cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάχη του Τζαμρούντ
Η μάχη του Τζαμρούντ ήταν ένοπλη σύγκρουση μεταξύ των δυνάμεων του Εμιράτου του Αφγανιστάν και της Αυτοκρατορίας των Σιχ, η οποία διεξήχθη στις 30 Απριλίου του 1837 στην πόλη Τζαμρούντ του σημερινού Πακιστάν κατά τη διάρκεια της γ΄ περιόδου των Αφγανοσιχικών Πολέμων. Παρά τον θάνατο του επικεφαλής του στρατού των Σιχ, στρατηγού Χάρι Σινγκ Νάλουα και τις απώλειες που αυτοί υπέστησαν, η τελική έκβαση της μάχης θεωρείται αμφισβητούμενη.
Πρελούδιο
Η μάχη σχετίζεται με την απόπειρα του εμίρη του Αφγανιστάν, Ντοστ Μοχαμάντ Χαν, να ανακτήσει τα εδάφη που είχε απολέσει κατά τα προηγούμενα χρόνια, όπως το στρατηγικής σημασίας πέρασμα Χαϊμπέρ και η πόλη Πεσαβάρ. Στο πλαίσιο αυτής της προσπάθειας, ισχυρά στρατεύματα με επικεφαλής τον γιο του Ντοστ Μοχαμάντ, Ουαζίρ Ακμπάρ Χαν (μετέπειτα εμίρης και ο ίδιος για περίπου μια τριετία μέχρι τον πρόωρο θάνατό του) επιτέθηκαν στο φρούριο Τζαμρούντ, ανάμεσα στην είσοδο του περάσματος Χαϊμπέρ και το Πεσαβάρ, το οποίο υπεράσπιζαν περίπου 800 άνδρες υπό τον Μαχάν Σινγκ Μιρπούρι, καθώς ο κύριος όγκος των στρατευμάτων των Σιχ είχε μεταβεί στη Λαχόρη.
Μόλις έγινε γνωστή η αφγανική επιδρομή και η επακόλουθη πολιορκία, στάλθηκαν προς ενίσχυση των πολιορκημένων δυνάμεις πεζικού, ιππικού (κυρίως άτακτοι) και πυροβολικού υπό την ηγεσία του στρατηγού Χάρι Σινγκ Νάλουα. Οι ενισχύσεις προς τους πολιορκημένους έφτασαν μετά από ολιγοήμερη πορεία και σύμφωνα με μια εκδοχή οδήγησαν στην προσωρινή παύση των εχθροπραξιών.
Η μάχη
Τη γενική αρχηγία των αφγανικών δυνάμεων είχε ο γιος του εμίρη του Αφγανιστάν, Ουαζίρ Ακμπάρ Χαν, ο οποίος υπολογίζεται πως είχε υπό τις διαταγές του 7000 ιππείς, 2000 άνδρες του πεζικού, αρκετά κανόνια, καθώς και την υποστήριξη αρκετών χιλιάδων ατάκτων προερχόμενων από τοπικές φυλές που είχαν εκτοπιστεί εξαιτίας της εδαφικής επέκτασης των Σιχ. Στο πλευρό του ήταν ακόμη ο αδελφός του Μοχαμάντ Αφζάλ Χαν και άλλοι στρατηγοί. Η συνολική του δύναμη των Αφγανών ανερχόταν σε περίπου 20.000 άνδρες.
Στο αντίπαλο στρατόπεδο, στην ηγεσία των δυνάμεων των Σιχ βρισκόταν ο επιφανής στρατιωτικός Χάρι Σινγκ Νάλουα, ο οποίος είχε καταφθάσει με ένα στράτευμα που αποτελείτο από περίπου 10.000 άνδρες, ήτοι 6000 πεζούς και 4000 ιππείς, καθώς και πυροβολικό προς ενίσχυση του Μαχάν Σινγκ Μιρπούρι και των στρατιωτών του.
Η μάχη ξεκίνησε όταν ο Σινγκ Νάλουα διέταξε κατά μέτωπον επίθεση η οποία ανάγκασε την πλειοψηφία των εχθρικών δυνάμεων σε οπισθοχώρηση, ωστόσο η προέλαση των Σιχ περιορίστηκε εξαιτίας της σθεναρής άμυνας που αντέταξαν περίπου 2.000 Αφγανοί υπό τον Αφζάλ Χαν, ενώ στη συνέχεια καθηλώθηκαν από δυνάμεις του ιππικού. Αυτή η εξέλιξη έδωσε στους Αφγανούς τη δυνατότητα να ανασυνταχθούν και να προχωρήσουν σε ισχυρή αντεπίθεση που ανέτρεψε τους Σιχ, οι οποίοι αναγκάστηκαν να καταφύγουν εντός του φρουρίου , έχοντας υποστεί σημαντικές απώλειες, μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβανόταν και ο Σινγκ Νάλου , ο οποίος τραυματίστηκε θανάσιμα και υπέκυψε στα τραύματά του μεταφερόμενος μακριά από το πεδίο της μάχης.
Αποτίμηση
Παρά τις δεδομένα βαριές απώλειες που υπέστη ο στρατός των Σιχ στο πεδίο της μάχης, το αποτέλεσμα της σύγκρουσης θεωρείται αμφίρροπο. Αν και αμφότερες οι πλευρές διεκδίκησαν τη νίκη, καμία δεν πέτυχε τους αντικειμενικούς στόχους της, καθώς αφενός το Εμιράτο του Αφγανιστάν απέτυχε να καταλάβει το Τζαμρούντ και να ανοίξει τον δρόμο για την ανάκτηση της ευρύτερης περιοχής του Πεσαβάρ και αφετέρου ματαιώθηκαν οι βλέψεις του μαχαραγιά της Αυτοκρατορίας των Σιχ, Ραντζίτ Σινγκ, για περαιτέρω εξάπλωση προς το Αφγανιστάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία του Πακιστάν Κατηγορία:Ιστορία του Αφγανιστάν Κατηγορία:Ιστορία της Ινδίας
Ιάκωβος της Αραγωνίας (μοναχός)
Ο Ιάκωβος της Αραγωνίας, (Ισπανική γλώσσα : Jaime, 29 Σεπτεμβρίου 1296 - Ιούλιος 1334) από τον Οίκο της Βαρκελώνης ήταν διάδοχος στο Βασίλειο της Αραγωνίας αλλά προτίμησε να ακυρώσει τον γάμο του και να γίνει μοναχός. Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Ιακώβου Β΄ της Αραγωνίας και της Λευκής των Καπετιδών-Ανζού κόρης τού Καρόλου Β΄ της Νάπολης και δεύτερης από τις τέσσερις συζύγους του πατέρα του. Όταν η Λευκή ήταν έγκυος την άνοιξη του 1296 ο πατέρας του έστειλε και έφεραν έναν αξιόλογο ιατρό από το Παρίσι ο οποίος βοήθησε τη Λευκή στη γέννηση τού Ιακώβου. Ο ίδιος ο βασιλιάς επέβλεπε την υγεία τού διαδόχου, τού όρισε ιατρούς και τους ζητούσε αναφορές. Ακόμη και ο αρχιθαλαμηπόλος τού διαδόχου ήταν ιατρός. Όρισε τον Ιάκωβο ως γενικό πληρεξούσιο (procurator general) με τη δικαιοδοσία να χειρίζεται δικαστικές υποθέσεις στο όνομα τού βασιλιά. Το 1313 ο Ιάκωβος είχε σοβαρό πυρετό, αλλά το ξεπέρασε. Η συμφωνία τού αρραβώνα του με την Ελεονώρα από τον Καστιλιανό Οίκο της Ιβρέα έγινε το 1308 στο Μονρεάλ δε Αρίθα. Η συμφωνία ήταν μεγάλης σπουδαιότητας, καθώς η ενός έτους Ελεονώρα ήταν το πρώτο τέκνο τού Φερδινάνδου Δ΄ της Καστίλης.
Το 1312 η Ελεονώρα ήλθε στην Αραγωνία για να μεγαλώσει ως μελλοντική βασίλισσα. Όμως ο Ιάκωβος ήταν εξαιρετικά απροσδόκητος, την άνοιξη τού 1318, στα 22 έτη του, ανακοίνωσε στον πατέρα του ότι επιθυμούσε τη διακοπή τού αρραβώνα και την παραίτησή του από τη διαδοχή, ώστε να γίνει μοναχός, αν και δεν είχε δείξει ως τότε ενδιαφέρον για μία τέτοια ζωή. Ο εξοργισμένος πατέρας του προσπάθησε να τον αποτρέψει, αλλά χωρίς επιτυχία. Το καλοκαίρι ασθένησε από αποστήματα και πέρασε έτσι ασθενής το φθινόπωρο και το χειμώνα, αυτό το είχε ως πρόφαση για να μην επισκεφθεί τον πατέρα του, πράγμα που χειροτέρεψε τη σχέση τους. Οι διαδικασίες για την τελετή προχωρούσαν, παρά την αντίθεσή του, ο γάμος εορτάστηκε το 1319 στη Γανδέσα όμως ο Ιάκωβος αρνιόταν να τον ολοκληρώσει, ήταν 23 ετών και η σύζυγός του 12. Τελικά ο βασιλιάς ενέδωσε στο αίτημα τού γιου του. Σε μία συνέλευση των ευγενών στη μονή τού Αγ. Φραγκίσκου στην Ταρραγόνα στις 22 Δεκεμβρίου ο γάμος ακυρώθηκε, καθώς δεν είχε ολοκληρωθεί. Ο Ιάκωβος εισήλθε στο Τάγμα τού Αγ. Ιωάννη της Ιερουσαλήμ, αργότερα το άφησε για το τοπικό Τάγμα της Μοντέσα. Ο Ιάκωβος ήταν ασταθής και ακόλαστος και αυτό χειροτέρευε τις σχέσεις του με τον πατέρα του και ενόχλησε έντονα τον βασιλιά. Το 1327 απεβίωσε ο βασιλιάς και τον διαδέχθηκε ο δευτερότοκος γιος του Αλφόνσος Δ΄ της Αραγωνίας, ο οποίος, πρόσφατα χήρος, νυμφεύτηκε την Ελεονώρα το 1329. Ο Ιάκωβος απεβίωσε το 1334 σε ηλικία 38 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Βαρκελώνης
Σουλγκούνι
Το σουλγκούνι ( სულგუნი, სულუგუნი sulguni, suluguni ; Mingrelian selegin) είναι ένα αλμυρό γεωργιανό τυρί από την περιοχή Σαμεγκρέλο. Έχει όξινη, μέτρια αλμυρή γεύση, λακκούβες και ελαστική υφή. Αυτά τα χαρακτηριστικά είναι το αποτέλεσμα της διαδικασίας που χρησιμοποιείται καθώς και ο λόγος της ονομασίας του ως τυρί τουρσί. Το χρώμα του κυμαίνεται από λευκό έως υποκίτρινο. Το σουλγκούνι σερβίρεται συχνά τηγανητό.
Ένα τυπικό κεφάλι σουλγκούνι έχει σχήμα δίσκου, πάχους 2,5 έως 3,5 εκατοστών. Ζυγίζει 0,5 έως 1,5 κ. και περιέχει 50% νερό και 1% με 5% αλάτι. Η περιεκτικότητά του σε λίπη είναι κατά μέσο όρο 45% Το σουλγκούνι παράγεται μόνο από φυσικά συστατικά: ομογενοποιημένο αγελαδινό γάλα με πήξη από πυτιά μετά από καλλιέργεια γαλακτικών βακτηρίων.
Ετυμολογία
Το όνομα του τυριού ετυμολογείται από τη μιγκρελιανή γλώσσα (IPA: selegin).
Υπάρχει μια εκδοχή, κατά την οποία η λέξη σουλγκούνι ετυμολογείται από την οσετική сулугун (sulugun) προσθέτοντας το γεωργιανό επίθημα i, όπου sulu σημαίνει τυρόγαλα, και gun σημαίνει φτιαγμένο από. Ωστόσο, αυτή η εκδοχή δεν λαμβάνει υπόψη το γεγονός ότι αρχικά αυτό το τυρί παραγόταν στην περιοχή Σαμεγκρέλο της δυτικής Γεωργίας, η οποία δεν συνορεύει με άλλες περιοχές της Γεωργίας όπου χρησιμοποιείται εν μέρει η οσετική γλώσσα. Παράλληλα, στη μιγκρελιανή το όνομα ακούγεται ως selegin (sele - ρήμα ζυμώνομαι, τζιν - βοοειδή (βουβάλια, αγελάδες) των οποίων το γάλα χρησιμοποιείται για την παραγωγή του τυριού). Η ζύμωση του τυριού είναι το βασικό στάδιο της τελικής διαδικασίας παραγωγής τυριών. Αυτά τα επιχειρήματα έρχονται σε αντίθεση με την ετυμολογία με βάση το οσετικό sulu.
Παραγωγή
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Το σουλγκούνι υφίσταται κάπνισμα Σύμφωνα με τις πηγές της δεκαετίας του 1970, το σουλγκούνι αντιπροσώπευε περίπου το 27% της παραγωγής τυριού στη Γεωργία. Ήταν το τρίτο δημοφιλέστερο τυρί τουρσί στη Σοβιετική Ένωση, με ποσοστό 16,5% το 1987 (μετά το μπρίντζα και το οσετικό τυρί).
Το σουλγκούνι μπορεί να παράγεται από ομογενοποιημένο γάλα αγελάδας, βουβάλου ή από ένα μείγμα αυτών των δύο. Είναι τυρί που ωριμάζει σε μία ή δύο ημέρες. Το μείγμα ομογενοποιημένου γάλακτος και βακτηρίων ζεματίζεται στους 36-38 ° C. Στη συνέχεια βυθίζεται σε ορό γάλακτος στους 34-35 ° C για έως και πέντε ώρες, φτάνοντας σε ογκομετρική οξύτητα 140-160 ° C.
Στη συνέχεια, η μάζα του τυριού τεμαχίζεται σε κομμάτια μήκους 1 έως 3 εκατοστών. Αυτά θερμαίνονται στους 60-80 ° C σε περιστρεφόμενο αναδευτήρα, είτε άμεσα είτε με προσθήκη ορού γάλακτος ή άρμης. Η πλαστικοποίηση της ακατέργαστης μάζας διαρκεί από πέντε έως επτά λεπτά. Στη συνέχεια, η μάζα του τυριού ψύχεται, στραγγίζεται από τον ορό γάλακτος και μορφοποιείται με το χέρι. Τα τυριά σκληρύνονται με το κρύο (8-12 ° C) και βυθίζονται σε ελαφρά όξινη άρμη για 6 έως 48 ώρες.
Για μεγάλο χρονικό διάστημα, το σουλγκούνι παραγόταν μόνο από ντόπιους Γεωργιανούς αγρότες, αλλά το 2012 η γεωργιανή γαλακτοκομική εταιρεία LTD Sante GMT άρχισε να παράγει συσκευασμένα σουλγκούνια. Η εταιρεία χρησιμοποιεί μια πλήρως αυτοματοποιημένη διαδικασία παραγωγής, με ελάχιστες χειροκίνητες λειτουργίες.
Στη Ρωσία, το σουλγκούνι παράγεται με τεχνολογία που περιγράφεται στο GOST R 53437-2009 για τα σχετικά τυριά. Η λέξη sloistyi (слоистый) σημαίνει πολυεπίπεδος. αυτό το όνομα (τυρί σε στρώσεις) χρησιμοποιούνταν μερικές φορές στην ΕΣΣΔ, αλλά δεν χρησιμοποιείται στη ρωσική γλώσσα.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Τυριά άλμης Κατηγορία:Γεωργιανή κουζίνα
Ντανιέλε Ρουγκάνι
Ο Ντανιέλε Ρουγκάνι (Daniele Rugani, 29 Ιουλίου 1994) είναι Ιταλός ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός για τη Γιουβέντους και την εθνική ομάδα της Ιταλίας.
Ο Ρουγκάνι ξεκίνησε την καριέρα από την Έμπολι και τη Σέριε Β το 2013, και βοήθησε το σύλλογο να κερδίσει εκείνη τη χρονιά την άνοδο στη Σέριε Α, και κηρύχθηκε ποδοσφαιριστής της χρονιάς για τη Σέριε Β το 2014. Οι αμυντικές του επιδόσεις την επόμενη χρονιά τον οδήγησαν να είναι μέλος της ομάδας της χρονιάς για τη Σέριε Α και επίσης αποκτήθηκε από τη Γιουβέντους. Με τη Γιουβέντους έχει κερδίσει 4 συνεχόμενα πρωταθλήματα και 3 Κόπα Ιτάλια.
Σε διεθνές επίπεδο, εκπροσώπησε την Ιταλία με την ομάδα Κ21 σε δύο ευρωπαϊκά πρωταθλήματα (2015 και 2017) και πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην εθνική αντρών το 2016.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έμπολι ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α
Παλαιοχώρι Παμίσου Καρδίτσας
Γενικά στοιχεία
Το Παλαιοχώρι βρίσκεται στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων σε απόσταση περίπου 17 χλμ. ΒΔ. από την Καρδίτσα, 15 χλμ. ΝΑ. από τα Τρίκαλα και 20 χλμ. Δ.-ΝΔ. από το Μουζάκι (έδρα του δήμου). Βορειοδυτικά του χωριού είναι τα Μεγάλα Καλύβια, βορειοανατολικά το Αγναντερό που αναμεσά τους περνάει η ΕΟ Τρικάλων - Καρδίτσας και νοτιοδυτικά η Μαγούλα. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με την γεωργία.
Αξιοθέατο της περιοχής είναι ο νερόμυλος "Ζωγράφου" στην τοποθεσία Μύλος, δίπλα στον χείμαρρο Μπουμπουλίνας, παραπόταμου του Πάμισου ποταμού που κτίστηκε το 1891. Έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο γιατί "αποτελεί ένα από τα αξιολογότερα και πλέον αντιπροσωπευτικά δείγματα προβιομηχανικής εγκατάστασης του τέλους του περασμένου αιώνα. Ο νερόμυλος Ζωγράφου είναι σημαντικός για τη μελέτη της εξέλιξης της αρχιτεκτονικής και της προβιομηχανικής τεχνολογίας στην περιοχή της Δυτικής Θεσσαλίας και είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με τις μνήμες των κατοίκων της περιοχής".
Διοικητικά - πληθυσμιακά στοιχεία
Αναφέρεται, μετά την ενσωμάτωση της Θεσσαλίας, το 1883 με την παλιά της ονομασία από την τουρκοκρατία ως Παληοχώρι στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο Σιλάνων. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1940 το όνομά του διορθώθηκε σε Παλαιοχώριον. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την κοινότητα Παλαιοχωρίου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Παμίσου του Δήμου Μουζακίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 360 κάτοικοι. Η πορεία του πληθυσμού, σύμφωνα με τις απογραφές είναι:
Σημείωση
Στην ίδια Περιφερεική Ενότητα και ίδιο Δήμο αλλά στην Δημοτική Ενότητα Μουζακίου υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Παλαιοχώρι ενώ στον Δήμο Αργιθέας το Παλαιοχώρι Φουντωτού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Μουζακίου
Ιστορία του Καζακστάν
Σύνοψη
Η ανθρώπινη δραστηριότητα στην περιοχή ξεκίνησε με την εξαφάνιση πιθηκανθρώπων και Sinanthropus ένα εκατομμύριο πριν έως 800.000 χρόνια στα όρη Καρατάου και τις περιοχές της Κασπίας και Μπαλκάς. Οι Νεάντερταλ ήταν παρόντες από 140.000 έως 40.000 χρόνια πριν στα Καρατάου Όρη και στο κεντρικό Καζακστάν. Ο σύγχρονος Homo sapiens εμφανίστηκε πριν από 40.000 έως 12.000 χρόνια στο νότιο, κεντρικό και ανατολικό Καζακστάν. Μετά το τέλος της τελευταίας παγετώδους περιόδου (12.500 έως 5.000 χρόνια πριν), ο ανθρώπινος οικισμός εξαπλώθηκε σε όλη τη χώρα και οδήγησε στην εξαφάνιση των μαμούθ και των μαλλιαρών ρινόκερων. Οι κοινότητες κυνηγών-συλλεκτών εφηύραν τόξα και βάρκες και χρησιμοποίησαν εξημερωμένους λύκους και παγίδες για κυνήγι.
Η Νεολιθική Επανάσταση χαρακτηρίστηκε από την εμφάνιση της κτηνοτροφίας και της γεωργίας, δημιουργώντας τους πολιτισμούς Ατμπασάρ, Κελτεμινάρ, Μποτάι και Ουστ-Ναρίμ. Στον πολιτισμό Μποτάι (3600-3100 π.Χ.) αποδίδεται η πρώτη εξημέρωση αλόγων, και κεραμικά και γυαλιστερά πέτρινα εργαλεία εμφανίστηκαν επίσης κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Η τέταρτη και τρίτη χιλιετία γνώρισε την έναρξη της παραγωγής μετάλλων, την κατασκευή εργαλείων χαλκού και τη χρήση καλουπιών χύτευσης. Στη δεύτερη χιλιετία π.Χ., η εξόρυξη μεταλλεύματος αναπτύχθηκε στο κεντρικό Καζακστάν.
Η αλλαγή του κλίματος ανάγκασε τη μαζική μετεγκατάσταση πληθυσμών εντός και εκτός της ζώνης της στέπας. Η περίοδος ξηρασίας, που διήρκεσε από το τέλος της δεύτερης χιλιετίας έως τις αρχές της 1ης χιλιετίας π.Χ., προκάλεσε την πληθυσμιακή μείωση των άνυδρων ζωνών και των περιοχών οάσεων σε κοιλάδες με ποτάμια. Οι πληθυσμοί αυτών των περιοχών μετακινήθηκαν βόρεια στη δασική στέπα.
Μετά το τέλος της άνυδρης περιόδου στις αρχές της πρώτης χιλιετίας π.Χ., οι νομαδικοί πληθυσμοί μετανάστευσαν στο Καζακστάν από τη Δύση και την Ανατολή, επανατοποθετώντας εγκαταλελειμμένες περιοχές. Σε αυτούς περιλαμβάνονται αρκετοί Ινδοϊρανοί, συχνά γνωστοί συλλογικά ως Σάκες.
Τον τέταρτο αιώνα μ.Χ. οι Ούννοι έλεγξαν το Καζακστάν, απορροφώντας 26 ανεξάρτητα εδάφη και ενώνοντας έναν αριθμό ανθρώπων των στεπών και δασών σε ένα μόνο κράτος. Οι Ούννοι μετανάστευσαν δυτικά. Το μελλοντικό Καζακστάν απορροφήθηκε στο Πρώτο Τουρκικό Χαγανάτο και τα διάδοχα κράτη.
Αρκετά ανεξάρτητα κράτη άκμασαν στο Καζακστάν κατά τον πρώιμο μεσαίωνα. Οι πιο γνωστοί ήταν η Ένωση του Κανγκάρ, το Δυτικό Τουρκικό Χαγανάτο, το Κράτος Ογκούζ Γιαμπγκού και το Χανάτο των Καραχανιδών.
Τον 13ο αιώνα το Καζακστάν βρισκόταν υπό την κυριαρχία της Μογγολικής Αυτοκρατορίας και παρέμεινε στη σφαίρα των διαδόχων της Μογγολίας για 300 χρόνια. Τμήματα της χώρας άρχισαν να προσαρτώνται από τη Ρωσική Αυτοκρατορία τον 16ο αιώνα, ενώ τα υπόλοιπα σταδιακά απορροφήθηκαν από το Ρωσικό Τουρκεστάν από το 1867. Η σύγχρονη Δημοκρατία του Καζακστάν έγινε πολιτική οντότητα κατά τη διάρκεια της σοβιετικής υποδιαίρεσης της Ρωσίας του Τουρκεστάν της δεκαετίας του 1930.
Προϊστορία
Οι άνθρωποι κατοικούσαν στο Καζακστάν από την Κάτω Παλαιολιθική Εποχή, ακολουθώντας γενικά τον νομαδικό ποιμενικό τρόπο ζωής για τον οποίο το κλίμα και το έδαφος της περιοχής είναι κατάλληλα. Οι πολιτισμοί της Προϊστορικής Εποχής του Χαλκού που επεκτάθηκαν στην περιοχή περιλαμβάνουν τη Σρούμπνα, το Αφανάσεβο και το Ανδρόνοβο. Μεταξύ 500 π.Χ. και 500 μ.Χ. το Καζακστάν ήταν το σπίτι των Σάκων και των Ούννων, πρώιμων νομαδικών πολιτισμών πολεμιστών.
Σύμφωνα με το περιοδικό Archaeological Science, τον Ιούλιο του 2020, επιστήμονες από το κρατικό πανεπιστήμιο του South Ural μελέτησαν δύο άλογα της Ύστερης Εποχής του Χαλκού με τη βοήθεια ραδιοάνθρακα, που χρονολογείται από το Kurgan 5 του νεκροταφείου Novoilinovsky 2 στην πόλη Λισακόφσκ στην περιοχή Κοστανάι. Ο ερευνητής Ιγκόρ Τσετσούσκοφ, ανέφερε ότι οι Ανδρονοβίτες είχαν ικανότητα ιππασίας αρκετούς αιώνες νωρίτερα από ό, τι περίμεναν πολλοί ερευνητές. Μεταξύ των αλόγων που ερευνήθηκαν, ο επιβήτορας ήταν σχεδόν 20 ετών και η φοράδα ήταν 18 ετών. Σύμφωνα με τους επιστήμονες, τα ζώα θάφτηκαν με το άτομο, που συνόδευαν καθ 'όλη τη διάρκεια της ζωής τους και χρησιμοποιήθηκαν όχι μόνο για φαγητό, αλλά και για χρήση σε οχήματα και ιππασία.
Πρώτος έως όγδοος αιώνες
μικρογραφία| Η μεγαλύτερη έκταση της [[Σιονγκ-νου|επιρροής του Xiongnu τον 2ο αιώνα π.Χ.]] Στην αρχή της πρώτης χιλιετίας, οι στέπες ανατολικά της Κασπίας κατοικούνταν και εγκαταστάθηκαν από μια ποικιλία των λαών, κυρίως νομάδες, που μιλούσαν Ινδο-ευρωπαϊκές και Ουραλικές γλώσσες, συμπεριλαμβανομένων των Αλανών, Αόρσι, Μπουντίνι, των Ισσηδόνων / Γουσούν, των Μαντγιάρ, των Μασσαγετών, και των Σάκων. Τα ονόματα, οι σχέσεις μεταξύ και τα συστατικά αυτών των λαών ήταν μερικές φορές ρευστά και εναλλάξιμα. Μερικά από αυτά σχημάτισαν κράτη, συμπεριλαμβανομένων των Γιανκάι (βορειοδυτικά της θάλασσας Αράλης) και Κανγκτζού στα ανατολικά. Κατά τη διάρκεια αρκετών αιώνων, στην περιοχή κυριάρχησαν τουρκικές και άλλες εξωγενείς γλώσσες, οι οποίες έφτασαν με νομάδες εισβολείς και εποίκους από τα ανατολικά.
Μετά την είσοδο των Ούννων πολλοί από τους προηγούμενους κατοίκους μετανάστευσαν δυτικά στην Ευρώπη ή απορροφήθηκαν από τους Ούννους. Το επίκεντρο της Αυτοκρατορίας των Ούννων σταδιακά μετακινήθηκε δυτικά από τις στέπες στην Ανατολική Ευρώπη.
Για μερικούς αιώνες, τα γεγονότα στο μέλλον του Καζακστάν είναι ασαφή και συχνά το θέμα της εικασίας, που βασίζεται σε μυθικές ή αποκρυφιστικές λαϊκές ιστορίες, δημοφιλείς σε διάφορους λαούς, που μετανάστευσαν δυτικά μέσω των στεπών.
Από τα μέσα του 2ου αιώνα, οι Γιουμπάν - ένα παρακλάδι του Σιονγκ-νου και επομένως πιθανώς συνδεδεμένο με τους Ούννους - ίδρυσαν ένα κράτος στο ανατολικό Καζακστάν. εναλλ.=|μικρογραφία|300x300εσ| [[Κατάφρακτος|Κατακόρυφη πανοπλία με στιλ από έναν βασιλικό Σάκα από το Ισσίκ κουργκάν .]] Κατά τους επόμενους αιώνες, λαοί όπως το Ακάτζιροι, οι Άβαροι (γνωστοί αργότερα ως Άβαροι της Παννονίας, οι οποίοι δεν πρέπει να συγχέονται με τους Αβάρους του Καυκάσου), οι Σαμπίρ και οι Βούλγαροι μετανάστευσαν μέσω της περιοχής και στον Καύκασο και την Ανατολική Ευρώπη.
Στις αρχές του 6ου αιώνα, το πρωτο-Μογγολικό Χαγανάτο των Ρουράν είχε προσαρτήσει περιοχές που αργότερα ήταν τμήμα του ανατολικού Καζακστάν. μικρογραφία| Το πρώτο τουρκικό Χαγανάτο το 570 Οι Ουράνιοι Τούρκοι, ένας Τούρκικος λαός, που προηγουμένως υπόκεινται στους Ρουράν, μετανάστευσαν δυτικά, ωθώντας τα απομεινάρια των Ούννων δυτικά και νότια. Μέχρι τα μέσα του 6ου αιώνα, οι στέπες της Κεντρικής Ευρασίας είχαν τεθεί υπό τον έλεγχο του πρώτου τουρκικού Χαγανάτου, γνωστού και ως Χαγανάτου των Γκιοκτούρκων. Λίγες δεκαετίες αργότερα, ένας εμφύλιος πόλεμος είχε ως αποτέλεσμα τον διαχωρισμό του Χαγανάτου και την ίδρυση του Δυτικού Τουρκικού Χαγανάτου, κάτω από τις φυλές των Ονογούρων και το Ανατολικό Τουρκικό Χαγανάτο (υπό τους Γκέκτερκς). Το 659, το Δυτικό Τουρκικό Χαγανάτο τερματίστηκε από την αυτοκρατορία των Τανγκ. Προς το τέλος του 7ου αιώνα, τα δύο κράτη επανενώθηκαν στο δεύτερο τουρκικό Χαγανάτο. Ωστόσο, το Χαγανάτο άρχισε να κατακερματίζεται λίγες γενιές αργότερα.
Το 766 ιδρύθηκε το κράτος Ογκούζ Γιαμπγκού ( Oguz il ), με την πρωτεύουσά του στο Τζάνκεντ, και ήρθε να καταλάβει το μεγαλύτερο μέρος του μεταγενέστερου Καζακστάν. Ιδρύθηκε από τους Ογούζους Τούρκους πρόσφυγες από το γειτονικό Τουργκές Χαγανάτο. Οι Ογούζοι έχασαν έναν αγώνα με τους Καρλόκ για τον έλεγχο του Τουργκές, άλλες φυλές Ογούζων μετανάστευσαν από το ελεγχόμενο από το Τουργκές Ζετίσου στα βουνά Καρατάου και στην κοιλάδα Τσου, στη λεκάνη του Ισσύκ-Κουλ.
Όγδοος έως 15ος αιώνας
Τον όγδοο και ένατο αιώνα, τμήματα του νότιου Καζακστάν κατακτήθηκαν από Άραβες, που εισήγαγαν το Ισλάμ. Οι Ογούζοι Τούρκοι έλεγχαν το δυτικό Καζακστάν από τον ένατο έως τον 11ο αιώνα. Οι λαοί Κιμάκ και Κιπτσάκ, επίσης τουρκικής καταγωγής, έλεγχαν την Ανατολή περίπου την ίδια περίοδο. Με τη σειρά τους οι Κουμάνοι έλεγχαν το δυτικό Καζακστάν από τον 12ο αιώνα έως το 1220. Η μεγάλη κεντρική έρημος του Καζακστάν ονομάζεται ακόμη Ντάστι-Κιπτσάκ, ή η στέπα Κιπτσάκ. μικρογραφία|260x260εσ| [[Κουμανία|Συνομοσπονδία Κουμάνων– Κιπτσάκων στην Ευρασία γύρω στο 1200]] Κατά τη διάρκεια του ένατου αιώνα, η συνομοσπονδία Κουαρλούκ σχημάτισε το χανάτο των Καραχανιδών, το οποίο κατέκτησε την Υπερωξιανή (την περιοχή βόρεια και ανατολικά του ποταμού Οξούς, το σημερινό Αμού Ντάρια). Ξεκινώντας στις αρχές του 11ου αιώνα, οι Καραχανίδες πολέμησαν συνεχώς μεταξύ τους και με τους Σελτζούκους Τούρκους στο νότο. Οι Καραχανίδες, που είχαν ασπαστεί το Ισλάμ, κατακτήθηκαν το 1130 από τους Καρά-Κιτάν (ένας Μογγόλος λαός που κινήθηκε δυτικά από τη Βόρεια Κίνα). Στα μέσα του 12ου αιώνα μια ανεξάρτητη πολιτεία της Χορασμίας κατά μήκος του ποταμού Οξούς έφυγε από τον αποδυναμωμένο Καρά-Κιτάν, αλλά το μεγαλύτερο μέρος του Καρά-Κιτάνδιήρκεσε μέχρι τη Μογγολική εισβολή του Τζένγκις Χαν από το 1219 έως το 1221.
Μετά τη Μογγολική κατάληψη των Καρά-Κιτάν, το Καζακστάν έπεσε υπό τον έλεγχο μιας διαδοχής ηγεμόνων της Χρυσής Ορδής (το δυτικό κλάδο της Μογγολικής Αυτοκρατορίας). Η ορδή, ή Ζουζ, είναι παρόμοια με τη σημερινή φυλή ή σόι. Στις αρχές του 15ου αιώνα η διοικητική δομή είχε χωριστεί σε πολλές μεγάλες ομάδες γνωστές ως Χανάτα, στις οποίες περιλαμβάνονται οι Ορδή Νογκάι και το Καζάκ Χανάτο.
Καζάκ Χάνατο 1465–1822 (1847)
Το Καζάκ Χανάτο ιδρύθηκε το 1465 στην περιοχή Zhetysu του νοτιοανατολικού Καζακστάν από τους Τζάνιμπεκ Χαν και Κέρεϊ Χαν. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Κάσυμ Χαν (1511–1523), το χανάτο επεκτάθηκε σημαντικά. Ο Κάσυμ Χαν ίδρυσε τον πρώτο κώδικα νόμων του Καζακστάν, τον Qasym Khannyn Qasqa Zholy (Φωτεινός Δρόμος του Κάσυμ Χαν), το 1520. Το χανάτο περιγράφεται σε ιστορικά κείμενα όπως το Ταρίχ-ι-Ρασίντι (1541-1545) από τον Μωχάμεντ Χαϊντάρ Ντουγκλάτ και τον Ζαμιγκί-ατ-Ταβαρίχ (1598–1599) από τον Καντιργκαλί Κοσυνούλι Ζαλαγίρ.
Στο αποκορύφωμά του, το χανάτο κυβέρνησε τμήματα της Κεντρικής Ασίας και της Κουμανίας. Νομάδες του Καζακστάν εισέβαλαν σε ρωσικά εδάφη για σκλάβους. Οι διακεκριμένοι Καζάκοι Χαν περιλάμβαναν τον Χακναζάρ Χαν, τον Έσιμ Χαν, τον Ταούκ Χαν και τον Αμπλάι Χαν.
Το Καζάκ Χανάτο δεν είχε πάντα μια ενοποιημένη κυβέρνηση. Οι Καζάκοι παραδοσιακά χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες, ή ζούζες : ανώτερους, μέσους και κατώτερους. Οι ζούζες έπρεπε να συμφωνήσουν να έχουν ένα κοινό Χαν. Το 1731, δεν υπήρχε ισχυρή ηγεσία του Καζακστάν. Οι τρεις ζούζες  ενσωματώθηκαν μία προς μία στη Ρωσική Αυτοκρατορία και το χανάτο έπαψε να υπάρχει.
Ρωσική Αυτοκρατορία (1731–1917)
εναλλ.=See caption|μικρογραφία| [[Καζάχοι|Οι απεσταλμένοι της Κιργιζίας δίνουν ένα άσπρο άλογο στον αυτοκράτορα της Κίνας Τσιανλόνγκ (1757), αμέσως μετά την εκδίωξη των Τσινγκ από τους Μογγόλους από το Σιντζιάνγκ. Σύντομα άρχισε το εμπόριο στο Γινίνγκ και στο Τάτσενγκ  από Καζάκικα άλογα, αιγοπρόβατα για κινέζικα μεταξωτά και βαμβακερά υφάσματα. ]] Οι Ρώσοι έμποροι και στρατιώτες άρχισαν να εμφανίζονται στο βορειοδυτικό άκρο του εδάφους του Καζακστάν τον 17ο αιώνα, όταν οι Κοζάκοι ίδρυσαν οχυρά τα οποία αργότερα έγιναν οι πόλεις Γιαΐτσκ (σύγχρονη Οράλ) και Γκούριεφ (σύγχρονη Aτιράου). Οι Ρώσοι μπόρεσαν να καταλάβουν την περιοχή του Καζακστάν, επειδή τα χανάτα απασχολούνταν από τους Ζουνγκάρ Χανάτε, οι οποίοι άρχισαν να μετακινούνται στην περιοχή από τα ανατολικά στα τέλη του 16ου αιώνα. Αναγκασμένοι να πάνε προς τα δυτικά, οι Καζάκοι πιάστηκαν μεταξύ των Καλμούκων και των Ρώσων.
Δύο ορδές του Καζακστάν εξαρτιούνταν από το Οϊράτ Χουντάιτζι. Το 1730, ο Αμπούλ Κάιρ, ένας Χαν της Μικρότερης Ορδής, ζήτησε ρωσική βοήθεια. Αν και η πρόθεση του Κάιρ ήταν να σχηματίσει μια προσωρινή συμμαχία ενάντια στους ισχυρότερους Καλμούκους, οι Ρώσοι κέρδισαν τον έλεγχο της Μικρότερης Ορδής. Κατέλαβαν τη Μέση Ορδή έως το 1798, αλλά η Μεγάλη Ορδή παρέμεινε ανεξάρτητη μέχρι το 1820 (όταν η επέκταση του Κοκάντ στο νότο ανάγκασε τους Χανς της Μεγάλης Ορδής να δεχθούν ρωσική προστασία, η οποία τους φάνηκε το μικρότερο από τα δύο κακά).
Η Ρωσική Αυτοκρατορία άρχισε να ενσωματώνει τη στέπα του Καζακστάν. Μεταξύ 1822 και 1848, οι τρεις κύριοι Καζάκοι Χανς της Μικρότερης, της Μέσης και της Μεγάλης Ορδής τέθηκαν σε αναστολή. Οι Ρώσοι έχτισαν πολλά οχυρά, για να ελέγξουν τα κατακτημένα εδάφη. Επιπλέον, στους Ρώσους εποίκους δόθηκε γη, ενώ οι νομαδικές φυλές είχαν λιγότερη έκταση, για να βοσκήσουν τα κοπάδια τους. Πολλές από τις νομαδικές φυλές αναγκάστηκαν να υιοθετήσουν κακούς και καθιστικούς τρόπους ζωής. Λόγω της πολιτικής της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, μεταξύ 5 και 15 τοις εκατό του πληθυσμού της Στέπας του Καζακστάν ήταν μετανάστες.
Ο αποικισμός του Καζακστάν του 19ου αιώνα από τη Ρωσία επιβραδύνθηκε από εξεγέρσεις και πολέμους, όπως εξεγέρσεις με επικεφαλής τον Ισατάι Ταϊμανούλι και τον Μακαμπέτ Ουτεμίσουλι από το 1836 έως το 1838 και τον πόλεμο με επικεφαλής τον Έσετ Κοτιμπαρούλι από το 1847 έως το 1858. Το 1863, η Ρωσική Αυτοκρατορία ανακοίνωσε μια νέα πολιτική, που επιβεβαίωνε το δικαίωμα προσάρτησης προβληματικών περιοχών στα σύνορά της. Αυτό οδήγησε αμέσως στην κατάκτηση της υπόλοιπης Κεντρικής Ασίας και στη δημιουργία δύο διοικητικών περιφερειών: ο στρατηγός-Gubernatorstvo (Γενικός κυβερνήτης) του ρωσικού τουρκεστάν και οι στέπες. Το μεγαλύτερο μέρος του σημερινού Καζακστάν, συμπεριλαμβανομένου του Αλμάτι (Βέρνι), ήταν στην τελευταία περιοχή. μικρογραφία| Ρωσική κατάκτηση της Κεντρικής Ασίας Κατά τον δέκατο ένατο αιώνα, οι Καζάκοι είχαν αξιοσημείωτο επίπεδο μαθηματικών γνώσεων, το οποίο αυξήθηκε από περίπου 72% το 1820 σε περίπου 88% το 1880. Στο πρώτο μέρος του αιώνα, οι Καζάκοι είχαν ανώτερο επίπεδο μαθηματικού αλφαβητισμού (γνώση αριθμητικών πράξεων) από τους Ρώσους. Ωστόσο, εκείνο τον αιώνα, η Ρωσία κατέκτησε πολλές χώρες και γνώρισε μια επανάσταση ανθρώπινου κεφαλαίου, η οποία οδήγησε στη συνέχεια σε υψηλότερο επίπεδο μαθηματικών γνώσεων. Ωστόσο, το επίπεδο μαθηματικών γνώσεων των Καζάκων ήταν ακόμη υψηλότερο από άλλα κράτη της Κεντρικής Ασίας, τα οποία σήμερα αναφέρονται ως Κιργιζία, Τουρκμενιστάν και Ουζμπεκιστάν. Θα μπορούσαν να υπάρχουν αρκετοί λόγοι για αυτό το εντυπωσιακό αρχικό επίπεδο μαθηματικών γνώσεων. Πρώτα απ 'όλα, το μερίδιο των εποίκων θα μπορούσε να εξηγήσει μέρος αυτού, αν και οι Ρώσοι ήταν μειονότητα στη στέπα του Καζακστάν. Δεύτερον, η σχετικά καλή διατροφική κατάσταση στο Καζακστάν. Ο υποσιτισμός πρωτεϊνών που μαστίζει πολλούς άλλους πληθυσμούς χωρών της Κεντρικής Ασίας απουσίαζε στο Καζακστάν. Επιπλέον, οι Ρώσοι έποικοι της δεκαετίας του 1870 και του 1880 ίσως είχαν προσομοιώσει τη λεγόμενη μάθηση μέσω επαφών. Οι Καζάκοι άρχισαν να επενδύουν περισσότερο στο ανθρώπινο κεφάλαιο επειδή παρατήρησαν ότι οι Ρώσοι ήταν επιτυχημένοι σε αυτόν τον τομέα.
Στις αρχές του 19ου αιώνα, τα ρωσικά οχυρά άρχισαν να περιορίζουν την περιοχή στην οποία οι νομαδικές φυλές μπορούσαν να οδηγήσουν τα κοπάδια τους. Η τελική διακοπή του νομαδισμού ξεκίνησε τη δεκαετία του 1890, όταν πολλοί Ρώσοι έποικοι εισήχθησαν στις εύφορες περιοχές του βόρειου και ανατολικού Καζακστάν.
Το 1906 ολοκληρώθηκε ο υπεραραλικός σιδηρόδρομος μεταξύ Αρινμπούρκ και Τασκένδης, διευκολύνοντας τον ρωσικό αποικισμό των εύφορων εδαφών του Ζετίσου. Μεταξύ 1906 και 1912, περισσότερα από μισό εκατομμύριο ρωσικά αγροκτήματα ιδρύθηκαν ως μέρος των μεταρρυθμίσεων από τον Ρώσο Υπουργό Εσωτερικών Πιότρ Στολίπιν. Οι αγροτικές εκμεταλλεύσεις πίεσαν τον παραδοσιακό τρόπο ζωής του Καζακστάν, καταλαμβάνοντας βοσκότοπους και χρησιμοποιώντας λιγοστούς υδάτινους πόρους. Ο διαχειριστής του Τουρκεστάν (τωρινό Καζακστάν), Βασίλι Μπαλαμπάνοφ, ήταν υπεύθυνος για τη ρωσική επανεγκατάσταση αυτή την εποχή.
Πεινασμένοι και εκτοπισμένοι, πολλοί Καζάκοι εντάχθηκαν στο κίνημα Μπασμάτσι ενάντια στη στρατολόγηση του ρωσικού αυτοκρατορικού στρατού που διέταξε ο τσάρος τον Ιούλιο του 1916 ως μέρος της πολεμικής προσπάθειας εναντίον της Γερμανίας στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Στα τέλη του 1916, οι ρωσικές δυνάμεις κατέστειλαν την εκτεταμένη ένοπλη αντίσταση στην κατάληψη γης και την στρατολόγηση των Κεντρικών Ασιατών. Χιλιάδες Καζάκοι σκοτώθηκαν και χιλιάδες άλλοι έφυγαν στην Κίνα και τη Μογγολία. Πολλοί Καζάκοι και Ρώσοι πολέμησαν την κομμουνιστική κατάληψη και αντιστάθηκαν στον έλεγχό της μέχρι το 1920.
Αυτονομία του Αλάς (1917–1920)
Το 1917 η Ορδή του Αλάς, μια ομάδα κοσμικών εθνικιστών, που πήραν το όνομά τους από έναν θρυλικό ιδρυτή του λαού του Καζακστάν, προσπάθησαν να δημιουργήσουν μια ανεξάρτητη εθνική κυβέρνηση. Το κράτος, η Αυτονομία του Αλάς, διήρκεσε πάνω από δύο χρόνια (από τις 13 Δεκεμβρίου 1917 έως τις 26 Αυγούστου 1920) πριν παραδοθεί στις μπολσεβίκικες αρχές, που επιδίωξαν να διατηρήσουν τον ρωσικό έλεγχο υπό ένα νέο πολιτικό σύστημα.
Σοβιετική Ένωση (1920-1991)
Η Αυτόνομη Σοσιαλιστική Σοβιετική Δημοκρατία της Κιργιζίας, που ιδρύθηκε το 1920, μετονομάστηκε στην Αυτόνομη Σοσιαλιστική Σοβιετική Δημοκρατία του Καζακστάν το 1925, όταν οι Καζάκοι διακρίθηκαν επίσημα από τους Κιργιζούς. Αν και η Ρωσική Αυτοκρατορία αναγνώρισε την εθνοτική διαφορά μεταξύ των ομάδων, τις ονόμασε και τις δύο "Κιργιζείς" για να αποφευχθεί η σύγχυση μεταξύ των όρων "Καζακστάν" και Κοζάκων (και τα δύο ονόματα προέρχονται από τον τουρκικό "ελεύθερο άνδρα").
Το 1925, η αρχική πρωτεύουσα της δημοκρατίας, το Αρινμπούρκ, επανεντάχθηκε στη ρωσική επικράτεια και η Κιζιλόρντα έγινε η πρωτεύουσα μέχρι το 1929. Το Αλμάτι (γνωστό ως Άλμα-Ατά κατά τη σοβιετική περίοδο), μια επαρχιακή πόλη στα νοτιοανατολικά, έγινε η νέα πρωτεύουσα το 1929. Το 1936, το έδαφος χωρίστηκε επίσημα από τη Ρωσική Σοβιετική Ομοσπονδιακή Σοσιαλιστική Δημοκρατία και έγινε μια σοβιετική δημοκρατία: η Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Καζακστάν. Με έκταση 2717300 km2, η Καζακική ΣΣΔ ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη δημοκρατία στη Σοβιετική Ένωση.
Λιμοί (1929–1934)
Από το 1929 έως το 1934, όταν ο Ιωσήφ Στάλιν προσπαθούσε να κολεκτιβοποιήσει τη γεωργία, το Καζακστάν υπέστη επανειλημμένους λιμούς παρόμοιους με το Γολοντομόρ στην Ουκρανία. Και στις δύο δημοκρατίες και στη Ρωσική ΣΟΣΔ, οι χωρικοί έσφαξαν τα ζώα τους σε διαμαρτυρία ενάντια στη σοβιετική γεωργική πολιτική. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, πάνω από ένα εκατομμύριο κάτοικοι και το 80 τοις εκατό των ζώων της δημοκρατίας πέθαναν. Χιλιάδες ακόμη προσπάθησαν να ξεφύγουν στην Κίνα, αν και οι περισσότεροι πεινούσαν στην προσπάθεια. Σύμφωνα με τον Ρόμπερτ Κόνκουεστ, «Η εφαρμογή της κομματικής θεωρίας στους Καζάκους, και σε μικρότερο βαθμό στους άλλους νομάδες, ισοδυναμούσε οικονομικά με την επιβολή διά της βίας ενός μη δοκιμασμένου στερεότυπου σε μια λειτουργική κοινωνική τάξη, με καταστροφικά αποτελέσματα. Και από ανθρώπινη άποψη σήμαινε θάνατο και πόνο αναλογικά ακόμη μεγαλύτερο από ό, τι στην Ουκρανία ".
ALZhIR (1938–1953)
εναλλ.=Prison-camp memorial|δεξιά|μικρογραφία| Είσοδος στο ALZhIR Το διάταγμα NKVD 00486 της 15ης Αυγούστου 1937 σηματοδότησε την αρχή της μαζικής καταστολής εναντίον του ChSIR: μέλη των οικογενειών των προδοτών στη Μητέρα Πατρίδα (ЧСИР: члены семьи изменника Родины). Το διάταγμα έδωσε το δικαίωμα να γίνουν συλλήψεις χωρίς αποδεικτικά στοιχεία ενοχής και έστειλε τις γυναίκες ως πολιτικές-κρατούμενες στα στρατόπεδα για πρώτη φορά. Σε λίγους μήνες, γυναίκες "προδότες" συνελήφθησαν και καταδικάστηκαν σε φυλάκιση από πέντε έως οκτώ χρόνια. Περισσότερες από 18.000 γυναίκες συνελήφθησαν και περίπου 8.000 φυλακίστηκαν στο ALZhIR - το στρατόπεδο των συζύγων των προδοτών της Μητέρας πατρίδας του Ακμολίνσκ ( Акмолинский лагерь жён изменников Родины (А. Л. Ж. И. Р.)  Л. Ж. И. Р. ) ). Περιλάμβαναν τις συζύγους πολιτικών, πολιτικών και δημόσιων προσώπων της τότε Σοβιετικής Ένωσης. Μετά το κλείσιμο των φυλακών το 1953, αναφέρθηκε ότι 1.507 από τις γυναίκες γέννησαν ως αποτέλεσμα του βιασμού από τους φρουρούς.
Εσωτερική σοβιετική μετανάστευση
Πολλοί άλλοι μη Καζάκοι έφτασαν μεταξύ του 1953 και του 1965, κατά τη διάρκεια της εκστρατείας «Παρθένα εδάφη» του Σοβιετικού πρωθυπουργού Νικήτα Χρουστσόφ (στο γραφείο 1958–1964). Αυτό το πρόγραμμα είδε τεράστιες εκτάσεις βοσκοτόπων της ΣΣΔ του Καζακστάν να καλλιεργούνται για σιτάρι και άλλους σπόρους δημητριακών. Περισσότερος διακανονισμός έγινε στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και του 1970, όταν η σοβιετική κυβέρνηση πλήρωσε μπόνους σε εργαζόμενους, που συμμετείχαν σε ένα πρόγραμμα μετεγκατάστασης της σοβιετικής βιομηχανίας πιο κοντά στις αποθέσεις άνθρακα, φυσικού αερίου και πετρελαίου της Κεντρικής Ασίας. Μέχρι τη δεκαετία του 1970, η ΣΣΔ του Καζακστάν ήταν η μόνη σοβιετική δημοκρατία στην οποία η ομώνυμη εθνικότητα ήταν μειονότητα, λόγω της μετανάστευσης και του αποδεκατισμού του νομαδικού πληθυσμού του Καζακστάν.
Δημοκρατία του Καζακστάν (1991 – σήμερα)
μικρογραφία| Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος του Καζακστάν Ντινμκάχαμντ Κοναγιέφ (1964–1986) Στις 16 Δεκεμβρίου 1986, το Σοβιετικό Πολιτικό Γραφείο απέλυσε τον μακροχρόνιο Γενικό Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος του Καζακστάν Ντινμκάχαμντ Κοναγιέφ. Ο διάδοχός του ήταν ο μη Καζάκος Γκενάντι Κόλμπιν από το Ουλιάνοφσκ της Ρωσίας, το οποίο πυροδότησε διαδηλώσεις που διαμαρτύρονταν για την κίνηση. Οι διαμαρτυρίες καταργήθηκαν βίαια από τις αρχές και "μεταξύ δύο και είκοσι ανθρώπων έχασαν τη ζωή τους, και μεταξύ 763 και 1137 τραυματίστηκαν. Μεταξύ 2.212 και 2.336 διαδηλωτών συνελήφθησαν ". Όταν ο Κόλμπιν ετοιμάστηκε να εκκαθαρίσει την Κομμουνιστική Ομάδα Νεολαίας, σταμάτησε στη Μόσχα και τον Σεπτέμβριο του 1989 αντικαταστάθηκε από τον Καζάκο Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγεφ.
Τον Ιούνιο του 1990 η Μόσχα κήρυξε την κυριαρχία της κεντρικής κυβέρνησης έναντι του Καζακστάν, αναγκάζοντας το Καζακστάν να κάνει τη δική του δήλωση κυριαρχίας. Η ανταλλαγή επιδείνωσε τις εντάσεις μεταξύ των δύο μεγαλύτερων εθνικών ομάδων της δημοκρατίας, οι οποίες σε αυτό το σημείο ήταν αριθμητικά ίσες. Στα μέσα Αυγούστου, οι Καζάκοι και οι Ρώσοι εθνικιστές άρχισαν να διαδηλώνουν γύρω από το κτήριο του κοινοβουλίου του Καζακστάν σε μια προσπάθεια να επηρεάσουν την τελική δήλωση κυριαρχίας. Η δήλωση εγκρίθηκε τον Οκτώβριο.
Εποχή Ναζαρμπάγεφ
Όπως και άλλες σοβιετικές δημοκρατίες εκείνη την εποχή, το Κοινοβούλιο όρισε τον Ναζαρμπάγεφ πρόεδρό του και μετέτρεψε την προεδρία του στην προεδρία της δημοκρατίας. Σε αντίθεσ η με τους προέδρους των άλλων δημοκρατιών (ειδικά των κρατών της Βαλτικής που έχουν την ανεξαρτησία), ο Ναζαρμπάγεφ παρέμεινε αφοσιωμένος στη Σοβιετική Ένωση κατά την άνοιξη και το καλοκαίρι του 1991 σε μεγάλο βαθμό, επειδή θεωρούσε τις δημοκρατίες υπερβολικά αλληλεξαρτώμενες οικονομικά, για να επιβιώσουν από την ανεξαρτησία. Ωστόσο, αγωνίστηκε επίσης για τον έλεγχο του ορυκτού πλούτου και του βιομηχανικού δυναμικού του Καζακστάν.
Αυτός ο στόχος έγινε ιδιαίτερα σημαντικός μετά το 1990, όταν πληροφορήθηκε ότι ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ είχε διαπραγματευτεί συμφωνία με την αμερικανική εταιρία Chevron για την ανάπτυξη του πετρελαϊκού πεδίου Τενγκίζ του Καζακστάν. Ο Γκορμπατσόφ δεν ζήτησε τη γνώμη του Ναζαρμπάγεφ έως ότου σχεδόν ολοκληρωθούν οι συνομιλίες. Μετά από επιμονή του Ναζαρμπάγεφ, η Μόσχα παρέδωσε τον έλεγχο των ορυκτών πόρων της δημοκρατίας τον Ιούνιο του 1991 και η εξουσία του Γκορμπατσόφ κατέρρευσε γρήγορα καθ 'όλη τη διάρκεια του έτους. Ο Ναζαρμπάγεφ συνέχισε να τον υποστηρίζει, προτρέποντας άλλους ηγέτες της δημοκρατίας να υπογράψουν μια συνθήκη για τη δημιουργία της Ένωσης Κυρίαρχων Κρατών, την οποία είχε συντάξει ο Γκορμπατσόφ σε μια τελευταία προσπάθεια να ενώσει τη Σοβιετική Ένωση.
Λόγω της απόπειρας του Σοβιετικού πραξικοπήματος τον Αύγουστο του 1991 εναντίον του Γκορμπατσόφ, η συνδικαλιστική συνθήκη δεν εφαρμόστηκε ποτέ. Αμφιλεγόμενος για την απομάκρυνση του Γκορμπατσόφ, ο Ναζαρμπάγεφ δεν καταδίκασε την απόπειρα πραξικοπήματος μέχρι τη δεύτερη ημέρα του. Ωστόσο, συνέχισε να στηρίζει τον Γκορμπατσόφ και κάποια μορφή ένωσης, κυρίως λόγω της πεποίθησής του ότι η ανεξαρτησία θα ήταν οικονομική αυτοκτονία.
Ταυτόχρονα, ο Ναζαρμπάγεφ άρχισε να προετοιμάζει το Καζακστάν για μεγαλύτερη ελευθερία ή για πλήρη ανεξαρτησία. Διόρισε επαγγελματίες οικονομολόγους και διευθυντές σε υψηλές θέσεις και ζήτησε συμβουλές από ξένους εμπειρογνώμονες ανάπτυξης και επιχειρήσεων. Η απαγόρευση του Κομμουνιστικού Κόμματος του Καζακστάν (CPK) που ακολούθησε την απόπειρα πραξικοπήματος επέτρεψε στον Ναζαρμπάγεφ να αναλάβει σχεδόν τον πλήρη έλεγχο της οικονομίας της δημοκρατίας, περισσότερο από το 90% των οποίων ήταν υπό τη μερική (ή πλήρη) κατεύθυνση της σοβιετικής κυβέρνησης μέχρι αργά 1991. Ενίσχυσε τη θέση του κερδίζοντας μια μη αμφισβητούμενη εκλογή για τον πρόεδρο τον Δεκέμβριο του 1991. μικρογραφία| Ναζαρμπάγεφ (δεύτερο από αριστερά) κατά την υπογραφή του [[Πρωτόκολλα της Άλμα-Άτα|πρωτοκόλλου Alma-Ata, Δεκέμβριος 1991.]] Μια εβδομάδα μετά τις εκλογές, ο Ναζαρμπάγεφ έγινε πρόεδρος ενός ανεξάρτητου κράτους, όταν οι ηγέτες της Ρωσίας, της Ουκρανίας και της Λευκορωσίας υπέγραψαν έγγραφα, που διέλυαν τη Σοβιετική Ένωση. Γρήγορα συγκάλεσε συνάντηση των ηγετών των πέντε κρατών της Κεντρικής Ασίας (Καζακστάν, Κιργιστάν, Τατζικιστάν, Τουρκμενιστάν και Ουζμπεκιστάν), αυξάνοντας την πιθανότητα μιας τουρκικής συνομοσπονδίας των πρώην δημοκρατιών ως αντίβαρο προς τα σλαβικά κράτη της Ρωσίας, της Ουκρανίας και της Λευκορωσίας σε οποιαδήποτε ομοσπονδία μπορούσε να διαδεχθεί τη Σοβιετική Ένωση. Αυτή η κίνηση έπεισε τους τρεις σλαβικούς προέδρους να συμπεριλάβουν το Καζακστάν στους υπογράφοντες ένα αναδιατυπωμένο έγγραφο διάλυσης. Η πρωτεύουσα του Καζακστάν έδωσε το όνομά της στο Πρωτόκολλο Άλμα-Άτα, τη διακήρυξη αρχών της Κοινοπολιτείας Ανεξάρτητων Κρατών. Στις 16 Δεκεμβρίου 1991, πέντε ημέρες πριν από τη δήλωση, το Καζακστάν έγινε η τελευταία από τις δημοκρατίες, που διακήρυξε την ανεξαρτησία της.
Η δημοκρατία ακολούθησε το ίδιο γενικό πολιτικό πρότυπο με τα άλλα τέσσερα κράτη της Κεντρικής Ασίας. Αφού διακήρυξε την ανεξαρτησία της από μια πολιτική δομή στην οποία κυριαρχούσαν η Μόσχα και το Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης (CPSU) έως το 1991, το Καζακστάν διατήρησε την κυβερνητική δομή και το μεγαλύτερο μέρος της ηγεσίας, που κατείχε την εξουσία το 1990. Ο Ναζαρμπάγεφ, εκλεγμένος πρόεδρος της δημοκρατίας το 1991, παρέμεινε στην αδιαμφισβήτητη εξουσία πέντε χρόνια αργότερα.
Πήρε πολλά βήματα για να εξασφαλίσει τη θέση του. Το σύνταγμα του 1993 έκανε τον πρωθυπουργό και το Συμβούλιο Υπουργών υπεύθυνο αποκλειστικά για τον πρόεδρο, και ένα νέο σύνταγμα δύο χρόνια αργότερα ενίσχυσε αυτή τη σχέση. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης περιορίστηκαν από νομικούς περιορισμούς στις δραστηριότητές τους. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο Ναζαρμπάγεφ κέρδισε σημαντική δημοτικότητα περιορίζοντας το οικονομικό σοκ του διαχωρισμού από τη Σοβιετική Ένωση και διατηρώντας την εθνική αρμονία σε μια διαφορετική χώρα με περισσότερες από 100 διαφορετικές εθνικότητες. Το 1997 η πρωτεύουσα του Καζακστάν μεταφέρθηκε από το Αλμάτι στην Αστάνα και η ομοφυλοφιλία αποποινικοποιήθηκε τον επόμενο χρόνο.
Σχέση με τη Ρωσία
μικρογραφία| Γραμματόσημο του Καζακστάν, 2013: [[Μπαράκ Ομπάμα, Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγεφ και Ντμίτρι Μεντβέντεφ]] Κατά τα μέσα της δεκαετίας του 1990, αν και η Ρωσία παρέμεινε ο σημαντικότερος χορηγός του Καζακστάν σε θέματα οικονομικής και εθνικής ασφάλειας, ο Ναζαρμπάγεφ υποστήριξε την ενίσχυση της ΚΑΚ. Καθώς τα ευαίσθητα εθνοτικά, εθνικά και οικονομικά θέματα ψύχραναν τις σχέσεις με τη Ρωσία κατά τη διάρκεια της δεκαετίας, ο Ναζαρμπάγεφ καλλιέργησε σχέσεις με την Κίνα, τα άλλα κράτη της Κεντρικής Ασίας και τη Δύση. Ωστόσο, το Καζακστάν εξακολουθεί να εξαρτάται κυρίως από τη Ρωσία. Το Κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ, που χτίστηκε κατά τη δεκαετία του 1950 για το σοβιετικό διαστημικό πρόγραμμα, βρίσκεται κοντά στο Τιουρατάμ και η πόλη του Μπαϊκονούρ χτίστηκε, για να φιλοξενήσει το διαστημικό αεροδρόμιο.
Σχέση με τις ΗΠΑ
Το Καζακστάν διατηρεί επίσης καλές σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η χώρα είναι ο 78ος μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος των ΗΠΑ, με εμπορικό ισοζύγιο 2,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων και ήταν η πρώτη χώρα, που αναγνώρισε το Καζακστάν μετά την ανεξαρτησία. Το 1994 και το 1995, οι ΗΠΑ συνεργάστηκαν με το Καζακστάν για την απομάκρυνση όλων των πυρηνικών κεφαλών αφότου το τελευταίο παραιτήθηκε από το πυρηνικό του πρόγραμμα και έκλεισε τους χώρους δοκιμών Σεμιπαλατίνσκ. οι τελευταίες πυρηνικές τοποθεσίες και σήραγγες έκλεισαν μέχρι το 1995. Το 2010, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα συναντήθηκε με τον Ναζαρμπάγεφ στη Σύνοδο Κορυφής για την Πυρηνική Ασφάλεια στην Ουάσινγκτον και συζήτησε την εντατικοποίηση της στρατηγικής τους σχέσης και της διμερούς συνεργασίας για την αύξηση της πυρηνικής ασφάλειας, της περιφερειακής σταθερότητας και της οικονομικής ευημερίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Κεντρικής Ασίας Κατηγορία:Ιστορία του Καζακστάν Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Αβουλχαρέ
Ο Αβουλχαρέ (Abulchar) ήταν βυζαντινός στρατηγός και διοικητής (κατεπάνω) της Ιταλίας από το 1063 έως το 1064 αντικαθιστώντας τον Συριανό. Πιθανολογείται ότι ήταν Σαρακηνός στην καταγωγή κι είχε σταλεί στη Σικελία για να συνάψει ειρήνη με τους Σαρακηνούς. Του είχε απονεμηθεί και το αξίωμα του Δούκα
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατεπάνω της Ιταλίας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες
Αρντουίνος του Μέλφι
Ο Αρντουίνος του Μέλφι ήταν βυζαντινός στρατηγός, Λομβαρδικής καταγωγής, που αγωνίστηκε αρχικά για τους Βυζαντινούς εναντίον των αράβων στη Σικελία και αργότερα εναντίον τους ως αρχηγός εξέγερσης και ηγέτης Νορμανδών μισθοφόρων.
Συμμετείχε με τους βυζαντινούς στη Σικελική εκστρατεία το 1038 υπό την ηγεσία του Γεώργιου Μανιάκη. Σύμφωνα με τον Αμάτους του Μοντεκασίνο, αρνήθηκε να παραδώσει ένα άλογο και συνελήφθη από το Βυζαντινό στρατηγό Μανιάκη, κατά συνέπεια, τιμωρήθηκε με ξυλοδαρμό. Μετά από αυτό το γεγονός ο Αρντουίνος με τους συμπολεμιστές του αλλά και με τους Νορμανδούς και το Βαράγγους που βρίσκονταν στον βυζαντινό στρατό εγκατέλειψαν τη Σικελία και επέστρεψαν στην ηπειρωτική χώρα.
Στην Ιταλική χερσόνησο, ο βυζαντινός κατεπάνω της Ιταλίας, Μιχαήλ Δοκειανός, διόρισε τον Αρντουίνο τοποτηρητή του Μέλφι. Σύντομα επαναστάτησε εναντίον της βυζαντινής αρχής της Απουλίας και ο ίδιος και οι Νορμανδοί του προσχώρησαν στην εξέγερση - σε εξέλιξη - του Αργυρού. Αλλά σύντομα ο ηγέτης της εξέγερσης, Ατερνούλφ πρίγκιπας του Μπενεβέντο, αυτομόλησε στους Βυζαντινούς και στη συνέχεια ο Αργυρός επίσης ηγέτης της εξέγερσης. Οι Νορμανδοί, παρακάμπτοντας τον Αρντουίνο, επέλεξαν διάδοχο του Αργυρού τον Γουίλιαμ, ο Αρντουίνος μετέπειτα χάθηκε από το προσκήνιο.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Βυζαντινοί επαναστάτες Κατηγορία:Λομβαρδοί Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα
Ανιέζε ντι Μοντεφέλτρο
Η Aνιέζε, ιταλ.: Αgnese di Montefeltro (Γκούμπιo, 1470 – Ρώμη, 1523) από τον Οίκο του Μοντεφέλτρο ήταν κόρη του Φεντερίκο δούκα του Ουρμπίνo και της δεύτερης συζύγου του, Μπατίστα Σφόρτσα. Ήταν παντρεμένη με τον Φαμπρίτσιο Κολόννα (1460–1520) δούκα του Παλιάνο, με τον οποίο απέκτησε έξι παιδιά, μεταξύ των οποίων την ποιήτρια Βιτόρια Κολόννα. Απεβίωσε χήρα το 1522, καθώς επέστρεφε στο σπίτι της στη Ρώμη, έπειτα από ένα προσκύνημα στο Ιερό του Λορέτο.
Βιογραφία
Στις 20 Ιανουαρίου 1489 παντρεύτηκε τον Φαμπρίζιο Κολόννα, ο οποίος ήταν σημαντικό μέλος των ευγενών βαρόνων ης Ρώμης. Το συμβόλαιο γάμου που υπογράφηκε έναν χρόνο πριν, ζητούσε την καταβολή προίκας 12.000 χρυσών φλωρινιών. Αυτός ο γάμος ήταν μέρος μίας στρατηγικής για την εδραίωση ενός δικτύου γαμήλιων συμμαχιών μεταξύ των οικογενειών Mοντεφέλτρο και ντελλα Ρόβερε (του κουνιάδου της και ανιψιού της), των Σανσεβερίνo, Mαλατέστα, Γκοντζάγκα και βέβαια των Κολόννα.
Ο γιος της Φεντερίκο απεβίωσε το 1516. Η Ανιέζε έμεινε χήρα 4 χρόνια αργότερα με το τέλος του συζύγου της Φαμπρίτσιο το 1520.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Μοντεφέλτρο
Γλώσσα Λομαβρέν
Η Λομαβρέν (Լոմավրեն lomavren) είναι σχεδόν εξαφανισμένη μικτή γλώσσα η οποία ομιλούταν από τους Λομ. Προέκυψε από γλωσσική επικοινωνία ανάμεσα σε μια γλώσσα που σχετίζονται με τα Ρομάνι και Ντομάρι και την αρμενική γλώσσα.
Ονόματα
Η γλώσσα είναι επίσης γνωστή ως (ντραμ) Μπόσα/Μποσά.
Γλωσσικά χαρακτηριστικά
Στερείται γραμματικού γένους και έχει 7 γραμματικές πτώσεις. Η γραμματική είναι στενά συνδεδεμένη με εκείνη της αρμενικής διαλέκτου του Ερζερούμ, αλλά το λεξιλόγιο είναι σχεδόν αποκλειστικά Ινδικής προέλευσης.
Παρακάτω αναφέρονται οι βασικοί αριθμοί στα Ρομάνι, Ντομάρι και Λομαβρέν, με τις μορφές στα περσικά και χίντι για λόγους σύγκρισης. Στα ρομάνι, οι λέξεις των αριθμών 7-9 προέρχονται από τα ελληνικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλώσσες της Συρίας Κατηγορία:Γλώσσες της Ρωσίας Κατηγορία:Γλώσσες του Αζερμπαϊτζάν
Μπερτράντο ντε Σατόνεφ
Ο Μπερτράντο ντε Σατόνεφ (γαλλικά : Bertrando de Châteauneuf ) ή Μπερτράντο ντι Κάστρονόβο (ιταλικά : Bertrando di Castronovo) ήταν Γάλλος καθολικός αρχιεπίσκοπος του1 4ου αιώνα.
Βιογραφία
Ο Μπερτράντο καταγόταν από μια ευγενή οικογένεια των Σατόνεφ (Châteauneuf) της επισκοπής Μέντε. Ο Πάπας Κλήμης ΣΤ΄ τον διόρισε αρχιεπίσκοπο του Τάραντα το 1348. Το 1365 μετατέθηκε στην επισκοπική έδρα του Βιβιέ, την οποία κράτησε μέχρι τον θάνατό του το 1373.
Μιχαήλ Γκάμπισεφ
Ο Μιχαήλ Βιατσεσλάβοβιτς Γκάμπισεφ ( Михаил Вячеславович Габышев, γεννημένος στις 2 Ιανουαρίου 1990) είναι Καζάκος ποδοσφαιριστής που παίζει στην Αστάνα.
Διεθνής καριέρα
Ο Γκάμπισεφ έκανε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου του Καζακστάν στις 4 Ιουνίου 2021 σε φιλικό αγώνα με τη Βόρεια Μακεδονία. Αντικατέστησε τον Γιέρκιν Ταπάλοφ στο 83ο λεπτό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Καζακστάν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σαχτιόρ Καραγκαντί Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Καζάκοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Κέιτι Σαγκάλ
Η Κέιτι Σαγκάλ (Catherine Louise "Katey" Sagal, 19 Ιανουαρίου 1954) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια–στιχουργός. Έγινε παγκοσμίως γνωστή με το ρόλο της ως Peggy Bundy στη σειρά Παντρεμένοι... με παιδιά (Married... with Children), για τον οποίο ήταν τέσσερις φορές προτεινόμενη για Χρυσή Σφαίρα. Δανείζει τη φωνή της στη Λίλα της σειράς Futurama από το 1999. Έπαιξε επίσης το ρόλο της μητριαρχικής Gemma Teller–Morrow στη δραματική σειρά Sons of Anarchy του καναλιού FX, για τον οποίο κέρδισε μια Χρυσή Σφαίρα το 2011. Είναι παντρεμένη με τον δημιουργό της σειράς, Κερτ Σάτερ, από το 2004.