cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπίλι Γκαν
WWE
Ο Μπίλι Γκαν έγινε περισσότερο γνωστός στον χώρο της επαγγελματικής πάλης, από το ιδιαίτερα μεγάλο χρονικά, πέρασμά του, στο WWE. Συνολικά βρίσκεται 13 χρόνια εκεί, από το 1993, έως το 2004 και απο το 2012 μέχρι σήμερα. Κυρίως, συμμετείχε στην ομαδική κατηγορία και ήταν μέλος αρκετών ιστορικών ομάδων. Μερικές από αυτές, ήταν με τον σεναριακό αδερφό του "Μπαρτ Γκαν", με τον Ρόουντ Ντογκ, με τον οποίο ονομαζόντουσαν "New Age Outlaws", με την D-Generation X, που αποτελούσαν οι Ρόουντ Ντογκ, Εξ Πακ και Τριπλ Έιτς. Έχει κατακτήσει 2 φορές το Σκληροπυρηνικό Πρωτάθλημα WWE, μια φορά το Διηπειρωτικό Πρωτάθλημα WWE και 10 φορές το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ομάδων, 3 με τον Μπαρτ Γκαν, 5 με τον Ρόουντ Ντογκ και 2 με τον Τσακ Παλούμπο. Επίσης κατέκτησε και το Ομαδικό Πρωτάθλημα WWE μια φορά μαζί με τον Ρόουντ Ντογκ.
TNA
Στο TNA Wrestling συμφώνησε αμέσως μόλις απολύθηκε από το WWE, αλλά δεν είχε δικαίωμα για τηλεοπτική εμφάνιση, για 90 μέρες μετά την απόλυσή του. Εμφανίστηκε πρώτη φορά τον Φεβρουάριο του 2005 και αποχώρησε στις 29 Δεκεμβρίου 2009. Στην τετραετία του εκεί, είχε κωμικούς ρόλους και δεν πήρε ευκαιρίες για τίτλους.
Άλλες εταιρείες
Πριν ξεκινήσει να εμφανίζεται στο WWE, το 1993, ο Μπίλι Γκαν, είχε αποκτήσει αρκετή φήμη στις μικρότερες εταιρείες πάλης των Η.Π.Α. που εμφανιζόταν από το 1989 όταν άρχισε να ασχολείται με το κατς. Την περίοδο Δεκέμβριος 2004 - Ιανουάριος 2005 όταν απολύθηκε από το WWE, έκανε κάποιες εμφανίσεις σε μικρές εταιρείες ξανά, μέχρι που συμφώνησε με το TNA. Από το 2009, που αποχώρησε από το TNA, συνέχισε να εμφανίζεται και να παλεύει στην ανεξάρτητη σκηνή του κατς μέχρι το 2012.
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές του WWE
Θέατρο Αρτζεντίνα
Το Θέατρο Αρτζεντίνα είναι ένα ιστορικό θέατρο της Ρώμης, χτισμένο τον 18ο αιώνα. Βρίσκεται σε κομβικό σημείο της πόλης, στην πλατεία Λάργκο ντι Τόρε Αρτζεντίνα. Η σκηνή του φιλοξενεί θεατρικές παραστάσεις αλλά λειτουργεί και ως λυρική σκηνή για παραστάσεις όπερας και συμφωνικής μουσικής.
Ιστορία
Στη θέση όπου βρίσκεται το σημερινό θέατρο, στη ρωμαϊκή εποχή υπήρχε το θέατρο του Πομπήιου και πιο συγκεκριμένα η μεγάλη αίθουσα που ονομαζόταν Curia Pompeii, στην οποία δολοφονήθηκε ο Ιούλιος Καίσαρας και της οποίας, λόγω αυτού του γεγονότος, ο Αύγουστος αποφάσισε να χτίσει την είσοδο. Το βέτο δεν κράτησε πολύ, τόσο που ο χώρος του αρχαίου θεάτρου αποκαταστάθηκε και παρέμεινε σε χρήση μέχρι τον πέμπτο αιώνα μ.Χ. Το θέατρο Αρτζεντίνα, ιδιοκτησία της οικογένειας Σφόρτσα Τζεζαρίνι, εγκαινιάστηκε στις 13 Ιανουαρίου 1732 με την όπερα Βερενίκη του Ντομένικο Σάρο και κατέκτησε αμέσως πρωταγωνιστικό ρόλο στα θεατρικά δρώμενα της πόλης. Το θέατρο Αρτζεντίνα, σύμφωνα με μαρτυρίες ξένων περιηγητών του δέκατου όγδοου αιώνα, θεωρούνταν το σημαντικότερο μεταξύ των ρωμαϊκών θεάτρων. Φιλοξενούσε κάθε είδους παραστάσεις, συχνά χορούς και νούμερα σχοινοβασίας αλλά σπανίως κωμωδίες, συμμετείχε δε στους διάσημους εορτασμούς του Καρναβαλιού της Ρώμης, ένα πολύ δημοφιλές γεγονός στην πρωτεύουσα του Παπικού Κράτους όπου, όπως και στη Βενετία, εορταζόταν με πολύ μεγαλοπρέπεια και λαϊκή συμμετοχή.
Με την ίδρυση το 1870 ενός ενιαίου Ιταλικού κράτους με πρωτεύουσα στη Ρώμη, νέα θέατρα, όπως το Κοστάντσι, δημιουργήθηκαν και το θέατρο Αρτζεντίνα έχασε τα πρωτεία του. Καθώς δε το ενδιαφέρον του κοινού μετατοπίστηκε από το μελόδραμα στην πρόζα, μειώθηκαν οι μουσικές παραστάσεις και στο Αρτζεντίνα. Στον εικοστό αιώνα δόθηκαν αρκετές ιταλικές πρεμιέρες με έργα των Λουίτζι Πιραντέλλο, Χένρικ Ίψεν και Μαξίμ Γκόρκι. Από το 1972 το θέατρο Αρτζεντίνα έγινε η έδρα του θεατρικού οργανισμού με την ονομασία Teatro di Roma, ο οποίος λειτουργεί εκτός από το Αρτζεντίνα και στα θέατρα Ίντια και Τορλόνια. Το θέατρο πήρε την ονομασία του από το όνομα της πλατείας στην οποία βρίσκεται, Λάργκο ντι Τόρε Αρτζεντίνα. Στο κτίριο του θεάτρου στεγάζεται και το Ιστορικό Μουσείο του, πλούσιο σε φωτογραφικό και αρχειακό υλικό.
Παγκόσμιες πρεμιέρες
Πάμπολες οι παγκόσμιες πρεμιέρες που δόθηκαν στο θέατρο Αρτζεντίνα, από την ίδρυσή του μέχρι τις ημέρες μας, οι περισσότερες εξ αυτών αφορούσαν μελοδράματα. Υπολογίζεται ότι μέχρι το 1933 ήταν περίπου 150. Ενδεικτικά αναφέρουμε τις εξής: μικρογραφία | Αφίσα από την παράσταση Αστυάναξ του 1741
Αρχιτεκτονική
Το θέατρο χτίστηκε αρχικά εξ ολοκλήρου από ξύλο, με εξαίρεση τους εξωτερικούς τοίχους και τις σκάλες. Η αίθουσα του θεάτρου σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα μαρκήσιο Τζερόλαμο Τεόντολι σε σχήμα πετάλου, για να καλύψει καλύτερα τις ακουστικές και οπτικές ανάγκες. Την πλατεία, που διέθετε δάπεδο από ξύλινες σανίδες, γέμιζαν σαράντα σειρές πάγκων, ενώ τα 186 θεωρεία ήταν μοιρασμένα σε έξι ορόφους.
Η σημαντικότερη αρχιτεκτονική επέμβαση στην οποία υπεβλήθη το θέατρο τον δέκατο ένατο αιώνα, είναι αυτή που υλοποίησε ο αρχιτέκτονας Πιέτρο Χολ το 1826. O Χολ επέκτεινε το προϋπάρχον κτίριο δημιουργώντας έναν προθάλαμο, ομοαξονικό ως προς το θέατρο, και δύο πλαϊνές αίθουσες στις οποίες βρισκόταν τα εκδοτήρια και το κυλικείο. Τέσσερις δωρικοί κίονες από γκρι-ροζ γρανίτη, που πιθανότατα βρέθηκαν εκεί κατά τις ανασκαφικές εργασίες, τοποθετήθηκαν για να στηρίξουν το δάπεδο που αντιστοιχεί στην τρίτη βαθμίδα των θεωρείων. Πάνω από τον προθάλαμο το Χολ δημιούργησε μια αίθουσα μουσικής (στην οποία, σύμφωνα με τα χρονικά της εποχής, ο Νικολό Παγκανίνι έδωσε συναυλία κατά τη διάρκεια του Καρναβαλιού του 1827). Το τελευταίο θεωρείο εξοπλίστηκε με μια σκάλα που το συνέδεε απευθείας με το ισόγειο: αυτό ίσως έγινε ύστερα από αίτημα των παπικών αρχών για να μην προκαλούν αναστάτωση οι θεατές των λιγότερο εύπορων τάξεων περνώντας από τις κύριες ελλειπτικές ράμπες. Η πρόσοψη, η οποία διατηρείται μέχρι τις ημέρες μας, είναι νεοκλασικού ρυθμού, χαρακτηριζόμενη από διπλή σειρά τόξων. Στέφεται από ένα πρόστυπο ανάγλυφο και μια ψευδοσοφίτα με την επιγραφή «Στις τέχνες της Μελπομένης, της Ευτέρπης και της Τερψιχόρης». Δεν αποδίδεται στον Χολ το αέτωμα που είναι σήμερα ορατό στην κορυφή, που παριστάνει ένα τρόπαιο που πλαισιώνεται από δύο μορφές της Φήμης.
Μια μελέτη του 1830 μας δίνει χρήσιμες πληροφορίες για το θέατρο εκείνη την εποχή. Συνολικά είχε 200 πόδια μήκος και 74 πλάτος. Η πλατεία είχε 50 πόδια μήκος και πλάτος και 43 πόδια ύψος, η δε σκηνή είχε 39 πόδια μήκος. Δεξιά και αριστερά της σκηνής βρίσκονταν 2 Καρυάτιδες που στήριζαν ένα ιωνικό κιονόκρανο που υποβάσταζε το επιστύλιο.
Το 1993 εργασίες αποκατάστασης ανατέθηκαν στον αρχιτέκτονα Πάολο Πορτογκέζι. Αυτή η αποκατάσταση περιορίστηκε αυστηρά σε ό,τι ήταν απαραίτητο να αλλάξει για να γίνει καλύτερα προσβάσιμο το θέατρο, στην υφασμάτινη επένδυση των καλυμμάτων των θεωρείων, των πολυθρόνων και των εξωτερικών διαδρόμων πρόσβασης, και στην επαναφορά των θυρών στην κλασική παραδοσιακή μορφή. Με την αλλαγή των καλυμμάτων επανήλθε το κόκκινο χρώμα, αντικαθιστώντας το πορτοκαλί της αποκατάστασης του 1970. Με την επιστροφή του κόκκινου αναζωπυρώθηκε αμέσως η αντίθεση ανάμεσα την πλατεία, τη σκηνή και τα θεωρεία, που ο Προυστ είχε ονομάσει ως «μικρά κρεμαστά σαλόνια». Η επιχρυσωμένη διακόσμηση ανέκτησε την λαμπρότητά της και ο πράσινος τόνος της οροφής έγινε στοιχείο χρωματικής ισορροπίας. Πιο πρόσφατα, έγιναν εργασίες αποκατάστασης στα δάπεδα του ταμείου και του προθαλάμου. Στις μέρες μας η πλατεία του θεάτρου έχει 344 θέσεις, τα θεωρεία είναι 40, μοιρασμένα σε 5 ορόφους, οι δε θέσεις στα θεωρεία είναι 352.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ιταλία
Θρακική γλώσσα
Η θρακική γλώσσα είναι εξαφανισμένη (νεκρή) γλωσσα, για την οποία δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες και η οποία ομιλείτο στην αρχαιότητα στην Νοτιοανατολική Ευρώπη από τους Θράκες. Οι γλωσσικές συγγένειες της θρακικής γλώσσας είναι ελάχιστα κατανοητές, αλλά είναι γενικά αποδεκτό ότι ήταν ινδοευρωπαϊκή γλώσσα με στοιχεία σάτεμ.
Μια σύγχρονη, γειτονική γλώσσα, η Δακική, θεωρείται συνήθως ως στενά συνδεδεμένη με τη θρακική. Ωστόσο, δεν υπάρχουν επαρκή αποδεικτικά στοιχεία για καμία από τις δύο γλώσσες για να εξακριβωθεί η φύση αυτής της σχέσης.
Το σημείο κατά το οποίο η θρακική γλώσσα εξαφανίστηκε είναι ζήτημα διαφωνίας. Ωστόσο, είναι γενικά αποδεκτό ότι τα θρακικά εξακολουθούσαν να χρησιμοποιούνται τον 6ο αιώνα μ.Χ. Ο Αντωνίνος της Πιατσέντζας έγραψε το 570 ότι υπήρχε ένα μοναστήρι στο Σινά, στο οποίο οι μοναχοί μιλούσαν ελληνικά, λατινικά, συριακά, αιγυπτιακά και Βεσσιανά - μία Θρακική διάλεκτο.
Άλλες θεωρίες για τα θρακικά παραμένουν αμφιλεγόμενες
Αυτές είναι μεταξύ πολλών ανταγωνιστικών υποθέσεων σχετικά με την ταξινόμηση και τη μοίρα της θρακικής γλώσσας.
Γεωγραφική κατανομή
Η θρακική γλώσσα ή γλώσσες ομιλούνταν στη σημερινή Βουλγαρία, Ρουμανία, Βόρεια Μακεδονία, Βόρεια Ελλάδα, Ευρωπαϊκή Τουρκία και σε τμήματα της Βιθυνίας (Βορειοδυτική Ασιατική Τουρκία).
Η Ανατολική Σερβία θεωρείται συνήθως από τους παλαιογλωσσολόγους ως περιοχή γλώσσας Ντακό-Μοισίας. Η Μοισιακή Γλώσσα (σύμφωνα με τον Vladimir Georgiev κ.α.) ομαδοποιείται με τη Δακική γλώσσα.
Απομεινάρια της θρακικής γλώσσας
δεξιά|μικρογραφία|350x350εσ| Όρια του (νότιου) θρακικού γλωσσικού εδάφους σύμφωνα με τον Ιβάν Ντουριντάνοφ, 1985 Ελάχιστα είναι γνωστά για τις θρακικές γλώσσες, δεδομένου ότι καμία φράση μεγαλύτερη από λίγες λέξεις σε μήκος δεν έχει αποκρυπτογραφηθεί ικανοποιητικά και οι πιο καλές αποκρυπτογραφήσεις που δίνονται για τις μικρότερες φράσεις μπορεί να μην είναι απολύτως ακριβείς. Μερικές από τις μεγαλύτερες επιγραφές μπορεί πράγματι να είναι θρακικής προέλευσης, αλλά μπορεί να μην αντικατοπτρίζουν πραγματικές φράσεις της θρακικής γλώσσας, αλλά μπερδεμένα ονόματα ή μαγικούς τύπους.
Άλλα αρχαία ελληνικά λεξικά στοιχεία δεν ταυτοποιήθηκαν συγκεκριμένα ως Θρακικά από τους αρχαίους Έλληνες, αλλά παλαιογλωσσολόγοι υποθέτουν ότι είναι ή πιθανόν να είναι θρακικής καταγωγής. Άλλα λεξικά στοιχεία υποτίθενται με βάση τοπικά ανθρωπόνυμα, τοπωνύμια, υδρόνυμα, ορονύμια, κ.λπ. που αναφέρονται σε πρωτογενείς πηγές (βλ. Επίσης Κατάλογος αρχαίων πόλεων στη Θράκη και τη Δακία, Λίστα ονομάτων φυτών της Δακίας ).
Ακολουθεί ένας πίνακας που δείχνει και τις δύο λέξεις που αναφέρονται ως Θρακικές σε κλασικές πηγές, καθώς και λεξικά στοιχεία που έχουν εξαχθεί από παλαιογλωσσολόγους από θρακικά ανθρωπόνυμα, τοπωνύμια κ.λπ.
Υπάρχουν 23 λέξεις, που αναφέρονται σε αρχαίες πηγές και θεωρούνται ρητώς θρακικής προέλευσης και γνωστής σημασίας. Άλλες 180 θρακικές λέξεις έχουν ανακατασκευαστεί.
Επιγραφή του Εζέροβο
μικρογραφία|171x171εσ| Ο δακτύλιος του Εζέροβο, που βρέθηκε το 1912 Μόνο τέσσερις θρακικές επιγραφές οποιουδήποτε μήκους έχουν βρεθεί. Η πρώτη είναι ένα χρυσό δαχτυλίδι που βρέθηκε το 1912 στο χωριό Εζέροβο (επαρχία Πλόβντιβ της Βουλγαρίας ). Το δαχτυλίδι χρονολογείται σπό τον 5ο αιώνα π.Χ. Στο δαχτυλίδι μια επιγραφή βρίσκεται γραμμένη σε ελληνική γραφή και αποτελείται από 8 γραμμές, η όγδοη εκ των οποίων βρίσκεται στην άκρη, το χείλος του περιστρεφόμενου δίσκου. διαβάζει χωρίς κενά μεταξύ: ΡΟΛΙΣΤΕΝΕΑΣΝ / ΕΡΕΝΕΑΤΙΛ / ΤΕΑΝΗΣΚΟΑ / ΡΑΖΕΑΔΟΜ / ΕΑΝΤΙΛΕΖΥ / ΠΤΑΜΙΗΕ / ΡΑΖ // ΗΛΤΑ
Ο Dimitar Dechev (Γερμανικά ως D. Detschew ) διαχωρίζει τις λέξεις έτσι ΡΟΛΙΣΤΕΝΕΑΣ ΝΕΡΕΝΕΑ ΤΙΛΤΕΑΝ ΗΣΚΟ ΑΡΑΖΕΑ ΔΟΜΕΑΝ ΤΙΛΕΖΥΠΤΑ ΜΙΗ ΕΡΑ ΖΗΛΤΑ προτείνοντας την ακόλουθη μετάφραση:
Επιγραφή Κιολμάν
Μια δεύτερη επιγραφή, που μέχρι στιγμής δεν έχει κρυπτογραφηθεί, βρέθηκε το 1965 κοντά στο χωριό Κιολμάν (Kyolmen), Δήμος Βαρβίτσας και χρονολογείται στον 6ο αιώνα π.Χ. Είναι γραμμένη σε παραλλαγή του ελληνικού αλφάβητου, πιθανότατα επιγραφή επιτύμβιας στήλης παρόμοια με τις Φρυγικές. Η μεταγραφή του Peter A. Dimitrov είναι:
Επιγραφή Duvanlii
Η έννοια της επιγραφής είναι "Καβαλάρη Eusie προστάτεψε!"
Αυτές είναι οι μεγαλύτερες επιγραφές που έχουν διατηρηθεί. Οι υπόλοιπες είναι ως επί το πλείστον μεμονωμένες λέξεις ή ονόματα σε αγγεία και άλλα αντικείμενα.
Ταξινόμηση
Η θρακική γλώσσα στα γλωσσικά εγχειρίδια αντιμετωπίζεται συνήθως είτε ως ανεξάρτητος κλάδος ινδοευρωπαϊκών, είτε ομαδοποιείται με τα Δακικά, σχηματίζοντας μαζί έναν κλάδο τα Δακο-θρακικά. Τα παλαιότερα σχολικά βιβλία την ομαδοποιούσαν επίσης με τους Ιλλυριανά ή τη Φρυγική Γλώσσα. Η πεποίθηση ότι τα θρακικά ήταν κοντά στο Φρυγικά δεν είναι πλέον δημοφιλής και έχει απορριφθεί ως επί το πλείστον. Η ομάδα Θράκο-ιλλυριανά έχει επίσης τεθεί υπό αμφισβήτηση. Η κύρια υπόθεση είανι Δάκο-θρακικά ή Θράκο-δακικά.
Δεν έχουν βρεθεί ακόμη συγκεκριμένα στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι τα θρακικά ή τα Δάκο-Θρακικά ανήκαν στον ίδιο κλάδο με τα Αλβανικά ή Βαλτικά ή τα Βάλτο-Σλαβικά ή τα Ελληνο-Μακεδονικά ή τα Φρυγικά ή οποιοδήποτε άλλο κλάδο Ινδοευρωπαϊκών. Για αυτόν τον λόγο τα σχολικά βιβλία εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν τα Θρακικά ως ανεξάρτητο κλάδο των Ινδοευρωπαϊκών, ή ως Δάκο-θρακικό ή Θράκο-δακικό κλάδο.
Η μοίρα των Θρακών και της γλώσσας τους
Σύμφωνα με τον Σκορδέλη, όταν οι Θράκες υποτάχθηκαν στον Μέγα Αλέξανδρο, τελικά εξομοιώθηκαν με τον ελληνικό πολιτισμό και έγιναν τόσο Έλληνες όσο οι Σπαρτιάτες και οι Αθηναίοι, αν και θεώρησε τη θρακική γλώσσα ως μορφή των ελληνικών. Σύμφωνα με τον Crampton (1997) οι περισσότεροι Θράκες τελικά εξελληνίστηκαν ή εκρωματικοποιήθηκαν, με τα τελευταία υπολείμματα να επιβιώνουν σε απομακρυσμένες περιοχές μέχρι τον 5ο αιώνα. Σύμφωνα με τον Μαρίνοφ, οι Θράκες πιθανότατα ήταν εντελώς εκρωμαϊσμένοι και εξελληνισμένοι μετά τις τελευταίες σύγχρονες αναφορές σε αυτούς τον 6ου αιώνα. Αυτή η θεωρία θεωρεί τον Χριστιανισμό της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ως τον κύριο παράγοντα της άμεσης αφομοίωσης.
εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλώσσες της αρχαίας Ανατολίας Κατηγορία:Εξαφανισμένες γλώσσες της Ευρώπης Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Γκντανσκ
thumb|right|Η παλιά πόλη του Γκντανσκ Το Γκντανσκ (πολωνικά: Gdańsk, Danzig, κασουβικά: Gduńsk, Gedanum) είναι πόλη στις ακτές της Βαλτικής Θάλασσας στη βόρεια Πολωνία. Με πληθυσμό 470.633 κατοίκους (2020), είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη του Βοεβοδάτου Πομερανίας και η πιο εξέχουσα πόλη στη γεωγραφική περιοχή της Πομερανίας. Είναι ο κύριος λιμένας της Πολωνίας και η τέταρτη μεγαλύτερη μητροπολιτική περιοχή της χώρας.
Η πόλη βρίσκεται στο νότιο άκρο του Κόλπου του Γκντανσκ, σε ένα αστικό συγκρότημα με την πόλη Γκντίνια, το θέρετρο Σόποτ και τις προαστιακές κοινότητες. Αυτά αποτελούν μια μητροπολιτική περιοχή που ονομάζεται Τρίπολη (πολωνικά: Trójmiasto), με πληθυσμό περίπου 1,5 εκατομμύριο κατοίκους. Το Γκντανσκ βρίσκεται στις εκβολές του ποταμού Μοτουάβα, που συνδέεται με τον Λενίφκα, έναν παραπόταμο στο δέλτα του ποταμού Βιστούλα, ο οποίος αποστραγγίζει το 60% της Πολωνίας και συνδέει το Γκντανσκ με την πολωνική πρωτεύουσα, Βαρσοβία.
Η ιστορία της πόλης είναι πολύπλοκη, με περιόδους πολωνικής, πρωσικής και γερμανικής κυριαρχίας και περιόδους αυτονομίας ως ελεύθερης πόλης-κράτους. Σημαντικό ναυπηγικό λιμάνι και εμπορικό σημείο από τον Μεσαίωνα, το 1361 έγινε μέλος της Χανσεατικής Ένωσης που καθόρισε το οικονομικό, δημογραφικό και αστικό τοπίο της για αρκετούς αιώνες. Από το 1918 έως το 1939, το Γκντανσκ βρισκόταν στον αμφισβητούμενο Πολωνικό Διάδρομο μεταξύ Πολωνίας και Γερμανίας. Το διφορούμενο πολιτικό του καθεστώς δημιούργησε εντάσεις που κορυφώθηκαν με την εισβολή στην Πολωνία και την πρώτη σύγκρουση του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στο κοντινό Βεστερπλάτε. Η σύγχρονη πόλη διαμορφώθηκε από εκτεταμένες αλλαγές συνόρων, απελάσεις και νέους οικισμούς εντός ή μετά το 1945. Στη δεκαετία του 1980, το Γκντανσκ ήταν η γενέτειρα του κινήματος «Αλληλεγγύη», το οποίο έπαιξε σημαντικό ρόλο στο τέλος του κομμουνισμού στην Πολωνία και συνέβαλε στην επιτάχυνση της κατάρρευσης του Ανατολικού Μπλοκ, την πτώση του Τείχους του Βερολίνου και τη διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας.
Μερικά από τα σημαντικά κτίρια στο Γκντανσκ είναι το Πανεπιστήμιο του Γκντανσκ, το Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Γκντανσκ, το Εθνικό Μουσείο του Γκντανσκ, το Θέατρο Σαίξπηρ, το Μουσείο του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, η Πολωνική Φιλαρμονική της Βαλτικής και το Ευρωπαϊκό Κέντρο της Αλληλεγγύης. Η πόλη φιλοξενεί επίσης την Εορτή του Αγίου Δομίνικου, η οποία χρονολογείται από το 1260, η οποία θεωρείται ως ένα από τα μεγαλύτερα εμπορικά και πολιτιστικά γεγονότα στην Ευρώπη. Το Γκντανσκ βρίσκεται επίσης στην κορυφή της κατάταξης παγκοσμίως για την ποιότητα ζωής, την ασφάλεια και το βιοτικό επίπεδο, και το ιστορικό κέντρο της πόλης του έχει καταχωρηθεί ως ένα από τα εθνικά μνημεία της Πολωνίας.
Ιστορία
Ιστορικά ήταν ένας σημαντικός θαλάσσιος λιμένας από τους μεσαιωνικούς χρόνους και στη συνέχεια ήταν μέλος της Χανσεατικής Ένωσης. Τμήμα του Βασιλείου της Πρωσίας από το 1793, με ένα μικρό διάλειμμα στους Ναπολεόντιους Πολέμους όπου ήταν αυτόνομο (1807-1813), έως το 1919 που με την Συνθήκη των Βερσαλλιών ανακηρύχτηκε ελεύθερη πόλη υπό την προστασία της Κοινωνίας των Εθνών.
Κλίμα
Το Γκντανσκ έχει κλίμα με ωκεάνιες και ηπειρωτικές επιρροές. Σύμφωνα με ορισμένες κατηγοριοποιήσεις, έχει ωκεάνιο κλίμα (Cfb), ενώ άλλοι το κατατάσσουν ως ανήκει στην ηπειρωτική κλιματική ζώνη (Dfb). Στην πραγματικότητα εξαρτάται από το αν η μέση θερμοκρασία αναφοράς για τον πιο κρύο χειμερινό μήνα έχει οριστεί στους -3 °C ή στους 0 °C. Οι ξηροί χειμώνες του Γκντανσκ και η μέγιστη βροχόπτωση το καλοκαίρι είναι δείκτες ηπειρωτικότητας. Ωστόσο, τα εποχιακά ακραία είναι λιγότερο έντονα από εκείνα στην ενδοχώρα της Πολωνίας.
Η πόλη έχει μέτρια ψυχρούς και συννεφώδεις χειμώνες με μέση θερμοκρασία τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο κοντά ή κάτω από τους 0 °C και ήπια καλοκαίρια με συχνές βροχές και καταιγίδες. Οι μέσες θερμοκρασίες κυμαίνονται από −1,0 έως 17,2 °C και η μέση μηνιαία βροχόπτωση κυμαίνεται από 17,9 έως 66,7 mm το μήνα με ένα σχετικά χαμηλό ετήσιο σύνολο 507, 3 mm.
Οι εποχές είναι σαφώς διαφοροποιημένες. Η άνοιξη ξεκινά τον Μάρτιο και αρχικά έχει κρύο και αέρα, αργότερα γίνεται ευχάριστα ζεστή και συχνά πολύ ηλιόλουστη. Το καλοκαίρι, που ξεκινά τον Ιούνιο, είναι κυρίως ζεστό αλλά μερικές φορές ζεστό με θερμοκρασία που φτάνει τους 30 έως 35 °C τουλάχιστον δύο φορές το χρόνο, με άφθονη ηλιοφάνεια με έντονη βροχόπτωση. Το Γκντανσκ έχει κατά μέσο όρο 1.700 ώρες ηλιοφάνειας ετησίως. Ο Ιούλιος και ο Αύγουστος είναι οι θερμότεροι μήνες. Το φθινόπωρο έρχεται τον Σεπτέμβριο και στην αρχή είναι ζεστό και συνήθως ηλιόλουστο, ενώ το Νοέμβριο γίνεται κρύο, με υγρασία και ομίχλη. Ο χειμώνας διαρκεί από τον Δεκέμβριο έως τον Μάρτιο και περιλαμβάνει περιόδους χιονιού. Ο Ιανουάριος και ο Φεβρουάριος είναι οι πιο κρύοι μήνες με τη θερμοκρασία μερικές φορές να πέφτει έως και τους -15 °C.
Συνεργασίες
Το Γκντανσκ συνεργάζεται επίσης με τις:
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Λόρδος Βύρων
Ο Τζορτζ Γκόρντον Μπάιρον, 6ος Βαρόνος Μπάιρον (22 Ιανουαρίου 1788 – 19 Απριλίου 1824), γνωστός στην Ελλάδα ως Λόρδος Βύρων (αγγλ. George Gordon Byron, 6th Baron Byron), ήταν Άγγλος αριστοκράτης, ποιητής, πολιτικός, Φιλέλληνας και μια από τις σημαντικότερες μορφές του ρομαντισμού. Θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους Βρετανούς ποιητές και παραμένει ακόμα και σήμερα δημοφιλής. Από το πλούσιο έργο του ξεχωρίζουν τα μακροσκελή ποιήματα Δον Ζουάν και Το προσκύνημα του Τσάιλντ Χάρολντ.
Αργότερα συνέδεσε το όνομα του με την στήριξη των επαναστατικών κινημάτων σε Ιταλία και Ελλάδα, και πέθανε στο πλευρό των Ελλήνων επαναστατών στο Μεσολόγγι, σε ηλικία μόλις 36 χρόνων, μετά από υψηλό πυρετό που ανέπτυξε.
Θεωρείται από τους πλέον σημαντικούς Άγγλους λογοτέχνες του 19ου αιώνα, ενώ στην Ελλάδα είναι μια από τις πιο αναγνωρίσιμες μορφές της Επανάστασης του 1821 και εθνικός ευεργέτης. Η ζωή του υπήρξε γεμάτη σκάνδαλα, οικονομικά και ερωτικά, με αποκορύφωμα τη φημολογούμενη ερωτική σχέση του με την ετεροθαλή αδελφή του. Η μόνη νόμιμη κόρη του υπήρξε η Έιντα Λάβλεϊς, η οποία θεωρείται η πρώτη προγραμματίστρια, γνωστή για τη συμβολή της στη δημιουργία της Αναλυτικής μηχανής του Τσαρλς Μπάμπατζ. Στα μη νόμιμα τέκνα του ανήκει η Αλλέγκρα Μπάιρον, η οποία πέθανε σε μικρή ηλικία, ενώ φήμες θέλουν να απέκτησε και μια κόρη, την Ελίζαμπεθ Μεντόρα Λη από την ετεροθαλή αδελφή του. thumb|Αυτόγραφη επιστολή του Λόρδου Μπάιρον προς τον Τζον Χάνσον.
Ζωή στην Αγγλία
Γεννήθηκε στο Λονδίνο στις 22 Ιανουαρίου 1788. Ήταν γιος του πλοιάρχου του Βασιλικού Ναυτικού, Τζον "Τρελού Τζακ" Μπάιρον, και της δεύτερης συζύγου του, Κάθριν Γκόρντον. Ανήκε σε αριστοκρατική οικογένεια, από την πλευρά της μητέρας του, το γένος Γκόρντον, και ήταν απόγονος του Εδουάρδου Γ'. Οι γονείς του είχαν χωρίσει όμως πριν καν εκείνος γεννηθεί. Ο μεν πατέρας του είχε διαφύγει στη Γαλλία λόγω χρεών, η δε μητέρα του, προσπαθώντας να αποφύγει τους πιστωτές, συνόδευσε αρχικά τον σύζυγό της στη Γαλλία το 1786, αλλά επέστρεψε στην Αγγλία στα τέλη του 1787 για να γεννήσει τον γιο της σε αγγλικό έδαφος. Ξόδεψε μεγάλο μέρος της δικής της περιουσίας για την αποπληρωμή των χρεών αυτών.
Ο Λόρδος Μπάιρον γεννήθηκε χωλός (στη δεξιά κνήμη) και τα πρώτα χρόνια διέμενε με τη μητέρα του στο Αμπερντήν της Σκωτίας, μάλλον φτωχικά, όπου και έμαθε και τα πρώτα του γράμματα. Στις 19 Μαΐου 1798 πέθανε ο αδελφός του παππού του, από τον πατέρα του, Ουίλλιαμ Μπάιρον, γνωστός ως «ο Μοχθηρός Λόρδος», και έτσι ο δεκαετής νεαρός, ο οποίος ήταν πρώτος στη σειρά διαδοχής, κληρονόμησε τον τίτλο του Βαρόνου Μπάιρον.
Τα πρώτα ποιήματα
thumb|Ο Λόρδος Μπάιρον σε ηλικία 16 ετών, έργο αγνώστου, ελαιογραφία σε μουσαμά, 76Χ 63 εκ. (3329) [[Εθνικό Ιστορικό Μουσείο.]]Όταν δεν βρισκόταν στο σχολείο ή το κολέγιο, ο Μπάιρον ζούσε με τη μητέρα του στο Σάουθγουελ του Νότιγχαμσιρ στην κεντρική Αγγλία. Κατά τη διαμονή του εκεί δημιούργησε διάφορες φιλίες καθώς και έγραψε τα πρώτα του θεατρικά έργα για την ψυχαγωγία της τοπικής κοινότητας. Οι φίλοι του τον παρότρυναν να ασχοληθεί με την ποίηση. Έτσι ο Μπάιρον έγραψε τα πρώτα του ποιήματα σε ηλικία 17 ετών, τα οποία έγιναν γνωστά ως τα Fugitive Pieces (μτφ. Φυγαδευμένα κομμάτια). Ο ερωτισμός των γραπτών αυτών όμως σύντομα έγινε αντικείμενο έριδας με κάποια από τα μέλη της κοινότητας και έτσι καταστραφήκαν πριν διαδοθούν ευρέως.
Η πρώτη ποιητική συλλογή του, Hours of Idleness (μτφ. Ώρες απραξίας), στην οποία περιέχονταν πολλά από τα αρχικά ποιήματα του Μπάιρον καθώς και πιο πρόσφατες συνθέσεις, δέχτηκε έντονη -και ανώνυμη- κριτική από το λογοτεχνικό περιοδικό Edinburgh Review, το οποίο κατείχε σημαντική θέση στα λογοτεχνικά δρώμενα της εποχής. Ως απάντηση, ο Μπάιρον έγραψε το πρώτο σατιρικό του έργο, English Bards and Scotch Reviewers (μτφ. Άγγλοι βάρδοι και Σκοτσέζοι κριτικοί) (1809), το οποίο δημοσίευσε αρχικά ανώνυμα. Πολύ γρήγορα όμως η ταυτότητα του ποιητή αποκαλύφθηκε και οι αντιδράσεις ήταν έντονες, με αποκορύφωμα μια πρόσκληση σε μονομαχία. Με τον καιρό όμως έγινε μόδα, και για κάποιους ήταν ένα είδος τιμής, να βρίσκονται στο στόχαστρο της πένας του Μπάιρον.
Αναγνώριση
Ο Μπάιρον συνέχισε να γράφει ποιήματα, με το Το προσκύνημα του Τσάιλντ Χάρολντ να εκδίδεται το 1812 και να γνωρίζει εξαιρετικά μεγάλη δημοφιλία, κάτι που τον έκανε περιζήτητο και διασημότητα της εποχής. Ο Μπάιρον φαίνεται να εξεπλάγη από την εξέλιξη αυτή, και κατά τα δικά του λεγόμενα, απλώς έτυχε μια μέρα να ξυπνήσει και να ανακαλύψει πως είναι διάσημος. Η πρώτη έκδοση με 500 αντίτυπα εξαντλήθηκε μέσα σ' ένα τριήμερο, και ακολούθησαν έξι ακόμα εκδόσεις μέσα σ' έναν μήνα. Παράλληλα όμως, ασχολούμενος με την πολιτική, εκφώνησε τον πρώτο του λόγο στη Βουλή των Λόρδων περί ενός νομοσχεδίου που θέσπιζε αυστηρότατες ποινές για τους υπαίτιους των ταραχών που είχαν ξεσπάσει στο Νότιγχαμ μετά την εισαγωγή μηχανών κατασκευής καλτσών, συντασσόμενος με τους φιλελεύθερους. Ο λόγος του εκείνος προκάλεσε ιδιαίτερη εντύπωση, και έσπευσαν πολλοί να τον συγχαρούν. Ο δεύτερος λόγος του μετά από δύο μήνες περί της χειραφέτησης των καθολικών "Παπιστών" δεν ήταν τόσο αξιόλογος, αλλά ούτε και ο τρίτος του, που εκφώνησε στη 1 Ιουνίου.
Τα επόμενα του ποιήματα επικεντρώθηκαν σε θέματα από την Ανατολή στη συλλογή με τίτλο Oriental Tales (Ανατολίτικες ιστορίες) όπου περιέχονταν τα ποιήματα Ο γκιαούρης, The Bride of Abydos (Η νύφη της Αβύδου), Ο Κουρσάρος, Ο Λάρα, και το The Siege of Corinth (Η πολιορκία της Κορίνθου).
Σε γενικές γραμμές ήταν ιδιαίτερα σπάταλος και καθόλου φειδωλός οικονομικά, έτσι με τον καιρό συσσωρεύτηκαν χρέη για τα οποία οι πιστωτές του τον αναζητούσαν συνεχώς προς αποπληρωμή. Συνέπεια των χρεών του, αλλά και της καταδίωξης του από πρώην ερωμένες, ο Μπάιρον βρήκε την ευκαιρία να ξεκινήσει την μεγάλη Ευρωπαϊκή περιοδεία του ταξιδεύοντας σε διάφορες χώρες της Ευρώπης, όπως έκαναν κατά τα πρότυπα της εποχής οι νεαροί Άγγλοι ευγενείς μετά την ενηλικίωση τους. Με τους Ναπολεόντειους πολέμους να βρίσκονται σε εξέλιξη, αναγκάστηκε να αποφύγει αρκετές χώρες της βόρειας και κεντρικής Ευρώπης, και έτσι κατέληξε στις χώρες της Μεσογείου. Σύμφωνα με κάποια αλληλογραφία που διασώζεται μεταξύ του Μπάιρον και φίλων του στην Αγγλία, ένα από τα κίνητρα του ήταν και η εμπειρία του ομοφυλοφιλικού έρωτα, κάτι που πιθανώς θα ξεσήκωνε μεγάλα πάθη στην Αγγλία όπου και ήταν πλέον διάσημος. Ωστόσο το ενδιαφέρον του για την ανατολική Μεσόγειο πήγαζε και από τις ιστορίες που είχε διαβάσει ως παιδί για την μακρινή γη του Λεβάντε, τις περιοχές των Οθωμανών και των Περσών, και τους μυστικιστές Σούφι.
Ευρωπαϊκή περιοδεία
μικρογραφία|Πορτραίτο του Μπάιρον από τον Τόμας Φίλλιπς κατά την περίοδο που ήταν φιλοξενούμενος του [[Αλή Πασάς|Αλή Πασά στα Ιωάννινα (1813).]] Στις 2 Ιουλίου του 1809 ο Μπάιρον αποπλέοντας από το Πλύμουθ μαζί με τον φίλο του Τζον Καμ Χόμπχαουζ και κάποιους υπηρέτες, φθάνει αρχικά στη Λισαβόνα και από εκεί παραπλέοντας το Γιβραλτάρ φθάνει στη Μάλτα, όπου και παραμένει για μικρό διάστημα. Τον Σεπτέμβριο, επιβαίνοντας στο αγγλικό πολεμικό «Σπάιντερ», αντίκρισε για λίγο, για πρώτη φορά, την πόλη όπου 14 χρόνια μετά θα άφηνε την τελευταία του πνοή. Τελικά αποβιβάστηκε στην Πρέβεζα. Από εκεί, επιθυμώντας συνάντηση με τον Αλή Πασά, μετέβη στα Ιωάννινα. Φθάνοντας όμως εκεί και μαθαίνοντας ότι εκείνος βρίσκεται στο Τεπελένι, μετά τριήμερη παραμονή, αποφάσισε να μεταβεί στο Τεπελένι, όπου φθάνοντας μετά από εννέα ημέρες έγινε δεκτός από τον Αλή Πασά, ο οποίος τον φιλοξένησε στο σαράι του. Τις εντυπώσεις του από εκείνη την βάρβαρη αίγλη της φιλοξενίας, τις αποτύπωσε ο Μπάιρον στο φημισμένο ποίημά του Το προσκύνημα του Τσάιλντ Χάρολντ (Childe Harold's Pilgrimage, Cantos I & II, 1812). Από εκεί, επιστρέφοντας μέσω Ιωαννίνων στην Πρέβεζα, απέπλευσε για την Πάτρα, πλην όμως λόγω μεγάλης θαλασσοταραχής αναγκάσθηκε να επιστρέψει. Τελικά αλλάζοντας δρομολόγιο, διέσχισε μαζί με τους συντρόφους του την Ακαρνανία φθάνοντας στο Μεσολόγγι απ' όπου και πήγε στην Πάτρα, και από εκεί μέσω Βοστίτσας (Αιγίου), έφθασε στην Ιτέα, απ' όπου μέσω Αράχωβας, Λιβαδειάς και Φυλής έφθασε στην Αθήνα το βράδυ των Χριστουγέννων του 1809, καταλύοντας στην οικία της αδελφής του Έλληνα υποπρόξενου της Αγγλίας.
Στις 4 Απριλίου 1810 ο κυβερνήτης του αγγλικού δίκροτου «Πυλάδης» (κατασκευής του 1794) που ναυλοχούσε στον Πειραιά προσκάλεσε τον Μπάιρον και τον φίλο του Χόμπχαουζ για ένα ταξίδι μέχρι τη Σμύρνη. Έτσι ο Μπάιρον αποδεχθείς την πρόσκληση σε λίγες ημέρες έφθασε στη Σμύρνη, παραμένοντας εκεί λίγες ημέρες. Στις 11 Μαρτίου αναχώρησε με την αγγλική φρεγάτα «Σαλσέτ» (Salsette) για την Κωνσταντινούπολη. Κατά την αναμονή άδειας διέλευσης από τα Δαρδανέλια ο Μπάιρον επανέλαβε το εγχείρημα του μυθικού Λέανδρου, διασχίζοντας τα στενά κολυμπώντας από την αρχαία Άβυδο της Ασιατικής ακτής προς τη Σηστό της Ευρωπαϊκής (3 Μαΐου 1810), μαζί με τον Λοχαγό Έκενχεντ του πληρώματος της φρεγάτας, άθλο για τον οποίο και δικαιολογημένα θα υπερηφανεύεται στο υπόλοιπο της ζωής του. Τελικά έφθασε στην Κωνσταντινούπολη στις 13 Μαΐου, όπου και παρέμεινε για δύο μήνες. Στη συνέχεια συνόδευσε τον Άγγλο πρέσβη στον αποχαιρετιστήριο λόγο του, καθώς και στην επιστροφή του με το ίδιο πλοίο στην Αγγλία. Όμως κατά την επιστροφή, καθώς προσέγγισε η φρεγάτα στη Κέα, ο Μπάιρον αποβιβάστηκε, από όπου και επέστρεψε στην Αθήνα, αυτή τη φορά μόνος του, και κατέλυσε στη τότε Μονή των Φραγκισκανών (Μονή Καπουτσίνων των Αθηνών), δίπλα στο Μνημείο του Λυσικράτη. Κατά την υπόλοιπη δεκάμηνη παραμονή του στην Ελλάδα ο Μπάιρον, με ορμητήριο εκδρομών την παραπάνω Μονή, επισκέφθηκε πολλά μέρη κυρίως της Πελοποννήσου. Στη διάρκεια δε κάποιας εκδρομής του στο Σούνιο, κινδύνεψε να συλληφθεί όμηρος από Μανιάτες πειρατές. Μεταβαίνοντας λίγες ημέρες μετά στην Πάτρα, προσβλήθηκε από ελονοσία και, όπως αφηγήθηκε ο ίδιος, διασώθηκε χάρη στους Αλβανούς υπηρέτες του, που τρομοκράτησαν τους ιατρούς του λέγοντάς τους πως θα τους αποκεφάλιζαν αν ο κύριός τους δεν θεραπευόταν.
Στις 11 Απριλίου 1811 ο Λόρδος Μπάιρον επιβιβάστηκε για Μάλτα, σε ένα πλοίο που μετέφερε ένα μέρος φορτίου των μαρμάρων του Παρθενώνα που είχε αφαιρέσει ο Λόρδος Έλγιν. Ο Λόρδος Μπάιρον ήταν ανοιχτά και ιδιαίτερα ενοχλημένος με την αφαίρεση των γλυπτών του Παρθενώνα από τον Έλγιν, και αντέδρασε με θυμό όταν κατά την ξενάγηση του στο μνημείο είδε να λείπουν τα τρίγλυφα και οι μετόπες. Αργότερα έγραψε ένα ποίημα, την "Κατάρα της Αθηνάς" (The Curse of Minerva), κατηγορώντας τις πράξεις του Έλγιν.
Φθάνοντας στη Μάλτα προσβλήθηκε και πάλι από ελονοσία, οπότε και αποφάσισε την επιστροφή του στην Αγγλία. Έτσι επιβαίνοντας στις 3 Ιουλίου στην αγγλική φρεγάτα "Βολάζ" (HMS Volage) επέστρεψε στο Πόρτσμουθ στις 17 Ιουλίου.
Γάμος
thumb|Ο Λόρδος Μπάιρον.Κατά την επόμενη διετία ο Λόρδος Μπάιρον ήταν πλέον ένας επιτυχημένος ποιητής, ωραίος ως Άδωνις, ευπατρίδης, σχετικά πλούσιος, αλλά και περιφρονητής της κρατούσας κοινωνικής ηθικής. Έχοντας μεγάλη επιτυχία μεταξύ των γυναικών, που όπως ο ίδιος υποστήριζε, «υπέστην περισσότερες αρπαγές απ΄ οποιονδήποτε άλλον από την εποχή του Τρωικού πολέμου», αφιερώνοντας όμως πολύ χρόνο για να συνθέτει τα νέα του ποιήματα όπως Ο Γκιαούρης (1813), "Η Νύμφη της Αβύδου" (The Bride of Abydos, 1813), Ο Κουρσάρος (1814), Ο Λάρα (1814), η "Παριζίνα" (Parisina, 1816), η "Πολιορκία της Κορίνθου" (The Siege of Corinth, 1816) κ.ά. που όλα χρονολογούνται στην ίδια περίοδο, αν και κάποια εξ αυτών δημοσιεύτηκαν αργότερα. Την ίδια ταχύτητα με τη συγγραφή είχαν και οι πωλήσεις τους, συγκεκριμένα το ποίημα "Ο Κουρσάρος" που τυπώθηκε σε 14.000 αντίτυπα εξαντλήθηκε μέσα σε μία μόνο ημέρα. Γενικά οι πωλήσεις αυτών των ποιημάτων του επέφεραν τεράστια κέρδη, παρέχοντάς του τη δυνατότητα πλουσιότερης ζωής, δημιουργώντας όμως νέα μεγάλα χρέη για την αντιμετώπιση των οποίων θεώρησε μοναδική διέξοδο τον γάμο.
Φημολογούνταν πως παλαιότερα διατηρούσε ερωτική σχέση με την αριστοκράτισσα και μέλος της καλής κοινωνίας Κάρολαϊν Λαμπ -από αυτήν απέκτησε και τον περίφημο χαρακτηρισμό Mad, Bad, and Dangerous to know (Τρελός, Κακός, και Επικίνδυνη γνωριμία)-, ενώ αντίστοιχες φήμες κυκλοφορούν και για τις ερωτικές σχέσεις που διατηρούσε με την ετεροθαλή αδερφή του την Ωγκάστα Λη, με την οποία πιθανώς είχε ήδη μια κόρη που είχε γεννηθεί το 1814. Παντρεύτηκε τελικά την ευγενή Άννα Ιζαμπέλλα "Ανναμπέλλα" Μίλμπανκ στις 2 Ιανουαρίου του 1815, και η κόρη που απέκτησαν ως ζεύγος πλέον ονομάστηκε Έιντα -αργότερα η Έιντα αποτέλεσε σημαντική φυσιογνωμία των γλωσσών προγραμματισμού ως η πρώτη προγραμματίστρια εργαζόμενη στην αναλυτική μηχανή του Τσαρλς Μπάμπατζ-. Τα οικονομικά όμως του Μπάιρον δεν βελτιώθηκαν, και σε συνδυασμό με την εξ αυτών στενοχώρια, με την άκρατη οινοποσία με τους φίλους του και με τους περιορισμούς του οικογενειακού βίου η συμπεριφορά του απέναντι στη σύζυγό του κατέστη ολέθρια. Στις 15 Ιανουαρίου του 1816 η σύζυγός του μετέβη με την κόρη τους στο πατρικό της κτήμα, προκειμένου να μη δει την κατάσχεση των επίπλων τους, στέλνοντας όμως καθ' οδόν ένα τρυφερό γράμμα στον Μπάιρον. Λίγες όμως ημέρες αργότερα ο Μπάιρον έλαβε γράμμα από τον πεθερό του ότι η σύζυγός του δεν θα επανερχόταν πλέον κοντά του. Με περίπου ίδιο περιεχόμενο ακολούθησε και επιστολή της ίδιας της Ανναμπέλα, και ακολούθησε ο χωρισμός.
Τελικά όταν επήλθε επίσημα το διαζύγιο του ζευγαριού στις 21 Απριλίου του 1816, η δημοτικότητα του Μπάιρον άρχισε να μειώνεται, ενώ διάφορες φήμες άρχισαν να διαδίδονται μέχρι και για ομοφυλοφιλικές τάσεις, ειδικά μετά από μια φραστική επίθεση που έκανε κατά της αντιβασιλείας, που θεωρήθηκε ιδιαίτερα προσβλητική. Δεν αποκλείεται βέβαια οι φήμες αυτές εναντίον του να ήταν κατευθυνόμενες, για πολιτικούς λόγους, υπήρχαν όμως και βάσιμοι λόγοι για να γίνουν πιστευτές. Κατόπιν αυτών, η παραμονή του πλέον στην Αγγλία κατέστη αδύνατος, περιορίζοντας τις δημόσιες εμφανίσεις του, γεγονός που τον ανάγκασε να την εγκαταλείψει, λόγω της κατακραυγής της Βρετανικής κοινωνίας.
Ο Μπάιρον μετά από τον χωρισμό του με την Ωγκάστα και το παιδί του, και με τα οικονομικά χρέη και τις πολλές ερωμένες να τον καταδιώκουν, αναγκάστηκε να φύγει από την Αγγλία τον Απρίλιο του 1816. Δεν επρόκειτο να επιστρέψει ποτέ πίσω πλέον.
Ελβετία και Ιταλία
Στις 25 Απριλίου του 1816 επιβιβάσθηκε σε πλοίο με μεγάλη συνοδεία, και μέσω Οστάνδης εγκαταστάθηκε αρχικά στις Βρυξέλλες του Βελγίου και από εκεί επισκεπτόμενος το πεδίο της μάχης του Βατερλώ κατέληξε στη Γενεύη της Ελβετίας όπου και διέμεινε μερικούς μήνες συναντώντας τον εξόριστο εκεί από την Αγγλία ποιητή Πέρσυ Σέλλεϋ και με την μέλλουσα σύζυγο του Μαίρυ Σέλλεϋ, ποιητή και συγγραφέα αντίστοιχα σημαντικά έργων (Οζυμανδίας του Πέρσυ Σέλλεϋ, και Φράνκενστάιν της Μαίρυ Σέλλεϋ) με τους οποίους και ανέπτυξε ιδιαίτερη φιλία, ενώ φαίνεται πως η προσωπικότητα του Μπάιρον ενέπνευσε τον γιατρό του στην Ελβετία, Τζον Ουίλλιαμ Πολιντόρι, να βασίσει τον κεντρικό χαρακτήρα της ιστορίας του με τίτλο Ο Βρυκόλακας, πρόδρομο της βαμπιρικής λογοτεχνίας, σε ένα από τα γραπτά του Μπάιρον με τίτλο Fragment of a Novel.
Στη συνέχεια μετέβη στην Ιταλία, όπου υποστήριξε ενεργά το φιλελεύθερο κίνημα των Ιταλών καρμπονάρων στον πόλεμο τους για ανεξαρτησία έναντι των Αυστριακών. Εκεί ταξίδεψε σε διάφορες ιταλικές πόλεις όπως η Ρώμη, η Ραβέννα, και η Πίζα. Η Πίζα ήταν και η τοποθεσία όπου έγραψε το διάσημο μυθιστόρημα του με τον τίτλο Δον Ζουάν. Τελικά κατέληξε στη Γένοβα, όπου το 1822 τον επισκέφτηκε αντιπροσωπεία των Ελλήνων επαναστατών ζητώντας την υποστήριξη του, καθώς ήταν πλέον γνώριμος ως υποστηρικτής της αυτοδιάθεσης των λαών, κατά το παράδειγμα της ιταλικής αυτοδιάθεσης έναντι της Αυστρίας. Αποδέχτηκε το αίτημα της αντιπροσωπείας, και ξεκίνησε τις προετοιμασίες για το ταξίδι του στην Ελλάδα, αναχωρώντας το 1823 με το πλοιάριο Ηρακλής προς την Κεφαλλονιά.
Ελλάδα
μικρογραφία|Προσωπογραφία του 1832, [[Άνταμ Φρίντελ.]] Το 1823 κατευθύνεται, ύστερα από παρότρυνση της Φιλελληνικής Επιτροπής του Λονδίνου, προς την Ελλάδα, σταματώντας στην Κεφαλλονιά, όπου παρέμεινε για έξι μήνες στην οικία του Κόμη Δελαδέτσιμα, φίλου του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου. Τελικά, αν και αρχικός προορισμός του ήταν ο Μοριάς, εγκαθίσταται στο Μεσολόγγι, όπου έρχεται σε επαφή με τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο, τον οποίο και υποστηρίζει οικονομικά. Εν τω μεταξύ, έχει σχηματίσει ιδιωτικό στρατό από 40 Σουλιώτες, υπό τους Δράκο, Τζαβέλλα και Φωτομάρα. Διατηρούσε αλληλογραφία με Άγγλους επιχειρηματίες όπως ο Σάμιουελ Μπαρφ για την οικονομική ενίσχυση των επαναστατών, και ήταν από τους πρώτους που συνειδητοποίησαν τις καταστροφικές συνέπειες που θα είχε το δάνειο στην περίπτωση που αυτό χρησιμοποιείτο όχι για εθνικούς σκοπούς, αλλά για πολιτικές διαμάχες.
Απεβίωσε στις 19 Απριλίου του 1824 στο Μεσολόγγι, ύστερα από πυρετό. Το πένθος για τον θάνατό του ήταν γενικό καθώς ο Διονύσιος Σολωμός συνέθεσε μακρά ωδή στη μνήμη του («Ωδή εις τον θάνατο του Λόρδου Μπάιρον»). Προς εκδήλωση του πένθους στο Μεσολόγγι ρίχτηκαν 37 κανονιοβολισμοί από την ανατολή του ηλίου, μία κάθε λεπτό, καθώς ήταν τότε μόνο 37 ετών. Σύμφωνα με τον ιστορικό David Brewer (ο. πρ., σ. 302) μία σειρά από αιτίες-νόσοι είναι πιθανό να ενέχονται για το θάνατό του, καθώς δεν κατέστη ποτέ έως σήμερα, δυνατό να τεθεί η διαφορική διάγνωση. Ο Μπάιρον είναι πιθανό, λοιπόν, να πέθανε συνεπεία μίας μοιραίας (από μία σειρά) εγκεφαλικής αιμορραγίας, μίας ουραιμικής δηλητηρίασης, είτε λόγω τυφοειδούς πυρετού, ελονοσίας, ρευματικού πυρετού, ενώ δεν θα μπορούσε να αποκλειστεί ούτε η σύφιλη. μικρογραφία|Ανακοίνωση του θανάτου του Λόρδου Βύρωνα με δημοσίευση της 7ης Απριλίου 1824 στην Ελληνική Γλώσσα στην εφημερίδα Νέας Υόρκης The Albion. Ιστορικό Αρχείο Ευγενίας Αντωνίου Σκιαθά. Ένας από τους στενούς φίλους του Μπάιρον στο Μεσολόγγι ήταν ο επίσης σπουδαίος φιλέλληνας Αμερικανός ιατρός, από τη Βοστώνη, Σάμιουελ Γκρίντλεϋ Χάου (1801-1878), ο οποίος στην Ελληνική Επανάσταση του 1821, νεαρός τότε μόλις απόφοιτος του Πανεπιστημίου, είχε έλθει στην Ελλάδα και για έξι χρόνια πρόσφερε εθελοντικά τις ιατρικές του υπηρεσίες στους Έλληνες αγωνιστές.
Μετά τον θάνατο του Λόρδου Μπάιρον ο Χάου κράτησε ως κειμήλιο της φιλίας το αγγλικό κράνος - περικεφαλαία του Μπάιρον, το οποίο αργότερα, το 1925, το έφερε στην Ελλάδα η μικρότερη κόρη από τα 6 παιδιά του Χάου, η Μωντ Χάου (1855-1948, Αμερικανίδα συγγραφέας τιμημένη με το βραβείο Πούλιτζερ, παντρεμένη με τον Άγγλο διακοσμητή/ζωγράφο Τζον Έλλιοτ), και το δώρισε στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο της Αθήνας.
Εργογραφία του ιδίου
right|thumb|325px|Ο Λόρδος Μπάιρον στο νεκροκρέβατό του, Ζοζέφ Ντενί Οντεβάιρ (περ. 1826). [[Groeningemuseum, Μπρυζ.]] thumb|right|255px|«Η Ελλάδα στέφουσα τον Λόρδο Βύρωνα», αλληγορικό μαρμάρινο σύμπλεγμα, Αθήνα. Από τα έργα του τα πιο γνωστά είναι:
Έργα άλλων συγγραφέων για τον Λόρδο Βύρωνα
μικρογραφία|Ανδριάντας του Λόρδου Βύρωνα στο Μεσολόγγι έξω από τη Βάλβειο Βιβλιοθήκη
Ελληνική βιβλιογραφία
Byron X Ποιήματα - Poems, μετάφραση Γιάννης Γ. Μπαζός, επιμέλεια Ροδάνθη Παπαδομιχελάκη, εισαγωγή Λίτσα Χατζοπούλου. Αθήνα: Σοφίτα, 2014.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι ποιητές Κατηγορία:Ρομαντικοί ποιητές Κατηγορία:Βρετανοί φιλέλληνες
Επαρχία Ολτινσόι
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός είναι 116,900 κάτοικοι.
Ολτινσοι
Πανεπιστήμιο Αναντολού
Το Πανεπιστήμιο Αναντολού (τουρκ.: Anadolu Üniversitesi) είναι δημόσιο πανεπιστήμιο με έδρα την πόλη Εσκίσεχιρ της Τουρκίας. Κατατάσσεται από το Times Higher Education University Rankings ως ένα από τα καλύτερα της χώρας.
Ιστορία
Το Πανεπιστήμιο Αναντολού συστάθηκε το 1982 από την ένωση τεσσάρων προϋπαρχόντων ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων του Εσκίσεχιρ: της Ακαδημίας Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών του Εσκίσεχιρ, της Κρατικής Ακαδημίας Αρχιτεκτονικής και Πολιτικών Μηχανικών, της Παιδαγωγικής Σχολής και μιας ιατρικής σχολής. Από αυτά η Ακαδημία Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών ήταν το παλαιότερο, με έτος ιδρύσεως το 1958, και έτσι το Πανεπιστήμιο Αναντολού υιοθέτησε αυτό το έτος ως έτος και της δικής του ιδρύσεως.
Πανεπιστημιόπολη
Οι περισσότερες σχολές και τμήματα του ιδρύματος, όπως και η Σχολή Ανοικτής Εκπαιδεύσεως, βρίσκονται στην Πανεπιστημιόπολη Yunusemre, στο κέντρο της πόλης του Εσκίσεχιρ. Εκεί βρίσκονται φοιτητικοί κοιτώνες, το πανεπιστημιακό νοσοκομείο και τα περισσότερα διοικητικά κτίσματα.
Εκτός από αυτές τις δύο τοποθεσίες, Η Επαγγελματική Σχολή Πορσούκ βρίσκεται σε άλλο μέρος στη πόλη.
Για την εξυπηρέτηση των φοιτητών εξ αποστάσεως που διαθέτει, το Πανεπιστήμιο Αναντολού λειτουργεί 88 «κέντρα» (γραφεία) σε αστικές περιοχές σε όλη την Τουρκία, πολλά από τα οποία προσφέρουν ακαδημαϊκές συμβουλές και προαιρετικά βραδινά μαθήματα.
Εξ αποστάσεως εκπαίδευση
Η Πράξη Ανώτερης Εκπαιδεύσεως του 1981 όρισε το Πανεπιστήμιο Αναντολού ως τον εθνικό πάροχο εξ αποστάσεως εκπαιδεύσεως, οπότε από τη σύστασή του το ίδρυμα δίνει ισχυρή έμφαση σε αυτόν τον τομέα. Σκοπός είναι η εκπαίδευση αγροτικών πληθυσμών και όσων «δεν έχουν τον χρόνο ή τους πόρους για να εγγραφούν σε συμβατικά εκπαιδευτικά ιδρύματα». Αυτή η προσπάθεια γνώρισε μεγάλη εξάπλωση τις επόμενες δεκαετίας, καθώς οι εγγεγραμμένοι σε προγράμματα ανοικτής/εξ αποστάσεως εκπαιδεύσεως αυξήθηκεαν από 28.000 το 1982-1983 σε πάνω από 870.000 το 2005-2006 και σήμερα σε 1.945.000, έχοντας επεκταθεί στη βόρεια Κύπρο και σε τουρκικές κοινότητες στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αναντολου Αναντολου Πανεπιστημιο Αναντ
Νήσος Πρίγκιπα Πάτρικ
Η νήσος Πρίγκιπα Πάτρικ (αγγλικά:Prince Patrick Island) είναι ένα ακατοίκητο νησί στο Καναδικό Αρκτικό Αρχιπέλαγος, το οποίο ανήκει στο καναδικό έδαφος Βορειοδυτικά Εδάφη. Με έκταση 15.848 τετραγωνικά χιλιόμετρα είναι το 14ο μεγαλύτερο νησί του Καναδά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά του Καναδά κατηγορία:Βορειοδυτικά Εδάφη
Κέναν Αντέανγκ
Ο Κέναν Αντέανγκ (Kennan Adeang, γενν. γύρω στο 1942) είναι πολιτικός από το Ναουρού, που υπήρξε Πρόεδρος της χώρας για μικρές χρονικά περιόδους τη δεκαετία του 1980. Ίδρυσε το Δημοκρατικό Κόμμα του Ναουρού το 1987, σε μια προσπάθεια να αποδεσμεύσει τους δικηγόρους και τους άλλους βουλευτές από την επιρροή του πολιτικού του αντιπάλου, Χάμερ ντε Ρομπίρτ.
Οικογένεια
Ο γιος του, Ντέιβιντ Αντέανγκ, υπηρέτησε ως Υπουργός Εξωτερικών και για λίγο ως Πρόεδρος της Βουλής, το Μάρτιο-Απρίλιο του 2008.
Προεδρικές θητείες
Ο Αντέανγκ υπηρέτησε για σύντομο χρονικό διάστημα στο ύπατο αξίωμα το 1986: το Σεπτέμβριο-Οκτώβριο εκείνης της χρονιάς και ξανά το Δεκέμβριο του ιδίου έτους. Από το Νοέμβριο ως το Δεκέμβριο του 1996 υπηρέτησε ξανά για μικρή χρονικά περίοδο στην προεδρία.
Παραπομπές
Αντεανγκ
Ρογήρος Βερνάρδος Ε΄ της Φουά-Καστελμπόν
Ο Ρογήρος-Βερνάρδος E΄, γαλλ.: Roger-Bernard V, (π. 1330 - 1381) από τον Οίκο του Φουά ήταν υποκόμης του Καστελμπόν. Ήταν γιος του Ρογήρου-Βερνάρδου Δ΄, υποκόμη του Καστελμπόν και της Κονστάνς ντε Λούνα. Είναι ο όγδοος πρόγονος του Ερρίκου Δ' της Γαλλίας.
Βιογραφία
Ήταν ο νεότερος από τους γιους του Ρογήρου-Βερνάρδου Δ΄ της Φουά-Καστελμπόν και της Κονστάνς ντε Λούνα. Έλαβε την υποκομητεία του Καστελμπόν (Castelbò στα καταλανικά) και των άλλων καταλανικών εδαφών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Ζερώντ ντε Ναβάιγ (απεβ. 1384) και από αυτόν τον γάμο γεννήθηκαν:
Σχετικά Άρθρα
Κατηγορία:Οίκος της Φουά
Ελληνοάρειες γλώσσες
Οι ελληνοάρειες γλώσσες (ή ελληνοαρμενοάρειες γλώσσες) είναι υποθετικός κλάδος εντός της ινδοευρωπαϊκής οικογένειας, η οποία σύμφωνα με την υπόθεση είναι ο πρόγονος της ελληνικής, της αρμενικής και των ινδοϊρανικών γλωσσών.
Σύμφωνα με την θεωρία, ο κλάδος υποτίθεται ότι αποσπάστηκε από το μητρικό ινδοευρωπαϊκό στέλεχος κατά τα μέσα της 3ης χιλιετίας π.Χ.
Σχέση με την πιθανή πατρίδα
Στο πλαίσιο της υπόθεσης του Κουργκάν, η ελληνοάρεια γλώσσα είναι επίσης γνωστή ως "Ύστερη Πρωτοϊνδοευρωπαϊκή γλώσσα" ή "Ύστερη Ινδοευρωπαϊκή γλώσσα" που σημαίνει ότι η ελληνοάρεια γλώσσα σχηματίζει μια διαλεκτική ομάδα που αντιστοιχεί στο ύστερο στάδιο γλωσσικής ενότητας στην ινδοευρωπαϊκή πατρίδα στις αρχές της 3ης χιλιετίας π.Χ. Περί το 2500 π.Χ. η πρωτοελληνική και η πρωτοϊνδοϊρανική γλώσσα είχαν διαχωριστεί. Οι ομιλητές της πρώτης μετανάστευσαν δυτικά κατά μήκος της Ποντιακής Στέπας και της δεύτερης προς τα ανατολικά της
Εάν η αξίωση για την ελληνοάρεια γλώσσα ισχύει, ο Νόμος του Γκράσμαν μπορεί να έχει κοινή προέλευση στα ελληνικά και σανσκριτικά. Ωστόσο ο νόμος του Γκράσμαν στα ελληνικά μετατίθεται ορισμένων φωνητικών αλλαγών που έγιναν μόνο στα ελληνικά και όχι στα σανσκριτικά, σημαίνοντας ότι δεν θα μπορούσε να κληρονομηθεί άμεσα από μια κοινή ελληνοάρεια φάση. Είναι μάλλον πιο πιθανό ότι ένα τοπικό χαρακτηριστικό εξαπλώθηκε σε μια τότε συνεχής ελληνοαρειανόφωνη περιοχή. Αυτό θα είχε συμβεί μετά τα πρώτα στάδια ανάπτυξης της πρωτοελληνικής και της πρωτοϊνδοϊρανικής γλώσσας ως ξεχωριστές διάλεκτοι αλλά πριν πάψουν να έχουν γεωγραφική επικοινωνία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ινδοευρωπαϊκές γλώσσες
Επαρχία Ανγκόρ
Η επαρχία Ανγκόρ είναι ραγιόν (επαρχία) στην περιφέρεια Σουρχοντάριο στο νότιο Ουζμπεκιστάν. Η πρωτεύουσα είναι το Ανγκόρ, και έχει πληθυσμό 82,100 κατοίκων.
Ανγκορ
Τα Μυστικά του Δάσους
Τα Μυστικά του Δάσους (αγγλ. Into the Woods) είναι αμερικανικό μιούζικαλ φαντασίας παραγωγής 2014. Τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Ρομπ Μάρσαλ και το σενάριο έγραψε ο Τζέιμς Λαπάιν βασισμένο στο ομότιλο και βραβευμένο με Tony θεατρικό μιούζικαλ που έγρψε ο ίδιος μαζί με τον Στίβεν Σόντχαϊμ. Η ταινία είναι εμπνευσμένη από τα παραμύθια "Κοκκινοσκουφίτσα", "Σταχτοπούτα", "Ο Τζακ και η Φασολιά" και "Ραπουνζέλ" των αδελφών Γκριμ και αφηγείται την ιστορία ενός άτεκνου ζευγαριού που προσπαθεί να σπάσει την κατάρα που τους εριξε μια εκδικητική μάγισσα. Πρωταγωνιστούν οι Μέριλ Στριπ, Έμιλι Μπλαντ, Τζέιμς Κορντέν, Άννα Κέντρικ, Κρις Πάιν, Τρέισι Ούλμαν, Κριστίν Μπαράνσκι και Τζόνι Ντεπ.
Η παγκόσμια πρεμιέρα της ταινίας πραγματοποιήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου στη Νέα Υόρκη και κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους των Ηνωμένων Πολιτειών στις 25 Δεκεμβρίου 2014. Απέσπασε κυρίως θετικά σχόλια από τους κριτικούς με τους περισσότερους να επαινούν τις ερμηνείες, τον τόνο και την παραγωγή της ταινίας. Έλαβε τρεις υποψηφιότητες για Όσκαρ, ανάμεσά τους και για Β' Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της Στριπ και τρεις υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα, μεταξύ των οποίων και για Καλύτερη Ταινία - Κωμωδία/Μιούζικαλ.
Πλοκή
Ένας άτεκνος φούρναρης και η σύζυγός του ανακαλύπτουν ότι μια εκδικητική μάγισσα τους έχει καταραστεί. Η Μάγισσα τους αποκαλύπτει ότι η κατάρα μπορεί να σπάσει αν καταφέρουν να αποκτήσουν τέσσερα συγκεκριμένα αντικείμενα. Έτσι ο φούρναρης και η σύζυγός τους ξεκινούν την περιπέτειά τους μέσα στο δάσος για να εντοπίσουν τα αντικείμενα αυτά, συναντώντας στο δρόμο τους γνωστά πρόσωπα από τα παραμύθια: την Κοκκινοσκουφίτσα, την Σταχτοπούτα, τον Τζακ (από τη γνωστή Φασολιά) και την Ραπουνζέλ μεταξύ άλλων.
Αρχική ανάπτυξη
Οι πρώτες προσπάθειες να μεταφερθεί στον κινηματογράφο το θεατρικό μιούζικαλ Into the Woods έγιναν στις αρχές της δεκαετίας του '90, με το σενάριο να έχει γραφτεί από τους Λόουελ Γκανζ και Μπαμπαλού Μάντελ. Το καστ πλαισιωνόταν από τους Ρόμπιν Γουίλιαμς στο ρόλο του φούρναρη, Γκόλντι Χον στο ρόλο της συζύγου του, Σερ στο ρόλο της μάγισσας, Ντάνι ΝτεΒίτο στο ρόλο του γίγαντα, Στιβ Μάρτιν στο ρόλο του λύκου και τη Ροζάν Μπαρ στο ρόλο της μητέρας του Τζακ. Μέχρι το 1991, η Columbia Pictures και η Jim Henson Productions είχαν ήδη αρχίσει την ανάπτυξη της δικής τους κινηματογραφικής μεταφοράς με τον Κρεγκ Ζέινταν ως παραγωγό και τον Ρομπ Μίνκοφ στην καρέκλα του σκηνοθέτη. Το 1997, η Columbia αποφάσισε να κάνει αλλαγές στο πρότζεκτ, με τον Μίνκοφ να παραμένει ως σκηνοθέτης και τους Μπίλι Κρίσταλ, Μεγκ Ράιαν και Σούζαν Σαράντον στους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Παρ' όλα αυτά το πρότζεκτ παρέμεινε ανενεργό για 15 χρόνια.