cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ρωμαϊκή σύγκλητος
Κατά τη διάρκεια των ημερών του βασιλείου, ήταν κάτι περισσότερο από ένα συμβουλευτικό συμβούλιο στο βασιλιά. Κατά τα πρώτα χρόνια της Δημοκρατίας, η Σύγκλητος ήταν πολιτικά αδύναμη ενώ οι εκτελεστικοί άρχοντες ήταν αρκετά ισχυροί. Δεδομένου ότι η μετάβαση από τη μοναρχία στη συνταγματική κυβέρνηση ήταν πιθανότατα σταδιακή, χρειάστηκαν πολλές γενιές πριν η Σύγκλητος ήταν σε θέση να επιβληθεί επί των εκτελεστικών αρχόντων.
Λέγεται ότι η πρώτη Σύγκλητος ιδρύθηκε από τον ίδιο το Ρωμύλο στη Ρώμη.
Παραπομπές
Σ Σύγκλητος
Ηράκλεια Κυρρηστικής
Η Ηράκλεια ήταν αρχαία ελληνική πόλη της επαρχίας Κυρρηστικής της βορείου Συρίας.
Την πόλη αναφέρει ο Στράβων (XVI,7). Απείχε περί τα 20 στάδια (4 χλμ.) από το ιερό της Αθηνάς Κυρρηστίδος -μιας επικλήσεως της Αθηνάς που προήλθε από την Κύρρο της Μακεδονίας και μεταλαμπαδεύτηκε στην βόρεια Συρία- και βρισκόταν στα βορειοδυτικά της Ιεραπόλεως. Αυτή η Ηράκλεια ανήκε στην επικράτεια του τυράννου Διονυσίου, γιου του Ηρακλέωνος (επίσης τυράννου). Οι τύραννοι αυτοί έδρασαν περίπου κατά το τέλος της αυτοκρατορίας των Σελευκιδών (1ος αιώνας π.Χ.).
Άγνωστο ποιος έκτισε την Ηράκλεια. Θα μπορούσε να κτίστηκε από τους Σελευκίδες θέλοντας να τιμήσουν τον Ηρακλή πρόγονο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ή από τον τελευταίο, ή ακόμα από τον ανωτέρο τύραννο Ηρακλέωνα. Πιθανόν να βρισκόταν στη βόρεια Συρία στα σύνορα με την Τουρκία.
Άλμωψ
Ο Άλμωψ ήταν ημίθεος γίγαντας και επώνυμος ήρωας που τον τιμούσαν ως γενάρχη τους οι Αλμώπες, αρχαίοι κάτοικοι της Αλμωπίας (επαρχία της Μακεδονίας), από τον οποίο πήραν το όνομά τους σύμφωνα με την παράδοση.
Ο Άλμωψ θεωρούταν γιος του Θεού Ποσειδώνα και της Έλλης.
Κατηγορία:Γίγαντες
Αρχαιολογικός χώρος Αζώρου
Η Άζωρος ορίζεται ως η δυτικότερη από τις τρεις πόλεις της Τριπολίτιδας. Τα ερείπια της Αζώρου βρίσκονται στα νότια της Βουβάλας, στην αριστερή όχθη του Σαρανταπόρου. Η θέση της προτιμήθηκε από την λίθινη εποχή και φαίνεται να κατοικήθηκε διαδοχικά μέχρι τα τέλη του 17ου αι. μ.Χ.
Η Άζωρος θεωρείται η πιο οχυρή πόλη της Περραιβίας. Στην οχύρωση της βλέπουμε τείχη πολλών περιόδων, κυκλώπεια, πολυγωνικά αρχαϊκά, γεωμετρικής περιόδου, βυζαντινά. Νοτιοανατολικά του οικισμού επί ενός επιβλητικού λόφου που φέρει το όνομα Καστρί έχουν επισημανθεί σε μεγάλη έκταση τα τείχη της αρχαίας αλλά και της παλαιοχριστιανικής και πιθανώς της μεσοβυζαντινής περιόδου. Στην πλαγιά του λόφου είχαν κατασκευαστεί τέσσερις διαδοχικές σειρές τειχών.
Από την ακρόπολη ξεκινούν δύο βραχίονες του τείχους, που κατεβαίνουν προς τα νότια, περικλείοντας και ένα τμήμα της επίπεδης κοιλάδας. Από αυτούς τους δύο βραχίονες ο εσωτερικός αναλημματικός είναι κτισμένος τον 3ο αι. π.Χ. Σώζεται σε ορισμένα σημεία και είναι φτιαγμένο από υλικά από το ίδιο το βουνό. Αποτελείται από ασβεστολιθικές πέτρες σε οριζόντια κυρίως τοποθέτηση η οποία ξεφεύγει σε σημεία και από την κατακόρυφη. Ενισχύονταν με τετράγωνους πύργους που προεξέχουν από τα τείχη 1,5 έως 2μ. και πλάτος 5,5μ., ενώ ο εξωτερικός κτισμένος κατά το ψευδοισοδομικό σύστημα τον 5ο αι. π.Χ. με μήκος 47μ.
Στις πλαγιές της τοποθεσίας Καστρί κλιμακώνονται τα ερείπια ενός τριπλού περιβόλου. Από τον πρώτο περίβολο σώζονται μόνο τα θεμέλια. Μπορούμε όμως καθαρά να αναγνωρίσουμε την εργασία δύο διαφορετικών εποχών. Υπάρχει πρόχειρη οχύρωση στην ανατολική πλαγιά ενώ στη δυτική υπάρχει κτίσμα της Ελληνιστικής εποχής με τετράγωνους πύργους. Πρόκειται για ένα καλαίσθητο αρχαιοελληνικό ερείπιο, κατασκευασμένο από λευκό μάρμαρο όπως στη Ραμνούντα, με προσεκτικά συναρμολογημένες πέτρες.
Η μακρόστενη περιοχή του λόφου περιβάλλονταν από μία Τρίτη σειρά οχυρωμάτων. Πρόκειται για ένα εσωτερικό φρούριο με ερείπια από ακατέργαστες πέτρες μικρού μεγέθους. Δεν φαίνεται να έχει πύργους, αλλά μικρές τετράγωνες αίθουσες που πιθανόν λειτουργούσαν ως μικρά οχυρά.
Από τη βόρεια πλευρά, οι τρεις περίβολοι ακουμπούν σ’ένα φαρδύ τοίχο με πελώριες πέτρες. Έχει ύψος περίπου 5,5μ. και μήκος 100μ. και διαθέτει τετράγωνο πύργο, ίδιας κατασκευής. Ανήκει ίσως στα παλαιότερα οχυρώματα της πόλης. Από το μέγεθος των λίθων θυμίζει κυκλώπεια τείχη. Το τείχος φτιαγμένο από άσπρο μάρμαρο συνδυάζοντας την κομψότητα με τη στερεότητα, λειτουργεί τόσο ως διάκοσμος αλλά και ως άμυνα.
Η αρχαία Άζωρος ανακαινίστηκε με πηλοκατασκευές κατά τη Βυζαντινή εποχή. Η οχύρωση ακολουθεί το τρίτο διάζωμα του αρχαίου τείχους στην βορειανατολική πλαγιά του λόφου, ενώ δυτικά ακολουθεί το αρχαίο τείχος. Σε σημεία φαίνεται καθαρά ασβεστόκτιστο. Η περίμετρος του τείχους υποδηλώνει πως ο πληθυσμός της Αζώρου δεν είναι ευκαταφρόνητος. Συγκρίνοντάς το όμως με την αρχική οχύρωση, φαίνεται αισθητά η ελάττωση του πληθυσμού. Η νέα οχύρωση των περραιβικών πόλεων δεν συνίσταται πια στην ανύψωση ισχυρών ασβεστόκτιστων τειχών μόνο, αλλά και στον εφοδιασμό νερού των πόλεων με κατασκευή δεξαμενών επί της ακροπόλεώς τους. Στην ακρόπολη της Αζώρου δεν βρέθηκαν μέχρι στιγμής δεξαμενές αποθήκευσης όμβριου ύδατος.
Ο δεύτερος αναλημματικός τοίχος του 3ου αι. π.Χ. κατασκευάστηκε για να στηρίξει ένα πλάτωμα – άνδηρο, όπου θεμελιώθηκε η αστική έπαυλη του Νικάρχου, υιό του Αλκίππου. Η πολυτελής αυτή έπαυλη δεν ανασκάφτηκε ακόμη, ωστόσο, με κάποιες δοκιμαστικές τομές διαπιστώθηκε ότι διασώζει επιχρίσματα στους τοίχους και πιθανότατα μωσαϊκά δάπεδα. Η έπαυλη ταυτίστηκε με το όνομα του Νικάρχου διότι το αίθριο της βρέθηκε στημένη μια μεγάλη επιγραφή – επιστολή του βασιλιά της Μακεδονίας Αντίγονου του Δώσωνος προς τον βασιλικό επιστάτη της περιοχής της Περραιβικής Τριπόλεως και αφορά τη διαχείριση της περιουσίας του Νικάρχου μετά το θάνατό του.
Στη θέση Παλιοκλήσι αποκαλύφθηκε μία παλαιοχριστιανική Βασιλική εκκλησία με προκτίσματα. Η έκταση που ερευνήθηκε καταλαμβάνει 2400τ.μ. Εκατέρωθεν της Βασιλικής βρέθηκε στοά συνολικού μήκους 24 μ. και δύο νεκροταφεία, από τα οποία το ένα ανήκει στην παλαιοχριστιανική περίοδο και το άλλο στη μεσοβυζαντινή.
Η αποκαλυφθείσα τρίκλιτη Βασιλική έχει μήκος 16,7 μ. και πλάτος 9,30μ. με ημικυκλική κόγχη στα ανατολικά. Λείψανα του τέμπλου δεν βρέθηκαν, αποκαλύφθηκε όμως το όρυγμα του εγκαινίου, εκεί δηλαδή που είναι η τράπεζα, το οποίο είναι σταυρόσχημο. Στο δάπεδο του κεντρικού κλίτους βρέθηκε ψηφιδωτό το οποίο διασώθηκε μόνο κατά ένα ελάχιστο τμήμα κατά μήκος του βόρειου και νότιου τοίχου. Το βόρειο και το νότιο κλίτος επικοινωνούν με το νάρθηκα όπως και το κεντρικό, αλλά δεν εντοπίστηκαν ίχνη των δαπέδων τους. Αντίθετα ο νάρθηκας σώζεται σχεδόν σε όλη του την έκταση στο δάπεδό του, το οποίο αποτελείται από μαρμάρινες πλάκες.
Σε επαφή με τη βόρεια πλευρά του Ναού βρίσκεται επιμήκης χώρος στο ανατολικό τμήμα του οποίου αποκαλύφθηκε η φιάλη. Έχει ύψος 1μ. και η εσωτερική της επιφάνεια είναι κτισμένη με υδραυλικό κονίαμα. Ο νάρθηκας στην νότια πλευρά επικοινωνεί με ορθογώνιο κτίσμα στο δυτικό τμήμα του οποίου διασώζεται σταυροειδής κολυμπήθρα. Το διαμέρισμα του βαπτιστηρίου επικοινωνεί με έναν άλλο χώρο, ο οποίος έχει κατασκευαστεί μεταγενέστερα. Ο χώρος αυτός χρησιμοποιήθηκε ως νηπιοβαπτιστήριο, διότι αποκαλύφθηκε μικρή κυκλίκή κολυμπήθρα επενδυμένη με υδραυλικό κονίαμα. Τα πρώτα χρόνια η βάπτιση γινότανε σε ενήλικες, από την εποχή του Ιουστινιανού και μετά έχουμε τη βάπτιση των νηπίων, γι’ αυτό λοιπόν τα πρώτα χρόνια έχουμε τις μεγάλες κολυμπήθρες που μπαίνανε οι ενήλικες και αργότερα έχουμε τις μικρές, σαν αυτές που χρησιμοποιούνε και σήμερα, απλώς, ή ήτανε φορητές ή ήτανε σταθερές μέσα στο χώμα.
Στον ευρύτερο χώρο της Βασιλικής βρέθηκαν 328 ταφές δύο διαφορετικών περιόδων της παλαιοχριστιανικής (μέχρι 7ο αι. μ.Χ.) και της μεσοβυζαντινής (7ο-8ο αι. έως 10ο αι. μ.Χ.) περιόδου με πλούσια κτερίσματα.
Στη θέση Κοπάνα το 1995 η 15η Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων Λάρισας αποκάλυψαν μία τρίκλιτη Βασιλική με νάρθηκα και εξέχουσα ημικυκλική αψίδα ιερού. Οι τοίχοι του ναού έχουν κατασκευαστεί από αρχαίο υλικό και αργούς λίθους και σε διαφορετικές φάσεις, οι οποίες όμως δεν είναι δυνατόν να χρονολογηθούν διότι σώθηκαν αποσπασματικά. Σίγουρη χρονολογία μπορούμε όμως να θεωρήσουμε τις ταφές οι οποίες είναι της μεσοβυζαντινής περιόδου.
Στον ευρύτερο χώρο της ανασκαφής ανάμεσα σε κρημνίσματα αρχαίων κτιρίων και σύγχρονους λιθοσωρούς βρέθηκαν 120 θραύσματα γλυπτών και αρχιτεκτονικά μέλη ιωνικού ναού του 3ου προχριστιανικού αι., όπως γείσα, βάσεις κιόνων, αετώματα και άλλα, που οι επιγραφές αποδίδουν στον Απόλλωνα Λύκειο, κύρια θεότητα λατρείας της Αζώρου.
Παράλληλα με την σωστική ανασκαφή και την περισυλλογή αρχαιοτήτων έγινε απόπειρα καθαρισμού ενός μισογκρεμισμένου μακεδονικού τάφου, μοναδικού μέχρι τώρα στη Θεσσαλία και γνωστό από την εποχή του Απ. Αρβανιτόπουλου. Λέγεται ότι εκεί πιθανόν να είναι θαμμένος ο βασιλιάς της Μακεδονίας Αρχέλαος, ο οποίος δολοφονήθηκε στην Περραιβία.
Πηγές
Κατηγορία:Μνημεία Δήμου Ελασσόνας Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Θεσσαλία
Αραβική Λεγεώνα
Η Αραβική Λεγεώνα (αλ-Γιέις αλ-Αραμπί) υπήρξε ο τακτικός στρατός της Υπεριορδανίας και αργότερα Ιορδανίας στις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα.
Δημιουργία
Τον Οκτώβριο του 1920, μετά την κατοχή της Υπεριορδανίας, οι Βρετανοί σχημάτισαν μια στρατιωτική μονάδα με την ονομασία Εφεδρική Δύναμη Ερήμου αποτελούμενη από 150 άνδρες υπό τη διοίκηση του Λοχαγού Φρέντερικ Τζέραρντ Πηκ για να προστατεύει την περιοχή ενάντια σε εσωτερικές και εξωτερικές απειλές.
Η μονάδα αυτή γρήγορα αναπτύχθηκε σε 1.000 άνρρες αραβικής καταγωγής που είχαν υπηρετήσει στον Οθωμανικό Στρατό στο παρελθόν, στα χρόνια κατοχής της Υπεριορδανίας από τους Τούρκους.
Στις 22 Οκτώβρη 1923, οι αστυνομικές δυνάμεις της Υπεριορδανίας συγχωνεύτηκαν με την Εφεδρική Δύναμη Ερήμου, υπό τον Πηκ ακόμα, ο οποίος τώρα ήταν υπάλληλος του Εμιράτου της Υπεριορδανίας.
Η δύναμη ανέλαβε αστυνομικά καθήκοντα για να διατηρήσει το νόμο και την τάξη ανάμεσα στις φυλές της Υπεριορδανίας και να φρουρεί τη σημαντική οδική αρτηρία Ιερουσαλήμ-Αμμάν.
Η δύναμη ονομάστηκε Αραβικός Στρατός Al Jeish al Arabi αλλά ήδη ήταν επισήμως γνωστός ως Αραβική Λεγεώνα. Η Αραβική Λεγεώνα χρηματοδοτείτο από τους Βρετανούς και διοικείτο από Βρετανούς αξιωματικούς,οι οποίοι είχαν παραιτηθεί έπειτα από χρόνια καριέρας από τον Βρετανικό Στρατό και πρόσφεραν την εμπειρία τους στον στρατό της Υπεριορδανίας. Την 1η Απριλίου 1926, δημιουργήθηκε η Συνοριακή Δύναμη Υπεριορδανίας από τον πυρήνα της Αραβικής Λεγεώνας. Την αποτελούσαν μόλις 150 άντρες εκ των οποίων οι περισσότεροι ήταν εγκατεστημένοι κατά μήκος των οδικών αξόνων της Υπεριορδανίας. Κατά τη χρονική αυτή διάρκεια, η Αραβική Λεγεώνα μειώθηκε στους 900 άντρες και απογυμνώθηκε από τα πολυβόλα της, το πυροβολικό της και τα στρατεύματα επικοινωνιών της.
Το 1939, ο Τζον Μπάγκοτ Γκλαμπ, πιο γνωστός ως Γκλαμπ Πασά, έγινε διοικητής της Λεγεώνας και τη μεταμόρφωσε στον καλύτερα εκπαιδευμένο αραβικό στρατό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι και Αναφορές
Κατηγορία:Στρατιωτικοί σχηματισμοί του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιστορία της Ιορδανίας Κατηγορία:Στρατός της Ιορδανίας
Κατάρριψη του U2 από τους Σοβιετικούς
Το περιστατικό, που συνέβη κατά τη διάρκεια της προεδρίας του Ντουάιτ Αϊζενχάουερ και της ηγεσίας του Νικίτα Χρουστσόφ, επιδείνωσε σημαντικά τις αμερικανοσοβιετικές σχέσεις.
Η κατάρριψη του αεροσκάφους
Οι πτήσεις των U2 είχαν αρχίσει τον Ιούλιο του 1956 και προσέφεραν στις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες πληροφορίες για τις στρατιωτικές δυνατότητες της ΕΣΣΔ. Οι πρώτες δύο πτήσεις πραγματοποιήθηκαν πάνω από το Λένινγκραντ και τη Μόσχα, στη συνέχεια όμως επιλέγονταν στρατιωτικοί στόχοι. Παρά το ότι οι πτήσεις παραβίαζαν συστηματικά τον εναέριο χώρο της ΕΣΣΔ, το μεγάλο ύψος στο οποίο πετούσε το U2 (γύρω στα 70.000 πόδια) σήμαινε ότι ήταν σχετικά ασφαλές γιατί δεν μπορούσαν να το προσεγγίσουν τα σοβιετικά καταδιωκτικά. Η πτήση της 1ης Μαΐου 1960 ήταν μία από τις τελευταίες που ενέκρινε ο Άιζενχάουερ, γιατί σύντομα θα εκτοξευόταν ο πρώτος κατασκοπευτικός δορυφόρος των ΗΠΑ που θα πρόσφερε καλύτερες δυνατότητες παρατήρησης του εδάφους της ΕΣΣΔ.
Ο Πάουερς κατάφερε να διασωθεί χωρίς τραυματισμούς και να πέσει με το αλεξίπτωτο κοντά σε ένα χωριό όπου και συνελήφθη σχεδόν αμέσως. Το κατασκοπευτικό και ο εξοπλισμός του δεν καταστράφηκαν και αξιοποιήθηκαν από τους Σοβιετικούς.
Ο πιλότος μεταφέρθηκε στη Μόσχα και φυλακίστηκε χωρίς να υποστεί βασανιστήρια ή κακομεταχείριση. Στις 17 Αυγούστου, ο Γκάρι Πάουερς οδηγήθηκε στο ανώτατο στρατοδικείο της ΕΣΣΔ στη Μόσχα. Κύριο μέλημα των Σοβιετικών ήταν να διασύρουν τις ΗΠΑ και όχι να τιμωρήσουν σκληρά τον Πάουερς, ο οποίος καταδικάστηκε για κατασκοπεία σε τρία χρόνια φυλάκιση και επτά χρόνια καταναγκαστικής εργασίας, ποινή κατά γενική παραδοχή ηπιότατη. Δύο χρόνια αργότερα, στις 10 Φεβρουαρίου 1962, ο Πάουερς απελευθερώθηκε κατά τη διάρκεια ανταλλαγής στο Βερολίνο με κατάσκοπο των Σοβιετικών.
Διπλωματικές επιπτώσεις
Αρχικά, η κυβέρνηση των ΗΠΑ προσπάθησε να καλύψει το σκοπό και την αποστολή του αεροπλάνου, λέγοντας ότι πρόκειται για μετεωρολογικό αεροσκάφος που βγήκε εκτός πορείας. Ο ίδιος ο Χρουστσόφ ανακοίνωσε την κατάρριψη στις 5 Μαΐου σε ομιλία του προς το Ανώτατο Σοβιέτ, αλλά οι Αμερικανοί, πιστεύοντας ότι ο πιλότος και το αεροσκάφος είχαν κονιορτοποιηθεί από το μηχανισμό αυτοκαταστροφής του U2, προφασίστηκαν άγνοια.
Οι ΗΠΑ αναγκάστηκαν να παραδεχτούν την στρατιωτική φύση του αεροσκάφους όταν η σοβιετική κυβέρνηση παρουσίασε άθικτα υπολείμματα του U2 και τον αιχμάλωτο πιλότο καθώς και φωτογραφίες στρατιωτικών βάσεων που ελήφθησαν από το αεροσκάφος.
Σχεδόν δύο εβδομάδες πριν από την προγραμματισμένη έναρξη της συνόδου κορυφής Ανατολής-Δύσης στο Παρίσι, το περιστατικό έφερε σε μεγάλη αμηχανία τις Ηνωμένες Πολιτείες και προκάλεσε σημαντική επιδείνωση στις σχέσεις τους με τη Σοβιετική Ένωση.
Στις 26 Μαΐου, λίγες μόνο εβδομάδες μετά το φιάσκο των Η.Π.Α. στην υπόθεση U2 και την αποτυχία της Διάσκεψης Κορυφής των Παρισίων, ο Αμερικανός εκπρόσωπος στον Ο.Η.Ε., Χένρυ Κάμποτ Λοτζ, επέδειξε στο Συμβούλιο Ασφαλείας το αμερικανικό εθνόσημο που κοσμούσε το γραφείο του Αμερικανού πρέσβη στη Μόσχα. Οι Αμερικανοί είχαν ανακαλύψει ένα μικρόφωνο τοποθετημένο σε ειδική κοιλότητα στο εσωτερικό του. Στην ίδια συνεδρίαση, ο Σοβιετικός υπουργός Εξωτερικών Αντρέι Γκρομίκο κατηγόρησε τις Η.Π.Α. ότι οδηγούν τον κόσμο στον πυρηνικό όλεθρο, με την εμμονή τους στη συνέχιση της κατασκοπείας κατά της Ε.Σ.Σ.Δ. Πολλά χρόνια αργότερα, οι Η.Π.Α. διαπίστωσαν ότι το υπό κατασκευήν νέο κτίριο της πρεσβείας τους στη Μόσχα έβριθε "κοριών" που βρίσκονταν μέσα στα δομικά υλικά κι ετσι υποχρεώθηκαν να ξαναρχίσουν την οικοδόμησή του πάλι από την αρχή, αυτή τη φορά με εργάτες της απόλυτης εμπιστοσύνης της Ουάσινγκτον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροπορικά ατυχήματα Κατηγορία:Ψυχρός Πόλεμος Κατηγορία:1960 Κατηγορία:CIA
Σκύλης
Ο Σκύλης ήταν βασιλιάς των Σκυθών που αναφέρεται από τον Ηρόδοτο.
Ήταν γιος του Αριαπείθεου και αδελφός του Οκταμασάδη. Η μητέρα του ήταν Ελληνίδα και του δίδαξε τα ελληνικά γράμματα. Ανέβηκε στο θρόνο όταν ο πατέρας του δολοφονήθηκε με δόλο από τον βασιλιά των Αγάθυρσων και παντρεύτηκε μία από τις γυναίκες του, την Οποίη. Στις επιτυχίες του συγκαταλέγεται η κατάκτηση της ελληνικής αποικίας Ολβίας των Μιλησίων, στον Εύξεινο πόντο. Ο Σκύλης έχοντας λάβει ελληνική παιδεία προσπάθησε να εισάγει στην Σκυθία ελληνικά έθιμα, ελληνικούς νόμους, την ελληνική γλώσσα και τη λατρεία του Διονύσου και των Βακχών. Δυσαρεστημένοι Σκύθες τον ανέτρεψαν από τη εξουσία και ανέδειξαν βασιλιά τον αδελφό του Οκταμασάδη, από άλλη μητέρα, την Τήρεω. Μαθαίνοντας το, ο Σκύλης, κατέφυγε στην αυλή του Σιλτάκη, ο οποίος όμως τον παρέδωσε στον αδελφό του και αποκεφαλίστηκε.
Πηγές
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς των Σκυθών
Κουρκουτό
Κουρκουτό, κορκοτό ή κορκωτό ονομάζεται είδος κολοκυθόπιτας χωρίς φύλλο της ελληνικής κουζίνας.
Γίνεται συνήθως με ένα χυλό από τριμμένα κολοκυθάκια, αλεύρι, αυγά, γάλα, νερό, ελαιόλαδο και τριμμένη φέτα. Συχνά καρυκεύεται και αρωματίζεται με πιπέρι και μοσχοκάρυδο. Στο χυλό αλευριού που χρησιμοποιείται (κουρκούτι), οφείλεται και το όνομα του φαγητού. Σε διάφορες παραλλαγές προστίθενται προαιρετικά κρεμμύδι και γιαούρτι ή κεφαλοτύρι. Το πιο νόστιμο φαγητό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνική κουζίνα
Άφιδνα
Η Άφιδνα ή στον πληθυντικό: οι Αφίδναι ή οι Αφίδνες Ιάκωβος Ρίζος Ραγκαβής, "Τα Ελληνικά, ήτοι περιγραφή γεωγραφική, ιστορική, αρχαιολογική και στατιστική της αρχαίας και νέας Ελλάδος. Συνταχθείσα υπό Ιακώβου Ρ. Ραγκαβή, εις τρεις τόμους. Ων ο Α' διαλαμβάνει την Στερεάν, Ανατολικήν και Δυτικήν Ελλάδα, ο Β' την Πελοπόννησον και ο Γ' τας νήσους τας τε ελευθέρας και μη, και τον πίνακα, και εκδοθείσα υπό Κωνσταντίνου Αντωνιάδου."... τόμοι 1-3, Εκ του τυπογραφείου Κ. Αντωνιάδου. Εν Αθήναις 1853-1854, Ta Hellenkika: etoi perigraphe, geographike, historike, archaiologike, kai statistike tes archaias kai neas Hellados, Iakobos R. Rankabes, Ek tou typ. K. Antoniadou, 1853, Τόμος 1, σελ. 235-236: [...] "Άφιδνα, δήμος φυλής Λεοντίδος ή Αίαντίδος κατά τον Στέφανον (3 = Στεφ. Βυζ. Άφιδνα), τον Αρποκρατίωνα (4 = Αρποκράτ. Θυργωνίδαι), και τον Δημοσθένη (5 = Δημοσθ. κατά Νεαιρ.)• κατά μόνον δε τον Ησύχιον Πτολεμαΐδος• οι δημόται ελέγοντο Αφιδναίοι εν τω δήμω τούτω περιείχετο πόλις Άφιδνα κειμένη κατ' ανατολάς της Δεκέλειας και κατά δυσμάς του Μαραθώνος• η πόλις αυτή ην ωχυρωμένη, και ότε ο Θησεύς απήλθε μετά του Πειρίθου εις τους Θεσπρωτούς, οι Διόσκουροι Κάστωρ και Πολυδεύκης είλον αυτήν, και απήγαγον εις Λακεδαίμονα την αδελφήν αυτών Ελένην (1 = Παυσ. Κορ. κ, 22,) αρπαγείσαν και κατατεθείσαν ενταύθα υπ' εκείνου, και κατήγαγον προς τούτοις βασιλέα τον Μενεσθέα (2 = Παυσ. Αττ. κ. 17.)• οι Διόσκουροι υπό των Δεκελέων ωδηγήθησαν εις Άφιδναν και έμαθον και τον τόπον εν ω ο Θησεύς εκράτει κεκρυμμένην την Ελένην. Όθεν οι Λακεδαιμόνιοι προς ευγνωμοσύνην ου μόνον εχορήγησαν εις τους Δεκελείς πολλά προνόμια εν Σπάρτη, αλλά και κατά τον Πελοποννησιακόν πόλεμον, διαπορθούντες την Αττικήν κατ' εκείνα τα μέρη, μόνον των αγρών των Δεκελέων εφείδοντο (3 = ηροδοτ. β. 9. κ. 73)• ότι δε η Άφιδνα ην ωχυρωμένη αποδεικνύεται και εκ τίνος ψηφίσματος της βουλής και του δήμου των Αθηναίων μνημονευομένου εν τινι των λόγων του Δημοσθένους (4 = Δημοσθ. περί Στεφ. σ. 228 &. 37.)• δια του ψηφίσματος τούτου οι Αθηναίοι καταπλαγέντες εκ της εις Φωκίδα εισβολής του Φιλίππου (346 π.Χ.)» εξέδωκαν εντολήν προς πάντας τους κατοίκους της Αττικής να ασφαλίσωσι τας ουσίας αυτών εις τα φρούρια, και όσοι κατώκουν εντός 120 σταδίων (6 ωρών) από της πόλεως νά εισκομίσωσιν αυτάς εις Αθήνας ή εις Πειραιά• όσοι δε πέραν της αποστάσεως ταύτης εις Ελευσίνα, Φυλήν, Άφιδναν, Ραμνούντα και Σούνιον. - Η Αφιδνα εκείτο πιθανώς πλησίον του σήμερον χωρίου Καπανδριτίου (5 = Ρος Δημ.)". [...] ή οι Άφιδναι (Ἄφιδνα ή Ἀφίδναι), (ο δήμος: Αφιδνών), ήταν αρχαίος οικισμός - πόλη και δήμος της Αιαντίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας).
Ο Στράβων, αναφερόμενος στον ιστορικό Φιλόχορο και το έργο του «Ατθίς» (ή Ατθίδες ή Ιστορίαι) λέει ότι η Άφιδνα ήταν μια από τις δώδεκα πόλεις, οι οποίες ιδρύθηκαν στην Αττική από τον μυθικό βασιλιά της Αθήνας, Κέκροπα και αργότερα ο Θησέας την ένωσε με την πόλη της αρχαίας Αθήνας. Στη συνέχεια έγινε ένας από τους δήμους της Αττικής (δήμος Αφιδνών) και ανήκε αρχικά στην Αιαντίδα φυλή.
Ονομασία
Ο δήμος πήρε το όνομά του από τον μυθικό επώνυμο ήρωα Άφιδνο. Ο Άφιδνος ήταν αυτός, ο οποίος φύλαξε στο σπίτι του την Ωραία Ελένη, όταν την απήγαγε σε νεανική ηλικία ο Θησέας με τη βοήθεια του Πειρίθου και τη μετέφερε στις Αφίδνες προκειμένου να την κρύψει. Την Ελένη ανέλαβε να φροντίζει στις Αφίδνες, η μητέρα του Θησέα, η Αίθρα. Όταν οι αδελφοί της Ελένης, οι Διόσκουροι, εισέβαλαν στην Αττική για να απελευθερώσουν την αδελφή τους, οδηγήθηκαν στις Αφίδνες, κατά μια εκδοχή από τους κατοίκους της Δεκέλειας και τον ίδιο τον Δέκελο, ο οποίος είχε εκνευρισθεί από την υπεροψία του Θησέα, σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, ή κατά μια άλλη εκδοχή από τον Ακάδημο, σύμφωνα με τον Πλούταρχο. Κατάφεραν να εισβάλουν στο φρούριο των Αφιδνών, το ισοπέδωσαν και έφτασαν στο στόχο τους να απελευθερώσουν και να μεταφέρουν την αδελφή τους στην Σπάρτη ενώ παράλληλα, ως αντεκδίκηση, απήγαγαν την μητέρα του Θησέα Αίθρα λαμβάνοντας της ως δούλη. Διόδωρος Σικελιώτης, «Ιστορική Βιβλιοθήκη», Δ' 63: [...] "Ἡμεῖς δ´ ἐπεὶ τὸν περὶ Θησέως λόγον ἀποδεδώκαμεν, ἐν μέρει διέξιμεν περί τε τῆς κατὰ τὴν Ἑλένην ἁρπαγῆς καὶ τῆς μνηστείας Φερσεφόνης ὑπὸ Πειρίθου• αὗται γὰρ αἱ πράξεις συμπεπλεγμέναι ταῖς Θησέως εἰσί. Πειρίθους γὰρ ὁ Ἰξίονος, ἀποθανούσης αὐτοῦ τῆς γυναικὸς Ἱπποδαμείας καὶ καταλιπούσης υἱὸν Πολυποίτην, παρῆλθεν εἰς τὰς Ἀθήνας πρὸς Θησέα. καταλαβὼν δὲ τετελευτηκυῖαν τὴν γυναῖκα τοῦ Θησέως Φαίδραν ἔπεισεν αὐτὸν ἁρπάσαι τὴν Λήδας καὶ Διὸς Ἑλένην, δεκαετῆ μὲν τὴν ἡλικίαν οὖσαν, εὐπρεπείᾳ δὲ πασῶν διαφέρουσαν. παραγενόμενοι δ´ εἰς Λακεδαίμονα μετὰ πλειόνων, καὶ καιρὸν εὔθετον λαβόντες, ἥρπασαν τὴν Ἑλένην κοινῇ καὶ ἀπήγαγον εἰς τὰς Ἀθήνας. ἔπειτα πρὸς ἀλλήλους ὁμολογίας ἔθεντο διακληρώσασθαι, καὶ τὸν μὲν λαχόντα γῆμαι τὴν Ἑλένην, τῷ δ´ ἑτέρῳ συμπρᾶξαι περὶ ἑτέρας γυναικός, ὑπομένοντα πάντα κίνδυνον. περὶ δὲ τούτων δόντες ἀλλήλοις ὅρκους ἔλαχον, καὶ συνέβη τῷ κλήρῳ λαχεῖν Θησέα. οὗτος μὲν οὖν κύριος κατέστη τῆς παρθένου τὸν τρόπον τοῦτον• τῶν δ´ Ἀθηναίων ἀγανακτούντων ἐπὶ τῷ γεγονότι, φοβηθεὶς ὁ Θησεὺς ὑπεξέθετο τὴν Ἑλένην εἰς Ἄφιδναν, μίαν τῶν Ἀττικῶν πόλεων. παρακατέστησε δ´ αὐτῇ τὴν μητέρα Αἴθραν καὶ τῶν ἄλλων φίλων τοὺς ἀρίστους, φύλακας τῆς παρθένου. Πειρίθου δὲ κρίναντος μνηστεῦσαι Φερσεφόνην καὶ παρακαλοῦντος συναποδημῆσαι, τὸ μὲν πρῶτον ὁ Θησεὺς μετέπειθεν ἀποτρέπων τῆς πράξεως αὐτὸν διὰ τὴν ἀσέβειαν• τοῦ δὲ Πειρίθου βιαζομένου συνηναγκάσθη διὰ τοὺς ὅρκους ὁ Θησεὺς μετασχεῖν τῆς πράξεως. καὶ πέρας καταβάντων αὐτῶν εἰς τοὺς καθ´ ᾅδου τόπους, συνέβη διὰ τὴν ἀσέβειαν ἀμφοτέρους δεθῆναι, καὶ Θησέα μὲν ὕστερον διὰ τὴν Ἡρακλέους χάριν ἀπολυθῆναι, Πειρίθουν δὲ διὰ τὴν ἀσέβειαν ἐν ᾅδου διατελεῖν τιμωρίας αἰωνίου τυγχάνοντα• ἔνιοι δὲ τῶν μυθογράφων φασὶν ἀμφοτέρους μὴ τυχεῖν τοῦ νόστου. καθ´ ὃν δὴ χρόνον λέγουσι τοὺς ἀδελφοὺς τῆς Ἑλένης Διοσκόρους στρατεύσαντας ἐπὶ τὴν Ἄφιδναν καὶ τὴν πόλιν ἑλόντας ταύτην μὲν κατασκάψαι, τὴν δ´ Ἑλένην ἀπαγαγεῖν εἰς Λακεδαίμονα παρθένον οὖσαν, καὶ μετ´ αὐτῆς δούλην τὴν μητέρα Θησέως Αἴθραν". Η Αίθρα θα συνοδεύσει την Ελένη αργότερα στην Τροία, από όπου και θα απελευθερωθεί, μετά από τον Τρωικό Πόλεμο, από τα εγγόνια της.
Τοποθεσία του αρχαίου δήμου
Ο δήμος των Αφιδνών, ήταν δήμος των Μεσογείων. Βρισκόταν σε απόσταση λίγο περισσότερη από120 στάδια από τον κύριο οικισμό της αρχαίας Αθήνας (περίπου 26 χιλιόμετρα ή 16 μίλια, στο ήμισυ της απόστασης από τον δήμο του Μαραθώνα και λίγο λιγότερο της απόστασης από τον δήμο της Δεκέλειας), και ήταν μεταξύ των δήμων της Δεκέλειας και του Ραμνούντα. Το κέντρο του δήμου, δηλαδή η ακρόπολη των αρχαίων Αφιδνών, εστιάζεται από τους σύγχρονους ερευνητές στη θέση Κοτρώνι, ή λόφο Κοτρόνι, που βρίσκεται ανάμεσα στα σύγχρονα χωριά Καπανδρίτι, και Αφίδνες (γνωστές παλαιότερα και ως Κιούρκα), τα οποία ανήκουν και τα δυο διοικητικά στον Δήμο Ωρωπού.
Αναφορά για την ακρόπολη–φρούριο των Αφιδνών, στην κορυφή του όρους Κοτρώνι, είχε κάνει κατά τον 19ο αιώνα, εκτός από τους ερευνητές της εποχής εκείνης Διονύσιος Σουρμελής, "Αττικά: ή περί δήμων Αττικής εν οις και περί τινων μερών του Άστεως". Υπό Διονύσιου Σουρμελή. Έκδοσις πρώτη. Τύποις Αλεξάνδρου Κ. Γκαρπολά, Εν Αθήναις 1854 και "Attika hē peri dēmōn Attikēs en hois kai peri tinōn merōn asteōs", Dionysios Surmelēs, Gkarpola, 1854, σελ. 16-17: [...] "Η πόλις αύτη κατά τον Μεσαιωνα εις την είσβολην των βαρβάρων ερημώθη, και κατεδαφίσθη το φρούριόν της, εποικοδομημένον επί λόφου εκ φύσεως εχυρού και ικανού να χρησιμεύση εις ασφάλειαν των κατοίκων του τόπου• ότι η πόλις αύτη είχεν ισχυρόν φρούριον βεβαιούται εκ του ψηφίσματος του δημου Αθηναίων, γενομένου ότε ο Φίλιππος ο βασιλεύς εισέβαλεν εις Φωκίδα, φοβούμενοι οι Αθηναίοι μήπως επιδράμη και την Αττικην, εφώ και διέταξαν τους δήμους τους απέχοντας των Αθηνών και του Πειραιώς επέκεινα των εκατόν είκοσι σταδίων, ν' ασφαλίσωσι τας περιουσίας των εν Έλευσίνι, Φυλή, Αφίδνη, Ραμνούντι και Σουνίω (όρα τον περί Στεφ. λόγον του Δημοσθένους κέφ. κ' σελ. 238). Η Άφιδνα, αφού εξερημώθη απώλεσε και το όνομά της, και η απαιδευσία ενέδυσεν αυτή νέον βάρβαρον όνομα, Κοτρόνιον καλέσασα. Τούτο λοιπόν το Κοτρόνιον με την περιοχήν του είνε αναμφισβητητως η Άφιδνα. Δύο υσχυροί λόγοι υποστηρίζουσι την γνώμην μου ταύτην: ο πρώτος είνε του Δικαιάρχου η μαρτυρία εν τω βίω Ελλάδος, λέγουσα ούτως• «εντεύθεν (εξ Αθηνών) εις Ωρωπόν δι' Αφιδνών (α) και του Αμφιαράου Διός ιερού οδών ελευθέρω βαδίζοντι ημέρας πρόσαντα»• δηλαδη εξ Αθηνών πορευόμενοι εις Ωρωπόν διαβαίνομεν δι' Αφιδνών και του ιερού του Αμφιαράου• ο δεύτερος λόγος είνε, ότι η οδός η άγουσα εις Ωρωπον δια του Αμφιαράου διέρχεται δια του χωρίου τούτου, δηλαδή μεταξύ Κοτρονίου και Καπαδριτίου• όστις ιδή, τον λόφον ή βουνον τούτον του Κοτρονίου, θέλει πιστεύση ότι ούτος ην το φρούριον των Αφιδνών κατ' εκείνους τους χρόνους της αρχαιότητος". [...] και ο Βρετανός, τοπογράφος, αρχαιολόγος και περιηγητής Ουίλιαμ Μάρτιν Ληκ, ο οποίος, σύμφωνα με τα αρχαιολογικά ευρήματα, θεωρούσε ότι πιθανότατα ήταν κατά την αρχαιότητα οχυρωμένη θέση.
Ανασκαφές στο Κοτρώνι Καπανδριτίου
Οι ανασκαφές στο Κοτρώνι Καπανδριτίου, όπου πιθανολογείται ότι βρισκόταν η ακρόπολη των αρχαίων Αφιδνών, ξεκίνησαν το 2005, ως ερευνητικό πρόγραμμα του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, με διττό χαρακτήρα, εκπαιδευτικό και ερευνητικό, και συνεχίζονται ως σήμερα, σε συνεργασία και με την Εφορεία Αρχαιοτήτων Ανατολικής Αττικής. Στην περιοχή του Κοτρωνίου, βρέθηκε και νεκροταφείο, το οποίο χρονολογείται μεταξύ του 2.000 π.Χ. και του 1.600 π.Χ.
Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή
Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος αρχικά της Αιαντίδας φυλής, συμμετείχε με 16 βουλευτές στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη περίοδο (307/306 – 224/223 π.Χ.) ο δήμος αντιπροσωπευόταν επίσης από 16 βουλευτές στη Βουλή των 600. Κατά την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.) ο δήμος ενσωματώθηκε στην Πτολεμαΐδα φυλή με 16 βουλευτές. Κατά την τέταρτη (201/200 π.Χ. – 126/127) και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) ο δήμος ενσωματώθηκε στην Αδριανίδα φυλή με άγνωστο ο αριθμό βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου.
Οι κάτοικοι των Αφιδνών
Ο δημότης των αρχαίων Αφιδνών ονομαζόταν Αφιδναίος. Ο δήμος σύμφωνα με τους συγγραφείς Σκαρλάτο Βυζάντιο και Ιάκωβο Ρίζο Ραγκαβή ανήκε είτε στην Αιαντίδα, είτε την Λεοντίδα φυλή, ενώ οι συγγραφείς Στέφανος Βυζάντιος και Δανιήλ ο Μάγνης, τον αναφέρουν μόνο ως δήμο της Λεοντίδας φυλής. Η εκτίμηση των σύγχρονων ερευνητών είναι ότι ο δήμος ανήκε αρχικά στην Αιαντίδα φυλή. Οι Αφίδνες βρισκόντουσαν στην αρχαία οδό προς το Αμφιαράειο και τον Ωρωπό.
Η εξέλιξη ως τις σύγχρονες Αφίδνες
Η κατοίκηση της ευρύτερης περιοχής των Αφιδνών συνεχίστηκε και στα χρόνια που ακολούθησαν την κλασική εποχή. Κατά τον Μεσαίωνα η περιοχή του δήμου και του όρους στο οποίο βρισκόταν η αρχαία πόλη ονομάστηκε Κοτρόνιον. Ο νεώτερος οικισμός, ο οποίος σήμερα φέρει το όνομα Αφίδνες, ονομαζόταν παλαιότερα Κιούρκα, ενώ μετονομάστηκαν σε Αφίδνες το 1919. Οι σύγχρονες Αφίδνες, οι οποίες ανήκουν διοικητικά στον Δήμο Ωρωπού, σήμερα είναι χωριό, το οποίο βρίσκεται σε υψόμετρο 360 μέτρων και απέχει 34 χιλιόμετρα από την Αθήνα. Συνορεύει προς τα ανατολικά με το Καπανδρίτι και το Πολυδένδρι, προς τα νότια με τον Άγιο Στέφανο και τη λίμνη του Μαραθώνα και βόρεια με τη Μαλακάσα και την Πάρνηθα. Το 2001 οι Αφίδνες είχαν 2.543 κατοίκους, ενώ το 2011, υπολογίζονταν, με βάση την επίσημη απογραφή, σε 3.642 κατοίκους.
Προσωπικότητες από τις Αφίδνες
Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από τον δήμο των Αφιδνών, όπως ο θεσμοθέτης Βάχχιος ο Αφιδναίος γιος του Σωπόλιδος, ο Δάφνις ο Αφιδναίος γιος του Φανοδίκου, ο βουλευτής Δεινίας ο Αφιδναίος γιος του Δεινία, ο βουλευτής Δημήτριος ο Αφιδναίος, ο πολιτικός Δημοκράτης ο Αφιδναίος, ο Δικαιογένης ο Αφιδναίος γιος του Προξένου, ο βουλευτής Διόδωρος ο Αφιδναίος, ο βουλευτής Διοκρέων ο Αφιδναίος γιος του Κρέοντος, ο βουλευτής Διονύσιος ο Αφιδναίος γιος του Μελίτωνος, ο βουλευτής Διοπείθης ο Αφιδναίος, ο Θουτίμος (= Θεοτίμος) ο Αφιδναίος γιος του Αριστογείτονος κ.α. Από τους πλέον γνωστούς, οι οποίοι είχαν κάποιου είδους σχέση με το δήμο ή την περιοχή του ήταν επίσης οι:
Πηγές – βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές
Δευτερογενείς πηγές
Καναδοί Καζάκοι
Οι Καναδοί Καζάκοι είναι Καναδοί πολίτες του καζακικής καταγωγής ή πρόσωπα καζακικής καταγωγής που διαμένουν στον Καναδά. Σύμφωνα με την Απογραφή του 2011 υπήρχαν 2.270 Καναδοί που ισχυρίστηκαν καζακική καταγωγή. Η Ένωση Καζάκων στον Καναδά  διαμορφώθηκε στις 12 Νοεμβρίου 2003, στο Τορόντο του Οντάριο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καναδάς-επέκταση Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες του Καναδά
Σιλεσική γλώσσα
thumb|Σιλεσική γλώσσα (G1, G2) Η Σιλεσική γλώσσα (σιλεσικά: ślōnskŏ gŏdka, ślōnski, po naszymu) είναι η τοπική γλώσσα της Άνω Σιλεσίας, μίας ιστορικής περιοχής της κεντρικής Ευρώπης που σήμερα είναι διαμοιρασμένη ανάμεσα στην Πολωνία και την Τσεχία. Ανήκει στην οικογένεια των λεχιτικών, όπου κυριαρχούν τα πολωνικά, για τη μεταξύ τους σχέση κάποιοι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι είναι διαφορετικές γλώσσες, άλλοι ότι η σιλεσική είναι διάλεκτος της πολωνικής.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, περίπου 509 000 πολωνοί πολίτες δήλωσαν ότι αποτελεί τη μητρική τους γλώσσα σε σύνολο 817.000 που δήλωσαν σιλεσικής εθνικής ταυτότητας. Στη μεριά της Τσεχίας υπολογίζεται ότι υπάρχουν περίπου 100.000 ομιλητές μιας σιλεσικής διαλέκτου.
Αλφάβητο
Η γλώσσα γράφεται στην πολωνική παραλλαγή του λατινικού αλφαβήτου.
Aa Ãã Bb Cc Ćć Dd Ee Ff Gg Hh Ii Jj Kk Ll Łł Mm Nn Ńń Oo Ŏŏ Ōō Ôô Õõ Pp Rr Ss Śś Tt Uu Ww Yy Zz Źź Żż
Παραπομπές
Κατηγορία:Δυτικές Σλαβικές γλώσσες Κατηγορία:Λεχιτικές γλώσσες
1974 Καουπολικάν
Ο Καουπολικάν (Caupolican) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται κυρίως στην εξωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,7. Ανακαλύφθηκε το 1968 από τους αστρονόμους Κάρλος Τόρες και Σ. Κοφρέ, που παρατηρούσαν από τη Θέρο Ελ Ρόμπλε της Χιλής, και πήρε το όνομά του από τον ομώνυμο αρχηγό των ιθαγενών Μαπούτσε της Χιλής.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Καουπολικάν είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καουπολικαν
Θανάσης Σκουρτόπουλος
Ο Αθανάσιος (Θανάσης) Σκουρτόπουλος είναι Έλληνας προπονητής καλαθοσφαίρισης. Γεννήθηκε στις 23 Μαΐου 1965 στo Χαϊδάρι κι έπαιξε για πολλά χρόνια στην Γ.Σ. Δαφνίου, στην ΑΕΚ, και στο Παγκράτι. Διετέλεσε μέλος όλων των μικρών εθνικών ομάδων.
Προπονητική σταδιοδρομία
Ξεκίνησε την προπονητική του καριέρα στον Γ.Σ. Δαφνίου οπού την οδήγησε στις εθνικές κατηγορίες για πρώτη φορά. Συνέχισε στον Α.Ο. Αιγάλεω και έπειτα στον Όμιλο Φιλάθλων Ηρακλείου. (καλαθοσφαίριση ανδρών).
Το 2000 ανέλαβε θέση στο τεχνικό επιτελείο της ΑΕΚ, σαν βοηθός του Ντούσαν Ίβκοβιτς και μετά του Ντράγκαν Σάκοτα και του Φώτη Κατσικάρη, έχοντας και τη επίβλεψη του αναπτυξιακού προγράμματος της ομάδας, ενώ το 2005 ανέλαβε βοηθός του Αργύρη Πεδουλάκη στον Πανελλήνιο. Την επόμενη χρονιά ανέλαβε τον Α.Ο. Αιγάλεω οδηγώντας τον για πρώτη φορά στην μεγάλη κατηγορία και έμεινε μέχρι το 2009.
Το 2009-2010 τον βρίσκει Γ.Σ. Περιστερίου, ενώ το 2011-2012 στον Πανελλήνιο που φτάνει μέχρι τους 16 του EuroCup. Το 2012 ήταν στην Α.Ε. Ίκαρος Καλλιθέας και το 2012-2013 στον Πανιώνιο Γυμναστικό Σύλλογο Σμύρνης, ενώ την επόμενη χρονιά ανλαβε τον Γ.Σ. Κεραυνό Στροβόλου στην Κύπρο.
Από το 2014 έως το 2016 ήταν στην ομάδα Α.Γ.Ο. Ρεθύμνου - Ρέθυμνο Cretan Kings, ενώ από τον Φεβρουάριο 2017 στον Απόλλωνα Πατρών. Τη σεζόν 2017–2018 ανέλαβε τον Γ.Σ.Λ. Φάρος. Παράλληλα, από το 2014 έως 2017 εργάστηκε σαν Assistant κόουτς στην Εθνική Ελλάδας Ανδρών στο πλευρό του Φώτη Κατσικάρη και μετά του Κώστα Μίσσα. Το 2018 αναλαμβάνει πρώτος προπονητής της Εθνικής Ελλάδας και την οδήγησε στο Παγκόσμιο Κύπελλο Καλαθοσφαίρισης Ανδρών 2019.
Το 2021 αναλαμβάνει την ομάδα Γ.Σ. Ηρακλής Θεσσαλονίκης, ενώ το 2022 αποχωρεί από τον πάγκο της Εθνικής Ελλάδος με ρεκόρ 18 νίκες - 5 ήττες. Τον Φεβρουάριο του 2023 αναλαμβάνει την πολωνική Αστόρια Μπίντγκοστς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ16 Κατηγορία:Έλληνες προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Δάφνης Δαφνίου Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Απόλλωνα Πατρών Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Παγκρατίου Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Αιγάλεω Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης ΟΦΗ Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης ΑΕΚ Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Πανελληνίου Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Περιστερίου Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Πανιωνίου Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Ρεθύμνου Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Φάρου Λάρισας Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Ικάρου Καλλιθέας Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Δάφνης Δαφνίου
Κιγιόσι Ίτο
Ο Κιγιόσι Ίτο (ιαπωνικά 伊藤 清; * 7 Σεπτεμβρίου 1915 στο Χοκουσεϊ-τσο (σήμερα Ινάμπε), νομός Μίε- 10 Νοεμβρίου 2008 στο Κιότο) ήταν Ιάπωνας μαθηματικός που ασχολήθηκε κυρίως με τη στοχαστική.
Ο Ίτο έκανε θεμελιώδεις συνεισφορές στη θεωρία των στοχαστικών διαδικασιών και θεμελίωσε τη στοχαστική ανάλυση.
Βιογραφία
Μελέτησε τις στοχαστικές διαδικασίες και έθεσε τα θεμέλια για τη θεωρία της στοχαστικής ολοκλήρωσης και των στοχαστικών διαφορικών εξισώσεων σε δύο έργα που δημοσιεύθηκαν το 1944 και το 1946. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Ίτο θεωρείται σήμερα ο θεμελιωτής της στοχαστικής ανάλυσης.
Αστραχάν (αποσαφήνιση)
Ο όρος Αστραχάν μπορεί να αναφέρεται σε:
Κιγιόσι Ίτο
Βιογραφία
Με καταγωγή από ένα αγροτικό χωριό δυτικά της Ναγκόγια, ο Ίτο άρχισε να σπουδάζει μαθηματικ ά στο Αυτοκρατορικό Πανεπιστήμιο του Τόκιο αφού τελείωσε το λύκειο, και αποφοίτησε σε ηλικία 23 ετών. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του, είχε ήδη γοητευτεί από τη θεωρία πιθανοτήτων, η οποία δεν ήταν ακόμη ιδιαίτερα ανεπτυγμένη εκείνη την εποχή και πάνω στην τυποποίηση της οποίας εργάζονταν τότε ο Πολ Λέβι και ο Αντρέι Κολμογκόροφ. Στη συνέχεια εργάστηκε στην Ιαπωνική Εθνική Στατιστική Υπηρεσία, όπου ανέπτυξε τις περισσότερες από τις θεωρίες του κατά τη διάρκεια των ετών του πολέμου. Το 1940 και το 1942 εξέθεσε τις ιδέες του -χωρίς να είχε λάβει διδακτορικό δίπλωμα- σε δύο εργασίες σχετικά με τις κατανομές πιθανοτήτων σε συμπαγείς ομάδες και σχετικά με τις στοχαστικές διαδικασίες και τις απείρως διαιρετές κατανομές. Αυτές οι δύο εργασίες, που σήμερα θεωρούνται επαναστατικές, δεν αναγνωρίστηκαν εκείνη την εποχή, εν μέρει λόγω της απομόνωσης της Ιαπωνίας κατά τη διάρκεια και μετά τον πόλεμο του Ειρηνικού.
Οι ιδέες του Ίτο, ιδίως ο λογισμός του Ίτο για τη στοχαστική ολοκλήρωση, βρήκαν εφαρμογές σε πολλούς τομείς των φυσικών και οικονομικών επιστημών, για παράδειγμα στα χρηματοοικονομικά μαθηματικά (όπου χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά στο περίφημο μοντέλο Black-Scholes για τον προσδιορισμό των τιμών των δικαιωμάτων προαίρεσης). Η διαδικασία Itō (επίσης γνωστή ως γενικευμένη διαδικασία Βίνερ), ο τύπος Ίτο και η ισομετρία Ίτο πήραν το όνομά τους από τον Itō. Στη μαθηματική βιβλιογραφία, το Itô γράφεται συχνότερα αντί του Itō.
Ο Ίτο ήταν επίσης επίτιμος διδάκτορας σε διάφορα πανεπιστήμια σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένου του ETH της Ζυρίχης. Το 1998 εξελέγη μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών. Ήταν παντρεμένος από το 1939 και είχε τρεις κόρες. Εκτός από τα αγγλικά, τα γαλλικά και τα κινεζικά, μιλούσε (ή μάλλον έγραφε) και γερμανικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Ιάπωνες μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 21ου αιώνα
ΚΒΒ Κρόσινγκ Έλεβαϊτ
Η ΚΒΒ Κρόσσινγκ Ελεβέτζ είναι μια βελγική, ποδοσφαιρική ομάδα. Ιδρύθηκε το 1913 σαν Crossing F.C. Ganshoren. Το 1959 άλλαξε το όνομα της σε R. Crossing Club Molenbeek. Δύο χρόνια αργότερ προβιβάστηκε στη Belgian Second Division και τερμάτησε στην 5η θέση. Το 1967 πήρε την τρίτη θέση και δύο περιόδους αργότερα προβιβάστηκε στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Βελγίου. Πριν από την έναρξη της πρώτης σεζόν της στο ανώτατο πρωτάθλημα της χώρας, η ομάδα ενοποιήθηκε με την R.C.S. Schaarbeek δημιουργώντας τη γωνστή Κρόσσινγκ Κλαμπ ντε Σάαρμπεκ. Παρέμεινε στην ανώτατη κατηγορία 4 περιόδους και στη συνέχει ο σύλλογος παρήκμασε. Το 1991 ενοποιήθηκε με την V.V. Elewijt δημιουργώντας την ΚΒΒ Κρόσσινγκ Ελεβέτζ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1913 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βελγίου
Mageia
Mageia είναι το όνομα μιας διανομής Linux από τον μη κερδοσκοπικό οργανισμό Mageia.Org.
Όνομα
Το όνομα της Mageia προέρχεται από την ελληνική λέξη «Μαγεία». Είναι μια αναφορά στον μάγο Mandrake, το αρχικό όνομα της διανομής Mandriva Linux.
Δημιουργία
Στις 18 Σεπτεμβρίου 2010 μια ομάδα από τους πρώην εργαζόμενους της Mandriva και υποστηρικτών από την κοινότητα ανακοίνωσαν την δημιουργία fork του Mandriva Linux, μιας νέας διανομής κατευθυνόμενη από την κοινότητα με το όνομα Mageia. Ήταν η απάντηση στις εξελίξεις των τελευταίων εβδομάδων όπου οι περισσότεροι από τους εργαζομένους της διανομής Mandriva απολύθηκαν, όταν στην Edge-IT (εταιρεία που ανήκε στην Mandriva) έγινε δικαστική εκκαθάριση. Η ομάδα εξηγεί ότι δεν επιθυμεί να «εξαρτάται από της οικονομικές αστάθειες και την εκάστοτε στρατηγική της εταιρείας.»
Η οργάνωση Mageia θα συντονίζει και θα διαχειρίζεται την διανομή: κώδικας και φιλοξενία του λογισμικού και της διανομής, σύστημα build, marketing, την προώθηση της επικοινωνίας και τις εκδηλώσεις. Τα δεδομένα, roadmaps, designs, θα μοιράζονται και θα συζητούνται στο πλαίσιο αυτού του οργανισμού.
Στόχοι
Οι στόχοι της διανομής όπως αναφέρονται στην ανακοίνωση της 18ης Σεπτεμβρίου 2010:
Λογότυπο
thumb|Λογότυπο της «Mageia» Το λογότυπο της Mageia είναι έργο του Olivier Faurax, αποτέλεσμα ενός διαγωνισμού που διεξήχθη μεταξύ του Σεπτεμβρίου και του Νοεμβρίου του 2010 και λαμβάνοντας 430 προτάσεις από 113 καλλιτέχνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διανομές Linux
Σύνταγμα της Αλγερίας
Ένα Σύνταγμα της Αλγερίας εγκρίθηκε για πρώτη φορά με δημοψήφισμα το 1963, μετά τον Αλγερινό Πόλεμο της Ανεξαρτησίας (1954–62). Αρχικά, επρόκειτο να συνταχθεί από συνταγματική συνέλευση με επικεφαλής τον Φερχάτ Αμπάς, αλλά αυτό το σώμα παραμερίστηκε από τον πρώτο Πρόεδρο της Αλγερίας, Αχμέντ Μπεν Μπελά. Στη μορφή του 1963, το σύνταγμα κήρυττε την Αλγερία μονοκομματικό κράτος το οποίο κυβερνούσε το πρώην κίνημα αντίστασης, το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (FLN). Το σύνταγμα αυτό αναστάλθηκε από το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1965. Μετά από χρόνια διακυβέρνησης με εκτελεστικά διατάγματα ως αρχηγός του Επαναστατικού Συμβουλίου, ο Χουαρί Μπουμεντιέν εξέδωσε ένα δεύτερο σύνταγμα το 1976, τονίζοντας τη σημασία του σοσιαλισμού και - επισήμως - επαναφέροντας τους πολιτικούς θεσμούς στη θέση τους έναντι του στρατιωτικού κατεστημένου. (Ο Μπουμεντιέν εκλέχθηκε τότε ως ο δεύτερος πρόεδρος της χώρας, αφού άφησε τη θέση κενή για έντεκα χρόνια.)
Το 1986, ο διάδοχος του Μπουμεντιέν Τσαντλί Μπεντζεντίντ τροποποίησε το σύνταγμα για να επιτρέψει μεταρρυθμίσεις στην ελεύθερη αγορά και, μετά τις ταραχές του Οκτωβρίου του 1988, ενέκρινε ένα νέο σύνταγμα το 1988. Αυτό εγκρίθηκε μέσω δημοψηφίσματος με 73% στις 23 Φεβρουαρίου 1989. Εισήγαγε πολυκομματικό σύστημα, αφαιρώντας από το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο τον ρόλο του ως ηγετικό κόμμα και δεν έκανε καμία αναφορά στον σοσιαλισμό. Αντ' αυτού υποσχέθηκε «ελευθερία της έκφρασης, του συνεταιρίζεσθαι και του συνέρχεσθαι». Το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1992 εισήγαγε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, η οποία ανέστειλε τμήματα του νέου συντάγματος, καθώς άρχισε ο εμφύλιος πόλεμος της Αλγερίας.
Το 1996, το σύνταγμα τροποποιήθηκε περαιτέρω, επιτρέποντας τη δημιουργία πολιτικών κομμάτων που δεν «στηρίζονται σε θρησκευτική, γλωσσική, φυλετική, εταιρική ή περιφερειακή βάση» ή παραβιάζουν «τις θεμελιώδεις ελευθερίες, τις θεμελιώδεις αξίες και τα στοιχεία της εθνικής ταυτότητας, την εθνική ενότητα, την ασφάλεια και την ακεραιότητα της εθνικής επικράτειας, την ανεξαρτησία της χώρας και τη λαϊκή κυριαρχία, καθώς και τη δημοκρατική φύση του κράτους.»
Μια περαιτέρω προτεινόμενη αναθεώρηση, που θεωρείται ότι αποσκοπεί στην άρση του ορίου των προεδρικών θητειών (άρθρο 74) για να επιτρέψει στον Πρόεδρο να θέτει υποψηφιότητα επ' αόριστον, συζητήθηκε κατά τη διάρκεια του 2006 από την κυβέρνηση του πρωθυπουργού Αμπντελαζίζ Μπελχαντέμ. Αυτό θεωρείται ευρέως πως υποκινήθηκε από τον Πρόεδρο Αμπντελαζίζ Μπουτεφλίκα, ο οποίος είχε εκλεγεί στη δεύτερη και, συνταγματικά, τελευταία θητεία του το 2004. Άλλες αλλαγές που συζητήθηκαν αφορούσαν τη μετάβαση προς ένα προεδρικό σύστημα, που καθιερώνει μεταξύ άλλων τη θέση του Αντιπροέδρου.
Το Σύνταγμα του 1996 τροποποιήθηκε το 2008 και αντικαταστάθηκε από το Σύνταγμα του 2016.
Παραπομπές
Συνταγμα Αλγερια
Δροσάτο Καρδίτσας
Το Δροσάτο είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Το Δροσάτο βρίσκεται προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Άρτας, στις νότιες πλαγιές του βουνού Καράβα σε υψόμετρο 960 μέτρα. Απέχει περίπου 60 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την Καρδίτσα και 30 χλμ. ΝΑ. από το Ανθηρό (έδρα του δήμου) ενώ στα νότια περνάει ο χείμαρρος Πλατανιάς (ή Πετριλιώτης). Το όνομά του οφείλεται στα άφθονο νερά της πηγής Γκούρα. Οι λιγοστοί κάτοικοι (το καλοκαίρι περισσότεροι) είναι κυρίως συνταξιούχοι ενώ κάποιοι άλλοι ασχολούνται με την κτηνοτροφία, χρησιμοποιώντας πέτρινα σπιτοκάλυβα που υπάρχουν στους βοσκότοπους "Μονόπλατη".
Το Δροσάτο πιθανολογείται ότι είναι οικισμός της ύστερης βυζαντινής εποχής, δηλ. προυπήρχε της εισβολής των Οθωμανών στη Δυτική Θεσσαλία (1395/1396). Αναφέρεται στην απογραφή των Οθωμανών του 1454/1455 ως Mujlo να είναι τιμάριο του Χιτζήρ και του Μουχαμεντή, οι οποίοι το νέμονταν εξ αδιαιρέτου (καλλιεργούσαν δημητριακά, διατηρούσαν αμπέλια και καρυδιές και εξέτρεφαν πρόβατα).
Αξιοθέατα
Αξιοθέατα θεωρούνται η εκκλησία του Αγίου Αθανασίου, η οποία έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο, επειδή "αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα εκκλησιαστικής αρχιτεκτονικής του 18ου αι. στην περιοχή. Πρόκειται για λιθόκτιστο τρίκογχο, καμαροσκέπαστο ναό με σταυροεπίστεγη καμάρα και τρούλο. Στο εσωτερικό ο ναός είναι κατάγραφος με τοιχογραφίες που χρονολογούνται βάσει επιγραφής στο 1737. Στο τέμπλο είναι προσαρμοσμένες εικόνες του 18ου αι."
Νοτιοανατολικά, προς την κατεύθυνση του χωριού Ρώσση και Πετρίλο, λίγο πριν ο χείμαρρος Βλασιώτης καταλήξει στον Πλατανιά, υπάρχει μονότοξο γεφύρι (του Δροσάτου ή Μεζήλου) το οποίο έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο, επειδή   είναι αντιπροσωπευτικό δείγμα θολωτής κατασκευής από αργολιθοδομή στην περιοχή"''
Διοικητικά - Δημογραφικά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα, μετά την ενσωμάτωση της Θεσσαλίας, το 1883 με την παλιά του ονομασία Μεζίλο ή Μεζήλο στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον δήμο Αργιθέας. Το 1957 με το ΦΕΚ 119Α - 03/07/1957 μετονομάστηκε σε Δροσάτον. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την κοινότητα Δροσάτου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ανατολικής Αργιθέας του Δήμου Αργιθέας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 42 κάτοικοι.
Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Αργιθέας
Αλμωπία
Η Αλμωπία ήταν αρχαία «χώρα» της Μακεδονίας, της οποίας αποτέλεσε επαρχία (μια από τις 17 επαρχίες του Μακεδονικού Βασιλείου) και περιελάμβανε την ορεινή περιφέρεια των Μογλενών όπως την αποκαλούσαν αργότερα οι Βυζαντινοί, βόρεια της Ημαθίας και βορειοδυτικά της Βοττιαίας. Οι ορεσίβιοι Αλμωπείς ήταν αρχικά ανεξάρτητοι, κατόπιν όμως προσαρτήθηκαν στο μακεδονικό κράτος. Γενικά αποτελούσε την προς Βορρά της Έδεσσας περιοχή. Κύριες πόλεις της Αλμωπίας ήταν η Άλωρος, Άψαλος, η Εύρωπος και ή Όρμα (Τρέσινο) η οποία αποτελούνταν απο 3 χωριά.Το όνομά της οφείλεται στους αρχαίους κατοίκους της Άλμωπες (Αλμωπείς). Κατά την ελληνική μυθολογία οι Άλμωπες ήταν φυλή γιγάντων. Πήραν το όνομά τους από τον αρχηγό τους (Άλμωπα), γιο του Ποσειδώνα και της Έλλης.
Τον 2ο αιώνα μ.Χ. ο Κλαύδιος Πτολεμαίος καταγράφει τρεις πόλεις: Όρμα, Εύρωπος και Άψαλος. Στην Βυζαντινή αυτοκρατορία Η περιοχή πήρε το όνομα "Ενωτία" χάρη σε ένα κάστρο που βρίσκεται στην σημερινή θέση Νότια Πέλλας. Το όνομα επανήλθε στην ομώνυμη Ελληνική επαρχία (1915-1927). Τα τελευταία χρόνια του Μεσαίωνα η περιοχή ήταν γνωστή σαν «Μογλενά» από την Σλαβική λέξη για την «ομίχλη». Μέχρι τις αρχές του 11ου αιώνα τα Μογλενά ανήκαν στην Πρώτη Βουλγαρική Αυτοκρατορία, τα κυρίευσε κατόπιν ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Βασίλειος Β´ (1015), έγιναν επισκοπή (1020) και πρωτεύουσα Θέματος (1086). Η περιοχή έμεινε υπό Βυζαντινή κυριαρχία μέχρι την Δ΄ Σταυροφορία που την κυρίευσε ο Καλογιάν της Βουλγαρίας και ίδρυσε την Δεύτερη Βουλγαρική Αυτοκρατορία. Ο Στέφανος Δουσάν την ενσωμάτωσε στην Σερβική Αυτοκρατορία, στην περιοχή κατοικούσαν Βλαχομογλενίτες και Σλάβοι. Στην Οθωμανική Αυτοκρατορία η περιοχή έμεινε γνωστή σαν «Μαύρη Κοιλάδα» ή «Καρατζόβα». Μετά την Μικρασιατική εκστρατεία και την Ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 οι Πομάκοι και οι Σλάβοι έγιναν τμήματα του πληθυσμού.
Σύγχρονη επαρχία Αλμωπίας
Σήμερα η περιοχή της αρχαίας Αλμωπίας αποτελεί ομώνυμη επαρχία της Νομού Πέλλας και περιλαμβάνει τον ενοποιημένο Δήμο Αλμωπίας με έδρα την Αριδαία. Ο πληθυσμός της Αλμωπίας υπολόγιζεται περίπου σε 35.000 κατοίκους. Είναι ο μεγαλύτερος σε έκταση Δήμος του νομού Πέλλας και γεωγραφικά εκτείνεται δυτικά απ τα σύνορα του νομού με το Νομό Φλώρινας έως τα όρια του Νομού Κιλκίς Ανατολικά. Δυτικό όριο της Αλμωπίας είναι το Χιονοδρομικό Καιμακτσαλάν (Βόρας). Κατά καιρούς η περιοχή ονομάζονταν Ενωτία, Καρατζόβα και Μογλενά. Από την Αλμωπία έλκουν την καταγωγή τους οι εξής γνωστοί καλλιτέχνες ο συγγραφέας Μενελαος Λουντεμης,η ηθοποιιός Μπαζάκα Θέμις, ο τραγουδιστής Πέτρος Δουρδουμπάκης, η τραγουδίστρια Κατερίνα Στανίση(Όρμα).Επίσης στην Αριδαία πέρασε τα παιδικά της χρόνια η ηθοποιός Χρυσούλα Διαβάτη. Γνωστή ποδοσφαιρική ομάδα της περιοχής είναι ο ιστορικός Αλμωπός Αριδαίας που έχει αναδείξει διεθνείς ποδοσφαιριστές.Η Αλμωπία τα τελευταία χρόνια έχει γίνει διακεκριμένος τουριστικός προορισμός διεθνούς εμβέλειας εξ αιτίας των Λουτρών Πόζαρ στο Λουτράκι, ενώ αναμένεται οι προσπάθειες διάνοιξης διεθνούς οδικής αρτηρίας με τις γειτονικές χώρες να ολοκληρωθούν τα επόμενα χρόνια.
Οικισμοί
Οι οικισμοί που αναφέρονται ότι περιλαμβάνονται στην ιστορική περιοχή της Αλμωπίας είναι:
Douglas TBD Devastator
Το Douglas TBD Devastator ήταν μονοκινητήριο τορπιλοπλάνο βομβαρδιστικό που επιχειρούσε από τα αεροπλανοφόρα του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ. Η ανάπτυξη του ξεκίνησε το 1934 και τα πρώτα εντάχθηκαν σε υπηρεσία το 1937. Εκείνη την περίοδο ήταν τα πιο προηγμένα αεροσκάφη της κλάσης τους στο αμερικάνικο Ναυτικό και από τα πιο εξελιγμένα παγκοσμίως. Παρόλα αυτά η εξέλιξη στον χώρο της αεροναυτικής ήταν ραγδαία εκείνη την εποχή και όταν οι Ιάπωνες επιτέθηκαν στο Περλ Χάρμπορ τον Δεκέμβριο του 1941, σηματοδοτώντας την είσοδο των ΗΠΑ στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, τα TBD ήταν ήδη ξεπερασμένα τεχνολογικά.