cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θέρμανση με ακτινοβολία
Εντός κτιρίου
Η θέρμανση με ακτινοβολία θερμαίνει το κτίριο μέσω της ακτινοβολούμενης θερμότητας, αντί των συμβατικών μεθόδων, όπως θερμαντικά σώματα (θέρμανση με μεταφορά). Η τεχνολογία αυτή υπάρχει ήδη από τη Ρωμαϊκή εποχή με τη χρήση των υποκαύστων. Η ενδοδαπέδια θέρμανση είναι ένα άλλο παράδειγμα θέρμανσης με ακτινοβολία, η οποία είναι από καιρό διαδεδομένη στην Κίνα και στη Νότια Κορέα.
Η θερμική ενέργεια που εκπέμπεται από το θερμό στοιχείο, όπως το πάτωμα, τον τοίχο ή έναν πίνακα τοίχου, ζεσταίνει τους ανθρώπους και τα άλλα αντικείμενα στο δωμάτιο απευθείας και όχι μέσω του θερμαινόμενου αέρα. Η θερμοκρασία του αέρα στα κτίρια που θερμαίνονται με τον τρόπο αυτό, είναι χαμηλότερη από τη θερμοκρασία του αέρα σε κτίρια που θερμαίνονται με τον συμβατικό τρόπο. Ένα από τα βασικά πλεονεκτήματα της θέρμανσης με ακτινοβολία είναι πολύ μειωμένη κυκλοφορία του αέρα μέσα στο δωμάτιο και η αντιστοίχως μειωμένη εξάπλωση των αερομεταφερόμενων σωματιδίων.
Σε εξωτερικούς χώρους
μικρογραφία|Υπέρυθρες θερμάστρες αλογόνου. μικρογραφία|Θερμάστρα αερίου.
Στους εξωτερικούς χώρους, η θέρμανση με μεταφορά είναι ανέφικτη, λόγω της διαρκούς κίνησης του αέρα του περιβάλλοντος. Σε αυτή την περίπτωση η θέρμανση με ακτινοβολία είναι ο ιδανικός τρόπος.
Τα ακτινοβόλα συστήματα θέρμανσης σε εξωτερικούς χώρους, μπορεί να είναι θερμάστρες αερίου ή ηλεκτρικές υπέρυθρες θερμάστρες, όπως στις διπλανές φωτογραφίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιωσιμότητα κτιρίων
Άγιος Γεώργιος Ύδρας
Ο Άγιος Γεώργιος (ή Σαν Τζώρτζη ) είναι μία βραχώδης νησίδα που βρίσκεται στην είσοδο του Σαρωνικού κόλπου. Η έκταση της νησίδας είναι 4,3 τ.χλμ. και είναι ακατοίκητη. Το νησί είναι ιδιόκτητο και ανήκει σε Υδραϊκή οικογένεια. Τα τελευταία χρόνια αναπτύσσεται στο νησί μεγάλο αιολικό πάρκο ισχύος 70 MWatt. .
Ιστορία
Ο Άγιος Γεώργιος κατά την αρχαιότητα πιθανότατα ονομαζόταν Βέλβινα και αναφέρεται από τον Στράβωνα, τον Σκύλακα και τον Ηρόδοτο. Ο Στράβωνας μιλά για Αττική νήσο που παρήγαγε κριθάρι, ο Σκύλαξ μιλά για ύπαρξη πόλης στο νησί, ενώ ο Ηρόδοτος αναφέρεται στο όνομα του νησιού σε έναν διάλογο του Θεμιστοκλή με τον πολιτικό του αντίπαλο Τιμόδημο. Αρχαιολογική έρευνα στο νησί ανέδειξε το ότι κατοικείτο κατά διαστήματα έως πρόσφατα.
Διοικητικό καθεστώς
Ιστορικά το νησί εντάχθηκε με την πρώτη διοικητική διαίρεση του Ελληνικού κράτους στον Δήμο Ύδρας του Νομού Αργολίδας και Κορινθίας και ανήκει διοικητικά στον Δήμο Ύδρας από το έτος 1834 μέχρι σήμερα, χωρίς καμία μεταβολή. Η ΕΛΣΤΑΤ που μέχρι πρόσφατα (απογραφή 2001) το ενέτασσε στον Δήμο Ύδρας, το 2011 ενέταξε το νησί στον Δήμο Λαυρεωτικής. Η ΕΛΣΤΑΤ και κατά το παρελθόν έχει προβεί σε παρόμοια αναφορά, αφού το 1940 ενέταξε και πάλι το νησί στον δήμο Λαυρεωτικής του νομού Αττικής. Λόγω των επαναλαμβανόμενων αντιφατικών αναφορών από την ΕΛΣΤΑΤ, παρουσιαζόταν τα τελευταία χρόνια αβεβαιότητα σχετικά με το διοικητικό καθεστώς του νησιού. Ωστόσο, η ΕΛΣΤΑΤ δεν έχει αρμοδιότητα μεταβολής των διοικητικών ορίων Δήμων και μεταβολής της διοικητικής υπαγωγής οικισμών και το 2017 το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους επιβεβαίωσε ότι η νήσος Άγιος Γεώργιος υπάγεται διοικητικά στο Δήμο Ύδρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά του Αργοσαρωνικού Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες Κατηγορία:Δήμος Ύδρας
Νίκολαους Μάγιερ Λάντρουτ
Ο Νίκολαους Μάγιερ Λάντρουτ (γερμ. Nikolaus Meyer-Landrut γεν. 1960) είναι Γερμανός διπλωμάτης. Διετελεί πρέσβης της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην Τουρκία από τον Σεπτέμβριο του 2020, ενώ πριν από αυτό, ήταν Πρέσβης της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας στη Γαλλία από τον Ιούλιο του 2015 έως τον Αύγουστο του 2020. Είναι ο εμπνευστής της γερμανικής πολιτικής της Γερμανίας προς την Τουρκία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί διπλωμάτες
Αύγουστος της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα
Ο Αύγουστος (August von Sachsen-Coburg und Gotha, 13 Ιουνίου 1818 – 26 Ιουλίου 1881) ήταν πρίγκιπας του Κόμπουργκ & Γκότα, από τον Οίκο των Βέττιν της Σαξονίας. Ήταν συνταγματάρχης του στρατού της Σαξονίας και ιδιοκτήτης του Κάστρου Τσάμπραντ και της πόλης Στιάβνιτσα, αμφότερα σήμερα στη Σλοβακία.
Η ζωή του
Ο Αύγουστος Λουδοβίκος Βίκτωρ γεννήθηκε στη Βιέννη το 1818, δεύτερος υιός του Φερδινάνδου της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ και της Μαρίας Αντωνίας, κόρης του πρίγκιπα Φέρεντς Γιόζεφ Κοχάρυ ντε Τσάμπραγκ & Σίτνυα. Έπειτα από τρεις ημέρες βαπτίστηκε στον Καθεδρικό του Αγίου Στεφάνου, με αναδόχους τη μάμμη του Αυγούστα Ρόυς του Έμπερσντορφ και δύο θείες του, τη Βικτωρία, Δούκισσα του Κεντ, και τη Λουίζα, Δούκισσα της Σαξονίας-Κόμπουργκ και Γκότα. Με την αναδιανομή των εδαφών του κύριου κλάδου του Οίκου των Βέττιν το 1826, ο πατέρας του έγινε πρίγκιπας του Κόμπουργκ & Γκότα. Η μητέρα του Μαρία Αντωνία, Πριγκίπισσα του Κοχάρυ, είχε κληρονομήσει από τον πατέρα της ιδιοκτησίες στη Σλοβακία και την Ουγγαρία.
Ο ίδιος νυμφεύτηκε το 1843 την Κλημεντίνη των Βουρβόνων-Ορλεάνης, κόρη του Λουδοβίκου Φίλιππου της Γαλλίας. Ζούσαν στο Παλάτι Κόμπουργκ στη Βιέννη. Ήταν ιδιοκτήτης του Κάστρου Μπέργκλας στο Κόμπουργκ της Θουριγγίας και το 1862 κληρονόμησε τις εκτεταμένες γαίες της μητέρας του στην Ουγγαρία, γενόμενος ένας από τους μεγαλύτερους γαιοκτήμονες της χώρας αυτής. Ήταν μέλος επί τιμή της Ουγγρικής Γεωλογικής Εταιρείας. Ο Φραγκίσκος Ιωσήφ του απένειμε τον τίτλο του Υψηλότατου, ως πεθερού της Λουίζας, αδελφής της συζύγου του διαδόχου Ροδόλφου. Έκτισε τον Ναό του Αγίου Αυγουστίνου στο Κόμπουργκ, στου οποίου την κρύπτη ετάφη αργότερα εκείνος, καθώς και άλλα μέλη της οικογένειάς του.
Του απονεμήθηκε ο μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Οίκου της Σαξονίας-κλάδος Ερνέστου, του Πορτογαλικού Τάγματος του Πύργου και του Ξίφους, της Γαλλικής Λεγεώνος της Τιμής και του Βελγικού Βασιλικού Τάγματος του Λεοπόλδου. Επίσης ήταν ιππότης επί τιμή του Τάγματος της Μάλτας.
Απεβίωσε το 1881 στο Κάστρο Έμπενταλ του Κόμπουργκ και τέσσερα έτη μετά η σύζυγός του ανήγειρε εκεί ένα γλυπτό στη μνήμη του.
Οικογένεια
Με τη σύζυγό του Κλημεντίνη των Βουρβόνων-Ορλεάνης, κόρη του Λουδοβίκου Φίλιππου της Γαλλίας, είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα
Ορφικά
Με τον όρο Ορφικά ονομάζουμε το σύνολο της ιερής γραμματείας του Ορφισμού, μιας Μυστικιστικής θρησκευτικής τάσης, που κάνει την εμφάνιση της ως οργανωμένο κίνημα τον 6ο αι. π.Χ. και διαδόθηκε σε όλο τον ελληνικό κόσμο, καλλιεργήθηκε όμως κατ' εξοχήν στην Αττική, στην Κάτω Ιταλία και τη Σικελία. Θεμελιωτής των βασικών δογμάτων της θρησκευτικής αυτής τάσης θεωρείτο ο Ορφέας ένα πρόσωπο αμφισβητούμενης ιστορικότητας. Τα Ορφικά κυκλοφορούσαν από τον 6ο π.Χ. αιώνα ενώ από τον 5ο π.Χ. αιώνα υπάρχουν μαρτυρίες ότι τα ποιήματα αυτά είχαν συνδεθεί με τη μυστηριακή λατρεία του ορφισμού και περιείχαν δογματικά διατυπωμένες διδασκαλίες, ύμνους σε θεούς και σε προσωποποιημένες δυνάμεις της φύσης, όπως και έννοιες ηθικής τάξης, θεογονίας και κοσμογονίας.
Παρόλο που η σύνθεση των έργων αυτών προέρχεται από συγγραφείς διαφόρων χρόνων, συνήθως μύστες και ιερείς, τα κείμενα αποδόθηκαν στον ιδρυτή του Ορφισμού, ίσως επειδή όλα τα πρόσωπα αυτά, λαμβάνοντας την ονομασία τους από τον αρχηγέτη τους, ονομάζονταν Ορφείς, με αποτέλεσμα η παράδοση να συνδέει είτε σκόπιμα είτε από λάθος τα κείμενα τους με τον αρχικό, μυθικό Ορφέα.
Μέχρι τους ελληνιστικούς χρόνους η ορφική λογοτεχνία αυξανόταν διαρκώς σε όγκο, με προσθήκη νέων ποιημάτων, άγνωστων δημιουργών και χρόνου συγγραφής. Από τη γραμματεία των Ορφικών σώζονται 87 εξάμετρα ποιήματα 1.200 στίχων, ένα έπος σε εξάμετρο 1376 στίχων με τον τίτλο Αργοναυτικά, και ένα ποίημα σε εξάμετρο 774 στίχων με τον τίτλο Λιθικά με περιεχόμενο την επενέργεια των λίθων. Χάθηκε, αντίθετα, κατά το μεγαλύτερο μέρος η ορφική θεογονία όπως και η κοσμογονία, που αποτελούσε παραλλαγή της ησιόδειας, διατυπωμένη όμως με ένα πιο βαθυστόχαστο χρώμα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαία ελληνική θρησκεία
Τεχνικό Σώμα (Ελλάδα)
Το Τεχνικό (ΤΧ) ανοίκει στον κλάδο των Σωμάτων του Ελληνικού Στρατού. Το Τεχνικό αποτελεί Σώμα Υποστήριξης Μάχης.
Αποστολή
Η αποστολή του Τεχνικού Σώματος είναι η ανάληψη των κλιμακίων (πέραν του 1ου και του 2ου τα οποία ανοίκουν στην εκάστοτε μονάδα) επισκευής του υλικού του Στρατού Ξηράς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικός Στρατός
Κρόκωνας
Στην αρχαία Ελλάδα, με το όνομα Κρόκωνας (Κρόκων) είναι γνωστά τα παρακάτω δύο πρόσωπα:
Πηγές
Κατηγορία:Επώνυμοι ήρωες της ελληνικής μυθολογίας
Πρωτονίωση
Στη χημεία, η πρωτονίωση είναι η προσθήκη ενός πρωτονίου (H+) σε ένα άτομο, μόριο ή ιόν. Μερικά κλασικά παραδείγματα περιλαμβάνουν:
Η πρωτονίωση είναι μια θεμελιώδης χημική αντίδραση και αποτελεί βήμα σε πολλές διεργασίες στοιχειομετρίας και κατάλυσης. Ορισμένα ιόντα και μόρια μπορούν να υποβληθούν σε περισσότερες από μία πρωτονιώσεις· χαρακτηρίζονται έτσι ως πολυβασικά, το οποίο ισχύει για αρκετά βιολογικά μακρομόρια. Η πρωτονίωση και η αποπρωτονίωση συμβαίνουν στις περισσότερες αντιδράσεις οξέος/βάσεως.
Η πρωτονίωση ή η αποπρωτονίωση ενός μορίου ή ιόντος μεταβάλει πολλές χημικές ιδιότητες πέρα από τη μεταβολή στο φορτίο και τη μάζα, όπως την υδροφιλία, το κανονικό δυναμικό οξειδοαναγωγής καθώς και αρκετές οπτικές ιδιότητες.
Αναφορές
Κατηγορία:Χημικές αντιδράσεις
Καλλιθέα Καλαμάτας Μεσσηνίας
Η Καλλιθέα – Κούρτη Ράχη του Δήμου Καλαμάτας Νομού Μεσσηνίας, αποτελεί οικισμό - προάστιο στους βορειοανατολικούς λόφους της Καλαμάτας, στις παρυφές του Ταϋγέτου, με θέα την ίδια την πόλη και τον Μεσσηνιακό Κόλπο.
Πληθυσμός - γεωγραφική θέση
Η Καλλιθέα Καλαμάτας, ως οικισμός της Κοινότητας Καλαμάτας, έχει πληθυσμό 38 κατοίκους, με βάση την απογραφή του 2011,.
Αποτελεί ένα από τα βόρεια προάστια της Καλαμάτας. Η επέκταση της πόλης της Καλαμάτας στους πρόποδες του Ταϋγέτου ξεκίνησε μετά από τους καταστρεπτικούς σεισμούς του 1986. Δημιουργήθηκαν όμορφοι οικισμοί, όπως η Καλλιθέα, η Φιλοθέη, τα Λαίικα, ο Άγιος Φανούριος κλπ.
Η Καλλιθέα, αποτελεί συνέχεια της οικιστικής περιοχής του στρατοπέδου της Καλαμάτας και εκτείνεται ανατολικά από το Πάρκο του ποταμού Νέδωνα, βόρεια από την περιφερειακή οδό της πόλης της Καλαμάτας, μέχρι την Κούρτη Ράχη και δυτικά της 82ης Εθνικής Οδού Σπάρτης - Καλαμάτας - Πύλου.
Η περιοχή, αποτελείτο από το Α' Πεδίον Βολής (το Β' πεδίον Βολής ήταν στο ποτάμι του Νέδοντα, στο χαμηλότερο μέρος της περιοχής Καρβούνι, όπου το παλαιό μοναστήρι και σήμερα μικρό εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου, μετόχι της Μονής Βελανιδιάς, γύρω από το σημερινό σκοπευτήριο), από αμπέλι (στις ομαλές εκτάσεις, στις τούρλες) και αγροκτήματα (κυρίως ελιές και συκιές), χορτολιβαδικές, θαμνώδεις και βραχώδεις δασικές εκτάσεις.
Πρόσβαση
Η πρόσβαση στην Καλλιθέα, γίνεται από δύο σημεία:
Στην Καλλιθέα ευδοκιμούν κυρίως ελαιόδενδρα, ενώ βορειότερα υπάρχουν θαμνώδεις δασικές εκτάσεις με πουρνάρια, σκίνους, ασπάλαθους κλπ. Στον πρώτο λόφο, απέναντι από το κάστρο (στις τούρλες), υπάρχει το υδραγωγείο της Καλαμάτας, ενώ στον δεύτερο λόφο (πάνω από τον Άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο - Αποκεφαλιστή), δεσπόζουν δύο μεγάλες αμυγδαλιές (με ύψος που ξεπερνάει τα δέκα μέτρα).
Τις δεκαετίες 1950 και 1960, το 1ο δημοτικό σχολείο της Καλαμάτας πήγαινε εκδρομή στην περιοχή. Υπήρχαν κατάσπαρτες πεταλίδες και λεπτή άμμος σε ελεύθερη μορφή ή απολιθωμένη, που έδειχναν ότι σε προηγούμενες γεωλογικές περιόδους εκεί ήταν βυθός θάλασσας.
Διακρίνουμε τις ακόλουθες, επί μέρους περιοχές της Καλλιθέας: Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, Α' Πεδίον Βολής, Τούρλες, του Σακκά, Δεξαμενή, Τσολακαίικα, Κοτάχι, Κούρτη Ράχη, Κουτρούλια (της Αναστασοπουλίνας), Κουφολίθια, Πόρος, Καρβούνι, Φουρνάκια, Μούσγα, του Καλιάνη ...
Στην Επανάσταση του 1821 στην περιοχή αυτή έγιναν σκληρές μάχες και εξορμήσεις για την κατάληψη του φρουρίου της Καλαμάτας.
Ιστορικό οικισμού
Χαρακτηρίστηκε ξεχωριστός οικισμός με το όνομα Καλλιθέα (ΦΕΚ 223/4-11-2008) ο οποίος αναγνωρίσθηκε και προσαρτήθηκε, ως Καλλιθέα – Κούρτη Ράχη, στο Δήμο Καλαμάτας, μόλις το 2011.
Πολιτιστικός Σύλλογος Καλλιθέας Καλαμάτας
Στον οικισμό υπάρχει επίσης πολιτιστικός φορέας, με την ονομασία "Πολιτιστικός Σύλλογος Καλλιθέας Καλαμάτας", ο οποίος ασκεί διάφορες δραστηριότητες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Καλαμάτας Κατηγορία:Καλαμάτα
Δημήτρης Ωρολογάς
Ο Δημήτρης Ωρολογάς είναι Έλληνας διεθνής πετοσφαιριστής, ο οποίος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 4 Μαΐου 1983 και αγωνίζεται ως ακραίος στην ομάδα του Ιωνικού Διαβατών, ενώ στο παρελθόν έχει φορέσει τη φανέλα του Άρη, Παμβοχαϊκού, του ΠΑΟΚ, του Σ.Φ.Π. Χανίων και της ΑΕΚ, μεταξύ άλλων.
Είναι υιός του πρώην διεθνή πετοσφαιριστή και προπονητή πετοσφαίρισης, Τάσου Ωρολογά.
Σε συλλογικό επίπεδο
Σε ηλικία δεκατριών ετών, υπέγραψε το πρώτο του δελτίο αθλητή με την ομάδα του Άρη, ενώ αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην μεγάλη κατηγορία το 1999-00, στα δεκαέξι του χρόνια. Την επόμενη χρονιά, η ομάδα του Άρη κατέκτησε την πέμπτη θέση στην Ελλάδα και την έξοδο στο CEV Cup, παρά το γεγονός ότι στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος είχε τερματίσει στην όγδοη θέση, αφού έσπασε την έδρα του Πανελλήνιου και του ΠΑΟΚ στα πλέι-οφ.
Το 2001-02 κατέκτησε την έβδομη θέση στο πρωτάθλημα, αλλά πραγματοποίησε εξαιρετική πορεία στη διοργάνωση του κυπέλλου Ελλάδας, αποκλείοντας τον Ολυμπιακό, τον Ιωνικό Νέας Φιλαδέλφειας και την Α.Ε. Νικαίας, για να ηττηθεί στον μεγάλο τελικό από τον Ηρακλή με 3-1, αλλά κατακτώντας και πάλι την έξοδο στο CEV Cup.
Το 2002-03, οι "κίτρινοι" κατέκτησαν την πρώτη θέση στον πρώτο γύρο του CEV Cup και τον όμιλο της Θεσσαλονίκης, κερδίζοντας την τουρκική Αρτσελίκ, την ουγγρική Καζινσμπράτσικα και τη σλοβενική Σαλονίτ Άνχοβο, για να αποκλειστούν στον δεύτερο γύρο με δύο ήττες από την Ντιναμό Μόσχας. Στο πρωτάθλημα, η ομάδα του Άρη έχασε την ευρωπαϊκή έξοδο στον τελευταίο αγώνα των πλέι-οφ, καταλαμβάνοντας τελικά την έκτη θέση.
Ο Ωρολογάς υπέγραψε το καλοκαίρι του 2006 και πάλι στην ομάδα του ΠΑΟΚ, κατακτώντας την τέταρτη θέση του ελληνικού πρωταθλήματος και την έξοδο στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Παρέμεινε στον ΠΑΟΚ μέχρι το 2012, με καλύτερη σεζόν το 2010-11, όταν ο "δικέφαλος του Βορρά" κατέκτησε την τέταρτη θέση του ελληνικού πρωταθλήματος. Την ίδια χρονιά, ο ΠΑΟΚ έφθασε μέχρι τον ημιτελικό του κυπέλλου Ελλάδας, όπου ηττήθηκε από τον Ηρακλή.
Το 2012-13, επέστρεψε και πάλι στην ομάδα του Άρη, με τον οποίο κατέλαβε την έκτη θέση του ελληνικού πρωταθλήματος, χάνοντας την ευρωπαϊκή έξοδο στα πλέι-οφ από τον Φοίνικα Σύρου. Επόμενος σταθμός της καριέρας του υπήρξε ο Σ.Φ.Π. Χανίων από την Α2 κατηγορία, οδηγώντας την ομάδα της Κρήτης στα πλέι-οφ ανόδου, όπου ηττήθηκε από τη ΜΕΝΤ.
Μετά το τέλος της χρονιάς, ο Ωρολογάς υπέγραψε στην ομάδα του Παμβοχαϊκού, με την οποία κατέλαβε την έκτη θέση του ελληνικού πρωταθλήματος του 2015-16.
Τον Αύγουστο του 2016, συμφώνησε με την ομάδα του Άρη, πραγματοποιώντας την τέταρτη θητεία του στον σύλλογο, όντας πλέον αρχηγός της ομάδας και ανανεώνοντας το συμβόλαιο του για τη σεζόν 2017-18. Το καλοκαίρι του 2018, μεταγράφηκε στη Νίκη Αιγινίου, με την οποία αγωνίστηκε στην Α2 εθνική κατηγορία.
Τη σεζόν 2019-20, επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη για να αγωνιστεί για την ομάδα της Α.Ε.Ν. Πανοράματος. Επανήλθε στα τερέν το καλοκαίρι του 2022, για να συμμετάσχει στο πρωτάθλημα της Β' Εθνικής με την ομάδα του Α.Ο. Πολυγύρου, βοηθώντας την να κατακτήσει την τρίτη θέση του ομίλου της για πρώτη φορά στην ιστορία της. Την επόμενη χρονιά μεταγράφηκε στην ομάδα του του Ιωνικού Διαβατών.
Σε επίπεδο εθνικών ομάδων
Ο Ωρολογάς υπήρξε διεθνής με τις ελληνικές εθνικές ομάδες Παίδων, Εφήβων, Νέων και Ανδρών, όπως και με την εθνική ομάδα Ενόπλων Δυνάμεων. Αγωνίστηκε στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα εφήβων της Ιταλίας το 2000, ενώ την επόμενη χρονιά κατέλαβε την 13η θέση στο παγκόσμιο πρωτάθλημα της Πολωνίας.
Έχει πραγματοποιήσει 4 συμμετοχές με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Ελλάδας, αγωνιζόμενος στο κύπελλο Άνοιξης της Σλοβενίας το 2001.
Επίσης, συμμετείχε στο παγκόσμιο πρωτάθλημα Ενόπλων Δυνάμεων στο Κίνγκστον του Οντάριο στον Καναδά, όπου η ελληνική ομάδα κατέλαβε τη δεύτερη θέση πίσω από τη Βουλγαρία, τον Ιούνιο του 2004. Για την επιτυχία αυτή, βραβεύθηκε από τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας, Σπήλιο Σπηλιωτόπουλο και τον Υφυπουργό Γιάννη Λαμπρόπουλο, όπως και από την Ε.Π.Ε.Σ.Θ., η οποία βράβευσε τον Έλληνα διεθνή και για την κατάκτηση της τρίτης θέσης στους Βαλκανικούς Αγώνες του 2003.
Πηγές
Κατηγορία:Πετοσφαιριστές της εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΑΕΚ Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Παμβοχαϊκού
Όμπλαστ Τράβνικ
μικρογραφία|Οι περιφέρειες του Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων Η περιφέρεια Τράβνικ (κροατικά : Travnička oblast, σερβικά : Травничка област) ήταν διοικητική περιφέρεια του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων από το 1922 έως το 1929. Διοικητικό της κέντρο ήταν η πόλη Τράβνικ στην σημερινή Βοσνία και Ερζεγοβίνη.
Παραπομπές
Όμπλαστ Τραβνικ Κατηγορία:Γεωγραφία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
Motorola 68030
Ο 68030 ήταν ο δεύτερος μικροεπεξεργαστής εξ ολοκλήρου 32-bit, που σχεδίασε παρήγαγε και παρουσίασε η εταιρεία Motorola το 1987. Ο 68030 ήταν μία αναβάθμιση του 68020 με μεγαλύτερη κρυφή μνήμη κατά 256 Byte (256 + 256), ενσωματωμένη μονάδα διαχείρισης μνήμης (MMU) και ταχύτερη προσπέλαση σε αυτήν σε ένα κύκλο ρολογιού αντί δύο. Ο 68030 υποστήριζε όπως και ο 68020 τους μαθηματικούς συνεπεξεργαστές 68881 και τον διάδοχο του 68882. Ήταν ο επεξεργαστής του ηλεκτρονικού υπολογιστή Apple Macintosh Color Classic. Η παραγωγή του συνεχίζεται μέχρι και σήμερα ενώ τον διαδέχτηκε ο 68040. Ταυτόχρονα κυκλοφόρησε και μια περιορισμένη έκδοση χωρίς ενσωματωμένη μονάδα διαχείρισης μνήμης (MMU), με την ονομασία 68EC030.
Εκδόσεις
Από τη Motorola κυκλοφόρησαν οι παρακάτω εκδόσεις:
Στη φθηνότερη έκδοση 68ECO30:
Χρήση σε υπολογιστές
Χρησιμοποιήθηκε σε αρκετούς και σημαντικούς υπολογιστές (εντός παρενθέσεως η χρονιά παρουσίασης):
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μικροεπεξεργαστές Motorola
Άννα Μελά - Παπαδοπούλου
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν το τέταρτο από τα 7 παιδιά του Μιχαήλ Μελά και της Ελένης Βουτσινά. Αφ' ενός ο φιλότεχνος πατέρας της την ενθάρρυνε να αναπτύξει το ταλέντο της στη ζωγραφική και αφ' ετέρου από την μητέρα της έμαθε να φροντίζει για τον πάσχοντα συνάνθρωπο. Αυτά τα δύο χαρακτήρισαν όλη τη ζωή της.
Ο θάνατος του αδελφού της Παύλου Μελά στη Μακεδονία στις 13 Οκτωβρίου 1904 και οι θλιβερές, για την οικογένεια, περιστάσεις στη συνέχεια επηρέασαν την Άννα βαθειά και καθοριστικά. .
Άφησε το χωριό στην Εύβοια, όπου ο σύζυγός της Απόστολος Παπαδόπουλος είχε κτήματα και πήγε μόνιμα στην Αθήνα, όπου αφοσιώθηκε στο φιλανθρωπικό της έργο. Οργάνωσε την Πολυκλινική Αθηνών, κοντά στην Ομόνοια και το Σωματείο "Η Πρόοδος". Για εκείνην και το έργο της έγραψε και η αγγλίδα περιηγήτρια Μέϊμπελ Μουρ.
Όταν κηρύχθηκε ο Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος στις 11/9/1912 άφησε τα δυο παιδιά της, που ήσαν στην εφηβεία, με τον πατέρα τους και κατάχθηκε στον στρατό ως εθελόντρια νοσοκόμα. Υπηρέτησε καθ' όλη τη δεκαετία 1912-1922, δηλαδή στους δύο Βαλκανικούς Πολέμους, τον Βορειο-ηπειρωτικό Αγώνα, στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και κατά τη Μικρασιατική εκστρατεία.
Στις 10 Οκτωβρίου του 1914 το Υπουργείο Στρατιωτικών της κυβέρνησης της Αυτόνομης Ηπείρου της απονέμει «τον Σιδηρούν Πολεμικόν Σταυρόν». Για τη δράση της στη Σερβία κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ως επικεφαλής της ελληνικής αποστολής του Ερυθρού Σταυρού, ο βασιλιάς Κωνσταντίνος Α' της απένειμε τον Αργυρό Σταυρό του Σωτήρος, τον Δεκέμβριο του 1914. Την άνοιξη του 1915 έλαβε το Σερβικό Μετάλλιον του Αγίου Ανδρέα και τον Σταυρό της Αυτοκράτειρας Ελισάβετ της Αυστρίας για τις υπηρεσίες της προς τους αιχμαλώτους των Σέρβων. Στην Ελλάδα αλλά και στη Σερβία ήταν η πρώτη γυναίκα που της γινόταν αυτή η τιμή. Τιμήθηκε «δι' 28 εν όλω παρασήμων». Έλαβε ακόμα και το «Αργυρούν μετάλλιον αρετής και αυτοθυσίας» υπό της Ακαδημίας Αθηνών. Πολλά από αυτά τα παράσημα χάθηκαν σε πυρκαγιά κατά τον Β΄ Παγκόσμιο.
Κατά τη μεταπολεμική περίοδο ασχολήθηκε με τα τεράστια προβλήματα των προσφύγων από τη Μικρασιατική καταστροφή. Αγωνίστηκε για την αντιμετώπιση της φυματίωσης που μάστιζε τους πρόσφυγες, αλλά και τους απόστρατους μαχητές των Πολέμων. Συνέβαλε στην επέκταση του Νοσοκομείου Νοσημάτων θώρακος "Σωτηρία", με τη προσθήκη του περιπτέρου "Πεύκα Ματσούκα" και έκανε εράνους στην ομογένεια της Αμερικής. και Αιγύπτου για την ανέγερση σανατορίου στην Κορφοξυλιά, κοντά στα Μαγούλιανα Αρκαδίας.
Η Άννα Μελά Παπαδοπούλου πέθανε στην Αθήνα, υποκύπτοντας και εκείνη στη φυματίωση. Κηδεύτηκε στις Ροβιές, Λίμνης, Ευβοίας.
Λάουρα Μαρτινότσι
Γεννήθηκε στις 27 Μαΐου 1639 στο Φάνο, και ήταν κόρη του Τζιρολάμο Μαρτινότσι και της Λάουρα Ματσαρίνι, αδελφής του καρδινάλιου Μαζαρέν.
Στις 27 Μαΐου 1655 παντρεύτηκε τον Αλφόνσο Δ΄ των Έστε, Δούκα της Μόντενα. Μαζί απέκτησαν τρία παιδιά:
Μετά το θάνατο του συζύγου της το 1662, έγινε αντιβασίλισσα της Μόντενα μέχρι την ενηλικίωση του γιου της, Φραγκίσκου Β΄ των Έστε, Δούκα της Μόντενα. Η Λάουρα εγκαταλείφθηκε από τον γιο της. Ο ψυχικά και σωματικά αδύναμος Φραγκίσκος τέθηκε υπό την επιρροή του ετεροθαλούς θείου του Τσέζαρε, και έτσι η Λάουρα μετακόμισε στη Ρώμη με τη μητέρα της.
Πέθανε στις 19 Ιουλίου 1687 στη Ρώμη σε ηλικία 48 ετών. Είναι θαμμένη στην Εκκλησία του Σαν Βιτσέντσο στη Μόντενα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Έστε Κατηγορία:Ιταλοί ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Μόντενα Κατηγορία:Δούκισσες της Μόντενα Κατηγορία:Δούκισσες του Ρέτζο
Τσερκέζκιοϊ
Το Τσερκέζκιοϊ, γνωστό στα ελληνικά και ως Κουπέριο, (τουρκικά: Çerkezköy) είναι πόλη στην Ανατολική Θράκη, Τουρκία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2012 έχει 84.234 κατοίκους. Διοικητικά υπάγεται στην επαρχία Ραιδεστού, στο διαμέρισμα Μαρμαρά. Βρίσκεται περίπου 110 χιλιόμετρα δυτικά της Κωνσταντινούπολης.
Κρότος (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Κρότος είναι γνωστός ένας γιος του Πάνα και της Ευφήμης, της τροφού των Μουσών. Ο Κρότος έζησε με τις Μούσες στον Ελικώνα. Εκεί εφηύρε το τόξο και διδάχθηκε την τέχνη του κυνηγιού. Εξάλλου, καθώς παρακολουθούσε τα άσματα των Μουσών, ανακάλυψε σε ποια σημεία πρέπει να χειροκροτεί κάποιος τους τραγουδιστές. Τις γνώσεις του αυτές τις μετεβίβασε στους ανθρώπους.
Τσερκέζκιοϊ
Μέχρι τον 19ο αιώνα, η περιοχή λεγόταν Τουρμπέντερε, επειδή εκεί βρισκόταν ο τάφος του Σουλεϊμάν Τσελεμπή (στα τουρικά τουρμπές σημαίνει τάφος), μεγαλύτερου γιου του Βαγιαζήτ Α΄, ο οποίος δολοφονήθηκε το 1411. Ο τάφος καταστράφηκε από το Βουλγαρικό στρατό το 1912. Η σημερινή πόλη ιδρύθηκε μετά το Ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1877-1878 από πρόσφυγες από τον Καύκασο. Η περιοχή ήταν αγροτική μέχρι το 1970, αλλά επειδή βρίσκεται στο δρόμο που ενώνει την Κωνσταντινούπολη με την Ευρώπη έγινε βιομηχανική ζώνη.
Κρότος (μυθολογία)
Μετά τον θάνατο του Κρότου, οι Μούσες παρεκάλεσαν τον Δία να απαθανατίσει τον Κρότο στα ουράνια και έτσι ο πατέρας τους τον έκανε αστερισμό, που υποτίθεται ότι είναι ο σημερινός Τοξότης.
Πηγή
Κροτος
Στύρα Ευβοίας (νησίδα)
Τα Στύρα ή Μεγάλο Στυρονήσι είναι βραχώδες ακατοίκητο νησί του Νότιου Ευβοϊκού κόλπου, το μεγαλύτερο της συστάδας των Στυρονησίων. Στην αρχαιότητα ονομαζόταν Αιγιλεία ή Αιγλείην. Βρίσκεται κοντά στις ακτές της Εύβοιας απέναντι από τα Νέα Στύρα. Η έκτασή της νησίδας είναι 1,7 τ.χλμ.. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Στυραίων.
Ιστορία
Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, κατά την διάρκεια της πρώτης περσικής εισβολής στην Ελλάδα οι αιχμάλωτοι από την πολιορκία της Ερέτρειας κρατιόντουσαν στην Αιγλείην κατά την διάρκεια της μάχης του Μαραθώνα. Μετά την μάχη, τους πήραν και εν τέλει στάλθηκαν στον Δαρείο στα Σούσα.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραχονησίδες Εύβοιας Κατηγορία:Νομός Εύβοιας
Χριστιανικό οδοιπορικό
Χριστιανικά οδοιπορικά ονομάζονται τα κείμενα εκέινα της εκκλησιαστικής γραμματείας που έχουν ως περιεχόμενό τους τις περιγραφές προσκηνυματικών ταξιδιών στους Αγίους Τόπους και ειδικά στην Ιερουσαλήμ και γενικά όπου διαδραματίστηκαν καινοδιαθηκικά γεγονότα. Οι περιγραφές εκτείνονται και σε πόλεις και περιοχές από όπου διήλθε ο προσκυνητής. Ως γραμματειακό είδος εγκαινιάζεται τον 4ο αιώνα μ.Χ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανικά κείμενα
Συμβούλιο της Ευρώπης
Το Συμβούλιο της Ευρώπης (ΣτΕ, αγγλικά: Council of Europe, γαλλικά: Conseil de l' Europe) είναι διεθνής οργανισμός στον οποίο συμμετέχουν 46 κράτη της Ευρώπης και της ανατολικής περιφέρειάς της, που φτάνουν συνολικά τον πληθυσμό των περίπου 675 εκατομμυρίων. Συμμετέχουν επίσης 5 κράτη ως παρατηρητές του Συμβουλίου και 3 ως παρατηρητές της συνέλευσής του. Ιδρύθηκε στις 5 Μαΐου του 1949.
Είναι ο παλαιότερος οργανισμός ο οποίος έχει ως σκοπό την ευρωπαϊκή ενοποίηση, με ιδιαίτερη έμφαση στα νομικά πρότυπα και την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τη δημοκρατική ανάπτυξη και τη ρύθμιση των νομοθεσιών, καθώς και την πολιτισμική συνεργασία στην Ευρώπη. Στο Συμβούλιο της Ευρώπης ανήκουν τα περισσότερα κράτη της Ευρώπης με εξαίρεση αυτά που έχουν περιορισμένη αναγνώριση ενώ, μέλος του Συμβουλίου δεν αποτελούν επίσης το Βατικανό, το Καζακστάν, η Λευκορωσία και η Ρωσία με την τελευταία να ήταν μέλος από το 1996 αλλά αποβλήθηκε το 2022 λόγω της εισβολής στην Ουκρανία.
Ιστορία
Σε ομιλία του στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης, στις 19 Σεπτεμβρίου 1946, ο Σερ Ουίνστον Τσόρτσιλ αναφέρθηκε σε ένα «είδος Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης» και στη δημιουργία του Συμβουλίου της Ευρώπης. Είχε μιλήσει σχετικά για Συμβούλιο της Ευρώπης, ήδη από το 1943, σε μια ραδιοφωνική εκπομπή.
Η μελλοντική δομή του Συμβουλίου της Ευρώπης, συζητήθηκε σε συγκεκριμένο συνέδριο από αρκετές εκατοντάδες κορυφαίους πολιτικούς, εκπροσώπους της κυβέρνησης και της κοινωνίας των πολιτών, στη Χάγη της Ολλανδίας, το 1948. Υπήρχαν δύο σχολές σκέψης οι οποίες ανταγωνίζονταν. Ορισμένοι τάχθηκαν υπέρ ενός κλασικού διεθνούς οργανισμού με εκπροσώπους των κυβερνήσεων, ενώ άλλοι προτίμησαν ένα πολιτικό τόπο δημόσιας συζήτησης για τους βουλευτές. Και οι δύο προσεγγίσεις τελικά συνδυάστηκαν, με τη δημιουργία της Επιτροπής Υπουργών και της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης, σύμφωνα με το Καταστατικό του Συμβουλίου της Ευρώπης. Αυτή η διπλή διακυβερνητική και διακοινοβουλευτική δομή, αντιγράφηκε αργότερα από τις Ευρωπαϊκές Κοινότητες, τον Οργανισμό Βορειοατλαντικού Συμφώνου (ΝΑΤΟ) και του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ).
Το Συμβούλιο της Ευρώπης ιδρύθηκε στις 5 Μαΐου του 1949 από τη Συνθήκη του Λονδίνου. Η Συνθήκη του Λονδίνου ή αλλιώς το Καταστατικού του Συμβουλίου της Ευρώπης, υπεγράφη στο Λονδίνο την ημέρα εκείνη από δέκα μέλη: Βέλγιο, Δανία, Γαλλία, Ιρλανδία, Ιταλία, Λουξεμβούργο, Ολλανδία, Νορβηγία, Σουηδία και το Ηνωμένο Βασίλειο. Πολλά άλλα κράτη ακολούθησαν, ειδικά μετά τις δημοκρατικές μεταβάσεις στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, ενώ το Συμβούλιο της Ευρώπης περιλαμβάνει τώρα όλα τα ευρωπαϊκά κράτη εκτός της Λευκορωσίας, του Καζακστάν, της Πόλης του Βατικανού και των ευρωπαϊκών κρατών με περιορισμένη αναγνώριση.
Σύμβολα
Το Συμβούλιο της Ευρώπης δημιούργησε και χρησιμοποιεί ως επίσημο σύμβολο την περίφημη Ευρωπαϊκή σημαία, με 12 χρυσά αστέρια τοποθετημένα σε ένα κύκλο σε μπλε φόντο, από το 1955 και τον Ευρωπαϊκό ύμνο που βασίζεται στην Ωδή στη Χαρά, στο τελευταίο κομμάτι της Ενάτης συμφωνίας του Λούντβιχ φαν Μπετόβεν, από το 1972.
Στις 5 Μαΐου 1964, στη 15η επέτειο από την ίδρυσή του, το Συμβούλιο της Ευρώπης θέσπισε την 5η Μαΐου ως Ημέρα της Ευρώπης.
Παρά το γεγονός ότι προστατεύεται από πνευματικά δικαιώματα, η ιδιωτική και δημόσια χρήση της ευρωπαϊκής σημαίας ενθαρρύνεται, ώστε να συμβολίσει μια ευρωπαϊκή διάσταση. Για να αποφευχθεί η σύγχυση με την Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία στη συνέχεια ακολούθησε χρησιμοποιώντας την ίδια σημαία στη δεκαετία του 1980, καθώς και άλλα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα, το Συμβούλιο της Ευρώπης συχνά χρησιμοποιεί μια τροποποιημένη έκδοση με ένα πεζό "e" στο κέντρο των αστεριών, που αναφέρεται ως «λογότυπο του Συμβουλίου της Ευρώπης».
Μέλη
250px|thumb|right|{{legend|#e4e454|Ιδρυτικά Μέλη}}{{legend|#2b42a3|Κράτη μέλη}}
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνείς οργανισμοί Κατηγορία:Διακυβερνητικοί οργανισμοί Κατηγορία:Ανθρώπινα δικαιώματα Κατηγορία:Ευρωπαϊκή πολιτική Κατηγορία:Συμβούλιο της Ευρώπης Κατηγορία:Διεθνείς οργανισμοί με έδρα την Ευρώπη
Αλμπέρτο Σαβίνιο
Ο Αλμπέρτο Σαβίνιο (25 Αυγούστου 1891 — 6 Μαΐου 1952), ψευδώνυμο του Αντρέα ντε Κίρικο, ήταν Ιταλός συγγραφέας, ζωγράφος, συνθέτης και θεωρητικός της τέχνης, αδελφός του Τζόρτζιο ντε Κίρικο.
Βιογραφία
Έζησε τα παιδικά του χρόνια στην πόλη του Βόλου και από νεαρή ηλικία διακρίθηκε στη μουσική, αποφοιτώντας με επαίνους στο πιάνο και στη σύνθεση από το Ωδείο Αθηνών. Μετά το θάνατο του πατέρα του το 1905, συνέχισε τις σπουδές του στο Μόναχο, υπό την επίβλεψη του Max Reger και σε ηλικία 17 ετών συνέθεσε την όπερα Καρμέλα (Carmela). Το 1910 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι όπου συνδέθηκε φιλικά με τον Γκυγιώμ Απολλιναίρ και εισχώρησε στους καλλιτεχνικούς κύκλους της πόλης ως λογοτέχνης, εγκαταλείποντας τη μουσική. Το 1914 δημοσίευσε το δραματικό ποίημα Les Chants de la mi-mort (Άσματα του ημιθανάτου), υιοθετώντας για πρώτη φορά το ψευδώνυμο Αλμπέρτο Σαβίνιο, προκειμένου να αποφεύγεται οποιαδήποτε σύγχυση με τον συνεπώνυμο αδελφό του. Το 1918 εκδόθηκε επίσης το μεταφυσικό μυθιστόρημά του Hermaphrodito, η συγγραφή του οποίου ολοκληρώθηκε στη Φεράρα και στη Θεσσαλονίκη. Θεωρείται έργο ορόσημο στην εξέλιξή του, καθώς ο ίδιος ομολόγησε αργότερα πως υπήρξε ο θεμέλιος λίθος της σταδιοδρομίας του στο χώρο της λογοτεχνίας και της τέχνης.
Μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο έγραψε πληθώρα θεωρητικών κειμένων για τη Μεταφυσική ζωγραφική, δημοσιεύοντας μεγάλο μέρος τους στην περιοδική έκδοση Valori plastici. Από το 1926 ξεκίνησε η πιο συστηματική ενασχόληση του με τη ζωγραφική, επηρεασμένος έντονα από το έργο του Τζόρτζιο ντε Κίρικο και πραγματοποίησε την πρώτη ατομική έκθεσή του τον Οκτώβριο του 1927, στη γκαλερί Bernheim. Το έργο του στη ζωγραφική περιλάμβανε κυρίως προσωπογραφίες και αντιμετωπίστηκε με αδιαφορία από τους κριτικούς. Η συγγραφή αποτέλεσε την κύρια δραστηριότητα του, ενώ το 1933 ανέλαβε την έκδοση του βραχύβιου περιοδικού Colonna. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1940 σκηνοθέτησε παραγωγές στη Σκάλα του Μιλάνου, όπως το μπαλέτο που συνέθεσε ο ίδιος με τίτλο La Vita dell’uomo.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί συγγραφείς Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Μαλαισία
Η Μαλαισία είναι ομοσπονδιακό κράτος στη Νοτιοανατολική Ασία. Εκτείνεται σε δύο ανεξάρτητες γεωγραφικές περιοχές, τη Μαλαισιανή χερσόνησο (όπου συνορεύει με την Ταϊλάνδη και τη Σιγκαπούρη) και το νησί Βόρνεο (όπου συνορεύει με την Ινδονησία και το Μπρουνέι). Έχει πληθυσμό 33.379.500 κατοίκους, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για τον Ιούνιο του 2023, και έκταση 330.803 τ.χλμ.. Αρχηγός του Κράτους από το 2019 είναι ο Αμπντουλάχ και πρωθυπουργός από το 2021 ο Ισμαήλ Σαμπρί Γιαακόμπ.
Η Μαλαισία έχει τις ρίζες της στα Μαλαϊκά βασίλεια. Τον 18ο αιώνα, τα εν λόγω βασίλεια προσαρτήθηκαν στη Βρετανική Αυτοκρατορία όταν οι Οικισμοί των Στενών έγιναν βρετανικά προτεκτοράτα. Η ηπειρωτική Μαλαισία έγινε η Μαλαϊκή Ένωση το 1946. Η Μαλάγια αναδιαρθρώθηκε ως Ομοσπονδία της Μαλάγιας το 1948 και έγινε ανεξάρτητη στις 31 Αυγούστου 1957. Η Μαλάγια ενώθηκε με το Βόρειο Βόρνεο, το Σαράουακ και τη Σιγκαπούρη στις 16 Σεπτεμβρίου 1963 για να γίνει Μαλαισία. Το 1965, η Σιγκαπούρη αποβλήθηκε από την ομοσπονδία. Η χώρα είναι πολυεθνική και πολυπολιτισμική, τα οποία διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην πολιτική ζωή της χώρας. Περίπου το ήμισυ του πληθυσμού είναι εθνοτικοί Μαλαισιανοί, με μεγάλες μειονότητες Μαλαισιανών Κινέζων (η δεύτερη μεγαλύτερη κοινότητα υπερπόντιων Κινέζων στον κόσμο), Μαλαισιανών Ινδών και αυτοχθόνων λαών. Το σύνταγμα παρέχει θρησκευτική ελευθερία, αλλά αναγνωρίζει το Ισλάμ ως την καθιερωμένη θρησκεία του κράτους. Το κυβερνητικό σύστημα βασίζεται στενά στο κοινοβουλευτικό σύστημα Ουεστμίνστερ και το νομικό σύστημα βασίζεται στο κοινό δίκαιο. Ο αρχηγός του κράτους είναι ο βασιλιάς, γνωστός ως Γιάνγκ ντι-Περτουάν Αγκόνγκ. Είναι εκλεγμένος μονάρχης που επιλέγεται από τους κληρονομικούς κυβερνήτες των εννέα Μαλαϊκών πολιτειών ανά πενταετία. Ο επικεφαλής της κυβέρνησης είναι ο πρωθυπουργός. Η επίσημη γλώσσα της χώρας είναι η Μπαχάσα Μελάγιου, κοινώς γνωστή ως Μαλαϊκή γλώσσα. Τα αγγλικά παραμένουν ενεργή δεύτερη γλώσσα. Το 2017 η επάρκεια στα αγγλικά στη Μαλαισία ήταν η 2η καλύτερη στην Ασία (μετά τη Σιγκαπούρη) και η 13η καλύτερη στον κόσμο.
Η χώρα είναι μέλος της Κοινοπολιτείας των Εθνών. Επίσης, έχει καταγράψει μια από τις καλύτερες αναπτύξεις στην Ασία από την ανεξαρτησία της από το Ηνωμένο Βασίλειο, με το ΑΕΠ της να αυξάνεται κατά μέσο όρο 6.5% ετησίως για σχεδόν 50 χρόνια. Η οικονομία τροφοδοτείται παραδοσιακά από τους φυσικούς πόρους της, αλλά επεκτείνεται στους τομείς της επιστήμης, του τουρισμού, του εμπορίου και του ιατρικού τουρισμού. Είναι επίσης μία από τις λίγες αναπτυσσόμενες χώρες που επιδοτούν σε μεγάλο βαθμό την εκπαίδευση και την υγειονομική περίθαλψη. Οι Μαλαισιανοί πολίτες δικαιούνται δωρεάν δημόσια εκπαίδευση μέχρι τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και τα δημόσια τέλη για την τριτοβάθμια εκπαίδευση επιδοτούνται έως και 90%. Τα άτομα με ειδικές ανάγκες, οι ηλικιωμένοι και οι μαθητές δημόσιων σχολείων δικαιούνται δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Οι υπηρεσίες ιατρικής περίθαλψης της Μαλαισίας θεωρούνται από τις καλύτερες στον κόσμο και το Πρόγραμμα Ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών αποκάλεσε το σύστημα ιατρικής περίθαλψης της Μαλαισίας ως "πρότυπο για άλλες αναπτυσσόμενες χώρες".
Η πρόσφατη ταχεία ανάπτυξη της Μαλαισίας έχει προσελκύσει εκατομμύρια μετανάστες εργαζόμενους από ολόκληρη την Ασία. Η πλειονότητα αυτών των μεταναστών είναι παράτυποι, μια κατάσταση όπου η κυβέρνηση της Μαλαισίας αγωνίζεται να καταπολεμήσει, με τη μεταχείριση και την καταστολή των διακινουμένων εργαζομένων να επικρίνεται συχνά από διεθνείς οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η Μαλαισία διαθέτει μια προσφάτως εκβιομηχανισμένη οικονομία της αγοράς, η οποία κατατάσσεται ως η 4η μεγαλύτερη στη Νοτιοανατολική Ασία και η 38η στον κόσμο. Με κατά κεφαλήν ΑΕΠ ύψους 10.430 δολαρίων και ΔΑΑ 0.789, η Μαλαισία κατατάσσεται ως αναδυόμενη οικονομία από την Παγκόσμια Τράπεζα. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) ταξινομεί επίσης τη Μαλαισία ως αναδυόμενη και αναπτυσσόμενη χώρα. Η Μαλαισία είναι ιδρυτικό μέλος της Ένωσης Χωρών της Νοτιοανατολικής Ασίας, της Συνόδου Ανατολικής Ασίας, του Οργανισμού Ισλαμικής Συνεργασίας και της Οικονομικής Συνεργασίας Ασίας-Ειρηνικού, της Κοινοπολιτείας των Εθνών και του Κινήματος των Αδεσμεύτων. Το 2017, οι Μαλαισιανοί πολίτες είχαν πρόσβαση χωρίς θεώρηση ή θεώρηση κατά την άφιξη σε 164 χώρες και εδάφη, κατατάσσοντας το μαλαισιανό διαβατήριο ως το 5ο πιο αποδεκτό στον κόσμο.
Προϊστορία
Έχουν βρεθεί απολιθώματα, όπως το κρανίο ενός Homo sapiens σε ένα σπήλαιο στο Βόρειο Σαράουακ, που υποδεικνύουν τη διαρκή ύπαρξη ανθρώπων στην περιοχή από τουλάχιστον 40.000 χρόνια πριν. Ωστόσο, κατά την 8 χιλιετία π.Χ. υπάρχουν ενδείξεις για μία μετανάστευση λαών από τη νοτιοδυτική Κίνα προς τα νησιά Βόρνεο (κομμάτι του οποίου κατέχει σήμερα η Μαλαισία) και Σουμάτρα (σήμερα μέρος της Ινδονησίας). Οι λαοί αυτοί φαίνεται να ήταν τροφοσυλλέκτες και έχουν σχέση με κάποιους σημερινούς κατοίκους της Σουμάτρας, της Ιάβας και μερικών νησιών των Φιλιππίνων. Αργότερα, καινούριοι πληθυσμοί που έφεραν την καλλιέργεια, καθώς και τη χρήση της φωτιάς, εκτόπισαν τους αρχικούς κατοίκους.
Η ηπειρωτική Μαλαισία κατοικήθηκε τουλάχιστον από το 4.000 π.Χ., με στοιχεία να υποδηλώνουν την ύπαρξη εδραιωμένων πολιτισμών κατά τη Νεολιθική και την Εποχή του Χαλκού. Κατά την 1η χιλιετία π.Χ., ένα νέο κύμα μετανάστευσης από την Κίνα και το Θιβέτ -πιθανόν μέσω του ποταμού Μεκόνγκ- έφερε στη Μαλαισία τους προγόνους των σημερινών κατοίκων.
Αρχαιότητα και προϊσλαμική περίοδος
αριστερά|μικρογραφία|242x242εσ|Λεπτομέρεια από μία μεταγενέστερη απόδοση (του 1467) του παγκόσμιου χάρτη του [[Κλαύδιος Πτολεμαίος|Κλαύδιου Πτολεμαίου από τη Γεωγραφική Υφήγησις. Διακρίνονται οι λέξεις «Aurea Chersonesus», δηλαδή «Χρυσή Χερσόνησος».]] Κατά τους τελευταίους αιώνες π.Χ., ξεκινά το εμπόριο με την Κίνα και την Ινδία. Δημιουργούνται σημαντικά λιμάνια και αρχίζει η εδραίωση του Ινδικού πολιτισμού επί των πρώτων μικρών Μαλαϊκών βασιλείων που μόλις είχαν εμφανιστεί. Οι Ινδοί έμποροι μεταφέρουν μαζί τους τον Ινδουισμό και τον Βουδισμό, καθώς και τις Ινδικές ιδέες για την πολιτική οργάνωση και την τέχνη. Σύμφωνα με κάποια Κινεζικά έγγραφα, έως το 1000 μ.Χ. πιθανόν να άκμασαν έως και 30 διαφορετικά «Ινδικά» βασίλεια στην περιοχή της σημερινής Μαλαισίας. Η Μαλαϊκή Χερσόνησος ήταν γνωστή σε Αρχαίους Έλληνες και Ρωμαίους γεωγράφους. Την ονόμαζαν «Χρυσή Χερσόνησος» (λατ.: Chersonesus Aurea [en]). Εκείνη την εποχή, η Μαλαϊκή Χερσόνησος ήταν γνωστή για τα αποθέματα χρυσού και κασσίτερου που διέθετε. μικρογραφία|Χρονικό της εδαφικής ανάπτυξης της Αυτοκρατορίας Σριβιτζάγια (7ος - 13ος αιώνας μ.Χ.) Το σημαντικότερο βασίλειο της περιόδου ήταν η Αυτοκρατορία Σριβιτζάγια, η οποίο κυριάρχησε στην περιοχή από τον 7ο έως τον 13ο αιώνα μ.Χ. Αυτό το βουδιστικό βασίλειο ξεκίνησε από τη Σουμάτρα και συγκεκριμένα από την πόλη Παλεμπάνγκ, την οποία είχε και ως πρωτεύουσα. Ήταν μεγάλη ναυτική δύναμη καθώς έλεγχε στενά νευραλγικής σημασίας για το Ινδοκινεζικό εμπόριο (πχ Προθμός της Μαλάκκα). Έφτασε στη μεγαλύτερη εδαφική της έκταση περίπου το 1000 μ.Χ. Το 1025 όμως, το γειτονικό ανταγωνιστικό βασίλειο Κόλα, κατάφερε να καταλάβει και να αλώσει την Παλεμπάνγκ. Από εκεί και έπειτα τα εδάφη της Σριβιτζάγια συρρικνώθηκαν, καταλήγοντας να αποτελεί μόνο ένα μικρό αδύναμο βασίλειο έως τον 12ο αιώνα.
Έλευση του Ισλάμ
Παρόλο που το Ισλάμ είχε κάνει την εμφάνισή του στη Νοτιοανατολική Ασία από πολύ νωρίς, ήδη από τον 8ο αιώνα μ.Χ., άρχισε να εξαπλώνεται ευρέως στην περιοχή της σημερινής Μαλαισίας από Ινδούς και Άραβες εμπόρους, κατά τον 13ο αιώνα. Η νέα θρησκεία υιοθετήθηκε αρχικά από τις τοπικές άρχουσες τάξεις και στη συνέχεια εξαπλώθηκε και στον λαό, με ειρηνικό τρόπο.
Την ίδια περίοδο (περί το 1400) ιδρύθηκε στη νοτιοδυτική ακτή της Μαλαϊκής Χερσονήσου η Μαλάκκα, η οποία σύντομα αναδείχθηκε σε σημαντικό εμπορικό λιμένα. Ένας βασιλιάς της Μαλάκκας, ονόματι Παραμεσβάρα (Parameswara) ασπάστηκε το Ισλάμ και μετέτρεψε το βασίλειό του σε σουλτανάτο. Το Σουλτανάτο της Μαλάκκα, όπως ονομάστηκε, προσέλκυσε πολλούς μουσουλμάνους εμπόρους και αύξησε τη δύναμή του αρκετά γρήγορα. Επί της βασιλείας του Παραμεσβάρα και των διαδόχων του, το σουλτανάτο άκμασε. Το κράτος είχε καλές σχέσεις με τη Δυναστεία των Μινγκ, στην Κίνα, η οποία βοήθησε στην αντιμετώπιση της επεκτατικότητας των Ταϊλανδών. Παρόλο που το σουλτανάτο δεν ήταν ποτέ αύταρκες και στηριζόταν στις εισαγωγές, έγινε ιδιαίτερα πλούσιο λόγω του εμπορίου. Συγκεκριμένα, η Μαλάκκα κατά τη διάρκεια του 15ου αιώνα έγινε, σύμφωνα με την εγκυκλοπαίδεια Μπριτάνικα, το μεγαλύτερο κέντρο ελεύθερου εμπορίου στον τότε κόσμο. Στο απόγειο της δύναμής του, το Σουλτανάτο της Μαλάκκας έλεγχε το μεγαλύτερο μέρος της Μαλαϊκής Χερσονήσου, ένα κομμάτι της ανατολικής Σουμάτρας καθώς και πολλά στρατηγικής σημασίας νησιά. Η κυριαρχία αυτού του μουσουλμανικού κράτους επέτρεψε την περαιτέρω εδραίωση του Ισλάμ στην περιοχή.
Επιδρομές Ευρωπαίων
Ο διάσημος πλούτος του Σουλατανάτου της Μαλάκκας προσέλκυσε το ενδιαφέρον των Ευρωπαίων. Πρώτοι ήταν οι Πορτογάλοι που ήρθαν σε επαφή με το λιμάνι της Μαλάκκας για πρώτη φορά το 1509. Παρόλο που η γενικότερη περιοχή της Νοτιοανατολικής Ασίας θα έμενε σχετικά ανέγγιχτη από τους Ευρωπαίους έως τον 19ο αιώνα, η περιοχή της Ηπειρωτικής Μαλαισίας επηρεάστηκε σημαντικά από την αρχή. Το 1511 οι Πορτογάλοι έκαναν επιδρομή και κατέλαβαν τη Μαλάκκα, με συνέπεια ο βασιλιάς της πόλης να εκτοπιστεί στο εσωτερικό της Μαλαισίας. Αργότερα, το 1528, ένα μέλος της εξορισμένης βασιλικής οικογένειας ίδρυσε το διάδοχο κράτος Σουλτανάτο του Τζοχόρ. Λόγω των υψηλών φόρων των Πορτογάλων και της μη ανοχής τους στο Ισλάμ, οι έμποροι της περιοχής άρχισαν να αποφεύγουν τη Μαλάκκα. Αυτό οδήγησε στη σταδιακή πτώση της σημαντικότητας του λιμανιού.
Κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα, η επιρροή της Ολλανδίας στη Νοτιοανατολική Ασία, μέσω της Ολλανδικής Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών, αυξήθηκε σημαντικά. Μάλιστα, έπειτα από μερικές ανεπιτυχείς προσπάθειες, οι Ολλανδοί κατάφεραν το 1641 να καταλάβουν τη Μαλάκκα, εκτοπίζοντας οριστικά τους Πορτογάλους.
Μετά την πτώση του Σουλτανάτου της Μαλάκκας πολλά νέα σουλτανάτα αναδύθηκαν καταλαμβάνοντας κατά διαστήματα σημαντική επιρροή επί της Μαλαϊκής Χερσονήσου. Ταυτόχρονα, αυξημένη ήταν και η παρουσία των Ταΐλανδών, κυρίως στα βόρεια.
Βρετανική κυριαρχία
μικρογραφία|212x212εσ|Η Βρετανική Μαλάγια:{{legend|#ff0000|Οικισμοί των στενών}}{{legend|#ffcc00|Ομόσπονδα Μαλαϊκά Κράτη}}{{legend|#0080ff|Μη-ομόσπονδα Μαλαϊκά Κράτη}} Όπως αναφέρθηκε και προηγουμένως, με εξαίρεση τη Μαλάκκα, η Μαλαισία δεν είχε επηρεαστεί από την επεκτατικότητα των Ευρωπαίων. Αυτό άλλαξε οριστικά όταν άρχισαν να ενδιαφέρονται για την περιοχή οι Βρετανοί. Αφού κατέλαβαν στρατηγικής σημασίας λιμάνια και νησιά στην περιοχή της Μαλαισίας, όπως το Πενάνγκ και τη Σιγκαπούρη, υπέγραψαν με τους Ολλανδούς, το 1824, μία συνθήκη που καθόριζε τα σύνορα των σφαιρών επιρροής τους. Πέρα απ' ότι η συνθήκη αυτή αποτέλεσε τη βάση για τα σημερινά σύνορα Ινδονησίας-Μαλαισίας, επιπλέον προέβλεπε την παράδοση της Μαλάκκας στους Βρετανούς. Έπειτα από αυτό, η Σιγκαπούρη, το Πενάνγκ και η Μαλάκκα συγκρότησαν την πρώτη αποικία του Στέμματος στην περιοχή, γνωστή ως οι «Οικισμοί των Στενών».
Επίσης, κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα πολλοί Κινέζοι μετανάστευσαν στα Μαλαϊκά κρατίδια ως έμποροι. Σύντομα άρχισαν διαμορφώνουν πολλές κινεζικές κοινότητες, ενώ παράλληλα κυριάρχησαν στις τοπικές οικονομίες και επηρέαζαν τους τοπικούς άρχοντες. Ταυτόχρονα, η Βρετανική Αυτοκρατορία άρχισε να ελέγχει τα Μαλαϊκά σουλτανάτα, παρεμβαίνοντας στα εσωτερικά τους ζητήματα, και διορίζοντας Βρετανούς ως «συμβούλους» των τοπικών αρχόντων. Το 1896, κατάφερε να ενώσει τέσσερα μεγάλα κρατίδια, δημιουργώντας τα Ομόσπονδα Μαλαϊκά Κράτη (Federated Malay States), που εκ των πραγμάτων επρόκειτο για ένα προτεκτοράτο που ήλεγχε μέσω αντιπροσώπων η ίδια. Πρωτεύουσα της ομοσπονδίας έγινε η Κουάλα Λουμπούρ, η οποία είναι και η σημερινή πρωτεύουσα της Μαλαισίας. Το 1909, η Βρετανία εκτόπισε το Σιάμ από τέσσερα βόρεια σουλτανάτα, ενώ το 1914, το Σουλτανάτο του Τζοχόρ αναγκάστηκε και αυτό να αποδεχτεί, τελευταίο, την υποτέλεια στους Βρετανούς. Σημειωτέον ότι τα 5 νέα κρατίδια που προσεταιρίστηκε η Βρετανία δεν εντάχθηκαν στην ομοσπονδία, αλλά διαμόρφωσαν τα Μη-ομόσπονδα Μαλαϊκά Κράτη (Unfederated Malay States). Για τα Ομόσπονδα και τα Μη ομόσπονδα Μαλαϊκά Κράτη, μαζί με τους Οικισμούς των Στενών συνήθως χρησιμοποιείται ο όρος Βρετανική Μαλάγια.
Την ίδια περίοδο, οι Βρετανοί κατάφεραν να έχουν ανάλογο πολιτικό έλεγχο στο Σαράουακ και στο Βόρειο Βόρνεο (Σαμπάχ), που μέχρι τότε είχαν εν γένει ξεχωριστή ιστορική διαδρομή από τη Μαλαϊκή Χερσόνησο.
Β' Παγκόσμιος Πόλεμος και μεταπολεμικές εξελίξεις
Τελικά, οι Βρετανοί αποφάσισαν να ανεξαρτητοποιήσουν τη Μαλαισία, κυρίως για να εξουδετερώσουν το επιχείρημα των κομμουνιστών ανταρτών ότι μάχονταν για την ανεξαρτησία. Το 1955 διεξήχθησαν οι πρώτες γενικές εκλογές, όπου κάθε εθνότητα (Μαλαισιανοί, Ινδοί, Κινέζοι) εξέλεξε τους δικούς της υποψηφίους. Από τις εκλογές, και στις τρεις εθνότητες, νικητές αναδείχθηκαν συντηρητικά κόμματα, τα οποία μετεκλογικά συμμάχησαν, σχηματίζοντας το Μπαρισάν Νασιονάλ (Barisan Nasional, Εθνικό Μέτωπο), το οποίο επρόκειτο να κυβερνήσει τη Μαλαισία για τα επόμενα 60 χρόνια. Η Ομοσπονδία της Μαλάγιας έγινε ανεξάρτητο κράτος το 1957, με πρώτο πρωθυπουργό τον Τουνκού Αμπντούλ Ραχμάν.
Ανεξαρτησία και εφεξής
Μόλις ανεξαρτητοποιήθηκε η Ομοσπονδία της Μαλάγιας περιελάμβανε μόνο τη Μαλαϊκή Χερσόνησο, χωρίς τη Σιγκαπούρη. Έπειτα από διαπραγματεύσεις η νεοσυσταθείσα Μαλαϊκή κυβέρνηση κατάφερε να πείσει τη Σιγκαπούρη, καθώς και τις περιοχές Σαμπάχ και Σαράουακ του Βόρνεου, να εισέλθουν και αυτές στην Ομοσπονδία. Αυτό έγινε το 1963, υπό τον όρο ότι οι νέες περιοχές θα διατηρούσαν την τοπική αυτονομία τους. Με την προσχώρηση των νέων περιοχών, το κράτος μετονομάστηκε σε Μαλαισία. Ωστόσο το νέο κράτος είχε να αντιμετωπίσει μία σειρά από προκλήσεις. Αρχικά, έντονες ήταν οι διεθνικές συγκρούσεις, με μεγάλες εθνοτικές ταραχές να γίνονται το 1964 και το 1969. Ακόμα, η κυβέρνηση της Σιγκαπούρης, όπου οι Κινέζοι ήταν πλειονότητα, διαφωνούσε σε πολλά σημεία με τους εθνικούς στόχους που έθετε η ομοσπονδιακή κυβέρνηση της Κουάλα Λουμπούρ. Οι διαφωνίες αυτές κλιμακώθηκαν σε ανοιχτή ρήξη το 1965, με αποτέλεσμα η Σιγκαπούρη να αποβληθεί από την Ομοσπονδία.
Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση έπρεπε να αντιμετωπίσει την επεκτατικότητα της Ινδονησίας, που ισχυριζόταν ότι είχε κυριαρχία σε ολόκληρο το Βόρνεο. Η διένεξη για το Βόρνεο οδήγησε σε στρατιωτική σύγκρουση μεταξύ των δύο χωρών, με την Ινδονησία να εισβάλλει και να καταλαμβάνει μικρά τμήματα στο Σαμπάχ και στο Σαράουακ. Τελικά η διένεξη έληξε ειρηνικά το 1966, με την παραίτηση της Ινδονησίας από τις επιδιώξεις της. Την ίδια περίοδο υπήρξε αναβίωση της κομμουνιστικής ένοπλης δραστηριότητας, αρχικά στο Σαράουακ το 1962, κι έπειτα στην Ηπειρωτική Μαλαισία το 1968. Αυτή η δεύτερη Malayan Emergency έληξε μόνο το 1989, με την υπογραφή συνθήκης ειρήνης μεταξύ της Μαλαισιανής κυβέρνησης και κομμουνιστών.
Σε πολιτικό επίπεδο, η Μαλαισία κατάφερε να εγκαθιδρύσει ένα σταθερό, ημιδημοκρατικό πολιτικό σύστημα, με εκλογές να γίνονται να ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Σημαντικό πρόσωπο είναι ο Μοχατίρ Μοχάμαντ ο οποίος υπηρέτησε ως πρωθυπουργός από το 1981 έως το 2003. Την ίδια περίοδο η οικονομία της χώρας αναπτύσσεται γοργά. Τη δεκαετία του 90' ανέρχεται στην επιφάνεια ο Ανουάρ Ιμπραχίμ, που αφού διαγράφτηκε από το κυβερνών κόμμα, έγινε η πιο ισχυρή φυσιογνωμία της αντιπολίτευσης. Η 60χρονη πολιτική κυριαρχία του Μπαρισάν Νασιονάλ, έφτασε στο τέλος της στις εκλογές 2018, όταν ηττήθηκε από τη συμμαχία της αντιπολίτευσης, Πακατάν Χαραπάν.
Γεωγραφία
εναλλ.=Relief map of Malaysia|μικρογραφία|400x400εσ|Γεωγραφικός χάρτης της Μαλαισίας. Η Μαλαισία έχει συνολική έκταση 330.803 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Διαθέτει χερσαία σύνορα με την Ταϊλάνδη, στην Ηπειρωτική Μαλαισία, καθώς και με την Ινδονησία και το Μπρουνέι στην Ανατολική Μαλαισία. Δεν έχει σύνορα με τη Σιγκαπούρη, καθώς η τελευταία είναι νησί, ωστόσο συνδέεται με αυτή μέσω 2 γεφυρών. Η Μαλαισία επίσης συνορεύει θαλάσσια με το Βιετνάμ και τις Φιλιππίνες. Είναι το μόνο κράτος που έχει επικράτεια τόσο στην ασιατική ηπειρωτική χώρα όσο και σε νησί του Μαλαϊκού Αρχιπελάγους. Το Στενό της Μαλάκας, που βρίσκεται μεταξύ της Σουμάτρας και της Μαλαϊκής χερσονήσου, είναι ένας από τους σημαντικότερους θαλάσσιους κόμβους του παγκόσμιου εμπορίου.