cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αποικία του Πλίμουθ
Υπόβαθρο
Στο ξεκίνημα του 17ου αιώνα ο Καλβινισμός είχε διαδοθεί στην Αγγλία και οι οπαδοί του αποκαλούνταν με την ονομασία «Πουριτανοί», ήταν δηλαδή οι Καλβινιστές – Προτεστάντες, που ονομάζονταν «μπραουνιστές». Οι Πουριτανοί αντιδρούσαν στις επιταγές της Αγγλικανικής Εκκλησίας, ιδιαίτερα δε, στο ρόλο του βασιλιά – αυθέντη σε θρησκευτικά ζητήματα. Ως αποτέλεσμα αυτής τους της στάσης, είχαν υποστεί απειλές, αλλά και συχνές διώξεις. Προκειμένου να προστατευτούν, γύρω στα 1607-1608, η πλειονότητά τους αποφάσισε να μεταναστεύσει, εγκαθιστάμενοι στο Λέυντεν της Ολλανδίας. Περίπου δέκα χρόνια μετά, οι Πουριτανοί επέλεξαν να αιτηθούν επίσημης άδειας για εγκατάσταση στη Βόρεια Αμερική, με στόχο την ίδρυση της κοινότητάς τους. Την άδεια για τη δημιουργία μίας «φυτείας» στο Νέο Κόσμο, τους χορήγησε η Εταιρεία της Βιρτζίνια, μέσω του υποκαταστήματός της στο Λονδίνο. Έτσι, στις 16 Σεπτεμβρίου του 1620, 149 άνθρωποι επιβιβάστηκαν στο καράβι που απέπλευσε από το λιμένα του Σαουθάμπτον, φτάνοντας στον προορισμό τους περίπου δύο μήνες μετά, στις 9 Νοεμβρίου του ίδιου έτους.
Πηγές
«Τα Μεγάλα Γεγονότα της Παγκόσμιας Ιστορίας» («Πάπυρος», Αθήνα, 1999), σελ. 160-161: «Μαίυφλαουερ, οι Πουριτανοί αποβιβάζονται στην Αμερική».
Κιγιόκο Μουράτα
Η Κιγιόκο Μουράτα (ιαπωνικά: 村田 喜代子) (γεν. 1945) είναι Ιαπωνίδα συγγραφέας. Για το έργο της, η Μουράτα έχει αποσπάσει το βραβείο Ακουταγκάουα, το βραβείο λογοτεχνίας Νόμα και το βραβείο Γιομιούρι, μεταξύ άλλων διακρίσεων. Έχει τιμηθεί από την κυβέρνηση της Ιαπωνίας με το μοβ μετάλλιο και με μετάλλιο του Τάγματος του Ανατέλλοντος Ηλίου και έχει ανακηρυχθεί μέλος της Ιαπωνικής Ακαδημίας Τεχνών. Έργα της έχουν διασκευαστεί για τον κινηματογράφο από τους Ακίρα Κουροσάβα και Χίντεο Όντσι.
Καριέρα
Το 1976 η Μουράτα έλαβε το πρώτο της βραβείο μυθοπλασίας όταν το διήγημά της Suichū no koe ("Φωνή κάτω από το νερό"), που έχει ως θέμα του μια γυναίκα που προσπαθεί να βοηθήσει στην προστασία των παιδιών μετά τον χαμό του δικού της παιδιού, κέρδισε το Βραβείο Λογοτεχνίας του Φεστιβάλ Τέχνης Κιούσου. Αφού έγραφε για αρκετά χρόνια και εξέδιδε το δικό της λογοτεχνικό περιοδικό, η Μουράτα προτάθηκε για το βραβείο Ακουταγκάουα το πρώτο εξάμηνο του 1986 για το διήγημά της Netsuai ("Φλογερός έρωτας"), που έχει ως θέμα του δύο αγόρια που συμμετέχουν σε έναν επικίνδυνο αγώνα με μοτοσικλέτες. Η επιτροπή βράβευσης εξέφρασε την ανησυχία της για την αρχική δημοσίευση του διηγήματος σε ένα μικρό περιοδικό και η Μουράτα δεν κέρδισε. Προτάθηκε, ωστόσο, ξανά για το βραβείο Ακουταγκάουα το δεύτερο εξάμηνο του 1986 για το διήγημά της Meiyū ("Σύμμαχοι φίλοι"), αλλά και πάλι δεν κέρδισε.
Η Μουράτα απέσπασε το βραβείο Ακουταγκάουα με την τρίτη της υποψηφιότητα. Το πρώτο εξάμηνο του 1987 η νουβέλα της Nabe no naka ("Στην κατσαρόλα"), με θεμα μια γιαγιά που διασκεδάζει τα εγγόνια της με ιστορίες για τους συγγενείς τους, κέρδισε το 97ο Βραβείο Ακουταγκάουα. Στη συνέχεια, το Nabe no naka έγινε ο τίτλος της πρώτης συλλογής διηγημάτων της Μουράτα, η οποία περιελάμβανε επίσης τα Suichū no koe, Netsuai και Meiyū. Ο Ακίρα Κουροσάβα έγραψε ένα σενάριο βασισμένο στο Nabe no naka, το οποίο αργότερα γύρισε ταινία με τον τίτλο Ραψωδία τον Αύγουστο. Μια αγγλική μετάφραση του Nabe no naka, σε μετάφραση Kyoko Iriye Selden, δημοσιεύτηκε το 2015 σε μια συλλογή έργων από Ιαπωνίδες συγγραφείς.
Αφού κέρδισε το βραβείο Ακουταγκάουα, η Μουράτα συνέχισε να δημοσιεύει νουβέλες και μυθιστορήματα, μεταξύ των οποίων το έργου της Λευκό βουνό (白い山) του 1990, το οποίο κέρδισε το 29ο Βραβείο Γυναικείας Λογοτεχνίας, το μυθιστόρημα του 1994 Warabi no kō (蕨野行), το οποίο αργότερα διασκευάστηκε για την ταινία του 2003 Warabi no kō σε σκηνοθεσία Χίντεο Όντσι, το διήγημα Bōchō (望潮) και το μυθιστόρημα του 1998 Ryūhi gyotenka (龍秘御天歌).
Το 2007 η κυβέρνηση της Ιαπωνίας αναγνώρισε τη συνεισφορά της Μουράτα στον πολιτισμό απονέμοντάς της το Μοβ Μετάλλιο. Τρία χρόνια αργότερα, η συλλογή Το παλιό μου σπίτι (故鄉のわが家), μια συλλογή διηγημάτων που αφηγούνται τα νυχτερινά όνειρα μιας γυναίκας που επέστρεψε στην πόλη της για να πουλήσει το σπίτι της οικογένειάς της, κυκλοφόρησε από την Shinchosha.
Προσωπική ζωή
Την περίοδο που σημειώθηκε ο σεισμός και το τσουνάμι στο Τόχοκου το 2011, η Μουράτα διαγνώστηκε με καρκίνο της μήτρας και υποβλήθηκε σε θεραπεία με ακτινοβολία, μια εμπειρία που αργότερα χρησιμοποίησε ως βάση του μυθιστορήματός της Yakeno made (焼野まで).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιαπωνέζες συγγραφείς Κατηγορία:Ιαπωνέζες μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Ιάπωνες δοκιμιογράφοι
Καθεδρικός Ναός Αγίου Χριστοφόρου και Ιακώβου Κέρκυρας
thumb|right|300px|Βιτρώ - ο Άγιος Φραγκίσκος στο εσωτερικό του Ιερού Καθολικού Μητροπολιτικού Ναού (Duomo) των Αγίων Ιακώβου και Χριστοφόρου. thumb|right|300px|Άγαλμα του αποκαθηλωμένου νεκρού Χριστου που λιτανεύεται κάθε μεγάλη Παρασκευή (επιτάφιος) στο εσωτερικό του Ι. Κ. Μητροπολιτικού Ναού (Duomo) των Αγίων Ιακώβου και Χριστοφόρου. Ο Ιερός Καθολικός Μητροπολιτικός Ναός (Duomo)  αφιερωμένος στους αγίους Ιάκωβο Απόστολο και Χριστόφορο Μάρτυρα, βρίσκεται στην επισημότερη θέση της Βενετσιάνικης Κέρκυρας λίγα μέτρα από το παλιό θέατρο του san Giacomo (Αγίου Ιακώβου ) το οποίο πήρε ακριβώς το όνομά του από τον παρακείμενο Καθολικό Μητροπολιτικό Ναο. Και η πλατεία ονομαζόταν για πολλούς αιώνες με το ίδιο όνομα ενώ αργότερα κατά τον 20ο αιώνα μετονομαστηκε ανεπίσημα σε πλατεία Δημαρχείου. Πολύ κοντά βρίσκεται και ο Ιερός Ναός του Ευαγγελισμού της - Ευαγγελίστρια γνωστότερη σε όλους με το λατινικό της όνομα ως Annuziata. Αποτελεί την έδρα του καθολικού Αρχιεπισκόπου Κερκύρας Ζακύνθου – Κεφαλληνίας.
Ωράρια Λειτουργιών Καθημερινά Θεία Λειτουργία στις 7 το απόγευμα. Κυριακές και Εορτές Θεία Λειτουργία στις 10.30 το πρωί.
Ιστορικό ανέγερσης
Ο παλιός καθεδρικός ναός βρισκόταν εντός του παλιού φρουρίου της Κέρκυρας και ήταν αφιερωμένος στους αποστόλους Πέτρο και Παύλο. Ο ναός αυτός ήταν από τα παλιότερα μνημεία του παλιού φρουρίου και αρχικά ήταν ορθόδοξη Μητρόπολη που από τον 13ο μέχρι τον 17ο αιώνα αποτέλεσε τον καθεδρικό ναό των Καθολικών της πόλης. Αρχικά ο ναός ήταν τρίκλιτη βασιλική και δίπλα του υπήρχε παρεκκλήσιο αφιερωμένο στον Άγιο Αρσένιο πρώτο μητροπολίτη της Κέρκυρας (876-952) που καταγόταν από τη Βιθυνία της Ιουδαίας Ο Ναός καταστράφηκε το 1718 από πυρκαγιά που προκλήθηκε από έκρηξη πυριτιδαποθήκης και στην θέση του κτίστηκε μικρότερος ναός που δεν ήταν πλέον Μητρόπολη των Καθολικών Οι ορθόδοξοι έκτισαν επίσης μικρό παρεκκλήσι εντός του φρουρίου αφιερωμένο στον Άγιο Αρσένιο. Σήμερα ίχνος δεν υπάρχει από αυτούς τους ναούς.
Όσον αφορά τη χρονολογία ίδρυσης του νέου καθεδρικού ναού οι πληροφορίες δεν είναι σαφείς. Στην θέση όπου βρίσκεται σήμερα ο ναός του 15ο αιώνα υπήρχε ερειπωμένος ναός και μεταξύ 1431-1454 τα μελή της αδελφότητας των αγίων Ιακώβου και Χριστόφορου ζήτησαν άδεια από τον τότε αρχιεπίσκοπο Martinus Bernardini να κτίσουν εκεί ξενώνα –Νοσοκομείο για τους απόρους, αρρώστους και ταξιδιώτες μελή της αδελφότητας, δίπλα θα κτίζονταν εκκλησία. Η πράξη της Αρχιεπισκοπής εγκρίθηκε με παπική Βούλα στις 7 Ιουλίου 1466 η οποία υποχρέωνε την αδελφότητα να προσλάβει Ιερέα και διαχειριστή συγχρόνως θα πρόσφερε στον αρχιεπίσκοπο κάθε χρόνο στις 2 Φεβρουαρίου μια λίτρα κερί σε ανάμνηση της μεταφοράς των εικόνων των αγίων Ιακώβου και Χριστοφόρου κατά την ημέρα εκείνη από το ναό του Αγίου Φραγκίσκου όπου βρίσκονταν στο νέο ναό. Κατά άλλη εκδοχή θα κτίζονταν απλώς δυο παρεκκλήσια αφιερωμένα στους Άγιο Ιάσονα και Σωσίπατρο. Στης 31 Δεκεμβρίου 1533 ο Λατινεπισκοπος Jacobus Cocco καθαγίασε το ναό.
Κατά την διάρκεια της δεύτερης τουρκικής πολιορκίας το 1571 υπέστη καταστροφές. Στο Ιστορικό Αρχείο της Βενετίας σώζεται σχέδιο του 1622 που δείχνει πρόταση προέκτασης του κτιρίου αφού ήταν πολύ μικρό για τις ανάγκες ενός καθεδρικού ναού. Το 1658 ανακαινίσθηκε εκ βάθρων από τον Λατινεπισκοπο Carclus Labia με δικές του δαπάνες. Επί των ημερών του Labia προστέθηκε από την αρχιεπισκοπή της Κέρκυρας ο επίσημος εορτασμός της μνήμης του Αγίου Σπυρίδωνα. Μετά την ανακατασκευή αυτή ο ναός ανακηρύχτηκε σε καθεδρικό ναό των καθολικών τον Αύγουστο του 1632. Με διαταγή του Γενικού προνοητη Φιλίππου Pasqualligo προς τον τότε Λατίνο Επίσκοπο Benodictus Bragadinus (1620-1623) μεταφέρονται στη Μητρόπολη τα οστά του Αγίου Αρσενίου και τα οποία παρέμειναν μέχρι το 1944 οπότε και επανήλθαν στην ορθόδοξη Εκκλησία.
Στης 23 Οκτωβρίου 1709 ανακαινίσθηκε πάλι από το Λατινεπισκοπο Augustinus Zacco (1706-1723) και αποτέλεσε το κέντρο των λατρευτικών εκδηλώσεων των καθολικών του νησιού. Η τελευταία επέμβαση που έγινε προπολεμικά ήταν από τον Μηχανικό Σερπιέρη που το 1905 αναμόρφωσε εξωτερικά τον Ναό.
Την νύχτα της 13ης Σεπτεμβρίου 1943 μετά από γερμανικό βομβαρδισμό καταστράφηκε ολοκληρωτικά το εξωτερικό του Ναού.
Η τελική μορφή του μνημείου
thumb|Εκκλησιαστικο όργανο στον εξώστη του καθολικού ναού Duomo στην Κέρκυρα Η τελική μορφή του μνημείου μετά της πρόσθετες επεκτάσεις του είναι αυτή μιας μονόκλιτης ξύλινης στέγης βασιλικής με τρία πλευρικά παρεκκλήσια σε κάθε πλευρά (που καλύπτονται με μοναστηριακούς θόλους και επικοινωνούν με το κύριο κλίτος με τοξωτά ανοίγματα) και με ιερό πολυγωνικό ιδιαίτερα επιβλητικού μεγέθους. Πριν από την επισκευή του Ναού  ο κύριος βωμός (κεντρικό αλτάριο)ήταν τοποθετημένος στο βάθος τους Ιερού. Μετά από την ανακαίνιση που πραγματοποίησε ο Αρχιεπίσκοπος Αντώνιος Βαρθαλίτης, το ιερό βήμα μεταφερθηκε στο μπροστινό τμήμα του ιερού, σύμφωνα με τις λειτουργικές αλλαγές της Β´οικουμενικής συνόδου του Βατικανού και καλύφθηκε με περίτεχνο κιβώριο που όπως αναφέρθηκε, διαμορφώθηκε με αρχιτεκτονικά μέρη και γλυπτά από τον Ναό της Ευαγγελίστριας. Η συνολική επιφάνεια του Ναού (Ιερού και Κλίτος) υπερβαίνει να 600 τ.μ.
Η προσπέλαση στο Ναό γίνεται από Δυτικά στενή πλευρά από τρία θυρώματα, ένα κύριο κεντρικό και άλλα δύο συμμετρικά] τοποθετημένα προς αυτό. Εσωτερικά στην πλευρά αυτή διαμορφώνεται εξώστης μικρού πλάτους για το όργανο (έχει ανακατασκευαστεί από οπλισμένο σκυρόδεμα). Τα δάπεδο του οποίου στηριζόταν πριν από την καταστροφή του μνημείου σε τέσσερις μαρμάρινους κίονες με παλιότατους κορμούς που προέρχονταν κατά τα δημοσιεύματα είτε από τον καθεδρικό ναό του Παλιού Φρουρίου είτε από κάποιον αρχαίο Ναό και τον οποίο τα κιονόκρανα ήταν νεότερα του 17ου αιώνα. Η οροφή του κύριου Ναού βρίσκεται σε ύψος 9.20 μέτρα από το δάπεδο, περίπου στην βάση του αετώματος της στέγης, όπου σημειώνονται φωλιές δοκών στα σχέδια της αποτύπωσης, αναφέρεται μάλιστα ότι ήταν διακοσμημένοι προπολεμικά με εικόνες του Χριστού, της Παναγίας των αγίων πατερων της ανατολικής και δυτικής εκκλησίας και των Αποστόλων.
Το εξωτερικό του Ναού αναμορφώθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα. Το κεντρικό τμήμα της όψης, που είναι τριμελής, οργανώνεται με ρυθμούς (παραστάδες Τοσκάνικες) σε διώροφη διάταξη και καταλήγει σε τριγωνικό αέτωμα. Καμπύλα πτερύγια συνδέουν τα άκρα και χαμηλότερα τμήματά της με το κεντρικό. Η διάταξη θυμίζει ορισμένα παράδειγμα τα υστερομπαρόκ, εκκλησιών της Βενετίας που έχουν σαν βάση την λύση της εκκλησίας του Ιησυ του Βινιόλα. Η όψη συνοδεύεται από Πύργο με νεογοτθικη μορφολογία, ενώ το πυργοειδές καμπαναριό, μικρό σχετικά ύψους και με πυραμοειδή κατάληξη, βρίσκεται στο πίσω μέρος δίπλα στο Ιερό.
==Τα παρεκκλήσια του ναού == thumb|right|300px| άποψη του κεντρικού Ιερού με τον παλαιότατο ξυλόγλυτο εσταυρωμένο. (Duomo)Κέρκυρα. thumb|right|300px| Παρεκκλήσι αφιερωμένο στην Παναγία της Υγείας στο εσωτερικό του ναού(Duomo)στην Κέρκυρα. thumb|right|300px| Το Παρεκκλήσι των Αγίων Σπυρίδωνα και Αρσενίου στο εσωτερικό του ναού (Duomo) Κέρκυρα. thumb|right|300px| Παρεκκλήσι αφιερωμένο στην Άσπιλη και Αμόλυνη Υπεραγία Θεοτόκο στο εσωτερικό του ναού(Duomo)στην Κέρκυρα. thumb|right|300px| Παρεκκλήσι αφιερωμένο στην αγία Θηρεσία του Βρέφους Ιησου στο εσωτερικό του ναού(Duomo)στην Κέρκυρα. thumb|right|300px| Παρεκκλήσι αφιερωμένο στον Κύριο Ιησου Χριστό Βασιλέα του σύμπαντος κόσμου στο εσωτερικό του ναού(Duomo)στην Κέρκυρα.
-Στο Ιερό δεσπόζει ο μεγάλος ιστορικός ξυλόγλυπτος Εσταυρωμένος. Δεξιά και αριστερά δύο μεγάλες εικόνες με το μαρτύριο και το κήρυγμα του Αγίου Αποστόλου Ιακώβου.
-Αριστερά Το Παρεκκλήσι με την Βυζαντινή εικόνα της Παναγίας της υγείας -Αριστερά Το παρεκκλήσι της Αγίας Θηρεσίας του Λιζιέ
-Αριστερά Το παρεκκλήσι του Χριστού Βασιλέα του Σύμπαντος
-Δεξιά   Το Παρεκκλήσι του Αγίου Σπυρίδωνα και Αρσενίου
Παραπομπές
Χριστοφορου Ιακωβου Χριστοφορου Ιακωβου Κατηγορία:Καθολική Εκκλησία στην Ελλάδα
Κύπελλο Ελλάδας καλαθοσφαίρισης ανδρών 2011-2012
To Κύπελλο Ελλάδος καλαθοσφαίρισης ανδρών 2011-12 που διοργάνωσε η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης ξεκίνησε στις 11 Σεπτεμβρίου 2011 με τους αγώνες της πρώτης φάσης, χαρακτηριστικό της οποίας υπήρξαν οι αποχωρήσεις πολλών συλλόγων για οικονομικούς λόγους. Συνολικά 11 από τις 24 συναντήσεις των δύο αγωνιστικών της Α΄ φάσης κρίθηκαν χωρίς αγώνα. Η διοργάνωση ολοκληρώθηκε στις 10 Μαρτίου 2012 με τον τελικό, ο οποίος έγινε στο Κλειστό Γυμναστήριο Ελληνικού της Αθήνας, με αντιπάλους τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό. Το κύπελλο Ελλάδος κατέκτησε ο Παναθηναϊκός για 13η φορά στην ιστορία της διοργάνωσης.
Πηγές
2012 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 2011 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 2012
Δεύτερη μεταβατική περίοδος (αρχαία Αίγυπτος)
Η Δεύτερη μεταβατική περίοδος σηματοδοτεί την περίοδο όπου η αρχαία Αίγυπτος περιήλθε σε αποδιοργάνωση για δεύτερη φορά, κατά την περίοδο μεταξύ του τέλους του Μέσου Βασιλείου και την αρχή του Νέου Βασιλείου.
Είναι περισσότερο γνωστή ως η περίοδος που έκαναν την εμφάνισή τους στην Αίγυπτο οι Υξώς και η βασιλεία των οποίων αποτέλεσε τη Δέκατη πέμπτη Δυναστεία.
Τέλος του Μέσου Βασιλείου
Η Δωδέκατη Δυναστεία τελείωσε στο τέλος του 19ου αιώνα π.Χ. με τον θάνατο της Βασίλισσας Νεφρουσομπέκ (1806–1802 π.Χ.). Προφανώς δεν είχε διαδόχους, προκαλώντας τον απότομο τερματισμό της 12ης Δυναστείας, και μαζί με αυτήν το τέλος της χρυσής εποχής του Μέσου Βασιλείου. Τη 12η διαδέχτηκε η κατά πολύ πιο αδύναμη 13η Δυναστεία. Διατηρώντας τη βάση της 12ης, η 13η κυβέρνησε από την Ίτι Τάουι ("Κατακτητής των Δύο Χωρών") κοντά στη Μέμφιδα και το Λιστ, μόλις νότια από την άκρη του Δέλτα του Νείλου.
Η 13η Δυναστεία The 13th είναι γνωστή για την άνοδο στον θρόνο του πρώτου βασιλιά που γνωρίζουμε με βεβαιότητα ότι μιλούσε Σημιτικά, Χεντζέρ ("Κάπρος"). Η 13η Δυναστεία αποδείχτηκε ανίκανη να κρατήσει όλη την επικράτεια της Αιγύπτου υπό τον έλεγχό της, και μια επαρχιακή οικογένεια ηγεμόνων από τη Δυτική Ασία με καταγωγή από την Άβαρι, αποσπάστηκε από την κεντρική εξουσία και σχημάτισε τη 14η Δυναστεία.
Ηγεμονία των Υξώς
15η Δυναστεία Η 15η Δυναστεία έχει διάρκεια περίπου από 1650 ως τυο 1550 π.Χ. . Οι γνωστοί ηγεμόνες αυτής της Δυναστείας: :
Η 15η Δυναστεία ήταν η πρώτη δυναστεία των Υξώς. Κυβέρνησε από την Άβαρι αλλά δεν έλεγχε όλη τη χώρα. Οι Υξώς προτίμησαν να παραμείνουν στη βόρεια Αίγυπτο από τη στιγμή που διείσδυσαν από τα βορειοανατολικά. Τα ονόματα και η σειρά των βασιλέων είναι αβέβαια. Ο Κατάλογος των Βασιλέων του Τορίνο υποδηλώνει ότι υπήρξαν έξι βασιλείς των Υξώς, με έναν με το όνομα Χαμουντί ως τον τελευταίο της 15ης Δυναστείας.
Κάποιοι μελετητές πιστεύουν ότι υπήρχαν δύο βασιλιάδες με το όνομα Απέπι, οι Απέπι Α΄και Απέπι Β΄, αλλά αυτό συμβαίνει κυρίως λόγω του ότι υπάρχουν δύο γνωστά Ονόματα Θρόνου για αυτόν τον βασιλιά: Αουοσερέ και Ακενενρέ. Όμως, ο Δανός αιγυπτιολόγος Kim Ryholt στη μελέτη του για τη Δεύτερη μεταβατική περίοδο υποστηρίζει ότι αυτά τα ονόματα αναφέρονται σε ένα άτομο, τον Απέπι, που βασίλευσε για 40 ή παραπάνω χρόνια. Το παραπάνω έχει στήριξη επιπλέον από το γεγονός ότι αυτός ο βασιλιάς χρησιμοποίησε και τρίτο Όνομα Θρόνου κατά τη βασιλεία του, το Νεμπκεπεσχρέ. Ο Απέπι πιθανόν χρησιμοποίησε αρκετά ονόματα θρόνου κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, γεγονός που δεν είναι χωρίς προηγούμενο, καθώς και γνωστοί φαραώ των τελευταίων περιόδων, όπως ο Ραμσής Β΄ και Σετί Β΄ έκαναν το ίδιο.
16η Δυναστεία
Από τις δύο βασικές εκδοχές των Αιγυπτιακών του Μανέθωνα, η 16η Δυναστεία περιγράφεται από τον πιο αξιόπιστο Αφρικανό (που υποστηρίζεται από τον Σύγγελο) ) ως δυναστεία των "βασιλέων βοσκών, [υξώς]", αλλά από τον Ευσέβιο ως Θηβαϊκή.
Ο Kim Ryholt (1997), που ακολουθήθηκε από τον Bourriau (2003), ανακατασκευάζοντας τον Κανόνα του Τορίνο, ερμήνευσε έναν κατάλογο με βασιλιάδες με βάση τις Θήβες για να σχηματίσει τη 16η Δυναστεία έτσι όπως περιγράφει ο Μανέθων, αν και είναι ένα από "τα πιο αμφισβητούμενα και τραβηγμένα συμπεράσματα του Ryholt". Για αυτό τον λόγο άλλοι μελετητές δεν ακολουθούν τα συμπεράσματα του Ryholt και βλέπουν μόνο ανεπαρκείς ενδείξεις ότι η 16η Δυναστεία ήταν Θηβαϊκή.
Ο συνεχιζόμενος πόλεμος εναντίον της 15ης Δυναστείας επικράτησε της βραχύβιας 16ης Δυναστείας. Οι στρατοί της 15ης Δυναστείας κατακτώντας τη μία πόλη μετά την άλλη από τους νότιους εχθρούς της, εισέβαλε στην επικράτεια της 16ης Δυναστείας, απειλώντας και τελικά κατακτώντας τις ίδιες τις Θήβες. Στη μελέτη του για τη Δεύτερη μεταβατική περίοδο, ο Ryholt υποστήριξε ότι ο Ντετουμόσε επεδίωξε ανακωχή τα τελευταία χρόνια της δυναστεία, αλλά ένας από τους προκατόχους του, ο Νεμπιριράου Α', μπορεί να ήταν πιο επιτυχής και φαίνεται ότι πέτυχε μια περίοδο ειρήνης κατά τη διάρκεια της βασιλείας του.
Κατά το τέλος της 13ης και τη 14η Δυναστεία την Άνω Αίγυπτο μάστιζε λιμός, που έπλειξε και τη 16η Δυναστεία, κυρίως κατά και μετά τη βασιλεία του Νεφερχοτέπ Γ΄.
Από την ανακατασκευή του Κανόνα του Τορίνο από τον Ryholt, μπορούν τώρα να κατονομαστούν 15 βασιλιάδες της δυναστείας, πέντε από τους οποίους εμφανίζονται σε σύγχρονες με εκείνη την εποχή πηγές. Ενώ ήταν κατά πάσα πιθανότητα ηγεμόνες με βάση τις ίδιες τις Θήβες, κάποιοι ήταν τοπικοί ηγεμόνες από άλλες σημαντικές πόλεις της Άνω Αιγύπτου, συμπεριλαμβανομένων της Αβύδου, Ελ Καμπ, και Ένφου. Μέχρι τη βασιλεία του Νεμπιριαού Α΄, το βασίλειο που έλεγχε η 16η Δυναστεία επεκτεινόταν τουλάχιστον βόρεια ως το Χου και νότια ως το Έντφου. Στον Κανόνα του Τορίνο (κατά Ryholt) υπάρχει ο Ουεπαουουετεμσάφ,από τον οποίο έχουμε μια στήλη στην Άβυδο και ο οποίος πιθανόν ήταν τοπικός βασιλίσκος της Δυναστεία της Αβύδου.
Ο Ryholt δίνει τον κατάλογο της 16ης Δυναστείας όπως φαίνεται στον πίνακα (της παραπομπής). Άλλοι, όπως οι Helck, Vandersleyen, και Bennett σχετίζουν κάποιους από αυτούς τους ηγεμόνες με τη Δέκατη έβδομη Δυναστεία. Οι εκτιμώμενες χρονολογίες είναι από τη δημοσίευση του Bennett. .
Δυναστεία της Αβύδου
Η Δυναστεία της Αβύδου μπορεί να ήταν μια βραχύβια τοπική δυναστεία που ηγεμόνευε μέρους της Άνω Αιγύπτου κατά τη Δεύτερη μεταβατική περίοδο και ήταν σύγχρονη της Δέκατης πέμπτης και Δέκατης έκτης Δυναστείας, περίπου από το 1650 έως το 1600 π.Χ. . Η ύπαρξη της Δυναστείας της Αβύδου προτάθηκε πρώτα από Γερμανό αιγυπτιολόγο Detlef Franke και αργότερα αναπτύχθηκε από τον Kim Ryholt το 1997. Η θεωρία για την ύπαρξη της δυναστείας μπορεί να δικαιώθηκε το 2014, όταν ανακαλύφθηκε ο τάφος του προηγουμένως άγνωστου φαραώ Σενεμπκαΐ στην Άβυδο. Η δυναστεία πιθανόν περιλαμβάνει τέσσερεις ηγεμόνες: τους Σενεμπακαΐ, Ουεπαουουετεμσάφ, Παντζενί, και Σνααΐμπ.
Η βασιλική νεκρόπολη της Δυναστείας της Αβύδου βρέθηκε στο νότιο τμήμα της Αβύδου, στην περιοχή που στους αρχαίους χρόνους αποκαλούνταν Όρος του Άνουβι. Οι ηγεμόνες της δυναστείας τοποθέτησαν την τοποθεσία ταφής τους δίπλα στους τάφους των ηγεμόνων του Μέσου Βασιλείου.
17η Δυναστεία
Περίπου τον καιρό που η Μέμφιδα και η Ίτι Τάουι έπεσε στους Υξώς, η τοπική αιγυπτιακή βασιλική οικογένεια στις Θήβες ανακήρυξε την ανεξαρτησία της από την Ίτι Τάουι, γινόμενη έτσι η 17η Δυναστεία. Αυτή η δυναστεία τελικά ηγήθηκε του πολέμου της απελευθέρωσης που απώθησε τους Υξώς πίσω στην Ασία. Οι ηγεμόνες της δυναστείας αναστήλωσαν πολλούς ναούς στην Άνω Αίγυπτο ενώ διατήρησαν ειρηνικές εμπορικές σχέσεις με τους Υξώς στα βόρεια. Όντως, ο Σενακχτενρέ Αχμόσε, εισήγαγε άσπρο ασβεστόλιθο από την Τούρα για την κατασκευή της θύρας στον Ναό του Καρνάκ. Όμως, οι διάδοχή του —οι τελευταίοι δύο ηγεμόνες αυτής της δυναστείας — Σεκενερνέ Ταό και Καμόσε παραδοσιακά χρεώνονται τη νίκη επί των Υξώς κατά τη διάρκεια των πολέμων για την απελευθέρωση. Με τη δημιουργία της Δέκατης όγδοης Δυναστείας γύρω στο 1550 π.Χ. αρχίζει η περίοδος του Νέου Βασιλείου της αρχαίας Αιγύπτου με Αχμόσε, τον πρώτο φαραώ της, ολοκληρώνοντας την εκδίωξη των Υξώς, και θέτοντας και πάλι τη χώρα κάτω από έναν ενιαίο κεντρικό έλεγχο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Δυναστείες της αρχαίας Αιγύπτου
Władcy Egiptu
Περιοχή Ρουάνγκουα
Προφορά
Η πλησιέστερη ορθογραφική αποτύπωση της ονομασίας Ruangwa στα Ελληνικά είναι Ρου-άνγκουα όπου το ου είναι σύντομο, σαν να λέγαμε Ρουάνγκβα (αλλά χωρίς το σύμφωνο «β»).
Στατιστικά στοιχεία
Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας το 2002, ο πληθυσμός στην Επαρχία Ρουάνγκουα (Ruangwa District) ήταν 124.516 άτομα.
Τμήματα
Η Επαρχία Ρουάνγκουα (Ruangwa District) διαιρείται διοικητικά σε 22 Τμήματα: • 4
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references responsive="0" group="Παρ. Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες της Περιφέρειας Λίντι Κατηγορία:Επαρχίες της Τανζανίας
Ουίλιαμ Φ. Σαντς
Ο '''Ουίλιαμ Φ. Σαντς''' (αγγλικά: William F. Sudds, γεννήθηκε στο Λονδίνο της Αγγλίας στις 5 Μαρτίου 1843 και πέθανε στο Γκουβερνέρ το 1920 στην προχωρημένη ηλικία των 77 ετών) ήταν Αμερικάνος-Άγγλος μουσικολόγος και καθηγητής μουσικής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 5 Μαρτίου 1843 στο Λονδίνο της Αγγλίας και ήρθε στο Γκουβερνέρ μαζί με τους γονείς και τα αδέλφια του στην ηλικία των 7 ετών. Από την πρώιμη παιδική ηλικία, είχε μια αγάπη για τη μουσική, αλλά η οικογένειά του δεν μπορούσε να αντέξει την πολυτέλεια των μαθημάτων μουσικής μέχρι την ηλικία των 15 χρονών.
Έπαιζε πιάνο σε γείτονες κάθε μέρα μετά τις δουλειές του στο αγρόκτημα, περπατώντας αρκετή απόσταση στο δρόμο. Υπηρέτησε στον Εμφύλιο Πόλεμο, όπου πήρε μαζί του ένα κακοσχηματισμένο κορμόν. Κατά τη διάρκεια του τελευταίου μέρους του πολέμου, αρρώστησε. Πήρε τα πρώτα του μαθήματα πιάνου από μια γυναίκα γνωστή ως ο καλύτερος Γάλλος πιανίστας στη Νέα Ορλεάνη. Δίδαξε στο Σεμινάριο του Γκουβερνέρ.
Εννέα χρόνια αργότερα μαθήτευσε στο Μουσικό Ωδείο της Βοστώνης, με καθηγητή του Γιουτζήν Θάγιερ, ενώ σπούδασε επίσης βιολί και σύνθεση με καθηγητή τον Γιούλιους Άιχμπουργκ. Ήταν συνθέτης, μουσικός έμπορος και δάσκαλος, ο οποίος διατηρούσε ένα καλοεξοπλισμένο κατάστημα μουσικών οργάνων με παρακείμενο στούντιο. Ήταν ο
Στα τελευταία τρία χρόνια της ζωής του, η υγεία του βρισκόταν σε άσχημη κατάσταση. Την ημέρα του θανάτου του, διάβαζε ένα βιβλίο στο κρεβάτι, σηκώθηκε, έπεσε και δεν ανέκτησε ποτέ τις αισθήσεις του. Διαπιστώθηκε ότι πέθανε από "οξεία δυσπεψία".
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί μουσικοί Κατηγορία:Αμερικανοί συνθέτες Κατηγορία:Άγγλοι μουσικοί Κατηγορία:Άγγλοι συνθέτες
Δεξιά Όχθη της Ουκρανίας
μικρογραφία|260x260εσ|Δεξιά Όχθη της Ουκρανίας. μικρογραφία|250x250εσ|Η Νότια Δεξιά Όχθη της Ουκρανίας ως υποτελής στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Δεξιά Όχθη της Ουκρανίας (Правобережна Україна, Pravoberezhna Ukrayina; Правобережная Украина, Pravoberezhnaya Ukraina; Prawobrzeżna Ukraina, Pravo breh Ukrajiny, Jobb parti Ukrajna) αποκαλούνται ιστορικά τα εδάφη ενός μέρους της σύγχρονης Ουκρανίας στη δεξιά (δυτική) όχθη του ποταμού Δνείπερου. Τα εδάφη αυτά αντιστοιχούν στις σύγχρονες Περιφέρειες (Oblast) των Βίνιτσα, Ζιτόμιρ, Κιροβογκράντ, καθώς και τα δυτικά μέρη του Κιέβου και του Τσερκάσι. Χωρίστηκε από την Αριστερή Όχθη κατά το δεύτερο ήμισυ του 17ου αιώνα.
Η δεξιά όχθη της Ουκρανίας οροθετείται από τις ιστορικές περιοχές της Βολώνιας και Ποδολίας στα δυτικά, τη Μολδαβία στα νοτιοδυτικά, Yedisan και Ζαπορίζια προς τα νότια, την Αριστερή Όχθη της Ουκρανίας στα ανατολικά, και Πολεσία προς τα βόρεια.
Ιστορία
Η ιστορία της Ουκρανίας, της δεξιάς και της αριστερής όχθης, συνδέεται στενά με την Εξέγερση Χμελντίσκι του 1648–57. Η επικράτεια αποτελούσε μέρος της Πολωνο-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας υπό τον Οίκο των Βάσα μέχρι τον Ρωσο-πολωνικό πόλεμος που πυροδοτήθηκε από τη συμμαχία του Χμελντίσκι με τη Μόσχα μέσω της Συμφωνίας του Περεγιάσλαβ το 1634. Μετά τη 13ετή σύγκρουση, το νικηφόρο Βασίλειο της Ρωσίας ενσωμάτωσε την Αριστερή Όχθη της Ουκρανίας μαζί με την πόλη του Κιέβου το 1667 μετά την Εκεχειρία του Ανδρούσοβο. Εν τω μεταξύ, η Δεξιά Όχθη της Ουκρανίας παρέμενε στην Κοινοπολιτεία μέχρι τους Διαμελισμούς της Πολωνίας στα τέλη του 18ου αιώνα. Ως μέρος της Περιφέρειας της Ήσσονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος, στα νότια της Πολωνίας, χωρίστηκε σε δύο βοεβοδάτα (στατιωτικές διοιηκήσεις): του Κιέβου και της Μπρατισλάβας. Το 1669, ο Αταμάνος Πέτρο Ντοροσένκο επέτρεψε στην Ουκρανία της Δεξιάς Όχθης να αποτελέσει μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το νοτιότερο τμήμα στη Δεξιά Πλευρά της Ουκρανίας, Podolia, δέχθηκε την εισβολή των Οθωμανών το 1672. Οι πόλεις του Κιέβου και της Μπρατισλάβα ς συνέχισαν να είναι υπό τον έλεγχο του Πέτρο Ντοροσένκο έως τη κατάληψή τους από τους Τούρκους το 1681, μετά τη στροφή του Ντοροσένκο προς τη Μόσχα. Μετά τη νίκη των Χριστιανικών δυνάμεων το 1683 στη Μάχη της Βιέννης, η Συνθήκη του Κάρλοβιτς το 1699, επέστρεψε αυτά τα εδάφη στην Κοινοπολιτεία. Κατά τον 18ο αιώνα, πραγματοποιήθηκαν δύο εξεγέρσεις Κοζάκων. Το 1793, η Δεξιά Όχθη της Ουκρανίας προσαρτήθηκε από τη Ρωσική Αυτοκρατορία στο Δεύτερο Διαμελισμό της Πολωνίας, έγινε μέρος του guberniya («κυβερνείο») της Μικρής Ρωσίας.
Τον 19ο αιώνα, ο πληθυσμός της Δεξιάς Όχθης της Ουκρανίας ήταν ως επί το πλείστον Ουκρανικός, αλλά το μεγαλύτερο μέρος της γης ανήκε στην πολωνική ή εκπολωνισμένη ουκρανική αριστοκρατία. Πολλές από τις κωμοπόλεις ανήκαν στο Συνοριακές Περιοχές (Черта оседлости) και είχαν σημαντικό εβραϊκό πληθυσμό, ενώ η πολωνόφωνη αριστοκρατία ήταν ως επί το πλείστον Ρωμαιοκαθολική. Μόνο κατά τον 18ο αιώνα, το μεγαλύτερο μέρος της αγροτιάς στράφηκε προς την Ουνία, και μετά τους Διαμελισμούς της Πολωνίας, επέστρεψε σε μεγάλο βαθμό στη Ορθοδοξία, πολύ πριν τη κατάργηση της Ουνίας το 1839. Στη συνέχεια, η Δεξιά Όχθη της Ουκρανίας χωρίστηκε σε τέσσερις περιφέρειες ( guberniyas), καθεμία με τη δική της διοίκηση: Κίεβο, Βολυνία, Kherson και Podolia.
Μαγουλίτσα Μουζακίου Καρδίτσας
Η Μαγουλίτσα είναι χωριό στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας και ανήκει στο δήμο Μουζακίου. Συνορεύει με τη Μαγούλα, την Λαζαρίνα, με τον Πύργο Ιθώμης και με το Καππά. Σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 542 μόνιμους κατοίκους. Βρίσκεται σε υψόμετρο 110 μέτρων, κοντά στον ποταμό Πάμισο και έχει έναν τεχνητό λόφο και 2 πλατείες. Η μία στον λόφο και η άλλη κάτω από αυτόν, γνωστή ως "Καραπέτσι". Απέναντι βρίσκεται ένα εστιατόριο με το ίδιο όνομα ("Το Καραπέτσι"). Γύρω από το χωριό υπάρχουν κτήματα από αγρότες και βοσκούς, δηλαδή οι πηγές εσόδων είναι η γεωργία και η κτηνοτροφία. Οι 4 εκκλησίες του χωριού είναι: το εξωκκλήσι του Αγίου Αθανασίου, η κεντρική ενορία του χωριού, ο πιο παλιός ναός και η Παναγία του Μπρίπη. Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Δεξιά Όχθη της Ουκρανίας
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Υποδιαιρέσεις της Ρωσικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ιστορία της Ουκρανίας Κατηγορία:Πολιτική Ιστορία της Ουκρανίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Ουκρανίας
Μαγουλίτσα Μουζακίου Καρδίτσας
Σημείωση
Στον Δήμο Παλαμά είναι ο συνώνυμος οικισμός Μαγουλίτσα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Μουζακίου
Δυναστεία της Αβύδου
Η Δυναστεία της Αβύδου είναι μια βραχύβια τοπική δυναστεία που υποθέτουμε ότι έλεγχε μέρη της Μέσης και Άνω Αιγύπτου κατά τη Δεύτερη μεταβατική περίοδο της αρχαίας Αιγύπτου. Η Δυναστεία της Αβύδου θα ήταν σύγχρονη με τις Δέκατη πέμπτη και Δέκατη έκτη Δυναστεία, από το περίπου 1650 ως το 1600 π.Χ. . Θα είχε τη βάση της στην ή γύρω από την Άβυδο, και η βασιλική της νεκρόπολη μπορεί να βρισκόταν στους πρόποδες του Όρος του Άνουβι.
Ενδείξεις υπέρ της ύπαρξης
Η θεωρία ύπαρξης της Δυναστείας της Αβύδου προτάθηκε πρώτη φορά από τον αιγυπτιολόγο Detlef Franke και αργότερα αναπτύχθηκε τον Kim Ryholt το 1997. Ο Ryholt παρατηρεί ότι δύο φαραώ που μαρτυρούνται από αυτήν την περίοδο, ο Ουεπαουετεμσάφ (ο «Ουεπαουετ είναι ο προστάτης του») και ο Παντζενί («Αυτός από τη Θίνις»), είχαν ονόματα που σχετίζονταν με την Άβυδο: ο Ουεπαουέτ όντας σημαντικός θεός της περιοχής της Αβύδου, και η Θίνις σημαντική πόλη λίγα χιλιόμετρα βόρεια της Αβύδου. Επιπλέον, οι δύο αυτοί ηγεμόνες και ο Σνααΐμπ, ένας άλλος βασιλιάς αυτής της περιόδου, είναι γνωστοί από μία στήλη που βρέθηκε στην Άβυδο, που μπορεί να είναι ένα σημάδι ότι αυτή ήταν η έδρα της εξουσίας του. Τέλος, ο Ryholt υποστηρίζει ότι η ύπαρξη της Δυναστείας της Αβύδου μπορεί να εξηγεί 16 καταγραφές στον Κανόνα του Τορίνο στο τέλος της Δέκατης έκτης Δυναστείας. Η Δυναστεία της Αβύδου μπορεί να υπήρξε κατά το χρόνο που πέρασε μεταξύ της πτώσης της Δέκατης τρίτης Δυναστείας με την κατάκτηση της Μέμφιδας από τους Υξώς, και την προώθησε αυτών στα νότια στις Θήβες.
Η θεωρία για την ύπαρξη της δυναστείας μπορεί να δικαιώθηκε το 2014, όταν ανακαλύφθηκε ο τάφος του προηγουμένως άγνωστου φαραώ Σενεμπκαΐ στην Άβυδο. Αν ο Σενεμπκαΐ όντως ανήκει στην Δυναστεία της Αβύδου, ο τάφος τους μπορεί να σηματοδοτεί τη βασιλική νεκρόπολη της δυναστείας, δίπλα στους τάφους των ηγεμόνων του Μέσου Βασιλείου. Από την ανακάλυψη του τάφου και μετά, οι ανασκαφές αποκάλυψαν όχι λιγότερο από ακόμα οκτώ ανώνυμους τάφους που χρονολογούνται από τη Δεύτερη μεταβατική περίοδο, και με το ίδιο στιλ και μεγέθους με το τάφο του Σενεμπκαΐ, όπως και άλλους δύο τάφους, ίσως πυραμίδες, που χρονολογούνται στα μέσα της 13ης Δυναστείας, τον τάφο S9 και S 10 της Αβύδου, που ίσως ανήκουν στον Νεφερχοτέπ Α΄ και τον αδελφό του Σομπεκχοτέπ Δ’.
Ενδείξεις κατά της ύπαρξης
Με την ύπαρξη της Δυναστείας της Αβύδου δεν συμφωνούν όλοι οι μελετητές. Για παράδειγμα, ο Marcel Marėe παρατηρεί ότι ένα εργαστήριο που λειτουργούσε στην Άβυδο και παρήγαγε στήλες για τους δύο βασιλείς που σχετίζονται με τη Δυναστεία της Αβύδου Παντζενί και Ουεπαουερμσάφ, παρήγαγε επίσης πιθανόν και τη στήλη του Ραχοτέπ της Δέκατης έβδομης Δυναστείας. Έτσι, αν όντως υπήρξε η Δυναστεία της Αβύδου, αυτό το εργαστήριο παρήγαγε στήλες για δύο εχθρικές δυναστείες, κάτι που θεωρεί αρκετά απίθανο. Παραμένει όμως ασαφές αν οι δύο αυτές δυναστείες συνυπήρξαν σε οποιαδήποτε στιγμή: για παράδειγμα, στην ανασκευή της Δεύτερης μεταβατικής περιόδου από τον Ryholt, τις δυναστείες χωρίζουν περίπου 20 χρόνια.
Αντικρούοντας το επιχείρημα υπέρ της ύπαρξης της δυναστείας που βασίζεται στον τάφο του Σενεμπκαΐ, ο Alexander Ilin-Tomich επιχειρηματολογεί ότι κάποιοι φαραώ του Μέσου Βασιλείου, όπως ο Σενουσρέτ Γ΄ και ο Σομπεκχοτέπ Δ΄, είχαν επίσης τους τάφους τους στην Άβυδο, αλλά κανείς δεν τοποθετεί αυτούς τους βασιλείς στην Δυναστεία της Αβύδου. Αντίθετα, θέτει το ερώτημα μήπως ο Σενεμπκαΐ ήταν βασιλιάς της Θηβαϊκής Δέκατης έκτης Δυναστείας.
Περιοχή
Αν η Δυναστεία της Αβύδου αποτέλεσε όντως δυναστεία, η έδρα της θα ήταν μάλλον είτε στην Άβυδο είτε στη Θίνις. Ένα graffito πιθανόν του Ουεπαουερμσάφ ανακαλύφθηκε από τον Λέψιους στον τάφο BH2 του νομάρχη Αμενεμχάτ της Δωδέκατης Δυναστείας στο Μπενί Χασάν, περίπου 250 χιλιόμετρα βόρεια της Αβύδου στη Μέση Αίγυπτο. Αν η απόδοση του graffito είναι σωστή και ο Ουεπαουερμσάφ όντως ανήκε στην Δυναστεία της Αβύδου, τότε η επικράτειά του μπορεί να επεκτεινόταν τόσο βόρεια. Καθώς η δυναστεία ήταν σύγχρονη της 16ης Δυανστείας, η επικράτεια υπό τον έλεγχο της δεν θα μπορούσε να εκτείνεται πε΄ρα από Χου, 50 χιλιόμετρα νότια της Αβύδου.
Ηγεμόνες
Οι παρακάτω 16 καταγραφές στον Κανόνα του Τορίνο αποδίδονται από τον Kim Ryholt στη Δυναστεία της Αβύδου : Κάποιους από τους παραπάνω ηγεμόνες μπορεί να ταυτιστούν με τους τέσσερεις ταυτοποιημένους ηγεμόνες που μπορεί ίσως να αποδοθούν στην Δυναστεία της Αβύδο, που παρατίθενται εδώ χωρίς την (αβέβαιη) χρονολογική σειρά τους:
Οι Καρτ Ποσταλ (μυθιστόρημα)
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Καρτ Ποστάλ (αποσαφήνιση).
μικρογραφία|το οπισθόφυλλο του βιβλίου
Το βιβλίο Οι Κάρτ Ποστάλ (πρωτότυπος τίτλος: CARTES POSTALES from Greece) είναι ένα μυθιστόρημα από τη Βρετανίδα συγγραφέα Βικτόρια Χίσλοπ που έγινε γνωστή στο ελληνικό κοινό από το βιβλίο της Το Νησί (μυθιστόρημα). Οι Καρτ Ποστάλ συμπεριλήφθηκαν στη λίστα της βρετανικής εφημερίδας The Guardian για τα 100 πιο εμπορικά βιβλία του 2017.
Ελληνική Έκδοση
Το βιβλίο κυκλοφορεί στην Ελλάδα από τις Εκδόσεις Διόπτρα.
Υπόθεση
Ένας άντρας ξεκινά ένα οδοιπορικό στη γενέτειρα του, την Κρήτη και έπειτα σε ολόκληρη την Ελλάδα. Μέσα από τις ιστορίες των ανθρώπων που συναντά, ανακαλύπτει την ιδιαίτερη ιδιοσυγκρασία τους και άγνωστες πτυχές του εαυτού του ενώ του δίνονται πολύτιμα μαθήματα ζωής. Θέλοντας να μοιραστεί τις εμπειρίες του αυτές με τη πρώην αγαπημένη του, της στέλνει Καρτ ποσταλ χωρίς να γνωρίζει ότι έχει μετακομίσει. Η Έλι λαμβάνει κάθε εβδομάδα στο γραμματοκιβώτιό της καρτ ποσταλ από τον άγνωστο αποστολέα Α, μαγεύεται από τις εικόνες της Ελλάδας και τις ιστορίες του και αποφασίζει να κάνει το μεγάλο ταξίδι από το Λονδίνο στην Ελλάδα.
Τηλεοπτική μεταφορά
Διασκευή του βιβλίου μεταφέρθηκε στην ελληνική τηλεόραση το 2021 από την ΕΡΤ (Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση) με τίτλο Καρτ Ποστάλ ο. Πρωταγωνιστεί ο Ανδρέας Κωνσταντίνου σε σκηνοθεσία Γιώργου Παπαβασιλείου και συμμετέχει πληθώρα γνωστών Ελλήνων ηθοποιών. Η σειρά αποτελείται από 12 επεισόδια. Η συγγραφέας Βικτόρια Χίσλοπ συμμετείχε ενεργά σε ολόκληρη την διαδικασία και ιδιαίτερα στη διασκευή του σεναρίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 2016
Κέντρο ευθανασίας του Βρανδεμβούργου
Το Κέντρο ευθανασίας του Βρανδεμβούργου (NS-Tötungsanstalt Brandenburg), επίσημα γνωστό ως Κρατικό Γηροκομείο του Βρανδεμβούργου αν ντερ Χάφελ, (Landes-Pflegeanstalt Brandenburg a. H.) ιδρύθηκε το 1939 και κατά τη διάρκεια της Ναζιστικής εποχής λειτούργησε ως κέντρο θανάτωσης, ως μέρος του Ναζιστικού προγράμματος ευθανασίας, το οποίο μετά το τέλος του πολέμου, έγινε γνωστό ως Πρόγραμμα Ευθανασίας T-4 (Action T4).
Επισκόπηση
Το κέντρο ευθανασίας βρισκόταν στο Βρανδεμβούργο αν ντερ Χάφελ, σε μια παλιά φυλακή στο Neuendorfer Straße 90c. Το στρατόπεδο συγκέντρωσης του Βρανδεμβούργου στεγαζόταν σε αυτά τα κτίρια από τον Αύγουστο του 1933 μέχρι τον Φεβρουάριο του 1934.
Το στρατόπεδο συγκέντρωσης, ένα από τα πρώτα στη Γερμανία, βρισκόταν στην οδό Νοϊεντόρφερ (Neuendorfer Straße) στην Παλιά Πόλη του Βρανδεμβούργου. Μετά το κλείσιμο αυτού του εντός της πόλης στρατοπέδου συγκέντρωσης, οι Ναζί χρησιμοποίησαν τη φυλακή Βρανδεμβούργου-Γκόρντεν, η οποία βρισκόταν στο Γκόρντεν, ένα προάστιο του Βρανδεμβούργου. Αργότερα η παλιά φυλακή μετατράπηκε στο Κέντρο Ευθανασίας του Βρανδεμβούργου, όπου οι Ναζί θανάτωναν ανθρώπους με νοητικά προβλήματα συμπεριλαμβανομένων και παιδιών. Αποκάλεσαν αυτή την επιχείρηση «Πρόγραμμα Ευθανασίας T-4» λόγω της διεύθυνσης στο Bερολίνο, Tiergartenstraße 4, το αρχηγείο αυτού του σχεδιασμένου και καλά οργανωμένου οργανισμού θανάτωσης «ευθανασίας».
Το Βρανδεμβούργο αν ντερ Χάφελ ήταν μία από τις πρώτες τοποθεσίες κατά το Τρίτο Ράιχ όπου οι Ναζί πειραματίστηκαν στη θανάτωση των θυμάτων τους με χρήση αερίων. Αυτό ήταν μία προαναγγελία των μαζικών δολοφονιών στο Άουσβιτς και άλλα στρατόπεδα εξόντωσης. Έπειτα από παράπονα των κατοίκων της περιοχής για τον καπνό, οι κινητοί φούρνοι που χρησιμοποιούνται για την καύση των πτωμάτων έπαψαν να λειτουργούν. Σύντομα μετά από αυτό, οι Ναζί έκλεισαν την παλιά φυλακή.
Η θανάτωση ανθρώπων με τη χρήση μονοξειδίου του άνθρακα είχε ήδη δοκιμαστεί στο Βρανδεμβούργο τον Ιανουάριο του 1940. Από τον Φεβρουάριο, το σανατόριο του Βρανδεμβούργου μετατράπηκε σε Κέντρο Ευθανασίας, όπου μέχρι τον Οκτώβριο του 1940 περισσότεροι από 9000 ψυχικά ασθενείς και άτομα με διανοητικά προβλήματα ή αναπηρία από τη βόρεια και κεντρική Γερμανία δολοφονήθηκαν σε θαλάμους αερίων. Οι θάλαμοι αερίων ήταν μεταμφιεσμένοι σε ντους. Μεταξύ των θυμάτων υπήρχαν επίσης παιδιά και Εβραίοι ασθενείς.
Επικεφαλής του ιδρύματος ήταν ο γιατρός Ίρμφριντ Έμπερλ. Τον Οκτώβριο του 1940, το κέντρο «ευθανασίας» μετεγκαταστάθηκε στο Μπέρνμπουργκ.
Αριθμός θυμάτων
Σύμφωνα με έναν συγκεντρωτικό πίνακα του 1942 που ανακαλύφθηκε το 1945, τα αποκαλούμενα στατιστικά Χάρτχαϊμ, το 1940 θανατώθηκαν στο Κέντρο Ευθανασίας του Βρανδεμβούργου συνολικά 9,772 άτομα σε θαλάμους αερίων. Τα στατιστικά καλύπτουν μόνο την πρώτη φάση, υπό το Πρόγραμμα Ευθανασίας Τ-4, το οποίο τερματίστηκε στις 24 Αυγούστου 1941 με διαταγή του Χίτλερ.
Γιατροί
Οι οργανωτές του προγράμματος T4, Βίκτορ Μπρακ και Καρλ Μπραντ, έδωσαν διαταγή πως η θανάτωση των ασθενών έπρεπε να πραγματοποιείται μόνο από ιατρικό προσωπικό, αφού η επιστολή εξουσιοδότησης του Χίτλερ την 1η Σεπτεμβρίου 1939, ανέφερε μόνο γιατρούς. Επομένως, η λειτουργία της κάνουλας των αερίων στα κέντρα θανάτωσης ήταν έργο των γιατρών. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της δράσης του προγράμματος, όταν οι γιατροί απουσίαζαν ή για άλλους λόγους, την κάνουλα χειρίζονταν και άτομα που δεν ανήκαν στο ιατρικό προσωπικό. Οι γιατροί, κατά την αλληλογραφία τους με τον έξω κόσμο, δεν χρησιμοποιούσαν τα πραγματικά τους ονόματα.
Κριστιάν Ατσού
Ο Κριστιάν Ατσού Τουασάμ (αγγλικά: Christian Atsu Twasam) (10 Ιανουαρίου 1992, Άντα Φόα - 6 Φεβρουαρίου 2023, επιβεβαιώθηκε ο θάνατος στις 18 Φεβρουαρίου, Αντάκια) ήταν Γκανέζος επαγγελματίας διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως πλάγιος μέσος.
Ο Ατσού ξεκίνησε την καριέρα του με την Πόρτο, επίσης περνώντας μια σεζόν δανεικός στη Ρίο Άβε. Το 2013 υπέγραψε με την Τσέλσι για 3.5 εκατομμύρια λίρες, η οποία έπειτα τον έστειλε δανεικό στην ΣΜΦ Φίτεσε, στην Έβερτον, στην ΑΦΚ Μπόρνμουθ και στη Μάλαγα. Αφού πέρασε τη σεζόν 2016-17 δανεικός στη Νιουκάσλ, ολοκλήρωσε μια μόνιμη μεταγραφή στην ομάδα τον Μάιο 2017. Ύστερα από το τέλος του τετραετούς συμβολαίου του έπαιξε για την Αλ Ραέντ στη Σαουδική Αραβία και για τη Χατάισπορ στην Τουρκία, όπου πέθανε στον σεισμό Τουρκίας-Συρίας σε ηλικία 31 ετών.
Παιδική ηλικία
Ο Ατσού γεννήθηκε στην Άντα Φόα, στην Ευρύτερη Περιοχή της Άκκρα. Πέρασε ένα μέρος της παιδείας του στην τότε Ακαδημία Ποδοσφαίρου της Φέγενοορντ στην Γκομόα Φεττέ, στην Κεντρική Περιοχή της Γκάνας που τώρα έχει αλλάξει σε Ακαδημία Ποδοσφαίρου Δυτικής Αφρικής στη Σογκακόπε, στην περιοχή Βόλτα της Γκάνας. Αργότερα μετακόμισε για να ενταχθεί στον Τσίτα ΦΚ, έναν σύλλογο βασισμένο στην Κασόα.
Πόρτο
Ο Ατσού εντάχθηκε στην Πόρτο σε ηλικία 17 ετών, αφού τον είχε ανακαλύψει ο προπονητής της ομάδας νέων, Πάτρικ Χρέβερααρς, ο οποίος του έδωσε την ευκαιρία να εξελιχθεί με τον σύλλογο. Στις 14 Μαΐου 2011, κλήθηκε από τον προπονητή της πρώτης ομάδας Αντρέ Βίλας Μπόας για έναν αγώνα της Πριμέιρα Λίγα εναντίον της ΚΣ Μαρίτιμο, αλλά δεν αγωνίστηκε.
Όπως και ο συμπαίκτης του Κέλβιν Ματέους ντε Ολιβέιρα, ο Ατσού στάλθηκε δανεικός στη Ρίο Άβε για τη σεζόν 2011–12. Έκανε το ντεμπούτο του στη διοργάνωση στις 28 Αυγούστου 2011, σε μια εντός έδρας ήττα με 0–1 εναντίον της ΣΚ Ολιανένσε. Στις 16 Δεκεμβρίου 2011, ο Ατσού άνοιξε το σκορ στο Στάδιο Ντα Λουζ εναντίον της Μπενφίκα στο 24ο λεπτό, αλλά οι γηπεδούχοι τελικά κέρδισαν τον αγώνα με 5-1.
Επέστρεψε στην Πόρτο για τη σεζόν 2012–13, ξεκινώντας βασικός σε 9 από τις εμφανίσεις του στο πρωτάθλημα, καθώς η ομάδα κέρδισε το εθνικό πρωτάθλημα για τρίτη συνεχόμενη φορά.
Τσέλσι
Την 1η Σεπτεμβρίου 2013, ο Ατσού συμφώνησε να ενταχθεί στην Τσέλσι με πενταετές συμβόλαιο, έναντι 3,5 εκατομμυρίων λιρών. Στάλθηκε αμέσως δανεικός στην ολλανδική ΣΜΦ Φίτεσε, για το υπόλοιπο της σεζόν 2013–14.
Φίτεσε (δανεισμός)
Στις 6 Οκτωβρίου 2013, ο Ατσού έκανε το ντεμπούτο του, ως αλλαγή, εναντίον της Φέγενορντ. Έδωσε μια ασίστ στον Μάικ Χάφενααρ, αλλά δεν ήταν αρκετή για να αποτρέψει την ήττα με 2-1 για τη Φίτεσε. Στις 19 Οκτωβρίου, ο Ατσού έκανε το πρώτο του ξεκίνημα στον αγώνα ενάντια στην ΣΚ Χερενφέιν, το οποίο έληξε με νίκη 3–2 για τη Φίτεσε. Στις 9 Νοεμβρίου, σκόραρε με πέναλτι για το πρώτο του γκολ με τη Φίτεσε, εναντίον της ΦΚ Ουτρέχτη. Ο αγώνας έληξε με 3-1 για τη Φίτεσε.
Συνολικά, ο Ατσού έπαιξε 30 παιχνίδια και σημείωσε 5 γκολ για την ολλανδική ομάδα, καθώς τερμάτισε 6η στο πρωτάθλημα και προκρίθηκε στα πλέι οφ.
Έβερτον (δανεισμός)
μικρογραφία| Ο Ατσού (αριστερά) με τη φανέλα της Έβερτον το 2015 Στις 13 Αυγούστου 2014, ο Ατσού εντάχθηκε με δανεισμός στην Έβερτον ΦΚ μέχρι το τέλος της σεζόν 2014–15. Έκανε την πρώτη του εμφάνιση για τον σύλλογο 10 ημέρες αργότερα, μπαίνοντας ως αλλαγή στο 85ο λεπτό στη θέση του Κέβιν Μιραλάς στην ισοπαλία με 2-2 με την Άρσεναλ στο Γκούντισον Παρκ.
Στις 21 Σεπτεμβρίου 2014, ο Ατσού έκανε το πρώτο του ξεκίνημα στο πρωτάθλημα ενάντια στην Κρίσταλ Πάλας ΦΚ, το οποίο έληξε με εντός έδρας ήττα με 2–3. Μετά την απουσία του λόγω του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2015, ο Ατσού επέστρεψε στη σύνθεση της Έβερτον στις 19 Φεβρουαρίου 2015 σε έναν αγώνα ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ εναντίον της Γιανγκ Μπόις Βέρνης, παίζοντας τα τελευταία πέντε λεπτά αφού αντικατέστησε τον σκόρερ του χατ τρικ, Ρόμελου Λουκάκου και ήρθε πάλι από τον πάγκο τρεις ημέρες αργότερα για να σκοράρει στις καθυστερήσεις για την τελική εντός έδρας ισοπαλία με 2-2 εναντίον της Λέστερ Σίτι.
Στις 15 Μαρτίου 2015, στον αγώνα εναντίον της Νιούκασλ Γιουνάιτεντ, ήρθε από τον πάγκο με πέντε λεπτά να απομένουν και έδωσε ασίστ στον Ρος Μπάρκλεϊ για το τρίτο γκολ της Έβερτον στην εντός έδρας νίκη με 3–0. Μετά τον αντίκτυπο του Ατσού ως αλλαγή στα παραπάνω παιχνίδια, επιλέχθηκε για να ξεκινήσει στον δεύτερο εκτός έδρας αγώνα της Φάσης των 16 του Γιουρόπα Λιγκ εναντίον της ΦΚ Ντιναμό Κιέβου, με την Έβερτον να προηγείται με 2–1 από το πρώτο σκέλος. Η ομάδα του αποκλείστηκε μετά την ήττα με 5–2 εκείνο το βράδυ. Βγήκε εκτός αγώνα στο 65ο λεπτό και αυτή ήταν η τελευταία του εμφάνιση στην πρώτη ομάδα της Έβερτον.
Μπόρνμουθ (δανεισμός)
Στις 29 Μαΐου 2015, ο Ατσού δόθηκε δανεικός στην πρόσφατα προβιβασμένη στην Πρέμιερ Λιγκ ΑΦΚ Μπόρνμουθ για την επερχόμενη σεζόν. Έκανε το ντεμπούτο του στις 25 Αυγούστου στον δεύτερο γύρο του Λιγκ Καπ Αγγλίας, στη νίκη με 4–0 επί της Χάρτλπουλ Γιουνάιτεντ. Η μόνη άλλη εμφάνιση του Ατσού ήταν στη νίκη του επόμενου γύρου επί της Πρέστον Νορθ Εντ. Δεν συμμετείχε σε καμία αποστολή της Μπόρνμουθ για τους αγώνες πρωταθλήματος και ανακλήθηκε από τον δανεισμό του από την Τσέλσι την 1η Ιανουαρίου 2016.
Μάλαγα (δανεισμός)
Στις 24 Ιανουαρίου 2016, ο Ατσού έδωσε μια συνέντευξη στην Παγκόσμια Υπηρεσία του BBC, στην οποία μίλησε για την αποχώρηση από την Τσέλσι και την επικείμενη μεταγραφή του στη Λεβάντε ΟΝ. Την επόμενη μέρα, επιβεβαιώθηκε ότι θα μετακομίσει στη Μάλαγα ως δανεικός. Στις 5 Φεβρουαρίου 2016, ο Ατσού έκανε το ντεμπούτο του στη βασική ομάδα και σκόραρε στη νίκη με 3–0 επί της Χετάφε ΚΦ. μικρογραφία|207x207εσ| Ο Ατσού με τη φανέλα της Νιούκαστλ το 2019
Νιούκασλ Γιουνάιτεντ
Την 1η Ιουνίου 2021, ο Ατσού ανακοίνωσε στις πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης ότι είχε αποχωρήσει από τη Νιούκασλ Γιουνάιτεντ.
Αλ Ραέντ
Στις 17 Ιουλίου 2021, ο Ατσού εντάχθηκε στην Αλ Ραέντ ΦΚ από τη Σαουδική Αραβία.
Χαταϊσπόρ
Στις 6 Σεπτεμβρίου 2022, ο Ατσού υπέγραψε με την τουρκική Χαταϊσπόρ, με αρχικό μονοετές συμβόλαιο με επιλογή για έναν ακόμη χρόνο. Έπαιξε τρεις αγώνες στο πρωτάθλημα και έναν στο Κύπελλο Τουρκίας και έβαλε το μόνο γκολ εντός έδρας ενάντια στην Κασίμπασα στο 7ο λεπτό των καθυστερήσεων στις 5 Φεβρουαρίου 2023, την ημέρα πριν από τον σεισμό στον οποίο πέθανε.
Εθνική ομάδα
μικρογραφία| Ο Ατσού (με τη μπάλα) σε ένα φιλικό με το [[Εθνική Μάλι (ποδόσφαιρο ανδρών)|Μάλι το 2015]] Ο Ατσού κέρδισε την πρώτη του συμμετοχή για την Εθνική Γκάνας ανδρών την 1η Ιουνίου 2012 εναντίον του Λεσότο, σκοράροντας στον αγώνα. Περιγράφηκε από το BBC ως «εξαιρετική προοπτική», ενώ το ESPN πρόσθεσε ότι ήταν «γρήγορος και τεχνικά εντυπωσιακός» και πιθανό μελλοντικό αστέρι για την εθνική του ομάδα.
Την επόμενη χρονιά, ήταν στην ομάδα της Γκάνας για το Κύπελλο Εθνών Αφρικής 2013 στη Νότια Αφρική. Ξεκίνησε τον πρώτο αγώνα, στην ισοπαλία με 2–2 εναντίον της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό και ήταν αναπληρωματικός στην επόμενη νίκη με 1–0 επί του Μάλι. Επέστρεψε στην αρχική ενδεκάδα στον τελευταίο αγώνα των ομίλων εναντίον του Νίγηρα στο Πορτ Ελίζαμπεθ, σημειώνοντας το δεύτερο γκολ της νίκης με 3–0, που έφερε τη χώρα του στα προημιτελικά ως νικήτρια του ομίλου. Ο Ατσού εμφανίστηκε στους υπόλοιπους αγώνες της Γκάνας καθώς η ομάδα έφτασε στην τέταρτη θέση, σκοράροντας στον αποκλεισμό μέσω της διαδικασίας των πέναλτι από τη Μπουρκίνα Φάσο.
Ο Ατσού επιλέχθηκε για την ομάδα του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2014, ξεκινώντας σε όλους τους αγώνες, καθώς η Γκάνα αποκλείστηκε στη φάση των ομίλων.
Στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής 2015, ο Ατσού σκόραρε δύο φορές σε μια νίκη με 3–0 επί της Γουινέας στους προημιτελικούς. Βοήθησε την ομάδα να φτάσει στον τελικό, όπου έχασε στη διαδικασία των πέναλτι από την Ακτή Ελεφαντοστού. Στο τέλος της διοργάνωσης, του απονεμήθηκε τόσο το βραβείο του Παίκτη της Διοργάνωσης, όσο και το βραβείο του Γκολ της Διοργάνωσης, για το γκολ του εναντίον της Γουινέας.
Προσωπική ζωή
Ο Ατσού είναι ένας πιστός Χριστιανός, που μοιράζεται στίχους της Βίβλου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Είναι παντρεμένος και έχει δύο γιους και μια κόρη.