cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παρακμή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Εμφύλιοι πόλεμοι
Η τρίτη περίοδος του εμφυλίου πολέμου έγινε τον 14ο αι. Δύο ξεχωριστές περίοδοι εμφυλίου πολέμου, με εκτεταμένη χρήση οθωμανικών, σερβικών και καταλανικών στρατευμάτων -τα οποία συχνά λειτουργούσαν ανεξάρτητα υπό τους δικούς τους διοικητές, και συχνά επέδραμαν και κατέστρεφαν τα Βυζαντινά εδάφη- καταρράκωσαν την εγχώρια οικονομία και άφησαν το κράτος ουσιαστικά ανίσχυρο και κατακλύζεται από τους εχθρούς του. Οι συγκρούσεις μεταξύ του Ανδρόνικου Β΄ και του Ανδρόνικου Γ΄ και στη συνέχεια του Ιωάννη ΣΤ΄ Καντακουζηνού και του Ιωάννη Ε΄ Παλαιολόγου, σημάδεψαν την οριστική καταστροφή του Βυζαντίου. Ο Α΄ εμφύλιος πόλεμος του 1321–1328 επέτρεψε στους Οθωμανούς να σημειώσουν αξιοσημείωτα κέρδη στη Μ. Ασία και να δημιουργήσουν την πρωτεύουσά τους στην Προύσα, 100 χιλιόμετρα από την Κωνσταντινούπολη, την πρωτεύουσα της Ρωμανίας. Ο Β΄ εμφύλιος πόλεμος του 1341-1347 είδε την εκμετάλλευση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας από τους Σέρβους, ο ηγεμόνας των οποίων εκμεταλλεύτηκε το χάος, για να ανακηρύξει τον εαυτό του "αυτοκράτορα των Σέρβων και των Ελλήνων"". Ο Σέρβος βασιλιάς Στέφανος Δ΄ Ούρος Ντουσάν σημείωσε σημαντικά εδαφικά κέρδη στη Βυζαντινή Μακεδονία το 1345 και κατέκτησε μεγάλες εκτάσεις της Θεσσαλίας και της Ηπείρου το 1348. Για να εξασφαλίσει την εξουσία του κατά τον εμφύλιο πόλεμο, ο Ιωάννης ΣΤ΄ Καντακουζηνός προσέλαβε Οθωμανούς μισθοφόρους. Αν και οι μισθοφόροι αυτοί είχαν κάποια χρησιμότητα, το 1352 κατέλαβαν την Καλλίπολη από τους Βυζαντινούς. Μέχρι το 1354, το έδαφος της Αυτοκρατορίας αποτελούνταν από την Κωνσταντινούπολη και τη Θράκη, την πόλη της Θεσσαλονίκης και ορισμένα εδάφη στον Μωρέα.
Πτώση του συστήματος θεμάτων
Τον 12ο αι. η δυναστεία των Κομνηνών επανίδρυσε μια αποτελεσματική στρατιωτική δύναμη. Ο Μανουήλ Α' Κομνηνός, για παράδειγμα, μπόρεσε να συγκεντρώσει στρατό άνω των 40.000 ανδρών. Ωστόσο, το θεματικό σύστημα δεν αντικαταστάθηκε ποτέ από μια βιώσιμη μακροπρόθεσμη εναλλακτική λύση και το αποτέλεσμα ήταν μια Αυτοκρατορία που εξαρτιόταν περισσότερο από ποτέ από τις δυνάμεις κάθε μεμονωμένου Αυτοκράτορα ή δυναστείας. Η κατάρρευση της Αυτοκρατορικής ισχύος και εξουσίας μετά το 1185 αποκάλυψε την ανεπάρκεια αυτής της προσέγγισης. Μετά την εκτόπιση του Ανδρόνικου Α΄ Κομνηνού το 1185, η δυναστεία των Αγγέλων είδε μια περίοδο στρατιωτικής παρακμής. Από το 1185 και μετά, οι Βυζαντινοί Αυτοκράτορες δυσκολεύονταν ολοένα και περισσότερο να συγκεντρώσουν και να πληρώσουν για επαρκείς στρατιωτικές δυνάμεις, ενώ η αποτυχία των προσπαθειών τους να διατηρήσουν την Αυτοκρατορία τους έδειξε τους περιορισμούς ολόκληρου του Βυζαντινού στρατιωτικού συστήματος, που εξαρτιόταν από την ικανή προσωπική καθοδήγηση του αυτοκράτορα. .
Παρά την αναστήλωση υπό τους Παλαιολόγους, η Ρωμανία δεν ήταν ποτέ ξανά μεγάλη δύναμη στην κλίμακα του παρελθόντος. Μέχρι τον 13ο αι. ο Αυτοκρατορικός στρατός αριθμούσε μόλις 6.000 άνδρες. Ως ένα από τα κύρια θεσμικά πλεονεκτήματα του Βυζαντινού κράτους, η κατάρρευση του θεματικού συστήματος άφησε την Αυτοκρατορία να στερείται υποκείμενων δομικών δυνάμεων.
Αυξανόμενη εξάρτηση από μισθοφόρους
Ήδη από την εισβολή στην Αφρική από τον Βελισάριο, ξένοι στρατιώτες χρησιμοποιήθηκαν στον πόλεμο. Ενώ η ξένη στρατιωτική επέμβαση δεν ήταν ένα εντελώς νέο φαινόμενο, η εξάρτηση από αυτήν και η ικανότητά της να βλάψει τους πολιτικούς, κοινωνικούς και οικονομικούς θεσμούς αυξήθηκαν δραματικά τον 11ο, 13ο, 14ο και 15ο αιώνα. Ο 11ος αιώνας είδε αυξανόμενες εντάσεις μεταξύ των Αυλικών και των Στρατιωτικών φατριών. Μέχρι τα μέσα του 11ου αιώνα η αυτοκρατορία βρισκόταν για πολύ καιρό υπό τον έλεγχο των Στρατιωτικών Φατριών με ηγέτες όπως ο Βασίλειος Β ' και ο Ιωάννης Α΄ Τζιμισκής ωστόσο η κρίση της διαδοχής του Βασιλείου Β' οδήγησε σε αυξανόμενη αβεβαιότητα για το μέλλον της πολιτικής. Ο στρατός ζήτησε από τις κόρες του Κωνσταντίνου Η' να ανέβουν στο θρόνο λόγω της σχέσης τους με τον Βασίλειο Β', που οδήγησε σε αρκετούς γάμους και αυξανόμενη δύναμη για την αυλική φατρία. Αυτό κορυφώθηκε μετά την αποτυχημένη μάχη του Μαντζικέρτ. Καθώς ξέσπασαν εμφύλιοι πόλεμοι και οι εντάσεις μεταξύ αυλικών και στρατιωτικών φατριών έφτασαν στο ζενίθ, η ζήτηση για στρατιώτες οδήγησε στην πρόσληψη Τούρκων μισθοφόρων. Αυτοί οι μισθοφόροι βοήθησαν στη βυζαντινή απώλεια της Ανατολίας, τραβώντας περισσότερους Τούρκους στρατιώτες στο εσωτερικό της αυτοκρατορίας και δίνοντας στους Τούρκους μια αυξανόμενη παρουσία στη βυζαντινή πολιτική. Αυτές οι παρεμβάσεις οδήγησαν επίσης σε περαιτέρω αποσταθεροποίηση του πολιτικού συστήματος.
Η εξάρτηση από ξένες στρατιωτικές επεμβάσεις και η χορηγία για πολιτικά κίνητρα συνεχίστηκε ακόμη και κατά την Αποκατάσταση των Κομνηνών, ο Αλέξιος Α΄ χρησιμοποίησε Σελτζούκους μισθοφόρους στους εμφυλίους πολέμους, στους οποίους συμμετείχε με τον Νικηφόρο Γ΄ Βοτανειάτη. Το 1204 ο Αλέξιος Δ΄ Άγγελος βασίστηκε σε Λατίνους στρατιώτες για να διεκδικήσει τον θρόνο του Βυζαντίου, οδηγώντας στην άλωση της Κωνσταντινούπολης και την κατάτμηση σε διάδοχα κράτη.
Απώλεια ελέγχου επί των εσόδων
Οι οικονομικές παραχωρήσεις προς τις Ιταλικές Δημοκρατίες της Βενετίας και της Γένοβας αποδυνάμωσαν τον έλεγχο της Αυτοκρατορίας στα δικά της οικονομικά, ιδιαίτερα από την ανάκτηση του Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου τον 13ο αι. και μετά. Εκείνη την εποχή ήταν σύνηθες για τους Αυτοκράτορες να ζητούν χορηγία από τη Βενετία, τη Γένουα και τους Οθωμανούς. Αυτό οδήγησε σε μια σειρά καταστροφικών εμπορικών συμφωνιών με τα ιταλικά κράτη, που επέφερε αποξήρανση μιας από τις τελικές πηγές εσόδων της Αυτοκρατορίας. Αυτό οδήγησε περαιτέρω σε ανταγωνισμό μεταξύ της Βενετίας και της Γένουας για να υποστηρίξουν Αυτοκράτορες στον θρόνο που θα προωθούσαν τα αντίστοιχα εμπορικά τους συμφέροντα εις βάρος του άλλου, προσθέτοντας άλλο ένα επίπεδο αστάθειας στη Βυζαντινή πολιτική διαδικασία.
Την εποχή του Βυζαντινο-Γενουατικού πολέμου (1348–49), μόνο το 13 % των τελωνειακών τελών που περνούσαν από το στενό του Βοσπόρου πήγαιναν στην Αυτοκρατορία. Το υπόλοιπο 87 % συγκεντρωνόταν από τους Γενουάτες στην αποικία τους, τον Γαλατά. Η Γένουα συγκέντρωσε 200.000 υπέρπυρα από τα ετήσια τελωνειακά έσοδα από τον Γαλατά, ενώ η Κωνσταντινούπολη εισέπραξε μόλις 30.000. Η απώλεια του ελέγχου στις πηγές των ιδίων εσόδων της, αποδυνάμωσε δραστικά τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, επιταχύνοντας την παρακμή της. Ταυτόχρονα, το σύστημα της Πρόνοιας (χορηγίες γης σε αντάλλαγμα για στρατιωτική θητεία), έγινε ολοένα και πιο διεφθαρμένο και δυσλειτουργικό από τη μεταγενέστερη Αυτοκρατορία, και μέχρι τον 14ο αι. πολλοί από τους ευγενείς της Αυτοκρατορίας δεν πλήρωναν φόρο, ούτε υπηρετούσαν στον στρατό της Αυτοκρατορίας. Αυτό υπονόμευσε περαιτέρω την οικονομική βάση του κράτους, το οποίο στηρίχτηκε περαιτέρω σε αναξιόπιστους μισθοφόρους, κάτι που μόνο επιτάχυνε την παρακμή της Αυτοκρατορίας.
Η αποτυχημένη Ένωση των Εκκλησιών
μικρογραφία|262x262εσ| [[Ιωάννης ΣΤ΄ Καντακουζηνός|Ιωάννης ΣΤ' Καντακουζηνός προεδρεύων συνόδου Ορθοδόξων κληρικών το 1351. Παρά την επιστροφή στην Ορθοδοξία μετά το 1282, το Βυζάντιο δεν μπόρεσε να αποκαταστήσει την αρμονία. Ο Ιωάννης ΣΤ' παραιτήθηκε το 1354. ο εμφύλιος πόλεμος με τον Ιωάννη Ε' Παλαιολόγο αποδυνάμωσε την αυτοκρατορία]] Ο Αυτοκράτορας Μιχαήλ Η' Παλαιολόγος υπέγραψε ένωση με την Καθολική Εκκλησία τον 13ο αιώνα, με την ελπίδα να αποτρέψει τη δυτική επίθεση, αλλά η πολιτική ήταν ανεπιτυχής. Οι δυτικοί εχθροί της Αυτοκρατορίας σύντομα ξανάρχισαν να επιτίθενται στην Αυτοκρατορία, ενώ οι κοινωνικές διαιρέσεις, η βαθιά αντιλαϊκή ένωση που δημιουργήθηκε στο εσωτερικό της Αυτοκρατορίας, ήταν επιζήμια για τη Βυζαντινή κοινωνία. Η διαμάχη για την ένωση της Εκκλησίας απέτυχε να παράσχει στην Αυτοκρατορία κάποιο διαρκές όφελος, ενώ οι φυλακές σύντομα γέμισαν από διαφωνούντες και Ορθόδοξους κληρικούς. Αυτό υπονόμευσε τη νομιμότητα της δυναστείας των Παλαιολόγων και διευκόλυνε περαιτέρω τις κοινωνικές διαιρέσεις, που τελικά επρόκειτο να παίξουν ρόλο στην απώλεια της Μ. Ασίας στους Οθωμανούς.
Οι Βυζαντινοί απεσταλμένοι παρουσιάστηκαν στη Β΄ Σύνοδο της Λυών στις 24 Ιουνίου 1274. Στην τέταρτη σύνοδο του Συμβουλίου πραγματοποιήθηκε η επίσημη πράξη της ένωσης, ωστόσο με το τέλος του πάπα Γρηγορίου Ι΄ (Ιανουάριος 1276), οι ελπίδες για κέρδη δεν υλοποιήθηκαν.
Ενώ η ένωση ήταν ανεπιθύμητη από όλα τα επίπεδα της κοινωνίας, ήταν ιδιαίτερα ανεπιθύμητη από τον ευρύτερο πληθυσμό, με επικεφαλής τους μοναχούς και τους οπαδούς του έκπτωτου Πατριάρχη Αρσενίου, γνωστών ως Αρσενιτών. Ένας από τους κύριους ανθενωτικούς ηγέτες ήταν η ίδια η αδελφή του Μιχαήλ Η΄, η Ειρήνη (Ευλογία ως μοναχή), η οποία κατέφυγε στην Αυλή της κόρης της Μαρίας Καντακουζηνής, τσαρίνας των Βουλγάρων, απ' όπου μηχανορραφούσε ανεπιτυχώς εναντίον του Μιχαήλ Η΄. Σοβαρότερη ήταν η αντίθεση των γιων του Μιχαήλ Β΄ της Ηπείρου Νικηφόρου Α΄ Κομνηνού Δούκα και του ετεροθαλούς (νόθου) αδελφού του Ιωάννη Α΄: εμφανίστηκαν ως υπερασπιστές της Ορθοδοξίας και υποστήριξαν τους ανθενωτικούς, που έφευγαν από την Κωνσταντινούπολη. Ο Mιχαήλ αρχικά απάντησε με συγκριτική επιείκεια, ελπίζοντας να κερδίσει τους ανθενωτικούς μέσω της πειθούς, αλλά τελικά η σκληρότητα των διαδηλώσεών τους τον οδήγησε να καταφύγει στη βία. Πολλοί ανθενωτικοί τυφλώθηκαν ή εξορίστηκαν. Δύο επιφανείς μοναχοί, ο Μελέτιος και ο Ιγνάτιος, τιμωρήθηκαν: στον πρώτο έκοψαν τη γλώσσα του, τον δεύτερο τον τύφλωσαν. Ακόμη και οι Αυτοκρατορικοί αξιωματούχοι είχαν σκληρή μεταχείριση και η θανατική ποινή επιβλήθηκε ακόμη και για απλή ανάγνωση ή κατοχή φυλλαδίων εναντίον του Αυτοκράτορα. «Από την ένταση αυτών των διαταραχών, που ισοδυναμούν σχεδόν με εμφύλιο πόλεμο», καταλήγει ο Γιαννακόπουλος, «καταδυκνύεται, ότι είχε πληρωθεί πολύ μεγάλο τίμημα για χάρη της ένωσης».
Η θρησκευτική κατάσταση μόνο χειροτέρεψε για τον Μιχαήλ Η΄. Η μερίδα των Αρσενιτών βρήκε ευρεία υποστήριξη μεταξύ των δυσαρεστημένων στις επαρχίες της Μ. Ασίας και ο Μιχαήλ Η΄ απάντησε εκεί με παρόμοια σκληρότητα: σύμφωνα με τον Βρυώνη, «Αυτοί οι δυσαρεστημένοι που απομακρύνθηκαν από τον στρατό, προσχώρησαν στους Οθωμανούς». Μια άλλη προσπάθεια να εκκαθαριστούν οι καταπατητές Οθωμανοί από την κοιλάδα του Μαιάνδρου το 1278 βρήκε περιορισμένη επιτυχία, και η Αντιόχεια επί του Μαιάνδρου χάθηκε ανεπανόρθωτα, όπως και οι Τράλλεις και η Νύσα τέσσερα χρόνια αργότερα.
Την 1η Μαΐου 1277, ο Ιωάννης Α΄ ο νόθος συγκάλεσε σύνοδο στις Νέες Πάτρες (Υπάτη), που αναθεμάτισε τον Αυτοκράτορα, τον Πατριάρχη και τον πάπα ως αιρετικούς. Σε απάντηση, συγκλήθηκε σύνοδος στην Αγία Σοφία στις 16 Ιουλίου όπου και ο Νικηφόρος Α΄ και ο Ιωάννης Α΄ αναθεματίστηκαν ως απάντηση. Ο Ιωάννης Α΄ συγκάλεσε μια τελική σύνοδο στις Νέες Πάτρες τον Δεκέμβριο του 1277, όπου ένα ανθενωτικό συμβούλιο από οκτώ επισκόπους, λίγους ηγούμενους και εκατό μοναχούς, αναθεμάτισε ξανά τον Αυτοκράτορα, τον Πατριάρχη και τον πάπα.
Σταυροφόροι
Αν και οι Σταυροφορίες βοήθησαν τη Ρωμανία να διώξει μερικούς από τους Σελτζούκους, ξεπέρασαν κατά πολύ τη στρατιωτική βοήθεια που προέβλεπε ο Αλέξιος Α΄. Αντί να ακολουθήσουν τις στρατηγικές ανάγκες του πολέμου κατά των Σελτζούκωνν, οι Σταυροφόροι επικεντρώθηκαν στην προσπάθεια της εκ νέου κατάκτησης της Ιερουσαλήμ και αντί να επιστρέψουν τα εδάφη στη Ρωμανία, οι Σταυροφόροι ίδρυσαν τα δικά τους πριγκιπάτα, αποτελώντας από μόνοι τους εδαφικό αντίπαλο στα συμφέροντα της Ρωμανίας.
Άνοδος Σελτζούκων και Οθωμανών
Κανένας Αυτοκράτορας μετά την περίοδο των Κομνηνών δεν ήταν σε θέση να εκδιώξει τους Σελτζούκους από τη Μ. Ασία, ενώ η ενασχόληση των Αυτοκρατόρων της Νίκαιας με την προσπάθεια ανάκτησης της Κωνσταντινούπολης σήμαινε, ότι οι πόροι απομακρύνοντο από τη Μ. Ασία και μετακινούντο προς τα δυτικά. Το αποτέλεσμα ήταν η αποδυνάμωση της Βυζαντινής άμυνας στην περιοχή, η οποία, όταν συνδυάστηκε με ανεπαρκείς πόρους και ανίκανη ηγεσία, οδήγησε στην πλήρη απώλεια όλου του ασιατικού εδάφους της Αυτοκρατορίας στους Σελτζούκους μέχρι το 1338.
Η αποσύνθεση των Σελτζούκων οδήγησε στην άνοδο των Οθωμανών. Ο πρώτος σημαντικός ηγέτης τους ήταν ο Οσμάν Α' Μπέης, ο οποίος προσέλκυσε τους πολεμιστές Γαζί και δημιούργησε μια κυριαρχία στη βορειοδυτική Μ. Ασία. Οι προσπάθειες των Βυζαντινών Αυτοκρατόρων να διώξουν τους Οθωμανούς ήταν ανεπιτυχείς και σταμάτησαν το 1329 με τη μάχη του Πελεκάνου. Μετά από μια σειρά από εμφύλιες διαμάχες στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, οι Οθωμανοί υπέταξαν τους Βυζαντινούς ως υποτελείς στα τέλη του 14ου αι. και οι προσπάθειες να ανακουφίσουν αυτό το καθεστώς υποτέλειας κορυφώθηκαν με την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαλύσεις αυτοκρατοριών Κατηγορία:15ος αιώνας στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία Κατηγορία:14ος αιώνας στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία Κατηγορία:13ος αιώνας στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία Κατηγορία:12ος αιώνας στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία Κατηγορία:11ος αιώνας στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία Κατηγορία:Δυναστεία των Κομνηνών Κατηγορία:Σταυροφορίες Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ελβίρα Ραμίρεθ των Αστουριών
Η Ελβίρα Ραμίρεθ, ισπαν.: Elvira Ramírez, (π. 935 – μετά το 986) από τον Οίκο των Αστουριών-Λεόν ήταν πριγκίπισσα του Λεόν, που υπηρέτησε ως αντιβασίλισσα του βασιλείου μεταξύ 962 και 975 κατά τη διάρκεια της ανηλικιότητας του ανιψιού της Ραμίρο Γ΄ του Λεόν.
Βιογραφία
Γεννημένη περί το 935, ήταν κόρη του βασιλιά Ραμίρο Β΄ του Λεόν από τη δεύτερη σύζυγό του, Ουρράκα Σ¨αντσεθ της Παμπλόνα. Έγινε μοναχή από τον πατέρα της, ο οποίος έκτισε το «υπέροχα μεγάλο» μοναστήρι του Σαν Σαλβαδόρ στο Λεόν. Σε ηλικία 11 ετών, και ήδη μοναχή, άρχισε να εμφανίζεται σε δικαστικά έγγραφα. Υπό τον ετεροθαλή αδελφό της Oρδόνιο Γ΄ του Λεόν, κρατούσε έγγραφα σημαντικά για μία διαμάχη γης, υποδηλώνοντας ότι το Σαν Σαλβαδόρ είχε γίνει ίσως δικαστήριο.
Αντιβασίλισσα
Όταν ο αδελφός της Σάντσο Α' απεβίωσε το 962, έγινε αντιβασίλισσα του Λεόν για τον ανιψιό της Ραμίρο Γ'. Επειδή ήταν από το Λεόν, προτιμήθηκε από τους ευγενείς του Λεόν ως αντιβασίλισσα, αντί της ξένης μητέρας του βασιλιά και επειδή ήταν μοναχή και επομένως δεν ήταν πιθανό να αποκτήσει έναν εραστή ή έναν σύζυγο, που θα ήθελε ένα μέρος της αντιβασιλείας.
Το 968-69 οι Βίκινγκς επιτέθηκαν στο Λεόν και η Ελβίρα οργάνωσε την άμυνα της χώρας. Έχοντας στείλει απεσταλμένους στην Κόρδοβα σε τακτική βάση για να αποτίσουν φόρο υποτέλειας, το 974 προκάλεσε μία κρίση, προφανώς σκόπιμα, όταν οι πρεσβευτές της είπαν στον χαλίφη αλ-Χακάμ Β' κάτι τόσο προσβλητικό, που εκδιώχθηκαν και ο μεταφραστής τιμωρήθηκε. Ο Γκαρθία Φερνάντεθ της Καστίλης πήρε στη συνέχεια την Ντέθα από τους Μουσουλμάνους και το επόμενο έτος, 975, μία χριστιανική δύναμη που απετελείτο από τον Γκαρθία, τον Σάντσο Β' της Παμπλόνα, τον κόμη Φερνάντο Ανσούρεθ (θείο του βασιλιά Ραμίρο Γ΄) και το γένος Μπένι Γκόμεθ επιτέθηκε στο Γκόρμαθ. Τα πολιορκητικά στρατεύματα αναζωογονήθηκαν με την άφιξη της Ελβίρας και του ανιψιού της Ραμίρο Γ', ο οποίος στη συνέχεια ανέλαβε τον γενικό έλεγχο και ηγήθηκε μίας επίθεσης στην πόλη. Αυτό αποδείχθηκε καταστροφικό, καθώς η απόκρουσή του επέτρεψε σε έναν στρατό να αναδυθεί από το Γκόρμαθ, που στη συνέχεια νίκησε τους χριστιανικούς στρατούς στο πεδίο, αίροντας την πολιορκία.
Απόσυρση
Ως προφανές αποτέλεσμα αυτής της στρατιωτικής ήττας, η Ελβίρα αποσύρθηκε από την αυλή, και αντικαταστάθηκε ως αντιβασίλισσα από την κουνιάδα της βασίλισσα Τερέσα το 975. Από αυτή την ημερομηνία εμφανιζόταν περιστασιακά στα βασιλικά διπλώματα του ανιψιού της, αλλά δεν ονομάζεται πλέον ως βασίλισσα (regina).
Κατά τη διάρκεια των εξεγέρσεων της βασιλείας του Βερμούδο Β΄ του Λεόν, βρέθηκε να εκτελεί έγγραφα στη συντροφιά πολλών από τις οικογένειες των επαναστατών, υποδηλώνοντας ίσως ότι έτρεφε την ελπίδα να επιστρέψει έναν κληρονόμο του ανιψιού της Ραμίρο Γ΄ στον θρόνο στη θέση του Βερμούδo. Η άποψή της για τη βασιλεία του νέου βασιλιά φαίνεται στο τελευταίο γνωστό έγγραφό της με ημερομηνία 986, στο οποίο παραχωρεί εδάφη, που ο βασιλιάς είχε ήδη παραχωρήσει, υποδηλώνοντας ότι δεν αναγνώριζε την εξουσία του. Οι αντάρτες προφανώς ενθάρρυναν μία επίθεση από τον αλ-Μανσούρ, ελπίζοντας πιθανώς για το ίδιο αποτέλεσμα όπως όταν ο Σάντσο Α΄ είχε αποκατασταθεί από τους μουσουλμανικούς στρατούς. Ωστόσο, όταν ο Αλ-Μανσούρ πήρε το Λεόν και ανάγκασε τον Βερμούδο να καταφύγει στη Γαλικία, ο στρατηγός δεν εγκατέστησε έναν νέο από το Λεόν βασιλιά στη θέση του.
Πηγές
Κατηγορία:Ινφάντας του Λεόν
Βιλρόν
Το Βιλρόν (γαλλικά: Villeron) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βιλροναί (γαλλικά: Villeronnais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντ'Ουάζ
Βράχος Μεσσηνίας
Ο Βράχος είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Κάτω Μέλπειας (μαζί με τον οικισμό Κάτω Μέλπεια) και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Ανδανίας, του Δήμου Οιχαλίας.
Γεωγραφικές πληροφορίες
Ο Βράχος Μεσσηνίας βρίσκεται σε υψόμετρο 302 μέτρων και έχει πληθυσμό 20 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
Simulink
Το Simulink είναι ένα περιβάλλον γραφικού προγραμματισμού, βασισμένο στην γλώσσα προγραμματισμού MATLAB. Χρησιμοποιείται για τη μοντελοποίηση, την προσομοίωση και την ανάλυση πληθώρας δυναμικών συστημάτων και εφαρμογών. Η βασική του διεπιφάνεια αποτελείται από ενα χώρο γραφικής απεικόνισης συστημάτων μέσω μεμονωμένων blocks, τα οποία εισάγονται με μια drag and drop διαδικασία από ενσωματωμένες βιβλιοθήκες. Επικοινωνεί πλήρως και αμφίδρομα με την MATLAB και τις υπόλοιπες εφαρμογές της. Παρέχεται, δηλαδή, η δυνατότητα αποστολής δεδομένων και εκτέλεσης κώδικα MATLAB μέσω του Simulink, ενώ αντίθετα μοντέλα αυτού μπορούν να δημιουργηθούν προγραμματίζοντάς τα στην MATLAB. Το Simulink χρησιμοποιείται ευρέως σε εφαρμογές αυτομάτου ελέγχου και ψηφιακής επεξεργασίας σήματος.
Πρόσθετες Εφαρμογές
Μέσω του Simulink Coder, το Simulink μπορεί να μετατρέψει ένα μοντέλο σε πηγαίο κώδικα γραμμένο σε C, κάτι που είναι χρήσιμο σε εφαρμογές πραγματικού χρόνου. Η ποιότητα στην αυτοματοποιημένη ανάπτυξη κώδικα αυξάνεται συνεχώς και πλέον το συγκεκριμένο εργαλείο χρησιμοποιείται συχνά από την βιομηχανία. Επιπλέον ο κώδικας είναι τόσο αποτελεσματικός που μπορεί να χρησιμοποιηθεί και σε ενσωματωμένα συστήματα.
Το Simulink Real Time, μαζί με x86-based συστήματα πραγματικού χρόνου, είναι ένα περιβάλλον για την προσομοίωση και τον έλεγχο Simulink και Stateflow μοντέλων σε πραγματικό χρόνο, πάνω στο φυσικό σύστημα. Όταν χρησιμοποιούνται μαζί με την ενσωματωμένη εφαρμογή HDL Coder, το Simulink και το Stateflow μπορούν να δημιουργήσουν αυτόματα VHDL και Verilog κώδικα.
Γενικά κάθε είδους προσομοίωση μπορεί να πραγματοποιηθεί στο λογισμικό και μάλιστα όλα είναι παραμετροποιήσιμα. Σημαντικά μεγάλος αριθμός blocks είναι διαθέσιμα μέσω του Simulink Library Browser αλλά δίνεται η δυνατότητα δημιουργίας νέων blocks εξ'ολοκλήρου από τον χρήστη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λογισμικό εφαρμογών Κατηγορία:Λογισμικό Linux
Βιλέρ-αν-Αρτί
Το Βιλέρ-αν-Αρτί (γαλλικά: Villers-en-Arthies) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βιλερσουά (γαλλικά: Villersois).
Βιλιέ-Αντάμ
Το Βιλιέ-Αντάμ (γαλλικά: Villiers-Adam) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βιλιερανταμουά (γαλλικά: Villieradamois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντ'Ουάζ
Μάρκους Πόντες
Ο Μάρκους Σέζαρ Πόντες (Marcos Cesar Pontes, γενν. 11 Μαρτίου 1963) είναι Βραζιλιανός αστροναύτης, πιλότος της πολεμικής αεροπορίας, μηχανικός και συγγραφέας. Στις 30 Μαρτίου 2006 έγινε ο πρώτος Βραζιλιανός στην Ιστορία, αλλά και ο πρώτος Νοτιοαμερικανός, που πήγε στο διάστημα.
Οι απαρχές
Ο Πόντες γεννήθηκε στην πόλη Μπαουρού, στην πολιτεία του Σάου Πάουλου. Πατέρας του ήταν ο Βερτζίλιου Πόντες, υπάλληλος στο Βραζιλιανικό Ινστιτούτο Καφέ (Instituto Brasileiro do Café, καταργημένο σήμερα), και μητέρα του η Zuleika, υπάλληλος των σιδηροδρόμων.
Σταδιοδρομία
thumb|Η υπογραφή του Πόντες Ο Πόντες είναι ένας από τους πιο έμπειρους πιλότους στην Πολεμική Αεροπορία της Βραζιλίας (FAB), όπου κατέχει τον βαθμό του αντισμηνάρχου και έχει πετάξει 25 διαφορετικούς τύπους αεροσκαφών με συνολικό χρόνο πτήσεως περισσότερες από 2.000 ώρες. Τον Ιούνιο του 1998 επιλέχθηκε από την Υπηρεσία Διαστήματος της Βραζιλίας (AEB) για να εκπαιδευθεί στο διαστημικό πρόγραμμα της NASA, αφού πρώτα είχε σπουδάσει αεροδιαστημική μηχανική στο Τεχνολογικό Ίδρυμα Αεροναυτικής (Instituto Tecnológico de Aeronáutica, ITA), κυνηγώντας το παιδικό του όνειρο να γίνει αστροναύτης. Τον Αύγουστο του 1998 άρχισε την εκπαίδευσή του στη NASA και πήρε πιστοποίηση ως «ειδικός αποστολής» του Διαστημικού Λεωφορείου τον Δεκέμβριο του 2000.
Αρχικώς, η πρώτη διαστημική πτήση του Πόντες σχεδιαζόταν να γίνει με διαστημικό λεωφορείο, από όπου θα έθετε σε τροχιά την «ExPRESS Pallet», την πρώτη βραζιλιανής κατασκευής συνιστώσα του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού (ΔΔΣ). Ωστόσο οι διαπραγματεύσεις μεταξύ της NASA και της AEB δεν ευοδώθηκαν εξαιτίας βραζιλιάνικων προβλημάτων προϋπολογισμού για την «ExPRESS Pallet». Κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων, ο Πόντες πραγματοποίησε καμπάνια για να πιέσει την κυβέρνηση της Βραζιλίας να ολοκληρώσει την «ExPRESS Pallet», και εργάσθηκε σε τεχνικά καθήκοντα στον Τομέα Δραστηριοτήτων Διαστημικού Σταθμού του Γραφείου Αστροναυτών της NASA. Η πτήση του αναβλήθηκε επ' αόριστο όταν η AEB επιβεβαίωσε ότι δεν θα μπορούσε να ολοκληρώσει την «Pallet».
thumb|right|Οι αστροναύτες Μ. Πόντες, [[Τζέφρυ Γουίλιαμς (αστροναύτης)|Τζέφρυ Ν. Γουίλιαμς (κέντρο) και Πάβελ Βινογκράντοφ, σε διάλειμμα κατά την εκπαίδευσή τους στο «Ξενοδοχείο των Κοσμοναυτών» στο Baikonur, μερικές ημέρες πριν από την εκτόξευσή τους μέσα σε ένα διαστημόπλοιο Soyuz.]] Στις 2 Σεπτεμβρίου 2005 μία συμφωνία ύψους περίπου 15 εκατομμυρίων € μεταξύ των κυβερνήσεων της Βραζιλίας και της Ρωσίας είχε πρόβλεψη για τον Πόντες να εκπαιδευθεί στην «Πόλη των Άστρων», λίγο έξω από τη Μόσχα, στα συστήματα των διαστημοπλοίων Σογιούζ, και να εκτοξευθεί με τέτοιο σκάφος στον ΔΔΣ τον επόμενο Μάρτιο. Η συμφωνία υπογράφηκε από τους προέδρους της AEB και της Ρωσικής Υπηρεσίας Αεροπορίας και Διαστήματος, Σέρτζιο Γκαουντένζι και Ανατόλι Περμινόφ.
Η πτήση του Πόντες συνέπεσε με τους εορτασμούς των 100 ετών από την επιτυχημένη πτήση του Βραζιλιάνου πρωτοπόρου της αεροπορίας Αλμπέρτου Σάντους-Ντουμό με αεροπλάνο με σταθερές πτέρυγες, που έγινε στο Παρίσι τον Οκτώβριο του 1906.
Στις 30 Μαρτίου 2006 ο Πόντες έγινε ο πρώτος Βραζιλιάνος αστροναύτης στην Ιστορία (και ο πρώτος άνθρωπος με μητρική γλώσσα την πορτογαλική) που πήγε στο διάστημα, όπου και παρέμεινε στον ΔΔΣ επί μία εβδομάδα. Κατά την παραμονή του εκεί ο Πόντες διεξήγαγε οκτώ πειράματα, που είχαν επιλεγεί από την Υπηρεσία Διαστήματος της Βραζιλίας. Προσγειώθηκε στο Καζαχστάν στις 8 Απριλίου 2006, με το πλήρωμα της Αποστολής 12 του ΔΔΣ. Κατέγραψε συνολικό χρόνο στο διάστημα 9 ημέρες και 21 ώρες.
Μετά την αποστολή αυτή, ο Πόντες επέστρεψε στα τεχνικά του καθήκοντα για το πρόγραμμα του ΔΔΣ στο Διαστημικό Κέντρο Τζόνσον, εργαζόμενος με τη FIESP/SENAI-SP για τη σχεδίαση και την κατασκευή των βραζιλιάνικων τμημάτων για τον ΔΔΣ. Πέρασε στην εφεδρεία της Πολεμικής Αεροπορίας της Βραζιλίας και είναι προσκεκλημένος ερευνητής στο Ινστιτούτο Προηγμένων Μελετών του University of São Paulo στο Σάου Κάρλους. Είναι «πρέσβης» του UNIDO και του WorldSkills.
Το σήμερα και μελλοντικά σχέδια
Σήμερα ο Πόντες ζει στο Χιούστον με τη σύζυγό του και τα δύο τους παιδιά. Ο Πόντες έχει δηλώσει την πρόθεσή του να ταξιδέψει στο διάστημα και δεύτερη φορά. Επίσης, στο βιβλίο του Missão Cumprida γράφει ότι ενδιαφέρεται για μια πιθανή υποψηφιότητα για την εκλογή του σε κάποιο πολιτικό αξίωμα στη Βραζιλία.
Ως συγγραφέας
Εκτός από αστροναύτης και αξιωματικός της πολεμικής αεροπορίας, ο Πόντες είναι ο συγγραφέας των παρακάτω τεσσάρων βιβλίων :
Επιπλέον, γράφει άρθρα που αναρτά στον ιστότοπό του.
Τιμητικές διακρίσεις
Ο Πόντες έχει λάβει πολυάριθμες τιμητικές διακρίσεις μέχρι σήμερα. Ανά κατηγορία:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αστροναύτες Κατηγορία:Βραζιλιάνοι μηχανικοί Κατηγορία:Βραζιλιάνοι συγγραφείς
Βιλιέ-λε-Μπελ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπωβιλεζουά (γαλλικά: Beauvillésois).
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Ηλείας 2008–09
Πρωταθλητής μέσω των PLAY-OFF αναδείχθηκε ο Ξενοφώντας Κρεστένων ο οποίος κέρδισε την άνοδο για την Δ εθνική, ενώ στην κανονική διάρκεια πρώτη είχε τερματίσει η ομάδα της Δόξας Νέας Μανωλάδας.
Βιλιέ-λε-Μπελ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντ'Ουάζ
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Ηλείας 2008–09
Πρωτάθλημα
Η περίοδος 2008-09 ήταν η 40η σεζόν των πρωταθλημάτων της Ε.Π.Σ. Ηλείας.
Α κατηγορία
Στην Α κατηγορία μετείχαν 16 ομάδες.
PLAY-OFF στα play-off συμμετείχαν οι τέσσερις πρώτες ομάδες. Πρωταθλητής Ηλείας αναδείχθηκε ο Ξενοφών Κρεστένων.
Α2 Κατηγορία
Στην Α2 κατηγορία μετείχαν 16 ομάδες
Β κατηγορία
Στην Β κατηγορία μετείχαν 29 ομάδες χωρισμένες σε δυο ομίλους.
1ος όμιλος
ο Πανωλενιακός ξεκίνησε με -2 βαθμούς, η Πρόοδος Σαλμώνης είχε 3 μηδενισμούς -9 βαθμούς και αποβλήθηκε από το πρωτάθλημα, Νέδας Γιαννιτσοχωρίου και Θύελλα Πύργου είχαν ένα μηδενισμό.
2ος όμιλος
η Ελπίδα Βαρθολομιού ξεκίνησε με -2 βαθμούς, ο Μυρσιναϊκός είχε 3 μηδενισμούς και -3 βαθμούς.
Γ κατηγορία
Στην Γ κατηγορία μετείχαν 28 ομάδες χωρισμένες σε 2 ομίλους.
1ος όμιλος
ο Κεραυνός Καλλικώμου ξεκίνησε με -6 βαθμούς, ο Α.Ο Νεοχωρίου με -4, Απόλλων Ν. Φιγαλείας-Ωλενιακός είχαν -2 βαθμούς, ο Κένταυρος Λάλα είχε 3 μηδενισμούς και -3 βαθμούς, ο Α.Ο Κουτσοχέρας αποχώρησε από το πρωτάθλημα.
2ος όμιλος
Πήγασος Πρασίνου-Κένταυρος Καπελέτου ξεκίνησαν με -2 βαθμούς, ο Εθνικός Γερακίου είχε 5 μηδενισμούς, η Δόξα Αγίας Μαύρας είχε ένα μηδενισμό, ο Κένταυρος Καπελέτου αποβλήθηκε από το πρωτάθλημα.
Κύπελλο Ηλείας
08 Απριλίου 2009 Δάφνη Ανδραβίδας - Πανηλειακός 1-0 - δημοτικό γήπεδο Γαστούνης -
Πρωτάθλημα
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Ηλείας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2008-2009 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2008-2009
Number Ones (άλμπουμ, Μάικλ Τζάκσον)
Το Number Ones ήταν επιτυχημένο παγκοσμίως, φθάνοντας στη 1η θέση στο Ηνωμένο Βασίλειο και στη 13η θέση στις ΗΠΑ. Το 2009, μετά τον θάνατο του Τζάκσον έφθασε στη 1η θέση στα UK και US charts. Για έξι εβδομάδες ήταν το καλύτερο σε πωλήσεις άλμπουμ στις ΗΠΑ και 27 εβδομάδες στο Top Pop Catalog Albums chart. Αλλά το Number Ones δεν έλαβε θέση στο Billboard 200.
Στα 2009 American Music Awards, το Number Ones έλαβε δύο βραβεία - Favorite Rock/Pop Album και Favorite Soul/Rhythm and Blues Album.
Σύμφωνα με πληροφορίες, το άλμπουμ πώλησε 10 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως, με 4.138.600 αντίτυπα να πουλώνται στις ΗΠΑ.
Προϊστορία
Το 2003, η Sony κυκλοφόρησε το Number Ones, το οποίο ήταν διαφορετικό από το Greatest Hits: HIStory, Volume I. Το άλμπουμ πώλησε 5 εκατομμύρια αντίτυπα, προωθόντας 15 singles (14 από αυτά είναι Billboard Hot 100 Top 10 hits): 3 από το Off the Wall, 5 από το Thriller, 4 από το Bad και 3 από το Dangerous. Οι εκδοχές αυτών των κομματιών συμπεριλήφθηκαν στο άλμπουμ όπως παρουσιάζονται στα αρχικά τους άλμπουμ, ενώ το Number Ones συμπεριλήφθηκαν radio edits, single versions και νέες επεξεργασίες. Το Number Ones επίσης κυκλοφορεί singles από τον δεύτερο δίσκο του HIStory: Past, Present and Future, Book I, μαζί με το ομώνυμο κομμάτι του άλμπουμ Blood on the Dance Floor: HIStory in the Mix και το You Rock My World, το hit single από το Invincible. Το άλμπουμ επίσης συμπεριλαμβάνει 2 επιπλέον κομμάτια: το Break of Dawn (το οποίο έπρεπε να single) και ένα νέο κομμάτι, το One More Chance, το οποίο έγινε το τελευταίο hit single του Τζάκσον κατά τη διάρκεια της ζωής του.
Καθώς το άλμπουμ περιείχε παγκόσμια #1 hits του Μάικλ Τζάκσον, το απάνθισμα είχε ένα νέο κομμάτι: One More Chance, το οποίο γράφθηκε για τον Τζάκσον από τον Ρ. Κέλλι. Η Αμερικανική έκδοση επίσης συμπεριλαμβάνει ένα νέο κομμάτι, μια ζωντανή εκτέλεση του Ben.
Υπάρχουν 4 εξώφυλλα του Number Ones: μια φωτογραφία από το βίντεο για το Bad, μια φωτογραφία από το βίντεο για το Don't Stop 'til You Get Enough, μια φωτογραφία στην οποία στηρίζεται στα δάκτυλα των ποδιών, και το τελευταίο εξώφυλλο τον δείχνει στην fedora-υπογραφή του.
2009
Το Number Ones πώλησε 108.000 αντίτυπα στις ΗΠΑ στα τέλη της εβδομάδας της 1ης Ιουλίου 2009, μετά τον θάνατο του Τζάκσον, και έγινε το καλύτερο σε πωλήσεις άλμπουμ της εβδομάδας. Το Number Ones ήταν το τρίτο καλύτερο σε πωλήσεις άλμπουμ του 2009, με 2.36 εκατομμύρια αντίτυπα, σύμφωνα με το SoundScan, πίσω από το I Dreamed a Dream της Σούσαν Μπόιλ και το Fearless της Τέιλορ Σβίφτ. Την επόμενη εβδομάδα, το άλμπουμ πώλησε 330.000 αντίτυπα. Το άλμπουμ δεν είχε δικαίωμα να λάβει θέση στο Billboard 200, αλλά έλαβε τη 1η θέση στο Comprehensive Chart. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, το άλμπουμ ξαναμπήκε στο UK Charts και έλαβε τη 1η θέση.
Στη Νέα Ζηλανδία, το Number Ones ξαναμπήκε στα τσαρτ μετά τον θάνατο του Τζάκσον στη 38η θέση, ενώ την επόμενη εβδομάδα έφθασε στη 4η θέση. Τότε έφθασε στη 1η θέση την επόμενη εβδομάδα. Το άλμπουμ έγινε επίσης 4 φορές πλατινένιο, πουλώντας 60.000 αντίτυπα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Απανθίσματα του Μάικλ Τζάκσον
Aérospatiale Corvette
Το Aérospatiale SN 601 Corvette ήταν γαλλικό business jet των αρχών της δεκαετίας του 1970. Ήταν το πρώτο και μοναδικό αεροσκάφος αυτής της κλάσης που ανέπτυξε η Aérospatiale και δεν σημείωσε εμπορική επιτυχία. Κατασκευάστηκαν μόλις 40 μονάδες, συμπεριλαμβανομένων των πρωτοτύπων.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Η ανάπτυξη ξεκίνησε το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1960, με συνεργασία των εταιρειών Sud Aviation και Nord Aviation. Τον Ιανουάριο του 1968 Sud και Nord αποφάσισαν να προσχωρήσουν το όλο πρόγραμμα, διότι η SNECMA ανέπτυσε κινητήρα jet κατάλληλο για αεροσκάφη αυτής της κλάσης. Στο αεροπορικό σαλόνι του 1968 στο Αμβούργο (Hanover ILA) παρουσιάστηκε για πρώτη φορά ως στατικό έκθεμα ένα μοντέλο του SN 600, φέροντας τότε την ονομασία SN 600 Diplomate. Επρόκειτο για ένα χαμηλοπτέρυγο μονοπλάνο συμβατικής σχεδιασης το οποίο προωθούνταν από δύο κινητήρες turbofan που ήταν τοποθετημένοι στο πίσω μέρος. Το πρωτότυπο πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 16 Ιουλίου 1970, με κινητήρες Pratt & Whitney Canada JT15D διότι οι Larzac δεν ήταν διαθέσιμοι. Το SN 600 συνετρίβη στις 23 Μαρτίου 1971.
Το πρώτο από δύο πρωτότυπα SN 601 (πλέον με την ονομασία Corvette 100) μεγαλύτερων διαστάσεων πέταξε για πρώτη φορά στις 20 Δεκεμβρίου 1972. Μετά από τέσσερα μόλις χρόνια η Aérospatiale αποφάσισε να σταματήσει την παραγωγή του τύπου διότι μέσα σε διόμισυ χρόνια είχε λάβει ελάχιστες παραγγελίες. Εξετάστηκε το ενδεχόμενο ανάπτυξης μιας επιμηκυμένης έκδοσης ικανής να μεταφέρει περισσότερους επιβάτες, του Corvette 200, αλλά δεν υλοποιήθηκε.
Επιχειρησιακή ιστορία
Αριθμός αεροσκαφών πωλήθηκε στις γαλλικές αεροπορικές εταιρείες Air Alsace, Air Alpes, Air Champagne και TAT  καθώς και στην δανέζικη Sterling Airways. Η Πολεμική Αεροπορία του Κονγκό αξιοποίησε ένα Corvette σαν αεροσκάφος VIP. Η Airbus Industrie χρησιμοποίησε από το 1981 μέχρι το 2009 πέντε τέτοια αεροσκάφη για την μεταφορά προσωπικού.
Ατυχήματα
Συνολικά χάθηκαν οκτώ αεροσκάφη σε ατυχήματα, συμπεριλαμβανομένου του πρωτοτύπου SN 600. Το ατύχημα με τους περισσότερους νεκρούς συνέβη στις 3 Σεπτεμβρίου 1979, ανοιχτά της Νίκαιας. Και οι δέκα επιβένοντες έχασαν την ζωή τους.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Aérospatiale Κατηγορία:Επιχειρηματικά αεροσκάφη
Η Περίπτωση Λάρι Κράουν
Η Περίπτωση Λάρι Κράουν (αγγλικά: Larry Crowne) είναι αμερικανική αισθηματική δραματική κομεντί παραγωγής 2011. Την ταινία σκηνοθέτησε ο Τομ Χανκς και το σενάριο έγραψε ο ίδιος μαζί με τη Νία Βαρντάλος. Αποτελεί τη δεύτερη σκηνοθετική απόπειρα του Χανκς, στην οποία συμπρωταγωνιστεί μαζί με την Τζούλια Ρόμπερτς.
Κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους την 1η Ιουλίου 2011 στις ΗΠΑ και στις 30 Ιουνίου 2011 στην Ελλάδα.
Πλοκή
Ο Λάρι Κράουν είναι βετεράνος του ναυτικού, ο οποίος χάνει τη δουλειά τους και αποφασίζει να γραφτεί στο κολέγιο. Γίνεται φίλος με τους συμμαθητές του και όλοι μαζί παλεύουν να φτιάξουν ένα καλύτερο μέλλον. Αργότερα θα ερωτευτεί την καθηγήτριά του, Μερσέντες Τάινοτ, η οποία έχει χάσει το πάθος της για τη δουλειά της αλλά και για τον σύζυγό της.
Παραγωγή
Η ταινία Η Περίπτωση Λάρι Κράουν ανακοινώθηκε με τον αρχικό τίτλο Talk of the Town το Φεβρουάριο του 2006. Η Universal Pictures ξεκίνησε το πρότζεκτ με τον Τομ Χανκς στο πρωταγωνιστικό ρόλο και τη Νία Βαρντάλος να αναλαμβάνει να γράψει το σενάριο για έναν άνδρα που βιώνει μια μεγάλη και απρόσμενη αλλαγή στην καριέρα του. Τον Ιανουάριο του 2010, ανακοινώθηκε ότι η Τζούλια Ρόμπερτς θα συμπρωταγωνιστήσει στο πλάι του Χανκς. Τον Οκτώβριο του 2010, ανακοινώθηκε η συμμετοχή του Μπράιαν Κράνστον. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν τον ίδιο μήνα στο Λος Άντζελες.
Box office
Με προϋπολογισμό με 30 εκατομμύρια δολάρια, η ταινία έκανε άνοιγμα στην 4η θέση με 13 εκατομμύρια δολάρια το πρώτο τριήμερο. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 35,6 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο συγκέντρωσε 39,4 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 75 εκατομμύρια δολάρια.
Στην Ελλάδα η ταινία άνοιξε στη 2η θέση σε 40 αίθουσες κόβοντας 23.007 εισιτήρια πανελλαδικά. Τη δεύτερη εβδομάδα παρέμεινε στη 2η θέση με 12.388 εισιτήρια. Την τρίτη εβδομάδα έπεσε στην 3η θέση με 6.750 εισιτήρια. Ακολούθησε η 8η θέση την τέταρτη εβδομάδα κόβοντας 2.056 εισιτήρια. Την πέμπτη εβδομάδα έπεσε στην 9η θέση με 1.426 εισιτήρια. Συνολικά έκοψε 62.155 εισιτήρια πανελλαδικά.
Ελβίρα της Καστίλης, βασίλισσα του Λεόν
Η Ελβίρα Γκαρθία, ισπαν.: Elvira García de Castilla, reina de León, (c. 978 - 1017) ήταν βασίλισσα του Λεόν από γάμο με τον βασιλιά Βερμούδο Β' και αντιβασίλισσα του Λεόν από κοινού με τον κόμη Μενένδο Γκονθάλεθ κατά τη διάρκεια της ανηλικιότητας του γιου της Αλφόνσου Ε' από το 999 έως το 1008.
Βιογραφία
Αν και το έτος γέννησής της δεν τεκμηριώνεται, πρέπει να γεννήθηκε λίγο πριν ή μετά το 978, καθώς δεν εμφανίζεται με τις μεγαλύτερες αδερφές της, Ουρράκα και Tόδα, στον θεμελιώδες καταστατικό του Infantado of Κοβαρούνιας στις 24 Νοεμβρίου του ίδιου έτους. Ο σύζυγός της, Βερμούδο Β΄ του Λεόν, ήταν εξάδελφός της, αν είναι σωστή η υπό συζήτηση συγγένεια του Βερμούδου Β΄ ως γιου της βασίλισσας Ουρράκας Φερνάντεθ.
Ο γάμος εορτάστηκε κοντά στα τέλη Νοεμβρίου 991 και εμφανίζονται και οι δύο μαζί, επιβεβαιώνοντας τα βασιλικά καταστατικά από το 992. Ο γάμος, ο οποίος πραγματοποιήθηκε αφότου ο Βερμούδο Β΄ αποκήρυξε την πρώτη του σύζυγο, Βελασκίτα Ραμίρεθ μεταξύ 988 και 991, σφράγισε μία συμμαχία μεταξύ του βασιλείου του Λεόν και της κομητείας της Καστίλης, που ενίσχυσε σημαντικά το στέμμα του Λεόν. μικρογραφία|250x250εσ| Το Πάνθεον των Βασιλέων στη βασιλική του Σαν Ισίδωρo. Ο Βερμούδο Β΄ απεβίωσε τον Σεπτέμβριο του 999. Τον διαδέχθηκε ο γιος του, πρίγκιπας (infante) Αλφόνσο, ανήλικος, χρισμένος βασιλιάς στις 13 Οκτωβρίου του ίδιου έτους, υπό την κηδεμονία της μητέρας του, βασίλισσας Ελβίρας. Το έγγραφο όπου ο Αλφόνσο εμφανίζεται για πρώτη φορά ως βασιλιάς, επιβεβαιώθηκε από τη μητέρα του, ακολουθούμενο από τον comes Menendus Gundisaluis (κόμη Mενένδo Γκονθάλεθ), Santius, dux, Garsea prolis (Σάντσo, δούκας, γιος του Γκαρσία, δηλ. ο Σάντσο Γκαρθία, ο αδελφός της Ελβίρας, από αρκετούς επισκόπους και μεγιστάνες του βασιλείου. Για να αποφύγουν μία ένοπλη σύγκρουση, και οι δύο ζήτησαν τη διαιτησία του στην Κόρδοβα hajib αλ-Μουζαφάρ, του οποίου ο αναπληρωτής, ο qadi της κοινότητας των Μοζαράβων της Κόρδοβα, Aσβάχ μπιν Αμπντ Αλλάχ μπιν Ναμπίλ, αποφάνθηκε υπέρ του Mενένδo, ο οποίος συνέχισε να είναι ο διδάσκαλος του βασιλιά μέχρι το τέλος του τον Οκτώβριο του 1008, μετά τον οποίο ο Αλφόνσος κυβέρνησε μόνος του.
Οι καλές σχέσεις μεταξύ του Αλφόνσου και του εκ μητρός θείου του κόμη Σάντσο Γκαρθία, διακόπηκαν το 1014, όταν ένα μέλος της φυλής Μπανού Γκόμεθ ονόματι Mούνιο Φερνάντεθ, ο οποίος φαινόταν να έχει την υποστήριξη του βασιλιά Σάντσο, επαναστάτησε εναντίον του βασιλιά. «Αυτή η ρήξη συνέπεσε ή μάλλον οδήγησε στην απόσυρση της βασίλισσας Ελβίρας στο Οβιέδο, όπου απεβίωσε το φθινόπωρο του 1017». Η παρουσία της Ελβίρας καταγράφεται για τελευταία φορά στις 18 Αυγούστου 1017 με τον γιο της να κάνει δωρεά στον καθεδρικό ναό του Σαντιάγο ντε Κομποστέλα. Τάφηκε στο Πάνθεον των βασιλέων στη βασιλική του Σαν Ισίδορo στο Λεόν.
Οικογένεια
Η Eλβίρα και ο Bερμούδο Β΄ είχαν τρία παιδιά:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βασιλομήτωρ Κατηγορία:Βασίλισσες του Λεόν Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ισπανικά (es)
Κατάλογος αρχαίων μνημείων στη Ρώμη
(εντός παρενθέσεως είναι η ιταλική ονομασία του μνημείου, εκτός αν αναφέρεται ότι πρόκειται περί της λατινικής)
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μνημεία στην Ιταλία
Κομμουνιστικό Κόμμα Μολδαβίας
Το Κομμουνιστικό Κόμμα Μολδαβίας (ρουμανικά: Partidul Comunist al Moldovei ή PCM, μολδαβικά κυριλλικά: Партидул Комунист ал Молдовей, ρωσικά: Коммунистическая партия Молдавии) ήταν το κυρίαρχο και μοναδικό νόμιμο πολιτικό κόμμα στη Μολδαβική ΣΣΔ, καθώς και ένα εκ των, συνολικά, δεκαπέντε εθνικών δημοκρατικών κομμάτων τα οποία ήσαν συνιστώσες του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης (CPSU) έως και την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αποτέλεσε την κινητήρια δύναμη της μολδαβικής εθνικής αντίστασης ενάντια στην κατοχή της χώρας από τις Δυνάμεις του Άξονα.
Η περίοδος της Περεστρόικα, κατά τη διάρκεια της οποίας το κόμμα σταδιακά αποδυναμώθηκε, σημαδεύτηκε, μεταξύ άλλων, από τις ταραχές του Νοεμβρίου του 1989. Στις 16 Νοεμβρίου 1989, ως συνέπεια των ταραχών, ο ηγέτης του κόμματος, Σεμιόν Γκρόσου, αντικαταστάθηκε από τον Πέτρου Λουτσίνσι.
Στις 27 Αυγούστου 1991, η Μολδαβία προχώρησε στη διακήρυξη της ανεξαρτησίας της, ενώ, παράλληλα, η Μολδαβική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία διαλύθηκε. Ολίγον καιρό αργότερα, το Κομμουνιστικό Κόμμα τέθηκε εκτός νόμου, παράλληλα με αριθμό άλλων κομμουνιστικής πολιτικής ιδεολογίας οργανώσεων. Στις 7 Σεπτεμβρίου του ιδίου έτους, το Κοινοβούλιο της Μολδαβίας προχώρησε σε άρση της απαγόρευσης η οποία είχε επιβληθεί σε κομμουνιστικού χαρακτήρα δραστηριότητες.
Επακόλουθα
Το 1993, πρώην μέλη του PCM προχώρησαν στην ίδρυση του Κόμματος Κομμουνιστών της Δημοκρατίας της Μολδαβίας (PCRM), το οποίο κατέστη ως το πλέον ισχυρό μολδαβικό πολιτικό κόμμα έπειτα από τις εκλογές του 2001, καθώς και το κυβερνών κόμμα της χώρας κατά τη διάρκεια της περιόδου μεταξύ 2001-2009. Το 2011, ομάδα Κομμουνιστών υπό την ηγεσία του εκτελεστικού γραμματέα του παλαιού Κομμουνιστικού Κόμματος Μολδαβίας, Ίγκορ Κούτσερ, έλαβαν δημοσιότητα, ισχυριζόμενοι πως αποτελούν τους «πραγματικούς Κομμουνιστές» και πως επιθυμούν την επίσημη αναβίωση του PCM, αναφέροντας, παράλληλα, πως «το PCRM έχει καταστεί ως ένα ψευδοκομμουνιστικό και φιλελεύθερο αστικό κόμμα το οποίο εξυπηρετεί τα συμφέροντα ενός εκ των πλέον εύπορων ανδρών της χώρας, του Όλεγκ Βορόνιν», υιού του Προέδρου της Μολδαβίας κατά τη διάρκεια της περιόδου μεταξύ 2001-2009, καθώς και ηγέτη του PCRM, Βλαντιμίρ Βορόνιν. Επίσης, ο Κούτσερ ισχυρίστηκε πως «η οκταετής περίοδος πολιτικής κυριαρχίας του PCRM κατέστησε τους άπορους ακόμη περισσότερο άπορους, ενώ τους εύπορους ακόμη περισσότερο εύπορους».
Το 2010, συστάθηκε η Επιτροπή Μελέτης της Κομμουνιστικής Δικτατορίας στη Μολδαβία με απώτερο σκοπό τη μελέτη και ανάλυση της χρονικής περιόδου μεταξύ 1917-1991 του Κομμουνιστικού Καθεστώτος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κομμουνιστικά κόμματα Κατηγορία:Κόμματα μονοκομματικών συστημάτων
ΦΚ Μιλσάμι Όρχεϊ
Η ΦΚ Μιλσάμι Όρχεϊ είναι ποδοσφαιρική ομάδα της Μολδαβίας από την πόλη Όρχεϊ. Συμμετέχει στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Μολδαβίας. Ιδρύθηκε το 2005. Έδρα της ομάδας είναι το CSR Orhei χωρητικότητας 2539 θεατών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Μολδαβίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2005
Βιλιέ-λε-Σεκ (Βαλ-ντ'Ουάζ)
Το Βιλιέ-λε-Σεκ (γαλλικά: Villiers-le-Sec) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βιλιεραίν (γαλλικά: Villierains).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντ'Ουάζ
Κατάλογος προέδρων της Σενεγάλης
thumb|right|205px|Ο θυρεός της Σενεγάλης Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Σενεγάλης, ή απλούστερα Πρόεδρος της Σενεγάλης, είναι ο αρχηγός του κράτους της Σενεγάλης. Η Σενεγάλη είναι ημιπροεδρική δημοκρατία, με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να έχει ενδιάμεση πολιτική ισχύ σε σχέση με αυτή που διαθέτει σε ένα καθεστώς προεδρικής και σε ένα καθεστώς προεδρευόμενης δημοκρατίας. Σύμφωνα με το Σύνταγμα του 2001, ο Πρόεδρος εκλέγεται για πενταετή θητεία απευθείας από τον λαό, ενώ με την τροποποίηση του 2009 η θητεία (ξανα)έγινε επταετής. Τον Ιούνιο του 2009 θεσπίστηκε και το αξίωμα του Αντιπροέδρου.
Ο Πρόεδρος πρέπει να είναι απαραιτήτως πολίτης της χώρας χωρίς να έχει καταδικαστεί σε στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων, να έχει ηλικία τουλάχιστον 35 ετών την ημέρα των εκλογών για την ανάδειξή του, να γνωρίζει γραφή και ανάγνωση, και να ομιλεί με άνεση την επίσημη γλώσσα της χώρας (τη γαλλική).
Όρος Καρπίνσκι (Ουράλια)
Η οροσειρά ονομάστηκε προς τιμήν του γεωλόγου Αλεξάντρ Πέτροβιτς Καρπίνσκι.
Κατηγορία:Βουνά της Ρωσίας
Μαρκ Σάτλγουορθ
Οικογένεια και σπουδές
Ο Σάτλγουορθ γεννήθηκε στο Βέλκομ της Νότιας Αφρικής, με γονείς έναν χειρουργό και μία νηπιαγωγό βρεφονηπιακού σταθμού. Πήγε σε γυμνάσιο αρρένων στο προάστιο Ρόντεμπος του Κέιπ Τάουν, όπου εκλέχθηκε πρόεδρος της τάξης του («Head Boy») το 1991.
Ο Σάτλγουορθ πήρε πήρε πτυχίο στα Χρηματοοικονομικά, καθώς και στα πληροφοριακά συστήματα από το Πανεπιστήμιο του Κέιπ Τάουν, το οποίο αργότερα θα τον ανακήρυττε επίτιμο διδάκτορα. Ως φοιτητής συμμετέσχε στην εγκατάσταση των πρώτων συνδέσεων διαδικτύου σε κοιτώνες του πανεπιστημίου.
Το έργο του
Τον Σεπτέμβριο του 2000, ο Σάτλγουορθ ίδρυσε την HBD Venture Capital (τα αρχικά σημαίνουν «Here be Dragons»), έναν επωαστή επιχειρήσεων και venture capital provider. Τον Μάρτιο του 2004 ίδρυσε την Canonical Ltd., με σκοπό την προαγωγή και την εμπορική στήριξη δράσεων ελεύθερου λογισμικού, ιδίως του λειτουργικού συστήματος Ubuntu. Διεύθυνε την επιχείρηση αυτή μέχρι τον Δεκέμβριο του 2009, οπότε τον διαδέχθηκε η Τζέιν Σίλμπερ, και επέστρεψε στη θέση αυτή τον Ιούλιο του 2017.
Linux και ελεύθερο λογισμικό
Τη δεκαετία του 1990 ο Σάτλγουορθ συμμετέσχε στην ανάπτυξη του λειτουργικού συστήματος Debian. Τον Ιανουάριο του 2001 ίδρυσε το «Shuttleworth Foundation», μια μη κερδοσκοπική οργάνωση αφιερωμένη στην κοινωνική καινοτομία, που χρηματοδοτεί δράσεις εκπαιδευτικού και ελεύθερου λογισμικού στη Νότια Αφρική, όπως το «Freedom Toaster».
Το 2005 ίδρυσε το «Ubuntu Foundation» με αρχική επένδυση 9 εκατομμυρίων ευρώ. Τον Σεπτέμβριο του 2005 αγόρασε το 65% των μετοχών της Impi Linux.
Στις 15 Οκτωβρίου 2006 ανακοινώθηκε ότι ο Σάτλγουορθ έγινε «πρώτος υποστηρικτής» του KDE, το υψηλότερο επίπεδο σπόνσορα που ήταν διαθέσιμο. Αυτή η υποστήριξη τελείωσε το 2012, μαζί με την οικονομική υποστήριξη για το Kubuntu, την παραλλαγή του Ubuntu με κύριο desktop το KDE.
Στις 25 Οκτωβρίου 2013 ο Σάτλγουορθ και το Ubuntu «τιμήθηκαν» το αυστριακό ειρωνικό βραβείο «Big Brother» για την αυτόματη αποστολή αναζητήσεων δια της διεπαφής Unity του Ubuntu σε διακομιστές της Canonical. Το προηγούμενο έτος ο επιχειρηματίας είχε υπερασπισθεί τη μέθοδο ανωνυμοποιήσεως που χρησιμοποιείτο.
Διαστημική πτήση
thumb|Ο Σάτλγουορθ σε τροχιά στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό Ο Μαρκ Σάτλγουορθ έγινε γνωστός σε ένα ευρύτερο παγκόσμιο κοινό στις 25 Απριλίου 2002, ως ο δεύτερος στην ιστορία αυτοχρηματοδοτούμενος διαστημικός τουρίστας (μετά τον Ντένις Τίτο την άνοιξη του 2001) και ο πρώτος Νοτιοαφρικανός στο διάστημα. Ο Σάτλγουορθ κατέκτησε επιπλέον και τη διάκριση του πρώτου πολίτη ανεξάρτητης χώρας της Αφρικής που εκτοξεύθηκε ποτέ στο διάστημα. Ο Πατρίκ Μπωντρύ, αστροναύτης που πέταξε στο διάστημα το 1985, είχε επίσης γεννηθεί στην Αφρική, αλλά στην τότε γαλλική αποικία του Καμερούν, οπότε ήταν πολίτης της Γαλλίας. Ο Σάτλγουορθ είχε και τη βρετανική υπηκοότητα όταν πήγε στο διάστημα, παράλληλα με τη νοτιοαφρικανική. Εκτοξεύθηκε με ρωσικό σκάφος Soyuz TM στην τελευταία πτήση διαστημοπλοίου αυτού του τύπου, πληρώνοντας περίπου 20 εκατομμύρια δολάρια σε τιμές της εποχής. Δύο ημέρες αργότερα, έφθασε στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, όπου παρέμεινε επί οκτώ ημέρες συμμετέχοντας σε βιολογικά πειράματα. Στις 5 Μαΐου 2002 επέστρεψε στη Γη με την αποστολή Soyuz TM-33, έχοντας περάσει συνολικά στο διάστημα 9 ημέρες και 21 ώρες (237 ώρες). Προκειμένου να σταλεί στο διάστημα, ο Σάτλγουορθ έκανε ένα χρόνο εκπαίδευση αστροναύτη, από τον οποίο επτά μήνες στην «Πόλη των Άστρων», κοντά στη Μόσχα.
Ευρισκόμενος στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, ο επιχειρηματίας είχε ραδιοεπικοινωνία και συζήτησε με τον Νέλσον Μαντέλα και με ένα ετοιμοθάνατο από καρκίνο 14χρονο κορίτσι από τη Νότια Αφρική, τη Μισέλ Φόστερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νοτιοαφρικανοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Βρετανοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Αστροναύτες Κατηγορία:Μηχανικοί λογισμικού Κατηγορία:Ubuntu Κατηγορία:Διαστημικοί τουρίστες Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Κέιπ Τάουν
Πρόγραμμα Illegals
300px|thumb|Η [[Άννα Τσάπμαν ήταν μία από τους πράκτορες του προγράμματος.]] To Πρόγραμμα Illegals (ελληνική απόδοση: Πρόγραμμα παράνομων) (η ονομασία προέρχεται από το Υπουργείο Δικαιοσύνης των Ηνωμένων Πολιτειών) είναι ένα δίκτυο Ρώσων πρακτόρων υπό ανεπίσημη κάλυψη. Μια έρευνα από το FBI κορυφώθηκε με τη σύλληψη δέκα πρακτόρων στις 27 Ιουνίου 2010 και την ανταλλαγή κρατουμένων μεταξύ Ρωσίας και Ηνωμένων Πολιτειών στις 9 Ιουλίου 2010.
Οι δέκα εν ύπνωση πράκτορες κατηγορήθηκαν για διεξαγωγή μακροχρόνιων αποστολών στις Ηνωμένες Πολιτείες για λογαριασμό της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Ο ύποπτος που συνελήφθη στην Κύπρο την επομένη της σύλληψής του αφέθηκε ελεύθερος με εγγύηση και στη συνέχεια εξαφανίστηκε. Ένα δωδέκατο άτομο, Ρώσος υπήκοος που εργαζόταν για τη Microsoft, συνελήφθη επίσης περίπου την ίδια περίοδο και απελάθηκε στις 13 Ιουλίου 2010.