cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καραγιώργης Πέτροβιτς
Πρώτα στρατιωτικά ανδραγαθήματα
Το 1793 ο Χατζή Μουσταφά Πασάς διορίστηκε διοικητής του Πασαλικίου του Βελιγραδίου. Κήρυξε γενική αμνηστία για τους πρώην αντάρτες και ανακοίνωσε ότι οι Μουσουλμάνοι δεν θα υπηρετούσαν πια ως φοροεισπράκτορες σε περιοχές όπου οι Χριστιανοί αποτελούσαν την πλειοψηφία του πληθυσμού. Αυτές οι αλλαγές αποτελούσαν μέρος ενός σχεδίου του Σουλτάνου Σελίμ με στόχο τη βελτίωση των σχέσεων με το Χριστιανικό πληθυσμό του Πασαλικίου. Αισθανόμενος ασφάλεια ο Πέτροβιτς επέστρεψε στη Σουμάντια το 1794, μαζί με την οικογένειά του..Εγκαταστάθηκε στην Τόπολα, όπου έγινε ζωέμπορος και συναλλασσόταν με τους Αυστριακούς. Οι επιχειρηματικές του συναλλαγές τον οδήγησαν να αναπτύξει σχέσεις με πολλούς Σέρβους των Αψβούργων Το 1796 ο Οσμάν Πασβάνογλου, αποστάτης κυβερνήτης του Σαντζακίου του Βιντίν, που είχε αποκηρύξει την εξουσία της Υψηλής Πύλης, ξεκίνησε εισβολή στο Πασαλίκι του Βελιγραδίου. Πιεζόμενος ο Μουσταφά Πασάς δημιούργησε μια Σερβική εθνοφυλακή για να αποκρούσει την εισβολή. Ο Πέτροβιτς εντάχθηκε σ'αυτή και έγινε μπουλούκμπασης, επικεφαλής ενός λόχου 100 ανδρών.
Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (1957)
Σύνοψη
Ο Χουάν Μανουέλ Φάντζιο και ο Στέρλινγκ Μος συναγωνίστηκαν και αυτή τη χρονιά για τον τίτλο του πρωταθλητή. Και οι δύο βρίσκονταν σε νέες ομάδες σε σχέση με τη προηγούμενη χρονιά. Ο Φάντζιο μετακινήθηκε από την ομάδα της Φερράρι σε αυτή της Μαζεράτι, ενώ ο Μος από την Μαζεράτι στη αγγλική Βάνγουολ.
Καραγιώργης Πέτροβιτς
Πρώτα στρατιωτικά ανδραγαθήματα
Σε αντάλλαγμα για τις υπηρεσίες τους, στους Σέρβους του Πασαλικίου παραχωρήθηκαν ορισμένα προνόμια. Τους επιτράπηκενα φέρουν όπλα και να έχουν αυτόνομες στρατιωτικές μονάδες. Μετά τη συμμετοχή των Σερβικών πολιτοφυλακών στον πόλεμο στο πλευρό του Μουσταφά Πασά ο Πασβάνογλου υπέστη μια σειρά από ήττες. Υποχώρησε στο Βίντιν, που στη συνέχεια πολιορκήθηκε. Ο πόλεμος εναντίον του Πασβάνογλου αποτέλεσε την πρώτη φορά που ο Πέτροβιτς ανυφώθηκε στα μάτια των Οθωμανών, που του απέδωσαν το προσωνύμιο «Μαύρος Γιώργος» (Σερβοκροατικά: Καρατζόρτζε, Τουρκικά: Καρά Γιοργκί), εν μέρει λόγω των σκούρων μαλλιών του και εν μέρει λόγω της φήμης του ως μοχθηρού. Η υπηρεσία του Καραγιώργη στη Σερβική πολιτοφυλακή είχε ως αποτέλεσμα να γνωρίσει καλά το Οθωμανικό στρατιωτικό δόγμα.
Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (1957)
Σύνοψη
Ο Φάντζιο ξεκίνησε δυνατά, νικώντας στα Γκραν Πρι της Αργεντινής, του Μονακό και της Γαλλίας. Ο Μος κατάφερε να νικήσει στη Βρετανία. Ο πιο συγκλονιστικός αγώνας της χρονιάς έγινε στη Γερμανία, στη πίστα του Νίρμπουργκρινγκ. Ο Φάντζιο, γνωρίζοντας πως οι Φερράρι θα προσπαθούσαν να τρέξουν τον αγώνα χωρίς να κάνουν pit stop, αποφάσισε να ξεκινήσει με μαλακά ελαστικά και με μισογεμάτο ρεζερβουάρ. Η απόφαση αυτή αρχικά αποδείχθηκε σωστή, αφού ο Φάντζιο βρέθηκε πολύ μπροστά από τους αντιπάλους του. Στον 13o γύρο, ενώ βρισκόταν 1ος με 30 δευτερόλεπτα διαφορά από τους Πήτερ Κόλλινς και Μάικ Χόθορν, αποφάσισε να πραγματοποιήσει το pit stop του. Όμως αυτό αποδείχθηκε καταστροφικό, καθώς υπήρχε κάποιο πρόβλημα με την αφαίρεση ενός από τα λάστιχα. Ο Φάντζιο μπήκε ξανά στον αγώνα, στη τρίτη θέση, 48 δευτερόλεπτα πίσω από το δεύτερο Κόλλινς. Στους επόμενους γύρους, ο Φάντζιο, σπάζοντας το ρεκόρ του ταχύτερου γύρου σε κάθε πέρασμα, έφτασε στον 21ο από τους 22 συνολικά γύρους, πίσω ακριβώς από τον Κόλλινς και τον Χόθορν. Σε αυτόν κατάφερε να περάσει και τους δύο αντιπάλους του και να κατακτήσει την πρώτη θέση, που του εξασφάλιζε και το πρωτάθλημα.
Καραγιώργης Πέτροβιτς
Επανάσταση κατά των Νταχίγε
Το 1798 ο Ναπολέων εισέβαλε στην Αίγυπτο, αναγκάζοντας την Πύλη να μεταφέρει χιλιάδες τακτικά στρατεύματα από τα Βαλκάνια προκειμένου να αντιμετωπίσει τους Γάλλους. Οι γενίτσαροι στο Πασαλίκι του Βελιγραδίου, γνωστοί ως Νταχίγε, που είχαν εκδιωχθεί από την περιοχή με διαταγή του Σελίμ σχεδόν μια δεκαετία νωρίτερα, συγχωρήθηκαν και τους επετράπη να επιστρέψουν στο Βελιγράδι υπό την προϋπόθεση ότι θα υπακούουν στον Μουσταφά Πασά. Η ηρεμία μεταξύ του υπερήλικα κυβερνήτη και των Νταχίγε δεν κράτησε πολύ. Το 1801 ο Μουσταφά Πασάς δολοφονήθηκε από μέλος των Νταχίγε. Το κενό εξουσίας που προκάλεσε ο φόνος του είχε ως αποτέλεσμα μια περίοδο διενέξεων μεταξύ των Νταχίγε που διήρκεσε μέχρι το 1802. Τότε τέσσερις ανώτεροι διοικητές των Νταχίγε αναδείχθηκαν θριαμβευτές και συμφώνησαν να μοιραστούν την εξουσία μέσα στο Πασαλίκι. Οι Σέρβοι αποστερήθηκαν των προνομίων που τους είχαν χορηγηθεί υπό το Μουσταφά Πασά. Οι συμμορίες των Νταχίγε λυμαίνονταν την ύπαιθρο, σκοτώνοντας αγρότες και λεηλατώντας και καταλαμβάνοντας σπίτια. Χιλιάδες χωρικοί εκτοπίστηκαν και αναγκάστηκαν να καταφύγουν στα βουνά, όπου τα επόμενα χρόνια οι γεροί άνδρες σχημάτισαν αντάρτικες ομάδες.
Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (1957)
Αγώνες
Διοργανώθηκαν 8 επίσημα Γκραν Πρι (και κάποια ανεπίσημα, όπως κάθε χρονιά μέχρι τότε). Την χρονιά αυτή, σε σχέση με το προηγούμενο πρωτάθλημα, δεν διοργανώθηκε το Γκραν Πρι του Βελγίου. Νέος αγώνας αυτή τη χρονιά ήταν ένα δεύτερο Γκραν Πρι στην Ιταλία, στη περιοχή της Πεσκάρα. Επίσης, υπήρχαν αλλαγές στις πίστες. Το Γκραν Πρι της Γαλλίας δεν διοργανώθηκε στη Ρενς, αλλά στη Ρουέν, ενώ το Βρετανικό Γκραν Πρι, στο Aintree από το Σίλβερστόουν που γινόταν μέχρι τότε.
Κόσμος 7
Ο Κόσμος 7 (ρωσικά: Космос 7) ο οποίος στην Δύση είναι γνωστός και σαν Zenit-2 #4 ή Sputnik 17 ήταν σοβιετικός κατασκοπευτικός δορυφόρος τύπου Ζενίτ-2 που εκτοξεύτηκε το 1962. ήταν ο έβδομος δορυφόρος με την ονομασία "Κόσμος" και ο δεύτερος αυτού του τύπου που τέθηκε επιτυχώς σε τροχιά. Επίσης η εκτόξευσή του ήταν η πρώτη επιτυχής για τον νέο πύραυλο Βοστόκ-2. Ο πρώτος πύραυλος Βοστόκ-2, ο οποίος επίσης μετέφερε κατασκοπευτικό δορυφόρο Ζενίτ-2, καταστράφηκε δευτερόλεπτα μετά την εκτόξευσή του. Οι Ζενίτ-2 βασίζονταν σχεδιαστικά στα διαστημόπλοια Βοστόκ που έστειλαν τους πρώτους ανθρώπους στο διάστημα.
Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (1957)
Αγώνες
Οι νικητές του κάθε αγώνα:
Κόσμος 7
Αποστολή
Ο δορυφόρος εκτοξεύτηκε από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στις 28 Ιουλίου 1962 (09:18:31 GMT). Τέθηκε σε χαμηλή περιγήινη τροχιά με περίγειο 197 χλμ., απόγειο 356 χλμ., κλίση 64,9 μοιρών και τροχιακή περίοδο 90 λεπτών. Πραγματοποίησε αποστολή διάρκειας τεσσάρων ημερών. Την 1η Αυγούστου η κάψουλα επανεισόδου, όπου μεταφέρονταν το φιλμ, επέστρεψε στην Γη. Εκτός από την βασική του αποστολή της οπτικής αναγνώρισης, ο δορυφόρος αξιοποιήθηκε και για έρευνα σχετικά με την ακτινοβολία.
Καραγιώργης Πέτροβιτς
Επανάσταση κατά των Νταχίγε
Στα μέσα Ιουλίου 1803 ο Καραγιώργης απέκτησε όπλα και πυρομαχικά από τους Σέρβους εμπόρους των Αψβούργων στο Σεμλίνο. Αργότερα τον ίδιο το μήνα, απέστειλε αγγελιαφόρους μέσω της Σουμάντια ζητώντας μια συνάντηση των Σέρβων προυχόντων για να σχεδιάσουν μια στρατηγική για να αντισταθούν στους Νταχίγε. Η ροή των όπλων από την Αυστριακή Αυτοκρατορία στο Πασαλίκι, σε συνδυασμό με την αδυναμία τους να συντρίψουν τους αντάρτες στην ύπαιθρο, καθιστούσαν όλο και πιο ανήσυχη την ηγεσία των Νταχίγε. Τον Ιανουάριο και το Φεβρουάριο του 1804 οι Νταχίγε εξαπέλυσαν μια προληπτική επίθεση εναντίον των Σέρβων οπλαρχηγών του Πασαλικίου (γνωστών ως κνέζοβι), σκοτώνοντας μεταξύ 70 και 150 από αυτούς. Οι δολοφονίες εξόργισαν τους Σέρβους ραγιάδες, την κατώτερη τάξη του Πασαλικίου που πλήρωνε φόρους. Τότε ο Καραγιώργης ήταν πασίγνωστη και αξιοσέβαστη μορφή στη Σουμάντια. Παραλίγο να δολοφονηθεί και ο ίδιος στη δίμηνη σφαγή, που έγινε γνωστή ως Η Σφαγή των Κνέζων. Μετά τη δολοφονία των οπλαρχηγών οι Νταχίγε ανασκολόπησαν τα κομμένα κεφάλια τους σε ξύλινους πάσσαλους και τα εξέθεσαν σε δημόσια θέα. Της Υπαπαντής, στις 14 Φεβρουαρίου [Π.Η. 2 Φεβρουαρίου] 1804, οι επιζώντες οπλαρχηγοί συγκεντρώθηκαν στο χωριό Ορασατς, κοντά στο Αραντζέλοβατςc, για να αποφασίσουν πώς να αντιδράσουν. Συμφώνησαν να ξεκινήσουν μια εξέγερση εναντίον των Νταχίγε και ο Καραγιώργης εξελέγη ομόφωνα να ηγηθεί. Λέγεται ότι αρνήθηκε δύο φορές να ηγηθεί της εξέγερσης, υποστηρίζοντας ότι η βίαιη ιδιοσυγκρασία του θα τον καθιστούσε ακατάλληλο για το ρόλο αυτό. Η αρχική άρνηση του Καραγιώργη ίσα-ίσα ενίσχυσε την πεποίθηση των οπλαρχηγών ότι ήταν ο μόνος κατάλληλος υποψήφιος και τελικά συμφώνησε να ηγηθεί των επαναστατών. Το γεγονός αυτό σηματοδότησε την έναρξη της Πρώτης Σερβικής Εξέγερσης, την εναρκτήρια φάση έναρξης της μέλλουσας να γίνει γνωστή ως Σερβική Επανάσταση.
Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (1957)
Βαθμολογία
Οι 5 πρώτες θέσεις βαθμολογούνταν με 8, 6, 4, 3 και 2, ενώ 1 επιπλέον βαθμό έπαιρνε ο οδηγός με τον ταχύτερο γύρο. Σε περίπτωση αντικατάστασης του οδηγού με άλλον, ή όταν δύο ή περισσότεροι οδηγοί έκαναν τον ταχύτερο γύρο στον αγώνα, μοιράζονταν τους βαθμούς. Αυτή ήταν και η τελευταία χρονιά που ίσχυε κάτι τέτοιο. Μόνο τα καλύτερα 5 αποτελέσματα μετρούσαν στη τελική βαθμολογία κάθε οδηγού. Από τους 69 οδηγούς που πήραν μέρος, οι παρακάτω 22 κατάφεραν να πάρουν βαθμούς, ενώ συνολικά 47 κατάφεραν να τερματίσουν σε κάποιο από τους αγώνες.
Καραγιώργης Πέτροβιτς
Επανάσταση κατά των Νταχίγε
Κατά την αρχή της εξέγερσης εναντίον των Νταχίγε το Πασαλίκι του Βελιγραδίου είχε πληθυσμό περίπου 400.000, εκ των οποίων το 10 τοις εκατό ήταν Μουσουλμάνοι. Ο Σερβικός πληθυσμός του ήταν περίπου 250.000. Στην αρχή οι αντάρτες αριθμούσαν περίπου 30.000 άνδρες. Σε αυτό το αρχικό στάδιο, ενώθηκαν με ένα σημαντικό μέρος του μουσουλμανικού πληθυσμού του Πασαλικίου, που οι επαναστάτες το ονόμαζαν τους «Καλούς Τούρκους».}} Ο Καραγιώργης και οι οπαδοί του έκαναν έκκληση στο Σουλτάνο Σελίμ για βοήθεια εναντίον των Νταχίγε, εφ΄όσον είχαν απορρίψει την εξουσία της Πύλης. Η Αυστρία έστειλε όπλα και εφόδια στους αντάρτες, ενώ η Ρωσία άσκησε πιέσεις εξ ονόματός τους, ενθαρρύνοντας την Πύλη να χορηγήσει στους Σέρβους μεγαλύτερη αυτονομία μετά την απομάκρυνση των Νταχίγε. Το Μάιο ο Σελίμ διέταξε ένα στρατό 7.000 ανδρών υπό τη διοίκηση του κυβερνήτη της Βοσνίας Μπεκίρ Πασά να προελάσει στο Πασαλίκι. Οι Σέρβοι υποδέχτηκαν το Μπεκίρ Πασά και τους άνδρες του ως απελευθερωτές και οι Νταχίγε ηττήθηκαν σύντομα με τις κοινές προσπάθειες του στρατού του Μπεκίρ Πασά και των ανταρτών. Μέχρι τα τέλη Αυγούστου οι πιο σημαντικοί ηγέτες των Νταχίγε είχαν συλληφθεί από τους άνδρες του Καραγιώργη, αποκεφαλίστηκαν και τα κομμένα κεφάλια τους στάλθηκαν στον σουλτάνο ως τρόπαια. Οι Νταχίγε αντιστάθηκαν για ένα ακόμη έτος πριν ηττηθούν εντελώς. Μετά την ολοκληρωτική ήττα τους ο Καραγιώργης και οι οπαδοί του ζήτησαν να δοθεί στη Σερβία αυτόνομο καθεστώς, παρόμοιο με εκείνο που απολάμβανε η γειτονική Βλαχία. Ο Σελίμ υποψιάστηκε ότι τα αιτήματα του Καραγιώργη για αυτονομία ήταν απλά το πρώτο βήμα προς την πλήρη ανεξαρτησία. Απάντησε κηρύσσοντας ένα τζιχάντ ενάντια στους αντάρτες. Ο Χαφίζ Πασάς, Οθωμανός κυβερνήτης της Νις, διατάχθηκε στη συνέχεια να προελάσει στη Σουμάντια και να καταστρέψει το στρατό του Καραγιώργη.
Κόσμος 7
Παραπομπές
Κατηγορία:Δορυφόροι Ζενίτ-2 Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 1962
Καραγιώργης Πέτροβιτς
Αρχικές επιτυχίες
Οι επαναστάτες συγκρούστηκαν για πρώτη φορά με Οθωμανούς τακτικούς στη Μάχη του Ιβάνκοβατς τον Αύγουστο του 1805, σημειώνοντας μια αποφασιστική νίκη. Το Βελιγράδι πολιορκήθηκε από νωρίς από περίπου 16.000 αντάρτες μαχητές. Οι ηγέτες των επαναστατών χρησιμοποίησαν αντιμουσουλμανική ρητορική για να κινητοποιήσουν τους χωρικούς, καλώντας τους να ξεσηκωθούν και να πετάξουν τους Οθωμανούς "στη γαλάζια θάλασσα". Για να παροτρύνει περαιτέρω τον πληθυσμό, ο Καραγιώργης έκανε έκκληση στην ανάμνηση της Μάχης του Κοσσυφοπεδίου του Ιούνιου του 1389, που άνοιξε το δρόμο για την Οθωμανική κατάκτηση της Σερβίας και των υπόλοιπων Δυτικών Βαλκανίων, διακηρύσσοντας ότι έπρεπε να εκδικηθούν για εκείνη την ήττα της Σερβίας σε εκείνη τη μάχη. Επιδίωξε να εδραιώσει περαιτέρω την εξουσία του επιστρέφοντας στα σύμβολα της Μεσαιωνικής Σερβίας, όπως τα λείψανα του Στέφανου του Πρωτόστεπτου, και τοποθετώντας παλιά εραλδικά σύμβολα σε σημαίες και σφραγίδες για να καθιερώσει τη συνέχεια μεταξύ της Σερβικής Αυτοκρατορίας και του ίδιου..}} Λέγεται ότι από τα τείχη της έδρας των ανταρτών κρέμονταν πορτρέτα του Δουσάν του Ισχυρού, ιδρυτή της Σερβικής Αυτοκρατορίας. Μουσουλμάνοι, το ίδιο πολεμιστές και άμαχοι, σκοτώνονταν ανηλεώς, όπως απεικονίζεται σε αυτή την περιγραφή της εποχής για την κατάληψη του χωριού Τσούτσουγκε, κοντά στην πόλη Ουμπ, τον Απρίλιο του 1806:
"Στη φυγή τους οι Τούρκοι πετούσαν τα όπλα και τα ρούχα τους για να τρέχουν ευκολότερα, αλλά άσκοπα. Οι Σέρβοι τους προλάβαιναν και τους σκότωναν, άλλους με σπαθιά, άλλους με μαχαίρια και άλλους με στιλέτα, ενώ άλλων έσπαγαν τα κρανία με ρόπαλα και λοστούς. Λέγεται ότι πάνω από 2.800 Τούρκοι έχασαν τη ζωή τους και διέφυγαν μόνο εκείνοι που είχαν καλά άλογα. Όταν ο στρατός μας συγκεντρώθηκε πάλι στο στρατόπεδο στο Ουμπ, είδα ότι πολλοί από τους στρατιώτες μας είχαν αιματοβαμμένα σπαθιά ... και τα όπλα τους ήταν επίσης σπασμένα, ήταν φορτωμένοι με κάθε είδους λάφυρα" .
Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (1957)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1957 Κατηγορία:Μηχανοκίνητος αθλητισμός το 1957
Καραγιώργης Πέτροβιτς
Αρχικές επιτυχίες
Οι Σέρβοι που αρνούντο να συμμετέχουν υφίσταντο παρόμοια βιαιοπραγία. Οι άνδρες, που δεν μπορούσαν να δώσουν επαρκή δικαιολογία για το ότι δεν πολεμούσαν, σκοτώνονταν και τα σπίτια τους πυρπολούνταν. Ενώ οι περισσότεροι από τους αντάρτες ήταν Σέρβοι, οι Ρομά (Τσιγγάνοι) κάτοικοι του Πασαλικίου, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν Μουσουλμάνοι, συμμετείχαν επίσης ενεργά στην εξέγερση, όπως έκαναν και μερικοί Αλβανοί. Το 1806 οι επαναστάτες απέστειλαν δύο φορές το διπλωμάτη Πέτρο Ίτσκο στην Κωνσταντινούπολη για να διαπραγματευτεί με την Πύλη. Οι δύο πλευρές τελικά κατέληξαν σε μια συνεννόηση, που έγινε γνωστή ως Ειρήνη του Ίτσκου, με την οποία οι Οθωμανοί συμφώνησαν να παραχωρήσουν στους επαναστάτες εκτεταμένη αυτονομία. Λόγω των κακών υποδομών επικοινωνιών και μεταφορών στα Βαλάνια, χρειάστηκαν αρκετοί μήνες για να φτάσουν στους αντάρτες τα νέα σχετικά με την προσφορά της Πύλης. Τον Αύγουστο του 1806 οι αντάρτες νίκησαν τους Οθωμανούς στη μάχη του Μισάρ. Αργότερα τον ίδιο μήνα σημείωσαν άλλη μία νίκη στη Μάχη του Ντέλιγκραντ. Το Νοέμβριο κατελήφθη το Σμεντέρεβο και έγινε η πρωτεύουσα του επαναστατικού κράτους του Καραγιώργη. Το Βελιγράδι, με εξαίρεση το επιβλητικό φρούριο του, έπεσε στις αρχές Δεκεμβρίου. Το ξέσπασμα του Ρωσοοθωμανικού Πολέμου εκείνο του μήνα, σε συνδυασμό με τη δήλωση της Ρωσίας για παροχή εκτεταμένης υλικής και οικονομικής στήριξης στους αντάρτες, αν συνέχιζαν να αγωνίζονται, έπεισε τον Καραγιώργη να μην δεχθεί τίποτα λιγότερο ​​από την πλήρη ανεξαρτησία. Αμέσως λοιπόν αρνήθηκε να αποδεχθεί τους όρους της συμφωνίας που είχε διαπραγματευτεί ο Ίτσκος. Το Μάρτιο του 1807 ο Καραγιώργης υποσχέθηκε στον Κυβερνήτη του Βελιγραδίου Σουλεϊμάν Πασά ότι θα παρείχε σε αυτόν και τη φρουρά του ασφαλή αποχώρηση, αν εκκένωναν το πολιορκημένο φρούριο της πόλης. Όταν ο Σουλεϊμάν και η φρουρά του έβγαιναν από το φρούριο έπεσαν σε ενέδρα. Οι ενήλικοι άνδρες σκοτώθηκαν επί τόπου. Οι γυναίκες και τα κορίτσια έγιναν Χριστιανές και αναγκάστηκαν να παντρευτούν τους κατακτητές τους, ενώ τα παιδιά τέθηκαν υπό τη φροντίδα Χριστιανικών οικογενειών. Ένας απολογισμός της εποχής αναφέρει ότι περίπου 3.000 μη-Χριστιανοί - κυρίως Μουσουλμάνοι, αλλά και Εβραίοι - έγιναν Χριστιανοί. Οι Εβραίοι που αντιστάθηκαν στον προσηλυτισμό είτε σκοτώθηκαν είτε εκδιώχθηκαν. Τα τζαμιά της πόλης καταστράφηκαν ή μετατράπηκαν σε εκκλησίες.
Ο Καραγιώργης προξενούσε φόβο τόσο στους εχθρούς όσο και στους συμμάχους του λόγω της απρόβλεπτης ιδιοσυγκρασίας του. Θεωρούσε ότι οι εκτελέσεις ήταν ο μόνος τρόπος με τον οποίο θα μπορούσαν να αντιμετωπιστούν τα στρατιωτικά παραπτώματα και, σύμφωνα με το στρατιωτικό ιστορικό Μπρέντον Α. Ρεμ, σκότωσε προσωπικά 125 ανθρώπους. Το 1806 διέταξε να απαγχονιστεί ο αδερφός του Mάρινκο. Σύμφωνα με μια περιγραφή ο Μάρινκο κατηγορήθηκε ότι βίασε το κορίτσι ενός χωρικού. Σύμφωνα με άλλη ότι προσπάθησε να αποπλανήσει νέες γυναίκες των οποίων οι σύζυγοι ήταν μακριά στο μέτωπο. Ότι και να συνέβη, ο Καραγιώργης φιλοξενούσε ανώτερους ηγέτες των ανταρτών στο σπίτι του, ενώ το άψυχο σώμα του αδελφού του κρεμόταν στην μπροστινή πόρτα - μια προειδοποίηση στους άλλους να απέχουν από τη συμπεριφορά που είχε δείξει ο Mάρινκο.
Αρχίζουν οι απώλειες
Καθώς η επανάσταση προχωρούσε η δύναμη των ανταρτών κορυφώθηκε σε περίπου 50.000 μαχητές. Παρά τις αρχικές τους επιτυχίες οι ηγέτες των ανταρτών σπάνια ομοννοούσαν και οι συνεχείς διενέξεις μάστιζαν το στρατόπεδό τους. Στο δυτικό τμήμα της χώρας κυρίαρχη μορφή ήταν ο Γιάκοβ Νενάντοβιτς. Στα ανατολικά κυριαρχούσαν ο Μιλένκο Στοΐκοβιτς και ο Πέταρ Ντόμπρνιακ. Οι δύο τελευταίοι ήταν αντίθετοι στις προσπάθειες του Καραγιώργη να δημιουργήσει ένα συγκεντρωτικό κράτος, φοβούμενοι ότι αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα τη μείωση της δικής του εξουσίας. Άλλοι, όπως ο Νενάντοβιτς, παραπονούνταν ότι ο Καραγιώργης γινόταν υπερβολικά αυταρχικός. Ο Νενάντοβιτς πρότεινε οι αντάρτες να δημιουργήσουν ένα κεντρικό συμβούλιο για να χαλιναγωγεί την εξουσία του Καραγιώργη και να συντάξει ένα σύνταγμα βασισμένο στο κράτος δικαίου. Ο Καραγιώργης διαφώνησε με αυτό το ενδεχόμενο. "Είναι εύκολο για αυτό τον κυρίαρχο νόμο σας να κυβερνά σε ένα ζεστό δωμάτιο, πίσω από αυτό το τραπέζι", απάντησε, "αλλά ας δούμε αύριο, όταν χτυπήσουν οι Τούρκοι, ποιος θα τους αντιμετωπίσει και θα τους χτυπήσει".
Το Μάιο του 1809 οι αντάρτες κατέλαβαν τη Σιένιτσα. Απέκρουσαν μια οθωμανική επίθεση στο χωριό Σούβο Ντο στις αρχές Ιουνίου και αργότερα τον ίδιο μήνα κατέλαβαν το Νόβι Παζάρ, αλλά απέτυχαν να καταλάβουν και το φρούριο του. Μικρότερες συγκρούσεις έλαβαν επίσης χώρα στα βόρεια του Κοσσυφοπεδίου. Υστερώντας τόσο αριθμητικά όσο και σε κατάλληλη στρατιωτική εκπαίδευση, δεν κατάφεραν να δημιουργήσουν διάδρομο στο Μαυροβούνιο και ποτέ δεν πλησίασαν την Αδριατική Θάλασσα. Ο Καραγιώργης είχε χαρακτηρίσει την απόκτηση πρόσβασης στη θάλασσα ως έναν από τους βασικούς του στόχους. Οι επαναστάτες αντιμετώπισαν περαιτέρω αποτυχίες στη Νις, όπου 3.000 περικυκλώθηκαν στο Λόφο Τσέγκαρ το Μάιο-Ιούνιο του 1809. Γνωρίζοντας ότι ο ίδιος και οι άντρες του θα ανασκολοπίζονταν αν συλλαμβάνονταν, ο διοικητής των ανταρτών Στέβαν Σίντελιτς πυροβόλησε την πυριτιδαποθήκη του, προκαλώντας μια τεράστια έκρηξη που σκότωσε τον ίδιο και όλους τους άλλους εκεί κοντά. Στον τόπο της μάχης, ο Οθωμανός διοικητής Χουρσίτ Πασάς ύψωσε έναν πέτρινο πύργο με τα κρανία του Σίντελιτς και των αγωνιστών του που ενσωματώθηκαν στους τοίχους του ως προειδοποίηση σε όποιους άλλους ήθελαν να εξεγερθούν.
Η πτώση του Τσέγκαρ επέτρεψε στους Οθωμανούς να δημιουργήσουν ένα χερσαίο διάδρομο που εκτεινόταν κατά μήκος της κοιλάδας του ποταμού Μοράβα από τη Νις μέχρι το Δούναβη. Η προέλαση ανακόπηκε όταν οι Ρώσοι διέσχισαν τον Δούναβη το Σεπτέμβριο του 1809 και επιτέθηκαν στους Οθωμανούς στη βόρεια Βουλγαρία, προσφέροντας στους αντάρτες προσωρινή ανακούφιση. Οι αντάρτες σύντομα ανακατέλαβαν όλα τα εδάφη που είχαν χάσει, αλλά είχαν εξαντληθεί από τις μάχες. Από τότε και μετά βρίσκονταν συνεχώς σε άμυνα. Οι ηγέτες των ανταρτών φιλονικούσαν μεταξύ τους, κατηγορώντας ο ένας τον άλλο για τις τελευταίες ήττες. Ο Καραγιώργης κατηγόρησε τους Ρώσους ότι δεν παρενέβησαν νωρίτερα υπέρ των ανταρτών. Στη συνέχεια έγραψε στο Ναπολέοντα ζητώντας στρατιωτική βοήθεια και το 1810 έστειλε έναν απεσταλμένο στη Γαλλία. Τίποτα δεν προέκυψε από αυτά τα αιτήματα, καθώς οι Γάλλοι δεν πίστευαν ότι είχαν τη στρατιωτική δυνατότητα να απομακρύνουν τους Οθωμανούς από τα Βαλκάνια. Καθώς οι αποτυχίες του στο πεδίο μάχης αυξάνονταν, η συμπεριφορά του Καραγιώργη έγινε πιο ευερέθιστη. Στα τέλη του 1809 πυροβόλησε και τραυμάτισε έναν από τους διοικητές του, τον Πέταρ Γιόκιτς, για μια λανθασμένη στρατιωτική απόφαση κοντά στην Τσούπρια.
Το 1810 ο Ντόμπρνιακ συγκρούστηκε με τον Καραγιώργη και σχεδόν κατάφερε να τον απομακρύνει. Στην εξέγερσή του συμμετείχε και ο Μιλένκο Στοΐκοβιτς. Τον Ιούνιο του 1810 ρωσικά στρατεύματα εισήλθαν στη Σερβία για δεύτερη φορά, διανέμοντας όπλα και εφόδια στον Καραγιώργη και τους οπαδούς του. Ο Στρατάρχης Μιχαήλ Κουτούζοφ συμμετείχε στο σχεδιασμό κοινών ενεργειών τόσο κατά των Οθωμανών όσο και κατά των στασιαστών. Το επόμενο έτος ο Ντόμπρνιακ και ο Στοΐκοβιτς ηττήθηκαν. Ο Καραγιώργης προσπάθησε να εξευμενίσει τους στασιαστές. Τον Ιανουάριο του 1811 καθιέρωσε το Κυβερνητικό Συμβούλιο του Λαού (Σερβοκροατικά: Πραβιτελστβούγιουσι Σόβιετ), ένα υπουργικό συμβούλιο αποτελούμενο από μέλη που υποστήριζαν τόσο τον Καραγιώργη όσο και εκείνους που τον αντιπολιτεύονταν. Αποτελείτο από δώδεκα μέλη, ένα για καθένα από τους ναχιγέδες (επαρχίες) της εξεγερμένης Σερβίας. Ο Καραγιώργης όρισε το Στοΐκοβιτς ως Υπουργό Εξωτερικών, το Νενάντοβιτς ως Υπουργό Εσωτερικών και το Ντόμπρνιακ ως Υπουργό Δικαιοσύνης. Επίσης στο υπουργικό συμβούλιο του Καραγιώργη εντάχθηκαν ο Μλάντεν Μιλοβάνοβιτς, ως Υπουργός Πολέμου, ο Ντοσιτέι Ομπράντοβιτς, ως Υπουργού Παιδείας και ο Σίμα Μάρκοβιτς, ως Υπουργός Οικονομικών. Ο Ντόμπρνιακ και ο Στοΐκοβιτς αρνήθηκαν να αποδεχθούν τις θέσεις που τους είχαν προσφερθεί, φοβούμενοι ότι η αποδοχή τους θα νομιμοποιούσε τον Καραγιώργη και θα υπονόμευε τη δική τους θέση. Ο Καραγιώργης τους κατηγόρησε για ανυπακοή και τους εξόρισε στη Βλαχία, αντικαθιστώντας τους με πιστούς του. Το Κυβερνητικό Συμβούλιο σύντομα αναγνώρισε τον Καραγιώργη ως κληρονομικό ηγέτη της Σερβίας και εγγυήθηκε πίστη στους «νόμιμους κληρονόμους» του.
Ηττα
Στα μέσα του 1812 η ​​Ρωσία και η Οθωμανική Αυτοκρατορία υπέγραψαν τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου, τερματίζοντας το Ρωσοοθωμανικό Πόλεμο. Για την προσφορά του ο Καραγιώργης έλαβε από τους Ρώσους το παράσημο του Τάγματος της Αγίας Άννας. Το Κυβερνητικό Συμβούλιο έσπευσε να δώσει όρκο πίστης στη Ρωσία με την ελπίδα ότι αυτό θα τους εξασφάλιζε περαιτέρω προστασία, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Ο Ρώσος Αυτοκράτορας Αλέξανδρος γνώριζε τα σχέδια του Ναπολέοντα να εισβάλει στη Ρωσία και επιδίωκε απεγνωσμένα να επιστρέψουν όσο το δυνατόν περισσότεροι Ρώσοι στρατιώτες για να αποκρούσουν την επίθεση. Στο πλαίσιο της Συνθήκης του Βουκουρεστίου οι Ρώσοι και οι Οθωμανοί συμφώνησαν να καταστραφούν οι μετά το 1804 οχυρώσεις της Σερβίας, ενώ οι πόλεις και τα οχυρά, από τα οποία είχαν εκδιωχθεί οι Οθωμανοί κατά τη διάρκεια της εξέγερσης, να ανακαταληφθουν και να φρουρούνται από οθωμανικά στρατεύματα. Σε αντάλλαγμα οι Οθωμανοί συμφώνησαν να κηρύξουν γενική αμνηστία για τους πρώην αντάρτες, καθώς και να χορηγήσουν στους Σέρβους του Πασαλικίου του Βελιγραδίου κάποια αυτονομία. Στο πλαίσιο της συμφωνίας οι Ρώσοι συμφώνησαν να αποσύρουν τις δυνάμεις τους από τη Σερβία, καθώς και από τη Βλαχία και τη Μολδαβία. Οι Ρώσοι ενθάρρυναν τον Καραγιώργη και τους οπαδούς του να διαπραγματευτούν άμεσα με την Πύλη σχετικά με τις λεπτομέρειες της παράδοσης των πόλεων και των οχυρώσεων στους Οθωμανούς. Τρόμος κατέλαβε το στρατόπεδο των ανταρτών μόλις κατέστη σαφές ότι δεν υπήρχε τίποτα που να εμποδίζει τους Οθωμανούς από την επιβολή αντιποίνων εναντίον του Σερβικού πληθυσμού του Πασαλικίου μετά την αποχώρηση των Ρώσων. Έτσι ο Καραγιώργης αρνήθηκε να συμμορφωθεί με τους όρους της Συνθήκης του Βουκουρεστίου και ο πόλεμος συνεχίστηκε.
Χωρίς εξωτερική βοήθεια, οι επαναστάτες κατατροπώθηκαν γρήγορα από τους Οθωμανούς, των οποίων οι μονάδες ήταν κυρίως επανδρωμένες από Αλβανούς και Βόσνιους Μουσουλμάνους. Στις αρχές Οκτωβρίου ο Καραγιώργης κατέφυγε στην Αυστριακή Αυτοκρατορία. Τον συνόδευσαν περίπου 100.000 ακόμη Σέρβοι κυνηγημένοι από την οθωμανική προέλαση, συμπεριλαμβανομένων 50.000 μόνο από το Βελιγράδι και τα περίχωρά του. Το Βελιγράδι έπεσε αργότερα τον ίδιο μήνα. Η πτώση της πόλης σήμανε το τέλος της Πρώτης Σερβικής Εξέγερσης. Οι Οθωμανοί ξεχώρισαν άντρες και αγόρια ηλικίας άνω των 15 ετών για εκτέλεση και πούλησαν γυναίκες και παιδιά ως σκλάβους. Έγινε εκτεταμένη χρήση βασανιστηρίων και οι εκτελέσεις ήταν ιδιαίτερα κτηνώδεις. "Άνδρες ψήνονταν ζωντανοί, κρεμασμένοι από τα πόδια τους πάνω από αναμμένα άχυρα μέχρι που πέθαιναν από ασφυξία, ευνουχίζονταν, θρυμματίζονταν με πέτρες και υφίσταντο φάλαγγα", έγραψε ένας αυτόπτης μάρτυρας. "Οι γυναίκες και τα παιδιά τους βιάσθηκαν και μερικές φορές μεταφέρθηκαν βίαια σε χαρέμια. Έξω από την Πύλη της Σταμπούλ στο Βελιγράδι, υπήρχαν πάντα σε κοινή θέα τα πτώματα των ανασκολοπισμένων Σέρβων που τα έτρωγαν αγέλες σκύλων. " Μια άλλη περιγραφή αναφέρει πώς βρέφη και νήπια βράστηκαν ζωντανά. Σε μια μόνο ημέρα 1.800 Σέρβοι, γυναίκες και παιδιά, πωλήθηκαν σκλάβοι σε μια αγορά του Βελιγραδίου. Οι εκκλησίες σε ολόκληρη την πόλη καταστράφηκαν και τα τζαμιά που είχαν μετατραπεί σε εκκλησίες μετά την κατάληψη της πόλης το 1806 επέστρεφαν στην αρχική τους χρήση. Άλλες σκόπιμα πυρπολήθηκαν από τους Οθωμανοί με σκοπό να προκαλέσουν πόνο στους κατοίκους της πόλης. Σε μια περίπτωση πολλοί δεκάδες Σέρβοι πρόσφυγες, που αναζήτησαν καταφύγιο σε ένα τζαμί κάηκαν ζωντανό μέσα σε αυτό.
Στα τέλη Οκτωβρίου του 1813 ο Χουρσίτ Πασάς κήρυξε γενική αμνηστία για τους αντάρτες που είχαν επιζήσει, αν και ο Καραγιώργης και ορισμένοι ανώτεροι Σέρβοι θρησκευτικοί ηγέτες εξαιρέθηκαν ειδικά. Πολλοί επαναστατημένοι ηγέτες δέχτηκαν την προσφορά αμνηστίας του Χουρσίτ Πασά και συμφώνησαν να καταθέσουν τα όπλα τους, με σημαντικότερο το Μίλος Ομπρένοβιτς, το διοικητή των ανταρτών του Ούζιτσε. Ένας μεγάλος αριθμός Σέρβων προσφύγων επέστρεψε στη συνέχεια στα σπίτια τους, όπως και πολλοί από τους μουσουλμάνους που είχαν εκτοπιστεί στις μάχες.
Εξορία, επιστροφή στη Σερβία και θάνατος
Μετά τη διέλευση του Δούναβη ο Καραγιώργης και οι οπαδοί του συνελήφθησαν από τις αυστριακές αρχές. Αρχικά κρατήθηκαν στο Φρούριο του Πετροβάραντιν στο Νόβι Σαντ και αργότερα μεταφέρθηκαν σε φυλακή στο Γκρατς. Οι Οθωμανοί ζήτησαν την έκδοση του Καραγιώργη και των άλλων ηγετών των ανταρτών για να τους τιμωρήσουν. Οι Αυστριακοί αρνήθηκαν να εκδώσουν τον Καραγιώργη και τους οπαδούς του, αλλά συμφώνησαν να τους παραδώσουν στους Ρώσους. Ο Καραγιώργης πέρασε ένα χρόνο φρουρούμενος από τους Αυστριακούς, πριν του επιτραπεί να πάει στη Ρωσία. Όπως και πολλοί από τους άλλους ηγέτες των ανταρτών, ο Καραγιώργης εγκαταστάθηκε στη Βεσσαραβία. Προσπάθησε να προσαρμοστεί στην πολιτική ζωή, αναθέτοντας ένα πορτρέτο του στο ζωγράφο Βλάντιμιρ Μποροβίκοφσκι. Ενώ ο Καραγιώργης βρισκόταν στην εξορία ο Ομπρένοβιτς ξεκίνησε τη Δεύτερη Σερβική Εξέγερση, τον Απρίλιο του 1815. Σε αντίθεση με την εξέγερση του Καραγιώργη, η Δεύτερη Σερβική Εξέγερση έληξε σχετικά γρήγορα και οδήγησε σε νίκη των ανταρτών. Το Νοέμβριο του 1815 οι Οθωμανοί δέχτηκαν τα αιτήματα του Ομπρένοβιτς για ευρεία αυτονομία. Οι όροι που συμφώνησαν ήταν πανομοιότυποι με αυτούς που είχε απορρίψει ο Καραγιώργης το 1807.
Οι Ρώσοι απαγόρευσαν στον Καραγιώργη να επιστρέψει στα Βαλκάνια για να συμμετάσχει στη Δεύτερη Σερβική Εξέγερση. Εκείνος διατύπωσε αντιρρήσεις και ταξίδεψε στην Αγία Πετρούπολη για να κάνει έκκληση για την υπόθεσή του, αλλά συνελήφθη και κρατήθηκε. Μετά την απελευθέρωσή του προσχώρησε στη Φιλική Εταιρεία, την ελληνική μυστική οργάνωση που είχε σκοπό να προκαλέσει μια παμβαλκανική εξέγερση εναντίον των Οθωμανών. Η Φιλική Εταιρεία του υποσχέθηκε μια θέση στρατιωτικής ηγεσίας στην προγραμματισμένη εξέγερση και προσφέρθηκε να τον περάσει στο Πασαλίκι του Βελιγραδίου. Ο Καραγιώργης εισήλθε μυστικά στο Πασαλίκι στις 24 Ιουλίου [Π.Η. 12 Ιουλίου] 1817, διασχίζοντας το Δούναβη μαζί με τον έμπιστό του Ναούμ Καρνάρας. Στη συνέχεια ήρθε σε επαφή με τον κουμπάρο του, Βούισα Βουλίτσεβιτς, που του πρόσφερε ένα καταφύγιο στο βελανιδόδασος Ραντοβάνσκι Λουγκ, κοντά στο Σμεντέρεβο. Χωρίς να το γνωρίζει ο Καραγιώργης, ο Βουλίτσεβιτς ενεργούσε για λογαριασμό του Ομπρένοβιτς. Αφού συνόδευσε τον Καραγιώργη και τον έμπιστό του σε μια σκηνή στο δάσος, ο Βουλίτσεβιτς πληροφόρησε τον Ομπρένοβιτς για τον που βρισκόταν ο Καραγιώργης μέσω ενός αγγελιαφόρου. Λίγο αργότερα έλαβε μια επιστολή από τον Ομπρένοβιτς που του έλεγε ότι ο Καραγιώργης έπρεπε να σκοτωθεί. Ο Βουλίτσεβιτς ανέθεσε σε έναν από τους στενούς έμπιστούς του, τον Ντάνιλο Νοβάκοβιτς, να αφαιρέσει τη ζωή του Καραγιώργη. Το επόμενο πρωί, λίγο πριν την ανατολή του ηλίου, ο Νοβάκοβιτς όρμησε στη σκηνή του Καραγιώργη και τον χτύπησε μέχρι θανάτου ενώ κοιμόταν. Στη συνέχεια πήγε στην όχθη του ποταμού και πυροβόλησε τον Καρνάρας με ένα τουφέκι, ενώ μάζευε νερό. Το άψυχο σώμα του Καραγιώργη αποκεφαλίσθηκε. Το κομμένο κεφάλι του μεταφέρθηκε στο Βελιγράδι και παρουσιάστηκε στο Μαρασλή Αλή Πασά, που είχε διοριστεί δύο χρόνια πριν διοικητής του Πασαλικίου. Ο Αλή Πασάς έγδαρε, παραγέμισε το κεφάλι και το έστειλε στον ίδιο το Σουλτάνο.
Ο Ομπρένοβιτς φοβόταν ότι η επιστροφή του Καραγιώργη θα έκανε τους Οθωμανούς να παραβιάσουν τη συμφωνία στην είχαν καταλήξει η Πύλη και οι οπαδοί του Ομπρένοβιτς το Νοέμβριο του 1815. Επί πλέον η δολοφονία του Καραγιώργη απέτρεπε τη συμμετοχή των Σέρβων του Πασαλικίου από την παμβαλκανική εξέγερση που σχεδίαζε η Φιλική Εταιρεία. Στην Κωνσταντινούπολη το κεφάλι του Καραγιώργη καρφώθηκε σε ένα πάσσαλο και έμεινε σε δημόσια θέα για μια εβδομάδα. Το σώμα του ετάφη σε σερβικό έδαφος, αλλά το κρανίο του κατέληξε στα χέρια ενός μουσείου της Κωνσταντινούπολης. Εκλάπη μερικά χρόνια αργότερα και ετάφη στην Ελλάδα, όπου παρέμεινε μέχρι το 1923.
Κληρονομιά
Ο Μίσα Γκλένι, δημοσιογράφος που ειδικεύεται στα Βαλκάνια, πιστεύει ότι η Πρώτη Σερβική Εξέγερση «σηματοδότησε την αρχή της σύγχρονης ιστορίας στη Βαλκανική χερσόνησο». Η εξέγερση άναψε τη φλόγα του εθνοθρησκευτικού εθνικισμού στους Χριστιανούς της Νοτιοανατολικής Ευρώπης και ενέπνευσε την Ελληνική Επανάσταση του 1821, που ακολούθησε. Ο αγώνας του Καραγιώργη ενάντια στους Οθωμανούς άσκησε επίσης σημαντική επιρροή στο Βόσνιο Μουσουλμάνο επαναστάτη Χουσείν Γκραντάσεβιτς, που ξεκίνησε τη Μεγάλη Βόσνιο Επανάσταση (1831–32). Ο Καραγιώργης αντιμετωπίζεται αρνητικά από μερικούς σύγχρονους Βόσνιους. Το 2011 ο αρχιμουφτής της Ισλαμικής Κοινότητας της Σερβίας, Μουαμέρ Ζούκορλιτς, υπέβαλε αίτηση για μετονομασία ενός δρόμου στη Σιένιτσα, που έφερε το όνομα του Καραγιώργη. Ο Ζούκορλιτς υποστήριξε ότι ο Καραγιώργης και οι οπαδοί του είχαν στοχοποιήσει αδιακρίτως τους κατοίκους της πόλης το 1809. Ο ιστορικός Ίβο Μπάνατς ισχυρίζεται ότι «δεν θα υπήρχαν σήμερα Βόσνιοι Μουσουλμάνοι» αν ο Καραγιώργης είχε επεκτείνει την εξέγερσή του δυτικά του Δρίνου. Τα ανδραγαθήματα του Καραγιώργη έγιναν δημοφιλή σε όλη την Ευρώπη από το γλωσσολόγο και λαογράφο Βουκ Κάρατζιτς, που κατέγραψε και δημοσίευσε τις μπαλάντες του τυφλού οργανοπαίκτη και επικού ποιητή Φίλιπ Βίσνιτς, πολλές από τις οποίες αναφέρονταν στην Πρώτη Σερβική Εξέγερση. Ο Καραγιώργης αναφέρεται σε μια σειρά έργων μυθοπλασίας του 19ου αιώνα. Ενώ ήταν ακόμη εν ζωή, ο Ούγγρος δραματουργός Ιστβαν Μπάλογκ έγραψε ένα θεατρικό έργο γι' αυτόν, με τον τίτλο Μαύρος Γεώργιος, που έκανε πρεμιέρα τον Αύγουστο του 1812. Αρκετά χρόνια αργότερα ο Ρώσος ποιητής Αλέξανδρος Πούσκιν έγραψε μια μπαλάντα για τον Καραγιώργη με τίτλο Το Τραγούδι του Γεώργιου του Μαύρου. Ο Ιρλανδός ποιητής Τζορτζ Κρόλι έγραψε επίσης μια μπαλάντα γι 'αυτόν. Ο Καραγιώργης αναφέρεται στο μυθιστόρημα του 1842 του Ονορέ ντε Μπαλζάκ Ξεκίνημα στη ζωή, ως ο παππούς ενός από τους κύριους χαρακτήρες του βιβλίου. Ο πρίγκιπας-επίσκοπος του Μαυροβουνίου και ποιητής Πέτρος Β΄ Πέτροβιτς-Νιέγκος αφιέρωσε το 1847 το επικό ποίημά του Το Στεφάνι του Βουνού στις "στάχτες του Πατέρα της Σερβίας", αναφορά στον Καραγιώργη. Το επώνυμο Καραμαζώφ, που χρησιμοποιήθηκε από το Ρώσο συγγραφέα Φιόντορ Ντοστογιέφσκι το 1880 στο μυθιστόρημα Αδελφοί Καραμάζοφ, πιστεύεται ότι εν μέρει έχει εμπνευστεί από τον Καραγιώργη, του οποίου τα ανδραγαθήματα έκαναν δημοφιλή τη χρήση του προθέματος «καρά», σημαίνει «μαύρο», στο εσωτερικό της Ρωσίας.
Πηγές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Σερβίας Κατηγορία:Αγωνιστές της Α΄ Σερβικής εξέγερσης Κατηγορία:Σέρβοι μέλη της Φιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Οίκος των Καραγεώργεβιτς Κατηγορία:Μέλη του διοικητικού συμβουλίου των Σέρβων
Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης ποδοσφαίρου 1987-88
Την περίοδο 1987-88 το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης κατέκτησε η ΚΦ Μέχελεν κερδίζοντας στον τελικό τον ΑΦΚ Άγιαξ.
Ότογιολ 5
thumb|220px|Το σήμα του αυτοκινητοδρόμου 5 thumb|Ο χάρτης του αυτοκινητοδρόμου 5 Ο Ότογιολ 5 ή Αυτοκινητόδρομος 5 στα ελληνικά ή Περιφερειακή οδός Προύσας είναι ένας αυτοκινητόδρομος στην Τουρκία. Ξεκινάει από την Προύσα και λειτουργεί ως περιφερειακή οδός της πόλης. Έχει μήκος 110 χιλιόμετρα, ενώ στο όλο μήκος του διαθέτει 6 λωρίδες κυκλοφορίας (τρεις ανά κατεύθυνση). Μόλις ολοκληρωθεί ο αυτοκινητόδρομος θα συνδέει την Προύσα με την Σμύρνη μέσω του Μπαλικεσίρ και της Μανίσας (Μαγνησίας). Επίσης είναι μέρος της Ευρωπαϊκής Οδού 90.
Κατηγορία:Αυτοκινητόδρομοι της Τουρκίας
Ώρα στο Τατζικιστάν
Η ώρα στο Τατζικιστάν δίνεται από την ώρα Τατζικιστάν (TJT) (UTC+05:00). Σήμερα το Τατζικιστάν δεν τηρεί τη θερινή ώρα. Το αναγνωριστικό IANA για την ώρα Τατζικιστάν είναι το Asia/Dushanbe.
Βάση δεδομένων ζώνης ώρας IANA
Τα δεδομένα του Τατζικιστάν από το αρχείο zone.tab της βάσης δεδομένων ζώνης ώρας IANA είναι τα παρακάτω. Οι στήλες επισημασμένες με το * είναι οι στήλες του zone.tab από μόνο του.
Ιστορία
Οι ιστορικές ζώνες ώρας για το Τατζικιστάν (ως δημοκρατία της Σοβιετικής Ένωσης και ανεξάρτητο κράτος) είναι οι παρακάτω: Από το 1924 έως το 1991 το Τατζικιστάν βρισκόταν πάντα 3 ώρες μπροστά από την Ώρα Μόσχας.
Παραπομπές
*
Αστράγαλος ο μεμβρανώδης
thumb|200px|Αστράγαλος ο μεμβρανώδης Ο αστράγαλος (επιστ. ονομασία Astragalus membranaceus] είναι φυτό κινεζικής προέλευσης. Είναι πλούσιος σε φλαβονοειδή], όπως η κβερκετίνη και σε φυτοστερόλες. Μελέτες έχουν δείξει ότι μπορεί να ενισχύσει το ανοσοποιητικό και το αναπνευστικό σύστημα. Δεν έχει οριστεί συνιστώμενη ημερήσια πρόσληψη για τον αστράγαλο.
Η δράση του ενισχύεται σημαντικά εάν λαμβάνεται ταυτόχρονα με εχινάτσια και pau d’ arco. Ο Αστραγαλος χρησιμοποιείται σήμερα κυρίως ως ενισχυτικό του ανοσοποιητικού συστήματος. Σε κλινικές έρευνες που έγιναν πάνω σε άτομα που παρουσιάζουν συχνά κρυολογήματα και έρπη (simplex keratitis), παρατηρήθηκε σαφής βελτίωση στην αντιμετώπιση των συμπτωμάτων από τον οργανισμό. Η ευεργετική δράση του Αστράγαλου έχει συνδεθεί με την υψηλή περιεκτικότητα του σε πολυζαχαρίτες. Το βοτανο θεωρείται ότι είναι ιδανικό για χρήση από άτομα που αισθάνονται ατονία, κόπωση, κρυολογούν συχνά ή βρίσκονται σε στάδιο ανάρρωσης. Χρησιμοποιείται συχνά μαζί με το τζινσενγκ ως τονωτικό του οργανισμού.
H ρίζα του αστράγαλου είναι πλούσια σε μαγνήσιο (1,860ppm) και σε κάλιο (10,000ppm) ενώ περιέχει επίσης σίδηρο, λινολεϊκό οξυ, μαγγάνιο, χολίνη, μπεταϊνη, ρουματακενίνη και Β-σιστερόλη. Ο αστραγαλος θεωρείται ότι έχει θετική επίδραση στην αποβολή πύου από τον οργανισμό.
Έχει χρησιμοποιηθεί στην παραδοσιακή κινεζική ιατρική εδώ και αιώνες. Η κύρια χρήση του ήταν η ενίσχυση του ανοσοποιητικού συστήματος του σώματος. Είναι ένα φυσικό συμπλήρωμα διατροφής που χρησιμοποιείται για διάφορες περιπτώσεις υγείας. Για παράδειγμα, χρησιμοποιείται για τη θεραπεία του κοινού κρυολογήματος, των λοιμώξεων του ανώτερου αναπνευστικού, της ινομυαλγίας και του διαβήτη.
Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά της Ασίας Κατηγορία:Ψυχανθή
Discoverer 24
Ο Discoverer 24 ή Corona 9018A ήταν αμερικανικός κατασκοπευτικός δορυφόρος ο οποίος εκτοξεύτηκε το 1961 αλλά δεν τέθηκε σε τροχιά. Ήταν τύπου KH-5 Argon και βασίζονταν σε στάδιο πυραύλου Agena-B.
Αποστολή
Εκτοξεύτηκε από την Αεροπορική Βάση Βάντενμπεργκ στις 8 Ιουνίου 1961 (21:16 UTC) με πύραυλο Thor DM-21 Agena-B. Παρουσιάστηκε βλάβη στο ηλεκτρικό σύστημα του πυραύλου κατά την διάρκεια της ανόδου του, η οποία επηρέασε το σύστημα πλοήγησης με συνέπεια ο Discoverer 24 να μην μπει σε τροχιά.
Ο τεχνητός δορυφόρος, δορυφόρος, μάζας 1150kg, ήταν εξοπλισμένος με κάμερα εστιακής απόστασης 76 mm και μέγιστης ανάλυσης 140 m. Οι εικόνες θα καταγράφονταν σε φιλμ των 127 mm το οποίο θα επέστρεφε στην Γη για ανάλυση με ειδική κάψουλα επανεισόδου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δορυφόροι Discoverer Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 1961
Βασίλειος Β. Μελάς
Για άλλους με όμοιο όνομα δείτε Βασίλειος Γ. Μελάς, Βασίλειος Μ. Μελάς.
Ο '''Βασίλειος Β. Μελάς''' (1898 - 1987) ήταν Έλληνας βιομήχανος.
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Βίκτωρα Μελά. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και οικονομικά στο Λονδίνο. Διετέλεσε Γενικός Διευθυντής της Τράπεζας Χίου καθώς και πρόεδρος της ΕΛΑΪΣ. Ήταν μέλος του Δ.Σ. του Συνδέσμου Ελλήνων Βιομηχάνων, ενώ το 1945 είχε διατελέσει προϊστάμενος του Γραφείου Συνδέσμου Ελληνικής Κυβέρνησης. Επίσης είχε λάβει μέρος στο Κίνημα της Εθνικής Άμυνας και στη Μικρασιατική Εκστρατεία και είχε τιμηθεί με το αριστείο ανδρείας.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες βιομήχανοι Βασιλειος Κατηγορία:Αριστείο Ανδρείας
Τίμαρχος (γλύπτης)
Ο Τίμαρχος ήταν Αθηναίος γλύπτης των αρχών του 3ου π.Χ. αιώνα, που έφτιαχνε ανδριάντες.
Βιογραφία
Σύμφωνα με τον Ψευδοπλούταρχο και τον Πλίνιο πατέρας και δάσκαλός του ήταν ο Πραξιτέλης, αδελφός του ο Κηφισόδοτος ο νεότερος με τον οποίο δούλευαν μαζί.
Γύψου
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Αμμοχώστου
Βαλτικό Δημοκρατικό Κόμμα
Το Βαλτικό Δημοκρατικό Κόμμα (BRP) είναι πρώην πολιτικό κόμμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Ιδρύθηκε την 1η Δεκεμβρίου 1993 στην Περιφέρεια Καλίνινγκραντ και έχασε το επίσημο καταστατικό του ως πολιτικό κόμμα στις 26 Μαρτίου 2003, λόγω του νέου Ρωσικού Νόμου αναφορικά με τα πολιτικά κόμματα, σύμφωνα με τον οποίο κάθε κόμμα θα πρέπει να έχει τοπικό παρακλάδι το λιγότερο στο μισό των εκλογικών περιφερειών της Ρωσικής Ομοσπονδίας και ελάχιστο αριθμό μελών τα 10.000 μέλη σε εκλογική δύναμη. Μια προσφυγή χάθηκε τον Φεβρουάριο του 2005 ενώπιον του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Ρωσίας. Κύρια πολιτική επιδίωξη του κόμματος ήταν η ίδρυση μιας αυτόνομης Βαλτικής Δημοκρατίας στην θέση της περιοχής του Καλίνινγκραντ, με πιθανή πλήρη ανεξαρτησία. Επιθυμούσε, επίσης, την επαναφορά της παλαιάς ονομασίας του Κένιγκσμπεργκ. Ηγέτες του ήταν οι Σεργκέι Πάσκο και Ρουστάμ Βασίλιεβ.
Τον Φεβρουάριο του 2005, το ιδρυτικό συνέδριο του Κοινωνικού Κινήματος του Καλίνινγκραντ – Ρεσπούμπλικα έλαβε χώρα στο Καλίνινγκραντ. Το νέο αυτό κόμμα έχει τις ίδιες επιδιώξεις με το BRP, συμπρόεδροί του είναι οι Σεργκέι Πάσκο και Βιτάουτας Λοπάτα, ανεξάρτητος βουλευτής της τοπικής Δούμας και τοπικός πρόεδρος της αντιπολιτευόμενης Ρωσικής Λαϊκής Δημοκρατικής Ένωσης.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Όμπλαστ του Καλίνινγκραντ
Το παρελθόν μιας γυναίκας
Το παρελθόν μιας γυναίκας (εναλλακτικός τίτλος: Μια νύχτα στην κόλαση) είναι μια ελληνική δραματική ταινία του 1968, σε παραγωγή Φίνος Φιλμ και σε σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη. Το σενάρια γράφτηκε από τον Νίκο Φώσκολο.
Παραγωγή
Το παρελθόν μιας γυναίκας περιλαμβάνει πολλά εξωτερικά γυρίσματα στη Ραφήνα.
Η ταινία κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 15 Ιανουαρίου 1968. Κόβοντας 377.118 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 15η θέση ανάμεσα σε 99 ταινίες της ίδιας σεζόν. Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 4 Μαΐου 2010.
Εξωτερικές πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1968 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Νίκου Φώσκολου Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Γιάννη Μαρκόπουλου Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Κώστα Καπνίση Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Αθανασιάδης
Το ελληνικό επώνυμο Αθανασιάδης μπορεί να αναφέρεται σε ένα από τα παρακάτω πρόσωπα:
Δείτε Επίσης
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1954
Οι ΙΓ΄ Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1954 έγιναν στο Βελιγράδι το σαββατοκύριακο 24 και 25 Ιουλίου. Μετείχαν μόνο τρεις βαλκανικές χώρες: Γιουγκοσλαβία, Ελλάδα και Τουρκία. Νικήτρια αναδείχθηκε η Γιουγκοσλαβία. Για πρώτη φορά διεξήχθησαν ανεπίσημα και αγώνες γυναικών με πέντε αγωνίσματα, στους οποίους συμμετείχαν οι ίδιες χώρες και επικράτησαν οι Γιουγκοσλάβες.
Βαθμολογίες
Σημειώσεις:
Κατάλογος χωρών της Καραϊβικής ανά πληθυσμό
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατάλογοι χωρών
Κουκά
Η Κουκά είναι κοινότητα της επαρχίας Λεμεσού στην Κύπρο.
Τοποθεσία
Η Κουκά απέχει 25 χιλιόμετρα από τη Λεμεσό. Βρίσκεται σε υψόμετρο 600 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα ανατολικά συνορεύει με την Τριμίκλινη, στα νότια με τη Συλίκου, στα δυτικά με το Πέρα Πεδί και στα βόρεια με τον Μονιάτη.
Ονομασία
Σύμφωνα με μία εκδοχή το χωριό πήρε το όνομα του από τον κτήτορα του ναού του Τιμίου Σταυρού ο οποίος ονομαζόταν Κοκάς. Ο κάτοικος αυτός είναι στο κεφάλι του κόκαν (πλεξίδα ή κότσο). Στη συνέχεια το όνομα διαφοροποιήθηκε σε Κουκά. Μια άλλη εκδοχή αναφέρει ότι ο Κοκάς ήταν ο κάτοικος που είχε στην κατοχή του την περισσότερη γη του χωριού.
Ιστορία
Κάποια ιστορικά στοιχεία για το χωριό δίνει ο Γεώργιος Βουστρώνιος. Αναφέρει ότι το χωριό παραχωρήθηκε από τον βασιλιά Ιάκωβο Β΄ στον Μπαλιάν Σαλάκχα, μαζί με τον Μονιάτη. Λίγες μέρες αργότερα το χωριό παραχωρήθηκε στον Μπέννετ από τον Μοριά. Επιπλέον, ο Φλώριος Βουστρώνιος αναφέρει ότι η Κουκά ήταν φέουδο του Γκιαν Περθ Φαπρίκες μεταξύ 1464 και 1468.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός του χωριού γνώρισε αρκετές αυξομειώσεις. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 η Κουκά είχε μόνο 4 κατοίκους. Ωστόσο, στην τελευταία απογραφή του 2011, ο πληθυσμός παρουσιάζει αύξηση. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της Κουκάς όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Εκκλησία Τιμίου Σταυρού
Τον 4ο μ.Χ. αιώνα η Αγία Ελένη επισκέφτηκε την Κύπρο. Στην Κουκά οικοδόμησε ένα μοναστήρι στο οποίο άφησε τρεις σταυρούς που έφεραν το Τίμιο Ξύλο. Αργότερα το μοναστήρι καταστράφηκε και οικοδομήθηκε εκεί νέα Μονή και νέος Ναός. Σήμερα διασώζεται μόνο ο Ναός του Τιμίου Σταυρού ο οποίος αποτελεί κτίσμα του 12ου αιώνα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λεμεσού
Βλάττη
Βλάττη ονομάζονται:
Μεσόστεγο
Μεσόστεγο ή μεσόδομος ονομάζεται η κεντρική (ενδιάμεση) υπερκατασκευή ενός πλοίου και βρίσκεται μεταξύ του προστέγου και του επιστέγου. Λέγεται και γέφυρα, επειδή σ΄ αυτόν συνήθως βρίσκεται η γέφυρα του πλοίου.
Και οι τρεις παραπάνω υπερκατασκευές ήταν εμφανείς στα παλαιότερα φορτηγά πλοία. Τα σύγχρονα δεξαμενόπλοια φέρουν συνήθως μόνο επίστεγο όπου βρίσκεται και η «γέφυρα» του πλοίου, σε αντίθεση με τα φορτηγιδοφόρα, τα ναυαγοσωστικά και μεγάλα αλιευτικά που φέρουν μόνο πρόστεγο.
Τα πολεμικά πλοία επιφανείας όπως και τα υποβρύχια φέρουν κυρίως μεσόστεγο, που επίσημα ονομάζεται μεσόδομος, τα πολεμικά πετρελαιοφόρα μεσόστεγο και επίστεγο ενώ τα αρματαγωγά μόνο επίστεγο.
Τέλος στα σύγχρονα υπερωκεάνια, κρουαζιερόπλοια και επιβατηγά πλοία, τα οποία παρουσιάζουν ενιαία υπερκατασκευή από την πλώρη μέχρι την πρύμνη, δεν υφίστανται τέτοιες διακρίσεις υπερκατασκευών.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πλοίο
Βοστώνη
Ο πληθυσμός της πόλης, ανέρχεται σε 696.959 κατοίκους (εκτιμήσεις 2022 ), και της μητροπολιτικής περιοχής της Βοστώνης, ανέρχεται σε 4.941.632 κατοίκους (2021 ). Η πόλη κατατάσσεται στην 21η θέση στις ΗΠΑ, ενώ η μητροπολιτική περιοχή στην 11η θέση.
Η Βοστώνη, είναι γνωστή σε όλον τον κόσμο ως Πανεπιστημιούπολη, με τα επώνυμα πανεπιστήμια του Χάρβαρντ (Harvard University), το Ταφτς (Tufts University), το Νορθίστερν (Northeastern University), το Τεχνολογικό Ινστιτούτο Μασαχουσέτης (ΜΙΤ), το Πανεπιστήμιο της Βοστώνης (Boston University), το Πανεπιστήμιο Μπράνταϊς (Brandeis University), το Πανεπιστήμιο Σάφολκ (Suffolk Univerisity), και άλλα, πολλά απ’ αυτά ευρισκόμενα στο προάστιο της Βοστώνης, το Κέιμπριτζ (Cambridge). Είναι πολιτιστικό και πανεπιστημιακό κέντρο των ΗΠΑ, και γι' αυτό το λόγο είναι γνωστή σαν "Αθήνα της Αμερικής".
Η Βοστώνη είναι, επίσης, γνωστή για τα ιατρικά της κέντρα, όπως το Γενικό Νοσοκομείο Μασαχουσέτης (Mass. General Hospital), για το Μουσικό Κολέγιο Μπέρκλι (Berklee College of Music), καθώς και για τον Μαραθώνιο της Βοστώνης (Boston Marathon), στον οποίο λαμβάνουν μέρος κάθε χρόνο δεκάδες χιλιάδες αθλητές απ’ όλον τον κόσμο.
Ιστορία
μικρογραφία|Η πρώτη αεροφωτογραφία πόλης, φωτογραφήθηκε στην Βοστώνη από τον [[Τζέιμς Γουάλας Μπλακ, το 1860.]] Ανασκαφές προϊστορικών οικισμών δείχνουν ότι ιθαγενείς Αμερικανοί κατοικούσαν στη χερσόνησο στην οποία βρίσκεται η Βοστώνη ήδη από το 5000 π.Χ. Οι πρώτοι Άγγλοι άποικοι εγκαταστάθηκαν στην Βοστώνη το 1630. Ο πληθυσμός έφτασε τους 56.000 κατοίκους το 1825. Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή του πληθυσμού των ΗΠΑ το 2020, η πόλη της Βοστώνη έχει 675.647 κατοίκους, ενώ συνολικά η μητροπολιτική περιοχή της Βοστώνης έχει περίπου 4.900.000 κατοίκους και είναι η ενδέκατη μεγαλύτερη στη χώρα.
Αρχικά αλιευτικό και γεωργικό κέντρο της Νέας Αγγλίας, την δεκαετία του ’50 διαμορφώθηκε σε κέντρο τεχνολογικής ανάπτυξης, ειδικά στους κλάδους των ηλεκτρονικών υπολογιστών και της βιοτεχνολογίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Μασαχουσέτης __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Ιρλανδικό Ινστιτούτο Ελληνικών Σπουδών
Το Ιρλανδικό Ινστιτούτο Ελληνικών Σπουδών (ΙΙΕΣ, IIHSA) (Ιρλανδικά: Institiúid Éireannach san Ataen don Léann Heilléanach) είναι ένα από τα 17 ξένα αρχαιολογικά ινστιτούτα που λειτουργούν στην Αθήνα, Ελλάδα.
Γενικές πληροφορίες, αποστολή
Το ινστιτούτο ιδρύθηκε επίσημα το 1995 και έχει τεθεί σε πλήρη λειτουργία από το 2002. Στόχος του είναι η προώθηση, ο συντονισμός και η βοήθεια των Ιρλανδών ερευνητών που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα, να αναπτύξει την Ιρλανδική συμμετοχή σε αρχαιολογικά έργα στην Ελλάδα, να αυξήσει την ευαισθητοποίηση και το προφίλ των Ελληνικών Σπουδών στην Ιρλανδία και να προωθήσει την Ιρλανδική κουλτούρα στην Ελλάδα.
Δραστηριότητες
Εκτός από την αρχαιολογική έρευνα πεδίου (παρακάτω), το ινστιτούτο τρέχει μια σειρά διαλέξεων, φιλοξενεί περιστασιακά σεμινάρια και εκθέσεις, οργανώνει ετήσιες εκδρομές αρχαιολογικών μελετών για Ιρλανδούς φοιτητές και λειτουργεί ένα πρόγραμμα υποτροφιών που επιτρέπουν στους Ιρλανδούς φοιτητές να κάνουν έρευνα στην Ελλάδα. Επίσης, παρέχει στέγαση για ερευνητές (ανεξαρτήτως εθνικότητας) που εργάζονται στην Αθήνα. Από το 2007, το ινστιτούτο οργανώνει ετήσια συνέδρια σχετικά με τα αλλαζόμενα (συνήθως αρχαιολογικά) θέματα. Έχει επίσης συμμετάσχει σε πολιτιστικές εκδηλώσεις για την Ιρλανδία εκτός Αθηνών.
Εκτέλεση αρχαιολογικών έργων
Από το 2003, το ινστιτούτο έχει διεξάγει αρχαιολογική έρευνα στο Λειβαθούς (Κεφαλονιά) καιτο 2007, ξεκίνησε μια ανασκαφή στο πύργο Πρινιάτικου (Ανατολική Κρήτη).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ξένα αρχαιολογικά ινστιτούτα στην Ελλάδα
Αχλαδιά Αχαΐας
Η Αχλαδιά (επίσημη ονομασία Αχλαδέα) είναι χωριό της τοπικής κοινότητας Πτέρης, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αιγίου, του δήμου Αιγιαλείας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Αχαΐας, στην περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Αιγιαλείας του νομού Αχαΐας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
Γεωγραφία
Η Αχλαδιά είναι ημιορεινό χωριό στο Β. ΒΑ. τμήμα του νομού Αχαΐας, στην περιοχή του Αιγίου. Βρίσκεται στην ανατολική όχθη του ποταμού Σελινούντα (ποτάμι της Κρόκοβας) και κοντά στους βόρειους πρόποδες του Κλωκού, πάνω στην επαρχιακή οδό Αγίου-Καλαβρύτων (ΕΟ 31) και λίγο νοτιότερα του Αιγίου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 350. Απέχει 51 χλμ. περίπου Δ. της Πάτρας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1889 και προσαρτήθηκε στον δήμο Αιγίου του, τέως, νομού Αχαΐας & Ήλιδος. Το 1930 υπήχθη στον νομό Αχαΐας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αιγίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Αιγιαλείας.
Γενικά στοιχεία
Το χωριό περιβάλλεται από ελιές και πολλά στρέμματα αμπελιών, σταφίδας και σταφυλιών. Ονομάστηκε έτσι γιατί, πριν πολλά χρόνια όταν πρωτοκατοικήθηκε, υπήρχαν στην περιοχή πάρα πολλές αχλαδιές.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας