cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πάολο Μαλατέστα
Βιογραφία
Η γέννηση του Πάολο μπορεί να τοποθετηθεί γύρω στο 1246 στο Βερούκιο. Ήταν ο τρίτος γιος του Mαλατέστα Α΄ ντα Βερούκιο (ή Μαστίν του Γηραιού, Mastin Vecchio του Δάντη) και της πρώτης του συζύγου Κονκόρντια ντεϊ Παντολφίνι. Τα μέλη του Οίκου του ήταν κύριοι του Ρίμινι. Ήταν ο γενάρχης του κλάδου Mαλατέστα ντι Γκιατζιόλο (ή Τζιατζιόλο) στο Φορλί Απεννινων. Είχε τρία αδέλφια: τον Τζιοβάνι/Τζιαντσιότο, τον Μαλατέστα Β΄/Μαλατεστίνο και τη Μανταλένα. Τον αποκαλούσαν ο Όμορφος για τα σωματικά του χαρακτηριστικά, σε αντίθεση με τη μη ελκυστικότητα του χωλού Τζιοβάννι.
Είχαν δύο παιδιά: τον Ουμπέρτο Β΄, που έφερε τον ευγενή τίτλο, και τη Μαργκερίτα, μελλοντική νύφη του Αγκινόλφο Γκουίντι ντι Ρομένα. Ο Πάολο ήταν επομένως ο γενάρχης των Mαλατέστα ντι Γκιατζιόλo, που εξέλιπε το 1757 με τον Λαμέρτo. Ωστόσο ο γάμος δεν ήταν ευτυχής, καθώς τα συναισθήματα του νεαρού ήταν για την κουνιάδα του Φραντσέσκα ντα Πολέντα, σύζυγο του αδελφού του Τζιοβάννι του χωλού. Η Φραντσέσκα είχε αισθανθεί έντονο ενδιαφέρον για εκείνον από την πρώτη τους συνάντηση, όταν νόμισε ότι θα παντρευόταν τον Πάολο και όχι τον Τζιοβάννι. Μάλιστα στον γάμο με πληρεξούσιο, που εορτάστηκε στη Ραβέννα, ο Πάολο εκπροσώπησε τον Τζιοβάννι.
Παραδοσιακά ο Πάολο απεικονίζεται ως μία ρομαντική, όμορφη μορφή, όχι πολύ διατεθειμένη στις φιλοδοξίες για εξουσία, αλλά με ενδιαφέρον στον πολιτισμό και τις απολαύσεις της ζωής. Ωστόσο πρόσφατες έρευνες τον αναδεικνύουν να έχει συμμετοχή στη διπλωματία και να είναι βυθισμένος στην πολιτική ίντριγκα της εποχής, ικανό να διαχωρίσει την πολιτική ζωή από τη συναισθηματική ζωή, όσο θρυλική, πολυτάραχη και παθιασμένη και αν είναι αυτή.
Ο Πάολο ακολούθησε τον πατέρα του στον πόλεμο κατά των Γιβελλίνων. Το 1265 πολέμησε εναντίον του Γκουίντο ντα Μοντεφέλτρο με τον Mαλατέστα Α΄ και, την ίδια χρονιά, αντιμετώπισε τους Tραβερσάρι με τον Γκουίντο ντα Πολέντα της Ραβέννας.
Οι διπλωματικές του ικανότητες τον οδήγησαν να επιλεγεί από τον πάπα Μαρτίνο Δ΄ ως διοικητής του λαού (capitano del popolo) στη Φλωρεντία τον Μάρτιο του 1282. Μάλλον εδώ ήταν, που ο Δάντης Αλιγκέρι είχε την ευκαιρία να τον γνωρίσει. Με την επιστροφή του στο Ρίμινι, η πολλά υποσχόμενη καριέρα του διακόπηκε από το τραγικό τέλος του: ο Πάολο σκοτώθηκε από τον αδελφό του Τζιοβάννι μαζί με τη σύζυγο εκείνου, Φραντσέσκα. Οι δολοφονίες συνέβησαν πιθανώς μεταξύ Φεβρουαρίου 1283 (ημερομηνία επιστροφής του Πάολο στο Ρίμινι) και 1284. Οι δύο εραστές αιφνιδιάστηκαν μαζί από τον ίδιο τον Τζιοβάννι. Το παραδοσιακό μέρος όπου έγινε η δολοφονία, θα ήταν το κάστρο της Γκραντάρα.
Η ιστορία περιγράφεται σε ένα αξιομνημόνευτο απόσπασμα από την Κόλαση του Δάντη (Άσμα V). Ο Δάντης εισήγαγε το επεισόδιο, για να τιμήσει τον Πάολο, που γνώρισε στα νιάτα του στη Φλωρεντία. Πολλά χρόνια αργότερα και από καιρό στην εξορία, κλήθηκε στη Ραβέννα από τον πατέρα της Φραντσέσκα και γνώρισε τον ιστορικό χώρο του συμβάντος, που είχε διηγηθεί χρόνια πριν. Στο φρούριο της Γκραντάρα βρέθηκε ένας τάφος, που ανήκε σε μία ευγενή κυρία, ωστόσο δεν βρέθηκε τίποτε σχετικά με τον τάφο του Πάολο. Θα τον είχε καλά κρυμμένο ο αδελφός του, γιατί θα ήταν απτή απόδειξη της προδοσίας της συζύγου του και των δολοφονιών του, ιδίως ενόψει του δεύτερου γάμου του.
Σαράντα χρόνια αργότερα, γύρω στο 1323, ο γιος του Πάολο, ο Ραμπέρτο, ισχυρίστηκε ότι εκδικήθηκε τον θάνατο του πατέρα του δολοφονώντας τον γιο και διάδοχο τού Τζιοβάννι, τον Ουμπέρτο κόμη του Τζιαγκιόλο σε ένα συμπόσιο στο σπίτι του.
Οικογένεια
Το 1269 ο Πάολο νυμφεύτηκε την Οράμπιλε Μπεατρίτσε, την τελευταία κληρονόμο των κομήτων του Γκιατζιόλο. Είχαν παιδιά: τον
Βίσοκε Τάτρι
Το Βίσοκε Τάτρι (σλοβακ. Vysoké Tatry, ουγγρ. Magastátra, γερμ. Höhe Tatra, πολ. Wysokie Tatry) είναι δήμος στη βόρεια Σλοβακία, στην Περιφέρεια του Πρέσοβ και στο Διαμέρισμα του Πόπραντ. Παλαιότερα ήταν γνωστός και με την πλήρη ονομασία Μεστό Βίσοκε Τάτρι, δηλαδή «Πόλη των Υψηλών Τάτρα», ενώ η σημερινή ονομασία είναι ομώνυμη της οροσειράς Υψηλά Τάτρα, στους νότιους πρόποδες και πλαγιά της οποίας βρίσκεται ο δήμος. Ο μόνιμος πληθυσμός του δήμου ήταν 3.851 κάτοικοι το έτος 2021, εμφανίζοντας σημαντική μείωση σε σχέση με τους 4.718 κατοίκους του Δεκεμβρίου 2006. Η οικονομία βασίζεται σχεδόν αποκλειστικά στον χειμερινό τουρισμό. Το 1935 και το 1970 διεξάχθηκε στο έδαφος του σημερινού δήμου το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα σκανδιναβικής χιονοδρομίας.
Γεωγραφία
Το μεσοσταθμικό υψόμετρο του δήμου είναι 966 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, ενώ το μέσο υψόμετρο 1.010 μέτρα. Η έκτασή του ανέρχεται σε 359,78 τετραγωνικά χιλιόμετρα, πράγμα που τον καθιστά τη δεύτερη μεγαλύτερη «αστική περιοχή» ολόκληρης της Σλοβακίας. Δεν υπάρχει κάποια κεντρική πόλη ή κωμόπολη στον δήμο, αλλά μόνο διάσπαρτοι οικισμοί, των οποίων το μοναδικό κοινό χαρακτηριστικό είναι ότι συναποτελούν το κυριότερο κέντρο χειμερινού τουρισμού στη σλοβακική πλευρά των Υψηλών Τάτρα, ενώ συνδέονται με ένα κοινό σιδηροδρομικό δίκτυο, τον Ηλεκτρικό Σιδηρόδρομο των Τάτρα. Μετά την πρωτεύουσα της χώρας, το Βίσοκε Τάτρι είναι ο μεγαλύτερος τουριστικός προορισμός της Σλοβακίας. Ο ορεινός τουρισμός γνώρισε «ημέρες δόξας» από το 1900 περίπου μέχρι το τέλος του Μεσοπολέμου, καθώς η περιοχή αποτελούσε προορισμό για την ελίτ της Ευρώπης γενικότερα.
Οι αρχές του δήμου, το πολιτιστικό κέντρο και τα μεγαλύτερα καταστήματα βρίσκονται στον οικισμό Στάρι Σμόκοβετς.
Διοικητική υποδιαίρεση
Το Βίσοκε Τάτρι αποτελείται από τρία παραδοσιακά τμήματα (παλαιότερα ήταν ξεχωριστοί δήμοι) με συνολικά 14 οικισμούς, ως εξής:
Δημογραφία
Σύμφωνα με την απογραφή πληθυσμού του 2001, οι κάτοικοι του Δήμου ανήκαν στις εξής εθνότητες: 92,95% Σλοβάκοι, 2,22% Τσέχοι, 0,57% Ούγγροι, 0,26% Γερμανοί και 0,17% Ρουθήνιοι. Ως θρήσκευμα δήλωσαν τα εξής: 61,96% Ρωμαιοκαθολικοί, 18,96% άθρησκοι (αλλά όχι απαραιτήτως άθεοι), 7,64% Λουθηρανοί και 3,62% Ελληνοκαθολικοί.
«Αδελφές» πόλεις
Το Βίσοκε Τάτρι είναι «αδελφοποιημένο» με τις παρακάτω πόλεις ή χωριά :
Ζιφιός
Ο ζιφιός (επιστημονική ονομασία Ziphius cavirostris) είναι είδος κητώδους, το οποίο υπάγεται στις ραμφοφάλαινες (ζιφιείδες) και είναι η πιο διαδεδομένη από αυτές. Ο ζιφιός είναι το μοναδικό είδος στο γένος. Είναι μια από τις φάλαινες που ξωκείλουν πιο συχνά στις ακτές, παρά το γεγονός ότι προτιμά τα βαθιά πελαγικά νερά, συνήθως βαθύτερα από 1.000 μέτρα.
Ιστορία της περιγραφής
Ο Γάλλος φυσιοδίφης Ζωρζ Κυβιέ στην πραγματεία του, τα Sur les Ossements fossiles (1823), περιέγραψε για πρώτη φορά το είδος με βάση ένα ατελές κρανίο από τις ακτές της Μεσογείου της Γαλλίας. Το είχε αποκτήσει ο M. Raymond Gorsse στο νομό Μπους-ντυ-Ρον, κοντά στο Fos, το 1804 από έναν ντόπιο που το είχε βρει στην παραλία τον προηγούμενο χρόνο. Ο Κυβιέ το ονόμασε Ziphius cavirostris, με το συγκεκριμένο όνομα να προέρχεται από το λατινικό cavus, που σημαίνει «κοίλο», σε σχέση με το βαθύ κοίλο (προγεννητική λεκάνη) στο κρανίο, ένα διαγνωστικό χαρακτηριστικό του είδους. Ο Κυβιέ πίστευε ότι αντιπροσωπεύει ένα εξαφανισμένο είδος.
Οι ζωολόγοι δεν συνειδητοποίησαν ότι είδος εξακολουθούσε να υπάρχει μέχρι το 1850, όταν ο Πωλ Ζερβαί συνέκρινε το δείγμα τύπου με ένα άλλο που είχε παραμείνει στο Αρεσκιέ, στο Ερώ, τον Μάιο του ίδιου έτους, και θεώρησε ότι τα δύο ήταν πανομοιότυπα. Δεν υπάρχει σχέση μεταξύ του ζιφιού και του μυθικού Ζιφιού, ένα πλάσμα στη μεσαιωνική λαογραφία που είχε τα χαρακτηριστικά τόσο της κουκουβάγιας όσο και του ψαριού. Το ραχιαίο πτερύγιο του λέγεται ότι έχει σχήμα σπαθιού και τρυπούσε το κύτος των σκαφών, ενώ το ράμφος λέγεται ότι μοιάζει με το κεφάλι μιας κουκουβάγιας.
Περιγραφή
Το σώμα του ζιφιού είναι στιβαρό και σε σχήμα πούρου, παρόμοιο με εκείνο άλλων φαλαινών και μπορεί να είναι δύσκολο να διακριθεί από πολλές από τους μεσοπλόδοντες στη θάλασσα. Φτάνει σε μήκος περίπου 5-7 m και ζυγίζει 2.500 kg. Δεν παρατηρείται σημαντική διαφορά μεγέθους μεταξύ των φύλων.
Το ραχιαίο πτερύγιο του είναι καμπύλο, μικρό και βρίσκεται στα δύο τρίτα του μήκους του σώματος πίσω από το κεφάλι. Τα πτερύγιά του είναι εξίσου μικρά και στενά. Όπως και οι άλλες ραμφοφάλαινες, η ουρά είναι μεγάλη και δεν έχει τη μέση εγκοπή που βρέθηκε σε όλα τα άλλα κητοειδή. Το κεφάλι είναι κοντό με ένα μικρό, ασαφώς καθορισμένους ρώθωνες και διόγκωση με ήπια κλίση. Ένα ζευγάρι αυλάκων του λαιμού επιτρέπει στη φάλαινα να επεκτείνει αυτήν την περιοχή όταν τρώει το θήραμά της.
Ο ζιφιός έχει μικρό ράμφος σε σύγκριση με άλλα είδη της οικογένειάς του, με μία ελαφρώς βολβοειδή διόγκωση, η οποία έχει λευκό ή κρεμώδες χρώμα, και μια λευκή λωρίδα τρέχει κατά μήκος της ράχης μέχρι πίσω στο ραχιαίο πτερύγιο. Το χρώμα του υπόλοιπου σώματος διαφέρει ανάλογα με το άτομο: μερικά είναι σκούρα γκρι. Άλλα είναι κοκκινωπά καφέ. Τα άτομα έχουν συνήθως λευκές ουλές και μπαλώματα που προκαλούνται από καρχαρίες κόπτες. Ζουν για περίπου 40 χρόνια.
Διατροφή
Οι ζιφιοί τρέφονται με διάφορα είδη καλαμαριών, συμπεριλαμβανομένων αυτών των οικογενειών Cranchiidae, Onychoteuthidae, Brachioteuthidae, Enoploteuthidae, Octopoteuthidae και Histioteuthidae. Επίσης τρέφεται με ψάρια βαθέων υδάτων. Το 2014, οι επιστήμονες ανέφεραν ότι είχαν χρησιμοποιήσει δορυφορικές συσκευές εντοπισμού για να παρακολουθούν τους ζιφιούς στις ακτές της Καλιφόρνιας και βρήκαν ότι μπορούν να βουτήξουν μέχρι τα 2.992 μέτρα κάτω από την επιφάνεια και πέρασαν έως και δύο ώρες και 17,5 λεπτά, που αντιπροσωπεύουν τόσο τις βαθύτερες όσο και τις μεγαλύτερες σε διάρκεια καταδύσεις που έχουν τεκμηριωθεί ποτέ για οποιοδήποτε θηλαστικό. Ο θωρακικός κλωβός μπορεί να διπλώσει ώστε να μειωθούν οι θύλακες αέρα και να μειωθεί η άνωση.
Κατανομή και πληθυσμός
thumb|220px|Ζιφιός στη [[θάλασσα της Λιγουρίας.]] Ο ζιφιός έχει κοσμοπολίτικη κατανομή σε βαθιά, υπεράκτια νερά από τις τροπικές έως τις δροσερές, εύκρατες θάλασσες. Στον Βόρειο Ειρηνικό, εμφανίζεται τόσο βόρεια όσο οι Αλεούτιες και στον Βόρειο Ατλαντικό, τόσο βόρεια όσο και ο Καναδάς στα δυτικά έως τα Σέτλαντ στα ανατολικά. Στο νότιο ημισφαίριο, εμφανίζεται τόσο νότια όσο η Γη του Πυρός, η Νότια Αφρική, η νότια Αυστραλία, η Νέα Ζηλανδία και οι νήσοι Τσάταμ. Συχνά απαντά επίσης σε πιο κλειστά υδάτινα σώματα όπως ο Κόλπος του Μεξικού και οι θάλασσες της Καραϊβικής και της Μεσογείου. Ο μεσογειακός πληθυσμός είναι γενετικά διαφορετικός από τους πληθυσμούς του Βόρειου Ατλαντικού.
Ο ζιφιός μπορεί να είναι μια από τις πιο κοινές και άφθονες φάλαινες, με παγκόσμιο πληθυσμό πιθανότατα πάνω από 100.000. Υπολογίζεται ότι 80.000 βρίσκονται στον ανατολικό τροπικό Ειρηνικό, σχεδόν 1.900 βρίσκονται ανοικτά της δυτικής ακτής των Ηνωμένων Πολιτειών (εξαιρουμένης της Αλάσκας) και περισσότεροι από 15.000 βρίσκονται κοντά στη Χαβάη.
Διατήρηση
Οι Ιάπωνες φαλαινοθήρες στο παρελθόν έπιαναν ευκαιριακά ζιφιούς, μεταξύ 3 και 35 κάθε χρόνο (πριν από το 1955). Το είδος έχει αναφερθεί ως παρεμπίπτουσα αλιεία στην Κολομβία, στην ιταλική αλιεία ξιφία και στην αλιεία με παρασυρόμενα δίχτυα στα ανοικτά της δυτικής ακτής των ΗΠΑ, όπου μεταξύ 22 και 44 ατόμων πέθαναν κάθε χρόνο από την Καλιφόρνια και το Όρεγκον από το 1992 έως το 1995. Ο ζιφιός καλύπτεται από τη συμφωνία για τη διατήρηση των μικρών κητωδών της Βαλτικής, του Βορειοανατολικού Ατλαντικού, της Ιρλανδίας και της Βόρειας Θάλασσας (ASCOBANS) και τη συμφωνία για τη διατήρηση των κητοειδών στη Μαύρη Θάλασσα, τη Μεσόγειο Θάλασσα και την παρακείμενη Ατλαντική Περιοχή (ACCOBAMS). Το είδος περιλαμβάνεται περαιτέρω στο μνημόνιο συνεννόησης σχετικά με τη διατήρηση των Μανάτων και των μικρών κητωδών της Δυτικής Αφρικής και της Μακαρονησίας και το μνημόνιο συμφωνίας για τη διατήρηση των κητωδών και των οικοτόπων τους στην περιοχή των νησιών του Ειρηνικού (Μνημόνιο Ειρηνικού Κητωδών).
Οι ραμφοφάλαινες μπορεί επίσης να είναι ευαίσθητες στον θόρυβο: έχει παρατηρηθεί υψηλότερη συχνότητα ότι περισσότερες ξεβράζονται σε θορυβώδεις θάλασσες όπως η Μεσόγειος, και έχουν σημειωθεί πολλαπλά επεισόδια μετά από επιχειρήσεις του ισπανικού ναυτικού στα Κανάρια Νησιά.
Ραμπέρτο Μαλατέστα
Ο Ραμπέρτο. ιταλ.: Ramberto Malatesta (απεβ. τον Ιανουάριο του 1330) από τον Οίκο των Μαλατέστα ήταν γιος του δύσμοιρου Πάολο ιλ Μπέλο και αδελφός του Γκουίντο του πρωτοπρεσβύτερου.
Βιογραφία
Γύρω στο 1323 ο Ραμπέρτο προσεγγίστηκε από τον εξάδελφό του Ουμπέρτο, κόμη του Τζιαγκόλο και προσκλήθηκε σε μία συνωμοσία, για να ανατρέψουν τον θείο τους Παντόλφο Α΄ Μαλατέστα κύριο του Ρίμινι και επικεφαλής του Οίκου των Μαλατέστα. Αλλά ο Ουμπέρτο ντα Τζιαγκόλο ήταν γιος του Τζιοβάνι/Τζιαντσιότο, ο οποίος είχε δολοφονήσει τον πατέρα τού Ραμπέρτο, τον Πάολο τον Όμορφο σε μία περίοδο αντιζηλίας το 1285. Προσποιούμενος ότι θα έπρατταν μαζί, ο Ραμπέρτο κανόνισε ένα συμπόσιο στο σπίτι του για τους συνωμότες και στη συνέχεια έπεσε επάνω και σκότωσε τον Ουμπέρτο, μία ύστερη εκδίκηση για τη δολοφονία τού πατέρα του.
Με το τέλος του Παντόλφο Α΄ το 1326, η διαδοχή στις κυριότητες του Μαλατέστα μοιράστηκε μεταξύ των εξαδέλφων τού Ραμπέρτo: του Mαλατέστα Γ΄ του Καταστροφέα, που πήρε το Πέζαρο και του Φεραντίνο γιου του Μαλατέστα Β΄/Μαλατεστίνο, που έλαβε το Ρίμινι, αφήνοντας τον Ραμπέρτo έξω από την κληρονομία.
Όμως ο Ραμπέρτο δεν ήταν άνθρωπος που έπρεπε να αγνοηθεί. Τον Ιούλιο του 1326 και λίγο μετά τη διαδοχή, ο Ραμπέρτο κανόνισε ένα άλλο συμπόσιο στο σπίτι του στο Ρίμινι, προσκαλώντας τα δύο εξαδέλφια του και τις οικογένειές τους. Ευτυχώς ο Mαλατέστα Γ΄ δεν μπόρεσε να παρευρεθεί, ματαιώνοντας τα σχέδια του Ραμπέρτo για μία οικογενειακή, μαζική δολοφονία. Ο Ραμπέρτο έκανε το μισό σχέδιό του: απελευθέρωσε τα μέλη της οικογένειας του Μαλατέστα Γ΄ και φυλάκισε μόνο τα μέλη της οικογένειας του Φεραντίνo, ελπίζοντας ότι ο Μαλατέστα Γ΄ θα μπορούσε να πειστεί και να τον ακολουθήσει στη συνωμοσία. Είναι πιθανό ο Mαλατέστα Γ΄ να το σκέφτηκε. Αλλά η Πολεντιζάνα ντα Πολέντα, σύζυγος τού γιου τού Φεραντίνο, τού Mαλατεστίνο Νοβέλλo, συγκέντρωσε τον λαό του Ρίμινι και έκανε έκκληση στη δική της Οικογένεια ντα Πολέντα, σε μία προσπάθεια να απελευθερώσει τον σύζυγό της από τα νύχια του Ραμπέρτo. Ο Μαλατέστα Γ΄ μπήκε στο Ρίμινι με τον στρατό του και ανάγκασε την απελευθέρωση των αιχμαλώτων. Ο Ραμπέρτο δραπέτευσε στα κάστρα της εξοχής του.
Το 1327 ο καρδινάλιος Πουζέ κατάφερε να συμφιλιώσει τον Ραμπέρτο με τους υπόλοιπους Μαλατέστα. Αλλά τον επόμενο χρόνο ο Ραμπέρτο και ο αδελφός του Γκουίντο ο πρωτοπρεσβύτερος συνωμότησαν με την εξόριστη οικογένεια Παρτσιτάντι, μακροχρόνιους εχθρούς των Μαλατέστα, σε μία επίθεση στο Ρίμινι. Για άλλη μία φορά απέτυχε και για άλλη μία φορά έγινε η διαπραγμάτευση της συμφιλίωσης.
Αλλά ο Mαλατεστίνο Νοβέλλo (γιος του Φεραντίνo) είχε κορεστεί από τις πλεκτάνες και τις δολοπλοκίες του Ραμπέρτo. Τον Ιανουάριο του 1330 παρέσυρε τον Ραμπέρτο σε ένα κυνηγετικό ταξίδι, στο κάστρο του στο Ποτζιάνο. Σύντομα κατά την άφιξη, ο Ραμπέρτο έπεσε στα γόνατα και ικέτευσε τη συγχώρεση του Μαλατεστίνο για τις προδοσίες του στο παρελθόν. Η μόνη απάντηση του Mαλατεστίνo ήταν να βγάλει το στιλέτο του και να το βυθίσει στο λαιμό του Ραμπέρτo, σκοτώνοντάς τον ακαριαία.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Μαλατέστα
Όντο Β΄ του Σαμπλίτ
Ο Όντο/Εύδης Β΄ (γαλλ. Odo/Eudes II, απεβ. τον Μάιο του 1204) από τον Οίκο του Μπλουά ήταν από τους αρχηγούς της Δ΄ Σταυροφορίας.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Όντο/Εύδη Α΄, γιου του Ούγου κόμη της Καμπανίας.
Ο πάππος του Ούγος ήταν κόμης του Τρουά, του Μω (Βιτρύ-λε-Φρανσουά) και του Μπαρ-συρ-Ωμπ, περιοχές τις οποίες ένωσε με το όνομα κομητεία της Καμπανίας. Όταν ο Ούγος επέστρεψε από τις Σταυροφορίες βρήκε έναν γιο, τον Όντο/Εύδη Α΄, που δεν αναγνώρισε ως δικό του και κληροδότησε την Καμπανία στον ανιψιό του Θεοβάλδο Δ΄ κόμη του Μπλουά, που έτσι έγινε Β΄ της Καμπανίας. Ο άκληρος Όντο/Εύδης Α΄ είχε δύο τέκνα, τον Όντο/Εύδη Β΄ και τον Γουλιέλμο Α΄, πρίγκιπα της Αχαΐας.
Ο Όντο Β΄ συμμετείχε μαζί με τον αδελφό του Γουλιέλμο στην Δ΄ Σταυροφορία και ήταν από τους διακεκριμένους αρχηγούς της. Κατά την πολιορκία της Κωνσταντινούπολης τραυματίστηκε σοβαρά και λίγο μετά απεβίωσε τον Μάιο του 1204.
Οικογένεια
Νυμφεύθηκε την Εμελίνα του Μπρουά (Broyes), κόρη του Ούγου Γ΄ κυρίου του Μπρουά και είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μπλουά
Εσθονική περίοδος αφύπνισης
Η Εσθονική Περίοδος Αφύπνισης (Ärkamisaeg) είναι μια περίοδος στην ιστορία όπου οι Εσθονοί ξεκίνησαν να αναγνωρίζονται ως έθνος που άξιζε το δικαίωμα να αυτοκυβερνείται. Η περίοδος αυτή θεωρείται ότι ξεκινά τη δεκαετία του 1850 με μεγαλύτερα δικαιώματα να χορηγούνται στους κοινούς πληθυσμούς και να λήγει με τη ανακήρυξη της Δημοκρατίας της Εσθονίας το 1918. Ο όρος ισχύει μερικές φορές και για την περίοδο 1987-1988. αριστερά|μικρογραφία|Ο Καρλ Ρόμπερτ Γιάκομπσον Αν και η εσθονική εθνική αφύπνιση εξαπλώθηκε κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, ένας βαθμός εθνοτικής ευαισθητοποίησης στην εγγράμματη μεσαία τάξη προηγήθηκε αυτής της εξέλιξης. Μέχρι τον 18ο αιώνα η αυτοονομασία εεστλάνε μαζί με τους παλαιότερους μααράχβα επεκτάθηκαν στους Εσθονούς στις τότε επαρχίες της Εσθονίας και της Λιβωνίας της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Η Βίβλος μεταφράστηκε το 1739 και ο αριθμός των βιβλίων και φυλλαδίων που δημοσιεύθηκαν στην εσθονική γλώσσα αυξήθηκε από τα 18 στη δεκαετία του 1750 στα 54 το 1790. Μέχρι το τέλος του αιώνα περισσότεροι από τους μισούς ενήλικες αγρότες μπόρεσαν να διαβάσουν. Εκπαιδευμένοι φοιτητές πανεπιστημίων προσδιορίζονταν ως Εσθονοί, όπως ο Φρίντριχ Ρόμπερτ Φάελμαν (1798-1850), ο Κρίστιαν Γιάακ Πέτερσον (1801-1822) και ο Φρίντριχ Ράινχολντ Κρόιτσβαλντ (1803-1882), ήρθαν στο προσκήνιο στη δεκαετία του 1820. Η κυρίαρχη ελίτ είχε παραμείνει κατά κύριο λόγο στη Γερμανική γλώσσα και πολιτισμό από την κατάκτηση της περιοχής στις αρχές του 13ου αιώνα. Ο Γκάρλιμπ Μέρκελ (1769-1850), ένας Γερμανικός Βαλτικός εσθονόφιλος, ήταν ο πρώτος συγγραφέας που θεωρούσε τους Εσθονούς ως εθνικότητα ίση με τις άλλες, έγινε πηγή έμπνευσης για το εσθονικό εθνικό κίνημα, με βάση το γερμανικό βαλτικό πολιτιστικό κόσμο της πριν από τα μέσα του 19ου αιώνα.
Εντούτοις, στα μέσα του αιώνα, οι Εσθονοί, με ηγέτες όπως ο Καρλ Ρόμπερτ Γιάκομπσον (1841-1882), ο Γιάκομπ Χουρτ (1839-1907) και ο Γιόχαν Βάλντεμαρ Γιάνσεν (1819-1890), έγιναν πιο φιλόδοξοι στις πολιτικές τους απαιτήσεις και ξεκίνησαν να τείνονται προς τους Φινλανδούς ως ένα επιτυχημένο μοντέλο εθνικού κινήματος και, σε κάποιο βαθμό, στο γειτονικό εθνικό κίνημα της νέας Λετονίας. Σημαντικά επιτεύγματα ήταν η έκδοση του εθνικού έπους, του Καλεβιπόεγκ το 1862, και η οργάνωση του πρώτου εθνικού φεστιβάλ τραγουδιού το 1869. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1860 οι Εσθονοί δεν επιθυμούσαν να παραμείνουν συμφιλιωμένοι με τη γερμανική πολιτιστική και πολιτική ηγεμονία. Πριν από τις προσπάθειες του εκρωσισμού κατά τη δεκαετία του 1880-1890 η άποψή τους για την αυτοκρατορική Ρωσία παρέμεινε θετική. δεξιά|μικρογραφία|Ο Φρίντριχ Ράινχολντ Κρόιτσβαλντ διαβάζει το χειρόγραφο του Καλεβιπόεγκ. Πίνακας του Γιόχαν Κέλερ. Το 1881, δεκαεπτά εσθονικές κοινωνίες, σε ένα υπόμνημα εμπνευσμένο από τον Καρλ Ρόμπερτ Γιάκομπσον, κάλεσαν τον αυτοκράτορα Αλέξανδρο Γ΄ της Ρωσίας να εισάγει ιδρύματα ζέμστβο (που υπήρχαν ήδη στα περισσότερα μέρη της αυτοκρατορίας), με ισότιμη εκπροσώπηση των Εσθονών και των Βαλτικών Γερμανών και διοικητική ενοποίηση των εθνοτικών εσθονικών περιοχών. Η Postimees, η πρώτη εσθονική ημερήσια εφημερίδα, ξεκίνησε να εκδίδεται το 1891. Σύμφωνα με την απογραφή του 1897, οι Εσθονοί είχαν το δεύτερο υψηλότερο ποσοστό αλφαβητισμού στη Ρωσική Αυτοκρατορία μετά τους Φινλανδούς στο Μεγάλο Δουκάτο της Φινλανδίας (το 96.1% του Εσθονόφωνου πληθυσμού στις Επαρχίες της Βαλτικής ηλικίας 10 ετών και άνω ήταν εγγράμματο, με περίπου ισοδύναμο ποσοστό για τους άνδρες και τις γυναίκες). Οι πόλεις εσθονοποιήθηκαν γρήγορα, και το 1897 οι Εσθονοί αποτελούσαν τα δύο τρίτα του συνολικού αστικού πληθυσμού της Εσθονίας.
Απαντώντας σε μια εποχή εκρωσισμού που ξεκίνησε η Ρωσική Αυτοκρατορία στη δεκαετία του 1880, ο εσθονικός εθνικισμός πήρε ακόμη πιο πολιτικούς τόνους, με τους διανοούμενους να ζητούν μεγαλύτερη αυτονομία. Καθώς η ρωσική επανάσταση του 1905 διαδόθηκε και στην Εσθονία, οι Εσθονοί ζήτησαν την ελευθερία του Τύπου και του συνέρχεσθαι, καθολικό δικαίωμα ψήφου και εθνική αυτονομία. Τα εσθονικά κέρδη ήταν ελάχιστα, αλλά η τεταμένη σταθερότητα που επικρατούσε μεταξύ του 1905 και του 1917 επέτρεψε στους Εσθονούς να προωθήσουν την προσδοκία της εθνικής κρατικής εξουσίας. Μετά την Επανάσταση του Φεβρουαρίου 1917, τα εσθονικά εδάφη ενώθηκαν για πρώτη φορά σε μία διοικητική μονάδα, το αυτόνομο κυβερνείο της Εσθονίας. Μετά την μπολσεβίκικη ανάληψη της εξουσίας στη Ρωσία κατά την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917 και τις γερμανικές νίκες εναντίον του ρωσικού στρατού, η Εσθονία ανακηρύχθηκε ανεξάρτητη δημοκρατία στις 24 Φεβρουαρίου 1918.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτισμός της Εσθονίας Κατηγορία:Εκπαίδευση στην Εσθονία Κατηγορία:Ρωσική Αυτοκρατορία
Ουλρίκα Ελεονόρα της Σουηδίας
Η Ουλρίκα Ελεωνόρα της Σουηδίας (Ulrika Eleonora av Sverige, 23 Ιανουαρίου 1688 - 24 Νοεμβρίου 1741) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν βασίλισσα της Σουηδίας από το 1718 μέχρι το 1720 και ήταν κόρη του Καρόλου ΙΑ΄ της Σουηδίας.
Βιογραφία
Στις 24 Μαρτίου 1715 παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο της Έσσης-Κάσσελ. Το ζευγάρι δεν απέκτησε παιδιά, καθώς και οι δύο εγκυμοσύνες της Ουλρίκας Ελεωνόρας, κατέληξαν σε αποβολές. Στις 5 Δεκεμβρίου 1718, ο αδελφός της Κάρολος ΙΒ΄ πεθαίνει, η Ουλρίκα Ελεωνόρα ανεβαίνει στο θρόνο ως βασίλισσα καθώς ήταν η πιο κοντινή βασιλική διαδοχή.
Σε μια επιστολή, στις 29 Φεβρουαρίου 1720, γνωστοποίησε την επιθυμία της να παραιτηθεί υπέρ του συζύγου της, υπό την προϋπόθεση ότι, σε περίπτωση θανάτου του, θα ανέλθει και πάλι στο αξίωμα της ως μονάρχης της Σουηδίας.
Υπήρχαν φήμες ότι είχε δηλητηριαστεί, αλλά αυτές οι φήμες σταμάτησαν όταν τα σημάδια της ασθένειάς της ήταν ορατά κατά τη διάρκεια της δημόσιας εκδήλωσης.
Δεδομένου ότι ήταν η κληρονόμος του θρόνου, ο θάνατός της σήμανε την αρχή μιας κρίσης διαδοχής.
Τίτλοι
Κατείχε επίσης τους τίτλους: Δούκισσα της Βερντέν-Βρέμης, Λανδγραβίνη της Έσσης-Κάσσελ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ Κατηγορία:Βασίλισσες της Σουηδίας
Αϊσουλτάν Ναζαρμπάγεφ
Ο Αϊσουλτάν Ραχατούλι Ναζαρμπάγεφ (Айсұлтан Рахатұлы Назарбаев; 26 Αυγούστου 1990 - 16 Αυγούστου 2020) ήταν ένας παίκτης ποδοσφαίρου του Καζακστάν, επιχειρηματίας, εγγονός του πρώην Προέδρου του Καζακστάν Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγεφ και γιος της πολιτικού του Καζακστάν Νταρίγκα Ναζαρμπάγιεβα.
Νεανικά χρόνια και εκπαίδευση
Ο Αϊσουλτάν γεννήθηκε το 1990 στο τότε Καζακστάν SSR. Ο πατέρας του Ρακάτ Αλίγιεφ (1962-2015) ήταν επιχειρηματίας, πολιτικός και διπλωμάτης. Η μητέρα του Νταρίγκα Ναζαρμπάγιεβα (γεννήθηκε το 1963) είναι η μεγαλύτερη κόρη του Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγεφ.
Σπούδασε στο Διεθνές Κολλέγιο Συνεχιζόμενης Εκπαίδευσης στην Αστάνα και στο Αμερικανικό Διεθνές Σχολείο στο Σάλτσμπουργκ. Το 2010, ο Αϊσουλτάν αποφοίτησε από τη Βασιλική Στρατιωτική Ακαδημία Sandhurst και στη συνέχεια από το Πανεπιστήμιο KIMEP με πτυχίο στη διοίκηση επιχειρήσεων.
Ποδοσφαιρική καριέρα
Από τον Φεβρουάριο έως τον Οκτώβριο του 2017, ο Αϊσουλτάν διετέλεσε αντιπρόεδρος της Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου του Καζακστάν για τις σχέσεις με διεθνείς οργανισμούς FIFA, UEFA και εθνικούς συλλόγους.
Του απονεμήθηκε το Βραβείο Βρετανικής Αξίας για τη συμμετοχή του σε επιχειρήσεις ισοδύναμες με τις μάχες.
Παράνομες δραστηριότητες
Τον Οκτώβριο του 2019, καταδικάστηκε με αναστολή για επίθεση εναντίον αστυνομικού στο Λονδίνο τον Ιούνιο του 2019 και ζημία σε περιουσία ενός ξένου. Η ετυμηγορία περιελάμβανε δοκιμασία, συνεχιζόμενη θεραπεία εθισμού στα ναρκωτικά, κοινοτική υπηρεσία και ένα πρόστιμο.
Προσωπική ζωή
Τον Αύγουστο του 2013, ο Αϊσουλτάν παντρεύτηκε την Αλίμα Ναζαρμπάγιεβα. Είχε μια κόρη που ονομάζεται Αμελί (γεννήθηκε το 2016) και γιο που ονομάστηκε Σουλτάν.
Επιπλέον, αργότερα αμέσως μετά το θάνατο του Αϊσουλτάν, ο Μουσάγιεφ στη συνέντευξή του στο «Exclusive Kazakhstan» παραδέχτηκε ότι είχε δημοσιεύσει ψεύτικα αποτελέσματα τεστ DNA και ότι ο Αλίγιεφ δεν είναι όντως ο βιολογικός του πατέρας, ωστόσο δεν προσδιόρισε ακριβώς ποιος είναι ο πατέρας.
Στις 13 Φεβρουαρίου 2020, ο Αϊσουλτάν ζήτησε πολιτικό άσυλο στο Ηνωμένο Βασίλειο. Εξήγησε την απόφαση αυτή λόγω της πίεσης της οικογένειάς του, καθώς είχε πληροφορίες "για διαφθορά μεγάλης κλίμακας μεταξύ της κυβέρνησης της Ρωσίας και του Καζακστάν". Ο Υπουργός Πληροφοριών και Κοινωνικής Ανάπτυξης Ντάουρεν Αμπέεφ ανέφερε στο πρακτορείο Khabar ότι «να κάνει εικασίες κανείς για τις φαντασιώσεις ενός εξαρτημένου μόνο επειδή είναι εγγονός του πρώτου προέδρου, δεν είναι δίκαιο. Είναι άδικο και πέρα από την ηθική. Ήρθε η ώρα να κλείσετε αυτό το θέμα.»
Θάνατος
Στις 16 Αυγούστου 2020, αναφέρθηκε ότι ο Αϊσουλτάν πέθανε πιθανώς λόγω καρδιακής ανακοπής στο Λονδίνο, μόλις δέκα ημέρες πριν από τα 30α γενέθλιά του. Διερευνάται η ακριβής αιτία θανάτου. Η μητέρα του, Νταρίγκα Ναζαρμπάγιεβα, δήλωσε: «Η οικογένειά μου έχει καταστραφεί από την απώλεια του αγαπημένου μας Αϊσουλτάν και ζητάμε την προστασία της ιδιωτικής ζωής σε αυτήν την πολύ δύσκολη στιγμή».
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πόρτσμουθ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσέλσι ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Αντμίρα Βάκερ Μέντλινγκ
Σιχισμός και σεξουαλικός προσανατολισμός
Ο καθολικός στόχος ενός Σιχ είναι το να μη νιώθει μίσος ή έχθρα προς τον οποιονδήποτε, ανεξαρτήτως φυλής, κάστας, χρώματος, πίστης, φύλου ή σεξουαλικότητας. Τα τελευταία χρόνια, το θέμα της ομοφυλοφιλίας έχει συζητηθεί πολύ περισσότερο σε όλο τον κόσμο, μετατρέποντας το κάποτε ταμπού θέμα σε ένα θέμα ανοικτής συζήτησης ανάμεσα στους πιστούς.
Αντικρουόμενες απόψεις στον σύγχρονο Σιχισμό
Ο Γιάννι Τζογκίντερ Σινγκ Βεντάντι του Ακάλ Ταχτ (την κοσμική εξουσία των Σιχ στην Ινδία) καταδίκασε την ομοφυλοφιλία. Τον Μάρτιο του 2005, είπε στους Σιχ-Καναδούς μέλη του Κοινοβουλίου του Καναδά που τον επισκέφτηκαν, πως ήταν θρησκευτικό τους καθήκον να αντιταχθούν στους γάμους των ομοφυλοφίλων: «Το βασικό καθήκον των Σιχ μελών του Κοινοβουλίου στον Καναδά είναι να υποστηρίξουν νόμους οι οποίοι θα σταματήσουν αυτού του είδους τις πρακτικές [ομοφυλοφιλίας], επειδή υπάρχουν χιλιάδες Σιχ που ζουν στον Καναδά, έτσι ώστε να εξασφαλίσουν πως οι Σιχ δε θα πέσουν θύματα αυτής της πρακτικής».
Το χάσμα μεταξύ των υποστηρικτών και μη των δικαιωμάτων ΛΟΑΤ έχει γίνει σήμερα πιο σαφές, δημιουργώντας ένας μεγάλο ρήγμα μεταξύ των μεγαλύτερων συντηρητικών και των μικρότερων φιλελεύθερων γενιών. Αρκετοί Σιχ πιστεύουν πως δεν υπάρχει κάποιο λάθος στο να είναι κάποιος ΛΟΑΤ ή υποστηρικτής των δικαιωμάτων ΛΟΑΤ γενικώς, συμπεριλαμβανομένων και των γάμων μεταξύ ομοφυλοφίλων. Αυτοί οι Σιχ πιστεύουν πως η άποψη κάποιων ιερέων στο Ακάλ Ταχτ είναι λανθασμένη.
Ο κώδικας συμπεριφοράς των Σιχ, Σιχ Ριχάτ Μαριάτα, υπογραμμίζει τη σημαντικότητα ενός οικογενειακού τρόπου ζωής κι έτσι, αρκετοί Σιχ πιστεύουν πως από τη στιγμή που ένα ομόφυλο ζευγάρι δεν μπορεί να αποκτήσει παιδιά και να δημιουργήσει οικογένεια, τότε η ομοφυλοφιλία πρέπει να καταδικαστεί. Αυτή η οπτική γωνία υποστήριξης του οικογενειακού θεσμού η οποία προάγει την ετεροφυλοφιλία ως τον φυσιολογικό ή προτιμώμενο σεξουαλικό προσανατολισμό, αμφισβητείται από αυτούς που πιστεύουν πως ο Σιχισμός είναι πιο ανεκτικός σε ανθρώπους που αντιμετωπίζονται ως «μη φυσιολογικοί». Αρκετοί είναι οι Σιχ πιστοί που πιστεύουν πως ο Ριχάτ Μαριάτα προορίζεται στο να ερμηνεύεται και να εφαρμόζεται ελεύθερα στη ζωή, παρά να αντιμετωπίζεται ως μια δεσμευτική σύμβαση.
Η ομοφυλοφιλία στις γραφές
Η αγία γραφή των Σιχ, το Γκουρού Γκραντ Σαχίμπ, αναφέρει λεπτομερώς την αναμενόμενη συμπεριφορά όλων των Σιχ. Ενθαρρύνει συχνά τον έγγαμο βίο. Ο γάμος στον Σιχισμό αντιμετωπίζεται ως μία ένωση των ψυχών και η ψυχή αντιμετωπίζεται ως υπόσταση χωρίς φύλο, με την εξωτερική ανθρώπινη εμφάνιση (άντρας, γυναίκα) να είναι μια προσωρινή κατάσταση. Οι υποστηρικτές των ομόφυλων γάμων παραπέμπουν σε αυτό θέλοντας να στηρίξουν την άποψή τους για την ισότητα του γάμου στον Σιχισμό. Οι ύμνοι 'λααβάν', το βασικό μέρος της τελετής Ανάντ Καράζ, διαβάζονται στους Σιχ γάμους για την ένωση δύο ψυχών μέσω του γάμου. Σε αυτούς τους ύμνους δεν υπάρχει καμία αναφορά φύλου, αλλά οι συμμετέχοντες θεωρούνται ως ψυχές χωρίς φύλο. Ο γάμος αντιμετωπίζεται ως ένα πνευματικό ταξίδι επίτευξης διαρκούς ευτυχίας μέσω της δέσμευσης απέναντι στην πίστη.
Σύγχρονη συζήτηση
Αν και το θέμα της ομοφυλοφιλίας στον Σιχισμό είναι ταμπού, η νεότερη γενιά ψάχνει στο διαδίκτυο για απαντήσεις. Το διαδίκτυο έχει γίνει ένας νέος τρόπος για τους νεαρούς Σιχ που προέρχονται είτε από την Ινδία είτε από το εξωτερικό, να συζητούν τη θρησκεία και τα τρέχοντα θέματα διατηρώντας την ανωνυμία τους. Το διαδίκτυο τους επιτρέπει να πάρουν τις πληροφορίες που χρειάζονται χωρίς να νιώθουν άβολα, κάτι που θα ένιωθαν αν θα έπρεπε να συζητήσουν για την ομοφυλοφιλία ή οποιοδήποτε τρέχον θέμα μέσα στην κοινότητα.
Υπάρχουν μερικά άτομα τα οποία χρησιμοποιούν τη δύναμη του διαδικτύου για να συζητήσουν θέματα ομοφυλοφιλίας μέσα στην κοινότητα. Ο Κανβάρ Αντί Σινγκ Σαϊνί, γνωστός επίσης κι ως Sikh Knowledge (κατά λέξη Σιχ Γνώση), μιλάει ανοικτά για την ομοφυλοφιλική του ταυτότητα. Χρησιμοποιεί την πλατφόρμα του διαδικτύου για να συζητήσει την εμπειρία του ως μέλος μιας σεξουαλικής μειονότητας μέσα στη Σιχ κοινότητα και το πώς πιστεύει πως υπάρχουν συζητήσεις που πρέπει να γίνουν. Έδωσε επίσης μία συνέντευξη στον δημοσιογράφο Κέβιν Νιούμαν, όπου ανέφερε αυτή την έλλειψη συζήτησης σχετικά με την ομοφυλοφιλία που υπάρχει στη Σιχ και Παντζάμπι κοινότητα. Αυτή ήταν και η πρώτη φορά που η ομοφυλοφιλία μέσα στον Σιχισμό συζητήθηκε ζωντανά στην τηλεόραση σε ένα δυτικό ειδησεογραφικό κανάλι, ένα θέμα το οποίο φυσιολογικά δεν συζητιέται στην κοινότητα.
Ένας άλλος Σιχ με το όνομα Μαντζιντέρ Σινγκ, χρησιμοποιεί το YouTube για να μιλάει για την εμπειρία του ως γκέι Σιχ άντρας. Δημιουργεί τη δική του πλατφόρμα με σκοπό να φτάσει σε ένα ευρύτερο κοινό και προσπαθεί να μπει σε διάλογο με την κοινότητα, ξεκινώντας με το να καθορίσει το τι σημαίνει να είσαι γκέι. Σε ένα από τα βίντεό του συζητάει με τη μητέρα του στα Παντζάμπι σχετικά με την ομοφυλοφιλία. Σε αυτό το βίντεο καθορίζεται το τι σημαίνει να είσαι ομοφυλόφιλος (άντρας ή γυναίκα), αμφιφυλόφιλος και τρανσέξουαλ, και στοχεύει προς το κοινό που δεν καταλαβαίνει αναγκαία τις διαφορετικές σεξουαλικές ταυτότητες και τις ταυτότητες φύλου.
Διάσημοι Σιχ σταρ του YouTube, όπως οι Τζασμίτ Σινγκ και Λίλυ Σινγκ, μίλησαν ανοικτά για τη στήριξή τους στη ΛΟΑΤ κοινότητα και των δικαιωμάτων τους.
Αφήγημα
Ορισμένες έρευνες στοχεύουν στην κατανόηση του πως το αφήγημα των Σιχ και το αφήγημα της σεξουαλικότητας συμπίπτουν και συγκρούονται το ένα με το άλλο. Σε ένα άρθρο που έγραψε ο Ντέιβιντ Μάιρ από το Πανεπιστήμιο του Μπέρμιγχαμ, εξηγεί το αφήγημα της ζωής ενός ανοιχτά ομοφυλόφιλου Σιχ άντρα, του Ντάλτζιτ. Αυτή η μελέτη στόχευσε στο να γίνει κατανοητό το πώς τα συγκρουόμενα αφηγήματα επηρεάζουν την άποψη κάποιου και τη σχέση του με την κοινότητα γενικότερα. Έπειτα από μία εκ βαθέων συζήτηση με τον Ντάλτζιτ, ο Ντέιβιντ ανακάλυψε πως πολλά από τα εμπόδια και τους αγώνες που έπρεπε να αντιμετωπίσει ο Ντάλτζιτ προέρχονταν από αυτή τη σύγκρουση των αφηγημάτων στην ίδιά του τη ζωή. Τα αφηγήματα του Ντάλτζιτ σχετικά με τον Ινδικό ανδρισμό, την εθνικότητα, τη θρησκεία και τη σεξουαλικότητα συγκρούονταν το ένα με το άλλο και η άποψή του επηρεαζόταν βαθιά από όλο αυτό. Αυτοί που δεν συμμορφώνονται με τους ετερονομικούς και δυαδικούς ορισμούς του φύλου και της σεξουαλικότητας είναι επιφορτισμένοι στο να δημιουργήσουν ένα νέο αφήγημα, το οποίο θα ενσωματώνει όλα τα στοιχεία της ταυτότητάς τους με έναν κατανοητό και αποδεκτό τρόπο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σιχισμός Κατηγορία:Ομοφυλοφιλία
Μάχη της Αλζουμπαρότα
Η μάχη της Αλζουμπαρότα (πορτογαλικά: Batalha de Aljubarrota, προφορά: [aɫʒuβɐˈʁotɐ]) αποτέλεσε μια πολεμική σύγκρουση που έλαβε χώρα στις 14 Αυγούστου 1385 στην ομώνυμη τοποθεσία στα περίχωρα της Λεϊρία κι έφερε αντιμέτωπους τον Ιωάννη του Αβίς και τον βασιλιά της Καστίλης, Ιωάννη Α΄, στα πλαίσια της πορτογαλικής κρίσης των ετών 1383-1385. Το αποτέλεσμά της, η νίκη του Ιωάννη του Αβίς, υποψηφίου του διεκδικούμενου πορτογαλικού θρόνου και των συμμάχων του έγειρε αποφαστιστικά την πλάστιγγα υπέρ του και καθόρισε την ανάρρηση της δυναστείας του Αβίς έναντι της ενσωμάτωσης του Πορτογαλικού βασιλείου στις κτήσεις του μονάρχη της Καστίλης. Αυτή η μάχη εντάσσεται στο ευρύτερο συγκείμενο του Εκατονταετούς Πολέμου με τη συμμετοχή Άγγλων μακροτοξοτών (με την πλευρά του Ιωάννη του Αβίς) και Γάλλων και Οξιτανών ιπποτών (με την πλευρά των Καστιλιανών).
Με αφορμή τη νίκη του, ο Ιωάννης του Αβίς διέταξε να κτισθεί η μονή της Αγίας Μαρίας της Νίκης στη Μάχη, όπου ενταφιάστηκε ο πορτογάλος βασιλιάς και η σύζυγός του, Φιλίππη του Λάνκαστερ μαζί με τα τέκνα τους.
Ερντ
Το Ερντ (ουγγρ. Érd, γερμ. Hanselbeck, κροατ. Andzabeg) είναι πόλη στη μητροπολιτική περιφέρεια της Βουδαπέστης, στην Ουγγαρία. Στην απογραφή του 2020 είχε πληθυσμό 69.431 κατοίκους.
Γεωγραφία
Το Ερντ είναι κτισμένο στη δεξιά όχθη του Δούναβη, σε υψόμετρο 98 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και σε οδική απόσταση είκοσι περίπου χιλιόμετρα από το κέντρο της Βουδαπέστης, η οποία βρίσκεται στα βόρειοανατολικά του Ερντ. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του Ερντ είναι 47°23΄ Βόρειο πλάτος και 18°55΄ Ανατολικό μήκος. Η έκταση του δήμου είναι 60,54 τετραγωνικά χιλιόμετρα, οπότε η πυκνότητα πληθυσμού έχει ξεπεράσει τους χίλιους κατοίκους ανά τετρ. χιλιόμετρο. Διοικητικώς, το Ερντ υπάγεται στην Κομητεία της Πέστης και σε ομώνυμο Διαμέρισμα αυτής της κομητείας, του οποίου αποτελεί την έδρα. Το Διαμέρισμα του Ερντ έχει έκταση 184,29 τετρ. χιλιόμετρα και 116.510 μόνιμους κατοίκους στην απογραφή του 2011.
Ιστορία
Η περιοχή του Ερντ κατοικείται από την αρχαιότητα. Αρχαιολογικά ευρήματα υποδεικνύουν ότι ζούσαν σε αυτή άνθρωποι πριν από 50 χιλιάδες χρόνια.
Η πόλη αναφέρεται σε ιστορικά αρχεία για πρώτη φορά το έτος 1243. Η ονομασία της προέρχεται είτε από τη λέξη erdő = δάσος είτε από τη λέξη ér = ρυάκι.
Το Ερντ καταλήφθηκε από τους Οθωμανούς το 1543, μετά την άλωση του κάστρου του Σέκεσφεχερβαρ. Οι Τούρκοι, που αποκαλούσαν την πόλη Χαμζά-μπέη, ανήγειραν στο Ερντ περιτειχισμένο κάστρο σε ύψωμα, καθώς και ένα τζαμί. Το 1684 ο στρατός του Καρόλου Ε΄ της Λωρραίνης νίκησε σε μάχη τους Οθωμανούς κοντά στην πόλη.
Το 1776 το Ερντ πήρε επισήμως τον τίτλο της «οχυρής πόλεως», είναι όμως πιθανό ότι ήταν ήδη oppidum προ της Τουρκοκρατίας. Στις αρχές του 20ού αιώνα το Ερντ παραχωρήθηκε στον Οίκο των Κάρολυ. Η πόλη αναπτύχθηκε, με εκρηκτική πληθυσμιακή αύξηση κατά τον Μεσοπόλεμο (από 4 χιλιάδες σε 14 χιλιάδες κατοίκους), αλλά παρέμεινε κυρίως αγροτική μέχρι το 1972, οπότε ξεκίνησαν αρκετές μεταποιητικές επιχειρήσεις και δημιουργήθηκαν υποδομές, ενώ και η τουριστική αξία του Ερντ αυξήθηκε.
Το Ερντ ήταν η ταχύτερα αυξανόμενη πληθυσμιακώς πόλη σε όλη την Ουγγαρία από το 1991 έως το 2001 (αύξηση πληθυσμού 30,6%). Από το 2011 έως το 2022 ξεπέρασε σε πληθυσμό τις πόλεις Σόλνοκ, Τάταμπάνια και Κάποσβαρ, γενόμενη έτσι η ενδέκατη σε πληθυσμό πόλη ολόκληρης της Ουγγαρίας με εκτίμηση 71.641 κατοίκους το 2022.
Μεταφορές
Το Ερντ διαθέτει 5 γραμμές αστικών λεωφορείων, ενώ ημι-υπεραστικά λεωφορεία συνδέουν την πόλη με τη Βουδαπέστη και άλλες κοντινές πόλεις. Στην πόλη υπάρχουν επίσης πέντε σιδηροδρομικοί σταθμοί (Érd, Érd alsó, Érd felső, Tétényliget και Érdliget), που τη συνδέουν με τις μεγάλες πόλεις της Ουγγαρίας.
Αξιοθέατα
thumb|right|175px|O Μιναρές του Ερντ, ύψους 23 μέτρων, έργο του 17ου αιώνα
«Αδελφές» πόλεις
Το Ερντ είναι «αδελφοποιημένο» με τις παρακάτω πόλεις :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ουγγαρίας Κατηγορία:Παραδουνάβιες πόλεις
Ανδρέας Μαλατέστα
Ο Ανδρέας της Τσεζένα, ιταλ.: Andrea Malatesta (30 Νοεμβρίου 1373 – 20 Σεπτεμβρίου 1416) από τον Οίκο των Μαλατέστα ήταν Ιταλός κοντοτιέρος, μέλος της οικογένειας Μαλατέστα της Ρομάνια. Είναι επίσης γνωστός ως Malatesta da Cesena, μία πόλη που είχε κληρονομήσει το 1385 από τον πατέρα του Γκαλεότο Α΄, μαζί με την Τσέρβια και το Bερτινόρο. Το 1388 αναγνωρίστηκε επίσης κύριος του Φοσσομπρόνε.
Το 1397 πολέμησε για τους Μπολονέζους, οι οποίοι τον έστειλαν με 200 ιππότες για να υποστηρίξουν τους Φλωρεντίνους εναντίον του Τζιαν-Γκαλεάτσο Βισκόντι, δούκα του Μιλάνου. Απώθησε τα στρατεύματα του Αλμπερίκο ντα Μπαρμπιάνο και στη συνέχεια προχώρησε στην άμυνα της Μάντοβας. Ωστόσο ηττήθηκε από τον Τζάκοπο ντα Βέρμε, ο οποίος κατέλαβε την πόλη. Την επόμενη χρονιά τάχθηκε στο πλευρό του Μπράτσιο ντα Μοντόνε, ο οποίος ηγείτο ενός κόμματος εξόριστων από την Περούτζια, στην προσπάθεια να ανακαταλάβει τη Μάντοβα, που τώρα βρισκόταν υπό τον Μπιόρντο ντέι Μικελότι. Ο Μπιόρντo τον προσέλαβε για κάποιες επεμβάσεις στο Βαλ Νοτσέρα.
Το 1398 ο Ανδρέας έγινε συγκλητικός της Ρώμης από τον πάπα Βονιφάτιο Θ΄, μία θέση που κράτησε για περίπου έναν χρόνο, οδηγώντας σε ορισμένες επιθέσεις στα εδάφη του Οίκου των Κολόννα. Το 1399, καθώς η μερίδα των Γιβελλίνων στην πόλη είχε οργανώσει μία συνωμοσία εναντίον του, κατέσχεσε τα εδάφη τους, συμπεριλαμβανομένου του Βερούκιο. Το 1402, μαζί με τον αδελφό του Παντόλφο Γ΄, πήγε στην υπηρεσία του Γκαλεάτσο-Μαρία Βισκόντι, πολεμώντας στην εκστρατεία κατά της Μπολόνια και στη νικηφόρα μάχη του Καζαλέκιο. Μετά το τέλος του δούκα, προσλήφθηκε ξανά από τον πάπα και το 1403 μπόρεσε να εκδιώξει τους Βισκόντι από τη Μπολόνια, κατακτώντας μία μεγάλη λεία στις επόμενες εκστρατείες στην περιοχή. Το 1404 πολέμησε εναντίον του Αλμπερίκο ντα Μπαρμπιάνο και το 1406 κατέλαβε το Φορλί.
Το 1408 ο Ανδρέας προσλήφθηκε από τον Τζιοβάνι-Μαρία Βισκόντι του Μιλάνου, με αποστολή να αντιμετωπίσει τον Φατσίνο Κάνε στην επικράτεια της Παβίας. Πίσω στην Τσεζένα, συμμάχησε με τον Νικολό Γ΄ των Έστε της Φερράρα εναντίον του Oτομπόνο Τέρτσι κυρίου της Πάρμας, παίρνοντας μέρος στην ήττα του τελευταίου στη Μόντενα από τον Mούτσιο Ατεντόλο. Επέστρεψε στην Τσεζένα και το 1413 πολέμησε εναντίον του αντίπαπα Ιωάννη ΚΓ΄, ο οποίος υποστηρίχθηκε από τον επιθετικό νέο βασιλιά της Νάπολης Λαδίσλαο. Μετά από μία αποτυχημένη προσπάθεια να κατακτήσει τη Μπολόνια, τάχθηκε στο πλευρό του Λαδίσλαου στην κατάληψη της Ρώμης. Σύντομα έλαβε μέρος στην πολιορκία του Σπολέτο, την οποία εγκατέλειψε για να βοηθήσει τον Σφόρτσα ενάντια στον Πάολο Ορσίνι (1369-1416).
Μετά από άλλες μικρές επιχειρήσεις ο Ανδρέας προσλήφθηκε από την Περούτζια, η οποία τον ονόμασε αρχηγό του στρατού της (capitano generale), εναντίον του Μπράτσιο ντα Μοντόνε. Ωστόσο αρρώστησε και αντικαταστάθηκε από τον αδελφό του Κάρλο Α΄ Μαλατέστα. Απεβίωσε τον Σεπτέμβριο του 1416.
Οικογένεια
Η κόρη του:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Μαλατέστα
Μελίσα Γουλφ
Η Μελίσα Γουλφ είναι Καναδή μανεκέν, γεννημένη στις 14 Απριλίου 1964 στο Νιου Γουέστμινστερ του Καναδά. Μεγάλωσε στο Βανκούβερ και έκανε καριέρα από τα 18. Ποζάρισε για το Πέντχαουζ. Βραβεύτηκε με το Hall of Fame award by Exotic Dancer και το Adult Entertainment Industry. Πήρε μέρος σε πολλά κινηματογραφικά έργα.
Κατηγορία:Penthouse Pets Κατηγορία:Καναδοί μοντέλα Κατηγορία:Καναδές ηθοποιοί κινηματογράφου
Μαλατέστα Νοβέλλο
Ο Ντομένικο, ιταλ.: Domenico Malatesta, πιο γνωστός ως Μαλατέστα Νοβέλλο, ιταλ.: Malatesta Novello (5 Αυγούστου 1418 – 20 Νοεμβρίου 1465) από τον Οίκο των Μαλατέστα ήταν Ιταλός κοντοτιέρος, κύριος της Τσεζένα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Μπρέσια, ως γιος του Παντόλφο Γ΄ και της Aντονία ντα Μπαρινιάνο. Το 1429, μετά το τέλος του θείου του Κάρλο Α΄, έγινε κύριος της Τσεζένα σε ηλικία 11 ετών, μαζί με τα αδέλφια του Γκαλεότο-Ροβέρτο (ο μόνος ενήλικος, που όμως απεβίωσε το 1432) και τον Σιγισμόνδο-Παντόλφο. Δύο χρόνια αργότερα κατέστειλε αρκετές ταραχές στην πόλη, που υποκινήθηκαν από τους Μαλατέστα του Πέζαρο. Όμως ο λαός στράφηκε εναντίον του αρχηγού εκείνων και χαιρέτισε αυτόν και τον αδελφό του Σιγισμόνδο-Πάντολφο ως κυρίους. Επίσης το 1431 ο Ντομένικο κατέπνιξε μία εξέγερση στο Φάνο.
Εκτός από τις στρατιωτικές του πράξεις, ο Νοβέλλο φημίζεται για τα μεγάλα οικοδομικά του προγράμματα στην Τσεζένα, όπως τη μονή της Σάντα Μαρία (1438), την ενίσχυση του Κάστρου των Μαλατέστα και τη διεύρυνση των τειχών της πόλης (1441). Το 1452 ίδρυσε τη Βιβλιοθήκη των Μαλατέστα, την πρώτη δημόσια βιβλιοθήκη στην Ευρώπη. Κατασκεύασε επίσης δημόσια έργα όπως γέφυρες, σήραγγες και φράγματα.
Απεβίωσε στην Τσεζένα το 1465. Το τέλος του σήμανε τη λήξη της θητείας των Μαλατέστα στην Τσεζένα.
Οικογένεια
Το 1434, όταν ήταν 16 ετών, νυμφεύτηκε τη Βιολάντε ντα Μοντεφέλτρο, κόρη του Γκουιντανόνιο κόμη του Ουρμπίνο, η οποία ήταν 4 ετών τότε. Οι δύο τους ζούσαν χωρισμένοι, ενώ ενώθηκαν μόνο στα 12α γενέθλιά της (το 1442).
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Μαλατέστα
Νικολά Πουσέν
Ο Νικολά Πουσέν (Nicolas Poussin, 15 Ιουνίου 1594 - 19 Νοεμβρίου 1665) ήταν Γάλλος ζωγράφος, ο σημαντικότερος του κλασικού γαλλικού μπαρόκ, αν και πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της σταδιοδρομίας του στη Ρώμη. Γεννήθηκε κοντά στην πόλη Λεζ Αντελί της βορειοδυτικής Γαλλίας το 1594 και πέθανε το 1665 στη Ρώμη. Εκτός από τα δύο χρόνια που υπηρέτησε ως αυλικός ζωγράφος του Λουδοβίκου ΙΓ΄ στο Παρίσι, έζησε και εργάστηκε στη Ρώμη.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Πουσσέν, αν και ήταν γιος φτωχών αγροτών, απέκτησε επιμελημένη μόρφωση. Το ενδιαφέρον του για την τέχνη αφυπνίστηκε από τον ζωγράφο Κεντέν Βαρέν (Quentin Varin, 1570 – 1634) το 1612. Έφυγε για τη Ρουέν και μετά για το Παρίσι, όπου γνώρισε την τέχνη της ώριμης ιταλικής Αναγέννησης μέσα από τα χαρακτικά αντίγραφα έργων του Ραφαήλ. Μετά από μια περίοδο μεγάλης φτώχειας, εγκαταστάθηκε το 1624 στη Ρώμη, με τη βοήθεια του Ιταλού αυλικού ποιητή της Μαρίας των Μεδίκων Τζανμπατίστα Μαρίνο, ο οποίος παρήγγειλε στον Πουσσέν να φιλοτεχνήσει μια σειρά μυθολογικών σχεδίων για την εικονογράφηση των Μεταμορφώσεων του Οβιδίου.
Γερβάσιος του Μπλουά
Ο Γερβάσιος, γαλλ. Gervais, αγγλ. Gervase (απεβ. μετά το 1157) από τον Οίκο του Μπλουά ήταν ηγούμενος του αββαείου του Γουεστμίνστερ (1138-π. 1157).
Νικολά Πουσέν
Βιογραφικά στοιχεία
Κατά το διάστημα της παραμονής του στη Ρώμη (1624 – 1640), ο Πουσσέν γνωρίστηκε με σημαντικές προσωπικότητες της Ρώμης. Μέσω του γραμματέα του καρδιναλίου Μπαρμπερίνι, τον Κασιάνο νταλ Πότσο, ο Πουσσέν έγινε ένθερμος θαυμαστής του αρχαίου ρωμαϊκού πολιτισμού και της κλασικής τέχνης. Το 1630, ο Πουσσέν νυμφεύθηκε με την κόρη ενός Γάλλου ζαχαροπλάστη στη Ρώμη, την Αν-Μαρί Ντυγκέ, με την οποία έζησε μέχρι το θάνατό της, δίχως να κάνουν παιδιά.
Γερβάσιος του Μπλουά
Βιογραφία
Ήταν νόθος γιος του Στεφάνου της Αγγλίας και της ερωμένης του Νταμέττ. Ο πατέρας του τον τοποθέτησε ηγούμενο στο αββαείο του Γουεστμίνστερ το 1138, με την υπόσχεση το αββαείο να λάβει επιπρόσθετη χορηγία. Ο Γερβάσιος ήταν πολύ νέος για αυτή τη θέση. Συμμετείχε το επόμενο έτος στην Β΄ Σύνοδο του Λατερανού. Μαζί με τον Όσμπερτ του Κλάρε βοηθό ηγούμενο του Γουεστμίνστερ, προσπάθησαν να αγιοποιήσουν τον Εδουάρδο τον ομολογητή, βασιλιά της Αγγλίας, αλλά δεν το επέτυχαν. Υπήρχε το λείψανό του στο αββαείο και οι προσκυνητές θα ήταν πολύτιμοι στο Γουεστμίνστερ.
Νικολά Πουσέν
Βιογραφικά στοιχεία
Μεταξύ των ετών 1638 και 1639, τα επιτεύγματα και η εκτίμηση της τέχνης του Πουσσέν στους καλλιτεχνικούς κύκλους της Ρώμης τράβηξαν την προσοχή της γαλλικής βασιλικής Αυλής. Ο υπουργός του Λουδοβίκου ΙΓ΄ καρδινάλιος Ρισελιέ προσπάθησε να πείσει τον Πουσσέν να επιστρέψει στο Παρίσι και να γίνει μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας Ζωγραφικής και Γλυπτικής. Παρά τους αρχικούς ενδοιασμούς του, ο Πουσσέν υποχώρησε στις συνεχείς πιέσεις του Ρισελιέ και του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΓ΄και στα τέλη του 1640 επέστρεψε στο Παρίσι, όπου έγινε δεκτός με μεγάλες τιμές και ονομάστηκε «πρώτος ζωγράφος του βασιλιά».
Σύντομα, λόγω της μεγαλομανίας και της αλαζονικής συμπεριφοράς του, ο Πουσσέν άρχισε να αντιμετωπίζει προβλήματα με τους υπουργούς του βασιλιά και τους Γάλλους καλλιτέχνες. Οι δημιουργίες του δεν απέσπασαν τους αναμενόμενους επαίνους και τον Σεπτέμβριο του 1642, απογοητευμένος και ταπεινωμένος, εγκατέλειψε το Παρίσι και για δεύτερη φορά εγκαταστάθηκε στη Ρώμη. Κατά την περίοδο αυτή, ο Πουσσέν έζησε ως «καλλιτέχνης – φιλόσοφος», απέκτησε πολλούς θαυμαστές, προς τους οποίους διατύπωνε τις ιδέες του για τη ζωή και την τέχνη.
Γερβάσιος του Μπλουά
Βιογραφία
Το 1154 ο Στέφανος απεβίωσε και ο αντίπαλός του Ερρίκος Β΄ έγινε βασιλιάς. Ο Ερρίκος Β΄ κατηγόρησε τον Γερβάσιο για κακοδιοίκηση της περιουσίας του αββαείου και χωρίς δίκη τον απομάκρυνε το 1157. Ο Γερβάσιος απεβίωσε λίγο μετά. Τον διαδέχθηκε ο Λώρενς από το Ντάρμα, υποστηρικτής του νέου βασιλιά.
Νικολά Πουσέν
Βιογραφικά στοιχεία
Από το 1660 και μετά, αντιμετώπισε σοβαρά προβλήματα υγείας και στις αρχές του 1665 έπαψε να ζωγραφίζει. Πέθανε το φθινόπωρο του ίδιου έτους και ενταφιάστηκε στον Σαν Λορέντζο ιν Λουτσίνα, την εκκλησία της ενορίας του στη Ρώμη.
Κραγένκα
Η Κραγένκα (πολωνικά: Krajenka, Krojanke) είναι πόλη του Πόβιατ Ζουότουφ, στο Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας της Πολωνίας. Ο πληθυσμός της είναι 3.574 κάτοικοι (2020).
Νικολά Πουσέν
Καλλιτεχνική εξέλιξη
Ο Πουσσέν έζησε σε μιαν εποχή άνθησης της τέχνης του Μπαρόκ, όταν οι καλλιτέχνες ακολουθούσαν το γενικό ρεύμα του ρωμαϊκού μπαρόκ, με σκοπό να διακριθούν στη γενική τάση της εποχής. Αντίθετα, ο Πουσσέν, εμπνεόμενος από το μεγαλείο των έργων του Μαντένια και του Ραφαήλ, επιδίωξε να ξεπεράσει την τεχνοτροπία της μόδας και να ανανεώσει την αισθητική φιλοσοφία της εποχής του.
Κραγένκα
Ιστορία
Της παραχωρήθηκαν Δικαιώματα του Μαγδεβούργου το 1420, από τον Πολωνό βασιλιά Βλαδίσλαο Β΄ Γιαγκέλο.
Νικολά Πουσέν
Καλλιτεχνική εξέλιξη
Τα πρώιμα έργα του Πουσσέν είναι εμπνευσμένα από την παλαιά Διαθήκη, την Καινή Διαθήκη και τη μυθολογία, αντλώντας τη θεματολογία του από τις βιβλικές περιγραφές και την αρχαιότητα. Αργότερα, στράφηκε σε μια τεχνοτροπία, βασισμένη στη σπουδή των ανθρώπινων παθών, όπου κυριαρχεί το γυμνό ανθρώπινο σώμα και επιβεβαιώνει το νέο αισθητικό προσανατολισμό του. Σε ορισμένους πίνακες με θρησκευτικό περιεχόμενο χρησιμοποιεί αρχιτεκτονικά στοιχεία και αστική σκηνογραφία, εμπνευσμένα από τον Πάολο Βερονέζε. Την τελευταία περίοδο της ζωής του, ο Πουσσέν φιλοτέχνησε μια θαυμαστή σειρά πινάκων με τον τίτλο «Οι Τέσσερις Εποχές» (1660 – 1664, Μουσείο του Λούβρου), που αποτελεί ένα είδος πνευματικής διαθήκης του καλλιτέχνη.
Κραγένκα
Ιστορία
Μετά τον πρώτο διαμελισμό της Πολωνίας, το 1772 προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας. Το 1787, η πόλη υπέστη πυρκαγιά. Μετά το θάνατο του τελευταίου Πολωνού ιδιοκτήτη της πόλης, Γιάκουμπ Κομιερόφσκι, από τους Πρώσους το 1809, η πόλη κατασχέθηκε από Πρώσους αξιωματούχους και πέρασε από τα πολωνικά στα γερμανικά χέρια. Το 1846, χτίστηκε μια προτεσταντική εκκλησία από τον διάσημο Γερμανό αρχιτέκτονα Καρλ Φρίντριχ Σίνκελ. Το 1871, ένας σιδηροδρομικός σταθμός του Πρωσικού Ανατολικού Σιδηροδρόμου κατασκευάστηκε νότια του ποταμού Γκουόμια. Η πόλη ήταν τότε ιδιοκτησία του Πρίγκιπα Φρειδερίκου Λεοπόλδου της Πρωσίας. Σύμφωνα με τη γερμανική απογραφή του 1890, η πόλη είχε πληθυσμό 3.344 καοτίκων, εκ των οποίων οι 400 (12%) ήταν Πολωνοί.
Νικολά Πουσέν
Ενδεικτική εργογραφία
Διάσημοι πίνακες του Πουσσέν βρίσκονται σε κρατικά μουσεία και πινακοθήκες ή και ιδιωτικές συλλογές σε πολλές χώρες του κόσμου. Μια επιλογή έργων του, που βρίσκονται στις αίθουσες του Μουσείου του Λούβρου στο Παρίσι, περιλαμβάνει: