cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dixie (τραγούδι)
Το Dixie, I Wish I was in Dixie ή Dixie's Land είναι Αμερικάνικο τραγούδι, πολύ δημοφιλές στις ΗΠΑ τον 19ο Αιώνα έως τα μέσα του 20ου Αιώνα ,συνήθως αντιπροσωπεύει τον Αμερικανικό Νότο ή τις Συνομόσπονδες Πολιτείες της Αμερικής ή την Σημαία του Νότου, καθώς υπήρξε ανεπίσημος εθνικός ύμνος της Συνομοσπονδίας κατά την διάρκεια του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου.
Τζούλιους Τσεν
Πρωθυπουργίες
Έγινε για πρώτη φορά πρωθυπουργός στις 11 Μαρτίου του 1980, διαδεχόμενος τον πρώτο πρωθυπουργό στην ιστορία της ανεξάρτητης χώρας, Μάικλ Σομάρε. Υπηρέτησε στο αξίωμα ως τις 2 Αυγούστου του 1982, οπότε έγινε ξανά πρωθυπουργός ο Σομάρε.
Dixie (τραγούδι)
Γράφτηκε το 1859 πιθανώς από τον τραγουδοποιό Ντάνιελ Ντεκατύρ Έμμετ αν και άλλοι έχουν διεκδικήσει την καταγωγή του, μεταξύ άλλων ο William Shakespeare Hays. Σύμφωνα με την Αμερικανική Παράδοση ήταν το αγαπημένο τραγούδι του 16ου προέδρου των ΗΠΑ, Αβραάμ Λίνκολν. Ο ρυθμός του τραγουδιού ή κάποιοι στίχοι του χρησιμοποιούνται και σε σύγχρονα τραγούδια (κυρίως Κάντρι και Ροκ εν Ρολ).
Τζούλιους Τσεν
Πρωθυπουργίες
Μετά τις εκλογές και στη διάρκεια διαπραγματεύσεων για σχηματισμό κυβέρνησης, ορίστηκε υποψήφιος για το αξίωμα του πρωθυπουργού, με την υποστήριξη του Μεκέρε Μοράουτα και Μπαρτ Φιλίμον, ως εναλλακτική πρόταση στο Κόμμα Εθνικού Συνασπισμού, το οποίο φαινόταν να το διοικεί ξανά ο Σομάρε. Ο πρόεδρος του Κοινοβουλίου Τζέφρι Νέιπ αρνήθηκε να δεχτεί την υποψηφιότητα του Χαν για την πρωθυπουργία και στις 13 Αυγούστου ο Σομάρε κέρδισε την πρωθυπουργία χωρίς αντίπαλο. Την ίδια στιγμή, 21 βουλευτές υποστήριξαν την Αντιπολίτευση του Χαν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Παπούα Νέας Γουινέας
Dixie (τραγούδι)
Καθώς το τραγούδι εμφανίστηκε σε πολλά βιβλία και εφημερίδες σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες, η συγγραφή αποδόθηκε σε πολλά άτομα και ακόμη και σε εντελώς φανταστικούς χαρακτήρες με σκοπό να τονιστεί η «θρυλική» προέλευση του τραγουδιού.
Στίχοι
Υπάρχουν αμέτρητες παραλλαγές του "Dixie", αλλά η έκδοση που αποδίδεται στον Νταν Έμμετ και οι παραλλαγές της εξακολουθούν να είναι οι πιο δημοφιλείς σήμερα.
Oh, I wish I was in the land of cotton,
Old times there are not forgotten.
Look away, look away, look away Dixie Land!
In Dixie's Land, where I was born in,
early on one frosty mornin'.
I wish I was in Dixie, Hooray! Hooray!
In Dixie's Land I'll take my stand,
to live and die in Dixie.
Away, away, away down south in Dixie!
There's buckwheat cakes and Injun batter,
Makes you fat or a little fatter.
Look away! Look away! Look away! Dixie Land
Then hoe it down and scratch your gravel,
To Dixie's Land I'm bound to travel.
Πια πολύ γνωστή παρωδία του τραγουδιού, που συνήθως τραγουδούσαν στρατιώτες της Ένωσης κατά την διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου ήταν:
Away Down South in the Land of Traitors,   Rattlesnakes and Alligators,                             Right Away! Come Away! Right Away! Come Away! (Ρεφρέν)                                                Where's Cotton Kings and Men Are Chattels, Union Boys will win the battles! (Ρεφρέν)
Θέση του "Dixie"
Στον 20ο αιώνα, το τραγούδι, μαζί με άλλα σύμβολα του Νότου (συμπεριλαμβανομένης της σημαίας), αντιμετωπίστηκαν ως ρατσιστικά σύμβολα της εποχής της δουλείας, του διαχωρισμού και της κυριαρχίας των «λευκών κυρίων». Αυτή η μεταχείριση του Dixie οφείλεται όχι μόνο στην ιστορική θέση του κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου, αλλά και στη χρήση του τραγουδιού από διάφορες ακροδεξιές οργανώσεις.
Από την άλλη πλευρά, για πολλούς κατοίκους του σύγχρονου Νότου, το Dixie και μαζί με άλλα σύμβολα της Συνομοσπονδίας είναι μια κληρονομιά του πλούσιου πολιτισμού αυτών των περιοχών. Συμβολίζουν την προσήλωση σε αυτόν τον πολιτισμό και διαμορφώνουν μία ταυτότητα . Για πολλούς Αμερικανούς, το Dixie είναι ένα από τα πολλά πατριωτικά τραγούδια ισοδύναμο με άλλα όπως το Yankee Doodle, το America the Beautiful και το Battle Hymn of the Republic.
Χαρουπόμυλος Πανόρμου
right|thumb|350px|Ο Χαρουπόμυλος στο Πάνορμο, 22 Οκτωβρίου 2017. Εξωτερική άποψη Ο Χαρουπόμυλος είναι βιομηχανικό μνημείο στο Πάνορμο Ρεθύμνης. Σήμερα έχει μετατραπεί σε αίθουσα συναυλιών, εκθέσεων και συνεδρίων.
Ιστορικό
Το βιομηχανικό αυτό μνημείο κατασκευάστηκε το 1930 και αποτελούσε μονάδα επεξεργασίας χαρουπιών, τα οποία την εποχή εκείνη αποτελούσαν σημαντική πρώτη ύλη, κυρίως για την παραγωγή ζωοτροφών, αλλά και την παραγωγή χαρουπόμελου, με συνέπεια να δώσει σημαντική ώθηση στην οικονομία της περιοχής. Σήμερα αποτελεί κατά πάσα βεβαιότητα το μοναδικό διασωθέν εργοστάσιο επεξεργασίας χαρουπιών στην Κρήτη. Οι εγκαταστάσεις του και ο μηχανολογικός εξοπλισμός του αποτελούσαν χαρακτηριστικό δείγμα βιομηχανικής αρχιτεκτονικής στην Ελλάδα. Όταν, το 1967, το εργοστάσιο περιήλθε σε αχρηστία, λόγω ελάττωσης της ζήτησης των προϊόντων χαρουπιού, ο χώρος χρησιμοποιήθηκε από τον τοπικό αγροτικό συνεταιρισμό ως κέντρο αποθήκευσης και διανομής λιπασμάτων, χωρίς όμως να υποστεί την παραμικρή συντήρηση.
Το 1996 ο Χαρουπόμυλος παραχωρήθηκε στην Πολιτιστική Εταιρεία Πανόρμου «Επιμενίδης» και παράλληα κηρύχθηκε ως βιομηχανικό μνημείο από το υπουργείο Πολιτισμού. και ξεκίνησαν εργασίες αναπαλαίωσής του. Ο αχρηστευμένος πλέον μηχανολογικός εξοπλισμός φυλάχθηκε και το εσωτερικό του κτίσματος, το οποίο έχει συνολική επιφάνεια 500 τετρ. μέτρων μετατράπηκε σε αίθουσα πολλαπλών χρήσεων, ενώ παράλληλα δημιουργήθηκαν και εσωτερικά διαζώματα σε ύψος πρώτου ορόφου, συνολική επιφάνειας 100 τετρ. μέτρων. Μετά την αναπαλαίωσή του, η οποία ολοκληρώθηκε το 1998 υπό την επίβλεψη της αρχιτέκτονος Παναγιώτας Τριμανδήλη - Μαγκάν, ο χώρος χρησιμοποιείται ως αίθουσα συναυλιών, θεατρικών και χορευτικών παραστάσεων, εκθέσεων καλλιτεχνημάτων και άλλων πολιτιστικών εκδηλώσεων, ενώ υπάρχει προγραμματισμός να λειτουργήσει και ως εκθεσιακός χώρος αγροτικών προϊόντων υψηλής ποιότητος και προώθησης του αγροτουρισμού. Υπάρχουν, επίσης, σχέδια για να λειτουργήσει η εγκατάσταση ως χώρος προβολής του χαρουπιού, καθώς η χρήση του έχει αρχίσει να αναβαθμίζεται εκ νέου τόσο για την παρασκευή αλεύρου όσο και χαρουπόμελου και για κατανάλωση ως τροφίμων αλλά και στη σύγχρονη ιατροφαρμακευτική βιομηχανία.
Πάιας Γουίνγκτι
Ο Πάιας Γουίνγκτι (Paias Wingti, 2 Φεβρουαρίου 1951) είναι πολιτικός από την Παπούα Νέα Γουινέα και πρώην πρωθυπουργός της το 1985-1988 και 1992-1994.
Γεννήθηκε το 1951 και κατάγεται απο την φυλή Jika. Το 1977 εκλέχτηκε για πρώτη φορά στο κοινοβούλιο και από το 1985 είναι πρόεδρος του Δημοκρατικού Κόμματος του Λαού. Έχει διατελέσει κυβερνήτης της δυτικής επαρχίας το 1995-1997 και από το 2002 ως το 2007. Στις εκλογές του 2007 απέτυχε να επανεκλεγεί. . Μαζί με τη βουλευτική έδρα έχασε και το αξίωμα του Κυβερνήτη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Παπούα Νέας Γουινέας
Σημαία της Τόνγκα
thumb|250px|right|[[Αρχείο:FIAV 110110.svg|20px Λόγος σημαίας: 1:2]] Η σημαία της Τόνγκα καθιερώθηκε στις 4 Νοεμβρίου του 1875.
Η σημαία είναι παρόμοια με αυτή του Ερυθρού Σταυρού. Αρχικά ήταν ακριβώς ίδια και για να μη γίνεται σύγχυση άλλαξε, έτσι ώστε ο κόκκινος σταυρός να φαίνεται σε τετράγωνο με κόκκινο φόντο. Η σημαία είναι σε χρήση από το 1864 και η επίσημη καθιέρωσή της έγινε το 1875. Με βάση το Σύνταγμα της Τόνγκα η σημαία δεν πρέπει να αλλάξει ποτέ.
Παραπομπές
Τονγκα Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Τόνγκα
Αμφίστρατος
Στην ελληνική μυθολογία ο Αμφίστρατος ήταν ο ηνίοχος των Διοσκούρων Κάστορα και Πολυδεύκη. Ο Αμφίστρατος ακολούθησε τους Διοσκούρους στην Αργοναυτική Εκστρατεία, οπότε μετά το τέλος της απεφάσισε να παραμείνει στον Πόντο μαζί με τον αδελφό του, τον Ρέκα ή Κρέκα ή Κέρκα. Εκεί ίδρυσαν αποικία και θεωρούνται πρόγονοι διάφορων φύλων, όπως οι «Ηνίοχοι», οι «Κερκέτες», οι «Ζυγοί» και οι Τυνδαρίδες.
Πηγές
Κατηγορία:Αργοναύτες
Αρχάγγελος-Ανθούπολη (συνοικία Λακατάμιας)
Αρχάγγελος-Ανθούπολη είναι η ονομασία μίας συνοικίας του Δήμου Λακατάμιας. Δημιουργήθηκε μετά την αύξηση του πληθυσμού του δήμου τις δεκαετίες του ΄70 και ΄80.
Ιεροί ναοί
Ο ιερός ναός της συνοικίας είναι αφιερωμένος στον Αρχάγγελο Μιχαήλ.
Άλλες σημαντικές τοποθεσίες
Στο τμήμα της συνοικίας που εμπίπτει εντός της Ζώνης Ουδετερότητας (Πράσινη Γραμμή) βρίσκεται το νέο εμπορικό κέντρο της επαρχίας Λευκωσίας ονόματι  Nicosia Mall .
Εναρμονισμένος δείκτης τιμών καταναλωτή
[[Αρχείο:Ετήσιες_μεταβολές_(%25)_ΕνΔΤΚ_Ελλάδας_και_ΕνΔΤΚ_Ευρωζώνης.png|μικρογραφία|Ετήσιες μεταβολές (%) ΕνΔΤΚ Ελλάδας και ΕνΔΤΚ Ευρωζώνης. Πηγή ΕΛΣΤΑΤ]]Ο εναρμονισμένος δείκτης τιμών καταναλωτή (ΕνΔΤΚ) παρέχει συγκρίσιμα στοιχεία για τον πληθωρισμό των κρατών μελών της ΕΕ. Από τον Ιανουάριο του 1996 καταρτίζεται παράλληλα με τον δείκτη τιμών καταναλωτή (ΔΤΚ) από την ΕΛΣΤΑΤ.
Οι ΕνΔΤΚ κάθε κράτους μέλους αποτελούν τη βάση για τον υπολογισμό του Ευρωπαϊκού Δείκτη Τιμών Καταναλωτή (EICP), που μετρά τον πληθωρισμό, και του Δείκτη Τιμών Καταναλωτή της Νομισματικής Ένωσης (MUICP), που μετρά την νομισματική σταθερότητα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικονομικά
Τζο Σαβιτάκακ
Ο Τζο Σαβιτάκακ (Joe Savikataaq, 8 Δεκεμβρίου 1960-) είναι  Καναδός πολιτικός,  σημερινός πρωθυπουργός της Νούναβουτ. Εξελέγη πρωθυπουργός στις 14 Ιουνίου του 2018, όταν ο προκάτοχός του, ο Πολ Κουάσα, αναγκάστηκε να παραιτηθεί έπειτα από πρόταση δυσπιστίας.
Εξελέγη μέλος της Νομοθετικής Συνέλευσης της Νούναβουτ στις εκλογές του 2013. Εκπροσωπεί την εκλογική περιφέρεια της Νότιας Αρβιάτ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Νούναβουτ
Κάφαυρος
Στην ελληνική μυθολογία ο Κάφαυρος ήταν γιος του Αμφιθέμιδος και της Τριτωνίδας, μιας Νύμφης της Λιβύης. Ο Κάφαυρος ήταν εγγονός του θεού Απόλλωνα και της Ακακαλίδας. Ομοθαλής αδελφός του ήταν ο Νασαμώνας. Ο Κάφαυρος δεν δίστασε να σκοτώσει τον Αργοναύτη Κάνθο, όταν αυτός αποπειράθηκε να κλέψει τα κοπάδια του.
Πηγές
Καφαυρος
Σαϊτάμα (νομαρχιακό διαμέρισμα)
μικρογραφία|220px|Η θέση της Σαϊτάμα στην Ιαπωνία Η Σαϊτάμα (埼玉県, Saitama-ken) είναι ένα από τα 47 νομαρχιακά διαμερίσματα της Ιαπωνίας και βρίσκεται στην περιοχή του Καντό στη νήσο Χονσού. Καταλαμβάνει έκταση 3.797 τ.χλμ, ίση περίπου με το 1/100 της συνολικής έκτασης της Ιαπωνίας. Κατά τα 2/3 της η περιοχή είναι πεδινή, ενώ το 1/3 της αποτελείται από βουνά. Είναι τοποθετημένη μεταξύ των γεωγραφικών μηκών 138° 42′ και 139° 54′ και των γεωγραφικών πλατών 35° 45′ και 36° 17′. Πρωτεύουσά της είναι η ομώνυμη πόλη.
Ο πληθυσμός της Σαϊτάμα υπολογίζεται πως ξεπέρασε τα 7 εκατομμύρια κατοίκους τον Οκτώβριο του 2002 και αποτελεί πληθυσμιακά το πέμπτο μεγαλύτερο νομαρχιακό διαμέρισμα της Ιαπωνίας. Η μέση ηλικία του πληθυσμού είναι σχετικά μικρή, ίση με 40,4 έτη (39,5 έτη για τους άνδρες και 41,3 έτη για τις γυναίκες τον Ιανουάριο του 2003).
Το κλίμα στη Σαϊτάμα χωρίζεται σε τέσσερεις διακριτές εποχές. Το χειμώνα, ξηροί βορειοδυτικοί άνεμοι φυσούν τις περισσότερες ημέρες, ενώ το καλοκαίρι αντικαθίστανται από νοτιοανατολικούς μουσώνες, οι οποίοι κάνουν το κλίμα πολύ ζεστό με μεγάλη υγρασία και περιόδους ισχυρής βροχής. Σε σχέση με άλλες περιοχές της Ιαπωνίας, η Σαϊτάμα συχνά έχει το μεγαλύτερο αριθμό ημερών με ηλιοφάνεια στην Ιαπωνία.
Κατηγορία:Γεωγραφία της Ιαπωνίας
Νίκος Γεωργιάδης
Ο Νίκος Γεωργιάδης (Αθήνα 14 Σεπτεμβρίου 1923 – Λονδίνο 10 Μαρτίου 2001) ήταν διεθνούς φήμης Έλληνας σκηνογράφος, ενδυματολόγος και ζωγράφος. Ασχολήθηκε κατά κύριο λόγο με παραστάσεις κλασικού χορού και έντυσε μερικά από τα ιερά τέρατα του μπαλέτου όπως τον Ρούντολφ Νουρέγιεφ, τη Λυν Σέιμουρ και τη Μαργκότ Φοντέιν. Υπήρξε μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Σπουδές και πρώιμα χρόνια
Το 1952-1953, έχοντας λάβει την υποτροφία Fullbright, συνέχισε με σπουδές αρχιτεκτονικής στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης. Το 1953 επιμελείται τα σκηνικά και τα κοστούμια για το μπαλέτο GriGri, στη Ν. Υόρκη. Με υποτροφία του Βρετανικού Συμβουλίου πηγαίνει στο Λονδίνο, όπου σπουδάζει ζωγραφική και σκηνογραφία στη Σχολή Καλών Τεχνών Σλέϊντ του University College London από το 1953 έως το 1955. Το 1954 κάνει την πρώτη του σκηνογραφική/ενδυματολογική δουλειά για παράσταση του University College London.
Συνεργασία με Κέννεθ Μακμίλλαν
Το 1955 παίρνει το πρώτο βραβείο σκηνογραφίας της σχολής του και γνωρίζεται με τη Νινέτ ντε Βαλουά, διευθύντρια του ιστορικού θεάτρου Sadler’s Wells και πρωθιέρεια του αγγλικού μπαλέτου, η οποία θα τον φέρει σε επαφή με τον 25χρονο χορογράφο Κένεθ Μακμίλαν. Αυτή η γνωριμία σηματοδότησε την αρχή μιας εξαιρετικά γόνιμης επαγγελματικής συνεργασίας μεταξύ του Γεωργιάδη και του Μακμίλαν, η οποία επρόκειτο να διαρκέσει για περισσότερες από τρεις δεκαετίες. Η πρώτη τους παράσταση ήταν το μπαλέτο Χοροί κοντσέρτου σε μουσική Ιγκόρ Στραβίνσκι. Η μεγαλοπρέπεια των σκηνικών του Γεωργιάδη συνδυαζόταν με έναν μαγικό τρόπο με την άνεση και την πρακτικότητα που επιβαλλόταν στις παραστάσεις μπαλέτου για την ανεμπόδιστη κίνηση των χορευτών. Το 1958 η Σχολή Καλών Τεχνών Σλέϊντ τον προσέλαβε ως καθηγητή σκηνογραφίας, θέση που κράτησε για 30 χρόνια, επηρεάζοντας έτσι μια ολόκληρη γενιά σκηνογράφων.
Μετά την πρώτη τους επιτυχημένη συνεργασία το 1955 οι δυο προικισμένοι αυτοί καλλιτέχνες, ο Γεωργιάδης και ο Μακμίλλαν, δημιούργησαν μερικές από τις πιο σπουδαίες παραγωγές μπαλέτου, τις οποίες παρουσίασαν είτε στη Βασιλική Όπερα του Λονδίνου είτε σε άλλες λυρικές σκηνές όπως της Ν. Υόρκης, της Στουτγάρδης και της Λισαβόνας. Μεταξύ αυτών ξεχωρίζουν τα μπαλέτα Las Hermanas (1963), Ρωμαίος και Ιουλιέτα (1965), Μανόν (1974), Μάγιερλινγκ (1978), Ορφέας (1982) και Ο πρίγκιπας της παγόδας (1989). Πολλές από αυτές τις παραγωγές συνεχίζουν να ανεβαίνουν μέχρι τις μέρες μας σε πολλά λυρικά θέατρα ανά την υφήλιο, όπως τις οραματίστηκαν και τις δούλεψαν οι δυο αυτοί χαρισματικοί άνθρωποι.
Συνεργασία με Ρούντολφ Νουρέγιεφ
Μια άλλη σημαντική συνεργασία στην πορεία της καριέρας του Γεωργιάδη, όσον αφορά στο μπαλέτο, ήταν με τον Νουρέγιεφ. Πρωτοσυνεργάστηκαν στο μπαλέτο Ρωμαίος και Ιουλιέτα (1965), που χορογράφησε ο Μακμίλλαν και στο οποίο τους ομώνυμους ρόλους είχαν ο Νουρέγιεφ και η Μαργκότ Φοντέιν. Έκτοτε δούλεψαν μαζί σε πολλά άλλα μπαλέτα, στα οποία ο Νουρέγιεφ έκανε και τις χορογραφίες, η συνεργασία τους δε ενισχύθηκε όταν ο Νουρέγιεφ έγινε καλλιτεχνικός διευθυντής του μπαλέτου της Όπερας του Παρισιού. Μαζί, αναβίωσαν με αριστουργηματικό τρόπο μερικά από τα σπουδαία κλασικά μπαλέτα του 19ου αιώνα όπως την Ωραία Κοιμωμένη (1966), τον Καρυοθραύστη (1968), και την Ραϋμόντα (1972).
Μετά τον θάνατο του Μακμίλλαν το 1992 και του Νουρέγιεφ το 1993, ο Γεωργιάδης δεν εργάστηκε πια σε καμία παράσταση μπαλέτου.
Κινηματογραφικές συνεργασίες
Αν και φανατικός κινηματογραφόφιλος, ο Γεωργιάδης εργάστηκε πολύ λίγο για το σινεμά. Το 1971 υπογράφει τα σκηνικά και τα κοστούμια της ταινίας Τρωάδες του Μιχάλη Κακογιάννη, με πρωταγωνίστριες την Κάθριν Χέπμπορν, τη Βανέσα Ρεντγκρέιβ και την Ειρήνη Παππά. Στην ταινία Νιζίνσκι του 1980 επιμελήθηκε τα σκηνικά και τα κοστούμια μόνο στις σκηνές του μπαλέτου.
Εκθέσεις
Μολονότι η σκηνογραφία και η ενδυματολογία ήταν η κύρια ασχολία του, ο Γεωργιάδης δεν έπαψε ποτέ να ζωγραφίζει. Αυτό το αποδεικνύουν και οι πολλές εκθέσεις στις οποίες έχει λάβει μέρος. Το 1954 συμμετείχε σε ομαδική έκθεση ζωγραφικής στο Λονδίνο. Το 1959 παρουσίασε μια ατομική έκθεση στο Λονδίνο και την ίδια χρονιά έλαβε μέρος και σε μια ομαδική. Από τότε συνέχισε να εκθέτει τα έργα του σε τακτά χρονικά διαστήματα στο Λονδίνο, σε άλλες πόλεις της Μεγάλης Βρετανίας, στη Ζυρίχη, στο Βερολίνο, στην Ιταλία, στη Γαλλία και στην Ελλάδα (1964-ατομική έκθεση Γκαλερί «Μέρλιν», 1975-ατομική έκθεση Γκαλερί Ζουμπουλάκη κ.ά.). Άξια μνείας και η συμμετοχή του στο Ελληνικό Περίπτερο της 33ης Μπιενάλε της Βενετίας. Στα πρώιμα έργα του δούλεψε πάνω σε κολάζ αφηρημένων αρχιτεκτονικών σχημάτων ενώ τα τελευταία χρόνια επικεντρώθηκε στον στυλιζαρισμένο ρεαλισμό ως σχόλιο για την ανθρώπινη βαρβαρότητα. Από το 1957 συμμετείχε επίσης σε πολλές εκθέσεις σκηνογραφίας στην Αγγλία, στη Γερμανία, στην Ιταλία, στην Ελλάδα, στην Ιαπωνία και στις Η.Π.Α..
Τιμητικές διακρίσεις
Το 1971 ο Γεωργιάδης έγινε ένας από τους συνιδρυτές της Εταιρείας Βρετανών Σκηνογράφων (The Society of British Theatre Designers). Το 1983 τιμήθηκε με το Βραβείο για το «Μεγαλύτερο επίτευγμα μπαλέτου το 1982» από την αγγλική εφημερίδα Evening Standard για τη δουλειά του στα μπαλέτα Ορφέας και Τρικυμία. Το 1984 έλαβε τιμητική διάκριση από την Βασίλισσα Ελισάβετ για την προσφορά του στην Τέχνη και ονομάστηκε Διοικητής του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (Commander of the British Empire, C.B.E.). Η Ελληνική Πολιτεία τον τίμησε το 1996 με το Τάγμα του Φοίνικα. Το 1997 εκλέχθηκε Αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
==Στιλιστικές περίοδοι == Οι δημιουργίες του, τόσο στη σκηνή όσο και στον καμβά, μπορούν να χωριστούν σε 4 περιόδους, σύμφωνα με τα δικά του λεγόμενα σε συνεντεύξεις αλλά και εξετάζοντας το έργο του με κριτική ματιά.
Ζωγραφική περίοδος 1955-1962
Τα σκηνικά του και τα κοστούμια ήταν πολύχρωμα, με ζωηρά, φωτεινά, εξωτικά χρώματα, αυτό που ο ίδιος περιέγραφε ως «Φωβιστική παλέτα». Αυτή η πανδαισία χρωμάτων μπορεί να ήταν εις βάρος της αρχιτεκτονικής μορφής αλλά έδινε εξαιρετική ένταση στις σκηνογραφίες του. Συχνή ήταν η χρήση ενός βαθυκίτρινου χρώματος που ανακαλούσε στη μνήμη το ζεστό μεσογειακό φως. Με αυτό το βαθύ κίτρινο μαζί με ένα έντονο βαθύ μπλε δημιούργησε το εκθαμβωτικό σκηνικό του μπαλέτου Χοροί κοντσέρτου.
Αρχιτεκτονική περίοδος 1962-1971
Από το 1961 εγκαταλείπει σιγά σιγά το δισδιάστατο ζωγραφικό φόντο και αναζητά σκηνογραφικές λύσεις σε αρχιτεκτονικές δομές. Σκαλιά, αψιδωτές πύλες, κατασκευές σε 2 επίπεδα, διπλές σειρές κιόνων, αγάλματα, κάγκελα και καγκελόπορτες έρχονται να πλουτίσουν τα σκηνικά του. Η πρώτη απόπειρα γίνεται στο θεατρικό έργο Η νεκρή βασίλισσα και η τάση εδραιώνεται την επόμενη χρονιά στο ανέβασμα του Ιούλιου Καίσαρα.
Συμβολισμός 1972-1980
Στην περίοδο του συμβολισμού ή του επιλεκτικού ρεαλισμού (όπως τον είχε ονομάσει ο ίδιος) στα σκηνικά του επικρατεί ένα είδος μινιμαλισμού. Λίγα, συγκεκριμένα αντικείμενα επιλέγονται για να περιγράψουν μια σκηνή, δρώντας συγχρόνως ως σύμβολα. Η πρώτη μαρτυρία αυτής της περιόδου είναι η δουλειά του στο μπαλέτο Ραϋμόντα, σε χορογραφία Νουρέγιεφ. Μολονότι η σκηνογραφία καταλήγει να είναι λιτή, τα κοστούμια που σχεδιάζει είναι εξαιρετικά πολυτελή, λεπτομερή και ιστορικά ακριβή. Τα κοστούμια του σχολιάζουν την πλοκή του κάθε έργου με έναν ιδιαίτερα ευφυή τρόπο. Για παράδειγμα, στο μπαλέτο Μάγιερλινγκ, οι 5 γυναίκες που πλαισιώνουν τον κεντρικό ήρωα είναι έτσι ντυμένες που να τονίζονται οι ιδιαιτερότητές τους και οι σχέσεις τους μαζί του, κάτι καθόλου εύκολο, αφού ήταν όλες κυρίες της βιεννέζικης Αυλής και άρα ακολουθούσαν έναν κοινό ενδυματολογικό κώδικα.
Μεταμοντερνισμός 1981-2001
Στα τελευταία είκοσι χρόνια της καλλιτεχνικής του πορείας ακολουθεί μια πρακτική αφαίρεσης, τα σκηνικά γίνονται ακόμη περισσότερο λιτά και σε κάποιες ακραίες περιπτώσεις αφήνει τη σκηνή εντελώς απογυμνωμένη. Δίνει έμφαση στο συμβολικό χαρακτήρα των μεμονωμένων αντικειμένων του ντεκόρ, δημιουργώντας σκηνές σχεδόν υπερρεαλιστικές, έτσι ώστε να τονίζεται η διαχρονικότητα του έργου.
Βιτάλι Αμπαλάκοφ
Ο Βιτάλι Μιχαΐλοβιτς Αμπαλάκοφ (Вита́лий Миха́йлович Абала́ков) (13 Ιανουαρίου, 1906, Γενισέισκ – 26 Μαΐου, 1986 Μόσχα ), Κοζάκος, ήταν Σοβιετικός ορειβάτης και εφευρέτης.
Ορειβασία
Ο Βιτάλι ήταν αδελφός του Γεβγκένι Αμπαλάκοφ, ενός άλλου σημαντικού ορειβάτη. Ξεκίνησε την ορειβασία μαζί με τον αδελφό του Γεβγκένι στα Πιλιέ του Κράσνογιαρσκ, στην καρδιά της ρωσικής Σιβηρίας.
Περίοδος εκκαθαρίσεων Στάλιν
Το 1938, o Αμπαλάκοφ μαζί με άλλους της ομάδας του συνελήφθησαν από τη NKVD και ανακρίνονταν έως το 1940. Κατηγορήθηκε για "ανοικτή δημόσια προπαγάνδα" των δυτικών ορειβατικών τεχνικών και για τη μείωση των σοβιετικών αλπινιστικών επιτευγμάτων όπως επίσης για το ότι ήταν "Γερμανός κατάσκοπος", κοινή κατηγορία της εποχής.
Εφευρέσεις
Ο Αμπαλάκοφ πιστώνεται με εφευρέσεις σχετικές με την αναρρίχηση, όπως το έκκεντρο το 1930. Η συσκευή του στηριζόταν στο μαθηματικό λογαριθμικό σπειροειδές, προκειμένου να διατηρείται σταθερή γωνία ανάμεσα στο έκκεντρο και τον βράχο σε όλα τα σημεία επαφής. Άλλη επινόησή του ήταν το διαμπερές Αμπαλάκοφ για ασφάλιση σε πεδίο πάγου.
Διακρίσεις
Τιμήθηκε με τα βραβεία Τάγμα του Λένιν (1957), Τάγμα του Εμβλήματος Τιμής (1972) και τον τίτλο Αξιότιμος Μάστερ Αθλητισμού στον αλπινισμό (1943).
Βιβλιογραφία
Σχετική ρωσική βιβλιογραφία:
Παραπομπές σημειώσεις
Κατηγορία:Σοβιετικοί εφευρέτες Κατηγορία:Σοβιετικοί εξερευνητές Κατηγορία:Σοβιετικοί ορειβάτες
Λίμνη Νεσατέλ
Η Λίμνη Νεσατέλ (γαλλικά: Lac de Neuchâtel, γερμανικά: Neuenburgersee) είναι μια από τις μεγαλύτερες λίμνες της Ελβετίας, η μεγαλύτερη από αυτές που βρίσκονται ολόκληρες μέσα στη χώρα. Βρίσκεται στο καντόνι του Νασατέλ, από το οποίο έχει πάρει και το όνομά της, αλλά τα νερά της βρέχουν επίσης τα καντόνια του Βω, της Βέρνης και του Φράιμπουργκ. Η λίμνη βρίσκεται στους πρόποδες της οροσειράς του Ιούρα.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η συνολική έκτασή της καλύπτει 218,3 χλμ2 (59η στην Ευρώπη). Το μήκος της είναι περίπου 38,3 χλμ. και το πλάτος της κάτι λιγότερο από 8,2 χλμ.. Το μέγιστο βάθος της είναι 152 μέτρα, και βρίσκεται σε ύψος 429 μέτρων από το επίπεδο της θάλασσας. Ο όγκος νερού της υπολογίζεται σε 14 κυβικά χλμ.
Η λίμνη σχηματίζεται από ένα πλήθος μικρών ποταμών και καναλιών με κυριότερο αυτό του Thièle, παραπόταμου του ποταμού Άαρ, που αποτελεί κομμάτι του ποταμού Ορμπ. Από τη λίμνη ξεκινά το κανάλι του Thièle, που καταλήγει στη διπλανή λίμνη Μπιέλ.
Οικονομία
Στη βόρεια πλευρά της λίμνης γίνεται καλλιέργεια αμπελιών. Ο τουρισμός συγκεντρώνεται κυρίως στα αστικά κέντρα γύρω από τη λίμνη, ενώ η περιοχή χρησιμοποιείται για παρατήρηση υδρόβιων πουλιών. Η πλεύση στη λίμνη γίνεται κυρίως για τουριστικούς λόγους, αλλά στην οικονομία της περιοχής συνεισφέρει και η αλιεία σε αυτή.
Νεσατέλ
Νέα Μάκριση Φθιώτιδας
Η Νέα Μάκριση, είναι ημιορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας. σε υψόμετρο 460 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Νέα Μάκριση βρίσκεται σε απόσταση 10 χλμ. ΝΑ. από τον Δομοκό (έδρα του δήμου) και 32 χλμ. Β.-ΒΔ. από τη Λαμία. Το χωριό είναι κτισμένο στον κάμπο - αποξηραμένη λίμνη της Ξυνιάδας ανάμεσα στη Λεύκα (Β.), στο Πολυδένδρι (ΒΑ.), στην Ξυνιάδα (ΝΔ) και το Μεταλλείο (Δ.) ενώ σε απόσταση 3 χλμ. δυτικά περνάει η ΕΟ Λαμίας - Λάρισας. Το χωριό ιδρύθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1920 στην περιοχή δύο παλιών οικισμών (Άνω Αλχανί, Κάτω Αλχανί) η οποία αρχικά ήταν τσιφλίκια του Πανούτσου Δημήτρη και των αδελφών Ζαρίμπα. Επίσημα αναφέρεται για πρώτη φορά 1920 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Ξυνίας γραμμένος Νέα Μάκρυσι. Το 1932 με το ΦΕΚ 197Α - 22/06/1932 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας ενώ το 1940 το όνομά της διορθώθηκε σε Νέα Μάκριση. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Νέας Μάκρισης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δομοκού του Δήμου Δομοκού και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 152 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Δομοκού Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Ιωσήφ (Καθολικός της Αμπχαζίας)
Ο Ιωσήφ იოსები, Γιοσέμπ, (1739 – 13 Μαΐου 1776) ήταν Γεωργιανός ορθόδοξος ιεράρχης, μητροπολίτης τού Γκελάτι (1760–1769) και Καθολικός της Αμπχαζίας (1769–1776). Ήταν νεότερος γιος τού βασιλιά Αλέξανδρου Ε΄ τού Ιμερέτι, τού Οίκου των Μπαγκρατιόνι. Υπήρξε μεγάλος υποστηρικτής τού αδελφού του, Σολομώντος Α΄ τού Ιμερέτι, στις προσπάθειές του να εδραιώσει τη βασιλική εξουσία.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην οικογένεια του Αλέξανδρου Ε΄, βασιλιά τού Ιμερέτι (δυτική Γεωργία), και της συζύγου του, Tάμαρ Αμπασίντζε. Ακολούθησε μία κεκκλησιαστική σταδιοδρομία, κυρίως στον μεγάλο καθεδρικό ναό τού Γκελάτι κοντά στην πρωτεύουσα τού Ιμερέτι, το Kουτάισι, και ανέβηκε από πρωθιερέας σε επίσκοπο. Το 1766, ήταν επικεφαλής διαπραγματευτής για λογαριασμό τού αδελφού του, βασιλιά Σολομώντα Α΄, ο οποίος είχε εκδιωχθεί από την πρωτεύουσά του με πραξικόπημα, που είχε υποκινηθεί από Οθωμανούς υπέρ του εξαδέλφου του, Τεϊμουράζ Α΄ της Ιμερετίας. Για να βοηθήσει τον Σολομώντα να ανακτήσει το στέμμα του, ο Ιωσήφ πήγε στην Τιφλίδα, στον βασιλιά Ηρακλή Β΄ τού Κάρτλι και τού Καχέτι και στη συνέχεια, συνοδευόμενος από τον απεσταλμένο τού Ηρακλή Β΄, ταξίδεψε στην Κωνσταντινούπολη για τις διαπραγματεύσεις με την οθωμανική κυβέρνηση. Στο μεταξύ, ο Σολομών Α΄ κατάφερε να νικήσει τον Τεϊμουράζ και επικεντρώθηκε στον ανυπότακτο υποτελή του, τον Ροστόμμ, δούκα της Ράτσα. Ο Ροστόμ έστειλε τον αδελφό του Βησαρίωνα, Καθολικό της Αμπχαζίας και, ως εκ τούτου, τον επικεφαλής μίας ορθόδοξης εκκλησίας στη δυτική Γεωργία, στον Οθωμανό πασά τού Αχαλτσίχε για να ζητήσει βοήθεια κατά του Σολομώντα Α΄. Σε μία αντίθετη κίνηση, ο Σολομών Α΄ έστειλε τον Ιωσήφ με την υπόσχεση της ειρήνης, ως αντάλλαγμα τη σύλληψη τού Καθολικού Βησσαρίωνα. Η διπλωματία του Σολομώντα Α΄ κέρδισε και ο Βησσαρίων οδηγήθηκε στη φυλακή τού Αχαλτσίχε, αλλά δραπέτευσε στο πριγκιπάτο της Μινγκρελία και αυτοανακηρύχτηκε «καθολικός» της τοπικής ορθόδοξης εκκλησίας. Στη θέση του, ο Σολομών διόρισε τον Ιωσήφ, τότε 30 ετών. Στέφθηκε στο Γκελάτι τον Μάρτιο του 1769.
Ο Καθολικός Ιωσήφ έκανε κάθε προσπάθεια για να μεγαλώσει τον καθεδρικό ναό του στο Γκελάτι. Ένας νέος τοίχος κατασκευάστηκε γύρω του. Πολλά νέα κτήματα, οικισμοί δουλοπάροικων, πολύτιμα λειτουργικά αντικείμενα και μία συλλογή χειρογράφων, συμπεριλαμβανομένων των Ευαγγελίων Βάνι τού 13ου αι., δωρήθηκαν σε αυτό. Δωρεές στάλθηκαν επίσης στον καθεδρικό ναό Μπιτσβίντα, μία παλαιά έδρα των καθολικών της Αμπχαζίας. Ο Ιωσήφ απεβίωσε το 1776, σε ηλικία 37 ετών. Κηδεύτηκε στο μοναστήρι Γκελάτι.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Αλέξανδρος της Ιμερετίας (1760-1780)
Ο Αλέξανδρος, ალექსანდრე, (1760 – 1780) ήταν Γεωργιανός βασιλικός πρίγκιπας (batonishvili) τού Οίκου των Μπαγκρατιόν τού βασιλείου τού Ιμερέτι και μοναχογιός τού βασιλιά Σολομώντα Α΄ τού Ιμερέτι από τη δεύτερη σύζυγό του Μαριάμ Νταντιάνι.
Βιογραφία
Το 1778, ο Αλέξανδρος οδήγησε μία εξέγερση εναντίον τού ίδιου τού πατέρα του, η οποία κέρδισε την υποστήριξη πολλών σημαντικών ευγενών οικογενειών, όπως οι Nιζαρατζέ και ο καθολικός Mαξίμ Β΄ Αμπασίτζε. Ο Σολομών Α΄ βγήκε νικητής, αναγκάζοντας πολλούς από τους εξεγερμένους να εξοριστούν στο γειτονικό γεωργιανό βασίλειο τού Κάρτλι και τού Καχέτι, του οποίου ο ηγεμόνας Ηρακλής Β΄ είχε δείξει συμπάθεια στην απόπειρα πραξικοπήματος. Ο Αλέξανδρος τελικά συμφιλιώθηκε με τον Σολομώντα, αλλά απεβίωσε πριν από τον πατέρα του, αφήνοντας το ζήτημα της διαδοχής ασαφές και ανοιχτό σε ανταγωνιστικές αξιώσεις, μετά το τέλος τού Σολομώντα το 1784, από τον εξάδελφο τού Σολομώντα, Δαβίδ Β΄, τον ανιψιό του Δαβίδ (Σολομών Β΄) και τον Γεώργιο. Ο τελευταίος ήταν ο φυσικός γιος τού Αλεξάνδρου από τον γάμο του (1779) με την πριγκίπισσα Νταρεγιάν Τσουλουκίτζε, ο οποίος δεν αναγνωρίστηκε ως νόμιμος από την εκκλησία. Ο Αλέξανδρος δεν είχε τέκνα με τους προηγούμενους γάμους του: πρώτα με τη Σαλώμη, κόρη του πρίγκιπα Γεωργίου της Γεωργίας (μελλοντικού βασιλιά Γεωργίου ΙΒ΄, 3 Ιανουαρίου 1777) και μετά με μία κόρη τού πρίγκιπα Παάτα Aμπασίτζε (1778).
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα τη Σαλώμη, κόρη τού Γεωργίου ΙΒ΄ της Γεωργίας.
Έπειτα ο Αλέξανδρος το 1778 έκανε 2ο γάμο με μία κόρη τού πρίγκιπα Παάτα Αμπασίτζε.
Το 1779 έκανε 3ο γάμο με την πριγκίπισσα Νταρεγιάν Τσουλουκίτζε (ο γάμος δεν αναγνωρίστηκε ως κανονικός) και είχε τέκνο:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Εθνόσημο της Τόνγκα
right|205px|thumb|Το εθνόσημο των Τόνγκα Το εθνόσημο της Τόνγκα (ko e Sila ο Tonga) σχεδιάστηκε το 1875 με τη δημιουργία του Συντάγματος. Τα τρία σπαθιά συμβολίζουν τις τρεις βασιλικές δυναστείες ή οίκους της Τόνγκα, τους Τούι Τόνγκα (Tu'i Tonga), Τούι Χα'ατακαλάουα (Tu'i Ha'atakalaua) και τη σημερινή δυναστεία, Τούι Κανοκουπόλου (Tu'i Kanokupolu).
Τελικά, οι Τόνγκα ενώθηκαν υπό το σκήπτρο ενός Βασιλιά, του Γεώργιου Τούπου Α΄, ο οποίος και δημιούργησε το εθνόσημο. Το περιστέρι με το κλαδί ελιάς συμβολίζει την ευχή να υπάρχει ειρήνη από τον Θεό για πάντα (το περιστέρι με το κλαδί ελιάς είναι σύμβολο που προέρχεται από τη Βίβλο, την ιστορία του Νώε). Τα τρία αστέρια αντιπροσωπεύουν τα τρία κύρια νησιωτικά συμπλέγματα των Τόνγκα, δηλαδή το Τονγκατάπου, το Βαβάου και το Χααπάι. Η κρατούσα εξουσία του μονάρχη συμβολίζεται με το στέμμα και το κείμενο στην περγαμηνή γράφει Ko e Otua mo Tonga ko hoku Tofia στη γλώσσα της Τόνγκα: Ο Θεός και η Τόνγκα είναι η κληρονομιά μου. thumb|Το βασιλικό εθνόσημο της Τόνγκα. Δεν υπάρχουν συγκεκριμένοι θυρεοί. Άλλοι έχουν μαύρα σπαθιά και άλλοι λευκά. Επίσης, μερικοί χρησιμοποιούν την παλιά γραφή στο κείμενο της περγαμηνής, ενώ διαφέρουν και στο περίγραμμα του θυρεού (σε άλλα εθνόσημα έχει άκρες).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τονγκα Εθνοσημο
Άνθρακας (αποσαφήνιση)
Η λέξη ή ο όρος άνθρακας μπορεί να αναφέρεται:
Μαξιμιλιανός Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Ο Μαξιμιλιανός Β΄ (Maximilian II., 31 Ιουλίου 1527 - 12 Οκτωβρίου 1576), μέλος του αυστριακού Οίκου των Αψβούργων, ήταν αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από το 1564 μέχρι τον θάνατό του. Επίσης ήταν βασιλιάς της Βοημίας και της Γερμανίας από το 1562 και βασιλιάς της Ουγγαρίας και Κροατίας από το 1563.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Βιέννη, ήταν γιος του προκατόχου του, αυτοκράτορα Φερδινάνδου Α΄. Μητέρα του ήταν η Άννα των Γιαγκελόνων, κόρη του Λαδισλάου Β΄ της Ουγγαρίας (1503–1547). Πήρε το όνομα του προπάππου του, αυτοκράτορα Μαξιμιλιανού Α΄.
Ο Μαξιμιλιανός πέθανε στις 12 Οκτωβρίου 1576 στο Ρέγκενσμπουρκ, ενώ ετοιμαζόταν να εισβάλλει στην Πολωνία. Στην επιθανάτιο κλίνη του, αρνήθηκε να λάβει τα τελευταία μυστήρια της Εκκλησίας. Έχει ταφεί στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Βίτου στην Πράγα.
Οικογένεια
Το 1548 νυμφεύτηκε τη Μαρία των Αψβούργων, κόρη του Καρόλου Α΄ της Ισπανίας και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυτοκράτορες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Βασιλείς της Ουγγαρίας Κατηγορία:Βασιλείς της Βοημίας Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων
Αίμονας
Ο Αίμονας ή Αίμων είναι γιος του Κρέοντα και της Ευρυδίκης, τραγικό πρόσωπο της μυθολογίας.
Αντιγόνη
Όταν η Αντιγόνη, αρραβωνιαστικιά του Αίμονα, έθαψε τον αδερφό της Πολυνείκη, παρακούοντας την εντολή του Κρέοντα, καταδικάστηκε να μπει ζωντανή στον τάφο. Εκεί η Αντιγόνη αυτοκτόνησε. Μόλις το έμαθε και ο Αίμονας, αυτοκτόνησε με το σπαθί του. Η Ευρυδίκη, μην αντέχοντας τον θάνατο του γιου της, κρεμάστηκε.
Η μορφή του Αίμονα που τη βρίσκουμε τόσο στην αρχαία όσο και στη σύγχρονη λογοτεχνική δημιουργία προέρχεται από θηβαϊκούς μύθους. Στη σκηνή παρουσιάστηκε περίπου το 442 π.Χ. από το Σοφοκλή στην τραγωδία του Αντιγόνη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Ντέιβιντ Ατένμπορο
Ο Ατένμπορο θεωρείται από πολλούς Βρετανούς ως εθνικός θησαυρός της χώρας τους, αν και ο ίδιος δεν προτιμά αυτό τον όρο. Το 2002, το όνομα του συμπεριλήφθη στον κατάλογο των 100 Μεγαλύτερων Βρετανών μετά από ψηφοφορία του BBC σε όλο το Ηνωμένο Βασίλειο. Είναι ο νεότερος αδερφός του σκηνοθέτη, παραγωγού και ηθοποιού Ρίτσαρντ Ατένμπορο, βαρόνο του Ατένμπορο, καθώς και μεγαλύτερος αδερφός του παράγοντα της αυτοκινητοβιομηχανίας Τζον Ατένμπορο
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί Τηλεπαρουσιαστές
BMW E38
Η BMW Σειρά 7 E38 ήταν ένα μεγάλο πολυτελές σεντάν αυτοκίνητο της κατηγορίας F, που παρήχθη από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία BMW, από τον Απρίλιο του 1994 έως τις 27 Ιουλίου 2001, αν και τα πρώτα πιλοτικά μοντέλα προ-παραγωγής είχαν αρχίσει να κατασκευάζονται από τις 23 Ιουλίου 1993, δηλαδή σχεδόν 1 χρόνο πριν ξεκινήσει η μαζική παραγωγή του. Αντικατέστησε τη BMW E32 και ήταν η τρίτη, χρονολογικώς, γενιά της Σειράς 7. Τελικώς, αντικαταστάθηκε τον Νοέμβριο του 2001 από τη BMW E65 / E66. Συνολικά κατασκευάστηκαν 340.242 αντίτυπα σειράς Ε38 στα 7 έτη παραγωγής της, αριθμός ελαφρά μεγαλύτερος από αυτόν του προκατόχου του.
Εξέλιξη και παρουσίαση
Η εξέλιξη του μοντέλου είχε ξεκινήσει ήδη από τις αρχές του 1988 και τα πρώτα επίσημα σχέδια έγιναν από το 1988 έως τον Απρίλιο του 1990 από τον επικεφαλής Claus Luthe, όταν και τον αντικατέστησε ο Dr. Wolfgang Reitzle, ενώ τότε έγινε δεκτή και επελέγη η σχεδιαστική πρόταση του Boyke Boyer, η οποία και εξελίχθηκε στο τελικό μοντέλο παραγωγής. Τον Φεβρουάριο του 1991, εγκρίθηκε το ντιζάιν παραγωγής, με την παρουσίαση του μοντέλου να έχει αρχικά οριστεί για το 1993. Μετά την εισαγωγή του Mercedes-Benz W140 στην αγορά, όμως, που έγινε το καλοκαίρι του 1991, σημειώθηκε μια καθυστέρηση, καθώς προστέθηκαν επειγόντως μερικά ακόμα στοιχεία εξοπλισμού στην E38, προκειμένου να ανταπεξέλθει επιτυχώς απέναντι στην S-Class W140 της «αιώνιας αντιπάλου» εταιρείας.
Τελικώς, η BMW E38 παρουσιάστηκε επίσημα στις 13 Μαΐου 1994, αν και τα πρώτα πιλοτικά μοντέλα προ-παραγωγής είχαν αρχίσει να κατασκευάζονται από τις 23 Ιουλίου 1993 και τα πρώτα πιλοτικά μοντέλα προδιαγραφών των ΗΠΑ άρχισαν να κατασκευάζονται στις 13 Ιανουαρίου 1994. Η τυπική παραγωγή της είχε ξεκινήσει στις 17 Φεβρουαρίου 1994, ενώ 1 ημέρα μετά, στις 18 Φεβρουαρίου, αποκαλύφθηκε επίσημα σε σχετική συνέντευξη Τύπου της BMW, ως μοντέλο της σεζόν (model year) του 1995. Η μαζική παραγωγή της ξεκίνησε τον Απρίλιο του 1994 και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στη Γερμανία τον Ιούνιο του 1994, ενώ σύντομα ακολούθησαν και όλες οι εξαγωγικές αγορές. Τους πρώτους μήνες, η E38 προσφερόταν μόνο στις 8-κύλινδρες εκδόσεις 730i και 740i, με τον V8 βενζινοκινητήρα M60, σε εκδοχές 3.0 και 4.0 λίτρων αντίστοιχα. Τον Σεπτέμβριο του 1994, η E38 άρχισε να προσφέρεται σε εκδοχή με μακρύτερο κατά 14 εκατοστά μεταξόνιο (730iL και 740iL), ενώ τον Νοέμβριο του 1994 ξεκίνησε και η παραγωγή της 12-κύλινδρης BMW 750i/750iL με βενζινοκινητήρα 5.4 λίτρων V12 και έφτασε στην αγορά τον Ιανουάριο του 1995. Σύντομα ακολούθησε πληθώρα επιπρόσθετων εκδόσεων, που αναλύονται στην επόμενη ενότητα.
Ειδικότερα τα μοντέλα προδιαγραφών των ΗΠΑ μπήκαν στη μαζική παραγωγή τον Σεπτέμβριο του 1994 και τελικώς κυκλοφόρησαν για πρώτη φορά στην αμερικανική αγορά τον Νοέμβριο του 1994, επίσης για τη σεζόν (model year) του 1995.
Εκδόσεις
Στην Ευρώπη κυκλοφόρησε στις εξής εκδόσεις: 725tds, 728i/iL, 730i/iL, 730d, 735i/iL, 740i/iL, 740d και 750i/iL. Αντιθέτως, μόλις 3 εκδόσεις κυκλοφόρησαν στη Βόρεια Αμερική: 740i, 740iL και 750iL, με βασικές τιμές το 2001 (το τελευταίο έτος παραγωγής της E38) στα 62.900 δολάρια για την 740i, στα 66.900 δολάρια για την 740iL και στα 92.100 δολάρια για την 750iL.
Σε όλα τα κράτη διεθνώς, η επίσημη ναυαρχίδα της Ε38 και γενικότερα της BMW, ήταν η ιδιαίτερα ακριβή και σχετικά σπάνια 12-κύλινδρη BMW 750i/750iL με βενζινοκινητήρα 5.4 λίτρων V12, ισχύος 322 hp (326 PS; 240 kW). Ο συγκεκριμένος κινητήρας αποδείχθηκε εξαιρετικά αξιόπιστος, υπό τον όρο ότι γίνεται προσεκτική και τακτική συντήρηση, και γενικότερα θεωρείται ως ένας από τους καλύτερους και ανθεκτικότερους V12 της σύγχρονης ιστορίας της αυτοκίνησης. Μάλιστα δεν είναι τυχαίο ότι χρησιμοποιήθηκε και στη BMW Σειρά 8 E31 850Ci του 1994 - 1999, αλλά ακόμα και στη Rolls-Royce Silver Seraph, η οποία παρήχθη από το 1998 έως το 2002. Δεν είναι ασυνήθιστο να βρεθούν αντίτυπα αυτών των μοντέλων που να έχουν διανύσει περισσότερα από 320.000 χιλιόμετρα / 200.000 μίλια ή ενίοτε ακόμα και 500.000 χιλιόμετρα / 310.000 μίλια χωρίς να έχει χρειαστεί ανακατασκευή του κινητήρα.
Τα μοντέλα με κινητήρες βενζίνης ήταν διαθέσιμα και με μακρύτερο κατά 14 εκατοστά μεταξόνιο, που ξεχώριζαν από ένα επιπλέον «L» στο όνομα, όπως π.χ. BMW 750iL. Ο επιπλέον χώρος ήταν αποκλειστικά για τους πίσω επιβάτες. Επίσης, τα μοντέλα με μακρύτερο μεταξόνιο είχαν ένα μεγαλύτερο ντεπόζιτο καυσίμων, όγκου 95 λίτρων, έναντι 85 λίτρων στις εκδόσεις με το κοντό μεταξόνιο. Αντιθέτως, ο χώρος αποσκευών είχε όγκο 500 λίτρων σε όλες τις εκδόσεις. Ο αεροδυναμικός συντελεστής Cd ήταν 0,30 σε όλες σχεδόν τις E38, εκτός την κορυφαία έκδοση BMW 750i/750iL που είχε Cd 0,32 λόγω φαρδύτερων ελαστικών 235/60 R16, έναντι 215/65 R16 όλων των άλλων E38. thumb|left|Το σαλόνι μιας BMW L7 του 1997.
Από το 1997 έως το 2001, παρήχθη και μια εξαιρετικά σπάνια έκδοση λιμουζίνας, με τον κινητήρα 5.4 λίτρων V12 και με 25 εκατοστά μεγαλύτερο μεταξόνιο από την 750iL και διατέθηκε ως BMW L7. Η υπερπολυτελής έκδοση L7 είχε το εντυπωσιακό μήκος των 5.374 χιλιοστών και βάρος 2.215 κιλά. Κατασκευαζόταν και στις δύο διεθνείς εκδοχές πλευράς οδήγησης, αριστεροτίμονη και δεξιοτίμονη, και προοριζόταν κυρίως για τις αγορές των ΗΠΑ, της Νοτιοανατολικής Ασίας και της Μέσης Ανατολής. Ωστόσο, ένας μικρός αριθμός διατέθηκε και στην Ευρώπη, όπου η τιμή πώλησης ήταν 246.000 γερμανικά μάρκα με την τότε ισοτιμία, ενώ στην Ελλάδα δεν διατέθηκε ποτέ επίσημα. Διέθετε ηλεκτρικά ρυθμιζόμενα μπροστινά και πίσω καθίσματα, τραπεζάκια για τους πίσω επιβάτες, ψυγείο, κινητό τηλέφωνο, τηλεόραση, ξεχωριστές οθόνες με τηλεόραση και video player για τους πίσω επιβάτες, φαξ, σύστημα δορυφορικής πλοήγησης και, κατόπιν παραγγελίας, ένα πλήρες «γραφείο» στα πίσω καθίσματα. Τα μοντέλα των 2 τελευταίων ετών, μπορούσαν να παραγγελθούν και με ένα συρόμενο διαχωριστικό τζάμι μεταξύ των εμπρός και των πίσω καθισμάτων. Συνολικά κατασκευάστηκαν μόλις 900 αντίτυπα σειράς L7 και τα 899 πωλήθηκαν, ενώ το 1 κατέληξε απευθείας στο μουσείο της BMW. Σήμερα οι BMW L7 είναι άκρως δυσεύρετες και με ιδιαίτερα υψηλές τιμές μεταπώλησης ως προς την παλαιότητά τους. thumb|right|BMW L7 του 2000.
Χέλμε (Εσθονία)
Το Χέλμε είναι μικρός οικισμός (alevik) στην Ενορία του Χέλμε εντός της Κομητείας της Βάλγκα, στη νότια Εσθονία. Ευρίσκεται σε απόσταση, μόλις, 2 χιλιομέτρων στα βορειοδυτικά της πόλης Τόρβα, κατά μήκος της οδού μεταξύ Βάλγκα–Πάρνου (αρ. 6). Κατά την απογραφή του 2011, ο αριθμός του οικισμού ήταν της τάξεως των 167 κατοίκων.
BMW E38
Εκδόσεις
Τις δύο τελευταίες σεζόν του μοντέλου, δηλαδή του 2000 και του 2001, η BMW παρήγαγε και τεθωρακισμένες εκδόσεις της E38, όλες σε συνδυασμό με τις 740iL και 750iL, με αντίστοιχες τιμές 99.100 και 124.400 δολάρια με την τότε ισοτιμία. Τα μοντέλα αυτά, γνωστά με το όνομα Protection Line (Γραμμή Προστασίας), έφεραν και ελαστικά run-flat, δηλαδή μπορούν να συνεχίζουν κανονικά την πορεία τους ακόμα και αν πυροβοληθούν και τα 4 ελαστικά.
Χέλμε (Εσθονία)
Η εκκλησία της ενορίας του Χέλμε αναφέρεται για πρώτη φορά το 1329, στα πλαίσια μιας λιθουανικής επιδρομής. Το μεγαλύτερο μέρος των γειτονικών εδαφών διαμοιράστηκε σε φέουδα κατά την διάρκεια του 15ου και του 16ου αιώνα. Το κάστρο του Λιβονικού Τάγματος στο Χέλμε (Ordensburg Helmet) πιστεύεται πως ανεγέρθηκε κατά το πρώτο μισό του 14ου αιώνα. Η τοποθεσία του, στην κορυφή ενός απόκρημνου λόφου, πιστεύεται πως χρησιμοποιείτο και νωρίτερα ως οχυρή θέση από τους Σακαλιανούς στην Παλαιά Εσθονία. Με βάση την κάτοψή του, το κάστρο του Τάγματος πιστεύεται πως ήταν οβάλ τύπου κατασκευή με διαστάσεις 120×60 μ., περιτριγυρισμένη από δύο τάφρους. Υπήρχε οικισμός δίπλα στο κάστρο κατά την διάρκεια του Μεσαίωνα, αναφορά στον οποίον γινόταν έως τον 17ο αιώνα. Το κάστρο κατεστράφη από τους Σουηδούς κατά την διάρκεια του Ρωσικού-Σουηδικού Πολέμου το 1658. Σήμερα, μόνον ορισμένα τμήματα των τειχών, με ακόμη ορατά τα ανοίγματα των ανώτερων παραθύρων, είναι ακόμη ορατά.
BMW E38
Κινητήρες
thumb|right|Το σαλόνι μιας BMW E38 740i του 1996, με το στάνταρ 5-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο και το έξτρα [[Σύστημα πλοήγησης αυτοκινήτου|σύστημα δορυφορικής πλοήγησης.]] thumb|right|Το σαλόνι μιας BMW E38 750i Individual με το έξτρα τριάκτινο σπορ τιμόνι, αντί το στάνταρ 4-άκτινο.
Χέλμε (Εσθονία)
Το Χέλμε είναι γενέτειρα της Εσθονής γλύπτριας Έρνα Βιιτόλ (1920–2001).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση της Εσθονίας Κατηγορία:Κάστρα του Τευτονικού Τάγματος Κατηγορία:Κράις Φέλιν
BMW E38
Κινητήρες
Ακολουθούν οι εκδόσεις Diesel. Ειδικότερα ο βασικός κινητήρας ντίζελ της έκδοσης 725tds προσφέρθηκε από το 1995 έως το 2000 και υπήρξε ο πρώτος πετρελαιοκινητήρας στην ιστορία της Σειράς 7, αλλά εισέπραξε αρνητικά σχόλια για σοβαρή ανεπάρκεια ισχύος ως προς το βάρος του αυτοκινήτου, μολονότι από την άλλη ήταν ιδιαίτερα οικονομικός. Οι άλλες εκδόσεις ντίζελ, 730d και 740d, προστέθηκαν στην παλέτα των μοντέλων το 1998 και το 1999, αντίστοιχα, και συνδυάζονταν αποκλειστικά με 5-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο.
Εξοπλισμός
thumb|right|Το σαλόνι μιας [[Πλευρά οδήγησης|δεξιοτίμονης BMW E38 740i του 1998, με την έξτρα δορυφορική πλοήγηση και το έξτρα κινητό τηλέφωνο εργοστασιακής τοποθέτησης.]] thumb|right|Το ταμπλό της ίδιας BMW E38 740i. thumb|right|Ο πίνακας οργάνων της ίδιας BMW E38 740i. thumb|right|Η δορυφορική πλοήγηση της ίδιας BMW E38 740i.
Το επίπεδο εξοπλισμού της Ε38 ήταν πραγματικά κορυφαίο για τα δεδομένα της δεκαετίας του 1990. Τα πιο αξιοσημείωτα στοιχεία που διέθετε εξ αρχής στάνταρ η Ε38 στον εξοπλισμό της, ήταν τα εξής:
Στάνταρ ή προαιρετικά, ανάλογα με την έκδοση και την χώρα, διέθετε επιπλέον:
Ενεργητική και παθητική ασφάλεια
Επίσης και στην ενεργητική ασφάλεια, ο εξοπλισμός της ήταν πλήρης, καθώς διέθετε στάνταρ:
thumb|left|BMW E38 750iL του 1998, πριν την ανανέωση, στις [[ΗΠΑ.]]
Ιδιαίτερα πρωτοποριακό υπήρξε και στην παθητική ασφάλεια. Ήδη από από την έναρξη των πωλήσεων, το 1994, έφερε στάνταρ 2 μπροστινούς αερόσακους οδηγού (όγκου 45 έως 64 λίτρων στις τότε BMW, αναλόγως με το μοντέλο, την αγορά και τις διαστάσεις του τιμονιού) και συνοδηγού (όγκου 105 λίτρων σε όλες τις τότε BMW), και από τον Σεπτέμβριο του 1996 απέκτησε και στάνταρ πλευρικούς αερόσακους προστασίας πλευρών (side torso airbags) στις μπροστινές πόρτες (όγκου 14 λίτρων, όπως ήταν και σε όλες τις BMW των πρώτων ετών μετά), φτάνοντας έτσι τους 4 αερόσακους στάνταρ (οι πλευρικοί είχαν εμφανιστεί τον Μάιο του 1996, επίσης στην E38, ως έξτρα).
Τον Σεπτέμβριο του 1997, η Σειρά 7 E38, ταυτόχρονα και με την λίγο μικρότερη Σειρά 5 E39, εφοδιάστηκαν με στάνταρ στην E38 πλευρικούς αερόσακους στις πίσω πόρτες (όγκου επίσης 14 λίτρων σε όλες τις τότε BMW), προστασίας πλευρών (στην E39 ήταν έξτρα), και στάνταρ μπροστινούς πλευρικούς αερόσακους κεφαλής, σωληνωτού σχήματος (tubular side airbags), γνωστοί με το όνομα «Σύστημα Προστασίας Κεφαλής / Head Protection System (HPS)» (ειδικότερα οι πλευρικοί κεφαλής είχαν εμφανιστεί τον Μάιο του 1997 στην E38, ως έξτρα). Αυτή ήταν η πρώτη παγκοσμίως πατέντα για προστασία της κεφαλής κατά τις πλευρικές συγκρούσεις. Για την ακρίβεια, ήταν διαμήκεις αερόσακοι που έμοιαζαν με λουκάνικα μεγάλου μήκους (όγκου 13 λίτρων σε όλες τις τότε BMW) και κάλυπταν διαγώνια τα πλαίσια των μπροστινών παραθύρων, προστατεύοντας έτσι τα κεφάλια οδηγού και συνοδηγού. Οι ίδιοι αερόσακοι είχαν εξ αρχής την ιδιότητα να διατηρούνται επίσης φουσκωμένοι για έως και 7 δευτερόλεπτα, για προστασία των επιβατών ακόμα και στο ενδεχόμενο της ανατροπής. thumb|right|BMW E38 750i πριν την ανανέωση.
Από τον Μάρτιο του 1999, οι δύο μπροστινοί αερόσακοι της BMW E38 έγιναν 2 σταδίων, αναλόγως με τη σοβαρότητα της πρόσκρουσης, ενώ απέκτησε και στάνταρ πλευρικούς αερόσακους κεφαλής, επίσης τύπου κουρτίνας, και για τους πίσω επιβάτες, φτάνοντας έτσι τους στάνταρ 10 αερόσακους, σε όλες τις εκδόσεις του μοντέλου. Παραδόξως όμως, ειδικά στις Ηνωμένες Πολιτείες «μόνο» οι 8 αερόσακοι ήταν στάνταρ και οι 2 πίσω πλευρικοί αερόσακοι προστασίας πλευρών (side torso airbags) ήταν έξτρα.
Επίσης, στην E38 το ντεπόζιτο καυσίμων ήταν μπροστά από τον πίσω άξονα και προς το κέντρο του αμαξώματος, κάτω από τα πίσω καθίσματα (σε αντίθεση με την προκάτοχο E32 που το είχε στο πίσω άκρο του αμαξώματος και μάλιστα καταλαμβάνοντας ολόκληρο τον χώρο κάτω από την «ουρά»), μειώνοντας έτσι δραστικά τον κίνδυνο έκρηξης και εκδήλωσης πυρκαγιάς σε τυχόν οπίσθια πρόσκρουση. Προσοχή θέλει μόνο στο γεγονός ότι η E38 ήταν η τελευταία ιστορικώς BMW που είχε μεταλλικό ντεπόζιτο, σε μια εποχή που όλα τα άλλα μοντέλα της BMW (μετά τη λήξη της παραγωγής της BMW Σειράς 5 E34 τον Δεκέμβριο του 1995 για το σεντάν και τον Ιούνιο του 1996 για το στέισον βάγκον) είχαν πλαστικό ντεπόζιτο, και λόγω της παλαιότητας του μοντέλου αρκετά αντίτυπα της E38 έχουν εμφανίσει φαινόμενα σκουριάς στο ντεπόζιτο και διαρροής καυσίμου. Να σημειωθεί ότι στην E38 το ντεπόζιτο αποτελείται από δύο θαλάμους που συνδέονται μεταξύ τους, μια σχεδίαση που ξεκίνησε για πρώτη φορά το 1990 με την εισαγωγή της BMW Σειράς 3 E36 και συνεχίζεται μέχρι σήμερα σε όλες τις BMW.
Ανανέωση του 1998
thumb|right|Δεξιοτίμονη BMW Σειρά 7 E38 728i του 1999, μετά την ανανέωση, στο [[Ηνωμένο Βασίλειο.]]
Τον Σεπτέμβριο του 1998, το μοντέλο υπέστη μια έντονη ανανέωση στην εξωτερική εμφάνιση, στον εξοπλισμό και στην ασφάλεια, προκειμένου να αντέξει τον ανταγωνισμό από την τότε καινούρια Mercedes-Benz S-Class W220. Η νέα αυτή E38 μπήκε στη μαζική παραγωγή τον Σεπτέμβριο και κυκλοφόρησε στην αγορά τον Δεκέμβριο του 1998, για τη σεζόν (model year) του 1999. Οι πιο εμφανείς διαφορές ήταν τα δύο «δάκρυα» στον καθένα από τους μπροστινούς προβολείς (κατά το πρότυπο της BMW Σειράς 3 E46 που είχε μόλις μπει στην παραγωγή, από τον Μάρτιο του 1998), τα πιο μακρόστενα μπροστινά φλας (που μπορούσαν πλέον να παραγγελθούν με λευκό εξωτερικό γυαλί, αντί για πορτοκαλί, με έξτρα χρέωση) και τα πιο διάφανα κρύσταλλα των πίσω φώτων (από τα πρώτα αυτοκίνητα παγκοσμίως που καθιέρωσαν αυτή την μόδα). Ταυτόχρονα, εμφανίστηκαν και νέα μεταλλικά εξωτερικά χρώματα στην παλέτα επιλογής, νέας σχεδίασης ζάντες αλουμινίου και τοποθετήθηκε στο πίσω μέρος και μια οριζόντια στενή λωρίδα από χρώμιο πάνω από την πίσω πινακίδα, με μοναδική εξαίρεση το πακέτο εξωτερικής εμφάνισης Shadow Line, δηλαδή (αισθητική) Γραμμή Σκιάς, που δεν την είχε. thumb|left|BMW Σειρά 7 E38 735i μετά την ανανέωση. Φαίνεται η μεγαλύτερη [[οθόνη του συστήματος δορυφορικής πλοήγησης μετά την ανανέωση, καθώς και το έξτρα κινητό τηλέφωνο.]]
Δυνατότητες αναβάθμισης του εξοπλισμού
thumb|right|Δεξιοτίμονη BMW Σειρά 7 E38 750iL μετά την ανανέωση του 1998, στο [[Ηνωμένο Βασίλειο.]] thumb|right|Το σαλόνι μιας δεξιοτίμονης BMW 750iL του 1998 - 2001.
Αν και λόγω της παλαιότητας του μοντέλου δεν υπήρξε ποτέ έκδοση με DVD-ROM για το σύστημα δορυφορικής πλοήγησης, ούτε με MP3 για το εργοστασιακό ηχοσύστημα, ωστόσο τα συστήματα της Ε38 μπορούν να αναβαθμιστούν εύκολα, με μικρές τροποποιήσεις, ώστε να υπάρξει aftermarket συμβατότητα με νεότερες τεχνολογίες της BMW, όπως DVD για το σύστημα δορυφορικής πλοήγησης, MP3 για το 6-δισκο CD-changer και hands-free κινητό τηλέφωνο, με τεχνολογία Bluetooth χωρίς καλώδια.
Συνολική παραγωγή
Με βάση την έκδοση:
Με βάση τον κινητήρα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
E38 Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα
BMW 7-serie
Προεδρική εκλογή των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ιντιάνα 1996
Η προεδρική εκλογή των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ιντιάνα το 1996 έλαβε χώρα στις 5 Νοεμβρίου 1996 στις 50 πολιτείες και την Π.Κ.. Οι ψηφοφόροι επέλεξαν 12 αντιπροσώπους (ή εκλέκτορες) για το Εκλεκτορικό Κολλέγιο, οι οποίοι ψήφισαν τον Πρόεδρο και τον Αντιπρόεδρο.