cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κωνσταντίνος Μπρινκοβεάνου
Η θανάτωση και η αγιοποίηση
Οι συνθήκες και ο τρόπος θανατώσεως του Κωνσταντίνου Μπρινκοβεάνου οδήγησαν στην αγιοποίησή του από όλες τις ανατολικές ορθόδοξες εκκλησίες. Ο θάνατος του Κωνσταντίνου Μπρινκοβεάνου συγκίνησε τον Ελληνισμό, κυρίως γιατί, όπως επιγραμματικά έγραψε και ο Παναγιώτης Κοδρικάς : «Χρεωστεί η αιχμάλωτος Ελλάς εις την πανέκλαμπρον γενεάν των Πραγκοβάνων την περίθαλψιν και προστασίαν των ελληνικών γραμμάτων»
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηγεμόνες της Βλαχίας Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες του 18ου αιώνα Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι του 18ου αιώνα Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες θύματα ισλαμισμού
Γκόσλαρ
Το Γκόσλαρ, γερμ.: Goslar, είναι μια ιστορική πόλη στην Κάτω Σαξονία της Γερμανίας. Είναι το διοικητικό κέντρο της περιφέρειας του Γκόσλαρ και βρίσκεται στις βορειοδυτικές πλαγιές της οροσειράς Χαρτς (Harz). Η Παλαιά Πόλη του Γκόσλαρ και τα Ανθρακωρυχεία Ράμελσμπεργκ (Rammelsberg) είναι αναγνωρισμένα ως Μνημεια Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ.
Γεωγραφία
Το Γκόσλαρ βρίσκεται στη μέση του άνω ημίσεος της Γερμανίας, περίπου 40 χλμ. νότια του Μπράουνσβαϊγκ και περίπου 70 χλμ. νοτιοανατολικά της πρωτεύουσας του κράτους Αννόβερο. Το όρος Σάλκε (Schalke) είναι το υψηλότερο του δήμου με υψόμετρο 762 μ. Το χαμηλότερο σημείο με υψόμετρο 175 μ. βρίσκεται κοντά στον ποταμό Όκερ (Oker). Γεωγραφικά, το Γκόσλαρ αποτελεί το όριο μεταξύ του Χίλντεσχαϊμ Μπέρντε (Hildesheim Börde), που είναι μέρος της Βόρειας Γερμανικής Πεδιάδας, και της οροσειράς Χαρτς, που είναι η υψηλότερη, βορειότερη επέκταση των Κεντρικών Υψιπέδων της Γερμανίας. Το Χίλντεσχαϊμ Μπέρντε χαρακτηρίζεται από πεδιάδες με πλούσια σε άργιλο εδάφη, όπου καλλιεργούνται ζαχαρότευτλα.
Στα νότια, η οροσειρά Χαρτς υψώνεται επάνω από την ιστορική πόλη με υψόμετρο 636 μ. στο όρος Ράμελσμπεργκ. Στην περιοχή υπάρχουν εκτεταμένες δασικές περιοχές, και διασχίζεται από τον ποταμό Όκερ και τους παραποτάμους του: Γκόσε/Άμπτσουχτ (Gose/Abzucht) και Ράνταου (Radau).
Ιστορία
μικρογραφία|Ο Ποταμός Άμπτσουχτ στην Παλαιά Πόλη.|εναλλ.=|αριστερά Στην περιοχή Χαρτς γίνεται εξόρυξη σιδηρομεταλλευμάτων από την Ρωμαϊκή εποχή, με τα παλαιότερα γνωστά τεκμήρια λατομείων και χυτηρίων να χρονολογούνται από τον 3ο αιώνα μ.Χ. Ο οικισμός του ρυακιού Γκόσε αναφέρθηκε για πρώτη φορά σε μία πράξη του 979, που εκδόθηκε από τον αυτοκράτορα Όθωνα Β΄. Βρισκόταν στη Σαξονία, στα πάτρια εδάφη των Οθωνιδών και ίσως ένα βασιλικό παλάτι να υπήρχε ήδη στην περιοχή. Έγινε ακόμη πιο σημαντικός, όταν βρέθηκαν εκτεταμένα κοιτάσματα αργύρου στο κοντινό Ράμελσμπεργκ, που σήμερα είναι ένα μεταλλευτικό μουσείο.
Όταν ο εξάδελφος του Όθωνα Β΄, ο Ερρίκος Β΄, άρχισε να συγκαλεί αυτοκρατορικές Συνόδους στο παλάτι του Γκόσλαρ από το 1009 και μετά, το Γκόσλαρ σταδιακά αντικατέστησε το Βασιλικό παλάτι της Βέρλα (Werla) ως κεντρική θέση συνελεύσεων στη γη της Σαξονίας, μία εξέλιξη που επιβλήθηκε από τους Σαλίους ("Φραγκονίους") αυτοκράτορες. Ο Κορράδος Β΄, μόλις εξελέγη βασιλιάς των Ρωμαίων, γιόρτασε τα Χριστούγεννα του 1024 στην πόλη Γκόσλαρ και έθεσε τα θεμέλια για το νέο αυτοκρατορικό Παλάτι το επόμενο έτος.
Το Γκόσλαρ έγινε η αγαπημένη κατοικία του γιου του Κορράδου Β΄, του Ερρίκου Γ΄, που έμεινε στο παλάτι περίπου είκοσι φορές. Εδώ δέχτηκε τον βασιλιά Πιέτρο της Ουγγαρίας, καθώς και τους απεσταλμένους του Πρίγκιπα Γιαροσλάβ Α΄ του Κιέβου· εδώ διόρισε επισκόπους και δούκες. Ο γιος και διάδοχός του, Ερρίκος Δ΄, γεννήθηκε εδώ την 11 Νοεμβρίου 1050. Ο Ερρίκος Δ΄ έκτισε τον Καθεδρικό ναό του Γκόσλαρ, που εγκαινιάστηκε από τον Αρχιεπίσκοπο Χέρμαν Β΄ της Κολωνίας το 1051. Λίγο πριν το τέλος του, το 1056, ο αυτοκράτορας Ερρίκος Γ΄ συναντήθηκε με τον πάπα Βίκτωρα Β΄ στην εκκλησία, τονίζοντας την ένωση της κοσμικής με την εκκλησιαστική εξουσία. Η καρδιά του τάφηκε στην πόλη του Γκόσλαρ και το σώμα του στην κρύπτη του Οίκου των Σαλίων, στον Καθεδρικό Ναό του Σπάιερ.
Υπό τον Ερρίκο Δ΄ το Γκόσλαρ παρέμεινε κέντρο της Αυτοκρατορικής εξουσίας. Ωστόσο υπήρξαν έντονες συγκρούσεις, όπως οι βιαιοπραγίες στην Διαφορά Προτεραιότητας κατά την Πεντηκοστή του 1063. Ενώ ο Ερρίκος πάσχιζε να διασφαλίσει τον τεράστιο πλούτο, που απέρρεε από τα ορυχεία ασημιού του Ράμελσμπεργκ ως βασιλική ιδιοκτησία, η δυσαρέσκεια των τοπικών αρχόντων κλιμακώθηκε με την Εξέγερση των Σαξόνων το 1073-75. Στην επακόλουθη Μεγάλη Εξέγερση των Σαξόνων, οι πολίτες του Γκόσλαρ πήραν το μέρος του Ρούντολφ του Ράινφενλντεν, ο οποίος συγκάλεσε πριγκιπική συνέλευση εδώ το 1077, και του Χέρμαν του Ζαλμ, ο οποίος στέφθηκε βασιλιάς του Γκόσλαρ από τον Αρχιεπίσκοπο Ζήγκρφηντ Α΄ του Μάιντς την 26η Δεκεμβρίου 1081.
Η σημασία του Γκόσλαρ ως Αυτοκρατορική κατοικία άρχισε να μειώνεται υπό τη βασιλεία των απογόνων του Βαρβαρόσσα. Κατά τη διάρκεια της διαμάχης για τον γερμανικό θρόνο, ο Γουέλφος βασιλιάς Όθων Δ΄ πολιόρκησε την πόλη το 1198, αλλά ηττήθηκε από τις δυνάμεις του Χοενστάουφεν αντιπάλου του, Φίλιππου της Σουηβίας. Το 1206 το Γκόσλαρ πολιορκήθηκε και λεηλατήθηκε και πάλι από τα στρατεύματα του Όθωνα Δ΄. Ο Φρειδερίκος Β΄ πραγματοποίησε την τελευταία αυτοκρατορική Δίαιτα εδώ. Με τη Μεγάλη Μεσοβασιλεία μετά το τέλος του, το 1250, η Αυτοκρατορική εποχή του Γκόσλαρ τελείωσε.
Ενώ οι Αυτοκράτορες αποσύρονταν από τη Βόρεια Γερμανία, οι πολιτικές ελευθερίες στην πόλη Γκόσλαρ ενισχύθηκαν. Τα δικαιώματα αγοράς χρονολογούνται από το 1025, και ένα δημοτικό συμβούλιο (Rat) αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 1219. Οι πολίτες κατέβαλαν προσπάθειες να πάρουν τον έλεγχο των ορυχείων ασημιού του Ράμελσμπεργκ και το 1267 προσχώρησαν στην Χανσεατική ένωση. Πέρα από τις εξορύξεις στο Άνω Χαρτς, εμπορεύονταν μπύρα του Γκόσε, και αργότερα σχιστόλιθο και βιτριόλες. Από το 1290 το συμβούλιο είχε αποκτήσει τα δικαιώματα του vogt, επικυρώνοντας την κατάσταση του Γκόσλαρ ως ελεύθερη αυτοκρατορική πόλη. Το 1340 οι πολίτες της κατοχύρωσαν τα δικαιώματα της Χέερσιλντ (Heerschild, στρατιωτικής άμυνας) από τον αυτοκράτορα Λουδοβίκο Δ΄ της Βαυαρίας. Η αστική νομοθεσία του Γκόσλαρ αποτέλεσε παράδειγμα για πολλούς άλλους δήμους, όπως και η νομοθεσία του Γκόσλαρ περί εξόρυξης μεταλλευμάτων του 1359.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μνημεία στη Γερμανία Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Γερμανία
Μέγαρο της Παλαιάς Βουλής
thumb|250px|Ο χώρος συνεδριάσεων της παλαιάς Βουλής. Το Μέγαρο της Παλαιάς Βουλής είναι ένα εντυπωσιακό νεοκλασικό κτήριο που βρίσκεται στην οδό Σταδίου στην Αθήνα. Αποτελεί ένα από τα πλέον ιστορικά κτίσματα της πόλης και στεγάζει το Εθνικό Ιστορικό Μουσείο. Στην πλατεία μπροστά από το μέγαρο βρίσκεται το άγαλμα του αρχιστράτηγου της Επανάστασης του 1821, Θεόδωρου Κολοκοτρώνη.
Ιστορικό
μικρογραφία|Εσωτερικός χώρος Τον χώρο αυτό καταλάμβανε αρχικά η οικία του του Αθηναίου τραπεζίτη και πολιτικού Αλέξανδρου Κοντόσταυλου. Μετά τη μεταφορά της πρωτεύουσας από το Ναύπλιο στην Αθήνα το 1833, ο Όθωνας επέλεξε το κτήριο ως προσωρινό χώρο κατοικίας του, κατά τη διάρκεια της κατασκευής των Ανακτόρων (που σήμερα στεγάζουν τη Βουλή). Το 1835, χτίστηκε μια μεγάλη αίθουσα χορού και συμποσίων, και μετά την Επανάσταση του 1843, η οποία οδήγησε τον Όθωνα στην παροχή Συντάγματος, η Εθνική Αντιπροσωπεία συνεδρίασε στον χώρο. Τον Οκτώβριο του 1854, όμως, το κτήριο καταστράφηκε από πυρκαγιά. Η κατασκευή του νέου κτηρίου ξεκίνησε τον Αύγουστο του 1858, με τα έργα να καθοδηγούνται από τη Βασίλισσα Αμαλία, σε σχέδια του Γάλλου αρχιτέκτονα Φρανσουά Μπουλανζέ (François Boulanger). Τα έργα σταμάτησαν την επόμενη χρονιά από έλλειψη οικονομικών πόρων και ξεκίνησαν μετά την εκθρόνιση του Όθωνα το 1863. Τα σχέδια τροποποιήθηκαν από τον Έλληνα αρχιτέκτονα Παναγιώτη Κάλκο, και η κατασκευή ολοκληρώθηκε το 1871. Την κατασκευή των εδράνων ανέλαβε ένας ξυλουργός με το επώνυμο "Σακελλαρίου". Κατά τη διάρκεια των έργων, το Κοινοβούλιο στεγαζόταν στο πίσω μέρος της πλατείας, σε ένα κτήριο από τούβλα, που χτίστηκε βιαστικά το 1863, και έγινε ευρέως γνωστό με το όνομα «Η Παράγκα».μικρογραφία|240x240εσ|Το μπρούντζινο άγαλμα του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, από το Λάζαρο Σώχο, μπροστά από το κτίριο του κοινοβουλίου.Το Ελληνικό Κοινοβούλιο παρέμεινε εδώ από το 1875 έως τη μεταφορά του στον σημερινό του χώρο, τα Παλαιά Ανάκτορα, το 1935. Έτσι λοιπόν, εδώ πραγματοποιήθηκαν μερικά από τα πιο ταραχώδη και σημαντικά γεγονότα της σύγχρονης Ελληνικής ιστορίας, όπως η δολοφονία του Πρωθυπουργού Θεόδωρου Δηλιγιάννη στα σκαλοπάτια του μεγάρου στις 13 Ιουνίου 1905, και η διακήρυξη της Δεύτερης Ελληνικής Δημοκρατίας στις 25 Μαρτίου 1924.
Κατά την περίοδο της απομάκρυνσης από το κτήριο της Βουλής των Ελλήνων (δεκαετία 1930), αποφασίστηκε η παραχώρηση του μεγάρου στην Ιστορική και Εθνολογική Εταιρεία της Ελλάδος (ΙΕΕΕ), προκειμένου να λειτουργήσει το Εθνικό Ιστορικό Μουσείο, ιδέα που προτάθηκε αρχικά από τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Επήλθε όμως η Γερμανική Κατοχή και στο κτήριο εγκαταστάθηκε "προσωρινώς" το Υπουργείο Δικαιοσύνης. Προκειμένου να εξασφαλιστεί ότι η εγκατάσταση αυτή θα ήταν πράγματι προσωρινή, εκδόθηκε ο νόμος υπ.αρ. 666 (ΦΕΚ 318/Α/25.9.43), που παραχωρούσε επισήμως το κτήριο στην ΙΕΕΕ και προέβλεπε σχετική χρηματοδότηση και τακτική επιχορήγηση, με υποχρέωση της τελευταίας να διατηρεί ανοικτό στο κοινό το Εθνικό Ιστορικό Μουσείο. Ο Νόμος, παρότι "κατοχικός", κρίθηκε μετά την απελευθέρωση από ειδική κοινοβουλευτική επιτροπή, όπως όλα τα νομοθετήματα της περιόδου, και είναι από τους λίγους νόμους που αποφασίστηκε να μην ανακληθούν, οπότε διατηρούν την πλήρη ισχύ τους. μικρογραφία|Παλαιά Βουλή (το εσωτερικό)|αριστερά Το 1953 έγινε σκέψη για κατεδάφιση του μεγάρου, προκειμένου να κτιστούν κτήρια γραφείων υπηρεσιών και υπουργείων. Τότε παρενέβη το ΔΣ της ΙΕΕΕ, και με απόφαση του Υπουργού Οικονομικών (Παπαγιάννης), ορίστηκε επιτροπή που θα μελετούσε το θέμα. Η Επιτροπή είχε πρόεδρο τον Αναστάσιο Ορλάνδο, Καθηγητή Βυζαντινής Αρχιτεκτονικής, Πρόεδρο της Ακαδημίας Αθηνών και της Αρχαιολογικής Εταιρείας, και μέλη πολλούς επιφανείς επιστημονικούς και διοικητικούς εκπροσώπους. Εντός ενός έτους η επιτροπή καθόρισε τις παρεμβάσεις ανακαίνισης που θα γίνονταν, με αφαίρεση προσθηκών εξωτερικά και μετατροπή εσωτερικά σε χώρο μουσείου. Έτσι το κτήριο παραδόθηκε το 1961, και πλήρως ανακαινισμένο άνοιξε την επόμενη χρονιά (εγκαίνια 21/6/1962) η έδρα του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου υπό τη διεύθυνση της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας της Ελλάδος.
Άγαλμα Κολοκοτρώνη
αριστερά|μικρογραφία|Η Παλαιά Βουλή και ο αδριάντας του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη μικρογραφία|Παλαιά Βουλή (το εσωτερικό)|αριστερά αριστερά|μικρογραφία|Παλαιά Βουλή (πίσω όψη) Μπροστά από το μέγαρο δεσπόζει ένα μεγάλων διαστάσεων μπρούντζινο άγαλμα του στρατηγού Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, έφιππου. Γλύπτης ήταν ο Λάζαρος Σώχος στο Παρίσι το 1900. Τοποθετήθηκε αρχικά (1904) σε μικρή νησίδα στην αρχή της οδού Κολοκοτρώνη. Στη σημερινή του θέση μεταφέρθηκε το 1954, στη διάρκεια έργων ανάπλασης του περιβόλου της Παλαιάς Βουλής. Στο βάθρο υπάρχουν χαραγμένες σκηνές από τη Μάχη των Δερβενακίων, καθώς και παράσταση της Πελοποννησιακής Γερουσίας κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης. Έχει φορά προς την οδό Σταδίου. Ο Κολοκοτρώνης γυρνά το κεφάλι του προς το κτήριο ενώ το δάκτυλό του δείχνει προς αντίθετη κατεύθυνση, στην οποία κατά τον 19ο αιώνα βρίσκονταν οι Βασιλικοί Στάβλοι. Σύμφωνα με λαϊκό ανέκδοτο της περιόδου, ο ήρωας της Επανάστασης έδειχνε στους κοινοβουλευτικούς πως λόγω της δουλοπρέπειάς τους προς τον βασιλιά, οι στάβλοι ήταν το κατάλληλο μέρος για αυτούς.
Παραπομπές
καθόλου|μικρογραφία|332x332εσ|Μπρούντζινο άγαλμα του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοκλασικά κτίρια της Αθήνας Κατηγορία:Βουλή των Ελλήνων Κατηγορία:Μουσεία στην Αθήνα
Ταύρος (αστερισμός)
Ταύρος (Λατινικά: Taurus, συντομογραφία: Tau) είναι αστερισμός που σημειώθηκε στην αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Ο Ταύρος βρίσκεται βόρεια του ουράνιου ισημερινού και τα τρία κυριότερα αστέρια του σχηματίζουν ένα τρίγωνο. Είναι βόρειος αστερισμός του Ζωδιακού Κύκλου. Συνορεύει με τους αστερισμούς Περσέα, Κριό, Κήτος, Ηριδανό, Ωρίωνα, Διδύμους και Ηνίοχο.
Ονομασίες και ιστορία
[[Αρχείο:TaurusCC.jpg|thumb|left|256px|Ο αστερισμός του Ταύρου όπως φαίνεται με γυμνό μάτι. AlltheSky.com Οι γραμμές του αστερισμού έχουν προστεθεί για λόγους ευκρίνειας.]]
Ο Ταύρος είναι ένας από τους αρχαιότερους και πλέον αξιοσημείωτους αστερισμούς. Η σημασία του στην πρώιμη αρχαιότητα συνδέεται με το ότι σημείωνε την εαρινή ισημερία από το 4000 π.Χ. ως το 1700 π.Χ. περίπου, και διατηρήθηκε έτσι ως το ζώδιο που «άνοιγε το έτος» σε όλους τους αρχαίους ζωδιακούς κύκλους. Σε αυτό το γεγονός αναφέρεται ο Βιργίλιος στον πρώτο Γεωργικό του: «`Οταν με τα χρυσά του κέρατα ο λαμπρός Ταύρος ανοίγει / το έτος, και προς τα κάτω το αστέρι του Σκύλου γέρνει...».
Η μυθολογική ιδέα για τους αρχαίους `Ελληνες και Ρωμαίους ήταν κυρίως ο ολόλευκος ταύρος στον οποίο μεταμορφώθηκε ο Δίας για να απαγάγει την Ευρώπη. Ο αστερισμός απεικονίζει μόνο το εμπρόσθιο τμήμα του μεγάλου αυτού ζώου, από όπου και οι αρχαίοι προσδιορισμοί Τομή και Προτομή Ταύρου (Sectio Tauri). Οι μυθολόγοι αιτιολογούν το γεγονός λέγοντας ότι όταν κολυμπούσε μακριά με την Ευρώπη στη ράχη του (σκηνή που απεικονίζεται στην εθνική πλευρά του ελληνικού νομίσματος των δύο ευρώ), όλο σχεδόν το σώμα του ήταν βυθισμένο στο νερό και συνεπώς αόρατο. Σύμφωνα με άλλη παράδοση, θεωρείται ότι ο αστερισμός συνδέεται περισσότερο με τον έβδομο άθλο του Ηρακλή, ο οποίος πήγε στη Κρήτη με διαταγή του Ευρυσθέα για να αιχμαλωτίσει τον ταύρο. Ο Ταύρος είχε βοηθήσει τον Δια να μεταφέρει την Ευρώπη στην Κρήτη, αλλά μετά παρέμεινε εκεί προκαλώντας τρομερές καταστροφές. Ο Ποσειδώνας όμως τον τιμώρησε γιατί έκανε με την Πασιφάη (τη γυναίκα του Μίνωα) και χωρίς τη θέληση της τον Μινώταυρο, τον οποίο ο Ηρακλής αιχμαλώτισε και πήρε στις Μυκήνες. Εκεί ο Ευρυσθέας τον ελευθέρωσε και τελικά τον σκότωσε ο Θησέας στον Μαραθώνα. Ο αστερισμός συμβολίζει έτσι τη δόξα των ηρώων Ηρακλή και Θησέα.
Η σύνδεση με τον μύθο της Ευρώπης έδωσε τα ονόματα Portitor Europae, Proditor Europae, Agenoreus (στον Οβίδιο) και Tyrius (στον Μαρτιάλη, από τον τόπο καταγωγής της). Ο Άρατος προσδιορίζει τον Ταύρο ως πεπτηώς (συσπειρωμένος) και ο Κικέρων ως «γονατισμένο». Ο Μανίλιος τον περιγράφει ως «αγωνιζόμενο» και προσθέτει: ''«Ο δυνατός Ταύρος είναι κουτσός. Το πόδι του γυρίζει προς τα πίσω.»'' Τα χαμηλωμένα πόδια απεικονίζονται σε όλες τις αναπαραστάσεις από την αρχαία Μεσοποταμία, όπως και τα κέρατα σε τεράστια αναλογία: ο Άρατος τον αποκαλεί Κεραόν. Το επίθετο Κυρτός απαντάται σε αρχαίο σχολιαστή της Συντάξεως του Πτολεμαίου.
Κάποιοι ποιητές μετέβαλαν το φύλο του ταύρου και τον αποκάλεσαν Ιώ, την κόρη του Ινάχου που η θεά Ήρα από τη ζήλεια της μετέτρεψε σε αγελάδα. Από εδώ έχουμε τα ονόματα Juvenca Inachia και Inachis. Μία τρίτη εκδοχή καταφεύγει στον Μινώταυρο: Amasius Pasiphaes, ο Εραστής της Πασιφάης. Αλλά το όνομα Chironis Filia που του δίνει ο Λαλάντ είναι ανεξήγητο. Μία άλλη ιστορία τέλος θέλει τον Ταύρο να είναι ο ένας από τους δύο με τα ορειχάλκινα πόδια που δάμασε ο Ιάσονας.
Ο Ταύρος έφερε συνώνυμα ονόματα σε διάφορες γλώσσες: Al Thaur στην Αραβία, που παραφθάρηκε σε El Taur, Altor, Ataur, Altauro (Schickard) και Tur (Ριτσιόλι). Στη Συρία ήταν ο Taura. Στην Περσία ο Tora, Ghav ή Gau. Στην Τουρκία ο Ughuz. Στην Ιουδαία ήταν γνωστός ως Shor, αλλά και ως Ρεέμ (το άγριο βόδι). Αυτό μας θυμίζει το Bos των Ρωμαίων αγροτών (Γερμανικός). Επίσης ήταν ο Princeps armenti, ο Οδηγός του Κοπαδιού. Το αγγλοσαξονικό Εγχειρίδιο Αστρονομίας του 15ου αιώνα ονομάζει τον Ταύρο Fearr.
Οι ιθαγενείς Ινδιάνοι της Νότιας Αμερικής είχαν παρόμοιες ιδέες. Ο Γάλλος επιστήμονας του 18ου αιώνα La Condamine έγραψε ότι οι Ινδιάνοι του Αμαζονίου έβλεπαν στο σχήμα των Υάδων το κεφάλι ενός μεγάλου ζώου. Πιο αξιόπιστα, ο Goguet παραθέτει ότι κατά την ανακάλυψη του Αμαζονίου από τον Yanez Pinzon (1500 μ.Χ.) οι ιθαγενείς στις όχθες του αποκαλούσαν τις Υάδες «Ταπύρα Ραγιοάμπα», το σαγόνι ενός ταπίρου.
Στην Κίνα ο Ταύρος σχημάτιζε ένα τμήμα της «Λευκής Τίγρεως», και ήταν επίσης η Ta Leang, η Μεγάλη Γέφυρα. Αλλά ως ζώδιο (παρατηρούμε και εδώ τον ισχυρό διαχωρισμό μεταξύ αστερισμών και ζωδίων στην Κίνα, μεταξύ Αστρονομίας και Αστρολογίας) ήταν ο Πετεινός. Αφότου ήρθαν σε επαφή με τον δυτικό πολιτισμό, προσέθεσαν και το όνομα Kin Neu = το Χρυσό Βόδι.
Μετά τη διάδοση στη λεκάνη της Μεσογείου της λατρείας του θεού-ταύρου των αρχαίων Αιγυπτίων, του Όσιρι, ο αστερισμός φυσιολογικά αναγορεύθηκε στην ουράνια αναπαράστασή του ίδιου και της συζύγου και αδελφής του Ίσιδος, μάλιστα έφθασε να πάρει το όνομα της δεύτερης. Αλλά ο αστρικός «Ταύρος» της χώρας του Νείλου δεν ήταν ο δικός μας, τουλάχιστον μέχρι την εποχή των Πτολεμαίων. Στους Κόπτες ο Ταύρος ή οι Πλειάδες ήταν η `Ωριας, η Καλή Εποχή (το Statio Hori του Κίρχερ) και ο Apis, η νεότερη μορφή του αρχαίου θεού του Νείλου.
Ως το πρώτο ζώδιο του αρχαίου εβραϊκού ζωδιακού, ο Ταύρος ήταν το «Άλεφ», το πρώτο γράμμα της εβραϊκής γλώσσας που άλλωστε σχεδιάστηκε ως κεφαλή βοδιού. Αναπαραστάσεις του Μιθραϊκού Ταύρου από τον 4ο ή 5ο αι. π.Χ. αποδεικνύουν ότι ο Ταύρος συνέχιζε να αποτελεί σημείο αναφοράς για τους Πέρσες και τους Βαβυλωνίους, ονομαζόμενος Shur από τους δεύτερους. Ακόμα νωρίτερα, στους Ακκάδιους ήταν ο Ταύρος του Φωτός και σε κύλινδρο της Μεσοποταμίας αποδίδεται ως Gut-an-na, ο Ουράνιος Ταύρος, αναφερόμενος σε σχέση με τη βροχή. Ο Γερμανός ανατολιστής Peter Jensen τον αναφέρει ως σύμβολο του Marduk, του θεού-προσωποποίησης του ανοιξιάτικου ήλιου. Οι Ασσύριοι συνέδεαν τον Ταύρο με τον δεύτερο μήνα του ημερολογίου τους, τον A-aru, τον «Διευθύνοντα Ταύρο» (περ. 15 Απριλίου με 15 Μαΐου).
Στην Ινδία ο Ταύρος ήταν ο Vrisha(n) ή Vrouchabam, ο Rishabam των Ταμίλ και ο Urusaba των Σιναλέζων. Αργότερα, υπό την παρετυμολογική έλξη της ελληνικής ονομασίας, η ινδική μετατράπηκε σε Taouri (στον Varaha Mihira) και Tambiru (στον Al Biruni).
Ως ζωδιακός αστερισμός, ο Ταύρος συνδέθηκε με την Αστρολογία, πολλές προλήψεις και θρύλους. Οι αρχαίοι αστρολόγοι πίστευαν ότι «κυβερνά» το ανθρώπινο σβέρκο, λάρυγγα και ώμους, και ο Σαίξπηρ γράφει σχετικώς ένα διασκεδαστικό απόσπασμα στη «Δωδέκατη Νύχτα», στο διάλογο των Toby Belch και Andrew Aguecheek, που λαθεύουν ως προς την ιδιότητα αυτή του Ταύρου. Τον θεωρούσαν το ζώδιο της Αφροδίτης, όπως και τον Σκορπιό, και τον αποκαλούσαν Veneris Sidus, Domus Veneris Nocturna και Gaudium Veneris. Μία ιδέα που ίσως προήλθε και από το γεγονός ότι περιέχει τις Πελειάδες, ως περιστερές, σύμβολα της θεάς. Πίστευαν ότι είναι γενικώς κακότυχο ζώδιο. Θεωρήθηκε ότι επιδρά ιδιαιτέρως σε χώρες όπως η Αραβία, η Σκυθία, η Ιρλανδία, η μεγάλη Πολωνία, τμήμα της Ρωσίας, η Ολλανδία, η Περσία, η Μικρά Ασία, και σε πόλεις όπως η Μάντουα και η Λειψία. Τα χρώματα του ζωδίου ήταν το λευκό και το ανοικτό κίτρινο (λεμονί).
Στην εποχή μας ο `Ηλιος βρίσκεται (όπως φαίνεται από τη Γη) μέσα στα όρια του Ταύρου από τις 14 Μαΐου ως τις 22 Ιουνίου, και οι ημερομηνίες αυτές μετατίθενται προς τα εμπρός με ρυθμό 1 ημέρα ανά 71,1 έτη.
Οι φωτεινότεροι αστέρες
Ο Αργκελάντερ απέδιδε στον Ταύρο 121 αστέρες ορατούς με γυμνό μάτι, ενώ ο Heis 188. Οι κυριότεροι αστέρες του αστερισμού έχουν και δικά τους ιδιαίτερα ονόματα.
Αξιοσημείωτα στον αστερισμό
- Ευρισκόμενος σε μία κατεύθυνση πολύ κοντά στο γαλαξιακό επίπεδο (το τέμνει με το βορειοανατολικό του ακραίο τμήμα), ο αστερισμός αυτός είναι πλούσιος σε ανοικτά σμήνη. Τα δύο κοντινότερα, πραγματικά «διάσημα», είναι ό,τι πιο αξιοσημείωτο έχει να επιδείξει ο Ταύρος. Πρόκειται για τις Υάδες και τις Πλειάδες (τη χιλιοτραγουδισμένη Πούλια), όπου και παραπέμπουμε.
- Δύο άλλα φωτεινά ανοικτά σμήνη στον Ταύρο είναι τα NGC 1647 με φαιν. μέγεθος 6,4 και φαινόμενη διάμετρο 45΄, και NGC 1746 με φαιν. μέγεθος 6,1 και φαινόμενη διάμετρο 42΄.
- Ο αστέρας HD 37124 έχει γιγάντιο πλανήτη μάζας μεγαλύτερης του πλανήτη Δία με περίοδο περιφοράς 155 γήινες ημέρες και τροχιά με μέση ακτίνα 87,5 εκατομμύρια χιλιόμετρα αλλά και σημαντική εκκεντρότητα (0,19). Ο ίδιος ο αστέρας έχει φαιν. μέγεθος 7,68 και φασμ. τύπο G4 V, ενώ το απόλυτο μέγεθός του είναι 5,09. Το όλο σύστημα απέχει από εμάς 108 έτη φωτός.
- Ο μεταβλητός πρωτοαστέρας T Ταύρου (δεν πρέπει να συγχέεται με τον παραπάνω τ Ταύρου, εδώ το Τ είναι λατινικό) έδωσε το όνομά του στην κατηγορία αστέρων «T Ταύρου». Το φαιν. μέγεθός του κυμαίνεται από 9 ως 10,7 και σπάνια ως 13,5. Ανακαλύφθηκε στις 11 Οκτωβρίου 1852 από τον J.R. Hind μαζί με το νεφέλωμα που φωτίζει, το "Hind's Variable Nebula" (NGC 1554 / NGC 1555). Διπλό και ίσως τριπλό σύστημα με ηλικία μικρότερη από 300.000 έτη, απέχει από τη Γη περί τα 500 έτη φωτός.
- «Ζωηροί» πρωτοαστέρες και νεαροί αστέρες είναι ακόμα οι DG Tau B, με περιαστρικό δίσκο και νεφέλωμα ανακλάσεως, GG Ταύρου (νεαρό τετραπλό σύστημα ηλικίας 1,5 εκατομ.ετών, ο ένας αστέρας του οποίου θα γίνει φαιός νάνος, αφού έχει μόλις 0,04-0,05 της μάζας του Ήλιου), HK Ταύρου (διπλό σύστημα ηλικίας 500 χιλιάδων ετών), HL Ταύρου (πρωτοαστέρας ηλικίας «μόνο» 100 χιλιάδων ετών περίπου), MT Ταύρου (ηλιακού φασμ.τύπου αλλά με υπερεκλάμψεις πλάτους 0,7 μεγέθους), XZ Ταύρου (διπλό σύστημα νεαρών αστέρων με διαχωρισμό 40 AU που περιβάλλεται από εκτεινόμενη φυσαλίδα αερίου διαμέτρου σήμερα περίπου 600 AU) και V773 Ταύρου (τύπου T Ταύρου με εκλάμψεις ακτίνων Χ 10.000 φορές ισχυρότερες των ηλιακών και μεγάλες αστρικές κηλίδες, φωτομετρικά αντιληπτές).
- Το νεφέλωμα M1 (το πρώτο στον κατάλογο του Μεσιέ, «Μ») είναι το γνωστότερο ίσως υπόλειμμα υπερκαινοφανούς, με διαδεδομένο το όνομα «Νεφέλωμα του Καρκίνου» (λόγω της μορφής του όταν αρχικά παρατηρήθηκε και όχι του αστερισμού που έγκειται, αφού βρίσκεται στον Ταύρο και όχι στον αστερισμό Καρκίνο), μετάφραση του "Crab Nebula". Αντιστοιχεί στον παρατηρηθέντα από τους Κινέζους υπερκαινοφανή του 1054 μ.Χ. και στο κέντρο του ανακαλύφθηκε ο πάλσαρ-αστέρας νετρονίων, υπόλειμμα του νεκρού αστέρα. Οι διαστάσεις του νεφελώματος είναι 11 επί 8 έτη φωτός, έχει φαιν.μέγεθος 8,4 και απέχει από τη Γη 6.400 έτη φωτός. Ο πάλσαρ (PSR B0531+21, "Crab Pulsar") έχει φαιν.μέγεθος 16, ιδία κίνηση (18±3)΄΄/έτος και περίοδο περιστροφής 33,1 msec (χιλιοστά του δευτερολέπτου), που αυξάνεται με ρυθμό 0,0133 msec/έτος. Το μαγνητικό πεδίο στην επιφάνειά του έχει μαγνητική επαγωγή 400 εκατομμύρια Tesla.
- Ο ανώμαλος γαλαξίας II Zw 23 απέχει από τη Γη 570 εκατομμύρια έτη φωτός.
Έβα Κότσεβερ
Η Έβα Κοτσέβερ (γεν. το 1891 στην Μουάβα ως Χάβα Ζλοτσόβερ και πέθανε στο Άουσβιτς στις 17 Δεκεμβρίου 1943) ήταν Πολωνοεβραία φεμινίστρια, βιβλιοθηκάριος και συγγραφέας. Ήταν γνωστή και ως Ιβ Άνταμς. Είναι γνωστή για τον ανοιχτά λεσβιακό σύλλογο "Το σύχνασμα της Έβας" (Eve's Hangout) τον οποίο λειτούργησε για δύο χρόνια στην Νέα Υόρκη.
Βιογραφία
Η Χάβα Ζλοτσόβερ γεννήθηκε το 1891 στην Πολωνία. Ίδρυσε το "Σύχνασμα της Έβας" το 1925 στο Μανχάταν Νέας Υόρκης. Ίδρυσε στο Σικάγο μια επιχείρηση με τίτλο Το Γκρι Εξοχικό (The Grey Cottage) με την συνεργάτιδα της, την σουηδή Ρουτ Νορλάντερ. Ήταν φίλη της Έμα Γκόλντμαν.
Έξω από την είσοδο του συλλόγου της είχε βάλει μια πινακίδα με τίτλο "Οι άνδρες επιτρέπονται αλλά δεν είναι ευπρόσδεκτοι".
Μετά από αστυνομική επιδρομή τον Ιούνιο του 1926, βρέθηκε ένοχη για αισχρότητα. Η αστυνομία βρήκε ένα ποίημα της με τίτλο "Λεσβιακή αγάπη".
Ο σύλλογος της έκλεισε και απελάθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες τον Δεκέμβριο του 1926.
Στο Παρίσι, σύχναζε στο Καφέ Ντομ.
Αφιερώματα
Η Μπάρμπαρα Καν έγραψε ένα έργο με τίτλο Άφταστη Έντεν (Unreachable Eden) για τη ζωή της Έβα Κότσεβερ το 2014. Διαβάστηκε το 2014 στο Θέατρο για τη Νέα Πόλη στη Νέα Υόρκη.
Σήμερα ο σύλλογος της αποτελεί μέρος της κληρονομιάς της ΛΟΑΤ. ,, εναλλ.=Οδός Παρισιού (Μονμάρτρη)|μικρογραφία|Οδός Παρισιού ([[Μονμάρτρη)]] Μια οδός στο Παρίσι ονομάζεται οδός Έβα Κότσεβερ, στη Μονμάρτρη. Το γειτονικό σχολείο φέρει επίσης το όνομά της. .
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:ΛΟΑΤ ιστορία στη Γαλλία Κατηγορία:Αμερικανοί ακτιβιστές δικαιωμάτων ΛΟΑΤ Κατηγορία:Λήμματα Επιχείρησης Γαλλία Κατηγορία:Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P166 Κατηγορία:Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P135 Κατηγορία:Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P106 Κατηγορία:Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P27 Κατηγορία:Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P742 Κατηγορία:Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P20 Κατηγορία:Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P570 Κατηγορία:Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P19 Κατηγορία:Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P569 Κατηγορία:Πολωνοί φεμινιστές
Εθνόσημο της Αιθιοπίας
thumb|200px|Το εθνόσημο της Αιθιοπίας Το έμβλημα της Αιθιοπίας υπάρχει στην παρούσα μορφή του από το 1996. Περιλαμβάνει ένα χρυσό πεντάγραμμο αστέρι που εκπέμπει ακτίνες φωτός σε μπλε θυρεό. Το σύμβολο αυτό προέρχεται από τη σφραγίδα του Βασιλιά Σολομώντα, του οποίου απόγονοι φέρονται να είναι τα μέλη της πρώην βασιλικής οικογένειας. Σήμερα το σύμβολο αυτό συμβολίζει την ενότητα του λαού και την εθνικότητα των Αιθιόπων. Το εθνόσημο εμφανίζεται επίσης στο κέντρο της σημαίας της Αιθιοπίας.
Παραπομπές
Αιθιοπια Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Αιθιοπίας
Το τραγούδι των Γερμανών
Το Τραγούδι των Γερμανών (γερμ. Das Lied der Deutschen) είναι ο εθνικός ύμνος της Γερμανίας. Το κείμενο έγραψε ο Άουγκουστ Χάινριχ Χόφμαν φον Φάλερσλεμπεν (August Heinrich Hoffmann von Fallersleben) στις 26 Αυγούστου 1841. Συνθέτης της μελωδίας είναι ο Γιόζεφ Χάυντν (1797). Ορίστηκε ως εθνικός ύμνος της Γερμανίας το 1922.
Ο ύμνος
Μόνο η τρίτη στροφή (με έντονα γράμματα) αποτελεί σήμερα τον ύμνο της Γερμανίας.
Γερμανικό κείμενο
Deutschland, Deutschland über alles,
Über alles in der Welt,
Wenn es stets zu Schutz und Trutze
Brüderlich zusammenhält.
Von der Etsch bis an den Belt,
Über alles in der Welt! :|
Deutsche Frauen, deutsche Treue,
Deutscher Wein und deutscher Sang
Uns zu edler Tat begeistern
Deutscher Wein und deutscher Sang! :|
Einigkeit und Recht und Freiheit
Für das deutsche Vaterland!
Danach lasst uns alle streben
Brüderlich mit Herz und Hand!
Sind des Glückes Unterpfand;
|: Blüh' im Glanze dieses Glückes,
'''  Blühe, deutsches Vaterland! :|'''
Ελληνική µετάφραση
Γερμανία, Γερμανία πάνω από όλα,
Πάνω από όλα στον κόσμο,
Όταν για προστασία και άμυνα
Αδελφικά συσπειρώνεται.
Από τον Μεύση ως τον Νέμαν,
Από τον Άδιγη ως τον Μπελτ,
Γερμανικές γυναίκες, γερμανική εμπιστοσύνη,
Στον κόσμο θα διατηρήσουν
Τον παλιό τους όμορφο χτύπο,
Και θα μας εμπνέουν ευγενείς πράξεις
Σε όλη μας την ζωή.
Γερμανικό κρασί και γερμανικό τραγούδι! :|
'''Ενότητα, δικαιοσύνη και ελευθερία Για την γερμανική Πατρίδα! Αυτό να επιδιώξουμε Αδερφικά με καρδιά και χέρια! Ενότητα και δικαιοσύνη και ελευθερία Είναι η βάση της ευτυχίας: |: Άνθησε στο φως της ευτυχίας αυτής, άνθησε, γερμανική Πατρίδα! :|'''
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Γερμανίας Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι
Μέχρι να μας χωρίσουν τα χρήματα
Μέχρι να μας χωρίσουν τα χρήματα (Ισπανικά: Hasta que el dinero nos separe) είναι τηλενουβέλα μεξικάνικης παραγωγής του 2009. Είναι ριμέικ της Κολομβιανής τηλενουβέλας του 2006, Hasta que la plata nos separe.
Πρωταγωνιστούν Πέδρο Φερνάντες, Ιτατί Καντοράλ, Βίκτορ Νοριέγα και Λους Ελένα Γκονσάλες.
Υπόθεση
O Ραφαέλ Μεδίνα; συναντά την Αλεχάντρα Άλβαρες ντελ Καστίγιο όταν πέφτει στο αυτοκίνητό της και το στέλνει εκτός δρόμου. Την πηγαίνει σε νοσοκομείο όπου λέει στους γιατρούς ότι είναι ο σύζυγός της επειδή φοβάται να μπει στη φυλακή για το ατύχημα που προκάλεσε. Ωστόσο, η κατάσταση επιδεινώνεται όταν ο φίλος της Αλεχάντρα, Μάρκο, εμφανίζεται στο νοσοκομείο, με τον Ραφαέλ να έχει συλληφθεί. Σε αντάλλαγμα για την ελευθερία του, ο Ραφαέλ πρέπει να πληρώσει για τη ζημιά που προκάλεσε, έτσι αναγκάζεται να βρει δουλειά, ώστε να είναι σε θέση να πληρώσει το εξωφρενικό χρηματικό ποσό.
Κάστ
Γκεστ εμφανίσεις
Βραβεία
Η Τηλενουβέλα βραβεύτηκε με τα εξής βραβεία:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικάνικες τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλενουβέλες
Γιουχάρι Ντζαλγκάν
Το Γιουχάρι Ντζαλγκάν είναι χωριό στην επαρχία Νταβάτσι του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο βορειοανατολικό μέρος της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Νταβάτσι
Κιουντσάλ
Το Κιουντσάλ (επίσης, Κγιούντσαλ) είναι χωριό της επαρχίας Νταβάτσι του Αζερμπαϊτζάν. Το χωριό αποτελεί μέρος του δήμου Τσαράκ και βρίσκεται στο βορειοανατολικό μέρος της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Νταβάτσι
Κατάλογος τίτλων και διακρίσεων του βασιλιά Φιλίππου ΣΤ΄ της Ισπανίας
Ο Φίλιππος ΣΤ΄ έχει λάβει μια σειρά από τίτλους, παράσημα και τιμητικές διακρίσεις, τόσο ως μονάρχης της Ισπανίας όσο και ως διάδοχος του ισπανικού θρόνου. Οι τίτλοι και οι προσφωνήσεις του παρατίθενται παρακάτω με βάση την βαρύτητά τους.
Τίτλοι σε επίσημη χρήση
Οι τίτλοι του Φιλίππου ΣΤ΄ ως Μονάρχη της Ισπανίας παρουσιάζονται παρακάτω. Από αυτούς, οι τίτλοι που σημειώνονται με * αποτελούν ιστορικούς τίτλους και είναι μόνο ονομαστικοί και εθιμοτυπικοί.
Ακαδημαϊκά
Ισπανικές Βασιλικές Ακαδημίες
Παραπομπές
Κατηγορία:Μοναρχία της Ισπανίας
Κρόκος ο χρυσανθής
Ο Κρόκος ο χρυσανθής (επιστ. ονομ. Crocus chrysanthus), αποτελεί είδος της Βαλκανικής, που συναντάται σ’ όλη την ηπειρωτική Ελλάδα, καθώς και στα νησιά του Βορείου Αιγαίου, σε υψόμετρο από 400 μέχρι περίπου 1800μ. Διακρίνεται από τα υπόλοιπα είδη του γένους Crocus από τη εαρινή άνθηση (IΙ-V), παρουσία φύλλων κατά την ανθοφορία, κίτρινους ανθήρες με μελανωπούς βασικούς λοβούς μερικές φορές, στύλο διαιρούμενο σε τρεις βραχίονες (έξι ή παραπάνω στο Crocus olivieri) πορτοκαλόχρωμους ίσους ή ελαφρά υπερβαίνοντες τους ανθήρες, άνθη χρυσοκίτρινα, χιτώνες κορμοβολβού σχισμένους σε οριζόντιους δακτύλιους στην βάση.
Κουχούλιν
Στην ιρλανδική μυθολογία, ο Κουχούλιν (ιρλ. Cú Chulainn), γνωστός κι ως Σετάντα στην παιδική του ηλικία, είναι ο επιφανέστερος ήρωας του Όλστερ στον Κύκλο του Όλστερ. Μητέρα του ήταν η Ντεχτίνε, αδερφή του βασιλιά Κόνορ μακ Νέσσα, και πατέρας του ο Σουάλταμ, σύζυγος της Ντεχτίνε, ή ο θεός Λουγ των Τουάθα ντε Ντανάν. Ωστόσο, ανατράφηκε από τον Φέργκους.
Κρόκος ο χρυσανθής
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα Χρυσανθης
Κουχούλιν
Υπεροχή στη μάχη
Ο Κουχούλιν ήταν σχεδόν αήττητος στη μάχη χάρη στο δόρυ του και την πολεμική του μανία, που θυμίζει τους Σκανδιναβούς Berserkers. Η τρέλα αυτή έκανε το δέρμα του να αλλάζει. Οι μύες του φούσκωναν σε μέγεθος όσο το κεφάλι ενός μωρού. Μια μαύρη δηλητηριώδης ομίχλη σηκωνόταν πάνω από το κεφάλι του κι ανoιγόκλεινε τα σαγόνια του με τόση δύναμη που μπορούσε να σκοτώσει και λιοντάρι. Όταν βρισκόταν σε αυτή τη λυσσασμένη κατάσταση, δεν ξεχώριζε φίλο ή εχθρό και σκότωνε όποιον βρισκόταν κοντά του.
Μια ιστορία από τη Νήσο Μαν έρχεται να διεκδικήσει την πηγή αυτής της μανίας. Σύμφωνα με την ιστορία, ο Κουχούλιν έφτασε στο Νησί για να φτιάξει το δόρυ του ένας διάσημος σιδηρουργός, με αντάλλαγμα μέρος της γης που θα κατακτούσε. Όσο περίμενε, ανακάλυψε και αιχμαλώτισε μια γοργόνα, ένα πλάσμα της θάλασσας, η οποία του ζήτησε να την ελευθερώσει, με αντάλλαγμα την ικανότητα να την καλεί για βοήθεια στη μάχη. Πράγματι, όταν ο Κουχούλιν ζήτησε τη βοήθειά της σε μια μάχη, μια μεγάλη δύναμη μπήκε μέσα του και σκότωνε τους αντιπάλους του σαν "στάχυα στον κάμπο".
Τα παιδικά χρόνια του Κουχούλιν
Σύμφωνα με το θρύλο, ο Κουχούλιν γεννήθηκε στο Νιογκρέιντζ, το μεγαλύτερο από τα νεολιθικά μνημεία της Ιρλανδίας. Μεγάλωσε στο Όλστερ και αρχικά ονομαζόταν Σετάντα, μέχρι που σκότωσε το μαντρόσκυλο του σιδερά Κούλαν και κέρδισε το προσωνύμιο Κουχούλιν ("Το λαγωνικό του Κούλαν"). Πήρε όπλα σε ηλικία επτά ετών, όταν άκουσε το δρυΐδη Κάθμπαντ να προφητεύει πως όποιος έπαιρνε όπλα εκείνη την ημέρα θα κέρδιζε αιώνια δόξα, αλλά η ζωή του θα ήταν σύντομη. Γι' αυτό το λόγο πολλοί συγκρίνουν τον Κουχούλιν με τον Αχιλλέα της ελληνικής μυθολογίας.
Η Έμερ και η εκπαίδευση του Κουχούλιν
Ο Κουχούλιν ήταν τόσο όμορφος που οι κάτοικοι του Όλστερ φοβήθηκαν ότι δίχως δική του γυναίκα θα έκλεβε τις γυναίκες τους και τις κόρες τους. Σε όλη την Ιρλανδία έψαξαν για μια ταιριαστή σύζυγο, αλλά εκείνος ήθελε μονάχα την Έμερ, κόρη του Φόργκαλ. Ο Φόργκαλ όμως ήταν αντίθετος και πρότεινε να εκπαιδευτεί ο Κουχούλιν με την πολεμίστρια Σκάθαχ στη Σκωτία, ελπίζοντας ότι η δοκιμασία θα ήταν αρκετά σκληρή και θα σκοτωνόταν. Ο Κουχούλιν δέχτηκε την πρόκληση κι η Σκάθαχ του έμαθε όλες τις πολεμικές τέχνες. Εν τω μεταξύ, ο Φόργκαλ προσέφερε την Έμερ στον Lugaid mac Nóis, βασιλιά του Μούνστερ. Ωστόσο, όταν εκείνος έμαθε ότι η Έμερ αγαπούσε τον Κουχούλιν, αρνήθηκε να την παντρευτεί.
Κατά την εκπαίδευση του Κουχούλιν, η Σκάθαχ ήρθε αντιμέτωπη με την Ίβα (Aoife), την αντίπαλό της. Η Σκάθαχ φοβήθηκε για τη ζωή του Κουχούλιν και του έδωσε να πιει ένα πανίσχυρο υπνωτικό φίλτρο, που θα τον κρατούσε μακριά από τη μάχη. Ωστόσο, λόγω της δύναμής του ο Κουχούλιν κοιμήθηκε για μια μόνο ώρα και μπήκε στη μάχη αργότερα. Κάλεσε σε μονομαχία την Ίβα και κατάφερε να την αιχμαλωτίσει, λέγοντάς της πως τα άλογα και το άρμα της, τα οποία αγαπούσε πέρα από κάθε τι στον κόσμο, έπεσαν από έναν γκρεμό. Της χάρισε όμως τη ζωή με την προϋπόθεση ότι θα σταματούσε την έχθρα της με τη Σκάθαχ και θα γινόταν ερωμένη του.
Έχοντας αφήσει έγκυο την Ίβα, ο Κουχούλιν γύρισε από τη Σκωτία έχοντας ολοκληρώσει την εκπαίδευσή του, αλλά ο Φόργκαλ ακόμη αρνιόταν να του δώσει την Έμερ. Ο Κουχούλιν εισέβαλλε στο κάστρο του Φόργκαλ, σκότωσε 24 από τους στρατιώτες του, κι έκλεψε την Έμερ και το θησαυρό του Φόργκαλ. Ο βασιλιάς του Όλστερ, Κόνορ μακ Νέσσα, είχε το δικαίωμα της "πρώτης νύχτας" (jus primae noctis) για όλους τους γάμους της επικράτειάς του. Φοβόταν την αντίδραση του Κουχούλιν, από την άλλη όμως θα έχανε την εξουσία του αν δεν εξασκούσε το δικαίωμα αυτό. Τελικά ο Κόνορ κοιμήθηκε μαζί με την Έμερ την πρώτη νύχτα του γάμου, αλλά ανάμεσά τους κοιμήθηκε ο δρυΐδης Κάθμπαντ.
Επτά χρόνια αργότερα, ο Κόνλα, γιος του Κουχούλιν και της Ίβα, έφτασε στην Ιρλανδία αναζητώντας τον πατέρα του, αλλά ο Κουχούλιν τον πέρασε για εισβολέα και τον σκότωσε, όταν εκείνος αρνήθηκε να μαρτυρήσει την ταυτότητά του λόγω ενός όρκου.
Κουχούλιν και Φαντ
Ο Κουχούλιν είχε πολλές ερωμένες, αλλά η Έμερ ζήλεψε μόνο όταν ο Κουχούλιν ερωτεύτηκε τη Φαντ, γυναίκα του θεού της θάλασσας Μανάνναν μακ Λιρ. Η Φαντ δέχτηκε επίθεση από τρεις Φομόριαν κι ο Κουχούλιν δέχτηκε να τη βοηθήσει με αντάλλαγμα να τον παντρευτεί. Η Φαντ συμφώνησε διστακτικά, αλλά κι οι δυο ερωτεύτηκαν με την πρώτη ματιά όταν συναντήθηκαν.
Ο Μανάνναν γνώριζε ότι η σχέση τους θα ήταν ολέθρια, γιατί ο Κουχούλιν ήταν θνητός κι η Φαντ νεράιδα: η παρουσία του Κουχούλιν θα κατέστρεφε τις νεράιδες. Εν τω μεταξύ, η Έμερ προσπάθησε να σκοτώσει την αντίζηλό της, αλλά όταν είδε πόσο πολύ αγαπούσε η Φαντ τον Κουχούλιν, αποφάσισε να της τον παραχωρήσει. Η Φαντ όμως είδε τη μεγαλοψυχία της Έμερ κι έτσι αποφάσισε να γυρίσει στον άντρα της. Ο Μανάνναν διέγραψε τη μνήμη του Κουχούλιν και της Φαντ, έτσι ώστε κανείς τους να μη θυμάται τίποτε, κι έπειτα ο Κουχούλιν κι η Έμερ ήπιαν από ένα φίλτρο που έσβησε το όλο ζήτημα από τη μνήμη τους.
Ο θάνατος του Κουχούλιν
Θανάσιμα τραυματισμένος από το δόρυ του Λούγκαντ, ο Κουχούλιν δέθηκε σε έναν τεράστιο βράχο, ώστε να παραμείνει όρθιος. Μόνο όταν ένα κοράκι κάθισε στον ώμο του πείστηκαν οι αντίπαλοί του πως ήταν νεκρός. Ο Λούγκαντ έκοψε το κεφάλι του, αλλά εκείνη τη στιγμή το σπαθί του Κουχούλιν έπεσε και του έκοψε το χέρι. Ο Κόναλ είχε ορκιστεί πως αν ο Κουχούλιν πέθαινε πριν από εκείνον, θα έπαιρνε εκδίκηση πριν το ηλιοβασίλεμα. Έτσι λοιπόν, κυνήγησε τον Λούγκαντ και τον πολέμησε έχοντας το ένα χέρι στη ζώνη του, προκειμένου να είναι ίση η μονομαχία. Τον νίκησε όταν το άλογό του δάγκωσε τον Λούγκαντ στα πλευρά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κελτική μυθολογία
Σημαία της Αιθιοπίας
right|200px|thumb|[[Αρχείο:FIAV 111000.svg|20px Λόγος σημαίας: 1:2]] Η σημαία της Αιθιοπίας είναι μια από τις αρχαιότερες αφρικανικές σημαίες και αποτελείται από τρεις ισομεγέθεις οριζόντιες λωρίδες, με τα χρώματα της αφρικανικής ενότητας ή τα λεγόμενα παναφρικανικά χρώματα - κόκκινο, πράσινο και κίτρινο-, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν από το 1897. Το έμβλημα προστέθηκε στη σημαία το 1996. Η σημαία καθιερώθηκε στις 6 Φεβρουαρίου του 1996. Η χώρα έχει Σύνταγμα από τις 22 Αυγούστου 1995.
Συμβολισμός
Το εθνόσημο αποτελείται από ένα πεντάκτινο αστέρι με τις ακτίνες του. Το αστέρι είναι κίτρινο σε μπλε δίσκο, ο οποίος επικαλύπτει τις πράσινες και τις κόκκινες λωρίδες. Το αστέρι αναφέρεται στο λαμπρό μέλλον της Αιθιοπίας, ενώ οι κίτρινες ακτίνες που εκπέμπει είναι σε ίδια απόσταση και θεωρείται ότι εκπροσωπούν την ισότητα ανάμεσα σε όλους τους Αιθίοπες, πέρα από κάθε φυλή και γένος.
Η βασιλική σημαία είχε ένα λιοντάρι με σταυρό και χρησιμοποιούνταν από το 17ο αιώνα περίπου. Στα μέσα του 19ου αιώνα το κόκκινο χρώμα άλλαξε θέση (πρώτα ήταν στην κορυφή). Το 1996 προστέθηκε και το έμβλημα. Πριν το 1996 αλλά και σήμερα ακόμη, χρησιμοποιήθηκε η απλή σημαία, χωρίς το έμβλημα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αιθιοπια Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Αιθιοπίας
Μαύρη φυλή
thumb|200px|Μια γυναίκα από το [[Δημοκρατία του Κονγκό|Κονγκό.]] thumb|200px|Παιδιά στη [[Ναμίμπια.]] Ο όρος μαύροι είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται σε ορισμένες χώρες, συχνά σε κοινωνικά συστήματα φυλετικής ταξινόμησης ή εθνικότητας, για να περιγράψει τα άτομα που θεωρούνται ότι είναι σκουρόχρωμοι σε σύγκριση με την πλειοψηφία. Ως εκ τούτου, η έννοια της έκφρασης ποικίλλει ευρέως εντός των κοινωνιών. Για πολλές κοινωνίες ο όρος θεωρείται ρατσιστικός.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Προκατάληψη και διάκριση Κατηγορία:Ρατσισμός Κατηγορία:Ανθρώπινη φυλή
Δίκες του Στούτχοφ
μικρογραφία|298x298εσ|Γυναίκες φύλακες του στρατοπέδου συγκέντρωσης Στούτχοφ σε δίκη στο Γκντανσκ μεταξύ 25 Απριλίου και 31 Μαΐου 1946. Πρώτη σειρά (από αριστερά): Ελίζαμπετ Μπέκερ, Γκέρντα Στάινχοφ, Βάντα Κλαφφ. Δεύτερη σειρά: Έρνα Μπάιλχαρντ, Τζέννυ-Βάντα Μπάρκμανν Οι δίκες του Στούτχοφ ήταν μια σειρά δικών που διεξήχθησαν στη μεταπολεμική Πολωνία εναντίον προσωπικού και αξιωματούχων του στρατοπέδου συγκέντρωσης Στούτχοφ, υπεύθυνων για τη δολοφονία έως 85.000 κρατουμένων κατά τη διάρκεια της κατοχής της Πολωνίας από τη ναζιστική Γερμανία στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Κανένας από τους διοικητές του Στούτχοφ δεν δικάστηκε ποτέ στην Πολωνία. Ο SS-Sturmbannführer Μαξ Πάουλυ καταδικάστηκε σε θάνατο στη Γερμανία, αλλά όχι για τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν στο Στούτχοφ, παρά μόνο για το ρόλο του ως διοικητής του στρατοπέδου συγκέντρωσης Νόιενγκαμμε στο Αμβούργο.
Το πρώτο πολωνικό δικαστήριο εγκλημάτων πολέμου συγκλήθηκε στο Γκντανσκ της Πολωνίας από τις 25 Απριλίου 1946 έως τις 31 Μαΐου 1946. Οι επόμενες τρεις δίκες πραγματοποιήθηκαν στο ίδιο δικαστήριο στις 8–31 Οκτωβρίου 1947, 5–10 Νοεμβρίου και 19– 29 Νοεμβρίου του ίδιου έτους. Η πέμπτη δίκη διεξήχθη ενώπιον του δικαστηρίου στο Τόρουν το 1949. Η έκτη και η τελευταία δίκη του Στούτχοφ στην Πολωνία πραγματοποιήθηκε το 1953 επίσης στο Γκντανσκ. Συνολικά, από τους περίπου 2.000 άνδρες και γυναίκες των SS που διοικούσαν ολόκληρο το συγκρότημα στρατοπέδων, 72 αξιωματικοί των SS και έξι γυναίκες επιτηρητές παραπέμφθηκαν στη δικαιοσύνη.
Πρώτη δίκη του Στούτχοφ
Κατά τη διάρκεια του πρώτου δικαστηρίου εγκλημάτων πολέμου που πραγματοποιήθηκε στο Γκντανσκ από τις 25 Απριλίου 1946 έως τις 31 Μαΐου 1946, το κοινό Σοβιετικό / Πολωνικό Ειδικό Ποινικό Δικαστήριο δίκασε και καταδίκασε για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας μια ομάδα δεκατριών πρώην αξιωματούχων και εποπτών του στρατοπέδου συγκέντρωσης Στούτχοφ στο Sztutowo και του παραρτήματος γυναικείου στρατοπέδου Bromberg-Ost που βρισκόταν στην πόλη Μπιντκότζ. Οι κατηγορούμενοι κατηγορήθηκαν ενώπιον του δικαστηρίου και όλοι κρίθηκαν ένοχοι. Δώδεκα καταδικάστηκαν σε θάνατο, συμπεριλαμβανομένου του διοικητή των φρουρών Γιόχαν Πάουλς, ενώ οι υπόλοιποι καταδικάστηκαν σε διάφορες ποινές φυλάκισης. Οι θανατικές ποινές εκτελέστηκαν στις 4 Ιουλίου 1946 στο Biskupia Górka στο Γκντανσκ, με απαγχονισμό από βραχεία πτώση.
Ο διοικητής των στρατοπέδων συγκέντρωσης Στούτχοφ και Νόιενγκαμμε SS-Sturmbannführer Μαξ Πάουλυ καταδικάστηκε σε θάνατο στη Γερμανία περίπου την ίδια χρονική στιγμή. Ο Πάουλυ δικάστηκε από τους Βρετανούς για εγκλήματα πολέμου με δεκατρία άλλα στο Curio Haus του Αμβούργου, το οποίο βρισκόταν στον κατεχόμενο Βρετανικό τομέα της Γερμανίας. Η δίκη διήρκεσε από τις 18 Μαρτίου 1946 έως τις 13 Μαΐου 1946. Κρίθηκε ένοχος και καταδικάστηκε σε θάνατο με 11 άλλους κατηγορούμενους. Εκτελέστηκε με απαγχονισμό από τον Άλμπερτ Πιερπόιντ στη φυλακή του Χάμελιν στις 8 Οκτωβρίου 1946. Ο δεύτερος διοικητής SS-Sturmbannführer Πάουλ - Βέρνερ Χόππε (στο διάστημα Αυγούστου 1942 - Ιανουαρίου 1945) συνελήφθη το 1953 στη Δυτική Γερμανία και αργότερα καταδικάστηκε σε φυλάκιση εννέα ετών.
Ετυμηγορίες στην πρώτη δίκη του Στούτχοφ
μικρογραφία|Η εκτέλεση των φρουρών του στρατοπέδου συγκέντρωσης Στούτχοφ στις 4 Ιουλίου 1946. Στην εικόνα απεικονίζονται οι εκτελεσμένες γυναίκες φύλακες: Μπάρκμαν, Παραντίς, Μπέκερ, Κλαφφ, Στάινχοφ (αριστερά προς τα δεξιά) Γιόχαν Πάουλς, SS-Oberscharführer: καταδικάστηκε σε θάνατο, εκτελέστηκε: 4 Ιουλίου 1946
Τζένι Βάντα Μπάρκμαν, SS Aufseherin: καταδικάστηκε σε θάνατο, εκτελέστηκε: 4 Ιουλίου 1946
Ελίζαμπετ Μπέκερ, SS Aufseherin: καταδικάστηκε σε θάνατο, εκτελέστηκε: 4 Ιουλίου 1946
Γιαν Μπράιτ, SS Aufseherin: καταδικάστηκε σε θάνατο, εκτελέστηκε: 4 Ιουλίου 1946
Έβα Παραντίς : καταδικάστηκε σε θάνατο, εκτελέστηκε: 4 Ιουλίου 1946
Γκέρντα Στάινχοφ, SS Blockleiterin: καταδικάστηκε σε θάνατο, εκτελέστηκε: 4 Ιουλίου 1946
Έρνα Μπάιλχαρντ, SS-Aufseherin: καταδικάστηκε σε φυλάκιση 5 ετών
Ταντέους Κοπτσύνσκι, (Kapo): καταδικάστηκε σε θάνατο, εκτελέστηκε: 4 Ιουλίου 1946
Βάτσλαβ Κοζλόβσκι, Kapo: καταδικάστηκε σε θάνατο, εκτελέστηκε: 4 Ιουλίου 1946
Γιόζεφ Ράιτερ, Kapo: καταδικάστηκε σε θάνατο, εκτελέστηκε: 4 Ιουλίου 1946 μικρογραφία|Η εκτέλεση των Στάινχοφ, Πάουλς και 3 kapos στις 4 Ιουλίου 1946 Φραντσίνσεκ Σοπίνσκι, Kapo: καταδικάστηκε σε θάνατο, εκτελέστηκε: 4 Ιουλίου 1946
Καζίμιρτς Κοβάλσκι, Kapo: καταδικάστηκε σε φυλάκιση 3 ετών
Jan Brajt, Kapo: θάνατος
Αλέξι Ντούζνταλ, Kapo: αθωώθηκε
Γιαν Πράις, Kapo: αθωώθηκε
Άγιος Αθανάσιος Κέρκυρας
Ο Άγιος Αθανάσιος είναι ημιορεινό χωριό στην Κέρκυρα με υψόμετρο 200 μέτρα, το οποίο βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα του νησιού και τους νοτιοδυτικούς πρόποδες του Παντοκράτορα. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1886 στο ΦΕΚ 9Α - 28/01/1866 να προσαρτάται στον τότε δήμο Περιάγρων. Το 1919 με το ΦΕΚ 52Α - 08/03/1919 αποσπάσθηκε από την κοινότητα Αγρού και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και μετά την τροποποίησή του το 2019 αποτελεί την τοπική κοινότητα Αγίου Αθανασίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αγίου Γεωργίου του δήμου Βόρειας Κέρκυρας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 192 κατοίκους. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 1,968 χμ² (2011).
Δίκες του Στούτχοφ
Ετυμηγορίες στην πρώτη δίκη του Στούτχοφ
Μάριαν Ζιλκόβσκι, Kapo: πέθανε από καρδιακή προσβολή στη φυλακή, στις 25 Αυγούστου 1945
Άγιος Αθανάσιος Κέρκυρας
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Χωριά της Κέρκυρας‎ Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κέρκυρας
Δίκες του Στούτχοφ
Δεύτερη δίκη του Στούτχοφ
Η δεύτερη δίκη διεξήχθη από τις 8 Οκτωβρίου 1947 έως τις 31 Οκτωβρίου 1947, ενώπιον ενός Πολωνικού Ειδικού Ποινικού Δικαστηρίου. Κατηγορήθηκαν 24 πρώην αξιωματούχοι και φύλακες του στρατοπέδου συγκέντρωσης Στούτχοφ και κρίθηκαν ένοχοι. Δέκα καταδικάστηκαν σε θάνατο.
Ετυμηγορίες στη δεύτερη δίκη
Εννέα άνδρες των SS και ο Kapo Νικολάιζεν εκτελέστηκαν στις 28 Οκτωβρίου 1948:
Κουρτ Ντίτριχ, SS Unterscharführer: καταδικάστηκε σε θάνατο, εκτελέστηκε: 28 Οκτωβρίου 1948
Καρλ Έγκερτ, SS Rottenführer: καταδικάστηκε σε θάνατο, εκτελέστηκε: 28 Οκτωβρίου 1948
Τέοντορ Μάιερ, SS Hauptsturmführer: καταδικάστηκε σε θάνατο, εκτελέστηκε: 28 Οκτωβρίου 1948
Έβαλντ Φοτ, SS Oberscharführer: καταδικάστηκε σε θάνατο, εκτελέστηκε: 28 Οκτωβρίου 1948
Άλμπερτ Πάουλιτς, SS Oberscharführer: καταδικάστηκε σε θάνατο, εκτελέστηκε: 28 Οκτωβρίου 1948
Φριτς Πέτερς, SS Unterscharführer: καταδικάστηκε σε θάνατο, εκτελέστηκε: 28 Οκτωβρίου 1948
Χανς Ραχ, SS Oberscharführer: καταδικάστηκε σε θάνατο, εκτελέστηκε: 28 Οκτωβρίου 1948
Πάουλ Βέλλνιτς, SS Rottenführer: καταδικάστηκε σε θάνατο, εκτελέστηκε: 28 Οκτωβρίου 1948
Καρλ Τσούρελλ, SS Rottenführer: καταδικάστηκε σε θάνατο, εκτελέστηκε: 28 Οκτωβρίου 1948
Έριχ Τουν, SS Unterscharführer: ισόβια κάθειρξη
Βίλχελμ Φόγκλερ, SS Hauptsturmführer: 15 χρόνια φυλάκισης
Έντουαρντ Τσέρλιν, SS Unterscharführer: 12 χρόνια φυλάκισης