cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γνωρίστε τον Ντέιβ
Αποδοχή
Η επίδοση της ταινίας έγινε ένα ανέκδοτο για τους κωμικούς, με τον Τζέι Λένο να λέει πως ο τίτλος της ταινίας ήταν να αλλάξει σε Γνωρίστε τον Ντέιβ: Το Blockbuster να υπονοεί πως η ταινία θα έπρεπε να κυκλοφορήσει κατευθείαν σε DVD. Στο επεισόδιο του Family Guy με τίτλο "Οι Φίλοι του Πίτερ Γ.", κατά τη διάρκεια του τραγουδιού του "Mr Booze", ο Καρλ ανέφερε πως από τη στιγμή που άρχισε να πίνει, δεν άφησε ποτέ τον καναπέ και έχει δει κάθε ταινία που έχει κάνει. Το Γνωρίστε τον Ντέιβ είναι η πρώτη ταινία που ανέφερε, και ο Καρλ αναφέρει πως την έχει δει.
Η ταινία απέφερε 11.803.254 δολάρια στο εγχώριο box office. Ωστόσο η ταινία έφερε καλύτερη επίδοση σε άλλα μέρη του κόσμου κάνοντας ένα μεγάλο ρεύμα ψηλά στο εξωτερικό των 38.846.825 δολαρίων και αποφέροντας παγκοσμίως 50.650.079 δολάρια. Ωστόσο η ταινία δεν κατάφερε να γίνει ακαθάριστη πάνω από τον προϋπολογισμό της, κάνοντας την μια βόμβα στο box office. Προτάθηκε για δυο Βραβεία Razzie, Χειρότερου Ηθοποιού (Έντι Μέρφι) και του χειρότερου ζευγαριού στην τηλεόραση (Ο Έντι Μέρφι μέσα στον Έντι Μέρφι).
Ο Έντι Μέρφι παρέλειψε την πρεμιέρα της ταινίας επειδή δούλευε σε μια νέα ταινία του 2012, την κωμωδία Χιλιάδες Κόσμοι. Ο σεναριογράφος Μπιλ Κόρμπετ έχασε επίσης την πρεμιέρα, επειδή είπε πως η αιτία ήταν οικογενειακά σχέδια, "δεν είναι αυτή μια πράξη διαμαρτυρίας".
Ο Μπιλ Κόρμπετ είπε πως θα επιθυμούσε πολύ να καταγράψει μια διαδρομή του Γνωρίστε τον Ντέιβ στο RiffTrax, μια σελίδα που διαθέτει δυνατότητα λήψης σχόλια με ήχο που καταγράφονται από το Science Mystery Theater 3000 με τη στυπτηρία του Μάικλ Τζ. Νέλσον και άλλων τακτικών σχολιαστών συμπεριλαμβανομένου τον Κόρμπετ. Ωστόσο ο Κόρμπετ είπε πως η διαδρομή δεν ήταν πιθανό να ηχογραφηθεί από τη στιγμή που οι κωμωδίες συχνά δουλεύουν σαν παρωδίες. Μια αναφορά στην ταινία ήταν πως παρ'ολο που συμπεριλαμβάνονται τα σχόλια του RiffTrax Presents για την ταινία Πλανήτης των Πιθήκων ηχογραφημένη από τον Μάθιου Τζ. Έλλιοττ (στην οποία πρότεινε πως ο αληθινός σκοπός του σκηνοθέτη ήταν να ξεκινήσει με τον χαρακτήρα του Τσάρλτον Χέστον στο διάστημα μέσα στον γίγαντα Έντι Μέρφι), όπως επίσης και τα σχόλια για το Η Μέρα Μετά Το Αύριο ηχογραφημένη από τον Κόρμπετ και τον Κέβιν Μέρφι, στην οποία ο Μπιλ ισχυρίζεται πως τα φυσικά φαινόμενα που επηρέαζουν το Λός Άντζελες ήταν "σχεδόν τόσο μεγάλη όσο μια καταστροφή στο Χόλυγουντ όσο και στο box office του Γνωρίστε τον Ντέιβ.
42355 Τυφών
Ο αστεροειδής 42355 Τυφών (42355 Typhon) είναι ένα σώμα (SDO- Scattered Disc Object) που ανήκει στη ζώνη που είναι γνωστή με το όνομα «Διασκορπισμένος δίσκος» (Scattered disc). Η ανακάλυψή του έγινε στις 5 Φεβρουαρίου 2002, στα πλαίσια του προγράμματος ΝΕΑΤ. Το προσωρινό του όνομα ήταν 2002 CR46. Το όνομα «Τυφών» προέρχεται από το ομώνυμο μυθικό τέρας, τον Τυφώνα.
Ουαλεντινιανός Γ΄
Ο Ουαλεντινιανός Γ΄ ή Βαλεντινιανός Γ΄ (Flavius Placidus Valentinianus, 2 Ιουλίου 419 - 16 Μαρτίου 455) ήταν αυτοκράτορας της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από το 425 έως το 455. Η βασιλεία του χαρακτηρίστηκε από τον συνεχιζόμενο διαμελισμό της δυτικής αυτοκρατορίας.
42355 Τυφών
Φυσικά χαρακτηριστικά
Με βάση παρατηρήσεις από το διαστημικό τηλεσκόπιο Σπίτζερ το 2007 υπολογίστηκε ότι το διπλό σύστημα αντιστοιχεί όσον αφορά σε μέγεθος σε ένα αστεροειδή με διάμετρο 175±15 χιλιόμετρα, εκτίμηση που στη συνέχεια βρέθηκε να είναι συνεπής με παρατηρήσεις από το διαστημικό τηλεσκόπιο Χέρσελ το 2012, όταν υπολογίστηκε αθροιστική διάμετρος 185 ±7 χιλιόμετρα. Αυτά τα δεδομένα έρχονται σε αντίθεση με παλαιότερες μετρήσεις από το Χέρσελ, όταν με διαφορετική μέθοδο υπολογίστηκε ότι η αθροιστική διάμετρος είναι 138±9 χιλιόμετρα (με λευκαύγεια 0,07-0,09).
Με βάση της παρατηρήσεις του 2012, η μέση πυκνότητα του συστήματος είναι μόλις 0,35 g/cm3, υποδεικνύοντας ότι πρόκειται για πολύ πορώδη σώματα.
Ουαλεντινιανός Γ΄
Καταβολές
Στέφθηκε αυτοκράτορας σε ηλικία 6 ετών και ως εκ τούτου επιτροπευόταν από τη μητέρα του. Βασίλεψε για τριάντα χρόνια, διάστημα μεγάλο για τα δεδομένα της εποχής του. Δολοφόνησε τον βασικότερο στρατηγό του Αέτιο και δολοφονήθηκε από φίλους του ιδίου ως αντεκδίκηση, πιθανότατα με εντολή του διαδόχου του Πετρόνιου Μάξιμου.
42355 Τυφών
(42355) Τυφών I Έχιδνα
Το αντικείμενο προσδιορίστηκε ως διπλό το 2006 και μπορεί να χαρακτηριστεί ως ο πρώτος διπλός κένταυρος, αν ορίσουμε τους κενταύρους, με μία εκτεταμένη έννοια, ως ένα αντικείμενο σε μια ασταθή τροχιά, με περιήλιο μέσα στην τροχιά του Ποσειδώνα.
Ουαλεντινιανός Γ΄
Οι πρώτοι τίτλοι σε ηλικία δύο ετών
Κατά το διάστημα μεταξύ 421 και 423 ο Ουαλεντινιανός πήρε τον τίτλο του Νωβελίσσιμου από τον αυτοκράτορα Ονώριο ωστόσο η πράξη αυτή δεν αναγνωρίστηκε από δικαστήριο του αυτοκράτορα της ανατολής Θεοδοσίου Β΄. Μετά το θάνατο του πατέρα του ο Ουαλεντινιανός ακολούθησε τη μητέρα του και την αδερφή του στην Κωνσταντινούπολη όπου έζησε στην <<αυλή>> του Θεοδόσιου.
42355 Τυφών
(42355) Τυφών I Έχιδνα
Το δεύτερο σώμα που ανακαλύφθηκε το 2006 ονομάστηκε (42355) Τυφών I Έχιδνα (αγγλ:(42355) Typhon I Echidna), από το όνομα της συζύγου του Τυφώνα, Έχιδνας. Η Έχιδνα περιφέρεται γύρω από τον Τυφώνα σε απόσταση περίπου 1300 χλμ., με περίοδο 11 ημέρες. Η διάμετρός της υπολογίζεται στα 89±6 χλμ. Στο σύνολό του, το δυαδικό σύστημα υπολογίστηκε ότι έχει μάζα περίπου 9,5×1018.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεταποσειδώνια αντικείμενα Κατηγορία:Κένταυροι (Αστρονομία)
Ουαλεντινιανός Γ΄
Βασιλεία
Ο ανήλικος Ουαλεντινιανός ευτύχησε να έχει ως στρατηγό τον Αέτιο ο οποίος κατήγαγε σημαντικές νίκες απέναντι στα βαρβαρικά φύλα με πρώτη τις νίκες επί των Βησιγότθων στη Γαλατία (426, 429 και 436). Το 437 ενήλικος πλέον, παντρεύτηκε στην Κωνσταντινούπολη τη Λικινία Ευδοξία ανιψιά του Θεοδοσίου, ενώνοντας έτσι τους δύο κλάδους της Θεοδοσιανής δυναστείας. Με την επιστροφή του στη Ρώμη είχε την πλήρη νομιμοποίηση του θρόνου της Δύσης, τα ηνία όμως της αυτοκρατορίας επί της ουσίας τα είχε ο στρατηγός του Αέτιος ο οποίος συνέχισε τη νικηφόρα πορεία του και νίκησε τους Ούννους του Αττίλα στα καταλαυνικά πεδία (πλησίον της σημερινής πόλης Τρουά) στη μάχη που έμεινε στην ιστορία ως Μάχη των Εθνών (451). Αφορμή για τη μάχη με τους Ούννους ήταν η πρόταση του Αττίλα να παντρευτεί την Ονωρία (ετεροθαλή αδελφή του αυτοκράτορα) και ως προίκα να αποκτήσει ένα σημαντικό μέρος της αυτοκρατορίας. Είχε προηγηθεί επιστολή της ίδια της Ονωρίας μέσω ενός υπηρέτη της (Υάκινθος) ζητώντας από τον Αττίλα να την απαλλάξει από τον ανυπόφορο γάμο της. Φυσικά η απάντηση του Ουαλεντινιανού ήταν αρνητική και ο Αττίλας ξεκίνησε την εισβολή στα ρωμαϊκά εδάφη. Αν και οι νίκες του σημαντικού στρατηγού Αέτιου ενδυνάμωσαν τη θέση της καταρρέουσας αυτοκρατορίας και ενίσχυσαν το κύρος της, δεν αντιστάθμισαν την εξίσου σημαντική απώλεια όλης της Βόρειας Αφρικής από τον Γιζέριχο και τους Βανδάλους (439)
Μελία Λάρισας
Η Μελία είναι πεδινό χωριό στο Νομό Λαρίσης. Βρίσκεται στο δήμο Κιλελέρ και στη δημοτική ενότητα Πλατυκάμπου. Είναι 19,5 χιλιόμετρα μακριά από τη Λάρισα και έχει υψόμετρο 62 μέτρα.
Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το σχέδιο “Καποδίστριας”, μέχρι το 2010, η Μελία ανήκε στο Τοπικό Διαμέρισμα Μελίας, του πρώην Δήμου Πλατυκάμπου του νομού Λαρίσης.
Ιστορία
Το χωριό ονομαζόταν παλιά Τσουλάρ (ως το 1920ν και το 1883 προσαρτήθηκε στο δήμο Ογχήστου . Το 1912, ορίστηκε ως έδρα της κοινότητας Τσουλάρ.
Εξέγερση Κιλελέρ
Οι κολίγοι είχαν προγραμματίσει το Σάββατο 6 Μαρτίου πανθεσσαλικό συλλαλητήριο στη Λάρισα, με αφορμή τη συζήτηση του αγροτικού νομοσχεδίου στη Βουλή. Από νωρίς το πρωί άρχισαν να συρρέουν στην πόλη διαδηλωτές από τα γύρω χωριά. Στο σιδηροδρομικό σταθμό του Κιλελέρ, κάπου 200 χωρικοί θέλησαν να επιβιβασθούν σε τρένο χωρίς να πληρώσουν εισιτήριο. Ο διευθυντής των Θεσσαλικών Σιδηροδρόμων, Πολίτης, που επέβαινε στο τρένο, τους το αρνήθηκε. Οι χωρικοί οργίστηκαν κι άρχισαν να λιθοβολούν το συρμό, σπάζοντας τα τζάμια των βαγονιών.
Το τρένο απομακρύνθηκε, αλλά σε απόσταση ενός χιλιομέτρου επαναλαμβάνονται οι ίδιες σκηνές από ομάδα 800 χωρικών. Οι άνδρες της στρατιωτικής δύναμης που ευρίσκοντο εντός του τρένου και μετέβαιναν στη Λάρισα για το συλλαλητήριο, διατάχθηκαν από τον επικεφαλής τους να πυροβολήσουν στον αέρα για εκφοβισμό. Οι χωρικοί εξαγριώνονται και τους επιτίθενται με πέτρες και ξύλα. Οι στρατιώτες ξαναπυροβολούν, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν δύο ή κατ' άλλους τέσσερις χωρικοί και να τραυματισθούν πολλοί. Ανάλογα επεισόδια έγιναν και στο χωριό Τσουλάρ (παλιά ονομασία του χωριού), με δύο νεκρούς χωρικούς και 15 τραυματίες.
Οι συμπλοκές μεταξύ άοπλων διαδηλωτών και δυνάμεων καταστολής επεκτάθηκαν και στη Λάρισα, όταν οι αγρότες πληροφορήθηκαν τα αιματηρά επεισόδια στο Κιλελέρ και το Τσουλάρ. Δύο κολίγοι έπεσαν νεκροί, όταν το ιππικό ανέλαβε δράση. Το συλλαλητήριο έγινε, τελικά, με ειρηνικό τρόπο στις 3 το μεσημέρι στην Πλατεία της Θέμιδος.
Για τις ταραχές στο Κιλελέρ, στο Τσουλάρ και τη Λάρισα, πολλά άτομα συνελήφθησαν και προφυλακίστηκαν. Αρκετοί αγρότες αθωώθηκαν στη συνέχεια με βουλεύματα, ενώ συνολικά 62 διαδηλωτές παραπέμφθηκαν σε δίκη. Αθωώθηκαν όλοι στις 23 Ιουνίου 1910, σε μια προσπάθεια εκτόνωσης της κατάστασης.
Β' Παγκόσμιος Πόλεμος
Το χωριό αυτό καταστράφηκε κατά τα 2/3 τη νύκτα της 21ης προς 22α Αυγούστου 1944 από το γερμανικό τάγμα εφόδου, που είχε έδρα στο διπλανό χωριό Πλατύκαμπος, σε αντίποινα δολιοφθοράς που προξένησαν οι αντάρτες.
Ο Αθανάσιος Ντόβας προστάτεψε το υπόλοιπο 1/3 του χωριού. Βραβεύεται κάθε χρόνο από το σύλλογο ανταρτών του Ν. Λαρίσης.
Δομή
Στο χωριό υπάρχει η εκκλησία του αγίου Αθανασίου, που είναι και πολιούχος του χωριού, και εορτάζει στις 2 Μαΐου, καθώς και ένα δημοτικό σχολείο, το οποίο όμως δε χρησιμοποιείται πλέον για παρακολούθηση μαθημάτων.
Το 2019, πραγματοποιήθηκαν τα θυρανοίξια του ναού του Αγίου Τρύφωνα στη συνοικία Χατζηλαζάρο.
Παλαιότερα ήταν Κοινότητα, στην οποία υπάγονταν τα χωριά Μόδεστος (Σαρχανλάρ ), Αναγέννησις (Σάρκολον ) και ο οικισμός στο σιδηροδρομικό σταθμό. Σήμερα αποτελεί ομώνυμο δημοτικό διαμέρισμα.
Η πιο συνηθισμένη ασχολία των κατοίκων είναι η γεωργία και η κτηνοτροφία, ενώ οι γυναίκες συνήθως ασχολούνται με τα οικιακά.
Πληθυσμός
Το 1950 αριθμούσε 864 κατοίκους. Στην απογραφή του 2001 αριθμούσε 841 και 309 κατοίκους το 2011.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Κιλελέρ
Αφροδίτη Λαουτάρη
Η Αφροδίτη Λαουτάρη (1893-1975) ήταν Ελληνίδα τραγουδίστρια και ηθοποιός του ελαφρού μουσικού θεάτρου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Πάτρα το 1893. Σε νεαρή ηλικία βρέθηκε στο μουσικό θέατρο του Παπαϊωάννου, όπου δεν άργησαν να εκτιμηθούν η φωνή της και τα σκηνικά της χαρίσματα, αν και ήταν αυτοδίδακτη. Το 1915 ήδη αποτελούσε μία από τις πρωταγωνίστριες του εν λόγω θιάσου και από τότε επί σειρά ετών διακρίθηκε ως πρωταγωνίστρια σε πολλούς ρόλους έργων ελληνικής και ξένης μουσικής θεατρικής φιλολογίας. Υπήρξε ερμηνεύτρια της ελληνικής οπερέτας, ειδικά στη δεκαετία του 1920. Αποσύρθηκε όμως γρήγορα από το θέατρο και υπήρξε αν όχι η πρώτη, τουλάχιστον μία από τις πρώτες εκφωνήτριες της ελληνικής ραδιοφωνίας το 1938, όπου το όνομά της Αφροδίτης κυριαρχούσε. Συνέχισε ως εκφωνήτρια και μετά τον πόλεμο για μια ακόμη δεκαετία. Στο πρόσωπο της Αφροδίτης Λαουτάρη έμοιαζε αρκετά η Σοφία Βέμπο. Πέθανε το 1975.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες υψίφωνοι Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί μουσικού θεάτρου
Παναγιώτης Δημητρουλόπουλος
Ο Παναγιώτης Δημητρουλόπουλος (Κρέστενα, 1955) είναι Έλληνας πολιτικός, νομάρχης Ηλείας από το 1999 έως το 2007, βουλευτής του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και από το 2013 μέλος της Πολιτικής Επιτροπής της Κοινωνικής Συμφωνίας. Τον Μάρτιο του 2015 εξελέγη πρόεδρος του κόμματος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1955 στα Κρέστενα και σπούδασε Φυσικός στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Από τα φοιτητικά του χρόνια ασχολήθηκε με τα πολιτικά. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος και γραμματέας της ΠΑΣΠ από το 1974 έως το 1977. Επίσης ήταν ιδρυτικό μέλος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Στη συνέχεια διορίστηκε καθηγητής Μέσης Εκπαίδευσης και από το 2013 είναι μέλος της Πολιτικής Επιτροπής της Κοινωνικής Συμφωνίας.
Το 1991 εκλέχτηκε δημοτικός σύμβουλος Κρεστένων και το 1994 νομαρχιακός σύμβουλος Ηλείας. Το 1998 κατήλθε ως υποψήφιος στις εκλογές για τη νομαρχία Ηλείας και εξελέγη νομάρχης, με ποσοστό 55,3%. Στις επόμενες εκλογές, επανεξελέγη νομάρχης με ποσοστό 55,8%. Διεκδίκησε έδρα στις εκλογές του 2007 και στις εκλογές του 2009, κατά τις οποίες εξελέγη βουλευτής Ηλείας με το ΠΑΣΟΚ.
Μετά τη διαγραφή του από το ΠΑΣΟΚ, κατέστη ανεξάρτητος και το Μάρτιο του 2012 προσχώρησε στην Κοινωνική Συμφωνία της Λούκας Κατσέλη.
Βιζύη
Η Βιζύη (Vize) είναι πόλη της Ανατολικής Θράκης.
Παναγιώτης Δημητρουλόπουλος
Βιογραφία
Είναι παντρεμένος με τη μηχανικό Γωγώ Μιχαλοπούλου και έχουν αποκτήσει δύο παιδιά, την Αγγελική και τον Μιχάλη.
Βιζύη
Ιστορικά στοιχεία
Ιδρύθηκε μετά την καταστροφή της οχυρωμένης αρχαίας θρακικής πόλεως των Κοτυδών, Δάματα, από τον στρατηγό του Λυσιμάχου, Βίζυ, ο οποίος της έδωσε και το όνομά του. Η πόλη αναπτύχθηκε αρκετά και διέθετε λαμπρά κτήρια και ναούς. Κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους έφτασε στο απόγειο της δόξας της, καθώς είχε εξαιρετικές σχέσεις με τη Ρώμη και διέθετε μάλιστα και δικό της Νομισματοκοπείο, το οποίο εξέδιδε περίτεχνα νομίσματα.
Παναγιώτης Δημητρουλόπουλος
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αρχηγοί κομμάτων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Βουλευτές Ηλείας Κατηγορία:Νομάρχες Ηλείας
Βιζύη
Ιστορικά στοιχεία
Στην περιοχή της Βιζύης βρέθηκαν πάνω από 30 μακεδονικές και ρωμαϊκές «τούμπες», υδραγωγεία, καθώς και προτομές, αρχαϊκές κόρες, κορινθιακά κιονόκρανα, θεμέλια κτηρίων και θεάτρου, καθώς και νεκροταφείο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ευρωπαϊκές πόλεις της Τουρκίας Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Θράκης Κατηγορία:Ελληνιστικές πόλεις
Φρειδερίκος Β΄ Χοενστάουφεν
Ο Φρειδερίκος Β΄ (Federico II di Svevia, 26 Δεκεμβρίου 1194 - 13 Δεκεμβρίου 1250) επικεφαλής του Οίκου των Χοενστάουφεν ήταν Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (1220 - 1250), Βασιλιάς της Ιερουσαλήμ (1225 - 1228), Βασιλιάς της Σικελίας (1198-1250), Βασιλιάς της Ιταλίας (1212 - 1250), επίτιμος βασιλέας της Θεσσαλονίκης, Πρίγκιπας του Τάραντα (1205 - 1250), Βασιλιάς της Αρλ (1220 - 1250) και Δούκας της Σουαβίας (1212-1216). Ο Φρειδερίκος Β΄ ήταν γιος και διάδοχος του Ερρίκου ΣΤ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Κωνσταντίας των Ωτβίλ κόρης του Ρογήρου Β΄ της Σικελίας.
Την εποχή του Φρειδερίκου Β΄ η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία έφτασε στη μέγιστη επέκταση, επεκτεινόταν από τη Σικελία σε ολόκληρη την Ιταλία και έφτανε μέχρι τη Γερμανία. Οι Σταυροφορίες συνεχίστηκαν με επιτυχία, ο ίδιος κατέλαβε την Ιερουσαλήμ και στέφτηκε βασιλιάς της πόλης, συγκρούστηκε με τον πάπα αλλά επικράτησε. Ο Φρειδερίκος Β΄ έβλεπε τον εαυτό του απόγονο των Ρωμαίων αυτοκρατόρων διεκδίκησε τον τίτλο του "βασιλιά των Ρωμαίων" (1212) και έγινε κάτοχος χωρίς αντίσταση (1215). Σε ηλικία τριών ετών στέφτηκε βασιλιάς της Σικελίας μαζί με τη μητέρα του Κωνσταντία του Ωτβίλ που ήταν μέλος του Οίκου των Ωτβίλ και κόρη του Ρογήρου Β΄ της Σικελίας. Τον τίτλο του βασιλιά της Ιερουσαλήμ τον κέρδισε με τον γάμο του με την Ισαβέλλα Β΄ της Ιερουσαλήμ και με τη συμμετοχή του στην ΣΤ΄ Σταυροφορία. Ο Φρειδερίκος Β΄ ήρθε ωστόσο σε σκληρή σύγκρουση με τον πάπα και αφορίστηκε τέσσερις φορές, ο Πάπας Γρηγόριος Θ΄ έφτασε στο σημείο να τον αποκαλέσει Αντίχριστο. Ο Φρειδερίκος Β΄ ήταν εξαιρετικά καλλιεργημένος αυτοκράτορας, μιλούσε έξι γλώσσες και ήταν προστάτης των γραμμάτων και των τεχνών. Σημαντικό ρόλο στην καλλιέργεια του έπαιξε η εκπαίδευση του στη σικελική σχολή ποίησης, η σικελική αυλή στο Παλέρμο ιδρύθηκε το 1220 και καθιέρωσε για πρώτη φορά στο νησί επίσημη γλώσσα τα ιταλικά. Η ποίηση της Σικελίας άφησε σημαντικές επιδράσεις στην Ιταλική λογοτεχνία. Ο Φρειδερίκος Β΄ απαγόρευσε τη "δίκη με δοκιμασία" που έβλεπε ως ύποπτη. Με τον θάνατο του ο Οίκος των Χοενστάουφεν ξεκληρίστηκε, η αυτοκρατορία πέρασε μεγάλη περίοδο παρακμής και θα ανακάμψει 250 χρόνια αργότερα όταν γίνει αυτοκράτορας ο Κάρολος Ε΄.
Οι ιστορικοί καταγράφουν τον Φρειδερίκο με ιδιαίτερα κολακευτικά λόγια, ο Ντόναλντ Σ. Ντέτουαϊλερ γράφει:
"Ένας άνθρωπος εξαιρετικής μόρφωσης, ενεργητικός και ικανός που περιγράφεται από τους σύγχρονους ιστορικούς σαν το θαύμα του κόσμου, ο Φρίντριχ Νίτσε τον χαρακτηρίζει τον πρώτο Ευρωπαίο ηγέτη, οι υπόλοιποι ιστορικοί σαν τον πρώτο σύγχρονο βασιλιά. Ο Φρειδερίκος εγκαταστάθηκε στη Σικελία και τη νότια Ιταλία με μια πολύ σύγχρονη κυβέρνηση και με ισχυρή γραφειοκρατία".
Πρώτα χρόνια
Ο Φρειδερίκος Β΄ γεννήθηκε στη Τζέζι κοντά στην Ανκόνα, ήταν γιος του Γερμανού αυτοκράτορα Ερρίκου ΣΤ΄ και γνωστός ως "γιος της Απουλίας". Οι ιστορικοί γράφουν ότι η 40χρονη μητέρα του Κωνσταντία τον γέννησε σε μία δημόσια πλατεία για να μην υπάρχει καμία υποψία ότι ήταν μπάσταρδος γιος του κρεοπώλη. Βαπτίστηκε στην Ασίζη. Το βρέφος Φρειδερίκος εξελέγη στη Φραγκφούρτη βασιλιάς των Γερμανών (1196), όμως τα δικαιώματα του στον θρόνο αμφισβήτησαν οι αδελφοί του πατέρα του Φίλιππος της Σουαβίας και Όθων Α΄ της Βουργουνδίας. Με τον θάνατο του πατέρα του (1197) βρισκόταν στην Ιταλία και ταξίδευε για τη Γερμανία όταν το έμαθε ο κηδεμόνας του Κορράδος του Σπολέτο. Ο Φρειδερίκος επέστρεψε στη Σικελία και στέφτηκε βασιλιάς στο Παλέρμο σε ηλικία τριών ετών (17 Μαΐου 1198). Η Κωνσταντία που ήταν βασίλισσα της Σικελίας χάρη στα δικαιώματα του πατέρα της ορίστηκε αντιβασίλισσα, απαρνήθηκε τα δικαιώματα της στο βασίλειο της Γερμανίας που είχε αποκτήσει με τον γάμο της και έδιωξε όλους τους Γερμανούς συμβούλους.
Ο αυτοκράτορας Όθων Δ΄
Με τον θάνατο της Κωνσταντίας κηδεμόνας του μικρού Φρειδερίκου ορίστηκε ο Πάπας Ιννοκέντιος Γ΄, δάσκαλος του την ίδια εποχή ήταν ο μελλοντικός Πάπας Ονώριος Γ΄. Ένας απεσταλμένος του θείου του Φίλιππου της Σουαβίας με τη βοήθεια πλοίων από τη Γένοβα ταξίδευσε στη Σικελία, έκανε απαγωγή του μικρού Φρειδερίκου και κυβέρνησε τη Σικελία. Οι Γερμανοί στρατηγοί κυβέρνησαν μέχρι την εποχή που ο μικρός Φρειδερίκος ενηλικιώθηκε (1208), το πρώτο καθήκον του ήταν να αποκτήσει την εξουσία στη Σικελία και ολόκληρη τη νότια Ιταλία και να υποτάξει τους βαρόνους. Ο Όθων Δ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στέφτηκε από τον πάπα Ιννοκέντιο Γ΄ Ρωμαίος αυτοκράτορας (1209). Ο Όθων προσπάθησε να επιβάλει την εξουσία του σε όλους τους βαρόνους στη νότια Ιταλία και τη Σικελία επειδή φοβήθηκε τις φιλοδοξίες του Φρειδερίκου, προχώρησε σε εκστρατεία και έφτασε μέχρι την Καλαβρία χωρίς αντίσταση. Ο Ιννοκέντιος Γ΄ αντιδρώντας ήρθε σε σύγκρουση με τον Όθωνα Δ΄ τον Σεπτέμβριο του 1211 στη "Δίετα της Νυρεμβέργης". Υποστήριξε τους ευγενείς που επαναστάτησαν και εξέλεξαν νέο βασιλιά τον Φρειδερίκο, αφόρισε τον Όθωνα και τον διέταξε να επιστρέψει στη Γερμανία. Ο Φρειδερίκος Β΄ εξέπλευσε στο Γκαέτα με μία μικρή συνοδεία, συνάντησε τον πάπα και υποσχέθηκε να χωρίσει μελλοντικά τον τίτλο του βασιλιά της Σικελίας με τον τίτλο του αυτοκράτορα και να ορίσει αντιβασίλισσα τη σύζυγο του Κωνσταντία. Μετά τη συνάντηση με τον πάπα προχώρησε στη Λομβαρδία και έφτασε τον Σεπτέμβριο του 1212 στην Κωνστάντζα λίγες ώρες πριν τον Όθωνα.
Επίσημη στέψη
Ο Φρειδερίκος Β΄ στέφτηκε βασιλιάς των Γερμανών στο Μάιντς (9 Δεκεμβρίου 1212) αλλά η εξουσία του ήταν ασθενής και περιοριζόταν μόνο στη νότια Γερμανία, τη βόρεια με κέντρο την Γκελφ εξακολουθούσε να κατέχει ο Όθων παρά τον αφορισμό του. Η ήττα του Όθωνα Δ΄ στο Μπουβίν τον ανάγκασε να αποσυρθεί στα κληρονομικά του εδάφη στο Γκελφ χωρίς οπαδούς όπου και πέθανε (1218). Ο Γερμανός πρίγκιπας με την υποστήριξη του Ιννοκέντιου Γ΄ εξελέγη βασιλιάς των Γερμανών (1215). Η στέψη του έγινε στο Άαχεν από έναν από τους Γερμανούς αρχιεπισκόπους (23 Ιουλίου 1215). Μετά από πέντε χρόνια διαπραγματεύσεων ανάμεσα στον Φρειδερίκο Β΄, τον Ιννοκέντιο Γ΄ και τον διάδοχο του πάπα Ονώριο Γ΄ ο Φρειδερίκος εξελέγη από τον Ονώριο Γ΄ αυτοκράτορας, η στέψη του έγινε στη Ρώμη (22 Νοεμβρίου 1220). Την ίδια εποχή ο μεγαλύτερος γιος του Φρειδερίκου, Ερρίκος, πήρε τον τίτλο του βασιλιά των Ρωμαίων. Ο Φρειδερίκος Β΄ σε αντίθεση με τους προκατόχους του στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία δεν έμενε στη Γερμανία. Βοήθησε τον Φίλιππο Αύγουστο της Γαλλίας και τον Εύδη Γ΄ της Βουργουνδίας να τερματίσουν τον "Πολεμο της Διαδοχής στην Καμπανία". Επιτέθηκε στη Λωρραίνη, έκαψε τη Νανσί, συνέλαβε τον Θεοβάλδο Α΄ της Λωρραίνης και τον ανάγκασε να αποσύρει την υποστήριξη του από τον Εράρ του Μπριέν-Ραμρύ.
Ε΄ Σταυροφορία
thumb|right|250px|Συνάντηση του αυτοκράτορα Φρειδερίκου Β΄ με τον Σουλτάνο Άλ-Καμίλ - "Χρονικά Νουόβο" (1348). Την εποχή που ορκίστηκε βασιλιάς των Ρωμαίων υποσχέθηκε στον πάπα τη συμμετοχή του σε Σταυροφορία αλλά παρά τις ασταμάτητες υποσχέσεις του ο ίδιος δεν πήγε ποτέ, δεν ταξίδευσε ούτε στην Αίγυπτο όταν αναχώρησε η Ε΄ Σταυροφορία (1217). Ο Λουδοβίκος Α΄ της Βαυαρίας απεστάλη στην Αίγυπτο σαν εκπρόσωπος του ξανά χωρίς να πάει ο ίδιος ο αυτοκράτορας. Ο παπικός απεσταλμένος Πελάγιος απέρριψε ενοχλημένος την πρόταση του Αγιουβίδη σουλτάνου Αλ-Καμίλ (1177 - 1238) να δώσει το Βασίλειο της Ιερουσαλήμ και σε αντάλλαγμα να αποχωρήσει από την Αίγυπτο λόγω απουσίας του Φρειδερίκου. Η Σταυροφορία κατέληξε τελικά σε ολοκληρωτική αποτυχία και η Δαμιέτη έπεσε στους Μουσουλμάνους (1221). Ο πάπας Ονώριος Γ΄ έντονα ενοχλημένος κατηγόρησε σαν υπεύθυνο τον αυτοκράτορα Φρειδερίκο Β΄.
Ο Φρειδερίκος Β΄ είχε συμφωνήσει με τον πάπα Ονώριο (1225) τη συμμετοχή του σε Σταυροφορία πριν το 1228. Ο Φρειδερίκος συγκάλεσε Συνέλευση στην Κρεμόνα, τη μεγαλύτερη προ-αυτοκρατορική πόλη στη Λομβαρδία, με αιτήματα τη Σταυροφορία και να αποκαταστήσει την αυτοκρατορική εξουσία στη νότια Ιταλία που οι μειονότητες ήταν έντονα δυσαρεστημένες από την καταπίεση. Η Συνέλευση είχε σαν αποτέλεσμα την επανασύσταση της "Αυτοκρατορικής Λίγκας" από την οποία είχε χάσει ο παππούς του Φρειδερίκος Α΄ Βαρβαρόσσα τον 12ο αιώνα με έδρα το Μιλάνο. Η Συνέλευση ακυρώθηκε αλλά η κατάσταση σταθεροποιήθηκε μετά από συμφωνία του Ονώριου με τον Φρειδερίκο και την Λίγκα. Το μεγάλο διάστημα που διέμεινε ο Φρειδερίκος στη Λίγκα απέκτησε σχέσεις με το Τευτονικό Τάγμα που είχε έδρα με την Ανατολική Πρωσία, αυτό προκάλεσε τις Βόρειες Σταυροφορίες.
Αφορισμοί από τον πάπα
Τα μεγάλα προβλήματα που είχε να αντιμετωπίσει ο Φρειδερίκος Β΄ με τη σταθερότητα στην αυτοκρατορία του τον ανάγκασαν να καθυστερήσει σημαντικά την αναχώρηση του. Παντρεύτηκε με προξενιό την Ισαβέλλα Β΄ της Ιερουσαλήμ, διάδοχο του βασιλείου της Ιερουσαλήμ (1225), ο πεθερός του Ιωάννης του Μπριέν εκθρονίστηκε σύντομα και μεταφέρθηκαν τα δικαιώματα του στον αυτοκράτορα. Ο Φρειδερίκος Β΄ ξεκίνησε τον Αύγουστο του 1227 το ταξίδι του από το Μπρίντιζι για τους Αγίους Τόπους αλλά οπισθοχώρησε χάρη σε μία επιδημία που ξέσπασε στον στρατό του. Ο αρχηγός του Τευτονικού Τάγματος Χέρμαν φον Ζάλτσα χτυπήθηκε από την ασθένεια και ζήτησε την επιστροφή τους για να γιατρευτεί. Ο Πάπας Γρηγόριος Θ΄ αφόρισε τον αυτοκράτορα Φρειδερίκο (29 Σεπτεμβρίου 1227) επειδή δεν τήρησε ξανά τις υποσχέσεις του για τη Σταυροφορία. Πολλοί χρονικογράφοι αμφισβητούν την άποψη ότι ο αυτοκράτορας Φρειδερίκος έπασχε από μία σοβαρή ασθένεια που τη χρησιμοποιούσε σαν δικαιολογία για να καθυστερήσει την αναχώρηση του, ο Ρογήρος του Βεντόβερ γράφει:
"Πήγε στη Μεσόγειο και επί τρεις μέρες προετοίμαζε την αναχώρηση του...χτυπήθηκε από μία σκληρή ασθένεια και οπισθοχώρησε...η δικαιολογία αυτή μαλάκωσε λίγο τη ντροπή για τη νέα αποτυχία".
Βασιλιάς της Ιερουσαλήμ
thumb|right|250px|Ο γάμος του Φρειδερίκου Β΄ με την Ισαβέλλα Β΄ της Ιερουσαλήμ. Σύμφωνα με τους όρους της Συνθήκης ο Θόλος του Βράχου και το Τέμενος Αλ-Άκσα θα παρέμεναν σε μουσουλμανικά χέρια ενώ η Ιερουσαλήμ θα έμενε χωρίς οχυρώσεις. Οι Ναΐτες Ιππότες και οι Ιωαννίτες Ιππότες δεν έμειναν καθόλου ικανοποιημένοι, κατηγόρησαν τον αυτοκράτορα ότι πρόδωσε για προσωπικά οφέλη τη Σταυροφορία και τους στόχους τους. Ο Άλ-Καμίλ ήταν αρκετά οξύθυμος και επικίνδυνος κάθε στιγμή για νέο πόλεμο αλλά υποσχέθηκε ότι θα παραμείνει ειρηνικός όσο οι αντίπαλοι του δεν προκαλούσαν. Η Συνθήκη ολοκληρώθηκε με τη στέψη του Φρειδερίκου σαν βασιλέα της Ιερουσαλήμ (18 Μαρτίου 1229), η σύζυγος του Ισαβέλλα ωστόσο πέθανε γρήγορα αφήνοντας τον νήπιο γιο τους Κορράδο νόμιμο βασιλιά. Δεν είναι γνωστό αν η στέψη του ήταν πλήρης με ολόκληρο το τελετουργικό, σε γράμμα που έγραψε στον Ερρίκο Γ΄ της Αγγλίας γράφει ότι τοποθέτησαν στο κεφάλι του το αυτοκρατορικό στέμμα των Ρωμαίων. Στην τελετή στέψης του ο Φρειδερίκος Β΄ φορούσε έναν πολυτελή κόκκινο Αραβικό μανδύα που χρονολογείται σύμφωνα με το Μουσουλμανικό ημερολόγιο από το 528. Η στέψη περιγράφεται ότι έγινε με "μεγάλη μεγαλοπρέπεια, λάμψη, γενναιοδωρία και αμέτρητες ευχές για την εκπλήρωση των επιθυμιών του". Ο πολυτελής μανδύας με τον οποίο έγινε η στέψη εκτίθεται σήμερα στο Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης στη Βιέννη. Ο Λατίνος πατριάρχης της Κωνσταντινούπολης, Γεράλδος της Λωζάνης, δεν παρέστη στην τελετή, η τελετή έγινε από τον επίσκοπο της Καισάρειας υπό τις οδηγίες του πατριάρχη. Ο Φρειδερίκος Β΄ συνάντησε ισχυρή αντίσταση από τους τοπικούς βαρόνους που οδήγησε σε εξέγερση, πρωτεργάτης ήταν ο Ιωάννης Α΄ της Βηρυτού, κάτι που τον οδήγησε σε αναχώρηση από την Άκρα (1244).
Αποχώρηση από την Ιερουσαλήμ
Η Ιερουσαλήμ μετά από σύντομη πολιορκία έπεσε ξανά στα χέρια των μουσουλμάνων. Η κατοχή της Ιερουσαλήμ έφερε στον Φρειδερίκο μεγάλη δόξα και εκτίμηση στους Ευρωπαϊκούς κύκλους αλλά η απόφαση του να εγκαταλείψει τη Σταυροφορία προκάλεσε τεράστια εκκλησιαστική εχθρότητα. Ο πάπας ακύρωσε με τη "Συνθήκη του Σεπράνο" (1230) τον αφορισμό, η απόφαση του αυτή βασίστηκε μόνο στην απαίτηση των Ευρωπαίων ηγετών που υποστήριζαν τον Φρειδερίκο. Ο Φίλιππος της Νοβάρα γράφει: "ο αυτοκράτορας εγκατέλειψε την Άκρα ντροπιασμένος, ταπεινωμένος και καταραμένος". Η κατάκτηση της Ιερουσαλήμ ήταν ωστόσο για τον Φρειδερίκο το πρώτο μεγάλο κατόρθωμα μετά την Α΄ Σταυροφορία, αποκτά διπλή σημασία αν λάβουμε υπόψη ότι δεν είχε την υποστήριξη της εκκλησίας, άφησε όμως όταν έφυγε ένα βασίλειο ρημαγμένο με πολλές εμφύλιες συγκρούσεις. Ο Φρειδερίκος Β΄ είχε ωστόσο φανατική υποστήριξη από τις γνήσιες ομάδες των Φραγκισκανών μοναχών που χλεύαζαν την εχθρότητα του πάπα. Ο Αρνόλδος της Σουαβίας ανακήρυξε τη Δευτέρα Παρουσία για το 1260, ο Αυτοκράτορας έκανε κατάσχεση της παπικής περιουσίας και τη μοίρασε στους άπορους για τους οποίους δήλωσε ότι ήταν "οι μοναδικοί αληθινοί χριστιανοί".
Πόλεμοι με τον πάπα
Την εποχή που βρισκόταν ο Φρειδερίκος στους Αγίους Τόπους ο αντιβασιλέας του Ραϊνάλδος του Σπολέτο επιτέθηκε στη Μάρκε και τη Σπολέτο. Ο πάπας Γρηγόριος Θ΄ συγκρότησε έναν στρατό με τον Ιωάννη της Μπριέν και επιτέθηκε στη νότια Ιταλία (1229), τα στρατεύματα του ξεπέρασαν την αρχική αντίσταση που είχαν στο Μόντε Κασίνο και έφτασαν στην Απουλία. Ο Φρειδερίκος έφτασε τον Ιούνιο του 1229 στο Μπρίντιζι, ανέκτησε σύντομα όλες τις χαμένες περιοχές αλλά δίστασε να προχωρήσει σε επίθεση στα Παπικά Κράτη. Ο πόλεμος τελείωσε το καλοκαίρι του 1230 με τη "Συνθήκη του Σεπράνο", ο αυτοκράτορας συναντήθηκε με τον πάπα στο Ανάνι και δέχτηκε να κάνει μερικές παραχωρήσεις στην εκκλησία της Σικελίας. Τον Αύγουστο του 1231 ο Φρειδερίκος Β΄ συνέταξε Καταστατικό στο Μέλφι σε μία προσπάθεια να λύσει τα διοικητικά και πολιτικά προβλήματα στην αυτοκρατορία του που είχαν αλλάξει δραματικά μετά τους πρόσφατους πολέμους.
Λομβαρδική κατάκτηση
thumb|right|250px|Χρυσό νόμισμα του Φρειδερίκου Β΄ κομμένο στη [[Μεσσήνη (Ιταλία)|Μεσσήνη (1231).]] Ο Φρειδερίκος Β΄ συγκέντρωσε στρατό από Γερμανούς πρίγκιπες βόρεια από τις Άλπεις για να υποτάξει τις επαναστατημένες πόλεις στη Λομβαρδία, ο Γρηγόριος προσπάθησε να σταματήσει την επίθεση αλλά μάταια. Την εποχή που κατέβαινε με τον στρατό του ο Φρειδερίκος Β΄ της Αυστρίας, μέλος του Οίκου των Μπάμπενμπερκ, εξεγέρθηκε. Κέρδισε τον Φεβρουάριο του 1237 τον τίτλο του βασιλιά των Ρωμαίων για τον 9χρονο γιο του Κορράδο στη Βιέννη. Με την αποτυχία των διαπραγματεύσεων του αυτοκράτορα με τις Λομβαρδικές πόλεις παρά την παρέμβαση του πάπα ο Φρειδερίκος Β΄ επιτέθηκε στην Λομβαρδία από τη Βερόνα. Τον Νοέμβριο του 1237 νίκησε τη "Λομβαρδική Ένωση" και γιόρτασε τον μεγάλο θρίαμβο στην Κρεμόνα με έναν ελέφαντα στα πρότυπα των Ρωμαίων αυτοκρατόρων. Ο Φρειδερίκος απέρριψε όλες τις ειρηνικές προτάσεις ακόμα και από το Μιλάνο παρά τα μεγάλα ποσά χρημάτων που δέχτηκε. Η στάση του αυτή προκάλεσε έντονη αντίδραση από το Μιλάνο, την Μπρέσια, την Μπολόνια και την Πιατσέντζα, τον Οκτώβριο του 1238 έλυσε την πολιορκία της Μπρέσια την ίδια εποχή που οι εχθροί του προσπάθησαν ανεπιτυχώς να τον αιχμαλωτίσουν.
Ο Φρειδερίκος Β΄ δέχτηκε τους πρώτους μήνες του 1239 ενώ βρισκόταν στην αυλή του στην Πάντοβα τα νέα για τον αφορισμό του από τον πάπα Γρηγόριο Θ΄. Ο αυτοκράτορας έδιωξε από τη Λομβαρδία το Τάγμα των Φραγκισκανών και το Τάγμα των Δομινικανών και εξέλεξε τον γιο του Έντσο αυτοκρατορικό βικάριο στη βόρεια Ιταλία. Ο Ένζο προσάρτησε την Εμίλια-Ρομάνα, τη Μαρκέ και το δουκάτο του Σπολέτο που ανήκε στα Παπικά Κράτη, ο πατέρας του την ίδια ώρα ανήγγειλε ότι θα καταστρέψει τη Δημοκρατία της Βενετίας επειδή έστειλε πλοία εναντίον της Σικελίας. Τον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου ο Φρειδερίκος βάδισε πάνω στην Τοσκάνη μπήκε θριαμβευτικά στο Φολίνιο, από εκεί προχώρησε στο Βιτέρμπο με στόχο να κατακτήσει τη Ρώμη και να αποκαταστήσει την παλιά Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Η πολιορκία έμεινε ωστόσο χωρίς αποτέλεσμα, οι ειρηνικές διαπραγματεύσεις απέτυχαν και ο Φρειδερίκος Β΄ μπήκε θριαμβευτικά στη νότια Ιταλία αφού κυρίευσε το Μπενεβέντο. Η Φερράρα που ανήκε στους Γιβελλίνους στην συνέχεια κυριεύθηκε, ακολούθησε η άλωση της Ραβέννα.
Το τέλος του Γρηγορίου Θ΄
Ο λαός του Φορλί που μετά την κατάρρευση των Χοενστάουφεν διατηρούσε τη στήριξη της στους Γιβελλίνους όταν είδε ότι ο αυτοκράτορας πολιορκεί την αντίπαλη πόλη τον υποστήριξε, σαν ανταμοιβή πήρε πολλά προνόμια όπως τον αετό των Χοενστάουφεν σαν σύμβολο. Το περιστατικό δείχνει ότι οι ανεξάρτητες πόλεις άλλαζαν συχνά την υποστήριξη τους, τη μία πήγαιναν με τον αυτοκράτορα και την άλλη με τον πάπα ανάλογα με το συμφέρον τους. Ο πάπας συγκάλεσε ένα Συμβούλιο αλλά η Πίζα συνέλαβε όλους τους επισκόπους και ιερείς και τους έστειλε με ένα πλοίο από τη Γένοβα στη Ρώμη. Ο Φρειδερίκος Β΄ βλέποντας ότι είναι ανοιχτός ο δρόμος για τη Ρώμη επιτέθηκε εναντίον του πάπα, έκαψε την Ούμπρια, κατέστρεψε την Γκροτταφερράτα και ήταν έτοιμος για επίθεση στη Ρώμη. Ο πάπας Γρηγόριος Θ΄ στο μεταξύ πέθανε (22 Αυγούστου 1241) και ο αυτοκράτορας θέλοντας να δείξει ότι ο πόλεμος γινόταν στο πρόσωπο και όχι τον θεσμό του πάπα έλυσε την πολιορκία και ελευθέρωσε δύο καρδιναλίους από την Καπούα. Τα ρωμαϊκά στρατεύματα επιτέθηκαν ωστόσο στην αυτοκρατορική φρουρά στο Τίβολι και ο Φρειδερίκος έφτασε αμέσως στη Ρώμη, οι εχθροπραξίες επαναλήφθηκαν τη διετία 1242 - 1243.
Η Μογγολική απειλή
Το 1241 - 1242 η μογγολική Χρυσή Ορδή επιτέθηκε στην Πολωνία και την Ουγγαρία, λεηλάτησε τις χώρες και όλες τις ανοχύρωτες περιοχές. Ο Μπέλα Δ΄ της Ουγγαρίας ζήτησε βοήθεια από τον Φρειδερίκο αλλά ο αυτοκράτορας αρνήθηκε λόγω της εχθρότητας που υπήρχε ανάμεσα τους. Δεν ήταν πρόθυμος να φτάσει μέχρι την Ουγγαρία αλλά προσπάθησε να συγκεντρώσει όλους τους ευγενείς του για να αντιμετωπίσει τους Μογγόλους, πήρε όρκους επίσης να υποστηρίξει την "πέραν των Άλπεων αυτοκρατορία". Ο Φρειδερίκος Β΄ αναγνώρισε τον κίνδυνο που βρισκόταν η Χριστιανοσύνη από τους Μογγόλους και προσπάθησε να μετατρέψει το εαυτό του σε προστάτη της θρησκείας υπεράνω του πάπα. Άν και τους θεωρούσε τους Μογγόλους προδότες παγανιστές θαύμαζε τις ικανότητες και τη στρατιωτική τους δύναμη, έπεισε τους υπηκόους του ότι μία νίκη απέναντι τους θα ήταν μεγάλη επιτυχία. Την ίδια εποχή που οι Μογγόλοι επιτέθηκαν στην Ουγγαρία διαλύοντας κάθε μορφή αντίστασης στον Δούναβη, ο Αυτοκράτορας συγκάλεσε όλους τους Γερμανούς ευγενείς για να προχωρήσει σε εκστρατεία εναντίον τους. Διέταξε τους υπηκόους του να οργανώσουν την άμυνα εναντίον τους και κάλεσε έναν μεγάλο αριθμό από τοξότες. Ένας χρονικογράφος γράφει ότι το Μπατού δήλωσε την υποταγή του αλλά ο Φρειδερίκος τους αγνόησε. Προσπαθούσε να είναι πάντοτε ενήμερος για τις δραστηριότητες των Μογγόλων όπως φαίνεται σε ένα γράμμα τον Ιούνιο του 1241 την εποχή που λεηλατούσαν την Ουγγαρία. Σε μία επιστολή (20 Ιουνίου 1241) έδινε στρατιωτικές οδηγίες σε υπηκόους του στη Σουαβία, την Αυστρία και τη Βοημία. Ο στόχος του ήταν να αποφύγει τους Μογγόλους σε ανοιχτή μάχη και να τους αποκλείσει από εφόδια στα οχυρά τους, ανέβασε επίσης τους φόρους.
Εκδίωξη των Μογγόλων
Ο Θωμάς του Σπλιτ αναφέρει ότι δημιουργήθηκε μια φρενίτιδα σε ολόκληρη την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και στην Ιταλία με την ενίσχυση των κάστρων και των πόλεων απέναντι στους Μογγόλους. Ο Φρειδερίκος Β΄ της Αυστρίας άσχετα με το αν πήρε ή όχι εντολές από τον αυτοκράτορα ενίσχυσε όλα τα κάστρα στην Αυστρία. Ο Βεγκέσλαος Α΄ της Βοημίας έκανε το ίδιο και με τα δικά του κάστρα, διέταξε επίσης όλα τα μοναστήρια να είναι κάθε στιγμή έτοιμα να δεχτούν αμάχους. Ακολούθησαν Μογγολικές επιθέσεις που κατέληξαν όλες σε αποτυχία, η πρώτη στο Όλομοουτς και η δεύτερη στο Κλότζκο, στην επόμενη επίθεση στη Βιέννη σκοτώθηκαν 300 - 700 Μογγόλοι ενώ οι Αυστριακοί έχασαν μόνο 100. Οι Μογγόλοι υποχώρησαν, στον δρόμο της επιστροφής τους κατέστρεψαν ξανά την Ουγγαρία και από εκεί δραπέτευσαν στη Ρωσία, ο Φρειδερίκος μπορούσε να ασχοληθεί ξανά με τις Ιταλικές του υποθέσεις.
Άνοδος Ιννοκέντιου Δ΄
Ο νέος Πάπας Ιννοκέντιος Δ΄ (25 Ιουνίου 1243) ήταν μέλος της αυτοκρατορικής οικογένειας και συγγενής του Φρειδερίκου Β΄, ο αυτοκράτορας ήταν στην αρχή ικανοποιημένος με την εκλογή του αλλά σύντομα έγινε ο χειρότερος εχθρός του. Το καλοκαίρι του 1243 ξεκίνησαν οι διαπραγματεύσεις αλλά η κατάσταση άλλαξε σύντομα όταν το Βιτέρμπο επαναστάτησε με την υποκίνηση του τοπικού καρδινάλιου Ρανιέρι Καπότσι. Ο Φρειδερίκος δεν ήταν πρόθυμος να χάσει το ισχυρότερο οχυρό του κοντά στη Ρώμη και άρχισε να πολιορκεί την πόλη. Ο Ιννοκέντιος Δ΄ έπεισε τους επαναστάτες να υπογράψουν ειρήνη, ο αυτοκράτορας στη συνέχεια απέσυρε τη φρουρά του αλλά ο Ρανιέρι τους έσφαξε και ο Φρειδερίκος εξοργίστηκε. Ο Ιννοκέντιος Δ΄ σαν πραγματικός διπλωμάτης τους οδήγησε στην υπογραφή ειρήνης που σύντομα έσπασε, ο πάπας με τους καρδιναλίους έφυγε για τη Λιγυρία με στόχο να φτάσει στη Λυών όπου συγκάλεσε νέο Συμβούλιο (24 Ιουνίου 1245).
Σύγκρουση με τον Ιννοκέντιο Δ΄
thumb|right|250px|Ο αφορισμός του Φρειδερίκου Β΄ από τον πάπα Ιννοκέντιο Δ΄. Οι προθέσεις του νέου πάπα ήταν στην αρχή συμβιβαστικές αλλά η παρέμβαση του Ρανιέρι τον οδήγησε σε σύγκρουση με τον αυτοκράτορα και σε λύσεις που τον υποτίμησαν. Ο Ιννοκέντιος Δ΄ δήλωσε σε έναν μήνα ότι ο Φρειδερίκος Β΄ ήταν έκπτωτος σαν "φίλος του σουλτάνου της Βαβυλώνας", "άνθρωπος με Σαρακηνά έθιμα" και "χρησιμοποιούσε χαρέμι με ευνούχους όπως ο σχισματικός Βυζαντινός αυτοκράτορας" δηλαδή "αιρετικός". Ο πάπας υποστήριξε τον Ερρίκο Ράσπε της Θουριγγίας σαν αντίπαλο στο αυτοκρατορικό στέμμα και έβαλε σε εφαρμογή μία συνωμοσία να δολοφονήσει τον Φρειδερίκο και τον γιο του Έντσο με την υποστήριξη του γαμπρού του Ορλάντο ντε Ρόσσι. Οι συνωμότες αποκαλύφτηκαν από τον Κόμη της Καζέρτα, τυφλώθηκαν, ακρωτηριάστηκαν και κάηκαν ζωντανοί ή κρεμάστηκαν, άλλη μία απόπειρα να επιτεθεί στο βασίλειο της Σικελίας σταμάτησε από τον αυτοκρατορικό βικάριο του Σπολέτο. Ο Ιννοκέντιος Δ΄ έστειλε πολλά χρήματα στη Γερμανία για να μπορέσει να εξουδετερώσει τον Φρειδερίκο. Οι αρχιεπίσκοποι της Κολωνίας και του Μάιντς κήρυξαν έκπτωτο τον Φρειδερίκο εκλέγοντας νέο βασιλιά τον Ερρίκο Ράσπε.
Η μάχη της Πάρμα
Τον Ιούνιο του 1247 η Λομβαρδική Πάρμα συμμάχησε με τους Γουέλφους, αυτό άλλαξε δραματικά την κατάσταση. Ο Έντσο που απουσίαζε από την πόλη ζήτησε τη βοήθεια του πατέρα του που ήρθε για να πολιορκήσει τους επαναστάτες μαζί με τον τύραννο της Βερόνα, ο Αυτοκράτορας τους ανάγκασε να παραδοθούν από την πείνα. Ο πάπας εκμεταλλεύτηκε μια από τις απουσίες του αυτοκράτορα και συνέτριψε τον στρατό του στη μάχη της Πάρμας (18 Φεβρουαρίου 1248). Ο Φρειδερίκος Β΄ έχασε τον αυτοκρατορικό θησαυρό και κάθε ελπίδα να υποτάξει τους επαναστάτες, ο πάπας ξεκίνησε Σταυροφορία στη Σικελία. Ο Φρειδερίκος Β΄ προσπάθησε να αναδιοργανώσει τον στρατό του αλλά πολλές πόλεις που ένοιωθαν καταπιεσμένες από την αυτοκρατορική εξουσία όπως η Ρομάνα, η Μάρκε και το Σπολέτο χάθηκαν.
Ο πρωθυπουργός και σύμβουλος του αυτοκράτορα Πιερ ντελλα Βίγκνε συνελήφθη τον Φεβρουάριο του 1249 με την κατηγορία της υπεξαίρεσης, σύμφωνα με τον Ματθαίο των Παρισίων σχεδίαζε να προδώσει τον Φρειδερίκο Β΄ που ανακάλυψε τη συνωμοσία. Ο Πιερ ντελλα Βίγκνε τυφλώθηκε και πέθανε αλυσοδεμένος, πιθανότατα αυτοκτόνησε. Την ίδια εποχή ο αυτοκράτορας δέχτηκε άλλο ένα μεγάλο πλήγμα, ο γιος του Έντσο συνελήφθη αιχμάλωτος από τους Μπολονέζους τον Μάιο του 1249 στη μάχη της Φοσσάλτα, μεταφέρθηκε στην Μπολόνια και έμεινε αιχμάλωτος μέχρι τον θάνατο του (1272). Ο Φρειδερίκος Β΄ έχασε άλλον έναν γιο τον Ριχάρδο του Κιέτι, οι μάχες συνεχίστηκαν αφού ο αυτοκράτορας έχασε την Κόμο και τη Μόντενα αλλά ανέκτησε τη Ραβέννα. Ο καρδινάλιος Πιέτρο Καπότσι απεστάλλη στο βασίλειο της Σικελίας αλλά συνετρίβη (1250), την ίδια χρονιά πέθανε ο Ρανιέρι του Βιτέρμπο και ο αυτοκρατορικός στρατός ανακατέκτησε τη Ρομάνα, τη Μάρκε και το Σπολέτο. Ο βασιλιάς των Ρωμαίων Κορράδος πέτυχε από την άλλη σημαντικές νίκες εναντίον του Γουλιέλμου του Ολλανδού.
Το τέλος του
thumb|right|250px|Η σαρκοφάγος του Φρειδερίκου Β΄ στον Καθεδρικό Ναό του Παλέρμο. Ο Φρειδερίκος Β΄ βαριά άρρωστος δεν μπορούσε να παρακολουθήσει τις εξελίξεις, παρά την απογοήτευση και τις προδοσίες πέθανε ειρηνικά στην Πούλια με το ένδυμα του Κιστερκιανού μοναχού χτυπημένος από επιδημία δυσεντερίας. Την εποχή που πέθανε είχε μειωθεί σε σημαντικό βαθμό το κύρος που είχε στην Ευρώπη αλλά εξακολουθούσε να είναι ακόμα ψηλό. Με τη διαθήκη του έδωσε στον γιο του Κορράδο το αυτοκρατορικό και το σικελικό στέμμα, ο Μανφρέδος δέχτηκε το πριγκιπάτο του Τάραντα, ο Ερρίκος Ζ΄ το δουκάτο της Αυστρίας και το δουκατο της Στυρίας και ο νεότερος Ερρίκος το βασίλειο της Αρλ και της Ιερουσαλήμ. Ο Φρειδερίκος Β΄ υποσχέθηκε επίσης ότι θα επιστρέψει όλα τα εδάφη που πήρε από την εκκλησία, θα ελευθερώσει τους αιχμαλώτους και θα μειώσει τους φόρους αφού πήρε εγγύηση ότι δεν θα προκαλέσουν ζημιά στην αυτοκρατορία. Με τον θάνατο του γιου του Κορράδου τέσσερα χρόνια αργότερα οι Χοενστάουφεν έπεσαν από την εξουσία και ξεκίνησε ένα μεγάλο κενό που θα κρατήσει μέχρι το 1273, ο γιος του Έντσο πέθανε στο μεταξύ στη φυλακή. Την ίδια περίοδο κυκλοφορούσε η φήμη ότι ο Φρειδερίκος Β΄ δεν είχε πεθάνει αλλά ζούσε ερημίτης στα βουνά περιμένοντας να αναστήσει την αυτοκρατορία του, ο θρύλος αυτός μεταφέρθηκε αργότερα στον παππού του Φρειδερίκο Βαρβαρόσα. Η σαρκοφάγος του τοποθετήθηκε στον Καθεδρικό Ναό του Παλέρμο δίπλα από τους γονείς του και τον παππού του Ρογήρο Β΄ της Σικελίας, ένας ανδριάντας του τοποθετήθηκε στον ναό της Βαλχλλα που οικοδόμησε ο Λουδοβίκος Α΄ της Βαυαρίας το 1842.
Λάτρης της Σικελίας
Οι σύγχρονοι του Φρειδερίκου τον χαρακτηρίζουν "θαύμα του κόσμου". Οι περισσότεροι τονίζουν ότι είχε ανορθόδοξη συμπεριφορά που διέφερε από τη συνηθισμένη της εποχής και μεγάλο πείσμα. Ο Φρειδερίκος Β΄ είχε γερμανικό, σικελικό και νορμαδικό αίμα αλλά θεωρούσε τον εαυτό του "πάνω από όλα Σικελό". Ο Μαιλ γράφει "παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του πιστός Σικελός, το ενδιαφέρον του ήταν μόνο να επεκτείνει τη Σικελία μέχρι τη Γερμανία και ποτέ το αντίθετο". Ο Κάντορ από την άλλη γράφει ότι "ο Φρειδερίκος δεν είχε καμία πρόθεση να εγκαταλείψει τη Σικελία και τη Νάπολη που χρησιμοποιούσε σαν έδρα του, ήταν παντελώς αδιάφορος για τη Γερμανία".
Χριστιανική εχθρότητα
thumb|right|250px|Η αυτοκρατορία του Φρειδερίκου Β΄. Ο Φρειδερίκος Β΄ ήταν έντονα σκεπτικιστής με τον χριστιανισμό για την εποχή του, οι παπικοί τον είχαν μόνιμα εχθρό τους είχε δεχτεί πολλούς αφορισμούς ενώ ο πάπας Γρηγόριος Θ΄ έφτασε στο σημείο να τον πει "Αντίχριστο". Κατηγορήθηκε πολλές φορές για βλασφημία και παγανισμό αλλά στην πραγματικότητα είχε στενές σχέσεις με τα θρησκευτικά τάγματα που εκπροσωπούσαν τον γνήσιο χριστιανισμό όπως τους Κιστερκιανούς, τους Φραγκισκιανούς και το Τάγμα της Αγίας Ελισάβετ. Ο Δάντης Αλιγκέρι τονίζει τον παγανισμό του όταν τοποθετεί τον Φρειδερίκο Β΄ στο έκτο τάγμα μαζί με τους αιρετικούς. Μετέφερε τους μουσουλμάνους στη Λούκερα μαζί με τον χριστιανικό στρατό και τους τοποθέτησε σωματοφύλακες επειδή σαν αλλόθρησκοι είχαν το πλεονέκτημα να αποφεύγουν τον αφορισμό. Έμεινε ορφανός σε ηλικία τριών ετών και από τους δυο γονείς του, μεγάλωσε στους δρόμους με μοναδικό κηδεμόνα τον πάπα Ιννοκέντιο Γ΄ που τον πάντρεψε σε ηλικία 14 ετών με την 25χρονη κόρη του βασιλιά της Αραγωνίας και απέκτησε έναν γιο τον Ερρίκο.
Η συμπεριφορά του Φρειδερίκου Β΄ στις Σταυροφορίες στάθηκε άλλο ένα θέμα συζήτησης για την αμφισβήτηση του, διαπραγματεύτηκε περίπου πέντε μήνες με τον Αγιουβίδη σουλτάνο της Αιγύπτου την παράδοση των Ιεροσολύμων, ο σουλτάνος τον κάλεσε και του έκανε θερμή υποδοχή. Όταν δεν μπόρεσε να κάνει ο μουεζίνης την πρωινή του προσευχή ο αυτοκράτορας δήλωσε: "παρέμεινα στα Ιεροσόλυμα για να ακούσω την προσευχή των μουσουλμάνων στον θεό τους". Την παράδοση της πόλης από τον σουλτάνο οι χριστιανοί είδαν σαν μεγάλη προδοσία, οι Ναΐτες έστειλαν γράμμα στον Αγιουβίδη σουλτάνο που του ζήτησαν να θανατώσει τον Φρειδερίκο αλλά ο σουλτάνος το παρέδωσε στον ίδιο. Ο πατριάρχης της Κωνσταντινούπολης αρνήθηκε να τον στέψει βασιλιά αλλά ο Φρειδερίκος Β΄ έβαλε ο ίδιος το στέμμα στο κεφάλι του.
Προστάτης των γραμμάτων και των τεχνών
thumb|right|250px|Ανδριάντας του Φρειδερίκου Β΄ στο [[Ρέγκενσμπουργκ (1280 - 1290).]] Ο Φρειδερίκος Β΄ ήταν προστάτης των γραμμάτων και των τεχνών, είχε πολλούς Εβραίους στην αυλή του στη Σικελία που μετανάστευσαν από τους Αγίους Τόπους, χρησιμοποιούσε στην αυλή του την ελληνική και την αραβική γλώσσα. Ο Φρειδερίκος Β΄ ήταν πρωταγωνιστής στη δημιουργία της Σικελικής σχολής ποίησης, η Σικελική ποίηση στάθηκε η βάση για τη δημιουργία της σύγχρονης Σικελικής γλώσσας, η ποίηση του Φρειδερίκου υμνήθηκε από τον Δάντη σαν κορυφαία στην Ιταλία. Έγραψε το πρώτο σοβαρό έργο σχετικά με το κυνήγι με γεράκια, ο ιστορικός Τσαρλς Χόμερ Χάσκινς (1870 - 1937) γράφει:
"Είναι ένα σοβαρό επιστημονικό βιβλίο βασισμένο στον Αριστοτέλη με εμπειρικές παρατηρήσεις από όλο τον κόσμο, είναι άριστα γραμμένο με υποδιαιρέσεις και παραγράφους, αποτελεί τον τέλειο οδηγό χρήσης για τους κυνηγούς με γεράκια".
Η υπερηφάνεια του Φρειδερίκου για το έργο ήταν τόσο μεγάλη που όταν έγινε υποτελής του Μπατού και δέχτηκε αξίωμα στην αυλή του δήλωσε ότι μπορεί να εκπαιδεύσει ένα καλό γεράκι ώστε να μπορεί να καταλάβει όλα τα υπόλοιπα πουλιά. Διατηρούσε στην αυλή του περισσότερα από 50 γεράκια με προέλευση από όλες τις περιοχές του κόσμου ακόμα και από τη Γροιλανδία, μία από τις εκδόσεις του έργου του τροποποιήθηκε από τον γιο του Μανφρέδο που ήταν επίσης κυνηγός γερακιών.
Επιστημονικά πειράματα
Ο Φρειδερίκος Β΄ ήταν επίσης φανατικός συλλέκτης αγρίων και εξωτικών ζώων κάτι που είχε εντυπωσιάσει τους ψυχρούς κατοίκους στη βόρεια Ιταλία, οι ζωολογικοί του κήποι είχαν ελέφαντες, λεοπαρδάλεις, καμήλες και εξωτικά πτηνά. Ο Φρειδερίκος έμεινε επίσης γνωστός για πολλά πειράματα που έκανε σε ανθρώπους προκειμένου να καταλήξει σε επιστημονικά συμπεράσματα. Στο πρώτο πείραμα έκλεισε έναν φυλακισμένο σε ένα βαρέλι και πριν πεθάνει άνοιξε μια τρύπα στο βαρέλι για να δει αν φεύγει η ψυχή του. Στο δεύτερο πείραμα έδωσε φαγητό σε δύο φυλακισμένους έστειλε τον έναν για κυνήγι και τον άλλον έβαλε να κοιμηθεί, στη συνέχεια τους ξεγύμνωσε για να δει ποιος χώνεψε το φαγητό καλύτερα.
Στο τρίτο πείραμα έκλεισε βρέφη σε ένα δωμάτιο χωρίς να έρθουν σε επαφή για πολύ καιρό με ανθρώπους, με αυτό τον τρόπο ήθελε να δει αν τα παιδιά μπορούσαν να μιλήσουν τη φυσική τους γλώσσα. Ο Αυτοκράτορας δεν ήθελε να ακούσουν τα βρέφη ποτέ ανθρώπινη φωνή ώστε όταν φτάσουν σε κατάλληλη ηλικία να μιλήσουν για να μάθει σε ποια γλώσσα μίλησε ο Θεός στον Αδάμ και την Εύα. Ο Φρειδερίκος έβαλε νοσοκόμες να τα ταΐζουν, να τα θηλάζουν σαν κανονικά παιδιά αλλά με εντολή να μην τους μιλήσουν ποτέ ώστε να παρεκτραπεί κάθε ενδεχόμενο μίμησης της ανθρώπινης φωνής. Το πείραμα απέτυχε και τα βρέφη πέθαναν επειδή δεν μπορούσαν να μεγαλώσουν σε αυτές τις συνθήκες. Ο Φρειδερίκος Β΄ ενδιαφέρθηκε έντονα για την αστρολογία, κάλεσε στην αυλή του διάσημους αστρονόμους και αστρολόγους όπως και τον μαθηματικό Μάικλ Σκοτ (1175 - 1232). Έστειλε πολλά γράμματα στις ευρωπαϊκές αυλές για να αποκτήσει πολλές γνώσεις σχετικά με επιστήμες όπως η φυσική, η χημεία και τα μαθηματικά.
Μεταρρυθμίσεις
Ο Φρειδερίκος Β΄ ίδρυσε το Πανεπιστήμιο της Νάπολης, το αρχαιότερο κρατικό Πανεπιστήμιο στον κόσμο, παρέμενε για πολλούς αιώνες το μοναδικό Πανεπιστήμιο στη νότια Ιταλία. Ένας χρονικογράφος από τη Δαμασκό περιγράφει τον Φρειδερίκο ως εξής: "είχε κόκκινα μαλλιά ήταν μυωπικός και φαλακρός, τα μάτια του ήταν πράσινα ή μπλε όπως ενός φιδιού". Το "Διάταγμα του Σαλέρνο" έκανε σαφή διάταξη ανάμεσα στα επαγγέλματα του γιατρού και του φαρμακοποιού, ένας γιατρός δεν μπορούσε να εξασκήσει αυτό του φαρμακοποιού και καθορίστηκαν με ακρίβεια οι τιμές των θεραπειών. Η νομοθεσία αυτή έγινε η βάση για τη σύγχρονη φαρμακολογία στην Ευρώπη. Ο Φρειδερίκος δεν μπορούσε ωστόσο να επεκτείνει τις νομικές του μεταρρυθμίσεις σε ολόκληρη την αυτοκρατορία πέρα από τη Σικελία. Έπεισε τους Γερμανούς πρίγκιπες να υπογράψουν το "Διάταγμα υπέρ των πριγκίπων" (1232) σύμφωνα με το οποίο οι τοπικοί πρίγκιπες αποκτούσαν μεγάλη εξουσία απέναντι στον λαό ανεξάρτητα από αυτή του αυτοκράτορα. Οι πρίγκιπες μπορούσαν να κτίσουν κάστρα, να θεσπίσουν νόμους και να κόψουν δικά τους νομίσματα, από το 1232 οι πρίγκιπες μπορούσαν να ελέγξουν την εξουσία του αυτοκράτορα, κάθε νέος νόμος θα έπρεπε να έχει τη δική τους έγκριση.
Ιστορικές γνώμες
Οι ιστορικοί συμφωνούν ομόφωνα ότι ο Φρειδερίκος Β΄ ήταν ένας από τους κορυφαίους μονάρχες του Μεσαίωνα, η φήμη του ήταν τεράστια σε ολόκληρη την Ευρώπη ακόμα και όσο ζούσε, το Λονδίνο και το Παρίσι είχαν επισκιάσει ωστόσο την εξουσία του. Το βασίλειο του Φρειδερίκου στη Σικελία τον 13ο αιώνα ήταν σημαντική πολιτιστική κληρονομιά για την Ευρώπη στη συνέχεια, μετά από αυτόν ο Ιταλικός νότος υπέφερε για πολλούς αιώνες από φτώχεια και υποβάθμιση. Τα ιστορικά κείμενα τον υποτιμούν ωστόσο σε σχέση με τις μεγάλες δυνάμεις της εποχής που ήταν η Αγγλία και η Γαλλία, στο Παλέρμο προσανατολίζονται περισσότερο στην αραβική κατοχή του. Οι ιστορικοί της εποχής του επικεντρώνονται περισσότερο στις άσχημες σχέσεις που είχε με τους πάπες και τον χαρακτηρίζουν σαν αυτοκράτορα "εκπρόσωπο του Θεού στη γη", στα ίδια πρότυπα με τη γειτονική Βυζαντινή Αυτοκρατορία.
Το αίσθημα που είχε δημιουργηθεί στους βασιλείς της δυναστείας των Χοενστάουφεν ήταν ότι ο Γερμανός αυτοκράτορας ήταν ο διάδοχος του αρχαίου Ρωμαίου αυτοκράτορα. Ο Βρετανός ιστορικός Τζέφφρυ Μπάρρακλω (1908 - 1984) γράφει όμως ότι οι μεγάλες παραχωρήσεις που έκανε στους πρίγκιπες εξασθένισαν σημαντικά την κεντρική βασιλική εξουσία με αποτέλεσμα να καθυστερήσει η Γερμανική ενοποίηση πολλούς αιώνες. Η σύγχρονη ιστορική άποψη για τον Φρειδερίκο Β΄ επικεντρώνεται περισσότερο στη συνέχεια του με τους προκατόχους του Σικελούς μονάρχες και τους υπόλοιπους Ευρωπαίους μονάρχες τον 13ο αιώνα. Ο Ντέιβιντ Αμπουλάφια (γεν. το 1949) στο έργο του "Μεσαιωνική Ευρώπη" γράφει ότι ο Φρειδερίκος δεν ήταν τίποτα περισσότερο από έναν κλασσικό μονάρχη του Μεσαίωνα που κυβερνούσε ένα χριστιανικό μεσαιωνικό βασίλειο.
Οικογένεια
Με την πρώτη του σύζυγο Κωνσταντία του Οίκου της Βαρκελώνης, κόρη του Αλφόνσου Β΄ της Αραγωνίας, απέκτησε:
Με τη δεύτερη σύζυγό του Ισαβέλλα Β΄ της Ιερουσαλήμ, κόρη του Ιωάννη του Μπριέν, απέκτησε:
Με την τρίτη σύζυγό του Ισαβέλλα της Αγγλίας, κόρη του Ιωάννη της Αγγλίας, απέκτησε: