cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλίκη, κόμισσα του Μακόν
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Ιωάννη του Μπραιν από τον Οίκο του Ντρε, τροβαδούρο και σταυροφόρο. Ο Ιωάννης έτσι έγινε κόμης του Μακόν και του Βιέν (συζυγικώ δικαιώματι, jure auxoris). Αυτός ακολούθησε τον Θεοβάλδο Α΄ της Ναβάρρας στη Σταυροφορία των βαρόνων το 1239 και απεβίωσε στους Αγίους Τόπους το επόμενο έτος. Τότε η χήρα Αλίκη πώλησε τις κομητείες της στον Λουδοβίκο Θ΄ της Γαλλίας.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Γάλλοι του 13ου αιώνα
Βελιγοστή Αρκαδίας
Η Βελιγοστή (ή Σαμαρά) είναι ένα μικρό χωριό που απέχει 11 περίπου χιλιόμετρα από τη Μεγαλόπολη και 3 χλμ. από το δρόμο Μεγαλόπολης-Καλαμάτας.
Αποτελεί δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Φαλαισίας που έχει έδρα το Λεοντάρι και ο πληθυσμός της είναι περίπου 40 κάτοικοι.
Ιστορία
Η Βελιγοστή πρωτοεμφανίζεται στους βυζαντινούς χρόνους και τα ερείπια του βυζαντινού οικισμού και του υδραγωγείου είναι ορατά στη σημερινή τοποθεσία της. Λόγω της σημασίας της, υπήρχε κάστρο με πιθανή θέση τη σημερινή τοποθεσία της ή το αντίστοιχο τοπωνύμιο.
Κατά τη Φραγκοκρατία και σύμφωνα με το Χρονικό του Μορέως, ο Γοδεφρείδος Α' Βιλλαρδουίνος ίδρυσε Βαρωνία (μια από τις 12 της Πελοποννήσου) με 4 φέουδα και έδρα τη Βελιγοστή ενώ υπήρχε και λατινική Επισκοπή. Η Βαρωνία καταστράφηκε περί το 1300, ενώ κατά την Τουρκοκρατία έχασε τη στρατηγική της θέση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Μεγαλόπολης Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Βαρωνία της Βελιγοστής
Τροπικός κυκλώνας
right|300px|thumb|Ο [[κυκλώνας Ιζαμπέλ από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, στις 15 Σεπτεμβρίου 2003. Φαίνονται το κεντρικό μάτι του τυφώνα, ο δακτύλιος γύρω από το μάτι όπου πνέουν οι ισχυρότεροι άνεμοι, γνωστός ως το τοίχωμα του ματιού, και οι ζώνες βροχής.]] thumb|300px|Ο [[Τυφώνας Κατρίνα στις 28 Αυγούστου 2005.]]
Τροπικός κυκλώνας ή τυφώνας και στο Βόρειο Ατλαντικό hurricane, ονομάζεται στη Μετεωρολογία ένα σύστημα θύελλας με κλειστή περιστροφική (κυκλωνική) κυκλοφορία γύρω από ένα ήρεμο κέντρο χαμηλής βαρομετρικής πίεσης, γνωστό ως μάτι του κυκλώνα. Το όνομα του φαινομένου υπογραμμίζει την προέλευσή τους, από την τροπική ζώνη, και την κυκλωνική (περιστροφική) φύση τους.
Τα συστήματα αυτά δημιουργούνται πάνω από θερμούς ωκεανούς ή μεγάλες θάλασσες υπό ορισμένες προϋποθέσεις, αλλά ποτέ πάνω από στεριές, και όταν φτάνουν σε ψυχρότερα νερά ή στη στεριά, διαλύονται. Παράγουν βαριές καταιγίδες και εξαιρετικά σφοδρούς ανέμους και αποτελούν τους μεγαλύτερους μετεωρολογικούς κινδύνους των ναυτιλλομένων στις τροπικές θάλασσες, καθώς και των πληθυσμών των παράκτιων περιοχών που πλήττονται από αυτά.
Στους μετεωρολογικούς χάρτες οι τροπικοί κυκλώνες παριστάνονται με κλειστές ισοβαρείς καμπύλες, όπως και οι σπανιότεροι εξωτροπικοί κυκλώνες (που δημιουργούνται εκτός τροπικής ζώνης) και που γενικότερα λέγονται υφέσεις, αλλά με εντονότερες βαροβαθμίδες. Γενικά οι τροπικοί κυκλώνες θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως τεράστιας κλίμακας σίφωνες ή ανεμοστρόβιλοι, με ανοδική συνιστώσα.
Ιδιότητες
thumb|300px|right|Τριδιάστατη απεικόνιση της δομής των τροπικών κυκλώνων, στην οποία το ύψος έχει αυξηθεί κατά πολύ, ώστε να είναι πιο εμφανής η ροή των ανέμων (τα βέλη) γύρω από το «μάτι». Διακρίνονται και οι ζώνες βροχής (rain bands).
Δημιουργία
Το πώς ακριβώς δημιουργούνται οι τροπικοί κυκλώνες δεν είναι ακόμα πλήρως γνωστό και εξακολουθεί να αποτελεί θέμα τρέχουσας επιστημονικής έρευνας. Θεωρείται πάντως βέβαιο ότι απαιτείται μεγάλη αστάθεια της ατμόσφαιρας και η ύπαρξη πολύ θερμού αλλά και υγρού αέρα. Ενώ 6 παράγοντες φαίνεται να είναι γενικά αναγκαίοι, τροπικοί κυκλώνες μπορεί περιστασιακά να αναπτυχθούν χωρίς να πληρούν όλες τις ακόλουθες προϋποθέσεις. thumb|440px|right|Τα [[Ισόθερμη γραμμή|ισοθερμικά βάθη με θερμοκρασία νερού 26 °C στις 1 Οκτωβρίου 2006.]]
Περιοχές ανάπτυξης
Γενικότερα οι τροπικοί κυκλώνες αρχίζουν να εκδηλώνονται, κατά κανόνα, εκατέρωθεν της ζώνης των τροπικών νηνεμιών, αποκαλούμενη διεθνώς «ντόλντραμς» (doldrums). Πρόκειται για τη ζώνη μεταξύ των γεωγραφικών παραλλήλων 7° και 15° τόσο σε βόρειο γεωγραφικό πλάτος όσο και σε νότιο.
Κυρίως δημιουργούνται στα μέσα πλάτη από 20° και 35°, ενώ αντιθέτως στη ζώνη του Ισημερινού (+/- 5° γύρω από τον Ισημερινό) δεν δημιουργούνται, επειδή η δύναμη Κοριόλις που δημιουργεί την κυκλική κυκλοφορία και κατευθύνει τους ανέμους προς το κέντρο χαμηλής πίεσης, τείνει προς το μηδέν.
Οι κυκλώνες που επηρεάζουν τις περιοχές του Ειρηνικού, Βορείου Ατλαντικού και Νοτίου Ινδικού εντοπίζονται στην αρχή στο δυτικό τμήμα τους. Πάντως έχουν σημειωθεί και εξαιρέσεις, όπως στον Βόρειο Ατλαντικό κατά τη διάρκεια Αυγούστου και Σεπτεμβρίου να συμβαίνει εκδήλωση τροπικού κυκλώνα κοντά στο Πράσινο Ακρωτήριο.
Μήνες ανάπτυξης
thumb|300px|right|Χάρτης των μηνών κορύφωσης της περιόδου των τροπικών κυκλώνων, ανά περιοχή. Επίσης, δίνονται και οι συνήθεις τροχιές τους, καθώς και οι επιφανειακές θερμοκρασίες των ωκεανών, κατά τις επικίνδυνες περιόδους.
Οι τροπικοί κυκλώνες, κατά βάση, είναι φαινόμενα των θερινών και φθινοπωρινών μηνών για κάθε ημισφαίριο. Στον Βόρειο Ατλαντικό Ωκεανό, ως εποχή των τυφώνων (hurricane season) θεωρείται επισήμως η περίοδος από την 1 Ιουνίου έως τις 30 Νοεμβρίου, με την πλέον επικίνδυνη περίοδο έξαρσης από τα τέλη Αυγούστου μέχρι τον Σεπτέμβριο. Στατιστικώς η χρονική στιγμή αιχμής / κορύφωσης της περιόδου των τυφώνων του Ατλαντικού είναι στις 10 Σεπτεμβρίου.
Στον βορειοανατολικό Ειρηνικό Ωκεανό, έχουν μεγαλύτερη περίοδο έξαρσης, αλλά παρόμοια εποχική βάση με τον Ατλαντικό. Στον βορειοδυτικό Ειρηνικό Ωκεανό μάλιστα, διαρκούν σχεδόν όλο το έτος, με την πλέον επικίνδυνη περίοδο έξαρσης στις αρχές Σεπτεμβρίου και το ελάχιστο της δραστηριότητας τους μήνες Φεβρουάριο και Μάρτιο.
Στον βόρειο Ινδικό Ωκεανό, συμβαίνουν από τον Απρίλιο μέχρι τον Δεκέμβριο, με δύο επικίνδυνες περιόδους έξαρσης κατά την εναλλαγή των Μουσώνων, δηλαδή τους μήνες Μάιο και Νοέμβριο.
Στο νότιο ημισφαίριο, το λεγόμενο έτος των τροπικών κυκλώνων αρχίζει να μετράει στις 1 Ιουλίου και η λεγόμενη εποχή των τυφώνων ξεκινάει στις 1 Νοεμβρίου και φτάνει έως τα τέλη Απριλίου, με την πλέον επικίνδυνη περίοδο έξαρσης από τα μέσα Φεβρουαρίου έως τις αρχές Μαρτίου.
Γενικώς, είναι πολύ σπάνιο να εμφανιστούν στο βόρειο ημισφαίριο από Νοέμβριο μέχρι Ιούνιο και στο νότιο ημισφαίριο από μέσα Μαΐου μέχρι τον Νοέμβριο, επειδή οι θάλασσες έχουν τότε χαμηλές θερμοκρασίες.
Τροχιά
thumb|300px|Χάρτης του συνόλου των τροχιών όλων των τροπικών κυκλώνων την περίοδο 1985 - 2006.
Οι τροπικοί κυκλώνες στο μεν βόρειο ημισφαίριο κινούνται κατ' αρχήν Δ. - ΒΔ. και στη συνέχεια στρέφουν κατά την ανάδρομο φορά (δηλαδή από Δ, ΒΔ, Β, ΒΑ) ενώ στο νότιο αρχικά κινούνται Δ.ΝΔ. και στη συνέχεια στρέφουν κατά την ορθή φορά (δηλαδή Δ, ΝΔ, Ν, ΝΑ) ακολουθώντας τροχιές μάλλον παραβολικές.
Σε ορισμένους πάλι συμβαίνει «διπλή ανακαμπύλωση» της τροχιάς, δηλαδή ένας κυκλώνας του νοτίου ημισφαιρίου ενώ κινείται προς Δ.ΝΔ. και στρέφεται φυσιολογικά προς Ν και ΝΑ. αυτός συνεχίζει να στρέφεται Α. ΒΑ. Β. με τελική κατεύθυνση Δ. ΒΔ. Αυτή η τροχιά λέγεται «τροχιά μετά κόμβου». Κάποιες φορές όμως, οι τροπικοί κυκλώνες κινούνται εντελώς ακανόνιστα, δημιουργώντας περίεργες ανακαμπυλώσεις.
Ταχύτητα μετατόπισης
Η μέση ταχύτητα μετατόπισης των κυκλώνων είναι συνήθως 10 κόμβοι και σπάνια 15. Ειδικότερα μετά την καμπή τους η ταχύτητά τους αυξάνεται στους 20 με 25 κόμβους. Πολύ σπάνια είναι η ταχύτητα των 40 κόμβων, που έχει όμως παρατηρηθεί ως μέγιστη. Μερικές φορές, τα ΜΜΕ αναφέρουν για ταχύτητα μετατόπισης την ταχύτητα περιστροφής, με συνέπεια τη δημιουργία σύγχυσης στην κοινή γνώμη.
Έκταση
300px|thumb|right|Οι ζώνες της ταχύτητας των ανέμων του [[Τυφώνας Κατρίνα|Τυφώνα Κατρίνα, όταν είχε μόλις φτάσει στην ξηρά και έπληττε την Νέα Ορλεάνη. Με κίτρινο απεικονίζεται η ζώνη με ανέμους 75 μιλίων / 120 χιλιομέτρων την ώρα, άρα σε όλη την περιοχή από το κίτρινο και προς τα μέσα (εκτός από το μάτι) οι άνεμοι ήταν έντασης τυφώνα. Διακρίνονται επίσης (με τα εντονότερα χρώματα), τα πλέον επικίνδυνα τμήματα, με τους ισχυρότερους ανέμους: το λεγόμενο επικίνδυνο ημικύκλιο και το προπορευόμενο τμήμα του επικίνδυνου ημικυκλίου, στο οποίο οι άνεμοι πνέουν προς την πλευρά της τροχιάς, γνωστό ως το επικίνδυνο τεταρτοκύκλιο.]]
Η έκταση της περιοχής ενός τροπικού κυκλώνα διαφέρει από κυκλώνα σε κυκλώνα. Γενικότερα όμως, άνεμοι έντασης 7 μποφόρ ή λίγο ισχυρότεροι είναι αδύνατον να συναντηθούν σε ακτίνα 200 μιλίων (320 χιλιομέτρων) από το κέντρο του κυκλώνα. Παρομοίως, άνεμοι έντασης 8 μποφόρ είναι επίσης αδύνατον να σημειωθούν σε απόσταση μεγαλύτερη των 100 μιλίων (160 χιλιομέτρων) από το κέντρο του κυκλώνα και ειδικά σε πλάτη μικρότερα των 20° Β. ή Ν.
Αντίθετα άνεμοι έντασης 12 μποφόρ (τυφώνας) είναι πολύ πιθανοί σε απόσταση 75 μιλίων (120 χιλιομέτρων) από το κέντρο του κυκλώνα. Πάντως έχουν σημειωθεί και ριπαίοι άνεμοι με ταχύτητα 250 χιλιομέτρων την ώρα σε ακτίνα 50 μιλίων (80 χιλιομέτρων) από το κέντρο κυκλώνα. Γενικότερα η ακτίνα εξάπλωσης του κυκλώνα μεγαλώνει όσο μεγαλύτερο είναι το γεωγραφικό πλάτος στο οποίο και κινείται. Έτσι οι παραπάνω αποστάσεις διπλασιάζονται στα πλάτη των 35°, πλην όμως η ταχύτητα των ανέμων τους αρχίζει σταδιακά να μειώνεται.
Τελική διάλυση
Όταν ο τροπικός κυκλώνας ξεπεράσει πλάτη των 40° Β. ή Ν. χάνει γρήγορα ισχύ, υποβαθμίζεται σε τροπική καταιγίδα, αμέσως μετά σε βαρομετρικό χαμηλό και τελικώς διαλύεται. Αυτό συμβαίνει διότι οι θάλασσες είναι πολύ ψυχρότερες, άρα η εξάτμιση νερού μειώνεται ραγδαία, με αποτέλεσμα να μην τροφοδοτείται πια με αρκετούς υδρατμούς.
Παρομοίως, αν φτάσει στην ξηρά, αρχίζει να χάνει ισχύ σε μόλις λίγες ώρες και διαλύεται πολύ σύντομα, για δύο λόγους:
Ορολογία μερών τροπικού κυκλώνα
Ιδιαίτερης σημασίας όροι αναφορικά με τους κυκλώνες, που ενδιαφέρουν κυρίως ναυτιλλομένους και αεροναυτιλλομένους, είναι οι ακόλουθοι:
thumb|300px|right|Το «μάτι» του [[Τυφώνας Κατρίνα|Τυφώνα Κατρίνα, όπως φωτογραφήθηκε από ένα WP-3D Orion της Εθνικής Ωκεανογραφικής και Ατμοσφαιρικής Υπηρεσίας, στις 28 Αυγούστου 2005.]]
Εκτός των παραπάνω όρων, στην περιγραφή ενός τροπικού κυκλώνα χρησιμοποιούνται και οι ακόλουθοι όροι:
Διακρίσεις τροπικών κυκλώνων
Ανάλογα του σταδίου εξέλιξής τους, οι τροπικοί κυκλώνες διακρίνονται στις ακόλουθες κατηγορίες:
1) Τροπικές διαταραχές 2) Τροπικές υφέσεις 3) Τροπικές θύελλες 4) Τροπικοί κυκλώνες ή κυκλώνες ή τυφώνες ή Ηurricane ή Γουίλι - Γουίλυ.
Οι ονομασίες αυτές δίνονται ανάλογα από τους κατοίκους των περιοχών που παρατηρούνται. Οι Αμερικανοί από την σεζόν του 1953, προκειμένου να καταγράφουν και να μελετούν στη συνέχεια τους διάφορους τροπικούς κυκλώνες, αλλά και προς διευκόλυνση της αναφοράς των και συνεννόησης επ' αυτών, άρχισαν να ονοματίζουν αυτούς. Αρχικά τους έδιναν μόνο θηλυκά ονόματα, αλλά από την σεζόν του 1979 και μετά, δίνουν και αρσενικά ονόματα. thumb|right|330px|Ο κυκλώνας Catarina σε φωτογραφία από τον [[Διεθνής Διαστημικός Σταθμός|Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, στις 26 Μαρτίου 2004.]]
Αναλυτικά, ανάλογα με την περιοχή, οι τροπικοί κυκλώνες ονομάζονται:
Καθίσταται φανερό πως στον νότιο Ατλαντικό δεν παρατηρούνται τροπικοί κυκλώνες. Ωστόσο για πρώτη φορά στα χρονικά, στις 26 Μαρτίου 2004 σημειώθηκε τυφώνας στον νότιο Ατλαντικό και έπληξε την νότια Βραζιλία. Ο τυφώνας αυτός έφτασε ως το επίπεδο 2 της κλίμακας Saffir-Simpson και πήρε το όνομα Καταρίνα* (Catarina). Το πρωτοφανές αυτό φαινόμενο αποδόθηκε από πολλούς στην παγκόσμια θέρμανση (global warming), λόγω του φαινομένου του θερμοκηπίου και δημιούργησε ανησυχία ότι πιθανόν στο μέλλον να εκδηλώνονται τροπικοί κυκλώνες σε περιοχές που δεν συνέβαιναν παλαιότερα, λόγω των κλιματικών μεταβολών από την αύξηση της μέσης θερμοκρασίας της ατμόσφαιρας της Γης και των ωκεανών.
Κλίμακες
Στο Δυτικό Ημισφαίριο, όπου οι τροπικοί κυκλώνες είναι γνωστοί ως hurricanes (τυφώνες), χρησιμοποιείται η Κλίμακα Σαφίρ-Σίμπσον ή Κλίμακα Τυφώνων Σαφίρ-Σίμπσον (Saffir–Simpson Hurricane Scale) για την ταξινόμησή τους.
Η κλίμακα κατατάσσει τους τυφώνες σε 5 κατηγορίες με βάση την ένταση των ανέμων και για την ακρίβεια την σταθερή ταχύτητα ανέμου και ειδικότερα στην μέγιστη ταχύτητα, η οποία παρατηρείται πάντα στον δακτύλιο γύρω από το ήρεμο κέντρο (μάτι) του κυκλώνα, όπου πνέουν οι ισχυρότεροι άνεμοι, γνωστός ως το τοίχωμα του ματιού (eyewall). Αντιθέτως, οι ριπαίοι άνεμοι, δηλαδή οι στιγμιαίες ισχυρότερες ριπές ανέμου, αν και πάντα αναφέρονται στα μέσα ενημέρωσης, δεν υπολογίζονται στην κατάταξη.
Η κλίμακα ξεκινάει από την Κατηγορία 1 που αντιστοιχεί σε «ασθενείς» τυφώνες και φτάνει στην μέγιστη δυνατή Κατηγορία 5 με ανέμους άνω των 155 μιλίων/ώρα ή 250 χλμ/ώρα (69 μέτρα/δευτερόλεπτο ή 136 κόμβους). Σύμφωνα πάντως με τα πρωτότυπα έγγραφα της κλίμακας και πολλές άλλες πηγές, η κλίμακα αρχίζει πραγματικά στα 39 μίλια/ώρα, δηλαδή με τις τροπικές καταιγίδες, που χωρίζονται σε κατηγορίες Α και Β (39-50 μίλια/ώρα και 51-73 μίλια/ώρα αντίστοιχα).
Οι ταξινομήσεις της κλίμακας αυτής προορίζονται κυρίως για την μέτρηση του επιπέδου των ζημιών και πλημμυρών που αναμένεται να προκαλέσει ο τυφώνας κατά την προσέγγισή του στην ξηρά, αν και έχουν επικριθεί ως πολύ απλές.
Η κλίμακα αυτή χρησιμοποιείται μόνο για τους τυφώνες που σχηματίζονται στον Ατλαντικό Ωκεανό και τον Βόρειο Ειρηνικό Ωκεανό, ανατολικά του Διεθνούς Ορίου Αλλαγής Ημερομηνίας. Στις άλλες περιοχές του κόσμου, χρησιμοποιούνται διαφορετικές κλίμακες κατάταξης στην ταξινόμηση αυτών των καταιγίδων, οι οποίες ονομάζονται «cyclones» (κυκλώνες) ή «typhoons» (τυφώνες), ανάλογα με την περιοχή.
Επιπτώσεις
thumb|300px|Βαριά καταιγίδα στο [[Χονγκ Κονγκ, που προκλήθηκε από τον τυφώνα (typhoon) Sanvu το 2005. Ο Sanvu ήταν ο πρώτος τυφώνας μέσα στο 2005 που έπληξε την πόλη.]]
Αν και τα αποτελέσματα στους πληθυσμούς και τα σκάφη μπορεί να είναι ολέθρια, έχουν και θετικές συνέπειες, καθώς ανακουφίζουν τεράστιες περιοχές από ξηρασία. Επίσης, απομακρύνοντας τεράστιες ποσότητες θερμότητας μακριά από την τροπική ζώνη, οι τροπικοί κυκλώνες αποτελούν ένα σημαντικό μηχανισμό της ατμοσφαιρικής κυκλοφορίας που διατηρεί τη θερμική ισορροπία στο παγκόσμιο περιβάλλον.
Ιστορικοί τροπικοί κυκλώνες
thumb|right|300px|Φωτογραφία από ελικόπτερο της Νέας Ορλεάνης μετά τον Τυφώνα Κατρίνα στις 29 Αυγούστου 2005 και ώρα 17:24:22, λίγες ώρες μετά την καταστροφή.
Παρακολούθηση και προγνώσεις
thumb|right|300px|Πλεύση με άνεμο 12 Μποφόρ (έντασης τυφώνα).
Είναι γεγονός πως μέχρι τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο δεν υπήρχε καμία σοβαρή καταγραφή τόσο των καιρικών φαινομένων που προηγούνται ενός τροπικού κυκλώνα και πολύ περισσότερο εκείνων που τον συνοδεύουν. Αυτό συνέβαινε, επειδή τα πλοία των παλαιοτέρων εποχών που βρίσκονταν σε τέτοια μετεωρολογική διατάραξη, ήταν απίθανο να αντέξουν την ένταση των καιρικών της φαινομένων και τον προκαλούμενο τεράστιο κυματισμό.
Έκθεση καταστροφών αμερικανικού στόλου από κυκλώνα
Σύμφωνα με τον απολογισμό των καταστροφών της έκθεσης εκείνης, τρία από τα αντιτορπιλικά ανατράπηκαν και χάθηκαν σχεδόν αύτανδρα. Ένα ελαφρύ καταδρομικό, τρία μικρά αεροπλανοφόρα συνοδείας και τρία άλλα αντιτορπιλικά υπέστησαν πολύ σοβαρές βλάβες. Μικρότερες βλάβες υπέστησαν άλλα 19 πλοία συμπεριλαμβανομένων βαρέων καταδρομικών και κυρίως πλοίων συνοδείας. Πυρκαγιές είχαν εκδηλωθεί και στα τρία αεροπλανοφόρα από τη βίαιη περιδίνηση και συντριβή των αεροσκαφών στα υπόστεγά τους. 146 αεροσκάφη υπέστησαν ανεπανόρθωτες βλάβες, ενώ αρκετός αριθμός αυτών εκτινάχθηκε στη θάλασσα. Συνολικά 790 Αξιωματικοί και ναύτες χάθηκαν. Πολλά από τα διασωθέντα πλοία κατέγραψαν ότι διατοιχίζονταν περισσότερο από 70°. Κατά τη διάρκεια του κυκλώνα παρατηρήθηκαν οι ακόλουθες συνθήκες:
Τα τρία αντιτορπιλικά τα οποία τελικά απωλέσθηκαν, αφού κρατήθηκαν από τον άνεμο σε κλίση 80° προς την υπήνεμη πλευρά, στη συνέχεια ανατράπηκαν και χάθηκαν σχεδόν αύτανδρα.
Σημερινά τεχνολογικά μέσα παρακολούθησης και πρόγνωσης
Σήμερα, με την τεχνολογία που υφίσταται, η πρόγνωση προσέγγισης ενός τροπικού κυκλώνα γίνεται από δίκτυο μετεωρολογικών δορυφόρων που τους παρακολουθούν από την στιγμή της δημιουργίας τους, καταγράφοντας όλα τα χαρακτηριστικά τους, τα οποία αναμεταδίδονται κυρίως από μεγάλους παράκτιους μετεωρολογικούς σταθμούς στα δελτία καιρού.
Κέντρα προειδοποίησης για τροπικούς κυκλώνες
Υπάρχουν έξι Περιφερειακά Εξειδικευμένα Μετεωρολογικά Κέντρα (Regional Specialized Meteorological Centers / RSMCs) σε όλο τον κόσμο. Και τα έξι, ορίζονται από τον Παγκόσμιο Μετεωρολογικό Οργανισμό και είναι υπεύθυνα για την παρακολούθηση της τροχιάς των φαινομένων αυτών και την έκδοση των δελτίων, τις προειδοποιήσεις και τις οδηγίες σχετικά με τους τροπικούς κυκλώνες στις περιφέρειες ευθύνης τους. Επιπλέον, υπάρχουν και έξι Κέντρα Προειδοποίησης Τροπικών Κυκλώνων (Tropical Cyclone Warning Centers / TCWCs), τα οποία παρέχουν πληροφορίες για μικρότερες περιφέρειες.
Ωστόσο, τα RSMCs και TCWCs δεν είναι οι μόνες οργανώσεις που παρέχουν πληροφορίες σχετικά με τους τροπικούς κυκλώνες στο κοινό. Το κέντρο πρόγνωσης Joint Typhoon Warning Center (JTWC) εκδίδει προειδοποιήσεις σε όλες τις περιοχές εμφάνισης τροπικών κυκλώνων (εκτός από τον Βόρειο Ατλαντικό) για τους σκοπούς της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών. Το Philippine Atmospheric, Geophysical and Astronomical Services Administration (PAGASA) εκδίδει προειδοποιήσεις για τους τροπικούς κυκλώνες που προσεγγίζουν τις Φιλιππίνες, με σκοπό την προστασία των πληθυσμών, ενώ δίνει και τα ονόματα στον καθένα από αυτούς. Το Κέντρο Τυφώνων του Καναδά (Canadian Hurricane Center / CHC) εκδίδει προειδοποιήσεις σχετικά με τους τυφώνες και τα υπολείμματά τους, όταν φτάνουν αρκετά βόρεια ώστε να επηρεάζουν τον Καναδά.
Προειδοποιητικά σημεία προσέγγισης τροπικού κυκλώνα
Παρά ταύτα, υφίστανται επίσης πολλές εμπειρικές παρατηρήσεις που αποτελούν προειδοποιητικά σημεία προσέγγισης τροπικού κυκλώνα, όπως:
Διεθνείς υποχρεώσεις πλοίων σε τροπικές ζώνες
Υπόψη ότι στις αναφορές των ενδείξεων του βαρομέτρου των πλοίων τους, θα πρέπει προηγουμένως να έχουν γίνει οι καθιερωμένες διορθώσεις ή αναγωγές, έτσι ώστε αυτές να καθίστανται αληθείς (πραγματικές), ως προς την επιφάνεια της θάλασσας. Οι ημερήσιες μεταβολές της βαρομετρικής πίεσης δεν απαιτούν διορθώσεις, αφού μόνο το μέγεθος της μεταβολής εξετάζεται και παρακολουθείται.
Πρακτικοί κανόνες αποφυγής τροπικού κυκλώνα
Η ενότητα αυτή αφορά μόνο πλοία
Προκειμένου να επιλεγεί ο ενδεδειγμένος τρόπος σε τυχόν υποψία ότι στην περιοχή του πλου ενός πλοίου υπάρχει τροπικός κυκλώνας, θα πρέπει απαραίτητα να προσδιοριστούν η διεύθυνση ή κατεύθυνση που βρίσκεται το «κέντρο» του, το «ίχνος» του, καθώς και η θέση του πλοίου σε σχέση με το «επικίνδυνο» ή «χειριστό ημικύκλιό» του κυκλώνα (για την ορολογία, δείτε στην ενότητα: Ορολογία μερών τροπικού κυκλώνα).
Προσδιορισμός της διεύθυνσης
Όσον αφορά για τη διεύθυνση της θέσης του κέντρου του κυκλώνα, αυτή είναι δυνατή να προσδιοριστεί έχοντας υπόψη τον φυσικό νόμο του Μπουί-Μπαλό, που τροποποιείται ελαφρά στην πράξη ως ακολούθως: Στεκόμενος ο παρατηρητής (αξιωματικός) προς τον πνέοντα άνεμο, αναγόμενο σε αληθή, αν υφίσταται τροπικός κυκλώνας, τότε θα πρέπει να προσδιορίζεται κατά διεύθυνση 10 ανεμορρόμβους προς τα δεξιά του, αν η θέση του πλοίου είναι βόρεια του Ισημερινού, και αντίθετα 10 ανεμορρόμβους αριστερά του, αν το πλοίο πλέει νότια του Ισημερινού.
Ο κανόνας αυτός είναι απόλυτα ακριβής αν τελικά υφίσταται κυκλώνας σε απόσταση 200 μίλια από το πλοίο, οπότε το βαρόμετρο θα δείχνει τιμή γύρω στα 5 mb χαμηλότερη της μέσης τιμής της περιοχής, ενώ ο υφιστάμενος άνεμος θα έχει αυξηθεί στα 6 μποφόρ. Θα πρέπει να θεωρείται ότι όσο πλησιέστερα βρίσκεται ένα πλοίο προς το κέντρο του κυκλώνα τόσο η γωνιακή μετατόπιση θα πλησιάζει τους 8 ανεμορόμβους.
Προσδιορισμός του ίχνους
Συνεπώς για να προσδιοριστεί το ίχνος του (τυχόν) προσεγγίζοντος κυκλώνα, λαμβάνονται δύο διοπτεύσεις του προσδιοριζόμενου κατά διεύθυνση κέντρου του κυκλώνα σε διαφορετικούς χρόνους (2-3 ώρες). Δηλαδή επί της ακολουθούμενης πορείας του πλοίου προστίθενται σε μοίρες 10 ανεμορόμβοι (για το βόρειο ημισφαίριο) ή αφαιρούνται σε μοίρες 10 ανεμορόμβοι (για το νότιο ημισφαίριο).
Στη συνέχεια επιφέρονται στον ναυτικό χάρτη διορθώσεις σχετικά με την μετακίνηση του πλοίου κατά το ανωτέρω διάστημα. Σημειώνοντας με τον ναυτικό διαβήτη (κοινώς «κουμπάσο») απόσταση από το πλοίο 200 μιλίων επί των παραπάνω διοπτεύσεων, τα σημεία τομών θεωρούνται ως σχετικά σημεία του ίχνους του κυκλώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μετεωρολογία Κατηγορία:Μετεωρολογικά φαινόμενα *
Περούκα
μικρογραφία|Περούκα σε μανεκέν Η περούκα είναι μια κατασκευή από λεπτό δικτυωτό ύφασμα (βάση) διαφόρων ποιοτήτων (ανάλογα με τη χρήση για την οποία προορίζεται αυτή - μηχανής ή χειροποίητη) στην οποία είναι ραμμένο φυσικό ή τεχνητό, ατόφιο ή παρθένο μαλλί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αιγυπτιακές εφευρέσεις Κατηγορία:Αξεσουάρ Κατηγορία:Κομμωτική
Τζάνι Ριβέρα
Ο Τζοβάνι «Τζάνι» Ριβέρα ( Giovanni "Gianni" Rivera, [ˈdʒanni riˈvɛːra], γεννήθηκε 18 Αυγούστου 1943) είναι Ιταλός πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός μέσος. Αναδείχθηκε σε ένα από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών και θεωρείται ως ο κορυφαίος Ιταλός μαζί με τον Τζουζέπε Μεάτσα. Ψηφίστηκε 19ος καλύτερος του αθλήματος του 20ού αιώνα στις εκλογές της IFFHS, μία θέση πάνω από το Μεάτσα, και κορυφαίος Ιταλός.
Όλη σχεδόν η σταδιοδρομία του ήταν με την Μίλαν στην οποία ξεκίνησε το 1960 και δημιούργησε μια πολύ επιτυχημένη καριέρα τόσο εγχώρια όσο και το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, κερδίζοντας τρεις τίτλους της Σέριε Α και δύο Ευρωπαϊκά Κύπελλα, ανάμεσα σε πολλά άλλα τρόπαια, ενώ ήταν και αρχηγός της ομάδας για δώδεκα σεζόν.
Σε διεθνές επίπεδο, εκπροσώπησε την Ιταλία 60 φορές μεταξύ 1962 και 1974, σημειώνοντας 14 γκολ και έλαβε μέρος σε τέσσερα Παγκόσμια Κύπελλα (1962, 1966, 1970 και 1974). Ιστορική στιγμή η επίτευξη του αποφασιστικού τέρματος στην 4–3 νίκη της Ιταλίας επί της Δυτικής Γερμανίας στον ημιτελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1970, οδηγώντας την ομάδα στον τελικό. Ήταν επίσης μέλος της πρώτης ιταλικής εθνικής που κέρδισε ποτέ το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου το 1968, και εκπροσώπησε την Ιταλία στους Ολυμπιακούς του 1960 στη Ρώμη. Το 1968 ήταν ένας από τους ιδρυτές της Ιταλικής Ένωσης Επαγγελματιών Ποδοσφαιριστών. Το 2015 έγινε ο πρώτος Ιταλός ποδοσφαιριστής από τους 100 αθλητές που εισήχθησαν στη ιταλική αίθουσα φήμης του ποδοσφαίρου.
Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας ασχολήθηκε με την πολιτική. Εκλέχθηκε στην Βουλή των Αντιπροσώπων της Ιταλίας και έγινε αναπληρωτής γραμματέας άμυνας στην κυβέρνηση του Ρομάνο Πρόντι.
Βιογραφία
Ο Τζιοβάνι Ριβέρα γεννήθηκε το 1943, και είναι γιος σιδηροδρομικού εργάτη στην βόρεια Ιταλία. Κατά τη διάρκεια των οικονομικά δύσκολων ετών μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ο μικρός "Τζάνι" ανακάλυψε το πάθος του για το ποδόσφαιρο και έπαιζε στους δρόμους. Βρήκε υποστήριξη από τον πατέρα του, ο οποίος διοργάνωσε εκπαιδευτική επιλογή για τα αγόρια της γειτονιάς και κάλεσε επίσης εκπροσώπους του τοπικής ομάδας της Αλεσσάντρια. Ο βοηθός προπονητή του σωματείου ήταν πεπεισμένος για το ταλέντο του Ριβέρα και τον έφερε στο τμήμα των νέων.
Καριέρα σε συλλόγους
Γρήγορα έγινε σαφές στους υπεύθυνους ότι είχαν αναλάβει ένα εξαιρετικό ταλέντο και τον προώθησαν στην επαγγελματική ομάδα. Σε ηλικία μόλις 15 ετών, έκανε το ντεμπούτο του στην Σέριε Α εναντίον της Ίντερ (1–1) στις 2 Ιουνίου 1959. Εκείνη την ημέρα υπήρχε έλλειψη κεντρικού επιθετικού και χρησιμοποιήθηκε σε αυτή τη θέση αλλά μετά μετακόμισε προς τις θέσεις των μέσων. Είναι ο τρίτος νεότερος παίκτης που έπαιξε ποτέ στην πρώτη κατηγορία του ιταλικού πρωταθλήματος. Στις 7 Φεβρουαρίου 1960, στο πρώτο του ταξίδι στο Μιλάνο, σημείωσε ένα υπέροχο γκολ στο μελλοντικό του σύλλογο (1–1) ως παρουσίαση στο κοινό του σύντομα. Σε λίγους μήνες το παιχνίδι του πήρε νέα διάσταση στον αγωνιστικό χώρο. Ήδη στην πρώτη επαγγελματική περίοδο έγινε βασικός (26 παιχνίδια - 6 γκολ) και όλη η Ιταλία θαύμασε το λεπτό αγόρι από το Πιεμόντε, το οποίο ο τύπος ονόμασε γκόλντεν μπόι (golden boy, χρυσό αγόρι). Αγωνίστηκε με την Ιταλία στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1960. Η Μίλαν πρόσφερε στη συνέχεια την υπέρογκη αμοιβή για την εποχή των 90 εκατομμυρίων λιρών (περίπου 200.000 δολάρια ΗΠΑ) για να τον αποκτήσει το καλοκαίρι του 1960.
Ήδη εκείνη την εποχή, η Μίλαν ήταν μία από τις μεγαλύτερες ομάδες του πρωταθλήματος και είχε πολυάριθμους κορυφαίους παίκτες, γι'αυτό και ο Ριβέρα χρησιμοποιήθηκε αρχικά στη δεξιά πτέρυγα. Μόνο μετά την αποχώρηση του σπουδαίου Χουάν Αλμπέρτο Σκιαφίνο, ο Ριβέρα μετακόμισε στο κέντρο και ανέλαβε το ρόλο του παίκτη που προοριζόταν γι' αυτόν, στον άξονα του κέντρου. Χωρίς προβλήματα, κάλυψε το κενό και ο τρόπος λειτουργίας για την επιτυχία ήταν απλός: μετά την κατοχή της μπάλας αυτή πρέπει να πάει αμέσως στον Ριβέρα, ο οποίος στη συνέχεια θα ξεκινούσε την επόμενη επίθεση. Συνήθως, δεν κρατούσε τη μπάλα, φροντίζοντας για τη γρήγορη προώθησή της. Η πρώτη μεγάλη επιτυχία του ήταν η κατάκτηση του πρωταθλήματος το 1962, τον πρώτο από τους τέσσερις που κατέκτησε με το σύλλογο.
Ένα χρόνο αργότερα, ακολούθησε η άνοδος της Μίλαν σε διεθνές επίπεδο. Ο Ριβέρα προετοίμασε και τα δύο γκολ από το κέντρο στον Αλταφίνι στην νίκη με 2–1 επί της Μπενφίκα στο Γουέμπλεϊ στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Σε ηλικία μόλις 20 ετών κατατάχθηκε δεύτερος πίσω από τον Λεβ Γιασίν στην ψηφοφορία για την Χρυσή Μπάλα του 1963.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, ο ιστορικός προπονητής Νερέο Ρόκο επέστρεψε στη Μίλαν και δημιούργησε μια πραγματικά μεγάλη ομάδα. Ο Ριβέρα ήταν ο βασικός μοχλός και με την πείρα και τις ικανότητές του οδήγησε την ομάδα στο δρόμο της επιτυχίας. Ξεκίνησαν με το νικηφόρο Κύπελλο Ιταλίας το 1967, το πρωτάθλημα και το Κύπελλο Κυπελλούχων το επόμενο έτος. Η κορυφαία στιγμή ακολούθησε το 1969 με την νίκη του Κύπελλου Πρωταθλητριών (4–1 κατά του Άγιαξ) και ακόμη και το Διηπειρωτικό αντιμετωπίζοντας στον διπλό τελικό την κάτοχο του τίτλου Εστουδιάντες. Η νίκη στο Μιλάνο με 3–0 έδωσε μεγάλο προβάδισμα στην ιταλική ομάδα, ενώ το "χρυσό παιδί" σημείωσε το μοναδικό τέρμα του ιστορικού επαναληπτικού (1–2), αποτέλεσμα που δεν ήταν αρκετό για το σύλλογο της Αργεντινής. Ο Ριβέρα ήταν ένας από τους καλύτερους παίκτες του κόσμου κατά τη διάρκεια αυτών των ετών και επιβραβεύτηκε με την Χρυσή Μπάλα του 1969, ο πρώτος Ιταλός που το κατάφερε. Μετά από δύο ακόμα νίκες του εθνικού κυπέλλου (1972, 1973), οι ροσονέρι ήταν και πάλι το 1973 στο τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων χωρίς όμως επιτυχία.
thumb|300px|Ο Ριβέρα με το Κύπελλο Κυπελλούχων το 1968.
Μετά από επτά τίτλους σε έξι χρόνια, άρχισε η φθορά και η κριτική, που δεν άφησε ανεπηρέαστο ούτε και τον Ριβέρα. Το 1975 ο πρόεδρος του συλλόγου ήθελε ακόμα και να τον πουλήσει. Αλλά ο Ριβέρα δεν ήθελε να φύγει από το Μιλάνο και με λίγους πλούσιους επιχειρηματίες, απέκτησε το πλειοψηφικό μερίδιο στην υπερχρεωμένη λέσχη και ήταν παίκτης και πρόεδρος της Μίλαν για σύντομο χρονικό διάστημα. Μετά την τέταρτη νίκη του κυπέλλου το 1977, η καριέρα του ουσιαστικά έληξε. Λόγω τραυματισμού, έχασε το μεγαλύτερο μέρος της τελευταίας της αγωνιστικής περιόδου 1978–79 (μόνο 13 εμφανίσεις), αλλά κέρδισε και πάλι το πρωτάθλημα. Δεδομένου ότι ήταν η δέκατο της Μίλαν, έδωσε στο σωματείο το πρώτο αστέρι πάνω από το λογότυπο. Στις 13 Μαΐου 1979, ο Ριβέρα έπαιξε το τελευταίο του παιχνίδι απέναντι στη Λάτσιο.
Στα 19 χρόνια που έπαιξε για τη Μίλαν αγωνίστηκε σε 658 αγώνες και σημείωσε 164 γκολ (Πρωτάθλημα: 501/122, Κύπελλο: 74/28 , Ευρωπαϊκό Κύπελλο: 74/13 , άλλοι: 9/1), και κατέκτησε τρία πρωταθλήματα, τέσσερα Κύπελλα Ιταλίας, δύο Κύπελλα Ευρώπης, ένα Διηπειρωτικό Κύπελλο και δύο Κύπελλα Κυπελλούχων. Παρέμεινε στον κύκλο της ομάδας και μετά την αποχώρησή του αλλά τα γεγονότα του πρώτου μισού της δεκαετίας του 1980 με τον υποβιβασμό τον απομάκρυναν από το σύλλογο το 1986.
Διεθνής καριέρα
Στις 13 Μαΐου 1962, ο 18χρονος Ριβέρα έκανε το ντεμπούτο του στην εθνική ομάδα σε νίκη επί του Βελγίου στις Βρυξέλλες. Στη συνέχεια, έλαβε μέρος στο Παγκόσμιο Κύπελλο στη Χιλή, αλλά ήταν ακόμα αναπληρωματικός. Τέσσερα χρόνια αργότερα, στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1966 στην Αγγλία, οι Ιταλοί έπεσαν θύμα της έκπληξης με την ήττα από τη Βόρεια Κορέα. Το 1968 η Σκουάντρα Ατζούρα αποκαταστάθηκε κερδίζοντας το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στη χώρα της. Ο Ριβέρα ήταν από τους διακριθέντες του ημιτελικού απέναντι στην Σοβιετική Ένωση αλλά απουσίαζε λόγω τραυματισμού στον τελικό (2–0 απέναντι στην Γιουγκοσλαβία).
Στην καριέρα στην εθνική ομάδα ήρθε σε ανταγωνισμό με τον Σάντρο Ματσόλα ο οποίος θεωρούνταν ισάξιος. Αυτή η αντιπαλότητα κορυφώθηκε στη διοργάνωση του Παγκόσμιου Κυπέλλου του 1970. Ο προπονητής Φερούτσιο Βαλκαρέτζι προσπάθησε να λύσει το πρόβλημα με συμβιβασμό: πίστευε ότι ούτε ο ένας ούτε ο άλλος θα αντέξουν 90 λεπτά στην καυτή ζέστη του Μεξικού. Έτσι τους χρησιμοποίησε από ένα ημίχρονο, μια διαδικασία που έμεινε γνωστή ως "staffetta" («σκυταλοδρομία»). Στον ημιτελικό κατά της Δυτικής Γερμανίας (γνωστός και ως «ο αγώνας του αιώνα»), ο Ριβέρα μπήκε στο δεύτερο ημίχρονο και σημείωσε το γκολ της νίκης στην παράταση (111ο λεπτό), ελάχιστα μετά την ισοφάριση των Δυτικογερμανών σε 3–3. Στον τελικό ο Ριβέρα μπαίνει μόλις στο 84ο λεπτό. Ο προπονητής επικρίθηκε σκληρά από τον ιταλικό τύπο.
Ο Ριβέρα έπαιξε το τελευταίο Παγκόσμιο Κύπελλο στη Δυτική Γερμανία το 1974. Οι Ιταλοί απογοήτευσαν για άλλη μια φορά και, μετά τη διοργάνωση, ο Ριβέρα ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την εθνική ομάδα για να αφιερωθεί αποκλειστικά στη Μίλαν.
Τίτλοι
Μίλαν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μίλαν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές‎ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1960 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1966 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1970 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1974 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Νικητές Χρυσής Μπάλας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1968 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου
Κεφαλάρι Κηφισιάς
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Κεφαλάρι (αποσαφήνιση) μικρογραφία|Ξενοδοχείο "Πεντελικόν" στο Κεφαλάρι|230x230εσ Το Κεφαλάρι αποτελεί περιοχή της Κηφισιάς, που έχει κέντρο την ομώνυμη πλατεία με το περίφημο άλσος Κεφαλαρίου. Η περιοχή έγινε ιδιαίτερα γνωστή για τις ξενοδοχειακές μονάδες που λειτούργησαν εκεί από τη δεκαετία του 1920, με αποτέλεσμα να αποτελέσει τουριστικό πόλο έλξης για Αθηναίους και ξένους επισκέπτες. Τα νερά που ρέουν στην περιοχή σε συνδυασμό με την απαράμιλλη φυσική ομορφιά και το δροσερό κλίμα συνθέτουν ένα ονειρικό τοπίο που συνέβαλε προς αυτήν την κατεύθυνση. Η τουριστική έκρηξη της δεκαετίας του 1930 συνέβαλε στην ανάπτυξη της περιοχής, που κρίθηκε έτοιμη να αναλάβει τη φιλοξενία πολλών ξένων επισκεπτών. Σημαντικές προσωπικότητες που έμειναν στα δημοφιλή ξενοδοχεία της περιοχής είναι η Πηνελόπη Δέλτα, ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ο Θεμιστοκλής Σοφούλης, η Κατίνα Παξινού, η Ιωάννα Τσάτσου και πολλοί άλλοι.
Ιστορία
μικρογραφία|Μονοκατοικία στο Κεφαλάρι|230x230εσ Στις αρχές του 20ού αιώνα πολλοί Αθηναίοι και ομογενείς, κυρίως από την Αίγυπτο, επέλεξαν την Κηφισιά για τις καλοκαιρινές τους διακοπές. Για τον σκοπό αυτό, κατασκευάστηκαν ξενοδοχεία με στόχο τη διαμονή και την εξυπηρέτηση των παραθεριστών. Τα πρώτα χρόνια ήταν δημοφιλής η πλατεία Πλατάνου με το ξενοδοχείο Μελά, αλλά και το Στροφύλι με το ξενοδοχείο Πύρνα. Τις επόμενες δεκαετίες άρχισε η οικοδόμηση της περιοχής του Κεφαλαρίου. Οι Αθηναίοι παρευρίσκονταν στις δεξιώσεις που οργάνωναν τα ξενοδοχεία τις βραδιές όπου φιλοξενούνταν μέλη της αθηναϊκής ελίτ. Κατά τη διάρκεια του πολέμου πολλά ξενοδοχεία λειτούργησαν ως νοσοκομεία, ενώ κατά τη διάρκεια της κατοχής κάποια επιτάχθηκαν από τους Γερμανούς. Κατά τη διάρκεια των Δεκεμβριανών υπέστησαν ζημιές και κάποια από αυτά επαναλειτούργησαν. Σήμερα τα περισσότερα είναι κλειστά.
Τα ξενοδοχεία του Κεφαλαρίου
Το Κεφαλάρι έχει συνδεθεί με τα ονόματα πολλών διάσημων ξενοδοχείων της δεκαετίας του 1920. Δούλευαν με πληρότητα 100% και φιλοξένησαν μεγάλες προσωπικότητες της πολιτικής και του πολιτισμού.
Το ξενοδοχείο Απέργη θεμελιώθηκε το 1910 και ολοκληρώθηκε το 1948. Ο μηχανικός Γιάννης Υδραίος σχεδίασε του εντυπωσιακούς τρούλους, στα πρότυπα του ξενοδοχείου Negresco της Νίκαιας. Διέθετε 160 δωμάτια, σιντριβάνι και κήπο. Κατά τη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου λειτούργησε ως νοσοκομείο για τους Άγγλους τραυματίες.
Το ξενοδοχείο Σέσιλ (Cecil) οικοδομήθηκε το 1922 και ανήκε στην οικογένεια Δήμα. Με την πάροδο του χρόνου στο αρχικό μονώροφο κτίριο έγινε προσθήκη δύο νέων ορόφων. Είχε 100 δωμάτια και φιλοξένησε σημαντικές προσωπικότητες, όπως τον Ελευθέριο Βενιζέλο, που παρέθεσε γεύμα στο ξενοδοχείο αυτό στον Τούρκο πολιτικό Ισμέτ Ινονού. Στα Δεκεμβριανά του 1944 το ξενοδοχείο βρέθηκε αντιμέτωπο με τη μάχη του Κεφαλαρίου και υπέστη μεγάλες ζημιές.
Το ξενοδοχείο Πεντελικόν οικοδομήθηκε το 1923 σε σχέδια του αρχιτέκτονα Ανδρέα Κυριαζή. Αρχικά επρόκειτο για ένα μικρό ξενοδοχείο που δέχτηκε επεκτάσεις αργότερα. Είχε 63 δωμάτια κι εκεί διέμενε τα καλοκαίρια ο Ελευθέριος Βενιζέλος με τη γυναίκα του. Κατά τη διάρκεια του πολέμου λειτούργησε ως νοσοκομείο, ενώ στην κατοχή καταλήφθηκε από τους Γερμανούς. Λειτούργησε ξανά το 1948.
Το ξενοδοχείο Θεοξενία στην πλατεία Κεφαλαρίου οικοδομήθηκε το 1928 ως ξενοδοχείο-αναρρωτήριο, αλλά λειτούργησε μόνο ως ξενοδοχείο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τι απέγιναν τα πολυτελή ξενοδοχεία της Κηφισιάς που χτίστηκαν τη δεκαετία του ’20 για να φιλοξενήσουν επιφανείς επισκέπτες...
Κατηγορία:Κηφισιά
Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών: Η Συντροφιά του Δαχτυλιδιού
Η ταινία κυκλοφόρησε στις 19 Δεκεμβρίου 2001 και έτυχε θερμής υποδοχής από κριτικούς και θαυμαστές των βιβλίων, με τους περισσότερους να υποστηρίζουν ότι πρόκειται για την πιο πιστή μεταφορά βιβλίου στον κινηματογράφο. Σάρωσε τα ταμεία όπου και αν προβλήθηκε, αποφέροντας 898,2 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως και έγινε η δεύτερη μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία για το 2001 τόσο στις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και παγκοσμίως. Σήμερα καταλαμβάνει τη 62η θέση στη λίστα με τις μεγαλύτερες εισπρακτικές επιτυχίες όλων των εποχών. Έλαβε 13 υποψηφιότητες για Όσκαρ, μεταξύ των οποίων για Καλύτερη Ταινία, Σκηνοθεσία και Β' Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του Ίαν ΜακΚέλεν, κερδίζοντας 4 σε τεχνικές κατηγορίες. Το 2007 κατέλαβε την 50η θέση στη λίστα του Αμερικανικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου AFI 100 Χρόνια... 100 Ταινίες και τη 2η θέση στην κατηγορία AFI 10 Top 10 Ταινίες Φαντασίας. Επίσης, στην αμερικάνικη ιστοσελίδα IMDb (Διαδικτυακή βάση δεδομένων ταινιών) βρίσκεται στην εντέκατη (11η) θέση των 250 καλύτερων ταινιών έχοντας βαθμολογία 8,8.
Το 2002 κυκλοφόρησε το δεύτερο μέρος Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών: Οι Δύο Πύργοι (The Lord of the Rings: The Two Towers) και το 2003 το τρίτο και τελευταίο μέρος Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών: Η Επιστροφή του Βασιλιά (The Lord of the Rings: The Return of the King)
Πλοκή
Στη Δεύτερη Εποχή της Μέσης Γης, ο Σάουρον δημιουργεί 19 μαγικά δαχτυλίδια. Τα 3 τα χαρίζει σε άρχοντες των Ξωτικών, τα 7 σε άρχοντες των Νάνων και τα 9 σε μεγάλους βασιλιάδες των Ανθρώπων, ως ένδειξη φιλίας. Αργότερα όμως, τους εξαπατάει, κατασκευάζοντας ένα ακόμη, το Ένα Δαχτυλίδι (δαχτυλίδι της δύναμης), που μέσα του, βάζει όλη τη μοχθηρία του και ένα πολύ μεγάλο μέρος της δύναμης του. Το κατασκευάζει με σκοπό να κατακτήσει τη Μέση Γη και να εξουσιάσει όλα τα υπόλοιπα δαχτυλίδια (Ένα δαχτυλίδι για να τα εξουσιάζει όλα. Ένα δαχτυλίδι για να τα βρει, ένα δαχτυλίδι για να τα φέρει όλα και στο σκοτάδι να τα ενώσει), με σκοπό να εξουσιάσει και τους ίδιους τους κατόχους τους και και μέσω αυτών και τις φυλές τους. Κάτω από την απειλή της τυραννίας, σχηματίζεται η Τελευταία Συμμαχία μεταξύ Ξωτικών και Ανθρώπων και μαζί εκστρατεύουν εναντίον του Σκοτεινού Άρχοντα Σάουρον. Κατά τη διάρκεια μίας μεγάλης μάχης, στους πρόποδες του Βουνού του Χαμού, στη χώρα της Μόρντορ, ο πρίγκιπας Ισίλντουρ παίρνει το σπασμένο σπαθί του πατέρα του, Βασιλιά Ελέντιλ, που μόλις έχει σκοτωθεί από τον Σάουρον, και κόβει τα δάχτυλα του Σάουρον και έτσι, τον χωρίζει από το Δαχτυλίδι. Αυτό, έχει ως αποτέλεσμα το πνεύμα του Σάουρον να χάσει τη δύναμή του και να εξασθενίσει. Επειδή όμως η ζωτική δύναμη του Σάουρον συνδέεται με το Δαχτυλίδι, ο Σκοτεινός Άρχοντας δεν καταστρέφεται τελείως. Ο Ισίλντουρ όμως, διεφθαρμένος από τη δύναμη του Δαχτυλιδιού, αρνείται να το καταστρέψει και έτσι, να βάλει τέλος στο κακό. Λίγο καιρό αργότερα, ο Ισίλντουρ σκοτώνεται από Ορκ και το Δαχτυλίδι χάνεται μέσα στο ποτάμι με το όνομα Άντουιν. Χιλιάδες χρόνια μετά, στην Τρίτη Εποχή πλέον, το δαχτυλίδι θα βρεθεί από το Χόμπιτ Σμίγκολ, ο οποίος παθαίνει εμμονή με αυτό. Ο Σμίγκολ, που λόγω του δαχτυλιδιού αποκτάει πολύ μεγάλη μακροζωία, έχει στην κατοχή του το δαχτυλίδι για 500 χρόνια, τελικά όμως, το δαχτυλίδι εγκαταλείπει τον Σμίγκολ, που μέσα στα χρόνια έχει μεταμορφωθεί σε ένα πλάσμα με το όνομα Γκόλουμ, κάτω από την επιρροή του Δαχτυλιδιού, και ανακαλύπτεται από τον Μπίλμπο Μπάγκινς, ένα Χόμπιτ από το Σάιρ.
Εξήντα χρόνια μετά, στα 111α γενέθλιά του, ο Μπίλμπο αφήνει το Δαχτυλίδι στον ανιψιό του, τον Φρόντο Μπάγκινς και φεύγει από το Σάιρ για να μείνει με τα Ξωτικά στο Σχιστό Λαγκάδι. Εν τω μεταξύ, ο μάγος Γκάνταλφ ο Γκρίζος, που είναι κοντινός φίλος του Μπίλμπο και του Φρόντο, πηγαίνει μέχρι τη Μίνας Τίριθ (πρωτεύουσα της Γκόντορ), για να βρει απαντήσεις για το μαγικό δαχτυλίδι του Μπίλμπο και ανακαλύπτει ότι είναι το Ένα Δαχτυλίδι του Σάουρον. Ο Γκάνταλφ επιστρέφει στο Μπαγκ Εντ και παροτρύνει τον Φρόντο να φύγει από το Σάιρ άμεσα, μαζί με το Δαχτυλίδι, αφού το πλάσμα Γκόλουμ έχει συλληφθεί από τον Σάουρον και έχει προδώσει την τοποθεσία του Σάιρ. Ο Φρόντο, παίρνει μαζί του τον Σαμγουάιζ Γκάμτζι (Σαμ), τον φίλο και κηπουρό του. Ο Γκάνταλφ πηγαίνει στο Άιζενγκαρντ να μιλήσει, αλλά και για να πάρει τη συμβουλή και τη βοήθεια του μάγου Σάρουμαν του Λευκού, που αποκαλύπτει στον Γκάνταλφ ότι οι Νάζγκουλ (οι εννιά βασιλιάδες των ανθρώπων, που είχαν πάρει τα μαγικά δαχτυλίδια, αλλά τους διέφθηραν και έγιναν υπηρέτες του Σάουρον), έφυγαν από τη Μίνας Μόργκουλ (την πόλη τους, στα σύνορα της Μόρντορ) και κατευθύνονται προς το Σάιρ, για να πάρουν το Δαχτυλίδι. Ο Γκάνταλφ αποφασίζει να φύγει από το Άιζενγκαρντ για να βοηθήσει τον Φρόντο, αλλά ο Σάρουμαν, ήδη διεφθαρμένος από τη δύναμη του Σάουρον, αιχμαλωτίζει τον Γκάνταλφ. Ο Γκάνταλφ τότε, φυλακισμένος στον πύργο του Όρθανκ (ο πύργος στη μέση της κοιλάδας με το όνομα Άιζενγκαρντ), παρακολουθεί τον Σάρουμαν να εκτελεί τις διαταγές του Σάουρον και να διατάζει τους Ορκ του Άιζενγκαρντ να φτιάξουν όπλα και να παράγουν ένα νέο είδος Ορκ διασταυρωμένα με τελώνια, τους Ούρουκ-χάι.
Ενώ ταξιδεύουν προς το Μπρι (ένα χωριό των Ανθρώπων, ανατολικά της επικράτειας του Σάιρ), όπου ο Γκάνταλφ υποσχέθηκε να τους συναντήσει, οι Φρόντο και Σαμ θα προσθέσουν στην παρέα τους τα Χόμπιτ Μέρι και Πίπιν που τους συνάντησαν στον δρόμο. Μετά από μία επίθεση των Νάζγκουλ, καταφέρνουν να φτάσουν στο Μπρι. Εκεί, απογοητεύονται όταν ο Γκάνταλφ δεν εμφανίζεται, όμως γνωρίζουν έναν άντρα που φέρει τον τίτλο "Γοργοπόδαρος", έναν φίλο του Γκάνταλφ που δέχεται να τους οδηγήσει στο Ρίβεντελ (Σχιστό Λαγκάδι). Συνεχίζουν το ταξίδι τους και περνούν τη νύχτα στην κορυφή του Γουέδερτοπ (Κορυφή των Καιρών), όπου δέχονται επίθεση από τους Νάζγκουλ. Ο Γοργοπόδαρος μάχεται μαζί τους, ο ένας όμως, καταφέρνει να τραυματίσει τον Φρόντο σοβαρά. Κυνηγημένος από τους Νάζγκουλ, ο Φρόντο, βρίσκεται τώρα κάτω από τη φροντίδα της Άργουεν, η οποία έχει συνάψει ερωτική σχέση με τον Γοργοπόδαρο και είναι η κόρη του Ξωτικού βασιλιά Έλροντ, που βασιλεύει στο Σχιστό Λαγκάδι (Ρίβεντελ), μία πόλη των Ξωτικών, και μαζί με το άλογο της καλπάζουν για να φτάσουν στο Ρίβεντελ, κάτι που τελικά καταφέρνουν. Εκεί, ο Φρόντο θα θεραπευτεί από τον Έλροντ.
Στο Ρίβεντελ, ο Φρόντο, αφού συνέρχεται, βρίσκει τον Γκάνταλφ, ο οποίος έχει ξεφύγει από το Όρθανκ με τη βοήθεια ενός γιγάντιου αετού, και του εξηγεί που βρίσκεται και γιατί. Συναντάει επίσης και τον Μπίλμπο, που του χαρίζει τον αλυσιδωτό του θώρακα από Μίθριλ (που του τον είχε δωρίσει ο Θόριν στην Μάχη των Πέντε Στρατών), ένα μέταλλο που είναι φοβερά ανθεκτικό. Αργότερα, ο Έλροντ συγκαλεί ένα συμβούλιο για να αποφασίσουν τι θα κάνουν με το Δαχτυλίδι. Τελικά, αποφασίζουν να το καταστρέψουν. Το Δαχτυλίδι όμως, μπορεί να καταστραφεί μόνο στο Βουνό του Χαμού που βρίσκεται στη Μόρντορ (Χώρα του Σάουρον), όπου και σφυρηλατήθηκε. Ο Φρόντο προθυμοποιείται να πάει το Δαχτυλίδι στο Βουνό, συνοδευόμενος από τους Χόμπιτ φίλους του (Σαμ, Μέρι, Πίπιν). Μαζί τους πηγαίνουν ο Γκάνταλφ και ο Γοργοπόδαρος, που αποκαλύπτεται ότι είναι ο Άραγκορν, ο νόμιμος διάδοχος του θρόνου της Γκόντορ. Στη συντροφιά προστίθενται το Ξωτικό Λέγκολας, ο Νάνος Γκίμλι και ο Μπόρομιρ, γιος του Κυβερνήτη της Γκόντορ (Ντένεθορ). Όλοι μαζί σχηματίζουν τη Συντροφιά του Δαχτυλιδιού. 200px|right|thumb|Το Ένα Δαχτυλίδι Η Συντροφιά ξεκινάει τον δύσκολο δρόμο της και προσπαθεί να περάσει από το βουνό Καράντρας, αλλά ο Σάρουμαν, που εντοπίζει τη συντροφιά, αποκλείει το πέρασμα χρησιμοποιώντας μαγεία, δημιουργώντας μία ισχυρή θύελλα. Μετά από επιμονή του Γκίμλι, αποφασίζουν να ταξιδέψουν κάτω από τα βουνά, μέσω των Ορυχείων της Μόρια. Ο Φρόντο δέχεται, αλλά στην είσοδο των ορυχείων δέχονται επίθεση από τον φύλακα της λίμνης (ένα τέρας με πλοκάμια), που διαλύει τις πύλες και εγκλωβίζει τη συντροφιά εντός των ορυχείων. Μην έχοντας άλλη λύση, η ομάδα διασχίζει τα ορυχεία. Λίγο πριν φτάσουν στην έξοδο, βρίσκουν μία αίθουσα στην οποία υπάρχει ένας τάφος με το όνομα Μπάλιν, ξαδέρφου του Γκίμλι. Πριν προλάβουν το οτιδήποτε, δέχονται επίθεση από τα Τελώνια που έχουν κατακλύσει τα ορυχεία, καθώς και από ένα τρολ. Αφού καταφέρνουν να απωθήσουν τους εχθρούς τους, έρχονται αντιμέτωποι με τον Μπάλρογκ, έναν αρχαίο δαίμονα της φωτιάς και της σκιάς. Ο δαίμονας τους ακολουθεί μέχρι τη Γέφυρα του Κάζαντ-Ντουμ. Εκεί, ο Γκάνταλφ μάχεται με τον Μπάλρογκ, δίνοντας στους υπόλοιπους την ευκαιρία να δραπετεύσουν, αλλά ο δαίμονας παρασύρει τον Γκάνταλφ στην άβυσσο. Η Συντροφιά, μην μπορώντας να κάνει κάτι, συνεχίζει τον δρόμο της και φτάνει στο Λοθλόριεν (ένα Ξωτικοβασίλειο), όπου βρίσκει καταφύγιο από τους άρχοντες του τόπου, Γκαλάντριελ και Κέλεμπορν. Τη νύχτα, ο Φρόντο γνωρίζει την Γκαλάντριελ και αυτή, του λέει ότι είναι το πεπρωμένο του να κουβαλήσει το Δαχτυλίδι και να το καταστρέψει. Πριν αναχωρήσουν, η Γκαλάντριελ προμηθεύει την συντροφιά με δώρα.
Αφού φτάσουν στο Παρθ Γκάλεν, ο Μπόρομιρ προσπαθεί να πάρει το Δαχτυλίδι από τον Φρόντο. Ο Φρόντο φοράει το Δαχτυλίδι, και έτσι γίνεται αόρατος και τελικά καταφέρνει να ξεφύγει από τον, εκτός εαυτού, Μπόρομιρ. Έτσι, γνωρίζοντας ότι το Δαχτυλίδι είναι πολύ επικίνδυνο και δυνατό για τη Συντροφιά, αποφασίζει να πάει στη Μόρντορ μόνος του. Εν τω μεταξύ, η υπόλοιπη Συντοφιά δέχεται επίθεση από Ούρουκ-χάι, οι οποίοι εκτελούσαν τις διαταγές του Σάρουμαν. Οι Μέρι και Πίπιν αποσπούν την προσοχή των Ούρουκ-χάι, δίνοντας την ευκαιρία στον Φρόντο να δραπετεύσει. Ο Μπόρομιρ, μετανιωμένος για την πράξη του, τρέχει να βοηθήσει τα δύο Χόμπιτ και τραυματίζεται θανάσιμα. Πριν ο αρχηγός των Ορκ τον αποτελειώσει, φτάνει ο Άραγκορν και τον αποκεφαλίζει, αφού μονομαχήσουν. Προτού ο Μπόρομιρ πεθάνει, εξομολογείται στον Άραγκορν την πράξη του και μετανοεί, αναγνωρίζοντας παράλληλα τον Άραγκορν ως νόμιμο Βασιλέα της Γκόντορ. Οι Μέρι και Πίπιν πιάνονται αιχμάλωτοι και οι Άραγκορν, Γκίμλι και Λέγκολας αποφασίζουν να τους βρουν και να τους βοηθήσουν, αφήνοντας τον Φρόντο στη μοίρα του. Ο Φρόντο αρχίζει να απομακρύνεται προς τη Μόρντορ όταν εμφανίζεται ο Σαμ και επιμένει να τον πάρει μαζί του. Ο Φρόντο τον δέχεται και μαζί ξεκινούν το ταξίδι της καταστροφής του Δαχτυλιδιού.
Box office
Με προϋπολογισμό 93.000.000 δολάρια, η ταινία έκανε άνοιγμα στην πρώτη θέση με 47,2 εκατομμύρια δολάρια στο πρώτο τριήμερο. Στην Αμερική οι συνολικές εισπράξεις έφτασαν τα 316,1 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο τα 582 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε πάνω από 898,2 εκατομμύρια δολάρια. Ήταν 2η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία τόσο στην Αμερική όσο και παγκοσμίως για το 2001. Μέχρι σήμερα καταλαμβάνει την 62η θέση στη λίστα με τις μεγαλύτερες εισπρακτικές επιτυχίες όλων των εποχών.
Βραβεία & Υποψηφιότητες
Το 2007 ψηφίστηκε από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου στη 50η θέση στην κατηγορία AFI 100 Χρόνια... 100 Ταινίες (έκδοση 10ης επετείου) και στη 2η θέση στην κατηγορία AFI 10 Top 10 Ταινίες Φαντασίας. Επίσης, στην αμερικάνικη ιστοσελίδα IMDb (Διαδικτυακή βάση δεδομένων ταινιών) βρίσκεται στην εντέκατη (11η) θέση των 250 καλύτερων ταινιών έχοντας βαθμολογία 8,8.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Επικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2001 Κατηγορία:Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών (σειρά ταινιών) Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο κινηματογραφιστής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν το Όσκαρ καλύτερων οπτικών εφέ Κατηγορία:Νεοζηλανδικές ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Πίτερ Τζάκσον Κατηγορία:Αμερικανικές περιπετειώδεις ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Ζηλανδία Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Χάουαρντ Σορ Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής New Line Cinema Κατηγορία:Νεοζηλανδικές ταινίες
GDK
Η GDK (GIMP Drawing Kit), που σημαίνει γραφική εργαλειοθήκη του GIMP, είναι μια βιβλιοθήκη γραφικών υπολογιστή που ενεργεί ως «περιτύλιγμα» (αγγλ. wrapper)  γύρω από τις συναρτήσεις γραφικών και παραθύρων χαμηλότερου επιπέδου που παρέχονται από το γραφικό υποσύστημα του λειτουρικού. Αρχικά αναπτύχθηκε για το X Window System και η θέση της ήταν ανάμεσα στον εξυπηρετητή X και την βιβλιοθήκη GTK+, χειριζόμενη βασικές διαδικασίες απεικόνισης όπως τα βασικά γραφικά, τα γραφικά τύπου raster (αγγλ. bitmaps), οι δρομείς, οι γραμματοσειρές και η λειτουργικότητα μετακίνησης και εναπόθεσης (αγγλ. drag-and-drop).
Όπως και η GTK, η GDK διατίθεται με την άδεια GNU Lesser General Public License.
Η GDK παίζει σημαντικό ρόλο στην μεταφερσιμότητα της GTK+. Με την Glib να παρέχει ήδη χαμηλού επιπέδου διαπλατφορμική λειτουργικότητα, αυτό που χρειάζεται ώστε να μπορεί να τρέχει η GTK+ και σε άλλες πλατφόρμες είναι να μεταφερθεί η GDK στη γραφική διεπαφή του λειτουργικού συστήματος κάθε μίας από αυτές τις πλατφόρμες. Συνεπώς η μεταφορά της GDK στην Win32 και Quartz επιτρέπει σε εφαρμογές που βασίζονται στην βιβλιοθήκη GTK+ να τρέχουν στα λειτουργικά Windows και Mac OS X αντίστοιχα.