cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άπτερα
Από την ίδρυση έως την ελληνιστική περίοδο
Αυτό που γνωρίζουμε για την πόλη προέρχεται επίσης κυρίως από ανασκαφές, δεδομένου των λιγοστών γραπτών αναφορών. Ωστόσο, ο Παυσανίας μας λέει ότι το 668 π.Χ. οι τοξότες της Άπτερα συμμετείχαν στον δεύτερο μεσσηνιακό πόλεμο ως σύμμαχοι της Σπάρτης. Το 5ο αιώνα π.Χ., όπως όλες οι κρητικές πόλεις, η Άπτερα δεν συμμετείχε στους Περσικούς Πολέμους, χωρίς να διακόψουν τις εμπορικές τους σχέσεις με την Αθήνα, αν υποθέσουμε ότι η εισαγόμενη κεραμική που βρέθηκε κατά τη διάρκεια ανασκαφών προέρχεται από αυτή την περίοδο. Όπως πολλές κρητικές πόλεις, η πόλη ευημερούσε τον 4ο αιώνα π.Χ. Υπήρχαν έως οκτώ προάστια, που βρίσκονταν στους πρόποδες του λόφου μέχρι την κοιλάδα του Στύλου. Γνωστή για την ικανότητα των τοξότων της, η Άπτερα προμήθευσε μισθοφόρους σε διάφορες συγκρούσεις έξω από την Κρήτη, οι οποίοι στη συνέχεια επέστρεψαν τον πλούτο στην πατρίδα τους. Μισθοφόροι από την Άπτερα συγκαταλέγονταν επίσης μεταξύ των πολλών πειρατών του Αιγαίου. Τα χρήματα, που εισήχθησαν από την Αίγυπτο και την Κυρηναϊκή, επέτρεψαν στην πόλη να κόψει τα δικά της νομίσματα και έτσι να ενισχύσει την ανεξαρτησία της και την οικονομική της δύναμη. Τα περισσότερα από αυτά τα νομίσματα (υπάρχουν 76 διαφορετικοί τύποι) απεικονίζουν η θεά Άρτεμη στην οπίσθια με την επιγραφή ΑΠΤΑΡΑΙΟΝ ή ΑΠΤΕΡΑΙΟΝ και Πτέρας από την άλλη. Άλλα νομίσματα έχουν βρεθεί με τα πορτρέτα του Δία, του Απόλλωνα ή της Ήρας και έναν πυρσό, μια μέλισσα ή ένα τόξο στο πίσω μέρος. Οι αρχαιολόγοι εκτιμούν ότι ο πληθυσμός της Απτέρας την περίοδο αυτή ανέρχεται σε 20.000 κατοίκους, εκ των οποίων το 1/5 είναι ελεύθεροι άνδρες και οι υπόλοιποι σκλάβοι. Πολλοί ελεύθεροι άντρες είναι έμποροι, γαιοκτήμονες ή πλοιοκτήτες.
Η Άπτερα πολέμησε μαζί με τη Σπάρτη στον Χρεμωνίδειο Πόλεμο εναντίον των Μακεδόνων το 267 - 266 π.Χ. Οι εσωτερικές διαμάχες που βίωσε η Κρήτη τον 3ο αιώνα π.Χ., κυρίως μεταξύ της Κνωσού και της Γόρτυνας, οδήγησε την Άπτερα συμμαχήσει πιο συχνά με την Κνωσό. Μετά την καταστροφή του Λύττου από τον Κνωσό, κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Λύττου το 220 π.Χ., οι σύμμαχοι της Κνωσού Άπτερα, Κυδωνία και Ελεύθερνα βρέθηκαν πολιορκημένοι από τους συμμάχους της Γόρτυνας (Λάππα και Πολυρρήνια) καθώς και από το στρατό του Φιλίππου Ε΄ της Μακεδονίας. Η Άπτερα καταλήγει στο στρατόπεδο της Γόρτυνας, η οποία στη συνέχεια έγινε η κύρια πόλη του νησιού.
Η έντονη δραστηριότητα της Άπτερα σε θέματα εξωτερικής πολιτικής επιβεβαιώνεται σε επιγραφές που αφορούν συμμαχίες και στον διορισμό προξένων που εκπροσωπούν την πόλη σε πολλές άλλες πόλεις. Έτσι βρέθηκε η Άπτερα στις τριάντα πόλεις, οι οποίες ενώθηκαν με τον βασιλιά της Περγάμου Ευμένη Β΄ το 183 π.Χ. Τίμησε τον Άτταλο Β΄ χτίζοντας ένα χάλκινο άγαλμά του. Η πόλη διόρισε πρόξενους για να την εκπροσώπησή της στην Κνωσό, την Ιεράπυτνα, τα Μάλια, αλλά και στην Πελοπόννησο, στο Αιγαίο, στη Μικρά Ασία και στις ακτές της Αδριατικής.
Τα παλαιότερα ίχνη λατρείας που ανακαλύφθηκαν χρονολογούνται από τον 8ο αιώνα π.Χ. και βρέθηκαν κοντά στον διμερή ναό που αποδίδεται στη λατρεία της Άρτεμις και του Απόλλωνα Αυτός ο ναός, που ανακαλύφθηκε το 1942, χρονολογείται από τον 5ο αιώνα π.Χ.. Η κεντρική θεότητα της Απτέρας ήταν η Άρτεμις. Εκτός από αυτόν τον ναό, το πορτρέτο της θεάς απεικονίζεται σε δύο είδη ασημένιων νομισμάτων τον 4ο και τον 3ο αιώνα π.Χ. Τον 3ο και τον 2ο αιώνα π.Χ., μια επιγραφή μας ενημερώνει ότι οι αγώνες που πραγματοποιήθηκαν προς τιμήν της κατά τη διάρκεια του Δικτύνωος, δηλαδή του μήνα του Δυκτίνα, μιας αρχαϊκής μορφής του ονόματος της Άρτεμις στην Κρήτη. Υπάρχει επίσης η αναφορά ενός ιερού της Άρτεμις σε μια άλλη επιγραφή με την ευκαιρία της ανανέωσης μιας συμμαχίας με την πόλη Τέω, στη Μικρά Ασία, το 170 π.Χ. Τέλος, σε μια άλλη αναθηματική επιγραφή, γίνεται αναφορά στην Άρτεμις με το όνομα Ειλειθυία, ή θεά της γέννησης.  Άλλοι θεοί και θεές τιμούνταν επίσης στην Άπτερα. Γερμανοί ερευνητές έχουν ανακαλύψει έναν ναό αφιερωμένο στον Διόνυσο και έχουν βρεθεί κομμάτια με τα πορτρέτα του Ερμή, του Δία, της Εστίας ή της Ήρας.
Ρωμαϊκή Άπτερα
εναλλ.=statue féminine en marbre : elle est en toge, avec une coiffure élaborée|μικρογραφία| Ανώνυμη Ρωμαία ευγενής Κατά την κατάκτηση της Κρήτης από τον Μέτελλο (67 π.Χ. με 63 π.Χ.), η Άπτερα παραδόθηκε χωρίς μάχη όπως έκανε η Κυδωνία. Αυτή η πράξη επέτρεψε στην πόλη να συγκεντρώσει τις εύνοιες των Ρωμαίων που επέβαλαν μόνο χαμηλούς φόρους στην Άπτερα. Η παρακμή της Απτέρας φαίνεται να έχει ξεκινήσει πριν από τη ρωμαϊκή κατάκτηση, χωρίς αμφιβολία γιατί η πόλη άρχισε εξαρτάται από τη γειτονική Κυδωνία. Επιπλέον, η χρήση νομισμάτων από την Κυδωνία υποδηλώνει ότι η Άπτερα τέθηκαν υπό τη διοικητική εξουσία της τελευταίας. Σύμφωνα με την ανασκαφή, η πόλη βίωσε νέα περίοδο ακμής τον 1ο και 2ο αιώνα. Οι σημαντικές υποδομές που έχουν δημιουργηθεί αυτή τη περίοδο δείχνουν την ανάπτυξή της : οι επιβλητικές δεξαμενές νερού που την προμήθευαν νερό είναι το σημάδι μιας πόλης με μεγάλο πληθυσμό.
Οι ανασκαφές δείχνουν ότι στη Ρωμαϊκή περίοδο, στην Άπτερα συνέχισαν να λατρεύουν διαφορετικούς θεούς, ακόμη και ανοίγοντας νέες λατρείες. Οι ανασκαφές του Αλεξίου το 1958 ανακάλυψαν έναν μικρό ναό του Α΄ αιώνα αφιερωμένο στη Δήμητρα και την Περσεφόνη. Η λατρεία του Διονύσου φαίνεται ακόμη να υπάρχει, όπως υποδεικνύει ένα άγαλμα της ρωμαϊκής περιόδου που βρέθηκε στην περιοχή. Αγάλματα της Αφροδίτης και του Ερμή έχουν ανακαλυφθεί στην «έπαυλη με περιστύλιο». Τέλος, στη νεκρόπολη, βρέθηκαν στοιχεία για την ύπαρξη λατρείας αφιερωμένης στην Ίσιδα, την αιγυπτιακή θεά. Αυτή η λατρεία μπορεί να έφτασε κατά την Ελληνιστική περίοδο, αλλά σίγουρα αναπτύχθηκε κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο.
Παρακμή και καταστροφή της πόλης
Από το 3ο αιώνα η Άπτερα άρχισε να παρακμάζει και αυτό καθώς πόλεις όπως η Κίσσαμος και η Κυδωνία ευημερούσαν. Αυτή η πτώση επιταχύνθηκε με τον σεισμό το 365 που κατέστρεψε πολλές πόλεις της Κρήτης. Η πόλη εξακολούθησε να κατοικείται, όπως επιβεβαιώνεται από τον Ιεροκλή, και μάλιστα παρείχε επισκόπους κατά τη βυζαντινή περίοδο. Οι αρχαιολόγοι κατάφεραν να βρουν τα θεμέλια μιας χριστιανικής εκκλησίας του 7ου ή του 8ου αιώνα και τάφους κάτω από το δάπεδο του κτιρίου. Ένας δεύτερος σεισμός τον 7ο αιώνα και λεηλασίες από τους Σαρακηνούς πειρατές σηματοδότησαν την εγκατάλειψη της πόλης από τους τελευταίους κατοίκους της.
Στο κέντρο της αρχαίας πόλης ιδρύθηκε μοναστήρι αφιερωμένο στον Άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο γύρω στο 1182. Ιδιοκτησία της Μονής Πάτμου, παρέμεινε εν λειτουργία μέχρι το 1964. Η τοποθεσία της αρχαίας πόλης χρησιμοποιήθηκε αργότερα για την κατασκευή, από τους Ενετούς, ενός φρουρίου που ονομάζεται Παλαιόκαστρο (ή Παλιόκαστρο), αλλά το οποίο με τη σειρά του καταστράφηκε από πειρατές το 1583. Στη συνέχεια, στα μέσα του 19ου αιώνα, τα ερείπια της Άπτερα χρησιμοποιήθηκαν ως πηγή υλικών για την κατασκευή του φρουρίου του Ιτζεδίν, στο Καλάμι, που χτίστηκε από τους Τούρκους προς τιμήν του γιου του σουλτάνου (1872).
Ανακαλύπτοντας ξανά την πόλη
Μετά την καταστροφή της, η πόλη πέρασε στη λήθη για αρκετούς αιώνες πρωτού αρχίσει να αναφέρεται ξανά. Έτσι, το 1415, ο γεωγράφος Κριστόφορο Μπουντελμόντι φαίνεται να ταυτίζει ως Μινώα την τοποθεσία της Απτέρας. Περιέγραψε ήδη τις δεξαμενές της πόλης και έκανε μετρήσεις. Ο Ντομένικο Νέγκρι έκανε το ίδιο λάθος το 1557. Ο Κορνάρος, που πίστευε ότι η Μινώα ήταν μεταξύ Κυδωνίας και Απτέρας, τοποθέτησε την τελευταία πιο ανατολικά από ό, τι στην πραγματικότητα. Το 1630 ο Μπαζιλικάτα περιέγραψε ένα στρογγυλό θέατρο και ψηφιδωτά, αλλά δεν προσπάθησε να προσδιορίσει το όνομα της πόλης. εναλλ.=gravure ancienne : portrait d'homme frisé avec barbiche et moustache|μικρογραφία| [[Ζοζέφ Πιτόν ντε Τουρνεφόρ]] Ο Ζοζέφ Πιτόν ντε Τουρνεφόρ πήγε στην Κρήτη το 1700. Τον Ιούλιο του ίδιου έτους επισκέφτηκε τα ερείπια του Παλαιόκαστρου. Συμβουλεύτηκε τον Στράβωνα για να ταυτίσει το Παλαιόκαστρο ως τη περιοχή της αρχαίας Απτέρας και λυπήθηκε με το γεγονός ότι ο τοπικός πληθυσμός είχε ξεχάσει αυτή την αρχαία πόλη. Ο Ρόμπερτ Πάσλεϊ ήταν ο πρώτος, το 1834, που εντόπισε την Άπτερα με ακρίβεια. Επιβεβαίωσε τη γνώμη του με την παρουσία νομισμάτων στον χώρο που φέρουν την αναφορά APTE. Ανακάλυψε κοντά στο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου, σε βάθος περίπου ενός μέτρου, έναν τοίχο με διάταγμα της αρχαίας πόλης.
Το 1862 και το 1864, ο Γάλλος Καρλ Βεσέρ έψαξε την πόλη και αποκάλυψε την «επιγραφή στον τοίχο». Αυτό θα μπορούσε να σηματοδοτήσει τη θέση του πρυτανίου. Αυτό το τείχος περιελάμβανε ένα διάταγμα που εκδόθηκε από τη σύγκλητο και προοριζόταν να απονέμει τιμές στον Άτταλο, βασιλιά της Περγάμου, για να τον ευχαριστήσει για την καλοσύνη του προς την Κρητική συνομοσπονδία γενικά και προς την Άπτερα ειδικότερα. Το κείμενο ανέφερε ότι η πόλη θα χτίσει ένα χάλκινο άγαλμα που θα αντιπροσωπεύει τον Άτταλο, είτε όρθιο είτε έφιππο όπως ήθελε, και ότι θα εγγυόταν στον βασιλιά την προσωπική του ασφάλεια, τόσο σε περιόδους ειρήνης όσο και σε περιόδους πολέμου, και αυτό επίσης εντός της πόλης των Απτέρων όπως και στα λιμάνια της. Η ανακάλυψη του Βεσέρ έκανε δυνατή την απόδειξη των υποθέσεων του Πάσλεϊ ότι το Παλαιόκαστρο βρισκόταν στα ερείπια της Άπτερα. Τον Σεπτέμβριο του 1878, ο Μπενάρ Ωσουλιέ πήγε επίσης στην Άπτερα, μελέτησε, αντιέγραψε και δημοσίευσε τις επιγραφές που βρήκε ο Βεσέρ. Σύμφωνα με αυτόν, η επιγραφή στον τοίχο ήταν κοντά στον διμερή ναό που ήταν πιθανώς αφιερωμένος στην Άρτεμη. Το 1899, όταν δύο Ιταλοί ταξιδιώτες, ο Λουίτζι Σαβινιόνι και ο Γκαετάνο ντε Σάνκτις, επισκέφτηκαν την τοποθεσία, η εντοιχισμένη επιγραφή είχε εξαφανιστεί. Όμως, το 1928, τρεις νέες επιγραφές αποκαλύφθηκαν. . εναλλ.=photographie : ruines de murs formant un bâtiment rectangulaire divisé en son milieu|αριστερά|μικρογραφία| Ερείπια του διμερούς ναού Μετά τη μάχη της Κρήτης, η τοποθεσία καταλήφθηκε από τον γερμανικό στρατό. Η στρατηγική της θέση εξηγεί μια τέτοια επιλογή. Σήμερα, τα πολυβολεία εξακολουθούν να φαίνονται χτισμένα από πέτρες που βρέθηκαν στο χώρο. Κατά τη διάρκεια της κατοχής, ο χώρος ανασκάφηκε ξανά. Ο διμερής ναός βρέθηκε νοτιοδυτικά του μοναστηριού. Χρονολογείται από τον 5ο ή 4ο αιώνα π.Χ., στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε ως τάφος πριν καλυφθεί από άλλα κτίρια τα μεσαιωνικά χρόνια.
Ρωμαϊκές δεξαμενές και λουτρά
εναλλ.=photographie couleurs : un long bâtiment à très hauts murs|μικρογραφία| Η δεξαμενή Γ Τα πιο επιβλητικά μνημεία της πόλης είναι οι δεξαμενές πόσιμου νερού. Χρονολογείται από τη ρωμαϊκή περίοδο και δεν αποκλείεται ότι οι παλαιότερες κατασκευάστηκαν κατά την ελληνιστική περίοδο.
Η μεγαλύτερη από τις δεξαμενές, που ονομάζεται γάμμα (Γ) λόγω του σχήματός της, έχει μήκος 55,80 μέτρα και πλάτος 25 μέτρα και χωρητικότητα 3.050 κυβικών μέτρων νερού. Η οροφή, η οποία σήμερα λείπει, ήταν αρχικά θολωτή. Οι τοίχοι είναι ενισχυμένοι στο εσωτερικό με τοίχο από τούβλα και γύψο, ενώ η στεγανοποίηση του συγκροτήματος εξασφαλίζεται από στεγανό σοβά. Λόγω του μήκους του κτιρίου, προστέθηκε ένας τοίχος συγκράτησης για να βοηθήσει τους τοίχους να στηρίξουν την οροφή και να αντέξουν την πίεση του νερού. Σε αυτό το σημείο τοποθετήθηκε μια σκάλα που επιτρέπει την κάθοδο στη δεξαμενή για να διασφαλίσει τη συντήρησή της. Ο σωλήνας αποχέτευσης νερού δεν τοποθετείται στο επίπεδο του εδάφους. Είναι ελαφρώς υψηλότερα, έτσι ώστε οι ακαθαρσίες που υπάρχουν στο νερό να μην φτάνουν στον σωλήνα πόσιμου νερού και να καθιζάνουν στον πυθμένα της δεξαμενής.
Η δεύτερη δεξαμενή έχει τρία διαμερίσματα και τόσους θόλους. Μέρος αυτού του συγκροτήματος είναι κοίλο από το βράχο, ενώ το υπόλοιπο έχει τοιχοποιία παρόμοια με την πρώτη δεξαμενή, καλυμμένη με πολύ σκληρό γύψο που παρέμεινε σε μεγάλο μέρος των τοίχων. Η χωρητικότητά της εκτιμάται σε 2.900 κυβικά μέτρα. Μετά την εγκατάλειψη της πόλης, όταν ο χώρος κατοικήθηκε μόνο από μοναχούς από το μοναστήρι, αυτή η δεξαμενή εκτράπηκε από την κύρια χρήση της και πιθανώς χρησίμευσε ως σιτοβολώνας. Κατά τη διάρκεια αυτού του μετασχηματισμού, η σκάλα που οδηγούσε από την οροφή στο έδαφος και επέτρεψε τη συντήρηση της δεξαμενής καταστράφηκε. Αντ 'αυτού, η πρόσβαση στη δεξαμενή γίνεται στο επίπεδο του εδάφους.
Αυτές οι δεξαμενές τροφοδοτούνταν μέσω ανοιγμάτων στην οροφή καθεμιάς από αυτά. Αλλά το νερό συλλεγόταν επίσης από πολλές άλλες δεξαμενές που βρίσκονταν σε διάφορα μέρη της πόλης, οι οποίες στη συνέχεια τροφοδοτούσαν τις δύο κύριες μέσω ενός συστήματος υδραγωγείων. Οι Πάσλεϊ και Περό περιέγραψαν σωλήνες τερακότας που ήταν θαμμένοι κοντά στην είσοδο των δεξαμενών, καθώς και ένα μικρό υδραγωγείο πλάτους και ύψους 80 εκατοστών. Αυτές οι δύο δεξαμενές χρησιμοποιήθηκαν κυρίως για την τροφοδοσία των συγκροτημάτων λουτρών που βρίσκονται βόρεια αυτών των δύο δεξαμενών. Σε αντίθεση με το έθιμο εκείνη την εποχή, δεν βρέθηκε μωσαϊκό στο λουτρό, που χτίστηκε τα πρώτα χρόνια του 1ου αιώνα.
Έπαυλη με περιστύλιο
εναλλ.=ruines de colonnes|μικρογραφία| Η βίλα Μια έπαυλη, που ονομάζεται «έπαυλη με περιστύλιο», εν μέρει ανεσκαμμένη, επιτρέπει καλύτερη γνώση της οικιστικής αρχιτεκτονικής στην Άπτερα. Χρονολογείται στη ρωμαϊκή περίοδο (τέλος του 1ου αιώνα π.Χ. - αρχές 1ου μ.Χ.). Από ό, τι έχει ανακαλυφθεί, μπορεί να υποτεθεί ότι τα πρότυπα αρχιτεκτονικής στην Άπτερα είναι συνεπή με αυτά της ελληνιστικής περιόδου από τα νησιά του Αιγαίου και τη Μικρά Ασία. Η «έπαυλη με περιστύλιο» είναι με βάση τα πρότυπα αυτά, και έχει ένα περιστύλιο εσωτερικά, με διάδρομο που καλύπτεται με στέγη από κεραμίδια. Η οροφή στηρίζεται από κολώνες, δωρικού ρυθμού. Αυτή η έπαυλη θα καταστράφηκε από το σεισμό του 364-365. Ένα μικρό άγαλμα της Αφροδίτης, μια μαρμάρινη προτομή του Ερμή, από μια επιτύμβια στήλη, νομίσματα και κεραμικά για καθημερινή χρήση βρέθηκαν στο αίθριο της βίλας. Αυτό το αίθριο βρίσκεται στο κέντρο της έπαυλης, γύρω από το οποίο οργανώνεται το υπόλοιπο κτίριο. Ένα δεύτερο αίθριο, στο νότιο τμήμα του κτιρίου τροφοδοτείται από σωλήνες συλλογής του βρόχινου νερού. Πράγματι, η έλλειψη πηγών στο λόφο της Απτέρας ανάγκασε τους κατοίκους να χτίσουν πηγάδια και στέρνες για ιδιωτικές ανάγκες και πιο σημαντικά έργα για τις γενικές ανάγκες της πόλης. Κοντά στο πηγάδι, μπορεί κανείς να βρει μια πέτρινη λεκάνη και ένα μικρό κάδο και θέση για την φωτιά. Στα υπόλοιπα δωμάτια της έπαυλης, έχουν βρεθεί αγγεία της καθημερινής χρήσης, νομίσματα και μεταλλικά μέρη από πόρτες και παράθυρα.
Οχυρώσεις
εναλλ.=photographie : un mur en ruines|μικρογραφία| Δυτικές οχυρώσεις, σύμφωνα με το ψευδο-ισόδομο σύστημα Το τείχος που περιβάλλει τα Άπτερα, μήκους 3.480 μέτρων, περιβάλλει ολόκληρη την επίπεδη περιοχή του λόφου στον οποίο χτίστηκε η πόλη. Αυτός ο τοίχος χτίστηκε το δεύτερο μισό του 4ου αιώνα, αλλά υπάρχει μια διαφορά στο φινίρισμα σε διάφορα σημεία του τείχους: άρα δόθηκε μεγαλύτερη προσοχή στα δυτικά και νοτιοδυτικά μέρη, σύμφωνα με το ψευδοϊσόδομο σύστημα, που είναι ένα είδος τοιχοποιίας που υιοθετήθηκε από Έλληνες αρχιτέκτονες, στο οποίο όλες οι πέτρες κόπηκαν και τετραγωνίστηκαν στο ίδιο ύψος, έτσι ώστε, όταν τοποθετηθούν, οι τοίχοι να είναι ίδια. Απλές πέτρες χρησιμοποιήθηκαν μερικές φορές στα νότια και ανατολικά μέρη, όπου η κατασκευή του τείχους δεν ήταν τόσο προσεκτική. Στα ανατολικά και βόρεια τείχη, ο τοίχος αποτελείται από οκτάγωνες πέτρες και μοιάζουν με κυκλώπεια τείχη, το οποίο εξηγεί γιατί πιστεύεται εδώ και καιρό ότι αυτά τα τείχη, με ύψος σχεδόν 4 μέτρα και πάχος 2 περίπου μέτρα, ήταν πολύ παλαιότερα: ο Πάσλεϊ είχε κάνει μια σύνδεση με τα τείχη της Τίρυνθας.
Νεκρόπολη
εναλλ.=photographie : ruines, des sacorphages|μικρογραφία| Δυτικό νεκροταφείο Η Απτέρα είχε δύο νεκροταφεία που βρίσκονταν στα νοτιοανατολικά και δυτικά της πόλης. Το πρώτο δεν έχει ακόμη ανασκαφεί, αν και πολλοί τάφοι λαξευμένοι στο βράχο μπορούν εύκολα να εντοπιστούν και όλοι έχουν λεηλατηθεί στο παρελθόν. Η αρχιτεκτονική τους φαίνεται να δείχνει ότι προέρχονται από τη ρωμαϊκή περίοδο. Αντίθετα, το δυτικό νεκροταφείο έχει ανασκαφεί επαρκώς, εν μέρει χάρη σε σωστικές ανασκαφές, επειδή η θέση του αντιστοιχεί στον σύγχρονο οικισμό Πλακάλωνα, το οποίο που συνεχίζει να αναπτύσσεται. Πολλοί τάφοι σε αυτό το νεκροταφείο έχουν συλληθεί επίσης.
Ήδη, ο Πάσλεϊ μπορούσε να εντοπίσει τους τάφους εύκολα. Περιγράφει δύο: ο πρώτος κατασκευάστηκε για να φιλοξενήσει τρεις νεκρούς, ο δεύτερος τέσσερις νεκρούς. Οι παλαιότεροι τάφοι, που πιστοποιούν την ημερομηνία ίδρυσης της πόλης, χρονολογούνται από τη Γεωμετρική περίοδο (8ος αιώνας π.Χ.). Ο νεκρός γενικά τοποθετούνταν σε μια μεγάλη πίθο και στη συνέχεια σε έναν τάφο που λαξευμένο στον βράχο. Δίπλα στην πίθο τοποθετούνταν προσφορές, συχνά αρκετά απλά κεραμικά. Στις επόμενες περιόδους (7ος - 1ος αιώνας π.Χ.), ο πιο κοινός τύπος τάφου είναι ο ορθογώνιος τάφος, σκαλισμένος σε μαλακό βράχο και καλυμμένος με πέτρα. Υπάρχουν επίσης κτιστοί τάφοι από χοντρές πέτρες για τοίχους και κάλυμμα (τάφοι κίστες). Ένα τρίτο και απλούστερο είδος μπορεί να παρατηρηθεί. Αυτά είναι πλακίδια συναρμολογημένα γύρω από το σώμα του νεκρού και τα οποία επιτρέπουν την κάλυψη του νεκρού. Αυτό το σύστημα χρησιμοποιείται από τις πιο μεσαίεςς οικογένειες. εναλλ.=photographie : une colonne carrée en pierres|μικρογραφία| Στήλη του Ηρώου Στα ρωμαϊκά χρόνια, ο πιο συνηθισμένος τύπος τάφου ήταν αυτός ενός ταφικού θαλάμου σκαλισμένου στο βράχο και στον οποίο η πρόσβαση γίνεται με σκάλα. Η είσοδος κλείνει με πέτρινο σφράγισμα. Εκεί βρέθηκαν κεραμικά και λυχνάρια, καθώς και πήλινα ειδώλια, κοσμήματα και νομίσματα. Αυτοί οι τάφοι περιέχουν επιγραφές, συμπεριλαμβανομένων των ονομάτων των θαμμένων. Η παρουσία τάφων μέσα στα τείχη της πόλης υποδηλώνει ότι ολόκληρη η περιοχή που περιβάλλεται από τα τείχη δεν κατοικούταν εξ ολοκλήρου.
Μεταγενέστερα μνημεία
Δύο κτίρια, χτισμένα στην περιοχή της Απτέρας, είναι ορατά σήμερα. Χτισμένα μετά την εγκατάλειψη του χώρου, δε σχετίζονται με την αρχαία Άπτερα, αλλά χτίστηκαν απλώς στην έκταση που περιβάλλεται από τα τείχη της αρχαίας πόλης.
Μονή Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου
Οι μοναχοί έδειξαν στον Πάσλεϊ νομίσματα που βρέθηκαν στη γη γύρω από το μοναστήρι, τα οποία του επέτρεψαν να κάνει τη σύνδεση μεταξύ των ερειπίων και της πόλης Άπτερα. Οι περιηγητές ανέφεραν την παρουσία μωσαϊκών στο χώρο του σημερινού παρεκκλησιού του μοναστηριού. Θα ήταν η απόδειξη της ύπαρξης μιας παλαιότερης χριστιανικής βασιλικής. Το μοναστήρι, που πλέον έχει εγκαταλειφθεί, στεγάζει τις ομάδες αρχαιολόγων που εργάζονται στον χώρο. Ένα από τα δωμάτια φιλοξενεί επίσης έκθεση για την ιστορία, την αρχιτεκτονική και τις ανασκαφές που πραγματοποιήθηκαν στον χώρο.
Τουρκικό φρούριο
Στο βορειοανατολικό άκρο του χώρου που περικλείεται από τα τείχη, βρίσκεται ένα φρούριο, που χτίστηκε για πρώτη φορά από τους Ενετούς τον 16ο αιώνα, πριν καταστραφεί από τους πειρατές το 1583. Τα ερείπια είναι ακόμη ορατά κατά τη διέλευση του Σπρατ τη δεκαετία του 1850, ο οποίος, αν και αναγνωρίζει τα ερείπια ενός αρχαίου φρουρίου, πιστεύει ότι χρονολογούνταν από τους ρωμαϊκούς ή μεσαιωνικούς χρόνους. Το φρούριο αναστηλώθηκε από τους Οθωμανούς το 1866 - 1867, κατά τη διάρκεια της Κρητικής εξέγερσης του 1866-1869 και απέκτησε το όνομα Κούλες (από τουρκικά, Πύργος/Φρούριο, όνομα πολλών κρητικών φρουρίων). Η κατασκευή του έγινε εν μέρει χάρη στα υλικά που ανακτήθηκαν από τα ερείπια της αρχαίας πόλης. Κατά την επίσκεψή του στην Κρήτη τον 18ο αιώνα, ο Ρίτσαρντ Πόκοκ περιγράφει τα ερείπια ενός ημικυκλικού πύργου που πιθανώς ήλεγχε το πέρασμα. .Το κτίριο έχει ορθογώνιο σχήμα : 35 μέτρα μήκος και 25 μέτρα πλάτος και πλαισιώνεται από δύο πύργους στη νότια πρόσοψη. Η βόρεια πρόσοψη σχηματίζει τόξο κύκλου. Το φρούριο δεσπόζει το σύνολο του κόλπου της Σούδας και την κοιλάδα του Αποκόρωνα προς Καλύβες και Βάμο. Κυριαρχεί επίσης στο φρούριο Ιτζεδίν, που χτίστηκε από τους Οθωμανούς το 1872, ακριβώς κάτω από το πρώτο φρούριο. Το φρούριο αποτελεί πλέον μέρος ενός προγράμματος ανοικοδόμησης με επικεφαλής το ελληνικό Υπουργείο Πολιτισμού.
Σημειώσεις
<references group="N"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Κρήτης Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Κρήτη Κατηγορία:Δήμος Χανίων
Γιούργκεν Σπάρβασερ
Ο Γιούργκεν Σπάρβασερ (γερμανικά Jürgen Sparwasser, γεννήθηκε 4 Ιουνίου 1948) είναι Γερμανός πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός μέσος. Ήταν επίσης διεθνής με την Εθνική Ανατολικής Γερμανίας.
Βιογραφία
Σε επίπεδο εθνικών ομάδων είχε 48 επίσημες συμμετοχές με το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Ανατολικής Γερμανίας, σημειώνοντας 14 τέρματα. Κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972 ως μέλος της ολυμπιακής ομάδας, ενώ δύο χρόνια μετά ήταν ο σκόρερ του νικητήριου τέρματος στον αγώνα ενάντια στην Δυτική Γερμανία, στο πλαίσιο της φάσης των ομίλων του Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974. Για αυτό του το τέρμα θεωρήθηκε ως ήρωας από το κομμουνιστικό καθεστώς της χώρας του, ο ίδιος όμως δεν θέλησε να εμπλακεί με την πολιτική και μερικά χρόνια αργότερα κατέφυγε στην Δυτική Γερμανία ως πολιτικός πρόσφυγας.
Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας ακολούθησε την προπονητική όντας αρχικά βοηθός προπονητή στην Άιντραχτ Φρανκφούρτης ενώ έπειτα ανέλαβε για ένα σύντομο χρονικό διάστημα τα ηνία της Ντάρμσταντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1972 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1974 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ανατολικής Γερμανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μαγδεβούργο ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές της ολυμπιακής ομάδας Ανατολικής Γερμανίας
5 Ιανουαρίου
4 Ιανουαρίου | 5 Ιανουαρίου | 6 Ιανουαρίου
Η 5η Ιανουαρίου είναι η 5η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο. Υπολείπονται 360 ημέρες (361 σε δίσεκτα έτη).
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Ρέιμοντ Μάσεϊ
μικρογραφία|260x260εσ|Ο Μάσεϊ (αριστερά) με τους [[Έντουαρντ Ρόμπινσον (κέντρο) και Έντμουντ Μπρίον (δεξιά) στην ταινία Η γυναίκα της βιτρίνας (1944)]] Ο Ρέιμοντ Μάσεϊ (αγγλ.: Raymond Hart Massey, 30 Αυγούστου 1896, - 29 Ιουλίου 1983) ήταν Καναδός ηθοποιός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Τορόντο του Οντάριο, στον Καναδά. Παιδί αγροτικής οικογένειας, αλλά και λάτρης της λογοτεχνίας από μικρός, όσο και αθλητικός τύπος, ο Μάσεϊ αποφοίτησε, από το Πανεπιστήμιο του Τορόντο και το Κολλέγιο "Balliol" της Οξφόρδης, ενώ υπηρέτησε ως μέλος του καναδικού εκστρατευτικού σώματος στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο στη Γαλλία, όπου και τραυματίσθηκε. Μάλιστα κατά τη διάρκεια του πολέμου (1918) πραγματοποίησε μια πρώτη, ανεπίσημη εμφάνιση ως ηθοποιός, στη Σιβηρία.
Πρωτοεμφανίσθηκε επίσημα σαν καλλιτέχνης στη σκηνή του Everyman Theatre στο Λονδίνο (1922), γεγονός που σηματοδότησε την έναρξη μιας τεράστιας, χρονικά και ποιοτικά καριέρας. Μετά την επιστροφή του στον Καναδά δεν θέλησε να ασχοληθεί με τις οικογενειακές αγροτικές επιχειρήσεις και στράφηκε οριστικά προς την τέχνη. Αργότερα, απέκτησε την αμερικανική υπηκοότητα κατά τη διάρκεια του πρώτου του γάμου (συνολικά νυμφεύθηκε τρεις φορές, αποκτώντας ισάριθμα παιδιά). Ωστόσο η μητέρα και η γιαγιά του ήταν Αμερικανίδες.
Για τη μεγάλη του προσφορά στον ομιλούντα κινηματογράφο (με εμβληματικές ερμηνείες σε δεκάδες ταινίες) αλλά και την τηλεόραση (όπου συμμετείχε σε ιδιαίτερα επιτυχημένες σειρές), ο Ρέιμοντ Μάσεϊ τιμήθηκε με δυο αστέρια στη Λεωφόρο της Δόξας στο Χόλιγουντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου‎ Κατηγορία:Καναδοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Καναδοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Draconarius
Draconarius ήταν το όνομα μιας βαθμίδας του στρατού της Αρχαίας Ρώμης. Για την ακρίβεια ανήκε στην ομάδα των ατόμων που μετέφεραν στη μάχη τα εμβλήματα του ρωμαϊκού στρατού. Το όνομά του προέρχεται από τη λέξη «draco», το όνομα του εμβλήματος του ιππικού το οποίο και κρατούσε. Η προέλευσή του ανάγεται στους Σαρμάτες, ενώ υιοθετήθηκε από το ρωμαϊκό στρατό όταν χρησιμοποιήθηκαν Σαρμάτες και Δάκες ως βοηθητικοί στις αρχές του 2ου αιώνα.
Το έμβλημα αυτό ήταν ένας μπρούτζινος δράκος με ανοιχτό στόμα, ο οποίος είχε υφασμάτινο φιδίσιο σώμα. Το στόμα διαπερνούσε ο αέρας κάνοντας το υφασμάτινο σώμα να κυματίζει, όπως περίπου ένας σύγχρονος ανεμοδείκτης. Πιστεύεται πως ο λαιμός του δράκου μπορούσε να παράγει ένα σφύριγμα, δημιουργώντας τρομαχτικό ήχο κατά τον καλπασμό.
Κατηγορία:Βαθμοφόροι ρωμαϊκού στρατού
72 Φερονία
Η Φερονία είναι ένας αρκετά μεγάλος και σκοτεινόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,94. Ανακαλύφθηκε το 1861 από τον Γερμανοαμερικανό αστρονόμο Κρίστιαν Χάινριχ Φ. Πέτερς, που παρατηρούσε από το Κλίντον της πολιτείας της Νέας Υόρκης (ήταν ο πρώτος από τους 48 αστεροειδείς που ανακάλυψε), και έλαβε το όνομα της Φερόνια, της ρωμαϊκής και ετρουσκικής θεότητας των αγρών και της γονιμότητας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Φερονίας υπολογίσθηκε σε 86,1 χλμ., ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 670 τρισεκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Φερονίας εκτιμάται σε 2,41 cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 410 φορές ασθενέστερη από την αντίστοιχη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 45,5 m/sec (164 χιλιόμετρα την ώρα). Δεν είναι γνωστός με βεβαιότητα ο φασματικός τύπος της Φερονίας (πιθανώς C). Το άλβεδό της είναι 0,063. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της υπολογίζεται σε 88 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Η Φερονία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8 ώρες και 6 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φερονια
Ματθαίος Βλάσταρις
Ο Ματθαίος Βλάσταρις ήταν λόγιος κληρικός του 14ου αιώνα. Γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη και ήταν άνδρας ευλαβής και σοφός. Διδάσκαλός του ήταν ο Ισαάκ, ο οποίος ήταν φημισμένος και θαυμαστός στους μοναχούς. Συνέταξε τη συλλογή ιερών κανόνων (1335) "Σύνταγμα κατά στοιχείον". Απεβίωσε στη Θεσσαλονίκη στη Μονή της Θεοτόκου Περιβλέπτου - Μονή του κυρ Ισαάκ (σήμερα ναός αγίου Παντελεήμονος).
Πηγές
Κατηγορία:Κληρικοί Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα
Καρίμε Λοσάνο
Η Καρίμε Λοσάνο (Karyme Lozano) ισπανική προφορά ΔΦΑ : [kaˈɾime loˈsano], γεννημένη στις  3 Απριλίου 1978 στην πόλη του Μεξικού, είναι μεξικανή ηθοποιός.
Η Λοσάνο γεννήθηκε στις 3 Απριλίου 1978 στην Πόλη του Μεξικού, Μεξικό. Είναι ανιψιά του μεξικανού ηθοποιού Χάιμε Λοσάνο. Από την παιδική ηλικία αγάπησε να τραγουδήσει, να χορεύει και να παίξει. Οι σπουδές της πραγματοποιήθηκαν στο Colegio Americano (Αμερικανικό Κολλέγιο). Ωστόσο, συνειδητοποίησε ότι της άρεσε η ηθοποιία και αυτό ήταν το αληθινό επάγγελμά της, μια κατάσταση που απέδειξε όταν ήταν μέρος του σχολείου υποκριτικής της Televisa (CEA).
Είναι γνωστότερη ως αστέρι των τηλενουβελών Amar Sin Límites, Tres mujeres (σειράς της Televisa) 1999-2000, El Manantial, Niña amada mía, Soñar no Cuesta Nada (τηλενουβέλα της Venevisión), γυρίστηκε εξ ολοκλήρου στο Μαϊάμι, Φλόριντα. Επιλέχτηκε επίσης να λάβει μέρος της σειράς Mujeres Asesinas, στη δεύτερη σεζόν της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης
202 Χρυσηίς
Η Χρυσηίς είναι ένας αρκετά μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,42. Ανακαλύφθηκε το 1879 από τον Πέτερς και έλαβε το όνομα της μυθικής Τρωαδίτισσας.
Η μέση διάμετρος της Χρυσηίδας υπολογίσθηκε σε 86 χλμ., ενώ η μάζα της παραμένει άγνωστη.
Ο τύπος της Χρυσηίδας είναι S (λιθώδης). Το άλβεδό της είναι 0,256.
Δυτική ζώνη (Μπουτάν)
Η Κεντρική ζώνη είναι μια από τις 4 ζώνες του Μπουτάν. Πρωτεύουσα είναι η Τιμπού.
Πληθυσμός
Η ζώνη έχει πληθυσμό 281.244 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2005.
Επαρχίες
Η Δυτική ζώνη υποδιαιρείτο παλαιότερα σε 2 επαρχίες: Τιμπού και Πάρο.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Γεωγραφία του Μπουτάν
Σάββας Καλεντερίδης
Ο Σάββας Καλεντερίδης (Βέργη Σερρών, 1960) είναι Έλληνας αξιωματικός εν αποστρατεία, πρώην πράκτορας της ΕΥΠ και μετέπειτα συγγραφέας και γεωστρατηγικός αναλυτής, γνωστός για τη συμμετοχή του στην «Υπόθεση Οτζαλάν».
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Βέργη Σερρών το 1960. Το 1977 εισήλθε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, από την οποία αποφοίτησε το 1981, ως ανθυπίλαρχος. Υπηρέτησε σε διάφορες μονάδες και φοίτησε σε όλα τα σχολεία των τεθωρακισμένων και των καταδρομών. Επίσης, υπηρέτησε επί σειρά ετών σε κρίσιμες θέσεις και στο εξωτερικό.
Τον Μάρτιο του 2000, ενώ φοιτούσε στην Ανωτάτη Σχολή Πολέμου, παραιτήθηκε από τις τάξεις του Ελληνικού Στρατού, με τον βαθμό του αντισυνταγματάρχη. Η παραίτησή του οφείλεται στη διαφωνία του με το χειρισμό από πλευράς ελληνικής κυβέρνησης της «Υπόθεσης Οτζαλάν», τον Ιανουάριο του 1999, στο Ναϊρόμπι της Κένυας.
Ο Καλεντερίδης, που ως αξιωματικός της ΕΥΠ συνόδευε τον Κούρδο ηγέτη, Αμπντουλάχ Οτζαλάν, κατά τη διάρκεια της περιπετειώδους μετακίνησής του στη Ρωσία, τη Λευκορωσία και την Κένυα, συνέγραψε το βιβλίο Παράδοση Οτζαλάν: Η Ώρα της Αλήθειας καταθέτοντας την ιστορική του μαρτυρία για τα γεγονότα. Το βιβλίο έφθασε στην κορυφή των πωλήσεων, ξεπερνώντας τις 15 χιλιάδες αντίτυπα. Ο Οτζαλάν και συνεργάτες του έχουν κατηγορήσει τον Καλεντερίδη ως συμμέτοχο στην παγίδευση του Κούρδου ηγέτη και την παράδοσή του στις κενυατικές αρχές.
Από το φθινόπωρο του 2000 ίδρυσε και διευθύνει τον εκδοτικό οίκο «Ινφογνώμων Εκδόσεις» και από το 2008 το ιστολόγιο «Ινφογνώμων Πολιτικά».
Ο Σάββας Καλεντερίδης τιμήθηκε από την υπηρεσίες με εύφημες μνείες για το έργο που προσέφερε στην Πατρίδα. Μια από αυτές έχει ως εξής: «Απονέμεται εύφημη μνεία στον επίλαρχο Καλεντερίδη Σάββα διότι στα πλαίσια έργου, που του ανατέθηκε από την Υπηρεσία (ΕΥΠ) σε ξένη χώρα, επέδειξε υπερβάλλοντα ζήλο, επινοητικότητα, αποτελεσματικότητα, και με κίνδυνο πολλές φορές ακόμα και της ζωής του έφερε σε πέρας κατά άριστο τρόπο και πέραν του καλώς νοουμένου καθήκοντος, αποστολές εξειδικευμένες και αρκετά επικίνδυνες, συλλέγοντας και επεξεργαζόμενος στη συνέχεια σπουδαίο πληροφοριακό υλικό ύψιστης Εθνικής σημασίας για την Εθνική Ασφάλεια της χώρας».
Ο Σάββας Καλεντερίδης από το 2011 είναι τακτικός αρθρογράφος στην εφημερίδα Δημοκρατία και Κυριακάτικη Δημοκρατία, ενώ αναλύσεις και άρθρα του, με κύριο θέμα την Τουρκία και άλλα περιφερειακά ζητήματα, έχουν δημοσιευθεί στις εφημερίδες Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Παρόν και Μακεδονία και στα περιοδικά Επίκαιρα, Άμυνα και Διπλωματία, Στρατιωτική ισορροπία & γεωπολιτική, Απόρρητο δελτίο και Διπλωματία.
Συγγραφικό έργο
Με το ψευδώνυμο Κώστας Νικοπολίδης μετέφρασε από τα τουρκικά και επιμελήθηκε την έκδοση του βιβλίου "Κράτος συμμορία" ενώ μετέφρασε από τα τουρκικά και την «Έκθεση Σουσουρλούκ».
Σε συνεργασία με το ίδρυμα «Φίλοι Λαογραφικού Μουσείου Μέλπως Μερλιέ» συμμετείχε και προλόγισε την έκδοση του διπλού CD  "Τραγούδια του Πόντου, Ηχογραφήσεις του 1930" και του CD "Τραγούδια από τις παράλιες πόλεις του Πόντου και της Μικράς Ασίας".
Μετέφρασε και επιμελήθηκε της έκδοσης του βιβλίου "Η Ανατομία του Πολέμου στο Κουρδιστάν", του Μουράτ Καραγιλάν, ενός εκ των ηγετών Κουρδικού Εθνικοαπελευθερωτικού Κινήματος και υπαρχηγού του Αμπντουλάχ Οτζαλάν. Επιμελήθηκε επίσης της έκδοσης του δίτομου έργου Ανάλυση της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής: Μύθος και πραγματικότητα, του βιβλίου Οι μειονότητες στην Τουρκία και σειράς ιστορικών ταξιδιωτικών οδηγών, όπως Κάτω Ιταλία - Μεγάλη Ελλάδα, Σικελία, Ρόδος - Καρία - Λυκία, Χίος - Σμύρνη, Αιολία –Λέσβος-Αϊβαλί, Βουλγαρία - Ανατολική Ρωμυλία, Καππαδοκία - Κεντρική Ανατολία, Κωνσταντινούπολη - Μαρμαράς και Κρήτη, κ.ά..
Σημειώσεις
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί των τεθωρακισμένων Κατηγορία:Έλληνες κατάσκοποι Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
CC (αποσαφήνιση)
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων CC ή cc (στην αγγλική γλώσσα προφέρεται σι-σι) μπορεί να αναφέρεται :
Sniper Studios
Η Sniper Studios είναι μία ανεξάρτητη αμερικάνικη εταιρία ανάπτυξης βιντεοπαιχνιδιών που αποτελείται από βετεράνους developers εταιριών, όπως οι Activision, EA, Sega και 3DO. Δημιουργήθηκε το 2016 στο Ρέντγουντ Σίτι της Καλιφόρνια το 2005. Το πιο πρόσφατο παιχνίδι που ανέπτυξε είναι το Crazy Taxi: Fare Wars για το PSP, το οποίο εκδόθηκε από τη Sega. Η τελευταία επέλεξε τη Sniper Studios να αναπτύξει το παιχνίδι, καθώς οι υπάλληλοί της εργάστηκαν σε σημαντικούς τίτλους, όπως τα NASCAR και Simpsons. Από τις 20 Δεκεμβρίου του 2006, η εταιρία είναι αδειοδοτημένος developer του Xbox 360.
Τον Ιανουάριο του 2012, η επίσημη ιστοσελίδα της εταιρίας αναφέρει ότι βρίσκεται υπό κατασκευή, ωστόσο το στούντιο δεν έχει βγάλει κάποιο παιχνίδι από το 2007 και για χρόνια δεν υπάρχει κάλυψη από τα μέσα. Πλέον, το όνομα της ιστοσελίδας έχει βγει προς πώληση. Το τρέχον εγχείρημά της είναι άγνωστο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Crazy Taxi Κατηγορία:Εταιρείες ανάπτυξης βιντεοπαιχνιδιών Κατηγορία:Εταιρείες βιντεοπαιχνιδιών των Ηνωμένων Πολιτειών
Μαρίενπλατς
Η Μαρίενπλατς (γερμ.: Marienplatz, "Πλατεία της (Παρθένου) Μαρίας") είναι η κεντρική πλατεία του Μονάχου, το κέντρο τόσο της σύγχρονης πόλης όσο και του παλαιότερου, πεζοδρομημένου σήμερα, τμήματός της. Αποτελεί κεντρική πλατεία του Μονάχου από το 1158.
Η Μαρίενπλατς βρίσκεται στην παλιά πόλη και κατά το Μεσαίωνα αποτελούσε αγορά και σημείο διεξαγωγής αγώνων και τουρνουά. Πήρε το όνομά της από μια Στήλη της Παρθένου Μαρίας (Mariensäule) που ανεγέρθηκε στο κέντρο της το 1638, για να εορταστεί το τέλος της Σουηδικής κατοχής μετά τον Τριακονταετή Πόλεμο. Επάνω στη στήλη βρίσκεται ένα χρυσό άγαλμα της Παναγίας, που την απεικονίζει πάνω σε μια ημισέληνο ως "Βασίλισσα των Ουρανών" και αρχικά βρισκόταν στη Φράουενκιρχε.
Σήμερα στην πλατεία κυριαρχεί το Νέο Δημαρχείο του Μονάχου, κτισμένο στα τέλη του 19ου αιώνα, και το τεράστιο γκλόκενσπιλ στον βόρειο πύργο του, που έλκει χιλιάδες επισκέπτες κάθε χρόνο. Στην ανατολική πλευρά βρίσκεται το Παλαιό Δημαρχείο, γοτθικού ρυθμού. Η πεζοδρομημένη περιοχή μεταξύ της Κάρλσπλατς και της Μαρίενπλατς φιλοξενεί πολυκαταστήματα, εστιατόρια και άλλες επιχειρήσεις και αποτελεί δημοφιλή τουριστική διαδρομή της πόλης. Η πλατεία έχει περίπου 100 μέτρα μήκος και 50 μέτρα πλάτος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μόναχο Κατηγορία:Πλατείες στη Γερμανία
Λίμπερλαντ
μικρογραφία|Η σημαία της Λιβερλανδίας. Το κίτρινο συμβολίζει το φιλελευθερισμό, το μαύρο την αναρχία/επανάσταση και στο κέντρο βρίσκεται το εθνόσημο του μικροέθνους. Η Λιβερλανδία ή Λίμπερλαντ (επίσημα: Ελεύθερη Δημοκρατία της Λιβερλανδίας) είναι ένα αυτοαποκαλούμενο μικροέθνος, το οποίο διεκδικεί ένα τεμάχιο αμφισβητούμενης γης στη δυτική όχθη του ποταμού Δούναβη, ανάμεσα στην Κροατία και τη Σερβία. Ανακηρύχθηκε για πρώτη φορά στις 13 Απριλίου 2015 από τον Τσέχο πολιτικό και ακτιβιστή Βιτ Γιέντλιτσκα. Η επίσημη ιστοσελίδα της Λιβερλανδίας ισχυρίζεται ότι το κράτος δημιουργήθηκε εξαιτίας της διαμάχης Κροατίας και Σερβίας για τα σύνορα. Δεν υπάρχει διπλωματική αναγνώριση της Λιβερλανδίας από κανένα μέλος των Ηνωμένων Εθνών. Νομικοί εμπειρογνώμονες στη Σερβία και την Κροατία ισχυρίζονται ότι οι διεκδικήσεις του Γιέντλιτσκα στερούνται νομικής βάσης. Η Κροατία και η Σερβία έχουν χαρακτηρίσει τις διεκδικήσεις αυτές ως ανόητες, παρόλο που οι δύο χώρες έχουν αντιδράσει με διαφορετικό τρόπο. Στις 24 Απριλίου 2015, το υπουργείο Εξωτερικών της Σερβίας δήλωσε ότι αν και η υπόθεση θεωρείται ασήμαντη, το νέο κράτος δεν προσκρούει στα σερβικά σύνορα, τα οποία διαγράφονται από τον ποταμό Δούναβη. Η Κροατία δήλωσε ότι μετά από διεθνή διαιτησία θα πρέπει η περιοχή να ανατεθεί στην Κροατία ή στη Σερβία και σε καμία τρίτη πλευρά.
Οι Κροατικές αρχές έχουν μπλοκάρει την πρόσβαση στην περιοχή από τις αρχές του Μαϊου 2015. Ο Βιτ Γιέντλιτσκα έχει κρατηθεί από τις Κροατικές αρχές δύο φορές μέσα σε ένα μήνα για λιγότερο από μία ημέρα.
Τοποθεσία
μικρογραφία|250x250εσ|Η περιοχή που διεκδικεί η Λιβερλανδία με πράσινο χρώμα. Στον χάρτη αναφέρεται ως "Siga". Τα κομμάτια με κίτρινο χρώμα είναι τα αμφισβητούμενα εδάφη ανάμεσα στην Κροατία και τη Σερβία. Από τους Πολέμους της Γιουγκοσλαβίας, κάποιες εκτάσεις γης ανάμεσα στη Σερβία και την Κροατία έχουν αμφισβητηθεί, όπως το νησί του Βούκοβαρ και το νησί Šarengrad.
Διακήρυξη
Το ύψωμα της σημαία στην περιοχή Gornja Siga έγινε από τον Βιτ Γιέντλιτσκα και κάποιους από τους ακολούθους του την ίδια μέρα που ανακηρύχθηκε αυτό το κράτος. Η σημαία αποτελείται από ένα κίτρινο φόντο, που συμβολίζει τον φιλελευθερισμό με μία μαύρη οριζόντια λωρίδα στο κέντρο, που συμβολίζει την αναρχία ή την επανάσταση και πάνω από τη λωρίδα αυτή είναι το εθνόσημο της Λιβερλανδίας. Ο Γιέντλιτσκα είναι μέλος του Τσέχικου κόμματος Party of Free Citizens, του οποίου η ιδεολογία βασίζεται στις αρχές του κλασικού φιλελευθερισμού.
Ο Γιέντλιτσκα ισχυρίστηκε ότι ούτε η Σερβία, ούτε η Κροατία, αλλά ούτε και κανένα άλλο κράτος δεν ήγειρε αξιώσεις για την περιοχή αυτή. Ο Γιέντλιτσκα είπε τον Απρίλιο του 2015 πως μία επίσημη διπλωματική διακοίνωση θα σταλεί στην Κροατία και τη Σερβία και αργότερα σε όλα τα άλλα κράτη με επίσημο αίτημα τη διεθνή αναγνώριση.
Στις 18 Δεκεμβρίου 2015 ο Γιέντλιτσκα διοργάνωση μία συνάντηση κατά την οποία παρουσίασε την πρώτη κυβέρνηση της Λιβερλανδίας και τους υπουργούς οικονομικών, εξωτερικών, εσωτερικών και δικαιοσύνης, καθώς επίσης και τους δύο αντιπροέδρους.
Αντιδράσεις
Νομικοί εμπειρογνώμονες στη Σερβία και την Κροατία ισχυρίζονται ότι οι διεκδικήσεις του Γιέντλιτσκα στερούνται νομικής βάσης. Οι δημοσιογράφοι δεν είναι σίγουροι για το εάν οι διεκδικήσεις του Γιέντλιτσκα είναι σοβαρές.
Πρόσβαση
Η Κροατία έχει αναπτύξει αστυνομικές δυνάμεις στην περιοχή για να εμποδίσουν τα μέλη και τους υποστηρικτές της Λιβερλανδίας
να φτάσουν στην περιοχή.
Αρχικά, Τσέχοι δημοσιογράφοι μπορούσαν να εισέλθουν στην περιοχή μαζί με τον Γιέντλιτσκα. Μία ομάδα δημοσιογράφων από το σερβικό δημόσιο κανάλι Radio Television of Vojvodina προσπάθησαν να επισκεφθούν την περιοχή για να καταγράψουν τα γεγονότα, αλλά ισχυρίστηκαν ότι η κροατική συνοριοφυλακή τους αρνήθηκε πρόσβαση στην περιοχή και τους είπε πως η σημαία υπεστάλη.
Ιθαγένεια
Σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα της Λιβερλανδίας μόνο οι κομμουνιστές, οι νεοναζί και άλλες ακραίες ομάδες δεν θα μπορούν να πάρουν ιθαγένεια. Σύμφωνα με τον The Guardian μέσα σε μία εβδομάδα υπήρξαν 200.000 αιτήσεις χορήγησης ιθαγένειας. Στις αρχές του Μαϊου 2015, η Λιβερλανδία χορήγησε τις πρώτες ιθαγένειες (περίπου 30).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μικροέθνη
Ζάρκα
Η Ζάρκα (αραβικά: الزرقاء‎) είναι μία πόλη της Ιορδανίας και έδρα του ομώνυμου Κυβερνείου. Το όνομά της σημαίνει «μπλε πόλη». Το 2015 είχε πληθυσμό 635.160 κατοίκων, καθιστώντας την δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στη χώρα μετά το Αμμάν. Η Ζάρκα χτίστηκε στις όχθες και το λεκανοπέδιο του ποταμού Ζάρκα, στα βορειοδυτικά της Ιορδανίας. Βρίσκεται 24 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από το Αμμάν.
Κλίμα
Η Ζάρκα έχει ένα κρύο ημίξηρο κλίμα (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν: BSk). Η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι 17,4°C, ενώ σημειώνονται ετησίως περίπου 182 χιλιοστά βροχόπτωσης, κυρίως κατά τους χειμερινούς μήνες.
Ιστορικά στοιχεία
Αν και η περιοχή κατοικείται από τον 1ο μ.Χ. αιώνα, η πόλη Ζάρκα ιδρύθηκε το 1902 από Τσετσένους μετανάστες, που εκτοπίστηκαν από τους πολέμους μεταξύ της Οθωμανικής και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Αυτοί εγκαταστάθηκαν κατά μήκος του ποταμού Ζάρκα. Εκείνη την εποχή κατασκευάστηκε ένας σταθμός του Σιδηροδρόμου της Χετζάζης στον νέο οικισμό. Ο σιδηροδρομικός σταθμός μετέτρεψε τη Ζάρκα σε σημαντικό εμπορικό κόμβο. Στις 10 Απριλίου 1905, ο Οθωμανός κυβερνήτης εξέδωσε ένα διάταγμα που επέτρεπε στους Τσετσένους μετανάστες να κατέχουν εδάφη στα οποία είχαν εγκατασταθεί. Στη συνέχεια, ο πληθυσμός αυξήθηκε γρήγορα σε μέγεθος. Στις 18 Νοεμβρίου 1928, η νέα κυβέρνηση του Εμιράτου της Υπεριορδανίας εξέδωσε διάταγμα για τη σύσταση του πρώτου δημοτικού συμβουλίου της Ζάρκα.
Μετά το σχηματισμό της Συνοριακής Δύναμης της Υπεριορδανίας το 1926, κατασκευάστηκαν στρατιωτικές βάσεις στην πόλη από τον βρετανικό στρατό. Στη Ζάρκα μάλιστα ήταν η έδρα της Αραβικής Λεγεώνας της Ιορδανίας.
Δημογραφικά στοιχεία
Με πληθυσμό 635.160 κατοίκους, στην απογραφή του 2015, η Ζάρκα έχει τον δεύτερο μεγαλύτερο πληθυσμό μετά το Αμμάν και τον τρίτο μεγαλύτερο μητροπολιτικό πληθυσμό μετά το Αμμάν και το Ιρμπίντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ιορδανίας
Αναβολικό στεροειδές
Τα αναβολικά στεροειδή, επίσης γνωστά πιο σωστά ως αναβολικά - ανδρογόνα στεροειδή (AAΣ), είναι στεροειδή ανδρογόνα που περιλαμβάνουν φυσικά ανδρογόνα όπως η τεστοστερόνη, καθώς και συνθετικά ανδρογόνα που σχετίζονται δομικά και έχουν παρόμοια αποτελέσματα με την τεστοστερόνη. Αυξάνουν την πρωτεΐνη εντός των κυττάρων, ειδικά στους σκελετικούς μύες, και έχουν επίσης ποικίλους βαθμούς αρρενοποιητικών επιδράσεων, συμπεριλαμβανομένης της επαγωγής της ανάπτυξης και της διατήρησης των αρσενικών δευτερογενών σεξουαλικών χαρακτηριστικών όπως η ανάπτυξη των τριχών του προσώπου και του σώματος. Η λέξη αναβολικό, που αναφέρεται στον αναβολισμό, προέρχεται από την ελληνική λέξη αναβολή, «αυτό που συσσωρεύεται». Τα ανδρογόνα ή ΑΑΣ είναι ένας από τους τρεις τύπους αγωνιστών ορμονών φύλου, ενώ οι άλλοι είναι τα οιστρογόνα όπως η οιστραδιόλη και τα προγεστογόνα όπως η προγεστερόνη.
Τα AAΣ συντέθηκαν στη δεκαετία του 1930, και τώρα χρησιμοποιούνται θεραπευτικά στην ιατρική για να διεγείρουν την ανάπτυξη των μυών και την όρεξη, να προκαλέσει την εφηβεία των ανδρών και να θεραπεύσει χρόνια νοσήματα φθοράς, όπως ο καρκίνος και το AIDS. Το Αμερικανικό Κολέγιο Αθλητικής Ιατρικής αναγνωρίζει ότι τα AAΣ, παρουσία επαρκούς διατροφής, μπορεί να συμβάλουν στην αύξηση του σωματικού βάρους, συχνά καθώς αυξάνεται η άπαχη μάζα και ότι τα κέρδη στη μυϊκή δύναμη που επιτυγχάνονται μέσω της υψηλής έντασης άσκησης και της σωστής διατροφής μπορούν επίσης να αυξηθούν με τη χρήση του AAΣ σε ορισμένα άτομα.
Προβλήματα υγείας μπορεί να προκληθούν από μακροχρόνια χρήση ή υπερβολικές δόσεις AAΣ. Αυτές οι επιδράσεις περιλαμβάνουν επιβλαβείς αλλαγές στα επίπεδα χοληστερόλης (αυξημένη λιποπρωτεΐνη χαμηλής πυκνότητας και μειωμένη λιποπρωτεΐνη υψηλής πυκνότητας), ακμή, υψηλή αρτηριακή πίεση, ηπατική βλάβη (κυρίως με τα περισσότερα από του στόματος AAΣ) και επικίνδυνες αλλαγές στη δομή της αριστερής κοιλίας της καρδιάς. Αυτοί οι κίνδυνοι αυξάνονται περαιτέρω όταν, όπως συχνά, οι αθλητές παίρνουν στεροειδή μαζί με άλλα φάρμακα, προκαλώντας σημαντικά μεγαλύτερη βλάβη στο σώμα τους. Η επίδραση των αναβολικών στεροειδών στην καρδιά μπορεί να προκαλέσει έμφραγμα του μυοκαρδίου και εγκεφαλικά επεισόδια. Καταστάσεις που σχετίζονται με ορμονικές ανισορροπίες όπως η γυναικομαστία και η μείωση του μεγέθους των όρχεων μπορεί επίσης να προκληθούν από τα ΑΑΣ. Σε γυναίκες και παιδιά, τα ΑΑΣ μπορεί να προκαλέσουν μη αναστρέψιμη αρρενοποίηση.
Οι εργογονικές χρήσεις για των ΑΑΣ στον αθλητισμό, στις ιπποδρομίες και στη σωματοδόμηση ως φάρμακα που βελτιώνουν την απόδοση είναι αμφιλεγόμενα λόγω των δυσμενών επιπτώσεών τους και της πιθανότητας να αποκτήσουν άδικα πλεονεκτήματα σε φυσικούς αγώνες. Η χρήση τους αναφέρεται ως ντόπινγκ και απαγορεύεται από τους περισσότερους μεγάλους αθλητικούς φορείς. Οι αθλητές αναζητούν φάρμακα για να ενισχύσουν τις αθλητικές τους ικανότητες από τότε που ξεκίνησαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες στην Αρχαία Ελλάδα. Για πολλά χρόνια, τα ΑΑΣ ήταν μακράν οι πιο ανιχνευόμενες ουσίες ντόπινγκ σε εργαστήρια που έχουν πιστοποιηθεί από την IOC. Σε χώρες όπου τα ΑΑΣ είναι ελεγχόμενες ουσίες, υπάρχει συχνά μια μαύρη αγορά στην οποία πωλούνται λαθραία, παράνομα κατασκευασμένα ή ακόμη και πλαστά φάρμακα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στεροειδείς ορμόνες
Αναστάσιος Τσιάρας
Ο Αναστάσιος Τσιάρας (1889 - 11 Οκτωβρίου 1988) ήταν Έλληνας αγρότης και πολιτικός της Αριστεράς.
Πολιτική σταδιοδρομία
Πατέρας του ήταν ο Γεώργιος Τσιάρας. Η καταγωγή του ήταν από τη Συκιά Χαλκιδικής, όμως πολιτεύτηκε στη Θεσσαλονίκη.
Για πρώτη φορά εξελέγη βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Θεσσαλονίκης σε επαναληπτική εκλογή, στις 2 Ιουλίου 1933. Εξελέγη βουλευτής Β΄ Θεσσαλονίκης με την ΕΔΑ στις εκλογές του 1958 και επανεξελέγη βουλευτής με το Αγροτικό Κόμμα στις εκλογές του 1963 και με την ΕΔΑ σε εκείνες του 1964 (ανεξάρτητος με την υποστήριξη της ΕΔΑ).
Απεβίωσε σε ηλικία 99 ετών, τον Οκτώβριο του 1988.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΔΑ Κατηγορία:Αγρότες
Πάρο
Η Πάρο (τζόνγκα: སྤ་རོ་) είναι πόλη του Μπουτάν. Είναι η πρωτεύουσα της περιφέρειας Πάρο.
Γεωγραφία
Η Πάρο βρίσκεται στο κέντρο της ομώνυμης περιφέρειας.
Ιστορία
Το Ρινπούνγκ Τζονγκ είναι ένα οχυρό μοναστήρι με θέα την Πεδιάδα της Πάρο. Πρωτοκατασκευάστηκε στις αρχές του δέκατου αιώνα, αλλά κατά το 1646 ο Νγκαουάνγκ Νιαμγκάλ έχτισε ένα μεγαλύτερο πάνω στα παλιά θεμέλια και για αιώνες αυτό το πενταώροφο κτήριο χρησίμευσε στην άμυνα εναντίον των πολυάριθμων προσπαθειών εισβολής των Θιβετιανών.
Χτισμένο από πέτρες αντί για λάσπη, το Τζονγκ ονομάστηκε Ρινπούνγκ, που σημαίνει σωρός από κοσμήματα. Διατηρεί αυτή την ονομασία, παρότι όλα τα κοσμήματά του καθώς και το ίδιο καταστράφηκαν από φωτιά το 1907. Μόνο μία τάνγκα (ρολό με βουδιστική εικόνα), γνωστή ως Τονγκντέλ, σώθηκε. Το Πάρο Τζονγκ ξαναχτίστηκε μετά τη φωτιά.
Στο λόφο πάνω από το Τζονγκ υπάρχει ένα παλιό παρατηρητήριο, που λέγεται Τα Ντζονγκ, όπου από το 1967 στεγάζεται το Εθνικό Μουσείο του Μπουτάν. Περνώντας μια παλιά γέφυρα συναντά κανείς λίγο κάτω από το Τζονγκ ένα βασιλικό ανάκτορο, το επονομαζόμενο Παλάτι του Ούγκιεν Πέλρι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Μπουτάν
Ο γλάρος Ιωνάθαν Λίβινγκστον
Ο Γλάρος Ιωνάθαν Λίβινγκστον είναι έργο του συγγραφέα Ρίτσαρντ Μπαχ. Περιέχει φωτογραφίες γλάρων του Russel Munson. Πρωτοεκδόθηκε στις ΗΠΑ το 1970 υπό τον τίτλο Jonathan Livingston Seagull - a story.
Περιγράφει την αλληγορική ιστορία ενός γλάρου, του οποίου η αγάπη να πετά, τον οδηγεί στην αναζήτηση του απόλυτου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Αλληγορία
ML (αποσαφήνιση)
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων ML ή Ml ή ml ή mL (στην αγγλική γλώσσα προφέρεται εμ-ελ) μπορεί να αναφέρεται :
Beautiful Life (τραγούδι του Ace of Base)
Το Beautiful Life είναι ένα τραγούδι της σουηδικής μπάντας Ace of Base, το οποίο κυκλοφόρησε στις 20 Οκτωβρίου 1995. Το τραγούδι έφτασε μέχρι την 3η θέση στα τσαρτς στον Καναδά, ενώ έφτασε μέχρι τη 15η θέση στο Billboard Hot 100 στις ΗΠΑ και στο Ηνωμένο Βασίλειο. Επιπλέον, έφτασε στις πρώτες δέκα θέσεις των τσαρτς στη Δανία, τη Φινλανδία, τη Γαλλία και την Ουγγαρία, και στις πρώτες 20 θέσεις των τσαρτς στο Βέλγιο, τη Γερμανία, την Ιρλανδία και τη Σκωτία.
Κατηγορία:Τραγούδια του 1995
Σάμτσε
Η Σάμτσε (τζόνγκα: བསམ་རྩེ ) είναι πόλη του Μπουτάν. Είναι η πρωτεύουσα της περιφέρειας και του δήμου Σάμτσε. Έχει πληθυσμό 5.201 κατοίκους (απογραφή 2008).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Μπουτάν
Απιδέα
Με το όνομα Απιδέα μπορεί να αναφέρονται:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Λευκά μέταλλα
Ως λευκά μέταλλα χαρακτηρίζονται γενικά λόγω της λευκής απόχρωσής τους ορισμένα μέταλλα, όπως ο άργυρος, ο άργιλος κ.λπ. και κυρίως ορισμένα κράματα όπως του κασσίτερου με χαλκό, ψευδάργυρο, αντιμόνιο, σίδηρο κ.λπ.
Γενικά τα λευκά μέταλλα επειδή παρουσιάζουν χαρακτηριστικές ιδιότητες με κυριότερες την σκληρότητα και πλαστικότητα χρησιμοποιούνται κυρίως στη κατασκευή τριβέων. Οι τριβείς που κατασκευάζονται από τέτοια κράματα παρουσιάζουν τα ακόλουθα πλεονεκτήματα:
Εκ των παραπάνω ιδιοτήτων τα λευκά μέταλλα χαρακτηρίζονται και αντιτριβικά μέταλλα, ή κράματα.
Πηγές
Κατηγορία:Μέταλλα Κατηγορία:Κράματα Κατηγορία:Μεταλλουργία