cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μασρίκ
Γεωγραφία
Δεδομένου ότι η λέξη Μασρίκ αναφέρεται σε αραβικές χώρες που βρίσκονται μεταξύ της Μεσογείου και του Ιράν, είναι ο όρος σύντροφος του Μαγκρέμπ (ٱلْمَغْرِب), το δυτικό τμήμα της Βόρειας Αφρικής. Η Λιβύη μπορεί να θεωρηθεί ότι διασχίζει τις δύο περιοχές, δεχόμενη επιρροές τόσο από το Μαγκρέμπ όσο και από το Μασρίκ, με το ανατολικό τμήμα της (την Κυρηναϊκή) να συνδέεται περισσότερο με την Αίγυπτο και το Μασρίκ.
Συνεργασία
Όλες οι χώρες που βρίσκονται στην περιοχή του Αραβικού Μασρίκ είναι μέλη του Αραβικού Συνδέσμου (αν και η ένταξη της Συρίας έχει ανασταλεί επί του παρόντος), της Ευρύτερης Αραβικής Ζώνης Ελεύθερου Εμπορίου και των Ηνωμένων Εθνών. Η περιοχή συνεργάζεται σε πολλά έργα, συμπεριλαμβανομένου του διεθνούς οδικού δικτύου αραβικού Μασρίκ και του διεθνούς αυτοκινητόδρομου αραβικού Μασρίκ. Αρκετά έθνη είναι επίσης μέλη του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου και άλλα προσπάθησαν να επιτύχουν πολιτική ενότητα στο παρελθόν, όπως η Ηνωμένη Αραβική Δημοκρατία τις δεκαετίες του 1960 και του 1970, η οποία αρχικά περιλάμβανε τόσο την Αίγυπτο όσο και τη Συρία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λεβάντες Κατηγορία:Περιοχές της Ασίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Μέσης Ανατολής Κατηγορία:Γεωγραφία της Δυτικής Ασίας Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές
Εξέγερση των Μπόξερ
thumb|right|250px|Δυνάμεις των Μπόξερ εισέρχονται στην [[Τιεντζίν]] Η Εξέγερση των Μπόξερ (στα The Boxer Rebellion, ή The Boxer Revolution), γνωστή σε παλαιότερη βιβλιογραφία και ως Εξέγερση των Δίκαιων Γροθιών, ήταν εθνικιστική αιματηρή εξέγερση από μέλη της λεγόμενης "Ομάδας της Ηθικής Αρμονίας της Κίνας", ενάντια σε κάθε ξένη και ιδιαίτερα ευρωπαϊκή, ιμπεριαλιστική επιρροή στην Κίνα. Η εξέγερση διήρκεσε από το Νοέμβριο του 1899 μέχρι τις 7 Σεπτεμβρίου του 1901 και καταπνίγηκε στο αίμα.
Οι επαναστάτες ονομάστηκαν «Μπόξερ» (= πυγμάχοι) από τους Δυτικούς εξαιτίας των πολεμικών τεχνών στις οποίες ασκούνταν στην ύπαιθρο της χώρας. Στη πραγματικότητα, αυτή η επωνυμία προέκυψε από την απόδοση του εμβλήματος και του μότο των εξεγερμένων "Γροθιές της Δίκαιης Αρμονίας", στα κινεζικά Ι-χο Τσουάν. Οι Μπόξερ πίστευαν ότι τα φυλαχτά και η γυμναστική τούς έκαναν άτρωτους. Στερούνταν όμως στρατιωτικών ικανοτήτων, καθώς τους έλειπαν ο στρατιωτικός εξοπλισμός και η οργάνωση.
Αίτια
Ο 19ος αιώνας ήταν μια περίοδος αμοιβαίων απογοητεύσεων για την Κίνα και τη Δύση. Η Δύση, υπονοώντας πάντα τις τότε ιμπεριαλιστικές Μεγάλες Δυνάμεις, προσπαθούσε θεμιτά και αθέμιτα να κάνει την Κίνα ν' ανοιχτεί στο τομέα του εμπορίου, πρώτιστα για την εξυπηρέτηση των οικονομικών της συμφερόντων, πλην όμως οι Κινέζοι αντιμετώπιζαν τους Δυτικούς σαν βαρβάρους και τούτο διότι δεν είχαν αισθανθεί καμιά ιδιαίτερη ανάγκη εξωτερικού εμπορίου, αλλά και ούτε πίστεψαν ποτέ ότι είχαν κάτι να διδαχθούν από τους ξένους και ιδιαίτερα από τη Δύση.
Ενώ αρχικά οι πρώτοι έμποροι που έφθασαν από τη Δύση (18ος αιώνας) κρατήθηκαν στις κινεζικές ακτές της Καντόνας και σε απόσταση από τον λαό, προκειμένου να μη μεταδώσουν τη "διαφθορά" τους, άρχισαν συνεχώς να επεκτείνονται. Έτσι παρά τις τοπικές συγκρούσεις και επεισόδια που ακολούθησαν, η Αυτοκρατορία της Κίνας τελικώς έφθασε στο σημείο να μη μπορεί ν΄ αντισταθεί στις τόσες εμπορικές φιλοδοξίες τους, με συνέπεια ν΄ ακολουθήσει μια σειρά από συνθήκες (η πρώτη το 1842) με συνεχείς παραχωρήσεις, εκτεταμένα πολιτικά και εμπορικά δικαιώματα, ανοίγματα λιμανιών, δικαιώματα εγκαταστάσεων, μέχρι και ετεροδικίας, όπου οι ξένοι υπάγονταν έκαστος μόνο στη δικαιοδοσία της πρεσβείας του. Όλα αυτά ήταν φυσικό επόμενο να προκαλούν στους Κινέζους μεγάλη δυσφορία.
Μια άλλη επίσης σημαντική αιτία δυσαρέσκειας ήταν οι ξένοι ιεραπόστολοι, οι οποίοι εκμεταλλευόμενοι και καταστρατηγώντας τις διάφορες συνθήκες παροχής δικαιωμάτων άρχισαν "για του Χριστού την πίστη την Αγία", να περιδιαβαίνουν τις πόλεις του εσωτερικού της Κίνας, που ακόμα παρέμεναν κλειστές κοινωνίες, ερχόμενοι σε συνεχείς προστριβές μέχρι και συγκρούσεις, κυρίως με τις τάξεις των συντηρητικών ευγενών που φρόντισαν κατάλληλα να κεντρίζουν τον λαό εναντίον των πρώτων. Οι δε Κινέζοι προσήλυτοι του Χριστιανισμού, παύοντας να συμμετέχουν στην κοινοτική ζωή με τις αξίες που είχε διαμορφώσει ο Κομφούκιος, αλλά και διακόπτοντας κάθε οικονομική ενίσχυση πατροπαράδοτων ναών και ιερών, προκαλούσαν το μίσος των συμπατριωτών τους. Μάλιστα κάποιοι ιεραπόστολοι είχαν φθάσει στο σημείο να παρεμβαίνουν και στις τοπικές κοινωνίες, τις περισσότερες φορές απερίσκεπτα, εγείροντας έτσι στους Κινέζους έντονη δυσφορία και κατά της ίδιας της Αυτοκρατορίας.
Στις αιτίες της εξέγερσης αυτής δεν θα πρέπει να παραβλέπεται και η ολέθρια για την Κίνα έκβαση του Α' Σινοϊαπωνικού πολέμου που είχε μόλις προηγηθεί, όπου οι κινεζικές δυνάμεις είχαν υποστεί αποφασιστική ήττα "κατά ξηρά και κατά θάλασσα" από τους Ιάπωνες, τους οποίους μέχρι τότε πατροπαράδοτα περιφρονούσαν (π.χ. επεισόδιο Ναγκασάκι). Η έκβαση αυτή είχε προκαλέσει στην Κίνα τεράστια εσωτερική κρίση. Δεν υπήρχε σχεδόν επαρχία της Κινεζικής Αυτοκρατορίας που να μη μαστιζόταν από κοινωνική αναταραχή. Μία από τις πλέον ταραγμένες περιοχές της περιόδου εκείνης ήταν το Σαντόνγκ, ακριβώς εκεί όπου ξέσπασε και η εξέγερση των Μπόξερ, το 1898.
Στα παραπάνω, κατά ένα παράδοξο τρόπο, το Καλοκαίρι του 1898 ήλθε και προστέθηκε η μεγάλη πλημμύρα του ποταμού Γιανγκ που κατέκλυσε όλη την πεδιάδα του Σαντούγκ και όχι μόνο, δικαιώνοντας την προσωνυμία του ποταμού ως "πληγή της Κίνας". Η αυτοκρατορική κυβέρνηση στάθηκε ανίκανη ν΄ αντιμετωπίσει τις πλημμύρες και το κάθε χωριό είχε αφεθεί στην τύχη του. Η ανικανότητα αυτή ερμηνεύτηκε από τους Κινέζους ως "απώλεια της θεϊκής βούλησης - εντολής προς την αυτοκρατορική δυναστεία για διακυβέρνηση της χώρας. Έτσι και η καταστροφή αυτή που επαναλήφθηκε και το επόμενο έτος απετέλεσε λάδι στη φωτιά για ανοικτή πλέον εξέγερση και σύγκρουση. Η σπίθα όμως της εξέγερσης είχε ήδη ανάψει πάνω στα ορεινά χωριά του Σαντούγκ από τους Μπόξερ από τις αρχές του 1898 με μια ιαχή που διέτρεχε όλη την περιοχή "Γκρεμίστε τους Τσίνγκ (δυναστεία), τσακίστε τους ξέςνους".
Έτσι στα τέλη του 19ου αιώνα τα αντιδυτικά αισθήματα στην Κίνα ήταν ασυγκράτητα. Ενισχύονταν από την ταπείνωση της Κίνας στους πολέμους του οπίου. Οι δε φήμες για Δυτικούς ιεραπόστολους που απήγαγαν ορφανά Κινεζάκια και η οργή για το σιδηρόδρομο που παραβίαζε το φενγκ σούι χειροτέρευε την κατάσταση. Το κίνημα των Μπόξερ ήταν όχι μόνο αντιδυτικό αλλά και αντιδυναστικό. Στρεφόταν και κατά της δυναστείας των Τσινγκ την οποία θεωρούσε υπεύθυνη για την αδυναμία της Κίνας.
Συνεπώς η εξέγερση των Μπόξερ δεν ήταν μια σύγκρουση διαμετρικά αντίθετων πολιτισμών όπως θέλει να αποδέχεται η Δύση άλλα μία καθαρά αντι-ιμπεριαλιστική εξέγερση ενάντια στην πολιτική διείσδυσης που εφάρμοσαν οι Δυτικοί επεμβαίνοντας στην Άπω Ανατολή.
Ξέσπασμα
Όταν οι Μπόξερ εξεγέρθηκαν και άρχισαν να σφαγιάζουν χριστιανούς, η χήρα αυτοκράτειρα Τσισί, που επιθυμούσε ν' απαλλαγεί η Κίνα από τους ξένους, τους υποστήριξε. Οι Μπόξερ παραμέρισαν τα αντιαυτοκρατορικά αισθήματα τους και συμμάχησαν με την Αυλή για ν' απαλλαγούν από τους ξένους.
Την άνοιξη του 1900 οι Μπόξερ ήταν εκτός ελέγχου. Οι ξένοι διπλωμάτες ζήτησαν ενισχύσεις από την ακτή αλλά εμποδίστηκαν από τους Κινέζους. Στις 31 Μαΐου επιτράπηκε σε μια διεθνή δύναμη από 340 στρατιώτες να εισέλθει στο Πεκίνο, ενώ μια δύναμη 90 στρατιωτών έφτασε τέσσερεις μέρες αργότερα. Τον Ιούνιο του 1900 οι Μπόξερ ενισχυμένοι από Κινέζους στρατιώτες άρχισαν να επιτίθενται σε ξένες πρεσβείες. Οι πρεσβείες των ΗΠΑ, της Μεγάλης Βρετανίας, της Γαλλίας, της Ολλανδίας, της Ιαπωνίας, της Ιταλίας, της Ρωσίας και της Αυστροουγγαρίας βρίσκονταν όλες στο ίδιο μέρος, κοντά στην Απαγορευμένη Πόλη. Οι πρεσβείες ενώθηκαν και οχυρώθηκαν γρήγορα. Εκεί βρήκαν καταφύγιο οι ξένοι πολίτες στο Πεκίνο. Οι πρεσβείες της Ισπανίας και του Βελγίου ήταν λίγους δρόμους παρακάτω και το προσωπικό τους πρόλαβε να φτάσει σώο στην οχυρωμένη βάση. Η γερμανική πρεσβεία στην άλλη μεριά της πόλης καταλήφθηκε προτού η γερμανική πρεσβευτική αποστολή να προλάβει να ξεφύγει. Όταν ο Γερμανός πρέσβης φον Κέτελερ δολοφονήθηκε στις 20 Ιουνίου, οι ξένες δυνάμεις απαίτησαν επανόρθωση. Στις 21 Ιουνίου η Κίνα κήρυξε πόλεμο προς όλες τις ξένες δυνάμεις, αλλά αρκετοί τοπικοί διοικητές αρνήθηκαν να συνεργαστούν.
Η Οκταεθνής Συμμαχία
Οι ΗΠΑ, η Βρετανία, η Ιαπωνία, η Ρωσία, η Αυστροουγγαρία, η Γαλλία, η Ιταλία και η Γερμανία συμμάχησαν για να αντιμετωπίσουν τους Μπόξερ. Η διεθνής δύναμη που στάλθηκε για να βοηθήσει τους ξένους στο Πεκίνο αποτελείτο από 18.000 άντρες υπό τη διοίκηση του Βρετανού στρατηγού Άλφρεντ Γκέιζλι. Μετά από μερικές αποτυχημένες προσπάθειες κατάφερε να εισβάλει στο Πεκίνο στις 14 Αυγούστου και να σώσει τους πολιορκημένους ξένους. Ακολούθησε άγρια λεηλασία από τους στρατιώτες, ιδιαίτερα από τους Γερμανούς, από όπου έμεινε και ο χαρακτηρισμός Ούννοι, όπως τους αποκαλούσαν κατά τη διάρκεια των δύο παγκοσμίων πολέμων.
Το πρωτόκολλο των Μπόξερ
Στις 7 Σεπτεμβρίου η Κίνα αναγκάστηκε να υπογράψει το πρωτόκολλο των Μπόξερ. Σύμφωνα με αυτό η Κίνα έπρεπε να καταβάλει πολεμική αποζημίωση στις ξένες δυνάμεις. Έπρεπε επίσης να εκτελεστούν κυβερνητικοί αξιωματούχοι και ευγενείς οι οποίοι είχαν υποστηρίξει τους Μπόξερ.
Αποτελέσματα
Κατά τη διάρκεια της εξέγερσης 48 καθολικοί ιεραπόστολοι και 18.000 Κινέζοι καθολικοί δολοφονήθηκαν. Δολοφονήθηκαν επίσης 222 Κινέζοι ορθόδοξοι, 182 προτεστάντες ιεραπόστολοι και 500 Κινέζοι προτεστάντες. Η διεθνής δύναμη έχασε περίπου 250 άντρες ενώ οι κινέζικες απώλειες ήταν τεράστιες. Με την εξέγερση των Μπόξερ η Κίνα συνειδητοποίησε τη γενικότερη αδυναμία της και ότι έπρεπε να εκσυγχρονιστεί. Η αυτοκρατορική δύναμη εξασθένησε και άλλο ενώ φούντωσαν τα αισθήματα ενάντια στη δυναστεία των Τσινγκ, η οποία εκδιώχθηκε τελικά το 1911.
Ποπ κουλτούρα
Η Εξέγερση των Μπόξερ έχει παρουσιαστεί ή αναφερθεί σε διάφορα μέσα ψυχαγωγίας.
Κινηματογράφος
Η αμερικανική δραματική ταινία του Νίκολας Ρέι, 55 Μέρες στο Πεκίνο (55 Days at Peking, 1963) με τους Τσάρλτον Ίστον, Άβα Γκάρντνερ και Ντέιβιντ Νίβεν, εξελίσσεται κατά τη χρονική περίοδο της Εξέγερσης.
Τηλεόραση
Οι τελευταίες μέρες του Πεκίνου (Die letzten Tage von Peking, 2006): Δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ του γερμανικού τηλεοπτικού σταθμού ZDF, από τη σειρά Imperium. Αφηγητής: Μαξιμίλιαν Σελλ.
Βιντεοπαιχνίδια
Η Εξέγερση αναφέρεται στο βιντεοπαιχνίδι BioShock Infinite.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Κίνας Κατηγορία:Επαναστάσεις Κατηγορία:Αντιιμπεριαλισμός Κατηγορία:Κινεζικός εθνικισμός
Βαρωνία της Καρύταινας
Η Βαρωνία της Καρύταινας ή Βαρονία των Σκορτών ήταν ένα μεσαιωνικό φραγκικό φέουδο υποτελές στο Πριγκιπάτο της Αχαΐας. Εκτεινόταν στην ορεινή περιοχή της δυτικής Αρκαδίας γνωστή ως «Σκορτά», με κέντρο του την Καρύταινα (γαλλ. Caraintaine, ιταλ. Caritena).
Ιστορία
Η βαρωνία δημιουργήθηκε περί το 1209, μετά την κατάκτηση της Πελοποννήσου από τους Φράγκους σταυροφόρους της Δ΄ Σταυροφορίας. Ήταν δε μία εκ των δώδεκα αρχικών κοσμικών βαρωνιών του νεοπαγούς Πριγκιπάτου της Αχαΐας. Σύμφωνα με το «Χρονικό του Μορέως» η βαρωνία της Καρύταινας περιλάμβανε 22 ιπποτικά τιμάρια. Η Καρύταινα κατείχε εξέχουσα στρατηγική σημασία, αφού ήλεγχε το νότιο τμήμα της περιοχής των Σκορτών καθώς και το φαράγγι της κοιλάδας του Αλφειού, την κύρια δίοδο από το εσωτερικό της Πελοποννήσου προς την παράκτια πεδιάδα της Ηλείας.
Η Ισαβέλλα παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Ούγο, Κόμη της Μπριέν, ο οποίος όμως ενδιαφερόταν πιο πολύ για τις ιταλικές του κτήσεις, όπου και έμενε πιο πολύ. Μετά δε το θάνατο της Ισαβέλλας το 1279, ο Ούγος γρήγορα κουράστηκε να κυβερνά ένα φέουδο που ήταν εκτεθειμένο στις συνεχείς επιδρομές των Βυζαντινών του Μυστρά. Έτσι το 1289 εγκατέλειψε τον τίτλο του και επέστρεψε τα εδάφη του στην πριγκιπική domaine έναντι του κάστρου του Μπωβουάρ (Κατάκολο), το οποίο σύντομα αντάλλαξε με τον Ιωάννη Σωντερόν έναντι εκτάσεων στην Ιταλία. Η βαρωνία ανασυστάθηκε στην παλιά της έκταση και παραχωρήθηκε από τον Βασιλιά Κάρολο Β΄ της Νεαπόλεως στην Ισαβέλλα Βιλλεαρδουίνου και τον σύζυγό της, Φλωρέντιο του Αινώ, επί τη ευκαιρία του χρίσματός τους ως πριγκιπικού ζεύγους της Αχαΐας. Το 1303, η Ισαβέλλα χάρισε τα κάστρα της Καρύταινας και του Αρακλόβου (γαλλ. Bucelet) στην ανήλικη κόρη της Μαργαρίτα της Σαβοΐας (Βασίλισσα της Ιταλίας), η οποία όμως αποκήρυξε όλους τους τίτλους και δικαιώματά της στην Αχαΐα κατά τον γάμο της το 1324. Το 1320, η Καρύταινα και το ανατολικό μισό της παλαιάς βαρωνίας έπεσαν στα χέρια των Βυζαντινών υπό τον Ανδρόνικο Ασάνη. Πέντε χρόνια αργότερα, ο Πρίγκηπας Ιωάννης της Αχαΐας προσπάθησε να ανακαταλάβει το κάστρο της Καρύταινας, αλλά χωρίς επιτυχία.
Νομίσματα
Μαζί με τη βαρωνία του Δαμαλά, η Καρύταινα είναι η μοναδική βαρωνία της Αχαΐας που είναι γνωστό ότι έκοψε δικά της νομίσματα, αν και η ακριβής τους φύση αμφισβητείται: πρόκειται για μία σειρά τορνεζίων (denier tournois) από κράμα χαλκού και αργύρου (billon), που έκοψε τη δεκαετία του 1290 η Ελένη Κομνηνή Δούκαινα, δεύτερη σύζυγος και χήρα του Ούγου του Μπριέν. Τα νομίσματα αυτά έφεραν τις φράσεις HELENA D[E]I GRA[TIA] και CLARICTIA S[EMI] F[EUDI DOMINA], που συνήθως ερμηνεύεται ως διεκδίκηση εκ μέρους της του ημίσεως της βαρωνίας της Καρύταινας, η οποία ανήκε στον σύζυγό της. Εντούτοις, όπως παρατήρησε ο A. Bon, η ερμηνεία δεν είναι τόσο σαφής, καθώς αφενός η επιγραφή είναι CLARICTIA και όχι CARITENA και αφετέρου η ίδια η κοπή έγινε με την ιδιότητά της ως επιτρόπου τουύΔουκάτου των Αθηνών, παρά ως κυρίας της Καρύταινας.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Αρκαδίας
Παναγιώτης Μαγδανής
Ο  Παναγιώτης Μαγδανής (Λήμνος, 29 Νοεμβρίου 1990) είναι Έλληνας πρωταθλητής κωπηλασίας, μέλος της Εθνικής ομάδας. Ανήκει στο Ν.Ο. Λήμνου. Στις 25 Ιουλίου 2010 αναδείχθηκε παγκόσμιος πρωταθλητής κάτω των 23 ετών στο αγώνισμα διπλού σκιφ.
Βιογραφικό
Γονείς του είναι ο Αθανάσιος Μαγδανής από τον Κάσπακα και η Σταυρούλα Μαυρολαμπάδου από το Ρωμανού. Από μικρός ασχολήθηκε με την κωπηλασία στο Ν.Ο. Λήμνου και σύντομα άρχισε να διακρίνεται στα πανελλήνια πρωταθλήματα μικρών κατηγοριών. Το 2005 στο σκιφ και το 2006 στο διπλό σκιφ παίρνει την 3η θέση στο πανελλήνιο πρωτάθλημα παίδων. Το 2008 με παρτενέρ τον συντοπίτη του Παύλο Πραβλή πήραν τη 2η θέση στο πανελλήνιο σχολικό πρωτάθλημα και αναδείχθηκαν δευτεραθλητές Ελλάδος εφήβων στο διπλό σκιφ. Επίσης, επιλέχτηκε για πρώτη φορά στην εθνική ομάδα κωπηλασίας και έλαβε μέρος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Εφήβων στο Λιντς της Αυστρίας. Στη συνέχεια πήρε μέρος στο Βαλκανικό Πρωτάθλημα Εφήβων στο Βελιγράδι, όπου κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο διπλό σκιφ και το χάλκινο μετάλλιο στο τετραπλό σκιφ εφήβων.
Το 2009, στο πανελλήνιο πρωτάθλημα, κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στη δίκωπο χωρίς πηδαλιούχο νέων ανδρών με παρτενέρ τον Παύλο Πραβλή και το χάλκινο στο σκιφ ελαφρών βαρών ανδρών, όπου τον ξεπέρασαν μόνο οι δυο Ολυμπιονίκες Βασίλης Πολύμερος και Δημήτρης Μούγιος.
Το 2010 είχε αλματώδη εξέλιξη. Είχε εντυπωσιακή παρουσία σε δυο μεγάλες διεθνείς διοργανώσεις στην κατηγορία "διπλό σκιφ ελαφρών βαρών" με παρτενέρ τον Λευτέρη Κόνσολα του Ναυτικού Ομίλου Σαλαμίνας: στους αγώνες «Πιεντιλούκο» στην Ιταλία (5η θέση) και στη διεθνή ρεγκάτα του Ντούισμπουργκ στη Γερμανία, όπου τερμάτισαν πρώτοι. Το Μάιο αναδείχθηκε πρωταθλητής Ελλάδος στους άνδρες στο σκιφ ελαφρών βαρών και πήρε την τρίτη θέση στο διπλό σκιφ ελαφρών βαρών με παρτενέρ τον έφηβο Κώστα Τσόπανο. Μετά τις εμφανίσεις αυτές ο ομοσπονδιακός προπονητής τον συμπεριέλαβε στην αποστολή για τα Παγκόσμια Κύπελλα. Στο 1ο Παγκόσμιο Κύπελλο, στο Μπλεντ της Σλοβενίας, τερμάτισε στη 10η θέση ανάμεσα σε 24 αθλητές. Την ίδια θέση πήρε και στο 3ο Π.Κ. στην Ελβετία. Στη συνέχεια προετοιμάστηκε στη λίμνη Καστοριάς με την εθνική ομάδα κάτω των 23 ετών για το παγκόσμιο πρωτάθλημα της Λευκορωσίας.
Παγκόσμιος πρωταθλητής
Στις 22 ως 25 Ιουλίου 2010 έλαβε μέρος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα με την εθνική ομάδα που διεξήχθη στο Μπρεστ της Λευκορωσίας. Μετείχε στην κατηγορία "διπλό σκιφ ελαφρών βαρών" με παρτενέρ τον Λευτέρη Κόνσολα του Ναυτικού Ομίλου Σαλαμίνας. Στον προκριματικό τερμάτισαν πρώτοι στη σειρά τους με χρόνο 6:38.41. Έτσι προκρίθηκαν απευθείας στον ημιτελικό, το μοναδικό πλήρωμα από τα έξι που τα κατάφερε. Στην ημιτελική σειρά τερμάτισαν πάλι στην 1η θέση και πέρασαν σχετικά εύκολα στον τελικό που έγινε στις 25/7/2010. Εκεί έπειτα από συγκλονιστική μάχη αναδείχθηκαν παγκόσμιοι πρωταθλητές με χρόνο 6:42.78, αφήνοντας πίσω τους τις ομάδες της Βρετανίας (6:44.29) και της Δανίας (6:45.21).
Το 2011, στο αντίστοιχο πρωτάθλημα Κ-23 που διεξήχθη στο Άμστερνταμ, κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στο "σκιφ ελαφρών βαρων".
Το 2012, στο παγκόσμιο πρωτάθλημα μη ολυμπιακών αθλημάτων που έγινε στο Πλόβντιβ της Βουλγαρίας, κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στο "τετραπλό σκιφ ελαφρών βαρών μαζί με τους Γιώργο Κόνσολα, Λευτέρη Κόνσολα και Νίκο Αφεντούλη.
Το 2013, έλαβε μέρος με την εθνική ομάδα, στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα κωπηλασίας που έλαβε χώρα στο CHUNGJU της Ν. Κορέας και κατέκτησε την 1η θέση στο τετραπλό σκιφ ελαφρών βαρών, μαζί τους Γιώργο Κόνσολα, Λευτέρη Κόνσολα και Σπύρο Γιάνναρο (χρόνος: 6:03.44).
8ος στην Ολυμπιάδα 2012
Το Σεπτέμβριο του 2011 κατάφερε να πλασαριστεί στη δεκάδα του παγκοσμίου πρωταθλήματος ανδρών στο "διπλό σκιφ ελαφρών βαρών" με παρτενέρ τον Λευτέρη Κόνσολα και να εξασφαλίσει την πρόκριση για την Ολυμπιάδα 2012 του Λονδίνου.
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου το σκάφος του ήταν 5ο στους προκριματικούς και αγωνίστηκε στα ρεπεσάζ, όπου τερμάτισε πρώτο με χρόνο 6:31.13 που ήταν ο καλύτερος των προκριματικών. Έτσι προκρίθηκε στον ημιτελικό γύρο, όπου πήρε την 4η θέση και απέκτησε το δικαίωμα να αγωνιστεί στον μικρό τελικό για τις θέσεις 7-12. Στον μικρό τελικό, έπειτα από καταπληκτική κούρσα, οι δυο κωπηλάτες τερματισαν στη 2η θέση με χρόνο 6:31.71 κατακτώντας την 8η θέση στη διοργάνωση.
Αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της κωπηλασίας Κατηγορία:Αθλητισμός στη Λήμνο
Fanboy & Chum Chum
Το Fanboy & Chum Chum είναι σειρά κινουμένων σχεδίων που προβάλλεται μέσω της συχνότητας του καναλιού Nickelodeon. Ξεκίνησε αρχικά με ένα επεισόδιο της σειράς "Random! Cartoons".
Ιστορία
Δύο τρελά αγόρια, ο Fanboy και ο Chum Chum, λάτρεις της γρανίτας Φρόστι, ζουν καθημερινά τρελές περιπέτειες. Παρακολουθούν το μάθημα το Κύριου Μάφλιν μαζί με τους συμμαθητές τους Κάιλ, Λούπε, Γιο, Φανκάιλτσαμ Κρις, Μάικλ Τζόνσον, Φρανσίν, Cheech και τις τρελές μαζορέτες.
Άλλοι ήρωες
Κάτω από το Φάνλαιρ ζει ο φίλος τους ο Οζ. Δουλεύει σε ένα μαγαζί για παιχνίδια και κόμικς. Δεν θέλει να τα πουλήσει επειδή έχει μανία με αυτά. Απέναντι από το Φάνλαιρ  δουλεύει  στο Frosty Mart ο Boogregard Shlizetti "Boog" που έχει μανία με το arcade βιντεοπαιχνίδι Chimp Chomp και να εκφοβίζει τους Fanboy & Chum Chum. Επίσης ο βοηθός διευθυντή, ο Leonard Flynn-Boyle "Lenny" δουλεύει εκεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Σειρές του Nickelodeon
Λόντος
Το επώνυμο Λόντος έφερε επιφανής οικογένεια προκρίτων της Αχαΐας από το χωριό Καλάνου της Πάτρας, όπου διασώζεται και ο πύργος του. Η οικογένεια αυτή διακρίθηκε ιδιαίτερα για τη φιλοπατρία της και τις διάφορες εκδουλεύσεις που παρείχε προς τη πατρίδα, ιδιαίτερα κατά τον Αγώνα του 1821 και μετέπειτα. Τα μέλη της σπουδαίας αυτής οικογένειας της Αχαΐας που διακρίθηκαν τόσο στην πολιτική όσο και στους απελευθερωτικούς αγώνες της Ελλάδας χωρίζονται σε δύο κλάδους, σ΄ εκείνους που εγκαταστάθηκαν στη Πάτρα, και σ΄ εκείνους που εγκαταστάθηκαν από το 1717 στη τότε Βοστίτσα και σήμερα Αίγιο.
Κλάδος Πατρών
Κλάδος Βοστίτσας
Δείτε επίσης
Οικογένεια Λόντου
Περιφέρειες υπό τη Δικαιοδοσία της Κεντρικής Κυβέρνησης
Οι Περιφέρειες υπό τη Δικαιοδοσία της Κεντρικής Κυβέρνησης (στα τατζίκ Ноҳияҳои тобеи ҷумҳурӣ* Τα, Районы республиканского подчинения, Rajony respublikanskogo podčinenija) είναι διοικητική ενότητα του Τατζικιστάν που αποτελείται από 13 επαρχίες που διοικούνται προς το παρόν από την κεντρική εξουσία.
Ιστορία
Οι Περιφέρειες υπό τη Δικαιοδοσία της Κεντρικής Κυβέρνησης κάλυπταν μεγάλο μέρος της περιφέρειας Γαρμ μέχρι και το 1955, οπότε και διαλύθηκαν.
Η ευρύτερη περιοχή ήταν παλιότερα γνωστή ως περιφέρεια Καροτεγκίν.
Επαρχίες
Οι 13 επαρχίες είναι οι παρακάτω με σειρά από δυτικά προς ανατολικά και σχηματίζουν τις Επαρχίες της Δημοκρατικής Υποταγής. Η σειρά των επαρχιών και το όνομά τους βασίζεται σε αξιόπιστες πηγές: έναν διοικητικό χάρτη του Τατζικιστάν και στατιστική επετηρίδα που δείχνει την κατανομή της περιοφέρειας σε επαρχίες.
Γεωγραφία
Το οροπέδιο διασχίζεται από τον ποταμό Βαχς, ένα δεξιό παραπόταμο του Αμού Ντάρια. Στα βόρεια σύνορα υπάρχουν τα όρη Γκισσάρ και Ζεραβσάν και στα νότια σύνορα υπάρχει η κορυφή Νταρβάζ με υψόμετρο 7,600 μέτρα (24,900 πόδια). Το κλίμα είναι εξαιρετικά ακραίο, επειδή χιονίζει τον Οκτώβριο αλλά εξαφανίζεται μέχρι τον Μάιο. Κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, ωστόσο, οι βουνοπλαγιές είναι πλούσια ντυμένες με το φύλλωμα των σφένδαμνων, τέφρα βουνών, δέντρων με μήλο, αχλάδι και καρύδι, και τα περιβόλια παρέχουν, όχι μόνο μήλα και τα αχλάδια, αλλά και ροδάκινα, κεράσια, βατόμουρα και βερίκοκα. Τα βοοειδή και τα άλογα είναι μικρές αλλά σκληραγωγημένες φυλές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία του Τατζικιστάν
Ηλιοειδείς αστέρες
Ηλιοειδείς αστέρες (solar analogs ή solar twins) ονομάζονται οι αστέρες που έχουν χαρακτηριστικά, κυρίως μάζα, φασματικό τύπο - χρώμα (ισοδύναμα: επιφανειακή θερμοκρασία) και διάμετρο, παρόμοια με τα αντίστοιχα του Ήλιου. Οι περισσότεροι επιστήμονες θεωρούν ότι η πιθανότητα οι ηλιοειδείς αστέρες να έχουν κατοικήσιμους πλανήτες είναι μεγαλύτερη από ό,τι για άλλους αστέρες.
Ο φασματικός τύπος των ηλιοειδών αστέρων είναι GV, δηλαδή είναι κίτρινοι νάνοι όπως και ο Ήλιος. Μπορεί να ειπωθεί ότι, τουλάχιστον για τη γειτονιά μας του Γαλαξία, όπου η «μεταλλικότητα» είναι περίπου η ίδια για όλους τους αστέρες, οι όροι «κίτρινος νάνος» και «ηλιοειδής αστέρας» είναι σχεδόν συνώνυμοι. Οι ηλιοειδείς αστέρες, έχοντας την ίδια αρχική μάζα με την οποία ξεκίνησε και ο Ήλιος, θα έχουν και την ίδια διάρκεια ζωής, περίπου 10 δισεκατομμύρια γήινα χρόνια από τη γέννηση ως τον θάνατό τους, οπότε και θα παραγάγουν ένα πλανητικό νεφέλωμα και θα αφήσουν πίσω τους ως «αστρικό πτώμα» ένα λευκό νάνο.
Παραδείγματα ηλιοειδών αστέρων είναι μεταξύ άλλων και οι:
Πηγές
Κατηγορία:Είδη αστέρων Κατηγορία:Ήλιος
Γεώργιος Πλυτάς
Ο Γεώργιος Πλυτάς (Αθήνα, 1910 - 30 Απριλίου 1997) ήταν γιος του τέως δημάρχου Αθηναίων Αμβρόσιου Πλυτά. Είχε διατελέσει βουλευτής ΕΡΕ και Ν.Δ., καθώς και δήμαρχος Αθηναίων (1964-1967).
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Αθηναίων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Πολιτισμού και Επιστημών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές διαγραφέντες Κατηγορία:Πρόεδροι του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού
Σπυρίδων Δοντάς
Ο Σπυρίδων Δοντάς (1878–1958) ήταν Έλληνας πανεπιστημιακός, ιατρός και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 21 Ιουνίου 1878 στην Αθήνα όπου και ολοκλήρωσε τη βασική του εκπαίδευση. Ήταν μέλος παλιάς Αθηναϊκής οικογένειας Επαναστατών του 1821. Το 1894 εγγράφηκε στην Ιατρική Σχολή του πανεπιστημίου της Αθήνας, από όπου αποφοίτησε το 1898 με διδακτορικό δίπλωμα. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του στη Γερμανία και το 1900 έγινε βοηθός του φυσιολογείου ενώ το 1901 επιμελητής της γενικής φυσιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 1916 έγινε έκτακτος καθηγητής της ίδιας έδρας και το 1925 καθηγητής της πειραματικής φαρμακολογίας. Το 1927 κατέλαβε την έδρα της φυσιολογίας ως τακτικός καθηγητής. Διετέλεσε πρύτανης του του Πανεπιστημίου Αθηνών κατά το ακαδημαϊκό έτος 1946–1947 ενώ ένα έτος νωρίτερα ήταν αντιπρύτανης. Ακόμη διετέλεσε διευθυντής της Οδοντιατρικής Σχολής για 3 χρόνια.
Ήταν αντεπιστέλλον μέλος της Γερμανικής Ακαδημίας Φυσιοδιφών, της Ιταλικής Ακαδημίας και της Ιατρικής Ακαδημίας του Καΐρου και μέλος του Διεθνούς Συνεδρίου Φυσιολόγων και πρόεδρος της Λέσχης των Επιστημόνων. Το 1931 εξελέγη μέλος της Ακαδημίας Αθηνών ενώ το 1943 διετέλεσε πρόεδρός της. Από τη θέση του προέδρου αυτής αρνήθηκε να αποκηρύξει την Εθνική Αντίσταση με αποτέλεσμα να απολυθεί από τη θέση του για τρεις μήνες.
Επιστημονικό έργο
Συνέγραψε πληθώρα επιστημονικών εργασιών αλλά και συγγραμμάτων ιατρικού περιεχομένου. Μεταξύ αυτών :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Πρόεδροι της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Πρυτάνεις Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Έλληνες φυσιολόγοι
Σωμάτιο Golgi
thumb|315px|Μικρογραφία του σωματίου Γκόλτζι thumb|315px|Διάγραμμα της εκκριτικής διαδικασίας από το ενδοπλασματικό δίκτυο (πορτοκαλί χρώμα) και του σωματίου Γκόλτζι (ροζ χρώμα) Το σωμάτιο Γκόλτζι ή Golgi (επίσης ονομάζεται και σύστημα Γκόλτζι/Golgi, ή σύμπλεγμα Γκόλτζι/Golgi, ή συσκευή Γκόλτζι/Golgi, ή δικτυόσωμα) είναι ένα οργανίδιο που απαντάται στα ευκαρυωτικά κύτταρα. Ανακαλύφθηκε το 1898 από τον Ιταλό ιατρό Καμίλο Γκόλτζι και ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του. Ορίσθηκε όμως με μεγαλύτερη σαφήνεια μεταγενέστερα με τη βοήθεια του ηλεκτρονικού μικροσκοπίου. Η πρωταρχική λειτουργία του σωματίου είναι να επεξεργάζεται και να πακετάρει μακρομόρια που συντίθενται στο κύτταρο ιδιαίτερα πρωτεΐνες και λιπίδια. Το σωμάτιο αποτελεί τμήμα του ενδομεμβρανικού συστήματος που απαντάται στα ευκαρυωτικά κύτταρα.
Δομή
Το σωμάτιο Γκόλτζι αποτελείται από μια σειρά κυτταρικών οργανιδίων που συντίθενται από μια δεσμίδα κυστιδίων - σάκων, που συνδέονται με την κυτταροπλασματική μεμβράνη, οι οποίοι είναι γνωστοί ως ασκίδια ή δεξαμενές. Συνήθως παρατηρούνται 5-8 τέτοιοι σχηματισμοί αλλά μπορεί να αριθμούν μέχρι και 60, όπως έχει παρατηρηθεί. Οι μεμβράνες του εξοπλισμού Γκόλτζι δημιουργούνται από κυστίδια που αποσπώνται από το ενδοπλασματικό δίκτυο και τα «εκκριτικά» κυστίδια σχηματίζονται από τον εξοπλισμό ο οποίος κινείται προς την περιφέρεια του κυττάρου και μπορεί να εκτελεί εξωκύττωση.
Το σύστημα έχει 4 λειτουργικές περιοχές: το δίκτυο υπερ-Γκόλτζι (cis-Golgi), το μεσο-Γκόλτζι (medial-Golgi), το ενδο-Γκόλτζι (endo-Golgi), και το δίκτυο δια-Γκόλτζι (trans-Golgi). Τα κυστίδια από το ενδοπλασματικό δίκτυο ενώνονται στη σχηματίζουσα υπερ-Γκόλτζι (cis-Golgi) περιοχή και στη συνέχεια συνεχίζουν μέχρι την ωριμάζουσα δια-Γκόλτζι (trans-Golgi) περιοχή. Από εκεί και έπειτα στέλνονται στον προγραμματισμένο τους προορισμό. Κάθε περιοχή περιέχει διαφορετικά ένζυμα τα οποία εκλεκτικά διαφοροποιούν τα περιεχόμενά τους εξαρτάται από πού προοριζόταν να χρησιμοποιηθούν.
Ο εξοπλισμός Γκόλτζι γενικά πιστεύεται πως παίζει ρόλο αποθήκης, ενώ παράλληλα επιτρέπει τη συνένωση των απλών μορίων σε πιο σύνθετα, όπως για παράδειγμα τη συνένωση υδατανθράκων και πρωτεϊνών σε γλυκοπρωτεΐνες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυτταρικά οργανίδια
Αανιπάδα
thumb|upright|Ο κώνος θεμελιώσεως του Αανιπάδα στο British Museum BM 90951. Ο Αανιπάδα (σουμερ. A'an-na-pad-da) ήταν βασιλιάς της Α΄ Δυναστείας της Ουρ στη Μεσοποταμία, που έζησε περί το 2600 π.Χ.. Ο Αανιπάδα ήταν γιος του Μεσανιπάδα. Πιστεύεται ότι ο τάφος του είναι ο υπ' αριθ. PG 580 στο Βασιλικό Κοιμητήριο της Ουρ.
Αναθηματικές επιγραφές και κώνος
Αρκετές πινακίδες που φέρουν το όνομα του βασιλιά αυτού έχουν ανακαλυφθεί, αφιερωμένες κυρίως στη θεά Νινχουρσάγκ και προσδιορίζουσες τον Μεσανιπάδα ως πατέρα του.
Στην Ουρ ανακαλύφθηκε από τον Τζων Τζωρτζ Τέιλορ το 1854 ένας κώνος θεμελιώσεως από κράμα χαλκού που φέρει το όνομα του «βασιλέως Αανιπάδα» με αφιέρωση προς τη θεά Ινάννα. Σήμερα βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο (BM 90951). Το μήκος του είναι 34,3 εκατοστόμετρα, έχει διάμετρο βάσεως 3,7 εκατοστόμετρα και ζυγίζει 1,7 κιλό. Βρέθηκε μαζί με δύο άλλα τέχνεργα, μια σμιλεμένη πέτρα με λαβή και μια προσωπογραφία σε λάπις λάζουλι, που πιθανώς συναποτελούσαν με τον κώνο ένα ανάθημα θεμελιώσεως.
Το περιεχόμενο της επιγραφής του κώνου είχε παραβλεφθεί έως το 1928, οπότε και δημοσιεύθηκε από τον J.C. Gadd.
Βιβλιογραφία
Αανιπαδα
Παρενθέσωμα
Παρενθεσώματα ονομάζονται μικροσκοπικές δομές (δηλ. οργανίδια) που έχουν βρεθεί στα κύτταρα της συνομοταξίας των βασιδιομυκήτων. Όπως το όνομά τους αποκαλύπτει, οι σχηματισμοί αυτοί έχουν σχήμα παρενθέσεως και βρίσκονται εκατέρωθεν του διαφράγματος που διαχωρίζει τα κύτταρα στις υφές του μύκητα. Η λειτουργία τους δεν έχει ακόμα αποκαλυφθεί όπως επίσης και ή ακριβής σύνθεσή τους. Η ποικιλία στην εμφάνισή τους είναι χρήσιμη στον διαχωρισμό των διαφορετικών ποικιλιών μυκήτων μεταξύ τους.
Αναφορές
Κατηγορία:Κυτταρικά οργανίδια
Ορεινός όγκος Άαρ-Γοτθάρδου
Ο Ορεινός όγκος Άαρ-Γοτθάρδου βρίσκεται στις κεντρικές ελβετικές Άλπεις ή Βερνικές Άλπεις, των οποίων αποτελεί το ανατολικό άκρο, και από αυτόν πηγάζει ο ποταμός Άαρ. Η υψηλότερη κορυφή του είναι το Φίνστεράαρχορν (υψόμετρο 4.274 μέτρα), ενώ από τις άλλες κορυφές γνωστότερες είναι οι Άλετσχορν (4.194 μ.), Γιούνγκφραου (4.158 μ.), Μενχ (4.110 μ.), Γκρος Φήσερχορν (4.049 μ.) και Άιγκερ (3.967 μ.). Εκτείνεται και στα ανατολικά της κοιλάδας του Άαρ, όπου συνορεύει με τον Ορεινό όγκο του Αγίου Γοτθάρδου των Ουρνικών Άλπεων.
Ο Ορεινός όγκος Άαρ-Γοτθάρδου έχει πολύ καλό συγκοινωνιακό δίκτυο και ανεπτυγμένο τουρισμό. Διοικητικά υπάγεται στο Καντόνι του Βαλαί της νότιας Ελβετίας.
Γολέμι Αιτωλοακαρνανίας
Το Γολέμι, επίσημα Γολέμιον, είναι ορεινός οικισμός της ορεινής Ναυπακτίας στο νομό Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 600 μέτρα. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης, μαζί με το Καταφύγιο συναποτελούν την Τοπική Κοινότητα Καταφυγίου, ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Αποδοτίας του Δήμου Ναυπακτίας και ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 46 κάτοικοι.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Το Γολέμι βρίσκεται στη δυτική πλευρά του Μακρυνόρους, πάνω από το Τρανόρεμα, παραπόταμο του Μόρνου και αγναντεύει τον Κορινθιακό κόλπο προσφέροντας πολύ όμορφη θέα προς αυτόν. Απέχει 27 χλμ. ΒΑ. από την Ναύπακτο και 8 χλμ. ΝΔ. από το Καταφύγιο. Ιστορικά, πάντα συνδεόταν με το Καταφύγιο, παλαιά Αμόρανη, αφού σύμφωνα με την τοπική παράδοση ο οικισμός πρωτοδημιουργήθηκε, γύρω στο 1700, από δύο οικογένειες κτηνοτρόφων της Αμόρανης οι οποίοι μετοίκησαν στη δυτική πλευρά του Μακρυόρους σε τοποθεσία του σημερινού οικισμού. Από το 1836 υπαγόταν διοικητικά στον τέως Δήμο Αποδοτία ς.
Κοντά στο Γολέμι υπάρχει το "Κεφαλογέφυρο" ένα λιθόκτιστο μονότοξο γεφύρι διάβασης για το φαράγγι του Μόρνου, όπου οι γύρω πλαγιές του καλύπτονται από τη μεσογειακή μακία βλάστηση και από πυκνό δάσος αιωνόβιων αριών, πουρναριών, φιλλύκια και γιγάντιες χνοώδεις βελανιδιές, ιδανικό βιότοπο για τα αγριογούρουνα. Στη βορεινή πλαγιά του φαραγγιού υψώνονται τα Αμορανίτικα βράχια.
Δημογραφικά στοιχεία
Η εξέλιξη πληθυσμού του οικισμού Γολεμίου της Κοινότητας Καταφυγίου:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ναυπακτίας
Αμέλια του Ηνωμένου Βασιλείου
Η Αμέλια του Ηνωμένου Βασιλείου (1783 - 1810) ήταν μέλος της βρετανικής βασιλικής οικογένειας και το δέκατο πέμπτο παιδί του Γεωργίου Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και της Καρλόττας του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς.
Παιδική ηλικία
Γεννήθηκε στις 7 Αυγούστου 1783 στη Βασιλική Κατοικία του Ουίνδσορ. Συχνά λέγεται ότι ήταν η αγαπημένη του πατέρα της, που την αποκαλούσε "Έμιλυ". Γεννήθηκε μετά τους πρόωρους θανάτους των δύο μεγαλύτερων αδελφών της Οκτάβιου (23 Φεβρουαρίου 1779 - 3 Μαΐου 1783) και Αλφρέδου (22 Σεπτεμβρίου 1780 - 20 Αυγούστου 1782). Αυτοί οι θάνατοι άφησαν ένα κενό σχεδόν έξι ετών μεταξύ της Αμέλιας και της πλησιέστερης επιζήσασας αδελφής της, Σοφίας. Ήταν είκοσι ένα χρόνια νεότερη από τον μεγαλύτερο αδελφό της, Γεώργιο, και σχεδόν δεκαεπτά χρόνια νεότερη από την μεγαλύτερη αδελφή της, Καρλόττα.
Η Αμέλια βαπτίσθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου στο Βασιλικό Παρεκκλήσι του Παλατιού του Αγίου Ιακώβου από τον Τζον Μουρ, Αρχιεπίσκοπο του Καντέρμπερυ. Ανάδοχοί της ήταν ο Διάδοχος Γεώργιος, η Πριγκίπισσα Καρλόττα και η Πριγκίπισσα Αυγούστα Σοφία.
Καθώς γεννήθηκε πολύ σύντομα μετά το θάνατο του Οκταβίου και λίγο πριν το τέλος του πολέμου μεταξύ της Μεγάλης Βρετανίας και των Ηνωμένων Πολιτειών, η γέννησή της θεωρήθηκε η αρχή μιας καινούργιας περιόδου ελπίδας και πολλά αναμένονταν από αυτήν, ακόμα και πριν γεννηθεί. "Η μικρότερη αδελφή μας είναι χωρίς εξαίρεση ένα από τα ομορφότερα παιδιά που έχω δει ποτέ", έγραψε η μεγαλύτερη αδελφή της στον αδερφό τους, Γουλιέλμο όταν η Αμαλία ήταν μόλις ενός μηνών. Αναμενόταν να είναι τόσο όμορφη και γοητευτική όσο ήταν ο Οκτάβιος, το προηγούμενο αγαπημένο παιδί του πατέρα της. Ως αποτέλεσμα των θανάτων των δύο αδελφών της, η Αμέλια θεωρήθηκε η αγαπημένη του πατέρα της.
Καθώς ήταν το νεότερο από τα δεκατρία (επιζήσαντα) παιδιά των βασιλέων, η Αμέλια περνούσε το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου της με τις αδελφές της Μαρία και Σοφία. Οι τρεις νεότερες πριγκίπισσες δεν έλαβαν την ίδια προσοχή από τους γονείς τους, σε σχέση με τις μεγαλύτερες αδερφές τους, και επικοινωνούσαν με εκείνους ως επί το πλείστον μέσω επιστολών. Η Αμέλια ήταν μόλις πέντε χρονών όταν ο πατέρας της υπέστη για πρώτη φορά τα συμπτώματα της ψυχικής του ασθένειας.
Ενηλικίωση
Εκείνη και οι αδελφές της, Καρλόττα, Αυγούστα Σοφία, Ελισάβετ, Μαρία και Σοφία ήταν υπερπροστατευόμενες και απομονωμένες, κάτι που περιόριζε τη συνάντησή τους με άντρες της ηλικίας τους. Το 1798, η πριγκίπισσα Αμέλια ανέπτυξε πόνο στην άρθρωση του γόνατος και στάλθηκε στην μεγάλη παραθαλάσσια πόλη Ουόρθινγκ. Τον επόμενο χρόνο, η Αμέλια ανέκαμψε προσωρινά αρκετά καλά ώστε να πάει με την οικογένειά της στο Ουέιμουθ. Κατά τη διάρκεια της ζωής της, η Αμέλια είχε συχνά αδύναμη υγεία. Στην ηλικία των δεκαπέντε, άρχισε να υποφέρει από πρώιμα συμπτώματα που αποδείχθηκε ότι είναι φυματίωση.
Το 1801 ερωτεύθηκε τον σταυλάρχη Τσαρλς Φίτζροϋ, ο οποίος ήταν εικοσιένα χρόνια μεγαλύτερός της και επιθυμούσε να τον παντρευτεί. Η βασίλισσα ειδοποιήθηκε για την σχέση τους από έναν υπηρέτη, αλλά δεν γνωστοποίησε το θέμα στον βασιλιά, ελπίζοντας ότι αυτό θα εμπόδιζε τον βασιλιά να ανακαλύψει τη σχέση, κάτι που μπορεί να του προκαλούσε μια από τις περιόδους ψυχικής ασθένειας. Παρ' όλο που ποτέ δεν εγκατέλειψε την ελπίδα να τον παντρευτεί, η Αμέλια γνώριζε ότι δεν μπορούσε να παντρευτεί νόμιμα τον Φίτζροϋ λόγω των διατάξεων του νόμου για τους βασιλικούς γάμους, τουλάχιστον μέχρι την ηλικία των 25 ετών. Ανέφερε αργότερα στον αδελφό της Φρειδερίκο ότι θεωρούσε τον εαυτό της παντρεμένο, λαμβάνοντας τα αρχικά AFR (Amelia FitzRoy). Η Αμέλια και ο Τσαρλς δεν παντρεύτηκαν ποτέ και θεωρείται ότι ο πατέρας της δεν είχε γνώση της σχέσης τους.
Θάνατος
Το 1808 η Αμέλια υπέστη μια σοβαρά επίθεση ιλαράς και ο πατέρας της αποφάσισε να τη στείλει για ανάρρωση στο Ουέυμουθ, συνοδευόμενη από την αδελφή της Μαρία. Η υγεία της βελτιώθηκε μόνο λίγο, καθώς τον Αύγουστο του 1810 επιδεινώθηκε ραγδαία. ενώ τον Οκτώβριο του ίδιου έτους εμφάνισε ερυσίπελας. Ο θάνατός της επήλθε στις 2 Νοεμβρίου, ανήμερα των γενεθλίων του αδερφού της Εδουάρδου. Ενταφιάστηκε στο Παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου στο Κάστρο Ουίνδσορ.
Ο θάνατός της κατηγορήθηκε εν μέρει για την παρακμή της υγείας του πατέρα της, η οποία είχε ως αποτέλεσμα την παραφροσύνη του. Σύμφωνα με τον γιατρό, Δόκτορα Ουίλλις, ο βασιλιάς αργότερα θα φώναζε "με έναν άγριο, μονότονο τρόπο," Ω Έμιλυ, γιατί δεν σώζεις τον πατέρα σου; Μισώ όλους τους γιατρούς... "
Η Αμέλια περιγράφηκε ως ένα όμορφο, λεπτό κορίτσι με χείλη ρουμπινί και χνουδωτά μαλλιά. Αναφέρεται ότι ήταν "η πιο ταραγμένη απ' όλες τις Πριγκίπισσες". Ωστόσο, λέγεται ότι ήταν ευφυής, φιλική, πνευματώδης και ανιδιοτελής. Η Αμέλια ήταν η αγαπημένη των αδερφών της, Φρειδερίκου, Δούκα της Υόρκης, και Αυγούστου Φρειδερίκου του Σάσσεξ, που την αποκαλούσαν "υπέροχο πλάσμα". Η Αμέλια είχε πει στον αδερφό της Αύγουστο ότι ήταν ο αγαπημένος αδερφός της. Ο τελευταίος καταστράφηκε μετά τον θάνατό της κι επηρεάστηκε τόσο άσχημα με την κηδεία της, που δεν κοιμήθηκε ποτέ ξανά χωρίς κεριά στο δωμάτιό του. Επίσης ξεσπούσε σε κλάματα όποτε άκουγε το όνομά της ακόμη και τρία χρόνια μετά τον θάνατό της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανίδες πριγκίπισσες Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Ανόβερου
Νικόλαος Εξαρχόπουλος
Ο Νικόλαος Εξαρχόπουλος (1874 - 1η Μαρτίου 1960) ήταν Έλληνας παιδαγωγός και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Γεννήθηκε στη Νάξο και σπούδασε στη Φιλοσοφική σχολή του πανεπιστημίου Αθηνών, του οποίου έγινε και διδάκτορας. Συμπλήρωσε τις σπουδές του στη Γερμανία και την Ελβετία με υποτροφία του ελληνικού κράτους. Επιστρέφοντας το 1904 στην Αθήνα διδάσκει ως καθηγητής στο διδασκαλείο δημοτικής εκπαίδευσης Αθηνών ενώ την περίοδο 1905-1907 διατελεί διευθυντής του διδασκαλείου Πελοποννήσου. Στη συνέχεια γίνεται επιθεωρητής των γυμνασίων και των ελληνικών σχολείων Πελοποννήσου και τρία χρόνια αργότερα διευθυντής του Διδασκαλείου Μέσης Εκπαίδευσης. Το 1906 αναγορεύθηκε υφηγητής φιλοσοφίας και παιδαγωγικής και το 1912 διορίστηκε καθηγητής της ίδιας έδρας στο πανεπιστήμιο Αθηνών, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1948. Την περίοδο 1918-1920 απομακρύνθηκε από τη θέση του για πολιτικούς λόγους.
Το 1929 εξελέγη μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, της οποίας εξελέγη πρόεδρος το 1949. Επίσης ήταν γραμματέας του υπουργείου παιδείας το 1922 και αντιπρόεδρος της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας καθώς και πρύτανης του πανεπιστημίου Αθηνών το 1936. Σε αυτόν επίσης οφείλεται η ίδρυση του Πειραματικού Σχολείου Πανεπιστημίου Αθηνών (1929).
Ως παιδαγωγός εναντιώθηκε στις απόψεις των δημοτικιστών και του Εκπαιδευτικού Ομίλου και επηρέασε σημαντικά την ελληνική εκπαίδευση εισάγοντας νέους θεσμούς. Εμφανής είναι η επίδραση που άσκησε η γερμανική παιδαγωγική στο έργο του. Είχε συγγράψει αρκετά βιβλία μεταξύ των οποίων τα: Σωματολογία του παιδός (1923), Γενική διδακτική (1946), Ψυχολογία του παιδός (1946) κ.α.
Απεβίωσε στην Αθήνα το 1960.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Πρόεδροι της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες παιδαγωγοί
Στέφανος Γ΄ ο Μέγας
Ο Στέφανος Γ΄ της Μολδαβίας (Ștefan cel Mare, 1438/1439 - 2 Ιουλίου 1504), γνωστός και ως Στέφανος ο Μέγας, ήταν βοεβόδας (ή πρίγκιπας) της Μολδαβίας από το 1457 έως το 1504. Ήταν γιος και συνηγεμόνας του Μπογκντάν Β΄ της Μολδαβίας, που δολοφονήθηκε το 1451. Ο Στέφανος κατέφυγε στην Ουγγαρία και αργότερα στη Βλαχία, αλλά με την υποστήριξη του Βλαντ Γ΄ Τσέπες, Βοεβόδα της Βλαχίας, επέστρεψε στη Μολδαβία, αναγκάζοντας τον Πέτρο Αρόν να αναζητήσει καταφύγιο στην Πολωνία το καλοκαίρι του 1457. Ο Θεόκτιστος Α΄, Μητροπολίτης της Μολδαβίας, τον έχρισε πρίγκιπα. Εισέβαλε στην Πολωνία και εμπόδισε τον Καζίμιρ Δ΄ Γιάγκελον, Βασιλιά της Πολωνίας, να υποστηρίξει τον Πέτρο Αρόν, αλλά τελικά αναγνώρισε την επικυριαρχία του Καζίμιρ το 1459.
Ο Στέφανος αποφάσισε να ανακαταλάβει τη Κιλία (σημερινή Κίλιγια στην Ουκρανία), σημαντικό λιμάνι του Δούναβη, που τον έφερε σε σύγκρουση με την Ουγγαρία και τη Βλαχία. Πολιόρκησε την πόλη κατά την Οθωμανική εισβολή στη Βλαχία το 1462, αλλά τραυματίστηκε σοβαρά κατά την πολιορκία. Δύο χρόνια αργότερα κατέλαβε την πόλη. Υποσχέθηκε υποστήριξη προς τους ηγέτες των Τριών Εθνών της Τρανσυλβανίας ενάντια στο Ματθαίο Κορβίνο, Βασιλιά της Ουγγαρίας, το 1467. Ο Κορβινός εισέβαλε στη Μολδαβία, αλλά ο Στέφανος τον νίκησε στη Μάχη της Μπάια. Ο Πέτρος Αρόν έσπασε στη Μολδαβία με υποστήριξη της Ουγγαρίας τον Δεκέμβριο του 1470, αλλά επίσης νικήθηκε από τον Στεφάνου και εκτελέστηκε, μαζί με τους βογιάρους που τον υποστήριζαν. Ο Στέφανος επισκεύασε τα παλιά φρούρια και ανέγειρε νέα, βελτιώνοντας το αμυντικό σύστημα της Μολδαβίας και ενισχύοντας την κεντρική διοίκηση.
Η οθωμανική επέκταση απειλούσε τα Μολδαβικά λιμάνια στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας. Το 1473 ο Στέφανος σταμάτησε να πληρώνει φόρο στον Οθωμανό σουλτάνο και πραγματοποίησε σειρά εκστρατειών ενάντια στη Βλαχία για να αντικαταστήσει τους ηγεμόνες της - που είχαν δεχθεί την οθωμανική κυριαρχία - με τους προστατευόμενούς του. Ωστόσο κάθε πρίγκιπας που καταλάμβανε το θρόνο με την υποστήριξη του Στεφάνου σύντομα αναγκαζόταν να είναι υποτελής στο σουλτάνο. Ο Στέφανος τελικά κατάφερε να νικήσει έναν μεγάλο Οθωμανικό στρατό στη Μάχη του Βασλούι το 1475. Τον επόμενο χρόνο ο Οθωμανός σουλτάνος Μωάμεθ Β΄ τον κατατρόπωσε στη Μάχη της Βάλεα Αλμπα, αλλά η έλλειψη εφοδίων και η εκδήλωση μιας πανούκλας τον ανάγκασαν να αποχωρήσει από τη Μολδαβία. Επωφελούμενοι μιας ανακωχής με το Ματθαίο Κορβίνο οι Οθωμανοί κατέλαβαν τη Κιλία και οι Τάταροι της Κριμαίας σύμμαχοί τους την Τσετάτεα Αλμπα (σήμερα Μπίλχοροντ-Νιστρόβσκι]] στην Ουκρανία) το 1483. Ο Κορβίνος παραχώρησε δύο κτήματα στην Τρανσυλβανία στο Στέφανο, για να τον αποζημιώσει για την απώλεια των δύο λιμανιών. Ο Στέφανος δήλωσε υποταγή στον Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας, που υποσχέθηκε να τον υποστηρίξει για να ανακτήσει τη Κιλία και την Τσετάτεα Αλμπα αλλά οι προσπάθειες του Στέφανου να καταλάβει τα δύο λιμάνια κατέληξαν σε αποτυχία. Από το 1486 ο Στέφανος πλήρωσε και πάλι ετήσιο φόρο στους Οθωμανούς. Κατά τα επόμενα χρόνια στη Μολδαβία χτίστηκαν δεκάδες πέτρινες εκκλησίες και μοναστήρια, που συνέβαλαν στην ανάπτυξη μιας συγκεκριμένης Μολδαβικής αρχιτεκτονικής.
Ο διάδοχος του Καζίμιρ Δ΄, Ιωάννης Α΄ Αλβέρτος, ήθελε να παραχωρήσει τη Μολδαβία στον μικρότερο αδερφό του Σιγισμόνδο, αλλά η διπλωματία του Στέφανου τον εμπόδισε επί χρόνια να εισβάλει στη Μολδαβία. Ο Ιωάννης Αλβέρτος εισέβαλε στη Μολδαβία το 1497, αλλά ο Στέφανος και οι Ούγγροι και Οθωμανοί σύμμαχοί του νίκησαν τον πολωνικό στρατό στη Μάχη του Δάσους Κοσμίν. Ο Στέφανος προσπάθησε πάλι να ανακαταλάβει τη Κιλία και την Τσετάτεα Αλμπα, αλλά αναγκάστηκε να αναγνωρίσει την απώλεια των δύο λιμένων στους Οθωμανούς το 1503. Τα τελευταία του χρόνια ο γιος και συνηγεμόνας του, Μπογκντάν Γ΄, διαδραμάτισε ενεργό ρόλο στην κυβέρνηση. Η μακρά βασιλεία του Στεφάνου αντιπροσώπευσε μια περίοδο σταθερότητας στην ιστορία της Μολδαβίας. Από το 16ο αιώνα και μετά τόσο οι υπήκοοι του όσο και οι ξένοι τον θυμόντουσαν ως μεγάλο κυβερνήτη. Οι σύγχρονοι Ρουμάνοι τον θεωρούν ως έναν από τους μεγαλύτερους εθνικούς ήρωές τους. Μετά την αγιοποίησή του από τη Ρουμανική Ορθόδοξη Εκκλησία τιμάται ως Στέφανος Μέγας και Άγιος (Ρουμανικά: Ștefan cel Mare și Sfânt).
Έμεινε στην ιστορία για τους μακρούς αγώνες του εναντίον των πολυάριθμων εχθρών της χώρας (Ούγγρων, Πολωνών, Οθωμανών, Τατάρων), που επιβουλεύονταν την ανεξαρτησία της. Ιδίως εναντίον των Οθωμανών Τούρκων κατήγαγε αποφασιστικές νίκες, όπως στη μάχη του Βασλούι, οι οποίες ανάσχεσαν την ορμή και εξάπλωση του Ισλάμ στα βόρεια Βαλκάνια, τη στιγμή που κανένας χριστιανικός συνασπισμός δεν φαινόταν ικανός να το πετύχει. Συνολικά έδωσε 36 μάχες εκ των οποίων κέρδισε τις 34.
Ήταν ιδιαίτερα ευσεβής, κάτι που φαίνεται και από τις πάμπολλες μονές και εκκλησίες που ανήγειρε σε όλη την έκταση της χώρας του. Επίσης εξόφλησε τα χρέη του Αγίου Όρους στην Υψηλή Πύλη, εξασφαλίζοντας την επιβίωση της μοναστικής κοινότητας.
Πρώτα χρόνια
Ο Στέφανος ήταν γιος του Μπογκντάν, που ήταν γιος του Αλέξανδρου του Καλού, Πρίγκηπα της Μολδαβίας. Η μητέρα του Στέφανου, Μαρία-Όλτεα, πιθανότατα ήταν συγγενής με τους πρίγκιπες της Βλαχίας, σύμφωνα με τον ιστορικό Ράντου Φλορέσκου. Η ημερομηνία γέννησης του Στεφάνου είναι άγνωστη, αν και οι ιστορικοί εκτιμούν ότι γεννήθηκε μεταξύ 1433 και 1440.
Χάρις στον Αλέξανδρο τον Καλό (1400-1432) η χώρα είχε επεκτείνει τα σύνορά της και γνώρισε οικονομική και πολιτιστική ανάπτυξη και ευημερία.Ο θάνατος του Αλεξάνδρου του Καλού το 1432 οδήγησε σε κρίση διαδοχής, που διήρκεσε περισσότερο από δύο δεκαετίες. Οι βογιάροι ανταγωνίζονταν για το θρόνο, υποστηρίζοντας συνήθως κάποιο μέλος της βασιλικής οικογένειας. Επίσης οι γείτονες της Μολδαβίας αναμείχθηκαν ενεργά στις δυναστικές διαμάχες, αποσταθεροποιώντας ακόμη περισσότερο την ήδη εύθραυστη ισορροπία. Ως αποτέλεσμα της αστάθειας, ο θρόνος άλλαζε γρήγορα χέρια, πολλές φορές μάλιστα κάποιος από τους διεκδικητές κυβερνούσε δύο ή τρεις φορές πριν απομακρυνθεί οριστικά από την εξουσία. Ένας από αυτούς τους εφήμερους Πρίγκιπες ήταν και ο πατέρας του Στεφάνου Μπογκντάν Β' (1449-1451), ανηψιός του Αλεξάνδρου του Καλού, που κατέλαβε το θρόνο το 1449 αφού νίκησε έναν από τους συγγενείς του με την υποστήριξη του Ιωάννη Ουνιάδη, Αντιβασιλέα-Κυβερνήτη της Ουγγαρίας. Στην Αυλή του Μπογκντάν εκείνη την περίοδο είχε καταφύγει και ο ανιψιός του τελευταίου Πρίγκιπας της Βλαχίας Βλαντ Γ΄ Τσέπες, ο γνωστός κόμης Δράκουλας που είχε μόλις εκθρονιστεί (πιθανώς από τον Ιωάννη Ουνιάδη). Ο Στέφανος ονομαζόταν βοεβόδας στα έγγραφα του πατέρα του, πράγμα που δείχνει ότι είχε γίνει κληρονόμος και συγκυβερνήτης του. Ο Μπογκντάν αναγνώρισε την επικυριαρχία του Ουνιάδη το 1450. Τον Οκτώβριο του 1451, κατά τη διάρκεια ενός γάμου κάποιου βογιάρου του, ο Μολδαβός ηγεμόνας συνελήφθη αιφνιδιαστικά από τον Πέτρο Αρόν (Petru Aron), νόθο γιο του Αλεξάνδρου, και λίγο αργότερα αποκεφαλίστηκε.
Ο Στέφανος και ο Βλαντ μόλις και μετά βίας κατάφεραν να ξεφύγουν από την παγίδα. Εκμεταλλευόμενοι τη σύγκρουση που ξέσπασε μεταξύ του Πέτρου Αρόν και κάποιου συνονόματου ανηψιού του Αλεξάνδρου του Καλού, κατέφυγαν στην Τρανσυλβανία, ζητώντας προστασία από τον Ιωάννη Ουνυάδη. Ο Βλαντ Γ' Τσέπες (που είχε ζήσει στη Μολδαβία κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μπογκντάν Β΄) εισέβαλε στη Βλαχία και κατέλαβε το θρόνο με την υποστήριξη του Ουνιάδη το 1456. Μετά την παλινόρθωση του Δράκουλα στον θρόνο της Βλαχίας (1456) ο Στέφανος κατέφυγε στην αυλή του ξαδέρφου του. Ο Ουνιάδης είτε συνόδευσε το Βλαντ στη Βλαχία κατά τη διάρκεια της εκστρατείας είτε προσχώρησε σ' αυτόν όταν ο Βλαντ έγινε ηγεμόνας της Βλαχίας. Με τη βοήθεια του Βλαντ ο Ουνιάδης εισέβαλε στη Μολδαβία επικεφαλής στρατού 6.000 ανδρών την άνοιξη του 1457. Με την ενεργό υποστήριξη του τελευταίου ο Στέφανος κατέλαβε το 1457 τον θρόνο της Μολδαβίας. Σύμφωνα με τα Μολδαβικά χρονικά, "άνδρες από την Κάτω Χώρα" (νότια περιοχή της Μολδαβίας) προσχώρησαν σ' αυτόν. Ο Γκριγκόρε Ουρέκε του 17ου αιώνα έγραψε: «Ο Στέφανος κατατρόπωσε τον Πέτρο Αρόν στο Ντολζέστι (Doljești) στις 12 Απριλίου, αλλά ο Πέτρος Αρόν έφυγε από τη Μολδαβία για την Πολωνία μόνο αφού ο Στέφανος του κατέφερε μια δεύτερη ήττα στο Ορμπίκ».
Εδραίωση της εξουσίας
] Μια συνέλευση Βλάχων βογιάρων και κληρικών αναγνώρισε το Στέφανο ηγεμόνα της Μολδαβίας σε ένα λιβάδι κοντά στη Σουτσεάβα και ο Θεόκτιστος Α΄, Μητροπολίτης της Μολδαβίας, τον έχρισε πρίγκιπα. Για να υπογραμμίσει την ιερή φύση της εξουσίας του, ο Στέφανος ονόμασε τον εαυτό του «Ελέω Θεού, ... Στέφανο βοεβόδα, άρχοντα (ή οσποδάρο των Μολδαβικών εδαφών» στις 13 Σεπτεμβρίου 1457. Συνέχισε να πληρώνει τον ετήσιο φόρο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία που είχε ξεκινήσει ο προκάτοχός του.