cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νέα Λυκόγιαννη Ημαθίας
Η Νέα Λυκόγιαννη είναι χωριό του δήμου Βέροιας, του νομού Ημαθίας. Το χωριό σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 399 κατοίκους. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 35 μέτρων. Το χωριό αναγνωριστήκε το 1940 και αρχικά ονομαζόταν Νέος Λυκογιάννης, ενώ ορίστηκε έδρα της κοινότητας Αγίου Γεωργίου Βεροίας, του νομού Θεσσαλονίκης. Το 1946 το χωριό υπάχθηκε στο νομό Ημαθίας και το 1948 μετονομάζεται σε Νέα Λυκόγιαννη. Από το 1997 μέχρι το 2010 βρισκόταν στο δήμο Αποστόλου Παύλου.
Φορεσιά της Δρόπολης
Ο σαγιάς, τα κοντομάνικα, το γελέκι, το σαγιάκι
Ο σαγιάς είναι το άσπρο βαμβακερό φόρεμα που φοριέται πάνω από το πουκάμισο και έχει κεντήματα. Τα κοντομάνικα κουμπώνουν με σούστες στο σαγιά και παλιότερα ήταν μεταξωτά, ενώ αργότερα από δαντέλα. Τα μπρουμάνικα είναι τα πρόσθετα μανίκια, κάτω από τα κοντομάνικα, από χρωματιστό βελούδο και ήταν κεντημένα. Το γελέκι ήταν μπούστος, χωρίς μανίκια και φοριόταν πάνω από τη μπροστέλα (τραχηλιά) και το διπλάρι (καλοκαιρινό σιγκούνι). Το καθημερινό ήταν ντίλινο, ενώ το γιορτινό από βελούδο συνήθως βυσσινί. Ήταν κεντητό με κορδόνι και άλλα σχέδια. Η σίτα ή σαγιάκι είναι το εξωτερικό μάλλινο σιγκούνι χωρίς μανίκια και ήταν κεντητό.
Ρομάν της Βουλγαρίας
Βασιλεία
Δεν γνωρίζουμε τίποτε για τη ζωή του Ρομάν μέχρι το 968, όταν πήγε με τον μεγαλύτερο αδελφό του Βόρι στην Κωνσταντινούπολη για να διαπραγματευτούν μια συμφωνία ειρήνης μεταξύ Βουλγαρίας και Βυζαντίου, κατά την οποία φαίνεται σαν να υπηρέτησε ως επίτημος όμηρος στη Βυζαντινή αυλή. Με την παραίτηση του πατέρα τους το 969, ο Βόρις και ο Ρομάν επέστρεψαν στη Βουλγαρία, όπου ο Βόρις Β΄ τον διαδέχτηκε ως Αυτοκράτορας. Ο Ρομάν μπορεί να ανακηρύχθηκε συναυτοκράτορας κατά τη Βυζαντινή συνήθεια, αλλά ενδείξεις για αυτό είναι ασαφείς.
Νέα Λυκόγιαννη Ημαθίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ημαθίας Κατηγορία:Δήμος Βέροιας
Ρομάν της Βουλγαρίας
Βασιλεία
Στη Βουλγαρία ο Ρομάν μοιράστηκε πιθανώς τη μοίρα του αδελφού του, γίνοντας πρώτα ένα πιόνι στα χέρια του πρίγκιπα Σβιάτοσλαβ Α΄ του Κιέβου και στη συνέχεια του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Ιωάννη Τσιμισκή. Μετά τη νίκη του τελευταίου το 971, ο Ρομάν μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη μαζί με την οικογένεια του αδελφού του. Για να εξασφαλιστεί ότι η βουλγαρική δυναστεία θα πεθαινε (ο Βόρις Β΄ προφανώς είχε μόνο κόρες), ο Βυζαντινός αυτοκράτορας ευνούχισε τον Ρομάν. Ο Βόρις και ο Ρομάν παρέμειναν σε επίτημη αιχμαλωσία στο αυτοκρατορικό παλάτι μέχρι μετά το θάνατο του αυτοκράτορα, το 976.
Φορεσιά της Δρόπολης
Η ποδιά, το ζουνάρι, οι πατούνες, τα καλτσούνια, οι πόχες και οι κουντούρες
Η ποδιά ήταν μάλλινη υφαντή με κεντήματα. Το μάλλινο ζουνάρι ήταν για την καθημερινή φορεσιά ενώ το χρυσό για τη γιορτινή. Φοριόταν πάνω από το γελέκι, κάτω από τη σίτα και έδενε με το θηλυκωτάρι. Οι πατούνες ήταν μικρές άσπρες, βαμβακερές, πλεκτές κάλτσες με λουλούδια στην πατούσα και μπροστά και τις φορούσαν μέσα στο σπίτι χωρίς παπούτσια. Τα καλτσούνια ανεβαίνουν έως τα γόνατα και είναι πλεκτά συνήθως σε διάφορα χρώματα. Οι πόχες (τσαρούχια) ήταν από κόκκινο πετσί το οποίο αγκάλιαζε την πατούσα και έδενε μπροστά με λουριά και στη μύτη έβαζαν φούντα. Οι κουντούρες είναι τα παπούτσια από βιδέλι που αντικατέστησαν τα τσαρούχια.
Ρομάν της Βουλγαρίας
Βασιλεία
Σε αυτό το σημείο οι επιδρομές των Κομητόπουλων σε βυζαντινές κτήσεις στη Μακεδονία οδήγησαν σε ένα βυζαντινό στρατήγημα που προορίζονταν να διαιρέσει την ηγεσία των ακόμα ακατάκτητων βουλγαρικών εδαφών στα δυτικά. Προσωρινά φυλακισμένοι, δόθηκε στους Βόρις και Ρομάν δυνατότητα να δραπετεύσουν το 977. Κατά τη διάρκεια της προσπάθειάς τους να διασχίσουν τα σύνορα της Βουλγαρίας, ο Βόρις Β΄ θεωρήθηκε ότι ήταν εχθρός και σκοτώθηκε από έναν φρουρό. Ο Ρομάν κατάφεραν να αναγνωριστεί από τις βουλγαρικές περιπολίες, και αναγνωρίστηκε από τους Βουλγάρους σαν νόμιμος αυτοκράτορας, αν και ως ευνούχος δεν ήταν επιλέξιμος για το θρόνο.
Φορεσιά της Δρόπολης
Κεφαλόδεσμος και κοσμήματα
Τα μαλλιά τους οι κάτω Δροπολίτισσες τα έκαναν δύο κοτσίδες που έπεφταν στην πλάτη και τις στόλιζαν με πολύχρωμες κορδέλες. Μετά έβαζαν τη σκούφια και από πάνω το φτενάδι. Η σκούφια είναι το κόκκινο φέσι, που ήταν κεντημένο και είχε φλουριά, στο μέτωπο είχε ένα πεντόλιρο και πίσω μακριά κρόσσια που έφταναν έως τη μέση. Το φτενάδι ήταν μια μεταξωτή μπόλια που σκέπαζε τη σκούφια, αφήνοντας να φαίνονται μόνο λίγα φλουριά μπροστά. Η μία της μεριά έπεφτε μέχρι το χέρι, ενώ την άλλη την έστριβαν στην κορυφή του κεφαλιού κάνοντας έναν κώνο και στερεώνοντάς τον με τις τσίτες (καρφίτσες). Τις καθημερινές φορούσαν τουλπάνινα μαντήλια, με τον ίδιο τρόπο. Στην Άνω Δρόπολη φορούσαν φακιόλι και μονέτρα. Το φακιόλι είναι μια λουρίδα από χασέ, χωρίς κέντημα με το οποίο τύλιγαν τα μαλλιά. Από πάνω έβαζαν τις κοτσίδες και τις σκέπαζαν με δαντέλες. Η μονέτρα είναι το μαντήλι από χασέ, σαν το φτενάδι που σκέπαζε το φακιόλι και έκανε έναν κώνο στην κορυφή του κεφαλιού. Τα κοσμήματα της φορεσιάς είναι οι ζάβες, μικρές ασημένιες πόρπες που κουμπώνουν το γελέκι, ο σταυρός που κοσμεί το στήθος, με ένα δικέφαλο αητό με αλυσίδες και ένα πετράδι και τον σταυρό. Το θηλυκωτάρι είναι επάργυρο και χρησιμεύει για να κουμπώνει το ζωνάρι, ενώ η ζαβόκασα αποτελείται από ασημένιες αλυσίδες και στερεωνόταν πάνω στη μονέτρα.
Ρομάν της Βουλγαρίας
Βασιλεία
Αν και ο Ρομάν αναγνωρίστηκε ως επίσημος Βούλγαρος ηγεμόνας, τα περισσότερα στρατιωτικά ζητήματα έμειναν στα χέρια του Σαμουήλ, ο οποίος ήταν ο νεότερος αδελφός της δυναστείας Κομητόπουλων, και ο Ρομάν αφιερώθηκε σε εκκλησιαστικές πράξεις, παρόμοια με τον πατέρα του Πέτρο στο τέλος της ζωής του. Κατά τη διάρκεια μιας από τις εισβολές του στη Βουλγαρία, ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Βασίλειος Β΄ κατόρθωσε να συλλάβει τον Ρομάν το 991. Ο Ρομάν παρέμεινε σε βυζαντινή αιχμαλωσία μέχρι το θάνατό του το 997, και ήταν μόνο τότε που ο Σαμουήλ πήρε το Βουλγαρικό αυτοκρατορικό τίτλο. Αυτή, τουλάχιστον, είναι η ακολουθία των γεγονότων που αναφέρει ο αξιόπιστος ιστορικός Γιαχία Αντιόχειας.
Φορεσιά της Δρόπολης
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές φορεσιές
Ρομάν της Βουλγαρίας
Βασιλεία
Σύμφωνα με τη μεταγενέστερη μαρτυρία του Βυζαντινού χρονογράφου Ιωάννη Σκυλίτζη, το 1004 τα Σκόπια παραδόθηκαν στον Βασίλειο Β΄ από το Διοικητή τους Ρομάν Συμεών, ο οποίος μπορεί να έχει μπερδευτεί με τον αυτοκράτορα Ρομάν στο κείμενο. Ο Ρομάν-Συμεών έλαβε τον τίτλο του πατρικίου και ονομάστηκε στρατιωτικός διοικητής ή στρατηγός του Θέματος της Αβύδου.
Πηγές
Κατηγορία:Τσάροι της Βουλγαρίας Κατηγορία:Οίκος του Κρούμου Κατηγορία:Βυζαντινοί Πατρίκιοι
Νιμ Ολιμπίκ
Ιστορία
Η Σπορτίνγκ Κλαμπ Νιμουά (ΣΚΝ) ιδρύθηκε το 1901 από τον Ανρί Μοννιέ, ο οποίος, στην ηλικία των 21 ετών, είχε μόλις επιστρέψει από 2ετή εκδρομή στην Αγγλία. Αποφάσισε να ιδρύσει μια νέα ομάδα στην Νιμ, την γενέτειρά του. Αρχικά, η ομάδα απευθυνόταν μόνο σε νεαρούς Προτεστάντες.
Το 1908, η ΣΚΝ ανταγωνίστηκε την ΦΚ Σετ για τον τίτλο του 'Πρωταθλητή του Λανγκντόκ'. Η Νιμ τον κέρδισε, παίρνοντας με αυτόν τον τρόπο την πρόκριση για την τελική φάση του Γαλλικού Πρωταθλήματος, όπου όμως έχασαν από την Ολιμπίκ Μαρσέιγ στον πρώτο γύρο.
Η ομάδα έπαυσε την λειτουργία της λόγω του Α' Παγκοσμίου Πολέμου στις 15 Απριλίου του 1919. Το 1922, η ΣΚΝ απορρόφησε έναν τοπικό αντίπαλο, την Φ.Α. Νιμουά.
Η νέα ομάδα, ακόμη κάτω από την ονομασία Σπορτίνγκ Κλαμπ Νιμουά, τερμάτισε δεύτερη στο Νοτιοανατολικό Πρωτάθλημα το 1925. Το 1927, οι Νιμουά κέρδισαν μια θέση για το ανώτερο πρωτάθλημα, τότε γνωστό ως Ντιβιζιόν Ντ'Ονέρ.
Τον Οκτώβριο του 1931, ο τότε πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας, Γκαστόν Ντουμέργκ, εγκαινίασε το γήπεδο Ζαν Μπουέν.
Λόγω οικονομικών προβλημάτων, η ΣΚΝ έπαυσε τις επαγγελματικές της δραστηριότητες το 1937. Ύστερα από προσπάθειες ντόπιων επιχειρηματιών, η ομάδα μετακόμισε στην γειτονιά Λοζέρ-Γκαρ της Νιμ, και μετονομάστηκε σε Νιμ Ολιμπίκ.
Η ομάδα μετακινήθηκε στο Σταντ ντε Κοστιέρ στις 15 Φεβρουαρίου 1989. Ο πρώτος αγώνας πρωταθλήματος στο γήπεδο ήταν στις 4 Μαρτίου 1989, με αντίπαλο την Μονκό σε έναν αγώνα στα πλαίσια της Λιγκ 2, με 3.647 θεατές παρόντες. Η προσέλευση-ρεκόρ του γηπέδου μέχρι σήμερα είναι 25.051, που σημειώθηκε στην διάρκεια της σεζόν 1991–1992, σε έναν αγώνα στα πλαίσια της Λιγκ 1 με αντίπαλο την Ολιμπίκ Μαρσέιγ.
Η Εθνική Γαλλίας έχει αγωνιστεί και αυτή στο συγκεκριμένο γήπεδο σε ένα διεθνές φιλικό με αντίπαλο την Ελλάδα, λίγο πριν από το Euro 96, με προσέλευση ύψους 23.420 θεατών. Σ'αυτό το παιχνίδι, η Γαλλία κέρδισε 3-1 με δύο γκολ του Πατρίς Λοκό και ένα του Ζινεντίν Ζιντάν.
Τον Δεκέμβριο του 1991, στην διάρκεια ενός αγώνα με την Νιμ, ο Ερίκ Καντονά πέταξε την μπάλα στον διαιτητή, έχοντας εκνευριστεί για μία από τις αποφάσεις του. Κλήθηκε σε πειθαρχική ακρόαση από την Γαλλική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία και τιμωρήθηκε για έναν μήνα. Ο Καντονά απάντησε περνώντας μπροστά από κάθε μέλος της επιτροπής και αποκαλώντας το ηλίθιο. Ως αποτέλεσμα, η τιμωρία του αυξήθηκε σε δύο μήνες, και επακολούθως ο Καντονά ανακοίνωσε την απόσυρσή του από το ποδόσφαιρο στις 16 Δεκεμβρίου 1991.
Την 1995-1996, η Νιμ έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου Γαλλίας, επιτρέποντάς της με αυτόν τον τρόπο να πάρει μέρος την επόμενη χρονιά στο Κύπελλο Κυπελλούχων της UEFA. Τον Σεπτέμβριο του 1996, στην φάση των 32, η Νιμ απέκλεισε την Χόνβεντ Βουδαπέστης ΦΚ ((1:2) (0:2)), πριν αποκλειστεί από την ΑΪΚ Στοκχόλμης στον επόμενο γύρο.
Τωρινή Ομάδα
As of 28 June, 2011
Σημαντικοί παίκτες
Παρακάτω βρίσκονται οι σημαντικοί πρώην παίκτες που έχουν εκπροσωπήσει την Νιμ στο πρωτάθλημα και στις διεθνείς διοργανώσεις από την ίδρυση της ομάδας το 1937. Για να εμφανίζεται στην παρακάτω λίστα, ένας παίκτης θα πρέπει να έχει αγωνιστεί το λιγότερο σε 80 επίσημου αγώνες με την ομάδα ή εκπροσωπήσει την εθνική ομάδα με την οποία έχει την δυνατότητα να αγωνιστεί στην διάρκεια της θητείας του στην Νιμ ή μετά την αποχώρησή του.
Διάφορα
Το μεγαλύτερο γκρουπ Ultras (φανατικών οπαδών) είναι οι Gladiators Nîmes με έτος ίδρυσης το 1991. Το όνομά του παραπέμπει στην πλούσια ιστορία της πόλης της Νιμ, που φτάνει μέχρι την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Πριν από την έναρξη κάθε εντός έδρας αγώνα της ομάδας, ακούγεται από τα μεγάφωνα του γηπέδου ένα απόσπασμα της όπερας του Ζωρζ Μπιζέ "Κάρμεν".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1937 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1937
Ντενέμπ
Ο Ντενέμπ (Deneb) είναι ο φωτεινότερος αστέρας (δηλαδή με το μικρότερο φαινόμενο μέγεθος) στον αστερισμό Κύκνο, ο άλφα (α) Κύκνου, οποίος και σηματοδοτεί την ουρά του αστερισμού. Εύκολα ορατός τα καλοκαιρινά βράδια μέχρι και τον Νοέμβριο, περνά από το ζενίθ στη βόρεια Ελλάδα και αποτελεί τη βορειοανατολική κορυφή του λεγόμενου «Θερινού Τριγώνου». Είναι ο 19ος σε φωτεινότητα αστέρας ολόκληρου του νυκτερινού ουρανού.
Ονομασίες και Ιστορία
Το όνομα Ντενέμπ προέρχεται από την αραβική φράση ذنب الدجاجة, Al Dhanab al Dajajah, που σημαίνει «Η Ουρά της Κότας», από τη θέση του στη μορφή του αστερισμού, ο οποίος για τους Άραβες δεν παρίστανε συνήθως κύκνο, αλλά κότα. Η φράση συναντάται στα ιστορικά αστρονομικά έργα παρεφθαρμένη ως Denebadigege, Denebedigege, Deneb Adige, κλπ. Παρόμοια ονόματα έφεραν τουλάχιστον 7 άλλοι αστέρες, και διατηρούνται ακόμα τα Ντενέμπ Κάιτος (= «η ουρά του Κήτους») για τον β Κήτους, Ντενέμπ Αλτζέντι για τον δ Αιγόκερω και Ντενέμπολα για τον β Λέοντος. Ωστόσο, το απλό «Ντενέμπ» παραπέμπει σήμερα σχεδόν πάντα στον αστέρα α Κύκνου (υπάρχει και για τον ε Δελφίνος).
Αστρονομικά και αστροφυσικά δεδομένα
Το απόλυτο μέγεθος του Ντενέμπ είναι περίπου −8.5, γεγονός που τον καθιστά ένα από τους λαμπρότερους αστέρες που είναι γνωστοί στο Σύμπαν. Η ακριβής απόσταση του αστέρα από τη Γη είναι ωστόσο αβέβαιη, και τα τελευταία χρόνια αναθεωρήθηκε προς τα πάνω. Η πιθανότερη τιμή της είναι 3200 έτη φωτός έναντι 1400 ως 1670 που δέχονταν οι αστρονόμοι πριν από μία δεκαετία. Αυτό συμβαίνει επειδή η πολύ μεγάλη απόσταση δεν επιτρέπει ακριβείς προσδιορισμούς της παραλλάξεως του Ντενέμπ. Με βάση την παράλλαξη, η πραγματική απόσταση πρέπει να βρίσκεται μεταξύ 2100 και 7400 ετών φωτός. Αυτή η αβεβαιότητα στην απόσταση προκαλεί παρόμοιες αβεβαιότητες και σε άλλες παραμέτρους για τον αστέρα.
Οι εκτιμήσεις για τη λαμπρότητά του κυμαίνονται από 60 χιλιάδες φορές λαμπρότερος του Ήλιου μας (για απόσταση 1600 ετών φωτός) μέχρι 250.000 φορές (για απόσταση 3200 ετών φωτός).
Με βάση τη θερμοκρασία και τη λαμπρότητα, όπως και πρόσφατες απευθείας μετρήσεις της γωνιακής διαμέτρου του (μόλις 2 χιλιοστά του δευτερολέπτου της μοίρας), ο Ντενέμπ πρέπει να έχει πραγματική διάμετρο 200 ως 300 φορές μεγαλύτερη της ηλιακής ή 280 ως 420 εκατομμύρια km, δηλαδή ο όγκος του είναι 8 ως 27 εκατομμύρια φορές μεγαλύτερος από τον όγκο του Ήλιου: Ο Ντενέμπ είναι ένας από τους μεγαλύτερους γνωστούς αστέρες.
Η επιφανειακή θερμοκρασία του Ντενέμπ είναι 8400 K. Ο Ντενέμπ είναι είναι ελαφρώς μεταβλητός αστέρας, και μάλιστα έδωσε το όνομά του σε μία ολόκληρη κατηγορία, τους λεγόμενους «μεταβλητούς (τύπου) άλφα Κύκνου», που είναι παλλόμενοι μεταβλητοί αστέρες: Η επιφάνειά του συνταράσσεται από μεγάλα κύματα-«ανεβοκατεβάσματα», που προκαλούν τις ελαφρές μεταβολές, τόσο στη λαμπρότητά του όσο και στον φασματικό τύπο του (βλ. Αστεροσεισμολογία).
Η μάζα του Ντενέμπ εκτιμάται από εικοσαπλάσια έως εικοσιπενταπλάσια της μάζας του Ήλιου. Ο Ντενέμπ είναι ένας κυανός υπεργίγαντας, πράγμα που σημαίνει ότι η ζωή του θα είναι πολύ συντομότερη εκείνης του Ήλιου μας και πιθανότατα θα εκραγεί ως υπερκαινοφανής αστέρας σε λίγα εκατομμύρια χρόνια: ήδη έχει σταματήσει η σύντηξη υδρογόνου σε ήλιο (He) στην κεντρική του περιοχή. Ο θηριώδης αστρικός άνεμος του Ντενέμπ του προκαλεί απώλεια μάζας με 100 χιλιάδες φορές ταχύτερο ρυθμό από ό,τι ο ηλιακός άνεμος στον Ήλιο: 50 τρισεκατομμύρια τόνους ανά δευτερόλεπτο έναντι 500 εκατομμυρίων τόνων.
Ο Ντενέμπ, εξαιτίας της μεγάλης του αποστάσεως από εμάς, εμφανίζει πολύ μικρή ιδία κίνηση, η οποία ωστόσο μετρήθηκε σε 0,004 arcsec/έτος, και μας πλησιάζει με ταχύτητα 4,5 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο (16.200 χιλιόμετρα την ώρα).
Υποδομή Χωρικών Πληροφοριών
Η Υποδομή Χωρικών Πληροφοριών (αγγλικά:Spatial Data Infrastructure) είναι ένα πληροφορικό σύστημα που περιέχει εργαλεία για την διαχείριση χωρικών δεδομένων. Τα εργαλεία είναι τα εξής:
Η ΥΧΠ είναι είναι διαθέσιμη ανά πάσα στιγμή στο διαδίκτυο. Επιτρέπει: των χωρικών δεδομένων και μεταδεδομένων.
Η Υποδομή Χωρικών Πληροφοριών παρέχει δεδομένα προαιρετικά λόγω της on-line διάθεσης. Εξειδικεύεται στην ανταλλαγή και στην σύνδεση με τις άλλες ευρωπαϊκές υποδομές που συμμορφώνονται στην οδηγία INSPIRE.
Οι ανταλλαγές πληροφοριών συμμορφώνονται με :
Οι υπηρεσίες διαδικτύου (WMS : Web Map Service, WFS : Web Feature Service) σε μια ΥΧΠ επιτρέπουν την ανάγνωση των δεδομένων χωρίς να απαιτείται η χρήση της βάσης αρχείων δεδομένων.
Η ανάγνωση μεταδεδομένων γίνεται μέσω του καταλόγου μεταδεδομένων on-line. Η αναζήτηση μεταδεδομένων γίνεται με λέξεις κλειδιά. Η εμφάνιση των μεταδεδομένων δίνει πληροφορίες σχετικά με το ποιος τα δημιούργησε και ποιος τα εξέδωσε. Ο κατάλογος επιτρέπει την εμφάνιση των δεδομένων σε viewer της υποδομής, απευθείας.
Η αρχιτεκτονική της υποδομής χωρικών πληροφοριών σέβεται τις προδιαγραφές της οδηγίας INSPIRE. Τα πρότυπα για τα μεταδεδομένα είναι ISO και Dublin Core, ενώ τα πρότυπα των υπηρεσιών διαδικτύου είναι από OGC (www.opengeospatial.org).
Πήγες
Κατηγορία:Γεωπληροφορική
Μπαρούουν-Ουρτ
Το Μπαρούουν-Ουρτ (μογγολικά: Баруун-Урт, παραδοσιακή γραφή: ᠪᠠᠷᠠᠭᠤᠨ ᠤᠷᠲᠤ) είναι μια πόλη στην ανατολική Μογγολία και η πρωτεύουσα της Επαρχίας Σιουχμπαατάρ. Η πόλη με τα περίχωρά της δημιουργεί ένα σουμ (επαρχία) της επαρχίας Σιουχμπαατάρ. Το σουμ του Μπαρούουν-Ουρτ έχει έκταση 59 τ.χλμ. και πληθυσμό 15.549 κατοίκων, με πυκνότητα πληθυσμό 265 κατοίκων ανά τ.χλμ το 2008. Σχηματίζει ένα ενκλάβιο εντός του σουμ Σιουχμπαατάρ.
Το ορυχείο ψευδαργύρου Τεμερτίιν Οβόο βρίσκεται 13 περίπου χιλιόμετρα βόρεια από την πόλη.
Μεταφορές
Το Αεροδρόμιο Μπαρούουν-Ουρτ (UUN/ZMBU) έχει ένα χωμάτινο διάδρομο. Υπάρχει τακτική πτήση που συνδέει την πόλη με την πρωτεύουσα κάθε Δευτέρα. Η πτήση λειτουργείται από την MIAT.
Κλίμα
Το Μπαρούουν-Ουρτ έχει κρύο ημίξηρο κλίμα(τύπος BSk της κλιματικής ταξινόμησης Κέππεν) με μακρούς, πολύ ξηρούς και κρύους χειμώνες και σύντομα, θερμά καλοκαίρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Μογγολίας
Γκομέισα
Το όνομα Γκομέισα (Gomeisa) είναι η ιδιαίτερη ονομασία του αστέρα β Μικρού Κυνός (β Canis Minoris, β CMi).
Ιστορία
Το όνομα αυτό προέρχεται από την αραβική λέξη Al Jummaiza (= μουριά), που χρησιμοποιούσαν για ολόκληρο τον αστερισμό Μικρός Κύων, ή κατ' άλλους από τη λέξη Al Ghumaisa (= ο αμυδρός ή ο δακρυσμένος), επίσης για όλο τον αστερισμό, εξαιτίας ενός αραβικού μύθου που ήθελε τον Μικρό και τον Μεγάλο Κύνα αδέρφια του Κανώπου (πρβλ. και τη σύγχρονη αραβική ονομασία για τον Πρόκυνα, غموص ghumūş).
Το όνομα αυτό μεταγράφηκε στους Αλφόνσειους Πίνακες ως Algomeyla και στον Burritt ως Gomelza, ενώ κάποιες φορές απαντάται και ως Al Gamus, και σπανιότερα ως Al Murzim, το όνομα του β Μεγάλου Κυνός. Το τελευταίο σημαίνει «αγγελιοφόρος, προάγγελος», καθώς αμφότεροι οι αστέρες «προανάγγελλαν» με την ανατολή τους την ανατολή του φωτεινότερου αστέρα στον ουρανό, του Σειρίου.
Χαρακτηριστικά
Ο αστέρας β Μικρού Κυνός είναι ένας θερμός αστέρας της Κύριας Ακολουθίας, ορατός με γυμνό μάτι τα χειμωνιάτικα βράδια και στις αρχές της άνοιξης ψηλά στον νότιο ουρανό της Ελλάδας. Είναι ελαφρώς μεταβλητός αστέρας και ανήκει στους λεγόμενους «μεταβλητούς (τύπου) γάμμα Κασσιόπης»: το φαινόμενο μέγεθός του κυμαίνεται από 2,84 ως 2,92. Περιστρέφεται πολύ γρήγορα γύρω από τον άξονά του, με γραμμική ταχύτητα 275 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο στον ισημερινό του, και περιβάλλεται από ένα δίσκο ύλης που θερμαίνεται από την ακτινοβολία του αστέρα. Οι δύο αυτές ιδιότητες προδίδουν τη νεαρή του ηλικία.
Η επιφανειακή θερμοκρασία του αστέρα είναι 11.500 K, ενω η μάζα του εκτιμάται ότι είναι τριπλάσια της μάζας του Ήλιου και η διάμετρός του τετραπλάσια, επομένως ο όγκος του 64 φορές μεγαλύτερος από τον όγκο του Ήλιου. Το απόλυτο μέγεθος είναι –0,70, που αντιστοιχεί σε πραγματική λαμπρότητα 250 φορές μεγαλύτερη από εκείνη του Ήλιου.
Ο β Μικρού Κυνός εμφανίζει μικρή ιδία κίνηση, η οποία μετρήθηκε σε 0,064 arcsec/έτος, και απομακρύνεται από εμας με ταχύτητα 22 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο (79.000 χιλιόμετρα την ώρα).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αστέρες κύριας ακολουθίας τύπου B Κατηγορία:Μικρός Κύων Κατηγορία:Αντικείμενα Bayer Κατηγορία:Φασματοσκοπικώς διπλοί αστέρες
Η τράπεζα
Η τράπεζα είναι ο τίτλος ελληνικής τηλεοπτικής σειράς που προβλήθηκε από το Mega Channel τη σεζόν 2002-2003 και αποτελείται από 13 επεισόδια. Η σειρά ολοκληρώθηκε πρόωρα εξαιτίας των χαμηλών ποσοστών τηλεθέασης. Το σενάριο της σειράς επιμελήθηκε ο Βαγγέλης Νάσης, ενώ τη σκηνοθεσία οι Αντώνης Τέμπος και Σπύρος Ρασιδάκης.
Υπόθεση
Η Χατιτζέ Χιουμέτογλου και ο Χάρης Κατσιμπέρης, Έλληνας οδηγός φορτηγού, είναι παντρεμένοι, με ένα παιδί. Όταν ο παππούς της Χατιτζέ αποφασίζει να πάρει το παιδί πίσω στην Τουρκία, η Χατιτζέ και ο Χάρης εισβάλλουν σε μια τράπεζα και κρατούν ομήρους. Παραμένουν στην τράπεζα έξι ακόμη άνθρωποι:ο Θεοδόσης, σεφ του αείμνηστου Κωνσταντίνου Καραμανλή, η Αγγελική, έγκυος κοπέλα από τον Πύργο, η Χαρούλα, ταξιτζού που παντρεύεται τον Μίλτο Σαλαμούρα, βενζινά, ο Αναστάσης, ταμίας της τράπεζας, η Λουΐζα Μητροπούλου, θαυμάστρια του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και γενική γραμματέας της Ελένης Κούρκουλα, την Υφυπουργό Παιδείας, και η Μάρθα, μια ιερόδουλη με έναν 22χρονο γιο. Με αυτόν τον τρόπο η Χατιτζέ και ο Χάρης στρέφουν τα φώτα της δημοσιότητας πάνω τους με σκοπό να πάρουν πίσω το παιδί τους.
Έξω απ'την τράπεζα είναι ο σεκιουριτάς, ένας φωτογράφος, η Αστυνομία και δημοσιογράφοι από το ΜΕGA και από τον ΑΝΤ1. Η Στέλλα Μεϊντάνη, σύζυγος του Αναστάση είναι δημοσιογράφος στο ΑTHENS TV και έχει συνεχή αποκλειστικότητα με την τράπεζα. Κάποια στιγμή, τους δίνεται η άδεια να αποδράσουν, αλλά εκείνοι παραμένουν μέχρι να λυθεί το ζήτημα. Το ATHENS TV βάζει παράνομα κάμερες. Ο παππούς της Χατιτζέ αποφασίζει να φέρει το παιδί και όλα τελειώνουν με τον γάμο της Χατιτζέ και του Χάρη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές Mega Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές τηλεοπτικές σειρές
Πυθιόνικοι
Οι Πυθιόνικοι είναι επινίκιοι ύμνοι του Πινδάρου, 45 σωζόμενοι, που αναφέρονται σε νικητές των τεσσάρων διασημότερων πανελλήνιων αθλητικών αγώνων και χωρίζονται σε τέσσερις ομάδες: Ολυμπιόνικοι, Νεμεόνικοι, Πυθιόνικοι και Ισθμιόνικοι. Οι Πυθιόνικοι αποτελούνται από 12 ωδές. Οι Πυθιόνικοι αποτελούν πολύ καλή πηγή πληροφοριών για τους νικητές στα Πύθια. Έτσι λοιπόν γνωρίζουμε ότι: Το 498 ο Ιπποκλής από τη Θεσσαλία νίκησε στον Δίαυλο παίδων (Ωδή 10) Το 490 ο Μίδας από τον Ακράγαντα νίκησε στους μουσικούς διαγωνισμούς ως αυλητής (Ωδή 12) Το 486 ο Μεγακλής από την Αθήνα νίκησε στην αρματοδρομία (Ωδή 7) Το 475 και το 474  ο Ιέρων από τις Συρακούσες νίκησε στην αρματοδρομία (Ώδή 2) το 474 ο Θρασυδαίος από τη Θήβα νίκησε στο Στάδιο Παίδων (Ωδή 11) Το 474 ο Τελεσικράτης από την Κυρήνη νίκησε στον οπλίτη δρόμο (Ωδή 9) Το 470 ο Ιέρων από την Αίτνα νίκησε στην αρματοδρομία (Ωδή 1) Το 462/1 ο Αρκεσίλαος από την Κυρήνη νίκησε στην αρματοδρομία (Ωδή 4 και 5)
Η εξύμνηση των αθλητών
Η ελληνική αριστοκρατική τάξη του πρώτου μισού του 5ου αι. π.Χ., κυρίως οι τύραννοι της Σικελίας και η συντηρητική αριστοκρατική τάξη της Αίγινας, ήταν οι βασικοί πελάτες του ποιητή, βρίσκοντας σ' αυτόν έναν εξαίρετο υμνητή των παλαιών αριστοκρατικών αξιών που απειλούνταν, ιδιαίτερα σε μια εποχή σημαντικών πολιτικών αλλαγών. Η εξύμνηση της αθλητικής επιτυχίας του νικητή και της αρετής του, της οικογένειάς του και της περιουσίας του αποτελεί την αφορμή για την εξύμνηση των αριστοκρατικών αξιών. Ο έπαινος του νικητή ενισχύεται, καθώς πλέκεται με το μύθο, πράγμα όμως που δυσχεραίνει ιδιαίτερα την κατανόηση του περιεχομένου και προϋποθέτει ένα καλά ενημερωμένο κοινό. Ο ποιητής χρησιμοποιεί τα ποιήματά του όχι μόνο για να μιλήσει για τις νίκες που κέρδισε ο παραγγελιοδόχος του και για την ευρύτερη οικογένεια του νικητή, αλλά και για να τονίσει το παρελθόν της οικογένειας και τις διασυνδέσεις της πανελλαδικά. Στα Επινίκιά του ο Πίνδαρος περιλαμβάνει γνωμικά αποφθέγματα, συχνά σύντομα και πνευματώδη, διάσπαρτα μέσα στο ποίημα ως γενικά σχόλια για την ανθρώπινη ύπαρξη, τις ιδιοτροπίες της τύχης και, συχνά, ηθικοπλαστικές παρατηρήσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποίηση Κατηγορία:Πύθια
1852
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1852 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Εσθονικό Κεντρώο Κόμμα
Το Εσθονικό Κεντρώο Κόμμα (εσθ. Eesti Keskerakond) είναι ένα εσθονικό κοινωνικό φιλελεύθερο κόμμα. Είναι μέλος του Ευρωπαϊκού Φιλελεύθερου Δημοκρατικού και Μεταρρυθμιστικού Κόμματος. Είναι το κόμμα της Εσθονίας με τα περισσότερα μέλη, αφού αριθμεί περίπου 12.000 μέλη.
Το κόμμα ιδρύθηκε στις 12 Οκτωβρίου 1991 από τη βάση του Λαϊκού Μετώπου της Εσθονίας μετά την απόσπαση άλλων κομμάτων από το τελευταίο. Αρχικά, το κόμμα λεγόταν Λαϊκό Κεντρώο Κόμμα (Rahvakeskerakond) για να διαφοροποιηθεί από το μικρότερο Αγροτικό Κεντρώο Κόμμα (Maa-Keskerakond). Τωρινός επικεφαλής του κόμματος είναι ο Έντγκαρ Σαβισάαρ.
Κατηγορία:Εσθονικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Φιλελεύθερα κόμματα στην Εσθονία Κατηγορία:Ευρωσκεπτικιστικά κόμματα
Ιουδαϊκή εξέγερση της Κύπρου
Οι ιουδαϊκές παροικίες στην Κύπρο
Οι ιουδαϊκές παροικίες βρίσκονταν εκεί που υπήρχαν μεγάλα εμπορικά και μεταλλευτικά κέντρα. Έτσι παροικίες συναντούμε στη Σαλαμίνα, στο Κίτιο, στην Αμαθούντα, στην Πάφο, στο Κούριο, στους Σόλους, στην Ταμασό και στους Γόλγους. Η επαφή των Ιουδαίων με τους άλλους κατοίκους του νησιού πέρα από το οικονομικό πεδίο ήταν περιορισμένη. Το γεγονός αυτό οφείλεται πιθανότατα στη διαφορά που υπήρχε μεταξύ των θρησκευτικών και των πολιτισμικών παραδόσεων τους σε σχέση με τους υπόλοιπους κατοίκους.
Τα βαθύτερα αίτια της εξέγερσης
Την ευημερία αυτή απολάμβανε κατά το μεγαλύτερο μέρος της η ανώτερη αριστοκρατία του νησιού που κατείχε τον πλούτο και την οικονομική δύναμη. Ένα μικρότερο μερίδιο απολάμβανε η κατώτερη αριστοκρατία των μικρεμπόρων και των επαγγελματιών του νησιού. Κατά καιρούς ορισμένοι από αυτούς περνούσαν στην ανώτερη τάξη. Οι μισθωτοί εργάτες και οι δούλοι έρχονταν απλώς να συμπληρώσουν το αστικό σκηνικό.
Οι εκστρατείες του Τραϊανού αναστάτωσαν τους εμπορικούς δρόμους τη στιγμή που τα δημόσια οικονομικά των κυπριακών πόλεων βρίσκονταν σε πολύ άσχημη κατάσταση λόγω των αλόγιστης σπατάλης που είχε γίνει κατά τη διάρκεια της μεγαλόσχημης οικοδομικής δραστηριότητας του παρελθόντος. Όταν η εξέγερση ξέσπασε στο νησί στις πόλεις υπήρχαν πολλοί δυσαρεστημένοι από την οικονομική κατάσταση που επικρατούσε. Όλα αυτά τα στοιχεία μαζί με το γεγονός ότι η εξέγερση ξέσπασε στη μεγάλη πόλη της Σαλαμίνας σε ένα κοσμοπολίτικο περιβάλλον και επίσης ότι το όνομα του Ιουδαίου που ηγήθηκε της εξέγερσης στο πρώτο στάδιο της ήταν ελληνικό (Αρτεμίων) έχουν οδηγήσει στη διατύπωση της υπόθεσης ότι η εξέγερση στην πρώτη φάση της(116) τουλάχιστον δεν οφείλονταν μόνο σε μια εθνική μειονότητα.
Οι συνέπειες
Ύστερα από την εξέγερση(117) όσοι Ιουδαίοι επέζησαν όχι μόνο εξορίστηκαν αλλά απαγορεύτηκε και η παρουσία τους πάνω στο νησί. Ακόμα και οι ναυαγοί θανατώνονταν. Αυτά τα αυστηρά μέτρα χαλάρωσαν με την πάροδο του χρόνου και ιουδαϊκές κοινότητες εγκαταστάθηκαν στο νησί πριν από το τέλος των ρωμαϊκών χρονών.
Πηγές
Κατηγορία:Ιουδαϊκά κινήματα Κατηγορία:Ιστορία της Κύπρου
Αλφειός (αποσαφήνιση)
Το όνομα Αλφειός μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω:
Αλέν Γκρε
Ο Αλέν Γκρε(γεν. στο Ωμπόν στις 21 Ιουλίου του 1936) είναι Γάλλος συγγραφέας και εικονογράφος παιδικών βιβλίων.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στο Ωμπόν, ένα προάστιο του Παρισιού. Σπούδασε στη Σχολή Εφηρμοσμένων Τεχνών κσι στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού. Το 1960 παντρεύτηκε με τη σύζυγό του Μονίκ στο Μπαλτινί με την οποία απέκτησε 2 παιδιά. Το ένα απ' αυτά, ο Ζεράρ, εικονογράφησε κάποια απ τα βιβλία τα οποία έγραψε, μεταξύ των οποίων είναι και τα βιβλία της ενότητας Ο μικρός Θωμάς της σειράς Εγκυκλοπαίδεια Τηλεόραση. Έγραψε πλήθος βιβλίων, τα οποία μεταφράστηκαν σε περίπου 20 γλώσσες σ' ολόκληρο τον Κόσμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι εικονογράφοι
Εργίνος
Με το όνομα Εργίνος αναφέρονται τα παρακάτω δύο πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Ευαγγέλιο του Άαχεν
Το ευαγγέλιο του Άαχεν (γερμ. Schatzkammer-Evangeliar, που μεταφράζεται ως ευαγγέλιο του θησαυροφυλακίου) είναι εικονογραφημένο χειρόγραφο ευαγγέλιο που γράφτηκε τον 9ο αιώνα στο ανάκτορο του Άαχεν.
Περιέχει 280 φύλλα περγαμηνής. Ανήκε στο παρεκκλήσι του καθεδρικού ναού της μητρόπολης του Άαχεν και φυλάσσεται ακόμα εκεί ως κομμάτι του "μητροπολιτικού θησαυρού" ("Domschatz" Ντόμσατς).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άαχεν Κατηγορία:Χειρόγραφα της Αγίας Γραφής
Άτροπος (Γκόγια)
thumb|300px|Το έργο Άτροπος σε φωτογραφία που λήφθηκε από τον J. Laurent το 1874 μέσα στην Έπαυλη του Κουφού. Άτροπος (Ισπανικά: Átropos) ή Οι Μοίρες (Ισπανικά: Las Parcas) είναι το όνομα με το οποίο είναι γνωστός ένας από τους 14 Μαύρους Πίνακες που ζωγράφισε ο Ισπανός καλλιτέχνης Φρανθίσκο Γκόγια την περίοδο 1819 - 1823. ο Γκόγια βρισκόμενος σε πλήρη απελπισία και βιώνοντας αισθήματα πλήρους απογοήτευσης, ζωγράφισε αυτή τη σειρά έργων απευθείας πάνω στους τοίχους, του εσωτερικού του σπιτιού στο οποίο διέμενε, το οποίο αγόρασε το 1819 και ήταν γνωστό ως Η Έπαυλη του Κουφού (Quinta del Sordo).thumb|left|200px|Οι θέσεις των Μαύρων Πινάκων στην «Έπαυλη του Κουφού» (La Quinta del Sordo). Η θέση του έργου Άτροπος ήταν δίπλα από το έργο Μάχη με ρόπαλα και απέναντι από τον πίνακα Φανταστικό όραμα. Βρισκόταν πιθανότατα στον δεύτερο όροφο του σπιτιού, δίπλα από το έργο Μάχη με ρόπαλα και απέναντι από τον πίνακα Φανταστικό όραμα. Όπως και οι υπόλοιποι Μαύροι Πίνακες μεταφέρθηκε σε καμβά κατά την περίοδο 1873 - 1874 υπό την επίβλεψη του Salvador Martínez Cubells, ενός συντηρητή του Μουσείου ντελ Πράδο. Ο ιδιοκτήτης τους, Βαρώνος Emile d'Erlanger δώρισε τους καμβάδες στο ισπανικό κράτος το 1881, και πλέον εκτίθενται στο Μουσείο ντελ Πράδο.
Ανάλυση
Ο πίνακας είναι μία απόδοση των μυθολογικών θεοτήτων του πεπρωμένου, οι οποίες ήταν οι Μοίρες όπως τις αναφέρει ο Όμηρος, ο Ησίοδος, ο Βιργίλιος και άλλοι κλασικοί συγγραφείς. Η Άτροπος ήταν μία από τις τρεις κόρες της νύχτας, η θεότητα του θανάτου, η οποία έκοβε με ψαλίδι το νήμα της ζωής των ανθρώπων. Η Κλωθώ, με τη ρόκα της (την οποία ο Γκόγια αντικατέστησε με μία κούκλα ή, με ένα νεογέννητο παιδί, κάτι που πιθανώς αποτελεί μια αλληγορία της ζωή), και η Λάχεση, η οποία απεικονίζεται να κοιτάει μέσα από ένα φακό ή σε έναν καθρέφτη και συμβολίζει τον χρόνο, καθώς ήταν εκείνη που μετρούσε το μήκος του νήματος. Μπροστά από τις τρεις υπερυψωμένες φιγούρες, έχει προστεθεί μία τέταρτη. Πιθανώς πρόκειται για άντρα του οποίου τα χέρια είναι δεμένα πίσω από την πλάτη του σαν να είναι αιχμάλωτος. Εάν αυτή η ερμηνεία είναι ακριβής, τότε στο έργο αυτό αναμένεται οι μοίρες να αποφασίσουν για το μέλλον του άντρα που είναι δέσμιος της μοίρας του, όπως φαίνεται από τα δεμένα χέρια του. Έχει εκφραστεί η υπόθεση ότι είναι πιθανόν ο άντρας να είναι ο Προμηθέας, ο οποίος δέθηκε σε ένα βουνό και αφέθηκε να τρώει το συκώτι του ένας αετός, ως τιμωρία επειδή έκλεψε τη φωτιά από τον Όλυμπο. Και οι τέσσερις φιγούρες είναι αποκρουστικά άσχημες.
Η ποικιλία των χρωμάτων σε αυτόν τον πίνακα είναι αρκετά περιορισμένη, ίσως περισσότερο και από τους υπόλοιπου πίνακες αυτής της ομάδας, σε αποχρώσεις της ώχρας και του μαύρου. Αυτή η επιλογή χρωμάτων, δημιουργεί μια νυχτερινή και αφύσικη ατμόσφαιρα, κατάλληλη για το μυθικό θέμα του έργου. Λόγω των αυθαίρετων, μη ορθολογικών απόψεων των Μαύρων Πινάκων θεωρούνται ως πρόδρομοι της Μοντέρνας τέχνης.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πίνακες που απεικονίζουν ελληνικούς μύθους Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Φρανθίσκο Γκόγια Κατηγορία:Εκθέματα του Μουσείου του Πράδο (Μαδρίτη)
Στάδιο Μεταλίστ
Το στάδιο Μέταλιστ (ουκρ.: Металіст (стадіон), αγγ.: Metalist Oblast Sports Complex) είναι ένα από τα παλαιότερα στάδια πολλών χρήσεων στην Ουκρανία. Βρίσκεται στην πόλη Χάρκοβο και αποτελεί έδρα της τοπικής ποδοσφαιρικής ομάδας Μέταλιστ Χάρκιβ.
Αγώνες Euro 2012
Ανακαινίστηκε κατά την περίοδο διοργάνωσης του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος ποδοσφαίρου 2012, ώστε να φιλοξενήσει τρεις αγώνες στο πλαίσιο του Ομίλου Β΄. Εκεί, φιλοξενήθηκαν όλοι οι αγώνες της εθνικής Ολλανδίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Ουκρανία Κατηγορία:Μεταλίστ Χάρκιβ Κατηγορία:Στάδια Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 2012
Ανακρεόντεια
Τα Ανακρεόντεια είναι μια συλλογή 60 περίπου ποιημάτων που βρίσκονται στην Παλατινή Ανθολογία, με θέμα το κρασί, την ομορφιά, τον έρωτα, τον Διόνυσο. Τα ποιήματα έχουν γραφεί από τον 1ο μέχρι τον 6ο αιώνα και ονομάζονται Ανακρεόντεια γιατί είχαν αποδοθεί στον Ανακρέοντα από τους συντάκτες της Παλατινής Ανθολογίας. Η πρώτη τους έντυπη έκδοση (μαζί με άλλα ποιήματα) έγινε από τον Ερρίκο Στέφανο (Ανρί Ετιέν) το 1554 (μια από τις πρώτες εκδόσεις με υλικό από την Παλατινή Ανθολογία).
Στην Παλατινή Ανθολογία, στην αρχή της συλλογής αυτής αναγράφεται: «Ανακρέοντος Τηίου συμποσιακά ημιάμβια» και στο τέλος: «τέλος των Ανακρέοντος συμποσιακών» και η συλλογή βρίσκεται σε 16 σελίδες (σε ένα τεύχος 16 σελίδων) και έχει αντιγραφεί από τον γραφέα J (που σήμερα θεωρείται ότι ήταν ο Κωνσταντίνος ο Ρόδιος).
Κοίνος (στρατηγός)
Ο Koίνος ο στρατηγός ή Κοίνος ο Πολεμοκράτους (367 ή 370 π.Χ.-326 π.Χ.), γιος του Πολεμοκράτη και γαμπρός του Παρμενίωνα, ήταν ένας από τους πιο ικανούς και πιστούς στρατηγούς του Μεγάλου Αλεξάνδρου κατά την εκστρατεία κατά των Περσών. Το φθινόπωρο του 334 π.Χ., όταν ο Αλέξανδρος κατέβαλε την Καρία, έστειλε τους νιόπαντρους στρατιώτες του σε άδεια πίσω στην Μακεδονία για να περάσουν το χειμώνα που πλησίαζε με τις συζύγους τους, ο Κοίνος ήταν ένας από τους διοικητές που τους οδήγησαν πίσω στην Ευρώπη. Την άνοιξη του επόμενου έτους, το 333 π.Χ., ο Κοίνος επέστρεψε με τους Μακεδόνες στρατιώτες και συναντήθηκε με τον Αλέξανδρο στο Γόρδιο. Στο στρατό του Μεγάλου Αλεξάνδρου, διακρίθηκε σε διάφορες μάχες και είχε υπό τις διαταγές του την ακραία δεξιά παράταξη της μακεδονικής φάλαγγας. Στη μακεδονική στρατιωτική παράδοση, αυτή η θέση αποτελούσε τιμητική διάκριση για εμπειροπόλεμους και έντιμους οπλίτες και ιππείς. Έτσι η τοποθέτησή του σε αυτό το τμήμα του πεζικού της φάλαγγας, υποδεικνύει στρατιωτική οξυδέρκεια και γενναιότητα στη μάχη. Πιθανώς ήταν υπόδειγμα Μακεδόνα στρατηγού και είχε την εκτίμηση του βασιλιά.
Όταν ο μακεδονικός στρατός έφτασε στον ποταμό Ύφαση στην Ινδία και ο Μέγας Αλέξανδρος θέλησε να πιέσει τον στρατό του να προχωρήσουν πιο βαθιά στα ανατολικά της χώρας, ο Κοίνος ήταν ο πρώτος που είχε το θάρρος να επισημάνει στον Μακεδόνα βασιλιά την αναγκαιότητα της επιστροφής. Ο βασιλιάς υποχρεώθηκε τελικά, έπειτα από την προτροπή και άλλων στρατηγών, να ακολουθήσει τη συμβουλή του. Λίγο μετά μετά την έναρξη της επιστροφής, όταν ο μακεδονικός στρατός είχε ήδη ξεκινήσει, ο Κοίνος πέθανε από κάποια ασθένεια το 326 π.Χ. στον ποταμό Υδάσπη και τιμήθηκε από τον βασιλιά με λαμπρή ταφή. Ο Αλέξανδρος θρήνησε τον θάνατό του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αυτό το άρθρο ενσωματώνει κείμενο που αποτελεί κοινό κτήμα από το έργο "Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology" του William Smith, που εκδόθηκε το 1870.
Ερρίκος ΦιτςΚλάρενς
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος από τα νόθα τέκνα του Γουλιέλμου Δ΄ και της ερωμένης του Δωροθέας Τζόρνταν, ηθοποιού, κόρης του Φράνσις Μπλάνντ εργαζόμενου στο θέατρο.
Οι γονείς του είχαν κάνει 5 αγόρια και 5 κορίτσα, στα οποία ο Γουλιέλμος Δ΄ έδωσε το επώνυμο ΦιτςΚλάρενς και τον πρώτο από αυτά, τον Γεώργιο τον έκανε κόμη του Μάνστερ. Ο Φρειδερίκος έγινε αντιστράτηγος, ο Αδόλφος υποναύαρχος και ο Αύγουστος δήμαρχος.
Γεννήθηκε στο Πέτερσχαμ και το 1795 απεβίωσε στην Ινδία σε ηλικία 22 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Αννόβερου
Γρηγόριος Ασβεστάς
Ο Γρηγόριος Ασβεστάς ήταν επίσκοπος από τις Συρακούσες, με μεγάλη επιρροή στην εποχή του.
Υπηρέτησε τρεις φορές ως Αρχιεπίσκοπος Συρακουσών (844~852/3, 858–867, και 877–878/9) και αργότερα (879–880) ως μητροπολίτης Νικαίας. Προστατευόμενος του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Μεθοδίου Α΄, έπαιξε σημαντικό ρόλο στις εκκλησιαστικές συγκρούσεις της εποχής ως ένας από τους κορυφαίους αντιπάλους του Ιγνατίου, αντιπάλου και διαδόχου του Μεθοδίου, ο οποίος τον εκθρόνισε. Ο Γρηγόριος έγινε στη συνέχεια στενός σύμμαχος ενός άλλου αντιπάλου του Ιγνατίου, του Φωτίου, και όταν ο Ιγνάτιος ανατράπηκε και τον διαδέχθηκε ο Φώτιος το 858, ο Γρηγόριος αποκαταστάθηκε και χειροτόνησε τον Φώτιο.
Εκτοπίστηκε ξανά κατά την διάρκεια της δεύτερης πατριαρχίας του Ιγνάτιου (858-867). Έγραψε βιογραφία του Μεθοδίου, και σύμφωνα με πληροφορίες συνέγραψε και παρωδίες για γελοιοποίηση του Ιγνατίου, αλλά κανένα από αυτά τα έργα δεν σώζεται.
Πηγές
Κατηγορία:Μητροπολίτες Νικαίας Κατηγορία:Βυζαντινή Σικελία Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Συρακουσών Κατηγορία:Βυζαντινοί επίσκοποι Κατηγορία:Επίσκοποι του 9ου αιώνα
Παιχνίδι (αποσαφήνιση)
Η λέξη Παιχνίδι μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω:
Κολχίδα
Η Κολχίδα (γεωργιανά: კოლხეთი, προφορά: Κολχέτι, αρχ.: Κολχίς) ήταν ένα αρχαίο βασίλειο, στη σημερινή δυτική Γεωργία, στα ανατολικά παράλια του Ευξείνου Πόντου και νότια του Καυκάσου.
Ιστορία - Γεωγραφία
Ανέκαθεν, ιστορικώς η Κολχίδα αναφέρεται ως τόπος πλούσιος τόσο στη γεωργία, λόγω του ευνοϊκού της κλίματος, όσο και σε ορυκτά. Ήταν γνωστή κυρίως για τον χρυσό και ανέπτυξε ιδιαίτερα την τέχνη της χρυσοχοΐας, η οποία αποδεικνύεται από τα πολλά ευρήματα που βρέθηκαν στις ανασκαφές του Βάνι, λατρευτικού κέντρου της Κολχίδας. Το αρχαίο βασίλειο της Κολχίδας είχε συνεχείς εμπορικές επαφές με τον ελληνικό κόσμο και υπήρξε κοιτίδα πολιτισμού για την ευρύτερη περιοχή της Γεωργίας και της Υπερκαυκασίας. Η περιοχή ανάμεσα στους ποταμούς Πσου και Μπζίφι, κοντά στη σημερινή πόλη Γκάγκρα, φαίνεται ότι αποτελούσε το κύριο τμήμα του βασιλείου.
Τον 10ο π.Χ. αιώνα ναυτικοί από την Καρία εξερεύνησαν την περιοχή λόγω των πλούσιων μεταλλείων σιδήρου και χαλκού που υπήρχαν. Αναφέρεται μάλιστα ότι οι τρομακτικοί μύθοι για την περιοχή αυτή ήταν δική τους επινόηση, με σκοπό ν΄ αποτρέπεται η πρόσβαση άλλων στην περιοχή αυτή.
Το 630 π.Χ. περίπου, ιδρύθηκαν οι αποικίες Διοσκουριάδα και Φάση από Μιλήσιους.
Η Κολχίδα, μετά την ολοκλήρωση της κατάκτησης του Καυκάσου από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, γύρω στο 66 π.Χ., αποτέλεσε υποτελές στη Ρώμη κράτος, για σχεδόν 400 χρόνια.
Κατά τη μεσαιωνική περίοδο, το βασίλειο της Κολχίδας συνενώθηκε με άλλα γεωργιανά βασίλεια της ενδοχώρας, αποτελώντας τον πυρήνα του μετέπειτα Βασιλείου της Γεωργίας.
Γεωγραφικώς, η περιοχή περιλαμβάνει τις περιοχές της σημερινής Αμπχαζίας και του Μπατούμι (αρχ.: Βάθυς) στη δυτική Γεωργία, και της Ριζούντας στην Τουρκία.
Μυθολογία
Κατά την ελληνική μυθολογία, μυθικός βασιλιάς της Κολχίδας ήταν ο Αιήτης, ο οποίος είχε υπό την κατοχή του το Χρυσόμαλλο δέρας. Αυτός ήταν και ο λόγος, σύμφωνα με το μύθο, που ο Ιάσονας με τους Αργοναύτες έφτασε στην περιοχή, όπου αφού το απέσπασε, πήρε μαζί του και την κόρη του Αιήτη, Μήδεια. Η Κολχίδα έχει προταθεί και ως πατρίδα των Αμαζόνων.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ιστορία της Γεωργίας Κατηγορία:Ελληνική μυθολογία
Κάκια Μένδρη
Η Κάκια Μένδρη (Οδησσός Κριμαίας, Ρωσία, 1912 - Αθήνα, 12 Οκτωβρίου 1994) ήταν Ελληνίδα τραγουδίστρια του ελαφρού τραγουδιού, από τις σημαντικότερες του μεσοπολέμου. Με καταγωγή από την Κάλυμνο, η οικογένειά της ήρθε στην Ελλάδα το 1917. Στις αρχές της δεκαετίας του '30 η Μένδρη προσέλκυσε το ενδιαφέρον του Αττίκ, ο οποίος της έδωσε την ευκαιρία να αναδειχθεί σαν σπουδαία ερμηνεύτρια του παλαιού, αισθηματικού είδους τραγουδιού. Η καριέρα της στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό διάρκεσε έως το 1950, όταν αποσύρθηκε από το καλλιτεχνικό προσκήνιο. Έως τότε, είχε ηχογραφήσει πολλές μεγάλες επιτυχίες των κυριότερων συνθετών της εποχής. Γνωστότερα τραγούδια της είναι τα εξής: "Ακόμα ένα ποτηράκι", "Μαραμένια τα γούλια κι οι βιόλες", "Να ζει κανείς ή να μη ζει", "Παπαρούνα", "Γλυκιά Μαράτα", "Η ζωή ξαναρχίζει με μας", "Μου το'πε η Μαργαρίτα" κ.α.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες
Μέσα μαζικής ενημέρωσης στην κομμουνιστική Τσεχοσλοβακία
Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης στην Κομμουνιστική Τσεχοσλοβακία ελέγχονταν από το Κομμουνιστικό Κόμμα της Τσεχοσλοβακίας (KSČ). Η ιδιωτική ιδιοκτησία οποιασδήποτε δημοσίευσης ή πρακτορείου μαζικής ενημέρωσης γενικά απαγορευόταν, αν και εκκλησίες και άλλες οργανώσεις δημοσίευαν μικρά περιοδικά και εφημερίδες. Ακόμη και με αυτό το ενημερωτικό μονοπώλιο στα χέρια των οργανώσεων υπό τον έλεγχο του KSČ, όλες οι δημοσιεύσεις θεωρούνταν από το κυβερνητικό Γραφείο Τύπου και Πληροφοριών. Η λογοκρισία είχε αρθεί για τρεις μήνες κατά τη διάρκεια της Άνοιξης της Πράγας το 1968, αλλά μετά επανήλθε σύμφωνα με τους όρους του Νόμου περί Τύπου του 1966. Ο νόμος όριζε ότι ο Τσεχοσλοβακικός τύπος έπρεπε να παρέχει πλήρεις πληροφορίες, αλλά πρέπει επίσης να προωθήσει τα συμφέροντα της σοσιαλιστικής κοινωνίας και την προώθηση της λαϊκής σοσιαλιστικής ευαισθητοποίησης για την πολιτική του κομμουνιστικού κόμματος ως η ηγετική δύναμη της κοινωνίας και του κράτους.
Η κυβερνητική ανησυχία σχετικά με τον έλεγχο των μέσων μαζικής ενημέρωσης ήταν τέτοια που η αγορά μιας μηχανής αναπαραγωγής ή η αναπαραγωγή περισσότερα από έντεκα αντιτύπων κάθε έντυπου υλικού ήταν παράνομη. Παρ 'όλα αυτά, μια αρκετά ευρεία κατανομή υπόγειων δημοσιεύσεων (ευρέως γνωστό ως σαμιζντάτ σε όλη την Ανατολική Ευρώπη και τη Σοβιετική Ένωση), που ιδρύθηκαν κατά τη διάρκεια της Ναζιστικής κατοχής, συνεχίστηκε καθ' όλη τη διάρκεια του κομμουνιστικού καθεστώτος στη δεκαετία του 1980.
Εφημερίδες
Το Πρακτορείο Ειδήσεων της Τσεχοσλοβακίας (τσέχικα: Československá tisková kancelář, σλοβακικά: Československá tlačová kancelária ČTK / ČTK) λάμβανε κρατική επιδότηση και ελεγχόταν από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση μέσω του Προεδρείου.
Τηλεόραση και ραδιόφωνο
Η κυβέρνηση έλεγχε επίσης αρκετά εγχώρια τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά δίκτυα.
Η Τσεχοσλοβακική Τηλεόραση άρχισε να εκπέμπει το 1953 από τη Πράγα, το 1955 από την Οστράβα και το 1956 από τη Μπρατισλάβα. Οι καθημερινές μεταδόσεις ξεκίνησαν το 1959, ενώ οι έγχρωμες μεταδόσεις ξεκίνησαν το 1970, από την Μπρατισλάβα. Ένα δεύτερο τηλεοπτικό κανάλι προστέθηκε το 1970. Από τότε, το πρώτο τηλεοπτικό κανάλι σχεδιάστηκε ως ένα ομοσπονδιακό (δηλαδή ως επί το πλείστον στα τσεχικά, αλλά μετέδιδε προγράμματα και στα σλοβακικά), το δεύτερο τηλεοπτικό κανάλι ήταν διαφορετικό για την Τσεχική Σοσιαλιστική Δημοκρατία (στα τσεχικά) και για τη Σλοβακική Σοσιαλιστική Δημοκρατία (στα σλοβακικά). Ένα τρίτο τηλεοπτικό κανάλι προστέθηκε μόνο στα μέσα προς τέλη της δεκαετίας του 1980. Μετέδιδε το Πρώτο Πρόγραμμα της Κεντρικής Τηλεόρασης της Σοβιετικής Ένωσης.
Επιπλέον, πολλοί πολίτες στην Τσεχοσλοβακία, ήταν σε θέση να λάβουν εκπομπές ξένων ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών σταθμών (εξέπεμπαν επίγεια και στα τέλη της δεκαετίας του 1980 δορυφορικώς). Τα τηλεοπτικά κανάλια, για παράδειγμα, μπορούσαν να προέρχονται (ανάλογα με το ποιο μέρος της χώρας ζούσε ο τηλεθεατής) τόσο από την κομμουνιστική Πολωνία, την Ουγγαρία και τη Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας, και από τις μη κομμουνιστικές χώρες της Αυστρίας και την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας (Δυτική Γερμανία).
Το σχετικά ελκυστικά τηλεοπτικά προγράμματα από την Αυστρία και τη Δυτική Γερμανία είχαν μια μεγάλη επιρροή στον πληθυσμό. Η τηλεόραση δεν δεχόταν παρεμβολές από τις αρχές. Ο ραδιοφωνικός σταθμός "Φωνή της Αμερικής" και το BBC World Service είχαν κάποιο κοινό στην Τσεχοσλοβακία, και οι εκπομπές τους δέχονταν παρεμβολές μόνο περιστασιακά. Ωστόσο, οι εκπομπές του Radio Free Europe δέχοντας εκτενείς παρεμβολές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τσεχοσλοβακία
Σατιατζίτ Ράι
Ο Σατιατζίτ Ράι (, βεγγ.: সত্যজিৎ রায়, Χίντι: सत्यजित राय, 2 Μαΐου 1921 – 23 Απριλίου 1992) ήταν Ινδός σκηνοθέτης, ο οποίος θεωρείται ως ένας από τους σημαντικότερους του 20ού αιώνα. Γεννήθηκε στην Καλκούτα σε οικογένεια με καταγωγή από την Βεγγάλη και με παράδοση στον κόσμο των τεχνών και της λογοτεχνίας. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως γραφίστας σε διαφημιστικές εταιρείες, ωστόσο σταδιακά άρχισε να ασχολείται όλο και περισσότερο με τον ανεξάρτητο κινηματογράφο μετά τη συνάντηση του με τον Γάλλο κινηματογραφιστή Ζαν Ρενουάρ, και ιδιαίτερα αφότου παρακολούθησε τον Κλέφτη των ποδηλάτων του Βιτόριο ντε Σίκα κατά τη διάρκεια διαμονής του στο Λονδίνο στις αρχές της δεκαετίας του 1950.
Ο Ράι σκηνοθέτησε 36 ταινίες, ντοκιμαντέρ, και ταινίες μικρού μήκους. Ασχολήθηκε επίσης και με τη συγγραφή μυθιστορημάτων, έκδοση βιβλίων, γραφιστική, καλλιγραφία, σύνθεση μουσικής, και κριτική κινηματογράφου. Έγραψε διάφορες μικρές ιστορίες και νουβέλες για παιδιά και ενηλίκους. Θεωρούσε τη συγγραφή σεναρίου ως αναπόσπαστο κομμάτι της σκηνοθεσίας, και αρχικά αρνούνταν να δημιουργήσει κάποια ταινία σε γλώσσα διαφορετική από τα βεγγαλικά, ενώ στις δύο ταινίες του των οποίων το σενάριο έγραψε στα αγγλικά, έγινε μετέπειτα μετάφραση στα Χίντι και Ούρντου κάτω από την επίβλεψη του Ράι. Ο Ράι αναγνώρισε την επιρροή που του άσκησαν οι σκηνοθέτες Ζαν-Λουκ Γκοντάρ και Φρανσουά Τρυφώ του γαλλικού κινηματογράφου με την εισαγωγή των τεχνικών και καλλιτεχνικών καινοτομιών τους.
Η πρώτη ταινία του Ράι, το Το Τραγούδι του Δρόμου (1955), κέρδισε 11 διεθνή βραβεία ανάμεσα στα οποία ήταν και το Καλύτερο Ανθρώπινο Χρονικό στο φεστιβάλ κινηματογράφου των Καννών το 1956. Η ταινία αυτή, μαζί με το Ο ανίκητος (1956) και το Ο κόσμος του Απού (1959) αποτελούν την Τριλογία του Απού. Ο Ράι έγραψε το σενάριο, έκανε τη διαλογή των ηθοποιών, τη μουσική επένδυση, μοντάζ, και σχεδίασε μόνος του το διαφημιστικό υλικό της ταινίας.
Στη διάρκεια της σταδιοδρομίας του έλαβε μεγάλο αριθμό βραβείων και διακρίσεων, ανάμεσα στα οποία ήταν 32 εθνικά βραβεία της Ινδίας, ένας αριθμός από βραβεία σε διεθνή φεστιβάλ κινηματογράφου, καθώς και ένα τιμητικό βραβείο Όσκαρ το 1992. Η κυβέρνηση της Ινδίας τον τίμησε με το βραβείο το 1992 το οποίο αποτελεί την υψηλότερη τιμητική διάκριση της χώρας.
Νεαρή ηλικία
Το 1949, ο Ράι παντρεύτηκε την Μπιτζόγια Ντας, με την οποία ήταν πρώτα ξαδέρφια και είχε σχέση μαζί της για πολύ καιρό. Το ζευγάρι έκανε ένα γιο τον οποίο ονόμασε Σαντίπ, και ο οποίος μετέπειτα έγινε σκηνοθέτης κινηματογράφου. Κατά το ίδιο έτος, ο Γάλλος σκηνοθέτης Ζαν Ρενουάρ ήρθε στην Καλκούτα για τις ανάγκες προετοιμασίας των γυρισμάτων της ταινίας του με τίτλο Το ποτάμι. Ο Ράι τον βοήθησε να βρει τις κατάλληλες τοποθεσίες στην εξοχή, και παράλληλα συζήτησε μαζί του την ιδέα που είχε ως προς το να δημιουργήσει μια ταινία με βάση το Pather Panchali, κάτι που σκόπευε πολύ καιρό, και ο Ρενουάρ τον ενθάρρυνε. Το 1950, η εταιρεία όπου εργάζονταν ο Ράι τον έστειλε στο Λονδίνο για να εργαστεί στα κεντρικά γραφεία της. Κατά την τρίμηνη παραμονή του εκεί ο Ράι παρακολούθησε 99 ταινίες. Ανάμεσα σε αυτές ήταν η νεορεαλιστική ταινία Ο κλέφτης των ποδηλάτων (1948) του Βιτόριο ντε Σίκα, η οποία είχε τεράστια επίπτωση στον Ράι. Μετά το τέλος της ταινίας ο Ράι βγήκε από τον κινηματογράφο αποφασισμένος να γίνει σκηνοθέτης.
Το τραγούδι του δρόμου
Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους το 1955 και γνώρισε μεγάλη επιτυχία σε κοινό και κριτικούς, κερδίζοντας πολλά βραβεία στην Ινδία και στο εξωτερικό. Στην Ινδία η αντίδραση ήταν ενθουσιώδης, με τις εφημερίδες όπως οι Τάιμς της Ινδίας να αναφέρουν πως η ταινία δεν μπορεί να συγκριθεί με άλλες Ινδικές ταινίες και πως αποτελεί παράδειγμα γνήσιου κινηματογράφου. Ανάλογες κριτικές έλαβε η ταινία και στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ωστόσο η υποδοχή της ταινίας δεν ήταν ανεξαιρέτως ευνοϊκή. Έχοντας παρακολουθήσει την ταινία ο Φρανσουά Τρυφώ αρχικά σχολίασε πως δεν θέλει να δει μια ταινία με χωρικούς να τρώνε με τα χέρια τους. Στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, οι Τάιμς της Νέας Υόρκης, έγραψαν μια ιδιαίτερα άσχημη κριτική για την ταινία, κάτι που όμως δεν επηρέασε την πορεία της ταινίας όταν κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες των ΗΠΑ.
Ο Ανίκητος
Καθώς έκανε τα γυρίσματα του Απαραχίτο, ο Ράι κινηματογράφησε και άλλες δύο μικρότερες ταινίες, την κινουμένων σχεδίων με τίτλο Parash Pathar (Ο φιλοσοφικός λίθος), και το Jalsaghar (Το μουσικό δωμάτιο), μια ταινία σχετικά με την παρακμή της αριστοκρατίας στην Ινδική κοινωνία.