cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ερρίκος ΣΤ΄ του Λουξεμβούργου
Ο Ερρίκος ΣΤ΄, γερμ. Heinrich VI (π. 1240 - 5 Ιουνίου 1288) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν κόμης του Λουξεμβούργου & Αρλόν (1281-1288).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ερρίκου Ε΄ κόμη του Λουξεμβούργου & Αρλόν, κυρίου του Λινύ & μαρκησίου του Ναμύρ και της Μαργαρίτας των Μονμπελιάρ, κόρης του Ερρίκου Β΄ κόμη του Μπαρ.
Ο πατέρας του είχε λάβε μέρος στην Ζ΄ Σταυροφορία του Λουδοβίκου Θ΄ της Γαλλίας εναντίον της Τύνιδας το 1249. Το 1281 απεβίωσε ο πατέρας του και ο Ερρίκος ΣΤ΄ τον διαδέχθηκε στο Λουξεμβούργο & Αρλόν, ενώ ο μικρότερος αδελφός του Βάλεραν Α΄ στο Λινύ. Το Ναμύρ είχε από το 1264 η αδελφή τους Ισαβέλλα.
Συμμετείχε στη μάχη του Βόρρινγκεν μαζί με τον αδελφό του Βάλεραν Α΄ εναντίον του Ιωάννη Α΄ δούκα της Βραβάντης, αλλά σκοτώθηκαν και οι δύο από έναν ιππότη του. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Ερρίκος Ζ΄, που έγινε και βασιλιάς της Γερμανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Λουξεμβούργου
Q-Telecom
Η Q-Telecom είναι μια υπηρεσία καρτοκινητής τηλεφωνίας της NOVA. Ξεκίνησε την εμπορική λειτουργία της αρχικά ως αυτόνομη εταιρεία το 2002 ενώ από το 2005, λειτουργεί με το εμπορικό σήμα "Q". Η εταιρεία περιέχει κινητές τηλεφωνικές υπηρεσίες GSM, υποστηριζόμενες από τα δίκτυα LMDS και backbone, και είναι ο μόνος πλήρης και ολοκληρωμένος πάροχος τηλεπικοινωνιών στην Ελλάδα. Από την ίδρυση της το 2002, έως και το 2007, ήταν ο τέταρτος πάροχος κινητής τηλεφωνίας στην Ελλάδα, όποτε και εξαγοράστηκε από την τότε TIM Hellas και ενοποιήθηκε τον Μάιο του 2007 με την ίδια εταιρεία, η οποία τον Ιούνιο, άλλαξε την επωνυμία της σε WIND Hellas, ονομασία που διατηρήθηκε μέχρι τις 11 Ιανουαρίου 2023 που μετετράπη στη σημερινή NOVA, ιδιοκτησία της United Group.
Προφίλ
Η Q-Telecom (Mobile Network Code: 202-09) ξεκίνησε να λειτουργεί ως τμήμα της InfoQuest (νυν Quest Holdings) ονόματι Quest Telecom. Ήταν ο πρώτος ελληνικός ιδιωτικός φορέας εκμετάλλευσης που παρείχε συνδυασμένη κινητή και σταθερή τηλεφωνία καθώς και διαδικτυακές υπηρεσίες.
Εστιάζοντας σε μεγάλα αστικά κέντρα, ανέπτυξε ένα δίκτυο δεύτερης γενιάς για την κινητή τηλεφωνία, ένα ευρυζωνικό σταθερό δίκτυο ασύρματης πρόσβασης που λειτουργούσε στη ζώνη των 3,5 GHz, μια εθνική μισθωμένη γραμμή και ένα ιδιωτικό δίκτυο μεταφοράς. Η Q-Telecom συνδέθηκε άμεσα με τον ΟΤΕ και τους τρεις άλλους φορείς εκμετάλλευσης κινητής τηλεφωνίας.
Διαφήμιση
Η Q-Telecom είναι γνωστή στην Ελλάδα για την διαφημιστική της καμπάνια τόσο στην τηλεόραση όσο και στο ραδιόφωνο. Οι διαφημίσεις περιείχαν μικρούς χαρακτήρες κινουμένων σχεδίων (τα «Q-ies» στα αγγλικά και ή «Q-διακια» στα ελληνικά) που μοιάζουν με το λογότυπο της εταιρείας. Χρησιμοποίησαν αργκό για να προωθήσουν τις προσφορές και τα συνθήματα της εταιρείας, όπως "χωρίς σταθερές χρεώσεις".
Ιστορικό
Η εταιρεία συστάθηκε στις 27 Νοεμβρίου 2002 ως Quest Telecom Α.Ε. και είχε έδρα την Καλλιθέα. Στις 25 Αυγούστου 2005 μετατράπηκε σε Q Telecommunications Α.Ε. ενώ έναν χρόνο αργότερα, μεταφέρθηκε στο Μαρούσι. Την ίδια περίοδο, εξαγοράζεται και απορροφάται από την Helen Gac Α.Ε. πρώην Jason's Friends με έτος ίδρυσης το 2002 για να μετατραπεί στη νέα Q Telecommunications Α.Ε.
Εξαγορές και συγχωνεύσεις
Η Troy Communications ανακοίνωσε το σχέδιό της να αποκτήσει την Q-Telecom το 2005 με χρηματική αντιπαροχή ύψους 325 εκ. ευρώ και την ανάληψη υφιστάμενου χρέους 25 εκ. ευρώ, και η οποία κατείχε ήδη την TIM Hellas και μετέπειτα WIND Hellas με την εξαγορά αυτή να ολοκληρώνεται τον Οκτώβριο του 2006. Ωστόσο, η WIND Hellas και η Q-Telecom εξαγοράστηκαν αργότερα από την Weather Investments (μετέπειτα Wind Telecom).
Οι πελάτες που είχαν τις κάρτες SIM της Q, συνέχισαν να τις χρησιμοποιούν, όπως και νέοι συνδρομητές έλαβαν κάρτες SIM με την ονομασία της, παρόλο που η Wind ήταν ο πάροχος του δικτύου. Αντίστοιχα από το 2010, όταν το Ελληνικό κράτος αποφάσισε να βάλει τάξη στην κινητή τηλεφωνία, υποχρεώνοντας όλους τους πολίτες να κάνουν ταυτοποίηση του αριθμού τους, με τα χρόνια το εμπορικό σήμα της Q-Telecom, έγινε συνώνυμο με αυτό της άλλοτε πλέον WIND Hellas.
Το 2023, η Q πέρασε στην NOVA, λόγω της συγχώνευσης της Nova με την Wind ύστερα από την εξαγορά και των δύο από την πολυεθνική τηλεπικοινωνιακή United Group, και η Q Telecom, λειτουργεί πλέον μαζί με το αντίστοιχο ομόσταβλο F2G ως μια υπηρεσία καρτοκινητής τηλεφωνίας της ίδιας εταιρείας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πάροχοι υπηρεσιών κινητής τηλεφωνίας της Ελλάδας
Σεγριά
Η Σεγριά (καταλανικά: Segrià) είναι μια κομάρκα (κομητεία) στα δυτικά της Καταλονίας στην Ισπανία, που συνορεύουν με την Αραγονία. Το 2001, πάνω από τα δύο τρίτα του πληθυσμού ζουν στην πρωτεύουσα Λιέιδα, η οποία είναι επίσης ο μεγαλύτερος δήμος της Καταλονίας και παραμένει η πιο πυκνοκατοικημένη περιφέρεια στην επαρχία Λιέιδα. Παίρνει το όνομά της από τον ποταμό Σέγρε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κομάρκες της Καταλωνίας
Κροπιβνίτσκι
Το Κροπιβνίτσκι (ουκρανικά: Кропивницький) είναι πόλη στην κεντρική Ουκρανία επί του ποταμού Ινχούλ και διοικητικό κέντρο της περιφέρειας του Κιροβογκράντ με πληθυσμό 232.052 (εκτίμηση του 2015) κατοίκους.
Η πόλη είναι γενέτειρα σημαντικών προσωπικοτήτων όπως οι Γκριγκόρι Ζινόβιεφ, Volodymyr Vynnychenko, Arseny Tarkovsky, African Spir και άλλοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ουκρανίας
ΦΑΓΕ Α.Ε.
Η ΦΑΓΕ Α.Ε. είναι διεθνής γαλακτοκομική εταιρία που ιδρύθηκε στην Αθήνα και από το 2012 με έδρα το Στράσσεν στο Λουξεμβούργο. Είναι μία από τις μεγαλύτερες γαλακτοκομικές εταιρείες στην Ελλάδα. Παράγει γαλακτοκομικά προϊόντα, όπως γάλα, γιαούρτι και παγωτό. Τα αρχικά Φ.Α.Γ.Ε. σημαίνουν "Φιλίππου Αδελφοί Γαλακτοκομικές Επιχειρήσεις".
Ιστορία
Την 1η Σεπτεμβρίου 1926, ο Φιλίππου άνοιξε ένα μικρό γαλακτοκομείο στα Πατήσια και το γιαούρτι του έγινε γνωστό. Το 1954 δημιούργησαν το πρώτο δίκτυο μαζικής παραγωγής γιαουρτιού στην Αττική. Το 1964 άνοιξε το πρώτο εργοστάσιο παραγωγής γιαουρτιού στο Γαλάτσι.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, με τη δημοτικότητά της, η ΦΑΓΕ ξεκίνησε την εμπορία των προϊόντων στο Βέλγιο, τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ιταλία, την Ολλανδία και το Ηνωμένο Βασίλειο. Από το 2001, η τεράστια δημοτικότητά της, ακόμη και εκτός Ελλάδος, οδήγησε στην δραστηριοποίησή της στις Ηνωμένες Πολιτείες όπου έχει την έδρα της στο Τζονστάουν της Νέας Υόρκης. Το γιαούρτι παρουσιάστηκε αργότερα στο περιοδικό Saveur.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, εμφανίζεται σε πολλά περιοδικά και βιβλία που προωθούν την υγιεινή διατροφή. Τον Οκτώβριο του 2012, η ​​εταιρεία ανακοίνωσε ότι θα μεταφέρει την έδρα της από την Ελλάδα στο Λουξεμβούργο. Οι λόγοι για τη μετακίνηση περιλαμβάνουν ευνοϊκότερους φορολογικούς όρους, καλύτερη πρόσβαση στην τραπεζική χρηματοδότηση και μειωμένη έκθεση στην ελληνική χρηματοπιστωτική κρίση.
Γιαούρτι
Το 1974 κατασκευάστηκε το σημερινό εργοστάσιο ΦΑΓΕ. Το 1975, η ΦΑΓΕ τελειοποίησε την τυποποίηση παρασκευής γιαουρτιού, η οποία άλλαξε ριζικά την ελληνική αγορά. Αυτό έκανε το γιαούρτι να έχει σταθερή γεύση και μεγαλύτερη διάρκεια ζωής. Νέες ποικιλίες και γεύσεις εισήχθησαν λίγο αργότερα. Το 1981 άρχισαν οι εξαγωγές προς την ευρωπαϊκή αγορά. Το Total, εισήχθη και έγινε τεράστια επιτυχία.
Τυροκομικά
Το 1991 η ΦΑΓΕ εισήλθε στην τυροκομική αγορά, κατασκευάζοντας κυρίως παραδοσιακό ελληνικό τυρί. Παράγει, συσκευάζει και προμηθεύει στους καταναλωτές της στην Ελλάδα και στο εξωτερικό μια ευρεία ποικιλία τυριών, όπως: Γραβιέρα, Τρικαλινό, Τρικαλινό Light, Γκούντα, Ένταμ, Πλάγια, Regato και Flair.
Γάλα
Το 1993 η ΦΑΓΕ εισήλθε στην αγορά φρέσκου γάλακτος, εισάγοντας το FAGE Fresh Milk σε όλη την Ελλάδα. Την ίδια χρονιά, η εταιρεία δημιούργησε νέα εργοστάσια αποκλειστικά για φρέσκο ​​παστεριωμένο γάλα, μια νέα γραμμή παστερίωσης, ομογενοποίησης, νέων μηχανημάτων και συσκευασίας. Επιπλέον, μετά από μια σημαντική επένδυση σε έρευνα και μηχανήματα, η ΦΑΓΕ παρουσίασε ένα νέο καινοτόμο προϊόν στην ελληνική αγορά, το Υψηλό Παστεριωμένο Γάλα, το οποίο δημιούργησε μια νέα κατηγορία γάλακτος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημη ιστοσελίδα
Κατηγορία:Ελληνικές επιχειρήσεις Κατηγορία:Ελληνικά εμπορικά σήματα
Χένρι Χόλλαντ
Ο Χένρι Χόλλαντ (Henry Holland) (1788-1873), ήταν Άγγλος γιατρός και συγγραφέας.
Βιογραφικό
Ο Χένρι Χόλλαντ γεννήθηκε στο Νούτσφορντ (Knutsford ) της πανέμορφης επαρχίας του Τσέσαιρ (Cheshire) της βορειοδυτικής Αγγλίας, στις 27 Οκτωβρίου 1788. Ήταν γιος του χειρουργού Πήτερ Χόλλαντ (Peter Holland) (1766–1853) και ανεψιός του γνωστού κατασκευαστή πορσελάνης Τζόσια Γουέτζγουντ (Josiah Wedgwood), έμαθε από μικρή ηλικία να ταξιδεύει. Μόλις έντεκα χρονών, άφησε το Νούτσφορντ και πήγε για τέσσερα χρόνια στο Νιουκάσλ για να παρακολουθήσει το εκεί σχολείο. Στα δεκαπέντε του πήγε στην περιοχή του Μπρίστολ, για να παρακολουθήσει το σχολείο του Δρος Έστλιν (Estlin), όπου διδάχθηκε αρχαία Ελληνικά και Λατινικά. Εκεί γνωρίστηκε με τον Ρίτσαρντ Μπράιτ (Richard Bright), που αργότερα έγινε γνωστός για τον προσδιορισμό της ασθένειας του Μπράιτ. Εκλέχθηκε πρόεδρος των μαθητών του σχολείου, θέση που κατείχε πριν από αυτόν ο Τζων Χόμπχαουζ (John Hobhouse). Τελειώνοντας η σχολική χρονιά, ο Χόλλαντ γύρισε στην πατρίδα του με τα πόδια, διανύοντας μια απόσταση 130 περίπου μιλίων, ή 210 χιλιομέτρων, κάτι που δεν ήταν ασυνήθιστο για την εποχή, αλλά λέει πολλά για το χαρακτήρα του δεκαπεντάχρονου Χένρι. Την εποχή αυτήν ο Χόλλαντ ήθελε να γίνει έμπορος, γιατί πίστευε ότι έτσι θα μπορούσε να ταξιδεύει συνεχώς. Παρά την απροθυμία του πατέρα του να υποστηρίξει μια τέτοια απόφαση, ο Χόλλαντ δούλεψε, από τα μέσα του 1804, ως βοηθός σε έναν εμπορικό οίκο του Λίβερπουλ, με την άδεια να παρακολουθεί χειμερινά μαθήματα στο πανεπιστήμιο της Γλασκώβης και να δουλεύει στη διάρκεια των διακοπών. Αποφάσισε, τελικά, να γίνει γιατρός και σε ηλικία δεκαοκτώ χρονών, τον Οκτώβριο του 1806, πήγε στο Εδιμβούργο για να φοιτήσει στην πιο φημισμένη, τότε, ιατρική σχολή του εκεί πανεπιστημίου. Πήρε το πτυχίο του χωρίς καμία καθυστέρηση, μετά από πέντε χρόνια, το 1811.
Ο Χόλλαντ παντρεύτηκε το 1822 την Έμμα Κάλντγουελ (Emma Caldwell) και απέκτησαν δύο γιους και δύο κόρες. Μετά το θάνατο, το 1830, της πρώτης του γυναίκας, ο Χόλλαντ παντρεύτηκε, το 1834, την Σάμπα Σμιθ (Saba Smith) με την οποία απέκτησε άλλες δύο κόρες.
Απεβίωσε την ημέρα των 85ων γενεθλίων του, στις 27 Οκτωβρίου 1873, 61 ακριβώς χρόνια μετά την πρώτη του άφιξη στην Πρέβεζα, έχοντας ταξιδέψει στα 82 του χρόνια στην Τζαμάικα και στα 83 του στην Ισλανδία, κλείνοντας έτσι τον κύκλο των ταξιδιών του στο εξωτερικό με τη χώρα που για πρώτη φορά επισκέφθηκε το 1810. Τα δύο τελευταία χρόνια της ζωής του, όπως γλαφυρά περιγράφει, η ηλικία και η αδυναμία αφήρεσαν την ικανότητα των μεγάλων αποστάσεων και τον περιόρισαν αναγκαστικά σε ένα μικρό γύρο, γύρω από την κατοικία του.
Τα ταξίδια του
Το πρώτο του ταξίδι έξω από την Αγγλία το έκανε ενώ ήταν ακόμη φοιτητής, σε ηλικία εικοσιδύο χρονών, το 1810, όταν ταξίδεψε με τους Σερ Τζωρτζ Μακ-κένζυ (Sir George Mackenzie) και Δρ. Ρίτσαρντ Μπράιτ (Dr. Richard Bright) για τέσσερις μήνες στην «εκπληκτική» χώρα της Ισλανδίας, όπως ο ίδιος την αποκαλεί, με σκοπό, μεταξύ άλλων, να εμβολιάσουν για πρώτη φορά Ισλανδούς κατά της ευλογιάς. Οι εντυπώσεις του ταξιδιού των τριών επιστημόνων θα δημοσιευθούν τον επόμενο χρόνο. Από τότε και για όλη την μακρόβια ζωή του, ο Χόλλαντ ταξίδευε κάθε χρόνο στο εξωτερικό για δύο τουλάχιστον φθινοπωρινούς μήνες, παρόλο που η μετέπειτα δουλειά του, στο ιατρείο του στο Λονδίνο, ήταν πολύ απαιτητική. Όταν πήρε το πτυχίο του ήταν τόσο νέος που δεν μπορούσε να εγγραφεί στον ιατρικό σύλλογο της Βρετανίας και έτσι αποφάσισε να κάνει ένα ιδιαίτερο ταξίδι –κάτι που μέχρι σήμερα κάνουν πολλοί νέοι Άγγλοι μετά τις σπουδές τους– στην Πορτογαλία, Ισπανία, Σικελία, αγγλοκρατούμενα Ιόνια Νησιά και Οθωμανική Αυτοκρατορία. Όταν επέστρεψε στο Λονδίνο έγινε σύντομα μέρος της υψηλής κοινωνίας και είχε φιλίες με το λόρδο Βύρωνα, τους λόρδους Αμπερντήν (Aberdeen), Λαντσ-ντάουν (Landsdowne), Χόλλαντ (Holland), Χάμφρυ Ντέιβυ (Humphrey Davy) κ.ά. Μέσω των γνωριμιών του και λόγω των ικανοτήτων του κλήθηκε να συνοδεύσει, ως γιατρός, την τότε πριγκίπισσα –και αργότερα βασίλισσα της Αγγλίας– Βικτωρία σε ένα πολύμηνο ταξίδι της στην Ευρώπη. Αναχώρησαν από την Αγγλία το 1814 για τη Γερμανία, Ελβετία και Ιταλία, όπου ο Χόλλαντ γνωρίστηκε με πολλά μέλη βασιλικών οικογενειών, υψηλή κοινωνία και πολλούς φημισμένους επιστήμονες της εποχής. Στη διάρκεια αυτού του ταξιδιού ολοκλήρωσε τη συγγραφή των εντυπώσεών του από το ταξίδι στην Ήπειρο και την υπόλοιπη Ελλάδα, οι οποίες εκδόθηκαν σε βιβλίο με την επιστροφή του στο Λονδίνο το 1815.
Στα πρώτα του ταξίδια, όταν είχε αρκετό χρόνο στη διάθεσή του, κρατούσε λεπτομερείς σημειώσεις και σχεδίαζε αρκετά• λίγο άτεχνα, όπως παραδέχεται, αλλά αποτελεσματικά ώστε να χρησιμοποιεί τα σχέδια για τη δημιουργία έργων ζωγραφικής και για την παραγωγή χαρακτικών που δημοσιεύτηκαν στα βιβλία των ταξιδίων του. Αργότερα παράτησε το μολύβι και άρχισε να χρησιμοποιεί τη φωτογραφική μηχανή.
Οικογένεια
Το 1822, ο Χένρι Χόλλαντ παντρεύτηκε την Margaret Emma Caldwell (1795–1830), γνωστή ως Έμμα, με την οποία απέκτησε δύο γιους και δύο θυγατέρες:
Σημειώσεις
<references group="Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι ιατροί Κατηγορία:Άγγλοι συγγραφείς Κατηγορία:Άγγλοι περιηγητές
Μινωικά ανάκτορα
Τα ανάκτορα του Μινωικού πολιτισμού είναι μεγάλα συγκροτήματα κτιρίων, αποτελούνται από πολλές πτέρυγες δωματίων και είναι τα διοικητικά, οικονομικά, θρησκευτικά και καλλιτεχνικά κέντρα της περιοχής στην οποία βρίσκονται. Παρά τις επιμέρους διαφορές, όλα τα Μινωικά ανάκτορα έχουν τα εξής κοινά χαρακτηριστικά: Τα ανάκτορα ήταν η κατοικία του άρχοντα της ευρύτερης περιοχής, όπου συγκεντρωνόταν η παραγωγή και τα εμπορεύματα για να διατεθούν στο εσωτερικό του νησιού ή στο εξωτερικό. Ήταν επίσης κέντρα κατασκευής πολύτιμων αντικειμένων και καλλιτεχνημάτων, καθώς και θρησκευτικά κέντρα, όπου μαζευόταν πλήθος κόσμου με την ευκαιρία διαφόρων τελετών. Στα ανάκτορα ζούσε, κυκλοφορούσε και εργαζόταν μεγάλος αριθμός αξιωματούχων, υπαλλήλων και τεχνιτών.
Γνωστά ανάκτορα είναι της Κνωσού, της Φαιστού, των Μαλίων και της Ζάκρου
Δείτε επίσης
Μινωικός πολιτισμός
Κατηγορία:Μινωικός πολιτισμός Μινωικά
Ιωάννης Σομπιέσλαφ της Μοραβίας
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ιωάννη-Ερρίκου μαργράβου της Μοραβίας και της Μαργαρίτας των Πρεμυσλιδών, κόρης του Νικολάου Β΄ δούκα της Οπάβα (Τροππάου).
Ο πατέρας του ήταν εγγονός του Ερρίκου Ζ΄ της Γερμανίας και η μητέρα του εγγονή του Βεγκεσλάου Β΄ της Βοημίας. Έγινε κύριος ενός φέουδου στην Τσεχία. Απεβίωσε το 1380 σε ηλικία 28 ετών.
Να μην συγχέεται με τον νόθο αδελφό του Ιωάννη 1357-1394, επίσκοπο ("πατριάρχη") της Ακουιλέιας στο Βένετο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Λουξεμβούργου
Αγία Τριάδα Χόμορης Αιτωλοακαρνανίας
Η Αγία Τριάς Χόμορης ή Αγία Τριάδα Χόμορης είναι χωριό της ορεινής Ναυπακτίας του νομού Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 600 μέτρων. Σύμφωνα με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης, μαζί με τη Χόμορη συναποτελούν την Τοπική Κοινότητα Χόμορης που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Πλατάνου του Δήμου Ναυπακτίας και ο πληθυσμός της, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 11 κάτοικοι (μόνιμος).
Γεωγραφία
Η Αγία Τριάς Χόμορης είναι κτισμένη στις νότιοανατολικές πλαγιές του όρους Ξεροβούνι, κοντά στην επαρχιακή οδό Ναύπακτου - Πλατάνου - Ψηλού Σταυρού. Βρίσκεται Β της Ναυπάκτου σε απόσταση 51 χλμ. και ιστορικά αποτελεί οικισμό της Χόμορης. Στην περιοχή υπήρχε κατά τη περίοδο του Βυζαντίου ομώνυμο μοναστήρι που σύμφωνα με την παράδοση είχε 40 μοναχούς. Το μοναστήρι την περίοδο της τουρκοκρατίας καταστράφηκε και οι μοναχοί του μετακινήθηκαν στο Μοναστήρι της Παναγιάς Καβαδιώτισσας Χόμορης. Όταν έγινε η απελευθέρωση της Ελλάδας μετά την επανάσταση του 1821 καλλιεργητές των κτημάτων της περιοχής δημιούργησαν τον σημερινό οικισμό και ξαναέκτισαν την κατεστραμένη εκκλησία της μονής.
Paprika (ταινία του 2006)
Paprika (ιαπωνικά: パプリカ, Χέπμπορν: Papurika) είναι ιαπωνική ταινία anime επιστημονικής φαντασίας του 2006, που σκηνοθετήθηκε από τον Σατόσι Κον και γράφτηκε από αυτόν και τον Σεΐσι Μινακάμι. Βασίζεται στη νουβέλα του 1993 του Γιασουτάκα Σουσούι με τον ίδιο τίτλο και εστιάζει σε μία ερευνήτρια ψυχολόγο, η οποία χρησιμοποιεί μία συσκευή που επιτρέπει στους θεραπευτές να βοηθήσουν τους ασθενείς τους εισβάλλοντας στα όνειρά τους. Πρόκειται για την τέταρτη ταινία του Κον πριν το θάνατό του, το 2010. Στην ταινία δίνουν τις φωνές τους οι Μεγκούμι Χαϊασιμπάρα, Τόρου Εμόρι, Κασουνοσούκε Χόρι, Τόρου Φουρούγια, Άκιο Οτσούκα, Κοΐτσι Γιαμαντέρα και Χιντεγιούκι Τανάκα.
Το animation και την παραγωγή της ταινίας ανέλαβε το στούντιο Madhouse, σε συνεργασία με την Sony Pictures Entertainment Japan, η οποία ανέλαβε και τη διανομή στην Ιαπωνία. Η μουσική της ταινίας συντέθηκε από τον Σούσουμου Χίρασαγουα.
Βραβεία και υποψηφιότητες
Η Paprika έλαβε τα ακόλουθα βραβεία και υποψηφιότητες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2006 Κατηγορία:Ιαπωνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες anime Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Ιαπωνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ιαπωνικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Madhouse
Φυλακωπή
Ανασκαφές
Η Φυλακωπή ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά από το 1896, και οι ανασκαφές συνεχίστηκαν έως το 1899, υπό τη Βρετανική Σχολή Αθηνών. Η ανασκαφή ήταν εντυπωσιακά μπροστά από την εποχή του, με τον Ντούκαν Μακκένζ (τον τελευταίο εργοδηγό του Άρθουρ Έβανς στην Κνωσό) να καταγράφει λεπτομερείς στρωματογραφικές πληροφορίες. Η ανασκαφή αποκάλυψε έναν μέχρι σήμερα άγνωστο κυκλαδικό οικισμό της Εποχής του Χαλκού με συνέχεια σε όλη την Πρώιμη Εποχή του Χαλκού μέχρι τα τέλη της Ύστερης Εποχής του Χαλκού. Από την ανασκαφή αυτή προτάθηκε η στρωματογραφία τριών φάσεων, η δεύτερη και η τρίτη φάση που αφορούσαν περιόδους μινωικής και μυκηναϊκής επιρροής αντίστοιχα. Ο οικισμός ανασκάφηκε το 1910-11 με επίκεντρο τη διύλιση της κεραμικής χρονολογίας. Η πιο πρόσφατη ανασκαφή στην περιοχή πραγματοποιήθηκε από τον καθηγητή Κόλιν Ρένφριου. Οι ανασκαφές καλύφθηκαν σε δύο μονογραφίες και αποκάλυψαν ένα άγνωστο προηγουμένως Ιερό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εποχή του Ορείχαλκου Κατηγορία:Κυκλαδικός πολιτισμός Κατηγορία:Ιστορία της Μήλου
Ερρίκος Ε΄, κόμης του Λουξεμβούργου
Ο Ερρίκος έδωσε όρκο υποτέλειας στον Θεοβάλδο Β΄ της Ναβάρρας σαν κόμης της Καμπανίας. Ο κουνιάδος του Ερρίκου Θεοβάλδος Β' του Μπαρ εκμεταλλεύτηκε την σύγκρουση ανάμεσα στον Φρειδερίκο Γ' της Λωρραίνης και τους επισκόπους του Μετς, ο Ερρίκος έγινε οπαδός του δούκα και ο Θεοβάλδος του επισκόπου. Στην μάχη του Πρενί (14 Σεπτεμβρίου 1266) ο Ερρίκος Ε' συνελήφθη αιχμάλωτος. . Την διαφορά έλυσε ως διαιτητής ο Λουδοβίκος Θ΄ της Γαλλίας της Γαλλίας (8 Σεπτεμβρίου 1268) : ο Ερρίκος Ε΄ ελευθερώθηκε και πήρε ξανά στην κατοχή του το Λινύ υπό τον όρο να είναι ξανά υποτελής του κόμη του Μπαρ.
Βιογραφία
Ο πατέρας του απεβίωσε (1226) και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος αδελφός του Ερρίκος Δ΄ του Λίμπουργκ στο Λίμπουργκ και ο Ερρίκος Ε΄ στο Αρλόν. Το 1240 νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα των Μονμπελιάρ κυρία του Λινύ-αν-Μπαρρουά. To Λινύ δόθηκε προίκα στη Μαργαρίτα με τον όρο να είναι φεουδαλικά υποτελές στον πατέρα της κόμη του Μπαρ.. Ο Ερρίκος Ε΄ περιφρόνησε τον όρο και έγινε υποτελής του Θεοβάλδου Β΄ Μπλουά.
Στη διαμάχη του Φρειδερίκου Γ΄ της Λωρραίνης με τον επίσκοπο του Μετς ο Ερρίκος Ε΄ πήρε το μέρος του πρώτου ενώ ο αδελφός της Μαργαρίτας Θεοβάλδος Β΄ του Μπαρ του δεύτερου. Στην μάχη του Πρενύ (1266) ο Ερρίκος Ε΄ αιχμαλωτίστηκε, αλλά ελευθερώθηκε σε δύο χρόνια με τη μεσολάβηση του Λουδοβίκου του Αγιου με τον όρο να είναι υποτελής στους κόμητες του Μπαρ.
Το 1242 πέθανε ο δευτερότοκος αδελφός του Βάλεραν και στην συνέχεια η μητέρα του (1247) και την διαδέχθηκε στο Λουξεμβούργο. Η μητέρα του διεκδικούσε την Κομητεία του Ναμύρ που μετά τον θάνατο του πατέρα της περιήλθε στον Οίκο της Φλάνδρας. Το 1256 μαργράβος του Ναμύρ ήταν ο γιος της Γιολάντας της Φλάνδρας Βαλδουίνος Β΄ της Κωνσταντινούπολης, ο Ερρίκος Ε΄ κατέλαβε το Ναμύρ και έγινε μαρκήσιος (1256 - 1264). Ο Γκυ, κόμης της Φλάνδρας γιος της Μαργαρίτας της Φλάνδρας της εξαδέλφης του Βαλδουίνου Β΄ κατέλαβε το Ναμύρ. Τα δύο μέρη έκαναν ειρήνη και ο Γκυ νυμφεύτηκε την Ισαβέλλα, κόρη του Ερρίκου Ε΄ και έγινε μαρκήσιος του Ναμύρ.
Ο Ερρίκος Ε΄ ακολούθησε τον Εδουάρδο Πλανταγενέτη στην Θ΄ Σταυροφορία, αφού έλαβε από τον πάπα 15.000 τορνέζια. Όταν οι Σταυροφόροι έκλεισαν ειρήνη με τον Μαμελούκο σουλτάνο επέστρεψε με τον εναπομείναντα στρατό.
Μαργράβος του Ναμύρ
Με τον θάνατο της μητέρας του Ερμεζίνδης του Λουξεμβούργου, ο Ερρίκος Ε΄ κληρονόμησε τις περιοχές του Λουξεμβούργου και του Λαρός (1247). Το 1256 ο Ερρίκος κυρίευσε το Ναμύρ από τον τελευταίο Λατίνο Αυτοκράτορα Βαλδουίνο Β΄ και έγινε μάργραβος του Ναμύρ (1256 - 1264). Ο Βαλδουίνος Β΄ πώλησε τα δικαιώματά του στο Ναμύρ στον εξάδελφό του Γκυ, κόμη της Φλάνδρας, που ανακατέλαβε το Ναμύρ από τον Ερρίκο Ε΄ (1264). Οι δυο πλευρές αργότερα συμφιλιώθηκαν και ο Γκυ νυμφεύτηκε την κόρη τού Ερρίκου Ε΄, την Ισαβέλλα. Ο Ερρίκος Ε΄ συμμετείχε στην Η΄ Σταυροφορία με τον Εδουάρδο Α΄ της Αγγλίας· επέστρεψε με τον στρατό του, αφού έκλεισαν ειρήνη με τον Μαμελούκο σουλτάνο.
Οικογένεια
Με τη σύζυγό του Μαργαρίτα των Μονμπελιάρ, κόρη του Ερρίκου Β΄ κόμη του Μπαρ, απέκτησε:
Από μη νόμιμη σχέση του είχε φυσικά τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Μαργράβοι του Ναμύρ Κατηγορία:Οίκος του Λίμπουργκ Κατηγορία:Οίκος του Λουξεμβούργου Κατηγορία:Κόμητες του Ναμύρ
Βαλδουίνος του Λουξεμβούργου
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Λουξεμβούργο και ήταν ο τρίτος γιος του Ερρίκου ΣΤ΄ κόμη του Λουξεμβούργου και της Βεατρίκης Αβέν, κόρης του Βαλδουίνου κυρίου του Μπωμόν.
Από τα νεανικά του έτη προοριζόταν για εκκλησιαστική σταδιοδρομία: σπούδασε θεολογία και κανονικό δίκαιο στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού, μια και οι οικογένειά του είχε καλές σχέσεις με την Αυλή του Οίκου των Καπετιδών της Γαλλίας. Το 1307, αν και μόνο 22 ετών, εκλέχθηκε αρχιεπίσκοπος της Τριρ. Το επόμενο έτος χειροτονήθηκε επίσκοπος στο Πουατιέ από τον πάπα Κλήμη Ε΄. Γρήγορα έγινε ένας από τους πιο με επιρροή πρίγκιπες της Γερμανίας. Ως εκλέκτορας ψήφισε -και επηρέασε άλλους να ψηφίσουν- τον αδελφό του Ερρίκο Ζ΄ βασιλιά της Γερμανίας. Τον συνόδευσε στην Ιταλία, όπου εκείνος στέφθηκε από τον πάπα το 1312.
Το επόμενο έτος απεβίωσε ο αδελφός του και υποστήριξε την εκλογή του Λουδοβίκου Δ΄ Βίττελσμπαχ της Γερμανίας. Ωστόσο αργότερα τον απέρριψε και υποστήριξε τον εγγονό του Ερρίκου Ζ΄, τον Κάρολο Δ΄.
Ήταν ένας από του τέσσερις άρχοντες που πολέμησαν το Μάιντς (1324-26). To 1328 η Λορέττα του Σπόνχαϊμ τον παρέσυρε στο κάστρο του Στάρκενμπουρκ και τον κράτησε αιχμάλωτο, ώσπου ο Βαλδουίνος πλήρωσε λύτρα και έκανε παραχωρήσεις. Προτάθηκε ως υποψήφιος για την αρχιεπισκοπή του Μάιντς, αλλά ο πάπας διόρισε τον Ερρίκο Γ΄ του Βίρνεμπουρκ. Κατά το Σχίσμα του Μάιντς διοίκησε την αρχιεπισκοπή εκεί, ως τη λήξη του Σχίσματος το 1336 από την Αβινιόν. Το ίδιο διάστημα προσπάθησε να ελέγξει τις επισκοπές Βορμς και Σπάιερ.
Όπως όλοι οι επίσκοποι του μεσαίωνα, μερίμνησε για μεγάλα έργα στην επισκοπή του: κατασκεύασε τη γέφυρα του Βαλδουίνου (Balduinbrüke) στο Κόμπλεντς και επισκεύασε την παλαιά Ρωμαϊκή γέφυρα στην Τριρ. Αναμόρφωσε τη διοίκηση της επισκοπής και διατήρησε τα επίσημα έγγραφα: έκανε πολλά αντίγραφα. Τέσσερα χειρόγραφα αντίγραφα των αρχείων σώζονται στα Εθνικά Αρχεία του Κόμπλεντς. Αγωνίστηκε να διασυνδέσει τις διάφορες περιοχές (Τριρ, Κόμπλεντς) της επισκοπής του. Δεν δίσταζε να χρησιμοποιήσει στρατιωτικές μεθόδους.
Απεβίωσε σε ένα κελί μονής και τάφηκε στον δυτικό χοροστάσιο του καθεδρικού της Τριρ.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Λουξεμβούργου Κατηγορία:Επίσκοποι του 14ου αιώνα
Ιωάννης Ερρίκος της Μοραβίας
Ο Ιωάννης-Ερρίκος (τσεχ.: Jan Jindřich, 12 Φεβρουαρίου 1322 - 12 Νοεμβρίου 1375) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν μάργραβος της Μοραβίας (1349-75). Ως σύζυγος της Μαργαρίτας των Γκορίτσια ήταν κόμης του Τυρόλου (1335-41).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μελνίκ και ήταν ο δευτερότοκος επιζήσας γιος του Ιωάννη του τυφλού της Βοημίας και της Ελισάβετ των Πρεμυσλιδών, κόρης του Βεγκέσλαου Β΄ της Βοημίας. Όταν γεννήθηκε οι γονείς του είχαν ήδη χωρίσει και η μητέρα του πήγε στην Αυλή της κόρης της Μαργαρίτας, συζύγου του Ερρίκου ΙΔ΄ Βίττελσμπαχ δούκα της Βαυαρίας. Έτσι ο Ιωάννης-Ερρίκος μεγάλωσε στο Χαμ του Άνω Παλατινάτου.
Ο πατέρας του, που έγινε βασιλιάς της Βοημίας εκτοπίζοντας τον Ερρίκο Γκορίτσια, θέλησε να συμφιλιωθεί με αυτόν και πάντρεψε τον Ιωάννη-Ερρίκο με το μόνο τέκνο εκείνου, τη Μαργαρίτα Γκορίτσια. Ο Ερρίκος ήταν δούκας της Καρινθίας & Τυρόλου και ο Ιωάννης ήλπιζε στην κληρονομία. Αλλά ο Λουδοβίκος Δ΄ Βίττελσμπαχ της Γερμανίας, είχε υποσχεθεί την Καρινθία και το νότιο Τυρόλο στους αδελφούς Αλβέρτο Β΄ και Όθωνα δούκες της Αυστρίας, γιους της Ελισάβετ Γκορίτσια (αδελφής του Ερρίκου). Έτσι όταν το 1335 απεβίωσε ο Ερρίκος Γκορίτσια, έδωσε τις περιοχές στους δύο Αψβούργους αδελφούς. Ο προσβεβλημένος Ιωάννης εκστράτευσε εναντίον των δύο δουκών και το 1336 συμφωνήθηκε ειρήνη στο Εννς, όπου οι Αψβούργοι κράτησαν την Καρινθία και η Μαργαρίτα το Τυρόλο.
Η Μαργαρίτα ήταν άσχημη και ο άνδρας της την αποστρεφόταν. Της απαγόρευσε να πάει στο κάστρο του Τυρόλου και εκείνος έφυγε για την Ακουιλέια του Βένετο. Η Μαργαρίτα δήλωσε πως ο γάμος τους δεν είχε ολοκληρωθεί και υποστηρίχθηκε από τον Λουδοβίκο Δ΄, που προσέβλεπε στην απόκτηση του Τυρόλου. Ο βασιλιάς έβαλε δύο λογίους να αποφανθούν ότι ο γάμος ήταν άκυρος και το 1342 την πάντρεψε με τον γιο του Λουδοβίκο Ε΄ δούκα της Βαυαρίας. Έκαναν γιο τον Μάινχαρντ Γ΄.
Ο αναστατωμένος Ιωάννης αποτάνθηκε στον πάπα Κλήμη ΣΤ΄, που έθεσε υπό απαγόρευση τη Μαργαρίτα και τον νέο σύζυγό της. Το 1346 ο Ιωάννης στη μάχη του Κρεσύ απεβίωσε και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Κάρολος Δ΄ της Γερμανίας.
Το 1349 ο γάμος του Ιωάννη-Ερρίκου θεωρήθηκε άκυρος σύμφωνα με το κανονικό δίκαιο και αυτός νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα των Πρεμυσλιδών. Ο Κάρολος Δ΄ του έδωσε ως πρόσοδο (appanage) το μαργραβάτο της Μοραβίας με αντάλλαγμα την αποποίηση των δικαιωμάτων του στον Βοημικό θρόνο. Ο Ιωάννης-Ερρίκος έκανε τρίτο γάμο με την Μαργαρίτα των Αψβούργων και τέταρτο γάμο με την Ελισάβετ του Έττινγκεν. Απεβίωσε το 1375, όταν ήταν 53 ετών και τάφηκε στο αββαείο του Αγ. Θωμά στο Μπρνο. Τον διαδέχθηκαν οι δύο γιοί του, πρώτα ο Ιάκωβος (χωρίς άρρενες απογόνους) και έπειτα ο Ιωάννης-Σομπιεσλάβ (άτεκνος).
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα τη Μαργαρίτα των Γκορίτσια κόμισσα του Τυρόλου, κόρη του Ερρίκου της Βοημίας, δούκα της Καρινθίας & κόμη του Τυρόλου· δεν απέκτησαν απογόνους.
Το 1349 ο γάμος θεωρήθηκε άκυρος και ο Ιωάννης-Ερρίκος έκανε δεύτερο γάμο με τη Μαργαρίτα των Πρεμυσλιδών, κόρη του Νικολάου Β΄ δούκα της Οπάβα/Τρόππαου και είχε τέκνα:
Το 1363 απεβίωσε η Μαργαρίτα Γκορίτσια και ο Ιωάννης-Ερρίκος έκανε τρίτο γάμο με τη Μαργαρίτα των Αψβούργων, κόρη του Αλβέρτου Β΄ δούκα της Αυστρίας, χήρα του προαναφερθέντος Μάινχαρντ Γ΄ κόμη του Τυρόλου· δεν απέκτησαν απογόνους.
Το 1366 απεβίωσε η Μαργαρίτα Αψβούργων και ο Ιωάννης-Ερρίκος έκανε τέταρτο γάμο με την Ελισάβετ των Έττινγκεν· δεν απέκτησαν απογόνους.
Από μία μη νόμιμη σχέση είχε ένα φυσικό τέκνο:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Λουξεμβούργου
Μίκαελ Λάουντρουπ
O Μίκαελ Λάουντρουπ (δανικά: Michael Laudrup, γεννήθηκε 15 Ιουνίου 1965) είναι Δανός πρώην ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν ως συνήθως ως επιθετικός μέσος και νυν προπονητής ποδοσφαίρου. Θεωρείται ως ένας από τους σπουδαιότερους ποδοσφαιριστές της γενιάς του. Το 2000 ψηφίστηκε 55ος καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα από την IFFHS. Ο αδερφός του Μπρίαν είναι επίσης επιτυχημένος ποδοσφαιριστής, ενώ υπήρξαν και συμπαίκτες.
Καριέρα
Η επαγγελματική του καριέρα ξεκίνησε το 1981 στη δανική Κοπεγχάγη Μπόλντκλουμπ και τελείωσε το 1998 στον Άγιαξ. Στο ενδιάμεσο αγωνίστηκε σε μερικές από τις πιο ιστορικές ομάδες της Ευρώπης, όπως η Γιουβέντους, η Μπαρτσελόνα και η Ρεάλ Μαδρίτης. Μεταξύ του 1989 και 1994, υπήρξε μέλος της σπουδαίας Μπαρτσελόνα του Γιόχαν Κρόιφ, κατακτώντας εννέα τρόπαια, μεταξύ των οποίων τέσσερις Λα Λίγκα και ένα Κύπελλο Κυπελλούχων. Σε ηλικία 18 ετών έκανε το ντεμπούτο του στην Εθνική Δανίας, το 1982, με την οποία αγωνίστηκε έως και το 1998, όντας βασικό στέλεχος και πραγματοποιώντας 104 επίσημες συμμετοχές, σημειώνοντας και 37 γκολ. Ενώ υπήρξε και 28 φορές αρχηγός της, από το 1994 και μετά. Με την Εθνική του συμμετείχε σε τρία Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα: 1984, 1988 και 1996, καθώς και σε δύο Παγκόσμια Κύπελλα: 1986 και 1998. Το 1995, κατέκτησε και το Κύπελλο Συνομοσπονδιών, το πρώτο στην ιστορία της Δανίας.
Το 2000 ψηφίστηκε 55ος καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα στις εκλογές της IFFHS και κορυφαίος της χώρας του. Μεταξύ άλλων διακρίσεων που έλαβε κατά το τέλος της καριέρας του ήταν την ίδια χρονιά, όταν ψηφίστηκε ο καλύτερος ξένος του Ισπανικού ποδοσφαίρου, τα τελευταία 25 χρόνια. Τον Απρίλιο του 2000, έγινε ιππότης, λαμβάνοντας το Μετάλλιο του Ντάνεμποργκ. Το 2003, στη γιορτή της UEFA επιλέχτηκε από τη Δανική Ποδοσφαιρική Ένωση, ως ο Χρυσός παίκτης των προηγούμενων 50 ετών. Το 2006, ονομάστηκε επισήμως από τη Ένωση, ως ο καλύτερος Δανός ποδοσφαιριστής όλων των εποχών. Το 2004, επελέγη στη λίστα του Πελέ, FIFA 100, η οποία περιέχει τους 125 σπουδαιότερους εν ζωή ποδοσφαιριστές όλων των εποχών. Το 2013, η Marca, τον συμπεριέλαβε ανάμεσα στους 11 καλύτερους ξένους της Ρεάλ Μαδρίτης. Ο Λάουντρουπ, θεωρείται από κάποιους, ο καλύτερος Σκανδιναβός ποδοσφαιριστής όλων των εποχών, προσπερνώντας το Γκούναρ Νόρνταλ και τον Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς.
Μετά το τέλος της καριέρας του, ο Λάουντρουπ, έγινε προπονητής και από το 2000 έως και το 2002 υπήρξε βοηθός στη Εθνική Δανίας. Το 2002, ανέλαβε ως πρώτος προπονητής τη δανική Μπρόντμπυ, όπου παρέμεινε έως και το 2006, κατακτώντας και ένα Πρωτάθλημα Δανίας. Το 2006, ανέλαβε τη Χετάφε, με την οποία σημείωσε εξαιρετική πορεία στο Κύπελλο Ισπανίας και στο UEFA. Κατόπιν, έγινε προπονητής στη Σπαρτάκ Μόσχας, τη Μαγιόρκα και στη Σουόνσι Σίτι.
Ποδοσφαιριστής
Γιουβέντους Μπαρτσελόνα Ρεάλ Μαδρίτης Άγιαξ Δανία Ατομικές διακρίσεις
Προπονητής
Μπρόντμπι Σουόνσι Λέχβια Ατομικές διακρίσεις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Δανίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Δανίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Δανίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Δανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1984 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1986 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1988 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 1995 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1996 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1998 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σουπερλίγκα Δανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έρεντιβιζι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κοπεγχάγη Μπόλντκλουμπ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπρόντμπυ ΙΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λάτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΦΚ Άγιαξ Κατηγορία:FIFA 100 Κατηγορία:Δανοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Χετάφε ΚΦ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΡΚΝ Μαγιόρκα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σπαρτάκ Μόσχας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σουόνσι Σίτι Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αλ Ραγιάν ΣΚ Κατηγορία:Προπονητές της Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA Κατηγορία:Χρυσοί Παίκτες ΟΥΕΦΑ
Μάρκο ντα Γκαλιάνο
Ο Μάρκο ντα Γκαλιάνο (Marco da Gagliano, Φλωρεντία 1 Μαΐου 1582 – Φλωρεντία 25 Φεβρουαρίου 1643) ήταν Ιταλός συνθέτης του πρώιμου μπαρόκ, από τους πρώτους που έγραψαν όπερες στη χώρα του. Επίσης, σημαντική ήταν η προσφορά του στην εξέλιξη του μαδριγαλίου.
Μουσική και μουσικολογικά στοιχεία
Ο Γκαλιάνο συνέθεσε πολύ μουσική, τόσο θρησκευτική όσο και κοσμική, ιδιαίτερα για τους Μεδίκους και, επιπλέον, ήταν τραγουδιστής και οργανίστας που τους διασκέδαζε ιδιωτικά. Στα έργα του συγκαταλέγονται δεκατέσσερις δημοσιευμένες όπερες, από τις οποίες δύο επιβιώνουν, Η Φλόρα (1628) σε λιμπρέτο του Α. Σαλβαντόρι (Andrea Salvadori) και Η Δάφνη (1608).
Στην παρτιτούρα του έργου Η Δάφνη (Φλωρεντία 1608, ibid.1810, που τώρα σώζεται σε πολλά αντίγραφα στις κύριες βιβλιοθήκες της Ρώμης, της Φλωρεντίας, του Βερολίνου και του Παρισιού) υπάρχει ένας μακρύς πρόλογος, όπου ο συνθέτης περιγράφει με σαφήνεια τα περιγράμματα του εξελισσόμενου μελοδράματος, σε σύντομο ιστορικό και παρέχοντας πολύτιμες οδηγίες σχετικά με τον τρόπο εκτέλεσης.
Η δεύτερη εγκωμιάστηκε ως η καλύτερη επεξεργασία λιμπρέτου του Ρινουτσίνι (Rinuccini) -ακόμη και από τον Πέρι, τον πρώτο που έγραψε όπερα πάνω στο συγκεκριμένο κείμενο. Ο Γκαλιάνο -ή κάποιος άλλος- άλλαξε το ποιητικό κείμενο του Ρινουτσίνι, τόσο ώστε, μερικές φορές είναι αδύνατο να αναγνωριστούν ίχνη του πρωτοτύπου. Ο Πέρι παρατήρησε ότι ο τρόπος του Γκαλιάνο για την επεξεργασία κειμένου στη μουσική (δηλαδή, το μονοφωνικό αφηγηματικό ύφος εν είδει «ρετσιτατίβου» ) ήταν πιο κοντά στην πραγματική ομιλία από οποιονδήποτε άλλον συνθέτη, επιτυγχάνοντας έτσι τον στόχο της Καμεράτα Φλωρεντίνα, των προηγούμενων δεκαετιών, που προσπάθησε να επανακτήσει αυτή την (θεωρητικά υποτιθέμενη) όψη της αρχαίας ελληνικής μουσικής. Το «ρετσιτατίβο» του Γκαλιάνο είναι πλουσιότερο από εκείνο των συγχρόνων του, Τ. Πέρι και Τ. Κατσίνι (Giulio Caccini), με μεγαλύτερη ποικιλία μελωδικής κίνησης.
Επίσης, ο Γκαλιάνο έγραψε κοσμικές μονωδίες και πολυάριθμα μαδριγάλια. Ενώ η μονωδία ήταν μια μπαρόκ στυλιστική καινοτομία, τα περισσότερα από τα μαδριγάλια είναι a cappella, και γραμμένα σε στυλ που θυμίζει την ύστερη αναγέννηση (στις πρώτες δεκαετίες του 17ου αιώνα, το κοντίνουο μαδριγάλι αποκτούσε κυριαρχία, π.χ. στα έργα του Μοντεβέρντι). Αυτός ο συνδυασμός προοδευτικών και συντηρητικών τάσεων μπορεί να ιδωθεί σε όλη τη μουσική τού Γκαλιάνο: μερικές από τις θρησκευτικές του μουσικές είναι a cappella -και πάλι στο ύφος της prima prattica του προηγούμενου αιώνα, ενώ άλλα κομμάτια δείχνουν την επιρροή της Ενετικής Σχολής. Ο Γκαλιάνο άσκησε εξαιρετική επίδραση στην εποχή του όπως, βέβαια, θα μπορούσε να αναμένεται από τον διορισμένο επικεφαλής όλων των μουσικών δραστηριοτήτων της Αυλής των Μεδίκων. Ωστόσο η δημοτικότητά του εξαντλείται μετά το θάνατό του και η μουσική του, έκτοτε, έχει επισκιαστεί από τους συγχρόνους του, όπως τον περίφημο Μοντεβέρντι (ιδιαίτερα από την όπερα του τελευταίου, Ορφέας).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες Κατηγορία:Συνθέτες του Μπαρόκ Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες όπερας
Νικόλαος του Λουξεμβούργου
Ο Νικόλαος (Mikuláš Lucemburský, 1322 - 30 Ιουλίου 1358) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν επίσκοπος ("πατριάρχης") της Ακυληία στο Βένετο (1350-1358).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Πράγα και ήταν νόθος γιος του Ιωάννη του τυφλού της Βοημίας. Το 1242 ο πάπας Κλήμης ΣΤ΄ τον έκανε κοσμήτορα (provost) του Συλλόγου του καθεδρικού της Πράγας, σύμφωνα με επιθυμία του Ιωάννη. Το ίδιο έτος έγινε μέλος (canon) του Συλλόγου του καθεδρκού του Βισέχρατ (=Άνω Κάστρο). Σε έγγραφό του το 1348 παρουσιάζεται ως κοσμήτορας (dean) του Συλλόγου του καθεδρικού του Ολμούτς και καγκελάριος του βασιλιά.
Ο ίδιος πάπας τον διόρισε επίσκοπο του Νάουμπουρκ το 1349, αλλά δεν ανέλαβε τη θέση του εκεί. Το 1350 έγινε επίσκοπος ("πατριάρχης") της Ακουιλέια στο Βένετο. Θέλησε με τον αδελφό του Κάρολο Δ΄ να ιδρύσουν μία πόλη, που να είναι κέντρο εμπορίου, αλλά ο Νικόλαος δέχθηκε επίθεση από τον Ερρίκου Γ΄ κόμη της Γκορίτσια και τον Αλβέρτο Β΄ Αψβούργων δούκα της Αυστρίας.
Το 1351-52 εκτέλεσε μερικούς ευγενείς, θεωρούμενους ως δολοφόνους του προκατόχου του Μπέρτραμ του Αγ. Γενεσίου. Έλαβε μέρος με τον Λουδοβίκο Α΄ Καπετιδών-Ανζού της Ουγγαρίας και άλλους στον πόλεμο εναντίον της Βενετίας, η οποία αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Δαλματία και την Κροατία στην Ουγγαρία.
Το 1353 ο Κάρολος Δ΄ ενέκρινε την ανέγερση σταδίου στην Σβιντάλε. Επισκέφθηκε την Ακουιλέια το επόμενο έτος και ο Νικόλαος του παρουσίασε ένα σπάνιο κειμήλιο: δύο σελίδες του ευαγγελίου γραμμένες από τον Αγ. Μάρκο. Ο Νικόλαος συνόδευσε τον αδελφό του, που συνέχισε το ταξίδι του στη Ρώμη.
Απεβίωσε το 1358, σε ηλικία 36 ετών, ίσως από ασθένεια. Τάφηκε κάτω από την αγία τράπεζα του ναού του Ούντινε.
Ubisoft
Η Ubisoft Entertainment SA (πρώην: Ubi Soft Entertainment Software) είναι γαλλική εταιρεία που κυκλοφορεί βιντεοπαιχνίδια, με έδρα της το Ρεν, της Γαλλίας. Είναι περισσότερο γνωστή είναι για την κυκλοφορία πετυχημένων franchises όπως το Assassin's Creed, το Far Cry, το Just Dance, το Prince of Persia και το Rayman. Είναι η τέταρτη μεγαλύτερη εταιρεία κυκλοφορίας βιντεοπαιχνιδιών σε Αμερική και Ευρώπη, βάσει εσόδων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Εταιρείες ανάπτυξης βιντεοπαιχνιδιών Κατηγορία:Εκδότες βιντεοπαιχνιδιών Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Γαλλίας Κατηγορία:Γαλλικά εμπορικά σήματα
Παναγιώτης Σαντής
Ο Παναγιώτης Σαντής (1902-1943) ήταν στέλεχος του ΚΚΕ, συνδικαλιστής και αντιστασιακός. Εκτελέστηκε από τους Γερμανούς το 1943.
Νεανικά χρόνια
Ο Παναγιώτης Σαντής γεννήθηκε στον Πολιχνίτο Λέσβου το 1902. Εργάστηκε ως λιμενεργάτης στη Μυτιλήνη, ασχολήθηκε με τον συνδικαλισμό και εντάχθηκε από τα νεανικά του χρόνια στο ΚΚΕ. Με τη δράση του κέρδισε την εμπιστοσύνη της ηγεσίας η οποία τον χρησιμοποίησε ως κομματικό στέλεχος σε διάφορες θέσεις και πόλεις της Ελλάδας.
Για την πολιτική του δράση διώχθηκε αρκετές φορές. Κατά τη διάρκεια της μεταξικής δικτατορίας εξορίστηκε στον Αη Στράτη, όπου τον βρήκε η γερμανική κατοχή.
Απόδραση από τον Αη Στράτη και ένταξη στην καθοδήγηση
Το καλοκαίρι του 1940 καταφέρνει μαζί με 7 άλλους συντρόφους του να δραπετεύσει από τον Αη Στράτη και να φτάσει στον Πειραιά, όπου ανέλαβε την καθοδήγηση της Κομματικής Οργάνωσης Πειραιά (ΚΟΠ).
Παράλληλα εντάχθηκε στην λεγόμενη Παλιά Κεντρική Επιτροπή (ΠΚΕ) που είχαν συγκροτήσει οι Παπαγιάννης, Κτιστάκης, Κανάκης και Βιτσαρά, υπό την καθοδήγηση του έγκλειστου στο Σανατόριο Σωτηρία Πλουμπίδη.
Κατοχή και εκτέλεση
Στις αρχές του 1943 μαζί με άλλους ακροναυπλιώτες μεταφέρθηκε στον Πειραιά και εκτελέστηκε στις 7/1/1943 στην Κοκκινιά, μαζί με άλλα 6 μέλη του ΚΚΕ.
Ζιρονές
Η Ζιρονές (καταλανικά: Gironès) είναι μια κομάρκα (κομητεία) στην ανατολική Καταλονία στην Ισπανία, και συνορεύει με τις κομάρκες Σέλβα, Μπαΐς Εμπορδά, Αλτ Εμπορδά, Πλα ντε λ'Εστάνι και Γκαρότσα. Το 2008, η κομάρκα είχε 175.148 κατοίκους. Πάνω από το μισό των κατοίκων της κομάρκας ζούσε στην Ζιρόνα, η οποία είναι επίσης η πρωτεύουσα της επαρχίας της Ζιρόνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κομάρκες της Καταλωνίας
Ιωάννης του Γκέρλιτς
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Πράγα και ήταν ο τρίτος γιος του Καρόλου Δ΄ της Γερμανίας και της Ελισάβετ, κόρης του Μπόγκισλαβ Ε΄ δούκα της Πομερανίας. Βαπτίστηκε με το όνομα του πάππου του Ιωάννη του τυφλού της Βοημίας.
Ήταν τριών ετών όταν έγινε μάργραβος της Μοραβίας και εκλέκτορας του Βρανδεμβούργου, αν και τις περιοχές τις διοικούσαν στην πραγματικότητα ο θείος του Ιωάννης-Ερρίκος και ο πρωτότοκος αδελφός του Βεντσεσλάβος Δ΄.
Το 1377 ο πατέρας του τού παραχώρησε ένα μέρος της Άνω Λουσατίας, το Γκέρλιτς, που το αναβάθμησε σε δουκάτο. Έγινε ο μόνος δούκας του Γκέρλιτς. Το επόμενο έτος ο Κάρολος Δ΄ απεβίωσε και τον διαδέχθηκε ο γιος του Βεντσεσλάβος Δ΄, στου οποίου την Αυλή στην Πράγα έμενε ο Ιωάννης. Όταν ενηλικιώθηκε, διέμενε στο Γκέρλιτς. Το 1385 ο Βεντσεσλάβος Δ΄ τον όρισε διοικητή του Βρανδεμβούργου, που ανήκε στον δευτερότοκο αδελφό του Σιγισμούνδο. Το επόμενο έτος ορίστηκε διοικητής του Λουξεμβούργου. Στο Γκέρλιτς έκανε διώξεις εναντίον των Εβραίων και στο τέλος με διάταγμα τους εκτόπισε, αν και το 1383 σε γειτονική περιοχή τους έδιναν προνόμια. Έμπιστος και καγκελάριός του ήταν ο Όλμπραμ αρχιεπίσκοπος της Πράγας.
Η θέση του Βεντσεσλάου Δ΄ στη Γερμανία διαρκώς εξασθενούσε, όμως ο Ιωάννης παρέμεινε πιστός υποστηρικτής του. Όταν ο Βεντσεσλάβος Δ΄ ήλθε σε διαμάχη με τον εξάδελφό του Ιάκωβο και ο Ιάκωβος τον αιχμαλώτισε στην Αυστρία, ο Ιωάννης παρενέβη: κατέλαβε την Πράγα και με στρατό εκστράτευσε εναντίον του Ιακώβου, ο οποίος αναγκάστηκε να τον ελευθερώσει. Ωστόσο ο Βεντσεσλάβος Δ΄ δεν τον αντάμειψε και ο Ιωάννης αποσύρθηκε στο Γκέρλιτς. Απεβίωσε το 1396 σε ηλικία 26 ετών, στο αββαείο του Νόιτσελλε στη Νότια Λουσατία, ίσως δηλητηριασμένος. Το δουκάτο του Γκέρλιτς αποσυντέθηκε στα σύνορα, που είχε πριν τη δημιουργία του.
Οικογένεια
Νυμφεύθηκε το 1388 τη Ριχάρντις-Αικατερίνη, κόρη του Αλβέρτου Γ΄ δούκα του Μεκλεμβούργου και βασιλιά της Σουηδίας και είχε τέκνο:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Λουξεμβούργου Κατηγορία:Γκέρλιτς
Βεγκέσλαος Α΄ του Λουξεμβούργου
Ο Βεγκέσλαος Α΄ Václav Lucemburský, 25 Φεβρουαρίου 1337 - 8 Δεκεμβρίου 1383) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν κόμης (1353-54) μετά δούκας (1354-83) του Λουξεμβούργου. Από τη γυναίκα του ήταν δούκας της Βραβάντης και του Λίμπουργκ.
Βιογραφία
Το επόμενο έτος η Ιωάννα, ως πρωτότοκη κόρη κληρονόμησε από τον πατέρα της τη Βραβάντη & το Λίμπουργκ (οι αδελφοί της είχαν αποβιώσει νέοι). Για να μην διαιρεθούν οι περιοχές, ο Βεγκέσλαος Α΄ υπέγραψε έναν καταστατικό χάρτη προνομίων και έκανε τη Χαρούμενη Είσοδο στις περιοχές αυτές. Η δευτερότοκη αδελφή της Ιωάννας, η Μαργαρίτα και ο σύζυγός της Λουδοβίκος Β΄ Νταμπιέρ διεκδίκησαν μερίδιο: οι Φλαμανδοί κατέλαβαν τις Βρυξέλλες, αλλά οι κάτοικοι αντέδρασαν και τους έδιωξαν. Έπειτα απασχολήθηκε με εσωτερικές αναταραχές.
Υπερεκτίμησε τις στρατιωτικές ικανότητές του και το 1371 επιτέθηκε στον Γουλιέλμο Β΄ δούκα του Γύλιχ, από τον οποίο υπέστη ταπεινωτική ήττα: ο Βεγκέσλαος Α΄ έχασε ένα μέρος του στρατού του και μερικούς ευγενείς, ενώ ο ίδιος αιχμαλωτίστηκε για 11 μήνες.
Ήταν ποιητής: έγραψε 11 μπαλάντες, 16 βιρελαί και 52 ροντώ. Ήταν προστάτης του χρονογράφου Ζαν Φρουασάρ, ο οποίος περιέλαβε τα ποιήματα στο έργο του Μελιαντόρ. Το 1890 ο Ωγκύστ Λονιόν τα ταυτοποίησε ως έργα του Βεγκέσλαου Δ΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1352 την Ιωάννα των Ρέγκιναρ, κόρη του Ιωάννη Γ΄ δούκα της Βραβάντης. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Οίκος του Λουξεμβούργου
Πετρ Κόρντα
Ο Πετρ Κόρντα (λατινικό αλφάβητο : Petr Korda) γεννημένος στην Πράγα την 22 Ιανουαρίου 1968, είναι πρώην Τσεχοσλοβάκος, σήμερα πολιτογραφημένος Τσέχος, πρωταθλητής της αντισφαίρισης. Ήταν νο2 στον κόσμο, συγκεκρημένα στις 2 Φεβρουαρίου 1998 όταν και βρέθηκε θετικός σε τεστ ντόπινγκ τον Ιούνιο του 1998 κατά την διεξαγωγή του Γουίμπλεντον, στη συνέχεια απαγορεύτηκε να αγωνίζεται τον Σεπτέμβριο του 1999 για 12 μήνες και αποσύρθηκε από την αντισφαίριση πριν ανακοινωθεί η τιμωρία του.
Καριέρα
Ήρθε για πρώτη φορά στην προσοχή του κόσμου του αντισφαίρισης ως ένας πολλά υποσχόμενος νεαρός παίκτης το 1985 όταν με συμπαίκτη τον Σίριλ Σουκ κέρδισαν τον τίτλο στο διπλό στο Γαλλικό Όπεν. Μάλιστα την ίδια χρονιά οι δύο συμπαίκτες ήταν νο1 στον κόσμο στο διπλό.
Ο Κόρντα έγινε επαγγελματίας το 1987. Κατάφερε να κερδίσει τον πρώτο του τίτλο στο διπλό το 1988 και τον πρώτο τίτλο κορυφαίου επιπέδου το 1991. Συμμετείχε κατά τη διάρκεια της καριέρας του σε τέσσερις τελικούς Γκραντ σλαμ, δύο στο απλό και δύο στα διπλά.
Το 1990 με συμπαίκτη τον Γκόραν Ιβανίσεβιτς έπαιξαν στον τελικό του διπλού του Γαλλικού όπεν. Το 1992 έπαιξε στον τελικό του απλού στο γαλλικό όπου έχασε από τον Τζιμ Κούριερ. Το 1993 κέρδισε το κύπελλο Γκραντ σλαμ. Το 1996 με συμπαίκτη τον Στέφαν Έντμπεργκ κατέκτησε το διπλό του Αυστραλιανού όπεν. Το 1998 κέρδισε το απλό του Αυστραλιανού όπεν νικώντας στον τελικό τον Μαρσέλο Ρίος.
Αγωνίστηκε με στο Κύπελλο Ντέιβις με την Τσεχοσλοβακία το 1988, 1989, 1990, 1991, 1992 και με την Τσεχία το 1994, 1995, 1996, και το 1997 με συνολικό ρεκόρ 29 νίκες και 13 ήττες. Ο Κόρντα ήταν επίσης μέλος της ομάδας της Τσεχικής Δημοκρατίας που κέρδισε το Κύπελλο Χοπμαν το 1994.
Σε τέσσερα τουρνουά το 1998 ο Κόρντα είχε την πρώτη θέση στην παγκόσμια κατάταξη, αλλά έχασε από τον Κάρολ Κουτσέρα στην Αμβέρσα, τον Μαρσέλο Ρίος στο Ίντιαν Γουέλς, τον Τιμ Χένμαν στο Μαϊάμι και τον Ρίχαρντ Κράιτσεκ στο Μόντε Κάρλο.
Μετά την τιμωρία του το 1999 επέστρεψε για λίγο και αγωνίστηκε στο Τσάλετζ της Πράγας το Δεκέμβριο του 2000 και στο Τσάλεντζ του Prostějov τόσο το 2001 όσο και το 2005.
Προσωπική ζωή
Παντρεύτηκε την Ρεγκίνα Ραϊκχρτόβα, πρώην επαγγελματία αντισφαιρίστρια από την Τσεχοσλοβακία. Έχουν τρία παιδιά, την Τζέσικα που είναι επαγγελματίας παίκτης του γκολφ, την Νέλυ η οποία παίζει αντισφαίριση. Ο γιος του, Σεμπάστιαν, είναι επίσης τενίστας που εκπροσωπεί τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τσεχοσλοβάκοι αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Τσέχοι αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Τσέχοι προπονητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Νικητές Αυστραλιανού Όπεν (αντισφαίριση)
Ιάκωβος της Μοραβίας
Ο Ιάκωβος της Μοραβίας (τσεχ.: Jošt Moravský, 1351 - 18 Ιανουαρίου 1411), μέλος του Οίκου του Λουξεμβούργου, ήταν μάργραβος της Μοραβίας από το 1375, δούκας του Λουξεμβούργου και εκλέκτορας του Βρανδεμβούργου από το 1388 καθώς και εκλεγμένος βασιλιάς της Γερμανίας από το 1410 έως τον θάνατό του. Ήταν φιλόδοξος και εύστροφος και κατάφερε να κυριαρχήσει στις αντιπαραθέσεις του Οίκου του και στους αγώνες γύρω από τον θρόνο του.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη-Ερρίκου μαργράβου της Μοραβίας και της Μαργαρίτας των Πρεμυσλιδών, κόρης του Νικολάου Β΄ δούκα της Οπάβα (Τρόππαου). Ο πατέρας του ήταν μικρότερος αδελφός του Καρόλου Δ΄.
Το 1375 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε. Συχνά διαφωνούσε με τον μικρότερο αδελφό του Προκόπιο και τους επισκόπους του Ολομούκ. Το 1388 ο εξάδελφός του Βεντσεσλάβος Δ΄ της Γερμανίας & Βοημίας του έδωσε ως ενέχυρο το δουκάτο του Λουξεμβούργου. Το ίδιο έτος ο αδελφός του Βεντσεσλάου Δ΄, ο Σιγισμούνδος, που το προηγούμενο έτος είχε αναλάβει βασιλιάς της Ουγγαρίας και ήθελε να επικεντρωθεί σε αυτό, ενεχυρίασε το εκλεκτοράτο του Βρανδεμβούργου στον Ιάκωβο.
Το 1394 ο Ιάκωβος ακολούθησε μία εξέγερση Βοημών ευγενών εναντίον του Βεντσεσλάου Δ΄, ο οποίος τον συνέλαβε στο κάστρο της Πράγας και τον μετέφερε στο Βίλτμπερκ, όπου τον κράτησε αιχμάλωτο. Οι δύο μικρότεροι αδελφοί του Βεντσεσλάου Δ΄, ο Σιγισμούνδος και ο Ιωάννης τον παρακίνησαν να ειρηνεύσει. Πράγματι έγινε ειρήνη, αλλά ο Ιάκωβος εκδιώχθηκε από τον Πράγα. Ο Σιγισμούνδος και ο Ιάκωβος συμφώνησαν αυτός που θα αποβιώσει πρώτος να κληρονομηθεί από τον άλλον, αλλά μετά διαφώνησαν. Ο Ιάκωβος συμφιλιώθηκε με τον Βεντσεσλάβο Δ΄.