cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πέργαμος
Ρωμαϊκή περίοδος
Το 88 π.Χ., ο Μιθριδάτης ΣΤ' ο Ευπάτωρ έκανε την πόλη έδρα στον πρώτο του πόλεμο εναντίον της Ρώμης, στον οποίο ηττήθηκε. Στο τέλος του πολέμου, οι νικητές Ρωμαίοι στέρησαν την Πέργαμο από όλα τα οφέλη της και την ιδιότητά της ως ελεύθερη πόλη. Στο εξής η πόλη έπρεπε να πληρώσει φόρους και να φιλοξενήσει και να προμηθεύσει ρωμαϊκά στρατεύματα, και η περιουσία πολλών από τους κατοίκους κατασχέθηκε. Τα μέλη της αριστοκρατίας της Περγάμου, ιδιαίτερα ο Διόδωρος Πάσπαρος τη δεκαετία του 70 π.Χ., χρησιμοποίησαν τα δικά τους υπάρχοντα, για να διατηρήσουν καλές σχέσεις με τη Ρώμη, ενεργώντας ως δωρητές για την ανάπτυξη της πόλης. Πολλές τιμητικές επιγραφές υποδεικνύουν το έργο του Πάσπαρου και την εξαιρετική θέση του στην Πέργαμο αυτή την εποχή.
Η Πέργαμος παρέμενε ακόμη διάσημη πόλη και οι αξιοσημείωτες πολυτέλειες του Λούκουλλου περιελάμβαναν εισαγόμενα εμπορεύματα από την πόλη, η οποία συνέχισε να είναι ο τόπος ενός conventus (περιφερειακής συνέλευσης). Υπό τον Αύγουστο, η πρώτη αυτοκρατορική λατρεία, που ιδρύθηκε στην επαρχία της Ασίας ήταν στην Πέργαμο. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος αναφέρεται στην πόλη ως τη σημαντικότερη στην επαρχία και η τοπική αριστοκρατία συνέχισε να φτάνει στους υψηλότερους κύκλους εξουσίας τον 1ο αιώνα μ.Χ., όπως ο Aulus Julius Quadratus, που ήταν πρόξενος το 94 και το 105.
Ωστόσο, μόνο επί Τραϊανού και των διαδόχων του έλαβε χώρα ένας ολοκληρωμένος επανασχεδιασμός και αναδιαμόρφωση της πόλης, με την κατασκευή μιας ρωμαϊκής «νέας πόλης» στη βάση της Ακρόπολης. Η πόλη ήταν η πρώτη στην επαρχία, που έλαβε δεύτερο νεοκοράτο, από τον Τραϊανό το 113/4 μ.Χ.
Ο Αδριανός προήγαγε την πόλη στο βαθμό της μητρόπολης το 123 και έτσι την ανύψωσε πάνω από τους τοπικούς αντιπάλους της, την Έφεσο και τη Σμύρνη. Πραγματοποιήθηκε ένα φιλόδοξο οικοδομικό πρόγραμμα: κατασκευάστηκαν τεράστιοι ναοί, ένα στάδιο, ένα θέατρο, ένα τεράστιο φόρουμ και ένα αμφιθέατρο. Επιπλέον, στα όρια της πόλης το ιερό του Ασκληπιού (θεός της θεραπείας) επεκτάθηκε σε ένα πολυτελές σπα. Αυτό το ιερό απέκτησε φήμη και θεωρήθηκε ένα από τα πιο γνωστά θεραπευτικά κέντρα του ρωμαϊκού κόσμου.
Στα μέσα του 2ου αιώνα, η Πέργαμος ήταν μια από τις μεγαλύτερες πόλεις της επαρχίας, μαζί με αυτές τις δύο, και είχε περίπου 200.000 κατοίκους. Ο Γαληνός, ο πιο διάσημος γιατρός της αρχαιότητας εκτός από τον Ιπποκράτη, γεννήθηκε στην Πέργαμο και έλαβε την πρώιμη εκπαίδευση του στο Ασκληπιείο. Στις αρχές του τρίτου αιώνα, ο Καρακάλλας παραχώρησε στην πόλη ένα τρίτο νεοκοράτο, αλλά η παρακμή είχε ήδη αρχίσει. Κατά τη διάρκεια της κρίσης του τρίτου αιώνα, η οικονομική ισχύς της Περγάμου κατέρρευσε τελικά, καθώς η πόλη υπέστη σοβαρές ζημιές σε σεισμό το 262 και λεηλατήθηκε από τους Γότθους λίγο αργότερα. Στην ύστερη αρχαιότητα γνώρισε περιορισμένη οικονομική ανάκαμψη.
Βυζαντινή περίοδος
Κατά τη μεσοβυζαντινή περίοδο, η πόλη ήταν μέρος του Θέματος Θρακησίων και από την εποχή του Λέοντος ΣΤ' του Σοφού (886–912) του Θέματος της Σάμου. Η παρουσία αρμενικής κοινότητας, πιθανότατα από πρόσφυγες από τις μουσουλμανικές κατακτήσεις, μαρτυρείται κατά τον 7ο αιώνα, από την οποία καταγόταν ο αυτοκράτορας Φιλιππίκος (711–713). Το 716, η Πέργαμος λεηλατήθηκε ξανά από τις στρατιές του Μασλαμά ιμπν Αμπντ αλ-Μαλίκ. Ανοικοδομήθηκε και πάλι και ενισχύθηκε, αφού οι Άραβες εγκατέλειψαν την πολιορκία της Κωνσταντινούπολης το 717–718.
Υπέφερε από τις επιθέσεις των Σελτζούκων στη δυτική Ανατολία μετά τη μάχη του Μαντζικέρτ το 1071: μετά από επιθέσεις το 1109 και το 1113, η πόλη καταστράφηκε σε μεγάλο βαθμό και ξαναχτίστηκε μόνο από τον αυτοκράτορα Μανουήλ Α' Κομνηνό (1143–1180) περίπου το 1170. Πιθανότατα έγινε η πρωτεύουσα του νέου θέματος Νεοκάστρων, που ιδρύθηκε από τον Μανουήλ. Επί Ισαάκιου Β' Αγγέλου (1185–1195), η τοπική έδρα επισκόπου προήχθη σε μητροπολιτική επισκοπή, αφού προηγουμένως ήταν επισκοπή της Μητρόπολης Εφέσου.
Μετά την λεηλασία της Κωνσταντινούπολης το 1204 κατά τη διάρκεια της Τέταρτης Σταυροφορίας, η Πέργαμος έγινε μέρος της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας. Όταν ο αυτοκράτορας Θεόδωρος Β' Λάσκαρης (1254–1285) επισκέφτηκε την Πέργαμο το 1250, του έδειξαν το σπίτι του Γαληνού, αλλά είδε ότι το θέατρο είχε καταστραφεί και, εκτός από τα τείχη στα οποία έδωσε προσοχή, μόνο οι θόλοι πάνω από τον Σελίνο του φάνηκαν αξιοσημείωτοι. Τα μνημεία των Ατταλιδών και των Ρωμαίων είχαν πλέον λεηλατηθεί εκείνη την εποχή.
Με την επέκταση των μπεϊλικίων της Ανατολίας, η Πέργαμος απορροφήθηκε από το μπεϊλίκι των Καρασιδών λίγο μετά το 1300 και στη συνέχεια κατακτήθηκε από το μπεϊλίκι των Οθωμανών. Ο Οθωμανός σουλτάνος ​​Μουράτ Γ' είχε δύο μεγάλα αλαβάστρινα δοχεία, που μεταφέρθηκαν από τα ερείπια της Περγάμου και τοποθετήθηκαν στις δύο πλευρές του ναού στην Αγία Σοφία στην Κωνσταντινούπολη.
Βωμός της Περγάμου
αριστερά|μικρογραφία|Βωμός της Περγάμου στο Μουσείο της Περγάμου στο Βερολίνο Το πιο διάσημο οικοδόμημα της πόλης είναι ο μνημειώδης βωμός, που πιθανότατα ήταν αφιερωμένος στον Δία και την Αθηνά. Τα θεμέλια βρίσκονται ακόμα στην Άνω πόλη, αλλά τα ερείπια της ζωφόρου της Περγάμου, που τη διακοσμούσε αρχικά, εκτίθενται στο μουσείο της Περγάμου στο Βερολίνο, όπου τα μέρη της ζωφόρου που μεταφέρθηκαν στη Γερμανία έχουν εγκατασταθεί σε μερική ανακατασκευή.
Για την κατασκευή του βωμού δημιουργήθηκε ο απαιτούμενος επίπεδος χώρος μέσω αναβαθμίδων, ώστε να μπορέσει να προσανατολιστεί σε σχέση με τον γειτονικό Ναό της Αθηνάς. Η βάση του βωμού είχε διαστάσεις γύρω στα 36 x 33 μέτρα και εξωτερικά ήταν διακοσμημένη με λεπτομερή απεικόνιση σε υψηλό ανάγλυφο της Γιγαντομαχίας, της μάχης μεταξύ των Ολύμπιων θεών και των Γιγάντων. Η ζωφόρος έχει ύψος 2,30 μέτρα και συνολικό μήκος 113 μέτρα, καθιστώντας την τη δεύτερη μεγαλύτερη ζωφόρο, που σώζεται από την αρχαιότητα, μετά τη Ζωφόρο του Παρθενώνα στην Αθήνα. Μια σκάλα πλάτους 20 μέτρων, που κόβεται στη βάση στη δυτική πλευρά οδηγεί στην επάνω κατασκευή, η οποία περιβάλλεται από κιονοστοιχία και αποτελείται από μια αυλή με κιονοστοιχία, που χωρίζεται από τη σκάλα με κιονοστοιχία. Οι εσωτερικοί τοίχοι αυτής της κιονοστοιχίας είχαν μια περαιτέρω ζωφόρο, που απεικόνιζε τη ζωή του Τήλεφου, γιου του Ηρακλή και μυθικού ιδρυτή της Περγάμου. Αυτή η ζωφόρος έχει ύψος περίπου 1,60 μέτρα και επομένως είναι σαφώς μικρότερη από την εξωτερική ζωφόρο.
Τραϊάνειο
Στο ψηλότερο σημείο της ακρόπολης βρίσκεται ο ναός του Τραϊανού και του Διός Φίλιου. Ο ναός βρίσκεται σε μια εξέδρα ύψους 2,9 μέτρων στην κορυφή μιας θολωτής βεράντας. Ο ίδιος ο ναός ήταν ένας κορινθιακός περίπτερος ναός, πλάτους περίπου 18 μέτρων με έξι κίονες στις κοντές πλευρές και εννέα κίονες στις μακριές πλευρές και δύο σειρές κιόνων in antis. Στα βόρεια, η περιοχή ήταν κλειστή από μια ψηλή στοά, ενώ στη δυτική και ανατολική πλευρά περιβαλλόταν από απλούς τοίχους με λαξευτούς λίθους, έως ότου προστέθηκαν άλλες στοές επί βασιλείας Αδριανού.
Κατά τις ανασκαφές βρέθηκαν στα ερείπια του σηκού θραύσματα αγαλμάτων του Τραϊανού και του Αδριανού, συμπεριλαμβανομένων των κεφαλιών των πορτρέτων τους, καθώς και θραύσματα του λατρευτικού αγάλματος του Διός Φιλίου.
Θέατρο
Το καλοδιατηρημένο Θέατρο της Περγάμου χρονολογείται από την ελληνιστική περίοδο και είχε χώρο για περίπου 10.000 άτομα, σε 78 σειρές καθισμάτων. Σε ύψος 36 μέτρων, είναι το πιο απότομο από όλα τα αρχαία θέατρα. Το κοίλον του θεάτρου χωρίζεται οριζόντια από δύο διαδρόμους, που ονομάζονται διαζώματα, και κατακόρυφα από σκάλες πλάτους 0,75 μέτρων σε επτά τμήματα στο χαμηλότερο μέρος του θεάτρου και έξι στο μεσαίο και πάνω τμήμα. Κάτω από το θέατρο υπάρχει μια βεράντα μήκους 247 μέτρων και πλάτους έως 17,4 μέτρων, η οποία στηριζόταν σε έναν ψηλό τοίχο αντιστήριξης και πλαισιωνόταν στη μακριά πλευρά από μια στοά. Προερχόμενος από την Άνω αγορά, θα μπορούσε κανείς να εισέλθει σε αυτό το χώρο από έναν πύργο στο νότιο άκρο. Αυτό το θέατρο δεν είχε χώρο για την κυκλική ορχήστρα, κάτι που ήταν φυσιολογικό σε ένα ελληνικό θέατρο, έτσι χτίστηκε μόνο ένα ξύλινο κτήριο σκηνής, που μπορούσε να κατεδαφιστεί, όταν δεν γινόταν παράσταση. Έτσι, η θέα κατά μήκος των κερκίδων του θεάτρου προς τον Ναό του Διονύσου στο βόρειο άκρο ήταν ανεμπόδιστη. Ένα μαρμάρινο κτήριο της σκηνής χτίστηκε μόλις τον 1ο αιώνα π.Χ. Πρόσθετα θέατρα χτίστηκαν στη ρωμαϊκή περίοδο, το ένα στη νέα ρωμαϊκή πόλη και το άλλο στο ιερό του Ασκληπιού.
Ναός του Διονύσου
μικρογραφία|Ναός του Διονύσου Στην Πέργαμο, ο Διόνυσος είχε το επίθετο Καθηγεμών, «ο οδηγός», και λατρευόταν ήδη το τελευταίο τρίτο του 3ου αιώνα π.Χ., όταν οι Ατταλίδες τον έκαναν τον κύριο θεό της δυναστείας τους. Τον 2ο αιώνα π.Χ., ο Ευμένης Β' (πιθανώς) έχτισε ναό για τον Διόνυσο στο βόρειο άκρο των κερκίδων του θεάτρου. Ο μαρμάρινος ναός βρίσκεται σε εξέδρα, 4,5 μέτρα πάνω από το επίπεδο των κερκίδων του θεάτρου και ήταν τετράστυλος πρόστυλος ναός ιωνικού ρυθμού. Ο πρόναος είχε πλάτος τεσσάρων κιόνων και βάθος δύο κιόνων και προσεγγιζόταν από μια σκάλα είκοσι πέντε σκαλοπατιών. Σώζονται μόνο λίγα ίχνη της ελληνιστικής δομής του κτηρίου. Η πλειονότητα της σωζόμενης κατασκευής προέρχεται από μια ανακατασκευή του ναού, που πιθανότατα έλαβε χώρα υπό τον Καρακάλλα, ή ίσως υπό τον Αδριανό.
Ναός της Αθηνάς
Ο παλαιότερος ναός της Περγάμου είναι το ιερό της Αθηνάς από τον 4ο αιώνα π.Χ. Ήταν ένας δωρικός περίπτερος ναός με βόρειο προσανατολισμό με έξι κίονες στη κοντή πλευρά και δέκα στη μακριά και ένα σηκό χωρισμένο σε δύο δωμάτια. Τα θεμέλια, με διαστάσεις περίπου 12,70 x 21,80 μέτρα, είναι ορατά ακόμη και σήμερα. Οι κίονες είχαν ύψος περίπου 5,25 μέτρα, διάμετρο 0,75 μέτρα και η απόσταση μεταξύ των κιόνων ήταν 1,62 μέτρα, επομένως η κιονοστοιχία ήταν πολύ ελαφριά για έναν ναό αυτής της περιόδου. Αυτό ταιριάζει με το σχήμα των τριγλύφων, τα οποία συνήθως αποτελούνται από μια ακολουθία δύο τρίγλυφων και δύο μετόπες, αλλά αντίθετα αποτελούνται από τρία τρίγλυφα και τρεις μετόπες. Οι κίονες του ναού είναι χωρίς αυλακώσεις και διατηρούνται προεξοχές, αλλά δεν είναι σαφές, εάν αυτό ήταν αποτέλεσμα απροσεξίας ή ατελείας.
Μια διώροφη στοά, που περιβάλλει τον ναό στις τρεις πλευρές του προστέθηκε κάτω από τον Ευμένη Β', μαζί με το πρόπυλο στη νοτιοανατολική γωνία, το οποίο βρίσκεται σήμερα, σε μεγάλο βαθμό ανακατασκευασμένο, στο Μουσείο της Περγάμου στο Βερολίνο. Το κιγκλίδωμα του ανώτερου επιπέδου της βόρειας και της ανατολικής στοάς ήταν διακοσμημένο με ανάγλυφα, που απεικόνιζαν όπλα, που μνημόνευαν τη στρατιωτική νίκη του Ευμένη Β'. Η κατασκευή συνδύαζε ιωνικούς κίονες και δωρικά τρίγλυφα (εκ των οποίων σώζονται πέντε τρίγλυφα και μετόπες). Στον χώρο του ιερού, ο Άτταλος Α' και ο Ευμένης Β' κατασκεύασαν μνημεία νίκης, με κυριότερα τα Γαλατικά αφιερώματα. Η βόρεια στοά φαίνεται ότι ήταν ο χώρος της Βιβλιοθήκης της Περγάμου.
Βιβλιοθήκη
Η Βιβλιοθήκη της Περγάμου ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη στον αρχαίο ελληνικό κόσμο μετά τη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, με τουλάχιστον 200.000 ειλητάρια. Η θέση του κτηρίου της βιβλιοθήκης δεν είναι βέβαιη. Από τις ανασκαφές του 19ου αιώνα, έχει γενικά ταυτιστεί με ένα παράρτημα της βόρειας στοάς του ιερού της Αθηνάς στην Άνω Ακρόπολη, που χτίστηκε από τον Ευμένη Β'. Επιγραφές στο γυμνάσιο που αναφέρουν βιβλιοθήκη μπορεί να υποδεικνύουν, ωστόσο, ότι το κτήριο βρισκόταν σε αυτήν την περιοχή.
Γυμνάσιο
Ένας μεγάλος χώρος γυμναστηρίου χτίστηκε τον 2ο αιώνα π.Χ. στη νότια πλευρά της Ακρόπολης. Αποτελούνταν από τρεις αναβαθμίδες, με την κύρια είσοδο στη νοτιοανατολική γωνία της χαμηλότερης σειράς. Η χαμηλότερη και νοτιότερη αναβαθμίδα είναι μικρή και σχεδόν απαλλαγμένη από κτήρια. Είναι γνωστό ως Κάτω Γυμνάσιο και έχει χαρακτηριστεί ως το Γυμνάσιο των Αρρένων. Η μεσαία αναβαθμίδα είχε μήκος περίπου 250 μέτρα και πλάτος 70 μέτρα στο κέντρο. Στη βόρεια πλευρά του υπήρχε μια διώροφη αίθουσα. Στο ανατολικό τμήμα της αναβαθμίδας υπήρχε ένας μικρός πρόστυλος ναός κορινθιακού ρυθμού. Ένα στεγασμένο στάδιο, γνωστό ως Υπόγειο Στάδιο βρίσκεται ανάμεσα στη μεσαία και την επάνω αναβαθμίδα.
Η επάνω αναβαθμίδα είχε διαστάσεις 150 x 70 μέτρα τετραγωνικά, καθιστώντας την τη μεγαλύτερη από τις τρεις βεράντες. Αποτελούνταν από μια αυλή που περιβάλλεται από στοές και άλλες κατασκευές, διαστάσεων περίπου 36 x 74 μέτρα. Αυτό το συγκρότημα αναγνωρίζεται ως παλαίστρα και διέθετε μια αίθουσα διαλέξεων σε σχήμα θεάτρου πέρα ​​από τη βόρεια στοά, η οποία είναι πιθανώς ρωμαϊκής εποχής και μια μεγάλη αίθουσα δεξιώσεων στο κέντρο. Περαιτέρω δωμάτια αβέβαιης λειτουργίας ήταν προσβάσιμα από τις στοές. Στα δυτικά βρισκόταν ένας ιωνικός ναός με νότιο προσανατολισμό, το κεντρικό ιερό του γυμνασίου. Η ανατολική περιοχή αντικαταστάθηκε με συγκρότημα λουτρών στα ρωμαϊκά χρόνια. Περαιτέρω ρωμαϊκά λουτρά κατασκευάστηκαν στα δυτικά του ιωνικού ναού.
Ιερό της Ήρας
Το ιερό της Ήρας Βασίλισσας βρισκόταν βόρεια της επάνω βεράντας του γυμνασίου. Η δομή του βρίσκεται σε δύο παράλληλες αναβαθμίδες, το νότιο περίπου 107,4 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και το βόρειο περίπου 109,8 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Ο Ναός της Ήρας βρισκόταν στη μέση της επάνω βεράντας, με νότιο προσανατολισμό, με μια εξέδρα πλάτους 6 μέτρων στα δυτικά και ένα κτήριο του οποίου η λειτουργία είναι πολύ ασαφής στα ανατολικά. Οι δύο αναβαθμίδες ενώνονταν με μια σκάλα έντεκα σκαλοπατιών πλάτους περίπου 7,5 μέτρων, που κατέβαινε από το μπροστινό μέρος του ναού.
Ο ναός είχε περίπου 7 μέτρα πλάτος επί 12 μέτρα μήκος και βρισκόταν σε ένα θεμέλιο με τρία σκαλοπάτια. Ήταν ένας δωρικός ναός τετράστυλος, με τρία τρίγλυφα και μετόπες για κάθε άνοιγμα στο επιστύλιο. Όλα τα άλλα κτίσματα του ιερού ήταν κατασκευασμένα από τραχύτη, αλλά το ορατό μέρος του ναού ήταν από μάρμαρο ή τουλάχιστον είχε μαρμάρινη επένδυση. Η βάση της λατρευτικής εικόνας μέσα στο σηκό στήριζε τρία λατρευτικά αγάλματα.
Τα σωζόμενα λείψανα της επιγραφής στο επιστύλιο δείχνουν ότι το κτήριο ήταν ο ναός της Ήρας Βασίλισσας και ότι ανεγέρθηκε από τον Άτταλο Β'.
Ιερό της Δήμητρας
Η είσοδος στο ιερό γινόταν από ένα πρόπυλο από τα ανατολικά, που οδηγούσε σε μια αυλή, που περιβαλλόταν από στοές από τις τρεις πλευρές. Στο κέντρο του δυτικού μισού αυτής της αυλής βρισκόταν ο ιωνικός ναός της Δήμητρας, ένας ευθύς απλός ναός, διαστάσεων 6,45 x 12,7 μέτρα, με προστώο κορινθιακού ρυθμού, που προστέθηκε στην εποχή του Αντωνίνου Πίου. Η υπόλοιπη κατασκευή ήταν ελληνιστικής εποχής, χτισμένη με ντόπιο μάρμαρο και είχε μαρμάρινη ζωφόρο διακοσμημένη με βουκράνια. Περίπου 9,5 μέτρα μπροστά από το ανατολικό κτήριο υπήρχε ένας βωμός, ο οποίος είχε μήκος 7 μέτρα και πλάτος 2,3 μέτρα. Ο ναός και ο βωμός χτίστηκαν για τη Δήμητρα από τον Φιλέταιρο, τον αδελφό του Ευμένη και τη μητέρα τους Βόα.
Λαός της Ελευθερίας
Ο Λαός της Ελευθερίας (ιταλικά: Popolo della Libertà, PdL) είναι ένα κεντροδεξιό πολιτικό κόμμα της Ιταλίας που ιδρύθηκε στις 18 Νοεμβρίου 2007 από συνασπισμό των κομμάτων του Φόρτσα Ιτάλια και της Εθνικής Συμμαχίας. Αρχηγός του κόμματος ήταν ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι.
Πέργαμος
Ιερό της Δήμητρας
Στο ανατολικό τμήμα της αυλής υπήρχαν πάνω από δέκα σειρές καθισμάτων απλωμένα μπροστά από τη βόρεια στοά για τους συμμετέχοντες στα μυστήρια της Δήμητρας. Περίπου 800 μυημένοι μπορούσαν να χωρέσουν σε αυτές τις θέσεις.
Λαός της Ελευθερίας
Η ίδρυση του αναμενόταν στα τέλη του 2008 η οποία όμως επιταχύνθηκε εξαιτίας της πρόωρης πτώσης της κεντροαριστερής κυβέρνησης του πρωθυπουργού Ρομάνο Πρόντι. Το αρχικό όνομα του κόμματος ήταν "Κόμμα του Λαού της Ελευθερίας" (Partito del Popolo della Libertà, PPL), αλλά έπειτα από ψηφοφορία επιλέχθηκε το "Λαός της Ελευθερίας" (Popolo della Libertà) έναντι του "Κόμμα της Ελευθερίας" (Partito della Libertà).
Πέργαμος
Ιερό του Ασκληπιού
Τρία χιλιόμετρα νότια της Ακρόπολης (39° 7′ 9″ N, 27° 9′ 56″ E), κάτω στην κοιλάδα, υπήρχε το Ιερό του Ασκληπιού (γνωστό και ως Ασκληπιείο), του θεού της θεραπείας. Η προσέγγιση στο Ασκληπιείο γινόταν κατά μήκος 820 μέτρων με κιονοστοιχία ιερού δρόμου. Σε αυτό το μέρος άνθρωποι με προβλήματα υγείας μπορούσαν να κάνουν μπάνιο στο νερό της ιερής πηγής και στα όνειρα των ασθενών εμφανιζόταν ο Ασκληπιός σε όραμα, για να τους πει πώς να θεραπεύσουν την ασθένειά τους. Η αρχαιολογία έχει βρει πολλά δώρα και αφιερώσεις, που οι άνθρωποι έκαναν μετά, όπως μικρά μέρη σώματος από τερακότα, που αναμφίβολα αντιπροσωπεύουν αυτό το σημείο του σώματος, που είχε θεραπευτεί. Ο Γαληνός, ο πιο διάσημος γιατρός της αρχαίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και προσωπικός γιατρός του αυτοκράτορα Μάρκου Αυρήλιου, εργάστηκε στο Ασκληπιείο για πολλά χρόνια. Αξιοσημείωτα σωζόμενα κτήρια στο Ασκληπιείο περιλαμβάνουν:
Ιερό του Σέραπι
Η άλλη αξιοσημείωτη κατασκευή της Περγάμου είναι ο μεγάλος ναός των αιγυπτιακών θεών Ίσιδος και/ή Σέραπις, γνωστός σήμερα ως «Κόκκινη Βασιλική» (ή Kızıl Avlu στα τουρκικά), περίπου ένα χιλιόμετρο νότια της Ακρόπολης (39 7' 19" N, 27 11' 1" E). Αποτελείται από ένα κεντρικό κτήριο και δύο στρογγυλούς πύργους μέσα σε ένα τεράστιο τέμενος ή ιερό χώρο. Οι πύργοι του ναού, που πλαισιώνουν το κεντρικό κτήριο είχαν αυλές με πισίνες, που χρησιμοποιούνταν για πλύσεις σε κάθε άκρο, πλαισιωμένες από στοές στις τρεις πλευρές. Το προαύλιο του ναού της Ίσιδος/Σαράπις εξακολουθεί να υποστηρίζεται από τη γέφυρα της Περγάμου πλάτους 193 μέτρων, τη μεγαλύτερη γέφυρα της αρχαιότητας.
Λαός της Ελευθερίας
Προεργασίες
Μετά τις εκλογές του 2006 και την ήττα του Οίκου των Ελευθεριών, ανέκυψε το ζήτημα της πιθανής ένωσης σε ένα κόμμα μετριοπαθών και μεταρρυθμιστών. Το Φόρτσα Ιτάλια (FI), η Εθνική Συμμαχία (AN) και η Ένωση Χριστιανών και Κεντρώων Δημοκρατών (UDC) φάνηκε να συμφωνούν σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, αν και ο αρχηγός των Χριστιανοδημοκρατών Πιερ Φερνινάντο Καζίνι, σύντομα απομακρύνθηκε από τους ιστορικούς του συμμάχους. Η Λέγκα του Βορρά (LN) δεν συμμετείχε σε μια τέτοια ιδέα για να διασφαλίσει την τοπική της ταυτότητα και ιδεολογία.
Πέργαμος
Ιερό του Σέραπι
Μετά την επικράτηση του Χριστιανισμού στην περιοχή τον 5ο αιώνα μ.Χ. το ιερό αυτό μετατράπηκε σε χριστιανική βασιλική και αφιερώθηκε στον Άγιο Ιωάννη. Στο χώρο της βασιλικής βρέθηκε μία μαρμάρινη κολυμβήθρα, η οποία έχει το σχήμα του ελεύθερου σταυρού εξωτερικά.
Λαός της Ελευθερίας
Προεργασίες
Στις 2 Δεκεμβρίου 2006, κατά τη διάρκεια μιας μεγάλης διαδήλωσης κατά της κυβέρνησης Πρόντι στη Ρώμη, ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι πρότεινε την ίδρυση ενός "Κόμματος των Ελευθερίων". Αρχικά, η ιδέα δεν έτυχε αποδοχής από τους ιδεολογικούς συμμάχους του. Τον Ιανουάριο του 2007, ο Μπερλουσκόνι ανακοινώνει ότι θα επιθυμούσε τον Τζιανφράνκο Φίνι, αρχηγό της ΑΝ να τον διαδεχθεί ως αρχηγός του "Κόμματος των Ελευθεριών", κάτι το οποίο εκλήφθηκε αρνητικά από τα υπόλοιπα κόμματα, την UDC και τη LN. Ο εκπρόσωπος της Λέγκας του Βορρά, Ρομπέρτο Μαρόνι, δήλωσε μάλιστα ότι η Λέγκα δε θα προσχωρούσε στο Κόμμα των Ελευθεριών αν ο Φίνι γίνόταν αρχηγός, αν και είχε ήδη εκδηλωθεί η αδιαφορία της για το εγχείρημα.
Πέργαμος
Ιερό του Σέραπι
Σύμφωνα με τη χριστιανική παράδοση, το έτος 92 ο Άγιος Αντύπας, ο πρώτος επίσκοπος της Περγάμου, που χειροτονήθηκε από τον Απόστολο Ιωάννη, έπεσε θύμα μιας πρώιμης σύγκρουσης μεταξύ των πιστών του Σέραπι και των χριστιανών. Ένας εξαγριωμένος όχλος λέγεται ότι έκαψε ζωντανό τον Άγιο Αντύπα μπροστά στον Ναό μέσα σε ένα θυμιατό που είχε τη μορφή του ταύρου του Φάλαρη, το οποίο παρίστανε τον θεό ταύρο Άπις. Το μαρτύριο του είναι ένα από τα πρώτα, που καταγράφηκαν στη χριστιανική ιστορία, που τονίστηκε από την ίδια την Αγία Γραφή μέσω του μηνύματος, που εστάλη στην Εκκλησία της Περγάμου στο Βιβλίο της Αποκάλυψης.
Λαός της Ελευθερίας
Προεργασίες
Στις 21 Αυγούστου 2007, ανακοινώθηκε το όνομα και το έμβλημα του κόμματος. Κάνενας από τους συμμάχους δεν φάνηκε να συμφωνεί σε μία ένωση στον νέο σχηματισμό. Εξάλλου, δεν είχε ανακοινωθεί πότε θα διαλυόταν το Φόρτσα Ιτάλια για να προσχωρήσει στο "Κόμμα των Ελευθεριών". Ο Μπερλουσκόνι ανακοίνωσε ότι στόχος του κόμματος ήταν η διεύρυνση του Οίκου των Ελευθεριών.
Πέργαμος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Αρχαία Πέργαμος Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μυσίας Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Τουρκία
Λαός της Ελευθερίας
Διακήρυξη
Στις 18 Νοεμβρίου 2007, το Φόρτσα Ιτάλια ανακοίνωσε την συγκέντρωση πάνω από 7.000.000 υπογραφών (μαζί με την Λέγκα του Βορρά του Ουμπέρτο Μπόσσι) κατά της κυβέρνησης του Ρομάνο Πρόντι και ζήτησε την διεξαγωγή εκλογών. Ο Μπερλουσκόνι ανακοίνωσε ότι το Φόρτσα Ιτάλια σύντομα θα συγχωνευόταν στο νέο σχηματισμό του "Κόμματος του Λαού της Ελευθερίας".
Την περίοδο εκείνη, η μοίρα του Φόρτσα Ιτάλια παρέμενε αδιευκρίνιστη. Ο πυρήνας του νέου κόμματος θα αποτελείτο από το Φόρτσα Ιτάλια, τον "Κύκλο των Ελευθεριών" (ένα άλλο πολιτικό κόμμα), ενώ άλλα μικρότερα κόμματα του όπως το "Νέο Σοσιαλιστικό Κόμμα", των "Κόμμα των Συνταξιούχων" , οι "Φιλελεύθεροι Μεταρρυθμιστές" και η "Ιταλική Φιλελεύθερη Δεξιά" , ήταν πιθανό να ενωθούν στο νέο σχηματισμό του Μπερλουσκόνι. Ο Φραντσέσκο Στοράτσε, αρχηγος του κόμματος "Η Δεξιά", υπαινίχθηκε το ενδιαφέρον του, αλλά τελικά ανακοίνωσε ότι θα παρέμενε στενός σύμμαχος του PPL. Ο Φίνι συνέχισε την κριτική για το νέο εγχείρημα, ξεκαθαρίζοντας ότι δε θα παρείχε υποστήριξη στον Μπερλουσκόνι, αν ο τελευταιός εκλεγόταν πρωθυπουργός.
Αρχικά φαινόταν απίθανη η συνεργασία του Μπερλουσκόνι με τους κύριους συμμάχους του, την "Εθνική Συμμαχία", την "Λέγκα του Βορρά" και την "Ένωση των Χριστιανών και των Δημοκρατών του Κέντρου", μετά την απομάκρυνση τους από τον "Οίκο των Ελευθεριών" μετά τις εκλογές του 2006. Ο Φίνι ανακοίνωσε τη μη συμμετοχή του στο νέο κόμμα, ενώ και ο Ουμπέρτο Μπόσι της Λέγκας του Βορρά ανέφερε τον σκεπτικισμό του για το νέο πολιτικό σχηματισμό. Ο Κάρλο Τζιοβανάρντι, αρχηγός των "Φιλελεύθερων Λαϊκών", ενός σχηματισμού εντός του UDC, ο οποίος διατηρούσε στενές σχέσεις με τον Μπερλουσκόνι, και ο Φραντσέσκο Ντ'Ονόφριο, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του UDC στην ιταλική Γερουσία, ανακοίνωσαν τη διάλυση του UDC και τη συμμετοχή τους στο νέο κόμμα.
Σημερινή κατάσταση
Μετά την πτώση της κυβέρνησης του Ρομάνο Πρόντι στις 24 Ιανουαρίου 2008 και την επακόλουθη πολιτική κρίση που οδήγησε σε πρόωρες εθνικές εκλογές, ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι υπαινίχθηκε ότι το Φόρτσα Ιτάλια θα κατέβαινε αυτόνομο στις εκλογές και ότι ο σχηματισμός του νέου κόμματος θα γινόταν μετά τις εκλογές. Σε πνεύμα συμφιλίωσης με τον Φίνι, ο Μπερλουσκόνι ανακοίνωσε τη συμμετοχή και άλλων κομμάτων. Τελικά, στις 8 Φεβρουαρίου, ο Μπερλουσκόνι και ο Φίνι συμφώνησαν στο σχηματισμό συνασπισμού με το όνομα Λαός της Ελευθερίας, που θα συμμαχούσε με τη Λέγκα του Βορρά.
Πολιτικές εξελίξεις 2012
Στις αρχές Δεκεμβρίου του 2012 το κόμμα του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, "Ο Λαός της Ελευθερίας" απέσυρε την υποστήριξή του προς την κυβέρνηση του τεχνοκράτη Μάριο Μόντι με συνέπεια να ξεσπάσει πολιτική (κυβερνητική) αστάθεια στην Ιταλία. Σημειώνεται ότι η κυβέρνηση του Μάριο Μόντι είχε ως τώρα την υποστήριξη του Λαού της Ελευθερίας, του κεντροαριστερού Δημοκρατικού Κόμματος και της Ένωσης Κέντρου (Ιταλίας). Το γεγονός αυτό είχε ως άμεση συνέπεια τα λεγόμενα "σπρέντ" να πάρουν την ανιούσα, ενώ σύμφωνα με πολιτικούς διεθνείς αναλυτές η Ιταλία να οδεύει προς πρόωρες εκλογές με πρόβλεψη προκήρυξης αυτών στα τέλη Φεβρουαρίου ή τις αρχές Μαρτίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην πολιτικά κόμματα στην Ιταλία Κατηγορία:Φιλελεύθερα κόμματα στην Ιταλία
Αρίστιππος ο Κυρηναίος ο μητροδίδακτος
Ο Αρίστιππος ο νεότερος υπήρξε Έλληνας φιλόσοφος, εγγονός του Αρίστιππου του Κυρηναίου, γιος της κόρης του Αρήτης. Η Αρήτη, που είχε διδαχθεί την ηδονιστική φιλοσοφία από τον πατέρα της, τη δίδαξε με τη σειρά της στο γιο της ( Διογ. Λαέρτιος Β,86), ο οποίος για το λόγο αυτό ονομάστηκε μητροδίδακτος. Ο Αρίστιππος διαδέχθηκε τη μητέρα του στη θέση του Σχολάρχη της Κυρηναϊκής Σχολής και συνετέλεσε στην προαγωγή και διάδοση της φιλοσοφικής θεωρίας την οποία ο παππούς του είχε συστηματικά αναπτύξει.
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Κυρηναϊκοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Κυρηναίοι
Θέμα Ελλάδος
thumb|right|250px|Χάρτης της διοικητικής διαίρεσης του Βυζαντίου (έτος 900) Το θέμα Ελλάδος ήταν στρατιωτική-διοικητική περιφέρεια («θέμα») της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στη σημερινή νότια Ελλάδα. Το θέμα περιλάμβανε τμήματα της Στερεάς, της Θεσσαλίας και, μέχρι περίπου το 800, της Πελοποννήσου. Δημιουργήθηκε τον ύστερο 7ο αιώνα και επέζησε μέχρι τον ύστερο 11ο / 12ο αιώνα.
Ιστορία
Ο όρος "Ελλάς" βρισκόταν ήδη σε χρήση τον 6ο αιώνα για να περιγράψει τη σημερινή νότια Ελλάδα, χρησιμοποιούμενος στο Συνέκδημο ως εναλλακτική ονομασία για τη Ρωμαϊκή επαρχία της Αχαΐας. Κατά τον 7ο αιώνα, η η οριστική κατάρρευση του συνόρου στο Δούναβη επέτρεψε τη διενέργεια μεγάλης κλίμακας Σλαβικών εισβολών και εποικισμών σε ολόκληρη τη Βαλκανική χερσόνησο. Στην Ελλάδα τα σλαβικά φύλα επέδραμαν και εγκαταστάθηκαν σχεδόν εντελώς ελέυθερα, βοηθούμενα από την ενασχόληση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας με την αντιμετώπιση των Μουσουλμανικών κατακτήσεων στην Ανατολή. Μέρος του ντόπιου πληθυσμού κατέφυγε στις οχυρωμένες πόλεις, σε νησιά μακριά από την ακτή ή στην Ιταλία.
Η δημιουργία του θέματος της Ελλάδας χρονολογείται μεταξύ του 687 και του 695, κατά την πρώτη βασιλεία του αυτοκράτορα Ιουστινιανού Β΄ (βασ. 685-695 και 705-711), πιθανώς ως άμεση συνέπεια της εκστρατείας του εναντίον των Σλάβων το 688/689. Ο πρώτος στρατηγός της Ελλάδας μαρτυρείται το 695: ο Λεόντιος, πρώην στρατηγός του θέματος Ανατολικών, που είχε πέσει σε δυσμένεια μετά την ήττα του στη μάχη της Σεβαστουπόλεως. Αν και οι σύγχρονες πηγές δε χρησιμοποιούν τον όρο "θέμα" για την Ελλάδα πριν τον 8ο αιώνα, χρησιμοποιώντας αντ' αυτού τον όρο στρατηγία, είναι σχεδόν βέβαιο ότι δημιουργήθηκε εξ αρχής ως πλήρης διοικητική οντότητα, που ήλεγχε τα εδάφη της παλιάς επαρχίας της Αχαΐας που παρέμεναν ακόμη υπό αυτοκρατορικό έλεγχο. Η αρχική έκταση του θέματος είναι ασαφής και αμφισβητούμενη, αλλά δεδομένης της έκτασης του Βυζαντινού ελέγχου η επικράτειά του πρέπει να περιελάμβανε την ανατολική ακτή της ηπειρωτικής χώρας (ανατολική Στερεά Ελλάδα και μέρη της Θεσσαλίας), πιθανώς περιλαμβάνοντας και την ανατολική Πελοπόννησο, καθώς και κάποια νησιά του Αιγαίου, όπως η Σκύρος και η Κέα. Δεν είναι σαφές αν αρχική πρωτεύουσα ήταν η Αθήνα ή η Θήβα· πιθανότερα ήταν η Θήβα, καθώς σίγουρα εκπλήρωνε αυτό το ρόλο στον πρώιμο 10ο αιώνα. Το δεύτερο μισό του 10ου αιώνα, ωστόσο, η έδρα του στρατηγού μεταφέρθηκε στη Λάρισα.
Κατά τον 9ο και τον πρώιμο 10ο αιώνα, η Ελλάδα υπέφερε από επιδρομές Σαρακηνών, ιδίως μετά την κατάκτηση της Κρήτης από τους Άραβες τη δεκαετίας του 820 (πρβλ. Εμιράτο της Κρήτης), και από επανειλημμένες Βουλγαρικές επιδρομές υπό τον Τσάρο Συμεών (βασ. 893–927) που έφτασαν έως και στην Πελοπόννησο. Ωστόσο, από τον ύστερο 9ο αιώνα και εξής η Ελλάδα, μαζί με την υπόλοιπη επικράτεια της σημερινής Ελλάδας, εμφανίζει σημάδια αυξημένης ευημερίας, όπως η ίδρυση νέων πόλων και η δημιουργία νέων βιοτεχνιών (κυρίως μεταξουργίας στη Θήβα). Η βουλγαρική απειλή επανεμφανίστηκε με τον Τσάρο Σαμουήλ, που κατέλαβε τη Θεσσαλία το 987 και εξαπέλυσε διαδοχικές καταστροφικές επιδρομές στη Στερεά και την Πελοπόννησο μέχρι την ήττα του στη μάχη του Σπερχειού το 997. Η περιοχή απήλαυσε μακρά περίοδο ειρήνης στο εξής, που διαταράχθηκε μόνο από επιδρομές κατά την Εξέγερση του Πέτρου Δελεάνου (1040–1041) και τις αποτυχημένες Νορμανδικές επιδρομές στη Θεσσαλία το 1082–1083.
Κατά τον 10ο και τον 11ο αιώνα, η Ελλάδα διοικήθηκε μαζί με την Πελοπόννησο από έναν στρατηγό και καθώς η πολιτική διοίκηση απέκτησε μεγαλύτερη σημασία, η ίδια πρακτική υιοθετηθηκε και εκεί, καθώς διοριζόταν ένας πρωτονοτάριος, πραίτορας και κριτής και για τα δύο θέματα. Η Θεσσαλία φαίνεται ότι είχε αποσπαστεί από την Ελλάδα και προστέθηκε στο θέμα Θεσσαλονίκης από τον πρώιμο 11ο αιώνα μέχρι κάποιο σημείο στον πρώιμο 12ο αιώνα. Μέχρι το τέλος του 11ου αιώνα, το ενωμένο θέμα Ελλάδος-Πελοποννήσου περιήλθε υπό τον έλεγχο του Μεγάλου Δούκα, διοικητή του Βυζαντινού ναυτικού. Εξαιτίας της απουσίας του από την περιοχή, ωστόσο, η τοπική διοίκηση ακούνταν από τον τοπικό πραίτορα, θέση που συχνά κατείχαν ανώτεροι και διακεκριμένοι αξιωματούχοι όπως οι νομομαθείς Αλέξιος Αριστηνός και Νικόλαος Αγιοθεοδωρίτης. Εμφανίστηκαν, ωστόσο, εμφανίστηκαν μικρότερες δικαιοδοσίες εντός των ορίων και των δύο θεμάτων. Αυτές τελικά εξελίχθηκαν σε μικρότερες φορολογικές περιφέρειες που ονομάζονταν όρια, χαρτουλαράτα και επισκέψεις το 12ο αιώνα, ενώ τα παλιά θέματα της Ελλάδας και της Πελοποννήσου σταδιακά εξαφανίστηκαν ως διοικητικές οντότητες. Η επικράτεια της Ελλάδας έμεινε υπό Βυζαντινό έλεγχο μέχρι τον πρώιμο 13ο αιώνα (1204–1205), όταν, μετά την Τέταρτη Σταυροφορία, περιήλθε υπό τον έλεγχο των Λατινικών κρατών της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας.
Πηγές
Ελλάδος Κατηγορία:Ιστορία της Στερεάς Ελλάδας Κατηγορία:Μεσαιωνική Θεσσαλία
Κίρκενες
To Κίρκενες (Kirkenes) είναι μια κωμόπολη πληθυσμού περίπου 6.000 κατοίκων και πρωτεύουσα του δήμου Σερ-Βάρανγκερ στη περιοχή Φίνμαρκ στη βόρεια Νορβηγία. Ήταν μια περιοχή όπου έμεναν και Ρώσοι και Νορβηγοί ως το 1826 όταν διακανονίστηκε η περιοχή των συνόρων. Στο Β' Παγκόσμιο πόλεμο ήταν μια από τις πολλές γερμανικές βάσεις του Kriegsmarine και της Λουφτβάφε. Το Κίρκενες ήταν η 2η Ευρωπαϊκή περιοχή μετά τα νησιά της Μάλτας με τις περισσότερες επιδρομές αεροπλάνων με παραπάνω από 1000 συναγερμούς και περίπου 350 επιθέσεις. Τελικά απελευθερώθηκε από τον Κόκκινο Στρατό στις 25 Οκτωβρίου του 1944 και μόλις 13 σπίτια επέζησαν του πολέμου. Η συγκεκριμένη πόλη είναι το άκρο του σιδηροδρόμου ονόματι Κίρκενες-Μπιερνεβατνμπάνεν του βορειότερου σιδηροδρόμου του κόσμου που κατασκευάστηκε για να μεταφέρονται μεταλλεύματα από τα ορυχεία του Μπιέρνεβατν στο λιμάνι του Κίρκενες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Νορβηγίας
Μαία
Με το όνομα Μαία φέρονται:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Βοιωτίας
Στον παρακάτω κατάλογο αναφέρονται οι δήμοι, οι δημοτικές ενότητες, οι τοπικές κοινότητες και οι οικισμοί της Περιφερειακής Ενότητας Βοιωτίας.
Η Περιφερειακή Ενότητα Βοιωτίας έχει πληθυσμό 117.920 κατοίκους. Έδρα της είναι η Λεβαδειά.
Δήμος Αλιάρτου
Έδρα του Δήμου είναι η Αλίαρτος. Ο Δήμος Αλιάρτου έχει μόνιμο πληθυσμό 10.887 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Θηβαίων
Έδρα του Δήμου είναι η Θήβα (επίσημα Θήβες). Ο Δήμος Θηβαίων έχει μόνιμο πληθυσμό 36.477 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Λεβαδέων
Έδρα του Δήμου είναι η Λεβάδεια. Ο Δήμος Λεβαδέων έχει μόνιμο πληθυσμό 31315 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Τανάγρας
Έδρα του Δήμου είναι το Σχηματάρι. Ο Δήμος Τανάγρας έχει μόνιμο πληθυσμό 19.432 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται:
Δείτε επίσης
Βοιωτιας Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση της Βοιωτίας
Σύνδρομο απιοειδούς μυός
thumb|300px|Η ανατομική του Απιοειδούς Μυός και του Ισχιακού νεύρου.
Ορισμός: Το Σύνδρομο του Απιοειδούς Μυός (Piriformis Syndrome, Sciatica nerve entrapment) είναι ένα είδος αθλοπάθειας (ανήκει στην ειδικότητα της Ορθοπεδικής), σε νέους αθλητές ή πιό συχνά σε μεσήλικες, ή νόσος εκ καταπονήσεως (overuse syndrome), κατά το οποίο πιέζεται ή τρίβεται μηχανικά το Ισχιακό νεύρο μεταξύ του Απιοειδούς μυός (Piriformis) και των δύο Δίδυμων μυών (Gemellus). Έτσι, ο ασθενής παραπονείται για ισχιαλγία χωρίς να πάσχει από Δισκοπάθεια (Οσφυαλγία, Κήλη δίσκου). Στους νέους αθλητές το πρόβλημα οφείλεται σε διόγκωση του Απιοειδούς από τη γυμναστική οπότε λόγω του όγκου του πιέζει το ισχιακό νεύρο, αλλά στους μεσήλικες φταίει μάλλον το αντίθετο. Ατροφεί ο μύς, εκφυλίζεται, ρικνώνεται, ενίοτε υφίσταται και ρήξεις ινών, οπότε σαν χορδή τόξου πιέζει το κάτωθεν αυτού διερχόμενο ισχιακό νεύρο. ,
Ανατομική
Ο Απιοειδής μυς (άπιον = απίδι, αχλάδι, λατινικά Piriformis = απιοειδής, από το pyrum = αχλάδι) έχει σχήμα τριγωνικό, αχλαδοειδές. Εκφύεται με οδοντώματα από την πρόσθια επιφάνεια του ιερού οστού επί τα εκτός των πρόσθιων ιερών τμημάτων και από το χείλος της μείζονος ισχιακής εντομής. Διέρχεται από το μείζον ισχιακό τρήμα και καταφύεται στην πρόσθια και έσω επιφάνεια της κορυφής του μείζονα τροχαντήρος. Στην όρθια στάση ενεργεί ως έξω στροφέας και απαγωγός και συμβάλλει στην έκταση του μηρού. Νευρώνεται από το ιερό πλέγμα (Ο5-Ι1 ρίζες), ειδικότερα από το κάτω γλουτιαίο νεύρο. Υπάρχουν και παραλλαγές του μυός. Μπορεί να υποδιαιρείται σε μοίρες λόγω του ότι ανάμεσά του διέρχεται το ιερό νεύρο ή άλλοι κλάδοι του ιερού πλέγματος. Μπορεί να λείπει μερικώς ή και παντελώς. Το πιο ενδιαφέρον με την ανατομική του Απιοειδούς μυός είναι κάτω από αυτόν βρίσκονται οι γαστέρες των μικρών Κοιλιακών μυών του ισχίου δηλαδή δύο Δίδυμοι άνω και κάτω (Gemellus) και Δύο Θυρεοειδείς, έσω και έξω (Obturator). Μεταξύ των γαστέρων Απιοειδούς και των υπολοίπων διέρχεται το παχύτατο στην περιοχή Ισχιακό νεύρο. Υπολογίζεται ότι στο 90% των περιπτώσεων το Ισχιακό νεύρο διέρχεται κάτωθεν του Απιοειδούς Μυός, ενώ στο 10% των περιπτώσεων διέρχεται εντός της μυϊκής του μάζας.
Ιστορία
Τη δεκαετία του 1990 έγιναν κάποιες δημοσιεύσεις πού στήριζαν την άποψη ότι δήθεν «μεγάλο ποσοστό ισχιαλγιών είναι εξωσπονδυλικής αιτιολογίας και ότι ένα από τα συχνότερα αίτια αυτής της εξωσπονδυλικής ισχιαλγίας είναι το Σύνδρομο του Απιοειδούς μυός (ΣΑΜ)», δηλαδή η πίεση του νεύρου μεταξύ των γαστέρων του Απιοειδούς και των άλλων μικρών Κοιλιακών Μυών του Ισχίου. Μάλιστα εκλαϊκευμένα άρθρα σε μη ιατρικά Αμερικανικά έντυπα όπως το Newsweek ανέβαζαν «σύμφωνα με μελέτες», προφανώς υποβολιμαίες, το ποσοστό του Συνδρόμου Απιοειδούς Μυός στο 35% των περιπτώσεων Ισχιαλγίας και πρότειναν εγχείρηση αποσυμπίεσης. Τελικά μετά από μια 20ετία αποδείχθηκε ότι το σύνδρομο του απιοειδούς μυός υφίσταται μεν αλλά αποτελεί μικρή μειοψηφία στις συνολικές ισχιαλγίες οι οποίες δυστυχώς έχουν στην συντριπτική τους πλειοψηφία σπονδυλική προέλευση (κήλη δίσκου, δισκοπάθεια, σπονδυλική στένωση κεντρική, σπονδυλική στένωση πλαγία, πίεση ισχιακού πλέγματος εντός της ελάσσονος πυέλου προσθίως της σπονδυλικής στήλης, κλπ).
Επιδημιολογία-Στατιστική
Επειδή δεν υπάρχει διεθνώς αποδεκτός ορισμός και προτεινόμενα κριτήρια διάγνωσης του Συνδρόμου Απιοειδούς μυός (ΣΑΜ), αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να μην είναι ακριβής η στατιστική καταγραφή. Η συχνότητα εμφάνισης του ΣΑΜ είναι συνάρτηση του ορισμού και των διαγνωστικών κριτηρίων. . Υπολογίζεται με βάση κάποιες μελέτες, ότι η συχνότητα του ΣΑΜ κυμαίνεται από 0,33% έως και 6% σε ασθενείς με Ισχιαλγία. Η αναλογία θηλέων και αρρένων είναι 6 πρός 1 ενώ γιά τον μυοπεριτοναϊκό πόνο είναι 3 πρός 1. Στην Ελλάδα, σε μεγάλο μηχανογραφημένο αρχείο 22.300 ασθενών Ορθοπεδικής από τό έτος 1990-2016, βρέθηκε ποσοστό ασθενών με οσφυαλγία - ισχιαλγία = 35%, δηλαδή 7105 άτομα, επί του συνόλου των ασθενών. Σε αυτούς τους 7105 ασθενείς με Οσφυαλγία-ισχιαλγία διαγνώσθηκε ΣΑΜ, σε 324 άτομα, που αντιστοιχεί σε ποσοστό 4,56% επί των ισχιαλγιών. Οι ηλικίες που εμφανίζεται συνήθως είναι 30-60 ετών ενώ είναι σπάνια νόσος σε νέους κάτω των 25 ετών και πάνω από 60 ετών. Ενα επί πλέον στοιχείο σύγχυσης είναι ότι σε αρκετές περιπτώσεις γίνεται λανθασμένη διάγνωση ως κήλη δίσκου με ισχιαλγία και οι ασθενείς υποβάλλονται σε θεραπεία με αντιφλεγμονώδη φάρμακα και παρασπονδυλικές ενέσεις Κορτικοειδών, και βλέπουν βελτίωση, προφανώς γιατί τα ίδια φάρμακα δρουν θετικά και στό ΣΑΜ. .
Συμπτώματα και Κλινική εικόνα
Το Σύνδρομο του Απιοειδούς μυός εκδηλώνεται συνήθως σε νέους ή μεσήλικες άνδρες, άτομα κατά κανόνα πού γυμνάζονται ή που περπατούν πολύ. Στο ιστορικό του ασθενούς πιθανόν να υπάρχει τραυματισμός στό γλουτό, όπως π.χ. σε πτώση Εκδηλώνεται με Ισχιαλγία επεκτεινόμενη από το γλουτό προς τον μηρό, εμπρός και πίσω και προς τα κάτω αλλά απουσιάζει η οσφυαλγία, και η μαγνητική Τομογραφία της Οσφύος δεν δείχνει Δισκοκήλη. Θεωρητικά ο ασθενής έχει πόνο στην πίεση της περιοχής της γαστέρας του Απιοειδούς πού βρίσκεται δύο (2) cm οπισθίως του Μείζονος Τροχαντήρος και μπορεί ενίοτε να αντανακλά στο μηρό και στην γάμπα. , . Εχουν περιγραφεί αρκετά κλινικά τέστ γιά την διάγνωση του Συνδρόμου Απιοειδούς μυός, αλλά κανένα δεν είναι 100% αξιόπιστο και ειδικό. Μέχρι σήμερα έχουν περιγραφεί οι εξής ειδικές κλινικές δοκιμασίες (tests):
Απεικονιστικά ευρήματα
Η απλή ακτινογραφία δεν βοηθάει ιδιαίτερα. Σπάνια μπορεί να δείξει μια ασβεστοποίηση στην κορυφή του Μείζονος Τροχαντήρος όπου καταφύεται ο Απιοειδής Μύς αλλά αυτό δεν έχει καμμία σχέση με το Σύνδρομο Απιοειδούς μυός (πρόκειται για ασβεστοποιό καταφυτική τενοντίτιδα, ή ασβεστοποιό Τροχαντηρίτιδα). Η αξονική τομογραφία και η μαγνητική τομογραφία της περιοχής βοηθούν απλώς στον αποκλεισμό άλλων παθήσεων που προκαλούν ισχιαλγία. Το Ηλεκτρονευρογράφημα (ΗΝΓ) σπάνια, αν γίνει από έμπειρο νευρολόγο μπορεί πιθανώς να μας βοηθήσει αν το Ισχιακό νεύρο πιέζεται περιφερικά ή στο σημείο των ριζών του από Δισκοκήλες. ,
Διάγνωση
Η τεκμηρίωση της Διάγνωσης του Συνδρόμου του Απιοειδούς μυός είναι πολύ δύσκολη και πολλές φορές γίνεται αυθαίρετα με βάση και μόνο την κλινική εικόνα. Δυστυχώς η διάγνωση μπορεί να τεθεί μόνο δι αποκλεισμού, εφόσον δηλαδή αποκλεισθούν άλλα αίτια. Πολλές φορές η διάγνωση τίθεται ή και απορρίπτεται μετά την εγχείρηση αποσυμπίεσης. Εάν η εγχείρηση έχει καλά αποτελέσματα τότε η διάγνωση ήταν σωστή και αντιστρόφως. Στην υποβοήθηση της τεκμηρίωσης της διάγνωσης βοηθούν μερικώς η Μαγνητική Τομογραφία, και το Ηλεκτρονευρογράφημα.
Αρχή διατήρησης της ορμής
Σύμφωνα με την αρχή διατήρησης της ορμής (Α.Δ.Ο.) το διανυσματικό άθροισμα των ορμών ενός συστήματος σωμάτων παραμένει πάντα σταθερό, αν η συνισταμένη των εξωτερικών δυνάμεων είναι μηδέν. Η ορμή ενός σώματος είναι διανυσματικό μέγεθος πού είναι ίσο με το γινόμενο της μάζας ενός σώματος επί την στιγμιαία ταχύτητά του.
Η αρχή της διατήρησης της ορμής είναι απόρροια της ομογένειας του χώρου, δηλαδή της συμμετρίας του ως προς τις χωρικές μετακινήσεις των σωμάτων.
Σύνδρομο απιοειδούς μυός
Χειρουργική θεραπεία
Εάν τα ενοχλήματα επιμείνουν πολύ καιρό, τότε σπάνια γίνεται εγχείρηση τενοτομής στην περιοχή του γλουτού, πού είναι σχετικά εύκολη και ακίνδυνη ως εξωαρθρική. Με μικρή τομή 4–5 cm οπισθίως του Μείζονος τροχαντήρος αποκαλύπτεται ο τένοντας του Απιοειδούς μυός και αποκόπτεται εντελώς. Το αποτέλεσμα είναι να συσπασθεί η γαστέρα του προς το ιερό οστούν και να αποσυμπιεσθεί το πιεζόμενο Ισχιακό Νεύρο. Χρειάζεται προσοχή, μήπως η περίπτωση ανήκει στό 10% παραλλαγής, όπου το Ισχιακό νεύρο διέρχεται μέσα από τον Απιοειδή, οπότε πρέπει να κάνουμε διάνοιξη και απελευθέρωση. Εάν η διάγνωση ήταν σωστή, η εγχείρηση έχει θεαματικά αποτελέσματα. Ο ασθενής απαλλάσσεται από τον πόνο αυθημερόν και μπορεί να εξέλθει από το νοσοκομείο ή αυθημερόν ή την επόμενη μέρα. Εγχείρηση τενοτομής του Απιοειδούς μυός δεν έχει ανακοινωθεί μέχρι σήμερα με την ενδοσκοπική μέθοδο. ,
Αρχή διατήρησης της ορμής
Εάν, τότε (η ορμή είναι σταθερή), άρα , όπου m η μάζα και \vec{v} η ταχύτητα.
Η συνολική δύναμη που ασκείται στο σώμα πού δέχεται μονάχα εσωτερικές δυνάμεις είναι ίση με:.
Επαρχία Σανλιούρφα
Η επαρχία Σανλιούρφα (Şanlıurfa ili, Parêzgeha Rihayê ) είναι επαρχία της νοτιοανατολικής Τουρκίας. Σήμερα, Τούρκοι και Κούρδοι αποτελούν την πλειονότητα του πληθυσμού της επαρχίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τουρκικό Κουρδιστάν
Συμμετοχή της Κύπρου στη Eurovision 2019
Η Κύπρος έλαβε μέρος στον με το τραγούδι Replay, γραμμένο από τους Άλεξ Παπακωνσταντίνου, Τζεράλντο Σαντέλλ, Βίκτωρ Σβένσσον, Άλμπιν Νέντλερ και Κρίστοφερ Φόγκελμαρκ. Το τραγούδι ερμηνεύτηκε από την Ελληνογεωργιανή τραγουδίστρια Τάμτα.
Ιστορικό
Πριν τον διαγωνισμό του 2019, Κύπρος έχει συμμετάσχει στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 35 φορές από το ντεμπούτο της το 1981. Η καλύτερη θέση της χώρας είναι η δεύτερη, το 2018 με το τραγούδι "Fuego", ερμηνευμένο από της Ελληνοαλβανίδα τραγουδίστρια Ελένη Φουρέιρα. Η χειρότερη θέση της Κύπρου ήταν το 1986 όταν τερμάτισε τελευταία με το τραγούδι "Τώρα Ζω" από την Ελπίδα, λαμβάνοντας μόνο 4 βαθμούς συνολικά. Ωστόσο, το χειρότερο φινίρισμα σε σχέση με βαθμούς ήταν όταν τερμάτισε προτελευταία το 1999 με το τραγούδι "Θα 'Ναι Έρωτας" από την Μαρλέν Αγγελίδου, λαμβάνοντας μόνο 2 βαθμούς. Όταν γύρισε στον διαγωνισμό το 2015, μετά από έναν χρόνο αποχής το 2014, λόγω της Κυπριακής οικονομικής κρίσης και του περιορισμού του προϋπολογισμού του εθνικού ραδιοτηλεοπτικού φορέα, η Κύπρος κατάφερε να προκριθεί στον τελικό σε όλους τους διαγωνισμούς που συμμετέχει από τότε.
Ο κυπριακός ραδιοτηλεοπτικός φορέας ΡΙΚ, εκπέμπει το γεγονός στην Κύπρο και οργανώνει τον τρόπο επιλογής για τη συμμετοχή της χώρας. Το ΡΙΚ επιβεβαίωσε την συμμετοχή του στον διαγωνισμό του 2018 στις 22 Αυγούστου του 2017. Η Κύπρος έχει χρησιμοποιήσει αρκετές μεθόδους για την επιλογή της Κυπριακής συμμετοχής, όπως την εσωτερική επιλογή και τηλεοπτικούς εθνικούς τελικούς για να επιλέξει τον καλλιτέχνη, το τραγούδι ή και τα δυο για να συμμετάσχουν στη Eurovision. Το 2015, το κανάλι διοργάνωσε τον εθνικό τελικό Eurovision Song Project, που είχε 54 τραγούδια να συμμετέχουν σε μια διαδικασία εννέα εβδομάδων με αποτέλεσμα την επιλογή της Κύπρου μέσω του συνδυασμού της τηλεψηφοφορίας και των ψήφων των κριτικών επιτροπών. Ωστόσο, από το 2016, το ΡΙΚ επέλεξε να επιλέξει τον καλλιτέχνη και το τραγούδι μέσω εσωτερικής επιλογής.
Εσωτερική επιλογή
Στις 21 Δεκεμβρίου 2018 ανακοινώθηκε από το ΡΙΚ ότι η Ελληνο-γεωργιανή τραγουδίστρια Τάμτα θα εκπροσωπήσει τη χώρα με το τραγούδι "Replay", το οποίο θα παρουσιαστεί το Φεβρουάριο του 2019. Η Τάμτα προσπάθησε να εισέλθει στην Eurovision το 2007 με το τραγούδι "With Love" αλλά κατέλαβε την τρίτη θέση στον ελληνικό τελικό. Επίσης, προσέγγισε τον ελληνικό ραδιοτηλεοπτικό οργανισμό ΕΡΤ να αντιπροσωπεύει την Ελλάδα από το 2010, αλλά η ΕΡΤ αρνήθηκε την προσφορά. Φημολογήθηκε επίσης ότι είναι ο Κύπριος εκπρόσωπος για το 2018, αλλά αργότερα απορρίφθηκε λόγω προηγούμενων δεσμεύσεων.
Στη Eurovision
Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού της Eurovision 2019 διεξήχθη στο Expo Tel Aviv στο Τελ Αβίβ, Ισραήλ και αποτελείτο από δύο ημιτελικούς στις 14 και 16 Μαΐου και τον τελικό στις 18 Μαΐου 2019. Σύμφωνα με τους κανόνες της Eurovision, όλα τα έθνη με τις εξαιρέσεις της διοργανώτριας χώρας και των Μεγάλων Πέντε (Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία και Ηνωμένο Βασίλειο) απαιτείται να λάβουν μέρος σε έναν από τους δύο ημιτελικούς για να αγωνιστούν για τον τελικό. Οι δέκα πρώτες χώρες από κάθε ημιτελικό, προκρίνονται στον τελικό.
Ημιτελικός
Η Κύπρος έλαβε μέρος στο πρώτο μισό του 1ου Ημιτελικού.
Ψηφοφορία
Η ψηφοφορία σε καθένα από τα τρία σόου, περιλαμβάνει την κάθε χώρα να απονέμει 2 σετ 1-8, 10 και 12 βαθμών: ένα από την κριτική επιτροπή και ένα από το televoting. Η κριτική επιτροπή κάθε χώρας αποτελείται από 5 άτομα που ανήκουν στη μουσική βιομηχανία και που είναι πολίτες της χώρας την οποία εκπροσωπούν, ενώ τα ονόματά τους δημοσιεύονται πριν τον διαγωνισμό ώστε να υπάρχει διαφάνεια. Οι κριτικές επιτροπές βαθμολογούν την κάθε συμμετοχή με βάση την φωνητική ικανότητα, την σκηνοθεσία, τη σύνθεση και την πρωτοτυπία του τραγουδιού, καθώς και την γενική εντύπωση της ερμηνείας. Επιπλέον, κανένα μέλος της κάθε κριτικής επιτροπής δεν επιτρέπεται να έχει κάποιου είδους σχέση με κάποιον συμμετέχοντα σε βαθμό που δεν θα του επιτρέψει να κρίνει αμερόληπτα και ανεξάρτητα. Οι ατομικές βαθμολογίες των μελών των κριτικών επιτροπών καθώς και οι βαθμολογίες του televoting της κάθε χώρας δημοσιεύονται λίγο μετά το τέλος της μετάδοσης του τελικού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συμμετοχή της Κύπρου στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2019
Έλλη Τρίγγου
Σταδιοδρομία
Όταν τελείωσε το πρώτο έτος της σχολής (2014), έπαιξε στην ταινία «Suntan». Έπειτα, πρωταγωνίστησε στην ταινία μικρού μήκους «37 μέρες». Για την ερμηνεία της στην ταινία αυτή απέσπασε το βραβείο β’ γυναικείου ρόλου από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου και το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενης ηθοποιού από το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας.
Το 2017 πρωταγωνίστησε με τον Αποστόλη Τότσικα στη σειρά της Lacta, «Από την αρχή», η οποία προβλήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2017 ως τηλεταινία από τον ALPHA. Μάλιστα, η συγκεκριμένη ταινία απέσπασε δύο βραβεία από το Διεθνές Φεστιβάλ Δημιουργικότητας των Καννών. Ένα χρυσό βραβείο (gold lion) στην κατηγορία «Online: Fiction Series» και ένα ασημένιο (silver lion) στην κατηγορία «TV & VOD: Fiction 15 Min or over».
Το 2019 έπαιξε έναν από τους δυο κεντρικούς ρόλους στη σειρά «Motorway 65» της Εύης Καλογηροπούλου, η οποία έφτασε μέχρι το διαγωνιστικό κομμάτι του φεστιβάλ Καννών.
Στο θέατρο συμμετείχε στην παράσταση του Γιάννη Οικονομίδη, «Στέλλα Κοιμήσου», στον μονόλογο «Ο Ευαγγελισμός της Κασσάνδρας» σε σκηνοθεσία Θάνου Σαμαρά, στο «Lolita reversed» στην πειραματική σκηνή του Εθνικού και στον «Ερωτευμένο Σαίξπηρ». Το 2020 συμμετείχε στην παράσταση «Ρινόκερος» του Ευγένιου Ιονέσκο, σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα, αλλά και στο «This is Not Romeo and Juliet» του Αργύρη Πανταζάρα στο θέατρο Πορεία.
Το 2018 συμμετείχε σε τρία επεισόδια του τρίτου κύκλου της βρετανικής σειράς «The Durrells» υποδυόμενη την Daphne Likourgou. Την ίδια χρονιά συμμετείχε στη σειρά «Just Push Abuba» έχοντας τον ρόλο της Lucia. Πρόκειται για μια διαδικτυακή κωμική σειρά του καναλιού ZDF στη Γερμανία
Από το 2019 έως το 2022 είχε έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους της δημοφιλούς σειράς του ΑΝΤ1, «Άγριες Μέλισσες» υποδυόμενη την Ασημίνα Σταμίρη. Το 2023 αναμένεται να πρωταγωνιστήσει στη σειρά του ΑΝΤ1, «Η Μάγισσα».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Κατηγορία:Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Πολιορκία της Ιερουσαλήμ (37 π.Χ.)
Η Πολιορκία της Ιερουσαλήμ από τον Ηρώδη (37 π.Χ.) αποτέλεσε το τελευταίο στάδιο της πορείας του αναγνωρισμένου από τους Ρωμαίους βασιλιά  προς την ολοκληρωτική  εξασφάλιση της  εξουσίας  του. Το τέλος του ηττημένου αντιπάλου του Αντίγονου Ματταθία  έφερε και το τέλος της δυναστείας των Ασμοναίων.
Παρθική εισβολή στην Συρία
Ύστερα από την μάχη των Φιλίππων (Οκτώβριος 42 π.Χ.) ο νέος ισχυρός άντρας της Ανατολής  Μάρκος Αντώνιος έπεσε σε πολιτική αδράνεια λόγω της γνωριμίας και της ερωτικής του σχέσης με την βασίλισσα της Αιγύπτου Κλεοπάτρα VII. Η κατάσταση αυτή διήρκεσε όλο το 41 π.Χ. και τους χειμερινούς μήνες του επόμενου έτους.
Την αδράνεια του Αντώνιου εκμεταλλεύτηκαν οι πολιτικοί του αντίπαλοι. Ένας από αυτούς ο Κόιντος  Λαβιήνος κατέφυγε στους Πάρθους και τους κάλεσε να εισβάλουν στα ρωμαϊκά εδάφη. Οι Πάρθοι υπό τον σατράπη Βαζαφράνη και τον διάδοχο του θρόνου Πάκορο εισέβαλαν στην Συρία και την Παλαιστίνη όπου έγιναν δεκτοί με συμπάθεια λόγου του μίσους που είχε προκαλέσει ο Αντώνιος, εξ’ αιτίας κυρίως των οικονομικών μέτρων που είχε επιβάλλει. Τους εισβολείς υποδέχθηκαν φιλικά και οι ρωμαϊκές λεγεώνες που είχαν υπηρετήσει υπό τον Κάσσιο και βρίσκονταν στρατοπεδευμένες στην Απάμεια. Μόνο η πόλη της Τύρου αντιστάθηκε στους εισβολείς.
Η εισβολή των Πάρθων ανάγκασε τον Αντώνιο να εγκαταλείψει την Αλεξάνδρεια και την ερωμένη του, προκειμένου να οργανώσει τις δυνάμεις του. Έτσι γύρισε πίσω στην Ιταλία και κάτω από την πίεση του στρατού αναγκάστηκε να συμβιβαστεί με τον πολιτικό του αντίπαλο Οκταβιανό (Σεπτέμβριος του 40 π.Χ.).
Οι Πάρθοι στην Ιουδαία. Ο Αντίγονος Ματταθίας ανακηρύσσεται βασιλιάς
Ενώ η εισβολή των Πάρθων στην Συρία ήταν σε εξέλιξη ο δυνάστης της Χαλκίδος του Λιβάνου Λυσανίας τους έπεισε, με την υπόσχεση ότι θα τους δώσει 1.000 τάλαντα και 500 αιχμάλωτες γυναίκες να εισβάλουν στην Ιουδαία  και να εγκαταστήσουν τον Αντίγονο Ματταθία ως βασιλιά. Οι Πάρθοι συγκέντρωσαν μια δύναμη ιππικού υπό τον αξιωματούχο της αυλής Πάκορο (ήταν ο βασιλικός οινοχόος) και τον Αντίγονο και την έστειλαν στην Ιερουσαλήμ. Κατά την πορεία αυτού του στρατού ενώθηκαν μαζί του πολλοί Ιουδαίοι.