cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Για την αγάπη της Άιβι
Θέματα
Η πλούσια χρησιμοποιεί κάθε μέσο, φτάνοντας μέχρι και τον εκβιασμό, προκειμένου να κρατήσει το προσωπικό της σε υποδεέστερη θέση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ντάνιελ Μαν Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ανεξάρτητες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1968 Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Κουίνσι Τζόουνς
Κάχα Καλάτζε
Ο Κάχαμπερ «Κάχα» Καλάτζε (კახაბერ (კახა) კალაძე) (27 Φεβρουαρίου 1978) είναι Γεωργιανός πολιτικός και πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός. Υπηρετεί ως Δήμαρχος της Τιφλίδας από το Νοέμβριο του 2017. Ήταν πολύπλευρος παίκτης, ικανός να παίξει είτε ως κεντρικός είτε ως αριστερός αμυντικός ή ακόμα και ως πλάγιος μέσος. Έπαιξε με την Εθνική Γεωργίας από το 1996 έως το 2011. Ψηφίστηκε Γεωργιανός Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς το 2001–2003, το 2006 και το 2011 και θεωρήθηκε ένας από τους σημαντικότερους παίκτες της Γεωργίας.
Ο Καλάτζε ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα το 1993 από την ΦΚ Ντιναμό Τιφλίδας και έκανε 82 εμφανίσεις σε μια πενταετία. Το 1998, μετακόμισε στην ουκρανική ΦΚ Ντιναμό Κιέβου και έκανε 71 εμφανίσεις μέχρι το 2001, όταν υπέγραψε στην ιταλική ΑΚ Μίλαν. Έχει κατακτήσει έναν τίτλο Σέριε Α, τρία Πρωταθλήματα Ουκρανίας και πέντε Πρωταθλήματα Γεωργίας. Με τη Μίλαν, κέρδισε δύο φορές το ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ, μία φορά το ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ και μία φορά το Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων. Αφού ήταν αρχηγός της χώρας του 50 φορές σε 84 εμφανίσεις, ο Καλάτζε ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την Εθνική Γεωργίας στις 11 Δεκεμβρίου 2011.
Γεννημένος στη Σαμτρέντια, μια πόλη στην επαρχία Ιμερετία, ο Καλάτζε προέρχεται από ποδοσφαιρική οικογένεια, καθώς ο πατέρας του έπαιζε στη Λοκομοτίβ Σαμτρέντια και ήταν επίσης πρόεδρος της ομάδας για κάποιο διάστημα. Ο αδερφός του απήχθη σε μια υπόθεση υψηλού προφίλ το 2001 και κηρύχθηκε επισήμως νεκρός το 2006, με αποτέλεσμα δύο άνδρες να καταδικαστούν σε φυλάκιση για συνολικά 30 χρόνια. Εκτός ποδοσφαίρου, είναι ιδιοκτήτης μιας εταιρείας με την επωνυμία Kala Capital και ενός οργανισμού που ονομάζεται Kala Foundation, καθώς και πρεσβευτής των Παιδικών Χωριών SOS. Είναι παντρεμένος με την Ανούκι Αρεσίντζε, με την οποία έχουν τέσσερα παιδιά.
Ο Καλάτζε ενεπλάκη στην πολιτική της Γεωργίας ως μέλος του αντιπολιτευόμενου κόμματος Γεωργιανό Όνειρο-Δημοκρατική Γεωργία, που ιδρύθηκε από τον Μπιτζίνα Ιβανισβίλι το Φεβρουάριο του 2012. Εξελέγη στο Κοινοβούλιο της Γεωργίας την 1η Οκτωβρίου 2012 και εγκρίθηκε ως Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης καθώς και Υπουργός Ενέργειας στο υπουργικό συμβούλιο του Ιβανισβίλι στις 25 Οκτωβρίου 2012. Συνέχισε να κατέχει και τις δύο θέσεις υπό το επόμενο υπουργικό συμβούλιο του Γκιόργκι Κβιρικασβίλι μέχρι τον Ιούλιο του 2017, όταν παραιτήθηκε για να θέσει υποψηφιότητα για Δήμαρχος της Τιφλίδας ως υποψήφιος του Γεωργιανού Ονείρου στις εκλογές του Οκτωβρίου 2017, τις οποίες κέρδισε με 51,13%. Το 2021, επανεξελέγη Δήμαρχος της Τιφλίδας, κερδίζοντας το 55,61% των ψήφων στον δεύτερο γύρο των εκλογών.
Εθνική ομάδα
Ο Καλάτζε κέρδισε την πρώτη του συμμετοχή εναντίον της Κύπρου, σε φιλικό αγώνα στις 27 Μαρτίου 1996, μπαίνοντας ως αλλαγή στο 72ο λεπτό. Αργότερα την ίδια χρονιά, αποβλήθηκε για πρώτη φορά στη διεθνή του καριέρα εναντίον του Λιβάνου σε φιλικό αγώνα. Με την ομάδα του κέρδισε το Διεθνές Τουρνουά Ποδοσφαίρου της Μάλτας το 1998. Στη συνέχεια συμμετείχε στις προκριματικές εκστρατείες της χώρας του για τα Παγκόσμια Κύπελλα του 1998, του 2002, του 2006 και του 2010, καθώς και για τα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα του 2000, του 2004 και του 2008. Η Γεωργία, ωστόσο, δεν προκρίθηκε ποτέ στο Παγκόσμιο Κύπελλο ή στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα από τότε που χωρίστηκε από τη Σοβιετική Ένωση. Το ανταγωνιστικό του ντεμπούτο ήταν εναντίον της Πολωνίας στις 14 Ιουνίου 1997, σε προκριματικό αγώνα για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998. Η Γεωργία έχασε τον αγώνα με 4-1. Μόλις δύο αγώνες αργότερα, ο Καλάτζε αποβλήθηκε για δεύτερη φορά παίζοντας για τη Γεωργία, εναντίον της Μολδαβίας σε έναν άλλο προκριματικό για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998. Η Γεωργία τερμάτισε στην τέταρτη θέση του ομίλου και δεν κατάφερε να προκριθεί. Στα προκριματικά για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2000, η Γεωργία τερμάτισε στον πάτο του ομίλου (2ος Όμιλος) στην έκτη θέση, με μόλις μία νίκη. Ο Καλάτζε ήταν περιστασιακά αρχηγός της ομάδας κατά τη διάρκεια αυτών των προκριματικών, απουσία του Γκεόργκι Νεμσάντζε.
Τα προκριματικά για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002 ολοκληρώθηκαν με τη Γεωργία να τερματίζει στην τρίτη θέση, μπροστά από την Ουγγαρία και τη Λιθουανία. Ο Καλάτζε έπαιξε σε όλους τους αγώνες και συχνά έχανε τα φιλικά ενδιάμεσα. Ο Καλάτζε έπαιξε μόνο σε τρεις αγώνες κατά τη διάρκεια των προκριματικών για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2004, όπου η Γεωργία τερμάτισε στην τελευταία θέση του ομίλου. Ωστόσο, συμμετείχε στη νίκη με 1–0 επί της γειτονικής Ρωσίας, μια νίκη που θεωρείται μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της Γεωργίας. Ο Καλάτζε έπαιξε σε όλους, εκτός ενός, τους προκριματικούς αγώνες του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2006, όπου η Γεωργία τερμάτισε έκτη στον όμιλο, με το Καζακστάν να είναι η μόνη ομάδα που τερμάτισε κάτω από αυτή. Έπαιξε λιγότερους αγώνες κατά τη διάρκεια των προκριματικών για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2008 και για άλλη μια φορά η Γεωργία απέτυχε να προκριθεί, καθώς τερμάτισε στην έκτη θέση, παρόλο που ξεκίνησε την εκστρατεία της με μια νίκη 6–0 επί των Νήσων Φερόε.
Σκόραρε το πρώτο του διεθνές γκολ εναντίον της Λετονίας στις 6 Φεβρουαρίου 2008, σε ένα φιλικό που η Γεωργία έχασε με 3–1. Στις 5 Σεπτεμβρίου 2009, ο Καλάτζε σημείωσε δύο αυτογκόλ σε έναν αγώνα για τα προκριματικά Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2010 εναντίον της Ιταλίας μέσα σε διάστημα 11 λεπτών. Ο αγώνας έληξε με 2-0 υπέρ της Ιταλίας. Ο Καλάτζε ήταν αρχηγός της εθνικής ομάδας μέχρι τις 11 Δεκεμβρίου 2011, όταν ανακοίνωσε την αποχώρησή του. Ο δημοσιογράφος της La Gazzetta dello Sport και πρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Αθλητικού Τύπου, Τζιάνι Μέρλο είπε: «Ο Κάκα Καλάτζε είναι ένας άνθρωπος της ιστορίας του ποδοσφαίρου στη Γεωργία. Στη Μίλαν ήταν πυλώνας της άμυνας και επίσης ωραίος και ευγενικός άνθρωπος».
Προσωπική ζωή
Στις 23 Μαΐου 2001, ο μικρότερος αδερφός του Κάχα Καλάτζε, Λέβαν, φοιτητής ιατρικής, απήχθη στη Γεωργία, με τους απαγωγείς να ζητούν λύτρα 600.000 δολαρίων. Ο τότε πρόεδρος της Γεωργίας, Έντβαρντ Σεβαρντνάτζε, υποσχέθηκε ότι «γίνονται τα πάντα για τον εντοπισμό του». Παρά τη διαβεβαίωση αυτή, η μόνη φορά που ο Λέβαν εθεάθη ποτέ ήταν σε ένα βίντεο όπου εμφανίστηκε με δεμένα μάτια και να εκλιπαρεί για βοήθεια. Μετά την απαγωγή, ο Καλάτζε απείλησε να πάρει την ουκρανική υπηκοότητα, αλλά επανέλαβε την απόφασή του, δηλώνοντας, «Υπήρχε μια στιγμή που σκέφτηκα να εγκαταλείψω εντελώς την εθνική πλευρά, αλλά δεν μπορούσα να το κάνω από σεβασμό προς το λαό της Γεωργίας και τους οπαδούς που έρχονται και μας δίνουν τέτοια υποστήριξη». Περίπου τέσσερα χρόνια αργότερα, στις 6 Μαΐου 2005, οι Γεωργιανοί αστυνομικοί βρήκαν οκτώ πτώματα στην περιοχή Σβανέτι και εικάστηκε ότι ο Λέβαν ήταν μεταξύ των νεκρών. Στις 21 Φεβρουαρίου 2006, ο Λέβαν αναγνωρίστηκε επίσημα μεταξύ των νεκρών, μετά από ελέγχους από ειδικούς του FBI. Τα τοπικά μέσα ισχυρίστηκαν ότι τα λύτρα πλήρωσε η οικογένεια του Καλάτζε, αν και άλλη πηγή λέει ότι ο πατέρας του Καλάτζε προσπάθησε να συναντήσει τους απαγωγείς, οι οποίοι τράπηκαν σε φυγή καθώς πίστευαν ότι τον ακολούθησε η αστυνομία. Δύο άνδρες καταδικάστηκαν σε φυλάκιση για τη δολοφονία: ο Ντάβιντ Ασατιάνι για 25 χρόνια και ο Μέραμπ Αμισουλασβίλι για πέντε χρόνια. Στις 14 Ιουλίου 2009, η σύζυγος του Καλάτζε, Ανούκι, γέννησε τον πρωτότοκο γιο τους στο Μιλάνο. Το ζευγάρι ονόμασε τον γιο του Λέβαν, στη μνήμη του αδελφού του Καλάτζε.
Ο Καλάτζε έχει επίσης δραστηριοποιηθεί σε φιλανθρωπικούς σκοπούς και είναι πρεσβευτής της FIFA για τα Παιδικά Χωριά SOS. Μέσω του Kala Foundation, μιας φιλανθρωπικής οργάνωσης που ιδρύθηκε το 2008, ο Καλάτζε συγκέντρωσε 50.000 ευρώ για να ωφελήσει τους πρόσφυγες της Νότιας Οσετίας κατά τη διάρκεια της ρωσικής εισβολής στη Γεωργία. Ο Καλάτζε σχεδιάζει επίσης να κυκλοφορήσει μια αυτοβιογραφία, με τα έσοδα να διατίθενται στο Kala Foundation.
Επιχειρήσεις
Η Kala Capital κατείχε το 45% της εταιρείας Georgia Hydropower Construction Company SakHidroEnergoMsheni, μιας μετοχικής εταιρείας που συστάθηκε στη Γεωργία το 1998. Η υποψηφιότητά του ως Υπουργός Ενέργειας και Φυσικών Πόρων τον Οκτώβριο του 2012 επισκιάστηκε επομένως από ανησυχίες για σοβαρό κίνδυνο να προκύψει σύγκρουση συμφερόντων. Οι αναφορές της ίδιας ημέρας έδειξαν ότι ο Καλάτζε ενδέχεται να αρνηθεί το ενεργειακό χαρτοφυλάκιο ή να πουλήσει τις μετοχές του στη Georgia Hydropower Construction Company εντός 10 ημερών από τον διορισμό του.
Δήμαρχος Τιφλίδας
Τον Ιούλιο του 2017, ο Καλάτζε παραιτήθηκε από υπουργός Ενέργειας προκειμένου να θέσει υποψηφιότητα για δήμαρχος Τιφλίδας στις επερχόμενες τοπικές εκλογές. Στις 22 Οκτωβρίου εξελέγη δήμαρχος ως υποψήφιος του Γεωργιανού Ονείρου, κερδίζοντας τις εκλογές με το 51% των ψήφων. Ορκίστηκε στις 13 Νοεμβρίου 2017.
Η θητεία έληξε το 2021. Ο Καλάτζε αποφάσισε να θέσει υποψηφιότητα για δεύτερη θητεία ως δήμαρχος της Τιφλίδας και να κερδίσει τις εκλογές το 2021. Ο Καλάτζε ξεκίνησε την εκστρατεία στις 20 Ιουλίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωργιανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γεωργίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γεωργίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γεωργίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γεωργίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντιναμό Τιφλίδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εροβνούλι Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ντιναμό Κιέβου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ουκρανίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ουκρανία Κατηγορία:Γεωργιανοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μίλαν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τζένοα Κατηγορία:Γεωργιανοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Γεωργιανοί πολιτικοί Κατηγορία:Δήμαρχοι της Τιφλίδας
Ζβίγιεζντα (Κεντρική Βοσνία)
Το όρος Ζβίγιεζντα είναι κορυφή στο μέσον της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, στις Δειναρικές Άλπεις, με υψόμετρο 1,349 μέτρων.
Το όρος Ζβίγιεζντα αποτελεί τμήμα του ορεινού όγκου της Κεντρικής Βοσνίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κορυφές της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Κατηγορία:Κορυφές των Δειναρικών Άλπεων
Μονή Πορετσού
Η Ιερά Μονή Πορετσού είναι ανδρώο μοναστήρι που ανήκει στην Ιερά Μητρόπολη Ηλείας και είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Βρίσκεται εντός του Νομού Αχαΐας κοντά στα όριά του με τον Νομό Ηλείας, πλησίον των χωριών Αγράμπελα (πρώην Πορετσό) και Πλατανίτσα (πρώην Γερμοτζάνι ή Ρεμουτζάνι) των Καλαβρύτων και είναι χτισμένη στους πρόποδες του Ερύμανθου σε υψόμετρο 794 μέτρων. Απέχει περίπου: 52 χιλιόμετρα από τα Καλάβρυτα, 80 χιλιόμετρα από τον Πύργο, 88 χιλιόμετρα από την Τρίπολη και 102 χιλιόμετρα από την Πάτρα.
Ιστορία της Μονής
Σαφείς πληροφορίες για την ίδρυση της Μονής δεν υπάρχουν. Σύμφωνα με μια εκδοχή ιδρύθηκε τον 10ο αιώνα από τον όσιο Λουκά. Άλλοι πάλι ερευνητές υποστηρίζουν ότι ιδρύθηκε τον 11ο αιώνα από τον όσιο Μελέτιο σε διαφορετική πάντως θέση από αυτή που βρίσκεται σήμερα. Μετά την καταστροφή της αρχικής Μονής από πυρκαγιά, αυτή ξανακτίστηκε στο σημείο που βρίσκεται τώρα.
Την σημερινή της μορφή η Μονή την απέκτησε μεταξύ των ετών 1608 - 1611 όταν ανακαινίστηκε "εκ βάθρων" με την συνδρομή του άρχοντα Σπυλιώτη Κλωκόνη, σύμφωνα με επιγραφή που υπάρχει στο καθολικό της το οποίο αγιογραφήθηκε την ίδια περίοδο από τους Ναυπλιώτες αδελφούς Μόσχου.
Τόσο η Μονή όσο και οι μοναχοί της διαδραμάτισαν σημαντικότατο ρόλο κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας και ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της Επανάστασης. Σε αυτήν κατέφυγε το 1824 - 1825 ο Ασημάκης Φωτήλας όταν διατάχτηκε η σύλληψή του από τον Κωλλέτη. Επίσης σε ένα σπήλαιο κοντά στο μοναστήρι κρυβόταν για μεγάλο διάστημα και ο Ανδρέας Ζαΐμης μαζί με τον πατέρα του μέχρι να τους δοθεί αμνηστία από την κυβέρνηση Κουντουριώτη.
Σοβαρά προβλήματα αντιμετώπισε το μοναστήρι κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής. Το 1943 λεηλατήθηκε από τους Γερμανούς και τα περισσότερα κειμήλιά του κλάπηκαν. Από αυτά τα μόνα που σώθηκαν είναι ορισμένοι χειρόγραφοι κώδικες σε μεμβράνη, ο παλιότερος των οποίων είναι του 1698 καθώς και ένα χειρόγραφο τετραευάγγελο του 13ου ή 14ου αιώνα.
Σήμερα η Μονή έχει ανακαινιστεί πλήρως, αλλά δεν διαθέτει δική της Αδελφότητα.
Πηγές
Π Κατηγορία:Δήμος Αροανίας Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Άρης Βαρβαρούσης
Ο Άρης Βαρβαρούσης (Αριστοτέλης Βαρβαρούσης) είναι Έλληνας οδηγός αγώνων, γεννημένος στις 19 Ιανουαρίου του 1994 στην Φρανκφούρτη, Γερμανία. Ξεκίνησε με καρτ το 2004. Το 2011 ξεκίνησε για πρώτη φορά με αυτοκίνητο. Μαζί με την HTP Racing (ολλανδική ομάδα) ξεκίνησε να τρέχει στο ολλανδικό Renault Clio Cup. Εκεί κέρδισε στην κατηγορία Ολυμπία (Rookies και 30+), μόλις στο 3ο του αγώνα. Οι αγώνες του ολλανδικού Renault Clio Cup θα προβάλλονται από την ελεύθερη τηλεόραση Ολλανδίας. thumb|Ο Άρης Βαρβαρούσης στο Assen το 2011
Κατηγορία:Έλληνες οδηγοί αγωνιστικών αυτοκινήτων
Λαρίσα Σέπιτκο
Η Λαρίσα Εφίμοβνα Σέπιτκο (Лариса Юхимівна Шепітько; 6 Ιανουαρίου 1938 – 2 Ιουλίου 1979) ήταν Ουκρανή Σοβιετική σκηνοθέτης, σεναριογράφος και ηθοποιός. Η Λαρίσα Σέπιτκο θεωρείται μια από τις καλύτερες γυναίκες σκηνοθέτες όλων των εποχών και η ταινία της Η Ανάβαση (The Ascent) ήταν η δεύτερη ταινία, που σκηνοθέτησε μια γυναίκα που κέρδισε μια Χρυσή Άρκτο και η τρίτη ταινία σκηνοθετημένη από μια γυναίκα που κέρδισε ένα κορυφαίο βραβείο σε μεγάλο ευρωπαϊκό. Φεστιβάλ Κινηματογράφου (Κάννες, Βενετία, Βερολίνο).
Η Λαρίσα Σέπιτκο θεωρήθηκε επίσης μια από τις πιο εξέχουσες σοβιετικές σκηνοθέτες τόσο κατά τη διάρκεια της «απόψυξης» όσο και της περιόδου {μετά την απόψυξη». Το «Ξεπάγωμα» ήταν μια άμεση απάντηση στους περιορισμούς που επιβλήθηκαν στους Σοβιετικούς πολίτες κατά τη διάρκεια της περιόδου του Στάλιν, και ουσιαστικά σηματοδότησε την αρχή μιας καινοτόμου επιστροφής στις κινηματογραφικές τέχνες.
Νεανικά χρόνια και εκπαίδευση
Η Λαρίσα Σέπιτκο γεννήθηκε στο Αρτέμοφσκ, μια πόλη στην ανατολική Ουκρανία, που τώρα είναι γνωστή ως Μπαχμούτ. Ήταν ένα από τα τρία παιδιά της οικογένειας. Την μεγάλωσε η μητέρα της, που ήταν δασκάλα. Ο πατέρας της, ένας Πέρσης στρατιωτικός, χώρισε τη μητέρα της Σέπιτκο και εγκατέλειψε την οικογένειά του όταν η Λαρίσα ήταν πολύ μικρή. Η ίδια θυμάται: «Ο πατέρας μου πολέμησε σε όλη τη διάρκεια του πολέμου. Για μένα, ο πόλεμος ήταν μια από τις πιο ισχυρές πρώιμες εντυπώσεις. Θυμάμαι το συναίσθημα της ζωής αναστατωμένο, η οικογένεια χωρίστηκε. Θυμάμαι την πείνα και πώς εκκενώθηκαν η μητέρα μας και εμείς, τα τρία παιδιά. Η εντύπωση μιας παγκόσμιας συμφοράς άφησε σίγουρα ένα ανεξίτηλο σημάδι στο μυαλό του παιδιού μου.» Εξαιτίας αυτού, η δουλειά της συχνά ασχολείται με τη μοναξιά και την απομόνωση.
Το 1954 αποφοίτησε από το γυμνάσιο στο Λβιβ. Η Σέπιτκο μετακόμισε στη Μόσχα όταν ήταν δεκαέξι, εισερχόμενη στο All-Union State Institute of Cinematography ως μαθήτρια του Αλεξάντερ Ντοβζένκο. Ήταν μαθήτρια του Ντοβζένκο για 18 μήνες μέχρι που πέθανε το 1956. Ένιωθε μια συγγένεια ανάμεσα στην κοινή τους κληρονομιά και τις σοσιαλρεαλιστικές εικόνες. Υιοθέτησε επίσης το μότο του, «Κάνε κάθε ταινία σαν να είναι η τελευταία σου».
Η Σέπιτκο ήταν η μόνη γυναίκα σκηνοθέτης που σπούδαζε στο VGIK εκείνη την εποχή. Παρά το γεγονός ότι εργαζόταν σε ένα πολύ ανδροκρατούμενο περιβάλλον με μια ιστορική κληρονομιά κυρίως ανδρικών ταινιών για να διδαχθεί, θα δηλώσει αργότερα ότι, «Ποτέ δεν προσπάθησα να πάρω τους άνδρες σκηνοθέτες ως μοντέλο, γιατί ξέρω πολύ καλά ότι οποιαδήποτε απόπειρα από τις φίλες μου, τις συνάδελφούς μου —και τις νεότερες όσο και οι ανώτερες— το να μιμούνται άντρες κινηματογραφιστές δεν έχει νόημα γιατί όλα είναι παράγωγα».
Η Σέπιτκο αποφοίτησε από το VGIK το 1963 με τη βραβευμένη διπλωματική ταινία της Ζέστη , ή Znoy, που γυρίστηκε όταν ήταν 22 ετών. Ο Κεμέλ, ένας πρόσφατος απόφοιτος σχολείου, ταξιδεύει σε ένα απομονωμένο μέρος των στεπών, για να εργαστεί σε ένα μικρό κοινοτικό αγρόκτημα στην Κεντρική Ασία στα μέσα της δεκαετίας του 1950. Η ταινία επηρεάστηκε από ένα διήγημα, "Το Μάτι της Καμήλας", του Τζινγκίζ Αϊτμάτωφ. Η ταινία της έδειξε την εντύπωση του Ντοβζένκο, τόσο στο ξεραμένο σκηνικό όσο και στο νατουραλιστικό του ύφος. Κατά τη φάση του μοντάζ της ταινίας, η Σέπιτκο βοηθήθηκε από τον Ελέμ Κλίμοφ, που ήταν επίσης φοιτητής στο VGIK εκείνη την εποχή. Το 1963 παντρεύτηκαν και το ένα παιδί τους, ο Άντον, γεννήθηκε το 1973. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας Ζέστη, η Σέπιτκο προσβλήθηκε από ηπατίτιδα Α και πολλές φορές σκηνοθέτησε τμήματα της ταινίας από ένα φορείο. Οι θερμοκρασίες σε τοποθεσίες θα μπορούσαν να φτάσουν τους 50 βαθμούς Κελσίου, γεγονός που έκανε το φιλμ να λιώσει στο εσωτερικό της κάμερας πολλές φορές. Η ταινία Ζέστη (Heat) κέρδισε το Grand Prix του Συμποσίου ex aequo στο Φεστιβάλ του Κάρλοβι Βάρι το 1964 και ένα βραβείο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου All-Union στο Λένινγκραντ.
Ταινίες
Η αυξανόμενη διεθνής φήμη της Σέπιτκο οδήγησε σε μια πρόσκληση να συμμετάσχει στην κριτική επιτροπή στο 28ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου το 1978.
Ηθοποιία
Πριν η Σέπιτκο σκηνοθετήσει μεγάλου μήκους, έπαιξε σε τρεις ταινίες κατά τη διάρκεια του χρόνου της στο VGIK. Έπαιξε μια επιπλέον στο Βραδιά Καρναβαλιού του Έλνταρ Ριαζάνοφ. Έπαιξε τη Χάνα στο Ταβρίγια του Γιούρι Λίσενκο. Τέλος, έπαιξε τη Νίνα στο Νικολάι Λίτους και το Συνηθισμένη ιστορία (Obyknovennaya istoriya) του Ιγκόρ Ζεμγκάνο.
Φιλμογραφία
Η Σέπιτκο έχει γυρίσει συνολικά επτά μεγάλου μήκους ταινίες, αν συμπεριλάβετε την ταινία omnibus που έκανε το φιλμ Αρχές μιας άγνωστης εποχής και την ταινία Αντίο, που ολοκλήρωσε ο σύζυγός της Ελέμ Κλίμοφ αφότου αυτή πέθανε.
Βραβεία
Η Λαρίσα Σέπιτκο κέρδισε τέσσερα βραβεία για την ταινία της το 1977 Η Ανάβαση στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου :
Θάνατος
Η Σέπιτκο πέθανε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα σε έναν αυτοκινητόδρομο κοντά στην πόλη Τβερ με τέσσερα μέλη της ομάδας σκοποβολής της το 1979, ενώ αναζητούσε τοποθεσίες για την προγραμματισμένη της προσαρμογή του μυθιστορήματος Αντίο στον Ματιόρα του Βαλεντίν Ρασπούτιν. Ο Αντρέι Ταρκόφσκι, ένας συνάδελφος σκηνοθέτης και φίλος της Σέπιτκο, έγραψε στο ημερολόγιό του για το γεγονός, αφού παρευρέθηκε στην κηδεία της. . . «Τροχαίο ατύχημα. Όλοι σκοτώθηκαν ακαριαία. Τόσο ξαφνικά, που κανένας από αυτούς δεν είχε αδρεναλίνη στο αίμα. Φαίνεται ότι ο οδηγός αποκοιμήθηκε στο τιμόνι. Ήταν νωρίς το πρωί. Μεταξύ Οστάτσκοβο και Καλίνιν» Ο σύζυγός της, ο σκηνοθέτης Ελέμ Κλίμοφ, ολοκλήρωσε το έργο με τον τίτλο <i id="mwAQ0">Αντίο</i> και έκανε επίσης ένα 25λεπτο αφιέρωμα με τίτλο Λαρίσα (1980).
Το Αντίο μιλά για ένα μικρό χωριό σε ένα όμορφο νησί που απειλείται από πλημμύρες. Η ταινία ακολουθεί τους κατοίκους και τον αποχαιρετισμό τους στην πατρίδα τους. «Οι κριτικοί υποστήριξαν ότι το τελικό προϊόν δεν είχε το μοναδικό προσωπικό όραμα της Σέπιτκο, προφανώς μια άποψη που δεν θα μπορούσε ποτέ να αναπαραχθεί». Ο συνθέτης Άλφρεντ Σνίτκε αφιέρωσε το Κουαρτέτο Εγχόρδων Νο. 2 (1981) στη μνήμη της Σέπιτκο.
Η ταινία αφιέρωμα μικρού μήκους Λαρίσα του Κλίμοφισχυρίζεται ότι η Σέπιτκο προετοιμαζόταν όλη της τη ζωή για να κάνει το Αντίο και ότι σίγουρα θα ήταν το αποκορύφωμα της καριέρας της.
Ο συγγραφέας του μυθιστορήματος στο οποίο βασίζεται το Αντίο, Βαλεντίν Ρασπούτιν, δήλωσε ότι, ". . . Ήθελα να προσπαθήσω να αποτρέψω τη μαγνητοσκόπηση του Ματιόρα. Ήθελα να διατηρήσω το Ματιόρα στο αρχικό του είδος, ως πεζογραφία, αλλά η Λαρίσα κατάφερε να με πείσει πολύ γρήγορα. Άρχισε να περιγράφει πώς φανταζόταν ότι θα ήταν η μελλοντική ταινία και ήταν τόσο παθιασμένη γι' αυτό, τόσο την ενδιέφερε, που ξέχασα εντελώς την πρόθεσή μου να μην αφήσω τον Ματιόρα» Το ενθουσιώδες και αποφασιστικό πάθος της Σέπιτκο κάνει αυτή την ταινία κάνει τον θάνατό της ακόμη πιο τραγικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ουκρανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Σοβιετικοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Φιννοουγγρικές γλώσσες
Οι φινοουγγρικές γλώσσες θεωρούνται, γλωσσολογικά και γεωγραφικά, παρακλάδι των Ουραλογενών η Ουραλικών γλωσσών, μιας μεγάλης γλωσσικής οικογένειας με 30 περίπου γλώσσες και 20 εκατομμύρια ομιλητές σε όλον τον κόσμο. Οι επιμέρους γλώσσες της είναι η Φινλανδική και η Ουγγρική, με την πρώτη να ανήκει στο παρακλάδι των Βαλτοφιννικών γλωσσών και την δεύτερη στο παρακλάδι των Ουγγρικών γλωσσών. Οι γλώσσες αυτές δεν έχουν καμία σχέση με τις Σκανδιναβικές (Βόρειες Γερμανικές), παρά το γεγονός ότι, με μια ευρύτερη έννοια του όρου, η Φινλανδία ανήκει γεωγραφικά στη Σκανδιναβία, μαζί με την Ισλανδία. Ιστορικά, οι Μαγυάροι (μετέπειτα Ούγγροι) θεωρούνται μακρινοί συγγενείς των Φινλανδών και, παρά τις φημολογίες περί κοινού προγόνου, δεν έχει αποδειχθεί ακόμα κάτι. Ο Ουγγρικός κλάδος διαχωρίστηκε από τον Φιννικό πριν περίπου 3000 χρόνια και έτσι η Ουγγρική γλώσσα εμφανίζει λίγα ίχνη συγγένειας με την Φινλανδική. Οι Φινλανδικές γλώσσες ομιλούνται στη Φινλανδία, στη Λαπωνία, στα Ουράλια καθώς και στο κομμάτι της Ευρωπαϊκής Ρωσίας που συνορεύει με τη Φινλανδία. Η Ουγγρική γλώσσα, εκτός από την Ουγγαρία, ομιλείται σε περιοχές ή χώρες με τις οποίες αυτή συνορεύει και όπου οι Ούγγροι αποτελούν την μεγαλύτερη εθνοτική μειονότητα (Βοϊβοντίνα, Τρανσυλβανία, Σλοβακία, Αυστρία, Σλοβενία, Κροατία, Δυτική Ουκρανία), αντανακλώντας, λίγο ή πολύ, τα σύνορα της Αυστροουγγαρίας (1867-1918) πριν από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Κατηγορία:Ουραλικές γλώσσες Κατηγορία:Γλώσσες της Φινλανδίας Κατηγορία:Γλώσσες της Εσθονίας Κατηγορία:Γλώσσες της Ουγγαρίας
Παναγία Madre della consolazione (περ. 1500) Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών
Η Παναγία Madre della consolazione (Παναγία παρηγορήτρια) είναι μεταβυζαντινή εικόνα του 1500 περίπου, εκτιθέμενη στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο της Αθήνας.
Περιγραφή
Απεικονίζεται τύπος της Παναγίας με το παιδί Ιησού στα δεξιά της σε στάση που ευλογεί και κρατάει σφαίρα με τον σταυρό στην κορυφή. Οι διαστάσεις της εικόνας είναι 0,715 x 0,525 μ. Αποτελεί στην πιο κυρίαρχη παραλλαγή του τύπου της ιταλοκρητικής Παναγίας. Χαρακτηριστικό είναι το πυκνό και περίτεχνο χρυσοκέντημα στο σκούρου χρώματος ιμάτιο (ένδυμα) του Χριστού, τα χρώματα στο μαφόριο της Παναγίας και τα ψυχρά χρώματα των προσώπων.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο Αθηνών
Ραϊμόντο Ντ'Αρόνκο
Ο Ραϊμόντο Ντ'Αρόνκο (1857–1932) ήταν ένας Ιταλός αρχιτέκτονας, γνωστός για τα σχέδια κτιρίων του σε στυλ Αρ Νουβό. Ήταν ο αρχιτέκτονας του παλατιού του Οθωμανού Σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ στην Κωνσταντινούπολη για 16 χρόνια.
Νεανικά χρόνια
Ο Ντ' Αρόνκο γεννήθηκε το 1857 στην επαρχιακή πόλη Gemona (Γεμόνα) del Friuli, στην επαρχία του Udine (Ούντινε), στην Ιταλία (τώρα στο Friuli, εκείνη την εποχή μέρος της Αυστριακής Αυτοκρατορίας) σε μια οικογένεια οικοδόμων για πολλές γενιές. Ολοκλήρωσε τη Σχολή Τεχνών και Εμπορίου της Γεμόνα μετά το δημοτικό.
Σε ηλικία 14 ετών, ο Ντ' Αρόνκο παρακολούθησε το Johanneum Baukunde στο Graz (Γκρατς) της Αυστρίας το 1871, μια σχολή κατασκευών διάσημη για την εκπαίδευση ικανών κτιστών και ξυλουργών, η οποία υπάρχει ακόμα και σήμερα. Έχοντας ήδη γνώσεις μετά από χρόνια πρακτικής εμπειρίας με τον πατέρα του, αποδείχθηκε εξαιρετικός μαθητής και οι δάσκαλοί του τον προέτρεψαν να σπουδάσει αρχιτεκτονική. Μετά την επιστροφή του στην Ιταλία, ο Ντ' Αρόνκο αποφάσισε να γραφτεί σε ένα θερινό σχολείο σχεδίου στη Γεμόνα, κερδίζοντας το πρώτο βραβείο στον διαγωνισμό, στον οποίο συμμετείχε με την ολοκλήρωση του δεύτερου κύκλου μαθημάτων του.
Στη συνέχεια ο Ντ' Αρόνκο προσφέρθηκε εθελοντικά για στρατιωτική θητεία και εργάστηκε ως μηχανικός οχυρώσεων στο Τορίνο, κάτι που του έδωσε εμπειρία στην επεξεργασία ξύλων. Μετά την απόλυσή του, εισήλθε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βενετίας, Accademia di Belle Arti, όπου η διδασκαλία δεν περιοριζόταν σε κάποια συγκεκριμένη σχολή σκέψης, επιτρέποντας στον Ντ' Αρόνκο, του οποίου οι ιδέες δεν είχαν διαμορφωθεί από καμία προηγούμενη αρχιτεκτονική εκπαίδευση, να πειραματιστεί ελεύθερα όσον αφορά τη μορφή και το στυλ. Στην Ακαδημία, οι ιδέες του Camillo Boito (Καμίλο Μπόιτο) ήταν κυρίαρχες στα μαθήματα σχεδιασμού και του δίδαξαν πώς να συνδυάζει το υπάρχον περιβάλλον με άλλες πηγές. Στο τέλος της χρονιάς, όταν ήταν ακόμη μόλις 19 ετών και γεμάτος ενθουσιασμό, του απονεμήθηκε το πρώτο βραβείο αρχιτεκτονικής σύνθεσης.
Καριέρα
Το 1893, προσκλήθηκε στην Κωνσταντινούπολη για να προετοιμάσει σχέδια για την Έκθεση Γεωργίας και Βιομηχανίας της Κωνσταντινούπολης που θα γινόταν το 1896. Έφτασε στον Αύγουστο του 1893, έχοντας ολοκληρώσει το έργο μέσα σε λίγους μήνες. Ο σουλτάνος Αμπντούλ Χαμίτ Β' ενέκρινε τα σχέδια και τα θεμέλια τέθηκαν όταν ο μεγάλος σεισμός της 10ης Ιουλίου 1894 κατέστρεψε την πόλη. Ένα από τα θύματά της ήταν η έκθεση, η οποία έπρεπε να διαλυθεί.
Ωστόσο μετά τον σεισμό, η ανάγκη για έναν αρχιτέκτονα του επιπέδου του Ραϊμόντο Ντ'Αρόνκο έγινε ακόμη πιο επιτακτική, καθώς ξεκίνησε ένα πρόγραμμα ανοικοδόμησης. Αρχικά του τέθηκε η ευθύνη για την αποκατάσταση κατεστραμμένων μνημείων στην παλιά πόλη και συνέχισε να σχεδιάζει πολλά κτίρια για την κυβέρνηση και τους ιδιώτες.
Η περίοδος της Κωνσταντινούπολης για την επαγγελματική του σταδιοδρομία τελείωσε μόλις καθαιρέθηκε ο σουλτάνος Αμπντούλ Χαμίτ Β' το 1909. Αυτά τα 16 χρόνια έμελλε να είναι τα πιο παραγωγικά χρόνια της ζωής του και αντιπροσώπευαν το απόγειο της πρωτοτυπίας του.
Σημαντικά έργα
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/0e/Haydarpasa_campus_general.jpg/420px-Haydarpasa_campus_general.jpg|μικρογραφία|420x420εσ| [[Πανεπιστήμιο Μαρμαρά|Η Πανεπιστημιούπολη Haydarpaşa του Πανεπιστημίου Μαρμαρά στην Κωνσταντινούπολη, η οποία χτίστηκε αρχικά ως Imperial College of Medicine ( Mekteb-i Tıbbiye-i Şahane ) μεταξύ 1895 και 1900. Ο Ραϊμόντο Ντ'Αρόνκο συνεργάστηκε με τον Alexander Vallaury (Αλεξάντερ Βαλόρι) για τον σχεδιασμό του. Το κτίριο αργότερα έγινε το γυμνάσιο Haydarpaşa, πριν μεταφερθεί στο Πανεπιστήμιο του Μαρμαρά.]] σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c4/%C5%9Eeyh_Zafir_T%C3%BCrbesi.jpg/220px-%C5%9Eeyh_Zafir_T%C3%BCrbesi.jpg|μικρογραφία| [[:en:Türbe|Türbe (Τουρμπές) του Σεΐχη Ζαφίρ Εφέντι (Şeyh Zafir Efendi Türbesi) στη συνοικία Yıldız του Μπεσίκτας της Κωνσταντινούπολης.]] σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/ae/IstanbulArtNouveau.jpg/220px-IstanbulArtNouveau.jpg|μικρογραφία| Μια λουλουδάτη λεπτομέρεια εξώπορτας στο Casa Botter (Botter Apartmanı, 1900–1901) στη [[Μεγάλη Οδός του Πέραν|λεωφόρο İstiklal στο Beyoğlu, Κωνσταντινούπολη.]] Ο Ντ' Αρόνκο σχεδίασε και κατασκεύασε μεγάλο αριθμό κτιρίων διαφόρων τύπων στην Κωνσταντινούπολη. Τα υφολογικά χαρακτηριστικά των έργων του μπορούν να ταξινομηθούν σε τρεις ομάδες: Αναβίωση-επανερμηνεία των οθωμανικών μορφών, Αρ Νουβό και Vienna Secession (Απόσχιση της Βιέννης). Το Αρ Νουβό εισήχθη για πρώτη φορά στην Κωνσταντινούπολη από τον Ντ' Αρόνκο και τα σχέδιά του αποκαλύπτουν ότι ζωγράφιζε ελεύθερα τη βυζαντινή και οθωμανική διακόσμηση για την έμπνευσή του. Ο Ντ' Αρόνκο χρησιμοποίησε δημιουργικά τις μορφές και τα μοτίβα της ισλαμικής αρχιτεκτονικής για να δημιουργήσει μοντέρνα κτίρια για την πόλη.
Τα κτίρια, που σχεδίασε στο παλάτι Yıldız, ήταν ευρωπαϊκού στυλ. Τα πιο γνωστά από αυτά είναι τα περίπτερα Yildiz Palace και το Yildiz Ceramic Factory (1893–1907), το Μουσείο Γενίτσαρων και το Υπουργείο Γεωργίας (1898), το σιντριβάνι του Αμπντούλ Χαμίτ Β' (1901), το τέμενος Karakoy (1903), το μαυσωλείο για τον Τυνήσιο θρησκευτικό ηγέτη Σεΐχη Ζαφίρ Εφέντι (1905–1906), τον τάφο στο νεκροταφείο του Τζαμί Φατίχ (1905), το Σπίτι Τζεμίλ Μπέη στο Κιρετσμπουρνού (1905), τον πύργο ρολογιού για το νοσοκομείο Hamidiye-i Etfal (1906).
Το Casa Botter (Botter Apartmanı) (1900–1901), ένα επταώροφο εργαστήριο και κτίριο κατοικιών στη λεωφόρο İstiklâl στο Beyoğlu, το οποίο σχεδίασε για τον Ολλανδό ράφτη μόδας του σουλτάνου M. Jean Botter, αντιπροσωπεύει ένα σημείο καμπής στην αρχιτεκτονική του Ντ' Αρόνκο. Αυτό το Αρ Νουβό σχέδιο με την πρωτοποριακή διάθεση της περιόδου ενίσχυσε την ήδη αξιοζήλευτη φήμη του Ντ' Αρόνκο. Ενώ ζούσε στο Γκρατς στα δεκατέσσερά του, είχε επίσης βρει την ευκαιρία να παρακολουθήσει την Αυστριακή Απόσχιση πιο στενά από τους περισσότερους συμπατριώτες του.
Την ίδια περίοδο, κέρδισε τον διαγωνισμό σχεδιασμού της Διεθνούς Έκθεσης Διακοσμητικών Τεχνών του Τορίνο, μεταφέροντας τη φήμη του στη διεθνή σφαίρα. Το μικροσκοπικό mescid (μικρό τζαμί) του Merzifonlu Kara Mustafa Paşa (Καρά Μουσταφά Πασά της Μερζιφόν), το οποίο βρισκόταν στο Karaköy έως ότου τα έργα εκσυγχρονισμού το παρέσυραν το 1958, ήταν ένα άλλο έργο συγκρίσιμης σημασίας.
Μεταξύ των πολυάριθμων ιδιωτικών κατοικιών, που σχεδίασε ο Ραϊμόντο Ντ'Αρόνκο, είναι το Huber House (1906) στην Tarabya (Ταράμπια), που χτίστηκε για τους Γερμανούς εμπόρους όπλων, τους αδελφούς Joseph και Baron Auguste Huber μιας αριστοκρατικής και πλούσιας οικογένειας. Από το 1985 η επίσημη κατοικία του Τούρκου προέδρου στην Κωνσταντινούπολη. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e8/%C3%82li_Pasa_Yal%C4%B1s%C4%B1_%28Hidiva_Saray%C4%B1%29_in_Bebek%2C_Istanbul%2C_Turkey_001.jpg/220px-%C3%82li_Pasa_Yal%C4%B1s%C4%B1_%28Hidiva_Saray%C4%B1%29_in_Bebek%2C_Istanbul%2C_Turkey_001.jpg|αριστερά|μικρογραφία| Αρχοντικό Âli Pasha (σήμερα το Αιγυπτιακό Προξενείο) στο [[Χηλές|Bebek της Κωνσταντινούπολης, στο στενό του Βοσπόρου .]] Έκτισε επίσης ένα παλάτι για την κόρη του σουλτάνου Nazime Sultan (Ναϊμέ Σουλτάνα), αλλά αυτό πλέον δεν υπάρχει. Η θερινή κατοικία της ιταλικής πρεσβείας (1905) στην Ταράμπια είναι μια από τις πιο εντυπωσιακές συνεισφορές του Ντ' Αρόνκο στην αρχιτεκτονική κληρονομιά της Κωνσταντινούπολης. Σχεδιασμένο ως κλασικό ιταλικό παλάτι, το κτήριο ανοίγει απευθείας στη θάλασσα σαν σπίτι του Βοσπόρου, μαζί με έναν εσωτερικό χώρο ιταλικού τύπου. Οι πλατιές μαρκίζες, τυπικές της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής της Κωνσταντινούπολης σκιάζουν τη βεράντα. Η επιδέξια συγκόλληση δύο πολιτισμών μαρτυρεί τόσο την ερμηνευτική ικανότητα του Ντ' Αρόνκο όσο και τη στοργή του για την Κωνσταντινούπολη.
Το Esposizione Internazionale d'Arte Decorativa Moderna, η Διεθνής Έκθεση του Τορίνο, πραγματοποιήθηκε το 1902 και παρουσίασε πολλά έργα της Αρ Νουβό, συμπεριλαμβανομένου του κύριου εκθεσιακού κτιρίου, ή Rotunda, σε αποσχιστικό στυλ, καθώς και το περίπτερο που ήταν αφιερωμένο στην καλλιτεχνική φωτογραφία, σχεδιασμένο από τον Ντ΄ Αρόνκο. Παρουσίασε επίσης ένα έργο για το κτίριο της Περιφερειακής Έκθεσης του Ούντινε του 1903.
Στην περιοχή της πατρίδας του, υπάρχουν ακόμη πολλά από τα έργα του, όπως το νεογοτθικό κεντρικό νεκροταφείο στο Cividale (1889), ο οικογενειακός τάφος στο Ούντινε (1898) και το Δημαρχείο στο Ούντινε (1911–1930).
Ο Ραϊμόντο Ντ'Αρόνκο πέθανε το 1932 στο Sanremo (Σανρέμο) της Imperia (Ιμπέρια) στην Ιταλία. Ένα κρατικό ινστιτούτο στη Γεμόνα, ISIS (Istituto Statale di Istruzione Superiore), πήρε το όνομά του. Μέρος της αξίας για την εκ νέου ανακάλυψη του έργου του Ντ' Αρόνκο αποδίδεται στον Ιταλό αρχιτέκτονα Manfredi Nicoletti (Μανφρέντι Νικολέτι), ο οποίος το 1955 έγραψε την πρώτη βιογραφία για τα σχέδια και την αρχιτεκτονική του που βασίστηκαν στην Αρ Νουβό.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιταλοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Σινίν
Η Σινίν (κινεζικά: 西宁市) είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας Τσινχάι στη δυτική Κίνα και η μεγαλύτερη πόλη στο Οροπέδιο του Θιβέτ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2020, έχει 2.467.965 κατοίκους (2.208.708 το 2010), από τους οποίους οι 1.954.795 κατοικούν στην οικιστική (ή μητροπολιτική) περιοχή η οποία αποτελείται από 5 αστικά διαμερίσματα.
Η πλειοψηφία του πληθυσμού είναι Κινέζοι Χαν.
Η μοίρα ενός ανθρώπου (διήγημα)
Πλοκή
Με το ξέσπασμα του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου, ο οδηγός φορτηγού Αντρέι Σοκόλοφ πρέπει να φύγει για τον στρατό και να χωριστεί από την οικογένειά του. Κατά τους πρώτους μήνες του πολέμου, ο Σοκόλοφ τραυματίζεται και συλλαμβάνεται από τους ναζί. Κατά την περίοδος της αιχμαλωσίας του, βιώνει όλη τη φρίκη ενός στρατοπέδου συγκέντρωσης. Λόγω του θάρρους του δείχνει στον επικεφαλής του στρατοπέδου όταν αρνείται να πιει μαζί του με αφορμή τη νίκη του ναζιστικού στρατού, αποφεύγει την εκτέλεσή του και, τελικά, αποδρά από τους ναζί. Κατά τη διάρκεια σύντομων διακοπών στην ιδιαίτερη πατρίδα του, ο Σοκόλοφ ανακαλύπτει ότι η αγαπημένη του σύζυγος Ιρίνα και οι δύο κόρες τους σκοτώθηκαν τους βομβαρδισμούς. Ο Σοκόλοφ επιστρέφει αμέσως στο μέτωπο, ανίκανος να μείνει στο χωριό του. Ο μόνος συγγενής που έχει απομείνει στον Αντρέι είναι ο γιος του, ο οποίος υπηρετεί ως αξιωματικός του στρατού. Ακριβώς στις 9 Μαΐου, την Ημέρα της Νίκης, ο Αντρέι λαμβάνει νέα ότι ο γιος του σκοτώθηκε την τελευταία ημέρα του πολέμου. Μετά τον πόλεμο, ο μοναχικός Αντρέι Σοκόλοφ δεν επιστρέφει στην ιδιαίτερη πατρίδα του και πιάνει δουλειά κάπου αλλού. Συναντά ένα μικρό αγόρι, τον Βάνια, το οποίο έχει μείνει ορφανό. Η μητέρα του έχει πεθάνει και ο πατέρας του είναι αγνοούμενος πολέμου. Ο Σοκόλοφ λέει στο αγόρι ότι αυτός είναι ο πατέρας του και το γεγονός αυτό δίνει στο αγόρι (αλλά και στον ίδιο τον Σοκόλοφ) μια ελπίδα για μια νέα ζωή.
Κινηματογραφική προσαρμογή
Το 1959, η ιστορία γυρίστηκε από τον Σεργκέι Μπονταρτσούκ, ο οποίος έπαιζε και τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία. Η ταινία Η μοίρα ενός ανθρώπου απέσπασε το βασικό βραβείο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μόσχας το 1959 και άνοιξε τον δρόμο για τον Μπονταρτσούκ στη διεθνή κινηματογραφική σκηνή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λογοτεχνία
Αραβικά του Ομάν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλώσσες του Ομάν
Γιάβορνικ (βουνό)
Παραπομπές
Κατηγορία:Κορυφές της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Κατηγορία:Κορυφές των Δειναρικών Άλπεων
Τσινγκχάι
Το Τσινγκχάι (κινεζικά: 青海), γνωστό επίσης και ως Τσιγχάι, είναι περίκλειστη επαρχία στα βορειοδυτικά της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. Είναι η τέταρτη μεγαλύτερη επαρχία της Κίνας σε έκταση και έχει τον τρίτο μικρότερο πληθυσμό. Πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της είναι το Σινίν.
Το Τσινγκχάι συνορεύει με την Κανσού στα βορειοανατολικά, τη Σιντζιάνγκ στα βορειοδυτικά, τη Σιτσουάν στα νοτιοανατολικά και την Αυτόνομη Περιφέρεια του Θιβέτ στα νοτιοδυτικά. Η επαρχία Τσινγκχάι ιδρύθηκε το 1928 κατά την περίοδο της Δημοκρατίας της Κίνας και μέχρι το 1949 κυβερνούνταν από πολέμαρχους Κινέζους μουσουλμάνους γνωστούς ως η Κλίκα Μα. Η κινεζική ονομασία «Τσινγκχάι» προέρχεται από τη λίμνη Τσινγκχάι, τη μεγαλύτερη λίμνη στην Κίνα. Η λίμνη είναι γνωστή ως Τσο νγκον στα Θιβετιανά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κεντρική Ασία Κατηγορία:Αυτόνομες περιοχές της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας
Ελέιν Πάρεντ
Η Ελέιν Αντονέτ Πάρεντ (4 Αυγούστου 1942 – 6 Απριλίου 2002) ήταν μια Αμερικανίδα εγκληματίας γνωστή ως «η πιο καταζητούμενη γυναίκα στον κόσμο» για φόνο και απάτες, στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και στις αρχές της δεκαετίας του 2000.
Τον Δεκέμβριο του 1996, μετά από επανέλεγχο της λίστας επιβατών της British Airways Flight 292, οι αρχές ανακάλυψαν ότι η "Άλις" είχε χρησιμοποιήσει μια κλεμμένη ταυτότητα με το όνομα Σύλβια Άν Χότζκινσον για να αγοράσει τα εισιτήρια της. Τον Μάιο του 1991, η Ελέιν συνελήφθη ενώ είχε στην κατοχή της, την ταυτότητα της Χότζκινσον και μιας άλλη γυναίκα. Τα λεγόμενα της κατάθεσης της δεν δόθηκαν στην δημοσιότητα. Ωστόσο, κατάφερε να πείσει της αρχές και αφέθηκε ελεύθερη χωρίς κατηγορίες. Με το πέρασμα των χρόνων, έγινε γνωστή ως ο «χαμελέοντας δολοφονος». Το παρατσούκλι αυτό, προήλθε από μια καρποστάλ ελαιογραφίας που έστειλε η ίδια στην αστυνομία με το μήνυμα «''Με τις καλύτερες ευχές μου! Ο Χαμαιλέοντας σας!''» με το κείμενο να είναι πληκτρολογημένο στο πίσω μέρος της κάρτας, για να μην φανερώσει τον γραφικό της χαρακτήρα. Το παρατσούκλι ήταν εύστοχο, καθώς έκλεβε τις ταυτότητες των θυμάτων της και μεταμφιεζόταν για να τους μοιάζει εμφανισιακά. Εξαιτίας αυτού του γεγονότος, κατάφερε να ξεφύγει από τη σύλληψη για πάνω από μια δεκαετία. Ωστόσο, τον Απρίλιο του 2002, η αστυνομία την εντόπισε με τη βοήθεια μιας ανώνυμης πληροφορίας από έναν τηλεθεατή που παρακολουθούσε την εκπομπή America's Most Wanted, ένα βράδυ που αναφερόταν στην Πάρεντ. Εκείνη την εποχή, ζούσε με το όνομα «Ντάρλιν Τόμσον» σε ένα διαμέρισμα στην Πόλη του Παναμά της Φλόριντα. Αφού οι ντετέκτιβ έφτασαν εκεί, της επέτρεψαν να αλλάξει ρούχα. Αυτό όμως αποδείχτηκε τραγικό λάθος, καθώς η δράστης πήρε τη ζωή της με ένα περίστροφο διαμέτρου 0,357, πυροβολώντας στην καρδιά της για να αποφύγει τη σύλληψη. Ωστόσο η αυτοχειρία της Πάρεντ άφησε πολλά ερωτήματα αναπάντητα που αφορούσαν τα μυστικά του παράξενου τρόπου ζωής της και της εγκληματικής της καριέρας. Όσο για τον «Σαμ», δεν αναγνωρίστηκε ποτέ, αλλά η αστυνομία πιστεύει πλέον ότι ήταν η ίδια η Πάρεντ. Ορισμένοι ερευνητές αμφισβήτησαν ακόμη και αν το "Ελέιν Πάρεντ" ήταν το πραγματικό της όνομα, καθώς δεν βρέθηκε ποτέ το πιστοποιητικό γέννησης της.
Η δολοφονία της Μπέβερλι ΜακΓκόουαν και η αναζήτηση της Ελέιν Πάρεντ δραματοποιήθηκαν στις εκπομπές:
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί δολοφόνοι
Λευκορωσικές βουλευτικές εκλογές 2004
Στις 17 Οκτωβρίου 2004 διεξήχθησαν βουλευτικές εκλογές στη Λευκορωσία, για την εκλογή των 110 μελών της Βουλής των Αντιπροσώπων. Στον 1ο γύρο εκλέχτηκαν οι 108 βουλευτές, και άλλοι δύο βουλευτές εκλέχτηκαν στον 2ο και 3ο γύρο, στις 27 Οκτωβρίου 2004 και 20 Μαρτίου 2005 αντίστοιχα. Η προσέλευση των εκλογέων ήταν 91,04% στον 1ο γύρο.
Για τις εκλογές, η αντιπροσωπεία του ΟΑΣΕ σχολίασε ότι παρόλο που όλοι οι υποψήφιοι προβλήθηκαν από τα μέσα ενημέρωσης, μόνο ο Πρόεδρος Αλεξάντερ Λουκασένκο μονοπώλησε το ενδιαφέρον. Οι διεθνείς παρατηρητές εξέφρασαν ανησυχίες σχετικά με την αντικειμενικότητα της Εκλογικής Επιτροπής και την διαφάνεια στις διαδικασίες ψηφοφορίας και καταμέτρησης. Επίσης, κατά την προεκλογική περίοδο η κυβέρνηση έκλεισε εννέα εφημερίδες.
Εκλογικό σύστημα
Δικαίωμα ψήφου είχαν όλοι οι Λευκορώσοι πολίτες ηλικίας άνω των 18 ετών.
Συμμετοχές
Δικαίωμα υποψηφιότητας είχαν όλοι οι Λευκορώσοι πολίτες ηλικίας άνω των 21 ετών που διαμένουν στη χώρα. Οι υποψηφιότητες υποβλήθηκαν μέσω πολιτικών κομμάτων, εργατικών συλλόγων ή ομάδες πολιτών που συγκέντρωσαν τουλάχιστον 1000 υπογραφές εκλογέων της περιφέρειάς τους. Επίσης, κάθε οργάνωση που απασχολεί προσωπικό τουλάχιστον 300 υπαλλήλων σε μία περιφέρεια είχε δικαίωμα να υποβάλλει μία υποψηφιότητα.
Αποτελέσματα
Από τους 110 εκλεγμένους οι 78 ήταν άντρες και οι 32 (29%) ήταν γυναίκες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογές στη Λευκορωσία
Σταύρωση του Αγίου Ανδρέα (β΄μισό 16ου αι.) Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών
Η Σταύρωση του Αγίου Ανδρέα είναι μεταβυζαντινή εικόνα του β΄μισού του 16ου αι. έργο του Μιχαήλ Δαμασκηνού και εκτίθεται στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείοτης Αθήνας.
Περιγραφή
Έργο του Μιχαήλ Δαμασκηνού η Σταύρωση του Αγίου Ανδρέα, διαστάσεων 0,37Χ 0,0,315μ (ή 0,49Χ0,40 μ. με το πλαίσιο) το οποίο απεικονίζει μεταξύ δύο ελιών κατά τον άξονα της εικόνας μπηγμένο στο έδαφος και στημένο ανάποδα τον σταυρό, όπου κρέμεται με το κεφάλι κάτω ο πρωτόκλητος Ανδρέας, δεμένος με σχοινιά από χέρια και πόδια στο ξύλο. Τρεις περνούν άλλα σχοινιά και στερώνουν τον σταυρό στα δέντρα, ο ένας αριστερά με τη βοήθεια στρατιώτη με κράνος, αλλος με μακρυές περισκελίδες και σκούφο σκαρφαλωμένος σε κλαδί ψηλά , τρίτος δεξιά μελαμψός, με κοντό χιτώνα και κρεμασμένο από τη μέση σπαθί. Ρωμαίος αξιωματικός προστάζει νεαρό στο απάναντι δέντρο επάνω, ακουμπισμένος με σταυρωμένα πόδια στον κορμό ελιάς δεξιά. Δυο στρατιώτες μοιρασμένοι πιο πίσω, με ανανγεννησιακές στολές και δόρατα που φέρουν πέλεκυ, φαίνεται να προσέχουν ότι γίνεται αριστερά τους, δημιουργώντας διαγώνιους άξονες που προακλούν ισορροπία στην όλη σύνθεση.Γύρω από τα δέντρα μικρά διακοσμητικά φυτά στο έδαφος.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο Αθηνών
Αργυροδίτης
Ο αργυροδίτης (argyrodite) είναι σπάνιο θειούχο ορυκτό του αργύρου (Ag) και του γερμανίου (Ge) και έχει χημικό τύπο Ag8GeS6. Ανακαλύφθηκε στο ορυχείο αργύρου Χίμμελσφουρστ του Φράιμπεργκ της Σαξωνίας (Γερμανία) και περιγράφηκε από τον Βάισμπαχ το 1886. Την ίδια χρονιά ανακαλύφθηκε στο ορυκτό και το χημικό στοιχείο γερμάνιο από τον Γερμανό χημικό Κλέμενς Βίνκλερ. Το ορυκτό δεν αποτελεί μετάλλευμα γερμανίου λόγω της σπανιότητάς του και εξαιτίας του γεγονότος ότι είναι επαρκείς οι ποσότητες Ge που εξάγονται από τα μεταλλεύματα ψευδαργύρου και τα κατάλοιπα της καύσης του άνθρακα. Το ορυκτό πήρε το όνομά του από την αρχαία ελληνική λέξη "ἀργυρώδης" που σημαίνει "πλούσιος σε ασήμι".
Ορυκτολογικά χαρακτηριστικά
Ο αργυροδίτης είναι γκριζόμαυρο, αδιαφανές, μη φθορίζον, μη μαγνητικό ορυκτό με πυκνότητα που μετρήθηκε πειραματικά 6,29 g/cm3 και υπολογίστηκε θεωρητικά σε 6,32 g/cm3. Κρυσταλλώνεται στο ορθορομβικό σύστημα με μορφολογία ψευδοοκταεδρική, δωδεκαεδρική, κυβική ή σε συνδυασμούς των προηγουμένων κρυστάλλων έως 18 cm. Μαζί με τον πουτζίτη, Cu4,7Ag3,3)GeS6, ανήκει στην "ομάδα ορυκτών του αργυροδίτη" που έχουν γενικό τύπο Αm+(12-n-y)/mBn+X6-yYy όπου Α = Ag+, Cu+, Cd2+ κ.ά., B = Ga3+, Si4+, Ge4+, Sn4+, P5+ κ.ά., X = S, Se, Te και Υ = Cl, Br, I.
Με βάση τον χημικό του τύπο, ο αργυροδίτης θεωρητικά περιέχει 76,51 % άργυρο (Ag), 6,44 % γερμάνιο (Ge) και 17,05 % θείο (S). Η πραγματική του όμως σύσταση εξαρτάται από την περιοχή προέλευσης και τις προσμίξεις που περιέχονται. Έτσι, αργυροδίτης π.χ. από την περιοχή Chocaya της Βολιβίας περιέχει αντιμόνιο και ίχνη κασσιτέρου, ενώ από την περιοχή Aullagas επίσης της Βολιβίας περιέχει επιπλέον και σίδηρο.
Το ορυκτό σχηματίζεται σε διάφορες γεωλογικές συνθήκες. Για παράδειγμα, αν προέρχεται από το Freiberg της Σαξωνίας έχει σχηματιστεί σε συνθήκες χαμηλών θερμοκρασιών από πολυμεταλλικές αποθέσεις σουλφιδίων, ενώ αν προέρχεται από τη Βολιβία, τότε σχηματίστηκε σε υψηλές θερμοκρασίες από αποθέσεις κασσιτέρου-αργύρου.
Εμφάνιση - Παραγενέσεις
Ο αργυροδίτης συνυπάρχει με άλλα ορυκτά όπως κανφιελντίτη, γαληνίτη, σφαλερίτη, κασσιτερίτη, σιδηρίτη κ.ά. .
Παρουσίες του αναφέρονται σε πολλά μέρη του κόσμου όπως στη Σαξωνία της Γερμανίας, στην περιοχή Massiac της Γαλλίας, κοντά στη Vila Real της Βόρειας Πορτογαλίας, στην Ιρλανδία, σε πολλές περιοχές της Βολιβίας, της Βρετανικής Κολομβίας και του Καναδά αλλά και στις Η.Π.Α., στη Νότια Κορέα, στην Κίνα κ.ά. .
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ορυκτά του θείου Κατηγορία:Ορυκτά του αργύρου Κατηγορία:Ορυκτά του γερμανίου
Λίμνη Κοϊτσεγκίζ
Η περιοχή γύρω από τη λίμνη και ειδικά οι όχθες της σύνδεσης με την θάλασσα Νταλιάν είναι σημαντικά φυσικά καταφύγια και δημοφιλή τουριστικά αξιοθέατα. Είναι μέρος της Ειδικής Περιοχής Προστασίας Περιβάλλοντος Κοϊτσεγίζ-Νταλιάν.
Επισκόπηση
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Νησί στην λίμνη Κιοϊτσεγκίζ. Η λίμνη τροφοδοτείται από τους ποταμούς Ναμνάμ και Γιουβαρλακτσάι και από διάφορα ορεινά ρυάκια. Το βάθος της λίμνης κυμαίνεται από 20 έως 60 μέτρα. Η λίμνη έχει άφθονα ψάρια.
Στα βορειοανατολικά και νοτιοανατολικά της λίμνης Κοϊτσεγκίζ υπάρχουν πεδιάδες, ενώ άλλα μέρη περιβάλλονται από λόφους. Οι υψηλότεροι από αυτούς είναι το όρος Ολεμέζ (937 μέτρα) στα νοτιοδυτικά και το Μποζμπορούν Τεπέσι (556 μέτρα) στο νότο. Στη λίμνη υπάρχουν πέντε ακατοίκητα νησιά. Ένα από αυτά ονομάζεται ως Χαπισανέ Αντάσι, που σημαίνει νησί της φυλακής. Αρχικά το νησί χρησιμοποιήθηκε για στρατιωτικούς σκοπούς, και κατόπιν μετατράπηκε σε φυλακή. Σήμερα δεν χρησιμοποιείται ως φυλακή και δεν κατοικείται.
Γεωλογία
Η λίμνη σχηματίστηκε περίπου 7.500 χρόνια πριν, όταν ολόκληρο το ανατολικό τμήμα της Μεσογείου είχε πληγεί από σεισμούς. Στη νότια πλευρά της λίμνης Κιοϊτσεγκίζ, υπάρχει ένα ρήγμα με κατεύθυνση ΒΔ - ΝΑ, που συνορεύει με πολλές θειούχες θερμές πηγές, μεταξύ των οποίων και τη ιαματική πηγή Σουλτανιγιέ.
Ειδική προστατευόμενη περιοχή
Η λίμνη έχει εξελιχθεί σε οικολογικά σημαντική περιοχή. Μαζί με τις όχθες της και τη λεκάνη Νταλιάν περιλαμβάνει την Ειδική Περιβαλλοντική Προστατευόμενη Περιοχή Κοϊτσεγκίζ-Νταλιάν.
Στις όχθες βόρεια του Σουλτανίγιε, βορειοδυτικά του Χαμίτκιοϊ, στο Κιοϊτσεγκίζ, στο Καβακαράσι και το Τεπεαράσι εξακολουθούν να υπάρχουν τεράστια ελώδη δάση. Οι μικρές περιοχές γύρω από τη λίμνη είναι ενδιαφέρουσες λόγω της παρουσίας πτηνών. Η περιοχή προσελκύει πολλούς παρατηρητές πουλιών. Η περιοχή είναι επίσης πλούσια σε ερπετά και έντομα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λίμνες της Τουρκίας
Καρολίνα Γιουστσικόφσκα
Βιογραφία
Η Καρολίνα Γιουστσικόφσκα γεννήθηκε το 1898 στο Μπούντκοβο της Πολωνίας. Έζησε με τους γονείς της μέχρι τα 13 της, πριν μετακομίσει στη Γερμανία, όπου εργάστηκε για τα επόμενα 5 χρόνια σε μια φάρμα στο Μεκλεμβούργο.
Πέντε χρόνια αργότερα, επέστρεψε στην Πολωνία για να ζήσει με την αδερφή της, μένοντας μαζί της μέχρι το 1934. Πριν από την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου εργάστηκε στην κατασκευή δρόμων, στη συνέχεια εργάστηκε σε διαφορετικές δουλειές καθ΄ όλη τη διάρκεια του πολέμου: πρώτα πλύστρα, μετά υπηρέτρια και τέλος για το τμήμα κουζίνας της Οργάνωσης Τοτ στο Τομάσουφ Μαζοβιέτσκι.
Η Γιουστσικόφσκα είπε ότι είχε γνωρίσει δύο Εβραίους, τους Γιάνεκ και Πάβεου, οι οποίοι της ζήτησαν να τους δώσει καταφύγιο. Εκείνη συμφώνησε και τους άφησε να κρυφτούν στο σπίτι της από τους Ναζί, όπου έμεναν στο υπόγειο και κοιμόντουσαν στο πάτωμα για να μην τους δουν. Έξι εβδομάδες αργότερα ακολούθησε επιδρομή, οι δύο άνδρες σκοτώθηκαν και η Γιουστσικόφσκα τέθηκε υπό κράτηση. Η εικοσάχρονη κόρη της, Μπρονισουάβα, επιστρατεύτηκε σε καταναγκαστικά έργα και στάλθηκε στη Γερμανία.
Τον Αύγουστο του 1944, οδηγήθηκε στη φυλακή για να περιμένει τη δίκη της. Δύο εβδομάδες αργότερα, διεξήχθη η δίκη της και τα δικαστήρια Sondergericht του Πιότρκουφ καταδίκασαν τη Γιουστσικόφσκα σε θάνατο. Οι δικαστές του δικαστηρίου πίστεψαν ότι η ποινή της ήταν άσκοπη καθώς όλοι οι Εβραίοι της περιοχής είχαν ήδη απελαθεί ή σκοτωθεί. Συνιστώντας τη συγχώρεση έγραψαν: «Ως εκ τούτου, στο δικαστήριο φαίνεται ότι το έγκλημα της κατηγορουμένης δεν είναι τόσο σοβαρό ώστε να δικαιολογεί την εκτέλεσή της, ειδικά εν όψει του γεγονότος ότι αυτή η ποινή δεν θα αποτρέψει άλλους».
Το αίτημα των δικαστών απορρίφθηκε και εκτελέστηκε στις 9 Ιανουαρίου 1945 στη φυλακή Πράινγκεσχαϊμ στη Φραγκφούρτη της Γερμανίας. Τον Μάιο του 2011, αναγνωρίστηκε ως Δίκαιη των Εθνών από το Γιαντ Βασσέμ στην Ιερουσαλήμ και μια πλακέτα αφιερώθηκε στη Γιουστσικόφσκα κοντά στο διαμέρισμά της το 2020.