cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γ΄ Βενετοτουρκικός Πόλεμος
Το ξέσπασμα του πολέμου
Μετά το τέλος της οθωμανικής επιχείρησης στην Απουλία και την καταστροφή της περιοχής (Ιούλιος 1537), ο οθωμανικός στόλος απέκλεισε την Κέρκυρα (25 Αυγούστου 1537) ενώ ο ίδιος ο Σουλεϊμάν από τη Χιμάρα ετοιμαζόταν να περάσει στο νησί. Μπροστά στον κίνδυνο οι Βενετοί προσπάθησαν να επιτύχουν νέα «Ιερή Συμμαχία» με τον Κάρολο Ε΄ εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ωστόσο, παρά τον αποκλεισμό, οι οθωμανικές δυνάμεις δεν κατάφεραν να επικρατήσουν και ο Σουλεϊμάν αναγκάστηκε να λύσει την πολιορκία (11 Σεπτεμβρίου 1537), μετά την ενίσχυση των πολιορκημένων με στρατεύματα από την Ιταλία και τις φήμες για κοινή δράση του βενετικού στόλου και του στόλου του Καρόλου Ε΄. Κατά την αποχώρησή του από το Ιόνιο όμως, ο οθωμανικός στόλος προκάλεσε μεγάλες καταστροφές στην Πάργα, στους Παξούς, στην Κεφαλλονιά, στη Ζάκυνθο, στις Στροφάδες και στα Κύθηρα. Επίσης, πραγματοποίησε επιδρομές καταλαμβάνοντας σχεδόν όλες τις βενετικές κτήσεις στο Αιγαίο (Ίο, Ανάφη, Αντίπαρο, Αστυπάλαια, Αμοργό, Πάρο, Νάξο, Μύκονο, Άνδρο κ.ά.), εκτός από την Κάρπαθο, τις βόρειες Σποράδες και την Τήνο.
Την ίδια περίοδο, με τη λύση της πολιορκίας της Κέρκυρας οι οθωμανικές δυνάμεις άρχισαν να πολιορκούν το Ναύπλιο (14 Σεπτεμβρίου 1537) και τη Μονεμβασιά. Μολονότι την υπεράσπιση των δύο πόλεων ανέλαβαν οι τοπικές φρουρές και οι ίδιοι κάτοικοι, η πολιορκία ιδιαίτερα του Ναυπλίου κράτησε τρία ολόκληρα χρόνια. Τελικά οι δύο πόλεις παραδόθηκαν στις 2 Οκτωβρίου 1540 ύστερα από την υπογραφή της βενετοτουρκικής συνθήκης ειρήνης.
Η «Santa Lega» του 1538
Η Βενετία ύστερα από διαπραγματεύσεις σύναψε τη νέα «Santa Lega» (8 Φεβρουαρίου 1538) με τον Κάρολο Ε΄, τον αδελφό του Φερδινάνδο της Αυστρίας και τον πάπα Παύλο Γ΄. Στο ειδικό υπόμνημα που επισυνάφθηκε στη συνθήκη προβλεπόταν η αποκατάσταση των κτήσεων της Βενετίας σε Αιγαίο και Αδριατική και η ανασύσταση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη από τον Κάρολο Ε΄.
Ωστόσο το στρατιωτικό αποτέλεσμα δεν ήταν αντάξιο των αρχικών προσδοκιών. Ο οθωμανικός στόλος διέσχισε το Αιγαίο και αφού εδραίωσε την κυριαρχία του Σουλεϊμάν στις βόρειες Σποράδες την Κάρπαθο, συναντήθηκε με τον συμμαχικό στόλο στην Πρέβεζα (25 Σεπτεμβρίου 1538). Δύο μέρες αργότερα και ύστερα από ασυντόνιστες αψιμαχίες, λόγω της διαφωνίας των συμμαχικών δυνάμεων ως προς την τακτική που θα ακολουθούσαν, ο συμμαχικός στόλος αποσύρθηκε στην Κέρκυρα φανερώνοντας τον ανταγωνισμό μεταξύ Βενετών και συμμάχων. Ο ανταγωνισμός αυτός ήταν η αιτία για τη μοναδική συμμαχική στρατιωτική επιτυχία, την προσωρινή κατάληψη του Castelnuovo στη Δαλματία (24 Οκτωβρίου 1538), αφού οι οθωμανικές δυνάμεις με τον Χαϊρεδδίν το ανακατέλαβαν στις 6 Αυγούστου 1539. Οι στρατιωτικές αποτυχίες επιδείνωσαν τις σχέσεις μεταξύ των συμμάχων οι οποίοι επιχείρησαν να διαπραγματευτούν μεμονωμένα τη σύναψη συνθήκης ειρήνης.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Τουρκοκρατία 3 Κατηγορία:16ος αιώνας στην Ευρώπη
Ζυλ Ριμέ
Ο Ζυλ Ριμέ (Τελέ-λε-Λαβονκούρ, Ωτ-Σον, 14 Οκτωβρίου 1873 - Συρέν, 15 Οκτωβρίου 1956) ήταν Γάλλος ποδοσφαιρικός παράγοντας. Υπήρξε διαδοχικά πρόεδρος-ιδρυτής του παριζιάνικου συλλόγου της Ρεντ Σταρ, πρόεδρος της Γαλλικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου και στη συνέχεια της FIFA για διάστημα 33 ετών. Υπήρξε ο δημιουργός του θεσμού του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου.
Βιογραφία
Ο Ζυλ Ριμέ πέρασε το σύνολο της παιδικής του ηλικίας στο Τελέ, μαζί με τον παππού του που ήταν αγρότης, καθώς ο πατέρας του είχε αποχωρήσει για το Παρίσι ώστε να βρει δουλειά. Δεν τον ξαναβρήκε παρά μόνο σε ηλικία 11 ετών, ενώ έλαβε το baccalauréat (γαλλικό απολυτήριο λυκείου) του παρακολουθώντας μαθήματα τα βράδια. Ίδρυσε το 1898 μια χριστιανική, ρεπουμπλικανική και δημοκρατική εφημερίδα, τη La Revue, η οποία συγχωνεύτηκε το 1899 με τη Le Sillon του Μαρκ Σαννιέ, περιοδικό το οποίο ώθησε μεγάλο αριθμό πιστών Χριστιανών να αποκηρύξουν το πολίτευμα της βασιλείας.
Ο Ζυλ Ριμέ απεβίωσε στις 15 Οκτωβρίου 1956 στη Συρέν (92), ένα χρόνο έπειτα από την υποψηφιότητά του για το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης.
Ποδόσφαιρο
Έχοντας επιβιώσει του Μεγάλου Πολέμου με τον βαθμό του λοχαγού πεζικού και έναν Σταυρό του Πολέμου, ο Ζυλ Ριμέ εκλέχτηκε πρόεδρος της νεοσυσταθείσας Γαλλικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου στις 11 Απριλίου 1919. Παρέμεινε επί 30 χρόνια επικεφαλής της και εγκατέλειψε την προεδρία της FFF το 1949 λόγω της « affaire sarroise ». Ο Ριμέ επιθυμούσε να εντάξει τη Σάρμπρυκεν στο Πρωτάθλημα Γαλλίας, όμως αυτή η ενέργεια αποδοκιμάστηκε έντονα από τις υπόλοιπες ομάδες που το αποτελούσαν με το σύνθημα « καλύτερα η Μπορντό παρά η Σάρμπρυκεν ». Αντιθέτως, παρέμεινε στο αξίωμα του προέδρου της FIFA από το 1921 ως το 1954. Κατά τη θητεία του-ρεκόρ διάρκειας 33 ετών, δημιούργησε το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου το 1930, εμπνεόμενος από την επιτυχία του ολυμπιακού τουρνουά. Επίσης, το Παγκόσμιο Κύπελλο ήταν γνωστό με την ονομασία Κύπελλο Ζυλ Ριμέ έως το 1970.
Τρόπαιο Ζυλ Ριμέ
Το Τρόπαιο Ζυλ Ριμέ είναι η ονομασία που δόθηκε στις πρώτες εκδόσεις του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι πρόεδροι ποδοσφαιρικών ομάδων Κατηγορία:Μέλη του Τάγματος της Αξίας της FIFA
Κωνσταντίνος Δεκαβάλλας
Ο Κωνσταντίνος Δεκαβάλλας (1924-2023) ήταν Έλληνας αρχιτέκτονας.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στην Αθήνα το Δεκέμβριο του 1924. Το 1948 αποφοίτησε από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Στο διάστημα 1949-1951 ήταν άμισθος επιμελητής στην έδρα της ειδικής κτιριολογίας του E.M.Π.. Παράλληλα υπηρέτησε στο Πολεμικό Nαυτικό ως αρχικελευστής στα δημόσια ναυτικά έργα και αλλού. Έχει δίπλωμα M.Sc. του Πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης (1953) και είναι πτυχιούχος του Πανεπιστημίου του Λονδίνου στην πολεοδομία-χωροταξία (1956). Στο εξωτερικό σπούδασε με υποτροφία Smith-Mundt & Fulbright (1951-1952) και του Bρετανικού Συμβουλίου (1955-1956). Aπό το 1952 ως το 1954 εργάσθηκε με τον καθηγητή του Πέρσι Γκούντμαν στη Nέα Yόρκη. Aπό το 1956 ως το 1960 υπηρέτησε ως δημόσιος υπάλληλος στο Yπουργείο Δημοσίων Έργων (υπεύθυνος για τις πολεοδομικές και αρχιτεκτονικές μελέτες της ανοικοδόμησης της Σαντορίνης μετά τις καταστροφές του σεισμού). Στο διάστημα 1960-1969 ήταν αρχιτέκτων της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος και από το 1960 ως σήμερα έχει γραφείο αρχιτεκτονικών και πολεοδομικών μελετών που ενίοτε συνεργάζεται με άλλα αρχιτεκτονικά γραφεία. Για πολλά χρόνια εκλεγόταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Σ.A.Δ.A.Σ. (1962-1970), πρόεδρος και αντιπρόεδρός του. Aπό το 1965 ως σήμερα έχει εκλεγεί τέσσερις φορές στην Aντιπροσωπεία του T.E.E. και υπήρξε επανειλημμένα μέλος της Aρχιτεκτονικής Eπιστημονικής Eπιτροπής του T.E.E. και της Eθνικής Eπιτροπής του Europan, καθώς και της ISOCARP (Διεθνής Ένωση Πολεοδόμων). Eίναι μέλος της Eλληνικής Aρχιτεκτονικής Eταιρείας, ιδρυτικό μέλος της Σ.E.Π.O.X. και της Eλληνικής Eταιρείας για την Προστασία του Περιβάλλοντος, της οποίας υπήρξε και πρόεδρος. Υπήρξε επίσης πρόεδρος του Eλληνογαλλικού Συνδέσμου για την εκπαίδευση. Έχει εκλεγεί επανειλημμένα κριτής αρχιτεκτονικών διαγωνισμών (πανελληνίωνκαι διεθνών) ως εκπρόσωπος του Συλλόγου Aρχιτεκτόνων, του Tεχνικού Eπιμελητηρίου, του Eθνικού Mετσοβίου Πολυτεχνείου και άλλων φορέων, όπως του Yπουργείου Eξωτερικών και της K.E.Δ..
Έχει δώσει διαλέξεις και έχει συμμετάσχει σε συνέδρια στην Ελλάδα, την Ελβετία, τη Γερμανία, την Αγγλία, τις ΗΠΑ, την Ισπανία και αλλού με εισηγήσεις, ανακοινώσεις και παρεμβάσεις. Πολλές από τις διαλέξεις αφορούσαν την παρουσίαση του έργου του.
Το 2008 το Νέο Μουσείο Μπενάκη της οδού Πειραιώς παρουσίασε αναδρομική έκθεση του συνόλου του έργου του. Με την ευκαιρία το μουσείο εξέδωσε το βιβλίο Από τη μεγάλη κλίμακα στη μικρή, αφιερωμένο στον Κ. Δεκαβάλλα και το έργο του.
Απεβίωσε στις 19 Φεβρουαρίου 2023.
Αρχιτεκτονικό έργο
Το έργο του Κωνσταντίνου Δεκαβάλλα περιλαμβάνει μελέτες από τη μεγάλη κλίμακα της αρχιτεκτονικής μέχρι και τη μικρότερη. Αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους Έλληνες μοντέρνους αρχιτέκτονες της γενιάς του. Έχοντας μαθητεύσει κοντά σε σημαντικές προσωπικότητες όπως ο Γεώργιος Κανδύλης, τα έργα του χαρακτηρίζονται από απλές και λιτές γραμμές στα οποία υλοποιείται με το καλύτερο δυνατό τρόπο η ελεύθερη κάτοψη και η αλληλουχία μεταξύ ανοιχτών και υπαίθριων χώρων. Οι σπουδές του στο Κολούμπια τον ώθησαν να αναζητήσει αρχιτεκτονικές μορφές που επιλύουν προβλήματα φυσικού αερισμού και φωτισμού.
Συνοπτικά το έργο του χαρακτηρίζεται  από τις εξης αρχές: την ένταξη του κτηρίου στο φυσικό περιβάλλον και τη βιοκλιματική αρχιτεκτονική, τον σεβασμό στο δομημένο περιβάλλον, την οργανική ενσωμάτωση των εικαστικών τεχνών στο κτίριο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες
Επανάσταση του Λιτοχώρου
thumb|right|250px|Έλληνες επαναστάτες της Μακεδονίας το 1878, μεταξύ αυτών ο επίσκοπος Κίτρους Νικόλαος, ο πρόεδρος της προσωρινής κυβέρνησης Ε. Κοροβάγγος, ο Κ. Φαρμάκης, ο Ν. Αξελός και ο Χαραλ. Λελούδας. Η Επανάσταση του Λιτοχώρου, αν και αποτυχημένη, έγινε το 1878 και επηρέασε τη μετέπειτα ιστορία της Μακεδονίας, οδηγώντας στην ταχύτατη απελευθέρωσή της.
Η κατάσταση στα Βαλκάνια
Στα 1875 πολλές βαλκανικές περιοχές άρχισαν να αναπτύσσουν συντονισμένη δράση εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Έτσι, το Ανατολικό Ζήτημα οδηγήθηκε σε κρίσιμη φάση. Το 1878 υπογράφεται η Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου, με την οποία δημιουργείται η Μεγάλη Βουλγαρία, θέτοντας σε κίνδυνο τα εθνικά συμφέροντα της Ελλάδας.
Η επιλογή του τόπου
Στις 19 Φεβρουαρίου 1878 εκδηλώθηκε η εξέγερση στο Λιτόχωρο. Ο συγκεκριμένος τόπος επιλέχθηκε λόγω της σημαντικής γεωγραφικής θέσης (σύνορα με θάλασσα) που διευκόλυνε τον ανεφοδιασμό και την επικοινωνία με την ημιανεξάρτητη Θεσσαλία. Το σχέδιο για την Επανάσταση φέρεται να εγκρίθηκε από την Κεντρική Επιτροπή Μακεδονικού Αγώνα, της οποίας Πρόεδρος ήταν ο νομομαθής Παύλος Καλλιγάς, υπό τη μυστική συμπαράσταση του τότε Προξένου της Θεσσαλονίκης, Κωνσταντίνου Βατικιώτη και του Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Ιωακείμ, μετέπειτα πατριάρχη Κωνσταντινούπολης. Οι Τούρκοι όταν έμαθαν από τους Άγγλους για τα σχέδια των Μακεδόνων και ανακάλεσαν τους Θεσσαλονικείς άρχοντες στην Αθήνα.
Ταυτότητα των συμμετεχόντων
Ωστόσο, η εκστρατεία ξεκίνησε και επικεφαλής τέθηκε ο Λοχαγός Κοσμάς Δουμπιώτης. Μαζί του ήταν και οι απόγονοι της ηρωικής οικογένειας των Λαζαίων, Τόλιος και Γιαννάκης Λάζος, ο Γεώργιος Ζαχείλας, ο Τζίμας, ο Αποστολίδης και ο Βλαχάβας, συνολικά πάνω από 500 άνδρες, οι οποίοι αποβιβάστηκαν στο Λιτόχωρο στις 15 Φεβρουαρίου στην Πλάκα Λιτοχώρου, με δύο καράβια, το «Βυζάντιο» και την «Ύδρα». Στο Μοναστήρι του Αγίου Διονυσίου μεταφέρθηκαν πολεμοφόδια και 2.500 άνδρες από τις γύρω περιοχές κινήθηκαν στον αγώνα. Μάλιστα, τα όπλα δεν έφταναν για όλους και περίπου 2.000 πολεμιστές περίμεναν νέα όπλα και πολεμοφόδια.
Σχηματισμός Επαναστατικής Κυβέρνησης
Σημαντικό γεγονός για την πορεία της Επανάστασης ήταν ο σχηματισμός από αντιπροσώπους της Επαρχίας του Ολύμπου της προσωρινής Επαναστατικής Κυβέρνησης, στις 19 Φεβρουαρίου 1878, ημέρα Κυριακή και την ίδια ημέρα που υπογράφηκε η Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου.
Μέλη της κυβέρνησης εκείνης ήταν οι: Από το Λιτόχωρο οι Ευάγγελος Κοροβάγκος, ο οποίος έγινε και Πρόεδρος, ο Αθανάσιος Αστερίου, Ιατρός, ο Γιώργος Ζαχαριάδης, ο Γιάννης Νικολάου και ο Γιάννης Βεργίδης, από την Σκοτίνα οι Δημήτριος Σακελλαρίδης, Ιατρός, και Νικόλαος Μήτσιος, από την Ιερά Μονή Πέτρας μέλη υπήρξαν ο ιερομόναχος Νικηφόρος και ο ιερέας  Αθανάσιος Γεωργίου.. Αργότερα, μέλος της Κυβέρνησης έγινε και ο Νικόλαος Λούσης, ο επίσκοπος Κίτρους. Η απόφαση συνυπογράφηκε και από 40 αντιπροσώπους από χωριά της Πιερίας, του Καταφυγίου Ολύμπου, του Βελβενδού Κοζάνης και από το Λιβάδι Ολύμπου.
Την επομένη ημέρα (20 Φεβρουαρίου) κηρύχθηκε η Επανάσταση στον Κολινδρό, από τον επίσκοπο Νικόλαο Λούση. Με αρχηγό τον οπλαρχηγό Βαγγέλη Χοστέβα και 300 άνδρες, έγινε με επιτυχία η επίθεση κατά της τουρκικής φρουράς.
Η προκήρυξη των επαναστατών
Η επαναστατική κυβέρνηση του Λιτοχώρου προέβη στην έκδοση προκήρυξης, η οποία απευθυνόταν στις Μεγάλες Δυνάμεις και ειδικότερα στους προξένους της Ρωσίας, Γαλλίας, Αγγλίας, Γερμανίας, Ιταλίας και Αμερικής, οι οποίοι είχαν την έδρα τους στη Θεσσαλονίκη. Σε πρώτη φάση φάνηκε να πετυχαίνει η Επανάσταση, καθώς ο Τούρκος διοικητής της Κατερίνης Ντερβίς Μπαμπά δήλωσε υποταγή, θέτοντας τον όρο να διασφαλιστεί η σωματική ακεραιότητα των Τούρκων της Κατερίνης.
Η αποτυχία της Επανάστασης
Το σχέδιο όμως απέτυχε με προδοσία από τον Ηπειρώτη τσιφλικά Γιάννη Μπίτσιο, ο οποίος ήταν και διερμηνέας στο βρετανικό προξενείο στη Θεσσαλονίκη και τον ενδιέφερε να μην πάθουν τίποτα τα τσιφλίκια του. Έτσι, ο Μπίτσιος συνεννοήθηκε με τους Τούρκους και σύντομα ανακαταλήφθηκε η Κατερίνη από τον Ασάφ Πασά.
Στη συνέχεια οι Τούρκοι προχώρησαν προς το Κίτρος και την Κατερινόσκαλα. Στις 25 Φεβρουαρίου οι τουρκικές δυνάμεις βάδισαν προς τον Κολινδρό και ο Μητροπολίτης Κίτρους Νικόλαος πυρπόλησε ο ίδιος τη Μητρόπολη για να μην πέσουν στα χέρια των Τούρκων τα ιερά κειμήλια. Γυναίκες και παιδιά (περίπου 3.000 άτομα) έφυγαν από τον Κολινδρό και κατέφυγαν στη Μονή Αγίων Πάντων, όπου κινδύνεψε η ζωή τους από έλλειψη τροφής και από τις κακουχίες, θυμίζοντας το δράμα των πολιορκημένων στο Μεσολόγγι. Για να μην πέσουν στους εχθρούς τους, ακολούθησαν το παράδειγμα των γυναικών στο Ζάλογγο και στην Αραπίτσα, θυσιάζοντας τις ζωές τους. Ο Δουμπιώτης δεν πρόλαβε να βοηθήσει στην άμυνα του Λιτοχώρου, το οποίο ανακαταλήφθηκε από τους Τούρκους, στις 4 Μαρτίου. Οι Τούρκοι πυρπόλησαν 9 εκκλησίες και 320 σπίτια και σκότωσαν το λαό του χωριού. Η βοήθεια που περίμεναν οι επαναστάτες από το Νότο δεν ήρθε ποτέ και 2.800 όπλα που είχαν σταλεί με το πλοίο «Βυζάντιο» στην Πλάκα Λιτοχώρου έπεσαν στα χέρια των Τούρκων. Όσα από τα γυναικόπαιδα του Λιτοχώρου (είχαν καταφύγει στη Μονή Αγίου Διονυσίου) μεταφέρθηκαν στη Θεσσαλονίκη και τέθηκαν υπό την προστασία των εκεί προξένων.
Ανακωχή στη Λαμία
Ο επίλογος της Επανάστασης γράφηκε στη Λαμία, με την υπογραφή της ανακωχής στο Σμόκοβο, στις 19 Απριλίου 1878. Εκεί οι επαναστάτες διαπραγματεύτηκαν τους όρους της ειρήνης με τους Άγγλους, οι οποίοι ενήργησαν υπέρ των συμφερόντων τους και στήριξαν τους Οθωμανούς λόγω της παραχώρησης της Κύπρου. Επίσης, δόθηκε αμνηστία στους οπλαρχηγούς, οι οποίοι όμως επέστρεψαν στα ορεινά μέρη του Ολύμπου, για να προετοιμάσουν νέες εξεγέρσεις.
Απολογισμός και θετικά οφέλη
Παρά την αποτυχία της, που συνοδεύτηκε από καταστροφές χωριών και βιαιοπραγίες, η Επανάσταση στο Λιτόχωρο κατάφερε ίσως να ενισχύσει τη διπλωματική θέση της Ελλάδας στο συνέδριο του Βερολίνου. Έτσι, αναθεωρήθηκαν οι όροι της Συνθήκης του Αγίου Στεφάνου και η Βουλγαρία περιορίστηκε στα παλαιά της σύνορα. Ο εθνικός πόθος της Επανάστασης του Ολύμπου πραγματοποιήθηκε με την απελευθέρωση της Μακεδονίας, το 1912-1913.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Πιερίας Κατηγορία:Μακεδονική Επανάσταση του 1878
Ντους Β΄ της Προβηγκίας
Η Ντους Β΄ της Προβηγκίας ή Γλυκιά Β΄ της Προβηγκίας (ισπανικά: Dulcia, περί το 1162 - 1172) ήταν Κόμισσα της Προβηγκίας και υποκόμισσα του Ζεβοντάν και του Καρλάτ για λίγους μήνες (1166). Η οικογένεια της ο Οίκος της Βαρκελώνης Καταλανικής καταγωγής διεκδίκησε την κομητεία της Προβηγκίας με τον γάμο του προπάππου της Ραϋμόνδου Βερεγγάριου Γ΄ της Βαρκελώνης με την Ντους Α΄ της Προβηγκίας.
Η Ντους Β΄ ήταν το μοναδικό παιδί του Ραϋμόνδου Βερεγγάριου Β΄ της Προβηγκίας και της Ριτσέζας των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρης του Βλάντισλαφ Β΄ του Εξόριστου· οι γονείς της παντρεύτηκαν το 1162. Με τη Συνθήκη του Μπωκαίρ (1165) ο Ραϋμόνδος Βερεγγάριος Β΄ αρραβώνιασε τη μικρή κόρη του με τον Ραϋμόνδο ΣΤ΄ της Τουλούζης μεγαλύτερο γιο και διάδοχο του Ραϋμόνδου Ε΄ της Τουλούζης στη γειτονική Κομητεία της Τουλούζης.
Κόμισσα της Προβηγκίας
Ο Ραϋμόνδος Βερεγγάριος Β΄ της Προβηγκίας πέθανε την άνοιξη του 1166 στην προσπάθεια του να κατακτήσει τη Νίκαια (1166) και η Ντους Β΄ τον κληρονόμησε στην κομητεία της Προβηγκίας. Ο Ραϋμόνδος Ε΄ της Τουλούζης αμέσως μετά προσπάθησε να επισπεύσει τον γάμο του γιου του με την Ντους και να βρει έναν κατάλληλο σύζυγο για τη μητέρα της. Οι προσπάθειες σταμάτησαν λόγω παρέμβασης του Βασιλιά της Αραγωνίας και κόμη της Βαρκελώνης Αλφόνσου του Τροβαδούρου που ήταν πρώτος ξάδελφος της Ντους και ο πιο στενός συγγενής από την οικογένεια της. Ο Αλφόνσος Β΄ της Αραγωνίας ισχυρίστηκε ότι ο Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Φρειδερίκος Α΄ Βαρβαρόσσα απαλλοτρίωσε την περιοχή για λογαριασμό του (1162), συνεπώς έχει τον τίτλο του Κόμη της Προβηγκίας. Ο Αλφόνσος ο Τροβαδούρος προσπάθησε να κερδίσει χρόνο, ισχυρίστηκε ότι συμφωνεί στους γάμους της Ντους και της μητέρας της αλλά σύντομα ξέσπασαν συγκρούσεις και νίκησε τον Ραϋμόνδο. Μετά τη νίκη του έφτασε στην Προβηγκία στα τέλη του 1166, ο πρώτος ευγενής που του δήλωσε υποτέλεια ήταν ο Γουλιέλμος Ζ΄ του Μονπελιέ, ακολούθησαν οι υπόλοιποι.
Ανατροπή
Ο Αλφόνσος ο Τροβαδούρος παρέδωσε την κυβέρνηση και την κομητεία της Προβηγκίας στον δεύτερο αδελφό του Ραϋμόνδο Βερεγγάριο Γ΄ της Προβηγκίας (1173), αυτόν με τη σειρά του όταν δολοφονήθηκε χωρίς απογόνους διαδέχθηκε ο επόμενος αδελφός του Σάντσο της Προβηγκίας (1181). Η Ντοθς Β΄ δραπέτευσε στη γιαγιά της Βεατρίκη, κόμισσα του Μελγκέιλ. Η Βεατρίκη αποφάσισε να μοιράσει την κομητεία της Μελγκέιλ ανάμεσα στην κόρη της Ερμεσσένντε του Πελέ και στην Ντους Β΄ που ήταν ακόμα αρραβωνιασμένη με τον κόμη της Τουλούζης. Η Ντους Β΄ πέθανε την ίδια χρονιά (1172) σε νηπιακή ακόμα ηλικία και η κληρονομιά της πέρασε ολόκληρη στην ετεροθαλή θεία της Ερμεσσένντε που παντρεύτηκε τον αρραβωνιαστικό της Ραϋμόνδο.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Βαρκελώνης
Σαλλούστιος
δεξιά|μικρογραφία|457x457εσ| Χειρόγραφο π. 1490 για τον De Bello Jugurthino. Ο Γάιος Σαλλούστιος Κρίσπος, λατιν.: Gaius Sallustius Crispus, (86 – c. 35 BC ), ήταν Ρωμαίος ιστορικός και πολιτικός από oικογένεια πληβείων της Ιταλίας. Πιθανώς γεννημένος στο Aμιτέρνον στη χώρα των Σαβίνων, ο Σαλλούστιος έγινε οπαδός του Ιουλίου Καίσαρα (100 έως 44 π.Χ.), περίπου τη δεκαετία του 50 π.Χ. Είναι ο παλαιότερος γνωστός Ρωμαίος ιστορικός της λατινικής γλώσσας, με έργα που έχουν διασωθεί στο όνομά του, από τα οποία έχουν απομείνει η Συνωμοσία τού Κατιλίνα (για την ομώνυμη συνωμοσία), ο Πόλεμος τού Ιουγούρθα (για τον ομώνυμο πόλεμο) και οι Ιστορίες (από τις οποίες σώζονται μόνο αποσπάσματα). Ως συγγραφέας, ο Σαλλούστιος επηρεάστηκε κυρίως από τα έργα του Έλληνα ιστορικού Θουκυδίδη του 5ου αι. π.Χ. Κατά τη διάρκεια της πολιτικής του σταδιοδρομίας συγκέντρωσε μεγάλο -και παράνομο- πλούτο ως κυβερμήτης στην Αφρική.
Βιογραφία
Ο Σαλλούστιος γεννήθηκε πιθανώς στο Aμιτέρνον στην Κεντρική Ιταλία,  αν και ο Έντουαρντ Σβαρτς έχει την άποψη ότι η γενέτειρα του Σαλλουστίου ήταν η Ρώμη. Η ημερομηνία γέννησής του υπολογίζεται από την αναφορά του Χρονικού του Ιερώνυμου. Αλλά ο Ρόναλντ Σάιμ προτείνει ότι η ημερομηνία του Ιερώνυμου πρέπει να προσαρμοστεί λόγω της απροσεξίας του, και προτείνει το 87 π.Χ. ως πιο σωστή ημερομηνία. Ωστόσο, η γέννηση του Σαλλούστιου χρονολογείται ευρέως στο 86 π.Χ., και η Εγκυκλοπαίδεια Πάουλυ λαμβάνει ως ημερομηνία γέννησης την 1η Οκτωβρίου 86 π.Χ. Ο Mάικλ Γκραντ προτείνει προσεκτικά τη δεκαετία του '80 π.Χ.
Δεν υπάρχουν πληροφορίες για τους γονείς ή την οικογένεια του Σαλλούστιου, εκτός από την αναφορά του Τάκιτου για την αδελφή του. Οι Σαλλούστιοι ήταν μία επαρχιακή ευγενής οικογένεια Σαβινικής καταγωγής. Ανήκαν στην τάξη των ιππέων και είχαν πλήρη ρωμαϊκή υπηκοότητα. Κατά τη διάρκεια του Κοινωνικού Πολέμου, οι γονείς του Σαλλούστιου κρύφτηκαν στη Ρώμη, επειδή το Αμιτέρνον βρισκόταν υπό την απειλή πολιορκίας από επαναστατικές φυλές των ιταλών. Εξαιτίας αυτού ο Σαλλούστιος θα μπορούσε να είχε μεγαλώσει στη Ρώμη. Έλαβε πολύ καλή μόρφωση.
Πρώιμη σταδιοδρομία
Μετά από μία κακομαθημένη νεότητα, ο Σαλλούστιος μπήκε στη δημόσια ζωή και μπορεί να κέρδισε τις εκλογές ως ταμίας (quaestor) το 55 π.Χ. Ωστόσο, τα στοιχεία είναι ασαφή: ορισμένοι μελετητές προτείνουν ότι δεν κατείχε ποτέ τη θέση. Η "πρώιμη σίγουρη πληροφορία" για τη σταδιοδρομία του είναι η θητεία του ως τριβούνου των πληβείων το 52 π.Χ., έτος κατά το οποίο οι οπαδοί του Mίλωνα σκότωσαν τον Κλόδιο. Κατά τη διάρκεια το έτος του αξιώματός του, ο Σαλλούστιος υποστήριξε τη δίωξη του Μίλωνα. Οργάνωσε επίσης «θηριώδεις διαδηλώσεις στους δρόμους», για να ασκήσει δημόσια πίεση στον Κικέρωνα, εκφοβίζοντάς τον να «δώσει μια υποτυπώδη παράσταση», βλέποντας τον Μίλωνα να αφήνει την πόλη στην εξορία. Αυτό το έτος, αυτός, μαζί με τους άλλους δέκα τριβούνους, υποστήριξαν όλοι έναν νόμο, που θα επέτρεπε στον Καίσαρα να διεκδικήσει δεύτερη υπατεία εν απουσία του.
Ο Σάιμ προτείνει ότι ο Σαλλούστιος, λόγω της θέσης του στη δίκη του Μίλωνα, δεν υποστήριξε αρχικά τον Καίσαρα. Σύμφωνα με μία επιγραφή, κάποιος Sallustius (με ασαφές praenomen) ήταν proquaestor στη Συρία το 50 π.Χ. υπό τον Mάρκο Καλπούρνιο Βίβουλο. Ο Mόμμσεν ταύτισε αυτόν τον Sallustius με τον Σαλλούστιο τον ιστορικό, αλλά ο Broughton υποστήριξε ότι ο Σαλλούστιος ο ιστορικός δεν θα ήταν βοηθός τού αντιπάλου τού Καίσαρα ή, ως πρώην τριβούνος των πληβείων, δεν θα είχε πάρει τον ταπεινό τίτλο legatus pro quaestore.
Ο πολιτικός δεσμός του Σαλλούστιου δεν είναι ξεκάθαρος σε αυτήν την πρώιμη περίοδο, αλλά αφού αποβλήθηκε από τη Σύγκλητο το 50 π.Χ. από τον Άππιο Κλαύδιο Πούλχερ (τότε υπηρετούσε ως τιμητής [censor]), ενώθηκε με τον Καίσαρα. Απομακρύνθηκε για λόγους ανηθικότητας, αλλά αυτό ήταν πιθανότατα πρόσχημα, για την αντίθεση που είχε με τον Μίλωνα κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας του ως τριβούνου.
Ο εμφύλιος πόλεμος του Καίσαρα
Κατά τον εμφύλιο πόλεμο από το 49 έως το 45 π.Χ., ο Σαλλούστιος ήταν ένας οπαδός τού Καίσαρα, αλλά ο ρόλος του δεν ήταν σημαντικός. Το όνομά του δεν αναφέρεται στο Commentarii de Bello Civili τού δικτάτορα. Ο Πλούταρχος ανέφερε ότι ο Σαλλούστιος δείπνησε με τον Καίσαρα, τον Ίρτιο, τον Όππιο, τον Βάλβο και τον Σουλπίκιο Ρούφο τη νύχτα μετά τη διέλευση του Καίσαρα από τον Ρουβίκωνα στην Ιταλία στις αρχές Ιανουαρίου. Το 49 π.Χ. ο Σαλλούστιος μετέβη στο Ιλλυρικό και πιθανότατα διοικούσε τουλάχιστον μία λεγεώνα εκεί μετά την αποτυχία του Πόπλιου Κορνήλιου Δολαβέλλα και του Γάιου Αντώνιου. Αυτή η εκστρατεία ήταν ανεπιτυχής. Στα 48 π.Χ., πιθανότατα έγινε ταμίας (quaestor) από τον Καίσαρα, αποκαθιστώντας αυτόματα την έδρα του στη Σύγκλητο. Στα τέλη τού καλοκαιριού τού 47 π.Χ. μία ομάδα στρατιωτών εξεγέρθηκε κοντά στη Ρώμη, απαιτώντας την απόλυση και πληρωμή για την υπηρεσία. Ο Σαλούστιος ως πραίτορας, και καθώς υπηρετούσε ως ένας από τους λεγάτους του Καίσαρα, με αρκετούς άλλους συγκλητικούς στάλθηκε για να πείσει τους στρατιώτες να απέχουν, αλλά οι εξεγερμένοις σκότωσαν δύο συγκλητικούς και ο Σαλλούστιος διέφυγε το θάνατο.
Στο 46 π.Χ. υπηρέτησε ως πραίτορας και συνόδευσε τον Καίσαρα στην αφρικανική εκστρατεία του, η οποία κατέληξε σε άλλη μία ήττα των υπολοίπων Πομπηιανών στη Θάψο. Ο Σαλλούστιος δεν συμμετείχε απευθείας σε στρατιωτικές επιχειρήσεις, αλλά διοικούσε πολλά πλοία και οργάνωσε τον εφοδιασμό μέσω των νησιών Κερκένα. Ως ανταμοιβή για τις υπηρεσίες του, ο Σαλλούστιος διορίστηκε ανθύπατος στη διακυβέρνηση της Νέας Αφρικής (Νουμιδίας), είτε από το 46-45 είτε στις αρχές του 44 π.Χ.. Δεν είναι ξεκάθαρο γιατί: ο Σαλλούστιος δεν ήταν έμπειρος στρατηγός, ενώ η επαρχία ήταν στρατιωτικά σημαντική. Επιπλέον, οι διάδοχοί του ως κυβερνήτης ήταν έμπειροι στρατιωτικοί. Ωστόσο, ο Σαλλούστιος διαχειρίστηκε με επιτυχία την οργάνωση της προμήθειας και της μεταφοράς, και αυτές οι ιδιότητες θα μπορούσαν να είχαν καθορίσει την επιλογή του Καίσαρα. Ως κυβερνήτης ήταν τόσο διεφθαρμένος και φιλάργυρος που –κατά την επιστροφή του στα τέλη του 45 ή στις αρχές του 44 π.Χ. – μόνο η δικτατορική επιρροή τού Καίσαρα, τού επέτρεψε να ξεφύγει από την καταδίκη για κατηγορίες διαφθοράς και εκβιασμού. Κατά την επιστροφή του στη Ρώμη αγόρασε -και άρχισε να δημιουργεί με μεγάλη μεγαλοπρέπεια- τους περίφημους κήπους στο Κυρινάλιο λόφο, γνωστούς ως Κήποι τού Σαλλούστιου (horti sallustiani), που αργότερα κληρονόμησαν οι Αυτοκράτορες.
Έργα
Οι μονογραφίες του Σαλλούστιου για τη συνωμοσία τού Κατιλίνα (De coniuratione Catilinae ή Bellum Catilinae) και τον Πόλεμο τού Ιουγούρθα (Bellum Jugurthinum) έχουν φτάσει σε μας ολοκληρωμένες, μαζί με αποσπάσματα από το μεγαλύτερο και σημαντικότερο έργο του (Historiae), μία ιστορία της Ρώμης από το 78 έως 67 π.Χ..
Οι σύντομες μονογραφίες του –το έργο του για τον Κατιλίνα, για παράδειγμα, είναι πιο σύντομο από τον πιο μικρό τόμο του Λίβιου– ήταν τα πρώτα βιβλία της μορφής τους, που επιβεβαιώθηκαν στη Ρώμη.
Ύφος και θέματα
Το βασικό θέμα του έργου του ήταν η παρακμή, αν και η αντιμετώπισή του στη ρωμαϊκή πολιτική ήταν «συχνά ωμή», με μία ιστορική φιλοσοφία επηρεασμένη από τον Θουκυδίδη. Σε αυτό, ένιωσε μία «διάχυτη απαισιοδοξία» με την παρακμή, που ήταν «τόσο φοβερή, όσο και αναπόφευκτη», συνέπεια της ίδιας της πολιτικής και ηθικής διαφθοράς, που προκλήθηκε από την τεράστια δύναμη της Ρώμης: εντόπισε τον εμφύλιο πόλεμο στην εισροή πλούτου από την κατάκτηση και την απουσία σοβαρών εξωτερικών απειλών για την ακόνιση και την άσκηση της ρωμαϊκής αρετής στα όπλα. Για τον Σαλλούστιο, οι καθοριστικές στιγμές της ύστερης δημοκρατίας ήταν η καταστροφή τού παλαιού εχθρού της Ρώμης, της Καρχηδόνας, το 146 π.Χ. και η εισροή πλούτου από την ανατολή μετά τον Α' Μιθριδατικό πόλεμο τού Σύλλα. Ταυτόχρονα, ωστόσο, μετέφερε μία «εξιδανικευμένη και ρομαντική εικόνα» της δημοκρατίας πριν από το 146 π.Χ., με αυτή την περίοδο να περιγράφεται με όρους «απίστευτα ακαταμάχητης αρετής», που ρομαντικοποιούσε το μακρινό παρελθόν.
Το ύφος των έργων που έγραψε ο Σαλούστιος ήταν πολύ γνωστό στη Ρώμη. Διαφέρει από τα γραπτά των συγχρόνων του: τού Καίσαρα και ιδιαίτερα του Κικέρωνα. Χαρακτηρίζεται από συντομία και από τη χρήση σπάνιων λέξεων και φράσεων. Ως αποτέλεσμα, τα έργα του απέχουν πολύ από τα λατινικά που μιλούσαν στην εποχή του.
Χρησιμοποίησε αρχαϊκές λέξεις: σύμφωνα με τον Σουητώνιο, ο Lucius Ateius Praetextatus (Philologus) βοήθησε τον Sallust να τις συγκεντρώσει. Ο Ρώ προτείνει ότι η επιλογή του στυλ και ακόμη και των ιδιαίτερων λέξεων του Sallust επηρεάστηκε από την αντιπάθειά του για τον Κικέρωνα, τον αντίπαλό του, αλλά και έναν από τους ρυθμιστές της λατινικής λογοτεχνίας τον πρώτο αιώνα π.Χ. Πιο πρόσφατοι μελετητές συμφωνούν, περιγράφοντας το ύφος του Σαλούστ ως «αντικικερώνιο», αποφεύγοντας την αρμονική δομή των προτάσεων του Κικέρωνα για σύντομες και απότομες περιγραφές. «Η συνωμοσία της Κατιλίνας» αντανακλά πολλά χαρακτηριστικά στυλ που αναπτύχθηκαν στα μεταγενέστερα έργα του.
Ο Σαλλούστιος αποφεύγει τις κοινές λέξεις από τις δημόσιες ομιλίες των σύγχρονων Ρωμαίων πολιτικών ρητόρων, όπως τα honoras, humanitas, consensus. Σε αρκετές περιπτώσεις χρησιμοποιεί σπάνιες μορφές γνωστών λέξεων: για παράδειγμα, lubido αντί για libido, maxumum αντί για maximum, ο σύνδεσμος quo στη θέση του πιο συνηθισμένου ut. Χρησιμοποιεί επίσης τις λιγότερο κοινές καταλήξεις -ere αντί για κοινό -erunt στο τρίτο πρόσωπο πληθυντικού στην τέλεια δεικτική και -is αντί -es στην αιτιατική πληθυντικού για επίθετα και ουσιαστικά τρίτης κλίσης (αρσενικά ή θηλυκά). Μερικές λέξεις που χρησιμοποίησε ο Σαλλούστιος (για παράδειγμα, antecapere, portatio, incruentus, incelebratus, incuriosus ), δεν είναι γνωστές σε άλλα γραπτά πριν από αυτόν. Πιστεύεται ότι είναι είτε νεολογισμοί, είτε σκόπιμες αναβιώσεις αρχαϊκών λέξεων. Ο Σαλλούστιος χρησιμοποιεί επίσης συχνά αντίθεση, αλλοιώσεις και χιασμό.
Αυτό το ίδιο το ύφος απαιτούσε «μία «επιστροφή στις αξίες», που «φτιάχτηκε για να θυμίζει τη λιτή ζωή του εξιδανικευμένου αρχαίου Ρωμαίου», με αρχαϊσμούς και απότομη γραφή, σε αντίθεση με τον «στολισμό» του Κικέρωνα, καθώς η σημερινή παρακμή αντιπαραβάλλεται με τις αρχαίες αρετές.
Υποδοχή
μικρογραφία|311x311εσ| Άγαλμα του Σαλούστιου στη [[Λ' Άκουιλα.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαίοι ιστορικοί Κατηγορία:Ρωμαίοι συγγραφείς Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γερμανικά (de) Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ιταλικά (it) Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Σουηδικά (sv)
Αρσιέρο
Το Αρσιέρο (ιταλικά: Arsiero) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βιτσέντσα, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βιτσέντσα
Συνωμοσία των ίσων
Η συνωμοσία των Ίσων (Conjuration des Égaux) τον Μάη του 1796 ήταν μια αιφνίδια απόπειρα από τον Φρανσουά-Νοέλ Μπαμπέφ να αφαιρέσει την εξουσία από το Διευθυντήριο και να την αντικαταστήσει με μια εγκαλιταριανή και πρωτοσοσιαλιστική Δημοκρατία, σύμφωνα με τις ιδέες των Ιακωβίνων.
Παρότι οι λέξεις αναρχισμός και κομμουνισμός δεν υπήρχαν την εποχή της συνωμοσίας, έχουν χρησιμοποιηθεί απο κατοπινούς μελετητές για να περιγράψουν τις ιδέες της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλική Επανάσταση Κατηγορία:Συνωμοσίες
Κακόλακκος Ιωαννίνων
Το όνομα Κακόλακκος αναφέρεται σε δύο οικισμούς της Περιφερειακής Ενότητας Ιωαννίνων:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Εικάδιος
Στην ελληνική μυθολογία ο Εικάδιος ήταν ήρωας που αναφέρεται στον κατάλογο των Αρκάδων βασιλέων. Η σύζυγός του ήταν η Κορώνεια και μαζί είχαν ένα παιδί, τον Δωριέα. Κατά τις παραδόσεις των Λυκίων, ο Εικάδιος ήταν γιος του Απόλλωνα και ιδρυτής της πόλεως Πάταρα. Επίσης, ο Εικάδιος αναφέρεται ως ο εισηγητής της λατρείας του Απόλλωνα στους Δελφούς.
Πηγές
Εικαδιος Εικαδιος
Ιμπραΐμπασα (ΤΔΒΚ)
Η Ιμπραΐμπασα είναι συνοικία της Βόρειας Λευκωσίας στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της συνοικίας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία (Ιμπραχίμ Πασά (συνοικία Λευκωσίας)). Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, η συνοικία δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
In America
In America είναι αμερικανική/ιρλανδική δραματική ταινία παραγωγής 2002, σε σκηνοθεσία Τζιμ Σέρινταν. Το σχεδόν αυτοβιογραφικό σενάριο έγραψε ο ίδιος μαζί με τις κόρες του Ναόμι και Κίρστεν Σέρινταν και εστιάζει σε μια ιρλανδική οικογένεια που μετακομίζει στη Νέα Υόρκη και στις προσπάθειές της να τα καταφέρουν. Πρωταγωνιστούν οι Πάντι Κονσιντάιν, Σαμάνθα Μόρτον, Τζιμόν Χουνσού, Σάρα Μπόλτζερ και Έμα Μπόλτζερ.
Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους των Ηνωμένων Πολιτειών στις 31 Οκτωβρίου 2003 και απέσπασε εξαιρετικά σχόλια από τους κριτικούς. Έλαβε τρεις υποψηφιότητες για Όσκαρ στις κατηγορίες Α' Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της Μόρτον, Β' Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του Χουνσού και Πρωτότυπου Σεναρίου.
Πλοκή
Ο Τζόνι και η Σάρα Σάλιβαν μαζί με τις κόρες τους, Κρίστι και Άριελ ταξιδεύουν στις Ηνωμένες Πολιτείες με τουριστική βίζα μέσω του Καναδά, όπου ο Τζόνι εργαζόταν ως ηθοποιός. Η οικογένεια μετακομίζει στη Νέα Υόρκη, σε μια υποβαθμισμένη γειτονιά του Χελς Κίτσεν με ναρκομανείς και τραβεστί να μένουν στην πολυκατοικία. Επίσης στο κτίριο μένει ένας απομονωμένος νιγηριανός καλλιτέχνης/φωτογράφος, ο Ματέο Κουαμέι. Η οικογένεια ζει στη σκιά του θανάτου του μικρού γιου τους, του Φράνκι, ο οποίος πέθανε από όγκο στον εγκέφαλο. Ο Ρωμαιοκαθολικός Τζόνι αμφισβητεί τον Θεό και έχει χάσει κάθε ικανότητα να αισθάνεται αληθινά συναισθήματα, κάτι το οποίο έχει επηρεάσει τη σχέση του με την οικογένειά του. Η Κρίστι πιστεύει ότι ο νεκρός αδερφός της, της έχει δώσει τρεις ευχές, τις οποίες η Κρίστι χρησιμοποιεί μόνο σε περιόδους ολέθριες για την οικογένεια, καθώς προσπαθούν να επιβιώσουν στη Νέα Υόρκη.
Μετά την εύρεση του διαμερίσματος, η Σάρα πιάνει δουλειά σε ένα μαγαζί με παγωτά για να στηρίξει οικονομικά την οικογένεια, ενώ ο Τζόνι πηγαίνει συνέχεια σε οντισιόν, χωρίς όμως επιτυχία. Παρά τη φτώχεια τους, η αρχική τους χαρά που βρίσκονται στις ΗΠΑ και το πόσο κοντά τους έφερε αυτό τους δίνει την ενέργεια να αξιοποιήσουν στο έπακρο αυτό που διαθέτουν και η Κρίστι εξιστορεί τα γεγονότα της ζωής τους σε μια βιντεοκάμερα. Καθώς όμως τα χρήματα αρχίζουν να λιγοστεύουν, οι εντάσεις μεταξύ του Τζόνι και της Σάρα αρχίζουν να κλιμακώνονται. Τα πράγματα χειροτερεύουν όταν η Σάρα ανακαλύπτει ότι είναι έγκυος. Ο Τζόνι βρίσκει δουλειά ως οδηγός ταξί για να βοηθήσει την οικογένεια οικονομικά καθώς και για να πληρώσει τα δίδακτρα για το καθολικό σχολείο των παιδιών του.
Στις Απόκριες, τα κορίτσια γνωρίζονται με τον Ματέο, όταν του χτυπάνε την πόρτα για το παραδοσιακό αποκριάτικο κρέμασμα. Παρά την επιφυλακτικότητά του, ο Τζόνι προσκαλεί τον Ματέο στο διαμέρισμά τους για φαγητό και τελικά μαθαίνουν ότι ο Ματέο είναι απομονωμένος και λυπημένος γιατί πεθαίνει από AIDS. Αργότερα, ο Ματέο πέφτει από τη σκάλα και χάνει τις αισθήσεις του. Η Κρίστι προσπαθεί να τον επαναφέρει στη ζωή δίνοντας τους τις πρώτες βοήθειες αν και οι υπόλοιποι ένοικοι την προειδοποιούν να μείνει μακριά του καθώς γνωρίζουν ότι είναι φορέας του ιού HIV. Η κατάσταση υγείας του Ματέο συνεχίζει να επιδεινώνεται καθώς το έμβρυο της Σάρα αναπτύσσεται. Το μωρό γεννιέται πρόωρα και σε κακή κατάσταση υγείας και έχει άμεση ανάγκη από μετάγγιση αίματος. Οι Τζόνι και Σάρα αγχώνονται όχι μόνο για την υγεία του μωρού αλλά και για τους υψηλούς ιατρικούς λογαριασμούς που θα πρέπει να πληρώσουν. Η Σάρα παθαίνει νευρικό κλονισμό και κατηγορεί τον Τζόνι για τον θάνατο του Φράνκι.
Αφού ο Τζόνι την ηρεμεί, συμφωνούν για τη μετάγγιση, αλλά χωρίς να δοθεί στο μωρό "κακό αίμα" καθώς ο Ματέο κόλλησε AIDS από μετάγγιση αίματος. Σύντομα, θα διαπιστώσουν ότι η Κρίστι έχει συμβατή ομάδα αίματος και ο θάνατος του Ματέο συμπίπτει με τις πρώτες υγιείς κινήσεις του βρέφους μετά τη μετάγγιση. Μετά την εγχείριση, η οικογένεια μένει έκπληκτη όταν ανακαλύπτει ότι ο Ματέο είχε πληρώσει όλα τα ιατρικά του έξοδα καθώς είχε στη διάθεσή του ένα καταπίστευμα το οποίο ποτέ δεν ξόδεψε. Σε αντάλλαγμα για τη γενναιόδωρη πράξη του, αποφασίζουν να δώσουν στο μωρό το όνομα Ματέο για να τον τιμήσουν.
Με τη γέννηση του μωρού και τον θάνατο του Ματέο, ο Τζόνι καταφέρνει να ξεπεράσει την έλλειψη συναισθήματος και να σταματήσει να πενθεί για τον Φράνκι. Η ταινία τελειώνει με ένα πάρτι για το μωρό που διοργανώθηκε για την οικογένεια από τους υπόλοιπους ένοικους. Η Κρίστι μαζί με την υπόλοιπη οικογένεια κοιτάζουν τη θέα της πόλης και τον Ματέο στον νυχτερινό ουρανό.
Box οffice
Η ταινία In America άνοιξε στην 32η θέση με 205.229 δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 15,5 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο συγκέντρωσε 9,8 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 25,3 εκατομμύρια δολάρια.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ιρλανδικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2002 Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τη μετανάστευση Κατηγορία:Ιρλανδικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ιρλανδία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Νιου Τζέρσεϊ Κατηγορία:Βρετανικές ανεξάρτητες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ανεξάρτητες ταινίες
Firewind
Οι Firewind είναι ελληνικό power metal συγκρότημα με προέλευση τη Θεσσαλονίκη. Η μπάντα ξεκίνησε το 1998 σαν project από τον Έλληνα κιθαρίστα Gus G. (μεταγενέστερο κιθαρίστα του Ozzy Osbourne) και δημιουργήθηκε σαν πλήρες συγκρότημα το 2002. Οι Firewind συνεχίζουν έως σήμερα τη πορεία τους με σημαντική παρουσία στη διεθνή power metal σκηνή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά power metal συγκροτήματα Κατηγορία:Ελληνικά μουσικά συγκροτήματα
Γούλας Δράσκος
Ο Γεώργιος (Γούλας) Δράσκος (τέλη 18ου αιώνα – 1824) ήταν κλεφταρματολός από την Πιερία. Έδρασε στους ορεινούς όγκους των Πιερίων και στον Όλυμπο πριν από το 1821 και μετά την έκρηξη της Επανάστασης. Ξεκίνησε ως πρωτοπαλίκαρο του Νικοτσάρα. Η δράση του επεκτάθηκε και στη νότια Ελλάδα και στη συνέχεια έλαβε μέρος σε ναυτικούς αγώνες, όπως και άλλοι κλεφταρματολοί. Σκοτώθηκε από τους Τούρκους στα Ψαρά κατά την καταστροφή του ηρωικού νησιού, το 1824.Το όνομα του Γούλα Δράσκου δόθηκε σε δρόμο της πόλης της Κατερίνης, στη συνοικία Καταφυγιώτικα.
Πηγές
Κατηγορία:Κλεφταρματολοί του Ολύμπου Κατηγορία:Οπλαρχηγοί του 1821
Εκπαιδευτική τεχνολογία
Η εκπαιδευτική τεχνολογία είναι όρος ο οποίος πρωτοεμφανίστηκε στα μέσα του 20ου αιώνα στις Η.Π.Α. Ετυμολογικά προέρχεται από τις λέξεις εκπαίδευση και τεχνολογία και το περιεχόμενο της σχετίζεται με τα εκπαιδευτικά μέσα και υλικά.
Με τον όρο εκπαιδευτική τεχνολογία αντιλαμβανόμαστε την επιστήμη που, εφαρμόζοντας την τεχνολογική γνώση, μελετά και συμβάλλει στη συστηματική επίλυση προβλημάτων που αφορούν στη διδασκαλία και στη μάθηση με στόχο τη βελτίωσή τους.
Στο ανώτερο επίπεδο της εκπαιδευτικής τεχνολογίας περιλαμβάνονται οι όροι οπτικοακουστική διδασκαλία, η εκπαιδευτική ανάπτυξη/σχεδιασμός, τα επιμορφωτικά υλικά και η εξατομικευμένη μάθηση. Κάποιοι άλλοι όροι που μπορούν να εντοπιστούν σχετικά με την εκπαιδευτική τεχνολογία είναι τα διδακτικά υλικά, ο εκπαιδευτικός εξοπλισμός, τα μοντέλα και τα υλικά πολυμέσων.
Η εκπαιδευτική τεχνολογία, ιστορικά, τοποθετείται στα μέσα της δεκαετίας του ’60. Ωστόσο, οι πρόδρομοι της έννοιας ανάγονται αρκετά πίσω στο παρελθόν. Συγκεκριμένα, υπάρχουν δύο τάσεις, από τις οποίες η πρώτη συνδέεται με την εισαγωγή τεχνικο-οπτικο-ακουστικών μέσων στην εκπαίδευση και η δεύτερη με την πρακτική εφαρμογή της ψυχολογίας και της παιδαγωγικής.
Η εκπαιδευτική τεχνολογία προέκυψε από την εξέλιξη της εκπαίδευσης και, επομένως, οι πρόδρομοι της εκπαίδευσης είναι και πρόδρομοι της εκπαιδευτικής τεχνολογίας και σχετίζονται με τη θεωρία της παιδαγωγικής. Έτσι, από τον 5ο π.Χ. αιώνα οι σοφιστές στην Αθήνα έκαναν συστηματική διδασκαλία σε ομάδες βασισμένες στη ρητορική, έπειτα τον 12ο αι. εμφανίζεται η σχολαστική και, τον 17ο αι. με τον Κομένιο (Comenius) εμφανίζονται η εποπτική και η επαγωγική διδασκαλία. Συνεχίζοντας με τους προδρόμους της εκπαιδευτικής τεχνολογίας, εμφανίζονται, τον 18ο αι. ο Ρουσό (Rousseau) με την αρχή της εποπτείας, τον 19ο αι. η ψυχολογική διδασκαλία του Πεσταλότσι (Pestalozzi) και οι παιδαγωγικές αρχές του Herbart (εξελλ. Έρβαρτος). Τέλος, στον 20ο αι. με τον Θόρνταϊκ (Thorndike), που συσχετίζει το ερέθισμα με την αντίδραση, την προσαρμογή στο παιδί της Μοντεσσόρι (Montessori) και την εξατομικευμένη μάθηση των Γουόσμπερν - Μπερκ (Washburne-Burk) γίνεται το τελευταίο βήμα προς την εμφάνιση της εκπαιδευτικής τεχνολογίας.
Αναφορικά με την εκπαιδευτική τεχνολογία υπήρχαν πολλοί που περίμεναν την εισαγωγή των οπτικοακουστικών μέσων στην εκπαίδευση. αλλά το έναυσμα για την ένταξή τους δόθηκε από τον B.F. Skinner με τη δημοσίευση του άρθρου του με τίτλο «The Science of Learning and the Art of Teaching» το 1954. Η θεωρητική προσέγγιση που πρότεινε ο Σκίνερ, ως θιασώτης της θεωρίας της συμπεριφοράς, ήταν η εισαγωγή των διδακτικών μηχανών στην εκπαίδευση, οι οποίες θα δημιουργούσαν ευνοϊκό περιβάλλον για τη μάθηση. Ουσιαστικά πρόκειται για μία θεωρία που θα την εφάρμοζαν οι μηχανές. Τελικά, νέα οπτικοακουστικά μέσα αναπτύχθηκαν ευρέως, με τη διάδοση της τεχνολογικής εξέλιξης πέρα από την προφορική παράδοση και τη γραφή. Παραδείγματα αυτών είναι το σχολικό ραδιόφωνο (συνίσταται στη διδασκαλία ξένων γλωσσών), η εκπαιδευτική τηλεόραση, με ταινίες οι οποίες συνήθως έχουν δραματικό-ιστορικό-επιστημονικό περιεχόμενο με μεγάλη σημασία στη σύγχρονη εκπαίδευση. Με τις ταινίες όχι μόνο προκαλείται το ενδιαφέρον των μαθητών αλλά και δίνεται η δυνατότητα στο δάσκαλο να υποβάλει ερωτήσεις και να επαναπροβάλει σημεία που θεωρεί σημαντικά. Επίσης, η βιντεοκάμερα και ο προβολέας διαφανειών μπορούν να αντικαταστήσουν τον μαυροπίνακα, δίνοντας τη δυνατότητα για την προβολή εικόνων - σχεδίων - κειμένων, απαλλάσσοντας το διδάσκοντα από τον κόπο της συνεχούς γραφής σε αυτόν.
Με τη ραγδαία ανάπτυξη και διάδοση των ηλεκτρονικών υπολογιστών και του διαδικτύου (internet) τις τελευταίες δεκαετίες δόθηκε μία νέα ώθηση στην παιδαγωγική αξιοποίηση των Νέων Τεχνολογιών (αλλιώς: Σύγχρονων ή Ψηφιακών Τεχνολογιών ή Τεχνολογιών Πληροφορίας και Επικοινωνίας, Τ.Π.Ε.) στην εκπαίδευση, τη διδακτική και μαθησιακή διαδικασία. Τα διάφορα προγράμματα εφαρμογής των Η/Υ (application software), όπως οι επεξεργαστές κειμένου, τα λογιστικά φύλλα, οι παρουσιάσεις διαφανειών, οι φυλλομετρητές ιστοσελίδων (αλλιώς: πλοηγοί ή προγράμματα περιήγησης Ιστού) κ.ά. και ιδίως τα (πολυμεσικά) εκπαιδευτικά λογισμικά έχουν σιγά-σιγά ενταχθεί στα νέα εκπαιδευτικά / διδακτικά σενάρια (ως διδακτικό σενάριο νοείται η περιγραφή μιας διδασκαλίας σε εστιασμένο γνωστικό αντικείμενο, με συγκεκριμένους διδακτικούς στόχους, καθώς και συγκεκριμένες διδακτικές αρχές και πρακτικές) και επιβοηθούν το διδακτικό έργο των εκπαιδευτικών, κυρίως της Πρωτοβάθμιας και της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, συμβάλλοντας σε μια πιο ελκυστική και ενδιαφέρουσα μάθηση των νέων.
Εν κατακλείδι, η εκπαιδευτική τεχνολογία έχει γίνει πλέον σύγχρονη πραγματικότητα. Τα οπτικοακουστικά μέσα υποβοηθούν το έργο του διδάσκοντα, διευκολύνουν την διεκπεραίωση του μαθήματος και μεταβάλλουν τη διδασκαλία σε εργασία ευχάριστη και συνάμα αποδοτική. Βέβαια, για να επιτευχθεί το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα, αναμένεται η ευρύτερη χρήση τους και η ενσωμάτωσή τους, σε καθημερινή βάση, στο σχολικό πρόγραμμα. Παράλληλα, απαιτείται και η επιμελής επιμόρφωση των διδασκόντων σε αυτά, τόσο σε θεωρητική όσο και σε πρακτική βάση.
Soloup
Ο Soloup (πραγματικό όνομα Αντώνης Νικολόπουλος, Αθήνα, 1966) είναι Έλληνας γελοιογράφος και δημιουργός κόμικς, καθώς και ερευνητής του μέσου. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και είναι διδάκτωρ Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου. right|200px|thumb|Το εξώφυλλο του Στρατηγικού Επενδυτή Έχει εκδώσει πλήθος χιουμοριστικών κόμικς, όπως τα Ο Ανθρωπόλυκος, Soloup εναντίον Καλαϊτζή (σε συνεργασία με τον Γιάννη Καλαϊτζή), Στρατηγικός Επενδυτής και Μήτσος Κυκλάμινος. Έχει συνεργαστεί με διάφορα έντυπα (Βαβέλ, Γαλέρα, Το Ποντίκι κ.ά.), ενώ σκίτσα του μπορούν να βρεθούν και στο βιβλίο της νεοελληνικής γλώσσας της Γ' Γυμνασίου. Το 2015, το πρώτο του graphic novel, Αϊβαλί, τιμήθηκε στα Ελληνικά Βραβεία Κόμικς (Καλύτερο Κόμικ και Καλύτερο Σενάριο).
Το 2012 κυκλοφόρησε το βιβλίο του Τα Ελληνικά Comics, μια μελέτη πάνω στην ιστορία της εγχώριας σκηνής, που θεωρείται μια από τις σημαντικότερες σχετικές έρευνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες γελοιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες δημιουργοί κόμικς
9 Σεπτεμβρίου
8 Σεπτεμβρίου | 9 Σεπτεμβρίου | 10 Σεπτεμβρίου
Η 9η Σεπτεμβρίου είναι η 252η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (253η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 113 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Αρχαιολογικό Μουσείο Ιθάκης
Το Αρχαιολογικό Μουσείο Ιθάκης είναι αρχαιολογικό μουσείο στο χωριό του Βαθέος, στο νησί της Ιθάκης, στην Ελλάδα. Στεγάζει τέχνεργα τα οποία ανευρέθηκαν εντός του νησιού, χρονολογούμενα, κυρίως, από την αρχαία περίοδο.
Το μουσείο ανεγέρθηκε κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960. Ο κτιριακός σχεδιασμός του περιλαμβάνει έναν προθάλαμο, καθώς και τρεις αίθουσες εκθέσεων. Βρίσκεται εντός του ανατολικού τμήματος του κέντρου του χωριού του Βαθέος, πλησίον του καθεδρικού ναού. Το νησί αποτελεί, επίσης, έδρα της Αρχαιολογικής Συλλογής Σταυρού Ιθάκης.
Συλλογές
Το μουσείο στεγάζει αρχαιολογικά ευρήματα προερχόμενα από ανασκαφές σε όλο το μήκος του νησιού, κυρίως από το νότιο τμήμα του, από περιοχές όπως ο Αετός, το ιερό του Απόλλωνα στον Πίσω Αετό, το Κιόνι και το Βαθύ, καθώς και από ορισμένες άλλες τοποθεσίες στο βόρειο τμήμα του νησιού. Τα τέχνεργα χρονολογούνται κυρίως μεταξύ της γεωμετρικής περιόδου και της ρωμαϊκής περιόδου. Τα αρχαιότερα εκθέματα τα οποία φιλοξενούνται εντός του μουσείου χρονολογούνται στη μυκηναϊκή περίοδο. Η συλλογή περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, κεραμικά τα οποία χρονολογούνται, κυρίως, από τη γεωμετρική περίοδο. Πέραν των κεραμικών, τα οποία αριθμούν, συνολικά, περισσότερα από 1,000 εκθέματα, η συλλογή του μουσείου περιλαμβάνει, επίσης, επιτύμβιες στήλες, αντικείμενα από ορείχαλκο και ελεφαντόδοντο, μικρού μεγέθους ειδώλια, καθώς και άλλα αντικείμενα από χρυσό.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιθάκη Ιθακης
Αρτζινιάνο
Το Αρτζινιάνο (ιταλικά: Arzignano, ) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βιτσέντσα, στην περιφέρεια του Βένετου.
Καταχωρητής ολίσθησης
Στα ψηφιακά κυκλώματα, ένας καταχωρητής ολίσθησης είναι μία αλληλουχία από δισταθείς πολυδονητές (flip-flop) που μοιράζονται το ίδιο ρολόι χρονισμού. Η έξοδος του κάθε δισταθούς πολυδονητή συνδέεται στην είσοδο του επόμενου στην ακολουθία αυτή. Το κύκλωμα που προκύπτει, μετατοπίζει κατά μία θέση, σε κάθε παλμό ρολογιού, την ακολουθία από μπιτ (binary digits ή δυαδικά ψηφία,bits) που αποθηκεύτηκε αρχικά στους αντίστοιχους δισταθείς πολυδονητές της αλυσίδας αυτής.
Είσοδοι-Έξοδοι
Οι πλέον συνήθεις υλοποιήσεις ,σε σχέση με τις εισόδους και τις εξόδους δεδομένων είναι οι αυτές που έχουν : Στα ψηφιακά κυκλώματα λέμε ότι λειτουργούν σειριακά, όταν σε κάθε παλμό ρολογιού το κύκλωμα επεξεργάζεται ένα μόνο μπιτ .Όταν τα κυκλώματα λειτουργούν παράλληλα, τότε σε κάθε παλμό ρολογιού επεξεργάζονται και διαχειρίζονται ταυτόχρονα ομάδες από μπιτ.
Κατεύθυνση Ολίσθησης
Υπάρχουν, μονόδρομοι και αμφίδρομoι καταχωρητές ολίσθησης. Οι μονόδρομοι επιτρέπουν τη μετατόπιση των δυαδικών ψηφίων μόνο προς μία κατεύθυνση, ενώ οι αμφίδρομοι καταχωρητές επιτρέπουν την ολίσθηση επιλεκτικά σε μία από τις δύο κατευθύνσεις. Έτσι στους αμφίδρομους καταχωρητές έχουμε τη δυνατότητα επιλογής ολίσθησης των δυαδικών ψηφίων από αριστερά προς τα δεξιά ή από δεξιά προς τα αριστερά. Η σειριακή είσοδος του καταχωρητή μπορεί να συνδεθεί με την τελευταία έξοδο του για την υλοποίηση ενός καταχωρητή κυκλικής ολίσθησης όπου το τελευταίο δυαδικό ψηφίο θα ξαναεισαχθεί ως πρώτο.
Λειτουργία
Ένας απλός και τυπικός εκπρόσωπος των καταχωρητών ολίσθησης είναι αυτός που υλοποιείται από δισταθείς πολυδονητές (flip-flop) τύπου D. Την περίπτωση ενός καταχωρητή ολίσθησης Σειριακής εισόδου - Παράλληλης εξόδου (ΣΕΠΕ ή SIPO) βλέπουμε στην εικόνα που ακολουθεί. Στην προσομοίωση λειτουργίας του 4-bit καταχωρητή ολίσθησης,όπως φαίνεται ακολούθως ,το μπιτ εισόδου ολισθαίνει προς τα δεξιά κατά μία θέση σε κάθε παλμό του ρολογιού χρονισμού.
Τα δεδομένα εισόδου περνούν από την κάθε έισοδο 'D' του κάθε δισταθούς πολυδονητή, στην έξοδό του 'Q', κατά την άνοδο (από 0 σε 1),ή την κάθοδο (από 1 σε 0) του παλμού, του ρολογιού χρονισμού. Αυτό γίνεται για να μην αλλάζει η έξοδος 'Q' ,αν τύχει και αλλάξει η είσοδος 'D' ,ενώ το ρολόι βρίσκεται στην κατάσταση '1' .Αυτό εξασφαλίζει στο κύκλωμα, ότι δεν θα υπάρχουν πολλαπλές καιταυτόχρονα ανεπιθύμητες αλλαγές κατάστασης στην έξοδο σε ένα παλμό ρολογιού.Η διέγερση κατά την άνοδο του παλμού ονομάζεται 'διέγερση θετικής ακμής' ενώ κατά την κάθοδο 'διέγερση αρνητικής ακμής'.
centre|frame| 4 bit ΣΕΠΕ (SIPO) καταχωρητής ολίσθησης με δισταθή πολυδονητή (flip-flop) τύπου D
Χρήσεις
Επειδή η βασική ιδιότητα ενός δισταθούς πολυδονητή είναι η αποθήκευση ενός δυαδικού ψηφίου, έτσι και στους καταχωρητές ολίσθησης οι οποίοι αποτελούνται από δισταθείς πολυδονητές, μία βασική τους χρήση τους είναι ως προσωρινός αποθηκευτικός χώρος της Κεντρικής Μονάδας Επεξεργασίας (Κ.Μ.Ε ή C.P.U) για την εκτέλεση πράξεων.
Πολλαπλοί αμφίδρομοι καταχωρητές ολίσθησης μπορούν να συνδεθούν παράλληλα για την υλοποίηση της λειτουργίας του σωρού (stack) σε επίπεδο υλικού.
Βασίλειος Μελάς
Με το όνομα Βασίλειος Μελάς μπορεί να αναφέρεται κάποιο από τα εξής πρόσωπα: