cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ευρωπαϊκό Ελεγκτικό Συνέδριο
Οργάνωση εργασιών
Το Ελεγκτικό Συνέδριο έχει περίπου 800 υπαλλήλους, συμπεριλαμβανομένων των μεταφραστών, των διοικητικών υπαλλήλων και των ελεγκτών. Οι τελευταίοι χωρίζονται σε «ομάδες ελέγχου». Εκπονούν σχέδια εκθέσεων επί των οποίων αποφασίζει το Ελεγκτικό Συνέδριο.
Οι ελεγκτές συχνά μεταβαίνουν για επιτόπιους ελέγχους στα υπόλοιπα θεσμικά όργανα της Ένωσης, στα κράτη μέλη και σε οποιαδήποτε χώρα λαμβάνει βοήθεια από την Ένωση. Πράγματι, παρόλο που το μεγαλύτερο μέρος του έργου του Ελεγκτικού Συνεδρίου αφορά χρήματα για τα οποία είναι υπεύθυνη η Επιτροπή, υπεύθυνες για τη διαχείριση ποσοστού άνω του 80% των δαπανών της ΕΕ είναι οι εθνικές αρχές.
Το Ελεγκτικό Συνέδριο δεν διαθέτει ίδιες νομικές εξουσίες. Εάν οι ελεγκτές ανακαλύψουν περιπτώσεις απάτης ή παρατυπίας ενημερώνουν την OLAF, την Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Καταπολέμησης της Απάτης (Office européen de Lutte Anti-Fraude). Η OLAF είναι υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής με ειδικό καθεστώς που της εξασφαλίζει πλήρη αυτονομία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Ελία Καζάν
Ο Ελία Καζάν, γεννηθείς ως Ηλίας Καζαντζόγλου (Καντίκιοϊ Κωνσταντινούπολη, 7 Σεπτεμβρίου 1909 - Νέα Υόρκη, 28 Σεπτεμβρίου 2003) ήταν Ελληνοαμερικανός σκηνοθέτης του θεάτρου και του κινηματογράφου με καριέρα στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.
Βιογραφία
Γεννημένος στο Καντίκιοϊ της Κωνσταντινούπολης, από Έλληνες Καππαδόκες γονείς. Η ευκατάστατη οικογένειά του μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1913, όταν ο ίδιος ήταν μόλις τεσσάρων ετών και έγινε σκηνοθέτης, παραγωγός, συγγραφέας και ηθοποιός. Φοίτησε στο Williams College και στη συνέχεια στη Δραματική Σχολή του Πανεπιστημίου Γέιλ, όπου απασχολήθηκε επαγγελματικά για οκτώ χρόνια και στη Σχολή Τζούλιαρντ. Ήταν ο σκηνοθέτης που ανέδειξε τον Μάρλον Μπράντο και τον Γουόρεν Μπίτι. Συνέβαλε στην καθιέρωση της προσέγγισης του ηθοποιού με βάση τη μέθοδο, που είχε αναπτύξει ο Κωνσταντίν Στανισλάβσκι. Οδήγησε 21 ηθοποιούς στις υποψηφιότητες των Όσκαρ. Ξεκίνησε την καριέρα του ως ηθοποιός στο θέατρο Group Theatre όπου παρέμεινε στη περίοδο 1932-1939. Το 1934 εγγράφεται στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, στο οποίο παραμένει για περίπου 1,5 χρόνο. Το 1942 μεταπήδησε στη σκηνοθεσία παρουσιάζοντας τη πρώτη του παράσταση "Με τα δόντια" του Θόρντον Γουάιλντερ. Έκτοτε άρχισε ν΄ ανεβάζει με αυξανόμενη επιτυχία έργα διάσημων αμερικανών συγγραφέων. Εν τω μεταξύ το 1945 άρχισε να «γυρίζει» κινηματογραφικές ταινίες όπου και έγινε διάσημος στο Broadway, σκηνοθετώντας, ανάμεσα σε άλλα, τα έργα «Ένα δέντρο μεγαλώνει στο Μπρούκλιν» (1945), «Το μεγάλο κατηγορώ» (1946), «Συμφωνία Κυρίων» (1947), «Λεωφορείον ο πόθος» (1951), «Βίβα Ζαπάτα» (1952), «Το λιμάνι της αγωνίας» (1954), «Ένα πρόσωπο στο πλήθος» (1957), «Λάσπη στ' αστέρια» (1960), «ο Θάνατος του Εμποράκου», «Ανατολικά της Εδέμ»,το «Αμέρικα, Αμέρικα» και «Λυσσασμένη Γάτα». Τιμήθηκε με δύο βραβεία Όσκαρ σκηνοθεσίας για τα έργα Συμφωνία Κυρίων και Το Λιμάνι της Αγωνίας, ενώ ήταν τρεις φορές υποψήφιος για τα έργα Λεωφορείο ο πόθος, Ανατολικά της Εδέμ και Αμέρικα, Αμέρικα, αντίστοιχα. Το 1999 η Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου του απένειμε Τιμητικό Όσκαρ για το σύνολο του έργου του.
Ο Ηλίας Καζάν μαζί με τον Ρόμπερτ Λιούις και την Τσέριλ Κρόφορντ ίδρυσαν το περίφημο Actors studio, μια λέσχη επαγγελματιών ηθοποιών στην οποία καλλιτεχνικός διευθυντής και δάσκαλος υπήρξε ο Λι Στράζμπεργκ.
Το όνομα του Ελία Καζάν έχει συνδεθεί με τον σκηνοθέτη που ανέδειξε τον Μάρλον Μπράντο και τον Γουόρεν Μπίτι, με τον καλλιτέχνη που σκηνοθετούσε με βάση τη διδασκαλία του Στανισλάφσκι.
Ο Καζάν κατακρίθηκε για τη συνεργασία του το 1952 με την Επιτροπή Αντιαμερικανικών Δραστηριοτήτων, μέσω της οποίας κατέδωσε στις αρχές συναδέλφους του ως κομμουνιστές (βλ. Μαύρη Λίστα του Χόλυγουντ). Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι όταν είχε καταδώσει τον Αριστερό σκηνοθέτη Ζυλ Ντασέν ως κομμουνιστή, με αποτέλεσμα ο τελευταίος να καταφύγει τελικά στην Ευρώπη και να καταλήξει στην Ελλάδα ερωτευμένος με την Μελίνα Μερκούρη την οποία παντρεύτηκε. Όταν η Ακαδημία προσέφερε το 1999 το τιμητικό βραβείο για το σύνολο της καριέρας του στον Καζάν, πολλοί συνάδελφοι του και ηθοποιοί αντέδρασαν και αποχώρησαν από την απονομή, ως ένδειξη διαμαρτυρίας καθώς δεν μπορούσαν να ξεχάσουν την προδοσία του.
Παραπομπές
https://www.thetoc.gr/politismos/article/o-elia-kazan-kai-i-stasi-tou-sta-xronia-tou-makarthismou
Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Ελληνοαμερικανοί Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Καππαδόκες Έλληνες Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας
Αλέξανδρος Υψηλάντης (Φιλικός)
Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης (12 Δεκεμβρίου 1792 - 31 Ιανουαρίου 1828 ) ήταν Έλληνας ευγενής της Ρωσικής αριστοκρατίας, αξιωματικός του Ρωσικού Στρατού που έφερε τον βαθμό του Υποστράτηγου και Αρχηγός της Φιλικής Εταιρείας.
Γενικά
Το 1810 κατατάχτηκε με τον βαθμό του ανθυπίλαρχου (ανθυπολοχαγός του Ιππικού) στο σώμα των εφίππων σωματοφυλάκων του Τσάρου Αλέξανδρου Α΄ της Ρωσίας. Διακρίθηκε στους πολέμους κατά του Ναπολέοντα, όπου στη μάχη της Δρέσδης (27 Αυγούστου 1813 ν.ημ.) έχασε το δεξί του χέρι (21 ετών). Το 1814-1815 συμμετείχε και αυτός ως μέλος της αυτοκρατορικής ακολουθίας στο Συνέδριο της Βιέννης με το βαθμό του υποστρατήγου.
Αρχηγός της Φιλικής Εταιρείας
Οι Φιλικοί είχαν πληροφορίες για τα πατριωτικά του αισθήματα, επειδή σε στενούς κύκλους Ελλήνων και Φιλελλήνων φέρεται να είχε δηλώσει πως οι συμπατριώτες του θα έπρεπε να υπολογίζουν στη συνδρομή του, αν τυχόν παρουσιαζόταν κάποια ευκαιρία.
Έτσι με τη μεσολάβηση του Φιλικού Κωνσταντίνου Καντιώτη, που ήταν υπάλληλος του Καποδίστρια, μετά την άρνηση του τελευταίου να αναλάβει αρχηγός της Φιλικής Εταιρείας, προσέτρεξε ο Εμμανουήλ Ξάνθος στον εξάδελφο των Υψηλάντηδων, Ιωάννη Μάνο, προκειμένου να τον φέρει σε επαφή με τον Πρίγκηπα Αλέξανδρο.
Στη συνάντηση εκείνη στην Πετρούπολη στις 11 Απριλίου 1820 (παλαιό ημερολόγιο), ο Υψηλάντης τον δέχθηκε και, ύστερα από κάποιες ερωτήσεις για την καταγωγή του και διάφορες άλλες υποθέσεις, του ζήτησε να μάθει πώς περνούν οι Έλληνες. Ο Ξάνθος του απήντησε ότι "η τυραννία των Τούρκων έχει γίνει πλέον αφόρητη".
Ο Υψηλάντης ήταν ενθουσιώδης μεν πατριώτης, αν και χωρίς ιδιαίτερη πολιτική πείρα. Ο Ξάνθος του φανέρωσε τα μυστικά της Φιλικής Εταιρείας και εκείνος ορκίστηκε κατά το τυπικό της εταιρείας, όπου και αναγνωρίστηκε Γενικός Επίτροπος της Αρχής. Του δόθηκε το ψευδώνυμο «Καλός» και τα γράμματα του ελληνικού αλφαβήτου «α.ρ.» για να υπογράφει τις επιστολές του. Την ίδια εκείνη ημέρα μεταξύ του Υψηλάντη και του Ξάνθου υπογράφτηκε ένα έγγραφο, το οποίο επικύρωνε την ανάληψη από τον πρώτο, της ηγεσίας, όχι της "Φιλικής", αλλά της "Ελληνικής Εταιρείας".
Η Φιλική Εταιρεία είχε πλέον τον Αρχηγό της (Πετρούπολη 12 Απριλίου 1820).
Ενέργειες στην Φιλική Εταιρεία
Πρώτα Με την ανάληψη της αρχηγίας της Φιλικής Εταιρείας, αποβλέποντας στη χρησιμότητα του υφιστάμενου θεσμού των Εφοριών της Εταιρείας, όχι μόνο τον διατήρησε αλλά και τον ενίσχυσε με δικές του οδηγίες που απέβλεπαν περισσότερο στην επιλογή και επιτήρηση των μελών, στη βοήθεια των αδυνάτων και στον τρόπο εισδοχής των προσήλυτων.
Ταυτόχρονα έστειλε εγκυκλίους στις εφορίες και έντυπα γραμμάτια για τις εκούσιες συνεισφορές των ομογενών. Τα γραμμάτια εκείνα επείχαν θέση σύγχρονων εθνικών ομολόγων που ήταν υπογεγραμμένα από τον ίδιο τον Υψηλάντη ή από τους αντιπροσώπους του.
Παράλληλα, απαγόρευσε τη χρήση δημοσίων χρημάτων χωρίς τη διαταγή του, ενώ άνοιξε αλληλογραφία με τα επιφανέστερα (πνευματικά) μέλη, καθώς και με τα πλέον δραστήρια, στα οποία ανακοίνωνε την εκλογή του ως Γενικού Επιτρόπου, θυμίζοντάς τους τα καθήκοντά τους και καθοδηγώντας τα για τη δημιουργία νέων εφοριών και συγκέντρωση εισφορών. Επαινούσε δε τους επιτρόπους εκείνους που επιδείκνυαν ιδιαίτερη δραστηριότητα, όπως εκείνους της "Φιλόγενης Κάσσας" της Μόσχας, ιδρύοντας ένα κεντρικό ταμείο της Φιλικής στην Κωνσταντινούπολη. Και οι δύο αυτοί οργανισμοί προορίζονταν να καλύψουν τις ανάγκες της Εταιρείας για τη χρηματοδότηση του μελλοντικού αγώνα των Ελλήνων.
Περί τα τέλη του 1820, ο αδελφός του Αλέξανδρου Υψηλάντη, ο Νικόλαος Υψηλάντης, συντάσσει και υποβάλει προς έγκριση στρατιωτικό οργανισμό για τον υπό οργάνωση εθελοντικό στρατό. Σύμφωνα μ΄ αυτόν, ο στρατός της ελληνικής επανάστασης θα αποτελούνταν κυρίως από κιριαρχίες και τα στελέχη του θα είχαν τους εξής βαθμούς: πεντηκόνταρχου, εκατόνταρχου, ταγματάρχη, χιλίαρχου και πολέμαρχου.
Η ελληνική σημαία θα έφερε τρία χρώματα: άσπρο, μαύρο και κόκκινο. Η σημαία της ξηράς θα έφερε στη μία πλευρά το μυθικό φοίνικα μέσα σε φλόγες και τον "ακτινοβόλο παντόπτη οφθαλμό" με την επιγραφή «εκ της τέφρας αναγεννώμαι», στη δε άλλη, τον αρχαίο ελληνικό σταυρό (ισόκερο), μέσα σε δάφνινo στεφάνι και κάτω την επιγραφή «Εν τούτω τω σημείω νίκα».
Σημειώνεται ότι τελικά από τα παραπάνω μέτρα του Υψηλάντη και τα σχέδια των Φιλικών τα μόνα που αποδείχθηκαν, βάσει των ιστορικών στοιχείων, να είχαν ουσιαστική σημασία στην ελληνική παλιγγενεσία, ήταν ο θεσμός των εφοριών, που επέδρασε ως προαιώνιος κοινοτικός οργανισμός των Ελλήνων και η οργάνωση των λεγομένων «αποστόλων». Αντίθετα, η υλική οργάνωση του όλου κινήματος, δηλαδή ο εφοδιασμός των Ελλήνων με τα αναγκαία πολεμοφόδια, τρόφιμα κ.λπ. χαρακτηρίστηκε από πολύ πρόχειρος μέχρι ανύπαρκτος. Όλοι σχεδόν οι ιστορικοί και ιστοριογράφοι της εποχής εκείνης απορούν πώς πέτυχε η επανάσταση, όταν η συγκέντρωση του υλικού οφειλόταν κυρίως σε ατομικές πρωτοβουλίες, σπασμωδικές και ασυντόνιστες.
Γενικά η συμβολή της Φιλικής σ΄ αυτόν τον τομέα υπήρξε ασήμαντη. Ακόμα και οι Αγωνιστές του '21 είχαν την ίδια άποψη, όταν ελεύθεροι πια, ύστερα από τον εννιάχρονο, σχεδόν, αιματηρό αγώνα, αναλογίζονταν την επικίνδυνη περιπέτεια. Χαρακτηριστικά ο "Γέρος του Μοριά" επαναλάμβανε θυμοσοφικά: «''Ο κόσμος μας έλεγε τρελλούς, εμείς αν δεν είμεθα τρελλοί, δεν εκάναμεν την επανάστασιν, διατί ηθέλαμεν συλλογισθή πρώτον δια πολεμοφόδια, καβαλλαρία μας, πυροβολικό μας, πυριτοθήκες μας, τα μαγαζιά μας, ηθέλαμεν λογαριάσει τη δύναμιν την εδικήν μας, τη τουρκική δύναμη. Τώρα όπου ενικήσαμεν, όπου ετελειώσαμεν με το καλό τον πόλεμό μας, μακαριζόμεθα, επαινώμεθα, αν δεν ευτυχούσαμεν, ηθέλαμεν τρώγει κατάρες και αναθέματα''».
Έναρξη επιχειρήσεων
thumb|Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης διερχόμενος τον Προύθο, πίνακας του Πέτερ φον Ες στη Στοά του Μονάχου.|324x324εσ Κατά την οργάνωση του σχεδίου η Επανάσταση θα ξεκινούσε από την Πελοπόννησο. Στην απόφαση αυτή συνέβαλαν όχι τόσο οι αβάσιμες υποσχέσεις κάποιων θερμόαιμων και υπεραισιόδοξων Φιλικών, όσο η πεποίθηση του ίδιου του Υψηλάντη ότι οι τότε περιστάσεις ήταν οι πλέον ευνοϊκές. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία αντιμετώπιζε τότε μια σειρά αντιδραστικών κινήσεων διαφόρων πασάδων, ιδίως των περιοχών Τούνεσι και Μπαρμπαριάς.
Σημαντικότερος όμως αντιπερισπασμός για τους Έλληνες τότε ήταν η ανταρσία του Αλή Πασά, που έκανε κι αυτούς ακόμα τους Σουλιώτες να επιστρέψουν και να συμμαχήσουν με τον πρώην διώκτη τους, κατά της Αυτοκρατορίας. Έπειτα υπήρχε η βεβαιότητα ότι στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες θα ξέσπαγαν ταραχές πολύ σύντομα, χάρη των ήδη γενομένων μυστικών ενεργειών του Ξάνθου και άλλων Φιλικών, από τους μυημένους οπλαρχηγούς των περιοχών αυτών, όπως του Γιωργάκη Νικολάου από τον Όλυμπο, του Σάββα Καμινάρη από την Πάτμο, του Γιάννη Φαρμάκη από το Μπλάτσι κ.ά.
Έτσι, πιεσμένος από τις καταστάσεις ο Υψηλάντης εκδίδει προκήρυξη ανεξαρτησίας, περνάει τον ποταμό Προύθο στις 22 Φεβρουαρίου 1821 και υψώνει τελικά τη σημαία της Επανάστασης στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες και συγκεκριμένα στο Ιάσιο της Μολδοβλαχίας, δύο μέρες αργότερα, στις 24 Φεβρουαρίου, εκδίδοντας επαναστατική προκήρυξη με τον τίτλο Μάχου υπέρ πίστεως και πατρίδος. Η επιλογή της Μολδαβίας και της Βλαχίας θα πρέπει μάλλον να αναζητηθεί στο γεγονός ότι στις περιοχές αυτές απαγορευόταν η παραμονή του Τουρκικού στρατού, ενώ από το 1709 οι τοπικοί άρχοντες ήταν Έλληνες Φαναριώτες.μικρογραφία|Η Προκήρυξη του Αλέξανδρου Υψηλάντη από το Ιάσιο με τίτλο [[s:Μάχου_υπέρ_πίστεως_και_πατρίδος|"Μάχου υπέρ πίστεως και πατρίδος" δημοσιεύεται στην εφημερίδα Σάλπιγξ Ελληνική. |316x316εσ]]Στις 26 Φεβρουαρίου 1821 στο ναό των Τριών Ιεραρχών τελείται δοξολογία, κατά την οποία ο Μητροπολίτης Βενιαμίν ευλογεί πρόχειρη σημαία με έμβλημα το Σταυρό και, κατά το βυζαντινό τυπικό, παραδίδει το ξίφος στον Αλέξανδρο Υψηλάντη. Κατόπιν διενεργείται έρανος για τη συλλογή ενός εκατομμυρίου γροσίων και παράλληλα εθελοντές από ολόκληρη την Ευρώπη καταφθάνουν στη Μολδαβία για να καταταχθούν στο στρατιωτικό σώμα που δημιούργησε, οργανώνοντας μάλιστα το πρώτο τμήμα του Πυροβολικού με δύο πυροβόλα υπό τις διαταγές του Γάλλου συνταγματάρχη Ολιβιέ Βουτιέ.
Συγκροτείται ο Ιερός Λόχος αποτελούμενος από 500 σπουδαστές. Στις 4 Μαρτίου οι Έλληνες ναυτικοί κυριεύουν και εξοπλίζουν 15 πλοία, ενώ στις 17 Μαρτίου ο Υψηλάντης υψώνει τη σημαία στο Βουκουρέστι, αντιμετωπίζοντας το στρατό τριών πασάδων στο Γαλάτσι, το Δραγατσάνι, τη Σλατίνα, το Σκουλένι και το Σέκο (Γεωργάκης Ολύμπιος και Ιωάννης Φαρμάκης).
Ο στρατός του Υψηλάντη καταστράφηκε στη μάχη του Δραγατσανίου στις 7 Ιουνίου 1821 και υποχώρησε προς τα αυστριακά σύνορα. Οι λόγοι της αποτυχίας του θα πρέπει να αναζητηθούν κυρίως στην έλλειψη αξιόμαχων δυνάμεων, στην άρνηση του ηγέτη των Βλάχων Θεόδωρου Βλαδιμιρέσκου να τον συνδράμει οικονομικά και στρατιωτικά και στον αφορισμό του Υψηλάντη από τον Πατριάρχη Γρηγόριο Ε', κατόπιν πιέσεων της Υψηλής Πύλης για σφαγές των Χριστιανών σε αντίποινα.
Ο Υψηλάντης παραδόθηκε στους Αυστριακούς, φυλακίστηκε και απελευθερώθηκε στις 24 Νοεμβρίου 1827. Η κλονισμένη υγεία του δεν του επέτρεψε έκτοτε να βοηθήσει το επαναστατημένο έθνος. Δύο μήνες μετά την αποφυλάκισή του, στις 31 Ιανουαρίου 1828, πέθανε στη Βιέννη.
Θάνατος και αποτίμηση
Η ζωή του και οι τρόποι του υποδεικνύουν ότι είχε μυοτονική δυστροφία (DM), μια κληρονομική διαταραχή πολλαπλών συστημάτων, η οποία μειώνει το προσδόκιμο ζωής. Το σώμα του αρχικά θάφτηκε στο νεκροταφείο του Αγίου Μάρκου της Βιέννης και αργότερα τα λείψανά του μεταφέρθηκαν στο κάστρο Υψηλάντη-Σίνα στo Ραπολτενκίρχεν δυτικά της Βιέννης, από μέλη της οικογένειάς του, στις 18 Φεβρουαρίου του 1903. Η τελευταία μεταφορά του συνέβη τον Αύγουστο του 1964, όταν τελικά μεταφέρθηκε στην εκκλησία των Αγίων Ταξιαρχών στο Πεδίον του Άρεως στην Αθήνα, 136 χρόνια μετά το θάνατό του.
Η τελευταία του επιθυμία ήταν η καρδιά του να αποσπαστεί από το σώμα (συνήθεια διαδεδομένη στην εποχή του για σημαίνοντα πρόσωπα) και να σταλεί στην Ελλάδα. Η επιθυμία του πραγματοποιήθηκε από τον Γεώργιο Λασσάνη, που την έκρυψε στον Άγιο Γεώργιο Βιέννης αρχικά. Το 1843 ο αδελφός του, Γεώργιος Υψηλάντης, την έστειλε στη Μητρόπολη της Αθήνας (που τότε ήταν η Αγία Ειρήνη στην οδό Αιόλου). Ο Γεώργιος απεβίωσε το 1847 και η σύζυγός του Μαρία Μουρούζη μετέφερε το 1859 τις καρδιές των δύο αδελφών στο ναό των Παμμεγίστων Ταξιαρχών του Αμαλίειου Ορφανοτροφείου (Στησιχόρου 6 & Λυκείου) στην Αθήνα. Η καρδιά του Αλεξάνδρου φυλάσσεται μέσα σε επίχρυση θήκη, ενώ του Γεωργίου σε επάργυρη λήκυθο. Βρίσκονται σε εσοχή του νότιου τοίχου με την επιγραφή "καρδίαι Αλ. και Γ. Υψηλάντου".
Η Ypsilanti Township στο Μίσιγκαν των ΗΠΑ πήρε το όνομά της προς τιμήν του. Αργότερα η πόλη Ypsilanti, η οποίο βρίσκεται εντός του δήμου, πήρε το όνομά της από τον αδελφό του, Δημήτριο.
Αρνητική κριτική
Στην αποτίμησή τους για το εγχείρημα του Υψηλάντη, οι ιστορικοί Τόμας Γκόρντον και Τζορτζ Φίνλεϊ στέκονται με κατηγορηματικό τρόπο αρνητικοί, μάλιστα ο δεύτερος εξ' αυτών τον χαρακτηρίζει ως στρατιωτικό αρχηγό αλλά και ως άνθρωπο, ανάξιο. Αλλά και ο Μεγάλος Ποστέλνικος (πρωθυπουργός) του ηγεμόνα της Μολδαβίας, Μιχ. Σούτσου, ο Ρίζος-Ιάκωβος Νερουλός, στο έργο του "Ιστορία της Σύγχρονης Ελλάδος", που εκδόθηκε το 1928 στη Γενεύη, διακρίνει μία πλήρη σύγχυση και την έλλειψη οποιουδήποτε αποτελεσματικού σχεδιασμού να κυριαρχούν στο επιτελείο του Υψηλάντη. Η αστοχία του Υψηλάντη κατά τον Μπρούερ κατέδειξε αφενός ότι οι Έλληνες πολύ δύσκολα θα ήταν δυνατό να κερδίσουν την ελευθερία τους δίχως ξένη βοήθεια, αφετέρου πως μία γενικευμένη εξέγερση όλων των υπολοίπων σκλαβωμένων λαών της Βαλκανικής εναντίον της οθωμανικής εξουσίας, σύμφωνα με όσα είχε οραματιστεί ο Ρήγας Φεραίος, δεν ήταν πιθανό να πραγματοποιηθεί.
Blackburn Botha
Το Blackburn B.26 Botha ήταν βρετανικό τετραθέσιο αναγνωριστικό και τορπιλοπλάνο βομβαρδιστικό αεροσκάφος που ανέπτυξε η Blackburn στα τέλη της δεκαετίας του 1930. Ήταν ανταγωνιστικό του Bristol Beaufort και εντάχθηκε σε υπηρεσία με την RAF το 1939. Σε αντίθεση με το Beaufort είχε ανεπαρκείς επιδόσεις και σύντομα αποσύρθηκε από τις μονάδες πρώτης γραμμής.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Τον Σεπτέμβριο του 1935 το Υπουργείο Αεροπορίας εξέδωσε την απαίτηση Μ.15/35 για ένα τριθέσιο δικινητήριο αναγνωριστικό/τορπιλοπλάνο βομβαρδιστικό. Κατατέθηκαν προτάσεις εκ των οποίων δύο, το Botha της Blackburn και το Beaufort της Bristol έγιναν δεκτές από την αεροπορία. Και τα δύο προωθούνταν από κινητήρες Bristol Perseus των 850 hp. Το Υπουργείο με αναθεωρημένη απαίτησή του (Μ.10/36) ζήτησε το πλήρωμα να είναι τετραμελές, με συνέπεια να αυξηθεί το βάρος και των δύο αεροσκαφών.Συνέπεια αυτού ήταν η ανάγκη εγκατάστασης ισχυρότερων κινητήρων. Ενώ η Bristol εγκατέστησε τους ισχυρούς κινητήρες Taurus των 1130 hp, στην Blackburn δόθηκαν οι ανεπαρκείς κινητήρες Perseus X  των 880 hp.
Το Υπουργείο Αεροπορίας παρήγγειλε 442 Botha το 1936 καθώς και σημαντικό αριθμό Beaufort. Το πρωτότυπο πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 28 Δεκεμβρίου 1938. Η παραγωγή του ξεκίνησε στο εργοστάσιο της Blackburn στο Brough καθώς και στο νέο εργοστάσιο της εταιρίας στο Dumbarton. Η συνολική παραγωγή ανήλθε στις 382 και 200 μονάδες αντίστοιχα.
Επιχειρησιακή ιστορία
Οι επιχειρησιακές δοκιμές έδειξαν ότι το αεροσκάφος αντιμετώπιζε πολλά σημαντικά προβλήματα: δεν είχε καλή πλευρική σταθερότητα και το πλήρωμα δεν μπορούσε να δει πίσω ή στα πλάγια εξ αιτίας της θέσης των κινητήρων, γεγονός που το καθιστούσε ακατάλληλο σαν αναγνωριστικό. Το σημαντικότερο ίσως ζήτημα ήταν ίσως οι ανεπαρκείς επιδόσεις του, που οφείλονταν στους κινητήρες Perseus που δεν παρείχαν επαρκή ισχύ. Παρόλο που το αεροσκάφος πέρασε με επιτυχία τις δοκιμές αεροτορπιλισμού και πόντισης ναρκών, αποφασίστηκε τελικά να εξοπλιστούν με τον τύπο μονάχα τέσσερις σμηανρχίες τακτικής αναγνώρισης, που μέχρι τότε επιχειρούσαν με Avro Anson, αντί οι μονάδες τορπιλοπλάνων όπως προέβλεπε ο αρχικός σχεδιασμός.
Τον Ιούνιο του 1940 παρέλαβε τον τύπο η πρώτη μονάδα, το Νο. 608 Σμήνος της RAF (No. 608 Squadron RAF). Το Νο. 608 ήταν τελικά το μόνο που χρησιμοποίησε τον τύπο επιχειρησιακά. Σε αυτές τις αποστολές, που έλαβαν χώρα τον Αύγουστο του 1940, μετέφεραν συνήθως τρεις ανθυποβρυχιακές βόμβες των 50 kg καθώς και δύο βόμβες γενικής χρήσης των 100 kg. Τα Botha είχαν ανεπαρκείς επιδόσεις και ήταν ασταθή. Πολλά χάθηκαν σε ατυχήματα, ενώ ήταν εμφανές ότι η αεροδυναμική και το προωστικό σύστημα του αεροσκάφους απαιτούσαν επανασχεδιασμό. Σύντομα αποφασίστηκε η απόσυρση του τύπου από τις μονάδες πρώτης γραμμής και η χρήση του σαν εκπαιδευτικό, κάτι που είχε σαν συνέπεια να συμβούν πολλά ακόμα ατυχήματα.
Μερικά χρησιμοποιήθηκαν για την ρυμούλκηση ιπτάμενων στόχων. Τελικά όσα είχαν απομείνει αποσύρθηκαν τον Σεπτέμβριο του 1944.
Βιβλιογραφία
Botha Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Βομβαρδιστικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αναγνωριστικά αεροσκάφη
Industrial metal
Το Industrial metal είναι είδος της heavy metal μουσικής, το οποίο αναπτύχθηκε στα τέλη της δεκαετίας του '80 έχοντας επιρροές από το thrash metal, την χορευτική μουσική και το hardcore punk. Πρώτοι καλλιτέχνες του είδους ήταν οι Ministry και Godflesh, ενώ μεγάλη επιτυχία γνώρισαν οι Nine Inch Nails, ο Marilyn Manson και οι Rammstein την δεκαετία του '90.
Ιστορία του είδους
Το industrial metal εμφανίστηκε στα τέλη της δεκαετίας του '80, με τους Ministry, Godflesh και KMFDM ως πρώτα συγκροτήματα του είδους. Στις αρχές της επόμενης δεκαετίας εμφανίστηκαν ονόματα όπως οι Nine Inch Nails με τα πολυπλατινένια άλμπουμ "Pretty Hate Machine", "The Downward Spiral" και "The Fragile", οι White Zombie με τα "La Sexorcisto: Devil Music, Vol. 1" και "Astro-Creep: 2000 – Songs of Love, Destruction and Other Synthetic Delusions of the Electric Head", και οι Ministry με τα "The Mind Is a Terrible Thing to Taste" και "ΚΕΦΑΛΗΞΘ (Psalm 69)".
Στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του '90, έκαναν την εμφάνιση τους συγκροτήματα όπως οι Marilyn Manson με το "Antichrist Superstar" και τα # 1 άλμπουμ "Mechanical Animals" και "The Golden Age of Grotesque", οι Stabbing Westward με το "Wither Blister Burn & Peel", οι Static-X με το πλατινένιο "Wisconsin Death Trip", οι Orgy με το επίσης πλατινένιο "Candyass" και οι Rammstein με τα "Sehnsucht", "Mutter" και "Reise, Reise".
Πηγές
Κατηγορία:Είδη heavy metal
Ξύλινη εκκλησία του Μπρέστοβατς
Η ξύλινη εκκλησία του Μπρέστοβατς (σερβικά κυριλλικά: Црква брвнара у Брестовцу, σερβικά λατινικά: Crkva brvnara u Brestovcu) είναι σερβική ορθόδοξη εκκλησία στο Μπρέστοβατς, εντός του Δήμου του Νέγκοτιν και εντός του Διαμερίσματος του Μπορ, στη Σερβία. Είναι καταγεγραμμένη εντός του καταλόγου των προστατευόμενων πολιτισμικών μνημείων της Δημοκρατίας της Σερβίας (n° SK 314).
Παραπομπές
Μπρεστοβατς Κατηγορία:Προστατευόμενα πολιτισμικά μνημεία στη Σερβία Μπρεστοβατς Μπρεστοβατς
Βασίλι Εροσένκο
Ο Βασίλι Εροσένκο η Βασίλι Γιακόβλεβιτς Εροσένκο (Василий Яковлевич Ерошенко  Василь Якович Єрошенко (12 Ιανουαρίου 1890 – 23 Δεκεμβρίου 1952) ήταν ένας τυφλός συγγραφέας, μεταφραστής, εσπεραντιστής, γλωσσολόγος, ποιητής και δάσκαλος. Έγραψε στα Εσπεράντο και στα Ιαπωνικά.
Νεανικά χρόνια
Στην ηλικία των τεσσάρων, μολύνθηκε από ιλαρά και ως εκ τούτου, έγινε τυφλός.
Καριέρα
Από το 1907 έως το 1914 εργάστηκε ως βιολιστής για την ορχήστρα της Μόσχας για τους τυφλούς. Περίπου αυτή τη στιγμή σπούδασε Εσπεράντο, καθώς και Αγγλικά. Ταξίδεψε στη Βρετανία το 1912 και σπούδασε σε σχολείο τυφλών. Εκεί συνάντησε τον αναρχικό Πιοτρ Κροπότκιν, ο οποίος πρέπει να έχει επηρεάσει τις αναρχικές του απόψεις. Αργότερα επέστρεψε στη Μόσχα μέσω Παρισιού και συνέχισε το έργο του στην ορχήστρα. Εκεί άρχισε να μελετά την ιαπωνική γλώσσα.
Τον Απρίλιο του 1914, ο Εροσένκο, λόγω επαφών με τους Ιάπωνες Εσπεράντες, αναχώρησε για την Ιαπωνία. Σπούδασε μασάζ σε σχολικό κέντρο για τους τυφλούς στο Τόκιο, αφού έμαθε τη φήμη τους στην πρακτική. Εκεί προώθησε την Εσπεράντο μεταξύ των τυφλών μαθητών. Εκεί δημοσιεύθηκαν τα πρώτα του μυθιστορήματα, στα Ιαπωνικά. Μετά από δύο χρόνια πήγε στο Σιάμ και προσπάθησε να ιδρύσει σχολείο για τους τυφλούς. Αλλά λόγω των γραφειοκρατών δεν το πέτυχε. Πήγε στη Βιρμανία, στο Μαουλαμίνε, και ίδρυσε σχολείο για τους τυφλούς. Τον Νοέμβριο του 1917, όταν έμαθε για τη Ρωσική Επανάσταση, πήγε στην Ινδία και ήλπιζε να επιστρέψει στη Ρωσία από εκεί. Δυστυχώς συνελήφθη στην Καλκούτα, ως Ρώσος Μπολσεβίκος. Το 1918 επέστρεψε στη Βιρμανία και συνέχισε τη δουλειά του στο Μαουλαμίνε.
Με την ελπίδα να επιστρέψει στη Ρωσία με μια δεύτερη προσπάθεια επέστρεψε στην Ινδία. Στη συνέχεια, οι βρετανικές αρχές του απαγόρευαν την έξοδο από τη χώρα του και τέθηκε υπό κατ 'οίκον περιορισμό στην Καλκούτα. Δραπέτευσε από τη σύλληψη και πήγε στη Βομβάη, αλλά αργότερα συνελήφθει και στάλθηκε πίσω στην Καλκούτα. Προκάλεσε την αναχώρησή του από την Ινδία. Υπό σύλληψη επιβιβάστηκε σε πολεμικό πλοίο για να απελαθεί στην Ιαπωνία. Έφυγε από το πλοίο όταν έκανε στάση στην Σαγκάη και από εκεί επέστρεψε με επιτυχία στη Ρωσία.
Ανδρόνικος Ασάν Ζαχαρίας
Ο Ανδρόνικος Ασάν Ζαχαρίας (Andronikos Asen Zaccaria, πέθανε το 1401) από την Οικογένεια Ζαχαρία ήταν από τον πατέρα του Βαρώνος της Χαλανδρίτσας (1382 - 1401) και από τη σύζυγό του Βαρόνος της Αρκαδίας (1388 - 1401) στο Πριγκιπάτο της Αχαΐας. Καταγόταν από την Οικογένεια Ζαχαρία από την Γένοβα, που διετέλεσαν Λατίνοι ηγεμόνες της Χίου (1304 - 1329) με πολλά φέουδα στην Πελοπόννησο, και από τον Οίκο των Ασέν, που διετέλεσαν ηγεμόνες της Βουλγαρίας.
Κληρονόμος της Χαλανδρίτσας, της Βελιγοστής και της Αρκαδίας
Ήταν γιος του Κεντυρίωνα Α΄, βαρώνου της Βελιγοστής, του Δαμαλά και της Χαλανδρίτσας και αδελφός της Μαρίας Ζαχαρία, συζύγου του πρίγκιπα της Αχαΐας. Κληρονόμησε από τον πατέρα του την βαρονία της Χαλανδρίτσας, (1382) και μέσω του γάμου του κληρονόμησε την βαρονία της Αρκαδίας. Η Βαρωνία της Βελιγοστής που κατείχε ο πατέρας κατακτήθηκε με τον θάνατό του (1382) από το Δεσποτάτο του Μυστρά. Ο πατέρας του ήταν ένας από τους ισχυρότερους βαρόνους στο πριγκιπάτο της Αχαΐας, έγινε Μέγας Κοντόσταυλος, κυβέρνησε τον Δαμαλά (Τροιζήνα), τη Χαλανδρίτσα Αχαΐας και την Αλισσό Αχαΐας.
Συμμαχία με τον γαμπρό του Πέτρο των Ναβαρραίων
Ο Κεντυρίων Α΄ πέθανε γύρω στο 1282 και ο γιος του Ανδρόνικος κληρονόμησε όλα τα εδάφη και τους τίτλους του· έγινε επίσης Μέγας Κοντόσταυλος της Αχαΐας. Παντρεύτηκε την κόρη του βαρώνου της Αρκαδίας Εράρδου Γ΄ Μαύρου και με τον θάνατο του -χωρίς γιο- πεθερού του (το 1388) προστέθηκαν στις κτήσεις του και η Αρκαδία (σημερινή Κυπαρισσία). Ο Καταλανός Πέτρος του Σαν Σουπεράνο, σύζυγος της αδελφής του Μαρίας Β΄ Ζαχαρία, έγινε πρόεδρος στην Εταιρεία των Ναβαρραίων, βάιλος στο Πριγκιπάτο της Αχαΐας (1386 - 1396) και κατόπιν πρίγκιπας της Αχαΐας (1396 - 1402). Ο Ανδρόνικος Ασάν και ο Πέτρος του Σαν Σουπεράνο ηττήθηκαν και αιχμαλωτίστηκαν από τους Ρωμαίους του Μυστρά (4 Ιουνίου 1395). Ελευθερώθηκαν τον Δεκέμβριο, αφού πλήρωσαν οι Βενετοί τα τεράστια λύτρα που έφταναν τα 50.000 Υπέρπυρα.. Ο Πάπας Βονιφάτιος Θ΄ του έστειλε επιστολή, στην οποία του δήλωσε την προστασία του και τον παρότρυνε να προχωρήσει σε εκστρατεία εναντίον των Οθωμανών.
Οικογένεια
Με τη σύζυγό του από τον Οίκο Λε Μαούρ, κόρη του βαρόνου της Αρκαδίας, απέκτησε:
Τον Ανδρόνικο διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος του Κεντυρίων Β΄, που έγινε ο τελευταίος πρίγκιπας της Αχαΐας (1404 - 1430) μέχρι την εκθρόνιση του από το Δεσποτάτο του Μυστρά (1430).
Πηγές
Ανδρονικος Ασαν Κατηγορία:Βαρώνοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας Κατηγορία:Βαρώνοι της Χαλανδρίτσας Κατηγορία:Βαρωνία της Αρκαδιάς
Βασίλι Εροσένκο
Καριέρα
Από το 1921 έως το 1923, ο Εροσένκο πήγε στην Κίνα και έζησε στο Χάρμπιν για περίπου τρεις μήνες και έμεινε στο Πεκίνο της Κίνας, όπου δίδαξε την Εσπεράντο. Από τον Οκτώβριο του 1921 έως τον Φεβρουάριο του 1922 εργάστηκε στο Ινστιτούτο Γλωσσών στη Σαγκάη. Ήταν σε επαφή με τον Κινέζο συγγραφέα Λου Σιουν, ο οποίος μετέφρασε ένα έργο και μια συλλογή παραμυθιών του Εροσένκο στα Κινέζικα. Ο Εροσένκο εμφανίζεται στη διήγηση του μου «Η κωμωδία των παπιών». Έδωσε διαλέξεις σε πανεπιστήμιο και σχολή κατάρτισης δασκάλων για γυναίκες στο Πεκίνο σχετικά με τη ρωσική λογοτεχνία και άλλα θέματα.
Το 1922 συμμετείχε στο 15ο Συνέδριο Εσπεράντο στο Ελσίνκι της Φινλανδίας. Το 1923 ο Εροσένκο έφυγε από την Κίνα και πέρασε τον υπόλοιπο χρόνο του στην Ευρώπη. Το 1924 συμμετείχε στο 16ο Συνέδριο Εσπεράντο στο Παρίσι και στο συνέδριο τυφλών Εσπεραντιστών στη Βιέννη.
Από το 1924 έως το 1927 εργάστηκε ως μεταφραστής στο Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο Εργαζομένων της Ανατολής. Μεταφράζει έργα των Μαρξ, Ένγκελς και Λένιν στα Ιαπωνικά. Το 1929-1930 ταξίδεψε στο Chukotka και ίδρυσε σχολείο τυφλών παιδιών. Λόγω του χαμηλού αριθμού εγγραφών, αυτό το εγχείρημα δεν πέτυχε.
Από το 1930 έως το 1932 εργάστηκε σε σχολείο τυφλών κατασκευαστών πινέλων στο Νίζνι Νόβγκοροντ ως καθηγητής μαθηματικών, Μπράιγ και ρωσικής γλώσσας. Ένα χρόνο αργότερα επέστρεψε στη Μόσχα για να εργαστεί ως αναγνώστης απόδειξης σε τυπογραφείο.
Το 1935 ίδρυσε το πρώτο σχολείο τυφλών παιδιών στο Kushka του Τουρκμενιστάν, όπου παρέμεινε μέχρι το 1945. Το 1946-1948 εργάστηκε ως εκπαιδευτής αγγλικής γλώσσας σε σχολείο για τα τυφλά παιδιά στη Μόσχα. Το 1949-1951 έζησε και δούλεψε σε ένα νυχτερινό σχολείο για τους τυφλούς στην Τασκένδη. Το 1952 επέστρεψε στο Obukhivka, τη γενέτειρά του, και εργάστηκε στο τελευταίο του βιβλίο. Πέθανε στις 23 Δεκεμβρίου και θάφτηκε σε ένα εξοχικό νεκροταφείο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι συγγραφείς Κατηγορία:Εσπεραντιστές
Αριάδνη στη Νάξο (Στράους)
Η Αριάδνη στη Νάξο και παλαιότερα Ἀριάδνη ἐν Νάξῳ (γερμ.: Ariadne auf Naxos) είναι όπερα του Ρίχαρντ Στράους με γερμανικό λιμπρέτο του Ούγκο φον Χόφμανσταλ. Πρωτοπαρουσιάστηκε στη Στουτγάρδη, στις 25 Οκτωβρίου 1912. Η υπόθεση της όπερας είναι βασισμένη στον αρχαίο ελληνικό μύθο της Αριάδνης και του Διόνυσου.
Υπόθεση
Η όπερα εκτυλίσσεται στο σπίτι του πιο πλούσιου κατοίκου της Βιέννης, όπου έχουν καταφθάσει δύο ομάδες μουσικών. Όλο το πρώτο μέρος εκτυλίσσεται στα παρασκήνια και αναφέρεται στις πρόβες για το ανέβασμα δύο ταυτόχρονων παραστάσεων.
Το δεύτερο μέρος αναφέρεται στην ίδια την Αριάδνη, την οποία έχει εγκαταλείψει ο Θησέας στη Νάξο. Η Ζερμπινέτα και τέσσερις φίλες της πηγαίνουν στην Αριάδνη προσπαθώντας μάταια να της φτιάξουν το κέφι και να την κάνουν να ξεχάσει τον Θησέα βρίσκοντας κάποιον άλλο.
Οι τρεις νύμφες (Ναϊάς, Δρυάς και Ηχώ) ανακοινώνουν την άφιξη του θεού Διόνυσου στο νησί. Ο Διόνυσος ερωτεύεται κεραυνοβόλα την Αριάδνη και της υπόσχεται να την ανεβάσει στους ουρανούς ως αστερισμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όπερες του Ρίχαρντ Στράους Κατηγορία:Όπερες στη γερμανική γλώσσα
Τζάκομο ντάλα Τόρε
Ο Αδελφός Τζάκομο ντάλα Τόρε ντελ Τέμπιο ντι Σανγκουινέτο (Fra Giacomo dalla Torre del Tempio di Sanguinetto, 9 Δεκεμβρίου 1944 – 29 Απριλίου 2020) ήταν ο 80ός Πρίγκιπας και Μέγας Άρχων του Κυρίαρχου Στρατιωτικού Τάγματος της Μάλτας. Εξελέγη από το Ολοκληρωτικό Συμβούλιο της Επικρατείας στις 2 Μαΐου 2018 και πήρε τον όρκο του γραφείου στις 3 Μαΐου 2018. Ο πλήρης τίτλος του ήταν Ανώτερη Υψηλότητα Αδελφός Τζάκομο ντάλα Τόρε ντελ Τέμπιο ντι Σανγκουινέτο, Πρίγκιπας και Μέγας Άρχων του Κυρίαρχου Στρατιωτικού Τάγματος των Ιωαννιτών του Αγίου Ιωάννου της Ιερουσαλήμ, της Ρόδου και της Μάλτας, Πιο Ταπεινός προστάτης των Φτωχών του Ιησού Χριστού.
Οικογένεια και σταδιοδρομία
Γεννημένος στη Ρώμη, ο Ντάλα Τόρε ήταν μέλος οικογένειας κομήτων με καταγωγή από το Τρεβίζο. Ο πατέρας του, Πάολο Ντάλα Τόρε (1910-1993) ήταν ιστορικός τέχνης, Διευθυντής των Μουσείων του Βατικανού από το 1961 έως το 1975. Ο αδελφός του Τζουζέπε, είναι δικηγόρος, πρόεδρος του Δικαστηρίου της Πόλης του Βατικανού και πρώην γενικός υπαρχηγός της Τάξης του Αγίου Τάφου. Ο παππούς του, Τζουζέπε (1885-1967) ήταν δημοσιογράφος, διευθυντής της εφημερίδας του Βατικανού l'osservatore Romano από το 1920 έως το 1960.
Τάγμα της Μάλτας
Ο Ντάλα Τόρε έγινε Ιππότης της Τιμής και της Αφοσίωσης του Κυρίαρχου Τάγματος το 1985 και ορκίστηκε ως Ιππότης της Δικαιοσύνης το 1993. Το 1994 εξελέγη Μέγας Ηγεμών (Prior) της Λομβαρδίας και της Βενετίας, θέση που κράτησε μέχρι το 1999. Από το 1999 έως το 2004 ήταν μέλος του Κρατικού Συμβουλίου.
Στις 24 Ιανουαρίου 2009 ο Ντάλα Τόρε εξελέγη Μέγας Prior της Ρώμης. Eπανεξελέγη Μέγας Prior της Ρώμης στις 12 Φεβρουαρίου 2015 και παρέμινε στη θέση μέχρι να εκλεγεί Πρίγκηπας και Μέγας Άρχων, το 2017.
Στις 29 Απριλίου 2017, τρεις μήνες μετά την παραίτηση του Αδελφού Μάθιου Φέστινγκ ως Πρίγκιπα και Μεγάλου Άρχοντα, ο Ντάλα Τόρε εξελέγη επικεφαλής του Τάγματος της Μάλτας, ως αναπληρωτής του Μεγάλου Άρχοντα. Κατείχε αυτή τη θέση μέχρι τις 2 Μαΐου 2018 όταν εξελέγη Πρίγκιπας και Μέγας Άρχων. Απεβίωσε εν ενεργεία σε ηλικία 75 ετών από καρκίνο του λάρυγγα στη Ρώμη.
Σημειώσεις και παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί ευγενείς Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία
Βίων ο Σολεύς
Ο Βίων ο Σολεύς ήταν συγγραφέας των αλεξανδρινών ή των πρώτων ρωμαϊκών χρόνων.
Από τον Διογένη τον Λαέρτιο και τον Αθήναιο μνημονεύεται ένα έργο του με τίτλο Αιθιοπικά, ενώ ο Βάρρων τον συγκαταλέγει μεταξύ αυτών που έγραψαν Γεωπονικά. Στα γεωπονικά έργα του Βίωνος αναφέρεται επίσης και ο Πλίνιος. Διασώθηκαν συνολικά έξι αποσπάσματα.
Παραπομπές
κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιστορικοί
Πίνακας μεταλλίων Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1908
Ο πίνακας μεταλλίων των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1908 είναι μία λίστα της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, η οποία κατατάσσει τις χώρες με βάση τον αριθμό των μεταλλίων που κατέκτησαν στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1908.
Συνολικά, 2.008 αθλητές από 22 χώρες έλαβαν μέρος σε 110 αγωνίσματα των 22 αθλημάτων που πραγματοποιήθηκαν στο Λονδίνο του Ηνωμένου Βασιλείου, το διάστημα 27 Απριλίου έως 31 Οκτωβρίου 1908. Από τις 22 συμμετέχουσες χώρες, οι 19 κέρδισαν μετάλλιο στους Αγώνες. Αργεντινή, Ελβετία και Τουρκία ήταν οι μοναδικές χώρες που δεν κατέκτησαν κάποιο μετάλλιο.
Οι διοργανωτές της Μεγάλης Βρετανίας κέρδισαν τα περισσότερα χρυσά (56), ασημένια (51) και χάλκινα (39) μετάλλια και βρέθηκαν έτσι στην πρώτη θέση της κατάταξης. Αυτά τα συνολικά 146 μετάλλια σήμαναν τεράστια βελτίωση από τα μόλις δύο που κατακτήθηκαν τέσσερα χρόνια νωρίτερα στο Σαιντ Λούις και αποτελούν μέχρι σήμερα τη μεγαλύτερη συγκομιδή των Βρετανών στην ιστορία των σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων. Ιδιαίτερη επιτυχία σημείωσαν στα αγωνίσματα πυγμαχίας, όπου από τα 15 διαθέσιμα μετάλλια στις πέντε κατηγορίες βάρους, κατάφεραν να κερδίσουν τα 14. Στη δεύτερη θέση του πίνακα βρέθηκαν οι Ηνωμένες Πολιτείες, που όμως συμμετείχαν με 112 αθλητές, σε αντίθεση με τους 676 Βρετανούς.
Οι αθλητές από την Αυστραλία (τέταρτη Ολυμπιακή συμμετοχή) και τη Νέα Ζηλανδία (συμμετείχε για πρώτη φορά) αγωνίστηκαν σε κοινή ομάδα με το όνομα Αυστραλασία. Στην αποστολή της Μεγάλης Βρετανίας βρέθηκαν και αρκετοί αθλητές από την Ιρλανδία, που εκείνη την εποχή ήταν μέρος του Ηνωμένου Βασιλείου. Αντίθετα, η Φινλανδία που βρισκόταν υπό την κυριαρχία της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, έλαβε μέρος ως ξεχωριστή χώρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1908 1908
Ψηφιακά ηλεκτρονικά
240px|right|thumb| 240px|right|thumb Τα ψηφιακά ηλεκτρονικά είναι ηλεκτρονικά συστήματα που επεξεργάζονται ψηφιακά σήματα, δηλαδή σήματα με διακριτά επίπεδα τάσης. Στις εφαρμογές αυτές κυριαρχεί το ψηφιακό σήμα που εναλλάσσεται μεταξύ δύο επιπέδων τάσης, μίας ελάχιστης (low) και μίας μέγιστης (high). Τα δύο επίπεδα τάσης αντιστοιχίζονται με τα δυαδικά ψηφία "1" (για το επίπεδο high) και "0" (για το επίπεδο low) κάτι που επιτρέπει την μελέτη του ψηφιακού σήματος με την χρήση του δυαδικού αριθμητικού συστήματος.
Κύρια δομικά στοιχεία των ψηφιακών ηλεκτρονικών είναι ηλεκτρονικά κυκλώματα που αποκαλούνται λογικές πύλες ή ηλεκτρονικές πύλες. Αυτές πραγματοποιούν τις πράξεις της άλγεβρας λογικής ή άλγεβρας Boole από το όνομα του δημιουργού της. Η επεξεργασία του ψηφιακού σήματος γίνεται με συνδυασμένα τέτοια κυκλώματα που αποκαλούνται ψηφιακά κυκλώματα ή λογικά κυκλώματα
Πλεονεκτήματα των ψηφιακών συστημάτων
Σημαντικό πλεονέκτημα των ψηφιακών συστημάτων είναι η μικρή αλλοίωση που προκαλεί στα ψηφιακά σήματα ο ηλεκτρονικός θόρυβος. Αυτό καθιστά τα ψηφιακά σήματα κατάλληλα για μετάδοση καθώς μπορούν να αναπαραχθούν πλήρως ακόμα και αν έχουν υποστεί μεγάλη εξασθένιση.
Τα ψηφιακά ηλεκτρονικά έχουν την δυνατότητα να μεταβάλλουν την λειτουργία τους χωρίς να απαιτείται αλλαγή στην κατασκευή του κυκλώματος. Αυτό δίνει την δυνατότητα προγραμματισμού για καθορισμό της λειτουργίας ενός ψηφιακού κυκλώματος, γεγονός που σημαίνει ότι μπορεί το ίδιο κύκλωμα κατασκευαστικά να χρησιμοποιείται σε πολυάριθμες διαφορετικές εφαρμογές μεταβάλλοντας προγραμματίζοντας απλά την λειτουργία του.
Μειονεκτήματα των ψηφιακών ηλεκτρονικών
Τα ψηφιακά ηλεκτρονικά είναι λιγότερο αξιόπιστα στην περίπτωση κατασκευής επιστημονικών οργάνων μετρήσεων. Τα περισσότερα σήματα, που προέρχονται από μετατροπή σε ηλεκτρικό σήμα κάποιου φυσικού μεγέθους (π.χ. θερμοκρασία, ήχος, ηλεκτρική αγωγιμότητα κλπ.), είναι σε αναλογική μορφή. Για την ψηφιακή επεξεργασία αυτών των σημάτων απαιτούνται επιπλέον κυκλώματα μετατροπής των αναλογικών αυτών σημάτων σε ψηφιακά σήματα και το αντίθετο, κάτι που αυξάνει την πιθανότητα σφαλμάτων στην μέτρηση
Βασικά ψηφιακά κυκλώματα
Συνδυάζοντας τις βασικές λογικές πύλες δημιουργούνται μία σειρά από βασικά ψηφιακά κυκλώματα, τα οποία με την σειρά τους αποτελούν δομικές μονάδες πολυπλοκότερων ψηφιακών κυκλωμάτων. Τέτοια κυκλώματα είναι οι αθροιστές και ημιαθροιστές, οι πολυπλέκτες και αποπολυπλέκτες, οι κωδικοποιητές και αποκωδικοποιητές, οι δισταθείς πολυδονητές (flip-flop), οι απαριθμητές οι καταχωρητές κλπ. Πολυπλοκότερα κυκλώματα είναι οι ψηφιακές μνήμες.
Σύνθετα ψηφιακά κυκλώματα
Πολυπλοκότερα ψηφιακά κυκλώματα που ενσωματώνουν όλες σχεδόν τις παραπάνω δομικές μονάδες είναι οι μικροελεγκτές, οι μικροϋπολογιστές και οι επεξεργαστές. Τα κυκλώματα αυτά κατασκευάζονται ως ολοκληρωμένα κυκλώματα (ICs) και έχουν την δυνατότητα να πραγματοποιήσουν πολύπλοκες λειτουργίας κατόπιν προγραμματισμού.
Πηγές
Κατηγορία:Ηλεκτρονικά κυκλώματα Κατηγορία:Σχεδιασμός  Κατηγορία:Ηλεκτρονική σχεδίαση Κατηγορία:Ψηφιακά συστήματα
1459 Μάγκνια
Η Μάγκνια (Magnya) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,275. Ανακαλύφθηκε το 1937 από τον Ρώσο αστρονόμο Γκριγκόρι Νικολάεβιτς Νέουιμιν, που παρατηρούσε από το Σιμέις της Κριμαίας (και, ανεξάρτητα, από τον Γάλλο αστρονόμο Α. Πατρί, που παρατηρούσε από τη Νίκαια).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Μάγκνια εκτιμάται σε 29,90 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,217 ± 0,053. Η Μάγκνια περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 4 ώρες και 41 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαγκνια
Α.Ο. Αίολος Τήνου
Ο Αθλητικός Όμιλος Αίολος Τήνου ήταν ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα το νησί της Τήνου. Χρησιμοποιούσε ως έδρα το Δημοτικό Στάδιο Τήνου.
Το Μάιο του 1932 αναφέρεται ως πρωταθλήτρια Τήνου και είχε κλείσει φιλικό αγώνα με την Ένωση Ερμουπόλεως για τις 8 Μαΐου, που ματαιώθηκε λόγω μη αφίξης της συριανής ομάδας. Μετά την ίδρυσή της ΕΠΣ Κυκλάδων το 1980, ξεκίνησε να παίρνει μέρος στις διοργανώσεις της. Τη σεζόν 1993-94 κατέκτησε το πρωτάθλημα Κυκλάδων και κέρδισε την άνοδο στη Δ' Εθνική κατηγορία. Συμμετείχε στον 1ο όμιλο, όμως τερμάτισε στην τελευταία θέση με μόλις 1 βαθμό και υποβιβάστηκε αμέσως. Αγωνίστηκε για λίγο ακόμη στο τοπικό πρωτάθλημα, μέχρι που αποσύρθηκε οριστικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Τήνου Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Μητροπολίτης Λευκάδος και Ιθάκης Θεόφιλος
Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Μητροπολίτης Θεόφιλος (κατά κόσμον Κωνσταντίνος Μανωλάτος), γεννήθηκε στις 13 Αυγούστου 1963 στη Λευκάδα. Είναι Πτυχιούχος της Ανωτέρας Εκκλησιαστικής Σχολής Αθηνών και της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Χειροτονήθηκε Διάκονος το 1991 και Πρεσβύτερος το 1992. Από το 1992 μέχρι και την εκλογή του διακόνησε ως Προϊστάμενος στον Ιερό Ναόν Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Μοσχάτου. Προσέφερε σε διαφόρους τομείς του πνευματικού, κοινωνικού, φιλανθρωπικού και ποιμαντικού έργου της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών. Διετέλεσε από το 1993 Αρχειοφύλαξ της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος και από το 2002 Ηγουμενοσύμβουλος της Ιεράς Μονής Ασωμάτων Πετράκη.
Μητροπολίτης Λευκάδος και Ιθάκης εξελέγη στις 24η Ιουνίου 2008 και εν συνεχεία χειροτονήθηκε Επίσκοπος στις 27 Ιουνίου 2008. Η ενθρόνισή του στην πόλη της Λευκάδος πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 2 Αυγούστου 2008.
Παραπομπές
Θεοφιλος
Ζοζέ Πεσέιρο
Ο Ζοζέ Πεσέιρο (José Vítor dos Santos Peseiro, 4 Απριλίου 1960) είναι Πορτογάλος προπονητής ποδοσφαίρου.
Γεννήθηκε στις 4 Απριλίου του 1960 στο Κορούτσε της Πορτογαλίας. Ο Ζοζέ Πεσέιρο είναι απόφοιτος της πορτογαλικής σχολής, καλύτερος εκπρόσωπος της οποίας είναι ο Ζοσέ Μουρίνιο. Οι ομάδες του χαρακτηρίζονται από θέαμα και πολλά γκολ, αν και το αποτέλεσμα ουδέποτε ήταν απαραίτητος συνοδός των δημιουργημάτων του.
Η καριέρα του άρχισε το 1992, όταν ανέλαβε τη Σανταρέμ, ομάδα τοπικού πρωταθλήματος. Εκεί έμεινε δύο περιόδους, για να ακολουθήσουν οι εμπειρίες σε Μοντεμόρ και Οριεντάλ, δύο και τρία χρόνια αντίστοιχα. Η παρθενική ευκαιρία για κάτι καλό ήρθε το 1999, όταν κίνησε το ενδιαφέρον της Νασιονάλ, η οποία και τον απέκτησε.
Τον Μάιο του 2022, η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της Νιγηρίας έχει το όνομα του νέου της εθνικού προπονητή και είναι ο Χοσέ Πεσέιρο που επιλέγεται να προπονήσει την ποδοσφαιρική ομάδα της Νιγηρίας.
Πρώτη εμπειρία
Την επόμενη ήρθαν οι πρώτες μεγάλες συγκινήσεις. Στον έκτο γύρο του πορτογαλικού Κυπέλλου, ένα βήμα πριν από τα προημιτελικά, η Νασιονάλ αντιμετώπισε τη Σπόρτινγκ, τον Γενάρη του 2001. Το ματς της Λισσαβώνας ήταν εκπληκτικό και τελείωσε 3-3 αλλά οι Νησιώτες δε μπόρεσαν να ολοκληρώσουν τον θρίαμβό τους και κλήθηκαν να δώσουν επαναληπτικό στην έδρα τους, τον οποίο έχασαν με 0-2. Στο πρωτάθλημα, η ομάδα τερμάτισε στην έβδομη θέση, δεκατρείς βαθμούς κάτω από την άνοδο και 18 πάνω από τον υποβιβασμό. Τελείωσε τη χρονιά με την πέμπτη καλύτερη επίθεση και την ανάλογη χειρότερη άμυνα. Φαίνονταν τα σημάδια.
Η ανόδος
Το Φθινόπωρο του 2001 οι προσδοκίες έχουν πια μεγαλώσει. Η λέξη "άνοδος" ακουγόταν όλο και πιο έντονα ανάμεσα στα στελέχη της Νασιονάλ και εξασφαλίστηκε, έστω και μέσω της τρίτης (ωστόσο άνετης) θέσης. Η Νασιονάλ διέθετε την καλύτερη επίθεση (62 γκολ σε 34 ματς), ωστόσο μελανό σημείο ήταν το ότι δεν κατάφερε να νικήσει κάποιο από τα τέσσερα παιχνίδια απέναντι σε Μορεϊρένσε και Ακαντέμικα, τα μεγάλα ονόματα της κατηγορίας εκείνη τη σεζόν. Μάλιστα, η Ακαντέμικα, την απέκλεισε στον τρίτο γύρο του Κυπέλλου (3-1).
Μετά από τρεις ημέρες, η Χάλμσταντ κάνει την έκπληξη, αποκλείει τη Σπόρτινγκ και περνάει εκείνη στους ομίλους του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ. Η παραίτηση του Πεσέιρο δεν είναι μακριά. Η πρώτη παρουσία του Πεσέιρο στα μεγάλα σαλόνια κρίθηκε επιτυχημένη. Η Νασιονάλ τελείωσε στην ενδέκατη θέση, ψηλότερα από αυτές των δύο αντιπάλων της την περασμένη σεζόν. Παρά το ότι στις πρώτες τρεις αγωνιστικές είχε μόλις έναν βαθμό προσαρμόστηκε και επανήλθε, αν και στο Κύπελλο, ο αποκλεισμός από την Τσάβες, ομάδα δεύτερης κατηγορίας, δεν ήταν δα και η μεγαλύτερη επιτυχία.
Από τη Σανταρέμ στη Ρεάλ Μαδρίτης
Το Καλοκαίρι του 2003 ήρθε η μεγαλύτερη διάκριση, μέχρι την επόμενη. Ο Κάρλος Κεϊρόζ άφησε τον μέντορά του, Σερ Άλεξ Φέργκιουσον για να αναλάβει την πρόκληση της Ρεάλ Μαδρίτης και ήθελε τον Πεσέιρο βοηθό του. Τα πράγματα στην ισπανική πρωτεύουσα δεν πήγαν καλά, με συνέπεια ο Κεϊρόζ να επιστρέψει στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και ο Πεσέιρο να μείνει "ξεκρέμαστος". Το κάλεσμα της Σπόρτινγκ Λισσαβόνας όμως κάθε άλλο παρά αδιάφορο τον άφησε, καθώς πλέον είχε αποκτήσει ένα αξιοπρόσεκτο βιογραφικό.
Τα "λιοντάρια" άρχισαν άσχημα και μέχρι το τέλος του Οκτωβρίου του 2004 μετρούσαν τρεις ήττες και δύο ισοπαλίες στο πρωτάθλημα. Όχι η ιδανική συγκομιδή. Η αστάθεια συνεχίστηκε μέχρι τέλους και η Σπόρτινγκ έκοψε το νήμα πίσω από Πόρτο και Μπενφίκα, παρά το ότι ο ανταγωνισμός ήταν επίσης ανεπαρκής. Την προτελευταία αγωνιστική όμως η Μπενφίκα σκόραρε στο 90ο λεπτό, νίκησε τους "πράσινους" και τους στέρησε τις ελπίδες για πρωτάθλημα. Μοναδικό θετικό στις εντός των τειχών υποχρεώσεις η επίθεση. Τα 61 γκολ ήταν η καλύτερη συγκομιδή, 15 τέρματα περισσότερα από τη Μπενφίκα και 25 (!) από την Πόρτο. Πρώτος σκόρερ αναδείχθηκε ο Λιέντσον με 25 γκολ.
Παραλίγο αποθέωση
Στο Κύπελλο αποκλείστηκε από τη Μπενφίκα στη φάση των "16", για να αποδειχθεί αργότερα πως τα κόκκινα είναι ο κακός δαίμονας του Πεσέιρο, έστω και αν στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ τα πράγματα πήγαν ασύγκριτα καλύτερα.
Στον όμιλο, η πορτογαλική ομάδα τερμάτισε τρίτη και καταϊδρωμένη, πίσω από τις Νιούκαστλ και Σοσό και μπροστά από τον Πανιώνιο. Στους "32" απέκλεισε τη Φέγενορντ με δύο νίκες (2-1), για να έρθουν ακόμη δύο (2-3, 1-0) με αντίπαλο τη Μίντλεσμπρο. Στα προημιτελικά, η Νιουκάσλ πήρε το πρώτο ματς με 1-0 και προηγούταν στο "Ζοσέ Αλβαλάδε" μέχρι το 40ο λεπτό χάρη στο γκολ του Κίερον Ντάιερ. Ουδείς πίστευε πως οι Πορτογάλοι μπορούν να σκοράρουν τρεις φορές αλλά βρήκαν δίχτυα τέσσερις και πέρασαν στα ημιτελικά με εκπληκτικό στιλ.
Εκεί, η Άλκμααρ ήταν σκληρό καρύδι. Ηττήθηκε με 2-1 στον πρώτο αγώνα, ενώ η ρεβάνς πήγε στην παράταση. Στο 108’ οι Ολλανδοί πήραν το προβάδισμα με 3-1 και μέχρι το 122’ ήταν φιναλίστ. Τότε όμως μίλησε ο Μιγέλ Γκαρσία και η Σπόρτινγκ εξασφάλισε την παρουσία της στον τελικό, ο οποίος μάλιστα έγινε στο γήπεδό της. Ο Ροζέριο έβαλε μπροστά στο σκορ την ομάδα του απέναντι στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας αλλά τρία γκολ στο δεύτερο μέρος έστειλαν το τρόπαιο στη ρωσική πρωτεύουσα.
Η τελική αποτυχία όμως δεν στερεί τη δυνατότητα από τον Πεσέιρο να απολαύσει το βραβείο του καλύτερου προπονητή της χρονιάς στην Πορτογαλία.
Από το ζενίθ στο ναδίρ
Τον Μάιο του 2005 είχε φτάσει ένα βήμα κάτω από τον Όλυμπο αλλά την επόμενη σεζόν έπεσε ένα πάνω από τα τάρταρα. Στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ η Σπόρτινγκ αποκλείστηκε από την Ουντινέζε, εν συνεχεία δεν κατάφερε να μπει στους ομίλους του ΟΥΕΦΑ καθώς υποτάσσεται στη σουηδική Χάλμσταντ, ενώ στο πρωτάθλημα αρχίζει με τρεις νίκες, η μία επί της Μπενφίκα, για να ακολουθήσει ο εφιάλτης.
Μέσα σε ένα μήνα, από τις 16 Σεπτεμβρίου μέχρι τις 16 Οκτωβρίου, η Σπόρτινγκ έχασε από Νασιονάλ, FC Πάσος ντε Φερέιρα και Ακαντέμικα και ενδιάμεσα νίκησε τη Σετούμπαλ, με συνέπεια ο Πεσέιρο να υποβάλλει την παραίτησή του και ο πρόεδρος, Αντόνιο Ντίας ντα Κούνια να την κάνει αποδεκτή.
Ο πορτογαλικός Τύπος αναφέρει χαρακτηριστικά εκείνη την εποχή πως ο Πεσέιρο είναι ικανός προπονητής αλλά δύο παράμετροι δεν τον οδήγησαν στην κορυφή. Η μία είναι η ολιγωρία την κρίσιμη στιγμή. Στα κομβικά σημεία, η Σπόρτινγκ σπάνια έστριβε σωστά και αυτό στοίχισε, όπως και τα κρούσματα απειθαρχίας. Δύο είναι οι περίφημες περιπτώσεις που οδήγησαν στην πτώση των μετοχών του προπονητή της ομάδας.
Οι Λιέντσον και Ρόχεμπακ δε δίστασαν μπροστά στις κάμερες να εκφράσουν τη δυσφορία τους και τον έβρισαν με την ψυχή τους, ενώ δεν ήταν λίγοι οι τότε παίκτες του που βρήκαν την αφορμή να τονίσουν ότι τα πράγματα στα αποδυτήρια ήταν ολίγον χαλαρά.