cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σμύρνη
Ιστορία
Η Σμύρνη εκτείνεται από τους ΝΔ. πρόποδες του Σιπύλου και των ΒΑ. του Πάγου (Καντιφέ καλέ) μέχρι την ακτή, όπου και η θαυμαστή προκυμαία "Και" που εκτείνεται κατά Β.-Ν. από έναντι του σιδηροδρομικού σταθμού του Αϊδινίου, της λεγόμενης Πούντας (Αλ Σατζάκ), βόρειο άκρο της προκυμαίας, μέχρι το παλαιό διοικητήριο (Κονάκι), νότιο άκρο. Μέχρι το 1922 η πόλη διακρίνονταν στον "Πάνω Μαχαλά", (Μελαντία, Μπασμανέ) ο οποίος βρισκόταν προς τον Πάγο και ήταν το αρχαιότερο τμήμα της πόλης, όπου διέμεναν κυρίως εύποροι Τούρκοι, Εβραίοι και λίγοι Έλληνες και στον "Κάτω Μαχαλά" ή "Κάτω Πόλη", νεότερο τμήμα, όπου διέμενε ο κυρίως χριστιανικός πληθυσμός, οι Αρμένιοι (νότια), και οι Έλληνες (βορειότερα των Αρμενίων), μέχρι και την έναντι ΒΔ. ακτή το λεγόμενο Κορδελιό.
Η κάτω πόλη περιελάμβανε την Αρμενοσυνοικία, (που συνόρευε με την εβραϊκή συνοικία του Πάνω Μαχαλά) με το ναό του Αγίου Στεφάνου και την ελληνική συνοικία με το ναό του Αγίου Γεωργίου, την αγορά "Μεγάλες Ταβέρνες", τη συνοικία "Γυαλάδικα", όπου και ο περίφημος ναός της Αγίας Φωτεινής, βορειότερα ο Φραγκομαχαλάς (συνοικία καθολικών), η συνοικία των Νοσοκομείων και μακρύτερα η συνοικία Φασουλάς, όπου αμέσως μετά άρχιζε δια της κεντρικής οδού Τράσα (τα), (εσωτερική παράλληλη προς τη προκυμαία), η αριστοκρατική συνοικία με την πλατεία της Καλλιθέας (Μπέλα Βίστα) και τον παράλληλο δρόμο, το γνωστό εκ παραφθοράς "Παραλλέλι" με τις επαύλεις των εύπορων Σμυρναίων. Συνέχεια της οδού των Τράσων ήταν τα Σχοινάδικα, το Κερασοχώρι, και το βουλεβάρτο Αλιότι προς το σιδηροδρομικό σταθμό Αϊδινίου. Ακολουθούσε η συνοικία της Πούντας με Ιταλούς και Μαλτέζους κατοίκους και ενδότερα οι λαϊκές συνοικίες του "Αγίου Τρύφωνα" ή Τσικουδιά, τα "Ταμπάκικα" (βυρσοδεψεία), τα "Μορτάκια" ή Λυγαριά, καθώς και η πέρα του σταθμού Κασαμπά η συνοικία του Αγίου Κωνσταντίνου με συνέχεια αυτής τα "Χιώτικα". thumb|Η Καταστροφή της Σμύρνης, φωτογραφία από ιταλικό πλοίο, 14η Σεπτεμβρίου 1922. Κατά την Καταστροφή της Σμύρνης του 1922 με τη μεγάλη πυρκαγιά του καταστράφηκε σχεδόν όλος ο Κάτω Μαχαλάς από την Αρμενοσυνοικία μέχρι και τα Σχοινάδικα. Στους χριστιανούς-θύματα των τουρκικών θηριωδιών συγκαταλέγεται και ο Μητροπολίτης Χρυσόστομος Σμύρνης, ο οποίος συνελήφθη, βασανίσθηκε και διαμελίστηκε από τον τουρκικό όχλο βρίσκοντας μαρτυρικό θάνατο στις 28 Αυγούστου 1922, ημέρα Κυριακή. Μαζί με τον Μητροπολίτη, από τον τουρκικό όχλο δολοφονήθηκαν και δύο επιφανή μέλη της Μικρασιατικής Άμυνας, ο δημογέροντας Γεώργιος Κλημάνογλου και ο διαπρεπής νομικός Νικόλαος Τσουρούκτσογλου. Οι σφαγές κατά Ελλήνων και Αρμενίων από τους Τούρκους έκαναν τον Αμερικανό Πρόξενο στη Σμύρνη, Τζωρτζ Χόρτον (George Horton), να γράψει: «Ένα από τα δυνατώτερα συναισθήματα που πήρα μαζί μου απ’ τη Σμύρνη ήταν το συναίσθημα της ντροπής, διότι ανήκα στο ανθρώπινο γένος».
Σύγχρονη πόλη
thumb|Η πλατεία Διοικητηρίου (Κονάκι) αποτελεί σήμερα το κέντρο της κίνησης της πόλης. Η σημερινή Σμύρνη, εκτός από ένα τμήμα της τουρκικής συνοικίας του άλλοτε Πάνω Μαχαλά και της Πούντας με τους λιθόστρωτους δρόμους, σε τίποτα δε θυμίζει την ανατολίτικη όψη της παλαιάς Σμύρνης με το ιπποκίνητο τραμ της προκυμαίας, τα στενά σοκάκια (=παρόδους) και τα ξύλινα σπίτια. Στην τεράστια σε έκταση πυρίκαυστη περιοχή των άλλοτε έξι συνοικιών, της Αγίας Αικατερίνης, του Αγίου Δημητρίου, του Αγίου Τρύφωνα, της Ευαγγελιστρίας, του Αγίου Νικολάου, και του Αγίου Ιωάννη και κάποιων τμημάτων άλλων παλαιών συνοικιών εκτείνεται σήμερα το περίφημο πολιτιστικό πάρκο της Σμύρνης, έκτασης 300.000 τ.μ. που αποτελεί μικρογραφία του πάρκου της Μόσχας, όπου περιλαμβάνει μικρές λίμνες, ζωολογικό κήπο, ταβέρνες και τις εγκαταστάσεις της ετήσιας εμπορικής έκθεσης με μόνιμα περίπτερα εκθετών σε αρχαίο ελληνικό ρυθμό. Στη θέση του άλλοτε ναού του Αγίου Δημητρίου μέσα στο πάρκο, έχει ανεγερθεί το Αρχαιολογικό Μουσείο της Σμύρνης με πλήθος εκθεμάτων της αρχαίας ελληνικής, ελληνιστικής και ρωμαϊκής εποχής.
Η πλατεία του άλλοτε Διοικητηρίου (Κονάκι) αποτελεί σήμερα το κέντρο της κίνησης της πόλης, έναντι της οποίας βρίσκεται η αποβάθρα των μικρών επιβατηγών πλοίων ("βαποράκια") που εξυπηρετούν τη συγκοινωνία με τα παράλια περίχωρα της Σμύρνης. Η μεγαλύτερη εμπορική και τουριστική κίνηση σημειώνεται σε ακανόνιστη και στενή οδό από το Κονάκι μέχρι το τέμενος Ισάρ Τζαμί με πλήθος καταστημάτων νεωτερισμών, ζαχαροπλαστεία, χρυσοχοεία, παλαιοπωλεία, καθώς και κρεοπωλεία και οπωροπωλεία αντικαθιστώντας τους προ του 1922 εμπορικούς δρόμους του Φραγκομαχαλά, των Γυαλάδικων και τις Μεγάλες Ταβέρνες. Οι παλαιές θολωτές και σκοτεινές τουρκικές αγορές, οι λεγόμενες "μπεζεστένια", φέρονται σήμερα χωρίς σκέπαστρα.
Η Σμύρνη υπέστη από την αρχαιότητα πολλές καταστροφές από πυρκαγιές, σεισμούς αλλά και από επιδημίες (πανώλη). Πανώλη ενέσκηψε κατ' επανάληψη στους τρεις συνεχόμενους αιώνες, τον 17ο, 18ο και 19ο αιώνα με μεγάλο αριθμό θυμάτων. Επίσης στους μεγάλους σεισμούς του 1688 και 1778 ολόκληρες συνοικίες είχαν ισοπεδωθεί. Σημαντικότερη πυρκαγιά πριν από την καταστροφή του 1922 ήταν εκείνη του 1842, όπου αποτεφρώθηκε το αρχικό κτήριο της Ευαγγελικής Σχολής.
Η Σμύρνη προ του 1922
thumb|right|280px|Ειδυλλιακή άποψη της πόλης από το βουνό περί τα τέλη του 19ου αιώνα. Περιοδικό [[Εστία (περιοδικό)|Εστία του 1894.]]
Εκκλησίες
Η Σμύρνη, (ο Κάτω Μαχαλάς), προ της καταστροφής της το 1922, είχε 16 ορθόδοξους ναούς με σημαντικότερο το μεγάλο μητροπολιτικό ναό της Αγίας Φωτεινής με το μεγαλοπρεπές και εξαίρετης τέχνης μαρμάρινο κωδωνοστάσιο, που κτίσθηκε τον 17ο αιώνα, καταστράφηκε από σεισμό το 1688, ανοικοδομήθηκε το 1690 και επανοικοδομήθηκε το 1692 μετά από πυρκαγιά που σημειώθηκε. Αποτελούσε τον κατ' εξοχήν σμυρναίικο ναό, όπου τελούνταν στη μικρή περίοδο της απελευθέρωσης όλες οι επίσημες λειτουργίες και εθνικές τελετές. Τόσο ο ναός όσο και το κωδωνοστάσιο ανατινάχθηκαν με δυναμίτιδα από τους Τούρκους μετά την καταστροφή. Οι άλλοι ναοί ήταν του Αγ. Γεωργίου, κοντά στη μητρόπολη, της Κοίμησης της Θεοτόκου, στη συνοικία Φασουλά, ο ναός του ορφανοτροφείου Σμύρνης, που εκκλησιαζόταν η αριστοκρατία, ο μεγαλοπρεπής ναός του Αγ. Ιωάννου του Προδρόμου, στα Σχοινάδικα, οι ναοί Αγ. Αικατερίνης, Αγ. Τρύφωνα, Αγ. Δημητρίου, Αγ. Χαραλάμπους και Ευαγγελιστρίας, (στην ελληνική συνοικία), ο ναός του Αγ. Στεφάνου στην Αρμενοσυνοικία, του Αγ. Βουκόλου, στο σταθμό Κασαμπά, του Αγ. Κωνσταντίνου, του Αγ. Ιωάννη θεολόγου και της Μεταμόρφωσης στη συνοικία Μορτάκια, του Τιμίου Προδρόμου στη Λυγαριά, και των Ταξιαρχών στο περίβολο του νεκροταφείου. Από όλους τους παραπάνω ναούς οι μόνοι που υφίστανται σήμερα είναι ο Άγιος Βουκόλος (Άη Βούκλας) αποκατεστημένος με τον γυάλινο τρούλο του, ο Τίμιος Πρόδρομος της Λυγαριάς, χωρίς στέγη, και στα πέριξ της Σμύρνης προάστια οι ναοί Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στη Μενεμένη και του Τιμίου Σταυρού, στον Μπουρνόβα. Άλλοι κάηκαν, άλλοι γκρεμίστηκαν και στη θέση τους ανοίχθηκαν λεωφόροι και δημιουργήθηκαν πάρκα. Κάποιοι άλλοι που διασώθηκαν μετατράπηκαν σε τεμένη, σχολεία και αρχικά αποθήκες.
Εκπαιδευτήρια
Από τα ελληνικά εκπαιδευτικά ιδρύματα σημαντικότερη ήταν η "Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης" (αρρένων), που ιδρύθηκε το 1717 με πλήρες γυμνάσιο με διάφορα παραρτήματα, όπως οι δημοτικές σχολές του Τιμίου Προδρόμου και το Κιουπετσόγλειο. Η σχολή αυτή περιελάμβανε επίσης βιβλιοθήκη με 35.000 τόμους και 180 ιστορικά χειρόγραφα, μικρό μουσείο με αρχαία εκθέματα και μεγάλη νομισματική συλλογή. Αντίστοιχη σχολή θηλέων ήταν το "Κεντρικόν Παρθεναγωγείον", που είχε εγκατασταθεί αρχικά (1837) στον περίβολο της Μητρόπολης και από το 1883 σε μεγαλοπρεπές οικοδόμημα που είχε δωρίσει ο Δ. Κιουπετζόγλου. Και τα δύο αυτά μαρμάρινα οικοδομήματα σώζονται μέχρι σήμερα και στεγάζουν τουρκικά γυμνάσια. Ακόμη, σημαντικό παρθεναγωγείο ήταν το "Ομήρειον" (1881) το οποίο ήταν ισάξιο του Αρσακείου και οι μαθήτριες, πλην των άλλων μαθημάτων, διδάσκονταν έξι ξένες γλώσσες. Επιπλέον, λειτουργούσαν πολλαπλές συνοικιακές σχολές ανάλογα με την εκκλησία στην οποία υπάγονταν. Όλες αυτές οι σχολές είχαν ως βάση το άσβεστο αρχαίο ελληνικό πνεύμα και ήταν ιδιαίτερα αυστηρές ως προς τους κανόνες και γενικώς τους τρόπους συμπεριφοράς, ευγένειας και καθαριότητας των μαθητών και των μαθητριών. Τέλος, υπήρχαν και ξένα σχολεία, τα οποία είχαν ιδρύσει κυρίως Ιταλοί, Γάλλοι, Αμερικάνοι κ.ά.
Νοσοκομεία
Σημαντικότερα από τα ευαγή ιδρύματα ήταν το "Γραικικό Νοσοκομείο" ή "Νοσοκομείο του Αγ. Χαραλάμπους", που είχε ιδρυθεί από τον Π. Σεβαστόπουλο, (που περιελάμβανε 2 τμήματα χειρουργικής, 2 παθολογίας, 1 οφθαλμιατρικής, 1 μαιευτικής, 1 ψυχιατρικής, και γηροκομείο), το "Βρεφοκομείον Σμύρνης" που είχε ιδρυθεί το 1902, και το "Ορφανοτροφείον Σμύρνης" που λειτουργούσε από το 1870. Επίσης το Ψυχιατρείο Σμύρνης στην περιοχή Γκιοζ-Τεπέ με ιδρυτή και διευθυντή τον Νευρολόγο - Ψυχίατρο Ισαάκ Ταστσόγλου. Ανάλογα τέτοια νοσοκομεία είχαν ιδρύσει και οι Καθολικοί και οι Αρμένιοι, που όμως όλα καταστράφηκαν στη μεγάλη πυρκαγιά.
Πνευματική κίνηση
Η πνευματική κίνηση των Ελλήνων στη Σμύρνη άρχισε ν' αναπτύσσεται στις αρχές του 19ου αιώνα. Πρώτος που φέρεται να ίδρυσε κοινωνικό πνευματικό κέντρο ήταν ο Κωνσταντίνος Οικονόμος, που ίδρυσε την "Ιωνική Λέσχη" η οποία διατηρήθηκε μέχρι το 1922. Ακολούθησαν και άλλα, όπως το "Μουσείο" το 1838, το "Φιλολογικό Μουσείο" το 1854, ο "Σύλλογος προς διάδοση των ελληνικών γραμμάτων" και ο σύλλογος "Όμηρος", που εξέδιδε και ομώνυμο περιοδικό. Ακόμη, οι Σμυρνιοί λάτρευαν το θέατρο. Υπολογίζεται ότι η πρώτη παράσταση, το 1657, μετά την κατάκτηση από τους Τούρκους, αναφερόταν σε αρχαίο Ελληνικό έργο και πραγματοποιήθηκε στο Γαλλικό προξενείο. Μέχρι τον 19ο αιώνα έρχονταν κυρίως Ιταλικοί και Γαλλικοί θίασοι-οπερέτες, άλλα στη συνέχεια δημιουργήθηκαν ερασιτεχνικές θεατρικές ομάδες Ελλήνων, που εξελίχθηκαν σε σύντομο χρονικό διάστημα. Το 1862 χτίστηκε το μεγάλο, τριώροφο θέατρο, αντίστοιχο της Σκάλας του Μιλάνου, από τον Ιταλό αρχιτέκτονα Καμεράνο. Την ίδια περίοδο λειτουργούσε πλήθος κινηματογράφων.
Εφημερίδες - περιοδικά
Ιδιαίτερη επίσης ανάπτυξη είχε σημειώσει και η ελληνική δημοσιογραφία με την αρχαιότερη ελληνική εφημερίδα την "Αμάλθεια", που εκδιδόταν από το 1838 μέχρι το 1922 με τελευταίους διευθυντές έκδοσης τους Σ. Σολομωνίδη και Θ. Υπερίδη. Άλλες ελληνικές εφημερίδες της Σμύρνης ήταν η "Αρμονία" του Μ. Σεϊζάνη, η "Ιωνία", η "Νέα Ιωνία", η "Πρόοδος", καθώς και διάφορα περιοδικά, όπως το φιλολογικό ο "Κόσμος" και το σατυρικό ο "Κόπανος" του Γ. Αναστασιάδη. Ο Δημογέρων και εθνομάρτυρας Σμύρνης Νικόλαος Τσουρουκτσόγλου εξέδιδε την γαλλόφωνη εφημερίδα "La Reforme" (από το 1900) και την "Ημερησία" Σμύρνης από το 1901.
Στη δε στατιστική που είχε προβεί ο Κάρολος ντε Σερζέ (Charles de Scherzer) το 1870 στη Σμύρνη λειτουργούσαν 17 τυπογραφεία, εκ των οποίων 10 ήταν ελληνικά, 3 αρμενικά, 2 γαλλικά, 1 τουρκικό και 1 εβραϊκό. Συνολικά κυκλοφορούσαν 134 εφημερίδες, περιοδικά και επιθεωρησιακά έντυπα.
Κλίμα
Η Σμύρνη έχει τυπικό μεσογειακό κλίμα που επηρεάζεται από πολύ από την εγγύτητά της με τη θάλασσα. Η πόλη βιώνει ζεστά και ξηρά καλοκαίρια και ήπιους και βροχερούς χειμώνες. Η μέση υψηλή θερμοκρασία τον Ιούλιο και τον Αύγουστο είναι περίπου 33°C, με τις θερμοκρασίες να φτάνουν περιστασιακά έως και τους 40°C. Οι καλοκαιρινοί μήνες χαρακτηρίζονται επίσης από χαμηλά επίπεδα υγρασίας, κάνοντας τη ζέστη πιο υποφερτή. Αντίθετα, οι χειμώνες είναι ήπιοι και βροχεροί, με τις μέσες θερμοκρασίες να κυμαίνονται γύρω στους 10°C. Η πόλη σημειώνει τις υψηλότερες βροχοπτώσεις τον Δεκέμβριο και τον Ιανουάριο, με περιστασιακές καταιγίδες και ισχυρούς ανέμους. Ωστόσο, παρά τους υγρούς χειμώνες, η πόλη εξακολουθεί να δέχεται πάνω από 300 ημέρες ηλιοφάνειας το χρόνο. Λόγω της τοποθεσίας της, η Σμύρνη είναι επίσης ευάλωτη σε περιστασιακά ακραία καιρικά φαινόμενα, όπως καταιγίδες, ενώ το φαινόμενο των μελτεμιών μπορεί να γίνει έντονο. Λόγω της άναρχης πολεοδομίας και της εγγυτητά της σε αρκετά όρη και λόφους, η πόλη έχει βιώσει αρκετές καταστροφικές πλημμύρες στο παρελθόν, με πιο πρόσφατη το 2021.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Σμύρνη Κατηγορία:Πόλεις της Τουρκίας
Μούρθια
Η Μούρθια (ισπανικά: Murcia) είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της περιοχής της Μούρθια, στην νοτιοανατολική Ισπανία. Η πόλη το 2010 είχε 442.573 κατοίκους (περίπου το ένα τρίτο της αυτόνομης κοινότητας) και ήταν η 7η μεγαλύτερη της χώρας. Η μητροπολιτική περιοχή της Μούρθια το 2010 είχε 689.591 κατοίκους. Η πόλη είναι κτισμένη στις όχθες του ποταμού Σεγούρα σε υψόμετρο 43 και είναι γνωστή για το ήπιο κλίμα με τα ζεστά καλοκαίρια, τους ήπιους χειμώνες και τη σχετικά χαμηλή βροχόπτωση.
Η Μούρθια ιδρύθηκε από τον εμίρη της Κόρδοβας Αμπντ αλ-Ραχμάν Β΄ το 826 μ.Χ. με το όνομα Μούρσιγια (مرسية) και είναι κυρίως μια πόλη παροχής υπηρεσιών και πανεπιστημιούπολη. Ανάμεσα στα κύρια αξιοθέατα της πόλης συγκαταλέγεται ο καθεδρικός της Μούρθια και ένας αριθμός μπαρόκ κτιρίων, η τοπική κουζίνα, γλυπτά των λιτανειών της Μεγάλης Εβδομάδας από το διάσημο γηγενή γλύπτη Φρανθίσκο Σαλθίγιο και η Φιέστα ντε Πριμαβέρα (γιορτή της άνοιξης).
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ισπανίας Κατηγορία:Περιοχή της Μούρθια
Ματέο Μούζεκ
Ο Ματέο Μούζεκ (Mateo Mužek, γενν. 29 Απριλίου 1995) είναι Κροάτης επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αριστερός πλάγιος αμυντικός για την ΑΕ Λάρισας.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ο Μούζεκ έχει αγωνιστεί στις κροατικές ΝΚ Χρβάρτσκι Ντραγκόβολιατς και ΧΝΚ Γκόριτσα και στις σλοβενικές ΝΝΣ Ζαβρτς και ΝΚ Ρούνταρ Βελένιε.
Στις 28 Ιουλίου 2017, υπέγραψε διετές συμβόλαιο με τη Νεφτσί Μπακού. Στις 21 Φεβρουαρίου 2018, αποχώρησε από την ομάδα.
Στις 26 Ιανουαρίου 2019, υπέγραψε στην σκωτσέζικη Σεντ Μίρεν μέχρι το τέλος της σεζόν. Αποχώρησε από την ομάδα στο τέλος του συμβολαίου του και υπέγραψε στην Σερίφ Τιράσπολ.
Στις 17 Ιανουαρίου 2020, υπέγραψε συμβόλαιο 1,5 έτους με την ΑΕ Λάρισας.
Διεθνής σταδιοδρομία
Ο Μούζεκ έχει υπάρξει διεθνής με τις «μικρές» Εθνικές Κροατίας U19, U20 και U21.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κροάτες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΝΚ Χρβάρτσκι Ντραγκόβολιατς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΧΝΚ Γκόριτσα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΝΚ Ζαβρτς Κατηγορία:Κροάτες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΝΚ Ρούνταρ Βελένιε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρβα Λίγκα Σλοβενίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νεφτσί Μπακού ΠΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Αζερμπαϊτζάν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σαχτιόρ Καραγκαντί Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Καζακστάν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεντ Μίρεν ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερσιπ Σκωτίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σερίφ Τιράσπολ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Μολδαβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Λάρισας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Iron Man 2 (soundtrack)
Ιστορικό
Το άλμπουμ των AC/DC ανακοινώθηκε στις 26 Ιανουαρίου 2010 και θεωρείται πως χρησιμοποιείται όπως και το Who Made Who για την ταινία Maximum Overdrive του Στίβεν Κινγκ• όχι ως μια συλλογή με τα μεγαλύτερα hits αλλά μια συλλογή η οποία περιέχει τόσο hits όσο και λιγότερο γνωστά κομμάτια. Ωστόσο, εν αντιθέση με το Who Made Who, σε αυτό το άλμπουμ δεν υπάρχουν καινούρια κομμάτια. Ο συμπρόεδρος της Columbia Records, Στιβ Μπάρνετ, είπε: «Το όραμα και το πάθος του Τζον Φαβρό για τη μουσική των AC/DC δένει άψογα με αυτή την απίστευτη ταινία. Η μουσική πραγματικά υπογραμμίζει την έντονη ενέργεια και τον ενθουσιασμό που υπάρχει σε αυτήν».
Το άλμπουμ περιέχει μια μίξη από τραγούδια τόσο της εποχής όπου ο Μπον Σκοτ βρισκόταν στο μικρόφωνο του συγκροτήματος, όσο και της εποχής που βρισκόταν ο Μπράιαν Τζόνσον. Περιέχει συνολικά δεκαπέντε κομμάτια από δέκα διαφορετικά άλμπουμ, τα οποία ηχογραφήθηκαν από το 1975 μέχρι το 2008. Όλα τα κομμάτια υπέστησαν remix από τον Μάικ Φρέιζερ, έτσι ώστε να μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε πιθανή συμπερίληψή τους στην ταινία. Μόνο δύο κομμάτια, τα Shoot to Thrill και Highway to Hell χρησιμοποιήθηκαν ολόκληρα στην ταινία, ενώ το Back in Black είχε ουσιαστικά χρησιμοποιηθεί στην προηγούμενη ταινία. Τα κομμάτια Thunderstruck, War Machine και The Razors Edge χρησιμοποιήθηκαν σε τρέιλερ και διαφημιστικά για την ταινία.
Προσωπικό
Οι μουσικοί που συμμετείχαν στις ηχογραφήσεις των τραγουδιών:
Βίντεο κλιπ
Στις 26 Ιανουαρίου 2010, κυκλοφόρησε το βίντεο κλιπ του τραγουδιού Shoot to Thrill με αποκλειστικό υλικό από την ταινία. Το υλικό από τις συναυλίες του συγκροτήματος που χρησιμοποιήθηκαν σε αυτό προέρχονται από την εμφάνισή τους στο Μπουένος Άιρες το 2009, υλικό το οποίο χρησιμοποιήθηκε και αργότερα στην συναυλιακή ταινία Live at River Plate. Μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ, κυκλοφόρησε ακόμα ένα βίντεο κλιπ με υλικό από τη συναυλία στο Μπουένος Άιρες και την ταινία, αυτή τη φορά όμως με την ερμηνεία του τραγουδιού Highway to Hell.
Κριτικές
Ο Στίβεν Τόμας Έρλγουαιν από τη διαδικτυακή μουσική σελίδα AllMusic έδωσε στο soundtrack μικτή κριτική δηλώνοντας: «Αυτή είναι μια καλή μουσική κιθάρας με μόνο ψεγάδι το ότι παίζει σε ασφαλές έδαφος...εκτός αν σταματήσεις για να σκεφτείς πως μπορεί να είναι λίγο ρίσκο το να δώσεις μια συλλογή από μουσική τριάντα χρόνων στο εφηβικό κοινό του Iron Man 2». Ο Μάικ Ντάιβερ από το BBC έδωσε θετική κριτική στο άλμπουμ λέγοντας: «Οι νεαρότεροι ακροατές μπορεί να το βρουν λίγο κλισέ, αλλά θυμηθείτε: Οι AC/DC είναι οι δημιουργοί, οι μιμητές τους είναι αυτοί που ευθύνονται για τη μείωση της δύναμης του πακέτου. Για αυτούς που σκοπεύουν να ροκάρουν, χαιρετίστε ακόμα μια φορά τους συνεχώς ενθουσιώδεις πατέρες σας».
Θέσεις στα τσαρτ και πιστοποιήσεις
Το Iron Man 2 βρέθηκε στην πρώτη θέση των τσαρτ του Ηνωμένου Βασιλείου μετά την κυκλοφορία του, δίνοντας στους AC/DC για τρίτη φορά την πρώτη θέση στο Ηνωμένο Βασίλειο μετά τα άλμπουμ Back in Black και Black Ice. Βρέθηκε επίσης στην τέταρτη θέση των τσαρτ του Billboard 200 στις Ηνωμένες Πολιτείες, πουλώντας 76,000 αντίτυπα την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του. Έγινε το όγδοο άλμπουμ του συγκροτήματος που έφτασε στο Top 10 στις Ηνωμένες Πολιτείες. Κατέκτησε επίσης την πρώτη θέση στη λίστα με τα Mainstream Rock άλμπουμ, στην οποία και παρέμεινε στην κορυφή για πέντε συνεχόμενες εβδομάδες.
Υποδοχή
Ο Τζέιμς Κρίστοφερ Μόνγκερ από τη διαδικτυακή μουσική σελίδα AllMusic ένιωσε πως ο Ντέμπνεϊ «έπρεπε να αντιμετωπίσει ένα συνεχές φράγμα κλασικών τραγουδιών των AC/DC όταν συνέθετε τη μουσική». Ο Μόνγκερ θεώρησε πως το κομμάτι I Am Iron Man ήταν «μια αφύπνιση, μια ηρωική, παλιομοδίτικη έκρηξη όλων των Αμερικανικών ένδοξων κομματιών που ακούγονται ξηλωμένα (με την καλή έννοια) σε ένα παλιό επεισόδιο της τηλεοπτικής σειράς The A-Team. Το θεματικό κομμάτι του ανταγωνιστή Ιβάν Βάνκο, είναι κατάλληλα μυϊκό και ακούγεται Ρωσικό, ενώ τα σκηνικά δράσης είναι ογκώδη και γεμάτα με ριπές διαστρεβλωμένης κιθάρας (πιθανώς ένα νεύμα προς την πανταχού παρωδία του Άνγκους Γιανγκ), με αποτέλεσμα τη δημιουργία μιας μουσικής επένδυσης η οποία είναι κάτι περισσότερο από αντάξια του ναρκισσιστικού, βαριά θωρακισμένου πρωταγωνιστή της».
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2010 Κατηγορία:Compilation άλμπουμ των AC/DC Κατηγορία:Soundtracks της Πρώτης Φάσης του Κινηματογραφικού Σύμπαντος της Marvel Κατηγορία:Iron Man (σειρά ταινιών)
Δήμος Τέαρτσε
Ο Δήμος Τέαρτσε (Теарце, Tearcë) είναι δήμος στο βορειοδυτικό μέρος της Βόρειας Μακεδονίας. Αποτελεί μέρος της Περιφέρειας Πόλογκ. Τέαρτσε ονομάζεται επίσης το χωριό στο οποίο βρίσκεται η έδρα του Δήμου Τέαρτσε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Βόρειας Μακεδονίας  Κατηγορία:Περιφέρεια Πόλογκ
Ιαπετός
Με το όνομα Ιαπετός φέρονται:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Κηφισιά (αποσαφήνιση)
Το όνομα Κηφισιά μπορεί να αναφέρεται:
Επιδρομή της Διέππης
Με τον όρο Επιδρομή της Διέππης (αγγλ. Dieppe Raid), "Operation Rutter" (αργότερα η επιχείρηση μετονομάστηκε σε "Επιχείρηση Αγαλλίαση" (Operation Jubilee)) αναφέρεται η επιδρομή που πραγματοποίησαν τον Αύγουστο του 1942 τα Συμμαχικά στρατεύματα εναντίον του, κατεχόμενο από τις δυνάμεις της ναζιστικής Γερμανίας μικρού γαλλικού λιμένα της Διέππης. Η επιχείρηση στέφθηκε από πλήρη αποτυχία.
Ιστορικό υπόβαθρο
Ήδη από το 1940 οι γερμανικές δυνάμεις είχαν εισβάλει και κυριεύσει το μεγαλύτερο τμήμα της Γαλλίας (το υπόλοιπο τμήμα δεν τελούσε υπό άμεση γερμανική κατοχή αλλά ελεγχόταν από την Κυβέρνηση του Βισύ). Οι Βρετανοί είχαν εκδιωχθεί ολοσχερώς από την ηπειρωτική Ευρώπη και ήδη αναζητούσαν μεθόδους τακτικής με στόχο την επιστροφή τους σε αυτήν. Για το σκοπό αυτό είχαν δημιουργήσει και το μικτό επιτελείο των "συνδυασμένων επιχειρήσεων" (Combined Operations) στο οποίο συμμετείχαν, συντονισμένα και από κοινού, και οι τρεις δυνάμεις (Στρατός, Ναυτικό και Αεροπορία).
Η κατάσταση για τους Βρετανούς επιδεινώθηκε το 1941, όταν οι δυνάμεις του Χίτλερ εισέβαλαν στη Σοβιετική Ένωση. Οι στρατιωτικές επιτυχίες των Ναζί διαδέχονταν η μία την άλλη και ο Ιωσήφ Στάλιν πίεζε με όλες του τις δυνάμεις τόσο τη Βρετανία όσο και τις ΗΠΑ να δημιουργήσουν ένα δεύτερο μέτωπο στη δυτική Ευρώπη, ώστε να ανακουφιστούν τα σοβιετικά στρατεύματα. Από την άλλη, ο επικεφαλής του Μικτού Επιτελείου Λούις Μαουντμπάττεν ανυπομονούσε να δοκιμάσει νέες τακτικές σε πραγματική απόβαση και εναντίον πραγματικής αντίστασης. Ήδη από τα τέλη του 1941 το Μικτό Επιτελείο είχε καταστρώσει σχέδιο για την απόβαση 12 μεραρχιών στην περιοχή της Χάβρης, βασιζόμενο στην αποχώρηση μεγάλης γερμανικής δύναμης, που μεταφέρθηκε στο Ανατολικό Μέτωπο, προκειμένου να αντιμετωπιστεί η απειλή που άρχισε να θέτει ο Κόκκινος Στρατός στις δυνάμεις της Βέρμαχτ. Αρχικά αυτό που οι Βρετανοί ήθελαν να δοκιμάσουν ήταν αν ένα μεγάλο λιμάνι (όπως η Χάβρη) θα μπορούσε να καταληφθεί ανέπαφο - και άρα χρησιμοποιήσιμο από τις ναυτικές τους δυνάμεις. Ήθελαν επίσης να δοκιμάσουν την αποτελεσματικότητα μεταφοράς αρμάτων και βαρέος πυροβολικού από τα αποβατικά σκάφη. Τα σχέδια περιορίστηκαν σε μικρότερους στόχους, και επιλέχθηκε ως στόχος ο λιμένας της Διέππης. Δεδομένου ότι οι Αμερικανοί βοηθούσαν τους Σοβιετικούς με χρήματα και υλικά, αλλά δεν ήταν ακόμη σε θέση να τους εφοδιάσουν με όπλα ούτε να τους υποστηρίξουν με στρατεύματα, μοιραία το βάρος έπεφτε στους Βρετανούς. Τελικά, ο Τσώρτσιλ, υπό την αφόρητη πίεση των Σοβιετικών, αποφάσισε ότι η διεξαγωγή μιας επιχείρησης τύπου "χτυπώ και αποχωρώ" (hit and run) εναντίον της Διέππης θα έπρεπε να προχωρήσει. Ξεκίνησαν έτσι οι προετοιμασίες με καταληκτική ημερομηνία διεξαγωγής της αποστολής τον Ιούλιο του 1942. Επιπλέον, η όλη επιχείρηση θα μπορούσε να αποτελεί μια καλή "γενική δοκιμή" για μεγαλύτερης κλίμακας απόβαση από συμμαχικής πλευράς, κάτι που πραγματοποιήθηκε δύο χρόνια αργότερα με την Απόβαση της Νορμανδίας.
Προετοιμασία
Η αρχική σύλληψη του σχεδίου έγινε τον Απρίλιο του 1942. Οι Σύμμαχοι σχεδίαζαν να καταλάβουν, με μια μεσαίου μεγέθους επιχείρηση, ένα υπό κατοχήν γαλλικό λιμάνι, να το διατηρήσουν στην κατοχή τους τουλάχιστον όσο διαρκούσαν δύο παλίρροιες πριν αποχωρήσουν και να προκαλέσουν σε αυτό όσο περισσότερες καταστροφές μπορούσαν τόσο στις εγκαταστάσεις όσο και στις αμυντικές του θέσεις. Το αρχικό αυτό σχέδιο, που εγκρίθηκε τον Μάιο του 1942, προέβλεπε ρίψεις αλεξιπτωτιστών στις περιοχές πίσω από το λιμάνι, πριν επιχειρηθεί κατάληψή του διά θαλάσσης. Το σχέδιο αυτό ήταν ιδιαίτερα ευάλωτο στον παράγοντα "καιρικές συνθήκες", αλλά κρίθηκε κατάλληλο γιατί θα παρείχε στους Βρετανούς την απαραίτητη εμπειρία αμφιβίων αποστολών - παρόμοια επιχείρηση που αναλήφθηκε από Βρετανούς για τελευταία φορά ήταν η επιδρομή στην Καλλίπολη κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Από την άλλη, οι Καναδοί ήθελαν να παράσχουν κάθε δυνατή βοήθεια στους Βρετανούς. Από το 1939 οι καναδικές δυνάμεις προετοιμάζονταν για επιχειρήσεις, αλλά δεν είχαν συμμετάσχει σε καμία. Την εμπλοκή των Καναδών προκάλεσαν τόσο οι πιέσεις σε πολιτικό επίπεδο, όσο και οι πιέσεις από το εσωτερικό του στρατεύματος.
Ο αρχικός σχεδιασμός προέβλεπε την εκτέλεση της επιδρομής στις 7 Ιουλίου 1942, έγινε όμως αναγκαίο να αναβληθεί για την επομένη λόγω των δυσμενών, για παρόμοια επιχείρηση, καιρικών συνθηκών. Ακριβώς την ημέρα που μεσολάβησε, τα σκάφη που θα έπαιρναν μέρος δέχθηκαν επίθεση στο στενό του Σόλεντ (Solent) όπου ήταν αγκυροβολημένα. Αυτό οδήγησε στην επ' αόριστον αναβολή της επιχείρησης, καθώς αφενός μεν εκτιμήθηκε ότι το στοιχείο του αιφνιδιασμού είχε χαθεί, ενώ δύο μεταγωγικά είχαν υποστεί σοβαρές ζημίες.
Το βασικό σχέδιο
Ο σχεδιασμός προέβλεπε την απόβαση δύναμης περίπου 6.000 ανδρών σε πέντε διαφορετικά σημεία κατά μήκος 16 χιλιομέτρων ακτογραμμής, η οποία είχε ισχυρές αμυντικές εγκαταστάσεις, καθώς η προετοιμασία του Τείχους του Ατλαντικού από πλευράς Γερμανών βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη. Ο αρχικός σχεδιασμός περί ρίψεως αλεξιπτωτιστών εγκαταλείφθηκε και αποφασίστηκε η δια θαλάσσης απόβαση και μόνον. Τα τέσσερα σημεία, στα οποία θα γινόταν η απόβαση, βρίσκονταν ανά δύο ανατολικά και δυτικά της Διέππης και θα ξεκινούσαν λίγο πριν την αυγή. Η κύρια επίθεση θα γινόταν κατά της ίδιας της πόλης - λιμένα, θα εκκινούσε μια ώρα αργότερα. Την αποβατική δύναμη αποτελούσαν 5.000 περίπου Καναδοί της 2ης Καναδικής Μεραρχίας με διοικητή τον υποστράτηγο Ρόμπερτς ("Ham" Roberts), περίπου 1.000 Βρετανοί κομμάντος, 15 Γάλλοι και 50 Αμερικανοί της δύναμης των "Army Rangers".
Το πρώτο τμήμα (με την ονομασία Commando No 3) θα αποβιβαζόταν στα δύο σημεία οκτώ μίλια ανατολικά της Διέππης με στόχο να σιγήσουν τα πυροβόλα της παράκτιας πυροβολαρχίας κοντά στην κωμόπολη Μπερνεβάλ (Berneval). Το "Commando No 4" (στο οποίο περιλαμβάνονταν και οι Ρέιντζερς) θα αποβιβαζόταν σε δυο σημεία έξι μίλια δυτικά της πόλης, με στόχο την εξουδετέρωση της παράκτιας πυροβολαρχίας κοντά στο Βαρανζβίλ (Varengeville). Η κάθε πυροβολαρχία διέθετε εκατό περίπου άνδρες και οι δύο ταυτόχρονες αποβάσεις θα επέτρεπαν στους επιτιθέμενους την ευκολότερη εξουδετέρωσή τους. Η εξουδετέρωση αυτών των πυροβόλων κρίθηκε απόλυτα απαραίτητη, καθώς μπορούσαν άνετα να βάλουν εναντίον των σκαφών που θα διενεργούσαν την κύρια επίθεση κατά της πόλης. Την κύρια επίθεση θα διενεργούσαν οι Καναδοί, αποβιβαζόμενοι σε τέσσερα διαφορετικά σημεία, αρχικά ανατολικά στο Πουί (Puys) και δυτικά στην Πουρβίλ (Pourville) μισή ώρα πριν την κύρια επίθεση, ώστε να εξουδετερωθούν οι φωλιές πολυβόλων στα υψώματα που δέσποζαν της πόλης. Τα δύο κεντρικά σημεία απόβασης στις παραλίες της ίδιας της πόλης θα προσβάλλονταν τις πρώτες πρωινές ώρες. Αεροπορική κάλυψη και υποστήριξη θα παρείχε η RAF με 65 σμήνη καταδιωκτικών, βομβαρδιστικών και καταδιωκτικών - βομβαρδιστικών. Ο όλος σχεδιασμός στηρίχθηκε σε δύο σκέλη: Πρώτον ότι η απόβαση αρμάτων θα παρείχε ισχυρότατο προκάλυμμα στους επιτιθεμένους και δεύτερον ότι η άμυνα της Διέππης δεν ήταν ιδιαίτερα ισχυρή.
Η απόβαση
Τη νύκτα της 18ης Αυγούστου από πέντε βρετανικά λιμάνια, μεταξύ Νιουχέιβεν και Σαουθάμπτον απέπλευσαν 240 σκάφη με προορισμό τη Διέππη. Ήδη ενώ προσέγγιζαν τη γαλλική ακτή, τα πράγματα άρχισαν να μην πηγαίνουν καλά: Τα σκάφη που μετέφεραν το "Κομμάντο Νο 3" συνάντησαν μια γερμανική νηοπομπή, η οποία ειδοποίησε τις παράκτιες αμυντικές δυνάμεις στο Μπερνεβάλ και στο Πουί, θέτοντάς τις σε συναγερμό. Το στοιχείο του αιφνιδιασμού είχε χαθεί. Τα περισσότερα από τα σκάφη που μετέφεραν τους άνδρες του 3ου Κομμάντο δεν έφθασαν ποτέ στην ακτή, ενώ όσα κατάφεραν να φθάσουν εξουδετερώθηκαν ταχύτατα. Μικρό τμήμα από 20 κομμάντος κατάφερε, εν τούτοις, να φθάσει σε απόσταση 180 μ. από τα παράκτια πυροβόλα και να παρεμποδίσει, με εύστοχα πυρά, τις βολές τους επί δυόμισι ώρες, πριν εγκαταλείψει τις θέσεις του και αναχωρήσει με ασφάλεια.
Στην ανατολική πτέρυγα
Το Βασιλικό Σύνταγμα Καναδών έφθασε στη στενή παραλία του Πουί στις 5 το πρωί, έχοντας καθυστερήσει στην ώρα άφιξης και χάσει το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού. Με την ανατολή του ήλιου, οι Γερμανοί στόχευαν τα αποβατικά, το πρώτο από τα οποία κατέβασε τη ράμπα του στις 05:07΄ και οι Καναδοί όρμησαν έξω βαλλόμενοι από πολυβόλα και πυρά όλμων. Όσοι επέζησαν καταφέρνοντας να φθάσουν στη συρματοπλεγμένη ακτή, συνελήφθησαν αιχμάλωτοι ύστερα από λίγες ώρες άσκοπης αντίστασης. Τρεις διμοιρίες ενισχύσεων που κατέφθασαν καθηλώθηκαν στην ακτή από πυρά πολυβόλων και όλμων, καθώς ήταν αδύνατη η οπισθοχώρησή τους υπό παρόμοια πυρά. Συνολικά 300 άνδρες φονεύθηκαν, 20 πέθαναν αργότερα από τα τραύματά τους ενώ 33 κατάφεραν να επιστρέψουν στη Βρετανία. Οι υπόλοιποι συνελήφθησαν αιχμάλωτοι. Ήταν οι μεγαλύτερες απώλειες που είχε υποστεί Καναδικό σύνταγμα μέσα σε μια μοναδική ημέρα σε ολόκληρο τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Η κύρια επίθεση
Μπροστά στο λιμάνι της Διέππης τέσσερα αντιτορπιλικά άρχισαν να βάλουν προς την ακτή, καθώς πλησίαζαν τα αποβατικά σκάφη. Το πυρ των αντιτορπιλικών, όμως, ήταν ανεπαρκές τόσο για τους στόχους για τους οποίους προοριζόταν όσο και ως υποστηρικτικό για τις αποβιβαζόμενες δυνάμεις. Στις 05:15' πέντε σμήνη αεροσκαφών Χάρικέιν (Hurricane Mk IIB) της RAF άρχισαν να βομβαρδίζουν τις θέσεις της παράκτιας άμυνας και να δημιουργούν προπέτασμα καπνού για την κάλυψη των επιτιθέμενων. Στις 05:20 οι πρώτοι άνδρες από τις μονάδες "Essex Scottish Regiment" και "Royal Hamilton Light Infantry" βγήκαν στη στεριά και άρχισαν να κόβουν τα συρματοπλέγματα που περιέβαλαν την παραλία. Ο κακός συγχρονισμός όμως αποδείχτηκε μοιραίος: Οι αποβιβαζόμενοι είχαν απόλυτη ανάγκη από τη στήριξη των αρμάτων μάχης του 14ου Συντάγματος Θωρακισμένων, τα οποία καθυστέρησαν, παρά το ότι προβλεπόταν να αποβιβαστούν ταυτόχρονα με το πεζικό. Έτσι, οι άνδρες των δύο συνταγμάτων αναγκάστηκαν να δώσουν μάχη χωρίς υποστήριξη πυροβολικού. Τα αποβατικά έγιναν στόχος των παράκτιων πυροβόλων και αρκετά από αυτά καταστράφηκαν, καθιστώντας την αποχώρηση των ανδρών ακόμη πιο προβληματική. Ολόκληρες διμοιρίες εξοντώθηκαν μόλις πάτησαν το πόδι τους στην ακτή. Ορισμένα τμήματα των δύο συνταγμάτων κατάφεραν να φθάσουν στην πόλη, οχυρώθηκαν πίσω από το ημικατεστραμμένο καζίνο και έδωσαν σφοδρή μάχη, χωρίς όμως να κατορθώσουν να φθάσουν τους αντικειμενικούς τους σκοπούς. Εν τω μεταξύ έφθασαν 29 άρματα του 14ου Συντάγματος, από τα οποία 27 κατόρθωσαν να φθάσουν στην ακτή (δύο έπεσαν στα βαθιά και καταποντίστηκαν). Εκεί όμως, καθώς δεν υπήρχαν κατάλληλοι μηχανικοί, ανέκοψαν πορεία λόγω των αντιαρματικών εμποδίων και είτε εξοντώθηκαν από τα πυροβόλα είτε κόλλησαν στην παραλία. Ωστόσο, μερικά είχαν τη δυνατότητα να βάλουν και υποστήριξαν όσο μπορούσαν την αποχώρηση των μονάδων του πεζικού. Τα πληρώματα των αρμάτων αιχμαλωτίστηκαν όλα.
Ο στρατηγός Ρόμπερτς, επικεφαλής της επιχείρησης, είχε παραμείνει στο αντιτορπιλικό HMS Calpe απ' όπου, μαζί με τον πλοίαρχο Τζον Χυγκ - Aλλέ (John Hugues-Hallet), επικεφαλής των ναυτικών δυνάμεων, προσπαθούσαν να συντονίσουν την όλη επιχείρηση. Αντιμετώπισαν δύο βασικά εμπόδια: Πρώτον, το προπέτασμα καπνού που κάλυπτε τις αποβατικές δυνάμεις τους εμπόδιζε να δουν τις εξελίξεις. Δεύτερον, βασισμένος σε ανακριβείς πληροφορίες που του διαβιβάστηκαν νόμισε ότι οι άνδρες του Σκωτσέζικου Συντάγματος είχαν διεισδύσει στην πόλη και διέπραξε το σφάλμα να αποστείλει και τις εφεδρείες του στη μάχη, δηλαδή τη μονάδα Fusiliers Mont-Royal (Τυφεκιοφόροι Μον Ρουαγιάλ). Όντως, οι Τυφεκιοφόροι, με επικεφαλής τον Αντισυνταγματάρχη Ντολάρ Μενάρ (Dollard Ménard) επιβιβάστηκαν στα 26 σκάφη τους στις 07:00 και προσπάθησαν να φθάσουν στην ακτή. Οι Γερμανοί τους περίμεναν με ισχυρά πυρά πολυβόλων, όλμους και χειροβομβίδες. Κάτω από τα πυρά αυτά οι Τυφεκιοφόροι αποδεκατίστηκαν, πολλοί πριν καν κατέβουν από τα αποβατικά, και ελάχιστοι κατάφεραν να φθάσουν στα πρώτα σπίτια της ακτής.
Γύρω στις 09:00 οι επικεφαλής της επιχείρησης αντιλήφθηκαν την πραγματικότητα: Οι Γερμανοί εξακολουθούσαν να κατέχουν τα υψώματα γύρω από την πόλη απ' όπου έβαλαν ανηλεώς κατά των ακτών. Στις 11:00 δόθηκε η διαταγή της αποχώρησης και τα αποβατικά άρχισαν να επανέρχονται στις ακτές, υποστηριζόμενα από νέο προπέτασμα καπνού και έχοντας μικρή αεροπορική κάλυψη από τη RAF. Επικράτησε μεγάλη σύγχυση και περίπου στις 12:20 καμία ακτή δεν ήταν πλέον προσβάσιμη από τις αποχωρούσες δυνάμεις. Στις 12:48 το HMS Calpe έκανε μια τελευταία προσπάθεια, στέλνοντας δύο από τις λέμβους του στην ακτή. Ύστερα και από αυτήν, ο στόλος αναχώρησε ολοταχώς προς την Αγγλία. Η επιχείρηση είχε τελειώσει, σημειώνοντας ολοσχερή αποτυχία.
Το μάθημα της Διέππης
Δεν υπάρχει αμφιβολία, όταν ειδωθεί από τη σκοπιά του σημερινού ιστορικού, ότι η επιχείρηση ήταν εξ ορισμού καταδικασμένη σε αποτυχία. Οι αξιωματικοί των Συμμάχων δεν είχαν καμία εμπειρία σχετική με παρόμοιες επιχειρήσεις, ο σχεδιασμός ήταν υπερβολικά φιλόδοξος και δεν έλαβε υπόψη του όλες τις παραμέτρους - ιδιαίτερα τις γερμανικές δυνάμεις στην περιοχή, τις οποίες υποεκτίμησε, αλλά και την υποστήριξη των αποβατικών μονάδων από πλευράς εφοδιασμού και εξοπλισμού - το τελευταίο αποδείχτηκε μοιραίο για τα άρματα μάχης, που ακινητοποιήθηκαν στις ακτές. Η εκπαίδευση των ανδρών που έλαβαν μέρος ήταν το λιγότερο ανεπαρκής, τα πυρά υποστήριξης (από τέσσερα αντιτορπιλικά) ήταν ισχνά, ενώ ήταν άστοχη η χρησιμοποίηση στρατιωτών που μόλις έπαιρναν το βάπτισμα του πυρός.
Επιπλέον, οι ακτές δεν ήταν κατάλληλες για την αποβίβαση αρμάτων μάχης, και αυτό ήταν γνωστό στους Γερμανούς - κατά περίεργο τρόπο δεν το πρόβλεψαν οι Βρετανοί. Κάτι που έλειπε - και αποδείχτηκε μοιραίο στη λήψη των αποφάσεων από τους ηγέτες - ήταν μια επαρκής ομάδα πληροφόρησης για την κατάσταση, όπως και η οργάνωση μιας επιχείρησης για την επιτόπια συλλογή πληροφοριών πριν την απόβαση : Αν και δεν αναφέρονται σχετικά στοιχεία, φαίνεται ότι η επιχείρηση στηρίχθηκε σε σκόρπιες πληροφορίες και αεροφωτογραφήσεις. Δεν είναι, επίσης, αληθές ότι οι Γερμανοί είχαν προειδοποιηθεί για την απόβαση: Ειδοποιήθηκαν ελάχιστες ώρες πριν την πραγματοποίησή της και όντως είχαν τεθεί σε συναγερμό.
Το κέρδος, από συμμαχικής πλευράς, από αυτή την παταγώδη αποτυχία ήταν ότι οι επικεφαλής των επιτελείων προβληματίστηκαν πολύ σχετικά με τη στρατηγική του μέλλοντος. Σταμάτησαν να θεωρούν την κατάληψη και χρήση ενός λιμένα ως απαραίτητο όρο για την πραγματοποίηση μιας μεγάλου μεγέθους απόβασης, αντιλήφθηκαν τη σημασία της σωστής και έγκαιρης πληροφόρησης και της σωστής υποστήριξης των μονάδων απόβασης από βοηθητικά τμήματα, όπως Μηχανικού, καταστροφών, διαβιβάσεων κτλ.
Παραπομπές
Δ Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας
Ακαταμάχητος (ατμοκορβέττα)
Η τροχήλατη ατμοκορβέττα Ακαταμάχητος ήταν ένα από τα πρώτα σκάφη του πολεμικού ναυτικού του νεοσύστατου Ελληνικού κράτους. Η ονομασία του οποίου αποτελεί μετάφραση του Αγγλικού ονόματος ‘Invincible’ αγοράσθηκε από την επιτροπή φιλελλήνων της Βρετανίας μαζί με άλλα τέσσερα ατμοκίνητα πλοία το 1824, αξιοποιώντας δάνειο 150.000 λιρών.
Το πλοίο είχε εκτόπισμα 400 τόνων και οι διαστάσεις του ήταν 100x16, 5x5 πόδια. Την κίνηση εξασφάλιζαν δύο μηχανές 50 ίππων που κατανάλωναν καθημερινά 4,5 τόνους. Σε ό,τι αφορά τον οπλισμό του το σκάφος έφερε 4 κορρονάδες των 68 λιβρών, 2 πυροβόλα των 68 λιβρών και 1 πυροβόλο των 32 λιβρών.
Γενικά η ‘Ακαταμάχητος’ χαρακτηριζόταν από κακή κατασκευή. Καταστράφηκε από πυρκαγιά στον Τάμεση κατά τη διάρκεια δοκιμαστικού πλου.
Ιδίου τύπου πλοία είναι τα: Επιχείρησις και Ερμής Ι. Ενώ τα ιδίου τύπου 'Alert' και 'Dasher' δεν καθειλκύσθηκαν ποτέ.
Κατηγορία:Ελληνικές Κορβέτες Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία της επανάστασης του 1821
Κατάλογος πόλεων της Αιγύπτου
Παρατίθεται κατάλογος των σημαντικότερων και μεγαλύτερων πόλεων της Αιγύπτου.
Πηγές
* Αιγυπτος
Πελαγοδρομία
Με τον όρο Πελαγοδρομία χαρακτηρίζεται γενικά η ναυσιπλοΐα που επιχειρείται στο πέλαγος. Ειδικότερα όμως χαρακτηρίζεται το είδος εκείνο της πλεύσης που οδηγεί στα πρόσγεια ενός τόπου προορισμού που χαράσσεται σε ευθεία πορεία, αν η ακτή είναι αθέατη, ή με πορείες από παράλλαξη σε παράλλαξη προχωρημένων σημείων ξηράς, π.χ. ακρωτηρίων, άκρων χερσονήσων κ.λπ. Η Πελαγοδρομία διαφέρει της ακτοπλοΐας ως προς το σημείο αναφοράς των ακτών, που δεν είναι πάντα ορατές σε σχέση με τη δεύτερη. Αν και συμβαίνει πολλές φορές, ειδικά στο Αιγαίο πέλαγος, ένα μέρος επιχειρούμενης ακτοπλοΐας να είναι πελαγοδρομία ή το αντίστροφο. Επίσης με τον ίδιο όρο χαρακτηρίζεται και η απομάκρυνση από τις ακτές κοινώς «ξάνοιγμα» σε ανοικτή θάλασσα.
Κατ΄ επέκταση του όρου αυτού, και οι φάροι που βρίσκονται στα προχωρημένα αυτά σημεία χαρακτηρίζονται «φάροι πελαγοδρομίας». Για παράδειγμα φάροι πελαγοδρομίας που συναντά ένα πλοίο ερχόμενο από δυτικά, (από το Ιόνιο Πέλαγος), προς τον λιμένα του Πειραιά είναι στη σειρά: Γενικά οι Φάροι πελαγοδρομίας έχουν και την μεγαλύτερη φωτιστική ένταση και εμβέλεια, έτσι ώστε όταν ο ένας, αντιπαρερχόμενος, παύσει να διακρίνεται να έχει γίνει ήδη αντιληπτός ο επόμενος. Οι Φάροι πελαγοδρομίας είναι οι κυρίαρχοι φάροι του φαρικού συστήματος (δηλαδή του φαρικού δικτύου), που έχει εγκαταστήσει κάθε ναυτική χώρα.
Εκφράσεις
Από το ρήμα πελαγοδρομώ που σημαίνει ναυσιπλοώ στο πέλαγος, πλέω ανοικτά από τις ακτές, μεταφορικά σημαίνει και εκφεύγω, στο λόγο (προφορικό ή γραπτό), του κυρίου θέματος, ως συνώνυμο του πελαγίζω. Εξ αυτού και ο όρος πελαγοδρομία γίνεται συνώνυμο της απεραντολογίας, π.χ. «ο λόγος του ήταν όλο πελαγοδρομήσεις», ή «απέφευγε ν΄ απαντήσει πελαγοδρομώντας».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ναυσιπλοΐα Κατηγορία:Εκφράσεις
Ντάντα ντι Καντόρε
Η Ντάντα ντι Καντόρε (ιταλικά: Danta di Cadore,, λαδινικά: Danta, ) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπελλούνο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπελλούνο
Ατμοβάρις
Η Ατμοβάρις είναι τύπος Πολεμικού πλοίου, ατμοκίνητη κανονιοφόρος με πυροβολικό σχετικά βαρύ.
Οι Ατμοβάριδες του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού είναι:
Κατηγορία:Πολεμικά πλοία Κατηγορία:Ατμοκίνητα πλοία
Ντομέτζε ντι Καντόρε
Το Ντομέτζε ντι Καντόρε (ιταλικά: Domegge di Cadore, λαδινικά: Doméje) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπελλούνο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Μεγάλες Λίμνες
Μεγάλες Λίμνες (αγγλικά: The Great Lakes), ονομάζονται συνολικά οι λίμνες της Βόρειας Αμερικής Σουπήριορ, Χιούρον, Μίσιγκαν, Ήρι και Οντάριο που αποτελούν μέρος των συνόρων μεταξύ Η.Π.Α. και Καναδά.
Η συνολική έκταση των λιμνών είναι 244.108 τετραγωνικά χιλιόμετρα και ο όγκος των υδάτων που περιέχουν είναι 23.000 κυβικά χιλιόμετρα, περίπου το 18% της παγκόσμιας προμήθειας νερού. Οι Μεγάλες Λίμνες είναι το μεγαλύτερο σύστημα γλυκού νερού στη Γη, και μόνο οι πολικοί παγετώνες έχουν μεγαλύτερες ποσότητες νερού.
Οι λίμνες δημιουργήθηκαν πριν περίπου 5.000 χρόνια, εξαιτίας της δράσης παγετώνων. Η περιοχή που περιλαμβάνει τις Μεγάλες Λίμνες αποτελείται από πετρώματα του αρχαιοζωικού και του παλαιοζωικού αιώνα της λεγόμενης Καναδικής Ασπίδας. Τα πετρώματα αυτά διαμορφώθηκαν από την διάβρωση και προπάντων από την επενέργεια των παγετώνων της τεταρτογενούς περιόδου του καινοζωικού αιώνα, οι μορένες του οποίου αποτέλεσαν εμπόδιο σε ένα ευρύ υδάτινο ρεύμα που κατευθύνεται προς τον ποταμό Μισσισσιππή.
Οι αμερικανικές πολιτείες που βρέχονται από αυτές τις λίμνες είναι: το Μίσιγκαν, το Ουισκόνσιν, η Μινεσότα, η Ιντιάνα, το Οχάιο, η Πενσυλβάνια, Ιλινόι, και η Νέα Υόρκη. Οι περισσότερες πολιτείες που βρέχονται από τις λίμνες αυτές είναι προπύργια του Δημοκρατικού Κόμματος στις τελευταίες 6 εκλογικές αναμετρήσεις. Έχουν ισχυρή βιομηχανία και επλήγησαν από την Οικονομική Κρίση του 2008. Στον Καναδά, όλες οι λίμνες βρέχουν μόνο το Οντάριο.
Πηγές
Κατηγορία:Λίμνες του Καναδά Κατηγορία:Λίμνες των Ηνωμένων Πολιτειών
Κοινότητα Κρατών της Ανατολικής Αφρικής
Η Κοινότητα των Κρατών της Ανατολικής Αφρικής (East African Community ή σύντομα EAC) είναι υπερεθνικός οργανισμός στόχο τη δημιουργία ενός κράτους με την ονομασία Ομοσπονδία της Ανατολικής Αφρικής κάτω από ενιαία κυβέρνηση. Αυτό το έθνος θα κάλυπτε την περιοχή απο τις σημερινές χώρες Τανζανία, Κένυα, Ουγκάντα, Μπουρούντι και Ρουάντα.
Η αρχική ίδρυση της Κοινότητας έγινε το 1967, διαλύθηκε όμως δέκα χρόνια αργότερα. Στις 7 Ιουλίου 2000 τέθηκε σε ισχύ η συνθήκη με την οποία επανιδρύθηκε η Κοινότητα, η οποία είχε υπογραφεί έναν χρόνο νωρίτερα (1999). Η τελωνειακή ένωση των χωρών τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 2005, αφου είχε υπογραφεί τον Μάρτιο του 2004.
Τον Ιανουάριο του 2023, η Κοινότητα της Ανατολικής Αφρικής (EAC) ανακοίνωσε ότι σχεδιάζει να εκδώσει ένα ενιαίο νόμισμα μέσα στα επόμενα τέσσερα χρόνια. Το Συμβούλιο Υπουργών του οργανισμού πρέπει να αποφασίσει για την τοποθεσία του Νομισματικού Ινστιτούτου της Ανατολικής Αφρικής και τη δημιουργία ενός οδικού χάρτη για την έκδοση του ενιαίου νομίσματος.
Η Τανζανία είναι η μόνη χώρα, η οποία κατά συντριπτική πλειοψηφία (80%) αντιτίθεται στη δημιουργία της Ομοσπονδίας. Η Κοινότητα των Χωρών της Ανατολικής Αφρικής αποτελεί στυλοβάτη της Αφρικανικής Οικονομικής Κοινότητας.
Μέλη
Το 2001, όταν επανιδρύθηκε επίσημα η Κοινότητα, ιδρυτικά μέλη έγιναν η Τανζανία, η Κένυα και η Ουγκάντα. Το 2007 ακολούθησαν η Ρουάντα και το Μπουρούντι.
Οι χώρες που είναι μέλη της Κοινότητας είναι γενικά πλουσιότερες σε παραγωγικά αγαθά από τις όμορες Λαϊκή Δημοκρατία Κονγκό και Σουδάν, οι οποίες ταλανίζονται από εμφύλιες συγκρούσεις. Τα περισσότερα από τα κράτη μέλη μιλούν μία γλώσσα, τη Σουαχίλι. Ανάμεσα στα σχέδια της κοινότητας ήταν η εισαγωγή κοινού νομίσματος πριν το 2015 (Σελίνι της Ανατολικής Αφρικής). Η Κοινότητα έχει ήδη Δικαστήριο, Κοινοβούλιο και ενιαίο Διαβατήριο (από την 1η Απριλίου του 1999).
Την 1η Ιουλίου 2010 εγκαινιάστηκε από τον πρόεδρο της Κένυας Μουάι Κιμπάκι και η Κοινή Αγορά των κρατών του οργανισμού. Με βάση αυτήν, επιτρέπεται η ελεύθερη διακίνηση αγαθών στις χώρες που συμμετέχουν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αφρική
Αλ Σαντ ΣΚ
Η Αλ Σαντ είναι αθλητικός σύλλογος από την Ντόχα του Κατάρ. Είναι περισσότερος γνωστός για το ποδοσφαιρικό του τμήμα, το οποίο αγωνίζεται στην ανώτατη κατηγορία της χώρας, την Κατάρ Σταρς Λιγκ. Ο σύλλογος έχει ακόμη τμήματα χειροσφαίρισης, καλαθοσφαίρισης, πετοσφαίρισης και επιτραπέζιας αντισφαίρισης. Είναι ο πιο πετυχημένος αθλητικός σύλλογος της χώρας, έχοντας το ρεκόρ των περισσοτέρων εθνικών πρωταθλημάτων.
Επιτυχίες
.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1969 Κατηγορία:Αλ Σαντ
Ρούντολφ Ες (πολιτικός)
Ο Ρούντολφ Βάλτερ Ρίχαρντ Ες [] (γερμ. Rudolf Walter Richard Heß) (* 26 Απριλίου 1894 στην Αλεξάνδρεια Αιγύπτου, † 17 Αυγούστου 1987 στο Βερολίνο) ήταν κορυφαίο πολιτικό στέλεχος του ναζιστικού κόμματος της Γερμανίας. Διορίστηκε υπαρχηγός του κόμματος από τον Χίτλερ το 1933, θέση που διατήρησε μέχρι το 1941, όταν κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου πέταξε μόνος του στη Σκωτία σε μια απόπειρα να διαπραγματευτεί μια συνθήκη ειρήνης με το Ηνωμένο Βασίλειο. Φυλακίστηκε και αργότερα καταδικάστηκε σε ισόβια φυλάκιση ως εγκληματίας πολέμου, ποινή που εξέτισε μέχρι το τέλος της ζωής του.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Ρούντολφ Ες γεννήθηκε στις 26 Απριλίου 1894 στην Αίγυπτο, όπου ο πατέρας του, ο Φριτς Ες, ασχολούνταν με το εμπόριο, πηγή αυτού του πλούτου ήταν η εταιρία Hess & Co. Η μητέρα του λεγόταν Κλάρα Μυνχ (Klara Münch). Ο Ες πέρασε τα πρώτα χρόνια της ζωής του στην Αλεξάνδρεια, όπου φοίτησε σε γερμανικό σχολείο. Αργότερα συνέχισε τα μαθήματά του στο σημερινό Κιρχενλάμιτς, στην βορειοανατολική Βαυαρία. Η οικογένειά του τον έστειλε το Σεπτέμβριο του 1908 έως το 1911 στο Μπαντ Γκόντεσμπεργκ κοντά στη Βόννη για να τελειώσει εκεί το σχολείο. Αφού πήρε το απολυτήριο του, άρχισε να ασχολείται με το εμπόριο στο Αμβούργο. Έμεινε εκεί μέχρι την έναρξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου το 1914, όπου πήγε να πολεμήσει ως εθελοντής σε ηλικία των 20 ετών. Αρχικά πολέμησε στο πεζικό και αργότερα έγινε πιλότος της πολεμικής αεροπορίας. Μέχρι τα τέλη του πολέμου είχε προαχθεί από Υποδεκανέας σε υπολοχαγός και το 1917 τραυματίστηκε όταν μια σφαίρα του διαπέρασε τον αριστερό στο πνεύμονα.
Οι αρχές (1920-33)
Ο Ες σπούδασε πολιτική οικονομία, ιστορία και γεωπολιτική (με καθηγητή τον Καρλ Χαουσχόφερ, με τον οποίο διατήρησε και τα επόμενα χρόνια φιλικές σχέσεις) στο Μόναχο. Ως φοιτητής ήρθε σε επαφή με εθνικοσοσιαλιστικά κυκλώματα όταν έγινε μέλος της οργάνωσης «Σιδερένια Γροθιά» (Eiserne Faust). Επίσης έγινε μέλος της «Εταιρείας της Θούλης» (Thule-Gesellschaft), για την οποία έγραψε και δημοσίευσε εθνικιστικά και αντισημιτικά άρθρα ο Ντίτριχ Έκαρτ. Το διάστημα αυτό γνώρισε τον λοχαγό Ερνστ Ρεμ (αργότερα ηγέτης των SA) και τον Χάινριχ Χίμλερ (αργότερα ηγέτης των SS).
Στις αρχές του 1920 έγινε το 16ο μέλος του Εθνικοσοσιαλιστικού Γερμανικού Εργατικού Κόμματος. Το φθινόπωρο του 1920 ίδρυσε στο Μόναχο τον Εθνικοσοσιαλιστικό Σύνδεσμο Φοιτητών. Ο Ες είχε πει για τον Χίτλερ το 1924: «Δεν θα βρεις παρά μόνο μια φορά στην ζωή σου έναν άνθρωπο ικανό ώστε σε κάποια μαζική συγκέντρωση να μπορεί να αιχμαλωτίσει τα ανώτατα στελέχη τόσο της ακροδεξιάς όσο και της ακροαριστεράς».
Στις 9 Νοεμβρίου 1923 πήρε μέρος μαζί με τον Ρεμ, τον Χίτλερ και άλλα 1.500 άτομα περίπου στο πραξικόπημα των Ναζί, οι οποίοι προσπάθησαν (με πρότυπο το πραξικόπημα του Μπενίτο Μουσολίνι στην Ιταλία το 1922) για πρώτη φορά να καταλάβουν την εξουσία στη Γερμανία. Μετά την αποτυχία του πραξικοπήματος συνελήφθη και καταδικάστηκε σε 15 μήνες φυλάκισης. Μαζί με τον Χίτλερ φυλακίστηκε στο φρούριο του Λάντσμπεργκ, όπου τον βοήθησε να γράψει το πρώτο μέρος του «Mein Kampf». Αφού αποφυλακίστηκε πρόωρα, εργάστηκε για μικρό διάστημα στο πανεπιστήμιο του Μονάχου ως βοηθός και έπειτα έγινε πάλι γραμματέας του Χίτλερ.
Μετά από την κατάληψη της εξουσίας από το ναζιστικό κόμμα το 1933, ο Ες έγινε μέλος του υπουργικού συμβουλίου. Με διαταγή του Χίτλερ απόκτησε το δικαίωμα να φορά ηγετική στολή των SS.
Στις 21 Απριλίου 1933 ορίστηκε αναπληρωτής φύρερ του Αδόλφου Χίτλερ. Ο Ες ήταν υπεύθυνος για πολλά υπουργεία, περιλαμβανομένων των Εξωτερικών, Οικονομίας, Υγείας, Παιδείας και Δικαιοσύνης. Όλοι οι νόμοι περνούσαν από το γραφείο του για έγκριση, με την εξαίρεση αυτούς που αφορούσαν τον στρατό, την αστυνομία και την εξωτερική πολιτική, και συνέγραψε πολλές από τις διαταγές του Χίτλερ..
Τα χρόνια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου (1939-45)
Κατά τη διάρκεια της εθνικοσοσιαλιστικής δικτατορίας στη Γερμανία ο Ες συνέβαλλε στην οργάνωση της καταδίωξης των Εβραίων. Επίσης φρόντισε στην κατειλημμένη Πολωνία να πραγματοποιηθεί ο μέγιστος σε βαθμό πιθανός χωρισμός μεταξύ Γερμανών και Πολωνών υποστηρίζοντας και εφαρμόζοντας ρατσιστικούς νόμους.
Σε αντίθεση με τον καγκελάριο Χίτλερ, ο Ες είχε σχετικά καλή φήμη στο εξωτερικό, τουλάχιστον δεν υπολογίζονταν ως φανατικός εθνικοσοσιαλιστής. Για τον λόγο αυτό ο Χίτλερ προτιμούσε να στέλνει αυτόν στις ανεπίσημες διαπραγματεύσεις.
Στις 10 Μαΐου 1941 ο Ες πέταξε με αεροπλάνο τύπου Messerschmitt Bf 110 στη Σκοτία, θέλοντας να συναντήσει τον ηγέτη (έτσι τουλάχιστον πίστευε) του βρετανικού ειρηνιστικού κινήματος, τον Δούκα του Χάμιλτον, με σκοπό να σταματήσει ο πόλεμος μεταξύ της Γερμανίας και του Ηνωμένου Βασιλείου και να μπορέσει η Γερμανία να στραφεί κατά της Σοβιετικής Ένωσης. Ο πόλεμος αυτός μεταξύ των δύο συγκεκριμένων χωρών σήμαινε για τον Ες την «αυτοκτονία της λευκής φυλής» (βλ. Mein Kampf). Δεν πέτυχε, όμως, και συνελήφθη, αφού οι Άγγλοι δεν είχαν καμία διάθεση να διαπραγματευτούν με τους ναζιστές. Στη Γερμανία, το ναζιστικό καθεστώς ερμήνευσε την πτήση του Ες δημοσίως ως προδοσία. Επίσης η ηγεσία δήλωσε πως ο Ες ήταν παράφρονας.