cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βυζαντινο-Σελτζουκικοί Πόλεμοι
Προέλευση
Η μακρινή προέλευση των πολέμων έγκειται στον σχηματισμό της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας από την κατάρρευση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας τον 4ο αι. Πριν από τον μετασχηματισμό της σε Βυζαντινή Αυτοκρατορία, τον 3ο αι. η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία αντιμετώπισε μία σοβαρή στρατιωτική και πολιτική κρίση.Οι πολιτικές δολοφονίες και η επικίνδυνες εκστρατείες οδήγησαν 32 αυτοκράτορες να καταλάβουν και να χάσουν την εξουσία μέσα σε 50 χρόνια ρωμαϊκής ιστορίας. Τα ζητήματα επιδεινώθηκαν με οικονομικά και δημογραφικά προβλήματα. Ο πληθυσμός της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας άρχισε να μειώνεται τον 4ο αι. λόγω της έλλειψης κατακτήσεων, που οδηγούσαν στην έλλειψη σκλάβων, μίας ζωτικής σημασίας και σημαντικής ομάδας ανθρώπων στην Αυτοκρατορία. Μεταρρυθμίσεις από Αυτοκράτορες όπως ο Κωνσταντίνος Α΄ και ο Θεοδόσιος Α΄ επέκτειναν τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, αλλά παρόλα αυτά η Αυτοκρατορία χωρίστηκε σε Ανατολικό και Δυτικό μισό το 395 μ.Χ. Το Δυτικό Μισό (Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία) επλήγη από βαρβαρικές επιδρομές και κατέρρευσε το 476 μ.Χ. ενώ το Ανατολικό Μισό επέζησε και άρχισε να εξελληνίζεται, μετατρεπόμενο σε αυτό που οι ιστορικοί χαρακτηρίζουν σήμερα ως Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Σε αντίθεση με το Δυτικό Μισό της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, το Ανατολικό Μισό γνώρισε λιγότερες βαρβαρικές επιδρομές, αν και οι συναντήσεις με τους Ούννους και τους Πέρσες κράτησαν τους Βυζαντινούς αρκετά απασχολημένους από το να κάνουν σοβαρές προσπάθειες ανάκαμψης στη Δύση.
Κανάλια Κέρκυρας
Ονομασία
Η κοινότητα τού Αρβανιτοκάναλου ονομάστηκε έτσι από τους Βορειοηπειρώτες πρόσφυγες που την κατοίκησαν μετά την δίωξή τους από το κομμουνιστικό καθεστώς τής Αλβανίας. Η περιοχή αυτή περιλαμβάνει την περιοχή γύρω από την εκκλησία τού Αγίου Νικολάου. Η κοινότητα τού Ρωμαίικου Καναλιού, ονομάστηκε έτσι για να διαχωριστεί από την κοινότητα τού Αρβανιτοκάναλου, διότι κατοικείται από Κερκυραίους ντόπιου (Ρωμιούς). Η κοινότητα τής Αγίας Ελένης ονομάστηκε από την εκκλησία τής Αγίας Ελένης η οποία υπάρχει στα Κανάλια.
Κατηγορία:Χωριά της Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων
Βυζαντινο-Σελτζουκικοί Πόλεμοι
Προέλευση
Τον 7ο και 8ο αι., οι Βυζαντινοί γνώρισαν αρκετές συντονισμένες αραβικές εισβολές χάνοντας αρκετές ζωτικές επαρχίες, όπως την Αίγυπτο και το Λεβάντε. Μια Βυζαντινή αναζωπύρωση υπό τη Μακεδονική δυναστεία επέτρεψε στους Βυζαντινούς να ανακαταλάβουν τμήματα της Συρίας και της Μεσοποταμίας. Ιδιαίτερα ήταν οι προσπάθειες του Βασιλείου Β΄, ο οποίος από τα τέλη του 10ου αι. έως τις αρχές του 11ου αι. μετέτρεψε την Αυτοκρατορία στο πιο ισχυρό κράτος στον Μεσαιωνικό Κόσμο. δεξιά|μικρογραφία| Οι Σελτζούκοι Τούρκοι στη μεγαλύτερη έκτασή τους, το 1092. Στα βορειοανατολικά, στη βορειοδυτική Κίνα (βουνά Aλτάυ) ,βρίσκεται μία πιθανή [[Τουρκικά φύλα|προέλευση των Τούρκων. ]] Παρ' όλα αυτά, οι Βυζαντινοί δεν ήταν καθόλου ασφαλείς. Οι δεκαετίες μετά το τέλος του Βασιλείου Β΄ είδαν μία μακρά σειρά κρίσεων και μία σοβαρή αποδυνάμωση της Αυτοκρατορικής εξουσίας και της στρατιωτικής δύναμης. Αυτές περιελάμβαναν μία κρίση διαδοχής και μία σειρά αδύναμων Αυτοκρατόρων, υπό την αυξανόμενη επιρροή των γραφειοκρατών στην Κωνσταντινούπολη. Ταυτόχρονα οι προσπάθειες περιορισμού των φιλόδοξων επαρχιακών αριστοκρατών, που διατηρούνταν στο επίκεντρο κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Βασίλειου Β’, απέτυχαν. Με τις επιτυχίες του προηγούμενου αιώνα, το Βυζαντινό κράτος είχε αποκτήσει περισσότερη γη και πλούτο. Τα πολεμικά λάφυρα έφεραν τον πλουτισμό της στρατιωτικής αριστοκρατίας. Όλο και περισσότερες εκτάσεις που ανήκαν σε ελεύθερους αγρότες, τέθηκαν υπό τον έλεγχο της των δυνατών (γαιοκτημόνων) με ποικίλα μέσα: από την αγορά έως τον εκφοβισμό και την πλήρη ληστεία. Μία σημαντική συνέπεια αυτού ήταν η μείωση του διαθέσιμου ανθρώπινου δυναμικού, για να υπηρετήσει στους αυτοκρατορικούς στρατούς. Σε αυτό προστέθηκε η εσωτερική αντιπαλότητα μεταξύ των γραφειοκρατών και της στρατιωτικής αριστοκρατίας. Οι γραφειοκράτες προσπάθησαν να μειώσουν τη δύναμη και την πιθανότητα των αριστοκρατών να ξεκινήσουν εξεγέρσεις, απαλλάσσοντας το στρατιωτικό καθήκον των γεωργών με την εξαγορά του. Αυτό επιβάρυνε περαιτέρω τη μείωση του ανθρώπινου δυναμικού, που απαιτείτο για την υπεράσπιση του αυτοκρατορικού εδάφους. Οι φατρίες βασίζονταν όλο και περισσότερο σε μισθοφόρους, αλλά αυτοί οι πολύ φιλόδοξοι στρατιώτες ήταν αναξιόπιστοι και άνομοι.
Για τα είκοσι χρόνια πριν από το 1070, σχεδόν κάθε χρόνο σημειωνόταν τουλάχιστον μία μεγάλη εξέγερση, συμπεριλαμβανομένης μίας μεγάλης εξέγερσης των Αρμενίων. Αυτό προκάλεσε τη δημιουργία στρατιωτικών στρατευμάτων δυτικά ή ανατολικά ανάλογα με την εξέγερση και άνοιξε τα σύνορα σε εισβολές από επιδρομείς, όπως οι Νορμανδοί της Σικελίας, οι Τούρκοι ιππείς από την Κεντρική Ασία ή οι μισθοφόροι που περιπλανώντο στο κράτος. Επιπλέον, ένας συνδυασμός ανταγωνισμού, αντιπαλότητας και προδοσίας μεταξύ των διεκδικητών του αυτοκρατορικού θρόνου έκανε το κράτος να παραλύει αμυντικά, για να αντιμετωπίσει τα πολλά εσωτερικά ζητήματα που αντιμετώπιζε το κράτος.
Μέχρι το 1070 κατά τη διάρκεια της πορείας στο Μαντζικέρτ, το Βυζαντινό κράτος ήταν σε πολύ επισφαλή θέση σε μεγάλο βαθμό από εσωτερικές αιτίες, ακόμη και στα πρόθυρα της κατάρρευσης και δεν κατάφερε να εξασφαλίσει την Αυτοκρατορία από εξωτερικές απειλές. Για την Αυτοκρατορία, μεγαλύτερη απειλή από τις αραβικές εισβολές ήταν οι Σελτζούκοι. Οι Τούρκοι έμοιαζαν πολύ με τους πρώην εχθρούς των Βυζαντινών, τους Ούννους. Συνδυάζοντας τις εξαιρετικές ικανότητες ιππασίας τους με τον ισλαμικό ζήλο, οι Σελτζούκοι επρόκειτο να γίνουν ένας τρομερός εχθρός για ένα χριστιανικό κράτος.
Καθώς οι Βυζαντινοί προχωρούσαν εναντίον των Αράβων τον 10ο αι., η Περσία κυβερνιόταν από τους Γαζναβίδες, έναν άλλο τουρκικό λαό. Η μετανάστευση των Σελτζούκων Τούρκων νότια, στην Περσία τον 10ο αι. οδήγησε στην ανατροπή των Γκαζναβιδών. Εκεί εγκαταστάθηκαν και υιοθέτησαν την περσική γλώσσα και τα έθιμα. Η πρώτη συνάντηση με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία ήταν στη Μάχη του Καπετρόν το 1048, στην οποία ο συνδυασμένος Βυζαντινο-Γεωργιανός στρατός κέρδισε μία τακτική νίκη. Παρ' όλα αυτά, οι Σελτζούκοι δημιούργησαν έναν ισχυρό τομέα και κατέλαβαν τη Βαγδάτη το 1055 από το Χαλιφάτο των Αβασιδών. Οι Αβασίδες ήταν στο εξής μία απλή παρουσία στον ισλαμικό κόσμο. Οι Σελτζούκοι Τούρκοι, υποκινούμενοι από την προηγούμενη επιτυχία τους, εξαπέλυσαν τώρα επίθεση στο Λεβάντε και κατά της Φατιμιδικής Αιγύπτου, η οποία έχασε την Ιερουσαλήμ το 1071.
Αρχικές συγκρούσεις: 1064–1071
αριστερά|μικρογραφία| Ο Αλπ Αρσλάν οδήγησε τους Σελτζούκους Τούρκους στη νίκη εναντίον των Βυζαντινών το 1071.
Από τις αρχές του 11ου αι., οι Σελτζούκοι Τούρκοι από την κεντρική Ασία επεκτείνοντο προς τα δυτικά, νικώντας διάφορες αραβικά τμήματα στρατού και καταλαμβάνοντας τη βάση ισχύος του χαλιφάτου Αβασιδών στη Βαγδάτη. Ταυτόχρονα, η Βυζαντινή Αυτοκρατορία είχε μερικά κέρδη στην Έδεσσα και τη Συρία. Το 1067 οι Σελτζούκοι Τούρκοι εισέβαλαν στη Μικρά Ασία, επιτέθηκαν στην Καισάρεια και το 1069 στο Ικόνιο. Μία Βυζαντινή αντεπίθεση το 1069 έδιωξε τους Σελτζούκους Τούρκους από αυτά τα εδάφη. Περαιτέρω επιθέσεις του Βυζαντινού στρατού οδήγησαν τους Τούρκους πίσω στον Ευφράτη.
Τουρκικές κατακτήσεις: 1071–1096
δεξιά|μικρογραφία| Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία το 1081. Τώρα η Αυτοκρατορία βρισκόταν σε οικονομική κρίση, σε μία εποχή που έπρεπε να επιβληθούν αυξημένοι φόροι σε μικρότερο πληθυσμό, για να αυξηθούν τα έσοδα για μεγαλύτερη άμυνα.
Το αποτέλεσμα του εμφυλίου πολέμου σήμαινε ότι οι διεκδικητές του Βυζαντινού θρόνου ζητούσαν τουρκική βοήθεια, παραχωρώντας Βυζαντινό έδαφος. Η απώλεια αυτών των πόλεων όπως η Νίκαια και μία άλλη ήττα στη Μ. Ασία οδήγησε σε παράταση του πολέμου. Η εμφύλια σύγκρουση τελείωσε τελικά όταν ο Αλέξιος Α΄ Κομνηνός, ο οποίος οδήγησε τους Αυτοκρατορικούς στρατούς για να νικήσει τις εξεγέρσεις στη Μ. Ασία, έκανε ο ίδιος εξέγερση και κατέλαβε τον Βυζαντινό θρόνο το 1081. Παρά τις επείγουσες μεταρρυθμίσεις που εφαρμόστηκαν από τον Αλέξιο Α΄, η Αντιόχεια και η Σμύρνη χάθηκαν το 1084. Ωστόσο, μεταξύ 1078 και 1084 η πόλη είχε στα χέρια του Φιλάρετου Μπραχαμιού, Αρμένιου αποστάτη. Μέχρι το 1091, χάθηκαν και οι λίγες βυζαντινές πόλεις στη Μ. Ασία που κληρονόμησε ο Αλέξιος Α΄. Ωστόσο όλα δεν έπρεπε να τελειώσουν με ήττα για το Βυζάντιο: το 1091 μία συνδυασμένη εισβολή Σελτζούκων και Πετσενέγκων με πολιορκία της Κωνσταντινούπολης ηττήθηκε πλήρως, ενώ οι Νορμανδικές επιδρομές είχαν ανασταλεί, επιτρέποντας επίσης στην Αυτοκρατορία να εστιάσει τις ενέργειές της εναντίον των Τούρκων. Οι Βυζαντινοί μπόρεσαν έτσι να ανακτήσουν τα νησιά του Αιγαίου από τον Τζαχά και να καταστρέψουν τον στόλο του, ακόμη να ανακτήσουν τη νότια ακτογραμμή της θάλασσας του Μαρμαρά το 1094.
Το 1094 ο Αλέξιος Κομνηνός έστειλε ένα μήνυμα στον πάπα Ουρβανό Β΄ ζητώντας όπλα, εφόδια και εξειδικευμένα στρατεύματα. Στη Σύνοδο του Κλερμόν το 1095, ο Πάπας κήρυξε μία Σταυροφορία που έπρεπε να αναληφθεί για να καταληφθεί η Ιερουσαλήμ και στην πορεία να βοηθήσει τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, που δεν μπορούσε πλέον να προστατεύσει τον Χριστιανικό κόσμο στην Ανατολή από την ισλαμική επιθετικότητα. Αν και οι Σταυροφορίες θα βοηθούσαν τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία στην ανάκτηση πολλών ζωτικών πόλεων της Μ. Ασίας, οδήγησε επίσης στη διάλυση της Αυτοκρατορίας το 1204, χρονικό διάστημα κατά το οποίο οι Βυζαντινοί αγωνίστηκαν να κρατήσουν τα εδάφη τους.
Επιβιώνει το Βυζάντιο: 1096–1118
Οι πρώτοι Σταυροφόροι έφτασαν το 1096 μετά από έκκληση του Αλεξίου Α΄ στη Δύση. Η συμφωνία μεταξύ των Βυζαντινών και των Σταυροφόρων ήταν ότι όλες οι Βυζαντινές πόλεις που θα καταλαμβάνοντο από τους Τούρκους, θα αποδοθούν στην Αυτοκρατορία.
Αυτό ήταν επωφελές για τους Σταυροφόρους, καθώς σήμαινε ότι δεν χρειαζόταν να φυλάσσουν πόλεις και να χάσουν τη δύναμη των στρατευμάτων, διατηρώντας παράλληλα τις γραμμές εφοδιασμού τους. Οι Βυζαντινοί σε αντάλλαγμα θα παρείχαν στους Σταυροφόρους τροφή σε εχθρικό έδαφος και τα στρατεύματα του Αλεξίου Α΄ θα λειτουργούσαν ως εφεδρεία, για να τους ενισχύσουν σε οποιεσδήποτε επικίνδυνες καταστάσεις. Οι Σταυροφόροι ξεκίνησαν για την επίθεση στη Νίκαια στις 6 Μαΐου 1097. Ο Kιλίτζ Αρσλάν Α΄ δεν μπόρεσε να βοηθήσει τους Τούρκους εκεί λόγω του τεράστιου μεγέθους των στρατευμάτων των Σταυροφόρων. Μία άλλη μικρή ήττα στις 16 Μαΐου έπεισε τον Κιλιτζ Αρσλάν Α΄ να αποσυρθεί και να εγκαταλείψει την πόλη, η οποία παραδόθηκε στους Βυζαντινούς στις 19 Ιουνίου. Μετά από αυτό, μία αποφασιστική νίκη στο Δορύλαιον άφησε στους Σταυροφόρους μία Μ. Ασία που ήταν ανοιχτή για απόκτηση: η Σωζόπολη, το Φιλομήλιο, το Ικόνιο, η Αντιόχεια στην Πισιδία, η Ηράκλεια και η Καισάρεια έπεσαν στα χέρια των Σταυροφόρων και έφτασαν μέχρι την Κιλικία, όπου συμμάχισαν με τη Μικρή Αρμενία.
Δυστυχώς για τον Αλέξιο Α΄ Κομνηνό, οι Βυζαντινοί δεν μπόρεσαν να επωφεληθούν πλήρως από αυτές τις κατακτήσεις, με την Καισάρεια να επιστρέφει στους Σελτζούκους ως μέρος του σουλτανάτου της Ρουμ μαζί με αρκετές άλλες πόλεις όπως το Ικόνιο, η μελλοντική πρωτεύουσα των Σελτζούκων Τούρκων. Ωστόσο, σε μία εκστρατεία το 1097 ο κουνιάδος του Αλεξίου Α΄ Ιωάννης Δούκας μέγας δούκας (ναύαρχος), οδήγησε τόσο τις χερσαίες όσο και τις θαλάσσιες δυνάμεις, που επανέφεραν τον σταθερό Βυζαντινό έλεγχο στην ακτογραμμή του Αιγαίου και σε πολλές εσωτερικές περιοχές της δυτικής Ανατολίας, ανακτώντας πόλεις όπως η Σμύρνη, η Έφεσος, οι Σάρδεις, η Φιλαδέλφεια, η Λαοδίκεια και το Χώμα από τους αποδυναμωμένους Τούρκους.
δεξιά|μικρογραφία| Μια απεικόνιση της πολιορκίας της Αντιόχειας του 15ου αι., με στρατιώτες να αναχρονιστικά δείχνουν να φοράνε απλό θώρακα σε αντίθεση με την αλυσιδωτή πανοπλία.
Ως αποτέλεσμα αυτής της φαινομενικής εγκατάλειψης του Αλεξίου Α΄, οι Σταυροφόροι αρνήθηκαν να παραδώσουν την Αντιόχεια, όταν κατάφεραν να νικήσουν τον διάσπαρτο στρατό του Κερμπογκά. Με αυτή τη δυσαρέσκεια, οι Σταυροφόροι εγκατέλειψαν σε μεγάλο βαθμό τη βοήθεια των Βυζαντινών εναντίον των Σελτζούκων και των συμμάχων τους. Η συνέχεια της Σταυροφορίας του 1101 κατέληξε σε πλήρη ήττα και την εδραίωση της εξουσίας των Σελτζούκων στη Μ. Ασία με το Ικόνιο (σημερινό Κonya), που καθιερώθηκε ως πρωτεύουσα του σουλτανάτου του Ρουμ. To 1116 διενεργήθηκε η Μάχη του Φιλομήλιου μεταξύ Βυζαντινού εκστρατευτικού στρατού υπό τον Αυτοκράτορα Αλέξιο Α΄ Κομνηνό και των δυνάμεων του σουλτανάτου του Ρουμ υπό τον σουλτάνο Μαλίκ Σαχ, η οποία κατέστη νικηφόρα για τους Βυζαντινούς.
Βυζαντινή αντεπίθεση: 1118–1176
αριστερά|μικρογραφία| Ο Ιωάννης Β΄ Κομνηνός, ο μεγαλύτερος στρατιωτικός ηγέτης του Βυζαντίου από την εποχή του Βασιλείου Β΄. Ο Ιωάννης Β΄ μπόρεσε να εκμεταλλευτεί την αδυναμία των Τούρκων, χρησιμοποιώντας το κάπως εύθραυστο κράτος και τον στρατό, που είχε κληρονομήσει από τον [[Αλέξιος Α΄ Κομνηνός|πατέρα του.]]
Ο θάνατος του Αλεξίου Α΄ έφερε στην εξουσία τον Ιωάννη Β' Κομνηνό. Μέχρι τώρα, οι Σελτζούκοι Τούρκοι είχαν διασπαστεί και είχαν γίνει χαλαροί σύμμαχοι μεταξύ τους. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, το σουλτανάτο του Ρουμ ήταν απασχολημένο να πολεμήσει τους πρώην συμμάχους του, τους Δανισμενδίδες Τούρκους. Ο Ιωάννης Β΄ ήταν σε θέση να το χρησιμοποιήσει προς όφελός του, και ανέλαβε μία σειρά εκστρατειών στην Ανατολία και τη Συρία. Ο Ιωάννης Β΄ κατέλαβε με επιτυχία τις νότιες ακτές της Μ. Ασίας μέχρι την Αντιόχεια, νίκησε την προσπάθεια της οικογένειας Γαβρά να σχηματίσει αποσχιστική επικράτεια στην Τραπεζούντα και ανακατέλαβε την πατρογονική κατοικία της οικογένειας των Κομνηνών στην Κασταμονή. Παρ' όλα αυτά, η τουρκική αντίσταση ήταν ισχυρή και ο Ιωάννης Β΄ δεν κατέλαβε την πρωτεύουσα των Σελτζούκων Ικόνιο, ούτε πραγματοποιήθηκαν όλες οι κατακτήσεις του. Η πόλη της Γάγγρας -που είχε καταληφθεί από τον Ιωάννη Β΄ τη δεκαετία του 1130- χάθηκε ξανά, καθώς ο Αυτοκράτορας την είχε αφήσει με μία φρουρά από μόλις 2.000 άνδρες.
Ο Ιωάννης Β΄ ξόδεψε αρκετό χρόνο και προσπάθεια σε μία σειρά εκστρατειών στη Συρία, που τόνισαν την κυριαρχία του στα τοπικά βασίλεια των Σταυροφόρων, ειδικά στην Έδεσσα και την Αντιόχεια, αλλά δεν κατέληξαν σε μακροπρόθεσμα εδαφικά κέρδη για τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Ο Αυτοκράτορας όντως ενίσχυσε τον Βυζαντινό στρατό επιστρατεύοντας νέα τμήματα και ιδρύοντας νέα κάστρα, οχυρώσεις και στρατόπεδα εκπαίδευσης στη Βυζαντινή επικράτεια. Ωστόσο το μέγεθος των ποσών που δαπανήθηκε στις εκστρατείες του στη Συρία ήταν πολύ μεγαλύτερη από ό,τι στη Μ. Ασία, υποδηλώνοντας ότι ο Ιωάννης θεωρούσε το κύρος πιο σημαντικό από τη μακροχρόνια κατάκτηση. Το 1143 ένα μοιραίο κυνηγετικό ατύχημα στον Αυτοκράτορα Ιωάννη έπαυσε την ευκαιρία των Βυζαντινών να επιτύχουν περαιτέρω πρόοδο.
Ο Ιωάννης Β΄απεβίωσε το 1143, αφήνοντας στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία έναν ισχυρό στρατό, σημαντικά αποθέματα μετρητών και βελτιωμένο κύρος. Όμως ο νέος Αυτοκράτορας, Μανουήλ Β΄ Κομνηνός έστρεψε μεγάλο μέρος της προσοχής του στην Ουγγαρία, την Ιταλία, τη Σερβία και τα σταυροφορικά κράτη και όχι στη Μ. Ασία. Ενώ ο Μανουήλ Β΄ ήταν σε μεγάλο βαθμό επιτυχημένος νικώντας τις επιθέσεις στην Αυτοκρατορία και εξασφαλίζοντας τα Βαλκάνια, η πολιτική του στην Ιταλία ήταν αποτυχημένη και οι πολυτελείς δαπάνες της κυριαρχίας του επικρίθηκαν, κυρίως από τον Βυζαντινό ιστορικό Χωνιάτη. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι Σελτζούκοι Τούρκοι μπόρεσαν να υποτάξουν τους εχθρούς τους, τους Δανισμενδίδες, υπό τον Κιλίτζ Αρσλάν Β΄. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ένα ισχυρό συγκεντρωτικό τουρκικό κράτος με έδρα το Ικόνιο, αφήνοντας τους Βυζαντινούς αναμφισβήτητα σε χειρότερη θέση από ό,τι ήταν επί Ιωάννη Β΄.
Προς το παρόν, η πολιτική του Μανουήλ Β΄ δεν ήταν άξια, καθώς ο Αυτοκράτορας καθιέρωσε ειρηνική συνύπαρξη με τον σουλτάνο και ξεκίνησε μέτρα όπως να επιτρέψει στους Τουρκμένιους να πληρώσουν για βοσκότοπους στη Βυζαντινή γη, τα οποία σαφώς αποσκοπούσαν στην αποτροπή επιδρομών. Η καθιέρωση του θέματος Νεόκαστρα στο βόρειο τμήμα της ακτής του Αιγαίου κοντά στην Πέργαμο επαινέθηκε επίσης από τον Χωνιάτη. Ωστόσο, όταν ο Κιλιτζ Αρσλάν Β΄ αρνήθηκε να παραδώσει την πόλη Σίβας, κάτι που ήταν υποχρεωμένο να κάνει βάσει προηγούμενης συμφωνίας με τον Μανουήλ Α΄, ο Αυτοκράτορας κήρυξε τον πόλεμο το 1176 και οδήγησε έναν πολύ μεγάλο στρατό, που εκτιμάται σε περίπου 30.000 άνδρες στο έδαφος των Σελτζούκων με σκοπό για την κατάληψη της πρωτεύουσάς του Ικόνιο. Ωστόσο, η Βυζαντινή δύναμη έπεσε σε ενέδρα σε ορεινό πέρασμα με επακόλουθες μεγάλες απώλειες και από τις δύο πλευρές. Αυτή η συμπλοκή, η μάχη του Μυριοκεφάλου, είχε ως αποτέλεσμα την εγκατάλειψη της Βυζαντινής εκστρατείας κατάκτησης.
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία (με κόκκινο χρώμα), το σουλτάνο του Ικονίου και τα τέσσερα εμιράτα το 1180. Λόγω της φύσης του πολέμου και του εδάφους, τα όρια παραβιάζοντο συνεχώς από επιδρομές και από τις δύο πλευρές.
Η μάχη ήταν τακτικά αναποφάσιστη, με τους δύο ηγέτες να αναζητούν ειρήνη. Μετά από αυτό, ο στρατός του Μανουήλ Α΄ συνέχισε να παλεύει με τους Τούρκους στη Μ. Ασία, νικώντας τους σε μία μικρότερη αλλά αναποφάσιστη μάχη στην κοιλάδα του Μαιάνδρου. Ανεξάρτητα από αυτή τη μικρή ανάπαυλα, το Μυριοκέφαλο είχε πολύ πιο αποφασιστικές συνέπειες από ό,τι έδειχναν τα θύματα: δεν υπήρξε άλλη Βυζαντινή ανακατάληψη στη Μ. Ασία μετά το 1176, αφήνοντας τη διαδικασία που ξεκίνησε από τον Αλέξιο Α΄ στην καλύτερη περίπτωση ατελή. Για τους Σελτζούκους, η απόκτηση της επικράτειας των Δανισμενδιδών τους έδωσε μία νίκη, αν και για άλλη μία φορά οι Σελτζούκοι έπρεπε να αντιμετωπίσουν τις γειτονικές διαφορές, που οδήγησαν σε ειρηνευτική συνθήκη, όπως ζήτησαν και οι δύο ηγέτες. Σύμφωνα με τους όρους της συνθήκης, ο Μανουήλ Α΄ υποχρεώθηκε να απομακρύνει τους στρατούς και τις οχυρώσεις που ευρίσκοντο στο Δορύλαιο και στο Σύβλαιο.
Ωστόσο, ο Mανουήλ Α΄ αρνήθηκε να τους απομακρύνει και όταν ο Kιλίτζ Αρσλάν Β΄ προσπάθησε να επιβάλει αυτή τη συνθήκη, ένας τουρκικός στρατός εισέβαλε στο Βυζαντινό έδαφος και λεηλάτησε μια σειρά Βυζαντινών πόλεων μέχρι τις ακτές του Αιγαίου, βλάπτοντας την καρδιά του Βυζαντινού ελέγχου στην περιοχή. Παρ' όλα αυτά, ο Ιωάννης Βατάτζης, ο οποίος στάλθηκε από τον Αυτοκράτορα για να αποκρούσει την τουρκική εισβολή, έριξε σε ενέδρα τους Τούρκους στη μάχη του Υελίου και του Λειμόχειρος στην κοιλάδα του Μαιάνδρου. Ο Τούρκος διοικητής και πολλά από τα στρατεύματά του σκοτώθηκαν κατά την απόπειρα φυγής και μεγάλο μέρος των λαφύρων ανακτήθηκε, γεγονός που θεωρήθηκε από τους ιστορικούς ως σημάδι ότι ο Βυζαντινός στρατός παρέμεινε ισχυρός και ότι το αμυντικό πρόγραμμα της δυτικής Μ. Ασίας ήταν ακόμη επιτυχημένο. Μετά τη νίκη στο Μαιάνδρο, ο ίδιος ο Μανουήλ Α΄ προχώρησε με έναν μικρό στρατό για να διώξει τους Τούρκους από το Πανάσιο και το Λακέριο, νότια του Κοτυαίου. Ωστόσο, το 1178 ένας Βυζαντινός στρατός υποχώρησε, αφού συνάντησε μία τουρκική δύναμη στον Χάρακα, επιτρέποντας στους Τούρκους να αιχμαλωτίσουν πολλά ζώα. Η πόλη της Κλαυδοπόλεως στη Βιθυνία πολιορκήθηκε από τους Τούρκους το 1179, αναγκάζοντας τον Μανουήλ Α΄ να ηγηθεί μίας μικρής ιππικής δύναμης για να σώσει την πόλη και στη συνέχεια, ακόμη και μέχρι το 1180, οι Βυζαντινοί κατάφερναν να πετυχαίνουν νίκες επί των Τούρκων.
Όμως ο συνεχής πόλεμος είχε σοβαρή επίδραση στη ζωτικότητα του Μανουήλ Α΄. Η υγεία του βλάφτηκε και το 1180 ο Αυτοκράτορας υπέκυψε σε αργό πυρετό. Επιπλέον, όπως και με το Μαντζικέρτ, η ισορροπία μεταξύ των δύο δυνάμεων άρχισε να αλλάζει σταδιακά: ο Μανουήλ Α΄ δεν επιτέθηκε ποτέ ξανά στους Τούρκους και, μετά το τέλος του, άρχισαν να κινούνται όλο και πιο δυτικά, βαθύτερα στο Βυζαντινό έδαφος.
Κατάρρευση της αυτοκρατορίας των Σελτζούκων: 1194–1260
Το 1194, ο Toγρούλ της Αυτοκρατορίας των Σελτζούκων ηττήθηκε από τον Tακάς, τον σάχη της αυτοκρατορίας των Χωβαρεσμίων και η επικράτεια των Σελτζούκων κατέρρευσε τελικά. Από την πρώην Σελτζουκική αυτοκρατορία, έμεινε μόνο το σουλτανάτο του Ρουμ στη Μ. Ασία. Καθώς η δυναστεία παρήκμασε στα μέσα του 13ου αι., οι Μογγόλοι εισέβαλαν στη Μ. Ασία τη δεκαετία του 1260 και τη χώρισαν σε μικρότερα πριγκιπάτα, που ονομάζοντο μπεηλίκια της Ανατολίας.
δεξιά|μικρογραφία| Μια γαλλική απεικόνιση του Mαντζικέρτ του 15ου αι. (Παρίσι, BnF ms. Fr. 226, fol. 256r), χωρίς ακρίβεια στα όπλα, τις τακτικές ή τα ρούχα που φορούσαν οι μαχητές. Στα δεξιά, ο Αλπ Αρσλάν πατάει στον Ρωμανό Δ΄.
Συμπέρασμα
Αν και η Ανατολία ήταν υπό Ρωμαϊκή κυριαρχία για σχεδόν 1000 χρόνια, οι Σελτζούκοι ενοποίησαν γρήγορα τις κτήσεις τους. Αυτό τους επέτρεψε να κρατήσουν τα εδάφη τους και έκανε ακόμη πιο δύσκολο για τους Βυζαντινούς, κατά την αποκατάσταση των Κομνηνών, να τα ανακατακτήσουν. Το αποτέλεσμα ήταν ότι ακόμη και όταν η Βυζαντινή Αυτοκρατορία δεν ήταν γεμάτη εμφύλιες διαφορές, δεν μπορούσε να νικήσει τους Σελτζούκους Τούρκους, οι οποίοι σπάνια επέτρεπαν στους Βυζαντινούς να εμπλέκονται πολεμικά μαζί τους, εξ ου και η αργή εκστρατεία του Ιωάννη Β΄.
Το παλαιό Ρωμαϊκό κράτος ήταν σε συνεχή κατάσταση πολέμου λόγω των πολυάριθμων εχθρών στα σύνορά του. Μουσουλμάνοι στα Νότια και Ανατολικά, Σλάβοι στο Βορρά και Φράγκοι στη Δύση. Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία έπρεπε να αντιμετωπίσει τους Νορμανδούς, τους Πετσενέγους και τους Τούρκους μέσα σε λίγες δεκαετίες τους μεν από τους δε, σε μία εποχή που ο στρατός ήταν διχασμένος από εμφύλια αντιπαράθεση. αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ| Οι συνέπειες του Μαντζικέρτ. Στη Μέση Ανατολή κυριαρχούσε για αιώνες η δύναμη του Φατιμιδικού Χαλιφάτου και της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Στα τέλη του 13ου αι., κανένας από τους δύο δεν ήταν σε θέση να προβάλει δύναμη. Οι Φατιμίδες είχαν ανατραπεί από τους Κούρδους Αγιουβίδες, που ανατράπηκαν από τους Μαμελούκους, ενώ οι Βυζαντινοί αποδυναμώθηκαν σημαντικά από τους Σελτζούκους. Η εξουσία μεταφέρθηκε στους Μαμελούκους μέχρι τον 14ο αι. και στη συνέχεια στους Οθωμανούς στα τέλη του 15ου και στις αρχές του 16ου αιώνα. Ποτέ ξανά ένα Χριστιανικό Βασίλειο δεν θα είχε τόση στρατιωτική και πολιτική δύναμη στη Μέση Ανατολή. Καθώς οι Τούρκοι κέρδιζαν σταθερά έδαφος στην Ανατολία, ο τοπικός πληθυσμός εξισλαμίστηκε, μειώνοντας περαιτέρω τις πιθανότητες επιτυχούς ανακατάληψης.
Ο πόλεμος έδωσε επίσης τη δυνατότητα στον δυτικό χριστιανικό κόσμο να ξεκινήσει αποστολές/προσκυνήματα για να επισκεφθεί/απελευθερώσει τους Αγίους Τόπους από τη μουσουλμανική κυριαρχία. Με τον καιρό, αυτοί οι Σταυροφόροι θα ιδρύσουν τα δικά τους φέουδα στους Αγίους Τόπους, κυβερνώντας με συμφέροντα που συμπίπτουν, αλλά συχνότερα συγκρούονται με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, οδηγώντας τελικά σε αποδυνάμωση τόσο των Σταυροφόρων κρατών όσο και της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. μικρογραφία| Οικισμοί και περιοχές που επλήγησαν κατά το πρώτο κύμα τουρκικών εισβολών στη Μικρά Ασία (11ος -13ος αι.) Για τους Τούρκους, ήταν η αρχή μίας νέας εποχής εξουσίας. Παρά τις περαιτέρω εισβολές και επιθέσεις των Σταυροφόρων από τα δυτικά και των Μογγόλων και των τουρκικών φυλών από την ανατολή, οι Τούρκοι αναδείχθηκαν αργά ως δύναμη με τους Οθωμανούς. Η άνοδος των Οθωμανών ήταν παράλληλη με την πτώση του σουλτανάτου του Ρουμ και τη μείωση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Το κενό εξουσίας που άφησαν οι Σελτζούκοι στη Μ. Ασία το εκμεταλλεύτηκε εύκολα ένας από τους ευγενείς του σουλτανάτου, ο Οσμάν Α΄. Τα θέματα έγιναν χειρότερα για τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία λόγω της λατινικής παρουσίας στην Πελοπόννησο και της αυξανόμενης δύναμης των Βουλγάρων, που συνέχισαν να πιέζουν σκληρά τα σύνορα του Βυζαντίου. Με τον καιρό, οι Βυζαντινοί θα αναγκαστούν να ζητήσουν τη βοήθεια των Οθωμανών για να κατευθυνθούν προς την ευρωπαϊκή ηπειρωτική χώρα και να πολεμήσουν τους Βούλγαρους, δίνοντας στους Οθωμανούς ένα ισχυρό κράτημα στην Ευρώπη. Η εγγύτητα του μπεηλίκιου του Οσμάν Α΄ εξασφάλισε ότι η αντιπαράθεση μεταξύ των Βυζαντινών και των Οθωμανών θα ήταν αναπόφευκτη. Οι Βυζαντινοί ήταν ισοφάριζαν τους Οθωμανούς, αλλά γεγονότα δυτικά της Κωνσταντινούπολης σε συνδυασμό με έναν εμφύλιο πόλεμο και μία ανίκανη ηγεσία στους Βυζαντινο-Οθωμανικούς Πολέμους οδήγησαν στην άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Σουλτανάτο του Ρουμ Κατηγορία:13ος αιώνας στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία Κατηγορία:12ος αιώνας στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία Κατηγορία:11ος αιώνας στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία Κατηγορία:Βυζαντινοσελτζουκικοί Πόλεμοι Κατηγορία:Συγκρούσεις του 13ου αιώνα Κατηγορία:Συγκρούσεις του 12ου αιώνα Κατηγορία:Συγκρούσεις του 11ου αιώνα
Παραλλαγή Δέλτα
μικρογραφία|Η εξάπλωση της παραλλαγής Δέλτα στις [[9 Ιουλίου 2021 Υπόμνημα: {{legend|#510000|5.000+ επιβεβαιωμένα κρούσματα}} {{legend|#900000|1.000–4.999 επιβεβαιωμένα κρούσματα}} {{legend|#c80200|100–999 επιβεβαιωμένα κρούσματα}} {{legend|#ee7070|10–99 επιβεβαιωμένα κρούσματα}} {{legend|#ffc0c0|2–9 επιβεβαιωμένα κρούσματα}} {{legend|#ffdfe0|1 επιβεβαιωμένο κρούσμα}} {{legend|#e0e0e0|κανένα κρούσμα ή ανεπαρκή στοιχεία}}]] Η Παραλλαγή Δέλτα, γνωστή και ως B.1.617.2, είναι στέλεχος του SARS-CoV-2 που προκαλεί την ασθένεια COVID-19. Εντοπίστηκε για πρώτη φορά στην Ινδία στα τέλη του 2020. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας την ονόμασε "Παραλλαγή Δέλτα" στις 31 Μαΐου 2021. Έχει μεταλλάξεις στο γονίδιο που κωδικοποιεί την ακίδα πρωτεΐνης SARS-CoV-2 καθιστώντας τον πιο μεταδοτικό.
Ως τις 20 Ιουλίου 2021, η παραλλαγή είχε εξαπλωθεί σε 124 χώρες και ο ΠΟΥ ανέφερε ότι, εάν δεν ήταν ήδη το κυρίαρχο στέλεχος, θα γινόταν πολύ σύντομα.
Παραπομπές
*
Εθνικό Πάρκο Κομόντο
Το Εθνικό Πάρκο Κομόντο είναι Εθνικός Δρυμός που βρίσκεται στην Ινδονησία, στα νησιά Nusa Tenggara ή αλλιώς Μικρά Σούντα. Ο Δρυμός αυτός από το 1991 έχει χαρακτηριστεί ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO.
Από τα πιο γνωστά είδη ζώων που κατοικούν στα νησιά, αποτελεί ο βάρανος του Κομόντο, γνωστότερος ως Δράκος του Κομόντο. Το είδος αυτό αποτελεί την μεγαλύτερη εν ζωή σαύρα του πλανήτη.
Για την προστασία του, τα νησιά Παντάρ και Ρίνκα (τα οποία είναι και τα μεγαλύτερα) ανακηρύχθηκαν ήδη από το 1938 προστατευόμενες περιοχές, ενώ το 1965 ο ίδιος χαρακτηρισμός δόθηκε και στο νησί του Κομόντο. Το Εθνικό Πάρκο του Κομόντο ιδρύθηκε το 1980 και αρχικά περιελάμβανε περίπου 75.000 εκτάρια. Το 1984 τα όρια του επεκτάθηκαν και στο νησί Φλόρες.
Σήμερα η προστατευόμενη περιοχή περιλαμβάνει εκτός από τα 4 αυτά, άλλα 25 μικρότερα νησιά, καλύπτοντας συνολικά μια έκταση 1.733 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Στα χρόνια που πέρασαν από την έναρξη της λειτουργίας του, ο σκοπός του πάρκου έχει αναβαθμιστεί, προσφέροντας προστασία εκτός από τους Δράκους και σε άλλα ζώα της περιοχής.
Φωτογραφίες
Εικόνες από την πανίδα του Πάρκου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κομοντο Κατηγορία:Γεωγραφία της Ινδονησίας Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ινδονησία
Ανδρέας Παρίδης
Ο Ανδρέας Παρίδης (1910 - 2000) ήταν Έλληνας αρχιμουσικός, ο οποίος διετέλεσε διευθυντής της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.
Βιογραφικό
Ο Ανδρέας Παρίδης γεννήθηκε στην Πάτρα το 1910 όπου τελείωσε τις γυμνασιακές του σπουδές. Ανήκε σε μουσική οικογένεια. Σπούδασε πιάνο και ανώτερα θεωρητικά στο Ωδείο Αθηνών. Αργότερα συνέχισε τις σπουδές του στην Εθνική Ακαδημία Μουσικής της Αγίας Καικιλίας. Το 1951 έγινε μόνιμος αρχιμουσικός της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών και αργότερα διετέλεσε πολλές φορές Διευθυντής της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Διετέλεσε διευθυντής της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών για έξι έτη (1968-74). Διετέλεσε επίσης Διευθυντής Ορχήστρας της τότε Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας και πολλές φορές διηύθυνε μεγάλες Ορχήστρες του εξωτερικού, όπως η ορχήστρα της Ρώμης, της Μόσχας, του Λένιγκραντ και του Βουκουρεστίου. Έχει διευθύνει Ορχήστρες και Συναυλίες και Όπερες στην Ευρώπη, τις ΗΠΑ, την ΕΣΣΔ και κράτη του τ. Ανατολικού Συνασπισμού. Το 1999, ο Παρίδης βραβεύθηκε για την προσφορά του από την Ενωση Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες διευθυντές ορχήστρας Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Μανάγουλη Φωκίδας
Η Μανάγουλη είναι πεδινό χωριό της Δωρίδας στην Περιφερειακή ενότητα Φωκίδα ς με υψόμετρο 12 μέτρα.
Σερέ
Το Σερέ (γαλλικά: Céret, καταλανικά: Ceret) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Μανάγουλη Φωκίδας
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Μανάγουλη βρίσκεται στα δυτικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας και κοντά στα παράλια του Κορινθιακού κόλπου. Είναι κτισμένη στο κέντρο της πεδιάδας του ποταμού Μόρνου, σε απόσταση 69 χλμ. ΝΔ. από το Λιδωρίκι, μόλις 6 χλμ. Α. από την Ναύπακτο και 6 χλμ. ΝΔ. από το Ευπάλιο. Οι κάτοικοί της ασχολούνται με την γεωργία, την κτηνοτροφία και την αλιεία. Παράγουν καλαμπόκι, τριφύλλι και εσπεριδοειδή. Σύμφωνα με ορισμένους το όνομά της είναι σύνθετο και προέρχεται από τις λέξεις "Μάνα" και "Γούλιασμα" η οποία σημαίνει τη λάσπη που εναποθέτουν τα νερά του ποταμού όταν υπερχειλίουν δημιουργώντας εύφορα και παραγωγικά χωράφια.
Σερέ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σερετάν (γαλλικά: Céretans).
Μανάγουλη Φωκίδας
Γεωγραφία - Ιστορία
Στα νότια της Μανάγουλης βρίσκονται τα Κουτσούκια, θερινός παραθαλάσσιος οικισμός με λιγοστά σπίτια και βορειοδυτικά ο οικισμός Ρούτσος. Νοτιοανατολικά στη Χιλιαδού υπάρχουν ξενοδοχεία και ενοικιαζόμενα καταλύματα, εκτεταμένη πλαζ για θαλασσινά μπάνια και ρεμέτζο σκαφών αναψυχής. Στο χωριό δραστηριοποιείται ο Λαογραφικός Περιβαλλοντικός Σύλλογος Μανάγουλης με σκοπό, μεταξύ των άλλων, την αναζήτηση, μελέτη και προβολή της ιστορίας και των λαογραφικών στοιχείων του χωριού και της ευρύτερης περιοχής.
Σερέ
Η πόλη είναι γνωστή για το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, τα κεράσια και την παράδοση ταυρομαχιών. Τα πρώτα αρχεία της χρονολογούνται από το 814 και το 1659 ήταν ο τόπος διαπραγμάτευσης της Συνθήκης των Πυρηναίων.
Μανάγουλη Φωκίδας
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο ενοριακός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στους Αγίους Κωνσταντίνο και Ελένη. Το εξωκλήσι της Ζωοδόχου Πηγής (Παναγία Φανερωμένη), που είναι χτισμένο πάνω σε λόφο στον χώρο αρχαίου ναού του Απόλλωνος και που στον περίβολό του υπάρχουν κατάλοιπα αρχαίου άλσους ελαιών, πανηγυρίζει την Παρασκευή του Πάσχα. Ανατολικά της εκκλησίας (στη θέση Γουβός) πιθανολογείται η αρχαία πόλη των Ερυθρών, που την αναφέρει ο Θουκυδίδης.
Σερέ
Γεωγραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η Γέφυρα του διαβόλου, 14ος αι. Η κοινότητα Σερέ βρίσκεται στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Ανατολικά Πυρηναία, στη διοικητική περιοχή Οξιτανία, στα νότια της Γαλλίας, κοντά στα σύνορα με την Ισπανία.
Μανάγουλη Φωκίδας
Διοικητικά
Μετά την απελευθέρωση αναφέρεται επίσημα το 1869 ΦΕΚ 57Α - 31/12/1869 αποσπάται από τον τότε δήμο Ποτιδανείας και να προσαρτάται στον τότε δήμο Οινεώνος. Το 1924 με το ΦΕΚ 135Α - 17/06/1924 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 579 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 321 και με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης από το 2011 μαζί με τον Λόγγο και τη Χιλιαδού αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Μανάγουλης της Δημοτικής Ενότητας Ευπαλίου του Δήμου Δωρίδος.
Σερέ
Γεωγραφικά στοιχεία
Είναι η μία από τις δύο υπονομαρχίες του νομού, η άλλη είναι η κοινότητα Πραντ. Έχει πληθυσμό 7.798 κατοίκους (2017).
Μανάγουλη Φωκίδας
Αθλητισμός
left|thumb|Ο προπονητής Νόνι Λίμα και ο στράικερ Πάνος Κυριαζής Ο '''Α.Ο. Δωρικός''' είναι αθλητικός σύλλογος της Φωκίδας, με έδρα το χωριό Μανάγουλη της επαρχίας Δωρίδας. Η μεγαλύτερη διάκριση στην ιστορία του είναι η κατάκτηση του πρωταθλήματος της Α΄Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Φωκίδας και η συμμετοχή του στο Ειδικό πρωτάθλημα της Ε.Π.Ο. για την άνοδο στη Δ΄Εθνική κατηγορία, την περίοδο 1998-99, με προπονητή το Νόνι Λίμα.
Σερέ
Γεωγραφικά στοιχεία
Είναι η πρωτεύουσα της ιστορικής καταλανικής κομάρκας του Βαλεσπίρ.
Μανάγουλη Φωκίδας
Αθλητισμός
Το 2010 ο Δωρικός αναδείχθηκε για 2η φορά στα χρονικά πρωταθλητής Φωκίδας, αλλά δεν δήλωσε συμμετοχή στο Περιφερειακό Πρωτάθλημα, λόγω οικονομικών κυρίως προβλημάτων.
Σερέ
Γεωγραφικά στοιχεία
Η πόλη βρίσκεται στους πρόποδες των Πυρηναίων, στη νότια Γαλλία. Απέχει 184 χιλιόμετρα από το Μονπελιέ, 236 χλμ από την Τουλούζη και 176 χλμ από τη Βαρκελώνη. Βρίσκεται στον ποταμό Τεκ που την περικλείει. Το μονοπάτι πεζοπορίας GR 10 περνά κοντά στην πόλη.
Μανάγουλη Φωκίδας
Αθλητισμός
Για τις επόμενες δύο ποδοσφαιρικές περιόδους 2010-2011 και 2011-2012 το σωματείο παρέμεινε ανενεργό. Το 2012 δήλωσε συμμετοχή στο Β' τοπικό Πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Φωκίδας, όπου αναδείχθηκε πρωταθλητής, και προβιβάστηκε στο Α' τοπικό. Το σωματείο έχει πλέον μετονομαστεί σε Α.Ο. ΔΩΡΙΕΙΣ διατηρώντας την έδρα του καθώς και τη δωρική περικεφαλαία που υπήρχε στο σήμα του μπροστά από μια ασπίδα και ένα ξίφος, πλαισιωμένη με δάφνες. Στις 18 Φεβρουαρίου του 2015 η ομάδα αναδείχθηκε Κυπελλούχος Φωκίδας, επικρατώντας στον Τελικό του γηπέδου της Άμφισσας με σκορ 1-0 του Αστέρα Ιτέας.
Σερέ
Γεωγραφικά στοιχεία
Η έκταση είναι 37,86 τετραγωνικά χιλιόμετρα και το υψόμετρο κυμαίνεται ανάμεσα στα 107 και 1440 μέτρα.
Μανάγουλη Φωκίδας
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φωκίδας Κατηγορία:Δήμος Δωρίδος
Σερέ
Ταυρομαχίες
Γίνονται επίσης αγώνες με ταύρους όπου νεαροί ταύροι (συνήθως με τα κέρατα τους αμβλυμμένα) τρέχουν στους δρόμους, ακολουθούμενοι από ομάδες ιππέων και γυναικών. Άτομα που φορούν παραδοσιακά λευκά και μπλε χρώματα (τα χρώματα του Σερέ), τρέχουν πίσω από τον ταύρο σε μια προσπάθεια να πιάσουν την ουρά του και να την κρατήσουν για όσο μπορούν.
Τα feria πραγματοποιούνται πάντα το Σαββατοκύριακο πλησιέστερα στις 14 Ιουλίου, την ημέρα της Βαστίλης, και περίπου 30 έως 40.000 άτομα συμμετέχουν στους δρόμους κάθε χρόνο.
Καλλιτέχνες
μικρογραφία|250x250εσ|Το Γκραν Καφέ σήμερα Το Σερέ έχει μια παλιά παράδοση ως τόπος διαμονής καλλιτεχνών, ιδιαίτερα ζωγράφων και ποιητών. Ο Πάμπλο Πικάσο έζησε στην πόλη στις αρχές του 20ού αιώνα και το Καφέ Πάμπλο στην πόλη είναι αφιερωμένο σε αυτόν. Το Γκραν Καφέ, που λειτουργεί ακόμη σήμερα, ήταν τόπος συνάντησης πολλών διάσημων καλλιτεχνών στις αρχές του περασμένου αιώνα. Ο Ανρί Ματίς και ο Αμεντέο Μοντιλιάνι, μεταξύ άλλων καλλιτεχνών, έζησαν περιστασιακά στη μικρή πόλη. Ο Χαΐμ Σουτίν, Ρώσος ζωγράφος εμιγκρέ, έζησε στο Σερέ για μια περίοδο και ζωγράφισε πολλά τοπία του και τα περίχωρα. Ο Αριστίντ Μαγιόλ, διάσημος γλύπτης που γεννήθηκε στο κοντινό χωριό Μπανυύλ-συρ-Μερ, εκπροσωπείται από δύο δημόσια γλυπτά - το ένα έξω από το κέντρο πληροφοριών επισκεπτών και το άλλο στο μνημείο πολέμου. Ο Χάρολντ Γουέστον, Αμερικανός μοντερνιστής, έζησε σε μια αγροικία κοντά στο Σερέ από το 1926 έως το 1929.
Αξιοθέατα - Μνημεία
μικρογραφία|278x278εσ|Σιντριβάνι σε κεντρική πλατεία Επίσημα ιστορικά μνημεία
Μουσεία
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ανατολικών Πυρηναίων Κατηγορία:Υπονομαρχίες της Γαλλίας
Πόλεμος μεταξύ Ρως και Βυζαντινών (1043)
Ο Πόλεμος μεταξύ Ρως και Βυζαντινών ήταν, στην ουσία, μία ανεπιτυχής ναυτική επιδρομή εναντίον της Κωνσταντινούπολης υποκινούμενη από τον Γιαροσλάβ Α΄ του Κιέβου με επικεφαλής τον μεγαλύτερο γιο του, Βλαντίμιρ του Νόβγκοροντ, που έγινε το 1043.
Οι λόγοι του πολέμου αμφισβητούνται, όπως και η πορεία του. Ο Μιχαήλ Ψελλός, αυτόπτης μάρτυρας της μάχης, άφησε μία υπερβολική αφήγηση, που περιγράφει λεπτομερώς τον τρόπο με τον οποίο οι εισβολείς Ρως του Κιέβου εξολοθρεύτηκαν από έναν υπέρτερο Αυτοκρατορικό στόλο με το ελληνικό πυρ στην ακτή της Μ. Ασίας. Σύμφωνα με τα σλαβικά χρονικά, ο στόλος των Ρως καταστράφηκε από μία καταιγίδα.
Οι Βυζαντινοί έστειλαν μία μοίρα 14 πλοίων, για να καταδιώξουν τα διασπαρμένα μονόξυλα των Ρως. Αυτά βυθίστηκαν από τον Ρουθήνιο ναύαρχο Ιβάν Τβορίμιτς, ο οποίος κατάφερε επίσης να σώσει τον πρίγκιπα Βλαντίμιρ μετά το ναυάγιο. Παρούσα ήταν και η Φρουρά των Βαράγγων. Μία δύναμη 6.000 Ρουθηνίων στρατιωτών υπό τον Βυσάτα, το οποίο δεν συμμετείχε σε ναυτική δράση, συνελήφθη και εκτοπίστηκε στην Κωνσταντινούπολη. Οκτακόσιοι από τους Ρουθήνιους κρατούμενους τυφλώθηκαν.
Ο Βυσάτα επετράπη να επιστρέψει στο Κίεβο με τη σύναψη της ειρηνευτικής συνθήκης τρία χρόνια αργότερα. Σύμφωνα με τους όρους του ειρηνευτικού διακανονισμού ο γιος του Γιαροσλάβ Α΄, Βσεβολόντ Α΄, νυμφεύτηκε μία κόρη του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Θ΄ Μονομάχου. Ο γιος του Βσεβολόντ Α΄ από αυτή την πριγκίπισσα πήρε το επίθετο του εκ μητρός πάππου του και έγινε γνωστός ως Βλαντίμιρ Β΄ Μονομάχος.
Εκστρατεία της Κριμαίας του 1044
μικρογραφία|275x275εσ|Η σημερινή εικόνα της θύρας Kορσούν (Χερσών) του καθεδρικού ναού του Nόβγκοροντ είναι πιθανώς γερμανικής προέλευσης.
Υπάρχουν βάσιμοι λόγοι για να πιστεύουμε ότι η εκστρατεία δεν τελείωσε το 1043 (όπως φαίνεται να υπονοούν οι ελληνικές πηγές), αλλά συνεχίστηκε με την κατάληψη της Χερσονήσους (Κορσούν) από τους Ρώσους το επόμενο έτος:
Η προσεκτική ανάλυση αυτών των γεγονότων οδήγησε τη Βέρα Μπριούσοβα στο συμπέρασμα ότι οι εχθροπραξίες ανανεώθηκαν το 1044 ή το 1045, όταν ο Βλαντιμίρ προχώρησε στη Χερσόνησο και την κατέλαβε, διατηρώντας την πόλη έως ότου οι Βυζαντινοί, που απασχολούντο σε πολλούς άλλους πολέμους, συμφώνησαν να συνάψουν μία ευνοϊκή συνθήκη με τη Ρωσία και να δώσουν μία πριγκίπισσα σε γάμο με τον μικρότερο αδελφό του. Αν είναι έτσι, η κατάσταση θα ήταν σχεδόν πανομοιότυπη με την κατάκτηση της Χερσονήσου από τον Βλαντιμίρ Α΄ τον Μεγάλο, η οποία, σύμφωνα με τις περισσότερες σλαβονικές πηγές, προκάλεσε τον εκχριστιανισμό των Ρως του Κιέβου το 988.
Η Μπριούσοβα υποστηρίζει ότι οι μεταγενέστεροι ευσεβείς θρύλοι συγχέουν τον Βλαντιμίρ του Νόβγκοροντ με τον πιο διάσημο ομώνυμο πάππο του που αγιοποιήθηκε, ο οποίος πιθανότατα δεν διεξήγαγε ποτέ πολέμους εναντίον του Βυζαντίου. Κάποιοι μεταγενέστεροι μεσαιωνικοί συγγραφείς έφτασαν στο σημείο να αποδώσουν αυτή την εκστρατεία της Κριμαίας σε έναν άλλο διάσημο Βλαντιμίρ, τον Βλαντιμίρ Β΄ τον Μονομάχο, ο οποίος στην πραγματικότητα πήρε την κύρια υποστήριξή του από την Κωνσταντινούπολη. Για παράδειγμα ο Βασίλι Τατίτσεφ γράφοντας τον 18ο αι. από πολύ παλαιότερες πηγές, αναφέρει λανθασμένα ότι ο Μονομάχος συμμετείχε με έναν Έλληνα κυβερνήτη της Χερσονήσου σε μάχη.
Νόιστατλ αν ντερ Ντόναου
Το Νόιστατλ αν ντερ Ντόναου (γερμανικά: Neustadtl an der Donau) είναι πόλη ευρισκόμενη εντός του Διαμερίσματος του Αμστέτεν της Κάτω Αυστρίας, στην Αυστρία.
Γεωγραφία
Το Νόιστατλ αν ντερ Ντόναου βρίσκεται στο Μόστφιρτελ της Κάτω Αυστρίας, στην όχθη του Δούναβη. Ποσοστό περίπου 41% του συνόλου της έκτασης του δήμου είναι δασώδες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Κάτω Αυστρίας Κατηγορία:Παραδουνάβιες πόλεις
Δημοτικό διαμέρισμα Σελλίων Χανίων
Το Δημοτικό Διαμέρισμα (πρώην κοινότητα) Σελλιών περιλαμβάνει τα χωριά Σούρη, Σελλιά και Λικοτιναρά. Βρίσκεται βορειοανατολικά της επαρχίας Αποκορώνου του νομού Χανίων. Απέχει 21 χιλιόμετρα από τα Χανιά, 31 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο και 5 χιλιόμετρα από τον Βάμο.
Κατηγορία:Νομός Χανίων
Μακάο (ταινία)
μικρογραφία|260x260εσ|Ο [[Ρόμπερτ Μίτσαμ και η Γκλόρια Γκράχαμ σε σκηνή της ταινίας]] Το Μακάο (αγγλικά: Macao) είναι ένα φιλμ νουάρ αμερικανικής παραγωγής του 1952 σε σκηνοθεσία Τζοσέφ φον Στέρνμπεργκ. Πρωταγωνιστούν οι Ρόμπερτ Μίτσαμ, Τζέιν Ράσελ και ο Μπραντ Ντέξτερ.
Υπόθεση
Λίγο μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο στο λιμάνι της πορτογαλικής αποικίας του Μακάο, καταφθάνει ένα επιβατηγό πλοίο προερχόμενο από το Χονγκ Κονγκ. Ανάμεσα στους επιβάτες του βρίσκονται και τρεις Αμερικανοί: ο πλανόδιος πωλητής Λώρενς Σι Τραμπλ, η εκρηκτική τραγουδίστρια Τζούλι Μπένετ και ο τυχοδιώκτης Νικ Κόκραν. Κατά την αποβίβαση τους στο λιμάνι και περνώντας από τον έλεγχο διαβατηρίων ο Κόκραν θα διαπιστώσει ότι κάποιος του έχει κλέψει το πορτόφολι του και θα δηλώσει στον Υπολοχαγό Σεμπαστιάν την απώλεια του. Στη συχέχεια και οι τρεις Αμερικανοί θα κατευθυνθούν σε ένα ξενοδοχείο όπου θα διαμείνουν.
Ο υπολοχογός Σεμπαστιάν θα συνάντησει τον άρχοντα του υπόκοσμου και του τζόγου της πόλης Βίνσεντ Χαλόραν για να του αναφέρει την άφιξη των τρίων Αμερικανών. Ο Χάλοραν θα πει στον Σεμπαστιάν να πάει να βρει την Τζούλι και να της προτείνει να εργαστεί ως τραγουδίστρια στο καζίνο του. Ενώ για τον Νικ Κόκραν, ο Χάλοραν υποψιάζεται ότι είναι μυστικός αστυνομικός και ότι έχει έρθει στο Μακάο για να τον συλλάβει και να τον παραδώσει στις αμερικανικές αρχές.
Η Τζούλι πηγαίνει στο καζίνο και συνάντα τον Χάλοραν και συμφωνεί να δουλέψει για 100 δολάρια την εβδόμαδα. Αλλά και ο Νικ θα πάει και αυτός στο καζίνο και θα συναντήσει τον Χάλοραν, ο οποίος του λέει ότι είναι διατεθειμένος να πληρώσει τα έξοδα προκειμένου ο Νικ να φύγει άμεσα από το Μακάο και να επιστρέψει στο Χονγκ Κονγκ. Ο Νικ δέχεται την προσφορά του Χάλοραν και αργότερα που θα γυρίσει στο ξενοδοχείο θα το πει στη Τζούλι.
Ο Τραμπλ που αποδεικνύεται ότι αυτός είναι ο μυστικός αστυνομικός θα πει στον Νικ ότι έχει ένα κολιέ με διαμάντια αξίας 100 χιλ δολαρίων και αν ενδιαφέρεται να βρει αγοραστή και να πάρει προμήθεια δινόντας του ένα από τα διαμάντια του κολιέ. Ο Νικ λέει στον Τραμπλ ότι δέχεται την συμφωνία και πηγαίνει στον Χάλοραν για να μάθει αν τον ενδιάφερει να αγοράσει το κολιέ. Ο Χάλοραν θα δεχτεί να το αγοράσει και λέει στον Νικ να τον συναντήσει στη προβλήτα του λιμανιού για να πάνε οι δύο τους με το σκάφος του στο Χονγκ Κονγκ όπου βρίσκεται φυλάγμενο το κολιέ σε μια θυρίδα τράπεζας.
Ο Νικ πηγαίνει στη προβλήτα αλλά εκεί θα δεχθεί επίθεση από δύο άντρες του Χάλοραν οι οποίοι στη συνέχεια θα μεταφέρουν τον Νικ σε ένα σπίτι. Ο Νικ καταφέρνει να δραπετεύσει όμως με την βοήθεια της Μάρτζι και επιστρέφει και πάλι στο λιμάνι όπου τον εντοπίζουν ξανά οι άντρες του Χάλοραν. Τότε εμφανίζεται ο Τραμπλ και βοηθά τον Νικ να ξεφύγει αλλά ο ίδιος θα χτυπηθεί με στιλέτο και θα πεθάνει. Ο Νικ πηγαίνει στο σκάφος του Χάλοραν και μετά από μια πάλη καταφέρνει να ακινητοποιήσει τον Χάλοραν και να οδηγήσει το σκάφος έξω από τα 3 ναυτικά μίλια και να τον παραδώσει στις αμερικανικές αρχές, οι οποίες αναγνωρίζουν στον Νικ την συμβολή του για την σύλληψη του Χάλοραν και ακυρώνουν την ποινή που εκρεμούσε εις βάρος, με αποτέλεσμα ο Νικ να επιστρέψει πίσω στη πατρίδα του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1952 Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τζόζεφ φον Στέρνμπεργκ Κατηγορία:Φιλμ νουάρ Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Κίνα Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής RKO Pictures
Σιουδάδ Ροδρίγο
Το Σιουδάδ Ροδρίγο είναι μικρή καθεδρική πόλη στην επαρχία της Σαλαμάνκας, στην δυτική Ισπανία, με πληθυσμό 12.896 κατοίκων το 2016. Είναι έδρα μιας δικαστικής επαρχίας.
Το Σιουδάδ Ροδρίγο βρίσκεται σε ένα βραχώδη ύψωμα στην δεξιά όχθη του ποταμού Άγκεδα και κατοικείται από την Νεολιθική εποχή. Είναι γνωστή και ως Μιρομπρίγκα σε αυτούς που θέλουν να συνδέσουν την πόλη με ένα αρχαίο κελτικό χωριό λίγο έξω από την σημερινή πόλη.
Σημαντικό φρούριο, ήταν η θέση μιας δεκαήμερης πολιορκίας από τον δούκα του Ουέλλινγκτον. Η κατάληψη του από τους Γάλλους άνοιξε την εισβολή στην Ισπανία το 1812.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ισπανίας Κατηγορία:Καστίλη και Λεόν
Όιρατσφελντ
Το Όιρατσφελντ (γερμανικά: Euratsfeld) είναι πόλη ευρισκόμενη εντός του Διαμερίσματος του Αμστέτεν της Κάτω Αυστρίας, στην Αυστρία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Κάτω Αυστρίας
Μετρό της Κοπεγχάγης
350px|thumb|right|Το δίκτυο μετρό της Κοπεγχάγης. Το Μετρό της Κοπεγχάγης (Københavns Metro) είναι ένα σύστημα μετρό που εξυπηρετεί την Κοπεγχάγη, το Frederiksberg και το Tårnby στη Δανία. Το σύστημα άνοιξε στις 19 Οκτωβρίου 2002 και είχε αρχικά δυο γραμμές, συνολικού μήκους 20,4 χλμ. και με 22 σταθμούς, μετά από μια επέκταση στο Αεροδρόμιο της Κοπεγχάγης. Από αυτούς, οι 9 είναι υπόγειοι (με τους 3 να είναι χαμηλού βάθους και τους 6 να είναι μεγαλύτερου βάθους), οι 12 υπέργειοι (τύπου γέφυρας) και ο 1 επιφανειακός. Στη συνέχεια, κατασκευάστηκε μια νέα γραμμή 3 με κυκλική πορεία, μήκους 15,5 χλμ. και με 17 σταθμούς, όλοι υπόγειοι, η οποία δόθηκε στην κυκλοφορία στις 29 Σεπτεμβρίου 2019. Το συνολικό μήκος του δικτύου του μετρό σήμερα, είναι 38,2 χιλιόμετρα.
Το 2021, το μετρό μετέφερε συνολικά 73,3 εκατομμύρια επιβάτες. Οι συρμοί είναι μήκους 3 βαγονιών ο καθένας.
Η τεχνολογία που χρησιμοποιείται στο μετρό της Κοπεγχάγης, με αυτόματα τρένα που κινούνται χωρίς οδηγό, έχει εμπνεύσει και μερικές άλλες ευρωπαϊκές πόλεις για το ίδιο σύστημα μετρό στον τρόπο λειτουργίας τους. Ανάμεσά τους, περιλαμβάνονται το Brescia Metrobus, το Μετρό Ρώμης και το Μετρό Μιλάνου στην Ιταλία, και το Μετρό Θεσσαλονίκης στην Ελλάδα.
Κατηγορία:Κοπεγχάγη Κοπεγχάγη Μετρο Κοπεγχαγης
Μουγκέ Μποζ
Η Μουγκέ Μποζ (Müge Boz, 13 Απριλίου 1984) είναι Τουρκάλα ηθοποιός και μοντέλο.
Ζωή και καριέρα
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, η μητέρα της είναι μετανάστρια από τη Γιουγκοσλαβία και ο πατέρας της από την περιοχή του Αιγαίου. Έχει μια αδερφή. Πέρασε τα παιδικά της χρόνια στην Κωνσταντινούπολη, αλλά σε ηλικία 12 ετών μετακόμισε με την οικογένειά της στην Καρσιγιάκα της Σμύρνης λόγω των απαιτήσεων εργασίας του πατέρα της.
Αποφοίτησε από το Λύκειο Ατατούρκ της Σμύρνης. Στη συνέχεια ολοκλήρωσε τις σπουδές της στο Πανεπιστήμιο Αναντολού με πτυχίο κινηματογράφου, τηλεόρασης και σπουδών Δημοσίων Σχέσεων. Σπούδασε μπαλέτο για 11 χρόνια και πιάνο για 4 χρόνια.
Έγινε γνωστή από το ρόλο της, ως Τελί Χασεκί Χιουμασάχ Σουλτάν στη σειρά Muhteşem Yüzyıl: Kösem.
Έχει παίξει στο διαφημιστικό για την Turkcell και την επόμενη χρονιά συμμετείχε σε διαφημίσεις για τα Arçelik, Maximum Kart και Nescafe.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τουρκάλες ηθοποιοί Κατηγορία:Τουρκάλες μοντέλα
Στάδιο Ρολάν Γκαρός
Το στάδιο Ρολάν Γκαρός (Γαλλικά: Stade Roland Garros) είναι ένα συγκρότημα γηπέδων τένις στο Παρίσι που φιλοξενεί το Γαλλικό Όπεν, γνωστό ως Τουρνουά ντε Ρολάν Γκαρός, ένα τουρνουά Grand Slam που διεξάγεται κάθε χρόνο γύρω στα τέλη Μαΐου και στις αρχές Ιουνίου, με διάρκεια δύο εβδομάδων. Το στάδιο βρίσκεται στα δυτικά του Παρισιού, στην άκρη του δάσους της Βουλώνης, στο 16ο διαμέρισμα.
Κατασκευάστηκε το 1928 για να φιλοξενήσει τον τελικό του κυπέλλου Ντέιβις Καπ.
Περιγραφή
μικρογραφία|270x270εσ|Το νέο γήπεδο Φιλίπ-Σατριέ 2019|εναλλ.=|αριστερά αριστερά|μικρογραφία|270x270εσ|Ο χώρος του σταδίου Ρολάν Γκαρός Στις εγκαταστάσεις του σταδίου, που εκτείνονται σε επιφάνεια 8,5 εκταρίων (85 στρεμμάτων), περιλαμβάνονται:
Η επιφάνεια των γηπέδων αποτελείται από στρώσεις ηφαιστειακής πέτρας, ασβεστόλιθου, σκόνης κόκκινου τούβλου και άμμου, δίνοντας την αίσθηση και την εμφάνιση του χώματος. Αυτή η χωμάτινη επιφάνεια έχει την ιδιότητα να επιβραδύνει το μπαλάκι και αυτό συντελεί στο να έχουν μεγάλη διάρκεια οι πόντοι και να κρατούν περισσότερη ώρα οι αγώνες.
Το όνομα του σταδίου
Το στάδιο φέρει το όνομα του Ρολάν Γκαρός, Γάλλου ήρωα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, που ως πιλότος κατέρριψε τέσσερα εχθρικά αεροσκάφη. Ο Ρολάν Γκαρός ήταν πρωτοπόρος αεροπόρος, που ολοκλήρωσε την πρώτη πτήση στη Μεσόγειο Θάλασσα, και μηχανικός που με τροποποιήσεις στο αεροπλάνο του ανέπτυξε τη σταθερότητα του μπροστινού πολυβόλου. Ο Γκαρός σκοτώθηκε μετά την κατάρριψη του αεροπλάνου του σε αεροπορική μάχη τον Οκτώβριο του 1918.
Παραπομπές
Σταδιο Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2024
Φιγαλεία
Για τον σύγχρονο οικισμό δείτε το λήμμα: Φιγαλεία Ηλείας