cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κώστας Χαλλιορής
Αλβανικό μέτωπο - Μέση ανατολή (1940 -1945)
Λοχίας του 9ου Λόχου του 23ου Συντάγματος και στη συνέχεια ως Ανθυπολοχαγός Πεζικού, ο Κώστας Χαλλιορής θα ζήσει το Έπος του ’40 στο Αλβανικό μέτωπο. Ποιήματά του, εκείνης της περιόδου, δημοσιεύθηκαν από τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο στο περιοδικό «ΟΧΡΙΔΑ» και την εφημερίδα «ΑΕΡΑ». Η είσοδος των Γερμανικών δυνάμεων στην Αθήνα θα βρει τον Κώστα Χαλλιορή στις 27 Απρίλη του 1941 αυτόπτη μάρτυρα της έπαρσης της γερμανικής σβάστικας στον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης, στιγμή που θα αποτυπώσει, με συναίσθημα και πατριωτικό παλμό, στο ποίημα με τίτλο «Νεκροφίλημα στη Λευτεριά». Η επιστροφή του στη Χίο, μαζί με τα μικρότερα αδέλφια του Δημήτρη και Μέντορα - που κι αυτά υπηρετούσαν στο Πολεμικό Ναυτικό - έμελλε να τον σημαδέψει για πάντα. Αποφάσισαν να ταξιδέψουν, για λόγους ασφαλείας, με διαφορετικά καΐκια από τον Πειραιά στη Χίο. Ο Μέντορας όμως δεν θα έφτανε ποτέ στο νησί. Το καΐκι του Ασπρούλη, που τον μετέφερε, κτυπήθηκε από γερμανική τορπίλη και χάθηκε αύτανδρο στο Αιγαίο. «...Μια διάδοση πως οι Γερμανοί θα στρατολογούσαν τότε τους νέους για επισκευές και διανοίξεις δρόμων και οχυρών στην κατεχόμενη Ευρώπη, μαζί με την ανώτερη σκέψη μιας θυσίας για τη λευτεριά της σκλαβωμένης πατρίδας, μάς έφερε μια νύχτα τραγικούς επιβάτες μιας βάρκας που ξεκινούσε για την Τουρκία...» Οι γραμμές αυτές, θα είναι η αρχή ενός ατελείωτου ταξιδιού για τη Μ. Ανατολή, όπως ο ίδιος το παρουσίασε από το βήμα του Φ.Ο.Χ., σε μια διάλεξή του με θέμα: «Το παραμύθι της φυγής», το 1948. Φθάνοντας στη Χάιφα εντάχθηκε στη δύναμη του Ελληνικού Στρατού. Κάιρο, Αλεξάνδρεια, Δαμασκός, Συρία, Ιεροσόλυμα, Χαλέπι, Τομπρούκ, υπήρξαν σταθμοί του. Τακτικός συνεργάτης, με καθημερινή στήλη, στην εφημερίδα του Καΐρου «ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ», συνέχισε να ασχολείται με την ποίηση και το 1943 εξέδωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή «ΟΡΑΜΑΤΑ», συλλογή που αφιερώνει «στον τορπιλοχαμένο αδερφό μου Μέντορα – τον πληγωμένο δίοπο σηματωρό – που τον πήρε για πάντα το Αιγαίο τη μοιραία νύχτα του ΄41».
Επιστροφή στη Χίο - Κοινωνική δράση
Τον Σεπτέμβριο του 1944 το Γενικό Επιτελείο Μέσης Ανατολής, κατ΄εντολή της Ελληνικής Κυβέρνησης του Καΐρου, ανέθεσε στον Ανθυπολοχαγό Κώστα Χαλλιορή την ειδική αποστολή συνοδείας και εγκατάστασης στη Χίο του Υπουργού και Γενικού Διευθυντού Νήσων Αιγαίου, Γεωργίου Μπουρδάρα. Με τη φυγή από τη Χίο των κατοχικών Γερμανικών δυνάμεων τον έλεγχο και τη διοίκηση της Χίου είχε αναλάβει το τοπικό Ε.Α.Μ. Ο Κώστας Χαλλιορής έφερε σε πέρας την αποστολή που του ανατέθηκε μετά από σειρά επαφών με τις τοπικές αρχές του Ε.Α.Μ., τον Μητροπολίτη Χίου Ιωακείμ Στρουμπή και τον Δήμαρχο Χίου Λεωνή Καλβοκορέση. Η μεταπολεμική δράση του Κώστα Χαλλιορή, η πνευματική και κοινωνική παρουσία του θα είναι πολυσχιδής και πολυεπίπεδη. Πρόεδρος του Συνδέσμου Φίλων Στρατού, Πρόεδρος της Φανέλας του Στρατιώτη, του Ομίλου Αντισφαιρίσεως, των Ποδοσφαιρικών Σωματείων Χίου, Πρόεδρος των Εφέδρων Αξιωματικών Χίου, του Κυνηγετικού Συλλόγου, των Παλαιών Πολεμιστών ’40-’45, είναι κάποιες από τις διαφορετικές θέσεις από τις οποίες υπηρέτησε την τοπική κοινωνία. Διετέλεσε ακόμη, για τρεις τετραετίες, Δημοτικός Σύμβουλος του Δήμου Χίου, μέλος της Ανωτέρας Ενοριακής Επιτροπής και της Επιτροπής Εθνικού Γυμναστηρίου Χίου. Ο Κώστας Χαλλιορής το 1956 παντρεύτηκε την Αντωνία Ανδρεάδου και απέκτησαν τρία παιδιά: την Ιάσμη, τον Γιάννη και τον Σιδερή.
Οργάνωση επετειακών εκδηλώσεων - Οι Προτομές Φώτη Αγγουλέ και Γ. Βερίτη
Ο Κώστας Χαλλιορής με τη διπλή ιδιότητα του Προέδρου του Φιλοτεχνικού Ομίλου και του Δημοτικού Συμβούλου Χίου ανέλαβε το 1962 την οργάνωση των επετειακών εκδηλώσεων για τον εορτασμό των 50 χρόνων από την απελευθέρωση της Χίου. Στην κορύφωση του εορτασμού ιστορική υπήρξε η λαμπρή αναπαράσταση των γεγονότων της 11ης Νοεμβρίου 1912, που ο ίδιος επιμελήθηκε και συντόνισε. Το 1967 ως μέλος της Οργανωτικής Επιτροπής για την επιστροφή στη Χίο των Ιερών Λειψάνων του Αγίου Ισιδώρου, που μαρτύρησε στο νησί, ανέλαβε την ευθύνη των εκδηλώσεων. Το 1975 το Δημοτικό Συμβούλιο Χίου έκανε δεκτή την πρόταση του Κώστα Χαλλιορή για να τιμηθούν οι Xιώτες ποιητές του μεσοπολέμου Γ. Βερίτης και Φώτης Αγγουλές. Έτσι, σήμερα οι προτομές τους κοσμούν τον Δημοτικό Κήπο Χίου.
Στη Διεύθυνση του Ομηρείου Πνευματικού Κέντρου Χίου
Το 1980 αποπερατώθηκε το καλλιμάρμαρο Ομήρειο Πνευματικό Κέντρο, με δαπάνες των μεγάλων ευεργετών της Χίου, Μιχαήλ και Σταματίας Ξυλά. Οι ευεργέτες ανέθεσαν στον Κώστα Χαλλιορή τη Διεύθυνση του Κέντρου. Υπό τη Διεύθυνσή του και με την αποκλειστική χρηματοδότηση του Ομηρείου από την οικογένεια Ξυλά, το Ίδρυμα θα γνωρίσει λαμπρές ημέρες δόξας, πνευματικής ανάτασης και μεγαλείου, διοργανώνοντας Διεθνή Συνέδρια, όπως «Ο Κοραής και η Χίος» (Μάιος 1983), θεατρικές και μουσικές παραστάσεις υψηλού επιπέδου σε πρώτη παγκόσμια παρουσίαση, όπως «Ο Δαυίδ», έργο αγνώστου Χίου ποιητού του 18ου αιώνα, σε σκηνοθεσία του Σπύρου Ευαγγελάτου και μουσική της Ελένης Καραΐνδρου (Νοέμβριος 1980), καθώς και ομιλίες διακεκριμένων Ελλήνων και ξένων ακαδημαϊκών και ανθρώπων του πνεύματος και της τέχνης. Ο Κώστας Χαλλιορής θα παραμείνει στη Διεύθυνση του ΟΜΗΡΕΙΟΥ μέχρι το 1985. Τον Ιούλη του 1985 η οικογένεια Ξυλά με ανακοίνωσή της - που δημοσιεύτηκε στον τοπικό Τύπο – παραιτήθηκε από τη διοίκηση του Ιδρύματος θεωρώντας ότι «η συνεργασία της με τον Δήμο της Χίου είναι πλέον δύσκολη και άχαρις».
Τιμητικές διακρίσεις
Ο Κώστας Χαλλιορής υπήρξε από το 1972 τακτικό μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. Το 1981 το Δ.Σ. του Συλλόγου «τιμώντας την αρετήν και την αξιόλογον συμβολήν του εις την ανάπτυξιν και ανύψωσιν του συγχρόνου Ελληνικού πολιτισμού» του απένειμε, σε ειδική τελετή στην Αθήνα, τιμητικό δίπλωμα «προς επιβράβευσιν των εξαιρέτων αυτού προσπαθειών και επιτεύξεων». Τον Δεκέμβρη του 1996 τιμήθηκε από τον Φιλοτεχνικό Όμιλο Χίου «για την παρουσία του στην ποίηση και τη συμμετοχή του στην πολιτιστική ζωή της Χίου». Το 2010 το Δημοτικό Συμβούλιο Χίου, αναγνωρίζοντας το πνευματικό έργο και την κοινωνική του δράση, με απόφασή του έδωσε το όνομα του ποιητή σε κεντρικό δρόμο της Χίου. Τον Φεβρουάριο του 2016 ο Φιλοτεχνικός Όμιλος Χίου και ο Σύλλογος Φιλολόγων Χίου διοργάνωσαν, στη μνήμη του Κώστα Χαλλιορή, φιλολογικό-λογοτεχνικό διαγωνισμό, για τους μαθητές των Λυκείων της Χίου. Το θέμα του διαγωνισμού ήταν το ποίημα του ποιητή  Πρέπει.
Πνευματικό - Ποιητικό έργο
Έργα του Κώστα Χαλλιορή, με χρονολογική σειρά, είναι τα θεατρικά και οι ποιητικές συλλογές :
Το 2004 οι εκδόσεις «άλφα πι» με τον τίτλο «Κώστας Χαλλιορής, ΠΟΙΗΣΗ», http://alfapibooks.gr/node/120 κυκλοφόρησαν – σ’ έναν καλαίσθητο τόμο - το σύνολο των ποιητικών συλλογών του ποιητή. Την επιμέλεια και τον πρόλογο της έκδοσης ανέλαβε ο λογοτέχνης-ποιητής Γεώργης Διλμπόης. Ο Κώστας Χαλλιορής υπήρξε ακόμα τακτικός συνεργάτης όλων των τοπικών εφημερίδων, δημοσιεύοντας σειρά άρθρων, σχετικών με τα κατά καιρούς προβλήματα του τόπου, χρησιμοποιώντας άλλοτε και το ψευδώνυμο «Κ. ΝΗΣΙΩΤΗΣ».
Μελοποιημένα Ποιήματα
Ποιήματα του Κώστα Χαλλιορή έχουν μελοποιήσει ο Χιώτης συνθέτης και ερμηνευτής, Αλέξανδρος Μπελλές και ο γιος του ποιητή, Σιδερής Χαλλιορής.
Πηγές
1.Γρηγόρης Δ. Σπανός, "Η Πορεία του Κώστα Χαλλιορή στα Χιακά δρώμενα", Χίος 2005
3.ΧΙΟΝΗ "Αφιέρωμα στον Κώστα Χαλλιορή", τεύχος 61, Μάρτιος 1997
4.Λεωνής Μ. Καλβοκορέσης, “Χρονικόν κατοχής της Χίου παρά των Γερμανών”, Τυπογραφείον Φρίξου Μπουκούρη, Αθήνα 1951
5.ΤΟ ΝΗΣΙ, Μηνιαίο Λογοτεχνικό Περιοδικό, τεύχη 1-27, Χίος Ιούνιος 1937 - Οκτώβρης 1939
Κατηγορία:Γενιά του ’30 Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Γενετική παρέκκλιση
Στη γενετική και την εξελικτική βιολογία, ως γενετική παρέκκλιση ορίζεται η τυχαία σχετική αλλαγή της γονιδιακής συχνότητας, δηλαδή της συχνότητας με την οποία εμφανίζεται ένα αλληλόμορφο σε έναν πληθυσμό. Με τον όρο τυχαία, εννοείται η αλλαγή που δεν οφείλεται σε φυσική επιλογή.
Αποτελεί σημαντική εξελικτική διαδικασία που οδηγεί σε τυχαία αύξηση ή ελάττωση των αλληλομόρφων από γενιά σε γενιά, στην τυχαία εγκαθίδρυση ή και απώλειά τους. Είναι εντονότερη όσο μικρότεροι είναι οι πληθυσμοί, ωστόσο η σημασία της γενετικής παρέκκλισης δεν περιορίζεται στους μικρούς πληθυσμούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γενετική των πληθυσμών Κατηγορία:Εξελικτική βιολογία
Γεώργιος Ψάχος
Ο Γεώργιος Ψάχος (γενν. 1872) ήταν Έλληνας 2ος ολυμπιονίκης από τα Ζαρουχλέικα της Πάτρας στην Μεσολυμπιάδα της Αθήνας το 1906 στο αγώνισμα της διελκυστίνδας με την εθνική ομάδα. Αδελφός του ήταν ο επίσης ολυμπιονίκης στο ίδιο αγώνισμα, ο Βασίλειος Ψάχος. Την υπόλοιπη ομάδα αποτελούσαν οι Σπυρίδων Λάζαρος, Κωνσταντίνος Λάζαρος, Αντώνιος Τσίτας, Σπυρίδων Βέλλας, Γεώργιος Παπαχρήστου, Κωνσταντίνος Παρνασσάς και Παναγιώτης Τριβουλίδας. Ήταν αθλητής της Γ.Ε. Πατρών.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αθλητές στίβου της Παναχαϊκής Κατηγορία:Αθλητές γυμναστικής της Παναχαϊκής Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της διελκυστίνδας
Σάανβαλντ
Το Σάανβαλντ (γερμανικά: Schaanwald) είναι χωριό του Λίχτενσταϊν, το οποίο ευρίσκεται εντός του Δήμου του Μάουρεν.
Γεωγραφία
Το χωριό ευρίσκεται εντός του βόρειου-κεντρικού τμήματος του Λίχτενσταϊν, πλησίον των συνόρων με την Αυστρία στο Φέλντκιρχ, επί της κύριας οδού η οποία ξεκινά από το Σάαν και η οποία συνδέει την χώρα με το Μπουχς (Ελβετία) και το Φέλντκιρχ. Πλησιέστερες τοποθεσίες στο Σάανβαλντ είναι το Μάουρεν, το Φέλντκιρχ και το Νέντελν.
Μεταφορές
Σε επίπεδο σιδηροδρομικών μεταφορών, το Σάανβαλντ διαθέτει σιδηροδρομικό σταθμό, ο οποίος ευρίσκεται επί της Γραμμής Φέλντκιρχ-Μπουχς. Στα όρια του χωριού ευρίσκεται τελωνείο με την Αυστρία.
Δολάριο Σιγκαπούρης
Το Δολάριο Σιγκαπούρης (σύμβολο: S$; κωδικός: SGD) είναι το επίσημο νόμισμα της Σιγκαπούρης. Διαιρείται σε 100 σεντ. Συντομεύεται με το σύμβολο του δολαρίου $ ή με το S$ για να διακρίνεται από άλλα νομίσματα εκφρασμένα σε δολάριο. Εκδίδεται από την Νομισματική Αρχή της Σιγκαπούρης.
Ajet
Η Ajet ήταν αεροπορική εταιρία που ιδρύθηκε στις 14 Μαρτίου 2006 ως αντικαταστάτρια της Helios Airways.
Ιστορία
Η Ajet ήταν αεροπορική εταιρία που ιδρύθηκε στις 14 Μαρτίου 2006 ως αντικαταστάτρια της Helios Airways. Στις 30 Οκτωβρίου 2006, η εταιρία ανακοίνωσε πως θα διακόψει τις δραστηριότητες της κατά την περίοδο των ακόλουθων 90 ημερών. Εξαιτίας αυτής της είδησης, η Κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας ζήτησε άμεση πληρωμή των καθυστερούμενων φόρων. Επίσης, ιδιώτες απαίτησαν την άμεση αποπληρωμή σε μετρητά όλων των υπηρεσιών και αγαθών που παρείχαν στην εταιρία. Στις 31 Οκτωβρίου 2006, η εταιρία ανακοίνωσε πως θα παύσει αμέσως τις δραστηριότητες της. Στις 11 Νοεμβρίου 2006, η ιστοσελίδα της εταιρίας ανέφερε πως η Κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας «κρατούσε παράνομα τα αεροπλάνα της εταιρίας και πάγωσε τους λογαριασμούς της σε κυπριακές τράπεζες». Ως αποτέλεσμα, τη Δευτέρα 6 Νοεμβρίου 2006, η εταιρία ανακοίνωσε πως οι πτήσεις που προγραμμάτιζε θα εκτελεστούν από άλλες εταιρίες. Σύμφωνα με την ιδιοκτήτρια εταιρία, Libra Holidays, η απόφαση για κλείσιμο της Ajet οφείλεται στα ελάχιστα κέρδη και στην πίεση από τους πιστωτές.
Παραπομπές
μικρογραφία|Ajet Boeing 737-800
Κατηγορία:Πρώην αεροπορικές εταιρείες Κατηγορία:Κυπριακές αεροπορικές εταιρείες
Κυπαρίσσι Μεσσαπίων Εύβοιας
Το Κυπαρίσσι είναι χωριό της κεντρικής Εύβοιας το οποίο διοικητικά ανήκει στον δήμο Διρφύων–Μεσσαπίων. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 180 μέτρων και έχει μόνιμο πληθυσμό 140 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Το Κυπαρίσσι απέχει 30 λεπτά από τη Χαλκίδα, ευρισκόμενο περίπου στα 23 χλμ. βόρεια από αυτήν, με πρόσβαση από την Εθνική Οδό Χαλκίδας-Αιδηψού.
Ονομασία
Το χωριό Κυπαρίσσι σύμφωνα με τους γεροντότερους δεν πήρε το όνομά του από τα πολλά κυπαρίσσια αλλά από ένα θεόρατο φυτεμένο στη σημερινή θέση Άγιος Γεώργιος. Κατά μία εκδοχή εκεί γινόταν οι συγκέντρωση ξυλείας των ξυλοκόπων της περιοχής. Μια δεύτερη εκδοχή όμως εξιστορείται και αναφέρει πως όταν το χωριό ακόμη ήταν στη θέση Παλιοχώρι δηλαδή στις πρόποδες του βράχου και κατά εκείνη την χρονική περίοδο είχε πέσει σε όλη την Ευρώπη η αρρώστια της πανώλης θάβανε τους νεκρούς σε αυτό το σημείο του Αγίου Γεωργίου και κατόπιν θεμελίωσαν τον ιερό ναό ο όποιος από σεισμό γκρεμίστηκε, εκεί φύτεψαν και το Κυπαρίσσι που προαναφέρθηκε. Το 1980 οικοδομήθηκε νέος μεγάλος ναός από τον ιερέα Παπαδημητρίου Βασίλειου και από τους κατοίκους του χωριού.
Μάχη των Αντριαλών
Στην τοποθεσία "Αντριαλά" ή "Τριαλλά" η οποία βρίσκεται 5 χλμ. βόρεια του χωριού, στα τέλη Ιουλίου του 1823 οι επαναστάτες της περιοχής: Σταύρος Βασιλείου, Θανάσης Χοντροβασίλης, Κώστας Βασιλείου, Ευαγγελινός Αργυροκαστρίτης, ο Κόκκαλης και ο Ολύμπιος Λιάκος αφού οχυρώθηκαν συγκρούστηκαν με τους Τούρκους της Εύβοιας που είχαν αρχηγό τον Ισούφ πασά Περκόφτσιαλη. Μετά από μάχη 6 ημερών επέστρεψαν στο Δερβένι όπου αμύνθηκαν μέχρι ότου να σωθούν τα γυναικόπαιδα στα γύρω χωριά.
Σημείωση
Υπάρχει και οικισμός Κυπαρίσσι στον δήμο Ιστιαίας–Αιδηψού κοντά στο χωριό Βουτάς.
Κωνσταντίνος Παρνασσάς
Ο Κωνσταντίνος Παρνασσάς ήταν Έλληνας από την Πάτρα, 2ος ολυμπιονίκης στη Μεσολυμπιάδα της Αθήνας το 1906 και στο αγώνισμα της Διελκυστίνδας μαζί με τους Γ. Ψάχο, Β. Ψάχο, Σπ. Λάζαρο, Κ. Λάζαρο, Αντ. Τσίτα, Σπ. Βέλλα, Γ. Παπαχρήστου και Παν. Τριβουλίδα. Ήταν αθλητής της Γ.Ε. Πατρών.
Πηγές
Κατηγορία:Αθλητές γυμναστικής της Παναχαϊκής Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της διελκυστίνδας Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της άρσης βαρών Κατηγορία:Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρσιβαρίστες της Παναχαϊκής
Ρωσική ποδοσφαιρική Πρέμιερ-Λίγκα
Ιστορία
Η Ρωσική ποδοσφαιρική Πρέμιερ-Λίγκα ιδρύθηκε το 2001, ενώ από το 2002 και μετά ασχολείται με τη διεξαγωγή του Πρωταθλήματος Ρωσίας στο ποδόσφαιρο (μέχρι και το 2001 συμμετείχε στην Ένωση Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στη Ρωσία
Ανώνυμοι
right|200px
Οι Ανώνυμοι ή αλλιώς Ανώνυμους (Αγγλ: Anonymous), είναι μια ομάδα χάκερς. Ιδρύθηκε το 2003 και αρχικά έδινε στην δημοσιότητα διάφορες εικόνες που αλλιώς αποκαλούνται internet memes (μιμίδια). Τα μέλη της ομάδας, από την ημέρα της ίδρυσης τους, δεν χρησιμοποιούσαν τα αληθινά τους ονόματα, αλλά ψευδώνυμα, ώστε παραμείνουν ανώνυμοι (εξού και το όνομα τους). Κάποια στιγμή η ιστοσελίδα του 4chan απέκτησε αρκετή φήμη εξαιτίας διάφορων media, αλλά και όχι μόνο, καθώς και οι εφημερίδες όπως η The Guardian την είχε αναφέρει.
Πάντως τράβηξαν τα φώτα της δημοσιότητας επάνω τους, όταν έκαναν φάρσες στον Χαλ Τάρνερ, αλλά και επιθέσεις άρνησης εξυπηρέτησης στο διάστημα του Δεκεμβρίου 2006 - Ιανουαρίου 2007. Η επίσημη ιστοσελίδα του Τάρνερ βγήκε και εκεί ο Χαλ έκανε αγωγή κατά των ιστοσελίδων που είχαν οι Ανώνυμοι: 4chan, 7chan και 420chan.
Ακούστηκαν για πρώτη φορά στον ραδιοφωνικό σταθμό KTTV Fox 11, όπου μεταξύ άλλων είχαν αποκαλεστεί «τρομοκράτες».
Οι Ανώνυμοι φορούν την χαρακτηριστική μάσκα του Guy Fawkes, όπως ο χαρακτήρας V από το V for Vendetta.
Κατηγορία:Κυβερνοχώρος Κατηγορία:Διαδικτυακά φαινόμενα Κατηγορία:Ακτιβιστές Κατηγορία:Διαδικτυακά μιμίδια Κατηγορία:Πολιτισμός του διαδικτύου Κατηγορία:Κυβερνοεπιθέσεις
Άμφις
Ο Άμφις ή Αμφίας ήταν αρχαίος Έλληνας κωμικός ποιητής που ανήκει στη «μέση κωμωδία» και έζησε στην Αθήνα το πρώτο μισό του 4ου αιώνα π.Χ., καθώς ήταν σύγχρονος του φιλοσόφου Πλάτωνα, στον οποίο αναφέρεται επανειλημμένα. Ο Αμφίας αναφέρεται ως Αθηναίος, αλλά το όνομά του δεν είναι αθηναϊκό και πιθανολογείται ότι καταγόταν από τη νήσο Άνδρο.
Σώθηκαν 49 αποσπάσματα των κωμωδιών του και οι τίτλοι 26 από αυτές (οι εννέα με υπόθεση από τη μυθολογία).
Εκδόσεις:
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες κωμικοί ποιητές Κατηγορία:Ποιητές Μέσης Κωμωδίας
Πάπας Ιννοκέντιος Ζ΄
Ο Ιννοκέντιος Ζ΄ (Papa Innocenzo VII, 1336 - 6 Νοεμβρίου 1406), γεννημένος ως Κόζιμο ντε Μιλιοράτι, ήταν Πάπας από τις 17 Οκτωβρίου του 1404 έως το θάνατό του το 1406. Διαδέχθηκε τον Πάπα Βονιφάτιο Θ΄ το 1404, με εντολή να διευθετήσει το ζήτημα του Σχίσματος, χωρίς όμως να επιτύχει αξιοσημείωτα αποτελέσματα.
Τον διαδέχτηκε ο Γρηγόριος ΙΒ΄.
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 15ου αιώνα
Frost and Fire
Το Frost and Fire είναι το πρώτο στούντιο άλμπουμ του αμερικανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Cirith Ungol, το οποίο κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 1981 μέσω της "Liquid Flames Records".
Ο Μάικλ Βουτζία αναγράφεται ως μπασίστας στον δίσκο, αλλά τα μέρη του μπάσου ηχογραφήθηκαν από τον Γκρεγκ Λίντστρομ, ο οποίος συνέθεσε όλα τα κομμάτια του άλμπουμ.
Η "Liquid Flames Records" ήταν η δισκογραφική εταιρεία του ίδιου του συγκροτήματος, μέσω της οποίας εξέδωσαν τον δίσκο λόγω του ότι δεν είχαν συμφωνήσει με κάποια εταιρεία.
Το εξώφυλλο είναι δημιουργία του Μάικλ Γουίλαν και παρουσιάζει τον "Stormbringer" του Μάικλ Μούρκοκ.
Στις 31 Ιανουαρίου 1995, το "Frost and Fire" επανεκδόθηκε σε μορφή διπλού CD μαζί με το δεύτερο τους άλμπουμ, "King of the Dead".
Τραγούδια
1. Frost and Fire (Lindstrom) - 3:35
3. A Little Fire (Lindstrom) - 3:46
4. What Does It Take (Lindstrom) - 3:36
5. Edge of a Knife (Lindstrom) - 4:29
6. Better Off Dead (Lindstrom) - 4:45
7. Maybe That's Why (Lindstrom) - 8:19
Μπόνους κομμάτι της επανέκδοσης
8. Cirith Ungol (Live) (Lindstrom) - 6:15
Τα μέλη των Cirith Ungol
Το Frost and Fire ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Cirith Ungol Κατηγορία:Άλμπουμ του 1981
Στέφη Δράκου
Η Στέφη Δράκου (Αθηένου Λάρνακας, 11 Μαΐου 1947) είναι Ελληνοκύπρια πολιτικός. Ήταν Υπουργός Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως της Κύπρου.
Βιογραφικά στοιχεία
Η Στέφη Δράκου σπούδασε νομική στο Μίτολ Τεμπλ. Έως το 2007 ήταν γενική διευθύντρια της Λαϊκής Ασφαλιστικής. Ακολούθως ανέλαβε Γενική Διευθύντρια του Συνδέσμου Ασφαλιστικών Εταιρειών Κύπρου (ΣΑΕΚ). Αποτελεί ένα εκ των ιδρυτικών μελών του Ασφαλιστικού Ινστιτούτου Κύπρου.
Πολιτική διαδρομή
Διετέλεσε δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Στροβόλου. Στις 2 Ιουλίου 2021 ανέλαβε Υπουργός Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως στην Κυβέρνηση Νίκου Αναστασιάδη 2018.
Πηγές
Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι Κατηγορία:Υπουργοί Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως (Κύπρος) Κατηγορία:Κυβέρνηση Νίκου Αναστασιάδη 2018
Λιβανέζικο Κίνημα Νεολαίας
Το Λιβανέζικο Κίνημα Νεολαίας (LYM)(αγγλικά: Lebanese Youth Movement (MKG)), επίσης γνωστό ως Maroun Khoury Group (MKG) ήταν μια ακροδεξιά χριστιανική πολιτοφυλακή που πολέμησε κατά τη φάση των ετών 1975-77 του Εμφυλίου Πολέμου στο Λίβανο.
Προέλευση
Το κίνημα ιδρύθηκε στις αρχές του 1970 ως ένωση των ακροδεξιών Μαρωνιτών φοιτητών που αντιτίθενταν σφοδρά στη Συμφωνία του Καΐρου του 1969 και την παρουσία της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης στο Λίβανο, από τον Μπασίρ Μαρούν ελ-Χούρυ, υιό του πρώην περιφερειάρχη της περιοχής Ντεκβανέ της Ανατολικής Βηρυττού, Ναΐμ ελ-Χούρυ.
Πολιτική ιδεολογία
Το κίνημα ήταν σφοδρά αντικομμουνιστικό και αντιπαλαιστινιακό, με ιδεολογία που πήγαζε από τις εξτρεμιστικές θεωρίες που είχαν υιοθετήσει οι Φρουροί των Κέδρων.
To Λιβανέζικο Κίνημα Νεολαίας στον εμφύλιο πόλεμο κατά την περίοδο 1975-77
To Λιβανέζικο Κίνημα Νεολαίας εντάχθηκε στο Λιβανέζικο Μέτωπο τον Ιανουάριο του 1976 και αύξησε την πολιτοφυλακή του με εκπαίδευση, χρήματα και όπλα που του προμήθευαν το Κόμμα Καταέμπ και το Ισραήλ. Αποτελείτο από περίπου 500-1.000 μαχητές, υποστηριζόμενο από μια μικρή μηχανοκίνητη δύναμη τεθωρακισμένων οχημάτων Panhard AML-90, κατασχεμένα προσαρμοσμένα φορτηγάκια Land-Rover σειρών II-III, Toyota Land Cruiser (J40), Dodge Power Wagon W200, GMC Sierra Custom K25/K30, και ελαφρά φορτηγάκια Chevrolet C-10 Cheyenne, εξοπλισμένα με βαρέα πολυβόλα, πυροβόλα άνευ οπισθοδρομήσεως (ΠΑΟ) και αντιαεροπορικά (Α/Α) πυροβόλα. Υπό την προσωπική ηγεσία του Μπας Μαρούν (Bash Maroun), το κίνημα επιχειρούσε συνήθως στις περιοχές Ρας-ελ-Ντεκβάνε, Αΐν ελ-Ραμανέχ και Μανσουρίγιε, επάνδρωνε κατά τόπους τομείς στην Πράσινη Γραμμή της Βηρυττού, ενώ πολεμούσε και σε άλλες περιοχές (όπως έκανε στη Μάχη των Ξενοδοχείων), κερδίζοντας τη φήμη σκληροτράχηλης μαχητικής οργάνωσης.
Κατηγορία:Εμφύλιος Πόλεμος του Λιβάνου
Νίκος Δημόπουλος
Ο Νίκος Δημόπουλος (1926 - 13 Μαρτίου 2012) ήταν Έλληνας κινηματογραφιστής, ο οποίος θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους διευθυντές φωτογραφίας στην Ελλάδα. Περισσότερο γνωστός, παρ'όλα αυτά, είναι για τη μακρόχρονη συνεργασία του με την εταιρεία Φίνος Φιλμ, στην οποία συμμετείχε σε πάνω από 70 ταινίες. Σπουδαία στιγμή στην καριέρα του θεωρείται η ταινία Το χώμα βάφτηκε κόκκινο, η οποία ήταν υποψήφια ξενόγλωσσης ταινίας για όσκαρ. Ο Νίκος ήταν αδελφός του Ντίνου Δημόπουλου, του γνωστού Έλληνα σκηνοθέτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες κινηματογραφιστές
Μουσείο των Εθνικών Αρχείων
Το Μουσείο των Εθνικών αρχείων (γαλλικά: Musée des Archives Nationales), παλαιότερα γνωστό ως Μουσείο της Ιστορίας της Γαλλίας, είναι κρατικό μουσείο γαλλικής ιστορίας που περιλαμβάνει τα εθνικά αρχεία της Γαλλίας. Το μουσείο παρουσιάζει εκθέματα που προέρχονται από τις συλλογές των κυβερνητικών αρχείων και αποσκοπεί στην παρουσίαση της ιστορίας της Γαλλίας και της εξέλιξης της γαλλικής κοινωνίας με βάση αρχειακά έγγραφα.
Στεγάζεται στο μέγαρο Σουμπίζ στη συνοικία Μαραί στο 3ο διαμέρισμα του Παρισιού της Γαλλίας. Το μουσείο ιδρύθηκε από τον Ναπολέοντα Γ' το 1867 με τη διεύθυνση του Λεόν ντε Λαμπόρντ.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Ο πυργίσκος του 14ου αιώνα, τμήμα του μεγάρου Κλισόν που προϋπήρχε του μεγάρου Σουμπίζ. Στη θέση του μεγάρου Σουμπίζ το 1371 χτίστηκε το μέγαρο Κλισόν που αργότερα αποκτήθηκε από τους δούκες του Γκιζ και έγινε η κατοικία τους στο Παρίσι. Μετά από αιώνες ανακαινίσεων και μετατροπών, ο πυργίσκος του 14ου αιώνα είναι το μόνο τμήμα του μεγάρου Κλισόν, το οποίο προϋπήρχε στο χώρο που κατασκευάστηκε το μέγαρο Σουμπίζ, που τώρα στεγάζει το Μουσείο των Εθνικών αρχείων της Γαλλίας.
Το 1705 το μέγαρο ανοικοδομήθηκε από τον αρχιτέκτονα Πιέρ-Αλεξίς Ντελαμαίρ (1676-1745) για τον Φρανσουά ντε Ροάν-Σουμπίζ και την σύζυγό του Αν ντε Ροάν-Σαμπό, διατηρώντας λίγα στοιχεία της αρχικής δομής, μεταξύ των οποίων τη μεσαιωνική πύλη του με τον πυργίσκο, που είναι μοναδικό κτίσμα Παρισινής ιδιωτικής αρχιτεκτονικής του 14ου αιώνα που έχει σωθεί. Το γειτονικό μέγαρο Ροάν χτίστηκε την ίδια εποχή.
Το 1808 και τα δύο κτίρια περιήλθαν στο Γαλλικό κράτος ως κρατική περιουσία και ο Ναπολέοντας σχεδίασε να μετατρέψει το μέγαρο Σουμπίζ ως χώρο για να στεγασθούν τα Αρχεία του Κράτους και το μέγαρο Ροάν ως χώρο για το Εθνικό Τυπογραφείο (το οποίο παρέμεινε μέχρι το 1927).
Ο Λεόν ντε Λαμπόρντ, αρχαιολόγος και συγγραφέας που ασχολούνταν με συλλογές μουσείων και τη γαλλική ιστορία, υπηρέτησε ως Γενικός Διευθυντής των Αρχείων της Αυτοκρατορίας από τον Μάρτιο του 1857 έως τον Απρίλιο του 1868. Ήταν υπεύθυνος κυρίως για τη δημιουργία του μουσείου και τις συλλογές αρχείων. Το μουσείο άνοιξε επίσημα στις 19 Ιουλίου 1867, αφού ο ντε Λαμπόρντ πέρασε χρόνια συλλέγοντας και επιλέγοντας έγγραφα, αναπτύσσοντας ένα σύστημα ταξινόμησης και αρίθμησης.
Οι συλλογές
μικρογραφία|Ένα από τα παλαιότερα αρχεία στα Εθνικά αρχεία: [[Περγαμηνή της 23ης Δεκεμβρίου 695. Ο βασιλιάς Χιλδεβέρτος Γ΄ ορίζει ότι η περιοχή του Οντάνκ-λ'Εβέκ (Ουάζ) ανήκει στο αββαείο του Σαιν-Ντενί.]] αριστερά|μικρογραφία|Επιστολή του βασιλιά [[Ερρίκος Γ΄ της Αγγλίας|Ερρίκου Γ' της Αγγλίας στον βασιλιά Λουδοβίκο Θ' της Γαλλίας με ημερομηνία 16 Οκτωβρίου 1263.]] Το μουσείο έχει μια μόνιμη έκθεση και περιοδικές ειδικές εκθέσεις, οι οποίες όχι μόνο αναδεικνύουν τα αρχεία των Εθνικών Αρχείων, αλλά και παρέχουν πληροφορίες για ιστορικά γεγονότα μέσα από αυθεντικές πηγές. Η συλλογή έχει αντικείμενα που χρονολογούνται από τον Μεσαίωνα έως τη σύγχρονη εποχή.
Ο ντε Λαμπόρντ ανέπτυξε συστήματα ταξινόμησης και αρίθμησης για τη συλλογή, τα περισσότερα από τα οποία εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται :
Το AE IV, το οποίο χρησιμοποιήθηκε για συλλογές σφραγιδογραφίας, δεν υπάρχει πια καθώς τελικά ενσωματώθηκε σε δική του συλλογή εκτός του Μουσείου.
Αρχιτεκτονική και διακόσμηση
Το μέγαρο Σουμπίζ και το μέγαρο Ροάν έχουν εξωτερική αρχιτεκτονική σε μπαρόκ στιλ, με δωμάτια σε στιλ ροκοκό, που περιλαμβάνουν, ανάμεσα σε άλλα, το Δωμάτιο του πρίγκηπα, το Οβάλ σαλόνι του πρίγκηπα, το Δωμάτιο της πριγκίπισσας και το επιβλητικό Οβάλ σαλόνι της πριγκίπισσας με χρυσή και κρυστάλλινη διακόσμηση και τοιχογραφίες από τους ζωγράφους Φρανσουά Μπουσέ, Σαρλ-Ζοζέφ Νατουάρ και Καρλ Βαν Λου. Πολλά από τα δωμάτια ανακαινίστηκαν προσεκτικά στις αρχές της δεκαετίας του 1900.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία στο Παρίσι Κατηγορία:Μουσεία στη Γαλλία
Παναγία Χρυσοπηγή Σίφνου
Η Παναγία Χρυσοπηγή είναι πρώην μοναστήρι κτισμένο σε ακρωτήρι στην νοτιοανατολική ακτή της Σίφνου. Στο παρελθόν υπήρξε μετόχι της μονής Βρύσης και οι παλαιότερες αναφορές στη μονή χρονολογούνται από τον 17ο αιώνα. Η μονή συνδέεται με πολλούς θρύλους του νησιού. Το κτιριακό συγκρότημα της πρώην μονής περιλαμβάνει πέρα από την εκκλησία μερικά ορθογώνια κτίρια, όπως την τραπεζαρία. Η μονόχωρη εκκλησία φέρει επιγραφή του 1757, οπότε και μάλλον έγινε η ανακατασκευή του ναού.
Τοποθεσία
Η Παναγία Χρυσοπηγή είναι κτισμένη σε μικρό ακρωτήρι της νοτιοανατολικής ακτής της Σίφνου, κοντά στον αλιευτικό οικισμό του Φάρου, ο οποίος στο παρελθόν πιθανόν ήταν το κύριο λιμάνι του νησιού. Το ακρωτήρι έχει μήκος 400 μέτρα και πλάτος 100 και χωρίζεται από το υπόλοιπο νησί από στενό σχίσμα και συνδέεται με το υπόλοιπο νησί με γέφυρα.
Ιστορία
Η παλαιότερη αναφορά της Παναγίας Χρυσοπηγής γίνεται σε χειρόγραφο του μοναχού Παρθένιου Χαιρέτη, το οποίο χρονολογήθηκε από τον Θεοδόση Σπεράντζα το 1676 ή το 1677. Το χειρόγραφο περιγράφει τα θαύματα της Παναγίας Χρυσοπηγής, όπως το σχίσιμο του βράχου αλλά και την ιστορία της Παναγίας Χρυσοπηγής. Το χειρόγραφο υποδεικνύει ότι τα παλαιότερα σωζόμενα κτίσματα είναι η παλιά τραπεζαρία και τα κελιά δίπλα της, τα οποία κτίστηκαν το 1675 από τον Παπά Ιερώνυμο Ζαμπέλη μαζί με το καθολικό της μονής. Ο μοναχός Παρθένιος αναφέρει ότι αυτός ο ναός είχε κτιστεί στη θέση ενός ναού ο οποίος είχε μήκος τρεις πήχεις και μετά επεκτάθηκε, ο οποίος με τη σειρά του ήταν κτισμένος στη θέση ενός ακόμη παλαιότερου ναού. Ο σημερινός ναός σύμφωνα με εντοιχισμένη επιγραφή χρονολογείται από το 1757.
Η μονή πέρασε στην κατοχή της σταυροπηγιακής μονής της μονής Βρύσης το 1760 έπειτα από αγορά και αναφέρεται ως σταυροπηγιακό μετόχι σε σιγίλλιο του 1798. Την περίοδο 1890-1900 κτίστηκαν επιπλέον κελιά και φέρουν εντοιχισμένες επιγραφές με τα ονόματα των Σιφναίων Προβελέγγιο και Δεκαβάλλε, οι οποίοι μάλλον χρηματοδότησαν την κατασκευή τους. Το 1923 κατασκευάστηκε νέα τραπεζαρία, η οποία στη συνέχεια χωρίστηκε σε επιμέρους χώρους. Το 1964 η Παναγία Χρυσοπηγή ορίστηκε πολιούχος της Σίφνου.
Κτιριακό συγκρότημα
thumb|250px|Η σκάλα που οδηγεί από την κάτω αυλή στην πάνω Σε αντίθεση με άλλα μοναστήρια, η Παναγία Χρυσοπηγή δεν περιβάλλεται από τοίχο και τα κτίρια είναι διατεταγμένα ελεύθερα και σε διαφορετικά επίπεδα λόγω της κλίσης του εδάφους. Πέρα από την κεντρική είσοδο, υπάρχουν πολλές δευτερεύουσες, όπως αυτές από τα βράχια στο επίπεδο της θάλασσας. Το συγκρότημα χωρίζεται στα δύο από το σχίσμα, με την εκκλησία και μερικά κελιά να είναι στο βράχο και τα άλλα κεριά και η τραπεζαρία στην στεριά, αλλά σε χαμηλότερο επίπεδο. Όλα τα κτίσματα είναι μικρού μεγέθους.
Εκκλησία
Η εκκλησία είναι μονόχωρη καμαρόσκεπη, με την είσοδο στη δυτική πρόσοψη. Η θολωτή οροφή εσωτερικά ενισχύεται από σφενδόνια πλάτους μισού μέτρου τα οποία στηρίζονται σε λίθινα φουρούσια. Οι εσωτερικοί τοίχοι έχουν αψιδώματα, από τα οποία το μεσαίο αψίδωμα στον νότιο τοίχο έχει μεγαλύτερο βάθος, μεγαλύτερο από το πάχος του τοίχου, με αποτέλεσμα να σχηματίζεται ένα μικρό εγκάρσιο κλίτος διαστάσεων 1,5 επί 2 μέτρα. Πιθανόν εκεί να βρισκόταν κατά το παρελθόν τάφος. Η καμάρα του ναού είναι ελαφρώς οξυκόρυφη. Η κόγχη του ιερού είναι περίπου ημικυκλική. Το δάπεδο του ναού είναι καλυμμένο με πλάκες μαρμάρου και σε αυτήν μπροστά από το τέμπλο είναι σκαλισμένος δικέφαλος αετός, ο οποίος χρονολογείται από το 1801 με 1816.
Η είσοδος του ναού έχει μαρμάρινο πλαίσιο διακοσμημένο με κυμάτια, ρόδακες και φουρουσάκια, πιθανότατα βενετσιάνικης επιρροής. Στο υπέρθυρο βρίσκεται εσοχή με τοιχογραφία. Πάνω από την είσοδο υψώνεται το κωδωνοστάσιο του ναού, το οποίο είναι δίλοβο. Στηρίζεται σε δύο παραστάδες, οι οποίοι σχηματίζουν το προστώο της εισόδου. Πάνω από την είσοδο έχουν εντοιχιστεί δύο πλάκες, η μία γράφει τη χρονολογία 1757 και η άλλη Ρουσίος/ και κ/τήτο/ρας.
Σε επαφή με το βόρειο τοίχο της εκκλησίας βρίσκονται δύο καμαρόσκεπα δωμάτια ίσου πλάτους τα οποία δεν επικοινωνούν με την εκκλησία ή μεταξύ τους. Έχουν εισόδους στην ανατολική και στη δυτική πρόσοψη. Η είσοδος στη δυτική πρόσοψη είναι διακοσμημένη με ρόδακες και έχει μαρμάρινο πλαίσιο. Η χρήση των δωματίων δεν είναι γνωστή. Θεωρείται απίθανο να ήταν κελιά λόγω της θέσης τους και ίσως στέγαζαν αλτάρια για τους καθολικούς.
Άλλα κτίρια
Στη στεριά βρίσκεται η παλαιά, κτισμένη το 1675, και η νεότερη τράπεζα, κτισμένη το 1923, και μερικά από τα κελιά. Τα κτίρια αυτά είναι σχετικά κοντά το ένα στο άλλο, περικλείοντας μια αυλή. Ακολούθως μια σκάλα οδηγεί στη νησίδα, όπου βρίσκεται ο ναός και άλλα δύο κτίρια κελιών. Η σκάλα βρίσκεται στην ίδια ευθεία με την είσοδο του ναού και την είσοδο της μονής, ορίζοντας τον άξονα κατά μήκος του οποίου αναπτύσσεται το μοναστήρι. Όλα τα κτίρια είναι κτισμένα από πέτρα. Τα κελιά στη στεριά είναι θολοσκέπαστα, ενώ τα άλλα κτίρια έχουν ξύλινες οροφές. Πάνω από τα μικρά παράθυρα βρίσκονται γείσα, όπως συνηθίζεται στην αρχιτεκτονική του νησιού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Σίφνο Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στις Κυκλάδες Κατηγορία:Μοναστήρια στις Κυκλάδες
Κωνσταντίνος Λάζαρος
Ο Κωνσταντίνος Λάζαρος Ήταν Έλληνας, 2ος ολυμπιονίκης ,απο την Πάτρα στη Μεσολυμπιάδα της Αθήνας το 1906 και στο αγώνισμα της Διελκυστίνδας μαζί με τους Γ. Ψάχο, Β. Ψάχο, Παρνασσά Σπυρίδων Λάζαρος, Αντώνιος Τσίτας, Σπυρίδων Βέλλας, Γεώργιος Παπαχρήστου και Παναγιώτης Τριβουλίδας. Ήταν αθλητής της Γ.Ε. Πατρών.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αθλητές γυμναστικής της Παναχαϊκής Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της διελκυστίνδας
Κουβουκλείσιος
Ο κουβουκλείσιος ήταν τίτλος ο οποίος απονεμόταν από τους Βυζαντινούς αυτοκράτορες σε εκκλησιαστικούς αρχιθαλαμηπόλους, ειδικότερα εκείνους του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως.
Η ύπαρξη του τίτλου αναφέρεται για πρώτη φορά κατά την διάρκεια της Β΄ Συνόδου της Νίκαιας, το 787, ενώ εμφανίζεται σε γραπτές πηγές και σφραγίδες των κατόχων του έως τα τέλη του 11ου αιώνα, όταν και πιθανώς καταργήθηκε. Οι κουβουκλείσιοι ήσαν το εκκλησιαστικό αντίστοιχο των οικειακών υπηρετών του αυτοκράτορα, των κουβικουλάριων. Αρχικά ο συγκεκριμένος τίτλος παραχωρείτο από τους αυτοκράτορες, αν και κατά την διάρκεια του 11ου αιώνα ο ισχυρός πατριάρχης Μιχαήλ Κηρουλάριος ανέλαβε ο ίδιος το συγκεκριμένο προνόμιο.
Σύμφωνα με το Τακτικόν Μπενέσεβιτς, το οποίο χρονολογείται περί το 934/944, υπήρχαν δύο κατηγορίες κουβουκλείσιων, οι ιερείς και οι διάκονοι. Η συγκεκριμένη θέση, συνήθως, συνδυαζόταν με άλλα αξιώματα της εκκλησιαστικής διοικήσεως, όπως εκείνα του χαρτοφύλακα ή του σκευοφύλακα. Ήταν επίσης δυνατό να κατέχεται από μοναχούς.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί εκκλησιαστικοί τίτλοι και αξιώματα
Τιμοκράτης ο Λακεδαιμόνιος
Τελικά ο Τιμοκράτης το ίδιο έτος συμμετέχων στη Ναυμαχία της Ναυπάκτου μεταξύ των δύο αντιπάλων στόλων, και τελών τριήραρχος της Αρκαδίας τριήρους, μετά την καταβύθισή της, προτίμησε ν΄ αυτοκτονήσει προκειμένου ν΄  αποφύγει την αιχμαλωσία.
Αντιγόνη (νήσος)
300px|thumb|right|Η Αντιγόνη (αριστερά), η [[Πίτα (νήσος)|Πίτα και η Χάλκη]] Η Αντιγόνη (τούρκικα: Burgazada) είναι ένα από τα Πριγκηπόννησα. Το όνομά της το οφείλει στο Δημήτριο τον Πολιορκητή, ο οποίος έκτισε εκεί ένα κάστρο και έδωσε στο νησί το όνομα του πατέρα του, Αντίγονου του Μονόφθαλμου. Σήμερα ονομάζεται Burgazada, που σημαίνει το νησί του κάστρου.
Το όνομα
Οι πληροφορίες από τις πηγές δεν είναι ξεκάθαρες για την προέλευση του ονόματος του νησιού. Οι εκδοχές που υπάρχουν οφείλονται στις εκτιμήσεις διαφόρων λογίων του παρελθόντος. Κατά τον Ζωναρά, στην αρχαιότητα ήταν ευρύτερα γνωστή ως "Πάνορμος", εξαιτίας του κλειστού όρμου που διαθέτει, το άνοιγμα του οποίου στα ΒΑ καλύπτεται από την ερημη νησίδα Πίτα κι αποτελεί πολύ καλό λιμάνι. Ο Alexandre Timoni υποστήριξε ότι η ονομασία "Αντιγόνου νήσος" ή "Αντιγόνεια" δόθηκε το 311 π.Χ. από το Δημήτριο Πολιορκητή, προς τιμή του πατέρα του, Αντίγονου, στη διάρκεια της εκστρατείας του Δημητρίου στη Θράκη κατά του Λυσίμαχου και του Κάσσανδρου. Τέλος, μια τρίτη εκδοχή που υιοθέτησαν ο Σκαρλάτος Βυζάντιος και ο Χουρμούζιος, είναι πως η ονομασία "Πάνορμος" διατηρήθηκε ως τον 9ο αιώνα μ.Χ. Τότε το νησί αποτέλεσε κτήμα και προάστειο του Αντίγονου, γιου του καίσαρα και κουροπαλάτη Βάρδα, με αποτέλεσμα να ονομαστεί "Αντιγόνου νήσος" ή "Αντιγόνεια" και σταδιακά Αντιγόνη.
Κατά το 16ο αιώνα οι Έλληνες την αποκαλούσαν "Αντίγονον", σύμφωνα με το Γάλλο περιηγητή Pierre Gylli, που πέρασε από εκεί το 1545. Ασφαλώς, η ονομασία υπήρχε τουλάχιστον από τη βυζαντινή εποχή. Οι περιηγητές τη σημειώνουν στους χάρτες τους με το όνομα "Burgo", δηλαδή "Κάστρο" από τα ερείπια της μονής Θεοκορυφώτου που δέσποζε στην κορυφή του νησιού κι από μακριά έμοιαζαν με πύργο. Συχνά σημειώνουν το κάστρο σε συνδυασμό με την αρχαία ονομασία: "Panormum Castrum" (Κάστρο της Πανόρμου). Οι Οθωμανοί την αποκαλούσαν κατά καιρούς: "Burgazle ada" (Καστρονησίδα) και "Bogaz adase" ή "Boga azle ada" (Νησί των καναλιών: από τα στενά κανάλια που υπάρχουν μεταξύ της Αντιγόνης και των κοντινών νησιών). Τελικά, επικράτησε το "Burgas ada" (Νησί του Κάστρου), ονομασία που παραμένει μέχρι σήμερα.
Ιστορικά στοιχεία
right|thumb|240px|Άποψη της νήσου από το λιμάνι της Το ιστορικό παρελθόν του νησιού ουσιαστικά καλύπτεται από την ιστορία της Μονής Θεοκορυφώτου, που λειτουργούσε από τον 9ο ως τον 17ο αιώνα. Για τους υπόλοιπους κατοίκους του νησιού οι πληροφορίες είναι λιγοστές. Ο μοναδικός οικισμός της Αντιγόνης, η Χώρα, ήταν ανέκαθεν κτισμένη στην ανατολική πλευρά του νησιού. Στον ασφαλή όρμο που υπάρχει εκεί από τα βυζαντινά χρόνια είχαν φτιαχτεί δυο μόλοι δημιουργώντας ασφαλές αραξοβόλι, τον λεγόμενο "Μέσα Λιμένα". Το 19ο αιώνα στο βόρειο μόλο προστέθηκαν κρηπίδωμα και σκάλα για τα βαπόρια, ενώ ο νότιος μόλος καταλήφθηκε από τον τοπικό ναυτικό όμιλο.
Το 1545 και το 1641 περιηγητές περιγράφουν τον όμορφο παραθαλάσσιο οικισμό του νησιού, με τα γραφικά σπιτάκια, τα γύρω αμπέλια, περιβόλια και πηγάδια. Τον κατοικούσαν εύποροι Ρωμιοί ρεΐζηδες και καραβοκύρηδες. Επίσης, αναφέρεται η ύπαρξη μιας εκκλησίας, που δεν είναι άλλη από το ναό του Αγ. Ιωάννου Προδρόμου, χτίσμα της τελευταίας περιόδου της βυζαντινής αυτοκρατορίας. Την περίοδο αυτή (αρχές 17ου αιώνα) ο ναός ανακαινίζεται από Χιώτες εμπόρους και ναυτικούς που είχαν εγκατασταθεί στο νησί.
Το 19ο αιώνα η Αντιγόνη γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη αφού εξελίχθηκε σε θέρετρο διακοπών των εύπορων Ρωμιών της Κωνσταντινούπολης. Είχαν το ναό, το μοναστήρι του Αγ. Γεωργίου Καρύπη και σχολεία αρρένων και θηλέων. Ο σεισμός του 1894 ανέκοψε κάπως τους ρυθμούς αλλά σύντομα ξανακτίστηκε και συνέχισε να προσελκύει παραθεριστές. Μεγάλα αρχοντικά δημιουργήθηκαν και πολλά εμπορικά μαγαζιά.
Η παρουσία των Ρωμιών άρχισε να λιγοστεύει από τη δεκαετία 1960-70, ύστερα από τις ανασφαλείς συνθήκες που επικράτησαν για τον ελληνισμό της Τουρκίας. Το 1965 άνοιξε το πρώτο τουρκικό μαγαζί στην αγορά του νησιού. Το 1978 έκλεισε και το τελευταίο ρωμαίικο μαγαζί που λειτουργούσε ακόμα, το μπακάλικο του Χαράλαμπου Σπυρόπολου. Σήμερα στο νησί ζουν μόνο δεκαπέντε μόνιμοι Έλληνες κάτοικοι.
Μονή Θεοκορυφώτου
Στο κέντρο του νησιού υπάρχει οροπέδιο ύψους 170 μ., στο οποίο παλιότερα ορθωνόταν η εντυπωσιακή Μονή Θεοκορυφώτου, κτισμένη τον 9ο αιώνα στα χρόνια της βασιλείας του βυζαντινού αυτοκράτορα Βασιλείου Α΄ Μακεδόνα. Τη μονή ανήγειρε ο ίδιος ο Βασίλειος ως μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος πάνω σε ερείπια αρχαίου ναού, πιθανόν του Διός. Μετονομάστηκε σε μονή Θεοκορυφώτου από μεταγενέστερους μοναχούς. Ο περίβολος της μονής καταλάμβανε σχεδόν όλο το οροπέδιο. Το μεγαλύτερο μέρος του νησιού (δάση, βουνά κλπ) αποτελούσε ιδιοκτησία της, πλην των κήπων και των αμπελώνων γύρω από τη Χώρα, το μοναδικό οικισμό της Αντιγόνης. Επίσης, κατείχε εκτάσεις στην απέναντι ασιατική ακτή.
Το 921 στη μονή Θεοκορυφώτου εκτοπίστηκε ο Μάγιστρος Στέφανος από τον αυτοκράτορα Ρωμανό Α΄ Λεκαπηνό. Η μονή συνέχισε να λειτουργεί και μετά την Άλωση, ως το 1630. Τη χρονιά εκείνη κατά την περίοδο του Ραμαζανιού, φάνηκαν από την Κωνσταντινούπολη τα φώτα της περιφοράς του επιταφίου της μονής. Ο σουλτάνος εκνευρίστηκε και διέταξε να την βομβαρδίσουν, με αποτέλεσμα να μετατραπεί σε ερείπια. Το μεγαλύτερο μέρος των υλικών από το καθολικό της χρησιμοποιήθηκαν από τους κατοίκους του νησιού στην ανέγερση του ναού του Αγίου Ιωάννου. Τα μάρμαρα και άλλα υλικά της ερειπωμένης μονής μεταφέρθηκαν αργότερα στο μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου Καρύπη, το οποίο κτίστηκε κυρίως από τα κατάλοιπα της μονής Θεοκορυφώτου. Τέλος, το 1869 ο Χουρμούζιος Τριανταφύλλου έκτισε από τα απομεινάρια της μονής και στη θέση του παλιού καθολικού της, το μικρό ναό του Σωτήρος που υπάρχει μέχρι σήμερα.
Μονή Αγ. Γεωργίου "Καρύπη"
Εκτός από την ιστορική μονή Θεοκορυφώτου, στο νησί υπάρχει και δεύτερο μοναστήρι του '''Αγ. Γεωργίου "Καρύπη"''', χτισμένο σε ειδυλλιακή τοποθεσία, σε μια έυφορη πλαγιά, απέναντι από τη νήσο Πρώτη. Το σημερινό βαρύ πέτρινο κτίριο της μονής είναι κτίσμα του 19ου αιώνα. Πότε κτίστηκε η μονή αυτή δεν είναι γνωστό με ακρίβεια. Πάντως, δεν είναι παλιότερη του 17ου αιώνα, αφού δεν αναφέρεται από κανέναν παλιότερο περιηγητή. Πρώτος ο Μελέτιος μιλά για ένα μοναστήρι στο νησί το 1728, χωρίς να το κατονομάζει. Το 1774 μετά το τέλος των ρωσοτουρκικού πολέμου στη μονή Αγ. Γεωργίου Καρύπη εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από την Τένεδο. Τότε έχουμε την πρώτη σαφή αναφορά στη μονή.
Μετέπειτα είναι γνωστό ότι η μονή αποτελούσε μετόχι της μονής Μεγάλου Σπηλαίου των Καλαβρύτων. Μάλιστα, στα χρόνια της επανάστασης του εικοσιένα στη μονή έγιναν πολλές συγκεντρώσεις Φιλικών. Το 1894 το καθολικό της μονής έπαθε μεγάλες ζημιές από σεισμό. Είναι χαρακτηριστικό, πως οι ρωγμές έφτασαν ως τα θεμέλια. Την εκ νέου ανέγερση του ναού ανέλαβε ο Συμεωνάκης Σινιόσογλου, ο οποίος ανακηρύχτηκε μέγας ευεργέτης της μονής. Η μονή υπάρχει ακόμα και στο καθολικό της συγκεντρώνονται πλήθος προσκυνητές, όχι μόνο χριστιανοί αλλά και μουσουλμάνοι.
Σήμερα
Σήμερα στην Αντιγόνη ύπαρχει μια μικρή ελληνική κοινότητα,με ποικιλη δράση,που όμως πολλάπλασιάζεται το καλοκαίρι. Οι μόνιμοι Έλληνες κάτοικοι φτάνουν τους 120 συντηρώντας δύο εκκλησίες: Στο νησί δεν υπάρχει ελληνικό εκπαιδευτήριο
Πηγές
Κατηγορία:Πριγκηπόννησα
Τσέρντιν
Το Τσέρντιν (Че́рдынь, κόμι: Чердін) είναι πόλη και διοικητικό κέντρο του Διαμερίσματος Τσερντίνσκι στο Κράι Περμ της Ρωσίας, που βρίσκεται στον ποταμό Κόλβα. Σύμφωνα με τη ρωσική απογραφή του 2010, είχε πληθυσμό 4.920 κατοίκων. Στην απογραφή του 2002, είχε πληθυσμό 5.756 κατοίκων και στην σοβιετική απογραφή του 1989 είχε 6.535 κατοίκους.
Ιστορία
Οι τοπικές αρχές διαφημίζουν το Τσέρντιν στους τουρίστες ως την πρωτεύουσα του αρχαίου Πριγκιπάτου του Μεγάλου Περμ.. Αυτές οι πληροφορίες βασίζονται σε μια μελέτη του 1835 από τον Σουηδό ιστορικό AM Στρίνχολμ, καθώς και στη μελέτη του 1815 από τον Ρώσο ιστορικό Νικολάι Καραμζίν. Ο Στρίνχολμ ανέφερε ότι το τελευταίο ταξίδι των Σκανδιναβών Βίκινγκς στην Μπιάρμια (γνωστή και ως Μεγάλο Περμ) έγινε το 1222. Τέσσερα καλά εξοπλισμένα πλοία του Χάακον Δ' της Νορβηγίας έκαψαν συθέμελα τις πόλεις της περιοχής.
Μετά από αυτό, το εμπόριο γουναρικών μεταξύ του Μεγάλου Περμ και της Δυτικής Ευρώπης ήταν δυνατό μόνο μέσω της Δημοκρατίας του Νόβγκοροντ, η οποία έλεγχε την εξωτερική πολιτική όλης της Βόρειας Ρωσίας. Μετά τον συγκεντρωτισμό των ρωσικών εξουσιών από τους Μεγάλους Δούκες της Μόσχας, οι πρίγκιπες του Περμ, που είχαν ήδη ρωσικά ονόματα, έγιναν υποτελείς τους και έδιναν αναφορά στο Νόβγκοροντ. Το Μεγάλο Περμ-Τσέρντιν προμήθευε πολλά ασημικά ως φόρο υποτέλειας στη Μόσχα, η οποία με τη σειρά της πλήρωνε τη Χρυσή Ορδή.
Η ένταση μεταξύ Μόσχας και Νόβγκοροντ οδήγησε σε πόλεμο του 1471, μετά τον οποίο η ηττημένη Δημοκρατία του Νόβγκοροντ προσαρτήθηκε από το Μεγάλο Δουκάτο της Μόσχας. Την επόμενη χρονιά (1472), το Τσέρντιν, η Πόκτσα και όλες οι άλλες πόλεις του Μεγάλου Περμ έγιναν επίσης τρόπαια των κατακτητών. Το κύριο φρούριο των Μοσχοβιτών χτίστηκε στην Πόκτσα, που βρίσκεται 7 χιλιόμετρα βόρεια του Τσέρντιν. Κάηκε από αυτόχθονες φυλές στις αρχές του 16ου αιώνα.
Το Τσέρντιν, καθώς και όλο το Περμ, εξακολουθούσαν να κυβερνούνται από τη δυναστεία των τοπικών πριγκίπων του Μεγάλου Περμ έως το 1505. Μετά από αυτό, ο Μεγάλος Δούκας έστειλε έναν κυβερνήτη από τη Μόσχα και επέλεξε το Τσέρντιν ως κατοικία του. Το 1535, το Τσέρντιν καθιερώθηκε και επίσημα ως πόλη. Ήταν το σημείο εκκίνησης μιας πρώιμης ποτάμιας πορείας προς τη Σιβηρία. Μετά την καθιέρωση του Δρόμου Μπαμπίνοφ, μιας πιο διαδεδομένης χερσαίας διαδρομής, η πόλη έχασε γρήγορα τη σημασία της. αριστερά|μικρογραφία| Άποψη του Τσέρντιν το 1912
Διοικητικό και δημοτικό καθεστώς
Στο πλαίσιο των διοικητικών διαιρέσεων, το Τσέρντιν λειτουργεί ως διοικητικό κέντρο του Διαμερίσματος Τσερντίνσκι, στο οποίο υπάγεται άμεσα. Ως δημοτική διαίρεση, η πόλη Τσέρντιν εντάσσεται στην Δημοτική Περιφέρεια Τσερντίνσκι ως Αστικός Οικισμός Τσερντινσκόγιε.
Κλίμα
Το Cherdyn έχει ένα υποαρκτικό κλίμα (κλιματική ταξινόμηση Κέππεν Dfc ), με πολύ κρύους χειμώνες και ζεστά καλοκαίρια. Ο υετός είναι μέτριος και κάπως υψηλότερος το καλοκαίρι και το φθινόπωρο σε σχέση με άλλες εποχές του έτους.
Αξιοσημείωτα άτομα
Το 1934, κατά τη διάρκεια της σταλινικής περιόδου, το Τσέρντιν ήταν ο τόπος, όπου ο ποιητής Όσιπ Μαντελστάμ καταδικάστηκε σε εσωτερική εξορία μαζί με τη σύζυγό του, Ναντέζντα.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Πόλεις της Ρωσίας Κατηγορία:Κράι Περμ
Παιδική ηλικία
μικρογραφία|[[Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, σε 14 ετών, τον Ιανουάριο του 1770.]] μικρογραφία|Ραλφ Χέντλεϊ, Το Τουρνουά, 1898 Η παιδική ηλικία είναι η έκταση της ηλικίας που κυμαίνεται από τη γέννηση μέχρι την εφηβεία. Σύμφωνα με την θεωρία της γνωστικής ανάπτυξης του Πιαζέτ, η παιδική ηλικία αποτελείται από δύο στάδια: το το απαιτούμενο προλειτουργικό στάδιο και συμπαγή λειτουργικό στάδιο. Στην αναπτυξιακή ψυχολογία, η παιδική ηλικία είναι χωρίζεται σε στάδια ανάπτυξης της νηπιακής ηλικίας (όπου το παιδί μαθαίνει να περπατάει), την πρώιμη παιδική ηλικία (ηλικία παιχνιδιού), τη μέση παιδική ηλικία (σχολική ηλικία), και την εφηβική ηλικία (ήβη και μετά την ήβη). Διάφοροι παιδικοί παράγοντες θα μπορούσαν να επηρεάσουν τον σχηματισμό της συμπεριφοράς ενός ατόμου.
Η έννοια της παιδικής ηλικίας προέκυψε κατά τη διάρκεια του 17ου και 18ου αιώνα, κυρίως μέσα από τις εκπαιδευτικές θεωρίες του φιλοσόφου Τζων Λοκ και η ανάπτυξη βιβλίων για και σχετικά με τα παιδιά. Πριν από αυτό το σημείο, τα παιδιά συχνά θεωρούνταν ως ελλιπής εκδόσεις των ενηλίκων.
Έρευνα στις κοινωνικές επιστήμες
Τα τελευταία χρόνια έχει υπάρξει μια ταχεία αύξηση του ενδιαφέροντος στην κοινωνιολογική μελέτη της ενήλικης ζωής. Φτάνοντας σε ένα μεγάλο σώμα σύγχρονης κοινωνιολογικής και ανθρωπολογικής έρευνας, οι άνθρωποι έχουν αναπτύξει βασικές συνδέσεις μεταξύ της μελέτης της παιδικής ηλικίας και πολλών κλάδων, συμπεριλαμβανομένης της κοινωνικής θεωρίας, εξερευνώντας τις ιστορικές, πολιτικές και πολιτιστικές διαστάσεις διεθνώς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεανική κουλτούρα
Ραντ (νόμισμα)
Το ραντ (σύμβολο: R; κωδικός: ZAR) είναι το επίσημο νόμισμα της Νότιας Αφρικής. Το ραντ διαιρείται σε 100 σεντ (σύμβολο: "c"). Ο κωδικός ISO 4217 είναι ZAR.
Το ραντ είναι νόμιμο νόμισμα στην Κοινή Νομισματική Περιοχή μεταξύ Νότιας Αφρικής, Εσουατίνι, Λεσότο και Ναμίμπια, αν και οι τρεις τελευταίες χώρες έχουν τα δικά τους νομίσματα συνδεδεμένα. Όταν γίνεται αναφορά στο νόμισμα, η συντομογραφία είναι συνήθως κεφαλαία "R", αλλά το όνομα γράφεται "rand" με πεζά γράμματα και στα δύο αγγλικά. and Afrikaans.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σύμβολα νομισμάτων Κατηγορία:Οικονομία της Νότιας Αφρικής ραντ
Σάγιντ
Σάγιντ ή Σάιντ ή Σέγιεντ ( سيد  [ˈSæjjɪd], φαρσί: [sejˈjed] , που σημαίνει «Κύριος», «Αφέντης», αραβικός πληθυντικός: سادة sādah ; θηλυκό: سيدة sayyidah ) είναι ένας τιμητικός τίτλος που υποδηλώνει ανθρώπους που έγιναν αποδεκτοί ως απόγονοι του ισλαμικού προφήτη Μωάμεθ και του ξαδέλφου του και γαμπρού του Αλί (Αλί ιμπν Αμπού Τάλιμπ) μέσω των εγγονών του, Χασάν ιμπν Αλί και Χουσεΐν ιμπν Αλί,  γιούς της κόρης του Μωάμεθ Φατιμά και του Αλή.
Στις γυναικείες σάγιντ δίνονται οι τίτλοι σαγίντα, σιγέντα, αλαουίγιαχ, ή σαρίφα. Σε ορισμένες περιοχές του ισλαμικού κόσμου, όπως στην Ινδία, στους απογόνους του Μωάμεθ δίνεται ο τίτλος amīr ή mīr, που σημαίνει «διοικητής», «στρατηγός». Στο Σιιτικό Ισλάμ, ο γιος ενός μη-Σάγιντ πατέρα και μιας μητέρας Σαϊΐντα διεκδικούν τον τίτλο Μίρζα, ενώ στο Σουνιτικό Ισλάμ ο γιος ενός μη Σάγιντ πατέρα και μια μητέρα Σαγιάντα μπορεί να διεκδικήσει τον τίτλο Σαϊίντ ή Σαρίφ εκπληρώνοντας ειδικές απαιτήσεις.
Αν και δεν έχει επαληθευτεί, πολλοί ειδικοί στην αραβική γλώσσα δηλώνουν ότι έχει τις ρίζες της στη λέξη al-asad الأسد, που σημαίνει «λιοντάρι», πιθανώς λόγω των ιδιοτήτων της ανδρείας και της ηγεσίας.
Αν και δεν υπάρχουν διαθέσιμα αξιόπιστα στατιστικά στοιχεία, οι συντηρητικές εκτιμήσεις αναφέρουν τον αριθμό των Σάγιντ σε δεκάδες εκατομμύρια.
Στον αραβικό κόσμο, το σάγιντ είναι το ισοδύναμο του «άρχοντας» ή «αφέντης» όταν αναφέρεται σε απόγονο του Μωάμεθ, όπως στο Sayyid Ali Sultan. Η λέξη sidi (από τη συμβεβλημένη μορφή sayyidī, «αρχοντά μου»)  χρησιμοποιείται συχνά στα αραβικά.
Ένας άλλος όρος με πολύ παρόμοια σημασία είναι Σαρίφ.
Σημειώσεις
<references group="lower-greek" />
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισλαμικοί θρησκευτικοί τίτλοι και βαθμοί Κατηγορία:Ισλαμική ορολογία Κατηγορία:Χασεμίτες Κατηγορία:Αραβικές εκφράσεις Κατηγορία:Αλίδες
Λίντα Λάρκιν
Η Λίντα Λάρκιν (αγγλικά: Linda Larkin, 20 Μαρτίου γενν. 1970) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Περισσότερο είναι γνωστή για τον ρόλο της στην ταινία της Disney Αλαντίν ως η Πριγκίπισσα Γιασμίν. Ακολούθως συμμετείχε και στα σίκουελ της ταινίας αλλά και στο βιντεοπαιχνίδι Kingdom Hearts. Για να ερμηνεύσει την Πριγκίπισσα Γιασμίν, χαμήλωνε τη φωνή της γιατί ήταν πολύ ψιλή για τη φωνή του χαρακτήρα. Στις 19 Αυγούστου του 2011, η Λάρκιν, τιμήθηκε από το Disney, προσθέτοντάς στη λίστα Disney Legends, για το συνολικό της έργο στην εταιρεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής
Θανατική ποινή στο Τουρκμενιστάν
Η θανατική ποινή στο Τουρκμενιστάν αρχικά επιτρεπόταν από το Άρθρο 20 του Συντάγματος του 1992, όπου περιγραφόταν ως «μια εξαιρετική τιμωρία για τα βαρύτερα των εγκλημάτων». Το Δεκέμβριο του 1999, ένα προεδρικό διάταγμα κατήργησε τη θανατική ποινή "για πάντα".
Παραπομπές
Του