cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάρτσιν Γκόρτατ
Ουάσινγκτον Ουίζαρντς (2013-2018)
Στις 27 Φεβρουαρίου του 2014, κατέγραψε 31 πόντους (ρεκόρ καριέρας) και 12 ριμπάουντ στη νίκη με 134-129, ύστερα από τρίτη παράταση, επί των Τορόντο Ράπτορς. Στις 13 Μαΐου, κατέγραψε 31 πόντους (ρεκόρ καριέρας στα πλέι οφ) και 16 ριμπάουντ, για να βοηθήσει τους Ουίζαρντς να αποφύγουν τον αποκλεισμό στον 5ο Αγώνα της σειράς του δεύτερου γύρου με τους Ιντιάνα Πέισερς. Έγινε ο πρώτος παίκτης των Ουίζαρντς με τουλάχιστον 30 πόντους και 15 ριμπάουντ σε έναν αγώνα πλέι οφ από τον Μόουζες Μαλόουν το 1987. Τελικά, οι Ουίζαρντς έχασαν στον 6ο Αγώνα της σειράς και αποκλείστηκαν με 4-2 από τους Πέισερς.
Στις 10 Ιουλίου 2014, ο Γκόρτατ υπέγραψε ξανά με τους Ουίζαρτνς, ένα αναφερόμενο πενταετές συμβόλαιο αξίας 60 εκατομμυρίων δολαρίων.
Στις 28 Δεκεμβρίου 2015, ονομάστηκε Παίκτης της Ανατολικής Περιφέρειας της εβδομάδας για τους αγώνες που παίχτηκαν στις 21-27 Δεκεμβρίου, κερδίζοντας τη διάκριση για πρώτη φορά στη σταδιοδρομία του. Στις 29 Φεβρουαρίου 2016, σημείωσε 13 από τους 18 πόντους του στην τέταρτη περίοδο και κέρδισε 20 ριμπάουντ (ρεκόρ καριέρας) στη νίκη των Ουίζαρντς με 116-108 επί των Φιλαδέλφεια 76ερς.
Λος Άντζελες Κλίπερς (2018-2019)
Στις 26 Ιουνίου 2018, ανταλλάχθηκε στους Λος Άντζελες Κλίπερς με αντάλλαγμα τον Όστιν Ρίβερς. Στις 7 Φεβρουαρίου 2019, αποδεσμεύτηκε από τους Κλίπερς.
Τον Φεβρουάριο του 2020, ανακοίνωσε πως κρεμάει τη φανέλα του έπειτα από καριέρα 17 ετών.
Χακόμπο Ματσοβέρ
Ο Χακόμπο Ματσοβέρ (ισπανικά: Jacobo Machover) είναι Κουβανός πανεπιστημιακός, συγγραφέας και δημοσιογράφος. Γεννήθηκε το 1954 στην Αβάνα της Κούβας, από την οποία και αποχώρησε το 1963, ενώ, έκτοτε, κατοικεί στη Γαλλία.
Ο Χακόμπο Ματσοβέρ είναι ο συγγραφέας αριθμού έργων, εντός των οποίων ασκεί κριτική στο καστρικό καθεστώς.
Βιογραφία
Ο Χακόμπο Ματσοβέρ είναι κάτοχος ενός μεταπτυχιακού διπλώματος στην ιστορία, το οποίο έλαβε το 1983, ένα δίπλωμα εμπεριστατωμένων σπουδών με αντικείμενο τις ιβηρικές και λατινοαμερικάνικες σπουδών, καθώς και ένα διδακτορικό με αντικείμενο τις λατινοαμερικάνικες σπουδές, το οποίο έλαβε το 2000.
Υιός Κουβανού εξόριστου, ο οποίος διετέλεσε διερμηνέας του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, ακολούθησε την οικογένειά του στην εξορία και εγκαταστάθηκε στη Γαλλία το 1963.
Γεγονότα Ιουνίου 2016
6 Ιουνίου
(CNN via WFXP) (Reuters) (Fox News Latino)
Χακόμπο Ματσοβέρ
Βιογραφία
Δίδαξε στην Université de Paris XII, ενώ, πλέον, διατελεί επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Αβινιόν. Εργάστηκε ως κριτικός λογοτεχνίας για λογαριασμό του Le Magazine littéraire και της Libération. Διετέλεσε, επίσης, ανταποκριτής στο Παρίσι για λογαριασμό δύο σημαντικών ισπανικών εφημερίδων: της καθημερινής εφημερίδας Diario 16 και του περιοδικού Cambio 16. Εργάστηκε, επίσης, στο ερευνητικό κέντρο της ESG.
Εξέδωσε αριθμό συγγραφικών έργων με αντικείμενο την γενέτειρα χώρα του, τηρώντας, πάντοτε, μία επικριτική στάση απέναντι στο καστρικό καθεστώς. Συγκεκριμένα, ασκεί ιδιαίτερη κριτική προς το πρόσωπο του Τσε Γκεβάρα, τον οποίον χαρακτηρίζει ως έναν «φανατισμένο δήμιο», «όργανο του καστρισμού», υποστηρικτή της ιδέας ενός σοσιαλιστικού «νέου ανθρώπου» και ιδρυτή στρατοπέδων επανεκπαίδευσης μέσω της εργασίας.
Γεγονότα Ιουνίου 2016
30 Ιουνίου
06
Χακόμπο Ματσοβέρ
Κριτική
Για τον ιστορικό Πιερ Ριγκουλό, είναι χάρη σε πρόσωπα όπως ο Χακόμπο Ματσοβέρ που η ύπαρξη των στρατοπέδων καταναγκαστικής εργασίας στην Κούβα έχει γίνει γνωστή.
Ο δημοσιογράφος Εμμανυέλ Εκτ αναφέρει πως το έργο του υπό τον τίτλο La Face cachée du Che παρουσιάζει «γεγονότα και μαρτυρίες».
Παραπομπές
Κατηγορία:Κουβανοί εξόριστοι Κατηγορία:Κουβανοί συγγραφείς Κατηγορία:Κουβανοί δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Ειδικοί επί της Κούβας Κατηγορία:Κουβανοί πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Καθηγητές του Πανεπιστημίου Παρί-Εστ Κρετέιγ Βαλ-ντε-Μαρν
Παλλακανέστρο Τρεβίζο
Η Παλακανέστρο Τρεβίζο (ιταλικά: Pallacanestro Treviso) είναι ιταλικός σύλλογος καλαθοσφαίρισης με έδρα το Τρεβίζο της Ιταλίας. Ιδρύθηκε το 1954. Από το 1982, είναι γνωστή με τη διακριτική της ονομασία Μπενετόν Τρεβίζο για εμπορικούς λόγους.
Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1954 και αγοράστηκε από τον Όμιλο Benetton το 1982, αν και διατήρησε το «Ασοτσατσιόνε Παλακανέστρο Τρεβίζο» (Associazione Pallacanestro Treviso) ως νόμιμη ονομασία του. Με την οικονομική υποστήριξη της οικογένειας Μπενετόν, η ομάδα εμφανίστηκε στη δεκαετία του 1990 ως μια σημαντική δύναμη τόσο στην Ιταλία όσο και στην Ευρώπη. Ο πρώτος τίτλος του συλλόγου στο ιταλικό πρωτάθλημα ήρθε το 1992 με το θρυλικό Τόνι Κούκοτς στην ομάδα.
Ο Κούκοτς βοήθησε την Μπενετόν να φτάσει στον τελικό της Ευρωλίγκας το 1993, ενώ παράλληλα κέρδισε τρεις συνεχόμενες φορές το Κύπελλο Ιταλίας. Η ομάδα κέρδισε το Κύπελλο Σαπόρτα το 1995, με παίκτες όπως ο Ορλάντο Γούλριτζ και ο Πέταρ Ναουμόφσκι. Η Μπενετόν πρόσθεσε και άλλο ιταλικό πρωτάθλημα στους εγχώριους τίτλους της το 1997, ενώ έκανε και πάλι την εμφάνισή της στο φάιναλ φορ της Ευρωλίγκας το 1998. Κέρδισε έναν ακόμη τίτλο στο Κύπελλο Σαπόρτα το 1999 και ένα Κύπελλο Ιταλίας το 2000.
Η Μπενετόν κέρδισε το ιταλικό πρωτάθλημα και έφτασε στο φάιναλ φορ της Ευρωλίγκας τόσο το 2002 όσο και το 2003. Κέρδισε επίσης το πέμπτο ιταλικό πρωτάθλημα το 2006. Το 2007, η ομάδα κέρδισε τον όγδοο τίτλο της στο Κύπελλο Ιταλίας. Τον Φεβρουάριο του 2011, ο Τζιλμπέρτο Μπενετόν ανακοίνωσε ότι από τον Ιούλιο του 2012, ο όμιλος Benetton θα εγκαταλείψει το επαγγελματικό μπάσκετ για να αφοσιωθεί αποκλειστικά στα τμήματα υποδομής.
Άμεση κληρονόμος της πρώτης επαγγελματικής ομάδας αποτελεί η Ουνιβέρσο Τρεβίζο Μπάσκετ, η οποία ιδρύθηκε το 2012 με την ονομασία «Τρεβίζο Μπάσκετ 2012» και ξεκίνησε από την 7η κατηγορία (Promozione) της Ιταλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1954
Εθνικό Πάρκο Γιέλοουστοουν
Το Εθνικό πάρκο Γιέλοουστοουν, που χαρακτηρίστηκε από το Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών ως εθνικό πάρκο στις 1 Μαρτίου 1872, βρίσκεται κυρίως στην πολιτεία του Ουαϊόμινγκ, αν και επεκτείνεται και στη Μοντάνα και στο Άινταχο. Το πάρκο ήταν το πρώτο του είδους του και είναι γνωστό για την άγρια ζωή που φιλοξενεί και τα πολλά γεωθερμικά χαρακτηριστικά του, ειδικά το γκέιζερ Όλντ Φέιθφουλ, ένα από τα πιο δημοφιλή θεάματα του πάρκου. Το πάρκο έχει πολλά είδη οικοσυστημάτων, αλλά το κυρίαρχο είναι το υποαλπικό δάσος.
Οι Ινδιάνοι κατοικούσαν στην περιοχή του Γιέλοουστοουν για τουλάχιστον 11.000 χρόνια. Η αποστολή Λιούις και Κλαρκ πέρασε από την περιοχή στις αρχές του 19ου αιώνα. Εκτός από επισκέψεις από ανθρώπους των βουνών έως τα μέσου του 19ου αιώνα, οργανωμένες εξερευνήσεις δεν έγιναν μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1860. Ο αμερικανικός στρατός ανέλαβε να επιβλέπει το πάρκο μετά την ίδρυση του. Το 1917 η διαχείριση του πάρκου πέρασε στην εθνική υπηρεσία πάρκων, η οποία είχε δημιουργηθεί τον προηγούμενο χρόνο. Έχουν κτιστεί εκατοντάδες κτίρια τα οποία προστατεύονται εξαιτίας της αρχιτεκτονικής και ιστορικής τους σημασίας. Οι ερευνητές έχουν εξετάσει πάνω από χίλιους αρχαιολογικούς χώρους.
Το Εθνικό Πάρκο Γιέλοουστοουν εκτείνεται σε έκταση 8.980 τετραγωνικών χιλιομέτρων (3.468 τετραγωνικά μίλια), περιλαμβάνοντας λίμνες, φαράγγια, ποτάμια και οροσειρές. Η λίμνη Γιέλοουστοουν είναι μία από τις μεγαλύτερες λίμνες σε υψηλό υψόμετρο στη Βόρεια Αμερική και βρίσκεται πάνω από τη καλδέρα Γιέλοουστοουν, το μεγαλύτερο υπερηφαίστειο της ηπείρου. Η καλδέρα θεωρείται ενεργό ηφαίστειο, καθώς έχει εκραγεί αρκετές φορές με τεράστια δύναμη τα τελευταία δύο εκατομμύρια χρόνια. Περίπου οι μισοί θερμοπίδακες του πλανήτη βρίσκονται στο Γιέλοουστοουν, τροφοδοτούμενοι από αυτή την ηφαιστειακή δραστηριότητα. Οι εκροές της λάβας και βράχοι από τις εκρήξεις καλύπτουν το μεγαλύτερο τμήμα της περιοχής του Γιέλοουστοουν. Το πάρκο είναι το κέντρο του ευρύτερου οικοσυστήματος του Γιέλοουστοουν, του μεγαλύτερου σχεδόν ανέπαφου οικοσυστήματος στη βόρεια εύκρατη ζώνη της Γης.
Εκατοντάδες είδη θηλαστικών, πτηνών, ψαριών και ερπετών έχουν καταγραφεί, συμπεριλαμβανομένων αρκετών απειλούμενων ειδών. Τα τεράστια δάση και τα λιβάδια περιέχουν μοναδικά είδη φυτών. Αρκούδες γκρίζλι, λύκοι, και ελεύθερα κοπάδια από βίσονες και άλκες ζουν στο πάρκο. Πυρκαγιές εκδηλώνονται κάθε χρόνο στο πάρκο. Το 1988 μεγάλες πυρκαγιές έκαψαν σχεδόν το ένα τρίτο του πάρκου. Το Γιέλοουστοουν έχει πολλές δυνατότητες ψυχαγωγίας, όπως πεζοπορία, κατασκήνωση, βαρκάδα, ψάρεμα και αξιοθέατα. Ασφαλτοστρωμένοι δρόμοι παρέχουν εύκολη πρόσβαση στα σημαντικά γεωθερμικά πεδία, καθώς και σε ορισμένες από τις λίμνες και τους καταρράκτες. Κατά τη διάρκεια του χειμώνα, οι επισκέπτες έχουν πρόσβαση στο πάρκο μέσω ξεναγήσεων που χρησιμοποιούν "snow coach" ή σνόουμόμπιλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικά πάρκα των ΗΠΑ Κατηγορία:Ουαϊόμινγκ Κατηγορία:Άινταχο Κατηγορία:Μοντάνα Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στις Ηνωμένες Πολιτείες
Γιολκουλουλάρ
Το Γιολκουλουλάρ (επίσης, Γιελκουλουλάρ) αποτελεί χωριό και δήμο της επαρχίας Γκορανμπόι του Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 709 ατόμων.
Ford Motor Company
Η Ford Motor Company, γνωστή ευρύτερα ως Ford, είναι αμερικανική πολυεθνική αυτοκινητοβιομηχανία. Ιδρύθηκε στις 16 Ιουνίου 1903 από τον Χένρυ Φορντ στο Ντιτρόιτ. Η εταιρεία και ο ιδρυτής της, έφεραν την επαναστατική καινοτομία στον τρόπο παραγωγής αυτοκινήτων με το μοντέλο Ford Model T του 1908 - 1927, το οποίο καθιέρωσε για πρώτη φορά στην ιστορία της παγκόσμιας αυτοκίνησης την έννοια μαζική παραγωγή.
Όμιλος Ford
Μαζί με την μητρική Ford, στον Όμιλο Ford ανήκουν: η μάρκα πολυτελείας Lincoln και η θυγατρική εταιρεία κατασκευής ισχυρότερων εκδόσεων της Ford Mustang που ονομάζεται Shelby, ενώ από το 2007 η Ford κατέχει και την Troller, εταιρεία στη Βραζιλία που κατασκευάζει αποκλειστικά τζιπ για χρήση εκτός δρόμου.
Συνολικά, ο Όμιλος Ford είναι σήμερα η δεύτερη μεγαλύτερη αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία, μετά τον όμιλο της General Motors, και η 5η μεγαλύτερη αυτοκινητοβιομηχανία παγκοσμίως, μετά τον όμιλο Volkswagen, την Toyota, τον όμιλο Hyundai-Kia και την General Motors. Από το 2008, η Ford έχει γίνει η δεύτερη μεγαλύτερη αυτοκινητοβιομηχανία στην Ευρώπη, πίσω μόνο από τον όμιλο Volkswagen, με τις ευρωπαϊκές πωλήσεις της Ford μάλιστα να ξεπερνούν κατά καιρούς αυτές που σημειώνει στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Πρόσφατες αναδιαρθρώσεις
Στις 12 Μαρτίου 2007, η Ford πώλησε την Aston Martin σε μία ιδιωτική κοινοπραξία που ανήκει στον πρόεδρο της βρετανικής εταιρείας Prodrive, τον David Richards, αν και η ίδια η Prodrive δεν είχε καμία οικονομική ανάμειξη στην αγοραπωλησία. Στην ίδια κοινοπραξία συμμετέχουν ο Βρετανός επιχειρηματίας John Sinders, φανατικός συλλέκτης Aston Martin, συν δύο επενδυτικές εταιρείες από το Κουβέιτ: Investment Dar και Adeem Investment Co.
Επίσης, τον Μάρτιο του 2008 πώλησε την Jaguar και την Land Rover στην ινδική Tata Motors. Ως αποτέλεσμα, το Premier Automotive Group της Ford διαλύθηκε οριστικά. Τελικώς, το 2010 πώλησε και την Volvo στην κινεζική αυτοκινητοβιομηχανία Geely, σε μια προσπάθεια συγκέντρωσης οικονομικών πόρων, λόγω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης του 2008, ενώ προχώρησε και στη διακοπή της αμερικανικής θυγατρικής εταιρείας Mercury (η οποία διέθετε παράλληλες εκδόσεις κάποιων μοντέλων της αμερικανικής Ford, αλλά με λίγο πληρέστερο εξοπλισμό) τον Ιανουάριο του 2011, με σκοπό να επικεντρωθεί αποκλειστικά στις Ford και Lincoln. Για τον ίδιο λόγο, τον Νοέμβριο του 2008 μείωσε το προηγούμενο ποσοστό του 33,4% που είχε φτάσει, από το 1996, να κατέχει στην Mazda σε μόλις 13,4% και στις 18 Νοεμβρίου 2010 σε μόλις 3%. Το 2015 πώλησε και το 3% που της είχε μείνει.
Λογότυπο
Το λογότυπο της αυτοκινητοβιομηχανίας Ford όπως έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.
Παγκόσμιες αγορές
thumb|right|[[Ford Mondeo 4ης γενιάς (2007-2013) της Γαλλικής Αστυνομίας, στο Παρίσι, σε φωτογραφία τον Φεβρουάριο του 2009.]]
Εκτός από τις εγκαταστάσεις της στις Ηνωμένες Πολιτείες, που θεωρούνται και η «μητρόπολη» της εταιρείας, η Ford διαθέτει και σημαντικές θυγατρικές εγκαταστάσεις στη Γερμανία, στην Αυστραλία, στη Βραζιλία και στην Ινδία.
Αρχικά, τα εκτός Ηνωμένων Πολιτειών παραγόμενα και διαθέσιμα μοντέλα της Ford Motor Company, ήταν ουσιαστικά παράλληλες εκδόσεις αυτών που κυκλοφορούσαν στην αμερικανική αγορά, αλλά μεταγενέστερα άρχισαν να αναπτύσσονται και να παράγονται και να πωλούνται μοντέλα ειδικά για την Ευρώπη.
Ford Ευρώπης
thumb|left|Ford 12M (Taunus P4) του 1965.
Ως αποτέλεσμα, η Ford Ευρώπης σήμερα αναφέρεται συνήθως ως Ford Γερμανίας, μολονότι κάποια εργοστάσια παραγωγής υπάρχουν και σε άλλα κράτη της ευρωπαϊκής ηπείρου.
Κοινά μοντέλα διεθνώς
thumb|right|Αυστραλιανό Ford Falcon σεντάν του 2000, έκδοσης Futura 75th Anniversary, στην πολιτεία [[Νέα Νότια Ουαλία της Αυστραλίας.]]
Κάποια μοντέλα αμερικανικής κατασκευής που είχαν παραχθεί και ως δεξιοτίμονα για την Ιαπωνία και την Αυστραλία, όπως το Ford Taurus τρίτης γενιάς (1995 - 1999), σημείωσαν ελάχιστες πωλήσεις στις αγορές αυτές και τα περισσότερα από αυτά σύντομα αποσύρθηκαν από αυτές. Το μικρό ευρωπαϊκό μοντέλο Ford Ka, ενώ στο παρελθόν υπήρξε ένα best seller στην εγχώρια αγορά της Ford Ευρώπης, απεδείχθη μια εμπορική καταστροφή στις δεξιοτίμονες Ιαπωνία και Αυστραλία, καθώς μέχρι το 2014 δεν ήταν διαθέσιμο πουθενά διεθνώς με αυτόματο κιβώτιο. thumb|right|Ford LTD Crown Victoria του 1988 - 1989. thumb|[[Ford Crown Victoria LX του 2003.]] thumb|[[Ford Expedition τρίτης γενιάς του 2015.]]
Μια εντυπωσιακή εξαίρεση είναι το μικρομεσαίο ευρωπαϊκό μοντέλο Ford Focus, το οποίο έχει πωληθεί σε μεγάλο νούμερα και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, καθώς και σε άλλες ηπείρους, από την εισαγωγή της πρώτης γενιάς το 1998 έως και σήμερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυτοκινητοβιομηχανίες των ΗΠΑ Κατηγορία:Κατασκευαστές λεωφορείων Κατηγορία:Κατασκευαστές φορτηγών
Πέτρος Α΄ της Βραζιλίας
Ο Πέτρος Α΄ (Pedro I do Brasil, 12 Οκτωβρίου 1798 - 24 Σεπτεμβρίου 1834) από τον Οίκο της Μπραγκάνσα, ή Πέτρος Δ΄ της Πορτογαλίας, ήταν ο ιδρυτής και ο πρώτος αυτοκράτορας της Βραζιλίας.
Βιογραφία
Ο Πέτρος ήταν αξιόλογος ιππέας και απολάμβανε τη στρατιωτική ζωή. Απόκτησε ταλέντο σε όλες τις τέχνες: τη ζωγραφική, την γλυπτική, την ηθοποιία, τη μουσική και την ποίηση. Η αναζήτηση συζύγου, παρότι ήταν και ωραίος εμφανισιακά, ήταν κάτι που τον ταλαιπώρησε. Παντρεύτηκε τελικά τη Μαρία Λεοπολδίνα της Αυστρίας. Αν και τον παντρεύτηκε συμφεροντολογικά, σύντομα αποδείχθηκε αφοσιωμένη πιστά σύντροφος και του συμπαραστάθηκε θερμά σε όλες τις δύσκολες στιγμές του. Αμφότεροι κέρδισαν την αγάπη του λαού, ενώ η Καρολίνα παρότι πολύ όμορφη στην εμφάνιση, απέβαλλε τις περισσότερες γυναικείες συνήθειες, ντυνόταν λιτά και χωρίς πολλά κοσμήματα.
Οι Βραζιλιάνοι σταδιακά άρχισαν να συνειδητοποιούν τη διαφορετικότητά τους από τους Πορτογάλους και καλλιεργήθηκε το κλίμα ανεξαρτησίας τους από το πορτογαλικό Στέμμα. Ο Ιωάννης ΣΤ΄, πατέρας του Πέτρου, επέστρεψε στη Λισαβόνα. Ήταν γνώστης του επαναστατικού πνεύματος που δέσποζε στους κόλπους του βραζιλιάνικου λαού και συμβούλεψε τον γιο του να αναλάβει το επαναστατικό κίνημα. Οι λόγοι ήταν ότι προτιμούσε να είναι ηγέτης της ανεξαρτησίας και στη συνέχεια μονάρχης ο ίδιος ο γιος του και η δυναστεία του, παρά κάποιος ξένος κακόβουλος προς τον βασιλιά επαναστάτης. Αυτό επέτρεψε τον ίδιο χρόνο στον Πέτρο να αυτοανακηρυχθεί ανεξάρτητος κληρονομικός μονάρχης.
Όταν ο βασιλιάς Ιωάννης επέστρεψε στην Πορτογαλία (1820), πολλά από τα προνόμια που είχε δώσει στους Βραζιλιάνους καταργήθηκαν. Όταν ο Πέτρος πιέστηκε μετά την επανάσταση του Οπόρτο να γυρίσει πίσω αρνήθηκε. Ο πατέρας του, του αφαίρεσε την αντιβασιλεία και αυτό ήταν κάτι που τον εξόργισε: τα νέα έφτασαν σε αυτόν (1822) όταν βρισκόταν στο λιμάνι του Σάντος. Εξοργισμένος σήκωσε το σπαθί του και κήρυξε τον εαυτό του αυτοκράτορα.
Αυτοκράτορας της Βραζιλίας
thumb|right|200px|Δεύτερος γάμος του Πέτρου Α΄ της Βραζιλίας. Τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του ήταν πολύ δύσκολα. Ο Πέτρος προτίμησε να οικειοποιηθεί τον τίτλο του αυτοκράτορα από αυτόν του βασιλιά για δύο λόγους. Ο πρώτος ήταν για να δείξει ότι το κράτος που κυβερνούσε συμπεριλάμβανε λαούς διαφορετικών εθνοτήτων. Ο δεύτερος ήταν ο θαυμασμός που έδειχνε στον Ναπολέοντα Βοναπάρτη που είχε τον συγκεκριμένο τίτλο και ήθελε να τον μιμηθεί.
Το πρώτο του πρόβλημα ήταν (1823) η καθιέρωση Συντάγματος, αφού οι Βραζιλιάνοι πολίτες ήταν μοιρασμένοι στα δύο. Η καθαρά Βραζιλιάνικη μερίδα που αποτελείτο από απλούς ανθρώπους απαιτούσε Σύνταγμα και λαϊκές ελευθερίες. Η δεύτερη μερίδα, η Πορτογαλική, που αποτελείτο από αριστοκρατικές οικογένειες προερχόμενες από την Πορτογαλία, προτιμούσε την απόλυτη μοναρχία με απεριόριστες εξουσίες για τον βασιλιά.
Ο Πέτρος που παρουσιάστηκε στον Βραζιλιάνικο λαό ως ελευθερωτής τάχτηκε υπέρ της παραχώρησης Συντάγματος αλλά στην πραγματικότητα οι βλέψεις του ήταν διαφορετικές. Φάνηκε καθαρά στο Σύνταγμα που παρουσίασε ότι ήθελε να εκμηδενίσει τα λαϊκά δικαιώματα, δίνοντας στον εαυτό του απεριόριστη δύναμη. Πολλοί κατάλαβαν τις βλέψεις του, όπως ο Μουνίθ Ταβάρες, και αντέδρασαν έντονα επιτιθέμενοι στην Πορτογαλική μερίδα. Σε απάντηση, ο Πέτρος συγκάλεσε νέα Συνέλευση, φυλάκισε ή εξόρισε τους αντιφρονούντες και έκανε νέο Σύνταγμα (1824) που παρέμεινε μέχρι το τέλος της Βραζιλιάνικης αυτοκρατορίας (1889).
Το Σύνταγμα του έδινε την ικανότητα να επιλέγει τα μέλη του κοινοβουλίου, του δικαστικού συμβουλίου, τους υπουργούς, τους διοικητές και τους επισκόπους της αρεσκείας του. Θα μπορούσε να θέσει βέτο σε όλες τις αποφάσεις και να αντικαταστήσει οποιονδήποτε κυβερνήτη του ήταν ανεπιθύμητος άσχετα με τη θέληση του λαού.
Κατά τη διάρκεια των ετών 1824-1825, πολλοί Βραζιλιάνοι αντιτάχθηκαν στην απολυταρχία του, στους διοικητές επαρχιών που διόριζε και στις ερωμένες του, ιδιαίτερα στην Ντομιτίλα, Μαρκησία του Σάντος. Επαναστατικές δυνάμεις υπό τον Χοακίμ ντε Αμόρ Ντιβίνο αντιτάχθηκαν στον διορισμό του κυβερνήτη Μανουέλ ντε Καρβάχο. Το 1824, ενώθηκε στον σχηματισμό της Ισημερινής Ομοσπονδίας, που τελικά απέτυχε και πολλοί συνωμότες οδηγήθηκαν στον θάνατο.
Παρακμή και παραίτηση
Το 1825, η Βρετανία επίσης αναγνώρισε τη σημασία του Βραζιλιάνικου εμπορίου και ο Πέτρος συμφώνησε να πληρώσει ένα δάνειο που θα του εγγυηθεί τον θρόνο της Πορτογαλίας. Έκανε νέα συνθήκη με τη Βρετανία να συνεχίσει το 15% της εισαγωγής των δασμών και να εγκαταλείψει το δουλεμπόριο, κάτι που τον έκανε πολύ αντιπαθή στη Βραζιλιάνικη αριστοκρατία που στηριζόταν στους σκλάβους.
Παντού εστιάστηκαν δημοκρατικά αισθήματα και κατά τη διάρκεια ενός πολέμου με την Αργεντινή, η επαρχία του Cisplatin προσαρτήθηκε και εξελίχθηκε στη σημερινή Ουρουγουάη. Ο πόλεμος κράτησε δύο χρόνια και η Βραζιλία υπέφερε από στρατιωτικό και οικονομικό αφανισμό. Κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψης του Πέτρου στα στρατεύματα του το Νοέμβριο του 1826, η αυτοκράτειρα Λεοπολδίνα πέθανε και ο Πέτρος κατηγορήθηκε ότι της άσκησε βία κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της.
Με τον θάνατο του πατέρα του (Μάρτιος 1826), έσπευσε να τον διαδεχτεί στον θρόνο της Πορτογαλίας, αγνοώντας τις περιοριστικές διατάξεις του Συντάγματος του. Αναγκάστηκε όμως να παραιτηθεί στην Πορτογαλία υπέρ της κόρης του, Μαρίας Β΄, και επειδή ήταν μόλις επτά ετών βασίλευσε υπό την κηδεμονία του αδελφού της, Μιχαήλ. Ο Πέτρος υποσχέθηκε στον αδελφό του το Πορτογαλικό στέμμα, με τον όρο να παντρευτεί την κόρη του.
Παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο (Οκτώβριος 1829) την Αμαλία του Λόιχτενμπεργκ. Κατηγορήθηκε ο Πέτρος ότι έφερε τα οικονομικά της χώρας σε τεράστια κρίση, αυξήθηκε η ανεργία, το δημόσιο έλλειμμα και ο πληθωρισμός, ενώ οι τράπεζες αδυνατούσαν να εξάγουν χρυσά ή ασημένια νομίσματα. Το κόστος ζωής αυξήθηκε ακόμα και στις πόλεις, η παραγωγή καπνού, δέρματος, κακάο, βαμβακιού και μαλλιού παρήκμασε. Ως αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν ότι και η φιλική ακόμα σε αυτόν αριστοκρατία των πόλεων άλλαξε στρατόπεδο και πήρε το μέρος των δημοκρατικών.
Επιστροφή στην Πορτογαλία
Ως αποτέλεσμα όλων αυτών, ο Πέτρος παραιτήθηκε στις 7 Απριλίου 1831 υπέρ του μόλις πεντάχρονου γιου του, Πέτρου Β΄. Κατέφυγε στη Βρετανία και ετοιμάστηκε να κάνει εκστρατεία κατά του αδελφού του, Μιχαήλ, στην Πορτογαλία, που είχε καταλάβει απολυταρχικά την εξουσία μαζί με τη μητέρα του, Καρλόττα, αγνοώντας το συμφωνημένο Σύνταγμα. Μονάχα οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Μεξικό τον είχαν αναγνωρίσει.
Ο Πέτρος μπήκε στην Πορτογαλία (Ιούλιος 1832) και δέχθηκε επίθεση από τον στρατό του Μιχαήλ. Η πολιορκία κράτησε έναν χρόνο χωρίς αποτέλεσμα με πολλές ανεπιτυχείς εφόδους και ο Πέτρος έστειλε (Ιούνιος 1833) στην Αλγκάρβε ναυτικό απόσπασμα, οπότε υπήρχαν τώρα δύο πεδία δράσης.
Τον Αύγουστο του 1833, ο Μαρσάλ Σαλντάνια έσπασε την πολιορκία και ο Πέτρος έφτασε στη Λισαβόνα. Οι μεγάλες πόλεις της Πορτογαλίας Λισαβόνα και Πόρτο ήταν υπό τον έλεγχο των δημοκρατικών· αντίθετα οι απολυταρχικοί είχαν υπό τον έλεγχο τους τις αγροτικές περιοχές με την υποστήριξη και της εκκλησίας.
Τελικά η Μαρία ντε Γκλόρια ανακηρύχθηκε βασίλισσα με αντιβασιλέα τον ίδιο τον Πέτρο, που απέλυσε τους υπουργούς του Μιχαήλ, τους κληρικούς και σφετερίστηκε την εκκλησιαστική περιουσία.
Τον Απρίλιο του 1834, η τετραπλή συμμαχία Μεγάλης Βρετανίας, Γαλλίας, Ισπανίας και Πορτογαλίας συμφώνησε να εξορίσουν με κάθε τρόπο τον Δον Μιχαήλ από την Πορτογαλία και τον Δον Κάρλος από την Ισπανία. Αυτό σήμανε και το τέλος του πολέμου, αφού ο Μιχαήλ δεν ήθελε να μπει στη δοκιμασία ενός πολέμου με τις μεγάλες δυνάμεις. Παραδόθηκε υπό όρους, ενώ αρνήθηκε να φύγει εξορία.
Ο Πέτρος πέθανε 35 ετών από φυματίωση στα ίδια τα ανάκτορα που γεννήθηκε. Η σορός του (1972) επιστράφηκε στον τόπο που τον ανέδειξε, τη Βραζιλία.
Οικογένεια
Με την πρώτη του σύζυγο Μαρία Λεοπολδίνα των Αψβούργων-Λωρραίνης (1797 - 1826), κόρη του Φραγκίσκου Β΄ αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας, παιδιά του ήταν:
Το 1826 απεβίωσε η Μαρία Λεοπολδίνα και το 1829 ο Πέτρος Α΄ έκανε δεύτερο γάμο με την Αμαλία των Μπωαρναί, κόρη του Ευγένιου του Λόιχτενμπεργκ, και είχε τέκνο:
Από ερωμένες του είχε φυσικά τέκνα. Από τη Ντομιτίλα ντε Κάστρο, Μαρκησία του Σάντος, είχε:
Από τη Μαρία Μπενεντίτα, Βαρόνη του Σοροκάμπα:
Πρόγονοι
Πρόγονοι του Πέτρου Α΄ της Βραζιλίας (Πέτρου Δ΄ της Πορτογαλίας)
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Βασιλείς της Πορτογαλίας Κατηγορία:Οίκος της Μπραγκάνσα Κατηγορία:Δούκες της Μπραγκάνσα
Κεμπιρλί (Μπεϊλαγκάν)
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Μπεϊλαγκάν
Πανελλήνιες εκθέσεις
Οι Πανελλήνιες Εκθέσεις είναι καλλιτεχνικός θεσμός που καθιερώθηκε το 1938, επί καθεστώτος Ιωάννη Μεταξά, και αποσκοπούσε στην αντιπροσωπευτική  παρουσίαση της σύγχρονης εικαστικής παραγωγής στην Ελλάδα.
Οργάνωση Εκθέσεων
Την οργάνωση των εκθέσεων αναλάμβανε το υπουργείο Θρησκευμάτων και Εθνικής Παιδείας με τη συνεργασία της «Ενώσεως Σωματείων Εικαστικών Τεχνών». Προβλεπόταν η σύσταση οργανωτικής και κριτικής επιτροπής, η οποία διοριζόταν από τον υπουργό και αποτελούνταν από τρεις εκπροσώπους του κράτους, τρεις καλλιτέχνες μέλη της «Ενώσεως Σωματείων Εικαστικών Τεχνών» και έξι καλλιτέχνες εκλεγόμενους από τα σωματεία της Ε.Σ.Ε.Τ. Διαφορετική επιτροπή, αποτελούμενη καθηγητές της Α.Σ.Κ.Τ, τον πρόεδρο της Ε.Σ.Ε.Τ και έναν καλλιτέχνη προοριζόταν για την κρίση των καλλιτεχνών που δεν ήταν μέλη των παραπάνω σωματείων. Μια τρίτη επιτροπή, η οποία θα διοριζόταν με Β.Δ και θα αποτελούνταν από δυο εκπροσώπους του υπουργείου, έναν ακαδημαϊκό, τον διευθυντή της Α.Σ.Κ.Τ, τον διευθυντή της Εθνικής Πινακοθήκης και δυο καλλιτέχνες, προοριζόταν για την αγορά και την βράβευση έργων. Στην Πανελλήνιο του 1940 η κριτική-οργανωτική επιτροπή περιορίστηκε σε εννέα μέλη, ενώ στην πρώτη μεταπολεμική Πανελλήνιο, το 1948 διαφοροποιήθηκε η οργανωτική (δεκαμελής) από την κριτική (ενδεκαμελή) επιτροπή και προβλέφθηκε μια τρίτη επιτροπή για την απονομή των βραβείων. Η έκθεση του 1948 οργανώθηκε από το Εθνικό Ίδρυμα  με την συνεργασία του υπουργείου Παιδείας και του Καλλιτεχνικού Επιμελητηρίου. Έως το 1967 την διοργάνωση των εκθέσεων αναλάμβανε το υπουργείο Παιδείας, ενώ από το 1969 ανέλαβαν διαδοχικά το υπουργείο Προεδρίας της Κυβερνήσεως (1969,1971) και το  Υπουργείο Πολιτισμού και Επιστημών (1973, 1975).
Διάρθρωση-περιεχόμενο εκθέσεων
Οι εκθέσεις διαρθρώνονταν συνήθως σε τέσσερις ενότητες. Στο ΤΜΗΜΑ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ παρουσιάζονταν ελαιογραφίες, σχέδια, κρητιδογραφίες, υδατογραφίες, μικρογραφίες και φορητές νωπογραφίες. Το ΤΜΗΜΑ ΓΛΥΠΤΙΚΗΣ περιελάμβανε έργα γλυπτικής, μεταλλιοτεχνίας και λιθοχαρακτικής, το ΤΜΗΜΑ ΧΑΡΑΚΤΙΚΗΣ ξυλογραφίες, χαλκογραφίες και λιθογραφίες, ενώ το ΤΜΗΜΑ ΔΙΑΚΟΣΜΗΤΙΚΗΣ έργα μεταλλοτεχνίας, χρυσοχοϊκής, κεραμικής, υαλουργίας, σμάλτα και φορητά μωσαϊκά.
Οι Πανελλήνιες πραγματοποιούνταν στο Ζάππειο Μέγαρο. Για κάθε έκθεση τυπωνόταν κατάλογος με τους τίτλους και τις τιμές των έργων ανά τμήμα.
Η πρώτη ετήσια Πανελλήνιος Έκθεση έγινε το 1938. Ο πόλεμος είχε ως συνέπεια την διακοπή του θεσμού και η πρώτη μεταπολεμική Πανελλήνιος διοργανώθηκε καθυστερημένα το 1948. Πανελλήνιες εκθέσεις διοργανώνονταν έως το 1975 (1948, 1952, 1957, 1960, 1963, 1965, 1967, 1969, 1971, 1973). Ακολούθησε μια μεμονωμένη Πανελλήνια Καλλιτεχνική Έκθεση το 1987 υπό τη αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού και του Εικαστικού Επιμελητηρίου.
Πηγές
Κατηγορία:Εκθέσεις τέχνης Κατηγορία:Τέχνες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνικές εκθέσεις
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Λιβερίας
Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Λιβερίας (αγγλικά: Liberia Football Association, LFA) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στη Λιβερία. Εδρεύει στη Μονρόβια. Διοργανώνει εθνικά ερασιτεχνικά και επαγγελματικά πρωταθλήματα, ενώ είναι υπεύθυνη και για τη διεξαγωγή του κυπέλλου της χώρας. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων της Λιβερίας.
Ιστορία
Ο οργανισμός συστάθηκε το 1936. Εντάχθηκε στην Αφρικανική Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου (CAF) το 1962 και στην Παγκόσμια Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (FIFA) το 1964.
Αντιόχεια (η Χάρακα)
Η Αντιόχεια αυτή η Χάραξ κτίσθηκε από το Μέγα Αλέξανδρο στη χώρα της Βαβυλωνίας και Σουσιανής  στις εκβολές του Τίγρη ποταμού με πρώτο όνομα Αλεξάνδρεια.
Μετά όμως της καταστροφής της από πλημμύρες ανοικοδομήθηκε εκ νέου από τον Αντίοχο Δ΄ και μετονομάστηκε σε Αντιόχεια. Αργότερα ο Σπασίνος (γιος του Βασιλέως των Αράβων  Σαγδανάκου) κατέλαβε αυτή και τη μετονόμασε σε Χάρακα (του Σπασίνου).
Κατηγορία:Ελληνιστικές πόλεις Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μεσοποταμίας
Κώστας Βερτσώνης
Ο Κώστας Βερτσώνης είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν αριστερό χαφ (ενδιάμεσος σύμφωνα με την ποδοσφαιρική ορολογία της εποχής). Αγωνίστηκε στον Απόλλωνα Σμύρνης (ακόμα τότε Απόλλων Αθηνών) τη δεκαετία του '60, έπειτα με το Χαραυγιακό Ηλιούπολης, ενώ στη συνέχεια διετέλεσε προπονητής. Υπήρξε διεθνής με τις εθνικές ομαδες Νέων και Ενόπλων.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1943 στη Λήμνο, από όπου με τους γονείς και τα δύο του αδέλφια μετακόμισε στην Αθήνα.
Τον Ιανουάριο του 2008 τιμήθηκε από το δήμο Νέας Φιλαδελφείας και τον τοπικό αθλητικό σύλλογο του Ιωνικού Ν.Φ για τη συνολική προσφορά του στο άθλημα.
Απόλλων Σμύρνης
Το χειμώνα του 1958 τον πήγε στον Απόλλωνα ο παράγοντας Παντελίδης για δοκιμή, αλλά δε "γέμισε το μάτι" στον τεχνικό Κίριλ "Τζίνα" Σιμονόφσκι λόγω του μικρού του αναστήματος. Άν και ο ίδιος ο νεαρός σκεφτόταν να υπογράψει στο Γκυζιακό, ο Παντελίδης τον κράτησε στη Ριζούπολη, με αποτέλεσμα να αγωνιστεί αμέσως στην γ΄ ομάδα (νέοι) και την επόμενη χρονιά στη β΄ (αναπληρωματικοί). Το 1959 πραγματοποίησε την πρώτη του εμφάνιση στην α΄ ομάδα σε αγώνα Κυπέλλου εναντίον του Αστέρα Αθηνών και πλέον από το 1961 καθιερώθηκε, μην έχοντας ακόμα κλείσει τα 18.
Τη σεζόν 1963-64 κατέκτησε με τον Απόλλωνα, το πανελλήνιο πρωτάθλημα Νέων. Για 9 περιόδους και μέχρι τον υποβιβασμό του Απόλλωνα (στο στρίψιμο του νομίσματος και μετά 3 μπαράζ) τον Ιούνιο του 1969, υπήρξε βασικότατο στέλεχος συμμετέχοντας σε 225 συναντήσεις (3 γκολ) πρωταθλήματος Α' Εθνικής (πάνω από το 80% των συνολικών της ομάδας του). Επίσης, αγωνίστηκε σε 20 ματς κυπέλλου Ελλάδος (3 γκολ).
Υπήρξε ο πρώτος Λήμνιος που αγωνίστηκε στην Α΄ Εθνική κατηγορία και ο μοναδικός (αν εξαιρεθεί η μία και μοναδική εμφάνιση του ξαδερφού του Νίκου Σαταράκη τη σεζόν 1962-63 με τον Απόλλωνα) ως το 2000 που αγωνίστηκε ο Δήμος Μανουσάκης. Μικρόσωμος, αριστεροπόδαρος, καλός χειριστής της μπάλας και με καλή πάσα, έλεγαν για αυτόν οι Απολλωνιστές το εξής χαρακτηριστικό: Οι ίδιοι τον έχουν συμπεριλάβει επανειλήμμενα στα δημοψηφίσματα για την ανάδειξη της ιδανικότερης 11άδας όλων των εποχών του συλλόγου.
Χαραυγιακός Ηλιούπολης
Μετά τον Απόλλωνα πήρε μεταγραφή στον Χαραυγιακό Ηλιούπολης της Αθήνας, με τον οποίο το 1975 έφτασε ένα βήμα πριν τη Β' Εθνική. Στους αγώνες κατάταξης (6ος όμιλος) η ομάδα του κατέλαβε την 3η θέση ανάμεσα σε 7, υπολειπόμενη 3 βαθμούς από τον ΑΟ Αμφιάλης που κέρδισε την άνοδο.
Αντιπροσωπευτικά Συγκροτήματα
Τον Απρίλιο του 1961 μετείχε με την εθνική Νέων στο ετήσιο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, αγωνιζόμενος όμως μόνο στο πρώτο παιχνίδι με τη Γαλλία (ήττα 2-3), όπου τραυματίστηκε και αποχώρησε. Κατά την επόμενη διοργάνωση αντίθετα, του 1962, ήταν βασικό στέλεχος και αναδείχθηκε καλύτερος Έλληνας διεθνής στις τρεις αναμετρήσεις με τις Αν. Γερμανία (2-3), Σοβ. Ένωση (1-3) και Τσεχοσλοβακία (0-0).
Επίσης, κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας αγωνίστηκε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ΣΙΣΜ του 1964 με την εθνική Ενόπλων, μετέχοντας για πρώτη φορά στο 0-4 από τη Γερμανία στην πόλη Χάγκεν.
Καριέρα ως προπονητής
Όταν σταμάτησε να αγωνίζεται, εργάστηκε ως προπονητής σε διάφορες ομάδες μικρών κατηγοριών με σποραδικές επιτυχίες, όπως το 1981-82 που οδήγησε τον Αιολικό Μυτιλήνης από τη Γ' στη Β' Εθνική.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Ενόπλων Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Σμύρνης Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου β Κατηγορία:Αθλητισμός στη Λήμνο
Καλλιθέα
Με το όνομα αυτό είναι γνωστά τα εξής χωριά και οικισμοί της Ελλάδας:
Σημείωση: Καλλιθέα ονομαζόταν μεταξύ 1915-1981 ο οικισμός της Άνω Καλλιθέας Αχαΐας προτού δημιουργηθεί ο νέος οικισμός της Καλλιθέας Πατρών.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφήνιση Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
750 Όσκαρ
Ο `Οσκαρ (Oskar) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,96. Ανακαλύφθηκε το 1913 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από τη Βιέννη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του `Οσκαρ εκτιμάται σε 20,57 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι F, ενώ το άλβεδό του είναι 0,0587. Ο `Οσκαρ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 6 ώρες και 28 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Οσκαρ
Κατάλογος χαρακτήρων του Άβαταρ: Ο Τελευταίος Μαχητής του Ανέμου
thumb|right|500px|Η ομάδα Άβαταρ: Από αριστερά στα δεξιά - Σόκκα, Μέι, Κατάρα, Σούκι, Μόμο, Ζούκο, Τοφ, Άανγκ και Άιρο μετά το τέλος του πολέμου Ακολουθεί ο κατάλογος χαρακτήρων της σειράς Άβαταρ: Ο Τελευταίος Μαχητής του Ανέμου.
Άανγκ
thumb|right|200px|Ο Άανγκ στο τέλος της ιστορίας Ο κύριος πρωταγωνιστής της ιστορίας. Γεννήθηκε στον Νότιο Ναό του Αέρα και ήταν μαθητής του μοναχού Γκιάτσο. Όταν γεννήθηκε διάλεξε τέσσερα παιχνίδια ανάμεσα σε τόσες χιλιάδες και χάρη στην επιλογή αυτή οι μοναχοί κατάλαβαν πώς αυτός είναι ο Άβαταρ. Κανονικά έπρεπε να το πουν όταν θα γινόταν 16, αλλά κάποια σημάδια τους έδειξαν πώς ετοιμάζεται τρομερός πόλεμος και πώς μόνο ο Άβαταρ είναι ικανός να τον σταματήσει. Αποφασίζουν να τον χωρίσουν από τον Γκιάτσο και να τον στείλουν στον Ανατολικό Ναό του Αέρα για να συνεχίσει εκεί την εκπαίδευση του. Προς κακή τους τύχη, ο Άανγκ κρυφάκουσε τη συνομιλία και τρομαγμένος αποφάσισε να δραπετεύσει. Κλέβει τον Άππα, τον ιπτάμενο βίσονα του, αλλά τότε αρχίζει καταιγίδα και μαζί με τον Άππα πέφτουν στη θάλασσα. Μπαίνει στην Κατάσταση του Άβαταρ και δημιουργεί ένα παγετώνα και μαζί με τον Άππα βρίσκεται μέσα στον παγετώνα.
Μένει στον παγετώνα για 100 χρόνια. Τον βρίσκουν η Κατάρα και ο Σόκκα, οι οποίοι έχασαν τη βάρκα τους. Στην αρχή, ο Σόκκα δεν τον εμπιστεύεται καθώς θεωρεί πώς ο Άανγκ είναι κατάσκοπος του Έθνους της Φωτιάς. Ο Άανγκ μαθαίνει πώς κανείς δεν είδε ανεμοδαμαστές,για 100 χρόνια αλλά δε πιστεύει πώς αυτοί πέθαναν. Στη Νότια Φυλή του Νερού θα συγκρουστεί για πρώτη φορά με τον πρίγκηπα Ζούκο, αλλά θα καταφέρει να ξεφύγει. Μαζί με την Κατάρα και τον Σόκκα αρχίζουν το ταξίδι για τη Βόρεια Φυλή του Νερού, αλλά όταν φτάνουν αρχίζει η πολιορκία της φυλής από του Έθνους της Φωτιάς.
Μετά αρχίζει το ταξίδι στο Βασίλειο της Γης και φτάνει στην Μπα-Σιν-Κσέ. Φτάνει στην πόλη χωρίς τον Άππα επειδή του το έχουν κλέψει στην έρημο Σι Βονγκ. Μετά πηγαίνει στον Ανατολικό Ναό του Αέρα για να μάθει πώς να ελέγχει την Κατάσταση του Άβαταρ, αλλά δεν τα καταφέρνει καθώς σε όραμα του μαθαίνει πώς η Κατάρα κινδυνεύει. Παρά την προειδοποίηση του γκούρου Πάτικ, ότι αν φύγει δε θα γίνει ποτέ αληθινός Άβαταρ, ο Άανγκ φεύγει. Εκεί στην Μπα-Σιν-Σε, συγκρούεται με τον Ζούκο και την Αζούλα, και τους αντιμετωπίζει με την Κατάρα. Όταν η Κατάρα περικυκλώθηκε, ο Άανγκ αποφάσισε να μπει στην Κατάσταση του Άβαταρ, αλλά η Αζούλα με τους κεραυνούς της τον τραυματίζει σοβαρά. Η Κατάρα, χάρη στη βοήθεια του Άιρο, ξεφεύγει με τον Άανγκ και τους υπόλοιπους και καταφέρνει να τον φέρει πίσω στη ζωή. Παρόλο αυτά, ο κόσμος θεωρεί πώς ο Άανγκ πέθανε.
Όταν συνέρχεται μαθαίνει πώς ο κόσμος τον θεωρεί νεκρό, κάτι που στην αρχή τον τρόμαξε. Μαθαίνει πώς οι φίλοι του ετοιμάζουν εισβολή στο Έθνος της Φωτιάς κατά τη διάρκεια της εκλείψεως. Κατά τη διάρκεια της εισβολής, με θυμό καταλαβαίνει πώς ο Άρχοντας της Φωτιάς και ο στρατός του Έθνους της Φωτιάς ήξεραν για την εισβολή και καταλαβαίνει πώς δε θα μπορέσει να νικήσει τον Άρχοντα της Φωτιάς εκείνη τη στιγμή. Παρόλο αυτά, μαθαίνει το φωτοδάμασμα από τον Ζούκο, και όταν πέφτει ο κομήτης αντιμετωπίζει τον Οζάι. Αρχικά βγαίνει ηττημένος, αλλά προς καλή του τύχη ο Οζάι τον πέταξε σε πέτρες, και μια από αυτές βρήκε την πλάτη του Άανγκ, όπου βρισκόταν το τραύμα από την Αζούλα. Αυτό τον βοηθά να μπει στην Κατάσταση του Άβαταρ και να νικήσει τον Οζάι.
Ο Άανγκ είχε 4 βασικούς δασκάλους οι οποίοι τον βοήθησαν να εκπληρώσουν την αποστολή του. Αυτοί είναι:
Κατάρα-νεροδάμασμα
Ζούκο-φωτοδάμασμα
Γκιάτσο-ανεμοδάμασμα
Ο Άανγκ είναι ερωτευμένος με την Κατάρα. Για πρώτη φορά θα φιληθούν στη σπηλιά των δύο ερωτευμένων και χάρη σε αυτό θα βρουν την έξοδο.
Τον Άανγκ αρχικά υποδύεται ο Μίτσελ Μούσσο, αλλά αργότερα τον ρόλο αυτό παίρνει ο Ζάχαρι Τίλερ Έισεν.
Ταμάρα
thumb|right|200px|Η Ταμάρα Γεννήθηκε στη Νότια Φυλή του Νερού. Πατέρας είναι ο Χακόντα, ο οποίος έφυγε 2 χρόνια πριν την αρχή της ιστορίας στο Βασίλειο της Γης για να βοηθήσει τους γαιοδαμαστές να αντέξουν τις πολιορκίες του Έθνους της Φωτιάς. Μένει στη Νότια Φυλή του Νερού μαζί με τον αδερφό της, Σόκκα, και τη γιαγιά της, Κάννα. Η μητέρα της, Κάια, πέθανε καθώς τη σκότωσαν οι Νότιοι Επιδρομείς και συγκεκριμένα ο Γιον Ρα.
Η Ταμάρα είναι αυτή που ανακαλύπτει τον παγετώνα, στον οποίο βρίσκεται ο Άανγκ. Κατά τη διάρκεια της ιστορίας, του μαθαίνει το νεροδάμασμα. Όταν βρίσκονταν στην Μπα-Σιν-Κσε φυλακίστηκε μαζί με τον Ζούκο. Εκείνος της μιλά για τη μητέρα του, την οποία θεωρεί νεκρή, και η Ταμάρα το πιστεύει. Μετά όμως, ο Ζούκο διάλεξε να συμμαχήσει με την Αζούλα και να επιτεθεί στην Ταμάρα και τον Άανγκ. Η Ταμάρα σώζει τον ετοιμοθάνατο Άανγκ χάρη στο νερό που έλαβε από την Όαση των Πνευμάτων. Κατά τη διάρκεια της τελικής αναμέτρησης, μαζί με τον Ζούκο, ο οποίος πήρε το μέρος τους, καταφέρνει να νικήσει την Αζούλα. Ο Ζούκο όμως, δέχτηκε τρομερό χτύπημα από την Αζούλα, αλλά η Κατάρα του σώζει τη ζωή.
Η Ταμάρα κατά το το τέλος της ιστορίας μαθαίνει το αιματοδάμασμα από τη Χάμα. Αυτός ο τρόπος δαμάσματος λειτουργεί μόνο στην πανσέληνο και ελέγχει το σώμα κάποιου δαμάζοντας το νερό στο σώμα του.
Είναι ερωτευμένη με τον Άαγνκ, αλλά το κρύβει μέχρι το τέλος της ιστορίας όπου φιλιούνται.
Την Ταμάρα υποδύεται η Μάε Γουίτμαν.
Σόκκα
thumb|right|200px|Ο Σόκκα Γεννήθηκε στη Νότια Φυλή του Νερού. Είναι αδερφός της Κατάρα, γιος του Χακόντα και της Κάια. Μαζί με την Κατάρα βρίσκουν τον Άανγκ. Στην αρχή δεν τον εμπιστεύεται καθώς τον θεωρεί κατάσκοπο του Έθνους της Φωτιάς.
Ο πατέρας του έφυγε στον πόλεμο δύο χρόνια πριν την αρχή της ιστορίας. Για αυτό και αναλαμβάνει τη διοίκηση της φυλής καθώς και τη στρατιωτική εκπαίδευση των παιδιών. Ανυπομονεί να δει τον πατέρα του, ο οποίος έφυγε λέγοντας του πώς είναι ακόμα μικρός για να πολεμήσει και ότι τον χρειάζεται για να προστατεύει την Κατάρα και τη φυλή. Μαζί με την Κατάρα και τον Άανγκ περνά από πολλές περιπέτειες μέχρι να φτάσουν στη Βόρεια Φυλή του Νερού. Εκεί ερωτεύεται την πριγκίπισσα Γιούε, αλλά αυτή μετατρέπεται στο πνεύμα της Σελήνης. Συμμετέχει ως εθελοντής στην άμυνα της Βόρειας Φυλής του Νερού. Μετά ο Σόκκα συναντά τη Σούκι, με την οποία καταστρέφει τον ιπτάμενο στόλο του Έθνους της Φωτιάς. Τον Σόκκα ερωτεύεται η Τάι Λι, κάτι που ο Σόκκα δεν ξέρει.
Μετά κατευθύνεται στο Βασίλειο της Γης, αλλά στον δρόμο για την Μπα-Σιν-Σε αρχίζει να τρελαίνεται μιας και ήπιε χυμό κάκτου. Συνέρχεται καθώς φτάνουν στο μυστικό λιμάνι που οδηγεί στην Μπα-Σιν-Κσε, όπου ξαναβρίσκει τη Σούκι. Στο φιδίσιο πέρασμα θα φιληθούν για πρώτη φορά. Φτάνοντας στην Μπα-Σιν-Σε βοηθά τον βασιλιά της πόλης να καταλάβει πώς θέλουν να τον ανατρέψουν οι Ντάι Λι. Μετά φεύγει και συναντά τον πατέρα καθώς και όλο τον στρατό της Νότιας Φυλής του Νερού. Αναγκάζεται όμως να φύγει για να βοηθήσει τον Άανγκ. Στην Μπα-Σιν-Σε φυλακίζεται σε μια ρωγμή του εδάφους, αλλά χάρη στην Τοφ και τον Άανγκ καταφέρνει να ξεφύγει.
Ο Σόκκα ήταν αυτός που είχε την ιδέα για την εισβολή στο Έθνος της Φωτιάς, καθώς ήταν αυτός που ανακάλυψε ότι θα γίνει έκλειψη. Αλλά, η εισβολή αποτυγχάνει. Αφού τελειώνει η εισβολή Αζούλα λέει στον Σόκκα πώς η Σούκι είναι στη φυλακή. Πηγαίνει στον Καυτό Βράχο μαζί με τον Ζούκο και καταφέρνει να αποδράσει μαζί με τη Σούκι και τον πατέρα του. Στην τελική αναμέτρηση καταστρέφει όλα τα ιπτάμενα καράβια του Έθνους της Φωτιάς, τα οποία κατευθύνονται στο δάσος Γουλόνγκ.
Τον Σόκκα υποδύεται ο Τζακ ΝτεΣένα.
Τοφ
Η Τοφ συμμετέχει στο 6ο διεθνές τουρνουά γαιοδαμαστών, μιας και στο προηγούμενο κατάφερε να γίνει πρωταθλήτρια. Φτάνει στον τελικό και καταφέρνει να νικήσει. Μετά, ο Ζιν Φου, ο διοργανωτής του τουρνουά, ανακοινώνει πώς θα δώσει χρήματα σε αυτόν που θα νικήσει την Τοφ. Ο Άανγκ, θέλοντας να μιλήσει στην Τοφ, δέχεται να την αντιμετωπίσει. Παρά τις προσπάθειες του, η Τοφ δεν θέλει να τον ακούσει, και έτσι αναγκάζεται να την πετάξει από την αρένα. Μετά, βρίσκει το σπίτι της Τοφ και προσπαθεί να μιλήσει μαζί της. Αλλά, ο Ξιν Φου και οι αντίπαλοι της Τοφ στο 6ο διεθνές τουρνουά γαιοδαμαστών, τους αιχμαλωτίζουν. Ζητούν λύτρα για την Τοφ, αλλά καθώς την απελευθερώνουν η Κατάρα ζητά από την Τοφ τη βοήθεια της για να απελευθερώσει τον Άανγκ. Η Τοφ δέχεται και διεξάγεται τρομερή μάχη, στην οποία η Τοφ βγαίνει νικήτρια και έτσι καταφέρνει να απελευθερώσει τον Άανγκ.
Μαθαίνει στον Άανγκ το γαιοδάμασμα. Όταν φτάνει στην Μπα-Σιν-Σε βοηθά τους υπόλοιπους να περάσουν τη Βασιλική Φρουρά για να συναντήσουν τον βασιλιά της Μπά-Σιν-Κσέ και να του πουν την αλήθεια. Μετά τις περιπέτειες στην Μπα-Σιν-Σε λαμβάνει γράμμα από τη μητέρα της, το οποίο στην πραγματικότητα έγραψαν ο Ξιν Φου και ο Γιου. Πέφτει στην παγίδα που της ετοίμασαν, αλλά χάρη στη δάμασμα του μετάλλου που ανακαλύπτει καταφέρνει να ξεφύγει. Μετά την ήττα στην Μπα-Σιν-Κσε, μαζί με την υπόλοιπη ομάδα "Άβαταρ" φεύγει από την πόλη και περνά τις μέρες μέχρι την έκλειψη στο Έθνος της Φωτιάς. Μετά την αποτυχία της εισβολής, συνεχίζουν τον δρόμο τους μέχρι που και πάλι φτάνουν στην Μπα-Σιν-Κσε, όπου βρίσκουν το Τάγμα του Λευκού Λοττού. Κατά τη διάρκεια της τελικής αναμέτρησης, μαζί με τον Σόκκα και τη Σούκι καταστρέφουν τον ιπτάμενο στόλο του Έθνους της Φωτιάς.
Η Τοφ είναι μια από τους δυνατότερους γαιοδαμαστές. Είναι από τους λίγους που κατέχουν το αμμοδάμασμα καθώς και η μοναδική που κατέχει το μεταλλοδάμασμα (στην αρχική σειρά). Είναι τυφλή, γι´αυτό και βλέπει τα πάντα χάρη στα πόδια της. Όταν ο Ζούκο αποφασίζει να πάρει το μέρος τους, η Τοφ τον επισκέπτεται τη νύχτα, αλλά αυτός νόμιζε πώς του επιτίθενται, για αυτό κατά λάθος καεί τα πόδια της Τοφ. Αλλά, η Τοφ θεραπεύεται.
Την Τοφ υποδύεται η Τζέσι Φλάουερ.
Ζούκο
thumb|right|200px|Ο Ζούκο Ο Ζούκο είναι γιος του Άρχοντα της Φωτιάς Οζάι, αδερφός της πριγκίπισσας Αζούλα και ανιψιός του Άιρο (νόμιμος διάδοχος του θρόνου αντί του Οζάι). Είναι πρίγκιπας, αλλά στην ηλικία των 13 εξορίστηκε. Κατά τη διάρκεια ενός πολεμικού συνεδρίου, στο οποίο δεν έπρεπε καν να συμμετάσχει, αλλά κατάφερε να μπει χάρη στον θείο του Άιρο, διαφώνησε με ένα στρατηγό, ο οποίος πρότεινε να σταλεί ένα σώμα από νεοφερμένους κατά των πιο δυνατών γαιοδαμαστών, για να μπορέσουν οι υπόλοιποι να επιτεθούν από πίσω. Αυτό θύμωσε πολύ τον πατέρα του, και ο μόνος τρόπος για να αποδείξει πώς είχε δίκαιο ήταν να αναμετρηθεί σε αγώνα Άγκνι Κάι. Στην αρχή ο Ζούκο δήλωσε πώς δε φοβάται, αλλά δεν ήξερε πώς έπρεπε να αντιμετωπίσει τον πατέρα του. Όταν το μαθαίνει, ο Ζούκο ζητά έλεος από τον πατέρα του, αλλά αυτός του καίει ένα μέρος του προσώπου του.
Η μητέρα του, Ούρσα ή πέθανε ή εξορίστηκε, καθώς έσωζε τον Ζούκο από τον θάνατο. Όταν πέθανε ο Λου Τεν, ξάδερφος του Ζούκο, ο Οζάι ζήτησε από τον πατέρα του, Άζουλον, να του δώσει τη θέση του Άιρο. Ο Άζουλον θυμώνει και λέει πώς ο μόνος τρόπος να δώσει τον θρόνο στον Οζάι αντί στον Άιρο, είναι να νιώσει και αυτός πως είναι να πεθανίνει ο δικός του πρωτότοκος γιος, δηλαδή ο Ζούκο. Ο Οζάι ήταν έτοιμος να σκοτώσει τον γιο του αφού τον θεωρούσε αποτυχημένο και αδύναμο, αλλά η Ούρσα το κατάλαβε και πρόλαβε να σώσει τον Ζούκο. Κατά τη διάρκεια της εκλείψεως, όταν ο Ζούκο ανακοίνωσε πώς θα πάρει το μέρος του Αβατάρ, ο Οζάι του λέει πώς η μητέρα του δεν πέθανε, αλλά εξορίστηκε. Για αυτό, όταν ο Οζάι ηττηθεί από τον Άανγκ στην τελική αναμέτρηση, ο Ζούκο το πρώτο που κάνει είναι να τον ρωτήσει πού βρίσκεται η μητέρα του
Η ιστορία αρχίζει με τον Ζούκο και τον Άιρο να κατευθύνονται στη Νότια Φυλή του Νερού, με τον Ζούκο να ελπίζει ότι εκεί θα βρουν τον Αβατάρ. Ο Ζούκο βρίσκει τον Άανγκ και στην αρχή μένει έκπληκτος καθώς περίμενε να τα βάλει με ένα γέρο και όχι με ένα παιδί. Αναγκάζει τον Άανγκ να παραδοθεί και τον παίρνει στο καράβι του, αλλά ο Άανγκ καταφέρνει να ξεφύγει. Ο Ζούκο προσπαθεί να κρύψει το γεγονός ότι ο Άβαταρ είναι ζωντανός, αλλά δεν τα καταφέρνει. Όλο το Έθνος της Φωτιάς μαθαίνει πώς ο Άβαταρ γύρισε και πώς είναι μόνο 12 χρονών. Ο Ζούκο συγκρούεται με πειρατές, οι οποίοι λίγο αργότερα, μετά από πρόταση του Ζάο, προσπαθούν να τον σκοτώσουν. Ο Ζάο θέλει να σκοτώσει τον Ζούκο επειδή αυτός είναι το Μπλε Πνεύμα, εχθρός του Έθνους της Φωτιάς, ο οποίος απελευθέρωσε τον Άανγκ όταν αυτός ήταν φυλακισμένος στο στρατόπεδο του Ζάο. Παρά την προσπάθεια του Ζάο, ο Ζούκο παραμένει ζωντανός και χάρη στον θείο του, ο οποίος δέχτηκε την πρόταση του Ζάο να συμμετέχει στην πολιορκία της Βόρειας Φυλής του Νερού, μεταμφιέζεται σε στρατιώτη. Φτάνοντας στη Βόρεια Φυλή του Νερού, φεύγει από το καράβι και προσπαθεί να μπει μέσα στη Βόρεια Φυλή του Νερού. Τα καταφέρνει και φτάνει ως την Όαση των Πνευμάτων, όπου αντιμετωπίζει την Κατάρα. Αρχικά, βγαίνει ηττημένος, αλλά όταν ανατέλλει ο ήλιος, επιτίθεται και αιχμαλωτίζει τον Άανγκ, ο οποίος εκείνη τη στιγμή βρίσκεται στον Κόσμο των Πνευμάτων. Όταν ο Άανγκ γυρίζει από τον Κόσμο των Πνευμάτων, μαθαίνει πώς τον αιχμαλώτισε ο Ζούκο. Προς καλή του τύχη, ο Ζούκο δεν κατάφερε να φύγει μακριά, και έτσι οι φίλοι του Άανγκ καταφέρνουν να τον απελευθερώσουν.
Μετά την ήττα στη Βόρεια Φυλή του Νερού, ο Οζάι στέλνει την Αζούλα για να αιχμαλωτίσει τον Ζούκο, μιας και ο Οζάι τον θεωρούσε άχρηστο. Η Αζούλα προσπαθεί να τους αιχμαλωτίσει, αλλά ο καπετάνιος του καραβιού στο οποίο ταξιδεύει, την προδίδει. Ο Ζούκο και ο Άιρο κόβουν τα μαλλιά τους και ζουν σαν πρόσφυγες στο Βασίλειο της Γης. Για να μη πεθάνει από την πείνα, ο Ζούκο συνεχίζει να κλέβει ανθρώπους ως Μπλέ Πνεύμα. Ως πρόσφυγας, μαζί με τον θείο του φτάνουν στην Μπα-Σιν-Κσε και βρίσκουν δουλειά σε ένα μαγαζί. Μετά ο θείος του καταφέρνει να δημιουργήσει το δικό του μαγαζί στο κέντρο της πόλης. Την ίδια ώρα, ο Ζούκο αρρωσταίνει βαριά, αλλά καταφέρνει να αναρρώσει.Όταν ο Ζούκο και ο θείος του δουλεύουν στο μαγαζί της Μπά-Σιν-Κσέ, μια πελάτισσα τους, η Τζίν, τον ερωτεύεται. Βγαίνουν μαζί, αλλά στο τέλος ο Ζούκο την αφήνει. Φυλακίζεται με την Κατάρα, αλλά ο Άιρο και ο Άανγκ καταφέρνουν να τους βρουν και να τους απελευθερώσουν. Όταν ο Άιρο μιλά με τον Ζούκο, του επιτίθεται η Αζούλα και αναγκάζει τον Ζούκο να διαλέξει μεταξύ της ζωής του προδότη και της ζωής του ήρωα. Αυτός αποφασίζει να βοηθήσει την Αζούλα, και μαζί με αυτήν περικυκλώνουν την Κατάρα.