cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βαντ
Σύμβολά της είναι το φίδι, ο δαυλός και το κλειδί της πύλης που οδηγεί στον άλλο κόσμο, με τα οποία απεικονίζεται συχνά στην τέχνη.
Συνήθως φαίνεται να ακολουθεί τον θεό Χαρούν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ετρουσκική μυθολογία Κατηγορία:Θεότητες του Κάτω Κόσμου
Φρούριο της Σορόκα
Το Φρούριο Σορόκα (Cetatea Soroca) είναι ένα ιστορικό φρούριο στη Δημοκρατία της Μολδαβίας, στη σύγχρονη πόλη Σορόκα.
Ιστορία
Η πόλη έχει τις ρίζες της στη μεσαιωνική εμπορική θέση των Γενουατών της Olchionia, ή Alchona. Είναι γνωστή για το καλοδιατηρημένο οχυρό της, που ιδρύθηκε από τον Μολδαβό πρίγκιπα Στέφανο τον Μεγάλο (Ştefan cel Mare) το 1499 και ολοκληρώθηκε από τον γιο του Πέτρου Ράρες.
Το αρχικό ξύλινο οχυρό, το οποίο υπερασπίστηκε μια οδό πάνω από το Δνείστερο (Μολδαβία / Ρουμανικά: Nistru), ήταν ένας σημαντικός κρίκος στην αλυσίδα των οχυρώσεων, που περιλάμβανε τέσσερα οχυρά (π.χ. Άκκερμαν και Χοτίν) στο Δνείστερο, δύο οχυρά στον Δούναβη και τρία οχυρά στα βόρεια σύνορα της μεσαιωνικής Μολδαβίας. Μεταξύ 1543 και 1546 υπό την διοίκηση του Πέτρου Ράρες, το φρούριο ξαναχτίστηκε σε πέτρα ως τέλειος κύκλος με πέντε προμαχώνες, που βρίσκονται σε ίσες αποστάσεις. Κατά τον 16ο και 17ο αιώνα υπήρχε μία μικρή φρουρά Μολδαβών στο φρούριο, που απώθησαν αποτελεσματικά τις επιθέσεις των Πολωνών και των Κοζάκων. Οι Μολδαβοί στρατιώτες, που δεν ξεπερνούσαν τους εκατό, δεν επέτρεπαν στους επιδρομείς να περάσουν στη δεξιά όχθη του ποταμού Δνείστερου.
Κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Τουρκικού Πολέμου, οι δυνάμεις του Γιαν Σομπιέσκι υπερασπίστηκαν με επιτυχία το φρούριο ενάντια στους Οθωμανούς. Ήταν ζωτικής σημασίας στρατιωτικής σημασίας κατά τη διάρκεια της εκστρατείας Προύθου του Μεγάλου Πέτρου το 1711. Το φρούριο λεηλατήθηκε από τους Ρώσους στον Ρωσοτουρκικό πόλεμο (1735-1739). Το φρούριο Σορόκα είναι ένα σημαντικό αξιοθέατο στη Σορόκα, έχοντας διατηρήσει πολιτισμούς και έχοντας κρατήσει το παλιό ιδιαίτερο στυλ της Σορόκα στη σημερινή εποχή.
Αρχιτεκτονική
Το σημερινό κτήριο εμφανίζει περίπλοκα χαρακτηριστικά των όψιμων μεσαιωνικών οχυρώσεων. Αυτή η παρατήρηση εκφράζει την ιδέα ότι το φρούριο χτίστηκε ίσως από ειδικούς από τη Δυτική Ευρώπη ή από ανθρώπους της Τρανσυλβανίας, που ταξίδεψαν στη Δυτική Ευρώπη και έφεραν αρχιτεκτονικές ιδέες πίσω στη Μολδαβία :
Ολόκληρο το κτήριο έχει διάμετρο 30 μέτρα και 4 μέτρα για κάθε πύργο. Κάθε πύργος έχει 4 επίπεδα, εκ των οποίων οι δύο πρώτοι κάτω χρησιμοποιήθηκαν για το πυροβολικό. Οι τοίχοι έχουν πάχος 3 μέτρα και μπορούμε να βρούμε σημάδια προηγούμενης τάφρου. Ο πύργος της κύριας εισόδου είχε 3 πόρτες, μεταξύ των οποίων μία πύλη, που έκλεινε κατά τη διάρκεια των μαχών. Ο χώρος, που διασώζεται στο ανώτερο επίπεδο, επέτρεπε στη φρουρά να προσευχηθεί σε ένα μικρό παρεκκλήσι.
Παρ 'όλα αυτά τα χαρακτηριστικά, το φρούριο ήταν απαρχαιωμένο μετά τα τέλη του 14ου αιώνα λόγω της ευρύτερης χρήσης της πυρίτιδας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αξιοθέατα στη Μολδαβία Κατηγορία:Κάστρα στη Μολδαβία
Σεν-Σαιν-Ντενί
Πρωτεύουσα του νομού είναι το Μπομπινί και υπονομαρχίες οι κοινότητες Λε Ραινσί και Σαιν-Ντενί.
Το Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής και Οικονομικών Μελετών (INSEE) και το Ταχυδρομείο του αποδίδουν τον κωδικό 93. μικρογραφία|370x370εσ|Θέση του νομού Σεν-Σαιν-Ντενί στην περιοχή [[Ιλ-ντε-Φρανς]] Οι κάτοικοι του νομού ονομάζονται Σεκανο-Ντιονιζιέν.
Γεωγραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Οι 3 νομοί γύρω από το Παρίσι Ο νομός Σεν-Σαιν-Ντενί βρίσκεται βορειοανατολικά του Παρισιού και είναι τμήμα της διοικητικής περιοχής Ιλ-ντε-Φρανς. Η έκτασή του είναι 236 τετραγωνικά χιλιόμετρα, καθιστώντας τον έναν από τα μικρότερους γαλλικούς νομούς. Ο πληθυσμός του νομού ανέρχεται σε 1.623.111 κατοίκους (2017). Διοικητικά αποτελείται από 3 διαμερίσματα και περιλαμβάνει 40 κοινότητες.
Συνορεύει στα νοτιοδυτικά με το Παρίσι, στα δυτικά με τα Ω-ντε-Σεν, βόρεια με το νομό Βαλ-ντ'Ουάζ, ανατολικά με το νομό Σεν-ε-Μαρν και στα νότια με το νομό Βαλ-ντε-Μαρν.
Ο νομός έχει ως βορειοδυτικό όριο τον Σηκουάνα και διαρρέεται επίσης από τον ποταμό Μάρνη στο νοτιοανατολικό άκρο του. Δύο κανάλια κατασκευασμένα στις αρχές του 19ου αιώνα, το κανάλι Ουρκ και το κανάλι Σαιν-Ντενί καθώς και το κανάλι Σελ (1865) διευκολύνουν την ναυσιπλοΐα και αρδεύουν το νομό.
Ιστορία
Πολιτικά, ο νομός Σεν-Σαιν-Ντενί έχει ιστορία ως προπύργιο της Αριστεράς, στην κόκκινη ζώνη του Παρισιού. Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Γαλλίας έχει διατηρήσει μια ιδιαίτερα ισχυρή παρουσία στο νομό και εξακολουθεί να ελέγχει τα δημοτικά συμβούλια σε πόλεις όπως οι Σαιν-Ντενί, Μοντρέιγ και Λα Κουρνέβ. Μέχρι το 2008, οι νομοί Σεν-Σαιν-Ντενί και Βαλ-ντε-Μαρν ήταν οι μόνοι νομοί στους οποίους το Κομμουνιστικό Κόμμα είχε πλειοψηφία στα γενικά συμβούλια, αλλά οι δημοτικές εκλογές του 2008 ανέδειξαν τους Σοσιαλιστές στο γενικό συμβούλιο του νομού Σεν-Σαιν-Ντενί.
Ο θάνατος δύο εφήβων στο Κλισί-σου-Μπουά πυροδότησε τις βίαιες ταραχές του φθινοπώρου του 2005 που κράτησαν τρεις εβδομάδες, με λεηλασίες και εμπρησμούς και εξαπλώθηκαν σε άλλα προάστια σε όλη τη χώρα. Τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο, κάηκαν 9.000 αυτοκίνητα και συνελήφθησαν 3.000 εξεγερμένοι.
Το 2018, ο νομός είχε το υψηλότερο ποσοστό εγκληματικότητας στη μητροπολιτική Γαλλία. Το 2017, η περιοχή ήταν το πεδίο του 18% των εγκλημάτων που σχετίζονται με ναρκωτικά στη μητροπολιτική Γαλλία.
Δημογραφικά στοιχεία
Ο νομός Σεν-Σαιν-Ντενί αποτελεί σημαντικό τμήμα της μητροπολιτικής περιοχής του Παρισιού και η πυκνότητα του πληθυσμού είναι πολύ υψηλή, 6.878 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Ο πληθυσμός είναι επίσης κατά μέσο όρο πολύ νέος.
Ο νομός Σεν-Σαιν-Ντενί είναι ο γαλλικός νομός με το μεγαλύτερο ποσοστό μεταναστών: το 21,7% στην απογραφή του 1999. Το ποσοστό αυτό δεν περιλαμβάνει τα παιδιά των μεταναστών που γεννήθηκαν στο γαλλικό έδαφος, καθώς και ανθρώπους που ήρθαν από πρώην γαλλικές αποικίες ή από την υπερπόντια Γαλλία.
Το 2005, το 56,7% των νέων κάτω των 18 ετών ήταν ξένης προέλευσης, συμπεριλαμβανομένων 38% αφρικανικής καταγωγής (22% από το Μαγκρέμπ και 16% από την υποσαχάρια Αφρική).
Το 2018, το ποσοστό της φτώχειας ήταν διπλάσιο του εθνικού μέσου όρου στο 28%, το ποσοστό ανεργίας ήταν 3% υψηλότερο από τον εθνικό μέσο όρο και 4% υψηλότερο από τον μέσο όρο της Ιλ-ντε-Φρανς που είναι 12,7%. Το 2018, υπολογίστηκε ότι το 8-20% του πληθυσμού στο νομό ήταν παράνομοι μετανάστες.
Διοικητική διαίρεση
μικρογραφία|320x320εσ|Τα διοικητικά διαμερίσματα του νομού Σεν-Σαιν-Ντενί Ο νομός Σεν-Σαιν-Ντενί χωρίζεται σε 3 διοικητικά διαμερίσματα, 21 καντόνια και 40 κοινότητες:
Πόλεις
Οι κυριότερες πόλεις του νομού:
Οικονομία
Παρά το υψηλό ποσοστό ανεργίας, που οφείλεται εν μέρει στο εκπαιδευτικό επίπεδο του πληθυσμού που είναι χαμηλότερο από ό,τι στους γειτονικούς νομούς και τη βιομηχανική κρίση της δεκαετίας του 1970, ο νομός Σεν-Σαιν-Ντενί παραμένει ένας δυναμικός νομός.
Διαθέτει δύο μεγάλους οικονομικούς πόλους:
Το εργοστάσιο Peugeot-Citroën στο Ωλναί-σου-Μπουά είναι το πιο σημαντικό εργοστάσιο στην περιοχή. Επίσης, διακρίνονται και άλλοι τομείς, όπως το εμπόριο κλωστοϋφαντουργικών προϊόντων και η κινηματογραφική βιομηχανία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομοί της Ιλ-ντε-Φρανς Κατηγορία:Νομοί της Γαλλίας
Δήμος Κηφισιάς
Ο Δήμος Κηφισιάς είναι δήμος του Βόρειου Τομέα Αθηνών της Περιφέρειας Αττικής που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καλλικράτης από την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Κηφισιάς, Νέας Ερυθραίας και Εκάλης. Η έκταση του νέου δήμου είναι 34.03 τ.χλμ και ο πληθυσμός του 72.860 κάτοικοι, σύμφωνα με την απογραφή του 2021. Έδρα του είναι η Κηφισιά.
Ιστορικά
Το 1870 δημιουργείται το πρώτο καταστατικό της κοινότητας των Κηφισιωτών, με σκοπό την οικονομική τους ανεξαρτητοποίηση. Το καταστατικό που αποτελείται από 20 άρθρα υπογράφηκε στις 27 Ιουλίου 1870. Στην οικονομική αξιοποίηση συμβάλλει το ατμοκίνητο τρένο Θηρίο, το οποίο διέρχεται από το άλσος της Κηφισιάς, όπου διοργανώνονται στα χρόνια που ακολουθούν οι διάσημες ανθοκομικές εκθέσεις από τους κατοίκους. Στα προσεχή έτη η περιοχή καθίσταται δημοφιλές παραθεριστικό κέντρο Αθηναίων, Χιωτών, Αιγυπτίων, Κωνσταντινουπολιτών, αλλά και Τούρκων μεγαλοτσιφλικάδων κατά την τουρκοκρατία, μέχρι το 1925 που αναγνωρίζεται και επισήμως ως αυτόνομη κοινότητα της Αττικής. Αργότερα αναγνωρίζεται ως προάστιο της Ανατολικής Αττικής, ενώ το 1942 ξεπερνά τους 10.000 κατοίκους και προάγεται σε δήμο. Η θέση της περιοχής μέσα στη φύση, στο πέρασμα μεταξύ Αττικοβοιωτίας την ώθησε γρήγορα σε δημοφιλές παραθεριστικό και οικιστικό κέντρο, με πληθώρα μεγαλοπρεπών ξενοδοχείων να ξεπηδούν σε δροσερές περιοχές του πεντελικού τοπίου.
thumb|left|Μνημείο Μνημείο [[Μικρασιάτες|Μικρασιατών στη Νέα Ερυθραία]] Η Νέα Ερυθραία ιδρύθηκε από Έλληνες Μικρασιάτες πρόσφυγες από την περιοχή της Ερυθραίας χερσονήσου της Μικράς Ασίας και συγκεκριμένα από τα χωριά Λυθρί, Βουρλά, Αλάτσατα, Τσεσμέ, Σιβρισάρι, Καράμπουρνα, Μελί κ.α., οι οποίοι κατέφυγαν στην Κηφισιά μετά την Μικρασιατική Καταστροφή του 1922. Οι πρώτες κινήσεις για τη δημιουργία της Νέας Ερυθραίας άρχισαν με την ίδρυση του Σωματείου Προσφύγων Κηφισιάς (1923) που είχε ως μέλημα την αστική αποκατάσταση. Τα πρώτα οικήματα εμφανίζονται το 1925 όταν το Υπουργείο Πρόνοιας απαλλοτριώνει 152 στρέμματα τα οποία μοιράζονται σε 364 οικογένειες μέλη του Συλλόγου. Ακολούθησαν κι άλλες απαλλοτριώσεις περίπου 900 στρεμμάτων.
Υπό την ασφυκτική πίεση των βιοτικών αναγκών το 1934 ο δήμος Νέας Ερυθραίας κατορθώνει να γίνει Κοινότητα με πρώτο πρόεδρο τον Γεώργιο Γεωργιάδη. Το πρώτο κοινοτικό συμβούλιο υπέδειξε το σήμα της σφραγίδας της Κοινότητας Νέας Ερυθραίας. Είναι αρχαίο νόμισμα με επιγραφή και πρόσωπο της Σίβυλλας της Ερυθραίας. Στην απογραφή του 1928 οι κάτοικοι της πόλης είναι 1544 ενώ οι τεράστιες δυσχέρειες σε βασικούς τομείς όπως η ύδρευση και η καθαριότητα, δυσκολεύουν στο έπακρο το έργο του Κοινοτικού Συμβουλίου. Η οικονομική δραστηριότητα των πρώτων κατοίκων της Ν. Ερυθραίας άρχισε με την καλλιέργεια γης με κρασοστάφυλλα κλήματα, με την τέχνη και το μεράκι των ανθρώπων της Μ.Ασίας.
Το όνομα του οικισμού της Εκάλης χρησιμοποιήθηκε από την "Ανώνυμη Οικοδομική Εταιρεία Εκάλης" που το 1922 ίδρυσε έναν πρότυπο αστικό συνοικισμό με βάση τα σχέδια πρότυπης αγγλικής κηπούπολης στο 19ο χλμ. μεταξύ Κηφισιάς και Διονύσου. Η ιδέα της δημιουργίας αυτού του προαστίου ήταν του φυσιολάτρη Σπήλιου Αγαπητού. Το 1928 αναγνωρίσθηκε ως κοινότητα όπου και ένα χρόνο μετά προσαρτήθηκε και η θέση Φασίντερη (ή Φασίδερη), από το όνομα του κτηματία Φάση + ντέρι (=τουρκικά: κτήμα), με τον οικισμό του Οικοδομικού Συνεταιρισμού Προσωπικού Εφημερίδων, που αποτελεί κύρια συνοικία. Σήμερα η Εκάλη είναι δήμος αραιοκατοικημένος και διαθέτει πολύ προσεγμένη ρυμοτομία σε έκταση 4.000 στρεμάτων. Κατοικείται από άτομα υψηλού εισοδηματικού επιπέδου. Κυριότερες συνοικίες του δήμου είναι η Άνω Εκάλη και τα Δημοσιογραφικά. Προβλήματα που αντιμετωπίζει ο δήμος είναι οι αυξημένες διαρρήξεις, κάτι το οποίο αντιμετωπίζουν οι ίδιοι οι κάτοικοι, με πρωτοβουλία της δημοτικής αρχής, με τη δημιουργία ιδιωτικού αστυνομικού σώματος που θα απαρτίζεται από απόστρατους αστυνομικούς και δεν θα επιβαρύνει τα δημοτικά τέλη. Στο εγχείρημα έχει ανταποκριθεί μέχρι στιγμής το 1/2 των νοικοκυριών.
Η οικοδόμηση της μικρής κηπούπολης ανάγεται στο 1922 ως πρωτοβουλία του αρχιτέκτονα Σπήλιου Αγαπητού για τη δημιουργία ενός φυσιολατρικού αστικού συνοικισμού κοντά στο πεντελικό τοπίο. Η Εκάλη αναγνωρίζεται ως κοινότητα της Αττικής και αργότερα της Ανατολικής Αττικής, μέχρι τις αρχές του 21ου αιώνα οπότε και ενσωματώνεται στο πολεοδομικό συγκρότημα των Αθηνών. Το 2006, έχοντας ξεπεράσει τους 5.000 κατοίκους, προάγεται σε Δήμο της Νομαρχίας των Αθηνών.
Κοινοτάρχες και δήμαρχοι
Πρόεδροι της Κοινότητας Κηφισιάς διετέλεσαν οι Μιχαήλ Γεωργαντάς (1926-28), Κωνσταντίνος Δήμας (1928, πρώτος αιρετός πρόεδρος), Χρήστος Αποστολίδης (1930), Ιωάννης Βαρουξάκης (1932-41) και ο Βλαβιανός (1942). Μετά την αναγνώριση της κοινότητας σε δήμο, δήμαρχοι έγιναν οι Βλαβιανός (1943), Κτενάς (1943), Γ. Τριανταφύλλης (1945-46), Σ. Σκοπετέας (1946-50), Ι. Βαρουξάκης (1951-54) και ξανά ο Σκοπετέας (1955-59) και ο Γ. Τριανταφύλλης (1959-63). Από το 1963 ως το 1967 δήμαρχος ήταν ο Δ. Ζωμόπουλος, ο οποίος απολύθηκε από τη χούντα. Επί δικτατορίας διορίστηκαν οι Νικ. Παρκάλης, Λεων. Βλαχάκης, Ιωάννης Κουρεμπανάς (1967), με αναπληρωτή τον Παναγιώτη Γ. Παρασκευόπουλο. '', Δημ. Οικονομάκος (1967-74) και το 1974-75 υπηρεσιακός δήμαρχος έγινε ο δικαστικός Δημ. Λινός, διορισμένος από την κυβέρνηση εθνικής ενότητας. Μεταπολιτευτικά δήμαρχοι υπηρέτησαν οι: Δ. Ζωμόπουλος (1975-82), Μ. Κανακάκης (1983-86), Β. Γκατσόπουλος (1987-90), Μ. Κανακάκης (1991-94), Κ. Τασούλας (1995-98), Βασίλειος Βάρσος (1999-2002), Νικόλαος Χιωτάκης (2003-14) και Γεώργιος Θωμάκος (2014-σήμερα).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Κηφισιάς Κατηγορία:Βόρειος Τομέας Αθηνών Κατηγορία:Δήμοι της Περιφέρειας Αττικής
Ζουπανία Βιροβίτιτσκα
thumb|right|100px|Το έμβλημα της περιοχής μικρογραφία|Η περιοχή στον χάρτη του Βασιλείου της Κροατίας και Σλαβονίας μικρογραφία|Οι διοικητικές περιοχές του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων 1918-1922 Η Ζουπανία Βιροβίτιτσκα (κροατικά: Virovitička županija, ουγγρικά: Verőce vármegye) ήταν διοικητική διαίρεση του Βασιλείου της Κροατίας και Σλαβονίας, επαρχιών του Βασιλείου της Ουγγαρίας και της Αυστροουγγαρίας. Από το 1918 έως το 1924 αποτέλεσε διοικητική περιοχή του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων. Η πρωτεύουσα της περιοχής ήταν η Βιροβίτιτσκα και από τον 18ο αιώνα η Όσιγιεκ. σύμφωνα με την απογραφή του 1910 είχε 272.430 κατοίκους κι έκταση 4.867 τετραγωνικά χλμ.
Ιστορία
Η διοικητική περιοχή ιδρύθηκε στα πλαίσια της Αυστροουγγαρίας το 1732 και καταργήθηκε το 1785 για επαναδημιουργηθεί το 1790α. Το 1918 αποτέλεσε διαίρεση του νεοσύστατου βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων έως τις 28 Απριλίου 1922.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με την απογραφή του 1910 είχε 272.430 κατοίκους, και μίλησουν τις ακόλουθες γλώσσες:
Πηγές
Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση της Κροατίας στο Βασίλειο Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση του Βασιλείου της Ουγγαρίας Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση της Αυστροουγγαρίας
Ερριέττα, κόμισσα του Μονμπελιάρ
Η Ερριέττα, γερμ.: Henriette von Mömpelgard, γαλλ.: de Montbéliard (1387 - 14 Φεβρουαρίου 1444) από τον Οίκο του Μονφωκόν ήταν εγγονή και διάδοχος του κόμη του Μονμπελιάρ, έτσι έγινε κόμισσα του Μονμπελιάρ από το 1397 έως το 1444. Με τον γάμο της έγινε κόμισσα της Βυρτεμβέργης.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Ερρίκου του Ορμπ (απεβ. 1396) και της Μαρίας των Σατιγιόν, κόρης του Γκωσέρ Ι΄ υποκόμη του Μπλαινύ. Κληρονόμησε τον πάππο της Στέφανο των Μονφωκόν κόμη του Μονμπελιάρ (γιου του Ερρίκου Α΄ κόμη του Μονμπελιάρ). Η Μαρία των Σατιγιόν ήταν κόρη της Ιωάννας του Κουσύ, κόρης του Γουλιέλμου Α΄ κυρίου του Κουσύ.
Λόγω αυτού του γάμου, το Μονμπελιάρ έγινε μέρος της Βυρτεμβέργης. Με το τέλος του συζύγου της το 1419, η Ερριέττα ανέλαβε επίτροπος για τον ανήλικο γιο της.
Το 1422 η κόρη της Άννα (1408–1471) παντρεύτηκε τον Φίλιππο Α΄ κόμη του Κάτσενελνμπογκεν στο Ντάρμστατ· ο γάμος ήταν ένας από τους πιο υπέροχους μεσαιωνικούς γάμους, με προίκα 32.000 φλορίνια.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Έμπερχαρντ Δ΄ κόμη Βυρτεμβέργης και είχε τέκνα:
Κάστρο του Σαντιγί
Το κάστρο του Σαντιγί (Γαλλικά: Château de Chantilly) είναι ιστορικό γαλλικό κάστρο που βρίσκεται στην πόλη Σαντιγί στον νομό Ουάζ, στην περιοχή Ω-ντε-Φρανς, 43 χιλιόμετρα βόρεια του Παρισιού. Ο χώρος περιλαμβάνει δύο συνδεδεμένα μεταξύ τους κτήρια: το Πετί Σατώ (Μικρό κάστρο) που χτίστηκε γύρω στο 1560 για τον Αν του Μονμορανσύ και το Γκραν Σατώ (Μεγάλο κάστρο), το οποίο καταστράφηκε κατά τη Γαλλική Επανάσταση και ξαναχτίστηκε το 1875. Το κάστρο ανήκει στο Ινστιτούτο της Γαλλίας, στο οποίο κληροδοτήθηκε με τη διαθήκη του Ερρίκου της Ορλεάνης, δούκα του Ωμάλ.
Είναι ιστορικό μνημείο από το 1988 και ανοιχτό στο κοινό. Στο κάστρο στεγάζεται το Μουσείο Κοντέ, που περιλαμβάνει μία από τις καλύτερες συλλογές πινάκων στη Γαλλία και Βιβλιοθήκη με μικρογραφίες βιβλίων του 15ου και 16ου αιώνα. Οι στάβλοι, Μεγάλοι στάβλοι, χτισμένοι από το 1719 έως το 1740, είναι ένα αριστούργημα του αρχιτέκτονα Ζαν Ωμπέρ, στεγάζουν τώρα το Μουσείο αλόγου. Οι κήποι είναι μια από τις πιο αξιοσημείωτες δημιουργίες του Αντρέ Λε Νοτρ.
Η αρχική κατασκευή
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Το κάστρο τον 18ο αιώνα αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η βόρεια πλευρά του κάστρου Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, το κάστρο ήταν ένα οχυρό μέσα στους βάλτους της κοιλάδας του ποταμού Νονέτ, για τον έλεγχο του δρόμου ανάμεσα στο Παρίσι και το Σανλίς. Ανήκε στην οικογένεια Μπουτεγιέ ντε Σανλίς, που το διατήρησε έως τον 14ο αιώνα. Κατά τη Μεγάλη Ζακερί του 1358, το οχυρό λεηλατήθηκε από τους χωρικούς και πωλήθηκε στον Πιέρ ντ'Ορζεμόν, η οικογένεια του οποίου κατασκεύασε στη θέση του οχυρού ένα κάστρο και το διατήρησε για έναν περίπου αιώνα έως το 1484, οπότε πέρασε μέσω κληρονομιάς στην ισχυρή οικογένεια των Μονμορανσί, που το κατείχε από τον 15ο έως τον 17ο αιώνα και πραγματοποίησε σημαντικά έργα εκεί.
Το πιο επιφανές μέλος αυτής της οικογένειας, ο κοντόσταυλος Αν του Μονμορανσύ (1493-1567), -στρατηγός του Φραγκίσκου Α’ της Γαλλίας, ο οποίος πολεμώντας στους Ιταλικούς πολέμους, θαύμασε την ομορφιά των παλατιών που είδε στις εκστρατείες του και αποφάσισε να χτίσει ένα κάστρο ως θερινή κατοικία, σε γαλλικό αναγεννησιακό στιλ -, ανακαίνισε το κάστρο με αρχιτέκτονα τον Πιέρ Σαμπίζ το 1528 και, το 1551, κατασκεύασε το Πετί Σατώ, με αρχιτέκτονα τον Ζαν Μπυλάν, ο οποίος είχε εργαστεί στο κάστρο του στο Εκουάν. Το 1538 δημιούργησε τον ανοιχτό χώρο στον οποίο στεκόταν το έφιππο άγαλμά του και έχτισε επτά παρεκκλήσια, δύο εκ των οποίων μέσα στο πάρκο. Ήταν επίσης αυτός που δημιούργησε τους πρώτους κήπους.
Το 1632, ο Ερρίκος Β' του Μονμορανσύ αποκεφαλίστηκε γιατί συνωμότησε κατά του Καρδινάλιου Ρισελιέ, πρωθυπουργού του Λουδοβίκου ΙΓ’. Έτσι, το κάστρο κατασχέθηκε από τον βασιλιά για να αποδοθεί όμως το 1643 στην αδελφή του εκτελεσθέντος, την Καρλόττα Μαργαρίτα του Μονμορανσί σύζυγο του Ερρίκου Β΄ των Βουρβόνων του Κοντέ και έτσι πέρασε στον οίκο των Κοντέ. Κληροδοτήθηκε στον γιο τους τον επιλεγόμενο Μεγάλο Κοντέ (1621-1686), ο οποίος έχοντας αντιταχθεί στον Μαζαρίνο κατά τη διάρκεια της Σφενδόνης, είδε την περιουσία του να κατάσχεται από το 1652 μέχρι το 1659. Το 1664, εγκαταστάθηκε οριστικά στο κάστρο και οι γιορτές που διοργάνωνε στο κάστρο του Σαντιγί συναγωνίζονταν σε λαμπρότητα αυτές των Βερσαλλιών και συγκέντρωναν όλη την αριστοκρατία της Γαλλίας, καθώς και διανοούμενους και καλλιτέχνες της εποχής όπως τους Λα Φονταίν, Λα Μπρυγιέρ, Μποσυέ, Μαντάμ ντε Λαφαγέτ, Μαντάμ ντε Σεβινιέ, Μολιέρο κ.ά.
Αυτή την εποχή δημιουργήθηκαν οι κήποι επίσημο κηπουρό του βασιλιά, Αντρέ Λε Νοτρ.
Επανάσταση και επακόλουθα
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Το παρεκκλήσι του κάστρου μικρογραφία|250x250εσ|Η Βιβλιοθήκη Το Γκραν Σατώ καταστράφηκε στη Γαλλική Επανάσταση. Επισκευάστηκε εν μέρει από τον Λουδοβίκο Ερρίκο Β΄ του Κοντέ (1756 – 1830), αλλά μετά την εκτέλεση από τον Ναπολέοντα Α' του γιου του Λουδοβίκου Αντώνιου του Ανγκιέν το 1804 εξαλείφθηκε η γραμμή του κλάδου των Βουρβόνων-Κοντέ και η περιουσία του κληροδοτήθηκε στον ανεψιό του Ερρίκο της Ορλεάνης, δούκα του Ωμάλ (1822-1897), γιο του βασιλιά Λουδοβίκου - Φιλίππου.
Το Σαντιγί ξαναχτίστηκε εξ ολοκλήρου, γύρω στο 1875, από τον Ερρίκο της Ορλεάνης, δούκα του Ωμάλ σε σχέδια του Ονορέ Ντωμέ, όπου στέγασε τις συλλογές του έργων τέχνης. Καθώς οι δύο γιοι του πέθαναν σε νεαρή ηλικία, ο δούκας του Ωμάλ κληροδότησε την περιουσία του στο Ινστιτούτο της Γαλλίας μετά τον θάνατό του το 1897, με σκοπό να δημιουργηθεί εκεί Μουσείο, το οποίο ονομάστηκε Μουσείο Κοντέ και εγκαινιάστηκε το 1898.
Το μουσείο Κοντέ
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Αίθουσα στο μουσείο Κοντέ μικρογραφία|333x333εσ|Εσωτερικός χώρος του κάστρου Τα έργα στην γκαλερί τέχνης περιλαμβάνουν τον Μυστικό Γάμο του Αγίου Φραγκίσκου του Σασσέττα, το Φθινόπωρο του Μποτιτσέλι, το Πορτρέτο της Σιμονέττα Βεσπούτσι του Πιέρο ντι Κόζιμο, τις Τρεις Χάριτες και τη Μαντόνα του Λορέτο του Ραφαήλ, την Πιετά του Γκουερτσίνο καθώς και τέσσερις από τους πίνακες ζωγραφικής του Αντουάν Βαττώ. Άλλοι πίνακες της συλλογής περιλαμβάνουν έργα των Φρα Ατζέλικο, Φιλιπίνο Λίπ ι, Χανς Μέμλινγκ, 260 πίνακες και σχέδια των Φρανσουά και Ζαν Κλουέ, Βερονέζε, Μπαρότσι, Αννίμπαλε Καρράτσι, Ντομενικίνο, Σαλβατόρ Ρόσα, Νικολά Πουσέν, Φιλίπ ντε Σαμπέν, Βαν Ντάικ, Γκουίντο Ρένι, Ζαν-Μπατίστ Κρεζ, Τζόσουα Ρέινολντς, Ευγένιος Ντελακρουά, Ενγκρ, Ζερικώ.
Η βιβλιοθήκη του Πετί Σατώ περιέχει περισσότερα από 1.500 χειρόγραφα και 17.500 έντυπα, που είναι μέρος συλλογής που περιλαμβάνει πάνω από 700 incunabula, και περίπου 300 μεσαιωνικά χειρόγραφα, μεταξύ των οποίων μια σελίδα του Registrum Gregorii (περίπου 983), Οι Πολύ Πλούσιες Ώρες του Δούκα του Μπερί, το Ingeborg Psalter και 40 μινιατούρες από το Βιβλίο των Ωρών του Ετιέν Σεβαλιέ του Ζαν Φουκέ.
Το πάρκο, ο Ιππόδρομος του Σαντιγί, οι στάβλοι, το μουσείο αλόγου
εναλλ.=|μικρογραφία|250x250εσ|Αεροφωτογραφία του κάστρου του Σαντιγί και των κήπων του αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Οι Μεγάλοι Στάβλοι Ο κύριος κήπος του κάστρου, έκτασης 115 εκταρίων, έχει εκτεταμένα παρτέρια γαλλικού τύπου και σιντριβάνια, σχεδιάστηκε δε από τον Αντρέ Λε Νοτρ για τον Μεγάλο Κοντέ. Το πάρκο περιλαμβάνει επίσης έναν καταρράκτη, περίπτερα και ένα κατασκευασμένο χωριό. Το τελευταίο ενέπνευσε το Χωριό της βασίλισσας Μαρίας Αντουανέτας στους Κήπους των Βερσαλλιών.
Σύμφωνα με τον μύθο, ο Λουδοβίκος Ερρίκος Α΄ του Κοντέ πίστευε ότι θα μετενσαρκωθεί ως άλογο μετά τον θάνατό του και το 1719 ζήτησε από τον αρχιτέκτονα Ζαν Ωμπέρ να κατασκευάσει στάβλους κατάλληλους για την τάξη του. κέντρο|μικρογραφία|720x720εσ|Η είσοδος του κάστρου του Σαντιγί με το άγαλμα του [[Αν του Μονμορανσύ (1493-1567)]]
Εξαιρετικά Δυνατά και Απίστευτα Κοντά
Εξαιρετικά Δυνατά και Απίστευτα Κοντά (αγγλικά: Extremely Loud and Incredibly Close) είναι αμερικανική δραματική ταινία, παραγωγής 2011, σε σκηνοθεσία Στίβεν Ντάλντρι και σε σενάριο του Έρικ Ροθ. Η ταινία είναι βασισμένη στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Τζόναθαν Σάφραν Φόερ. Πρωταγωνιστούν οι Τομ Χανκς και Σάντρα Μπούλοκ.
Η ταινία κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ σε περιορισμένο κύκλωμα αιθουσών στις 25 Δεκεμβρίου 2011, με ευρύτερη διανομή στις 20 Ιανουαρίου 2012. Στην Ελλάδα θα προβληθεί στις 23 Φεβρουαρίου 2012. Παρά τις μικτές κριτικές που έλαβε, απέσπασε υποψηφιότητα για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και Β' Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του Μαξ φον Σίντοφ.
Πλοκή
Ο 10χρονος Όσκαρ Σελ χάνει τον πατέρα του στις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001. Τότε θα ξεκινήσει ένα ταξίδι στη Νέα Υόρκη όταν στην ντουλάπα του πατέρα του βρίσκει ένα κλειδί. Από την στιγμή εκείνη ξεκινά η αναζήτηση του μυστηρίου πάνω στην ύπαρξή του, που πιστεύει ότι θα τον φέρει πιο κοντά στον αδικοχαμένο πατέρα του.
Παραγωγή
Τον Αύγουστο του 2010 ανακοινώθηκε ότι ο σκηνοθέτης Στίβεν Ντάλντρι και ο παραγωγός Σκοτ Ρούντιν δούλευαν στην κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος "Εxtremely Loud and Incredibly Close" για πέντε χρόνια. Ο Έρικ Ροθ ανέλαβε να γράψει το σενάριο και η ταινία αποτελεί συμπαραγωγή της Warner Bros. και της Paramount Pictures.
Οι Τομ Χανκς και Σάντρα Μπούλοκ ήταν οι πρώτοι ηθοποιοί που ανακοινώθηκαν ότι συμμετέχουν στην ταινία. Το Δεκέμβριο του 2010 ο Τόμας Χορν κέρδισε το ρόλο του Όσκαρ Σελ. Τον Ιανουάριο του 2011 ανακοινώθηκε η συμμετοχή του Τζον Γκούντμαν ενώ αργότερα τον ίδιο μήνα ανακοινώθηκαν οι συμμετοχές των Βαϊόλα Ντέιβις και Τζέφρεϊ Ράιτ.
Box office
Το Εξαιρετικά Δυνατά και Απίστευτα Κοντά έκανε άνοιγμα τριημέρου στην 4η θέση με 10 εκατομμύρια δολάρια. Συνολικά συγκέντρωσε 31,8 εκατομμύρια δολάρια στο αμερικανικό box office και 23,4 εκατομμύρια δολάρια στον υπόλοιπο κόσμο. Παγκοσμίως απέφερε 55,2 εκατομμύρια δολάρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2011 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες συσχετιζόμενες με παιδιά Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες ενηλικίωσης Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Αλεξάντρ Ντεσπλά Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες στις Επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τον αυτισμό
Μάντοβα
Η Μάντοβα (ιταλικά: Mantova, λατινικά και λομβαρδικά: Mantua) είναι πόλη και δήμος της Λομβαρδίας στην Ιταλία και πρωτεύουσα της επαρχίας της Μάντοβας. Η πόλη υπολογίζεται, ότι το Σεπτέμβριο του 2013 είχε 47.927 κατοίκους. Η πόλη περιβάλλεται από τρεις τεχνητές λίμνες, οι οποίες δημιουργήθηκαν κατά τον 12ο αιώνα, που αποκαλούνται Λάγκο Σουπεριόρε, Λάγκο ντι Μέτζο και Λάγκο Ινφεριόρε (δηλαδή επάνω, μέση και κάτω λίμνη) και τροφοδοτούνται από το ποταμό Μίτσιο, ένα παραπόταμο του Πάδου, που πηγάζει από τη λίμνη Γκάρντα. Μια τέταρτη λίμνη, η λίμνη Μπατζόλο, αποξηράνθηκε τον 18ο αιώνα.
Αρχαιότητα
Γύρω από την πόλη έχουν βρεθεί ίχνη κατοίκησης από τη νεολιθική εποχή (5η χιλιετία π.Χ.). Αυτοί οι οικισμοί υπήρχαν μέχρι την κατάκτηση της περιοχής από τους Ρωμαίους το 3ο αιώνα π.Χ. Η Μάντοβα είναι ένας νησιώτικος οικισμός ο οποίος ιδρύθηκε (2000 π.Χ.) στις όχθες του ποταμού Μίγχιου ο οποίος ρέει από την Λίμνη Γκάρντα μέχρι την Αδριατική Θάλασσα. Τον 6ο αιώνα π.Χ. ζούσαν στην Μάντοβα Ετρούσκοι, σύμφωνα με την παράδοση τους ιδρυτής της πόλης ήταν ο Όκνος. Το όνομα της πόλης προέρχεται πιθανότατα από τον θεό των Ετρούσκων Μάντο. Την εποχή που ξέσπασαν οι Καρχηδονιακοί Πόλεμοι την Μάντοβα κατείχε η Γαλατική φυλή των Κενομανών, το όνομα της χρεώθηκε στην Μαντώ κόρη του μάντη Τειρεσία. Στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία ο Οκταβιανός Αύγουστος εγκατέστησε στην πόλη βετεράνους στρατιώτες. Ο πιο διάσημος Ρωμαίος πολίτης από την Μάντοβα ήταν ο ποιητής Βιργίλιος που γεννήθηκε σε ένα χωριό της περιοχής το οποίο είναι σήμερα γνωστό ως "Βιργίλιο" (70 π.Χ.).
Φραγκική κατάκτηση
Όταν ο Οδόακρος κατέλαβε την Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (476 π.Χ.) την Μάντοβα και την υπόλοιπη βόρεια Ιταλία κατέλαβαν οι Οστρογότθοι. Η Βυζαντινή αυτοκρατορία την ανακατέλαβε τον 6ο αιώνα μ.Χ. αλλά αμέσως μετά την κατέκτησαν οι Λομβαρδοί. Ο Καρλομάγνος κατέκτησε την βόρεια Ιταλία από τους Λομβαρδούς και η Μάντοβα ενσωματώθηκε στην Φραγκία. Με την Συνθήκη του Βερντέν και την Συνθήκη του Προυμ η Μάντοβα εισήλθε στην Δυτική Φραγκία (843) και κατόπιν στο Βασίλειο της Ιταλίας (855). Ο Όθων Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας επιτέθηκε στην Ιταλία (862) και η Μάντοβα έγινε υποτελής στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Τον 11ο αιώνα κατέλαβε την Μάντοβα ο πανίσχυρος πρίγκιπας Βονιφάτιος Γ΄ της Τοσκάνης, η δυναστεία του κυβέρνησε την πόλη μέχρι την Ματθίλδη της Κανόσα (πέθανε το 1115). Η Ματθίλδη διέταξε την κατασκευή της "Ροτόντας του Αγίου Λαυρεντίου" (1082), υπάρχει και σήμερα και ανακαινίστηκε (2013). Με τον θάνατο της Ματθίλδης η Μάντοβα έγινε τον 12ο και τον 13ο αιώνα ελεύθερη κοινότητα. Ο Αλμπέρτο Πιτεντίνο διέταξε (1198) την αλλαγή της ροής του ποταμού Μίγχιου με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν γύρω από την πόλη οι γνωστές μέχρι και σήμερα "τέσσερεις λίμνες".
Ο Οίκος των Γκοντζάγκα
Το 1273, εκμεταλλευόμενος τη διαμάχη Γουέλφων και Γιβελλίνων, ο Πιναμόντε Μπονατσόλσι κατέλαβε την εξουσία και ίδρυσε το Δουκάτο της Μάντοβα (1273), ο ίδιος ορίστηκε "Καπετάνιος του λαού". Η Οικογένεια Μπονακόλσι κυβέρνησε την Μάντοβα δύο γενεές μεταφέροντας στην πόλη μεγαλύτερη ευημερία και καλλιτεχνική δραστηριότητα. Την εποχή που κυβερνούσε ο τελευταίος Ποντεστά Ρινάλντο Μπονακόλσι ο αξιωματούχος Λουδοβίκος Α΄ της Μάντουα και η οικογένεια του εξεγέρθηκαν με πραξικόπημα εναντίον του (16 Αυγούστου 1328). Ο Λουδοβίκος Γκοντζάγκα ανακυρήχτηκε νέος κληρονομικός κυβερνήτης της Μάντοβας (1318), ο Οίκος των Γκοντζάγκα οικοδόμησε στην Μάντοβα νέα τείχη με πέντε πύλες ανακαινίζοντας σημαντικά την πόλη τον 14ο αιώνα. Ο απόγονος του Λουδοβίκος Γ΄ της Μάντουα απέκλεισε όλους τους συγγενείς του από την διαδοχή και ισχυροποίησε την κεντρική εξουσία. Την περίοδο της Αναγέννησης οι Γκοντζάγκα κυβέρνησαν δεσποτικά την πόλη αναπτύσσοντας σε σημαντικό βαθμό τα γράμματα και τις τέχνες. Ο Ιωάννης Φραγκίσκος της Μάντουα έφερε στην Μάντοβα τον Ουμανιστή τον Βιτορίνο ντα Φέλτρε (1423) που ίδρυσε διάσημη Ουμανιστική σχολή. Ο Φραγκίσκος Β΄ της Μάντουα παντρεύτηκε την Ισαβέλλα των Έστε κόρη του Έρκολε Α΄ των Έστε Ποντεστά της Φερράρας. Όταν η Ισαβέλλα μετακινήθηκε από την Φερράρα στην Μάντοβα η Ισαβέλλα δημιούργησε το πρώτο "Στουντιόλο" στο Καστέλλο ντι Σαν Τζιόρτζιο με διάσημους ζωγράφους όπως ο Αντρέα Μαντένια, Περουτζίνο και ο Λορέντσο Κόστα. Με την μετακίνηση του "Στουντιόλο" στο Κόρτε Βέτσια προσέλαβε άλλους δύο διάσημους ζωγράφους από το Κορρέτζο να ενωθούν με τους προηγούμενους. Την εποχή εκείνη ήταν ασυνήθιστο για μια γυναίκα να έχει το δικό της "Στουντιόλο", η φήμη της ήταν τόσο μεγάλη ώστε ο Νικκολό ντα Κορρέτζο την αποκάλεσε "πριμαντόνα ντελ Μόντο".
Με το ποσό των 120.000 χρυσών φλορινίων ο Ιωάννης Φραγκίσκος της Μάντουα διορίστηκε Μαρκήσιος της Μάντοβας από τον αυτοκράτορσα Σιγισμόνδο (1433), η ανεψιά του αυτοκράτορα Βαρβάρα του Βρανδεμβούργου, μαρκησία της Μάντουα παντρεύτηκε τον γιο του Λουδοβίκο. Ο Πάπας Πίος Β΄ ανακοίνωσε στο "Συμβούλιο της Μάντοβας" (1459) Σταυροφορία απέναντι στην Οθωμανική αυτοκρατορία. Υπό την ηγεσία των διαδόχων του Λουδοβίκου ο διάσημος ζωγράφος της Αναγέννησης Αντρέα Μαντένια εργάστηκε στην Μάντοβα και δημιούργησε τα σημαντικότερα έργα του. Ο πρώτος δούκας της Μάντοβας ήταν ο Φρειδερίκος Β΄ Γκοντζάγκα που πήρε τον τίτλο από τον αυτοκράτορα Κάρολο Κουίντο (1530). Ο Φρειδερίκος ανέθεσε στον Τζούλιο Ρομάνο να οικοδομήσει το διάσημο Παλάτσο ντελ Τε στην περιφέρεια της πόλης. Στα τέλη του 16ου αιώνα ο Βιντσέντσο Α΄ Γκοντζάγκα κάλεσε από την Κρεμόνα τον Κλαούντιο Μοντεβέρντι διάσημο βιολιστή και τραγουδιστή, αργότερα έγινε μουσικός διευθυντής και παντρεύτηκε την γνωστή τραγουδίστρια Κλόντια Καττάνεο (1599). Η αρσενική γραμμή του Οίκου των Γκοντζάγκα έληξε όταν πέθανε ο τελευταίος αδύναμος αρρήν εκπρόσωπος Βιντσέντσο Β΄ Γκοντζάγκα (1627). Ο διάδοχος του ήταν ο μακρινός του ξάδελφος Κάρολος Α΄ της Μάντουα από πλάγιο κλάδο της ίδιας οικογένειας, ήταν επιπλέον και διεκδικητής του Βυζαντινού θρόνου από τους Οθωμανούς χάρη στην γιαγιά του από τους Παλαιολόγους του Μομφερράτου. Το αποτέλεσμα ήταν να ξεσπάσει ο "Πόλεμος της διαδοχής της Μάντοβας" (1630), ο αυτοκρατορικός στρατός με 36.000 μισθοφόρους λεηλάτησαν την Μάντοβα και εξόντωσαν τον πληθυσμό της πόλης μεταφέροντας την πανούκλα. Ο ανίκανος δισέγγονος του Καρόλου Φερδινάνδος Κάρολος της Μάντουα συμμάχησε όταν ξέσπασε ο Πόλεμος της Ισπανικής Διαδοχής συμμάχησε με την Γαλλία, μετά από δύο ήττες των Γάλλων δραπέτευσε στην Βενετία. Με τον θάνατο του (1708) ο Οίκος των Γκοντζάγκα έχασε οριστικά την Μάντοβα, την κέρδισε ο Οίκος των Αψβούργων και εισήλθε στην Αυστριακή αυτοκρατορία. Με τους Αυστριακούς η πόλη είχε μεγάλη ανάπτυξη στον πολιτισμό, τα γράμματα και τις τέχνες, οικοδομήθηκαν και αμέτρητα καλλιτεχνικά κτίρια.
Η κατάκτηση του Ναπολέοντα
Λίγο πριν της Ευρωπαικές εκστρατείες του Ναπολέων Α΄ το Δουκάτο της Μάντοβας εισήλθε στο Δουκάτο του Μιλάνου (1786 - 1791). Όταν ξέσπασε ο Πόλεμος του Α΄ Συνασπισμού η Μάντοβα πολιορκήθηκε από τα Γαλλικά στρατεύματα του Ναπολέων Βοναπάρτη (4 Ιουλίου 1796), οι Αυστριακοί την απέκρουσαν επιτυχώς και οι Γάλλοι υποχώρησαν (1 Αυγούστου 1796). Ο Αυστριακός στρατός ηττήθηκε ωστόσο αμέσως μετά στην "μάχη του Καστιλιόνε" (5 Αυγούστου 1796) και εγκατέλειψε την περιοχή. Οι Γάλλοι ξεκίνησαν την πολιορκία της Μάντοβας (27 Αυγούστου 1796), συνεχίστηκε μέχρι την παράδοση της πόλης (2 Φεβρουαρίου 1797). Όταν ξέσπασε ο Πόλεμος του Β΄ Συνασπισμού οι Αυστριακοί την ανακατέλαβαν με πολιορκία (8 Απριλίου 1799 - 28 Ιουλίου 1799). H Μάντοβα πέρασε αργότερα ξανά στα χέρια του Ναπολέοντα και εισήλθε στο Γαλλικό βασίλειο της Ιταλίας. Στην πόλη εκτελέστηκε (1810) ο διάσημος Αυστριακός επαναστάτης εναντίον των Γάλλων στο Τυρόλο Αντρέας Χόφερ. Το 1866 έγινε τμήμα της ενοποιημένης Ιταλίας.
Πολιτιστικά στοιχεία
μικρογραφία|Πιάτσα Σορντέλλο (Piazza Sordello), 14ος αιώνας Η Μάντοβα είναι γνωστή για τους αρχιτεκτονικούς θησαυρούς της, τα κομψά παλάτια και τη μεσαιωνική και αναγεννησιακή πόλη, η οποία επεκτάθηκε γύρω από την προϋπάρχουσα. Επίσης, για το σημαντικό της ρόλο στην ιστορία του λυρικού θεάτρου το δουκικό παλάτι της Μάντοβας είναι ένας από τους κύριους χώρους, που διαδραματίζεται η υπόθεση της δημοφιλούς όπερας Rigoletto του Τζουζέπε Βέρντι, ο πρωταγωνιστής της οποίας είναι ο γελωτοποιός του Δούκα. Η Μάντοβα μαζί με την κοντινή Σαμπιονέτα αποτελούν Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO από το 2008, ως παραδείγματα των ιδεών που υπήρχαν για το σχεδιασμό της ιδανικής αναγεννησιακής πόλης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μάντοβας Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ιταλία
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Ευβοίας 2015–16
Για την περίοδο 2015–16, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ευβοίας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Ευβοίας.
Η πρωταθλήτρια ομάδα της ΕΠΣ Ευβοίας λαμβάνει μέρος στο Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΕΠΣ, το οποίο διοργανώνεται από την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (ΕΠΟ), με στόχο την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία.
Χαρούν
Δεν θα πρέπει να συγχέεται με τον άρχοντα του Κάτω Κόσμου, γνωστό στους Ετρούσκους ως Άιτα.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Ευβοίας 2015–16
Ο θεσμός του κυπέλλου, αποτελεί ταυτόχρονα την πρώτη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών της ΕΠΟ. Η ομάδα που ανακηρύσσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Ευβοίας, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ερασιτεχνών.
Χαρούν
Συχνά αναπαρίσταται μαζί με τη θεά Βανθ, φτερωτή θεά επίσης σχετιζόμενη με τον Κάτω Κόσμο.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Ευβοίας 2015–16
Πρωτάθλημα
Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Ευβοίας είναι η εξής:
Χαρούν
Αναπαράσταση
Στη συνηθέστερη μορφή αναπαραστάσεώς του, ο Χαρούν διέφερε σε μεγάλο βαθμό από την ελληνική μορφή αναπαραστάσεώς του.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Ευβοίας 2015–16
Πρωτάθλημα
Οι ομάδες μέλη της ΕΠΣ Ευβοίας ΑΟ Χαλκίς και Ηρακλής Ψαχνών συμμετείχαν στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής.
Χαρούν
Αναπαράσταση
Ο Χαρούν ήταν άνθρωπος ο οποίος φύλαγε την είσοδο του Κάτω Κόσμου, έχοντας μύτη γύπα, μυτερά αυτιά, σε ορισμένες περιπτώσεις τεράστια φτερά, καθώς και φίδια γύρω από τα χέρια του. Κρατούσε στα χέρια του ένα ξυλόσφυρο, το οποίο και αποτελούσε θρησκευτικό του σύμβολο.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Ευβοίας 2015–16
Α΄ Κατηγορία
Στην κορυφαία κατηγορία συμμετέχουν 16 ομάδες. Ο Α.Ο. Κύμης που υποβιβάστηκε από τη Γ΄ Εθνική δήλωσε συμμετοχή στη Β΄ Κατηγορία και αντικαταστάθηκε από την ΑΕΚ Χαλκίδας μετά από αγώνες μπαράζ των δευτεραθλητών Β΄ Κατηγορίας της προηγούμενης περιόδου. Η πρωταθλήτρια συμμετείχε στο ειδικό Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΕΠΣ για την άνοδο στη Γ΄ Εθνική, και οι 2 τελευταίες υποβιβάστηκαν στη Β΄. Λόγω του υποβιβασμού του Ηρακλή Ψαχνών υποβιβάστηκε και τρίτη ομάδα, ενώ και η τέταρτη από το τέλος θα ακολουθήσει αν η πρωταθλήτρια δεν καταφέρει να κερδίσει την άνοδο. Πηγή: ΕΠΣ Ευβοίας
Χαρούν
Αναπαράσταση
Ορισμένοι συγγραφείς τον παρομοιάζουν με τον θεό Σουκελό των Κελτών, ο οποίος, επίσης, κρατάει ένα σφυρί στα χέρια του και έχει τον ίδιο ρόλο ως θεός του θανάτου. Συχνά συνοδεύεται από τη θεά Βανθ, όπως συμβαίνει και στην τοιχογραφία του Τάφου Φρανσουά, όπου οι δυο τους παρακολουθούν τη θυσία Τρώων αιχμαλώτων από τον Αχιλλέα επάνω στον τάφο του Πατρόκλου.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Ευβοίας 2015–16
Β΄ Κατηγορία
Η κατηγορία διεξήχθη με τη συμμετοχή 42 συλλόγων χωρισμένων σε τρείς ομίλους των 14. Οι τρεις πρωταθλητές κάθε ομίλου εξασφαλίζουν την άνοδο στην Α΄ ΕΠΣΕ. Λόγω του υποβιβασμού του Ηρακλή Ψαχνών από τη Γ΄, έξι συνολικά ομάδες υποβιβάστηκαν (οι δυο τελευταίες κάθε ομίλου) και θα υποβιβαστεί μια ακόμη μέσω αγώνων κατάταξης μεταξύ των 12ων κάθε ομίλου, εάν η Ένωση Απολλωνίου - Ιστιαίας δεν καταφέρει να ανέβει στη Γ΄ Εθνική. Η ομάδα αυτή θα είναι η 12η του 1ου ομίλου Αρτεμησιακός
Χαρούν
Αναπαράσταση
Επέζησε της εμπνεύσεως του Χάρου ή Χάροντα των νεότερων Ελλήνων, ο οποίος περιγράφεται ως ένα μαύρο πτηνό το οποίο ορμά στη λεία του ή ένας φτερωτός καβαλάρης ο οποίος δένει τα θύματά του στη σέλα του και τα μεταφέρει στον Κάτω Κόσμο.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Ευβοίας 2015–16
Β΄ Κατηγορία
Πρωταθλήτριες Ομίλων:
Χαρούν
Αναπαράσταση
Στον Τάφο του καταχθόνιου τεθρίππου, εμφανίζεται στην πρώτη τοιχογραφία από την είσοδο εντός του διαδρόμου του τάφου, επιστρέφοντας προς τον κόσμο των ζωντανών, έχοντας συνοδεύσει τον νεκρό ως τον Κάτω Κόσμο, κρατώντας τα ηνία του τεθρίππου του, το οποίο αποτελείται από δύο λέοντες και δύο γρύπες. Η μεγάλη μαύρη κηλίδα στο φόντο δεν αναπαριστά τον ίσκιό του, αλλά το μαύρο νέφος το οποίο και τον συνοδεύει.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Ευβοίας 2015–16
Γ΄ Κατηγορία
Η κατηγορία διεξήχθη με τη συμμετοχή 30 συνολικά συλλόγων χωρισμένων σε τρείς ομίλους με γεωγραφικά κριτήρια. Οι δυο πρώτες κάθε ομίλου κερδίζουν την άνοδο στη Β΄ Κατηγορία.
Χαρούν
Ο ρόλος του εντός του ετρουσκικού πανθέου
Όπως ο Έλληνας θεός, ο Χαρούν χρησίμευε αποκλειστικά ως οδηγός προς τους νεκρούς (ψυχοπομπός θεότητα) και δεν είχε τον ρόλο του τιμωρού του κακού. Οι βίαιες μορφές της απεικονίσεώς του δημιουργήθηκαν για αποτροπαϊκούς λόγους, καθώς και για τον συμβολισμό και την αντικατάσταση του αρχικού τελετουργικού της ζωικής θυσίας με μια αφηρημένη αναπαράσταση. Οι Ετρούσκοι πίστευαν πως οι θυσίες αυτές ήσαν σημαντικές για την ευημερία του νεκρού.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Ευβοίας 2015–16
Γ΄ Κατηγορία
Πρωταθλήτριες/Δευτεραθλήτριες Ομίλων:
3ος Όμιλος
Ο Κεραυνός Μύτικα αποχώρησε πριν την έναρξη του πρωταθλήματος
Χαρούν
Ο ρόλος του εντός του ετρουσκικού πανθέου
Μια ασυνήθιστη τοιχογραφία τον αναπαριστά στα ηνία ενός τεθρίππου αποτελούμενου από δύο λέοντες και δύο γρύπες εντός τάφου στον οποίο και έδωσε τον όνομά της: τον Τάφο του καταχθόνιου τεθρίππου της Νεκρόπολης των Πιανάκκε του Σαρτεάνο.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Ευβοίας 2015–16
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Ευβοίας. Η διοργάνωση ολοκληρώθηκε με τον τελικό στις 10 Φεβρουαρίου 2016, όπου κυπελλούχος αναδείχθηκε η ομάδα του Α.Ο. Χαλκίς επικρατώντας του Απόλλωνα Ερέτριας με 1-0
Χαρούν
Σύγχρονες αναπαραστάσεις
Παρά τις απόψεις των ακαδημαϊκών, η ερμηνεία του θεού ως έναν « τιμωρό δαίμονα » εξακολουθεί να προτιμάται χάρη στα βιβλία αρχαίων συγγραφέων και εκείνα σύγχρονων μη ειδικών οι οποίοι κάνουν αναφορές σε αυτούς, ή, ακόμη, εκείνων οι οποίοι, από μόνοι τους, προβαίνουν σε προσωπικές ερμηνείες επί της θρησκείας.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Ευβοίας 2015–16
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Ευβοίας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2015–2016 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2015-2016
Νομός Δράμας
thumb|Άποψη του δάσους της [[Ελατιάς.]]
Χαρούν
Σύγχρονες αναπαραστάσεις
Σύμφωνα με τον Ρον Τέρπενινγκ, φανταστικό συγγραφέα και καθηγητή ιταλικής γλώσσας στο Πανεπιστήμιο της Αριζόνα, ο Χαρούν φαίνεται να αγαπούσε τη βία, καθώς και συμμετείχε σε πολέμους. Ωστόσο, τελικά, δεν πρόκειται παρά για μία άποψη βασισμένη σε μη ετρουσκικές αναπαραστάσεις του θεού. Προβαίνει, για παράδειγμα, σε σύγκριση μεταξύ των αναπαραστάσεων της αντίστοιχης ελληνικής θεότητας, Χάροντα, ο οποίος και περιγράφεται εντός της Αινειάδας με εκείνες των θρησκευτικών έργων του Μιχαήλ Άγγελου. Όμως, βάση των συγκεκριμένων συγκρίσεων, είναι αδύνατο να γνωρίζει κανείς κατά πόσο οι συγκεκριμένες επιρροές προήλθαν από λατρείες διαφορετικές εκείνες των Ετρούσκων. Ο Χάρων διατηρεί, αναμφίβολα, στοιχεία της αρχαιοελληνικής του προέλευσης, ενώ οι αναπαραστάσεις του Μιχαήλ Άγγελου διαφοροποιούνται μέσω της ιδέας μιας Κολάσεως, ύστατης τιμωρίας μόνον για τους κακούς Χριστιανούς, πράγμα αρκετά διαφορετικό της ιδέας του Άδη, όπου « όλοι » οι νεκροί, καλοί ή κακοί, είναι συγκεντρωμένοι. Μεταξύ των ιδιαιτέρως ατυχών ερμηνειών αυτών, αναφέρει πως ο Χαρούν « αγαπούσε » τις καιρικές καταστροφές και τη βία. Ωστόσο, δεν πρόκειται παρά για προσωπικές ερμηνείες, οι οποίες στερούνται οποιασδήποτε βάσης.
Νομός Δράμας
Ο νομός Δράμας ήταν ένας από τους 51 νομούς της Ελλάδας, ενώ από το 2011 αποτελεί μία από τις 74 περιφερειακές ενότητες της χώρας με πληθυσμό 98.287 κατοίκων (2011). Βρίσκεται στη Μακεδονία και υπάγεται διοικητικά στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. thumb|Ο [[Αγία Σοφία (Δράμα)|βυζαντινός Ναός της Αγίας Σοφίας στη Δράμα (10ος αιώνας).]] Πρωτεύουσά του είναι η Δράμα.
Χαρούν
Σύγχρονες αναπαραστάσεις
Ο Τζεφ Ρόβιν, συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας ο οποίος εξέδωσε, επίσης, βιβλία απευθυνόμενα στα παιδιά, είναι πεπεισμένος πως ο Χαρούν χτυπούσε τις ψυχές των νεκρών με το σφυρί του και πως προσέφερε άλογα στα προσφάτως αποθανόντα πρόσωπα.
Νομός Δράμας
Διοικητική διαίρεση
Ο Νομός Δράμας, από το 2011 και με την εφαρμογή του Προγράμματος «Καλλικράτης», αποτελεί την Περιφερειακή Ενότητα Δράμας, με έδρα την πόλη της Δράμας, της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Με τη συνένωση και συγχώνευση των Δήμων από 7 σε 5 όπως προέβλεπε το Πρόγραμμα, οι νέοι δήμοι που προέκυψαν είναι οι εξής:
Χαρούν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ετρουσκική μυθολογία Κατηγορία:Χθονικές θεότητες κατηγορία:Θεότητες του θανάτου Κατηγορία:Θεότητες του Κάτω Κόσμου
Νομός Δράμας
Αξιοθέατα και Μνημεία
thumb|Οι πηγές της Αγίας Βαρβάρας με τον ομώνυμο ναό της πολιούχου Δράμας.
Μουσεία
thumb|left|Κεφαλή του θεού Διονύσου, [[Αρχαιολογικό Μουσείο Δράμας.]]
Φυσικό περιβάλλον
thumb|Το δάσος [[Ελατιάς Δράμας.]] thumb|Το δάσος [[Ελατιάς Δράμας.]] thumb|Το [[Σπήλαιο Αγγίτη|Σπήλαιο πηγών Αγγίτη. Το μεγαλύτερο ποτάμιο σπήλαιο του κόσμου και το μεγαλύτερο σπήλαιο της Ελλάδας.]]
Δάση
Το δάσος της Ελατιάς είναι το μεγαλύτερο στην Ελλάδα σε έκταση (700 τετραγωνικά χιλιόμετρα), και αποτελείται από ερυθρελάτη, πεύκα, κέδρους, οξιές, σημύδες, λεύκες, σφενδάμια, δρύες, αγριοτριανταφυλλιές κ.α. Στο δυτικό τμήμα του βουνού, στη θέση Μαγούλα, υπάρχει το δάσος Σημύδας, το μοναδικό του είδους του στην Ελλάδα. thumb|Παρθένο δάσος [[Φρακτό όρος|Φρακτού Δράμας.]] Το Φρακτό όρος έχει υψόμετρο 1.953 μέτρα και στο νότιο τμήμα του Φρακτού (Ελληνικό τμήμα) υπάρχει το Παρθένο Δάσος Φρακτού, το μοναδικό παρθένο δάσος στην Ελλάδα και ένα από τα ελάχιστα στην Ευρώπη.
Σπήλαιο Αγγίτη
Το σπήλαιο Αγγίτη είναι το μεγαλύτερο ποτάμιο σπήλαιο του κόσμου με μήκος 11 χιλιόμετρα και βρίσκεται στην Προσοτσάνη του Νομού Δράμας. Επίσης, αποτελεί το μεγαλύτερο σπήλαιο στην Ελλάδα. . Η ιδιαιτερότητα του έγκειται στο γεγονός ότι μέσα στο σπήλαιο κυλάει ο ποταμός Αγγίτης. Ο πλούσιος διάκοσμός του περιλαμβάνει τεράστιους σταλακτίτες. Είναι επισκέψιμο σε μήκος 500 μέτρων.
Όρη
thumb|Το όρος [[Φαλακρό.]] Το όρος Φαλακρό με υψόμετρο 2.232 μέτρα, είναι το ψηλότερο βουνό της ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, στο οποίο λειτουργεί χιονοδρομικό κέντρο λίγο πιο πάνω από το χωριό Βώλακας.
Το Μενοίκιο όρος με την πλούσια χλωρίδα και πανίδα στα πυκνά δάση, φαράγγια, οροπέδια και υποαλπικά λιβάδια του, το κατατάσσουν στις πιο σημαντικές ορεινές περιοχές της Ανατολικής Μακεδονίας. Έχουν καταγραφεί περισσότερα από 500 φυτικά είδη, τα οποία συνθέτουν 20 περίπου οικότοπους.
Το Μεγάλο Λιβάδι Λεπίδα είναι οροπέδιο στο νομό Δράμας σε υψόμετρο τα 1.350 μέτρα και αποτελεί τμήμα του ορεινού συγκροτήματος της Κούλας, στην οροσειρά της Ροδόπης. Βρίσκεται ανάμεσα στα όρη Στάμνας (βορειοδυτικά) και Χαϊντούς (νοτιοανατολικά) και απέχει 42 χιλιόμετρα από το Παρανέστι (14χλμ. από τα Διπόταμα). Το Μεγάλο Λιβάδι Λεπίδα είναι εκτεταμένο ομαλό χορτολίβαδο, περιτριγυρισμένο από δάση πεύκης. Στο οροπέδιο δημιουργείται το Σκοτεινό ρέμα που χύνεται μετά από καταρράκτες, στο Αρκουδόρεμα (παραπόταμο του Νέστου). Η βλάστηση του λιβαδιού είναι έντονη και αποτελείται από βιόλες, κρόκους, ορχιδέες, καμπανούλες κ.α.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Άστριντ Λίντγκρεν
Η Άστριντ Άννα Εμίλια Λίντγκρεν (Astrid Anna Emilia Lindgren, πατρικό όνομα: Έρρικσον, Astrid Anna Emilia Ericsson, 14 Νοεμβρίου 1907 – 28 Ιανουαρίου 2002) ήταν Σουηδή συγγραφέας και σεναριογράφος παιδικής λογοτεχνίας, της οποίας τα έργα έχουν μεταφραστεί σε 85 γλώσσες και κυκλοφορήσει σε περισσότερες από εκατό χώρες. Τα βιβλία της έχουν πουλήσει περίπου 145 εκατομμύρια αντίτυπα σε όλο τον κόσμο. Σήμερα είναι κυρίως γνωστή για τα έργα της Πίπη Φακιδομύτη και Ο Κάρλσον πάνω στη στέγη.
Βιογραφία
Η Άστριντ Λίντγκρεν μεγάλωσε στο Νας, κοντά στο Βίμερμπυ του Σμάλαντ, στη νότια Σουηδία, και πολλά από τα βιβλία της βασίζονται στις αναμνήσεις της από τη ζωή της ίδιας και της οικογένειάς της εκεί. Παρόλα αυτά, η Πίπη Φακιδομύτη, ο πιο γνωστός χαρακτήρας των βιβλίων της, ήταν έμπνευση της κόρης της Κάριν.
Η Λίντγκρεν ήταν κόρη του Σάμουελ Έρικσον και της Χάννα Γιόνσον, και είχε δυο ακόμα αδελφές. Ο αδελφός της, Γκούνναρ Έρικσσον, ήταν βουλευτής. Όταν τέλειωσε το σχολείο, η Λίντγκρεν εργάστηκε στην τοπική εφημερίδα του Βίμμερμπυ. Όταν έμεινε έγκυος από τον αρχισυντάκτη, το 1926, αυτός της πρότεινε γάμο, όμως εκείνη αρνήθηκε και μετακόμισε στη Στοκχόλμη, όπου εκπαιδεύτηκε ως δακτυλογράφος και στενογράφος. Έφερε στον κόσμο τον γιο της Λαρς στην Κοπεγχάγη και τον άφησε σε μια ανάδοχη οικογένεια.
Αν και φτωχή, εξοικονομούσε όσα χρήματα μπορούσε και ταξίδευε όσο συχνά γινόταν στην Κοπεγχάγη προκειμένου να βλέπει τον Λαρς. Τελικά κατάφερε να τον φέρει πίσω στη Σουηδία, αφήνοντάς τον στους γονείς της ώσπου να αποκτήσει την οικονομική δυνατότητα να τον μεγαλώσει στη Στοκχόλμη. Το 1931 παντρεύτηκε το αφεντικό της, Στούρε Λίντγκρεν. Τρία χρόνια αργότερα, το 1934, η Λίντγκρεν γέννησε το δεύτερο παιδί της, την Κάριν, που αργότερα έγινε μεταφράστρια. Η οικογένεια μετακόμισε το 1941 σε ένα διαμέρισμα δίπλα στο πάρκο Βάσαπαρκεν της Στοκχόλμης, όπου η Άστριντ θα ζούσε μέχρι το θάνατό της το 2002, σε ηλικία 94 ετών. Το πάρκο αναφέρεται σε αρκετά από τα βιβλία της, και μετά το θάνατό της ένα τμήμα του πήρε το όνομά της. Η συγγραφέας είναι θαμμένη στη γενέτειρά της, Βίμμερμπυ.
Έργο
Το 1944 η Λίντγκρεν κέρδισε το δεύτερο βραβείο σε ένα διαγωνισμό του τότε νεοσύστατου εκδοτικού οίκου Rabén & Sjögren για το μυθιστόρημά της Britt-Marie lättar sitt hjärta (Η Μπριτ-Μαρί ξαλαφρώνει την καρδιά της). Ένα χρόνο αργότερα κέρδισε το πρώτο βραβείο στον ίδιο διαγωνισμό για το παιδικό μυθιστόρημα Pippi Långstrump (Πίπη Φακιδομύτη), που έκτοτε έγινε ένα από τα πιο δημοφιλή παιδικά βιβλία παγκόσμια. Είχε προηγουμένως υποβάλλει το βιβλίο στον εκδοτικό οίκο Bonniers, όμως απορρίφθηκε. Αν και η Λίντγκρεν έγινε σχεδόν αμέσως σεβαστή ως συγγραφέας, η απόρριψη της εξουσίας των ενήλικων που αποτελεί γνώρισμα πολλών από τους χαρακτήρες της έχει προκαλέσει την κριτική κάποιων συντηρητικών.
Το γυναικείο περιοδικό Damernas Värld την έστειλε το 1948 στις ΗΠΑ, προκειμένου να γράψει σύντομα δοκίμια-ανταποκρίσεις. Εκεί λέγεται πως σοκαρίστηκε από τις διακρίσεις κατά των Αφροαμερικάνων. Μερικά χρόνια αργότερα κυκλοφόρησε το βιβλίο Η Κάτι στην Αμερική, συλλογή σύντομων δοκιμίων που βασίστηκαν στα ταξίδια της στις ΗΠΑ.
Το 1958 η Λίντγκρεν έγινε ο δεύτερος καλλιτέχνης που τιμήθηκε με το διεθνές βραβείο παιδικής λογοτεχνίας "Χανς Κρίστιαν Άντερσεν". Στο λήμμα για την Σκανδιναβική λογοτεχνία φαντασίας, η Εγκυκλοπαίδεια του φανταστικού περιγράφει τη Λίντγκρεν ως την πιο σημαντική συγγραφέα παιδικής φαντασίας της Σουηδίας, αναφέροντας "η θέση της στην φαντασία των παιδιών παραμένει τόσο σίγουρη όσο και εξαιρετική. Οι ιστορίες και οι εικόνες της δεν μπορούν ποτέ να ξεχαστούν."