cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πανεπιστημιακή φάλαγγα
Η φάλαγγα αυτή είχε αναλάβει την ένοπλη φρούρηση της πόλης της Αθήνας και ειδικότερα των Υπουργείων και λοιπών δημοσίων καταστημάτων καθώς και του κτιρίου της Εθνοσυνέλευσης (Παλιά Βουλή). Όταν μετά την εγκαθίδρυση του Βασιλέως Γεωργίου Α' αποκαταστάθηκε η τάξη, η φάλαγγα αυτή διαλύθηκε, με απόπειρες όμως επανασύστασής της το 1873, όπου έλαβαν χώρα βίαιες σκηνές στη δημιουργία "Οργανισμού Πανεπιστημιακής Φάλαγγας" και κανονισμού άσκησης των φοιτητών στα όπλα, και το 1875 που επανήλθε το αυτό, που όμως ναυάγησαν.
Όταν το 1879 καθορίσθηκε με νόμο η γενική στρατολογία έπαυσε πλέον να γίνεται λόγος για Πανεπιστημιακή φάλαγγα.
Πηγές
Κατηγορία:Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών Κατηγορία:Νεότερη ιστορία της Ελλάδας Κατηγορία:Ιστορία της Αθήνας Κατηγορία:Στρατιωτικοί σχηματισμοί της Ελλάδας
Κατάλογος χωρών ανά κατά κεφαλήν ΑΕΠ (ονομαστικό) 2007-2008
''::Για νεότερα στοιχεία με βάση τις προβλέψεις του ΔΝΤ για το 2009 (Απρ. 2009) δείτε Κατάλογος χωρών κατά ΑΕΠ (ονομαστικό)''
Ειδικότερα: Σημείωση: Για να ταξινομήσετε τον πίνακα σε φθίνουσα σειρά, κάντε κλικ δύο φορές στο τετράγωνο από επάνω από τη στήλη που θέλετε να ταξινομήσετε.
Σημειώσεις και παραπομπές
ΑΕΠ
The Hardkiss
Η Αρχή
Η 18χρονη τραγουδίστρια Γιούλια Σάνινα ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία και έψαχνε υλικό για να γράψει το άρθρο της, τυχαία συνάντησε τον παραγωγό της εκπομπής στο MTV Ukraine τον Βαλέρι Μπεμπκο. Μετά από την πρώτη γνωριμία τους αποφάσισαν να γράφουν μουσική μαζί δημιουργώντας πρώτα το ντουέτο Val & Sanina. Μετά από το δοκιμαστικό βιντεοκλίπ οι παραγωγοί του Firework Sound - Βολοντιμιρ Σιβοκον και Στας Τιτουνοβ τόνισαν ότι το συγκρότημα πρέπει να τραγουδήσει στα Αγγλικά για να πετύχει στον Δυτικό Κόσμο. Η δημιουργία του τελικού ονόματος του συγκροτήματος έγινε μέσω ψηφοφορίας στο Facebook, οι ακροατές είχαν να επιλέξουν μεταξύ των ονομάτων The Hardkiss και "Pony Planet". Τελικά επιλέχτηκε το όνομα The Hardkiss το οποίο όπως σημειώνουν οι μουσικές συμπεραλαμβάνει γλυκό φιλί με κατι δυνατό.
2011
Τον Σεπτέμβριο, το συγκρότημα παρουσίασε το πρώτο τους βιντεοκλίπ στο single "Babylon". Το ουκρανικό μουσικο καναλι M1 παρουσίασε το βιντεοκλίπ τους. Έναν μήνα αργότερα, κυκλοφόρησε το επόμενο τραγούδι τους "October".
Μιχαήλ Σιωνίδης
Ο Μιχαήλ Σιωνίδης (Γκίρτσιστα Βογδάντσας, 1870 - Εύζωνοι Κιλκίς, 1935) ήταν Έλληνας Μακεδονομάχος, οπλαρχηγός από την Γκίρτσιστα Βογδάντσας (Οθωμανική Αυτοκρατορία, σήμερα Βόρεια Μακεδονία).
The Hardkiss
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσικά συγκροτήματα από την Ουκρανία
Μιχαήλ Σιωνίδης
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μιχαήλ Σιωνίδης γεννήθηκε το 1870 στην Γκίρτσιστα Βογδάντσας (Οθωμανική Αυτοκρατορία, σήμερα Βόρεια Μακεδονία). Πριν ακόμα την επίσημη εμπλοκή του Ελληνικού κράτους στον Μακεδονικό Αγώνα, το 1902 οργάνωσε ένοπλο σώμα εναντίον των Βουλγάρων κομιτατζήδων της ΕΜΕΟ, δρώντας στις περιοχές Γκίρτσιστας, Γευγελής και Δοϊράνης. Από το 1904, Συνεργάστηκε με τους Εμμανουήλ Κατσίγαρη και Γεώργιο Ζήρα. Το φθινόπωρο του 1904 Βούλγαροι κομιτατζήδες εισέβαλαν στην Γκίρτσιστα (που σημαίνει χωριό Ελλήνων) και σκότωσαν αρκετούς Έλληνες κατοίκους, μεταξύ των οποίων και τη δασκάλα Αικατερίνη Χατζηγεωργίου (21 ετών), εξαδέρφη του Μιχάλη Σιωνίδη, τον δάσκαλο Κωνσταντίνο Σιωνίδη και την κόρη του, και έναν ακόμα συγγενή του καπετάν Μιχάλη, τον Λεωνίδα Σιωνίδη. Όταν ο καπετάν Μιχάλης επέστρεψε στο χωριό, συγκρότησε ένοπλη ομάδα και εισέβαλε στο χωριό Μερβίντσα, όπου κρύβονταν οι κομιτατζήδες. Στη μάχη που ακολούθησε, τραυματίστηκε και μετέβη στη Γευγελή, όπου περιθάλπηκε (Ιανουάριος 1905). Στη συνέχεια συνελήφθη απ' τις Οθωμανικές Αρχές και φυλακίστηκε έως την Επανάσταση των Νεοτούρκων το 1908, οπότε και αποφυλακίστηκε λόγω αμνηστίας.
Μετά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο, η Γκρίτσιστα περιήλθε υπό Σερβική κυριαρχία, και ο Μιχάλης Σιωνίδης προσέφυγε με την οικογένειά του, στο Ματσίκοβο (σήμερα Εύζωνοι) του νομού Κιλκίς, δίπλα στα τότε Ελληνοσερβικά σύνορα. Κατά του Βαλκανικούς Πολέμους, το σπίτι του στο Ματσίκοβο χρησιμοποιήθηκε από τον βασιλιά Κωνσταντίνο, ως στρατηγείο. Ο Μιχαήλ Σιωνίδης πήρε μέρος στις Μάχες Κιλκίς - Λαχανά, όπου τραυματίστηκε και αργότερα στη Μάχη του Σκρα Ντι Λέγκεν (κατά τον Α¨ Παγκόσμιο Πόλεμο). Κατά τη διάρκεια του πολέμου υπηρέτησε ως μυστικός πράκτορας του Γ' Σώματος Στρατού μπροστά από τις γραμμές του μετώπου, έως την περιοχή της Στρώμνιτσας.
Γραμμική γραφή
Ο όρος γραμμική γραφή αναφέρεται σε δύο συστήματα γραφής
Μιχαήλ Σιωνίδης
Βιογραφικά στοιχεία
Με το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Μιχάλης Σιωνίδης, ως πρόεδρος της Κοινότητας Ματσικόβου, συνέλεξε τα πτώματα των εννέα Ευζώνων που είχαν σκοτωθεί από τους Βουλγάρους κατά τον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο στο φυλάκιο του Αρτζάν (σήμερα Κάστρο) και τους ενταφίασε με τιμές στο Ματσίκοβο. Το 1927 η Επιτροπή Μετονομασίας μετονόμασε το Ματσίκοβο σε Εύζωνοι, στη μνήμη των εννέα Ευζώνων. Ο Μιχαήλ Σιωνίδης πέθανε το 1935 στους Ευζώνους.
Για τις υπηρεσίες του τιμήθηκε με το Χρυσό Αριστείο Ανδρείας την ανώτερη τιμή του Ελληνικού κράτους, τον Πολεμικό Σταυρό και το Αναμνηστικό Μετάλλιο Μακεδονικού Αγώνα. Ο Ελληνικός Στρατός τιμώντας τον, ονόμασε το στρατόπεδο στην Αξιούπολη "Στρατόπεδο Σιωνίδη".
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Ιστορία του Κιλκίς Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί των Βαλκανικών Πολέμων Κατηγορία:Ελληνικός πολεμικός σταυρός Κατηγορία:Χρυσό Αριστείο Ανδρείας Κατηγορία:Μακεδόνες
Σπυρίδων Καφεντζής
Ο '''Σπυρίδων Δ. Καφεντζής''' (1902 - 10 Σεπτεμβρίου 1955) ήταν Έλληνας δικηγόρος και νομάρχης.
Σταδιοδρομία
Διορίστηκε Νομάρχης Πρέβεζας τον Σεπτέμβριο του 1949 και παρέμεινε νομάρχης επί 4,5 χρόνια. Ήταν νομάρχης όταν ξεκίνησε το έργο της ανέγερσης του Μνημείου του Ζαλόγγου στην Πρέβεζα. Απολύθηκε από την υπηρεσία το 1954. Πέθανε το 1955 σε ηλικία 53 ετών και κηδεύτηκε στις 11 Σεπτεμβρίου από τον ιερό ναό Αγίου Ισιδώρου (Β΄ Νεκροταφείο Πατησίων). Ήταν παντρεμένος με την Βασιλική και είχαν έναν γιο, τον Δημήτριο, και μία κόρη, τη Γιούλα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομάρχες Πρέβεζας Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Έλληνες Νομάρχες
Βιγκάζιο
Το Βιγκάζιο (ιταλικά: Vigasio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βερόνας, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βερόνας
Γεώργιος Κανδύλης
Ο Γεώργιος Κανδύλης (1911-1995) ήταν Έλληνας αρχιτέκτονας, μηχανικός και πολεοδόμος. Ήταν ο πρώτος γενικός διευθυντής και θεμελιωτής της Κτηματικής Εταιρείας του Δημοσίου.
Παιδική & εφηβική περίοδος
Ο Γεώργιος γεννήθηκε στις 29 Μαρτίου του 1911 στο Μπακού της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, πρωτεύουσα του σημερινού Αζερμπαϊτζάν.
Ο πατέρας του ήταν ποντιακής καταγωγής από την Τραπεζούντα και η μητέρα του από τη Χίο. Σαν παιδί έζησε την Οκτωβριανή Επανάσταση, γεγονός που σημάδεψε τον ίδιο και την οικογένειά του, αφού ο πατέρας του φυλακίστηκε, η μητέρα του αρρώστησε βαριά και ο μικρός αδερφός του πέθανε. Σε εφηβική ηλικία έρχεται στην Ελλάδα με την οικογένειά του όπου μαθαίνει, την ελληνική γλώσσα και παίρνει την ελληνική υπηκοότητα. Αποφοιτά από το 3ο γυμνάσιο Κολωνακίου.
Τον Οκτώβρη του 1940 καλείται να πολεμήσει στο αλβανικό μέτωπο, ζώντας για ακόμα μια φορά τη φρίκη του πολέμου.
Σπουδές
Την περίοδο 1931-1936, φοιτά στη σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του ΕΜΠ με καθηγητές, μεταξύ άλλων, τους Αναστάσιο Ορλάνδο και Δημήτρη Πικιώνη. Ως φοιτητής, βλέπει την ιστορία να γράφεται, ζώντας από κοντά τη λήξη του 4ου Παγκόσμιου Συνεδρίου Σύγχρονης Αρχιτεκτονικής (4ο CIAM) και της «Χάρτας των Αθηνών», που πραγματοποιήθηκε στον χώρο του Πολυτεχνείου. Στα χρόνια που ακολουθούν, τη λήξη των σπουδών του ανοίγει αρχιτεκτονικό γραφείο στην Πλατεία Ομονοίας, ενώ παράλληλα εργάζεται σαν βοηθός του Ιωάννη Δεσποτόπουλου στο Ε.Μ.Π.
Επαγγελματική & ακαδημαϊκή σταδιοδρομία
Το 1945 μετακομίζει στο Παρίσι με υποτροφία της γαλλικής κυβέρνησης και σύντομα πιάνει δουλειά στο γραφείο του Λε Κορμπιζιέ, ο οποίος του αναθέτει τη διεύθυνση της ASCORAL (Ένωση Κατασκευαστών για την Αρχιτεκτονική Καινοτομία). Συμμετέχει, επίσης, στο σχεδιασμό της Unité d’Habitation της Μασσαλίας (1945-1952).
Κατά το 1951-1952, σε συνεργασία με τους Σαντράχ Γουντς και Ανρί Πιότ ηγείται της εταιρίας Atbat-Afrique με έδρα την Ταγγέρη και αποκτά παγκόσμια φήμη, σχεδιάζοντας τις συλλογικές κατοικίες Sémiramis και Nids d'abeille στην Καζαμπλάνκα.
Το 1953, στα πλαίσια της διοργάνωσης του 9ου Παγκόσμιου Συνεδρίου Σύγχρονης Αρχιτεκτονικής, ο Γεώργιος Κανδύλης, μαζί με τους Τζάαπ Μπακέμα, Τζιανκάρλο ντε Κάρλο, Άλντο βαν Έικ, Άλισον και Πίτερ Σμίθσον, και Σαντράχ Γουντς, ιδρύει την Team X, ομάδα της οποίας η δράση θέλησε να διαδεχθεί τον θεσμό των Παγκοσμίων Συνεδρίων μετά τη λήξη διεξαγωγής τους το 1959.
Το 1954, σε συνεργασία με τους Αλέξις Γιόσιτς και Σαντράχ Γουντς, ανοίγει γραφείο στο Παρίσι. Σύντομα, κερδίζουν το διαγωνισμό "Operation Million", χάρη στον οποίο το γραφείο τους αποκτά αναγνώριση και πελατεία. Για τα επόμενα 15 περίπου χρόνια πρωτοστατούν στα αρχιτεκτονικά δρώμενα της Γαλλίας με έργα όπως η νέα πόλη Μιράιγ στην Τουλούζη (1961-1971) και η επέκταση της πόλης Μπανιόλ-συρ-Σεζ (1956-1961).
Το 1965, επιλέγεται από τους φοιτητές της Ανωτάτης Εθνικής Σχολής Καλών Τεχνών των Παρισίων και διορίζεται καθηγητής στη σχολή τους, στην οποία συνέχισε να διδάσκει και μετά τα γεγονότα του Μάη του 1968, ενώ οι υπόλοιποι καθηγητές διώχθηκαν. Ήταν ο πρώτος αλλοδαπός καθηγητής και ο μόνος που δεν είχε αποφοιτήσει από την εν λόγω σχολή. Παράλληλα, δίνει διαλέξεις και σε άλλα πανεπιστήμια της Γαλλίας και της Ευρώπης.
Το 1969, η συνεργασία με τους Γιόσιτς και Γουντς διαλύεται και ο Κανδύλης συνεχίζει να εργάζεται σαν ανεξάρτητος, πλέον, αρχιτέκτονας στη Γαλλία, σχεδιάζοντας αξιοσημείωτα έργα, όπως τα τουριστικά θέρετρα Port-Leucate και Port-Barcarès στην περιοχή των Πυρηναίων (1964-1972) και την Αρχιτεκτονική Σχολή της Τουλούζης (1970).
Το 1979, ορίζεται μέλος του Ανώτατου Πολιτιστικού Συμβουλίου της γαλλικής κυβέρνησης.
Στην Ελλάδα, δούλεψε τα τελευταία χρόνια της ζωής του σαν επικεφαλής της Επιτελικής Ομάδας του Φακέλου "Αθήνα 1996", την υποψηφιότητα, δηλαδή, της Αθήνας για τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων του 1996. Στις ιδέες και το έργο για την υποψηφιότητα αυτή βασίστηκε ο Φάκελος "Αθήνα 2004" και η επιτυχία ανάληψης των αγώνων αφιερώθηκε στη μνήμη του.
Φάλαγγα φιλελλήνων
Η φάλαγγα αυτή έλαβε μέρος στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 ιδίως στη μάχη του Δομοκού όπου μετά τον τραυματισμό του αρχηγού της Τσιπριάνι αυτή αποσυντέθηκε και κατά την επακόλουθη υποχώρηση διαλύθηκε.
Γεώργιος Κανδύλης
Επαγγελματική & ακαδημαϊκή σταδιοδρομία
Απεβίωσε στις 10 Μαΐου 1995 στο Παρίσι.
Φάλαγγα φιλελλήνων
Κατηγορία:Στρατιωτικοί σχηματισμοί της Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνοτουρκικός πόλεμος (1897) Κατηγορία:Ιταλοί φιλέλληνες Κατηγορία:Στρατιωτικοί σχηματισμοί της Ιταλίας
Γεώργιος Κανδύλης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ψηφιακό Αρχείο της ΕΡΤ, Μονόγραμμα: Γεώργιος Κανδύλης, Μέρος 1
Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες Κατηγορία:Έλληνες πολεοδόμοι Κατηγορία:Γάλλοι ελληνικής καταγωγής Κατηγορία:Έλληνες του Αζερμπαϊτζάν
Λοπεραμίδη
Η λοπεραμίδη, που πωλείται με την επωνυμία Imodium μεταξύ άλλων, είναι φάρμακο που χρησιμοποιείται για την αντιμετώπιση της διάρροιας. Χρησιμοποιείται συχνά για το σκοπό αυτό σε φλεγμονώδη νόσο του εντέρου και σύνδρομο βραχέος εντέρου. Δεν συνιστάται για όσους έχουν αίμα στα κόπρανα, βλέννα στα κόπρανα ή πυρετούς. Το φάρμακο λαμβάνεται από το στόμα.
Συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν κοιλιακό άλγος, δυσκοιλιότητα, υπνηλία, έμετο και ξηροστομία. Μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο τοξικού μεγάκολου. Η ασφάλεια της λοπεραμίδης κατά την εγκυμοσύνη είναι ασαφής, αλλά δεν έχουν βρεθεί ενδείξεις βλάβης. Φαίνεται να είναι ασφαλής στο θηλασμό. Είναι ένα οπιοειδές χωρίς σημαντική απορρόφηση από το έντερο και δεν διασχίζει το αιματοεγκεφαλικό φραγμό όταν χρησιμοποιείται σε κανονικές δόσεις. Λειτουργεί επιβραδύνοντας τις συστολές του εντέρου.
Η λοπεραμίδη παρασκευάστηκε για πρώτη φορά το 1969 και χρησιμοποιήθηκε ιατρικά το 1976. Συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο των βασικών φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας Η λοπεραμίδη διατίθεται ως γενόσημο φάρμακο. Το 2017, ήταν το 351ο πιο συχνά συνταγογραφούμενο φάρμακο στις Ηνωμένες Πολιτείες, με περισσότερες από 700 χιλιάδες συνταγές.
Ιατρικές χρήσεις
Η λοπεραμίδη είναι αποτελεσματική για τη θεραπεία διαφόρων τύπων διάρροιας. Αυτό περιλαμβάνει τον έλεγχο της οξείας μη ειδικής διάρροιας, ήπια διάρροια των ταξιδιωτών, σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου, χρόνια διάρροια λόγω εκτομής του εντέρου και χρόνια διάρροια δευτερεύουσα σε φλεγμονώδους ασθένειας του εντέρου. Είναι επίσης χρήσιμη για τη μείωση της παραγωγής της ειλεοστομίας. Οι εκτός ετικέτας χρήσεις για τη λοπεραμίδη περιλαμβάνουν επίσης διάρροια που προκαλείται από χημειοθεραπεία, ειδικά που σχετίζεται με τη χρήση ιρινοτεκάνης.
Παρενέργειες
Οι ανεπιθύμητες ενέργειες που σχετίζονται συχνότερα με τη λοπεραμίδη είναι η δυσκοιλιότητα (η οποία εμφανίζεται σε 1,7-5,3% των χρηστών), ζάλη (έως 1,4%), ναυτία (0,7-3,2%) και κράμπες στην κοιλιά (0,5-3,0%). Σπάνιες, αλλά πιο σοβαρές, ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν τοξικό μεγάκολο, παραλυτικό ειλεό, αγγειοοίδημα, αναφυλαξία / αλλεργικές αντιδράσεις, τοξική επιδερμική νεκρόλυση, σύνδρομο Stevens-Johnson, πολύμορφο ερύθημα, κατακράτηση ούρων και θερμοπληξία. Τα πιο συχνά συμπτώματα υπερβολικής δόσης λοπεραμίδης είναι υπνηλία, έμετος και κοιλιακός πόνος ή κάψιμο. Υψηλές δόσεις μπορεί να οδηγήσουν σε καρδιακά προβλήματα όπως μη φυσιολογικούς καρδιακούς ρυθμούς.
Αντενδείξεις
Η θεραπεία πρέπει να αποφεύγεται παρουσία υψηλού πυρετού ή εάν τα κόπρανα είναι αιματηρά. Η θεραπεία δεν συνιστάται σε άτομα που θα μπορούσαν να έχουν αρνητικές επιπτώσεις από τη δυσκοιλιότητα. Εάν υπάρχει υποψία διάρροιας που σχετίζεται με οργανισμούς που μπορούν να διεισδύσουν στα εντερικά τοιχώματα, όπως το E. coli O157:H7 ή η Salmonella, η λοπεραμίδη αντενδείκνυται ως κύρια θεραπεία. Η θεραπεία με λοπεραμίδη δεν χρησιμοποιείται σε συμπτωματικές λοιμώξεις από C. difficile, καθώς αυξάνει τον κίνδυνο κατακράτησης τοξινών και τοξικού μεγάκολου.
Η λοπεραμίδη πρέπει να χορηγείται με προσοχή σε άτομα με ηπατική ανεπάρκεια λόγω μειωμένου μεταβολισμού πρώτης διέλευσης. Επιπλέον, πρέπει να δίδεται προσοχή κατά τη θεραπεία ατόμων με προχωρημένο HIV / AIDS, καθώς έχουν αναφερθεί περιστατικά τοξικών μεγακόλων τόσο από ιούς όσο και από βακτήρια. Εάν παρατηρηθεί κοιλιακή διάταση, η θεραπεία με λοπεραμίδη θα πρέπει να διακοπεί.
Παιδιά
Δεν συνιστάται η χρήση λοπεραμίδης σε παιδιά κάτω των δύο ετών. Έχουν γίνει σπάνιες αναφορές θανατηφόρου παραλυτικού ειλεού που σχετιζοταν με κοιλιακή διαταραχή. Οι περισσότερες από αυτές τις αναφορές σημειώθηκαν σε περιβάλλον οξείας δυσεντερίας, υπερδοσολογίας και με πολύ μικρά παιδιά ηλικίας κάτω των δύο ετών. Μια ανασκόπηση σχετικά με τη χρήση λοπεραμίδης σε παιδιά κάτω των 12 ετών διαπίστωσε ότι σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες εμφανίστηκαν μόνο σε παιδιά κάτω των τριών ετών. Η μελέτη ανέφερε ότι η χρήση της λοπεραμίδης πρέπει να αντενδείκνυται σε παιδιά ηλικίας κάτω των 3 ετών, συστημικά άρρωστα, υποσιτισμένα, μέτρια αφυδατωμένα ή με αιματηρή διάρροια. Το 1990, απαγορεύθηκαν στο Πακιστάν όλα τα σκευάσματα αντιδιαρροϊκής λοπεραμίδης για παιδιά.
Εγκυμοσύνη και θηλασμός
Η λοπεραμίδη δεν συνιστάται στο Ηνωμένο Βασίλειο για χρήση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης ή από θηλάζουσες μητέρες. Στις ΗΠΑ, η λοπεραμίδη ταξινομείται από την Αμερικανική Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) ως κατηγορία εγκυμοσύνης Γ. Μελέτες σε μοντέλα αρουραίων δεν έδειξαν τερατογένεση, αλλά δεν έχουν διεξαχθεί επαρκείς μελέτες σε ανθρώπους. Μία ελεγχόμενη, προοπτική μελέτη 89 γυναικών που εκτέθηκαν σε λοπεραμίδη κατά το πρώτο τρίμηνο της εγκυμοσύνης δεν έδειξε αυξημένο κίνδυνο δυσπλασιών. Ωστόσο, αυτή ήταν μόνο μία μελέτη με μικρό μέγεθος δείγματος. Η λοπεραμίδη μπορεί να υπάρχει στο μητρικό γάλα και δεν συνιστάται για μητέρες που θηλάζουν.
Αλληλεπιδράσεις με άλλα φάρμακα
Η λοπεραμίδη είναι ένα υπόστρωμα της Ρ-γλυκοπρωτεΐνης. Επομένως, η συγκέντρωση της λοπεραμίδης αυξάνεται όταν χορηγείται με έναν αναστολέα Ρ-γλυκοπρωτεΐνης. Οι συνηθισμένοι αναστολείς της P-γλυκοπρωτεΐνης περιλαμβάνουν τις κινιδίνη, ριτοναβίρη και κετοκοναζόλη. Η λοπεραμίδη είναι ικανή να μειώσει την απορρόφηση ορισμένων άλλων φαρμάκων. Για παράδειγμα, οι συγκεντρώσεις σακουιναβίρης μπορεί να μειωθούν κατά το ήμισυ όταν χορηγείται με λοπεραμίδη.
Η λοπεραμίδη είναι ένας αντιδιαρροϊκός παράγοντας, ο οποίος μειώνει την εντερική κίνηση. Ως εκ τούτου, όταν συνδυάζεται με άλλα αντικινητικά φάρμακα, αυξάνεται ο κίνδυνος δυσκοιλιότητας. Αυτά τα φάρμακα περιλαμβάνουν άλλα οπιοειδή, αντιισταμινικά, αντιψυχωσικά και αντιχολινεργικά.
Μηχανισμός δράσης
Η λοπεραμίδη είναι αγωνιστής του υποδοχέα οπιοειδών και δρα στους μ-υποδοχείς οπιοειδών στο μυεντερικό πλέγμα του παχέος εντέρου. Λειτουργεί όπως η μορφίνη, μειώνοντας τη δραστηριότητα του μυεντερικού πλέγματος, η οποία μειώνει τον τόνο των επιμήκων και κυκλικών λείων μυών του εντερικού τοιχώματος. Αυτό αυξάνει το χρόνο παραμονής του υλικού στο έντερο, επιτρέποντας να απορροφηθεί περισσότερο νερό από τα κόπρανα. Μειώνει επίσης τις μαζικές κινήσεις του παχέος εντέρου και καταστέλλει το γαστροκολικό αντανακλαστικό.
Η κυκλοφορία της λοπεραμίδης στην κυκλοφορία του αίματος είναι περιορισμένη με δύο τρόπους. Η εκροή από Ρ-γλυκοπρωτεΐνη στο εντερικό τοίχωμα μειώνει τη διέλευση της λοπεραμίδης και το κλάσμα της διέλευσης του φαρμάκου μειώνεται περαιτέρω μέσω του μεταβολισμού πρώτης διέλευσης από το ήπαρ. Η λοπεραμίδη μεταβολίζεται σε ένωση τύπου MPTP, αλλά είναι απίθανο να ασκήσει νευροτοξικότητα.
Η επίδραση της P-γλυκοπρωτεΐνης εμποδίζει επίσης την κυκλοφορία της λοπεραμίδης από το να διασχίσει αποτελεσματικά τον αιματοεγκεφαλικό φραγμό, οπότε μπορεί γενικά να ανταγωνίζεται τους μουσκαρινικούς υποδοχείς στο περιφερικό νευρικό σύστημα και σήμερα έχει βαθμολογία 1 στην κλίμακα αντιχολινεργικού γνωστικού φορτίου. Η ταυτόχρονη χορήγηση αναστολέων της P-γλυκοπρωτεΐνης, όπως η κινιδίνη, επιτρέπει πιθανώς στη λοπεραμίδη να διασχίσει το φράγμα αίματος-εγκεφάλου και να παράγει κεντρικά φαινόμενα παρόμοια με μορφίνη. Η λοπεραμίδη που ελήφθη με κινιδίνη βρέθηκε να προκαλεί αναπνευστική καταστολή, ενδεικτική της κεντρικής δράσης των οπιοειδών.
Η λοπεραμίδη έχει αποδειχθεί ότι προκαλεί ήπια φυσική εξάρτηση κατά τις προκλινικές μελέτες, ειδικά σε ποντίκια, αρουραίους και πιθήκους ρήσους. Παρατηρήθηκαν συμπτώματα ήπιου στερητικού οπιοειδών μετά από απότομη διακοπή της μακροχρόνιας θεραπείας των ζώων με λοπεραμίδη.
Όταν εγκρίθηκε αρχικά για ιατρική χρήση στις Ηνωμένες Πολιτείες, η λοπεραμίδη θεωρήθηκε ναρκωτικό και τέθηκε στο Πρόγραμμα II του νόμου περί ελεγχόμενων ουσιών 1970. Μεταφέρθηκε στο Πρόγραμμα V στις 17 Ιουλίου 1977 και, στη συνέχεια, εκτός ελέγχου στις 3 Νοεμβρίου 1982.
Ψυχαγωγική χρήση
Η λοπεραμίδη θεωρείται συνήθως ότι έχει σχετικά χαμηλό κίνδυνο κατάχρησης. Το 2012, δεν έγιναν αναφορές για κατάχρηση λοπεραμίδης. Το 2015, ωστόσο, δημοσιεύθηκαν αναφορές περιπτώσεων εξαιρετικά υψηλής δόσης λοπεραμίδης. Πρωταρχική πρόθεση των χρηστών ήταν η διαχείριση συμπτωμάτων απόσυρσης οπιοειδών όπως η διάρροια, αν και ένα μικρό μέρος έχει ψυχοδραστικά αποτελέσματα σε αυτές τις υψηλότερες δόσεις. Σε αυτές τις υψηλότερες δόσεις παρατηρείται διείσδυση στο κεντρικό νευρικό σύστημα και η μακροχρόνια χρήση μπορεί να οδηγήσει σε ανοχή, εξάρτηση και απόσυρση κατά την απότομη διακοπή. Με την ονομασία «μεθαδόνη του φτωχού», οι κλινικοί γιατροί προειδοποίησαν ότι οι αυξημένοι περιορισμοί στη διαθεσιμότητα συνταγογραφούμενων οπιοειδών που πέρασαν ως απάντηση στην επιδημία των οπιοειδών ώθησαν τους χρήστες να στραφούν στη λοπεραμίδη ως χωρίς συνταγογράφηση θεραπεία για συμπτώματα στέρησης. Το FDA απάντησε σε αυτές τις προειδοποιήσεις καλώντας τους κατασκευαστές φαρμάκων να περιορίσουν εθελοντικά τη διαθεσιμότητα της λοπεραμίδης για λόγους δημόσιας ασφάλειας, με ανάλογο τρόπο στους περιορισμούς που επιβάλλονται στις πωλήσεις ψευδοεφεδρίνης, οι οποίοι θα πωλούνται μόνο σε περιορισμένες ποσότητες. Από το 2015, δημοσιεύθηκαν αρκετές αναφορές για μερικές φορές θανατηφόρα καρδιοτοξικότητα λόγω κατάχρησης υψηλών δόσεων λοπεραμίδης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασικά Φάρμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας Κατηγορία:Πιπεριδίνες Κατηγορία:Χλωροαρένια Κατηγορία:Άρθρα με αλλαγμένο αναγνωριστικό EBI Κατηγορία:Ακεταμίδες Κατηγορία:Οπιοειδή Κατηγορία:Αλκοόλες Κατηγορία:Φάρμακα που δρουν στο γαστρεντερικό σύστημα και το μεταβολισμό
Θεοδώρου
Το ελληνικό επώνυμο Θεοδώρου μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Δημήτρης Γούτας
Ο Δημήτρης Γούτας (Θάσος, 4 Απριλίου 1994) είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής, διεθνής με τις μικρότερες εθνικές ομάδες, που αγωνίζεται ως αμυντικός στη Σούπερ Λιγκ Τουρκίας για τη Σίβασπορ.
Ξάνθη
Το 2015 υπήρξε μέλος μιας από τις πιο επιτυχημένες ομάδες της Ξάνθης, καθώς κατάφερε για πρώτη φορά στην ιστορία της να βρεθεί σε τελικό κυπέλλου Ελλάδας, όπου ήρθε αντιμέτωπη με τον Ολυμπιακό, χάνοντας τελικά 3–1, με τον ίδιο βασικό σε όλον τον αγώνα.
Μετά τις πολύ καλές του εμφανίσεις, πολλές ομάδες έδειξαν ενδιαφέρον. Τελικά, μετά από 78 αγώνες στην Ξάνθη και 7 γκολ, ο Γούτας αποχώρησε με προορισμό τον Ολυμπιακό.
Ολυμπιακός
Στις 17 Ιουλίου 2015 υπέγραψε συμβόλαιο με την πειραϊκή ομάδα, στοιχίζοντας 850 χιλιάδες ευρώ, ενώ η παλιά του ομάδα διατήρησε κι ένα ποσοστό μεταπώλησης ύψους 15%. Ωστόσο, οι ενοχλήσεις που ένιωθε στους κοιλιακούς – προσαγωγούς, τον ανάγκασαν να βρίσκεται σε στάδιο αποθεραπείας και ατομικής προπόνησης, σε όλο το στάδιο της προετοιμασίας. Στις 9 Οκτωβρίου 2015 έκανε ανεπίσημο ντεμπούτο με τη φανέλα του Ολυμπιακού, σε έναν φιλικό αγώνα με τον Πανιώνιο, με τελικό σκορ 4–2 υπέρ του δεύτερου.
Τον Δεκέμβριο του 2015, ανακοινώθηκε ο δανεισμός του στην Ξάνθη, για έξι μήνες. Στις 9 Ιανουαρίου 2016 έκανε και την πρώτη του εμφάνιση στο πρωτάθλημα εναντίον της ΑΕΚ, σε έναν αγώνα που η ομάδα του έχασε 2–1, ξεκινώντας βασικός.
Το καλοκαίρι του 2016 παραχωρήθηκε εκ νέου ως δανεικός, αυτή τη φορά στη βελγική Κόρτραϊκ για έναν χρόνο, ενώ την επόμενη περίοδο (2017–18) συμφώνησε και πάλι σε μονοετή δανεισμό με την επίσης βελγική Σιντ Τρούιντεν.
Το καλοκαίρι του 2018 παραχωρήθηκε ως δανεικός στη Λεχ Πόζναν για ένα χρόνο, ενώ στο συμβόλαιό του περιλαμβάνεται και οψιόν αγοράς.
Ατρόμητος
Το καλοκαίρι του 2019 πήγε στον Ατρόμητο ως ελεύθερος.
Στις 8 Ιουνίου 2021 ο Ατρόμητος ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την ομάδα.
Εθνική Ελλάδας
Στις 10 Οκτώβρη 2012, ο Γούτας έκανε το ντεμπούτο του με την εθνική Νέων (Κ-19), απέναντι στην αντίστοιχη της Μολδαβίας (0–0), στα προκριματικά του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος. Στις 5 Ιουνίου 2013, πέτυχε και το πρώτο του γκολ, εναντίον της Κροατίας (1–1).
Στις 28 Ιουνίου 2013, συμμετείχε στην αποστολή της Νέων (Κ-20), απέναντι στην αντίστοιχη της Παραγουάης (1–1), για τα προκριματικά του παγκοσμίου κυπέλλου.
Χάνιμπαλ (τηλεοπτική σειρά)
Ο Χάνιμπαλ (αγγλικά:Hannibal) είναι μια αμερικανική ψυχολογική τηλεοπτική σειρά τρόμου - θρίλερ που αναπτύχθηκε από τον Μπραίαν Φούλερ για το κανάλι NBC. Η σειρά βασίζεται σε χαρακτήρες και στοιχεία που εμφανίζονται στα μυθιστορήματα του Τόμας Χάρις ο Κόκκινος Δράκος (1981), ο Χάνιμπαλ (1999) και ο Χάνιμπαλ, το ξύπνημα του Κακού (2006), και εστιάζει στην σχέση του ειδικού ερευνητή του FBI Γουίλ Γκράχαμ (Χιού Ντάνσι) με τον Δρ Χάνιμπαλ Λέκτερ (Μας Μίκελσεν), ένας ιατροδικαστικός ψυχίατρος προορισμένος να γίνει ο πιο πονηρός εχθρός του Γκράχαμ και, ταυτόχρονα, το μόνο άτομο που μπορεί να τον καταλάβει.
Η σειρά έλαβε μια ανάθεση 13 επεισοδίων για την πρώτη της σεζόν. Ο σκηνοθέτης Ντείβιντ Σλείντ παρήγαγε και σκηνοθέτησε το πρώτο επεισόδιο. Η σειρά έκανε πρεμιέρα στο NBC στις 4 Απριλίου 2013. Στις 9 Μαΐου 2014, το NBC ανανέωσε την σειρά για τρίτη σεζόν, η οποία έκανε πρεμιέρα στις 4 Ιουνίου 2015. Στις 22 Ιουνίου 2015, το NBC τερμάτισε την παραγωγή της σειράς μετά από τρεις σεζόν λόγω της χαμηλής τηλεθέασης. Το φινάλε της σειράς προβλήθηκε πρώτα στον Καναδά στο κανάλι Citytv, στις 27 Αυγούστου 2015, και προβλήθηκε δύο ημέρες αργότερα στις ΗΠΑ στο NBC.
Η σειρά απέσπασε κυρίως θετικές κριτικές με τις ερμηνείες των πρωταγωνιστών και το οπτικό στυλ της σειράς να επαινούνται κυρίως απο τους κριτικούς. Και οι δύο πρώτες σεζόν κέρδισαν βραβεία Saturn Καλύτερης Τηλεοπτικής Σειράς, ενώ και ο Μας Μίκελσεν και ο Xιού Ντάνσι κέρδισαν το βραβείο Καλύτερου Ηθοποιόυ, με τον Λώρενς Φίσμπερν να κερδίζει τον βραβείο Καλύτερου Β 'Ανδρικού Ρόλου για την δεύτερη σεζόν. Η τρίτη και τελευταία σεζόν κέρδισε την εναρκτήρια Καλύτερη Τηλεοπτική Σειρά Δράσης-Θρίλερ, ενώ ο γκεστ σταρ Ρίτσαρντ Αρμιτάτζ κέρδισε το βραβείο Καλύτερου Β 'Ηθοποιού. Η σειρά έχει συγκεντρώσει πολλούς θαυμαστές και θεωρείται από πολλούς κριτικούς και απο πολύ κοινό ως μία από τις καλύτερες σειρές, είδους τρόμου, και μια από τις μεγαλύτερες τηλεοπτικές σειρές όλων των εποχών. References:
Περίληψη
Ο πράκτορας του FBI Γουίλ Γκράχαμ προσλαμβάνεται από τον Τζακ Κρόφορντ, τον επικεφαλή των επιστημών της συμπεριφοράς του FBI, προκειμένου να βοηθήσει στην διερεύνηση ενός κατά συρροή δολοφόνου στη Μινεσότα. Με την έρευνα αυτήν να βαραίνει πολύ τον Γκράχαμ, ο Κρόφορντ αποφασίζει να τον εποπτεύσει ο ιατροδικαστικός ψυχίατρος Δρ. Χάνιμπαλ Λέκτερ. Αρχικά, ο Λέκτερ - ο οποίος είναι κρυφά κανίβαλος και κατά συρροήν δολοφόνος - εργάζεται για να χειριστεί το FBI από μέσα, αλλά ο δεσμός που δημιουργείται ανάμεσα στον Λέκτερ και τον Γκράχαμ αρχίζει να απειλεί την παραμονή του στο FBI. Ο Λέκτερ γοητεύεται από την ικανότητα του Γκράχαμ να συμπάσχει με τους ψυχοπαθείς δολοφόνους, και προσπαθεί να ξεπεράσει τα όρια της εύθραυστης λογικής του Γκράχαμ προκειμένου να τον μετατρέψει σε δολοφόνο ο ίδιος.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές του NBC Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Αστυνομικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές βασισμένες σε βιβλία Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές της δεκαετίας του 2010
Νήσος Νούνιβακ
Το Νούνιβακ (αγγλικά: Nunivak Island) είναι αμερικανικό νησί και ειδικότερα το όγδοο μεγαλύτερο νησί, σε έκταση, των ΗΠΑ μετά τη νήσο Χαβάη, το Κόντιακ, το Πουέρτο Ρίκο, τη Νήσο Πρίγκηπα Ουαλίας, το Τσιτσάγκοφ, το Σεντ Λόρενς και το Άντμιραλτι. Έχει έκταση 4.226 τ.χλμ. και μεγαλύτερη πόλη του νησιού είναι το Mekoryuk με 191 κατοίκους (2010).
Αλκάθαρ της Σεγόβια
To Αλκάθαρ της Σεγόβια (Alcázar de Segovia) είναι κάστρο το οποίο βρίσκεται στην παλαιά πόλη της Σεγόβια, Ισπανία. Υψώνεται πάνω σε ένα απόκρημνο βράχο πάνω από τη συμβολή δύο ποταμών που πηγάζουν στα Σιέρρα Γουαδαρράμα. Είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά κάστρα-παλάτια στην Ισπανία εξαιτίας του σχήματός του, το οποίο μοιάζει με την πλώρη ενός πλοίου. Το Αλκάθαρ αρχικά κατασκευάστηκε τον 12ο αιώνα ως οχυρό, αλλά έκτοτε μετατράπηκε σε βασιλικό ανάκτορο, φυλακή, κολλέγιο βασιλικού πυροβολικού και στρατιωτική ακαδημία. Σήμερα χρησιμοποιείται ως μουσείο και κτίριο φύλαξης στρατιωτικών αρχείων.
Ιστορία
left|220px|thumb|Ο πύργος του Ιωάννη Β΄ Το Αλκάθαρ της Σεγόβια, όπως και πολλές άλλες οχυρώσεις στην Ισπανία, ξεκίνησε ως αραβικό οχυρό, το οποίο με τη σειρά του χτίστηκε πάνω σε ένα ρωμαϊκό οχυρό, από το οποίο όμως σώζονται λίγα δομικά χαρακτηριστικά. Λίγες πέτρες που σώζονται είναι παρόμοιες με αυτές του ρωμαϊκού υδραγωγείου της Σεγόβια. Η πρώτη αναφορά σε αυτό το Αλκάθαρ έγινε το 1120, περίπου 32 χρόνια μετά την ανακατάληψη της πόλης από τους Χριστιανούς (κατά τη διάρκεια της περιόδου στην οποία ο Αλφόνσο ΣΤ΄ του Λεόν και της Καστίλλης ανακατέλαβε εκτάσεις νότια του Ντουέρο μέχρι το Τολέδο και ακόμη πιο μακριά). Το κτίριο αναφέρεται για πρώτη φορά ως Αλκάθαρ το 1155, σε μια επιστολή που ανήκει στο αρχείο του καθεδρικού της Σεγόβια.
Το σχήμα και η μορφή που είχε το Αλκάθαρ μέχρι τη βασιλεία του Αλφόνσο Η΄ (1155-1214) δεν είναι γνωστά, όμως παλαιότερες καταγραφές αναφέρουν ένα ξύλινο φράκτη. Οπότε, είναι πολύ πιθανόν ότι πριν τη βασιλεία του Αλφόνσο Η΄, δεν ήταν κάτι περισσότερο από ένα ξύλινο οχυρό το οποίο κατασκευάστηκε πάνω σε αρχαία ρωμαϊκά θεμέλια. Ο Αλφόνσο Η΄ και η σύζυγός του, Ελεονώρα των Πλανταγενέτων, μετέτρεψαν το Αλκάθαρ σε κύρια κατοικία τους και έγιναν πολλές εργασίες ώστε να ανεγερθούν τα πρώτα τμήματα του πέτρινου οχυρού που βλέπουμε σήμερα.
thumb|right|Το Αλκάθαρ όπως φαίνεται από τον νότο thumb|Οπλοστάσιο Το Αλκάθαρ, κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, παρέμεινε μία από τις αγαπημένες κατοικίες των μοναρχών του βασιλείου της Καστίλης και οχυρό-κλειδί στην άμυνα του βασιλείου. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου κατασκευάστηκε το σημερινό κτίριο και το παλάτι επεκτάθηκε σε μεγάλο βαθμό από τους μονάρχες της δυναστείας Τραστάμαρα.
Παυλίνα Παμπούδη
Η Παυλίνα Παμπούδη (Αθήνα, 1948) είναι Ελληνίδα συγγραφέας και εικονογράφος.
Αλκάθαρ της Σεγόβια
Ιστορία
Το 1258, τμήματα του Αλκάθαρ έπρεπε να ξαναχτιστούν από τον βασιλιά Αλφόνσο Ι΄ μετά την κατάρρευση μίας οροφής και λίγο αργότερα, τη μετατροπή της αίθουσας των βασιλέων σε κοινοβούλιο. Όμως, ο άνθρωπος ο οποίος συνεισέφερε περισσότερο απ'όλους στη συνεχιζόμενη κατασκευή του Αλκάθαρ ήταν ο βασιλιάς Ιωάννης Β΄, ο οποίος έκτισε τον «Νέο Πύργο» (πύργος του Ιωάννη Β΄ όπως είναι γνωστός σήμερα).
Παυλίνα Παμπούδη
Βιογραφία
Η Παυλίνα Παμπούδη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1948, όπου ζει και εργάζεται. Η καταγωγή της είναι από το Ηράκλειο Κρήτης και τη Χαλκίδα. Τελείωσε τη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών (τμήμα Ιστορικό Αρχαιολογικό), παρακολούθησε μαθήματα στην ΑΣΚΤ( Ανώτατη Σχολή, στο κολέγιο Byam Shaw School of Art του Λονδίνου, και Μαθηματικών στη Φυσικομαθηματική Σχολή. Μέχρι σήμερα έχει εκδώσει 16 ποιητικές συλλογές, 6 βιβλία πεζογραφίας, περισσότερα από 40 βιβλία δήθεν για παιδιά και έχει κάνει περισσότερες από 20 μεταφράσεις ( Λιούις. Κάρολ, Α.Α. Μάιλν, Τσαρλς. Ντίκενς, Τ.Σ. Έλιοτ, Ρόμπερτ Στίβενσον Α. Τσέχωφ, Πιοτρ Γιερσώφ, Μαρκ Τουαίην, Χαλίλ Γκιμπράν, Ρ. Ντόυλκ.α.) Επίσης, έχει κάνει τρεις ατομικές εκθέσεις ζωγραφικής, έχει γράψει αρκετά σενάρια για το ραδιόφωνο και την τηλεόραση, καθώς και πολλά τραγούδια.
Βίλλα Μπαρτολομέα
Η Βίλλα Μπαρτολομέα (ιταλικά: Villa Bartolomea) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βερόνας, στην περιφέρεια του Βένετου.
Αλκάθαρ της Σεγόβια
Ιστορία
Η επόμενη σημαντική ανακαίνιση στο Αλκάθαρ έλαβε χώρα από τον βασιλιά Φίλιππο Β΄, μετά τον γάμο του με την Άννα της Αυστρίας. Πρόστεσε τους μυτερούς οβελούς από σχιστόλιθο ώστε να μοιάζει με τα κάστρα της κεντρικής Ευρώπης. Το 1587, ο αρχιτέκτονας Φρανθίσκο δε Μοράρ ολοκλήρωσε τον κύριο κήπο και το Σχολείο της Τιμής του κάστρου.
Βίλλα Μπαρτολομέα
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βερόνας
Αλκάθαρ της Σεγόβια
Ιστορία
Η βασιλική αυλή τελικά μετακινήθηκε στη Μαδρίτη και το Αλκάθαρ τότε μετατράπηκε σε κρατική φυλακή για σχεδόν δύο αιώνες πριν ο βασιλιάς Κάρολος Γ΄ ιδρύσει τη βασιλική σχολή πυροβολικού το 1762. Το κτίριο συνέχισε να στεγάζει τη σχολή για σχεδόν 100 χρόνια, μέχρι τις 6 Μαρτίου 1862, όταν μία φωτιά κατέστρεψε την οροφή του θησαυροφυλακίου, του οπλοστασίου, των κοιτώνων και το πλαίσιο.
Παυλίνα Παμπούδη
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Αλκάθαρ της Σεγόβια
Ιστορία
Το κτίριο άρχισε να αποκαθίσταται στην αρχική του κατάσταση το 1882. Το 1896, ο βασιλιάς Αλφόνσο ΙΓ΄ διέταξε το Αλκάθαρ να δοθεί στο υπουργείο πολέμου ως στρατιωτική ακαδημία.
Περιγραφή
thumb|Αίθουσα του Παλιού Ανακτόρου. thumb|Σάλα δε λα Τσιμενέα. thumb|Άποψη της αίθουσα του Θρόνου. thumb|Η αίθουσα της Γαλέρας, με φόντο τη στέψη της Ισαβέλλας Α΄. thumb|Βασιλική Κάμαρα. thumb|Σάλα δε λος Ρέγιες. Το κτίριο χωρίζεται σε δύο τμήματα: το εξωτερικό, με την αυλή, την τάφρο με μία ανασηκώμενη γέφυρα και τον πύργο, και τα εσωτερικά δωμάτια, τα οποία περιλαμβάνουν ένα παρεκκλήσι με πολλές αίθουσες για τους ευγενείς (αίθουσα του Θρόνου, της Γαλέρας, του Ανανά, των Βασιλιάδων και άλλες), οι οποίες σήμερα είναι επισκέψιμες.
Η διάταξή του είναι πολύ ανώμαλη και έχει προσαρμοστεί στον λόφο πάνω στον οποίο βρίσκεται. Τονιζεί πολύ όμορφα τον πύργο φύλαξης, ο οποίος έχει τετράγωνο σχήμα με τέσσερις πύργους. Ανεγέρθη από τον βασιλιά Ιωάννη Β΄ και αρχικά χρησιμοποιούταν ως οπλοστάσιο.
Μέσα, οι αίθουσες και τα δωμάτια είναι διακοσμημένα με πολυτελή και όμορφα μουδέχαρ έργα τέχνης. Σήμερα στεγάζει το μουσείο όπλων και τα στρατιωτικά αρχεία της Σεγόβια, τα παλαιότερα ιστορικά αρχεία των ενόπλων δυνάμεων της Ισπανίας.
Εσωτερικά δωμάτια
Η κατασκευή της χρονολογείται από τη βασιλεία του Αλφόνσο Η΄. Σώζονται τα διπλά παράθυρα φωτισμού, καθώς και ο τοίχος που αντιστοιχούσε στον εξωτερικό τοίχο του παλιού παλατιού. Το μουδέχαρ πλαίσιο των παραθύρων προέρχεται από σπίτια του 13ου αιώνα από την κοντινή γειτονιά Κανονχίας. Η διακόσμηση ολοκληρώνεται με γερμανικού τύπου πανοπλίες του 15ου αιώνα.
Αντιστοιχεί στη διαρρύθμιση του παλατιού την εποχή του Φίλιππου Β΄. Τα έπιπλα είναι του 16ου αιώνα. Στους τοίχους βρίσκονται πορτραίτα του Φίλιππου Β΄ και του Φιλίππου Γ΄, μια φλαμανδική ταπετσαρία του 16ου αιώνα που απεικονίζει τον γάμο της Παναγίας και μία περίεργη αναπαράσταση του παλαιού Αλκάθαρ και είναι επίσης ορατός ο παλαιός καθεδρικός της Σάντα Μαρία, ο οποίος βρίσκεται στην πλατεία του σημερινού Αλκάθαρ.
Η πόρτα που ενώνει την Αίθουσα του τζακιού με την αίθουσα του Θρόνου διατηρεί την αρχική μαυριτανική διακόσμηση. Εκεί υπάρχει μία πανοπλία, σαν και αυτή που καταστράφηκε από την πυρκαγιά, η οποία κατασκευάστηκε το 1456. Από κάτω βρίσκεται ένα πλατύ γύψινο διάζωμα που διατηρεί την αρχική του διακόσμηση, παρά την ένταση της φωτιάς.
Ιτσίρο Μιζούκι
Ο Ιτσίρο Μιζούκι (水木 一郎, Mizuki Ichirō), γεννήθηκε στις 7 Ιανουαρίου 1948 με το όνομα Τοσίο Χαγιακάουα [早川 俊夫, Hayakawa Toshio]) είναι Ιάπωνας "anison" τραγουδιστής, συνθέτης, ηθοποιός και ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος των JAM Project.
Αλκάθαρ της Σεγόβια
Εσωτερικά δωμάτια
Οι θρόνοι κάτω από ένα κουβούκλιο με το οικόσημο των «καθολικών μοναρχών» και τη φράση «Tanto monta» είναι έργο των αρχών του αιώνα. Στο τοίχους βρίσκονται πορτραίτα των βασιλέων, τα οποία ζητήθηκαν από τη βασίλισσα Ισαβέλλα Β΄. Το πορτραίτο της Ισαβέλλας έχει την υπογραφή του καλλιτέχνη Κάρλος Μούνιοθ δε Πάμπλος, έργα του οποίου είναι τα παράθυρα που βρίσκονται σε άλλα δωμάτια.
Ιτσίρο Μιζούκι
Ρόλοι
Anime Tokusatsu Ηλεκτρονικά παιχνίδια
Αλκάθαρ της Σεγόβια
Εσωτερικά δωμάτια
Η αίθουσα πήρε το όνομά της από το αρχαίο σκάφος και έχει σχήμα σαν μια αναποδογυρισμένης τρόπιδας. Η αίθουσα κατασκευάστηκε από την Αικατερίνη του Λάνκαστερ το 1412, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του γιου της Ιωάννη Β΄ της Καστίλλης. Το γύψινο θύρωμα έχει μουδέχαρ διακόσμηση. Στον ένα τοίχο βρίσκεται ένας πίνακας που απεικονίζει τη στέψη της βασίλισσας Ισαβέλλας της Καστίλης και Λεόν στην εκκλησία του Σαν Μιγκέλ δε Σεγόβια, έργο του Μούνιοθ δε Πάμπλος.
Ιτσίρο Μιζούκι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιάπωνες τραγουδιστές
Αλκάθαρ της Σεγόβια
Εσωτερικά δωμάτια
Στα παράθυρα βρίσκονται δύο βιτρώ που αναπαριστούν τον Ερρίκο Γ΄ της Καστίλλης και την οικογένειά του το ένα και το άλλο τον Ερρίκο Β΄ με σκηνές από τον θάνατο των Πέτρο Α΄ και Ιωάννη Β΄.
Το όνομά του προέρχεται από το μοτίβο διακόσμησης. Στο θύρωμα είναι ορατοί άγγελοι να κρατούν το οικόσημο της Καστίλλης και Λεόν. Το βιτρό στο παράθυρο αναπαριστά τον Αλφόνσο Ζ΄ με την κόρη του Μπερενγκέλα.
Οι τοίχοι της έχουν έργα τέχνης με την οικογενειακή ζωή των Καθολικών Μοναρχών. Το κρεβάτι έχει χρυσοκέντητο σκέπασμα.
Ο Φίλιππος Β΄ ανέθεσε στον Ερνάνδο δε Άβιλα να σχεδιάσει αγάλματα των βασιλείων των Αστουριών, του Λεόν και της Καστίλης. Ένας από τους πίνακες στο δωμάτιο είναι πορτραίτο του Φιλίππου Β΄ και τα άλλα δύο είναι πορτρέτων των συζύγων του, Ελισάβετ του Βαλουά και Άννα της Αυστρίας.
To όνομά της προέρχεται από το γεγονός ότι περιβάλλεται από τοίχους, μία μεγάλη δαντέλα και χρυσό. Μέσα σε αυτήν την αίθουσα υπάρχει ένα παρεκκλήσι.
Το Παλιό Αλκάθαρ στέγαζε το οπλοστάσιο του οίκου της Τραστάμαρα, και ήταν ο πρόδρομος των συλλογών όπλων που θα αποτελούσαν το βασιλικό οπλοστάσιο της Μαδρίτης, το οποίο βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο της Μαδρίτης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σεγόβια Κατηγορία:Ανάκτορα στην Ισπανία Κατηγορία:Μουσεία στην Ισπανία Κατηγορία:Κάστρα στην Ισπανία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Καστίλλη και Λεόν
Ανοιχτά πρότυπα
Ορισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Στο Ευρωπαϊκό πλαίσιο Διαλειτουργικότητας (Version 1.0, 2004) δίνεται ο παρακατώ ορισμός για τα ανοιχτά πρότυπα:
Κατηγορία:Τυποποίηση Κατηγορία:Τεχνολογική αλλαγή
Εθνική Κύπρου (χειροσφαίριση ανδρών)
Η Κυπριακή εθνική ομάδα χειροσφαίρισης είναι η εθνική ομάδα χειροσφαίρισης της Κύπρου και ελέγχεται από την Κυπριακή Ομοσπονδία Χειροσφαίρισης. Ο σημερινός προπονητής της είναι ο Κωστάκης Ορφανού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνική Κύπρου
Βιλλαφράνκα ντι Βερόνα
Η Βιλλαφράνκα ντι Βερόνα (ιταλικά: Villafranca di Verona) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βερόνας, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βερόνας
Αλέξανδρος Νιέφσκι (Ιστιοφόρο)
Κατά τη βαθμιαία εξασθένηση του ανέμου που μόλις μπορούσε να κινείται, με άλλα παραπλέοντα ρωσικά σκάφη, όταν βρέθηκε μεταξύ των πυροβολείων Πύλου και Σφακτηρίας στο στόμιο του Ναβαρίνου δέχθηκε διασταυρούμενα πυρά καθώς και πυκνό τυφεκισμό από τουρκικό πυρπολικό που προσπαθούσε να προσεγγίσει. Τόσο το "Αλέξανδρος Νιέφσκυ" όσο και τα λοιπά ρωσικά σκάφη συνέχισαν τη πλεύση τους προς το υποδειχθέν από τον ναύαρχο Κόδριγκτον σημείο αγκυροβολίας χωρίς να ανταποδώσουν ούτε μία βολή, παρόλο που δεχόντουσαν πλήθος σφαιρών.
Μόλις ο "Αλέξανδρος Νιέφσκυ" έφθασε στο σημείο αγκυροβολίας και βρίσκοντας εκεί αιγυπτιακή φρεγάτα άνοιξε σφοδρό πυρ εναντίον της και την ανάγκασε να υποστείλει τη σημαία της και να παραδοθεί.
Νιέφσκυ Κατηγορία:Ρωσικά πολεμικά πλοία
Θέμα Χαρπεζικίου
Το Θέμα Χαρπεζικίου ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, μικρό Θέμα, στην Μικρά Ασία κατά τον 10ο αιώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινά θέματα
Škoda 1000 MB
Το Škoda 1000 MB, μαζί με το λίγο ισχυρότερο και πληρέστερο 1100 MB και τις διάφορες εκδόσεις τους, ήταν ένα μικρομεσαίο αυτοκίνητο της τότε τσεχοσλοβάκικης και σήμερα τσεχικής εταιρείας Škoda Auto. Εκτός από την κλασική 4-πορτη σεντάν έκδοση, κυκλοφόρησε και σε 2-πορτες εκδόσεις κουπέ, οι οποίες ονομάζονταν 1000 MBX και 1100 MBX αντίστοιχα. Ήταν το πρώτο μοντέλο της Škoda που έφερε τη διάταξη «κινητήρας και μετάδοση κίνησης πίσω». Κατασκευάστηκε από το 1964 έως το 1969, οπότε και αντικαταστάθηκε από το Škoda 100 / 110 μέσα στο ίδιο έτος.
Εξέλιξη
Το 1955, την ίδια χρονιά που παρουσιάστηκε το Škoda 440, η Škoda ξεκίνησε να σχεδιάζει τα πρώτα της πλάνα για ένα εντελώς νέο αυτοκίνητο που θα παρουσιαζόταν στη δεκαετία του 1960. Οι βασικές απαιτήσεις για το νέο μοντέλο, ήταν να έχει βάρος μέχρι 700 κιλά και η κατανάλωση του να μην υπερβαίνει τα 6 με 7 λίτρα ανά 100 χιλιόμετρα (αν και στην πράξη σημειώθηκε κάποια ελαφρά υπέρβαση και των δύο αυτών στόχων). Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η παραδοσιακή διάταξη κινητήρα και μετάδοσης ήταν για όλα τα έως τότε μοντέλα της Škoda «κινητήρας μπροστά και πίσω κίνηση». Για το μελλοντικό μοντέλο υπήρχαν οι σκέψεις είτε να έχει κινητήρα και μετάδοση μπροστά, είτε κινητήρα και μετάδοση πίσω. thumb|left|Ο χώρος αποσκευών στο μπροστινό μέρος ενός Škoda 1000 MB de Luxe του 1968.
Τελικώς, η διάταξη «όλα εμπρός» θεωρήθηκε ότι θα είχε υψηλότερο κόστος και πιο σύνθετο ντιζάιν, και οι μηχανικοί της εταιρείας, για λόγους κόστους και σχεδιαστικής συμβατότητας, επέλεξαν τη διάταξη «όλα πίσω». Αυτό πάντως δεν ήταν και τόσο σπάνιο την τότε εποχή, καθώς ήδη κυκλοφορούσαν αρκετά ακόμα μοντέλα διαφόρων εταιρειών με τη διάταξη «όλα πίσω», όπως το Volkswagen Beetle (Σκαθάρι), τα Fiat 500 και Fiat 600, το Renault 8, το Renault Dauphine, το Simca 1000, το NSU Prinz και το βρετανικό Hillman Imp. Υπήρχε τότε, διεθνώς, μια διαφορετική σχολή αρκετών μηχανικών, που σε αντιδιαστολή με το «όλα εμπρός», υποστήριζε ότι η ακριβώς αντίθετη διάταξη ήταν η προτιμότερη για καλύτερη οδική συμπεριφορά, εξοικονόμηση χώρου για την άνεση των επιβατών και τις αποσκευές, και μείωση του κόστους.
Παρουσίαση
thumb|left|Το εσωτερικό του Škoda 1000 MB de Luxe.
Το Škoda 1000 MB παρουσιάστηκε στις 2 Απριλίου 1964, ως ο διάδοχος του Octavia. Ο αριθμός 1000 υποδήλωνε τον κυβισμό του κινητήρα και τα αρχικά MB υποδήλωναν την πόλη κατασκευής, τη Μλάντα Μπόλεσλαβ. Το πρώτο 1000 MB διέθετε υδρόψυκτο τετρακύλινδρο κινητήρα 988 κυβικών εκατοστών, με μέγιστη ισχύ 44 ίππους και μπλοκ από αλουμίνιο. Όλα τα μοντέλα εξ αρχής έφεραν 4-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο και μάλιστα με συγχρονισμό σε όλες τις σχέσεις. Στον χώρο του κινητήρα υπήρχε ένας μεγάλος ανεμιστήρας ψύξης, ενώ και το αμάξωμα στο πίσω μέρος είχε γρίλιες για την καλύτερη κυκλοφορία του αέρα. Η ανάρτηση του μοντέλου ήταν ανεξάρτητη και στους 4 τροχούς.
Το κυριότερο πλεονέκτημά του, ήταν η χαμηλή τιμή αγοράς ως προς το μέγεθός του. Ενδεικτικώς, στη Μεγάλη Βρετανία, όπου κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις αρχές του 1965, η αρχική τιμή διάθεσης ήταν στις 579 λίρες Αγγλίας, τιμή σαφώς καλύτερη από τα αντίστοιχα μοντέλα που κυκλοφορούσαν τότε, όπως το Ford Cortina και το Hillman Minx, χωρίς μάλιστα να υστερεί ιδιαίτερα σε εξοπλισμό. Επίσης, διέθετε μια ελκυστική εμφάνιση για τα τότε στάνταρ, η οποία θύμιζε κάπως το Ford Anglia 105E του 1959 - 1968.
Μέσα στο 1967, προστέθηκε στην παλέτα και το λίγο ισχυρότερο και πληρέστερο 1100 MB, στο οποίο ο κινητήρας είχε λάβει μια μικρή αύξηση του κυβισμού στα 1.107 κυβικά εκατοστά, εξ ου και η ονομασία της έκδοσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1000 MB Κατηγορία:Τσεχικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Μικρομεσαία αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα με κινητήρα πίσω
Κώστας Κανελλόπουλος
Ο Κώστας Κανελλόπουλος (1912-1949) ήταν Έλληνας αξιωματικός, αντιστασιακός του ΕΛΑΣ και αντισυνταγματάρχης στον ΔΣΕ κατά τον εμφύλιο πόλεμο.
Στον Ελληνικό στρατό
Γεννήθηκε στην Καλλιρρόη Μεσσηνίας το 1912. Αποφοίτησε από την σχολή Ευελπίδων το 1935 όπου και προσεχώρησε στο αριστερό κίνημα. Το 1937 τιμωρήθηκε με ένα χρόνο αργία για τη δράση του. Ως υπίλαρχος πολέμησε στα οχυρά της Κούλας κατά τη διάρκεια της Γερμανικής εισβολής στην Ελλάδα.
Κατοχή και Αντίσταση
Ίδρυσε μια από τις πρώτες ένοπλες αντιστασιακές οργανώσεις στη περιοχή του και έδρασε από τους πρώτους στον ΕΛΑΣ (πολέμησε τους Ιταλούς καραμπινιέρους στις 5 Αυγούστου το 1942 ). Ως διοικητής του 8ού τάγματος Λακωνίας του ΕΛΑΣ πολέμησε στη μάχη του Μελιγαλά και των Γαργαλιάνων. Μετά την Απελευθέρωση περνάει στην παρανομία και με εντολή του ΚΚΕ πηγαίνει στο Μπούλκες όπου χρημάτισε διοικητής της Σχολής Αξιωματικών.
Στον Δημοκρατικό στρατό
Τον Ιούλιο του 1947 πέρασε στον Γράμμο και στις 6 Γενάρη του 1948 πέρασε στην Πελοπόννησο με την ομάδα του Στέφανου Γκιουζέλη για να στελεχώσει τον Δ.Σ Πελοποννήσου όπου και έλαβε τον βαθμό του αντισυνταγματάρχη και διορίσθηκε επιτελάρχης του Αρχηγείου και έπειτα διοικητής της Σχολής Αξιωματικών όπου δίδαξε στρατιωτική τακτική. Το μεσημέρι της 4ής Φεβρουαρίου 1949 σκοτώθηκε από πυροβολισμό σε συγκρούσεις με τον Εθνικό στρατό. Μετά τον θάνατο του τα υπολείμματα της Σχολής αξιωματικών χωρίς τον φυσικό τους ηγέτη σκόρπισαν.
Οικογενειακή κατάσταση
Είχε έναν μικρότερο αδερφό (Δημήτρης) που ήταν πολιτικός επίτροπος σε λόχο της Δημοκρατικής νεολαίας του ΔΣΠ και σκοτώθηκε σε συγκρούσεις το 1948.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του ιππικού Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Μέλη του ΕΛΑΣ Κατηγορία:Μαχητές του Δ.Σ.Ε
Ντίνος Ουζιέλ
Ο Ντίνος Ουζιέλ (Θεσσαλονίκη 22 Δεκεμβρίου 1916 - Θεσσαλονίκη 24 Νοεμβρίου 1983 ) ήταν Έλληνας, μέλος της εβραϊκής κοινότητας, πυγμάχος αθλητής του στίβου και της επιτραπέζιας αντισφαίρισης μέλος της εθνικής ομάδας πυγμαχίας μετέπειτα προπονητής, διαιτητής και διοικητικός παράγοντας.
Ήταν γιος του Ντανιέλ Ουζιέλ και της Λούνα, είχε άλλες δύο αδελφές την Πόλα και τη Νίνα, ο πατέρας του ήταν βιοτέχνης κρασιού. Γράφτηκε από μικρός στη Μακαμπή, αρχικά στο τμήμα προσκόπων και έπειτα στο τμήμα κλασσικού αθλητισμού με προπονητή τον Λέων Πασύ. Πρώτη μεγάλη διοργάνωση που συμμετείχε ήταν η Μακαμπιάδα του 1935 όπου εκεί του κέντρισε τον ενδιαφέρον η πυγμαχία. Επιστρέφοντας στη Θεσσαλονίκη συνέχισε να παίρνει μέρος σε αγώνες σαν αθλητής στίβου σε τοπικές κυρίως διοργανώσεις κατακτώντας μετάλλια. Παράλληλα ασχολείται και με την επιτραπέζια αντισφαίριση όπου με την ομάδα της Μακάμπη κατέκτησε τα πρωταθλήματα Θεσσαλονίκης του 1935 και του 1937.
Άρχισε να ασχολείται με την πυγμαχία στα τέλη της δεκαετίας του 30, με τη Μακάμπη έδωσε πολλούς αγώνες σε δια συλλογικούς αγώνες με άλλους συλλόγους. Το 1940 πήρε μέρος με την ομάδα της Θεσσαλονίκης στους εργατικούς αγώνες και απέκτησε πανελλήνια φήμη και οι επιστολές έφταναν η μία μετά την άλλη για αναμετρήσεις με άλλους αθλητές. Τον Ιούνιο στον Βόλο νίκησε τον πρωταθλητή Θεσσαλίας Χατζηγεωργίου με νοκ άουτ στο Β΄ γύρο. Τον Οκτώβριο νίκησε στη Θεσσαλονίκη τον Μανιτσάρη και άτυπα θεωρούνταν πρωταθλητής Ελλάδας ερασιτεχνών. Την ίδια χρονιά είχε αρχίσει να δίνει και φιλανθρωπικούς αγώνες.
Στον Β' παγκόσμιο πόλεμο εκτοπίστηκε στο στρατόπεδο Χιρς της Θεσσαλονίκης όπου έκανε 15 απόπειρες απόδρασης. Στην τελευταία απόπειρα κατάφερε και απέδρασε φεύγοντας στα βουνά όπου εντάχτηκε στην εθνική αντίσταση. Μετά την απελευθέρωση όπου είχε χάσει όλη του την οικογένεια στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη και στους αγώνες. Το 1946 μάλιστα ήταν μέλος της ελληνικής αποστολής στους διασυμμαχικούς αγώνες του Λονδίνου. Την ίδια χρονιά διεκδικήσει το πανελλήνιο πρωτάθλημα ημιβαρέων σε τελικό από τον Τάκη Ανδριτσόπουλο. Στο τέλος της καριέρας του έγινε διαιτητής αγώνων πυγμαχίας αλλά και προπονητής.
Το 1961 απέκτησε δίπλωμα προπονητή στη Γαλλία όπως και το 1967 μετέβη πάλι στη Γαλλία για να αποκτήσει δίπλωμα διαιτητή. Το 1966 πρωτοστάτησε στην επανίδρυση της Μακάμπη και ανέλαβε έφορος πυγμαχίας. Το 1969 ήταν ο αρχηγός της ελληνικής αποστολής στη Μακαμπιάδα, το 1971 ορίστηκε σύμβουλος της ΤΕ Πυγμαχίας. Το 1981 τιμήθηκε από την Ελληνική ομοσπονδία Πυγμαχίας για την προσφορά και συμβολή του στη διάδοση και πρόοδο της πυγμαχίας.
Στην προσωπική του ζωή ασχολήθηκε με το εμπόριο και παντρεύτηκε τη Σάρα-Γεωργία-Αζίζα με την οποία απέκτησαν τέσσερα παιδιά. Τον Ιάκωβο, τον Ιωσήφ, τη Λίνα και τη Βικτώρια (Βίκυ).
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του στίβου Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της επιτραπέζιας αντισφαίρισης Κατηγορία:Έλληνες πυγμάχοι Κατηγορία:Έλληνες διαιτητές πυγμαχίας Κατηγορία:Έλληνες προπονητές πυγμαχίας Κατηγορία:Πυγμάχοι Μακαμπή Κατηγορία:Εβραίοι Μακεδονικής καταγωγής
Κώστας Βάρναλης
Ο Κώστας Βάρναλης (14/26 Φεβρουαρίου 1884 – 16 Δεκεμβρίου 1974) ήταν Έλληνας λογοτέχνης. Είναι γνωστός κυρίως για τα ποιήματά του, αλλά έγραψε επίσης αφηγηματικά έργα, κριτική και μεταφράσεις. Τιμήθηκε το 1959 με το Βραβείο Ειρήνης Λένιν.
Τα πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στον Πύργο της Ανατολικής Ρωμυλίας, το σημερινό Μπουργκάς της Βουλγαρίας το 1884, όπου βίωσε το κλίμα του Ελληνοτουρκικού Πολέμου του 1897. Το επίθετό του, αν όχι καλλιτεχνικό, δηλώνει καταγωγή από τη Βάρνα όπου έμεναν πολλοί Έλληνες — το επίθετο του πατέρα του ήταν Μπουμπούς.