cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καρμανιόλοι
Η Εκκλησία απέναντι στο κίνημα των Καραμανιόλων
Στο κήρυγμα των Δανιήλ - Παρθενίου πάνω στην παραβολή «του πλουσίου και του πτωχού Λαζάρου» (χειρόγραφο 126, σπάραγμα δ’), συναντάμε διδασκαλία της Εκκλησίας ότι ο κάθε άνθρωπος είναι διαχειριστής των υλικών αγαθών που παραχωρήθηκαν από τον Θεό με σκοπό την ωφέλεια όλων των ανθρώπων : «Κολασμένος πλούσιος είναι εκείνος, όπου δεν λογαριάζει πως ο θεός τον έκαμε πλούσιον δια να είναι οικονόμος και επίτροπος των πτωχών και ορφανών και ας ακούση τον Θεόν τι λέγει δια του προφήτου Δαυίδ : «σοι εγκαταλέλειπται ο πτωχός, ορφανώ σοι ήσθα βοηθός». Όμως από τα κηρύγματά τους λείπει η άποψη που συναντάμε σε πολλούς πατέρες (π.χ. Μ. Βασίλειο, Γρηγόριο Θεολόγο και Ι. Χρυσόστομο ), ότι η οικονομική ανισότητα του παρόντος κόσμου δεν είναι έργο του Θεού, αλλά αποτέλεσμα των ανθρώπινων ενεργειών. Αντίθετα στο παραπάνω κήρυγμα επεκτείνεται η διδασκαλία του Απ. Παύλου για την αναγκαιότητα όλων των χαρισμάτων στην Εκκλησία ( Α’ Κορ. κεφ. 12), έτσι ώστε η φτώχεια και ο πλούτος να εμφανίζονται ως «χαρίσματα» του Θεού, αναγκαία για την ενότητα της κοινωνίας: «Διότι αν ήτον, καθώς λέγει ο απόστολος, όλον το σώμα του ανθρώπου οφθαλμός, που ήθελαν είσθαι τα λοιπά μέρη του σώματος, και αν ήταν όλοι οι άνθρωποι πλούσιοι, εις ποίους ήθελε να γίνεται η ελεημοσύνη; Και αν έλειπεν η ελεημοσύνη, η μεγάλη αρετή, πως εσώνετο ο άνθρωπος; και πάλι αν ήταν όλοι πλούσιοι και δεν εχρειάζετο ο ένας τον άλλον, πως ήθελαν να έχουν αγάπη μεταξύ τους.....»
Η επέκταση και στην περιβάλλουσα κοινότητα των χαρακτηριστικών που έχει η Εκκλησία ως σώμα Χριστού, γίνεται έτσι αβίαστα, επειδή την εποχή αυτή, οι φορείς της εκκλησιαστικής παράδοσης ταυτίζουν την Εκκλησία και την κοινοτική οργάνωση των υπόδουλων χριστιανών. Όμως, όπως μας αποκαλύπτει και το ποίημα του Αναγνώστη Σαλαμαλέκη, όχι μόνο κάποιοι «διανοούμενοι», αλλά και ευρύτερα πληθυσμιακά στρώματα, αμφισβητούσαν τότε τις υπάρχουσες κοινωνικές δομές. Μάλιστα, θεωρούσαν αιτία της δημιουργίας αυτών των δομών, την άγνοια που είχαν οι άνθρωποι για «τα πολιτικά» πράγματα «τα περασμένα χρόνια». Βέβαια, ο Δανιήλ ως ιεράρχης, όπως ήδη αναφέραμε, έδειξε έμπρακτο ενδιαφέρον για τους ενδεείς. Μ’ αυτό τον τρόπο έγινε ιδιαίτερα αγαπητός στις κοινωνικές ομάδες που ακολουθούσαν το κίνημα των Καρμανιόλων, ενώ οι παλαιοί κοτζαμπάσηδες τον έβλεπαν με καχυποψία.
Ο αρχιμανδρίτης Παρθένιος, μετά τον θάνατο του θείου του, το 1823 όπως το ίδιο το κείμενο (χειρόγραφο 119- σπάραγμα γ’) μας πληροφορεί, εκφώνησε έναν λόγο, ο οποίος κατά πάσα πιθανότητα γράφτηκε εναντίον όσων διέδιδαν στο νησί νέες ιδέες. Δεν μπορούμε -βέβαια- να αποκλείσουμε την περίπτωση οι ιδέες αυτές να ήταν καινοφανείς απόψεις στον χώρο των θρησκευτικών δογμάτων, καθώς, όπως ήδη αναφέρθηκε, πολύ λίγα χρόνια αργότερα σημειώθηκε και μια τέτοια περίπτωση. Όμως η γενικότητα με την οποία είναι διατυπωμένος ο λόγος αδυνατίζει την περίπτωση των δογματικών κακοδοξιών, διότι τότε οι «πλάνες» έπρεπε λογικά να αναφέρονται με κάθε λεπτομέρεια. Αυτοί που ο Παρθένιος θέλει να αντιμετωπίσει, πρέπει να ήταν φορείς του ευρωπαϊκού διαφωτισμού:
«[...] Εις τούτο όμως αδελφοί, δεν απολείπουσι κατά καιρούς να φέρωνται κάποιοι εναντίως, οι μεν από την ειδικήν μας αυλή, οι δε από τη ξένην καταγόμενοι και δοκιμάζοντες να ανατρέψουσι το πράγμα, από πλάνην και ματαιότητά τους κινούμενοι, λέγουσι εδώ και εκεί ότι το δένδρον αυτό δεν είναι τάχα όπως το έχομεν ημείς, και ως το κρατούμεν, [...] ημείς δε ακούοντες τους τοιούτους λόγους των, ως ζωύφια τους αποβάλλομεν, [...] ότι αδύνατον να δεχθώμεν τα λόγια τους ως σωστά και αληθινά, αν δεν μας παραστήσουσι και αυτοί γράμματα, προ χιλιάδων χρόνων γραμμένα και από μιλιόνια ανθρώπων συμμαρτυρούμενα και βασιλικώς και θεϊκώς επικυρούμενα, [...]»
Είναι γνωστό, ότι ο Παρθένιος είχε διαφωνήσει με τον θερμότατο οπαδό του διαφωτισμού Ι. Λεκάτη πάνω στο βιβλίο του Α. Πάλμα, «Πολιτική Κατήχησις», γιατί ο συγγραφέας του χρησιμοποιούσε τον όρο θρησκεία δίνοντάς του ευρύτερη σημασία. Όμως, μπορεί να επισημανθεί και το γεγονός της επικοινωνίας, αφού το βιβλίο ο Λεκάτης του το έστειλε να το διαβάσει. Άλλη μια προσωπικότητα της τοπικής Εκκλησίας που συμπαρατάχθηκε ολοκληρωτικά με τους Καρμανιόλους, όντας ιδρυτικό μέλος της μυστικής τους εταιρίας, ήταν ο ιερομόναχος και δάσκαλος Ιγνάτιος. Εξορίστηκε και θανατώθηκε τελικά από τους Τούρκους τον καιρό της Ηγεμονίας, επειδή υποστήριξε επανάσταση ενάντια στον Ηγεμόνα Βογορίδη. Όμως, στα γραπτά που έχει αφήσει (ιδιωτικές επιστολές), εμφανίζεται ως ένα άτομο με παραδοσιακή σκέψη, νοοτροπία και συμπεριφορά. Οι «νεωτερικές» ιδέες τον αγγίζουν μόνο «κατ’ επίφαση», διότι «ακολουθεί ξένα προς αυτόν σχήματα, προσπαθώντας να προσαρμοστεί σε έναν κόσμο που μεταβάλλεται».
Η ρευστότητα και η μεταβατικότητα της νοοτροπίας και της συμπεριφοράς του Ιγνάτιου, μας αποκαλύπτει τα διλήμματα στα οποία βρέθηκαν ορισμένοι φορείς παραδοσιακών νοοτροπιών και στάσεων: από τη μια υπήρχε η ανάγκη να συνταχθούν με ένα λαϊκό κίνημα, το οποίο, έστω προσωρινά και πάνω στον επαναστατικό βρασμό, φαίνεται να υιοθετεί τις ιδέες της Γαλλικής επανάστασης. Από την άλλη όμως τα παραδοσιακά πολιτισμικά σχήματα εξακολουθούσαν να επηρεάζουν κατά πολύ τη ζωή τους. (Για το "δράμα" της νεωτερικότητας πολύ κατατοπιστικό είναι το άρθρο του Δ Τζιόβα στα "ΝΕΑ". )
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιστορία της Σάμου Κατηγορία:Ελληνική Επανάσταση του 1821 Κατηγορία:Σάμος Κατηγορία:Κοινωνική ιστορία
Ντμίτρι του Ούγκλιτς
Ο Ντμίτρι Ιβάνοβιτς, ρωσ. Дмитрий Иванович (19 Οκτωβρίου 1582 - 15 Μαΐου 1591) από τον Οίκο των Ρουρικιδών ήταν διάδοχος (tsarevitch) της Ρωσίας και του είχε δοθεί ως πρόσοδος (appanage) το Ούγκλιτς. Όταν απεβίωσε επτά έτη μετά τον πατέρα του, πολλοί διεκδικητές εμφανίστηκαν με το όνομά του (ψευδο-Δημήτριοι). Έγινε θαυματουργός άγιος.
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος τού Ιβάν Δ΄ τού τρομερού τσάρου της Ρωσίας και της 7ης συζύγου του Μαρίας Ναγκάγιας, κόρης τού Φέοντορ Ναγκόι.
Πηγές
Κατηγορία:Ρουρικίδες
Μετόχι Διρφύων Εύβοιας
Το Μετόχι Δίρφυος ή Κύμης είναι ημιορεινό χωριό του Δήμου Κύμης - Αλιβερίου της Εύβοιας, χτισμένο στις πλαγιές του όρους Δίρφη και στις όχθες του ποταμού Μετοχιάτη, σε υψόμετρο 200 μέτρων. Ο πληθυσμός του είναι 226 κάτοικοι, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και μαζί με τους Αγίους Αποστόλους, τα Κούτουρλα και την Παραλία Μετοχίου συναποτελούν την Τοπική Κοινότητα Μετοχίου Διρφύος της Δημοτικής Ενότητας Κύμης, σε απόσταση 58 χιλιομέτρων από τη Χαλκίδα. Οι κύριες ασχολίες των κατοίκων είναι η γεωργία και ειδικότερα η καλλιέργεια κερασιών, κάστανων και σταφυλιών, όπως και η κτηνοτροφία. Ο κεντρικός ναός είναι αφιερωμένος στον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο και το χωριό πανηγυρίζει στις 29 Αυγούστου. Τοπικός Άγιος είναι και ο Όσιος Νικόλαος Σικελιώτης (εορτάζεται στις 23 Αυγούστου), ο οποίος οικοδόμησε την ομώνυμη μονή.
Αξιοθέατα
Στον οικισμό βρίσκονται πολλά αξιοθέατα, με δεδομένο τον συνδυασμό βουνού και θάλασσας ως προς το φυσικό τοπίο, αλλά και την ύπαρξη αξιόλογων μοναστηριών και ναών. Στην περιοχή υπάρχουν και σπήλαια με σταλακτίτες. Η σπηλιά Κολέθρα διαρρέεται από ποταμό που σχηματίζει καταρράκτες εντός του σπηλαίου. Σε απόσταση τριών χιλιομέτρων από το χωριό απαντάται η Παραλία Μετοχίου, στο δρόμο για την οποία μπορεί κανείς να συναντήσει έναν παλαιό νερόμυλο. Ενδιαφέρουσες είναι και οι παραλίες Βαμβακιές και Κορομηλιές.
Ναοί και Μονές
thumb|Ναός Αγίου Χαραλάμπους. Ο σημαντικότερος ναός που ανάγεται τουλάχιστον στις αρχές του 19ου αιώνα είναι ο Ναός της Παναγίας Χιλιαδούς στο Μετόχι. Πρόκειται για βυζαντινό σταυρεπίστεγο ναό, ο οποίος οικοδομήθηκε από την αυτοκράτειρα Θεοδώρα, σύμφωνα με την παράδοση, και φέρεται να ήταν η 1000ή εκκλησία που εκείνη έχτισε, από όπου και η ονομασία «Χιλιαδού».
Το παλαιό μοναστήρι είναι αφιερωμένο στον Όσιο Νικόλαο Σικελιώτη, κτήτορα της μονής πριν τον 11ο αιώνα. Στον χώρο υπάρχουν ο ναός του Αγίου Νικολάου και το παρεκκλήσι των Ταξιαρχών.
Άλλη σημαντική μονή είναι εκείνη των Χαράδρων ή Διρφύων με τρίκλιτο και καμαροσκέπαστο καθολικό, που είναι αφιερωμένη στο Γενέσιο της Θεοτόκου. Το τέμπλο έχει εικόνες από το 1884. Στα βορειοδυτικά του χωριού βρίσκεται το μοναστήρι της Χιλιαδούς, το οποίο πιθανότατα οικοδομήθηκε τον 12ο αιώνα, με το καθολικό του (Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Παναγίας Χιλιαδούς) να διασώζεται. Ο Ναός της Γέννησης της Παναγίας, που είναι γνωστός και ως «Η Παναγία που βροντά» είναι καμαροσκέπαστος με την κόγχη του Ιερού σε σχήμα ημικυκλίου.
Λοιπά αξιοθέατα αρχαιολογικού ενδιαφέροντος
Ενδιαφέρον από αρχαιολογικής άποψης παρουσιάζει και η Παραλία Μετοχίου, όπου στα αρχαία χρόνια υπήρχε οικισμός που εκτεινόταν στις υπώρειες του δυτικού λόφου και ονομαζόταν Δαφνούλα. Εκτός από θεμέλια κτηρίων, σώζονται σήμερα πολλά όστρακα που ανάγονται στα κλασικά και στα μετέπειτα χρόνια, ως τη βυζαντινή περίοδο. Σύμφωνα με την παράδοση, στο σημείο αυτό βρισκόταν μια αρχαία πόλη, με το μεγαλύτερο τμήμα της να έχει βυθιστεί κάτω από το Αιγαίο. Στον λόφο δυτικά από την Παραλία Μετοχίου, στη θέση Πύργος, σώζονται θεμέλια πύργου, αποτελούμενα από μεγάλους ογκόλιθους.
Διοικητική ιστορία
Η διοικητική ιστορία του οικισμού ξεκίνησε το 1836 με τον Δήμο Διρφύων, όταν το Μετόχι υπάχθηκε στον δήμο αυτόν, ενώ το 1840 ο οικισμός υπήχθη στον Δήμο Ληλαντίων. Έπειτα από την εκ νέου υπαγωγή του στους δήμους Ληλαντίων και Διρφύων (1882), το 1912 το Μετόχι αποτέλεσε έδρα της ομώνυμης κοινότητας και ο οικισμός Κούτουρλα υπήχθη στην ίδια κοινότητα. Το 1961 στην εν λόγω κοινότητα εντάχθηκε και ο οικισμός Άγιοι Απόστολοι. Το 1997 η κοινότητα καταργήθηκε και υπάχθηκε στον Δήμο Κύμης. Τέλος, το 2011 και μέχρι σήμερα αποτελεί Τοπική Κοινότητα του Δήμου Κύμης-Αλιβερίου.
Διατελέσαντες πρόεδροι της Κοινότητας Μετοχίου Διρφύων
Τελευταίος πρόεδρος της κοινότητας εξελέγη το 1994 ο Βασίλειος Ξουρίκης. Σημερινός πρόεδρος της Τοπικής Κοινότητας Μετοχίου Διρφύων είναι ο Αναστάσιος Σφύρλας.
Εκπαίδευση
thumb|Το Δημοτικό και Νηπιαγωγείο Μετοχίου. Στο Μετόχι λειτουργεί Νηπιαγωγείο, 2/θέσιο Δημοτικό Σχολείο και Κοινοτικό Κατάστημα.
Υγεία και υποδομές
Στο χωριό εδράζει αγροτικό ιατρείο που καλύπτεται από ιατρό υπηρεσίας υπαίθρου από την 5η Υ.ΠΕ Θεσσαλίας και Στερεάς Ελλάδας. Υγειονομικά ανήκει στο Γ.Ν / Κ.Υ. Κύμης και καλύπτεται με τα ασθενοφόρα του ΕΚΑΒ αυτού.
Πολιτισμός
thumb|Πανηγύρι Μετοχίου. Το βράσιμο της φασολάδας. Στο Μετόχι δραστηριοποιούνται ο Αγροτικός Σύλλογος, ο Πολιτιστικός Σύλλογος και ο Σύλλογος Γυναικών. Κάθε χρόνο (από το 1988) το πρώτο Σάββατο του Ιουνίου διεξάγεται η Γιορτή του Κερασιού, με μουσικές εκδηλώσεις και άλλα δρώμενα, που προσελκύουν πολλούς επισκέπτες όχι μόνο από την Εύβοια αλλά και από την υπόλοιπη Ελλάδα. Την εν λόγω γιορτή θεσμοθέτησε ο δάσκαλος Δημήτριος Μαδαρός.
Αθλητισμός
Ο Αθλητικός Όμιλος Μετοχίου Διρφύων είναι ο τοπικός ποδοσφαιρικός σύλλογος.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Κύμης - Αλιβερίου
Κριστιάν Αμανπούρ
Η Κριστιάν Αμανπούρ (αγγλικά: Christiane Amanpour, περσικά:  کریستین امان‌پور‎), (12 Ιανουαρίου 1958 είναι Βρετανο-ιρανικής καταγωγής δημοσιογράφος και παρουσιάστρια τηλεοπτικών εκπομπών. Δούλεψε για το ειδησεογραφικό κανάλι CNN, στην αρχή ως πολεμική ανταποκρίτρια και στη συνέχεια ως παρουσιάστρια δελτίων ειδήσεων και τηλεοπτικών πολιτικών εκπομπών.
Γνωστή στο ευρύ κοινό έγινε με τις πολεμικές ανταποκρίσεις της κατά τη διάρκεια της ιρακινής εισβολής στο Κουβέιτ το 1990 και τον επακόλουθο Πρώτο Πόλεμο στον Περσικό κόλπο, για λογαριασμό του CNN. Σημαντική επιτυχία είχαν και οι ανταποκρίσεις της από το Σαράγεβο κατά τη διάρκεια του πολέμου (1992-1995) που οδήγησε στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας.
Το 2007 η Αμανπούρ τιμάται από την Βασίλισσα της Αγγλίας με το παράσημο του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (CBE) για την προσφορά της στη δημοσιογραφία, ένα από τα δεκάδες βραβεία και τιμητικές διακρίσεις που δεχτεί κατά τη διάρκεια της καριέρας της.
Είναι παντρεμένη, από το 1998, με τον Τζέιμι Ρούμπιν (Jamie Rubin)- υφυπουργό Εξωτερικών και εκπρόσωπο Τύπου του Στέιτ Ντιπάρτμεντ κατά τη διάρκεια της προεδρίας του Μπαράκ Ομπάμα και έχουν ένα γιο, τον Ντάριους Ρούμπιν.
Σύντομη παρουσίαση
Γεννήθηκε στο Λονδίνο το 1958 από μουσουλμάνο, Ιρανό, πατέρα, τον Μαχμούτ Αμανπούρ, και βρετανίδα χριστιανή μητέρα, την Πατρίτσια Χιλ. Η οικογένεια μετακόμισε στην Τεχεράνη σχεδόν αμέσως μετά τη γέννηση της κόρης τους και εκεί έζησε κατά τη διάρκεια του καθεστώτος του Σάχη της Περσίας, με τον οποίο οι Αμανπούρ είχαν άριστες σχέσεις. Στην Τεχεράνη μεγάλωσε και έζησε η Αμανπούρ μέχρι περίπου την ηλικία των 12 χρονών, όταν έφυγε για το Λονδίνο όπου μπήκε εσωτερική σε παρθεναγωγείο.
Το 1971 και λόγω και της Ιρανικής επανάστασης εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο και η υπόλοιπη οικογένεια (η Κριστιάν έχει ακόμα μία αδερφή, τη Λίζυ).
Η Αμανπούρ ολοκλήρωσε τις βασικές σπουδές στο περίφημο καθολικό κολλέγιο "New Hall School" ενώ τις ανώτερες σπουδές στη δημοσιογραφία τις έκανε στις Ηνωμένες Πολιτείες, στο δημόσιο Πανεπιστήμιο του Ρόουντ Άϊλαντ. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο το 1983 και κατάφερε να βρει θέση βοηθού δημοσιογράφου στα γραφεία του CNN international στην Ατλάντα.
Το 1986 πραγματοποιεί την πρώτη αποστολή της στο εξωτερικό, και συγκεκριμένα στην Ανατολική Ευρώπη, και το 1989 γίνεται επίσημη ανταποκριτής του δικτύου στέλνοντας ρεπορτάζ για την πτώση των κομμουνιστικών καθεστώτων στις πρώην ανατολικές χώρες. Το 1990 στέλνεται ως ανταποκριτής του δικτύου στο πόλεμο του Περσικού κόλπου ενώ ακολουθούν πολεμικές ανταποκρίσεις τόσο από τον πόλεμο της Βοσνίας - Ερζεγοβίνης όσο και την εμφύλια σύρραξη στη Ρουάντα.
Από το 1992 ως και το 2010 είναι διευθύντρια του γραφείου ανταποκριτών του CNN ενώ την περίοδο 1996 - 2005 συνεργάζεται και με τη διάσημη εκπομπή "60 Minutes" του CBS, ως αναλύτρια διεθνών θεμάτων. Το 2009 έχει τη δική της εκπομπή στο CNN, με τίτλο "Amanpour", στην οποία παίρνει συνέντευξη από σημαίνοντα πρόσωπα της επικαιρότητας αλλά την περίοδο 2010 - 2011 έφυγε από το CNN για το δίκτυο ABC News για να αναλάβει την εκπομπή "This Week". Αν και η εκπομή σταμάτησε μέσα σε ένα χρόνο, η Αμανπούρ συνέχισε τη συνεργασία με το δίκτυο αυτό, παράλληλα με την ανανέωσης της συνεργασίας της με το CNN.
Το 2012 επανήλθε με την εκπομή της, "Amanpour", την οποία διατηρεί μέχρι και σήμερα, αν και από το 2013 και μετά μεταδίδεται από τα γραφεία του δικτύου στο Λονδίνο.
σημαντικές συνεντεύξεις (ενδεικτικά)
Κατά τη διάρκεια της καριέρας της, η Αμανπούρ έχει πάρει συνεντεύξεις από σημαντικές προσωπικότητες. Ανάμεσα σε αυτές ξεχωριστή θέση κατέχουν οι συνεντεύξεις που πήρε:
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Βρετανοί Τηλεπαρουσιαστές Κατηγορία:Ιρακινοί
Κετσαλτενάνγκο
To Κετσαλτενάνγκο (ισπανικά: Quetzaltenango), ή για συντομία Ξέλα (Xela), είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Γουατεμάλας. Είναι έδρα του διαμερίσματος Κετσαλτενάνγκο και του ομώνυμου δήμου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2002, η πόλη είχε 127.596 κατοίκους. Είναι κτισμένη στα κεντρικά υψίπεδα της Γουατεμάλας, σε υψόμετρο 2.370 μέτρων, με αποτέλεσμα το κλίμα να είναι πιο δροσερό, με θερμοκρασίες από -2°C μέχρι 22 °C. Το όνομά της σημαίνει «το μέρος του Κετζάλ» και το έδωσαν στη πόλη οι Ισπανοί.
Την προκολομβιανή περίοδο, στη περιοχή της σημερινής πόλης ήταν η πόλη των Μάγια Ξελαχού (Xelajú). Όταν κατακτήθηκε από τους Ισπανούς, το 1524, η πόλη ήταν τμήμα του βασιλείου των Κίτσε Κούμαρκαχ, ενός από τα ισχυρότερα βασίλεια των Μάγια. Η πόλη θεωρείτο ήδη 300 ετών όταν κατακτήθηκε από τους Ισπανούς. Οι Ισπανοί ίδρυσαν την πολιτεία Λος Άλτος, της οποίας πρωτεύουσα ήταν το Κετσαλτενάνγκο. Η πόλη γνώρισε έντονη ανάπτυξη τον 19ο αιώνα, εξαιτίας των φυτειών καφεόδεντρων. Μέρος αυτής της ανάπτυξης ανακόπτηκε το 1902, εξαιτίας της έκρηξης του γειτονικού ηφαιστείου Σάντα Μαρία, η οποία κατέστρεψε μεγάλο μέρος της πόλης και των φυτείων.
Ιστορικό κέντρο
Το ιστορικό κέντρο του Κετσαλτενάνγκο είναι το παλαιότερο στη Γουατεμάλα και έχει συνολική έκταση 112 εκτάρια περίοχων και μεμονομένων μνημείων, συνολικά 1.800 κτίρια.
Το κέντρο της πόλης είναι το Πάρκε Σεντροαμέρικα (Parque Centroamérica) και περιβάλλεται από τα πιο μεγαλόπρεπα κτήρια της πόλης. Είναι το πολιτιστικό κέντρο της πόλης. Το σημερινό πάρκο κατασκευάστηκε από τον αρχιτέκτονα Ραφαέλ Πέρες ντε Λεόν από το 1938 μέχρι το 1942, ο οποίος ανακατασκεύασε τους κήπους. Το πάρκο ήταν αρχικά μια πλατεία η οποία σχεδιάστηκε από τους Ισπανούς και στην μία πλευρά της βρισκόταν η αυλή της μητρόπολης της πόλης. Η αύλη μετατράπηκε στο κήπο Λα Χουβεντούδ (La Juventud) και η πλατεία στο κήπο λα Ουνιόν (La Unión). Ανάμεσα στους δύο κήπους ήταν η αγορά Portal de las Banderillas.
Ο Καθεδρικός Ναός της πόλης είναι η Εκκλησία του Αγίου Πνεύματος (Iglesia del Espíritu Santo), η οποία βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του Παρκ Κεντροαμέρικα. Είναι ο πιο σημαντικός καθεδρικός ναός στην ανατολική Γουατεμάλα. Αποτελείται από δύο διαφορετικές κατασκευές, την πρόσοψη του ναού του Αγίου Πνεύματος, το μόνο εναπομείναν αρχιτεκτονικό στοιχείο του παλαιότερου ναού, και του Καθεδρικού του Λος Άλτος. Ο πρώτος ναός άρχισε να κατασκευάζεται το 1532 και καταστράφηκε αρκετές φορές από σεισμούς, μέχρι την τελική κατεδάφισή του το 1898, όταν απέμεινε μόνο η περίτεχνη πρόσοψή του. Ο σεισμός του 1902 κατέστρεψε μεγάλο μέρος της και η ανακαίνησή της έλαβε χώρα το 1998. Ο καινούργιος ναός βρίσκεται πίσω από την πρόσοψη και είναι διακοσμημένος με πολλούς θόλους. Αποπερατώθηκε το 1991. thumb|220px|left|Το Παλάσιο Μουνισιπάλ, στο οποίο στεγάζεται το δημαρχείο της πόλης Το Παλάσιο Μουνισιπάλ (Palacio Municipal) είναι το διοικητικό κέντρο της πόλης, όπου βρίσκεται το δημαρχείο. Το σημερινό κτήριο κατασκευάστηκε τη περίοδο 1881-1897 στη θέση ενός παλιότερου, το οποίο χρονολογείτο από το 1812 και λειτουργούσε πέρα από διοικητικό κέντρο και ως νοσοκομείο από το 1830. Το σημερινό κτήριο καταστράφηκε εν μέρη το 1902 από το σεισμό και μια έκρηξη βόμβας ένα χρόνο αργότερα. Οι δέκα κολώνες στη πρόσοψή του αντιπροσωπεύουν τους δέκα πιλώνες της πολιτείας. Το πέτρινο κτήριο περιβάλλεται από κήπους και διαθέτει χαρακτηριστικές μεγάλες ξύλινες πόρτες.
Το 1891, επι δημαρχίας του μετέπειτα προέδρου Μανουέλ Εστράδα Καμπρέρα, ξεκίνησε η κατασκευή του Τεάτρο Μουνισιπάλ (Teatro Municipal), το οποίο εγκαινιάστηκε το 1895, χωρίς όμως την πρόσοψη. Τα εγκαίνια του ολοκληρωμένου κτηρίου έλαβαν χώρα το 1908. Το κτήριο είναι νεοκλασικού ρυθμού. Το Σεπτέμβριο κάθε χρόνου απονέμονται στο θέατρο τα ποιητικά βραβεία της Κεντρικής Αμερικής, Μεξικού και Καραϊβικής. Το 1875 άρχισε στην φυλακή της πόλης η κατασκευή της Κάσα ντε λα Κουλτούρα (Casa de la Cultura), η οποία ολοκληρώθηκε το 1875. Η Κάσα ντε λα Κουλτούρα περιλαμβάνει γραφεία, την δημοτική βιβλιοθήκη, ένα μικρό θέατρο, ενώ στο χώρο σήμερα λειτουργεί το μουσείο φυσικής ιστορίας και μαρίμπα. thumb|250px|Το εσωτερικό του Πασάχε Ενρίκες Ο Τέμπλο Μινέρβα, μια αναπαράσταση αρχαίου ελληνικού ναού σε νεοκλασικικό ρυθμό, κατασκευάστηκε τη περίοδο 1914-1973. Η Μινέρβα είναι στη ρωμαϊκή μυθολογία αντίστοιχη με την Αθηνά της ελληνικής μυθολογίας, προστάτιδα της σοφίας. Την ιδέα κατασκευής αυτού του ναού, καθώς και άλλων παρόμοιων σε άλλες πόλεις, είχε ο Μανουέλ Εστράδα Καμπρέρα, ο οποίος πίστευε ότι θα υποκινούσαν την αγάπη των νέων και των παιδιών για τη γνώση. Ο ναός του Κετσαλτενάνγκο είναι από τους λίγους που διασώζονται σήμερα και χρησιμοποιείται ως χώρος υπαίθριων πολιτιστικών εκδηλώσεων.
Το Πασάχε Ενρίκες (Pasaje Enríquez) είναι μια στοά που κατασκευάστηκε τη περίοδο 1898-1900. Το κτίριο αρχικά ήταν στην ιδιοκτησία της οικογένειας Ενρίκες. Ο κάτω όροφος ήταν καταστήματα, ενώ ο πάνω ήταν ιδιοκτησία της οικογένειας. Το κτίριο μπήκε σε υποθήκη για αγοράστηκε από διάφορους ανθρώπους. Οι τοίχοι είναι διακοσμημένοι με τοιχογραφίες. Είναι ένα από τα πιο πολυεπισκευθέντα κτήρια της πόλης εξαιτίας των υπηρεσειών που προσφέρει (καφετέριες).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Γουατεμάλας
Νοραβάν (Αρμαβίρ)
Το Νοραβάν (αρμενικά: Նորավան) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Αρμαβίρ, στην Αρμενία. Το 2009, αριθμούσε 1,182 κατοίκους.
Κυριακή
Η Κυριακη είναι η πρώτη ημέρα της εβδομάδας, ενώ συχνότερα αναφέρεται και ως έβδομη ημέρα της εβδομάδας, με πρώτη τη Δευτέρα.
Για την Ορθόδοξη Εκκλησία, είναι η μέρα του Κυρίου και εκεί οφείλει την ονομασία της. Η Κυριακή είναι, για τους περισσότερους εργαζόμενους η μέρα της εβδομαδιαίας αργίας, εντούτοις αρκετές κατηγορίες εργαζόμενων εργάζονται και την Κυριακή.
Στα Αγγλικά η ονομασία της σημαίνει «η μέρα του Ήλιου» (Sunday), εκ της αρχαίας ελληνικής ονομασίας της, 'Ηλιαία'.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ημέρες Κατηγορία:Αργίες Κατηγορία:Χριστιανικές εορτές και τελετές
Ινδική άμυνα
Η Ινδική άμυνα είναι ένα άνοιγμα στο σκάκι που χαρακτηρίζεται από τις κινήσεις (σε αλγεβρική σημειογραφία):
Αρκετά σημαντικές είναι οι μεταθέσεις του ανοίγματος και πολλές από τις θέσεις μπορούν να προκύψουν μέσα από αρκετές συνέχειες κινήσεων. Είναι όλες σε κάποιο βαθμό υπερσύγχρονες άμυνες, όπου τα μαύρα καλούν τα λευκά να δημιουργήσουν μια επιβλητική παρουσία στο κέντρο, ενώ εκείνα καταστρώνουν σχέδια για να το υπονομεύσουν ή να το καταστρέψουν.
Αν και οι Ινδικές άμυνες δεν έγιναν πλήρως αποδεκτές, όταν στη δεκαετία του 1920 τις υπερασπίστηκαν οι παίκτες της υπερμοντέρνας σχολής, αργότερα στα τέλη της δεκαετίας του 1940 οι Ρώσοι σκακιστές έδειξαν ότι τα συστήματα αυτά είναι κατάλληλα για τα μαύρα. Από τότε, οι Ινδικές άμυνες έγιναν οι πιο δημοφιλείς απαντήσεις των μαύρων στο 1.δ4, καθώς προσφέρουν ένα ισορροπημένο παιχνίδι με ευκαιρίες και για τις δύο πλευρές.
Θεωρία
Οι ινδικές άμυνες θεωρούνται πιο αιχμηρές και πιο φιλόδοξες από τη συμμετρική απάντηση 1...δ5. Επίσης, στο μη αποδεκτό γκαμπί της βασίλισσας τα μαύρα αισθάνονται μια στενότητα, σε μια παθητική θέση υπό το σχέδιο της σταδιακής εξίσωσης του αντικρίσματος και την απόκτηση κάποιου αντιπαιχνιδιού. Αντιθέτως, το σπάσιμο της συμμετρίας στην πρώτη κίνηση οδηγεί σε ταχεία διάσπαση του κέντρου, όπου μπορούν τα μαύρα να αποκτήσουν αντιπαιχνίδι χωρίς κατ' ανάγκη να εξισωθούν προηγουμένως.
Η πιο συνηθισμένη δεύτερη κίνηση των λευκών είναι 2.γ4, αρπάζοντας το μεγαλύτερο μερίδιο από το κέντρο και επιτρέποντας την μετακίνηση του ίππου στο γ3, ώστε να προετοιμαστούν για τη προώθηση του πιονιού στο ε4, χωρίς να είναι εμπόδιο το πιόνι της γ-στήλης. Οι απαντήσεις των μαύρων είναι αρκετές, μεταξύ αυτών οι πιο δημοφιλείς είναι:
Άντονι Κουέιλ
Ο Σερ Τζον Άντονι Κουέιλ (αγγλικά: Anthony Quayle, 7 Σεπτεμβρίου 1913 – 20 Οκτωβρίου 1989) ήταν Άγγλος ηθοποιός και σκηνοθέτης. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του στον κινηματογράφο και το θέατρο κέρδισε υποψηφιότητες σε σημαντικά βραβεία, όπως τα Όσκαρ, τις Χρυσές Σφαίρες και τα BAFTA, ενώ τιμήθηκε με βραβεία Emmy και Τόνυ. Υποδύθηκε μια ευρεία γκάμα ρόλων, με εξαιρετικές επιδόσεις σε ρόλους ανθρώπων με εξουσία, που όμως διέθεταν και μία δόση αδυναμίας στο χαρακτήρα τους.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Άινσντεϊλ του Σάουθπορτ στο Λάνκασιρ και σπούδασε στη Βασιλική Ακαδημία της Δραματικής Τέχνης στο Λονδίνο. Μετά από εμφανίσεις σε ένα music hall συνεργάστηκε με το Old Vic το 1932. Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε ως αξιωματικός του στρατού και ως ένας από τους διοικητές των βοηθητικών μονάδων. Αργότερα μπήκε στην Ομάδα Εκτέλεσης Ειδικών Επιχειρήσεων και διετέλεσε σύνδεσμος με τους παρτιζάνους στην Αλβανία (πιστεύεται πως η υπηρεσία του στην ομάδα αυτή τον επηρέασε βαθιά και δεν ένιωθε ποτέ άνετα να μιλάει γι’ αυτό το θέμα). Το 1944 ήταν βοηθός του Κυβερνήτη του Γιβραλτάρ την εποχή που συγκρούστηκε το αεροπλάνο του στρατηγού Βλάντισλαβ Σικόρσκι στις 4 Ιουλίου 1943. Περιέγραψε τις εμπειρίες του σε μυθιστορηματική μορφή στο βιβλίο Eight Hours from England.
Από το 1948 μέχρι και το 1956 σκηνοθέτησε στο Shakespeare Memorial Theatre και έθεσε τα θεμέλια για την ίδρυση της Royal Shakespeare Company. Ανάμεσα στους σαιξπηρικούς ρόλους που ο ίδιος υποδύθηκε συναντούμε τον Φάλσταφ, τον Οθέλλο, τον Μπένεντικ στο Πολύ Κακό για το Τίποτα, και τον Ααρών στον Τίτο Ανδρόνικο στο πλάι του Σερ Λώρενς Ολίβιε. Επίσης υποδύθηκε τον Μόσκα στο έργο του Μπεν Τζόνσον με τίτλο Volpone. Ακόμη συμμετείχε σε πολλά σύγχρονα θεατρικά έργα. Ήταν υποψήφιος για βραβείο Τόνυ το 1956 για το έργο Tamburlaine the Great. Δημιούργησε και δική του θεατρική ομάδα, την 'Compass' (σημαίνει “πυξίδα”) που περιόδευε στην επαρχία μυώντας στο θέατρο ένα νέο κοινό.
Στη φιλμογραφία του περιλαμβάνονται ρόλοι στις ταινίες Ice Cold in Alex (1958), Tarzan's Greatest Adventure (1959), Τα Κανόνια του Ναβαρόνε (1961) και Ο Λώρενς της Αραβίας (1962). Έλαβε μια υποψηφιότητα για Όσκαρ Β' Ανδρικής Ερμηνείας το 1969 για την ερμηνεία του στην Άννα των Χιλίων Ημερών. Παίζοντας συχνά τον ρόλο του αξιοπρεπούς Βρετανού αξιωματικού αντλούσε στοιχεία από τα προσωπικά του βιώματα, φέροντας μια νότα αυθεντικότητας που απουσίαζε από τις ερμηνείες των συμπρωταγωνιστών του που δεν είχαν λάβει μέρος στον πόλεμο. Ένας από τους καλύτερούς του φίλους ήταν ο ηθοποιός Άλεκ Γκίνες, τον οποίο και γνώρισε στις ημέρες του στο Old Vic, και με τον οποίο συμπρωταγωνίστησε σε αρκετές ταινίες.
Ο Κουέιλ έκανε το ντεμπούτο του στο Μπρόντγουεϊ στο έργο The Country Wife το 1936. Τριαντατέσσερα χρόνια μετά, κέρδισε τις επιδοκιμασίες των κριτικών για τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο ιδιαίτερα επιτυχημένο έργο του Άντονυ Σάφερ με τίτλο Sleuth, που του χάρισε ένα Βραβείο Drama Desk.
Στις τηλεοπτικές εμφανίσεις του ηθοποιού περιλαμβάνεται ο πρωταγωνιστικός ρόλος στη δραματική σειρά του ITC με τίτλο Strange Report και ο ρόλος του Γάλλου Στρατηγού Βιγιέρ στην μίνι σειρά του 1988 The Bourne Identity. Υπήρξε επίσης ο αφηγητής της αναγνωρισμένης σειράς ντοκιμαντέρ για την αεροπορία με τίτλο Reaching for the Skies.
Ο Κουέιλ έγινε ιππότης το 1985 και έφυγε από τον κόσμο στο Λονδίνο από καρκίνο του ήπατος τον Οκτώβριο του 1989 σε ηλικία 76 ετών. Παντρεύτηκε δύο φορές. Η πρώτη του σύζυγος ήταν η ηθοποιός Ερμιόνη Χάννεν (1913-1983) και η δεύτερη σύζυγός του ήταν η Ντόροθυ Χύσον (1914-1997). Με τη Ντόροθυ απέκτησε δύο κόρες, τη Τζένη και τη Ροζάννα, και έναν γιο, τον Κρίστοφερ.
Βραβεύσεις και υποψηφιότητες
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου Υποψηφιότητα:
Βραβεία Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου (BAFTA) Υποψηφιότητα:
Βρέστη
thumb|right|200px|Το λιμάνι της Βρέστης Η Βρέστη (γαλλικά: Brest) είναι πόλη στη Βρετάνη της βορειοδυτικής Γαλλίας, σημαντικό λιμάνι και ναυτική βάση, πρωτεύουσα του νομού Φινιστέρ (Finistère). Είναι το δεύτερο στρατιωτικό λιμάνι στη Γαλλία μετά την Τουλόν και βρίσκεται στο δυτικό άκρο της Βρετάνης.
Άντονι Κουέιλ
Βραβεύσεις και υποψηφιότητες
Βραβεία Emmy Βράβευση:
Βρέστη
Ο πληθυσμός της πόλης ανέρχεται στους 139.163 κατοίκους (2015), ενώ η ευρύτερη αστική περιοχή έχει περίπου έχει 320.000 κατοίκους (2015). Η Βρέστη είναι η 25η πιο πυκνοκατοικημένη πόλη στη Γαλλία. Αν και είναι η πιο μεγάλη πόλη του νομού, η πρωτεύουσα είναι το Κεμπέρ (Quimper). Το Πολεμικό Ναυτικό είναι πολύ σημαντικό για την περιοχή, αντιπροσωπεύοντας περίπου 60.000 άτομα με οικογένειες και 2,3 δισ. ευρώ που διοχετεύονται ετησίως στην τοπική οικονομία.
Άντονι Κουέιλ
Βραβεύσεις και υποψηφιότητες
Υποψηφιότητα:
Βρέστη
Στο Μεσαίωνα, η ιστορία της Βρέστης ταυτίζεται με την ιστορία του κάστρου της. Στη συνέχεια, ο καρδινάλιος Ρισελιέ την καθιστά στρατιωτικό λιμάνι. Η Βρέστη θα αναπτυχθεί γύρω από το στρατόπεδο, μέχρι το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα. Καθώς οι βομβιστικές επιθέσεις κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου την έπληξαν σοβαρά, το ιστορικό κέντρο της πόλης σχεδόν πλήρως αναστηλώθηκε κατά την Ανασυγκρότηση τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια. Στο τέλος του 20ού και τις αρχές του 21ου αιώνα, η αποβιομηχάνιση της πόλης συνοδεύεται από την ανάπτυξη του τριτογενούς τομέα.
Άντονι Κουέιλ
Βραβεύσεις και υποψηφιότητες
Χρυσές Σφαίρες Υποψηφιότητα:
Βρέστη
Η Βρέστη ανέκαθεν ήταν συνδεδεμένη με τη ναυτική ιστορία της: η Ναυτική Ακαδημία ιδρύθηκε εδώ το 1752, το αεροπλανοφόρο Σαρλ ντε Γκωλ (Charles de Gaulle) κατασκευάστηκε εδώ, και κάθε τέσσερα χρόνια, τον Ιούλιο, φιλοξενεί τη διεθνή ναυτική γιορτή Les Tonnerres de Brest, με θέμα τη θάλασσα, τα πλοία και τους ναυτικούς.
Ιστορία
Το λιμάνι οχυρώθηκε από τον Σεμπαστιάν Βωμπάν (1633-1707). Κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Γερμανοί διατηρούσαν στη Βρέστη ναυτική βάση για υποβρύχια. Η πόλη ανοικοδομήθηκε μετά την καταστροφή της στη Μάχη της Βρέστης.
Γλώσσα
Στη Βρέστη, εκτός από την επίσημη γλώσσα, τα γαλλικά, ομιλείται κι η βρετονική γλώσσα, που διδάσκεται σε κάποια σχολεία.
Πριν τη γαλλική Επανάσταση, η Βρέστη ήταν η μόνη γαλλόφωνη πόλη στη δυτική Βρετάνη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βρετάνης
Κεδμωναίοι
Οι Κεδμωναίοι, ή Κεδμοναίοι, ή Κεδμονίτες ήταν αρχαίος βιβλικός λαός που αναφέρεται στην Παλαιά Διαθήκη. Τους Κεδμωναίους αναφέρει ο Μωυσής στη Γένεση.
Οι Κεδμωναίοι ήταν ένας αρχαιότατος νομαδικός λαός στη περιοχή της Συρίας που κατήλθε και εγκαταστάθηκε μόνιμα στην περιοχή της Φοινίκης, πριν την εγκατάσταση του Αβραάμ στην αρχαία Παλαιστίνη, οι απόγονοι του οποίου καθοδηγούμενοι από τον Γιαχβέ έμελλε να υποτάξουν και αυτόν τον λαό μεταξύ άλλων εισβάλλοντας στα εδάφη τους. Οι Κεδμωναίοι φέρονταν να είχαν φυλετική συγγένεια με τους Κεναίους και τους Κενεζαίους. Πολλοί ιστορικοί θεωρούν τα ονόματα αυτά να αφορούσαν ένα και τον αυτό λαό, όμως η χωριστή παράθεση των ονομάτων τους αποτρέπει αυτή την άποψη.
Πολλοί ιστορικοί ερευνητές αναφέροντας τους Κεδμωναίους ως Καδμωναίους, ή Καδμονίτες, ταυτίζουν το όνομα με τον Κάδμο, πρόσωπο της Ελληνικής Μυθολογίας, ιδρυτή της Θήβας, θεωρώντας το όνομά του ως φυλετικό δηλαδή Κεδμωναίος. Μάλιστα προχωρώντας στη σχέση που είχαν οι Ευαίοι, συγγενείς φυλετικά των Κεδμωναίων, όπου η ρίζα του ονόματος Ευαίοι πιθανώς εκ της αραμαϊκής να σημαίνει φίδι συνάγουν το συμπέρασμα ότι εξ αυτού προήλθε και ο μύθος της σποράς των δοντιών δράκοντα από τον Κάδμο, απ΄ όπου ξεφύτρωσαν δυνατοί άνδρες.
Ιωάννης Β΄ του Λίχτενσταϊν
Βιογραφία
Το 1862 έδωσε το πρώτο Σύνταγμα. Το 1866 το Λίχτενσταϊν άφησε τη Γερμανική Συνομοσπονδία και λίγο μετά ο στρατός του καταργήθηκε, καθώς θεωρήθηκε μη αναγκαία δαπάνη. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, έδωσε ένα δεύτερο Σύνταγμα το 1921, παρέχοντας σημαντικά πολιτικά δικαιώματα στους κοινούς πολίτες του κρατιδίου· έτσι το πριγκιπάτο έγινε συνταγματική μοναρχία. Από τότε έχουν γίνει κάποιες αναθεωρήσεις, με μεγαλύτερη αυτή του 2003.
Εξωτερική πολιτική
Αρχικά ο Ιωάννης Β΄ κράτησε τις παραδοσιακές σχέσεις με την Αυστρο-Ουγγαρία και τα διάδοχα κράτη της. Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο κράτησε ουδετερότητα, αλλά ο Πόλεμος έθραυσε τη συμμαχία του Λίχτενσταϊν με την Αυστο-Ουγγαρία. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, σφυρηλάτησε στενότερες σχέσεις με την Ελβετία και εισήλθε σε τελωνειακή ένωση με αυτή. Μάλιστα το 1924 το Ελβετικό φράγκο έγινε το επίσημο νόμισμα του πριγκιπάτου.
Ο Ιωάννης Β΄ πρόσθεσε πολλά στις Πριγκιπικές Συλλογές. Ήταν ένας εξέχων προστάτης των τεχνών και των επιστημών κατά τη μακρά ηγεμονία του. Ωστόσο δεν ήταν πολύ κοινωνικός και δεν συμμετείχε σε κοινωνικές εκδηλώσεις. Δεν νυμφεύτηκε, όπως και άλλα μέλη του Οίκου του.
Το διάστημα 1905-20 το ανάκτορο Βάντουτς ανακαινίστηκε και επεκτάθηκε. Ο Ιωάννης Β΄ δεν ζούσε στο κάστρο, ούτε στο Λίχτενσταϊν, αν και οι διάδοχοί του μετακόμισαν εκεί το 1938 και έκαναν το ανάκτορο Βάλντουτς έδρα τους. Χρίστηκε ιππότης του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος στην Αυστρία. Όταν απεβίωσε σε ηλικία 89 ετών, τον διαδέχθηκε ο επόμενος αδελφός του Φραγκίσκος.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Οίκος του Λίχτενσταϊν
Νυκτέπαρχος
Ο Νυκτέπαρχος ή Έπαρχος της νυκτός ήταν Βυζαντινός στρατιωτικός και δικαστικός τίτλος και διατηρήθηκε έως τον 6ο αιώνα όπου καταργήθηκε από τον Ιουστινιανό. Παρόμοιος αξιωματούχος με ίδιες αρμοδιότητες υπήρξε στην Ρώμη και στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία με την ονομασία praefectus vigilum (Ταξίαρχος του νόμου).
Ο Νυκτέπαρχος ήταν βασικά ο αρχηγός της νυχτερινής φρουράς, υπεύθυνος για τη δημόσια τάξη, έχοντας και δικαστικές αρμοδιότητες. Γύριζε στην πόλη τη νύχτα έχοντας μαζί του και υπό τις εντολές του 9 άτομα και ήταν υπεύθυνος για την ασφάλεια της πόλης την νύχτα. Ο τίτλος καταργήθηκε από τον Ιουστινιανό το 535 κι αντικαταστάθηκε από τον Πραίτωρ του δήμου με διαφορετικές αρμοδιότητες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί δικαστικοί τίτλοι Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατιωτικοί τίτλοι
Πρωτόκολλο BOOTP
Το Bootstrap Protocol (BOOTP) είναι ένα πρωτόκολλο δικτύων που χρησιμοποιείται από δίκτυα TCP/IP προκειμένου να αντιστοιχίσει αυτόματα διευθύνσεις IP σε συσκευές δικτύου από έναν configuration server. Το BOOTP ορίσθηκε για πρώτη φορά στο |RFC 951.
Όταν ένας υπολογιστής συνδεδεμένος σε δίκτυο εκκινήσει και φορτώσει το λειτουργικό του σύστημα, το λογισμικό εκπέμπει μηνύματα BOOTP στο δίκτυο για να ζητήσει την απόδοση μιας διεύθυνσης IP. Ένας configuration server αναθέτει την IP βάσει του αιτήματος BOOTP αξιοποιώντας δεξαμενή διαθέσιμων IP που έχει ορίσει κάποιος διαχειριστής.
Το BOOTP υλοποιείται με το πρωτόκολλο μεταφοράς UDP (User Datagram Protocol). Ο server αξιοποιεί την θύρα 67 για να ακούει τα αιτήματα, ενώ η θύρα 68 χρησιμοποιείται για την ανταλλαγή μηνυμάτων ανάμεσα σε clients και τον configuration server. Το πρωτόκολλο λειτουργεί μόνο σε δίκτυα IPv4.
Ιστορικό
Το BOOTP ορίσθηκε για πρώτη φορά τον Σεπτέμβριο του 1985 στο RFC 951 για να αντικαταστήσει το Reverse Address Resolution Protocol (RARP) που είχε δημοσιευθεί στο RFC 903 τον Ιούνιο του προηγούμενου έτους. Ο κυριότερος λόγος ανάγκης αντικατάστασης του RARP ήταν ότι ήταν ένα link layer πρωτόκολλο, κάτι που καθιστούσε δύσκολη την υλοποίηση σε πολλές πλατφόρμες server και απαιτούσε την παρουσία server σε κάθε υποδίκτυο IP. Η σημαντική καινοτομία του BOOTP ήταν ότι εισήγαγε relay agents, που προωθούσαν τα BOOTP πακέτα από το τοπικό δίκτυο χρησιμοποιώντας κανονική δρομολόγηση IP, με αποτέλεσμα ένας κεντρικός BOOTP configuration server να μπορεί να εξυπηρετεί clients σε πολλά υποδίκτυα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωτόκολλα του ίντερνετ
Ιωάννης Β΄ του Μομφερράτου
Μαρκήσιος του Μομφερράτου
Με την βοήθεια του Όθων του Γκρουμπενχάγκεν επέκτεινε σημαντικά την Μαρκιωνία του Μομφερράτου σε βάρος των γειτόνων του. Ο Ιωάννης Β΄ στράφηκε εναντίον των Ανδεγαυών της Νεαπόλεως που είχαν πολλές εκτάσεις στο Πεδεμόντιο και την Σαβοΐα, έγινε κυβερνήτης του Άστι (9 Οκτωβρίου 1338). Όταν πέθανε ο Ροβέρτος της Νεαπόλεως και τον διαδέχθηκε η εγγονή του Ιωάννα Α΄ της Νάπολης (1343) ο Ιωάννης Β΄ επεκτάθηκε στην βόρεια Ιταλία : κατέκτησε την Αλεσσάντρια, την Άστι, την Τορτόνα, την Μπρα και την Άλμπα. Στην μάχη του Γκαμενάριο (22 Απριλίου 1345) νίκησε τον Ανδεγαυό βικάριο Ρεφόρζα ντ'Αζούλτ που έπεσε στην μάχη. Με την βοήθεια του κοντοτιέρου Λουκίνο Βισκόντι κατέλαβε την Άλμπα, την Μπρα, την Βαλέντζα και το Κούνεο (1348). Οι δυνάμεις του αυξήθηκαν σημαντικά όταν συνόδευσε τον αυτοκράτορα Κάρολο Δ΄ σε εκστρατεία στην Ιταλία, δέχτηκε το Τσεράσο, την Νοβάρα και την Παβία.
Οικογένεια
Με τον γάμο του με την Ισαβέλλα του Οίκου της Βαρκελώνης, κόρη του Ιακώβου Γ΄ της Μαγιόρκας, έχασε την υποστήριξη του Καρόλου Δ΄ και δέχτηκε διπλή επίθεση από τα αυτοκρατορικά στρατεύματα και τον Οίκο των Βισκόντι. Η σύγκρουση έληξε με την παραχώρηση των περιοχών γύρω από την Παβία στους Βισκόντι· σε αντάλλαγμα πήρε τις εκτάσεις, που κατείχαν οι Βισκόντι στο Άστι. Με τη διαθήκη του όρισε κηδεμόνες των παιδιών του τον Όθωνα δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Γκρούμπενχαγκεν και τον Αμεδαίο ΣΤ΄ κόμη της Σαβοΐας. Με τον γάμο του με την Ισαβέλλα της Μαγιόρκας απέκτησε τέκνα:
Ο Ιωάννης Β΄ Παλαιολόγος απεβίωσε αμέσως μετά τη σύνταξη της διαθήκης του στο Τορίνο και τάφηκε στο Τσιβάσκο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαρκήσιοι του Μομφερράτου Κατηγορία:Οίκος Παλαιολόγων του Μομφεράτου
Κυριάκος Σερφιώτης
Ο '''Κυριάκος Α. Σερφιώτης''', ήταν ο πρώτος δήμαρχος του Πειραιά, από το 1835 έως το 1841.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Ύδρα, στα μέσα της τελευταίας δεκαετίας του 18ου αιώνα. Ήταν γιος του καπετάν Αντώνη Σερφιώτη, ενός από τους πιο ονομαστούς ωκεανοπλόους της προεπαναστατικής περιόδου. Ο Κυριάκος Σερφιώτης ταξίδεψε από παιδί μαζί με τον πατέρα του και υπήρξε ένας από τούς μπουρλοτιέρηδες «θαλασσινούς αγωνιστές του 21».
Στον Πειραιά εγκαταστάθηκε το 1833 και ασχολήθηκε με το εμπόριο. Παρά τις περιορισμένες γραμματικές γνώσεις του, κατάφερε σύντομα να αναδειχθεί σε ηγετική φυσιογνωμία του τόπου. Επί δημαρχίας του φτιάχτηκαν τα πρώτα οργανωμένα θαλάσσια λουτρά στο νεοελληνικό κράτος που λειτούργησαν στο Πασαλιμάνι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σερφιώτης Κυριάκος
Ε.Σ.ΚΑ. Νότιας Αττικής 2002-2003 (Άνδρες)
Στο '''Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α' Κατηγορίας Ανδρών Ε.Σ.Κ.Α. & Ε.Σ.ΚΑ.Ν.Α. 2002–03''', νικήτρια ομάδα αναδείχτηκε στην ΕΣΚΑΝΑ η Α.Ε. Καλλιθέας – Τζιτζιφιών, η οποία έτσι κέρδισε την άνοδό της στη Γ' εθνική κατηγορία. Αντίθετα οι τρεις τελευταίες ομάδες της κατάταξης, υποβιβάστηκαν. Η τελική βαθμολογία:
<div style="margin:0 auto;clear:both; background:#E1F7E6; padding:5px; border:1px solid #99CC99;border-right-width: 2px; border-bottom-width: 2px;text-align:center;width:70%"> 20px|Α2 '''Βαθμολογία Α' Ε.Σ.ΚΑ.Ν.Α. 2002–03''' 20px|Α2
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2002 2003 Ανδρες Νοτια Αττικη Ανδρες Νοτια Αττικη Ανδρες
Τριμερής Συμφωνία (Λίβανος)
Η Τριμερής Συμφωνία (αγγλικά: Tripartite Accord (Lebanon)) του 1985 ήταν μια μικρής διάρκειας συμφωνία ανάμεσα στις τρεις κύριες παρατάξεις του εμφυλίου πολέμου στο Λίβανο, που υπεγράφη στη Δαμασκό της Συρίας με σκοπό τον τερματισμό του πολέμου. Η συμφωνία προέβλεπε τη διατήρηση μιας συριακής στρατιωτικής ειρηνευτικής δύναμης στο Λίβανο, για να εμποδίζει από την τέλεση εχθροπραξιών τις πρώην αντιμαχόμενες παρατάξεις, προσδίδοντας έτσι στη Συρία ισχυρή επιρροή στα πολιτικά θέματα του Λιβάνου. Οι πολιτοφυλακές θα αφοπλίζονταν και θα διαλύονταν, ενώ η ευθύνη για την ασφάλεια της χώρας θα ανετίθετο στον αναδιοργανωμένο και μεικτό από θρησκευτικής απόψεως Λιβανέζικο Στρατό (δηλ. τις επίσημες Ένοπλες Δυνάμεις του Λιβάνου), με την υποστήριξη των συριακών δυνάμεων.
Οι τρεις παρατάξεις που την υπέγραψαν ήταν το σιιτικό κίνημα Αμάλ, το Προοδευτικό Σοσιαλιστικό Κόμμα των Δρούζων, και η χριστιανική πολιτοφυλακή Λιβανέζικες Δυνάμεις. Η συμφωνία υπεγράφη στις 28 Δεκεμβρίου 1985 στη Δαμασκό από τους Ναμπίχ Μπέρρι, Ουαλίντ Τζουμπλάτ και Ελίε Χομπέικα αντίστοιχα, που εκπροσωπούσαν τις τρεις πολιτοφυλακές.
Κάποιοι χριστιανοί πολιτικοί και κληρικοί άσκησαν κριτική στη συμφωνία, καθώς έδινε εξουσία στη Συρία επί του Λιβάνου και εξασθένιζε τη δύναμη της χριστιανικής κοινότητας της χώρας. Ο Ελίε Χομπέικα υπέγραψε εκ μέρους της πολιτοφυλακής Λιβανέζικες Δυνάμεις, ως πρόεδρος της εν λόγω οργάνωσης, αλλά το συμβούλιο διοίκησής της είχε μοιρασμένες απόψεις, με πολλά μέλη να έχουν την άποψη ότι δεν ήταν δυνατό να γίνει δεκτή η συγκεκριμένη συμφωνία. Ειδικώς ο Σαμίρ Γκέγκα, αρχηγός του επιτελείου των Λιβανέζικων Δυνάμεων, αντιτίθετο σφοδρά σε αυτή. Η κατάσταση χειροτέρευσε και εξελίχθηκε σε εσωτερική βίαιη σύγκρουση στις τάξεις της χριστιανικής αυτής πολιτοφυλακής, τη λεγόμενη σύγκουση Γκέγκα-Χομπέικα, που κατέληξε στην ήττα του Χομπέικα και τη φυγή του στις 15 Ιανουαρίου 1986 στο Παρίσι, και κατόπιν στη Δαμασκό. Ο Σαμίρ Γκέγκα μαζί με τον Καρίμ Πακραντουνί ανέλαβαν ακολούθως την προεδρία και ηγεσία των Λιβανέζικων Δυνάμεων, ενώ ο Χομπέικα ίδρυσε με άλλα αποσκιρτήσαντα μέλη-οπαδούς του τη φιλοσυριακή πολιτοφυλακή Λιβανέζικες Δυνάμεις - Εκτελεστική Διοίκηση.
Η ήττα του Χομπέικα αποτέλεσε σημαντικό πλήγμα στο πρεστίζ της Συρίας, που απάντησε με αντίποινα εξωθώντας τις πολιτοφυλακές που ήλεγχε να επιτεθούν σε περιοχές των Χριστιανών. Το Προεδρικό Παλάτι βομβαρδίστηκε, ενώ μια σειρά βομβιστικών επιθέσεων σε αυτοκίνητα έλαβε χώρα στην Ανατολική Βηρυττό. Οι χριστιανικές δυνάμεις συντάχθηκαν γύρω από τον πολιορκημένο πρόεδρο του Λιβάνου, τον Μαρωνίτη χριστιανό Αμίν Τζεμαγιέλ, και η Τριμερής Συμφωνία δεν εφαρμόστηκε τελικώς ποτέ.
Κατηγορία:Εμφύλιος Πόλεμος του Λιβάνου
Σπήλαιο Αφαίας
Περιγραφή
Το σπήλαιο έχει δημιουργηθεί από τη διεύρυνση μίας διάκλασης και αναπτύσσεται κατά μήκος της, με διεύθυνση ΒΔ –ΝΑ και με μέση κλήση 50 μοίρες. Έχει κατηφορική ανάπτυξη, αλλά χωρίς να χρειάζεται σχοινί.
Η είσοδος είναι μικρή, κάπως στενή και κατηφορική στα πρώτα μέτρα της. Κατεβαίνοντας στο δεύτερο επίπεδο υπάρχει μια μεγάλη αίθουσα που εκτός από σταλακτίτες υπάρχουν και ρίζες δένδρων που κρέμονται από την οροφή και καταλήγουν στο δάπεδο. Το σπήλαιο είναι μεγάλο, ευρύχωρο. Σταλακτιτικές κολώνες, σταλακτίτες και σταλαγμίτες, λιθωματικές λεκάνες, κουρτίνες, ελικτίτες και εκκεντρίτες συνθέτουν πολυεπίπεδο σκηνικό, με πρωταγωνιστές το νερό και τον βράχο. Εκατομμύρια χρόνια το νερό, σταγόνα - σταγόνα σμίλεψε τον βράχο και έπλασε την ομορφιά. Παράγοντες όπως η θερμοκρασία, η σεισμικότητα της περιοχής αλλά και η φύση των πετρωμάτων δημιούργησαν αυτά τα κοιλώματα και οι διαβρωμένοι βράχοι σχημάτισαν την αξιοθαύμαστη αυτή φυσική διακόσμηση του σπηλαίου. Στην τελευταία αίθουσα υπάρχουν επίσης μοναδικής ομορφιάς ελικτίτες.
Οι πολλές κατακρημνίσεις κάνουν δύσκολη την εξερεύνησή του και ακόμη πιο δύσκολη την χαρτογράφηση. Γι’ αυτό και μέχρι σήμερα έχουν χαρτογραφηθεί μόνο τα τρία τέταρτα του σπηλαίου. Η επικλινής μορφολογία του και οι κατακρημνίσεις δεν το καθιστούν κατάλληλο για τουριστική εκμετάλλευση.
Βιβλιογραφία
Α
Βισέντε Εσταβίγιο
Ο Βισέντε Εσταβίγιο (Vicente Estavillo, γεννημένος στις 17 Μαΐου 1955) είναι Ουρουγουανός πρώην ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής.
Γεννήθηκε στην πόλη Μέλο της Ουρουγουάης το 1955.
Ουρουγουάη
Στην Ουρουγουάη, αγωνίστηκε με επιτυχία στην Πενιαρόλ από το 1975 έως το 1978 και τους Μοντεβιδέο Γουόντερερς από το 1978 έως το 1981.
Ο συμπατριώτης του Μίλτον Βιέρα, που είχε αγωνιστεί στον Ολυμπιακό και την ΑΕΚ, του πρότεινε να αγωνιστεί στην ομάδα του Ολυμπιακού το 1981.
Ολυμπιακός
Ο Εσταβίγιο με την άφιξη του στην Ελλάδα συμμετείχε σε φιλικό εναντίον της Παναχαϊκής, σκοράροντας ένα γκολ και έχοντας ένα δοκάρι. Αυτό ενθουσίασε τους φίλους του Ολυμπιακού και απαίτησαν από τον τότε πρόεδρο Σταύρο Νταϊφά, να τον εντάξει αμέσως στην ομάδα.
Την πρώτη χρονιά του στον Ολυμπιακό, ο Εσταβίγιο κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδας μετά από αγώνα μπαράζ στον Βόλο με τον Παναθηναϊκό, για τον τίτλο του πρωταθλήματος. Μόλις στο 6ο λεπτό του αγώνα, ο Εσταβίγιο σημείωσε το πρώτο γκολ της αναμέτρησης, που έφερε τον Ολυμπιακό σε πλεονεκτική θέση, καθώς στο 69ο λεπτό ο Νίκος Αναστόπουλος διπλασίασε τα τέρματα του Ολυμπιακού και ο ΠΑΟ κατάφερε μόνο να μειώσει στο 82ο λεπτό. Ο Ολυμπιακός κέρδισε με σκορ 2-1 και αναδείχθηκε πρωταθλητής.
Την επόμενη σεζόν, ο Εσταβίγιο στην αναμέτρηση του πρώτου γύρου απέναντι στον Παναθηναϊκό (που ήταν και η δεύτερη αναμέτρησή του με τον ΠΑΟ και έληξε και αυτή με τον Ολυμπιακό νικητή με 2-1), τραυματίστηκε στον πλάγιο σύνδεσμο. Αναγκάστηκε να κάνει εγχείρηση και η αποθεραπεία κράτησε 4 μήνες. Το πρώτο παιχνίδι μετά την εγχείρηση, ήταν ο αγώνας του δευτέρου γύρου με τον Παναθηναϊκό στην Λεωφόρο, ο Ολυμπιακός κέρδισε 1-0 με δικό του γκολ. Ο αγώνας αυτός αποδείχθηκε καθοριστικός για την κατάκτηση του πρωταθλήματος από τον Ολυμπιακό, καθώς σημειώθηκε στην 29 αγωνιστική και ο Ολυμπιακός παρέμεινε στην κορυφή έως το τέλος του πρωταθλήματος.
ΠΑΣ Γιάννινα
Επόμενος σταθμός στην καριέρα του ήταν ο Π.Α.Σ. Γιάννινα στον οποίο αγωνίσθηκε για έξι μήνες, έχοντας 11 συμμετοχές και 1 γκολ.
Αμερική - Αυστραλία
Μετά την Ελλάδα, πήγε στην Νέα Υόρκη κι έπαιξε σε μια ομάδα της Ελληνικής ομογένειας, με το όνομα «Κρήτη». Κατόπιν, αγωνίστηκε στη Νάσιοναλ της Ουρουγουάης και αργότερα, για τρεις μήνες στο Σίδνεϊ, σε μια ομάδα της ουρουγουανής κοινότητας. Ακολούθως, υπέγραψε για δύο χρόνια στη Σίντνεϊ Ολίμπικ, μια από τις πιο γνωστές ομάδες στην Αυστραλία (με ισχυρή Ελληνική υποστήριξη). Στην Αυστραλία έζησε αρκετά χρόνια και εκεί γνώρισε την Αυστραλή σύζυγό του, όπου απέκτησε μαζί της μια κόρη.
Διεθνής σταδιοδρομία
Κλήθηκε και έπαιξε με την Εθνική Ουρουγουάης στο ποδοσφαιρικό τουρνουά των Παναμερικανικών Αγώνων του 1975 στην Πόλη του Μεξικού, καθώς και στα προκριματικά για του Ολυμπιακούς Αγώνες του 1976.
Προπονητική σταδιοδρομία
Από τα τέλη του 2007 και μετά την επιστροφή του στην Ουρουγουάη, ανέλαβε προπονητής για το δεύτερο γύρο του Clausura, στην ομάδα της Β' κατηγορίας Σέρρο Λάργκο (Cerro Largo FC), που εδρεύει στην ιδιαίτερη πατρίδα του, το Μέλο. Η θητεία του εκεί ήταν σύντομη, καθώς απολύθηκε στις 24/3/2008, ύστερα από μία εντός έδρας ήττα, λόγω κακών αποτελεσμάτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Εσταβιγιο Βισεντε Εσταβιγιο Βισεντε Εσταβιγιο Βισεντε Ε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Ατλέτικο Πενιαρόλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μοντεβιδέο Γουόντερερς ΦΚ Κατηγορία:Ουρουγουανοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σέρο Λάργο ΦΚ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Μπλαβέ (Βρετάνη)
Ο ποταμός Μπλαβέ διαρρέει την κεντρική Βρετάνη και χύνεται στον Ατλαντικό Ωκεανόστα νότια παράκτια κοντά στη Λοριάν. Ο ποταμός είναι διωρυγμένος στο μεγαλύτερο μήκος του και είναι πλωτός για μικρά σκάφη. Αποτελεί τμήμα του συστήματος καναλιών της Βρετάνης και έγινε σημαντικότερος όταν το δυτικό μισό του εν λόγω συστήματος αποκόπηκε από την κατασκευή του φράγματος υδροηλεκτρικής ενέργειας της λίμνης Γκερλάντ. Σήμερα, τα πλοία που έρχονται από τη Ναντ μέσω της Ρεντόν πρέπει να περάσουν το Κανάλι του Μπλαβέ και τον ποταμό Μπλαβέ προκειμένου να φτάσουν στον ωκεανό κοντά στη Λοριάν.
Οι πηγές του Μπλαβέ βρίσκονται ανατολικά της Μπυλά-Πεστιβιέν, Κοτ-ντ'Αρμόρ. Διασχίζει τους παρακάτω νομούς και πόλεις:
Μεταξύ των παραποτάμων του βρίσκεται και ο Εβέλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Γαλλίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Κοτ-ντ'Αρμόρ Κατηγορία:Γεωγραφία του Μορμπιάν Κατηγορία:Ποταμοί της Βρετάνης
Γεώργιος Σκλάβος
Ο Γεώργιος Σκλάβος (Μπράιλα, 10 Αυγούστου 1888 - Αθήνα, 18 Μαρτίου 1976) ήταν διακεκριμένος Έλληνας μουσουργός, καθηγητής, κριτικός μουσικής και μουσικολόγος, βασικός εκπρόσωπος της Εθνικής Σχολής.
Βιογραφία
Μεταξύ των μαθητών του περιλαμβάνεται ένας μεγάλος αριθμός μουσικών προσωπικοτήτων, όπως οι Έ. Αγγελίδου, Μ. Αδάμης, Β. Αρχιτεκτονίδης, Π. (Τάκης) Γεωργίου, Θ. Ερμήλιος, Γ. Ζουφρέ, Ελ. (Λέλα) Ζωγράφου-Νησιώτη, Γ. Θανόπουλος, Α. Θεοφιλόπουλος, Γ. Ιωαννίδης, Τάκης Καλογερόπουλος, Α. Κόκκινος, Λ. Κουζινόπουλος, Γ. Μαλαφής, Ι. Μαργαζιώτης, Γ. Μαρκόπουλος, Μ. Μαύρος, Δ. Ν. Ντουφεξιάδης, Α. Ξένος, Α. Ρεμούνδος, Γ. Σισιλιάνος, Σ. Στεργίου, Ν. Τσιλίφης, Θ. Χατζηθεοδώρου, και άλλοι.