cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βάλτερ Σέλενμπεργκ
Σταδιοδρομία
Παρά το γεγονός ότι ήταν άμεσος υφιστάμενος του Χάιντριχ, ο Σέλενμπεργκ απέκτησε επιδέξια την εμπιστοσύνη του Χίμλερ, παρέχοντας πρώτα σε εκείνον τις αναφορές πληροφοριών του αντί του Χάιντριχ. Μετά το θάνατο του Χάιντριχ τον Ιούνιο του 1942, ο Σέλενμπεργκ έγινε ο "πλησιέστερος επαγγελματίας έμπιστος" του Χίμλερ. Ο Χίμλερ παραχώρησε στον Σέλενμπεργκ μια μοναδική θέση πέρα από εκείνη ενός απλού βοηθού, καθιστώντας τον τον ειδικό πληρεξούσιό του (Sonderbevollmächtigter ).
Επιχειρήσεις της SD
Τον Μάρτιο του 1938, ο Σέλενμπεργκ ταξίδεψε με τον Χίμλερ και τον Χάιντριχ στη Βιέννη για την επικείμενη Προσάρτηση της Αυστρίας. Ένας από τους λόγους για το ταξίδι τους ήταν ότι η SD θα μπορούσε να "κατασχέσει υλικό της μυστικής υπηρεσίας της Αυστρίας".
Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, ο Σέλενμπεργκ φέρεται να έσωσε τον Χίμλερ από πιθανό ατύχημα, όταν παρατήρησε ότι η πόρτα του αεροσκάφους, στην οποία ακουμπούσε, δεν ήταν σωστά ασφαλισμένη. Ο Σέλενμπεργκ κέρδισε την ευγνωμοσύνη του Ραϊχσφύρερ, ο οποίος υποσχέθηκε να ανταποδώσει την χάρη, αν παρουσιαζόταν ποτέ η ευκαιρία. Μετά την ενθουσιώδη υποδοχή του Χίτλερ, όταν έφτασε στη Βιέννη, ο Σέλενμπεργκ έγραψε αργότερα: "Ποτέ...δεν έχω δει τόσο τεράστια, ενθουσιώδη και χαρούμενα πλήθη."
Όπως και για την Αυστρία, οι Ναζί έβαλαν στο μάτι τη Σουδητία της Τσεχοσλοβακίας, μια περιοχή με πάνω από τρία εκατομμύρια εθνοτικούς Γερμανούς, την οποία ήθελαν να ενσωματώσουν στο Ράιχ. Ο Χίτλερ είπε κάποτε στους στρατηγούς του ότι ήθελε η Τσεχοσλοβακία να "εξαφανιστεί από το χάρτη".
Το καλοκαίρι του 1938, η Γκεστάπο και η SD-Άουσλαντ, που είχαν αναλάβει τον έλεγχο της μυστικής υπηρεσίας στην Τσεχοσλοβακία, βοήθησαν τους Σουδητούς Ναζί από το Σουδητογερμανικό Κόμμα να διεισδύσουν σε περιφερειακές και τοπικές οργανώσεις, ομάδες βετεράνων, μουσικές εταιρείες, αθλητικούς συλλόγους, ιστιοπλοϊκές λέσχες και πολιτιστικούς ομίλους, κάτι που τους έδωσε μια εικόνα για την οικονομική, πολιτική και στρατιωτική κατάσταση εκεί. Τόσο διεξοδική ήταν η ναζιστική διείσδυση σε μεγάλο μέρος της Σουδητίας, που ο Σέλενμπεργκ δήλωσε αργότερα ότι ήταν απαραίτητο να δημιουργηθούν δύο σταθμοί τηλεφωνικής μετάδοσης κατά μήκος των συνόρων για να επικοινωνήσουν με το Βερολίνο.
Τελικά, μετά από τεταμένες διαπραγματεύσεις με τη Δύση, ο Χίτλερ απέκτησε τη Σουδητία, όταν συνάφθηκε η Συμφωνία του Μονάχου. Μετά από αυτό το γεγονός, ο Σέλενμπεργκ συνόδευσε τον Χίτλερ, τον Χίμλερ και τον Χάιντριχ στην Πράγα στις 15 Μαρτίου 1939 και ανέφερε ότι ο Χίμλερ ήταν τόσο ευχαριστημένος με την επίδοση και τη φυλετική σύνθεση της τσεχικής αστυνομίας, που τους ενσωμάτωσε στα Ες-Ες.
Τον Νοέμβριο του 1939, ο Σέλενμπεργκ έπαιξε σημαντικό ρόλο στο Περιστατικό του Φένλο, το οποίο οδήγησε στη σύλληψη δύο Βρετανών πρακτόρων MI6, του Σίγκισμουντ Πέιν-Μπεστ και του Ρίτσαρντ Στίβενς. Ο Σέλενμπεργκ παρουσιάστηκε ως μέλος μιας αντιναζιστικής ομάδας αξιωματικών, που σχεδίαζαν πραξικόπημα εναντίον του Χίτλερ. Στην τρίτη συνάντηση του Σέλενμπεργκ με τον Στίβενς και τον Μπεστ στη γερμανική-ολλανδική συνοριακή πόλη Φένλο, στήθηκε η παγίδα. Συνελήφθησαν οι δύο Βρετανοί πράκτορες.
Ο Χίτλερ απένειμε στον Σέλενμπεργκ τον Σιδηρό Σταυρό για τις ενέργειές του. Η επιτυχία σε αυτήν την επιχείρηση βοήθησε την SD να αποκτήσει μεγαλύτερη ώθηση στην εξωτερική πολιτική και έδωσε στους αστυνομικούς τους απεσταλμένους πρόσβαση σε ξένα δίκτυα μέσω των γερμανικών πρεσβειών στο εξωτερικό, που είχαν διπλωματική ασυλία. Η επιχείρηση έβλαψε επίσης το βρετανικό ηθικό και τους έκανε να μην εμπιστεύονται την αντιπολίτευση στη Γερμανία.
Τον Ιούνιο του 1940, του ανατέθηκε η σύνταξη προσχεδίου για την κατοχή της Βρετανίας μετά από προτεινόμενη εισβολή από τη ναζιστική Γερμανία. Οι προετοιμασίες για την εισβολή, γνωστές ως Επιχείρηση Θαλάσσιος Λέων (Unternehmen Seelöwe), τελικά εγκαταλείφθηκαν. Βάσισε το έργο του στις ανακρίσεις των Βρετανών πρακτόρων Μπεστ και Στίβενς και στις δικές του "σκέψεις". Μέρος αυτού που ετοίμασε περιγράφηκε ως "εγχειρίδιο για γερμανικά στρατεύματα και αξιωματούχους ως οδηγός για τους βρετανικούς θεσμούς που θα συναντούσαν". Ωστόσο, αμφισβητήθηκε η έκταση της άμεσης συμμετοχής του στη σύνταξη του βιβλίου και του συμπληρώματός του, του λεγόμενου "Ειδικού Καταλόγου Καταζητούμενων, ΜΒ" (Sonderfahndungsliste GB, επίσης γνωστού ως "Το μαύρο βιβλίο"), ενός καταλόγου με 2.300 εξέχοντες Βρετανούς, που θα συλλαμβάνονταν αμέσως μετά την επιτυχή εισβολή στη Βρετανία.
Τόσο ο Σέλενμπεργκ όσο και ο Χάιντριχ θεωρούσαν τη Μεγάλη Βρετανία ως χώρα που διακυβερνάται από "Ελευθεροτέκτονες, Εβραίους και μια μικρή ελίτ μορφωμένη από δημόσια εκπαίδευση". Παρά την κακή γνώμη τους για τη Βρετανία, η προσοχή τους στράφηκε εκεί, όταν στις 10 Μαΐου 1941, ο αναπληρωτής Φύρερ Ρούντολφ Ες έκανε την περίφημη πτήση του προς τη Σκωτία. Στη συνέχεια, ο επικεφαλής της SD, Σέλενμπεργκ, ενημέρωσε τον Χίτλερ ότι ο Ες ήταν επί μακρόν υπό την επιρροή της βρετανικής Μυστικής Υπηρεσίας και Γερμανών συνεργατών. Μετά από περαιτέρω έρευνα, ο Σέλενμπεργκ ανέφερε επίσης στον Χίτλερ ότι ο Ες πραγματοποίησε την πτήση του με τη συμβουλή ενός αστρολόγου, κάτι που υποκίνησε την ανάληψη ενεργειών από τον Χάιντριχ, ο οποίος συνέλαβε αμέσως όσους μέντιουμ και αστρολόγους μπορούσε στο Βερολίνο.
Η άμεση πρόσβαση στον Χίμλερ εξασφάλισε επίσης στον Σέλενμπεργκ γνώση για πιο "ευαίσθητες" πληροφορίες του Ράιχ. Για παράδειγμα, γνώριζε νωρίς για τη συμφωνία μεταξύ Γερμανίας και Σοβιετικής Ένωσης σχετικά με τη διχοτόμηση της Πολωνίας, μια συμφωνία που προηγήθηκε της στρατιωτικής εισβολής. Μόλις οι Ναζί εισέβαλαν και κατέλαβαν την πολωνική επικράτεια, ανατέθηκε στον Σέλενμπεργκ από τον Χάιντριχ και τον Χίμλερ να εξασφαλίσει τα μετόπισθεν, πράγμα που σήμαινε ότι επέβλεπε την ανάπτυξη ειδικών κομάντο της SD και της Γκεστάπο, μονάδες που έλαβαν βίαια μέτρα εναντίον των Πολωνών.
Ένας άλλος τομέας ευθύνης του ήταν η αντικατασκοπεία, τόσο στη Γερμανία όσο και στα κατεχόμενα εδάφη, ένα έργο, για το οποίο ο Σέλενμπεργκ φαινόταν κατάλληλος δεδομένης της τάσης του για ίντριγκες. Ως σύμβουλος πληροφοριών για τον Χίμλερ στην Πολωνία, ο Σέλενμπεργκ ήταν στην αιχμή του δόρατος, αλλά αυτό δεν σήμαινε ότι δεν αντιμετώπιζε και εκπλήξεις. Στην πραγματικότητα, ήταν ιδιαίτερα σοκαρισμένος με την απόλυτη καταστροφή, που υπέστη η Βέρμαχτ στην Πολωνία και σχολίασε στα Απομνημονεύματά του: "Μέχρι τότε δεν είχα πραγματική αντίληψη για το τι σήμαινε ολοκληρωτικός πόλεμος".
Το 1940, ο Σέλενμπεργκ στάλθηκε στην Πορτογαλία από τον Χάιντριχ μετά από αίτημα του υπουργού Εξωτερικών Γιόαχιμ φον Ρίμπεντροπ για να αναχαιτίσει τον Δούκα και τη Δούκισσα του Γουίνδσορ και να προσπαθήσει να τους πείσει να εργαστούν για τη Γερμανία. Ο Σέλενμπεργκ θα τους προσέφερε 50 εκατομμύρια ελβετικά φράγκα για να πάνε στην ουδέτερη Ελβετία. Ωστόσο, ο Ουίνστον Τσόρτσιλ έστειλε έναν πληρεξούσιο, έναν παλιό φίλο του Δούκα, για να τους πείσει να φύγουν από την Πορτογαλία. Στο τέλος, η αποστολή ήταν μια αποτυχία. Ο Σέλενμπεργκ δεν κατάφερε παρά να καθυστερήσει τις αποσκευές του Δούκα για μερικές ώρες.
Τον Μάρτιο του 1940, κατάφερε να πείσει τον Χίτλερ ότι η ολλανδική στρατιωτική μυστική υπηρεσία συνεργάστηκε στενά με τις βρετανικές υπηρεσίες πληροφοριών, κάτι που ο Χίτλερ χρησιμοποίησε ως πρόσχημα για να επιτεθεί στις Κάτω Χώρες "για παραβίαση της ουδετερότητάς τους".
Τον Φεβρουάριο του 1942, αφότου είχε σταματήσει η γερμανική επίθεση στη Σοβιετική Ένωση το 1941, ο Σέλενμπεργκ συνέλαβε και εφάρμοσε μια επιχείρηση κατασκοπείας μεγάλης κλίμακας, με σκοπό να διεισδύσει στη Σοβιετική Ένωση, μια πρωτοβουλία γνωστή ως Επιχείρηση Ζέπελιν. Χρησιμοποιώντας αντικομουνιστές που επιλέχθηκαν από τις πολλές χιλιάδες αιχμαλώτων πολέμου, που είχαν συλληφθεί από τους Γερμανούς, σύντομα είχε περίπου 10.000 έως 15.000 πιθανούς υποψηφίους για εκπαίδευση. Μόνο περίπου 2.000-3.000 ολοκλήρωσαν την εκπαίδευση και μόλις μερικές εκατοντάδες από αυτούς δεσμεύτηκαν για την επιχείρηση λόγω ανεπαρκούς αριθμού εξοπλισμού αεροσκαφών και ραδιοεπικοινωνιών. Αυτό που ξεκίνησε ως μια μεγάλης κλίμακας προσπάθεια του Σέλενμπεργκ, γρήγορα έγινε επιχείρηση ακριβείας με πολύ περιορισμένη επιτυχία. Οι περισσότεροι από αυτούς έφεραν λίγες έως καθόλου χρήσιμες πληροφορίες ή/και σκοτώθηκαν. Ένας Γερμανός αξιωματικός πληροφοριών σχολίασε ότι, εάν οι απώλειες "δεν ήταν πάνω από το 90%, είμαστε ικανοποιημένοι".
Τον Μάρτιο του 1942, ο Χάινς Γιοστ απολύθηκε ως επικεφαλής της RSHA της SD-Άουσλαντ. Στη θέση του, ο Σέλενμπεργκ διορίστηκε αρχηγός της από τον Χάιντριχ. Κάποια στιγμή στα μέσα του 1942, ο Σέλενμπεργκ είχε εμπλακεί στον προγραμματισμό επιχειρήσεων στην ουδέτερη Ιρλανδία, συμπεριλαμβανομένης της Επιχείρησης Όσπρεϊ. Η γνώση ότι η Γερμανία μπορεί να χάσει τον πόλεμο ώθησε τον Σέλενμπεργκ να ανοίξει κανάλια επικοινωνίας κατά το φθινόπωρο του 1942 με τον Ελβετό αρχηγό πληροφοριών, τον συνταγματάρχη Ρότζερ Μάσον. Έφτασε ακόμα και να παραχωρήσει στον Μάσον έναν κατάλογο με όλους τους πράκτορες της Στρατιωτικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, που λειτουργούσαν στην Ελβετία, με την πρόθεση να "εκδιωχθούν".
Όταν οι Σύμμαχοι εισέβαλαν στην Ιταλία το 1943, ο Σέλενμπεργκ προσπάθησε να διασφαλίσει την ασφάλεια του Αμίν αλ Χουσέινι, αντισημίτη και αντιβρετανού μεγάλου Μουφτή της Ιερουσαλήμ, ο οποίος κατοικούσε στη Ρώμη, μεταφέροντάς τον στο Βερολίνο. Καθώς ο Κόκκινος Στρατός απωθούσε τους Γερμανούς και άρχισε να οδηγεί τις δυνάμεις του πίσω προς τα δυτικά, το Γερμανικό Γενικό Επιτελείο άρχισε να σχεδιάζει υποχώρηση στο Φρούριο Ευρώπη, το οποίο περιελάμβανε την ενσωμάτωση της Ελβετίας στην αμυντική επιχείρηση. Χρησιμοποιώντας τα προηγούμενα κανάλια του Σέλενμπεργκ, ο Ελβετός αρχηγός πληροφοριών Μάσον, ο οποίος γνώριζε αυτό το σχέδιο ως "Υπόθεση Ελβετία", ήρθε σε επαφή με τον Σέλενμπεργκ για το κατά πόσον επρόκειτο να γίνει επίθεση στην Ελβετία ή όχι. Με την ερώτησή του αυτή προς τον Σέλενμπεργκ, ο Μάσον του αποκάλυψε αφελώς ότι υπήρχε διαρροή στα κεντρικά γραφεία του Χίτλερ, αλλά σήμαινε επίσης ότι οι Γερμανοί έχασαν την ευκαιρία για μια ξαφνική επίθεση εναντίον της Ελβετίας. Για να κερδίσει ακόμα μεγαλύτερη χάρη στα μάτια των Ελβετών, ο Σέλενμπεργκ ισχυρίστηκε ότι είχε πείσει τη γερμανική ανώτατη διοίκηση για την μη αναγκαιότητα μιας τέτοιας επιχείρησης. Παρά το γεγονός ότι είχε άμεσες επαφές με τον ίδιο τον Σέλενμπεργκ, ο διευθυντής του Γραφείου Στρατηγικών Υπηρεσιών στην Ελβετία Άλεν Ντάλες εξέφρασε βαθιά ανησυχία για τις πιθανές διαρροές πληροφοριών μεταξύ Μάσον και Σέλενμπεργκ.
Οι υποκλοπές πληροφοριών προειδοποίησαν την Γκεστάπο και την SD για την "Κόκκινη Ορχήστρα", το σοβιετικό δακτύλιο κατασκοπείας στη Γερμανία. Ο Σέλενμπεργκ διεξήγε εκτεταμένες προσπάθειες για πολλούς μήνες για τον εντοπισμό των συμμετεχόντων. 116 συνελήφθησαν από τη Γκεστάπο, οι μισοί από τους οποίους εκτελέστηκαν μετά από έντονες ανακρίσεις. Μέχρι τότε, ο Σέλενμπεργκ είχε γίνει στρατηγός των Γενικών Ες-Ες. Η επιχείρηση ήταν μια μεγάλη νίκη για το RSHA εις βάρος της Άμπβερ, η οποία αγνοούσε τη σοβιετική επιχείρηση. Ο ιστορικός Κλάους Φίσερ ισχυρίζεται ότι "η μόνη μεγάλη επιτυχία του Σέλενμπεργκ ήταν η διάλυση της Ερυθράς Ορχήστρας".
Έλεγχος όλων των μυστικών πληροφοριών
Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Σέλενμπεργκ και ο Βίλχελμ Κανάρις, ο επικεφαλής της Άμπβερ, ήταν φίλοι. Έκαναν ιππασία μαζί στο δάσος Γκρούνεβαλντ του Βερολίνου, όπου συζητούσαν για το μέλλον της ναζιστικής Γερμανίας. Συχνά παρόντες σε αυτές τις ιππικές εκδρομές ήταν οι Χάιντριχ και Βέρνερ Μπεστ. Ο Κανάρις ήταν προσεκτικός με τον Σέλενμπεργκ, του οποίου οι φιλοδοξίες περιελάμβαναν τον έλεγχο όλων των μυστικών πληροφοριών για το Ράιχ. Όπως και ο Χάιντριχ, ο Σέλενμπεργκ οραματιζόταν ένα κεντρικό κατευθυνόμενο "ολοκληρωμένο σύστημα ασφαλείας" και μια μοναδική "Ανώτερη Γερμανική Υπηρεσία Πληροφοριών" υπό άμεσο ναζιστικό έλεγχο (σε αντίθεση με την Άμπβερ, που ήταν κομμάτι της Βέρμαχτ). Ωστόσο, υπάρχουν ενδείξεις ότι ο Σέλενμπεργκ προτίμησε να ασχοληθεί με την Άμπβερ του Κανάρις έναντι της Γκεστάπο, ιδιαίτερα επειδή δεν εμπιστευόταν τον αρχηγό της, Χάινριχ Μύλλερ. Ωστόσο, μετά την απόπειρα δολοφονίας του Χίτλερ στις 20 Ιουλίου 1944, η Άμπβερ διαλύθηκε και δόθηκε στην SD πρόσθετη εξουσία επί των πληροφοριών στο Ράιχ. Ο Κανάρις συνελήφθη στις 23 Ιουλίου 1944 με βάση την ανάκριση του διαδόχου του στη στρατιωτική υπηρεσία πληροφοριών, Γκέοργκ Χάνσεν.
Ως αποτέλεσμα, τμήματα της Άμπβερ ενσωματώθηκαν στο RSHA και επομένως τέθηκαν υπό τη διοίκηση του Σέλενμπεργκ. Η ανάληψη αυτών των εξουσιών έκανε τον Σέλενμπεργκ τον "απόλυτο άρχοντα" των ναζιστικών μυστικών πληροφοριών".
Επιχείρηση Modellhut
Έγγραφα συμμαχικών στρατιωτικών πληροφοριών, που χρονολογούνται από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, τα οποία είχαν προηγουμένως ταξινομηθεί ως μυστικά, αποκαλύφθηκαν ότι συνδέουν την Γαλλίδα Κοκό Σανέλ με δραστηριότητα κατασκοπείας σε συνεννόηση με τον Σέλενμπεργκ, ο οποίος σύμφωνα με πληροφορίες ήταν επίσης ένας από τις ρομαντικές της σχέσεις. Το 1943/44, μια επιχείρηση με την ονομασία "Modellhut" σχεδιάστηκε για να αξιοποιήσει τις μακροχρόνιες σχέσεις της Σανέλ με τη βρετανική αριστοκρατία και συγκεκριμένα τη φιλία της με τον Ουίνστον Τσόρτσιλ. Ο Σέλενμπεργκ στρατολόγησε την Σανέλ για να ενεργήσει ως μεσάζων σε ένα σχέδιο (που πρότεινε η Σανέλ), του οποίου ο απώτερος στόχος ήταν να πραγματοποιηθεί ειρηνευτική λύση μεταξύ της ναζιστικής Γερμανίας και της Βρετανίας ανεξάρτητα από άλλες συμμαχικές δυνάμεις. Τελικά η Επιχείρηση Modellhut αποδείχτηκε αποτυχία.
Ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις και σύλληψη
μικρογραφία|183x183εσ| Χίμλερ, 1942 Στις αρχές του 1945, ο Σέλενμπεργκ ενθάρρυνε τον Χίμλερ να ανατρέψει τον Χίτλερ, προκειμένου να διαπραγματευτεί ξεχωριστή ειρήνη με τους Δυτικούς Συμμάχους χρησιμοποιώντας ως δικαιολογία την κακή υγεία του Χίτλερ. Ωστόσο, ο Χίμλερ δεν έδρασε ποτέ. Επίσης έπεισε τον Χίμλερ να συναντηθεί με τον πρώην πρόεδρο της Ελβετίας, Ζαν Μαρί Μυσί, ο οποίος υποσχέθηκε να πληρώσει σε ελβετικά φράγκα για την απελευθέρωση των Εβραίων. Στο τέλος του πολέμου, ο Σέλενμπεργκ κατάφερε να πείσει τον Χίμλερ να προσπαθήσει να διαπραγματευτεί με τους Δυτικούς Συμμάχους μέσω του Κόμη Φόλκε Μπερναντότ. Ο Σέλενμπεργκ είχε εργαστεί νωρίτερα μέσα στο έτος ως μεσάζων μεταξύ του Κόμη Μπερναντότ και του Χίμλερ για την απελευθέρωση και την ασφαλή διέλευση ορισμένων κρατουμένων, που κρατούνταν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, μέσω του Σουηδικού Ερυθρού Σταυρού.
Την άνοιξη του 1945, ο Σέλενμπεργκ ξεκίνησε περαιτέρω συναντήσεις με τον Κόμη Μπερναντότ ως άνοιγμα προς τις Δυτικές δυνάμεις. Πήγε προσωπικά στη Στοκχόλμη τον Απρίλιο του 1945 για να οργανώσει τις συναντήσεις για τον Χίμλερ. Τόσο ο Χίμλερ όσο και ο Σέλενμπεργκ συνέχισαν να πιστεύουν ότι οι Εβραίοι κρατούμενοι σε στρατόπεδα συγκέντρωσης αντιπροσώπευαν διαπραγματευτικό χαρτί για τη ναζιστική ηγεσία, κάτι που θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν για να αντλήσουν παραχωρήσεις από τους Δυτικούς Συμμάχους. Για να προωθήσει την καλή θέληση για τις διαπραγματεύσεις τους, ο Σέλενμπεργκ, με τη συγκατάθεση του Χίμλερ, οργάνωσε τη μεταφορά 1.700 Εβραίων από γερμανικό ελεγχόμενο έδαφος στην Ελβετία και τη Σουηδία. Ο Χίτλερ το ανακάλυψε και σταμάτησε τις περαιτέρω εκκενώσεις.
Μετά το πρώτο σύνολο αποτυχημένων συναντήσεων, ο Σέλενμπεργκ ζήτησε από τον Μπερναντότ να μεσολαβήσει άμεσα στον στρατηγό Αϊζενχάουερ, αλλά και αυτή η τελική δράση αποδείχθηκε άχρηστη.
Στο τέλος του πολέμου, ο Σέλενμπεργκ βρισκόταν στη Δανία προσπαθώντας να κανονίσει την παράδοσή του, όταν οι Βρετανοί τον πήραν υπό κράτηση τον Ιούνιο του 1945. Οι υπηρεσίες πληροφοριών των ΗΠΑ, της Βρετανίας και των Σοβιετικών τον αναζητούσαν όλες ως πολύτιμη πηγή πληροφοριών. Ο καπετάνιος Χόρας Χαν, μέλος του OSS, ήταν ένας από τους λίγους Αμερικανούς, που του επετράπη να ανακρίνει τον Σέλενμπεργκ. Κοιτάζοντας να ανακτήσουν όσο το δυνατόν περισσότερες πληροφορίες, οι Βρετανοί τον έστειλαν στο Λονδίνο τον Ιούλιο του 1945, όπου ανακρίθηκε εκτενώς. Η πρόθεσή τους (μαζί με τους Αμερικανούς) ήταν να εξαγάγουν πληροφορίες σχετικά με τυχόν εναπομείνασες ναζιστικές αντιστάσεις και να συγκεντρώσουν ό,τι μπορούσαν για πιθανές μεταπολεμικές δραστηριότητες πληροφοριών στη Γερμανία.
Ο Σέλενμπεργκ επιβεβαίωσε στους Συμμάχους ότι δεν υπήρχαν τέτοια σχέδια, κάτι που επιβεβαίωσαν και κατασκοπικές προσπάθειες των Συμμάχων. Το γεγονός ότι ο Σέλενμπεργκ βρισκόταν στην αντίθετη πλευρά της σέχτας του RSHA, που περιλάμβανε τους Καλτενμπρύνεν, Μύλερ, Όλεντορφ, Σκορτσένυ και άλλους εγκληματίες πολέμου, ήταν το "καλύτερο πράγμα" για αυτόν στο τέλος του πολέμου. Επιπλέον ανεξάρτητες πληροφορίες από κατασκοπική δραστηριότητα αποδείχθηκαν χρήσιμες για την αξιολόγηση του Σέλενμπεργκ.
Δίκες της Νυρεμβέργης
Μετά τον πόλεμο, ο Σέλενμνπεργκ συνελήφθη από τη βρετανική στρατιωτική αστυνομία και τελικά δικάστηκε στη Νυρεμβέργη. Για να απαλλαγεί από μακρά ποινή φυλάκισης, κατά τη διάρκεια των μεταπολεμικών δικών της Νυρεμβέργης, ο Σέλενμπεργκ κατέθεσε κατά της οργάνωσης των Ες-Ες και των ναζιστών ηγετών. Κατά τη διάρκεια της δίκης των Υπουργείων, έγραψε τα Απομνημονεύματά του με τίτλο Ο Λαβύρινθος. Ο ιστορικός Ρόμπερτ Γκέργουαρτ περιγράφει συγκεκριμένο περιεχόμενο των απομνημονευμάτων του Σέλενμπεργκ ως "αμφισβητήσιμο".
Στις 4 Νοεμβρίου 1949, καταδικάστηκε σε έξι χρόνια φυλάκισης για το ρόλο του στη δολοφονία των Σοβιετικών αιχμαλώτων πολέμου, που χρησιμοποιήθηκαν ως πράκτορες στην Επιχείρηση Ζέπελιν. Απελευθερώθηκε μετά από δύο χρόνια λόγω κακής υγείας, λόγω επιδείνωσης της κατάστασης του ήπατος, και μετακόμισε στην Ελβετία, πριν εγκατασταθεί στη Βερμπάνια-Παλάντζα στην Ιταλία. Πέθανε στο Τορίνο το 1952.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κατασκοπεία κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Βόννης Κατηγορία:Γερμανοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Κατηγορούμενοι στις δίκες της Νυρεμβέργης
Ορθαγορία
thumb|300px|Νόμισμα από την Ορθαγορία (βρίσκεται στο [[Νομισματικό Μουσείο Αθηνών).]] Η Ορθαγορία (Ὀρθαγορία, αγγλικά: Orthagoria) ή Ορθαγορεία (Ὀρθαγορεία, αγγλικά: Orthagoreia), ήταν μια αρχαία ελληνική πόλη της αρχαίας Θράκης, που βρισκόταν στις ακτές του Αιγαίου.
Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος (Pliny the Elder) αναφέρει ότι η Ορταγουρέα (Ortagurea) (πιθανόν το ίδιο με την Ορθαγορία) ήταν η παλαιά ονομασία της Μαρώνειας, αλλά ο Στράβων τοποθετεί και τις δύο πόλεις, διαδοχικά στην περιοχή της Θράκης.
Ορισμένοι, προτείνουν ότι η Ορθογορεία ήταν η αρχαία ονομασία των Σταγείρων.
Έχουν βρεθεί διάφορα αργυρά και χάλκινα νομίσματα, τα οποία κόπηκαν από την Ορθογορεία, με την επιγραφή ΟΡΘΑΓΟΡΕΩΝ.
Η περιοχή της δεν έχει ακόμα εντοπιστεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Θράκης Κατηγορία:Χαμένες αρχαίες πόλεις Κατηγορία:Αρχαίες ελληνικές αποικίες στη Θράκη
Ροδόλφο Τσικιλικουάτρε
Ο Ροδόλφο Τσικιλικουάτρε (Ισπανικά: Rodolfo Chikilicuatre, προφορά: [roˈðolfo tʃikiliˈkwatɾe], γεννημένος το 1972 ) είναι ένας ισπανικός κωμικός χαρακτήρας που έπαιξε ο Ντάβιντ Φερνάντεθ Ορτίθ (γεννημένος στις 24 Ιουνίου 1970) και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην ισπανική παράσταση Buenafuente ως αυτοσχεδιαστική πράξη. Ο Ροδόλφο πήρε συνέντευξη από τον εφευρέτη του δονητή-κιθάρας. Ο χαρακτήρας έγινε γνωστός αφού αργότερα παρουσιάστηκε από τον οικοδεσπότη της παράστασης, Αντρέ Μπουεναφουέντε, με ένα τραγούδι με τίτλο "Baila el Chiki-chiki", μια παρωδία reggaeton μουσικής γεμάτη αστεία και πολιτικές αναφορές, και ο οικοδεσπότης της εκπομπής αποφάσισε να εισάγει το τραγούδι στη διαδικασία επιλογής της Ισπανίας για το διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2008. Ο Ροδόλφο κατάφερε να πάρει την καλύτερη θέση για την Ισπανία μετά από το Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2004.
Eurovision 2008 και "Baila el Chiki-chiki"
Για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2008, ο Ισπανικός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός RTVE αποφάσισε να καταστήσει τη διαδικασία επιλογής τραγουδιού πιο δημοκρατική, οπότε, σε συμφωνία με το MySpace, δημιουργήθηκε μια ιστοσελίδα όπου το ευρύ κοινό θα μπορούσε να ψηφίσει οποιονδήποτε από τους καλλιτέχνες που ενδιαφέρονται να συμμετάσχουν πιθανώς ανακαλύπτοντας νέα ταλέντα. Οποιοσδήποτε επίδοξος τραγουδιστής θα μπορούσε να ανεβάσει βίντεο για να συμμετάσχει στο διαγωνισμό. Τα κορυφαία 5 βίντεο που ψηφίστηκαν, μαζί με 5 ακόμη συμμετοχές που επιλέχθηκαν από μια κριτική επιτροπή, πήγαν σε έναν τηλεοπτικό τελικό όπου θα επιλεγόταν η συμμετοχή της Ισπανίας για τη Eurovision του 2008.
Υποβλήθηκαν περισσότερα από 530 τραγούδια, η κωμική πράξη του Ροδόλφο Τσικιλικουάτρε και το τραγούδι του "Baila el Chiki-chiki". Το τραγούδι προωθήθηκε σε μεγάλο βαθμό από την εκπομπή Buenafuente και το τηλεοπτικό κανάλι La Sexta αργά το βράδυ που προβλήθηκε στην εκπομπή και κατέληξε να επιλέγεται από πολλούς θεατές, κερδίζοντας το 56,28% των ψήφων, πολύ μπροστά από τη δεύτερη θέση, η οποία κέρδισε μόνο το 14,6%. Ο νικητής επιλέχθηκε μέσω μηνυμάτων κειμένου.
Αυτή η επιλογή συναντήθηκε με κάποιο βαθμό διαμάχης, καθώς πολλοί το θεωρούσαν τραγούδι τέχνασμα, και δεν άξιζε να εκπροσωπήσει την Ισπανία. Συνάντησε επίσης διαμάχη επειδή ο Ροδόλφο Τσικιλικουάτρε ήταν μια κωμική πράξη, χωρίς προηγούμενα τραγούδια, και υποστηρίχθηκε από μια συγκεκριμένη εκπομπή (τη Buenafuente) και έναν ιδιωτικό ραδιοτηλεοπτικό σταθμό (LaSexta). Η RTVE υπερασπίστηκε το σύστημα ψηφοφορίας της επιλογής τους.
Στις 11 Μαρτίου 2008, ο Ροδόλφο ανακοίνωσε κάποιες αλλαγές στους στίχους του τραγουδιού του για να συμμορφωθεί με τους κανόνες του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision, αφαιρώντας έτσι εν μέρει τα ονόματα των πολιτικών που περιλαμβάνονται στο τραγούδι (José Luis Rodríguez Zapatero, Hugo Chavez και Mariano Rajoy). Ακόμα κι αν το όνομα του Τσάβες αφαιρέθηκε εντελώς, διατηρήθηκε αναφορά σε προηγούμενο συμβάν με τον Βασιλιά Juan Carlos I της Ισπανίας. Προστέθηκε μια μη πολιτική αναφορά στη Σερβία. Το τραγούδι έγινε επίσης μακρύτερο, καθώς το πρωτότυπο θεωρήθηκε πολύ μικρό, από 1:20 έως 2:56 λεπτά και προστέθηκαν αρκετοί στίχοι στα Αγγλικά. Η νέα έκδοση παρουσιάστηκε στις 14 Μαρτίου 2008.
Ο Ροδόλφο ερμήνευσε το "Chiki-chiki" με άλλους τραγουδιστές, όπως τους King Africa, Tata Golosa, Mojinos Escozios και Dustin the Turkey.
Κατά τη διάρκεια του τελικού του διαγωνισμού της Eurovision 2008 στις 24 Μαΐου 2008, το τραγούδι "Baila el Chiki-chiki" έφτασε στη δέκατη έκτη θέση με 55 πόντους, σε ισοβαθμία με την Αλβανία.
Επιπλέον
Κατηγορία:Ισπανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Ισπανοί συμμετέχοντες στο Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision Κατηγορία:Ισπανοί ηθοποιοί Κατηγορία:Κωμικοί Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2008
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Θεσσαλίας
Η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Θεσσαλίας (Ε.Π.Σ.Θ.) είναι αρμόδια για το ποδόσφαιρο στο νομό Μαγνησίας. Εδρεύει στo Βόλο και είναι μέλος της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (Ε.Π.Ο.). Είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του τοπικού πρωταθλήματος και του κυπέλλου, όπως και των πρωταθλημάτων εφήβων και παίδων. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των μικτών ομάδων νέων και παίδων, οι οποίες εκπροσωπούν το νομό σε εθνικό επίπεδο.
Προϊστορία
Το 1922 καταφτάνουν στον Βόλο οι πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία και κάποιοι από αυτούς έπαιζαν ποδόσφαιρο ήδη στη Σμύρνη και στις ομάδες του Πανιωνίου και του Απόλλωνος. Η άφιξη τους συμβάλει στο να σχηματιστούν οι πρώτες ομάδες.
Οι πρώτες επίσημες ποδοσφαιρικές ομάδες που συστάθηκαν ήταν οι : Όμιλος Εκδρομέων Βόλου (Μάιος 1924) και ο ΓΣ Προσφύγων Βόλου (Αύγουστος 1924).
Ο Όμιλος Εκδρομέων Βόλου προϋπήρχε ως φυσιολατρικός όμιλος ώσπου τον Μάϊο του 1924 κάποια μέλη του έφτιαξαν ποδοσφαιρικό τμήμα στο σύλλογο τους (αργότερα το 1928 αυτονομήθηκαν με το όνομα Κένταυρος που έμελλε να είναι και ο πρώτος Πρωταθλητής Θεσσαλίας την περίοδο 1930-31).
Ο ΓΣ Προσφύγων Βόλου (η σημερινή Νίκη Βόλου) δημιουργήθηκε από τους πρόσφυγες που κατέφτασαν στον Βόλο εκδιωγμένοι από τις χαμένες πατρίδες της Μικράς Ασίας.
Το 1926 ιδρύεται η ΑΕΚ Βόλου.
Το 1928 το ποδοσφαιρικό τμήμα του Ομίλου Εκδρομέων Βόλου αυτονομείται και έτσι ιδρύεται ο Κένταυρος Βόλου. Ένα μήνα μετά ιδρύεται και ο Πηλέας Βόλου.
Το 1929 ιδρύονται κατά σειρά οι ΠΑΟΚ Βόλου, ΑΕ Νικομήδειας Βόλου και Τοξότης Βόλου.
Ίδρυση
Έπειτα από πρωτοβουλία τριών ομάδων (Νίκη Βόλου, Κενταύρος Βόλου και ΑΕΚ Βόλου) ιδρύεται η «Ένωσις Ποδοσφαιρικών Σωματείων Μαγνησίας-Θεσσαλίας» (ΕΠΣΜΘ) με την υπ. αρ. 853/28-6-1929 απόφαση του Πρωτοδικείου Βόλου και αναγνωρίζεται από την ΕΠΟ. Είναι η έκτη Ένωση της χώρας μετά από τις Ε.Π.Σ.Αθηνών, Ε.Π.Σ.Μακεδονίας, Ε.Π.Σ.Πειραιώς, Ε.Π.Σ. Αχαϊας, Ε.Π.Σ.Εύβοιας.
Εν συνεχεία μετονομάζεται σε «Ένωσις Ποδοσφαιρικών Σωματείων Θεσσαλίας» (ΕΠΣΘ) με την υπ. αρ. 1094/8/10/1929, απόφαση του πρωτοδικείου Βόλου. Πρώτος πρόεδρος ήταν ο Άγγελος Παπάζογλου πρόεδρος της Νίκης Βόλου.
Η πρώτη περίοδος της ΕΠΣΘ δεν ήταν ρόδινη καθώς τα υπόλοιπα επίσημα σωματεία Τοξότης, Κεραυνός, ΠΑΟΚ, Νικομήδεια, Πηλέας για διάφορους λόγους αρνούνται να ενταχθούν και μάλιστα προχωρούν στη δημιουργία δικού τους φορέα. Τα πράγματα γίνονται ακόμα χειρότερα όταν σε αγώνα Κένταυρος-Νίκη στις 6-10-1929 οι μεγαλύτεροι σε ηλικία παίκτες του Κενταύρου χτυπούν τούς έφηβους ποδοσφαιριστές της Νίκης η οποία διαμαρτυρόμενη για την άνανδρη αυτή πράξη αποχωρεί και εκείνη. Τελικά αφού δεν γίνεται μετά από όλα αυτά επίσημο πρωτάθλημα την άνοιξη του 1930 τα σωματεία βάζουν στην άκρη τις διαφωνίες τους και αποφασίζουν να ενωθούν όλα υπό τη σκέπη της Ε..Π.Σ. Θεσσαλίας.
Η πρώτη ομάδα εκτός Βόλου που γίνεται μέλος είναι η Πελασγιώτιδα Λάρισας.
Το πρωτάθλημα της περιόδου 1930-1931 είναι το πρώτο επίσημο που γίνεται ενώ ο πρώτος αγώνας πρωταθλήματος στην ιστορία πραγματοποιείται στις 24-11-1930 μεταξύ Κεραυνού και ΑΕΚ.
"Το νερό έχει μπει πλέον στο αυλάκι" και παρά τις προστριβές (που συνέχιζαν να υπάρχουν) και τη διετή στασιμότητα 1934-1935 (όπου τα πρωταθλήματα δεν ολοκληρώθηκαν), η Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας συνεχίζει να υπάρχει ως τις μέρες μας.
Το 1960 οι ομάδες της Λάρισας αποσχίστηκαν ιδρύοντας την Ε.Π.Σ. Λάρισας. Το 1968 έγινε η δεύτερη απόσχιση οπότε και ιδρύθηκε η Ε.Π.Σ. Καρδίτσας. Το 1974 πραγματοποιήθηκε η τελευταία απόσχιση και δημιουργήθηκε και η Ε.Π.Σ. Τρικάλων.
Πρωτάθλημα
Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας κατά την τρέχουσα περίοδο 2022-23 είναι η εξής:
Από την περίοδο 1971-72 η Ε.Π.Ο. καθιερώνει το Κύπελλο Ερασιτεχνών Ελλάδας. Η κάθε Ένωση διοργανώνει το δικό της Κύπελλο, αναδεικνύει την Κυπελλούχο ομάδα της, η οποία μαζί με τις Κυπελλούχες ομάδες των άλλων Ενώσεων συνέχιζε στο Κύπελλο Ερασιτεχνών Ελλάδας. Πλέον από την περίοδο 2018-2019 ο κυπελλούχος κάθε ένωσης συνεχίζει στα προκριματικά του Κύπελλου Ελλάδος
Πρωταθλήτριες Α' κατηγορίας Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας
Οι πρωταθλήτριες ομάδες της Α' κατηγορίας Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας όπως δημοσιεύονται στον Ιστότοπο του Τοξότη Βόλου.
Πρωταθλήτριες Β' κατηγορίας Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας
Οι πρωταθλήτριες ομάδες της Β' κατηγορίας Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας όπως δημοσιεύονται στον Ιστότοπο του Τοξότη Βόλου.
Πρωταθλήτριες Γ' κατηγορίας Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας
Οι πρωταθλήτριες ομάδες της Γ' κατηγορίας Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας όπως δημοσιεύονται στον Ιστότοπο του Τοξότη Βόλου.
Πρωταθλήτριες Δ' κατηγορίας Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας
Οι πρωταθλήτριες ομάδες της Δ' κατηγορίας Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας όπως δημοσιεύονται στον Ιστότοπο του Τοξότη Βόλου.
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας.
Κυπελλούχες
Οι Κυπελλούχες ομάδες της Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας όπως δημοσιεύονται στον Ιστότοπο του Τοξότη Βόλου.
Γκαμπριέλ Νωντέ
Ο Γκαμπριέλ Νωντέ (γαλλικά: Gabriel Naudé (1600 -1653) ήταν Γάλλος γιατρός, βιβλιοθηκονόμος και συγγραφέας. Έγραψε έργα για πολλά θέματα, όπως η πολιτική, η θρησκεία, η ιστορία και η μαγεία.
Ένα σημαντικό έργο για την επιστήμη της βιβλιοθηκονομίας ήταν το βιβλίο του 1627 Συμβουλές για την ίδρυση βιβλιοθήκης. Ο Νωντέ αργότερα εφάρμοσε όλες τις ιδέες που ανέπτυξε στο έργο του, όταν του δόθηκε η ευκαιρία να δημιουργήσει και να συντηρήσει τη βιβλιοθήκη Μαζαρέν, προσωπική βιβλιοθήκη του καρδινάλιου Μαζαρίνου.
Ο Νωντέ είναι πρόδρομος του Πιέρ Μπαιλ και του Φοντενέλ.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γκαμπριέλ Νωντέ γεννήθηκε στο Παρίσι στις 2 Φεβρουαρίου 1600, γόνος ταπεινής οικογένειας. Η φήμη του εδραιώθηκε γρήγορα. Η μεγάλη μόρφωσή του και το ταλέντο του ως βιβλιοθηκονόμος αναγνωρίστηκαν όταν δημοσίευσε το 1620, με δικά του έξοδα, το Le Marfore ou Discours contre les libelles (Ο Μαρφόρ ή Λόγος ενάντια στους λιβέλους).
Έτσι, το 1622 κλήθηκε από τον Ανρί ντε Μιμ, πρόεδρο στο κοινοβούλιο του Παρισιού για να φροντίσει την ιδιωτική του βιβλιοθήκη, μια από τις καλύτερες της εποχής, πλούσια σε οκτώ χιλιάδες τόμους, που περιλάμβανε πολλά λατινικά και ελληνικά χειρόγραφα. Με την ευκαιρία αυτή, συνάντησε στοχαστές όπως τον Ούγκο Γκρότιους. Το 1626 εγκαταστάθηκε στην Πάδοβα, πρωτεύουσα του Αριστοτελιανισμού και του ελεύθερου πνεύματος. Ο θάνατος του πατέρα του το 1627 τον ανάγκασε να επιστρέψει στο Παρίσι. Επανέλαβε τις ιατρικές του σπουδές και τις εργασίες του ως βιβλιοθηκονόμος με τον πρόεδρο ντε Μιμ και εξέδωσε τις Συμβουλές για την ίδρυση βιβλιοθήκης.
Το 1629 έγινε βιβλιοθηκονόμος του καρδινάλιου Μπάνι στη Ρώμη, και αργότερα εργάστηκε ως βιβλιοθηκονόμος στον καρδινάλιο Φραντσέσκο Μπαρμπερίνι. Το 1633 έγινε γιατρός του Λουδοβίκου ΙΓ΄. Ο Ρισελιέ σκόπευε να τον κάνει βιβλιοθηκονόμο του και μετά το θάνατό του ο Νωντέ δέχτηκε μια παρόμοια προσφορά εκ μέρους του καρδινάλιου Μαζαρίνου, το 1642. Για τα επόμενα δέκα χρόνια αφιερώθηκε να συγκεντρώσει από όλα τα μέρη της Ευρώπης την τεράστια συλλογή βιβλίων γνωστών ως βιβλιοθήκη Μαζαρέν. Η βιβλιοθήκη του Μαζαρίνου πωλήθηκε από το Παρλαμέντο του Παρισιού κατά τη διάρκεια των εξεγέρσεων της Σφενδόνης και η βασίλισσα Χριστίνα της Σουηδίας κάλεσε τον Νωντέ στη Στοκχόλμη. Δεν ήταν ευτυχισμένος στη Σουηδία, και μόλις ο Μαζαρίνος τον κάλεσε να συγκεντρώσει τη διασκορπισμένη βιβλιοθήκη του, ο Νωντέ επέστρεψε αμέσως. Αλλά η υγεία του ήταν καταβεβλημένη και πέθανε στο ταξίδι στην Αμπεβίλ στις 10 Ιουλίου 1653.
Υπήρξε φίλος του γιατρού Γκι Πατέν, του Πιέρ Γκασεντί, του Φρανσουά ντε Λα Μοτ Λε Βαιγιέ και όλων των φιλελεύθερων στοχαστών της εποχής του. Ο Νωντέ δεν ήταν απλώς λάτρης των βιβλίων. Τα έργα του δείχνουν το κριτικό πνεύμα του που τον έκανε ισάξιο των λογοτεχνών και των λογίων της γαλλικής λογοτεχνίας του 17ου αιώνα.
Βιβλιοθηκονόμος
μικρογραφία|300x300εσ|Αίθουσα ανάγνωσης στη [[βιβλιοθήκη Μαζαρέν (2010)]] Ο Γκαμπριέλ Νωντέ εργάστηκε ως βιβλιοθηκονόμος στη Ρώμη και αργότερα για τον καρδινάλιο Μαζαρίνο, για τον οποίο δημιούργησε μια βιβλιοθήκη που ήταν η βάση για την τρέχουσα Βιβλιοθήκη του Μαζαρίνου. Περιηγήθηκε στην Ευρώπη για δέκα χρόνια, αγοράζοντας πάνω από 40.000 τόμους μεταξύ των οποίων μια τεράστια συλλογή χειρογράφων. Ο Νωντέ έγινε διάσημος όταν το 1627 έγραψε το έργο Συμβουλές για την ίδρυση βιβλιοθήκης, που είναι το πρώτο γαλλικό και παγκόσμιο εγχειρίδιο βιβλιοθηκονομίας. Την εποχή εκείνη, μόνο τρεις «δημόσιες» βιβλιοθήκες υπήρχαν στην Ευρώπη: η Βιβλιοθήκη Μπόντλιαν που άνοιξε στην Οξφόρδη το 1602, η Αμβροσιανή βιβλιοθήκη που ιδρύθηκε στο Μιλάνο το 1609 και η Αγγελική Βιβλιοθήκη, που άνοιξε για το κοινό στη Ρώμη, επίσης το 1609.
Στις Συμβουλές για την ίδρυση βιβλιοθήκης, ο Νωντέ πρότεινε μια σειρά καινοτομιών στις βιβλιοθήκες που αργότερα είχαν μεγάλη επίδραση:
1.- Δημιουργία του επαγγελματία βιβλιοθηκονόμου. Σύμφωνα με τον Νωντέ, έπρεπε να είναι μορφωμένοι άνθρωποι με ειδική κατάρτιση στην επεξεργασία μέσων βιβλιοθήκης για τον έλεγχο και τη διαχείριση των κεφαλαίων στην υπηρεσία του πολιτισμού και της επιστήμης.
3.- Οργάνωση κεφαλαίων κατά θέματα.
4.-Προτίμηση στο περιεχόμενο του βιβλίου και όχι στην εξωτερική του εμφάνιση, μια ιδέα που είχε ήδη προταθεί από τον Λάιμπνιτς στο επαγγελματικό του στάδιο ως βιβλιοθηκονόμος.
5.-Σημασία των εγκαταστάσεων και διανομή των επίπλων: ράφια που συνδέονται με τον τοίχο, ανοιχτοί χώροι όπου φτάνει το φυσικό φως, τα βιβλία να μην είναι πλέον δεμένα στο γραφείο, κλπ.
6.- Παροχή στις βιβλιοθήκες μόνιμου προϋπολογισμού για την αγορά βιβλίων, προκειμένου η συλλογή να εμπλουτισθεί με τον μεγαλύτερο αριθμό έργων και συγγραφέων.
7.- Άνοιγμα των βιβλιοθηκών στο κοινό, καθιέρωση ωρών πρόσβασης, που έθεσε τις βάσεις για την άνθηση των δημόσιων βιβλιοθηκών τον 19ο αιώνα.
Μαγεία και εσωτερισμός
Η πρώτη έκδοση των έργων του για τη μαγεία, τις μεσαιωνικές επιστήμες, καθώς και την ιστορία της μάθησης και της εκπαίδευσής της, δημοσιεύθηκε το 1625. Στα γραπτά του υπερασπίστηκε γνωστές μορφές όπως τον μάγο Μέρλιν, τον Νοστράδαμο, τον Ρότζερ Μπέικον και τον Παράκελσο για τη σοβαρή κατηγορία που τους προσήψαν ως μάγους. Αφιερώθηκε στη μελέτη της μαγείας και την ταξινόμησε σε τέσσερις κατηγορίες: λευκή μαγεία, μαύρη μαγεία, θεϊκή μαγεία και φυσική μαγεία (η τελευταία περιλάμβανε επιστήμη και χημεία). Δημοσίευσε επίσης ένα έργο σχετικά με τις αποκαλύψεις των φιλοσοφικών και ερμητικών μυστηρίων των Αδελφών του Ροδόσταυρου.
Συγγραφικό έργο
Ανάμεσα στα έργα του Γκαμπριέλ Νωντέ περιλαμβάνονται:
Βανίλια
Η βανίλια ή βανίλα είναι γένος Αγγειόσπερμων Μονοκότυλων φυτών, που ανήκει στην τάξη γύνανδρα, οικογένεια Ορχιδίδες (Orchidaceae) και είναι κοινά γνωστό ως βανίλλη. Περιλαμβάνει 90 περίπου είδη αναρριχητικών φυτών, ιθαγενή των τροπικών περιοχών. Βανίλια επίσης ονομάζεται και η αρωματική ουσία που εξάγεται από τους καρπούς ορισμένων από τα είδη της.
Ιστορία
Η βανίλια χρησιμοποιούνταν για τον αρωματισμό του σοκόατλ (xocóatl) της σοκολάτας, ενός αφεψήματος των Αζτέκων, αιώνες πριν ο Κορτές το δοκιμάσει στην αυλή του Μοντεζούμα, σύντομα μετά από αυτό η βανίλια έγινε πολύ δημοφιλής στην Ευρώπη.
Καλλιέργεια
Οι σπόροι της βανίλιας που κυκλοφορούν στο εμπόριο είναι ο επεξεργασμένος άγουρος καρπός του είδους Βανίλια η πλατύφυλλος (V. planifolia) που είναι ιθαγενές του Μεξικού της Κεντρικής Αμερικής και του Βόρειου τμήματος της Νότιας Αμερικής, αλλά καλλιεργείται σε πολλές τροπικές περιοχές, ή του είδους Βανίλια η ταϊτινή (V. tahitensis) που είναι ιθαγενές της Ωκεανίας. Είναι φυτό με μακρύ, σαρκώδη αναρριχητικό βλαστό ο οποίος προσκολλάται στα δένδρα με εναέρια ριζίδια, έχει επίσης και ρίζες που εισχωρούν στο έδαφος. Κατά την περίοδο της ανθοφορίας, η οποία διαρκεί για δύο περίπου μήνες, πολλά εφήμερα άνθη ανοίγουν, λίγα κάθε φορά. Τα άνθη έχουν λεπτεπίλεπτη κατασκευή και για αυτό στη φύση η επικονίαση τους μπορεί να γίνει μόνο από μια μικρή μέλισσα που ζει στο Μεξικό. Στις άλλες χώρες όπου καλλιεργείται το φυτό, εφαρμόζεται η τεχνητή επικονίαση, η οποία γίνεται αμέσως μόλις ανοίξουν τα άνθη. Ο καρπός είναι επιμήκης κάψα και φθάνει σε πλήρη ανάπτυξη τα 20 εκατοστόμετρα μήκος σε 4 έως 6 εβδομάδες ενώ μπορεί να χρειαστούν μέχρι και 9 μήνες ώσπου να ωριμάσει.
Χρήσεις
Ο αρωματικός παράγοντας της Βανίλιας χρησιμοποιείται ευρέως τόσο στην οικιακή μαγειρική όσο και στα τρόφιμα εμπορίου, ιδιαίτερα στη σοκολάτα στα προϊόντα της αρτοποιίας, στη ζαχαροπλαστική, στις πουτίγκες. στις σάλτσες, σε παγωτό, σε αφεψήματα και στην αρωματοποιία. Οι άγουροι καρποί συλλέγονται αμέσως μόλις πάρουν χρυσοπράσινο χρώμα στη βάση τους. Τα φρέσκα σπέρματα της Βανίλιας δεν έχουν άρωμα. Το χαρακτηριστικό άρωμα είναι αποτέλεσμα ενζυματικής δράσης κατά τη διάρκεια ειδικής επεξεργασίας. Το εκχύλισμα της βανίλιας παραλαμβάνεται μετά από θραύση των κατεργασμένων αποξηραμένων καρπών και εκχύλιση με αλκοόλη. Η τεχνητή βανίλια γίνεται από συνθετικά παραγόμενη βανιλίνη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ορχεοειδή Κατηγορία:Βότανα Κατηγορία:Αρωματικά φυτά Κατηγορία:Μπαχαρικά Κατηγορία:Χλωρίδα της Νότιας Αμερικής Κατηγορία:Χλωρίδα του Μεξικού
Αγριάνες
Πόλεις της χώρας των Αγριανών αναφέρονται η Ορθόπολη και η Παρορβηλία.
Ο Λάγγαρος ήταν ο διασημότερος βασιλιάς τους, καθώς και φίλος του Μ. Αλέξανδρου.
Ετυμολογία και εθνολογία
Η ονομασία τους στα αρχαία ελληνικά ήταν Ἀγρίανες ή Ἀγριᾱνες. Το εθνωνύμιο αυτό είναι ινδοευρωπαϊκής προέλευσης, από το πρόθεμα «αγρο-», από το οποίο προήλθαν (μεταξύ άλλων) η ελληνική λέξη ἀγρός, η λατινική λέξη ager και η αγγλική λέξη acre Ακόμη, μια πρώιμη ονομασία της Ροδόπης ήταν Αχρίδα, που ίσως και να είναι ομόρριζη λέξη.
Ο Ηρόδοτος περιγράφει τους Αγριάνες ως παιονικό φύλο, μαζί με τα φύλα των Οδομαντών και των Δοβηρών, στην περιοχή του Παγγαίου. Ο Θουκυδίδης τους αναφέρει ως θρακικό φύλο: «Σιτάλκης, ὁ Τηρέως, Ὀδρύσσης, Θρακῶν βασιλεὺς ἀνίστη δὲ καὶ Ἀγριᾱνες καὶ Λαϊαίους καὶ ἄλλα ὄσα ἔθνη...»). Ο Θεόπομπος αναφέρει τους Αγριάνες ως παιονικό φύλο: «Ἀγρίαι, αρσενικῶς, ἔθνος Παιονίας μεταξὺ Αἵμου καὶ Ροδόπης. Λέγονται καὶ Ἀγράιοι καὶ Ἀγριεῖς».
Ιστορία
Οι Αγριάνες αναφέρονται για πρώτη φορά κατά την περιγραφή της εκστρατείας του Μεγάβαζου, το 511 π.Χ. Το 429 π.Χ. ήταν υποτελείς του Βασιλείου των Οδρυσών. , ενώ μεταγενέστερα, συγκεκριμένα από το 352 π.Χ., έγιναν σύμμαχοι της Μακεδονίας.
Υπό τον βασιλιά Λάγγαρο, συμπολέμησαν με τους Μακεδόνες εναντίον των Τριβαλλών το 335 π.Χ. και συνυπερασπίστηκαν επιτυχώς τα κληρονομικά κυριαρχικά δικαιώματα του Μ. Αλεξάνδρου στη Βαλκανική Χερσόνησο. Για τον λόγο αυτό ανταμείφθηκαν από τον μεγάλο στρατηλάτη με το δικαίωμα της αυτονομίας, προσφορά που με τη σειρά τους τίμησαν με μακρόβια και εξαιρετικά αξιόπιστη συμμαχία από μέρους τους.
Κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εκστρατείας του Μ. Αλεξάνδρου, αρχικά αριθμούσαν περί τους 700 άνδρες, ενώ κατά τη μάχη των Γαυγαμήλων (331 π.Χ.) ανέρχονταν σε περίπου 1.000 άνδρες.
Κατά τη διάρκεια των πολέμων των Διαδόχων του μεγάλου στρατηλάτη υπηρέτησαν (μεταξύ άλλων) την Αυτοκρατορία των Σελευκιδών, ως επίλεκτη μονάδα μαζί με Πέρσες, στη μάχη της Ραφίας.
Αγριάνες και Πενέστες (δουλοπάροικοι από τη Θεσσαλία), που αριθμούσαν αντιστοίχως 800 και 2.000 άνδρες, αποτελούσαν μέρος της φρουράς της Κασσάνδρειας, κατά τον Γ΄ Μακεδονικό Πόλεμο.
Στρατιωτικός οπλισμός και τακτικές
Οι Αγριάνες ήταν πελταστές, οπλισμένοι με έναν αριθμό ακοντίων και ένα ξίφος, κρατώντας ελαφριά ασπίδα, αλλά μη φέροντας πανοπλία, εκτός από (ενίοτε) τη χρήση περικεφαλαιών. Συνήθως υιοθετούσαν τακτική αψιμάχων, καλύπτοντας τα πλευρά βαρύτερων τύπων πεζικού. Επίσης, αντιμετωπίζοντας βαρύτερο πεζικό από τους ίδιους, υιοθετούσαν (πάντα συνήθως) αραιή παράταξη.
Μπορούσαν να εξακοντίσουν τα ακόντιά τους εναντίων των εχθρών τους κατά βούληση, αποφεύγοντας την κοντινή επαφή με βαρύτερου τύπου πεζικό, όπως οι οπλίτες, που εκτόξευαν αντεπιθέσεις εναντίον τους. Ωστόσο, ήταν ευάλωτοι σε επιθέσεις ιππικού κρούσης και γι' αυτό είχαν πλεονέκτημα σε ανώμαλο έδαφος, όπου η δράση του ιππικού ήταν αδύνατη, ή έστω αναποτελεσματική, ενώ το βαρύ πεζικό δυσκολεύονταν να διατηρήσει παράταξη φάλαγγας.
Οι πελταστές που επιστρατεύονταν από τους Αγριάνες αποτελούσαν το επίλεκτο ελαφρύ πεζικό του Μακεδονικού στρατού. Συχνά κάλυπταν το δεξί πλευρό της παράταξης κατά τη μάχη, τοποθετούμενοι ενίοτε ακόμη και στα δεξιά του ιππικού των Εταίρων, μια αξιοσημείωτα τιμητική θέση, για παράδειγμα στη μάχη της Ισσού.
Αποτελούσαν, ακόμη, μέρος σχεδόν κάθε αποσπάσματος που διαχωρίζονταν για διάφορες αποστολές από τον κύριο κορμό του στρατεύματος, ιδιαίτερα όταν οι αποστολές αυτές απαιτούσαν ταχύτητα κίνησης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Θράκες Κατηγορία:Αρχαία Θράκη Κατηγορία:Αρχαία Παιονία Κατηγορία:Ινδοευρωπαϊκοί λαοί
Αλυσιδωτή αντίδραση πολυμεράσης
thumb|300px|Ειδικοί σωλήνες PCR, όπου σε κάθε ένα πραγματοποιείται μία αντίδραση όγκου 100 [[λίτρο|μL.]] thumb|200px|Ειδικά μηχανήματα (θερμοκυκλωτές) για τη διεξαγωγή τεστ αλυσιδωτής αντίδρασης πολυμεράσης. Η αλυσιδωτή αντίδραση πολυμεράσης (αγγλ. PCR, εκ του polymerase chain reaction) είναι μία μέθοδος βιοχημείας και μοριακής βιολογίας για την απομόνωση και τον πολλαπλασιασμό μίας αλληλουχίας DNA, μέσω της ενζυμικής αναπαραγωγής του DNA χωρίς τη χρήση ζωντανών μικροοργανισμών, όπως το βακτήριο E. coli ή οι ζύμες.
Η αλυσιδωτή αντίδραση πολυμεράσης είναι μία in vitro μέθοδος που μπορεί να πραγματοποιηθεί χωρίς περιορισμούς στη μορφή του χρησιμοποιούμενου DNA. Μπορεί ακόμα να διαφοροποιηθεί εκτενώς για την πραγματοποίηση ποικίλων μεθόδων γενετικής επέμβασης. Με τη χρήση της, συγκεκριμένα θραύσματα DNA μπορούν να κλωνοποιηθούν σε ένα δοκιμαστικό σωλήνα απουσία ζωντανών κυττάρων.
Αντίδραση πολυμεράσης
Με την αλυσιδωτή αντίδραση πολυμεράσης μια συγκεκριμένη περιοχή του γονιδιώματος μπορεί να πολλαπλασιαστεί μέχρι και δισεκατομμύρια φορές, δεδομένου ότι είναι γνωστή η νουκλεοτιδική του αλληλουχία. Η αλληλουχία του γονιδίου (ή «θραύσματος DNA») είναι απαραίτητη για το σχεδιασμό των συνθετικών DNA ολιγονουκλεοτιδίων, το καθένα συμπληρωματικό με μία από τις αλυσίδες του δίκλωνου DNA. Τα ολιγονουκλεοτίδια που θα χρησιμοποιηθούν ως εκκινητές πρέπει να δεσμεύονται σε θέσεις αντίθετες από την αλληλουχία που πρόκειται να ενισχυθεί, με άλλα λόγια καθορίζουν τα άκρα του θραύσματος DNA που πρόκειται να ενισχυθεί.
Στάδια
Ένας πλήρης κύκλος μιας αντίδρασης αλυσιδωτής αντίδρασης πολυμεράσης περιλαμβάνει τρία στάδια:
Ένας πλήρης τέτοιος κύκλος περιλαμβάνει επώαση των δειγμάτων σε τρεις διαφορετικές θερμοκρασίες και γίνεται στις μέρες μας αυτόματα από ειδικά μηχανήματα, τους θερμοκυκλωτές (thermal cyclers). Σε μια τυπική αντίδραση, το δίκλωνο DNA αποδιατάσσεται με θέρμανση στους 95°C. Στη συνέχεια, οι εκκινητήρες σε περίσσια προσαρμόζονται με υβριδισμό στις συμπληρωματικές αλληλουχίες του DNA εκμαγείου με μείωση της θερμοκρασίας του δείγματος στους 50-60°C. Ακολουθεί επώαση στους 72°C για την επιμήκυνση των εκκινητών από μία θερμοάντοχη πολυμεράση, παρουσία των τεσσάρων νουκλεοτιδίων.
Καθώς η διαδικασία επαναλαμβάνεται, οι νεοσύστατοι κλώνοι με τη σειρά τους χρησιμοποιούνται ως εκμαγεία για την in vitro σύνθεση του DNA. Μετά από μερικούς κύκλους το επικρατές προϊόν είναι ένα DNA θραύσμα που το μέγεθος του οποίου αντιστοιχεί στην μεταξύ των δύο αρχικών εκκινητήρων απόσταση. Στη πράξη 20 με 30 κύκλοι της αντίδρασης είναι αρκετοί για την αποτελεσματική ενίσχυση του DNA θραύσματος. Σε κάθε κύκλο που διαρκεί περίπου πέντε λεπτά η ποσότητα του DNA διπλασιάζεται. Η όλη διαδικασία κλωνοποίησης ενός DNA θραύσματος σε ένα in vitro σύστημα (χωρίς κύτταρα) διαρκεί μερικές ώρες, σε σχέση με τις μερικές μέρες που απαιτούνται για τις in vivo διαδικασίες κλωνοποίησης. κέντρο|774x774εσ|Η αλυσιδωτή αντίδραση πολυμεράσης (PCR).
Χρήσεις και παραλλαγές
Η PCR είναι εξαιρετικά επιλεκτική και ευαίσθητη μέθοδος, έχει δυνατότητα ανίχνευσης ενός και μόνο μορίου DNA σε ένα μείγμα.
Η τεχνολογία PCR αντικαθιστά τον υβριδισμό κατά Southern για τη διάγνωση γενετικών ασθενειών και για την ανίχνευση λοιμωδών νόσων (ιογενών ή μικροβιακών λοιμώξεων κτλ.). Επιπλέον, στην ιατροδικαστική από ένα απλό ίχνος αίματος ή άλλων ιστών (ακόμα και από ένα κύτταρο) μπορεί να αναγνωριστεί η ταυτότητα ενός ατόμου (γενετικό αποτύπωμα – genetic fingerprint). Τέλος, η PCR βρίσκει εφαρμογή και στην Παλαιοντολογία, αφού με την βοήθειά της μπορούμε να πολλαπλασιάσουμε DNA που έχει απομονωθεί από απολιθώματα.
Επιπρόσθετα, μικροποσότητες RNA μπορούν να αναλυθούν με τον ίδιο τρόπο, μετά την αντίστροφη μεταγραφή τους σε DNA από το ένζυμο της ανάστροφης τρανσκριπτάσης (RT-PCR – reverse transcription PCR). Πιο πρόσφατα, κατά τη διάρκεια της πανδημίας του κορωνοϊού 2019-21, η παραλλαγή RT-PCR της αλυσιδωτής αντίδρασης πολυμεράσης έχει χρησιμοποιηθεί ευρέως για την ανίχνευση του ιϊκού γενετικού υλικού (RNA) και θεωρείται πολύ αξιόπιστη μέθοδος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέθοδοι Μοριακής Βιολογίας Κατηγορία:Εργαστηριακές τεχνικές
Ζαν-Κλωντ Ιζζό
Ο Ζαν-Κλωντ Ιζζό (γαλλ. Jean-Claude Izzo, 20 Ιουνίου 1945 – 26 Ιανουαρίου 2000) ήταν Γάλλος δημοσιογράφος, ποιητής και συγγραφέας. Έγινε γνωστός κυρίως λόγω των αστυνομικών μυθιστορημάτων της Τριλογίας της Μασσαλίας. Τα αστυνομικά του μυθιστορήματα με έντονα στοιχεία κοινωνικής κριτικής ακολουθούν την παράδοση του γαλλικού κινήματος Νεονουάρ, ενώ ο ίδιος θεωρούσε τον εαυτό του μαθητή του Ιταλού συγγραφέα Λεονάρντο Σάσα.
Βιογραφία
Ο Ζαν-Κλωντ Ιζζό γεννήθηκε από γονείς μετανάστες και μεγάλωσε στη Μασσαλία. Ο πατέρας του μετανάστευσε από το Καστέλ Σαν Τζιόρτζιο της επαρχίας Σαλέρνο στην Ιταλία, στη Μασσαλία το 1928. Η μητέρα του γεννήθηκε στη συνοικία Πανιέ της Μασσαλίας από γονείς Ισπανούς μετανάστες. Ο πατέρας του Ιζζό εργαζόταν ως μπάρμαν σε διάφορα κέντρα και η μητέρα του εργαζόταν ως μοδίστρα.
Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας στην Τουλόν έκανε απεργία πείνας ενός μήνα, για την οποία τιμωρήθηκε με μετάθεση στο πειθαρχικό τάγμα στο Τζιμπουτί.
Το 1966 έγινε μέλος του Ενιαίου Σοσιαλιστικού Κόμματος. Το 1968 πήρε μέρος στις βουλευτικές εκλογές στη Μασσαλία, μετά τις οποίες προσχώρησε στο Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα. Έγινε δημοσιογράφος και αργότερα αρχισυντάκτης της κομμουνιστικής εφημερίδας Λα Μαρσεγιέζ.
Το 1970 εκδόθηκε η πρώτη του ποιητική συλλογή, με τίτλο Poèmes à haute voix. Αν και δεν εγκατέλειψε τις πολιτικές του ιδέες, το 1978 έπαψε να ασχολείται ενεργά με την πολιτική και έφυγε από τη Μασσαλία. Τελικά έγινε αρχισυντάκτης του περιοδικού Viva στο Παρίσι, από το οποίο, όμως, αργότερα απολύθηκε λόγω πολιτικής διαφωνίας.
Συνεργάστηκε με διάφορα περιοδικά. Το 1995, μετά από παρότρυνση των συγγραφέων Μισέλ Λε Μπρι και Πατρίκ Ρεϋνάλ εξέδωσε το μυθιστόρημα Total Khéops, το οποίο είχε μεγάλη επιτυχία. Είναι το πρώτο μέρος της Τριλογίας της Μασσαλίας με ήρωα τον Φάμπιο Μοντάλ, το όνομα του οποίου είναι εμπνευσμένο από τον Ιταλό νομπελίστα ποιητή Eουτζένιο Moντάλε.
Πέθανε σε ηλικία 54 ετών από καρκίνο του πνεύμονα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποιητές Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι δημοσιογράφοι