cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bitcoin
Παράδειγμα συναλλαγής
Σημειώσεις : Η ανάπτυξη «νομισμάτων» με καθαρά ψηφιακή ύπαρξη μελετάται από ερευνητές και οργανισμούς (κυρίως στις ΗΠΑ) από τα πρώτα βήματα του internet. Ένα από τα κύρια προβλήματα που εμφανίστηκαν στην πορεία είναι το πρόβλημα της «διπλής δαπάνης». Η ψηφιακή πληροφορία αναπαράγεται σχετικά εύκολα, και για την αποτελεσματική λειτουργία ενός τέτοιου συστήματος θα πρέπει να υπάρχουν δικλίδες ασφαλείας ώστε να μην είναι δυνατή η αντιγραφή (πλαστογράφηση) κάθε μονάδας συναλλαγής. Ενώ στα κεντρικά ελεγχόμενα συστήματα (χώρες, εταιρίες, κλπ) ο έλεγχος αυτός μπορεί να γίνει από τις ίδιες, δεν υπήρχε ποτέ έως τώρα ένα μέσο να γίνει αυτό σε ένα αποκεντρωμένο σύστημα (χωρίς κεντρικό έλεγχο).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κρυπτονομίσματα
Λιλιάνα Καβάνι
Η Λιλιάνα Καβάνι (Liliana Cavani, γενν. 12 Ιανουαρίου 1933) είναι Ιταλίδα σκηνοθέτιδα και σεναριογράφος του κινηματογράφου. Ανήκει σε μια γενιά κινηματογραφιστών από την Εμίλια-Ρομάνια που άκμασε τη δεκαετία του 1970, όπως ήταν οι Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, Πιερ Πάολο Παζολίνι και Μάρκο Μπελλόκκιο. Η Καβάνι έγινε διεθνώς γνωστή μετά την επιτυχία της ταινίας της Il portiere di notte (Ο θυρωρός της νύχτας, 1974). Οι ταινίες της γενικότερα έχουν ιστορικό υπόβαθρο. Εκτός από ταινίες (μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ), έχει σκηνοθετήσει και όπερες. Σήμερα η Καβάνι ζει στη Ρώμη.
Οικογένεια και σπουδές
Η Καβάνι γεννήθηκε στην πόλη Κάρπι, κοντά στη Μόντενα. Ο πατέρας της, ένας αρχιτέκτονας από τη Μάντοβα, ανήκε σε μια συντηρητική αστική οικογένεια γαιοκτημόνων. «Ο πατέρας μου ήταν αρχιτέκτονας που ενδιαφερόταν για την οικιστική ανάπτυξη. Με πήγαινε σε μουσεία. Είχε εργαστεί στη Βαγδάτη το 1956, όταν το Ιράκ ήταν ακόμα υπό βρετανικό έλεγχο. Η μητέρα μου ήταν πολύ δυνατή, πολύ ικανή και πολύ γλυκιά», εξήγησε η Καβάνι σε μια συνέντευξη. Η μητέρα της αγαπούσε τον κινηματογράφο και πήγαιναν μαζί κάθε Κυριακή από τότε που ήταν μικρό παιδί. Οι πρόγονοι της μητέρας της ήταν μαχητικοί αντιφασίστες. Ο παππούς της από την πλευρά της μητέρας της, που ήταν συνδικαλιστής, της γνώρισε τα έργα του Μαρξ και του Μπακούνιν.
Η Καβάνι απεφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Μπολόνια το 1960 με πτυχίο φιλολογίας, έχοντας γράψει μια διατριβή με θέμα τον ποιητή και ευγενή του 15ου αιώνα Μαρσίλιο Πίο. Αρχικώς ήθελε να γίνει αρχαιολόγος, ασχολία την οποία εγκατέλειψε σύντομα προκειμένου να κυνηγήσει το πάθος της για την κινούμενη εικόνα. Σπούδασε στο «Centro Sperimentale di Cinematografia» (= «Πειραματικό Κέντρο Κινηματογραφίας») που είχε εγκαινιάσει προπολεμικά ο Μουσολίνι. Εκεί ειδικεύθηκε στην τέχνη του ντοκιμαντέρ και πήρε δίπλωμα με τις πτυχιακές ταινίες μικρού μήκους Incontro notturno (1961) και L'evento (1962).
Πρώιμη περίοδος: ντοκιμαντέρ (1961-1965)
Ενώ ακόμα σπούδαζε στο Κέντρο Κινηματογραφίας, η Καβάνι κέρδισε έναν διαγωνισμό της RAI και εξασφάλισε έτσι μια θέση εργασίας εκεί το 1961, σκηνοθετώντας ιστορικά ντοκιμαντέρ. Μεταξύ αυτών των έργων της ξεχωρίζει η Storia del III Reich, (= «Ιστορία του Τρίτου Ράιχ»), που δημιούργησε το 1962-1963 και χρονογραφεί την άνοδο του ναζιστικού καθεστώτος. Υπήρξε η πρώτη ιστορική διερεύνηση του γερμανικού ολοκληρωτισμού που προβλήθηκε ποτέ στην τηλεόραση οπουδήποτε στον κόσμο. Μερικά άλλα ντοκιμαντέρ της ήταν τα L'età di Stalin (= «Τα χρόνια του Στάλιν»), La donna nella Resistenza (1965), Philippe Pétain, processo a Vichy (1965, κέρδισε το βραβείο στο τμήμα ντοκιμαντέρ του Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας) και το Il giorno della pace, ένα τετράωρο ντοκιμαντέρ με θέμα την έντονη εσωτερική μετανάστευση στην Ιταλία από τον νότο προς τον βορρά της χώρας.
Francesco d'Assisi (1966)
Η Καβάνι δημιούργησε την πρώτη της μεγάλου μήκους ταινία με ηθοποιούς το 1966: ήταν το έργο Francesco d'Assisi (= «Φραγκίσκος της Ασίζης»). Προορισμένη για να προβληθεί την τηλεόραση (σε δύο μέρη), η ταινία είναι βαθιά επηρεασμένη από το στιλ του Ρομπέρτο Ροσσελλίνι και την ατμόσφαιρα που χαρακτηρίζει τις ταινίες του Πιερ Πάολο Παζολίνι. Γυρισμένη σε μια εποχή πολιτικής ανησυχίας, θα γινόταν ένα είδος μανιφέστου κατά της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Πρωταγωνιστεί ο Λου Καστέλ στον ρόλο του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης, τον οποίο απεικονίζει ως έναν άνθρωπο της διαμαρτυρίας, με ελαφρά κατάθλιψη. Η ταινία είχε μεγάλη επιτυχία, αλλά προκάλεσε και πολλές αρνητικές αντιδράσεις: Αποκλήθηκε «αιρετική, βλάσφημη και προσβλητική για την πίστη του ιταλικού λαού». Αυτή ήταν η πρώτη από πολλές αντιδράσεις προς το έργο της Καβάνι.
Galileo (1968)
Η επόμενη ταινία της, με τίτλο Galileo (1968), εστιάζει στη σύγκρουση μεταξύ επιστήμης και Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας τον 17ο αιώνα. Η βαθιά πεποίθηση του Γαλιλαίου ότι η αλήθεια θα πρέπει να αποδεικνύεται με πειραματικές μεθόδους προκαλεί τη σύγκρουσή του με τα θρησκευτικά δόγματα και την παραπομπή του σε δίκη από την Ιερά Εξέταση. Η ταινία γυρίστηκε σε φιλμ, αλλά και πάλι για την τηλεόραση και όχι για διανομή στις κινηματογραφικές αίθουσες, ωστόσο απαγορεύθηκε ούτως ή άλλως από την ιταλική λογοκρισία, που τη θεώρησε αντικληρικαλιστική και δεν προβλήθηκε ποτέ στην τηλεόραση. Αργότερα βρήκε διανομέας που την απελευθέρωσε για προβολή στις αίθουσες.
I cannibali (1969)
Το I Cannibali (1969) ήταν η πρώτη ταινία της Καβάνι που είχε μια ανεξάρτητη εταιρεία παραγωγής. Το έργο μεταχειρίζεται τον μύθο της Αντιγόνης προκειμένου να παρουσιάσει τη σύγχρονή του πολιτική κατάσταση της Ιταλίας. Η υπόθεση διαδραματίζεται στο Μιλάνο υπό ένα υποθετικό δικτατορικό καθεστώς, και αφορά την πάλη μιας νέας γυναίκας κατά των αρχών που απαγορεύουν την ταφή των σωμάτων εξεγερμένων που σκότωσε η αστυνομία, ώστε να χρησιμεύσουν ως προειδοποίηση προς τους πολίτες. Η γυναίκα υποβοηθείται από έναν μυστηριώδη άνδρα που ομιλεί μια άγνωστη γλώσσα. Το παράδειγμα αυτών των δύο νέων ακολουθούν σύντομα και άλλοι. Το έργο δεν είχε εισπρακτική επιτυχία, οπότε η Καβάνι επέστρεψε στην τηλεόραση τα επόμενα έτη με τη σειρά ντοκιμαντέρ I bambini e noi (1970).
L’ospite (1971)
Η επόμενη ταινία της Καβάνι ήταν το πολύ χαμηλού προϋπολογισμού L’ospite (= «Η φιλοξενούμενη», 1971-1972), με το οποίο καλλιέργησε περαιτέρω το ενδιαφέρον της για τα κοινωνικά και ψυχολογικά θέματα. Η υπόθεση επικεντρώνεται στη σχέση ανάμεσα σε έναν συγγραφέα και μια γυναίκα πρώην κλεισμένη σε ψυχιατρική κλινική, η οποία παλεύει να ταιριάξει και πάλι στην κοινωνία. Στον δύσκολο ρόλο πρωταγωνιστεί η Λουτσία Μποζέ.
Milarepa (1973)
Η σκηνοθέτιδα πήρε μια στροφή στον κόσμο του μυστικισμού της Άπω Ανατολής με την τανία Milarepa (1973-1974). Εμπνευσμένη από ένα κλασικό κείμενο της Θιβετιανής λογοτεχνίας και την προσωπικότητα του Μιλαρέπα (περ. 1028–1111 μ.Χ.), η ταινία κινείται εμπρός-πίσω στον χρόνο ανάμεσα στην ιστορία του ομώνυμου ήρωα και ενός σύγχρονου Δυτικού νέου, του οποίου η ιστορία δεν διαφέρει και πολύ, καθώς αμφότεροι αμφιταλαντεύονται ανάμεσα στην αναζήτηση της γνώσεως και τη δίψα για δύναμη. Το έργο αυτό επαινέθηκε από τον Παζολίνι, ο οποίος το απεκάλεσε «μια αληθινά όμορφη ταινία».
Ο θυρωρός της νύχτας (1974)
Η Καβάνι ήταν σχεδόν άγνωστη έξω από την Ιταλία μέχρι που δημιούργησε την ταινία του 1974 Ο θυρωρός της νύχτας (Il portiere di notte), που παραμένει το έργο για το οποίο είναι κυρίως γνωστή. Η υπόθεσή του διαδραματίζεται στη Βιέννη το 1957 και ακολουθεί έναν φρουρό ναζιστικού στρατοπέδου συγκεντρώσεως και μια επιζήσασα πρώην κρατούμενη στο στρατόπεδο, με τους δυο τους να εμπλέκονται σε μια σαδομαζοχιστική σχέση αφότου συναντώνται τυχαία μεταπολεμικά. Σε αυτή τη βαθιά αμφιλεγόμενη ταινία πρωταγωνιστούν ο Ντερκ Μπόγκαρντ και η κατά 25 χρόνια νεότερή του Σάρλοτ Ράμπλινγκ.
Ο πολύ γνωστός Αμερικανός κριτικός κινηματογράφου Ρότζερ Ίμπερτ απεκάλεσε την ταινία «απαίσια», ενώ οι Πωλίν Κάελ και Βίνσεντ Κάνμπυ τη χαρακτήρισαν «σκουπίδι». Ωστόσο στην Ευρώπη χαιρετίσθηκε ως πρωτοπόρα απόπειρα ενδοσκοπήσεως στις ανήσυχες σεξουαλικές και ψυχολογικές αμφισημίες που προκαλεί ο πόλεμος.
Πέρα από το καλό και το κακό (1977)
Το 1977 η Καβάνι γύρισε το Πέρα από το Καλό και το Κακό (Al di là del bene e del male), ένα έργο που αφηγείται την έντονη τριγωνική σχέση ανάμεσα στον Γερμανό φιλόσοφο Φρίντριχ Νίτσε, τον φίλο του συγγραφέα Πάουλ Ρέε και τη Ρωσίδα συγγραφέα και φεμινίστρια Λου Αντρέας-Σαλομέ. Οι τρεις τους συναντώνται στη Ρώμη το 1882 και μετακομίζουν στη Γερμανία, προσπαθώντας να ζήσουν τις ζωές τους και να ικανοποιήσουν τις διανοητικές ανάγκες τους απορρίπτοντας την παραδοσιακή ηθική. Ο Νίτσε τρελαίνεται από ένα αφροδίσιο νόσημα και ο Πάουλ ανακαλύπτει την καταπιεσμένη ομοφυλοφιλία του με τραγικές συνέπειες. Η Λου, που είναι η πλέον απελευθερωμένη από τους τρεις, είναι η μόνη που επιζεί. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Ντομινίκ Σαντά, Έρλαντ Γιόσεφσον και Ρόμπερτ Πάουελ.
Το δέρμα (1981)
Η ταινία της σκηνοθέτιδας με τίτλο Το δέρμα (La Pelle, 1981), βασίσθηκε στο ομώνυμο βιβλίο του Κούρτσιο Μαλαπάρτε. Συμμετέσχε στο διαγωνιστικό μέρος του Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών, ενώ στόχευε και στη διεθνή αγορά διαθέτοντας αρκετούς διάσημους ηθοποιούς, όπως τους Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι, Κλάουντια Καρντινάλε και Μπαρτ Λάνκαστερ. Η υπόθεση διαδραματίζεται κατά τη διάρκεια της αμερικανικής κατοχής της Νάπολης το 1944, στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Φραντσέσκο (1989)
Με το Φραντσέσκο (1989) η Καβάνι επέστρεψε στον βίο του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης, με πρωταγωνιστές αυτή τη φορά έναν Αμερικανό ηθοποιό, τον Μίκι Ρουρκ, και μια Αγγλίδα, την Έλενα Μπόναμ Κάρτερ. Το έργο είχε μικρή σχέση ως προς το ύφος, όχι μόνο με το αντίστοιχο του 1966, αλλά και με τα άλλα έργα της Καβάνι. Ο Έλληνας συνθέτης Vangelis έγραψε τη μουσική για την ταινία.
Dove siete? Io sono qui (1993)
Το ''Dove siete? Io sono qui'' (= «Πού είσαι; Εγώ είμαι εδώ», 1993), αφηγείται την αισθηματική ιστορία του Φαούστο και της Έλενα, δύο κωφών νεαρών από διαφορετικές κοινωνικές τάξεις, στη σύγχρονη Ιταλία. Εκείνος ανήκει σε μια πλούσια οικογένεια που τον ανέθρεψε σαν να μην ήταν κωφός, ενώ εκείνη προέρχεται από μια οικογένεια εργατών και πρέπει να παλαίψει για να ολοκληρώσει την εκπαίδευσή της. Το έργο έχει ομοιότητες με το I cannibali και με το L’ospite, στην εξερεύνηση της θεματικής της απομονώσεως. Η ταινία, όπως και αρκετές άλλες της Καβάνι, περιλαμβάνει τη χρήση του χορού.
Το παιχνίδι του Κυρίου Ρίπλεϊ (2002)
Το 2002 η Καβάνι γύρισε την ταινία Το παιχνίδι του Κυρίου Ρίπλεϊ (Il Gioco di Ripley), βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Πατρίσια Χάισμιθ. Είναι μια συνέχεια στο γνωστότερο Ο Ταλαντούχος Κύριος Ρίπλεϊ. Το παιχνίδι του Κυρίου Ρίπλεϊ παρουσιάσθηκε εκτός διαγωνιστικού τμήματος στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας.
Σκηνοθεσίες όπερας και μνήμη
Από το 1979 και μέτά η Καβάνι σκηνοθέτησε αρκετές όπερες, αρχίζοντας με την όπερα Βότσεκ στη Φλωρεντία. Μερικές άλλες όπερες που σκηνοθέτησε ήταν η Ιφιγένεια εν Ταύροις το 1984 και η Μήδεια το 1986 στην Όπερα του Παρισιού, η Καρντιγιάκ (1991) στη Φλωρεντία, η Λα Βεστάλε το 1993 στη Σκάλα του Μιλάνου και η La cena delle beffe του Ουμπέρτο Τζορντάνο το 1995 στη Ζυρίχη. Επίσης για την τηλεόραση σκηνοθέτησε την Τραβιάτα το 1992, την Καβαλερία Ρουστικάνα το 1996 και τη Μανόν Λεσκώ το 1998.
Η γενέτειρα της σκηνοθέτιδας, το Κάρπι, έχει ιδρύσει την Associazione Fondo Liliana Cavani, όπου διατηρούνται αντίγραφα όλων των ταινιών της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Ιταλοί σεναριογράφοι
Ασπαραγίνη
Η L-ασπαραγίνη είναι ένα από τα 22 πρωτεϊνογόνα αμινοξέα. Στο επίπεδο της μοριακής γενετικής, τα κωδικόνιά του είναι AAU και AAC. Έχει σύντομο συντακτικό τύπο H2NCOCH2CH(NH2)COOH. Έχει ένα καρβαμίδιο στην πλευρική του αλυσίδα. Δεν είναι ένα απαραίτητο αμινοξύ. Μια χημική αντίδραση μεταξύ ασπαραγίνης και αναγωγικών σακχάρων ή άλλων δραστικών καρβονυλιούχων ενώσεων παράγει ακρυλαμίδιο, όταν τα τρόφιμα θερμαίνονται σε επαρκή θερμοκρασία. Αυτά τα παράγωγα υπάρχουν σε μαγειρευμένα προϊόντα όπως τηγανιτές πατάτες, πατατάκια και τοστ.
Ιστορία
Λίγα χρόνια αργότερα, το 1809, ο Πιερ Ζαν Ρομπικέ ξαναταυτοποίησε, αυτή τη φορά σε γλυκόριζα, μια ουσία με ιδιότητες που θεώρησε ότι είναι πολύ παρόμοιες με της ασπαραγίνης, και που ο Πλισσόν (Plisson), το 1828 επιβεβαίωσε ότι πράγματι ήταν η ίδια η ασπαραγίνη.
Παραπομπές και σημειώσεις
Κατηγορία:Πρωτεϊνικά αμινοξέα Κατηγορία:C4 Κατηγορία:Χειρομορφία (χημεία)
Σιδηροδρομική Γραμμή Ηρακλείου - Καλογρέζας
Η σιδηροδρομική γραμμή Ηρακλείου - Καλογρέζας ήταν σιδηροδρομική γραμμή των Σιδηροδρόμων Πειραιώς - Αθηνών - Πελοποννήσου. Αποτελούσε ουσιαστικά μικρού μήκους διακλάδωση από τη γραμμή Λαυρίου - Αγίων Αναργύρων, η οποία ξεκινούσε μεταξύ Φιλοθέης και Ηρακλείου, με αιχμές στραμμένες προς Ηράκλειο. Ήταν γραμμή μετρικού εύρους.
Σταθμοί
Κατηγορία:Σιδηροδρομικές γραμμές στην Αττική Κατηγορία:Σιδηροδρομικές γραμμές μετρικού εύρους στην Ελλάδα
Ατίθαση καρδιά
Η Ατίθαση καρδιά (αγγλ. Wild at Heart) είναι αμερικανική κινηματογραφική ταινία του 1990, ρομαντική κομεντί και αστυνομική με στοιχεία μαύρης κωμωδίας. σε σενάριο και σκηνοθεσία του Ντέιβιντ Λιντς. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους παίζουν οι Νίκολας Κέιτζ και Λόρα Ντερν. Η ταινία βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα (1989) του Μπάρυ Γκίφορντ. Ο Λυντς δεν εύρισκε της αρεσκείας του το τέλος του μυθιστορήματος και έτσι απεφάσισε να το αλλάξει, ώστε να ταιριάζει με την ιδέα που είχε για τους βασικούς ήρωες.
Η Ατίθαση καρδιά είναι ταινία δρόμου με στοιχεία δραματικά και νεο-νουάρ, που εμπεριέχει έμμεσες αναφορές στον Μάγο του Οζ και στις ταινίες του Έλβις Πρίσλεϊ.
Οι πρώτες δοκιμαστικές προβολές της ταινίας δεν έγιναν καλά αποδεκτές από το κοινό: ο Λιντς υπολόγισε ότι περίπου 300 θεατές απεχώρησαν πρόωρα από μια τέτοια προβολή. Με την κυκλοφορία της, η ταινία απέσπασε ανάμικτες κριτικές και σημείωσε μέτρια εμπορική επιτυχία. Ωστόσο, κέρδισε το μεγάλο βραβείο, τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών, κάτι που την εποχή εκείνη θεωρήθηκε αμφιλεγόμενη απόφαση. Από τότε έχει επανεκτιμηθεί θετικά από μερικούς κριτικούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1990 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες δρόμου Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ντέιβιντ Λιντς Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Ορλεάνη Κατηγορία:Νικητές Χρυσού Φοίνικα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής PolyGram Filmed Entertainment Κατηγορία:Νεο-νουάρ ταινίες
Αγία Βαρβάρα Παναιτωλικού Αιτωλοακαρνανίας
Η Αγία Βαρβάρα είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Παναιτωλικού, του δήμου Αγρινίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Αιτωλοακαρνανίας, στην περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας ανήκε στην επαρχία Τριχωνίδας του νομού Αιτωλοακαρνανίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.
Γεωγραφία
Η Αγία Βαρβάρα είναι χωριό στο βορειοκεντρικό τμήμα του νομού Αιτωλοακαρνανίας. Βρίσκεται σε ορεινή περιοχή του Παναιτωλικού, κάτω από την υψηλή κορυφή «Γιόρλα», με πλούσια βλάστηση και θέα στην Τριχωνίδα, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 760. Απέχει περίπου 55 χλμ. ΒΑ. του Μεσολογγίου. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός με έκταση 8,428 χμ² (2011).
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1841 ως Λυκοχώρι και προσαρτήθηκε στον δήμο Θέρμου του, τέως, νομού Ακαρνανίας & Αιτωλίας. Το 1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας και το 1954 μετονομάστηκε σε Αγία Βαρβάρα. Με το ΦΕΚ 224Α - 04/12/1997, ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίας Βαρβάρας και προσαρτήθηκε στον δήμο Παναιτωλικού. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010, ο οικισμός αποσπάστηκε από τον δήμο Παναιτωλικού και προσαρτήθηκε στον δήμο Αγρινίου.
Ονομασία
Για την προέλευση της παλαιάς ονομασίας του οικισμού υπάρχουν δύο εκδοχές: η μία από το λυκόφως και η άλλη από την παρουσία λύκων στην περιοχή, με πιο πιθανή την πρώτη. Το σημερινό όνομα δόθηκε από ένα ξωκκλήσι με το όνομα Αγία Βαρβάρα.
Αξιοθέατα
Μέσω του οικισμού Περιστέρι, πραγματοποιείται ανάβαση στο ορειβατικό καταφύγιο του Παναιτωλικού και στην κορυφή «Γιόρλα» (1924 μ.)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αγρινίου
Ευγένης Χαραλαμπίδης
Ο Ευγένης Χαραλαμπίδης (Τραπεζούντα, Πόντος Οθωμανική Αυτοκρατορία, 1907 - Κέρκυρα, 22 Ιουλίου 1948) ήταν Έλληνας αντιστασιακός, μέλος της ΟΚΝΕ και του ΚΚΕ και διορισμένος δήμαρχος Περιστερίου από το ΕΑΜ.
Tα πρώτα χρόνια
Ο Ευγένης Χαραλαμπίδης έφτασε με την οικογένειά του από τον τόπο καταγωγής του, τον Πόντο, στην Ελλάδα σε ηλικία 18 ετών και εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στο Περιστέρι Αττικής. Εντάχθηκε από πολύ νωρίς στις τάξεις του ΚΚΕ, ενώ κατά τη διάρκεια της Κατοχής προσχώρησε στο ΕΑΜ και ανέπτυξε έντονη αντιστασιακή δράση. Ασχολήθηκε με τη σύνταξη αντιστασιακού Τύπου (εφημερίδα "Ξύπνημα"), ενώ μετέφρασε ρωσική ποίηση και λογοτεχνία για τον "Ριζοσπάστη" και για τα "Ελληνικά Γράμματα".
Λαϊκός Δήμαρχος Περιστερίου
Στις 12 Οκτωβρίου του 1944 εκλέχθηκε "δια βοής" δήμαρχος Περιστερίου, ύστερα από πάνδημη συνέλευση των κατοίκων της πόλης στην κεντρική πλατεία της περιοχής. Μετά τα Δεκεμβριανά παύθηκε και κατηγορήθηκε σαν ηθικός αυτουργός για τη δολοφονία του κατοχικού διοικητή του αστυνομικού τμήματος Περιστερίου Γερόσταθου (που λυντσαρίστηκε από διαδηλωτές το βράδυ της 4ης Δεκεμβρίου 1944), μαζί με ακόμη 31 μέλη του ΕΑΜ Περιστερίου και δικάστηκε από το Κακουργιοδικείο. Στην απολογία του υποστήριξε ότι ο πραγματικός λόγος που δικαζόταν ήταν επειδή πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση και διότι ο λαός του Περιστερίου τον είχε αναδείξει λαϊκό δήμαρχο.
Καταδικάστηκε σε θάνατο και μεταφέρθηκε κατά σειρά στις φυλακές Καπνεργοστασίου, Μουσείου, Αβέρωφ, Αίγινας και, εν τέλει, Κέρκυρας ("Λαζαρέτο") όπου και εκτελέστηκε στις 22 Ιουλίου 1948, αφού πρώτα αρνήθηκε την πρόταση του δικηγόρου του να υπογράψει "δήλωση μετανοίας", προκειμένου να σώσει τη ζωή του. Την ημέρα της εκτέλεσης του Χαραλαμπίδη, οι υπόλοιποι 320 θανατοποινίτες της Κέρκυρας κήρυξαν 8μερη απεργία πείνας για να τιμήσουν τη μνήμη του και να προβάλλουν στον ελληνικό και διεθνή Τύπο τις συνθήκες κράτησής τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Δήμαρχοι Περιστερίου Αττικής Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ Κατηγορία:Εκτελεσθέντες
Παναγία η Μυρτιδιώτισσα
Παναγία η Μυρτιδιώτισσα ονομάζεται εικόνα της Παναγίας, που βρέθηκε στα Κύθηρα πιθανώς τον 14ο αιώνα. Έχει το προσωνύμιο Μυρτιδιώτισσα, γιατί αναφέρεται από την παράδοση ότι τη βρήκε ένας βοσκός σε μία τοποθεσία γεμάτη με μυρτιές. Σήμερα με το όνομα αυτό ονομάζονται εκκλησίες, μονές και γενικά οι εικόνες με παράσταση της Παναγίας με μυρτιές. Η εικόνα φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Μυρτιδίων στα Κύθηρα.
Εμφάνιση εικόνας
Στις 24 Σεπτεμβρίου -40 ημέρες μετά την Κοίμηση της Θεοτόκου- εμφανίστηκε η Παναγία στον βοσκό και του είπε να ψάξει για την εικόνα, που είχε έρθει σε εκείνο το μέρος πολλά χρόνια πριν.
Ο βοσκός έπεσε στο έδαφος γεμάτος δέος, προσευχόμενος προς τη Θεοτόκο. Μόλις σηκώθηκε και γύρισε, είδε την εικόνα στα κλαδιά μίας μυρτιάς. Κλαίγοντας από χαρά, έφερε την εικόνα σπίτι του και είπε σε όλους τους φίλους και συγγενείς την ιστορία της ανεύρεσης της εικόνας.
Όταν ξύπνησε την επόμενη ημέρα, η εικόνα έλειπε και φοβήθηκε μήπως είχε κλαπεί. Με βαριά καρδιά γύρισε με τα πρόβατά του στον τόπο της ανεύρεσης, αλλά εκεί είδε πάλι την εικόνα, στα κλαδιά της μυρτιάς που την είχε πρωτοβρεί. Δοξάζοντας τον Θεό την πήρε πάλι σπίτι του, αλλά τη νύχτα η εικόνα εξαφανίστηκε, όπως και την πρώτη φορά. Όταν η εξαφάνιση και επανεμφάνιση της εικόνας συνέβη και τρίτη φορά, κατάλαβε ότι ήταν θέλημα της Μητέρας του Θεού η εικόνα να παραμείνει εκεί που είχε πρωτοβρεθεί.
Ανέγερση Ναού
Μία μικρή εκκλησία κτίστηκε εκεί που βρέθηκε η εικόνα και ονομάστηκε Μυρτιδιώτισσα. Το κτήριο μεγάλωσε με τα χρόνια και πολλά θαύματα λέγεται πως συνέβησαν εκεί.
Αλλά και πολλά άλλα θαύματα αποδίδονται στην εικόνα, όπως η προστασία του νησιού από επιδημία πανώλης, η λύση της στειρότητας μίας Εβραίας από την Αλεξάνδρεια και η σωτηρία πολλών ανθρώπων από βέβαιο θάνατο.
Εορτασμός
Η ανεύρεση της εικόνας εορτάζεται στις 24 Σεπτεμβρίου. Την ίδια ημέρα εορτάζουν την ονομαστική τους εορτή όσες φέρουν το όνομα Μυρτώ ή Μυρσίνη στην Ελλάδα. Η παραθαλάσσια Μονή της Παναγίας της Μυρτιδιώτισσας στη Χίο ονομάζεται από τους Χιώτες «Μερσινίδι», από την ονομασία «μυρσίνη» = μυρτιά.
Στα Κύθηρα, στις 24 Σεπτεμβρίου γίνεται πανηγυρικός εορτασμός στη Μονή Μυρτιδίων, όπου φυλάσσεται η εικόνα με παρουσία πλήθους κόσμου από τα Κύθηρα, αλλά και από Κυθήριους της Διασποράς.
Η Παναγία η Μυρτιδιώτισσα είναι η πολιούχος της Πύλου.
Περιφορά της εικόνας στα Κύθηρα (η «γύρα» της εικόνας)
Μυρτιδιώτισσα Κατηγορία:Εικόνες (Χριστιανισμός) Κατηγορία:Κύθηρα
Γκέριτ Τόμας Ρίτβελντ
Ο Γκέριτ Τόμας Ρίτβελντ (Gerard Thomas (Gerrit) Rietveld, 24 Ιουνίου 1888 - 25 Ιουνίου 1964) ήταν Ολλανδός σχεδιαστής, αρχιτέκτονας και κατασκευαστής επίπλων.
Βιογραφία
Το 1911 στην Ουτρέχτη ίδρυσε τη δική του εταιρεία κατασκευής επίπλων και γραφείων, την οποία και διατήρησε για οκτώ έτη. Την ίδια περίοδο, σπούδαζε σε νυκτερινή σχολή αρχιτεκτονική και σχέδιο, ενώ ταυτόχρονα συνεργαζόταν μαθητευόμενος με τον αρχιτέκτονα J. Klaarhamer.
Το κίνημα του Νεοπλαστικισμού (De Stijl)
Το κίνημα του Νεοπλαστικισμού (De Stijl), που ιδρύθηκε το 1917, προσπάθησε να μεταφράσει και να συνθέσει σε μορφή ιδεολογίας το ζήτημα της δυναμικής διακοπής και αποσύνθεσης που ήταν ήδη εκφρασμένο από τους κυβιστές ζωγράφους. Υποστήριζε την «καθαρή» καλλιτεχνική έκφραση που βασίστηκε στην αλληλεξάρτηση των ορθογωνίων των αρχικών χρωμάτων.
Ο Ρίτβελντ, μέσω των σπουδών του εξοικειώθηκε με διάφορους ιδρυτές του κινήματος De Stijl. Το 1919 έγινε και ο ίδιος μέλος της ομάδας, αφότου το προηγούμενο έτος (1918) είχε δημιουργήσει και παρουσιάσει σε περιοδικό την «κόκκινη και μπλε» καρέκλα κερδίζοντας τις εντυπώσεις σαν μια από τις εικόνες του νέου στιλ εσωτερικών χώρων. Ήταν το πρώτο αντικείμενο που παρήχθη για να εκθέσει τις καλλιτεχνικές αρχές του De Stijl, αλλά και που σημείωσε μια ριζική αλλαγή στην αρχιτεκτονική θεωρία και στο σχέδιο επίπλων. Σήμερα είναι στη συλλογή του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης.
Σήμερα, πιθανότερο θεωρείται ότι ο Αμερικανός αρχιτέκτονας Φρανκ Λόιντ Ράιτ ήταν αυτός που έφερε τον Ρίτβελντ σε επαφή με το κίνημα De Stijl μέσω μιας ομάδας που συνέταξε για να αντιγράψει από φωτογραφίες έπιπλα του Ολλανδού αρχιτέκτονα Ρόμπερτ φαντ Χοφ (Robert van't Hoff) για έναν πελάτη.
Σταδιοδρομία ως ανεξάρτητος αρχιτέκτονας
Τα ασυνήθιστα σχέδια επίπλων του, οδήγησαν σε διάφορες παραγγελίες για κατοικίες που σχεδίαζε πάντα σε ένα νεοπλασματικό ύφος. Στα σχέδιά του χρησιμοποιήθηκε η ελεύθερη και μεταβλητή χρήση του χώρου και φανερή ήταν η βαθιά κατανόηση των δυναμικών χωρικών ιδεών. Προς το τέλος της δεκαετίας του '20 η αρχιτεκτονική των Κάτω Χωρών εστίαζε στην ιδέα του «dematerialization». Αυτή η ιδέα επηρέασε την κατασκευή μιας σειράς ομοιόμορφων σπιτιών ενωμένων μεταξύ τους στην οποία ενεπλάκη και ο Ρίτβελντ. Το 1924 σχεδίασε την οικία Schröder για την Truus schröder-Schräder, με την οποία και συνεργάστηκε. Το σπίτι βρίσκεται στην Ουτρέχτη, και παρόλο που βασίζεται σε γεωμετρικές μορφές, είναι ασύμμετρο.
Με μερικές εξαιρέσεις, η δεκαετία του '30 και η δεκαετία του '40 δεν ήταν ιδιαίτερα παραγωγικές για τον Ρίτβελντ. Μεταξύ του 1942 και του 1948, ο Ρίτβελντ δίδασκε σε διάφορα ιδρύματα στις Κάτω Χώρες. Το 1963 εκλέχτηκε τιμητικό μέλος του συλλόγου van Nederlandse Architecten και το 1964 έλαβε τιμητικό βαθμό από το Technische Hochschule στο Ντελφτ. Ο Ρίτβελντ πειραματίστηκε επίσης στη δεκαετία του '50 με το σωληνοειδές μέταλλο. Κατά τη διάρκεια των ετών, οι περισσότερες δουλειές του εκτέθηκαν σε πρωτοποριακές εκθέσεις που στήθηκαν από το κίνημα του de Stijl. Ανάμεσά τους στο Werkbund το 1931, και το 1954 στην Μπιενάλε της Βενετίας.
Ο Ρίτβελντ πέθανε στην Ουτρέχτη το 1964.
Η κόκκινη και μπλε καρέκλα
thumb|δεξιά|Η κόκκινη και μπλε καρέκλα (1917) Ο Ρίτβελντ κάποτε είπε «σκέφτομαι συνεχώς, αυτήν την εξαιρετική ιδέα του ξυπνήματος της συνείδησης». Έτσι, σχεδίασε την καρέκλα του 20ού αιώνα, δηλαδή την «κόκκινη και μπλε καρέκλα», που από πολλούς θεωρείται ότι άσκησε την μεγαλύτερη επιρροή στο χώρο του design, γεγονός που έκανε και τον ίδιο τον Ρίτβελντ να εκπλαγεί. Το έργο, κατά γενική ομολογία, σταθμός στην καριέρα του Ρίτβελντ δημιουργήθηκε το 1917 προς 1918, πριν δηλαδή ακόμη ολοκληρώσει τις σπουδές του ως αρχιτέκτονας.
Ο Ρίτβελντ αισθάνθηκε ότι δεν θα πρέπει αυτός που χρησιμοποιεί μια καρέκλα να αποσύρεται κατά κάποιο τρόπο από τον κόσμο ή να βυθίζεται στις σκέψεις του. Σχετικά με αυτό το ζήτημα συνήθιζε να λέει: «Πρέπει να θυμόμαστε ότι και το "κάθομαι" είναι και αυτό ένα ρήμα», θέλοντας προφανώς να επισημάνει την ενεργητικότητα ακόμα και αυτής της πράξης. «Τι αισθανόμαστε όταν καθόμαστε στην αγαπημένη μας καρέκλα; Μας αρέσει επειδή μας στηρίζει ή επειδή μας παρηγορεί; Είμαστε σε κατάσταση εγρήγορσης ή υπνηλίας;» Στο βιβλίο του o Paul Overy για το De Stijl, αναφέρεται στον Ρίτβελντ και γράφει: Μία από τις λειτουργίες των καρεκλών του Ρίτβελντ, με τα σκληρά καθίσματα και τις σκληρές πλάτες τους, είναι να εστιάσει στις αισθήσεις μας, με σκοπό να μας καταστήσει άγρυπνους και σε εγρήγορση.
Ο Ρίτβελντ δεν ενδιαφέρθηκε για τις συμβατικές ιδέες της άνεσης. Επιθυμούσε να κρατά τον καθήμενο φυσικά και διανοητικά «τονωμένο». Ωστόσο υπάρχει μια κριτική για αυτήν την καρέκλα όσον αφορά το πώς οι άνθρωποι βλέπουνε το θέμα της άνεσης. Οι περισσότεροι άνθρωποι σκέφτονται η άνετη καρέκλα είναι αυτή στην οποία κάποιος μπορεί να βυθιστεί, μία που θα καταπιεί τον καθήμενο με τα αναπαυτικά της μπράτσα. Στην «κόκκινη και μπλε» καρέκλα αντί να κλίνει κάποιος προς τα πίσω σε ένα μαξιλάρι, κλίνει σε ένα φωτεινό κόκκινο ορθογώνιο και κάθεται σε ένα μπλε ορθογώνιο. Τα μαύρα μπράτσα και πόδια της πολυθρόνας εξαφανίζονται οπτικά σε ένα σκοτεινό-μαύρο φόντο, και τα κόκκινα και μπλε ορθογώνια φαίνονται σχεδόν σαν να αιωρούνται στο διάστημα. Αυτή του η δουλειά ήταν σημαντική καλλιτεχνικά καθώς η κόκκινη και μπλε καρέκλα φαινόταν διαλυμένη εις τα εξ ων συνετέθη, δηλαδή, επίπεδα και γωνίες, αλλά και επειδή ήταν βαμμένη σε μαύρο και σε πρωταρχικά χρώματα καταφέρνωντας έτσι να τονίσει τα χωρικά σύνορα.
Ο Ρίτβελντ έγραψε ότι η «εργασία πρέπει στο σύνολο να είναι σε θέση να σταθεί ελεύθερα και λαμπρά στα δύο πόδια της, και η μορφή πρέπει να θριαμβεύσει πέρα από το υλικό». Πράγματι, η αραιά γεωμετρική μορφή και το συγκεκριμένο χρώμα του σχεδίου εξυψώνουν την απλή δομή του κοντραπλακέ. Η καρέκλα, που επανεκδόθηκε αργότερα από τον οίκο Cassina, τον οίκο που αγόρασε όλα τα σχέδια του Ρίτβελντ, παραμένει αντιπροσώπευση του προσωπικού του ύφους αλλά και του λογικού μοντερνισμού γενικότερα.
Η καρέκλα εκτίθεται στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης. Στις 13 Μαΐου 2008 μία φωτιά κατέστρεψε το τμήμα Αρχιτεκτονικής του πανεπιστημίου Delft στην Ολλανδία όπου είχε μεταφερθεί προσωρινά το έργο. Παρόλα αυτά αναφέρεται πως η καρέκλα σώθηκε από πυροσβέστες.
Η οικία Schröder
thumb|350px|δεξιά|Άποψη της οικίας Schröder Το 1924 ο Ρίτβελντ σχεδίασε την οικία Schröder στην Ουτρέχτη ως κατοικία για την Truus Schröder-Schräder, με την οποία και συνεργάστηκε. Η ίδια ζήτησε ένα σπίτι "χωρίς τοίχους". Η διώροφη κατοικία είναι κτισμένη σε μια σειρά κατοικιών με τα οποία όμως δεν έχει καμία αρχιτεκτονική συνάφεια. Οι προσόψεις του αποτελούνται από ένα κολάζ επιφανειών και γραμμών που του επιτρέπουν να έχει πολλά μπαλκόνια. Όπως και η κόκκινη και μπλε καρέκλα, κάθε σύνθετο μέρος έχει τη δική του μορφή, θέση και χρώμα.
Στο εσωτερικό δεν υπάρχει κάποια στατική διευθέτηση των χώρων αλλά μία δυναμική και ευμετάβλητη ανοικτή ζώνη. Οι χώροι είναι δυνατό να αλλάξουν μορφή μέσω μετακινούμενων πάνελ.
Η Truus Schröder-Schräder κατοικούσε στο σπίτι μέχρι τον θάνατό της το 1985. Από τότε, το σπίτι ανακαινίστηκε και σήμερα λειτουργεί ως μουσείο. Το 2000 συμπεριλήφθηκε στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO ως το μοναδικό κτίριο σχεδιασμένο σύμφωνα με τις αρχές του κινήματος De Stijl.
Άλλα έργα
Άλλα σημαντικά έργα του περιλαμβάνουν έναν μπουφέ του 1919, που σχεδιάζεται επίσης ως σκελετός απαλλαγμένος από το συνηθισμένο περίβλημα καθώς και έναν κρεμαστό λαμπτήρα του 1920 φτιαγμένο από τέσσερα σωληνοειδή φώτα που μοιάζουν με φωτεινά κινητά αντικείμενα.
Το 1927 η εταιρεία Metz & Co του Άμστερνταμ του αναθέτει το «σκαμνί Beugel», φτιαγμένο από φορμαρισμένο κοντραπλακέ, το οποίο και σχεδιάζει για μαζική παραγωγή το 1930.
Το 1934 λάνσαραν την «νέα δύναμη», μία καρέκλα κατασκευασμένη από ακατέργαστο υλικό συσκευασίας (δηλαδή ξύλο με το οποίο φτιάχνονται τα καφάσια). Ο Ρίτβελντ σχεδίασε αυτή την καρέκλα σε μέρη, για συναρμολόγηση στο σπίτι. Η καρέκλα «Zig -Zag» του 1934 αλλά και ο γωνιακός πρόδρομος της δηλαδή η καρέκλα «S», περιγράφτηκαν από τον ίδιο ως «αστείο του σχεδιαστή» καθώς οι «υποστηριχτές» της «Zig-Zag» φάνηκαν ευθύς εξ’αρχής σχεδόν ανύπαρκτοι. Μια πρώτη προσπάθεια σε ένα αρχιτεκτονικό προσχέδιο, η καρέκλα ήταν σε μορφή «Ζ» με μια πλάτη πολύ δυνατά συνδεδεμένη χάρη στις ισχυρές συναρμολογήσεις-ενώσεις και στις σφήνες στις γωνίες. Η Metz & Co. παρήγαγε αρχικά το κομμάτι αυτό μαζί με ένα τραπεζάκι και κάποιες διαφορετικές εκδόσεις αυτής της καρέκλας συμπεριλάμβαναν μία ψηλή παιδική καρέκλα. Όταν η ιταλική εταιρία Cassina εκδήλωσε την επιθυμία να συμπεριλάβει μερικά από τα έργα του Ρίτβελντ στον ιστορικό κατάλογό της, η οικογένεια Ρίτβελντ αμέσως προσέφερε την υποστήριξή της, και έτσι, το 1972, χορηγήθηκαν στην Cassina τα αποκλειστικά παγκόσμια δικαιώματα στα προϊόντα, τα έπιπλα και τα άλλα αντικείμενα που σχεδίασε ο Γκέριτ Τόμας Ρίτβελντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Βιομηχανικοί σχεδιαστές Κατηγορία:Σχεδιαστές επίπλων
Episode Six
Οι Episode Six ήταν βρετανικό ποπ-ροκ συγκρότημα το οποίο δημιουργήθηκε το 1964 και διαλύθηκε το 1969, όταν ο τραγουδιστής Ίαν Γκίλαν και ο μπασίστας Ρότζερ Γκλόβερ αποχώρησαν για να ενταχθούν στους Deep Purple.
Βιογραφία
Οι Episode Six δημιουργήθηκαν τον Απρίλιο του 1964 από την ένωση των συγκροτημάτων The Lightnings, στους οποίους έπαιζε η τραγουδίστρια και κιμπορντίστας Σίλα Κάρτερ με τον αδελφό της και κιθαρίστας Γκράχαμ Κάρτερ αλλά και ο τραγουδιστής Άντι Ρος, και των The Madisons από τους οποίους μεταπήδησαν στους Episode Six ο μπασίστας Ρότζερ Γκλόβερ, ο κιθαρίστας Τόνι Λάντερ και ο ντράμερ Χάρβεϊ Σιλντκράουτ.
Ξεκίνησαν πρόβες στο σπίτι της οικογένειας Κάρτερ και έπαιζαν τις πρώτες τους ζωντανές εμφανίσεις, αλλά τα σχέδια τους αναβάλλονταν λόγω της επιθυμίας του Γκράχαμ Κάρτερ να τελειώσει το σχολείο. Ξεκίνησαν να ηχογραφούν demo με σκοπό την υπογραφή κάποιου συμβολαίου με δισκογραφική εταιρεία και περιόδευσαν στη Γερμανία στις αρχές του 1965, πριν αποχωρήσει ο Άντι Ρος, τον Απρίλιο εκείνης της χρονιάς.
Στη θέση του ήλθε ο τραγουδιστής Ίαν Γκίλαν από τους Wainwright's Gentlemen και το συγκρότημα υπέγραψε συμβόλαιο με την Pye Records, ενώ τον Ιούλιο του 1965 έγιναν επαγγελματίες σταματώντας από τις δουλειές που έκαναν μέχρι τότε αλλά και τις κολεγιακές σπουδές τους. Από το καλοκαίρι του 1965 και έπειτα επαιζαν κατά μέσο όρο είκοσι συναυλίες κάθε μήνα και κυκλοφόρησαν το σινγκλ "Put Yourself In My Place", στις αρχές του 1966.
Το Μάιο του 1966 εμφανίστηκαν σε μία μεγάλη συναυλία του Radio London στην οποία συμμετείχε και ο Ντέιβιντ Μπόουι και κυκλοφόρησαν διάφορα σινγκλ, χωρίς να γνωρίσουν εμπορική επιτυχία. Το Σεπτέμβριο εκείνης της χρονιάς εμφανίστηκαν για μερικές συναυλίες με την Ντάστι Σπρίνγκφηλντ και τον Οκτώβριο έπαιζαν για μία εβδομάδα στο "Marquee Club" του Λονδίνου. Κατά την περίοδο των Χριστουγέννων μετέβησαν στη Βηρυτό του Λιβάνου για εμφανίσεις μέχρι και τον Ιανουάριο του 1967, με το σινγκλ τους "Here, There & Everywhere" να ανεβαίνει στην κορυφή των τοπικών τσαρτ. Το καλοκαίρι του 1967, έκαναν μία μικρή περιοδεία σε ανοιχτούς χώρους του Λονδίνου παίζοντας σετ των 45 λεπτών, συναυλίες τις οποίες οργάνωσε το GLC και περιόδευσαν για τέσσερις εβδομάδες στη Γερμανία. Μετά την επιστροφή τους στη Μεγάλη Βρετανία, ο Χάρβεϊ Σιλντ αποχώρησε για να αντικατασταθεί από τον Τζον Κέρισον, τον Οκτώβριο του 1967.
Το συγκρότημα έκλεισε νέο συμβόλαιο με την "MGM Records" και συντόμευσαν το όνομα τους σε The Episode κυκλοφορώντας το σινγκλ "Little One", τον Μάιο του 1968. Αφού εμφανίστηκαν σε τρεις τηλεοπτικές εκπομπές για να προωθήσουν το συγκεκριμένο σινγκλ και πραγματοποίησαν πάνω από δέκα ραδιοφωνικές εμφανίσεις, μεταξύ αυτών και για τη νέα έκδοση του Radio 1 Club, απέλυσαν τον Κέρισον λόγω προβληματικής συνεργασίας και τον αντικατέστησαν με τον πρώην ντράμερ των The Outlaws, Μικ Άντεργουντ, το καλοκαίρι του 1968 ενώ ονομάστηκαν ξανά Episode Six.
Το Οκτώβριο εκείνης της χρονιάς, κυκλοφόρησαν το σινγκλ "Lucky Sunday", ακολουθούμενο λίγους μήνες αργότερα από το "Mozart vs the Rest", χωρίς να γνωρίσουν εμπορική επιτυχία. Το καλοκαίρι του 1969, ξεκίνησαν να ηχογραφούν το πρώτο τους άλμπουμ, αλλά δεν κατάφεραν να το ολοκληρώσουν, αφού σε μία συναυλία τους στο Λονδίνο παραβρέθηκαν ο Τζον Λορντ και ο Ρίτσι Μπλάκμορ προσφέροντας στον Ίαν Γκίλαν τη θέση του τραγουδιστή των Deep Purple. Λίγο μετά, μία θέση στο συγκρότημα τους προσφέρθηκε και στον Ρότζερ Γκλόβερ, με τους δύο μουσικούς να ολοκληρώνουν τις υποχρεώσεις τους με τους Episode Six πραγματοποιώντας τις τελευταίες ζωντανές εμφανίσεις τις οποίες είχαν κλείσει.
Το συγκρότημα συνέχισε για ένα μικρό χρονικό διάστημα με τον Τζον Γκούστβασον να αναλαμβάνει τα φωνητικά και το μπάσο για να μετονομαστούν σε Sheila Carter Band, πραγματοποιώντας κατά καιρούς κάποιες ζωντανές εμφανίσεις, μέχρι την οριστική διάλυση τους το 1974.
Άλμπουμ
(Όλες οι κυκλοφορίες είναι συλλογές τραγουδιών από την περίοδο 1964-1969)
Πηγές
Κατηγορία:Αγγλικά pop rock συγκροτήματα
Digea
Η Digea είναι πάροχος ψηφιακού σήματος και αποτελεί τον αποκλειστικό πάροχο ελεύθερης επίγειας ψηφιακής τηλεόρασης για τα όλα τα ιδιωτικά κανάλια εθνικής και περιφερειακής εμβέλειας στην Ελλάδα.
Η εταιρεία συστάθηκε στις 12 Ιουνίου 2009, με απόφαση των τότε επτά ιδιωτικών τηλεοπτικών σταθμών εθνικής εμβέλειας ALPHA, ALTER, ΑΝΤ1, Μακεδονία TV, MEGA, ΣΚΑΪ και STAR. Η αρχική μετοχική σύνθεση της ψηφιακής πλατφόρμας ήταν με ποσοστό συμμετοχής περίπου 14.28% για τον κάθε τηλεοπτικό σταθμό ξεχωριστά.
Το όνομα του παρόχου προέρχεται από το συνδυασμό των λέξεων Digital και Γαία (Γη) και κατά συνέπεια, συμβολίζει την επίγεια ψηφιακή πλατφόρμα. Η Digea έχει αναλάβει ενεργό ρόλο τόσο στη διαχείριση του εν λόγω έργου, όσο και στην εκπαίδευση του κοινού και το συντονισμό της αγοράς σε ένα υπεύθυνο και συστηματικό τρόπο.
Μετοχική σύνθεση της εταιρείας
Η μετοχική σύνθεση της πλατφόρμας τα τελευταία χρόνια έχει αλλάξει αρκετές φορές, με την τωρινή μετοχική σύνθεση της Digea να είναι η παρακάτω:
Τον Ιανουάριο του 2022 οι παραπάνω εταιρείες αγόρασαν με εκποίηση, το 4.99% των μετοχών που κατείχε στην πλατφόρμα η Ελεύθερη Τηλεόραση Α.Ε. της οικογένειας Κουρή, ιδιοκτήτριας του Alter Channel, το οποίο λόγω των οικονομικών προβλημάτων που οδήγησαν στην πτώχευσή της το 2013, σταματάει οριστικά την μετάδοση του από παντού, κάτι που επετεύχθη και τυπικά το 2019 καθώς δεν συμμετείχε στον τελευταίο διαγωνισμό, για τις πανελλαδικές άδειες γενικού περιεχομένου, χάνοντας την άδεια που διέθετε από το Σεπτέμβριο του 1993.
Εκτός του Open, και οι περιφερειακοί σταθμοί, δεν αποτελούν μέτοχοι της, αλλά πελάτες της, καταβάλλοντας αντίστοιχα μηνιαίο ενοίκιο, στον πάροχο, για την μετάδοση του σήματος τους. Σημαντικοί πελάτες της, είναι σχεδόν όλα τα περιφερειακά κανάλια της Αττικής (Action 24, Attica TV, ART, Blue Sky, Epsilon TV, Extra Channel, Kontra Channel, MAD TV, Nickelodeon, One Channel, RISE TV και Smile TV), τα οποία είναι από τα πιο κερδοφόρα, καταβάλλοντας ενοίκιο περίπου στα 400.000 ευρώ το χρόνο, και ορισμένα της περιφέρειας (TV 100, Star Κεντρικής Ελλάδας, Ionian Channel, Corfu Channel, Κρήτη TV, Νέα Τηλεόραση Κρήτης, Ήπειρος TV1, Astra TV, 4Ε, Δίκτυο Τηλεόραση Σερρών, ENA Channel Καβάλας, Δέλτα Τηλεόραση Θράκης, West Channel και Βεργίνα TV), τα οποία επίσης δίνουν ένα σοβαρό ενοίκιο, στον πάροχο, για την μετάδοση του σήματος τους.
Πληροφορίες
Η Digea είναι ο αποκλειστικός πάροχος δωρεάν επίγειας ψηφιακής τηλεόρασης για τα ιδιωτικά κανάλια εθνικής και περιφερειακής εμβέλειας στην Ελλάδα ενώ τα δημόσια κανάλια εκπέμπονται από την ΕΡΤ η οποία είναι επίσης πάροχος υπηρεσιών δικτύου επίγειας ψηφιακής τηλεόρασης, σύμφωνα με τον ισχύοντα νόμο. Βάσει της νομοθεσίας αυτής και με απόφαση της Πολιτείας, οι ιδιωτικοί τηλεοπτικοί σταθμοί μπορούν να εκπέμπονται από την Digea, βάσει συγκεκριμένων όρων που προβλέπονται στην σύμβαση που έχει συναφθεί με το Ελληνικό Δημόσιο. Ειδικότερα σε ότι αφορά στην τιμολόγηση των σταθμών για την υπηρεσία, ορίζεται από την Εθνική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων.
Η ΕΡΤ σε αντίθεση με την Digea, είναι καθολικός πάροχος υπηρεσιών δικτύου, πράγμα που σημαίνει ότι υποχρεούται να καλύψει το σύνολο της ελληνικής επικράτειας με ψηφιακό σήμα, σε αντίθεση με την Digea που, βάσει νόμου, υποχρεούται να καλύψει το 95%. Παρόλα αυτά, η κάλυψη του ψηφιακού σήματος της Digea, στην παρούσα φάση (Οκτώβριος 2018) υπερβαίνει κάθε γνωστό όριο το 97%.
Αντιδράσεις
Η Digea, στο σχετικό διαγωνισμό που πραγματοποιήθηκε από την ΕΕΤΤ, κατέθεσε προσφορά μόνο για την εκπομπή του σήματος των σταθμών εθνικής εμβέλειας, ενώ αντίθετα, δεν κατέθεσε προσφορά για την ανάληψη των δικαιωμάτων εκπομπής των περιφερειακών καναλιών, καθώς η εκπομπή τους από την πλευρά της εταιρείας, θεωρήθηκε οικονομικά ασύμφορη. Παρόλα αυτά η ΕΕΤΤ και τα συναρμόδια υπουργεία, υποχρέωσαν αναγκαστικά την Digea, βάσει των προβλεπομένων από το νόμο, να αναλάβει και το έργο της εκπομπής των περιφερειακών καναλιών.
Η Ένωση Περιφερειακών Καναλιών Ελλάδος είχε καταγγείλει με ανακοίνωσή της στις 19 Ιουνίου 2013 τον διαγωνισμό, για τον έμμεσο οικονομικό εξαναγκασμό των ιδιωτικών περιφερειακών καναλιών και ότι ο ένας πάροχος δικτύου για όλους, φωτογραφίζει την Digea. Σημειώνεται όμως πως παρόλο που ο διαγωνισμός για την παραχώρηση των συχνοτήτων ήταν ανοιχτός, κανένας άλλος πάροχος δεν κατέθεσε προσφορά. Μονοπωλιακές τακτικές έχει καταγγείλει και ο τεχνικός διευθυντής της ΕΡΤ Νίκος Μιχαλίτσης.
Θα πρέπει να αναφερθεί ότι ο διαγωνισμός ανάθεσης για την εκπομπή του ψηφιακού σήματος, δημιουργήθηκε και διενεργήθηκε από την ΕΕΤΤ, ενώ για την ανάληψη του έργου που αφορά στην εκπομπή του σήματος των περιφερειακών καναλιών, η εταιρεία Digea, δεν κατέθεσε καμία προσφορά, καθώς δεν υπήρχε ενδιαφέρον, αλλά ανατέθηκε υποχρεωτικά από το κράτος.
Η μεγαλύτερη αντίδραση έγινε από τους περιφερειακούς σταθμούς της Κεντρικής Μακεδονίας, οι οποίοι κέρδισαν τον Νοέμβριο του 2014, προσωρινά ασφαλιστικά μέτρα κατά της Digea και της ΕΕΤΤ ώστε να μπορούν να εκπέμπουν ψηφιακά μέσω των μεταβατικών παρόχων, από το κέντρο εκπομπής του Χορτιάτη (κάτι που βάσει νόμου απαγορεύεται), σε αντίθεση με τα τηλεοπτικά κανάλια των υπόλοιπων περιφερειών που διέκοψαν κατευθείαν τόσο το αναλογικό τους, όσο και το ψηφιακό σήμα τους από τους μεταβατικούς παρόχους και εντάχθηκαν χωρίς άλλη λύση στην Digea, κάτι που τελικά επίσης δεν πέτυχε και σταδιακά το 2015 και το 2019, η πλειοψηφία των περιφερειακών σταθμών της Κεντρικής Μακεδονίας, εντάχθηκε σε αυτή. Οι υφιστάμενοι μεταβατικοί πάροχοι ψηφιακού σήματος, ήταν οι εξής:
Το θέμα απασχόλησε την Ειδική Μόνιμη Επιτροπή Θεσμών & Διαφάνειας με θέματα που έθεσε η Επιτροπή Τηλεοπτικών Σταθμών Κεντρικής Μακεδονίας και σχετίζονται με τον τρόπο δραστηριοποίησης της DIGEA A.E. και την οικονομική πρακτική της εταιρίας απέναντι στους τηλεοπτικούς σταθμούς της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας.
Μεταβατική περίοδος της ψηφιακής εποχής σε MPEG-4 (2009-2013)
Η Digea είχε ενεργοποιήσει συνολικά 13 κέντρα εκπομπής σε διάφορα μέρη της Ελλάδας, κατά τη μεταβατική περίοδο της ψηφιακής εποχής, η οποία όμως κυλούσε με πολύ αργούς ρυθμούς με αποτέλεσμα ένα μεγάλο μέρος της χώρας να βλέπει μέχρι και το 2015 αναλογικό σήμα, ενώ παράλληλα, σημαντικά κέντρα εκπομπής της Ελλάδας όπως η Πάρνηθα και το Πήλιο δεν είχαν ενταχθεί ποτέ στην μεταβατική περίοδο της ψηφιακής εποχής με αποτέλεσμα η μεταβατική ψηφιακή μετάβαση της 27ης Σεπτεμβρίου του 2013 να είναι η τελευταία, και καθοριστική, επειδή « υποχρέωνε ο νόμος 4280/2012 », και κατόπιν Ευρωπαϊκής Οδηγίας, να επεκταθεί το επίγειο ψηφιακό σήμα, σε όλη την Ελλάδα, και να καταργηθεί πλήρως το υπάρχον αναλογικό. Σταδιακά άρχισαν να στήνονται, αναμεταδότες σε όλη την Ελλάδα, μόνο από την Digea, με τελικό της στόχο να επεκτείνει το ψηφιακό σήμα παντού για όλα τα κανάλια εθνικής και περιφερειακής εμβέλειας ενώ παράλληλα υποχρεώθηκε να αναλάβει και την ψηφιακή μετάβαση της ΝΕΡΙΤ, που είχε συσταθεί επί κυβέρνησης Σαμαρά, μετά από το κλείσιμο της ΕΡΤ, και σε μεγάλο μέρος της Ελλάδας είχε έλλειψη αναμεταδοτών.
Πρώτη Ψηφιακή Μετάβαση (2014-2015)
Η ψηφιακή μετάβαση της διετίας 2014-2015 χωρίζεται σε έξι περιοδικά Switch Off όπου γίνεται οριστική κατάργηση αναλογικού σήματος PAL και μετατροπή του σε ψηφιακό σήμα με τεχνολογία DVB-T/MPEG-4. Συνολικά 157 κέντρα εκπομπής, ανά την Ελλάδα, ενεργοποιήθηκαν ταυτόχρονα, εκ των οποίων σε 13 από αυτά, έγινε υποχρεωτικός επανασυντονισμός στις νέες συχνότητες, που προέβλεπε ο νόμος 4280/2012, τα οποία ήδη έβλεπαν ψηφιακό σήμα, από τις προηγούμενες σε μεταβατικό στάδιο ψηφιακές μεταβάσεις.
Στις 6 Φεβρουαρίου 2015, ολοκληρώθηκε η αλλαγή συχνοτήτων, στα προϋπάρχοντα 13 κέντρα εκπομπής, που εξέπεμπαν μόνο ψηφιακό σήμα, ενώ το υπάρχον αναλογικό, καταργήθηκε στο μεγαλύτερο μέρος της χώρας. Μετά το πέρας της ψηφιακής μετάβασης που έγινε ένα μήνα μετά (Μάρτιος 2015), αποδόθηκε στις τρεις εταιρείες κινητής τηλεφωνίας το φάσμα των 800 MHz (Ψηφιακό μέρισμα 1) το οποίο αποδεσμεύτηκε τηλεοπτικά, για τις υπηρεσίες 4G.
Εκπομπές των ιδιωτικών καναλιών εθνικής εμβέλειας σε HD (2016-2020)
Η Digea είχε ενεργοποιήσει συνολικά 23 κέντρα εκπομπής ανά την Ελλάδα, την περίοδο 2016-2020, στην Αττική, στην Εύβοια, στην Κεντρική Μακεδονία, στην Πελοπόννησο, στην Θεσσαλία και στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη.
Δεύτερη Ψηφιακή Μετάβαση (2020-2021)
Ενεργοποιήθηκαν συνολικά 166 κέντρα εκπομπής ανά την Ελλάδα, συν μικρότερα κέντρα εκπομπής. Στα συνολικά παλαιότερα 157 κέντρα εκπομπής, ανά την Ελλάδα, έγινε επανασυντονισμός στις νέες συχνότητες, που αποδόθηκαν για το ψηφιακό μέρισμα 2 (αποδέσμευση του φάσματος των 700 MHz).
Στην δεύτερη ψηφιακή μετάβαση, ο πάροχος, μείωσε τους διαύλους συχνοτήτων των καναλιών εθνικής εμβέλειας από τέσσερις σε τρεις, με την τρίτη συχνότητα να περιλαμβάνει όλα τα κανάλια εθνικής εμβέλειας, ενώ παράλληλα, από τις 15 Ιανουαρίου 2021, ξεκίνησε υποχρεωτικά η πανελλαδική επέκταση των 2 συχνοτήτων των ιδιωτικών καναλιών εθνικής εμβέλειας σε εκπομπή υψηλής ευκρίνειας (HD), επειδή θεωρείται προαιρετική, βάσει Ευρωπαϊκής Οδηγίας.
Στην δεύτερη ψηφιακή μετάβαση, ενοποιούνται τηλεοπτικά οι περιοχές απονομής (allotments) 10 (Θεσπρωτία) και 11 (Κέρκυρα), για τη δημιουργία της νέας περιοχής απονομής 10 (Κέρκυρα-Θεσπρωτία), όπου τα πέντε κέντρα εκπομπής «Ηγουμενίτσα», «Ψάξα», «Παντοκράτορας», «Παλαιοκαστρίτσα» και «Ρόδα», θα έχουν τις ίδιες κοινές συχνότητες, ενώ όλα τα κέντρα εκπομπής της Αττικής, θα έχουν τις ίδιες κοινές συχνότητες παρότι είναι η μόνη περιοχή που διαθέτει τρεις συχνότητες για τα περιφερειακά κανάλια, έναντι των υπολοίπων περιοχών της Ελλάδας, που διαθέτουν δύο συχνότητες. Αναφέρονται επίσης μονάχα τα νέα κέντρα εκπομπής, που ενεργοποιήθηκαν επίσημα και αυτά που άλλαξαν συχνότητες και από τους δύο επίσημους παρόχους, δηλαδή την Digea (πανελλαδικά και περιφερειακά κανάλια) και την ΕΡΤ (δημόσια κανάλια).
Το έργο της μετάβασης προχώρησε σταδιακά ανά γεωγραφική περιοχή και ολοκληρώθηκε στο σύνολο της χώρας στα τέλη Οκτωβρίου του 2021 και έτσι οι τηλεοπτικοί σταθμοί εκπέμπουν στις τελικές διεθνώς κατοχυρωμένες συχνότητες εκπομπής, ενώ ταυτόχρονα αποδεσμεύτηκε φάσμα για νέες υπηρεσίες από τα δίκτυα κινητής τηλεφωνίας (5G).
Σημειώσεις
<references group="σ" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνική τηλεόραση Κατηγορία:Ελληνικά εμπορικά σήματα
Παλάτι των Τεχνών «Βασίλισσα Σοφία»
Το Παλάτι των Τεχνών «Βασίλισσα Σοφία» (Palau de les Arts Reina Sofia, Palacio de las Artes Reina Sofía) είναι όπερα, κέντρο παραστατικών τεχνών και τοπόσημο στην Βαλένθια, που σχεδιάστηκε από τον Σαντιάγο Καλατράβα και βρίσκεται στο βορειοδυτικό άκρο της Πόλης των Τεχνών και των Επιστημών. Άνοιξε επίσημα στις 8 Οκτωβρίου 2005 και η πρώτη σκηνή όπερας που παρουσιάστηκε σε αυτή ήταν εκείνη του Φιντέλιο του Μπετόβεν στις 25 Οκτωβρίου 2006. Ο τενόρος και μαέστρος Πλάθιδο Ντομίνγκο διατηρεί μια ιδιαίτερη σχέση με το Παλάτι από την ίδρυσή του και μετά και έχει δημιουργήσει ένα πρόγραμμα κατάρτισης νέων τραγουδιστών στο κτίριο.
Περιγραφή
Το Παλάτι των Τεχνών «Βασίλισσα Σοφία» είναι η τελευταία από τις μεγάλες κατασκευές που χτίστηκε στην Πόλη των Τεχνών και των Επιστημών από τον βαλενθιανό και διεθνώς αναγνωρισμένο αρχιτέκτονα Σαντιάγο Καλατράβα. Η κατασκευή του ξεκίνησε το 1995 από μια κοινοπραξία των εταιρειών Dragados και Necso. Τα εγκαίνιά του έγιναν επίσημα στις 8 Οκτωβρίου 2005 από τη Βασίλισσα Σόφια της Ισπανίας, το όνομα της οποίας φέρει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βαλένθια Κατηγορία:Θέατρο στην Ισπανία
Ανδρέας Μιχαλακόπουλος
Ο Ανδρέας Μιχαλακόπουλος (17 Μαΐου 1875 - 7 Μαρτίου 1938 ) ήταν Έλληνας πολιτικός που διετέλεσε πρωθυπουργός της Ελλάδας την περίοδο 7 Οκτωβρίου 1924 - 26 Ιουνίου 1925 και υπήρξε στενός συνεργάτης του Ελευθερίου Βενιζέλου.
Βιογραφία
Ο Ανδρέας Μιχαλακόπουλος γεννήθηκε στις στην Πάτρα όπου τελείωσε το Α' Γυμνάσιο Πατρών. Αδελφός του ήταν ο Αναστάσιος Μιχαλακόπουλος. Εισήλθε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων πρώτος με βαθμό άριστα μεταξύ 100 υποψηφίων στις 29 Οκτωβρίου 1892 και διακρινόταν για τον χαρακτήρα του, την ευφυΐα και τις γνώσεις του. Ταυτόχρονα ήταν γραμμένος και στη Νομική Σχολή. Παραιτήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 1894 ως αρχηγός της δεύτερης τάξης της σχολής λόγω του αιφνίδιου θανάτου του πατέρα του Σπήλιου Μιχαλακόπουλου και παρά την επίπονη προσπάθεια του βασιλέα Γεωργίου Α΄ να του πληρώσει τα δίδακτρα από το βασιλικό ταμείο. Τελικά ως μοναδικός προστάτης της οικογένειάς του συνέχισε τις σπουδές του στο πανεπιστήμιο. Αργότερα σπούδασε Νομική στη Γαλλία, τη Γερμανία και την Αθήνα.