cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Έιδουρ Σμόρι Γκούδιονσεν
Σημαντικοί τίτλοι
Κατηγορία:Ισλανδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΣΦ Αϊντχόφεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσέλσι ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισλανδίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΡ Ρέικιαβικ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βάλουρ Ρέικιαβικ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπόλτον Γουόντερερς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μονακό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τότεναμ Χότσπερ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Στόουκ Σίτι Φ.Κ. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούλαμ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σερκλ Μπρυζ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλαμπ Μπρυζ Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισλανδίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισλανδίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισλανδίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στο Βέλγιο
Δημήτρης Λόλας
Ο Δημήτρης Λόλας (γεννημένος στις 31 Ιανουαρίου 1986 στο Λάρισα) είναι Έλληνας καλαθοσφαιριστής. Διαθέτει ύψος 2,03 μέτρα και αγωνίζεται στη θέση του Power Forward.
Σταδιοδρομία
Ο Λόλας ξεκίνησε την πορεία του στην Α1 Εθνική αγωνιζόμενος με τα χρώματα του Αμαρουσίου, παραμένοντας στην ομάδα μέχρι το 2007. Με την αθηναϊκή ομάδα συμμετείχε εκτός από το Πρωτάθλημα της Α1 Εθνικής στη FIBA Europe League (2004 - 2η θέση) και στο EuroCup (2006, 2007) - τότε επρόκειτο για το τρίτο τη τάξει πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα συλλόγων. Ακολούθως μετακινήθηκε με δανεισμό στο Αιγάλεω. Την επόμενη χρονιά, 2008-09, φόρεσε τη φανέλλα της Ε.Κ. Καβάλας.
Μετά από αρκετά χρόνια στην κορυφαία εθνική κατηγορία, ο αθλητής αγωνίστηκε στην Α2 Εθνική για λογαριασμό της Δάφνης (2009-10) και του Παγκρατίου (2010-11). Το καλοκαίρι του 2011 επέστρεψε στη Δάφνη, που στο μεταξύ είχε απορροφηθεί από τον Αμύντα Δάφνης-Υμηττού.
Αγωνιζόμενος στη Β' Εθνική σημείωσε κατά μέσο όρο 11,1 πόντους ανά παιχνίδι. Το καλοκαίρι του 2013 αποκτήθηκε από την ομάδα του Ιωνικού Νικαίας, προκειμένου να τη βοηθήσει στην πορεία της στη Β' Εθνική.
Διεθνής σταδιοδρομία
Ως μέλος του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος της Ελλάδος, ο Λόλας έλαβε μέρος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Εφήβων του 2004 στη Σαραγόσα, στα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα Νέων Ανδρών του 2005 και του 2006, στη Μόσχα και τη Σμύρνη αντίστοιχα, καθώς και στους Μεσογειακούς Αγώνες του 2009 με την Εθνική Ανδρών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αμαρουσίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αιγάλεω Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ε.Κ. Καβάλας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Δάφνης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκρατίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ιωνικού Νίκαιας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γ.Σ. Κύμης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ηρακλείου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ερμή Αγιάς Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α2 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Β΄ Εθνικής Ελλάδας
Ρωσική Βικιπαίδεια
Η Ρωσική Βικιπαίδεια είναι η έκδοση της Βικιπαίδειας στη ρωσική γλώσσα. Δημιουργήθηκε στις 20 Μαΐου 2001 και σήμερα (Φεβρουάριος 2020) έχει περισσότερα από 1.580.000 λήμματα, κατατασσόμενη στην έβδομη θέση από αυτή την άποψη ανάμεσα σε όλες τις γλωσσικές εκδόσεις της Βικιπαίδειας.
thumb|Οι χώρες στις οποίες η πιο δημοφιλής Βικιπαίδεια είναι η Ρωσική.
Σύνδεσμοι
Ρωσικη Βικιπαιδεια
Κροατική Βικιπαίδεια
Η Κροατική Βικιπαίδεια (Wikipedija na hrvatskom jeziku) είναι η έκδοση της Βικιπαίδειας στην κροατική γλώσσα. Σήμερα (Νοέμβριος 2018) έχει περισσότερα από 200.000 λήμματα.
Σύνδεσμοι
Κροατικη Βικιπαιδεια Βικιπαιδεια
Σεισμός της Σμύρνης (1688)
Ο σεισμός της Σμύρνης του 1688 σημειώθηκε στις 11:45 της 10ης Ιουλίου. Το επίκεντρό του ήταν κοντά στη Σμύρνη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (σημερινής Τουρκίας). Είχε εκτιμώμενο μέγεθος 7 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ και προκάλεσε εκτεταμένες ζημιές και περίπου 16.000 νεκρούς.
Μεταξύ των νεκρών ήταν ο τότε Μητροπολίτης Σμύρνης Ιγνάτιος, που καταπλακώθηκε από το κτήριο της Μητρόπολης, ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Παρθένιος, που παρεπιδημούσε στην Σμύρνη , καθώς και ο Γάλλος Πρόξενος Φαμπρ. Ο σεισμός κατέστρεψε ολοσχερώς τον ναό της Αγίας Φωτεινής, ο οποίος επανοικοδομήθηκε λίγο αργότερα.
Κόμμα Brexit
Το κόμμα Brexit (αγγλικά: Brexit Party) είναι ένα ευρωσκεπτικιστικό πολιτικό κόμμα του Ηνωμένου Βασιλείου. Ιδρύθηκε το Νοέμβριο 2018 και το Φεβρουάριο του 2019 αναγνωρίστηκε επίσημα από την Εκλογική Επιτροπή της χώρας. Ηγέτης του είναι ο πολιτικός Νάιτζελ Φάρατζ. Το κόμμα διαθέτει 4 βουλευτές στην Εθνική Συνέλευση της Ουαλίας.
Το κόμμα Brexit ιδρύθηκε δύο χρόνια μετά το δημοψήφισμα για τη συμμετοχή του Ηνωμένου Βασιλείου στην Ευρωπαϊκή Ένωση, που διεξήχθη το 2016 και το οποίο έδωσε την πλειοψηφία σε αυτούς που ήταν υπέρ της εξόδου της χώρας από τον οργανισμό. Η ιδρυτική του ομάδα αποτελείται από ευρωσκεπτικιστές που θεωρούν ότι η κυβέρνηση του Συντηρητικού Κόμματος δεν κατάφερε να απομακρύνει το Ηνωμένο Βασίλειο από την Ε.Ε. Πολλά από τα μέλη της ήταν παλαιότερα ενταγμένα στο Κόμμα Ανεξαρτησίας του Ηνωμένου Βασιλείου (UKIP). ο αρχηγός του κόμματος Brexit, Νάιτζελ Φάρατζ, βρισκόταν στην ηγεσία του UKIP τα διαστήματα 2006-09 και 2010-16. Συμμετέχοντας στις εκλογές για την ανάδειξη του νέου ευρωπαϊκού κοινοβουλίου, το Μάιο του 2019, το κόμμα Brexit κατάφερε να κατακτήσει την πρώτη θέση με ποσοστό 30.5% και να εκλέξει 29 ευρωβουλευτές.
Το κόμμα έχει σαν πυλώνα του προγράμματός του την έξοδο του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ευρωπαϊκή Ένωση και την εφαρμογή διατάξεων του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου έως ότου γίνει εφικτή μια συμφωνία με τους Ευρωπαίους ηγέτες. Γενικά, περιγράφεται από τους αντιπάλους του ως λαϊκιστικό, ενώ φαίνεται να αντλεί υποστήριξη από όσους επιθυμούν η χώρα να εγκαταλείψει την Ευρωπαϊκή Ένωση χωρίς να παραμείνει μέρος της ενιαίας αγοράς ή της τελωνειακής ένωσης. Στις 31 Ιανουαρίου αποχώρησαν από την ευρωβουλή όλοι οι ευρωβουλευτές του κόμματος μετά το οριστικό Brexit.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα Ηνωμένου Βασιλείου
Κλεμμένη Ευτυχία
Κλεμμένη Ευτυχία (αγγλικά: A Stolen Life) είναι μια δραματική ταινία του 1946 του Κέρτις Μπέρνχαρντ. Πρωταγωνιστεί η Μπέτι Ντέιβις, η οποία ήταν και παραγωγός. Η ταινία είναι remake της Βρετανικής ταινίας Stolen Life (ελληνικός τίτλος:Η ζωή μιας άλλης) του 1939 με πρωταγωνίστρια την Ελίζαμπεθ Μπέργκνερ και τον Μάικλ Ρέντγκρεϊβ.
Πλοκή
Η Κέιτ Μπόσθουορθ (Μπέτι Ντέιβις) είναι μια καλλιτέχνιδα που χάνει το πλοίο της για ένα νησί ανοιχτά της Νέας Αγγλίας, όπου σκοπεύει να συναντήσει την αδελφή και τον θείο της. Πείθει τον Μπιλ Έμερσον (τον οποίο υποδύεται ο Φορντ) να την πάει στο σπίτι με το πλοίο του, και ερωτεύονται. Όμως, η δίδυμη αδελφή της Κέιτ, η Πατρίσια (την οποία επίσης υποδύεται η Ντέιβις) αποφασίζει να ερωτευθεί τον Μπιλ επίσης, και κατορθώνει να τον κερδίσει.
Ανίκανη να αισθανθεί πραγματικά χαρούμενη για την Πατρίσια, η Κέιτ αντιθέτως συγκεντρώνεται στη δουλειά της. Ο Μπιλ ουσιαστικά πηγαίνει στη Χιλή, αφήνοντας την Κέιτ να περάσει λίγο χρόνο με την αδελφή της. Σαλπάρουν με ένα πλοίο, και η Πατρίσια πέφτει από το πλοίο και πνίγεται. Η Κέιτ ξεβράζεται στη στεριά, και όταν ανακτά τις αισθήσεις της, όλοι τη μπερδεύουν με την Πατρίσια. Μαθαίνοντας ότι ο Μπιλ πρόκειται να επιστρέψει από τη Χιλή, η Κέιτ αποφασίζει να πάρει την ταυτότητα της νεκρής αδελφής της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1946 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μαξ Στάινερ
Βεατρίκη των Έστε, δούκισσα του Μιλάνου
Η Βεατρίκη, ιταλ. Beatrice d'Este (29 Ιουνίου 1475 - 3 Ιανουαρίου 1497) από τον Οίκο των Έστε ήταν κόρη του δούκα της Φερράρα και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Μιλάνου. Εθεωρείτο η πιο όμορφη καλλονή και μία με πληρότητα μορφωμένη πριγκίπισσα της Αναγέννησης στην Ιταλία.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Έρκολε Α΄ δούκα της Φερράρα και της ελεονώρας των Τραστάμαρα, κόρης του Φερδινάνδου Α΄ της Νάπολης.
Ο γάμος της
Ο Οίκος των Έστε της Φερράρας και ο Οίκος των Σφόρτσα του Μιλάνου είχαν πάντα φιλικές σχέσεις και το 1490, με σκοπό να παγιώσουν τη συμμαχία, ο Λουδοβίκος Σφόρτσα ζήτησε επίσημα από τον Έρκολε ντ'Έστε να του δώσει το χέρι της κόρης του για γάμο. Ο Λουδοβίκος, τότε δούκας του Μπάρι και επίτροπος του Μιλάνου, είχε ζητήσει αρχικά να αρραβωνιαστεί την Ισαβέλλα, μεγαλύτερη αδελφή της Βεατρίκης, αλλά επειδή ο Έρκολε είχε ήδη υποσχεθεί το χέρι της στον Φραγκίσκο Β΄ Γκοντζάγκα μαρκήσιο της Μάντουα, του έδωσε τη Βεατρίκη. Ο Λουδοβίκος το δέχθηκε και ο γάμος έγινε τον Ιανουάριο του 1491.
Ο επίσημος γάμος θα γινόταν το 1490, μαζί με τον γάμο της Ισαβέλλας με τον Φραγκίσκο Β΄, όμως ο Λουδοβίκος ανέβαλε τον γάμο περισσότερο από μία φορά. Τελικά παντρεύτηκαν ένα έτος μετά μαζί με τον γάμο του Αλφόνσου Α΄ των Έστε (αδελφού της Βεατρίκης) με την Άννα Σφόρτσα, ανιψιά του Λουδοβίκου. Ο Λεονάρντο ντα Βίντσι οργάνωσε τις γαμήλιες εορτές.
Γίνεται δούκισσα του Μιλάνου
Η προστασία της συνεισέφερε σε έναν αριθμό κτηρίων, περιλαμβανομένων του Κάστρου Σφορτσα στο Μιλάνο και της Τσερτόζα ντι Παβία. Ο χρονικογράφος της Αναγέννησης Φραντσέσκο Μουράλτο σημείωσε την ωραιότητά της και την αγάπη της για τον χορό, περιγράφοντάς την επίσης ως "εφευρέτη νέων ρούχων".
Το 1492 η Βεατρίκη επισκέφθηκε τη Βενετία ως πρέσβης για τον άνδρα της και τα πολιτικά του σχέδια, από τα οποία το κυριότερο ήταν η επιθυμία του να αναγνωριστεί ως δούκας του Μιλάνου. Με το τέλος του Τζαν Γκαλεάτσο Σφόρτσα (αδελφό της Άννας Σφόρτσα), ο σφετερισμός της εξουσίας από τον Λουδοβίκο νομιμοποιήθηκε. Έπειτα από τη μάχη του Φορνόβο (1495), αυτός και η σύζυγός του πήραν μέρος στη σύνοδο ειρήνης μεταξύ του Καρόλου Η΄ της Γαλλίας και των Ιταλών πριγκίπων, στην οποία η Βεατρίκη επέδειξε μεγάλη πολιτική ικανότητα.
Πάντως η λαμπρή σταδιοδρομία της σταμάτησε σύντομα, όταν απεβίωσε στη γέννα στις 3 Ιανουαρίου 1497, σε ηλικία 21 ετών. Σε ένα γράμμα που γράφτηκε μερικές ώρες μετά το τέλος της, ο Λουδοβίκος πληροφορεί τον σύζυγο της αδελφής, τον Φραγκίσκο Β΄ Γκοντζάγκα, ότι η Βεατρίκη "παρέδωσε το πνεύμα της στον Θεό" μισή ώρα μετά τα μεσάνυχτα. Το παιδί είχε γεννηθεί στις 11 μ.μ. και ήταν θνησιγενές.
Υστεροφημία
Η Βεατρίκη ανήκε στην πιο καλή κλάση των Αναγεννησιακών γυναικών και επηρέασε τα πολιτιστικά πράγματα της εποχής της. Σε μεγάλη βαθμό, στην προστασία και το καλό της γούστο οφείλεται το μεγαλείο του Καστέλο Σφορτσέσκο στο Μιλάνο, της Τσερτόζα στην Παβία και πολλών άλλων διάσημων κτηρίων στη Λομβαρδία. Ο τάφος της διατηρείται στην Τσερτόζα ντι Παβία και η Βεατρίκη βρίσκεται δίπλα στον σύζυγό της Λουδοβίκο.
Το πορτραίτο της
Συχνά από λάθος ταυτίζεται με την εικονιζόμενη στο Πορτραίτο μίας κυρίας του Αμπρότζιο ντε Πρέντις, στην Αμβροσιανή Βιβλιοθήκη του Μιλάνου. Οι έρευνες το 2010-2013 από τους Μαρτίν Κεμπ, Πασκάλ Κότε και έναν Γερμανό ερευνητή, έφεραν στο φως ισχυρές αποδείξεις ότι η καθήμενη στον πίνακα δεν είναι η Βεατρίκη, αλλά η Άννα Σφόρτσα. Ένα ιστορικά επιβεβαιωμένο πορτραίτο της Βεατρίκης των Έστε μπορεί να δει κάποιος στον πίνακα Πάλα Σφορτσέσκα. Άλλη αυθεντική απόδειξη της μορφής της Βεατρίκης είναι η προτομή του Τζιοβάννι Κριστόφορο Ρομάνο των αρχών της δεκαετίας του 1490.
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Έστε Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Μόντενα Κατηγορία:Δούκισσες του Μιλάνου
Δήμος Σάμης
μικρογραφία|Η [[Δήμος Σάμης#Δημοτική Ενότητα Σάμης|Δημοτική Ενότητα Σάμης (πρώην «Καποδιστριακός» Δήμος Σάμης, 1999 - 2010). Η Κοινότητα Αγίου Νικολάου, της Δημοτικής Ενότητας Ελειού - Προνών, προστέθηκε το 2019.]] μικρογραφία|[[Σάμη]] μικρογραφία|Η [[Δήμος Σάμης#Δημοτική Ενότητα Ερίσου|Δημοτική Ενότητα Ερίσου (πρώην «Καποδιστριακός» Δήμος Ερίσου).]] μικρογραφία|[[Άσος Κεφαλονιάς|Άσος]] μικρογραφία|[[Φισκάρδο Κεφαλονιάς|Φισκάρδο]] μικρογραφία|Η [[Δήμος Σάμης#Δημοτική Ενότητα Πυλαρέων|Δημοτική Ενότητα Πυλαρέων (πρώην «Καποδιστριακός» Δήμος Πυλαρέων).]] μικρογραφία|[[Αγία Ευφημία Κεφαλονιάς|Αγία Ευφημία]] μικρογραφία|[[Αγία Ευφημία Κεφαλονιάς|Αγία Ευφημία]] Ο Δήμος Σάμης δημιουργήθηκε το 2019, με τη διάσπαση του Δήμου Κεφαλονιάς και την προσάρτηση της Δημοτικής Ενότητας Σάμης, της Δημοτικής Ενότητας Ερίσου και της Δημοτικής Ενότητας Πυλαρέων. Επίσης προσαρτήθηκε και η Κοινότητα Αγίου Νικολάου, που αποσπάστηκε από τη Δημοτική Ενότητα Ελειού - Προνών, στη Δημοτική Ενότητα Σάμης.
Χάρτης
<mapframe latitude="38.281313" longitude="20.992126" zoom="10" width="1000" height="425" align="center" /> Σ
Κωνσταντίνος Τσιούλκας
Ο Κωνσταντίνος Τσιούλκας (1845-1915) ήταν Έλληνας εκπαιδευτικός και συγγραφέας καταγόμενος από τη Δυτική Μακεδονία.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1845 στην Γκορέντση Καστοριάς (Κορρησό). Οι περισσότεροι κάτοικοι του χωριού είχαν σλάβικη μητρική γλώσσα, αλλά ο ίδιος ίσως είχε την ελληνική. Μετά την αποφοίτησή του από το βασικό σχολείο του χωριού του συνέχισε τις σπουδές του ως υπότροφος του Φιλεκπαιδευτικού Συλλόγου Καστοριάς στο Γυμνάσιο Καστοριάς και έπειτα δίδαξε στο «ελληνικό σχολείο» της γενέτειράς του. Αντιτάχθηκε στις προσπάθειες των Εξαρχικών να τελείται η θεία λειτουργία στα βουλγαρικά και το 1871 κατάφερε μαζί με άλλους την εκδίωξη από την Γκορέντση (Κορησό) του Κωνσταντίνου Δαρζιλοβίτη, που, κατά τον Τσιούλκα, ήταν ο πρώτος που δίδαξε στους σλαβόφωνους ότι είναι Βούλγαροι, λίγο πριν ανοίξει ένα βουλγαρικό σχολείο στο χωριό. Το 1875 στάλθηκε με υποτροφία από το Βελλίειο κληροδότημα στην Αθήνα, όπου φοίτησε στην Φιλοσοφική Σχολή του Εθνικού Πανεπιστημίου. Το 1879 πήγε στο Μοναστήρι (Μπίτολα), όπου έγινε ο πρώτος γυμνασιάρχης του ελληνικού γυμνασίου για μια δεκαετία, μέχρι το 1889, όταν απολύθηκε λόγω των γεγονότων των Πηχιωτικών.
Συμβολαί εις την διγλωσσίαν των Μακεδόνων
200px|thumb|Η πρώτη έκδοση των Συμβολών του Τσιούλκα (Αθήνα: Πετράκος, 1907). Το 1907 εξέδωσε στην Αθήνα το 350 σελίδων πόνημά του «Συμβολαί εις την διγλωσσίαν των Μακεδόνων εκ συγκρίσεως της σλαυοφανούς μακεδονικής γλώσσης προς την ελληνικήν», για να πολεμήσει τη βουλγαρική και πανσλαβιστική προπαγάνδα στην περιοχή της Μακεδονίας. Ο Τσιούλκας, που ισχυριζόταν ότι δεν ήξερε καμία σλαβική γλώσσα, προσπάθησε διαστρέφοντας την ιστορική γλωσσολογία να αποδείξει ότι η γλώσσα των σλαβοφώνων της Μακεδονίας δεν ήταν βουλγαρική, αλλά αρχαιοελληνική διάλεκτος. Ετσι, δεν επικεντρώθηκε στη φωνολογία, τη σύνταξη, ή τη μορφολογία, στην οποία αφιέρωσε μόλις 11 σελίδες, αλλά αποκλειστικά στο λεξιλόγιο, όπου εύκολα βρίσκονται λέξεις με κοινή, ινδοευρωπαϊκή, ετυμολογία με τα ελληνικά, ώστε να δείξει ότι βασικά στοιχεία του Μακεδονικού λεξιλογίου δεν ήταν σλαβικά, αλλά προέρχονται από τα ελληνικά. Για να αποδείξει ότι η γλώσσα των Σλαβόφωνων βρισκόταν εγγύτερα στα αρχαία ελληνικά απ' ό,τι τα νέα ελληνικά, παρέθεσε κατάλογο ομηρικών λέξεων και συνέκρινε πόσες εξ αυτών επιβιώνουν στη «λαϊκή», δηλαδή τη δημοτική, (650) και πόσες στη «σλαβοφανή Μακεδονική» (1260). Το συμπέρασμα, για τον Τσιούλκα, ήταν ότι η «σλαβοφανής Μακεδονική ήταν Μακεδονική και αδερφή της ελληνικής» και ο «Μακεδονικός λαός» αυτόχθων και καταγόμενος από τους αρχαίους Μακεδόνες.
Το αντιεπιστημονικό αυτό βιβλίο ήταν η σημαντικότερη μιας σειράς ψευδο-γλωσσολογικών δημοσιεύσεων που εμφανίστηκαν στην Ελλάδα από τις αρχές ως τα μέσα του 20ου αιώνα, οι συντάκτες των οποίων δίχως να γνωρίζουν τις διαλέκτους για τις οποίες έγραφαν υποστήριζαν ότι οι «μικτές» ή «σλαβοφανείς» διάλεκτοι των Σλαβοφώνων δεν ήταν σλαβικές. Κανένας Έλληνας γλωσσολόγος δεν προσυπέγραψε τη θεωρία του Τσιούλκα, αλλά το βιβλίο επανεκδόθηκε το 1991, κατά την κρίση του Μακεδονικού, χωρίς αρνητικό σχολιασμό, αλλά με επαινετικό προοίμιο του πρώην υπουργού Νικόλαου Μάρτη. Βρίσκεται σε κυκλοφορία μέχρι σήμερα και αναφορές σε αυτό εξακολουθούν να γίνονται στο διαδίκτυο, με αποτέλεσμα ο Τσιούλκας να έχει συνεισφέρει άθελά του στην ιδέα ότι οι σύγχρονοι Σλαβομακεδόνες κατάγονται από τους αρχαίους Μακεδόνες και είναι οι πραγματικοί κληρονόμοι τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες εκπαιδευτικοί Κατηγορία:Ψευδοεπιστήμες
Τα πάθη της Ζαν Ντ’ Αρκ
Τα Πάθη της Ζαν ντ’ Αρκ (πρωτότυπος τίτλος: La Passion de Jeanne d'Arc) είναι γαλλική βωβή ταινία του 1928, βασισμένη στα πραγματικά, ιστορικά πρακτικά της δίκης της Ιωάννας της Λωραίνης (Ζαν ντ’ Αρκ). Η ταινία σκηνοθετήθηκε από τον Καρλ Τέοντορ Ντράγιερ, με πρωταγωνίστρια την Ρενέ Φαλκονετί, στον ρόλο της ηρωίδας. Θεωρείται ορόσημο στην ιστορία του κινηματογράφου, λόγω της άρτιας παραγωγής, της σκηνοθετικής ματιάς του Ντράγιερ και της εξαιρετικής απόδοσης του ρόλου από την Φαλκονετί, η οποία, συχνά, αναφέρεται ως μία από τις καλύτερες στην ιστορία του κινηματογράφου.
Η ταινία περιορίζεται αποκλειστικά στο χρονικό διάστημα που μεσολάβησε από την αιχμαλωσία της Ζαν ντ’ Αρκ από τους Άγγλους, μέχρι την εκτέλεσή της. Η αφοσίωση της Φαλκονετί στον ρόλο, όπως και οι φήμες στα παρασκήνια, κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων έχουν μείνει θρυλικές μεταξύ των μελετητών της ταινίας.
Πλοκή
Αφού οδήγησε πολλές στρατιωτικές μάχες εναντίον των Άγγλων κατά τη διάρκεια του Εκατονταετούς Πολέμου, η Ιωάννα της Λωραίνης συλλαμβάνεται κοντά στη σημερινή γαλλική πόλη Κομπιένη και, τελικά, μεταφέρεται στη Ρουέν της Νορμανδίας για να δικαστεί ως αιρετική από Γάλλους, πιστούς στους Άγγλους, κληρικούς. Την 30ή Μαΐου 1431, η Ζαν ντ’ Αρκ ανακρίνεται από το εκκλησιαστικό δικαστήριο των Γάλλων. Οι δικαστές προσπαθούν να της αποσπάσουν δήλωση που θα αναιρέσει τον ισχυρισμό και την πίστη της ότι, τής έχει ανατεθεί αποστολή από τον Θεό για να εκδιώξει τους Άγγλους από τη Γαλλία, ωστόσο εκείνη παραμένει ακλόνητη. Ένας ή δύο από τους δικαστές, πιστεύουν ότι είναι, πράγματι, αγία και την υποστηρίζουν. Οι αρχές, στη συνέχεια, καταφεύγουν στην εξαπάτηση. Ένας ιερέας διαβάζει μια ψεύτικη επιστολή στην –αναλφάβητη– κρατούμενη, δήθεν από τον βασιλιά Κάρολο Ζ΄, λέγοντάς της να εμπιστευθεί τον κομιστή της. Όταν και αυτό πέφτει στο κενό, η Ζαν ντ’ Αρκ οδηγείται για να δεί τον θάλαμο βασανιστηρίων, αλλά το θέαμα, αν και την κάνει να λιποθυμήσει, δεν την πτοεί.
Ιστορικό και σενάριο
Μετά την επιτυχία της ταινίας «Τίμα τη Γυναίκα σου» (1925) στη Δανία, ο Ντράγιερ κλήθηκε να κάνει μια κινηματογραφική παραγωγή στη Γαλλία από την εταιρία Societe Generale des Films, προτείνοντας μια ταινία είτε για τη Μαρία Αντουανέτα, η την Αικατερίνη των Μεδίκων ή την Ιωάννα της Λωραίνης. Αργότερα ισχυρίστηκε ότι, η τελική απόφαση για το θέμα της ταινίας κληρώθηκε με απλό «τράβηγμα σπίρτου» (!). Ωστόσο, η Ιωάννα της Λωραίνης ήταν στην επικαιρότητα στη Γαλλία, μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, αφού ανακηρύχθηκε αγία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας το 1920, και υιοθετήθηκε ως μία από τους πολιούχους της Γαλλίας. Ο Ντράγιερ έψαχνε πάνω από ενάμιση χρόνο για την πρωταγωνίστρια, και το σενάριο βασίστηκε στα αυθεντικά πρακτικά της δίκης και εκτέλεσης της Ζαν ντ’ Αρκ, με το σοβαρό πρόβλημα να «συμπυκνωθούν» οι 29 ανακρίσεις που έγιναν κατά τη διάρκεια των 18 μηνών που διήρκεσε η δίκη, σε μία (1) μόνο σκηνή.
Τα πρακτικά της δίκης είχαν δημοσιευθεί το 1921 από τον εκδότη Pierre Champion και αποτέλεσαν την κύρια βάση του σεναρίου του Ντράγιερ. Τα δικαιώματα για το βιβλίο του Joseph Delteil (1925) για την Ιωάννα της Λωραίνης, επίσης αγοράστηκαν για την παραγωγή αλλά, τελικά, τίποτα από το βιβλίο του Delteil δεν χρησιμοποιήθηκε στο τελικό φιλμ. Ωστόσο, στην πρεμιέρα της ταινίας, ο Delteil εν μέρει πιστώνεται ως πηγή του σεναρίου.
Κάστινγκ
Η Φαλκονετί υπήρξε, κυρίως, θεατρική ηθοποιός. Μέχρι τότε, ωστόσο, είχε παίξει δεύτερους ρόλους σε δύο μικρές κινηματογραφικές παραγωγές, τις: Η Κόμισσα του Σομρίβ (La Comtesse de Somerive, 1917 και Ο Κλόουν (Le Clown, 1917). Επομένως, ο ρόλος της στην ταινία του Ντράγιερ υπήρξε ο τρίτος, συνολικά, αλλά ο πρώτος και τελευταίος πρωταγωνιστικός ρόλος της Ρενέ Φαλκονετί στον κινηματογράφο. Αν και, πάντοτε, προτιμούσε το θέατρο από τον κινηματογράφο και έλεγε ότι, ποτέ δεν κατάλαβε τις θετικές αντιδράσεις στην κινηματογραφική υποκριτική, ο συγκεκριμένος ρόλος της Φαλκονετί, υπήρξε ορόσημο στην ιστορία του κινηματογράφου σχεδόν εξαρχής. Ο Ντράγιερ είχε πάει να δει την Φαλκονετί στα θεατρικά παρασκήνια, μετά από μια παράσταση του έργου του Βικτόρ Μαργκερίτ (Victor Margueritte) La Garçonne ένα κωμικό έργο όπου εμφανιζόταν. Αρχικά δεν εντυπωσιάστηκε, αλλά όταν την παρακολούθησε για δεύτερη φορά, την επόμενη ημέρα, δήλωσε ότι, το πρόσωπό της είχε κάτι που τον συνεπήρε: «…αισθάνθηκα ότι, εκεί ήταν κάτι μέσα της που θα μπορούσα να βγάλω έξω˙ κάτι που θα μπορούσε να δώσει, κάτι που, ως εκ τούτου, θα μπορούσα να πάρω. Διότι, πίσω από το make-up, πίσω από τον ρόλο και την θελκτική, μοντέρνα εμφάνιση, υπήρχε κάτι. Υπήρχε κρυμμένη μια ψυχή πίσω από την πρόσοψη… (sic)». Ο Ντράγιερ της ζήτησε να κάνει κάποιο δοκιμαστικό την επόμενη μέρα, αλλά χωρίς make-up. Κατά τη διάρκεια των δοκιμών, «...βρήκα στο πρόσωπό της ακριβώς αυτό που ήθελα για την Ζαν ντ’ Αρκ. Μια χωριατοπούλα, πολύ ειλικρινή, αλλά και μια γυναίκα που υποφέρει». Ο Ντράγιερ, στη συνέχεια, είπε στην Φαλκονετί για την ταινία και το ρόλο της, με ακριβείς λεπτομέρειες. Εκείνη συμφώνησε να πρωταγωνιστήσει στην ταινία, ελπίζοντας –ενδόμυχα– ότι δεν θα έκοβε μαλλιά της και ότι θα χρησιμοποιούσε μακιγιάζ, αλλά αυτά έγιναν, τελικά
Παρασκήνιο
Ο απαιτητικότατος Ντράγιερ, υπήρξε διαβόητα «τυραννικός» σκηνοθέτης, πολύ περισσότερο στη συγκεκριμένη περίπτωση που, τελικά, θα κατέληγε σε μια από τις σημαντικότερες ερμηνείες στην ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου, ίσως την σημαντικότερη. Ο Ντράγιερ, όποτε η Φαλκονετί χρειαζόταν να ερμηνεύσει μια ιδιαίτερα φορτισμένη, συγκινησιακή σκηνή, διέταζε τους τεχνικούς να αδειάσουν εντελώς το σκηνικό από αντικείμενα (κάτι που διακρίνεται έντονα στο φιλμ), επιτρέποντας της να επικεντρωθεί χωρίς περισπασμούς. Ο ίδιος ο Ντράγιερ αντιμετώπιζε, συχνά, δυσκολίες στο να εξηγεί στην Φαλκονετί πώς ακριβώς πρέπει να παίξει και, ήταν γνωστό, ότι γινόταν κατακόκκινος (sic) και έχανε τα λόγια του –τραύλιζε– όταν την σκηνοθετούσε με τόσο πάθος. Είχε δηλώσει ότι ένας σκηνοθέτης «πρέπει να είναι προσεκτικός, ώστε να μη «μεταφέρει» αναγκαστικά τη δική του ερμηνεία σε έναν ηθοποιό, γιατί ένας ηθοποιός δεν μπορεί να παραγάγει αλήθεια και αγνά συναισθήματα κατ’ εντολήν. Δεν μπορεί κανείς να ωθήσει τα συναισθήματα κάποιου άλλου προς τα έξω. Θα πρέπει να προκύψουν από μόνα τους, και είναι δουλειά του σκηνοθέτη και του ηθοποιού, από κοινού, να το κάνουν».
Αργότερα, κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, η Φαλκονετί ήταν η μόνη από όλο το καστ που, ο Ντράγιερ, της επέτρεπε να δει τα αμοντάριστα πλάνα και το μοντάζ της ταινίας. Ωστόσο, σύμφωνα με τον κριτικό Ρότζερ Έμπερτ: «…για την Φαλκονετί, τα γυρίσματα ήταν μια ψυχοφθόρα δοκιμασία. Υπάρχουν αναφορές από το τιμ αυτών που εργάστηκαν για την ταινία ότι, ο Ντράγιερ ανάγκαζε την ηθοποιό να γονατίζει πάνω στις πέτρες και, στη συνέχεια, να αφαιρεί όλο τον εξωτερικό πόνο (sic), ούτως ώστε να διαφανεί μόνον ο εσωτερικός/ψυχικός πόνος στο πρόσωπό της. Ο Ντράγιερ επανελάμβανε τα γυρίσματα ξανά και ξανά, ελπίζοντας ότι, στην αίθουσα μοντάζ θα μπορούσε να βρει ακριβώς τη σωστή «απόχρωση» στην έκφραση του προσώπου της Φαλκονετί…». Ανάμεσα στα υπόλοιπα μέλη του καστ ήταν και ο Γάλλος θεατρικός συγγραφέας Α. Αρτό (Antonin Artaud) ως Jean Massieu, επικεφαλής διάκονος της Ρουέν. Ο Αρτό, αργότερα, δήλωσε ότι η ταινία είχε ως στόχο να «καταδείξει την Ζαν ντ’ Αρκ ως το θύμα μιας από τις πιο τρομερές διαστροφές: την διαστροφή της θείας αρχής στο πέρασμά της μέσα από τα μυαλά των ανθρώπων, είτε αυτά είναι εκκλησία, κυβέρνηση ή ό, τι άλλο θέλετε».
Κινηματογραφία
Η λειτουργία της κάμερας στα πλάνα της ταινίας είναι άκρως αντισυμβατική, όσον αφορά στη ριζική έμφαση που δίνει στα χαρακτηριστικά του προσώπου των ηθοποιών. Ο Ντράγιερ γύρισε μεγάλο μέρος της ταινίας σε γκρο πλαν, δηλώνοντας, «Υπήρχαν ερωτήσεις, υπήρχαν απαντήσεις- πολύ μικρές, πολύ εύθραυστες ... Κάθε ερώτηση, κάθε απάντηση, πολύ φυσικά απαιτούσε πολύ κοντινά πλάνα ... Επιπλέον, το αποτέλεσμα των κοντινών πλάνων ήταν ότι, ο θεατής σοκαριζόταν όσο και η Ζαν ντ’ Αρκ όταν της έκαναν τις ερωτήσεις και βασανιζόταν από αυτές». Ο Ντράγιερ, επίσης, δεν επέτρεπε στους ηθοποιούς του να χρησιμοποιούν μακιγιάζ, ό. τι καλύτερο για να διηγηθεί την ιστορία μέσω των εκφράσεων.
Ο Ντράγιερ, συχνά, κινηματογραφούσε τους κληρικούς και τους άλλους ανακριτές της Ζαν ντ’ Αρκ με φωτισμό υψηλής αντίθεσης (κοντράστ) ενώ αντίθετα, στη συνέχεια, κινηματογραφούσε την Ζαν με μαλακό, ισόρροπο φωτισμό. Ο διευθυντής φωτογραφίας Ρούντολφ Ματέ κινηματογραφώντας με υψηλό κοντράστ, επέτρεπε στον θεατή να παρατηρεί, εκτός των άλλων, μη-ελκυστικές λεπτομέρειες στα πρόσωπα των ηθοποιών, όπως ελιές και εξογκώματα. Επιπλέον, ο Ντράγιερ χρησιμοποίησε την τεχνική της κινηματογράφησης υπό χαμηλή γωνία (low-angle shot) για τους διώκτες της Ζαν, έτσι ώστε να εμφανίζονται πιο κακοί και τρομακτικοί. Για να γίνει αυτό, το συνεργείο είχε γεμίσει με τρύπες το δάπεδο του πλατώ, για την τοποθέτηση της κάμερας χαμηλά, υπό την κατάλληλη γωνία, γι’ αυτό και του έβγαλαν το παρατσούκλι «Carl Gruyére» («Καρλ ο γραβιέρας»). Ο Ντράγιερ, επίσης, γύρισε την ταινία «από την πρώτη μέχρι την τελευταία σκηνή ... με τη σωστή σειρά».
Καλλιτεχνική διεύθυνση
Η ταινία γυρίστηκε με φόντο, ένα από τα πιο ακριβά σκηνικά που κατασκευάστηκαν για μια ευρωπαϊκή ταινία, εκείνη την εποχή. Με προϋπολογισμό επτά εκατομμυρίων φράγκων, οι τεχνικοί κατασκεύασαν ένα τεράστιο οκταγωνικό σκηνικό από σκυρόδεμα, που απεικόνιζε το Κάστρο της Ρουέν, όπου έγινε η ιστορική δίκη. Οι σχεδιαστές παραγωγής Χ. Ουόρμ (Hermann Warm) και Z. Ουγκό (Jean Hugo) εμπνεύστηκαν από μεσαιωνικές μινιατούρες για τα σχέδιά τους, προσθέτοντας αφύσικες γωνίες και προοπτικές για να τονίσουν περαιτέρω τη συναισθηματική κατάσταση της Ζαν ντ’ Αρκ. Επίσης, βασίστηκαν σε μεσαιωνικά χειρόγραφα με ακριβή αρχιτεκτονικά σχέδια. Το τεράστιο σκηνικό κατασκευάστηκε ως ένα μονοκόμματο, αλληλοσυνδεόμενο σύνολο, αντί για μεμονωμένα σκηνικά σε ξεχωριστές θέσεις. Το κάστρο είχε πύργους και στις τέσσερις γωνίες με τοίχους από μπετόν, κατά μήκος των πλευρών. Κάθε τοίχος είχε πάχος 10 εκατοστών, έτσι ώστε να υποστηρίζεται το βάρος των ηθοποιών, των τεχνικών και του εξοπλισμού. Μια απόλυτα λειτουργική, κρεμαστή γέφυρα κατασκευάστηκε επίσης σε έναν από τους τοίχους. Μέσα στα τείχη υπήρχαν μικρά σπίτια, ένας καθεδρικός ναός και η αυλή όπου ανάφτηκε η πυρά. Το σύνολο του σκηνικού ήταν βαμμένο ροζ, έτσι ώστε να φαίνεται γκρι στο μαυρόασπρο φιλμ και να κάνει αντίθεση με τον λευκό ουρανό από πάνω. Ωστόσο, παρά τις εξαιρετικά προσεγμένες λεπτομέρειες του σκηνικού, μόνο τμήματά του είναι ορατά στην ταινία, κάτι που, αργότερα, εξόργισε τους παραγωγούς της ταινίας, αφού, τόσα πολλά χρήματα δαπανήθηκαν χωρίς να φανεί όλο το σκηνικό. Ο Ντράγιερ, αργότερα, έδωσε την -αποστομωτική- απάντηση ότι, το σκηνικό κατασκευάστηκε για να ενισχύσει τις ικανότητες των ηθοποιών να δώσουν πειστικές ερμηνείες. Τα αυθεντικά μοντέλα για τα σκηνικά της ταινίας βρίσκονται, προς το παρόν, αποθηκευμένα στα Αρχεία του Κινηματογραφικού Ινστιτούτου της Δανίας.
Δεν υπάρχει τοπίο, πέρα από τοίχους και δωμάτια. Τίποτα δεν τοποθετήθηκε για να εξωραΐζει την κατάσταση ούτε καν τα κοστούμια (αν και είναι όλα αυθεντικά). Η έμφαση στα πρόσωπα των πρωταγωνιστών τονίζει ότι, αυτοί οι ίδιοι οι άνθρωποι έκαναν ό, τι έκαναν. Ο Ντράγιερ απογυμνώνει το εκκλησιαστικό δικαστήριο από τα τελετουργικά και τη δικαιοσύνη του και παραδίδει τα μέλη του ως σαρκαστικούς υποκριτές υποταγμένους στους Άγγλους. Τα σχιστά μάτια τους και τα μοχθηρά τους στόματα προσβάλλουν την ιερότητα της Ζαν.
Πρεμιέρα και εκδοχές
Η ταινία Τα Πάθη της Ζαν ντ’ Αρκ πρωτοπροβλήθηκε στις 21 Απριλίου 1928 στον κινηματογράφο Palads Teatret στην Κοπεγχάγη αλλά, μετά από μερικές ιδιωτικές προβολές, έκανε την επίσημη πρεμιέρα της στο Παρίσι, στις 25 Οκτωβρίου του ιδίου έτους στο Cinema Marivaux. Η πρεμιέρα καθυστέρησε εξαιτίας πολλών γάλλων εθνικιστών, οι ο οποίοι διαμαρτύρονταν για το γεγονός ότι, ο Ντράγιερ δεν ήταν ούτε καθολικός ούτε γάλλος, ενώ υπήρχε η φημολογία ότι θα πρωταγωνιστούσε η αμερικανίδα Λίλιαν Γκις. Ήδη, από τον Ιανουάριο του 1927, ο Jean-Jose Frappa έλεγε ότι, «ανεξάρτητα από το ταλέντο του σκηνοθέτη (που, σίγουρα, αυτός έχει) ...δεν μπορεί να μας δώσει μια Ζαν ντ’ Αρκ της αυθεντικής γαλλικής παράδοσης. Και το αμερικανικό αστέρι δεν μπορεί να αποδώσει μια Ζαν, γεμάτη υγεία, ζωντάνια, που λάμπει από αγνότητα, πίστη, θάρρος και πατριωτισμό. Το να αφήσουμε αυτό να γίνει στη Γαλλία θα ήταν μια σκανδαλώδης παραίτηση από ευθύνη». Πριν τη γαλλική πρεμιέρα, διάφορες περικοπές έγιναν στην ταινία, με εντολή του Αρχιεπισκόπου του Παρισιού και από κυβερνητικούς λογοκριτές. Ο Ντράγιερ, βέβαια, εξοργίστηκε από αυτές τις περικοπές, αφού ο ίδιος δεν μπορούσε να τις ελέγξει.
Αργότερα εκείνο το έτος, στις 6 Δεκεμβρίου, μια πυρκαγιά στα στούντιο UFA στο Βερολίνο, κατέστρεψε το αρχικό αρνητικό της ταινίας˙ μόνο μερικές, μη-ολοκληρωμένες κόπιες του πρωτότυπου υπήρχαν. Ο Ντράγιερ κατόρθωσε να τις «κολλήσει» κομμάτι-κομάτι και να συνθέσει μια νέα έκδοση του αρχικού, αρνητικού, χρησιμοποιώντας εναλλακτικό και, αρχικά, αχρησιμοποίητο υλικό. Όμως και αυτή η έκδοση καταστράφηκε το 1929, πάλι από φωτιά. Κατά τη διάρκεια των επόμενων τεσσάρων δεκαετιών, ήταν πολύ δύσκολο να βρεθούν αντίγραφα αυτής της δεύτερης εκδοχής, αλλά και τα αντίγραφα της αρχικής ταινίας θεωρούνταν ακόμη σπανιότερα.
Ανάκτηση της αρχικής έκδοσης
Η αρχική εκδοσή είχε χαθεί για δεκαετίες μετά από την πυρκαγιά του 1928 που κατέστρεψε το αυθεντικό αρνητικό, και μόνο αντίγραφα της δεύτερης εκδοχής του Ντράγιερ ήταν διαθέσιμα. Το 1981, ένας υπάλληλος του ψυχιατρικού ιδρύματος Dikemark στο Όσλο βρήκε αρκετά κάνιστρα με φιλμ στην ντουλάπα ενός επιστάτη, που είχαν την ταμπέλα Τα Πάθη της Ζαν ντ’ Αρκ. Τα κάνιστρα στάλθηκαν στο Νορβηγικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου όπου παρέμειναν αποθηκευμένα για τρία χρόνια, μέχρι να εξεταστούν, τελικά. Τότε διαπιστώθηκε ότι επρόκειτο για αντίγραφα της αρχικής βερσιόν του Ντράγιερ, πριν την περικοπή από τη λογοκρισία της γαλλικής κυβέρνησης και εκκλησίας. Ουδέποτε υπήρξαν αρχεία που να κατέγραφαν αντίγραφα που να είχαν αποσταλεί στο Όσλο, αλλά οι ιστορικοί κινηματογράφου πιστεύουν ότι, ο τότε διευθυντής του ιδρύματος μπορεί να είχε ζητήσει ένα αντίγραφο της ταινίας καθώς υπήρξε και ο ίδιος διαπιστευμένος ιστορικός.
Υποδοχή
Μετά την αρχική κυκλοφορία της, η ταινία έγινε καλλιτεχνική επιτυχία και αποκλήθηκε πάραυτα ως αριστούργημα. Ωστόσο, απέτυχε παταγωδώς στον οικονομικό τομέα, γεγονός που προκάλεσε τη λύση του συμβολαίου του Ντράγιερ με την γαλλική εταιρία παραγωγής Société Générale, όπως έγινε και με τον Αμπέλ Γκανς, μετά την οικονομική αποτυχία της ταινίας Ναπολέων, του 1927 (σημειωτέον ότι και οι δύο ταινίες θεωρούνται, σήμερα, αριστουργήματα). Ο Ντράγιερ, περνώντας στην αντεπίθεση, κατηγόρησε εξοργισμένος την Société Générale ότι «ακρωτηρίασε» το φιλμ, για να αποφύγει την «προσβολή» των Καθολικών θεατών και τη μήνυσε για παραβίαση του συμβολαίου. Η δίκη συνεχίστηκε μέχρι το φθινόπωρο του 1931, διάστημα κατά το οποίο ο Ντράγιερ δεν ήταν σε θέση να γυρίσει άλλη ταινία. Επίσης, απαγορεύτηκε στη Βρετανία επειδή έδειχνε Άγγλους άξεστους στρατιώτες να χλευάζουν και να βασανίζουν την Ζαν ντ’ Αρκ, σε σκηνές που παρέπεμπαν ευθέως σ’ αυτά που πέρασε ο Χριστός στα χέρια των Ρωμαίων στρατιωτών. Αλλά και ο Αρχιεπίσκοπος του Παρισιού ήταν, επίσης, επικριτικός απαιτώντας αλλαγές που έπρεπε να γίνουν στην ταινία.
Παρακαταθήκη
Ο διάσημος Γάλλος σκηνοθέτης Ζαν Κοκτώ φέρεται να δήλωσε ότι, η Φαλκονετί έπαιζε σαν «ιστορικό ντοκουμέντο από μια εποχή που ο κινηματογράφος δεν υπήρχε καν». Ο συγκεκριμένος ρόλος, φανερώνει την βαθιά θεατρική παιδεία της Φαλκονετί, αλλά σημάδεψε ανεξίτηλα την κινηματογραφική πορεία της, αφού ουδέποτε έπαιξε ξανά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1928 Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ιστορικές ταινίες Κατηγορία:Βωβές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Καρλ Τέοντορ Ντράγιερ Κατηγορία:Δικαστικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα
Οίκος της Βουργουνδίας
Ο Οίκος της Βουργουνδίας, γαλλ. Maison de Bourgogne είναι κλάδος τού Οίκου των Καπετιδών και τα μέλη του έγιναν δούκες της Βουργουνδίας το διάστημα 1032-1361. Ο Οίκος ξεκίνησε το 1032 όταν ο Ροβέρτος Β΄ της Γαλλίας έδωσε στον νεότερο γιο του Ροβέρτο Α΄ το δουκάτο ως πρόσοδο (appanage). Ένδεκα γενιές μετά ο τελευταίος άρρην τού Οίκου, ο Φίλιππος Α΄ απεβίωσε το 1361. Τον κληρονόμησε ο εξάδελφος τού πατέρα του Ιωάννης Β΄ της Γαλλίας από τον Οίκο των Βαλουά, ο οποίος το έδωσε στον τέταρτο γιο του Φίλιππο Β΄ ως πρόσοδο, ιδρύοντας τον κλάδο Βαλουά-Βουργουνδίας.
Ο κλάδος της Πορτογαλίας
Ο Οίκος της Βουργουνδίας περιέχει έναν σημαντικό κλάδο: ο γιος τού Ροβέρτου Α΄, ο Ερρίκος, είχε τέσσερις γιους. Δύο έγιναν δούκες της Βουργουνδίας, ένας επίσκοπος και ο μικρότερος Ερρίκος έγινε κόμης της Πορτογαλίας και γενάρχης του κλάδου των βασιλέων της Πορτογαλίας. Πλάγιος κλάδος ήταν αυτός των Αβίς, που με τη σειρά του είχε πλάγιο κλάδο αυτόν της Μπραγκάνσα.
Δείτε επίσης
*
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1922-1923
thumb|right|300px|Ο Πειραϊκός Σύνδεσμος, πρωταθλητής ΕΠΣΕ 1923, εφ. "Αθλητική Επιθεώρησις", Ιούλιος 1923. thumb|right|300px|Ο Άρης Θεσσαλονίκης
Είναι η πρώτη ποδοσφαιρική διοργάνωση που έφερε το όνομα Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου και διοργανώθηκε από την Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ελλάδος. Προηγήθηκαν το πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Ελλάδος 1922-1923 και το αντίστοιχο της Θεσσαλονίκης υπό την αιγίδα της Χ.Α.Ν.Θ.. Οι δυσκολίες, το δαπανηρό των μετακινήσεων και άλλα προβλήματα, οδήγησαν στην απόφαση να κριθεί ο τίτλος σε έναν μόνο αγώνα μεταξύ των δύο πρωταθλητών, ο οποίος ανέδειξε νικητή τον Πειραϊκό Σύνδεσμο επί του Άρη Θεσσαλονίκης με σκορ 4-1 ή 3-1 (σύμφωνα με δύο διαφορετικές πηγές).
Ο τελικός
Ο αγώνας διεξήχθη στη Θεσσαλονίκη στις 12 Αυγούστου 1923 (25 του μηνός σύμφωνα με το ισχύον σήμερα Γρηγοριανό ημερολόγιο) και στο τότε γήπεδο (Γυμναστήριον) του Ηρακλή με ώρα έναρξης τις 6 μ.μ.
Η προαναγγελία του αγώνα είχε ως εξής: Το μηνιαίο περιοδικό "Αθλητική Επιθεώρησις" της Αθήνας αναφέρει ως τελικό αποτέλεσμα τη νίκη του Πειραϊκού Συνδέσμου με 3-1, ενώ η "Μακεδονία" της Θεσσαλονίκης με 4-1! Ανάμεσα στις δύο πηγές επίσης, εντοπίζονται διαφορές μικρότερης σημασίας στο επώνυμο ενός ποδοσφαιριστή των νικητών και σε κάποια μικρά ονόματα.
Οι συνθέσεις
* Για τις θέσεις των ποδοσφαιριστών χρησιμοποιείται η ορολογία του τύπου της εποχής.
Σημειώσεις: thumb|right|300px|Ο πρωθυπουργός Στ. Γονατάς βραβεύει τον αρχηγό των πρωταθλητών Χατζηανδρέου Οι δύο ομάδες, στην προσπάθειά τους να επικρατήσουν, χρησιμοποίησαν και παίκτες που είχαν αγωνιστεί με άλλους συλλόγους στις προηγούμενες φάσεις του πρωταθλήματος. Συγκεκριμένα: thumb|right|300px|Οι αθλητές του [[Πειραϊκός Σύνδεσμος|Πειραϊκού Συνδέσμου Γιάννης, Ντίνος, Γιώργος και Βασίλης Ανδριανόπουλος]]
Περιγραφή του αγώνα
thumb|right|250px|Η περιγραφή του τελικού, "Αθλητική Επιθεώρησις", Αύγουστος 1923.
Ο Πειραϊκός Σύνδεσμος με τους τέσσερις αδελφούς Ανδριανόπουλου (το 1925 θα ιδρύσουν τον Ολυμπιακό) στην επίθεση επικράτησε άνετα, ο δε Άρης ξεκίνησε δυνατά, ισοφάρισε αλλά στο β' μέρος ήταν κατώτερος.
Βραβείο Σεζάρ Καλύτερης Αφίσας
Το βραβείο Σεζάρ Καλύτερης Αφίσας (αγγλικά:Cesar Award for best poster) είναι μια πρώην κατηγορία των Γαλλικών κινηματογραφικών βραβείων Σεζάρ. Οι υποψηφιότητες επιλέχθηκαν από τα μέλη της Ακαδημίας Τεχνών και Τεχνικών του Κινηματογράφου. Το βραβείο απονεμηθει για πρώτη φορά το 1986, αλλά σταμάτησε μετά από μόλις πέντε χρόνια, λόγω της δυσκολίας που αντιμετώπισαν οι διοργανωτές γιαν την επαληθευση ενός ατόμου ή ομάδας με το σχεδιασμό της αφίσας, το οποίο συχνά ήταν ένα έργο συνεργασίας από διάφορες ομάδες. Επιπλέον, πολλές αφίσες ταινιών δεν ήταν γαλλικές, που εισήχθησαν, ιδιαίτερα από την Αμερική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αφίσας
Τζίμι Γουέιλς
Ο Τζίμι Ντόναλ «Τζίμπο» Γουέιλς (Jimmy Donal «Jimbo» Wales, 7 Αυγούστου 1966) είναι Αμερικανός επιχειρηματίας του Διαδικτύου και ένας από τους ιδρυτές της Βικιπαίδειας, μιας ανοικτής εγκυκλοπαίδειας ελεύθερου περιεχομένου.
Η ζωή του
Ο Γουέιλς γεννήθηκε στο Χάντσβιλ της Αλαμπάμα στις 7 Αυγούστου 1966. Ο πατέρας του ήταν διευθυντής παντοπωλείου και η μητέρα του και η γιαγιά του είχαν ένα μικρό ιδιωτικό σχολείο, όπου και μαθήτευσε ο Γουέιλς. Αργότερα σπούδασε οικονομικά σε ένα πρωτοποριακό γυμνάσιο και στα πανεπιστήμια του Ώμπερν και της Αλαμπάμα. Ακολούθως έγινε χρηματιστής, κερδίζοντας αρκετά χρήματα ώστε να μπορεί να συντηρεί την οικογένειά του για το υπόλοιπο της ζωής τους.
Το 1996 ο Γουέιλς ίδρυσε μια Διαδικτυακή πύλη αναζήτησης με το όνομα Bomis, η οποία πωλεί πρωτότυπο υλικό και στην οποία δεν κατέχει πλέον διοικητική θέση, καθώς ξοδεύει τον χρόνο του σε εγχειρήματα βασισμένα σε wiki.
Η δημιουργία της Βικιπαίδειας
Στις 15 Ιανουαρίου 2001, ο Γουέιλς δημιούργησε την Wikipedia, έναν ιστότοπο παρόμοιο με τη Nupedia. Η Wikipedia ήταν βασισμένη στο λογισμικό κοινής επεξεργασίας wiki, με σκοπό τη συνεργασία επάνω στην αρχική μορφή εγκυκλοπαιδικού υλικού, πριν αυτό εισαχθεί στην Nupedia για αξιολόγηση. Η ταχύτατη ανάπτυξη της Wikipedia υπερσκέλισε την Nupedia.
Ο Σάνγκερ έχει αποχωρήσει από το εγχείρημα και έχει κάνει κριτική για την προσέγγιση του Γουέιλς επάνω στο έργο, χαρακτηρίζοντας τον Γουέιλς «συνειδητά αντι-ελιτιστή». Ο Γουέιλς διαφωνεί με τον Σάνγκερ, λέγοντας ότι δεν είναι αντι-ελιτιστής, αλλά «''ίσως αντι-διαπιστευτηριακός. Για εμένα το κύριο θέμα είναι η σωστή λειτουργία. Και αν ένα άτομο είναι πραγματικά έξυπνο και κάνει καταπληκτική δουλειά δεν με ενδιαφέρει αν είναι μαθητής γυμνασίου ή καθηγητής του Χάρβαρντ· είναι η δουλειά που έχει σημασία. [...] Δεν μπορείς να επαναπαύεσαι στα διαπιστευτήριά σου στην Wikipedia... πρέπει να μπεις στην αγορά ιδεών και να έρθεις σε επαφή με το κοινό.''»
Στα μέσα του 2003 ο Γουέιλς ίδρυσε το Ίδρυμα Wikimedia, ως μη κερδοσκοπικό οργανισμό με έδρα την Φλόριντα, για να στηρίξει την Wikipedia και τα νεότερα αδερφικά εγχειρήματα. Έχει αφιερώσει σημαντικό χρόνο σε διαλέξεις και προωθητικές ενέργειες σε όλο τον κόσμο σχετικά με τις δραστηριότητες του ιδρύματος. Συχνά συμμετέχει σε συναντήσεις και συνέδρια του Wikimedia, όπως η συνάντηση Wikimania την οποία συνήθως κλείνει με την ομιλία του για την «Κατάσταση του Wiki».
Μέχρι σήμερα, ο Γουέιλς είναι μέλος του διοικητικού συμβουλίου και επίτιμος πρόεδρος του ιδρύματος.
Το 2004 αναφέρθηκε ότι ξόδεψε περίπου 500.000 δολάρια για την δημιουργία και την λειτουργία των εγχειρημάτων του. Από το τέλος της καμπάνιας ενίσχυσης του ιδρύματος τον Φεβρουάριο του 2005, το Ίδρυμα Wikimedia υποστηρίζεται αποκλειστικά από επιδοτήσεις και δωρεές.
Άλλα εγχειρήματα
Πρόσφατα, εμπνευσμένος από την επιτυχία της Wikipedia, ο Γουέιλς ίδρυσε την κερδοσκοπική εταιρεία Wikia, η οποία φιλοξενεί διάφορα wiki, και παλαιότερα λειτουργούσε με το όνομα Wikicities.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Αμερικανοί χρηματιστές Κατηγορία:Προσωπικότητες της Βικιπαίδειας Κατηγορία:Αμερικανοί άθεοι
Δήμος Ερίσου
Ο Δήμος Ερίσου ήταν ένας από τους επτά δήμους και μία κοινότητα, στους οποίους διαιρούνταν διοικητικά η Κεφαλονιά την περίοδο που ίσχυσε το πρόγραμμα Καποδίστριας. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Κεφαλονιάς. Βρισκόταν στο βορειότερο άκρο του νησιού. Ο δήμος Ερίσου αποτελούνταν από 12 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 78,1 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 1.963 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν οι Βασιλικιάδες. Η περιοχή που καταλάμβανε ο δήμος Ερίσου είναι η πιο τουριστική του νησιού.
Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Ε
Θάνατοι το 1966
Δεκέμβριος
1966
Δενδροχώρι (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Δενδροχώρι μπορεί να αναφέρεται στους εξής οικισμούς:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Σλοβακική Βικιπαίδεια
Η Σλοβακική Βικιπαίδεια είναι η έκδοση της Βικιπαίδειας στη σλοβακική γλώσσα. Δημιουργήθηκε τον Οκτώβριο του 2003 και σήμερα (Δεκέμβριος 2018) έχει περισσότερα από 227.700 λήμματα (37η σε αριθμό λημμάτων από όλες τις γλωσσικές εκδόσεις της Βικιπαίδειας).
Σύνδεσμοι
Σλοβακι
Υπό το βλέμμα του Βούδα (ταινία 1937)
Η ταινία Υπό το Βλέμμα του Βούδα (αγγλ. The Good Earth), είναι δράμα παραγωγής 1937 σε σκηνοθεσία Σίντνεϊ Φράνκλιν και αποτελεί κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματός της, βραβευμένης με Νόμπελ λογοτεχνίας, Περλ Μπακ. Η διασκευή του μυθιστορήματος έγινε πρώτα από τους Ντόναλντ Ντέιβις και Όουεν Ντέιβις. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι οι Πολ Μιούνι και Λουίζ Ράινερ στους ρόλους του Γουανγκ Λανγκ και της Ο-λάν, ενός ζευγαριού Κινέζων χωρικών που παλεύουν, μέσα σε αντίξοες συνθήκες, να συντηρήσουν την οικογένειά τους. Η Λουίζ Ράινερ βραβεύτηκε με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της και έγινε η πρώτη ηθοποιός, κάτοχος δυο βραβείων Όσκαρ, καθώς και η πρώτη που είχε δυο νίκες σε διαδοχικές χρονιές. Η ταινία βραβεύτηκε επίσης για την ασπρόμαυρη φωτογραφία της.
Υπόθεση
Ο Γουάνγκ Λανγκ (Πολ Μιούνι), είναι ένας φτωχός Κινέζος αγρότης, ο οποίος δουλεύει τη γη του, προσπαθώντας να επιβιώσει. Κάποια στιγμή, ο πάτερας του του προτείνει να πάρει για σύζυγο την Ο-Λάν (Λουίζ Ράινερ), μια πρώην σκλάβα και μετά το γάμο τους, η τύχη του αλλάζει. Η γυναίκα του χαρίζει γιο και εκείνος σύντομα καταφέρνει να πουλήσει τη συγκομιδή του και να βγάλει επιπλέον χρήματα για να αγοράσει κι άλλη γη. Έπειτα η οικογένεια εγκαθίσταται στην πόλη κι όταν επέρχεται πείνα η Ο-Λαν είναι εκείνη που τον παροτρύνει να επιστρέψουν στα χωράφια τους για να καλλιεργήσουν τη γη τους. Ο Γουάνγκ Λανγκ πλουτίζει και σύντομα παίρνει για σύζυγο τη Λότους (Τίλι Λος), μια νεότερη και ομορφότερη γυναίκα από την Ο-Λάν, η οποία παίρνει δευτερεύοντα ρόλο στο σπιτικό τους. Η νεοφερμένη σύζυγος, αποπλανεί όμως το μεγάλο γιο του Γουάνγκ Λανγκ και της Ο-Λάν και πατέρας και γιος έρχονται σε ρήξη, ενώ αργότερα μια πυρκαγιά απειλεί να καταστρέψει την περιουσία της οικογένειας.
Πληροφορίες
Η ταινία γυρίστηκε με προϋπολογισμό της τάξεως των 2,8 εκατομμυρίων, που ήταν υψηλός για την περίοδο εκείνη και τα γυρίσματα διήρκεσαν τρία χρόνια. Πρόκειται για την τελευταία ταινία που είχε ως παραγωγό τον θρυλικό Έρβιν Θάλμπεργκ, ο οποίος απεβίωσε πριν τη λήξη των γυρισμάτων. Ο Θάλμπεργκ είχε οραματιστεί την ταινία με πρωταγωνιστές μόνο Κινέζους ηθοποιούς, (κάτι που επιθυμούσε και η Περλ Μπακ), αλλά δεν ήταν σίγουρος ότι το αμερικανικό κοινό ήταν έτοιμο για κάτι τέτοιο. Όταν ο Θάλμπεργκ εκμυστηρεύτηκε στον Λούι Μπι Μάγιερ την επιθυμία του να κάνει την παραγωγή μιας ταινίας βασισμένης στο μυθιστόρημα της Μπακ εκείνος του είπε: Έχεις την εντύπωση ότι το αμερικανικό κοινό που δεν ενδιαφέρεται για ταινίες με θέμα τους Αμερικανούς αγρότες, θα ενδιαφερθεί για μια ταινία με Κινέζους αγρότες;. Ο Θάλμπεργκ αναγκάστηκε τότε να απευθυνθεί στον Νίκολας Σενκ, πρόεδρο της Loew, θυγατρικής εταιρίας της M-G-M για να πάρει την άδεια.
Η Άννα Μέι Γουόνγκ, Κινέζα ηθοποιός της εποχής, ήταν μια από τις υποψήφιες για το ρόλο της Ο-λάν, αλλά το γραφείο της λογοκρισίας που είχε τον πρώτο λόγο πάνω στις ταινίες εφαρμόζοντας τον κώδικα Χέιζ, επέβαλλε λευκή ηθοποιό ως συμπρωταγωνίστρια του Πολ Μιούνι, που επρόκειτο να υποδυθεί τον Γουάνγκ Λανγκ. Έτσι το ρόλο έλαβε το ανερχόμενο αστέρι της Metro-Goldwyn-Mayer, Λουίζ Ράινερ, η οποία το 1936 έλαβε το πρώτο της Όσκαρ για την ερμηνεία της στην ταινία Ο μέγας Ζίγκφελντ (The Great Ziegfeld). Η εταιρία πρότεινε στην Γουόνγκ, το ρόλο της Λότους, αλλά εκείνη αρνήθηκε λέγοντας: Πώς μπορείτε να ζητάτε από εμένα, που έχω κινέζικο αίμα, να ερμηνεύσω το μοναδικό αντιπαθητικό ρόλο σε μια ταινία στην οποία όλο το επιτελείο ηθοποιών αποτελείται από Αμερικανούς που υποδύονται τους Κινέζους . Ο Μιούνι που ανήκε στο δυναμικό της εταιρίας Warner, συμμετείχε στην ταινία εφόσον η Metro-Goldwyn-Mayer δάνεισε τους Κλαρκ Γκέιμπλ και Λέσλι Χάουαρντ στη Warner.
Ο μακιγιέρ Τζακ Ντόουν χρησιμοποίησε διάφορες τεχνικές ώστε να κάνει τους Αμερικανούς να μοιάζουν με Κινέζοι. Παρόλα αυτά στους δευτερεύοντες ρόλους χρησιμοποιήθηκαν κάποιοι Αμερικανοί Κινέζοι.
Η υπεύθυνοι της Metro-Goldwyn-Mayer θέλησαν να γυρίσουν την ταινία στην Κίνα, αλλά η κινεζική κυβέρνηση απάντησε με δισταγμό στην πρόταση. Ο κύριος λόγος είχε να κάνει με το γεγονός ότι το μυθιστόρημα παρουσίαζε με αρνητικό τρόπο τη ζωή στην Κίνα (σε αντίθεση με την ταινία, στην οποία αφαιρέθηκαν πολλά από τα μελανά σημεία του βιβλίου). Ο αρχιστράτηγος και πρόεδρος της Κίνας, Τσιανγκ Κάι Σεκ, μετά από προτροπή της συζύγου του αποφάσισε να δώσει την άδεια, με την προϋπόθεση ότι η ταινία θα παρουσίαζε την Κίνα με θετικό τρόπο και ότι όλοι οι ηθοποιοί που θα συμμετείχαν στην ταινία θα ήταν Κινέζοι. Εκείνη την περίοδο το ξέσπασμα του β' σινοϊαπωνικού πολέμου ήταν αναπόφευκτο και η κυβέρνηση της Κίνας απαγόρεψε επίσης την συμμετοχή Ιαπώνων ηθοποιών στην ταινία. Όταν η M-G-M ξεκίνησε τις διαδικασίες για να γυριστεί η ταινία στην Κίνα, διάφοροι αξιωματούχοι προσπάθησαν να ελέγξουν τα γυρίσματα. Η εταιρία ήταν δυσαρεστημένη από τον έλεγχο που προσπάθησαν να ασκήσουν οι Κινέζοι στα γυρίσματα και εν τέλει η ταινία γυρίστηκε εξ ολοκλήρου σε μια φάρμα στο Τσάτσγουορθ της Καλιφόρνιας.
Πέρα από τα προβλήματα που συναντήθηκαν όσον αφορά την τοποθεσία στην οποία επρόκειτο να γυριστεί η ταινία, υπήρξαν και προβλήματα που αφορούσαν το σενάριο και τη σκηνοθεσία. Αρχικά η ταινία επρόκειτο να σκηνοθετηθεί από τον Βίκτορ Φλέμινγκ και το σενάριο επρόκειτο να γράψει αποκλειστικά ο Τάλμποτ Τζένινγκς. Ο Φλέμινγκ που πήρε κάποιες λήψεις, οι οποίες χρησιμοποιήθηκαν στην ταινία, αναγκάστηκε να αποχωρήσει κατά τα τέλη του 1935 από το τιμόνι της σκηνοθεσίας, καθώς έπρεπε να εγχειριστεί εφόσον είχε πληγεί από νεφρολιθίαση και τη θέση του πήρε ο Σίντνεϊ Φράνκλιν. Kάποιες σκηνές γυρίστηκαν επίσης από τον Σαμ Γουντ. Το σενάριο της ταινίας υπέστη πολλές αλλαγές λόγω της παρέμβασης του γραφείου λογοκρισίας.