cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τρινιντάντ και Tομπάγκο
Ευρωπαϊκός αποικισμός
Ο 17ος αιώνας στο Τρινιντάντ πέρασε σε μεγάλο βαθμό χωρίς κανένα σοβαρό συμβάν, αλλά οι συνεχείς προσπάθειες των Ισπανών να ελέγξουν και να κυβερνήσουν τους αυτόχθονες κατοίκους βρήκαν συχνά μεγάλη αντίσταση. Το 1687 δόθηκε στους καθολικούς καταλανούς καπουτσίνους μοναχούς η άδεια να προσηλυτίσουν τους αυτόχθονες ανθρώπους του Τρινιντάντ και των Γουιάνων. Ίδρυσαν αρκετές αποστολές στο Τρινιντάντ, υποστηριζόμενες και χρηματοδοτούμενες από το κράτος, οι οποίες σύμφωνα με το σύστημα ενκομιένδα (encomienda) είχαν δικαιώματα έναντι των γηγενών λαών και στις οποίες οι ιθαγενείς αναγκάστηκαν να προσφέρουν εργασία για τους Ισπανούς. Μία τέτοια αποστολή ήταν η Σάνυα Ρόσα ντε Αρίμα, που ιδρύθηκε το 1789, όταν οι αυτόχθονες από τη Τακαρίγουα και την Αράουκα (Αρόουκα) μετεγκαταστάθηκαν πιο δυτικά. Η κλιμάκωση των εντάσεων μεταξύ των Ισπανών και των αυτόχθονων κατέληξε στη βία το 1689, όταν οι αυτόχθονες του Σαν Ραφαέλ εξεγέρθηκαν και σκότωσαν αρκετούς ιερείς, επιτέθηκαν σε μία εκκλησία και σκότωσαν τον Ισπανό κυβερνήτη Χοσέ δε Λεόν ι Ετσάλες (José de León y Echales). Μεταξύ εκείνων που σκοτώθηκαν από το κόμμα του κυβερνήτη ήταν ο Χουάν Μασιέν δε Σοτομαγιόρ (Juan Mazien de Sotomayor), ιερέας ιεραπόστολος στα χωριά των Νεπόγια Κουάρα, Τακαρίγουα and Αράουκα. Οι Ισπανοί αντέδρασαν υπερβολικά, σκοτώνοντας εκατοντάδες γηγενείς ανθρώπους σε ένα συμβάν που έγινε γνωστό ως η σφαγή στην Αρένα. Ως αποτέλεσμα αυτού, η συνεχιζόμενη Ισπανική επιδρομή για σκλάβους και ο καταστροφικός αντίκτυπος των εισαγόμενων ασθενειών στις οποίες οι ντόπιοι δεν είχαν ανοσία, εξαφάνισαν τον γηγενή πληθυσμό μέχρι το τέλος του επόμενου αιώνα.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου το Τρινιντάντ ήταν μια νησιωτική επαρχία που ανήκε στη Νέα Ισπανία, μαζί με την Κεντρική Αμερική, το σημερινό Μεξικό και τις νοτιοδυτικές Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Το 1757 η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε από το Σαν Χοσέ δε Ορούνια στο Πορτ οφ Σπέιν μετά από αρκετές πειρατικές επιθέσεις. Ωστόσο, οι Ισπανοί δεν έκαναν ποτέ συντονισμένη προσπάθεια να αποικίσουν τα νησιά. Το Τρινιντάντ κατά την περίοδο αυτή ήταν ακόμη κυρίως γεμάτο δάση, κατοικημένο από μερικούς Ισπανούς με μια χούφτα σκλάβους και μερικές χιλιάδες αυτόχθονες. Πράγματι, ο πληθυσμός το 1777 ήταν μόνο 1.400 κάτοικοι και ο ισπανικός αποικισμός στο Τρινιντάντ παρέμεινε αδύναμος.
Εισροή Γάλλων εποίκων
Το 1777, ο γενικός διοικητής, Λουίς δε Ουνσάγα «le Conciliateur», ο οποίος ήταν παντρεμένος με μια γαλλίδα κρεολή, επέτρεψε το ελεύθερο εμπόριο στο Τρινιντάντ, προσελκύοντας Γάλλους εποίκους και η οικονομία του βελτιώθηκε σημαντικά. Δεδομένου ότι το Τρινιντάντ θεωρούνταν αραιοκατοικήμενο, ο Ρουμ ντε Σαιν Λωράν (Roume de St. Laurent), ένας Γάλλος που ζούσε στη Γρενάδα, μπόρεσε να αποκτήσει ένα Θέδουλα ντε Ποβλαθιόν (Cédula de Población) από τον Ισπανό βασιλιά Κάρολο Γ΄ στις 4 Νοεμβρίου του 1783. Ένα Θέδουλα είχε προηγουμένως χορηγηθεί το 1776 από τον βασιλιά, αλλά δεν είχαν φανεί αποτελέσματα, και ως εκ τούτου το νέο Θέδουλα ήταν πιο γενναιόδωρο. Το νέο Θέδουλα χορηγεί δωρεάν γη και φορολογική απαλλαγή για 10 χρόνια σε Ρωμαιοκαθολικούς ξένους εποίκους που ήταν πρόθυμοι να ορκιστούν πίστη στον Βασιλιά της Ισπανίας. Οι Ισπανοί έδωσαν επίσης πολλά κίνητρα για να δελεάσουν εποίκους να πάνε στο νησί, συμπεριλαμβανομένης της απαλλαγής από τους φόρους για δέκα χρόνια και των επιχορηγήσεων γης σύμφωνα με τους όρους που καθορίζονται στο Θέδουλα. Η επιχορήγηση γης ήταν 30 φανέγας (32 στρέμματα) για κάθε ελεύθερο άνδρα, γυναίκα και παιδί και το μισό από αυτό για κάθε σκλάβο που έφεραν μαζί τους. Οι Ισπανοί έστειλαν έναν νέο κυβερνήτη, τον Χοσέ Μαρία Τσακόν, για να εφαρμόσει τους όρους του νέου θέδουλα.
Ως αποτέλεσμα, ο πληθυσμός του Τρινιντάντ αυξήθηκε σε πάνω από 15.000 έως το τέλος του 1789, και το 1797 ο πληθυσμός του Πορτ οφ Σπέιν είχε αυξηθεί από κάτω από 3.000 σε 10.422 σε μόλις πέντε χρόνια, με ποικίλο πληθυσμό μεικτών ατόμων, Ισπανοί, Αφρικανοί, Γάλλοι δημοκρατικοί στρατιώτες, συνταξιούχοι πειρατές και Γάλλοι ευγενείς. Ο συνολικός πληθυσμός του Τρινιντάντ ήταν 17.718, εκ των οποίων 2.151 ήταν ευρωπαϊκής καταγωγής, 4.476 ήταν «ελεύθεροι μαύροι και έγχρωμοι», 10.009 υποδουλωμένοι και 1.082 ιθαγενείς Αμερικανοί. Ο αραιός αποικισμός και ο αργός ρυθμός αύξησης του πληθυσμού κατά τη διάρκεια της ισπανικής κυριαρχίας (και ακόμη αργότερα κατά τη διάρκεια της βρετανικής κυριαρχίας) έκανε το Τρινιντάντ μία από τις λιγότερο κατοικημένες αποικίες των Δυτικών Ινδιών, με τις λιγότερο ανεπτυγμένες υποδομές φυτειών.
Βρετανική κυριαρχία
right|thumb|Ένα μετάλλιο που δείχνει την κατάληψη του Τρινιντάντ και του Τομπάγκο από τους Βρετανούς το 1797. Οι Βρετανοί είχαν αρχίσει να ενδιαφέρονται έντονα για το Τρινιντάντ, και το 1797 μια βρετανική δύναμη με επικεφαλής τον στρατηγό Ραλφ Άμπερκρομπι (Ralph Abercromby) εισέβαλε στο Τρινιντάντ. Η μοίρα του έπλευσε μέσα από το Μπόκας και αγκυροβόλησε στα ανοικτά των ακτών του Τσαγουαράμας (Chaguaramas). Σημαντικά περισσότεροι, ο κυβερνήτης Τσακόν αποφάσισε να συνθηκολογήσει με τους Βρετανούς χωρίς να πολεμήσει. Το Τρινιντάντ έγινε έτσι μια βρετανική αποικία του στέμματος, με μεγάλο γαλλόφωνο πληθυσμό και ισπανικούς νόμους. Η βρετανική κυριαρχία επισημοποιήθηκε αργότερα με τη Συνθήκη της Αμιένης (1802). Ο πρώτος Βρετανός κυβερνήτης της αποικίας ήταν ο Τόμας Πίκτον (Thomas Picton), ωστόσο η αυστηρή του προσέγγιση για την επιβολή της βρετανικής εξουσίας, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης βασανιστηρίων και αυθαίρετης σύλληψης, οδήγησε στην ανάκλησή του.
Η βρετανική κυριαρχία οδήγησε σε εισροή εποίκων από το Ηνωμένο Βασίλειο και τις βρετανικές αποικίες της Ανατολικής Καραϊβικής. Αγγλικές, Σκωτσέζικες, Ιρλανδικές, Γερμανικές και Ιταλικές οικογένειες έφτασαν στο νησί, καθώς και μερικοί ελεύθεροι μαύροι, γνωστοί ως «Μέρικινς», οι οποίοι είχαν πολεμήσει για τη Βρετανία στον πόλεμο του 1812 και τους δόθηκε γη στο νότιο Τρινιντάντ. Υπό τη βρετανική κυριαρχία, δημιουργήθηκαν νέες καταστάσεις και οι εισαγωγές σκλάβων αυξήθηκαν, ωστόσο μέχρι τότε η υποστήριξη για την κατάργηση της δουλείας είχε αυξηθεί πολύ και στην Αγγλία το εμπόριο σκλάβων δεχόταν επίθεση. Η δουλεία καταργήθηκε το 1833, από τότε οι πρώην σκλάβοι υπηρέτησαν μια περίοδο μαθητείας. Το 1837, ο Νταάγκα, ένας έμπορος σκλάβων της Δυτικής Αφρικής που είχε συλληφθεί από Πορτογάλους δουλέμπορους και αργότερα διασώθηκε από το βρετανικό ναυτικό, στρατολογήθηκε στον τοπικό στρατό. Ο Νταάγκα και μια ομάδα συμπατριωτών του στασίασαν στο στρατόπεδο του Αγίου Ιωσήφ και αναχώρησαν ανατολικά σε μια προσπάθεια να επιστρέψουν στην πατρίδα τους. Οι στασιαστές έπεσαν σε ενέδρα μιας μονάδας πολιτοφυλακής λίγο έξω από την πόλη Αρίμα. Η εξέγερση συντρίφτηκε με κόστος περίπου 40 νεκρούς, και ο Νταάγκα και οι συμπατριώτες του εκτελέστηκαν αργότερα στον Άγιο Ιωσήφ. Το σύστημα μαθητείας έληξε την 1η Αυγούστου του 1838 με πλήρη χειραφέτηση. Μια επισκόπηση των στατιστικών για τους πληθυσμούς το 1838, ωστόσο, αποκαλύπτει με σαφήνεια την αντίθεση μεταξύ του Τρινιντάντ και των γειτονικών νησιών. Κατά τη χειραφέτηση των σκλάβων το 1838, το Τρινιντάντ είχε μόνο 17.439 σκλάβους, με το 80% των ιδιοκτητών σκλάβων να έχουν υποδουλώσει λιγότερα από 10 άτομα το καθένα. Αντίθετα, με διπλάσιο μέγεθος πληθυσμού από το Τρινιντάντ, η Τζαμάικα είχε περίπου 360.000 σκλάβους.
Άφιξη Ινδών εργατών
thumb|left|Ινδοί εργάτες που μόλις έφτασαν στο Τρινιντάντ και Τομπάγκο. Αφού οι Αφρικανοί σκλάβοι απελευθερώθηκαν, πολλοί αρνήθηκαν να συνεχίσουν να εργάζονται στις φυτείες, μετακομίζοντας συχνά σε αστικές περιοχές όπως το Λάβεντιλ και το Μπέλμοντ, ανατολικά του Πορτ οφ Σπέιν. Ως αποτέλεσμα προέκυψε σοβαρή έλλειψη εργατών για τις γεωργικές εργασίες. Οι Βρετανοί κάλυψαν αυτό το κενό θεσπίζοντας ένα σύστημα συμβολαίων εργασίας. Διάφορες εθνικότητες εργάστηκαν με αυτό το σύστημα, συμπεριλαμβανομένων Ινδών, Κινέζων και Πορτογάλων. Από αυτούς, οι Ινδοί εισήχθησαν σε μεγαλύτερους αριθμούς, ξεκινώντας από την 1η Μαΐου του 1845, όταν 225 Ινδοί μεταφέρθηκαν με την πρώτη αποστολή στο Τρινιντάντ με το Fatel Razack, ένα μουσουλμανικό πλοίο. Αυτό το σύστημα εργασίας για τους Ινδούς διήρκεσε από το 1845 έως το 1917, κατά τη διάρκεια του οποίου περισσότεροι από 147.000 Ινδοί ήρθαν στο Τρινιντάντ για να εργαστούν σε φυτείες ζαχαροκάλαμου.
Τα συμβόλαια εργασίας μερικές φορές εκμεταλλεύονταν τους εργάτες, σε τέτοιο βαθμό που ιστορικοί όπως ο Χιου Τίνκερ τα ονόμαζαν «ένα νέο σύστημα δουλείας». Αν και μερικοί το περιγράφουν έτσι, ωστόσο δεν ήταν πραγματικά μια νέα μορφή δουλείας, καθώς οι εργαζόμενοι πληρώνονταν, τα συμβόλαια ήταν πεπερασμένα και η ιδέα ενός ατόμου να είναι ιδιοκτησία ενός άλλου είχε εξαλειφθεί όταν καταργήθηκε η δουλεία. Επιπλέον, οι εργοδότες των εργατών με συμβόλαιο εργασίας δεν είχαν κανένα νομικό δικαίωμα να μαστιγώσουν ή να δείρουν τους εργάτες τους. Η βασική νομική κύρωση για την επιβολή των κανόνων του συμβολαίου εργασίας ήταν η δίωξη στα δικαστήρια, ακολουθούμενη από πρόστιμα ή (πιθανότατα) ποινές φυλάκισης. Οι άνθρωποι είχαν συμβόλαιο για μια περίοδο πέντε ετών, με ημερήσιο μισθό τόσο χαμηλό όσο 25 σεντς στις αρχές του 20ου αιώνα, και τους δόθηκε εγγύηση επιστροφής στην Ινδία στο τέλος της περιόδου του συμβολαίου. Ωστόσο, συχνά χρησιμοποιήθηκαν καταναγκαστικά μέσα για τη συγκράτηση των εργαζομένων και τα συμβόλαια εργασίας επεκτάθηκαν σύντομα σε 10 χρόνια από το 1854, αφού οι καλλιεργητές παραπονέθηκαν ότι έχαναν τους εργάτες τους πολύ νωρίς. Αντί του δικαιώματος επιστροφής στη χώρα τους, οι βρετανικές αρχές άρχισαν σύντομα να προσφέρουν μερίδες γης για να ενθαρρύνουν την εγκατάσταση, και το 1902, περισσότερο από το μισό του ζαχαροκάλαμου στο Τρινιντάντ παράγονταν από ανεξάρτητους αγρότες ζαχαροκάλαμου, η πλειονότητα των οποίων ήταν Ινδοί. Παρά τις δύσκολες συνθήκες που αντιμετώπισαν οι εργάτες βάσει του συστήματος αυτού, περίπου το 90% των Ινδών μεταναστών επέλεξαν, στο τέλος των συμβολαίων τους, να κάνουν το Τρινιντάντ τη μόνιμη κατοικία τους. Οι Ινδοί που εισέρχονταν στην αποικία υπόκεινταν επίσης σε ορισμένους νόμους του στέμματος που τους διαχώριζαν από τον υπόλοιπο πληθυσμό του Τρινιντάντ, όπως η απαίτηση να έχουν μαζί τους μία άδεια εάν φύγουν από τις φυτείες, και ότι εάν ελευθερωθούν, να φέρουν τα «Έγγραφα Ελευθέρωσης» ή ένα πιστοποιητικό που να δείχνει την ολοκλήρωση της περιόδου εργασίας σύμφωνα με το συμβόλαιο τους.
thumb|Αποικιακή σημαία του Τρινιντάντ και Τομπάγκο, 1889–1958 Λίγοι Ινδοί εγκαταστάθηκαν στο Τομπάγκο ωστόσο, αυτοί και οι απόγονοι των Αφρικανών σκλάβων συνέχισαν να αποτελούν την πλειοψηφία του πληθυσμού του νησιού. Μια συνεχιζόμενη οικονομική ύφεση στα μέσα έως τα τέλη του 19ου αιώνα προκάλεσε εκτεταμένη φτώχεια. Η δυσαρέσκεια ξέσπασε με ταραχές στη φυτεία Ρόξμπορο (Roxborough) το 1876, σε ένα γεγονός γνωστό ως «Εξέγερση Μπελμάννα», μετά από τον θάνατο ενός αστυνομικού. Οι Βρετανοί κατάφεραν τελικά να αποκαταστήσουν τον έλεγχο, ωστόσο ως αποτέλεσμα των ταραχών, η Νομοθετική Συνέλευση του Τομπάγκο ψήφισε τη διάλυσή της και το νησί έγινε αποικία του Στέμματος το 1877. Με τη βιομηχανία ζάχαρης σε κατάσταση σχεδόν κατάρρευσης και την έλλειψη κερδοφορίας από το νησί, οι Βρετανοί προσχώρησαν το Τομπάγκο στην αποικία τους στο Τρινιντάντ το 1899.
Αρχές του 20ου αιώνα
Το 1903, μια διαμαρτυρία ενάντια στην εισαγωγή νέων ποσοστών νερού στο Πορτ οφ Σπέιν ξέσπασε σε ταραχές. 18 άτομα πυροβολήθηκαν και ο Ερυθρός Οίκος (η έδρα της κυβέρνησης) υπέστη ζημιές από πυρκαγιά. Μια τοπική εκλεγμένη συνέλευση με ορισμένες περιορισμένες εξουσίες εισήχθη το 1913. Η οικονομία του Τρινιντάντ και Τομπάγκο παρέμεινε κυρίως γεωργική. Παράλληλα με το ζαχαροκάλαμο, η καλλιέργεια κακάου συνέβαλε επίσης σημαντικά στα οικονομικά κέρδη στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα.
Ωστόσο, στη δεκαετία του 1920, η κατάρρευση της βιομηχανίας ζαχαροκάλαμου, ταυτόχρονα με την αποτυχία της βιομηχανίας κακάου, οδήγησε σε εκτεταμένη ύφεση μεταξύ των αγροτών και των εργατών στο Τρινιντάντ και ενθάρρυνε την άνοδο ενός εργατικού κινήματος. Οι συνθήκες στα νησιά επιδεινώθηκαν τη δεκαετία του 1930 με την έναρξη της Μεγάλης Ύφεσης, με ένα ξέσπασμα εργατικών ταραχών το 1937 που είχε ως αποτέλεσμα αρκετούς θανάτους. Το εργατικό κίνημα είχε ως στόχο να ενώσει την αστική εργατική τάξη και τη γεωργική εργατική τάξη. Οι βασικές προσωπικότητες είναι ο Άρθουρ Κιπριάνι (Arthur Cipriani), ο οποίος ηγήθηκε της Ένωσης Εργαζομένων του Τρινιντάντ (TWA), και ο Τουμπάλ Ούρια "Μπαζ" Μπάτλερ του Βρετανικού Αυτοκρατορικού Κόμματος των Πολιτών και των Εργαζομένων. Καθώς το κίνημα αναπτύχθηκε, ζήτησε μεγαλύτερη αυτονομία από τη βρετανική αποικιακή κυριαρχία. Αυτή η προσπάθεια υπονομεύτηκε σοβαρά από το Βρετανικό Υπουργείο Εσωτερικών και από την ελίτ του Τρινιντάντ, που είχε λάβει βρετανική εκπαίδευση, πολλά μέλη της οποίας κατάγονταν από ιδιοκτήτες φυτειών.
Το πετρέλαιο ανακαλύφθηκε το 1857, αλλά έγινε οικονομικά σημαντικό μόνο τη δεκαετία του 1930 και στη συνέχεια ως αποτέλεσμα της κατάρρευσης του ζαχαροκάλαμου και του κακάου και της αυξανόμενης βιομηχανοποίησης. Μέχρι τη δεκαετία του 1950, το πετρέλαιο είχε γίνει βασικό στην εξαγωγική αγορά του Τρινιντάντ και ήταν υπεύθυνο για μια αυξανόμενη μεσαία τάξη μεταξύ όλων των τμημάτων του πληθυσμού του Τρινιντάντ. Η κατάρρευση των βασικών γεωργικών προϊόντων του Τρινιντάντ, μετά την ύφεση και η άνοδος της οικονομίας του πετρελαίου, οδήγησαν σε σημαντικές αλλαγές στην κοινωνική δομή της χώρας.
thumb|right|Ένας στρατιώτης στη Βάση της Πολεμικής Αεροπορίας, Waller, που μισθώθηκε από τη Βρετανία στην Αμερική το 1940 Η παρουσία αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων στο Τσαγουαράμας και στο Κουμούτο στο Τρινιντάντ κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου είχε βαθιά επίδραση στην κοινωνία. Οι Αμερικανοί βελτίωσαν σε μεγάλο βαθμό την υποδομή στο Τρινιντάντ και παρείχαν σε πολλούς ντόπιους καλές αποδοχές. Ωστόσο, οι κοινωνικές επιπτώσεις της τοποθέτησης τόσων πολλών νεαρών στρατιωτών στο νησί, καθώς και η συχνά ασυνεπής φυλετική προκατάληψή τους, προκάλεσαν δυσαρέσκεια. Οι Αμερικανοί έφυγαν το 1961.
Στη μεταπολεμική περίοδο οι Βρετανοί ξεκίνησαν μια διαδικασία αποαποικιοποίησης σε όλη τη Βρετανική Αυτοκρατορία. Το 1945 εισήχθη καθολική ψηφοφορία στο Τρινιντάντ και Τομπάγκο. Πολιτικά κόμματα εμφανίστηκαν στο νησί, ωστόσο αυτά ήταν σε μεγάλο βαθμό χωρισμένα σε φυλετικές γραμμές. Οι Αφρικανικής καταγωγής κάτοικοι του Τρινιντάντ και του Τομπάγκο υποστήριξαν κυρίως το Λαϊκό Εθνικό Κίνημα (PNM), που ιδρύθηκε το 1956 από τον Έρικ Ουίλιαμς, ενώ οι Ινδικής καταγωγής κάτοικοι του Τρινιντάντ και του Τομπάγκο υποστήριξαν κυρίως το Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα (PDP), που ιδρύθηκε το 1953 από τον Μπαντάσε Σαγκάν Μαράτζ, το οποίο αργότερα συγχωνεύτηκε στο Δημοκρατικό Εργατικό Κόμμα (DLP) το 1957. Το 1958, οι αποικίες της Βρετανίας στην Καραϊβική σχημάτισαν την Ομοσπονδία Δυτικών Ινδιών ως όχημα για την ανεξαρτησία, ωστόσο η Ομοσπονδία διαλύθηκε μετά την αποχώρηση της Τζαμάικας μετά από δημοψήφισμα ένταξης το 1961. Η κυβέρνηση του Τρινιντάντ και Τομπάγκο επέλεξε στη συνέχεια να επιδιώξει ανεξαρτησία από το Ηνωμένο Βασίλειο μόνη της.
Σύγχρονη εποχή
Το Τρινιντάντ και Τομπάγκο απέκτησε την ανεξαρτησία του από το Ηνωμένο Βασίλειο στις 31 Αυγούστου του 1962. Η Ελισάβετ Β΄ παρέμεινε αρχηγός κράτους ως βασίλισσα του Τρινιντάντ και Τομπάγκο, που εκπροσωπείται τοπικά από τον Γενικό Κυβερνήτη Σόλομον Οκόι. Ο Έρικ Ουίλιαμς του PNM, ένας σημαντικός ιστορικός και διανοούμενος που θεωρείται ευρέως ως ο Πατέρας του Έθνους, έγινε ο πρώτος πρωθυπουργός, υπηρετώντας υπό αυτήν την ιδιότητα χωρίς διακοπή μέχρι το 1981. Η κυρίαρχη φιγούρα στην αντιπολίτευση στα πρώτα χρόνια της ανεξαρτησίας ήταν ο Ρουντρανάθ Καπιλντέο του DLP. Η δεκαετία του 1960 είδε την άνοδο ενός κινήματος της Μαύρης Δύναμης, εμπνευσμένο εν μέρει από το κίνημα των πολιτικών δικαιωμάτων στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι διαμαρτυρίες και οι απεργίες έγιναν κοινές, με τα γεγονότα να έρχονται στο προσκήνιο τον Απρίλιο του 1970, όταν η αστυνομία σκότωσε έναν διαδηλωτή με το όνομα Μπέιζιλ Ντέιβις. Φοβούμενος την κατάρρευση του νόμου και της τάξης, ο πρωθυπουργός Ουίλιαμς κήρυξε κατάσταση έκτακτης ανάγκης και συνέλαβε πολλούς από τους ηγέτες της Μαύρης Δύναμης. Μερικοί ηγέτες του στρατού που ήταν φιλικά προσκείμενοι στο κίνημα της Μαύρης Δύναμης, ιδίως οι Ραφίκ Σαχ και Ρεξ Λασάλ, προσπάθησαν να στασιάσουν. Ωστόσο, αυτό συντρίφτηκε από την Ακτοφυλακή του Τρινιντάντ και Τομπάγκο. Ο Ουίλιαμς και το PNM διατήρησαν την εξουσία, κυρίως λόγω των διχασμών στην αντιπολίτευση.
Το 1963 το Τομπάγκο χτυπήθηκε από τον τυφώνα Φλώρα, ο οποίος σκότωσε 30 άτομα και είχε ως αποτέλεσμα τεράστια καταστροφή σε ολόκληρο το νησί. Εν μέρει ως αποτέλεσμα αυτού, ο τουρισμός ήρθε να αντικαταστήσει τη γεωργία ως το βασικό εισόδημα του νησιού τις επόμενες δεκαετίες.
Μεταξύ των ετών 1972 και 1983, η χώρα επωφελήθηκε σημαντικά από την άνοδο της τιμής του πετρελαίου και την ανακάλυψη τεράστιων νέων αποθεμάτων πετρελαίου στα χωρικά της ύδατα, με αποτέλεσμα μια οικονομική άνθηση που αύξησε πολύ το βιοτικό επίπεδο. Το 1976 η χώρα έγινε δημοκρατία εντός της Κοινοπολιτείας, αν και διατήρησε τη δικαστική επιτροπή του Ιδιαιτέρου Συμβουλίου του Στέμματος ως το τελικό δευτεροβάθμιο δικαστήριο. Η θέση του γενικού κυβερνήτη αντικαταστάθηκε από τη θέση του Προέδρου. Ο Έλις Κλαρκ ήταν ο πρώτος που είχε αυτόν τον, σε μεγάλο βαθμό τελετουργικό, ρόλο. Το Τομπάγκο έλαβε περιορισμένη αυτοδιοίκηση με τη δημιουργία της Βουλής του Τομπάγκο το 1980.
Ο Ουίλιαμς πέθανε το 1981, αντικαταστάθηκε από τον Τζορτζ Τσέιμπερς που ηγήθηκε της χώρας μέχρι το 1986. Μέχρι τότε η πτώση της τιμής του πετρελαίου είχε ως αποτέλεσμα την ύφεση, προκαλώντας αύξηση του πληθωρισμού και της ανεργίας. Τα κόμματα της κύριας αντιπολίτευσης ενώθηκαν κάτω από το έμβλημα της Εθνικής Συμμαχίας για την Ανασυγκρότηση (NAR) και κέρδισαν τις γενικές εκλογές του Τρινιντάντ και Τομπάγκο του 1986, με τον αρχηγό του NAR, τον Α. Ν. Ρ. Ρόμπινσον, να γίνει ο νέος πρωθυπουργός. Ο Ρόμπινσον δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τον εύθραυστο συνασπισμό NAR και η κοινωνική αναταραχή προκλήθηκε από τις οικονομικές του μεταρρυθμίσεις, όπως η υποτίμηση του νομίσματος και η εφαρμογή ενός προγράμματος διαρθρωτικής προσαρμογής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Το 1990 114 μέλη του Τζαμά αλ-Μουσλιμίν (Jama al-Muslimeen), με επικεφαλής τον Γιασίν Αμπού Μπακρ (παλαιότερα γνωστό ως Λένοξ Φίλιπ) εισέβαλαν στον Ερυθρό Οίκο (έδρα του Κοινοβουλίου) και στην Κρατική τηλεόραση του Τρινιντάντ και Τομπάγκο, το μόνο τηλεοπτικό σταθμό της χώρας εκείνη την εποχή, και κράτησαν όμηρο τον Ρόμπινσον και την κυβέρνηση της χώρας για έξι ημέρες πριν από την παράδοση τους. Στους ηγέτες του πραξικοπήματος υποσχέθηκαν αμνηστία, αλλά μετά την παράδοσή τους συνελήφθησαν, αλλά αργότερα αφέθηκαν ελεύθεροι μετά από παρατεταμένη νομική αντιπαράθεση.
Το PNM υπό τον Πάτρικ Μάνινγκ επέστρεψε στην εξουσία μετά τις γενικές εκλογές του Τρινιντάντ και Τομπάγκο το 1991. Ελπίζοντας να επωφεληθεί από τη βελτίωση της οικονομίας, ο Μάνινγκ κάλεσε πρόωρες εκλογές το 1995, ωστόσο, αυτό είχε ως αποτέλεσμα ένα «μετέωρο κοινοβούλιο». Δύο εκπρόσωποι της NAR υποστήριξαν το αντιπολιτευόμενο Ενωμένο Εθνικό Κογκρέσο (ΕΕΚ), το οποίο είχε αποχωρήσει από το NAR το 1989, και έτσι ανέλαβαν την εξουσία υπό τον Μπάσντεο Παντάι, ο οποίος έγινε ο πρώτος Ινδικής καταγωγής πρωθυπουργός της χώρας. Μετά από μια περίοδο πολιτικής σύγχυσης που προκλήθηκε από μια σειρά από ασαφή αποτελέσματα εκλογών, ο Πάτρικ Μάνινγκ επέστρεψε στην εξουσία το 2001, διατηρώντας αυτήν τη θέση μέχρι το 2010.
Από το 2003 η χώρα εισήλθε σε μια δεύτερη οικονομική άνθηση, καθώς το πετρέλαιο, τα πετροχημικά και το φυσικό αέριο εξακολουθούν να αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της οικονομίας. Ο τουρισμός και η δημόσια υπηρεσία είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της οικονομίας του Τομπάγκο, αν και οι αρχές προσπάθησαν να διαφοροποιήσουν την οικονομία του νησιού. Ένα σκάνδαλο διαφθοράς είχε ως αποτέλεσμα την ήττα του Μάνινγκ από τον νεοσύστατο συνασπισμό της Συντροφιάς του Λαού (PP) το 2010, με την Κάμλα Περσάντ-Μπισεσάρ να γίνει η πρώτη γυναίκα Πρωθυπουργός της χώρας. Ωστόσο, οι ισχυρισμοί για διαφθορά έπληξαν τη νέα κυβέρνηση και το PP ηττήθηκε το 2015 από το (PNM) υπό τον Κιθ Ρόουλι.
Γεωγραφία
Το Τρινιντάντ και Τομπάγκο βρίσκεται σε γεωγραφικό πλάτος μεταξύ 10 ° 2' και 11 ° 12' Β και γεωγραφικό μήκος μεταξύ 60 ° 30' και 61 ° 56' Δ, με την Καραϊβική Θάλασσα στα βόρεια, τον Ατλαντικό ωκεανό στα ανατολικά και νότια, και τον κόλπο της Παρίας στα δυτικά. Βρίσκεται στα νοτιοανατολικά της Καραϊβικής, με το νησί του Τρινιντάντ να απέχει μόλις 11 χιλιόμετρα από τις ακτές της Βενεζουέλας στην ηπειρωτική Νότια Αμερική απέναντι από το κανάλι του Κολόμβου. Καλύπτοντας μια έκταση 5.128 τ.χλμ., η χώρα αποτελείται από δύο κύρια νησιά, το Τρινιντάντ και το Τομπάγκο, χωρισμένα από ένα στενό 30 χλμ., Καθώς και μια σειρά από πολύ μικρότερα νησιά, συμπεριλαμβανομένων των Τσακατσακάρε, Μόνος, Ουέβος, Γκασπάρ Γκράντε (ή Γκασπαρί), Μικρό Τομπάγκο και Νήσος Σεντ Τζάιλς.
Το Τρινιντάντ έχει έκταση 4.768 τ.χλμ. (περιλαμβάνει 93,0% της συνολικής έκτασης της χώρας) με μέσο μήκος 80 χιλιόμετρα και μέσο πλάτος 59 χιλιόμετρα. Το Τομπάγκο έχει έκταση περίπου 300 τ.χλμ., ή 5,8% της συνολικής έκτασης της χώρας, έχει μήκος 41 χλμ. και μεγαλύτερο πλάτος 12 χλμ. Το Τρινιντάντ και το Τομπάγκο βρίσκονται στην υφαλοκρηπίδα της Νότιας Αμερικής, και ως εκ τούτου, γεωλογικά, θεωρούνται ότι βρίσκονται εξ ολοκλήρου στη Νότια Αμερική.
Το έδαφος των νησιών είναι ένα μείγμα βουνών και πεδιάδων. Στο Τρινιντάντ, η Βόρεια Οροσειρά εκτείνεται παράλληλα με τη βόρεια ακτή και σε αυτήν βρίσκεται η ψηλότερη κορυφή της χώρας (Ελ Σέρρο δελ Αρίπο), η οποία έχει υψόμετρο 940 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και η δεύτερη υψηλότερη (Ελ Τουκούτσε, 936 μέτρα). Το υπόλοιπο του νησιού είναι γενικά πιο επίπεδο, εξαιρουμένων της Κεντρικής Οροσειράς και των λόφων του Μοντσερράτ στο κέντρο του νησιού και της Νότιας Οροσειράς και των Λόφων της Τριάδας στα νότια. Η ανατολική ακτή είναι γνωστή για τις παραλίες της, κυρίως την παραλία Μανζανίλια. Το νησί περιέχει αρκετές μεγάλες περιοχές βάλτων, όπως τον βάλτο Καρόνι και τον βάλτο Ναρίβα. Σημαντικά υδάτινα σώματα στο Τρινιντάντ περιλαμβάνουν τη δεξαμενή Χόλις, τη δεξαμενή Νέιβετ και τη δεξαμενή Καρόνι. Το Τρινιντάντ αποτελείται από μια ποικιλία τύπων εδάφους, με την πλειοψηφία να είναι λεπτή άμμος και βαριά άργιλος. Οι αλλουβιακές κοιλάδες της Βόρειας Περιοχής και τα εδάφη του Ανατολικού-Δυτικού διαδρόμου είναι οι πιο εύφορες περιοχές του. Το Τρινιντάντ είναι επίσης γνωστό για τη λίμνη Πιτς, τη μεγαλύτερη φυσική δεξαμενή ασφάλτου στον κόσμο. Το Τομπάγκο περιέχει μια επίπεδη πεδιάδα στα νοτιοδυτικά του, με το ανατολικό μισό του νησιού να είναι πιο ορεινό, με αποκορύφωμα το Πίτζεον Πικ, το υψηλότερο σημείο του νησιού στα 550 μέτρα. Το Τομπάγκο περιέχει επίσης αρκετούς κοραλλιογενείς υφάλους στα ανοικτά του.
Η πλειονότητα του πληθυσμού κατοικεί στο νησί του Τρινιντάντ, και εκεί βρίσκονται οι μεγαλύτερες πόλεις. Υπάρχουν τέσσερις μεγάλοι δήμοι στο Τρινιντάντ, η πρωτεύουσα Πορτ οφ Σπέιν, το Σαν Φερνάντο, η Αρίμα και η Τσαγκουάνας. Η κύρια πόλη του Τομπάγκο είναι το Σκάρμπορο.
Κλίμα
Το Τρινιντάντ και Τομπάγκο έχει θαλάσσιο τροπικό κλίμα. Υπάρχουν δύο εποχές ετησίως, η περίοδος ξηρασίας τους πρώτους πέντε μήνες του έτους και η περίοδος των βροχών τους υπόλοιπους επτά μήνες του έτους. Οι άνεμοι κυριαρχούν κυρίως από τα βορειοανατολικά και είναι κυρίως βορειοανατολικοί αληγείς άνεμοι. Σε αντίθεση με πολλά νησιά της Καραϊβικής, το Τρινιντάντ και Τομπάγκο βρίσκεται έξω από την περιοχή των τυφώνων. Παρ 'όλα αυτά, το νησί Τομπάγκο χτυπήθηκε από τον τυφώνα Φλώρα στις 30 Σεπτεμβρίου του 1963. Στη Βόρεια Οροσειρά του Τρινιντάντ, το κλίμα είναι συχνά πιο δροσερό από εκείνο της υψηλής ζέστης των πεδιάδων παρακάτω, λόγω της συνεχούς κάλυψης από σύννεφα και ομίχλη, και βαριές βροχές στα βουνά.
Οι θερμοκρασίες ρεκόρ για το Τρινιντάντ και Τομπάγκο είναι 39 °C η μέγιστη στο Πορτ οφ Σπέιν και 12 °C η ελάχιστη.
Διακυβέρνηση
Η θητεία του Προέδρου είναι πενταετής. Η νομοθετική εξουσία ασκείται από το Κοινοβούλιο, το οποίο αποτελείται από δύο σώματα: τη Βουλή των Αντιπροσώπων με 41 μέλη που εκλέγονται με πενταετή θητεία σε μονοεδρικές περιφέρειες και τη Γερουσία, με 31 μέλη, όλα διορισμένα. Το κυβερνών κόμμα PNM υπό την ηγεσία του Πάτρικ Μάνινγκ κέρδισε τις 26 επί συνόλου 41 εδρών στο Κοινοβούλιο (όχι όμως και τις περισσότερες ψήφους) στις βουλευτικές εκλογές στις 5 Νοεμβρίου του 2007. Τις υπόλοιπες 15 έδρες πήρε ο συνασπισμός UNC-A υπό την αρχηγία των Μπασντέο Παντέι και Τζακ Όστιν Γουόρνερ. Έπειτα από τη διεξαγωγή των εκλογών του 2010, ανέλαβε πρωθυπουργός η πρώτη γυναίκα στην ιστορία της χώρας.
Εκλογές
Δικαίωμα ψήφου έχουν οι κάτοικοι ηλικίας 18 ετών και άνω.
Διοικητική διαίρεση
thumb|right|250px|Οι περιφέρειες και δήμοι του Τρινιντάντ και Τομπάγκο Το Τρινιντάντ και Τομπάγκο διαιρείται σε 14 περιφερειακούς συλλόγους και έναν δήμο:
Αυτοί οι σύλλογοι βρίσκονται στο νησί Τρινιντάντ. Το Τομπάγκο αποτελεί τον ένα δήμο της χώρας.
Δημογραφία
Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 76,1 χρόνια (72,5 χρόνια οι άνδρες και 79,9 οι γυναίκες).
Εθνικές ομάδες
Οι Αφρικανικής καταγωγής κάτοικοι του Τρινιντάντ και του Τομπάγκο αποτελούν τη δεύτερη μεγαλύτερη εθνοτική ομάδα της χώρας, με περίπου 34,2% του πληθυσμού να αναγνωρίζεται ως αφρικανικής καταγωγής. Η πλειοψηφία των ανθρώπων με αφρικανική καταγωγή είναι απόγονοι σκλάβων που μεταφέρθηκαν βίαια στα νησιά από τον 16ο αιώνα. Αυτή η ομάδα αποτελεί την πλειοψηφία στο Τομπάγκο με ποσοστό 85,2%.
Μεταφορές
Η οδήγηση γίνεται στα αριστερά.
Μαίρη Έλφινστον
Η Μαίρη Έλφινστον (Mary Elphinstone, γεννημένη ως Μαίρη Φραγκίσκη Μπόουζ-Λάιον Mary Frances Bowes-Lyon, 30 Αυγούστου 1883 - 8 Φεβρουαρίου 1961) ήταν Βρετανίδα ευγενής και η μητρική θεία και νονά της Βασίλισσας Ελισάβετ Β΄.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 30 Αυγούστου 1883 στο Άνγκους της Σκωτίας, και ήταν κόρη του Κλωντ Μπόουζ-Λάιον, 14ου Κόμη του Στράθμορ και Κίνγκχορν και της Σεσίλια Κάβεντις-Μπέντινκ.
Στις 24 Ιουλίου 1910 παντρεύτηκε τον Σίντνεϊ Έλφινστον, 16ο Λόρδο Έλφινστον στο Ουεστμίνστερ. Μαζί απέκτησαν πέντε παιδιά:
Το 1937, παρευρέθηκε στη στέψη της αδελφής Ελισάβετ και του εξ αγχιστείας αδελφού της Πρίγκιπα Γεωργίου, Δούκα της Υόρκης.
Υπήρξε πρόεδρος του Μιντλόδιαν κλάδου του Βρετανικού Ερυθρού Σταυρού.
Πέθανε στις 8 Φεβρουαρίου 1961 στον Πύργο Κάρμπερι στο Ίνβερσεσκ της Σκωτίας σε ηλικία 77 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί ευγενείς Κατηγορία:Βρετανίδες βαρώνισσες
29 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μητρώο τοξικών επιπτώσεων των χημικών ουσιών
Μητρώο τοξικών επιπτώσεων των χημικών ουσιών (Registry of Toxic Effects of Chemical Substances) (RTECS) είναι μια βάση δεδομένων πληροφοριών τοξικότητας που συντάχθηκε από την ανοικτή επιστημονική βιβλιογραφία χωρίς αναφορά στην εγκυρότητα ή χρησιμότητα των αναφερόμενων μελετών. Μέχρι το 2001 συντηρείτο από τον Εθνικό οργανισμό για την επαγγελματική ασφάλεια και υγεία (NIOSH) των ΗΠΑ ως μια ελεύθερα προσβάσιμη δημοσίευση. Τώρα συντηρείται από την ιδιωτική εταιρεία Symyx Technologies και διατίθεται μόνο με τέλος ή συνδρομή
Περιεχόμενα
Έξι τύποι δεδομένων τοξικότητας συμπεριλαμβάνονται στο αρχείο:
Ειδικές τιμές αριθμητικής τοξικότητας όπως LD50, LC50, TDLo και TCLo είναι καταγραμμένες, καθώς και τα είδη που μελετήθηκαν και η χρησιμοποιούμενη μέθοδος διαχείρισης. Για όλα τα δεδομένα καταγράφεται η βιβλιογραφική πηγή. Οι μελέτες δεν αξιολογούνται κατά κανέναν τρόπο.
Ιστορικό
Η RTECS είναι διαθέσιμη στα αγγλικά, γαλλικά και ισπανικά. Η συνδρομή στη βάση δεδομένων προσφέρεται διαδικτυακά, σε CD-ROM και ως ενδοδικτυακή μορφή. Η βάση δεδομένων είναι επίσης διαθέσιμη διαδικτυακά μέσω της NISC (National Information Services Corporation, RightAnswer.com, and ExPub (Expert Publishing, LLC).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τοξικολογία
Το πέρασμα της Κασσάνδρας
Το πέρασμα της Κασσάνδρας (Αγγλικά: The Cassandra Crossing) είναι ένα θρίλερ διεθνούς συμπαραγωγής του 1976 σε σκηνοθεσία Τζωρτζ Κοσμάτου, βασισμένο σε ένα μυθιστόρημα του Ρόμπερτ Κατζ και παίρνουν μέρος ένα καστ αξιόλογων ηθοποιών: Ρίτσαρντ Χάρις, Σοφία Λόρεν, Μπαρτ Λάνκαστερ, Άβα Γκάρντνερ.
Υπόθεση
Τρεις τρομοκράτες διεισδύουν στην έδρα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας στη Γενεύη. Κατά τη διάρκεια της ανταλλαγής πυροβολισμών με τους φρουρούς, κατά λάθος θα σπάσουν ένα δοχείο που περιέχει βακτήρια μιας θανατηφόρας νόσου. Ένας από τους τρομοκράτες θα σκοτωθεί από τα πυρά, ένας θα τραυματιστεί σοβαρά και θα συλληφθεί, ενώ ο τρίτος καταφέρνει να δραπετεύσει και να φτάσει στο σιδηροδρομικό σταθμό και θα μπει σε ένα τρένο, το οποίο εκτελεί δρομολόγιο από τη Γενεύη στη Στοκχόλμη. Χωρίς να το γνωρίζει ο ίδιος τρομοκράτης θα μεταφέρει μαζί του βάκτηρια της νόσου, όπου και θα αρχίζει να εξαπλώνεται μεταξύ των επιβατών του τρένου, που αργότερα αναγνωρίζεται ως πνευμονική πανούκλα.
Ο Αμερικανός συνταγματάρχης Μακένζι, ο οποίος είναι υπεύθυνος για την κατάσταση, αποφασίζει να στείλει το τρένο και να βάλει σε καραντίνα στον μισό-εγκαταλειμμένο σταθμό Γιάνοβ, κοντά στον οποίο υπήρχε κάποτε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης κατά τη διάρκεια του παγκόσμιου πολέμου. Το μονοπάτι για αυτό το σταθμό θα πρέπει όμως να περάσει από μια παλιά ερειπωμένη γέφυρα γνωστή και ως το πέρασμα της Κασσάνδρας, με τον κίνδυνο όμως να καταρρεύσει κατά τη διάρκεια της διέλευσης του τρένου και όλοι όσοι βρίσκονται στο τρένο ίσως να πεθάνουν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1976 Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τζωρτζ Κοσμάτου Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελβετία Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε μυθιστορήματα Κατηγορία:Θρίλερ ταινίες
Κοφέα
Η κοφέα ή κουφέα είναι ένας πολυετής, ποώδης, αειθαλής, ανθοφόρος, μικρός θάμνος.
Επιστημονικό όνομα: Cuphea hyssopifolia
Βοτανικά χαρακτηριστικά
Τα άνθη της κοφέας μπορεί να είναι λευκά, ροζ ή λιλά σε χρώμα, λεπτά σε υφή και με ελαφρύ άρωμα. Ανθοφορεί για μεγάλο χρονικό διάστημα μέσα στο έτος, ενώ αντέχει σε μεγάλο εύρος θερμοκρασιών, από τους 35°C έως τους 7°C.
Καλλιέργεια
Είναι εξαιρετικά προσαρμοστική στις περιβαλλοντολογικές συνθήκες, π.χ. ενώ προτιμά τον ήλιο και ανθοφορεί όταν τον έχει, επιβιώνει και σε καταστάσεις με περιορισμένο φως που όμως δεν την αφήνει να βγάλει άνθη. Μπορεί να φυτευτεί όλες τις εποχές του χρόνου σε κάθε τύπο εδάφους, όμως είναι προτιμότερα τα εδάφη με άριστη αποστράγγιση. Η λίπανση της κοφέας θα πρέπει να είναι τακτική, όπως και το πότισμά της, ειδικότερα το καλοκαίρι οπότε και αν δεν ποτιστεί καθημερινά, τα φύλλα της κιτρινίζουν. Το σχήμα της παραμένει ίδιο καθ' όλη την διάρκεια της ζωής της κάνοντας έτσι το κλάδεμά της περιττό.
Χρήσεις
Το φυτό αυτό είναι κατάλληλο για βραχόκηπους και για εδαφοκάλυψη. Το συναντάμε και σε γλάστρες σε μπαλκόνια και αυλές.
Κατηγορία:Βοτανική
Asturias (Leyenda)
To Asturias (Leyenda) (ελληνική απόδοση: Αστούριας (Λεγέντα)) είναι μία σύνθεση του Ισπανού συνθέτη και πιανίστα Ισαάκ Αλμπένιθ, η οποία γράφτηκε περί το 1890. Το κομμάτι αρχικά είναι γραμμένο σε Σολ ελάσσονα για πιάνο. Πρόκειται για μία από τις πιο δημοφιλείς συνθέσεις του Αλμπένιθ, ωστόσο πλέον είναι πιο γνωστή για κιθάρα. Στην κιθάρα ωστόσο δεν μπορεί να αποδοθεί ακριβώς όπως το πιάνο, ενώ παίζεται και σε διαφορετικό οπλισμό και πλέον αποτελεί μέρος του κλασικού ρεπερτορίου της. Μία μέση εκτέλεση του κομματιού διαρκεί λίγο παραπάνω από 6 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνθέσεις για σόλο πιάνο Κατηγορία:Συνθέσεις για σόλο κιθάρα Κατηγορία:Συνθέσεις του 1892 Κατηγορία:Συνθέσεις του Ισαάκ Αλμπένιθ Κατηγορία:Συνθέσεις σε Σολ ελάσσονα
Πρίγκιπας Φρειδερίκος της Δανίας
Ο πρίγκιπας Φρειδερίκος (πλήρες όνομα: Φρειδερίκος Ανδρέας Ερρίκος Χριστιανός, Frederik André Henrik Christian, 26 Μαΐου 1968) είναι ο κληρονομικός διάδοχος του θρόνου της Δανίας. Μητέρα του είναι η Βασίλισσα της Δανίας Μαργαρίτα Β΄ και πατέρας του ο πρίγκιπας Ερρίκος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 26 Μαΐου 1968 στην Κοπεγχάγη και βαπτίστηκε στις 24 Ιουνίου 1968. Ονομάστηκε Φρειδερίκος προς τιμήν του παππού του Βασιλιά Φρειδερίκου Θ'. Η μητρική γλώσσα του Φρειδερίκου είναι η Δανέζικη, ωστόσο γνωρίζει αρκετά καλά γαλλικά, (την μητρική γλώσσα του πατέρα του), αγγλικά και γερμανικά.
Στις 14 Μαΐου 2004 παντρεύτηκε την Μαίρη Ελισάβετ Ντόναλντσον, μια Αυστραλέζα σύμβουλο επιχειρήσεων, που είχε γνωρίσει στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σύδνεϋ το 2000, στον Καθεδρικό Ναό της Κοπεγχάγης. . Το ζευγάρι απέκτησε τέσσερα παιδιά:
Ο Φρειδερίκος ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για θέματα επιστημονικά και περιβαλλοντικά. Έχει ιδιαίτερη έλξη προς τα αθλήματα, ενώ είναι μέλος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Αξιοσημείωτο αναφοράς είναι ότι έχει τρέξει σε μαραθωνίους στην Κοπενχάγη, τη Νέα Υόρκη και το Παρίσι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρίγκιπες της Δανίας Κατηγορία:Διάδοχοι της Δανίας
Μπλε Τζαμί
Το Μπλε Τζαμί ή Τζαμί του Σουλτάνου Αχμέτ, ή Αχμέτ Τζαμί, ή Αχμετιέ Τζαμί  (στα τούρκικα Sultanahmet Camii) είναι το ωραιότερο και μεγαλύτερο τζαμί στην Κωνσταντινούπολη, ξακουστό και για την αρμονία του. Θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα αριστουργήματα της Ισλαμικής αρχιτεκτονικής παγκοσμίως και αρχιτέκτονάς του υπήρξε ο Σεντεφχάρ Μεχμέτ Αγάς (Sedefhar Mehmet Ağa) μαθητής του Μιμάρ Σινάν.
Ιστορία
Το τζαμί χτίστηκε μεταξύ 1609 και 1616 με διαταγή του σουλτάνου Αχμέτ Α' -από τον οποίο πήρε και το όνομά του- όταν αυτός ήταν σε ηλικία 20 ετών. Βρίσκεται στο παλαιότερο τμήμα της Κωνσταντινούπολης, κοντά στην τοποθεσία του αρχαίου Ιππόδρομου (Ατ Μεϊντάνι), και απέναντι (δυτικά) από την Αγία Σοφία.Είναι επίσης πολύ κοντά στο Τοπ Καπί, τόπο διαμονής των Σουλτάνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μέχρι το 1853, που είναι στη συνέχεια της Αγίας Σοφιάς, ανατολικά, επί της ευρωπαϊκής ακτής του Βόσπορου. Για κάποιον που βλέπει την παραλία από τη θάλασσα, οι θόλοι και οι μιναρέδες του Μπλε τζαμιού δίπλα στην Αγιά Σοφιά κυριαρχούν στη θέα της Κωνσταντινούπολης.
Το τζαμί αυτό χτίστηκε στο κέντρο της νοτιοδυτικής πλευράς του ιπποδρόμου επίτηδες απέναντι από την Αγία Σοφία, έτσι ώστε να δεσπόζει κατά την προσέγγιση των πλοίων. Η κατασκευή αυτού του οικοδομήματος είχε ενθουσιάσει τόσο τον νεαρό Σουλτάνο που λέγεται ότι και ο ίδιος εργάστηκε για την ανέγερσή του. Δυστυχώς όμως για τον ίδιο τον Σουλτάνο δεν πρόλαβε να χαρεί πολύ το περίλαμπρο αυτό οικοδόμημα λόγω του θανάτου του ένα μόλις χρόνο μετά το άνοιγμα των θυρών του. Μάλιστα, έχει ταφεί μέσα στο τζαμί. Σήμερα, και τα δυο κτίρια συναποτελούν ένα μοναδικό ιστορικό και αρχιτεκτονικό σύνολο.
Ο αρχιτέκτονας του Αχμέτ του Α΄ είχε λάβει εντολή να μη λυπηθεί κανένα έξοδο, προκειμένου να δημιουργήσει τον πιο εντυπωσιακό και όμορφο τόπο λατρείας του Ισλάμ στον κόσμο. Μάλιστα ο Σουλτάνος είχε διατάξει, πριν φύγει για τη Μέκκα, να κατασκευαστεί ο τρούλος από ατόφιο χρυσό. Αυτό φυσικά δεν θα μπορούσε να συμβεί λόγο του βάρους του χρυσού. Ο αρχιτέκτονας τότε κατασκεύασε τον τρούλο με απλά υλικά, ενώ για να σώσει την ζωή του πρόσθεσε και 6 μιναρέδες γύρω από το Τζαμί, δικαιολογούμενος στον Σουλτάνο πως υπήρξε θύμα παρανόησης, (ο αριθμός "έξι" (αλτί) και η λέξη "χρυσός" (αλτίν) προφέρονται σχεδόν το ίδιο στα Τούρκικα)!
Αρχιτεκτονική
thumb|right|250px|Το εσωτερικό του Τζαμιού. thumb|250px|Κοντινή άποψη του εσωτερικού. Ο κεντρικός κύβος σκεπάζεται από ένα βαθμιδωτό σύστημα θόλων και ημίθολων, που κορυφώνεται στον κεντρικό θόλο, οι διαστάσεις του οποίου είναι 33 μετρα διάμετρος και 43 μέτρα ύψος στο κεντρικό του σημείο. Το συνολικό αποτέλεσμα χαρακτηρίζεται από τέλεια οπτική αρμονία και οδηγεί το μάτι στην κορυφή του θόλου.
Το Μπλε Τζαμί είναι το μοναδικό στην Τουρκία που έχει έξι μιναρέδες. Όταν αποκαλύφθηκε ο αριθμός των μιναρέδων, ο Σουλτάνος κατηγορήθηκε για αλαζονεία, καθώς εκείνη την εποχή τον ίδιο αριθμό μιναρέδων είχε και η Κάαμπα στη Μέκκα. Ο Αχμέτ ξεπέρασε το πρόβλημα πληρώνοντας για να χτιστεί ένας έβδομος μιναρές στο τζαμί της Μέκκας.
Στο κατώτερο εσωτερικό μέρος το τζαμί κοσμείται με περισσότερα από 20.000 χειροποίητα κεραμικά πλακάκια, φτιαγμένα στο Ιζνίκ (Νίκαια στην αρχαιότητα). Τα ανώτερα επίπεδα είναι βαμμένα. Περισσότερα από διακόσια παράθυρα με περίτεχνα σχέδια από βιτρώ αφήνουν να περάσει φυσικό φως, που στις μέρες μας ενισχύεται από πολυέλαιους. Οι διακοσμήσεις συμπεριλαμβάνουν στίχους από το Κοράνι, πολλοί απ' τους οποίους αποτυπώθηκαν από τον Σαίντ Κασίμ Γκουμπάρι, που θεωρούνταν ο κορυφαίος καλλιγράφος της εποχής. Τα πατώματα καλύπτονται με χαλιά που δωρίζουν οι πιστοί και αντικαθίστανται τακτικά.
Το πιο σημαντικό στοιχείο της εσωτερικής αρχιτεκτονικής είναι το μιχράμπ, δηλαδή η κόγχη προσευχής, φτιαγμένο από λεπτοδουλεμένο μάρμαρο, και με τους πλαϊνούς τοίχους σκεπασμένους από κεραμικά πλακάκια. Στα δεξιά του μιχράμπ βρίσκεται το μινμπέρ, δηλαδή ο άμβωνας, όπου στέκεται ο ιμάμης κατά τη διάρκεια της μεσημεριανής προσευχής της Παρασκευής ή των ιερών ημερών. Το τζαμί έχει σχεδιαστεί κατά τέτοιο τρόπο ώστε, ακόμα κι όταν είναι γεμάτο κόσμο, όλοι να μπορούν να βλέπουν και να ακούν τον μάμη.
thumb|right|250px|Το Μπλε Τζαμί τη νύχτα. Καθένας από τους μιναρέδες έχει τρία μπαλκόνια, και μέχρι πρόσφατα ο μουεζίνης ανέβαινε μια στενή σκάλα στο εσωτερικό του μιναρέ πέντε φορές τη μέρα για να καλέσει σε προσευχή. Σήμερα χρησιμοποιούνται μεγάφωνα, και το κάλεσμα αντηχεί σε όλη την παλιά πόλη, συνδυασμένο με το κάλεσμα από τα άλλα τζαμιά της περιοχής. Πολλοί Τούρκοι και τουρίστες μαζεύονται το δειλινό στο πάρκο απέναντι από το τζαμί για να ακούσουν το κάλεσμα για τη βραδυνή προσευχή, καθώς ο ήλιος δύει και το τζαμί φωτίζεται από χρωματιστούς προβολείς.
Πηγές
Κατηγορία:Οθωμανικά τζαμιά στην Κωνσταντινούπολη
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1973-74
Η Β΄ κατηγορία Κύπρου 1973-74 αποτέλεσε το 19ο πρωτάθλημα στη Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κατέκτησε ο ΑΣΙΛ για 2η φορά στην ιστορία του.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορία την περίοδο 1973-74 συμμετείχαν 14 ομάδες. Οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η πρωταθλήτρια ομάδα προβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία 1974-75. Η τελευταία ομάδα υποβιβάστηκε στη Γ΄ κατηγορία.
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 1972-73
Ομάδες που προήχθησαν στην Α΄ κατηγορία 1973-74
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν στην Γ΄ κατηγορία 1973-74
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν από την Α΄ κατηγορία 1972-73:
Σάββας Χιονίδης
Ο Σάββας Χιονίδης (11 Οκτωβρίου 1959) είναι Έλληνας πολιτικός, βουλευτής Πιερίας της Νέας Δημοκρατίας και πρώην δήμαρχος της Κατερίνης. Επανεξελέγη δήμαρχος και για τον νέο δήμο Κατερίνης (από την 1-1-2011), ο οποίος συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Στις εκλογές του 2014 επανεξελέγη Δήμαρχος με ποσοστό 50,5% από τον πρώτο γύρο με την υποστήριξη της Νέας Δημοκρατίας. Με θητεία 12 ετών, είναι ο μακροβιότερος δήμαρχος στην ιστορία της πόλης, καθώς κατέρριψε (Αύγουστος 2018) το σχετικό ρεκόρ του Σίμου Χαραλαμπίδη, ο οποίος είχε παραμείνει δήμαρχος από τον Μάιο του 1975 ως τις 31 Δεκεμβρίου 1986, σε μία θητεία 11 ετών και 7 μηνών.
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1973-74
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 1972-73
Ομάδες που προήχθησαν από την Γ΄ κατηγορία 1972-73:
Σάββας Χιονίδης
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 11 Οκτωβρίου 1959 στην Κατερίνη. Σπούδασε στην Πολυτεχνική Σχολή του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, στο Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών. Στη διάρκεια των γυμνασιακών και των φοιτητικών χρόνων έλαβε μέρος στην ομάδα πετοσφαίρισης και Στίβου του Αρχελάου Κατερίνης, καθώς επίσης και στο χορευτικό τμήμα της Εστίας Πιερίδων Μουσών Κατερίνης.
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1973-74
Συμμετέχουσες ομάδες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα.
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Σάββας Χιονίδης
Βιογραφία
Εργάζεται ως Πολιτικός Μηχανικός και το 1990 ίδρυσε ξενοδοχειακή μονάδα στην Ολυμπιακή Ακτή. Είναι μέλος της Νομαρχιακής Επιτροπής Τουριστικής Προβολής Πιερίας, από την ίδρυσή της έως και σήμερα. Χαρακτηριστικότερο έργο του η αποζημίωση των τουριστικών καταλυμάτων του νομού Πιερίας λόγω των ζημιών από τον πόλεμο του Κοσσυφοπεδίου ύψους 3 δισ. δρχ, ως κύριος εισηγητής στο ΥΠΕΘΟ και ΕΟΜΜΕΧ από την Πιερία.
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1973-74
Βαθμολογία
1Το καλοκαίρι του 1974 πραγματοποιήθηκε η τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Μετά το τέλος του πολέμου, λόγω της άθλιας κατάστασης που βρέθηκαν πολλές ομάδες δεν πραγματοποιήθηκε πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας 1974-75 αλλά προαιρετικό Ειδικό μικτό πρωτάθλημα Β΄ - Γ΄ κατηγορίας 1974-75 στο οποίο συμμετείχαν όσες ομάδες της Β΄ και Γ΄ κατηγορίας είχαν τη δυνατότητα.
Πηγή:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1973-1974 Κατηγορία:Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου
Σάββας Χιονίδης
Δήμαρχος
Έπειτα από τη διεξαγωγή του πρώτου γύρου των δημοτικών εκλογών το 2014, ο Χιονίδης επανεξελέγη Δήμαρχος με 50,50%, επικρατώντας του Χρήστου Γιαννούλη (27,36%), ο οποίος υποστηρίχθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ.
Στις 2 Ιουνίου 2019, στον β’ γύρο των δημοτικών εκλογών ο Χιονίδης έχασε από τον Κώστα Κουκοδήμο με 45,56 % έναντι 54,44%.
30 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Σάββας Χιονίδης
Βουλευτής
Στις Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 2019 εξελέγη για πρώτη φορά Βουλευτής με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας με 10.166 σταυρούς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Κατερίνης Χιονιδης Χιονιδης
591 Ίρμγκαρντ
Η `Ιρμγκαρντ (Irmgard) είναι ένας πολύ σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,47. Ανακαλύφθηκε το 1906 από τον Γερμανό αστρονόμο Άουγκουστ Κοπφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της `Ιρμγκαρντ εκτιμάται σε 51,86 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι πιθανώς X, ενώ το άλβεδό της είναι 0,036. Η `Ιρμγκαρντ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 7 ώρες και 21 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιρμγκαρντ
Διεθνής Αερολιμένας Βερολίνου-Βρανδεμβούργου
Ο Αερολιμένας Βερολίνου-Βρανδεμβούργου «Βίλλυ Μπραντ» (γερμανικά: Flughafen Berlin Brandenburg «Willy Brandt»; BER) (IATA:BER , ICAO:EDDB) βρίσκεται στο κρατίδιο Βρανδεμβούργο στη Γερμανία, στα σύνορα με το Βερολίνο, κόντα στο παλιό αεροδρόμιο Σένεφελντ το μέρος του οποίου κατααλαμβάνει και οποίος θα μεταμωρφοθεί στο 5ο τερματικό σταθμό του. Η εγκαίνια προγραμματήστηκέ 21 Οκτωβρίου 2020.
Εξ αρχής σχεδιαστηκέ να χτιστούν τρεις τερματικοί σταθμοί: 1ος και 2ος στο νότιο τμήμα του αεροδρομίου οι οποίοι έχουν πρόσβαση σε καινούργια σιδηροδρομική γραμμή, και 5ος τερματικός σταθμός στο βόρειο τμήμα πού ήδη ύπαρχει παλιός σιδηροδρομικός σταθμός «Σένεφελντ». 250px|thumb|left|Τα μέσα συγκοινωνίας του αεροδρομίου
Όλες οι πτήσεις των παλιών αεροδρομίων Τέγκελ και Σένεφελντ θα έχουν μεταφερθεί έως 8 Νοεμβρίου 2020.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αεροδρόμια στη Γερμανία Κατηγορία:Διεθνή αεροδρόμια Κατηγορία:Μεταφορές στο Βερολίνο
Ξενία Ναυπλίου
Το «Ξενία» Ναυπλίου ή αλλιώς «Ξενία» Ακροναυπλίας αποτελούσε ξενοδοχειακή μονάδα του Ε.Ο.Τ στο Ναύπλιο μέσα στο κάστρο της Ακροναυπλίας. Το ξενοδοχείο σχεδιάστηκε το 1958 από τον Ιωάννη Τριανταφυλλίδη και λειτούργησε για πρώτη φορά το 1961. Η ξενοδοχειακή μονάδα αποτελούνταν από ενιαίο κτήριο στο οποίο τοποθετούνταν όλοι οι βοηθητικοί χώροι και διέθετε 58 δωμάτια.
Η μονάδα αποτέλεσε μια από τις τέσσερις πρώτες που ξεκίνησαν να κατασκευάζονται (οι υπόλοιπες ήταν το Ξενία Δελφών, το Ξενία Καστοριάς και το Ξενία Μυκόνου) στα πλαίσια της χρηματοδότησης του Σχεδίου Μάρσαλ υπό την εποπτεία του Ε.Ο.Τ.
Το «Ξενία» σταμάτησε την λειτουργία του στα τέλη του 1970, ενώ από το 2000 μεταπωλήθηκε σε ιδιώτη χωρίς έως σήμερα να έχει επαναλειτουργήσει.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τουριστικό Πρόγραμμα «Ξενία»
Σμαράγδι
Το σμαράγδι ή αλλιώς πράσινη πέτρα επειδή ανήκει στην κατηγορία των κυκλοπυριτικών βγαίνει σε ορυχεία και σπηλιές. Το σμαράγδι ή σμάραγδος είναι μια διαφανής, βαθυπράσινη παραλλαγή της βηρύλλου, της οποίας το χρώμα αποδίδεται σε προσμίξεις χρωμίου και μερικές φορές βαναδίου.
Το σμαράγδι χρωματίζεται από το χρώμιο ενώ άλλα είδη πράσινης βηρύλλου χρωματίζονται από το βανάδιο, και είναι γνωστά απλώς ως πράσινα βηρύλλια και όχι ως σμαράγδια. Το πράσινο χρώμα είναι αποτέλεσμα της παρουσίας μπλε και κίτρινου χρώματος, ενώ η παρουσία Cr2O3 μειώνει τη συνοχή των ατόμων με αποτέλεσμα να είναι εύθραστο. Είναι ένας από τους ακριβότερους πολύτιμους λίθους, χρησιμοποιούμενος ευρύτατα στην κοσμηματοποιία. Πολλές φορές οι κρύσταλλοί του περιέχουν εγκλείσματα θραυσμάτων άλλων ορυκτών, που δεν μειώνουν την αξία του, αντίθετα διευκολύνουν την διάκριση του τεχνητού από τον φυσικό πολύτιμο λίθο. Παλαιότερα συγχεόταν με το περίδοτο, κυρίως λόγω του παρόμοιου χρώματος, από το οποίο διακρίνεται χάρη στην υψηλότερη σκληρότητά του.
Το όνομα σμάραγδος το χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι Έλληνες (Θεόφραστος) και εννοούσαν τους πολύτιμους πράσινους λίθους. Πιθανή προέλευση της λέξης είναι η σανσκριτική λέξη मरकत samaraka ή η περσική zamarrad. Από την ελληνική λέξη σμάραγδος προήλθε η λατινική Smaragdus (σμάραγδους), που στη Λαϊκή Λατινική γλώσσα έγινε Esmaralda/Esmaraldus (Εσμεράλδα/Εσμεράλδους). Απο αυτή τη λέξη προέρχεται και η αγγλική λέξη για το σμαράγδι Emerald (Έμεραλντ).
Το σμαράγδι είναι γνωστό από την αρχαιότητα. Τα πρώτα ορυχεία στην Ερυθρά θαλασσα και στην Αίγυπτο λειτουργούσαν από το 3000 π.Χ. μέχρι το 1500 π.Χ. Τα ορυχεία αυτά έγιναν γνωστά ως τα ορυχεία της Κλεοπάτρας. Αναφορές για το σμαράγδι υπάρχουν στη Βίβλο, από τον Ηροδότο και τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο και στις Ινδουϊστικές Βέδες, όπου θεωρείται ο λίθος της τύχης και της καλής υγείας. Οι μονάρχες διέθεταν αρκετά σμαράγδια, από τα οποία τα περισσότερα σήμερα βρίσκονται σε συλλογές μουσείων.
Σήμερα τα μεγαλύτερα ορυχεία σμαραγδιών βρίσκονται στην Κολομβία, όπου εξορύσσονται κάθε χρόνο περισσότερα από τα μισά σμαράγδια του κόσμου. Η επόμενη σε παραγωγή χώρα είναι η Ζάμπια, με τα ορυχεία στον ποταμό Καφούμπου, κοντά στην πόλη Κίτουε, τα οποία εξορύσσουν περίπου το 20% των συνολικών σμαραγδιών κάθε χρόνο. Άλλες χώρες που εξορύσσουν σμαράγδια είναι η Ζιμπάμπουε, με σμαράγδια ηλικίας 2,6 δις χρόνων, τα παλιότερα στη Γη, η Βραζιλία, η Ινδία, το Πακιστάν και η Μαδαγασκάρη. Εκτός από τα εξορυσσόμενα σμαράγδια υπάρχουν επίσης και τα συνθετικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολύτιμοι λίθοι Κατηγορία:Ορυκτά του αργιλίου Κατηγορία:Ορυκτά του βηρυλλίου Κατηγορία:Ορυκτά του πυριτίου
Βαβυλώνια αιχμαλωσία
Βαβυλώνια αιχμαλωσία ονομάζεται ο εκτοπισμός σε εδάφη της Βαβυλωνίας πολυάριθμου πλήθους ιουδαίων στα τέλη του 6ου αι. π.Χ. , μετά την καταστροφή της Ιερουσαλήμ από τον βασιλιά των Βαβυλωνίων Ναβουχοδονόσορα (605-562 π.Χ.).