cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βίλχελμ Κανάρις
Δράση πριν από την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Στις 5 Ιανουαρίου του 1935 ο ναύαρχος Κανάρις σε ηλικία 47 ετών διορίζεται επικεφαλής της Διεύθυνσης Κατασκοπείας και αντικατασκοπίας (Abwehr), που στεγάζονταν στο μέγαρο αρ. 74-76 της παραλίας Τίρπιτς του Βερολίνου, πολύ κοντά στο γερμανικό Υπουργείο των Στρατιωτικών. Όπως είναι φυσικό, από τη νευραλγική εκείνη θέση ο Κανάρις όχι μόνο βρέθηκε πολύ κοντά στις μυστικές διαπραγματεύσεις, κυρίως μεταξύ Αγγλων και Γερμανών, για τον ρόλο που μπορούσε να παίξει ο Χίτλερ στην Ευρώπη αλλά αποκαλύφθηκε πως και ο ίδιος υπήρξε το κύριο πρόσωπο αυτών των δραστηριοτήτων. Τα γεγονότα αυτά αποσιωπήθηκαν για μεγάλο χρονικό διάστημα, αλλά σήμερα υπάρχουν αρκετές πηγές που το επιβεβαιώνουν (Βλέπε το : "Hitler's Spy Chief: The Wilhelm Canaris Mystery" by Richard Bassett, London 2007) ότι οι Ευρωπαϊκές Δημοκρατίες ευνόησαν το Ναζιστικό κίνημα, με σκοπό να αντιτάξουν μια πολιτική δύναμη ανάσχεσης του Κομμουνισμού, τόσο για κοινωνικούς λόγους όσο και για την αντιμετώπιση του Ιωσήφ Στάλιν, ο οποίος ήλεγχε τα κινήματα που δρούσαν μέσα στις χώρες εκείνες. Η θέση του Κανάρις, αλλά και η γνωριμία του από παλιά με άτομα στις Αγγλικές Μυστικές Υπηρεσίες, όπως και οι προσωπικές του πεποιθήσεις απέναντι στον Κομμουνισμό, τον έφεραν σε θέση του 'αρχιτέκτονα' εκείνων των μυστικών διαβουλεύσεων, γεγονός που μεταπολεμικά κανείς από τους νικητές δεν θα ήθελε να ακούγεται. Το 1936 είναι ο κύριος μοχλός πίσω από τη γερμανική επέμβαση στην Ισπανία υπέρ του Φρανθίσκο Φράνκο, της οποίας τις διπλωματικές λεπτομέρειες αναλαμβάνει προσωπικά ο ίδιος, βοηθούμενος και από τα εξαίρετα ισπανικά που μιλούσε. Το 1938, ωστόσο, υποπίπτουν στην αντίληψή του τα εγκλήματα που διαπράττουν οι φαιοχίτωνες της SA και τα SS και, τόσο ο ίδιος, όσο και μια ομάδα αξιωματικών, αντιλαμβάνονται ότι το Ναζιστικό κίνημα έχει ίδιες βλέψεις για το μέλλον του, οι οποίες δεν συμβαδίζουν με την κλασική παραδοσιακή άρχουσα γερμανική τάξη. Οι νεότερες πηγές αποκαλύπτουν ότι ο Κανάρις χρησιμοποιήθηκε τότε ως σύνδεσμος μεταξύ μικρού αριθμού Γερμανών στρατηγών και πολιτικών για να μεταφέρει αυτές τις ανησυχίες στην Αγγλική κυβέρνηση. Η συνάντηση έγινε στη Σεβίλλη, στην οποία παραβρέθηκε ο Κανάρις με αφορμή τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο, με πράκτορες της Αγγλικής ΜΙ6, οι οποίοι ήρθαν από το Γιβραλτάρ. Τελικά, η υπογραφή της Συνθήκης του Μονάχου επέδρασε ως πολύ ισχυρό πλήγμα κατά της αντιχιτλερικής αυτής ομάδας, επειδή με την πράξη εκείνη ο Χίτλερ όχι μόνο δεν τιμωρήθηκε αλλά και ικανοποιήθηκε για τις απαιτήσεις του, ουσιαστικά ως ανταμοιβή για τον πόλεμο κατά των αριστερών στην Ισπανία και για την εξολόθρευση των κομμουνιστών στη Γερμανία και την Αυστρία, και φάνταζε ήδη ως εξαίρετος ηγέτης στη γερμανική κοινή γνώμη. Από τότε ο Κανάρις γίνεται πολύ επιφυλακτικός, αλλά αποκτά ακόμα και επικίνδυνους ανταγωνιστές, ειδικά μάλιστα τον, ως τότε "πνευματικό του παιδί", Ράινχαρντ Χάιντριχ, ο οποίος, ουσιαστικά, τον παρακολουθούσε και ήθελε να τον υπερκεράσει, ενώ διατηρούσε αρμονικότατες σχέσεις με τον Χίμλερ, ο οποίος γνωρίζει για τις συναντήσεις του Κανάρις με τους Άγγλους, πράγμα που, στα μάτια τους, τον καθιστά κατ' αρχήν ύποπτο.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και αντιχιτλερική δράση
Νοιώθοντας την πίεση εκείνη ο Κανάρις αποφασίζει να δείχνει μεγαλύτερη προθυμία για συνεργασία με τους αξιωματούχους Ναζί, αλλά την ίδια ώρα είναι βέβαιο ότι επεκτείνει τις μυστικές του επαφές με αντιχιτλερικούς. Η μεγαλύτερη κατασκοπευτική συμβολή του, ωστόσο, συμπίπτει με την επίθεση του Χίτλερ εναντίον της Ρωσίας. Ο Στάλιν, αν και ανέτοιμος, διαθέτει τετραπλάσιες δυνάμεις στα σύνορα σε σχέση με τους Γερμανούς και είναι ιδιαίτερα υπολογίσιμος ως αντίπαλος. Ο Κανάρις, όμως, αποκαλύπτει με εξαιρετική λεπτομέρεια όλη τη διάταξη της ρώσικης στρατιωτικής μηχανής: τα σχέδια προέρχονται από τη Βρετανική ΜΙ6 και η προσφορά εκείνη φαίνεται να σχετίζεται και με τη θέληση του Τσώρτσιλ να πάψει η χώρα του να είναι μόνη της στον αγώνα ενάντια στη Γερμανία. Αντίθετα, σύμφωνα με τον ιστορικό Matthew Cooper, η Γερμανία υποτίμησε σημαντικά τον αριθμό και τον εξοπλισμό του σοβιετικού στρατού καθώς και τη δυνατότητά του για κινητοποίηση δυνάμεων και παραγωγή όπλων.
Οι υπάρχουσες πηγές δεν αναφέρουν πόσο σε εκείνη την απόφαση αλλαγής σχεδίων επηρέασε ο Κανάρις, αλλά είναι σίγουρο ότι η επίθεση εκείνη εναντίον του Στάλιν τύχαινε της επιδοκιμασίας του. Οι λεπτομέρειες αυτών των γεγονότων ουσιαστικά μαθεύτηκαν έμμεσα από τους Άγγλους κατασκόπους της ομάδας του Κιμ Φίλμπυ, οι οποίοι, με τη σειρά τους, τα έμαθαν μέσω των αποκωδικοποιήσεων των μηνυμάτων μέσω του συστήματος 'Enigma'. Ειδοποίησαν μεν κατάλληλα τον Στάλιν, αλλά εκείνος εξέλαβε την ειδοποίηση ως παραπλανητικό σχέδιο της Αγγλίας που σκοπό είχε να τον εμπλέξει σε πόλεμο με τον Χίτλερ, που θεωρούσε εξουδετερωμένο με το σύμφωνο Ρίμπεντροπ-Μολότωφ, που είχε συνάψει με τη Ναζιστική Γερμανία. Τελικά είχε άδικο ως προς την πηγή της πληροφορίας αλλά είχε εντελώς δίκιο ως προς τον σκοπό. Ωστόσο, αυτή η επιτυχία του Κανάρις αυξάνει τον φθόνο αλλά και την περιέργεια του Ράινχαρντ Χάιντριχ, ο οποίος έκτοτε ψάχνει με πολύ ενδιαφέρον στις πηγές του Κανάρις και σε πιθανές σχέσεις του με τους Βρετανούς.
Το 1941 φαίνεται ότι ο Χάιντριχ βρίσκει τις αποδείξεις που αναζητά, ύστερα από την ομολογία ενός διπλού πράκτορα, ο οποίος εργαζόταν για τον Κανάρις στην Ελβετία, όπου οι άνδρες του τον είχαν δει να έρχεται σε επαφή με άνθρωπο της εκεί Αγγλικής Πρεσβείας. Αλλά στις 27 Μαΐου 1942 Τσέχοι κομάντος, που εκπαίδευσε η ΜΙ6, δολοφονούν τον Χάιντριχ στην Πράγα. Η πράξη είναι μεν συμβολική κατά των χιτλερικών δυνάμεων κατοχής αλλά η μακρά και δύσκολη οργάνωσή της, σε συνδυασμό με τον αναμενόμενο λουτρό αίματος κατά του τσέχικου λαού εκ των υστέρων, δημιούργησαν την (βάσιμη) υποψία ότι η πράξη εκείνη αποσκοπούσε βασικά στη διάσωση του Κανάρις. Έκτοτε ο Κανάρις συνεχίζει την ίδια τακτική συμβίωσης με τους Ναζί, αλλά σίγουρα οι προθέσεις του είναι εναντίον του Χίτλερ, ενώ πρακτικά παίζει τον ρόλο του συνδέσμου των αντιχιτλερικών και τους προμηθεύει με όσες πληροφορίες του είναι δυνατό. Παύει, όμως, να είναι πλέον ο κύριος παράγων χειρισμού της χιτλερικής αντικατασκοπείας, καθώς τον παρακολουθούν συνεχώς.
Ελληνικές επαφές κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο (1940)
Ο Κανάρις, ωστόσο, πολύ καλός γνώστης της ισπανικής, εξακολουθεί να ταξιδεύει συχνά στην Ισπανία μεταξύ 1939 - 1940, κυρίως για τα εκεί δρώμενα. Όταν όμως ξέσπασε ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος στις 28 Οκτωβρίου του 1940, η είδηση του οποίου έπεσε ως κεραυνός στο Γερμανικό Επιτελείο, που βέβαια γνώριζε πολλά στοιχεία του επικείμενου πολέμου, τους φόβους εκ των οποίων διοχέτευε προηγουμένως στους Έλληνες διπλωμάτες, αλλά που δεν περίμενε ποτέ την αιφνίδια και άνευ συνεννόησης με τον Χίτλερ επίθεση του Μουσολίνι, τόσο ο ίδιος ο Χίτλερ όσο και οι Ρίμπεντροπ και Κανάρις ρίχτηκαν στον αγώνα να σταματήσουν τον πόλεμο εκείνο, και ειδικότερα μετά τα μέσα του Νοεμβρίου. Γνωστή έμεινε στην Ιστορία η συνάντηση Χίτλερ - Μουσολίνι στη Φλωρεντία. Τότε ο Κανάρις σπεύδει στη Μαδρίτη προκειμένου να συναντήσει τον πρέσβη της Ουγγαρίας στρατηγό Ρούντολφ Αντόρκα με τον οποίο διατηρούσε φιλικές σχέσεις, από προηγούμενες συνεργασίες, και ο οποίος ήταν φίλος του εκεί Έλληνα πρέσβη Περικλή Αργυρόπουλου. Έτσι στις 17 Δεκεμβρίου ο Αντόρκα πληροφορεί τον Αργυρόπουλο για μια γερμανική πρόταση ανακωχής. Οι όροι που είχε θέσει ο Κανάρις στη πρόταση εκείνη ήταν μεταξύ άλλων ότι η Γερμανία θα βοηθούσε την άμεση κατάπαυση του πυρός, με παρεμβολή στρατιωτικής δύναμης μεταξύ των δύο αντιμαχομένων παρατάξεων, τη διατήρηση των εδαφών κατάληψης από τον ελληνικό στρατό, την εγγύηση του στάτους κβο και το απαραβίαστο των νέων συνόρων έναντι του μοναδικού όρου, της επαναφοράς της Ελλάδας στην "αυστηρή ουδετερότητα" και την εγκατάλειψη του ελληνικού εδάφους από τους Άγγλους.
Με βάση το βιβλίο «Η Ελλάδα και ο Ισπανικός Εμφύλιος Πόλεμος», του Θανάση Σφήκα, Νοεμβ. 2000, ISBN 960-8032-55-5, σελ. 356, ο Περικλής Αργυρόπουλος έσπευσε αμέσως και τηλεγράφησε τη γερμανική πρόταση ανακωχής με ταυτόχρονη συμπληρωματική έκθεση (θετική εισήγηση) στην Αθήνα, στον Ιωάννη Μεταξά, την οποία, όμως, ο Μεταξάς απέρριψε, θεωρώντας ότι η συνεργασία του με τη Γερμανία θα υποβοηθούσε τον διαμελισμό της Ελλάδας μετά από την, κατ' εκείνον, υπερίσχυση των Συμμάχων.
Τρεις ημέρες αμέσως μετά το τηλεγράφημα του Αργυρόπουλου, ο Ιωάννης Μεταξάς, όπως σημειώνει στο ημερολόγιό του, στις 20 Δεκεμβρίου, δέχθηκε την επίσκεψη του Γερμανού πρέσβη στην Αθήνα φον Έρμπαχ, όπου το πλέον βέβαιο της συνομιλίας εκείνης πρέπει να ήταν η επανεξέταση της γερμανικής πρότασης, του Κανάρις, περί ανακωχής, έτσι προσδιορίστηκε νέα συνάντηση για τις 28 Δεκεμβρίου. Βέβαια και ο Βασιλεύς Γεώργιος Β΄ και ο Μεταξάς καθώς και όλο το Γενικό Επιτελείο, τότε, αντιλαμβάνονταν πως η εξέλιξη του πολέμου θ΄ ανάγκαζε την εμπλοκή της Γερμανίας προς βοήθεια της συμμάχου της Ιταλίας. Τη νέα λοιπόν συνάντηση φαίνεται πως δεν ήθελε να χάσει ο Κανάρις, (που μάλλον ο ίδιος την είχε επιζητήσει).
Στις 25 Δεκεμβρίου φθάνει στο αεροδρόμιο του Χασανίου, (μετέπειτα Ελληνικού), ένας "μυστηριώδης Ισπανός" με το όνομα Γκρατσία Πονιέρο τον οποίον και παρέλαβε, ένας δραστήριος ναυλομεσίτης του Πειραιά και προσωπικός του φίλος, ο Ανδρέας Καρπαθάκης, ο οποίος και τον φιλοξένησε στη βίλα του που διατηρούσε στη Φρεαττύδα, που ήδη φρουρούσαν ένοπλοι Γερμανοί πράκτορες. Εκεί ο Γκρατσία Πονιέρο συναντήθηκε με τον στρατιωτικό ακόλουθο της γερμανικής πρεσβείας στην Αθήνα συνταγματάρχη Κρίστιαν φον Κλεμ, καθώς και με τον Έλληνα στρατηγό Τέτση, εκπρόσωπο του Μεταξά και αρχηγό του Στρατιωτικού Οίκου του Βασιλέως. Εκείνη η συνάντηση παρέμεινε "ινκόγκνιτο", και τίποτα δεν δημοσιοποιήθηκε περί αυτής. Αυτή έγινε γνωστή μετά τον πόλεμο, από τα πρακτικά της συμμαχικής επιτροπής που ανέκρινε τον συνταγματάρχη φον Κλεμ, έτσι ο πόλεμος συνεχίστηκε.
Γεγονός πάντως είναι πως ο Ιωάννης Μεταξάς κάλεσε στη συνέχεια "υπουργικό συμβούλιο" και ανακοίνωσε σ΄ αυτό τη γερμανική πρόταση καθώς και τη μυστική συνάντηση που είχε παράλληλα με τον Αμερικανό συνταγματάρχη Ουίλιαμ Ντόνοβαν καθώς και την άποψη του Βασιλέως. Φαίνεται όμως πως οι υπουργοί δεν μπόρεσαν ν΄ αποφασίσουν, όπου εντυπωσιασμένοι από τη συνεχιζόμενη προέλαση του ελληνικού στρατού, σε συνδυασμό με τις αγγλικές επιτυχίες στη Κυρηναϊκή ερμήνευσαν την προσπάθεια του Κανάρις ως σύμπτωμα αδυναμίας των Ιταλών ή ακόμη και γερμανική προσπάθεια υπονόμευσης του ηθικού των Ελλήνων.
"Γενναίος αλλά και άτυχος"
Δεν είναι τόσο αληθές, παρά τα αναφερόμενα από γερμανικές ιστορικές πηγές, ότι σε εκείνη την περίοδο εργαζόταν με ζήλο στον ανθυποβρυχιακό πόλεμο και ότι οι πληροφορίες που παρέδιδε στο Ναυαρχείο προκάλεσαν φοβερές απώλειες στους Συμμάχους. Η θέση του δεν σχετιζόταν άμεσα με το Πολεμικό Ναυτικό (παρά το ότι προερχόταν από αυτό) και το σύστημα πληροφοριών το χειριζόταν το ίδιο το γερμανικό Ναυαρχείο, το οποίο, μάλιστα, δεν γνώριζε ότι οι Σύμμαχοι έσπαζαν συχνά τους κώδικες επικοινωνίας που χρησιμοποιούσε. Οι επιτυχίες των γερμανικών υποβρυχίων το 1941 και το 1942 ήταν θέμα περισσότερο τεχνικό και οργανωτικό και όχι θέμα πληροφοριών. Η μεταβολή των παραγόντων αυτών υπέρ των Συμμάχων το 1943, οδήγησε τελικά στην ήττα του γερμανικού Ναυαρχείου με την αποτυχία του υποβρυχιακού πολέμου. Ο Κανάρις, ενώ πάντα προσπαθεί να διατηρήσει την εξωτερική εικόνα του πιστού στρατιωτικού, στην πραγματικότητα καλύπτει, κατά την περίοδο 1943-44, τουλάχιστον δύο απόπειρες εναντίον του Χίτλερ, οι οποίες ακυρώθηκαν την τελευταία στιγμή με σημαντικότερη εκείνη που στην οποία ενέχονταν οι στενοί του συνεργάτες Χανς Όστερ (Hans Oster) και Χανς φον Ντονάνι (Hans von Dohnanyi). Είναι αξιοσημείωτο ότι είχε μελετήσει λεπτομερέστατα ένα έξυπνο σχέδιο, με το οποίο θα εμφάνιζε τον Χίτλερ ως ψυχασθενή με ιατρικό πιστοποιητικό, θα τον φυλάκιζε χωρίς να τον εκτελέσει και έτσι θα καλούσε τους Συμμάχους σε ειρήνη ύστερα από μια άδικη, εννοείται, αιματοχυσία που προήλθε από έναν μισότρελο άνθρωπο. Με τον τρόπο αυτό, μάλιστα, θα απέφευγε τις εσωτερικές αντεκδικήσεις, αν και θα χρειαζόταν να εκτελεσθούν άμεσα οι βασικοί στυλοβάτες του καθεστώτος, όπως οι Χάινριχ Χίμλερ και Γιόζεφ Γκέμπελς, τους οποίους θεωρούσε ως τους πλέον επικίνδυνους. Είχε εκπονήσει και όλες τις λεπτομέρειες των όρων ειρήνης, σύμφωνα με τις οποίες η Γερμανία θα αποσυρόταν από όλα τα κατακτημένα εδάφη, διατηρώντας όμως στο ακέραιο τη βιομηχανία της και τον στρατό της. Αλλά ένας της αλυσίδας των συνωμοτών κρατά σημειώσεις στο σπίτι του για το προς έκδοση ιατρικό πιστοποιητικό και αυτοκτονεί όταν καταλαβαίνει ότι τον υποψιάζονται. Όλα τα σχετικά στοιχεία κατάσχονται από τον Χίμλερ.
Είναι ο Φεβρουάριος του 1944, η Γερμανία βρίσκεται σε υποχώρηση και ο Χίμλερ απλά απολύει τον Κανάρις από τη θέση του, αν και από σκοπού τον κρατά υπό επίβλεψη με απώτερο σκοπό αργότερα - όπως όντως και αποπειράθηκε - να τον χρησιμοποιήσει ως ενδιάμεσο σε μια προσωπική του συνεννόηση με τους Άγγλους για ανακωχή. Εν τω μεταξύ η συμφωνία της Καζαμπλάνκα, με την οποία οι Σύμμαχοι αποφάσισαν να συνεχίσουν τον αγώνα μέχρις ότου η Γερμανία παραδοθεί άνευ όρων, τον απογοητεύει ολοσχερώς σχετικά με το ότι υπάρχει ελπίδα να διασωθεί η Γερμανία. Αυτό είναι, πιθανόν, και το τελευταίο νέο που του έρχεται από τους Άγγλους. Ο ίδιος ο Κανάρις από τότε χάνει κάθε ενδιαφέρον για περαιτέρω συνωμοτική δράση. Αλλά μετά την απόπειρα κατά του Χίτλερ, στις 20 Ιουλίου 1944, καθώς γίνεται γνωστό ότι το εκρηκτικό υλικό προμήθευσε η ΜΙ6, συλλαμβάνεται με διαταγή του Χίμλερ από τα SS και συγκεκριμένα από τον Βάλτερ Σέλλενμπεργκ, δεξί χέρι του ναζιστή υπουργού. Ο Κανάρις δεν είχε ενεργό συμμετοχή σε εκείνη την απόπειρα, αλλά σίγουρα γνώριζε την ύπαρξή της και σχετιζόταν με άτομα που είχαν πάρει μέρος σε αυτήν. Αυτό θα ήταν αρκετό για να πεθάνει στο απόσπασμα, αλλά ο Χίμλερ, έχοντας πάντα το ίδιο σχέδιο στο μυαλό του, τον διασώζει προσωρινά. Όταν πλέον πλησιάζει το τέλος του Πολέμου και ο Χίμλερ δεν βλέπει να κερδίζει τίποτα από την παρουσία του Κανάρις, αποκαλύπτει στον Χίτλερ τα στοιχεία που διαθέτει και στις 9 Απριλίου 1945 απαγχονίζονται οι Ντίτριχ Μπονχέφερ, Χανς Όστερ και ο Βίλχελμ Κανάρις. Ο αρχηγός της ΜΙ6 Σερ Στιούαρτ Μέντζις, όταν έμαθε για τον θάνατό του, είπε με λύπη : 'Ήταν ένας εξαιρετικά γενναίος άνθρωπος... αλλά και τόσο άτυχος!".
Μαχάμεντ Ντιόν
Ο Μαχάμεντ Ντιόν (Mahammed Boun Abdallah Dionne, γεννημένος στις 22 Σεπτεμβρίου 1959) είναι Σενεγαλέζος πολιτικός που υπηρέτησε ως πρωθυπουργός της Σενεγάλης από το 2014 έως το 2019. Ήταν ο τρίτος πρωθυπουργός που διορίστηκε από τον πρόεδρο Μακί Σαλ. Υπηρέτησε στην Κεντρική Τράπεζα των Κρατών της Δυτικής Αφρικής, στον Οργανισμό Βιομηχανικής Ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών (ONUDI), και ως σύμβουλος του προέδρου, πριν διοριστεί ως πρωθυπουργός. Εκπαιδεύτηκε ως μηχανικός υπολογιστών.
Πρώτα χρόνια
Ο Ντιόν γεννήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 1959 στην Γκόσας. Όταν η μητέρα του τον γέννησε, κατέφυγε σε μια τοποθεσία όπου έμενε η γιαγιά της. Ο πατέρας του εργαζόταν ως αστυνομικός επίτροπος. αριστερά|μικρογραφία| Ο Ντιόν συναντά [[Υπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών|τον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάικ Πομπέο στο υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ στην Ουάσιγκτον, DC στις 10 Δεκεμβρίου 2018.]]
Πολιτική καριέρα
Ο Ντιόν εργάστηκε ως μηχανικός με ειδίκευση στα εφαρμοσμένα οικονομικά και εργάστηκε σε τράπεζα της Δυτικής Αφρικής και ως επικεφαλής του Γραφείου Οικονομικών στην πρεσβεία της Σενεγάλης στη Γαλλία. Διετέλεσε διευθυντής του υπουργικού συμβουλίου του πρωθυπουργού Μακί Σαλ από το 2005 έως το 2007, και όταν ο Σαλ μετακόμισε στη θέση του Προέδρου της Εθνοσυνέλευσης το 2007 – 2008, ο Ντιόν συνέχισε να εργάζεται υπό τον Σαλ με την ίδια ιδιότητα. Πριν διοριστεί ως πρωθυπουργός, υπηρέτησε από τον Μάρτιο έως τον Ιούλιο του 2014 ως υπουργός Εφαρμογής του Σχεδίου της Αναδυόμενης Σενεγάλης (PSE), ενός σχεδίου οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης για να γίνει η χώρα αναδυόμενη οικονομία έως το 2035.
Ήταν επικεφαλής της εθνικής λίστας υποψηφίων του Benno Bokk Yaakaar, του συνασπισμού που υποστηρίζει τον πρόεδρο Σαλ, στις βουλευτικές εκλογές του Ιουλίου του 2017. Μετά τη νίκη του Benno Bokk Yaakaar, ο πρόεδρος Σαλ διόρισε εκ νέου τον Ντιόν πρωθυπουργό στις 6 Σεπτεμβρίου 2017
Το 2019 η θέση του πρωθυπουργού καταργήθηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Σενεγάλης
Ερνέστος Φρειδερίκος της Έσσης-Φίλιπσταλ-Μπάρχφελντ
Ο Ερνέστος-Φρειδερίκος, γερμ.: Ernst Friedrich von Hessen-Philippsthal-Barchfeld (28 Ιανουαρίου 1789 Μπάρχφελντ - 19 Απριλίου 1850, κάστρο Αουγκούστεναου Χέρλεσχαουζεν) από τον Οίκο της Έσσης-Κάσσελ ήταν Γερμανός ευγενής και Ρώσος στρατηγός του ιππικού.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 1789 στο Μπάρχφελντ της Θουριγγίας, ως δευτερότοκος γιος του Αδόλφου (1742-1803) λαντγκράβου της Έσσης-Φίλιπσταλ-Μπάρχφελντ και της Λουίζας των Βέττιν (1752-1805), κόρης του Αντώνιου-Ούλριχ δούκα της Σαξονίας-Μάινινγκεν.
Όταν η πατρίδα του κατακλύστηκε από τους Γάλλους, κατέφυγε στη Ρωσία και έγινε δεκτός στη Ρωσική υπηρεσία ως αντισυνταγματάρχης στο 6ο Σύνταγμα "Τζέγκερ" στις 29 Μαΐου 1808.
Στις 23 Οκτωβρίου 1811 απολύθηκε από την υπηρεσία για λόγους υγείας, αλλά επανήλθε στις 23 Ιουνίου 1812 με την προαγωγή σε συνταγματάρχη και τον διορισμό του στο ιππικό. Συμμετείχε στον Πατριωτικό Πόλεμο του 1812 για την απελευθέρωση της Ευρώπης από τον Ναπολέοντα. Τραυματίστηκε σοβαρά στις 29 Αυγούστου 1812 στη Μάχη του Μποροντίνο, όταν το πόδι του σχίστηκε από μπάλα κανονιού. Στις 22 Αυγούστου 1826 προήχθη σε υποστράτηγο.
Ταξίδεψε στη Μεγάλη Βρετανία, όπου η εξαδέλφη του, Αδελαΐδα της Σαξονίας-Μάινινγκεν (σύζυγος του Γουλιέλμου Δ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου), τον υποστήριξε στην εύρεση ενός καλού τεχνίτη για ένα τεχνητό πόδι. Ο Eρνέστος-Φρειδερίκος έλαβε τιμητικά τον Μεγαλόσταυρο του ιππότη του Τάγματος του Λουτρού και όταν απεβίωσε ο Γουλιέλμος Δ΄, ήταν παρών στη στέψη της ανιψιάς εκείνου Βικτώριας.
Ο Ερνέστος-Φρειδερίκος απεβίωσε στις 19 Απριλίου 1850 στο Χέρλεσαουζεν.
Αναφορές σε βιβλιογραφία
Κατηγορία:Οίκος της Έσσης
Ένωση Σωματείων Πετοσφαίρισης Κεντρικής Ελλάδας
Ιδρύθηκε το 2004 και αποτελεί μία από τις 14 ενώσεις της Ελληνικής Ομοσπονδίας Πετοσφαίρισης (Ε.Ο.ΠΕ.). Διοργανώνει τοπικές διοργανώσεις ανδρών, γυναικών, εφήβων, κορασίδων, παίδων, νεανίδων, παμπάιδων, παγκορασίδων, μπιτς βόλεϊ και ενηλίκων γυναικών. Η έδρα της βρίσκεται στη Λάρισα και ο πρόεδρός της από το 2018 είναι ο Αστέριος Πατσιαούρας.
Ιστορία
Η Ένωση Σωματείων Πετοσφαίρισης Κεντρικής Ελλάδας ιδρύθηκε το 2004 ύστερα από την τροποποίηση του καταστατικού της Ένωσης Σωματείων Πετοσφαίρισης Θεσσαλίας (Ε.Σ.ΠΕ.Θ.) και την κατάργηση της Τοπικής Επιτροπής Κεντρικής Ελλάδας. Το 2004 οι σύλλογοι της Τοπικής Επιτροπής Κεντρικής Ελλάδας εντάχθηκαν στην Ένωση Σωματείων Πετοσφαίρισης Θεσσαλίας και δημιούργησαν την Ένωση Σωματείων Πετοσφαίρισης Κεντρικής Ελλάδας (Ε.Σ.ΠΕ.Κ.ΕΛ.).
Πρόεδροι
Ο Πρόεδρος της Ε.Σ.ΠΕ.Θ. και της Τοπικής Επιτροπής Θεσσαλίας ήταν: Οι διατελέσαντες Πρόεδροι της Τοπικής Επιτροπής Κεντρικής Ελλάδας ήταν: Οι διατελέσαντες Πρόεδροι της Ε.Σ.ΠΕ.Κ.ΕΛ. είναι:
Διοργανώσεις
Η Ένωση διοργανώνει σε ανώτερο επίπεδο τρία πρωταθλήματα και δύο κύπελλα, και σε επίπεδο μικρότερων ηλικιών οργανώνονται πρωταθλήματα Εφήβων, Κορασίδων, Παίδων, Νεανίδων, Παμπάιδων και Παγκορασίδων.
Αθλητικά Σωματεία
Τα αθλητικά σωματεία που ανήκουν στην Ε.Σ.ΠΕ. Κεντρικής Ελλάδας είναι τα εξής:
Κατάλογος πρωταθλητών και κυπελλούχων
Ένωση Σωματείων Πετοσφαίρισης Θεσσαλίας (1984–2004)
Μεθυλοξιράνιο
Το μεθυλοξιράνιο  (αγγλικά methyloxirane) είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και οξυγόνο, με μοριακό τύπο C3H6O, αν και συνήθως παριστάνεται με το γραμμικό τύπο του, σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Methyloxirane.png|80x80εσ. Είναι ένας ετεροκυκλικός αιθέρας και, πιο συγκεκριμένα, ανήκει στα «θυγατρικά» οξιράνια.
Το χημικά καθαρό μεθυλοξιράνιο στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, είναι πτητικό υγρό. Το μόριό του αποτελείται από έναν τριμελή οξιρανικό δακτύλιο, δηλαδή από δακτύλιο που σχηματίζεται από ένα (1) άτομο οξυγόνου και δύο (2) άτομα άνθρακα, καθώς και από μία (1) μεθυλομάδα (CH3-).
Ένωση Σωματείων Πετοσφαίρισης Κεντρικής Ελλάδας
Σύστημα πρωταθλημάτων
Το σύστημα ανδρών της Ε.Σ.ΠΕ.Κ.ΕΛ. για την περίοδο 2018–19 περιλαμβάνει 1 επίπεδο στο Ελληνικό σύστημα πρωταθλημάτων πετοσφαίρισης. Στην ιεραρχική δομή της χώρας είναι το 3 επίπεδο και αντιστοιχεί στο Ζ΄ όμιλο της Β΄ Εθνικής. Αποτελείται από 8 ομάδες από τις οποίες η πρωταθλήτρια έχει δικαίωμα συμμετοχής στην Α2 Εθνική εάν είναι από τις τρεις πρώτες των ομίλων Β΄, Δ΄, Ε΄, ΣΤ΄, Θ΄ και Ι΄ με τις περισσότερες συμμετοχές. Το σύστημα γυναικών της Ε.Σ.ΠΕ.Κ.ΕΛ. για την περίοδο 2018–19 περιλαμβάνει 2 επίπεδα στο Ελληνικό σύστημα πρωταθλημάτων πετοσφαίρισης. Στην ιεραρχική δομή της χώρας είναι το 4ο και το 5ο επίπεδο. Το 4ο επίπεδο αντιστοιχεί στο Ζ΄ όμιλο της Β΄ Εθνικής και αποτελείται από 10 ομάδες από τις οποίες η πρωταθλήτρια προβιβάζεται απευθείας στην Α2 Εθνική.
Μεθυλοξιράνιο
Παράγεται σε μεγάλη κλίμακα από τη βιομηχανία, έχοντας ως κύρια εφαρμογή τη χρήση του ως πρόδρομη ένωση για την παραγωγή πολυαιθερικών πολυολών, για να χρησιμοποιηθούν, με τη σειρά τους, για την παραγωγή πλαστικών πολυουρεθάνης. Είναι ένα χειρόμορφο εποξείδιο, αν και συνήθως χρησιμοποιείται με τη μορφή ρακεμικού μείγματος.
Η (κυριότερη) εναλλακτική ονομασία του είναι 1,2-προπυλενοξείδιο. Η χρήση των αριθμών θέσης συνδέσεων (1,2-) γίνεται για να διακριθεί η ένωση από την ισομερἠ της 1,3-προπυλενοξείδιο, δηλαδή το οξετάνιο.
Ισομέρεια
Με βάση χημικό τύπο του (C3H6O) έχει τα ακόλουθα οκτώ (8) ισομερή θέσης:
Φυσική παρουσία
Το 2016 αναφέρθηκε ότι εντοπίστηκε μεθυλοξιράνιο, στον Τοξότη Β2, ένα αέριο νεφέλωμα στο γαλαξία μας, που έχει μάζα περί τα τρία εκατομμύρια ηλιακές μάζες. Είναι η πρώτη χειρόμορφη ένωση που ανιχνεύθηκε στο διάστημα.
Παραγωγή
Η βιομηχανική παραγωγή μεθυλοξιρανίου ξεκινά από το προπένιο. Δυο παραγωγικές οδοί χρησιμοποιούνται: Η μία εμπλέκει υδροξυχλωρίωση (με υποχλωριώδες οξύ, HClO) και η άλλη εμπλέκει οξείδωση. Το 2005, σχεδόν το ήμισυ της παγκόσμιας παραγωγής της γίνονταν μέσω χλωρυδρίνης (δηλαδή χλωροαλκοόλης) και η άλλη μέσω μεθόδων που περιλαμβάνουν οξείδωση. Η δεύτερη παραγωγική μέθοδος αποκτά αυξανώμενη σημασία, γιατί αποφεύγει τη χρήση χλωρίου, επειδή το τελευταίο προσθέτει επιπλέον κόστος σε υλικά και διαχείρηση.
Υδροξυχλωρίωση
Αυτή η παραδοσιακή παραγωγική οδός διεξάγεται μέσω μετατροπής του προπενίου σε προπυλενοχλωρυδρίνη. Πρακτικά, παράγεται μείγμα δύο (2) ισομερών προπυλενοχλωρυδρινών. Η παραγωγική αντίδραση μπορεί να αποδοθεί σύμφωνα με το ακόλουθο απλοποιημένο σύστημα: Το παραγώμενο μείγμα 1-χλωρο-2-προπανόλης και 2-χλωρο-1-προπανόλης, στη συνέχεια της αυτής της παραγωγικής οδού αποχλωριώνεται (με κάποια  βάση, OH-), σχηματίζοντας μεθυλοξιράνιο: Συχνά, ως βάση χρησιμοποιείται ασβέστης [Ca(OH)2],  για να απορροφήσει το παραγώμενο υδροχλώριο (HCl), ως χλωριούχο ασβέστιο (CaCl2).
Η οξείδωση του αιθυλενίου
Η άλλη παραγωγική οδός μεθυλοξιρανίου περιλαμβάνει την οξείδωση προπενίου από από ένα οργανικό υδροϋπεροξείδιο (RO2H). Η αντίδραση ακολουθεί την ακόλουθη στοιχειομετρία: σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Methyloxirane.png|80x80εσ Πιο συγκεκριμένα, για τη διεργασία αυτή χρησιμοποιούνται τα ακόλουθα τρία (3) υπεροξείδια : Τον Μάρτιο του 2009, οι εταιρείες BASF και Dow Chemical ξεκίνησαν μια νέα μονάδα οξείδωσης προπενίου στην Αμβέρσα. Στη νέα αυτή μονάδα, το προπένιο οξειδώνεται από υπεροξείδιο του υδρογόνου (H2O2): σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Methyloxirane.png|80x80εσ Σε αυτήν τη διεργασία δεν συμπαράγονται άλλα παραπροϊόντα, εκτός από νερό (H2O).
Εφαρμογές
Το 60-70% όλου του παραγώμενου μεθυλοξιρανίου μετατρέπεται σε πολυαιθερικές πολυόλες, που παράγονται με μια διεργασία που ονομάζεται αλκοξυλίωση. Αυτές οι πολυόλες είναι δομικές μονάδες για την παραγωγή πλαστικών πολυουρεθάνης. Περίπου το 20% του μεθυλοξιρανίου υδρολύεται, παράγοντας 1,2-προπανοδιόλη [CH3CH(OH)CH2OH], μέσω μιας διεργασίας που επιταχύνεται με κατάλυση από οξύ ή βάση. Άλλα σημαντικά παράγωγα προϊόντα του μεθυλοξιρανίου είναι η πολυπροπυλενογλυκόλη, οι προπυλενογλυκολαιθέρες και το ανθρακικό προπυλένιο.
Ιστορικές και εξειδικευμένες χρήσεις
Το μεθυλοξιράνιο χρησιμοποιούνταν κάποτε ως αγωνιστικό καύσιμο, αλλά η χρήση του τώρα απαγορεύεται, σύμφωνα με τους κανόνες της National Hot Rod Association, για λόγους ασφαλείας. Επίσης, έχει χρησιμοποιηθεί σε καύσιμα λάμψης, για μοντέλα αεροσκαφών και για (κάποια) οχήματα επιφανείας, αυνήθως σε συνδυασμό, σε μικρά ποσοστά, της τάξης του 2%, στο τυπικό μείγμα μεθανόλης (CH3OH), νιτρομεθανίου (CH3NO2) και ορυκτελαίου. Χρησιμοποιήθηκε επίσης σε θερμοβαρικά όπλα, και για μικροβιακό υποκαπνισμό.
Υποκαπνογόνο
Η Διοίκηση Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ έχει εγκρίνει από την 1η Σεπτεμβρίου 2007 τη χρήση μεθυλοξιρανίου για παστερίωση ωμών αμυγδάλων, ως απάντηση σε δύο περιστατικά μόλυνσης από σαλμονέλα σε εμπορικούς οπωρώνες, ένα (άλλο) περιστατικό που συνέβη στον Καναδά και (ένα τέταρτο που συνέβηκε) στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τα φυστίκια μπορεί επίσης να ψεκάζονται με μεθυλοξιράνιο, επίσης για τον έλεγχο της σαλμονέλας.
Μικροσκοπία
Το μεθυλοξιράνιο χρησιμοποιείται συνήθως για την προετοιμασία βιολογικών δειγμάτων για ηλεκτρονική μικροσκοπία, για να απομακρύνει τα υπολείμματα αιθανόλης (EtOH), που προηγουμένως είχε χρησιμοποιηθεί για αφυδάτωση (των δειγμάτων αυτών). Σε μια τυπική διαδικασία, το δείγμα πρώτα βυθίζεται σε ένα μείγμα από ίσες ποσότητες αιθανόλης και μεθυλοξιρανίου για 5 λεπτά και, στη συνέχεια, τέσσερις φορές σε καθαρό μεθυλοξιράνιο, με χρονική απόσταση 10 λεπτών μεταξύ κάθε βυθίσεως.
Ασφάλεια
Είναι πιθανό καρκινογόνο για τον άνθρωπο, και αναφέρεται από τον Διεθνή Οργανισμός Ερευνών για τον Καρκίνο ως καρκινογόνος ουσία κατηγορίας 2B.
Αναφορές και σημειώσεις
Κατηγορία:C3 Κατηγορία:Κορεσμένες ενώσεις Κατηγορία:Εποξείδια
Μαλάμ Μπακάι Σανιά
Ο Μαλάμ Μπακάι Σανιά (Malam Bacai Sanhá, 5 Μαΐου 1947 - 9 Ιανουαρίου 2012) ήταν πολιτικός από τη Γουινέα-Μπισσάου, πρόεδρος από τις 8 Σεπτεμβρίου του 2009 έως το θάνατό του στις 9 Ιανουαρίου του 2012. Υπήρξε ξανά πρόεδρος για προσωρινό διάστημα, από τις 14 Μαΐου του 1999 ως τις 17 Φεβρουαρίου του 2000. Διετέλεσε πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης από το 1994 ως το 1999. Ανήκει στο Κόμμα για την Ανεξαρτησία της Γουινέας και του Πράσινου Ακρωτηρίου (PAIGC).
Πολιτική καριέρα
Γεννήθηκε στην Νταρ Σαλάμ της επαρχίας Κινάρα
Επί πολλά έτη μέλος του PAIGC, ο Σανιά υπηρέτησε ως κυβερνήτης της επαρχίας Γκαμπού και στην επαρχία Μπαφατά και ανέλαβε πολλές φορές υπουργικές θέσεις προτού γίνει πρόεδρος της εθνοσυνέλευσης το 1994. Τον Ιούνιο του 1998 ξέσπασε ο εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα σε πιστούς στον στρατηγό Ανσουμάνε Μανέ και στον πρόεδρο Νίνο Βιέιρα. Στις 26 Νοεμβρίου του 1998 σε ομιλία του κατά την πρώτη συνεδρίαση της εθνοσυνέλευσης μετά το ξέσπασμα του πολέμου ο Σανιά ήταν επικριτικός σε αμφότερους τους αντάρτες και στον Βιέιρα.
Υπηρεσιακός πρόεδρος
Έπειτα από την ανατροπή του Βιέιρα σε στρατιωτικό πραξικόπημα στις 7 Μαΐου του 1999, ο Σανιά διορίστηκε υπηρεσιακός πρόεδρος από την στρατιωτική χούντα του Μανέ, στις 11 Μαΐου με βάση το Σύνταγμα που προέβλεπε τον ίδιο να διαδεχθεί τον Βιέιρα. Η θητεία του ήταν ως τη διεξαγωγή των εκλογών, αργότερα το 1999. Ανέλαβε καθήκοντα στις 14 Μαΐου και υποσχέθηκε την ειρήνη, καθώς επίσης και τον τερματισμό των διωγμών εναντίον πολιτικών.
Προεδρικές εκλογές 1999 και 2000
Στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών, στις 28 Νοεμβρίου του 1999, ο Σανιά ήρθε δεύτερος με 23,37% των ψήφων. Στον τελικό γύρο, ο οποίς διεξήχθη στις 16 Ιανουαρίου του 2000, κέρδισε μόνο 28% των ψήφων, έναντι 72% για τον Κούμπα Ιαλά. Η υποψηφιότητα του Σανιά υποστηρίχθηκε από την στρατιωτική χούντα του Μανέ.
Πραξικόπημα 2003 και μετέπειτα χρόνια
Έπειτα από το στρατιωτικό πραξικόπημα του 2003 ο Ιαλά ανατράπηκε και ακολούθησε μεταβατική περίοδος. Νέες προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στις 19 Ιουνίου του 2005, στις οποίες οι τρεις πρώην πρόεδροι ήταν υποψήφιοι (Σανιά, Βιέιρα και Ιαλά). Ο Σανιά ήταν ξανά υποψήφιος με το PAIGC και στον πρώτο γύρο ήρθε πρώτος με 35,45% των ψήφων. Ο πρώην αρχηγός κράτους Βιέιρα ήταν δεύτερος με 28,87%. Θεωρήθηκε απαραίτητο να διεξαχθεί και δεύτερος γύρος, στις 24 Ιουλίου του 2005, στον οποίο νικητής αναδείχθηκε ο Βιέιρα με 52,35% έναντι 47,65% για το Σανιά. Ο τελευταίος αρνήθηκε να δεχθεί το αποτέλεσμα και απείλησε να προσφύγει στο Ανώτατο Δικαστήριο. Ο Σανιά διεκδίκησε την προεδρία του PAIGC κατά το 7ο τακτικό συνέδριο του κόμματος, τον Ιούνιο και τον Ιούλιο του 2008. Ωστόσο, στο συνέδριο εξελέγη πρόεδρος στις αρχές Ιουλίου ο Κάρλος Γκόμες με 578 ψήφους έναντι 355 για τον Σανιά.
Πρόεδρος (2009-12)
Κατήλθε υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές που έγιναν σε δύο γύρους, τον Ιούνιο και τον Ιούλιο του 2009, έπειτα από τη δολοφονία του προέδρου Βιέιρα. Ο Μαλάμ Μπακάι Σανιά κέρδισε στον δεύτερο γύρο, στις 26 Ιουλίου, με ποσοστό γύρω στο 63%, κερδίζοντας τον αντίπαλό του, Κούμπα Ιαλά, ο οποίος δέχθηκε το αποτέλεσμα και ζήτησε από τον νεοεκλεγέντα πρόεδρο να εργαστεί για την πρόοδο της Γουινέας-Μπισσάου. Η ορκωμοσία του έγινε στις 8 Σεπτεμβρίου. Ο Μαλάμ υπέφερε από διαβήτη και μεταφέρθηκε για νοσηλεία στη Γαλλία τον Ιανουάριο του 2010. Επέστρεψε στην Μπισσάου στις 8 Φεβρουαρίου έπειτα από δύο εβδομάδες.
Τα επόμενα χρόνια ακολούθησε αρκετές επισκέψεις σε νοσοκομεία του Παρισιού και της Γαλλίας. Πέθανε τελικά στις 9 Ιανουαρίου 2012, στο Παρίσι. Δύο εβδομάδες πριν το θάνατό του, και ενώ ο ίδιος βρισκόταν ήδη στη Γαλλία, εκδηλώθηκε στη χώρα του απόπειρα πραξικοπήματος από άνδρες προσκείμενους στον στρατηγό Αντόνιο Ιντζάι (υπεύθυνου του πραξικοπήματος του Απριλίου του 2010), η οποία όμως υπήρξε αποτυχημένη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Γουινέας-Μπισσάου
Ιωάννης-Ιάκωβος του Μομφερράτου
Ο Ιωάννης-Ιάκωβος Παλαιολόγος (23 Μαρτίου 1395 - 12 Μαρτίου 1445) από την Δυναστεία των Παλαιολόγων του Μομφερράτου, νεώτερου κλάδου της Δυναστείας των Παλαιολόγων ήταν μαρκήσιος του Μομφερράτου από το 1418 ως το 1445.
Γεννήθηκε στο Τρίνο του Πεδεμοντίου (Piedmont) και ήταν γιος του Θεοδώρου Β' Παλαιολόγου και της Τζοάννας του Μπαρ. Όταν ήταν νέος συνεργάστηκε με τον πατέρα του στη διοίκηση της μαρκιωνίας. Νυμφεύτηκε το 1412 τη Ιωάννα της Σαβοΐας, κόρη του Αμεδαίου Ζ' κόμη της Σαβοΐας. Όταν ο πατέρας του απεβίωσε το 1418, έλαβε τον τίτλο του μαρκησίου από το Γερμανό βασιλιά Σιγισμούνδο του Λουξεμβούργου. Διακρίθηκε σε μια λαμπρή εκστρατεία στην περιοχή των Αππενίνων και το κύρος του αυξήθηκε με το γάμο της αδελφής του Σοφίας Παλαιολογίνας με τον Ιωάννη Η' Παλαιολόγο, προτελευταίο Βυζαντινό αυτοκράτορα.
Η επέκταση της μαρκιψνίας προκάλεσε την αντίδραση των δουκών της Σαβοΐας και του Μιλάνου, οι οποίοι το 1431 υπέγραψαν συμμαχία για την εξάλειψή της. Ο Ιωάννης-Ιάκωβος, αν και ζήτησε υποστήριξη από τη Γαλλία, ηττήθηκε το επόμενο έτος και αναγκάστηκε να συνθηκολογήσει: παρέδωσε περιοχές της μαρκιωνίας του και έγινε υποτελής του δούκα της Σαβοΐας Αμεδαίου Η' (αδελφού της γυναίκας του Τζοάννας). Όταν ο Αμεδαίος Η' του ζήτησε να πληρώσει τα έξοδα του πολέμου, ο Ιωάννης-Ιάκωβος εξεγέρθηκε, αλλά πολιορκήθηκε από τον Αμεδαίο Ζ' στο Chivasso και αναγκάστηκε να παραδοθεί: το κύρος του επλήγη.
Απεβίωσε το 1445 στο Casale και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος υιός του Ιωάννης Δ'.
Οικογένεια
Ο Ιωάννης-Ιάκωβος νυμφεύθηκε στις 26 Απριλίου 1411 την δεύτερη εξαδέλφη του Ιωάννα της Σαβοΐας, κόρη του Αμεδαίος Ζ' κόμη της Σαβοΐας και παιδιά τους ήταν τα εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Μαρκήσιοι του Μομφερράτου Κατηγορία:Οίκος Παλαιολόγων του Μομφεράτου
Μήτσος Παπανικολάου
Ο Μήτσος Παπανικολάου (Ύδρα, 1900 - 1943) ήταν Έλληνας ποιητής του μεσοπολέμου.
Γεννήθηκε στην Ύδρα από μικρός όμως εγκαταστάθηκε στον Πειραιά μαζί με την οικογένεια του. Τελειώνοντας το γυμνάσιο άρχισε να γράφει ποιήματα που δημοσίευε στο περιοδικό του Γρηγόριου Ξενόπουλου Η διάπλασις των Παίδων. Έγινε δημοσιογράφος και σύντομα αρχισυντάκτης και διευθυντής στο περιοδικό Μπουκέτο.
Το μεγάλο του πάθος ήταν οι μεταφράσεις, μεταξύ των οποίων ποιήματα του Πωλ Βαλερύ, του Σαρλ Μπωντλαίρ, του Μιλόζ, του Πολ Βερλαίν, του Γκυγιώμ Απολλιναίρ και άλλων. Ασχολήθηκε επίσης με την κριτική και το δοκίμιο. Το ποιητικό του έργο είναι μικρό σε ποσότητα. Πρόκειται για 50 περίπου ποιήματα γεμάτα νοσταλγία για τη χαμένη πρώτη νιότη και γραμμένα με τη τεχνοτροπία του συμβολισμού. Τα ποιήματα αυτά εκδόθηκαν για πρώτη φορά σε τόμο το 1966. Η εισαγωγή και η επιμέλεια του τόμου αυτού που έχει τον τίτλο Ποιήματα είναι του ποιητή Τάσου Κόρφη.
Ο Παπανικολάου ήταν, όπως ο φίλος του Ναπολέων Λαπαθιώτης, χρήστης ναρκωτικών. Όταν ξέσπασε ο πόλεμος και η Κατοχή, δεν μπορούσε να ικανοποιήσει το πάθος του και έτσι ξεπούλησε όλα τα πολύτιμα βιβλία του και άλλα πράγματα, που φύλαγε για χρόνια, και εγκαταστάθηκε σε ένα φτωχό δωμάτιο στην Κοκκινιά. Στο δωμάτιο αυτό ζούσε σε άθλιες συνθήκες γι' αυτό οι φίλοι του φρόντισαν να τον βάλουν στο δημόσιο Ψυχιατρείο. Εκεί πέθανε από υπερβολική δόση ναρκωτικών.
Δημοσιευμένα ποιήματά του υπάρχουν στα περιοδικά 'Διάπλαση των παίδων', 'Βωμός', 'Νεοελληνική Λογοτεχνία', 'Νέα Εστία', 'Μπουκέτο' κ.ά. Ποιήματά του έχουν μελοποιηθεί από το συγκρότημα Domenica και από την συνθέτρια Μάρθα Μεναχέμ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Γενιά του ’20
Άγιοι Κύριλλος και Μεθόδιος
Ο Άγιος Κύριλλος και ο Άγιος Μεθόδιος (826-869, 815-885, παλαιά βουλγαρική γλώσσα: Кѷриллъ и Меѳодїи) ήταν αδέλφια, Βυζαντινοί Χριστιανοί θεολόγοι και ιεραπόστολοι. Μέσω του έργου τους επηρέασαν την πολιτιστική ανάπτυξη όλων των Σλάβων, για αυτό πήραν τον τίτλο Απόστολοι των Σλάβων. Πιστώνονται με την επινόηση του Γλαγολιτικού αλφάβητου, του πρώτου αλφάβητου που χρησιμοποιήθηκε για τη μεταγραφή της Παλαιάς Εκκλησιαστικής Σλαβονικής γλώσσας. Μετά το θάνατό τους οι μαθητές τους συνέχισαν το ιεραποστολικό έργο τους μεταξύ άλλων Σλάβων. Και τα δύο αδέλφια τιμώνται στην Ορθόδοξη Εκκλησία ως άγιοι, με τον τίτλο των ισαποστόλων. Το 1880 ο Πάπας Λέων Η΄ εισήγαγε την εορτή τους στο ημερολόγιο της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Το 1980 ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ τους ανακήρυξε συνπροστάτες αγίους της Ευρώπης, μαζί με το Βενέδικτο τον εκ Νουρσίας.
Νεότητα
Οι δύο αδελφοί γεννήθηκαν στη Θεσσαλονίκη, ο Κύριλλος περίπου 827–828 και ο Μεθόδιος 815–820. Ο Κύριλλος θεωρείται ο νεότερος από επτά αδέλφια. Ονομαζόταν Κωνσταντίνος, αλλά πήρε το όνομα Κύριλλος όταν έγινε μοναχός στη Ρώμη, λίγο πριν το θάνατό του, σύμφωνα με τη "Vita Cyrilli" ("Η Ζωή του Κυρίλλου"). Ο Μεθόδιος ονομαζόταν Μιχαήλ και έλαβε το όνομα Μεθόδιος όταν έγινε μοναχός στον Όλυμπο της Μυσίας στη Μικρά Ασία (σημερινό Ούλουνταγκ στη βορειοδυτική Τουρκία). Πατέρας τους ήταν ο Λέων, δρουγγάριος (υπεύθυνος για τα θέματα στρατιωτικής διοίκησης) του Βυζαντινού θέματος της Θεσσαλονίκης και μητέρα τους η Μαρία, αποτελώντας γνωστή οικογένεια της πόλης, με έντονη θρησκευτικότητα. Στη βιογραφία του ο άγιος Κύριλλος ισχυρίζεται ότι με τον αδελφό του κατάγονται από «βασιλικό γένος». Τα δύο αδέλφια μιλούσαν την ελληνική, ενώ είχαν σπουδάσει, ιδιαίτερα ο Κύριλλος, τη σλαβική, την εβραϊκή, τη συριακή και την αραβική γλώσσα. Η γνώση αυτών των γλωσσών τους διευκόλυνε στη μετέπειτα διακονία τους.
Οι παλαιότερες βιογραφίες των αγίων δεν αναφέρονται σε εθνικότητα στην οποία ανήκαν. Η αρχαιότερη επιτομή του βίου τους, που σώζεται σε νοτιοσλαβικά συναξάρια του 13ου και 14ου αιώνα, αναφέρει ότι ήταν "Θεσσαλονικείς το γένος". Η δεύτερη γνωστή επιτομή του βίου του Κυρίλλου (της οποίας το παλαιότερο χειρόγραφο είναι του 14ου-15ου αι.) επίσης δεν αναφέρει κάτι για την καταγωγή του. Προσπάθεια "εκσλαβισμού" των αγίων έχει γίνει από Βουλγάρους συγγραφείς με την παραποίηση των πηγών και τη χρήση μυθιστορικών και αναξιόπιστων βουλγαρικών μεσαιωνικών πηγών.
Τα δύο αδέλφια έχασαν τον πατέρα τους, όταν ο Κύριλλος ήταν δεκατεσσάρων, και ο ισχυρός υπουργός Θεόκτιστος, που ήταν λογοθέτης του δρόμου (επικεφαλής των δημόσιων μεταφορών και ταχυδρομείων), ένας από τους επικεφαλής υπουργούς της αυτοκρατορίας, έγινε προστάτης τους. Ήταν επίσης υπεύθυνος, μαζί με τον αντιβασιλέα Βάρδα, για την έναρξη ενός μακρόπνοου εκπαιδευτικού προγράμματος στο πλαίσιο της Αυτοκρατορίας, που κορυφώθηκε με την ίδρυση του Πανεπιστημίου της Μαγναύρας, όπου ο Κύριλλος έμελλε να διδάξει. Ο Κύριλλος σπούδασε στο Πανεπιστημίου της Μαγναύρας της Κωνσταντινούπολης γεωμετρία, αστρονομία, μουσική, ρητορική, φιλολογία, διαλεκτική και φιλοσοφία. Δίδαξε τη Φιλολογία, Φιλοσοφία και Θεολογία. Ο Μεθόδιος ήταν άνθρωπος της πράξης και είχε ξεκινήσει καριέρα στον πολιτικό στίβο. Διορίστηκε διοικητής της Θεσσαλίας, ενώ, θρησκευτικώς, ήταν διάκονος μέχρι το 867/868.
Ιεραποστολές στη Μέση Ανατολή
Η άριστη γνώση του Κυρίλλου της θεολογίας και τόσο της Αραβικής όσο και της Εβραϊκής τον καθιστούσαν κατάλληλο για την πρώτη κρατική αποστολή του. Εστάλη στον Αββασίδη χαλίφη Αλ-Μουταβάκιλ για να συζητήσει το δόγμα της Αγίας Τριάδας με τους Άραβες θεολόγους και να βελτιώσει τις σχέσεις μεταξύ του Χαλιφάτου και της Αυτοκρατορίας.
Η δεύτερη αποστολή (860), που του ανέθεσαν ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Μιχαήλ Γ΄ και ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Φώτιος (καθηγητής του Κυρίλλου στο Πανεπιστήμιο και κατηχητής του τα προηγούμενα χρόνια), ήταν μια ιεραποστολική επιχείρηση στο Χαγανάτο των Χαζάρων προκειμένου να αποφευχθεί η επέκταση του Ιουδαϊσμού εκεί. Η αποστολή του ήταν ανεπιτυχής, καθώς αργότερα ο Χαγάνος επέβαλε τον Ιουδαϊσμό στο λαό του ως εθνική θρησκεία. Έχει υποστηριχθεί ότι ο Μεθόδιος συνόδευε τον Κύριλλο κατά την αποστολή του στους Χαζάρους, αλλά αυτό είναι πιθανώς μεταγενέστερη επινόηση. Στην περιγραφή της ζωής του στη Λατινική "Legenda" υποστηρίζεται ότι έμαθε τη γλώσσα των Χαζάρων, ενώ ήταν στη Χερσόνησο, στην Ταυρική (σημερινή Κριμαία).
Μετά την επιστροφή του στην Κωνσταντινούπολη, ο Κύριλλος έγινε καθηγητής της φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο, ενώ ο αδελφός του είχε ήδη γίνει σημαντικός παράγοντας στις Βυζαντινές πολιτικές και διοικητικές υποθέσεις και ηγούμενος της μονής του.
Μεγάλη Μοραβία
Το 862 οι αδελφοί ξεκίνησαν το έργο, που θα τους χάριζε την ιστορική τους σημασία. Εκείνη τη χρονιά ο Πρίγκιπας Ραστισλάβος της Μεγάλης Μοραβίας ζήτησε από τον Αυτοκράτορα Μιχαήλ Γ΄ και τον Πατριάρχη Φώτιο να στείλουν ιεραποστόλους για να μεταδώσουν το ευαγγέλιο στους Σλάβους υπηκόους του. Τα κίνητρά του για αυτό ήταν ίσως περισσότερο πολιτικά παρά θρησκευτικά. Ο Ραστισλάβος είχε γίνει βασιλιάς με την υποστήριξη του Φράγκου ηγεμόνα Λουδοβίκου του Γερμανικού, αλλά στη συνέχεια προσπάθησε να διεκδικήσει την ανεξαρτησία του από τους Φράγκους. Είναι εσφαλμένη η αντίληψη ότι ο Κύριλλος και Μεθόδιος ήταν οι πρώτοι που έφεραν τον Χριστιανισμό στη Μοραβία και η επιστολή του Ραστισλάβου προς το Μιχαήλ Γ΄ αναφέρει σαφώς ότι ο λαός του "είχε ήδη απορρίψει τον παγανισμό και να συμμορφώνονται με το χριστιανικό νόμο". Λέγεται ότι ο Ραστισλάβος απέλασε τους ιεραπόστολους της Εκκλησίας της Ρώμης και αντ 'αυτού στράφηκε στην Κωνσταντινούπολη για εκκλησιαστικά βοήθεια και, πιθανώς σε κάποιο βαθμό, πολιτική υποστήριξη. Ο Αυτοκράτορας έσπευσε αμέσως να στείλει τον Κύριλλο, συνοδευόμενο από τον αδελφό του Μεθόδιο. Το αίτημα του έδινε μια βολική ευκαιρία για να επεκτείνει τη βυζαντινή επιρροή. Το πρώτο του έργο τους φαίνεται να ήταν η εκπαίδευση των βοηθών τους. Το 863 ξεκίνησαν το έργο της μετάφρασης της Αγίας Γραφής στη γλώσσα που είναι σήμερα γνωστή ως Παλαιά Εκκλησιαστική Σλαβονική και ταξίδεψαν στη Μεγάλη Μοραβία για να την προωθήσουν. Είχαν σημαντική επιτυχία στην προσπάθεια αυτή. Ωστόσο, ήρθαν σε σύγκρουση με Γερμανούς κληρικούς που αντιτάχθηκαν στην προσπάθειά τους να δημιουργήσουν μια ειδικά σλαβική λειτουργία.
Για το σκοπό αυτής της αποστολής επινόησαν το Γλαγολιτικό αλφάβητο, το πρώτο αλφάβητο που χρησιμοποιήθηκε για Σλαβονικά χειρόγραφα. Το Γλαγολιτικό αλφάβητο προσαρμόστηκε στις ιδιαιτερότητες της σλαβικής γλώσσας. Η γραφή η προερχόμενη από αυτό, η Κυριλλική, εξακολουθεί να χρησιμοποιείται από πολλές γλώσσες σήμερα.
Έγραψαν τον πρώτο Σλαβικό Αστικό Κώδικα, που χρησιμοποιήθηκε στη Μεγάλη Μοραβία. Η γλώσσα που προέρχεται από την Παλαιά Εκκλησιαστική Σλαβονική, γνωστή ως Εκκλησιαστική Σλαβονική, χρησιμοποιείται ακόμα στη λειτουργία από πολλές Ορθόδοξες Εκκλησίες αλλά και σε ορισμένες Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες (Ουνιτικές).
Είναι αδύνατο να προσδιοριστεί με βεβαιότητα ποια τμήματα της Αγίας Γραφής μετέφρασαν οι αδελφοί. Η Καινή Διαθήκη και οι Ψαλμοί φαίνεται να ήταν τα πρώτα και ακολούθησαν άλλα μαθήματα από την Παλαιά Διαθήκη. Το "Translatio" μιλάει μόνο για μια μετάφραση των Ευαγγελίων από τον Κύριλλο και το "Vita Methodii" μόνο για το "Evangelium Slovenicum" αν και άλλες λειτουργικές συλλογές πρέπει επίσης να έχουν μεταφραστεί.
Ούτε είναι γνωστό με βεβαιότητα ποια λειτουργία, αυτή της Ρώμης ή της Κωνσταντινούπολης, πήραν ως βάση. Μπορεί κάλλιστα να χρησιμοποίησαν το λατινικό αλφάβητο, όπως συνάγεται από λειτουργικά αποσπάσματα που συνδέονται στενά με τον τύπο της Λατινικής. Η άποψη αυτή επιβεβαιώνεται από τα "Αποσπάσματα της Πράγας" και από ορισμένα παλαιά Γλαγολιτικά λειτουργικά αποσπάσματα που έφτασαν από την Ιερουσαλήμ στο Κίεβο και ανακαλύφθηκαν εκεί από το Σαρεσνέβσκι-πιθανότατα το αρχαιότερο έγγραφο στη Σλαβοβική γλώσσα. Αυτά συνδέονται στενά με το λατινικο τύπο, όπως προκύπτει από τις λέξεις "Mas", "Preface", καθώς και το όνομα του ενός Felicitas. Σε κάθε περίπτωση οι συνθήκες ήταν τέτοιες που οι αδελφοί δεν μπορούσαν να ελπίζουν σε καμία μόνιμη επιτυχία χωρίς να έχουν λάβει την έγκριση της Ρώμης.
Ταξίδι στη Ρώμη
Το 867 ο Πάπας Νικόλαος Α΄ κάλεσε τους αδελφούς στη Ρώμη. Η ευαγγελική τους αποστολή στη Μοραβία είχε ήδη γίνει το επίκεντρο μιας διένεξης με τον Τέοτμαρ, Αρχιεπίσκοπο του Σάλτσμπουργκ και επίσκοπο του Πάσσαου, που διεκδικούσε τον εκκλησιαστικό έλεγχο της ίδιας επικράτειας και επιθυμούσε να τη δει να χρησιμοποιεί αποκλειστικά τη λατινική λειτουργία. Ταξιδεύοντας με τα λείψανα του Αγίου Κλήμεντος και μια ακολουθία μαθητών και περνώντας από την Παννονία (Πριγκιπάτο του Μπάλατον), όπου έτυχαν θετικής υποδοχής από τον πρίγκιπα Kότσελ, έφτασαν στη Ρώμη το 868, όπου έτυχαν θερμής υποδοχής. Αυτό οφειλόταν εν μέρει στο ότι έφερναν μαζί τους τα λείψανα του Αγίου Κλήμεντος. Η αντιπαράθεση με την Κωνσταντινούπολη ως προς τη δικαιοδοσία επί του εδάφους των Σλάβων θα έκαναν της Ρώμη ευνοϊκή για την εκτίμηση των αδελφών και την επιρροή τους.
Οι ιεραπόστολοι αδελφοί αναγκάστηκαν από τον Πάπα Αδριαvό τoν Β΄ να προσέλθουν στη Ρώμη για να απολογηθούν στις κατηγορίες ότι παραβιάζουν το τριγλωσσικό δόγμα, σύμφωνα με το οποίο η χριστιανική ιεροτελεστία μπορεί να τελείται μόνο στην Εβραϊκή, την Ελληνική και τη Λατινική γλώσσα. Εκεί ο Άγιος Κύριλλος υποστήριξε ότι όλοι οι λαοί, όπως και οι Σλάβοι, δικαιούνται να δοξάζουν τον Θεό και να δημιουργούν την κουλτούρα τους στην μητρική τους γλώσσα. Οι αδελφοί επαινέθηκαν για την πολυμάθειά τους και την καλλιέργεια της επιρροή τους στην Κωνσταντινούπολη. Ο Αναστάσιος ο Βιβλιοθηκάριος (βιβλιοθηκάριος και αρχειοφύλακας της Εκκλησίας της Ρώμης και Αντίπαπας για μικρό διάστημα) ονόμασε αργότερα τον Κύριλλο "άνθρωπο της αποστολικής ζωής" και "άνθρωπο με μεγάλη σοφία". Το έργο τους στη Μοραβία έτυχε υποστήριξης από τον Πάπα Αδριανό Β΄, που ενέκρινε επισήμως τη χρήση της νέας σλαβικής λειτουργίας. Στη συνέχεια ο Μεθόδιος χειροτονήθηκε ιερέας από τον ίδιο τον Πάπα, και πέντε Σλάβοι μαθητές χειροτονήθηκαν ιερείς (Άγιος Γκόραζντ, Άγιος Κλήμης της Αχρίδας και Άγιος Ναούμ) και διάκονοι (Άγιος Αγγελαρ και Άγιος Σάββας) από τους εξέχοντες επισκόπους Φορμόζο και Γαυδέριχο. Οι νέοι ιερείς χοροστάτησαν στη δική τους γλώσσα στο ιερό μερικών από τις μεγάλες εκκλησίες. Όταν αισθάνθηκε το τέλος του να πλησιάζει, ο Κύριλλος έγινε μοναχός, πήρε το νέο όνομα Κύριλλος και πέθανε στη Ρώμη πενήντα ημέρες αργότερα (14η Φεβρουαρίου 869). Αμφισβητείται ο ισχυρισμός της Translatio (ix.) ότι είχε γίνει επίσκοπος. Ετάφη με τιμές στον προσωπικό τάφο του Πάπα Αδριανού τoυ Β΄, ενώ αργότερα μετακινήθηκε στη βασιλική του Αγίου Κλεμεντίνου στη Ρώμη, όπου και σήμερα φυλάσσονται τα λείψανά του.
Ο Μεθόδιος μόνος
Ο Μεθόδιος συνέχισε το έργο μεταξύ των Σλάβων μόνος του. Όχι πρώτα στη Μεγάλη Μοραβία, αλλά στην Παννονία (Πριγκιπάτο του Μπάλατον), λόγω των πολιτικών συνθηκών της προηγούμενης χώρας, όπου ο Ραστισλάβος είχε αιχμαλωτιστεί από τον ανιψιό του Σβάτοπλουκ, στη συνέχεια παραδόθηκε στον Καρλομάν και καταδικάστηκε από μια δίαιτα της αυτοκρατορίας στο τέλος του 870.
Κατά το ταξίδι προς τη Ρώμη είχαν δημιουργηθεί φιλικές σχέσεις με τον Κότσελ. Αυτή η δραστηριότητα στην Παννονία έκανε αναπόφευκτη μια σύγκρουση με τους Γερμανούς επισκόπους και ιδιαίτερα τον επίσκοπο του Σάλτσμπουργκ, στην δικαιοδοσία των οποίων ανήκε η Παννονία για εβδομήντα πέντε χρόνια. Το 865 όλα τα επισκοπικά δικαιώματα εκεί ασκούσε ο επίσκοπος Ανταλβιν και υπό αυτόν η διοίκηση ήταν στα χέρια του αρχιερέα Ρίνμπαλντ. Ο τελευταίος αναγκάστηκε να αποσυρθεί στο Σάλτσμπουργκ αλλά ο προϊστάμενός του ήταν φυσικά απρόθυμος να εγκαταλείψει τις αξιώσεις του. Ο Μεθόδιος ζήτησε υποστήριξη από τη Ρώμη. Στη "Vita Methodii" αναφέρεται ότι ο Κότσελ τον έστειλε εκεί με τιμητική συνοδεία για να χειροτονηθεί επίσκοπος. Η επιστολή που αποδίδεται στον Αδριανό στο κεφ. viii., με την έγκριση της Σλαβονικής λειτουργίας, είναι καθαρή επινόηση. Ο πάπας ονόμασε το Μεθόδιο αρχιεπίσκοπο του Σιρμίου με δικαιοδοσία επί της Μεγάλης Μοραβίας και της Παννονίας, αντικαθιστώντας έτσι τις αξιώσεις του Σάλτσμπουργκ από παλαιότερο τίτλο. Το αναφερόμενο στη "Vita Methodii" ότι ο Μεθόδιος έγινε επίσκοπος το 870 και δεν είχε ανέλθει στο αξίωμα του αρχιεπισκόπου μέχρι το 873 διαψεύδεται από δοκίμιο του Πάπα Ιωάννη Η΄, που γράφτηκε τον Ιούνιο του 879, σύμφωνα με το οποίο ο Αδριανός τον χειροτόνησε αρχιεπίσκοπο. Ο Ιωάννης περιλαμβάνει στη δικαιοδοσία του όχι μόνο τη Μεγάλη Μοραβία και την Παννονία αλλά ακόμη και τη Σερβία.