cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλ Χουαρίζμι
Βίος
Στο βιβλίο του Ιμπν Ισχάκ αλ-Ναντίμ, Kitāb al-Fihrist υπάρχει μια μικρή βιογραφία του Αλ-Χουαρίζμι, μαζί με μια λίστα με τα βιβλία που έγραψε. Ο Αλ-Χουαρίζμι έκανε το μεγαλύτερο μέρος του έργου του κατά την περίοδο μεταξύ του 813 και 833. Μετά τη Μουσουλμανική κατάκτηση της Περσίας η Βαγδάτη έγινε το κέντρο των επιστημονικών σπουδών και του εμπορίου με αποτέλεσμα να έρχονται πολλοί έμποροι και επιστήμονες, από μακρινές χώρες όπως την Ινδία και την Κίνα, όπως έκανε και ο Αλ-Χουαρίζμι. Δούλεψε στη Βαγδάτη στον Οίκο της Σοφίας, καθιερωμένο από τον Χαλίφη Αλ-Μαμούν, εκεί μελετούσε τις θετικές επιστήμες και τα μαθηματικά, επίσης συμμετείχε στη μετάφραση ελληνικών και σανσκριτικών επιστημονικών χειρόγραφων.
Συνεισφορά
Τα έργα του Αλ-Χουαρίζμι στα μαθηματικά στη γεωγραφία στην αστρονομία και στη χαρτογραφία έθεσαν τις βάσεις για τις εξελίξεις στην άλγεβρα και την τριγωνομετρία. Η συστηματική του προσέγγιση στην επίλυση γραμμικών και δευτεροβάθμιων εξισώσεων οδήγησε στη λέξη άλγεβρα η οποία προέρχεται από τον τίτλο του βιβλίου του «Συνοπτικό Βιβλίο για τον Υπολογισμό με Μεταφορά και Απλοποίηση» (Αλ-Κιταμπ αλ μουχτασαρ φι χισαμπ αλ-τζαμπρ ουαλ-μουκα μπαλαالكتاب المختصر في حساب الجبر والمق).
Το βιβλίο του Υπολογισμός με Ινδικούς Αριθμούς, γραμμένο περίπου το 825, ήταν υπεύθυνο για τη διάδοση του Ινδικού αριθμητικού συστήματος σε όλη τη Μέση Ανατολή και την Ευρώπη. Το βιβλίο μεταφράστηκε στα Λατινικά ως Algoritmi de numero Indorum. Το Αλ-Χουαρίζμι αποδόθηκε στα Λατινικά ως Algoritmi το οποίο οδήγησε στο Αλγόριθμος.
Μερικά από τα έργα του βασίστηκαν σε Περσική και Βαβυλωνιακή αστρονομία, στους Ινδικούς αριθμούς και σε Ελληνικά μαθηματικά.
Έγραψε επίσης για μηχανικές συσκευές όπως ο αστρολάβος και το ηλιακό ρολόι.
Βοήθησε ένα έργο για τον καθορισμό της περιμέτρου της Γης και στη σύνταξη ενός παγκόσμιου χάρτη για τoν χαλίφη Αλ-Μαμούν, επιβλέποντας 70 γεωγράφους.
Άλγεβρα
thumb|Μια σελίδα από την Άλγεβρα του Αλ-Χουαρίζμι Το βιβλίο του Συνοπτικό Βιβλίο για τον Υπολογισμό με Μεταφορά και Απλοποίηση είναι ένα μαθηματικό βιβλίο γραμμένο περίπου το 830 μ.Χ. Το βιβλίο γράφτηκε με την ενθάρρυνση του χαλίφη Αλ-Μαμούν ως ένα δημοφιλές έργο σχετικά με τον υπολογισμό και είναι γεμάτο με παραδείγματα και εφαρμογές σε ένα ευρύ φάσμα προβλημάτων στο εμπόριο, τις τοπογραφικές και τις νομικές κληρονομιές.
Ο όρος άλγεβρα προέρχεται από τον ένα από τους βασικούς χειρισμούς με τις εξισώσεις που περιγράφεται σε αυτό το βιβλίο. Το βιβλίο μεταφράστηκε στα λατινικά ως Liber algebrae et almucabala από τον Ρόμπερτ Τσέστερ (Σεγκόβια, 1145) ως εκ τούτου άλγεβρα. Ένα μοναδικό αραβικό αντίγραφο, διατηρείται στην Οξφόρδη και μεταφράστηκε το 1831 από τον Φ. Ροζέν. Μια λατινική μετάφραση φυλάσσεται στο Κέιμπριτζ.
Το Αλ-τζαμπρ (al-jabr ) θεωρείται το θεμελιώδες κείμενο της σύγχρονης άλγεβρας. Παρείχε μια έκθεση για την επίλυση των εξισώσεων πολυωνύμου μέχρι δευτέρου βαθμού, και εισήγαγε τις θεμελιώδεις μεθόδους της "μείωσης" και "εξισορρόπησης", αναφερόμενος στη μεταφορά των αφαιρουμένων όρων στην άλλη πλευρά της εξίσωσης, δηλαδή, την ακύρωση των όρων, όπως στις αντίθετες πλευρές της εξίσωσης.
Η μέθοδος του Αλ-Χουαρίζμι για την επίλυση των γραμμικών και δευτεροβάθμιων εξισώσεων περιλαμβάνει αρχικά τη μετατροπή τις εξίσωσης σε μία από τις έξι βασικές μορφές.
Πολλοί συγγραφείς δημοσίευσαν κείμενο με το τίτλο Kitāb al-ğabr wa-l-muqābala συμπεριλαμβανομένου των Abū Ḥanīfa al-Dīnawarī, Abū Kāmil Shujā ibn Aslam, Abū Muḥammad al-ʿAdlī, Abū Yūsuf al-Miṣṣīṣī, 'Abd al-Hamīd ibn Turk, Sind ibn ʿAlī, Sahl ibn Bišr, και Šarafaddīn al-Ṭūsī.
Οι Τζ. Τζ. Ο'Κόννερ και Ε.Φ Ρόμπερτσον γράφουν στο MacTutor History of Mathematics archive::
Ο R. Rashed και η Angela Armstrong γράφουν:
thumb|Σελίδα από μια λατινική μετάφραση, ξεκινάει με το «Dixit algorizmi»
Αριθμητική
Το δεύτερο μεγάλο έργο του Αλ-Χουαρίζμι αφορά το θέμα της αριθμητικής, το έργο σώθηκε από μία λατινική μετάφραση αλλά το πρωτότυπο αραβικό χάθηκε. Η μετάφραση πιθανότατα έγινε από τον Αδελάρδο του Μπαθ, ο οποίος είχε μεταφράσει επίσης τους αστρονομικούς πίνακες το 1126.
Τα λατινικά χειρόγραφα δεν έχουν τίτλο, αλλά συνήθως ονομάζονται από τις δύο πρώτες λέξεις που ξεκινούν: Dixit algorizmi (τάδε έφη Αλ-Χουαρίζμι), ή Algoritmi de numero Indorum (Ο Αλ-Χουαρίζμι σχετικά με την ινδική τέχνη της μέτρησης) ένα όνομα που δόθηκε στο έργο από τον Baldassarre Boncompagni το 1857. Ο αρχικός τίτλος στα Αραβικά είναι πιθανόν να ήταν Kitāb al-Jamʿ wa-l-tafrīq bi-ḥisāb al-Hind («Το Βιβλίο της Πρόσθεσης και της Αφαίρεσης σύμφωνα με τους Ινδικούς Υπολογισμούς»). Χάρη στο έργο του Αλ-Χουαρίζμι οι Ινδικοί αριθμοί παρουσιάστηκαν στον Δυτικό Κόσμο.
Τριγωνομετρία
Στην τριγωνομετρία, ο Αλ-Χουαρίζμι έφτιαξε πίνακες ημτόνων και συνημίτονων για τις τριγωνομετρικές συναρτήσεις στο Zīj al-Sindhind, μαζί με τον πρώτο πίνακα για την εφαπτομένη. Υπήρξε, επίσης, πρωτοπόρος στη σφαιρική τριγωνομετρία και έγραψε μια πραγματεία σχετικά με το θέμα.
Αστρονομία
Το Zīj al-Sindhind του Αλ-Χουαρίζμι είναι ένα έργο το οποίο περιλαμβάνεται από περίπου 37 κεφάλαια με ημερολογιακούς και αστρονομικούς υπολογισμούς και 116 πίνακες με ημερολογιακά και αστρονομικά δεδομένα.
Γεωγραφία
Το τρίτο μεγάλο έργο του Αλ-Χουρίζμι ήταν το Kitāb Surat al-Ard (αραβικά: كتاب صورة الأرض «Βιβλίο σχετικά με την εμφάνιση της Γης» ή «Η εικόνα της Γης» το οποίο μεταφράστηκε ως Γεωγραφία), ολοκληρώθηκε το 833. Πρόκειται για μια αναθεωρημένη και ολοκληρωμένη έκδοση της «Γεωγραφίας» του Πτολεμαίου, το οποίο αποτελείται από έναν κατάλογο συντεταγμένων 2402 πόλεων και άλλων γεωγραφιών χαρακτηριστικών.
Υπάρχει μόνο ένα αντίγραφο του al Kitāb Surat al-Ard, το οποίο φυλάσσεται στη Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Στρασβούργο. Μια λατινική μετάφραση διατηρείται στο Biblioteca Nacional de España στη Μαδρίτη. Ο πλήρης τίτλος μεταφράζεται ως Βιβλίο για την εμφάνιση της Γης, με τις πόλεις της, τα βουνά, τις θάλασσες, όλα τα νησιά και τα ποτάμια, που γράφτηκε από Αμπού Αμπντουλάχ Μοχάμεντ ιμπν Μουσά αλ-Χουαρίζμι, βασισμένη στη γεωγραφική πραγματεία που γράφτηκε από τον Πτολεμαίο.
Το βιβλίο ξεκινάει με έναν κατάλογο τον γεωγραφικών πλατών και μηκών των «ζωνών καιρού».
Άλλα έργα
Αρκετά αραβικά χειρόγραφα στο Βερολίνο, στην Κωνσταντινούπολη, στην Τασκένδη, το Κάιρο και το Παρίσι περιέχουν επιπλέον υλικό που σίγουρα ή με κάποια πιθανότητα προέρχεται από τον Αλ Χουρίζμι. Το χειρόγραφο Κωνσταντινούπολη περιέχει ένα έγγραφο σχετικά με τα ηλιακά ρολόγια, η οποία αναφέρεται στο Fihirst. Άλλα έγγραφα, όπως σχετικά με τον καθορισμό της κατεύθυνσης προς τη Μέκκα, που βρίσκονται στη σφαιρική αστρονομία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πέρσες μαθηματικοί Κατηγορία:Πέρσες γεωγράφοι Κατηγορία:Πέρσες αστρονόμοι Κατηγορία:Πέρσες αστρολόγοι Κατηγορία:9ος αιώνας Κατηγορία:Χαλιφάτο των Αββασιδών
Συρράκο Ιωαννίνων
Το Συρράκο είναι χωριό του νομού Ιωαννίνων, που ανήκει διοικητικά στον δήμο Βορείων Τζουμέρκων. Είναι χτισμένο σε μία πλαγιά του όρους Λάκμος, σε υψόμετρο 1.150 μέτρων. Το Συρράκο στέκεται πάνω από την χαράδρα του ποταμού Χρούσια, παραπόταμου του Αράχθου και απέναντι του αντικρίζει τα Τζουμέρκα. Οι κοντινότερες πόλεις στο Συρράκο είναι τα Ιωάννινα και η Άρτα που απέχουν 40 λεπτά με μία ώρα ορεινής διαδρομής. αριστερά|μικρογραφία|Το γεφύρι στην είσοδο του χωριού
Ο οικισμός
Το Συρράκο είναι ανακηρυγμένος παραδοσιακός οικισμός. Διατηρεί αναλλοίωτη την παραδοσιακή Ηπειρώτικη αρχιτεκτονική με τα λιθόκτιστα σπίτια, με στέγες από σχιστόλιθο. Μαζί με τους γειτονικούς Καλαρρύτες είναι τα μόνα χωριά που διατηρούν αυτή την αρχιτεκτονική στα νότια του Νομού Ιωαννίνων, κάτι που είναι πιο συνηθισμένο στα βόρεια του Νομού στην περιοχή των Ζαγοροχωρίων. Πολλά οικήματα είναι μεγάλα και πλούσια, κάτι που μαρτυρά την οικονομική άνθηση του Συρράκου στο παρελθόν. Ανάμεσά τους ξεχωρίζει το παλαιό πέτρινο, τριώροφο Σχολείο, το οποίο είναι και το μεγαλύτερο κτίσμα του οικισμού. μικρογραφία|Η πρώην κοινότητα Συρράκου
Στο Συρράκο δεν επιτρέπονται μηχανοκίνητα οχήματα με αποτέλεσμα να διατηρείται άθικτο το παραδοσιακό του χρώμα. Η παρουσία οχημάτων επιτρέπεται μέχρι την είσοδο του οικισμού, όπου μία πέτρινη γέφυρα τον συνδέει με τον σύγχρονο δρόμο. Εντούτοις, υπάρχει περιφερειακός δρόμος, ο οποίος οδηγεί στο εσωτερικό του, χωρίς να αλλοιώνει τον παραδοσιακό χαρακτήρα του.
Από το 2002, το πατρικό σπίτι του ποιητή Κώστα Κρυστάλλη στο Συρράκο λειτουργεί ως λαογραφικό μουσείο (ισόγειο) και βιβλιοθήκη (όροφος).
Ιστορία
Το Συρράκο χτίστηκε περίπου τον 15ο αιώνα από βλαχόφωνους, κατά κύριο λόγο, πληθυσμούς. Στη διάρκεια της τουρκοκρατίας αποτέλεσε πρωτεύουσα της αυτοδιοίκητης ορεινής κοινότητας του Μαλακασίου, η οποία περιλάμβανε ορεινά χωριά στα όρια των σημερινών νομών Ιωαννίνων και Τρικάλων. Την περίοδο αυτή γνώρισε σημαντική οικονομική ανάπτυξη χάρη στην κτηνοτροφία και το εμπόριο και, κυρίως, την αργυροχρυσοχοΐα που διαδόθηκε στο χωριό από τους γειτονικούς Καλαρρύτες.
Το Συρράκο συμμετείχε στην την Ελληνική Επανάσταση του 1821 με αρχηγό τον Ιωάννη Κωλέττη και μαζί με τους γειτονικούς Καλαρρύτες ήταν τα μοναδικά χωριά της Ηπείρου που συμμετείχαν στην επανάσταση κατά τον πρώτο χρόνο της. Η επανάσταση στην περιοχή καταπνίγηκε γρήγορα από δυνάμεις του Χουρσίτ Πασά και το χωριό κάηκε ολοσχερώς. Ανοικοδομήθηκε στο διάστημα 1825-1828 και τα επόμενα χρόνια απέκτησε πάλι οικονομική δύναμη. Το Συρράκο απελευθερώθηκε από τον Ελληνικό Στρατό στις 23 Νοεμβρίου του 1912, κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων.
Σημαντικές προσωπικότητες
Από το Συρράκο κατάγονταν:
Διοικητικές μεταβολές
Το Συρράκο, από το 1912 και μετά την ενσωμάτωσή του στο Ελληνικό Κράτος, αποτέλεσε έδρα της ομώνυμης Κοινότητας. To 1997, με την εφαρμογή του Προγράμματος Καποδίστριας για τη συνένωση Κοινοτήτων σε μεγαλύτερους Δήμους, η Κοινότητα Συρράκου, όπως και άλλες ιστορικές Κοινότητες του Νομού (Νήσου Ιωαννίνων, Πάπιγκου, Καλαρρυτών, Βοβούσας, κ.ά.), δεν επηρεάσθηκε. Τελικά, το 2010, μετά την εφαρμογή του Προγράμματος Καλλικράτης, η Κοινότητα Συρράκου καταργήθηκε και ο οικισμός εντάχθηκε στον νεοσυσταθέντα Δήμο Βορείων Τζουμέρκων ως Δημοτική Ενότητα Συρράκου.
Κοινότητα Συρράκου - Πρόεδροι
Δήμας Γεώργιος, 1912-?
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Βορείων Τζουμέρκων
Μάχη Δοϊράνης
Ο όρος Μάχη Δοϊράνης μπορεί να αναφέρεται:
Ιωάννης Ναθαναήλ
Ο Ιωάννης Ναθαναήλ ήταν Έλληνας λόγιος του 16ου αιώνα. Στα τέλη του 16ου αιώνα ήταν μέγας Οικονόμος Κρήτης.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 16ου αιώνα
Ίαν Άντερσον
Τα πρώτα χρόνια
Ο Άντερσον απέκτησε ενδιαφέρον για την μουσική από την παιδική του ηλικία, με κύριες επιρροές του την τζαζ και το ροκ εντ ρολ. Η οικογένεια του μετακόμισε στο Μπλάκπουλ το 1963 και μαζί με συμμαθητές του, σχημάτισε τους Blades, όπου τραγουδούσε και έπαιζε φυσαρμόνικα. Το 1967, σε μία προσπάθεια να πλησιάσουν στο Λονδίνο και να εκμεταλλευτούν την δυναμική μουσική σκηνή του, μετακόμισαν στο Λούτον. Παρ' όλα αυτά, το συγκρότημα σύντομα διαλύθηκε και ο Άντερσον πούλησε την ηλεκτρική του κιθάρα, αγοράζοντας ένα φλάουτο.
Η κίνηση αυτή αποδείχθηκε κομβικής σημασίας για την εξέλιξη των Jethro Tull, με τον Άντερσον να μαθαίνει να παίζει σε μπλουζ-ροκ ύφος σε σύντομο χρονικό διάστημα. Μαζί με τον μπασίστα Γκλεν Κόρνικ, τον κιθαρίστα Μικ Άμπρααμς και το ντράμερ Κλάιβ Μπάνκερ σχημάτισαν την πρώτη μορφή του συγκροτήματος, το οποίο έφερε τις αρχικές ονομασίες Navy Blue και Bag of Blues, πριν αλλάξει το όνομα του σε Jethro Tull.
Jethro Tull
Πρώτη κυκλοφορία τους ήταν το άλμπουμ "This Was", το οποίο σκαρφάλωσε στο Top-10 των βρετανικών τσαρτ και εξασφάλισε στο συγκρότημα μία σειρά συναυλιών στο κλαμπ "Marquee" του Λονδίνου, όπου ο Άντερσον εξελίχθηκε σε έναν από τους καλύτερους και χαρακτηριστικότερους τραγουδιστές του είδους, παίζοντας το φλάουτο ενώ στεκόταν στο ένα πόδι και χοροπηδώντας πάνω στην σκηνή.
Οι Jethro Tull συνέχισαν να ηχογραφούν μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 2000, με πιο επιτυχημένη περίοδο τους να είναι αυτή της δεκαετίας του '70, με άλμπουμ όπως τα "Aqualung" (1971), "Thick As A Brick" (1972), "A Passion Play" (1973), "Minstrel in the Gallery" (1975) και "Heavy Horses" (1978), να ξεχωρίζουν. Οι δίσκοι τους ανέβηκαν δύο φορές στην κορυφή των τσαρτ του Billboard στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου δέκα εξ αυτών έγιναν χρυσοί και το "Aqualung" βραβεύθηκε ως τριπλά πλατινένιο.
Σόλο καριέρα και συνεργασίες
thumb|170px|Ο Άντερσον το 1977 Ο Άντερσον κυκλοφόρησε τον πρώτο προσωπικό του δίσκο το 1983, με τίτλο "Walk into Light", ακολουθούμενο δώδεκα χρόνια αργότερα από το "Divinities: Twelve Dances with God", μία ορχηστρική ηχογράφηση με δώδεκα τραγούδια βασισμένα στο φλάουτο. Το 2012, ηχογράφησε το "Thick as a Brick 2", συνέχεια του επιτυχημένου άλμπουμ των Jethro Tull, το οποίο είχε κυκλοφορήσει σαράντα χρόνια νωρίτερα. Επίσης, το "Homo Erraticus" του 2014 σκαρφάλωσε στο # 14 των βρετανικών τσαρτ, η οποία είναι η καλύτερη θέση από οποιονδήποτε άλλο προσωπικό του δίσκο.
Στις 24 Μαρτίου 2017, κυκλοφόρησε μέσω της BMG/The End Records το άλμπουμ "Jethro Tull – The String Quartets", όπου μαζί με το κουαρτέτο εγχόρδων Carducci Quartet ηχογράφησε κομμάτια των Jethro Tull, σε επιμέλεια του Τζον Ο'Χάρα.
Προσωπική ζωή
Το 1970, είχε παντρευτεί την φωτογράφο Τζένι Φρανκς, με την οποία χώρισε τέσσερα χρόνια αργότερα και το 1976 παντρεύτηκε την Σόνα Λίροιντ, με την οποία παραμένει μέχρι σήμερα. Διέμεναν σε μία φάρμα 500 στρεμμάτων στο Ράντνεϊτζ της Αγγλίας, μετακομίζοντας στην συνέχεια σε άλλα μέρη της Αγγλίας αλλά και το Μοντρέ της Ελβετίας. Μαζί έχουν δύο παιδιά, τον Τζέιμς Ντάνκαν Άντερσον και την Γκάελ Άντερσον, σύζυγο του ηθοποιού Άντριου Λίνκολν, πρωταγωνιστή της τηλεοπτικής σειράς "The Walking Dead".
Ο Άντερσον υπέφερε από φλεβική θρόμβωση στο πόδι του και πραγματοποίησε δημόσιες ομιλίες με σκοπό την επαγρύπνηση του κοινού για την συγκεκριμένη αρρώστια.
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Βρετανοί μουσικοί Κατηγορία:Ροκ μουσικοί
Φρύδια
Αίγυπτος
Οι Αιγύπτιοι ήταν ένας από τους αρχαιότερους λαούς που ξεκίνησαν να επεμβαίνουν αισθητικά στα φρύδια τους και στα μάτια τους ζωγραφίζοντάς τα έντονα με αντιμόνιο και κολ (kohl), μια συνήθεια που ίσως να ξεκίνησε ως ένα μέτρο προστασίας των ματιών από την ηλιακή ακτινοβολία. Όλοι οι Αιγύπτιοι, ενεξάρτητα από την ηλικία τους, το φύλο τους, το επάγγελμά τους ή την κοινωνική τους τάξη έβαφαν το πρόσωπό τους. Άντρες και γυναίκες ξύριζαν τα φρύδια τους και μετά ζωγράφιζαν ψεύτικα φρύδια πάνω στο γυμνό δέρμα με το επιθυμητό σχήμα. Η αρχαία αιγυπτιακή αισθητική στο μακιγιάζ των ματιών και των φρυδιών ήταν ιδιαίτερα χαρακτηριστική και επηρέασε διάφορους άλλους λαούς της Μεσογείου και της Μ. Ανατολής όπως οι Ετρούσκο ι, οι Πέρσες, οι Μήδοι, οι Κρήτες, οι Σουμέριοι και οι Ασσύριοι. Οι Μήδοι βασιλιάδες μάλιστα έπαιρναν μαζί τους στο πεδίο της μάχης ειδικές τσάντες μακιγιάζ που περιείχαν τσιμπιδάκια για την αφαίρεση τριχών από τα φρύδια και κολ για το βάψιμο και τον σχηματισμό τους. Η αιγυπτιακή αισθητική στα φρύδια επίσης έχει επηρεάσει όσο καμία άλλη την σχετική μόδα στο πέρασμα του χρόνου μέχρι και σήμερα.
Αρχαία Ελλάδα
Στην αρχαία Ελλάδα όπου οι γυναίκες ζούσαν πολύ πιο περιορισμένα από ότι στην Αίγυπτο απαγορεύονταν το μακιγιάζ για τις γυναίκες ανώτερης τάξης και τις παντρεμένες. Αντίθετα, οι πόρνες συνήθιζαν να βάφουν έντονα τα φρύδια και τα μάτια τους. Το πρότυπο ομορφιάς για αρκετό καιρό ήταν τα πλατιά πλούσια φρύδια που ενώνονταν στη μέση σχηματίζοντας αυτό που σήμερα θα αποκαλούσαμε «μονόφρυδο» το οποίο εκτός από σημάδι ομορφιάς ήταν και σημάδι μεγάλης ευφυίας για τις γυναίκες. Έτσι οι γυναίκες που τολμούσαν να βάψουν τα φρύδια τους τα ζωγράφιζαν ώστε να δείχνουν ενωμένα και πλούσια χρησιμοποιώντας κολ ή γάνα.
Ρώμη
Στην αρχαία Αίγυπτο τόσο οι άντρες όσο και οι γυναίκες φορούσαν μακιγιάζ και ειδικά οι γυναίκες που εκεί ζούσαν γενικά πιο ελεύθερες από τις γυναίκες στην Ελλάδα συνήθιζαν να αρωματίζουν τα μαλλιά τους και τα φρύδια τους με αιθέρια έλαια περγαμόντου και βιζόν και τα έκαναν να δείχνουν πιο πλούσια βάφοντάς τα με αντιμόνιο ή γάνα ή προσθέτωντας γούνα ή άλλες τεχνητές τρίχες ακολουθώντας το ελληνικό πρότυπο του «μονόφρυδου».
Βυζάντιο
Στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία διατηρήθηκε η ρωμαϊκή μόδα του πλούσιου ζωγραφισμένου «μονόφρυδου» και οι γυναίκες ανώτερης τάξης συνήθιζαν να βάφονται έντονα.
Μεσαιωνική Ευρώπη
Στην ηπειρωτική Ευρώπη οι άνθρωποι διατηρούσαν φυσικά τα φρύδια τους μέχρι περίπου το 1300 μ.Χ.. Από το σημείο αυτό και μετά άρχισε να επικρατεί μία μόδα που ήθελε οι γυναίκες να βγάζουν τα φρύδια τους με τσιμπιδάκι μέχρι να γίνουν δύο λεπτές γραμμές έτσι ώστε να δείχνει το μέτωπο πιο μεγάλο, μία εντύπωση που ενισχύονταν με το κάλυμμα των μαλλιών σε υφάσματα και καπέλα και την αφαίρεση των μικρών τριχών στο σημείο όπου ξεκινά η τριχοφυία του κεφαλιού πάνω από το μέτωπο. Σταδιακά η τάση αυτή έφτασε μέχρι το σημείο οι γυναίκες να βγάζουν εντελώς τα φρύδια τους και να ξυρίζουν τα μαλλιά τους στην κορυφή του μετώπου τους.
Αναγεννησιακή Ευρώπη
Η Αναγέννηση έφερε σταδιακά το τέλος στην μόδα της αφαίρεσης των φρυδιών και μέχρι το 1500 περίπου οι άνθρωποι διατηρούσαν και πάλι τα φρύδια τους φυσικά. Μόνο οι πόρνες και οι πολύ πλούσιες γυναίκες έβαφαν τα φρύδια τους χρησιμοποιώντας κολ, γάνα ή αντιμόνιο παρά τις αντιρρήσεις της Εκκλησίας που θεωρούσε κάθε είδους μακιγιάζ ή καλλωπισμό αμαρτία. Στην Ιταλία οι γυναίκες βάφονταν έντονα και διατηρούσαν φυσικά τα φρύδια τους και η Κατερίνα των Μεδίκων κατάφερε με την επιρροή της να μεταφέρει την ιταλική μόδα μέχρι τη Γαλλία. Η βασίλισσα Ελισάβετ Α' προτίμησε όμως να διατηρήσει την παλαιότερη μόδα με τα ανύπαρκτα φρύδια και τα ξυρισμένα μαλλιά κοντά στο μέτωπο με αποτέλεσμα κατά την βασιλεία της οι γυναίκες να επιστρέψουν σε αυτό το πρότυπο ακολουθώντας το παράδειγμά της. Μετά τον θάνατό της σταδιακά επανήλθαν στη μόδα τα φυσικά φρύδια που οι γυναίκες ζωγράφιζαν για έμφαση με γάνα ή γαληνίτη. Με την Αποκατάσταση της βασιλείας το 1653 και την επιστροφή του Κάρολου Β' στον αγγλικό θρόνο ξεκίνησε μια εποχή πιο ελεύθερη και ανεκτική τόσο όσον αφορά την θρησκεία όσο και τα πολιτικά και σεξουαλικά ήθη και αυτό αντικατοπτρίστηκε και στην εμφάνιση των ανθρώπων καθώς άντρες και γυναίκες άρχισαν να φορούν έντονο μακιγιάζ, μάσκες και ψεύτικα μουστάκια ενώ διατηρούσαν φυσικά τα φρύδια τους.
18ος αιώνας
Η Ευρώπη άρχισε να ακολουθεί την Γαλλική μόδα κοινωνικά πανίσχυρες γυναίκες όπως η μαντάμ ντε Πομπαντούρ που ήθελε τις γυναίκες να βάφονται έντονα και να βάφουν τα φρύδια τους με μολύβι και στην Γεωργιανή Αγγλία οι μόνες γυναίκες που δεν έβαφαν τα φρύδια τους ή δεν τα έβγαζαν ή δεν τα πουδράριζαν ήταν οι πόρνες. Διάφοροι συγγραφείς της εποχής άρχισαν να κοροϊδεύουν και να υποτιμούν τις γυναίκες που μακιγιάρονταν αλλά αυτό δεν κράτησε πολύ γιατί από τα μέσα του18ου αιώνα και μετά επικράτησε και πάλι η μόδα τα φρύδια να παραμένουν φυσικά. Την ίδια εποχή άρχισε να επικρατεί στους άντρες η μόδα να ντύνονται με έντονα χρώματα και βολάν ενώ φορούσαν έντονο μακιγιάζ και έβαζαν πούδρα στα μαλλιά τους και τα φρύδια τους. Αυτοί οι μοδάτοι νεαροί συνήθως άντρες προσέλκυαν την κριτική πολλών και τους αποκαλούσαν κοροϊδευτικά «μακαρόνια» γιατί ακολουθούσαν κατά βάση την Ιταλική μόδα. Κατά την δεκαετία του 1780 η βασίλισσα της Γαλλίας Μαρία Αντουανέτα αποσύρθηκε στο εξοχικό της και προσπάθησε να ζήσει μια πιο απλή, βουκολική ζωή και έβγαλε τα εντυπωσιακά ρούχα και το μακιγιάζ αλλά η αυλική μόδα συνέχισε να είναι εξωφρενική και υπερβολική με τεράστια και περίπλοκα χτενίσματα και καπέλα, έντονο μακιγιάζ και φανταχτερά ρούχα αλλά παραδόξως τα φρύδια παρέμειναν αναπάντεχα απλά και φυσικά. Μετά την Γαλλική Επανάσταση πολλοί Γάλλοι αριστοκράτες κατέφυγαν στην Αγγλία μεταφέροντας εκεί και την γαλλική μόδα της υπερβολής που όμως ήθελε τα φρύδια απλά και φυσικά και οι Αγγλίδες που επηρέαζαν με το στυλ τους την αισθητική της εποχής του όπως η λαίδη Έμμα Χάμιλτον, η ερωμένη του λόρδου Νέλσον, βάφονταν έντονα και φορούσαν εντυπωσιακά ρούχα αλλά διατηρούσαν τα φρύδια τους φυσικά. Την ίδια στιγμή στη Γαλλία τη μόδα υπαγόρευε η αυτοκράτειρα Ιωσηφίνα που διατηρούσε τα μαλλιά της κοντά και τα φρύδια της καλοσχηματισμένα.
Βικτωριανή Αγγλία
Η βικτωριανή μόδα ήταν αυστηρή και λιτή και οι άνθρωποι φορούσαν μαύρα ρούχα, χτένιζαν τα μαλλιά τους με διακριτικά χτενίσματα και απέφευγαν το μακιγιάζ όπως και την έκθεση στον ήλιο αλλά άντρες και γυναίκες σχημάτιζαν τα φρύδια τους ζωγραφίζοντάς τα με ένα μείγμα γάνας και λίπους. Εκείνη την εποχή άρχισαν να κυκλοφορούν σε Ευρώπη και Αμερική διάφορα βιβλία με συμβουλές μακιγιάζ αλλά και συνταγές παρασκευής καλλυντικών γραμμένα από διάφορες γυναίκες που είχαν αποκτήσει φήμη λόγω του προσωπικού τους στύλ όπως π.χ. η Λόλα Μόντεζ, που ήταν ερωμένη του Φραντς Λιστ και του βασιλιά Λουδοβίκου Α' της Βαυαρίας. Τα βιβλία αυτά σε γενικές γραμμές πρότειναν στις γυναίκες να διατηρούν φυσικά τα φρύσια τους και να τα σκουραίνουν μόνο αν υπήρχε κάποιος σοβαρός λόγος, π.χ. κάποιο θέμα υγείας, και ακόμα και τότε να φροντίζουν το αποτέλεσμα να είναι όσο το δυνατόν πιο φυσικό. Τα φρύδια έπρεπε να είναι πυκνά και σκούρα και η αφαίρεση τριχών με τσιμπιδάκι συνιστάτο μόνο στην περίπτωση που τα φρύδια συναντιώνταν πάνω από τη μύτη και μόνο για την συγκεκριμένη περιοχή. Το τρέχον πρότυπο ομορφιάς για την γυναίκα ήταν η φυσική ομορφιά και το έτσι κι αλλιώς ελάχιστο και διακριτικό μακιγιάζ της εποχής προσπαθούσε απλά να τονίζει τα φυσικά χαρακτηριστικά παραμένοντας αθέατο.
20ος αιώνας
Η βασίλισσα Βικτώρια πέθανε το 1901 και ο θάνατός της έφερε την απελευθέρωση της γυναικείας μόδας. Κατά την αλλαγή του αιώνα οι διαφημίσεις και τα πρώτα πολυκαταστήματα που πωλούσαν καλλυντικά άρχισαν να κάνουν και πάλι το μακιγιάζ κοινωνικά αποδεκτό ενώ η επιχειρηματίας Έλενα Ρούμπινσταϊν άνοιξε το πρώτο της μαγαζί καλλυντικών στο Λονδίνο και άρχισε να επιβάλλει το μακιγιάζ και τις αισθητικές παρεμβάσεις στα φρύδια. Οι διάσημες ηθοποιοί του βωβού κινηματογράφου όπως η Βίβιαν Ράσελ και η γενικότερη αισιοδοξία της Μπελ Επόκ άρχισαν να δημιουργούν μια μόδα πιο τολμηρή που ήθελε τα φρύδια των γυναικών που είχαν αρχίσει να χειραφετούνται και να απορρίπτουν τα αυστηρά βικτωριανά πρότυπα περιποιημένα, καλοσχηματισμένα και καμπυλωτά. Σε όλον τον 20ο αιώνα τα φρύδια των γυναικών αντικατόπτριζαν τις προόδους στον τομέα της γυναικείας χειραφέτησης. Την δεκαετία του '20 τα φρύδια των γυναικών ήταν στενά και σχηματισμένα προσεκτικά αντανακλόντας την γυναικεία διάθεση για απενοχοποιημένη καλαισθησία ενώ την δεκαετία του '30 υπό την σκιά της οικονομικής ύφεσης εξαφανίστηκαν σχεδόν ολοκληρωτικά και σχηματίζονταν μόνο με μολύβι. Την δεκαετία του '40 υπό συνθήκες πολέμου οι γυναίκες ήταν πολύ απασχολημένες με το να πολεμούν ή να εργάζονται στις βαριές βιομηχανίες ελλείψει αντρών και τότε τα φρύδια τους παρέμειναν φυσικά. Την ίδια εποχή η Φρίντα Κάλο ζωγράφιζε τον εαυτό της με υπερβολική τριχοφυία στο πρόσωπο και παρουσιάζοντας υπερβολικά την αυξημένη τριχοφυία ανάμεσα στα φρύδια της δημιουργώντας έτσι μία επαναστατική και απελευθερωτική γυναικεία περσόνα. Την δεκαετία του '50 ο Κριστιάν Ντιόρ επανέφερε τα στυλιζαρισμένα φρύδια. Την δεκαετία του '60 οι γυναίκες άρχισαν να απελευθερώνουν την φαντασία τους και την δημιουργικότητά τους και άρχισαν να στολίζουν τα μάτια τους και τα φρύδια τους με διάφορα υλικά όπως δαντέλες, φτερά, γκλίτερ, ακόμα και διαμάντια. Την δεκαετία του ΄70 η αισθητική Ντίσκο μίκρυνε σημαντικά και πάλι τα φρύδια αλλά οι δυναμικές γυναίκες καριέρας της δεκαετίας του '80 τόνιζαν τον δυναμισμό τους με ανδρόγυνα κοστούμια, μεγάλα χτενίσματα, έντονα χρώματα και πλούσια φρύδια. Την δεκαετία του '90 άρχισαν να υπαγορεύουν τη μόδα του μακιγιάζ και του σχηματισμού των φρυδιών οι επαγγελματίες μακιγιέρ που περιποιούνταν την εμφάνιση των διάσημων μοντέλων μόδας.
Ιαπωνία
Οι γυναίκες στη μεσαιωνική Ιαπωνία συνήθιζαν να ξυρίζουν εντελώς τα φρύδια τους και να ζωγραφίζουν τεχνητά λεπτά και καλοσχηματισμένα φρύδια λίγο πιο ψηλά από το σημείο όπου θα βρίσκονταν τα φυσικά τους φρύδια. Την τεχνική αυτή υιοθέτησαν και το θέατρο Νο και το Καμπούκι. Με την εμφάνιση της γκέισας το μακιγιάζ έγινε ακόμα πιο στυλιζαρισμένο και περίπλοκο και τα φρύδια βάφονταν αρχικπα με κόκκινο χρώμα και έπειτα με μαύρο με τρόπο όμως ώστε να διακρίνεται λίγο από το κόκκινο υποόστρωμα.
Περσία
Την εποχή της δυναστείας Κατζάρ (1785–1925) τα πρότυπα ομορφιάς ήθελαν άντρες και γυναίκες να μοιάζουν. Οι γυναίκες ζωγράφιζαν έντονα σκούρα και πυκνά «μονόφρυδα» ενώ ζωγράφιζαν στο πάνω χείλος ελαφριά μουστάκια με μάσκαρα. Οι άντρες πάλι έπρεπε να είναι άτριχοι και λεπτεπίλεπτοι.
Μεταμόσχευση Φρυδιών
Τα φρύδια έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον αλλά και δυσκολίες στην τεχνική αποκατάστασης τους. Μαζί με τα μάτια, αποτελούν μια αισθητική ενότητα που χαρακτηρίζει τη φυσιογνωμία του ανθρώπου. Η έλλειψη τους, μερική η ολική, δίνει άγρια μορφή στο πρόσωπο και μειώνει την εκτίμηση του ανθρώπου από τους άλλους ή και τον ίδιο. Στην Κίνα πιστεύουν ακόμη και σήμερα ότι το μήκος, το πάχος, αλλά και το χρώμα καθορίζουν την μοίρα του ανθρώπου, με αυτούς που έχουν μακριά σκούρα και παχιά φρύδια, να είναι πιο τυχεροί. Τα αίτια τριχόπτωσης στα φρύδια είναι κυρίως ο συνεχής τραυματισμός με την αφαίρεση τριχών, τα εγκαύματα, τα τραύματα, η εκ γενετής μη δημιουργία τους, χημικά και ορμονικά αίτια, αλλά και ασθένειες. Το ερώτημα είναι εάν πρέπει να καταφύγει κανείς στην μεταμόσχευση φρυδιών, ή να αρκεστεί στις απλές τεχνικές αποκατάστασης τους, όπως το μολύβι και το τατουάζ. Τόσο το μολύβι όσο και το τατουάζ, υστερούν αισθητικά διότι δε δίνουν όγκο στο φρύδι και δεν υποκαθιστούν ακριβώς το χρώμα, διότι ο συνεχής χρωματισμός του δέρματος το δείχνει σκουρότερο και δεν υπάρχει φυσικότητα. Αντίθετα η μεταμόσχευση από τα χέρια του ειδικού αποκαθιστά πλήρως τον όγκο στο φρύδι με τρίχες ίδιες με αυτές που υπήρχαν. Η επέμβαση είναι ανώδυνη, δεν χρειάζεται επανάληψη και δίνει απολύτως φυσικό και μόνιμο αποτέλεσμα. Αν και είχε αρχικά εφαρμοσθεί κυρίως σε ασθενείς με εγκαύματα στο πρόσωπο, στην πορεία η μεταμόσχευση φρυδιών έδειξε να ελκύει το ενδιαφέρον ολοένα και περισσότερων γυναικών. Σύμφωνα με τους ειδικούς, η διαδικασία είναι σχετικά απλή: ένα σημείο στο πίσω μέρος του κεφαλιού ξυρίζεται και αφαιρούνται οι θύλακες των τριχών που απαιτούνται για τη μεταμόσχευση. Ο χειρουργός κάνει μικροσκοπικές τομές πάνω από το μάτι για να δημιουργήσει το σχήμα του νέου φρυδιού και να προσδιορίσει τη φορά με την οποία θα μεγαλώσουν οι νέες τρίχες. Στη συνέχεια προσθέτει τους θύλακες. Η διαδικασία διαρκεί δύο με τρεις ώρες. Ωστόσο μετά τη μεταμόσχευση χρειάζεται ιδιαίτερη φροντίδα. Οι πρώτες τρίχες από το μεταμοσχευμένο φρύδι πέφτουν στον πρώτο μήνα και ακολουθούνται από άλλες, που αρχίζουν να βγαίνουν μέσα σε δύο μήνες μετά την επέμβαση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μάτι Κατηγορία:Χαρακτηριστικά προσώπου Κατηγορία:Τριχοφυία προσώπου
Νόβα Λεβάντε
Το Νόβα Λεβάντε (ιταλικά: Nova Levante, ) ή Βελσνόφεν (γερμανικά: Welschnofen, ) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Μπολτσάνο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Μπολτσάνο
Windows Live Toolbar
Η Windows Live Toolbar είναι μία γραμμή εργαλείων, σχεδιασμένη ως μέρος της οικογένειας υπηρεσιών Windows Live της Microsoft. Είναι ο διάδοχος της MSN Search Toolbar. Περιλαμβάνει το Windows Desktop Search, που εκτελείται στο παρασκήνιο και λειτουργεί ως καταχωρητής αρχείων στο ευρετήριο του υπολογιστή. Παρέχει ένα απλό περιβάλλον εργασίας αναζήτησης, που βρίσκεται στη γραμμή εργασιών και εμφανίζει τα αποτελέσματα της αναζήτησης σε μορφή λίστας όσο ο χρήστης πληκτρολογεί τον όρο αναζήτησης, καθιστώντας εύκολη την αναζήτηση σε μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, εικόνες, αρχεία κειμένου και έγγραφα.
Η Windows Live Toolbar περιλαμβάνει επίσης ένα εργαλείο αυτόματης συμπλήρωσης φορμών και παρέχει άμεση πρόσβαση στις υπηρεσίες Windows Live και MSN, όπως τα Spaces και τα Live Search Maps. Ανταγωνιστές της αποτελούν οι Google Toolbar και η Yahoo! Toolbar.
Onfolio
Το Onfolio είναι ένα εργαλείο έρευνας του OneNote, που χρησιμοποιείται για τη συλλογή δεδομένων από τις ιστοσελίδες. Μετά τη δημιουργία του Onfolio από τη Microsoft, συμπεριλήφθηκε στη Windows Live Toolbar. Το μοναδικό μέσο πρόσβασης στο Onfolio είναι πλέον αυτή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Windows Live
Bing Toolbar
Πομπίτι Καμάνι
Το Πομπίτι Καμάνι (Побити камъни ), επίσης γνωστό ως Έρημος της Πέτρας, είναι φυσικό τοπίο στην Επαρχία Βάρνας της Βουλγαρίας. Θεωρείται η μοναδική έρημος στη Βουλγαρία και μια από τις λίγες που υπάρχουν στην Ευρώπη. Η έρημος αποτελείται από αμμόλοφους και αρκετές ομάδες φυσικών βράχων σε μια συνολική έκταση 13 χλμ². Οι σχηματισμοί είναι κυρίως πέτρινες στήλες ύψους 5 έως 7 μέτρων και πάχους 0.3 έως 3 μέτρων. Οι βράχοι δεν έχουν στέρεες βάσεις, αλλά είναι κοίλες και γεμάτες με άμμο και μοιάζουν να είναι κολλημένοι στην γύρω άμμο, γεγονός που δίνει το όνομα στο φαινόμενο. Οι αμμοθύελλες και οι συστροφές άμμου είναι επίσης γνωστό ότι συμβαίνουν συχνά σε αυτή την έρημη περιοχή της Βουλγαρίας. Η έρημος δεν είναι μόνο ένα γνωστό ευρωπαϊκό τουριστικό αξιοθέατο εξαιτίας του αναγλύφου της, αλλά είναι ένα από τα λίγα μέρη όπου η βλάστηση ερημικού τύπου όπως ο κάκτος είναι γνωστό ότι αναπτύσσεται. Είναι επίσης η μόνη έρημος στην Ευρώπη, στην οποία βρέθηκαν έντομα της ερήμου και άλλα ζώα ερημικού τύπου. Η έρημος μαζί με την Ισπανική Έρημο Ταμπέρνας είναι μια από τις δύο φυσικά διαμορφωμένες ερήμους σε όλη την Ευρώπη και τη μόνη γνωστή φυσική έρημος στην Ανατολική Ευρώπη.
Προκειμένου να διατηρηθεί, το Πομπίτι Καμάνι (Έρημος της Πέτρας) ορίστηκε ως φυσικό τοπίο στα τέλη της δεκαετίας του 1930. Υπάρχουν διάφορες θεωρίες σχετικά με την προέλευση του φαινομένων. Η πρωτοποριακή υπόθεση μπορεί να χωριστεί σε δύο ομάδες: υποδηλώνοντας μια οργανική ή αβιοτική προέλευση. Σύμφωνα με τη πρώτη θεωρία, οι σχηματισμοί είναι αποτέλεσμα της δραστηριότητας κοραλλίων (αλλά μια λεπτομερής έρευνα δεν δείχνει κοράλλια), ενώ η δεύτερη εξηγεί το φαινόμενο με την πρισματική διάβρωση και την ερημοποίηση των βράχων, τον σχηματισμό άμμου και σκυροδέματος ασβεστόλιθου, ή με τους φουσκωτούς υφάλους του Αιόκαινου.
Με βάση τη πετρογραφική και σταθερή γεωχημική μελέτη ισότοπων και παρατηρήσεις πεδίου, υπάρχουν ενδείξεις ότι αυτές οι δομές αντιπροσωπεύουν μια εξαιρετική καταγραφή συστήματος διήθησης παλαιο-υδρογονανθράκων (τσιμέντα χαμηλής περιεκτικότητας σε ασβεστούχο ασβέστιο ελαφρύνονται σε ισότοπο βαρέως άνθρακα 13 κελσίου). Οι οδοί κυκλοφορίας υγρού καταγράφονται ως στήλες τοποθετημένες σε άμμο, οι οποίες μετά την πρόσφατη απομάκρυνση άμμου έδωσαν τοπίο που μοιάζει με έρημο. Η δυναμική ανακατασκευή της προέλευσης αυτών των δομών, οι διαδικασίες της μετανάστευσης υγρών και η μικροβιακή μεσολάβηση της οξείδωσης των υδρογονανθράκων που οδηγούν στην καθίζηση με ανθρακικά άλατα έχουν μελετηθεί από τους De Boever et al. (2009).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Βουλγαρίας Κατηγορία:Προστατευόμενες φυσικές περιοχές στη Βουλγαρία
Κύαθος (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Κύαθος είναι γνωστός ένας γιος του Πύλητα και αδελφός του Αντιμάχου. Ο Κύαθος αναφέρεται ως οινοχόος του ήρωα Ηρακλή. Ο Ηρακλής κάποτε τον σκότωσε από λάθος του, στη συνέχεια όμως τον τίμησε ιδρύοντας τέμενος προς τιμή του στο Πρόσχιο, όπου ο Κύαθος λατρευόταν με την προσωνυμία «Οινοχόος».
Νόβα Πονέντε
Το Νόβα Πονέντε (ιταλικά: Nova Ponente, ) ή Ντοϊτσνόφεν (γερμανικά: Deutschnofen, ) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Μπολτσάνο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Μπολτσάνο
Χριστόφορος Κοντολέων
Ο Χριστόφορος Κοντολέων ή Κονταλέος ήταν Έλληνας λόγιος του 16ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στα Κύθηρα ή στη Μονεμβασιά και ήταν μάλλον Κρητικής καταγωγής, μετά την καταστροφή της μεγαλονήσου. Σπούδασε με υποτροφία στο Ελληνικό Γυμνάσιο της Ρώμης και ήταν ένας από τους πιο φημισμένους μαθητές του εκπαιδευτικού ιδρύματος. Λόγω της παιδείας του, μαζί με άλλους επιστήμονες της εποχής του, έτυχε της φιλίας και της προστασίας του Καρδιναλίου Ροδόλφου. Υπήρξε αντιγραφέας ελληνικών χειρογράφων και θεωρείται ο γραφέας τού κώδικα Monachensis 400.
Συγγράμματα
Έγραψε στα Λατινικά περί ψυχής.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 16ου αιώνα
Μ. Ι. Μαΐλλης Α.Ε.Β.Ε.
Η M. J. Maillis Group είναι ελληνικός πολυεθνικός όμιλος. Ο όμιλος δραστηριοποιείται στον χώρο κατασκευής βιομηχανικού εξοπλισμού και συκευασίας. Iδρύθηκε το 1968 και εδρεύει στα Οινόφυτα Βοιωτίας.
Ο όμιλος
Είναι μέλος του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Αθηνών και του Επιμελητηρίου Έβρου. Με τη βοήθεια σημαντικού ύψους κρατικών επιχορηγήσεων και δανειακών χορηγήσεων υλοποίησε μεγάλες επενδύσεις στις μονάδες της στους νομούς Βοιωτίας και Εβρου. Απέκτησε τις πρώτες θυγατρικές της στο εξωτερικό, το 1994, στη Βουλγαρία και τη Ρουμανία. Με ιδρύσεις θυγατρικών ή εξαγορές άλλων ομοειδών και παραπλήσιων εταιρειών ειδών και μηχανών συσκευασίας επεκτάθηκε βιομηχανικά και εμπορικά το 1997 στην Πολωνία και την Αλβανία, το 1998 στην Τσεχία και την Ισπανία, το 1999 στη Βρετανία και τις ΗΠΑ, το 2000 στην Αυστρία, τη Φινλανδία, την Ιταλία, τη Σουηδία, το 2002 στον Καναδά και το 2005 στη Σερβία, αξιοποιώντας και κεφάλαια που άντλησε από το Χρηματιστήριο Αθηνών. Τη δωδεκαετία 2005-2016 πραγματοποίησε συνολικές πωλήσεις 1,12 δισ. ευρώ σε εταιρική βάση και 3,52 δισ. ευρώ σε ενοποιημένη βάση. Η εταιρεία ήταν εισηγμένη στο Χρηματιστήριο Αθηνών για 22 χρόνια με την έξοδό της το 2014.
Πηγές
http://www.kathimerini.gr/397533/article/oikonomia/epixeirhseis/pws-to-8riler-ths-maillhs-aeve-e3elix8hke-se-ena-apisteyto-loyketo
https://m.naftemporiki.gr/story/1295289
https://m.naftemporiki.gr/story/64758
Μ
Παρτσίνες
Το Παρτσίνες (ιταλικά: Parcines, ) ή Παρτσίνς (γερμανικά: Partschins, ) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Μπολτσάνο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Μπολτσάνο
Κολούμπος
Ο Κολούμπος ή το Κολούμπο είναι ενεργό υποθαλάσσιο ηφαίστειο σε απόσταση 6,5 χιλιομέτρων βορειοανατολικά της Σαντορίνης, το οποίο ανήκει στο Ηφαιστειακό τόξο του Νοτίου Αιγαίου. Έγινε γνωστό μετά από μεγάλη ηφαιστειακή έκρηξη στις 27 Σεπτεμβρίου 1650. Από τη λάβα σχηματίστηκε μικρή νησίδα, η οποία, όμως, εξαιτίας των θαλασσίων κυμάτων, γρήγορα κατέρρευσε σε ύφαλο. Από την κατάρρευση αυτή προκλήθηκε τσουνάμι, το οποίο προκάλεσε ζημιές μέχρι και σε απόσταση 150 χιλιομέτρων. Σήμερα έχει ύψος 280 μέτρων (σε σχέση με τον περιβάλλοντα θαλάσσιο πυθμένα) και βρίσκεται περίπου 18 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας. Ο κρατήρας του έχει διάμετρο περίπου 3 χιλιομέτρων και βάθος 512 μέτρων. Σε μεγάλη έκταση γύρω από το ηφαίστειο έχουν εντοπιστεί υδροθερμικά φρέατα από τα οποία αναβλύζει καυτό νερό, έως και 220οC, με διαλυμένα μεταλλικά στοιχεία και τα οποία φιλοξενούν ένα σπάνιο οικοσύστημα από νηματοειδή βακτήρια.
Η ευρύτερη περιοχή του ακρωτηρίου Κολούμπος λέγεται επίσης Κολούμπος και σχηματίζει μικρό ορμίσκο. Σε περίπου 6 χιλιόμετρα προς τα βόρεια, πριν την Άνυδρο, βρίσκεται ο υποθαλάσσιος κρατήρας του Κολούμπου, ο οποίος σχηματίστηκε το 1650, μετά από μια ισχυρή ηφαιστειακή έκρηξη, γνωστή ως "Ο καιρός του Μεγάλου Κακού". Μετά το πέρας εκείνης της έκρηξης, η οποία είχε ως συνέπεια 50 νεκρούς ανθρώπους, πολλά περισσότερα νεκρά ζώα και ακόμη περισσότερες απώλειες σε καλλιέργειες, χτίστηκε ο ναός "Παναγία του Καλού", ως μια προσπάθεια ευχαρίστησης των ανθρώπων για το τέλος της δυσάρεστης αυτής κατάστασης. Για το γεγονός αυτό υπάρχουν γραπτές διηγήσεις, ανώνυμες, έμμετρες και πεζές αλλά και μια επώνυμη, γραμμένη από τον Καισάριο Δαπόντε. Για το γεγονός, υπάρχουν επίσης μαρτυρίες από τον Γάλλο ιερωμένο Francois Richard, ο οποίος δημοσίευσε τις περιγραφές του για το δραματικό αυτό περιστατικό λίγα χρόνια μετά.
Ονομασία
Για την προέλευση της λέξης έχουν διατυπωθεί πολλές απόψεις με επικρατέστερη εκείνη που θέλει τη λέξη να προέρχεται από την ιταλική colombo που σημαίνει περιστέρι, επειδή κατά την περιγραφή της έκρηξης του 1650 στην επιφάνεια της θάλασσας φαίνονταν αφροί λευκοί όπως το περιστέρι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σαντορίνη Κατηγορία:Ηφαίστεια της Ελλάδας Κατηγορία:Ύφαλοι του Αιγαίου Κατηγορία:Ύφαλοι της Ελλάδας Κατηγορία:Δήμος Θήρας
Αυγερινός Κοζάνης
Ο Αυγερινός είναι ορεινό χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας του νομού Κοζάνης. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.050 μέτρων στις νότιες πλαγιές του όρους Βόιο και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς του νομού Κοζάνης. Ο Αυγερινός ανήκει στον δήμο Βοΐου και ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 236 κάτοικοι.
Το παλαιότερο όνομα του Αυγερινού ήταν Κωνστάντσικον. Το νέο όνομα καθιερώθηκε με το υπ. αριθ. ΦΕΚ179/Α/30-08-1927 (α/α 179). Ο Αυγερινός είναι ένα από τα πιο φημισμένα Καστανοχώρια του Βοΐου. Βρίσκεται στην υψηλότερη ζώνη των ορεινών οικισμών. Μιας και είναι ένα μεγάλο σε έκταση χωριό, χωρίζεται σε 4 μαχαλάδες: τον Επάνω, τον Κάτω, τον Κατήδικο και τον Γυφτομαχαλά. Η τοπική κοινότητα Αυγερινού είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 43,574 χμ² (2011).
Ιστορικά στοιχεία
Από τον Αυγερινό καταγόταν ο λόγιος των αρχών του 19ου αιώνα Βασίλειος Παπαευθυμίου. Κατά την επανάσταση του 1821 οι κάτοικοι του Αυγερινού αγωνίστηκαν κατά των Οθωμανών. Σπουδαίοι αγωνιστές της επανάστασης του 1821 ήταν οι Ιωάννης Λιόλιου και Βασίλειος Σταύρου.
Σύμφωνα με οθωμανικό φορολογικό κατάστιχο του 1530, ο οικισμός Κωνστάντσικο υπήρχε ήδη και αποτελούνταν από 87 οικογενειακές εστίες. Από τα παλαιοχώρια που σύμφωνα με την παράδοση συνενώθηκαν για να δημιουργηθεί ο Αυγερινός, αναφέρονται στο φορολογικό κατάστιχο ως ξεχωριστοί οικισμοί η Μπάτζη με 17 οικογενειακές εστίες, το Ζάλτσι με 16 οικογενειακές εστίες, το Τσέρνις με 17 οικογενειακές εστίεςκαι η Καλογρίτσα με 19 οικογενειακές εστίες. Τα υπόλοιπα παλαιοχώρια (Κοντσκό, Τσατίβι, Καλύβια) δεν αναφέρονται. Μπορεί να είχαν ήδη συνενωθεί, αφού το Κωνστάντσικο παρουσιάζει αρκετά μεγάλο μέγεθος
Στη σημερινή του θέση υπήρχε από τα τέλη του 15ου αιώνα ένας μικρός οικισμός και μία εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Χαράλαμπο. Ως τις αρχές του 18ου αιώνα εδώ κατέφυγαν κάτοικοι από τα γύρω κατεστραμμένα Παλαιοχώρια, όπως η Καλογρίτσα, το Τσέρνις, το Ζάλτσι, το Κοντσικό, η Μπάτζη, το Τσατίβι και τα Καλύβια. Αργότερα εγκαταστάθηκαν και άνθρωποι από άλλα απομακρυσμένα χωριά, με αποτέλεσμα ο Αυγερινός να αναπτυχθεί γρήγορα και να αποτελέσει στα χρόνια που θα ακολουθούσαν ένα σημαντικό οικονομικό και πνευματικό κέντρο. Μάλιστα, στον οικισμό λειτουργούσε ελληνικό σχολείο πριν από το 1750.
Ο πληθυσμός του χωριού πριν τον Πόλεμο του ‘40 είναι πιθανό να έφτανε τους 1000 κατοίκους. Κύρια απασχόληση ήταν η κτηνοτροφία, η τυροκομία, από την οποία παράγονταν ο περίφημος Μπάτζιος, η δασοκομία, το εμπόριο και φυσικά η μαστορική. Ίδιες παρέμειναν οι ασχολίες και των σημερινών κατοίκων, ο μόνιμος πληθυσμός των οποίων φτάνει τους 150. Όμως, το καλοκαίρι το χωριό ξαναζωντανεύει και ο πληθυσμός του σχεδόν τριπλασιάζεται.
Αξιοθέατα
Το παλιό σχολείο λειτουργεί ως μουσείο και στο πνευματικό κέντρο εκτίθενται παλιές φωτογραφίες και παραδοσιακές ενδυμασίες, όπως η ξακουστή Κοντούσια, καθώς και φουστανέλες μακεδονίτικης ραφής. Σε κεντρική θέση δεσπόζει η πέτρινη εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου με το τέμπλο καρυδιάς και τη συλλογή σπάνιων εκκλησιαστικών αντικειμένων και λίγο έξω από το χωριό οι επίσης πέτρινες εκκλησίες της Αγίας Παρασκευής και της Αγίας Τριάδος.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." />
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης
Fresh Cream
Το Fresh Cream είναι ο πρώτος στούντιο δίσκος του ροκ συγκροτήματος Cream, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 1966 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Reaction" στην Ευρώπη και της "Atco" στην Αμερική.
Η παραγωγή του δίσκου έγινε από τον Αυστραλό παραγωγό Ρόμπερτ Στίγκγουντ για την νεοσύστατη εταιρεία του, "Reaction Records". Η εμπορική επιτυχία του άλμπουμ ήταν αρκετά μεγάλη αφού ανέβηκε στο βρετανικό Top-10 και το αμερικανικό Top-40, ενώ περιείχε την επιτυχία "I Feel Free", τραγούδι τους στίχους του οποίου οι Cream έγραψαν με τη βοήθεια του ποιητή Πητ Μπράουν.
Η δεύτερη πλευρά του δίσκου αποτελούνταν από διασκευές σε τραγούδια του Muddy Waters, του Skip James, του Robert Johnson και το παραδοσιακό "Cat's Squirrel".
Το περιοδικό "Rolling Stone" έχει κατατάξει το "Fresh Cream" στην 102η θέση της λίστας με τους "500 καλύτερους δίσκους όλων των εποχών".
Τραγούδια
1. N.S.U. (Bruce) - 2:43
2. Sleepy Time Time (Bruce, Godfrey) - 4:20
3. Dreaming (Bruce) - 1:58
4. Sweet Wine (Baker, Godfrey) - 3:17
5. Spoonful (Dixon) - 6:30
6. Cat's Squirrel (Abrahams) - 3:03
7. Four Until Late (Johnson) - 2:07
8. Rollin' and Tumblin'  (Morganfield) - 4:42
9. I'm So Glad (James) - 3:57
10. Toad (Baker) - 5:11
Βραβεία
Fresh Cream (άλμπουμ)
Τα μέλη των Cream
Το Fresh Cream ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Cream Κατηγορία:Άλμπουμ του 1966
Δήμος Σάντα Κρουζ
Γεωγραφία
Ο Δήμος Σάντα Κρουζ βρίσκεται νότια του Πράσινου Ακρωτηρίου και ανατολικά του Νησιού Σαντιάγο. Έχει έκταση 220 τ.χλμ.. Είναι σε έκταση ο ένατος μεγαλύτερος δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου μετά το Μπόα Βίστα, το Πόρτο Νόβο, το Σάο Φιλίπε, το Μάιο, το Σάο Βισέντε, το Πράια, το Ριμπέιρα Μπράβα και το Σάντα Κρουζ.
Ενορίες
Ο Δήμος Σάντα Κρουζ συμπεριλαμβάνει μόνο μία ενορία:
Παραπομπές
Σάντα σ
Πέρκα (Ιταλία)
Η Πέρκα (ιταλικά: Perca, ) ή Πέρχα (γερμανικά: Percha, ) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Μπολτσάνο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Μπολτσάνο
Λίμνη Τάκα
Η λίμνη Τάκα είναι λίμνη της Αρκαδίας που βρίσκεται σε υψόμετρο 650 μέτρα στο οροπέδιο της Τεγέας και σε απόσταση 10 χιλιόμετρα από την Τρίπολη. Έχει γλυκό νερό και αποτελεί σημαντικό υδροβιότοπο της Πελοποννήσου με πολλά πτηνά και ψάρια. Στη φυσική της πανίδα περιλαμβάνονται -μεταξύ άλλων- λευκοτσικνιάδες, χαλκόκοτες, φιδαετοί, γλαρόνια, αλκυόνες, τα οποία την επισκέπτονται κατά τη διάρκεια της άνοιξης.
Η λίμνη Τάκα αποτελεί κυρίως εποχική λίμνη και αποστραγγίζεται μέσα από ένα σύστημα από καταβόθρες σε υπόγειους ποταμούς. Έτσι λοιπόν το καλοκαίρι αποστραγγίζεται ολοκληρωτικά, δημιουργώντας τέναγος. Το φθινόπωρο αρχίζει να γεμίζει πάλι, με μέγιστο βάθος το μισό μέτρο, με βρόχινα νερά αλλά και ρεμάτων που καταλήγουν στην λίμνη με μεγαλύτερο το Βαλτετσόρεμα, ώσπου φτάνει σε πληρότητα κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Ως αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας το χωριό Βουνό, στις όχθες της Τάκας, το χειμώνα είναι παρόχθιο και το καλοκαίρι μεσόγειο. Ανήκει στην λεκάνη απορροής του Αλφειού όπου μέσω των καταβόθρων τον εμπλουτίζει με τα νερά της.
Η Τάκα είναι ο πάροχος νερού για τις καλλιέργειες του Τεγεατικού πεδίου. Προνομιακή θέαση της λίμνης μπορεί να έχει κάποιος από το χωριό Κάνδαλος που βρίσκεται στα ορεινά της. Η λίμνη, ειδικά το χειμώνα, είναι τόπος συνάντησης των κυνηγών. Σε διερευνητικές ανασκαφές που έχουν γίνει στη λίμνη έχουν εντοπιστεί ίχνη της αρχαίας πόλης της Μανθυρέας, από όπου προέρχεται και το παλαιό όνομα της περιοχής «Μανθουρικό πεδίο», όπως αναφέρει ο Παυσανίας.
Στην περιοχή έχει κατασκευαστεί ταμιευτήρας με σκοπό την συγκράτηση των νερών και την αγροτική αξιοποίηση των γύρω χωραφιών. Ο ταμιευτήρας που έχει τραπέζιο σχήμα και περίμετρο 4,4 χλμ. έχει αλλοιώσει δια παντός το τοπίο της περιοχής.
Η περιοχή είναι προστατευόμενη τοποθεσία του δικτύου Natura 2000 με κωδικό GR2520002.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λίμνες της Αρκαδίας Κατηγορία:Αλφειός
Ενρίκο Καρούζο
Βίος και σταδιοδρομία
Ο Καρούζο καταγόταν από φτωχή, αλλά όχι άπορη οικογένεια. Γεννήθηκε στη Νάπολη, στη οδό Via San Giovannello agli Ottocalli αριθ. 7 στις 25 Φεβρουαρίου 1873. Βαπτίστηκε την επόμενη μέρα στην παρακείμενη εκκλησία του San Giovanni e Paolo. Έλαβε το όνομα "Errico" σύμφωνα με τη ναπολιτάνικη διάλεκτο, αλλά αργότερα υιοθέτησε την επίσημη ιταλική λέξη για το όνομα, Enrico. Αυτή η αλλαγή έγινε μετά από υπόδειξη του δασκάλου του στο τραγούδι, Γκουλιέλμο Βέρτζινε (Guglielmo Vergine), με τον οποίο ξεκίνησε μαθήματα σε ηλικία 16 ετών.
Ο Ενρίκο ήταν το τρίτο από τα επτά παιδιά και ένα από τα μόλις τρία που επιβίωσαν μετά τη νηπιακή ηλικία. Σύμφωνα με κάποια εκδοχή, οι γονείς του είχαν αποκτήσει συνολικά 21 παιδιά, 18 από τα οποίους απεβίωσαν σε νηπιακή ηλικία. Ωστόσο, βάσει των γενεαλογικών ερευνών (πολλές από τις οποίες διενεργήθηκαν από τον οικογενειακό φίλο των Καρούζο Γκουίντο ντ'Ονοφόριο (Guido D'Onoforio), οι βιογράφοι Pierre Key, Francis Robinson και τον Ενρίκο Καρούζο τον νεότερο και τον Άντριου Φάρκας (Andrew Farkas) έχουν αποδείξει ότι πρόκειται για αστικό μύθο. Πιθανότατα προήλθε από τον ίδιο τον Καρούζο και τον αδελφό του Τζιοβάννι. Η χήρα του Καρούζο, Ντόροθυ (Dorothy) περιέλαβε επίσης την ιστορία σε απομνημονεύματα που έγραψε για τον σύζυγό της. Αναφέρει ότι ο σύζυγός της, μιλώντας για τη μητέρα του, Άννα Καρούζο (το γένος Baldini): "... Είχε είκοσι ένα παιδιά: Είκοσι αγόρια και ένα κορίτσι - πάρα πολλά, είμαι το δέκατο ένατο αγόρι".
Ο πατέρας του Ενρίκο, Μαρτσελλίνο (Marcellino), ήταν μηχανικός και εργαζόταν σε χυτήριο. Αρχικά, ο Μαρτσελλίνο πίστευε ότι ο γιος του θα πρέπει να ακολουθήσει το ίδιο επάγγελμα και σε ηλικία 11 ετών, το αγόρι μαθήτευσε ως μηχανολόγος μηχανικός στον τεχνικό Παλμιέρι (Palmieri), που κατασκεύαζε δημόσιες κρήνες νερού. (Κάθε φορά που θα επισκέπτεται τη Νάπολη στο μέλλον, ο Καρούζο αρεσκόταν να επισημαίνει μια κρήνη, στην εγκατάσταση της οποίας είχε βοηθήσει.) Αργότερα εργάστηκε μαζί με τον πατέρα του στο εργοστάσιο "Meuricoffre" στη Νάπολη. Ύστερα από επιμονή της μητέρας του, παρακολούθησε επίσης το σχολείο για ένα χρόνο, λαμβάνοντας βασική εκπαίδευση κάτω από την κηδεμονία ενός τοπικού ιερέα. Έμαθε να γράφει με όμορφο γραφικό χαρακτήρα και μελέτησε τεχνικό σχέδιο. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου τραγουδούσε στην εκκλησία χορωδία, και η φωνή του έδειξε αρκετές υποσχέσεις, ώστε να εξετάσει μια πιθανή καριέρα στη μουσική.
Πρώιμη σταδιοδρομία
Σε ηλικία 22 ετών ο Ενρίκο έκανε την πρώτη του εμφάνιση στη σοβαρή μουσική. Ήταν 15 Μαρτίου 1895 στο Teatro Nuovo στη Νάπολη. Το έργο με το οποίο εμφανίστηκε ήταν η πλέον ξεχασμένη όπερα «L'Amico Francesco» του ερασιτέχνη συνθέτη Ντομένικο Μορέλλι (Domenico Morelli). Ακολουθεί μια σειρά από εμφανίσεις σε περιφερειακά λυρικά θέατρα, ενώ παράλληλα διδάσκεται από τον Βιντσέντσο Λομπάρντι (Vincenzo Lombardi), που βελτίωσε τις ψηλές νότες του και εξευγένισε το στυλ του. Άλλοι διακεκριμένοι ναπολιτάνοι τραγουδιστές διδάσκονται από τον Λομπάρντι κατά την ίδια περίοδο: Οι βαθύφωνοι Αντόνιο Σκόττι (Antonio Scotti) και Πασκουάλε Αμάτο (Pasquale Amato), με τους οποίους ο Καρούζο αργότερα θα συναντηθεί στη Μετροπόλιταν Όπερα, και ο τενόρος Φερνάντο Ντε Λουτσία (Fernando De Lucia), ο οποίος θα εμφανιστεί επίσης στη Μετροπόλιταν Όπερα και αργότερα να τραγουδήσει στην κηδεία του Ενρίκο.