Νυφικό_φόρεμα
Δυτική Κουλτούρα
Οι γάμοι που πραγματοποιούνταν κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα κι αμέσως μετά από αυτόν ήταν συχνά κάτι περισσότερο από την ένωση δύο ανθρώπων. Ήταν ένωση μεταξύ οικογενειών, επιχειρήσεων ακόμη και χώρων. Πολλοί γάμοι ήταν περισσότερο θέμα πολιτικής παρά αγάπης, ιδιαίτερα μεταξύ αριστοκρατών και ανώτερων κοινωνικών τάξεων. Οι νύφες λοιπόν, ήταν αναμενόμενο να ντύνονται με τέτοιον τρόπο που να αντικατοπτρίζεται η κοινωνική θέση της οικογένειάς τους, καθώς κατά τη διάρκεια της τελετής αντιπροσώπευαν πρωτίστως τις οικογένειές τους και δευτερευόντως τις ίδιες. Νύφες λοιπόν από πλούσιες οικογένειες συχνά φορούσαν νυφικά φορέματα με πλούσια χρώματα και μοναδικά υφάσματα σε έντονους χρωματισμούς και ποιότητες όπως γούνα, βελούδο ή μετάξι. Κατά τη διάρκεια των αιώνων οι νύφες συνέχισαν να ντύνονται με τρόπο που να μαρτυρά την κοινωνική τους θέση, ακολουθώντας πάντα το ύφος της μόδας, και με τα ακριβότερα και εντυπωσιακότερα υλικά που μπορούσαν να αποκτήσουν με τα χρήματα τους. Οι φτωχότερες νύφες φορούσαν την ημέρα του γάμου τους το καλό τους φουστάνι, εκείνο δηλαδή το οποίο φορούσαν τις Κυριακές και τις γιορτές στην εκκλησία. Η ποσότητα επίσης των υλικών από τα οποία φτιαχνόταν το νυφικό αντανακλούσε την κοινωνική θέση της νύφης, ενώ έκανε φανερή, στους καλεσμένους του γάμου, την οικονομική επιφάνεια της οικογένειας της νύφης. Στις μέρες μας, καθώς οι δυτικές παραδόσεις έχουν χαλαρώσει και οι αλλαγές είναι πια αποδεκτές, υπάρχει ποικιλία τόσο στις τιμές όσο και στα χρώματα και τα μήκη των νυφικών. Οι νύφες μπορούν να αγοράσουν έτοιμα φορέματα, να φορέσουν κάποιο οικογενειακό κειμήλιο, να ράψουν κάποιο νυφικό στα μέτρα τους, ενώ υπάρχει και η λύση των οίκων νυφικών στους οποίους μπορεί κάθε μέλλουσα νύφη να δοκιμάσει διάφορα νυφικά κι αφού καταλήξει στο ιδανικό για εκείνη, αφού μεταποιηθεί το νυφικό που επέλεξε ώστε να φαίνεται πως ράφτηκε για αυτή, το ενοικιάζει. μικρογραφία|αριστερά|Η λαίδη Φόρεστ φορώντας νυφικό φόρεμα βικτοριανού στιλ. Αυστραλία, 1876. μικρογραφία|253x253px|Νυφικό Sullivan, 1908 (Συλλογή [[Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα|Πελοποννησιακού Λαογραφικού Ιδρύματος/2006.6.91).]] Παραδοσιακά τα νυφικά βασίζονται στις τάσεις της μόδας κάθε εποχής. Για παράδειγμα, στη δεκαετία του 1920, τα νυφικά ήταν κοντά στο μπροστινό μέρος με μακρύτερη ουρά στο πίσω μέρος και φοριόταν με πέπλο σε κλοσέ γραμμή. Αυτή η τάση συνεχίστηκε ως τα τέλη της δεκαετίας του 1940, οπότε και επανήλθαν στη μόδα τα νυφικά με φουσκωτή φούστα και σχέδια εμπνευσμένα από την βικτωριανή εποχή. Αν και τα βικτωριανού ύφους νυφικά κυριάρχησαν στην αγορά, με τις απαραίτητες αλλαγές που επέβαλε σε κάθε χρονική στιγμή η μόδα, ένας αυξανόμενος αριθμός των σύγχρονων γυναικών δεν επιλέγουν για την ημέρα του γάμου τους αυτή την τάση. Πρόκειται κυρίως για γάμους μη παραδοσιακούς, γάμους στους οποίους η νύφη είναι μεγαλύτερης ηλικίας ή γάμους στους οποίους η νύφη παντρεύεται για δεύτερη φορά. Σήμερα τα νυφικά στον δυτικό κόσμο είναι συνήθως λευκά, αν και στο λευκό συμπεριλαμβάνονται αποχρώσεις όπως το ζαχαρί, το εκρού, το σαμπανί. Παρατηρείται επίσης η συνήθεια, οι νύφες να προτιμούν την ενοικίαση ενός μεταχειρισμένου νυφικού από την αγορά ενός νέου με σκοπό την μείωση του κόστους της τελετής. Η βασίλισσα της Σκωτίας, Μαίρη, το 1559, επέλεξε να φορέσει λευκό νυφικό όταν παντρεύτηκε τον πρώτο της σύζυγο Δελφίνο Φραγκίσκο της Γαλλίας, μιας και το λευκό ήταν το αγαπημένο της χρώμα, παρόλο που για το γαλλικό βασίλειο το λευκό ήταν χρώμα πένθους. Η πρώτη τεκμηριωμένη περίπτωση πριγκίπισσας η οποία φορούσε λευκό νυφικό σε γαμήλια τελετή είναι η Philippa της Αγγλίας. Το λευκό δεν γίνεται δημοφιλής επιλογή μέχρι το 1840, με το γάμο της βασίλισσας Βικτώριας με τον Αλβέρτο πρίγκιπα της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα. Η Βικτώρια φορούσε ένα λευκό φόρεμα στην τελετή θέλοντας να ενσωματώσει κάποια δαντέλα που της χαρίστηκε ως δώρο. Το επίσημο πορτρέτο του γάμου δημοσιεύθηκε ευρέως και πολλές άλλες νύφες επέλεξαν λευκό νυφικό σύμφωνα με τις επιλογές της βασίλισσας. Η παράδοση του λευκού νυφικού συνεχίζεται μέχρι τις μέρες μας αν και πριν την βικτωριανή εποχή, η νύφη φορούσε οποιοδήποτε χρώμα, ακόμη και μαύρο, χρώμα εξαιρετικά διαδεδομένο στη Σκανδιναβία. Αργότερα προτιμήθηκε περισσότερο το λευκό ως χρώμα που συμβόλιζε την παρθενία, αν και αυτή δεν ήταν η αρχική πρόθεση. Το λευκό φόρεμα είναι στην πραγματικότητα ένα συμβολικό φόρεμα βάπτισης. Είναι μια παραλλαγή του λευκού ράσου που φορούν στην Δυτική Καθολική παράδοση τα μέλη του κλήρου, οι χορωδίες της εκκλησίας και τα φορέματα που φορούν τα κορίτσια όταν κάνουν την πρώτη τους κοινωνία και την επικύρωση τους, αλλά και από τις γυναίκες που κάνουν θρησκευτικούς όρκους. Οι Εβραίοι έχουν υιοθετήσει αυτές τις δυτικές φορεσιές. Σήμερα το λευκό φόρεμα θεωρείται απλώς ως η πιο παραδοσιακή και λαϊκή επιλογή για γάμους. Στις αρχές του 21ου αιώνα, περίπου το 75% των νυφικών στην αγορά είναι αμάνικο και στράπλες. Άλλες νύφες προτιμούν πιο μέτρια στυλ με μανίκια, ψηλότερα ντεκολτέ και καλυμμένες πλάτες. Τα περισσότερα από τα σημερινά γαμήλια φορέματα έχουν πλάτη με δαντέλα ή πλάτη με φερμουάρ. Τα νυφικά μπορεί επίσης να είναι μακριά ή κοντά, ανάλογα με τον τύπο του γάμου. Πολλά δυτικά τελετουργικά φορέματα προέρχονται από χριστιανικές τελετουργικές στολές. Ήταν λοιπόν απαραίτητο να μειωθεί η έκθεση στο δέρμα. Σε απάντηση αυτής της τάσης, τα αμάνικα ή στράπλες φορέματα φορούν συχνά μακριά λευκά γάντια.