cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κίνητρο
Τα κίνητρα: ένστικτα και ανάγκες, πάθη, συμφέροντα και ενδιαφέροντα
Το πάθος εκφράζεται στην συναισθηματική επίμονη επιθυμία για ένα συγκεκριμένο αντικείμενο, ενώ η ανάγκη του πάθους κυριαρχεί και ελέγχει τη ζωή ενός ατόμου. Το πάθος ενσωματώνει συναισθηματικά και βολικά κίνητρα. Το πάθος μπορεί να είναι αρνητικό ή θετικό και εξαρτάται από τις προσδοκίες ενός ατόμου. Τα περισσότερα αρνητικά πάθη οδηγούν στην υποβάθμιση της προσωπικότητας και συχνά προκαλούν εγκληματική συμπεριφορά. Η πλήρης απουσία παθών θα μπορούσε να οδηγήσει σε πλήρη θαμπάδα. Η τέχνη και η επιστήμη οφείλουν το πάθος στις ανακαλύψεις. Η ακόλουθη αλληλουχία έχει καθοριστεί σε μια σειρά από ενστικτώδεις κινήσεις: πόθος για φαγητό, ενδεικτική συμπεριφορά, έλξη της μητέρας, δίψα, σεξουαλική ορμή, ενδεικτική συμπεριφορά. Οι ανθρώπινες κινήσεις καθορίζονται από την κοινωνική ζωή. Η κοινωνικοποίηση ενός ατόμου ορίζει τις κινήσεις του. Η αποδυνάμωση των ψυχικών διεργασιών προκαλεί αύξηση των ενστικτώδους ώθησης. Για παράδειγμα, οι αχαλίνωτες σεξουαλικές κινήσεις καταλαμβάνουν μια ορισμένη θέση στη δομή του εγκλήματος.
Το προσωπικό κίνητρο είναι είτε συνειδητό είτε υποσυνείδητο. Το συνειδητό κίνητρο της συμπεριφοράς της προσωπικότητας σχετίζεται άμεσα με τις προθέσεις. Πρόθεση είναι ή συνειδητή απόφαση για επίτευξη συγκεκριμένου στόχου με σαφή εικόνα των μέσων, καθώς και των μέσων δράσης. Οι προθέσεις συνδυάζονται σε κίνητρα που οδηγούν σε δράση ή συνειδητό σχεδιασμό. Οι προθέσεις και οι ανάγκες έχουν δυναμικές ιδιότητες - δύναμη, ένταση. Οι προθέσεις καθοδηγούν τη συμπεριφορά ενός ατόμου και διασφαλίζουν επίσης την αυθαιρεσία των ενεργειών, ενεργούν ως μια συνειδητή πράξη συμπεριφοράς. Το σκεπτικό της πρόθεσης είναι το κίνητρο.
Στην ψυχολογία μια επείγουσα βασική ανάγκη είναι η ικανοποίηση, που συνήθως έχει τις ρίζες της σε κάποια ψυχολογική ένταση, ανικανότητα ή μειονέκτημα, ή ανισορροπία (πχ. πείνα ή δίψα) που αναγκάζει τον οργανισμό σε δράση. Μερικοί ερευνητές χρησιμοποιούν γενικά τη λέξη "ανάγκη", άλλοι όμως διαχωρίζουν την ανάγκη ως μια στερημένη κατάσταση από την επείγουσα βασική, εξαναγκαστική ανάγκη ως τις ψυχολογικές εκδηλώσεις (πχ. ένταση και ανησυχία ή δραστηριότητα προς κάποιο σκοπό). Οι ψυχολόγοι επίσης διακρίνουν μεταξύ επειγουσών βασικών αναγκών που είναι έμφυτες και άμεσα συνδεδεμένες με βασικές ανάγκες φυσιολογίας (πχ. φαγητό, αέρας και νερό) και επειγουσών βασικών αναγκών που είναι επίκτητες (πχ. εθισμός στα ναρκωτικά). Ανάμεσα στις άλλες επείγουσες βασικές ανάγκες ή απλές ανάγκες που προτάθηκαν είναι η επίτευξη, η δραστηριότητα, η στοργή, η ένταξη, η περιέργεια, η εξερεύνηση, η χειραγώγηση, η μητρότητα, η αποφυγή του πόνου, το σεξ και ο ύπνος.
Μια ενδιαφέρουσα ερώτηση είναι «γιατί οι δισεκατομμυριούχοι δουλεύουν ακόμα και αναζητούν περισσότερα χρήματα; Δεν τους φτάνουν;» Σύμφωνα με την εφημερίδα Financial Times «οι άνθρωποι αυτοί μπορούν να καταταχθούν σε δύο κατηγορίες. Η πρώτη είναι άνθρωποι σαν τον ιδρυτή της Amazon, Jeff Bezos και τον αρχηγό του Facebook, τον Zuckerberg: είναι αφεντικά και επιχειρηματίες. Το κίνητρό τους είναι ξεκάθαρο ποιοι είναι: είναι η εργασία τους, και δεν υπάρχει τέλος: ένα δισεκατομμύριο δολάρια είναι απλώς ένα όριο που πρέπει να ξεπεράσουν προς τα πέντε δισεκατομμύρια και μετά στα δέκα δισεκατομμύρια». Ο Antonio García Martínez, επιχειρηματίας, συγγραφέας της διάσημης αυτοβιογραφίας του, Chaos Monkeys: Obscene Fortune and Random Failure in Silicon Valley" (Μαϊμούδες χάους: σκανδαλώδης προκλητικός πλούτος και τυχαία αποτυχία στο Silicon Valley), είπε στους The New York Times: «Ποτέ δεν υπάρχει (γι' αυτούς) τελικό σημείο. Άνθρωποι που φτάνουν στο σημείο αυτό, που το ποσόν των χρημάτων τους απλώς δεν έχει πλέον σημασία, δεν σταματούν άπαξ και φτάσουν εκεί. Οι άνθρωποι λένε "γιατί δεν καλλιεργείς κάποιο χόμπι, ή να κάνεις κάποια φιλανθρωπία;" Αλλά απλώς δεν μπορούν να σταματήσουν. Αντλούν υπερβατικό νόημα από τον καπιταλισμό. Χωρίς τα λεφτά τους, τι άλλο θα είχαν;"». Και τη δεύτερη κατηγορία, αυτούς που δεν προσδιορίζονται μόνο από τη δουλειά και τον πλούτο τους, που απλώς έφτασαν σ' ένα σημείο που δεν υπάρχει ανάγκη να εργάζονται πλέον. «Ένα στοιχείο από την τεράστια έρευνα είναι ότι η σχέση μεταξύ της αμοιβής τους και της ικανοποίησης που αντλούν από τη δουλειά τους είναι αδύναμο, στην καλύτερη περίπτωση. Πολλές άλλες μελέτες δείχνουν ότι παράγοντες όπως ενδιαφέρουσα δουλειά, η καλή ηγεσία, οι ευχάριστοι διευθυντές κινητοποιούν τους ανθρώπους. Με λίγα λόγια, σκέφτονται: "χρειαζόμαστε να νιώθουμε ότι κάνουμε κάτι χρήσιμο κι έχουμε μια θέση στον κόσμο"».
Στην πρώτη κατηγορία φαίνεται να είναι οι εθισμένοι, στη δεύτεροι ανήκουν αυτοί που ενδιαφέρονται να κάνουν κάτι χρήσιμο. Ο εθισμός και το ενδιαφέρον είναι και τα δύο πολύ σπουδαία κίνητρα.
Θεωρητικές θέσεις πηγών κινήτρων
Υπάρχουν τελικά αίτια στη συμπεριφορά. Τα αίτια αυτά δεν είναι άλλα από την ευχαρίστηση ή τον πόνο. Αυτά είναι οι έσχατοι προσδιοριστές της συμπεριφοράς τόσο στα ζώα όσο και στον άνθρωπο. Ορμές ή βιολογικά κίνητρα δημιουργούν ανάγκες. Η ικανοποίηση των αναγκών λειτουργεί ως πρωταρχική ενίσχυση, ενίσχυση, ελατήρια ή κίνητρα που προκαλούνται κυρίως από εξωτερικά αίτια, π.χ. την αμοιβή, τη δύναμη της συνήθειας, που είναι η σπουδαιότερη ενδιάμεση μεταβλητή.
2) Η Ανθρωπιστική θέση (Rogers, Maslow) εστιάζει στη δύναμη της ανάγκης για ανάπτυξη και αυτονομία. Θεωρεί ότι πηγή κινήτρων είναι η εσωτερική ενίσχυση. Σημαντικές επιδράσεις γίνονται μέσω της ανάγκης για αυτο-εκτίμηση και αυτο-εκπλήρωση. Ο όρος που συνήθως εκφράζει την προσπάθεια αυτή είναι το «κίνητρο για αυτοπραγμάτωση». Απ' αυτό απορρέουν δύο άλλες ανάγκες, η ανάγκη για θετική κρίση ή εκτίμηση από τους άλλους και η ανάγκη για αυτοεκτίμηση. Δέχονται όμως ότι μια συμπεριφορά πρέπει να προσφέρει «ικανοποίηση» σε μια βασική ανάγκη. Η έννοια της βασικής ανάγκης τοποθετείται μεταξύ των ενστίκτων, που σημαίνουν προκαθορισμένη συμπεριφορά, και των μαθημένων κινήτρων, που τονίζουν τις περιβαλλοντικές επιδράσεις.
3) Η θέση της Κοινωνικής μάθησης συνδυάζει και τη δύναμη των συνεπειών μιας συμπεριφοράς και τον ρόλο της σκέψης και των προσδοκιών. Θεωρεί ότι πηγή κινήτρων, εκτός από την εσωτερική ενίσχυση, είναι και η εξωτερική ενίσχυση, όπως η προσωπική αξία, πλεονεκτήματα, μελλοντικά οφέλη και τη δυνατότητα αποφυγής της τιμωρίας.
4) Η Γνωστική θέση τονίζει τον ρόλο της σκέψης και των πεποιθήσεων. Θεωρεί ότι πηγή κινήτρων είναι η εσωτερική ενίσχυση. Σημαντικές επιδράσεις γίνονται μέσω των πεποιθήσεων, της απόδοσης επιτυχίας ή αποτυχίας και των προσδοκιών.
Κατ' άλλη πηγή, μεταξύ όλων των θεωριών, μπορούμε να τονίσουμε τρεις μεγάλους συγγραφείς:
1) Τον Maslow και την ιεραρχία των αναγκών: Για τον Abraham Maslow, το κίνητρο μπορεί να οριστεί ως η ώθηση που ο άνθρωπος πρέπει να ικανοποιήσει τις ανάγκες του. Αυτές οι ανάγκες διανέμονται ιεραρχικά με τη μορφή μιας πυραμίδας, ξεκινώντας από τις πιο βασικές ανάγκες, όπως το φαγητό και το ποτό, οξυγόνο, νερό, ξεκούραση, για την επίτευξη υψηλότερων αναγκών αυτο-εκπλήρωσης όπως να επιτυγχάνει κάποιος στόχους, να είναι ικανός και να αναγνωρίζονται τα επιτεύγματά του, να αγαπά και να αγαπιέται, να έχει φίλους, ασφάλεια, άνεση, απελευθέρωση από το φόβο, αρμονία, τάξη, ομορφιά, κλπ.
2) Το κίνητρο σύμφωνα με τον McClelland: επιβεβαιώνει ότι το κίνητρο ενός ατόμου ορίζεται από την αναζήτηση ή την ικανοποίηση τριών βασικών αναγκών: α) Ανάγκη για επίτευγμα, β) Ανάγκη για παροχή ενέργειας, γ) Ανάγκη σύνδεσης.
3) Η θεωρία του κινήτρου-υγιεινής του Herzberg: στο κίνητρο εργασίας δηλώνει ότι οι παράγοντες που ενθαρρύνουν ένα άτομο και τον διατηρούν προσανατολισμένο να είναι παραγωγικοί είναι οι εξής: α) Παράγοντες κινήτρου: να αυξήσει την ικανοποίηση του ατόμου, β) Παράγοντες υγιεινής: κρατήστε το άτομο μακριά από δυσαρέσκεια.
Σε άλλη, πολύ πιο εκτενή, ενδελεχή, επιστημονική, τεκμηριωμένη και την πιο έγκυρη πηγή, το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, ΕΚΠΑ (στον παραπομπή βλ. "uol", σημαίνει University of Athens, το ΕΚΠΑ στα Αγγλικά) βρίσκονται όλες οι παραπάνω και άλλες οπτικές γωνίες πηγών κινήτρων, από πολλούς διάσημους ψυχολόγους, όπως ο Φρόιντ (Sigmund Freud), ο G. Jung, W. Sheldon, W. McDougall, G. Allport, Murray, Maslow, κλπ., που δεν γράφονται εδώ.
Η σημασία και συνέπειες του κινήτρου στο Δίκαιο
Όπως αναφέρεται στο λήμμα Δόλος, Δίκη, δικαιοπραξία και Σύμβαση, ολόκληρο το δικαιικό σύστημα της Ελλάδας περιρρέεται από την "υποκειμενική υπόσταση" άδικης πράξης που συνιστά ποινικό αδίκημα (έγκλημα) ή, αν δεν πρόκειται για έγκλημα, αδικοπραξία, άδικη πράξη. Η υποκειμενική υπόσταση, που αναλύεται με παραπομπές στο λήμμα Δόλος σημαίνει "υπαιτιότητα", ότι κάποιος "φταίει" (είναι υπαίτιος), που σημαίνει δύο μόνο περιπτώσεις: α) πράττει με δόλο, πρόθεση, β) πράττει με αμέλεια, που σημαίνει "απροσεξία", "έλλειψη προσοχής που όφειλε να επιδείξει".
Αναφέρεται ως παράδειγμα η ανθρωποκτονία για να είναι το παράδειγμα πιο εύκολο: Σε ανθρωποκτονία από πρόθεση ενδιαφέρει τον νόμο ποιο ήταν το κίνητρο που ώθησε κάποιον να έχει αυτή την πρόθεση να σκοτώσει. Αν η τέλεση του εγκλήματος έγινε "εν βρασμώ ψυχικής ορμής", βρέθηκε σε υπερδιέγερση κάποιου συναισθήματός του, περιέρχεται σε κατάσταση βρασμού (συγχύσεως), και τότε η ποινή μειώνεται. Ας αναφερθεί τι σημαίνει βρασμός ψυχικής ορμής σύμφωνα με τον Άρειο Πάγο: "δεν αρκεί οποιαδήποτε αιφνίδια και απότομη υπερδιέγερση κάποιου συναισθήματος, αλλά απαιτείται η υπερδιέγερση αυτή να φθάσει σε ψυχική κατάσταση τέτοια, που να αποκλείει τη σκέψη, δηλαδή τη δυνατότητα στάθμισης των αιτιών που κινούν την πράξη ή απωθούν από αυτήν".
Αν ο δράστης βρισκόταν σε ήρεμη ψυχική κατάσταση, η ποινή θα είναι ισόβια, αν ήταν σε βρασμό ψυχικής ορμής, η ποινή θα είναι από 5-15 χρόνια. (Όχι μέχρι 20 χρόνια, όπως γράφεται στο ίντερνετ, ο νόμος τροποποιήθηκε τον Ιούλιο του 2019.) Αν μάλιστα "στην πράξη του ωθήθηκε από ανάρμοστη συμπεριφορά του παθόντος ή παρασύρθηκε από οργή ή βίαιη θλίψη που του προκάλεσε άδικη εναντίον του πράξη", τότε αυτό συνιστά ελαφρυντικό παράγοντα σε ήδη πιο ελαφρά ποινή και σε τέτοια περίπτωση είναι πολύ πιθανό η ποινή να ελαττωθεί σε 5 χρόνια μόνο φυλάκισης.
Ήδη αναφέρθηκε μια περίπτωση κινήτρου, βρασμός ψυχικής ορμής όπως εξειδικεύθηκε, που αναγνωρίζει το δίκαιο ως λόγο μείωσης της ποινής, "αιφνίδια και απότομη υπερδιέγερση συναισθήματος σε σημείου αποκλεισμού κάθε σκέψης". Και ήδη αναφέρθηκε και μία από τις ελαφρυντικές περιστάσεις, που έχει απόλυτη σχέση με το κίνητρο, που ο νόμος αναγνωρίζει, ο δράστης στην πράξη του ωθήθηκε από ανάρμοστη συμπεριφορά του παθόντος ή παρασύρθηκε από οργή ή βίαιη θλίψη που του προκάλεσε άδικη εναντίον του πράξη. Ο θυμός είναι το κίνητρο στη δεύτερη περίπτωση, επίσης η βίαιη θλίψη.
Από το ίδιο άρθρο των ελαφρυντικών περιστατικών φαίνεται ποια άλλα κίνητρα αναγνωρίζει ο νόμος, όχι για να μείνει ο δράστης ατιμώρητος, αλλά για να μειωθεί η ποινή του:
Ελαφρυντικές περιστάσεις θεωρούνται ιδίως: το ότι στην πράξη του (ο δράστης) ωθήθηκε από α) μη ταπεινά αίτια ή β) από μεγάλη ένδεια (φτώχεια) ή γ) υπό την επίδραση σοβαρής απειλής ή δ) υπό την επιβολή προσώπου στο οποίο αυτός οφείλει υπακοή ή ε) με το οποίο βρίσκεται σε σχέση εξάρτησης. Τα υπόλοιπα δεν πρόκειται για κίνητρα.
Τα κίνητρα που ενδιαφέρουν τον νόμο επομένως είναι τα παραπάνω, μη ταπεινά αίτια, μεγάλη φτώχεια, σοβαρή απειλή, υπακοή που οφείλεται, σχέση εξάρτησης, αυτή είναι συνήθως σχέση εργασίας, όταν ο εργοδότης διατάζει τον εργαζόμενο να τελέσει ποινικό αδίκημα. Δεν απαλλάσσεται ο δράστης, μειώνεται η ποινή του.
Στα πολιτικά Δικαστήρια, ένα είδος άδικης πράξης, δηλαδή αδικοπραξίας, που δεν συνιστά ποινικό αδίκημα, είναι η περίπτωση του άρθρου 919 του Αστικού Κώδικα, συμπεριφορά αντίθετη προς τα χρηστά ήθη (ουσιαστικά ανήθικη). Η ανηθικότητα δεν συνιστά ποινικό αδίκημα, αλλά το δίκαιο δεν την παραβλέπει, σε περίπτωση τέτοιας συμπεριφοράς το θύμα αποζημιώνεται σε χρήμα. Για να υπάρχει η αδικοπραξία αυτή απαιτείται δόλος πρώτου βαθμού, δηλαδή πρόθεση. Το κίνητρο δεν ενδιαφέρει καθόλου εδώ, συμπεριλαμβανομένου και του θυμού. Ο θυμός λοιπόν ως κίνητρο δεν ενδιαφέρει τον νόμο εκτός από το ποινικό δίκαιο και μόνο αυτό.
Η "δικαιολογημένη αγανάκτηση" απαλλάσσει από κάθε ποινή τον δράστη ελαφράς σωματικής βλάβης. Όπως ορίζεται στον νόμο, δικαιολογημένη αγανάκτηση πρέπει να προήλθε "εξαιτίας μιας αμέσως προηγούμενης πράξης που τέλεσε ο παθών εναντίον του ή ενώπιόν του και που ήταν ιδιαίτερα σκληρή ή βάναυση". Και πάλι ο θυμός αναγνωρίζεται σε τέτοιο βαθμό, που ο δράστης είναι αθώος.
Σε περίπτωση σχιζοφρένειας, όταν κάποιος πάσχει από μανία καταδίωξης τόσο έντονα, που πιστεύει ότι οι άλλοι θα τον σκοτώσουν, κι ο μόνος τρόπος να σώσει τη ζωή του είναι να τους σκοτώσει αυτός πρώτος (και τους σκοτώνει), κηρύσσεται αθώος από το Δικαστήριο (αν έγινε δίκη, αλλιώς η ποινική δίωξη παύει) και εισάγεται σε ψυχιατρικό νοσοκομείο. Στις περιπτώσεις αυτές ο δράστης δεν καταλαβαίνει ότι πράττει άδικα (ανίκανος για καταλογισμό ευθυνών από τις πράξεις του). Εδώ το κίνητρο είναι το ένστικτο αυτοσυντήρησης, το οποίο ο νόμος αναγνωρίζει.
Το ίδιο ένστικτο, της αυτοσυντήρησης, αναγνωρίζεται από τον νόμο και σε περίπτωση νόμιμης άμυνας. Νόμιμη είναι η άμυνα όταν κάποιος χρησιμοποίησε το ηπιότερο μέτρο για να σταματήσει τον δράστη-επιτιθέμενο, επιπλέον τα αγαθά που διακυβεύθηκαν ήταν ίσης βαρύτητας. Αν κάποιος προσπαθήσει να κλέψει τα χρήματα κάποιου (όσα κι αν είναι) η άμυνά του δεν μπορεί να φτάσει στο σημείο να τον σκοτώσει, ακόμα κι αν ήταν ο μόνος τρόπος να τον σταματήσει, διότι τα χρήματα είναι υποδεέστερης σημασίας από την ανθρώπινη ζωή (που αφαίρεσε). Υπάρχουν δύο μόνο περιπτώσεις νόμιμης άμυνας στην οποία κάποιος σκοτώνει τον επιτιθέμενο αλλά δεν διώκεται: α) αν ο επιτιθέμενος είχε πρόθεση να τον σκοτώσει, και β) αν ο επιτιθέμενος είχε πρόθεση να τον/την βιάσει. Αν στις περιπτώσεις αυτές σκοτώσει τον επιτιθέμενο, χωρίς να υπήρχε ηπιότερο μέσο να τον σταματήσει, η ανθρωποκτονία δεν ήταν άδικη πράξη, δεν διώκεται.
Το ίδιο ένστικτο, της αυτοσυντήρησης, αναγνωρίζεται από καθηγητές Πανεπιστημίου, με ερμηνεία των νόμων, και σε μια απίθανη περίπτωση: Ένα πλοίο βυθίζεται, οι άνθρωποι πνίγονται, κάποιος ναυαγός, ο Α,  βρίσκει ένα σωσίβιο και σώζεται, χωρίς αυτό είναι βέβαιο ότι θα πνιγεί. Ένας άλλος ναυαγός, ο Β, που δεν βρίσκει τίποτα για να κρατηθεί στη ζωή, χτυπάει τον Α, του κλέβει το σωσίβιο για να σωθεί εκείνος, γνωρίζοντας ότι ο Α θα πνιγεί, και πράγματι πνίγεται. Ο ναυαγός Β δεν διώκεται. "Ο θάνατός σου η ζωή μου", και ο νόμος δεν μπορεί να το αγνοήσει.
Ευρωμπάσκετ 1971
Η 17η διοργάνωση του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος καλαθοσφαίρισης ανδρών του 1971 (γνωστό και ως Ευρωμπάσκετ 1971) οργανώθηκε από τη FIBA Europe. Συμμετείχαν δώδεκα εθνικές ομάδες. Το τουρνουά διοργάνωσε η Δυτική Γερμανία και έλαβε χώρα στο Έσσεν, στο διάστημα 10 Σεπτεμβρίου ως 19 Σεπτεμβρίου.
Οι Σοβιετικοί του Σεργκέι Μπέλοφ διασύρουν κάθε αντίπαλο στο πέρασμά τους, για να συναντήσουν στο καθορισμένο πλέον ραντεβού στον τελικό, τους επίσης αήττητους Γιουγκοσλάβους, οι οποίοι είχαν στην σύνθεσή τους τον MVP του τουρνουά, τον Κρέζιμιρ Τσόσιτς. Οι Σοβιετικοί, σε ένα πολύ μεγάλο ματς με συναρπαστική εξέλιξη, τους νικούν με 69-64, και κατακτούν τον 8ο συνεχόμενο τίτλο τους. Πρώτος σκόρερ ήταν ο Πολωνός Έντβαρντ Γιουρκιέβιτς με 22,6 πόντους μ.ο. Εντύπωση προκάλεσε η συντριβή των Ισπανών από τους Σοβιετικούς με 60 πόντους διαφορά (118-58). Το δε σκορ του ημιχρόνου ήταν μάλιστα 60-17! Οι Τσεχοσλοβάκοι, παρά την ύπαρξη των Γίρι Ζίντεκ, Κάμιλ Μπράμπενετς, Γίρι Ζέντνιτσεκ, κατέλαβαν μόλις την 5η θέση, νικώντας σε αγώνα κατάταξης τη Ρουμανία του Ζίντεκ, ενώ και οι Ισπανοί δεν πήγαν πολύ καλά καταλαμβάνοντας τελικά την 7η θέση. Άσχημα πήγε και η Γαλλία, του κορυφαίου ίσως Γάλλου όλων των εποχών, Αλέν Ζιλ.
Βραβεία και Στατιστικά
Έγιναν 40 αγώνες και επιτεύχθησαν 6521 πόντοι.
Γιάννης Σμυρναίος
Ο Γιάννης Σμυρναίος (Αθήνα, 17 Οκτωβρίου 1940 - Κυψέλη Αττικής, Μάρτιος 2019) ήταν Έλληνας ηθοποιός της τηλεόρασης, του θεάτρου και του κινηματογράφου. Έγινε γνωστός μέσα από τους δεύτερους ρόλους του σε ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου αλλά και από ταινίες την εποχή της βιντεοκασέτας.
Βιογραφικό
Σπούδασε από το 1964 έως το 1966 στην Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών. Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο στην παράσταση "Κυρία του Μαξίμ" του Ζωρζ Φεντώ, με τον θίασο Κώστα Ρηγόπουλου-Κάκιας Αναλυτή το 1967. Την ίδια χρονιά πρωτοεμφανίστηκε και στον κινηματογράφο στην ταινία Ο χαζομπαμπάς.
Συνεργάστηκε με θιάσους, όπως των Νίκου Ρίζου-Κώστα Χατζηχρήστου-Γιάννη Βογιατζή στην ταινία Αγάπη μου παλιόγρια (1969-70), των Ρίζου-Βουτσά-Ναθαναήλ, στην ταινία Ο επαρχιώτης (1971-72), του Καρρά (1972), του Γκιωνάκη στην ταινία Το στραβόξυλο (1973-74), των Αλεξανδράκη-Γαληνέα (1978), των Παπαναστασίου-Ιωαννίδου (1982), στο θέατρο «Καλουτά» στην ταινία «Κολωνός και Κολωνάκι», του Ρίζου (1986-87), των Χαλκιά-Παρτσαλάκη στο θέατρο «Μετροπόλιταν» στο έργο των Τσιφόρου-Βασιλειάδη «Δέκα μέρες στο Παρίσι» και άλλα.
Πέθανε στα τέλη Μαρτίου του 2019, στο σπίτι του στην Κυψέλη. Η είδηση του θανάτου του έγινε γνωστή μια εβδομάδα μετά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Σφαγή του Αιγάλεω
δεξιά|200px|μικρογραφία|Το μνημείο των σφαγιασθέντων Αιγαλεωτών
Με την διατύπωση Σφαγή του Αιγάλεω (άλλως "Ολοκαύτωμα του Αιγάλεω" ή και "Μάχη του Πυριτιδοποιείου" παρότι σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις δεν προηγήθηκε μάχη), έχει γίνει γνωστή και έχει καταγραφεί η δολοφονία τουλάχιστον 65 αθώων και αόπλων κατοίκων της συνοικίας του Αγίου Γεωργίου Αιγάλεω, από τις δυνάμεις των Γερμανών κατακτητών, στις 29 Σεπτεμβρίου του 1944. Κάποιες άλλες εκτιμήσεις ανεβάζουν τον αριθμό των νεκρών σε εκατό ακόμη και σε 150, ενώ στο χώρο της θυσίας (επί της σημερινής λεωφόρου Κηφισσού, στο ρεύμα προς Πειραιά) ο δήμος Αιγάλεω έχει τοποθετήσει μνημείο στο οποίο τελείται κάθε χρόνο επιμνημόσυνη δέηση. Μνημείο για το συμβάν υπάρχει, επίσης, εντός του χώρου του Γ΄ Νεκροταφείου Αθηνών. Ως αιτία της σφαγής, αναφέρεται προηγηθέν επεισόδιο μεταξύ Γερμανών στρατιωτών και εμπροσθοφυλακής του Ε.Λ.Α.Σ., το οποίο είχε ως αποτέλεσμα τον θανάσιμο τραυματισμό δύο Γερμανών αξιωματικών.
Ο Αιγαλιώτης Αντιστασιακός και συγγραφέας Νίκος Μιχιώτης κατέγραψε όλο το χρονικό στο βιβλίο του με τίτλο "Χρέος Τιμής", ενώ παράλληλα ξεκίνησε έναν αγώνα για την πλήρη διαλεύκανση του συμβάντος και την απόδοση ευθυνών στο γερμανικό κράτος, το οποίο ουδέποτε πλήρωσε για την ηθική αποκατάσταση των θυμάτων και των συγγενών τους.
Γεγονότα και εκδηλώσεις σχετικά με την σφαγή έχει αναλάβει η Ένωση Θυμάτων Ολοκαυτώματος του Αιγάλεω.
Τι προηγήθηκε
Τον Αύγουστο του 1944 ο Γιάννης Μπατζακίδης, μέλος του ΚΚΕ και πολιτικός καθοδηγητής του ΕΑΜ, εκλέγεται δια βοής δήμαρχος Αιγάλεω έπειτα από ανοιχτή λαϊκή συνέλευση των κατοίκων στην Πλατεία Εσταυρωμένου. Οι διορισμένες (δοτές) δημοτικές αρχές απομακρύνονται. Την επομένη, απεσταλμένοι του ΕΛΑΣ που μάχεται να προστατεύσει τις περιοχές της Αθήνας από τις γερμανικές ωμότητες, ζητούν από την τοπική χωροφυλακή είτε να προσχωρήσει στις τάξεις των ανταρτών, είτε να εγκαταλείψει την πόλη.
Οι Γερμανοί, θορυβημένοι από τις δραστηριότητες του ΕΛΑΣ, αναζητούν εναγωνίως τρόπους ώστε να εξασφαλισθεί η επικείμενη αποχώρηση των τμημάτων τους από την ελληνική πρωτεύουσα, μέσω της μοναδικής διόδου που υπάρχει, της Ιεράς Οδού. Ουσιαστικά επιδιώκουν να τους δοθεί ένα πρόσχημα, για να εκκαθαρίσουν την περιοχή του Αιγάλεω από οποιαδήποτε για αυτούς απειλή. Παράλληλα, εξαπολύουν ένα κύμα τρομοκρατικής δράσης που περιλαμβάνει ληστείες, καταστροφές υποδομών και δολοφονίες πατριωτών, συχνά χωρίς αφορμή
Η τελική αφορμή που αναζητούν προκύπτει το πρωί της αποφράδας 29ης Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με κάποιες μαρτυρίες κατοίκων αλλά και μελών της αντίστασης, εκείνη τη μέρα σημειώθηκε μια ασήμαντη αψιμαχία Ελλήνων ανταρτών (που βρίσκονταν σε φυλάκιο του ΕΛΑΣ δίπλα στη γέφυρα του ποταμού Κηφισού στη διασταύρωση με την οδό Παλαιάς Καβάλας) -Λεπτομέρεια: Για την ίδια ακριβώς γέφυρα δόθηκε αργότερα σκληρή και πολύωρη μάχη μεταξύ ανταρτών και ανδρών της Ταξιαρχίας του Σκόμπυ οι μεν για να την ανατινάξουν οι δε για να παραμείνει ανέπαφη- και δύο Γερμανών μοτοσικλετιστών. Οι Γερμανοί μοτοσικλετιστές (Λεπτομέρειες από αναφορά κατοίκου της περιοχής: Ο κάτοικος επιβεβαιώνει ότι πράγματι έγινε μόνο αψιμαχία. Ο ιδιος κάτοικος αναφέρει επίσης ότι, οι ανωτέρω μοτοσυκλετιστές ήσαν δύο (2) και ότι οι Έλληνες αντάρτες ήσαν δύο (2) έφηβοι. Αναφέρει επίσης ότι, μετά τους λιγοστούς πυροβολισμούς που αντηλάγησαν οι Γερμανοί μοτοσικλετιστές έπεσαν στην κοίτη του ποταμού προφασιζόμενοι η όχι ότι τραυματίστηκαν. Από εκεί κατόρθωσαν να φτάσουν στην βάση τους (περιοχή Μαρκόνι -μετέπειτα γνωστή ως Ασύρματος) και να αναφέρουν το γεγονός. Κατά την άποψη του αλλά και από οτι διαθόθηκε μετά, οι Γερμανοί στην αναφορά τους λόγω σύγχυσης ή για κάποιον άλλον λόγο έκαναν λάθος και ανέφεραν ότι το γεγονός συνέβη στην γέφυρα της Ιεράς οδού και όχι στην γέφυρα της παλαιάς Καβάλας. Αποτέλεσμα ήταν να αρχίσει η σφαγή από τον Άγιο Γεώργιο (το εκκλησάκι δίπλα ακριβώς στην γέφυρα της Ιεράς οδού) και να συνεχισθεί με κατεύθυνση προς την γέφυρα της παλαιάς Καβάλας). Σύμφωνα με κάποιες άλλες μαρτυρίες τις οποίες όμως απορρίπτει ο ΕΛΑΣ, ακολούθησε μια εκτεταμένη σύρραξη τμήματος του ΕΛΑΣ με γερμανικές δυνάμεις που είχαν καταφθάσει ενισχυμένες και με ταγματασφαλίτες.
Ασάφεια επικρατεί σχετικά με το αν υπήρξαν γερμανικές απώλειες. Κάποιες πηγές κάνουν λόγο για έναν ή και δύο νεκρούς αξιωματικούς, καθώς και αρκετούς τραυματίες και από τις δύο πλευρές. Κατά άλλες εκτιμήσεις, το επεισόδιο ήταν αμελητέο, αφού ο ΕΛΑΣ είχε αποφασίσει να μην προβεί σε ενέργειες που ενδέχεται να προκαλούσαν εχθρικά αντίποινα.
δεξιά|200 px|μικρογραφία|Σχεδιάγραμμα της επιδρομής
Η επιδρομή
Την ίδια εκείνη ημέρα (ήταν Παρασκευή), ένα επίλεκτο γερμανικό τάγμα (των στρατιωτικών εγκαταστάσεων της περιοχής Μαρκόνι) διατάχθηκε να προχωρήσει σε εκκαθάριση της περιοχής. Τα πρώτα θύματά τους υπήρξαν δυο νεαροί Έλληνες φοιτητές (τα ξαδέλφια Πανόπουλος και Μουλάς), γνώστες μάλιστα της γερμανικής γλώσσας, τους οποίους συνάντησαν στη συμβολή της οδού Μαρκόνι με την Ιερά Οδό. Έπειτα από ολιγόλεπτη συζήτηση του επικεφαλής με τους δυο νέους στη γερμανική γλώσσα, οι φοιτητές εκτελέσθηκαν επί τόπου. Σύμφωνα πάντως με μαρτυρία του 11χρονου τότε Ιωάννη Κουρούση, που διέμενε με την οικογένειά του στη συμβολή της Ιεράς Οδού με την οδό Μοσχονησίων, άλλο γερμανικό τμήμα έφθασε στο Αιγάλεω και από την αντίθετη κατεύθυνση (του Χαϊδαρίου), μέσω της Ιεράς Οδού, κάτι που αποδεικνύει ότι είχε εκπονηθεί συγκεκριμένο σχέδιο εγκλωβισμού των κατοίκων. Η μαρτυρία επιβεβαιώνεται από την επιστολή την οποία απέστειλε προς την τοπική εφημερίδα "Περιφερειακός Τύπος" του Δημήτριου Οικονομίδη (αριθμός φύλλου 223, της 18 Οκτωβρίου 1975), ο Αξιωματικός Χωροφυλακής εν αποστρατεία Στυλιανός Δρίτσας, όπου αναφέρεται ότι " ... διετάχθη η παρά το Δαφνί εστρατοπευδεμένη Γερμανική Στρατιωτική Μονάδα Καταστροφών ίνα προβεί εις σκληρά αντίποινα..." Οι Γερμανοί εισήλθαν στην πόλη και αρχικά εκτέλεσαν 31 άοπλους και αμέτοχους στο προηγηθέν συμβάν πολίτες, όσους είχαν την ατυχία να βρεθούν στο δρόμο τους (Λεπτομέρεια από αναφορά του ίδιου κατοίκου της περιοχής: επιβεβαιώνει το ανωτέρω γεγονός για την σφαγή δηλ. των άοπλων και αμέτοχων πολιτών γιατί κατά σύμπτωση εκείνη την ώρα είχαν "σχολάσει" από το εργοστάσιο του Λαναρά πολλοί εργάτες οι οποίοι επέστρεφαν με τα πόδια σπίτι τους. Προφανώς δεν ήξεραν τίποτα για το γεγονός και για αυτό "έπεσαν" αμέριμνοι πάνω στους Γερμανούς, κάποιους μάλιστα, κατά τον ίδιο κάτοικο, τους σκότωσαν και τους άφησαν στο τετράγωνο που τώρα βρίσκονται οι εταιρείες εμπορίας αυτοκινήτων και ανταλλακτικών "ΚΟΜΒΟΣ", "ΤΟΥΟΤΑ" και "ΟΠΕΛ". Εκείνη την εποχή ήταν χωράφια και καλλιεργούσαν λαχανίδες). Εν συνεχεία, οι γερμανοί στρατιώτες απέκλεισαν το συνοικισμό του Αγίου Γεωργίου και επέτρεψαν την αποχώρηση μόνο κάποιων γυναικόπαιδων. Τους άνδρες άνω των 15 ετών που εγκλωβίστηκαν στις κατοικίες τους, έβαλαν φωτιά και τους έκαψαν ζωντανούς, χρησιμοποιώντας μία εμπρηστική ύλη (μία "σκόνη" σύμφωνα με μαρτυρίες). Πάνω από εκατό οικίες (117) πυρπολήθηκαν και καταστράφηκαν ολοσχερώς.
Ο Μανώλης Γλέζος στο δεύτερο τόμο του βιβλίου του για την Εθνική Αντίσταση 1940-45, κάνει λόγο για 65 νεκρούς που είναι από ότι φαίνεται ο επίσημος αριθμός μόνο των καμένων και όχι και των αρχικά εκτελεσθέντων Αιγαλιωτών. Ο αριθμός των απωλειών, επομένως, πλησιάζει στους εκατό νεκρούς (31+65).
Η σφαγή τερματίσθηκε ή περιορίσθηκε όταν, όπως φημολογείται, στην πόλη έφθασε εσπευσμένα ο τότε Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδας κ. Δαμασκηνός που φέρεται να ικέτεψε γονατιστός τον επικεφαλής Γερμανό διοικητή (κατά μια άλλη εκδοχή πάλι από τον ίδιο κάτοικο της περιοχής αναφέρεται ότι πράγματι έφτασε ο Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός, όχι όμως ότι τον ικέτεψε γονατιστός αλλά ότι στάθηκε απέναντί του έβγαλε τον σταυρό του και τινάζοντας τα χέρια ψηλά στον ουρανό, κρατώντας τον σταυρό, απεύθυνε στον Γερμανό Αξιωματικό τη φράση "έλεος - έλεος, φτάνει πια"). Ο Δαμασκηνός ειδοποιήθηκε από τον (συνονόματο) αρχιμανδρίτη ανιψιό του (μετέπειτα μητροπολίτη Φθιώτιδας Δαμασκηνό), ο οποίος υπηρετούσε ως ιεροκήρυκας στην εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα και από τον φαρμακοποιό της πόλης Χρήστο Κουρούση. Στο σημείο, σχεδόν ταυτόχρονα, έφτασε και ο Σουηδός πρέσβης Einar Modig (1883 - 1960), αποτρέποντας μία ομαδική εκτέλεση σχεδόν 200 ανθρώπων στο "καμίνι του Κόρμαλη". Υπάρχει και μια ακόμη εκδοχή, η οποία ωστόσο το πιθανότερο είναι να αποτελεί αστικό μύθο: Πως ήταν η όμορφη Ελληνίδα ερωμένη του Γερμανού διοικητή, αυτή που τον έπεισε να σταματήσει τη θηριωδία.
Ο απόηχος
Την επομένη ημέρα (30-9-1944) και ενώ ο ΕΛΑΣ προχώρησε σε εγκατάσταση πολυβόλων για να αποτρέψει νέα ενδεχόμενη επιδρομή, 41 απανθρακωμένα πτώματα θάφτηκαν δίπλα στον Άγιο Σπυρίδωνα, εν μέσω θρήνων και οδυρμών των φίλων και συγγενών τους. Άλλοι νεκροί μεταφέρθηκαν για ταφή στο Γ’ Νεκροταφείο και μερικοί ακόμη στον Άγιο Βασίλειο Περιστερίου.
Οι δολοφόνοι και οι ντόπιοι συνεργοί τους (καθώς υπάρχουν μαρτυρίες ότι μερικοί "γερμανοντυμένοι" που συμμετείχαν στη σφαγή, μιλούσαν άπταιστα ελληνικά προς τους κατοίκους) εντούτοις, παρέμειναν μέχρις σήμερα, ατιμώρητοι.
Κατάλογος νεκρών
δεξιά|200px|μικρογραφία|Τα ονόματα των θυμάτων, χαραγμένα σε μαρμάρινη στήλη
Μία (ενδεικτική μόνο) κατάσταση θυμάτων προκύπτει από τα επισήμως εκδοθέντα πιστοποιητικά θανάτου που συμπλήρωσαν Αιγαλιώτες γιατροί (Στέφανος Μιχιώτης, Κωστής Γούβαλης κ.α.), διαπιστώνοντας «θάνατο από βολή πυροβόλου όπλου», «ακατάσχετη αιμορραγία από πυροβολισμό στην κεφαλή» ή «στην κοιλιακή χώρα», «εκτέλεση υπό του εχθρού» και άλλες αιτίες.
Μίχος Χρήστος, Κουρτέσης Γεώργιος (ετών 22), Σταυρίδης Γεώργιος (15), Μοσχάκης Φώτης (34), Κοντογιάννης Γεώργιος (30), Σταύρου Βασίλειος (21), Κακούρης Δημήτριος (36), Λυμπερόπουλος Χαράλαμπος (20), Νονεμβασιός Σταμάτης (38), Παπανικολάου Αριστείδης (37), Σαπουναδέλης Ανδρέας (16), Μαζλουμίδης Κωνσταντίνος (38), Ζαμπαράς Κλέαρχος (22), Καμπούρογλου Κυριάκος (38), Χαλβατζίδης Παύλος (38), Ασλανίδης Γεώργιος (49).
Εκδηλώσεις μνήμης
Με τη συμπλήρωση 70 χρόνων από τη Σφαγή, ο Δήμος Αιγάλεω κατάρτισε πρόγραμμα επετειακών εκδηλώσεων μνήμης, με τίτλο "Αντιφασιστικές εκδηλώσεις-70 Χρόνια από τη "Σφαγή του Αιγάλεω"
Ένωση θυμάτων
Η Ένωση Θυμάτων Ολοκαυτώματος Αιγάλεω ιδρύθηκε το Μάρτιο του 2001 και λειτουργεί ενεργά στην πόλη του Αιγάλεω με στόχο την προβολή, γνωστοποίηση και ανάδειξη του ιστορικού θέματος του Ολοκαυτώματος του Αιγάλεω. Δικαίωμα εγγραφής στην Ένωση έχουν άτομα, τα οποία, αποδεδειγμένα, είναι συγγενείς ή απόγονοι-κατιόντες των θυμάτων της 29 Σεπτεμβρίου 1944, όταν δυνάμεις των Γερμανών κατακτητών επέδραμαν στην πόλη του Αιγάλεω και δολοφόνησαν άνω των 100 κατοίκων της, καίγοντας κατοικίες και καταστήματα και πυροβολώντας αδιάκριτα εναντίον του άμαχου πληθυσμού. Από το 2016 η Ένωση τέλεσε για πρώτη φορά γιορτή στο 3ο Γυμνάσιο Αιγάλεω στην μνήμη των πεσόντων καθώς και κατάθεση στέφανων στο μνημείο που ανεγέρθηκε από τον δήμο το 1987. . Οι εκδηλώσεις μνήμης της Ένωσης συνδιοργανώνονται με το Δήμο Αιγάλεω, ενώ σε αυτές μετέχουν και εκπρόσωποι της εκπαιδευτικής κοινότητας της πόλης, όπως και μαθητές.
Ιωάννης Κούτσης
Ο Ιωάννης Κούτσης (Σπέτσες, 1860 – Πειραιάς, 1953) ήταν Έλληνας εφοπλιστής και διακεκριμένος ζωγράφος της λεγόμενης «Σχολής του Μονάχου.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις Σπέτσες και ήταν γιος του Γεωργίου Κούτση. Καταγόταν από την παλαιά οικογένεια Κούτση των Σπετσών και αδέλφια του ήταν οι Χρήστος, εφοπλιστής, Νότης, υποστράτηγος, και Χριστόδουλος, εφοπλιστής, Κούτσης. Σε νεαρή ηλικία, 15 ετών, ανέλαβε μαζί με τα αδέλφια του την διαχείριση της οικογενειακής ναυτιλιακής επιχείρησης και σύντομα διακρίθηκε μεταξύ των Ελλήνων εφοπλιστών.
Απεβίωσε στον Πειραιά στις 11 Φεβρουαρίου 1953 και ενταφιάστηκε στο νεκροταφείο Πειραιά. Ήταν παντρεμένος με την Κλειώ Γεωργίου Καλαμποκίδη, ανιψιά του Αντωνίου Μπενάκη, και είχαν αποκτήσει δύο παιδιά: τον Γεώργιο, επιχειρηματία και την Αργίνη.
Ζωγραφική
Σε νεαρή ηλικία άρχισε να καταπιάνεται ερασιτεχνικά με τη ζωγραφική, ως μαθητής του Κ. Βολανάκη. Κατά τη διάρκεια της κατοχής επιδόθηκε επαγγελματικά με τη ζωγραφική. Δεν πραγματοποίησε ποτέ ατομικές εκθέσεις, ούτε έλαβε μέρος σε ομαδικές εκθέσεις, αν και το έργο του ήταν ευρύτερα γνωστό στον Πειραιά.
Το έργο του αποτελείται από θαλασσογραφίες, κυρίως κλασικής τεχνοτροπίας, με έκδηλη την επιρροή από τον δάσκαλό του. Το σημαντικότερο έργο του "Η ναυμαχία της Αρμάτας" βρίσκεται στην οικογενειακή εκκλησία της Παναγίας της Αρμάτας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Σχολή του Μονάχου Κατηγορία:Έλληνες εφοπλιστές
Σύστημα Γουεστμίνστερ
Το σύστημα Γουεστμίνστερ είναι ένα δημοκρατικό, κοινοβουλευτικό σύστημα διακυβέρνησης που διαμορφώθηκε από το Βρετανικό σύστημα, όπως λειτουργεί αυτό στο παλάτι του Γουεστμίνστερ, την έδρα του Κοινοβουλίου του Ηνωμένου Βασιλείου. Το σύστημα είναι μια σειρά διαδικασιών ενός νομοθετικού σώματος. Χρησιμοποιείται, ή χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά, στα εθνικά νομοθετικά σώματα ή στα τοπικά νομοθετικά σώματα των περισσότερων (νυν ή πρώην) εθνών της Κοινοπολιτείας, αρχίζοντας από τις καναδικές επαρχίες στο μέσο του 19ου αιώνα. Χρησιμοποιείται επίσης στην Αυστραλία, την Ινδία,το Πακιστάν, το Μπανγκλαντές, την Ιρλανδία, την Τζαμάικα, τη Μαλαισία, τη Νέα Ζηλανδία, τη Σινγκαπούρη, τη Μάλτα κ.α.
Βασικά χαρακτηριστικά
Τα σημαντικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα του συστήματος του Γουστμίνστερ περιλαμβάνουν τα ακόλουθα:
Το Σύστημα Γουεστμίνστερ είναι η μητέρα του σύγχρονου κοινοβουλευτισμού, της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας. Υιοθετήθηκε από τις περισσότερες Ευρωπαϊκές χώρες με μικρές παραλλαγές καθώς και από τα περισσότερα έθνη της Κοινοπολιτείας, ως αποικίες ή ως ανεξάρτητα κράτη.
Κατηγορία:Δημοκρατία
Ο Πύργος της Βαβέλ (Μπρίγκελ)
Ο Πύργος της Βαβέλ αποτελεί το αντικείμενο τριών ελαιογραφιών του Πίτερ Μπρίγκελ του πρεσβύτερου. Η πρώτη, μια μικρογραφία που κατασκευάστηκε σε χρώμα ελεφαντόδοντο, ζωγραφίστηκε από τον Μπρίγκελ όταν αυτός βρισκόταν στη Ρώμη και πλέον έχει χαθεί. Τα δύο σωζόμενα έργα ζωγραφικής απεικονίζουν την κατασκευή του Πύργου της Βαβέλ, που σύμφωνα με το βιβλίο της γένεσης, ήταν ένας πύργος που χτίστηκε από τους ανθρώπους, πριν από την σύγχυση των γλωσσών, με σκοπό να φτάσει ως τον ουρανό και για να αποτρέψει τη διασπορά των λαών. Ο άντρας που απεικονίζεται ως κεντρική φιγούρα του πίνακα είναι πιθανόν ο Νεβρώδ, ο οποίος φέρεται να διέταξε την κατασκευή του πύργου.
Ιστορία και περιγραφή
Η απεικόνιση της αρχιτεκτονικής του πύργου από τον Μπρίγκελ, με τις πολυάριθμες αψίδες του και άλλα παραδείγματα ρωμαϊκής μηχανικής επιστήμης, σκοπίμως υπενθυμίζουν του ρωμαϊκό Κολοσσαίο, το οποίο οι Χριστιανοί εκείνης της εποχής έβλεπαν ως σύμβολο ύβρις και διώξεων. Ο Μπρίγκελ είχε επισκεφτεί, μάλιστα, τη Ρώμη το 1552-1553. Πίσω στην Αμβέρσα, ίσως ανανέωσε τη μνήμη του για τη Ρώμη με μια σειρά από χαρακτικά των κύριων αξιοθέατων της πόλης που φτιάχτηκαν από τον Χιερόνυμους Κοκ, ενώ ενσωμάτωσε στοιχεία από ρωμαϊκά χαρακτικά και στις δύο σωζόμενες εκδόσεις του Πύργου της Βαβέλ. Ο παραλληλισμός της Ρώμης με τη Βαβυλώνα είχε μια ιδιαίτερη σημασία για τους συγχρόνους του Μπρίγκελ. Η Ρώμη χτίστηκε ως Αιώνια Πόλη, που προοριζόταν από τον Καίσαρα να υπάρχει για πάντα, ωστόσο η φθορά και η καταστροφή της συμβολίζει τη ματαιοδοξία και την παροδικότητα των επίγειων προσπαθειών. Ο πύργος συμβόλιζε, επίσης, την αναταραχή μεταξύ της Καθολικής Εκκλησίας (η οποία εκείνη την εποχή πραγματοποιούσε όλες τις λειτουργίες της στα λατινικά) και την πολύγλωσση Λουθηρανική Προτεσταντική θρησκεία των Κάτω Χωρών. Μολονότι με μια πρώτη ματιά ο πύργος φαίνεται να αποτελείται από μια σταθερή σειρά ομόκεντρων πυλώνων, μια πιο προσεκτική εξέταση δείχνει ότι καμία από τις στρώσεις δεν βρίσκεται σε αληθινή οριζόντια σειρά. Δηλαδή ο πύργος είναι χτισμένος με αύξουσα σπειροειδή μορφή.
Οι εργάτες στον πίνακα έχουν κατασκευάσει τις αψίδες κάθετα προς το κεκλιμένο έδαφος, καθιστώντας τες ασταθείς, κάτι που φαίνεται από τις ήδη θρυμματισμένες αψίδες. Η θεμελίωση και τα κατώτατα στρώματα του πύργου δεν είχαν ολοκληρωθεί πριν κατασκευαστούν τα υψηλότερα στρώματα. Ο Λούκας φαν Φάλκενμπορχ, σύγχρονος του Μπρίγκελ, ζωγράφισε και αυτός τον Πύργο της Βαβέλ, τη δεκαετία του 1560 και αργότερα στην καριέρα του, ενδεχομένως μετά από την παρατήρηση των έργων του Μπρίγκελ. Και οι δύο ήταν μέρος μιας μεγαλύτερης παράδοσης ζωγραφικής του πύργου, κατά τη διάρκεια του 16ου και 17ου αιώνα. Η επιρροή Βόρειων καλλιτεχνών είναι εμφανής στην προσοχή που έχει καταβάλει ο Μπρίγκελ με τη ζωγραφική του τοπίου.
Η ιστορία του Πύργου της Βαβέλ (όπως εκείνη της αυτοκτονίας του Σαούλ) ερμηνεύτηκε ως παράδειγμα τιμωρίας της ματαιοδοξίας, κάτι που ο Μπρίγκελ ήθελε να αναδείξει με αυτό του το έργο. Επιπλέον, η πυρετώδης δραστηριότητα των μηχανικών, των τεχνιτών και των εργατών παραπέμπει σε ένα δεύτερο ηθικό παράδειγμα, αυτό της ματαιότητα των ανθρώπινων προσπαθειών. Το, καταδικασμένο να αποτύχει, κτίριο του Νεβρώδ χρησιμοποιήθηκε για να τονίσει αυτό το νόημα στο σατιρικό έργο «Το Πλοίο των Τρελών» του Σεμπάστιαν Μπραντ. Οι γνώσεις του Μπρίγκελ πάνω στις διαδικασίες και στις τεχνικές χτισίματος κτιρίου είναι σημαντικές και λεπτομερώς ορθές. Η επιδεξιότητα με την οποία ο ίδιος έδειξε αυτές τις γνώσεις υπενθυμίζει ότι το τελευταίο έργο του, έμεινε ημιτελές κατά το θάνατό του. Αυτό ήταν μια σειρά από πίνακες ζωγραφικής που καταγράφουν το σκάψιμο ενός καναλιού που συνδέει τις Βρυξέλλες με την Αμβέρσα.
Ο πίνακας του Πύργου της Βαβέλ βρίσκεται στο Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης στη Βιέννη. Ο άλλος, μικρότερος πίνακας με το ίδιο θέμα, ο «μικρός» Πύργος της Βαβέλ, βρίσκεται στην Μουσείο Μπόιμανς - φαν Μπένινγκεν του Ρότερνταμ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ζωγραφική στην Ολλανδία Κατηγορία:Πίνακες αρχιτεκτονικής Κατηγορία:Πίνακες του 1563 Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Πίτερ Μπρίγκελ του πρεσβύτερου
Επαρχία Στάρα Ζαγόρα
Η Επαρχία Στάρα Ζαγόρα (βουλγαρικά: Област Стара Загора), γνωστή και ως Επαρχία Παλαιάς Ζαγοράς, είναι επαρχία της νοτιοκεντρικής Βουλγαρίας. Πήρε το όνομα της από το διοικητικό και βιομηχανικό της κέντρο, την πόλη Στάρα Ζαγόρα, την έκτη μεγαλύτερη στη χώρα. Η επαρχία καταλαμβάνει έκταση 5.151,1 τ.χλμ και χωρίζεται σε 11 δήμους με συνολικό πληθυσμό, από τον Δεκέμβριο του 2009, 350.925 κατοίκους.
Στο νοτιοανατολικό τμήμα της επαρχίας στην άκρη του Δήμου Ράντνεβο υπάρχει μια μονάδα παραγωγής άνθρακα. Μεταξύ 1934 και 1949, η επαρχία περιλάμβανε τμήματα της σημερινής Επαρχίας Κάρτζαλι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες της Βουλγαρίας
Eurocopter AS 532
thumb|right|300px|Ελικόπτερο Cougar του πολεμικού ναυτικού της [[Χιλής]]
Εξέλιξη
Το AS 332 Super Puma, το οποίο αποτελεί μεγενθυμένη έκδοση που προοριζόταν να αντικαταστήσει το SA 330 Puma, πέταξε πρώτη φορά τον Σεπτέμβριο του 1978. Χρησιμοποιούσε κινητήρες Turbomeca Makila 1A1 ενώ είχε συνθετικές έλικες κύριου στροφείου, βελτιωμένο σύστημα προσγείωσης και τροποποιημένο κάθετο σταθερό.
Το 1990 όλα τα στρατιωτικά Super Puma μετονομάστηκαν από AS 332 σε AS 532 Cougar προκειμένου να διαχωρίζονται οι πολιτικές από τις στρατιωτικές εκδόσεις.
Η Πολεμική Αεροπορία του Καναδά σχεδίαζε να αντικαταστήσει τα CH-113 Labrador που διέθετε με Cougar, τελικά όμως επέλεξε το CH-149 Cormorant.
Εκδόσεις
Οι εκδόσεις του Cougar είναι:
AS 532 UL/AL
Το AS 532 UL/AL είναι επιμηκυμένη έκδοση του Cougar και χρησιμοποιεί δύο κινητήρες Turbomeca Makila 1A1. Έχει πλήρωμα δύο ατόμων και μπορεί να μεταφέρει μέχρι 25 στρατιώτες ή 6 τραυματίες σε φορεία και 10 επιβάτες. Όπως και οι άλλες εκδόσεις του Cougar το AS 532 UL/AL μπορεί να μεταφέρει 4.5 τόνους φορτίου.
Στο AS 532 UL (utility version, μτφ: έκδοση γενικής χρήσης) μπορεί να τοποθετηθεί το σύστημα επιτήρησης πεδίου μάχης Horizon.
Το AS 532 AL (armed version, μτφ: οπλισμένη έκδοση) μπορεί να φέρει ποικιλία οπλισμού, συμπεριλαμβανομένων πυροβόλων των 20 mm, εκτοξευτές ρουκετών των 68 mm και πλευρικά πυροβόλα.
AS 532SC
Το AS 532 SC είναι η ναυτική έκδοση του Cougar και χρησιμοποιεί δύο κινητήρες Turbomeca Makila 1A1.
Η έκδοση χρησιμοποιείται κυρίως σε ρόλους:
AS 535
Έκδοση του Γαλλικού Στρατού για αποστολές έρευνας και διάσωσης μάχης.
EC 725
Το EC 725 είναι μακράς ακτίνας δράσης ελικόπτερο, με κινητήρες Turbomeca Makila 2A, πλήρωμα 2 ατόμων και μεταφορική ικανότητα 29 στρατιωτών.
Οι βελτιώσεις του EC 725 συγκριτικά με τα παλαιοτέρα μοντέλα περιλαμβάνουν την χρήση συνθετικών υλικών, τα εξελιγμένα ηλεκτρονικά συστήματά του και το σύστημα παρακολούθησης οχημάτων.
Χρήστες
thumb|right|300px|Ελικόπτερο Cougar του [[Τουρκία|Τουρκικού στρατού]] thumb|right|300px|Ελικόπτερο Cougar του Γαλλικού στρατού
Σχετικές Εξελίξεις
thumb|right|300px|Ελικόπτερο Cougar του [[Ελβετία|Ελβετικού στρατού]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
AS AS AS AS
Μαρίκα Ανδρονίκου
Η Μαρίκα Ανδρονίκου είναι Ελληνίδα υψίφωνος και ηθοποιός της λυρικής σκηνής.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Οδησσό το 1900 από γονείς πρόσφυγες από τον Πόντο. Σπούδασε σε Αυτοκρατορικό Ωδείο της Οδησσού και το 1919 ήρθε στην Ελλάδα. Έπαιξε σε πολλές παραστάσεις και συνεργάστηκε με τους θιάσους Παπαϊωάννου και Ένκελ έως το 1934, όταν αποχώρησε από την σκηνή. Ήταν για πολλά χρόνια στο διοικητικό συμβούλιο του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών και του Ταμείου Συντάξεων Ηθοποιών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες υψίφωνοι Κατηγορία:Έλληνες συνδικαλιστές Κατηγορία:Οδησσίτες]]
Βεατρίκη της Ολλανδίας
Η Βεατρίκη (ολλανδικά: Beatrix, γενν. 31 Ιανουαρίου 1938) είναι μέλος της Ολλανδικής βασιλικής οικογένειας από τον Οίκο της Οράγγης-Νάσσαου που βασίλεψε ως Βασίλισσα των Κάτω Χωρών, από το 1980 έως την παραίτησή της από τον θρόνο το 2013. Είναι πριγκίπισσα της Οράγγης-Νάσσαου.
Είναι η μητέρα του παρόντος βασιλιά Γουλιέλμου Αλεξάνδρου των Κάτω Χωρών.
Βιογραφία
Η Βεατρίκη Βιλελμίνη Αρμγάρδη γεννήθηκε τον Ιανουάριο του 1938 στο Παλάτι Soestdijk του Μπάαρν της Ουτρέχτης και είναι η πρωτότοκη κόρη του Βερνάρδου του Λίππε-Μπίστερφελντ και της βασίλισσας Ιουλιάνας της Ολλανδίας, κόρης του Ερρίκου του Μεκλεμβούργου-Σβερίν. Βαπτίστηκε τον Μάιο του 1938 στον Ναό του Αγίου Ιακώβου στη Χάγη.
Εγκαταστάθηκε στη Βρετανία το 1940 μαζί με την οικογένειά της εξαιτίας του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και στη συνέχεια στον Καναδά. Η οικογένεια επέστρεψε στην Ολλανδία το 1945. Σε ηλικία 10 ετών, το 1948, η Βεατρίκη έγινε διάδοχος του Ολλανδικού θρόνου.
Πραγματοποίησε σπουδές Παιδαγωγής και στη συνέχεια σπούδασε Καλές Τέχνες. Παρακολούθησε μαθήματα κοινωνιολογίας, νομολογίας, οικονομικών, ιστορίας και συνταγματικού δικαίου στο Πανεπιστήμιο του Λέιντεν. Επίσης, έλαβε πτυχίο Νομικής το 1961.
Βιβλιοθήκη του Χάρβαρντ
Η Βιβλιοθήκη του Χάρβαρντ κατέχει την τρίτη μεγαλύτερη συλλογή στις Ηνωμένες Πολιτείες, μετά τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου και τη Βιβλιοθήκη της Βοστώνης. Με βάση τον αριθμό των αντικειμένων που διατηρούνται, είναι η πέμπτη μεγαλύτερη βιβλιοθήκη στις Ηνωμένες Πολιτείες. Επιπλέον, το Χάρβαρντ είναι μέρος της Κοινοπραξίας Έρευνας Συλλογών και Διατήρησης (ReCAP) μαζί με τις Βιβλιοθήκες της Κολούμπια, τη Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Πρίνστον και τη Δημόσια Βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης και τη Συνομοσπονδία Βιβλιοθηκών Ivy Plus, διαθέτοντας πάνω από 90 εκατομμύρια βιβλία στους χρήστες της βιβλιοθήκης.
Βεατρίκη της Ολλανδίας
Μοναρχία (1980-2013)
αριστερά|μικρογραφία|195x195εσ|Η Βεατρίκη, ορκιζόμενη ως Βασίλισσα των Κάτω Χωρών, 30 Απριλίου 1980. Η Βεατρίκη, ήδη από την δεκαετία του 1970, προετοιμαζόταν για την μέλλουσα θέση της στον Ολλανδικό θρόνο, έτσι πραγματοποιήσε πολλές επισκέψεις σε άλλες χώρες του εξωτερικού με τον σύζυγό της.
Βιβλιοθήκη του Χάρβαρντ
Η βιβλιοθήκη είναι ανοιχτή για τους τρέχοντες συνεργάτες του Χάρβαρντ και ορισμένες εκδηλώσεις και χώροι είναι ανοιχτοί για το κοινό. Το πιο αναγνωρισμένο κτίριο στο σύστημα του Χάρβαρντ είναι η Βιβλιοθήκη Widener, που βρίσκεται στο Harvard Yard.
Βεατρίκη της Ολλανδίας
Μοναρχία (1980-2013)
Στις 30 Απριλίου 1980, μετά την παραίτηση της μητέρας της, βασίλισσας Ιουλιάνας από τον θρόνο, η Βεατρίκη έγινε βασίλισσα και αρχηγός του κράτους. Είναι μέλος της Λέσχης της Ρώμης και το 2005 εόρτασε το ασημένιο ιωβηλαίο της (ως Βασίλισσα).
Βιβλιοθήκη του Χάρβαρντ
Ιστορία
Το σύστημα βιβλιοθηκών του Χάρβαρντ αναπτύχθηκε μέσω δωρεών από επιφανείς προσωπικότητες, ο Τζον Χάρβαρντ ήταν ένας από αυτούς και ο Τζον Χαλ ήταν ένας άλλος (Η Ιστορία του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ - Josiah Quincy - σελίδα 407). Ο Τζον Χάρβαρντ ήταν ένας Πουριτανός πάστορας που συγκέντρωσε 400 βιβλία διαδίδοντας τον λόγο της πίστης του. Αυτοί οι τόμοι κατατεθήκαν στο Χάρβαρντ και έτσι ξεκίνησε η συλλογή της βιβλιοθήκης. Τα βιβλία  αυτής της συλλογής γρήγορα ξεπεράστηκαν, καθώς η Βιβλιοθήκη του Χάρβαρντ σύντομα μετατράπηκε σε ακαδημαϊκό ινστιτούτο και δεν χρειαζόταν τόσα  θεολογικά βιβλία.
Η τοποθεσία της βιβλιοθήκης άλλαξε με την πάροδο του χρόνου. Αρχικά βρισκόταν στο κτίριο του Old College. Το 1676, η βιβλιοθήκη μεταφέρθηκε στο Χάρβαρντ Χολ, στο οποίο έμεινε μέχρι που το κτίριο κάηκε κατά τη διάρκεια της πυρκαγιάς του 1764. Η πυρκαγιά του 1764 κατέστρεψε ολόκληρη τη συλλογή. Αμέσως μετά, κτίστηκε ένα νέο Harvard Hall και συγκεντρώθηκαν 15.000 βιβλία για τη δημιουργία της νέας βιβλιοθήκης. Καθώς ο χρόνος περνούσε ο χώρος ήταν περιορισμένος στο Χάρβαρντ Χολ και η βιβλιοθήκη μεταφέρθηκε στο Γκορ Χολ το 1841. Τελικά, ο Γκορ Χολ δεν ήταν πλέον κατάλληλος και τα βιβλία μεταφέρθηκαν αλλού το 1912. Εκείνη την περίοδο, η βιβλιοθήκη διευρύνθηκε σε περισσότερα από ένα Κτίριο. Μερικές από τις βιβλιοθήκες ήταν αφιερωμένες σε εξειδικευμένα θέματα.
Βεατρίκη της Ολλανδίας
Περιστατικό Απριλίου 2009
Σε μία πιθανή απόπειρα δολοφονίας της Βασίλισσας Βεατρίκης και της βασιλικής οικογένειας, ένας οδηγός αυτοκινήτου έπεσε με το όχημά του πάνω σε πλήθος που είχε συγκεντρωθεί για να παρακολουθήσει την παρέλαση στο Άπελντοορν. Τέσσερα άτομα σκοτώθηκαν και τουλάχιστον άλλα δεκατέσσερα άτομα τραυματίστηκαν.
Βιβλιοθήκη του Χάρβαρντ
Ιστορία
Ένας αιώνας μετά η βιβλιοθήκη έγινε η μεγαλύτερη στην Αμερική, αλλά στις 24 Ιανουαρίου 1764, μια μεγάλη πυρκαγιά κατέστρεψε σχεδόν όλα τα βιβλία και τα επιστημονικά όργανα του Χάρβαρντ. Όλα τα βιβλία της βιβλιοθήκης τη στιγμή της πυρκαγιάς κάηκαν ολοσχερώς. Μόνο τα βιβλία της συλλογής που είχαν δανειστεί διασώθηκαν από την πυρκαγιά. Βιβλία και δωρεές δόθηκαν από φίλους του κολλεγίου για να αντικαταστήσουν τις συλλογές που καταστράφηκαν. Ένας εκκεντρικός Άγγλος, ο Thomas Hollis V του Lincoln's Inn, London, (εγγονός ενός από τους πρώτους ευεργέτες του Πανεπιστημίου), άρχισε να στέλνει χιλιάδες ειδικά επιλεγμένους τόμους στην Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη. Ο Hollis έστελνε τακτικά βιβλία μέχρι το θάνατό του το 1774 και κληροδότησε επίσης 500 λίρες για ένα ταμείο ώστε να συνεχίσει να αγοράζει βιβλία. Ήταν η πρώτη δωρεά για το βιβλίο στο Χάρβαρντ που συνεχίζει να διευρύνει τις συλλογές κάθε χρόνο. Ο διαδικτυακός κατάλογος της βιβλιοθήκης του Χάρβαρντ, HOLLIS (συνώνυμο του "Harvard On-Line Library Information System"), πήρε το όνομά του.
Ορισμένα βιβλία ψηφιοποιήθηκαν ως μέρος του Σχεδίου Βιβλιοθήκης Google Books, το οποίο ξεκίνησε ως σχέδιο που αναπτύχθηκε υπό τη διεύθυνση και την επίβλεψη του πρώην σκηνοθέτη Σίντνεϊ Βέρμπα.
Βεατρίκη της Ολλανδίας
Παραίτηση από τον θρόνο
Τον Ιανουάριο του 2013, η Βασίλισσα Βεατρίκη ανακοίνωσε την πρόθεσή της να παραιτηθεί από τον Ολλανδικό θρόνο.
Βιβλιοθήκη του Χάρβαρντ
Ιστορία
Την 1η Αυγούστου 2012, ξεκίνησε η λειτουργία ενός νέου οργανισμού της Βιβλιοθήκης του Χάρβαρντ, σχεδιασμένος για να ενισχύσει ένα κατακερματισμένο σύστημα 73 βιβλιοθηκών στα σχολεία του Χάρβαρντ με κάποιο άλλο που προωθεί τη συνεργασία σε όλο το κολέγιο. Οι λειτουργίες που υπάρχουν σε όλες τις βιβλιοθήκες (υπηρεσίες πρόσβασης, τεχνικές υπηρεσίες και υπηρεσίες συντήρησης) έχουν ενοποιηθεί για να επιτρέψουν μεγαλύτερη εστίαση στις ανάγκες της κοινότητας των χρηστών. Η νέα δομή αναπτύχθηκε με βάση τις συστάσεις της Ομάδας Εργασίας των Πανεπιστημιακών Βιβλιοθηκών και της Ομάδας Εργασίας της Βιβλιοθήκης.
Συλλογές
Εκτός από εκατομμύρια τόμους, η Βιβλιοθήκη του Χάρβαρντ φιλοξενεί επίσης μια σειρά από ιστορικά τεχνουργήματα και πρωτογενή έγγραφα από όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένης μιας από τις 23 Πλήρεις Βίβλους του Γουτεμβέργιου. Η μεγαλύτερη συλλογή αρχείων της Ανατολικής Ασίας εκτός Ανατολικής Ασίας φιλοξενείται  στη Βιβλιοθήκη Χάρβαρντ-Γιέντσινγκ.
Η μεγαλύτερη αρχειακή συλλογή που επικεντρώνεται στην ιστορία των επιχειρήσεων και των οικονομικών μπορεί να αναζητηθεί στις Ειδικές Συλλογές της Βιβλιοθήκης Baker στο Harvard Business School. Τα αρχεία της βοτανικής βιβλιοθήκης περιλαμβάνουν έργο του Henry David Thoreau, επιστολές του Charles Darwin προς την Asa Grey και χιλιάδες βοτανικές απεικονίσεις. Η Βιβλιοθήκη Wolbach περιέχει τις παλαιότερες σωζόμενες εικόνες του φεγγαριού και η Βιβλιοθήκη Tozzer είναι μία από τις παλαιότερες ανθρωπολογικές βιβλιοθήκες στον κόσμο.
Βεατρίκη της Ολλανδίας
Παραίτηση από τον θρόνο
Από την παραίτησή της και έπειτα, επέστρεψε στον τίτλο της «ΑΒΥ Πριγκίπισσας της Οράγγης-Νάσσαου». Το όνομα της Βεατρίκης δόθηκε στο διεθνές αεροδρόμιο του Οράνιεστατ στην Αρούμπα.
Οικογένεια
Η Βεατρίκη έχει τρεις αδερφές: την πριγκίπισσα Ειρήνη (γ. 1939), την πριγκίπισσα Μαργαρίτα (γ. 1943) και την πριγκίπισσα Χριστίνα (γ. 1947).