cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ισλαμική τρομοκρατία στην Ευρώπη
Αντιδράσεις στην τρομοκρατία
Το 2016, συνολικά 718 άτομα συνελήφθησαν ως ύποπτοι για τρομοκρατικά αδικήματα που σχετίζονται με τους τζιχαντιστές στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Κατά τη διάρκεια του 2016, εκδόθηκαν 358 ετυμηγορίες για την τρομοκρατία τζιχάντ από δικαστήρια στην ΕΕ, η συντριπτική πλειοψηφία όλων των ετυμηγοριών για τρομοκρατία. Το Βέλγιο είχε τον μεγαλύτερο αριθμό τέτοιων ετυμηγοριών με 138. Όλες οι ετυμηγορίες για την τρομοκρατία στην Αυστρία, το Βέλγιο, την Εσθονία, τη Φινλανδία, τη Γαλλία, την Ιταλία, την Πορτογαλία και τη Σουηδία σχετίζονται με την τζιχαντιστική τρομοκρατία. Από αυτούς που καταδικάστηκαν για τρομοκρατικά αδικήματα των τζιχαντιστών, οι 22 ήταν γυναίκες, όπου τέτοια αδικήματα τιμωρούνταν με μέση ποινή φυλάκισης 5 ετών.
Μετά από επιθέσεις με οχήματα σε πεζούς, οι ευρωπαϊκές χώρες άρχισαν να εξοπλίζουν τις περιοχές των πεζών με φράγματα.
Το 2017, ο συνολικός αριθμός των συλλήψεων ήταν 705. Κατά τη διάρκεια του 2017, εκδόθηκαν 352 ετυμηγορίες για την τρομοκρατία τζιχάντ από δικαστήρια στην ΕΕ, αυτή ήταν η συντριπτική πλειοψηφία όλων των καταδικαστικών αποφάσεων για τρομοκρατία (569). Η μέση ποινή παρέμεινε στα 5 χρόνια φυλάκιση. Η χώρα με τον μεγαλύτερο αριθμό καταδίκων τζιχαντιστών ήταν η Γαλλία με 114.
Το 2017, σύμφωνα με τον Γκιλς ντε Κέρκοβ, τον Συντονιστή της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την Αντιτρομοκρατία, το Ηνωμένο Βασίλειο είχε τον υψηλότερο αριθμό γνωστών εξτρεμιστών ισλαμιστών από οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα, περίπου 20 έως 25 χιλιάδες. Ο Κέρκοβ είπε ότι τρεις χιλιάδες από αυτούς θεωρήθηκαν άμεση απειλή από την MI5 και 500 ήταν υπό συνεχή επιτήρηση.
Ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες - η Αυστρία, το Βέλγιο, η Δανία, η Γαλλία, οι Κάτω Χώρες και το Ηνωμένο Βασίλειο - επέφεραν νομικές αλλαγές που επιτρέπουν την αφαίρεση ιθαγένειας από άτομα που εμπλέκονται σε τρομοκρατία εάν έχουν διπλή υπηκοότητα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τρομοκρατία Κατηγορία:Τρομοκρατία στη Γαλλία Κατηγορία:Τρομοκρατικά γεγονότα Κατηγορία:Τρομοκρατία στην Ευρώπη Κατηγορία:Τρομοκρατία στη Γερμανία Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Βασίλειος Σηλυβρίδης
Ο Βασίλειος Σηλυβρίδης ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν έμπορος. Το 1898 αντικατέστησε στη δημαρχία Λάρισας τον Αναστασιάδη παραμένοντας μέχρι και το 1899 στον δημαρχιακό θώκο.
Εξελέγη βουλευτής Λάρισας στις εκλογές του Νοεμβρίου 1910.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Λάρισας Κατηγορία:Δήμαρχοι Λαρισαίων
Ταρασάρι
μικρογραφία|Πακέτο ταρασάρι Το Ταρασάρι (Νεπάλ Μπάσα: तारासारी) είναι γλυκό σε σχήμα μπάλας που αποτελείται από ζάχαρη. Χρησιμοποιείται ειδικά σε θρησκευτικά μέρη του Ινδουισμού όταν γίνονται προσφορές προς τους θεούς. Αυτό το φαγητό είναι διάσημο στο Νεπάλ.
Σύνθεση
Το Ταρασάρι αποτελείται από ζάχαρη. Είναι πολύ γλυκό στη φύση του.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Τρόφιμα τελετουργικού χαρακτήρα Κατηγορία:Ζαχαροπλαστική
Αναστάσιος Αβέρωφ
Ο Αναστάσιος Αβέρωφ ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του Μιχαήλ Αβέρωφ, γόνου της οικογένειας Αβέρωφ. Αδερφός του ήταν ο Γεώργιος Μ. Αβέρωφ.
Εξελέγη βουλευτής Λάρισας στις εκλογές του Νοεμβρίου 1910.
Γιος του ήταν ο Ευάγγελος Αβέρωφ - Τοσίτσας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Λάρισας
Σταυρωμένος Μυλοποτάμου Ρεθύμνης
Ο Σταυρωμένος είναι οικισμός της Κοινότητας Μαργαριτών του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης, ο οποίος βρίσκεται εις υψόμετρο 240 μέτρα, το οποίο απέχει 24 χλμ. Α. από το Ρέθυμνο (μέσω Σφακάκι - Βιρανεπισκοπή) και 6,5 χλμ. ΝΔ. από το Πέραμα (έδρα του δήμου). Το χωριό συνορεύει με τους οικισμούς Καλλέργος (ΒΔ.), Πλευριανά (ΒΑ.), Βεργιανά ΝΑ.) και στα δυτικά του περνά ο χείμαρρος Μυλοποτάμου. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αλφάς. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, ανήκει στην τοπική κοινότητα Μαργαριτών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γεροποτάμου του Δήμου Μυλοποτάμου και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχουν πληθυσμό 15 κατοίκους.
Σημείωση
Στην Κρήτη υπάρχουν οι ομώνυμοι οικισμοί Σταυρωμένος Χαμαλευρίου Ρεθύμνης και Σταυρωμένος Λασιθίου
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης
Τσάκου (νεπαλική κουζίνα)
μικρογραφία|Τσάκου Το Τσάκου (Νεπαλικά: चाकु) είναι νεπαλέζικο τρόφιμο που παρασκευάζεται από συμπυκνωμένο χυμό ζαχαροκάλαμου, τζάγκερι, γκι και καρύδια. Το μείγμα μαγειρεύεται μέχρι να πάρει στερεά μορφή και στη συνέχεια τοποθετείται σε ένα γάντζο σε τρόπο παρόμοιο με τη παρασκευή καραμέλας και στη συνέχεια κόβεται σε μικρά ρολά, ή μπορεί να μαγειρευτεί σε ρηχό πιάτο και να κοπεί σε μικρά κομμάτια σε σχήμα διαμαντιού. Το Τσάκου μπορεί να καταναλωθεί χωριστά, ή μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί στην παραγωγή ζυμαρικών Γιομάρι (योमरी).
Το Τσάκου σερβίρεται από τους Νεπαλέζους με γκι και γλυκοπατάτες κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ του Μάγκε Σανκράντι. μικρογραφία|Τσάκου
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτισμός του Νεπάλ
Νεκροταφείο Βογομίλων Νέας Χαλκηδόνας
Το Νεκροταφείο Βογόμιλων Νέας Χαλκηδόνας είναι μεσαιωνικό νεκροταφείο. Οι Βογόμιλοι αποτέλεσαν χριστιανικές κοινότητες που ήκμασαν στα Βαλκάνια την περίοδο μεταξύ του 10ου αιώνα και του 15ου αιώνα.
Τοποθεσία
Το Νεκροταφείο Βογόμιλων Νέας Χαλκηδόνας βρίσκεται στη Νέα Χαλκηδόνα μεταξύ Θεσσαλονίκης και Γιαννιτσών. Από τον 10ο αι. η περιοχή αυτή ονομαζόταν Δρογουβίτεια, από το σλαβικό φύλο των Δραγουβιτών. Το 1988 ανακηρύχθηκε διατηρητέο αρχαιολογικό μνημείο.
Αρχαιολογικά τεκμήρια
Σήμερα έχουν εντοπιστεί δεκατέσσερις στήλες και τριανταεννιά ισοσκελείς σταυροί.Η πιο μεγάλη στήλη έχει ύψος δύο μέτρα και πάχος πάνω από μία σπιθαμή. Για τον Νικόλαο Οικονομίδη υπάρχουν ομοιότητες ως προς το σχήμα και τις διακοσμήσεις με μνημεία στη Βουλγαρία, τη Βοσνία και τη Νότια Γαλλία. Επίσης την Ιβηρική χερσόνησο, τη Γερμανία και την Αγγλία.
Πηγές
Κατηγορία:Νεκροταφεία στην Ελλάδα
Όσκαρ Κάλις
Ο Όσκαρ Κάλις (εσθονικά: Oskar Kallis, 23 Νοεμβρίου 1892 - 1 Ιανουαρίου 1918 ) ήταν Εσθονός καλλιτέχνης των αρχών του 20ού αιώνα. Η καλλιτεχνική του παραγωγή περιλαμβάνει έργα ζωγραφικής, βιβλιόσημα, κατασκευή υφασμάτων και ταπήτων κ.ά.
Βιογραφία
Ο Κάλις γεννήθηκε το 1892 στο Τάλιν της Εσθονίας (το οποίο τότε ανήκε στην επικράτεια της Ρωσικής Αυτοκρατορίας). Σπούδασε σε δύο διαφορετικές χρονικές περιόδους στο εργαστήριο του ζωγράφου Αντς Λάικμαα (1906 - 1907 και 1913 - 1916) και ενδιάμεσα παρακολούθησε από το 1912 ως το 1913 μαθήματα ζωγραφικής και σχεδίου στον Σύνδεσμο Εσθονών Καλλιτεχνών. Το 1917 συμμετείχε στην ίδρυση του καλλιτεχνικού συνδέσμου Vikerla. Απεβίωσε την Πρωτοχρονιά του 1918 στη Γιάλτα της Κριμαίας, προσβλημένος από φυματίωση.
Δημιουργίες του βρίσκονται σε διάφορα μουσεία και ιδρύματα όπως το Μουσείο Τέχνης του Τάλιν, του Τάρτου κ.α.
Αποτίμηση
Ο Κάλις θεωρείται μαζί με άλλους ζωγράφους όπως οι Κρίστιαν Ράουντ, Αλεξάντερ Ούουριτς, Νικολάι Τρίικ και Άουγκουστ Γιάνσεν, ως ένας από τους κύριους εκπροσώπους της τάσης του εσθονικού εθνικού ρομαντισμού. Παρά το γεγονός ότι πέθανε σε νεαρή ηλικία, κατάφερε να αναδειχθεί σε έναν από τους σημαντικότερους Εσθονούς ζωγράφους της εποχής του κυρίως χάρη στην τολμηρή χρήση των χρωμάτων στα έργα του.
Παράλληλα, όντας επηρεασμένος από την φινλανδική καλλιτεχνική παραγωγή υφασμάτων του προηγούμενου αιώνα, η οποία διακατεχόταν από πατριωτική - ρομαντική θεματολογία, προχώρησε στην κατασκευή υφασμάτων και ταπήτων εμπνευσμένων από την αντίστοιχη παράδοση της πατρίδας του. Πολλά από τα έργα του έχουν αντλήσει τη θεματολογία τους από το εσθονικό επικό ποίημα του 19ου αιώνα, Καλεβιπόεγκ του Φρίντριχ Ράινχολντ Κράουτζβαλντ.
Εξ-Γιου Καπ
Το Εξ-Γιου Καπ (Pokal Adecco), είναι μία διεθνές μπασκετική διοργάνωση. Χορηγείται απο την Adecco και διοργανώνεται σύμφωνα με τους κανόνες της FIBA.
Ισαμπέλ Περόν
Η Ισαμπέλ Περόν (María Estela Martínez de Perón, 4 Φεβρουαρίου 1931), επίσης γνωστή ως Ισαμπέλ Μαρτίνες ντε Περόν, είναι πρώην πρόεδρος της Αργεντινής. Ήταν η τρίτη σύζυγος του πρώην προέδρου Χουάν Περόν. Κατά τη διάρκεια της τρίτης θητείας του συζύγου της ως πρόεδρος 1973-1974, η Ισαμπέλ υπηρέτησε και ως αντιπρόεδρος και η Πρώτη Κυρία. Μετά τον θάνατο του συζύγου της στο γραφείο το 1974, η Ισαμπέλ υπηρέτησε ως πρόεδρος της Αργεντινής από την 1η Ιουλίου 1974-24 Μαρτίου 1976.
Η Μαρία Μαρτίνες Κάρτας γεννήθηκε στην Λα Ριόχα, Αργεντινή, σε οικογένεια της χαμηλής μεσαίας τάξης. Εγκατέλειψε το σχολείο μετά την πέμπτη τάξη. Στις αρχές της δεκαετίας του 1950 έγινε μια χορεύτρια σε νυχτερινό κέντρο, υιοθετώντας το όνομα Ισαμπέλ.
Συνάντησε τον μελλοντικό σύζυγό της κατά τη διάρκεια της εξορίας του στον Παναμά. Ο Χουάν Περόν προσελκύστηκε από την ομορφιά της. Ο Περόν μετακόμισε με τη Ισαμπέλ στη Μαδρίτη το 1960. Η Ισαμπέλ έγινε η τρίτη σύζυγος του Περόν στις 15 Νοεμβρίου 1961.
Ο Περόν επέστρεψε στην Αργεντινή το 1973 και έθεσε υποψηφιότητα για Πρόεδρος. Επέλεξε την Ισαμπέλ ως υποψήφια του για την αντιπροεδρία. Ο Περόν κέρδισε τις προεδρικές εκλογές με το 62% των ψήφων. Ξεκίνησε την τρίτη θητεία του στις 12 Οκτωβρίου. Ο Περόν ήταν ήδη άρρωστος και πέθανε την 1η Ιουλίου 1974. Η Ισαμπέλ Περόν ανέλαβε επίσημα την προεδρία. Αυτό την έκανε την πρώτη γυναίκα Πρόεδρο σε οποιαδήποτε άλλη χώρα στον κόσμο.
Το Μάρτιο του 1976 η Ισαμπέλ καθαιρέθηκε και συνελήφθη. Ο Χόρχε Ραφαέλ Βιδέλα έγινε πρόεδρος μέσω ενός πραξικοπήματος. Η Ισαμπέλ Περόν παρέμεινε υπό κατ' οίκον περιορισμό για πέντε χρόνια, αναγκάστηκε σε εξορία στην Ισπανία, όπου ζει μέχρι σήμερα.
Η Ιζαμπέλ Περόν, είναι η γηραιότερη εν ζωή Πρόεδρος της Αργεντινής και αυτή με την μεγαλύτερη σε διάρκεια τέως προεδρία στην ιστορία της Αργεντινής. Είναι η μοναδική Πρόεδρος της Αργεντινής που έζησε μετά τον θάνατο οκτώ διαδόχων της στην προεδρία, τους τέσσερις δικτάτορες Χόρχε Ραφαέλ Βιντέλα που πέθανε το 2013, τον Ρομπέρτο Εντουάρντο Βιόλα που πέθανε το 1994, του Λεοπόλδο Γκαλτιέρι που πέθανε το 2003 και του Ρεϊνάλντο Μπινιόνε που πέθανε το 2018 και τους τέσσερις συνταγματικούς προέδρους, Ραούλ Αλφονσίν που απεβίωσε το 2009, Κάρλος Μένεμ που απεβίωσε το 2021, Φερνάντο ντε λα Ρούα που απεβίωσε το 2019 και Νέστορ Κίρχνερ που απεβίωσε το 2010.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αργεντινοί πολιτικοί
Γονιδιωματική
Η Γονιδιωματική είναι το μέρος της γενετικής που μελετά το γονιδίωμα των οργανισμών. Αυτή περιλαμβάνει ολόκληρη την αλληλούχιση του DNA των οργανισμών και καλής-ανάλυσης γενετική χαρτογράφηση. Ο τομέας επίσης περιλαμβάνει μελέτες γονιδίων που συνεργάζονται. Παραδείγματα είναι η ετέρωση, επίσταση, πλειοτροπία και άλλες αλληλεπιδράσεις μεταξύ θέσεων και αλληλόμορφων εντός του γονιδιώματος.
Η γονιδιωματική εφαρμόζει μεθόδους ανασυνδυασμένου DNA, αλληλούχισης DNA, και βιοπληροφορική για να αλληλουχίσει, να συναρμολογήσει, και να αναλύσει τη λειτουργία και τη δομή των γονιδιωμάτων. Αυτό είναι το ολοκληρωμένο σύνολο του DNA μέσα σε ένα μόνο κύτταρο ενός οργανισμού. Αντίθετα, η διερεύνηση των ρόλων και των λειτουργιών των μεμονωμένων γονιδίων είναι πρωταρχικός στόχος της μοριακής βιολογίας και της γενετικής και είναι κοινό θέμα της σύγχρονης ιατρικής και βιολογικής έρευνας. Έρευνα μεμονωμένων γονιδίων εάν δεν περιλαμβάνει ολόκληρο το γονιδίωμα.
Η Υπηρεσία Προστασίας Περιβάλλοντος Ηνωμένων Πολιτειών έχει έναν κάπως ευρύτερο ορισμό:
Παραπομπές
Κατηγορία:Γενετική
Μουσείο του Πολιτισμού των Ρομά
Το Μουσείο Πολιτισμού των Ρομά στην Τσεχία (Muzeum romské kultury) είναι ένας οργανισμός αφιερωμένος στην ιστορία και τον πολιτισμό των Ρομά. Βρίσκεται στο Μπρνο στην Τσεχία.
Ιστορία
Το Μουσείο ιδρύθηκε το 1991 από μέλη των Ρομά διανοητών στην Τσεχία, με επικεφαλής την Γιάνα Χορβάθοβα, αμέσως μετά την επανάσταση του βελούδου στην Τσεχοσλοβακία. Κατά τα πρώτα χρόνια, το μουσείο μεταφερόταν από το ένα μέρος στο άλλο και αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα. Τον Δεκέμβριο 2000 μετακόμισε στο σημερινό κτίριο στην οδό Μπρατισλάβσκα στο Μπρνο, το οποίο θεωρείται το κέντρο της τοπικής κοινότητας Ρομά. Το Μουσείο χρηματοδοτείται από τον κρατικό προϋπολογισμό της χώρας.
Την 1η Δεκεμβρίου 2005 άνοιξε η πρώτη μόνιμη έκθεση.
Εκθέσεις
Η μόνιμη συλλογή καλύπτει 6 δωμάτια και μια έκταση 326 m². Είναι αφιερωμένη στην ζωή, τον πολιτισμό και τα σημαντικά γεγονότα των Ρομά κατά την περίοδο από την μετανάστευσή τους από την Ινδία μέχρι σήμερα, με ιδιαίτερη έμφαση στην ζωή τους στα εδάφη της Τσεχίας την περίοδο 1945-1989.
Περιοδικές εκθέσεις, κυρίως τέχνης και φωτογραφίας, πραγματοποιούνται ανά χρονικά διαστήματα.
Παράλληλα με τις εκθέσεις, το μουσείο αποτελεί επίσης μέρος για έρευνα πάνω στους Ρομά στην Κεντρική Ευρώπη. Με μια δημόσια βιβλιοθήκη, οι φοιτητές και άλλοι ενδιαφερόμενοι έχουν την ευκαιρία να επιλέξουν από περισσότερες από 3,000 εκδόσεις (βιβλία, περιοδικά, CDs). Το μουσείο διοργανώνει διαλέξεις, συναυλίες, συζητήσεις και μαθήματα εκμάθησης της γλώσσας ρομά για το κοινό και επαγγελματίες. Το απόγευμα το μουσείο είναι ανοιχτό για τα παιδιά ρομά από την γειτονιά.
Βιβλιοθήκη
Η βιβλιοθήκη περιλαμβάνει σημαντικές ερευνητικές μελέτες και βιβλία, λογοτεχνία των Ρομά, ειδησεογραφικά άρθρα στην τσεχική και σλοβακική γλώσσα (σχετικά με τους Ρομά), ειδησεογραφικά άρθρα σχετικά με τους Ρομά σε ξένες γλώσσες, συζητήσεις και πρακτικά συνεδρίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Άλλα μουσεία Ρομά:
Κατηγορία:Ρομά κοινωνία
Ιωάννης Ισχόμαχος
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του Κωνσταντίνου Ισχόμαχου και της Ιουλίας Προβελέγγιου, αδερφής του Αριστομένη Προβελέγγιου. Θείος του ήταν ο Φιλώτας Ισχόμαχος.
Λούκιος Μινίκιος Νάταλις
Ο Λούκιος Μινίκιος Νάταλις (λατινικά: Lucius Minicius Natalis Quadronius Verus / Λούκιος Μινίκιος Νάταλις Κουαντρόνιος Βέρος, 2ος αιώνας μ.Χ.) ήταν Ρωμαίος πολιτικός και στρατιωτικός με καταγωγή από τη Βαρκελώνη.
Ιωάννης Ισχόμαχος
Βιογραφικά στοιχεία
Εξελέγη βουλευτής Λάρισας στις εκλογές του 1905 και επανεξελέγη στις εκλογές του 1923 και του 1926 με το κόμμα του Βενιζέλου.
Λούκιος Μινίκιος Νάταλις
Νεαρή ηλικία
Γεννήθηκε τον Φεβρουάριο του 96, και ο πατέρας του, με τον οποίο είχε το ίδιο όνομα, ήταν αρχικά πληβείος ο οποίος σταδιακά απέκτησε σημαντική πολιτική και στρατιωτική δύναμη στην Νουμιδία, Δακία, και Παννονία κατά την διάρκεια του αυτοκράτορα Τραϊανού και του αυτοκράτορα Αδριανού.
Υπηρέτησε στην Δακία και τη Μοισία κατά το 115, και στην πόλη Καρνούς της Παννονίας το 116. Διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην ρωμαϊκή κατάκτηση της Δακίας. Το 127 διορίστηκε πραίτορας, και το 130 λεγάτος ως διοικητής λεγεώνας στην Βρετανία. Διατηρούσε φιλικές σχέσεις με τον αυτοκράτορα Τραϊανό.
Ολυμπιακοί αγώνες
Υπήρξε ολυμπιονίκης στο ιππικό αγώνισμα του τεθρίππου στους 227ους (129 μ.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας, και υπήρξε ο πρώτος ολυμπιονίκης με καταγωγή από την Ιβηρική χερσόνησο. Για να συμμετάσχει εκεί ταξίδεψε πρώτα στο Τάρρακο ώστε να συμμετέχει στους προκριματικούς αγώνες αρματοδρομιών που γινόταν εκεί, ώστε να μπορεί να πάρει κάποιος μέρος στους Ολυμπιακούς αγώνες. Σε επιγραφή που βρέθηκε στην Ολυμπία μνημονεύεται ως ύπατος ανθύπατος Λιβύης καθώς και ως στρατηγικός (πραίτορας), και είναι πάρα πολύ πιθανό πως πρόκειται για το ίδιο άτομο του οποίου το μνημείο ο Παυσανίας περιέγραψε πως ανήκε σε κάποιον Ρωμαίο γερουσιαστή ο οποίος είχε νικήσει στους αγώνες. Ωστόσο ως ανθύπατος της Λιβύης υπηρέτησε αργότερα από την νίκη του στους ολυμπιακούς αγώνες, από το 153 έως 154, έτσι πιθανώς το μνημείο έιναι μεταγενέστερο.
Ευεργέτης
Υπήρξε ευεργέτης της Βαρκελώνης από όπου καταγόταν και έκανε συχνά δωρεές, ενώ το 125 κάλυψε τα έξοδα για την δημιουργία λουτρών και υδραγωγείων στην πόλη. Ίχνη των έργων αυτών διασώζονται ακόμα στην πλατεία του Σαντ Μιγκέλ της πόλης, ενώ διάφορα άλλα τιμητικά αναθήματα φυλάσσονται στο αρχαιολογικό μουσείο Καταλωνίας.
Η σύγχρονη κυβέρνηση της Καταλονίας διαθέτει ειδικό μετάλλιο με την ονομασία του για τους Καταλανούς αθλητές οι οποίοι συμμετέχουν στους σύγχρονους ολυμπιακούς αγώνες, ενώ ο δήμος της Βαρκελώνης έχει ονομάσει την περιοχή όπου βρίσκονται οι ολυμπιακές εγκαταστάσεις ως Μονιουίκ (Montjuïc) παραφθορά του Μινίνιου τιμώντας τον.
Σχετική βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες διαφόρων εθνικοτήτων Κατηγορία:Αθλητισμός στη Βαρκελώνη Κατηγορία:Στρατιωτικοί της Αρχαίας Ρώμης Κατηγορία:Ρωμαίοι αξιωματούχοι Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του τέθριππου‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (2ος αιώνας)
Χελένα Βολίνσκα-Μπρους
Η Χελένα Βολίνσκα-Μπρους (πολωνικά: Helena Wolińska-Brus, όνομα γέννησης: Φάιγκα Μίντλα Ντανιέλακ [Fajga Mindla Danielak]) (28 Φεβρουαρίου 1919 – 26 Νοεμβρίου 2008) ήταν στρατιωτική εισαγγελέας στη μεταπολεμική κομμουνιστική Πολωνία με το βαθμό του αντισυνταγματάρχη, η οποία συμμετείχε σε στημένες δίκες του σταλινικού καθεστώτος της δεκαετίας του 1950. Είχε εμπλακεί στη σύλληψη και την εκτέλεση πολλών Πολωνών αντιστασιακών αγωνιστών του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, συμπεριλαμβανομένων σημαντικών προσωπικοτήτων στον Πολωνικό Εσωτερικό Στρατό εν καιρώ πολέμου.
Η μετακομμουνιστική Πολωνία ζήτησε την έκδοση της Βολίνσκα-Μπρους από το Ηνωμένο Βασίλειο σε τρεις περιπτώσεις μεταξύ 1999 and 2008. Οι επίσημες κατηγορίες εναντίον της κινήθηκαν από το Ινστιτούτο Εθνικής Μνήμης, το οποίο ερευνά τόσο τα ναζιστικά όσο και τα κομμουνιστικά εγκλήματα που διαπράχθηκαν στην Πολωνία μεταξύ 1939 και 1989. Η Βολίνσκα-Μπρους κατηγορήθηκε ότι ήταν «συνεργός σε μια δικαστική δολοφονία».
Βιογραφία
Η Βολίνσκα-Μπρους γεννήθηκε σε μια εβραϊκή οικογένεια στη Βαρσοβία. Αργότερα παντρεύτηκε τον Βουοντζίμιες Μπρους (γεννήθηκε ως Μπένιαμιν Ζίλμπερμπεργκ). Χωρίστηκαν κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής της Πολωνίας αφού η Βολίνσκα-Μπρους δραπέτευσε από το Γκέτο της Βαρσοβίας. Εντάχθηκε στην κομμουνιστική Λαϊκή Φρουρά και έγινε ερωμένη του διοικητή της, Φραντσίσεκ Γιούσφιακ, τον οποίο παντρεύτηκε το 1942, πιστεύοντας ότι ο πρώτος της σύζυγος ήταν νεκρός. Η υπόλοιπη οικογένειά της είχε μεταφερθεί στο στρατόπεδο εξόντωσης Τρεμπλίνκα, όπου οι περισσότεροι από αυτούς δολοφονήθηκαν. Έγινε γνωστή ως Χελένα Βολίνσκα λόγω των πλαστών εγγράφων που απέκτησε εκείνη τη στιγμή.
Ωστόσο, συνάντησε ξανά τον Μπρους το 1944 και τελικά ξαναπαντρεύτηκαν το 1956, αφού είχε χωρίσει από τον Γιούσφιακ, τώρα αναπληρωτή υπουργό της Σταλινικής Μυστικής Αστυνομίας (1945–1949) και μέλος του Πολιτικού Γραφείου του κυβερνώντος κομμουνιστικού Ενιαίου Εργατικού Κόμματος Πολωνίας. Απολύθηκε από τη δουλειά της ως εισαγγελέας κατά τον Πολωνικό Οκτώβρη του 1956.
Στη δεκαετία του 1960, ο σύζυγός της, Βουοντζίμιες Μπρους, μεταπήδησε από την υποστήριξη της κομματικής ιεραρχίας στην ανοιχτή υποστήριξη αντιφρονούντων όπως ο Γιάτσεκ Κούρον, ο Κάρολ Μοντζελέφσκι, ο Λέσεκ Κοουακόφσκι και ο Κσίστοφ Πόμιαν. Εκδιώχθηκαν και οι δύο από το κόμμα το 1968.
Η Βολίνσκα-Μπρους και ο σύζυγός της έφυγαν από την Πολωνία το 1971, μετά την πολωνική πολιτική κρίση του 1968 και πέρασαν το υπόλοιπο της ζωής τους στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ο Βουοντζίμιες Μπρους έγινε καθηγητής οικονομικών στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και πέθανε το 2007. Η Βολίνσκα-Μπρους έζησε στην Οξφόρδη μέχρι το θάνατό της, έχοντας προηγουμένως αποκτήσει βρετανική υπηκοότητα.
Δικαστική δολοφονία
Η Βολίνσκα-Μπρους κατηγορήθηκε ότι ήταν «συνεργός σε δικαστικό φόνο», το οποίο χαρακτηρίζεται ως σταλινικό έγκλημα και έγκλημα γενοκτονίας και τιμωρείται με φυλάκιση έως και δέκα ετών. Κατηγορήθηκε επίσης ότι οργάνωσε την παράνομη σύλληψη, έρευνα και δίκη του Πολωνού στρατηγού εν καιρώ πολέμου Άουγκουστ Έμιλ Φίλντορφ, διοικητή του υπόγειου Πολωνικού Εσωτερικού Στρατού κατά της γερμανικής κατοχής κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Αρνήθηκε να συνεργαστεί με την πολωνική κομμουνιστική κυβέρνηση μετά τον πόλεμο.
Ο Φίλντορφ εκτελέστηκε στις 24 Φεβρουαρίου 1953, μετά από μια στημένη δίκη και τα λείψανά του θάφτηκαν σε μυστική τοποθεσία - στην οικογένειά του δεν δόθηκε ποτέ το πτώμα. Μια έκθεση του 1956 που ανατέθηκε κατά τη διάρκεια της περιόδου αποσταλινοποίησης της Πολωνίας, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Βολίνσκα-Μπρους είχε παραβιάσει το κράτος δικαίου με τη συμμετοχή της σε μεροληπτικές έρευνες και είχε επίσης στήσει αμφισβητούμενες δίκες που συχνά κατέληγαν σε εκτελέσεις. Είπε στην Guardian το 2007 ότι δεν ήταν η εισαγγελέας στην υπόθεση Φίλντορφ, αν και οι ιστορικοί είπαν διαφορετικά. Υπέγραψε το ένταλμα σύλληψής του το 1953.
Αιτήματα έκδοσης
μικρογραφία| Τάφος του Βουοντζίμιες Μπρους και της Χελένα Βολίνσκα-Μπρους στο κοιμητήριο του Γουόλβερκοουτ στην [[Οξφόρδη. Ενώ τα ονόματά τους είναι γραμμένα με λατινικούς χαρακτήρες, στην κορυφή βρίσκονται οι εβραϊκοί χαρακτήρες Pe και Nun, που αντιπροσωπεύουν το «Εδώ είναι θαμμένοι...» - παραδοσιακοί στις εβραϊκές ταφές.]] Η πρώτη από τις τρεις αιτήσεις έκδοσης της Βολίνσκα-Μπρους στην Πολωνία υποβλήθηκε το 1999, η οποία ξεκίνησε από έρευνα που διεξήχθη από το Ινστιτούτο Εθνικής Μνήμης. Μια δεύτερη αίτηση υποβλήθηκε το 2001. Τα πολωνικά κατηγορητήρια βασίστηκαν στον ισχυρισμό ότι η Βολίνσκα-Μπρους είχε κατασκευάσει στοιχεία που οδήγησαν στην εκτέλεση του στρατηγού Έμιλ Φίλντορφ και στην παράνομη σύλληψη και φυλάκιση 24 άλλων αντιναζιστικών αντιστασιακών. Και τα δύο αιτήματα απορρίφθηκαν από το Υπουργείο Εσωτερικών, ειδικότερα, λόγω της προχωρημένης ηλικίας της και του μεγάλου χρονικού διαστήματος που είχε παρέλθει από τότε που συνέβησαν τα φερόμενα εγκλήματα (οι πολωνικές αρχές θεώρησαν τον τελευταίο λόγο άδικο, δεδομένου ότι οποιαδήποτε σωστή διερεύνηση των υποτιθέμενων εγκλημάτων της κατέστη δυνατή μόνο μετά από η πτώση του κομμουνισμού στην Πολωνία το 1989).
Η Βολίνσκα-Μπρους, σε μια τηλεφωνική συνομιλία με την ιστορικό Αν Άπλμπαουμ το 1998, είπε ότι δεν θα επέστρεφε σε αυτή την «απαράδεκτη χώρα» και υποστήριξε ότι οι κατηγόρητές της είχαν κίνητρο τον αντισημιτισμό. Οι γνωστοί της είπαν στην Άπλμπαουμ ότι είχε πει ότι δεν θα επέστρεφε «στη χώρα του Άουσβιτς και του Μπίρκεναου», υποστηρίζοντας ότι δεν θα τύχει δίκαιης δίκης στην Πολωνία. Σχεδόν μια δεκαετία αργότερα, ένα άρθρο στην The Guardian το 2007 ανέφερε τα λόγια της κόρης του Φίλντορφ, Μαρία, η οποία κατηγόρησε τη Βολίνσκα-Μπρους ότι ήταν «ένας από εκείνους τους καριερίστες που είναι οι πυλώνες κάθε δικτατορίας».
Οι κατηγορίες για αντισημιτισμό αντικρούστηκαν, μεταξύ άλλων, από τον Βουαντίσουαφ Μπαρτοσέφσκι, Υπουργό Εξωτερικών της Πολωνίας (1995, 2000–2001), στρατιώτη του υπόγειου Πολωνικού Εσωτερικού Στρατού, επιζών του Άουσβιτς, Δίκαιο των Εθνών και επίτιμο πολίτη του Ισραήλ, ο οποίος είχε επίσης κυνηγηθεί από τη Βολίνσκα-Μπρους: «Στην ένορκη κατάθεσή μου στο κατηγορητήριο, με κόκκινο μολύβι, υπάρχει η υπογραφή της Χελένα Βολίνσκα. Επιβεβαιώνοντας τις κατηγορίες εναντίον μου, ήξερε ότι ήμουν συνιδρυτής του Πολωνικού Συμβουλίου για την Βοήθεια των Εβραίων. Είμαι ένα ζωντανό παράδειγμα του γεγονότος ότι οι δηλώσεις που έκανε η Βολίνσκα και ορισμένοι άνθρωποι γύρω της για τον αντισημιτισμό είναι ανοησίες». Ο Μπαρτοσέφσκι είπε στην Άπλμπαουμ το 1998 ότι θυμόταν, ενώ βρισκόταν στη φυλακή τη δεκαετία του 1950, να είδε λευκά εντάλματα σύλληψης με την υπογραφή της Βολίνσκα ως απόδειξη της ικανότητας των αρχών να συνεχίζουν να παρατείνουν τη φυλάκισή του.
Το 2004, η Πολωνία εντάχθηκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, γεγονός που κατέστησε δυνατή μια τρίτη προσπάθεια έκδοσης της Βολίνσκα-Μπρους. Τον Ιανουάριο του 2006, η εισαγγελική σύνταξή της ανακλήθηκε και αργότερα το ίδιο έτος ο Πολωνός πρόεδρος Λεχ Κατσίνσκι ανακάλεσε επίσης το παράσημο του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας που της απονεμήθηκε από τις πολωνικές κομμουνιστικές αρχές το 1954.
Το 2007, το Ινστιτούτο Εθνικής Μνήμης ζήτησε από τους Πολωνούς εισαγγελείς να εκδώσουν ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης κατά της Βολίνσκα-Μπρους, το οποίο εκδόθηκε κανονικά στις 20 Νοεμβρίου 2007. Ένα χρόνο αργότερα, η Βολίνσκα-Μπρους πέθανε στις 26 Νοεμβρίου 2008 στην Οξφόρδη. Αν και η κηδεία ήταν προγραμματισμένη για τις 5 Δεκεμβρίου 2008, κηδεύτηκε στις 3 Δεκεμβρίου σε μια κλειστή τελετή, στο κοιμητήριο του Γουόλβερκοουτ, στην Οξφόρδη, με λίγα μόνο μέλη της οικογένειας να παρευρεθούν.
Μιχαήλ Τοσουνίδης
Ο Μιχαήλ Τοσουνίδης του Ματθαίου (1909 - 30 Νοεμβρίου 1979) ήταν Έλληνας δικηγόρος και βουλευτής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1909 στο Καρς του Καυκάσου. Σπούδασε Νομικά στο ΑΠΘ και άσκησε το δικηγορικό επάγγελμα στη συμπρωτεύουσα.
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Κιλκίς με την ΕΠΕΚ στις εκλογές του 1950 και του 1951. Επανεξελέγη με τη Δημοκρατική Ένωση το 1956.
Ήταν παντρεμένος με την Ελένη Καζαντζίδου και είχαν μία κόρη, την Άννα. Απεβίωσε σε ηλικία 70 ετών και κηδεύτηκε στη Θεσσαλονίκη την 1η Δεκεμβρίου 1979 από τον ιερό ναό της του Θεού Σοφίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Κιλκίς Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΠΕΚ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Δημοκρατική Ένωση (1956)
Βασιλική Λέβα
Βιογραφία
Στις ελληνικές βουλευτικές εκλογές του Ιανουαρίου 2015, εξελέγη μέλος του Ελληνικού Κοινοβουλίου με το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ στην εκλογική περιφέρεια Φθιώτιδας. Τον Σεπτέμβριο του 2015 δεν επανεξελέγη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ
Φιλώτας Ισχόμαχος
Ο Φιλώτας Ισχόμαχος (1845 - 1900) ήταν Έλληνας στρατιωτικός, διπλωμάτης και πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του Γεώργιου Κ. Ισχόμαχου από τη Μακεδονία και της Καλυψούς. Αδερφός του ήταν ο Κωνσταντίνος Ισχόμαχος, με τον οποίο είχε αγωνιστεί για την απελευθέρωση της Θεσσαλίας.
Εξελέγη βουλευτής Λάρισας στις εκλογές του 1895.
Αυτοκτόνησε το 1900 για οικονομικούς λόγους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Λάρισας Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς
Άνω Αλμυρή Κορινθίας
Η Άνω Αλμυρή είναι χωριό της δημοτικής κοινότητας Γαλατακίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Σαρωνικού, του δήμου Κορινθίων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κορινθίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Κορινθίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
Γεωγραφία
Η Άνω Αλμυρή είναι οικισμός στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Κορινθίας. Βρίσκεται πάνω από τον όρμο Αλμυρής του Σαρωνικού κόλπου και πάνω στην επαρχιακή εθνική οδό Κορίνθου-Επιδαύρου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 55. Απέχει 20 χλμ. περίπου ΝΑ. της Κορίνθου.
Πληθυσμός
Η Άνω Αλμυρή εμφάνισε αρκετές πληθυσμιακές αυξομειώσεις την περίοδο 1920 - 1951 αλλά μεταπολεμικά ο πληθυσμός της συρρικνώθηκε σημαντικά. Τις τελευταίες δεκαετίες ωστόσο έχει εμφανίσει σημαντική αύξηση στον πληθυσμό της.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1912 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κάτω Αλμυρής του -τέως- νομού Αργολίδος & Κορινθίας. Το 1949 υπήχθη οριστικά στον νομό Κορινθίας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Γαλατακίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Σαρωνικού Κορινθίας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Σαρωνικού Κορινθίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Κορινθίων.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κορινθίας Κατηγορία:Δήμος Κορινθίων
Tο δεύτερο φύλο
Το βιβλίο εντάσσεται σε ένα διπλό φιλοσοφικό πλαίσιο, του υπαρξισμού και της φαινομενολογίας. Έτσι, δεν είναι μια απλή παρατήρηση για την κατάσταση των γυναικών μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο αλλά έργο με φιλοσοφικό περιεχόμενο, πλούσιο σε λογοτεχνικές, ιστορικές, κοινωνιολογικές, βιολογικές και ιατρικές αναφορές.
Η ιδέα που διατρέχει όλο το έργο συνοψίζεται στην άποψη «Δεν γεννιέσαι γυναίκα, γίνεσαι» καθώς η κατάσταση κατωτερότητας που έχει διαμορφωθεί ιστορικά δεν είναι προδιαγεγραμμένο πεπρωμένο και φυσική αναγκαιότητα. Μέσα από την πολύπλευρη διερεύνηση της γυναικείας κατάστασης, θεωρεί ότι η διάκριση των φύλων και η γυναικεία κατωτερότητα είναι κοινωνικές κατασκευές, θεμελιωμένες από τους άντρες που έχουν γράψει την ιστορία της ανθρωπότητας.
Το δεύτερο φύλο είναι ένα από τα πιο διάσημα και σημαντικά έργα για το φεμινιστικό κίνημα, που εξακολουθεί να αποτελεί ουσιαστικό σημείο αναφοράς για μελέτες σχετικά με το γυναικείο ζήτημα. Θεωρείται ένας από τους πυλώνες του φεμινισμού δεύτερου κύματος.
Δομή
Το βιβλίο, που περιλαμβάνει ένα εισαγωγικό κεφάλαιο και επίλογο, χωρίζεται σε δύο μέρη: Γεγονότα και μύθοι: Πεπρωμένο, Ιστορία, Μύθοι (πρώτο βιβλίο) και Βιωμένη εμπειρία: Διάπλαση, Κατάσταση, Αποδείξεις, Προς την απελευθέρωση (δεύτερο βιβλίο).
Το έργο αριθμεί 1.000 σελίδες και είναι πολύ πλούσιο σε επιχειρήματα που υποστηρίζονται από πολυάριθμα αποσπάσματα και παραπομπές, μπορεί κανείς εύκολα να φανταστεί τον κολοσσιαίο όγκο της δουλειάς της Μπωβουάρ για την ολοκλήρωσή του.
Περιεχόμενo
μικρογραφία|293x293εσ|Η [[Σιμόν ντε Μποβουάρ|Σιμόν ντε Μπωβουάρ και ο σύντροφός της Ζαν-Πωλ Σαρτρ το 1955]] Η Σιμόν ντε Μπωβουάρ εξετάζει τη θέση της γυναίκας μέσα από τα δεδομένα της βιολογίας, της ψυχανάλυσης και του ιστορικού υλισμού. Αρχικά αναλύει και αναδεικνύει την υποδεέστερη θέση που έχει αποδοθεί στη γυναίκα ανά τους αιώνες και τη διαδικασία που σταδιακά οδήγησε σ' αυτήν την ανισότητα: η καθιερωμένη αντίληψη που θέλει τις γυναίκες να είναι κατώτερες από τους άνδρες χρονολογείται από τους πρωτόγονους χρόνους, μια εποχή που η επιβίωση του ανθρώπου εξαρτιόταν από τη σωματική του δύναμη. Όταν η θρησκεία ανέλαβε να κυριαρχήσει τις συνειδήσεις των ανθρώπων, η μοίρα των γυναικών δεν βελτιώθηκε.
Αναφέρεται στην παγίδα που αντιπροσωπεύει για τις γυναίκες ο γάμος και τα παιδιά, που είναι πολύ πιο βαριές ευθύνες γι' αυτές από ό,τι για τους άνδρες, και λόγω του ρόλου τους δεν αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους ως άτομα έξω από το σπίτι. Τις περισσότερες φορές η σύζυγος θυσιάζει την καριέρα της γι' αυτή του συζύγου της. Μέσα από την πολύπλευρη διερεύνηση της γυναικείας κατάστασης, θεωρεί ότι η διάκριση των φύλων και η γυναικεία κατωτερότητα είναι κοινωνικές κατασκευές, θεμελιωμένες από τους άντρες που έχουν γράψει την ιστορία της ανθρωπότητας.
Μιλάει για την παγκόσμια κατάσταση των γυναικών και συνειδητοποιεί ότι ο άνδρας και η γυναίκα είναι και οι δύο υπεύθυνοι για τις προκατασκευασμένες αξίες και πεποιθήσεις. Η γυναίκα δεν πρέπει να εγκαταλείψει την καριέρα της για τον άντρα και τα παιδιά της και ο άντρας δεν πρέπει να την ενθαρρύνει να το κάνει. Εξηγεί επίσης ότι, σε έναν κόσμο όπου τα δύο φύλα θα ήταν ίσα, και τα δύο θα ήταν πιο ελεύθερα: στην πραγματικότητα, αν ο άντρας έδινε στη γυναίκα τη δυνατότητα να έχει μια ουσιαστική καριέρα, αυτή θα εστίαζε λιγότερο σ' αυτόν και θα μπορούσε να είναι πιο ανεξάρτητη.
Στη συνέχεια, η συγγραφέας αμφισβητεί τις απόψεις αξιόπιστων μελετητών ανδρών και γυναικών, από γιατρούς μέχρι ψυχολόγους, από μυθιστοριογράφους έως συγγραφείς και ταυτόχρονα καλεί τις γυναίκες να εκφράζουν τις εμπειρίες τους τόσο για τον έρωτα όσο και για άλλα τους βιώματα. Η Μπωβουάρ υποστηρίζει ότι είναι απαραίτητο για τις γυναίκες να ενσωματωθούν στην κοινωνία με τα ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις με τους άνδρες και επομένως με όλα τα πλεονεκτήματα που απορρέουν, με την ισότητα των μισθών, τη δυνατότητα ελέγχου των γεννήσεων, έως την άμβλωση με νομικούς όρους και με όλες τις αστικές, πολιτικές και νομικές αναγνωρίσεις που κατέχουν οι άνδρες.
Επιτυχία και κριτική
Το βιβλίο από την κυκλοφορία του γνώρισε άμεση επιτυχία και σύντομα ορίστηκε ως το «ιερό κείμενο του φεμινισμού». Συγχρόνως, επικρίθηκε δριμύτατα. Το 1956 με διάταγμα του Βατικανού το βιβλίο περιελήφθη για πολλά χρόνια στα απαγορευμένα βιβλία της Καθολικής εκκλησίας.
Η πρώτη έκδοση (50.000 αντίτυπα) εξαντλήθηκαν σε μία εβδομάδα. Το έργο προκάλεσε μεγάλο ενδιαφέρον και εκτός Γαλλίας, έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες και έχει πουλήσει εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως, παραμένοντας μέχρι σήμερα σημείο αναφοράς στον φεμινιστικό λόγο.
Ορισμένες πτυχές μπορεί να φαίνονται ξεπερασμένες σήμερα, επειδή η θέση της γυναίκας στην κοινωνία μας έχει εξελιχθεί σημαντικά από τη δημοσίευση αυτού του δοκιμίου, αλλά παραμένει ουσιαστικό ανάγνωσμα της ιστορίας του γυναικείου κινήματος με τον όγκο των πληροφοριών που συγκεντρώνει, εξετάζει και αναλύει, ένα μαχητικό κείμενο που βασίζεται στην πίστη μιας γυναίκας αφοσιωμένης στην αναγνώριση των δικαιωμάτων των γυναικών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φεμινιστικά έργα Κατηγορία:Φεμινιστική θεωρία Κατηγορία:Φεμινισμός Κατηγορία:Φεμινιστική φιλοσοφία
Καρδαμάς Ηλείας
<mapframe latitude="37.767475" longitude="21.337724" zoom="15" width="257" height="141" align="right" /> Ο Καρδαμάς είναι πεδινό χωριό του δήμου Ήλιδας, στον νομό Ηλείας της περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας σε υψόμετρο 40 μέτρα.
Γεωγραφία
Ο Καρδαμάς βρίσκεται προς τα δυτικά παράλια της Πελοποννήσου, νότια της Αμαλιάδος. Απέχει από την Αμαλιάδα 3 χιλιόμετρα. Από τον Πύργο απέχει 13 χιλιόμετρα και από την Αρχαία Ολυμπία απέχει 30 χιλιόμετρα. Δυτικά του χωριού περνά η ΕΟ Πατρών - Πύργου.
Ιστορία - Ονομασία
Η πρώτη γραπτή αναφορά του χωριού γίνεται σε βιβλίο του Πιέρ Αντόνιο Πασίφικο το οποίο εκδόθηκε το 1700. Γράφτηκε κατά τον Ενετοτουρκικό πόλεμο (1685-1687) και μέσα αναφέρει 139 χωριά. Η ονομασία Καρδαμάς κατάγεται από μια εκδοχή, σύμφωνα με την οποία φύτρωναν κάρδαμα στις όχθες του ποταμού Μυλαύλακου. Σύμφωνα με άλλους το ποτάμι ονομαζόταν Κάρδαμον.
Ο Καρδαμάς είχε σιδηροδρομική σύνδεση, ως στάση ανάμεσα στη διαδρομή Πειραιώς – Αθηνών – Πατρών – Καλαμάτας.
Αθλητικά
Στο ποδόσφαιρο εκπρόσωπος του χωριού είναι ο Αθλητικός Σύλλογος Θύελλα Καρδαμά.
Δημογραφική εξέλιξη
Οι μόνιμοι κάτοικοι του Χωριού ανέρχονται 982 κατοίκους το 1971. Το 1981 μειώθηκαν στους 873 και το 1991 αυξήθηκαν σε 1.029. Σύμφωνα με την Γενική Απογραφή τού 2001, ο πληθυσμός του χωριού είναι 1197 κάτοικοι. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τις Πετρούλες αποτελούν την τοπική κοινότητα Καρδαμά που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αμαλιάδος του Δήμου Ήλιδας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 977 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 948.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ήλιδας
Moderna
Η Moderna, Inc (Μοντέρνα) είναι φαρμακευτική και βιοτεχνολογική εταιρεία με έδρα το Κέιμπριτζ της Μασαχουσέτης στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, η οποία ιδρύθηκε το 2010. Μέχρι τον Φεβρουάριο του 2021 απασχολούσε περισσότερους από 1300 εργαζόμενους. Οι τομείς στους οποίους δραστηριοποιείται είναι στις μεταδοτικές ασθένειες, στην ανοσο-ογκολογία, σε σπάνιες ασθένειες, στις καρδιαγγειακές παθήσεις και σε αυτοάνοσα νοσήματα. Συνεργάζεται με εταιρίες, οργανισμούς και ιδρύματα όπως η Lonza, την Βιοϊατρική Αρχή Προηγμένης Έρευνας και Ανάπτυξης (BARDA), AstraZeneca, Merck, Darpa, Vertex, Karolinska Institutet και το Ίδρυμα Bill & Melinda Gates.
Κύριος στόχος της Moderna είναι η δημιουργία φαρμάκων και εμβολίων και η ανάπτυξή τους με τεχνολογία που βασίζεται στο Αγγελιοφόρο RNA. Ο μηχανισμός αυτός εισάγει το τροποποιημένο νουκλεοσιδικό mRNA(modRNA), το οποίο διατηρείται σε νανοσωματίδια λιπιδίων, σε ανθρώπινα κύτταρα ώστε να προκαλέσει την ανοσοαπόκριση του οργανισμού μας. Αυτή την στιγμή έχουν 24 προγράμματα υπό ανάπτυξη, ενώ 13 από αυτά βρίσκονται σε κλινικές μελέτες εν εξελίξει.
Η Moderna έγινε γνωστή στο ευρύ κοινό χάρη στο εμβόλιο που ανέπτυξε ενάντια στην ασθένεια COVID-19, που προκαλούσε ο κορονοϊός SARS-CoV-2 και ήταν υπεύθυνος για την πανδημία που ξεκίνησε στα τέλη του 2019. Το εμβόλιό της με κωδική ονομασία mRNA-1273 εγκρίθηκε από αυστηρές ρυθμιστικές αρχές όπως του Ηνωμένου Βασιλείου, των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Τον Μάρτιο του 2021, ανακοίνωσε ότι βρίσκεται σε ανάπτυξη και ξεκίνησαν τις κλινικές δοκιμές για την επόμενη γενιά εμβολίου ενάντια στην COVID-19, με κωδική ονομασία mRNA-1283, το οποίο στοχεύει και κωδικοποιεί κρίσιμα τμήματα της πρωτεϊνικής ακίδας του SARS-CoV-2.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φαρμακευτικές εταιρίες Κατηγορία:Επιχειρήσεις των ΗΠΑ
Αγγειοδραστικό εντερικό πεπτίδιο
Το αγγειοδραστικό εντερικό πολυπεπτίδιο (αγγλικά: Vasoactive intestinal peptide ή VIP) είναι μια πεπτική ορμόνη του γαστρεντερικού συστήματος που παράγεται από τα νευροενδοκρινή κύτταρα στο λεπτό και παχύ έντερο, το πάγκρεας, τον εγκέφαλο και το περιφερικό νευρικό σύστημα.
Οι δράσεις του περιλαμβάνουν τη διέγερση των εκκρίσεων του παγκρέατος, την διέγερση της γλυκογονόλυσης, την αναστολή των εκκρίσεων του στομάχου, τη διέγερση απελευθέρωσης της ινσουλίνης και της γλυκαγόνης, την πρόκληση περιφερικής αγγειοδιαστολής, την πρόκληση θετικής ινοτρόπου και χρονοτρόπου δράσης στο καρδιαγγειακό σύστημα, την επιβράδυνση της γαστρικής κινητικότητας, τη διέγερση της έκκρισης χλωρίου από το έντερο και την αναστολή της εντερικής απορρόφησης νατρίου.
Μηχανισμοί
Το VIP παράγει μια μεσολαβούμενη από G πρωτεΐνη-αδενυλική κυκλάση αύξηση στο cAMP, το οποίο με τη σειρά του πυροδοτεί μια ποικιλία καταρακτών φωσφορυλίωσης πρωτεϊνών, μια από τις οποίες οδηγεί στη μετατροπή φωσφορυλάσης b σε φωσφορυλάση a, διεγείροντας τη γλυκογονόλυση.
Πηγές
Κατηγορία:Πεπτιδικές ορμόνες
Έλεν Νίιτ
Η Έλεν Νίιτ (γεννήθηκε ως Έλεν Χιόμπ, η Έλεν Κρός από το 1958) (13 Ιουλίου 1928 - 30 Μαΐου 2016) ήταν παιδική συγγραφέας, ποιήτρια και μεταφράστρια  της Εσθονίας. Κατά τη διάρκεια της ζωής της, έγραψε περισσότερα από σαράντα βιβλία τόσο πεζογραφίας όσο και ποίησης για παιδιά. Έγραψε επίσης πολλές συλλογές πεζογραφίας και ποίησης για ενήλικες. Τα έργα της έχουν μεταφραστεί σε δεκαοκτώ γλώσσες.
Βιογραφία
Η Έλεν Χιόμπ γεννήθηκε το 1928 στο Ταλίν της Εσθονίας. Παρακολούθησε σχολείο στην Τάπα και στο Ταλίν. Μετά την αποφοίτησή της το 1947 από το δευτεροβάθμιο σχολείο στη συνέχεια αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Τάρτου στον τομέα της εσθονικής φιλολογίας το 1952. Άρχισε να γράφει ποίηση από τη σχολική της ηλικία. Αφού εργάστηκε ως σύμβουλος ποίησης στην Ένωση Συγγραφέων της Εσθονικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας (ΕΣΣΔ) από το 1956 έως το 1961, αναγκάστηκε να παραιτηθεί για ιδεολογικούς λόγους. Στη συνέχεια, η Νίιτ εργάστηκε ως συντάκτης παιδικών τηλεοπτικών προγραμμάτων και το 1963 έγινε ανεξάρτητη μεταφράστρια και συγγραφέας.
Η Χιόμπ παντρεύτηκε για πρώτη φορά το λαογραφικό και λογοτεχνικό λόγιο Χέλντουρ Νίιτ το 1949. Είχαν έναν γιο, τον αξιοσημείωτο ψυχολόγο Τόομας Νίιτ, το 1953. Το ζευγάρι χώρισε το 1958, και την ίδια χρονιά παντρεύτηκε το συγγραφέα Γιάαν Κρος. Τα παιδιά τους είναι η Μααρία Ούντουσκ (γεννήθηκε το 1959), ο Έερικ-Νίιλες Κρος (γεννήθηκε το 1967) και ο Μάρτεν Κρος (1970).
Η πιο δημιουργική περίοδος για την Έλεν Νίιτ ήταν στις δεκαετίες του 1960 και 1970, κατά τις οποίες έγραψε τα περισσότερα ποιήματά της. Αργότερα δημοσίευσε πολύ λίγα ποιήματα. Το πιο συγκινητικό από αυτά ήταν το To Jaan, που ήταν αφιερωμένο στον σύζυγό της και το έγραψε το 2006. Πολλά ποιήματά της έχουν μελοποιηθεί. Ήταν μία διάσημη μεταφράστρια ποίησης κυρίως από τα φινλανδικά, τα ουγγρικά και τα ρωσικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Απόφοιτοι Πανεπιστημίου του Τάρτου Κατηγορία:Εσθονοί μεταφραστές Κατηγορία:Εσθονοί ποιητές Κατηγορία:Εσθονοί συγγραφείς
Γιώργος Καΐσας
Ο Γιώργος Καΐσας (γεννήθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 1946 στο Ελληνοχώρι) είναι Έλληνας πολιτικός και τέως βουλευτής Έβρου.
Βιογραφία
Στις ελληνικές βουλευτικές εκλογές του Ιανουαρίου 2015 εξελέγη μέλος του ελληνικού κοινοβουλίου με το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ στην εκλογική περιφέρεια Έβρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Βουλευτές Έβρου
Τίτος Δομίτιος Προμηθέας
Ο Τίτος Δομίτιος Προμηθέας (3ος αιώνας) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από την Αθήνα, ο οποίος στέφθηκε νικητής στο ιππικό αγώνισμα του τεθρίππου στους 255ους (241 μ.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Υπήρξε περιοδονίκης στο αγώνισμα αυτό, με νίκες στα Πύθια, Ίσθμια και Νέμεα.
Ατίλιο Αριόστι
Ο Ατίλιο Μαλαχία Αριόστι (Attilio Malachia Ariosti, Μπολόνια 5 Νοεμβρίου 1666 – Αγγλία 1729;) ήταν Ιταλός συνθέτης και ιερωμένος της Μπαρόκ περιόδου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αριόστι γεννήθηκε στη Μπολόνια και ανήκε σε οικογένεια μέσης τάξης. Χειροτονήθηκε μοναχός του Τάγματος της Santa Maria de Servi το 1688, σε ηλικία 22 ετών, με το όνομα Οτάβιο, αλλά σύντομα έλαβε άδεια να εγκαταλείψει το σχήμα και να γίνει συνθέτης στην Αυλή του Δούκα της Μάντοβα-Μονφεράτο. Ωστόσο, έγινε διάκονος το 1692, την ίδια χρονιά που κατάφερε να πάρει τη θέση του οργανίστα στην Santa Maria της Μπολόνια. Το 1697, πήγε στο Βερολίνο κατόπιν αιτήματος της Σοφίας-Καρλότας του Αννόβερου, βασίλισσας της Πρωσίας, φωτισμένης προστάτιδας των τεχνών με έντονο ενδιαφέρον για τη μουσική. Επειδή απολάμβανε της εύνοιας της βασίλισσας, ο Αριόστι συνέθετε και συνεργαζόταν στη συγγραφή πολλών σκηνικών έργων που παρουσιάζονταν στην Αυλή του Βερολίνου. Έμεινε στην πόλη ως αυλικός συνθέτης μέχρι το 1703. Στο παλάτι του Charlottenburg σώζεται ένα πορτραίτο του Αριόστι, φιλοτεχνημένο από τον φλαμανδό ζωγράφο Anthoni Schoonjans. Κατόπιν πήγε στη Βιέννη (1703-7 και 1708-11;).
Η πρώτη του όπερα παρουσιάστηκε στη Βενετία, το 1696. Από το 1703 έως το 1709 ήταν ο Γενικός Αυστριακός Πράκτορας (Agente) για την Ιταλία, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ιωσήφ Α΄. Μετά το 1716, γνώρισε τεράστια επιτυχία στο Παρίσι και το Λονδίνο. Στο Λονδίνο, μοιράστηκε με τον Χέντελ και τον Μπονοντσίνι τη διεύθυνση της Βασιλικής Ακαδημίας της Μουσικής, έπαιξε μάλιστα βιόλα (viola d'amore) σε ένα ιντερλούδιο στο Amadigi di Gaula του Χαίντελ. Για τη Βασιλική Ακαδημία συνέθεσε 7 όπερες. Το 1724 δημοσίευσε μια Συλλογή από Καντάτες και Μαθήματα για τη Βιόλα ντ’ Αμόρε, τα οποία πουλούσε με συνδρομή. Αυτή, μπορεί να υπήρξε η πιο επιτυχημένη πώληση μουσικών κειμένων μέσω συνδρομής, στον 18ο αιώνα.
Ακόμη, μπορούσε να τραγουδάει, να γράφει δράματα, να παίζει βιολοντσέλο, εκκλησιαστικό όργανο και τσέμπαλο. Όμως, το αγαπημένο του όργανο ήταν η βιόλα ντ’ αμόρε, για την οποία έγραψε 21 σόλο σονάτες. Αυτές συνήθως ονομάζονται Σονάτες της Στοκχόλμης, καθώς η μόνη σωζόμενη πηγή για τις περισσότερες από αυτές βρίσκεται στο Statens Musikbibliotek στη Στοκχόλμη της Σουηδίας. Οι συγκεκριμένες σονάτες δείχνουν την αίσθηση του Αριόστι για αρμονίες που ξαφνιάζουν, την εφευρετική χρήση της παύσης και το πνεύμα του. Σχεδόν όλοι οι σχολιαστές επαίνεσαν τα λυρικά, δραματικά και περιγραφικά χαρίσματα της μουσικής του, καθώς και τις ενορχηστρωτικές του ικανότητες, στην περίοδο της Βιέννης. Τα έργα του είναι επηρεασμένα από τους Λυλί και Σκαρλάτι διατηρώντας, ωστόσο, κάποιο προσωπικό ύφος. Έγραψε 5 ορατόρια (1693-1705 ή 1706), 22 όπερες και ενδιαφέρουσα οργανική μουσική.
Κάνηθος Εύβοιας
right|thumb|250px|Το [[κάστρο Καράμπαμπα.]] Η Κάνηθος είναι συνοικία της Χαλκίδας που αντιστοιχεί στο ηπειρωτικό τμήμα της πόλης. Υπήρξε ξεχωριστός οικισμός μέχρι το 1971 οπότε καταργήθηκε και αποτέλεσε επίσημα συνοικία της Χαλκίδας. Μέχρι το 1954 ονομαζόταν Καράμπαμπα, οπότε μετονομάστηκε σε Κάνηθο από το όνομα αρχαίας πόλη που αναφέρεται στην περιοχή αυτή. Στην Κάνηθο ξεχωρίζει το κάστρο του Καράμπαμπα που κυριαρχεί στην κορυφή του λόφου πάνω από τον οικισμό. Στην είσοδο του κάστρου βρίσκεται ο τάφος του λογοτέχνη Γιάννη Σκαρίμπα.
Ιστορικά στοιχεία
Στην περιοχή του κάστρου τοποθετείται η αρχαία Κάνηθος σύμφωνα με πολλούς ερευνητές καθώς σώζονται ίχνη κτισμάτων και τάφων. Κατά την διάρκεια της Βυζαντινής περιόδου όπως και κατά την διάρκεια της Φραγκοκρατίας η περιοχή παρέμενε ανοχύρωτη. Ο λόφος οχυρώθηκε από τους Οθωμανούς, το 1684, στις αρχές του 6ου Βενετοτουρκικού πολέμου. Το κάστρο πολιορκήθηκε από τον Βενετό Φραντζέσκο Μοροζίνι, το 1688, χωρίς επιτυχία και παρέμεινε σε Οθωμανικό έλεγχο μέχρι την απελευθέρωση της Ελλάδας.
Τα επόμενα χρόνια στους πρόποδες του κάστρου άρχισε να αναπτύσσεται ο σημερινός οικισμός. Πρώτη επίσημη αναφορά του Καράμπαμπα (μετέπειτα συνοικία Κανήθου) έχουμε το 1835, όταν ο οικισμός προσαρτήθηκε στον δήμο Χαλκιδέων. Αναφέρεται ξανά επίσημα το 1928 και εντάχθηκε στην κοινότητα Χαλίων (μετέπειτα Δροσιάς). Το 1938 εντάχθηκε στον δήμο Χαλκιδέων. Το 1971 καταργήθηκε και αποτέλεσε επίσημα συνοικία της Χαλκίδας. Τις τελευταίες δεκαετίες σημειώνεται μεγάλη ανοικοδόμηση, κυρίως στο τμήμα βόρεια του κάστρου, που ακολούθησε την ένταξη στο σχέδιο πόλεως της περιοχής αυτής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χαλκίδα
Σιδηροδρομικός σταθμός του Μινσκ
Ο Μινσκ-Πασαζίρσκι (λευκορωσικά: Мінск-Пасажырскі, ρωσικά: Минск-Пассажирский) είναι ο κύριος επιβατικός σιδηροδρομικός σταθμός στο Μινσκ της Λευκορωσίας. Βρίσκεται στο κέντρο του Μινσκ. Μερικές φορές ονομάζεται Μινσκ Πλοστσάντ Λένινα λόγω του σταθμού του μετρό που εξυπηρετεί το τερματικό σταθμό, ή απλώς Μινσκ.
Ιστορία
Ο σταθμός χτίστηκε το 1873 ως Βιλένσκι βακζάλ (σταθμός του Βίλνιους, λευκορωσικά: Віленскі вакзал, ρωσικά: Виленский вокзал). Το αρχικό ξύλινο κτίριο κατεδαφίστηκε το 1890 και ξαναχτίστηκε πέτρινο. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ο σιδηροδρομικός σταθμός του Μινσκ καταστράφηκε εντελώς. Ανακατασκευάστηκε το 1945-1946 και λειτούργησε έως το 1991. Το νέο κτίριο του σιδηροδρομικού σταθμού Μινσκ-Πασαζίρσκι χτίστηκε από το 1991 έως το 2002. Η κατασκευή του καθυστέρησε λόγω οικονομικών δυσκολιών. Ωστόσο, τώρα το Μινσκ διαθέτει έναν από τους πιο σύγχρονους και ενημερωμένους σιδηροδρομικούς σταθμούς στην ΚΑΚ. Υπάρχουν σχέδια να μετακινηθούν όλες οι προαστιακές σιδηροδρομικές μεταφορές από το Μινσκ-Πασαζίρσκι σε μικρότερους σταθμούς, τους Μινσκ-Ουσχόντνι (Ανατολή), τον Μινσκ-Παουντνιόβι (Νότος) και Μινσκ-Παουνότσνι (Βόρεια) μέχρι το 2020.
Εθνικός σιδηρόδρομος
Ο Μινσκ-Πασαζίρσκι είναι το κέντρο των εθνικών επιβατικών μεταφορών. Εξυπηρετείται επίσης από πολλά διεθνή τρένα σε διάφορες χώρες της Ευρώπης, κυρίως προς ρωσικούς και ουκρανικούς προορισμούς. Μερικές από τις διεθνείς συνδέσεις που περνάνε από το Μινσκ είναι η Βιέννη-Μόσχα, ο σιδηρόδρομος EuroCity Άμστερνταμ-Μόσχα, η σύνδεση Σόφια-Μινσκ, η ταχεία σύνδεση Μινσκ-Ιρκούτσκ, η ταχεία Ρίγας-Οδησσού και η ταχεία Βερολίνου-Νοβοσιμπίρσκ. Επίσης υπάρχουν διαδρομές προς την Ουφά, την Αστάνα (στο Καζακστάν), το Αντλέρ και άλλους προορισμούς της Ρωσίας.
Είναι το κέντρο, με το γειτονικό σταθμό Μινσκ Ινστιτούτ Κουλτούρι, ενός προαστιακού σιδηροδρόμου που συνδέει την πρωτεύουσα με πολλές πόλεις και τα προάστιά της στην επαρχία και την περιφέρεια Μινσκ.
Αστικές μεταφορές
Ο σταθμός εξυπηρετείται από το μετρό του Μινσκ στον σταθμό Πλοστσάντ Λένινα (πλατεία Λένιν), τμήμα της γραμμής Μοσκόφσκαγια. Ο σταθμός εξυπηρετείται επίσης από το τραμ και το τρόλεϊ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σιδηροδρομικοί σταθμοί στη Λευκορωσία
Αργύρης Φιλιππίδης
Ο Αργύρης Φιλιππίδης του Φίλιππου (1925 – 2 Απριλίου 2012) ήταν Έλληνας αρχιτέκτονας και πολιτικός. Διατέλεσε βουλευτής με την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις και αργότερα με τη Νέα Δημοκρατία. Ήταν ένας από τους ιδρυτές της Πανελλήνιας Αρχιτεκτονικής Εταιρείας.