cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λυδία Κοϊντούλα
Έργα
Η γερμανική επιρροή στο έργο της Κοϊντούλα ήταν αναπόφευκτη. Οι Γερμανοί της Βαλτικής είχαν διατηρήσει την ηγεμονία στην περιοχή από τον 13ο αιώνα, σε όλη τη γερμανική, πολωνική, σουηδική και ρωσική κυριαρχία και έτσι τα γερμανικά ήταν η γλώσσα διδασκαλίας και της διανόησης στην Εσθονία του 19ου αιώνα. Όπως ο πατέρας της (και όλοι οι άλλοι Εσθονοί συγγραφείς εκείνη την εποχή) η Κοϊντούλα μετέφρασε πολύ τη συναισθηματική γερμανική πεζογραφία, ποίηση και δράμα και υπάρχει μια ιδιαίτερη επιρροή του κινήματος Μπιντερμάιερ. Το Μπιντερμάιερ, ένα στυλ που κυριαρχούσε στην «αστική» τέχνη στην ηπειρωτική Ευρώπη από το 1815 έως το 1848, αναπτύχθηκε μετά την καταστολή των επαναστατικών ιδεών μετά την ήττα του Ναπολέοντα. Ήταν απλό, ανεπιτήδευτο και χαρακτηριζόταν από ποιμαντικό ρομαντισμό. Τα θέματα του ήταν το σπίτι, η οικογένεια, η θρησκεία και οι σκηνές της αγροτικής ζωής. Τα θέματα του πρώιμου έργου Vainulilled της Κοϊντούλα (Πολυετή Λουλούδια, 1866) ήταν σίγουρα πρωτο-Μπιντερμάιερ στυλ, αλλά η λεπτή, μελωδική μεταχείριση τους δεν ήταν σε καμία περίπτωση ρουστίκ ή ανεπιτήδευτη, όπως αποδεικνύεται στο ασυγκράτητο πατριωτικό ξεχείλισμα του Emajõe Ööbik. Η Κοϊντούλα αντέδρασε στην ιστορική υποταγή του εσθονικού λαού ως προσωπική προσβολή. Μίλησε για δουλεία και το ζυγό της υποταγής σαν να ήταν προσωπική εμπειρία. Μέχρι την Εθνική Αφύπνιση στη δεκαετία του 1860, η Εσθονία είχε κυβερνηθεί από ξένες δυνάμεις - Δανική, Γερμανική, Σουηδική, Πολωνική και Ρωσική - για πάνω από 600 χρόνια. Σε αυτό το πλαίσιο, είχε επίγνωση του ρόλου της στο πεπρωμένο του έθνους. Κάποτε έγραψε σε έναν φινλανδό ανταποκριτή: «Είναι αμαρτία, μεγάλη αμαρτία, να είσαι λίγος σε υπέροχες στιγμές, όταν ένα άτομο μπορεί πραγματικά να γράψει ιστορία».
Η εσθονική λογοτεχνική παράδοση, που ξεκίνησε ο Κρόιτσβαλντ συνεχίστηκε με την Κοϊντούλα  αλλά ενώ Ο Βάρδος της Βίρου προσπάθησε να μιμηθεί τις   λαϊκές παραδόσεις της αρχαίας Εσθονίας, η Κοϊντούλα  έγραψε (κυρίως) στη σύγχρονη ποίηση της Δυτικής Ευρώπης με μέτρα με ομοιοκαταληξία στο τέλος, που από τα μέσα του 19ου αιώνα, είχε γίνει η κυρίαρχη μορφή. Αυτό έκανε την ποίηση της Κοϊντούλα πολύ πιο προσιτή στον λαϊκό αναγνώστη. Αλλά η μεγάλη σημασία της Κοϊντούλα δεν έγκειται τόσο στην προτιμώμενη μορφή στίχου της, αλλά στην ισχυρή χρήση της εσθονικής γλώσσας. Η Εσθονική ήταν, ακόμη, τη δεκαετία του 1860, σε μια επαρχία της Βαλτικής της αυτοκρατορικής Ρωσίας, όπου δέσποζαν τα Γερμανικά, η γλώσσα των καταπιεσμένων αυτόχθονων αγροτών. Ήταν ακόμη το αντικείμενο της ορθογραφικής διαμάχης, εξακολουθούσε να χρησιμοποιείται κυρίως, για να υποστηρίζει κυρίως εκπαιδευτικά ή θρησκευτικά κείμενα, πρακτικές συμβουλές στους αγρότες ή φτηνές και χαρούμενες δημοφιλείς ιστορίες. Η Κοϊντούλα χρησιμοποίησε με επιτυχία τη δημώδη γλώσσα, για να εκφράσει συναισθήματα, που κυμαίνονταν από ένα στοργικό ποίημα για την οικογενειακή γάτα, στο Meie kass (Η γάτα μας) και την ευαίσθητη ερωτική ποίηση, το Head ööd (Καληνύχτα) μέχρι  μία ισχυρή κραυγή καρδιάς και μια συνομιλία σε ένα καταπιεσμένο έθνος, Mu isamaa nad olid matnud (Η χώρα μου, σας έχουν θάψει). Με τη Λυδία Κοϊντούλα, η αποικιακή άποψη ότι η εσθονική γλώσσα ήταν ένα υπανάπτυκτο μέσο επικοινωνίας, είχε για πρώτη φορά ευαπόδεικτα αντικρουστεί.
Δράμα
δεξιά|μικρογραφία|333x333εσ| Αναμνηστική πέτρα για τη Λυδία Κοϊντούλα στη γενέτειρά της κοντά στη Βάντρα Η Κοϊντούλα θεωρείται επίσης «ιδρυτής του εσθονικού θεάτρου» μέσω των δραματικών της δραστηριοτήτων στο Σύλλογο Βανεμούινε (Εσθονική: Vanemuise Selts), έναν σύλλογο, που ξεκίνησε από τους Γιάνσενς στο Τάρτου το 1865 για την προώθηση του εσθονικού πολιτισμού. Η Λυδία ήταν η πρώτη που έγραψε πρωτότυπα έργα στα Εσθονικά και ασχολήθηκε με την πρακτική σκηνοθεσία και παραγωγή. Παρά τις κάποιες εσθονικές παρεμβολές στο γερμανικό θέατρο στο Ταλίν, στις αρχές του 19ου αιώνα, δεν υπήρχε καμία εκτίμηση του θεάτρου ως μέσου και λίγοι συγγραφείς θεώρησαν ότι το δράμα έχει οποιαδήποτε βαρύτητα, αν και ο Κρόιτσβαλντ είχε μεταφράσει δύο τραγωδίες με στίχους. Στα τέλη του 1860, τόσο οι Εσθονοί όσο και οι Φινλανδοί άρχισαν να αναπτύσσουν παραστάσεις στη μητρική τους γλώσσα και η Κοϊντούλα, ακολουθώντας το ίδιο, έγραψε και σκηνοθέτησε την κωμωδία, το Saaremaa Onupoeg (Ο ξάδελφος από την Σάαρεμαα) το 1870 για τον Σύλλογο Βανεμούινε. Βασίστηκε στη φάρσα του Τεοντόρ Κόρνερ (1791–1813) Der Vetter aus Bremen, (Ο ξάδελφος από τη Βρέμη) προσαρμοσμένη σε μια κατάσταση της Εσθονίας. Η δημιουργία χαρακτήρων ήταν στοιχειώδης και η πλοκή ήταν απλή, αλλά ήταν δημοφιλής και η Κοϊντούλα συνέχισε να γράφει και να σκηνοθετεί το March ja Miina (γνωστό και ως Kosjakased, The Betrothal Birches, 1870) και τη δική της δημιουργία, το πρώτο εντελώς εσθονικό έργο, Säärane mulk (Τι Βλάχος! ). Η στάση της Κοϊντούλα απέναντι στο θέατρο επηρεάστηκε από τον φιλόσοφο, δραματουργό και κριτικό Γκότχολντ Εφραίμ Λέσσινγκ (1729–1781), τον συγγραφέα του Erziehung des Menschengeschlechts ( Η εκπαίδευση της Ανθρώπινης Φυλής, 1780). Τα έργα της ήταν διδακτικά και ένα όχημα για τη λαϊκή εκπαίδευση. Οι θεατρικοί πόροι της Κοϊντούλα ήταν λιγοστοί και ακατέργαστοι - ανεκπαίδευτοι, ερασιτέχνες ηθοποιοί και γυναίκες, που υποδύονταν από άντρες - αλλά οι ιδιότητες, που εντυπωσίασαν τους σύγχρονούς της ήταν μια γκαλερί αξιόπιστων χαρακτήρων και γνώσης των σύγχρονων καταστάσεων.
Στο πρώτο Φεστιβάλ Τραγουδιού της Εσθονίας, το 1869, μια σημαντική εκδήλωση, όπου συγκεντρώνονται οι φυλές της Εσθονίας, δύο ποιήματα μελοποιήθηκαν με στίχους της Λυδίας Κοϊντούλα: Sind Surmani (Μέχρι το Θάνατο) και Mu isamaa on minu arm (Η Χώρα μου είναι η Αγάπη μου), ο οποίος έγινε ο ανεπίσημος εθνικός ύμνος κατά τη διάρκεια της Σοβιετικής κατοχής, όταν απαγορεύτηκε το Mu isamaa, mu õnn ja rõõm (Η Χώρα μου είναι η Υπερηφάνεια μου και η Χαρά μου) του πατέρα της, που ήταν ο εθνικός ύμνος της Εσθονικής Δημοκρατίας μεταξύ του 1921 και του 1940. Με το τραγούδι της Κοϊντούλα τελείωνε πάντα κάθε φεστιβάλ, με ή χωρίς άδεια. Η παράδοση συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Αναμνηστικό Μουσείο Λυδίας Κοϊντούλα
μικρογραφία| Μνημείο για τη Λυδία Κοϊντούλα στο [[Πάρνου|Πάρνου, που δημιουργήθηκε από τον Amandus Adamson .]] Ένα υποκατάστημα του Μουσείου Πάρνου, το μουσείο δίνει μια επισκόπηση της ζωής και του έργου της ποιήτριας Λυδίας Κοϊντούλα και του πατέρα της Γιόχαν Βόλντεμαρ Γιάνσεν  (συγγραφέα των στίχων του εσθονικού ύμνου), σημαντικές προσωπικότητες στην εθνική περίοδο αφύπνισης των Εσθονών τον 19ο αιώνα.
Το μουσείο Κοϊντούλα βρίσκεται στο σχολείο Pärnu Ülejõe. Το κτήριο κατασκευάστηκε το 1850 και έχει ένα μοναδικό εσωτερικό. Ήταν το σπίτι του Γιόχαν Βόλντεμαρ Γιάνσεν και του συντακτικού γραφείου της εφημερίδας Perno Postimees μέχρι το 1863, τώρα είναι υπό προστασία ως ένα ιστορικό μνημείο. Η μεγαλύτερη κόρη του Γιάνσεν, η ποιήτρια Λυδία Κοϊντούλα μεγάλωσε στο σπίτι. Είναι το κύριο καθήκον του μουσείου να διατηρήσει ζωντανή τη μνήμη της Κοϊντούλα και του Γιάνσεν και να παρουσιάσει τη ζωή και το έργο τους στο πλαίσιο της περιόδου εθνικής αφύπνισης στην Εσθονία μέσω της μόνιμης έκθεσης.
Υπάρχει ένα μνημείο της Λυδίας Κοϊντούλα στο κέντρο του Πάρνου, δίπλα στο ιστορικό κτήριο του Victoria Hotel, στη γωνία της οδού Κούνινγκα και Λούνα. Το μνημείο χρονολογείται από το 1929 και ήταν το τελευταίο έργο του Εσθονού γλύπτη Αμάντους Άνταμσον. Τέλος, η εικόνα της βρισκόταν στο τραπεζογραμμάτιο των 100 κορώνων πριν από το ευρώ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εσθονοί ποιητές
Ισπανική διάλεκτος των Κανάριων Νήσων
Η ισπανική διάλεκτος των Κανάριων Νήσων (ενδώνυμο: español canario) είναι μία εκ των νότιων διαλέκτων της ισπανικής γλώσσας και ομιλείται από τα περίπου δύο εκατομμύρια κατοίκων του ομώνυμου αρχιπέλαγους. Τυπολογικά βρίσκεται μεταξύ των πιο εξελιγμένων νοτίων διαλέκτων της Ιβηρικής όπως τα δυτικά ανδαλουσιανικά και διαλέκτους της ισπανόφωνης Αμερικής όπως αυτή της Καραϊβικής. Συμμερίζεται με τα ανδαλουσιανικά φωνολογικά χαρακτηριστικά όπως τη σύγχυση των μεσαιωνικών συριστικών με αποκλειστική πραγμάτωση ενός φατνιακού συριστικού (σεσέο) και του πλάγιου ουρανικού με το αντίστοιχο προσεγγιστικό (αποπλαγιοποίηση), δάσυνση του φατνιακού τριβόμενου /s/ σε συλλαβική έξοδο ενώ παρουσιάζει πρωτότυπα χαρακτηριστικά όπως την ουρανικοποίηση του προουρανικού προστριβόμενου φωνήματος ( /t͡ʃ/> [ɟ]) και την ηχηροποίηση άηχων κλειστών (π.χ. los zapatos>[lozabadoh]). Στο λεξικό παρουσιάζει ιδιαίτερες επιρροές από την πορτογαλική.
Δεν υφίσταται κάποιο περιφερειακό πρότυπο κύρους που να ενσωματώνει το σύνολο των χαρακτηριστικών των ιδιωμάτων των νήσων του αρχιπελάγους, παρά την ύπαρξη μιας μικτής υψηλής ιδιολέκτου των ανώτερων τάξεων που ενσωματώνει στοιχεία από την πρότυπη ισπανική και τα κανάρια ιδιώματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νότιες διάλεκτοι της ισπανικής γλώσσας Κατηγορία:Κανάριες νήσοι
Χρίστος Παναγιούλας
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Δομοκό, ήταν γιος του Αθανάσιου Παναγιούλα και σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Εξελέγη βουλευτής Δομοκού με το Λαϊκό Κόμμα στις εκλογές του 1933 και επανεξελέγη, ως βουλευτής Φθιωτιδοφώκιδος με το Λ.Κ. στις εκλογές του 1946 και, ως βουλευτής Δομοκού, με τον Ελληνικό Συναγερμό, στις εκλογές του 1952.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Δομοκού Κατηγορία:Βουλευτές Φθιωτιδοφωκίδας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα
Νιεμίτσα (ποταμός)
Ο Νιεμίτσα (πολωνικά: Niemica) είναι ποταμός στη βορειοδυτική Πολωνία, παραπόταμος του ποταμού Σφίνιετς. Έχει μήκος 27 χλμ. και μέγεθος λεκάνης απορροής 112,6 χλμ2. Η πηγή του βρίσκεται νότια της λίμνης Ζάμπιε.
Αρχικά, ο ποταμός ρέει με νοτιοδυτική κατεύθυνση προς τη λίμνη Στσούτσε, στην οποία ρέει στις λιμνούλες δίπλα στη νοτιοανατολική ακτή της λίμνης. Αφήνει τη λίμνη στη βόρεια όχθη της και μετά από περίπου 250 μέτρα εισέρχεται στη λίμνη Οκόνιε. Στη συνέχεια, ρέει από τη βορειοδυτική όχθη της λίμνης Οκόνιε και ρέει με βορειοδυτική κατεύθυνση προς τα ανατολικά του χωριού Νιεμίτσα, μετά συνεχίσει βορειότερα μέσω του χωριού Σουμιόντσα και στη συνέχεια προς βορειοδυτική κατεύθυνση, όπου διέρχεται από το χωριό Μοκραβίτσα. Ρέοντας στο τελευταίο του τμήμα κατά μήκος της ακτής Τσεμπιατόφσκι, χύνεται στον ποταμό Σφίνιετς στα ανατολικά του χωριού Γκραμπόβο, κοντά στο Κάμιεν Πομόρσκι.
Το όνομα Niemica χρησιμοποιείται επίσημα από το 1948, αντικαθιστώντας το παλαιότερο γερμανικό όνομα του ποταμού Niemitz Bach (όλη η περιοχή έγινε και πάλι μέρος της Πολωνίας το 1945, ως μέρος των εδαφικών αλλαγών της Πολωνίας αμέσως μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, και σε τους προηγούμενους αιώνες βρισκόταν σε διάφορες εποχές υπό πολωνική, δανική, πρωσική και γερμανική κυριαρχία).
Το 1958, ένας οικισμός της Εποχής του Χαλκού (ή πιθανώς της Πρώιμης Εποχής του Σιδήρου) ανακαλύφθηκε στη δεξιά όχθη του ποταμού, δίπλα στο δρόμο προς το χωριό Μπενίτσε. Ήταν μέρος του λουσάτιου πολιτισμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Πολωνίας Κατηγορία:Παραπόταμοι του Σφίνιετς
Τιμολέων Γεωργιάδης
Ο Τιμολέων Γεωργιάδης (1898 - ;) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Λιβάδι της Ελασσόνας και σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Εξελέγη βουλευτής Ελασσώνας με το Λαϊκό Κόμμα στις εκλογές του 1933 και επανεξελέγη στις εκλογές του 1935.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές Ελασσόνας
Γενί Μπογαζίτσι
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Γκαζιμαγούσα
Εβραίος με κέρμα
μικρογραφία| Ειδώλιο ενός Εβραίου που κρατά μια χούφτα νομίσματα, σε ένα κατάστημα με σουβενίρ στην [[Κρακοβία]] Ο Εβραίος με κέρμα (πολωνικά: Żyd z pieniążkiem, επίσης Τυχερός Εβραίος ["Żyd na szczęście"] ) είναι γούρι στην Πολωνία, όπου οι εικόνες ή τα ειδώλια του χαρακτήρα, που συνήθως συνοδεύονται από μια παροιμία, λέγεται ότι φέρνουν καλή τύχη, ιδιαίτερα οικονομικά. Για τους περισσότερους Πολωνούς τα ειδώλια αντιπροσωπεύουν μια ακίνδυνη δεισιδαιμονία και μια θετική, συμπαθητική απεικόνιση της Εβραιοσύνης. Το μοτίβο περιγράφηκε για πρώτη φορά σε άρθρα του 2000 και πιθανότατα χρονολογείται στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Αν και είναι ευρέως αναγνωρισμένα, τα ειδώλια δεν είναι το πιο δημοφιλές γούρι στην Πολωνία.
Οι μελετητές προσφέρουν διάφορες ερμηνείες για τη φύση και την προέλευση του μοτίβου, αν και γενικά συμφωνούν ότι χρησιμοποιείται ως φυλαχτό για καλή τύχη, ιδιαίτερα οικονομική καλή τύχη. Τα ειδώλια έχουν μερικές φορές επικριθεί και έχουν χαρακτηριστεί αμφιλεγόμενα, καθώς αντλούν την ιδέα από μια παραδοσιακή αντισημιτική φενάκη του Εβραίου τοκογλύφου. Οι απόψεις για το μοτίβο ποικίλλουν. Ορισμένοι μελετητές πολιτιστικών σπουδών πιστεύουν ότι προωθεί τον πολωνοεβραϊκό διάλογο ή τον βλέπουν ως αβλαβή λαογραφία ή νοσταλγία, ενώ άλλοι πιστεύουν ότι είναι ένα αντισημιτικό και προσβλητικό στερεότυπο.
Χρήση και έθιμα
Τα ειδώλια χρησιμοποιούνται ως γούρι με την ελπίδα να γίνει κάποιος πλούσιος, καθώς και γούρια από ποδοσφαιρόφιλους που στη συνέχεια κατηγορούν τους Εβραίους εάν η ομάδα τους χάσει.
Τα ειδώλια δίνονται συχνά ως δώρα. Μερικά πωλούνται με «εγχειρίδια οδηγιών» για το πώς να τα χρησιμοποιήσετε για να έχετε καλή τύχη. Συνιστάται να τα γυρίζετε ανάποδα το Σάββατο (Παρασκευή βράδυ ή Σάββατο ) ή να τοποθετείτε ένα κέρμα (γκρόσι, 1/100 του ζλότι) πίσω από την εικόνα, ώστε να έρθουν χρήματα και καλή τύχη νοικοκυριό. Στα σπίτια οι εικόνες πρέπει να τοποθετούνται στην είσοδο στα αριστερά της πόρτας (πιθανότατα παρόμοια με τη μεζουζά). Τα ειδώλια τοποθετούνται επίσης σε γραφεία και σε καταστήματα δίπλα σε ταμειακές μηχανές. Σύμφωνα με έρευνα του 2015 στην Πολωνία, το 50% των ερωτηθέντων γνώριζε τη δεισιδαιμονία της καλής τύχης, το 24% το έθιμο να τοποθετούν ένα γκρόσι πίσω από το ειδώλιο και το 13% να το γυρίζουν ανάποδα το Σάββατο.
Το μοτίβο συχνά συνοδεύεται από ρητά. Το ρητό Żyd w sieni, pieniądz w kieszeni («Εβραίος στην αίθουσα, νόμισμα στην τσέπη σου»), έχει ρίζες πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το αρχικό νόημα του ρητού ήταν ότι όσο ο Εβραίος έμενε στην είσοδο του σπιτιού τα χρήματα στο σπίτι παρέμεναν ασφαλή, αλλά στη σύγχρονη λαϊκή χρήση το νόημα έχει αντιστραφεί: ο Εβραίος στο χολ φέρνει περιουσία στο σπίτι. Η Γιοάνα Τοκάρσκα-Μπάκιρ τονίζει ότι: «Δεδομένης της δύναμης των υποδηλώσεων που συνδέονται με τη σύγχρονη ιστορία, αυτό το ρητό αποκτά ένα πικρό νόημα, καθώς παραπέμπει στο πώς οι Πολωνοί πλούτισαν όταν προστάτευαν τους Εβραίους». Το ρητό Kto nie ma w domu Żyda, temu bida («Αυτός που δεν έχει Εβραίο στο σπίτι είναι απένταρος») βασίζεται στο Kiedy bida, to do Żyda («Όταν υπάρχει φτώχεια, πήγαινε στον Εβραίο»), που αρχικά αναφέρεται στους Εβραίους τοκογλύφους και επίσης έχει ρίζες πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Σύγχρονες παραλλαγές έχουν επίσης προκύψει και συνοδεύουν το μοτίβο, για παράδειγμα: Aby kasa w domu była, I się nigdy nie skonczyła, Żyda w domu trzeba mieć! We pieniędzy będzie strzec Aby kasa w domu była, I się nigdy nie skonczyła, Żyda w domu trzeba mieć! We pieniędzy będzie strzec («Για να μείνουν τα λεφτά στο σπίτι, και να μην φύγουν, κράτα έναν Εβραίο στο σπίτι σου, θα κρατήσει τα μετρητά»).
Εκθέματα και παραστάσεις
Η έκθεση Αναμνηστικό, Φυλαχτό, Παιχνίδι του 2013 στο Εθνογραφικό Μουσείο της Κρακοβίας, σε επιμέλεια της Έρικα Λέχρερ, εξερεύνησε την ανάπτυξη των εβραϊκών ειδωλίων γενικά και τον «Εβραίο με κέρμα» ειδικότερα. Στη συνέχεια, η έκθεση επεκτάθηκε και εκτέθηκε στο Εβραϊκό Μουσείο της Γαλικίας. Το επόμενο βιβλίο Τυχεροί Εβραίοι (Na szczęście to Żyd), είναι μια εκτεταμένη έκδοση του καταλόγου των εκθεμάτων και περιέχει επίσης μια συλλογή επιστολών που στάλθηκαν στις πολωνικές αρχές από Εβραίους σε όλο τον κόσμο που είναι εξοργισμένοι με το μοτίβο.
Ταυτόχρονα με το Φεστιβάλ Εβραϊκού Πολιτισμού στην Κρακοβία του 2017, εγκαινιάζοντας εκδηλώσεις για συγκεκριμένες τοποθεσίες του Festivalt, μια τριάδα καλλιτεχνών του δρόμου ντυμένοι με παραδοσιακή ορθόδοξη ενδυμασία κάθονταν πίσω από ένα γραφείο, περιτριγυρισμένοι από μια εικονική κορνίζα και φορτωμένοι με παλιού τύπου μελανοδοχείο, λογιστικό βιβλίο και πένα από φτερό. Ζωντανεύοντας τα ειδώλια, οι ερμηνευτές πρόσφεραν «καλή τύχη» στους περαστικούς με αντάλλαγμα μερικά νομίσματα. Ένας από τους ερμηνευτές, ο Μάικλ Ρούμπενφελντ, συνέχισε την παράσταση το 2018.
Το 2019, το Εβραϊκό Μουσείο του Λονδίνου παρουσίασε μια έκθεση με τίτλο Εβραίοι, Χρήματα, Μύθος, εξερευνώντας αντισημιτικές εικόνες που συνδέουν τους Εβραίους με τα χρήματα. Μαζί με εκδηλώσεις αντισημιτικών εικόνων που χρονολογούνται από τον Ιούδα και τα τριάντα αργύρια, η έκθεση παρουσίαζε μια προθήκη με τα δημοφιλή πολωνικά κεραμικά ειδώλια του «Τυχερού Εβραίου».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αντισημιτισμός στην Πολωνία Κατηγορία:Στερεότυπα των Εβραίων Κατηγορία:Τυχερά σύμβολα Κατηγορία:Δεισιδαιμονίες της Ευρώπης Κατηγορία:Ρωπογραφία Κατηγορία:Αναμνηστικά Κατηγορία:Ειδώλια Κατηγορία:Φυλαχτά Κατηγορία:Εβραίοι και Ιουδαϊσμός στην τέχνη
Χημικά απαιτούμενο οξυγόνο
Το Χημικά Απαιτούμενο Οξυγόνο (ΧΑΟ ή COD) είναι η ποσότητα του οξυγόνου η οποία απαιτείται για την ολική χημική οξείδωση των οργανικών συστατικών μιας ουσίας.
Ο προσδιορισμός του ΧΑΟ πραγματοποιείται με την κατανάλωση διχρωμικού καλίου. Το διχρωμικό κάλιο είναι ένας πολύ ισχυρός οξειδωτής κάτι που έχει ως αποτέλεσμα την οξείδωση και των μη βιολογικά αποδομήσιμων και των εν μέρει βιοαποδομήσιμων ενώσεων. Ως εκ τούτου το προσδιοριζόμενο COD είναι πάντα μεγαλύτερο του BOD.
Κατηγορία:Οξυγόνο Κατηγορία:Αναερόβια πέψη
Ιωάννης Γιαμούζης
Ο Ιωάννης Γιαμούζης (1870 - ;) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Εξελέγη βουλευτής Λάρισας στις εκλογές του Μαΐου 1915 και επανεξελέγη, ως βουλευτής Ελασσόνας στις εκλογές του 1923 και του 1928.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές Λάρισας Κατηγορία:Βουλευτές Ελασσόνας
Τουρνουά Ακρόπολις 2013
Το Διεθνές Τουρνουά Ακρόπολις 2013 ήταν ένα τουρνουά μπάσκετ που πραγματοποιήθηκε στο Κλειστό Γυμναστήριο του ΟΑΚΑ στην Αθήνα, πρωτεύουσα της Ελλάδας, από τις 27 Αυγούστου έως τις 29 Αυγούστου Ήταν η 26η διοργάνωση του Διεθνούς Τουρνουά Μπάσκετ. Οι τέσσερις συμμετέχουσες ομάδες ήταν η Ελλάδα, η Ιταλία, η Λιθουανία, και η Βοσνία-Ερζεγοβίνη.
Αποτελέσματα
27 Αυγούστου 28 Αυγούστου 29 Αυγούστου
MVP
Κατηγορία:Διοργανώσεις καλαθοσφαίρισης εθνικών ομάδων
Αυτιπί
Το Άβτεπε είναι χωριό της επαρχίας Ισκέλε στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Άγιος Συμεών Αμμοχώστου. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Ισκέλε
Ζουότα (ποταμός)
Ο Ζουότα (πολωνικά: Złota) είναι ποταμός της Πολωνίας, δεξιός παραπόταμος του Σαν, τον οποίο συναντά στο χωριό Κουριουούφκα.
Τουρισμός
Κοντά στο χωριό Οζάνα δημιουργήθηκε μια μικρή τεχνητή λίμνη (Zalew Ożanna) που περιβάλλεται από τουριστικά καταλύματα και χώρο κατασκήνωσης. Από το 2021 ήταν αντικείμενο μελέτης για να διαπιστωθεί εάν η επεξεργασία αερισμού μπορεί να μετριάσει τα επίπεδα ρύπανσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Πολωνίας Κατηγορία:Παραπόταμοι του Σαν
Ντι Τζέι Στρόμπερι
Ο Ντάριλ Γιουτζίν Στρόμπερι Τζούνιορ (ή απλά Ντι Τζέι Στρόμπερι) (αγγλικά: Darryl Eugene "D. J." Strawberry, Jr., γενν. στις 15 Ιουνίου 1985) είναι Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής που αγωνίζεται ως γκαρντ και έχει ύψος 1,96 μ. Τελευταία αγωνίστηκε στην ισπανική Μούρθια. Έχει κατακτήσει ένα Πρωτάθλημα Τουρκίας με την Καρσίγιακα (2015) και ένα Πρωτάθλημα Ελλάδας με τον Ολυμπιακό (2016).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φορτιτούντο Μπολόνια Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λιέτουβος Ρίτας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Χάποελ Ιερουσαλήμ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ελάν Μπεαρναί Πω-Λακ-Ορτέζ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρίνο Μπιγκχορνς Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα
Βαλιδέ σουλτάνα
Βαλιδέ σουλτάνα (τουρκικά: والده سلطان, "Βαλιντέ σουλτάν", κυριολεκτικά «μητέρα σουλτάνου») ήταν τίτλος που διατηρούσε η μητέρα ενός εν ενεργεία σουλτάνου στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ο τίτλος ορισμένες φορές μεταφράζεται ως «βασιλομήτωρ» και ορθότερα ως «σουλτανομήτωρ», έχοντας ιδιαιτερότητες σε σχέση με την αντίστοιχη θέση στο δυτικό κόσμο.
Ο τίτλος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά τον 16ο αιώνα για την Αϊσέ Χαφσά Σουλτάν, σύζυγο του Σελίμ Α΄ και μητέρα του Σουλεϊμάν Α΄ του Μεγαλοπρεπούς. Το «βαλιδέ» προέρχεται από τα αραβικά: είναι θηλυκό του βαλίντ (= πατέρας). Πρώτη βαλιδέ σουλτάνα ήταν η Αϊσέ Χαφσά Σουλτάν και τελευταία η Ραχιμέ Πιριστού Σουλτάν.
Η θέση ήταν ίσως η σημαντικότερη θέση στην Οθωμανική Αυτοκρατορία μετά τον ίδιο το σουλτάνο. Η βαλιδέ σουλτάν, ως μητέρα της «Αυτού Ιεράς Αυτοκρατορικής Μεγαλειότητος Σουλτάνου και Χαλίφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας», τιτλοφορούνταν και «μητέρα πάντων των πιστών» (του Ισλάμ) ή και «μεγάλη κοινή μητέρα των πιστών» (στον σουλτάνο). Στην ιστορία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας υπήρξαν πολλές περιπτώσεις που οι βαλιδέ σουλτάνες δέσποζαν της βασιλείας των γιων τους.
Συγκεκριμένα, κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα, σε μια περίοδο που είναι γνωστή ως «Σουλτανάτο των Γυναικών», μια σειρά από μη ικανούς ή ανήλικους σουλτάνους έθεσε τον ρόλο της βαλιδέ σουλτάν σε εξέχουσα πολιτική θέση. Ήταν οι μόνες γυναίκες της σουλτανικής αυλής που καταλάμβαναν ιδιαίτερες τιμητικές θέσεις σε διάφορες τελετές εκτός των θρησκευτικών.
Το Σουλτανάτο των Γυναικών ξεκίνησε με την Χουρέμ Σουλτάν, σύζυγο του Σουλεϊμάν Α΄ και μητέρα του Σελίμ Β΄, και συνεχίστηκε με την Νουρμπανού Σουλτάν. Η Νουρμπανού ήταν η ενετικής καταγωγής σύζυγος του Σελίμ Β΄, μητέρα του σουλτάνου Μουράτ Γ΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και ντε φάκτο συμβασιλέας ως βαλιδέ κατά την περίοδο 1574-1583. Η Νουρμπανού ηγήθηκε του κράτους από κοινού με το μεγάλο βεζίρη Σοκολού Μεχμέτ Πασά, αποτελώντας την πρώτη βαλιδέ σουλτάν που συγκυβέρνησε με σουλτάνο κατά τη διάρκεια του Σουλτανάτου των Γυναικών.
Η ισχυρότερη βαλιδέ σουλτάν στην ιστορία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας υπήρξε η ελληνικής καταγωγής Μαχπεϊκέρ Κιοσέμ Σουλτάν.
Από τη στιγμή που οι γυναίκες του χαρεμιού ήταν σχεδόν πάντα σκλάβες, δεν παντρεύονταν ποτέ επίσημα τους σουλτάνους. Ωστόσο τα παιδιά τους εθεωρούντο πλήρως νόμιμα από τον ισλαμικό νόμο, εφόσον τα αναγνώριζε ο πατέρας. Οι βαλιδέ σουλτάνες ήταν, ιστορικά, κυρίως Χριστιανές και μερικές Εβραίες, που εξισλαμιζόταν μετά την αρπαγή τους.
Λίστα των Βαλιδέ Σουλτάνων
Οι περισσότερες που κατείχαν τον τίτλο της βαλιδέ σουλτάν ήταν οι βιολογικές μητέρες των σουλτάνων. Οι μητέρες που πέθαναν πριν από την άνοδο των γιων τους στο θρόνο, δεν έλαβαν ποτέ τον τίτλο Βαλιδέ σουλτάν, όπως η Χουρέμ Σουλτάν, η Χατιτζέ Μουαζέζ Σουλτάν, η Εμινέ Μιχρισάχ Σουλτάν, η Ράμπια Σέρμι Σουλτάν, η Τιριμουτζγκάν Σουλτάν, η Γκιουλτζεμάλ Σουλτάν και η Γκιουλουστού Σουλτάν. Σε ειδικές περιπτώσεις υπήρχαν αδελφές, γιαγιάδες και μητριές των σουλτάνων που έλαβαν τον τίτλο της Βαλιδέ σουλτάν, όπως η Μιχριμάχ Σουλτάν, η Κιοσέμ Σουλτάν και η Ραχιμέ Πιριστού Σουλτάν.
Εργκένεκον (ΤΔΒΚ)
Το Εργκένεκον είναι χωριό της επαρχίας Γκαζιμαγούσας στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Άγιος Χαρίτων Αμμοχώστου. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Γκαζιμαγούσα
Ανδρέας Κόρακας
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Μαγούλα της Ελασσόνας και σπούδασε νομικά.
Εξελέγη βουλευτής Λάρισας στις εκλογές του Μαΐου 1915 και επανεξελέγη στις εκλογές του 1923 και, ως βουλευτής Ελασσόνας στις εκλογές του 1926.
Απεβίωσε το 1932. Γιος του ήταν ο Χρήστος Κόρακας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Λάρισας Κατηγορία:Βουλευτές Ελασσόνας
Περιφέρεια Ακτόμπε
Η περιφέρεια Ακτόμπε (Ақтөбе облысы, Актюбинская область) είναι μια περιφέρεια του Καζακστάν. Η πρωτεύουσα είναι το Ακτόμπε, με πληθυσμό 340.000 κατοίκων. Όλη η περιφέρεια έχει πληθυσμό 678.900 κατοίκων. Το όνομα "Ακτόμπε" προέρχεται από τις καζακικές λέξεις "Ақ" (λευκό) και "төбе" (λόφος), και οι πρώτοι εποικιστές της περιοχής ήταν ικανοί να δουν άσπρα βουνά μακριά προς το βορρά.
Γεωγραφία
Η έκταση της περιφέρειας ήταν 300.600 τετραγωνικά χιλιόμετρα, κάνοντάς την την δεύτερη μεγαλύτερη περιφέρεια της χώρας, μετά την περιφέρεια Καραγκάντα. Συνορεύει με τη Ρωσία προς το βορρά και με το Ουζμπεκιστάν προς τον νότο, και με 6 άλλες περιφέρειες του Καζακστάν: την περιφέρεια Ατιράου στα δυτικά, την περιφέρεια Μανγκιστάου στα νοτιοδυτικά, την περιφέρεια Καραγκάντα στα ανατολικά, με την περιφέρεια Κοστανάι στα βορειοανατολικά, την περιφέρεια Κιζιλόρντα στα νοτιοανατολικά και την περιφέρεια Δυτικού Καζακστάν στα βορειοδυτικά. Ο ποταμός Ιλέκ, παραπόταμος του Ουράλη, διασχίζει την περιφέρεια.
Δημογραφικά στοιχεία
Σύμφωνα με την εθνική απογραφή του 2009, η περιφέρεια είχε πληθυσμό 779.542 κατοίκων, 407.217 γυναίκες και 372.325 άνδρες. Η πλειοψηφία, 614.961 κάτοικοι (79%) είναι Καζάκοι, σε αντίθεση με άλλες περιφέρειες της χώρας. Ο πληθυσμός περιλαμβάνει επίσης Ρώσους, Τάταρους, Ουκρανούς, Γερμανούς, Κορεάτες, Μολδαβούς, Εβραίους, Αρμένιους και Τσετσένους.
Διοικητικές διαιρέσεις
Η περιφέρεια διαιρείται σε δώδεκα επαρχίες και το Ακτόμπε. Οκτώ περιοχές έχουν καθεστώς πόλης στην περιφέρεια Ακτόμπε: το Ακτόμπε, η Άλγκα, το Εμπί, το Καντιαγκάς, το Χρομτάου, το Σαλκάρ, το Τεμίρ και το Ζεμ. Δύο ακόμη περιοχές, το Σουμπαρκουντούκ και το Σουμπάρσι έχουν καθεστώς αστικού τύπου οικισμού.
Χαρίλαος Ζαρίμπας
Ο Χαρίλαος Ζαρίμπας (1881 - 1927) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Δομοκό και υπήρξε δήμαρχος Θαυμακού.
Εξελέγη βουλευτής Φθιωτιδοφώκιδος στις εκλογές του Μαΐου 1915.
Απεβίωσε το 1927.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές Φθιωτιδοφωκίδας
Ρομανοσερβική γλώσσα
Η Ρομανοσερβική γλώσσα είναι μια μικτή γλώσσα που προκύπτει από τον συνδυασμό της σερβικής και της ρομανικής γλώσσας στη Σερβία και στις χώρες της πρώην Γιουγκοσλαβίας ενώ απέχει από τις βλάχικες ρομανικές διαλέκτους που ομιλούνται στη Σερβία.
Εκδόσεις
Τον Οκτώβριο 2005, το πρώτο κείμενο σε βιβλίο γραμματικής για τους ρομά στη Σερβία κυκλοφόρησε από τον γλωσσολόγο Ράικο Τζούριτς, με τίτλο Gramatika e Rromane čhibaki - Граматика ромског језика (Gramatika romskog jezika).
Παραπομπές
Κατηγορία : σερβική γλώσσα Κατηγορία : σλαβικές γλώσσες Κατηγορία : ρομά
Νικόλαος Καραστέργιος
Ο Νικόλαος Καραστέργιος ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Καταγόταν από τη Λάρισα και σπούδασε νομικά.
Εξελέγη βουλευτής Λάρισας στις εκλογές του 1892 και επανεξελέγη στις εκλογές του 1899 και του 1906.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Λάρισας
Πογωνιά Αιτωλοακαρνανίας
Η Πογωνιά είναι παραθαλάσσιος οικισμός της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 70 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Πογωνιά βρίσκεται στις ακτές της βορειοανατολικές ακτές της Αιτωλοακαρνανίας, απέναντι από τη Λευκάδα και το Μεγανήσι. Είναι κτισμένη στη δυτική ακτή του όρμου της Παλαίρου, σε απόσταση 19 χλμ. Ν.-ΝΔ. της Βόνιτσας και 5 χλμ. Δ.-ΒΔ. της Παλαίρου. Στα ανατολικά του χωριού έχουν εντοπιστεί λείψανα αρχαίων λιμενικών εγκαταστάσεων από τα οποία συμπεραίνεται ότι εκεί βρισκόταν το λιμάνι της αρχαίας Παλαίρου. Στην ίδια κατεύθυνση, μέσα σε βάλτο κοντά στην ακτή, σώζεται μικρό πέτρινο μονότοξο γεφυράκι ρωμαϊκής εποχής. Την περίοδο της τουρκοκρατίας, μαζί την Πλαγιά και τα Σκλάβαινα, αναφέρεται σε πράξη του νοταρίου της Αγίας Μαύρας Τζερμπάνη και χρονολογίας 30 Μαίου 1692. Το χωριό και η γύρω περιοχή τους καλοκαιρινούς μήνες είναι τουριστικό θέρετρο με μικρό λιμάνι, καταστήματα εστίασης και διαμονής (ενοικιαζόμενα, κάμπινγκ). Οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με τον τουρισμό και λιγότερο με τη γεωργία και κτηνοτροφία.
Διοικητικά
Ως οικισμός αναφέρεται γραμμένη Πωγωνιά το 1836 να προσαρτάται στον τότε δήμο Παλαίρου (Ζαβέρδας). Το 1933 με το ΦΕΚ 40Α - 14/02/1933 γίνεται σύσταση κοινότητας Πωγωνιάς με έδρα τον οικισμό. Το 1940 το όνομα διορθώνεται σε Πογωνιά. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Βαρκό, το Στενό και τη νησίδα Άγιος Νικόλαος αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Πογωνίας που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Παλαίρου του Δήμου Ακτίου - Βόνιτσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 285 κατοίκους.
Δομή Κατσικά
Διαχείριση της δομής
Η δομή Κατσικά είναι η μεγαλύτερη δομή προσφύγων και μεταναστών στην Ήπειρο. Διοικητής της δομής από το Νοέμβριο 2020 είναι ο επιχειρηματίας Δημήτρης Λάκκας. Υποστήριξη στις ομάδες διαχείρισης των δομών φιλοξενίας της Ηπείρου (Κατσικά, Φιλιππιάδας, Δολιανών) παρέχει η εταιρία ASB από το Φεβρουάριο 2018.
Το Δεκέμβριο του 2020 στη δομή διέμεναν περίπου 1300 άτομα, σε συνολική χωρητικότητα 1450 ατόμων.
Επεισόδια
Στις 14 Δεκεμβρίου 2020 σημειώθηκαν επεισόδια μεταξύ αστυνομικών δυνάμεων, συμπεριλαμβανομένων διμοιριών ΜΑΤ, και διαμενόντων στη δομή λόγω της εγκατάστασης σε αυτήν περίπου 150 νεοαφιχθέντων προσφύγων. Μαρτυρίες μιλούν για χρήση βίας, δακρυγόνων και πυροβολισμών στον αέρα, ενώ η Ελληνική Αστυνομία δεν έχει εκδώσει ανακοίνωση για το συμβάν. Η ένταση δημιουργήθηκε λόγω της σύμπτυξης που έπρεπε να γίνει στα κοντέινερ ώστε να φιλοξενηθούν τα επιπλέον άτομα που μετακινήθηκαν στη δομή από Αθήνα, Σέρρες και άλλες περιοχές της χώρας. Δύο άτομα εκ τών ήδη διαμενόντων στη δομή αρνήθηκαν να μετακινηθούν με αποτέλεσμα να σχηματιστεί σε βάρος τους δικογραφία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προσφυγικοί οικισμοί και καταυλισμοί στην Ελλάδα
Μοναστήρι του Βίσοβακ
Το Μοναστήρι του Βίσοβακ (στη κροατική γλώσσα: Samostan Visovac) είναι καθολικό μοναστήρι, που βρίσκεται στο νησί Βίσοβακ, στη νοτιοδυτική Κροατία.
Το νησί Βίσοβακ βρίσκεται στην ομώνυμη λίμνη (Visovačko jezero), κατά μήκος του ποταμού Κρκα, στο Εθνικό Πάρκο του Κρκα,  σε υψόμετρο 46,9μ. και απέχει 350μ. από τη βορειοανατολική ακτή της λίμνης και 260 από τη νοτιοδυτική. Έχει στρογγυλό σχήμα και διαστάσεις 180Χ150μ. Το πιο παλιό λατινικό όνομα του νησιού ήταν Lapis Alba ενώ στην Ιλλυρική γλώσσα η ονομασία του ήταν Bilastina ή Billastina.
Το 1345 ιδρύθηκε στο νησί από μοναχούς του Τάγματος του Αγίου Αυγουστίνου, ένα μοναστήρι που ήταν αφιερωμένο στον Απόστολο Παύλο για αυτό και το νησί ονομαζόταν ο Βράχος του Αποστόλου Παύλου. Οι Αυγουστινιανοί έμειναν στο Βίσοβακ μέχρι το 1445 όταν παραχώρησαν το μοναστήρι σε Φραγκισκανούς μοναχούς από τη Bossina. Διακόσια χρόνια αργότερα οι Τούρκοι επιτέθηκαν στο μοναστήρι και κρέμασαν δύο ηλικιωμένους μοναχούς. Το μοναστήρι εγκαταλείφτηκε και κάηκε αλλά το 1700 ανακατασκευάστηκε εν μέρει. Πλήρης αποκατάστασή του έγινε τον 20ο αιώνα.
Στο μοναστήρι υπάρχει αξιόλογη συλλογή βιβλίων, χειρογράφων και έργων τέχνης,. Μεταξύ άλλων υπάρχει ένα σπάνιο αρχέτυπο των παραμυθιών του Αισώπου (Μπρέσια 1487), που τυπώθηκε από τον τυπογράφο από το Λάστοβο, Dobrić Dobričević, μια συλλογή διαταγμάτων του σουλτάνου και ένα σπαθί που ανήκε στον επαναστάτη Vuk Mandušić.
Ισλαμική τρομοκρατία στην Ευρώπη
εναλλ.=a wreath of flowers that highlight many other gifts of flowers and candles outside a short metal fence around the area of investigation|μικρογραφία|200x200εσ| Μνημείο για τους ανθρώπους που σκοτώθηκαν στις [[Ιανουάριος 2015 επιθέσεις στο Île-de-France|τρομοκρατικές επιθέσεις στη Γαλλία τον Ιανουάριο του 2015]] Η Ισλαμική τρομοκρατία στην Ευρώπη ασκείται από το Ισλαμικό Κράτος (ISIL) ή/και την Αλ Κάιντα καθώς και από φανατικούς ισλαμιστές από τα τέλη του 20ου αιώνα. Η Ευρωπόλ, η οποία δημοσιεύει την ετήσια έκθεση για την κατάσταση της τρομοκρατία στην Ευρωπαϊκή Ένωση (TE-SAT), χρησιμοποίησε τον όρο «ισλαμική τρομοκρατία» τα έτη 2006–2010, «φανατική θρησκευτική τρομοκρατία» τα έτη 2011 έως 2014 και χρησιμοποιεί τον όρο «τζιχαντιστική τρομοκρατία» από το 2015. Η Ευροπώλ ορίζει τον τζιχαντισμό ως μια "βίαιη ιδεολογία που εκμεταλλεύεται τις παραδοσιακές ισλαμικές αντιλήψεις. Οι τζιχαντιστές νομιμοποιούν τη χρήση βίας αναφορικά με το κλασικό ισλαμικό δόγμα του τζιχάντ, έναν όρο που κυριολεκτικά σημαίνει "προσπάθεια" ή "αγώνας", αλλά που στο ισλαμικό δίκαιο αποδίδεται ως "ιερός πόλεμος".
Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, το μεγαλύτερο μέρος της ισλαμικής τρομοκρατικής δραστηριότητας συνδέθηκε με την Αλ Κάιντα και οι έρευνες έτειναν να εμπλέκουν ομάδες που πραγματοποιούσαν συντονισμένους βομβαρδισμούς. Οι πιο θανατηφόρες επιθέσεις αυτής της περιόδου ήταν οι βομβιστικές επιθέσεις σε τρένο της Μαδρίτης το 2004, οι οποίες σκότωσαν 193 αμάχους (η πιο θανατηφόρα ισλαμιστική επίθεση στην Ευρώπη) και οι βομβαρδισμοί του Λονδίνου στις 7 Ιουλίου 2005, που σκότωσαν 52.
Παρατηρήθηκε αύξηση των ισλαμικών τρομοκρατικών επεισοδίων στην Ευρώπη μετά το 2014. Τα έτη 2014 -16 σημειώθηκαν περισσότεροι θάνατοι από ισλαμικές τρομοκρατικές επιθέσεις στην Ευρώπη από ότι όλα τα προηγούμενα χρόνια μαζί και το υψηλότερο ποσοστό σχεδιασμένων επιθέσεων ετησίως. Το μεγαλύτερο μέρος αυτής της τρομοκρατικής δραστηριότητας ήταν εμπνευσμένο από το Ισλαμικό Κράτος, και πολλά ευρωπαϊκά κράτη είχαν κάποια ανάμειξη στη στρατιωτική επέμβαση εναντίον του. Ορισμένες περιπτώσεις περιλάμβαναν άτομα που εισήλθαν ή επανήλθαν στην Ευρώπη ως αιτούντες άσυλο κατά τη διάρκεια της ευρωπαϊκής μεταναστευτικής κρίσης και ορισμένοι τρομοκράτες είχαν επιστρέψει στην Ευρώπη μετά από μάχη στον Συριακό Εμφύλιο Πόλεμο. Οι πυροβολισμοί στο Εβραϊκό Μουσείο του Βελγίου τον Μάιο του 2014 ήταν η πρώτη επίθεση στην Ευρώπη από έναν παλιννοστούντα από τον πόλεμο της Συρίας.
Ενώ οι περισσότερες προηγούμενες ισλαμικές τρομοκρατικές επιθέσεις στην Ευρώπη πραγματοποιήθηκαν από ομάδες και εμπλέκονταν βόμβες, οι περισσότερες επιθέσεις από το 2014 έχουν πραγματοποιηθεί από άτομα που χρησιμοποιούν όπλα, μαχαίρια και οχήματα. Μια αξιοσημείωτη εξαίρεση είναι ο πυρήνας των Βρυξελλών, ο οποίος πραγματοποίησε δύο από τις πιο φονικές επιθέσεις της περιόδου.
Οι πιο θανατηφόρες επιθέσεις της περιόδου ήταν οι επιθέσεις στο Παρίσι τον Νοέμβριο του 2015 (130 νεκροί), η επίθεση με φορτηγό του Ιουλίου 2016 στη Νίκαια (86 νεκροί), η επίθεση στο αεροδρόμιο Ατατούρκ τον Ιούνιο του 2016 (45 νεκροί), οι βομβιστικές επιθέσεις στις Βρυξέλλες τον Μάρτιο του 2016 (32 νεκροί), και τη βομβιστική επίθεση στο Μάντσεστερ Αρένα τον Μάιο του 2017 (22 νεκροί). Αυτές οι επιθέσεις και οι απειλές οδήγησαν σε μεγάλες επιχειρήσεις ενάντια στην τρομοκρατία όπως η Επιχείρηση Sentinelle στη Γαλλία, η Επιχείρηση Vigilant Guardian και το lockdown στις Βρυξέλλες του 2015 στο Βέλγιο και η Επιχείρηση Temperer στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Ορισμός
Το TE-SAT του 2020 της Ευρωπόλ περιγράφει τον τζιχαντισμό ως «μια βίαιη ιδεολογία που εκμεταλλεύεται τις παραδοσιακές ισλαμικές έννοιες». Οι τζιχαντιστές το κάνουν αυτό εκμεταλλευόμενοι την έννοια του τζιχάντ, που σημαίνει «αγώνας» ή «προσπάθεια», αλλά μπορεί επίσης να αναφέρεται σε θρησκευτικά εγκεκριμένους πολέμους και να στοχεύουν στη δημιουργία ενός ισλαμικού κράτους που θα διέπεται αποκλειστικά από την ερμηνεία τους στον ισλαμικό νόμο. Η έκθεση περιγράφει τον τζιχαντισμό ως ένα βίαιο υπορεύμα του Σαλαφισμού, ενώ επισημαίνει ότι άλλα υπορεύματα του Σαλαφισμού είναι πιο ήπια. Οι δύο κύριες ισλαμικές τρομοκρατικές οργανώσεις του τζιχαντισμού είναι η Αλ Κάιντα και το Ισλαμικό Κράτος.
Σφαιρική εικόνα
Τα πρώτα περιστατικά ισλαμικής τρομοκρατίας σημειώθηκαν στη Γαλλία το 1995 όταν ένα δίκτυο με δεσμούς με την Αλγερία πραγματοποίησε μια σειρά βομβαρδισμών στο Παρίσι ως αντίποινα για τη γαλλική εμπλοκή στον εμφύλιο πόλεμο της Αλγερίας.
Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, το μεγαλύτερο μέρος της ισλαμικής τρομοκρατικής δραστηριότητας συνδέθηκε με την Αλ Κάιντα και οι ενέργειες έτειναν να εμπλέκουν ομάδες που πραγματοποιούσαν συντονισμένους βομβαρδισμούς. Οι πιο θανατηφόρες επιθέσεις αυτής της περιόδου ήταν οι βομβιστικές επιθέσεις σε τρένο της Μαδρίτης το 2004, οι οποίες σκότωσαν 193 αμάχους (η πιο θανατηφόρα ισλαμιστική επίθεση στην Ευρώπη) και οι βομβαρδισμοί του Λονδίνου στις 7 Ιουλίου 2005, που σκότωσαν 52.
Αν και οι μαχητές στη Συρία είχαν αρχίσει να οργανώνουν επιθέσεις στην Ευρώπη στέλνοντας τρομοκράτες για να πραγματοποιήσουν επιθέσεις ήδη από το 2012, οι υπηρεσίες ασφαλείας στις ευρωπαϊκές χώρες στις οποίες επεδίωξαν να επιτεθούν δεν συσχέτισαν τους συλληφθέντες ως μέρος ενός τρομοκρατικού δικτύου με συνεκτική στρατηγική. Αντίθετα, η γενική συναίνεση τους έβλεπε ως ριζοσπαστικοποιημένα άτομα. Πολλοί από αυτούς τους πράκτορες συνελήφθησαν, ενώ άλλοι πραγματοποίησαν επιθέσεις που προκάλεσαν ελάχιστες ζημιές, αλλά συνέχισαν να επιβαρύνουν τις υπηρεσίες ασφαλείας.
Από το 2014, περισσότερες από 20 θανατηφόρες επιθέσεις έχουν πραγματοποιηθεί στην Ευρώπη. Στη Γαλλία πραγματοποιήθηκαν οκτώ επιθέσεις μεταξύ Ιανουαρίου 2015 και Ιουλίου 2016, αυτό περιελάμβανε τις επιθέσεις στο Île-de-France τον Ιανουάριο του 2015, τις επιθέσεις στο Παρίσι του Νοεμβρίου 2015 και την επίθεση με φορτηγό στη Νίκαια τον Ιούλιο του 2016. Στο Ηνωμένο Βασίλειο πραγματοποιήθηκαν τρεις μεγάλες επιθέσεις σε διάστημα τεσσάρων μηνών στις αρχές του 2017 (επίθεση στο Ουέστμινστερ, βομβιστική επίθεση στο Μάντσεστερ Αρένα και επίθεση στη Γέφυρα του Λονδίνου ). Άλλοι στόχοι στην Ευρώπη περιλαμβάνουν το Βέλγιο, τη Γερμανία, τη Ρωσία και την Ισπανία. Στη διηπειρωτική πόλη της Κωνσταντινούπολης σημειώθηκαν επίσης βομβαρδισμοί και πυροβολισμοί, μεταξύ άλλων τον Ιανουάριο του 2016, τον Ιούνιο του 2016 και τον Ιανουάριο του 2017.
Το 2015, το Ισλαμικό Κράτος, το οποίο το 2014 είχε υποστηρίξει ότι όλοι οι μουσουλμάνοι είχαν θρησκευτική υποχρέωση να ενταχθούν σε αυτό, δήλωσε ότι η μόνη δικαιολογία για τους μουσουλμάνους να μην ενταχθούν στην ομάδα σε εδάφη υπό τον έλεγχό του ήταν να διαπράξουν τρομοκρατικές επιθέσεις στον σημερινό τόπο κατοικίας τους. Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση της Ευρωπόλ που κυκλοφόρησε το 2017, το Ισλαμικό Κράτος εκμεταλλεύτηκε τη ροή προσφύγων και μεταναστών για να διαπράξει τρομοκρατικές ενέργειες, κάτι που ήταν χαρακτηριστικό των επιθέσεων στο Παρίσι το 2015. Το 2016 ο σχεδιασμός επιθέσεων εναντίον δυτικών χωρών έλαβε χώρα στη Συρία και το Ιράκ. Τρομοκρατικές οργανώσεις όπως η Αλ Κάιντα και το Ισλαμικό Κράτος είχαν την πρόθεση και τις δυνατότητες να πραγματοποιήσουν μαζικές επιθέσεις σε θύματα με εθελοντές.
Το Counter Extremism Project αναφέρει ότι οι έρευνες της αστυνομίας έχουν βρει διασυνδέσεις ριζοσπαστικοποίησης/εξτρεμισμού στο Διαδίκτυο και των τρομοκρατικών επιθέσεων. Το 2019, ο Τζούλιαν Κινγκ, ο Ευρωπαίος Επίτροπος για την Ένωση Ασφάλειας, δήλωσε ότι το τρομοκρατικό περιεχόμενο στο Διαδίκτυο «έχει παίξει ρόλο σε κάθε επίθεση σε ευρωπαϊκό έδαφος τα τελευταία χρόνια». Ωστόσο, το σουηδικό πρακτορείο ειδήσεων Tidningarnas Telegrambyrå εξέτασε επιθέσεις στη Δυτική Ευρώπη μεταξύ 2014 και 2017 και δήλωσε ότι οι περισσότεροι επιτιθέμενοι ριζοσπαστικοποιούνται ως αποτέλεσμα προσωπικής επαφής και όχι μέσω διαδικτύου.
Το 2017, ο συντονιστής της ΕΕ για την Αντιτρομοκρατία Γκιλς ντε Κέρκοβ δήλωσε σε συνέντευξή του ότι υπήρχαν περισσότεροι από 50.000 φανατικοί τζιχαντιστές στην Ευρώπη. Το 2016, οι γαλλικές αρχές δήλωσαν ότι 15.000 από τα 20.000 άτομα στον κατάλογο απειλών για την ασφάλεια ανήκουν σε ισλαμικά κινήματα. Μετά τη βομβιστική επίθεση στο Μάντσεστερ Αρένα τον Μάιο του 2017, οι βρετανικές αρχές και η MI5 υπολόγισαν ότι είχαν 500 συνεχείς έρευνες για 3.000 τζιχαντιστές εξτρεμιστές ως πιθανούς τρομοκράτες, ενώ άλλοι 20.000 ήταν «υποκείμενα ενδιαφέροντος» στο παρελθόν, συμπεριλαμβανομένων των επιτιθέμενων του Μάντσεστερ και του Ουέστμινστερ.
Σύμφωνα με τον Λορέντζο Βιντίνο, οι τζιχαντιστές τρομοκράτες στην Ευρώπη που κινητοποιούνται από το Ισλαμικό Κράτος τείνουν να είναι δεύτερης γενιάς μετανάστες μουσουλμάνοι. Κατά συνέπεια, χώρες όπως η Ιταλία και η Ισπανία με μικρότερο δημογραφικό μεταναστών σε αυτήν την κατηγορία έχουν υποστεί λιγότερες επιθέσεις από χώρες της Κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης όπως η Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γερμανία και το Βέλγιο.
Το Διεθνές Κέντρο για τη Μελέτη της Ριζοσπαστικοποίησης και της Πολιτικής Βίας υποστηρίζει τη σύνδεση μεταξύ τρομοκρατίας και εγκλήματος: έως και το 40% των τρομοκρατικών σχεδίων στην Ευρώπη χρηματοδοτούνται μέσω μικροεγκλημάτων όπως εμπορία ναρκωτικών, κλοπές, ληστείες, απάτες δανείων και διαρρήξεις και οι περισσότεροι τζιχαντιστές έχουν φυλακιστεί για ασήμαντο ή βίαιο έγκλημα πριν από τη ριζοσπαστικοποίηση (μερικοί από τους οποίους ριζοσπαστικοποιούνται ενώ βρίσκονται στη φυλακή). Οι τζιχαντιστές χρησιμοποιούν το συνηθισμένο έγκλημα ως τρόπο για να χρηματοδοτήσουν τη μελλοντική δραστηριότητά τους και έχουν επίσης υποστηρίξει ότι αυτός είναι ο «ιδεολογικά σωστός» τρόπος για να πραγματοποιήσουν «τζιχάντ» σε «χώρες για πολέμου».
Σύμφωνα με τη Γερμανίδα ανθρωπολόγο Susanne Schröter, οι επιθέσεις σε ευρωπαϊκές χώρες το 2017 έδειξαν ότι η στρατιωτική ήττα του Ισλαμικού Κράτους δεν σήμαινε το τέλος της ισλαμιστικής βίας. H Schröter συνέκρινε επίσης τα γεγονότα στην Ευρώπη με μια τζιχαντιστική στρατηγική που διατυπώθηκε το 2005 από τον Αμπού Μουσάμπ αλ Σούρι, όπου η ένταση του τρόμου θα αποσταθεροποιούσε τις κοινωνίες και θα ενθάρρυνε τη μουσουλμανική νεολαία να εξεγερθεί. Ο αναμενόμενος εμφύλιος πόλεμος δεν υλοποιήθηκε ποτέ στην Ευρώπη, αλλά συνέβη σε άλλες περιοχές όπως η Λιβύη, η Συρία, το Ιράκ και οι Φιλιππίνες (Μάχη του Μαράουι).
2015
Σύμφωνα με την Europol, οι τρομοκρατικές επιθέσεις που αποδίδονται σε τζιχαντιστές στην Ευρωπαϊκή Ένωση αυξήθηκαν από τέσσερις το 2014 σε δεκαεπτά το 2015, ενώ ο αριθμός των νεκρών αυξήθηκε από τέσσερις σε 150. Οι περιοχές της Ευρώπης εκτός ΕΕ δεν περιλαμβάνονται στα στοιχεία της Europol.
Το 2015, το επίπεδο τρομοκρατικής απειλής ήταν μηδέν στην Πολωνία, στην κλίμακα της που έχει τέσσερα επίπεδα συν το «μηδενικό επίπεδο». Περίπου 20-40 Πολωνοί υπήκοοι είχαν ταξιδέψει στη ζώνη σύγκρουσης στη Συρία-Ιράκ.
2016
Το 2016, συνολικά 135 άνθρωποι σκοτώθηκαν σε δέκα ολοκληρωμένες επιθέσεις τζιχαντιστών στην Ευρωπαϊκή Ένωση ενώ άλλοι 62 σκοτώθηκαν στην Τουρκία και ένας στη Ρωσία. Επιχειρήθηκαν δεκατρείς τρομοκρατικές επιθέσεις. Ο αριθμός των συλλήψεων αυξήθηκε σε σχέση με το προηγούμενο έτος, σε 718. Στη Γαλλία, ο αριθμός των συλλήψεων αυξήθηκε από 377 το 2015 σε 429 το 2016. Ένας στους τέσσερις (26%) από τους συλληφθέντες το 2016 ήταν γυναίκες, σημειώνοντας αύξηση από 18% το προηγούμενο έτος. Η απειλή το 2016 συνίστατο σε άτομα που κατευθύνονταν εξ αποστάσεως που λειτουργούσαν μόνα τους ή σε μικρές ομάδες. Εκτός από αυτά, υπήρχαν και εκείνοι που εμπνεύστηκαν από την προπαγάνδα αλλά δεν είχαν οδηγίες ή κατευθύνσεις.
2017
Το 2017, συνολικά 62 άνθρωποι σκοτώθηκαν σε δέκα ολοκληρωμένες επιθέσεις τζιχαντιστών στην Ευρωπαϊκή Ένωση, σύμφωνα με στοιχεία της Europol. Ο αριθμός των απόπειρων επιθέσεων έφτασε τις 33 το 2017, διπλάσιος από αυτόν του προηγούμενου έτους. Οι περισσότεροι θάνατοι ήταν στο Ηνωμένο Βασίλειο (35), στην Ισπανία (16), στη Σουηδία (5) και στη Γαλλία (3). Εκτός από τους νεκρούς, συνολικά 819 άνθρωποι τραυματίστηκαν σε 14 επιθέσεις. Το μοτίβο των επιθέσεων των τζιχαντιστών το 2017 οδήγησε την Europol στο συμπέρασμα ότι οι τρομοκράτες προτιμούσαν να επιτεθούν σε απλούς ανθρώπους παρά να προκαλέσουν υλικές ζημιές ή απώλεια κεφαλαίων.
Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση της Europol για την τρομοκρατία στην Ευρωπαϊκή Ένωση, οι επιθέσεις των τζιχαντιστών το 2017 είχαν τρία μοτίβα: αδιάκριτες δολοφονίες (επιθέσεις στο Λονδίνο τον Μάρτιο και τον Ιούνιο και επιθέσεις στη Βαρκελώνη), επιθέσεις στον δυτικό τρόπο ζωής (η βομβιστική επίθεση στο Μάντσεστερ τον Μάιο του 2017, Πυροβολισμοί σε νυχτερινό κέντρο της Κωνσταντινούπολης το 2017) και επιθέσεις σε σύμβολα εξουσίας (επιθέσεις στο Παρίσι τον Φεβρουάριο, τον Ιούνιο και τον Αύγουστο). Η έκθεση του πρακτορείου σημείωσε επίσης ότι οι επιθέσεις των τζιχαντιστών είχαν προκαλέσει περισσότερους θανάτους και θύματα από οποιοδήποτε άλλο είδος τρομοκρατικής επίθεσης, ότι τέτοιες επιθέσεις είχαν γίνει πιο συχνές και ότι είχε μειωθεί η πολυπλοκότητα και η προετοιμασία των επιθέσεων.
2018
Το 2018, συνολικά 13 άνθρωποι σκοτώθηκαν και 46 τραυματίστηκαν σε επτά ολοκληρωμένες επιθέσεις τζιχαντιστών στην Ευρωπαϊκή Ένωση, σύμφωνα με στοιχεία της Europol. Ο αριθμός των απόπειρων τζιχαντιστικών επιθέσεων ήταν 24, από 33 το προηγούμενο έτος. Όλες οι επιθέσεις πραγματοποιήθηκαν από δράστες που ενεργούσαν μόνοι τους. Η Europol σημείωσε στην έκθεσή της για το 2019 ότι γενικά, τα άτομα που δρουν μόνα τους σπάνια το κάνουν σε πλήρη απομόνωση, καθώς οι επιτιθέμενοι συχνά διατηρούν σχέσεις σε μικρά ή χαλαρά καθορισμένα δίκτυα και μπορεί να λαμβάνουν ηθική ή υλική υποστήριξη από άτομα που μοιράζονται τις ιδέες τους. Ένας αριθμός από τις επιθέσεις που σταμάτησαν αφορούσαν ομάδες δραστών. Το 2018 διεξήγαγαν επιθέσεις ίσος αριθμός πολιτών της ΕΕ και πολιτών τρίτων χωρών. Όλοι οι επιτιθέμενοι ήταν άνδρες και η μέση ηλικία τους ήταν 26.
2019
Το 2019, συνολικά δέκα άνθρωποι σκοτώθηκαν σε τρεις ολοκληρωμένες επιθέσεις τζιχαντιστών στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Άλλες 18 επιθέσεις απέτυχαν. Όλες οι ολοκληρωμένες και αποτυχημένες επιθέσεις, εκτός από μία, πραγματοποιήθηκαν από δράστες που ενεργούσαν μόνοι τους, ενώ οι περισσότερες από τις αποτυχημένες επιθέσεις αφορούσαν περισσότερα από ένα άτομα.
2020
Το 2020, συνολικά δώδεκα άνθρωποι σκοτώθηκαν σε δέκα ολοκληρωμένες επιθέσεις τζιχαντιστών στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ άλλα τρία άτομα σκοτώθηκαν σε τρεις επιπλέον ολοκληρωμένες επιθέσεις τζιχαντιστών στο Ηνωμένο Βασίλειο. Όλοι οι δράστες ήταν άνδρες ηλικίας μεταξύ 18 και 33 ετών και όλοι ήταν μόνοι τους. Από τους δράστες, πέντε είχαν έρθει στην ΕΕ ως αιτούντες άσυλο ή παράνομοι μετανάστες. Τουλάχιστον πέντε από τις επιθέσεις αφορούσαν δράστες που είτε ήταν κατάδικοι είτε είχαν απελευθερωθεί από ποινές φυλάκισης. Εκτός από τις επιθέσεις που ολοκληρώθηκαν, υπήρξαν δύο απόπειρες επιθέσεων που αποτράπηκαν και η Ελβετία κατέγραψε δύο επιθέσεις με πιθανά κίνητρα τζιχαντιστών.
Αντιδράσεις στην τρομοκρατία
Σύμφωνα με την Ευρωπόλ, ο αριθμός των ατόμων που συνελήφθησαν ως ύποπτοι για τρομοκρατικά αδικήματα που σχετίζονται με τους τζιχαντιστές στην Ευρωπαϊκή Ένωση αυξήθηκε από 395 το 2014 σε 687 το 2015.
Το 2015, οι περισσότερες συλλήψεις έγιναν στη Γαλλία (377), ακολουθούμενη από την Ισπανία (75) και το Βέλγιο (60), στατιστικά στοιχεία για το Ηνωμένο Βασίλειο δεν ήταν διαθέσιμα. Κατά τη διάρκεια του 2015, οι ετυμηγορίες που σχετίζονται με την τρομοκρατία των τζιχαντιστών ήταν 198 από τις συνολικά 527 ετυμηγορίες που σχετίζονται με την τρομοκρατία. Η μέση ποινή για τζιχαντιστική τρομοκρατία αυξήθηκε από 4 χρόνια το 2014 σε 6 χρόνια. Στην Αυστρία, το Βέλγιο, τη Δανία και τη Σουηδία, όλες οι ετυμηγορίες για την τρομοκρατία αφορούσαν την τρομοκρατία των τζιχαντιστών.