cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άγρια ζωή της Ελλάδας
Πανίδα
μικρογραφία| [[Μεσογειακή φώκια σε βραχώδη ακτή της Σερίφου]] Ανάμεσα στα μεγαλύτερα, σαρκοφάγα θηλαστικά που ζουν στην Ελλάδα είναι η ευρωπαϊκή αγριόγατα, ο βαλκανικός λύγκας, η κόκκινη αλεπού, το χρυσό τσακάλι, ο γκρίζος λύκος, η ευρασιατική καφέ αρκούδα, το αμερικανικό βιζόν, η νυφίτσα, η στικτοϊκτίδα, το δενδροκούναβο, ο ευρωπαϊκός ασβός, η ευρωπαϊκή ενυδρίδα και είκοσι περίπου είδη νυχτερίδας. Το νησί Γυάρος είναι η περιοχή αναπαραγωγής για τον μεγαλύτερο πληθυσμό της απειλούμενης μεσογειακής φώκιας, ενώ δεκαπέντε περίπου είδη φάλαινας, δελφινιού και φώκιας έχουν καταγραφεί στα ελληνικά ύδατα. αριστερά|μικρογραφία| [[Χρυσό τσακάλι στην κεντρική Μακεδονία]] Τα οπληφόρα που έχουν καταγραφεί στην Ελλάδα περιλαμβάνουν τον αγριόχοιρο, το κόκκινο ελάφι, την ντάμα, το ζαρκάδι, το αγριόγιδο και το κρητικό κρι-κρι, που απειλείται με εξαφάνιση. Άλλα είδη είναι το ευρωπαϊκό κουνέλι και ο ευρωπαϊκός λαγός, ο σκαντζόχοιρος της ανατολικής Ευρώπης και ο ρουμανικός σκαντζόχοιρος, ο ευρωπαϊκός τυφλοπόντικας, δέκα περίπου είδη μυγαλής και τριάντα περίπου είδη τρωκτικών (όπως σκίουροι, ποντίκια και αρουραίοι).
Με την ποικίλη τοπογραφία και τους βιότοπούς της, η Ελλάδα έχει πλούσια πανίδα πτηνών. Η χώρα αποτελεί σημείο συνάντησης για πουλιά τριών ηπείρων, ενώ είναι το νότιο όριο για ορισμένα είδη και το βόρειο όριο για άλλα. Εκτός από τους μόνιμους πληθυσμούς των πτηνών, πολλά μεταναστευτικά είδη επισκέπτονται τη χώρα, καθώς μετακινούνται εποχικά μεταξύ των τόπων αναπαραγωγής τους και των περιοχών όπου διαχειμάζουν. Στην Ελλάδα έχουν καταγραφεί περίπου 450 είδη πουλιών. Το δάσος της Δαδιάς στη βορειοανατολική Ελλάδα είναι μια σημαντική περιοχή για τα αρπακτικά πουλιά. Σε αυτό έχουν καταγραφεί, μεταξύ άλλων, τέσσερα είδη γύπα συγκαταλέγονται.
Τα ποτάμια της Ελλάδας γεμίζουν επίσης με υδρόβια άγρια ζωή, με μεγάλη ποικιλία ενδημικών ψαριών γλυκού νερού, από τα οποία 160 περίπου είδη καταγράφηκαν το 2015.
Παραπομπές
Κατηγορία:Περιβάλλον της Ελλάδας
Ψέριμος
Η Ψέριμος, γνωστή και ως Κάπαρη, είναι ελληνικό νησί του νοτίου Αιγαίου, του συμπλέγματος Δωδεκανήσων.
Γεωγραφία
Η Ψέριμος βρίσκεται βόρεια της Κω και νοτιοανατολικά της Καλύμνου. Η επιφάνεια του νησιού είναι 14,6 τετραγωνικά χιλιόμετρα με μέγιστο υψόμετρο 268 μέτρα. Το νησί έχει πολλούς χαμηλούς λόφους και μικρές κοιλάδες με άφθονα ελαιόδεντρα. Το βόρειο άκρο του νησιού ονομάζεται «Άκρα Βασιλική», ενώ το νοτιότερο άκρο «Άκρα Ρούσσα». Μεταξύ των παραπάνω επί της ανατολικής πλευράς του νησιού σχηματίζεται κόλπωση, όπου ο όρμος Βασιλική. Στη δυτική ακτή βρίσκεται ο όρμος Ψερίμου στο μυχό του οποίου υπάρχει το ομώνυμο χωριό. Περίπου 2 μίλια βορειότερα του όρμου Ψερίμου είναι το βορειοδυτικό άκρο της νησιού που λέγεται Άκρα Κοράκι (ή Ακρωτήριο Κοράκι), από το οποίο σε απόσταση 6 στάδια νοτιοδυτικά βρίσκεται η βραχονησίδα Πλάτη ή Πλατύ.
Η κύρια ασχολία των κατοίκων της Ψερίμου είναι η αλιεία και η κτηνοτροφία. Ακτοπλοϊκή σύνδεση υπάρχει τόσο με το νησί της Καλύμνου όσο και με την Κω, η απόσταση από τον λιμένα της οποίας είναι 7,3 ναυτικά μίλια.
Στην Ψέριμο υπάρχει δημοτική κατασκήνωση 5 στρεμμάτων, που φιλοξενεί εκεί ομάδες Προσκόπων από όλη την Ελλάδα και εξωτερικό, ενώ λειτουργεί και δημοτικό σχολείο.
Ιστορία
Το νησί περιλαμβανόταν στις «νήσους τε Καλύδνας» που μνημονεύονται στον "Νεών Κατάλογο" του Ομήρου μαζί με τις υπόλοιπες νησίδες στην περιφέρεια της Καλύμνου. Η νησίδα αναφέρεται από τον Πλίνιο (Naturalis Historia V 36,134) ως Pserema ανάμεσα στα νησιά του Κεραμεικού κόλπου. Η ονομασία Ψήριμος, διασώθηκε στη χαμένη σήμερα επιγραφή που είδε το 1888 ο Γουίλιαμ Ρότζερ Πάτον στην εκκλησία του χωριού του νησιού: « εν κάποις εν Ψηρίμω... ». Στην επιγραφή αναφέρονται μεταξύ άλλων άρχοντες της Κω (μονάρχοι, γερηφόρος, πρήγιστος και ιεροποιοί), γεγονός που δείχνει την εξάρτηση της νησίδας από την Κω στον 3ο αι., όπου χρονολογείται η επιγραφή.
Διοικητικά
Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης υπάγεται στον δήμο Καλυμνίων της Περιφερειακής Ενότητας Καλύμνου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 80 κατοίκους. Ως οικισμός είναι αναγνωρισμένος από το 1948, την ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δωδεκάνησα Κατηγορία:Κάλυμνος
Όριον Θηβών και Ευρίπου και νήσων
Το Όριον Θηβών και Ευρίπου καί των νήσων Άνδρου και Καρύστου, Κέω, Μήλου και των λοιπών νήσων, όσαι ευρίσκονται, υπό την Άνδρον και την Κάρυστον ήταν επαρχιακή διοικητική μονάδα, διοικητική περιφέρεια μικρότερη του θέματος, της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Η διαίρεση αναφέρεται πρώτη φορά στην Partitio Romaniae τον 13ο αιώνα και καταλάμβανε την Εύβοια με τα νησιά Κάρυστος, Άνδρος, Κέα. Η περιφέρεια αυτή υπαγόταν στον Πραίτωρα του Θέματος Ελλάδος και Πελοποννήσου και διοικούνταν από αξιωματούχο με τον τίτλο του "άρχων". Από τον 12ο αιώνα βρέθηκε σφραγίδα του άρχων Θηβών Καλλονά, άλλος άρχων αναφέρεται ο Βρυέννος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διοικητικές υποδιαιρέσεις της Βυζαντινής αυτοκρατορίας
Ντμίτρο Ντέντκο
Ο Ντμίτρο Ντέντκο, ουκραν. Дмитро Дедько (απεβ. 1349) από τον Οίκο των Ρουρικιδών ήταν κύριος της Γαλικίας-Βολινίας (1340-49) και ο αρχηγέτης του Οίκου των Οστρόζκι.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Γιούρι Α΄ της Γαλικίας-Βολινίας και της Βαρβάρας. Ετεροθαλείς αδελφοί του ήταν οι Αντρέι Β΄ και Λέων Β΄ βασιλείς από κοινού της Γαλικίας και η Μαρία.
Έγραψε την ιστορία της Ρουθηνίας και σε αυτόν αναφέρονται πολλοί μεταγενέστεροι ιστορικοί της Ουκρανίας. Σώζεται επιστολή του προς τους κατοίκους τού Τόρουν της Πολωνίας, που τους καλεί να αναβιώσουν τις οικονομικές σχέσεις τους με τη Γαλικία. Μερικοί ιστορικοί θεωρούν ότι ήταν γηγενής βογιάρος της Γαλικίας, άλλοι ότι ήταν γιος τού Γιούρι Α΄ των Ρουρικιδών, Ρώσων (Ρουθηνών) κυβερνητών της χώρας. Ο Ουκρανός συγγραφέας Βολοντιμίρ Μπιλίνσκι εκτιμά, ότι δεν ανέλαβε τη διακυβέρνηση το 1340, αλλά το 1323, όταν απεβίωσαν οι δύο αδελφοί του, που βασίλευαν από κοινού. Πιστεύει ότι η δυαρχία τους συνεχίστηκε με τον Ντμίτρο και τον Μπολέσλαβ των Πιαστ, γιο της Μαρίας, που κυβέρνησε με το όνομα Γιούρι Β΄ το διάστημα 1323-40.
Το 1340-92 οι Πολωνοί και οι Λιθουανοί επιτέθηκαν στη Γαλικία και ο Ντμίτρο κατάφερε να αμυνθεί με επιτυχία, με τη συνδρομή του Λιουμπάρτας, συζύγου της Ευφημίας, κόρης τού Αντρέι Β΄. Όταν απεβίωσε, ο Καζιμίρ Γ΄ της Πολωνίας, με τη συγκατάθεση τού Τζανιμπέγκ χαν της Χρυσής Ορδής, κατέλαβε τη Γαλικία το 1349 και υποσχέθηκε εισφορές στους Τατάρους.
Οικογένεια
Ο Ουκρανός συγγραφέας Βολοντιμίρ Μπιλίνσκι θεωρεί ότι γιος τού Ντμίτρο ήταν ο:
Πηγές
Κατηγορία:Ρουρικίδες
Δύο Βουνά Φθιώτιδας
Τα Δύο Βουνά είναι ημιορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας.
Γεωγραφία - Ιστορία
Τα Δύο Βουνά βρίσκονται στις ανατολικές πλαγιές της Οίτης σε απόσταση 17 χλμ. Ν.-ΝΔ. από τη Λαμία και 8 χλμ. Ν. από τον Γοργοπόταμο. Το χωριό είναι κτισμένο σε οροπέδιο και έχει θέα προς τον κάμπο της Λαμίας, τον Μαλιακό κόλπο και την Όθρυ. Είναι γνωστό από την εποχή της Τουρκοκρατίας και είναι η γενέτειρα του Γιάννη Δυοβουνιώτη, οπλαρχηγού της Επανάστασης του 1821 που πήρε μέρος σε πολλές μάχες (Μάχη των Βασιλικών, μάχες του Σπερχειού κ.α.). Νοτιοδυτικά και στην οχυρή τοποθεσία «Δέμα» υπάρχουν ερείπια από τείχη, που έκτισε ο Ιουστινιανός Α´ γύρω στο 600 ενώ κοντά στην ίδια περιοχή βρίσκεται και το «Λημέρι του Δυοβουνιώτη». Το χωριό αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1835 προσαρτάται στον τότε δήμο Αλόπης (Δρυόπων). Το 1919 με το ΦΕΚ 95Α - 03/05/1919 ορίστηκε έδρα στην ομώνυμη νεοϊδρυθείσα κοινότητα. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Δύο Βουνών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γοργοποτάμου του Δήμου Λαμιέων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 79 κατοίκους, ενώ σε αυτήν του 2001 είχε 191.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας Κατηγορία:Δήμος Λαμιέων
Μπραντόμ (συγγραφέας)
Ο Πιέρ ντε Μπουρντέιγ (γαλλικά: Pierre de Bourdeilles), επονομαζόμενος Μπραντόμ (Brantôme) (περίπου 1540 - 1614), κοσμικός αβάς της μονής του Μπραντόμ και χωροδεσπότης του Σαιν-Κρεπέν ντε Ρισμόν, ήταν Γάλλος αριστοκράτης στρατιωτικός και συγγραφέας βιογραφιών και χρονικών, όπου αφηγείται τη ζωή του ως αυλικός και στρατιωτικός και γεγονότα σχετικά με τα επιφανή πρόσωπα που συναναστράφηκε.
Τα γραπτά του, για μεγάλο χρονικό διάστημα θεωρούμενα «ελαφρά», αποτελούν μια εξερεύνηση της αριστοκρατικής νοοτροπίας και βοηθούν τον αναγνώστη να καταλάβει πώς ζούσε η αριστοκρατία του 16ου αιώνα στη Γαλλία και πώς αντιμετώπιζε την αγάπη, τον γάμο, την απιστία, τη γενναιότητα, την αγνότητα, την αρετή και τη στρατιωτική δόξα.
Βιογραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|Ο Μπραντόμ, πίνακας του 16ου αιώνα, Μουσείο Τέχνης και Αρχαιολογίας του [[Περιγκέ]] Ο Μπραντόμ γεννήθηκε στο Μπουρντέιγ του Περιγκόρ και ήταν ο τρίτος γιος του βαρόνου Φρανσουά ντε Μπουρντέιγ. Η μητέρα και η γιαγιά του είχαν σχέσεις με την αυλή της Μαργαρίτας της Ναβάρρας, όπου και ο ίδιος πέρασε τα παιδικά του χρόνια. Μετά το θάνατο της Μαργαρίτας (1549), ο Μπραντόμ πήγε στο Παρίσι και αργότερα στο πανεπιστήμιο του Πουατιέ (1555) για να τελειοποιήσει την εκπαίδευσή του. Ήταν ανιψιός της Ζαν ντε Νταμπιέρ, κυρίας των τιμών της βασίλισσας Λουίζας, την οποία ανέφερε συχνά ως πηγή πληροφοριών στα έργα του.
Του παραχωρήθηκαν πολλές πρόσοδοι, η πιο σημαντική ήταν το αβαείο του Μπραντόμ, αλλά δεν είχε καμία τάση για την εκκλησιαστική καριέρα και διατήρησε μόνο τη νομή των εκκλησιαστικών εισοδημάτων. Έγινε στρατιωτικός και ήρθε σε επαφή με πολλούς μεγάλους ηγέτες. Κατά την περιπετειώδη στρατιωτική σταδιοδρομία του, ο Μπραντόμ - αρχέτυπο του νεαρού ευγενή που αναζητά περιπέτειες και μάχες - ενεπλάκη επανειλημμένα σε συγκρούσεις στο εξωτερικό και ταξίδεψε: στην Ιταλία, στη Σκωτία, όπου συνόδευσε τη Μαρία της Σκωτίας (τότε χήρα του Φραγκίσκου Β΄ της Γαλλίας), στην Αγγλία, όπου γνώρισε την Ελισάβετ Α΄(1561, 1579), στο Μαρόκο, στη Μάλτα, στην Ισπανία και την Πορτογαλία. μικρογραφία|250x250εσ|Το κάστρο του Ρισμόν Κατά τη διάρκεια των Θρησκευτικών πολέμων της Γαλλίας, πολέμησε υπό τον Κάρολο Θ΄ με τους Καθολικούς (το 1573 έλαβε μέρος και στην πολιορκία της Λα Ροσέλ), αλλά δεν ήταν φανατικά εχθρικός στις ιδέες των μεταρρυθμιστών Ουγενότων, που είχαν κάποια επίδραση στη σκέψη του.
Από το 1574, ο Μπραντόμ σταμάτησε τα ταξίδια και έζησε στη βασιλική αυλή της Γαλλίας, συμμετέχοντας σε ερωτικές υποθέσεις και πολιτικές ίντριγκες, μονομαχίες, αντιπαλότητες και δολοφονίες.
Περίπου το 1589, μια πτώση από το άλογό του τον ανάγκασε να αποσυρθεί στην ιδιωτική ζωή στο κάστρο του Ρισμόν. Πέρασε τα τελευταία του χρόνια γράφοντας τα απομνημονεύματά του για τους επιφανείς άντρες και τις γυναίκες που γνώρισε.
Πέθανε στις 5 Ιουλίου 1614, στο κάστρο του στο Σαιν-Κρεπέν-ντε-Ρισμόν, όπου θάφτηκε στο παρεκκλήσι. Δεν είχε παντρευτεί και ούτε απέκτησε απογόνους.
Η ζωή του ήταν το θέμα της ιστορικής δραματικής ταινίας Dames galantes (1990) που επικεντρώθηκε στις ερωτικές σχέσεις του.
Έργα
μικρογραφία|Προτομή του Μπραντόμ, κρήνη των Μεδίκων στο Μπραντόμ. Σήμερα, ο Μπραντόμ είναι λιγότερο γνωστός για τα πολεμικά του κατορθώματα και περισσότερο για τα γραπτά του, που όλα δημοσιεύθηκαν το 1655, μετά το θάνατό του. Έγραψε εκτενώς για τις μεγάλες προσωπικότητες της εποχής του και των αμέσως προηγούμενων γενεών. Αν και δεν θεωρείται ιστορικός, τα χρονικά του παρέχουν μια συναρπαστική και ζωντανή άποψη της εποχής του 16ου αιώνα. Έχει αποκληθεί «ο θαλαμηπόλος της Ιστορίας», λόγω των προσωπικών λεπτομερειών της ζωής των προσώπων που αναφέρει.
Το έργο του, συχνά σκανδαλώδες - καταγράφηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα ως «ελαφρύς» συγγραφέας για τη συλλογή του Βίοι ευγενικών κυριών-, χαρακτηρίζεται από ειλικρίνεια και αφέλεια και αποτελείται κυρίως από άρθρα, ταξιδιωτικά μυθιστορήματα, πολεμικά χρονικά και βιογραφίες. Σε σχεδόν όλα τα γραπτά του, ξεχωρίζει ένα κοινό χαρακτηριστικό: η αγάπη του για τις γυναίκες, κυρίες ελαστικής ηθικής αλλά και αριστοκράτισσες και εστεμμένες που θαύμαζε, όπως η βασίλισσα Μαργκώ ή η Αικατερίνη των Μεδίκων. Η πρώτη έκδοση του έργου του έγινε μετά τον θάνατό του με τίτλο Αναμνήσεις του αυθέντη Πιέρ ντε Μπουρντέιγ και περιλαμβάνει τα έργα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι βιογράφοι
Μεσονύκτιον
Το Μεσονύκτιον είναι μία από τις Κανονικές Ώρες που συνθέτουν τον κύκλο της καθημερινής λατρείας στην Ανατολική Ορθόδοξο Εκκλησία. Το Μεσονύκτιον προήλθε από μια καθαρά μοναστική τελετουργία, εμπνευσμένη από τους Ψαλμούς 118: 62 και το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον 25:1-13.
Αρχικά, οι μοναχοί θα ανέβαιναν στη μέση της νύχτας για να δοξάσουν τον Θεό. Ο Άγιος Συμεών απήγγειλε τον Ψαλμό 118, ένα σημαντικό συστατικό του Μεσονυκτίου, πριν από τον όρθρο. Σήμερα, στα περισσότερα μέρη όπου τηρείται ο Ημερήσιος Κύκλος, το Μεσονύκτιον συνδυάζεται με τον όρθρο την Πρώτη Ώρα.
Στη ρωσική παράδοση το Μεσονύκτιο αρχίζει με την ανάγνωση των Κοινών Πρωινών Προσευχών. Στο τέλος, όπως και στο τέλος του Μέγα Απόδειπνου, σε πολλά μέρη οι πιστοί πηγαίνουν να προσκυνήσουν τις εικόνες και τα λείψανα των αγίων του ναού.
Κατηγορία:Λειτουργική
Πίτερ Χιγκς
Ο Πίτερ Χιγκς (Peter Higgs) είναι Βρετανός φυσικός. Γεννήθηκε στις 29 Μαΐου 1929 στην περιοχή Έλσουικ του Νιούκαστλ, στην Αγγλία.
Το διδακτορικό του (1954) είχε θέμα: «Μερικά προβλήματα στις μοριακές ταλαντώσεις» και ήταν αυτό που τον ώθησε στη μελέτη της εφαρμογής των αρχών συμμετρίας σε φυσικά συστήματα.
Το 1964, δημοσίευσε δύο εργασίες του στο περιοδικό Physical Rev. Letters, για τον μηχανισμό του αυθόρμητου σπασίματος της συμμετρίας, εξηγώντας με αυτόν,τον τρόπο που θα μπορούσαν να αποκτήσουν μάζα τα σωματίδια, που αναφέρονται στο καθιερωμένο πρότυπο.
Ο μηχανισμός αυτός προβλέπει την ύπαρξη ενός μποζονίου,του οποίου οι διακυμάνσεις πεδίου είναι αυτές που γεννούν τη μάζα όλων των σωματιδίων που συνδέονται με αυτό. Το σωματίδιο αυτό δεν είχε ανιχνευθεί πειραματικά μέχρι τώρα. Τα τελευταία πειραματικά δεδομένα στον Μεγάλο Επιταχυντή Αδρονίων στο CERN παρέχουν ισχυρές ενδείξεις για την εύρεση του σωματιδίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί φυσικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής Κατηγορία:Άγγλοι άθεοι Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημιακού Κολλεγίου του Λονδίνου
Βιλελμίνη της Έσσης-Κάσσελ
Η Βιλελμίνη της Έσσης-Κάσσελ (Wilhelmine von Hessen-Kassel, 25 Φεβρουαρίου 1726 - 8 Οκτωβρίου 1808) ήταν κόρη του Μαξιμιλιανού της Έσσης-Κάσσελ.
Βιογραφία
Η Βιλελμίνη ήταν γνωστή για την γοητευτική ομορφιά της: υψηλή και όμορφη, με καλοδιατηρημένη επιδερμίδα και πολύ λεπτή.
Στις 25 Ιουνίου 1752 παντρεύτηκε τον Ερρίκο της Πρωσίας στο Κάσσελ. Το ζευγάρι δεν απέκτησε απογόνους· χώρισε το 1766 χωρίς να έχει πάρει διαζύγιο.
Πέθανε στις 8 Οκτωβρίου 1808 στο Βερολίνο σε ηλικία 82 ετών. Είναι θαμμένη στον Καθεδρικό Ναό του Βερολίνου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Έσσης Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Πρώσοι ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Πρωσίας
Εύνοστος
Στην ελληνική μυθολογία ο Εύνοστος ήταν γιος του Ελιέα και της Σκιάδης, που ανατράφηκε όμως από μία Νύμφη. Η Νύμφη αυτή ονομαζόταν Ευνόστη και από αυτή πήρε ο Εύνοστος το όνομά του. Ο Εύνοστος μνημονεύεται από τον Πλούταρχο στο έργο του «Αίτια Ελληνικά» (40). Εκεί αναφέρεται ότι ο Εύνοστος ήταν νέος ωραίος αλλά και δίκαιος, μυαλωμένος και αυστηρός, που έγινε το αντικείμενο του έρωτα της Όχνης, κόρης του Κολωνού και εξαδέλφης του. Απέκρουσε τον έρωτά της και τότε η Όχνη τον συκοφάντησε στα αδέλφια του, τον Έχεμο, τον Λέοντα και τον Βουκόλο, παροτρύνοντάς τους να τον σκοτώσουν. Οι τρεις αδελφοί σκότωσαν πράγματι τον Εύνοστο στήνοντάς του ενέδρα, αλλά μετά από αυτό η Όχνη καταλήφθηκε από τύψεις, μετάνιωσε και θέλησε να αποκαταστήσει το δίκαιο, πολύ περισσότερο αφού είχαν συλληφθεί τα αδέλφια του Ευνόστου. Ομολόγησε τότε την αλήθεια στον Ελιέα και εκείνος με τη σειρά του τα είπε στον πατέρα της Όχνης. Στη συνέχεια η Όχνη αυτοκτόνησε και τα αδέλφια του Ευνόστου εξορίσθηκαν. Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι τη διήγηση αυτή τη δίνει η ποιήτρια Μυρτίς από την Ανθηδόνα.
Οι κάτοικοι της Τανάγρας ίδρυσαν άλσος και ηρώο προς τιμή του αδικοχαμένου Ευνόστου. Στο μνημείο αυτό δεν επιτρεπόταν να μπαίνουν γυναίκες. Αν καμιά φορά συνέβαινε συμφορά, σεισμός ή ξηρασία, ερευνούσαν το ενδεχόμενο να είχε εισχωρήσει γυναίκα στο ηρώο του Ευνόστου. Ο Διοκλής ο Πεπαρήθιος στο έργο του «Περί ηρώων» παραθέτει θρύλο κατά τον οποίο πολλοί είχαν δει το φάντασμα του Ευνόστου να πηγαίνει προς τη θάλασσα για να εξαγνισθεί επειδή κάποια γυναίκα είχε πατήσει τον χώρο του ηρώου.
Βραβείο Γκονκούρ
Το Βραβείο Γκονκούρ (στα γαλλικά Prix Goncourt ) είναι ένα από τα σημαντικότερα βραβεία της γαλλικής λογοτεχνίας. Απονέμεται κάθε χρόνο στις αρχές Νοεμβρίου στον συγγραφέα του «καλύτερου πεζού έργου μυθοπλασίας της χρονιάς».
Η ιστορία του ξεκίνησε με το κληροδότημα του Εντμόν ντε Γκονκούρ, επιτυχημένου συγγραφέα, κριτικού και εκδότη, ο οποίος ίδρυσε τη φερώνυμη Ακαδημία (Académie Goncourt). Το βραβείο έλαβε την ονομασία του από το όνομα του αδερφού του και συνεργάτη, Ζυλ ντε Γκονκούρ (1830-1870). Η πρώτη απονομή του εν λόγω βραβείου έγινε από την Ακαδημία στις 21 Δεκεμβρίου 1903. Το χρηματικό ποσό που συνοδεύει τη βράβευση, αρχικά ανερχόταν σε πενήντα (50) γαλλικά φράγκα, ποσό του οποίου η αξία υποτιμήθηκε σταδιακά και κατέληξε σήμερα στο συμβολικό ύψος των 10 ευρώ.
Το βραβείο Γκονκούρ απευθύνεται βασικά σε μυθιστορήματα, παράλληλα όμως απονέμονται και άλλα ομώνυμα βραβεία για άλλα λογοτεχνικά είδη καθώς και πρωτοεμφανιζόμενους συγγραφείς, τα οποία παλαιότερα δίδονταν ως υποτροφία:
Από το 1998, σε σύμπραξη με τα Γαλλικά Ινστιτούτα χωρών, θεσμοθετήθηκε το Βραβείο Γκονκούρ για το εξωτερικό σε είκοσι χώρες. Στην Ελλάδα καθιερώθηκε από το 2020 με τη συνεργασία του Γαλλικού Ινστιτούτου Θεσσαλονίκης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραβεία Λογοτεχνίας Κατηγορία: Γάλλοι λογοτέχνες Κατηγορία:Πολιτισμός στη Γαλλία
Σοκάρ
Ο Σοκάρ (επίσης προφέρεται Σεκέρ, ή εξελληνισμένο όνομα Σόκαρις) είναι ο γερακόμορφος θεός της Νεκρόπολης της Μέμφιδας. Παρόλο που η σημασία του ονόματός του δεν είναι γνωστή με βεβαιότητα, οι Αιγύπτιοι στα Κείμενα των Πυραμίδων συνέδεαν το όνομά του με την αγωνιώδη κραυγή του Όσιρι προς την Ίσιδα 'Sy-k-ri' ("βιάσου (να έρθεις) σε μένα"), στον κάτω κόσμο. Ο Σοκάρ έχει στενή σχέση με δύο άλλους θεούς, τον Πτα, κυριότερο θεό της Μέμφιδος, και τον Όσιρι, θεό του κάτω κόσμου. Σε μεταγενέστερες περιόδους, αυτή η σχέση εκφράζεται με την συγχώνευση αυτών των θεών σε έναν, τον Πτα-Σοκάρ-Όσιρις.
Στο βιβλίο του κάτω κόσμου (Amduat) του Νέου βασιλείου, απεικονίζεται να στέκεται στην πλάτη ερπετού ανάμεσα σε δύο ανοιχτά φτερά, και σαν έκφραση ελευθερίας σχετίζεται με την ανάσταση ή ίσως την επιτυχή μετάβαση στον κάτω κόσμο. Έχοντας πει αυτό, το βασίλειο του κάτω κόσμου που συνδέεται με τον Σοκάρ θεωρούνταν δύσκολη και αμμώδης περιοχή που ονομαζόταν Imhet (το οποίο σημαίνει "γεμάτο με",-λογικά με άμμο).
Ο Σοκάρ, μάλλον μέσω της συσχέτισής του με τον Πτα, επίσης σχετίζεται με τους τεχνίτες. Στο Βιβλίο των Νεκρών αναφέρεται ότι έφτιαξε ασημένια δοχεία, και ένα ασημένιο φέρετρο του Sheshonk II που ανακαλύφθηκε στην Τάνις, έχει απάνω του εικονογράφηση του Σοκάρ.
Το κέντρο λατρείας του βρισκόταν στην Μέμφιδα, όπου γινόταν γιορτές προς τιμή του τον τέταρτο μήνα της εποχής akhet (άνοιξη). Ο θεός αναπαριστάται να βοηθάει σε διάφορες εργασίες, όπως να καθαρίζει χαντάκια και κανάλια. Από το Νέο Βασίλειο και μετά παρόμοια γιορτή γινόταν στις Θήβες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεότητες της αιγυπτιακής μυθολογίας Κατηγορία:Θεότητες της μεταλλουργίας Κατηγορία:Θεότητες του θανάτου Κατηγορία:Θεότητες του Κάτω Κόσμου Κατηγορία:Θεότητες της χειροτεχνίας
Χρήστος Κορτζίδης
Ο Χρήστος Κορτζίδης (γενν. Ελληνικό, 1958 ) είναι τέως δήμαρχος του Δήμου Ελληνικού και τέως δήμαρχος του δήμου Ελληνικού-Αργυρούπολης, κομματικά ανεξάρτητος. Ο πατέρας του Κωνσταντίνος Κορτζίδης (πέθανε στις 8 Νοεμβρίου 2008) διατέλεσε κοινοτάρχης και μετέπειτα δήμαρχος του Ελληνικού για 22 χρόνια (από τις 27 Ιανουαρίου 1976 έως τις 31 Δεκεμβρίου 1998).
Το 1975 έγινε μέλος της ΚΝΕ και αργότερα του ΚΚΕ, ενώ διαγράφηκε το 2006. Το 2006 εκλέχθηκε δήμαρχος Ελληνικού με τη δημοτική παράταξη «Δημοτική Συνεργασία». Ως δήμαρχος έχει διεξαγάγει αγώνες για διάφορα θέματα που αφορούν τον δήμο Ελληνικού και την ευρύτερη περιοχή, αλλά η μορφή αγώνα για την οποία είναι πιο γνωστός είναι η απεργία πείνας, με την οποία έχουν ασχοληθεί και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Έχει κάνει δύο απεργίες πείνας που ξεπερνούν τις τρεις εβδομάδες.
Πολιτική καριέρα
Ο αγώνας στον οποίο επιστράτευσε για πρώτη φορά την απεργία πείνας αφορούσε την απελευθέρωση της Παραλίας Ελληνικού, ώστε η είσοδος να είναι ελεύθερη στο κοινό, χωρίς να πληρώνεται το χρηματικό αντίτιμο που είχαν επιβάλλει ιδιώτες της περιοχής. Αυτός ο αγώνας στέφεται από επιτυχία μετά από 24 ημέρες απεργίας πείνας, καθώς η παραλία Ελληνικού είναι πλέον προσβάσιμη χωρίς αντίτιμο.
Ένας άλλος αγώνας στον οποίο συμμετέχει είναι να γίνει το πρώην αεροδρόμιο του Ελληνικού μητροπολιτικό πάρκο, χωρίς καθόλου οικοδόμηση. Σε αυτόν τον αγώνα συμμετέχουν και οι γειτονικοί δήμοι Γλυφάδας, Αργυρούπολης, Ηλιούπολης και Αλίμου. Επιπλέον, συμμετείχε στην οργάνωση της δενδροφύτευσης στο χώρο του παλιού αεροδρομίου που έχει γίνει από όλους αυτούς τους δήμους.
Άλλος σημαντικός αγώνας στον οποίο επιστρατεύθηκε απεργία πείνας είναι εναντίον του σχεδίου Καλλικράτης, σύμφωνα με το οποίο ο δήμος Ελληνικού καταργείται και προσαρτάται στο δήμο Αργυρούπολης. Το Ελληνικό είχε ξανακαταργηθεί ως κοινότητα που ήταν τότε από τη Χούντα και επανήλθε επί μεταπολίτευσης ως δήμος. Με συνθήματα «Όχι στην κατάργηση του δήμου Ελληνικού» και «Δήμοι για το λαό, ΟΧΙ για το ΔΝΤ» το δημοτικό συμβούλιο κάλεσε τους δημότες να βοηθήσουν, ώστε να μη συμβεί η ένωση. Αυτή η απεργία πείνας κράτησε 60 ημέρες. Ταυτόχρονα, μαζεύτηκαν τουλάχιστον 4.500 υπογραφές κατά της ένωσης και κέντρισε το ενδιαφέρον του ΣΥΡΙΖΑ και της κοινοβουλευτικής του ομάδας όσον αφορά τη ζωή και υγεία του. Η δεύτερη απεργία πείνας απέτυχε. Υπέβαλε υποψηφιότητα στις δημοτικές εκλογές του 2010 για το αξίωμα του δημάρχου του νέου Δήμου Ελληνικού-Αργυρούπολης'' και εκλέχθηκε επιτυχώς, με ποσοστό 61%.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμαρχοι ελληνικών πόλεων Κατηγορία:Δήμος Ελληνικού - Αργυρούπολης
Γιάννης Χατζηνικολάου
Ο Γιάννης Χατζηνικολάου (Μεσολακκιά Σερρών, 30 Ιανουαρίου 1965) είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως ακραίος οπισθοφύλακας ή αμυντικός μέσος και νυν προπονητής ποδοσφαίρου.
Ποδοσφαιρική καριέρα
Υπήρξε ποδοσφαιριστής του Άρη Θεσσαλονίκης και του Ιωνικού Νίκαιας, με τα χρώματα των οποίων αγωνίστηκε επί σειρά ετών (1984-1996) στην Α΄ Εθνική, έχοντας λάβει μέρος σε 167 επίσημους αγώνες πρωταθλήματος.
Στατιστικά με τον Άρη
Υπήρξε επίσης το διάστημα 1996-2000 ποδοσφαιριστής του Αγίου Νικολάου (από όπου ξεκίνησε και τη σταδιοδρομία του ως προπονητής) και του Πανσερραϊκού (2001).
Ήταν μέλος της εθνικής Ελπίδων, η οποία το 1988 αγωνίστηκε στον τελικό του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος Ελπίδων, εναντίον της Γαλλίας.
Προπονητική καριέρα
Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας άσκησε την προπονητική. Εργάστηκε κατά σειρά σε Άγιο Νικόλαο (2001-2003), ΟΦΗ (2004-05 και 2010), Ιωνικό Νίκαιας (2007), Αιγάλεω (2007-08 και 2009-10), Πλατανιά Χανίων (2012 και 2018, Ηρακλή (2013), Άρη Θεσσαλονίκης (2013)  , Πανθρακικό (2016) , Εργοτέλη (2016) , και Ρόδο (2022).
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ιωνικού Νίκαιας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανσερραϊκού Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΟΦΗ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ιωνικού Νίκαιας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αιγάλεω Α.Ο. Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ο. Πλατανιά Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Γ.Σ. Ηρακλή Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Πανθρακικού Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εργοτέλη Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Σ. Ρόδου
Ευπάλαμος
Ο Ευπάλαμος ή Παλαμάων στην ελληνική μυθολογία ήταν Αθηναίος πρίγκηπας, ένα από τα πολλά παιδιά του βασιλιά Ερεχθέα και της Πραξιθέας. Αδέλφια του Ευπαλάμου ήταν οι Κέκρωπας ο νεότερος, Άλκωνας, Ορνέας, Θέσπιος, Πάνδωρος, Μητίωνας, Μερόπη, Κρέουσα, Ορείθυια, Πρόκρις, Πρωτογένεια, Πανδώρα και Χθονία. Σύμφωνα όμως με άλλη εκδοχή (Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου, Γ΄), πατέρας του Ευπαλάμου ήταν ο Μητίωνας, δηλαδή ο Ευπάλαμος ήταν εγγονός του Ερεχθέα ή Ερεχθέως.
Ο ίδιος ο Ευπάλαμος πήρε ως σύζυγό του την Αλκίππη ή τη Φρασιμήδη ή την Ιφινόη και έγινε πατέρας του περίφημου τεχνίτη Δαιδάλου, προσωποποιήσεως της τεχνικής προόδου στους αρχαιότατους χρόνους και δημιουργού του Λαβυρίνθου. Σύμφωνα με την άλλη εκδοχή, η Αλκίππη ήταν η μητέρα του Ευπαλάμου και γιαγιά του Δαιδάλου.
Πηγές
Ευπαλαμο
Σεισμική διακινδύνευση
Ειδική περίπτωση αποτελεί η σεισμική διακινδύνευση σε αστικά περιβάλλοντα, που εξετάζει τα συγκεκριμένα προβλήματα των πόλεων. Ο προσδιορισμός της διακινδύνευσης και η απόκριση έκτακτης ανάγκης μπορούν επίσης να προσδιοριστούν μέσω της χρήσης σεισμικών σεναρίων.
Προσδιορισμός σεισμικής διακινδύνευσης
Ο προσδιορισμός της σεισμικής διακινδύνευσης είναι το θεμέλιο για τη λήψη αποφάσεων για τον περιορισμό του κινδύνου, δηλαδή ένα βασικό βήμα στη διαχείριση κινδύνου. Μεγάλες εταιρείες και άλλοι φορείς (π.χ. τοπική αυτοδιοίκηση) αναλύουν το «χαρτοφυλάκιο» των ακινήτων τους, για να καθορίσουν την καλύτερη κατανομή κεφαλαίων για τη διαρθρωτική ενίσχυση των κτηρίων ή άλλα μέτρα μείωσης του κινδύνου, όπως είναι ο σχεδιασμός έκτακτης ανάγκης. Οι δημόσιες υπηρεσίες (σε τοπικό ή κρατικό επίπεδο) αναλύουν με παρόμοιο τρόπο τα χαρτοφυλάκια τους. Εξετάζονται επίσης οι διασυνδέσεις υποδομών, όπως η ύδρευση, το οδικό δίκτυο και τα συστήματα ηλεκτροδότησης. Οι ασφαλιστικές εταιρείες χρησιμοποιούν συνήθως τις εκτιμήσεις του σεισμικού κινδύνου στις δραστηριότητές τους, για τον καθορισμό των κατάλληλων τιμολογίων ασφάλισης και για την αγορά αντασφάλισης. Μια απλουστευμένη μέθοδος υπολογισμού της σεισμικής διακινδύνευσης για μια δεδομένη πόλη περιλαμβάνει τη χρήση δημοσκοπήσεων. Εάν το επίπεδο του σεισμικού κινδύνου είναι γνωστό, οι ζημιές ακολουθούν γενικά τα καθιερωμένα πρότυπα.
Η σεισμική διακινδύνευση προσδιορίζεται συχνά χρησιμοποιώντας υπολογιστικά προγράμματα σεισμικής μοντελοποίησης. Το αποτέλεσμα δίνει τις πιθανότητες οικονομικής βλάβης ή απώλειας. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι το υπολογιστικό πρόγραμμα HAZUS. Ενώ τα αποτελέσματα μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως γενικό μέτρο σεισμικής διακινδύνευσης για διαφόρους τύπους κτηρίων, η πραγματική σεισμική διακινδύνευση για κάθε μεμονωμένο κτήριο μπορεί να διαφέρει σημαντικά και εξαρτάται από την ακριβή διαμόρφωση και την κατάστασή του. Η απόκτηση και ανάλυση των συγκεκριμένων δεδομένων για κάθε μεμονωμένο κτήριο ή κάθε μεμονωμένη εγκατάσταση είναι μια από τις πιο ακριβές πτυχές της εκτίμησης της σεισμικής διακινδύνευσης.
Μείωση της σεισμικής διακινδύνευσης
Η σεισμική διακινδύνευση μπορεί να μειωθεί με ενεργά προγράμματα που βελτιώνουν την αντιμετώπιση καταστάσεων έκτακτης ανάγκης καθώς και τις βασικές υποδομές. Η έννοια της ετοιμότητας έναντι των σεισμών μπορεί να βοηθήσει στο σχεδιασμό καταστάσεων έκτακτης ανάγκης που προκύπτουν από έναν σεισμό. Ωστόσο, οι αλλαγές γενικά δεν βελτιώνουν άμεσα τον σεισμικό κίνδυνο σε μια κοινότητα, δεδομένου ότι τα υπάρχοντα κτίρια σπάνια απαιτείται να αναβαθμιστούν για να ανταποκριθούν στις αναθεωρήσεις.
Ανάμεσα στα βασικότερα στοιχεία μιας μεθόδου διαχείρισης της σεισμικής διακινδύνευσης είναι ο εκ των προτέρων λεπρομερής καθορισμός των προτεραιοτήτων όπου πρέπει να γίνει επέμβαση για ενίσχυση των κτηρίων και εξασφάλιση της ετοιμότητας από πλευράς ομάδων και ατόμων. "Οι προτεραιότητες θα πρέπει να ιεραρχούνται με βάση τη συνολική διακινδύνευση, λαμβάνοντας υπόψη τη δομική τρωτότητα, τη σπουδαιότητα και το ρόλο της κάθε συνιστώσας στο δίκτυο και στο ευρύτερο αστικό περιβάλλον".
Παραπομπές
Κατηγορία:Φυσικές καταστροφές Κατηγορία:Σεισμολογία
Πέτρος Μελισσηνός
Ο Πέτρος Μελισσηνός (Пётр Иванович Мелиссино, 1726 - 26 Δεκεμβρίου 1797) ήταν Έλληνας στρατηγός του ρωσικού πυροβολικού.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κεφαλονιά το 1726. Ήταν γιος Έλληνα γιατρού , ο οποίος έφτασε στη Ρωσία την εποχή του Πέτρου του Μεγάλου από την Βενετία και στα χρόνια της Άννας Ιβάνοβνας (ανιψιάς του Πέτρου) έγινε ο αντιπρόεδρος της Ιατρικής Υπηρεσίας. Το 1740 ο νεαρός Μελισσηνός έγινε δεκτός για εκπαίδευση στο πρώτο σώμα μαθητών της Στρατιωτικής Σχολής της Αγίας Πετρούπολης. Το 1756 τιμήθηκε με τον βαθμό του λοχαγού· το 1759 μετατέθηκε, κατόπιν αιτήσεώς του, στο πυροβολικό και έλαβε το βαθμό του ταγματάρχη. Συμμετείχε στον Επταετή Πόλεμο.
Απεβίωσε τον Δεκέμβριο του 1797.
Γιος του ήταν ο Αλέξης Μελισσηνός, 1759-1813, Ρώσος στρατιωτικός της εποχής των Ναπολεόντειων Πολέμων, Υποστράτηγος του Ιππικού.
Πηγές
Πετρος Κατηγορία:Ρώσοι στρατιωτικοί
Εκατερίνα Αλεξαντρόφσκαγια
Η Εκατερίνα Ντιμίτριεβα Αλεξαντρόφσκαγια (Ekaterina Dmitriyevna Alexandrovskaya, στα Ρώσικα: Екатери́на Дми́триевна Алекса́ндровская, Μόσχα, 1 Ιανουαρίου 2000 – 17 Ιουλίου 2020) ήταν Αυστραλή αθλήτρια Ρωσικής καταγωγής, πρωταθλήτρια στο άθλημα του καλλιτεχνικού πατινάζ.
Ξεκίνησε τον αθλητισμό σε πολύ μικρή ηλικία, το 2004, κάνοντας πατίνια στον πάγο. Ο πατέρας της απεβίωσε το 2015. Το 2017, έχοντας ως παρτενέρ της τον Χάρλεϊ Γουίντσορ, αναδείχτηκε πρωταθλήτρια κόσμου στην κατηγορία των Νέων αθλητών. Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους απέκτησε την Αυστραλιανή υπηκοότητα. Η αθλήτρια υπέφερε από κατάθλιψη, ενώ εμφάνισε κρίσεις επιληψίας εξαιτίας των οποίων αναγκάστηκε να διακόψει την αθλητική της σταδιοδρομία. Ο θάνατός της στην ηλικία των 20 ετών, ανακοινώθηκε από τον προπονητή της, Αντρέι Χεκάλο και, σύμφωνα με τα Ρωσικά ΜΜΕ οφείλεται, κατά πάσα πιθανότητα, σε αυτοκτονία. Η Αλεξαντρόφσκαγια έχασε τη ζωή της, όταν έπεσε από το παράθυρο του διαμερίσματος όπου διέμενε, στη Μόσχα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστραλοί αθλητές Κατηγορία:Αθλητές της καλλιτεχνικής παγοδρομίας Κατηγορία:Αυτόχειρες
Ντουργκαπούρ
Το Ντουργκαπούρ (βεγγαλικά: দুর্গাপুর, χίντι: दुर्गापुर) είναι πόλη στην επαρχία Παστσίμ Μπαρντχαμάν, στην πολιτεία της Δυτικής Βεγγάλης στην Ινδία. Το Ντουργκαπούρ είναι η τρίτη μεγαλύτερη αστική συνάθροιση στη Δυτική Βεγγάλη και είναι η δεύτερη σχεδιασμένη πόλη της Ινδίας μετά το Τσαντίγκαρ και το μόνο λειτουργικό ξηρό (στην ενδοχώρα) λιμάνι, στην Ανατολική Ινδία. Το Ντουργκαπούρ είχε σχεδιαστεί από δύο αμερικανούς αρχιτέκτονες, τον Τζόζεφ Άλλεν Στάιν και τον Μπέντζαμιν Πολκ το 1955. Είναι η μόνη πόλη στην Ανατολική Ινδία που έχει λειτουργική μόνιμη νεωδόχο.
Γεωγραφία
Το Ντουργκαπούρ βρίσκεται στις γεωγραφικές συντεταγμένες 23.48°N, 87.32°W. Έχει μέσο υψόμετρο 65 μέτρων.
Το Ντουργκαπούρ είναι στην επαρχία Παστσίμ Μπαρντχαμάν της Δυτικής Βεγγάλης, στην όχθη του ποταμού Νταμοντάρ, λίγο πριν από την αρχή των αλλουβιακών πεδιάδων της Βεγγάλης. Η μορφολογία του εδάφους είναι ορεινή. Τα ανθρακωρυχεία Ρανιγκάντζ βρίσκεται πέρα από το Ντουργκαπούρ ενώ μερικά τμήματα φτάνουν στην περιοχή. Η περιοχή ήταν δασωμένη μέχρι πρόσφατα, και κάποια ίχνη από το αρχικό Σαλ και τα δάση ευκαλύπτου υπάρχουν μέχρι και σήμερα.
Η υποδιαίρεση Ντουργκαπούρ υποδιαίρεση περιβάλλεται από την υποδιαίρεση Ασανσόλ Σαντάρ στα δυτικά, την Επαρχία Πούρμπα Μπαρντχαμάν στα ανατολικά, την επαρχία Μπανκούρα κατά μήκους του Νταμοντάρ στο νότο, και την επαρχία Μπιρμπούμ κατά μήκος του ποταμού Ατζάι προς το βορρά. μικρογραφία|Παιδιά απολαμβάνουν βόλτα σε λούνα παρκ στο κέντρο του Ντουργκαπούρ μικρογραφία|Η είσοδος στη Πόλη Χάλυβα του Ντουργκαπούρ μέσω του NH-2
Αστυνομικά τμήματα
Το αστυνομικό τμήμα του Ντουργκαπούρ βρίσκεται στην λεωφόρο Αουρομπίντο, στον δήμο Χάλυβα του Ντουργκαπούρ. Έχει δικαιοδοσία σε μέρη του Μπλοκ Αντάλ. Η περιοχή που καλύπτει είναι 80 χλμ2 και ο πληθυσμός που καλύπτεται είναι 292.841 άτομα.
Το αστυνομικό τμήμα Κοκ Όουβεν, το οποίο βρίσκεται κοντά στο σιδηροδρομικό σταθμό του Ντουργκαπούρ, έχει την δικαιοδοσία σε τμήματα της δημοτική επιχείρηση του Ντουργκαπούρ. Η περιοχή που καλύπτεται είναι 49 χλμ2 και ο πληθυσμός που καλύπτεται είναι 136.181 άτομα.
Ο νέος αστυνομικός σταθμός του Δήμου, που βρίσκεται στον δήμο MAMC, έχει δικαιοδοσία σε τμήματα της δημοτικής επιχείρησης του Ντουργκαπούρ και το μπλοκ Φαριντπούρ Ντουργκαπούρ. Η περιοχή που καλύπτεται είναι 23 χλμ2 και ο πληθυσμός που καλύπτεται είναι 160.411 κάτοικοι.
Δημογραφικά στοιχεία
Κατά την απογραφή του 2011, η δημοτική επιχείριση του Ντουργκαπούρ είχε πληθυσμό 566.517 κατοίκων από τους οποίους 294.255 ήταν άνδρες και 272.262 ήταν γυναίκες. Ο πληθυσμός κάτω των 6 ετών είναι 51.930 άτομα. Το ποσοστό αλφαβητισμού για τα άτομα 7 ετών και άνω είναι 87.70.
Θρησκεία
Σύμφωνα με την ινδική απογραφή του 2011, ο Ινδουισμός είναι η κυρίαρχη θρησκεία σε αυτή την πόλη, ακολουθούμενη από το Ισλάμ, το Χριστιανισμό, το Σιχισμό, του Βουδισμό, το Τζαϊνισμό και άλλους. Από τους 566.517 ανθρώπους που ζουν στο Ντουργκαπούρ (Δημοτική επιχείρηση), 519.122 είναι Ινδουιστές (91.63%), 35.923 είναι Μουσουλμάνοι (6.34%), 1.889 είναι Χριστιανοί (0.36%), 2.346 είναι Σιχιστές (0.44%), 513 είναι Βουδιστές, 382 είναι Τζαϊνιστές και 906 άτομα ακολουθούν άλλες θρησκείες και 5.436 (1.04%) δεν ανήκουν σε κάποια θρησκεία.
Οδικές
Το Ντουργκαπούρ είναι η προτιμώμενη πύλη για τις επαρχίες Μπανκούρα, Μπιρμπούμ (Μπολπούρ, Ραμπουρχάτ, Σουρί) και Πουρούλια, οι οποίες δεν είναι καλά συνδεδεμένες. Ο NH 19 (παλαιά αρίθμηση: NH 2) περνά μέσα από τη δικαιοδοσία της πόλης και ο SH 9 προέρχεται ξεκινά από τη Μουτσιπάρα μέσα στην πόλη. Ο NH 14 (παλαιά αρίθμηση NH 60) διέρχεται από το βορειοδυτικό προάστιο Πανταμπεσουάρ και τελικά περνά μέσα από το Ρανιγκάντζ και οδηγεί προς την Ορίσα. Είναι μία από τις λίγες πόλεις που έχουν μια Ασιατική Εθνική Οδό (AH) που περνούν μέσα από τη δικαιοδοσία της πόλης. Ο AH1 συνδέει την Ιαπωνία με την Τουρκία, μέσα από την Κορέα, την Κίνα, το Βιετνάμ, την Καμπότζη, την Ταϊλάνδη, τη Μιανμάρ, την Ινδία, το Μπανγκλαντές, το Πακιστάν, το Αφγανιστάν και το Ιράν.
Το Ντουργκαπούρ έχει τερματικούς σταθμούς λεωφορείων στο Μπενατσίτι-1 και Μπενατσίτι-2 (συνήθως αναφέρεται ως Πραντίκα), το Κέντρο της Πόλης και το Σταθμό Μοεχ. Ένα τερματικό σταθμό λεωφορείων έρχεται στη Ναντίχα, αλλά μόνο για μετακινήσεις εντός της πόλης.
Ενδοαστικές και υπεραστικές οδικές μεταφορές
Μέσα στην πόλη, ιδιωτικά μίνι-λεωφορεία λειτουργούν από Πραντίκα προς το τερματικό σταθμό, μέσω διαφορετικών διαδρομών μέσα στην πόλη. Μερικά από αυτά λειτουργούν σε άλλους τερματικούς σταθμούς εκτός της Πραντίκα, όπως η Ναντίχα, Μαντχαϊπούρ, Κάσμπα, Σιλγιαγκάτ και άλλες.
Υπάρχουν αυτο-ρίκσο στο Κέντρο της Πόλης, το Μπενατσίτι, το Σιδηροδρομικό Σταθμό και σε άλλα μέρη της πόλης σε διάφορες διαδρομές. Κυκλικά ρίκσο μπορούν να χρησιμοποιηθούν για ταξίδια σε μικρότερες αποστάσεις. Προπληρωμένα ταξί είναι διαθέσιμα στην πόλη από το Σταθμό και το τερματικό σταθμό στο κέντρο της πόλης. Επιπλέον, υπηρεσίες ταξί και αυτόματου ρίκσο για την πόλη προσφέρονται στο διαδίκτυο.
Μόνο ένα διαθέσιμο λεωφορείο (Αμπισέκ) για το Καλγιάνι-Μπανσμπέρια αναχωρεί από το Μπενατσίτι κάθε μέρα στις 4:40 π. μ. και από το Καλγιάνι αναχωρεί στις 10 π.μ. καθημερινά. Πάει προς Μόγκρα, Μεμάρι, Σακτιγκάρ, τη στάση λεωφορείου Μπουρντουάν Ναμπαμπάατ Ουτάρα, Παναγκάρ και Ντουργκαπούρ Μουτσιπάρα.
Από το κέντρο της πόλης υπάρχουν διαθέσιμα λεωφορεία από τις εταιρείες SBSTC, NBSTC, Shyamoli Paribahan και ξεκινούν από το Ντουργκαπούρ και πηγαίνουν προς Καλκούτα, Καρουναμογί, Νταρματάλα, Χάμπρα, Μπαρασάτ, Αεροδρόμιο Ντουμντούμ, τη Μάλντα και το Σιλιγκούρι.
Αεροπορία
Το πλησιέστερο αεροδρόμιο εγχώρια είναι το Αεροδρόμιο Καζί Ναμρούλ Ισλάμ. Το αεροδρόμιο απέχει περίπου 15 χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης του Ντουργκαπούρ. Επίσης περιλαμβάνει ένα ιδιωτικό αεροδρόμιο Γκρίνφιλντ. Βρίσκεται σε ένα μέρος που ονομάζεται Αντάλ.
Ο αεροπορικός σταθμός Παναγκάρ (16.3 χλμ κέντρο της πόλης του Ντουργκαπούρ), που ανήκει στην Ινδική Πολεμική Αεροπορία χρησιμοποιείται ως βάση για τα αεροπλάνα C-130J Hercules.
Κλίμα
Το Ντουργκαπούρ έχει μεταβατικό κλίμα μεταξύ του τροπικού υγρού και ξηρού κλίματος της Καλκούτας και το πιο υγρό υποτροπικό κλίμα βορειότερα. Τα καλοκαίρια είναι πολύ ζεστά και ξηρά, που διαρκούν από τον Μάρτιο έως τα μέσα Ιουνίου, με μέσες ημερήσιες θερμοκρασίες κοντά στους 32 °C. Μετά ακολουθεί η εποχή των μουσώνων με ισχυρή βροχόπτωση και κάπως χαμηλότερες θερμοκρασίες. Το Ντουργκαπούρ λαμβάνει τη περισσότερη από την ετήσια βροχόπτωση των περίπου 1.480 χιλιοστών κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Οι μουσώνες που ακολουθείται από ένα ήπιο, ξηρό χειμώνα από το Νοέμβριο έως τον Ιανουάριο. Οι θερμοκρασίες είναι αρκετά μέτριες, με μέσες ημερήσιες θερμοκρασίες κοντά στους 20 °C. Υπάρχει ένα μικρό φθινόπωρο στο τέλος Οκτωβρίου και μια σύντομη άνοιξη το Φεβρουάριο. Και οι δύο από τα οποία έχουν σχετικά μέτριες θερμοκρασίες, περίπου στους 25 °C.
Εκβιομηχάνιση
μικρογραφία|Εγκαταστάσεις χάλυβα στο Ντουργκαπούρ μικρογραφία|Η [[Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου|Βασίλισσα Ελισάβετ στο Ντουργκαπούρ ]] Το Ντουργκαπούρ είναι μακράν η πιο βιομηχανοποιημένη πόλη στην ανατολική Ινδία και η δεύτερη προγραμματισμένη πόλη στην Ινδία. Ξεκίνησε από τον πρώτο πρωθυπουργό της ανεξάρτητης Ινδίας, τον Τζαβαχαρλάλ Νεχρού. Το όνειρό του για το μετασχηματισμό της γεωργικής χώρας σε μια βιομηχανικά προηγμένη χώρα συνελήφθη στη Δυτική Βεγγάλη από τον δρ. Μ. Κ. Ρόι. Στα προηγούμενα στάδια για την επιλογή της κατάλληλης τοποθεσίας για ένα βιομηχανικό δήμο, ενεπλάκη ο Τζναναντζάν Νιγιόγκι, μεγάλος επιχειρηματικός οργανωτής και σχεδιαστής. Ο αμερικανός αρχιτέκτονας Τζόζεφ Άλλεν Στάιν προσκλήθηκε να γίνει επικεφαλής του νεοσύστατου Τμήματος Αρχιτεκτονικής και Σχεδιασμού στο Βεγγαλικό Κολλέγιο Κολλέγιο στην Καλκούτα. Ορίστηκε επικεφαλής του σχεδίου κατασκευής της πόλης του Ντούργκαπουρ με τον Μπέντζαμιν Πολκ, έναν άλλο Αμερικανός αρχιτέκτονας που ζούσε ήδη στην Καλκούτα. Στη συνέχεια το έργο ήταν εργασία των τοπικών ηγετών όπως ο Ανάντα Γκοπάλ Μουχέρτζι και γραφειοκράτες, όπως οι Κ. Κ. Σεν, για να αναπτύξουν το Ντουργκαπούρ.
Πριν από την ανεξαρτησία, υπήρχε ένα μικρό εργοστάσιο του ομίλου Μάρτιν Μπερν στο Ντουργκαπούρ. Η εγκαταλελειμμένη καμινάδα είναι ορατή κοντά στο εργοστάσιο. Η Εταιρεία Κοιλάδας Νταμοντάρ ίδρυσε το Μπαράζ του Ντουργκαπούρ το 1955 και σύντομα ακολούθησε με το Θερμικό Σταθμό Παραγωγής Ηλεκτρικού Ρεύματος του Ντουργκαπούρ.
Υπήρχε μια μαζική ακολουθία – το Εργοστάσιο Χάλυβα του Ντουργκαπούρ (ανατέθηκε το 1960), το Εργοστάσιο Κραμάτων Χάλυβα (ανατέθηκε το 1965), την Durgapur Projects Ltd. (ιδρύθηκε τον 1961), την Mining and Allied Machinery Corporation, την ACC-Vickers Babcock (αργότερα έγινε η ACC-Babcock and Alstom Power Boilers Ltd, σήμερα είναι γνωστή ως GE Power India Ltd.), τη Hindustan Fertiliser Corporation, τη Philips Carbon Black Ltd., τη Sankey Wheels (μια μονάδα της GKW), την Bharat Ophthalmic Glass Ltd (Ντουργκαπούρ), τηνν Cement Ltd. (τώρα είναι γνωστή ως Birla Cement) (ιδρύθηκε το 1975), Graphite India Ltd. (ιδρύθηκε το 1967), την Durgapur Chemicals Ltd. (DCL) που ιδρύθηκε στις 31 Ιουλίου 1963, την Ispat Forgings και άλλες εταιρείες, μεγάλου και μικρού μεγέθους.
Κολέγια
μικρογραφία|Κήπος στο Εθνικό Ινστιτούτο Τεχνολογίας του Ντουργκαπούρ στη Δυτική Βεγγάλη της Ινδίας Το Ντουργκαπούρ στεγάζει το Εθνικό Ινστιτούτο Τεχνολογίας του Ντουργκαπούρ, ένα αυτόνομο ίδρυμα, στην ανατολική Ινδία και έχει εθνική σημασία. Είναι ένα από τα 31 ινστιτούτα του είδους του στη χώρα και είναι ένα από τα 8 παλαιότερα Περιφερειακά Κολέγια Μηχανικής καθώς ιδρύθηκε το 1956.
Το Κυβερνητικό Πανεπιστήμιο του Ντουργκαπούρ είναι το μόνο κυβερνητικό κολέγιο όχι μόνο στην επαρχία Μπουρντουάν αλλά και στις γειτονικές επαρχίες Μπανκούρα, Πουρούλια και Μπιρμπούμ. Ιδρύθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 1970 και ήταν συνδεδεμένες με το Πανεπιστήμιο του Μπουρντουάν. Τώρα είναι συνδεδεμένο με το Πανεπιστήμιο Καζί Ναμρούλ. Το χρηματοδοτείται και διαχειρίζεται από την Κυβέρνηση της Δυτικής Βεγγάλης. Άμεσο διοικητικό έλεγχο βρίσκεται με τον Διευθυντή της Δημόσιας διοίκησης, της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης Διεύθυνση, την Κυβέρνηση της Δυτικής Βεγγάλης.
Το Κεντρικό Ινστιτούτο Έρευνας Μηχανικής είναι ένα δημόσιο ίδρυμα εφαρμοσμένης έρευνας και ανάπτυξης στο Ντουργκαπούρ της Δυτική Βεγγάλη στην Ινδία. Είναι συνιστών εργαστήριο του Ινδικού Συμβουλίου Επιστημονικής και Βιομηχανικής Έρευνας. Το ινστιτούτο είναι το μόνο ίδρυμα έρευνας και ανάπτυξης μηχανολόγων μηχανικών στην Ινδία, αφιερωμένο στη δουλειά της μηχανικής και συναφών ειδικοτήτων της μηχανικής.
Το Εθνικό Ινστιτούτο Επιμόρφωσης Ηλεκτρικής Ενέργειας είναι ινστιτούτο που υπάγεται στο Υπουργείο Ενέργειας της Κυβέρνησης της Ινδίας. Το Ινστιτούτο προσφέρει μεταπτυχιακή εκπαίδευση στον τομέα της ηλεκτροπαραγωγής και, επίσης, προσφέρει το B. Tech. στη Μηχανική ενέργεια. Το ινστιτούτο αυτό είναι επίσης συνδεδεμένο με διάφορα βιομηχανικά όργανα για τη μετάδοση κατάρτισης του προσωπικού της μονάδας.
Το Ινστιτούτο Προχωρημένης Τεχνολογίας και Διαχείρισης του Ντουργκαπούρ προσφέρει πτυχιακά μαθήματα μηχανικής και είναι συνδεδεμένο με το Πανεπιστήμιο Τεχνολογίας της Δυτικής Βεγγάλης. Υπάρχει η Σχολή Διαχείρισης Ξενοδοχείων ΝΙΜ, ιατρικά κολέγια, κολέγια θηλέων και άλλα κολέγια.
Σχολεία
μικρογραφία|Ο [[Τζαβαχαρλάλ Νεχρού με μαθητές στο Ντουργκαπούρ]] Το Ντουργκαπούρ στεγάζει ένα μεγάλο αριθμό κυβερνητικών και δημόσιων σχολείων εκτός από τα Κεντρίγια Βιντγιαλάγια και Τζαουαχάρ Ναβοντάγια Βιντγιαλάγια (σύμφωνα με την Κυβέρνηση της Ινδίας). Η πόλη στεγάζει επίσης ιδιωτικά σχολεία, σχολεία θηλέων και άλλα σχολεία.
Μέσα ενημέρωσης
Το Ντουργκαπούρ έχει διάφορους οίκους ηλεκτρονικών μέσων ενημέρωσης. Οι Express News, Axes Info Media, DSTV (που ανήκει στη DSP), Hallow India και TV Bangla είναι μερικοί από αυτούς. Η Ganashakti εκτυπώνεται στην πόλη, ενώ η Anandabazar Patrika δημοσιεύεται από τη Γκουτγκόρια, κοντά στο Ντουργκαπούρ στην επαρχία Μπανκούρα και έχει ξεχωριστή έκδοση για τις πόλεις Ασανσόλ-Ντουργκαπούρ. Η Samay Sanket είναι μια άλλη εφημερίδα που δημοσιεύεται στη πόλη. Η Dainik Jagaran έχει έκδοση για το Ντουργκαπούρ. Το Ντουργκαπούρ δεν έχει ραδιοφωνικούς σταθμούς στα FM. Ωστόσο οι 92.7 Big FM and 93.5 Red FM έχουν σταθμό στο Ασανσόλ και εξυπηρετούν τόσο το Ασανσόλ όσο και το Ντουργκαπούρ.
Εξωτερικές συνδέσεις
Κατηγορία:Πόλεις της Ινδίας
Νέο Κρίκελλο Φθιώτιδας
Το Νέο Κρίκελλο είναι ένα δημοτικό διαμέρισμα του νομού Φθιώτιδας. Η προηγούμενη ονομασία του ήταν Κάτω Βαρδάτες. Βρίσκεται σε υψόμετρο 20 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 οι μόνιμοι κάτοικοι είναι 480.
Ιστορία
Οι κάτοικοι του Κρικέλλου Ευρυτανίας λόγω λειψυδρίας και φαινομένων ληστείας στους οικισμούς τους, αναγκάστηκαν να μετακινηθούν κοντά σε πηγή. Έτσι δημιούργησαν ένα μεγάλο χωριό, στο οποίο έδωσαν το όνομα Κρίκελλο, επειδή οι οικισμοί από τους οποίους προήλθε ήταν τοποθετημένοι γύρω του σε σχήμα κύκλου, όπως η κρικέλλα. Ως πρώτος οικιστής του Κρικέλλου φέρεται κάποιος Παπαδήμος.
Από το 1900 οι Κάτω Βαρδάτες ήταν βάλτος και από εκεί και έπειτα άρχισαν να κατασκευάζουν τις πρώτες καλύβες. Το 1915 έβαλαν τα πρώτα θεμέλια για το πρώτο σπίτι. Πολλά χρονιά αργότερα το 1941 άρχιζαν να χτίζονται τα σπίτια από πλίνθους.
Οι λιγοστοί κάτοικοι των Κάτω Βαρδατών αναγκάζονταν να πηγαίνουν στις Βαρδάτες, διότι το χωριό δεν είχε εκκλησία. Η εκκλησία άρχισε να χτίζεται το 1935 και λειτούργησε το 1939.
Στις 3 Ιουνίου 1962, οι Κάτω Βαρδάτες μετονομάστηκαν σε Νέο Κρίκελλο.
Κατηγορία:Δήμος Λαμιέων Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Ο Ιντιάνα Τζόουνς και ο Δίσκος του Πεπρωμένου
Ο Ιντιάνα Τζόουνς και ο Δίσκος του Πεπρωμένου (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: Indiana Jones and the Dial of Destiny) είναι μία ταινία δράσης που πρωταγωνιστεί τον Χάρισον Φορντ ως τον αρχαιολόγο Ιντιάνα Τζόουνς και είναι η πέμπτη ταινία της ομώνυμης σειράς ταινιών. Ο Τζέιμς Μάνγκολντ σκηνοθέτησε την ταινία ο οποίος συν-έγραψε το σενάριο μαζί με τους Τζεζ Μπάτεργουορθ και Τζον-Χένρι Μπάτεργουορθ. Είναι η πρώτη ταινία στην σειρά που δεν σκηνοθετήθηκε από τον Στίβεν Σπίλμπεργκ και δεν είχε το σενάριο γραμμένο από τον Τζορτζ Λούκας αλλά και οι δύο είναι εκτελεστικοί παραγωγοί.
Ο Λούκας δήλωσε ότι είχε αρχίσει να δουλεύει πάνω στην πέμπτη ταινία Ιντιάνα Τζόουνς από το Δεκέμβριο του 2009. Τον Δεκέμβριο του 2010, ο Φορντ είπε ότι περιμένει μαζί με τον Σπίλμπεργκ, τον Λούκας να τους παρουσιάσει την ιδέα του. Η παραγωγή της ταινίας όμως δεν ήταν η πρώτη προτεραιότητα της Lucasfilm όσο η εταιρία δούλευε στην σίκουελ τριλογία Star Wars. Στις 15 Μαρτίου του 2016, οι Walt Disney Studios ανακοίνωσαν πως και ο Σπίλμπεργκ και ο Φορντ θα επιστρέψουν στην πέμπτη Ιντιάνα Τζόουνς ταινία, προγραμματισμένη να κυκλοφορήσει στις 19 Ιουλίου του 2019. Τον Φεβρουάριο του 2020, αποκαλύφθηκε πως ο Σπίλμπεργκ αποχώρησε από την ταινία ως σκηνοθέτης, με τον Τζέιμς Μάνγκολντ να παίρνει τον ρόλο του. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν τον Ιούνιο του 2021 και ολοκληρώθηκε τον Φεβρουάριο του 2022 στην Αγγλία, την Σκωτία, την Ιταλία και στο Μαρόκο.
Ο Ιντιάνα Τζόουνς και ο Δίσκος του Πεπρωμένου έκανε πρεμιέρα στο 76ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών στις 18 Μάιου του 2023 κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 30 Ιουνίου, σε διανομή Walt Disney Studios Motion Pictures. Έλαβε μικτά σχόλια από τους κριτικούς και εισέπραξε $370.7 εκατομμύρια απέναντι σε έναν προϋπολογισμό $295–300 εκατομμυρίων, κάνοντάς το εισπρακτική αποτυχία.
Πλοκή
Το 1944, οι Ναζί αιχμαλωτίζουν τον Ιντιάνα Τζόουνς και τον αρχαιολόγο από την Οξφόρδη Μπασίλ Σο, καθώς προσπαθούν να ανακτήσουν την Ιερή Λόγχη σε ένα κάστρο στις Γαλλικές Άλπεις. Ο αστροφυσικός Γιούργκεν Βόλερ ενημερώνει τους ανωτέρους του ότι η Λόγχη είναι ψεύτικη, αλλά βρήκε το μισό από τον δίσκο του Αρχιμήδη, έναν μηχανισμό των Αντικυθήρων που κατασκευάστηκε από τον αρχαίο μαθηματικό των Συρακουσών Αρχιμήδη που αποκαλύπτει ρωγμές στο χρόνο, πιθανώς επιτρέποντας ταξίδια στο χρόνο.
Το 1969, ένας ηλικιωμένος Τζόουνς, που τώρα ζει στη Νέα Υόρκη, αποσύρεται από το Κολέγιο Χάντερ. Η Μάριον άφησε έκτοτε τον Τζόουνς και πρόσφατα υπέβαλε αίτηση διαζυγίου. Αργότερα αποκαλύπτεται ότι ο γιος τους, ο Ματ, πέθανε στον πόλεμο του Βιετνάμ, αφήνοντας τον Τζόουνς σε κατάθλιψη, αποτραβηγμένο και αποξενωμένο.
Η βαφτιστήρα του Τζόουνς, Έλενα Σο, τον επισκέπτεται απροσδόκητα. Επίσης, αρχαιολόγος, επιθυμεί να ερευνήσει τον δίσκο, αλλά ο Τζόουνς προειδοποιεί πώς ο αείμνηστος πατέρας της, Μπασίλ, παραλίγο να τρελαθεί προσπαθώντας να ξεκλειδώσει τα μυστικά του. Ο Μπασίλ έδωσε στον Τζόουνς τον δίσκο για να τον καταστρέψει, κάτι που δεν το έκανε ποτέ.