cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tokyo Disneysea
Mermaid Lagoon
μικρογραφία|Mermaid Lagoon Το Mermaid Lagoon φιλοξενεί τους χαρακτήρες της Μικρής Γοργόνας. Η πρόσοψη είναι φτιαγμένη για να μοιάζει με το παλάτι του βασιλιά Τρίτωνα και διαθέτει αρχιτεκτονική εμπνευσμένη από θάλασσα. Αυτό το μέρος του πάρκου είναι κυρίως εσωτερικός και αναπαράγει την αίσθηση ότι είσαι κάτω απ'το νερό.
Lost River Delta
αριστερά|μικρογραφία|Lost River Delta Βρίσκεται στο πίσω μέρος του πάρκου, η κυρίαρχη δομή σε αυτό το "λιμάνι" είναι τα ερείπια μιας αρχαίας πυραμίδας των Αζτέκων που φιλοξενεί τη σκοτεινή διαδρομή αδρεναλίνης, το Indiana Jones Adventure: Temple of the Crystal Skull.
Port Discovery
μικρογραφία|Ηλεκτρικός Σιδηρόδρομος Disneysea, στο Port Discovery. Αυτό το «λιμάνι» φιλοξενεί το φανταστικό «Marine Life Institute». Το Port Discovery φιλοξενεί δύο αξιοθέατα: το Aquatopia, μια βάρκα που χρησιμοποιεί LPS tracking για να μετακινηθεί και να περιστραφεί σε μια λιμνοθάλασσα ανάμεσα σε καταρράκτες και τον Ηλεκτρικό Σιδηρόδρομο DisneySea, ένα ηλεκτρικό trolley που μεταφέρει επιβάτες από και προς το American Waterfront.
American Waterfront
Αυτό το «λιμάνι» αντιπροσωπεύει τη βορειοανατολική ακτή των Ηνωμένων Πολιτειών στις αρχές του 20ου αιώνα. Διαθέτει δύο θεματικές περιοχές, ένα τμήμα "Old Cape Cod" και ένα τμήμα "New York Harbor". Η γη κυριαρχείται από ένα μεγάλο επιβατικό πλοίο, SS Columbia, το οποίο είναι συνήθως ο τόπος για διάφορες εκδηλώσεις και εκδηλώσεις.
Arabian Coast
Αυτό πήρε το θέμα του από τον Aladdin. Αναπαράγει ένα αραβικό λιμάνι σε συνδυασμό με τον "μαγικό κόσμο από τις 1000 και 1 νύχτες".
Πηγές
Κατηγορία:Πάρκα αναψυχής Κατηγορία:Disneyland Κατηγορία:Ιαπωνικός πολιτισμός
Διεθνής Επιτροπή Στρωματογραφίας
Ανήκει στη Διεθνή Ένωση Γεωλογικών Επιστημών, όντας ταυτόχρονα και το μεγαλύτερο επιστημονικό σώμα της, για το οποίο απαιτείται μόνιμη επιτροπή, εφόσον και συνεδριάζει περισσότερες από τις καθορισμένες τέσσερις φορές ετησίως για την αντιμετώπιση διάφορων ζητήμάτων
Παραπομπές
Κατηγορία:Στρωματογραφία Κατηγορία:Γεωλογικοί οργανισμοί
Συμμετοχή της Γρενάδας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2023
Η Γρενάδα συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2023, που διεξήχθη στη Βουδαπέστη της Ουγγαρίας, με 4 αθλητές, 3 άνδρες και 1 γυναίκα.
Παραπομπές
Γρενάδα
Αιθυλομεθυλαιθέρας
Ο αιθυλομεθυλαιθέρας (EthylMethylEther, EME) ή μεθυξυαιθάνιο ή αιθυλομεθυλοξείδιο είναι οργανική ένωση με μοριακό τύπο C3H8O και ημισυντακτικό τύπο CH3CH2OCH3, που γράφεται επίσης συντομογραφικά EtOMe. Πιο συγκεκριμένα, ανήκει στους αιθέρες. Η χημικά καθαρή ένωση, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος (θερμοκρασία 25 °C, πίεση 1 atm), είναι άχρωμο αέριο. Έχει τα ακόλουθα δύο (2) ισομερή θέσης:
Αλκυλίωση αλκολικού άλατος
Μπορεί να παραχθεί με αιθυλίωση μεθανολικού άλατος (π.χ. CH3ONa) με αλαιθάνιο (CH3CH2X) ή μεθυλίωση αιθανολικού άλατος (π.χ. CH3CH2ONa) με αλομεθάνιο (CH3X) :
ή
Χημικές ιδιότητες και παράγωγα
Ως βάση κατά Λιούις, μπορεί να αντιδρά με οξέα κατά Λιούις σχηματίζοντας άλατα, ενώ αντιδρά βίαια με οξειδωτικά μέσα.
Οξείδωση
Υπό την επίδραση φωτός (hv) και ατμοσφαιρικού οξυγόνου σχηματίζει ασταθή και εκρηκτικά υπεροξείδια, κυρίως 1-μεθοξυαιθυλυδροϋπεροξείδιο:
Επίδραση οξέων
Με τη επίδραση οξέων, κλασσικών ή κατά Lewis παράγει διάφορα οξώνια, δηλαδή ασταθή και πολύ δραστικά παράγωγα του τρισθενή O+ :
Υδρόλυση
1. Με επίδραση νερού, σε όξινο περιβάλλον, υδρολύεται προς ισομοριακό μείγμα μεθανόλης κσι αιθανόλης :
2. Με επίδραση ψυχρού υδροϊωδίου (HI) παράγεται σχεδόν ισομοριακό μείγμα μεθανόλης, ιωδομεθανίου, αιθανόλης και ιωδαιθανίου:
3. Με επίδραση θερμού υδροϊωδίου (HI) παράγεται ισομοριακό μείγμα ιωδομεθανίου, ιωδαιθανίου και νερού:
Μετάθεση Wittig
Με επίδραση αλκυλολιθίου (π.χ. μεθυλολιθίου) έχουμε τη μετάθεση Wittig, με την οποία παράγεται 2-προπανόλη και αλκάνιο (μεθάνιο αν είχε χρησιμοποιηθεί μεθυλολίθιο) :
Επίδραση καρβενίων
Με παρεμβολή μεθυλενίου, παράγεται μεθυλοπροπυλαιθέρας, διαιθυλαιθέρας και ισοπροπυλομεθυλαιθέρας :
Θέματα ασφαλείας
Είναι εξαιρετικά εύφλεκτος και η εισπνοή του μπορεί να προκαλέσει ασφυξία ή ζάλη.
Λιβαδερό Κοζάνης
Το Λιβαδερό είναι ορεινή κοινότητα του Νομού Κοζάνης.
Ιστορικό
Η παλαιά ονομασία του χωριού ήταν Μόκρο, που στα βουλγαρικά σημαίνει υγρό και μετονομάσθηκε μετά την Απελευθέρωση σε Λιβαδερό. Ο οικισμός ίσως υπήρχε από του 6ου ή 7ου αιώνα και μάλιστα η κατοίκηση του χωριού είναι συνεχής και αδιάκοπη από τους χρόνους εκείνους μέχρι και σήμερα, αφού διατηρεί την ίδια ονομασία. Από διάφορα ευρήματα στο εξωκλήσι της Αναλήψεως, πιθανολογείται ότι υπήρχε στη θέση αυτή κάποιο μοναστήρι, για το οποίο όμως δεν υπάρχουν άλλες μαρτυρίες ή αναφορές σε γραπτά κείμενα των αρχείων της Ι. Μητροπόλεως ή της επαρχίας, ούτε και η παράδοση φέρνει τέτοιες μνήμες.
Απ' όσο θυμάται ο σημερινός κόσμος της επαρχίας, ήταν πάντοτε από τα πολυπληθέστερα χωριά της περιοχής των Καμβουνίων και από τα πιο ορεινά, παλαιότερα δε και μέχρι τη δεκαετία του 1960 από τα πλέον δυσπρόσιτα και απομακρυσμένα, αφού από τα Σέρβια, που ήταν το Αστικό κέντρο της περιοχής, απέχει περί τα 20 χιλιόμετρα και οι δρόμοι ήταν δύσβατοι. Η μετάβαση των κατοίκων στην αγορά των Σερβίων και η επιστροφή ήταν προβληματική, ιδιαίτερα δε κατά τους χειμερινούς μήνες με τις βροχές, τα χιόνια και τις λάσπες. Μετά το 1950 έγινε κάποιος αμαξιτός χωματόδρομος και άρχισε κάποια συγκοινωνιακή εξυπηρέτηση με αυτοκίνητα φορτηγά της λεγόμενης «άγονης γραμμής», και από το 1963 έγινε η παρακαμπτήρια εθνική οδός Κοζάνης–Λαρίσης μέσω Μεταξά και εντεύθεν του χρόνου αυτού αποκαταστάθηκε τακτική συγκοινωνία, αφού επεκτάθηκε λίγο αργότερα ασφαλτοστρωμένος δρόμος μέχρι το Λιβαδερό. Έσπασε έτσι η απομόνωση και το χωριό πήρε άλλη κίνηση και άλλη μορφή.
Τουρκοκρατία
Στο μεγαλύτερο διάστημα της Τουρκοκρατίας, ήταν ελεύθερο κεφαλοχώρι με αμιγή ελληνικό πληθυσμό, χωριό ορεινό και άγονο σε γεωργική παραγωγή, το οποίο περιοριζόταν στην καλλιέργεια και παραγωγή βρίζας, η οποία επίσης εξέλιπε κατά καιρούς και δεν επαρκούσε για τη διατροφή του πληθυσμού. Ο βιοπορισμός τους στηριζόταν περισσότερο στην κτηνοτροφία από γιδοπρόβατα, αγελάδες και χοιρινά. Διατηρούσαν κοπάδια από χοιρινά που τα εμπορεύονταν και προμήθευαν με μικρά χοιρίδια όλη την επαρχία Σερβίων. Ο Χαρίσιος Μιγδάνης περί τα 1820, αναφερόμενος στην επαρχία Σερβίων, μεταξύ άλλων σημειώνει:
Όταν ο Αλή πασάς λίγο πριν από το 1800 απέκτησε κάποιες αρμοδιότητες στο χώρο της Μακεδονίας, με τις επεκτατικές του επιδρομές και με διάφορους δόλιους και δυναστικούς τρόπους άρπαζε το ένα μετά το άλλο τα χωριά και τα μετέτρεπε σε τσιφλίκια. Τότε κατέστησε και το Λιβαδερό τσιφλίκι μαζί με τα άλλα χωριά των Καμβουνίων. Με επιστολές τους προς τον Μητροπολίτη οι ιερείς των χωρίων ήθελαν να μεσολαβήσει, ώστε να τους επιστραφεί τα κτήματα ή να τους καταβληθεί η αξία.
Με την εξόντωση του Αλή Πασά το Δεκέμβριο του 1820, τα κτήματα περιήλθαν στην ιδιοκτησία της σουλτανικής αρχής ως ιμπλιάκια, δηλαδή ως εθνικά κτήματα που τα καλλιεργούσαν οι χωρικοί, με την υποχρέωση να παραδίνουν το ένα τρίτο της παραγωγής σε χρήμα στους νέους σουμπασήδες που εγκαταστάθηκαν στα χωριά.
Κατά τον Ιούλιο του 1820, ο ληστής Γεώργιος Σουλιώτης μαζί με άλλους 40, έδεσαν τον αδερφό του Παπαγιάννη και άλλους δύο και πήραν 600 πρόβατα, όπως αναφέρεται σε επιστολή προς τον επίσκοπο ο Βενιαμίν ο Χατζή Χαλίλ Αγάς, γενικός φρούραρχος των περιοχών Χασίων, Σερβίων, Ελασώνος και Καϊλαρίου. Ο Γεώργιος Σουλιώτης πρέπει να ήταν από τους γνωστούς αρχηγούς των συμμοριών.
Τον καιρό εκείνο, οι σουλτανικές δυνάμεις βρίσκονταν σε πλήρη και δυναμική σύγκρουση με τις δυνάμεις του Αλή Πασά και επικρατούσε γενική σύγχυση και αναρχία στην ύπαιθρο της Μακεδονίας και της Ηπείρου. Είχαν αναπτυχθεί οργανωμένες συμμορίες που ταλαιπωρούσαν την ύπαιθρο, οι οποίες δεν υπηρετούσαν κανένα εθνικό ή άλλο σκοπό ή ιδεολογία, δρούσαν απλώς με την ψυχολογία, τη νοοτροπία και την αντίληψη του ληστού.
Κατά την επανάσταση του 1854, το Λιβαδερό ήταν μεταξύ των επαναστατημένων χωριών, γι’ αυτό και οι Τούρκοι, παρά τις υποσχέσεις τους κατά τη συμφωνία που έγινε με την αποχώρηση των επαναστατών ότι δεν θα προχωρούσαν σε αντίποινα, βγήκαν στο χωριό, επιδόθηκαν σε λεηλασίες και έκαψαν και την εκκλησία της Παναγίας.
Από το έγγραφο της 2-6-1891 καταχωρημένο στον εκκλησιαστικό κώδικα 48 του Ιστορικού Αρχείου, φαίνεται ότι ο ιερέας Μόκρου Παπαδημήτριος κλήθηκε στα Σέρβια και φυλακίσθηκε χωρίς αιτία. Για πόσο χρόνο έμεινε φυλακισμένος και με ποιες συνθήκες και πότε απολύθηκε ή κάποια άλλα σχετικά δεν υπάρχουν πληροφορίες.
Από διάφορα έγγραφα που βρίσκονται στα αρχεία, φαίνεται ότι ο Μητροπολίτης Κωνστάντιος, ενδιαφερόμενος για τα σχολεία όλης της Επαρχίας, είχε ιδιαίτερη αγάπη για το Λιβαδερό και έδειχνε ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Χαρακτηριστική είναι η επιστολή του της 15/8/1904, όπου μεταξύ άλλων σημειώνει: «...Όλα τα χωριά και τους χριστιανούς μας αγαπώμεν, αλλά το Μόκρον και τους Μοκριώτες περισσότερον, δια τούτο και θέλομεν το σχολείον χρόνον με το χρόνον να πηγαίνει εμπρός...Σας συμβουλεύω να ζητήσωμεν καλό δάσκαλον από την Μητρόπολιν...».
Νεότερη ιστορία
Μετά την απελευθέρωση από τους Τούρκους το 1912 και για αρκετά χρόνια, όπως όλα τα χωριά των Χασίων ταλαιπωρήθηκε από τη δράση των ληστών και το κυνηγητό των Αστυνομικών Αρχών.
Κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου 1912-1940, δεν υπήρχε στην περιοχή και στο χωριό καμιά ιδιαίτερη έξαρση. Λειτούργησε σχολείο, οργανώθηκε η κοινότητα, αλλά η ζωή ήταν σκληρή. Δεν υπήρχαν γιατροί, συγκοινωνία και προστασία από το κράτος, εκτός από ένα μικρό Αστυνομικό σταθμό. Στα χρόνια αυτά, δεν προωθήθηκε ιδιαίτερα η αξιόλογα η οικονομική, πολιτιστική και κοινωνική ζωή. Υπήρχαν μερικά τσελιγκάτα με μεγάλα κοπάδια, αλλά ο πολύς κόσμος ζούσε μέσα στην ανέχεια και σε άλλες δυσκολίες.
Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής (1941-1944), είχαν εγκατασταθεί αρχηγεία και στρατιωτικές ομάδες των αντάρτικων σωμάτων του ΕΛΑΣ και η πολιτική ηγεσία του ΕΑΜ. Λειτουργούσαν εκεί Λαϊκά Δικαστήρια και ασκούνταν όλες οι εξουσίες. Το Λιβαδερό είχε γίνει η πρωτεύουσα της επαναστατημένης περιοχής. Οι κάτοικοι, όπως φάνηκε και από τα μεταγενέστερα χρόνια, δε συμμετείχαν πολύ στο επαναστατικό κίνημα, καθώς διαφωνούσαν με τα πολιτικά, κοινωνικά και ιδεολογικά συνθήματα του κινήματος και με τους τρόπους που ενεργούσε. Κατά συνέπεια, μεταγενέστερα κατά τον Εμφύλιο του 1946-1949, αντιτάχθηκαν ενεργά κατά των ανταρτών, συγκροτώντας ένοπλες ομάδες κατά των επαναστατών.
Από τη λήξη του Ανταρτοπόλεμου και από τη δεκαετία του 1950 και μετά, στο Λιβαδερό παρατηρείται μια φυγή των κατοίκων είτε προς τα μεγαλύτερα αστικά κέντρα είτε προς το εξωτερικό. Περισσότερα από 1500 άτομα έφυγαν προς Αυστραλία, Ελβετία, Δυτική Γερμανία, Θεσσαλονίκη, Κοζάνη, Αθήνα και Σέρβια, στο χωριό όμως υπήρχε οικονομική δραστηριότητα από όσους έφυγαν και από όσους έμειναν πίσω. Το χωριό ανοικοδομήθηκε εξ ολοκλήρου, κτίσθηκαν σπίτια και κοινοτικά κτίσματα, σχολεία, διαμορφώθηκαν πλατείες και άλλοι κοινόχρηστοι χώροι, κατασκευάστηκε ασφαλτοστρωμένος αυτοκινητόδρομος και το χωριό απέκτησε τακτική και άνετη συγκοινωνία. Από το 1969, το χωριό επίσης ηλεκτροδοτήθηκε.
Επί του παρόντος, στο Λιβαδερό μένουν μόνιμα 1700 άτομα, τα οποία ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία, την κτηνοτροφία και με άλλα διάφορα βοηθητικά επαγγέλματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης Λιβαδερο Κοζανης Κατηγορία:Δήμος Σερβίων - Βελβεντού
Κάθριν Μπαχ
Η Κάθριν Μπαχ (Catherine Bach, γεννημένη Catherine Bachman, Κλίβελαντ, Οχάιο, 1 Μαρτίου 1954 ) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός και πρώην φωτομοντέλο.
Οι γνωστότεροι ρόλοι της
Έγινε ευρύτερα γνωστή για την ερμηνεία της ως Daisy Duke στην Αμερικανική τηλεοπτική σειρά «The Dukes of Hazzard» (1979-1985 και για την Ελλάδα «Οι Ντιουκς», έχοντας συμπρωταγωνιστές, μεταξύ άλλων, τους Τομ Γουόπατ, Τζον Σνάιντερ, Τζέιμς Μπεστ, Σόρελ Μπουκ, Ντένβερ Πάιλ κ.α. ) και για το ρόλο της ως Margo Dutton στην επίσης τηλεοπτική δραματική σειρά Καναδικής παραγωγής «African Skies» (1992-1994). Το 2012 ερμήνευσε το ρόλο της Anita Lawson στη σαπουνόπερα του δικτύου CBS «The Young and the Restless» (για την Ελλάδα «Ατίθασα Νιάτα»).
Σύμβολο του σεξ
Χάρις στις αναλογίες της αλλά και το προκλητικό της ντύσιμο για το ρόλο της γοητευτικής Daisy, γρήγορα η εικόνα της μετατράπηκε σε sex symbol, με μία αφίσα της να πωλεί 5 εκατομμύρια αντίτυπα Τα δε πόδια της ασφαλίστηκαν με το ποσό του ενός εκατομμυρίου δολαρίων ΗΠΑ.
Προσωπική ζωή
Η ηθοποιός παντρεύτηκε δύο φορές, αρχικά με τον David Shaw (από το 1976 έως το 1981, οπότε το ζευγάρι πήρε διαζύγιο) και ακολούθως με τον Peter Lopez (από το 1990 έως το θάνατό του σε ηλικία 60 ετών, το 2010) απ’ τον οποίο απέκτησε δύο κόρες. Η Μπαχ είναι Καθολική στο θρήσκευμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί
Άλμπρεχτ φον Γκρέφε
Ο Φρίντριχ Βίλχελμ Ερντ Άλμπρεχτ φον Γκρέφε (γερμανικά: Friedrich Wilhelm Ernst Albrecht von Gräfe ) (22 Μαΐου 1828 – 20 Ιουλίου 1870) ήταν Πρώσος πρωτοπόρος της γερμανικής οφθαλμολογίας. Ο Γκρέφε γεννήθηκε στο Μπριέσκου-Φίνκεχερντ της Επαρχίας του Βραδεμβούργου και ήταν γιος του Καρλ Φέρντιναντ φον Γκρέφε (1787-1840). Ήταν ο πατέρας του ακροδεξιού πολιτικού Άλμπρεχτ φον Γκρέφε (1868-1933).
Βιογραφία
Ο Γκρέφε σπούδασε φιλοσοφία, λογική, φυσικές επιστήμες και ανατομία στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, με αξιοσημείωτα ονόματα, όπως ο Ερρίκος Γουλιέλμος Ντόβε, ο Χάινριχ Ρόζε, ο Γιοχάνες Πέτερ Μύλερ και ο Φρίντριχ Σλέμ, όπου τελικά απέκτησε το διδακτορικό του στην ιατρική το 1847. Συνέχισε τις σπουδές του στην Πράγα, το Παρίσι, τη Βιέννη και το Λονδίνο, και έχοντας δώσει ιδιαίτερη προσοχή στην οφθαλμολογία, το 1850, άρχισε να ασκείται ως οφθαλμολόγος στο Βερολίνο. Εκεί, ίδρυσε ένα ιδιωτικό ίδρυμα για τη θεραπεία των ματιών. Τον ίδιο χρόνο, έλαβε τη διαμονή του με τη διατριβή Über die Wirkung der Augenmuskeln.
Το 1858 έγινε αναπληρωτής καθηγητής οφθαλμολογίας στο Βερολίνο, όπου το 1866 διορίστηκε πλήρης καθηγητής. Το 1870 εξελέγη ξένο μέλος της Σουηδικής Βασιλικής Ακαδημίας των Επιστημών.
Ο Γκρέφε πέθανε στο Βερολίνο από πνευμονική φυματίωση στις 20 Ιουλίου 1870. Ο τάφος του σώζεται στο Προτεσταντικό Friedhof II der Jerusalems- und Neuen Kirchengemeinde (Νεκροταφείο Αρ. ΙΙ της Εκκλησίας της Ιερουσαλήμ και της Νέας Εκκλησίας) στο Κρόιτσμπεργκ του Βερολίνου. μικρογραφία| Μνημείο στο Charité του Βερολίνου από τον Ρούντολφ Σίμερινγκ.
Συνεισφορές
μικρογραφία| Νυστέρι καταρράκτη σύμφωνα με τον Γκρέφε. Ο Γκρέφε έκανε πολλές συνεισφορές στην οφθαλμολογική επιστήμη, όπου θεωρείται μια από τις πιο σημαντικές (αν όχι τις πιο σημαντικές) μορφές της οφθαλμολογίας του 19ου αιώνα. Μεταξύ των επιτευγμάτων του ήταν μια μέθοδος θεραπείας του γλαυκώματος και μια νέα επέμβαση για τον καταρράκτη.
Εισήγαγε την ιριδεκτομή για το γλαύκωμα, αναγνώρισε την καθυστέρηση του βλεφάρου στη νόσο Γκρέιβς και περιέγραψε τον συσχετισμό της μελαγχρωστικής αμφιβληστροειδοπάθειας και της αντιληπτικής κώφωσης στο σύνδρομο Άσερ. Επίσης, παρείχε πρώιμες περιγραφές της οπτικής νευρίτιδας (1860), της χρόνιας προοδευτικής εξωτερικής οφθαλμοπληγίας (1868) και του οιδήματος οπτικής θηλής (με τη συμμετοχή τεσσάρων ασθενών με εγκεφαλικό όγκο και πρήξιμο του οπτικού δίσκου). Επιπλέον, πιστώνεται με το σχεδιασμό ενός εξειδικευμένου νυστεριού, του «νυστεριού Φον Γκρέφε», για χειρουργική επέμβαση καταρράκτη. Αυτό το νυστέρι χρησιμοποιήθηκε μέχρι τη δεκαετία του 1960. Το επωνυμικό «σημάδι του Φον Γκρέφε» σχετίζεται με τη νόσο Γκρέιβς-Μπέισντοου.
Το 1855, ίδρυσε το Archiv für Ophthalmologie, στο οποίο σύμπραξαν οι Καρλ Φέρντιναντ φον Αρλτ (1812-1887) και Φρανσίσκους Ντόντερς (1818-1889). Το 1863, ίδρυσε το Deutsche Ophtalmologische Gesellschaft.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί οφθαλμίατροι Κατηγορία:Μέλη της Βασιλικής Σουηδικής Ακαδημίας Επιστημών
Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια (Λος Άντζελες)
Το πανεπιστήμιο διακρίνεται σε πέντε προπτυχιακές σχολές, επτά μεταπτυχιακές σχολές και τέσσερις μεταπτυχιακές σχολές επιστημών υγείας. Οι προπτυχιακές σχολές είναι η Σχολή των Γραμμάτων και της Επιστήμης, η Σχολή του Χένρι Σάμιουελι (για τις Θετικές Επιστήμες και τις Εφαρμοσμένες Επιστήμες, η Σχολή των Τεχνών και της Αρχιτεκτονικής, η σχολή του Θεάτρου, του Κινηματογράφου και της Τηλεόρασης, και η Σχολή της Νοσηλευτικής. Δεκατρείς βραβευμένοι με Βραβεία Νόμπελ, τρεις βραβευμένοι με το μετάλλιο Fields (Fields Medal) και τρεις νικητές του βραβείου Τούρινγκ υπήρξαν διδακτικό προσωπικό, ερευνητές και απόφοιτοι.
Οι αθλητές- φοιτητές του Πανεπιστημίου αγωνίζονται με το όνομα "Καφέ Αρκούδες" (Bruins) και έχουν κερδίσει 126 εθνικά πρωταθλήματα. Αθλητές, προπονητές και προσωπικό έχουν κερδίσει περισσότερα από 251 Ολυμπιακά μετάλλια: 126 χρυσά, 65 αργυρά και 60 χάλκινα. Οι Καφέ Αρκούδες έχουν διαγωνιστεί σε όλους τους Ολυμπιακούς Αγώνες από το 1920, με μία μόνο εξαίρεση (το 1924), και έχουν κερδίσει από ένα χρυσό μετάλλιο σε κάθε Ολυμπιακούς Αγώνες στους οποίους συμμετείχαν οι ΗΠΑ από το 1932 και έπειτα.
Ιστορία
Κατά το Μάρτιο του 1881, ύστερα από σκληρή πίεση από τους κατοίκους του Λος Άντζελες, η Πολιτεία της Καλιφόρνια ενέκρινε τη δημιουργία ενός νότιου παραρτήματος του Δημόσιου Κανονικού Σχολείου της Καλιφόρνιας (California State Normal School), με σκοπό να εκπαιδεύσει δασκάλους για τον αυξανόμενο πληθυσμό της Νότιας Καλιφόρνια. Το παράρτημα λειτούργησε στις 29 Αυγούστου 1882 ως το Δημόσιο Κανονικό Σχολείο στο Λος Άντζελες, περιλαμβάνοντας ένα δημοτικό σχολείο, και στις 23 Μαΐου 1919, μετά από την επίμονη προσπάθεια των νότιων Καλιφορνέζων και τις αρνητικές αντιδράσεις των αποφοίτων του Μπέρκλεϊ, των μελών του νομοθετικού σώματος της βόρειας Καλιφόρνιας και του Προέδρου του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια Μπέντζαμιν Γουίλερ (Benjamin Ide Wheeler), ο Διοικητής της Πολιτείας Γουίλλιαμ Στέφενς (William D. Stephens) υπέγραψε ώστε το Σχολείο να μετατραπεί στο Νότιο Παράρτημα του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια. Το πανεπιστημιακό πλέον παράρτημα λειτούργησε στις 15 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους, προσφέροντας διετή προπτυχιακά προγράμματα σε 250 φοιτητές των Γραμμάτων και των Επιστημών και 1250 δασκάλους.
Υπό τη διοίκηση του Προέδρου του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια Γουίλλιαμ Γουάλας Καμπμπελ (William Wallace Campbell) οι εγγραφές νέων σπουδαστών αυξήθηκαν ραγδαία. Το 1927, το παράρτημα μετονομάστηκε σε Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες (UCLA) και το 1929 φιλοξενούσε στο χώρο του 5.500 προπτυχιακούς φοιτητές. Έπειτα από περαιτέρω πίεση από τους αποφοίτους, το προσωπικό, τη διοίκηση και τους τοπικούς άρχοντες, το Πανεπιστήμιο (UCLA) αδειοδοτήθηκε να απονέμει μεταπτυχιακούς τίτλους το 1933, και διδακτορικούς τίτλους το 1936.
Για ένα αναλυτικότερο χρονολόγιο της ιστορικής διαδρομής του Πανεπιστημίου, μπορείτε να ανατρέξετε στην επίσημη σελίδα του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανεπιστήμια στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Κατηγορία:Λος Άντζελες
Αστικός κοινοτικός κήπος Αλικάντε
Η ισπανική πόλη Αλικάντε, πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας στο νότιο τμήμα της Βαλενθιακής κοινότητας και με πληθυσμό 331.750 διαθέτει ένα δίκτυο αστικών κήπων που προκύπτει από την ένωση GRAMA (Grup de Recerca Agrigola Metropolitana d΄ Αlacant) που στοχεύει στην προώθηση και ενοποίηση γεωργικών εκδηλώσεων εντός της πόλης. Ιδιαίτερα γνωστός είναι ο αστικός κοινοτικός κήπος Hort Comunitary de Carolines. Ο αστικός αυτός κήπος είναι μεγάλος έχει έκταση 220 τ.μ. και βρίσκεται στην γειτονιά του Carolinas Bajas μεταξύ των δρόμων του Julio Antonio και του Jacinto Maltes. O τόπος ήταν εγκαταλειμμένος για 20 χρόνια αλλά στις 26 Απριλίου 2009 μια ομάδα γειτόνων αποφάσισαν να το καθαρίσουν και να το μεταμορφώσουν σε κήπο που αποτέλεσε σημείο συνάντησης των κατοίκων της γύρω περιοχής. Καθ' όλη τη διάρκεια ζωής του κήπου έχει δημιουργηθεί μία συνέλευση που απαρτίζεται από τους γείτονες και είναι υπεύθυνη όχι μόνο για τη διαχείριση του χώρου αλλά και για την βελτίωση και την επέκτασή του. Στο χώρο διεξάγονται δραστηριότητες όπως θερινό σινεμά, γενέθλια και κάθε είδους εκδηλώσεις και για τη νεολαία όπως συναυλίες και εργαστήρια. Ο οπωρώνας έχει γίνει ένας χώρος γεμάτος ζωή όπου οι άνθρωποι της γειτονιάς έρχονται το χρησιμοποιούν, το φροντίζουν και αισθάνονται σαν συμμετέχοντες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αλικαντε Κατηγορία:Αλικάντε
Γιώργος Σαχπατζίδης
Ο Γιώργος Σαχπατζίδης είναι Έλληνας επιχειρηματίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1951 στην Κατερίνη. Σπούδασε Γεωπόνος σε πανεπιστήμιο της Ιταλίας. Είναι ανηψιός του πρώην Υπουργού Εμπορίου και Βουλευτή Θεσσαλονίκης του ΠΑΣΟΚ, Νίκου Ακριτίδη. Εμφανίστηκε στο προσκήνιο στις αρχές της δεκαετίας του 1980 και σύντομα κατάφερε να γίνει ιδιοκτήτης μέσων μαζικής ενημέρωσης, εταιρειών διαχείρισης ακινήτων και γεωργικών μηχανημάτων, χρηματοδότης του ΠΑΟΚ και γενικά μεγάλος οικονομικός παράγοντας. Εισέβαλε δυναμικά το 2000 στην επιχειρηματική πιάτσα της Θεσσαλονίκης όταν ως εκπρόσωπος της πολυεθνικής εταιρείας επενδύσεων ΖΙΛΚΑ ανέλαβε το ιστορικό εκδοτικό συγκρότημα της «Μακεδονίας». Η εμπλοκή του ονόματός του στο σκάνδαλο του Βατοπεδίου δεν στάθηκε εμπόδιο για να συνεχίσει να πρωταγωνιστεί στην κοινωνική και κοσμική ζωή της Θεσσαλονίκης. Ο κ. Σαχπατζίδης κατάγεται από ορεινή περιοχή της Πιερίας. Είναι γιος πολύτεκνης και εύπορης οικογένειας με πέντε παιδιά. Ο ίδιος έχει δύο γιους, ενώ η γυναίκα του Μαρία του συμπαραστέκεται σε κάθε επιχειρηματικό βήμα. Ο πατέρας του ήταν μεγαλοαγρότης καπνοκαλλιεργητής και βαθιά θρησκευόμενος. Για αρκετά χρόνια ο κ. Σαχπατζίδης ασχολήθηκε με το εμπόριο γεωργικών ειδών, όπως και ο αδελφός του, που θεωρείται από τους πλέον επιτυχημένους επιχειρηματίες του είδους στην Κατερίνη.Στη δεκαετία του ’90 κατασκεύασε στο κέντρο της Κατερίνης ένα πραγματικό ανάκτορο, στο οποίο σήμερα ζει με την οικογένειά του. Πρόκειται για ένα τεράστιο σπίτι, το οποίο καταρχήν εκπλήσσει τους πάντες, αφού βρίσκεται εν μέσω πολυκατοικιών. Κρύβεται από πανύψηλη περίφραξη μέσα σε έναν πυκνό κήπο. Οποιος περάσει την πρώτη είσοδο μένει άφωνος από την έκπληξη όταν αντικρίζει μια τεράστια μαρμάρινη σκάλα που καταλήγει στην κύρια είσοδο, στηριγμένη από μεγάλες μαρμάρινες κολόνες.
Μέσα στο σπίτι τα περισσότερα έπιπλα είναι βαριά, σκαλιστά. Ακόμη και στον χώρο της κλειστής πισίνας, η οποία βρίσκεται στο υπόγειο, δεσπόζουν σαλόνια κλασικά. Περισσότερο εντυπωσιακή όμως σε αυτό τον χώρο είναι η οροφή.
Οι ιδιοκτήτες του σπιτιού έχουν κατασκευάσει στην ψευδοροφή έναν ουράνιο θόλο με κρύσταλλα Swarovski. Κολυμπώντας κάποιος στην πισίνα έχει την αίσθηση ότι βρίσκεται κάτω από τον έναστρο ουρανό. Σε κοινή θέα σε όλους σχεδόν τους χώρους του σπιτιού υπάρχουν δεκάδες έργα τέχνης, αγάλματα και πίνακες. Κάποια από αυτά ο κ. Σαχπατζίδης έχει ισχυριστεί ότι τα απέκτησε από δημοπρασίες διεθνών οίκων, αφού ανήκαν στους Ρομανόφ. Ενα άλλο απόκτημα για το οποίο επαίρεται ο Κατερινιώτης επιχειρηματίας είναι ένα κομμάτι αρχαιοελληνικού αγάλματος, το οποίο έχει τοποθετήσει στον προθάλαμο της εισόδου του σπιτιού και το οποίο, όπως ισχυρίζεται ο ίδιος, βρέθηκε στον θαλάσσιο χώρο των Κυθήρων.
Οι πολυτέλειες όμως δεν σταματούν εδώ. Υπάρχει ειδικός χώρος-κελάρι για την παλαίωση τυριών και φυσικά υπάρχει ιδιαίτερο μέρος για την κάβα. Η ειδική επίπλωσή της έφτασε από τη Γαλλία και φιλοξενεί πανάκριβα κρασιά. Η σύζυγός του χαρακτηρίζεται συμπαθητική, αξιοπρεπής και πολύ χαμηλών τόνων. Μετρημένη και ευγενής. Εξίσου χαμηλού προφίλ είναι και οι δύο γιοι του, οι οποίοι έχουν σπουδάσει Οικονομικά.
Στις επιχειρηματικές του δραστηριότητες περιλαμβάνονται:
Τις 11 Απριλίου 2012 συνελήφθη για την υπόθεση οφσορ εταιρειών από την ασφάλεια Θεσσαλονίκης.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες
Φίλανδρος
Σύμφωνα με την Ελληνική Μυθολογία ο Φίλανδρος ήταν ημίθεος, γιος του Απόλλωνα και της νύμφης Ακακαλλίδας.
Ο Φίλανδρος μαζί με τον δίδυμο αδελφό του Φυλακίδη φέρονται ως πρώτοι οικιστές και ιδρυτές της αρχαίας πόλης Ελύρου στην Κρήτη στην οποία τιμόταν με ιδιαίτερο ιερό. Οι ντόπιοι πίστευαν ότι συνελήφθησαν στην πόλη Τάρρα και έπειτα τους είχε θηλάσει μια κατσίκα.
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Σιλούρια περίοδος
Η Σιλούριος είναι γεωλογική περίοδος η οποία εκτείνεται από το τέλος της Ορδοβίκιας περίπου 443,7 ± 1,5 εκατομμύρια έτη π.π., έως την έναρξη της Δεβόνιας περιόδου, περί τα 416,0 ± 2,8 εκατομμύρια έτη. Όπως συμβαίνει και με άλλες γεωλογικές περιόδους τα πετρώματα που καθορίζουν την έναρξη της περιόδου και το τέλος της είναι επαρκώς αναγνωρισμένα αλλά παραμένουν υποθετικοί οι ακριβείς χρονολογικοί υπολογισμοί. Η βάση της εξελικτικής διαδικασίας στη Σιλούρια περίοδο είναι ένα μείζον γεγονός εξαφάνισης, κατά το οποίο εξαφανίστηκε το 60% περίπου των υδρόβιων ειδών.
Βιολογικές και γεωλογικές μεταβολές
Στη συγκεκριμένη περίοδο αναπτύσσονται τα πρώτα απλά φυτά κατά μήκος των ακτών ή σε εκβολές ποταμών. Εμφανίζονται τα πρώτα οδοντοφόρα ψάρια, τα οποία μετατοπίζονται από το θαλάσσιο περιβάλλον σε λίμνες και ποτάμια. Οι ήπειροι αρχίζουν να μετακινούνται και να πλησιάζουν μεταξύ τους. Τα ασπόνδυλα καταλείπουν τη στεριά, ύστερα από μακρά εξέλιξη θα χάσουν τις μεγάλες διαστάσεις τους και θα δημιουργήσουν μια νέα τεράστια κατηγορία ζώων, τα αρθρόποδα.
Παραπομπές σημειώσεις
Κατηγορία:Παλαιοζωική εποχή
Μπακού (αποσαφήνιση)
Ο όρος Μπακού μπορεί να αναφέρεται σε:
Α.Ε.Μ. Πολύβιος
Η Αθλητική Ένωση Μεγαλόπολης Πολύβιος είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στη Μεγαλόπολη, στο Νομό Αρκαδίας, όπου και βρίσκεται η έδρα του, το Κλειστό Γυμναστήριο Μεγαλόπολης. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1993 και αγωνίζεται με χρώματα το μπλε και το κίτρινο. Διατηρεί τμήματα καλαθοσφαίρισης για αθλητές και αθλήτριες όλων των ηλικιακών βαθμίδων.
Ιστορική αναδρομή
Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1993 με την ένωση των ομάδων καλαθοσφαίρισης της Δόξας Μεγαλόπολης και των Λυκαίων Μεγαλόπολης.
Την αγωνιστική περίοδο 1999-00 το ανδρικό τμήμα κατέκτησε το Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Ανδρών της Ε.ΚΑ.Σ.ΚΕ.ΝΟ.Π., λαμβάνοντας το δικαίωμα συμμετοχής για πρώτη φορά στη Γ' Εθνική Κατηγορία.
Στην πρώτη παρουσία του σε εθνικό πρωτάθλημα, την περίοδο 2000-01, ο σύλλογος συγκέντρωσε 11 νίκες και 15 ήττες φτάνοντας στην 9η θέση της τελικής κατάταξης (σε ισοβαθμία με τους Αγίους Αναργύρους και την Ομόνοια Ναυπάκτου). Ωστόσο, την επόμενη χρονιά, 2001-02, συγκέντρωσε μόλις 6 νίκες σε 26 αγώνες, με αποτέλεσμα να βρεθεί στην 13η και πρότελευταία θέση του τελικού βαθμολογικού πίνακα και να υποβιβαστεί.
Ο Πολύβιος κατάφερε να επανέλθει στη Γ' Εθνική λίγα χρόνια αργότερα και συγκεκριμένα μετά το πέρας της περιόδου 2010-11. Στον τελικό των Play-offs επικράτησε του Ακάδημου με σκορ 70-61 στην παράταση (προηγούταν ήδη 2-0 παιχνίδια). Προπονητής ήταν για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά ο Αντώνης Κούτρης. Την αγωνιστική περίοδο 2011-12, ωστόσο, η ομάδα δεν καταφέρε να πετύχει κάτι περισσότερο από μία νίκη, καταλαμβάνοντας τη 12η και τελευταία θέση της βαθμολογίας.
Την επόμενη χρονιά, 2012-13, οπότε και ο σύλλογος επέστρεψε στα γήπεδα της Ε.ΚΑ.Σ.ΚΕ.ΝΟ.Π., ο Πολύβιος εντάχθηκε στο Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Ανδρών. Στην τελική βαθμολογική κατάταξη βρέθηκε στη 10η θέση, κυρίως χάρις στο κακό του ξεκίνημα, εντούτοις κατάφερε να αποφύγει το δεύτερο συνεχόμενο υποβιβασμό. Δεν στάθηκε εξίσου τυχερός την περίοδο 2013-14, οπότε και από την ομάδα είχαν αποχωρήσει κάποιοι σημαντικοί παίκτες του παρελθόντος. Από την αρχή της χρονιάς περιορίστηκε στις τελευταίες θέσεις του βαθμολογικού πίνακα και εν τέλει τερμάτισε τελευταία. Σε συνολικά 20 επίσημες αναμετρήσεις κατάφερε να σημειώσει 4 μόλις νίκες και 16 αρνητικά αποτελέσματα, σκοράροντας 46,3 πόντους ανά παιχνίδι (η χειρότερη επίθεση του Πρωταθλήματος για τη χρονιά αυτή).
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2014-15, ο Α.Ε.Μ. Πολύβιος διαγωνίζεται στο Πρωτάθλημα της Β' Κατηγορίας Ανδρών που διοργανώνει η Ε.ΚΑ.Σ.ΚΕ.ΝΟ.Π.
Ιστορική αναδρομή
Το γυναικείο τμήμα καλαθοσφαίρισης του Πολύβιου διαθέτει στην τροπαιοθήκη του ένα Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Γυναικών της Ε.ΚΑ.Σ.ΚΕ.ΝΟ.Π., και συγκεκριμένα της περιόδου 2007-08.
Την επόμενη αγωνιστική περίοδο, 2008-09, ο σύλλογος παρέμεινε στο Τοπικό Πρωτάθλημα, στο οποίο συμμετείχαν πέντε ομάδες, λαμβάνονας την τρίτη θέση της τελικής κατάταξης από κοινού με τον Ακάδημο Καλαμάτας.
Την αγωνιστική περίοδο 2012-13 ο σύλλογος έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα Γυναικών ολοκληρώνοντας τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 4η θέση του βαθμολογικού πίνακα. Την επόμενη χρονιά, 2013-14, τερμάτισε στην 5η και προτελευταία θέση της κατάταξης.
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2014-15, ο Α.Ε.Μ. Πολύβιος είχε δηλώσει συμμετοχή στο Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Γυναικών που διοργανώνει η Ε.ΚΑ.Σ.ΚΕ.ΝΟ.Π. Ωστόσο λίγο πριν την πρεμιέρα αποσύρθηκε, με αποτέλεσμα όλοι οι αγώνες του να κατακυρωθούν υπέρ της εκάστοτε αντίπαλης ομάδας με σκορ 20-0.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αρκαδίας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.ΚΑ.Σ.ΚΕ.ΝΟ.Π. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1993 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1993
Λάσα Σεργκελασβίλι
Ο Λάσα Σεργκελασβίλι (ლაშა შერგელაშვილი, αγγλικά: Lasha Shergelashvili, γεννημένος στις 17 Ιανουαρίου 1992) είναι Γεωργιανός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αριστερός πλάγιος αμυντικός.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Έχεις αγωνιστεί κατά σειρά, στις: Τορπέντο Κουτάισι, Ντιναμό Τιφλίδας, Σαμτρέντια από τη Γεωργία και τη Ρίγκας Φουτμπόλα Σκόλα από τη Λετονία.
Στις 19 Ιανουαρίου 2019, υπέγραψε συμβόλαιο με τον ΠΑΣ Γιάννινα. Στην πρώτη προπόνηση της σεζόν το καλοκαίρι του 2019 έπαθε ρήξη χιαστών και έμεινε εκτός αγωνιστικών χώρων για 6 μήνες. Μετά τον τραυματισμό του κατάφερε να αγωνιστεί μόλις μια φορά ενώ το καλοκαίρι του 2020 έμεινε ελεύθερος. Συνολικά αγωνίστηκε 11 φορές για το πρωτάθλημα χωρίς να σκοράρει.Μια συμμετοχή είχε και στο κύπελλο.
Διεθνής σταδιοδρομία
Έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Γεωργίας στις 23 Ιανουαρίου 2017, σε φιλικό αγώνα ενάντια στο Ουζμπεκιστάν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωργιανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ. Γιάννινα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντιναμό Τιφλίδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εροβνούλι Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γεωργίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ 2 Ελλάδας
Παχυτώδης
Χαρακτηριστικά του ακμαίου
Τα δύο είδη έχουν μήκος από επτά έως δώδεκα χιλιοστόμετρα. Οι κεραίες τους είναι νηματοειδείς, συνίστανται από ένδεκα άρθρα και σχεδόν φτάνουν την οπίσθια άκρη των ελύτρων. Το κεφάλι, ο θώρακας και η κοιλιά είναι μαύρα. Τα έλυτρα είναι κίτρινα έως ανοικτά καφέ με μαύρους λεκέδες (Εικόνα 1 και 4). Αυτοί οι λεκέδες καταρχήν σχηματίζουν τρεις λωρίδες. Η πρώτη αποτελείται από μερικούς λεκέδες και βρίσκεται στο πρώτο τρίτο των ελύτρων. Η δεύτερη λωρίδα βρίσκεται μετά τη μέση και η τρίτη στην οπίσθια άκρη των ελύτρων. Κατά κανόνα, στον Pachytodes erraticus συναντάμε περισσότερα μαύρα τέτοια στίγματα από όσα στον Pachytodes cerambyciformis. Στον πρώτο (Εικόνα 1) η βάση και η ραφή των ελύτρων είναι μαύρες, όχι όμως στο δεύτερο (Εικόνα 4). Υπάρχουν, επίσης, εντελώς μαύρα έντομα και στα δύο είδη. Σαφείς διαφορές, ακόμα, εμφανίζει η πυκνότητα των σημείων στα έλυτρα. Στον Pachytodes cerambyciformis (Εικόνα 5) τα σημεία είναι πιο πυκνά και χωρίζονται μόνο με στενές λωρίδες. Στον Pachytodes erraticus (Εικόνα 2) οι αποστάσεις μεταξύ των σημείων είναι μεγαλύτερες και τα έλυτρα γυαλίζουν περισσότερο. Άλλη εξίσου εντοπίσιμη διαφορά μεταξύ των δυο ειδών είναι ο βαθμός στον οποίο "σχίζεται" το τρίτο μέρος των ταρσών. Ο Παχυτώδης ανήκει στα ψευδοτετραμερή κολεόπτερα, καθώς το ένα από τα πέντε ταρσομερή είναι τόσο μικρό, που διακρίνεται δύσκολα. Το τρίτο ταρσομερές, που οριοθετείται στις εικόνες 3 και 6 με τη μαύρη γραμμή από κάτω, είναι σχισμένο, με το βάθος της σχισμής να σημειώνεται με την ενδιάμεση χαραγή της μαύρης γραμμής. Το τέταρτο ταρσομερές είναι κρυμμένο σε αυτό το σχίσιμο και το τέλος του σημειώνεται με την πράσινη γραμμή. Στον Pachytodes cerambyciformis (Εικόνα 6), το σχίσιμο στο τρίτο ταρσομερές φτάνει σχεδόν το μισό του συνολικού μήκους του ταρσομερούς, ενώ στον Pachytodes erraticus (Εικόνα 3) το σχίσιμο φτάνει, περίπου, μόνο το ένα τρίτο του μήκους του ταρσομερούς.
Βιολογία
Οι προνύμφες αναπτύσσονται σε πολλά είδη δέντρων, για το μεν Pachytodes cerambyciformis σε φυλλοβόλα και κωνοφόρα δέντρα, για δε τον Pachytodes erraticus σε υπόγεια μέρη φυλλoβόλων δέντρων. Ο παχυτώδης συμπληρώνει τον βιολογικό του κύκλο σε δυο χρόνια και είναι ακμαίος το καλοκαίρι.
Γεωγραφική εξάπλωση
Η εξάπλωση του Pachytodes cerambyciformis περιορίζεται στη Δυτική Παλαιαρκτική και την Τουρκία, ενώ τον Pachytodes erraticus συναντούμε ακόμα και πέρα από τα Ουράλια Όρη. Στην Ευρώπη όμως ο Pachytodes cerambyciformis εξαπλώνεται ακόμα σε πιο βόρειες περιοχές σε σχέση με τον Pachytodes erraticus π.χ. στη Μεγάλη Βρετανία και τη Σκανδιναβία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κολεόπτερα
Φυλακίδης
Ο Φυλακίδης μαζί με τον δίδυμο αδελφό του Φίλανδρο φέρονται ως πρώτοι οικιστές και ιδρυτές της αρχαίας πόλης Ελύρου στην Κρήτη στην οποία τιμόταν με ιδιαίτερο ιερό. Οι ντόπιοι πίστευαν ότι συνελήφθησαν στην πόλη Τάρρα και έπειτα τους είχε θηλάσει μια κατσίκα.
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Δεβόνια περίοδος
Με τον όρο Δεβόνια περίοδος, εννοείται εκείνη η γεωλογική περίοδος της παλαιοζωικής εποχής, η οποία έχει ως σημείο έναρξης τα 397.5 ± 2.7 εκατομμύρια έτη π.π. και ολοκληρώνεται στα 359,2 ± 2,5 εκατομμύρια έτη π.π. όταν ξεκινά η Λιθανθρακοφόρος περίοδος. Σημαντικό σημείο της συγκεκριμένης περιόδου είναι η εμφάνιση των πρώτων αμφίβιων που σηματοδοτούν τη δυνατότητα μετάβασης της ζωής από το υδρόβιο στο αερόβιο περιβάλλον. Έλαβε την ονομασία της από την περιοχή Ντέβον της Αγγλίας, όπου και πρωτοπαρατηρήθηκαν αποθέσεις αυτής της περιόδου.
Γεωλογικές και βιολογικές μεταβολές
Παλαιογεωγραφικά το γήινο περιβάλλον κυριαρχείται από την υπερήπειρο της Γκοντβάνα νότια, την ήπειρο της Σιβηρίας βόρεια και τον πρώιμο σχηματισμό της υπερηπείρου της Ευραμερικής ενδιάμεσα.
Οι καρχαρίες και πολλά άλλα είδη αφθονούν στις θάλασσες. Ορισμένα ψάρια όπως ο Δανγκλεόστεος και η Χαϊνέρια αποκτούν τεράστιες διαστάσεις και κάποια από αυτά (στην προκειμένη περίπτωση ο Δανγκλεόστεος, μήκους 10 ή και παραπάνω μέτρων), αποκτούν θωράκιση. Τα πρώτα έντομα και αμφίβια, όπως ο Ιχθυόστεγος, κάνουν την εμφάνισή τους. Σχηματίζονται τα πρώτα δάση από σποριόφυτα, όπως οι γιγαντιαίες φτέρες και τα βρύα. Σχηματίζονται οι πρώτοι ψαμμίτες.
Σημειώσεις-παραπομπές
Δεβον
Λούντβιχ βαν Μπετόβεν
Ο Λούντβιχ βαν Μπετόβεν (γερμανικά: Ludwig van Beethoven, ορθή προφορά: Λούτβιχ φαν Μπέετχοφεν, ˈluːtvɪç fan ˈbeːthoːfn̩, 17 Δεκεμβρίου 1770 - 26 Μαρτίου 1827) ήταν Γερμανός συνθέτης και πιανίστας της κλασικής μουσικής. Μέχρι και σήμερα θεωρείται ως ένας από τους σπουδαιότερους συνθέτες όλων των εποχών. Μερικές από τις γνωστότερες συνθέσεις του περιέχουν 9 συμφωνίες, 5 κονσέρτα για πιάνο, 1 κονσέρτο για βιολί, 32 σονάτες για πιάνο, 16 κουαρτέτα εγχόρδων, μία Λειτουργία (Missa solemnis), καθώς και μία όπερα, τη Φιντέλιο. Η καριέρα του ως συνθέτη χωρίζεται διακριτά σε τρεις περιόδους, την πρώιμη, τη μέση και την τελευταία. Η πρώτη τελειώνει περίπου το 1802, η μέση διαρκεί από το 1802 έως και το 1812, ενώ η τελευταία αρχίζει το 1812 και τελειώνει το 1827, οπότε και πέθανε. Ο Μπετόβεν γεννήθηκε στη Βόννη, τότε πρωτεύουσα του Εκλεκτοράτου της Κολωνίας, το οποίο ήταν μέρος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (σημερινή Γερμανία). Ήδη από μικρή ηλικία επέδειξε το ταλέντο που είχε στη μουσική, με τον πατέρα του, Γιόχαν βαν Μπετόβεν να είναι ο πρώτος του δάσκαλος, μαζί με τον Κρίστιαν Γκότλομπ Νέεφε. Σε ηλικία 21 ετών μετακόμισε στη Βιέννη, όπου ξεκίνησε να μαθητεύει στο πλευρό του Γιόζεφ Χάυντν, αποκτώντας παράλληλα και τη φήμη και το ρεπερτόριο του βιρτουόζου πιανίστα. Στη Βιέννη έζησε μέχρι και το θάνατό του. Κατά το τέλος της τρίτης δεκαετίας της ζωής του άρχισε να εξασθενεί η ακοή του, ώσπου αργότερα έγινε ολοκληρωτικά κωφός. Έτσι, το 1811, σταμάτησε να διευθύνει και να εκτελεί μπροστά σε κοινό, και καταπιάστηκε αποκλειστικά με τη σύνθεση.
Καταγωγή και πρώιμη ζωή
Ο Μπετόβεν ήταν εγγονός του Λούντβιχ φαν Μπετόβεν (1721-1773), ο οποίος ήταν μουσικός, με καταγωγή από την πόλη Μέχελεν, που ανήκε στις τότε Αυστριακές Κάτω Χώρες (σημερινή φλαμανδική περιοχή στο Βέλγιο). Ο παππούς του είχε μετακομίσει στη Βόννη σε ηλικία 21 ετών. Εκεί εργάστηκε ως βαρύτονος στην Αυλή του Εκλεκτοράτου της Κολωνίας, όμως κατόπιν έγινε διευθυντής ορχήστρας και αργότερα επιφανής μουσικός στη Βόννη. Ένα πορτρέτο που είχε ο ίδιος παραγγείλει διακοσμούσε τον τοίχο του εγγονού του μέχρι και το θάνατο του δεύτερου, θυμίζοντάς του τη μουσική καταγωγή του. Ο Λούντβιχ είχε έναν γιο, τον Γιόχαν (1740-1792), ο οποίος εργαζόταν ως τενόρος, ενώ έδινε και μαθήματα πληκτροφόρου και βιολιού, ώστε να ενισχύσει το εισόδημά του. Ο Γιόχαν νυμφεύθηκε τη Μαρία Μαγκνταλένα Κέβεριτς, το 1767, η οποία ήταν κόρη του Γιόχαν Χάινριχ Κέβεριτς (1701-1751), ο οποίος ήταν αρχιμάγειρας στην Αυλή της Αρχιεπισκοπής του Τριρ.
Ο Λούντβιχ ήταν παιδί του Γιόχαν Μπετόβεν και της συζύγου του Μαρίας και γεννήθηκε στη Βόννη. Δεν υπάρχει επίσημο έγγραφο για τη γέννησή του, ωστόσο υπάρχει έγγραφο για τη βάπτισή του σε καθολική εκκλησία, στην ενορία του Αγίου Ρέγκιους στις 17 Δεκεμβρίου του 1770. Όλα τα παιδιά εκείνης της εποχής στην περιοχή εκείνη, παραδοσιακά βαπτίζονταν ακριβώς την επομένη της γέννησής τους, ενώ επίσης είναι γνωστό ότι η οικογένεια του Μπετόβεν, καθώς και ο δάσκαλός του, Γιόχαν Άλμπρεχτσμπεργκ, γιόρταζαν την 16η Δεκεμβρίου ως γενέθλια, η οποία ημερομηνία είναι και η αποδεκτή από την επιστημονική κοινότητα ως η ημερομηνία γέννησης του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν (ήτοι 16 Δεκεμβρίου 1770). Από τα συνολικά επτά παιδιά της οικογένειας Μπετόβεν, μόνο ο Λούντβιχ, ο δευτερότοκος και άλλα δύο νεαρότερα αδέλφια επέζησαν. Ο ένας εξ αυτών ήταν ο Κάσπερ Άντον Καρλ, ο οποίος γεννήθηκε στις 8 Απριλίου του 1774 και ο άλλος ο Νίκολαους Γιόχαν ο νεότερος, ο οποίος γεννήθηκε στις 2 Οκτωβρίου του 1776.
Ο πρώτος δάσκαλος μουσικής του Λούντβιχ ήταν ο πατέρας του. Αργότερα είχε και άλλους τοπικούς δασκάλους, όπως τον οργανίστα Γκίλες φον ντεν Έεντεν, τον Τομπίας Φρίντριχ Πφάιφερ (οικογενειακός φίλος) και τον Φραντς Ροβαντίνι (ο οποίος τον έμαθε να παίζει βιολί και βιόλα). Η μουσική του εκπαίδευση ξεκίνησε όταν ήταν σε ηλικία 5 ετών και ήταν σκληρή και βάναυση, πολλές φορές κάνοντάς τον μικρό Λούντβιχ να ξεσπά σε δάκρυα, ειδικότερα από τη συμμετοχή του Πφάιφερ σε όλο αυτό, ο οποίος είχε πρόβλημα αϋπνίας και πολλές φορές τον ανάγκαζε βράδυ να σηκωθεί από το κρεβάτι του και να μελετήσει στο πληκτροφόρο. Το μουσικό του ταλέντο ήταν φανερό ήδη από πολύ νεαρή ηλικία. Ο Γιόχαν, που γνώριζε την επιτυχία που είχε κάνει ο Λέοπολντ Μότσαρτ με τον γιο του (Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, καθώς και την κόρη του Νάννερλ, προσπάθησε να προωθήσει και τον γιο του ως ένα παιδί θαύμα, όπως ήταν ο Μότσαρτ, λέγοντας κιόλας ότι ήταν έξι ετών, ενώ ήταν εφτά προς οχτώ, στις αφίσες της πρώτης δημόσιας εμφάνισής του, η οποία έγινε το Μάρτιο του 1778.
Πρώτες δημοσιευμένες συνθέσεις
Λίγο καιρό μετά το 1779, ο Μπετόβεν ξεκίνησε τις σπουδές του μαζί με τους σημαντικότερους καθηγητές μουσικής της Βόννης, όπως τον Κρίστιαν Γκότλομπ Νέεφε, ο οποίος ήταν οργανίστας σε πριγκηπική αυλή εκείνη τη χρονιά. Ο Νέεφε του δίδαξε σύνθεση, και ήδη από το Μάρτιο του 1783 τον είχε βοηθήσει να γράψει την πρώτη του σύνθεση: ένα σετ για πληκτροφόρα (WoO 63.). Ο Μπετόβεν ξεκίνησε σιγά σιγά να εργάζεται ως βοηθός οργανίστα με τον Νέεφε, αρχικά χωρίς να πληρώνεται (1781) και κατόπιν επί πληρωμή (1784), υπό τον μαέστρο Αντρέα Λουκέσι. Οι πρώτες του τρεις σονάτες για πιάνο, ονόματι Kurfürst, αφιερώθηκαν στον Μαξιμίλιαν Φρέντερικ (1708-1784), Εκλέκτορα της Αρχιεπισκοπής της Κολωνίας, και δημοσιεύθηκαν το 1783. Ο Μαξιμίλιαν Φρέντερικ κατάλαβε γρήγορα το ταλέντο του Μπετόβεν και τον υποστήριξε στις κατοπινές μουσικές του σπουδές. Ο νέος Εκλέκτορας της Βόννης, Μαξιμιλιανός Φραγκίσκος, αρχιδούκας της Αυστρίας ο νεότερος, γιος της αυτοκράτειρας Μαρίας Θηρεσίας της Αυστρίας επέφερε μεγάλες αλλαγές στη Βόννη. Μεγάλες αλλαγές έγιναν και στη Βιέννη από τον αδελφό του, Γιόζεφ, ο οποίος εισήγαγε μεταρρυθμίσεις βασισμένες στον Διαφωτισμό, οι οποίες επαύξησαν τη στήριξη των σπουδών και των τεχνών. Ο έφηβος τότε Μπετόβεν επηρεάστηκε αρκετά από αυτές τις μεταρρυθμίσεις και αλλαγές. Πιθανό θεωρείται να επηρεάστηκε κι από τις πρωτοπόρες ιδέες του Ελευθεροτεκτονισμού, καθότι, μεταξύ αυτών και ο Νέεφε, πολλοί από τον περίγυρό του ήταν μέλη του τοπικού τμήματος του Τάγματος των Ιλλουμινάτι.
Τον Δεκέμβριο του 1786 ο Μπετόβεν ταξίδεψε στη Βιέννη για πρώτη φορά, με έξοδα του εργοδότη του και με την ελπίδα να μαθητεύσει στο πλευρό του Μότσαρτ. Οι λεπτομέρειες της σχέσης τους είναι έως και σήμερα αδιευκρίνιστες, ακόμα και το γεγονός αν πράγματι ποτέ συναντήθηκαν. Εκείνο το διάστημα έμαθε ότι η μητέρα του αρρώστησε σοβαρά και αποχώρησε γρήγορα από τη Βιέννη με προορισμό τη Βόννη τον Μάιο του 1787. Μετά από ένα μικρό χρονικό διάστημα η μητέρα του πέθανε και ο πατέρας του βυθίστηκε ακόμα περισσότερο στον αλκοολισμό. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να γίνει υπεύθυνος για τη φροντίδα των δύο μικρότερων αδελφών του, με συνέπεια να περάσει πέντε χρόνια στη Βόννη.
Εκείνα τα χρόνια γνώρισε πολλές σπουδαίες προσωπικότητες της ζωής του. Ο Φραντς Βέγκλερ, ένας φοιτητής της ιατρικής, τον σύστησε στην οικογένεια φον Μπρόινινγκ (με τον Βέγκλερ να παντρεύεται μία από τις κόρες της οικογένειας). Ο Μπετόβεν συχνά επισκεπτόταν την οικία της οικογένειας αυτής, όπου δίδαξε πιάνο σε κάποια από τα παιδιά της. Εκεί έμαθε για τη γερμανική και την κλασική λογοτεχνία. Η ατμόσφαιρα του σπιτικού αυτού ήταν ευχάριστη για αυτόν, σε αντίθεση με το δικό του, το οποίο είχε κυριευθεί πλήρως από τον αυταρχικό και αλκοολικό πατέρα του. Εκείνη την περίοδο, ήρθε και σε επαφή με τον κόμη Φερδινάνδο φον Βάλντσταϊν, ο οποίος έγινε φίλος του και (οικονομικός) υποστηριχτής του σχεδόν σε όλη του τη ζωή.
To 1789 ο Μπετόβεν κατάφερε με δικαστική εντολή να λαμβάνει τα μισά έσοδα του πατέρα του ώστε να πηγαίνουν άμεσα σε αυτόν, για να μπορεί να συντηρεί την οικογένεια. Εκεί συνεισέφερε περισσότερο, παίζοντας βιόλα σε ορχήστρα της τοπικής πριγκηπικής Αυλής. Αυτό τον έκανε να μάθει περισσότερα για τις όπερες, μεταξύ αυτών και τρεις του Μότσαρτ, που εκείνη την περίοδο είχαν εκτελεστεί στο κοινό. Εκείνη την περίοδο έγινε φίλος και με τον φλαουτίστα και βιολονίστα Άντον Ρέιχα, με τον οποίο είχαν την ίδια ηλικία και ο οποίος ήταν ανιψιός του μαέστρου της ορχήστρας της τοπικής πριγκηπικής Αυλής Γιόζεφ Ρέιχα.
Από το 1790 έως και το 1792 συνέθεσε έναν σημαντικό αριθμό έργων (όμως κανένα δεν δημοσιεύθηκε εκείνον τον καιρό, και τα περισσότερα εξ αυτών κατηγοριοποιήθηκαν ως WoO.), το οποίο δείχνει την ωριμότητα που είχε αποκτήσει ο συνθέτης και την εξέλιξη που είχε σημειώσει. Μουσικολόγοι είχαν αναγνωρίσει θέματα σχεδόν παρόμοια με αυτό της 3ης Συμφωνίας σε ένα σετ έργων του, που έγραψε το 1791. Εκείνη την περίοδο, μάλλον λόγω Νέεφε, ο Μπετόβεν επιφορτίστηκε να συνθέσει καντάτες για το θάνατο του αυτοκράτορα Ιωσήφ Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, καθώς και τη διαδοχή αυτού από τον Λεοπόλδο Β΄. Οι δύο αυτές καντάτες μπήκαν στον κατάλογο ως WoO 87 και WoO 88. Τα έργα αυτά ποτέ δεν εκτελέστηκαν κατά την περίοδο αυτή, αλλά παρέμειναν χαμένα μέχρι και τη δεκαετία του 1880. Βεβαίως, βάσει του Μπραμς, ήταν πλήρως μπετοβενικά έργα και είχαν μία προφητική τραγικότητα, η οποία θα χαρακτήριζε γενικότερα τη μουσική του και θα τη διαχώριζε από την τυπική κλασσική.
Πιθανότατα προς τα τέλη του 1790 γνώρισε τον Γιόζεφ Χάυντν, όταν ο τελευταίος ταξίδευε προς το Λονδίνο και σταμάτησε στη Βόννη την περίοδο των Χριστουγέννων. Ενάμιση χρόνο αργότερα συναντήθηκαν ξανά στη Βόννη, όταν ο Χάυντν επέστρεφε από το ταξίδι του στο Λονδίνο και πήγαινε προς τη Βιέννη. Εκείνη κάπου την περίοδο ήταν που ήρθαν σε συμφωνία, ώστε ο Μπετόβεν να μαθητεύσει στο πλευρό του.
Εδραιώνοντας την καριέρα του στη Βιέννη
Με τη βοήθεια του Εκλέκτορα, ο Μπετόβεν έφυγε από τη Βόννη το Νοέμβριο του 1792 με προορισμό τη Βιέννη, επάνω στην ώρα των φημών περί του ξεσπάσματος του Πολέμου του Πρώτου Συνασπισμού, ενώ λίγο καιρό αφού έφτασε στη Βιέννη πληροφορήθηκε και το θάνατο του πατέρα του, χωρίς τελικά να παρευρεθεί στην κηδεία του. Εκείνη την εποχή πέθανε και ο Μότσαρτ. Ο κόμης Βάλντσταϊν σε ένα γράμμα του στον Μπετόβεν έγραφε: «Μέσω της αδιάλειπτης επιμέλειάς σου, θα λάβεις το πνεύμα του Μότσαρτ, μέσω του Χάυντν». Έτσι κατά τα επόμενη έτη ο Μπετόβεν ανταποκρίθηκε στο γενικό αίσθημα, ότι ήταν ο διάδοχος του προσφάτως θανόντος Μότσαρτ, μέσω των σπουδών του κοντά στον καθηγητή του και γράφοντας κομμάτια με μοναδικό μοτσαρτικό ύφος. Στην αρχή δεν εδραιώθηκε ως συνθέτης, αλλά περισσότερο αφιερώθηκε στις σπουδές του και στην εκτέλεση. Υπό τη διδασκαλία του Χάυντν, έμαθε και αντίστιξη. Εκείνη την περίοδο διδάχθηκε και βιολί υπό τις οδηγίες του Ίγκνατς Σούπαντσικ. Επίσης έλαβε και κάποιες γνώσεις αναφορικά με τον ιταλικό τρόπο τραγουδιού από τον Αντόνιο Σαλιέρι, η σχέση με τον οποίο κράτησε από το 1802 έως και το 1809. Νωρίτερα, όταν ο Χάυντν επέστρεψε από την Αγγλία, ο Εκλέκτορας της Βόννης τον ανέμενε να επιστρέψει κι αυτός, όμως ο Μπετόβεν παρέμεινε στη Βιέννη στο πλευρό του Γιόχαν Γκέοργκ Άλμπρεχτσμπεργκερ και άλλων δασκάλων. Η υποστήριξη από τον Εκλέκτορα έπαυσε, όμως αρκετοί ευγενείς είχαν διακρίνει τις ικανότητες του και του προσέφεραν αυτοί οικονομική υποστήριξη, μεταξύ αυτών οι πρίγκηπες Γιόζεφ Φραντς φον Λόπκοβιτς και Καρλ φον Λιχνόφσκι και ο βαρώνος Γκότφριντ φαν Ζβίτεν.
Περί το 1793 είχε ήδη εδραιώσει τη φήμη του στα σαλόνια των ευγενών ως ένας πολύ καλός μουσικός στον αυτοσχεδιασμό, ενώ συχνά έπαιζε και πρελούδια και φούγκες από το Καλοσυγκερασμένο Κλειδοκύμβαλο του Μπαχ. Ο φίλος του, Νίκολαους Σίμροκ είχε ξεκινήσει να εκδίδει κάποιες από τις συνθέσεις του, οι οποίες στην αρχή ήταν γνωστές ως ένα σετ παραλλαγών (WoO 66). Την ίδια εποχή είχε ήδη εδραιώσει και τη φήμη του ως βιρτουόζος του πιάνου στη Βιέννη, όμως έως και το 1795 δεν είχε δημοσιεύσει κάποιο έργο του. Η πρώτη του δημοσίευση έγινε το Μάρτιο του 1795, ένα κοντσέρτο το οποίο ο ίδιος το είχε εκτελέσει, χωρίς όμως να ξέρουμε αν αυτό ήταν το πρώτο του ή το δεύτερό του κοντσέρτο για πιάνο. Αμέσως μετά από αυτή την εκτέλεση δημοσίευσε την πρώτη του σύνθεση με αριθμό opus (αριθμός μουσικού έργου), την "Τρίο Πιάνο, Op. 1". Όλες αυτές οι συνθέσεις είχαν αφιερωθεί στον πρίγκηπα Καρλ φον Λιχνόφσκι, ο οποίος τον υποστήριζε οικονομικά, με τα κέρδη του να φτάνουν να μπορούν να του καλύψουν μια ολόκληρη χρονιά.