cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χαλί
Η παιδική εργασία είναι συχνό φαινόμενο στην Ασία για χαλιά με κόμπους χειρός. Το σύστημα σήμανσης GoodWeave που χρησιμοποιείται σε ολόκληρη την Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική, διαβεβαιώνει ότι δεν έχει χρησιμοποιηθεί η παιδική εργασία: οι εισαγωγείς πληρώνουν για τις ετικέτες και τα έσοδα που συλλέγονται χρησιμοποιούνται για την παρακολούθηση των κέντρων παραγωγής και την εκπαίδευση των παιδιών που έχουν προηγουμένως εκμεταλλευτεί.
Ιστορία
Το χαλί Pazyryk, είναι το παλαιότερο χαλί που επιβιώνει στον κόσμο και βρίσκεται στην Αρμενία και χρονολογείται στον 5ος αιώνα π.Χ.
Το χαλί με κόμπους πιθανότατα προήλθε από την 3η ή 2η χιλιετία π.Χ. στη Δυτική Ασία, ίσως στην περιοχή της Κασπίας Θάλασσας (Βόρειο Ιράν) ή από την Αρμενία, αν και υπάρχουν ενδείξεις ότι τα κατσίκια και τα πρόβατα έχουν σφαχθεί για μαλλί και υφαντά από την 7η χιλιετία π.Χ. Το παλαιότερο σωζόμενο χαλί σωρού είναι το "χαλί Pazyryk", το οποίο χρονολογείται από τον 5ο-4ο αιώνα π.Χ. Ανασκάφηκε από τον Σεργκέι Ιβάνοβιτς Ρούντενκο το 1949 από ένα ταφικό οχυρό Pazyryk στα Αλταϊκά όρη στη Σιβηρία.
Αν και διεκδικείται από πολλούς πολιτισμούς, αυτό το τετράγωνο φουντωτό χαλί, σχεδόν τέλεια άθικτο, θεωρείται από πολλούς ειδικούς ως καυκάσιο, και συγκεκριμένα από αρμενική προέλευση. Το χαλί είναι υφαντό χρησιμοποιώντας τον αρμενικό διπλό κόμπο και το χρώμα των κόκκινων ινών έγινε από αρμενικό κοχενίλε. Είναι ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι στα ερείπια της Περσέπολης στο Ιράν όπου απεικονίζονται διάφορα έθνη ως αφιερωμένα στο φόρο τιμής, το σχέδιο άλογο από το χαλί Pazyryk είναι το ίδιο με το ανάγλυφο που απεικονίζει τμήμα της αρμενικής αντιπροσωπείας. Ο ιστορικός Ηρόδοτος που γράφει τον 5ο αιώνα π.Χ. μας πληροφορεί επίσης ότι οι κάτοικοι του Καυκάσου φορούν όμορφα χαλιά με λαμπερά χρώματα που δεν θα εξασθενίσουν ποτέ.
Κινέζικο στυλ
Σε αντίθεση με τις περισσότερες πρακτικές χειροτεχνίας, τα κινέζικα χαλιά υφαίνονται σχεδόν αποκλειστικά για εσωτερική κατανάλωση. Η Κίνα έχει μακρά ιστορία εξαγωγής παραδοσιακών αγαθών. Ωστόσο, μέχρι το πρώτο μισό του 19ου αιώνα, οι Κινέζοι άρχισαν να εξάγουν τα χαλιά τους. Μόλις ήρθαν σε επαφή με τις δυτικές επιρροές, σημειώθηκε μεγάλη αλλαγή στην παραγωγή: οι κινεζικές βιοτεχνίες άρχισαν να παράγουν χαλιά art-deco με εμπορική εμφάνιση και σημείο τιμών. Η κινεζική κλωστοϋφαντουργία αιώνων είναι πλούσια σε ιστορία. Ενώ τα περισσότερα χαλιά αντίκες ταξινομούνται σύμφωνα με μια συγκεκριμένη περιοχή ή εργοστάσιο, οι επιστήμονες αποδίδουν την ηλικία κάθε συγκεκριμένου κινεζικού χαλιού στον κυβερνήτη αυτοκράτορα της εποχής. Τα πρώτα επιζώντα παραδείγματα του σκάφους παρήχθησαν κατά την εποχή του Ch'ung Chen, του τελευταίου αυτοκράτορα της Δυναστείας Τσεν.
Ινδικό στυλ
Η ύφανση χαλιών μπορεί να έχει εισήχθη στην περιοχή ήδη από τον 11ο αιώνα, με την έλευση των πρώτων μουσουλμάνων κατακτητών, των Ghaznavids και Ghauris, από τη Δύση. Μπορεί με περισσότερη βεβαιότητα να εντοπιστεί στην αρχή της δυναστείας των Μουγκάλ στις αρχές του 16ου αιώνα, όταν ο τελευταίος διάδοχος του Τιμπούρ Μπαμπάρ επέκτεινε τον κανόνα του από την Καμπούλ στην Ινδία για να ιδρύσει την Αυτοκρατορία των Μουγκάλ. Υπό την αιγίδα των Μουγκάλ, οι Ινδοί τεχνίτες υιοθέτησαν τις περσικές τεχνικές και σχέδια. Τα χαλιά που υφαίνονται στο Punjab χρησιμοποίησαν μοτίβα και διακοσμητικά στυλ που βρέθηκαν στην αρχιτεκτονική Αυτοκρατορία των Μουγκάλ.
Ο Akbar, ένας αυτοκράτορας των Μουγκάλ, είναι διαπιστευμένος στην εισαγωγή της τέχνης της ύφανσης χαλιών στην Ινδία κατά τη διάρκεια της βασιλείας του. Οι αυτοκράτορες των Μουγκάλ ανέλαβαν περσικά χαλιά για τα βασιλικά τους δικαστήρια και τα παλάτια τους. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, έφερε τους Πέρσες τεχνίτες από την πατρίδα τους και τους εγκατέστησε στην Ινδία. Αρχικά, τα υφαντά χαλιά έδειξαν το κλασικό περσικό ύφος λεπτών κόμπων. Σταδιακά αναμειγνύεται με την ινδική τέχνη. Έτσι, τα χαλιά που παράγονταν έγιναν τυπικά της ινδικής προέλευσης και σταδιακά η βιομηχανία άρχισε να διαφοροποιείται και να εξαπλώνεται σε όλη την υποκείμενη περιοχή. Κατά τη διάρκεια της περιόδου των Μουγκάλ, τα χαλιά που έγιναν στην ινδική υποήπειρο έγιναν τόσο διάσημα ώστε η ζήτηση για αυτά να εξαπλωθεί στο εξωτερικό. Αυτά τα χαλιά είχαν διακριτικά σχέδια και κατείχαν υψηλή πυκνότητα κόμβων. Τα χαλιά που κατασκευάστηκαν για τους αυτοκράτορες των Μουγκάλ, συμπεριλαμβανομένων των Jahangir και Shah Jahan, ήταν εξαιρετικής ποιότητας. Κάτω από τη βασιλεία του Shah Jahan, η ύφανση της Mughal χαλιών πήρε μια νέα αισθητική και εισήλθε στην κλασσική της φάση.Τα ινδικά χαλιά είναι γνωστά για τα σχέδια τους με προσοχή στη λεπτομέρεια και παρουσίαση ρεαλιστικών χαρακτηριστικών. Η βιομηχανία χαλιών στην Ινδία άνθισε περισσότερο στο βόρειο τμήμα της με σημαντικά κέντρα που βρέθηκαν στο Κασμίρ, το Τζαϊπούρ, το Άγκρα και το Μπαχόχι.
Τα ινδικά χαλιά είναι γνωστά λόγω της υψηλής πυκνότητας τους κόλλησης. Τα χειροποίητα χαλιά είναι μια ειδικότητα και μεγάλη ζήτηση στη Δύση. Η βιομηχανία χαλιών στην Ινδία έχει επιτύχει στην καθιέρωση κοινωνικών επιχειρηματικών μοντέλων που βοηθούν τα μειονεκτούντα τμήματα της κοινωνίας. Αξιοσημείωτα παραδείγματα των επιχειρήσεων κοινωνικής επιχειρηματικότητας είναι τα Τζαϊπούρ χαλιά.
Μια άλλη κατηγορία ινδικών χαλιών που, αν και αρκετά δημοφιλής στις περισσότερες από τις δυτικές χώρες, δεν είναι και πολύ διαδεδομένα, είναι χειροποίητα χαλιά Citapore.
Περσικό στυλ
Το περσικό χαλί είναι μέρος της περσικής (ιρανικής) τέχνης και του πολιτισμού. Η ύφανση χαλιών στην Περσία χρονολογείται από την Εποχή του Χαλκού. Το παλαιότερο σωζόμενο περσικό χαλί προέρχεται από τη δυναστεία Safavid (1501-1736) τον 16ο αιώνα. Ωστόσο, οι ζωγραφισμένες απεικονίσεις αποδεικνύουν μεγαλύτερο ιστορικό παραγωγής. Υπάρχει μεγάλη ποικιλία ανάμεσα στα κλασικά περσικά χαλιά του 16ου και 17ου αιώνα. Τα κοινά μοτίβα περιλαμβάνουν τα κυλιόμενα δίκτυα αμπέλου, τα αραβουργήματα, τα παλμέτα, τις ζώνες σύννεφων, τα μενταγιόν και τα επικαλυπτόμενα γεωμετρικά διαμερίσματα και όχι τα ζώα και τους ανθρώπους. Tο Ισλάμ, η κυρίαρχη θρησκεία σε αυτό το μέρος του κόσμου, απαγορεύει την απεικόνισή τους. Ωστόσο, ορισμένοι αριθμοί δείχνουν ότι ασχολούνται είτε με το κυνήγι είτε με το γλέντι. Η πλειοψηφία αυτών των χαλιών είναι από μαλλί, αλλά πολλά από τα μεταξωτά παραδείγματα που παράγονται στο Kashan επιβιώνουν.
Το Ιράν είναι επίσης ο μεγαλύτερος παραγωγός και εξαγωγέας χειροποίητων χαλιών στον κόσμο, που παράγει τα τρία τέταρτα της παγκόσμιας παραγωγής και κατέχει το 30% των παγκόσμιων εξαγωγικών αγορών στη ταπητουργία. Το Ιράν είναι επίσης ο κατασκευαστής του μεγαλύτερου χειροποίητου χαλιού στην ιστορία.
Τα τούρκικα χαλιά (γνωστά και ως Ανατολικά), είτε είναι δεμένα με το χέρι είτε είναι επίπεδη υφασμένα, είναι από τα πιο γνωστά και καθιερωμένα χειροποίητα έργα τέχνης στον κόσμο. Ιστορικά: οι θρησκευτικές, πολιτισμικές, περιβαλλοντικές, κοινωνικοπολιτικές και κοινωνικοοικονομικές συνθήκες δημιούργησαν γενικευμένες χρηστικές ανάγκες και έδωσαν καλλιτεχνική έμπνευση στους πολλούς φυλετικούς λαούς και τις εθνοτικές ομάδες στην Κεντρική Ασία και την Τουρκία. Τούρκοι, Νομαδικοί ή ποιμενικοί, αγροτικοί ή αστικοί κάτοικοι, είτε πλούσιοι είτε φτωχοί έχουν προστατευθεί από τα άκρα του κρύου καιρού καλύπτοντας τα πατώματα και μερικές φορές τοίχους και πόρτες με χαλιά και μοκέτες. Τα χαλιά είναι πάντα χειροποίητα από μαλλί ή μερικές φορές από βαμβάκι, με περιστασιακές προσθήκες από μετάξι. Αυτά τα χαλιά είναι φυσικά εμπόδια στο κρύο. Τα τουρκικά χαλιά χρησιμοποιούνται συχνά ως διακοσμήσεις σκηνών, τσάντες για σιτηρά, τσάντες για καμήλες και γαϊδούρια, μαξιλάρια εδάφους, καλύμματα για φούρνους, καλύμματα καναπέδων, καλύμματα κρεβατιών και μαξιλαριών, κουβέρτες, κουρτίνες, τραπεζομάντιλα, Εορταστικές εκδηλώσεις.
Τα παλαιότερα ευρήματα επίπεδων υφασμένων κιλιμών προέρχονται από τη Νεολιθική περιοχή Çatalhöyük, περίπου 7000 π.Χ. Ένας από τους παλαιότερους οικισμούς που έχουν ανακαλυφθεί ποτέ, το Çatalhöyük βρίσκεται νοτιοανατολικά στην Κόνια στη μέση της περιοχής της Ανατολία. Οι μέχρι σήμερα ανασκαφές (μόνο το 3% της πόλης) όχι μόνο βρήκαν ανθρακούχο ύφασμα, αλλά και θραύσματα κιλιμών ζωγραφισμένα στους τοίχους κάποιων από τις κατοικίες. Η πλειοψηφία τους αντιπροσωπεύει γεωμετρικές και στυλιζαρισμένες μορφές παρόμοιες ή ταυτόσημες με άλλα ιστορικά και σύγχρονα σχέδια.
Οι γυναίκες μαθαίνουν τις δεξιότητές τους σε νεαρή ηλικία, παίρνοντας μήνες ή και χρόνια για να ολοκληρώσουν τα όμορφα χαλιά πασσάλων και τα επίπεδα υφαντά κιλίμια που δημιουργήθηκαν για τη χρήση τους σε κάθε πτυχή της καθημερινής ζωής. Όπως συμβαίνει στις περισσότερες κλωστοϋφαντουργικές καλλιέργειες, παραδοσιακά και σχεδόν αποκλειστικά, είναι γυναίκες και κορίτσια που είναι τόσο δεξιοτέχνες.
Τουρκμένικο στυλ
Το τουρκμένικο στυλ (επίσης αποκαλούμενο "Bukhara Ουζμπεκιστάν") είναι ένας τύπος χειροποίητης κλωστοϋφαντουργίας που καλύπτει το δάπεδο και κατά παράδοση προέρχεται από την Κεντρική Ασία. Είναι ανάγκη να γίνει διάκριση μεταξύ των αρχικών φυλετικών κουβερτών τουρκμενικού στυλ και των χαλιών που παράγονται σε μεγάλους αριθμούς για εξαγωγή στη δεκαετία του 2000, κυρίως στο Πακιστάν και το Ιράν. Τα αρχικά τουρκμενικά χαλιά παράγονταν από τις τουρκμενικές φυλές οι οποίες είναι η κύρια εθνική ομάδα στο Τουρκμενιστάν και βρίσκονται επίσης στο Αφγανιστάν και το Ιράν.
Κατηγορία:Ταπητουργία
Μικρό Παλλάδιο Ροδόπης
Το Μικρό Παλλάδιο είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης το οποίο βρίσκεται στα δυτικά της πεδιάδας της Κομοτηνής με υψόμετρο 20, σε απόσταση 17 χλμ. Δ.-ΝΔ. από το κέντρο της πόλης, 10 χλμ. ΝΑ. από τον Ίασμο (έδρα του δήμου) και 38 χλμ. Α.-ΝΑ. από την Ξάνθη. Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός το 1961 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Αμβροσίας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με την Αμβροσία και το Παλλάδιο αποτελούν την τοπική κοινότητα Αμβροσίας που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Ιάσμου του Δήμου Ιάσμου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφονται 60 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης Κατηγορία:Δήμος Ιάσμου Κατηγορία:Πομακοχώρια
Στόρνογουεϊ
Το Στόρνογουεϊ (αγγλικά: Stornoway, σκωτικά γαελικά: Steòrnabhagh, σκωτς: Stornowa) είναι η κύρια πόλη των Δυτικών Νήσων και η πρωτεύουσα του Λιούις και Χάρις στη Σκωτία.
Ο πληθυσμός της πόλης είναι περίπου 6.953 κάτοικοι, καθιστώντας την μακράν τη μεγαλύτερη πόλη στις Εξωτερικές Εβρίδες, καθώς και την τρίτη μεγαλύτερη νησιωτική πόλη στη Σκωτία μετά το Κέρκουολ στις Ορκάδες και το Λέργουικ στο Σέτλαντ. Η παραδοσιακή πολιτική ενορία του Στόρνογουεϊ, η οποία περιλαμβάνει διάφορα κοντινά χωριά, έχει συνολικό πληθυσμό λίγο περισσότερο από 10.000. Το Συμβούλιο των Δυτικών Νήσων (Κόμαιρλε ναν Έλαν Σίαρ) μετρά τον πληθυσμό σε μια διαφορετική περιοχή: την περιοχή οικισμού του Στόρνογουεϊ, το Λάξντεϊλ, το Σάντουικ και το Νιουμάρκετ· το 2019, ο εκτιμώμενος πληθυσμός για αυτήν την περιοχή ήταν 6.953.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Σκωτίας
Πολιορκία της Μάλτας (1565)
Η Πολιορκία της Μάλτας (Μαλτέζικα: L-Assedju l-Kbir), αναφέρεται επίσης και ως Μεγάλη Πολιορκία της Μάλτας, έλαβε χώρα το 1565 όταν η Οθωμανική Αυτοκρατορία προσπάθησε να κατακτήσει το αρχιπέλαγος της Μάλτας, που εκείνη την εποχή κατείχαν οι Ιωαννίτες Ιππότες. Η πολιορκία διήρκεσε σχεδόν τέσσερις μήνες, από τις 18 Μαΐου έως τις 11 Σεπτεμβρίου 1565 και έληξε με νίκη των Ιπποτών, που άντεξαν την πολιορκία και απώθησαν τους εισβολείς.
Παρά την αριθμητική υπεροχή τους, οι Οθωμανοί δεν κατάφεραν να κάμψουν την αντίσταση των Ιπποτών και εγκατέλειψαν την πολιορκία με σοβαρές απώλειες. Αυτή η νίκη του Τάγματος διασφάλισε την παρουσία των Ιπποτών στη Μάλτα και ενίσχυσε το κύρος τους στη Χριστιανική Ευρώπη.
Ιστορικό
Το 1530, ο αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Κάρολος Ε΄ παραχώρησε τα νησιά της Μάλτας και την βορειοαφρικανική Τρίπολη στους Ιωαννίτες Ιππότες που είχαν εκδιωχθεί από τη Ρόδο από τους Οθωμανούς το 1522, μετά την πολιορκία της Ρόδου. Οι Οθωμανοί προσπάθησαν αρχικά να καταλάβουν τη Μάλτα το 1551 αλλά απέτυχαν. Αντιμέτωποι με τη δράση των πειρατών των Ιπποτών που παρενοχλούσαν τα οθωμανικά πλοία στη Μεσόγειο και με σκοπό την εξασφάλιση στρατηγικής ναυτικής βάσης, ο Οθωμανός σουλτάνος Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής αποφάσισε να στείλει τον στόλο του στο αρχιπέλαγος. Έτσι, το 1565, ο Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής έκανε μια δεύτερη προσπάθεια να καταλάβει τη Μάλτα.
Η πολιορκία ήταν ένα από τα επεισόδια ενός κλιμακούμενου αγώνα μεταξύ των Χριστιανικών συμμαχιών και της Ισλαμικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας για τον έλεγχο της Μεσογείου, ένας αγώνας που περιλάμβανε την τουρκική επίθεση στη Μάλτα και τη λεηλασία του Γκόζο το 1551, όπου σχεδόν όλοι οι κάτοικοι (6.000 περίπου) του νησιού Γκόζο αιχμαλωτίσθηκαν και πωλήθηκαν στα σκλαβοπάζαρα της Τρίπολης και κατελήφθη η Τρίπολη, την οθωμανική καταστροφή ενός συμμαχικού χριστιανικού στόλου στη μάχη της Τζέρμπα το 1560, και την αποφασιστική Οθωμανική ήττα στη ναυμαχία της Ναυπάκτου αργόττερα, το 1571.
Προετοιμασίες
Αναμένοντας μια νέα οθωμανική εισβολή, οι Ιππότες ενίσχυσαν το φρούριο Σαιντ-Άντζελο στην άκρη του Μπίργκου (τώρα Βιτοριόζα), και κατασκεύασαν δύο νέα οχυρά, το φρούριο του Αγίου Μιχαήλ στο ακρωτήριο της Σενγκλέα και το φρούριο του Αγίου Έλμο στην είσοδο του κόλπου της σημερινής Βαλέτα. Τα δύο νέα οχυρά χτίστηκαν σε εξαιρετικά σύντομο χρονικό διάστημα έξι μηνών το 1552. Και τα τρία οχυρά αποδείχθηκαν κρίσιμα κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Πολιορκίας.
Η πολιορκία
μικρογραφία|300x300εσ|Άρση της πολιορκίας της Μάλτας, πίνακας του Σαρλ-Φιλίπ Λαριβιέρ (1798–1876), [[Ανάκτορο των Βερσαλλιών|Βερσαλλίες]] Στις 18 Μαΐου 1565, μια μεγάλη τουρκική δύναμη αποτελούμενη από 200 γαλέρες με 40.000 άνδρες, υπό τις διαταγές του στρατηγού Μουσταφά Πασά και του ναύαρχου Πιγιάλ Πασά, κατέπλευσε στη Μάλτα και πολιόρκησε τις χριστιανικές θέσεις.
Οι Ιππότες του Τάγματος που αριθμούσαν περίπου 600, υποστηριζόμενοι από Ιταλούς και Ισπανούς μισθοφόρους (περίπου 1.200 στρατιώτες), και από την πολιτοφυλακή της Μάλτας (3.000-4.000), διοικούνταν από τον Μεγάλο Μάγιστρο του Τάγματος, Ζαν ντε Λα Βαλέτ. Υστερώντας αριθμητικά, οι υπερασπιστές κατέφυγαν στις οχυρωμένες πόλεις Μπίργκου και Σενγκλέα, περιμένοντας τη βοήθεια που υποσχέθηκε ο βασιλιάς Φίλιππος Β' της Ισπανίας. Οι επιτιθέμενοι άρχισαν την πολιορκία τους με την επίθεση στο φρούριο του Αγίου Έλμο, το οποίο δέσποζε στην είσοδο του λιμανιού, ώστε να εξασφαλίσουν την προστασία των γαλέρων του οθωμανικού στόλου. Ωστόσο, οι Ιππότες κατόρθωσαν να διατηρήσουν αυτή τη θέση για ένα μήνα, προκαλώντας μεγάλες απώλειες στον οθωμανικό στόλο και κυρίως απώλεια χρόνου.
Πτώση του Σαν Έλμο
μικρογραφία|300x300εσ|Το φρούριο του Αγίου Έλμο στη [[Βαλέτα]] Το φρούριο του Αγίου Έλμο ήταν το σκηνικό μερικών από τις πιο έντονες μάχες αυτής της πολιορκίας και άντεξε στον μαζικό βομβαρδισμό από τουρκικά κανόνια για 28 ημέρες. Οι υπερασπιστές του φρουρίου ήταν περίπου 150 ιππότες και 600 στρατιώτες. Κατά τη διάρκεια του βομβαρδισμού του φρουρίου, τραυματίστηκε θανάσιμα ο Οθωμανός ναύαρχος και κουρσάρος Ντραγκούτ, ένας από τους πιο τρομερούς Οθωμανούς διοικητές. Το φρούριο κατελήφθη από τους Οθωμανούς στις 23 Ιουνίου 1565. Κανένας από τους υπερασπιστές Ιππότες δεν επέζησε και μόνο 9 στρατιώτες έφθασαν κολυμπώντας απέναντι. Η μακρά πολιορκία του φρουρίου όμως έδωσε πολύ χρόνο για την προετοιμασία των άλλων δύο φρουρίων και την άφιξη ενισχύσεων.
Στις αρχές Ιουλίου, άρχισε η πολιορκία των πόλεων Μπίργκου και Σενγκλέα. Για δύο μήνες, παρά την αριθμητική ανωτερότητά τους και τη δύναμη του πυροβολικού τους, οι Οθωμανοί είδαν τις επιθέσεις τους να απωθούνται συστηματικά, προκαλώντας πολλές απώλειες μεταξύ των επιτιθέμενων.
Άφιξη ενισχύσεων
Στις αρχές Σεπτεμβρίου έφθασαν ενισχύσεις, με επικεφαλής τον αντιβασιλέα της Σικελίας, τον Ντον Γκαρσία Αλβάρες του Τολέδο, που αποβιβάσθηκε με 8.000 άντρες στον κόλπο του Αγίου Παύλου στο βόρειο άκρο του νησιού. Μετά την άφιξη των ενισχύσεων, οι πολιορκημένοι κατάφεραν να νικήσουν τους Οθωμανούς, αποθαρρυνμένους από την έκβαση της πολιορκίας και αποδυναμωμένους από ασθένειες και έλλειψη τροφής.
Επιπτώσεις
μικρογραφία|300x300εσ|Το φρούριο Σαιντ-Άντζελο Η νίκη των Ιπποτών του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ είχε σημαντικές επιπτώσεις σε όλη τη Χριστιανική Ευρώπη: τους έδωσε τεράστιο κύρος και ενίσχυσε το ρόλο τους ως υπερασπιστές της χριστιανικής θρησκείας ενάντια στον μουσουλμανικό επεκτατισμό. Τα χρήματα που συγκεντρώθηκαν μετά από αυτήν τη νίκη κατέστησαν δυνατή την ανοικοδόμηση της άμυνας της Μάλτας και τη διασφάλιση της διαρκούς παρουσίας του Τάγματος στο νησί. Επίσης, στέρησε τους Οθωμανούς από μια στρατηγική θέση που θα τους επέτρεπε να ξεκινήσουν πολλές επιδρομές στη δυτική Μεσόγειο.
Αμέσως μετά την πολιορκία ιδρύθηκε μια νέα πόλη, προκειμένου να υπερασπιστεί τη χερσόνησο του Xiberras από πιθανή επιστροφή του οθωμανικού στόλου. Ονομάστηκε Humilissima Civitas Valletta — Η Ταπεινοτάτη Πόλη της Βαλέτας, στη συνέχεια πήρε το όνομα Βαλέτα, ως φόρος τιμής στον ιδρυτή της Μεγάλο Μάγιστρο του Τάγματος Ζαν ντε Λα Βαλέτ που απώθησε τους Οθωμανούς.
Αυτή η νίκη έγινε ένα από τα πιο διάσημα γεγονότα της Ευρώπης του 16ου αιώνα, σε σημείο που ο Βολταίρος έγραψε: «Τίποτα δεν είναι πιο γνωστό από την πολιορκία της Μάλτας». Αναμφίβολα συνέβαλε στην κατάρριψη της ευρωπαϊκής αντίληψης για το οθωμανικό αήττητο και είχε σημαντικό αντίκτυπο στην Ευρώπη, ενώνοντας τους Χριστιανούς βασιλιάδες σε μια συμμαχία ενάντια στους προηγουμένως φαινομενικά ανίκητους Οθωμανούς με αποτέλεσμα την τεράστια ένωση δυνάμεων εναντίον των Οθωμανών στη ναυμαχία της Ναυπάκτου έξι χρόνια αργότερα. Παρόλα αυτά, η Μεσόγειος συνέχισε να αμφισβητείται μεταξύ Χριστιανικών συνασπισμών και των Οθωμανών για πολλά χρόνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μάλτα Κατηγορία:Ιστορία της Μάλτας Κατηγορία:Πολιορκίες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Λουδοβίκος Ι΄ της Βαυαρίας
Ο Λουδοβίκος Ι΄ (γερμ.: Ludwig X, 18 Σεπτεμβρίου 1495 - 22 Απριλίου 1545) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν δούκας της Βαυαρίας (1516-45) μαζί με τον πρωτότοκο αδελφό του Γουλιέλμο Δ΄.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Αλβέρτου Δ΄ δούκα της Βαυαρίας και της Κουνιγούνδης των Αψβούργων, κόρης του Φρειδερίκου Γ΄ της Γερμανίας.
Όπως ο αδελφός του, αρχικά έδειξε συμπάθεια στη Μεταρρύθμιση των Προτεσταντών, αλλά το 1522 αποφάσισε να δράσει εναντίον της εξάπλωσής της στη Βαυαρία. Οι δύο αδελφοί κατέστειλαν την εξέγερση των αγροτών στη Νότια Γερμανία το 1525. Διεκδίκησε το στέμμα της Βοημίας και ήλθε γι' αυτό σε ρήξη με τους Αψβούργους ως το 1534, οπότε οι δύο δούκες συμφώνησαν με τον Φερδινάνδο Α΄ της Γερμανίας στο Λιντς.
Επισκέφθηκε την Ιταλία και μετά έκτισε ένα ανάκτορο σε Αναγεννησιακό ρυθμό, το πρώτο του είδους του βόρεια των Άλπεων, στο Λάντσουτ. Οικοδομήθηκε το διάστημα το 1537-43 με πρότυπο το παλάτσο ντελ Τε στη Μάντουα.
Απεβίωσε το 1545 άγαμος και τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος αδελφός του. Έτσι έληξε η τελευταία διαίρεση του δουκάτου της Βαυαρίας.
Οικογένεια
Από μία μη νόμιμη σχέση είχε ένα φυσικό τέκνο:
Ιωάννης Γ΄ της Βαυαρίας
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Λε Κεσνουά και ήταν ο τρίτος γιος του Αλβέρτου Α΄ δούκα της Βαυαρίας-Στράουμπινγκ και κόμη του Αινώ, Ολλανδίας & Ζηλανδίας και της Μαργαρίτας των Πιάστ, κόρης του Λουδοβίκου Α΄ δούκα του Μπρηγκ. Η αδελφή του Μαργαρίτα παντρεύτηκε τον Ιωάννη των Βαλουά δούκα της Βουργουνδίας.
Το 1404 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος Γουλιέλμος Β΄. Ο Ιωάννης Γ΄ προοριζόταν για καριέρα στην εκκλησία και στα 15 έτη του έγινε πρίγκιπας-επίσκοπος της Λιέγης με την υποστήριξη του πάπα Βονιφατίου Θ΄. Η κυβέρνησή του ήταν καταστροφική: με την αυστηρότητά του συγκρούστηκε με τους ευγενείς και τους αστούς της Λιέγης. Εκτοπίστηκε μερικές φορές και είδε έναν αντικαταστάτη του να εκλέγεται. Κάθε φορά ζητούσε τη βοήθεια του πρωτότοκου αδελφού του και του επ' αδελφή γαμπρού του.
Το 1408 οι αστοί της Λιέγης εξεγέρθηκαν ανοικτά και ο Ιωάννης Α΄ δούκας της Βουργουνδίας ήλθε με στρατό εναντίον τους. Στο πεδίο του Οτέ (Othée) οι κάτοικοι της Λιέγης νικήθηκαν αποφασιστικά και η επιρροή της Βουργουνδίας εξαπλώθηκε στην επισκοπή. Ο Ιωάννης Γ΄ εκτέλεσε τους επικεφαλής της στάσης και γι' αυτό αποκλήθηκε ο ανηλεής.
Ο δευτερότοκος αδελφός του Αλβέρτος Β΄ είχε αποβιώσει από το 1397 και το 1417 απεβίωσε και ο Γουλιέλμος Β΄, που τον διαδέχθηκε η κόρη του Ζακλίν και ο δεύτερος σύζυγός της Ιωάννης Δ΄ των Βαλουά δούκας της Βραβάντης. Τότε ο Ιωάννης Γ΄ απεκδύθηκε των εκκλησιαστικών του δεσμεύσεων, παρέδωσε την επισκοπή και νυμφεύτηκε την Ελισάβετ, κόρη του Ιωάννη δούκα του Γκέρλιτς και διεκδίκησε τις κτήσεις του αδελφού του.
Ξεκίνησε εμφύλιος πόλεμος. Τον Ιωάννη Γ΄ υποστήριξε ο Σιγισμούνδος της Γερμανίας, αδελφός του Ιωάννη του Γκέρλιτς και ο Ιωάννης Γ΄ υποστήριξε την πόλη του Ντόρντρεχτ και τον Φίλιππο Γ΄ δούκα της Βουργουνδίας. Ο Ιωάννης Δ΄ δούκας της Βραβάντης πολιόρκησε το Ντόρντρεχτ χωρίς εποτυχία, έτσι αρχικά συμβιβάστηκε με την από κοινού κυβέρνηση των κτήσεων· μετά εγκατέλειψε το Αινώ και την Ολλανδία στον Ιωάννη Γ΄.
Ο Ιωάννης Γ΄ ήταν γνωστός για την πλούσια σε καλλιτέχνες Αυλή του. Είχε προσλάβει τον Γιαν φαν Έυκ το διάστημα 1422-24. Ο δούκας δηλητηριάστηκε το 1425 και απεβίωσε στη Χάγη. Εικάζεται ότι ο σταυλάρχης του Γιαν φαν Βλιτ είχε βάλει δηλητήριο στις σελίδες του βιβλίου Προσευχών του δούκα, πριν τον εκτελέσει το 1424. Ο Ιωάννης Γ΄ ήταν άτεκνος και για τις κτήσεις του ήλθαν σε διαμάχη τα τέσσερα ανίψια του δούκες της Βαυαρίας, που στο τέλος τις μοιράστηκαν.
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Ιούστος Αλεξανδρείας
Ο Ιούστος ήταν ο 6ος Πάπας και Πατριάρχης της Αλεξανδρείας.
Ο Ιούστος ήταν ένας έντιμος και μορφωμένος άνδρας πριν από τη χειροτονία του. Βαπτίστηκε από τον Άγιο Μάρκο Α΄ τον Ευαγγελιστή, μαζί με τον πατέρα του, τη μητέρα του και άλλους. Ο Άγιος Μάρκος (1ος πατριάρχης) τον διόρισε επίσης ως τον πρώτο διοικητή της Κατηχητικής Σχολής της Αλεξάνδρειας. Ο Ανιανός, ο 2ος πατριάρχης, τον χειροτόνησε διάκονο, μετά ιερέα και τον διόρισε για να κηρύττει και να διδάσκει τους ανθρώπους. Επιλέχθηκε ως πατριάρχης για να διαδεχθεί τον Πρίμο (5ο πατριάρχη). Ποίμανε τον λαό του με την καλύτερη φροντίδα, για δέκα χρόνια. Απεβίωσε στις 12 του μήνα Παόνι 129 μ.Χ., στο 16ο έτος της βασιλείας του Αδριανού.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι του 2ου αιώνα Κατηγορία:Πατριάρχες Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής
Tomb Raider: Legend
Το Tomb Raider: Legend είναι βιντεοπαιχνίδι δράσης περιπέτειας που αναπτύχθηκε από την Crystal Dynamics και διανεμήθηκε από την Eidos Interactive. Κυκλοφόρησε αρχικά τον Απρίλιο του 2006 για τα Microsoft Windows, PlayStation 2, Xbox και Xbox 360, και μερικούς μήνες αργότερα για τα PlayStation Portable, Game Boy Advance, Nintendo DS και GameCube.
Το Tomb Raider: Legend επανακυκλοφόρησε σε υψηλή ανάλυση τον Μάρτιο του 2011 για το PlayStation 3, ως μέρος της συλλογής Tomb Raider Trilogy, δίπλα στα Anniversary και Underworld. Το Tomb Raider: Legend έγινε εμπορική επιτυχία, καθώς πούλησε περισσότερα από 4,5 εκατομμύρια κομμάτια.
Πλοκή
Μετά από ένα ένα αεροπορικό ατύχημα λόγω θύελλας στην πτήση προς τα Ιμαλάια του Νεπάλ, η εννιάχρονη Lara Croft και η μητέρα της Amelia, είναι οι μόνοι επιζώντες. Ενώ βρίσκουν καταφύγιο σε ένα εγκαταλειμμένο βουδιστικό μοναστήρι. Εκεί, η Lara βρίσκει ένα πέτρινο βάθρο, στο οποίο είναι τοποθετημένο ένα αρχαίο σπαθί που, όταν αυτή το ακουμπά, ενεργοποιεί μία διαστατή πύλη. Η Amelia επεμβαίνει και το βγάζει από το βάθρο, πράγμα που οδηγεί σε μια έκρηξη που εξαφανίζει την ίδια. Συντετριμμένη, η Lara ζωγραφίζει το βάθρο στο ημερολόγιό της για να το μελετήσει, σκίζοντας τις παλιότερες παιδικές ζωγραφιές.
Χρόνια αργότερα, η Lara, όντας πλέον βετεράνος εξερευνήτρια, ταξιδεύει στο Τιουανάκου της Βολιβίας, προς αναζήτησης ενός παρόμοιου βάθρου. Προς έκπληξή της, μία ομάδα μισθοφόρων το έχει ήδη βρει. Ο αρχηγός της, ο Αμερικανός γόης James Rutland, ρωτά τη Lara αν γνωρίζει κάτι για ένα μυστηριώδες θραύσμα που βρήκε στην περιοχή, και αναφέρει ότι η "Amanda" τον οδήγησε εκεί. Καθώς η Lara προσπαθεί να καταλάβει τα λεγόμενά του, αυτός δραπετεύει και διατάζει τους άντρες του να τη σκοτώσουν, ωστόσο αυτή καταφέρνει να τους εξοντώσει.
Η Lara επιστρέφει σε μία ακατάλληλη περιοχή ανασκαφής στο Περού, όπου ανακαλεί ένα συμβάν που συνέβη αρκετά χρόνια πριν: κατά τη διάρκεια της ανασκαφής ενός χώρου ταφής, η ομάδα της Lara ελευθερώνει κατά λάθος ένα κακόβουλο πνεύμα της φωτιάς, πράγμα που οδηγεί στο θάνατο όλης της ομάδας εκτός της Lara και της συναδέλφου της, Amanda Evert. Η Amanda καταφέρνει να παγιδεύσει το πνεύμα σε ένα πετράδι αλλά, κατά τη διάρκεια μιας μεγάλης κατολίσθησης, θεωρείται νεκρή. Μπαίνοντας ξανά στον χώρο, η Lara βρίσκει τα απομεινάρια της τελευταίας βασίλισσας του Τιουανάκου, καθώς και ένα ξίφος αντίγραφο, παρόμοιο με αυτό που περιέγραφε ο Rutland. Υποθέτει ότι το περίεργο αυτό όπλο είναι στην πραγματικότητα το Εξκάλιμπερ – κομμάτι των μύθων του Βασιλιά Αρθούρου – και ότι η Amanda, που τελικά δεν έχει πεθάνει, δουλεύει με τον Rutland για να βρει και να ανακατασκευάσει τα κομμάτια του σπαθιού.
Έχοντας καταλήξει ότι το γνήσιο σπαθί έχει κλαπεί από τον αρχηγό της Γιάκουζα Shogo Takamoto, η Lara κανονίζει να τον συναντήσει σε μια εκδήλωση του Takamoto στο Τόκιο. Μετά από μια σύντομη συζήτηση με τον παλιό της φίλο Toru Nishimura, η Lara βρίσκει ότι η εκδήλωση έχει σταματήσει, και τον Takamoto να της απευθύνεται με εχθρικό τρόπο, πλαισιωμένος από τους άντρες του. Τους διατάζει να τη σκοτώσουν και πηγαίνει στο ρετιρέ του, όπου προσπαθεί να την εξοντώσει με τη δύναμη του κομματιού του σπαθιού. Η Lara τον σκοτώνει και έπειτα κατευθύνεται σε ένα ναό της Γκάνα. Εκεί, οι στρατιώτες του Rutland αναζητούν το Ghalali Key, μια συσκευή που απαιτείται για τον ανασχηματισμό του Εξκάλιμπερ. Ο Rutland στριμώχνει τη Lara στην καρδιά του ναού, όμως η Lara τον αναισθητοποιεί και παίρνει το κομμάτι του. Εν τω μεταξύ, η Amanda κάνει επιδρομή στο Croft Manor, ψάχνοντας πληροφορίες για το που μπορεί να βρίσκεται το επόμενο κομμάτι. Μαθαίνει ότι είναι κάπου στο Καζακστάν και πηγαίνει εκεί, με τη Lara να την ακολουθεί.
Η Lara πηγαίνει σε ένα εργαστήριο σοβιετικής εποχής, όπου μαθαίνει ότι οι Ρώσοι προσπάθησαν και απέτυχαν να μετατρέψουν το κομμάτι σε όπλο. Η Amanda αποκαλύπτεται και εξηγεί ότι επέζησε τιθασεύοντας τη δύναμη του πνεύματος που παγίδευσε στο Περού, και το επικαλείται για να σκοτώσει τη Lara. Χρησιμοποιώντας τον πειραματικό εξοπλισμό του εργαστηρίου, η Lara το οδηγεί στο να αυτοκαταστραφεί και ξεφεύγει με το κομμάτι, και με μία ασπίδα που ανήκει στον Σερ Λάνσελοτ.
Ακολουθώντας ένα χάρτη στο πίσω μέρος της ασπίδας, η έρευνα της Lara της οδηγεί στην Κορνουάλη. Ανακαλύπτει τον πραγματικό τάφο του Βασιλιά Αρθούρου, υπό την κάλυψη ενός παλιού μουσείου. Το τελικό κομμάτι του σπαθιού βρίσκεται τοποθετημένο κάτω από το σώμα του, και η Lara το παίρνει. Κατά τη διάρκεια της επιστροφής, εξοντώνει ένα θαλάσσιο ερπετό που φυλά τον τάφο και τους μισθοφόρους της Amanda. Επιστρέφει στην έπαυλή της, όπου αναρωτιέται πως θα επανενώσει το Εξκάλιμπερ. Συνειδητοποιεί ότι το Ghalali Key είναι, στην πραγματικότητα, το μενταγιόν που ανήκε στη μητέρα της, το οποίο φορούσε την ημέρα που συνέβη το αεροπορικό δυστύχημα. Η Lara ψάχνει τα συντρίμμια του αεροπλάνου και βρίσκει το Key. Τότε, συνεχίζει προς το ναό όπου η μητέρα της εξαφανίστηκε, και χρησιμοποιεί το Ghalali Key για να ενώσει το Εξκάλιμπερ. Επιχειρεί να ενεργοποιήσει το βάθρο, αλλά αυτό καταρρέει.
Η Lara, βλέποντας ότι η Amanda ευθύνεται για το θάνατο της μητέρας της, απειλεί να τη σκοτώσει. Η Amanda εξηγεί ότι η Amelia Croft δεν είναι νεκρή, και έχει μεταφερθεί στο Άβαλον, όπου κείται και ο Βασιλιάς Αρθούρος. Η Lara ανταπαντά ρίχνοντάς την αναίσθητη, και ξεκινώντας να βρει τη μητέρα της, πράγμα που σηματοδοτεί τα γεγονότα του Tomb Raider: Underworld.
Μουσική
Η μουσική του Legend δημιουργήθηκε από τον συνθέτη της Crystal Dynamics, Troels B. Folmann, κατά τη διάρκεια εννέα μηνών. Το αποτέλεσμα ήταν περισσότερες από τρεις ώρες υλικού, που μετατράπηκαν σε τεσσεράμισι ώρες μουσικής εντός παιχνιδιού, μέσω μιας διαδικασίας που ονομάζεται "micro-scoring", δηλαδή της ιδέας του τεμαχισμού της μουσικής σε πολύ μικρά κομμάτια, και η αναπαραγωγή τους σε ένα τρόπο ο οποίος ενισχύει την εμπειρία του παιχνιδιού. Το υλικό παράχθηκε με τη χρήση λογισμικού και προσωπικά soundbanks του Folmann.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Tomb Raider Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2006 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια δράσης περιπέτειας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Crystal Dynamics Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Eidos Interactive Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του GameCube Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Game Boy Advance Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Nintendo DS Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 2 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 3 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation Portable Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Xbox Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Xbox 360 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στο 2002 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στην Αγγλία Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στην Αυστραλία Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στην Αφρική Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στη Βολιβία Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στο Καζακστάν Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στο Νεπάλ Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στο Περού Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στο Τόκιο Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με γυναίκες ανταγωνιστές Κατηγορία:Reboots βιντεοπαιχνιδιών Κατηγορία:Νικητές BAFTA (βιντεοπαιχνίδια)
Ντόμπρα (μουσικό όργανο)
εναλλ.=Ντόμπρα του Καζακστάν|μικρογραφία|289x289εσ|Ντόμπρα του [[Καζακστάν]] Το ντόμπρα, επίσης γνωστό ως ντόμπιρα (, dombyra, думбыра) είναι ένα έγχορδο μουσικό όργανο (αντίστοιχο με το λαούτο) του Καζακστάν και των Μπασκίρ με μακρύ λαιμό. Το ντόμπρα μοιράζεται ορισμένα χαρακτηριστικά με το κομούζ (αρχαίο έγχορδο όργανο που χρησιμοποιείται στη μουσική της Κεντρικής Ασίας) και το ντουτάρ (παραδοσιακό δίχορδο λαούτο με μακρύ λαιμό που βρίσκεται στο Ιράν), όπως το μακρύ, λεπτό λαιμό και το επιμήκη σχήμα του σώματος. Είναι ένα δημοφιλές όργανο μεταξύ των τουρκικών κοινοτήτων σε χώρες της Κεντρικής Ασίας, όπως στο Καζακστάν (του οποίου ένα μικρό τμήμα βρίσκεται στην Ανατολική Ευρώπη), στο Ουζμπεκιστάν, στο Τουρκμενιστάν, στο Αφγανιστάν και την Μογγολία.
Ποικιλίες
Το όργανο διαφέρει ελαφρώς σε διαφορετικές περιοχές. Το ντόμπρα του Καζακστάν έχει τάστα και παίζεται με ρουμπάρισμα με το χέρι (ολόκληρες συγχορδίες) ή χτυπόντας κάθε χορδή ξεχωριστά, με περιστασιακά χτυπήματα ρυθμού στην κύρια επιφάνεια του οργάνου. Ενώ οι χορδές είναι παραδοσιακά κατασκευασμένες από νεύρα, τα μοντέρνα ντόμπρα παράγονται συνήθως χρησιμοποιώντας νάιλον χορδές. Ένας από τους μεγαλύτερους οργανοπαίχτες ντόμπρα ήταν ο Καζακστανός λαϊκός μουσικός και συνθέτης Κουρμανγκαζί Σαγκιρμπάγιεφ, ο οποίος είχε σημαντική επιρροή στην ανάπτυξη της μουσικής κουλτούρας του Καζακστάν, συμπεριλαμβανομένης της μουσικής που θα παιζόταν με το ντόμπρα. Η μουσική του σύνθεση "Adai" (προφ. Αντάι) είναι δημοφιλής στο Καζακστάν και στο εξωτερικό.
Ο ντάμπουρας (αντίστοιχο όργανο ντόμπρα του Τουρκεστάν και του Μπανταχσάν) είναι άταστο όργανο με σώμα και λαιμό λαξευμένο από ένα μόνο ξύλο, συνήθως μουριάς ή βερικοκιάς. Ο Ντάμπουρας παίζεται με πολύ χτύπημα και "γρατσουνιές" στο όργανο για να δώσει έναν κρουστικό ήχο. Οι δύο χορδές είναι κατασκευασμένες από νάιλον (στη σύγχρονη εποχή) ενώ στα αρχαία χρόνια φτιάχνονταν από έντερα ζώων. Διασχίζουν μια μικρή γέφυρα σε μια καρφίτσα στο άλλο άκρο του σώματος. Υπάρχει μια μικρή τρύπα ήχου στο πίσω μέρος του οργάνου, ενώ το μπροστινό μέρος του οργάνου είναι φτιαγμένο με μία στρώση από παχύ ξύλο. Το ξύλο δεν βερνικώνεται, ούτε γίνεται κάποια λείανση οποιουδήποτε είδους. Όπως συμβαίνει και με όλα τα άλλα τουρκικά όργανα φέρει κάποια διακόσμηση.
Το ντόμπρα είναι το ισοδύναμο όργανο των Τατάρων και των Μπασκίρ. Ένας ερμηνευτής χτυπά όλες τις χορδές ταυτόχρονα. Η πάνω χορδή εκτελεί τον τόνο βάσης της συγχορδίας και η χαμηλότερη χορδή εκτελεί τη μελωδία. Ένα ντόμπρα χρησιμοποιείται και για σόλο τραγούδια καθώς και σε σύνολο οργάνων (μουσικό συγκρότημα).
Το 2012, δημιουργήθηκε το ηλεκτροντόμπιρα ή ηλεκτρικό ντόμπρα (elektrodombyra).
Ιστορία
Το ντόμπιρα εμφανίστηκε για πρώτη φορά στον Μεσαίωνα. Για παράδειγμα, τα έργα του Αμπί Νασίρ Αλ-Φαραμπί αναφέρονται σε ένα μουσικό όργανο που μοιάζει με το ντόμπρα. Μέσα στον περασμένο αιώνα, υπήρξαν πολλοί σπουδαίοι συνθέτες και οργανοπαίχτες ντόμπρα, όπως οι Κουρμανγκαζί, Καζάνγκαπ και Τατίμπετ. Η σημασία του ντόμπρα στον πολιτισμό του Καζακστάν χαρακτηρίστηκε από την έναρξη της Ημέρας του Ντόμπρα το 2018. Η Εθνική Ημέρα του Ντόμπρα γιορτάζεται στο Καζακστάν κάθε πρώτη Κυριακή του Ιουλίου.
Η Καζακστανή ποιήτρια Αμπάι Κιουνανμπαγιουλί φαίνεται συχνά να κρατάει ένα ντόμπρα σε κατάσταση ηρεμίας και πολλοί την θεωρούν ως σύμβολο εθνικισμού μεταξύ των μετα-σοβιετικών εθνών της Κοινοπολιτείας Ανεξάρτητων Κρατών. Ντόμπρα παίζει επίσης ο Ερζάν Αλιμπέτοφ στο συγκρότημα Ulytau.
Από τον 12ο έως τον 18ο αιώνα, το ντόμπρα χρησιμοποιήθηκε από τους Σασσάνους Μπασκίρ για να συνοδεύσει τους ποιητικούς θρύλους τους. Αναφέρεται στο επικό ποίημα "Ζαγιατουλγιάκ και Χιουνχίλιου". Ωστόσο, στις αρχές του 20ου αιώνα, το ντόμπρα ξεχάστηκε.
Εύρος και ταμπλατούρα
Έχουν υπάρξει πολλά διαφορετικά λαϊκά και τοπικά κουρδίσματα, αν και παρακάτω είναι το πιο αποδεκτό ακαδημαϊκό κούρδισμα για τυπική συναυλία ντόμπρα πρίμα του Καζακστάν: κέντρο|1000x1000εσ Υπάρχουν διαφορετικές ταξινομήσεις του ντόμπρα, για παράδειγμα το ντόμπρα για τραγούδια με στίχους έχει 8-9 τάστα, το ντόμπρα για σόλο έχει περισσότερα από 20 τάστα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μπασκιρικά μουσικά όργανα Κατηγορία:Πολιτισμός του Καζακστάν
Τσέχοι
Οι Τσέχοι (Češi, προφέρεται τσέσι, ενικός αρσενικού γένους: Čech προφέρεται τσεχ, ενικός θηλυκού γένους: Češka προφέρεται τσέσκα), επίσης γνωστοί ως Τσεχικός λαός ή Τσεχικό έθνος (Český národ), είναι Δυτική Σλαβική εθνότητα και έθνος το οποίο ζει στην Τσεχία, στην Κεντρική Ευρώπη. Μοιράζονται ένα κοινό πολιτισμό, καταγωγή, ιστορία και την τσεχική γλώσσα.
Μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα οι Τσέχοι αποκαλούνταν και Βοημοί σε πολλές γλώσσες, όνομα το οποίο αναφέρεται στη μεσαιωνική χώρα της Βοημίας. Το όνομα της Βοημίας προέρχεται από παραφθορά της κελτικής φυλής των Βόιων. Κατά τη διάρκεια της περιόδου των μεγάλων μεταναστεύσεων, η Δυτική Σλαβική φυλή των Βοημών εγκαταστάθηκε στην περιοχή, αφομοιώνοντας τους εναπομείναντες Κελτικούς και Γερμανικούς πληθυσμούς. Οι Βοημοί σχημάτισαν ένα πριγκιπάτο τον 9ο αιώνα. Η Βοημία αποτέλεσε τον πυρήνα του Δουκάτου της Βοημίας και αργότερα του Βασίλειου της Βοημίας, το οποίο καταλύθηκε το 1918.
Πέρα από την Τσεχία, μεγάλες κοινότητες Τσέχων ζουν στις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά, το Ισραήλ, την Αυστρία, τη Γερμανία, τη Σλοβακία, την Ελβετία, την Ιταλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, την Αυστραλία, τη Χιλή, τη Ρωσία, την Αργεντινή και τη Βραζιλία, μεταξύ άλλων.
Εθνολογία
Η τσεχική εθνοτική ομάδα είναι μέρος της δυτικής σλαβικής υποομάδας της μεγαλύτερης σλαβικής ομάδας. Οι Δυτικοί Σλάβοι έχουν την καταγωγή τους στις πρώτες σλαβικές φυλές που εγκαταστάθηκαν στην Κεντρική Ευρώπη αφού οι Ανατολικογερμανικές φυλές είχαν εγκαταλείψει αυτήν την περιοχή κατά την περίοδο της μετανάστευσης. Η Δυτική Σλαβική φυλή των Τσέχων εγκαταστάθηκε στην περιοχή της Βοημίας κατά την περίοδο της μετανάστευσης και αφομοίωσε τους υπόλοιπους Κέλτικους και Γερμανικούς πληθυσμούς. Τον 9ο αιώνα το Δουκάτο της Βοημίας, υπό τον Οίκο των Πρεμυσλιδών, όπως σχηματίστηκε, το οποίο ήταν μέρος της Μεγάλης Μοραβίας υπό τον Σβάτοπλουκ Α΄. Σύμφωνα με τη μυθολογία, ο ιδρυτής του τσεχικού λαού ήταν ο Τσεχ, ο οποίος σύμφωνα με το μύθο έφερε τη φυλή των Τσέχων στον τόπο του.
Οι Τσέχοι συνδέονται στενά με τους γειτονικούς Σλοβάκους (με τους οποίους συνιστούσαν την Τσεχοσλοβακία 1918-1993). Οι τσεχικές-σλοβακικές γλώσσες σχηματίζουν μία διάλεκτο και όχι δύο σαφώς διακριτές γλώσσες. Η τσεχική πολιτιστική επιρροή στη σλοβακική κουλτούρα σημειώνεται ότι ήταν πολύ υψηλότερη. Οι Τσέχοι (σλαβικοί) έχουν μακρά ιστορία συνύπαρξης με τον γερμανικό λαό. Οι ανώτερες τάξεις στη Βοημία και τη Μοραβία υποστήριξαν μια πολιτική ταυτότητα (Landespatriotismus), ενώ η Τσεχική εθνική ταυτότητα επέζησε μεταξύ των κατώτερων και κατώτερων-μεσαίων τάξεων. Η Τσεχική Εθνική Αναβίωση πραγματοποιήθηκε τον 18ο και 19ο αιώνα με στόχο την αναβίωση της Τσεχικής γλώσσας, του πολιτισμού και της εθνικής ταυτότητας. Οι Τσέχοι ήταν οι εμπνευστές του Παν-σλαβισμού.
Γενετική
Ο πληθυσμός των τσεχικών εδαφών επηρεάστηκε από διαφορετικές ανθρώπινες μεταναστεύσεις που διέσχισαν την Ευρώπη με την πάροδο του χρόνου. Στις ομάδες Υ-DNA τους, οι οποίες κληρονομούνται κατά μήκος της ανδρικής γραμμής, οι Τσέχοι έχουν δείξει ένα συνδυασμό χαρακτηριστικών της Ανατολικής και της Δυτικής Ευρώπης. Σύμφωνα με μια μελέτη του 2007, το 34,2% των Τσέχων αντρών ανήκουν στο R1a. Στην Τσεχική Δημοκρατία, το ποσοστό του R1a φαίνεται να αυξάνεται σταδιακά από δυτικά προς ανατολικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σλαβικά έθνη Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στην Τσεχία  Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Τσεχικά (cs) Κατηγορία:Δυτικοί Σλάβοι
Αγριππίνος Αλεξανδρείας
Ο Αγρίππινος ήταν ο 10ος Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας.
Όταν απεβίωσε ο Πατριάρχης Κελαδίων, ο επίσκοπος Αγριππίνος επιλέχθηκε ως Πατριάρχης από τον λαό και τους κληρικούς της Αλεξάνδρειας.
Σύμφωνα με την κοπτική παράδοση, ο Άνμπα Αγριππίνος δεν κατείχε άργυρο ή χρυσό, εκτός από αυτά που κάλυπταν τις βασικές προσωπικές του ανάγκες.
Ο Aγριππίνος απεβίωσε μετά από μία πατριαρχεία 12 ετών. Εορτάζεται την 5η ημέρα του μήνα Μεσίρ στο Κοπτικό Συναξάριον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι του 2ου αιώνα Κατηγορία:Πατριάρχες Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής
Ερνέστος της Βαυαρίας (1500-1560)
Ο Ερνέστος (γερμ.: Ernst Herzog von Bayern, 13 Ιουνίου 1500 - 7 Δεκεμβρίου 1560) ήταν διοικητής των επισκοπών Πασάου και Σάλτσμπουργκ και κύριος του Γκλατς.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μόναχο και ήταν ο τρίτος γιος του Αλβέρτου Δ΄ δούκα της Βαυαρίας και της Κουνιγούνδης των Αψβούργων, κόρης του Φρειδερίκου Γ΄ της Γερμανίας.
Το 1506 ο πατέρας του εξέδωσε μία πράξη Πρωτοτοκίας, όπου δήλωνε ότι η Βαυαρία θα παρέμενε αδιαίρετη. Έτσι ο δευτερότοκος Λουδοβίκος Ι΄ και ο Ερνέστος θα έπρεπε να αποκλειστούν της διαδοχής. Οι γονείς του Ερνέστου αποφάσισαν να ακολουθήσει εκκλησιαστική σταδιοδρομία και του έθεσαν εκπαιδευτή τον ιστορικό της Αυλής Γιοχάννες Αβεντίνους. Μαζί με τον αδελφό του Λουδοβίκο Ι΄ ταξίδεψε στην Ιταλία, όπου σπούδασε στην Παβία και παρακολούθησε διαλέξεις του διάσημου λογίου, νομικού Γιάζον Μάγκνους. Συνέχισε ταξιδεύοντας στο Παρίσι και τη Σαξονία με τον Ιωάννη του Μάλενταϊν, μετέπειτα επίσκοπο του Ζέκαου. Το 1515 εγγράφτηκε στο Πανεπιστήμιο του Ίνγκολστατ. Έγινε μέλος της Αδελφότητας του Ίνγκολστατ, μίας λογοτεχνικής εταιρείας που ιδρύθηκε από τον Γιοχάννες Αβεντίνους με υπόδειξη του ανθρωπιστή Κόνραντ Κέλτις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Εθνικό Κέντρο Αποκατάστασης
Στο Εθνικό Κέντρο Αποκατάστασης (ΕΚΑ) παρέχονται υπηρεσίες Αποκατάστασης σε νευρολογικούς κυρίως ασθενείς (Αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο, κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, πολλαπλή σκλήρυνση, ακρωτηριασμούς) καθώς και σε ορθοπαιδικούς τραυματισμούς και ρευματοπάθειες.
Σκοπός του ΕΚΑ είναι να παρέχει όλες τις απαραίτητες ιατρικές και κοινωνικές υπηρεσίες στον πάσχοντα πολίτη που χρήζει Αποκατάστασης ώστε να κατευθύνει την διαδικασία ανάρρωσής του, να ενισχύσει τις λειτουργικές ικανότητές του, να υποκαταστήσει τις χαμένες λειτουργίες του και με την βοήθεια της κατάλληλης υποστηρικτικής τεχνολογίας, να προάγει την λειτουργική αυτονομία και να συνδράμει στην οικογενειακή και επαγγελματική επανένταξη του πολίτη με αναπηρία παρεμβαίνοντας κατάλληλα στη διαμόρφωση των συνθηκών του περιβάλλοντός του.
Αποτελεί τον βασικό πυλώνα υπηρεσιών αποκατάστασης του Εθνικού Συστήματος Υγείας και παρέχει ειδικότητα στον τομέα της Φυσικής Ιατρικής και Αποκατάστασης. Παράλληλα, τελειόφοιτοι των Πανεπιστημιακών τμημάτων Φυσικοθεραπείας και Εργοθεραπείας πραγματοποιούν την πρακτική τους άσκηση, σε νευρολογικούς κυρίως ασθενείς.
Αν και είναι το μοναδικό δημόσιο κέντρο στην Αττική που προσφέρει ολοκληρωμένες υπηρεσίες αποκατάστασης, αντιμετωπίζει κατά καιρούς προβλήματα έλλειψης προσωπικού και χρηματοδότησης. Ωστόσο, γίνεται προσπάθεια στήριξής του τόσο μέσα από δράσεις της Περιφέρειας Αττικής, όσο και μέσω του Κρατικού Προϋπολογισμού καθώς ο ρόλος του στην κοινωνία είναι πολύτιμος. Χαρακτηριστικό παράδειγμα συμβολής του ΕΚΑ στην κοινωνία ήταν η δημιουργία εμβολιαστικού κέντρου για τη νόσο του Covid-19 καθώς και η δημιουργία μονάδας post-covid Αποκατάστασης
Ιστορικά στοιχεία
Το ΕΚΑ λειτουργεί από το 1945. Ιδρύθηκε από το «Αμερικάνικο Ίδρυμα Εγγύς Ανατολής» με την οικονομική ενίσχυση της ελληνικής πολεμικής περίθαλψης στις ΗΠΑ.
Το 1949 το Υπουργείο Υγείας και Πρόνοιας  ανέλαβε την επιχορήγηση του ιδρύματος, το οποίο με την επωνυμία Κ.Α.Π.Α.Ψ (Κέντρο Αποκατάστασης Πολιτών Αναπήρων Ψυχικού) αναπτύχθηκε και λειτούργησε στο Π. Ψυχικό, σαν κύριος εκπρόσωπος  του Κρατικού Προγράμματος Ιατροκοινωνικής και Επαγγελματικής Αποκατάστασης των κινητικά αναπήρων.
Ιδρυτής και Δ/ντής μέχρι και το 1981 διετέλεσε ο Σπ. Θεολόγος, ο οποίος εφάρμοσε και υλοποίησε για πρώτη φορά στην Ελλάδα προγράμματα φυσικής και επαγγελματικής αποκατάστασης καθώς και επανένταξη των ατόμων με κινητικά προβλήματα στην κοινωνία.
Μετά την απελευθέρωση εξυπηρέτησε εκτός από τους ιδιώτες και ένα μεγάλο αριθμό στρατιωτικών αναπήρων πολέμου. Μέχρι το 1961 λειτούργησε σαν ίδρυμα Ιδιωτικού Δικαίου και στην συνέχεια με το Ν.Δ 564/61 και αργότερα με το ΒΔ 334/73 πήρε την  μορφή του νομικού προσώπου Δημοσίου Δικαίου το οποίο τροποποιήθηκε και συμπληρώθηκε με το Π.Δ 106/1986, Π.Δ 68/1992 και Π.Δ 307/2000, το άρθρο 9 του Ν. 2345/1995, και τις κάθε φορά κοινές υπουργικές αποφάσεις στo πλαίσιο της ανάπτυξης και λειτουργίας του Οργανισμού ως Μονάδας Κοινωνικής Φροντίδας.
Έκτοτε  λειτουργεί υπό την άμεση εποπτεία και ευθύνη του Υπουργείου Υγείας Πρόνοιας, με την ονομασία Εθνικό Ίδρυμα Αποκατάστασης Αναπήρων. Με το Ν. 3868/2010, άρθρο 8, § 17, μετονομάστηκε σε Εθνικό Κέντρο Αποκατάστασης και μετατράπηκε από Μονάδα Κοινωνικής Φροντίδας σε Νοσηλευτικό Ίδρυμα του Εθνικού Συστήματος Υγείας (ΕΣΥ) και τέλος με την ΚΥΑ Α3α/42099/14 λειτουργεί με νέο Οργανισμό ως Ειδικό Νοσοκομείο με την επωνυμία «Εθνικό Κέντρο Αποκατάστασης»
Υπηρεσίες
Το ΕΚΑ δέχεται ασθενείς από όλες τις περιφέρειες της Ελληνικής Επικράτειας, Ευρωπαίους πολίτες ή και πολίτες άλλων χωρών σύμφωνα με τις εκάστοτε ισχύουσες διακρατικές συμφωνίες.
Στο ΕΚΑ στεγάζεται το Κέντρο «ΗΝΙΟΧΟΣ»/ΕΚΑ  που αποτελεί  πρότυπο Κρατικό Κέντρο Αξιολόγησης Ικανότητας και Προετοιμασίας Οδήγησης για άτομα με κινητικά προβλήματα
Στο ΕΚΑ παρέχονται υπηρεσίες Φυσικοθεραπείας, Εργοθεραπείας, Λογοθεραπείας, Ειδικής Φυσικής Αγωγής, Διαιτολογίας και Ψυχολογική Υποστήριξης.
Το ΕΚΑ διαδραματίζει επίσης ιδιαίτερο παιδαγωγικό ρόλο στην διαμόρφωση της κοινής γνώμης για την αποδοχή του πολίτη με αναπηρία, την άρση του στιγματισμού και του κοινωνικού αποκλεισμού. μικρογραφία|Κύρια θεραπευτική πισίνα.
Πηγές/ Εξωτερικοί σύνδεσμοι
https://eka-hosp.gr
https://moh.gov.gr
https://www.e-nomothesia.gr/
https://www.kat-hosp.gr
Κατηγορία:Νοσοκομεία στην Αθήνα Κατηγορία:Υγεία στην Ελλάδα
Μύθοι του Αισώπου
μικρογραφία| Μια λεπτομέρεια της Φοντάνα Ματζόρε του 13ου αιώνα στην [[Περούτζα|Περούτζια της Ιταλίας, με τους μύθους του Λύκου και του Γερανού και του Λύκου και του Αρνιού.]] Οι μύθοι του Αισώπου, ή Αισωπικά, είναι συλλογή μύθων που πιστώνονται στον Αίσωπο, έναν σκλάβο και αφηγητή που πιστεύεται ότι έζησε στην αρχαία Ελλάδα μεταξύ 620 και 564 π.Χ. Διαφορετικής προέλευσης, οι ιστορίες που σχετίζονται με το όνομά του έχουν φτάσει στη σύγχρονη εποχή μέσω διαφόρων πηγών και συνεχίζουν να ερμηνεύονται εκ νέου σε διαφορετικούς λεκτικούς καταλόγους και σε δημοφιλή καθώς και καλλιτεχνικά μέσα.
Οι μύθοι ανήκαν αρχικά στην προφορική παράδοση και δεν συγκεντρώθηκαν παρά περίπου τρεις αιώνες μετά το θάνατο του Αισώπου. Μέχρι εκείνη την εποχή, του αποδίδονταν διάφορες άλλες ιστορίες, ανέκδοτα και παροιμίες, αν και μέρος αυτού του υλικού προερχόταν από πηγές προγενέστερες από αυτόν ή προερχόταν πέρα από την ελληνική πολιτιστική σφαίρα. Η διαδικασία της συμπερίληψης συνεχίζεται μέχρι σήμερα, με ορισμένους από τους μύθους να μην έχουν καταγραφεί πριν από τον Ύστερο Μεσαίωνα και άλλους να φθάνουν εκτός Ευρώπης. Η διαδικασία είναι συνεχής και νέες ιστορίες εξακολουθούν να προστίθενται στο έργο του Αισώπου, ακόμη και όταν είναι αποδεδειγμένα πιο πρόσφατες εργασίες και μερικές φορές από γνωστούς συγγραφείς.
Τα χειρόγραφα στα λατινικά και τα ελληνικά ήταν σημαντικοί οδοί μετάδοσης, αν και οι ποιητικές επεξεργασίες στην ευρωπαϊκή καθομιλουμένη διαμόρφωσαν τελικά μια άλλη. Με την άφιξη της τυπογραφίας, οι συλλογές των μύθων του Αισώπου ήταν από τα πρώτα βιβλία σε διάφορες γλώσσες. Μέσω των μέσων μεταγενέστερων συλλογών και μεταφράσεων ή διασκευών τους, η φήμη του Αισώπου ως παραμυθογράφου μεταδόθηκε σε όλο τον κόσμο.
Αρχικά οι μύθοι απευθύνονταν σε ενήλικες και κάλυπταν θρησκευτικά, κοινωνικά και πολιτικά θέματα. Χρησιμοποιήθηκαν επίσης ως ηθικοί οδηγοί και από την Αναγέννηση και μετά χρησιμοποιήθηκαν ιδιαίτερα για την εκπαίδευση των παιδιών. Η ηθική τους διάσταση ενισχύθηκε στον κόσμο των ενηλίκων μέσω της απεικόνισης σε γλυπτική, ζωγραφική και άλλα εικονογραφικά μέσα, καθώς και προσαρμογή στο δράμα και το τραγούδι. Επιπλέον, υπήρξαν επανερμηνείες της σημασίας των μύθων και αλλαγές στην έμφαση με την πάροδο του χρόνου.
Μυθοπλασία που δείχνει την αλήθεια
μικρογραφία| Αρχές του 1485 Ιταλική έκδοση του Aesopus Moralisatus