cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Περιπέτεια στην Αφρική
Πλοκή
Η 11χρονη Ελίζα Θόρνμπερι παίζει με μια οικογένεια τσιτάχ στην Κένυα της Ανατολικής Αφρικής αφού αφεθεί υπεύθυνη για να προσέχει τα νεογέννητα από τη μητέρα τους, την Ακέλα. Όταν η Ελίζα απομακρύνεται μακριά από το σπίτι των τσιτάχ, ένα από τα νεογέννητα, η Τάλι, απαγάγεται από λαθροκυνηγούς. Η Ελίζα είναι αποφασισμένη να σώσει το νεογέννητο, γεγονός που προτρέπει τη γιαγιά της Κορδελία να την φέρει σε ένα οικοτροφείο στο Λονδίνο για την ασφάλειά της. Κατά την άφιξή της, η Ελίζα ανακαλύπτει ότι ο κατοικίδιος χιμπαντζής της, ο Δαρβίνος, παρέμεινε στη βαλίτσα της. Προσπαθεί να ενταχθεί, αλλά βάζει τόσο τον ίδιο όσο και την Ελίζα σε μπελάδες.
Ο Δαρβίνος, η Ελίζα και ο Ντόνι συναντούν έναν γορίλα που τους λέει ότι έχει δει ανθρώπους να φτιάχνουν έναν φράκτη στην κοιλάδα του Tempo. Στη συνέχεια, ξανασυναντούν στους Μπλάκμπερν. Η Ελίζα καταλήγει στο συμπέρασμα ότι οι λαθροθήρες στοχεύουν στο κοπάδι των ελεφάντων που ταξιδεύει μέσα από την κοιλάδα. Αργότερα, το τρίο βρίσκει την Τάλι στο τροχόσπιτο των Μπλάκμπερν, εκθέτοντας την αληθινή τους φύση ως λαθροκυνηγοί. Οι Μπλάκμπερν τους αιχμαλωτίζουν και αποκαλύπτουν ότι ο φράχτης ηλεκτροδοτείται. Εν τω μεταξύ, η Ντέμπι συναντά ένα τοπικό αγόρι των Μπουτί με το όνομα Μπόλο, το οποίο αποστέλλεται από τους πρεσβύτερους του χωριού για να την βοηθήσει. Οι δυο φτάνουν στο τροχόσπιτο των Μπλάκμπερν, αλλά ο Σλόαν κρατά την Ντέμπι όμηρη αφού αποκαλύπτει ότι είναι η αδερφή της Ελίζα. Όταν η Σλόα απειλεί να σκοτώσει την Ντέμπι αν η Ελίζα δεν του πει πώς ανακάλυψε το σχέδιό τους, η Ελίζα παραδέχεται ότι ήταν εξαιτίας της ικανότητάς της να μιλάει με ζώα. Μια καταιγίδα έρχεται και αφαιρεί τις δυνάμεις της Ελίζα ενώ οι Μπλάκμπερν διαφεύγουν.
Φτάνουν στο Tempo Valley εγκαίρως για να δουν το κοπάδι των ελέφαντες να κατευθύνεται προς το ηλεκτρικό φράχτη. Όταν η Ελίζα αρχίζει να αμφιβάλλει για τον εαυτό της, η Ντέμπι της θυμίζει ότι είχε βοηθήσει ζώα πολύ πριν αποκτήσει τις δυνάμεις της, αποκαθιστώντας την αυτοπεποίθηση της. Οι Μπλάκμπερν, που οδηγούν ένα ελικόπτερο, διατάζουν τους άντρες τους να εκτοξεύουν εκρηκτικά, φοβίζοντας τους ελέφαντες και κάνοντάς τους να κατευθυνθούν προς το φράχτη. Η Ελίζα πυροδοτεί πρόωρα το ηλεκτρικό ρεύμα του φράχτη, αναγκάζοντας την αγέλη να σταματήσει προσωρινά, και στη συνέχεια πείθει τον ηγέτη ελέφαντα να γυρίσει πίσω. Ανησυχώντας από αυτό, ο Σλόαν ρίχνει την Ελίζα σε ποτάμι. Στη συνέχεια προσπαθεί να πυροβολήσει τους ελέφαντες, αλλά τραβάνε το ελικόπτερο των Μπλάκμπερν από τη σκάλα του και το καταστρέφουν, προκαλώντας τον και την Μπρι να πέσουν. Επιβιώνουν την πτώση, αλλά συλλαμβάνονται από φύλακες αμέσως μετά την λήξη της έκλειψης. Καθώς πέφτει η Ελίζα, σώζεται από τον Σαμάνο Νιάμπο, ο οποίος της λέει ότι έσωσε τους ελέφαντες χρησιμοποιώντας την καρδιά της αντί των δυνάμεών της. Ως ανταμοιβή, της δίνει πίσω τις δυνάμεις της.
Η Ελίζα επανενώνεται με την οικογένειά της, η οποία αποφασίζει να μην την στείλει πίσω στο οικοτροφείο, ενώ ο Μποκο επιστρέφει στο χωριό του, κρατώντας το ρολόι της Ντέμπι ως αναμνηστικό. Οι Θόρνμπερι επιστρέφουν στη Σαβάνη, όπου η Ελίζει επανενώνει την Τάλι με την οικογένειά της. Η Ντέμπι είναι εξοργισμένη όταν η Ελίζα της λέει ότι θα μετατραπεί σε μπαμπουίνο αν αποκαλύψει το μυστικό της και κατά συνέπεια φοβίζει μια ομάδα μπαμπουίνων που βιντεοσκοπούν οι Νάιτζελ και Μαριάννα. Ένας από αυτούς ενεργοποιεί το ραδιόφωνο, το οποίο παίζει μουσική με την οποία χορεύουν οι Θόρνμπερι και οι μπαμπουίνοι.
Box office
Κυκλοφόρησε στο box office στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 20 Δεκεμβρίου 2002, και κατέληξε 6η για το σαββατοκύριακο, με μονάζα $6 εκατομμύρια για 3,012 κινηματογράφους, με μέσο όρο $1,997 ανά αίθουσα. Η ταινία κατέληξε με το μικρό ποσό των $40 εκατομμυρίων εγχώρια, εν μέρει επειδή η ταινία κυκλοφόρησε την ίδια μέρα με το Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών: Οι Δύο Πύργοι.
Είναι μία από τις μονάχα δεκατέσσερις ταινίες που κυκλοφόρησαν σε πάνω από 3,000 κινηματογράφους, και συνέχισαν να αυξάνουν τις επιδόσεις τους στο box office την δεύτερη βδομάδα, με αύξηση 22.5& από $6 εκατομμύρια σε $7.4 εκατομμύρια.
Κυκλοφορία
Η ταινία προβλήθηκε για πρώτη φορά στην ελληνική τηλεόραση από τον ANT1 στις 23 Απριλίου 2011.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2002 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Nickelodeon Movies Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του Nickelodeon Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2002
Κανακάδες Κέρκυρας
μικρογραφία|Ναός Αγίων Θεοδώρων Οι Κανακάδες είναι χωριό στην Κέρκυρα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κέρκυρας του ομώνυμου νομού. Αποτελεί το μοναδικό οικισμό του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 200 κατοίκους.
Οι Κανακάδες είναι ένα αγροτικό χωριό που έχει αναπτυχθεί γύρω από την περιοχή του Λιβαδιού του Ρόπα. Το χωριό αυτό υπήρξε σημαντικό κέντρο κατά την Ενετοκρατία και λόγω των εύφορων εδαφών αποτέλεσε και έδρα φεουδαρχών και σημείο συγκέντρωσης όλης της αγροτικής παραγωγής της περιοχής. Στην κορυφή ενός απότομου βράχου που δεσπόζει πάνω από το χωριό βρίσκεται το φρουριακής μορφής, ερειπωμένο πια αρχοντικό, που ήταν έδρα της Βαρωνίας Μαρτσέλο την εποχή των Βενετσιάνων.
Στα αξιοθέατα του χωριού συγκαταλέγεται και ο παμπάλαιος ναός των Αγίων Θεοδώρων, ο οποίος κτίστηκε όπως μαρτυρά η επιγραφή πάνω από την πόρτα στις αρχές του 14ου αιώνα. Ο Ναός αυτός σώζεται σε ερειπιώδη κατάσταση ενώ δίπλα ακριβώς έχει κτιστεί νεότερος ναός, αφιερωμένος επίσης στους Αγίους Θεοδώρους.
Πληθυσμός
μικρογραφία
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Χωριά του νομού Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων
Sweeney Todd: Ο Φονικός Κουρέας της Οδού Φλιτ (ταινία, 2007)
Το Sweeney Todd: Ο Φονικός Κουρέας της Οδού Φλιτ (γνωστό και ως Sweeney Todd) είναι βρετανική-αμερικανική ταινία τρόμου μιούζικαλ του 2007 που σκηνοθέτησε ο Τιμ Μπάρτον και μια προσαρμογή του Στίβεν Σόντχαϊμ και του Χιου Ουίλερ, με το ίδιο όνομα. Η ταινία επαναφέρει τη βικτοριανή μελοδραματική ιστορία του Sweeney Todd, ενός Άγγλου κουρέα και μανιακου δολοφόνου που δολοφονεί τους πελάτες του με ένα κοφτερό ξυράφι και με τη βοήθεια της συνεργού του κ. Lovett, επεξεργάζεται τα πτώματά τους σε κρεατόπιτες. Στην ταινία πρωταγωνιστούν ο Τζόνι Ντεπ ως ο Sweeney Todd, και η Έλενα Μπόναμ Κάρτερ ως η κ. Lovett.
Το Sweeney Todd: Ο Φονικός Κουρέας της Οδού Φλιτ κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 21 Δεκεμβρίου 2007 και στο Ηνωμένο Βασίλειο στις 25 Ιανουαρίου 2008 με ενθουσιώδεις κριτικές από κριτικούς. Η ταινία κέρδισε πολλά βραβεία, όπως το βραβείο Χρυσή Σφαίρα για την καλύτερη ταινία - μουσική ή κωμωδία, το βραβείο Χρυσή Σφαίρα για τον Καλύτερο Ηθοποιό - Κινηματογραφική Μουσική ή Κωμωδία και το Βραβείο Ακαδημίας Καλύτερης Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης. Η Κάρτερ ήταν υποψήφια για μία Χρυσή Σφαίρα για την καλύτερη ηθοποιό - Κινηματογραφική Μουσική ή Κωμωδία, και ο Ντεπ ήταν επίσης υποψήφιος για το βραβείο Όσκαρ για τον Καλύτερο Ηθοποιό. Παρόλο που δεν ήταν μια εξαιρετική οικονομική επιτυχία στις Η.Π.Α., είχε καλές επιδόσεις παγκοσμίως και έχει δημιουργήσει ένα άλμπουμ soundtrack και διάφορες εκδόσεις DVD.
Κρατιδιακές εκλογές Ούταρ Πραντές 2022
Στις 10 Φεβρουαρίου – 7 Μαρτίου 2022 διεξήχθησαν κρατιδιακές εκλογές στο Ούταρ Πραντές (Ινδία), για να εκλεγούν τα 403 μέλη της Νομοθετικής Συνέλευσης του Ούταρ Πραντές (κάτω βουλή του διθάλαμου κοινοβουλίου).
Εκλογικό σύστημα
Η Νομοθετική Συνέλευση του Ούταρ Πραντές είναι η κάτω βουλή του διθάλαμου κοινοβουλίου του κρατιδίου. Αποτελείται από 403 μέλη τα οποία εκλέγονται με απλό πλειοψηφικό εκλογικό σύστημα από ισάριθμες μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες, για πενταετή θητεία.
Εθνική Δημοκρατική Συμμαχία
Τον Σεπτέμβριο του 2021 το Κόμμα Νισάντ και το Άπνα Νταλ (Σονελάλ) ανακοίνωσαν ότι στις επερχόμενες εκλογές θα συμμετάσχουν με την Εθνική Δημοκρατική Συμμαχία. Ο 49χρονος Γιόγκι Αντίτιαναθ, με την εμπειρία του ως βουλευτής (1998–2017) και Προϊστάμενος Υπουργός (2017–σήμερα) ηγήθηκε στις εκλογές. Το κόμμα Άπνα Νταλ (Σονελάλ) ιδρύθηκε το 2016 και είναι θυγατρικό του Άπνα Νταλ (Καμεραβάντι). Δηλαδή, η αρχηγός του Άπνα Νταλ (Σονελάλ), η Ανουπρίγια Πατέλ, είναι κόρη της Κρίσνα Πατέλ, της αρχηγού του Άπνα Νταλ (Καμεραβάντι). Το κόμμα Νισάντ ιδρύθηκε το 2016 από τον Σαντζάι Νισάντ. μικρογραφία|Οι έδρες που διεκδίκησε η [[Εθνική Δημοκρατική Συμμαχία {{Legend|#f47216|Ινδικό Λαϊκό Κόμμα}}{{Legend|#7f00ff|Άπνα Νταλ (Σονελάλ)}}{{Legend|#9b0000|Νισάντ}}|καθόλου]]
Κοινωνία της Πλειοψηφίας
Το κόμμα Κοινωνία της Πλειοψηφίας διεκδίκησε όλες τις έδρες (403) της Ούταρ Πραντές, με την υποστήριξη 10 μικρών τοπικών κομμάτων. Η Μαγιαβάτι είναι πρόεδρος του κόμματος από το 2003.
Ενωμένη Προοδευτική Συμμαχία
Το Ινδικό Εθνικό Κογκρέσο, με την υποστήριξη της Ενωμένης Προοδευτικής Συμμαχίας, διεκδίκησε όλες τις έδρες της Ούταρ Πραντές εκτός από μία. Το 40% των υποψηφίων ήταν γυναίκες.
Συμμαχία Μπαγκιντάρι Παριβαρντάν Μόρτσα
Το Πανινδικό Συμβούλιο Ενότητας Μουσουλμάνων (ΠΙΣΕΜ) ηγήθηκε στη συμμαχία Μπαγκιντάρι Παριβαρντάν Μόρτσα (ΜΠΜ), αποτελούμενη από μικρά κόμματα και κινήματα που υποστηρίζονται από την μουσουλμανική μειονότητα και ορισμένες κάστες αυτόχθονων. ΄Ο Σοκάτ Αλί είναι πρόεδρος στο ΠΙΣΕΜ του Ούταρ Πραντές από το 2016. Το Κόμμα Τζαν Αντικάρ ιδρύθηκε το 2016 από τον Μπαμπού Σινγκ Κουσβάχα, ο οποίος είναι και αρχηγός του κόμματος. Το Κόμμα Ειρήνης ιδρύθηκε το 2008 και ο Μοχάμεντ Αγιούμπ είναι αρχηγός του κόμματος από τότε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογές στην Ινδία ουταρ πραντες
Νυφογερανός
Ο νυφογερανός είναι είδος γερανού που ζει στην κεντρική Ευρασία, από τη Μαύρη Θάλασσα μέχρι τη Μογγολία. Επίσης υπάρχει ένας μικρός αναπαραγώμενος πληθυσμός στη Τουρκία. Η επιστημονική του ονομασία είναι Grus virgo και δεν περιλαμβάνει υποείδη.
Γεωγραφική εξάπλωση
Ο νυφογερανός είναι πλήρως μεταναστευτικό είδος. Αναπαράγεται στις στέπες της νότιας Ρωσίας, της Ουκρανίας και της Ανατολικής Σιβηρίας και σε ορισμένες περιοχές στα βορειοδυτικά της Αφρικής. Το χειμώνα μεταναστεύει στην Αφρική και την Ινδία όπως και στις γειτονικές χώρες της Μιανμάρ, Μπαγκλαντές και Πακιστάν. Κατά την μετανάστευση από και προς την Αφρική διασχίζει την ανατολική Μεσόγειο. Στην Ελλάδα ο νυφογερανός είναι περαστικός κατά τη μετανάστευση και έχει παρατηρηθεί ελάχιστες φορές.
Μεταναστευτική συμπεριφορά
αριστερά|μικρογραφία|Νυφογερανοί φεύγουν για την άνοιξη, [[Μογγολία|330x330εσ]] Ο νυφογερανός πραγματοποιεί μεγάλες μεταναστεύσεις το φθινόπωρο, ένα μήνα νωρίτερα από τον Γερανό, συχνά σε μεγαλύτερα από αυτόν κοπάδια. Διέρχεται από την Ευρώπη (όπου αναπαράγονται στη Βόρεια Κασπία) σχεδόν πάντα απαρατήρητος, πετώντας σε μεγάλο ύψος. Εξαίρεση αποτελεί η Κύπρος, όπου συχνά σταθμεύει στα τέλη Αυγούστου–αρχές Σεπτεμβρίου για διανυκτέρευση στην Αλυκή Ακρωτηρίου (σπανιότερα κόλπο Μόρφου), αναχωρώντας το επόμενο πρωί (09:00–09:40), χρησιμοποιώντας τα θερμά ανοδικά ρεύματα της στεγνής λίμνης για να πάρει ύψος. Εκατοντάδες συγκεντρώνονταν παλαιότερα, λίγοι όμως εμφανίζονται τα τελευταία χρόνια. Στην Ινδία κατά τον ερχομό της από τα Ιμαλάια για τον χειμώνα, σταθμεύει σε καλλιεργήσιμες περιοχές για να τραφεί από το μακρύ ταξίδι.
Μορφολογία
αριστερά|μικρογραφία|Νυφογερανός σε ζωολογικό κήπο Ο νυφογερανός έχει μήκος 85–100 εκ., 75 εκ. ύψος και 155–180 εκ. άνοιγμα φτερών. Ζυγίζει 2–3 κιλά βάρος και είναι το μικρότερο είδος γερανού. Το φτέρωμά του είναι γκριζογάλανο, ενώ ο λαιμός και το κεφάλι του είναι ανοιχτά μαύρα (και το οποίο φτέρωμα φτάνει μέχρι το στήθος). Φέρει επίσης λευκές "φαβορίτες", που ξεκινούν από τα μάτια, τα οποία είναι κατακόκκινα, και στο τέλος εξέχουν από το κεφάλι. Τα ερετικά από την πάνω μεριά είναι σχεδόν ολόμαυρα, αλλά από κάτω είναι πιο ξεθοριασμένα. Τα πρωτεύοντα ερετικά όταν είναι μαζεμένα σχηματίζουν κυρτά προς τα κάτω φτερά που θυμίζουν ουρά.
Φωνή
Η φωνή του είναι σαν του Γερανού, αλλά λίγο πιο υψηλότονη και πιο ξερή, όχι με τόση αντήχηση. Το κάλεσμα επικοινωνίας κατά τη μετανάστευση είναι ένα "γκρρο", που από μακριά μοιάζει με Γερανό. Τα καλέσματα του ζευγαρώματος λέγεται ότι είναι πιο λαρυγγώδη και βραχνά από του Γερανού.
Βιότοπος
Ο νυφογερανός ζει σε μια ποικιλία από διαφορετικά περιβάλλοντα, συμπεριλαμβανομένου ερημικές περιοχές και πολλούς τύπους λιβαδιών π.χ. πλημμυρισμένα, ορεινά (3.000 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας), εύκρατα και τροπικά λιβάδια, τα οποία απέχουν περίπου μερικές εκατοντάδες μέτρα από ρέματα και λίμνες. Ωστόσο, όταν φωλιάζουν, προτιμούν αποσπασματικές περιοχές με βλάστηση αρκετά ψηλή για να κρύβουν τις φωλιές τους, αλλά αρκετά μικρή ώστε να τους επιτρέπει να κοιτάξουν έξω για τα αρπακτικά κατά την επώαση των αυγών τους.
Κατάσταση πληθυσμού
μικρογραφία|Νυφογερανοί στο Ρατζακστάν, [[Ινδία|320x320εσ]] Το μέγεθος του πληθυσμού εκτιμάται σε 200.000 έως 240.000 πουλιά, αλλά μειώνεται σημαντικά κυρίως από την καταστροφή των οικοτόπων, καθώς και από άλλα αρπακτικά ζώα. Επιπλέον στην Ινδία και στην ανατολική Αφρική κινδυνεύει από τους κυνηγούς οι οποίοι εξολοθρεύουν ή αιχμαλωτίζουν περίπου το ένα δέκατο κατά την εποχή της μετανάστευσης. Η IUCN κατατάσσει το νυφογερανό ως είδος που δεν διατρέχει κίνδυνο. Στην Ελλάδα έχει καταταχτεί στα Μη εκτιμημένα (ΝΕ) είδη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερανίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ευρώπης Κατηγορία:Πτηνά της Ασίας Κατηγορία:Πτηνά της Ελλάδας
Συριακό Δημοκρατικό Συμβούλιο
Το Συριακό Δημοκρατικό Συμβούλιο  (αραβικά: مجلس سوريا الديمقراطية, κλασικά συριακά: ܡܘܬܒܐ ܕܣܘܪܝܐ ܕܝܡܩܪܛܝܬܐ, κουρδικά: Meclîsa Sûriya Demokratîk) είναι η πολιτική πτέρυγα των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων στην de facto αυτόνομη Ροζάβα. Και οι δύο οργανώσεις εργάζονται για την εφαρμογή ενός κοσμικού, δημοκρατικού και ομοσπονδιακού συστήματος για όλη τη Συρία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα της Συρίας
Κοκκινόγεια Κέρκυρας
Τα Κοκκινόγεια είναι οικισμός στην Κέρκυρα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κέρκυρας του ομώνυμου νομού. Αποτελεί το μοναδικό οικισμό του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 83 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Χωριά του νομού Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων
Ραούλ Αλφάρο
Ο Ρόκε Ραούλ Αλφάρο  (Roque Raúl Alfaro), (Ραούλ Μπιστάκης), γεννήθηκε στις 15 Αυγούστου του 1956 στη Nogoyá είναι Αργεντινός προπονητής και διεθνής πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε ως επιθετικός.
Καριέρα
Ο Αλφάρο ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα με τη Νιούελς Ολντ Μπόις στα μέσα της δεκαετίας του 1970. Το 1980 αποκτήθηκε από τον Παναθηναϊκό στην Ελλάδα ως μέρος ενός φιλόδοξου πλάνου που σχεδιάστηκε από το σύλλογο σε συνεργασία με Σερ Άλφ Ράμσεϊ και περιελάμβανε την απόκτηση και άλλων ταλαντούχων Αργεντινών ποδοσφαιριστών υπό τις υποδείξεις του Ράμσεϊ. Συμμετείχε στο ελληνικό πρωτάθλημα ως ομογενής με το όνομα Μπιστάκης αλλά στη συνέχεια προέκυψαν προβλήματα με τη διαδικασία ελληνοποίησής του. Είχε εξαιρετική παρουσία στους αγώνες που συμμετείχε με τον Παναθηναϊκό όμως το δελτίο του ακυρώθηκε και έπρεπε να αποχωρήσει από το σύλλογο. Πρόλαβε να φορέσει τη φανέλα του Παναθηναϊκού σε 10 αγώνες για το πρωτάθλημα Ελλάδας και 2 για το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Μια από τις πιο αξιόλογες εμφανίσεις του σημειώθηκε στη νίκη του Παναθηναϊκού επί της Γιουβέντους με 4-2 για το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ.
Το 1983 επέστρεψε στην Αργεντινή για να αγωνιστεί με επιτυχία για τη Ρίβερ Πλέιτ. Η χρονιά του 1986 υπήρξε η πιο σημαντική στην καριέρα του αλλά ήταν επιτυχημένη και για το σύλλογο. Την περίοδο 1985-1986 η Ρίβερ Πλέιτ κατέκτησε το πρωτάθλημα Αργεντινής. Κατέκτησε για πρώτη φορά στην ιστορία της το Copa Libertadores το 1986. Κατέκτησε επίσης το Copa Interamericana το ίδιο έτος. Στη συνέχεια το Δεκέμβριο του ίδιου έτους η Ρίβερ Πλέιτ κατάκτησε και το Διηπειρωτικό Κύπελλο. Σε όλες αυτές τις επιτυχίες ο Αλφάρο είχε εξαιρετική παρουσία με συνέπεια να γίνει διεθνής με την εθνική ομάδα της Αργεντινής.
Κλήθηκε από την Εθνική Αργεντινής για να συμμετάσχει στο Κόπα Αμέρικα του 1987 το οποίο διοργανώθηκε στην Αργεντινή. Αγωνίστηκε με συμπαίκτες τους Ντιέγκο Μαραντόνα, Κλάουδιο Κανίγια, Όσκαρ Ρουτζέρι με την ομάδα να φτάνει στα ημιτελικά του της διοργάνωσης.
Το 1987 επέστρεψε στη Νιούελς Ολντ Μπόις με την οποία είχε ξεκινήσει την καριέρα του και φόρεσε το περιβραχιόνιο του αρχηγού. Ήταν κορυφαίος σκόρερ της ομάδας για την περίοδο 1987-1988 με 14 γκολ τα οποία υπήρξαν καθοριστικά για την κατάκτηση του πρωταθλήματος Αργεντινής από τη Νιούελς Ολντ Μπόις. Παρέμεινε για άλλα 2 έτη στη Νιούελς Ολντ Μπόις και στη συνέχεια το 1990 αγωνίστηκε στη Χιλή με την Ο' Χίγκινς ΦΚ μέχρι την αποχώρησή του το 1992.
Καριέρα προπονητή
Ο Αλφάρο έχει εργαστεί ως προπονητής στις ομάδες Νιούελς Ολντ Μπόις, Platense, Ιντεπεντιέντε Ριβαδάβια, Σαν Μαρτίν ντε Σαν Χουάν και Talleres de Perico στην Αργεντινή. Έξω από την Αργεντινή έχει αναλάβει τις Ο' Χίγκινς ΦΚ στη Χιλή, Δε Στρόνγκεστ στη Βολιβία, Κλουμπ Λιμπερτάδ στην Παραγουάη και Olmedo στο Εκουαδόρ, με την οποία κατέκτησε το Εκουαδόρ Σέριε Β το 2003.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1987 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αμέρικα δε Κάλι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής Κατηγορία:Αργεντινοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Κλουμπ Ατλέτικο Πλατένσε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νιούελς Ολντ Μπόις Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ο' Χίγκινς ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρίβερ Πλέιτ
Κομπίτσι Κέρκυρας
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Χωριά του νομού Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων
Αρχαία ελληνικά ρήματα
Τα αρχαία ελληνικά ρήματα έχουν τέσσερις εγκλίσεις (οριστική, προστακτική, υποτακτική και ευκτική), τρεις φωνές (ενεργητική, μέση και παθητική), καθώς και τρία πρόσωπα (πρώτο, δεύτερο και τρίτο) και τρεις αριθμούς (ενικός, δυϊκός και πληθυντικός).
Η διάκριση των «χρόνων» σε άλλες εγκλίσεις εκτός από την οριστική είναι κατά κύριο λόγο ποιόν ενέργειας παρά χρόνος.
Τα διαφορετικά πρόσωπα ενός ελληνικού ρήματος παρουσιάζονται με την αλλαγή των ρηματικών καταλήξεων· για παράδειγμα λύω, λύεις, λύει κ.λπ. Υπάρχουν τρία πρόσωπα στον ενικό («ἐγώ», «σύ», «οὖτος, αὕτη, τοῦτο») και τρία στον πληθυντικό («ἡμεῖς», «ὑμεῖς», «οὗτοι»). Επιπλέον όμως, υπάρχουν καταλήξεις για το 2ο και το 3ο δυϊκό πρόσωπο («νὼ (εσείς οι δύο)», «νῷν (αυτοί οι δύο)»), αλλά αυτά σπανίως χρησιμοποιούνται.
Παραδοσιακά γίνεται μια διάκριση μεταξύ των λεγόμενων αθεματικών ρημάτων, με καταλήξεις προσαρτημένες απευθείας στη ρίζα, και τη θεματική κατηγορία των ρημάτων που παρουσιάζουν ένα «θεματικό» φωνήεν /ο/ ή /ε/ πριν την κατάληξη. Οι καταλήξεις ταξινομούνται σε πρωτογενείς (εκείνες που χρησιμοποιούνται στον ενεστώτα, τον μέλλοντα, τον παρακείμενο και τον συντελεσμένο μέλλοντα της οριστικής, καθώς και στην υποτακτική) και δευτερογενείς (που χρησιμοποιούνται στον αόριστο, τον παρατατικό και τον υπερσυντέλικο της οριστικής, καθώς και στην ευκτική).
Το αρχαίο ελληνικό ρηματικό σύστημα διατηρεί σχεδόν όλες τις πολυπλοκότητες της πρωτοϊνδοευρωπαϊκής. Η αρχαία ελληνική διατηρεί επίσης τη μέση φωνή της πρωτοϊνδοευρωπαϊκής και προσθέτει την παθητική φωνή, με ξεχωριστές μορφές μόνο στον μέλλοντα και τον αόριστο (αλλού, χρησιμοποιούνται οι μορφές της μέσης φωνής).
Θεματικά και αθεματικά ρήματα
Τα αρχαία ελληνικά ρήματα μπορούν να χωριστούν σε δύο ομάδες, στα θεματικά (στα οποία προστίθεται ένα θεματικό φωνήεν /ε/ ή /ο/ πριν την κατάληξη, π.χ. λύ-ο-μεν «λύουμε», και τα αθεματικά (στα οποία οι καταλήξεις συνδέονται άμεσα με το θέμα, π.χ. ἐσ-μέν «είμαστε». Τα θεματικά ρήματα είναι πολύ πιο πολυάριθμα.
Ενεργητικά ρήματα
Τα θεματικά ρήματα, στο 1ο πρόσωπο ενικού του ενεργητικού ενεστώτα, καταλήγουν σε -ω. Αυτά είναι πολυάριθμα, για παράδειγμα, λέγω, γράφω, πέμπω, κλπ. Οι καταλήξεις αυτών τείνουν να είναι κανονικές:
Οι μορφές στην παρένθεση είναι ο δυϊκός αριθμός που χρησιμοποιείται για δύο άτομα και ο οποίος υπάρχει μόνο στο 2ο και το 3ο πρόσωπο· είναι σχετικά σπάνιος, όμως χρησιμοποιείται μερικές φορές από συγγραφείς όπως ο Αριστοφάνης και ο Πλάτων:
Το ενεργητικό ενεστωτικό απαρέμφατο των θεματικών ρημάτων σχηματίζεται με -ειν, π.χ. λέγειν «το να λέει κανείς, ο λόγος»
Μέσα ρήματα
Πολλά ρήματα της μέσης φωνής, όπως το ἀποκρίνομαι, είναι αποθετικά, δηλαδή δεν έχουν αντίστοιχη ενεργητική μορφή. Άλλα μέσα ρήματα, όπως το παύομαι, έχουν μια αντίστοιχη ενεργητική μορφή: παύω.
Παθητικά ρήματα
Τα παθητικά ρήματα, στον ενεστώτα, τον παρατατικό και τον παρακείμενο, έχουν ακριβώς τις ίδιες καταλήξεις με τα μέσα ρήματα. Παραδείγματα αποτελούν τα διώκομαι και κελεύομαι.
Συνηρημένα ρήματα
Μια ειδική κατηγορία θεματικών ρημάτων είναι τα συνηρημένα ρήματα. Στο λεξικό αυτά εισάγονται με τις καταλήξεις -άω, -έω ή -όω, για παράδειγμα ὁράω «βλέπω», ποιέω «ποιώ», δηλόω «φανερώνω»· αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις όταν βρίσκονται σε κείμενο, το φωνήεν α, ε, ο συναιρείται με την κατάληξη για να σχηματίσει ένα μόνο φωνήεν. Έτσι λοιπόν ο ενεστώτας του ὁράω κλίνεται ως εξής:
Ενώ ο ενεστώτας του ποιέω κλίνεται ως εξής:
Το ενεστωτικό ενεργητικό απαρέμφατο των τριών τύπων συνηρημένων ρημάτων είναι ὁρᾶν, ποιεῖν, δηλοῦν.
Συνηρημένα ρήματα βρίσκονται και στη μέση και στην παθητική φωνή, π.χ. ἀφικνέομαι και τιμάομαι.
Ενεργητικά
Τα ρήματα αυτά παρουσιάζουν πολλές ανωμαλίες στην κλίση. Για παράδειγμα, ο ενεστώτας του εἰμί κλίνεται ως εξής:
Ο ενεστώτας του ρήματος εἶμι κλίνεται ως εξής:
Ο δυϊκός του ρήματος αυτού, θεωρητικά δίδοτον, δεν υπάρχει.
Το ενεργητικό απαρέμφατο των αθεματικών ρημάτων καταλήγει σε -ναι, π.χ. εἶναι «το να είναι κανείς», ἰέναι «το να πάει κανείς», διδόναι «το να δώσει κανείς».
Μέσα
Αθηματικά ρήματα βρίσκονται επίσης στη μέση φωνή, π.χ. ἵσταμαι ή δύναμαι, με τις εξής καταλήξεις:
Το απαρέμφατο είναι -σθαι
Το ρήμα οἶδα
Το ρήμα οἶδα «ξέρω», είναι ανώμαλο, Έχει καταλήξεις ρήματος αθεματικού ενεστώτα, και κλίνεται ως εξής:
Το απαρέμφατο του οἶδα είναι εἰδέναι «το να ξέρει κανείς»
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική γραμματική Κατηγορία:Αρχαία ελληνική γλώσσα
Παλαιοπλάτανος Αιτωλοακαρνανίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αγρινίου
Κυβέρνηση Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ 1960
Ιστορικό
Η Κυπριακή Δημοκρατία ιδρύθηκε επίσημα την 16η Αυγούστου 1960. Η ανεξαρτησία της χώρας προέκυψε μέσα από τις συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου του Φεβρουαρίου 1959. Στις προεδρικές εκλογές του Δεκεμβρίου του 1959 ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Μακάριος Γ΄ εξελέγη Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας με ποσοστό 66,29%, έναντι του Ιωάννη Κληρίδη που κατέλαβε ποσοστό 32,92%. Ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος Γ΄ είχε τη στήριξη της πλειονότητα των αγωνιστών της ΕΟΚΑ και του Πατριωτικού Μετώπου, ενώ ο Ιωάννης Κληρίδης είχε τη στήριξη του ΑΚΕΛ, της Δημοκρατικής Ένωσης Κύπρου και όσων ήταν αντιτιθέμενοι στις συμφωνίες Λονδίνου - Ζυρίχης.
Βάσει του συντάγματος, το σύστημα διακυβέρνησης ήταν η προεδρική δημοκρατία με πρόεδρο Ελληνοκύπριο και αντιπρόεδρο Τουρκοκύπριο εκλεγμένους, τον πρώτο από τους ελληνικής και τον δεύτερο από τους τουρκικής καταγωγής κατοίκους της χώρας. Και ο πρόεδρος και ο αντιπρόεδρος είχαν το δικαίωμα του βέτο για θέματα εξωτερικής πολιτικής, ενόπλων δυνάμεων, ασφάλειας κλπ. Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης είχε εκλεγεί χωρίς ανθυποψήφιο ο Φαζίλ Κιουτσούκ.
Η θητεία της κυβέρνηση θα ολοκληρωνόταν το 1965 οπόταν και θα διεξάγονταν προεδρικές εκλογές. Ωστόσο, οι εκλογές του 1965 ανεβλήθησαν λόγω των δικοινοτικών διαταραχών της περιόδου 1963-1964. Η Βουλή των Αντιπροσώπων ψήφισε παράταση της θητείας του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ 1960 μέχρι το 1968.
Μεταβατική περίοδος
Πριν την διεξαγωγή των πρώτων προεδρικών εκλογών του νέου κράτους, έπρεπε να προετοιμαστεί το έδαφος για τη μεταβίβαση της εξουσίας μέσω επιτροπών που προνοούσαν οι συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου. Στο διάστημα που μεσολάβησε από την ημέρα της υπογραφής των Συμφωνιών Ζυρίχης-Λονδίνου (19 Φεβρουαρίου 1959) έως τις 16 Αυγούστου 1960 που η Κύπρος ανακηρύχθηκε επίσημα ανεξάρτητο κράτος, την ευθύνη της διακυβέρνησης κράτησε ο Άγγλος κυβερνήτης σερ Χιου Φουτ. Με βάση τις συμφωνίες και για να καταστεί δυνατή η μεταβίβαση της εξουσίας στην Κυπριακή Δημοκρατία εγκαθιδρύθηκε μεταβατική επιτροπή, που είχε ως στόχο να καταρτίσει σχέδια προσαρμογής και αναδιοργάνωσης της κυβερνητικής μηχανής για τη μεταβίβαση της εξουσίας στην ανεξάρτητη Κυπριακή Δημοκρατία. Η μεταβατική επιτροπή αποτελείτο από τον κυβερνήτη, τους ηγέτες της ελληνοκυπριακής και τουρκοκυπριακής κοινότητας και άλλους Έλληνες και Τούρκους της Κύπρου. Η μεταβατική επιτροπή σχηματίστηκε στις 2 Απριλίου 1959 και είχε θέση προσωρινής κυβέρνησης. Απαρτιζόταν από τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο Γ΄ (πρόεδρος) και τον Φαζίλ Κιουτσούκ (αντιπρόεδρος) και δέκα υπουργούς (7 Ελληνοκύπριους και 3 Τουρκοκύπριους). Τα μέλη της επιτροπής είχαν συμβουλευτική μόνο ψήφο, μετείχαν όμως στη λήψη αποφάσεων για τις διευθετήσεις για τη μεταβίβαση της διακυβέρνησης του νησιού.
Οι σύνθεση της προσωρινής κυβέρνησης της μεταβατικής περιόδου (2 Απριλίου 1959 - 15 Αυγούστου 1960) παρουσιάζεται στον πιο κάτω πίνακα.
Αρχική σύνθεση
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει την αρχική σύνθεση της κυβέρνησης:
Μετέπειτα αλλαγές
Στις 20 Αυγούστου 1960 το Υπουργείο Δικαιοσύνης ανέλαβε η Στέλλα Σουλιώτη.
Στις 28 Ιουνίου 1962 ο Ρηγίνος Θεοχάρης παραιτήθηκε από Υπουργός Οικονομικών για να αναλάβει διοικητής της Τράπεζας Κύπρου. Στις 2 Ιουλίου 1962 το Υπουργείο Οικονομικών ανέλαβε ο Ρένος Σολομίδης.
Μετά την αποχώρηση των Τουρκοκυπρίων υπουργών τον Δεκέμβριο του 1963, έγινε οι πιο κάτω αλλαγές:
Το 1963 διορίστηκε Υφυπουργός Παρά τω Προέδρω ο Πάτροκλος Σταύρου.
Το 1965 δημιουργήθηκε Υπουργείο Παιδείας. Υπουργός ανέλαβε ο Κωνσταντίνος Σπυριδάκις.
Το 1965 ορίστηκε Κυβερνητικός Εκπρόσωπος ο εκάστοτε διευθυντής του Γραφείου Τύπου και Πληροφοριών. Στη θέση αυτή ήταν ο Μιλτιάδης Χριστοδούλου.
Στις 21 Απριλίου 1966 Υπουργός Συγκοινωνιών και Έργων ανέλαβε ο Τίτος Φάνος και Υπουργός Γεωργίας ο Γεώργιος Τομπάζος. Την ίδια μέρα το Υπουργείο Υγείας ανέλαβε ο Τάσσος Παπαδόπουλος παράλληλα με τα καθήκοντα του ως Υπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων.
Παραπομπές
Αρχιεπισκοπου Μακαριου Γ 1960
Πηκτίνες
μικρογραφία| Εμπορικό προϊόν σκόνης πηκτίνης που εξάγεται από [[Κίτρος|εσπεριδοειδή]] Πηκτίνες (πηκτικός), ή απλώς πηκτίνη (αγγλ. pectin), είναι γενικός χημικός όρος που αναφέρεται σε ομάδα συγγενών πολυσακχαριτών, που απαντώνται στα φυτά και βοηθούν φυσιολογικές βιοχημικές και βιολογικές διεργασίες, όπως την κυτταρική ανάπτυξη και την κυτταρική διαφοροποίηση. Είναι ετεροπολυσακχαρίτες, πλούσιοι σε ένα δομικό οξύ και περιέχονται στα πρωτογενή κυτταρικά τοιχώματα, τη μεσοκυττάρια στρώση και τα δευτερογενή κυτταρικά τοιχώματα των φυτών, όπως και του ξυλώματος των δέντρων. Υπάρχουν διαφορετικές πηκτίνες στη φύση.
Το βασικό χημικό συστατικό στις πηκτίνες είναι το γαλακτουρονικό οξύ (ένα οξύ σακχάρου με βάση τη γαλακτόζη), το οποίο ιστορικά απομονώθηκε και περιγράφηκε πρώτη φορά από τον Γάλλο χημικό και φαρμακοποιό Ανρί Μπρακονό το 1825. Η πηκτίνη που παράγεται στο εμπόριο είναι λευκή έως ανοιχτή καφετιά σκόνη, που παράγεται από εσπεριδοειδή, για χρήση ως βρώσιμη ύλη πηκτωματοποίησης ειδικά σε μαρμελάδες και ζελέδες, γέμιση επιδόρπιων, φάρμακα και γλυκά, όπως επίσης και ως σταθεροποιητής τροφίμων σε χυμούς φρούτων και ροφήματα γάλακτος, καθώς και ως πηγή διαιτητικών ινών.
Γενικά
Οι πηκτίνες, ή αλλιώς και πηκτινικές ουσίες, είναι ονομασίες για μια ομάδα στενά συνδεδεμένων πολυσακχαριτών που υπάρχουν στα τοιχώματα των φυτών, όπου συμβάλλουν σε πολύπλοκες φυσιολογικές διεργασίες όπως την κυτταρική ανάπτυξη και την κυτταρική διαφοροποίηση και έτσι καθορίζουν την ακεραιότητα και την ακαμψία του φυτικού ιστού.
Παίζουν επίσης σημαντικό ρόλο στους μηχανισμούς άμυνας των φυτών έναντι των παθογόνων μικροοργανισμών, και έναντι τυχόν τραυματισμών. Ως συστατικά των κυτταρικών τοιχωμάτων και λόγω της ανιονικής φύσης τους, οι πηκτινικές ενώσεις θεωρούνται ότι εμπλέκονται στη ρύθμιση της μεταφοράς των ιόντων, του πορώδους των κυτταρικών τοιχωμάτων, και με αυτόν τον τρόπο, στον έλεγχο της διαπερατότητας των τοιχωμάτων σε κρίσιμης σπουδαιότητας ένζυμα.
Βιολογία
Κατά την ωρίμανση των καρπών, η πηκτίνη διασπάται από τα εξής ένζυμα, πηκτινάση και πηκτινεστεράση, και έτσι ο καρπός γίνεται πιο μαλακός καθώς οι μεσοκυττάριες στρώσεις διασπώνται και τα κύτταρα διαχωρίζονται το ένα από το άλλο. Μια παρόμοια διαδικασία διαχωρισμού των κυττάρων που προκαλείται από τη διάσπαση της πηκτίνης εμφανίζεται στη ζώνη αποκοπής των μίσχων των φυλλοβόλων δέντρων, κατά την πτώση των φύλλων τη χειμερινή περίοδο.
Ο άνθρωπος μπορεί να τραφεί με πηκτίνες, αλλά αυτές δεν συμβάλλουν καθοριστικά στη όλη διατροφή του. Η ημερήσια πρόσληψη πηκτίνης από φρούτα και λαχανικά μπορεί να εκτιμηθεί ότι είναι περίπου 5 g, εάν π.χ. περίπου 500 γραμμάρια φρούτων και λαχανικών καταναλώνονται την ημέρα.
Στην ανθρώπινη πέψη, η πηκτίνη συνδέεται με τη χοληστερόλη στο γαστρεντερικό σωλήνα και επιβραδύνει την απορρόφηση της γλυκόζης παγιδεύοντας τους υδατάνθρακες. Η πηκτίνη είναι επομένως μια διαλυτή διαιτητική ίνα. Από έρευνα σε μη παχύσαρκα διαβητικά ποντίκια έχει αποδειχθεί ότι η πηκτίνη αυξάνει τη συχνότητα εμφάνισης του διαβήτη.
Μελέτη διαπίστωσε ότι μετά την κατανάλωση φρούτων, η συγκέντρωση της μεθανόλης στο ανθρώπινο σώμα αυξήθηκε σε ένα συγκεκριμένο ποσοστό λόγω της αποικοδόμησης της φυσικής πηκτίνης (η οποία εστεροποιείται με μεθανόλη) στο παχύ έντερο.
Η πηκτίνη έχει παρατηρηθεί ότι έχει κάποια -ασαφή- λειτουργία στην επιδιόρθωση του DNA ορισμένων τύπων σπόρων φυτών, συνήθως φυτών της ερήμου. Τα πηκτινώδη επιφανειακά ιζήματα, τα οποία είναι πλούσια σε πηκτίνες, δημιουργούν ένα στρώμα βλέννας που συγκρατείται στη δροσιά, που βοηθά το κύτταρο να επιδιορθώσει το DNA του.
Η κατανάλωση πηκτίνης έχει αποδειχθεί επίσης ότι μειώνει ελαφρώς (σε ποσοστό 3-7%) τα επίπεδα της LDL χοληστερόλης στο αίμα του ανθρώπου. Το αποτέλεσμα εξαρτάται από την πηγή της πηκτίνης. Οι πηκτίνες μήλου και εσπεριδοειδών είναι πιο αποτελεσματικές από την πηκτίνη από ίνες πολτού πορτοκαλιού. Ο μηχανισμός φαίνεται να σχετίζεται με την αύξηση του ιξώδους στην εντερική οδό, που οδηγεί σε μειωμένη απορρόφηση της χοληστερόλης από τη χολή. Στο παχύ έντερο και στο κόλον, οι μικροοργανισμοί αποικοδομούν την πηκτίνη και απελευθερώνουν λιπαρά οξέα βραχείας αλυσίδας, που αποδεδειγμένα έχουν θετική επίδραση στην υγεία του ανθρώπου (βλ. προβιοτική δράση).
Χημεία
μικρογραφία|Γαλακτουρονικό οξύ Οι πηκτίνες, γνωστές και ως πηκτινικοί πολυσακχαρίτες, είναι ενώσεις πλούσιες σε γαλακτουρονικό οξύ. Αρκετοί πολυσακχαρίτες έχουν ταυτοποιηθεί και χαρακτηριστεί εντός της ομάδας των πηκτινών. Οι ομογαλακτουρονάνες είναι γραμμικές αλυσίδες του α-(1-4)-D-γαλακτουρονικού οξέος.
Οι υποκατεστημένες γαλακτουρονάνες χαρακτηρίζονται από την παρουσία υπολειμμάτων που προσαρτώνται σε σακχαρίτες (όπως D-ξυλόζη ή D-απιόζη στις αντίστοιχες περιπτώσεις ξυλογαλακτουρονάνης και απιογαλακτουρονάνης) που διακλαδίζονται από κια κεντρική αλυσίδα υπολειμμάτων D -γαλακτουρονικού οξέος. Οι πηκτίνες ραμνογαλακτουρονάνης Ι (RG-I) περιέχουν σκελετό επαναλαμβανόμενου δισακχαρίτη: 4) -α- D -γαλακτουρονικό οξύ-(1,2)-α- L -ραμνόζη- (1. Πολλά από τα υπολείμματα ραμνόζης διακλαδίζονται με πλευρικές αλυσίδες διαφόρων ουδέτερων σακχάρων. Τα ουδέτερα σάκχαρα είναι κυρίως D -γαλακτόζη, L -αραβινόζη και D -ξυλόζη, με τα είδη και τις αναλογίες των ουδέτερων σακχάρων να ποικίλουν ανάλογα με τη φυτική προέλευση της πηκτίνης.
Ένας άλλος δομικός τύπος πηκτίνης είναι η ραμνογαλακτουρόνανη II (RG-II), η οποία είναι ένας λιγότερο συχνός, πολύπλοκος, πολύ διακλαδισμένος πολυσακχαρίτης. Η ραμνογαλακτουρονάνη II ταξινομείται από ορισμένους χημικούς στην ομάδα των υποκατεστημένων γαλακτουρονανών καθώς η ραμνογαλακτουρονάνη II αποτελείται αποκλειστικά από μονάδες D -γαλακτουρονικού οξέος.
Η απομονωμένη πηκτίνη έχει μοριακό βάρος τυπικά από 60.000 έως 130.000 g/mol, και η οποία ποικίλει ανάλογα με τη φυσική προέλευση και τις συνθήκες εκχύλισης.
Στη φύση, περίπου το 80% των καρβοξυλομάδων του γαλακτουρονικού οξέος εστεροποιούνται με μεθανόλη. Αυτή η αναλογία μειώνεται σε διαφορετικό βαθμό κατά την εκχύλιση πηκτίνης. Οι πηκτίνες ταξινομούνται ως πηκτίνες υψηλής έναντι χαμηλής περιεκτικότητας σε μεθόξυ (σύντομες HM-πηκτίνες έναντι LM-πηκτίνες), με περισσότερο ή λιγότερο από το μισό του συνόλου του γαλακτουρονικού οξέος εστεροποιημένο. Η αναλογία εστεροποιημένου προς μη εστεροποιημένο γαλακτουρονικό οξύ καθορίζει τη συμπεριφορά της πηκτίνης σε εφαρμογές τροφίμων - οι ΗΜ-πηκτίνες μπορούν να σχηματίσουν ένα πήκτωμα υπό όξινες συνθήκες παρουσία υψηλών συγκεντρώσεων σακχάρου, ενώ οι LM-πηκτίνες σχηματίζουν πηκτές με αλληλεπίδραση με δισθενή κατιόντα, ιδιαίτερα με το δισθενές ασβέστιο Ca <sup id="mwkA">2+, σύμφωνα με το μοντέλο «egg box», στο οποίο σχηματίζονται ιοντικές γέφυρες μεταξύ των ιόντων ασβεστίου και των ιονισμένων καρβοξυλομάδων του γαλακτουρονικού οξέος.
Σε πηκτίνες υψηλής περιεκτικότητας σε μεθόξυ με περιεκτικότητα διαλυτών στερεών άνω του 60% και τιμή pH μεταξύ 2,8 και 3,6, οι δεσμοί υδρογόνου και οι υδρόφοβες αλληλεπιδράσεις συνδέουν τις μεμονωμένες αλυσίδες πηκτίνης μεταξύ τους. Αυτοί οι δεσμοί σχηματίζονται καθώς το νερό δεσμεύεται από το σάκχαρο και αναγκάζει τους κλώνους πηκτίνης να κολλήσουν μεταξύ τους. Αυτά σχηματίζουν ένα τρισδιάστατο μοριακό δίχτυ που δημιουργεί το μακρομοριακό πήκτωμα. Ο μηχανισμός σχηματισμού γέλης ονομάζεται γέλη χαμηλής δραστικότητας νερού ή γέλη ζάχαρης-οξέος-πηκτίνης.
Ενώ οι χαμηλής περιεκτικότητας σε μεθοξυ-πηκτίνες χρειάζονται ασβέστιο για να σχηματίσουν γέλη, μπορούν να το κάνουν σε χαμηλότερα διαλυτά στερεά και υψηλότερο pH από τις πηκτίνες με υψηλή περιεκτικότητα σε μεθόξυ. Οι πηκτίνες χαμηλής περιεκτικότητας σε μεθόξυ σχηματίζουν πηκτές με εύρος pH από 2,6 έως 7,0 και με περιεκτικότητα σε διαλυτά στερεά μεταξύ 10% και 70%.
Οι μονάδες μη εστεροποιημένου γαλακτουρονικού οξέος μπορεί να είναι είτε ελεύθερα οξέα (καρβοξυλικές ομάδες) είτε άλατα με νάτριο, κάλιο ή ασβέστιο. Τα άλατα των μερικώς εστεροποιημένων πηκτινών ονομάζονται πηκτινικά, ενώ εάν ο βαθμός εστεροποίησης είναι κάτω από 5% τα άλατα ονομάζονται πηκτικά, και η αδιάλυτη μορφή οξέος, πηκτικό οξύ.
Ορισμένα φυτά, όπως το ζαχαρότευτλο, οι πατάτες και τα αχλάδια, περιέχουν πηκτίνες με ακετυλιωμένο γαλακτουρονικό οξύ εκτός από μεθυλεστέρες. Η ακετυλίωση αποτρέπει το σχηματισμό γέλης αλλά αυξάνει τη σταθεροποιητική και γαλακτωματοποιητική δράση της πηκτίνης.
Η αμιδωμένη πηκτίνη είναι μια τροποποιημένη μορφή πηκτίνης. Σε αυτήν, μέρος του γαλακτουρονικού οξέος μετατρέπεται με αμμωνία σε αμίδιο καρβοξυλικού οξέος. Αυτές οι πηκτίνες είναι πιο ανεκτικές στις ποικίλες συγκεντρώσεις ασβεστίου που εμφανίζονται κατά τη χρήση.
Η θειολιωμένη πηκτίνη εμφανίζει ουσιαστικά βελτιωμένες ιδιότητες πηκτωματοποίησης, αφού αυτό το θειομερές είναι ικανό να διασταυρώνεται μέσω του σχηματισμού δισουλφιδικού δεσμού. Αυτές οι υψηλές ιδιότητες πηκτωματοποίησης είναι πλεονεκτικές για διάφορες φαρμακευτικές εφαρμογές και εφαρμογές στη βιομηχανία τροφίμων.
Για να παρασκευαστεί ένα πήκτωμα, τα συστατικά θερμαίνονται, διαλύοντας την πηκτίνη. Κατά την ψύξη κάτω από τη θερμοκρασία ζελατινοποίησης, αρχίζει να σχηματίζεται ένα πήκτωμα. Εάν ο σχηματισμός γέλης είναι πολύ δυνατός, το αποτέλεσμα είναι κοκκώδης υφή, ενώ η ασθενής ζελατινοποίηση οδηγεί σε υπερβολικά μαλακά πηκτώματα.
Οι πηκτίνες με υψηλή περιεκτικότητα σε εστέρα ρυθμίζονται σε υψηλότερες θερμοκρασίες από τις πηκτίνες χαμηλού εστέρα. Ωστόσο, οι αντιδράσεις σχηματισμού γέλης με το ασβέστιο αυξάνονται καθώς μειώνεται ο βαθμός εστεροποίησης. Ομοίως, χαμηλότερες τιμές pH ή υψηλότερα διαλυτά στερεά (συνήθως σάκχαρα) αυξάνουν τις ταχύτητες σχηματισμού πηκτώματος. Κατάλληλες πηκτίνες μπορούν επομένως να επιλεγούν για μαρμελάδες και ζελέ, ή για ζελέ ζαχαροπλαστικής με υψηλότερη ζάχαρη.
Παραγωγή
Τα αχλάδια, τα μήλα, τα γκουάβα, τα κυδώνια, τα δαμάσκηνα, τα φραγκοστάφυλα και τα πορτοκάλια και άλλα εσπεριδοειδή περιέχουν μεγάλες ποσότητες σε πηκτίνες (διαφορετικών τύπων), ενώ τα φρούτα, όπως π.χ. τα κεράσια, τα σταφύλια και οι φράουλες περιέχουν μικρές ποσότητες σε πηκτινικές ενώσεις. Τα τυπικά επίπεδα πηκτινών στα φρέσκα φρούτα και τα λαχανικά κυμαίνονται συνήθως, όπως παρακάτω:
Οι κύριες πρώτες ύλες για την παραγωγή πηκτίνης είναι οι αποξηραμένες φλούδες των εσπεριδοειδών ή ο πυρήνας μήλου, και τα δύο υποπροϊόντα της παραγωγής χυμού. Ο πυρήνας από ζαχαρότευτλα χρησιμοποιείται επίσης σε μικρό βαθμό.
Από αυτά τα υλικά, η πηκτίνη εκχυλίζεται με την προσθήκη θερμού αραιού οξέος σε τιμές (οξύτητας) pH από 1,5 έως 3,5. Κατά τη διάρκεια αρκετών ωρών εκχύλισης, η πρωτοπηκτίνη χάνει μέρος των ομάδων διακλάδωσης και σπάει το μήκος της αλυσίδας της, και μετατρέπεται σε διάλυμα. Μετά τη διήθηση, το εκχύλισμα συμπυκνώνεται υπό κενό και η πηκτίνη καθιζάνει κατόπιν με την προσθήκη αιθανόλης ή ισοπροπανόλης. Μια παλιά τεχνική καθίζησης πηκτίνης με άλατα αλουμινίου δεν χρησιμοποιείται πλέον (εκτός από αλκοόλες και πολυσθενή κατιόντα, η πηκτίνη καθιζάνει και με πρωτεΐνες).
Η καταβυθισμένη με αλκοόλη, πηκτίνη στη συνέχεια διαχωρίζεται, πλένεται καλά και ξηραίνεται. Η επεξεργασία της αρχικής πηκτίνης με αραιό οξύ οδηγεί σε πηκτίνες χαμηλού βαθμού εστεροποίησης. Όταν αυτή η διεργασία περιλαμβάνει υδροξείδιο του αμμωνίου, NH4ΟΗ, λαμβάνονται αμιδιωμένες πηκτίνες.
Μετά την ξήρανση και την άλεση, η πηκτίνη συνήθως τυποποιείται  με ζάχαρη, και μερικές φορές με άλατα ασβεστίου ή οργανικά οξέα, για βελτιστοποίηση της απόδοσης σε μια συγκεκριμένη εφαρμογή.
Χρήσεις
Η κύρια χρήση της πηκτίνης είναι ως παράγοντας πηκτωματοποίησης και σταθεροποιητής στα τρόφιμα. Η κλασική εφαρμογή δίνει τη σύσταση σαν ζελέ σε μαρμελάδες, που διαφορετικά θα ήταν γλυκοί χυμοί. Η πηκτίνη μειώνει επίσης τη συναίρεση σε μαρμελάδες και αυξάνει την αντοχή του ζελέ των μαρμελάδων χαμηλών θερμίδων.
Σε οικιακές χρήσεις, η πηκτίνη είναι ένα συστατικό της ζελατινοποιημένης ζάχαρης (επίσης γνωστή ως "ζάχαρη μαρμελάδας") όπου αραιώνεται στη σωστή συγκέντρωση με ζάχαρη και λίγο κιτρικό οξύ για τη ρύθμιση του pH. Σε ορισμένες χώρες, η πηκτίνη είναι επίσης διαθέσιμη ως διάλυμα ή εκχύλισμα, ή ως αναμεμειγμένη σκόνη, για την παρασκευή μαρμελάδας στο σπίτι.
Για συμβατικές μαρμελάδες που περιέχουν πάνω από 60% ζάχαρη και διαλυτά στερεά φρούτων, χρησιμοποιούνται πηκτίνες με υψηλή περιεκτικότητα σε εστέρα. Με πηκτίνες χαμηλής περιεκτικότητας σε εστέρα και αμιδιωμένες πηκτίνες, απαιτείται λιγότερη ζάχαρη, ώστε να μπορούν να παρασκευαστούν προϊόντα διατροφής.
Το υδατικό εκχύλισμα σπόρων aiyu  χρησιμοποιείται παραδοσιακά στην Ταϊβάν για την παρασκευή του ομώνυμου ζελέ, όπου το εκχύλισμα ζελέ χωρίς θέρμανση λόγω των πηκτινών χαμηλών εστέρων από τους σπόρους και των δισθενών κατιόντων από το νερό.
Η πηκτίνη χρησιμοποιείται σε ζελέ ζαχαροπλαστικής για να δώσει μια καλή δομή γέλης και για να προσφέρει μια καλή απελευθέρωση γεύσης. Η πηκτίνη μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για τη σταθεροποίηση των όξινων ροφημάτων πρωτεΐνης, όπως π.χ. το πόσιμο γιαούρτι, για τη βελτίωση της αίσθησης του στόματος και της σταθερότητας του πολτού σε ροφήματα με βάση τους χυμούς και ως υποκατάστατο λίπους σε αρτοσκευάσματα. Τα τυπικά επίπεδα πηκτίνης που χρησιμοποιούνται ως πρόσθετο τροφίμων είναι μεταξύ 0,5% και 1,0% - αυτή είναι περίπου η ίδια ποσότητα πηκτίνης όπως και στα φρέσκα φρούτα.
Στην ιατρική, η πηκτίνη αυξάνει το ιξώδες και τον όγκο των κοπράνων, έτσι ώστε να χρησιμοποιείται και κατά της δυσκοιλιότητας και της διάρροιας. Μέχρι το 2002, ήταν ένα από τα κύρια συστατικά που χρησιμοποιούνταν στο φάρμακο Kaopectate, ένα φάρμακο για την καταπολέμηση της διάρροιας μαζί με τον καολινίτη. Έχει χρησιμοποιηθεί στην ήπια αφαίρεση βαρέων μετάλλων από βιολογικά συστήματα. Η πηκτίνη χρησιμοποιείται επίσης σε παστίλιες για το λαιμό ως καταπραϋντικό.
Στα καλλυντικά προϊόντα, η πηκτίνη δρα ως σταθεροποιητής. Η πηκτίνη χρησιμοποιείται επίσης σε σκευάσματα επούλωσης πληγών και σε ειδικές ιατρικές κόλλες, όπως συσκευές κολοστομίας.
Στη διατροφή των μηρυκαστικών, ανάλογα με την έκταση της λιγνοποίησης του κυτταρικού τοιχώματος, η πηκτίνη είναι έως και 90% εύπεπτη από τα βακτηριακά ένζυμα. Ειδικοί της διατροφής μηρυκαστικών συνιστούν να βελτιωθεί η πεπτικότητα και η συγκέντρωση ενέργειας στις ζωοτροφές αυξάνοντας τη συγκέντρωση πηκτίνης στη χορτονομή.
Στα πούρα, η πηκτίνη θεωρείται εξαιρετικό υποκατάστατο της φυτικής κόλλας και πολλοί καπνιστές πούρων και συλλέκτες χρησιμοποιούν πηκτίνες για να επισκευάσουν τα κατεστραμμένα φύλλα καπνού στα πούρα τους.
Κανονισμοί τροφίμων
Στην έκθεση της κοινής επιτροπής εμπειρογνωμόνων του FAO/WHO για τα πρόσθετα τροφίμων αλλά και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν έχει καθοριστεί αριθμητικά η αποδεκτή ημερήσια πρόσληψη (ADI) για πηκτίνες, καθώς οι ενώσεις αυτές θεωρούνται ως ασφαλείς ουσίες.
Στο διεθνές σύστημα αρίθμησης (INS), η πηκτίνη έχει τον αριθμό 440. Στην Ευρώπη, οι πηκτίνες διαφοροποιούνται στους αριθμούς Ε, ως ακολούθως, E440(i) για τις μη αμιδιωμένες πηκτίνες, και E440(ii) για τις αμιδιωμένες πηκτίνες.
Υπάρχουν προδιαγραφές σε όλη την εθνική και διεθνή νομοθεσία, που καθορίζουν την ποιότητά τους και ρυθμίζουν τις χρήσεις τους.
Ιστορική αναδρομή
Πηκτίνη, για πρώτη φορά, απομονώθηκε και περιγράφηκε το 1825 από τον Γάλλο χημικό και φαρμακοποιό Ανρί Μπρακονό, αν και η δράση της πηκτίνης στην παρασκευή μαρμελάδων ήταν γνωστή πολύ πριν. Για να λάβει καλά στερεωμένες μαρμελάδες από φρούτα, που είχαν λίγη ή κακής ποιότητας πηκτίνη, στις συνταγές του αναμίχθηκαν και φρούτα πλούσια σε πηκτίνες ή τα εκχυλίσματα αυτών.
Κατά τη διάρκεια της Βιομηχανικής Επανάστασης, οι παρασκευαστές κονσερβών φρούτων στράφηκαν σε παραγωγούς χυμού μήλου για να λάβουν αποξηραμένο καρπό-μήλου που μαγειρεύτηκε για την  εκχύλιση  της πηκτίνης. Αργότερα, στις δεκαετίες του 1920 και του 1930, δημιουργήθηκαν εργαστήρια τροφίμων που εξήγαγαν εμπορικά πηκτίνη από αποξηραμένο πυρηνάκι μήλου και αργότερα από φλούδες εσπεριδοειδών, σε περιοχές που παρήγαγαν χυμό μήλου, τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην Ευρώπη.
Η πηκτίνη πωλήθηκε αρχικά ως υγρό εκχύλισμα, αλλά στις μέρες μας χρησιμοποιείται συχνότερα ως αποξηραμένη σκόνη, η οποία είναι ευκολότερη από ένα υγρό για αποθήκευση και τελική κατανάλωση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιστήμη τροφίμων Κατηγορία:Πρόσθετα τροφίμων Κατηγορία:Πολυσακχαρίτες Κατηγορία:Εκχυλίσματα ξύλου Κατηγορία:Ξύλο
Μπεσκίντι
Τα Μπεσκίντι ή Όρη Μπεσκίντι (πολωνικά: Beskidy, τσεχικά: Beskydy, σλοβακικά: Beskydy, ρουθηνικά: Бескиды, Beskydŷ, ουκρανικά: Бескиди, Beskydy) είναι μια σειρά από οροσειρές στα Καρπάθια, που εκτείνονται από την Τσεχία στα δυτικά κατά μήκος των συνόρων της Πολωνίας με τη Σλοβακία μέχρι την Ουκρανία στα ανατολικά.
Το ψηλότερο βουνό των Μπεσκίντι είναι το Όρος Μπάμπια, στα 1.725 μέτρα.
Ετυμολογία
Η προέλευση του ονόματος beskydy δεν έχει αποδειχθεί οριστικά. Έχει προταθεί μια θρακική ή ιλλυρική καταγωγή,  ωστόσο, μέχρι στιγμής, καμία θεωρία δεν έχει υποστηριζόμενη πλειοψηφία μεταξύ των γλωσσολόγων. Η λέξη εμφανίζεται σε πολλά ορεινά ονόματα σε όλα τα Καρπάθια και τις παρακείμενες περιοχές των Βαλκανίων, όπως το αλβανικό bjeshkë. Σύμφωνα με τους γλωσσολόγους Τσάμπεϊ και Όρελ, πιθανότατα προέρχεται από το πρωτο-αλβανικό «beškāi tāi» (που σημαίνει τα ορεινά βοσκοτόπια). Το σλοβακικό όνομα Beskydy αναφέρεται στα πολωνικά Όρη Μπιεστσάντι, το οποίο δεν είναι συνώνυμο για ολόκληρα τα Μπεσκίντι, αλλά μία μόνο οροσειρά, που ανήκει στα Ανατολικά Μπεσκίντι. Σύμφωνα με μια άλλη γλωσσολογική θεωρία, μπορεί να σχετίζεται με το μεσαίο κάτω γερμανικό beshêt, beskēt, που σημαίνει λεκάνη απορροής.
Ορισμός
Τα Μπσκίντι έχουν περίπου 600 χιλιόμετρα μήκος και 50-70 χιλιόμετρα πλάτος. Στέκονται κυρίως κατά μήκος των νότιων συνόρων της Ελάσσονος Πολωνίας με τη βόρεια Σλοβακία και εκτείνονται μέχρι τις περιοχές της Μοραβίας και της Τσεχικής Σιλεσίας της ανατολικής Τσεχίας και της Ρουθηνίας των Καρπαθίων στη δυτική Ουκρανία. Τμήματα σχηματίζουν τον ευρωπαϊκό υδροκρίτη, που χωρίζει τις λεκάνες υδάτων Όντερ και Βιστούλα στο βορρά από την Ανατολική Σλοβακική Πεδιάδα, όπου μέρος της Μεγάλης Ουγγρικής Πεδιάδας αποστραγγίζεται από τον ποταμό Δούναβη.
Γεωλογικά, όλοι τα Μπεσκίντι βρίσκονται εντός των απώτερων Δυτικών Καρπαθίων και των απώτερων Ανατολικών Καρπαθίων. Στα δυτικά ξεκινούν από το φυσικό πέρασμα της Πύλης της Μοραβίας, η οποία τα χωρίζει από τα Ανατολικά Σουδητικά Όρη, συνεχίζουν ανατολικά σε μια ζώνη στα βόρεια των Όρεων Τάτρα και καταλήγουν στην Ουκρανία. Αμφισβητείται ο ανατολικός τερματισμός των Μπσκίντι. Σύμφωνα με παλαιότερες πηγές, τα Μπεσκίντι καταλήγουν στην πηγή του ποταμού Τίσα, ενώ νεότερες πηγές δηλώνουν ότι τα Μπεσκίντι τελειώνουν στο Πέρασμα Ουζότσκι στα σύνορα Πολωνίας-Ουκρανίας.
Υποδιαιρέσεις
δεξιά|μικρογραφία|240x240εσ| Δυτικό τμήμα των [[Δυτικά Μπεσκίντι|Δυτικών Μπεσκίντι, επισημασμένο με κόκκινο χρώμα και με ετικέτα «E».]] δεξιά|μικρογραφία|240x240εσ| Βόρειο τμήμα των Δυτικών Μπσκίντι, επισημασμένο με κόκκινο χρώμα και ετικέτα «F». δεξιά|μικρογραφία|240x240εσ| [[Ανατολικό τμήμα των Δυτικών Μπεσκίντι, επισημασμένο με κόκκινο χρώμα και ετικέτα «H».]] δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| [[Κεντρικό τμήμα των Δυτικών Μπεσκίντι, επισημασμένο με κόκκινο χρώμα και ετικέτα «G».]] Πολλές παραδόσεις, γλώσσες και εθνικότητες έχουν αναπτύξει αλληλεπικαλυπτόμενες παραλλαγές για τα τμήματα και τα ονόματα των οροσειρών Μπεσκίντι.
Υποδομή
Τα Μπεσκίντι είναι σήμερα πλούσια σε δάση και γαιάνθρακα. Στο παρελθόν ήταν πλούσια σε σιδηρομετάλλευμα, με σημαντικά φυτά στην Οστράβα και στο Τρσινέτς.
Ορισμένες περιβαλλοντικές ομάδες υποστηρίζουν έναν μικρό αλλά αυξανόμενο πληθυσμό αρκούδων, λύκων και λύγκων στο οικοσύστημα των Όρεων Μπεσκίντι. Τα Κεντρικά Μπεσκίντι περιλαμβάνουν το εθνικό πάρκο των Όρεων Μπάμπια της Πολωνίας και τη γειτονική σλοβακική περιοχή προστατευόμενου τοπίου της Χόρνα Οραβά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οροσειρές της Πολωνίας Κατηγορία:Βουνά της Σλοβακίας Κατηγορία:Οροσειρές των Καρπαθίων Κατηγορία:Βουνά της Τσεχίας Κατηγορία:Βουνά της Ουκρανίας Κατηγορία:Βοεβοδάτο Ελάσσονος Πολωνίας Κατηγορία:Βοεβοδάτο Σιλεσίας