cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ηνωμένον Κράτος των Ιονίων Νήσων
Ιστορία
Μετά το πέρας μιας διετίας, η Αγγλία και η Γαλλία ενεπλάκησαν σε νέο πόλεμο· στις 2 Οκτωβρίου 1809, το Ηνωμένο Βασίλειο κατάφερε νίκη επί του γαλλικού στόλου στα ανοικτά της Ζακύνθου, καταλαμβάνοντας την Κεφαλονιά, τα Κύθηρα και τη Ζάκυνθο. Το 1810, οι Βρετανοί κατέλαβαν και τη Λευκάδα, ενώ το νησί της Κέρκυρας παρέμεινε υπό την κυριαρχία των Γάλλων μέχρι το 1814.
To 1814, η αντι-Ναπολεοντική συμμαχία Ρωσίας, Αυστρίας, Αγγλίας και Πρωσίας, συνομολόγησε με τη Γαλλία τη Συνθήκη των Παρισίων του 1814, η οποία προέβλεπε την ίδρυση ανεξάρτητου Επτανησιακού κράτους. Εντούτοις, στο επακόλουθο Συνέδριο της Βιέννης το 1814-1815 συμφωνήθηκε η τοποθέτηση των Ιονίων Νήσων υπό την αποκλειστική προστασία του Ηνωμένου Βασιλείου. Ακόμα, η Αυστριακή Αυτοκρατορία εξασφάλισε δικαιώματα διεξαγωγής εμπορίου στο Ιόνιο Πέλαγος όμοια με εκείνα της Μεγάλης Βρετανίας. Οι αποφάσεις αυτές επισημοποιήθηκαν με την επικύρωση του «Συντάγματος του Μαίτλαντ» στις 26 Αυγούστου 1817, το οποίο προέβλεπε μια ομοσπονδία των επτά νησιών υπό τη διοίκηση του Βρετανού αξιωματικού Θωμά Μαίτλαντ, που ορίστηκε ως πρώτος «Λόρδος Ύπατος Αρμοστής των Ιονίων Νήσων». μικρογραφία|Το Ανάκτορο του Ηνωμένου Κράτους των Ιονίων Νήσων και έδρα της Ιονίου Γερουσίας στην Κέρκυρα· θεμέλιος λίθος 1819|282x282εσ Σημαντικός κοινοβουλευτικός σταθμός στην πορεία για την ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα υπήρξε η ίδρυση του Κόμματος των Ριζοσπαστών το 1848. Οι Ριζοσπάστες τόνιζαν την καταπάτηση του πορίσματος της Συνθήκης των Παρισίων του 1814 σύμφωνα με το οποίο τα Επτάνησα θα γίνονταν ανεξάρτητο και όχι υποτελές κράτος, όσο και τη διαστρέβλωση της έννοιας της «προστασίας» των Ιονίων Νησιών από τη Μεγάλη Βρετανία· η τελευταία, είχε επιβάλει στα Επτάνησα καθεστώς αποικίας, παρακάμπτοντας τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες των Επτανησίων. Στις 26 Νοεμβρίου 1850 ο Ριζοσπάστης βουλευτής Ιωάννης Δετοράτος Τυπάλδος πρότεινε στη βουλή ψήφισμα για την ένωση της Επτανήσου με την Ελλάδα το οποίο υπογράφηκε από τον ίδιο και 11 ακόμα βουλευτές. Η Βρετανία αντέδρασε έντονα συλλαμβάνοντας τους εμπλεκόμενους, εξορίζοντας ορισμένους εξ αυτών και παύοντας τη λειτουργία μιας μερίδας του Επτανησιακού τύπου που υποστήριζε την ένωση. Ειδικότερα, ο βουλευτής Ηλίας Ζερβός Ιακωβάτος εξορίστηκε στα Αντικύθηρα και ο Ιωσήφ Μομφεράτος στη νησίδα Ερείκουσα. Η οργάνωση των Ριζοσπαστών διασπάστηκε σε δύο επιμέρους κόμματα, το κόμμα των Παλιών Ριζοσπαστών (Κόμμα Αληθινών Ριζοσπαστών) που απέβλεπε σε ένωση με την Ελλάδα, ανεξαρτησία και δικαιοσύνη, με αρχηγούς τον Ηλία Ζερβό Ιακωβάτο και τον Ιωσήφ Μομφεράτο, και το Κόμμα των Ενωτικών Ριζοσπαστών (Νέοι ριζοσπάστες), ή απλά ενωτικών, που απέβλεπαν μόνο σε ένωση με την Ελλάδα, με αρχηγό τον Κωνσταντίνο Λομβάρδο.μικρογραφία|Αναμνηστική φωτογραφία των πληρεξουσίων του [[Ιόνιος βουλή|Ιονίου κοινοβουλίου που ψήφισε την ένωση με την Ελλάδα, 5 Οκτωβρίου 1863|283x283εσ]]Στις 29 Μαρτίου 1864 οι εκπρόσωποι του Ηνωμένου Βασιλείου, της Ελλάδας, της Γαλλία και της Ρωσίας υπέγραψαν τη Συνθήκη του Λονδίνου, με τη δέσμευση της μεταβίβασης των νήσων στην Ελλάδα. Ο απώτερος σκοπός της Συνθήκης αυτής, ήταν η ενίσχυση της βασιλείας του προσφάτως εγκατασταθέντα βασιλιά Γεωργίου Α' των Ελλήνων. Εν κατακλείδι, στις 21 Μαΐου 1864 τα Επτάνησα ενώθηκαν με την Ελλάδα.
Γλώσσες
Σύμφωνα με το δεύτερο Σύνταγμα της Δημοκρατίας (1803), η Ελληνική ήταν η κύρια επίσημη γλώσσα των Επτανήσων. Τα Ιταλικά ήταν ακόμα σε χρήση, κυρίως για επίσημους σκοπούς, επιβεβλημένους από την Ενετική Δημοκρατία. Το μοναδικό νησί στο οποίο τα Ιταλικά (Ενετικά) είχαν μια ευρύτερη εξάπλωση ήταν η Κεφαλονιά, όπου ένας μεγάλος αριθμός των ατόμων που είχαν εγκατασταθεί από την εποχή των Βενετών είχαν ως κύρια γλώσσα τους την Ιταλική.
Διάρθρωση
Οι Ηνωμένες Πολιτείες των Ιονίων Νήσων ήταν μια ομοσπονδία των επτά νησιωτικών κρατών. Η κοινοβουλευτική αντιπροσώπευση καθενός εξ αυτών ήταν η εξής:
Κυβερνήτες
Η κυβέρνηση διοργανώθηκε υπό τη διεύθυνση του Λόρδου Ύπατου Αρμοστή των Ιονίων Νήσων, που διοριζόταν από το βρετανό μονάρχη με τη συμβολή της βρετανικής κυβέρνησης. Συνολικά, δέκα άνδρες ανέλαβαν αυτό το αξίωμα, συμπεριλαμβανομένου του Γουίλιαμ Γκλάντστοουν που διετέλεσε Έκτακτος Λόρδος Ύπατος Αρμοστής.
Τα Ιόνια νησιά είχαν δύο νομοθετικά σώματα, τη Γερουσία, που αποτελούσε αριστοκρατικό όργανο, και τη Βουλή.
Το 1818 το σύνταγμα καθιέρωσε επίσης το Ανώτατο Συμβούλιο Δικαιοσύνης, του οποίου ο πρόεδρος ερχόταν στην ιεραρχία αμέσως μετά τον Πρόεδρο της Γερουσίας.
Οι πρόεδροι του Ανωτάτου Συμβουλίου ήταν οι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην κράτη των Βαλκανίων Κατηγορία:Πρώην προτεκτοράτα Ιονιες Νησοι Κατηγορία:19ος αιώνας
Κατάλογος αντιστοιχίας Λατινικών-Ελληνικών όρων ταξινομικών μονάδων
Γένη φυτών βασισμένα σε κύρια λατινικοποιημένα ονόματα
Τα πιο κάτω γένη έχουν ονομασθεί προς τιμή του αντίστοιχου βοτανολόγου που παρατείθεται στον ακόλουθο πίνακα. Οι πιο κάτω επιστήμονες έζησαν κατά τη διάρκεια του 17ου και 18ου αιώνα, όπου τότε στη δημοσίευση συγγραμμάτων είθιστο η μετάφραση των ονομάτων τους στα λατινικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταξινομία
Κώστας Ευτυχιάδης
Ο Κώστας Ευτυχιάδης (ψευδώνυμο του Κονσταντίν Στιλιάνοβιτς Καρακόζοφ, Константин Стилианович Каракозов, 1902, Καρς - 8 Μαρτίου 1938, σκοπευτήριο Μπούτοβο, Όμπλαστ της Μόσχας, ΡΣΟΣΔ, ΕΣΣΔ) ήταν Έλληνας της Ρωσίας, αξιωματικός του Κόκκινου Στρατού και ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ. Εκτελέστηκε στη Σοβιετική Ένωση το 1938 κατά την περίοδο των σταλινικών εκκαθαρίσεων.
Τα πρώτα χρόνια στη Ρωσία - κάθοδος στην Ελλάδα
Ο Κώστας Ευτυχιάδης γεννήθηκε στο χωριό Βεζίνκιοϊ στην περιφέρεια του Καρς της τότε Οθωμανικής αυτοκρατορίας το 1902. Ο πατέρας του Στυλιανός ήταν ιερέας στο χωριό αυτό, αλλά εγκαταστάθηκαν οικογενειακώς στις αρχές του 1915 στην Γεωργία για να αποφύγουν τις τουρκικές διώξεις. Αποφοίτησε το 1917 από το εκκλησιαστικό σχολείο της Τιφλίδας και το έτος 1917-18 φοίτησε στην εκκλησιατική σχολή Τιφλίδας, αλλά διέκοψε τις σπουδές του λόγω της Οκτωβριανής Επανάστασης. Συμμετείχε ενεργά στην Οκτωβριανή επανάσταση και εντάχθηκε στον Κόκκινο Στρατό, όπου αργότερα έγινε αξιωματικός και πολιτικός κομισάριος. Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές ο Ευτυχιάδης διακρίθηκε στον εμφύλιο πόλεμο (1918-1922) στις τάξεις των μπολσεβίκων εναντίον του Λευκού στρατού. Το 1920 έγινε μέλος του κόμματος των Μπολσεβίκων ΠΚΚ(μπ).
Το 1926 με μυστική αποστολή ο Ευτυχιάδης φτάνει στην Ελλάδα για να βοηθήσει το ΚΚΕ σε οργανωτικά και πολιτικά θέματα, αφού προηγουμένως είχε φοιτήσει στο Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο Εργαζομένων της Ανατολής (ΚΥTV). Εντάσσεται αμέσως στο μηχανισμό του ΚΚΕ με σύσταση της Σοβιετικής πρεσβείας και μαζί με τον Ανδρόνικο Χαϊτά θα αναλάβουν υψηλές κομματικές θέσεις, αφού πολλά στελέχη του κόμματος ήταν τότε φυλακισμένα.
Στην ηγεσία του KΚΕ
Στο 3ο Τακτικό Συνέδριο του ΚΚΕ, το Μάρτη του 1927, ο Ευτυχιάδης εξελέγη στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματος και στο Πολιτικό Γραφείο και η ομάδα του θα συνταχθεί πλήρως με την πολιτική γραμμή της Κομιντέρν, την ηγεσία της οποίας εκείνη την εποχή είχαν αναλάβει οι Στάλιν-Μπουχάριν. Στο Συνέδριο αυτό η σταλινική ομάδα των Χαϊτά-Ευτυχιάδη θα έρθει σε σφοδρή αντιπαράθεση με την ομάδα των τροτσκιστών του Πουλιόπουλου και θα επικρατήσει στο κόμμα. Θα αναλάβει την ηγεσία του ΚΚΕ με Γενικό Γραμματέα τον Χαϊτά και θα απομακρύνει από την ηγεσία του κόμματος τους Πουλιόπουλο και Γιατσόπουλο.
Μετά την διαγραφή των τροτσκιστών της ομάδας Πουλιόπουλου το Σεπτέμβριο του 1927 και των Κεντριστών του Σεραφείμ Μάξιμου τον Φεβρουάριο του 1928 η ομάδα των Χαϊτά-Ευτυχιάδη θα κυριαρχήσει στο κόμμα.
Όμως στις αρχές του 1929 η πρώην ενιαία ομάδα των "σταλινικών" διασπάται και σηματοδοτείται η έναρξη της λεγόμενης χωρίς αρχές φραξιονιστικής πάλης μεταξύ των ομάδων Χαϊτά-Ευτυχιάδη από τη μία και των συνδικαλιστών Σιάντου-Θέου από την άλλη. Η ομάδα των Χαϊτά-Ευτυχιάδη αποκαλούμενη δεξιά, είχε σαν σύνθημα το "πρώτα οργάνωση και ύστερα επανάσταση", ενώ η αποκαλούμενη αριστερή των Σιάντου-Θέου "την μετατροπή των αυθόρμητων λαϊκών κινητοποιήσεων σε γενική πολιτική απεργία." Η αντιπαράθεση των δύο ομάδων ήταν σφοδρή και το κόμμα χωρίστηκε σε δύο φράξιες και το ΚΚΕ τότε βρέθηκε σε μία από τις πιο αδύναμες στιγμές της ιστορίας του. Η κρίση στο ΚΚΕ ξεπεράστηκε με επέμβαση της ΚΔ τον Νοέμβριο του 1931, όπου καθαίρεσε όλο το Πολιτικό Γραφείο (μαζί με τον Ευτυχιάδη) και διόρισε νέο με επτά μέλη επικεφαλής του οποίου ήταν ο Ν. Ζαχαριάδης.
Απόδραση από τις φυλακές Συγγρού και φυγή στην ΕΣΣΔ
Τον Σεπτέμβριο του 1930 οι Χαϊτάς, Ευτυχιάδης, Κολοζώφ και άλλα ηγετικά στελέχη του ΚΚΕ θα συλληφθούν από την κυβέρνηση του Βενιζέλου με τον Ιδιώνυμο νόμο του 1929 και θα καταδικαστούν σε 3,5 χρόνια φυλάκιση και ένα εκτόπιση. Όμως, τον Απρίλιο του 1931 ο Ευτυχιάδης θα καταφέρει μαζί με άλλα 8 στελέχη του ΚΚΕ να αποδράσουν από τις φυλακές Συγγρού και να καταφύγουν στην Σοβιετική Ένωση. Τα στελέχη που απέδρασαν ήταν οι Βασίλης Ασίκης, Λευτέρης Αποστόλου, Περικλής Καρασκόγιας, Γιώργος Κολοζώφ, Μάρκος Μαρκοβίτης, Ορφέας Οικονομίδης, Δημήτρης Παπαρήγας και Ανδρόνικος Χαϊτάς μαζί με τον δεκανέα της φρουράς Γρηγόρη Γρηγοριάδη που ήταν μέλος της ΟΚΝΕ.
Όταν μετά την απόδρασή τους, οι δραπέτες βρέθηκαν στη Μόσχα οι Χαϊτάς και Ευτυχιάδης λογοδότησαν στην Εκτελεστική Επιτροπή της ΚΔ για τη φραξιονιστική πάλη στην οποία είχαν πρωτοστατήσει, κρίθηκαν ένοχοι και καθαιρέθηκαν από την ΚΕ του ΚΚΕ. Κατά την παραμονή του στη Σοβιετική 'Ενωση παντρεύτηκε και τοποθετήθηκε σε διάφορες πόλεις (Τσελιάμπινσκ, Σεργκίεφ, Σαράτοβ, Σούροβο) σε τοπικές Κομματικές Επιτροπές του ΠΚΚ(μπ) ως πολιτικός καθοδηγητής.
Θύμα των σταλινικών εκκαθαρίσεων μαζί με τον ιερέα πατέρα του
Στις 10/9/1937 διαγράφηκε από το ΠΚΚ(μπ) ως "αμετανόητος διπρόσωπος τροτσκιστής" και απολύθηκε από την εργασία του ως προϊστάμενος σε γραφείο εξόρυξης χαλικιού στη λεκάνη Μόσχοβας-Οκά.
Συνελήφθη στις 3 Ιανουαρίου του 1938 με την οδηγία 50215 της NKVD της 11.12.1937 με τίτλο «Ελληνική Επιχείρηση» με την κατηγορία του κατασκόπου της Ελλάδας, Γερμανίας, Ιαπωνίας και για σύσταση τρομοκρατικής ομάδας μαζί με τον Χαϊτά με σκοπό την υπονόμευση του έργου της ΕΣΣΔ και την ανατροπή της Σοσιαλιστικής κυβέρνησης και παραπέμφθηκε σε δίκη. Καταδικάστηκε σε θάνατο στις 23 Φεβρουαρίου 1938 και εκτελέστηκε στις 8 Μαρτίου 1938.
Ο Ευτυχιάδης είχε την ίδια τύχη με τους Χαϊτά, Μάρκο Μαρκοβίτη, Γιώργο Κολοζώφ, Διονύση Πυλιώτη, Ιορδάνη Ιορδανίδη, Μιχάλη Μπεζεντάκο, Αβραάμ Δερβίσογλου και άλλων στελεχών και μελών του ΚΚΕ που εκτελέστηκαν το 1938 στη Σοβιετική Ένωση κατά την περίοδο των σταλινικών εκκαθαρίσεων.
Ο πατέρας του Ευτυχιάδη, Στυλιανός που γεννήθηκε το 1868 στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και ήταν ιερέας στην πόλη Γκελεντζίκ της Σοβιετικής Ένωσης συνελήφθη στις 17 Δεκεμβρίου 1937 από την NKVD για κατασκοπευτική δράση και ως μέλος ελληνικών εθνικιστικών φασιστικών οργανώσεων με σκοπό την υπονόμευση της ΕΣΣΔ, καταδικάστηκε σε θάνατο στις 17 Ιανουαρίου 1938 και εκτελέστηκε στις 24 του ίδιου μήνα.
Η μετά θάνατον αποκατάσταση
Το 1956 στα πλαίσια της αποσταλινοποίησης η γυναίκα του Ευτυχιάδη Ναντιέζντα ζήτησε από την Γενική Εισαγγελία της Μόσχας την επανεξέταση της υπόθεσης του άντρα της. Με απόφαση της Επιτροπής Κρατικής Ασφαλείας της ΕΣΣΔ αναιρέθηκαν οι κατηγορίες για κατασκοπεία και η διαγραφή του από το ΠΚΚ(μπ) και ο Ευτυχιάδης αποκαταστάθηκε μετά θάνατον στις 21/12/1956. Η υπόθεση έκλεισε οριστικά και αρχειοθετήθηκε στις 19/3/1991
Η 10η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ τον Γενάρη του 1967 αποφάσισε να αποκαταστήσει ηθικά και κομματικά 13 μέλη του ΚΚΕ που έπεσαν θύματα την περίοδο της πρωσοπολατρείας στη Σοβιετική Ένωση. Μεταξύ αυτών ήταν και ο Κώστας Ευτυχιάδης. Επίσης ήταν και στο πόρισμα της Επιτροπής Πρωτοβουλίας για την αποκατάσταση της μνήμης των στελεχών του ΚΚΕ που εξοντώθηκαν από τμήμα της ηγεσία του, το οποίο δημοσιεύτηκε το 1988.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Έλληνες της Ρωσίας Κατηγορία:Ποντιακός Ελληνισμός Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί σε στρατούς άλλων κρατών Κατηγορία:Θύματα της Μεγάλης Εκκαθάρισης Κατηγορία:Εκτελεσθέντες
Lunar Orbiter 2
Το Lunar Orbiter 2 ήταν το δεύτερο από τα πέντε συνολικά μη επανδρωμένα διαστημόπλοια του προγράμματος Lunar Orbiter που αναπτύχθηκε από τη NASA κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960. Σαν κύριο στόχο είχε τη λήψη φωτογραφιών της Σελήνης προκειμένου να εντοπισθούν κατάλληλες τοποθεσίες για την προσσελήνωση των διαστημοπλοίων του προγράμματος Surveyor καθώς και του επανδρωμένου Apollo.
Όπως και το προηγούμενο Lunar Orbiter 1, διέθετε επιστημονικά όργανα προκειμένου να συγκεντρωθούν γεωδαιτικά δεδομένα καθώς και δεδομένα σχετικά με τα επίπεδα ραδιενέργειας και τις προσκρούσεις μικρομετεωριτών.
Αποστολή
Το Lunar Orbiter 2 εκτοξεύθηκε στις 6 Νοεμβρίου 1966 με πύραυλο Atlas-Agena D από το ακρωτήριο Κανάβεραλ. Μπήκε σε προσωρινή τροχιά (parking orbit) γύρω από τη Γη και μετά από λίγο πυροδότησε το προωστικό του σύστημα με προορισμό τη Σελήνη. Τελικά έφτασε στον προορισμό του 92,5 ώρες μετά από την εκτόξευση του.
Το Lunar Orbiter 2 πήρε από τις 18 έως τις 25 Νοεμβρίου 211 φωτογραφίες της ορατής και της αθέατης από τη Γη πλευράς της Σελήνης. Κατά τη διάρκεια της αποστολής καταγράφηκαν επίσης και τρεις προσκρούσεις μικρομετεωριτών.
Προσέκρουσε στις 11 Οκτωβρίου 1967, κατόπιν εντολής, στη σεληνιακή επιφάνεια. Η τοποθεσία πρόσκρουσης εντοπίστηκε και φωτογραφήθηκε το 2011 από το Lunar Reconnaissance Orbiter.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
02 Lunar Orbiter 2
Κατάλογος κεφαλαίων του Fullmetal Alchemist
μικρογραφία|200px|Το πρώτο τεύχος της σειράς [[Fullmetal Alchemist|Fullmetal Alchemist που εκδόθηκε τον Ιανουάριο του 2002.]] Το Fullmetal Alchemist είναι σειρά manga που γράφτηκε από την Χιρόμου Αράκαβα. Ξεκίνησε να δημοσιεύεται στη μηνιαία ανθολογία manga Monthly Shōnen Gangan της εταιρίας Square Enix από τον Ιούλιο του 2001. Η σειρά ολοκληρώθηκε στις 22 Νοεμβρίου του 2010, με 108 κεφάλαια και 27 τόμους να έχουν εκδοθεί. Η Viz Media άρχισε να εκδίδει το manga στη Βόρεια Αμερική στις 3 Μαΐου του 2005 και την ολοκλήρωσε στις 20 Δεκεμβρίου του 2011. Σύμφωνα με την Nielsen Bookscan, ο πρώτος τόμος της σειράς Fullmetal Alchemist ήταν το πρώτο manga σε πωλήσεις για το έτος 2005.
Παραπομπές
Κατηγορία:Fullmetal Alchemist
Πλανκ (διαστημικό τηλεσκόπιο)
Το Πλανκ είναι διαστημικό τηλεσκόπιο σχεδιασμένο για την παρατήρηση ανισοτροπιών της κοσμικής μικροκυματικής ακτινοβολίας υποβάθρου (CMB) σε όλη την έκταση της ουράνιας σφαίρας. Το Πλανκ, που έλαβε αυτό το όνομα προς τιμή του Γερμανού φυσικού Μαξ Πλανκ, κατασκευάστηκε στο Διαστημικό Κέντρο Καν Μαντελιέ (Cannes Mandelieu) από την εταιρεία Thales Alenia Space για την Ευρωπαϊκή Διαστημική Υπηρεσία (ESA).
Το Πλανκ εκτοξεύθηκε σε τροχιά το 2009 (μαζί με το Διαστημικό Παρατηρητήριο Χέρσελ) και τα τελικά αποτελέσματα εκδόθηκαν το 2018. Οι πληροφορίες που συγκεντρώθηκαν από το διαστημόπλοιο βοήθησαν τους επιστήμονες να καταλάβουν καλύτερα την κατάσταση που επικρατούσε στην αρχή του Σύμπαντος και το σχηματισμό του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαστημικά τηλεσκόπια Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 2009
Συνθήκη του Τιλσίτ
Με την ονομασία Συνθήκη του Τιλσίτ, ή ορθότερα στον πληθυντικό, Συνθήκες του Τιλσίτ φέρονται οι δύο ιστορικές διμερείς συνθήκες ειρήνης που συνομολογήθηκαν, μετά τη σύναψη ανακωχής (22 Ιουνίου του 1807), μεταξύ Ρωσίας και Γαλλίας, που αποδέχθηκε και η Πρωσία, στην παρόχθια πόλη Τιλσίτ (Σοβιέτσκ), της Πρωσίας, παρά τον ποταμό Νέμαν, τον Ιούλιο του 1807, με χρονική διαφορά μεταξύ τους δύο ημέρες.
Οι συνθήκες αυτές, ως άμεση εξέλιξη μετά τη νικηφόρα για τους Γάλλους μάχη του Φρίντλαντ, κατά την πρωσική εκστρατεία των ναπολεόντειων πολέμων, με την οποία και επήλθε η διάλυση του λεγόμενου Δ΄ Συνασπισμού των ενάντιων χωρών, χαρακτηρίστηκαν από τους ιστορικούς ως το αποκορύφωμα της δόξας του Μεγάλου Ναπολέοντα. Οι ημερομηνίες των γεγονότων αποδίδονται τόσο με το παλαιό ημερολόγιο που ίσχυε τότε στη Ρωσία, (και στις χώρες της Βαλκανικής και που συνέχισε να ισχύει για ένα ακόμα αιώνα), όσο και με το νέο ημερολόγιο που ήδη ακολουθούσε η Γαλλία και η Δύση ευρύτερα. Κατά την ιστορία της Ευρώπης επισημότερες ημερομηνίες είναι του νέου ημερολογίου
Γενικά
Η μεν πρώτη Γαλλο-Ρωσική συνθήκη του Τιλσίτ συνομολογήθηκε μεταξύ πληρεξούσιων αντιπροσώπων των Αυτοκρατόρων Ναπολέοντα Α΄ της Γαλλίας και του Τσάρου Αλέξανδρου Α΄ της Ρωσίας, στις 25 Ιουνίου/7 Ιουλίου, του 1807 και η δεύτερη Γαλλο-Πρωσική συνθήκη ομοίως δι΄ αντιπροσώπων μεταξύ της Γαλλίας και της Πρωσίας, δύο ημέρες αργότερα, στις 27 Ιουνίου/9 Ιουλίου.
Και οι δύο αυτές συνθήκες υπήρξαν ιδιαίτερα ιστορικές διότι επέβαλαν ανακατανομές εδαφών μεταξύ των δύο Αυτοκρατοριών, τόσο επί της κεντρικής Ευρώπης όσο και στη Βαλκανική, τροποποιώντας τη μέχρι τότε ευρωπαϊκή κατάσταση και παράλληλα δημιουργώντας ένα τεράστιο συνασπισμό συμμαχίας σε βάρος κυρίως της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας καθώς και της Πρωσίας και Αγγλίας.
Και οι δύο συνθήκες δημιούργησαν τεράστιες εθνικο-πολιτικο-κοινωνικές αναστατώσεις στους περιλαμβανόμενους σ΄ αυτές γεωγραφικούς χώρους με κυρίαρχο σημείο την παλινδρόμηση της εξωτερικής πολιτικής της Ρωσίας, όσον αφορά τις προηγούμενες συναφθείσες συνθήκες ειρήνης και συμμαχίας. Σημειώνεται ότι στην ελληνική ιστορική γραμματεία η φερόμενη στον ενικό «συνθήκη του Τιλσίτ» αναφέρεται πάντα στην πρώτη από τις δύο εν λόγω συνθήκες, επειδή ακριβώς αφορούσε ευρύτερα την περιοχή της Βαλκανικής και ειδικότερα γεωγραφικές περιοχές του ελλαδικού χώρου.
Ιστορικό σύναψης των συνθηκών
Στις 3 / 15 Ιουνίου του 1807, την επομένη της μάχης του Φρίντλαντ όπου ο ρωσικός στρατός υπό τον στρατηγό Μπένινγκσεν αναγκάσθηκε να υποχωρήσει, ο αυτοκράτορας Αλέξανδρος Α΄ διέταξε τον πρίγκιπα Λομπάνοφ-Ροστόφσκυ να μεταβεί στο γαλλικό στρατόπεδο προκειμένου να διαπραγματευτεί την ειρήνη. Κατά το χρόνο εκείνο ο Ναπολέων και τα στρατεύματά του βρίσκονταν παρά την πόλη Τιλσίτ, έχοντας στρατοπεδεύσει επί της αριστερής όχθης του ποταμού Νέμαν ή Νιέμαν, ενώ τα ρωσικά στρατεύματα, με κάποια απομεινάρια του πρωσικού στρατού, βρίσκονταν επί της δεξιάς όχθης. Ο Πρίγκιπας Λομπάνοφ μετέφερε στον Ναπολέοντα την επιθυμία του αυτοκράτορα Αλεξάνδρου για προσωπική συνάντηση και σύναψη ειρήνης την οποία ο Ναπολέων έκανε αποδεκτή. Αντίθετα στον απεσταλμένο, για ίδιο σκοπό, του Βασιλέως της Πρωσίας στρατηγό Κάλκρεϊ, (Kalkreyt) ο Ναπολέων τόνισε με έμφαση ότι θα κάνει ειρήνη μόνο με τον Αυτοκράτορα της Ρωσίας, (θέση που αργότερα υπαναχώρησε). Μετά τα παραπάνω στις 10 / 22 Ιουνίου εν μέσω ζητωκραυγών αμφοτέρων των πλευρών κηρύχθηκε ανακωχή διάρκειας ενός μηνός, γενόμενη δεκτή και από πλευράς των Πρώσων, όπου και ορίσθηκε η συνάντηση των αυτοκρατόρων να πραγματοποιηθεί τρεις ημέρες αργότερα, επί πλωτής εξέδρας στο μέσον του ποταμού Νέμαν, την ταχεία κατασκευή της οποίας ανέλαβε κατ΄ εντολή του Ναπολέοντα ομάδα του γαλλικού πυροβολικού - μηχανικού.
Γαλλο-Ρωσική συνθήκη του Τιλσίτ
Η Γαλλορωσική συνθήκη ειρήνης του Τιλσίτ, που συντάχθηκε μόνο στη γαλλική γλώσσα περιελάμβανε επίσημα (φανερά) 29 λατιναριθμούμενα άρθρα, καθώς επίσης και 2 μυστικά κατόπιν μακρών διαβουλεύσεων. Τα τελευταία αφορούσαν περιοχές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας επί της Βαλκανικής και την Επτάνησο Πολιτεία.
Φανερά άρθρα συνθήκης
Συγκεκριμένα με αναφορά στο προοίμιο την κοινή πεποίθηση και επιδίωξη των δύο αυτοκρατόρων για τερματισμό του πολέμου και την παγίωση ειρήνης ορίζοντας τους πληρεξούσιους αντιπροσώπους συνομολογήθηκαν κατ΄ άρθρο τα ακόλουθα, εν περιλήψει:
Άρθρο Ι: Με την επικύρωση της συνθήκης επέρχεται τέλεια ειρήνη και φιλία μεταξύ των Μεγαλειοτήτων του αυτοκράτορα των Γάλλων, και βασιλέα της Ιταλίας (Ναπολέοντα Α΄), και του αυτοκράτορα πασών των Ρωσιών (Αλέξανδρου Α΄).
Άρθρο II: Παύουν όλες οι κατά ξηρά και θάλασσα εχθροπραξίες μεταξύ των συμβαλλομένων μερών.
Άρθρο III: Παύουν όλες οι ενάντιες ναυτικές επιχειρήσεις και κάθε παρεμπόδιση πολεμικού πλοίου που ανήκει στα υψηλά συμβαλλόμενα μέρη.
Άρθρο IV: Όλες οι χώρες, πόλεις, κάστρα και εδάφη, που κατακτήθηκαν κατά τον πόλεμο από τον βασιλέα της Πρωσίας αποκαθίστανται, και τα σύνορα της Πρωσίας επανέρχονται στην από 1 Ιανουαρίου του 1772 κατάσταση, ενώ διασφαλίζεται ο ελεύθερος διάπλους ποταμών και των διωρύγων του Βιστούλα.
Άρθρο V: Οι επαρχίες, οι οποίες, από την 1 Ιανουαρίου του 1772, σχημάτισαν μέρος του βασιλείου της Πολωνίας, και από τότε, σε διαφορετικές χρονικές στιγμές, περιήλθαν στην Πρωσία (με την εξαίρεση των χωρών που αναφέρονται ή μνημονεύονται στο προηγούμενο άρθρο, καθώς και εκείνες που περιγράφονται παρακάτω στο 9ο άρθρο), περιέρχονται υπό τον βασιλέα της Σαξονίας, ως κυρίαρχη χώρα υπό τον τίτλο Δουκάτο της Βαρσοβίας.
Άρθρο VI: Το Γκντανσκ, με έδαφος δύο λευγών πέριξ αυτού, αποκαθίσταται ανεξάρτητο, υπό την προστασία των Βασιλέων της Πρωσίας και της Σαξονίας.
Άρθρο VII: Οι Βασιλείς της Σαξονίας και Πρωσίας εξασφαλίζουν την ελεύθερη επικοινωνία και χρήση της μεταξύ των δύο χωρών τους στρατιωτικής οδού.
Άρθρο VIII: Εξασφαλίζεται ο ελεύθερος διάπλους του Βιστούλα χωρίς κανένα είδος εμποδίου, διοδίων ή άλλων δικαιωμάτων.
Άρθρο IΧ: Σύνορα μεταξύ Ρωσίας και Δουκάτου Βαρσοβίας ορίζονται οι φυσικές κοίτες και εκβολές ποταμών περιοχής.
Άρθρο X: Ουδεμία οικονομική αξίωση προηγούμενου καθεστώτος μπορεί να εγερθεί επί των εδαφών στη νέα κατανομή τους.
Άρθρο XI: Οι πάσης φύσεως ιδιοκτησίες (ιδιωτικές, πολιτικές, στρατιωτικές, θρησκευτικές, κλπ που καλύπτονται με συμβόλαια πρώην εδαφών της Πρωσίας θα διευθετούνται δι΄ εξαγοράς από τους Ηγεμόνες (Ρωσίας και Σαξονίας) υπό των οποίων προσαρτήθηκαν τα εδάφη.
Άρθρο XII: Αποκαθίσταται η πλήρης κατοχή των κτημάτων των Α.Β.Υ. των Δουκών του Σαξ Κόμπουργκ, του Ολδεμβούργου και του Μεκλεμβούργου Σβέριν. Οι δε γαλλικές φρουρές θα παραμείνουν μέχρι τη συνομολόγηση οριστικής συνθήκης μεταξύ Γαλλίας και Αγγλίας.
Άρθρο XIII: Η Α.Μ. ο αυτοκράτορας Ναπολέων αποδέχεται τη διαμεσολάβηση του αυτοκράτορα πασών των Ρωσιών, να διαπραγματευθεί και να συνάψει οριστική συνθήκη ειρήνης μεταξύ της Γαλλίας και της Αγγλίας, υπό την προϋπόθεση ότι αυτή η διαμεσολάβηση θα γίνει δεκτή από την Αγγλία σε ένα μήνα από την επικύρωση της παρούσας Συνθήκης.
Άρθρο XIV: Η Α.Μ. ο αυτοκράτορας πασών των Ρωσιών επιθυμώντας, από την πλευρά του, να φανερώσει πόσο διακαώς επιθυμεί να καθιερώσει τις πιο προσωπικές και μακροχρόνιες σχέσεις μεταξύ των δύο αυτοκρατόρων, αναγνωρίζει τη Μεγαλειότητα του Ιωσήφ (Βοναπάρτη) βασιλέα της Νάπολης, και του Λουδοβίκου (Βοναπάρτη), βασιλέα της Ολλανδίας.
Άρθρο XV: Η Α.Μ. ο αυτοκράτορας πασών των Ρωσιών, αναγνωρίζει τη Συνομοσπονδία του Ρήνου, την παρούσα κατάσταση των κτήσεων των αρχόντων που ανήκουν σε αυτή, καθώς και τους τίτλους των ατόμων που τους ανατίθενται κατά πράξη της συνομοσπονδίας.
Άρθρο XVI: Η Α.Μ. ο αυτοκράτορας πασών των Ρωσιών παραχωρεί στον Βασιλέα της Ολλανδίας όλη την κτήση - επικυριαρχία επί της δεξιάς πλευράς της «εξοχότητας του Jever», στην Ανατολική Φρίσλαντ.{ι]
Άρθρο XVIII: Η Α.Μ. ο αυτοκράτορας πασών των Ρωσιών αναγνωρίζει επίσης τον Πρίγκιπα Jerome Ναπολέοντα, ως Βασιλέα της Βεστφαλίας.
Άρθρο XIX: Το Βασίλειο της Βεστφαλίας αποτελείται βασικά από τις επαρχίες που παραχωρήθηκαν από τον Βασιλέα της Πρωσίας στην αριστερή όχθη του ποταμού Έλβα, και άλλες περιοχές που επί του παρόντος βρίσκονται στην κατοχή του αυτοκράτορα της Γαλλίας.
Άρθρο XX: Η Α.Μ. ο αυτοκράτορας πασών των Ρωσιών δεσμεύεται να αναγνωρίσει τα όρια του Βασιλείου της Βεστφαλίας μετά τις εκχωρήσεις της Α.Μ. του Βασιλέως της Πρωσίας, που καθορίζονται κατ 'εφαρμογή των ανωτέρω του άρθρου XIX, σε συνδυασμό με τη νέα κατάσταση κατοχής.
Άρθρο XXI: Επιβάλλεται γενική ανακωχή σε όλα τα μέτωπα μεταξύ των ρωσικών στρατευμάτων με εκείνων του Μεγάλου Αυθέντη με την υποχρέωση της γνωστοποίησής της, με τον ταχύτερο δυνατό τρόπο επικοινωνίας, σε όλες τις διοικήσεις.
Άρθρο XXII: Τα πρωσικά στρατεύματα αποσύρονται από τις επαρχίες της Μολδαβίας, αλλά οι εν λόγω επαρχίες δεν μπορεί να καταληφθούν από τα στρατεύματα του Μεγάλου Αυθέντη, μέχρι και μετά την ανταλλαγή των επικυρώσεων της μελλοντικής οριστικής συνθήκης ειρήνης μεταξύ της Ρωσίας και της Οθωμανικής Πύλης.
Άρθρο XXIII: Η Α.Μ. ο αυτοκράτορας πασών των Ρωσιών δέχεται τη μεσολάβηση της Α.Μ. του αυτοκράτορα των Γάλλων, και του βασιλέως της Ιταλίας, με σκοπό μια προενταξιακή συμφέρουσα και έντιμη σύναψη ειρήνη ανάμεσα στις δύο δυνάμεις.
Άρθρο XXIV: Οι προθεσμίες, εντός των οποίων τα υψηλά συμβαλλόμενα μέρη αποσύρουν τα στρατεύματά τους από τις θέσεις που πρόκειται να εκκενώσουν σύμφωνα με τις ανωτέρω διατάξεις, όπως επίσης και ο τρόπος με τον οποίο οι διάφορες διατάξεις που περιέχονται στην παρούσα συνθήκη θα πρέπει να εκτελεστεί, θα διευθετηθούν από μια ειδική συμφωνία.
Άρθρο XXV: Η Α.Μ. ο αυτοκράτορας των Γάλλων και βασιλεύς της Ιταλίας, και ο Μεγαλειότατος αυτοκράτορας πασών των Ρωσιών, διασφαλίζουν αμοιβαία, ο ένας για τον άλλο, την ακεραιότητα των κτήσεών τους, καθώς και εκείνων των εξουσιών που προβλέπονται στην παρούσα συνθήκη, στη νέα κατάσταση - εγκατάσταση, σύμφωνα με τις ανωτέρω διατάξεις.
Άρθρο XXVII: Οι εμπορικές σχέσεις μεταξύ της γαλλικής αυτοκρατορίας και βασιλείου της Ιταλίας, των Βασιλείων της Νάπολης και της Ολλανδίας, καθώς και των συνομοσπονδιοποιημένων χωρών του Ρήνου, αφενός, και της αυτοκρατορίας της Ρωσίας αφετέρου, αποκαθίστανται στην προ του πόλεμου κατάσταση.
Άρθρο XXVIII: Η εθιμοτυπία μεταξύ των αυτοκρατοριών Γαλλίας και Ρωσίας, καθώς επίσης και αντίστοιχα πρεσβευτές, υπουργοί, και απεσταλμένοι, αμοιβαία διαπιστευμένων μεταξύ τους τυγχάνουν πλήρους ισότητας και αμοιβαιότητας.
Άρθρο XXIX: Η παρούσα συνθήκη μετά την κύρωσή της από τον Μεγαλειότατον αυτοκράτορα των Γάλλων και βασιλέα της Ιταλίας, και τον Μεγαλειότατον αυτοκράτορα πασών των Ρωσιών, θα πρέπει εντός τεσσάρων ημερών να υποβληθεί σε επικυρώσεις στην πόλη Τιλσίτ. Κάτω από τις ημερομηνίες ακολουθούν οι υπογραφές των τριών πληρεξούσιων αντιπροσώπων που αναφέρονταν στο προοίμιο οι οποίοι και ήταν οι Πρίγκιπας Μ. Ταλλεϋράνδος, Πρίγκιπας Αλέξανδρος Κουνάκιν και ο Πρίγκιπας Δμήτρη Λομπάνοφ-Ροστόβσκυ (αρχηγός των ρωσικών στρατευμάτων).
Μυστικά άρθρα συνθήκης
Τα δύο μυστικά άρθρα της συνθήκης, που έγιναν γνωστά πολύ αργότερα, φέρονται να συνομολογήθηκαν απ΄ ευθείας από τους δύο αυτοκράτορες κατ΄ απαίτηση του τσάρου πασών των Ρωσιών στην οποία τελικά συναίνεσε ο Ναπολέων. Αυτά αφορούσαν όλες τις κτήσεις της οθωμανικής αυτοκρατορίας επί ευρωπαϊκού εδάφους, δηλαδή ολόκληρο το αρχικό εγιαλέτι της Ρωμυλίας, που την εποχή αυτή είχε πλέον κατακερματιστεί σε επιμέρους 21 για καλλίτερη διοίκηση. Σημειώνεται ότι από το προηγούμενο έτος είχε ουσιαστικά ξεκινήσει ο ρωσοτουρκικός πόλεμος (1806-1812) ο οποίος και εξανάγκασε τον τσάρο να κλείσει το δυτικό μέτωπο με τη Γαλλία με την παρούσα συνθήκη προκειμένου να μεταφέρει τα ρωσικά στρατεύματα νότια και παρότι το 21ο άρθρο της συνθήκης επέβαλε ανακωχή του πολέμου αυτού. Κατ΄ ακολουθία και ο Ναπολέων βέβαια μπορούσε πλέον να αποδεσμευτεί και να στραφεί δυτικά, στην εκστρατεία του στην Ιβηρική χερσόνησο.
Σύμφωνα με το πρώτο μυστικό άρθρο η Βεσσαραβία, η Μολδαβία, η Βλαχία και η βόρεια Βουλγαρία περιέρχονται στη Ρωσία. Η Βοσνία και η Σερβία εκτεινόμενη μέχρι και τη Θεσσαλονίκη περιέρχονται στην Αυστρία. Οι δε Αλβανία, Θεσσαλία, Πελοπόννησος και Κρήτη στη Γαλλία. Με το δεύτερο δε άρθρο η Επτάνησος Πολιτεία εκχωρείται απ΄ ευθείας στον Ναπολέοντα με χαρακτήρα οικογενειακού κτήματος. Συγκεκριμένα το δεύτερο άρθρο όριζε:
Γαλλο-Πρωσική συνθήκη του Τιλσίτ
Στην κύρωση της συνθήκης αυτής, στο Τιλσίτ, παρέστη και η βασίλισσα της Πρωσίας Λουίζα, σύζυγος του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Γ΄, της οποίας υπήρξε ιστορικός ο δεινός αγώνας της στις μάταιες επικλήσεις της προς τον Ναπολέοντα για μετριασμό των εδαφικών απωλειών και της οποίας η απογοήτευση αποτέλεσε θέμα ζωγράφων της εποχής. Οι πληρεξούσιοι αντιπρόσωποι της συνθήκης αυτής ήταν ο Πρίγκιπας Μ. Ταλλεϋράνδος C. M. Talleyrand, Prince of Benevento., ο Πρώσος στρατάρχης Φρειδερίκος Αδόλφος φον Κάλκρουθ (Friedrich Adolf von Kalckreuth), και ο Αύγουστος Φρειδερίκος φον Γκολτς, Πρώσος διπλωμάτης (August Friedrich Ferdinand von der Goltz).
Συνέπειες εκ των συνθηκών
Οι συνθήκες του Τιλσίτ παρουσιάζουν ένα εξαιρετικό ενδιαφέρον στην ιστορία της Ευρώπης όσο και στην εξέλιξη των διεθνών σχέσεων γενικότερα. Μπορεί και οι δύο συνθήκες να τερμάτισαν την πρωσική εκστρατεία του Ναπολέοντα, ή άλλως τον πόλεμο του Δ΄ Συνασπισμού πλην όμως αποτέλεσαν ταυτόχρονα συνθήκες μεγάλης συμμαχίας πρώην εμπολέμων που σχεδόν κατέβαλε την εποχή εκείνη την υπόλοιπη Ευρώπη. Στις μυστικές διαβουλεύσεις μεταξύ των δύο αυτοκρατόρων, Ρωσίας και Γαλλίας, συζητήθηκε εκτενέστερα το Ανατολικό Ζήτημα. Επ΄ αυτού οι δύο αυτοκράτορες, Ναπολέων Α΄ και Αλέξανδρος Α΄, δεσμεύτηκαν να βοηθήσει ο ένας τον άλλον στις επιδιώξεις τους. Η μεν Γαλλία τη Ρωσία κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, στη διανομή της χερσονήσου του Αίμου, η δε Ρωσία τη Γαλλία στον ηπειρωτικό αποκλεισμό κατά της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, υποκινώντας μέχρι ακόμα και αγγλο-ρωσικό πόλεμο ή επεκτείνοντας τούτο μεταξύ Φιλανδίας και Σουηδίας προς γενίκευση του οικονομικού αποκλεισμού.
Οι μυστικές διαβουλεύσεις που έλαβαν χώρα κατά τη συνομολόγηση των παραπάνω αποτελούν μία από τις χαρακτηριστικές εκείνες περιπτώσεις όπου και αποκαλύπτεται η μεγάλη ευκολία ανατροπής προηγουμένων συνθηκών που έχουν συνομολογηθεί, όσο δεσμευτικές και αν είναι, όταν τούτο επιβάλλουν νέες καταστάσεις. Σημαντικότερες συνέπειες των παραπάνω συνθηκών ήταν:
Συνέπειες στη Βαλκανική
Η εμπλοκή της Βαλκανικής στις μυστικές διαβουλεύσεις και η συζήτηση περί του Ανατολικού ζητήματος, μεταξύ των δύο αυτοκρατόρων, παρότι η περιοχή ήταν εκτός θεάτρου επιχειρήσεων της πρωσικής εκστρατείας, οφείλεται κυρίως στη φερόμενη παλινδρόμηση του Σουλτάνου και στα αίτια του ρωσοτουρκικού πολέμου που είχε ξεκινήσει τον προηγούμενο χρόνο και που βεβαίως δεν είχε αφήσει αδιάφορο τον Ναπολέοντα. Συνέπεια αυτών ήταν η σκέψη των αυτοκρατόρων, εν όψει της γαλλορωσικής συμμαχίας του Τιλσίτ, να δοθεί ένα οριστικό τέλος με τη διανομή της χερσονήσου του Αίμου, που την ίδια εποχή κυριολεκτικά «έβραζε» από αναστατώσεις, στάσεις και άλλες εμπλοκές που ουσιαστικά έφερναν κάθε φορά αντιμέτωπους τους αυτοκράτορες με την Υψηλή Πύλη. Είχαν φθάσει μάλιστα οι αυτοκράτορες να συζητούν περί της τύχης και αυτής ακόμα της Κωνσταντινούπολης που παρουσίαζε όμως ιδιαίτερες δυσχέρειες, όπως και τα Στενά των Δαρδανελλίων, στη λήψη τελικής απόφασης.Χαρακτηριστική λέγεται πως υπήρξε η στιγμή που όταν ο Τσάρος Αλέξανδρος εξέφρασε την άποψη τα ρωσικά στρατεύματα να προχωρήσουν στην κατάληψη της Κωνσταντινούπολης, τότε εγέρθηκε ο Ναπολέων και κτυπώντας το χέρι του στο τραπέζι φώναξε «Ουδέποτε» Σημειώνεται ότι στη διάρκεια που ο Ναπολέων βρισκόταν εξόριστος στη νήσο Αγία Ελένη, αναφερόμενος στο ζήτημα της Κωνσταντινούπολης ανέφερε σχετικά: «''Θα μπορούσα να διαμοιράσω το Τουρκικό κράτος με τη Ρωσία διότι υπήρξε μεταξύ μας τέτοια σκέψη, αλλά η Κωνσταντινούπολη πάντοτε διέσωζε αυτό. Η πρωτεύουσα αυτή αποτελούσε πάντα την πέτρα του σκανδάλου. Ο μεν Αλέξανδρος Α΄ ήθελε αυτήν, εγώ όμως δεν μπορούσα να συναινέσω. Αποτελούσε από μόνη της «κλείδα πολυτιμωτάτη» που μόνη της άξιζε μια αυτοκρατορία. Ο κατέχων την Κωνσταντινούπολη δύναται να κυβερνήσει τον κόσμον''». Και συνεχίζει ...«''Η κρίση για την Ευρωπαϊκή ήπειρο είναι μεγάλη και ειδικότερα για την Κωνσταντινούπολη. Ο Αλέξανδρος επιθυμώντας να την αφήσω σ΄ εκείνον πάντα με κολάκευε αλλά εγώ έκανα τον κουφό. Αυτό το κράτος, (η Οθωμανική Αυτοκρατορία), αν και αποσαθρωμένο αποτελούσε το σημείο διαχωρισμού αμφοτέρων. Υπήρξε ένα τέναγος που δυσκόλευε τις κινήσεις μου, για τους Έλληνες όμως το ζήτημα διαφέρει''»
Σημειώνεται ότι την ίδια εκείνη εποχή η Οθωμανική Αυτοκρατορία ως σύμμαχος της Γαλλίας είχε εισχωρήσει στον ηπειρωτικό αποκλεισμό κατά της Αγγλίας, που είχε επιβάλει ο Ναπολέων, κηρύσσοντας ακόμα και πόλεμο με την Αγγλία, αντιμετώπιζε μεγάλη εσωτερική αναστάτωση από τους γενίτσαρους που είχαν εξεγερθεί κατά του σουλτάνου Σελίμ Γ΄. Ένα μόλις μήνα πριν τη συνομολόγηση της συνθήκης του Τιλσίτ, στις 29 Μαΐου ο σουλτάνος Σελίμ Γ΄ καθαιρέθηκε από τον πρεσβύτερο εξάδελφό του που ανήλθε στον θρόνο ως Μουσταφά Δ΄.
Η σημαντικότερη όμως συνέπεια της συνθήκης Τιλσίτ στη νότια Βαλκανική ήταν η επαναπροσάτηση των Επτανήσων στη Γαλλία. Η Επτάνησος Πολιτεία όπως αυτή είχε συσταθεί μετά την κατάληψη των Επτανήσων από τους Ρώσους όπου σύμφωνα με ειδική ρωσοτουρκική συνθήκη αποτελούσε ελεύθερο σχετικά κράτος υπό την προστασία της Ρωσίας και την επικυριαρχία της Υψηλής Πύλης, ο Αυτοκράτορας Αλέξανδρος Α΄ απέδωσε αυτή σχεδόν ως δώρο στον Ναπολέοντα, σύμφωνα με μυστικό άρθρο όπως αναφέρθηκε παραπάνω, μετά την εκ μέρους του Ναπολέοντα αναγνώριση της κυριαρχίας του Πριγκιπάτου του Ολδεμβούργου, συγγενικού της Ρωσίας. Έτσι στις 3 Αυγούστου του 1807 αποβιβάστηκαν στην Κέρκυρα γαλλικές δυνάμεις εκ 4.000 ανδρών με δύο πυροβολαρχίες και δύο τάγματα σκαπανέων με ανάλογη μέριμνα προμηθειών και πυρομαχικών. υπό τον Γάλλο στρατάρχη Σεζάρ Μπερτιέ, ο οποίος και ανέλαβε αμέσως διοικητής της Επτανήσου. Την 1η Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους ο Σ. Μπερτιέ, έχοντας εγκατασταθεί στο ενετικό φρούριο της πόλης της Κέρκυρας, έδρα όλων των προηγουμένων διοικητών, ανήγγειλε την πλήρη κατάληψη των Ιονίων νήσων που θέτονταν υπό την προστασία της Γαλλίας, με το ίδιο υφιστάμενο «βυζαντινό σύνταγμα», τη γερουσία και τις εκ του συντάγματος διοικητικές και δικαστικές εξουσίες και ότι οι κάτοικοι τυγχάνουν πλέον υποτελείς του Γάλλου Αυτοκράτορα. Από αυτή την ημερομηνία αρχίζει και η περίοδος της δεύτερης γαλλικής κατοχής της Επτανήσου η οποία και θα διαρκέσει μέχρι επτά χρόνια. Παρότι ο στρατηγός Μπερτιέ είχε λάβει οδηγίες για καλή συμπεριφορά προς τους κατοίκους μη θίγοντας το σύνταγμα που ο τσάρος θεωρούσε άριστο και να φροντίζει άγρυπνα για τις επισκευές, τον εφοδιασμό και την οχύρωση των φρουρίων όσο θα συνεχιζόταν ο πόλεμος με την Αγγλία, εντούτοις η συμπεριφορά του υπήρξε αντίθετη. Η δε ύψωση της τρίχρωμης γαλλικής σημαίας στην ακρόπολη της Κέρκυρας σήμαινε κάθε άλλο από ανεξαρτησία, που είχε υποσχεθεί ο Ναπολέων, με συνέπεια ο τοπικός πληθυσμός άρχισε να δείχνει έντονη δυσαρέσκεια στην παρουσία των Γάλλων. Υπό τις εξελίξεις αυτές ο Ιωάννης Καποδίστριας, αποδεδειγμένα ρωσόφιλος, αναγκάσθηκε να εγκαταλείψει την Κέρκυρα και να καταφύγει, όπως και ο πρίγκιπας Υψηλάντης, στην Αγία Πετρούπολη, στη Ρωσία, ενώ ο στρατηγός Μπερτιέ, έχοντας ασκήσει διοίκηση μόλις επτά μηνών, στις 28 Μαρτίου του 1808 αντικαταστάθηκε από τον μετριοπαθή βοηθό του στρατηγό Ντονζελό (Donzelot).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τιλσίτ Τιλσίτ Τιλσίτ Κατηγορία:Ιστορία των Επτανήσων Τιλσίτ Κατηγορία:Δουκάτο της Βαρσοβίας
Jethro Tull
Οι Jethro Tull είναι βρετανικό progressive rock συγκρότημα, το οποίο σχηματίστηκε το 1967 στο Μπλάκπουλ της Αγγλίας. Μόνιμο μέλος, συνθέτης και τραγουδιστής του συγκροτήματος από την ίδρυση τους μέχρι σήμερα είναι ο Ίαν Άντερσον.
Οι Jethro Tull έχουν κυκλοφορήσει 21 στούντιο άλμπουμ, εκ των οποίων δύο ανέβηκαν στην κορυφή των αμερικανικών τσαρτ και ένα στα αντίστοιχα βρετανικά, ενώ 16 δίσκοι τους έχουν βραβευθεί ως χρυσοί ή πλατινένιοι.
Τα πρώτα χρόνια
Το 1967, το συγκρότημα του Ίαν Άντερσον, John Evan Band μετακόμισε από το Μπλάκπουλ στο Λούτον. Μετά από ένα μικρό χρονικό διάστημα, τα περισσότερα μέλη του επταμελούς σχήματος αποχώρησαν αφήνοντας μόνο τον Άντερσον και τον μπασίστα Γκλεν Κόρνικ. Μετά την προσθήκη του κιθαρίστα Μικ Άμπρααμς και του ντράμερ Κλάιβ Μπάνκερ, το συγκρότημα μετονομάστηκε σε Jethro Tull, όνομα του πρωτοπόρου γεωργού του 18ου αιώνα. Λίγο αργότερα, υπέγραψαν συμβόλαιο με την εταιρεία "Chrysalis" και κυκλοφόρησαν το πρώτο τους σινγκλ με τίτλο "Sunshine Day" σε παραγωγή του Ντέρεκ Λώρενς, στις 16 Φεβρουαρίου 1968.
Το πρώτο τους άλμπουμ με τίτλο "This Was" κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1968 ανεβαίνοντας στο # 10 των βρετανικών τσαρτ. Μετά την κυκλοφορία του δίσκου, ο Άμπρααμς αποχώρησε από το συγκρότημα λόγω έντονων διαφωνιών που είχε με τον Ίαν Άντερσον. Αντικαταστάθηκε για ένα διάστημα τριών εβδομάδων από τον μετέπειτα κιθαρίστα των Black Sabbath, Τόνι Αϊόμι, με τον οποίο στη σύνθεση τους πραγματοποίησαν μία εμφάνιση στο "The Rolling Stones Rock and Roll Circus", το Δεκέμβριο του 1968. Μετά από ένα μικρό διάστημα με τον Ντέιβιντ Ο'Λιστ στην κιθάρα, οριστικός αντικαταστάτης του Άμπρααμς έγινε ο Μάρτιν Μπαρ.
Η ποιοτική και εμπορική επιτυχία
Με τη νέα σύνθεση οι Jethro Tull κυκλοφόρησαν στις 25 Απριλίου 1969 το πρώτο τους επιτυχημένο σινγκλ, "Living in the Past", το οποίο έφθασε στο # 3 στη Μεγάλη Βρετανία, ακολουθούμενο από άλλη μία Top-10 επιτυχία, το "Sweet Dream". Τον Αύγουστο του 1969 κυκλοφόρησε ο δίσκος "Stand Up" ο οποίος έφθασε στην κορυφή των βρετανικών τσαρτ, για να ακολουθήσουν και άλλα επιτυχημένα τραγούδια όπως τα "The Witch's Promise" (# 4) και "Life Is a Long Song" (# 11).
left|thumb|200px|Ο Ίαν Άντερσον το 1973 Την επόμενη χρονιά προστέθηκε στη σύνθεση του συγκροτήματος ο κιμπορντίστας Τζον Έβαν, με τον οποίο κυκλοφόρησαν το δίσκο "Benefit". Στα τέλη του 1970, ο μπασίστας Γκλεν Κόρνικ αντικαταστάθηκε από τον Τζέφρι Χάμοντ, αδελφικό φίλο του Άντερσον. Με αυτή τη σύνθεση το συγκρότημα κυκλοφόρησε έναν από τους σπουδαιότερους δίσκους του, το "Aqualung", στις 19 Μαρτίου 1971, ανεβαίνοντας στο Top-10 και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.
Μετά την κυκλοφορία του δίσκου, ο Κλάιβ Μπάνκερ παραιτήθηκε για να αντικατασταθεί από τον Μπάριμορ Μπάρλοου, με τον οποίο κυκλοφόρησαν το δίσκο "Thick As A Brick", ένα άλμπουμ το οποίο αποτελούνταν από ένα μόνο τραγούδι διάρκειας 43 λεπτών και 46 δευτερολέπτων. Ο δίσκος ανέβηκε στην κορυφή των αμερικανικών τσαρτ, ακολουθούμενος τον Ιούνιο του 1972 από τη συλλογή "Living in the Past", η οποία έφθασε ως το # 3.
Στις 5 Σεπτεμβρίου 1975, οι Jethro Tull κυκλοφόρησαν το χρυσό "Minstrel in the Gallery" του οποίου οι στίχοι χαρακτηρίστηκαν "κυνικοί και πικρόχολοι" λόγω του ότι το διάστημα της συγγραφής του δίσκου ο Ίαν Άντερσον έπαιρνε διαζύγιο από την πρώτη του σύζυγο. Στην περιοδεία που ακολούθησε, ο Ντέιβιντ Πάλμερ εντάχθηκε στη σύνθεση του συγκροτήματος ως δεύτερος κιμπορντίστας, ενώ μετά την το τέλος της περιοδείας ο μπασίστας Τζέφρι Χάμοντ αποχώρησε για να αντικατασταθεί από τον Τζον Γκλάσκοκ.
Με τη νέα σύνθεση το συγκρότημα κυκλοφόρησε το δίσκο "Too Old to Rock 'n' Roll: Too Young to Die!", ένα ακόμη concept άλμπουμ του οποίου οι στίχοι αφορούσαν ένα οπαδό της ροκ μουσικής ο οποίος γερνώντας βλέπει την αντιμετώπιση του κόσμου προς αυτόν να αλλάζει.
thumb|160px|Ο Τζον Γκλάσκοκ Το Φεβρουάριο του 1977 κυκλοφόρησαν το τελευταίο Top-10 άλμπουμ τους στις Ηνωμένες Πολιτείες, με τίτλο "Songs from the Wood", το πρώτο από μία τριάδα δίσκων με ιδιαίτερα εμφανείς τις φολκ επιρροές.
Πειραματισμός και δεκαετία του '80
Το "Heavy Horses" και το ζωντανά ηχογραφημένο "Live - Bursting Out" του 1978 ήταν τα τελευταία άλμπουμ του συγκροτήματος με τον Τζον Γκλάσκοκ στη σύνθεση τους, αφού μετά από εγχείρηση που είχε κάνει στην καρδιά του την προηγούμενη χρονιά, βρέθηκε νεκρός στο σπίτι του στις 17 Νοεμβρίου 1979. Λίγο αργότερα, οι Μπάρλοου, Πάλμερ και Έβαν αποχώρησαν αφήνοντας στο συγκρότημα τον Άντερσον και τον Μπαρ ως τα μόνα εναπομείναντα μέλη.
Στα τέλη Αυγούστου του 1980 κυκλοφόρησε ο δίσκος "A", ο οποίος προοριζόταν να είναι το πρώτο προσωπικό άλμπουμ του Ίαν Άντερσον, κάτι που δεν έγινε λόγω ενστάσεων της δισκογραφικής εταιρείας που τους προωθούσε, της "Chrysalis Records". Νέος μπασίστας του συγκροτήματος ήταν ο Ντέιβ Πεγκ, ενώ αυτός ήταν ο μοναδικός δίσκος με τον ντράμερ Μαρκ Κρέινι και τον κιμπορντίστα Έντι Τζόμπσον στη σύνθεση του σχήματος.
Το 1981 κυκλοφόρησε το πρώτο βίντεο των Jethro Tull με τίτλο "Slipstream" και παρουσίαζε μέρος των ζωντανών εμφανίσεων του συγκροτήματος στο "Hammersmith Odeon" του Λονδίνου και στο "Sports Arena" του Λος Άντζελες, το 1980. Μετά το τέλος της περιοδείας για την προώθηση του "A", ο Κρέινι και ο Τζόμπσον αποχώρησαν για να αντικατασταθούν από τον Τζέρι Κόνγουεϊ και τον Πήτερ-Τζον Βετές, αντίστοιχα.
Με αυτή τη σύνθεση, κυκλοφόρησαν το "The Broadsword and the Beast", ένα άλμπουμ με αρκετά φολκ στοιχεία και συνθεσάιζερ. Κατά την περιοδεία για την προώθηση του δίσκου, ο Κόνγουεϊ αντικαταστάθηκε αρχικά από τον Πωλ Μπούρτζες και λίγο μετά από τον Ντον Πέρι. Με αυτή την προσθήκη οι Jethro Tull κυκλοφόρησαν το "Under Wraps" το Σεπτέμβριο του 1984, ανεβαίνοντας στο βρετανικό Top-20 για πρώτη φορά μετά από έξι χρόνια.
Μετά την περιοδεία για την προώθηση του δίσκου, ο Άντερσον παρουσίασε προβλήματα στις φωνητικές του χορδές, με αποτέλεσμα οι Jethro Tull να κάνουν ένα διετές διάλειμμα, για να επιστρέψουν το 1987 με το πολύ επιτυχημένο "Crest of a Knave", κερδίζοντας το βραβείο Grammy για την καλύτερη Hard Rock / Heavy Metal ερμηνεία. Η περιοδεία που ακολούθησε έφερε την χιουμοριστική ονομασία "The Not Quite the World, More the Here and There Tour" και ήταν η πρώτη κατά την οποία ο Άντερσον έπαιζε και κιθάρα. Επίσης, για τη συγκεκριμένη περιοδεία, ο Μάαρτιν Άλκοκ αντικατέστησε τον Ντον Έρεϊ ο οποίος είχε έλθει για ένα μικρό διάστημα στη θέση του Πήτερ-Τζον Βετές.
thumb|260px|Οι Jethro Tull το 1998 στη Νάπολη Το 1989, κυκλοφόρησαν το λιγότερο επιτυχημένο "Rock Island" πριν ο Άλκοκ αντικατασταθεί από τον Άντριου Γκίντινγκς.
Η μετέπειτα πορεία
Τον Απρίλιο του 1993 κυκλοφόρησαν την τετραπλή συλλογή "25th Anniversary Box Set" με τον Πεγκ να αποχωρεί για να επικεντρωθεί στους Fairport Convention. Αντικαταστάτης του ήταν ο Τζόναθαν Νόις, αν και οι ηχογραφήσεις του επόμενου δίσκου τους, "Roots to Branches" πραγματοποιήθηκαν με τον μπασίστα Στηβ Μπέιλι. Στο συγκεκριμένο άλμπουμ, οι Jethro Tull φανέρωσαν τις ethinc επιρροές τους, γεγονός που επαναλήφθηκε και στον επόμενο δίσκο, "J-Tull Dot Com" του 1999.
Μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ του Άντερσον με τίτλο "Homo Erraticus", ο τραγουδιστής δήλωσε σε συνέντευξη του ότι οι Jethro Tull τελείωσαν μέσα στην προηγούμενη δεκαετία και ότι πλέον θα κυκλοφορούσε την μουσική του με το δικό του όνομα.
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Πηγές
Κατηγορία:Αγγλικά hard rock συγκροτήματα Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι Κατηγορία:Αγγλικά blues rock συγκροτήματα Κατηγορία:Αγγλικά progressive rock συγκροτήματα
Τεστ του καθρέπτη
Κατά την εκτέλεση του πειράματος, τοποθετείται πάνω στο ζώο κάποιο χρωματιστό σημάδι, ένα άοσμο ύφασμα κ.λ.π. και το βάζουν να στέκεται μπροστά σε έναν καθρέπτη. Οι εκτελούντες το πείραμα παρατηρούν τον τρόπο που το ζώο αντιδρά στην αλλαγή στο σώμα του, όπως την βλέπει στον καθρέφτη, αν κινείται δηλαδή για να παρατηρήσει την παράξενη αλλαγή στο σώμα του, αν αγγίζει το σημείο που είναι το σημάδι την στιγμή που κοιτά στον καθρέπτη, κ.ά.
Με βάση τα μέχρι σήμερα σχετικά πειράματα, τα μόνα ζώα που αντιδρούν θετικά στο πείραμα δείχνοντας σημάδια αυτοσυνείδησης, είναι ο άνθρωπος, ο χιμπατζής, τα μπονόμπο, ο ουρακοτάγκος, το δελφίνι και η καρακάξα. Οι γορίλες δεν περνούν το τεστ, αλλά εικάζεται ότι αυτό οφείλεται απλώς στο ότι τα ζώα αυτά συνηθίζουν να αποφεύγουν την άμεση οπτική επαφή, πρόσωπο με πρόσωπο, επειδή τη θεωρούν προσβλητική. Τα μικρά παιδιά των ανθρώπων περνούν επίσης το τεστ μόνο μετά την ηλικία των 3-4 ετών. Άλλα ζώα, όπως ο σκύλος, αντιδρούν απέναντι στο είδωλό τους με φόβο, εχθρικότητα ή περιέργεια προς το «άλλο» ζώο που βλέπουν ή απλά αδιαφορούν.
Υπάρχει κάποιος σκεπτικισμός σχετικά με την αξιοπιστία του τεστ, κατά πόσο δηλαδή μπορεί να οδηγήσει σε σωστά συμπεράσματα, επειδή ναι μεν για τα πρωτεύοντα η όραση είναι η σημαντικότερη αίσθηση, αλλά δεν ισχύει αυτό για όλα τα ζώα.
Κατηγορία:Αντίληψη Κατηγορία:Ψυχολογία
Lunar Orbiter 3
Το Lunar Orbiter 3 είναι το τρίτο από τα πέντε συνολικά μη επανδρωμένα διαστημόπλοια του προγράμματος Lunar Orbiter που αναπτύχθηκε από την NASA κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 1960. Σαν κύριο στόχο είχε την λήψη φωτογραφιών της Σελήνης προκειμένου να εντοπισθούν κατάλληλες τοποθεσίες για την προσσελήνωση των αποστόλων του προγράμματος Surveyor καθώς και του Apollo. Όπως και τα άλλα διαστημόπλοια του προγράμματος, το Lunar Orbiter 3 διέθετε επιστημονικά όργανα προκειμένου να συγκεντρωθούν γεωδαιτικά δεδομένα καθώς και δεδομένα σχετικά με τα επίπεδα ραδιενέργειας και τις προσκρούσεις μικρομετεωρητών.
Αποστολή
Το Lunar Orbiter 3 εκτοξεύθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 1967 με πύραυλο Atlas-Agena D από το ακρωτήριο Κανάβεραλ.
Η λήψη φωτογραφιών ξεκίνησε στις 15 Φεβρουαρίου και συνεχίστηκε μέχρι και τις 23 του ίδιου μήνα. Ακολούθησε η επεξεργασία και αποστολή των φωτογραφιών στην Γη, όμως στις 4 Μαρτίου παρουσιάστηκε βλάβη που είχε σαν αποτέλεσμα να μην μπορεί να γίνει ανάγνωση περίπου του 25% του φωτογραφικού υλικού. Συνολικά ελήφθησαν 182 φωτογραφίες της ορατής και της αθέατης από την Γη πλευράς της Σελήνης. Στις 9 Οκτωβρίου 1967 το Lunar Orbiter 3 προσέκρουσε, κατόπιν εντολής, στην σεληνιακή επιφάνεια.
Γουίλι Μπράουν
Ο Γουίλι Μπράουν (Willie Brown, 6 Αυγούστου 1900, Κλάρξντεϊλ Μισισιπή – 30 Δεκεμβρίου 1952, Τούνικα, Μισισιπής) ήταν Αμερικανός μπλουζ μουσικός, τραγουδιστής και κιθαρίστας, κύριος εκπρόσωπος των πρώιμων μπλουζ του Δέλτα.
Γεννημένος στο Κλάρξντεϊλ του Μισισιπή, ο Μπράουν διακρίθηκε κυρίως μέσα από τη συνεργασία του με διακεκριμένους μπλουζ μουσικούς όπως ο Τσάρλι Πάτον, ο Σον Χάουζ και ο Ρόμπερτ Τζόνσον, τους οποίους συνόδευε στην κιθάρα. Χαρακτηριστικά, ο Ρόμπερτ Τζόνσον αναφέρεται στον «φίλο» του Γουίλι Μπραόυν στους στίχους του τραγουδιού Cross Road Blues. Συμμετείχε στις ηχογραφήσεις που πραγματοποίησε ο Πάτον το 1930 για την εταιρεία Paramount, παίζοντας στα τραγούδια M & Ο Blues και Future Blues. Αναφορικά με την προσωπική δισκογραφία του Μπράουν υπάρχει μέχρι σήμερα διχογνωμία σχετικά με το αν το τραγούδι Rowdy Blues του 1929, που αποδίδεται στον Κιντ Μπέιλι (Kid Bailey), είναι δική του δημιουργία, ή αν ο ίδιος χρησιμοποίησε το ψευδώνυμο Κιντ Μπέιλι. Συμμετείχε επίσης στην ηχογράφηση του τραγουδιού Make Me a Pallet on the Floor, το οποίο περιλαμβάνεται στη σειρά ηχογραφήσεων των Τζον και Άλαν Λόμαξ για τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου και χρονολογείται το 1941.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μπλουζ μουσικοί