cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ντρομπέτα-Τούρνου Σεβερίν
Eτυμολογία
Η πόλη αρχικά συνδέθηκε από τους ιστορικούς με το Ρωμαίο αυτοκράτορα Σεβήρο. Ωστόσο, το όνομά της στην πραγματικότητα προέρχεται από το σεβέρνο ("βόρειο") της Παλαίας Εκκλησιαστικής Σλαβονικής, από το sěverъ, «"βόρεια", όντας η "πόλη του βορρά". Το όνομα Tούρνου ("Πύργος") αναφέρεται σε ένα πύργο στη βόρεια όχθη του Δούναβη που χτίστηκε από τους Βυζαντινούς.
Ιστορία
Το πρώτο γραπτό κείμενο, που αναφέρει την πόλη πριν 1.870 χρόνια, τιμήθηκε το 1992.
Ρωμαϊκή εποχή
Κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο αναφέρεται με το όνομα Drobeta. Ο πύργος που έδωσε στην πόλη το τμήμα Turnu του ονόματός της βρισκόταν σε ένα μικρό λόφο, περιβαλλόμενο από βαθειά τάφρο. Κοντά στο Τούρνου Σεβερίν βρίσκονται τα ερείπια της περίφημης Γέφυρας του Τραϊανού, της μεγαλύτερης στην Αυτοκρατορία. Εδώ, ο Δούναβης έχει πλάτος περίπου 1.200 μέτρα. Χτισμένη σε τρία μόλις χρόνια (103-105 μ.Χ.) από το διάσημο αρχιτέκτονα Απολλόδωρο το Δαμασκηνό, η γέφυρα θεωρήθηκε το πιο τολμηρό έργο στο ρωμαϊκό κόσμο. Η γέφυρα στηρίχτηκε σε 20 πυλώνες από ογκόλιθους, είχε μήκος 1135 μ, πλάτος 14,55 μ. και ύψος 18,60 μ. Κάθε προγεφύρωμα είχε τη δική του μνημειακή πύλη, τα απομεινάρια των οποίων μπορεί ακόμα να δει κανείς και στις δύο πλευρές του Δούναβη. Βελανιδιές από 2000 στρέμματα δάσους χρησιμοποιήθηκαν για τα ξύλινα μέρη της κατασκευής. Η γέφυρα αποτελείτο από είκοσι αψίδες που υποστηρίζονταν από πέτρινες κολόνες. Μόνο δύο από αυτές είναι ακόμα ορατές κατά την άμπωτη.
Η Ντρομπέτα έγινε, από στρατηγική άποψη, μια πόλη στη διασταύρωση των χερσαίων και υδάτινων δρόμων που οδήγησαν βόρεια και νότια του Δούναβη. Έγινε το πρώτο αστικό κέντρο της περιοχής και το τρίτο της Δακίας μετά τη Ζαρμιζεγεθούσα και το Απουλουμ. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αυτοκράτορα Αδριανού (117-138 μ.Χ.), ο οικισμός ανακηρύχθηκε πόλη το 121 μ.Χ.. Τότε ο πληθυσμός είχε φθάσει τις 14.000. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σεπτίμιου Σεβήρου (193-211 μ.Χ.), η πόλη αναβαθμίστηκε στο καθεστώς της αποικίας (193 μ.Χ.), που έδωσε στους κατοίκους της ίσα δικαιώματα με τους πολίτες της Ρώμης. Ως αποικία, η Ντρομπέτα ήταν μια ακμάζουσα πόλη με ναούς, βασιλική, θέατρο, φόρουμ, λιμάνι και συντεχνίες των τεχνιτών. Στα μέσα του 3ου αιώνα κάλυπτε μια έκταση 600 στρεμμάτων και είχε πληθυσμό περίπου 40.000 κατοίκων.
Μετά την αποχώρηση της ρωμαϊκής διοίκησης από τη Δακία τον 4ο αιώνα, η πόλη διατηρήθηκε υπό ρωμαϊκή κατοχή ως προγεφύρωμα στη βόρεια όχθη του Δούναβη μέχρι τον 6ο αιώνα. Καταστράφηκε από τους Ούννους τον 5ο αιώνα και ξαναχτίστηκε από τον Ιουστινιανό Α΄ (527-565).
Μεσαιωνική εποχή
Το φρούριο του Σεβερίν κατασκευάστηκε από το Βασίλειο της Ουγγαρίας υπό το Λαδίσλαο Α΄ (1077-1095) ως στρατηγικό σημείο κατά της Δεύτερης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας. Μαζί με το σχηματισμό των Βοεβοδάτων της Βλαχίας (Voievodatele Valahe), το φρούριο Σεβερίν ήταν αιτία πολέμου για μια περίοδο πολλών γενεών μεταξύ των Βοεβόδων της Ολτενίας (Λιτοβόι, Μπάρμπατ και κατόπιν Βασάραβα Α΄) και των Ούγγρων. Ο πόλεμος έληξε με τη Μάχη της Ποσάντα. Οι Ρουμάνοι στη συνέχεια αγωνίζονταν κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που απειλούσε την περιοχή του Δούναβη. Σε αυτό το πλαίσιο τα κάστρα στις όχθες του ποταμού, στην περιοχή από τις Σιδηρές πύλες μέχρι το Κάλαφατ, άρχισαν να επισκευάζονται.
Όταν οι Ούγγροι επιτέθηκαν στην Ολτενία και κατέλαβαν το φρούριο του Σεβερίν, ο Ανδρέας Β΄ της Ουγγαρίας οργάνωσε το Βανάτο του Σεβερίν. Ο πρώτος Μπαν του Σεβερίν αναφέρεται το 1233. Το έτος μπορεί να θεωρηθεί ως η χρονολογία δημιουργίας ενός νέου κάστρο πάνω στα ερείπια της Ντρομπέτα, με το όνομα Σέβεριν (Σεβερινόπολις). Ήταν η βάση του Βανάτου του Σεβερίν, της Terra Zeurino (Tara Severinului - Επαρχία του Σεβερίν). Το όνομα Σεβερίν δόθηκε στη μνήμη του Σεβερίνου του Νορικού, πολιούχου της μεσαιωνικής αποικίας Tούρνου, αρχικά προστάτη της Επισκοπής της Καλότσα.
Το 1247, το Ουγγρικό Βασίλειο έφερε στη χώρα τους Ιωαννίτες Ιππότες, δίνοντάς τους το Σεβερίν ως κατοικία, όπου έχτισαν το μεσαιωνικό του κάστρο (αυτό είναι το Castrul Zeurini που αναφέρεται στο Δίπλωμα των Ιωαννιτών το 1247). Μέσα στο ισχυρό φρούριο ανεγέρθηκε μια γοτθική εκκλησία. Αυτή ήταν προφανώς η έδρα της Καθολικής Επισκοπής του Σεβερίν που υπήρχε μέχρι το 1502. Οι ιππότες αποσύρθηκαν το 1259, ενώ το φρούριο το έπλητταν τα κανόνια των Τούρκων, Βουλγάρων και Τατάρων που ήθελαν να διασχίσουν το Δούναβη. Οι Ούγγροι εξακολουθούσαν ακόμη να επιτίθενται στην Ολτενία.
Το φρούριο του Σεβερίν ήταν το πιο σημαντικό στρατηγικό οχυρό στο Δούναβη. Η κατάκτηση του σήμαινε την απόκτηση ενός σημαντικού προγεφυρώματος στην περιοχή.
Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453, έγιναν επιθέσεις στις παραδουνάβιες οχυρά, μετακινώντας το Βανάτο στη Στρεχάγια. Αργότερα στην Κραϊόβα, με τον πληθυσμό του Σεβερίν να μεταναστεύει στο χωριό Τσερνέτσι, σε απόσταση 6 χιλιομέτρων βόρεια, που έγινε πρωτεύουσα της Επαρχίας Μεχεντίντσι. Το 1524, μετά από μια καταστροφική επίθεση των Τούρκων με επικεφαλής το Σουλεϊμάν το Μεγαλοπρεπή, απέμεινε όρθιος μόνο ένας πύργος του φρουρίου του Σεβερίν, που κατελήφθη από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Υπό την Οθωμανική κατοχή, η διοίκηση της περιοχής μετακινήθηκε προς τα δυτικά της Ολτενίας με κέντρο το Τσερνέτσι. Το 1936 ο καθηγητής Δρ Αl. Bărăcilă έκανε ανασκαφές στο φρούριο, όπου κατάφερε να ανασυνθσει τη διάταξη του κάστρου και να ανακτήσει πλούσιο αρχαιολογικό υλικό (κάγκελα, σίδηρο, χαλκό, πέτρινες μπάλες κανονιών, σωλήνα από ένα χάλκινο κανόνι κλπ.). Το φρούριο είχε ορθογώνιο σχήμα με δύο τοίχους κατασκευασμένους από μη επεξεργασμένες ποταμίσιες πέτρες, κολλημένες με κονίαμα. Στο κέντρο του κάστρου υπήρχε ένα εκκλησάκι, περιβαλλόμενο από τάφους, χτισμένο εν μέρει με υλικά παρμένα από το (ρωμαϊκό) Castrum της Ντρομπέτα. Επίσης στο φρούριο ήταν ένας φούρνος-εστία που εξυπηρετούσε ένα εργαστήριο όπλων. Στο εσωτερικό, στα βόρεια, ήταν ένας πύργος με τρία πατώματα που χρησιμοποιείτο για την άμυνα και στα ανατολικά ένας δεύτερος πύργος, παχύτερος, στη γωνία του τείχους. Η είσοδος ήταν μια θολωτή πύλη και το φρούριο περιβαλλόταν από μια βαθιά τάφρο. Το Σεβερίν ήταν υπό οθωμανική κυριαρχία μέχρι το 1829, με ένα διάλειμμα της Βλαχίας μεταξύ 1594 και 1599 και της Αυστρίας μεταξύ 1718 και 1738.
Για σχεδόν 300 χρόνια, το φρούριο επισκευαζόταν μετά από κάθε μάχη για την υπεράσπιση της Βλαχίας κατά των Ούγγρων και των Τούρκων. Η πρώην Ντρομπέτα αναγεννήθηκε. Αργότερα ανακαλύφθηκαν μνημεία από την αρχαία εποχή ενσωματωμένα στα τοιχώματα των νέων φρουρίων. Δύο χριστιανικές εκκλησίες, Ρωμαιοκαθολική και Ορθόδοξη, συνυπήρχαν κατά τη διάρκεια αυτών των τριών αιώνων.
Νεότερα χρόνια
Μετά την απελευθέρωση από την οθωμανική κυριαρχία ως συνέπεια της Συνθήκης της Αδριανούπολης το 1829, αποφασίστηκε η ανοικοδόμηση της σημερινής πόλης. Ένα αυστηρό πρόγραμμα ξεκίνησε το 1836 και ακολούθησε το 1858 η κατασκευή του λιμανιού. Μέχρι το 1900 έγιναν η εθνική οδός, ο σιδηρόδρομος, οι λεωφόροι Καρόλου και Ελισσάβετ, η Navigaţia Fluvială Românească (Ποτάμια Ναυσιπλοία της Ρουμανίας), τα συνεργεία των σιδηροδρόμων, το ναυπηγείο (που το 1914 ήταν το μεγαλύτερο της χώρας), η Ρωμαϊκή Αίθουσα, το Δημοτικό Μέγαρο, τρεις εκκλησίες και δύο νοσοκομεία. Το 1883, στις 15 Μαΐου, ο Τέοντορ Κοστέσκου ίδρυσε το Liceul (Λύκειο) "Traian", που τον επόμενο αιώνα έγινε ένα σύγχρονο σχολείο εθνικής εμβέλειας. Η ανέγερση βιομηχανικών εργοστασίων έδωσε ώθηση στην ανάπτυξη της πόλης. Το 1841 το Σεβερίν έγινε η πρωτεύουσα του νομού και το 1851 έγινε πόλη. Ως σημαντικό λιμάνι στο Δούναβη, η ελευθερία του εμπορίου διευκόλυνε την είσοδο των εμπορευμάτων με πλοία από τη Βιέννη και τις ανταλλαγές που ήταν απαραίτητες για την οικονομική ανάπτυξη. Το Σεβερίν γνώρισε σταθερή οικονομική, αστική και κοινωνική ανάπτυξη μέχρι το 1972, όταν έλαβε το όνομα Ντρομπέτα-Τούρνου Σεβερίν.
Το 1914 άνοιξε το Castelul de Apa (Κάστρο του Νερού). Θεωρείται εμβληματικό μνημείο για τους ανθρώπους του Σεβερίν και δίνει ταυτότητα στην πόλη, χτισμένο σε ένα από τους σημαντικότερους κυκλικούς κόμβους κυκλοφορίας.
Την περίοδο του μεσοπολέμου η πόλη του Τούρνου Σεβερίν κατάφερε να είναι μεταξύ των δεκαοκτώ μεγαλύτερων αστικών κέντρων σε όλη τη Ρουμανία. Η πόλη έγινε μια μητρόπολη πολιτισμού από τις πρωτοβουλίες του Λύκειου "Traian" και των ιδρυμάτων που εδρεύουν στις επιβλητικές αίθουσες του Πολιτιστικού Μεγάρου: βιβλιοθήκη, μουσείο, θέατρο, κινηματογράφος, χορωδιακό σύνολο "Doina", Εταιρεία "Lumina" και Ελεύθερο Πανεπιστήμιο. Τα ιδρύματα αυτά διατηρήθηκαν κατά τη διάρκεια του κομμουνιστικού καθεστώτος. Την περίοδο αυτή η ανοικοδόμηση ήταν μικρότερη στις κεντρικές συνοικίες, έτσι η ιδιαίτερη αρχιτεκτονική της πόλης γλίτωσε την κατεδάφιση.
Από τα πιο αξιόλογα κτίρια αυτής της περιόδου είναι τα ξενοδοχεία "Parc" και "Σιδηρές Πύλες", το Διοικητικό Μέγαρο, το Σπίτι της Νεολαίας, το κατάστημα "Decebal", το Σπίτι των Συνδικάτων και το κινητικό σιντριβάνι μπροστά από το Πολιτιστικό Μέγαρο. Το 1968 το Τούρνου Σεβερίν έγινε πρωτεύουσα της επαρχίας και ταυτόχρονα πόλη ("municipiu"). Το 1972 το όνομα της αρχαίας Ντρομπέτα προστέθηκε το όνομα της πόλης, που έγινε Ντρομπέτα-Τούρνου Σεβερίν.
Γηγενείς
• 3
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ρουμανίας Κατηγορία:Παραδουνάβιες πόλεις
Αυστρία
Η Αυστρία, επίσημα Δημοκρατία της Αυστρίας (γερμανικά: Republik Österreich), είναι περίκλειστη χώρα στο νότιο τμήμα της Κεντρικής Ευρώπης και βρίσκεται στις Ανατολικές Άλπεις. Είναι μια ομοσπονδία εννέα κρατιδίων, ένα από τα οποία είναι η πρωτεύουσα Βιέννη, η μεγαλύτερη πόλη και κρατίδιο σε πληθυσμό. Η χώρα συνορεύει με τη Γερμανία στα βορειοδυτικά, την Τσεχία στα βόρεια, τη Σλοβακία στα βορειοανατολικά, την Ουγγαρία στα ανατολικά, τη Σλοβενία ​​και την Ιταλία στα νότια, και την Ελβετία και το Λιχτενστάιν στα δυτικά. Καταλαμβάνει έκταση 83.879 τετραγωνικών χιλιομέτρων και έχει πληθυσμό 9 εκατομμύρια κατοίκους.
Η Αυστρία αναδύθηκε από τα απομεινάρια της Ανατολικής και της Ουγγρικής Μαρκίας στο τέλος της πρώτης χιλιετίας. Αρχικά μαργραβάτο της Βαυαρίας, αργότερα εξελίχθηκε σε δουκάτο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 1156 και στη συνέχεια σε αρχιδουκάτο το 1453. Από τον 16ο αιώνα η Βιέννη άρχισε να λειτουργεί ως διοικητική αυτοκρατορική πρωτεύουσα και η Αυστρία έγινε έτσι η καρδιά του Οίκου των Αψβούργων. Μετά τη διάλυση της Αυτοκρατορίας το 1806 η Αυστρία ίδρυσε τη δική της αυτοκρατορία, που έγινε μεγάλη δύναμη και το κυρίαρχο μέλος της Γερμανικής Συνομοσπονδίας. Η ήττα της Αυστριακής Αυτοκρατορίας στον Αυστροπρωσικό Πόλεμο του 1866 οδήγησε στο τέλος της Συνομοσπονδίας και άνοιξε τον δρόμο για την ίδρυση της Αυστροουγγαρίας ένα χρόνο αργότερα.
Μετά τη δολοφονία του Αρχιδούκα Φραγκίσκου Φερδινάνδου το 1914 ο Αυτοκράτορας Φραγκίσκος Ιωσήφ κήρυξε στη Σερβία τον πόλεμο, που τελικά κλιμακώθηκε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η ήττα και η επακόλουθη κατάρρευση της Αυτοκρατορίας οδήγησαν στην ανακήρυξη της Δημοκρατίας της Γερμανικής Αυστρίας το 1918 και αργότερα στην Πρώτη Αυστριακή Δημοκρατία το 1919. Κατά τον μεσοπόλεμο τα αντικοινοβουλευτικά αισθήματα κορυφώθηκαν με τον σχηματισμό μιας Αυστροφασιστικής δικτατορίας υπό τον Ένγκελμπερτ Ντόλφους το 1934. Ένα χρόνο πριν από το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου η Αυστρία προσαρτήθηκε στη Ναζιστική Γερμανία από τον Αδόλφο Χίτλερ και έγινε ένα υποεθνικό τμήμα της. Μετά την απελευθέρωσή της το 1945 και μια παρατεταμένη περίοδο Συμμαχικής κατοχής, η χώρα ανέκτησε την κυριαρχία της και διακήρυξε τη διαρκή της ουδετερότητα το 1955.
Η Αυστρία είναι μια κοινοβουλευτική αντιπροσωπευτική δημοκρατία με ένα λαϊκά εκλεγμένο πρόεδρο ως αρχηγό του κράτους και έναν καγκελάριο επικεφαλής της κυβέρνησης. Οι μεγαλύτερες αστικές περιοχές είναι η Βιέννη, το Γκρατς, το Λιντς, το Σάλτσμπουργκ και το Ίνσμπρουκ. Η Αυστρία καταγράφεται σταθερά ως μία από τις πλουσιότερες χώρες στον κόσμο με βάση το κατά κεφαλήν ΑΕΠ, μία από τις χώρες με το υψηλότερο βιοτικό επίπεδο και κατατάχθηκε 18η στον κόσμο για το Δείκτη Ανθρώπινης Ανάπτυξης το 2020.
Η Αυστρία είναι μέλος των Ηνωμένων Εθνών από το 1955 και της Ευρωπαϊκής Ένωσης από το 1995. Φιλοξενεί τον ΟΑΣΕ και τον ΟΠΕΚ και είναι ιδρυτικό μέλος του ΟΟΣΑ και της Ιντερπόλ. Υπέγραψε επίσης τη Συμφωνία Σένγκεν το 1995 και υιοθέτησε ως νόμισμα το ευρώ το 1999.
Eτυμολογία
Το γερμανικό όνομα της Αυστρίας, Österreich, προέρχεται από το Παλαιό Άνω Γερμανικό Ostarrîchi, που σήμαινε "ανατολικό βασίλειο" και που εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο "έγγραφο Ostarrîchi" του 996. Αυτή η λέξη είναι πιθανώς μετάφραση της Μεσαιωνικής Λατινικής Marchia orientalis σε τοπική (βαυαρική) διάλεκτο.
Ιστοριογραφία
Δεδομένου ότι η περιοχή που εννοείται με τον όρο «Αυστρία» υπέστη δραστικές αλλαγές με την πάροδο του χρόνου, η ενασχόληση με την Ιστορία της Αυστρίας εγείρει μια σειρά ερωτημάτων, π.χ. αν περιορίζεται στη σημερινή ή την πρώην Δημοκρατία της Αυστρίας ή αν εκτείνεται επίσης σε όλες τις προηγούμενες χώρες που κυβερνούσαν οι ηγεμόνες της Αυστρίας. Επιπλέον θα έπρεπε η αυστριακή ιστορία να περιλαμβάνει την περίοδο 1938–1945, όταν ονομαστικά δεν υπήρχε; Από τα εδάφη που τώρα ανήκουν στη δεύτερη Δημοκρατία της Αυστρίας, προστέθηκαν πολλά με την πάροδο του χρόνου – μόνο δύο από τις εννέα επαρχίες ή Bundesländer (Κάτω Αυστρία και Άνω Αυστρία) είναι αυστηρά «Αυστρία», ενώ άλλα τμήματα της πρώην κυρίαρχης επικράτειάς της ανήκουν πλέον σε άλλες χώρες, όπως η Ιταλία, η Κροατία, η Σλοβενία και η Τσεχία. Εντός της Αυστρίας υπάρχουν τοπικά και χρονικά ποικίλες συγγένειες με γειτονικές χώρες.
Γενική άποψη
Η ανθρώπινη κατοίκηση στη σημερινή επικράτεια της Αυστρίας μπορεί να εντοπιστεί στις πρώτες αγροτικές κοινότητες της πρώιμης Λίθινης Εποχής (Παλαιολιθική). Στην ύστερη Εποχή του Σιδήρου καταλήφθηκε από τους ανθρώπους του κελτικού πολιτισμού Χάλστατ (περίπου 800 π.Χ.), έναν από τους πρώτους κελτικούς πολιτισμούς πριν από τον πολιτισμό Λα Τεν στη Γαλλία. Αρχικά οργανώθηκαν ως κελτικό βασίλειο που αναφέρεται από τους Ρωμαίους ως Nόρικουμ, που χρονολογείται από περίπου το 800 έως το 400 π.Χ. Στα τέλη του 1ου αιώνα π.Χ. τα εδάφη νότια του Δούναβη έγιναν τμήμα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και ενσωματώθηκαν ως Επαρχία του Nόρικουμ γύρω στο 40 μ.Χ.
Ο σημαντικότερος ρωμαϊκός οικισμός βρισκόταν στο Κάρνουντουμ, που είναι μέχρι σήμερα επισκέψιμος ως χώρος ανασκαφών. Τον 6ο αιώνα οι Βαϊουβάροι, ένας γερμανικός λαός, κατέλαβαν αυτά τα εδάφη μέχρι που υποτάχθηκαν στη Φραγκική Αυτοκρατορία τον 9ο αιώνα. Γύρω στο 800 μ.Χ. ο Καρλομάγνος ίδρυσε την προφυλακή της Επαρχίας των Αβάρων (Awarenmark) στη σημερινή Κάτω Αυστρία, για να αναχαιτίζει τις επελάσεις των Σλάβων και των Αβάρων.
Τον 10ο αιώνα ιδρύθηκε μια ανατολική (ανατολικά του ποταμού Eνς) προφυλακή του Δουκάτου της Βαυαρίας, που συνόρευε με την Ουγγαρία, ως Marchia orientalis (Μαρκία της Ανατολής) ή «Μαργραβάτο της Αυστρίας» το 976, που διοικείτο από τους Μαργράβους των Μπάμπενμπεργκ. Αυτή η «Ανατολική Μαρκία» (συνοριακή χώρα), στα γερμανικά ήταν γνωστή ως Ostarrîchi ή «Ανατολικό Βασίλειο», εξ ου και «Αυστρία». Η πρώτη αναφορά του Ostarrîchi εμφανίζεται σε ένα έγγραφο με αυτό το όνομα του 996 μ.Χ.. Το 1156 ο Αυτοκράτορας Φρειδερίκος Βαρβαρόσσα δημιούργησε ένα ανεξάρτητο δουκάτο (Privilegium Minus) υπό τον Οίκο των Μπάμπενμπεργκ, μέχρι την εξάλειψή του το 1246, που αντιστοιχεί στη σημερινή Κάτω Αυστρία.
Μετά τη δυναστεία των Μπάμπενμπεργκ και μια σύντομη μεσοβασιλεία η Αυστρία τέθηκε υπό την κυριαρχία του Γερμανού Βασιλιά Ροδόλφου Α΄ των Αψβούργων (1276–1282), ξεκινώντας μια δυναστεία που θα διαρκούσε επτά αιώνες και διακρίθηκε σταδιακά από τη γειτονική Βαυαρία, εντός της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Τον 15ο και στις αρχές του 16ου αιώνα παρατηρήθηκε σημαντική επέκταση των εδαφών των Αψβούργων μέσω της διπλωματίας και των γάμων για να συμπεριλάβουν την Ισπανία, την Ολλανδία και τμήματα της Ιταλίας. Αυτός ο επεκτατισμός, μαζί με τις γαλλικές φιλοδοξίες και την επακόλουθη αντιπαλότητα Αψβούργων-Γάλλων ή Βουρβόνων-Αψβούργων ήταν σημαντικοί παράγοντες που διαμόρφωσαν την ευρωπαϊκή ιστορία για περισσότερα από 200 χρόνια (1516-1756).
Με το Διάταγμα της Βορμς (Wormser Vertrag) της 28ης Απριλίου 1521 ο Αυτοκράτορας Κάρολος Ε' (Αρχιδούκας της Αυστρίας 1519-1521) διαίρεσε τη δυναστεία, παραχωρώντας τα κληρονομικά Αυστριακά εδάφη (Österreichische Länder) στον αδελφό του Φερδινάνδο Α' (1521) και ιδρύθηκαν οι πρώτες κεντρικές διοικητικές δομές. Το 1526 ο Φερδινάνδος επίσης κληρονόμησε τα βασίλεια της Βοημίας και της Ουγγαρίας μετά τη Μάχη του Μόχατς που διχοτόμησε το τελευταίο. Ωστόσο η Οθωμανική Αυτοκρατορία βρισκόταν τώρα ακριβώς δίπλα στα αυστριακά εδάφη. Ακόμη και μετά την ανεπιτυχή Πρώτη Πολιορκία της Βιέννης από τους Τούρκους το 1529 η οθωμανική απειλή παρέμεινε για ακόμη ενάμιση αιώνα. Υπήρξε μια μάχη όπου ο Χριστιανός Πολωνός βασιλιάς Γιαν Γ΄ Σομπιέσκι σταμάτησε τη μουσουλμανική επίθεση εναντίον των Χριστιανών και της πόλης της Βιέννης το 1683.
Ο 16ος αιώνας είδε επίσης την εξάπλωση της Μεταρρύθμισης. Μετά το 1600 περίπου η πολιτική των Αψβούργων για επανακαθολικοποίηση ή Καθολική Ανανέωση (Rekatholisierung) οδήγησε τελικά στον Τριακονταετή Πόλεμο (1618–1648). Αρχικά θρησκευτικός πόλεμος, ήταν επίσης ένας αγώνας για την εξουσία στην κεντρική Ευρώπη, ιδιαίτερα τη γαλλική αντίδρααη στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία των Αψβούργων. Τελικά η πίεση του αντιαψβουργικού συνασπισμού της Γαλλίας, της Σουηδίας και των περισσότερων προτεσταντικών γερμανικών κρατών περιόρισε την εξουσία τους στα εδάφη της Αυστρίας και της Τσεχίας το 1648.
Το 1683 οι Οθωμανικές δυνάμεις απωθήθηκαν από τη Βιέννη για δεύτερη φορά και τελικά, στον Μεγάλο Τουρκικό Πόλεμο (1683–1699), απωθήθηκαν και πέρα ​​από το Βελιγράδι. Όταν η κύρια (ισπανική) γραμμή των Αψβούργων εξέλιπε το 1700, προκαλώντας τον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής (1701–1714) μεταξύ των Αψβούργων και του Βασιλιά Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας. Στη συνέχεια η Αυστρία απέκτησε τον έλεγχο, μέσω της Συνθήκης της Ουτρέχτης του 1713, των Ισπανικών Κάτω Χωρών, της Νάπολης και της Λομβαρδίας.
Οι κατακτήσεις αυτές μαζί με εκείνες στα Βαλκάνια έδωσαν στην Αυστρία τη μεγαλύτερη εδαφική της έκταση μέχρι σήμερα. Το 1713 έγινε επίσης η Νομική Κύρωση, που σχεδιάστηκε για να αποτρέψει οποιαδήποτε περαιτέρω διαίρεση της επικράτειας. Αλλά όταν ο Κάρολος ΣΤ΄ (Αρχιδούκας 1711–1740) πέθανε και τον διαδέχθηκε η κόρη του Μαρία Θηρεσία (1740–1780), η αδυναμία της Αυστρίας οδήγησε στον Πόλεμο της Αυστριακής Διαδοχής (1740–1748) και στον Επταετή Πόλεμο (1756–1763). Στη συνέχεια η Αυστρία έχασε τη Σιλεσία από την Πρωσία. Η Αυστρία έχασε επίσης προηγούμενες κατακτήσεις από τους Οθωμανούς εκτός από το Μπανάτο του Τέμεσβαρ και τη Σίρμια στον Αυστρορωσοτουρκικό Πόλεμο, παρά το γεγονός ότι ήταν σύμμαχος με τη Ρωσία.
Αυτοί οι Σιλεσιανοί Πόλεμοι ξεκίνησαν μια μακροχρόνια ένταση μεταξύ της Αυστρίας και της Πρωσίας. Η Μαρία Θηρεσία ουσιαστικά βασίλεψε ως αυτοκράτειρα μέσω του συζύγου της Φραγκίσκου Στεφάνου της Λωρραίνης (π. 1765) και ίδρυσαν τη νέα δυναστεία των Αψβούργων-Λωρραίνης. Επί της βασιλείας της ξεκίνησαν εκτεταμένες μεταρρυθμίσεις και, όταν πέθανε ο Φραγκίσκος το 1765, αυτές συνεχίστηκαν από τον γιο της Ιωσήφ Β' (Αυτοκράτορας 1765–1790, Αρχιδούκας 1780–1790). Ωστόσο ο διάδοχός του, ο αδελφός του Λεοπόλδος Β' (1790–1792), ήταν πολύ πιο συντηρητικός.
Ο επόμενος αυτοκράτορας, ο γιος του Φραγκίσκος Β' (1792-1835), βρέθηκε σε πόλεμο με τη Γαλλία κατά τους πολέμους του Πρώτου (1792-1797) και του Δεύτερου Συνασπισμού (1798-1802), το προοίμιο των Ναπολεόντειων Πολέμων (1803-1815), κατά τους οποίους η Αυστρία έχασε περαιτέρω εδάφη. Μετά από περαιτέρω απώλειες της Αυστρίας στον Πόλεμο του Γ΄ Συνασπισμού (1803–1806), το μέλλον της Αυτοκρατορίας των Αψβούργων φαινόταν όλο και πιο αβέβαιο. Ο Ναπολέων είχε αυτοανακηρυχθεί Αυτοκράτορας της Γαλλίας τον Μάιο του 1804, ήταν απασχολημένος με την αναδιοργάνωση μεγάλου μέρους των εδαφών της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και φαινόταν ότι θα έπαιρνε και τον τίτλο του αυτοκράτορα, ως δεύτερος Καρλομάγνος.[4][5] Ο Φραγκίσκος Β' απάντησε ανακηρύσσοντας την Αυτοκρατορία της Αυστρίας τον Αύγουστο και παίρνοντας τον νέο τίτλο του Αυτοκράτορα. Το 1806, έχοντας μέχρι τότε και τους δύο τίτλους, παραιτήθηκε από το αυτοκρατορικό στέμμα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους, που πλέον έπαψε να υπάρχει.
Μετά το Συνέδριο της Βιέννης η Αυστρία εντάχθηκε στη Γερμανική Συνομοσπονδία μέχρι τον Αυστροπρωσικό Πόλεμο του 1866. Τον 19ο αιώνα τα εθνικιστικά κινήματα εντός της αυτοκρατορίας έγιναν όλο και εμφανέστερα και το γερμανικό στοιχείο εξασθενούσε ολοένα και περισσότερο, ενώ το μεγαλύτερο μέρος των ιταλόφωνων εδαφών της Αυστρίας το κέρδισε το νέο Βασίλειο της Ιταλίας. Με την εκδίωξη της Αυστρίας από τη Γερμανική Συνομοσπονδία μετά την ήττα της από την Πρωσία στον πόλεμο το 1866, δημιουργήθηκε η Δυαδική Μοναρχία με την Ουγγαρία με τον Αυστροουγγρικό Συμβιβασμό του 1867. Αυτό πέτυχε να μειώσει αλλά όχι να άρει τις εθνικιστικές εντάσεις, καθώς άφησε δυσαρεστημένος κυρίως σλαβικούς λαούς και τους Ρουμάνους, δυσαρέσκεια που έμελλε να εκραγεί με τη δολοφονία το 1914 του διαδόχου του θρόνου της Αυστροουγγαρίας, Αρχιδούκα Φραγκίσκου Φερδινάνδου στο Σαράγεβο και την εν συνεχεία αλυσιδωτή αντίδραση που είχε ως αποτέλεσμα τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι απώλειες του πολέμου είχαν ως αποτέλεσμα την κατάρρευση της αυτοκρατορίας και της δυναστείας το 1918.
Οι μη γερμανικές εθνότητες αποσχίστηκαν αφήνοντας τα σημερινά όρια της Αυστρίας ως Γερμανικής Αυστρίας, που ανακηρύχθηκε ανεξάρτητη δημοκρατία. Η σοβαρή παγκόσμια οικονομική κρίση σε συνδυασμό με τις εγχώριες πολιτικές εντάσεις οδήγησαν σε εμφύλιες διαμάχες τον Φεβρουάριο του 1934, με το Σύνταγμα του Μαΐου του 1934 να οδηγεί σε ένα αυταρχικό συντεχνιακό κράτος. Μόλις δύο μήνες αργότερα οι Αυστριακοί Ναζί οργάνωσαν το πραξικόπημα του Ιουλίου, θέλοντας να προσαρτήσουν τη χώρα στη Ναζιστική Γερμανία, με αποτέλεσμα τη δολοφονία του καγκελαρίου Ένγκελμπερτ Ντόλφους. Ενώ το πραξικόπημα απέτυχε ο Αδόλφος Χίτλερ κατάφερε να προσαρτήσει την Αυστρία στις 12 Μαρτίου 1938 ως Ostmark, μέχρι το 1945. Η Αυστρία χωρίστηκε σε τέσσερις ζώνες κατοχής μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και στη συνέχεια το 1955 έγινε το ανεξάρτητο κυρίαρχο κράτος (Δεύτερη Δημοκρατία) που υπάρχει σήμερα. Το 1995 η Αυστρία εντάχθηκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Παλαιολιθική
Οι Άλπεις ήταν απρόσιτες κατά την Εποχή των Παγετώνων, επομένως η ανθρώπινη κατοίκηση χρονολογείται όχι νωρίτερα από τη Μέση Παλαιολιθική περίοδο, κατά την εποχή των Νεάντερταλ. Τα παλαιότερα ίχνη ανθρώπινης κατοίκησης στην Αυστρία, πριν από περισσότερα από 250.000 χρόνια, βρέθηκαν στο σπήλαιο Ρέπολουστ στο Μπαντλ, κοντά στο Πέγκαου στον νομό Γκρατς-Ούμγκεμπουνγκ της Στυρίας. Αυτά περιλαμβάνουν λίθινα εργαλεία και οστέινα εργαλεία και θραύσματα αγγείων μαζί με υπολείμματα θηλαστικών. Στο σπήλαιο Γκούντενους στη βορειοδυτική Κάτω Αυστρία βρέθηκαν αντικείμενα 70.000 ετών περίπου.
Τα κατάλοιπα της Ανώτερης Παλαιολιθικής είναι περισσότερα στην Κάτω Αυστρία. Τα πιο γνωστά βρίσκονται στην περιοχή Βάχαου, συμπεριλαμβανομένων των τοποθεσιών με τα δύο παλαιότερα έργα τέχνης στην Αυστρία. Αυτές είναι εικονιστικές αναπαραστάσεις γυναικών, η Αφροδίτη του Γκάλγκενμπεργκ που βρέθηκε κοντά στο Στράτσινγκ και πιστεύεται ότι είναι 32.000 ετών και η γειτονική της Αφροδίτη του Βίλλεντορφ (26.000 ετών), που βρέθηκε στο Βίλλεντορφ, κοντά στο Κρεμς αν ντερ Ντόναου. Το 2005 στην ίδια περιοχή ανακαλύφθηκε ένας διπλός τόπος ταφής βρεφών στο Κρεμς-Βάχτμπεργκ, που χρονολογείται από τον Πολιτισμό της Λα Γκραβέτ, (27.000 ετών), τον παλαιότερο τάφο που έχει βρεθεί στην Αυστρία μέχρι σήμερα.
Μεσολιθική
Τα μεσολιθικά κατάλοιπα περιλαμβάνουν σπήλαια-καταφύγια στη Λίμνη της Κωνσταντίας και την Κοιλάδα του Ρήνου των Άλπεων, ένα τόπο ταφής στο Ελσμπετεν και μερικές άλλες τοποθεσίες με μικρολιθικά αντικείμενα που δείχνουν τη μετάβαση από τη ζωή ως κυνηγών-τροφοσυλλεκτών και μόνιμους αγρότες και κτηνοτρόφους.
Νεολιθική
Κατά τη Νεολιθική εποχή εποικίστηκαν οι περισσότερες από εκείνες τις περιοχές της Αυστρίας που ήταν δεκτικές στη γεωργία και αποτελούσαν πηγές πρώτων υλών. Τα κατάλοιπα περιλαμβάνουν εκείνα του πολιτισμού της γραμμικής ταινιωτής κεραμικής, ενός από τους πρώτους αγροτικούς πολιτισμούς στην Ευρώπη. Ο πρώτος καταγεγραμμένος αγροτικός οικισμός από αυτή την περίοδο ήταν στο Μπρουν αμ Γκέμπιργκε στο Μέντλινγκ. Το πρώτο βιομηχανικό μνημείο της Αυστρίας, το ορυχείο πυριτόλιθου στο Μάουερ-Αντονσέχε στη συνοικία Μάουερ του νότιου διαμερίματος Λίζινγκ της Βιέννης χρονολογείται από αυτή την περίοδο. Στον Πολιτισμό Λένγκιελ, που ακολούθησε τη Γραμμική ταινιωτή κεραμική στην Κάτω Αυστρία, κατασκευάστηκαν κυκλικές τάφροι.
Χαλκολιθική περίοδος
Ίχνη της Χαλκολιθικής Εποχής στην Αυστρία εντοπίστηκαν στον θησαυρό της Λεκάνης των Καρπαθίων στο Στόλχοφ, στο Χόχε Βαντ της Κάτω Αυστρίας. Οικισμοί σε κορυφές λόφων αυτής της εποχής είναι συνηθισμένοι στην ανατολική Αυστρία. Την περίοδο αυτή οι κάτοικοι αναζήτησαν και εκμεταλλεύτηκαν πρώτες ύλες στις περιοχές των κεντρικών Αλπεων. Το πιο σημαντικό εύρημα θεωρείται ο Άνθρωπος των πάγων Ότσι, μια καλοδιατηρημένη μούμια ενός παγωμένου ανθρώπου στις Άλπεις που χρονολογείται περίπου από το 3.300 π.Χ., αν και αυτά τα ευρήματα βρίσκονται τώρα στην Ιταλία, στα αυστριακά σύνορα. Ενας άλλος πολιτισμός είναι η Ομάδα Μόντζεε, που αντιπροσωπεύεται από καλύβες σε πασσάλους στις λίμνες των Άλπεων.
Η Εποχή του Σιδήρου
Η Εποχή του Σιδήρου στην Αυστρία αντιπροσωπεύεται από τον Πολιτισμό Χάλστατ, που διαδέχθηκε τον Πολιτισμό Ούρνφιλντ, επηρεασμενος από τους μεσογειακούς πολιτισμούς και τους λαούς της Στέπας. Αυτός σταδιακά μετατράπηκε στον Κελτικό Πολιτισμό Λα Τεν.
Ο πολιτισμός της πρώιμης εποχής του σιδήρου πήρε το όνομά του από το Χάλστατ, σημείο αναφοράς του στην Άνω Αυστρία. Ο πολιτισμός συχνά περιγράφεται σε δύο ζώνες, δυτική και ανατολική, μέσα από τις οποίες κυλούν οι ποταμοί Eνς, Yμπς και Ινν. Η περιοχή του Δυτικού Χάλστατ βρισκόταν σε επαφή με τις ελληνικές αποικίες στις ακτές της Λιγυρίας. Στις Άλπεις διατηρούσε επαφές με τους Ετρούσκους και τις ελληνικές αποικίες της Ιταλίας. Το Ανατολικό είχε στενούς δεσμούς με τους Λαούς της Στέπας που είχαν περάσει πάνω στη λεκάνη των Καρπαθίων από τις νότιες ρωσικές στέπες.
Ο πληθυσμός του Χάλστατ αντλούσε τον πλούτο του από την οικονομία του αλατιού. Σε νεκροταφείο του ανακαλύφθηκαν εισαγόμενα είδη πολυτελείας με προέλευση από τη Βόρεια και τη Βαλτική Θάλασσα μέχρι την Αφρική. Τα παλαιότερα στοιχεία μιας αυστριακής βιομηχανίας κρασιού ανακαλύφθηκαν στο Ζάγκερσντορφ του Μπούργκενλαντ σε ένα ταφικό τύμβο. Το Άρμα του Στρέττβεγκερ στη Στυρία είναι απόδειξη της θρησκευτικής ζωής της εποχής.
Στην ύστερη Εποχή του Σιδήρου εξαπλώθηκε στην Αυστρία ο Κελτικός πολιτισμός Λα Τεν. Αυτός ο πολιτισμός μας έδωσε τα πρώτα καταγεγραμμένα τοπικά ονόματα φυλών (Ταυρίσκοι, Αμβιδραύοι, Αμβισόντες) και τοπωνύμια. Από αυτόν προέκυψε το Νόρικουμ (2ος αιώνας ως περίπου 15 π.Χ.) - μια συνομοσπονδία κελτικών φυλών των Αλπεων (παραδοσιακά δώδεκα) υπό την ηγεσία των Nορίκων. Περιοριζόταν στη σημερινή νότια και ανατολική Αυστρία και μέρος της Σλοβενίας. Η Δύση εποικίστηκε από τους Ραίτιους.
Ρωμαϊκή εποχή
Παρόλο που το Nόρικουμ και η Ρώμη ήταν ενεργοί εμπορικοί εταίροι και είχαν σχηματίσει στρατιωτικές συμμαχίες, γύρω στο 15 π.Χ. η πλειονότητα αυτού που σήμερα γνωρίζουμε ως Αυστρία προσαρτήθηκε στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ξεκινώντας τα 500 χρόνια της λεγόμενης "Austria Romana" (όπως ήταν γνωστή τον 19ο αιώνα). Το Nόρικουμ έγινε επαρχία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Επί της βασιλείας του Αυτοκράτορα Κλαυδίου (41–54 μ.Χ.) η ρωμαϊκή επαρχία του Nόρικουμ είχε ως όριά της στα βόρεια τον Δούναβη, στα βορειοανατολικά τα δάση της Βιέννης και στα ανατολικά περίπου τα σημερινά ανατολικά σύνορα της Στυρίας. ενώ στα νοτιοανατολικά και νότια οριοθετούνταν από τους ποταμούς Αιζακ και Δράβο. Αργότερα, επί Διοκλητιανού (284–305), η επαρχία χωρίστηκε κατά μήκος της κύριας κορυφογραμμής των Άλπεων σε μια βόρεια (Noricum ripense) και μια νότια (Noricum Mediterraneum). Μετά τον Τσίλλερ στα δυτικά, που αντιστοιχεί στις σημερινές επαρχίες Φόραρλμπεργκ και Τιρόλο, βρισκόταν η επαρχία Ραιτία, που ενσωμάτωσε την προηγούμενη επικράτεια της Βιντελίσια. Στα ανατολικά βρισκόταν η Παννονία, συμπεριλαμβανομένου του σημερινού Μπούργκενλαντ. Στα νότια ήταν η περιοχή 10 Venetia et Histria. Ο ποταμός Δούναβης σχημάτισε τα Δουνάβια όρια (limes Danubii), μια αμυντική γραμμή που χώριζε την Άνω και την Κάτω Αυστρία από τα Γερμανικά φύλα των Mαρκομάνων και των Κουάδων.
Ο Χριστιανισμός εμφανίστηκε στην Αυστρία τον 2ο αιώνα μ.Χ., δημιουργώντας την εκκλησιαστική οργάνωση που μπορεί να αναχθεί στον 4ο αιώνα μ.Χ. Μετά την άφιξη των Βαϊουβάρων η Αυστρία έγινε αντικείμενο ιεραποστολικών προσπαθειών, όπως του Ρούπερτ και του Βιργίλιου της Ιβερνοσκωτικής αποστολής.
Περίοδος των Μεταναστεύσεων
.
Πρώτη φάση: Γότθοι, 300–500 μ.Χ
Οι Μεγάλες μεταναστεύσεις (Völkerwanderung) σφράγισαν την παρακμή της ρωμαϊκής εξουσίας στην Αυστρία. Στην πρώτη φάση (300–500 μ.Χ.) η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία παρενοχλείτο όλο και περισσότερο από γερμανικές φυλές από τον 5ο αιώνα, συμπεριλαμβανομένων Γότθων και Βανδάλων. Καθώς ο ιστός της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κατέρρεε η ικανότητα της Ραιτίας, του Νόρικουμ και της Παννονίας να αμυνθούν γινόταν όλο και πιο προβληματική. Το Ραδαγάισος κατέλαβε μέρος της χώρας το 405. Μετά από αρκετές επιδρομές στην Ιταλία έφτασαν οι Βησιγότθοι το 408 υπό τον Αλάριχο Α'.
Όπως περιγράφεται από τον Ζώσιμο ο Αλάριχος ξεκίνησε από την Ήμονα (σημερινή Λιουμπλιάνα) που βρισκόταν μεταξύ της Ανω Παννονίας και του Νόρικουμ, πάνω από τις Καρνικές Αλπεις, φτάνοντας στο Βίρινουμ του Νόρικουμ, όπως είχε συμφωνήσει με τον Ρωμαίο στρατηγό Στιλίχωνα, μετά από πολλές αψιμαχίες μεταξύ τους. Ο Αλάριχος δωροδοκήθηκε με ένα μεγάλο χρηματικό ποσό για τη διατήρηση της ειρήνης από τη Ρωμαϊκή Σύγκλητο, με την προτροπή του Στιλίχωνα.[14] Από εκεί κατεύθυνε τις επιχειρήσεις του εναντίον της Ιταλίας, απαιτώντας το Νόρικουμ μεταξύ άλλων εδαφών και λεηλατώντας τελικά τη Ρώμη το 410, αλλά πέθανε επιστρέφοντας την ίδια χρονιά.
Οι Βησιγότθοι τελικά προχώρησαν, επιτρέποντας μια σύντομη περίοδο σταθερότητας εκτός από τις εγχώριες αναταραχές το 431. Το 451 ξεχύθηκαν στη χώρα οι Ούννοι και το 433 η Παννονία εκκενώθηκε λόγω των επιθέσεών τους. Ο θάνατος του Αττίλα το 453 επέτρεψε στους Οστρογότθους να διαλύσουν την αυτοκρατορία των Ούννων. Πολλές φυλές, μέχρι τότε υπό τους Ούνους, τώρα άρχισαν να εγκαθίστανται κατά μήκος της λεκάνης του Δούναβη και να διεκδικούν την ανεξαρτησία τους. Μεταξύ αυτών ήταν οι Ρογοί, που σχημάτισαν το δικό τους κράτος (Ρογιλάνδη) πέρα ​​από τον Δούναβη και άρχισαν να επιβάλλουν τη θέλησή τους στο Νόρικουμ.
Το 472 Οστρογότθοι και Αλαμαννοί εισέβαλαν στην περιοχή αλλά δεν την υπέταξαν. Ακόμη και όταν ο Οδόακρος είχε ανατρέψει τον τελευταίο Δυτικό Ρωμαίο Αυτοκράτορα το 476, παρέμεναν υπολείμματα της ρωμαϊκής διοίκησης στις επαρχίες πριν από την τελική κατάρρευση της Ύστερης Αρχαιότητας σε αυτή την περιοχή. Το Νόρικουμ εγκαταλείφθηκε τελικά το 488, ενώ η Ραιτία εγκαταλείφθηκε από τους Ρωμαίους στους Αλαμάννους.
Σε εγκαταλελειμμένες και κατεστραμμένες πόλεις και κτίρια επικράτησε σιγά σιγά χάος κατά τον 4ο και τον 5ο αιώνα. Το 493 η περιοχή ανήκε βασιλιά των Οστρογότθων Θεοδώριχου και δεν υπήρξε άλλη ρωμαϊκή επιρροή. Η κατάρρευση της Οστρογοτθικής αυτοκρατορίας ξεκίνησε με τον θάνατό του το 526.
Δεύτερη φάση : Σλάβοι και Βαϊουβάροι, 500-700 μ.Χ.
Κατά τη δεύτερη φάση των Μεγάλων μεταναστεύσεων (500–700 μ.Χ.) οι Λογγοβάρδοι (Λομβαρδοί) έκαναν μια σύντομη εμφάνιση στις βόρειες και ανατολικές περιοχές γύρω στο 500 μ.Χ., αλλά απωθήθηκαν νότια στη βόρεια Ιταλία από τους Άβαρους το 567. Οι Άβαροι και οι υποτελείς τους Σλάβοι είχαν εγκατασταθεί από τη Βαλτική Θάλασσα μέχρι τα Βαλκάνια. Οταν οι Άβαροι υπέστησαν αποτυχίες στα ανατολικά το 626 οι Σλάβοι επαναστάτησαν, δημιουργώντας δικά τους κράτη. Οι Σλάβοι των Αλπεων (Καραντανοί) εξέλεξαν ως κόμη τους ένα Βαυαρό, τον Οδιλο, και αντιστάθηκαν επιτυχώς στην περαιτέρω υποταγή τους στους Αβάρους.
Η σλαβική φυλή των Καραντανών μετανάστευσε δυτικά κατά μήκος του Δράβου στις Ανατολικές Άλπεις στον απόηχο της επέκτασης των Aβάρων επικυρίαρχών τους κατά τον 7ο αιώνα, αναμεμειγμένη με τον κελτορωμαϊκό πληθυσμό και ίδρυσε το βασίλειο της Καραντανίας (αργότερα Καρινθία), που κάλυπτε μεγάλο μέρος της ανατολικής και κεντρικής Αυστρίας και ήταν το πρώτο ανεξάρτητο σλαβικό κράτος στην Ευρώπη, με κέντρο το Τσόλφελντ. Μαζί με τον αυτόχθονα πληθυσμό μπόρεσαν να αντισταθούν στην περαιτέρω εισβολή των γειτονικών Φράγκων και Αβάρων στις νοτιοανατολικές Άλπεις.
Στο μεταξύ η γερμανική φυλή των Βαϊουβάρων (Βαυαρών), υποτελών των Φράγκων, είχε αναπτυχθεί τον 5ο και 6ο αιώνα στα δυτικά της χώρας και στη σημερινή Βαυαρία, ενώ στο σημερινό Φόραρλμπεργκ είχαν εγκατασταθεί οι Αλαμαννοί. Στις βόρειες Άλπεις οι Βαυαροί είχαν εγκατασταθεί ως δουκάτο περί το 550 μ.Χ., υπό την κυριαρχία των ]]Οίκος των Αγιλολφιδών|Αγιλολφιδών]] μέχρι το 788 ως ανατολική προφυλακή της Φραγκικής Αυτοκρατορίας. Εκείνη την εποχή τα εδάφη που κατείχαν οι Βαυαροί εκτείνονταν νότια μέχρι το σημερινό Νότιο Τιρόλο και ανατολικά μέχρι τον ποταμό Eνς. Το διοικητικό κέντρο ήταν στο Ρέγκενσμπουργκ. Αυτές οι ομάδες αναμείχθηκαν με τον ραιτορωμανικό πληθυσμό και τον απώθησαν στα βουνά κατά μήκος της Κοιλάδας Πούστερ.
Στα νότια της σημερινής Αυστρίας οι σλαβικές φυλές είχαν εγκατασταθεί στις κοιλάδες του Δράβου, του Μουρ και του Σάβου το 600 μ.Χ. Η μετανάστευση των Σλάβων προς τα δυτικά σταμάτησε την περαιτέρω εκείνη των Βαυαρών προς τα ανατολικά το 610. Η περαιτέρω δυτική επέκτασή τους επιτεύχθηκε το 650 στην Κοιλάδα Πούστερ (Pustertal), αλλά σταδιακά υποχώρησε στον Ποταμό Eνς το 780. Το όριο εγκατάστασης μεταξύ Σλάβων και Βαυαρών αντιστοιχεί περίπου σε μια γραμμή από το Φράισταντ μέσω του Λιντς και του Σάλτσμπουργκ (Λουνγκάου), στο Ανατολικό Τιρόλο (Λέζαχταλ), με τους Άβαρους και τους Σλάβους να καταλαμβάνουν την ανατολική Αυστρία και τη σημερινή Βοημία.
Η Καραντανία, υπό την πίεση των Αβάρων, έγινε κράτος υποτελές της Βαυαρίας το 745 και αργότερα ενσωματώθηκε στην Αυτοκρατορία των Καρολιδών, αρχικά ως φυλετικό μαργραβάτο υπό τους Σλάβους δούκες και, μετά την αποτυχημένη εξέγερση του Λιούντεβιτ Ποσάφσκι στις αρχές του 9ου αιώνα, υπό ευγενείς διορισμένους από τους Φράγκους. Κατά τους επόμενους αιώνες Βαυαροί άποικοι κατέβηκαν τον Δούναβη και ανέβηκαν στις Άλπεις, μια διαδικασία μέσω της οποίας η Αυστρία επρόκειτο να γίνει η κυρίως γερμανόφωνη χώρα που είναι σήμερα. Μόνο στη νότια Καρινθία, ο σλαβικός πληθυσμός διατήρησε τη γλώσσα και την ταυτότητά του μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα, όταν μια διαδικασία αφομοίωσης μείωσε τον αριθμό τους σε μια μικρή μειοψηφία.
Πρώιμος Μεσαίωνας: Δουκάτο της Βαυαρίας (8ος–10ος αι.)
Η σχέση της Βαυαρίας με τους Φράγκους ποίκιλε, επιτυγχάνοντας προσωρινή ανεξαρτησία μέχρι το 717 μ.Χ. για να υποταχθεί στον Κάρολο Μαρτέλο. Τελικά ο Καρλομάγνος (Αυτοκράτορας 800–814) καθαίρεσε τον τελευταίο δούκα των Αγιλολφιδών Τάσιλο Γ΄ αναλαμβάνοντας τον άμεσο έλεγχο των Καρολιδών το 788 μ.Χ., με μη κληρονομικούς Βαυαρούς βασιλιάδες. Ο Καρλομάγνος οδήγησε στη συνέχεια τους Φράγκους και τους Βαυαρούς εναντίον των ανατολικών Αβάρων το 791, έτσι ώστε το 803 είχαν απωθηθεί στα ανατολικά των ποταμών Φίσα και Λέιτα. Αυτές οι κατακτήσεις επέτρεψαν την εγκαθίδρυση ενός συστήματος αμυντικών μαρκιών (στρατιωτικών παραμεθόριων) από τον Δούναβη μέχρι την Αδριατική. Περί το 800 μ.Χ. το Österreich, το «Βασίλειο της Ανατολής», είχε ενωθεί με την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.
Μια από τις ανατολικές μαρκίες ήταν η Aβαρική (Awarenmark), που αντιστοιχούσε περίπου στη σημερινή Κάτω Αυστρία, που συνορεύει με τους ποταμούς Eνς, Ράαμπ και Δράβο, ενώ στα νότια βρισκόταν η Μαρκία της Καρινθίας, αναφερόμενες και οι δύο συλλογικά ως Marcha orientalis (Ανατολική Μαρκία), περιφέρεια του Δουκάτου της Βαυαρίας. Το 805 οι Άβαροι, με την άδεια του Καρλομάγνου και με επικεφαλής τον Χαγάνο τους, εγκαταστάθηκαν νοτιοανατολικά από τη Βιέννη.
Μια νέα απειλή εμφανίστηκε το 862, οι Ούγγροι, ακολουθώντας το φαινόμενο του εκτοπισμού από ανώτερες δυνάμεις από πιο ανατολικές περιοχές. Το 896 οι Ούγγροι ήταν πλέον παρόντες σε μεγάλους αριθμούς στην Ουγγρική Πεδιάδα από την οποία έκαναν επιδρομές στις Φραγκικές περιοχές. Νίκησαν τους Μοραβούς και το 907 τους Βαυαρούς στη Μάχη του Πρέσμπουργκ και το 909 είχαν κατακλύσει τις μαρκίες, αναγκάζοντας τους Φράγκους και τους Βαυαρούς να επιστρέψουν στον ποταμό Eνς.
Η Βαυαρία έγινε Μαργραβάτο υπό τον Ενγκελντέο (890–895) και επανιδρύθηκε ως Δουκάτο υπό τον Αρνούλφο τον Κακό (907–937), που την ένωσε με το Δουκάτο της Καρινθίας, καταλαμβάνοντας το μεγαλύτερο μέρος των ανατολικών Άλπεων. Αυτό όμως αποδείχθηκε βραχύβιο. Ο γιος του Έμπερχαρντ (937–938) βρέθηκε σε σύγκρουση με τον Γερμανό Βασιλιά Όθωνα Α' (Όθων ο Μέγας) που τον καθαίρεσε. Επόμενος Δούκας ήταν ο Ερρίκος Α' (947–955), αδελφός του Όθωνα. Το 955 ο Όθωνας κατάφερε να αναχαιτίσει τους Ούγγρους στη Μάχη του Λέχφελντ, ξεκινώντας μια αργή ανακατάκτηση των ανατολικών εδαφών, συμπεριλαμβανομένων της Ίστριας και της Καρνιόλας.
Επί της βασιλείας του γιου του Ερρίκου, Ερρίκου Β΄ (του Εριστικού) (955–976) ο Όθωνας έγινε ο πρώτος Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (962) και η Βαυαρία έγινε δουκάτο της. Ο Όθωνας Α' επανίδρυσε την ανατολική μαρκία και τον διαδέχθηκε ο Όθων Β΄ το 967 και ήρθε σε σύγκρουση με τον Ερρίκο τον οποίο καθαίρεσε, αναδιοργανώνοντας τα δουκάτα της αυτοκρατορίας του.
Ο Όθωνας περιόρισε σημαντικά τη Βαυαρία, αποκαθιστώντας την Καρινθία στα νότια. Στα ανατολικά ίδρυσε μια νέα Βαυαρική Ανατολική Μαρκία, στη συνέχεια γνωστή ως Αυστρία, υπό τον Λεοπόλδο (Luitpold), κόμη του Μπάμπενμπεργκ το 976. Ο Λεοπόλδος Α΄, επίσης γνωστός ως Λεοπόλδος ο Επιφανής (Luitpold der Erlauchte), κυβέρνησε την Αυστρία από το 976 έως το 994.
Mαργραβάτο (976–1156)
Οι μαρκίες εποπτεύονταν από έναν κόμη ή ένα δούκα διορισμένο από τον αυτοκράτορα. Αυτοί οι όροι είχαν πολύ διαφορετικές έννοιες στον Πρώιμο Μεσαίωνα. Στις λομβαρδόφωνες χώρες ο τίτλος τελικά κατέληξε στο μαργράβος (γερμανικά: markgraf), δηλαδή "κόμης της μαρκίας".
Η πρώτη καταγεγραμμένη περίπτωση του ονόματος «Αυστρία» εμφανίστηκε το 996 σε ένα έγγραφο του βασιλιά Όθωνα Γ' γραμμένο ως Ostarrîchi, αναφερόμενο στην επικράτεια της Μαρκίας των Μπάμπενμπεργκ. Επιπλέον για πολύ καιρό χρησιμοποιήθηκε ο τύπος Osterlant (Ostland ή «Ανατολική Χώρα»), με τους κατοίκους να αναφέρονται ως Ostermann ή Osterfrau. Το εκλατινισμένο όνομα Αυστρία που εφαρμόστηκε για αυτή την περιοχή εμφανίζεται στα γραπτά του 12ου αιώνα την εποχή του Λεοπόλδου Γ' (1095-1136). (συγκρίνετε την Αυστρασία ως το όνομα του βορειοανατολικού τμήματος της Φραγκικής Αυτοκρατορίας). Ο όρος Ostmark δεν είναι ιστορικά επιβεβαιωμένος και φαίνεται να είναι μια μετάφραση του marchia orientalis που εμφανίστηκε πολύ αργότερα.
Οι Μπάμπενμπεργκ ακολούθησαν μια πολιτική εποικισμού της χώρας, καθαρίζοντας τα δάση και ιδρύοντας πόλεις και μοναστήρια. Κυβέρνησαν τη Μαρκία αρχικά από το Πέχλαρν και αργότερα από το Mελκ, επεκτείνοντας συνεχώς την επικράτεια προς τα ανατολικά κατά μήκος της κοιλάδας του Δούναβη, φτάνοντας 1002 στη Βιέννη. Η επέκταση προς τα ανατολικά σταμάτησε τελικά από τους πρόσφατα εκχριστιανισμένους Ούγγρους το 1030, όταν ο Βασιλιάς Στέφανος (1001–1038) της Ουγγαρίας νίκησε τον Αυτοκράτορα Κορράδο Β΄ (1024–1039) στη Βιέννη.
Επιτέλους είχε δημιουργηθεί μια επικράτεια «πυρήνας». Η χώρα περιείχε τα απομεινάρια πολλών προγενέστερων πολιτισμών, αλλά κυριαρχούσαν οι Βαυαροί, εκτός από την περιοχή της Λίμνης Κωνσταντίας στα δυτικά, που κατείχαν οι Αλαμαννοί (Φόραρλμπεργκ). Οι θύλακες του κελτορομανικού πληθυσμού (Walchen ή Welsche) διατηρήθηκαν, όπως γύρω από το Σάλτσμπουργκ, και τα ρωμαϊκά τοπωνύμια, όπως το Juvavum (Σάλτσμπουργκ). Επιπλέον αυτός ο πληθυσμός ξεχώριζε για τον Χριστιανισμό και τη γλώσσα του, μια λατινική διάλεκτο (Ρομανσική). Το Σάλτσμπουργκ ήταν ήδη επισκοπή (739) και το 798 αρχιεπισκοπή.
Αν και τα Γερμανικά Βαυαρικά αντικαθιστούσαν σταθερά τη Ρομανσική ως κύρια γλώσσα, οι Βαυαροί υιοθέτησαν πολλά ρωμαϊκά έθιμα και εκχριστιανίζονταν όλο και περισσότερο. Ομοίως στα ανατολικά τα Γερμανικά αντικατέστησαν τη Σλαβική γλώσσα. Οι Μαρκίες των γειτόνων της Αυστρίας ήταν το Δουκάτο της Βαυαρίας στα δυτικά, τα Βασίλεια της Βοημίας και της Πολωνίας στα βόρεια, το Βασίλειο της Ουγγαρίας στα ανατολικά και το Δουκάτο της Καρινθίας στα νότια. Σε αυτό το περιβάλλον, η Αυστρία, που εξακολουθούσαι να υπόκειται στη Βαυαρία, ήταν ένας σχετικά μικρός παίκτης.
Οι Mαργράβοι των Μπάμπενμπεργκ έλεγχαν πολύ λίγο τη σημερινή Αυστρία. Το Σάλτσμπουργκ, ιστορικά τμήμα της Βαυαρίας, έγινε εκκλησιαστική επικράτεια, ενώ η Στυρία ανήκε στο Δουκάτο της Καρινθίας. Οι Μπάμπενμπεργκ είχαν σχετικά μικρές κτήσεις, καθώς όχι μόνο το Σάλτσμπουργκ αλλά και τα εδάφη της Επισκοπής του Πασάου βρίσκονταν στα χέρια της εκκλησίας και οι ευγενείς έλεγχαν μεγάλο μέρος των υπολοίπων. Ωστόσο ξεκίνησαν ένα πρόγραμμα εδραίωσης της βάσης της εξουσίας τους. Μια τέτοια μέθοδος ήταν η πρόσληψη ατόμων όπως της οικογένειας Kuenringern ως Ministerialis, στους οποίους ανέθεταν σημαντικά στρατιωτικά και διοικητικά καθήκοντα. Επέζησαν ως δυναστεία χάρη στην καλή τύχη και την ικανότητα στην πολιτική για την εξουσία, σε εκείνη την εποχή που κυριαρχούσε η συνεχής πάλη μεταξύ αυτοκράτορα και παπισμού.
Ο δρόμος δεν ήταν πάντα εύκολος. Ο πέμπτος μαργράβος, Λεοπόλδος Β' «Ο Δίκαιος» (Luitpold der Schöne) (1075-1095) καθαιρέθηκε προσωρινά από τον Αυτοκράτορα Ερρίκο Δ΄ (1084-1105) όταν βρέθηκε στη λάθος πλευρά της Έριδας της Περιβολής. Ωστόσο ο γιος του Λεοπόλδου Λεοπόλδος Γ΄ Ο Καλός (Luitpold der Heilige) (1095-1136) υποστήριξε τον επαναστάτη γιο του Ερρίκου Ερρίκο Ε' (1111-1125), συνέβαλε στη νίκη του και ανταμείφθηκε με το χέρι της αδερφής του Ερρίκου Αγνή του Βάιμπλινγκεν το 1106, συμμαχώντας έτσι με την Αυτοκρατορική οικογένεια. Στη συνέχεια ο Λεοπόλδος επικεντρώθηκε στην ειρήνευση των ευγενών. Τα μοναστηριακά του ιδρύματα, ιδιαίτερα το Κλοστερνόιμπουργκ και το Χαϊλίγκενκρόιτς, οδήγησαν στη μεταθανάτια αγιοποίηση του το 1458 και έγινε ο προστάτης άγιος της Αυστρίας.
Ένωση με τη Βαυαρία 1139
Τον Λεοπόλδο Γ' διαδέχθηκε ο γιος του Λεοπόλδος Δ' «Ο γενναιόδωρος» (Luitpold der Freigiebige) (1137–1141). Ο Λεοπόλδος ενίσχυσε περαιτέρω το καθεστώς της Αυστρίας με το να γίνει επίσης Δούκας της Βαυαρίας το 1139, όπως ο Λεοπόλδος Α'. Η ίδια η Βαυαρία βρισκόταν στα χέρια της δυναστείας των Γουέλφων, που αντιμάχονταν τους Χοενστάουφεν. Οι τελευταίοι ανέβηκαν στον αυτοκρατορικό θρόνο το 1138 στο πρόσωπο του Κορράδου Γ΄ (1138–1152). ο Δούκας της Βαυαρίας Ερρίκος ο Υπερήφανος ήταν ο ίδιος υποψήφιος για το αυτοκρατορικό στέμμα και αμφισβήτησε την εκλογή του Κορράδου και στη συνέχεια στερήθηκε το Δουκάτο, που δόθηκε στον Λεοπόλδο Δ'. Όταν πέθανε ο Λεοπόλδος, τα εδάφη του κληρονόμησε ο αδελφός του Ερρίκος Β΄ (Heinrich Jasomirgott) (1141–1177).
Εν τω μεταξύ τον Κορράδο είχε διαδεχτεί ως αυτοκράτορας ο ανιψιός του Φρειδερίκος Α΄ Βαρβαρόσσα (1155–1190), που καταγόταν τόσο από τους Γουέλφους όσο και από τους Χοενστάουφεν και προσπάθησε να τερματίσει τις συγκρούσεις στη Γερμανία. Για τον σκοπό αυτό επέστρεψε τη Βαυαρία στους Γουέλφους το 1156, αλλά ως αποζημίωση ανύψωσε την Αυστρία σε δουκάτο μέσω ενός οργάνου, γνωστού ως Privilegium Minus. Έτσι ο Ερρίκος Β' έγινε Δούκας της Αυστρίας σε αντάλλαγμα για την απώλεια του τίτλου του Δούκα της Βαυαρίας.
Δουκάτο της Αυστρίας (1156-1246)
Η Αυστρία ήταν πλέον μια ανεξάρτητη επικράτεια εντός της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και ο Ερρίκος μετέφερε την επίσημη κατοικία του στη Βιέννη.
Λεοπόλδος ο Ενάρετος και ένωση με τη Στυρία (1177–1194)
Το 1186 το Σύμφωνο του Γκέοργκενμπεργκ κληροδότησε στην Αυστρία τον νότιο γείτονα της Αυστρίας, το Δουκάτο της Στυρίας μετά τον θάνατο του άτεκνου Δούκα Ότοκαρ Δ΄, που συνέβη το 1192. Η Στυρία είχε αποκοπεί από τις βόρειες μαρκίες της Καρινθίας και αναβαθμίστηκε στο καθεστώς του Δουκάτου μόνο το 1180. Ωστόσο η επικράτεια του Δουκάτου της Στυρίας εκτεινόταν πολύ πέρα ​​από το σημερινό ομώνυμο κρατίδιο, περιλαμβάνοντας τμήματα της σημερινής Σλοβενίας (Κάτω Στυρία), καθώς και τμήματα της Άνω Αυστρίας (το Tραουνγκάου, η περιοχή γύρω από το Βελς και το Στάιρ) και της Κάτω Αυστρίας (η κομητεία του Πίτερ, οι σημερινές περιοχές Βίνερ Νόιστατ και Νοϊνκίρχεν).
Ο δεύτερος Δούκας της Αυστρίας, γιος του Ερρίκου Β' Λεοπόλδος Ε' ο Ενάρετος (Luitpold der Tugendhafte) (1177–1194) έγινε δούκας αυτών των ενωμένων εδαφών. Ο Λεοπόλδος είναι ίσως περισσότερο γνωστός για τη φυλάκιση του Βρετανού Βασιλιά Ριχάρδου Α' μετά την Γ΄ Σταυροφορία (1189–1192), το 1192 στο Ντίρνσταϊν. Τα χρήματα που έλαβε ως λύτρα βοήθησαν στη χρηματοδότηση πολλών από τα έργα του.
Εκείνη την εποχή οι Δούκες Μπάμπενμπεργκ έγιναν μια από τις πιο σημαίνουσες οικογένειες στην περιοχή, με αποκορύφωμα τη βασιλεία του εγγονού του Ερρίκου, Λεοπόλδου ΣΤ΄ του Ενδόξου (Luitpold der Glorreiche) (1198–1230), του τέταρτου Δούκα,[18] υπό τον οποίο άκμασε ο πολιτισμός του Ώριμου Μεσαίωνα, συμπεριλαμβανομένης της εισαγωγής της Γοτθικής Τέχνης.
Φρειδερίκος ο Φιλόνικος: Διαίρεση της χώρας και τέλος μιας δυναστείας (1230–1246)
Μετά τον θάνατο του Λεοπόλδου τον διαδέχθηκε ο γιος του Φρειδερίκος Β΄ ο Φιλόνικος (Friedrich der Streitbare) (1230–1246). Το 1238 χώρισε τη χώρα σε δύο περιοχές, που χωρίζονταν από τον ποταμό Eνς. Το τμήμα πάνω από τον Eνς έγινε Ob(erhalb) der Enns (Πάνω από τον Eνς) ή «Άνω Αυστρία» (Oberösterreich), αν και άλλα ονόματα όπως supra anasum (από μια παλιά λατινική ονομασία του ποταμού) και Austria superior ήταν επίσης σε χρήση. Τα εδάφη κάτω από τον Eνς ή unter der Enns έγιναν γνωστά ως Κάτω Αυστρία (Niederösterreich). Το Tραουνγκάου και το Στάιρ έγιναν μέρος της Άνω Αυστρίας και όχι της Στυρίας. Ένα άλλο από τα επιτεύγματα του Φρειδερίκου ήταν μια Πράξη για την Προστασία των Εβραίων το 1244.
Ωστόσο ο Φρειδερίκος σκοτώθηκε στη Μάχη του Ποταμού Λέιτα εναντίον των Ούγγρων και δεν άφησε απογόνους. Έτσι η δυναστεία των Μπάμπενμπεργκ εξέλιπε το 1246.
Μεσοβασιλεία (1246–1278)
Ακολούθησε η Μεσοβασιλεία, μια περίοδος αρκετών δεκαετιών κατά την οποία αμφισβητήθηκε το καθεστώς της χώρας και κατά την οποία το δουκάτο του Φρειδερίκου Β' έπεσε θύμα ενός παρατεταμένου παιχνιδιού εξουσίας μεταξύ των αντίπαλων δυνάμεων. Κατά την περίοδο υπήρχαν πολλοί διεκδικητές του τίτλου, συμπεριλαμβανομένου του Βλαδίσλαου, Mαργράβου της Μοραβίας, γιου του Βασιλιά Βεγκέσλαου Α΄ της Βοημίας. Ο Βασιλιάς Βεγκέσλαος στόχευε στην απόκτηση του Δουκάτου της Αυστρίας παντρεύοντας τον Βλαδίσλαο με την ανιψιά του τελευταίου Δούκα Γερτρούδη, πιθανή κληρονόμο και διεκδικήτρια.
Σύμφωνα με το Privilegium Minus που εκδόθηκε από τον Αυτοκράτορα Φρειδερίκο Βαρβαρόσσα το 1156, τα αυστριακά εδάφη μπορούσαν να κληροδοτηθούν μέσω της γυναικείας γραμμής. Ο Βλαδίσλαος εξασφάλισε την υποταγή των αυστριακών ευγενών, αλλά πέθανε λίγο αργότερα, στις 3 Ιανουαρίου 1247, προτού μπορέσει να καταλάβει το δουκάτο. Ακολούθησε ο Χέρμαν του Μπάντεν το 1248. Διεκδίκησε επίσης το χέρι της Γερτρούδης αλλά δεν είχε την υποστήριξη των ευγενών. Ο Χέρμαν πέθανε το 1250 και την αξίωσή του παρέλαβε ο γιος του Φρειδερίκος (1249-1268), αλλά χωρίς αποτέλεσμα λόγω της εισβολής της Βοημίας στην Αυστρία.