cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μοναστήρι των Σελεστίνων του Παρισιού
Το μοναστήρι ιδρύθηκε το 1352 στην θέση ενός παλιού μοναστηριού του Τάγματος των Καρμελιτών. Αποτελεί την δεύτερη σημαντικότερη βασιλική νεκρόπολη, μετά την Βασιλική Σαιν-Ντενί. Το λαμπρό αυτό μοναστήρι βρισκόταν σε κοντινή απόσταση από το Μέγαρο Σαιν-Πολ, την αγαπημένη κατοικία του Καρόλου Ε΄ και του Καρόλου ΣΤ΄ στο Λε Μαραί. Σημαντικός αριθμός πριγκίπων ήσαν θαμμένοι εντός αυτού. Εκτεινόταν κατά μήκος του Σηκουάνα, από τον αριθμό 12 του boulevard Henri-IV έως τον αριθμό 2 της rue du Petit-Musc, ενώ στα βόρεια, σχεδόν μέχρι την rue de la Cerisaie.
Το μοναστήρι, το οποίο είχε ανακατασκευαστεί το 1730, βεβηλώθηκε στην διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης και μετατράπηκε σε αποθήκη ξυλείας. Σφραγισμένο το 1790, μετατράπηκε σε στρατώνα την περίοδο της Υπατείας. Μετά από αυτή την περίοδο, ορισμένες εκ των νεκρικών πλακών ανευρέθηκαν από τον Αλεξάντρ Λενουάρ, με σημαντικότερη, αυτή του Λατίνου βασιλέα Λέωντα Ε΄ της Αρμενίας, η οποία μεταφέρθηκε στο Μουσείο Γαλλικών Μνημείων στην Βασιλική Σαιν-Ντενί. Το 1866, η διάνοιξη του boulevard Henri-IV οδήγησε το μοναστήρι στην απώλεια του ενός τρίτου της έκτασής του.
Μεταξύ του 1895 και του 1901, τα τελευταία εναπομείναντα τμήματα του περιστυλίου κατεδαφίστηκαν στην διάρκεια των εργασιών για την ανέγερση του νέου στρατώνα των Σελεστίνων, αρχηγείου του επιτελείου της Ρεπουμπλικανικής Φρουράς.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Παρίσι Κατηγορία:Μοναστήρια
Άνταμ ντε Κόστερ
Βιογραφία
Οι λεπτομέρειες σχετικά με τον βίο και την εκπαίδευσή του είναι ελλειπείς. Είναι γνωστό ότι προερχόταν από το Μέχελεν, όπου γεννήθηκε είτε το 1585 είτε το 1586, γιος του Γιαν ντε Κόστερ και της Κλάρα φαν ντερ Μπορχτ. Το 1607 καταγράφεται στην Αμβέρσα, όπου γίνεται μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της πόλης.
Παρά την απουσία σχετικής τεκμηρίωσης, έχει υποτεθεί ότι ο ντε Κόστερ ταξίδεψε στην Ιταλία κατά την περίοδο που ακόμη διαμορφωνόταν ως καλλιτέχνης. Εκεί πρέπει να ήλθε σε επαφή με έργα του Καραβάτζιο και των οπαδών του, οι οποίοι άσκησαν μεγάλη επιρροή τόσο στο ύφος όσο και στη θεματολογία του. Ορισμένα από τα πρόσφατα ανακαλυφθέντα έργα του ντε Κόστερ αποτελούσαν τμήμα ιταλικών συλλογών, κάτι που υποδεικνύει, επίσης, πιθανή παραμονή του στην Ιταλία. Η μόνη απόδειξη ταξιδιού του στο εξωτερικό είναι ένα έγγραφο που τον τοποθετεί στο Αμβούργο το 1635. Ο ντε Κόστερ είχε ισχυρούς προσωπικούς δεσμούς με την Ιταλία, καθώς ορισμένοι από τους στενότερους συγγενείς του μετανάστευσαν εκεί και εργάστηκαν ως ζωγράφοι.
Δεν είναι γνωστός κανείς μαθητής του. Το όνομά του εν πολλοίς λησμονήθηκε μετά τον θάνατό του και τα έργα του είχαν αποδοθεί σε άλλους καλλιτέχνες.
Έργο
Ο Άνταμ ντε Κόστερ δεν συνήθιζε να υπογράφει ή να χρονολογεί τα έργα του. Ως αποτέλεσμα, πολλά από αυτά είχαν αποδοθεί σε άλλους "Καραβατζιστές". Το έργο του ανασυστάθηκε με βάση ένα χαρακτικό που είχε φτιάξει ο Λούκας Φόστερμαν ο πρεσβύτερος (1595–1675) βασισμένο στον χαμένο πίνακα Παίκτες τρικ-τρακ ή ταβλιού υπό το φως κεριού. Ο χαράκτης αναγράφει στο κατώτερο περιθώριο "A De Coster pi:", που δείχνει ότι το χαρακτικό έγινε με βάση πρωτότυπο έργο του ντε Κόστερ. Το έργο αυτό αποτέλεσε τη βάση για να του αποδοθούν και άλλα έργα.
Ο Άγγλος ιστορικός τέχνης Μπένεντικτ Νίκολσον διαδραμάτισε σοβαρό ρόλο στην εκ νέου ανακάλυψη του καλλιτέχνη και την απόδοση σε αυτόν των έργων του.
Το έργο του ντε Κόστερ συνίσταται κυρίως από ρωπογραφίες με μορφές κατά το ήμισυ απεικονιζόμενες και δραματικά εφέ φωτισμού. Προτιμούσε το ισχυρό κιαροσκούρο και επέστρεφε διαρκώς στο μοτίβο των μισών μορφών που φωτίζονται από κερί. Ήταν εμφανώς εξοικειωμένος με το έργο του Καραβάτζιο και των οπαδών του, ιδιαίτερα των "καραβατζιστών της Ουτρέχτης". Τα έργα του ντε Κόστερ εμφανίζουν μια κάποια συγγένεια με αυτά του Ζωρζ ντε Λα Τουρ και άλλων γαλλικών παραλλαγών του κινήματος των τενεμπριστών του καραβατζισμού. Πιο άμεσες επιρροές, ωστόσο, είναι αυτές από τους Χέρριτ φαν Χόντχορστ και Αντόνιο Κάμπι. Συχνά χρησιμοποιούσε τη μέθοδο της μισοκρυμμένης φλόγας του κεριού στις συνθέσεις του.
Τα θέματά του είναι αυτά που συναντά κανείς στον Καραβάτζιο και τους οπαδούς του: χαρτοπαίκτες, χαρτορίχτρες, πόρνες, μουσικές εκτελέσεις, η άρνηση του Αγίου Πέτρου κτλ. Ο ντε Κόστερ επανερχόταν συχνά σε ορισμένα θέματα και υπάρχουν αρκετές παραλλαγές τόσο στην άρνηση του Αγίου Πέτρου όσο και στους χαρτοπαίκτες. Ζωγράφισε, επίσης δύο γλύπτες τη νύκτα στη Ρώμη (σήμερα στο Statens Museum fur Kunst), πιθανότατα διπλό πορτρέτο των Φρανσουά Ντυκνουά (Francois Duquesnoy) και του Γκέοργκ Πέτελ. Αυτό δείχνει ότι είχε επίσης δραστηριοποιηθεί και ως προσωπογράφος.
Πολύ καλό δείγμα του έργου του αποτελεί ο πίνακας Τρεις τραγουδιστές (Μουσείο Λιχτενστάιν. Στον πίνακα αυτόν εικονίζει μουσική εκδήλωση με τρεις τραγουδιστές, που διαβάζουν από την ίδια παρτιτούρα. Οι τρεις μουσικοί είναι σχεδιασμένοι με λεπτά αλλά έντονα χαρακτηριστικά και παρασκήνιο μια κόκκινη κουρτίνα. Φωτίζονται από κάτω, με την πηγή φωτός εκτός της εικόνας. Ο ντε Κόστερ δείχνει την επιδεξιότητά του στην αισθησιακή απεικόνιση του υφάσματος του φορέματος της τραγουδίστριας, με τον τρόπο που αυτό "συλλαμβάνει" το φως. Μια ακόμη σύνθεσή του με μουσικό θέμα είναι ο Άνδρας που τραγουδά υπό το φως κεριού (1625-1635) (σήμερα στην Εθνική Πινακοθήκη της Ιρλανδίας). Εδώ χρησιμοποιεί την απόκρυψη της πηγής του φωτός για να δημιουργήσει εξαίρετα φωτιστικά αποτελέσματα στο ένδυμά του. Ο τραγουδιστής απεικονίζεται με το στόμα μισάνοιχτο, τονζοντας την αίσθηση του δράματος και του ρεαλισμού της σύλληψης ενός χρονικού στιγμιότυπου. Πιθανόν η μορφή να είναι μελέτη ζωής εκ του φυσικού. .
Στις 25 Ιανουαρίου του 2017 δημοπρατήθηκε από τον οίκο Sotheby s στη Νέα Υόρκη η ελαιογραφία του ντε Κόστερ  "A Young Woman Holding a Distaff Before a Lit Candle", διαστάσεων 134 εκ. x 94,9 εκ., που είχε εκτιμηθει μεταξύ ενάμισυ και δύο εκατομυρίων δολαρίων, στην τιμή ρεκόρ των 4.100.000 δολαρίων, με την προμήθεια του οίκου, 4.850.000 δολάρια, δηλ. για πάνω από 4.500.000 εκατομύρια ευρώ. Ο ίδιος πίνακας είχε δημοπρατηθεί από τον ίδιο οίκο, επίσης στη Νέα Υόρκη, στις 17. Ιανουαρίου του 1992 για 380.000 δολάρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Ιωακείμ Στρουμπής
Βιογραφία
Ο κατά κόσμον Χριστόφορος Στρουμπής γεννήθηκε στα Θυμιανά Χίου το 1880. Διάκονος χειροτονήθηκε το 1903 στην Κωνσταντινούπολη, λαμβάνοντας το μοναχικό όνομα Ιωακείμ. Το 1904 αποφοίτησε από την Ιερά Θεολογική Σχολή της Χάλκης. Διακόνησε την Ιερά Μητρόπολη Λήμνου ως πρωτοδιάκονος και αργότερα την Ιερά Μητρόπολη Ρόδου ως Πρωτοσύγκελλος.
Το 1911 εξελέγη Επίσκοπος Αρδαμερίου (στην Κεντρική Μακεδονία). Μετά το μαρτύριο του Μητροπολίτη Γρεβενών Αιμιλιανού Λαζαρίδη, που δολοφονήθηκε από αποσπάσματα Νεοτούρκων, ο Ιωακείμ οργάνωσε σε όλη την Επισκοπή Αρδαμερίου μνημόσυνα υπέρ αναπαύσεώς του και εράνους υπέρ της απροστάτευτης οικογένειας του εθνομάρτυρα Αιμιλιανού. Γενικότερα, πρωτοστάτησε στη διαφύλαξη της εθνικής και θρησκευτικής ταυτότητας των ελληνικών πληθυσμών απέναντι στη βουλγαρική και νεοτουρκική προπαγάνδα. Για τη συνολική του εθνική-αντιστασιακή του δράση ο Ιωακείμ εξαναγκάστηκε να απομακρυνθεί από την επισκοπή του το 1922. Έτσι μετατέθηκε στη Μητρόπολη Κορυτσάς. Ωστόσο δεν κατόρθωσε να μεταβεί στην Επαρχία του λόγω απαγόρευσης των αλβανικών αρχών. Ακολούθως, στις 7 Οκτωβρίου 1924, εξελέγη Μητροπολίτης της προσωρινής Μητροπόλεως Καρδαμύλων, Ψαρών και Οινουσσών.
Το 1933 εξελέγη Μητροπολίτης Χίου. Ως Μητροπολίτης Χίου προχώρησε στην εκποίηση αφιερωμάτων και σκευών ναών χάριν των σχολείων του νησιού. Πρωτοστάτησε στην ανέγερση Νοσοκομείου στη Χίο για την καταπολέμηση ασθενειών που μάστιζαν το νησί, καθώς επίσης και άλλων κοινωφελών έργων όπως σχολείων, υδραγωγείου και αποστραγγιστικού έργου. Υποστήριζε μάλιστα και εργαζόμενους που διώκονταν από τη Δικτατορία του Μεταξά. Ακόμη φρόντιζε για την ανακούφιση και τον επισιτισμό του πληθυσμού καθώς η πείνα μάστιζε το νησί.
Κατά τη διάρκεια της Κατοχής ανέπτυξε σημαντική αντιστασιακή και κοινωνική δράση, ενώ ήταν μέλος του ΕΑΜ. Το 1946, επί αρχιεπισκόπου και αντιβασιλέα Δαμασκηνού, δικάστηκε για τη συμμετοχή του στο ΕΑΜ ως φιλοκομμουνιστής και τιμωρήθηκε με έκπτωση από τη μητρόπολή του. Ανακριτής στη δίκη του ήταν ο Θηβών Πολύκαρπος, αφού πρώτα αρνήθηκαν τρεις άλλοι επίσκοποι να αναλάβουν την συγκεκριμένη υπόθεση και τελικά καταδικάστηκε μετά από μία στημένη δίκη. .
Ο Ιωακείμ απεβίωσε στις 28 Μαρτίου 1950, πάμπτωχος και φιλοξενούμενος από συγγενείς του. Τάφηκε στο προαύλιο του ναού της γενέτειράς του, όπου ανεγέρθηκε η προτομή του. Κατόπιν προσπαθειών από φορείς, πολίτες και συμπατριώτες του, ο Ιωακείμ αποκαταστάθηκε ηθικά από την Εκκλησία της Ελλάδος το 2021 , όπως συνέβη νωρίτερα για τους άλλους δύο Μητροπολίτες που συμμετείχαν στο ΕΑΜ, Κοζάνης Ιωακείμ και Ηλείας Αντώνιο.
Παραπομπές
Ιωακείμ Στρουμπής Ιωακείμ Στρουμπής Κατηγορία:Απόφοιτοι Θεολογικής Σχολής Χάλκης Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ Κατηγορία:Επίσκοποι του 20ού αιώνα
Καμηλάρι Ηρακλείου
Το  Καμηλάρι(ο) (επίσημα: Καμηλάριον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Φαιστού στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Πυργιωτίσσης του νομού Ηρακλείου.
Ναρκοπέδιο
Ανάλογα με το σκοπό που εξυπηρετούν τα ναρκοπέδια ταξινομούνται σε:
Καμηλάρι Ηρακλείου
Κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η γεωργία και λιγότερο η κτηνοτροφία. Η απόσταση του χωριού από το Ηράκλειο είναι 67,4 χλμ. Στο χωριό οργανώνεται το τοπικό καρναβάλι, τοπικό πανηγύρι στις 27 Ιουλίου του Αγίου Παντελεήμονα και στις 6 Αυγούστου Δεσπότη Χριστού (υπάρχει ο ναός της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος), ενώ αναβιώνουν και έθιμα όπως το κάψιμο του Ιούδα το Πάσχα.
Ιστορικά στοιχεία
Ο οικισμός κατοικείται από τα Μινωικά Χρόνια. Στο Μετόχι, έναν μικρό οικισμό κοντά στο Καμηλάρι, έζησε ένας από τους Επτά σοφούς της αρχαιότητας, ο Επιμενίδης. Στα βόρεια του χωριού 2,5 χλμ. στη θέση Γρήγορη Κορφή βρέθηκε κτιστός αποθέτης με ειδώλια και επίσης ανακαλύφθηκε πρωτογεωμετρικός τάφος στη θέση Αλισαντράκι.
Ναρκοπέδιο
Στον Ελληνικό Στρατό, κατά κανόνα, την στρώση ενός ναρκοπεδίου αναλαμβάνει να εκτελέσει σε καιρό επιχειρήσεων μία διμοιρία Μηχανικού που αποτελεί τη βασική μονάδα στρώσης ενός ναρκοπεδίου. Στην διμοιρία μπορεί να συμμετέχει Ναρκαλιευτής του Τάγματος Εκκαθάρισης Ναρκοπεδίων Ξηράς (Τ.Ε.Ν.Ξ.). Σε περίπτωση συμμετοχής του είναι αυτός που θα οπλίσει και ενεργοποιήσει τις νάρκες αλλά και θα τις απενεργοποιήσει, αν και όταν χρειαστεί. Προστατευτικά ναρκοπέδια, όμως, στρώνουν και όλα τα άλλα Όπλα και Σώματα του Στρατού Ξηράς, για την προστασία της αμυντικής τους τοποθεσίας. Σε περίοδο ειρήνης, την εκκαθάριση και συντήρηση των Ναρκοπεδίων αναλαμβάνει το Τ.Ε.Ν.Ξ.. Η εξουδετέρωση ή εκκαθάριση του πρόχειρου ναρκοπεδίου είναι ιδιαίτερα δυσχερής και επικίνδυνη εργασία και εκτελείται μόνον από ειδικά εκπαιδευμένους ναρκαλιευτές, με τη βοήθεια ειδικής συσκευής, του ανιχνευτή ναρκών. Συνήθως τα πρόχειρα ναρκοπέδια δεν αίρονται αλλά καταστρέφονται με τη χρήση εκρηκτικών. Κατά καιρούς έχουν επινοηθεί πολλές αυτοσχέδιες συσκευές για τη διάνοιξη διαδρόμων μέσα από ναρκοπέδια.
Καμηλάρι Ηρακλείου
Ιστορικά στοιχεία
Το παλιό χωριό κτίστηκε στο λόφο Εύγορα, ώστε να διασφαλιστεί η άμυνα του πληθυσμού από τις επιδρομές των Τούρκων και των πειρατών.
Ναρκοπέδιο
Σε ορισμένες περιπτώσεις οι νάρκες παγιδεύονται, ώστε να είναι ιδιαίτερα δυσχερής η εξουδετέρωσή τους. Στα τακτικά ναρκοπέδια το ποσοστό των παγιδευμένων ναρκών είναι, συνήθως, της τάξης του 5%, ενώ στα πρόχειρα μπορεί να ανέλθει και στο 50%.
Καμηλάρι Ηρακλείου
Ιστορικά στοιχεία
Η ονομασία του προέρχεται από το βυζαντινό επώνυμο Καμηλάρης=οδηγός καμήλας, δηλαδή το χωριό του καμηλάρη. Το 1583 στον Καστροφύλακα αναφέρεται με την ονομασία Camilari με 77 κατοίκους
Ναρκοπέδιο
Μετά τη στρώση του, το ναρκοπέδιο περιφράσσεται και επισημαίνεται κατάλληλα με τριγωνικές κόκκινες μεταλλικές πινακίδες, ιδιαίτερα όταν υπάρχει περίπτωση διέλευσης φιλίου τμήματος ή άμαχου πληθυσμού από αυτό.
Καμηλάρι Ηρακλείου
Ιστορικά στοιχεία
Κατά την Τουρκοκρατία, ο Άγιος Ιωάννης έγινε γνωστό ως το χωριό του αιμοσταγούς γενίτσαρου Αγριολίδη. Στον Άγιο Ιωάννη βρίσκεται ο ναός του Αγίου Παύλου, ο τρούλος του οποίου χρονολογείται από το 14ο αιώνα και έχει τοιχογραφίες.
Ναρκοπέδιο
Το εικονικό ναρκοπέδιο περιλαμβάνει την περίφραξη και επισήμανση της περιοχής ως ναρκοπεδίου, αλλά σε αυτό είτε δεν υπάρχουν νάρκες είτε οι υπάρχουσες είναι ξύλινα ή πήλινα ομοιώματα, που από σκοπού παραμένουν ημικαλυμμένα. Σκοπός αυτού του ναρκοπεδίου είναι μόνον η χρονική καθυστέρηση προώθησης των εχθρικών τμημάτων.
Καμηλάρι Ηρακλείου
Δείτε επίσης
Κοινότητα Καμηλαρίου
Ναρκοπέδιο
Πηγές
Κατηγορία:Στρατιωτική τακτική Κατηγορία:Πόλεμος Κατηγορία:Νάρκες
Καμηλάρι Ηρακλείου
Πηγές
Καμηλ Καμηλ Κατηγορία:Δήμος Φαιστού
Τα Στρουμφάκια (τηλεοπτική σειρά κινουμένων σχεδίων)
Ιστορία
Το 1976 ο Στιούαρτ Ρος, ένας Αμερικανός επιχειρηματίας ψυχαγωγίας και διασκέδασης, ο οποίος είδε τα Στρουμφάκια ενώ είχε ταξιδέψει στο Βέλγιο το 1976, μετά από συμφωνία με τον Πέγιο και τις εκδόσεις Ντουπουί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Βελγικές τηλεοπτικές σειρές κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές του NBC Κατηγορία:Στρουμφάκια Κατηγορία:Παιδικές τηλεοπτικές σειρές κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές φαντασίας κινουμένων σχεδίων
Μοναστήρι του Βίσοκι Ντέτσανι
Η Μονή Βισόκι Ντέτσανι (σερβικά:Високи Дечани) είναι σερβική Μονή που βρίσκεται στο Κόσοβο (Κοσσυφοπέδιο) στο χωριό Ντέτσανι. Την έκτισε ο Σέρβος βασιλιάς Στέφανος Ούρος Γ΄ Ντέτσανσκι το 1335.Το Καθολικό της Μονής είναι αφιερωμένο στον Χριστό Παντοκράτορα και την Ανάληψη του Κυρίου. Το καθολικό της Μονής είναι πεντάκλιτο και ανήκει στην τεχνοτροπία της Ράσκας. Η Μονή βρίσκεται σε μια κοιλάδα, δίπλα στον μικρό ποταμό Ντέτσανσκα Μπίστριτσα και νοτιοδυτικά της πόλης Πέτς, στους πρόποδες της οροσειράς Προκλέτιε. Ολόκληρο το συγκρότημα της Μονής θεωρείται εξαιρετικό πολιτιστικό μνημείο και βρίσκεται, από το 2004, υπό την προστασία της UNESCO.
Η ανέγερση της Μονής
Η ανέγερση του Καθολικού της Μονής που αφιερώθηκε στον Χριστό Παντοκράτορα ξεκίνησε το 1327 από τον βασιλιά Στέφανο Ούρος Γ΄ Ντέτσανσκι. Αρχιμάστορας ορίστηκε ο καθολικός μοναχός Φρα Βίτα από το Κότορ της Δαλματίας, ενώ τις εργασίες επέβλεπε ο Αρχιεπίσκοπος της Σερβίας Δανιήλ Β΄ ο οποίος κάλεσε μεγάλο αριθμό καλλιτεχνών και επιδέξιων τεχνιτών. Ο ίδιος ο Στέφανος Ούρος Γ΄ Ντέτσανσκι τοποθέτησε την τελευταία πέτρα στον ναό της Μονής και εξέδωσε το 1330, το καταστατικό της ίδρυσης με το οποίο της χάρισε μεγάλη περιουσία. Μετά τον θάνατο του, ο γιος του Στέφανος Ούρος Δ΄ Ντούσαν ολοκλήρωσε την ανέγερση της Μονής. το 1335. Κατά την διάρκεια της τουρκοκρατίας κατάφερε να διατηρηθεί η Μονή, σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες. Οι ίδιες οι διαστάσεις του Καθολικού της Μονής, ήταν εξαιρετικά ασυνήθιστες (μήκος 36 μέτρα και ύψος 30 μέτρα) για την τότε εποχή και αυτός ήταν και ο λόγος της μετονομασίας της Μονής σε “Βισόκι Ντέτσανι” (Υψηλοί Ντέτσανι). Αριστοκρατικά απλή κατασκευή, με αρμονικές γραμμές η Μονή αυτή θεωρείται το σημαντικότερο σερβικό μεσαιωνικό μνημείο. Σύμφωνα με την παράδοση ο Στέφανος Ούρος Γ΄Ντέτσανσκι επέλεξε την τοποθεσία για την ανέγερση της Μονής στην οποία σήμερα βρίσκεται, μετά από επίμονη αναζήτηση και όταν ανακάλυψε την τοποθεσία αυτή, μαγεύτηκε από το φυσική ομορφιά της περιοχής.
Η περίοδος μετά τον 16ο αιώνα
thumb|200px|left|Ο Παντοκράτωρ στον τρούλο Η περίοδος επαναλειτουργίας του Σερβικού Πατριαρχείου στο Πέτς, (στο δεύτερο μισό του 16ου αιώνα ), ήταν ευνοϊκή για την  Μονή. Από εκείνη την περίοδο έως το τέλος του 17ου αιώνα, το θησαυροφυλάκιο του μοναστηριού, η βιβλιοθήκη και τα άλλα κτίρια εμπλουτίστηκαν με πολύτιμους θησαυρούς. Ιδιαίτερα σημαντική ήταν η εργασία αντιγραφής στη Μονή λειτουργικών και θεολογικών  βιβλίων. Την εποχή που ακολούθησε μετά την μεγάλη μετανάστευση των Σέρβων από την Νότια Σερβία και το Κοσσυφοπέδιο προς την Βόρεια Σερβία και τα εδάφη της Αυστροουγγαρίας υπό την καθοδήγηση του σέρβου Πατριάρχη Αρσένιου Τσαρνόγεβιτς, το μοναστήρι απροστάτευτο λεηλατήθηκε από τους Τούρκους. Οι δύσκολες στιγμές επέστρεψαν στα επόμενα χρόνια για το μοναστήρι Βισόκι Ντέτσανι και την αδελφότητά του.
Ο Πρίγκιπας Μίλος Ομπρένοβιτς κτίζει το 1836 ένα κονάκι στο μοναστήρι ενώ ο πρίγκιπας Αλέξανδρος Καραγεώργεβιτς το 1849 χαρίζει μια  λάρνακα  για τα λείψανα του βασιλιά Στεφάνου Ούρος Γ΄Ντέτσανσκι που αγιοποιήθηκε. Στα λείψανα του Αγίου άλλαξαν για τελευταία φορά φορεσιά το 1964 που την είχε ράψει ο τότε Επίσκοπος, και μετέπειτα Σέρβος Πατριάρχης Παύλος. Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, ανακαινίστηκαν τα κτίρια του μοναστηριού.
Αρχιτεκτονική
thumb|100px|left|Η κάτοψη του Καθολικού της Μονής Σχετικά με την αρχιτεκτονική της Μονής Βισόκι Ντέτσανι, αναφέρει ένας άγνωστος περιηγητής του 15ου αιώνα, ο οποίος είχε την ευκαιρία να την επισκεπτεί και θεωρείται πως έγραψε ίσως την πιο όμορφη σημείωση που έχει γραφτεί ποτέ από περιηγητές, για τo ιερό αυτό μνημείο και λέει τα εξής: “Η ομορφιά καλύπτει κάθε σκέψη μόλις αντικρύζεις το μάρμαρο, το μέγεθος και τις διάφορες μορφές, που δεν αρκεί ούτε ένας ολόκληρος χρόνος για να την περιγράψεις, ενώ στη θέα του ναού  η ματιά θαμπώνεται από τη δυνατή λάμψη του μάρμαρου λες και κοιτάς ένα φωτεινό άστρο που λάμπει την ημέρα “. thumb|200px|left|Ανάγλυφο κιονόκρανο στο εσωτερικό του ναού
Ο λόγος για τον οποίο η Μονή Ντετσάνι, ονομάστηκε "Visoki"(σερβικά:υψηλός) είναι ότι το ύψος του ναού είναι 30 μέτρα. Το κεντρικό κλίτος χωρίζεται σε πέντε μέρη, και πάνω από αυτό υψώνεται ένας τρούλος που στηρίζεται σε τέσσερις πεσσούς. Στη δυτική πλευρά του ήταν κάποτε το βαπτιστήριο.Υπάρχουν επίσης δύο παρεκκλήσια. Το ένα που βρίσκεται στη νότια πλευρά του ναού είναι αφιερωμένο στον Άγιο Νικόλαο, και το άλλο που βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του, στον Άγιο Δημήτριο.
Ο κύριος ναός της Μονής, μπορεί άνετα να θεωρηθεί ολόκληρος ένα αριστούργημα της γλυπτικής, επειδή είναι πλούσια διακοσμημένος με γλυπτά συνδυάζοντας αρμονικά ρωμανικά και γοτθικά στοιχεία, αν και πρέπει να παραδεχτούμε ότι τα ρωμανικά στοιχεία είναι περισσότερο εμφανή. Αυτό που ιδιαίτερα προσελκύει την προσοχή, όσον αφορά την αρχιτεκτονική του μνημείου αυτού, εκτός από την ασυνήθιστη διακοσμημένη πρόσοψη του είναι σίγουρα και το εσωτερικό δάπεδο του κυρίως ναού. Οι οικοδόμοι έκοψαν τετράγωνες πλάκες από  διαφορετικά είδη πέτρας τα ίδια με τα οποία έγινε και η κύρια πρόσοψη του ναού.
Τοιχογραφία
thumb|200px|right|Ο Παντοκράτωρας στον θρόνο του Οι τοιχογραφίες της Μονής θεωρούνται οι πιο καλά διατηρημένες και πλουσιότερες τοιχογραφίες της σερβικής μεσαιωνικής ζωγραφικής και γενικότερα της βυζαντινής μεσαιωνικής εκκλησιαστικής ζωγραφικής. Ένας πραγματικός θησαυρός της ορθόδοξης αγιογραφίας. Αποτελείται από πάνω από 1.000 συνθέσεις με χιλιάδες χαρακτήρες, τα περιεχόμενα των οποίων αντιπροσωπεύουν το σύνολο της γνώσης και της πίστης του μεσαιωνικού ανθρώπου. Το πνεύμα που επικρατούσε στην τέχνη του 14ου αιώνα απαιτούσε ένα μεγάλο αριθμό από σκηνές, μέσω των οποίων θα ήταν δυνατό να απεικονισθεί οτιδήποτε μπορούσε να ζητηθεί από τους ζωγράφους κατά την διάρκεια της εργασίας τους και ζητήθηκε να εικονογραφηθεί σχεδόν όλη η Αγία Γραφή δίνοντας εγκυκλοπαιδικό χαρακτήρα στην τοιχογράφηση αυτή.thumb|200px|right|Η Σταύρωση
Στο νάρθηκα, στο κάτω μέρος βρίσκονται τα πιο σημαντικά πορτρέτα: του αυτοκράτορα Στέφανου Ούρος Δ΄ Ντούσαν,της γυναίκας και του γιού του, στον βόρειο τοίχο του άρχοντα Τζότζα Πέπκαλα, τον οποίο οδηγεί ο Άγιος Γεώργιος ως ευεργέτη προς στο Χριστό. Στον ανατολικό τοίχο εικονίστηκε το γενεαλογικό δέντρο της δυναστείας των Νεμανιδών για να τιμήσει τη δύναμη και τη δόξα τους ενώ πολλοί από αυτούς αγιοποιήθηκαν. Το γενεαλογικό δέντρο της δυναστείας των Νεμανιδών περιλαμβάνει 22 φιγούρες, ξεκινώντας από τον Στέφανο Νεμάνια εώς τον Στέφανο Ούρος Ε΄,που ήταν γιός του Στέφανου Ούρος Δ΄ Ντούσαν. Κοντά στήν μεγάλη κεντρική είσοδο στο ναό υπάρχουν οι τοιχογραφίες των μεγάλων δωρητών της Μονής του βασιλιά Στέφανου Ούρος Γ΄ Ντέτσανσκι και του αυτοκράτορα Στέφανου Ούρος Δ΄ Ντούσαν.
Οι ζωγράφοι των τοιχογραφιών γνώριζαν τέλεια την τεχνική της νωπογραφίας      ( al fresco ) αφού οι  τοιχογραφίες τους έχουν ενσωματωθεί τόσο τέλεια στο υπόστρωμα - ασβεστοκονίαμα. Τα χρώματα είναι σταθερά και έχουν κρατήσει την ένταση και τη φρεσκάδα τους, μέσα στο πέρασμα των αιώνων, έτσι ώστε σε σύγκριση με άλλα σημαντικά και νεότερα μνημεία οι τοιχογραφίες-νωπογραφίες έδειξαν το μεγαλύτερο βαθμό διατήρησης. Αυτός είναι ένας λόγος για τον οποίο εντυπωσιάζεται σε μέγιστο βαθμό ο παρατηρητής τους. Πουθενά σε όλη την Ευρώπη δεν υπάρχουν τόσο καλοδιατηρημένες τοιχογραφίες-νωπογραφίες από το πρώτο μισό του 14ου αιώνα!
Εικονογραφία
thumb|left|150px|Οι εικόνες της Παναγίας και του Αγ. Νικολάου στο τέμπλο του Καθολικού Κάποιοι από τους ζωγράφους που ζωγράφισαν τις τοιχογραφίες στο Καθολικό της Μονής ζωγράφισαν και τις πιο όμορφες φορητές εικόνες της. Η συλλογή φορητών εικόνων της Μονής Βισόκι Ντέσανι μπορούμε να πούμε ότι λόγω της καλλιτεχνικής αξίας και ποιότητας της μπορούν να συγκριθεί μόνο με την συλλογή της Μονής Χιλανδαρίου. Η συλλογή αποτελείται από 90 εικόνες που δημιουργήθηκαν την περίοδο από τον 14ο έως τα τέλη του 17ου αιώνα. Οι περισσότερες είχαν ζωγραφισθεί  μέσα στο μοναστήρι: αυτές βρίσκονται σήμερα στα τέμπλα του Καθολικού και των παρεκκλησίων, τους πολυελαίους και είναι επίσης οι προσκυνηματικές που βγάζει η αδερφότητα της Μονής στις διάφορες εορτές κατά την διάρκεια του χρόνου.
Από τον 14ο αιώνα διατηρούνται σε εξαιρετική κατάσταση 5 εικόνες στο τέμπλο του Καθολικού, που είναι σημαντικές επειδή αντιπροσωπεύουν την σερβική ζωγραφική αυτής της εποχής και ελάχιστα έργα έχουν γενικά διασωθεί. Αυτές είναι: ο Χριστός, η Παναγία, ο Αρχάγγελος Γαβριήλ, ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος και ο Άγιος Νικόλαος. thumb|150px|right|Ο Άγιος Στέφανος Ούρος Γ΄Ντέτσανσκι,εικόνα του Λογγίνου thumb|150px|left|Η εικόνα της Παναγίας Γλυκοφιλούσας Ένας μεγάλος αριθμός εικόνων δημιουργήθηκε κατά τις τελευταίες δεκαετίες του 16ου αιώνα, από τον σέρβο μοναχό, αγιογράφο και υμνογράφο Λογγίνο, ο οποίος έγραψε και την ακολουθία του Ακαθίστου προς τιμή του Αγίου βασιλιά Στέφανου Ούρος Γ΄ Ντέτσανσκι και υπέγραψε το έργο αυτό "ο φτωχός και αμαρτωλός μοναχός Λογγίνος ". Οι εικόνες του είναι ζωγραφισμένες και από τις δύο πλευρές (εμπρός - πίσω). Η πιο γνωστή του εικόνα είναι προς τιμή και πάλι του Αγίου Στέφανου Ούρος Γ΄ Ντέτσανσκι στην οποία εικονίζεται ο Άγιος καθισμένος σε θρόνο και γύρω απ' αυτή την κεντρική παράσταση έχουν ζωγραφιστεί 17 μικρότερες σκηνές από τον βίο του Αγίου (ο οποίος γράφτηκε από τον μοναχό Γρηγόριο Τσάμπλακ που ήταν ηγούμενος της Μονής). Από τα δύο αυτά έργα του Λογγίνου βγάζουμε το συμπέρασμα για την έντονη έμπνευση του και πνευματική του σχέση με τον Άγιο βασιλιά. thumb|150px|right|Ο Άγιος Νικόλαος,εικόνα του Λογγίνου Είναι ενδιαφέρον ότι, πως όταν ο Λογγίνος ζωγράφισε εικόνες προς τιμή του Αγίου Νικολάου για άλλες μονές, συχνά συμπλήρωνε ζωγραφικά και το θαύμα της αποκατάστασης της όρασης του Αγίου Στεφάνου Ούρος Γ΄ Ντέτσανσκι απο τον άγιο Νικόλαο. Ο Λογγίνος ένας ζωγράφος με υψηλή καλλιτεχνική αισθητική, με μια καλή εκπαίδευση βασισμένη στην παράδοση της βυζαντινο-σερβικής μεσαιωνικής ζωγραφικής μεγαλουργούσε είτε κρατούσε πινέλο είτε πένα.
Άξια ενδιαφέροντος
Στο Καθολικό της Μονής από τον 14ο αιώνα, σώζεται ένα ξύλινο φέρετρο, μοναδικό παράδειγμα εξαιρετικής ξυλογλυπτικής, με διακόσμηση σε μορφή φύλλων και λουλουδιών, στο οποίο φυλάσεται το ιερό και άφθαρτο σκήνωμα του Αγίου Στέφανου Ούρος Γ΄ Ντετσάνσκι. Στον ίδιο ναό έχει διατηρηθεί και ο πέτρινος θρόνος του Σέρβου αυτοκράτορα Στέφανου Ούρος Δ΄ Ντούσαν, (ο τάφος του οποίου βρίσκεται στον ναό του Αγίου Μάρκου στο Βελιγράδι), καθώς και ένας μπρούτζινος πολυέλαιος, διακοσμημένος  με ανάγλυφα από δικέφαλους αετούς και γρύπες - ένα δώρο της αυτοκράτειρας Μίλιτσα, χάρη στην οποία με τις δωρεές της ανακαινίσθηκε η Μονή όταν καταστράφηκε από τους Τούρκους. Η ίδια έχει αφιερώσει στο μοναστήρι, και δύο τεράστιους κηροστάτες, που και στις δύο πλευρές των βημόθυρων μπροστά στην ωραία πύλη. thumb|150px|left|Ο τίμιος σταυρός του Στέφανου Ούρος Δ΄ Ντούσαν Το σκευοφυλάκιο είχε την ευλογία του κτήτορα της Μονής, του Αγίου Στέφανου Ούρος Γ΄ Ντετσάνσκι και ξεκίνησε να δημιουργείται πριν ακόμα ολοκληρωθεί η κτίση της Μονής. Συγκεκριμένα, στο ιδρυτικό καταστατικό του ο κτήτορας του γράφει: " Και φρόντισα όσο μου ήταν δυνατόν να προσφέρω στο ναό... βιβλία, τίμιους σταυρούς και διάφορες όμορφες εικόνες, διακοσμημένα όλα με χρυσό, ασήμι, μαργαριτάρια και πολύτιμους λίθους και ιερά σκεύη, κανδήλες, εξαπτέρυγα, θυμιατήρια και κηροπήγια, φελόνια, επιτραχήλια, επιμάνικα, επιμήρια, καλύμματα αγίας τράπεζας ... και οτιδήποτε όμορφο προς  δόξα του οίκου του Θεού. "
Στην περίοδο ζωής του πρώτου και του δεύτερου κτήτορα της Μονής, από το σκευοφυλάκιο διατηρήθηκε μόνο ένας μικρός αριθμός αυτών των εκκλησιαστικών ειδών. Μέσα στους αιώνες, η Μονή δέχτηκε πολλές επιδρομές, επιθέσεις και λεηλασίες, παρά την προσπάθεια των μοναχών της, να περισώσουν ότι είναι δυνατό από τους εχθρούς και τους ληστές δεν κατάφεραν και πολλά. Οι εχθροί και ληστές λεηλατούσαν και έκλεβαν ότι μπορούσαν να σηκώσουν και θεωρούσαν ότι έχει κάποια αξία. Παρ' όλα αυτά η καλλιτεχνική αξία, η ποκιλία, ο πλούτος των σημερινής συλλογής των εκκλησιαστικών εκθεμάτων και της πλούσιας συλλογής χειρογράφων της την καθιστούν για τους Σέρβους ισάξια με αυτή της Μονής Χιλανδαρίου.
Τοποθεσία
Η τοποθεσία στην οποία βρίσκεται η Μονή Βισόκι Ντέτσανι θα ήταν σίγουρα σε ιδανικό μέρος για μία Μονή, υπό την προϋπόθεση να μην είχε απωλέσει την κυριαρχία στο Κοσσυφοπέδιο (Kosovo) το κράτος της Σερβίας. Σήμερα αυτό το μοναστήρι είναι σχεδόν εντελώς απομονωμένο. Βρίσκεται στο χωριό Ντέτσανι, νοτιοδυτικά της πόλης Πέτς και περιβάλλεται από πυκνά δάση με καστανιές και πεύκα, στους πρόποδες της οροσειράς Προκλέτιε και στην εύφορη κοιλάδα του μικρού ποταμού Ντέτσανσκα Μπίστριτσα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βισοκι Ντετσανι Κατηγορία:Πολιτισμικά μνημεία εξαιρετικής σημασίας στη Σερβία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Κοσσυφοπέδιο Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Σερβία
1977 Σούρα
Ο Σούρα (Shura) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,4. Ανακαλύφθηκε το 1970 από τη Σοβιετική αστρονόμο Ταμάρα Σμιρνόβα, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του από το παρατσούκλι του Ρώσου μηχανικού και πολεμιστή του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου Αλεξάνδρου Σεργκέγιεβιτς Κοσμονταμιάνσκι (Александр Сергеевич Космодамианский).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος του Σούρα είναι Sq. Ο Σούρα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 7 ώρες και 28 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σουρα
Μιχαήλ Κουτούζοφ
Ο Μιχαήλ Ιλλαριόνοβιτς Κουτούζοφ (πλήρες όνομα: Μιχαήλ Ιλλαριόνοβιτς Γκολενίσεφ-Κουτούζοφ, ρωσ: Михаил Илларионович Голенищев-Кутузов, 16 Σεπτεμβρίου 1747 - 28 Απριλίου 1813) ήταν Ρώσος στρατιωτικός, αρχιστράτηγος (από το 1812), κόμης (από το 1812) και ήρωας του Πατριωτικού Πολέμου του 1812. Συμμετείχε επίσης στην Μάχη του Μποροντίνο, στον Ρωσο-αυστρο-γαλλικό πόλεμο του 1805, καθώς επίσης και σε 2 Ρωσοτουρκικούς πολέμους.
Παιδική ηλικία και μόρφωση
Ο Μ.Ι.Κουτούζοφ γεννήθηκε στις 5(16) Σεπτεμβρίου. Πατέρας του ήταν ο διάσημος, επι των ημερών του, στρατηγός και γερουσιαστής Ιλλαρίων Ματβέγεβιτς Γκολενίσεβ-Κουτούζοφ. Η μητέρα του προεχόταν από οικογένεια του Αυτοκρατορικού κύκλου. Ο Κουτούζοφ έλαβε εξαιρετική για την εποχή του μόρφωση: τελείωσε την Αυτοκρατορική Πολυτεχνική Σχολή Πυροβολικού το 1761 και εντάχθηκε στις τάξεις των Αξιωματικών ως Μηχανικός-Σημαιοφόρος.
Οικογένεια
Σύζυγος:
Γιος:
Νικολάι - πέθανε στην παιδική του ηλικία
Θυγατέρες:
Διακρίσεις
thumb|220px|Ο Κουτούζοφ με την ταινία του Τάγματος του Αγίου Γεωργίου Α' Τάξεως
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι στρατιωτικοί
Σοϊτσίρο Χόντα
Ο Σοϊτσίρο Χόντα (本田宗一郎), 17 Νοεμβρίου 1906 – 5 Αυγούστου 1991) ήταν Ιάπωνας σχεδιαστής μοτοσυκλετών, μηχανικός και επιχειρηματίας, ιδρυτής της Honda Motor Co. Ltd.. Γεννήθηκε το 1906 στo Τσιζουόκα (Shizuoka) της Ιαπωνίας.
Η απαρχή
Ο πατέρας του είχε μηχανουργείο επισκευής ποδηλάτων. Από πολύ μικρός ο Χόντα βοηθούσε τον πατέρα του στις μηχανουργικές εργασίες και έδειξε το ταλέντο του στις κατασκευές. Στα 16 του, μόλις τελείωσε το σχολείο, ταξίδεψε στο Τόκυο για να εκπαιδευτεί ως μηχανικός αυτοκινήτων. Επέστρεψε στον τόπο του έξι χρόνια αργότερα και άνοιξε τη δική του μικρή επιχείρηση. Από νεαρή ηλικία ο Χόντα εκδήλωσε την αγάπη του για τους αγώνες, με τους οποίους ήρθε σε επαφή κατά την παραμονή του στο Τόκυο. Ένα σοβαρό ατύχημα που είχε όμως το 1937 τον ώθησε να στρέψει την προσοχή του αποκλειστικά στην εξέλιξη και προώθηση μηχανολογικών προϊόντων.
Μετά το τέλος του πολέμου ο Χόντα μάζεψε όσες αχρηστευμένες μοτοσικλέτες μπόρεσε να βρει και από τα εξαρτήματά τους κατασκεύασε τρεις "καινούργιες", τις οποίες πώλησε. Ασχολήθηκε με την κατασκευή μοτοσικλετών και στις αρχές της δεκαετίας του 1950 ο Honda άρχισε να σχεδιάζει και να κατασκευάζει μικρούς κινητήρες, τους οποίες πωλούσε σε άλλους κατασκευαστές. To 1949 συνεργάστηκε για πρώτη φορά με τον Τακέο Φουζισάβα (Takeo Fujisawa), έναν άνθρωπο ιδιαίτερα ικανό στο να διαχειρίζεται την περιουσία της εταιρίας. Από εκείνη τη στιγμή Χόντα και Φουζισάβα απέκτησαν διακριτούς ρόλους. Ο πρώτος θα ασχολούνταν αποκλειστικά με το σχεδιαστικό, μηχανολογικό και κατασκευαστικό κομμάτι (κάτι στο οποίο είχε, αναμφισβήτητα, μεγάλο χάρισμα), ενώ ο δεύτερος θα αναλάμβανε την οικονομική διαχείριση και διεύθυνση της εταιρίας, πεδίο στο οποίο ο Χόντα δεν διακρίθηκε ποτέ. Μάλιστα, η συνεργασία τους αυτή μετατράπηκε και σε μια μακρόχρονη φιλία, που τη χαρακτήριζε ο βαθύτατος αλληλοσεβασμός.
Αρχή στην κατασκευή μοτοσικλετών
Το 1952 η Honda Motor Co. άρχισε να κατασκευάζει τις δικές της μοτοσικλέτες. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε το Cub, μια μικρή, οικονομική μοτοσικλέτα που "απογείωσε" τις πωλήσεις της εταιρίας. Το Cub,μάλιστα,χαρακτηρίστηκε από πολλούς ως το ιαπωνικό "Model T". Σε κάθε του βήμα και σε κάθε προσπάθειά του ο Χόντα έδειξε ότι δεν του άρεσε να ακολουθεί την δοκιμασμένη οδό.
Πάντοτε ζητούσε το νέο,το πρωτοποριακό. Ήθελε να ακούει τις ιδέες των συνεργατών και υπαλλήλων του και προσπαθούσε να τους δώσει κίνητρα, ώστε να εκφράζονται ελεύθερα και να ανταλλάσσουν απόψεις πάνω στα ζητήματα της δουλειάς τους. Χαρακτηριστικό είναι, μάλιστα, ότι στο χώρο εργασίας δεν ήταν "κλεισμένος" στο δικό του γραφείο, αλλά κυκλοφορούσε ανάμεσα στους εργαζομένους ώστε να τους βλέπει, να τους συμβουλεύει, αλλά και να τον νιώθουν σαν έναν από αυτούς.
Ο Χόντα και οι αγώνες
Ο Χόντα συνέχισε να ταξιδεύει και να παρακολουθεί αγώνες "κατασκοπεύοντας" τις μοτοσικλέτες του ανταγωνισμού. Στη συνέχεια συνέλεξε τα στοιχεία και τα παρέδωσε στους μηχανικούς, ζητώντας τους να ξεπεράσουν τα καθιερωμένα σε όλους τους τομείς. Αυτή η τακτική οδήγησε την εταιρεία του στην κορυφή στους διεθνείς αγώνες, κάτι που έφερε και μεγάλη αύξηση των πωλήσεων. Το 1959, η Χόντα ήταν πρώτη σε πωλήσεις στην Ιαπωνία με 285.000 μονάδες. Δυο χρόνια αργότερα πουλούσε 100.000 μονάδες το μήνα. Το (1959) ξεκινά τις δραστηριότητές της και στις Η.Π.Α., όπου το 1963 κατακτά την κορυφή των πωλήσεων.
Είσοδος στο χώρο των αυτοκινήτων
Στις αρχές της δεκαετίας του '60 η Χόντα ανακοίνωσε την πρόθεσή της να "μπει" και στην παραγωγή αυτοκινήτων και πολύ γρήγορα (1964) εμπλέκεται και στη Φόρμουλα 1 και σε άλλους σημαντικούς αγώνες. Οι επιτυχίες και εδώ είναι πάρα πολλές. Ήδη, το 1965, η Χόντα ανέβηκε στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου του και κατέκτησε πολλές νίκες στη Φόρμουλα 2. Το 1968 εγκαταλείπει την κορυφαία διοργάνωση του μηχανοκίνητου αθλητισμού για να επιστρέψει την περίοδο 1983-1992, ως κατασκευαστής κινητήρων. 8 πρωταθλήματα Φόρμουλα 1 και 69 νίκες σε 151 αγώνες είναι ο απολογισμός, με τη Honda να κερδίζει φήμη και πολύτιμη τεχνογνωσία, που χρησιμοποιήθηκε άμεσα σε μοντέλα ευρείας παραγωγής. Παράλληλα η εταιρία επωφελείται και από τη συνεργασία της με κορυφαίους οδηγούς όπως οι Αλέν Προστ (Alain Prost), Νάιτζελ Μάνσελ (Nigel Mansell), Νέλσον Πικέ (Nelson Piquet) και ο Άιρτον Σένα (Ayrton Senna).
Η εμπλοκή στην Φόρμουλα 1, όμως, δεν έχει τελειώσει για την πρωτοπόρο ιαπωνική εταιρία, που το 2006, στην πρώτη χρονιά πλήρους εμπλοκής στο αγώνισμα από το 1968, κερδίζει την πρώτη της -ιστορική- νίκη στο Γκραν Πρι της Ουγγαρίας, με τον Τζέισον Μπάτον (Jason Button), αφήνοντας τον άλλο Ιάπωνα κατασκευαστή, την Τογιότα να προσπαθεί, με υψηλότερο προϋπολογισμό για μία ανάλογη επιτυχία.
Αποφθέγματα του Χόντα
right|thumb|250px|Μια από τις πρώτες κατασκευές του Χόντα: Χόντα Model A
Ο Σοϊτσίρο Χόντα απεβίωσε στις 5 Αυγούστου του 1991, σε ηλικία 85 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιάπωνες σχεδιαστές Κατηγορία:Ιάπωνες μηχανικοί Κατηγορία:Ιάπωνες επιχειρηματίες Κατηγορία:Σχεδιαστές αυτοκινήτων
Ιζάρ
Ο Ιζάρ (Izar) είναι ο δεύτερος σε φωτεινότητα (όπως φαίνεται από τη Γη) αστέρας στον αστερισμό Βοώτη, ο ε (έψιλον) Βοώτου (Epsilon Boötis, συντομογραφικά ε Boo). Ως αστέρας δεύτερου μεγέθους είναι εύκολα ορατός με γυμνό μάτι. Στην πραγματικότητα είναι διπλό αστρικό σύστημα, δηλαδή δύο αστέρες που περιφέρονται γύρω από το κοινό τους κέντρο μάζας, όπως διακρίνεται με ένα καλό μεγάλο ερασιτεχνικό τηλεσκόπιο. Βρίσκεται περίπου στο μέσο του ευθύγραμμου τμήματος που ενώνει τον Αρκτούρο με τον δ Βοώτου (απέχει 10°22΄ από τον πρώτο και 9°04΄ από τον δεύτερο).
Ονομασίες
Εκτός από το «Ιζάρ», ο αστέρας ε Βοώτου είναι (λιγότερο) γνωστός και με άλλα ιδιαίτερα ονόματα, όπως τα επίσης αραβικά Mirak και Mizar, ενώ ο Όττο Στρούβε τον ονόμασε Πουλχερίμα (Pulcherrima). Φέρει επίσης την αρχαία ελληνική ονομασία Περίζωμα, από τη θέση του στη μέση της μορφής του Βοώτου. Το Ιζάρ προέρχεται από την αραβική λέξη إزار, που σημαίνει «πέπλο», ενώ το Mirak από το المراق (al-maraqq), που σημαίνει μέση ή υπογάστριο. Η λέξη pulcherrima είναι λατινική και σημαίνει «αγαπητότατη». . Σύμφωνα με απόφασή της στις 21 Αυγούστου 2016, η ομάδα εργασίας επί των ονομάτων αστέρων (WGSN) της Διεθνούς Αστρονομικής Ενώσεως ενέκρινε επισήμως το όνομα Ιζάρ (Izar) για τον συγκεκριμένο αστέρα.
Στον κατάλογο αστέρων του Calendarium of Al Achsasi Al Mouakket, ο ε Βοώτου έφερε την ονομασία Mintek al Aoua (منطقة العوّاء), που μεταφράσθηκε στη λατινική ως Cingulum Latratoris, δηλαδή «ζώνη του γαυγίζοντα».
Αστροφυσικά δεδομένα
thumb|right|Χάρτης των δύο μελών του συστήματος του ε Βοώτη (ο Βορράς είναι προς τα επάνω). Ο ε αποτελείται από δύο αστέρες σε γωνιακή απόσταση (διαχωρισμό) 2,85 δευτερόλεπτα της μοίρας και γωνία θέσης 342,9°. Ο φωτεινότερος (ο κύριος αστέρας), ο ε Βοώτου A, έχει οπτικό φαινόμενο μέγεθος 2,37, ενώ ο αμυδρότερος (ο συνοδός), ο ε Βοώτου B, έχει μέγεθος 5,12, δηλαδή αν ήταν μόνος του θα ήταν επίσης ορατός με γυμνό μάτι, αν και με δυσκολία. παραλλακτικές μετρήσεις από τον αστρομετρικό δορυφόρο HIPPARCOS δίνουν την απόσταση του συστήματος ως 62 παρσέκ (203 έτη φωτός) από τη Γη. Αυτό σημαίνει ότι ο πραγματικός διαχωρισμός τους είναι περίπου 185 AU και περιφέρονται γύρω από το κοινό τους κέντρο μάζας μία φορά κάθε χίλια και πλέον γήινα χρόνια.
Ο ε Βοώτου A έχει φάσμα απλού ή λαμπρού πορτοκαλί γίγαντα, κάτι που σημαίνει ότι βρίσκεται σε προχωρημένο στάδιο της αστρικής του εξελίξεως, έχοντας ήδη εξαντλήσει το υδρογόνο στον πυρήνα του. Με μάζα υπερτετραπλάσια της μάζας του Ήλιου, έχει διασταλεί σε διάμετρο περίπου 33 φορές μεγαλύτερη της ηλιακής (δηλαδή έχει όγκο 36 χιλιάδες φορές μεγαλύτερο του όγκου του Ήλιου) και έχει πραγματική λαμπρότητα 400 φορές μεγαλύτερη της ηλιακής , κάτι που αντιστοιχεί σε απόλυτο μέγεθος 1,61. Η επιφανειακή θερμοκρασία του είναι 4.550 K και έχει δείκτη χρώματος (B−V) = +0,97. Η ηλικία του εκτιμάται σε 33 έως 41 εκατομμύρια έτη.
Ο συνοδός αστέρας έχει φάσμα λευκού αστέρα της κύριας ακολουθίας και περιστρέφεται ταχύτατα γύρω από τον άξονά του (γραμμική ταχύτητα περιστροφής στον ισημερινό του 123 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο έναντι μόλις 10,9 του κύριου αστέρα). Μέχρι να φθάσει ο συνοδός στο εξελικτικό στάδιο όπου βρίσκεται σήμερα ο κύριος αστέρας, ο τελευταίος θα έχει χάσει μεγάλο μέρος της μάζας του με τη μορφή ενός πλανητικού νεφελώματος και το κεντρικό του τμήμα θα έχει μετατραπεί σε λευκό νάνο. Το ζεύγος τότε θα έχει αλλάξει ρόλους: ο A θα έχει γίνει αμυδρός και λευκός, ενώ ο B θα λάμπει ως γίγαντας αστέρας.
Το όλο σύστημα του ε Βοώτου πλησιάζει τη Γη και το Ηλιακό Σύστημα με μέση ταχύτητα 16,31 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο (58.700 χιλιόμετρα την ώρα).
Αλαίν Β΄ της Βρετάνης
Ο Αλαίν Β΄ της Βρετάνης (περί το 900 - 952) ή Αλαίν Μπαρμπετόρτ στην Βρετονική γλώσσα ήταν κόμης του Βαν, του Ποέρ, Κόμης της Νάντης και Δούκας της Βρετάνης (938 - 952). Ο παππούς του από μητέρα ήταν ο Αλαίν Α΄ της Βρετάνης, οι Βίκινγκ επιτέθηκαν στην Βρετάνη και την κατέλαβαν από τον διάδοχο του Γκουρμαελόν της Βρετάνης, την κράτησαν ένα μεγάλο διάστημα υπό την κατοχή τους (914 - 938). Οι Βίκιγκς είχαν υπό την κατοχή τους ολόκληρη την Αρμορική, ο Αλαίν Β΄ και ο πατέρας του δραπέτευσαν στην αυλή του βασιλιά Έθελσταν της Αγγλίας. Ο Αλαίν Β΄ επέστρεψε με πρόσκληση ενός μοναχού στο Ντολ (936), ανακατέλαβε την Βρετάνη με την βοήθεια του βασιλιά Έθελσταν (937) και έδιωξε τους Βίκιγκς πέρα από τον Λίγηρα. Την επόμενη χρονιά (938) με την βοήθεια του Ιουδικαέλ Βερεγγάριου και του Ούγου Α΄ του Μαιν ανακηρύχθηκε νέος δούκας της Βρετάνης. Οι δύο κόμητες τον βοήθησαν να νικήσει οριστικά τους Βίκιγκς, το γεγονός γιορτάστηκε με μεγαλοπρεπείς τελετές. Ο κύριος σύμμαχος του ήταν ο Λουδοβίκος Δ΄ της Γαλλίας, ήταν εξόριστοι μαζί όταν τους φιλοξένησαν ο Εδουάρδος ο Πρεσβύτερος και ο γιος του Έθελσταν. Ο Αλαίν Β΄ επέβαλλε στο Κοταντέν και το Μαγιέν να πληρώσουν φόρο υποτέλειας στον Λουδοβίκο Δ΄ (942). Πέρα από τον Λουδοβίκο Δ΄ συμμάχησε και με τον Θεοβάλδο τον Πρεσβύτερο, κόμη του Σαρτρ. Τον Αλαίν Β΄ διαδέχθηκε ο νόμιμος γιος του Δρόγων της Βρετάνης, είχε και δύο νόθους γιους.
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες της Βρετάνης Κατηγορία:Κόμητες της Νάντης
Ελίμεια
right|250px|thumb|Χάρτης του Μακεδονικού Βασιλείου
Η Ελίμεια ή Ελιμιώτις ή Ελιμία ήταν αρχαία χώρα της Άνω Μακεδονίας, που όφειλε το όνομά της στους κατοίκους της, τους λεγόμενους Ελιμιώτες (ή ''Αιάνες). '' Εκτεινόταν στο λεκανοπέδιο του μέσου ρου του Αλιάκμονα μέχρι τα Καμβούνια και το Τιτάριο όρος, δηλαδή στο γεωγραφικό χώρο που καταλαμβάνουν σήμερα ο νομός Γρεβενών και ο Δήμος Βοϊου. Συνόρευε νότια και νοτιοδυτικά με τη Θεσσαλία (περιοχές Περραιβίας και Τυμφαίας), ανατολικά με την  Πιερία, βόρεια και βορειοδυτικά με την  Εορδαία και την Ορεστίδα αντίστοιχα, και δυτικά με την Ηπειρωτική Παραυαία, όπως μαρτυρεί η τοπογραφική διάταξη των αρχαίων φρουρίων και ακροπόλεων.
Η Ελίμεια αποτελούσε αυτόνομο βασίλειο από μια τοπική αριστοκρατία, μέχρι την ένωση του με το Μακεδονικό Βασίλειο, ως ημιαυτόνομη επαρχία επί Αλεξάνδρου Α', μια μορφή επικυριαρχίας όπως η Ορεστίδα και η Λυγκηστίδα. Αργότερα προσαρτήθηκε οριστικά στο Μακεδονικό βασίλειο το 355 π.Χ. από τον Φίλιππο Β', αποτελώντας μια από τις δυτικές επαρχίες του. Ο Φίλιππος Β' είχε ως δεύτερη σύζυγο, την κόρη του Δέρδα του Γ', την Φίλα, (δηλαδή: Αγαπημένη) και κατοικούσε στα βασιλικά ανάκτορα του Φιλίππου.
Στην εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Ασία κατά των Περσών, οι φάλαγγες του μακεδονικού στρατού αποτελούνταν τάξεις πεζών από ομοεθνείς Μακεδόνες. Υπήρχε έτσι η Τάξη των Ελιμιωτών που είχε περίπου 1.500 άνδρες.
Πρωτεύουσα της Ελιμίας χώρας ήταν η Αιάνη (ή Αίανα). Βρίσκεται τοποθετημένη σε απόσταση περίπου 1,5 χλμ από τη σημερινή Αιανή. Οι ανασκαφές έφεραν στο φως πολυτελείς ιδιωτικές κατοικίες, αγάλματα, βασιλικούς τάφους και δημόσια κτήρια.
Άλλη σημαντική πόλη ήταν η Ελίμεια και κατά Αρριανόν Ελύμα Την αναφέρει τόσο ο Θουκυδίδης όσο και ο Στράβων. Άλλες πόλεις ήταν: ιι Φυλακές, η Εράτυρα, η Οβλοστένων πολιτεία κ.ά.
Απόσπασμα
Παρακάτω παρατίθεται απόσπασμα από το συγγραφικό έργο του δασκάλου Κ. Σιαμπανόπουλου, για την σημασία της Ελιμίας στο Μακεδονικό Βασίλειο:
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Αρχαίες χώρες της Μακεδονίας Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Μακεδονίας
Λιτλ Εξούμα
Το Λιτλ Εξούμα (αγγλικά: Little Exuma) είναι νησί στο αρχιπέλαγος Λουκάγιαν, το οποίο ανήκει στις Μπαχάμες. Το νησί βρίσκεται νοτιοδυτικά του Γκρέιτ Εξούμα και συνδέεται οδικώς με αυτό με μία μικρή γέφυρα. Έχει έκταση 29 τ.χλμ. και η κύρια ασχολία των κατοίκων του νησιού είναι ο τουρισμός και όλων των ειδών τα θαλάσσια σπορ.
Λιτλ Εξουμα
Πάνος Θασίτης
Βιογραφία
Γεννήθηκε στον Μόλυβο της Λέσβου το 1923. Οι γονείς του ήταν πρόσφυγες από τα Μοσχονήσια της Μικράς Ασίας. Προερχόταν από οικογένεια ναυτικών. Το 1930 η οικογένειά του εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Θεσσαλονίκη. Τελείωσε τη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου και εργάστηκε ως δικηγόρος.
Ένας αριστερός διανοούμενος
Ενώ ήταν φοιτητής, στα χρόνια της γερμανικής κατοχής συμμετείχε στη συντακτική ομάδα του φοιτητικού περιοδικού «Ξεκίνημα» με το ψευδώνυμο Νικόλας Νάρβας (15 Φεβρουαρίου - 15 Οκτωβρίου 1944, αρχισυντάκτης ήταν ο Μανόλης Αναγνωστάκης), ενώ ήταν και αρχισυντάκτης (1943-1944) του περιοδικού «Λεύτερα Νιάτα» που εξέδιδε η ΕΠΟΝ. Την περίοδο Μαρτίου - Ιουνίου 1945 σε συνεργασία με τον Μ. Αναγνωστάκη και τον Γιώργο Καφταντζή εξέδωσαν το περιοδικό «Φοιτητής».
Το πρώτο έργο που παρουσίασε ήταν το ποίημα «Έτσι είναι πάντα», στο «Ξεκίνημα» (τεύχος 1, 15 Φεβρουαρίου 1944). Λόγω των πολιτικών του πεποιθήσεων στάλθηκε εξορία στον Άη Στράτη και στη Μακρόνησο την περίοδο 1947-1950. Την περίοδο 1962-1964 ήταν μέλος του δ.σ. του συλλόγου «Τέχνη» της Θεσσαλονίκης. Κατά τις περιόδους 1974-1977 και 1981-1984 ήταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος. Έγινε και πρόεδρος του δ.σ. του ΚΘΒΕ την περίοδο 1984-1986.
Δημοσίευσε μελέτες και κριτικές γύρω από τη λογοτεχνία στα περιοδικά «Καινούρια Εποχή», «Νέα Εστία», «Ο Πολίτης», «Αντί», «Ελεύθερα Γράμματα», «Η συνέχεια», «Ο παρατηρητής» και στην εφημερίδα «Καθημερινή». Επίσης στα περιοδικά «Κριτική» και «Νέα Πορεία», όπυ υπέγραφε με το ψευδώνυμο Βασίλης Νησιώτης.
Από τον Δήμο Θεσσαλονίκης του απονεμήθηκε το 1951 το Βραβείο Ποίησης. Υπήρξε μέλος της Εταιρείας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης. Το 1982 συμμετέσχε στο Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης, που διοργανώθηκε στην πόλη Struga της πρώην Γιουγκοσλαβίας.
Το 1983 συμμετέσχε στο Διεθνές Συνέδριο Ποίησης του Βελιγραδίου ως τακτικός σύνεδρος και εισηγητής. Ήταν μέλος των επιτροπών του ποιητικού διαγωνισμού του Δήμου Θεσσαλονίκης (1960) και του θεατρικού διαγωνισμού του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος (1964). Ακόμη υπήρξε μέλος της οργανωτικής επιτροπής του θεσμού «Βαλκανικό Θέατρο» (1980) και της επιτροπής μελέτης και αναθεώρησης των ελληνικών κρατικών σκηνών.
Το στίγμα του έργου του
Είναι ποιητής που ανήκει στην πρώτη μεταπολεμική γενιά. Το έργο του έχει σημείο αναφοράς τον πολιτικό και κοινωνικό ιστό από τον οποίο προέκυψε. Προβάλλει τις ανησυχίες μιας ποιητικής συνείδησης της Αριστεράς που πονά για τα ιδανικά που δεν πραγματοποιήθηκαν. Την ποίησή του συγκροτούν το πιεστικό ιστορικό βίωμα, ένας προγραμματικός αντιλυρισμός, η δύναμη της εικόνας.
Για τη συλλογή «Τα πράγματα» ο Αλ. Αργυρίου έγραψε: «ποιητικό τοπίο χαοτικό, καταρτισμένο με ανθρώπινες ύλες, που απορρίπτει ως περιττά: συναισθήματα, εφήμερες εντυπώσεις, λυρικά ολισθήματα. Γραφή που γοητεύεται από το συγκεκριμένο. Τόνος κατηγορηματικός» (5-191) Η στιχουργική του είναι ελλειπτική από το 1960 κι έπειτα, καθώς άρχισε να βλέπει τον κόσμο περισσότερο αφαιρετικά και με μεγαλύτερη εσωστρέφεια. Ο Mario Vitti γράφει: «ξεκινά από μία πολιτική πλευρά της ζωής για να καταλήξει σε πιο προσωπικές ανησυχίες. Και στη δική του περίπτωση οι κριτικοί χρησιμοποίησαν όρους όπως 'ποίηση της ύπαρξης', 'ποίηση του άγχους'»
Ασχολήθηκε επίσης με τη θεωρία και την κριτική της λογοτεχνίας. Είναι ο συντάκτης της πρώτης μελέτης εφαρμοσμένου κριτικού λόγου για το «Άξιον Εστί» του Ελύτη με τίτλο «Οδυσσέας Ελύτης (Η συνείδηση του ελληνικού μύθου)» το 1961.
Πέθανε στη Θεσσαλονίκη στις 21 Αυγούστου 2008, σε ηλικία 85 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Πρώτη Μεταπολεμική Γενιά Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
1978 Πατρίκη
Η Πατρίκη (Patrice) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,0. Ανακαλύφθηκε το 1971 από το προσωπικό του Αστεροσκοπείου του Περθ (Μπίκλεϋ της Αυστραλίας), και πήρε το όνομά της από το βαφτιστικό όνομα της κόρης του αστρονόμου Ντένις Χάργουντ, μέλους της αστρομετρικής ομάδας στο Αστεροσκοπείο του Περθ.
Η Πατρίκη στο περιήλιό της τροχιάς της εξέρχεται από τα εσώτατα όρια της Κύριας Ζώνης και προσεγγίζει την τροχιά του πλανήτη `Αρη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του αστεροειδούς αυτού είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πατρικη
Σαν Χοσέ
thumb|Η Οκαγιάμα στα βόρεια του Σαν Χοσέ. Το Σαν Χοσέ (San José, ισπανικά San José) είναι η πρωτεύουσα και η μεγαλύτερη πόλη στην Κόστα Ρίκα. Είναι η πρωτεύουσα της Επαρχίας Σαν Χοσέ. Βρίσκεται στο κέντρο της χώρας και αποτελεί την έδρα της κυβέρνησης αλλά και διαμετακομιστικό κέντρο.
Ιδρύθηκε το 1738 αλλά μόλις το 1823 ορίστηκε πρωτεύουσα. Σήμερα είναι μοντέρνα τουριστική πόλη, με σύγχρονα κτήρια.
Ο επίσημος πληθυσμός της είναι 346.799. Το Σαν Χοσέ είναι και έδρα πανεπιστημίου.
Υπομείονες
Υπομείονες ονομάζονταν στην Αρχαία Σπάρτη οι Σπαρτιάτες περιορισμένων (μειόνων) πολιτικών δικαιωμάτων. Στη κατηγορία αυτή ανήκαν εκείνοι που ήταν από Σπαρτιάτες μεν γονείς αλλά δεν αναγνωρίζονταν ως όμοιοι, δηλαδή Σπαρτιάτες οπλίτες με πλήρη πολιτικά δικαιώματα, επειδή κατά τη παιδική τους ηλικία δεν είχαν λάβει τη καθιερωμένη στρατιωτική αγωγή για οποιοδήποτε λόγο και δεν μετείχαν στα κοινά συσσίτια ή δεν μπορούσαν να καταβάλουν το νόμιμο προς αυτό τέλος.
Οι Υπομείωνες, φέρνοντας βαρέως αυτό τον μειωτικό χαρακτηρισμό πολλές φορές εναντιώνονταν ή τελούσαν εχθρικά προς τη κρατούσα ολιγαρχία λαμβάνοντας μέρος σε πλείστες συνωμοσίες και εξεγέρσεις, όπως π.χ. συνέβη στη Συνωμοσία του Κινάδωνα το 399 π.Χ.. Μάλιστα όπως σημειώνει ο Ξενοφών (Ελλην. Γ 3:6) ήταν τέτοιο το μίσος τους κατά των Ομοίων που ευχαρίστως θα τους έτρωγαν και ζωντανούς. Βέβαια αυτό το γνώριζαν οι Σπαρτιάτες και εξ αυτού του λόγου πολλοί εξ αυτών θανατώθηκαν χωρίς δίκη, θεωρούμενοι ως ύποπτοι κατά την εισβολή των Θηβαίων υπό τον Επαμεινώνδα το 369 π.Χ..
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία Σπάρτη
Αλεξάνδρα Ατταλίδου
Η Αλεξάνδρα Ατταλίδου (Κακοπετριά Λευκωσίας, 25 Δεκεμβρίου 1958) είναι Ελληνοκύπρια πολιτικός. Από το 2021 είναι βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας εκλεγμένη με το Κίνημα Οικολόγων-Συνεργασία Πολιτών.
Βιογραφικά στοιχεία
Η Αλεξάνδρα Ατταλίδου γεννήθηκε στην Κακοπετριά στις 25 Δεκεμβρίου 1958. Σπούδασε Επικοινωνία και Δημόσιες Σχέσεις και κατέχει μεταπτυχιακό στην Ευρωπαϊκή Διοίκηση (MBA) του Ελεύθερου Πανεπιστήμιου των Βρυξελλών. Επιπρόσθετα, έχει Δίπλωμα Τεχνικής Ανάλυσης των Χρηματαγορών, Δίπλωμα Τουριστικών Σπουδών και Δίπλωμα Ξεναγού. Είναι διαπιστευμένο μέλος (Advanced) της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς Κύπρου.