cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάρκος Ιούνιος Βρούτος
Βρούτος και Καίσαρ
Ο Καίσαρ διόρισε στη συνέχεια τον Βρούτο αστυδίκη (praetor urbanus), μεγάλο αξίωμα, για το οποίο είχε θέσει υποψηφιότητα και ο Κάσσιος. Οι υπηρεσίες που είχε προσφέρει ο Κάσσιος κατά τον Παρθικό πόλεμο ως υπαρχηγός του Κράσσου παραγνωρίστηκαν και οι σχέσεις Βρούτου και Κάσσιου διαταράχτηκαν, μολονότι ο τελευταίος είχε παντρευτεί την αδελφή του Βρούτου Ιουνία. Ο Κάσσιος διορίστηκε σε υποδεέστερο αξίωμα και έφερε βαρέως την ομολογημένη από τον ίδιο τον Καίσαρα αδικία. Ο Βρούτος ήταν στην πρώτη σειρά των ευνοουμένων του Καίσαρα, αλλά οι φίλοι του Κάσσιου, παρ’ όλο ότι υπήρχε ακόμη η μεταξύ τους δυσαρέσκεια, κατόρθωσαν να τον πείσουν ότι ο Καίσαρ ήθελε μόνο να τον χρησιμοποιήσει, ανακόπτοντας την ορμή του και μεταβάλλοντας τα φρονήματά του.
Ο Καίσαρ τα ήξερε αυτά και εξέφραζε τις υπόνοιές του για τον Βρούτο και τον Κάσσιο, από τα λεγόμενά του όμως ήταν φανερό πως πίστευε ότι ο Βρούτος θα τον διαδεχόταν στην εξουσία.
Η συνωμοσία
Οι φίλοι του Καίσαρα πίεζαν προς πάσαν κατεύθυνσιν ώστε να γίνει αυτός βασιλιάς. Τις νύχτες έβαζαν βασιλικά διαδήματα στο άγαλμά του (στημένο δίπλα στα αγάλματα των αρχαίων βασιλέων της Ρώμης) για να υπαγορεύσουν στον λαό την αναγόρευσή του, και οι δήμαρχοι που τα απομάκρυναν καθαιρέθηκαν. Στη γιορτή των Λουπερκαλίων ο Μάρκος Αντώνιος του προσέφερε τρεις φορές το στέμμα –και τρεις φορές ο Καίσαρ το αρνήθηκε.
Συγχρόνως άρχισαν και οι πιέσεις προς τον Βρούτο για να διαφυλάξει το πατροπαράδοτο πολίτευμα. Η ψυχολογική του κατάσταση ήταν δεινή. Έπρεπε να μισεί τον διαφθορέα της μητέρας του -που τον είχε κάνει να μη ξέρει αν είναι ένας Βρούτος ή ένας νόθος- και, όπως διαδιδόταν, και της αδελφής του. Η οικογενειακή αντιμοναρχική παράδοση τον βάραινε αφόρητα. Στο άγαλμα του θεωρούμενου ως προγόνου του Λεύκιου Ιούνιου Βρούτου -αυτού που έδιωξε τους βασιλείς από τη Ρώμη κι ο Καίσαρ ήταν έτοιμος τώρα ν’ ανατρέψει το πολίτευμά του- γραφόταν συνθήματα : «Ας υπήρχες τώρα», «Μακάρι να ζούσε ο Βρούτος». Η ίδια η έδρα του Βρούτου στο πραιτώριο ήταν γεμάτη κάθε μέρα με γράμματα που έλεγαν : «Βρούτε, κοιμάσαι», «Δεν είσαι Βρούτος αληθινός». Από την άλλη όμως μεριά, ο Καίσαρ ήταν ευεργέτης του : τον έσωσε, τον συγχώρησε, τον ανέδειξε. Και ίσως να ήταν ο πατέρας του.
Ο Κάσσιος οργάνωσε τη συνωμοσία. Αλλά οι άλλοι συνωμότες απαίτησαν ν’ αναλάβει την αρχηγία ο Βρούτος, του οποίου το όνομα και η αρετή θα τους έκανε πιο τολμηρούς κατά την πράξη και θα εμφάνιζε ύστερα δικαιωμένη την ενέργειά τους. Ο Κάσσιος επισκέφθηκε τον Βρούτο, συμφιλιώθηκε μαζί του, του παρουσίασε όλες τις ενδείξεις της βέβαιης στέψης του Καίσαρα και κατανίκησε τους ενδοιασμούς του. Ο Βρούτος δήλωσε ότι έργο του ήταν «ἀμύνειν καὶ προαποθνῄσκειν τῆς ἐλευθερίας». Απαίτησε όμως να μη θανατωθεί ο Αντώνιος και άλλοι φίλοι του Καίσαρα, όπως ήθελαν οι υπόλοιποι συνωμότες, γιατί ελατήριο της πράξης τους ήταν η τυραννοκτονία και όχι οι προσωπικές διαφορές και η εκδίκηση της πομπηιανής παράταξης.
Η γυναίκα του Βρούτου, η εξαδέλφη του Πορκία, κατάλαβε ότι κάτι σοβαρό τον απασχολούσε και υποπτεύθηκε τί συνέβαινε. Δεν θέλησε να τον ρωτήσει απ’ ευθείας, αλλά έκανε μια βαθιά πληγή στον μηρό της που της προξένησε αιμορραγία, πόνους φοβερούς και υψηλό πυρετό. Όταν την είδε έτσι ο Βρούτος ταράχτηκε, και τότε η Πορκία του είπε: ''«Εγώ, Βρούτε, είμαι του Κάτωνα κόρη, και ήρθα στο σπίτι σου όχι σαν παλλακίδα για το κρεβάτι και το τραπέζι μόνο, αλλά για να μοιράζομαι την ευτυχία και τη δυστυχία μαζί σου. Είσαι άμεμπτος σύζυγος αλλά πώς θ’ αποδείξω την αφοσίωσή μου αν δεν μοιράζεσαι τα μυστικά σου μαζί μου ; Ξέρω πως οι γυναίκες δύσκολα μπορούν να κρατήσουν μυστικό. Αλλά η σωστή ανατροφή και η καλή συναναστροφή δυναμώνουν τον χαρακτήρα, κι εγώ είμαι κόρη του Κάτωνα και γυναίκα του Βρούτου. Δεν τα πολυλογάριαζα αυτά ως τώρα, αλλά τώρα ξέρω ότι είμαι ανίκητη από τον πόνο»''. Ο Βρούτος παρακάλεσε τότε τους θεούς να τον βοηθήσουν να φανεί άντρας αντάξιος μιας τέτοιας γυναίκας.
Όταν φημολογήθηκε ότι στις Ειδούς του Μαρτίου (15 του μηνός) ο Λεύκιος Κόττας θα πρότεινε στη Σύγκλητο να γίνει ο Καίσαρ βασιλιάς γιατί ήταν γραμμένο στα Σιβυλλικά βιβλία πως μόνο βασιλιάς θα νικούσε τους Πάρθους, οι συνωμότες αποφάσισαν να δράσουν.
Η δολοφονία
Το πρωί των Ειδών του Μαρτίου ο Βρούτος, μπροστά στην Πορκία, ζώστηκε το μαχαίρι και πήγε στο θέατρο, στη στοά του Πομπήιου, όπου θα συνεδρίαζε η Σύγκλητος. Με φοβερή ψυχραιμία και αυτός και όσοι από τους άλλους συνωμότες ήταν άρχοντες, άσκησαν τα καθήκοντά τους υποδειγματικά μέχρι να έρθει ο Καίσαρ, ακούγοντας ήρεμα αιτήσεις και αντιδικίες και αποφασίζοντας ακριβοδίκαια και πλήρως αιτιολογημένα σαν να μη επρόκειτο να συμβεί τίποτα. Όταν κάποιος διαμαρτυρήθηκε για μιαν απόφαση του Βρούτου και είπε πως θα προσφύγει στον Καίσαρα, ο Βρούτος κοίταξε τους από γύρω του και είπε : «ἐμὲ Καῖσαρ οὔτε κωλύει ποιεῖν τὰ κατὰ τοὺς νόμους οὔτε κωλύσει».
Παρά τους απαίσιους οιωνούς, το όνειρο της γυναίκας του και τις προειδοποιήσεις διαφόρων, (βλ. λήμμα «Ιούλιος Καίσαρ», κεφ. Η δολοφονία) ο Καίσαρ ήρθε. Ένας από τους συνωμότες, ο Δέκιμος Βρούτος, συγκράτησε τον Αντώνιο στην είσοδο σε μια παρατεινόμενη συζήτηση για σοβαρό, δήθεν, θέμα. Οι συνωμότες προφασιζόμενοι μια κοινή τους παράκληση, περικύκλωσαν, μόνοι αυτοί, τον Καίσαρα και τον χτύπησαν με τα μαχαίρια που έκρυβαν πάνω τους. Κατά τον Πλούταρχο ο Καίσαρ σταμάτησε ν’ αντιστέκεται «ὡς εἶδε Βροῦτον ἑλκόμενον ξίφος ἐπ' αὐτόν». Ο Σουητώνιος μεταφέρει την πληροφορία πως όταν ο Καίσαρ είδε τον Βρούτο να ορμά εναντίον του, είπε στα Ελληνικά «Και σύ τέκνον ;»
Κωνσταντίνος Κονοφάγος
Ο '''Κωνσταντίνος Η. Κονοφάγος (Πρέβεζα, 26 Δεκεμβρίου 1912 - Αθήνα, 16 Ιουλίου 1989) ήταν Έλληνας μεταλλουργός και χημικός μηχανικός, καθηγητής και πρύτανης του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου, ποιητής (με το φιλολογικό ψευδώνυμο Κωνσταντίνος Λότρης'''), συγγραφέας και πολιτικός. Διετέλεσε δήμαρχος Λαυρίου, βουλευτής Πρέβεζας και υπουργός Βιομηχανίας (1974-1977).
Μάρκος Ιούνιος Βρούτος
Τα αμέσως μετά τη δολοφονία
Με γυμνά τα ξίφη στα ματωμένα χέρια οι συνωμότες πήγαν στο Καπιτώλιο, διακηρύσσοντας την ελευθερία. Ο Βρούτος μίλησε στο πλήθος που συγκεντρώθηκε και το ησύχασε. Για λίγο όμως, γιατί όταν ο Κίννας πήρε τον λόγο κι άρχισε να κατηγορεί τον Καίσαρα, ο λαός οργίστηκε κι άρχισε να βρίζει τον Κίννα.
Κωνσταντίνος Κονοφάγος
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Πρέβεζα στις 26.12.1912. Αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Πρέβεζας το 1929 και παρακολούθησε δύο τάξεις Ειδικών Μαθηματικών στο Lycée Louis-le-Grand του Παρισιού κατά τα έτη 1930-1932. Σπούδασε ως μηχανικός στην École Centrale Des Arts et Manufactures του Παρισιού τα έτη 1932-1936 και επέστρεψε στην Ελλάδα, όπου εργάστηκε ως μεταλλουργός μηχανικός στις εγκαταστάσεις της Γαλλικής Εταιρείας Μεταλλείων Λαυρίου (Compagnie Française des Mines du Laurium) στο Λαύριο Αττικής. Στον Ελληνο-ιταλικό πόλεμο (1940-1941) υπηρέτησε ως έφεδρος αξιωματικός, μηχανικός πυροβόλων. Διετέλεσε Δήμαρχος Λαυρίου, από 4.1.1946 έως 15.4.1946, και συνέβαλε στην αναδιοργάνωση της πόλης, η οποία είχε υποφέρει κατά την περίοδο της κατοχής. Το έργο του αυτό έτυχε γενικής αναγνώρισης από τους κατοίκους της περιοχής, οι οποίοι ανήγειραν στα Λαύριο ανδριάντα του. Ακολούθησε ακαδημαϊκή καριέρα και ήταν πρύτανης του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου κατά τα γεγονότα της εξέγερσης του Νοεμβρίου 1973. Προστάτεψε το κύρος του Ιδρύματος, το πανεπιστημιακό άσυλο, υπεράσπισε τους φοιτητές και αρνήθηκε την είσοδο στο Ε.Μ.Π. των οργάνων της δικτατορίας. Τα γεγονότα αυτά εξιστόρησε με σεμνότητα σε βιβλίο του, χωρίς στο μετέπειτα διάστημα να εκμεταλλευθεί τη στάση του αυτή για προσωπικά και πολιτικά οφέλη. Μετά τη μεταπολίτευση κλήθηκε από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή να μετάσχει στην πολιτική. Είχε παντρευτεί την Ευγενία Βακαλοπούλου και απέκτησαν δύο παιδιά τον Ηλία Κονοφάγο και την Ιωάννα Κονοφάγου, σύζυγο Αχιλλέα Παπαθανασίου. Πέθανε στην Αθήνα στις 16.7.1989 και τάφηκε, κατά την επιθυμία του, στο κοιμητήριο του Αγίου Γεωργίου στον Θορικό του Λαυρίου, εκεί όπου, επίσης, τάφηκε το 1942 ο πρώτος εργάτης που πέθανε από πείνα στις εγκαταστάσεις της Γαλλικής Εταιρείας Μεταλλείων Λαυρίου.
Μάρκος Ιούνιος Βρούτος
Τα αμέσως μετά τη δολοφονία
Ύστερα ο Αντώνιος ζήτησε να ταφεί με τιμές ο Καίσαρ και να διαβαστεί η διαθήκη του για να μη εκμανεί ο λαός. Ο Βρούτος έκανε και πάλι το σφάλμα να το επιτρέψει παρά την έντονη αντίδραση του Κάσσιου. Ο επικήδειος λόγος του Αντώνιου, τα ευεργετήματα προς τους πολίτες που περιλάμβανε η διαθήκη και η χειρονομία του να ξεσκεπάσει το σώμα του Καίσαρα και να επιδείξει τις πληγές του, εξαγρίωσαν το πλήθος που ξέσπασε σε οχλοκρατικές εκδηλώσεις. Οι συνωμότες είχαν οχυρωθεί στα σπίτια τους και απέφυγαν τα δυσάρεστα, αλλά ένας Κίννας, ποιητής και φίλος του Καίσαρα, κομματιάστηκε από το πλήθος λόγω της συνωνυμίας του με τον συνωμότη.
Κωνσταντίνος Κονοφάγος
Ακαδημαϊκή σταδιοδρομία
Ανακηρύχθηκε διδάκτορας της Ανωτάτης Σχολής Χημικών Μηχανικών του Ε.Μ.Π. το 1956. Επιμελητής στην έδρα Μεταλλογνωσίας του Ε.Μ.Π. από το 1961 έως το 1963, οπόταν εκλέχθηκε έκτακτος μόνιμος καθηγητής στην ίδια έδρα. Το 1969 διορίστηκε τακτικός καθηγητής Μεταλλογνωσίας του Ε.Μ.Π. και το 1970 εκλέχθηκε αναπληρωτής συγκλητικός του ίδιου Ιδρύματος. Κατά τη θητεία του στο Ε.Μ.Π. συνέβαλε τα μέγιστα για την ανάπτυξη της επιστήμης της μεταλλουργίας, με πλούσιο συγγραφικό έργο. Δικαίως θεωρείται στην Ελλάδα ως ο θεμελιωτής της επιστήμης στον κλάδο αυτό. Τον Σεπτέμβριο του 1973 ονομάσθηκε πρύτανης του Ε.Μ.Π. από τον τότε Υπουργό Παιδείας. Για τη στάση του, ως πρύτανη, στην εξέγερση του Πολυτεχνείου, συνελήφθη την 18.11.1973 και κρατήθηκε στην Ε.Σ.Α. μέχρι την 20.11.1973, οπότε απολύθηκε λόγω αντιδράσεων από το εξωτερικό.
Μάρκος Ιούνιος Βρούτος
Τα αμέσως μετά τη δολοφονία
Οι συνωμότες κατέφυγαν στο Άντιο μέχρι να κοπάσει η οργή του πλήθους. Η Σύγκλητος ήταν με το μέρος τους και ο λαός άρχισε να δυσανασχετεί με τις απόλυτες εξουσίες που συγκέντρωσε ο Αντώνιος. Ο Βρούτος όμως δεν τόλμησε να επιστρέψει στη Ρώμη γιατί ομάδες παλιών στρατιωτών του Καίσαρα άρχισαν να μπαίνουν στην πόλη.
Κωνσταντίνος Κονοφάγος
Πολιτική πορεία
Μετά τη μεταπολίτευση κλήθηκε από τον τότε πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή να μετάσχει στο ψηφοδέλτιο επικρατείας του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας, αλλά αρνήθηκε τη συμμετοχή αυτή και ζήτησε να εκλεγεί βουλευτής με τις ψήφους του λαού. Έτσι, στις εκλογές της 17.11.1974 πολιτεύτηκε στην Εκλογική περιφέρεια Πρέβεζας με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας και εκλέχθηκε πρώτος βουλευτής με 14.349 ψήφους. Άσκησε τα καθήκοντα του βουλευτή μέχρι τις 22.10.1977. Διετέλεσε Υπουργός Βιομηχανίας στην κυβέρνηση Κωνσταντίνου Καραμανλή από 21.11.1974 έως 28.11.1977 και συνέβαλε στην ανάπτυξη της βιομηχανίας στην Ελλάδα. Ως Υπουργός ίδρυσε την Δημόσια Επιχείρηση Πετρελαίου (ΔΕΠ), τον Ελληνικό Οργανισμό Τυποποίησης (ΕΛΟΤ). Στις εκλογές της 20.11.1977 πολιτεύτηκε στην Α' εκλογική περιφέρεια Αθηνών, αλλά δεν κατόρθωσε να εκλεγεί. Στις εκλογές της 18.10.1981 πολιτεύτηκε και πάλι στην εκλογική περιφέρεια Πρέβεζας, χωρίς να εκλεγεί. Κατά το διάστημα 1980-1981 διετέλεσε διοικητής της Δημόσιας Επιχείρησης Πετρελαίου.
Μάρκος Ιούνιος Βρούτος
Τα αμέσως μετά τη δολοφονία
Τότε έφτασε επίσης στη Ρώμη ο Οκταβιανός, μικρανεψιός και θετός γιος του Καίσαρα. Μοίρασε στους πολίτες τα χρήματα που τους άφησε ο Καίσαρ, πρόσθεσε στ’ όνομά του αυτό του Καίσαρος, πήρε με το μέρος του τους βετεράνους κι άρχισε να αντιπολιτεύεται τον Αντώνιο.
Κωνσταντίνος Κονοφάγος
Συγγραφικό έργο
Ο Κωνσταντίνος Η. Κονοφάγος συνέγραψε και δημοσίευσε πληθώρα εργασιών σχετικών με το αντικείμενο της επιστήμης του. Ενδεικτικά αναφέρουμε τα: ''Βιομηχανική μέθοδος καθάρσεως του αργύρου δι' οξυγόνου. Μεταλλογραφική μελέτη, ΑΘήνα 1960, Ύλη και ζωή. Μία θεωρία της ζώσης ύλης, ΑΘήνα 1966, Διαχωρισμός των φάσεων κατά την πήξιν κράματος εντός τεχνητού πεδίου υψηλής βαρύτητος, ΑΘήνα 1969, Η μέθοδος του εμπλουτισμού των μεταλλευμάτων των αρχαίων Ελλήνων εις τα επίπεδα πλυντήρια της Λαυρεωτικής, Αθήνα 1970, Τα ελικοειδή πλυντήρια των αρχαίων Ελλήνων εις το Λαύριον. Μία απολεσθείσα αρχαία ελληνική εφεύρεσις, Αθήνα 1970, Κάμινοι τήξεως και τεχνική της τήξεως των αργυρούχων μεταλλευμάτων μολύβδου της Λαυρεωτικής υπό των αρχαίων Ελλήνων, ΑΘήνα 1975, Αι δεξαμεναί ύδατος της αρχαίας μεταλλουργίας εις το Λαύριον και το ειδικόν στεγανοποιητικόν επίστρωμα τούτων, ΑΘήνα 1975, Η τεχνική κοπής των Αθηναϊκών νομισμάτων στην Κλασσική Εποχή'', ΑΘήνα 1976. Πέραν των επιστημονικών συγγραμμάτων του δημοσίευσε ποιητικές συλλογές και λογοτεχνικά κείμενα με το φιλολογικό ψευδώνυμο Κωνσταντίνος Λότρης. Μεταξύ αυτών τα Ποιήματα των ημερών εκείνων, Αθήνα 1967, σελ. 103, Δυο νύχτες και μια μέρα, Αθήνα 1977, σελ. 91, Το φράγμα του μηδέν, Αθήνα 1981, σελ. 189, Ο βαθύς καθρέφτης, Αθήνα 1983, σελ. 117, Ο προφήτης Σαλίτα και άλλα ποιήματα, Αθήνα 1984, σελ. 91, Μένανδρος Μενάνδρου και άλλα 38 ποιήματα, Αθήνα 1986, σελ. 61, Ο κλέφτης των Μουσείων, Αθήνα 1971, ''Το ταμπού. Δράμα σε τρεις πράξεις'' κ.ά.
Μάρκος Ιούνιος Βρούτος
Στην Ανατολή
Ο Βρούτος έφυγε στην Αθήνα κι άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα φιλοσοφίας. Συγχρόνως όμως προετοιμαζόταν για πόλεμο, παίρνοντας με το μέρος του τους νεαρούς Ρωμαίους που σπούδαζαν στην Αθήνα, προσεταιριζόμενος διοικητές και συγκεντρώνοντας στρατεύματα. Στην Ήπειρο νίκησε τον Γάιο Αντώνιο, αδελφό του Μάρκου, κι ετοιμάστηκε να περάσει στην Ασία.
Κωνσταντίνος Κονοφάγος
Συγγραφικό έργο
Η Δημοτική Βιβλιοθήκη Πρέβεζας αφιέρωσε το τεύχος 29-30 των Πρεβεζάνικων Χρονικών του 1993 στη ζωή και το έργο του Κωνσταντίνου Ηλία Κονοφάγου.
Μάρκος Ιούνιος Βρούτος
Στην Ανατολή
Στη Ρώμη εν τω μεταξύ ο Οκταβιανός είχε καταστεί απόλυτος κυρίαρχος και ο Αντώνιος είχε υποχρεωθεί να εγκαταλείψει την Ιταλία. Αλλά επειδή έβλεπε ότι η Σύγκλητος αντιδρούσε και μάλιστα επιβεβαίωσε τους διορισμούς των συνωμοτών στις επαρχίες τους, συμφιλιώθηκε με τον Αντώνιο και εισήγαγε σε δίκη τον Βρούτο, Κάσσιο και τους άλλους. Οι δικαστές τους καταδίκασαν ερήμην, κάτω από πιέσεις και τη βουβή αποδοκιμασία του λαού. Ύστερα Οκταβιανός, Αντώνιος και Λέπιδος συγκρότησαν τη Δεύτερη Τριανδρία, μοίρασαν τις επαρχίες μεταξύ τους κι έκαναν τις φοβερές προγραφές μ’ εκατοντάδες θύματα, μεταξύ των οποίων και ο Κικέρων.
Κωνσταντίνος Κονοφάγος
Σημειώσεις
<references group="Σημ." />
Μάρκος Ιούνιος Βρούτος
Στην Ανατολή
Ο Πλούταρχος διηγείται ότι ένα βράδυ, ενώ ήταν έτοιμοι να περάσουν στην Ευρώπη, ο Βρούτος διάβαζε ένα βιβλίο στη σκηνή του. Ήταν νύχτα βαθιά, το στρατόπεδο σιωπηλό και μισοσκόταδο γύρω του. Ξαφνικά ένιωσε πως κάποιος μπήκε στη σκηνή. Στράφηκε και είδε μιαν απειλητική κι αφύσικη παρουσία, μιαν απαίσια και φοβερή μορφή που τον ατένιζε σιωπηλά. Τόλμησε να ρωτήσει ποιος είναι, και το φάντασμα είπε : ''«ο κακός σου δαίμονας, Βρούτε. Θα με δεις στους Φιλίππους»''. «Θα σε δω» απάντησε ο ατάραχος ο Βρούτος.
Κωνσταντίνος Κονοφάγος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Βιομηχανίας Κατηγορία:Βουλευτές Πρέβεζας Κατηγορία:Δήμαρχοι Λαυρίου Κατηγορία:Μέλη Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου Κατηγορία:Πρυτάνεις Ελληνικών Πανεπιστημίων
Μάρκος Ιούνιος Βρούτος
Φίλιπποι
Στην πεδιάδα των Φιλίππων συναντήθηκαν οι αντίπαλοι στρατοί, που το μέγεθός τους δεν είχε προηγούμενο στις εμφύλιες διαμάχες της Ρώμης. Ο στρατός του Οκταβιανού τάχθηκε απέναντι από τον Βρούτο και ο στρατός του Αντώνιου απέναντι από τον Κάσσιο. Τα στρατεύματα των συνωμοτών υπολειπόταν σε αριθμό, αλλά είχαν λαμπρότερο οπλισμό και μεγαλύτερες αμοιβές, χάριν των οποίων ο Βρούτος πίστευε ότι θ’ αγωνιζόταν γενναιότερα. Για τους ίδιους όμως λόγους ο Κάσσιος έβρισκε, πως έπρεπε να μην διακινδυνεύσουν τα πάντα σε μία μάχη, αλλά να παρατείνουν τον πόλεμο. Ο Βρούτος επέμενε να δώσουν τη μάχη στους Φιλίππους, γιατί αφ’ ενός μεν οι ιππείς τους επικρατούσαν στις αψιμαχίες που γινόταν, αφ’ ετέρου όμως είχαν αρχίσει αυτομολίες πολεμιστών τους. Οι διοικητές του Κάσσιου τάχθηκαν με την άποψη του Βρούτου. Μόνο ένας δικός του διοικητής, ο Ατέλλιος, πρότεινε να περιμένουν να περάσει ο χειμώνας. ''«Και σε τί θα ωφελήσει αυτό;» ρώτησε ο Βρούτος. -«Αν όχι τίποτα άλλο, θα ζήσω περισσότερο καιρό»''. Τελικά αποφασίστηκε μάχη την επομένη.
Το πρωί ένας κατακόκκινος χιτώνας υψώθηκε μπροστά από τα στρατόπεδα του Βρούτου και του Κάσσιου, σημείο ότι άρχιζε η μάχη. Οι δύο τους συναντήθηκαν στον μεταξύ των στρατευμάτων τους χώρο και αντάλλαξαν αυτά τα λόγια : «Αν δεν μας ευνοήσουν σήμερα οι θεοί», είπε ο Βρούτος, «δεν θα επιζητήσω άλλες ελπίδες και άλλες προσπάθειες, αλλά θα αποχωρήσω ευγνωμονώντας την τύχη, γιατί στις Ειδούς του Μαρτίου έδωσα στην πατρίδα τη ζωή μου, και άλλη έζησα αντί για εκείνη, ελεύθερη και ένδοξη». Ο Κάσσιος χαμογέλασε και τον αγκάλιασε : ''«Με αυτές τις ιδέες ας βαδίσουμε προς τους εχθρούς. Ή θα νικήσουμε ή δεν θα φοβόμαστε πια τους νικητές»''.
Στη μάχη της ημέρας εκείνης ο Βρούτος ανέτρεψε τις λεγεώνες του Οκταβιανού, ενώ ο Κάσσιος ηττήθηκε από τον Αντώνιο. Η τραγική παρεξήγηση ήταν, ότι ο Βρούτος νόμιζε πως ο Κάσσιος νικούσε και γι’ αυτό δεν του έστειλε βοήθεια, ενώ ο Κάσσιος πίστευε, πως ο Βρούτος έχασε τη μάχη και γι’ αυτό δεν περίμενε βοήθεια. Και ακόμη χειρότερα, όταν είδε ιππείς του Βρούτου, που ερχόταν ν’ αναγγείλουν τη νίκη, νόμισε πως είναι εχθροί, που έρχονται να τον συλλάβουν και διέταξε έναν απελεύθερό του να τον σκοτώσει.
Ο Βρούτος έκλαψε επάνω από το σώμα του Κάσσιου πριν το στείλει στη Θάσο και τον αποκάλεσε τελευταίο των Ρωμαίων. Διέταξε ύστερα να θανατωθούν οι σκλάβοι, που αιχμαλωτίστηκαν, γιατί τους έβλεπε να κινούνται ύποπτα στο στρατόπεδο, ενώ πολλούς από τους Ρωμαίους πολίτες ελευθέρωσε, λέγοντας, ότι ως τώρα ήταν αιχμάλωτοι των αντιπάλων, ενώ τώρα πια ήταν ελεύθεροι πολίτες. Ύστερα έδωσε στους στρατιώτες την αμοιβή τους και τους υποσχέθηκε να επιτρέψει τη λεηλασία της Θεσσαλονίκης και της Σπάρτης –το μόνο ασυγχώρητο αμάρτημά του κατά τον Πλούταρχο.
Ο στρατός των Οκταβιανού και Αντώνιου ήταν σε κακή κατάσταση, στερούμενος των αναγκαίων, στρατοπεδευμένος μέσα στα έλη, υποφέροντας από πείνα, βροχή και κρύο. Εκτός αυτού έμαθαν, ότι ο στόλος τους νικήθηκε σε ναυμαχία από τον στόλο του Βρούτου. Επειγόταν λοιπόν να πολεμήσουν αμέσως. Το ατύχημα για τον Βρούτο ήταν ότι, άγνωστο για ποιον λόγο, δεν πληροφορήθηκε τη νίκη αυτή, παρ’ όλο που είχαν περάσει ήδη είκοσι μέρες. Αν το μάθαινε, δεν θα έδινε νέα μάχη, τώρα που ήταν σε πλεονεκτική θέση και μπορούσε να περάσει έναν άνετο χειμώνα.
Το βράδυ της παραμονής της νέας μάχης, το φάντασμα εμφανίστηκε και πάλι στον Βρούτο και έφυγε χωρίς να μιλήσει.
Τα πράγματα πήγαν άσχημα για τον Βρούτο από την αρχή. Ενώ επιθεωρούσε το στράτευμα για τη μάχη, εκτοξεύτηκαν κατηγορίες για προδοσία και διαπίστωσε μεγάλη επιφυλακτικότητα του ιππικού. Αναγκάστηκε να περιμένει, μέχρι που είδε ξαφνικά ένα λαμπρό του ιππέα να αυτομολεί, καλπάζοντας προς τον εχθρό. Οργισμένος και φοβούμενος μήπως η αυτομολία γενικευτεί, επιτέθηκε.
Σώθηκε από την αιχμαλωσία χάρη στο τέχνασμα του Λουκίλλιου, που παραδόθηκε σε κάποιους βαρβάρους ιππείς του Αντώνιου, λέγοντας, ότι είναι ο Βρούτος.
τον αίτιο αυτών των συμφορών μη τον ξεχάσεις, Δία,
και πρόφερε αναστενάζοντας τα ονόματα των συντρόφων του που έπεσαν. Κάποιος από αυτούς που ήταν μαζί του, είπε, πως πρέπει να φύγουν και ο Βρούτος απάντησε: «Πρέπει να φύγουμε ναι, όχι όμως με τα πόδια, αλλά με τα χέρια». Ύστερα άπλωσε σε όλους το χέρι και είπε, πως είναι χαρούμενος, που κανείς δεν φάνηκε άπιστος. Κατηγόρησε την τύχη για τα δεινά της πατρίδας και μόνο και είπε, πως θεωρεί τον εαυτό του ευτυχέστερο από τους νικητές, γιατί αφήνει πίσω του τη δόξα της αρετής, που τα όπλα ή τα πλούτη τους δεν θα μπορέσουν να ξεπεράσουν. Τους παρακάλεσε τέλος να φροντίσουν να σωθούν και πήγε παράμερα με έναν αφοσιωμένο φίλο του, που σπούδαζαν μαζί ρητορική. Του έδωσε να κρατήσει το σπαθί του, απόστρεψε εκείνος το βλέμμα του και ο Βρούτος έπεσε επάνω του.
Όταν ο Αντώνιος βρήκε το σώμα του Βρούτου, το κάλυψε με μία πολυτελέστατη χλαμύδα του και έστειλε το λείψανο στη Σερβιλία. Λέγεται, ότι η Πορκία αυτοκτόνησε καταπίνοντας αναμμένα κάρβουνα.
Η θέση του Βρούτου στην Ιστορία
Ο Βρούτος είναι μια από τις πιο αμφιλεγόμενες μορφές της Ιστορίας. Υπόδειγμα αρετής, πιστός στο καθήκον, τυραννοκτόνος κατά τους μεν, τέρας αχαριστίας και πατροκτόνος κατ’ άλλους.
Η αλήθεια είναι, ότι ο ψυχικός του κόσμος ήταν ένα πεδίο βίαιων συγκρούσεων ως προς τα αισθήματά του για τον Καίσαρα: Έπρεπε να μισεί τον εραστή της μητέρας του, που ντρόπιασε το όνομά του και τον έκανε να αμφιβάλλει για την καταγωγή του και να αγαπά τον κατά πάσαν πιθανότητα πατέρα του. Έπρεπε να εχθρεύεται τον τύραννο και να ευγνωμονεί τον ευεργέτη του. Όλες οι πιέσεις της Ρώμης ασκούνταν επάνω του. Η αριστοκρατική παράταξη τον ήθελε αρχηγό της εναντίον της μοναρχίας του Καίσαρα. Ο Καίσαρ έβλεπε στον Βρούτο τον διάδοχό του (και ίσως τον προόριζε για τη διαδοχή).
Η πράξη του Βρούτου αποδείχθηκε μάταιη. Ο Οκταβιανός έγινε τελικά απόλυτος άρχοντας και το πατροπαράδοτο πολίτευμα καταλύθηκε. Αν πιστέψουμε τον Πλούταρχο, ο Βρούτος αγωνίστηκε για μια χαμένη υπόθεση, δεδομένου ότι το πολίτευμα αυτό είχε φτάσει σε αδιέξοδο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί Κατηγορία:Αυτόχειρες
Γεώργιος Τρυφωνίδης
Ο '''Γεώργιος Π. Τρυφωνίδης''' (γεν. Πρέβεζα, 30.4.1945) είναι Έλληνας πολιτικός μηχανικός και πολιτικός. Διετέλεσε 4 φορές βουλευτής Πρέβεζας (1993-2004, 2007-2009) και είναι ο βουλευτής με τη δεύτερη μακρότερη θητεία στην εκλογική περιφέρεια Πρέβεζας (12 χρόνια και 2 μήνες).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Πρέβεζα στις 30.4.1945. Σπούδασε στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, στο Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών, από όπου αποφοίτησε το έτος 1968. Το 1974 ίδρυσε την πρώτη τοπική επιτροπή του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας στην Πρέβεζα, στην οποία συμμετείχε ως αντιπρόεδρος. Ήταν υποψήφιος δήμαρχος Πρέβεζας στις δημοτικές εκλογές του Οκτωβρίου 1986, χωρίς να εκλεγεί. Είναι ο βουλευτής με τη δεύτερη μακρότερη θητεία στην εκλογική περιφέρεια Πρέβεζας (4.443 ημέρες, ή 12 χρόνια και 2 μήνες), καθώς και τη δεύτερη μακρότερη συνεχόμενη θητεία (3.721 ημέρες, ή 10 χρόνια και 2 μήνες).
Πολιτεύτηκε με τη Νέα Δημοκρατία στην εκλογική περιφέρεια Πρέβεζας στις εκλογές της 18.6.1989 και της 5.11.1989, χωρίς να εκλεγεί. Εκλέχθηκε βουλευτής Πρέβεζας τέσσερες φορές: α) στις εκλογές της 10.10.1993, β) τις εκλογές της 22.9.1996, γ) τις εκλογές της 9.4.2000 και δ) τις εκλογές της 16.9.2007.
Εκλέχθηκε, μεταξύ άλλων, αντιπρόεδρος της Ομάδας Κοινοβουλευτικού Ελέγχου (Ο.Κ.Ε.) Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. της Νέας Δημοκρατίας κατά την περίοδο 1993-1996, και από το 1997 πρόεδρος της Ο.Κ.Ε. Περιβάλλοντος και Χωροταξίας της Ν.Δ. Στην κυβέρνηση του 2004 του Κώστα Αλ. Καραμανλή διορίσθηκε Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. στον τομέα Δημοσίων Έργων με υπουργό τον Γιώργο Σουφλιά.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Βουλευτές Πρέβεζας Κατηγορία:Έλληνες μηχανικοί Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές Κατηγορία:Πρέβεζα
Ju-On: Η Κατάρα
Το Ju-On: Η Κατάρα (ιαπωνικά: 呪怨じゅおん, Χέπμπορν: Juon, διεθνώς: Ju-On: The Grudge) είναι ιαπωνική ταινία τρόμου του 2002, σε σκηνοθεσία και σενάριο Τακάσι Σιμίζου. Είναι η τρίτη ταινία της σειράς Ju-On και η πρώτη που κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους (με τις δύο προηγούμενες να κυκλοφόρησαν απευθείας-σε-βιντεοκασέτα). Πρωταγωνιστούν οι Μεγκούμι Όκινα, Μισάκι Ίτο, Τακάσι Ματσουγιάμα και Γιούι Ιτσικάγουα.
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο Screamfest Film Festival, στις 18 Οκτωβρίου 2002, σε διανομή Lions Gate Films. Η ταινία σε γενικές γραμμές, έλαβε θετικές κριτικές από τους κριτικούς, όχι όμως όμοιες με αυτές του Ring (1998). Παρόλα αυτά, η ταινία δημιούργησε franchise και ακολούθησε το αμερικανικό remake, Η Κατάρα (2004), καθώς και άλλες δύο ταινίες μία το 2006 και το 2009. Το 2020 κυκλοφόρησε με τον ίδιο τίτλο κι ένα sidequel. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε στο Netflix και σειρά βασισμένη στο franchise, με τίτλο JU-ON: Origins.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2002 Κατηγορία:Ιαπωνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ιαπωνικές ταινίες Κατηγορία:Ιαπωνικές ψυχολογικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ιαπωνικές ψυχολογικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ιαπωνικές υπερφυσικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Κατάρες στις ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Lions Gate Entertainment
Λιλιάνα Μπάτλερ
Η Λιλιάνα Μπάτλερ (Ljiljana Buttler) ή Λιλιάνα Πέτροβιτς (Љиљана Петровић, 14 Δεκεμβρίου 1944 - 26 Απριλίου 2010) ήταν Γιουγκοσλάβα τραγουδίστρια.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1944 στη Βοσνία όπου και πέρασε τα παιδικά της χρόνια. Η μητέρα της ήταν τραγουδίστρια από την Κροατία και ο πατέρας της ακορντεονίστας Ρομά από τη Σερβία. Από μικρή άρχισε να τραγουδάει σε διάφορα κέντρα, κυρίως μαζί με τη μητέρα της ή ως αντικαταστάτης για αυτήν. Γρήγορα έγινε πολύ γνωστή και αγαπητή στο κοινό για τη γνήσια, δυναμική αλλά και γοητευτική ερμηνεία της.
Πήρε μέρος στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision το 1961 όπου και ήλθε στην όγδοη θέση. Κυκλοφόρησε πολλούς δίσκους και πήρε μέρος σε πολλά κινηματογραφικά έργα. Στον χώρο του τραγουδιού ονομάστηκε ως Η μητέρα του Γύπσυ σόουλ (Gypsy soul), ακόμα και ως Μπίλη χόλυντεϊ (Billie Holiday) των Βαλκανίων.
Με τις πολεμικές αναταραχές στην πατρίδα της η Λιλιάνα ξενιτεύτηκε στη Γερμανία όπου και έζησε από το 1987 μέχρι το 2002 οπότε και γύρισε πίσω στην πατρίδα της. Πέθανε το 2010 από καρκίνο στο Ντίσελντορφ.
Φάση
Γενικά με τον όρο φάση χαρακτηρίζεται τόσο η όψη ή μορφή που λαμβάνει ένα πράγμα ή μια υπόθεση σε μια χρονική διάρκεια όσο και ο χρόνος στον οποίο εμφανίζεται η κάθε αυτή μορφή. Κατ΄ επέκταση χαρακτηρίζεται και κάθε στιγμιότυπο, επεισόδιο που προκαλεί κάποιο ενδιαφέρον.
Κρίσιμη φάση
Με τον όρο κρίσιμη φάση χαρακτηρίζεται γενικά το χρονικό εκείνο σημείο του οποίου ακολουθεί ιδιαίτερη μεγάλη μεταβολή της μορφής ενός αντικειμένου ή μιας υπόθεσης π.χ. οι διαπραγματεύσεις βρίσκονται σε κρίσιμη φάση, ο αγώνας βρίσκεται σε κρίσιμη φάση κ.λπ., στον επιστημονικό χώρο η έννοια αυτή χαρακτηρίζεται συνήθως ως "κρίσιμο σημείο" (σημείο τήξης κ.λπ.)
1847
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1847 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Έντισον Βήχος
Ο Έντισον Βήχος (1912 - 4 Ιουλίου 1994) ήταν Έλληνας ερασιτέχνης ηθοποιός και φωτογράφος.
Βιογραφικό σημείωμα
Ο Βήχος έγινε γνωστός από την ερμηνεία του στην βουβή ταινία Δάφνις και Χλόη (1931), στον πρωταγωνιστικό ρόλο του Δάφνι, σε σενάριο και σκηνοθεσία του Ορέστη Λάσκου. Η ταινία, που αφηγείται ένα βουκολικό ειδύλλιο στη Λέσβο του 2ου μ.Χ. αιώνα, υπήρξε η πρώτη επίσημη ελληνική ταινία που παρουσίασε σκηνές γυμνού, γι΄ αυτό και την εποχή εκείνη είχε χαρακτηριστεί ως "πορνογράφημα".
Για τις ανάγκες του ρόλου, ο Λάσκος μετέτρεψε το όνομα του Βήχου σε Απόλλων Μαρσύας, ενώ η συμπρωταγωνίστριά του, στο ρόλο της Χλόης, ήταν η Ελληνοαμερικανίδα κλασική χορεύτρια Λούση (Λουκία) Ματλή. Ο πατέρας του Βήχου αντιδρούσε στη συμμετοχή του γιού του στην ταινία και, προκειμένου να καμφθούν οι αντιρρήσεις του, χρειάστηκε -όπως λέγεται- να δοθεί μάχη. Το Δάφνις και Χλόη χαρακτηρίστηκε ως "η πιο καλλιτεχνική ταινία του προπολεμικού ελληνικού κινηματογράφου".
Ο Βήχος τα επόμενα χρόνια έμεινε σχεδόν στην αφάνεια, πρωταγωνιστώντας το 1932 σε μία ακόμη ταινία του Ορέστη Λάσκου, το Πρίγκηψ των αλητών. Ασχολήθηκε με τη φωτογραφία και, σύμφωνα με μια πληροφορία, διατηρούσε κατάστημα με διακοσμητικά και κορνίζες επί της οδού Πατησίων, απέναντι από το ναό του Αγίου Λουκά.
Απεβίωσε στις 4 Ιουλίου του 1994 και κηδεύτηκε την επόμενη μέρα στο Α Νεκροταφείο Αθηνών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες φωτογράφοι
Παγκόσμια Ημέρα Ανεκτικότητας
Η παγκόσμια ημέρα Ανεκτικότητας ορίστηκε από την UNESCO το έτος 1995.Η ανεκτικότητα είναι η οικοδόμηση για την ελεύθερη ροή ιδεών τον σεβασμό των ανθρώπινων δικαιωμάτων και τον κοινό πολιτισμό για την αμοιβαία κατανόηση.Η ανεκτικότητα είναι επίσης μία κατάσταση ειρήνης,όπου υπάρχει η αρμονία που χρειαζόμαστε για να εξασφαλίσουμε ένα καλύτερο μέλλον. Καθιερώθηκε στις 16 Νοεμβρίου.
Ανεκτικοτητας Κατηγορία:Ανθρώπινα δικαιώματα
Τζολιμπά ΑΚ
Η Τζολιμπά ΑΚ (γαλλικά: Djoliba AC) είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από το Μάλι, από την πρωτεύουσα Μπαμακό. Είναι μια από τις δύο μεγαλύτερες ομάδες της χώρας. Ιδρύθηκε το 1960. Τζολιμπά είναι το όνομα του Νίγηρα ποταμού στην γλώσσα μπαμανά. Έδρα της ομάδας είναι το Σταντ ντυ 26 Μαρς, χωρητικότητας 55.000 θεατών. Συμμετέχει στη Νασιονάλ Πρεμιέρ Ντιβιζιόν, την ανώτατη κατηγορία της χώρας.
Επιτυχίες
.
Επιδόσεις στις διοργανώσεις της CAF
.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1960 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Μάλι Κατηγορία:Τζολιμπά ΑΚ
Οικογένεια Κασόλα
Η Οικογένεια Κασόλα αποτελεί ιστορική οικογένεια καλλιτεχνών της Ιεράς Πόλης του Μεσολογγίου. Ο πιο γνωστός εκπρόσωπός της, ήταν ο αρχιδιάκονος Δημήτριος Ζ. Κασόλας, που προσέφερε τα μέγιστα στη συνέχιση της πλούσιας πολιτιστικής παράδοσης του Μεσολογγίου, που αποτελεί έδρα της περιφερειακής ενότητας Αιτωλοακαρνανίας.
Ο πιο γνωστός εκπρόσωπός της και πατριάρχης της οικογένειας Δημήτριος Ζ. Κασόλας, που είχε το προσωνύμιο "Διάκος", δημιούργησε το 1900 στο Μεσολόγγι εργαστήρι αγιογραφίας και ζωγραφικής, που εξελίχθηκε σε σχολή πιστή στη βυζαντινή τεχνοτροπία. Στη σχολή μαθήτευσαν αξιόλογοι ζωγράφοι, πολλοί από τους οποίους έγιναν αγιογράφοι. Χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι τα παιδιά του Γεράσιμος, Άγγελος και Γιάννης Κασόλας ακολούθησαν την οικογενειακή παράδοση, ενώ μαθητές και εργάτες της τέχνης, ήταν ο Δήμος Μπραέσσας, καθηγητής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών από το Αιτωλικό, Κώστας Καραγατσίδης, ζωγράφος της Σχολής του Μονάχου, Τάσος Μαντάς, αγιογράφος και προσωπογράφος γνωστός και ως "Ο ζωγράφος της γειτονιάς", Κώστας Κοντός, Χρήστος Καπράλος, ονομαστός ζωγράφος και γλύπτης, Γιάννης Ιωαννίδης και άλλοι.
Δημήτριος Ζ. Κασόλας (1875-1964)
Ο '''Δημήτριος Ζ. Κασόλας''' υπήρξε ο πρώτος αξιόλογος της ιστορικής οικογένειας του Μεσολογγίου. Γεννήθηκε στις 5 Ιουλίου 1875 στη Βόνιτσα του πρώην επαρχίας Ξηρομέρου. Ίδρυσε στο Μεσολόγγι το 1900 αγιογραφικό εργαστήρι, στο οποίο μαθήτευσαν πολλοί σημαντικοί ζωγράφοι και αγιογράφοι. Η οικογένεια Κασόλα ή Κασολέων της Βόνιτσας, σύμφωνα με έγγραφο των Γενικών Αρχείων του Κράτους, φαίνεται να υπήρξε οικογένεια κύρους και προσφοράς στον απελευθερωτικό αγώνα, διότι στο φάκελο του Οργανισμού της Δυτικής Χέρσου Ελλάδος που λειτούργησε τα έτη 1822 με 1826, υπάρχει επιστολή με την οποία πιστοποιείται η προσφορά του προεστού Δημητρίου Κασόλα στο Αγώνα. Η επιστολή είχε αποσταλεί από τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο προς τον Χρηστάκη Μοναστηριώτη και καταλήγει ως εξής:
Τελειώνοντας το σχολείο και εφοδιασμένος με τις γνώσεις που αποκόμισε από τους δασκάλους του, ταξίδεψε αρχικά στην Κέρκυρα και έπειτα στην Κεφαλλονιά, που οι περισσότεροι ζωγράφοι των νησιών αυτών, ήταν σπουδαγμένοι στην Ιταλία. Επισκέφτηκε πολλές εκκλησίες και μοναστήρια προκειμένου να μελετήσει τη βυζαντινή αγιογραφία και τις τεχνικές της. Στη συνέχεια επισκέφτηκε εκκλησίες της Αιτωλοακαρνανίας και ταξίδεψε στην Αθήνα, στην Πάτρα και στο Αίγιο, όπου οι εκκλησίες συγκέντρωναν αξιόλογα βυζαντινά έργα ονομαστών αγιογράφων. Εντυπωσιάστηκε από τις δεσποτικές εικόνες του Μητροπολιτικού Ναού της Αθήνας, που ήταν έργα του διάσημου Γερμανού αγιογράφου Αλέξανδρου Σάιτζ, ο οποίος τις φιλοτέχνησε στη Ρώμη το 1862 στα πρότυπα της βυζαντινής τεχνοτροπίας.
Επισκεπτόταν συχνά το Ρωσικό παρεκκλήσιο του Αγίου Νικοδήμου της οδού Φιλελλήνων, που είναι κατάμεστος από τοιχογραφίες βυζαντινής τεχνικής του διάσημου Βαυαρού βυζαντινογράφου Λουδοβίκου Θειρσίου. Οι τοιχογραφίες αυτές έγιναν στα έτη 1852 με 1855 και είχαν σαν πρότυπα τα ψηφοθετήματα της Μονής του Δαφνίου. Τον Θείρσιο κάλεσε από το Μόναχο ο Όθωνας, που του ανάθεσε πολλές εκκλησιαστικές εργασίες. Αργότερα ο ίδιος αγιογράφησε πολλές ορθόδοξες εκκλησίες στη Μόσχα. Αντίγραφα των σχεδίων του αγιογράφου απόκτησε από μία σειρά φωτογραφικών πλακών που αγόρασε από γνωστό φωτογράφο της Αθήνας. Η σειρά αυτή, είναι από τα πολλά οικογενειακά κειμήλια, που βρίσκονταν στη κυριότητα των παιδιών του και της εγγονής του, Φαντίνας Γ. Κασόλα. Μελέτησε επίσης τις αγιογραφίες της Μονής του Οσίου Λουκά, καθώς και τις αξιόλογες τοιχογραφίες εκκλησιών του Μυστρά, που χρονολογούνται από την εποχή της δυναστείας των Παλαιολόγων.
Ήρθε σε επαφή με σημαντικούς ακαδημαϊκούς και εκπροσώπους της νεότερης ελληνικής αγιογραφικής τέχνης, όπως ο Γεώργιος Λαμπάκης, ιδρυτή της Χριστιανικής Αρχαιολογικής Εταιρείας και ιδιαίτερο γραμματέα της Βασίλισσας Όλγας, τον Αδαμάντιο Αδαμαντίου, το Γεώργιο Σωτηρίου, τον Αλέξανδρο Φιλαδελφέα και πολλούς άλλους ειδικούς της τέχνης. Συνδέθηκε με αξιόλογους αγιογράφους της Αθήνας, όπως με τον Νικηφόρο Λύτρα, τον ιερομόναχο Γεννάδιο Παπαδόπουλο, τον Δημήτριο Γεωργαντά, τον Φώτη Κόντογλου, τον Σπύρο Παπαλουκά, τον Αιτωλικιώτη Δήμο Μπραέσσα και άλλους.
Το 1900, άνοιξε στο Μεσολόγγι το εργαστήρι του και αφοσιώθηκε να εκτελέσει τις παραγγελίες που είχε για την αγιογράφηση εκκλησιών της Αιτωλοακαρνανίας. Έγινε αργότερα γνωστός και σεβαστός, ενώ ήταν αγαπητός στους γείτονές του. Ο μητροπολίτης Αιτωλοακαρνανίας Παρθένιος Ακύλας, όταν πληροφορήθηκε για το ταλέντο στην τέχνη και την θεοσέβειά του, τον κάλεσε και του πρότεινε να χειροτονηθεί σε διάκο. Πριν χειροτονηθεί σε ιερέα, νυμφεύθηκε τη Φάντω ή Φανή Μονοκρούσου - Λιβαδά, με καταγωγή της οικογενείας της από την περιοχή της Λιβαθούς της Κεφαλλονιάς. Απέκτησαν έξι παιδιά, τρία αγόρια, τον Γεράσιμο, τον Άγγελο και τον Ιωάννη, και τρία κορίτσια, τη Δώρα, την Κούλα, την Κασσιανή.
Όταν το 1929, καταστράφηκε από πυρκαγιά το παλιό Δημαρχείο, κάηκαν και τα ευρισκόμενα μέσα σε αυτό κειμήλια και έργα τέχνης. Μεταξύ αυτών των έργων, ήταν ο πίνακας του Θεόδωρου Βρυζάκη "Η Έξοδος του Μεσολογγίου", που περιφερόταν κατά τον εορτασμό της επετείου της Εξόδου του Μεσολογγίου. Ο τότε Δήμαρχος Μεσολογγίου, Χρήστος Ευαγγελάτος, γεμάτος απόγνωση από την απώλεια των σημαντικών έργων τέχνης, κατευθύνθηκε στο εργαστήρι του Κασόλα και του ζήτησε επίμονα να αναλάβει την αντικατάσταση των πινάκων.
Το 2002 το Κέντρο Λόγου και Τέχνης "Διέξοδος" εξέδωσε μέρος της πρωτότυπης αλληλογραφίας που είχε ο Δημήτριος Κασόλας με τον συγγραφέα - ζωγράφο Φώτη Κόντογλου. Πρόκειται για οκτώ, διασωθείσες, επιστολές του Κόντογλου προς το Δημήτριο Κασόλα κατά την περίοδο 1950 - 1960 από τις οποίες καταδεικνύεται η συνεχής επικοινωνία των δύο δημιουργών με κύρια χαρακτηριστικά την αμοιβαία ειλικρίνεια και αλληλοσεβασμό. Ενδεικτική η επιστολή του Κόντογλου με ημερομηνία 9 Απριλίου 1951 (ορθογραφία όπως της επιστολής):
"Σεβαστέ μου πάτερ Δημήτριε
''Σήμερα έλαβα το επιθυμητό γράμμα που έγραψες στις 7 Απριλίου, και μ' όλο που είμαι πολύ κουρασμένος, σου γράφω αμέσως. Απαντώ στο προηγούμενο γράμμα σου. Δε μπόρεσα να σου γράψω έως τώρα, επειδή δουλεύω και ζω σαν στυλίτης. Ζωγραφίζω δύο μεγάλες "υποθέσεις", την Ανάληψη και την Πεντηκοστή, διπλές, δηλαδή από τα δύο μέρη της καμάρας, και τις φτια΄χνω "φρέσκο" με δυό βοηθούς που έχω. Γίνονται στην Καπνικαρέα, που είναι εκκλησία του Πανεπιστημίου, γι' αυτό θέλουν να την αποκαταστήσουνε όπως ήτανε ζωγραφισμένη, επειδή τώρα αυτό το ωραίο χτίριο είνε μέσα, όπως θα ξέρεις, ζωγραφισμένο με ελεεινές εικόνες από τους συνειθισμένους τεχνίτες με λαδομπογιές, χωρίς χαρακτήρα, φραγκοσυριανά. Είχα ζωγραφίσει την κόγχη με την Πλατυτέρα, το "λάβετε φάγετε" και τους Ιεράρχας. Τα ζωγράφισα κατά την κατοχή, και κείνα με φρέσκο και με το ύφος της βυζαντινής αγιογραφίας της εποχής που χτίσθηκε η εκκλησία δλ. του 11ου αιώνος. Το φρέσκο είναι δουλειά δυσκολώτατη, κοπιαστική τόσο που δεν μπορεί να το πιστέψει όποιος δεν δούλεψε σ' αυτό το ωραίο πλήν δύσκολο είδος. Δουλεύουμε από το πρωί ως το βράδυ χωρίς να κατεβούμε από τη σκαλωσιά, χωρίς να φάμε κάν, εκτός από λίγες μπουκιές που τις καταπίνουμε δουλεύοντας. Αν ήσουνα εδώ θα ευχαριστιόσουνα πολύ. Θάβλεπες πώς δουλεύανε οι παλιοί μαστόροι. Λοιπόν το βράδυ είμαι πεθαμένος από την κούραση, και γι' αυτό δεν μπόρεσα να σου γράψω.''
''Πολύ στενοχωρήθηκα και μετάνιωσα που σούγραψα δυό λόγια που δεν έπρεπε. Μην κάνεις πια λόγο για αυτά. Εσύ είσαι άνθρωπος βασανισμένος, και μακάρι νάχαμε την ψυχή σου εμείς οι αμαρτωλοί. Όλος ο κόσμος κυλιέται σαν χοίρος στα σαρκικά, και δεν ένοιωσε το πραγματικό φως, την χαρά του Χριστού. Δόξα σοι ο Θεός εμείς οι αμαρτωλοί "εγεύθημεν πηγής αθανάτου" και όλα τα βάσανα της ζωής μας πλησιάζανε στο γλυκύτατο Χριστό μας, που μας έδωσε τη χάρη να τον υπηρετούμε. Ο Χριστός είνε ο θησαυρός, που τον έχουμε μέσα στα σαρκικά και χωματένια κουφάρια μας: "εν οστρακίνοις σκεύεσιν".''
''Μακάριος είσαι εσύ που υποφέρεις, κατά το γλυκύτατο στόμα που είπε "Μακάριοι οι πενθούντες" και οι "πεφορτισμένοι". Τα γράμματα σου τα διαβάζω με μεγάλη κα(τάνυ)ξη. Γράψε μου ό,τι νομίζεις πως σε ξελαφρώνει, γιατί ίσια - ίσια αυτό είνε η αγάπη ανάμεσα σε δύο ψυχές, να λέεν τον πόνο τους και να παρηγοριούνται με τον Κύριο. Αδελφέ μου, εγώ δοξάσθηκα και φημίσθηκα, και γι' αυτό νοιώθω τον εαυτό μου αμαρτωλό, μολονότι είμαι φτωχός θεληματικά και με δυσαρεστούνε οι έπαινοι και οι κοσμικές τυμπανοκρουσίες. Ζω απομοναχιασμένος, με την ευσεβή και καλή γυναίκα μου, με την κόρη μου και με τους δικούς μου. Με προσκαλούνε στην Αμερική, στην Αγγλία, στην Αίγυπτο προχθές, πουθενά δεν πηγαίνω. Δεν ποθώ τίποτα, παρεκτός από την αγιασμένη τέχνη μου και το να υπηρετώ τον Θεό και την αγία παράδοσή του. Το γράμμα σου δεν το διάβασα ακόμα (τούτο που πήρα τώρα), θα το διαβάσω τώρα. Μου στέλνουνε γράμματα, βιβλία πλήθος, δεν μ' ενδιαφέρουν καθόλου. Στην "Ελευθερία" γράφω κάθε Κυριακή και διαβάζει πολύς κόσμος.''
''Σε φχαριστώ γιατί με θυμάσαι. Ασπάζομαι το χέρι σου, νάχω την ευχή σου: Φώτης Κόντογλους''
Ειρήνη Παλαιολογίνα (κόρη Ιωάννη Ε’)
Σε ηλικία 10 ετών αρραβωνιάστηκε και μετά από κάποιο διάστημα παντρεύτηκε, τον Οθωμανό πρίγκιπα Χαλίλ, στα πλαίσια μίας συμφωνίας ανάμεσα στους Οθωμανούς και τον αδελφό της Αυτοκράτορα Ανδρόνικο Δ´ Παλαιολόγο. Ο Χαλίλ ήταν εξάδελφός της, καθώς η μητέρα του Θεοδώρα Καντακουζηνή ήταν αδελφή της Ελένης. Με τον Χαλίλ απέκτησαν δύο γιους, τον Γκιουντούς μπέη και τον Ομέρ μπέη.
Οικογένεια Κασόλα
Δημήτριος Ζ. Κασόλας (1875-1964)
''(Υστερόγραφο) Πολύ συγκινήθηκα από το περασμένο γράμμα σου. Ο πόνος είναι η βαθύτερη αλήθεια."''
Πέθανε σε βαθιά γεράματα στη 1η Σεπτεμβρίου 1964. Μεγάλο μέρος των κατοίκων παρευρέθηκε την κηδεία του, χωροστατούντος του μητροπολίτη Άρτας Ιγνάτιο, τότε τοποτηρητή Αιτωλοακαρνανίας και ιερείς της αρχιερατικής περιφέρειας. Τάφηκε στον οικογενειακό του τάφο στο κοιμητήριο του Αγίου Λαζάρου στο Μεσολόγγι, όπου υπάρχει επιτύμβιο με το όνομά του.
Ειρήνη Παλαιολογίνα (κόρη Ιωάννη Ε’)
Η ζωή της είναι άγνωστη· ο άνδρας της εκτελέστηκε το 1362, όταν προσπάθησε να διεκδικήσει τον Οθωμανικό θρόνο σε ηλικία 15-16 ετών. Η ίδια ήταν 1-2 χρόνια μικρότερή του.
Παραπομπές
Ειρηνη Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα Κατηγορία:Κόρες Βυζαντινών Αυτοκρατόρων
Οικογένεια Κασόλα
Γεράσιμος Δ. Κασόλας (1902 - 1991)
μικρογραφία|αριστερά Ο '''Γεράσιμος Δ. Κασόλας''' υπήρξε λογοτέχνης και ζωγράφος, καθώς και αρθρογράφος και εκδότης. Γεννήθηκε στο Μεσολόγγι το 1902 και ήταν γιος του αγιογράφου Δημητρίου Ζ. Κασόλα. Από μικρή ηλικία μαθήτευσε δίπλα στον πατέρα του, όπου πήρε μαθήματα εικαστικών τεχνών από γνωστούς τότε ζωγράφους και αγιογράφους, Δήμο Μπραέσσα και Σπύρο Παπαλουκά, οι οποίοι μαθήτευσαν και εργάστηκαν στο εργαστήριο του πατέρα του. Ήταν έμπειρος προσωπογράφος και γι`αυτό τον λόγο του είχε ανατεθεί από το Δήμο Μεσολογγίου της πόλης να φιλοτεχνήσει αρκετά πορτρέτα των πρώην δημάρχων της πόλης, που σήμερα είναι τοποθετημένα στην αίθουσα του δημοτικού συμβουλίου. Άλλα έργα ζωγραφικής του, υπάρχουν και στο Μουσείο Ιστορίας και Τέχνης Μεσολογγίου, στο Ιστορικό Μουσείο της Αγίας Λαύρας Καλαβρύτων και σε ιδιωτικές συλλογές. Πίνακάς του που αναπαριστά τον Θρύλο της Αγίας Λαύρας με την ορκωμοσία των αγωνιστών της Ελληνικής Επανάστασης στην Μονή Αγίας Λαύρας από τον Παλαιών Πατρών Γερμανό, φυλάσσεται στο Ιστορικό Μουσείο της Αγίας Λαύρας. Φιλοτέχνησε επίσης προσωπογραφίες των ποιητών Μίνου Ζώτου, Βασίλη Γκλόβανου, Νίτσας Λιβαδά, Θανάση Κυριαζή, με τους οποίους διατηρούσε φιλικές σχέσεις, καθώς και της μητέρας του. Διακρίθηκε στην αποτύπωση τοπίων και πηγές έμπνευσής του αποτέλεσαν η λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου, φτωχικές γειτονιές, ειδυλλιακά εξοχικά και χαρακτηριστικά περίχωρα της πόλης. Ασχολήθηκε επίσης και με την αγιογραφία, συνεχίζοντας την καλλιτεχνική παράδοση του πατέρα του, και φιλοτέχνησε εκκλησίες της Αιτωλοακαρνανίας, στο Μεσολόγγι, στον Γαλατά και στο Αιτωλικό, καθώς και στην Αθήνα. Στο εργαστήριο του Γεράσιμου Κασόλα, μαθήτευσαν νεότεροι καλλιτέχνες όπως ο Μεσολογγίτης χαράκτης Απόστολος Κούστας.
Εκτός από την ζωγραφική, ασχολήθηκε πιο πολύ με τον ποιητικό λόγο. Έργα ποίησής του δημοσιεύτηκαν για πρώτη φορά το 1918 και σε ηλικία 16 ετών στο περιοδικό "Ελληνική Επιθεώρηση". Το 1923, μαζί με τον Μπάμπη Χρέλια εξέδωσε το φιλολογικό περιοδικό "Βίγλα". Αξιόλογα ονόματα της εποχής έγραψαν στις σελίδες του και δημοσίευσαν αποσπάσματα από τα έργα τους, όπως οι Μίνως Ζώτος, Στάθης Ζαρκιάς, Θεόδωρος Σκουρλής και ο Ελληνοεβραίος ποιητής Γιοσέφ Ελιγιά, που υπέγραφε με το ψευδώνυμο Ιούλιος Σιγκουλιέρος. Την δεκαετία του 1930, υπήρξε ιδιοκτήτης και διευθυντής της εβδομαδιαίας τοπικής εφημερίδας "Ελληνικά Χρονικά", που κυκλοφορούσε στη βορειοδυτική Ελλάδα με 10.000 φύλλα. Στην εφημερίδα αυτή έγραφε και ο αδελφός του Γιάννης Κασόλας. Δημοσίευσε έπειτα και άλλα ποιήματα του σε εφημερίδες και λογοτεχνικά περιοδικά και το 1926 τύπωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή "Για την Ειρήνη". Κατά την διάρκεια του Ελληνοϊταλικού Πολέμου, υπήρξε ο πρώτος Έλληνας πολεμικός ανταποκριτής και λειτουργούσε για λογαριασμό της αθηναϊκής απογευματινής εφημερίδας "Ασύρματος", ενώ έστελνε τακτικά ανταποκρίσεις με τηλεγραφήματα και με τηλεφωνήματα από το αλβανικό μέτωπο. Η δημοσιογραφική του αποκάλυψη για την μυστική επιστράτευση μέσω ατομικών προσκλήσεων στην Ολλανδία, αναδημοσιεύτηκε από πολλά διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία. Με την κατάρρευση του αλβανικού μετώπου στην γερμανική εισβολή, επιστρέφει στο Μεσολόγγι και σταματά να αρθρογραφεί στην εφημερίδα λόγω της έντονης λογοκρισίας των κατοχικών δυνάμεων και αποφασίζει να ασχοληθεί με την ζωγραφική και ιδιαίτερα με την αγιογραφία. Όλες του οι δημοσιογραφικές εντυπώσεις από το μέτωπο της Αλβανίας, αποτέλεσαν την ανέκδοτη εργασία του "Με τον Τσολάκογλου στην δόξα του '40". Η εργασία αυτή δεν είδε το φως της δημοσιότητας, παρά μόνο σε φύλλο της εφημερίδας "Μεσολογγίτικα Χρονικά" στις 27 Οκτωβρίου 1977, όπου αναφέρεται στις αναμνήσεις του από τη συνάντηση του στο μέτωπο με έναν απλό στρατιώτη, τον μετέπειτα λογοτέχνη και πολιτικό Παναγιώτη Κανελλόπουλο. Το 1950, εκδίδει το πρώτο του πεζογράφημα με τον τίτλο "Ταξιδεύοντας με τον θάνατο", όπου εξιστορούσε σε 78 σελίδες τις εμπειρίες του από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο κατά την περίοδο από τις 27 Οκτωβρίου 1939 έως το τέλος του έτους. Ένα από τα γεγονότα της περιόδου που εξιστορεί στο βιβλίο του, αναφέρει την μετάβασή του στο ελληνικό εμπορικό πλοίο "Σαλαμινία" που μετέφερε μεταλλευτικό φορτίο από το λιμάνι του Πειραιά μέχρι το λιμάνι του Ρότερνταμ. Η αποκάλυψή του ότι το φορτίο είχε τελικό προορισμό την ναζιστική Γερμανία και όχι την Ολλανδία, καλύφθηκε δημοσιογραφικά από πολλές ξένες εφημερίδες και έφερε στο προσκήνιο τις εμπορικές σχέσεις επιχειρήσεων των δυτικών χωρών που πολεμούσαν τις δυνάμεις του Άξονα με την γερμανική πολεμική βιομηχανία. Το 1972, εξέδωσε την δεύτερη ποιητική του συλλογή, "Χαμένοι Δρόμοι", όπου συγκέντρωνε το απάνθισμα της ποιητικής του έμπνευσης.
Υπήρξε τακτικός συνεργάτης των αθηναϊκών εφημερίδων "Καθημερινή", "Ακρόπολις", "Βραδυνή", "Χρόνος" και άλλων. Υπήρξε κριτικός λογοτεχνίας σε εφημερίδες και σε λογοτεχνικά περιοδικά της Αθήνας, της Πάτρας και του Μεσολογγίου, όπου ανέπτυσσε τις εντυπώσεις του για έργα άλλων λογοτεχνών, όπως του Μιλτιάδη Μαλακάση και του Κωστή Παλαμά, του Διαμαντή Σούστα και του Στάμου Μπράνια, του Ρήγα Γκόλφη και του Αντώνη Τραυλαντώνη. Ίδρυσε στο Μεσολόγγι τον Φιλολογικό Σύλλογο "Κωστής Παλαμάς", του οποίου αργότερα ήταν επίτιμος πρόεδρος, και ήταν μέλος της Ένωσης Συντακτών Ημερήσιων Εφημερίδων Αθηνών (ΕΣΗΕΑ) από το 1939. Τιμήθηκε από την Ελληνική Κυβέρνηση και το Υπουργείο Πολιτισμού, που του απέμεινε τιμητική ισόβια σύνταξη για τις σημαντικές υπηρεσίες που προσέφερε στην τέχνη. Ήταν επίσης μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος για πολλά χρόνια. Διατηρούσε φιλικές σχέσεις με σημαίνουσες προσωπικότητες της εποχής του, όπως οι Παναγιώτης Κανελλόπουλος, Αλέξανδρος Παπαναστασίου, Σοφοκλής Βενιζέλος, Γεώργιο Μαύρο και πολλούς άλλους.
Ο Γεράσιμος Κασόλας παντρεύτηκε με την Ασημούλα Γιαννοπούλου και απέκτησαν μία κόρη, την Φαντίνα, η οποία απέκτησε δύο παιδιά, την Ουρανία και τον Γεράσιμο.
Άγγελος Δ. Κασόλας (1906 - 1984)
Ο Άγγελος Κασόλας ήταν ο κύριος συνεχιστής της καλλιτεχνικής παράδοσης του πατέρα του Δημητρίου Κασόλα, από τον οποίο ανέλαβε αργότερα το εργαστήριό του. Γεννήθηκε στο Μεσολόγγι στις 25 Μαρτίου του 1906 και από μικρή ηλικία ασχολήθηκε με την ζωγραφική στο εργαστήριο του πατέρα του όπου και μαθήτευσε κοντά στον πατέρα του και στους ζωγράφους Δήμο Μπραέσσα και Σπύρο Παπαλουκά. Ασχολήθηκε κυρίως με την αγιογράφηση ναών του νομού Αιτωλοακαρνανίας. Ανάμεσα στα έργα του που ανέλαβε μαζί με τον πατέρα του και τον αδελφό του Γεράσιμο, ήταν η τοιχογραφία νεοβυζαντινού ρυθμού στην κόγχη της εκκλησίας του Αγίου Παντελεήμονος στο Μεσολόγγι. που απεικονίζει την "Πλατυτέρα των Ουρανών". Το γνωστότερο έργο του Άγγελου Κασόλα, είναι "Εικόνα της Εξόδου" όπου απεικονίζεται τη Έξοδος του Μεσολογγίου. Τον πίνακα φιλοτέχνησε έπειτα ο Άγγελος Κασόλας, έπειτα από τις ενέργειες του τότε δημάρχου της πόλης Χρήστου Ευαγγελάτου, που θέλησε να αντικαταστήσει παλαιότερο πίνακα του Θεόδωρου Βρυζάκη με το ίδιο όνομα. Ο πίνακας που φυλάσσεται στο Δημαρχείο της Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου, χρησιμοποιείται στην λιτανεία που γίνεται κάθε χρόνο το Σάββατο του Λαζάρου και Κυριακή των Βαΐων από το μητροπολιτικό ναό του Αγίου Σπυρίδωνος προς τον Κήπο των Ηρώων. Αγιογραφίες του σήμερα βρίσκονται σε εκκλησίες, εκτός του Μεσολογγίου και της Αιτωλοακαρνανίας, στην Ευρυτανία, στην Άρτα, στη Κεφαλλονιά, στην Πάτρα, στην Αθήνα και σε ιδιωτικές συλλογές. Στην πινακοθήκη της Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας, υπάρχουν αρκετά έργα όπως "Το Μοναστήρι του Αγγελόκαστρου", "Το Μοναστήρι της Κατερινούς", "Το Μοναστήρι της Αγίας Ελεούσας", "Η Αγία Τριάδα στην Κλείσοβα", "Πελάδα στη λιμνοθάλασσα", "Καρνάγιο σ' αμπολιά της λιμνοθάλασσας" και "Ηλιοβασιλέματα στη λιμνοθάλασσα".
Τιμήθηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού για την προσφορά του στη τέχνη με την καταβολή ισόβιας σύνταξης, ενώ στην ιδιαίτερη πατρίδα του, τιμήθηκε με το χρυσό μετάλλιο του Δήμου Μεσολογγίου και με πολλούς επαίνους για τη γενικότερη καλλιτεχνική του προσφορά. Πέθανε στις 2 Μαΐου του 1984, χωρίς να παντρευτεί ποτέ και να αφήσει απογόνους. Στην επιμνημόσυνη τελετή παρέστησαν πολλοί κάτοικοι του Μεσολογγίου, ενώ επικήδειο λόγο εκφώνησε ο θεολόγος Ιωάννης Λούβρος. Η εφημερίδα "Πρωτοπορία" τον Μάιο του 1984 ανέφερε ότι "Η ζωγραφική, η αγιογραφία και το Μεσολόγγι έμειναν φτωχότερα με το θάνατο του Άγγελου Κασόλα. Είναι από τους τρεις αδελφούς που αποτέλεσαν Σχολή και άφησαν έργο λαμπρό στη χώρα μας. Τίμησαν την Ιερή Πόλη, όσο ελάχιστοι".