cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπέλα Γ΄ της Ουγγαρίας
Επέκταση και μεταρρυθμίσεις (1178–1194)
Ο Βλαντιμίρ Γιαροσλάβιτς δραπέτευσε από την αιχμαλωσία στις αρχές του 1189 ή του 1190. Με τη βοήθεια του Καζίμιρ Β΄ της Πολωνίας έδιωξε τον Aνδρέα από το Χάλιτς και ανέκτησε τον έλεγχο του Πριγκιπάτου. Το 1191 ο Μπέλα συνάντησε τον γαμπρό του, Ισαάκιο Β', στη Φιλιππούπολη (σημερινό Πλόβντιβ της Βουλγαρίας) και στο Σίρμιο, αλλά τα αποτελέσματα των διαπραγματεύσεών τους παρέμειναν άγνωστα. Μετά από αίτημα του Μπέλα η Αγία Έδρα ενέκρινε την αγιοποίηση τουΛαδίσλαου Α' της Ουγγαρίας το 1192. Ο Μπέλα εισέβαλε στη Σερβία στις αρχές του 1193. Ο Ισαάκιος Β' απαίτησε την αποχώρηση των στρατευμάτων του και απείλησε τον Μπέλα με πόλεμο. Την ίδια εποχή ο Δόγης Ενρίκο Ντάντολο επιχείρησε να καταλάβει το Ζάνταρ, αλλά απέτυχε. Το 1193 ο Μπέλα παραχώρησε την κομητεία Μόντρουσκο της Κροατίας στον Βαρθολομαίο του Κρκ, μέλος της οικογένειας Φράνκοπαν.[105] Αυτό είναι το παλαιότερο βέβαιο παράδειγμα απονομής αξιώματος ως κληρονομικού τίτλου στο Βασίλειο της Ουγγαρίας.
Τελευταία χρόνια (1194–1196)
Το 1194 ο Μπέλα διόρισε τον μεγαλύτερο γιο του Eμερικ, που είχε ήδη στεφθεί ως ο μελλοντικός βασιλιάς, να διοικεί την Κροατία και τη Δαλματία. Μετά τη νίκη ενός ενωμένου στρατού Βουλγάρων, Κουμάνων και Βλάχων νίκησε τους Βυζαντινούς στη Μάχη της Αρκαδιόπολης το 1194, ο Μπέλα προθυμοποιήθηκε να βοηθήσει τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Ωστόσο η εκστρατεία του ακυρώθηκε, επειδή ο γαμπρός του Μπέλα, ο αυτοκράτορας Ισαάκιος Β', εκθρονίστηκε από τον Αλέξιο Γ' Άγγελο τον Απρίλιο του 1195. Ο Ερρίκος ΣΤ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας σχεδίαζε να ξεκινήσει εκστρατεία κατά της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας για λογαριασμό του εκθρονισμένου αυτοκράτορα, αλλά ο Μπέλα απαγόρευσε στους υπηκόους του να ενωθούν με τον Ερρίκο.
Ο Μπέλα φόρεσε τον σταυρό ως ένδειξη της επιθυμίας του να ηγηθεί μιας σταυροφορίας στους Αγίους Τόπους. Ωστόσο δεν μπόρεσε να εκπληρώσει τον όρκο του, γιατί αρρώστησε και πέθανε στις 23 Απριλίου 1196. Τάφηκε στον Καθεδρικό ναό του Σέκεσφεχερβαρ. Τα λείψανά του αναγνωρίστηκαν με σιγουριά από τους αρχαιολόγους κατά τη διάρκεια των ανασκαφών του 19ου αιώνα, επειδή μια σύγχρονή του πηγή - ο Ριχάρδος του Λονδίνου - είχε γράψει για το εξαιρετικό ύψος του Μπέλα. Ο σκελετός του Μπέλα δείχνει ότι είχε ύψος 190 εκατοστά. Τα λείψανα του Μπέλα ενταφιάστηκαν ξανά στην Εκκλησία του Ματθία στη Βουδαπέστη.Από το DNA από σκελετικά υπολείμματα του Μπέλα και ενός άλλου υποτιθέμενου μέλους της δυναστείας των Αρπαντ οι μελετητές συμπεραίνουν ότι η δυναστεία ανήκε στην Y-απλοομάδα R1a υποκατηγορία R-SUR51 > R-ARP.
Οικογένεια
Η πρώτη σύζυγος του Μπέλα Αγνή ήταν κόρη του Ραϋνάλδου του Σατιγιόν, Πρίγκιπα της Αντιόχειας, και της συζύγου του Κωνσταντίας της Αντιόχειας. Η Aγνή γεννήθηκε γύρω στο 1149 και πέθανε γύρω στο 1184. Μετά τον γάμο της το 1170 μετονομάστηκε σε Άννα στην Κωνσταντινούπολη.
Ο δεύτερος γιος του Μπέλα και της Aγνής-Aννας Ανδρέας γεννήθηκε γύρω στο 1177. Τα δύο μικρότερα αδέρφια του, ο Σολομών και ο Στέφανος, πέθαναν σε βρεφική ηλικία.[126] Η μικρότερη αδερφή τους Κωνσταντία παντρεύτηκε τον Βασιλιά Ότακαρ Α΄ της Βοημίας το 1198 περίπου. Μια τρίτη κόρη του Μπέλα και της Aγνής-Aννας, της οποίας το όνομα είναι άγνωστο, πέθανε σε βρεφική ηλικία.
Μετά τον θάνατο της Aγνής-Aννας ο Μπέλα έκανε πρόταση γάμου στη Θεοδώρα, εγγονή της αδερφής του αυτοκράτορα Μανουήλ Α', Θεοδώρας Κομνηνής. Ωστόσο μια σύνοδος της Βυζαντινής Εκκλησίας απαγόρευσε τον γάμο το 1185, επειδή η Θεοδώρα είχε μπει σε μοναστήρι. Στα τέλη του 1185 ή στις αρχές του 1186 ο Μπέλα ζήτησε το χέρι της Ματθίλδης της Σαξονίας, κόρης του Ερρίκου του Λέοντα, Δούκα της Σαξονίας, αλλά ο Ερρίκος Β΄ της Αγγλίας, παππούς της Ματθίλδης, εμπόδισε αυτό τον γάμο. Τελικά ο Μπέλα παντρεύτηκε τη χήρα νύφη του Ερρίκου Β' Μαργαρίτα της Γαλλίας το καλοκαίρι του 1186. Ήταν κόρη του Λουδοβίκου Ζ΄ της Γαλλίας.[127] Η Βασίλισσα Μαργαρίτα μετά τον θάνατο του Μπέλα μετακόμισε στους Αγίους Τόπους.
Κληρονομιά
Ο Μπέλα ήταν ένας από τους πιο επιφανείς μεσαιωνικούς μονάρχες της Ουγγαρίας. «Η διακυβέρνησή του όχι μόνο αντιπροσώπευε το απόγειο του βασιλείου των Άρπαντ, αλλά σηματοδότησε επίσης το τέλος μιας εποχής», σύμφωνα με τον ιστορικό Παλ Ενγκελ. Η ίδρυση από αυτόν της Βασιλικής Καγκελαρίας συνέβαλε στην «επέκταση των γραπτών αρχείων» στην Ουγγαρία. Οι πρώτοι καταστατικοί χάρτες που εκδόθηκαν από βαρόνους εμφανίστηκαν τη δεκαετία του 1190. Σύμφωνα με ένα κατάλογο της εποχής των εσόδων του Μπέλα το ετήσιο εισόδημά του ανερχόταν σε σχεδόν 170.000 μάρκα (περίπου 23 τόνους καθαρό ασήμι). Εάν ο κατάλογος είναι αξιόπιστος το εισόδημά του ξεπερνούσε εκείνων των Βασιλέων της Γαλλίας και της Αγγλίας της εποχής του, αλλά η αξιοπιστία του καταλόγου έχει αμφισβητηθεί από πολλούς ιστορικούς, συμπεριλαμβανομένου του Παλ Ενγκελ.
Περίπου το 1190, μετά από μια πυρκαγιά που κατέστρεψε το Έστεργκομ, ο Μπέλα κάλεσε Γάλλους μαστόρους να ξαναχτίσουν το βασιλικό παλάτι και τον καθεδρικό ναό. Οι κτίστες εισήγαγαν νέες αρχιτεκτονικές μορφές. Το νέο βασιλικό παλάτι και ο καθεδρικός ναός ήταν τα πρώτα δείγματα γοτθικής αρχιτεκτονικής στην Κεντρική Ευρώπη. Νομίσματα που απεικονίζουν ένα διπλό σταυρό, που χρησιμοποιείτο κυρίως στην Εκκλησία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, κόπηκαν γύρω στο 1190, υποδηλώνοντας ότι ο λεγόμενος «διπλός σταυρός» έγινε μέρος της ουγγρικής βασιλικής εραλδικής επί του Μπέλα Γ΄.
Για πάντα παιδιά (τηλεοπτική σειρά)
Για Πάντα Παιδιά είναι μία ελληνική κωμική τηλεοπτική σειρά, παραγωγής 2018-2019, που δημιουργήθηκε από την Κωνσταντίνα Γιαχαλή και προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό Open TV από τις 25 Οκτωβρίου του 2018 μέχρι τις 17 Ιουνίου του 2019. Το σενάριο της σειράς βασίζεται σε αυτό της αμερικανικής κωμωδίας Traffic Light που δημιούργησε ο Μπομπ Φίσερ και προβλήθηκε το 2011 από το τηλεοπτικό δίκτυο Fox. Τη σκηνοθεσία της σειράς επιμελήθηκαν ο Βασίλης Κεχαγιάς και ο Βασίλης Καρφής.
Η σειρά παρουσιάζει τη ζωή τριών κολλητών φίλων με τη φιλία τους να ξεκινά από την παιδική τους ηλικία και να συνεχίζεται μέχρι σήμερα στην τέταρτη δεκαετία της ζωής τους. Τους ρόλους των τριών κολλητών ερμηνεύουν ο Αποστόλης Τότσικας, ο Νίκος Πουρσανίδης και ο Λεωνίδας Καλφαγιάννης. Τους υπόλοιπους ρόλους ανέλαβαν η Τζένη Θεωνά, η Έλενα Ασημακοπούλου και η Αγάπη Πετροπουλέα. Το Για Πάντα Παιδιά προβλήθηκε για μία τηλεοπτική σεζόν και αποτελείται από 63 επεισόδια. Η προβολή της σειράς ξεκίνησε στην κύρια ζώνη τηλεθέασης (prime time) του Open TV δύο φορές την εβδομάδα. Από τις αρχές του 2019 η σειρά άλλαξε την ώρα προβολής της σε τρεις φορές την εβδομάδα στην απογευματινή ζώνη του σταθμού. Τον Ιούνιο του 2019 ο τηλεοπτικός σταθμός Open αποφάσισε να μην ανανεώσει τη σειρά για δεύτερη σεζόν.
Υπόθεση
Ο Γρηγόρης, ο Σταμάτης και ο Λευτέρης είναι φίλοι από την παιδική τους ηλικία. Μέχρι σήμερα, στα 35 τους χρόνια παραμένουν κολλητοί μοιράζοντας τα προβλήματα, την προσωπική τους ζωή και όλα τα προβλήματα που προκύπτουν σε αυτή.
Ο Γρηγόρης (Αποστόλης Τότσικας) εργάζεται ως διευθυντής σε εταιρεία οργανώσεων εκδηλώσεων. Είναι υπεύθυνος και εργασιομανής. Το τελευταίο διάστημα ξεκίνησε να συγκατοικεί με την σύντροφό του Ειρήνη (Τζένη Θεωνά), που είναι έγκυος, και το σκύλο της Βαγγέλη, τον οποίο αντιπαθεί. Ο Σταμάτης (Νίκος Πουρσανίδης) είναι παντρεμένος με τον παιδικό του έρωτα την Πέρσα (Έλενα Ασημακοπούλου) και έχουν μια κόρη τη Σοφία. Ο Σταμάτης είναι ιδιαίτερα άβουλος και ακολουθεί κάθε εντολή της γυναίκας του, φροντίζοντας το σπίτι και μεγαλώνοντας την κόρη του χωρίς να δουλεύει. Τέλος, ο Λευτέρης (Λεωνίδας Καλφαγιάννης) είναι εργένης και έχει μία άστατη ερωτική ζωή με πολλές εφήμερες σχέσεις. Έξαιτίας της περιουσίας που διαχειρίζεται, δεν χρειάζεται να δουλεύει και ασχολείται κυρίως με την προσωπική του ζωή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές Open Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές τηλεοπτικές σειρές
Επαναστατικό Δικαστήριο
μικρογραφία|320x320εσ|Το Επαναστατικό Δικαστήριο σε συνεδρίαση Το Επαναστατικό Δικαστήριο (Γαλλικά: Tribunal révolutionnaire) ήταν ένα έκτακτο ποινικό δικαστήριο που λειτούργησε σε δύο διαφορετικά στάδια της Γαλλικής Επανάστασης. Το πρώτο, δημιουργήθηκε μετά τα γεγονότα της 10ης Αυγούστου 1792, υπό την ώθηση της επαναστατικής Κομμούνας του Παρισιού και με στόχο τη δίωξη όσων αντιτάχθηκαν στην εξέγερση και συμμετείχαν στην υπεράσπιση του Κεραμεικού. Στη δεύτερη περίπτωση, ανασυστάθηκε υπό την εποπτεία της Συμβατικής στις 10 Μαρτίου 1793, προκειμένου να καταπολεμήσει αποτελεσματικά τις εξωτερικές και εσωτερικές αντεπαναστατικές απειλές. Η δραστηριότητά του σε αυτό το δεύτερο στάδιο συνδέθηκε στενά με τον Ροβεσπιέρο και την περίοδο της Τρομοκρατίας.
Η πολιτική κατάσταση
Κατά τη διάρκεια του χειμώνα του 1793, η επανάληψη του πολέμου ήταν καταστροφική για τον δημοκρατικό στρατό. Η επαναστατική Γαλλία είχε να αντιμετωπίσει τον Πρώτο συνασπισμό που, μετά την εκτέλεση του Λουδοβίκου ΙΣΤ', συγκέντρωνε όλες τις χώρες της Ευρώπης εναντίον της. Η γαλλική επικράτεια βρίσκονταν υπό την απειλή ξένης εισβολής.
Στις αρχές Μαρτίου 1793, η υποχρεωτική στρατολογία 300.000 στρατιωτών προκάλεσε τον εμφύλιο πόλεμο της Βανδέας και την Εξέγερση των Σουάνων.
Στο Παρίσι, η έλλειψη τροφίμων και ο πληθωρισμός είχαν αγανακτήσει την κοινή γνώμη. Οι λαϊκές μάζες ήταν σε αναβρασμό. Υπήρχε ο κίνδυνος επανάληψης των σφαγών του Σεπτεμβρίου 1792, όταν πριν φύγουν για να αντιμετωπίσουν τον Πρωσικό στρατό, οι Αβράκωτοι, «για να εξασφαλίσουν τα νώτα τους», είχαν σφαγιάσει τους κρατούμενους των φυλακών (κυρίως ευγενείς και ανυπότακτους ιερείς, αλλά και κρατούμενους κοινού ποινικού δικαίου).
Άλλα μέτρα που ελήφθησαν για την αντιμετώπιση της κρίσης την ίδια στιγμή περιελάμβαναν τη σύσταση των Επαναστατικών επιτροπών επαγρύπνησης σε κάθε γειτονιά και τη δημιουργία της Επιτροπής Κοινής Σωτηρίας στις 6 Απριλίου.
Το Δικαστήριο της 17ης Αυγούστου 1792
Το Επαναστατικό Δικαστήριο ιδρύθηκε στις 17 Αυγούστου 1792 μετά την επαναστατική ημέρα της 10ης Αυγούστου 1792, η οποία κορυφώθηκε με την επίθεση στη βασιλική κατοικία στο παλάτι του Κεραμεικού και την επακόλουθη πτώση της μοναρχίας. Για να διασφαλιστεί η ύπαρξη κάποιας κατάλληλης νομικής διαδικασίας για την αντιμετώπιση υπόπτων που κατηγορούνταν για πολιτικά εγκλήματα και προδοσία, αντί για αυθαίρετη δολοφονία από τοπικές επιτροπές, ο Ροβεσπιέρος πρότεινε τη σύσταση ενός νέου Δικαστηρίου, με έκτακτες εξουσίες για την επιβολή της θανατικής ποινής. Το δικαστήριο καταργήθηκε τον Νοέμβριο του 1792 κατά την έναρξη της δίκης του Λουδοβίκου ΙΣΤ' και κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου είχε καταδικάσει σε θάνατο 28 άτομα, κυρίως απλούς εγκληματίες παρά πολιτικούς κρατούμενους.
Το Δικαστήριο της 10ης Μαρτίου 1793
μικρογραφία|270x270εσ|Η αίθουσα των Χαμένων βημάτων του Δικαστικού μεγάρου και η είσοδος στο Επαναστατικό Δικαστήριο το 1793. Εικονογράφηση του 19ου αιώνα. Το Επαναστατικό Δικαστήριο ιδρύθηκε εκ νέου σε μια περίοδο κρίσης στη νέα Γαλλική Δημοκρατία ως ένα από τα μέτρα για την υπεράσπιση της ακεραιότητας της Δημοκρατίας. Ο νόμος των υπόπτων της 17ης Σεπτεμβρίου 1793 αύξησε σημαντικά τον αριθμό των κρατουμένων.
Πριν από τη σκλήρυνση της Τρομοκρατίας από τον Απρίλιο του 1794, οι ύποπτοι είχαν αρκετά δικαιώματα. Σταδιακά μειώθηκαν και προκειμένου να επιταχυνθούν οι δίκες, με το νόμο της 22 Πραιριάλ (10 Ιουνίου 1794) καταργήθηκε η προκαταρκτική έρευνα (ανάκριση) σχετικά με τους λόγους της κατηγορίας, οι κατηγορούμενοι στερήθηκαν το δικαίωμα υπεράσπισης και ως απόδειξη ενοχής γίνονταν δεκτές ακόμα και φήμες για τη διάπραξη κάποιου εγκλήματος. Επιπλέον, καταργήθηκε η ασυλία των βουλευτών. Οι ποινές που προβλέπονταν πλέον ήταν η αθώωση ή ο θάνατος, καθώς καταργήθηκε η φυλάκιση και ο εκτοπισμός.
Για την κράτηση των υπόπτων που συγκεντρώθηκαν από τον Οκτώβριο 1793, άνοιξαν νέες φυλακές στο Παρίσι (Παλάτι του Λουξεμβούργου, κολλέγιο του Πλεσίς, αββαείο του Πορ-Ρουαγιάλ).
Από την πρώτη απόφαση της 6ης Απριλίου 1793 έως την πτώση του Ροβεσπιέρου στις 26 Ιουλίου 1794 (9 Θερμιδόρ), το Επαναστατικό Δικαστήριο εξέδωσε 4.021 αποφάσεις, από τις οποίες 2.625 ήταν καταδικαστικές και 1.306 αθωωτικές. Μεταξύ Οκτωβρίου και τέλους 1793, το Δικαστήριο εξέδωσε 177 εις θάνατον αποφάσεις. Την δε περίοδο από τις 11 Ιουνίου έως τις 27 Ιουλίου, που είναι γνωστή ως «Ο Μεγάλος Τρόμος», εκδόθηκαν 1.376 καταδικαστικές εις θάνατον αποφάσεις και καμιά αθωωτική.
Η σύνθεση
μικρογραφία|Φουκιέ-Τενβίλ, δημόσιος κατήγορος από τον Μάρτιο του 1793 έως τον Ιούλιο του 1794, θύμα και ο ίδιος του Επαναστατικού δικαστηρίου Οι 12 ένορκοι, οι πέντε δικαστές, ο δημόσιος κατήγορος και οι δύο αναπληρωτές του διορίζονταν από τη Συμβατική μετά από πρόταση της Επιτροπής Κοινής Σωτηρίας και της Επιτροπής Γενικής Ασφάλειας. Οι ένορκοι αποφάσιζαν την ενοχή. Οι δικαστές κατ' εφαρμογή του νόμου αποφάσιζαν την ποινή.
Οι αποφάσεις που εκδίδονταν ήταν εκτελεστές εντός 24 ωρών και δεν μπορούσαν να αμφισβητηθούν ούτε προβλεπόταν έφεση.
Αρχικά, η δράση του Δικαστηρίου περιορίστηκε στην περιοχή του Παρισιού. Στις 27 Μαρτίου 1793, η Συμβατική διέταξε όλα τα δικαστήρια της Δημοκρατίας να στείλουν στο Παρίσι όλες τις υποθέσεις που αφορούσαν υπόπτους. Από τις 5 Απριλίου 1793, ο δημόσιος κατήγορος εξουσιοδοτήθηκε να συλλαμβάνει ύποπτους, να διώκει και να δικάζει υπόπτους κατόπιν καταγγελίας από ιδιώτες πολίτες. Για τους στρατηγούς, τους βουλευτές και τους υπουργούς χρειαζόταν απόφαση της Συμβατικής.
Καθώς οι υποθέσεις αυξάνονταν, το προσωπικό του δικαστηρίου αυξήθηκε επίσης. Τον Σεπτέμβριο του 1793, υπήρχαν πλέον 16 δικαστές, 60 ένορκοι και 5 αναπληρωτές του δημόσιου κατήγορου. Έτσι, το δικαστήριο χωρίστηκε σε 4 τμήματα, δύο από τα οποία λειτουργούσαν ταυτόχρονα.
Από τον Απρίλιο του 1794, (νόμος της 27 Ζερμινάλ του έτους ΙΙ), οι κατηγορούμενοι για συνωμοσία από όλη τη Γαλλία μεταφέρονταν στο Παρίσι και βρίσκονταν υπό την άμεση επιτήρηση της Συμβατικής που κυριαρχούνταν από τους Ιακωβίνους. Έτσι, στις 8 Μαΐου καταργήθηκαν τα δικαστήρια και οι επαναστατικές επιτροπές που υπήρχαν στους νομούς εκτός του Μπορντώ, Αράς, Νιμ και Καμπραί.
Το κατηγορητήριο - Η δίκη
μικρογραφία|270x270εσ|Ο [[Ζακ Πιερ Μπρισό|Μπρισό και οι 20 Γιρονδίνοι βουλευτές στο Επαναστατικό Δικαστήριο]] Οι ύποπτοι αναζητούνταν και καταγγέλλονταν από τις επαναστατικές επιτροπές που υπήρχαν σε όλη τη Γαλλία. Οι κατηγορίες αφορούσαν συμμετοχή σε αντεπαναστατική δράση, επιθέσεις κατά της ελευθερίας, της ισότητας, της ενότητας της Δημοκρατίας, της εσωτερικής και εξωτερικής ασφάλειας του κράτους. μικρογραφία|270x270εσ|Δίκη της [[Μαρία Αντουανέτα|Μαρίας-Αντουανέτας ενώπιον του Επαναστατικού Δικαστηρίου. Χαρακτικό 19ου αιώνα]] Λίγες μέρες πριν από την ημερομηνία της δίκης, ο κατηγορούμενος μεταφέρονταν στη φυλακή της Κονσιερζερί (στο Δικαστικό μέγαρο του Παρισιού). Οι χώροι ήταν περιορισμένοι και οι κρατούμενοι συνωστίζονταν στα κελιά.
Από τον Νοέμβριο του 1793, αποφασίστηκε ότι οι δίκες θα περιορίζονταν σε τρεις ημέρες.
Η δίκη ήταν δημόσια. Στο ακροατήριο υπήρχαν πολλές γυναίκες, οι «πλέκτριες», συχνά κουβεντιάζοντας θορυβωδώς εν μέσω των κραυγών των παιδιών που έφερναν μαζί τους. Το δικαστήριο απαρτίζονταν από τον πρόεδρο που περιβάλλονταν από δύο αναπληρωτές δικαστές. Οι ένορκοι κάθονταν στα αριστερά του προέδρου και ο δημόσιος κατήγορος απέναντι στον πρόεδρο.
Αντιδράσεις
Μοναρχικοί, εμιγκρέ και ομοσπονδιακοί ήταν σαφώς αντίθετοι στο Επαναστατικό Δικαστήριο και τη λειτουργία του, αλλά δεδομένου ότι η δημόσια κριτική στο Παρίσι ή στον τύπο θεωρούνταν προδοσία, ουσιαστικά ήταν ανύπαρκτη. Αντίθετα, οι Λυσσασμένοι και οι Εμπερτιστές απαιτούσαν από το Δικαστήριο να επιταχύνει το έργο του και να καταδικάζει περισσότερους από τους κατηγορούμενους.
Μεταξύ των πρώτων που μίλησαν δημόσια εναντίον του Επαναστατικού Δικαστηρίου ήταν ο Καμίγ Ντεμουλέν στην εφημερίδα του, «Ο παλιός Κορδελιέρος». Ως αποτέλεσμα της κριτικής του, εκδιώχθηκε από τη λέσχη των Ιακωβίνων και αργότερα συνελήφθη, δικάστηκε και εκτελέστηκε μαζί με τον Δαντών.
Την παραμονή της εκτέλεσης του, ο Δαντών εξέφρασε τη λύπη του που υποστήριξε το Δικαστήριο. «Μόλις πριν από ένα χρόνο συνέβαλα στην ίδρυση του Επαναστατικού Δικαστηρίου. Ας με συγχωρήσει ο Θεός και οι άνθρωποι για ό,τι έκανα τότε, αλλά δεν προορίζονταν να γίνει η μάστιγα της ανθρωπότητας»
Παρόλο που το Επαναστατικό Δικαστήριο δεν επικρίθηκε άμεσα στη Συμβατική, την οποία ήλεγχε πλέον ο Ροβεσπιέρος, οι προτάσεις του για το νόμο του Ιουνίου 1794 ( νόμος της 22 Πραιριάλ ) αποδοκιμάστηκαν όταν παρουσιάστηκαν στη Συμβατική. Πολλοί βουλευτές άρχισαν να ανησυχούν, ιδιαίτερα για την άρση της ασυλίας τους. Συμφώνησαν αρχικά στο νόμο, αλλά την επόμενη μέρα προσπάθησαν να τον τροποποιήσουν, ο Ροβεσπιέρος επέστρεψε στη Συμβατική και τους έκανε να αποκαταστήσουν την αρχική εκδοχή.
Θύματα
μικρογραφία|270x270εσ|Η [[Σαρλότ Κορντέ μεταφέρεται για εκτέλεση, Arturo Michelena, 1889]] μικρογραφία|Ο [[Ζωρζ Ζακ Νταντόν|Δαντών, δημιουργός και θύμα του Επαναστατικού Δικαστηρίου]] Μερικά από τα πιο γνωστά θύματα του Επαναστατικού Δικαστηρίου και η ημερομηνία εκτέλεσής τους.
Τέλος του επαναστατικού δικαστηρίου
Μετά την πτώση του Ροβεσπιέρου τον Ιούλιο 1794, το επαναστατικό δικαστήριο αναδιοργανώθηκε. Ο νόμος της 22 Πραιριάλ καταργήθηκε και τα στελέχη του δικαστηρίου μειώθηκαν σε δώδεκα δικαστές και τριάντα ενόρκους που επιλέγονταν από όλη τη Γαλλία και όχι μόνο στο Παρίσι και αντικαθίσταντο κάθε τρεις μήνες.
Το επαναστατικό δικαστήριο καταργήθηκε οριστικά στις 31 Μαΐου 1795, την εποχή της Θερμιδοριανής αντίδρασης και ένα από τα τελευταία του θύματα ήταν ο δημόσιος κατήγορος Φουκέ-Τενβίλ. Οι υποθέσεις που προηγουμένως ενέπιπταν στη δικαιοδοσία του μεταφέρθηκαν στα κανονικά ποινικά δικαστήρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλική Επανάσταση Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας
Βικτωρία
Το όνομα Βικτωρία ή Βικτόρια ή Βικτώρια μπορεί να αναφέρεται:
Βικτωρία
Το όνομα έχει δοθεί σε πολλά ακόμα τοπωνύμια προς τιμή της βασίλισσας. Επίσης χρησιμοποιείται και ως μικρό γυναικείο όνομα.
Κοινότητα Βουβών
Η Κοινότητα Βουβών είναι κοινότητα του Δήμου Πλατανιά στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 με έδρα τον οικισμό Κάτω Βούβες. Εκτός από την έδρα της, περιλαμβάνει και τους οικισμούς Άνω Βούβες, Λουκουμιχελιανά και Ποντικιανά. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 265 κατοίκους και εκπροσωπείται από τον πρόεδρο κ. Παναγιώτη Στυλιανουδάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Πλατανιά
Καλύψο
Η καλύψο (calypso) είναι είδος μουσικής και χορού της νότιας και ανατολικής Καραϊβικής, που αναπτύχθηκε κυρίως στο Τρινιντάντ στις αρχές του 20ού αιώνα. Οι ρίζες της εντοπίζονται στην Αφρικανική μουσική παράδοση, καθώς ως είδος ενσωμάτωσε στοιχεία που μετέφεραν δούλοι από τη δυτική Αφρική, όταν εγκαταστάθηκαν στο Τρινιντάντ.
Οι επιδράσεις που δέχθηκε
Σημαντικότερη επίδραση στη διαμόρφωση της καλύψο είχε το αφρικανικό μουσικό είδος gayup (ή gayap), ένας τύπος ομαδικού τραγουδιού που χαρακτηρίζεται από τις ερωταποκρίσεις των ερμηνευτών και ήταν συνήθης κατά την εργασία των δούλων στις φυτείες ζάχαρης του Τρινιντάντ. Κάθε ομάδα τραγουδιστών αποτελούνταν από ένα κύριο ερμηνευτή (chantwell) που τραγουδούσε ένα στίχο και στη συνέχεια ακολουθούσε η χορωδιακή απάντηση των υπολοίπων. Το είδος τραγουδιού του gayup ενίοτε περιλάμβανε δύο διαφορετικά μέρη όταν είχε συναγωνιστικό χαρακτήρα, το πρώτο εορταστικό, αποδίδοντας τιμές στους νικητές, και το δεύτερο σκωπτικό έναντι των ηττημένων. Σύμφωνα με το διακεκριμένο μουσικό της καλύψο Χόλις Ούρμπαν Λέστερ Λίβερπουλ — γνωστός περισσότερο ως Chalkdust — η καταγωγή, τα μελωδικά πρότυπα και η ρυθμική δομή της καλύψο προέρχονται από την Αφρική, ωστόσο είναι παράλληλα εμφανείς και ευρωπαϊκές ή αμερικανικές προσμίξεις, όπως το στοιχείο της Αγγλικής γλώσσας και η επίδραση της αμερικανικής τζαζ, σε συνδυασμό με άλλες ισπανικές και γαλλικές επιρροές. Οι αλληλεπιδράσεις αυτές υπήρξαν άρρηκτα συνδεδεμένες με την ιστορία του Τρινιντάντ, το οποίο υπήρξε αρχικά ισπανική αποικία, έχοντας ωστόσο ένα μεγάλο ποσοστό γαλλόφωνων κατοίκων και Αφρικανών δούλων που εγκαταστάθηκαν εκεί, ενώ από το 1882 περιήλθε υπό Βρετανική κυριαρχία. Οι Γάλλοι άποικοι μετέφεραν τις Ρωμαιοκαθολικές παραδόσεις, μεταξύ αυτών και τον εορτασμό των αποκριών. Αν και οι Αφρικανοί δούλοι δεν επιτρεπόταν να συμμετάσχουν σε αυτές, διοργάνωναν παράλληλες μουσικές παρελάσεις (canboulay ), οι οποίες συγχωνεύτηκαν με τις υπόλοιπες μετά την κατάργηση της δουλείας το 1834. Η καλύψο διαμορφώθηκε μέσα από το δρώμενο του καρναβαλιού, αφομοιώνοντας διαφορετικά μουσικά στοιχεία και παραδόσεις.
Η ιστορία του όρου
Ο όρος καλύψο χρησιμοποιήθηκε πιθανώς για πρώτη φορά το 1882 από τον αββά Μασέ, στην προσπάθειά του να περιγράψει ένα είδος χορού, που χαρακτηριζόταν ως «αηδής» και «αιτία της διαστροφής των νέων ανδρών και γυναικών», αν και σε ευρεία κλίμακα άρχισε να χρησιμοποιείται στις αρχές του 20ου αιώνα. Η ονομασία θεωρείται πως προέρχεται από την αφρικανική λέξη kaiso, που συνιστά ένα επιφώνημα ενθάρυνσης. Οι λέξεις cayso, cariso ή caliso χρησιμοποιήθηκαν επίσης για να περιγράψουν πρώιμες μορφές της καλύψο.
Οι πρώτες ηχογραφήσεις
Οι πρώτες ηχογραφήσεις του είδους χρονολογούνται στις αρχές της δεκαετίας του 1910. Άρχισαν να πραγματοποιούνται το 1912, από την ορχήστρα που διήυθυνε ο Τζορτζ Μπέιλι, όταν αυτή ταξίδεψε στη Νέα Υόρκη ηχογραφώντας για τις δισκογραφικές εταιρίες Victor και Columbia. Δύο χρόνια αργότερα, στελέχη των ίδιων εταιριών κατέγραψαν τη μουσική τοπικών συγκροτημάτων του Τρινιντάντ, ενώ το 1914 ήταν το έτος κυκλοφορίας αυτών των πρώτων ηχογραφήσεων καλύψο, που μέχρι το 1930 συνέχισαν να πραγματοποιούνται αποκλειστικά στην πόλη της Νέας Υόρκης και από μουσικούς που είχαν ως έδρα τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η καλύψο άρχισε να αποκτά ευρεία απήχηση στο αμερικανικό ακροατήριο κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930, όταν ορισμένοι από τους σπουδαιότερους μουσικούς του είδους, όπως οι Attila the Hun και Roaring Lion, ηχογράφησαν και ερμήνευσαν τα τραγούδια τους σε μουσικές σκηνές της Αμερικής. Το ενδιαφέρον για την καλύψο στην Αμερική, αλλά και διεθνώς, κορυφώθηκε το 1956-7, ταυτόχρονα με την κυκλοφορία του άλμπουμ Calypso του δημοφιλούς τραγουδιστή Χάρι Μπελαφόντε. Την περίοδο αυτή, η καλύψο εμπορευματοποιήθηκε σε μεγάλο βαθμό. Αποτελούσε ένα από τα κυρίαρχα είδη μουσικής που προωθούνταν στη μουσική βιομηχανία, ενώ αντιπροσώπευε το ένα τέταρτο των πωλήσεων δίσκων στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ανάλογη προώθηση επιχειρήθηκε παράλληλα από τη βιομηχανία του κινηματογράφου, με κυκλοφορίες ταινιών στις οποίες διαδραμάτιζε πρωτεύοντα ρόλο η καλύψο.
Ομοιότητες
Μουσικά, παρουσιάζει ομοιότητες με τη βραζιλιάνικη σάμπα. Οι συνθέσεις της γράφονται σε διπλό μέτρο, σε αρμονία με τις απαιτήσεις του χορού των παρελάσεων, ενώ οι μελωδίες της είναι κυρίως ευρωπαϊκής καταγωγής. Βασίζεται στο τραγούδι και ερμηνεύεται συνήθως με συνοδεία ορχηστρών κρουστών (steel bands), συνοδευόμενες επίσης από την τετράχορδη κιθάρα κουάτρο (cuatro). Στιχουργικά, βασικό χαρακτηριστικό της καλύψο αποτελεί το κοινωνικό και πολιτικό σχόλιο που ενσωματώνει στα τραγούδια, όπως και η σάτιρα που ενίοτε ασκείται μέσα από αυτά. Ως είδος άσκησε μικρότερη επίδραση στη τζαζ, συγκριτικά με την Αφροκουβανική ή Βραζιλιάνικη μουσική, ωστόσο υπήρξαν ορισμένες επιτυχημένες προσπάθειες συγχώνευσης των δύο ειδών, από διακεκριμένους μουσικούς της τζαζ όπως ο Ντίζι Γκιλέσπι και ο Σόνι Ρόλινς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσικά είδη Κατηγορία:Λάτιν χοροί
ΦΚ Σάλκε 04
Η ΦΚ Σάλκε 04 (γερμανικά: FC Schalke 04) είναι μια από τις πιο επιτυχημένες και δημοφιλείς γερμανικές ποδοσφαιρικές ομάδες. Η έδρα της είναι η Φέλτινς Αρένα (κανονικό όνομα Άουφ Σάλκε Αρένα) στο Γκελζενκίρχεν, oι πρωτοποριακές εγκαταστάσεις της οποίας την καθιστούν το πιο σύγχρονο στάδιο στην Ευρώπη. Με 150.000 εγγεγραμμένα μέλη (26 Νοεμβρίου 2015) είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος αθλητικός σύλλογος της χώρας. Έχει κατακτήσει 7 πρωταθλήματα Γερμανίας. Ιδρύθηκε στις 4 Μαΐου 1904 και διαθέτει και τμήματα καλαθοσφαίρισης, επιτραπέζιας αντισφαίρισης, χειροσφαίρισης και στίβου.
Ιστορία
Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1904 από τοπικούς εργάτες μεταλλουργικών εγκαταστάσεων και ορυχείων. Μέχρι σήμερα διατηρείται για την ομάδα η ανεπίσημη ονομασία «die Knappen» (Knappe στα γερμανικά λέγεται ο ανθρακωρύχος που έχει ολοκληρώσει επιτυχώς τη μαθητεία του). Αρχικά είχε το όνομα «Βεστφαλία Σάλκε» και τα χρώματά του ήταν κίτρινο και κόκκινο. Το σημερινό του όνομα Σάλκε 04 όπως και τα χρώματα μπλε και άσπρο, καθιερώθηκαν στις 5 Ιανουαρίου 1924, όταν χωρίστηκε το τμήμα ποδοσφαίρου από το τμήμα γυμναστικής.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1920 η Σάλκε είχε τις πρώτες επιτυχίες της, αρχικά στην περιοχή του Ρουρ, έπειτα στη δύση της χώρας και τελικά σε ολόκληρη τη Γερμανία. Τον Αύγουστο του 1928 εγκαινιάστηκε το νέο γήπεδο Glückauf-Kampfbahn (Glückauf ήταν ο παραδοσιακός χαιρετισμός των τοπικών ανθρακωρύχων). Μεταξύ του 1933 και του 1942 κατάφερε να φθάσει εννέα φορές στον τελικό του γερμανικού πρωταθλήματος και να το κατακτήσει έξι φορές. Κατά το διάστημα αυτό της εθνικοσοσιαλιστικής δικτατορίας στη Γερμανία, η χιτλερική ηγεσία χρησιμοποίησε την ομάδα για ιδεολογική προπαγάνδα, εξυμνώντας το συντροφικό και μαχητικό της πνεύμα. Παραδόξως τα ονόματα των επιτυχέστερων τότε παικτών της ομάδας φανέρωναν τη μη γερμανική τους, συνήθως πολωνική, καταγωγή (Szepan, Kuzorra, Zajons, Urban, κλπ).
Ενώ τα πρώτα χρόνια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου οι ποδοσφαιριστές απαλλάσσονταν από τη θητεία στο όπλο, από το 1942 και μετά το γερμανικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου δεν συνεχίστηκε. Τα πρώτα παιχνίδια της Σάλκε διεξήχθησαν μετά τον πόλεμο, το 1946. Η ομάδα όμως δεν κατάφερε να συνεχίσει την επιτυχή πορεία που είχε το διάστημα 1933-1942. Το 1958 κατάφερε να κατακτήσει για τελευταία φορά το γερμανικό πρωτάθλημα.
Το 1963 ιδρύθηκε η Μπουντεσλίγκα, στην οποία η ομάδα έπαιξε δίχως διακοπή μέχρι το 1981. Αφού η ομάδα μπλέχτηκε το 1971 σε σκάνδαλο της Μπουντεσλίγκα με στημένα παιχνίδια, πολλοί παίκτες της Σάλκε τιμωρήθηκαν και αποκλείστηκαν. Το 1973 εγκαινιάστηκε το νέο της γήπεδο, το Parkstadion, στην περιοχή Έρλε του Γκελζενκίρχεν και το 1977 κατάφερε μια φορά ακόμη να φτάσει στον τελικό του γερμανικού πρωταθλήματος, δίχως όμως να τον κερδίσει. Το Parkstadion στο εξής εξελίχθηκε σε δημοφιλή τόπο διεξαγωγής μεγάλων συναυλιών. Τα επόμενα χρόνια η ομάδα της Σάλκε όμως μπήκε σε βαθιά κρίση. Στη δεκαετία του 1980 έπεσε τρεις φορές στη Β΄ Κατηγορία και αντιμετώπισε σοβαρά οικονομικά προβλήματα. Στις 2 Μαΐου 1987 ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ επισκέφτηκε το Parkstadion, όπου έκανε λειτουργία και ανακυρήχτηκε επίτιμο μέλος της ομάδας.
Με την άνοδο της ομάδας στην Μπουντεσλίγκα το 1991 άρχισε μια πορεία επιτυχίας, η οποία βρήκε το αποκορύφωμά της στην κατάκτηση του κυπέλλου UEFA το 1997 με αντίπαλο την Ίντερ Μιλάνου. Το διάστημα αυτό πραγματοποιήθηκαν επίσης αλλαγές στην επιχειρησιακή λειτουργία του συλλόγου. Έτσι, από το 1994 η εκτελεστική επιτροπή δεν επιλέγεται πλέον άμεσα από τα μέλη, αλλά από εκλεγμένη εποπτική επιτροπή. Το 2000 ιδρύθηκε η ανώνυμη εταιρία FC Schalke 04 AG και διάφορες θυγατρικές εταιρείες.
Στις 20 Απριλίου του 2021 η Σάλκε ηττήθηκε με 1-0 από την Αρμίνια Μπίλεφελντ και υποβιβάστηκε από την Μπουντεσλίγκα για πρώτη φορά μετά από 33 χρόνια. Μόλις έναν χρόνο αργότερα, κατάφερε να επιστρέψει στην Μπουντεσλίγκα, τερματίζοντας πρώτη στη δεύτερη κατηγορία της Γερμανίας.
Σημερινή σύνθεση
thumb|right|250px|Αγώνας στην Veltins-Arena. thumb|right|250px|Οπαδοί της Σάλκε στο [[Ολυμπιακό Στάδιο (Βερολίνο)|Ολυμπιακό Στάδιο του Βερολίνου.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1904 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1904
Ζοζέπ Μπορέλ
Ο Ζοζέπ Μπορέλ (24 Απριλίου 1947) είναι Ισπανός πολιτικός, Ύπατος Εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης από την 1η Δεκεμβρίου 2019.
Είναι μέλος του Ισπανικού Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος (PSOE), υπηρέτησε ως Υπουργός Εξωτερικών, Ευρωπαϊκής Ένωσης και Συνεργασίας της Κυβέρνησης της Ισπανίας της από το 2018 έως το 2019, στο παρελθόν είχε υπηρετήσει Υπουργός Δημοσίων Έργων από το 1991 έως το 1996.
Βιογραφικά Στοιχεία
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο καταλανικό χωριό Λα Πόμπλα ντε Σεγούρ.
Μετά την ολοκλήρωση της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, η απομακρυσμένη τοποθεσία του χωριού του οδήγησε τον Μπορέλ να εκπαιδεύεται στο σπίτι με τη βοήθεια της μητέρας του και ενός συνταξιούχου δασκάλου, λαμβάνοντας τις επίσημες εξετάσεις Baccalaureate στο γυμνάσιο Λιέιδα.
Συνέχισε την τριτοβάθμια εκπαίδευσή του χάρη σε υποτροφίες, όπως από το Ίδρυμα Juan March και το Πρόγραμμα Φουλμπράιτ. Το 1964 μετακόμισε στη Βαρκελώνη για να σπουδάσει βιομηχανική μηχανική, αλλά έφυγε μετά από ένα έτος το 1965 για να σπουδάσει αεροναυτική μηχανική στο Πολυτεχνείο της Μαδρίτης, αποφοιτώντας το 1969. Το καλοκαίρι του 1969, ο Μπορέλ εργάστηκε ως εθελοντής στο Κιμπούτς στο Ισραήλ, όπου συνάντησε τη μελλοντική του Γαλλίδα σύζυγο Caroline Mayeur, με την οποία είναι τώρα διαζευγμένοι.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου άρχισε επίσης να σπουδάζει Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Κομπλουτένσε της Μαδρίτης. Ο Μπορέλ κατέχει επίσης μεταπτυχιακό δίπλωμα στα εφαρμοσμένα μαθηματικά (έρευνα επιχειρήσεων) από το Πανεπιστήμιο Στάνφορντ στο Πάλο Άλτο (Καλιφόρνια, ΗΠΑ) και μεταπτυχιακό στα ενεργειακά οικονομικά από το Γαλλικό Ινστιτούτο Πετρελαίου στο Παρίσι. Τον Μάιο του 1976 ο Μπορέλ έλαβε τη διδακτορική του διατριβή στα οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Κομπλουτένσε της Μαδρίτης.
Από το 1972 έως το 1982 δίδαξε στα μαθηματικά στην Ανώτατη Τεχνική Σχολή Αεροναυτικής Μηχανικής του Πανεπιστημίου Κομπλουτένσε. Το 1982 διορίστηκε αναπληρωτής καθηγητής Μαθηματικών των Επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο του Βαγιαδολίδ. Από το 1975 έως το 1982 εργάστηκε επίσης για την Ισπανική εταιρεία πετρελαίου (Cepsa), όπου εργάστηκε στο Τμήμα Μηχανικών Συστημάτων και Πληροφορικής της εταιρείας, συνδυάζοντας αυτή τη δραστηριότητα με τη διδασκαλία των πανεπιστημιακών τάξεων και τη συμμετοχή στην τοπική πολιτική.
Προσωπική Ζωή
Ο Μπόρελ παντρεύτηκε για πρώτη φορά με τη Γαλλίδα κοινωνιολόγο Carolina Mayeur, από όπου και απέκτησε δύο γιους, τον Joan, διπλωμάτη και τον Lionel, πιλότο αεροσκαφών. Ο Μπόρελ και η Mayeur χώρισαν τη δεκαετία του 1990.
Από το 1998, ο Μπόρελ βρίσκεται σε σχέση με την Κριστίνα Ναρμπόνα, σημερινή πρόεδρο του Ισπανικού Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος και πρώην Υπουργό Περιβάλλοντος (2004-2008), με την οποία και παντρεύτηκε τον Ιούλιο του 2018.
Ο Μπόρελ μιλά Ισπανικά, Καταλανικά, Ιταλικά, Γαλλικά και Αγγλικά.
Πολιτική Καριέρα
Εισήλθε στην πολιτική τη δεκαετία του 1970 ως μέλος του Ισπανικού Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος κατά την Ισπανική Μεταπολίτευση και άρχισε να υπηρετεί σε υψηλόβαθμες θέσεις στις Κυβερνήσεις του Φελίπε Γκονθάλεθ, πρώτα στο Υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών ως Γενικός Γραμματέας Προϋπολογισμού και Δημοσίων Δαπανών (1982-1984), Υφυπουργός Οικονομικών (1984-1991) και στη συνέχεια προσχώρησε στο Συμβούλιο Υπουργών ως Υπουργός Δημοσίων Έργων και Μεταφορών (1991-1996).
Στην αντιπολίτευση μετά τις εκλογές του 1996, ο Μπόρελ κέρδισε απροσδόκητα τις προκριματικές εκλογές του Ισπανικού Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος το 1998 και ήταν ο υποψήφιος πρωθυπουργός του κόμματος έως ότου παραιτήθηκε το 1999, στη συνέχεια μετεγκαταστάθηκε στην ευρωπαϊκή πολιτική και έγινε Ευρωβουλευτής κατά τη κοινοβουλευτική περίοδο 2004-2009 και διετέλεσε Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για το πρώτο εξάμηνο της θητείας.
Επέστρεψε στην Ισπανική Κυβέρνηση, τον Ιούνιο του 2018, όταν διορίστηκε Υπουργός Εξωτερικών, Ευρωπαϊκής Ένωσης και Συνεργασίας στην κυβέρνηση του Πέδρο Σάντσεθ.
στο Υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών ως Γενικός Γραμματέας Προϋπολογισμού και Δημοσίων Δαπανών (1982-1984), εν συνεχεία, μετά από πολλά χρόνια, έγινε βουλευτής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου κατά την περίοδο 2004-2009 και διετέλεσε πρόεδρός του το πρώτο εξάμηνο της θητείας.
Τον Ιούλιο του 2019, ανακοινώθηκε ως υποψήφιος Ύπατος Εκπρόσωπος της Ένωσης για θέματα εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφαλείας, αντικαθιστώντας τη Φεντερίκα Μογκερίνι.
Ύπατος Εκπρόσωπος της Ένωσης για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφαλείας
Στις 2 Ιουλίου 2019, ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ντόναλντ Τουσκ ανακοίνωσε ότι το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο θα διορίσει τον Μπορέλ ως Ύπατο Εκπρόσωπο της Ένωσης για θέματα εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφάλειας. Σύμφωνα με πληροφορίες, το χαρτοφυλάκιο ενισχύθηκε με πρόσθετες ευθύνες στην ανθρωπιστική βοήθεια, την υποστήριξη αναπτυξιακών πολιτικών στην Αφρική και την εξωτερική διάσταση της μετανάστευσης.
Πέρασε την ακρόαση ενώπιον της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (AFET) στις 7 Οκτωβρίου 2019. Ο διορισμός του έγινε δεκτός την επόμενη μέρα μέσω ψηφοφορίας από μέλη της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.
Για να αντιμετωπίσει την αρνητική εικόνα της, η Κίνα έστειλε ιατρική βοήθεια και προμήθειες σε χώρες της ΕΕ που επλήγησαν από την πανδημία COVID-19. Ο Μπόρελ προειδοποίησε ότι υπάρχει «μια γεωπολιτική συνιστώσα που περιλαμβάνει έναν αγώνα για επιρροή μέσω της περιστροφής και της πολιτικής της γενναιοδωρίας». Είπε επίσης ότι «η Κίνα προωθεί επιθετικά το μήνυμα ότι, σε αντίθεση με τις ΗΠΑ, είναι ένας υπεύθυνος και αξιόπιστος εταίρος».
Στις 9 Απριλίου 2020, ο Μπορέλ εξ ονόματος της ΕΕ σχετικά με την κυκλοφορία της πρώτης έκθεσης της ομάδας έρευνας και ταυτοποίησης στο εκτελεστικό συμβούλιο του οργανισμού για την απαγόρευση των χημικών όπλων και στον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών στις 8 Απριλίου 2020.
Στις 24 Απριλίου, η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Εξωτερικής Δράσης, δημοσίευσε έκθεση σχετικά με την παραπληροφόρηση σχετικά με την πανδημία COVID-19.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαίοι επίτροποι Κατηγορία:Ισπανοί πολιτικοί Κατηγορία:Καταλανοί πολιτικοί
Δελφίνι Σύρου
Το Δελφίνι είναι όρμος στο δυτικό τμήμα του νησιού της Σύρου. Βρίσκεται σε πολύ κοντινή απόσταση (περίπου 1 χιλιόμετρο) βόρεια του Κινίου, ενώ απέχει 11 χιλιόμετρα από την Ερμούπολη.
Η πρόσβαση στην περιοχή γίνεται από το Κίνι είτε με τα πόδια μέσω παραλιακού μονοπατιού, είτε οδικώς ακολουθώντας τις σχετικές πινακίδες. Επίσης, καΐκι που πραγματοποιεί τακτικά δρομολόγια το καλοκαίρι από το Κίνι προς τις άβατες παραλίες των βορειοδυτικών περιοχών του νησιού, κάνει στάση και στον όρμο του Δελφινιού.
Κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, στην περιοχή κατοικούν παραθεριστές που διαθέτουν εξοχικά σπίτια, ενώ στην παραλία λειτουργούν καφετέρια και ταβέρνα. Απέναντι βρίσκεται μία μικρή βραχονησίδα, η οποία έχει την ίδια ονομασία με τον όρμο.
Ονομασία
Η ονομασία του όρμου συνδέεται με την Οδύσσεια του Ομήρου. Σύμφωνα με την περιγραφή του Αρχίλοχου, ο Κοίρανος ζούσε στην Πάρο και αγαπούσε τα ταξίδια και τα ζώα. Σε ένα από τα ταξίδια του, έσωσε μερικά δελφίνια που είχαν μπλεχτεί στα δίχτυα ψαράδων, αγοράζοντας τα και απελευθερώνοντας τα στη θάλασσα. Όταν κατά το ταξίδι επιστροφής του στην Πάρο, το πλοίο ναυάγησε, ένα από τα δελφίνια που είχε σώσει, ανταπέδωσε τη σωτηρία του γλυτώνοντας τον Κοίρανο από τα κύματα και μεταφέροντας τον στον ήσυχο όρμο της Σύρου, ο οποίος από τότε πήρε τη συγκεκριμένη ονομασία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παραλίες της Σύρου Κατηγορία:Όρμοι της Ελλάδας
Παντζίρ (περιοχή)
Το όνομά της είναι σύνθετο: παντς+ σίρ (panj shir= πέντε λέοντες). Βρίσκεται στο κεντρικό βόρειοανατολικό τμήμα της Χώρας, στην ομώνυμη κοιλάδα. Δημιουργήθηκε το 2002 μετά από απόσπαση τμήματος της περιοχής Παρβάν. Η έκτασή της είναι σχετικά μικρή, περίπου 3.600 τ.χλμ, και ο πληθυσμός της το 2002 αριθμούσε περίπου τους 328.000  κατοίκους. Περιλαμβάνει 7 επαρχίες. Επικρατούσα γλώσσα στη περιοχή είναι η περσική νταρί.
Η περιοχή του Παντζσίρ αποτέλεσε προπύργιο της Βόρειας Συμμαχίας για την αντίσταση κατά των Ταλιμπάν κατά την περίοδο από το 1996 έως το 2001. Κατά την διάρκεια της ανακατάληψης του Αφγανιστάν από τους Ταλιμπάν το 2021, η περιοχή του Παντζσίρ αποτελεί τη μόνη αφγανική επαρχία που παραμένει υπό τον έλεγχο της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Αφγανιστάν.
Επαρχίες
Οι 7 υπαγόμενες επαρχίες στο νομό Πεντζίρ, κατ΄ αλφαβητική σειρά, είναι: η Ανάμπα ή Ουάναμπα, η Κεντζ ή Εσεβάλ, η Μπαζαράκ, η Ντάρα, η Παριάν, η Ροκχέχ ή Ροχέχ ή Ρουκχά, όπου και η ομώνυμη πρωτεύουσα του Νομού, και η Σοτόλ ή Σοτούλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες του Αφγανιστάν
Επιτύμβια στήλη της Ηγησούς
Η Ηγησώ ήταν αρχαία Αθηναία, παρθένος κόρη του Προξένου που έμεινε στην ιστορία γνωστή από την ανάγλυφη παράστασή της σε επιτύμβια στήλη ιδιαιτέρου κάλλους και αισθητικής που βρέθηκε στον Κεραμεικό στην Αθήνα. Η επιτύμβια στήλη εκτίθεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο στην Αθήνα.
Περιγραφή
Η επιτύμβια στήλη της Ηγησούς όπως καθιερώθηκε να λέγεται, είναι από λευκό μάρμαρο, ανάγλυφο, τύπου ναΐσκου με παραστάδες στις οποίες στηρίζεται το επιστύλιο με το όνομα της νεκρής και επί του οποίου υπάρχει αέτωμα.
Η Ηγησώ εικονίζεται καθισμένη σε έδρα με ερεισίνωτο στηρίζοντας τα πόδια της σε χαμηλό σκίμπο (υποπόδιο). Είναι ενδεδυμένη με απλό, διαφανή ιωνικό χιτώνα· πάνω στο χιτώνα έχει ελαφρά ριγμένο ιμάτιο που καλύπτει μέρος της ράχης και ολόκληρο το κάτω σώμα. Το ιμάτιο συγκρατείται στη μέση και σχηματίζει πολλές πτυχώσεις που αναδεικνύουν το σώμα της Ηγησούς. Τα μαλλιά της είναι χωρισμένα και δεμένα ψηλά και στολίζονται με λεπτή καλύπτρα που μόλις και καλύπτει τον δεξιό ώμο της. Κοντές χειρίδες (μανίκια) αφήνουν ελεύθερους τους βραχίονες μέχρι τους αγκώνες.
Μπροστά στην Ηγησώ και στην απέναντι πλευρά της στήλης στέκεται, με ανεπαίσθητη κλίση του δεξιού γόνατος, μία θλιμμένη θεραπαινίδα που η βαρβαρική της αμφίεση με τις μακρές χειρίδες καλύπτει ολόκληρο το σώμα της μέχρι τα άκρα. Αυτή κρατά στα χέρια πυξίδα κοσμημάτων (κοσμηματοθήκη) από την οποία η Ηγησώ έχει μόλις ανασύρει κάποιο κόσμημα. Προς αυτό και προς την ανοικτή πυξίδα, που βρισκεται στο κέντρο της μαρμάρινης στήλης, κλίνουν ελαφρά τα κεφάλια των γυναικών. Η βαθιά μελαγχολία είναι διάχυτη στα πρόσωπά τους που διατηρούν όμως την αρμονία τους.
Ιστορική τοποθέτηση
Ο δημιουργός καλλιτέχνης της κλασικής αυτής παράστασης, γλύπτης του 5ου αιώνα π.Χ., όπου ανάγεται η στήλη, πέτυχε να απεικονίσει τη νεκρική σιγή με εκφραστικότητα. Η Ηγησώ στο ανάγλυφο αυτό μοιάζει βέβαιη ότι δεν θα ξαναφορέσει τα αγαπημένα της κοσμήματα και φαίνεται να τα αποχαιρετά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ηγησω Κατηγορία:Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Αττική
Ήνοπας
Στην ελληνική μυθολογία ο Ήνοπας (`Ηνοψ) ήταν ένας βουκόλος από την Αιτωλία, ο οποίος αναφέρεται σε τρεις διαφορετικές ραψωδίες της Ιλιάδας του Ομήρου: την Ξ (στίχος 445), την Π (στίχος 401) και την Ψ (στίχος 634). Ο Ήνοπας, όπως παραδίδεται, ερωτεύθηκε μία Ναϊάδα Νύμφη και μαζί της απέκτησε ένα παιδί, τον Σατνίο. Ως άλλος γιος του `Ηνοπα αναφέρεται ο Κλυτομήδης (Ψ 634).
Πηγές
Ηνοπας
Παναγία Ευαγγελίστρια (αποσαφήνιση)
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
The Hell of Steel: Best of Manowar
Το The Hell of Steel: Best of Manowar είναι συλλογή τραγουδιών του αμερικάνικου heavy metal συγκροτήματος Manowar, το οποίο κυκλοφόρησε τον Μάιο του 1994 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας Atlantic Records.
Το συγκεκριμένο άλμπουμ περιλαμβάνει δεκατέσσερα τραγούδια, τα οποία προέρχονται από τους τρεις δίσκους που κυκλοφόρησαν οι Manowar υπό την σκέπη της Atlantic, τους "Fighting the World", "Kings of Metal" και "The Triumph of Steel".
Η αρχική του έκδοση πραγματοποιήθηκε σε μορφή κασέτας, CD και δίσκου βινυλίου, ενώ το 2006 επανεκδόθηκε από την Atlantic Records σε μορφή CD.
Θέσεις τσαρτ
The Hell of Steel: Best of Manowar (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: Μάιος 1994
Τα μέλη του συγκροτήματος
Τα τραγούδια του "The Hell of Steel: Best of Manowar" ηχογραφήθηκαν από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Manowar Κατηγορία:Άλμπουμ του 1994
Ισπανική γλώσσα
Τα Ισπανικά (Ισπανικά: español, εσπανιόλ) είναι μια λατινογενής ιβηρική ρομανική γλώσσα. Είναι η ευρύτερα ομιλούμενη ρομανική γλώσσα και σύμφωνα με ορισμένες πηγές, είναι η δεύτερη γλώσσα στον κόσμο σε αριθμό ομιλητών ως μητρική γλώσσα. Ομιλείται ως πρώτη γλώσσα από περίπου 560 εκατομμύρια ανθρώπους. Θεωρείται η δεύτερη πιθανώς σημαντική γλώσσα μετά την αγγλική σε ό,τι αφορά τον δυτικό κόσμο, χάρη στην αυξανόμενη χρήση της στις ΗΠΑ, της σχετικής επιβολής της στην εκπαίδευση, της αυξανόμενης οικονομίας του ισπανόφωνου κόσμου, της επιρροής της στη μουσική βιομηχανία και την παγκόσμια λογοτεχνία.
Είναι η δεύτερη γλώσσα του κόσμου από τον αριθμό των ανθρώπων που την ομιλούν ως μητρική γλώσσα μετά την κινεζική γλώσσα, με 437 εκατομμύρια φυσικούς ομιλητές, και την ομιλούν ως την πρώτη και τη δεύτερη γλώσσα με 472 εκατομμύρια εγγενείς τομείς, φτάνοντας τα 590 εκατομμύρια των ανθρώπων, αν μιλάμε με ομιλητές με περιορισμένες ικανότητες, έτσι ώστε να μπορεί να θεωρηθεί ως η τρίτη γλώσσα στον κόσμο από τον συνολικό αριθμό των ομιλητών μετά από τα Μανδαρινικά και τα Αγγλικά με περισσότερους από 21 εκατομμύρια φοιτητές και ο τρίτος στη διεθνή επικοινωνία μετά την αγγλική Η ισπανική γλώσσα είναι ο τρίτος πιο μορφωμένος πληθυσμός στον κόσμο (5,47% του συνόλου), είναι η τρίτη πιο χρησιμοποιούμενη γλώσσα για την παραγωγή πληροφοριών στα μέσα ενημέρωσης και επίσης η τρίτη γλώσσα με περισσότερους χρήστες του Διαδικτύου, μετά από κινέζικα και αγγλικά, με περίπου 256 εκατομμύρια χρήστες, που αντιπροσωπεύουν το 7,6% του συνόλου. Ισπανικά δε μιλάνε μόνο στην Ισπανία, αλλά και στις περισσότερες χώρες της Λατινικής Αμερικής ( Μεξικό, Κούβα, Αργεντινή, Γουατεμάλα, Ελ Σαλβαδόρ, Παναμά, Εκουαδόρ, Περού, Χιλή, Κολομβία, Ονδούρα, Δομινικανή Δημοκρατία, Νικαράγουα, Πουέρτο Ρίκο, Βενεζουέλα, Βολιβία, Ουρουγουάη, Παραγουάη, Κόστα Ρίκα). Σημαντικό ποσοστό ισπανοφώνων υπάρχει επίσης και στις πρώην ισπανικές αποικίες της Αφρικής στις οποίες τα Ισπανικά είναι μία από τις επίσημες γλώσσες: Ισημερινή Γουινέα, Θέουτα, Μελίγια και της Ασίας: Φιλιππίνες. Στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μεγάλη αύξηση στον αριθμό των ατόμων που παρακολουθούν μαθήματα ισπανικών, όπως και στα Αγγλικά, Ιταλικά, Γαλλικά και στα Γερμανικά.
Ονομασία
Οι Ισπανοί αποκαλούν τη γλώσσα τους εσπανιόλ (español) όταν τη συγκρίνουν ή την ταξινομούν μαζί με γλώσσες άλλων χωρών, αλλά την αποκαλούν καστεγιάνο (castellano) από την περιοχή της Καστίλης όταν τη συγκρίνουν με άλλες γλώσσες της Ισπανίας όπως η γαλικιανή, η Βασκική και η καταλανική/βαλενθιανή. Το ισπανικό σύνταγμα του 1978 χρησιμοποιεί τον όρο castellano ως ορισμό της επίσημης γλώσσας του κράτους, διακρίνοντάς τη από τις las demás lenguas españolas («τις άλλες ισπανικές γλώσσες»). Στο άρθρο 3 του συντάγματος αναφέρονται τα παρακάτω:
Ωστόσο, σε ορισμένα σημεία της Ισπανίας, ιδιαίτερα σε εκείνα στα οποία ομιλείται η γαλικιανή, η βασκική και η καταλανική, η επιλογή ιδιαίτερου λεξιλογίου αποκαλύπτει την αίσθηση του ανήκειν του ομιλητή και πιθανώς τις πολιτικές του απόψεις. Κάτοικοι δίγλωσσων περιοχών θεωρούν πιθανώς προσβλητικό τον τίτλο español, καθώς ο συγκεκριμένος όρος επιλέχθηκε από τον δικτάτορα Φρανθίσκο Φράνκο, επί της εποχής του οποίου απαγορεύθηκε η χρήση τοπικών ιδιωμάτων και γιατί υπονοεί ότι η βασκική, η γαλικιανή και η καταλανική δεν είναι γλώσσες της Ισπανίας. Η επιλογή του όρου español προτιμάται κυρίως από τους εθνικιστές που πιστεύουν στη χρήση της γλώσσας ως στοιχείου ενότητας του κράτους ή όσους επιθυμούν να υποδηλώσουν την αποστασιοποίηση της περιοχής τους από το υπόλοιπο κράτος.
Ταξινόμηση και σχετικές γλώσσες
Η ισπανική είναι μέλος του κλάδου των ρομανικών γλωσσών της οικογένειας των ινδοευρωπαϊκών γλωσσών, καταγόμενη κυρίως από τη λατινική γλώσσα και διατηρεί πολλά κοινά στοιχεία με τις γλώσσες των όμορων ευρωπαϊκών κρατών.
Ως γλώσσα σχετίζεται με αρκετές άλλες σε ό,τι αφορά στη φωνολογία, τη γραμματική και την ορθογραφία. Πλησιέστερη όλων των μείζονων γλωσσών είναι η πορτογαλική γλώσσα. Ωστόσο, η ισπανική συνδέεται στενά με την καταλανική, την αστουριανή, τη γαλικιανή και αρκετές άλλες ρομανικές γλώσσες. Η ιταλική γλώσσα μοιάζει αρκετά με την ισπανική γεγονός που κάνει δυνατή τη σχετική επικοινωνία ανάμεσα στους δύο λαούς. Λιγότερες είναι οι ομοιότητες με τη γαλλική και τη ρουμανική. Η πορτογαλική στο πεδίο της ορθογραφίας είναι όμοια με την ισπανική από πολλές απόψεις αλλά έχει διακριτή φωνολογία.
Ιστορία
Η ισπανική γλώσσα αναπτύχθηκε από τη δημώδη λατινική, με επιδράσεις από την κελτιβηρική, τη βασκική και την αραβική, στον βορρά της ιβηρικής χερσονήσου. Κατά τη διάρκεια της Επανακατάκτησης, τούτη η βόρεια διάλεκτος μεταφέρθηκε νότια και σήμερα παραμένει μειονοτική γλώσσα στο Μαρόκο.
Από τον 16ο αιώνα και μετά η γλώσσα πέρασε στην Αμερική, στην Ομοσπονδία της Μικρονησίας, το Γκουάμ, τις νήσους Μαριάνες, το Παλάου και τις Φιλιππίνες μέσω του ισπανικού αποικισμού. Ιδιαίτερα στην αμερικανική ήπειρο γνώρισε ιδιαίτερη εξέλιξη με αποτέλεσμα να έχει δημιουργηθεί πληθώρα διαλέκτων με διαφοροποιήσεις, κυρίως στη φωνολογία αλλά και στο λεξιλόγιο και τον τομέα της γραμματικής και του συντακτικού.
Κατά τον 20ο αιώνα η ισπανική εισήχθη στην Ισημερινή Γουινέα και τη Δυτική Σαχάρα και τμήματα των Η.Π.Α., όπως το Ισπανικό Χάρλεμ στην πόλη της Νέας Υόρκης, που δεν ανήκαν στην Ισπανική αυτοκρατορία.
Γεωγραφική κατανομή
Το Μεξικό έχει το μεγαλύτερο πληθυσμό ισπανόφωνων (126 εκατομμύρια ομιλητές), ενώ ακολουθούν η Κολομβία (51 εκ.), η Ισπανία (47 εκ.), η Αργεντινή (45 εκ.) κι οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής (47 εκ.).
Τα ισπανικά αποτελούν επίσημη και πιο σημαντική γλώσσα σε 20 χώρες: Αργεντινή, Βενεζουέλα, Βολιβία, Γουινέα Ισημερινού, Γουατεμάλα, Δυτική Σαχάρα, Δομινικανή Δημοκρατία, Ελ Σαλβαδόρ, Ισημερινός, Ισπανία, Κολομβία, Κόστα Ρίκα, Κούβα, Μεξικό, Νικαράγουα, Ονδούρα, Ουρουγουάη, Παναμάς, Παραγουάη, Περού, Πουέρτο Ρίκο, και Χιλή.
Στο Μπελίζ, τα ισπανικά δεν έχουν αναγνωριστεί επίσημα, αλλά είναι η μητρική γλώσσα περίπου του μισού πληθυσμού, ενώ από το 20% των κατοίκων ομιλείται ως δεύτερη γλώσσα.