cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γκινέα
Γεώργιος Γ΄
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e4/Guinea_1610342.jpg/220px-Guinea_1610342.jpg|μικρογραφία|Γεώργιος Γ΄, γκινέα τού 1775. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/01/Guinea_Spade_692183.jpg/220px-Guinea_Spade_692183.jpg|μικρογραφία| Γεώργιος Ε΄, γκινέα με θυρεό-σπαθί, 1795. Οι γκινέες του βασιλιά Γεωργίου Γ΄ ζύγιζαν 8.4 g και ήταν 25 mm σε διάμετρο, με μέση καθαρότητα χρυσού (κατά τον προσδιορισμό τού 1773) 0,9146 (που σημαίνει ότι περιείχε 7.7 g τού χρυσού). Κυκλοφόρησαν με έξι διαφορετικούς εμπροσθότυπους και τρεις οπισθότυπους το 1761, 1763-79, 1781-99 και 1813. Όλοι οι εμπροσθότυποι δείχνουν προτομές τού βασιλιά προς τα δεξιά με την επιγραφή GEORGIVS III DEI GRATIA με διαφορετικά πορτρέτα τού βασιλιά. Η οπίσθια όψη της γκινέας που εκδόθηκε μεταξύ 1761 και 1786, δείχνει ένα με στέμμα οικόσημο, που φέρει τους θυρεούς της Αγγλίας-Σκωτίας, της Γαλλίας, της Ιρλανδίας και του Αννοβέρου, με την επιγραφή M B F ET H REX F D B ET L D S R I A T ET E ("Βασιλιάς της Μ. Βρετανίας, Γαλλίας και Ιρλανδίας, Υπερασπιστής της Πίστεως, Δούκας του Μπράουνσβαϊκ και του Λύνεμπουργκ, Αρχιθησαυροφύλαξ και Εκλέκτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας") και την ημερομηνία. Το 1787 παρουσιάστηκε ένα νέο σχέδιο στον οπισθότυπο με ασπίδα σε σχήμα φτυαριού, με την ίδια επιγραφή: αυτό έχει γίνει γνωστό ως η γκινέα-φτυάρι (spade guinea).
Το 1774 σχεδόν 20 εκατομμύρια φθαρμένες γκινέες του βασιλιά Γουλιέλμου Γ΄ και της Άννας λιώθηκαν και επαναχρηματοποιήθηκαν ως γκινέες και μισές γκινέες.
Αντικαθίσταται από τη λίρα
Στη Μεγάλη Νομισματική Αναμόρφωση του 1816, η γκινέα αντικαταστάθηκε από τη στερλίνα ως κύρια νομισματική μονάδα και στη νομισματοκοπία από τη χρυσή λίρα Αγγλίας.
20ός αιώνας και μετά
Αφού έπαψε να κυκλοφορεί το νόμισμα της γκινέας, η γκινέα συνέχισε να χρησιμοποιείται ως λογιστική μονάδα αξίας 21 σελινίων (1 λίρας και 1 σελινίου ή £1,05 σε δεκαδικό νόμισμα). Η γκινέα είχε μία αριστοκρατική χροιά, έτσι οι επαγγελματικές αμοιβές και οι τιμές γης, αλόγων, τέχνης, μ επαραγγελία ραπτικής, επίπλων, λευκών ειδών και άλλων «πολυτελών» αντικειμένων αναφέρονταν συχνά στις γκινέες μέχρι μερικά χρόνια μετά τη δεκαδικοποίηση τού 1971. Η γκινέα χρησιμοποιήθηκε με παρόμοιο τρόπο στην Αυστραλία, έως ότου η χώρα αυτή εισήλθε στη δεκαδική νομισματική υποδιαίρεση το 1966, μετά την οποία η γκινέα έγινε αξίας 2,10$ Αυστραλία.
Οι προσφορές εξακολουθούν να γίνονται στις γκινέες για την πώληση αλόγων κούρσας σε δημοπρασία, στην οποία ο αγοραστής θα πληρώσει το ποσό που ισοδυναμεί με τη γκινέα (£1,05), αλλά ο πωλητής θα λάβει μόνο αυτόν τον αριθμό λιρών (£1,00). Η διαφορά (5 p σε κάθε "γκινέα") είναι παραδοσιακά η προμήθεια του δημοπράτη (η οποία επομένως, ουσιαστικά, ανέρχεται στο 5% πάνω από την χωρίς προμήθεια τιμη πώλησης). Πολλές μεγάλες ιπποδρομίες στη Μ. Βρετανία, την Ιρλανδία, τον Καναδά, τη Νέα Ζηλανδία και την Αυστραλία φέρουν ονόματα, που τελειώνουν σε "Guineas", παρόλο που οι ονομαστικές αξίες των πορτοφολιών τους σήμερα είναι πολύ υψηλότερες από τις £1.05 ή £2.10, που προτείνουν τα ονόματά τους.
Αναμνηστικό νόμισμα 2 £ (2013)
Το 2013 το Βασιλικό Νομισματοκοπείο εξέδωσε ένα νόμισμα 2 λιρών για να γιορτάσει την 350η επέτειο από την κοπή του πρώτου νομίσματος γκινέας. Το νέο νόμισμα σχεδιάστηκε από τον καλλιτέχνη Άντονι Σμιθ και παρουσιάζει μία ανακατασκευή της γκινέας-φτυάρι από τα τέλη τού 18ου αι. Η άκρη του κέρματος περιέχει ένα απόσπασμα από τον συγγραφέα Stephen Kemble (1758–1822) : «Τι είναι η γκινέα; Είναι υπέροχο πράγμα". Αυτή ήταν η πρώτη φορά στο Ηνωμένο Βασίλειο, που ένα νόμισμα χρησιμοποιήθηκε για τον εορτασμό ενός άλλου.
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομίσματα της Αγγλίας
Ξηρόκαμπος Αργιθέας Καρδίτσας
Ο Ξηρόκαμπος είναι μικρός οικισμός του Θερινού στο Δήμο Αργιθέας στην Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας της Θεσσαλίας ο οποίος βρίσκεται στις νοτιοανατολικές πλαγιές του βουνού Μάραθος σε υψόμετρο 940 μέτρα. Απέχει περίπου 2 χλμ. Ν. από το Θερινό, 12 χλμ. Α. από το Ανθηρό (έδρα του δήμου) και 75 χλμ. Δ. από την Καρδίτσα. Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1961 να απογράφεται στην κοινότητα Θερινού. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με το Θερινό και την Λεύκα αποτελούν την κοινότητα Θερινού που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αργιθέας του Δήμου Αργιθέας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 17 κάτοικοι. Οι απογραφές πληθυσμού είναι:
Σημείωση
Στην Ευρυτανία και τον Δήμο Μουζακίου βρίσκεται ο συνώνυμος οικισμός Ξηρόκαμπος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Αργιθέας
Ιωάννης Άγγελος (πρωτοστράτωρ)
Ο Ιωάννης Άγγελος (μέσα 13ου αι.) ήταν ανώτερος αξιωματικός της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας.
Βιογραφία
Ταπεινής καταγωγής, ήταν ένας από τους ευνοούμενους τού Θεοδώρου Β΄ Βατάτζη (1254-58).
Ο Ιωάννης ήταν μέγας πριμικήριος και ο Θεόδωρος Β΄ τον προήγαγε το 1255 στο βαθμό του πρωτοστράτορος. Μετά τον θάνατο του Θεοδώρου Β΄, αυτοκτόνησε ο Ιωάννης Άγγελος, μάλλον λόγω της επικράτησης των ευγενών.. Ο Θεόδωρος Β΄ είχε προωθήσει αρκετά άτομα ταπεινής καταγωγής για να του είναι έμπιστοι, όπως τον Γεώργιο Μουζάλωνα, αλλά αυτό δυσαρέστησε τους ευγενείς, που συσπειρώθηκαν γύρω από τον Μιχαήλ Η΄ και κατέλαβαν την εξουσία όταν απεβίωσε ο Θεόδωρος Β΄.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα Κατηγορία:Αυτοκρατορία της Νίκαιας Κατηγορία:Βυζαντινοί Πριμικήριοι
Αλέξιος Φιλής
Ο Αλέξιος Φιλής (β΄ ήμισυ 13ου αι.) από την οικογένεια των Φιλήδων, ήταν Βυζαντινός ευγενής και στρατηγός του 13ου αι.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Θεοδώρου Φιλή, πραίτωρος (κυβερνήτη) της Θεσσαλονίκης και πρώτου εξέχοντος μέλους του οίκου του. Νυμφεύτηκε τη Μαρία Καντακουζηνή, κόρη της Ειρήνης (Ευλογίας) Παλαιολογίνας, αδελφής του Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου. Το 1259 ο Μιχαήλ Η΄ διόρισε τον Αλέξιο μέγα δομέστικο (αρχηγό του στρατού), ως διάδοχο του Αλεξίου Στρατηγοπούλου, ο οποίος προήχθη σε καίσαρα μετά τις νίκες του εναντίον του δεσπότη της Ηπείρου.
Το 1262/63 ο Φιλής, μαζί με τον παρακοιμώμενο Ιωάννη Μακρηνό, ακολούθησε τον σεβαστοκράτορα Κωνσταντίνο Παλαιολόγο (αδελφό του Μιχαήλ Η΄) στην εκστρατεία του στον Μωρέα, εναντίον του Πριγκιπάτου της Αχαΐας. Από τη Μονεμβασία οι Βυζαντινές δυνάμεις προωθήθηκαν για την κατάληψη της Ανδραβίδας, πρωτεύουσας του πριγκιπάτου. Στο πέρασμα της Πρινίτσας (πλησίον της αρχαίας Ολυμπίας) όμως ηττήθηκαν και ο Κωνσταντίνος επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, αφήνοντας υπεύθυνους τον Αλέξιο και τον Ιωάννη. Αυτοί ηττήθηκαν ξανά το 1263/64 στη μάχη στο Μακρυπλάγι (στα ΒΑ σύνορα της Μεσσηνίας, κοντά στο Γαρδίκι). Ο Φιλής και ο Μακρηνός αιχμαλωτίστηκαν και ο πρώτος απεβίωσε λίγο μετά στην αιχμαλωσία.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Μαρία Παλαιολογίνα Καντακουζηνή, δεύτερη κόρη του πιγκέρνη Ιωάννη Καντακουζηνού.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Δομέστικοι των Σχολών
Αδανσονία η δακτυλωτή
Η Αδανσονία η δακτυλωτή (Adansonia digitata), είναι το πιο διαδεδομένο είδος από το γένος της Αδανσονίας (Adansonia) στην Αφρικανική ήπειρο, βρίσκεται στις ζεστές και ξηρές σαβάνες της υποσαχάριας Αφρικής. Άλλες κοινές ονομασίες είναι: αφρικανικό μπάομπαμπ (African baobab), δέντρο του νεκρού αρουραίου (dead-rat-tree) (από την εμφάνιση των καρπών), δέντρο του ψωμιού της μαϊμούς (monkey-bread-tree) (ο μαλακός, αποξηραμένος καρπός είναι βρώσιμος), ανεστραμμένο δέντρο (upside-down tree) (τα αραιά κλαδιά μοιάζουν με ρίζες) (στη δυτική, βορειοανατολική, κεντρική και νότια Αφρική, το Ομάν, την Υεμένη, την Αραβική Χερσόνησο και την Ασία), δέντρο κρέμας ταρτάρ (όξινου τρυγικού καλίου).
Ανακάλυψη
thumb|left|Ο Γάλλος φυσιοδίφης και εξερευνητής [[Μισέλ Αντανσόν (Michel Adanson) (1727-1806), που περιέγραψε το δέντρο Αδανσονία η δακτυλωτή (Adansonia digitata).]] Η επιστημονική ονομασία του μπάομπαμπ Αδανσονία η δακτυλωτή, προέρχεται από τον Γάλλο εξερευνητή και βοτανολόγο, Michel Adanson (1727-1806). Ο ίδιος το ανακάλυψε επισήμως το 1749, στη νήσο Sor της Σενεγάλης. Κατέληξε ότι από όλα τα δένδρα που μελέτησε, το μπάομπαμπ «είναι ίσως το πιο χρήσιμο απ'όλα τα δέντρα.» Ενώ βρισκόταν στην Αφρική, κατανάλωνε χυμό μπάομπαμπ δύο φορές την ημέρα. Παρέμεινε πεπεισμένος, ότι λόγω του χυμού του διατήρησε την υγεία του. «Δακτυλωτή» παραπέμπει στα δάχτυλα του χεριού. Τα κλαδιά και τα φύλλα του μπάομπαμπ, μοιάζουν με το ανθρώπινο χέρι.
Φυσική περιγραφή
thumb|right|220px|Τετραμερές άνθος (Ludwigia octovalvis) όπου φαίνονται τα πέταλα και τα σέπαλα. Όλα τα δέντρα μπάομπαμπ είναι φυλλοβόλα, που σημαίνει ότι χάνουν τα φύλλα τους κατά την εποχή της ξηρασίας. Μπορούν να φτάσουν σε ύψος τα 5-25 μέτρα. Στην πραγματικότητα, είναι γνωστά τόσο για το ύψος τους όσο και την περίμετρό τους. Ο κορμός του τείνει να έχει το σχήμα φιάλης και μπορεί να φτάσει σε διάμετρο τα 10-14 μέτρα.
Ο κορμός είναι λείος και γυαλιστερός και μπορεί να κυμαίνεται από το να είναι κοκκινωπός καφέ έως γκρι. Ο φλοιός έχει την αίσθηση του φελλού. Τα κλαδιά είναι παχιά και μεγάλα και πολύ χοντρά σε σχέση με τον κορμό. Έχει μεγάλα, λευκά λουλούδια (12 εκατοστά πλάτος) που ανοίγουν τη νύχτα. Τα άνθη έχουν 5 πέταλα που είναι τριχωτά στο εσωτερικό και δερματώδη. Τα σέπαλα είναι σε σχήμα κούπας και με 5 σχισμές. Οι στήμονες χωρίζονται σε πολλαπλούς ανθήρες και οι στύλοι είναι με 7-10 ακτίνες. Τα άνθη έχουν μια διάρκεια ζωής, 24 περίπου ωρών.
Το μπάομπαμπ είναι χωρίς φύλλα για εννέα μήνες το χρόνο. Πολλοί θεωρούν το δέντρο ότι είναι "ανάποδα" λόγω της ομοιότητας του κορμού, με την κύρια ρίζα και τα κλαδιά παρόμοια με τις λεπτότερες σαν τριχοειδή αγγεία ρίζες. Οι ρίζες του δέντρου πράγματι εκτείνονται σε βάθος μεγαλύτερο του ύψος του. Αυτό επιτρέπει στο δέντρο να επιβιώσει καλά σε ένα ξηρό κλίμα.
Εμβέλεια
thumb|left|220px|Άνθος μπάομπαμπ. 220px|μικρογραφία|αριστερά|Τομή άνθους Αδανσονίας της δακτυλωτής. Το βορειότερο όριο της εξάπλωσής του στην Αφρική συνδέεται με τα μοτίβα βροχόπτωσης· μόνο στις ακτές του Ατλαντικού Ωκεανού και στο Σουδάν κάνει εμφάνιση το εγχείρημα της φύσης, στο Σαχέλ. Στις ακτές του Ατλαντικού, αυτό μπορεί να οφείλεται στη εξάπλωση μετά την καλλιέργεια. Η εμφάνισή του είναι πολύ περιορισμένη στην Κεντρική Αφρική και βρίσκεται μόνο στο πολύ βόρειο τμήμα της Νότιας Αφρικής. Στην Ανατολική Αφρική, τα δέντρα μεγαλώνουν τόσο στους θαμνότοπους όσο και στις ακτές. Στην Ανγκόλα και τη Ναμίμπια, τα μπάομπαμπ, αναπτύσσονται εκτός από τις σαβάνες, στα δάση και τις παράκτιες περιοχές. Βρίσκεται επίσης στην περιοχή Dhofar του Ομάν και την Υεμένη στην Αραβική Χερσόνησο, τη Δυτική Ασία. Αυτό το δέντρο βρίσκεται επίσης στην Ινδία, ιδιαίτερα στις ξηρές περιοχές της χώρας, και στην Πενάνγκ της Μαλαισίας, κατά μήκος ορισμένων δρόμων.
Το μπάομπαμπ είναι εγγενές στη μεγαλύτερο μέρος της Αφρικής, ιδιαίτερα σε ξηρότερα, λιγότερο τροπικά κλίματα. Δεν βρίσκεται στις περιοχές όπου η άμμος είναι βαθιά. Είναι ευαίσθητο στην υπεράρδευση και τον παγετό. Πιο συγκεκριμένα υπάρχει στις: Μαυριτανία, Σενεγάλη, Γουινέα, Σιέρα Λεόνε, Μάλι, Μπουρκίνα Φάσο, Γκάνα, Τόγκο, Μπενίν, Νίγηρα, Νιγηρία, Βόρειο Καμερούν, Τσαντ, Σουδάν, Κονγκό, Ζαΐρ, Ερυθραία, Αιθιοπία, Νότιο Σομαλία, Κένυα, Τανζανία, Ζάμπια, Ζιμπάμπουε, Μαλάουι, Μοζαμβίκη, Αγκόλα, Σάο Τομέ, ν. Πρίνσιπε, ν. Αννομπόν, ν. Ιάβα (εισήχθη), Νεπάλ (εισήχθη), Σρι Λάνκα (εισήχθη), Φιλιππίνες (καλλιεργείται), Τζαμάικα (εισήχθη), Νότια Αφρική (Τράνσβααλ), Ναμίμπια, Μποτσουάνα, Πουέρτο Ρίκο (εισήχθη), Αϊτή (εισήχθη), Δομινικανή Δημοκρατία (εισήχθη), Βενεζουέλα (εισήχθη), Σεϋχέλλες (εισήχθη), Μαδαγασκάρη (εισήχθη), Κομόρες (εισήχθη), Ινδία (εισήχθη), Υεμένη (νοτιοδυτική Υεμένη), Ομάν (Dhofar), Κίνα (εισήχθη), Γκουανγκντόνγκ (εισήχθη), Φουτζιάν (εισήχθη), Γιουνάν (εισήχθη).
Ανάπτυξη
thumb|right|220px|Κάθε φύλλο αποτελείται από πέντε φυλλάδια. Τα δέντρα συνήθως αναπτύσσονται μεμονωμένα και είναι μεγάλα και ευδιάκριτα δέντρα στη σαβάνα, τις θαμνώδεις εκτάσεις και πλησίον κατοικημένων περιοχών, με ορισμένα δέντρα να ζουν για πάνω από χίλια χρόνια. Το δέντρο φέρει πολύ μεγάλα, βαρέα, λευκά άνθη. Τα φανταχτερά λουλούδια είναι κρεμαστά με έναν πολύ μεγάλο αριθμό στήμονων, εκχέουν δε την οσμή του κουφαριού και οι ερευνητές έχουν δείξει, ότι φαίνεται να γονιμοποιούνται κυρίως από τις νυχτερίδες φρούτων της υπο-οικογένειας Pteropodinae. Οι καρποί γεμίζουν με πολτό ο οποίος στεγνώνει, σκληραίνει και πέφτει σε κομμάτια που μοιάζουν με χοντρά τεμάχια κονιομόρφου ξερού ψωμιού.
Τροφικές χρήσεις και διατροφή
thumb|220px|left|Ο καρπός μπορεί να φθάσει το μήκος των 25 εκατοστών (10 ίντσες) και χρησιμοποιείται για την παρασκευή ποτού. Το μπάομπαμπ είναι ένα παραδοσιακό φυτικό τρόφιμο στην Αφρική, αλλά είναι ελάχιστα γνωστό αλλού. Το φυτό έχει προταθεί ότι έχει τη δυνατότητα βελτίωσης της διατροφής, ενισχύει την επισιτιστική ασφάλεια, προωθεί της αγροτική ανάπτυξη και στηρίζει την αειφόρο φροντίδα της γης.
Ο καρπός του Αφρικανικού μπάομπαμπ έχει μήκος 15-20 εκατοστά (6-8 ίντσες). Περιέχει 50% περισσότερο ασβέστιο από το σπανάκι, είναι υψηλό σε αντιοξειδωτικά και έχει τρεις φορές περισσότερη βιταμίνη C απ'ότι το πορτοκάλι. Ο ξηρός πολτός είτε τρώγεται φρέσκος είτε διαλυμένος σε γάλα ή νερό για την παρασκευή ενός ποτού. Τα φύλλα μπορούν να καταναλωθούν ως νοστιμιά. Τα νεαρά φρέσκα φύλλα του, μαγειρεύονται σε σάλτσα και μερικές φορές αποξηραίνονται και κονιορτοποιούνται. Η σκόνη στο Μάλι, ονομάζεται lalo και πωλείται σε πολλές αγορές χωριών της Δυτικής Αφρικής. Το έλαιο που εξάγεται με το σφυροκόπημα των σπόρων μπορεί να χρησιμοποιηθεί στο μαγείρεμα, αλλά αυτό δεν είναι ευρέως διαδεδομένο. Στο Σουδάν - όπου το δέντρο ονομάζεται tebeldi - οι άνθρωποι φτιάχνουν το χυμό tabaldi, μουσκεύοντας και διαλύοντας τον ξηρό πολτό του καρπού, τοπικά γνωστό και ως gunguleiz.
Η Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων των Ηνωμένων Πολιτειών (United States Food and Drug Administration) χορήγησε τη γενικά αναγνωρισμένη ως ασφαλή κατάσταση του αποξηραμένου πολτού φρούτου μπάομπαμπ ως συστατικό τροφής το 2009. Τα φύλλα του μπάομπαμπ, χρησιμοποιούνται μερικές φορές ως χορτονομή για τα μηρυκαστικά στην περίοδο της ξηρασίας. Η ελαιοτροφή (oilmeal), η οποία είναι ένα υποπροϊόν της εκχύλισης ελαίου, μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί και ως ζωοτροφή.
Είδη
thumb|right|220px|Μπάομπαμπ Αδανσονία η δακτυλωτή (Adansonia digitata). • 2
Κατάσταση διατήρησης και απειλές
Παρά το γεγονός ότι το είδος αυτό δεν είναι ταξινομημένο. Είναι ένα σωζόμενο είδος και απαντάται σε ευρεία έκταση.
Θρύλοι και μύθοι
300px|thumb|left|Μπάομπαμπ πλήρες φύλλων στο [[Μπαγκαμόυο, Τανζανία.]]
Κατά μήκος του Ζαμβέζη, οι φυλές πιστεύουν ότι τα μπάομπαμπ ήταν όρθια και πολύ περήφανα. Οι θεοί όμως θύμωσαν, τα ξερίζωσαν και τα ξανά πέταξαν πίσω στο έδαφος, ανάποδα. Τα κακά πνεύματα τώρα, προκαλούν κακή τύχη σε όποιον σηκώσει τα γλυκά λευκά λουλούδια. Πιο συγκεκριμένα, ένα λιοντάρι θα τους σκοτώσει.
Σε αντίθεση, μερικοί άνθρωποι πιστεύουν ότι αν κάποιος πιεί από το νερό στο οποίο έχουν προηγουμένως μουσκέψει σπόροι μπάομπαμπ, θα είναι ασφαλείς από τις επιθέσεις κροκόδειλων.
Στη Ζάμπια, ένα μπάομπαμπ λέγεται ότι είναι στοιχειωμένο από το φάντασμα ενός πύθωνα. Πριν από πολύ καιρό, ο πύθωνας ζούσε στην κουφάλα του και λατρευόταν από τους ντόπιους. Ένας λευκός κυνηγός όμως, τον σκότωσε και αυτό οδήγησε σε κακές συνέπειες. Κάποιες νύχτες, οι ντόπιοι εξακολουθούν να ακούνε το σφύριγμα του φιδιού.
Στο Εθνικό Πάρκο Καφούε (Kafue National Park), ένα από τα μεγαλύτερα μπάομπαμπ είναι γνωστό ως "Kondanamwali" ή το "δέντρο που τρώει κορασίδες." Το δέντρο αγάπησε τέσσερα όμορφα κορίτσια. Όταν έφτασαν στην εφηβεία, έκαναν το δέντρο να ζηλέψει, με το να βρουν συζύγους. Έτσι, κάποιο βράδυ, κατά τη διάρκεια μιας καταιγίδας, το δέντρο άνοιξε τον κορμό του και πήρε τις κόρες μέσα του. Αξιοσημείωτο είναι, ότι ένα σπίτι ανάπαυσης έχει χτιστεί στα κλαδιά του δέντρου. Τις θυελλώδεις νύχτες, το κλάμα των φυλακισμένων κορασίδων, μπορεί ακόμη να ακουστεί.
Κατά μήκος του ποταμού Λιμπόπο, πιστεύεται ότι όταν ένα νεαρό αγόρι πλυθεί με το νερό που χρησιμοποιήθηκε για να μουλιάσει ο φλοιός του μπάομπαμπ, θα μεγαλώσει σε ένα μεγάλο άνδρα.
Μερικοί ντόπιοι πιστεύουν ότι οι γυναίκες που ζουν σε κράαλ όπου υπάρχουν πολλά μπάομπαμπ, θα κάνουν περισσότερα παιδιά. Αυτό είναι επιστημονικά ακριβές, επειδή οι ​​γυναίκες αυτές, έχουν μεγαλύτερη πρόσβαση στην κάλυψη των διατροφικών τους κενών, με τις βιταμίνες του δέντρου.
Ο θρύλος των Αφρικανών Βουσμάνων λέει ότι ο θεός Thora, δημιούργησε μια απέχθεια προς το μπάομπαμπ που μεγάλωνε στον κήπο του, ώστε το πέταξε πάνω από τον τοίχο του Παραδείσου και κάτω στη Γη. Το δέντρο προσγειώθηκε ανάποδα και συνέχισε να αναπτύσσεται.
Άλλες ονομασίες
Στην Ανατολική Αφρική στα Σουαχίλι, το αποκαλούν «Μπούιου» (Mbuyu). Στο Σουδάν, το δέντρο ονομάζεται tebeldi.
Σημειώσεις
<references group="Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φρούτα προερχόμενα από την Αφρική Κατηγορία:Βομβακοειδή (κατά Cronquist) Κατηγορία:Βομβακοειδή Κατηγορία:Δέντρα Κατηγορία:Χλωρίδα της Νότιας Αφρικής Κατηγορία:Χλωρίδα της Μαδαγασκάρης Κατηγορία:Χλωρίδα της Αφρικής Κατηγορία:Χλωρίδα της Δυτικής Ασίας
Σάιλας Γούντσον
Ο Σάιλας Γούντσον (Μάιος 18, 1819 - Οκτώβριος 9, 1896) ήταν ο 21ος Κυβερνήτης της πολιτείας Μιζούρι, Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, από τις 3 Ιανουαρίου, 1873 έως και τις 12 Ιανουαρίου, 1875. Ήταν γνωστός ως ο πρώτος Δημοκρατικός εκλεγμένος στην συγκεκριμένη θέση από τον εμφύλιο πόλεμο. Κανένας Ρεπουμπλικάνος δεν θα κατάφερνε να κερδίσει το αξίωμα αυτό για πάνω από 30 χρόνια μετά την εκλογή του Γούντσον.
Προσωπική ζωή
Ο Γούντσον γεννήθηκε στο Μπάρμπουρβίλ του Κεντάλυ, γιος της Άλις Τσικ και του Alice (Chick) και του Γουέιντ Νέντερλαντ Γούντσον, και πέθανε στον Σαιντ Τζόζεφ του Μιζούρι όπου και είναι θαμμένος στο νεκροταφείο Mount Mora. Η ταφόπλακα του βανδαλίστηκε τον Οκτώβριο του 2006.
Νομική καριέρα
Ο Σάιλας Γούντσον ξεκίνησε ως δικηγόρος. Το 1846 έγινε συνεργάτης με τον Σάμιουελ Φρίμαν Μίλερ. Ο Γούντσον κέρδισε τη φήμη του ως δικηγόρος υποθέσεων που κατέληγαν στα δικαστήρια.
Πολιτική καριέρα
Στην εναρκτήρια ομιλία του, ο κυβερνήτης Γούντσον μίλησε για την εκπαίδευση, ιδίως για την υπεράσπιση της δημοκρατικής θέσης σχετικά με τα κοινά σχολεία. Ο ιστορικός Άρθουρ Λη σχολίασε ότι αυτό έδειξε τη θεσμοθέτηση της δημόσιας εκπαίδευσης στο Μιζούρι.
Κατά την διάρκεια της θητείας του ως κυβερνήτης, ο Γούντσον έφερε την υπόθεση εναντίον της Pacific Railroad για μη καταβολή κρατικού χρέους. Ο σιδηρόδρομος είχε υποστηρίξει ότι δεν μπορούσε να αποπληρώσει τα δάνεια ύψους 2 εκατομμυρίων δολαρίων που του δόθηκαν λόγω του αντίκτυπου του εμφυλίου πολέμου. Ο Γούντσον είχε απαντήσει προσπαθώντας να πωλήσει τον Σιδηρόδρομο. Για την συγκεκριμένη υπόθεση, Γούντσον εναντίον Μέρντοκ, το Ανώτατο Δικαστήριο τάχθηκε υπέρ της σιδηροδρομικής εταιρίας το 1874.
Το 1875, ο Σάιλας Γούντσον βρέθηκε υπό έρευνα για σύντομο χρονικό διάστημα για το ρόλο του στην υπογραφή πιστοποιητικών που εκδόθηκαν κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου από την Επιτροπή Crafton. Στον Γούντσον άνηκαν πιστοποιητικά ύψους 198.045 δολαρίων. Ο Γούντσον αθωώθηκε όταν αποδείχθηκε ότι η επιτροπή  είχε πλαστογραφήσει την υπογραφή του Κυβερνήτη πάνω στα πιστοποιητικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί
Αλεξέι Βενετσιάνοφ
Ο Αλεξέι Γκαβρίλοβιτς Βενετσιάνοφ (ρωσ. Алексей Гаврилович Венецианов, 18 Φεβρουαρίου 1780 – 4 Ιανουαρίου 1847) ήταν Ρώσος ζωγράφος ελληνικής καταγωγής, περίφημος για τους πίνακές του με θέμα την αγροτική ζωή και τους συνηθισμένους ανθρώπους. Δημιούργησε τη δική του ομάδα μαθητών και ακολούθων, που υιοθετούσαν τη θεματική και τις τάσεις του, τη «σχολή Βενετσιάνοφ».
Βιογραφικά στοιχεία
thumb|255px|left|«Το ατελιέ του Βενετσιάνοφ», πίνακας του Φιόντορ Σλαβιάνσκι Ο Βενετσιάνοφ γεννήθηκε σε εμπορική οικογένεια στη Μόσχα. Εισήλθε στον δημόσιο τομέα στις αρχές του 19ου αιώνα και εγκαταστάθηκε στην Αγία Πετρούπολη, όπου και άρχισε να σπουδάζει καλές τέχνες. Στο ξεκίνημά του πειραματίσθηκε με αντιγραφή έργων του Μουσείου Ερμιτάζ και με προσωπογραφίες φίλων του. Αργότερα γνώρισε τον Βλαντίμιρ Μποροβικόφσκι και μετακόμισε στο σπίτι του ως μαθητευόμενος. Δοκίμασε να εργασθεί ως προσωπογράφος, αλλά είχε λιγοστές παραγγελίες. Το 1811 το Δ.Σ. της Αυτοκρατορικής Ακαδημίας Καλών Τεχνών του απένειμε τον τίτλο του Ακαδημαϊκού για δύο από τα έργα του: την αυτοπροσωπογραφία του και το «Πορτρέτο του K.I. Γκολοβατσέφσκυ και των νεότερων μαθητών της Ακαδημίας».
Το 1819, αφιερώνοντας τον εαυτό του αποκλειστικά στην τέχνη, ο Βενετσιάνοφ παραιτήθηκε από τη θέση του στο δημόσιο, αγόρασε ιδιοκτησία στο χωριό Σαφόνκοβο και εγκαταστάθηκε εκεί. Εκείνη την περίοδο ζωγράφισε σκηνές από τη φύση που παρατηρούσε γύρω του. Αυτά τα έργα θα αναδεικνύονταν ως τα σημαντικότερα στη σταδιοδρομία του. Ζωγράφισε πορτρέτα αγροτών και σκηνές από την αγροτική ζωή. Υπήρξε ο πρώτος που ζωγράφισε την αγροτική ζωή στη ρωσική τέχνη. Τα έργα του γνώρισαν μεγάλη επιτυχία στην έκθεση του 1824, όπου δέχθηκε τους επαίνους των κριτικών τέχνης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ζωγράφοι Κατηγορία:Έλληνες της Ρωσίας
Τσάρλς Ματούριν
Βιογραφία
Απόγονος των Ουγενότων, ο Ματούριν γεννήθηκε το 1782 στο Δουβλίνο. Αποφοίτησε από το Trinity College το 1800 και τρία χρόνια αργότερα χειροτονήθηκε ιερέας της Αγγλικανικής εκκλησίας. Μετά από μια σύντομη μαθητεία ως βοηθός ιερέα στην ενορία του Λόκρεϊ του Γκόλγουεϊ, όπου ήλθε σε επαφή με τους χωρικούς, γεγονός που αποτέλεσε την έμπνευση του για μυθιστορήματα όπως τα The Wild Irish Boy του 1808 και The Milesian Chief του 1812. Στην συνέχεια, εντάχθηκε στην εκκλησία του Αγίου Πέτρου στο Δουβλίνο, όπου παρέμεινε για το υπόλοιπο της ζωής του.
Ο χαμηλός μισθός του δεν ήταν αρκετός για να συντηρήσει την οικογένεια του, με αποτέλεσμα να συνεχίσει το συγγραφικό του έργο, στο οποίο βασίστηκε στην γοτθική μυθοπλασία. Έγραψε την πρώτη του νουβέλα με τίτλο The Fatal Revenge το 1807, συνεχίζοντας με τα δύο προαναφερθέντα βιβλία. Το 1814, έστειλε στον Σερ Γουόλτερ Σκοτ το χειρόγραφο του πρώτου του δράματος, Bertram: A Tragedy in Five Acts, το οποίο εκδόθηκε δύο χρόνια αργότερα. Το ίδιο έργο ανέβηκε στο θέατρο Ντρούρι Λέιν του Λονδίνου την ίδια χρονιά. Παρ' όλα αυτά, τα μεγάλα έσοδα του Ματούριν τον οδήγησαν σε σπατάλες, με αποτέλεσμα να βυθιστεί στα χρέη. Τα επόμενα του έργα, Manuel το 1817 και Fredolfo το 1819 δε γνώρισαν επιτυχία, ενώ παράλληλα κάποιες ασεβείς αναφορές στο Bertram αποδείχτηκαν τροχοπέδη για την εξέλιξη του στον κλήρο.
Το 1821, το Bertram: A Tragedy in Five Acts μεταφράστηκε στα γαλλικά και ανέβηκε στο γαλλικό θέατρο το 1822, ενώ αποτέλεσε την έμπνευση για την όπερα Il pirata του Βιντσέντζο Μπελίνι, η οποία έκανε πρεμιέρα στην σκάλα του Μιλάνου το 1827. Ο Μέλμοθ ο Περιπλανώμενος επίσης μεταφράστηκε το 1821 στην γαλλική γλώσσα και το 1835 ο Ονορέ ντε Μπαλζάκ έγραψε την παρωδία Melmoth Reconcilié, όπου ο ήρωας μεταβαίνει στο Παρίσι, όπου χάνει τις ηθικές του αξίες με αντάλλαγμα τον πλούτο. Επίσης, ο Σαρλ Μπωντλαίρ υπήρξε θαυμαστής του Ιρλανδού συγγραφέα, θεωρώντας το ίδιο υψηλού επιπέδου λογοτέχνημα τον Μέλμοθ με την ποίηση του Λόρδου Βύρωνα και του Έντγκαρ Άλλαν Πόε.
Μπρίτανι Μπράουν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Δρομείς ταχύτητας Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου
Μαγούλα Μεσσηνίας
Η Μαγούλα είναι χωριό στον νομό Μεσσηνίας. Διοικητικά υπάγεται στην δημοτική ενότητα Μελιγαλά του Δήμου Οιχαλίας.
Στην απογραφή του 2001 είχε πληθυσμό 139 κατοίκων.
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Οιχαλίας
Μίλα Μεσσηνίας
Η Μίλα είναι χωριό στον νομό Μεσσηνίας. Διοικητικά υπάγεται στην δημοτική ενότητα Μελιγαλά του Δήμου Οιχαλίας.
Στην απογραφή του 2001 είχε πληθυσμό 71 κατοίκων.
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Οιχαλίας
Ολυμπιακό Στάδιο Ελσίνκι
Το Ολυμπιακό Στάδιο Ελσίνκι (Helsingin Olympiastadion, Helsingfors Olympiastadion) είναι στάδιο πολλαπλών χρήσεων, το οποίο βρίσκεται στην περιοχή Τόολο, 2,3 χιλιόμετρα από το κέντρο της φινλανδικής πρωτεύουσας, Ελσίνκι. Είναι το μεγαλύτερο στάδιο της χώρας, το οποίο σήμερα χρησιμοποιείται κυρίως για τη φιλοξενία αθλητικών εκδηλώσεων και μεγάλων συναυλιών. Το στάδιο είναι περισσότερο γνωστό για το ότι ήταν το κέντρο των δραστηριοτήτων στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1952.
Το στάδιο ήταν επίσης ο χώρος για το πρώτο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Μπάντι το 1957, το πρώτο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου το 1983, καθώς και για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου του 2005. Φιλοξένησε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου το 1971, το 1994 και το 2012. Επίσης, είναι επίσης το γήπεδο της Εθνικής Φινλανδίας.
Το στάδιο άνοιξε ξανά τον Αύγουστο του 2020, μετά από 4 χρόνια ανακαίνισης.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Το Ολυμπιακό Στάδιο Ελσίνκι το 1938 αμέσως μετά την ολοκλήρωσή του. Το στάδιο, που κατασκευάστηκε για πρώτη φορά για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1940, έπρεπε να περιμένει μέχρι το 1952 για την προβλεπόμενη χρήση του ως αρένα για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, καθώς ο πόλεμος οδήγησε στην ακύρωση της διοργάνωσης. Το Ολυμπιακό Στάδιο σχεδιάστηκε από τους αρχιτέκτονες Ίργιο Λίντεγκρεν και Τόιβο Γιάντι. Το Ολυμπιακό Στάδιο, γνωστό ως σύμβολο του λειτουργικού στυλ αρχιτεκτονικής, παρουσιάστηκε στο Architectural Digest ως ένα από τα καλύτερα παραδείγματα Ολυμπιακής αρχιτεκτονικής. Ο Ίργιο Λίντεγκρεν έγινε αργότερα ο ίδιος Ολυμπιονίκης όταν έλαβε το χρυσό μετάλλιο για την αρχιτεκτονική στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1948 στο Λονδίνο.
Η κατασκευή του Ολυμπιακού Σταδίου ξεκίνησε το 1934 και ολοκληρώθηκε το 1938, με σκοπό να φιλοξενήσει τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1940, οι οποίοι μεταφέρθηκαν από το Τόκιο στο Ελσίνκι πριν ακυρωθούν λόγω του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Φιλοξένησε τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1952 πάνω από μια δεκαετία αργότερα. Το στάδιο επρόκειτο επίσης να είναι ο κύριος χώρος για την ακυρωθείσα Θερινή Εργατική Ολυμπιάδα του 1943.
Ήταν ο χώρος για το πρώτο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Μπάντι το 1957.
Το στάδιο εκσυγχρονίστηκε πλήρως το 1990–1994 και ανακαινίστηκε επίσης λίγο πριν από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου του 2005.
Το 2006, μια αμερικανική τηλεοπτική σειρά, η The Amazing Race 10, είχε ένα από τα επεισόδια να ολοκληρώνεται στον Πύργο του Ολυμπιακού Σταδίου.
Από τον Μάρτιο του 2007, ένας ευρασιατικός μπούφος έχει εντοπιστεί να ζει μέσα και γύρω από το στάδιο. Στις 6 Ιουνίου 2007, κατά τη διάρκεια ενός αγώνα για τα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008, η κουκουβάγια καθυστέρησε το παιχνίδι κατά δέκα λεπτά, αφού κούρνιασε σε ένα δοκάρι. Η κουκουβάγια αργότερα βαφτίστηκε Μπούμπι και ονομάστηκε Κάτοικος της Χρονιάς στο Ελσίνκι. Η 50ή επέτειος των Ολυμπιακών Αγώνων του Ελσίνκι που φιλοξενήθηκαν στο Ολυμπιακό Στάδιο του Ελσίνκι ήταν το κύριο μοτίβο για ένα από τα πρώτα φινλανδικά ασημένια αναμνηστικά νομίσματα του ευρώ, το νόμισμα της 50ής επετείου των Ολυμπιακών Αγώνων του Ελσίνκι, που κόπηκε το 2002. Στην πίσω όψη, φαίνεται το Ολυμπιακό Στάδιο του Ελσίνκι. Στα δεξιά, απεικονίζεται το αναμνηστικό νόμισμα των 500 μάρκων που κόπηκε το 1952 για τον εορτασμό της περίστασης.
Πρόσφατη περίοδος
Οι μεγάλες εργασίες ανακαίνισης στο στάδιο ξεκίνησαν την άνοιξη του 2016. Κατά τη διάρκεια της ανακαίνισης όλες οι κερκίδες των θεατών καλύφθηκαν με στέγαστρα και ο χώρος του γηπέδου και οι πίστες ανανεώθηκαν. Το στάδιο προσφέρει τώρα επίσης εκτεταμένους χώρους εστιατορίων και περισσότερους εσωτερικούς χώρους άθλησης. Η ανακαίνιση ολοκληρώθηκε και το στάδιο άνοιξε για το κοινό τον Σεπτέμβριο του 2020.
Το προβλεπόμενο κόστος της ανακαίνισης αναμενόταν στα 197 εκατ. ευρώ το 2016, 261 εκατ. ευρώ το 2019 και κατέληξε σε τιμή 337 εκατ. ευρώ, δηλαδή 140 εκατ. ευρώ (ή 70%) περισσότερο από το αρχικό προβλεπόμενο κόστος. Το φινλανδικό κράτος και η πόλη του Ελσίνκι είναι οι χρηματοδότες της ανακαίνισης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολυμπιακά στάδια Κατηγορία:Εθνικά στάδια Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στη Φινλανδία Κατηγορία:Στάδια πολλαπλών χρήσεων στη Φινλανδία Κατηγορία:Στάδια στίβου στη Φινλανδία Κατηγορία:Εθνική Φινλανδίας (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1952
Ιωσήφ Μαλλάχ
Ο Ιωσήφ (Πέπος) Μαλλάχ (1889 - 1982) ήταν Έλληνας Εβραίος πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και ήταν γιος του Νεχαμά Μαλλάχ, μεγαλεμπόρου υφασμάτων, και της Ραχήλ Φαρατζή. Η οικογένεια Μαλλάχ υπήρξε σημαντική οικογένεια της Θεσσαλονίκης, τα μέλη της οποίας διακρίθηκαν στην πολιτική, τις επιστήμες και τις επιχειρήσεις. Φοίτησε σε γαλλική σχολή.
Στις εκλογές του Μαΐου 1915 εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης με το Λαϊκό Κόμμα και επανεξελέγη σε αυτές του 1920 και του 1935.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα Κατηγορία:Βουλευτές Θεσσαλονίκης
Γιάνους Κρούπσκι
Ο Γιάνους Κρούπσκι (πολωνικά: Janusz Krupski) (9 Μαΐου 1951, Λούμπλιν – 10 Απριλίου 2010) ήταν Πολωνός ιστορικός, μέλος της δημοκρατικής αντιπολίτευσης στην υπό κομμουνιστική κυριαρχία Πολωνία κατά τη Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας και κυβερνητικός αξιωματούχος.
Σπουδές και δημοκρατική αντιπολίτευση
Ο Κρούπσκι απέκτησε το πτυχίο του στην ιστορία στο Καθολικό Πανεπιστήμιο του Λούμπλιν το 1975. Ενώ εκεί έγινε φίλος με άλλους μελλοντικούς ηγέτες της αντιπολίτευσης, όπως ο Πιοτρ Γεγκλίνσκι και ο Μπόγκνταν Μπορουσέβιτς (ο οποίος το 2010 υπηρέτησε για λίγο ως Πρόεδρος της Πολωνίας, μετά το θάνατο του Λεχ Κατσίνσκι στο ίδιο αεροπορικό δυστύχημα στο οποίο πέθανε ο Κρούπσκι). Μεταξύ 1977 και 1988 ήταν ο αρχισυντάκτης του ανεξάρτητου, μη λογοκριμένου, υπόγειου περιοδικού Spotkania («Συναντήσεις»). Αρχικά, ο Κρούπσκι σχεδίαζε να κλέψει ένα μηχάνημα από το γραφείο της Σοσιαλιστικής Ένωσης Πολωνών Φοιτητών για να τυπώσει το περιοδικό, αλλά τελικά αποφάσισε ότι αυτό ήταν πολύ επικίνδυνο. Αντίθετα, ο Γεγκλίνσκι κατάφερε να αποκτήσει το μηχάνημα στο Παρίσι, ενώ βρισκόταν σε εκπαιδευτικό ταξίδι, όπου δούλευε σε μια πιτσαρία του Παρισιού για να έχει χρήματα για την αγορά του. Η τυπογραφική μηχανή (η ιδιοκτησία της οποίας ήταν παράνομη υπό τον κομμουνισμό) μεταφέρθηκε λαθραία στην Πολωνία στέλνοντάς την με έναν θεατρικό θίασο ως υποτιθέμενο κομμάτι σκηνικού. Ήταν η πρώτη υπόγεια, ιδιόκτητη αντιπολιτευτική τυπογραφική μηχανή στην Πολωνία μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το πρώτο έργο που τυπώθηκε στο μηχάνημα ήταν το Η Φάρμα των Ζώων του Τζωρτζ Όργουελ, που επίσης δεν ήταν διαθέσιμο στην κομμουνιστική Πολωνία, αν και η ποιότητα του υλικού ήταν τόσο χαμηλή λόγω της απειρίας του Κρούπσκι και άλλων που τα αντίγραφα έπρεπε να απορριφθούν. Οι μαθητές χρησιμοποίησαν επίσης την τυπογραφική μηχανή για να παράγουν φυλλάδια που περιγράφουν τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από την κομμουνιστική κυβέρνηση στην Πολωνία, τα οποία στη συνέχεια μεταφέρθηκαν λαθραία στη Δύση.
Ενώ ήταν ακόμη φοιτητής, ο Κρούπσκι γνώρισε τη μελλοντική σύζυγό του, Γιοάννα.
Στρατιωτικός νόμος και έπειτα
Το 1980 εντάχθηκε στο κίνημα Αλληλεγγύη και υπηρέτησε στη συντονιστική επιτροπή του παραρτήματος του Γκντανσκ. Κατά τη διάρκεια του στρατιωτικού νόμου στην Πολωνία διώχθηκε από τις κομμουνιστικές αρχές. Μετά από δέκα μήνες κρυμμένος συνελήφθη και φυλακίστηκε από τις αρχές σε ειδικό στρατόπεδο εγκλεισμού. Η μητέρα του έκανε πολλές εκκλήσεις για την απελευθέρωσή του για λογαριασμό του (ο ίδιος ο Γιάνους αρνήθηκε να τις κάνει) αλλά απορρίφθηκαν.
Το 1983, με τη λήξη του στρατιωτικού νόμου αφέθηκε ελεύθερος. Ωστόσο, αμέσως μετά τον συνέλαβε η κομμουνιστική μυστική αστυνομία, του Υπουργείου Δημόσιας Ασφάλειας (Υπηρεσίες Ασφαλείας), μεταφέρθηκε στο Δάσος Καμπίνος και πυρπολήθηκε με ένα μείγμα φαινόλης και λυσόλης. Οι δράστες είχαν όντως διαταχθεί από τον διοικητή τους, Συνταγματάρχη Γκζέγκος Πιοτρόφσκι (ο οποίος ήταν επίσης υπεύθυνος για τη δολοφονία του πατέρα Γέζι Ποπιεουούσκο), να γυμνώσουν εντελώς τον Κρούπσκι πριν του ρίξουν το οξύ έτσι ώστε το μείγμα να καεί στο δέρμα του, να καταστρέψει τα εσωτερικά του όργανα και να τον σκοτώσει. Υποτίθεται ότι είχαν πετάξει το σώμα του σε μια κοντινή δεξαμενή νερού αργότερα. Ωστόσο, οι αστυνομικοί είχαν βιαστεί τόσο πολύ που τον έβαλαν μόνο να βγάλει το σακάκι και τις μπότες του και ως αποτέλεσμα το χοντρό πουλόβερ που φορούσε απέτρεψε τις περισσότερες ζημιές, σώζοντάς του τη ζωή. Μετά την πτώση του κομμουνισμού, το 1991, ξεκίνησε έρευνα για την απαγωγή και ορισμένοι από τους υπεύθυνους εντοπίστηκαν. Μαζί με τον Πιοτρόφσκι, το πολιτικό έγκλημα διατάχθηκε από τον Μπόχνταν Κουλίνσκι. Έγγραφα έδειξαν επίσης ότι εκείνη την εποχή ο Πιοτρόφσκι έγραψε στον αρχηγό της μυστικής αστυνομίας, Τσέσουαφ Κίστσακ, πληροφορώντας τον ότι «ο Κρούπσκι είναι ακόμα ζωντανός».
Στη μετακομμουνιστική Πολωνία
Μετά την πτώση του κομμουνισμού ήταν μέλος μιας έκτακτης επιτροπής του Σέιμ, επιφορτισμένη με την εξέταση των επιπτώσεων και των συνεπειών του στρατιωτικού νόμου στην Πολωνία στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Διετέλεσε επίσης εκτελεστικός διευθυντής του εκδοτικού οίκου «Krupski i S-ka» μεταξύ 1993 και 2000. Από το 2000 έως το 2006 ήταν αντιπρόεδρος του Ινστιτούτου Εθνικής Μνήμης (Instytut Pamięci Narodowej).
Ο Κρούπσκι συνέχισε να επιμελείται το περιοδικό στη μετακομμουνιστική Πολωνία με το νέο τίτλο Εκδόσεις: Spotkania το 1990 και συνέχισε να το κάνει μέχρι το 1992.
Πέθανε στις 10 Απριλίου 2010 στη συντριβή του Tu-154 της Πολωνικής Αεροπορίας το 2010 κοντά στο Σμολένσκ της Ρωσίας. Στις 16 Απριλίου 2010, ο Κρούπσκι παρασημοφορήθηκε μετά θάνατον με τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας. Δέκα μέρες μετά τη συντριβή, θάφτηκε στο Στρατιωτικό Κοιμητήριο Ποβόνσκι στη Βαρσοβία.
Την εποχή του θανάτου του, ο Κρούπσκι ήταν διευθυντής του Τμήματος Μαχητών και Θυμάτων Καταστολής (πολωνικά: Urzad do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych). Έμενε με τη γυναίκα του και τα επτά παιδιά του στο Γκρόντζισκ Μαζοβιέτσκι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί ιστορικοί Κατηγορία:Πολωνοί αντιφρονούντες Κατηγορία:Ακτιβιστές της Αλληλεγγύης (πολωνικό συνδικάτο) Κατηγορία:Θύματα της αεροπορικής καταστροφής στο Σμολένσκ Κατηγορία:Αποδέκτες του Σταυρού της Ελευθερίας και της Αλληλεγγύης Κατηγορία:Μεγαλόσταυροι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Στρατιωτικό Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Κάστρο Μεσσηνίας
Το Κάστρο είναι χωριό στον νομό Μεσσηνίας. Διοικητικά υπάγεται στην δημοτική ενότητα Μελιγαλά του Δήμου Οιχαλίας.
Στην απογραφή του 2001 είχε πληθυσμό 11 κατοίκων.
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Οιχαλίας
Φίλιπ Φράνσις Νόουλαν
Ο Φίλιπ Φράνσις Νόουλαν (αγγλικά Philip Francis Nowlan, 13 Νοεμβρίου 1888 – 1 Φεβρουαρίου 1940) ήταν Αμερικανός εκδότης επιστημονικής φαντασίας, γνωστότερος για τη δημιουργία της σειράς Μπακ Ρότζερς (Buck Rogers).
Βιογραφία και εργογραφία
Ο Νόουλαν φοίτησε στο Πανεπιστήμιο της Πενσιλβάνια κατά τη διάρκεια των σπουδών του στο οποίο υπήρξε μέλος της λογοτεχνικής λέσχης «The Mask and Wig», με συμμετοχή στα έργα της από το 1907 έως το 1909. Μετά την αποφοίτησή του εργάσθηκε στο χώρο του Τύπου ως αρθρογράφος εφημερίδων. Αργότερα στράφηκε στις εικονογραφημένες εκδόσεις (κόμικς) δημοσιεύοντας τις περιπέτειες του «Μπακ Ρότζερς» ενταγμένες στη δημιουργία του «Armageddon 2419 A.D.» με εικονογράφο το Dick Calkins, και του οποίου το σενάριο κράτησε έως το 1939. Ακόμη, ο Νόουλαν υπήρξε συγγραφέας διαφόρων άλλων έργων («The Airlords of Han», «The Onslaught from Venus», «The Time Jumpers», «The Prince of Mars Returns», «Space Guards») τα οποία δημοσιεύθηκαν σε περιοδικά επιστημονικής φαντασίας, όπως και της ιστορίας μυστηρίου με τίτλο «The Girl from Nowhere» (1928). Ήταν νυμφευμένος με την Theresa Junker και μαζί της απέκτησε δέκα παιδιά.
Πηγή
Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς
Γιάνους Κουρτίκα
Ο Γιάνους Μάρεκ Κουρτίκα (πολωνικά: Janusz Marek Kurtyka) (13 Αυγούστου 1960 – 10 Απριλίου 2010) ήταν Πολωνός ιστορικός και από το Δεκέμβριο του 2005 μέχρι το θάνατό του στη συντριβή του Tu-154 της Πολωνικής Αεροπορίας το 2010, ο δεύτερος πρόεδρος του Ινστιτούτου Εθνικής Μνήμης (ΙΕΜ).
Βιογραφία
Ο Κουρτίκα γεννήθηκε στην Κρακοβία και απέκτησε το πτυχίο του στο Τμήμα Ιστορίας και Φιλοσοφίας του Γιαγκιελόνιου Πανεπιστημίου. Από το 1985 υπήρξε ιστορικός στην Πολωνική Ακαδημία Επιστημών, όπου ειδικεύτηκε στην ιστορία της πολωνικής μεσαιωνικής και κομμουνιστικής εποχής, της σύγχρονης ιστορίας και της ιστορικής μεθοδολογίας. Τελείωσε το διδακτορικό του το 1995 και την υφηγεσία του το 2000. Ήταν συνεργάτης των Wielka Encyklopedia PWN και Polski Słownik Biograficzny (Πολωνικό Βιογραφικό Λεξικό) και συγγραφέας περισσότερων από 140 ακαδημαϊκών δημοσιεύσεων.
Στη Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας, ο Κουρτίκα ήταν μέλος της δημοκρατικής αντιπολίτευσης στον κομμουνισμό και ακτιβιστής με την Ανεξάρτητη Ένωση Φοιτητών και το συνδικάτο Αλληλεγγύη. Μεταξύ 1989 και 2000 ήταν πρόεδρος του γραφείου Αλληλεγγύης της Κρακοβίας στο Ιστορικό Ινστιτούτο PAN.
Μετά τη δημιουργία του Ινστιτούτου Εθνικής Μνήμης (ένα ερευνητικό ινστιτούτο συνδεδεμένο με την πολωνική κυβέρνηση που ερευνά τόσο τα ναζιστικά όσο και τα κομμουνιστικά εγκλήματα που διαπράχθηκαν στην Πολωνία) το 1998, ο Κουρτίκα ήταν ο πρώτος πρόεδρος του παραρτήματος του στην Κρακοβία. Τον Απρίλιο του 2005 προτάθηκε από το Διοικητικό Συμβούλιο του Ινστιτούτου για τη θέση του προέδρου και εγκρίθηκε από το Πολωνικό Σέιμ και τη Γερουσία το Δεκέμβριο του ίδιου έτους. Ορκίστηκε στις 29 Δεκεμβρίου 2005.
Το 2007, ο Κουρτίκα τιμήθηκε με το Ουκρανικό Τάγμα της Αξίας, 3ης τάξης και τον Απρίλιο του 2009 τιμήθηκε με τον Σταυρό του Διοικητή με Αστέρι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας από τον Πρόεδρο της Πολωνίας, Λεχ Κατσίνσκι.
Μέρες πριν πεθάνει ζήτησε «να αποχαρακτηριστούν τα αποτελέσματα της ρωσικής έρευνας για τη Σφαγή του Κάτιν και να ανοίξουν τα ρωσικά αρχεία». Το πόστο που έμεινε ανοιχτό με τον θάνατό του θεωρήθηκε ιδιαίτερα προβληματικό λόγω της δυσκολίας που θα υπήρχε για την αντικατάστασή του.
Μετά από λειτουργία στην Εκκλησία των Αγίων Πέτρου και Παύλου στην Κρακοβία, κηδεύτηκε στο Κοιμητήριο Ρακοβίτσκι στις 23 Απριλίου 2010. Στις 16 Απριλίου 2010 τιμήθηκε μετά θάνατον με τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί ιστορικοί Κατηγορία:Απόφοιτοι του Γιαγκελόνιου Πανεπιστημίου Κατηγορία:Θύματα της αεροπορικής καταστροφής στο Σμολένσκ Κατηγορία:Διοικητές με Αστέρι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Μεγαλόσταυροι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Σταυρού της Ελευθερίας και της Αλληλεγγύης Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Ρακοβίτσκι
Δανιήλ Αλλαλούφ
Ο Δανιήλ Αλλαλούφ (1881 - 1943) ήταν Ελληνοεβραίος πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Υπήρξε ασφαλιστής στο επάγγελμα. Στις εκλογές του 1932 εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης με το Λαϊκό Κόμμα και επανεξελέγη σε αυτές του 1933. Τον Μάιο, όμως, του ίδιου έτους ακυρώθηκε η εκλογή του. Επανεξελέγη στις εκλογές του 1935. Διετέλεσε αντιπρόεδρος του Λαϊκού Πολιτικού Συνδέσμου Μακεδονίας.
Με την είσοδο των Γερμανών στην Ελλάδα συνελήφθη και μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς - Μπίρκεναου, όπου και εκτελέστηκε το 1943.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα Κατηγορία:Βουλευτές Θεσσαλονίκης
Εθνική Ιορδανίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Ιορδανίας αντιπροσωπεύει την Ιορδανία στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης που οργανώνει η FIBA. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης της Ιορδανίας (Jordan Basketball Federation).
Συμμετοχή σε διεθνείς διοργανώσεις
Μέχρι σήμερα η Ιορδανία δεν έχει ποτέ λάβει μέρος σε κάποια Ολυμπιακή Διοργάνωση, ούτε σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Η πρώτη και μοναδική μέχρι σήμερα συμμετοχή της στο Ασιατικό Πρωτάθλημα της FIBA Asia έλαβε χώρα το 1995, ενώ διαθέτει, παράλληλα, δικαίωμα συμμετοχής σε διοργανώσεις της WABA, θυγατρικής της FIBA Asia για την περιοχή της Δυτικής Ασίας.
Πηγές
Ιορδανια Γυναικων
Ασσέρ Μαλλάχ
Ο Ασσέρ Μαλλάχ (1881 - 1969) ήταν Έλληνας Εβραίος πολιτικός και έμπορος.
Ήταν αδερφός του πάππου του Προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας, Νικολά Σαρκοζί. .
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και ήταν γιος του Ιακώβ Μαλλάχ και της Εστρέας Σαλέμ. Η οικογένεια Μαλλάχ υπήρξε σημαντική οικογένεια της Θεσσαλονίκης, τα μέλη της οποίας διακρίθηκαν στην πολιτική, τις επιστήμες και τις επιχειρήσεις. Φοίτησε στο Λύκειο Γαλατασαράι και εν συνεχεία σπούδασε νομικά στην Κωνσταντινούπολη.
Υπήρξε υπέρμαχος της σιωνιστικής ιδέας ενώ συμμετείχε στην ίδρυση του σιωνιστικού συλλόγου «Θεόδωρος Έρτσελ», του οποίου διετέλεσε πρόεδρος. Για την δράση του υπέστη διώξεις από τις οθωμανικές αρχές. Μετά την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας εξελέγη πρόεδρος της Σιωνιστικής Ομοσπονδίας, καθώς και πρόεδρος του 8ου Πανελληνίου Συνεδρίου της (1931).
Απεβίωσε στο Παρίσι. Ήταν παντρεμένος με την Εύα Νταζνόφσκι (1895-1972), με την οποία απόκτησε τρία παιδιά.
Ισμέ-Νταγκάν Α΄
Ο Ισμέ-Νταγκάν Α΄ ήταν μονάρχης του Εκαλατούμ και της Ασσυρίας στην Αρχαία Ασσυριακό Περίοδο, μεγαλύτερος γιος του Σαμσί-Αντάντ Α΄. Ο Κατάλογος Ασσυρίων βασιλέων του χρεώνει βασιλεία 40 ετών αλλά από έγγραφο που βρέθηκε στο Κανές (2003) επιβεβαιώνεται ότι βασίλευσε μόνο τα τελευταία 11 χρόνια, τον διαδέχθηκε ο γιος του Μουτ-Ασκούρ. O πατέρας του ήταν Αμορίτικης καταγωγής από την Συρία που κατέκτησε την Ασσυρία από την προηγούμενη δυναστεία (1808 π.Χ.). Ο Σαμσί-Αντάντ Α΄ τοποθέτησε τον μεγαλύτερο γιο του Ισμέ-Νταγκάν Α΄ στον θρόνο του Εκαλατούμ και τον νεότερο Γιασμάχ-Αντάντ στον θρόνο της Μαρί. Ο Ισμέ-Νταγκάν Α΄ κυβέρνησε την νοτιοανατολική περιοχή της Άνω Μεσοποταμίας με την πόλη της Ασσούρ. Μια μεγάλη σειρά από επιστολές του Σαμσί-Αντάντ Α΄ προς τους δυο γιους του δείχνει την γνώμη που είχε στην ικανότητα να κυβερνήσουν. Ο Ισμέ-Νταγκάν Α΄ σύμφωνα με τον πατέρα του ήταν ένας "γενναίος στρατιώτης που δεν διστάζει να ρισκάρει το δέρμα του", αυτό δείχνει την εμπιστοσύνη που του είχε. Η γνώμη που είχε για τον μικρότερο γιο του Γιασμάχ-Αντάντ είναι αρνητική αφού τον επιπλήττει συνεχώς, σε μια επιστολή του γράφει "γιατί κάνεις αυτό το πράγμα; δεν αρμόζει σε σένα" ή "δείξε λίγη ένταση". Ο μεγαλύτερος αδελφός Ισμέ-Νταγκάν Α΄ αποφάσισε να παίξει τον ρόλο του μεσάζοντα στις συνομιλίες ανάμεσα στον πατέρα και τον μικρότερο αδελφό του.
Η βασική προτεραιότητα του Ισμέ-Νταγκάν Α΄ ήταν να ελέγξει τους εχθρούς του, ο βασικότερος εχθρός του ήταν ο βασιλιάς Νταντούσα της Εσνούννα (1800 π.Χ. - 1779 π.Χ.) στα βόρεια, στα ανατολικά υπήρχαν διάφορες νομαδικές φυλές που κατοικούσαν στους πρόποδες του Ζάγκρος. Οι πηγές επιβεβαιώνουν τις συγκρούσεις με τον βασιλιά της Εσνούννα, ο Νταντούσα ήταν υπερήφανος σε μια επιγραφή για την νίκη του απέναντι στον Ισμέ-Νταγκάν Α΄. Ο Σαμσί-Αντάντ Α΄ και ο μεγαλύτερος γιος του Ισμέ-Νταγκάν Α΄ προχώρησαν σε εκστρατεία απέναντι στην Κάμπρα και την Νουρουγκούμ, πολιόρκησαν την Νινευή. Μετά την κατάκτηση της ο Ισμέ-Νταγκάν Α΄ επέτρεψε στους αιχμαλώτους να εισέλθουν στον στρατό του, οι αστικοί πληθυσμοί είχαν πολύ καλύτερη μεταχείρηση από τους Ασσυρίους σε σχέση με τους νομαδικούς. Ακολούθησε νέα εκστρατεία απέναντι στην νομαδική φυλή Για-Ίλανουμ, ο Σαμσί-Αντάντ Α΄ διέταξε τον Ισμέ-Νταγκάν Α΄ να τους εκτελέσει όλους, τα Ασσυριακά στρατεύματα εξόντωσαν ολόκληρη την φυλή. Υπάρχουν δύο λογαριασμοί, ο ίδιος ο Σαμσί-Αντάντ Α΄ γράφει ότι το μετάνιωσε και χάρισε την ζωή στους αρχηγούς του στρατού και τους μαχητές, αντίθετα ο Ισμέ-Νταγκάν Α΄ γράφει στον αδελφό του Γιασμάχ-Αντάντ :
Άν και την εποχή που ζούσε ο πατέρας του ο Ισμέ-Νταγκάν Α΄ αποδείχτηκε ικανός και μαχητικός στρατιωτικός αρχηγός, μετά τον θάνατο του δεν μπόρεσε να κρατήσει την αυτοκρατορία παρά τις προσπάθειες του να κατακτήσει τις περιοχές του ποταμού Αβώρ. Στην αρχή είχε μερικές επιτυχίες αφού όπως γράφει σε επιστολή στον αδελφό του (1774 π.Χ.) η Εσνούννα έγινε υποτελής της Εκαλατούμ και είναι βέβαιος ότι θα διατηρήσει την αυτοκρατορία του πατέρα τους σε όλη την Άνω Μεσοποταμία :
"Έχω τους Ελαμίτες δεμένους όπως και τον σύμμαχο τους βασιλιά της Εσνούννα".
Σε τρία χρόνια ωστόσο ο στρατός της Εσνούννα επιτέθηκε και συνέτριψε τον στρατό της Ασσυρίας και του Μαρί, ο Ισμέ-Νταγκάν Α΄ διατήρησε μόνο τις περιοχές του Ασσούρ και του Εκαλατούμ, σε νέα επιστολή στον αδελφό του Γιασμάχ-Αντάντ γράφει :
"Κληρονόμησα τον θρόνο από τον πατέρα μας ήμουνα απασχολημένος και δεν σου έστειλα επιστολή αλλά μην ανησυχείς, θα διατηρήσεις κανονικά τον θρόνο σου και θα κλείσω ειρήνη με οποιονδήποτε σου δηλώσει υποταγή".
Η επιστολή αυτή αμφισβητείται από τους ιστορικούς και χρεώνεται σε άλλους βασιλείς την εποχή του Χαμουραμπί. Μετά την εξασθένιση του προσπάθησε να συνεχίσει τις διπλωματικές σχέσεις με την Βαβυλώνα, την Εσνούννα και την Μαρί, ο Χαμουραμπί του ζήτησε ενισχύσεις και ενοχλήθηκε έντονα επειδή ο Ισμέ-Νταγκάν Α΄ δεν του απάντησε, ο στρατός του ωστόσο συμμετείχε στον πόλεμο της Βαβυλώνας εναντίον του Ελάμ. Ο Χαμουραμπί χρησιμοποιούσε τον Ισμέ-Νταγκάν Α΄ ανάλογα με τα συμφέροντα του, τελικά τον έκανε υποτελή του.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ασσυρίας
Νεοχώρι Ιθώμης Μεσσηνίας
Το Νεοχώρι είναι χωριό στον νομό Μεσσηνίας. Διοικητικά υπάγεται στην δημοτική ενότητα Μελιγαλά του Δήμου Οιχαλίας.
Στην απογραφή του 2001 είχε πληθυσμό 289 κατοίκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Οιχαλίας
Το νησί της προηγούμενης ημέρας
Το νησί της προηγούμενης ημέρας (L'isola del giorno prima) είναι μυθιστόρημα του Ιταλού συγγραφέα Ουμπέρτο Έκο, που δημοσιεύθηκε το 1994. Η υπόθεσή του διαδραματίζεται τον 17ο αιώνα, κατά την αναζήτηση μιας μεθόδου για τον προσδιορισμό του γεωγραφικού μήκους από τους θαλασσοπόρους. Ο κεντρικός ήρωας του έργου είναι ο Ρομπέρτο ντελλά Γκρίβα (Roberto della Griva), ένας Ιταλός ευγενής παγιδευμένος σε ένα έρημο πλοίο στον Ειρηνικό Ωκεανό, με υπόβαθρο την επιστήμη, τη μεταφυσική και την κοσμοθεωρία της εποχής του Μπαρόκ.
Περιεχόμενο
Ο Ρομπέρτο ντελλά Γκρίβα, ένας Ιταλός ευγενής του 17ου αιώνα, είναι ο μοναδικός επιζών ενός ναυαγίου. Βρίσκει τον εαυτό του πάνω σε ένα εγκαταλελειμμένο πλοίο, σε ένα φυσικό λιμάνι από το οποίο (όπως πείθει τον εαυτό του) περνά η Διεθνής Γραμμή Ημερομηνίας (δηλαδή περίπου 180° γεωγραφικού μήκους). Παρά το ότι η ακτή βρίσκεται πολύ κοντά, ο Ρομπέρτο δεν μπορεί να κολυμπήσει και έτσι είναι αποκλεισμένος στο πλοίο. Αρχίζει να ανακαλεί αναμνήσεις από τη ζωή του και να έχει εμμονή για τον υποτίθεται κακό δίδυμο αδελφό του, στον οποίο καταλήγει να αποδίδει όλα τα κακά που του συνέβησαν στον βίο του. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, πείθει τον εαυτό του ότι όλες οι συμφορές του θα τελειώσουν όταν μπορέσει να φθάσει στην ξηρά. Αλλά η διανοητική του κατάσταση αρχίζει να αποδιοργανώνεται. Η αφήγηση της ιστορίας γίνεται από την οπτική γωνία ενός σύγχρονου επιμελητή, που έχει βάλει τάξη στις σημειώσεις του Ρομπέρτο. Το πώς ακριβώς σώθηκαν τα χαρτιά αυτά και τελικώς έφθασαν στα χέρια του επιμελητή, παραμένει θέμα εικασιών.