cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κανόλα
Η κανόλα (canola) αποτελεί ποικιλία της ελαιοκράμβης. Αρχικά το λάδι ελαιοκράμβης δεν ήταν φαγώσιμο, λόγω της αυξημένης περιεκτικότητας σε ερουκικό οξύ. Το 1976 επιστήμονες από τον Καναδά, ανέπτυξαν μέσα από διασταυρώσεις, τη σύγχρονη βρώσιμη ποικιλία ελαιοκράμβης. Από αυτή την ποικιλία ελαιοκράμβης παράγεται το ομώνυμο φαγώσιμο λάδι. Η κατανάλωσή του θεωρείται ασφαλής από τον άνθρωπο και τα ζώα. Αποτελεί επίσης πηγή παραγωγής βιοντίζελ όπως όλα τα φυτικά έλαια.
Η κανόλα παράγεται κυρίως στον Καναδά και στη Κίνα.
Πρόσφατες μελέτες δείχνουν ότι η κατανάλωση ελαιοκράμβης, όπως είναι το λάδι κανόλα καθώς και τα έλαια κανόλα που είναι υψηλά σε μονοακόρεστα λιπαρά, ενδεχομένως να μειώνουν περισσότερο το λίπος στην περιοχή της κοιλιάς συγκριτικά με άλλα έλαια. Τα μονοακόρεστα λιπαρά προστατεύουν την υγεία της καρδιάς. Άλλες πρόσφατες μελέτες δείχνουν ότι η βιταμίνη γ-τοκοφερόλη, που βρίσκεται στο κραμβέλαιο (λάδι κανόλα) και το σογιέλαιο, βλάπτει τους πνεύμονες. Έρευνες περαιτέρω δείχνουν πιθανή επίδραση της κανόλα στην ανάπτυξη νόσου Αλτσχάιμερ καθώς συντείνει στην χειροτέρευση της μνήμης εργασίας και βιοδεικτών σχετικών με τις εγκεφαλικές συνάψεις.
Aναφορές
Κατηγορία:Φυτικά έλαια Κατηγορία:Μαγειρικά έλαια Κατηγορία:Κράμβη
Τζόζεφ Γκόρντον-Λέβιτ
Ο Τζόζεφ Γκόρντον-Λέβιτ (Joseph Leonard Gordon-Levitt, 17 Φεβρουαρίου 1981) είναι Αμερικανός ηθοποιός και τραγουδιστής. Ξεκίνησε την καριέρα του από μικρή ηλικία με τηλεοπτικές διαφημίσεις και έκανε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο στην ταινία Τα Καμώματα του... Μπετόβεν (Beethoven) το 1992. Αργότερα πρωταγωνίστησε στην τηλεοπτική σειρά 3rd Rock from the Sun από το 1996 μέχρι το 2001, υποδυόμενος τον Τόμι Σόλομον. Μετά από ένα διάλειμμα, κατά τη διάρκεια του οποίου φοίτησε στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, ο Γκόρντον-Λέβιτ σταμάτησε τις τηλεοπτικές εμφανίσεις και κυνήγησε μια κινηματογραφική καριέρα. Έχει συμμετάσχει σε πολλές ταινίες όπως 10 Πράγματα που Μισώ σ' Εσένα (10 Things I Hate About You, 1999) και Manic (2001) καθώς και στις ταινίες Ανοιχτή πληγή (Mysterious Skin), Έγκλημα στο Κολέγιο (Brick, 2005) και Ο Τσιαλιαδόρος (The Lookout) για τις οποίες οι κριτικοί επαίνεσαν τις ερμηνείες του.
Μεγάλες Αντίλλες
Το αρχιπέλαγος περιλαμβάνει τα μεγαλύτερα νησιά των Αντιλλών (Κούβα, Ισπανιόλα, Τζαμάικα και Πουέρτο Ρίκο), καθώς και τα μικρά νησιά και νησίδες που βρίσκονται γύρω από αυτά (όπως η Ίσλα δε λα Χουβεντούδ και τα Νησιά Κέιμαν).
Τζόζεφ Γκόρντον-Λέβιτ
Το 2009 πρωταγωνίστησε στην αισθηματική κομεντί (500) Μέρες με τη Σάμερ (500 Days of Summer) για την οποία έλαβε την πρώτη του υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα α' ανδρικού ρόλου. Την επόμενη χρονιά συμμετείχε στη μεγάλη εισπρακτική επιτυχία Inception σε σκηνοθεσία Κρίστοφερ Νόλαν και το 2011 πρωταγωνίστησε στη δραματική κωμωδία 50/50 όπου έλαβε τη δεύτερη υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα. Το 2012 εμφανίστηκε στο τρίτο και τελευταίο μέρος της σειράς ταινιών Μπάτμαν που σκηνοθέτησε ο Νόλαν με τίτλο Ο Σκοτεινός Ιππότης: Η Επιστροφή (The Dark Knight Rises).
Πρώτα χρόνια
Ο Γκόρντον-Λέβιτ γεννήθηκε στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια και μεγάλωσε στο Σέρμαν Όουκς. Ο πατέρας του, Ντένις Λέβιτ, ήταν διευθυντής ραδιοφωνικού σταθμού και η μητέρα του, Τζέιν Γκόρντον, ήταν υποψήφια για το Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών τη δεκαετία του '70. Ο παππούς του ήταν ο σκηνοθέτης του Χόλιγουντ Μάικλ Γκόρντον, γνωστός κυρίως για την ταινία Τα Απόρρητα της Κρεβατοκάμαρας (Pillow Talk, 1959) στην οποία πρωταγωνιστούσαν οι Ντόρις Ντέι και Ροκ Χάντσον. Ο Γκόρντον-Λέβιτ είχε έναν μεγαλύτερο αδερφό, τον Νταν, φωτογράφο στο επάγγελμα, ο οποίος πέθανε τον Οκτώβριο του 2010 σε ηλικία 36 ετών.
Μεγάλες Αντίλλες
Νησιά
Τα σημαντικότερα νησιά των Μεγάλων Αντιλλών είναι τα εξής:
Τζόζεφ Γκόρντον-Λέβιτ
Πρώτα χρόνια
Ο Γκόρντον-Λέβιτ έλαβε μέρος σε ένα θεατρικό μιούζικαλ στην ηλικία των τεσσάρων όπου υποδύθηκε το Σκιάχτρο σε μια θεατρική μεταφορά του Μάγου του Οζ. Από εκεί προσεγγίστηκε από έναν ατζέντη και ξεκίνησε να εμφανίζεται στην τηλεόραση και σε διαφημιστικά σποτ.
Μεγάλες Αντίλλες
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιωτικά συμπλέγματα Κατηγορία:Νησιά της Καραϊβικής
अँटिल्स
Τζόζεφ Γκόρντον-Λέβιτ
2009-2011
right|thumb|150px|Ο Τζόζεφ Γκόρντον-Λέβιτ το 2009 Το 2009 ο Γκόρντον-Λέβιτ πρωταγωνίστησε μαζί με τη Ζόι Ντεσανέλ στην αισθηματική κομεντί (500) Μέρες με τη Σάμερ (500 Days of Summer). Η ταινία έλαβε εξαιρετικές κριτικές ενώ και η ερμηνεία του έλαβε διθυραμβικά σχόλια. Ο Τοντ Μακάρθι του περιοδικού Variety είπε ότι "εκφραστικά μετακινείται ανάμεσα στον ενθουσιασμό και στην απογοήτευση με τον τρόπο που μπορούσε ο Τζακ Λέμον να κάνει". Ο ρόλος του στην ταινία του χάρισε την πρώτη του υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα α' ανδρικού ρόλου στην κατηγορία κωμωδία ή μιούζικαλ. Την ίδια χρονιά υποδύθηκε τον κακό Κόμπρα Κομάντερ στην ταινία G.I. Joe: Η Γέννηση της Κόμπρα (G.I. Joe: The Rise of Cobra). Το 2010 αντικατέστησε τον Τζέιμς Φράνκο στην περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας Inception σε σκηνοθεσία Κρίστοφερ Νόλαν. Υποδύθηκε τον Άρθουρ, τον παρτενέρ του Ντομ Κομπς, τον οποίο υποδύθηκε ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο, και υπεύθυνο να ερευνά τους στόχους της ομάδας. Το 2011 πρωταγωνίστησε στη δραματική κωμωδία 50/50, για την οποία έλαβε τη δεύτερη υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα.
2012-σήμερα
Το 2012 συμπρωταγωνίστησε μαζί με τον Μπρους Γουίλις στο θρίλερ Looper: Αντιμέτωποι με το Χρόνο (Looper). Το 2011, ξεκίνησε τα γυρίσματα της ταινίας Ο Σκοτεινός Ιππότης: Η Επιστροφή (The Dark Knight Rises), η οποία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους τον Ιούλιο του 2012. Επίσης υποδύθηκε τον Ρόμπερτ Τοντ Λίνκολν στη βιογραφική ταινία Λίνκολν (Lincoln) σε σκηνοθεσία Στίβεν Σπίλμπεργκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Εβραίοι φεμινιστές Κατηγορία:Αμερικανοί φεμινιστές
ΠΥΡΚΑΛ
Η εταιρία ιδρύθηκε αρχικά ως «Ελληνικόν Πυριτιδοποιείον Α.Ε.» στα 1874, ενώ ο κύριος ανταγωνιστής της οι «Αδελφοί Μαλτσινιώτη» στα 1887. Ο ανταγωνισμός ανάμεσά τους για την ανάληψη παραγγελιών από το Ελληνικό κράτος τις οδήγησε σε έναν ιδιόρρυθμο μεταξύ τους «πόλεμο» που δεν έλαβε τέλος παρά μόνον με τη συγχώνευση των δύο εταιριών στα 1908. Έτσι σχηματίστηκε μια νέα εταιρία, η Εταιρία (Ελληνικού) Πυριτιδοποιείου και Καλυκοποιείου, με τα αρχικά ΕΕΠΚ ή ΕΠΚ. Το ακρωνύμιο ΠΥΡ.ΚΑΛ. καθιερώθηκε αργότερα.
Παράλληλα με την παραγωγή πυρομαχικών (όπως τα φυσίγγια 6.5 mm × 54 Mannlicher-Schönauer για τα τυφέκια Μάνλιχερ) και εκρηκτικών, η εταιρία ασχολήθηκε και με άλλες δραστηριότητες συμπεριλαμβανομένης και της κατασκευής ενός πρωτότυπου όπλου πεζικού δικής της σχεδίασης και ανάπτυξης (Πολυβόλο ΕΠΚ), που όμως δεν μπήκε σε μαζική παραγωγή. Ακόμα ασχολήθηκε με την κατασκευή πετρελαιοκινητήρων και άλλων μηχανημάτων, αμαξωμάτων, εργαλείων, βιομηχανικών υποδομών, καυστήρων, μερών αεροσκαφών κ.α.
Από τα 1934 η εταιρία πέρασε στα χέρια του Πρόδρομου Μποδοσάκη-Αθανασιάδη, ενός από τους πλέον σημαντικούς παράγοντες της Ελληνικής βιομηχανίας στον 20ο αιώνα. Η ΠΥΡΚΑΛ έγινε τελικά μέρος μιας βιομηχανικής αυτοκρατορίας που δημιούργησε ο Μποδοσάκης στην Ελλάδα, με πρωτεύουσες δραστηριότητες στους τομείς των εξορύξεων, της κλωστοϋφαντουργίας, χημικών και λιπασμάτων, υαλουργίας, μηχανουργίας και κατασκευών, καθώς και παροχής υπηρεσιών (ασφάλειες, θαλάσσιες μεταφορές κτλ).
Η ΠΥΡΚΑΛ ευνοήθηκε ιδιαίτερα από τις εξαγωγές πολεμικού υλικού προς την Δημοκρατική παράταξη της εμπόλεμης Ισπανίας κατά τον εμφύλιο πόλεμο του 1936-1939. Ακόμα, η παραγωγή της ήταν ζωτικής σημασίας για την Ελλάδα κατά το Β΄Π.Π..
Κατά την περίοδο της Κατοχής οι εγκαταστάσεις της πέρασαν στα χέρια των Γερμανών, που τις βρήκαν άθικτες, καθώς τα σχέδια απομάκρυνσης του εξοπλισμού και ανατίναξής τους δεν υλοποιήθηκαν. Οι Γερμανοί ωστόσο δεν απέτυχαν στο ανάλογο δικό τους σχέδιο και φεύγοντας από την Ελλάδα άφησαν το εργοστάσιο της ΠΥΡΚΑΛ σε ερείπια. Ο εξοπλισμός και τα μηχανήματα επίσης φυγαδεύτηκαν και η άλλοτε μεγαλύτερη βιομηχανία της Ανατολικής Μεσογείου και Μέσης Ανατολής έπρεπε να ξεκινήσει από το μηδέν.
Αρχικά ασχολήθηκε με την παραγωγή μεταλλικών ειδών και καταναλωτικών προϊόντων, αλλά σύντομα αναγεννήθηκε στην παλιά της αίγλη χάρη σε μια σειρά από παραγγελίες του Ελληνικού Στρατού, του ΝΑΤΟ και παραδόξως της Δυτικής Γερμανίας. Στις επόμενες δύο δεκαετίες η ΠΥΡΚΑΛ αναγεννήθηκε και προόδευσε, δημιουργώντας νέα εγκαταστάσεις και αναπτύσσοντας νέα προϊόντα.
Μεγάλο πλήγμα δέχτηκε ωστόσο, όταν στα 1976 το Ελληνικό κράτος αποφάσισε να δημιουργήσει την ΕΒΟ, που αρχικά ανέλαβε την παραγωγή του τυφεκίου G3 της Γερμανικής Heckler & Koch, το οποίο καθιέρωσε ο Ελληνικός Στρατός αντί του FN FAL που η ΠΥΡΚΑΛ ήδη είχε αρχίσει να παράγει με άδεια από τη Βελγική εταιρία FN και εκ του οποίου 30.000 τεμάχια είχαν ήδη κατασκευασθεί στην Ελλάδα (και τελικώς εξήχθησαν). Η ανάπτυξη της ΕΒΟ έβλαψε σοβαρά την ΠΥΡΚΑΛ καθώς οι δύο εταιρίες προσέφεραν ανταγωνιστικά προϊόντα. Στη δεκαετία του ’70 η εταιρία υπέστη αρκετά ακόμα πλήγματα καθώς έχασε πολλούς από τους παραδοσιακούς πελάτες των εξαγωγών της. Και άλλες θυγατρικές της αυτοκρατορίας Μποδοσάκη υπέφεραν κατά την ίδια περίοδο και τελικά το κράτος επενέβη στη δεκαετία του ’80 για να βοηθήσει την εταιρία.
Στα 1982, η ΠΥΡΚΑΛ εθνικοποιήθηκε. Εξακολουθεί να επενδύει σε έρευνα και ανάπτυξη και να επεκτείνει τις δραστηριότητές της σε νέα προϊόντα πυρομαχικών, ναρκών, βομβών, πυροκροτητών, ηλεκτρονικών κ.α. συμμετέχει στην παραγωγή των Stinger και άλλων πυραύλων. Προχώρησε ακόμα και σε δικής της ανάπτυξης σχέδια οπλικών συστημάτων στη δεκαετία του ’90, και σε μία Ελληνικής σχεδίασης σύγχρονη ανεμογεννήτρια το 2002. Το 2004, επαναλαμβάνοντας τη συνταγή που εφάρμοσε έναν αιώνα πριν, συγχωνεύτηκε με την ΕΒΟ, στο πλαίσιο αναδιοργάνωσης της (ήδη προβληματικής) αμυντικής βιομηχανίας, δημιουργώντας έτσι την ΕΑΣ (Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα).
Ατυχήματα και δυστυχήματα
Μεταπολιτευτικά, στις εγκαταστάσεις της ΠΥΡΚΑΛ έχουν συμβεί εργατικά δυστυχήματα και εκρήξεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις Κατηγορία:Όπλα Κατηγορία:Εταιρείες άμυνας στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνικά εμπορικά σήματα
Η Θεσσαλία (εφημερίδα)
Αποτελεί συνέχεια των εφημερίδων Παγασαί και Νέα Θεσσαλία του Ιωάννη Φ. Μπέμπου. (Η σημερινή Θεσσαλία δεν έχει σχέση με την ομότιτλη εφημερίδα των αδελφών Σακελλαρίδη, που υπήρξε το πρώτο φύλλο του ελεύθερου Βόλου το 1881.) Τη διεύθυνσή της ανέλαβε το 1898 ο Δημοσθένης Ρίζος και, από το 1901 έως το 1924, υπήρξε ιδιοκτήτης της. Την ανέδειξε θεαματικά για τα δεδομένα της τότε εποχής, γι' αυτό και θεωρείται ο ουσιαστικός ιδρυτής της. Επί των ημερών του η εφημερίδα διέθετε πολλούς ανταποκριτές και συνεργάτες όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό, καλύπτοντας μεγάλο φάσμα ειδήσεων και επιτυγχάνοντας εντυπωσιακή κυκλοφορία. Στις σελίδες της έχουν καταγραφεί όλα τα σημαντικά γεγονότα των αρχών του 20ού αιώνα στο Βόλο και τον ευρύτερο θεσσαλικό χώρο.
Ο Τάκης Οικονομάκης ανέλαβε τη διεύθυνση της Θεσσαλίας το 1914 και από το 1924 έγινε συνιδιοκτήτης με τον Κωστή Παρασκευόπουλο, βιβλιοπώλη και πράκτορα εφημερίδων. Ο Οικονομάκης παρέμεινε στην κορυφή της Θεσσαλίας έως την δολοφονία του από τους Γερμανούς στα χρόνια της Κατοχής. Φλογερός πατριώτης, τολμηρός δημοτικιστής, πρωτεργάτης του εργατικού κινήματος και άνθρωπος των Γραμμάτων, έδωσε νέα ποιότητα στο δημοσιογραφικό λόγο και φιλελεύθερο προσανατολισμό στην εφημερίδα.
Μετά το θάνατο του Οικονομάκη, η Θεσσαλία πέρασε στους αδελφούς Τάκη και Γιώργο Παρασκευόπουλο. Στην εποχή του εμφυλίου πολέμου, η εφημερίδα έγειρε προς τα δεξιά, με συνέπεια να υποστεί ραγδαία κυκλοφοριακή καθίζηση, που την έφερε το 1953 στα πρόθυρα του κλεισίματος. Τότε οι συντάκτες της, με επικεφαλής τον δημοσιογράφο Αχιλλέα Ορφανίδη, πρότειναν στους ιδιοκτήτες και ανέλαβαν αυτοί, έναντι ενοικίου, την έκδοση και διαχείρισή της, κατορθώνοντας μέσα σε λίγα χρόνια να μεταστρέψουν την κοινή γνώμη, να αναστήσουν την ετοιμοθάνατη εφημερίδα και ευημερούσα να την παραδώσουν πάλι στους ιδιοκτήτες της.
Το 1990, ο βιομήχανος Κώστας Λούλης αγόρασε το σύνολο των επιχειρήσεων Παρασκευοπούλου. Ως ιδιοκτήτης εισήγαγε τη Θεσσαλία στη νέα τεχνολογία και για ένα διάστημα η εφημερίδα πρωτοπορούσε τεχνολογικά πανελληνίως. Το 1996, η εφημερίδα πέρασε σε όμιλο ιδιωτών και επιχειρηματιών, υπό την ευθύνη των οποίων, η εφημερίδα πέρασε στο δεύτερο αιώνα του βίου της. Από το 2006 η ιδιοκτησία της εφημερίδας Θεσσαλία, όπως και όλου του εκδοτικού συνόλου, ανήκει στον οικονομολόγο Βασίλη Χ. Δανό, που συμμετείχε στο αρχικό σχήμα από το 1996. Η ίδια εταιρία εκδίδει επίσης εβδομαδιαία πολιτική και αθλητική Θεσσαλία της Δευτέρας, η οποία κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις 13 Σεπτεμβρίου 1971 με την ονομασία Η Πρωινή της Δευτέρας. Στις 18 Δεκεμβρίου 1995 το όνομά της άλλαξε στο σημερινό.
Είναι το μοναδικό εκδοτικό σύνολο με ιδιόκτητο πιεστήριο και υπερσύγχρονη προεκτύπωση στην περιοχή. Από το 2014 έχει επεκταθεί στο διαδίκτυο με την ιστοσελίδα e-thessalia.gr και με διαδικτυακό τηλεοπτικό πρόγραμμα ενημερωτικού περιεχομένου. Τα έντυπα εκδίδονται ανελλιπώς από την πρώτη έκδοση και είναι η Θεσσαλία και η Θεσσαλία της Δευτέρας, επίσης εκδίδονται ένθετα ποικίλου περιεχομένου ενσωματωμένα στο φύλλο της εφημερίδας.
Η Θεσσαλία έλαβε δύο φορές τιμητική διάκριση από το Ίδρυμα Μπότση, το 2005 και το 2014. Επίσης, Η Θεσσαλία της Δευτέρας βραβεύτηκε το 1998 από την «Κοινωνία των Πολιτών».
Ανταγωνιστής της Θεσσαλίας ήταν για πολλές δεκαετίες ο Ταχυδρόμος του Αλέξανδρου Μέρου και του Θανάση Πώποτα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εφημερίδες στην ελληνική γλώσσα Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης τον Βόλο
Μίλομιρ Μίνιτς
Ο Μίλομιρ Μίνιτς (σερβικά : Миломир Минић) (Ντράσιτς 5 Οκτωβρίου 1950) είναι Σέρβος πολιτικός, πρώην πρωθυπουργός και μέλος του Σοσιαλιστικού κόμματος της Σερβίας.
Βιογραφία
Τελείωσε την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση στο Βάλιεβο κι έπειτα σπούδασε στη νομική σχολή.
Ως νεαρός διετέλεσε πρόεδρος της επαρχιακής επιτροπής της ένωσης σοσιαλιστικής νεολαίας του Βάλιεβο και σε πολλές κομματικές θέσεις στην Γιουγκοσλαβία. Ήταν ο πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της ομοσπονδιακής εταιρείας σιδηροδρόμων. Πρόεδρος του συμβουλίου των πολιτών της συνέλευσης της Γιουγκοσλαβίας εξελέγη το 1994.
Τον Οκτώβριο του 2000 μετά τη νίκη του συνασπισμού DOS στις ομοσπονδιακές εκλογές της Σερβίας, διορίστηκε πρωθυπουργός της Σερβίας σε μία κυβέρνηση συνασπισμού τριών κομμάτων. Στην θέση παρέμεινε μέχρι τις βουλευτικές εκλογές, όπου ανέδειξαν πρωθυπουργό τον Ζόραν Τζίντζιτς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σέρβοι νομικοί Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Σερβίας
Ουκρανία
Η Ουκρανία (ουκρανικά: Україна, Ουκραΐνα [ukrɑˈjinɑ]) είναι χώρα της Ανατολικής Ευρώπης. Συνορεύει με τη Ρωσία στα νότια, ανατολικά και βορειοανατολικά, τη Λευκορωσία στα βορειοδυτικά, την Πολωνία, τη Σλοβακία και την Ουγγαρία στα δυτικά, τη Ρουμανία και τη Μολδαβία στα νοτιοδυτικά, ενώ βρέχεται από τη Μαύρη Θάλασσα και την Αζοφική Θάλασσα στα νότια και νοτιοανατολικά αντίστοιχα. Η έκταση της χώρας είναι 603.500 τ.χλμ., καθιστώντας την έτσι τη δεύτερη μεγαλύτερη σε έκταση χώρα της Ευρώπης, μετά τη Ρωσία. Πρωτεύουσα της Ουκρανίας είναι το Κίεβο. Η επίσημη γλώσσα είναι τα ουκρανικά και το νόμισμα της χώρας είναι η χρίβνια.
Τον 9ο αιώνα, στα σημερινά εδάφη της Ουκρανίας, ιδρύθηκε από τους Βαράγγους που έμειναν γνωστοί ως Ρως του Κιέβου το κράτος των Ρως ή Κιεβινή Ρωσία. Έως τα μέσα του 14ου αιώνα τα σημερινά εδάφη της Ουκρανίας βρίσκονταν υπό την κυριαρχία τριών εξωτερικών δυνάμεων: της Χρυσής Ορδής, του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας και του βασιλείου της Πολωνίας. Μετά τον Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο (1700-1721) τα εδάφη διαμελίστηκαν μεταξύ των γειτονικών δυνάμεων και, από το 19ο αιώνα και μετά, το μεγαλύτερο μέρος τους ενσωματώθηκε στη Ρωσική Αυτοκρατορία, με το υπόλοιπο να περιέρχεται υπό τον έλεγχο της Αυστροουγγαρίας. Μετά από μια χαοτική περίοδο αδιάκοπου πολέμου και αρκετές προσπάθειες για ανεξαρτησία (1917-1921) μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και το Ρωσικό Εμφύλιο Πόλεμο, η Ουκρανία προέκυψε στις 30 Δεκεμβρίου 1922 ως μία από τις ιδρυτικές δημοκρατίες της Σοβιετικής Ένωσης. Η επικράτεια της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Ουκρανίας διευρύνθηκε προς τα δυτικά λίγο πριν και μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, και νότια το 1954 με τη μεταφορά της Κριμαίας στην επικράτεια της Ουκρανίας. Το 1945 η Σ.Σ. Δημοκρατία της Ουκρανίας έγινε ένα από τα ιδρυτικά μέλη του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών.
Η Ουκρανία έγινε ανεξάρτητη και πάλι μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991. Τότε άρχισε μια περίοδος μετάβασης στην οικονομία της αγοράς κατά την οποία η Ουκρανία βίωσε οκταετή ύφεση. Στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 2000 η οικονομία σημείωσε πρόοδο, με κύριο δείκτη την αύξηση του ΑΕΠ. Με την Παγκόσμια οικονομική ύφεση 2008 όμως, η Ουκρανία υπέστη πλήγμα και η οικονομία της βυθίστηκε. Το ΑΕΠ μειώθηκε κατά 20% από την άνοιξη του 2008 έως την άνοιξη του 2009, και μόνο στη συνέχεια σταθεροποιήθηκε.
Το 2013, η απόφαση του ρωσόφιλου προέδρου της Ουκρανίας Βίκτορ Γιανουκόβιτς, να διακόψει τη διαδικασία σύνδεσης με την Ευρωπαϊκή Ένωση, αποτέλεσε αιτία μεγάλων αντικυβερνητικών διαδηλώσεων, οι οποίες έμειναν γνωστές ως Euromaidan. Αυτές οι διαδηλώσεις είχαν ως αποτέλεσμα την πτώση της κυβέρνησης και τη διαφυγή του προέδρου στη Ρωσία. Λόγω της πολιτικής αστάθειας στη χώρα, η Ρωσική Άνω Βουλή αποφάσισε να επιτρέψει την αποστολή ρωσικών στρατευμάτων σε ουκρανική επικράτεια, στη χερσόνησο της Κριμαίας, όπου ο πληθυσμός είναι κυρίως ρωσόφωνος. Αυτό επιδείνωσε ακόμα περισσότερο τις σχέσεις Ρωσίας-Ουκρανίας. Η Κριμαία, μετά από μη νομίμως αναγνωρισμένο δημοψήφισμα,  προσαρτήθηκε από τη Ρωσία, πράγμα ωστόσο που δεν αναγνωρίζεται τόσο από την Ουκρανία όσο και από τα Ηνωμένα Έθνη.
Από τις 24 Φεβρουαρίου 2022, η χώρα αντιμετωπίζει την εισβολή της Ρωσίας στα εδάφη της.
Ιστορία
Ανθρώπινη δραστηριότητα στην Ουκρανία καταγράφεται εδώ και πάνω από 3000 χρόνια. Στη Περιφέρεια της Αυτόνομης Δημοκρατίας της Κριμαίας οι αρχαίοι Έλληνες ίδρυσαν πλειάδα αποικιών. Από το 700 π.Χ. μέχρι το 200 π.Χ. η Ουκρανία ήταν μέρος του Σκυθικού βασιλείου ή Σκυθία.
thumb|left|200px|Ο Βλαδίμηρος συζητά με φιλόσοφους από το Βυζάντιο για το Χριστιανισμό, εικονογράφηση του [[Ρατσιβίλ.]] Από τον 9ο αιώνα μ.Χ. στην επικράτεια της Ουκρανίας εμφανίζεται το Κράτος των Ρως με πρωτεύουσα το Κίεβο, το οποίο δεσπόζει στην Εμπορική Οδό Βαράγγων - Ελλήνων. Ο εκχριστιανισμός των πληθυσμών της περιοχής επήλθε το 988, όταν ο πρίγκιπας Βλαδίμηρος βαπτίστηκε στα νερά του Δνείπερου από ιερείς που έφτασαν από το Βυζάντιο, με το οποίο είχε στενές εμπορικές σχέσεις. Ο Βλαδίμηρος έλαβε το χριστιανικό όνομα «Βασίλειος» προς τιμήν του αυτοκράτορα του Βυζαντίου Βασιλείου Β'. Συμβολικά μάλιστα γκρέμισε το άγαλμα του ειδωλολατρικού θεού Περούν που δέσποζε σε λόφο πάνω από το Κίεβο. Το Κράτος των Ρως βρίσκονταν πάνω στην εμπορική οδό που ονομάζεται από τους Βαράγγους στους Έλληνες.
Από το 1325 μέχρι και 1648 το έδαφος της Ουκρανίας βρισκόταν υπό την κυριαρχία της Πολωνολιθουανικής Κοινοπολιτείας. Το 1648, μετά την κατάργηση των προνομίων των Κοζάκων, ξέσπασε εξέγερση με επικεφαλής τον ηγέτη - Αταμάνο των Κοζάκων Μπογκντάν Χμελνίτσκι. Ο Χμελνίτσκι ζήτησε βοήθεια αρχικά από τους Τατάρους της Κριμαίας και ακολούθως από τους Ρώσους. Ο Τσάρος της Ρωσίας Αλέξιος συμφώνησε να βοηθήσει τους Κοζάκους υπό τον όρο ότι μετά την επικράτηση του επί των Πολωνών ο Χμελνίτσκι και οι εξεγερθέντες Κοζάκοι θα ενώνονταν με τη Ρωσία, όπως και έγινε με τη Συμφωνία του Περεγιεσλάβ το 1654. Η κυριαρχία της Ρωσίας στην περιοχή εδραιώθηκε μετά τη νίκη των Ρώσων επί των Σουηδών στη Πολτάβας το 1709 (οι τελευταίοι μετά την αποδυνάμωση των Πολωνών κατέλαβαν την Κοινοπολιτεία και επιτέθηκαν εναντίον της Ρωσίας), και κυρίως μετά τις Διαιρέσεις της Πολωνολιθουανικής Κοινοπολιτείας το 1795.
Τον Αύγουστο του 1939 στα πλαίσια του Συμφώνου Ρίμπεντροπ-Μολότοφ τα σοβιετικά στρατεύματα κατέλαβαν την ανατολική πολωνική επαρχία της Γαλικίας προσαρτώντας την στην Ουκρανική ΣΣΔ.
Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής (1941-1944) υπήρχε το σχέδιο δημιουργίας ενός κρατικού μορφώματος - μαριονέτα παρόμοιου με την Κροατία του Άντε Πάβελιτς. Η γερμανική ηγεσία μετά την κατάληψη της χώρας εγκατέλειψε το παραπάνω σχέδιο και έθεσε την Ουκρανία απευθείας υπό γερμανική διοίκηση (Τομέας Ανατολή). Στην επικράτεια της κατεχόμενης Ουκρανίας οργανώθηκαν τόσο αντάρτικα σώματα πιστά στη Μόσχα όσο και εθνικιστικά. Η κυριότερη ομάδα εθνικιστών Ουκρανών ήταν ο Ουκρανικός Επαναστατικός Στρατός (Українська Повстанська Армія) του Στέπαν Μπαντέρα, που έδρασε κυρίως στη δυτική Ουκρανία και είχε στόχο όχι μόνο τους Γερμανούς αλλά και τους Σοβιετικούς και τους Πολωνούς. Πολλές φορές τους τελευταίους τους πολέμησε με ιδιαίτερο ζήλο, τόσο ώστε να υπάρχουν αναφορές ακόμη και συνεργασίας με τους κατακτητές για την επίτευξη του στόχου αυτού. Το 1944 η Ουκρανία απελευθερώθηκε από τις σοβιετικές ένοπλες δυνάμεις. Μεταπολεμικά η Ουκρανική ΣΣΔ επικύρωσε την προσάρτηση των δυτικών επαρχιών που είχαν καταληφθεί με το Σύμφωνο Ρίμπεντροπ-Μολότοφ το 1939, έχοντας τη σύμφωνη πλέον γνώμη της σοσιαλιστικής κυβέρνησης της Πολωνίας.
thumb|100px|right|Η σημαία της Ουκρανικής ΣΣΔ του 1949 Το 1954 στα πλαίσια των εορτασμών για τα 300 χρόνια από την Ένωση της Ρωσίας και της Ουκρανίας το Ανώτατο Σοβιέτ της ΕΣΣΔ μεταβίβασε την Κριμαία από τη ρωσική επικράτεια στην ουκρανική.
Στις 26 Απριλίου του 1986 στον Πυρηνικό Αντιδραστήρα αρ. 4 στον Πυρηνικό Σταθμό Παραγωγής Ηλεκτρικής Ενέργειας του Τσερνόμπιλ, κοντά στο Κίεβο, έλαβε χώρα μια δοκιμή του αντιδραστήρα που είχε ως τραγική συνέπεια έκρηξη στο πυρηνικό εργοστάσιο. Ένα μεγάλο ποσοστό της ουκρανικής επικράτειας μολύνθηκε με ραδιενέργεια.
Το 1990 πραγματοποιήθηκαν οι πρώτες πολυκομματικές εκλογές στην Ουκρανία, ενώ έναν χρόνο αργότερα, στις 24 Αυγούστου 1991, το Ανώτατο Σοβιέτ της Ουκρανικής ΣΣΔ έλαβε την απόφαση για την πλήρη ανεξαρτησία της χωράς, απόφαση που επικύρωσε ο ουκρανικός λαός σε δημοψήφισμα τον Δεκέμβριο του ιδίου έτους. Τα πρώτα χρόνια της ανεξαρτησίας βρήκαν τη Ουκρανία σε τραγική οικονομική κατάσταση, με κρίση εθνικής ταυτότητας, και πολιτική αστάθεια. Το 1994 ψηφίστηκε νέο Σύνταγμα.
Τον Νοέμβριο του 2004 στην Ουκρανία έγιναν προεδρικές εκλογές, τις οποίες στον δεύτερο γύρο κέρδισε ο εκλεκτός του τότε προέδρου Λεονίντ Κούτσμα, Βίκτορ Γιανουκόβιτς, εκπρόσωπος του φιλορωσικού Κόμματος των Περιφερειών. Η αντιπολίτευση δεν συμφώνησε με τα αποτελέσματα των εκλογών, θεωρώντας ότι πραγματοποιήθηκε εκτεταμένη νοθεία κυρίως στην ανατολική Ουκρανία. Επιστρατεύοντας τους οπαδούς του, ο αρχηγός της ενωμένης στο κόμμα «Η Ουκρανία μας» αντιπολίτευσης Βίκτορ Γιούστσενκο, ζήτησε την εκ νέου την πραγματοποίηση του δεύτερου γύρου των εκλογών. Οι διαδηλωτές, οι οποίοι έφεραν πορτοκαλί διακριτικά (μπλούζες, κασκόλ, σημαίες) κατέκλυσαν την Πλατεία Ανεξαρτησίας στο Κίεβο με σύνθημα «Ράζομ Νας Μπαχάτο – Νας Νι Ποντολάτι» (разом нас богато нас не подолати) δηλαδή «Μαζί Είμαστε Πολλοί – Δε Θα Μας διασπάσετε». Το ανώτατο δικαστήριο της χώρας έπειτα από συνεννόηση με τον πρόεδρο Κούτσμα αποφάσισε την επανάληψη του δεύτερου γύρου, στην οποία κέρδισε ο Γιούστσενκο και οι συνεργάτες του όπως η Γιούλια Τιμοσένκο. Τα γεγονότα αυτά ονομάστηκαν Πορτοκαλί Επανάσταση.
Η κρίση του 2014
Την 1η Μαρτίου, ο Πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν, έλαβε την έγκριση του ρωσικού κοινοβουλίου για την αποστολή ρωσικών στρατευμάτων στην Ουκρανία και συγκεκριμένα στη χερσόνησο της Κριμαίας. Τις επόμενες ημέρες στρατιώτες του Ρωσικού στρατού έθεσαν υπό τον έλεγχό τους το μεγαλύτερο μέρος της Κριμαίας, ενώ η μεταβατική κυβέρνηση του Κιέβου κήρυξε γενική επιστράτευση, χαρακτηρίζοντας τις ρωσικές ενέργειες ως «κήρυξη πολέμου». Το τοπικό κοινοβούλιο της Κριμαίας προκήρυξε δημοψήφισμα για τις 16 Μαρτίου 2014 για την αυτονομία της περιοχής ή την ένωσή της με τη Ρωσία. Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ήταν σε ποσοστό 97% υπέρ της ένωσης της περιοχής με τη Ρωσία, κάτι που επικυρώθηκε αργότερα επίσημα. Το αμέσως επόμενο διάστημα η κρίση συνέχισε να υφίσταται, με Ρωσόφωνες επαρχίες να ζητούν η μία μετά την άλλη ανεξαρτησία ή ένωση με τη Ρωσία.
μικρογραφία|Ο [[Πέτρο Ποροσένκο.]]
Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία (2022)
Στις 22 Φεβρουαρίου ο Ρώσος πρόεδρος, αναγνώρισε την ανεξαρτησία των δύο αποσχισθεισών δημοκρατιών στην περιοχή του Ντονμπάς, τη Λαϊκή Δημοκρατία του Ντονέτσκ και τη Λαϊκή Δημοκρατία του Λουγκάνσκ. Την επόμενη ημέρα, ο ηγέτης των αυτονομιστών στο Ντονέτσκ, Ντενίς Πουσίλιν, ζήτησε στρατιωτική βοήθεια από τη Ρωσία στην οποία ο πρόεδρος Πούτιν ανταποκρίθηκε, όταν στις 24 Φεβρουαρίου 2022, γύρω στις 05:00 (GMT +2), ανακοίνωσε την έναρξη στρατιωτικής επιχείρησης με στόχο την «αποστρατικοποίηση και αποναζιστοποίηση της Ουκρανίας». Κάποια λεπτά αργότερα, άρχισαν πυραυλικές επιθέσεις σε στρατηγικές τοποθεσίες σε ολόκληρη την Ουκρανία, συμπεριλαμβανομένων περιοχών κοντά στην πρωτεύουσα Κίεβο. Ο πόλεμος βρίσκεται σε εξέλιξη.
Δημογραφία
Η Ουκρανία είναι μια χώρα με εκτιμώμενο πληθυσμό 41,2 εκατομμυρίων κατοίκων, η όγδοη πολυπληθέστερη χώρα στην Ευρώπη. Είναι μια αστικοποιημένη χώρα, με τις βιομηχανικές περιοχές στο νότο και στα νοτιοανατολικά της χώρας να είναι οι πιο πυκνοκατοικημένες—περίπου το 67% του πληθυσμού ζει σε αστικές περιοχές. Η Ουκρανία έχει πληθυσμιακή πυκνότητα 69.49 κατοίκων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο.
Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, ο πληθυσμός της Ουκρανίας έφτασε στο ανώτατο όριο των 52 εκατομμυρίων κατοίκων το 1993. Ωστόσο, λόγω του ποσοστού θνησιμότητας που υπερβαίνει το ποσοστό γεννήσεων, της μαζικής μετανάστευσης, των κακών συνθηκών διαβίωσης και της χαμηλής ποιότητας υγειονομικής περίθαλψης, ο συνολικός πληθυσμός μειώθηκε κατά 6,6 εκατομμύρια, ή 12,8% από το ίδιο έτος έως το 2014. Προς το 2014 η μείωση του πληθυσμού είχε σχεδόν σταματήσει, οι θάνατοι είχαν μειωθεί και η μετανάστευση με τη γεννητικότητα είχαν φτάσει σε υψηλό 15 ετών, αλλά τα γεγονότα του 2014 ανέτρεψαν με εξαίρεση τη μείωση των θανάτων (η οποία συνεχίστηκε) τη θετική δημογραφική τάση. μικρογραφία|[[Έλληνες της Ουκρανίας]] Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, οι Ουκρανοί αποτελούν περίπου το 78% του πληθυσμού, ενώ οι Ρώσοι είναι η μεγαλύτερη μειονότητα, αποτελώντας το 17,3% του πληθυσμού. Οι μικρότερες μειονότητες περιλαμβάνουν τους Λευκορώσους (0,6%), τους Μολδαβούς (0,5%), τους Τάταρους της Κριμαίας (0,5%), τους Βούλγαρους (0,4%), τους Ούγγρους (0,3%), τους Ρουμάνους (0,3%), τους Πολωνούς (0,3%), τους Εβραίους (0,3%), τους Αρμένιους (0,2%), τους Έλληνες (0,2%) και τους Τάταρους (0,2%). Υπολογίζεται επίσης ότι υπάρχουν περίπου 10.000 με 40.000 Κορεάτες στην Ουκρανία, οι οποίοι ζουν ως επί το πλείστον στα νότια της χώρας, που ανήκουν στην ιστορική ομάδα των Κόριο-σάραμ, Κορεατών μεταναστών στη Άπω Ανατολή που απελάθηκαν επί Στάλιν δυτικότερα λόγω ανησυχιών ότι δούλευαν ως πράκτορες για την Ιαπωνία (τότε η Κορέα ανήκε στην Ιαπωνία).
Σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2022, ο πληθυσμός της χώρας είναι 41.167.336 κάτοικοι. Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 73,0 χρόνια (68,0 χρόνια οι άνδρες και 77,8 οι γυναίκες).
Γλώσσες
thumb|right|Χρήση της Ρωσικής (πράσινο) και της Ουκρανικής γλώσσας (κίτρινο) σε περιφερειακό επίπεδο το 2003 Με βάση το Ουκρανικό σύνταγμα, η επίσημη γλώσσα της Ουκρανίας είναι η Ουκρανική. Ωστόσο, η Ρωσική γλώσσα είναι αρκετά διαδεδομένη σε όλη τη χώρα και ειδικότερα στα ανατολικά και νότια μέρη της, εκεί που υπάρχει εθνική Ρωσική πλειονότητα. Τον Αύγουστο του 2012, ένας νέος νόμος όριζε ότι οι περιφέρειες, όπου μια τοπική γλώσσα αντιπροσωπεύει το 10% των κατοίκων της, θα πρέπει να ανακηρυχθεί ως επίσημη γλώσσα της κάθε περιφέρειας αυτή η τοπική γλώσσα. Έτσι, η Ρωσική γλώσσα έγινε αυτόματα επίσημη γλώσσα σε όλες τις ανατολικές και νότιες περιφέρειες. Τον Φεβρουάριο του 2014, μετά την ανατροπή του Ουκρανού Προέδρου Γιανουκόβιτς, το Ουκρανικό Κοινοβούλιο, αποφάσισε να ακυρώσει το νόμο του 2012, επαναφέροντας την Ουκρανική ως μοναδική επίσημη γλώσσα σε όλα τα επίπεδα. Η ακύρωση του νόμου όμως δεν έχει πραγματοποιηθεί ακόμα, εξαιτίας των έντονων αντιδράσεων που προκλήθηκαν σε τοπικό και διεθνές επίπεδο.
Τον Αύγουστο του 2012, μπήκε σε ισχύ ένας νέος νόμος για τις περιφερειακές γλώσσες που έδινε το δικαίωμα σε οποιαδήποτε τοπική γλώσσα που ομιλείται από τουλάχιστον 10% μειοψηφίας να κηρυχθεί επίσημη γλώσσα σε αυτήν την περιοχή στην οποία ομιλούνται. Τα ρωσικά ανακηρύχθηκαν εντός εβδομάδων ως περιφερειακή επίσημη γλώσσα σε αρκετές νότιες και ανατολικές περιφέρειες (επαρχίες) και πόλεις. Τα ρωσικά μπορούσαν πλέον να χρησιμοποιηθούν σε διοικητικά γραφεία και έγγραφα αυτών των πόλεων/περιφερειών.
Κλαούντιο Μπαγκίνι
Ο σεβασμιότατος Κλαούντιο Μπαγκίνι (Claudio Baggini, 1 Αυγούστου 1936 - 25 Σεπτεμβρίου 2015) ήταν από τις 12 Μαρτίου 2011 επίτιμος επίσκοπος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, με έδρα στο Βιτζέβανο (Vigevano) της Λομβαρδίας της Ιταλίας, αντικαθιστώντας τον Τζιοβάννι Λοκατέλλι (Giovanni Locatelli).
Ουκρανία
Γλώσσες
Στις 23 Φεβρουαρίου 2014, μετά την ουκρανική επανάσταση του 2014, το ουκρανικό κοινοβούλιο ψήφισε υπέρ της κατάργησης του νόμου για τις περιφερειακές γλώσσες, καθιστώντας τα ουκρανικά τη μοναδική κρατική γλώσσα σε όλα τα επίπεδα. Ωστόσο, η κατάργηση δεν υπογράφηκε από τον προσωρινό πρόεδρο Τουρτσίνοφ ή από τον Πρόεδρο Ποροσένκο. Τον Φεβρουάριο του 2019, ο νόμος που επέτρεπε τη χρήση άλλων γλωσσών σε τοπικό επίπεδο κρίθηκε αντισυνταγματικός.
Κλαούντιο Μπαγκίνι
Κατά τη διάρκεια της θητείας του στις 21 Απριλίου 2007, συνόδευσε τον πάπα Βενέδικτο ΙΣΤ΄ στην επίσκεψή του στο Βιτζέβανο.
Ουκρανία
Γλώσσες
Τα ουκρανικά ομιλούνται κυρίως στη δυτική και κεντρική Ουκρανία. Στη δυτική Ουκρανία, η ουκρανική είναι επίσης η κυρίαρχη γλώσσα στις πόλεις (όπως το Λβιβ). Στην κεντρική Ουκρανία, τα ουκρανικά και τα ρωσικά χρησιμοποιούνται εξίσου στις πόλεις, με τα ρωσικά να είναι η κύρια γλώσσα στο Κίεβο, ενώ τα ουκρανικά είναι η κυρίαρχη γλώσσα στις αγροτικές κοινότητες. Στην ανατολική και νότια Ουκρανία, τα ρωσικά χρησιμοποιούνται κυρίως στις πόλεις και τα ουκρανικά σε αγροτικές περιοχές. Αυτές οι λεπτομέρειες οδηγούν σε σημαντική διαφορά μεταξύ των διαφορετικών αποτελεσμάτων στις έρευνες, καθώς ακόμη και μια μικρή επαναδιατύπωση μιας ερώτησης αλλάζει τις απαντήσεις μιας σημαντικής ομάδας ανθρώπων. Τα ουγγρικά ομιλούνται στην περιφέρεια Υπερκαρπαθίας.
Στο μεγαλύτερο μέρος της σοβιετικής εποχής, ο αριθμός των ουκρανόφωνων μειώθηκε από γενιά σε γενιά και μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1980, η χρήση της ουκρανικής γλώσσας στη δημόσια ζωή είχε μειωθεί σημαντικά. Μετά την ανεξαρτησία, η κυβέρνηση της Ουκρανίας άρχισε να αποκαθιστά την εικόνα και τη χρήση της ουκρανικής γλώσσας μέσω μιας πολιτικής εξουκρανισμού. Σήμερα, οι περισσότερες ξένες ταινίες και τηλεοπτικά προγράμματα, συμπεριλαμβανομένων των ρωσόφωνων, έχουν υπότιτλους ή μεταγλωττίζονται στα Ουκρανικά. Ο εκπαιδευτικός νόμος της Ουκρανίας του 2017 απαγορεύει την πρωτοβάθμια εκπαίδευση σε δημόσια σχολεία από την πέμπτη τάξη και άνω σε οποιαδήποτε γλώσσα εκτός από την Ουκρανική. Το πρακτορείο Unian ανέφερε ότι «επεβλήθη απαγόρευση της χρήσης πολιτιστικών προϊόντων, συγκεκριμένα ταινιών, βιβλίων, τραγουδιών κ.λπ., στη ρωσική γλώσσα σε δημόσια θέα» στην Περιφέρεια Λβιβ τον Σεπτέμβριο του 2018 και μέχρι το τέλος της διαμάχης με τη Ρωσία.
Κλαούντιο Μπαγκίνι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί κληρικοί Κατηγορία:Επίσκοποι του Βιτζέβανο
Ουκρανία
Γλώσσες
Σύμφωνα με το Σύνταγμα της Αυτόνομης Δημοκρατίας της Κριμαίας, η ουκρανική είναι η μόνη κρατική γλώσσα αυτής της δημοκρατίας. Ωστόσο, το σύνταγμα της δημοκρατίας αναγνωρίζει συγκεκριμένα τα ρωσικά ως τη γλώσσα της πλειοψηφίας του πληθυσμού της και εγγυάται τη χρήση της «σε όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής». Ομοίως, η γλώσσα των Τατάρων της Κριμαίας (η γλώσσα του 12% του πληθυσμού της Κριμαίας) έχει καθεστώς ειδικής κρατικής προστασίας όπως γίνεται και με τις «γλώσσες άλλων εθνοτήτων». Οι Ρωσόφωνοι αποτελούν τη συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού της Κριμαίας (77%), με ομιλητές των ταταρικών της Κριμαίας να αποτελούν το 11.4% του πληθυσμού και οι ουκρανόφωνοι να αποτελούν το 10.1% αλλά στην καθημερινή ζωή η πλειοψηφία των Τατάρων της Κριμαίας και των Ουκρανών στην Κριμαία χρησιμοποιούν τα ρωσικά.
Στις 24 Φεβρουαρίου 2022 ξεκίνησε η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Η εισβολή αυτή έχει σημαδευτεί από μια έντονη επιθυμία αρκετών ρωσόφωνων Ουκρανών να μάθουν ουκρανικά ενώ η προτίμηση για την ρωσική λογοτεχνία έχει καταγράψει παρομοίως μια μείωση.
Θρησκεία
Η πλειονότητα των Ουκρανών αυτοπροσδιορίζονται ως χριστιανοί. Σε μια πανεθνική έρευνα του 2006 που πραγματοποίησε το ανεξάρτητο Κέντρο Ραζούμκοφ το 85,2% των ερωτηθέντων απάντησαν ότι πιστεύουν στο Θεό και 12% απάντησαν ότι δεν πιστεύουν. Το 37,4% πηγαίνει στην εκκλησία σε τακτική βάση. Η πιο κοινή θρησκεία στην Ουκρανία είναι ο ορθόδοξος χριστιανισμός. Οι ορθόδοξοι πιστοί μοιράζονται ανάμεσα στην Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία (Πατριαρχείο Μόσχας), και την Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας που ανακηρύχθηκε αυτοκέφαλη από το Οικουμενικό Πατριαρχείο το 2019.
Σημαντική επίσης παρουσία στην Ουκρανία έχει η Ελληνόρρυθμη Καθολική Εκκλησία (Ουνίτες) που ανήκει στις Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες, αποτελεί το 9-10% περίπου του πληθυσμού και ακολουθεί το ανατολικό τυπικό αλλά υπάγεται στην Αγία Έδρα, καθώς και η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία με περίπου ένα εκατομμύριο πιστούς.
Οι Προτεστάντες έχουν αυξηθεί σημαντικά από τον καιρό που η Ουκρανία έγινε ανεξάρτητη και σήμερα αποτελούν το 2,2% του πληθυσμού. Γύρω στους 500.000 Ουκρανοί είναι Μουσουλμάνοι, οι περισσότεροι από τους οποίους Τάταροι της Κριμαίας. Επίσης, υπάρχουν 150.905 Μάρτυρες του Ιεχωβά και 11.439 Μορμόνοι της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών. Τέλος, οι Εβραίοι της Ουκρανίας είναι γύρω στους 100.000, περίπου το ένα τρίτο του πληθυσμού πριν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Πολιτισμός
μικρογραφία|[[Καθεδρικός Ναός Αγίας Σοφίας (Κίεβο)|Καθεδρικός Ναός Αγίας Σοφίας (Κίεβο)]] Οι Ουκρανοί στη συντριπτική τους πλειονότητα είναι Ορθόδοξοι. Η Ορθοδοξία είναι ο βασικός πυλώνας για τη λαϊκή παράδοση των Ουκρανών. Όλες οι γιορτές είναι συνδεδεμένες με αυτή. Παράλληλα όμως οι Ουκρανοί διατηρούν πολλές γιορτές που έχουν τις ρίζες στο ειδωλολατρικό τους παρελθόν (το κοινό ανατολικό - σλαβικό) που όμως έχουνε ενταχθεί και εναρμονιστεί πλήρως με τις επιταγές της χριστιανικής πίστης. Τα Χριστούγεννα και το Πάσχα είναι από τις βασικότερες οικογενειακές γιορτές των Ουκρανών. Αν και το κράτος θεωρείται κοσμικό και υπάρχει σαφής διαχωρισμός του από την Εκκλησία, οι παραπάνω μέρες είναι αργίες ενώ η Ουκρανική Τηλεόραση αναμεταδίδει τη Θεία Λειτουργία.
Η πρωτοχρονιά θεωρείται επίσημη αργία και έχει κρατικό χαρακτήρα, κληροδότημα από τη σοβιετική περίοδο. Στις 23:45 της παραμονής όλοι οι πολίτες ακούν το Διάγγελμα του Προέδρου με μια μικρή αναφορά στα γεγονότα του έτους που φεύγει και ευχές για το έτος που έρχεται. Στις 00:00 ακριβώς γίνεται η ανάκρουση του Εθνικού Ύμνου της Ουκρανίας και όλοι γύρω από γιορτινό τραπέζι ανοίγουν σαμπάνιες. μικρογραφία|[[Χριστούγεννα στην Ουκρανία (Λβιβ)]] Τα Χριστούγεννα στην Ουκρανία γιορτάζονται στις 7 Ιανουαρίου σύμφωνα με το παλαιό ημερολόγιο. Την παραμονή η οικογένεια συγκεντρώνεται στο σπίτι και, λίγο πριν από την έναρξη της λειτουργίας των Χριστουγέννων, πραγματοποιείται το τελευταίο νηστίσιμο γεύμα, που περιλαμβάνει 12 νηστίσιμα πιάτα (που συμβολίζουν τους 12 Αποστόλους). Ψάρια, χαβιάρι και τα παραδοσιακά Κουτιά, γκαλουπτσοί (λαχανοντολμάδες), Βαρένικοι και πολλά άλλα είναι πάνω στο γιορτινό τραπέζι. μικρογραφία|left|upright|Βυσεβάνκι Το Πάσχα για τους Ουκρανούς είναι ιδιαιτέρα πνευματική γιορτή. Το πνεύμα που επικρατεί στις εκκλησίες είναι βαθιά κατανυκτικό. Όλοι φορούν τα καλύτερα ρούχα. Μάλιστα τα τελευταία χρόνια παρατηρείται το φαινόμενο ο κόσμος να φοράει όλο και πιο πολύ τις παραδοσιακές Βυσεβάνκι (Вишиванка - παραδοσιακές μπλούζες με κεντήματα). Η ησυχία και η προσήλωση στο κείμενο είναι χαρακτηριστική. Η στιγμή της Ανάστασης, που στα Ουκρανικά ονομάζεται Βέλικντεν (Великдень) δηλαδή Μεγάλη Μέρα, δίνει το σήμα για το τέλος της Μεγάλης Νηστείας. Μετά την επιστροφή στο σπίτι τσουγκρίζουν αυγά, κόβουν το παραδοσιακό Κουλίτς και τραγουδούν πασχαλινά τραγούδια.
Εκτός από τις θρησκευτικές εορτές στην Ουκρανία συναντώνται και εορτές που είναι υπολείμματα της ειδωλολατρίας. Οι κυριότερες από αυτές είναι η Γιορτή του Πράσινου και η Γιορτή Κουπάλα. Η Γιορτή του Πρασίνου δε είναι τίποτα άλλο από τη γιορτή της Άνοιξης, που έχει ενταχθεί στη γιορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Η Γιορτή του Κουπάλα είναι η γιορτή του νερού και της φωτιάς. Σήμερα είναι συνδεδεμένη με την ημέρα γέννησης του Ιωάννη του Βαπτιστή. Νέοι και νέες κολυμπούν στα νερά των ποταμών και των λιμνών και πηδούν πάνω από φωτιές. Οι κοπέλες φορούν στεφάνια από αρωματικά βότανα και λουλούδια.
Η Ουκρανία είναι χώρα με μωσαϊκό εθνών και εθνοτήτων, που η κάθε μία από αυτές διατηρούν της παραδόσεις τους και τα ήθη τους. Γνωστοί για τις παραδόσεις τους είναι οι Τάταροι της Κριμαίας και οι Έλληνες.
Εθνικά Σύμβολα της Ουκρανίας
Τα εθνικά σύμβολα της Ουκρανίας είναι η σημαία, το εθνόσημο και ο εθνικός ύμνος. μικρογραφία|[[Viburnum opulus, εθνικό φυτό της Ουκρανίας]]
Το Εθνόσημο
Η Κίτρινη Τρίαινα (ουκρ.: тризуб) σε γαλάζιο φόντο μέσα σε εραλδική ασπίδα αποτελεί το εθνόσημο της Ουκρανίας.
Υπάρχουν πολλές απόψεις αναφορικά με τη σημασία του συμβόλου. Η επικρατέστερη πάντως είναι ότι το μονόγραμμα αυτό δημιουργεί τη λέξη «ВОЛЯ – Βόλια» που στα Ουκρανικά σημαίνει «ελευθερία». Όπως και η σημαία έτσι και το παρόν εθνόσημο ήταν το επίσημο σύμβολο της χώρας την εποχή της Ουκρανικής Εθνικής Δημοκρατίας.
Ο Εθνικός Ύμνος
Ο εθνικός ύμνος της Ουκρανίας είναι το τραγούδι «Δεν πέθανε ακόμη της Ουκρανίας η δόξα και η λευτεριά» (στα ουκρανικά: Ще не вмерла України ні слава, ні воля). Οι στίχοι γράφτηκαν από τον ποιητή Πάβλο Βερμπίνσκι (1815-1870) το 1863. Πρώτη φορά εκδόθηκαν από το περιοδικό Μέτα (Ο Στόχος) του Λβιβ/Λβοφ που τότε βρισκόταν υπό την κατοχή της Αυστροουγγαρίας. Ένα χρόνο αργότερα, το 1864, ο συνθέτης Μιχάιλο Τσουμπίνσκι 1839-1884 έγραψε τους στίχους για το ποίημα του Βερμπίνσκι. Η πρώτη εκτέλεση του μουσικού αυτό κομματιού έγινε στο Ουκρανικό Θέατρο του Λβιβ/Λβοφ.
Η σημαία και το εθνόσημο χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια της Ουκρανικής Εθνικής Δημοκρατίας αλλά η ιστορία τους αρχίζει στον 10 αιώνα μ.Χ.
Στις μέρες της ΕΣΣΔ στην Ουκρανία ήταν απαγορευμένη η χρήση των παραπάνω εθνικών συμβολών. Η Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ουκρανίας, στα πλαίσια της ΕΣΣΔ, είχε τα δικά της σύμβολα με χαρακτηριστικά το σφυροδρέπανο και το αστέρι, ενώ ο ύμνος ( «Ο Ύμνος της Ουκρανικής ΣΣΔ», μουσική: Αντόν Λεμπιντίνετς, στίχοι: Πάβλο Σιτσίνα, 1949) είχε πολλές αναφορές στο ΚΚΣΕ, στον Λένιν, στο σοσιαλισμό και τη φιλία του ουκρανικού λαού με τον ρωσικό.
Το Ανώτατο Συμβούλιο (Ανώτατη Ράντα) της Ουκρανίας τον Ιανουάριο-Φεβρουάριο του 1992, αμέσως μετά την ανεξαρτησία της χώρας, θεσμοθέτησε με συνταγματικό νόμο τα εθνικά σύμβολα της χώρας όπως υφίστανται σήμερα.
Πολιτικό σύστημα
μικρογραφία|[[Βερχόβνα Ράντα]] Το πολίτευμα της χώρας είναι μια μίξη μεταξύ Ημιπροεδρικής δημοκρατίας και Προεδρικής δημοκρατίας, με πολύ ισχυρές αρμοδιότητες για τον Πρόεδρο. Την Εκτελεστική εξουσία ασκεί το Υπουργικό Συμβούλιο σε συνεργασία με τον πρόεδρο. Τη Νομοθετική Εξουσία ασκεί η Ανώτατη Ράντα ή Συμβούλιο, που αποτελείται από 450 βουλευτές. μικρογραφία|[[Πρόεδρος της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι]] Τα κοινοβουλευτικά κόμματα τις Ανώτατης Ράντας μετά τις εκλογές του 2006 είναι: Το Κόμμα των Περιφερειών, το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Ουκρανίας και το Κομμουνιστικό Κόμμα Ουκρανίας μετά από παρατεταμένες διαπραγματεύσεις δημιούργησαν πολιτικό συνασπισμό και σχημάτισαν κυβέρνηση με επικεφαλής τον Βίκτορ Γιανουκόβιτς, ενώ τα καθήκοντα του πρόεδρου της βουλής ανέλαβε ο Ολεξάντερ Μορόζ.
Το φθινόπωρο του 2010 το Συνταγματικό Δικαστήριο της χώρας ενίσχυσε τις εξουσίες του Γιανούκοβιτς, ανατρέποντας μεταρρύθμιση που είχε θεσπιστεί κατά της διάρκεια της «Πορτοκαλί Επανάστασης». Νόμος του 2004, βάσει του οποίου πολλές εξουσίες του προέδρου είχαν εκχωρηθεί στο Κοινοβούλιο, κρίθηκε αντισυνταγματικός και η Ουκρανία έγινε ξανά προεδρική δημοκρατία.
Την 1η Ιουλίου 6 βουλευτές του Κομμουνιστικού Κόμματος αποχώρησαν από την κοινοβουλευτική του ομάδα, μειώνοντας την σε 24 μέλη. Με ψήφισμα νέου κανονισμού που στηρίχτηκε από 232 βουλευτές στις 22 Ιουλίου και που θεωρήθηκε ότι φωτογράφιζε το συγκεκριμένο κόμμα, δόθηκε το δικαίωμα στον πρόεδρο της Ράντα να διαλύει μια κοινοβουλευτική ομάδα που έχασε μέλη της ύστερα από την πρώτη σύνοδο μετά της εκλογές, απόφαση που επικυρώθηκε με προεδρικό διάταγμα την επόμενη μέρα.
Στις 24 Ιουλίου 2014 ο Ολεξάντρ Τουρτσίνοφ, ο πρόεδρος της Ράντα, διέταξε τη διάλυση της κοινοβουλευτικής ομάδας του Κομμουνιστικού Κόμματος. Την απόφαση κατήγγειλε ως «παράνομη» ο επικεφαλής του Κόμματος των Κομμουνιστών της Ουκρανίας Πέτρο Σιμονένκο. Βάσει αιτήματος του Υπουργείου Δικαιοσύνης εξετάζεται δια της δικαστικής οδού το ζήτημα της πλήρους απαγόρευσης του Κομμουνιστικού Κόμματος, κατόπιν υποδείξεων των υπηρεσιών ασφαλείας ότι υποστηρίζουν τους αποσχιστές. Την ίδια ημέρα, ο πρωθυπουργός της Ουκρανίας Γιάτσενιουκ δήλωσε παραίτηση, ως αποτέλεσμα της ανακοίνωσης της αποχώρησης από τον κυβερνητικό συνασπισμό δύο κομμάτων Ουντάρ και Σβόμποντα, κάτι που θα οδηγούσε στη διενέργεια βουλευτικών εκλογών, οι οποίες θα «καθάριζαν τη Βουλή από τους πράκτορες της Μόσχας» κατά δήλωση του προέδρου της Ουκρανίας Π. Ποροσένκο. Ο ίδιος ο Γιάτσενιουκ αποκάλεσε τη διάλυση της Βουλής «ηθικό έγκλημα». Το Κοινοβούλιο της Ουκρανίας, ωστόσο, δεν έκανε δεκτή την παραίτηση του Γιάτσενιουκ στις 31 Ιουλίου, με ψήφους 109 κατά της παραίτησης και μόνο 16 υπέρ, γεγονός που οδηγεί στην ανάγκη διαμόρφωσης νέου κυβερνητικού σχηματισμού ή την προκήρυξη εκλογών μετά από ένα μήνα.
Πολιτική διαίρεση
Η Ουκρανία διαιρείται σε 24 Όμπλαστ (Область) δηλαδή περιφέρειες και μια Αυτόνομη Δημοκρατία: thumb|400px|Χάρτης πολιτικής διαίρεσης της Ουκρανίας
Εκλογές
Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω. Οι πιο πρόσφατες προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν το Απρίλιο του 2019 και οι βουλευτικές εκλογές τον Ιούλιο του 2019.
Διεθνείς σχέσεις
Από το 1999 έως το 2001, η Ουκρανία υπηρέτησε ως μη μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Ιστορικά, η Σοβιετική Ουκρανία ήταν μέλος των Ηνωμένων Εθνών από το 1945 ως ιδρυτικό μέλος μετά από έναν συμβιβασμό της Δύσης με τη Σοβιετική Ένωση, η οποία είχε ζητήσει ιδιότητα μέλους για τις τότε 16 δημοκρατίες της ΕΣΣΔ. Η Ουκρανία έχει υποστηρίξει σταθερά τις ειρηνικές διευθετήσεις διαφορών μικρογραφία|Πρεσβεία της Ουκρανίας στην Ελλάδα διαπραγματεύσεων. Έχει συμμετάσχει στις τετραμερείς συνομιλίες για τη σύγκρουση στη Μολδαβία και προώθησε μια ειρηνική επίλυση των συγκρούσεων στο μετασοβιετικό κράτος της Γεωργίας. Η Ουκρανία έχει επίσης συνεισφέρει ουσιαστικά στις ειρηνευτικές επιχειρήσεις του ΟΗΕ από το 1992.
Η Ουκρανία θεωρεί την ευρωατλαντική ενσωμάτωση πρωταρχικό στόχο της εξωτερικής πολιτικής της, αλλά στην πράξη πάντα εξισορροπούσε τη σχέση της με την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις Ηνωμένες Πολιτείες με ισχυρούς δεσμούς με τη Ρωσία. Η Συμφωνία Εταιρικής Σχέσης και Συνεργασίας (ΣΕΣΣ) της Ευρωπαϊκής Ένωσης με την Ουκρανία τέθηκε σε ισχύ την 1η Μαρτίου 1998. Η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) ενθάρρυνε την Ουκρανία να εφαρμόσει πλήρως τη ΣΕΣΣ πριν ξεκινήσουν οι συζητήσεις για μια συμφωνία σύνδεσης, η οποία εκδόθηκε στη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ τον Δεκέμβριο του 1999 στο Ελσίνκι, αναγνωρίζοντας τις μακροπρόθεσμες φιλοδοξίες της Ουκρανίας αλλά χωρίς να συζητάται η συμφωνία σύνδεσης.
Στις 31 Ιανουαρίου 1992, η Ουκρανία προσχώρησε στην τότε Διάσκεψη για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ο σημερινός Οργανισμός για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ)) και στις 10 Μαρτίου 1992 έγινε μέλος του Βορειοατλαντικού Συμβουλίου Συνεργασίας. Οι σχέσεις Ουκρανίας-ΝΑΤΟ είναι στενές και η χώρα έχει δηλώσει ενδιαφέρον για ενδεχόμενη ένταξη. Ο στόχος αυτός αφαιρέθηκε από την ατζέντα εξωτερικής πολιτικής της κυβέρνησης με την εκλογή του Βίκτορ Γιανουκόβιτς στην προεδρία, το 2010. Όμως, μετά την εκδίωξη του Γιανουκόβιτς τον Φεβρουάριο του 2014 και την (που η Ρωσία διαψεύδει) μετά τη ρωσική στρατιωτική επέμβαση στην Ουκρανία, η Ουκρανία ανανέωσε την προσπάθειά της για ένταξη στο ΝΑΤΟ.
Η Ουκρανία είναι το πιο ενεργό μέλος της Σύμπραξης για την Ειρήνη.
Όλα τα μεγάλα πολιτικά κόμματα στην Ουκρανία υποστηρίζουν την ενδεχόμενη πλήρη ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Συμφωνία Σύνδεσης με την ΕΕ αναμενόταν να υπογραφεί και να τεθεί σε ισχύ έως τα τέλη του 2011, αλλά η διαδικασία ανεστάλη μέχρι το 2012 λόγω των πολιτικών εξελίξεων εκείνης της εποχής. Η Συμφωνία Σύνδεσης μεταξύ της Ουκρανίας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης υπογράφηκε το 2014.
Η Ουκρανία είχε για πολύ καιρό στενούς δεσμούς με όλους τους γείτονές της, αλλά οι σχέσεις Ρωσίας-Ουκρανίας επιδεινώθηκαν γρήγορα το 2014 με την προσάρτηση της Κριμαίας, την ενεργειακή εξάρτηση και τις διαφορές στις πληρωμές του φυσικού αερίου. Υπάρχουν κάποιες εντάσεις με την Πολωνία και την Ουγγαρία.
Η Βαθύς και Συνολική Ζώνη Ελεύθερων Συναλλαγών, η οποία τέθηκε σε ισχύ τον Ιανουάριο του 2016 μετά την επικύρωση της Συμφωνίας Σύνδεσης Ουκρανίας-Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενσωματώνει επίσημα την Ουκρανία στην Ευρωπαϊκή Ενιαία Αγορά και στον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο. Η Ουκρανία λαμβάνει περαιτέρω υποστήριξη και βοήθεια για τις φιλοδοξίες ένταξής της στην ΕΕ από το Διεθνές Ταμείο της Ομάδας του Βίσεγκραντ που αποτελείται από τα μέλη της ΕΕ της Κεντρικής Ευρώπης: την Τσεχία, την Πολωνία, την Ουγγαρία και τη Σλοβακία.
Στις 19 Μαΐου 2018, ο Ποροσένκο υπέγραψε διάταγμα, το οποίο έθεσε σε ισχύ την απόφαση του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας και Άμυνας για τον οριστικό τερματισμό της συμμετοχής της Ουκρανίας στα καταστατικά όργανα της Κοινοπολιτείας Ανεξάρτητων Κρατών. Μέχρι τον Φεβρουάριο του 2019, η Ουκρανία ελαχιστοποίησε τη συμμετοχή της στην Κοινοπολιτεία Ανεξάρτητων Κρατών στο κρίσιμο ελάχιστο και ουσιαστικά ολοκλήρωσε την απόσυρσή της. Το κοινοβούλιο της Ουκρανίας δεν επικύρωσε την ένταξη, δηλαδή η Ουκρανία δεν ήταν ποτέ μέλος της ΚΑΚ.
Στις 28 Ιουλίου 2020, στο Λούμπλιν της Πολωνίας, η Λιθουανία, η Πολωνία και η Ουκρανία δημιούργησαν την πρωτοβουλία του Τρίγωνου του Λούμπλιν, η οποία στοχεύει στην εμβάθυνση της συνεργασίας μεταξύ των τριών ιστορικών χωρών της Πολωνολιθουανικής Κοινοπολιτείας και στην περαιτέρω ενσωμάτωση και ένταξη της Ουκρανίας στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ.
Στις 17 Μαΐου 2021, δημιουργήθηκε το Τρίο της Σύνδεσης με την υπογραφή κοινού μνημονίου μεταξύ των Υπουργών Εξωτερικών της Γεωργίας, της Μολδαβίας και της Ουκρανίας. Το τρίο της Σύνδεσης είναι μια τριμερής μορφή για την ενισχυμένη συνεργασία, συντονισμό και διάλογο μεταξύ των τριών χωρών (που έχουν υπογράψει τη Συμφωνία Σύνδεσης με την ΕΕ) με την Ευρωπαϊκή Ένωση για θέματα κοινού ενδιαφέροντος που σχετίζονται με την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, ενισχύοντας τη συνεργασία στο πλαίσιο της Ανατολικής Εταιρικής Σχέσης και τη δέσμευση των χωρών για την προοπτική ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Ουκρανία ετοιμάζεται να υποβάλει επίσημα αίτηση για ένταξη στην ΕΕ το 2024, προκειμένου να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση τη δεκαετία του 2030.
Η χώρα έγινε επίσημα μέλος του ΠΟΕ στις 16 Μαΐου του 2008.