cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Έσελον
Μέχρι το τέλος του 20ου αιώνα, το σύστημα που αναφερόταν ως "ΕΣΕΛΟΝ" φέρεται να είχε ήδη εξελιχθεί πέρα από τη στρατιωτική και διπλωματική του σκοπιμότητα, για να γίνει "ένα παγκόσμιο σύστημα κατασκοπίας ιδιωτικών και εμπορικών επικοινωνιών".
Όνομα
Η Προσωρινή Επιτροπή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για το Κατασκοπευτικό Σύστημα ΕΣΕΛΟΝ δήλωσε ότι, "Φαίνεται πιθανό, δεδομένων των ενδείξεων και τη ομοιομορφία των δηλώσεων από μια μεγάλη γκάμα ατόμων και οργανισμών, περιλαμβανομένων και Αμερικανικών πηγών, ότι το όνομά του είναι όντως ΕΣΕΛΟΝ, αν και αυτό αποτελεί σχετικά μικρή λεπτομέρεια".
Η πρώην υπάλληλος της NSA Margaret Newsham ισχυρίζεται ότι εργάστηκε στην εγκατάσταση και ρύθμιση του λογισμικού που αποτελεί το σύστημα ΕΣΕΛΟΝ όταν εργαζόταν στην εταιρεία Lockheed Martin, από το 1974 ως το 1984, στο Σάνιβέϊλ της Καλιφόρνια στις ΗΠΑ, και στο Μένγουιθ Χιλ στην Αγγλία. Τότε, σύμφωνα με τη Newsham, το κωδικό όνομα ΕΣΕΛΟΝ ήταν ο όρος της NSA για το ίδιο το δίκτυο υπολογιστών. Η Lockheed το αποκαλούσε P415. Τα προγράμματα του λογισμικού ονομαζόταν SILKWORTH και SIRE. Ένας δορυφόρος που ονομαζόταν VORTEX υπέκλεπτε επικοινωνίες. Μια εικόνα που υπάρχει στο ίντερνετ από ένα κομμάτι σχισμένο προφανώς από μια περιγραφή εργασίας εμφανίζει το Έσελον ανάμεσα σε πολλά άλλα κωδικά ονόματα.
Η Αγγλική εφημερίδα The Guardian συνόψισε τις δυνατότητες του συστήματος ΕΣΕΛΟΝ ως εξής:
«Ένα παγκόσμιο δίκτυο ηλεκτρονικών κατασκοπευτικών σταθμών που μπορούν να κρυφακούν τηλέφωνα, φαξ, και υπολογιστές. Μπορεί να παρακολουθεί τραπεζικούς λογαριασμούς. Οι πληροφορίες αυτές αποθηκεύονται στους υπολογιστές του Έσελον, που μπορούν να τηρούν εκατομμύρια καταγραφές για άτομα.
Επίσημα όμως, το Έσελον δεν υπάρχει .»
Δημόσιες αποκαλύψεις (1988–2000)
Η πρώτη αποκάλυψη για το σύστημα παρακολούθησης του ΕΣΕΛΟΝ προήλθε το 1988 από τη Margaret Newsham, υπάλληλο της εταιρείας Lockheed. Η Newsham είπε σε μέλος του Αμερικανικού Κογκρέσου ότι τα τηλεφωνήματα του Ρεπουμπλικανικού γερουσιαστή Strom Thurmond παρακολουθούνταν από την NSA. Οι έρευνες του Κογκρέσου καθόρισαν ότι, "η στόχευση Αμερικανών πολιτικών προσώπων δεν μπορεί να είχε προκύψει τυχαία, αλλά ήταν ενσωματωμένη εξ αρχής στο σύστημα.
Το 1996 δόθηκε μια λεπτομερείς περιγραφή του ΕΣΕΛΟΝ από τον Νεοζηλανδό δημοσιογράφο Nicky Hagerστο βιβλίο του του 1996 Secret Power – New Zealand's Role in the International Spy Network (Μυστική Δύναμη – Ο ρόλος της Νέας Ζηλανδίας στο Διεθνές Κατασκοπευτικό Δίκτυο). Δύο χρόνια αργότερα, το βιβλίο αυτό αναφέρθηκε στην αναφορά του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου με τίτλο "Μια αποτίμηση του Τεχνολογικού και Πολιτικού Ελέγχου" (An Appraisal of the Technology of Political Control) (PE 168.184).
Το Μάρτιο του 1999, για πρώτη φορά στην ιστορία, η κυβέρνηση της Αυστραλίας παραδέχτηκε ότι ειδήσεις για την άκρως απόρρητη Συμφωνία Ασφαλείας των UKUSA ήταν αλήθεια. Ο Martin Brady, ο διευθυντής της DSD (Defence Signals Directorate, η υπηρεσία αντικατασκοπίας της Αυστραλίας) είπε στο κανάλι Nine Network ότι η DSD "συνεργάζεται με αντίστοιχες υπηρεσίες αντικατασκοπίας στο εξωτερικό στο πλαίσιο της Συμφωνίας Ασφάλειας UKUSA".
Το 2000, ο James Woolsey, ο πρώην διευθυντής της CIA, επιβεβαίωσε ότι η Αμερικανική αντικατασκοπία χρησιμοποιεί συστήματα υποκλοπών και αναζητήσεις βάσει λέξεων κλειδιών για την παρακολούθηση Ευρωπαϊκών επιχειρήσεων.
Έρευνες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (2000–2001)
Οι δυνατότητες του προγράμματος και οι πολιτικές επιπτώσεις ερευνηθήκαν από επιτροπή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου κατά το 2000 και 2001 (με την αναφορά να δημοσιεύεται το 2001 ), με τη δημιουργία τον Ιούλιο του 2000 της Προσωρινής Επιτροπής για το Κατασκοπευτικό Σύστημα ΕΣΕΛΟΝ. Πρόεδρος ήταν ο Πορτογάλος πολιτικός Carlos Coelho, που είχε την ευθύνη των ερευνών στο παραπάνω διάστημα.
Το Μάιο του 2001 καθώς η επιτροπή οριστικοποίησε την αναφορά της για το σύστημα ΕΣΕΛΟΝ, μια αντιπροσωπία ταξίδεψε στην Ουάσιγκτον σε μια προσπάθεια να συναντηθεί με Αμερικανούς αξιωματούχος από τις υπηρεσίες CIA, DOC(Αμερικανικό Υπουργείο Εμπορίου) , και NSA. Όλες οι συναντήσεις ματαιώθηκαν από την Αμερικανική κυβέρνηση, και η επιτροπή αναγκάστηκε να τερματίσει πρόωρα το ταξίδι της. Σύμφωνα με ανταποκριτή το BBC το Μάιο του 2001 "Η Αμερικανική Κυβέρνηση ακόμα αρνείται να παραδεχτεί καν την ύπαρξη του Έσελον".
Τον Ιούλιο του 2001 η Προσωρινή Επιτροπή δημοσίευσε την τελική της αναφορά. Στις 5 Σεπτεμβρίου 2001, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ψήφισε την αποδοχή της αναφοράς της επιτροπής.
Επιβεβαίωση του ΕΣΕΛΟΝ (2015)
Δύο εσωτερικά δελτία της NSA από τον Ιανουάριο του 2011 και τον Ιούλιο του 2012, που δημοσιεύτηκαν ως μέρος των αποκαλύψεων Σνόουντεν από τον ιστότοπο The Intercept στις 3 Αυγούστου 2015, για πρώτη φορά επιβεβαίωσαν ότι η NSA χρησιμοποιούσε το κωδικό όνομα ΕΣΕΛΟΝ και παρείχε κάποιες λεπτομέρειες για τη σκοπό του προγράμματος: το ΕΣΕΛΟΝ ήταν μέρος ενός ευρύτερου προγράμματος με το κωδικό όνομα FROSTING, το οποίο δημιουργήθηκε από την NSA το 1966 για να συλλέγει να επεξεργάζεται δεδομένα από τηλεπικοινωνιακούς δορυφόρους. Το FROSTING είχε δύο υπό-προγράμματα :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηλεκτρονικός πόλεμος Κατηγορία:Κατασκοπεία Κατηγορία:Κυβερνοπόλεμος
Βιντσέντσο Κατένα
Βιογραφία
Τίποτα δεν είναι γνωστό για τη χρονολογία και τον τόπο γέννησης του Κατένα. Η πρώτη γνωστή καταγραφή του είναι σε μια επιγραφή στο πίσω μέρος της Laura του Τζορτζόνε, στην οποία περιγράφεται ως Cholego (συνεργάτης) του ζωγράφου. Το πρώιμο ύφος του Κατένα είναι, ωστόσο, πολύ πιο κοντά σε αυτό του Τζοβάννι Μπελίνι από το καινοτόμο έργο του Τζορτζόνε, και μόλις λίγα χρόνια μετά το θάνατο του Τζορτζόνε το 1510 άρχισε να εμφανίζεται η επιρροή του στην παραγωγή του Κατένα. Υπάρχουν περίπου δώδεκα υπογεγραμμένοι πίνακες από τον Κατένα, αν και μόνο ένας από αυτούς, το Μαρτύριο της Αγίας Χριστίνας (1520) στην εκκλησία της Santa Maria Mater Domini στη Βενετία, μπορεί να χρονολογηθεί με βεβαιότητα, από επιγραφή στο περιβάλλον μάρμαρό της. Οι διαθήκες του Κατένα καταδεικνύουν ότι ήταν άνθρωπος κάποιας οικονομικής ευμάρειας και ότι είχε φίλους σε ενετικούς ανθρωπιστικούς κύκλους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι της Αναγέννησης
Άγιος Ανδρέας, Άγιος Βικέντιος
Ο Άγιος Ανδρέας (αγγλικά και γαλλικά: Saint Andrew, και για συντομία St. Andrew) είναι μια από τις 6 ενορίες του Άγιου Βικέντιου και Γρεναδίνων στο νησί του Αγίου Βικέντιου. Πρωτεύουσα είναι η Λαγιού. Η ενορία καταλαμβάνει έκταση 29 τ.χλμ.. Έχει πληθυσμό 6.700 κατοίκων (απογραφή 2000) με πυκνότητα 231 κατοίκων ανά τ.χλμ. Βρίσκεται βορειοδυτικά της χώρας και νοτιοδυτικά του νησιού του Αγίου Βικεντίου.
Οι σημαντικότερες πόλεις είναι η Λαγιού, η Κάμντεν Παρκ, η Λοτζ, η Βερμόν, η Σωνσεΰ, η Κλαρ Βάλλεϋ, η Ντουμπουά, η Εντινμπορό, η Φρανσουά, η Μοντρός, η Πεμπρόκ, η Κεστέλ και η Ρεντεπσιόν.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Ανδρέας βρίσκεται βορειοδυτικά της χώρας και νοτιοδυτικά του νησιού του Αγίου Βικεντίου. Συνορεύει στα βόρεια με τον Άγιο Πατρίκιο, στα ανατολικά με την Καρλόττα και στα νοτιοανατολικά με τον Άγιο Γεώργιο.
Πόλεις
Οι σημαντικότερες πόλεις είναι η Λαγιού, η Κάμντεν Παρκ, η Λοτζ, η Βερμόν, η Σωνσεΰ, η Κλαρ Βάλλεϋ, η Ντουμπουά, η Εντινμπορό, η Φρανσουά, η Μοντρός, η Πεμπρόκ, η Κεστέλ και η Ρεντεπσιόν.
Παύλος Προσαλέντης
μικρογραφία|Το άγαλμα του [[Φρέντερικ Άνταμ στην Κέρκυρα|360x360εσ]] Ο Παύλος Προσαλέντης ο πρεσβύτερος (1784-1837) ήταν Έλληνας γλύπτης, ένας από τους τρεις κυριότερους εκπροσώπους της Επτανησιακής Σχολής στη γλυπτική.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 28 Ιουνίου 1784 στην Κέρκυρα. Στην πατρίδα του πήρε τα πρώτα μαθήματα σχεδίου και γλυπτικής από τον Ιταλό ξυλογλύπτη Λουίτζι Μπόσσι (Luigi Bossi). Το 1803 πήγε στη Ρώμη με τον φίλο του Δημήτριο Τριβώλη-Πιέρη και γράφτηκε στην Ακαδημία του Αγίου Λουκά (Accademia di San Luca), ενώ μαθήτευσε και κοντά στον κλασικιστή γλύπτη Αντόνιο Κανόβα (Antonio Canova). Επέστρεψε στην Κέρκυρα το 1806 και το 1808-1809 συμμετείχε στην ίδρυση της Ακαδημίας Επιστημών από τους Γάλλους. Το 1811 ίδρυσε την πρώτη Καλλιτεχνική Σχολή στην Ελλάδα, η οποία το 1815, με απόφαση του Άγγλου αρμοστή Θωμά Μαίτλαντ (Thomas Maitland), μετατράπηκε σε «Δημόσια των Ωραίων Τεχνών Ακαδημία».
Πέθανε στην Κέρκυρα την 1η Φεβρουαρίου 1837, καθώς οι συνεχείς χυτεύσεις είχαν προκαλέσει ανεπανόρθωτη βλάβη στον οργανισμό του. Γιος του ήταν ο Σπυρίδων Προσαλέντης.
Έργα
Από το 1806, που επέστρεψε στην Κέρκυρα, συμμετείχε σε κάθε μορφής καλλιτεχνική εργασία. Ως το 1808 εργαζόταν μαζί με τον Δημήτριο Τριβώλη-Πιέρη, τα σημαντικότερα έργα όμως τα έκανε μετά το θάνατο του φίλου του, και ιδιαίτερα από το 1815. Ανάμεσά τους η προτομή του Πλάτωνα το 1815, στην οποία χάραξε την επιγραφή ΕΡΜΟΓΛΥ / ΦΙΚΗΣ / ΑΥΘΙΣ ΤΕΧΝΗΣ / ΚΟΡΚΥΡΑΙΩΝ / ΔΕΙΓΜΑ ΠΡΩΤΟΝ / ΤΟΥΤΟ ΠΑΥΛΟΣ / ΕΠΟΙΕΙ ΑΩΙΕ. Η επιγραφή αυτή καθιστά την προτομή του Πλάτωνα σημαντική για την ιστορία της νεοελληνικής γλυπτικής ως σημείο εκκίνησης, ενώ εκείνη του Θωμά Μαίτλαντ (1821-1822) είναι η πρώτη που χυτεύθηκε σε χαλκό, καθώς ο Προσαλέντης ήταν ο πρώτος γλύπτης στην Ελλάδα που χύτευσε γλυπτά σε χαλκό. Φιλοτέχνησε επίσης ανδριάντες, ανάγλυφα για βάσεις αγαλμάτων και μυθολογικές συνθέσεις, ακολουθώντας την κλασικιστική παιδεία που είχε λάβει στην Ιταλία. Ακόμη, έκανε σχέδια για γλυπτά που εκτέλεσαν άλλοι καλλιτέχνες και σχεδίασε τις στολές των καθηγητών και των φοιτητών της Ιονίου Ακαδημίας. Πολλά από τα έργα του έχουν χαθεί και αρκετά έχουν μεταφερθεί στην Αγγλία από τους ιδιοκτήτες τους. Ανάμεσα σε αυτά που σώζονται είναι οι ανδριάντες των Άγγλων αρμοστών της Κέρκυρας Θωμά Μαίτλαντ (1821-1822) και Φρέντερικ Άνταμ (Frederic Adam) (1832), η προτομή του Φρέντερικ Άνταμ (1825) και τέσσερα ανάγλυφα στο βάθρο της, καθώς και τέσσερα ανάγλυφα στο βάθρο της προτομής του βασιλιά της Αγγλίας Γεωργίου Α΄ (1826), που φιλοτέχνησε ο Άγγλος γλύπτης Φράνσις Λέγκατ Τσάντρυ (Francis Legatt Chantrey). Εκμαγείο ενός από τα ανάγλυφα αυτά βρίσκεται στην Εθνική Πινακοθήκη. Έκανε επίσης τα σχέδια για το υπερφυσικού μεγέθους άγαλμα της Βρετανίας, που τοποθετήθηκε στην κορυφή της πρόσοψης του ανακτόρου των Αγίων Μιχαήλ και Γεωργίου στην Κέρκυρα, και τα σχέδια των αναγλύφων για τις μετόπες της πρόσοψης του ανακτόρου αυτού.
Παράλληλα με τις καλλιτεχνικές εργασίες ο Παύλος Προσαλέντης ασχολήθηκε και με τη διδασκαλία, διδάσκοντας σχέδιο και πλαστική τόσο ιδιωτικά όσο και στην Ιόνιο Ακαδημία, την οποία ίδρυσε το 1824 ο ελληνιστής και φιλέλληνας Φρέντερικ Νορθ, κόμης του Γκίλφορντ (Frederic North, 5th Earl of Guilford). Προσέφερε μάλιστα τις υπηρεσίες του χωρίς αμοιβή.
Το 1820 ονομάστηκε Ιππότης του Τάγματος των Αγίων Μιχαήλ και Γεωργίου και η αρμοστεία τον παρασημοφόρησε για την πολύπλευρη προσφορά του στην τέχνη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Έλληνες γλύπτες Κατηγορία:Οικογένεια Προσαλέντη
Σαρλ Πισεγκρύ
Παρά την αποστασία του, το όνομά του είναι ένα από τα 558 ονόματα αξιωματικών που αναγράφονται κάτω από την Αψίδα του Θριάμβου.
Πρώτα χρόνια και καριέρα
Ο Σαρλ Πισεγκρύ γεννήθηκε σε μια οικογένεια αγροτών στο Αρμπουά, στην πρώην επαρχία Φρανς-Κοντέ (τώρα στο νομό Ζυρά της Γαλλίας). Η πρώτη του εκπαίδευση έγινε στο κολλέγιο των μοναχών του Αρμπουά οι οποίοι τον έστειλαν στη στρατιωτική σχολή της Μπριγιέν-λε-Σατώ. Εκεί, δίδαξε μαθηματικά, και μεταξύ των μαθητών του ήταν ο νεαρός Ναπολέων Βοναπάρτης. Το 1783, μπήκε στο 1ο σύνταγμα πυροβολικού, όπου προήχθη γρήγορα στη θέση του υπολοχαγού και συμμετείχε για μικρό διάστημα στην Αμερικανική Επανάσταση.
Γαλλική επανάσταση
αριστερά|μικρογραφία|Σαρλ Πισεγκρύ εναλλ.=|μικρογραφία|200x200εσ|Σαρλ Πισεγκρύ Όταν ξέσπασε η Επανάσταση το 1789, έγινε ηγέτης της λέσχης των Ιακωβίνων στη Μπεζανσόν και προήχθη σε αντισυνταγματάρχη. Το 1791 εξελέγη διοικητής του 3ου τάγματος εθελοντών του νομού Γκαρ που εντάχθηκε στη στρατιά του Ρήνου. Από τις πρώτες μάχες, αποκαλύφθηκε η ικανότητα ελιγμών και το αποφασιστικό πνεύμα του.
Από το 1792, η υποστήριξη του Σαιν-Ζυστ και του Ροβεσπιέρου τον βοήθησε επίσης να ανέβει στα αξιώματα: ταξίαρχος τον Αύγουστο 1793, υποστράτηγος τον Οκτώβριο 1793 και έπειτα διοικητής της στρατιάς του Ρήνου την ίδια χρονιά.
Τον Φεβρουάριο του 1794 αντικατέστησε τον Ζαν-Μπατίστ Ζουρντάν στη διοίκηση της στρατιάς του Βορρά. Την αναδιοργάνωσε και ηγήθηκε της εκστρατείας στη Φλάνδρα, στις 7 Ιουλίου έφτασε στην Αμβέρσα, στο Άμστερνταμ στις 20 Ιανουαρίου 1795: νίκησε τον εχθρικό στρατό στο Κασέλ και στις σημερινές βελγικές πόλεις Κουρταί και Μενέν, πολιόρκησε και κατέλαβε τις ολλανδικές πόλεις Ντεν Μπος, Φένλο και Ναϊμέχεν και διέσχισε τον παγωμένο ποταμό Βάαλ. Τελείωσε την εκστρατεία δύο ημέρες αργότερα καταλαμβάνοντας τον ολλανδικό στόλο που ήταν αποκλεισμένος και ακινητοποιημένος στην παγωμένη ακτή του Ντεν Χέλντερ. Στις 14 Φεβρουαρίου 1795, μπήκε στο Χρόνινγκεν, στα βόρεια των Κάτω Χωρών: ολόκληρη η Ολλανδία καταλήφθηκε.
Κατά τη Θερμιδοριανή αντίδραση, βρέθηκε στο Παρίσι και πρόσφερε τις υπηρεσίες του στη Συμβατική καταπνίγοντας την εξέγερση της 12ης Ζερμινάλ έτους Γ' (1 Απριλίου 1795), και έλαβε τον τίτλο του «Σωτήρα της Πατρίδας». Στη συνέχεια τοποθετήθηκε διοικητής των στρατιών του Ρήνου, του Βορρά και του Σαμπρ-και-Μεύση.
Η προδοσία
μικρογραφία|Σαρλ Πισεγκρύ Την εποχή που ήταν γενικός διοικητής της στρατιάς του Σαμπρ-ε-Μεζ το 1795, ο Πισεγκρύ απέκτησε φιλικές σχέσεις με τους μοναρχικούς. Ένας βασιλικός πράκτορας, ο κόμης του Μπουρμόν, τον προσέγγισε και ο Πισεγκρύ δέχθηκε τις προτάσεις που του υποβλήθηκαν εξ ονόματος του πρίγκιπα του Κοντέ, αρχηγού της στρατιάς των Εμιγκρέδων.
Ο Πισεγκρύ δεσμεύτηκε να ενώσει το στρατό του με εκείνο των εμιγκρέ, να αναγνωρίσει τον Λουδοβίκο ΙΗ' και να βαδίσει κατά του Παρισιού. Από την πλευρά του, ο πρίγκιπας του Κοντέ θα έδινε στον Πισεγκρύ την κυβέρνηση της Αλσατίας, το κάστρο του Σαμπόρ, 1 εκατομμύριο σε μετρητά, 200.000 λίρες σε εισόδημα, την περιοχή του Αρμπουά, που θα έπαιρνε το όνομα του Πισεγκρύ και θα τον ονόμαζε στρατάρχη. Μέχρι την εκπλήρωση αυτών των υποσχέσεων, του έστειλαν έως και 900 λουδοβίκια κάθε φορά, τα οποία του παρέδιδε ο Βρετανός Υπουργός στην Ελβετία.
Αν και είχε γίνει ήρωας της Επανάστασης, η αδράνειά του ανάγκασε τον συνάδελφό του Ζουρντάν να ηττηθεί, πρόδωσε όλα τα σχέδιά του στον εχθρό και συμμετείχε στην οργάνωση συνωμοσίας για την επιστροφή στο θρόνο του Λουδοβίκου ΙΗ' ως βασιλιά της Γαλλίας. Οι ενέργειές του προκάλεσαν υποψίες, και, όταν πρόσφερε την παραίτησή του τον Οκτώβριο του 1795, έγινε αμέσως αποδεκτή (προς μεγάλη του έκπληξη). Αποσύρθηκε σε δυσμένεια, αλλά εξασφάλισε την εκλογή του στο Συμβούλιο των Πεντακοσίων τον Μάιο του 1797 ως ηγέτης των Βασιλικών και έγινε πρόεδρος του σώματος.
Μαζί με πολλούς άλλους φιλοβασιλικούς, συνελήφθη από την φρουρά του νομοθετικού σώματος μετά το πραξικόπημα της 18 Φρουκτιδόρ (4 Σεπτεμβρίου 1797). Καταδικάστηκε την επόμενη μέρα σε απώλεια της εξουσίας του και απέλαση στην Καγιέν, Γαλλική Γουιάνα. Μετά από λίγο καιρό διέφυγε στο Σουρινάμ και έφτασε στο Λονδίνο τον Ιούνιο 1798 όπου η κοινότητα των εμιγκρέ τον υποδέχθηκε θερμά. Στο Λονδίνο, υπηρέτησε στο στρατό του στρατηγού Αλεξάντρ Ρίμσκι-Κόρσακοφ και συμμετείχε στην εκστρατεία του στην Ελβετία κατά της Γαλλίας το 1799.
Συνωμοσία και θάνατος
μικρογραφία|Ο Θάνατος του Πισεγκρύ, πίνακας του Ζωρζ Μορώ ντε Τουρ, 1891 Τον Αύγουστο του 1803, ο Πισεγκρύ πήγε στο Παρίσι με τον Ζωρζ Καντουντάλ για να ηγηθεί μιας συνωμοσίας εναντίον του Πρώτου Υπάτου Ναπολέοντα Βοναπάρτη. Προδομένος από έναν σύντροφό του, ο Πισεγκρύ συνελήφθη στις 28 Φεβρουαρίου 1804 και φυλακίσθηκε στον πύργο του Ταμπλ, όπου, το πρωί της 6ης Απριλίου, βρέθηκε στραγγαλισμένος. Το άψυχο σώμα του έφερε μια μαύρη γραβάτα δεμένη σφιχτά γύρω από το λαιμό του.
Η κυβέρνηση ανέφερε ότι ο Πισεγκρύ είχε αυτοκτονήσει, αλλά ο Ναπολέων κατηγορήθηκε για ενορχήστρωση της δολοφονίας. Ωστόσο, υπάρχουν λίγες ενδείξεις ότι είχε εμπλακεί ο Ναπολέων. Οι υποστηρικτές του υποστηρίζουν συχνά ότι ο Ναπολέων δεν είχε τίποτα να κερδίσει από τη δολοφονία του Πισεγκρύ, ειδικά μετά την εκτέλεση του δούκα του Ανγκιέν, που εξόργισε τους μοναρχικούς σε όλη την Ευρώπη.
Ο Σαρλ Πισεγκρύ θάφτηκε στο κοιμητήριο Σαιντ-Κατρίν, ένα νεκροταφείο του Παρισιού το οποίο έκλεισε το 1824.
Το όνομά του είναι χαραγμένο στην Αψίδα του Θριάμβου στο Παρίσι (Βόρειος πυλώνας, Στήλη 3).
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλική Επανάσταση Κατηγορία:Γάλλοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Ονόματα χαραγμένα στην Αψίδα του Θριάμβου
Θεόδωρος Κάστανος
Ο Θεόδωρος Κάστανος, υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους εκπαιδευτικούς της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Ως παιδαγωγός, αποτέλεσε έναν από τους θεμέλιους λίθους της πνευματικής και πολιτιστικής ζωής της Αλεξανδρούπολης.
Βιογραφικό
Ο Θεόδωρος Κάστανος γεννήθηκε την 1η Δεκεμβρίου το 1886, σύμφωνα με το βιογραφικό που επισυνάφτηκε στη διδακτορική του διατριβή. Ωστόσο η κόρη του, Πόπη Κάστανου-Μινάρδου, σε συνέδριο στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, έκανε γνωστό πως ο πατέρας της Θεόδωρος Κάστανος, γεννήθηκε την 1η Δεκεμβρίου το 1888, στο Βροντάδο της Χίου. Ο πατέρας του ήταν ναυτικός, και αυτός μεγάλωσε με τη γιαγιά του Καλλιόπη αλλά και με ένα μακρινό του συγγενή τον Ιωάννη Γλύκα, που έγινε κηδεμόνας και μετέπειτα διδάσκαλος του. Τα πρώτα του γράμματα τα έμαθε στο Σχολείο του Αγίου Γεωργίου και κατόπιν στο Ελληνικό Σχολείο της Παναγίας της Μούτσαινας, όπου δίδασκε ο Ιωάννης Γλύκας και τέλος φοίτησε στο Γυμνάσιο της Χίου. Το 1904 πέρασε τις απολυτήριες εξετάσεις. Το 1912 κατατάχτηκε εθελοντικά στον Ελληνικό στρατό και πολέμησε κατά των Τούρκων στους Βαλκανικούς πολέμους. Κατηγορήθηκε ως νέος Σωκράτης, κυνηγήθηκε ανελέητα από το κατεστημένο, όπως είχαν κατηγορηθεί και οι Γληνός, Παπανούτσος κ.α. Οι διωγμοί, η παραγνώριση του έργου του, οι συκοφαντίες, έβλαψαν την υγεία του και αποδιοργάνωσαν τις αντιστάσεις του.
Σπουδές & Εργασία
Στα είκοσι του χρόνια, το 1908, διορίσθηκε ως δάσκαλος στο Βίκι Χίου, όπου και εργάστηκε κάτω από δύσκολες συνθήκες. Το 1913, η κοινότητα του Βροντάδο, συγκινημένη από την εργασία του νεαρού δασκάλου, του έδωσε υποτροφία από το Πρώιο Κληροδότημα και έτσι τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους βρίσκεται στο Πανεπιστήμιο της Ιένας στη Γερμανία για σπουδές Παιδαγωγικών και Φιλοσοφίας, όπου καλλιεργήθηκε η ιδέα της 'Νέας Αγωγής' και του 'Νέου Σχολείου'. Από το 1915-1918 σπούδασε επίσης Παιδαγωγικά, Φιλοσοφία και Πειραματική Ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου. Το 1920, επιστρέφει στην Ελλάδα, ως διδάκτωρ της Φιλοσοφίας και την ίδια χρονιά διορίζεται ως καθηγητής των Παιδαγωγικών και Διευθυντής Σπουδών στο Διδασκαλείο Θηλέων Θεσσαλονίκης. Για όλη του την προσφορά, το 1926, αμείφθηκε με μια μετάθεση στο Διδασκαλείο της Καστοριάς και το 1927, με τη μεταφορά του Διδασκαλείου στο Καρπενήσι παίρνει μετάθεση κι αυτός, όπυ συνεχίζει να το διευθύνει. Το 1929 μετατίθεται στη Φλώρινα, όπου διορίζεται Υποδιευθυντής.
Αρχιγένεια Εκπαιδευτήρια
Το 1921 διορίζεται ο πρώτος άντρας Διευθυντής στην ιστορία των Αρχιγένειων Εκπαιδευτηρίων στους Επιβάτες της Ανατολικής Θράκης, όπου μαζί με τον Αδαμάντιο Ταμβακίδη, Γυμνασιάρχη τότε των 40 Εκκλησιών, παραδίδουν παιδαγωγικά μαθήματα στους δασκάλους της Εκπαιδευτικής περιφέρειας Τυρολόης – Σηλυβρίας, στοχεύοντας στην αναδιοργάνωση των Εκπαιδευτηρίων.
Τον Οκτώβριο ωστόσο του επόμενου χρόνου, η διαταγή του Ελληνικού Στρατηγείου για την άμεση εκκένωση της Ανατολικής Θράκης από τον Ελληνικό Πληθυσμό τον έκαναν την τραγική φιγούρα που θα μετέφερε τα Αρχιγένεια μακρυά από την Ιστορική τους θέση. Αφού έδωσε εσπευσμένα εσπευσμένα πιστοποιητικά σπουδών στις δευτεροετείς φοιτήτριες του διδασκαλείου, μετέφερε το Ίδρυμα, αρχικά στην Παλιά Ορεστιάδα (Καραγάτς), όπου συγχωνεύτηκε με το Ζάππειον Ανώτερον Παρθεναγωγείον Αδριανουπόλεως. Εκεί δίδαξε για έντεκα περίπου μήνες, και όταν με την υπογραφή της συνθήκης της Λωζάνης, το Κάραγατς παραχωρήθηκε στους Τούρκους, με δικές του ενέργειες, μετέφερε τα εκπαιδευτήρια στην Αλεξανδρούπολη.
Στην Αλεξανδρούπολη ξεκίνησε πάλι με ζήλο την οργάνωση του νέου Ιδρύματος και με πολλή υπομονή και επιμονή ίδρυσε το Διδασκαλείο, από το οποίο το 1934 προέκυψε η Παιδαγωγική Ακαδημία Αλεξανδρουπόλεως, του οποίου υπήρξε ο πρώτος Διευθυντής.
Διδασκαλείο
Οι πρώτες σπουδάστριες προέρχονταν κατά 50% από τις σπουδάστριες του Αρχιγένειου Διδασκαλείου. Με πολύ κόπο και προσπάθεια, έπεισε τις ξεριζωμένες κοπέλες, που είχαν καταφύγει με τις οικογένειές τους σε διάφορα μέρη της Ελλάδας, να συνεχίσουν τις σπουδές τους στο νέο Διδασκαλείο της νέας πόλης. Οι υπόλοιπες σπουδάστριες προέρχονταν από γειτονικές πόλεις. Υπήρξε μόνο ένας σπουδαστής στην αρχή. Με αγώνα και κρατικές υποτροφίες, έπεισε τις νέες να εγγραφούν στο νεοσύστατο Διδασκαλείο.
Οικοτροφείο
Η ίδρυση οικοτροφείου ήταν αναγκαία. Πάλεψε ώστε να παραχωρηθεί από το Στρατό, το γνωστό στους παλιότερους «ξύλινο» οικοδόμημα της Λεωφόρου Βασ.Γεωργίου, για να στεγάσει το Διδασκαλείο και το Οικοτροφείο. Το Οικοτροφείο αργότερα μεταφέρθηκε στο Πασαλίκι. Στη συνέχεια συνέβαλε στην αποπεράτωση του κτηρίου της Παιδαγωγικής Ακαδημίας.
Βιβλία
Τα δύο βιβλία, που έγραψε ο Θ.Κάστανος είναι, 'Το Σχολείο Εργασίας' και 'Η Απολογία του Σχολείου Εργασίας'.
Το Σχολείο Εργασίας
Το πρώτο του σύγγραμμα, «Το Σχολείο Εργασίας στη θεωρία και στην πράξη», γράφτηκε στο Καρπενήσι και εκδόθηκε τον Απρίλη του 1929, στη Θεσσαλονίκη. Το Μάρτιο του 1930,και ενώ βρισκόταν στη Φλώρινα, προέβη στη δεύτερη έκδοση, αφού μέσα σε λίγο διάστημα εξαντλήθηκε. Στο βιβλίο αυτό, ο συγγραφέας, αναζητά τρόπους διάρθρωσης σχολικών χώρων και προβάλλει νέες μορφωτικές αξίες στην Ελληνική Εκπαίδευση. Μεταξύ των δύο εκδόσεων δεν παρατηρούνται αισθητές διαφορές.
Η Απολογία του Σχολείου Εργασίας
Για το πότε γράφτηκε και το πότε εκδόθηκε, δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες. Είναι γνωστό όμως ότι τον Ιανουάριο του 1996 επανεκδόθηκε στη Θεσσαλονίκη από τις εκδόσεις ΚΩΔΙΚΑΣ και αριθμεί 86 σελίδες. . Στην Απολογία αναφέρεται στη διδασκαλία στην ανώτατη βαθμίδα. Σκοπός του Σχολείου δεν πρέπει να είναι το 'σοφό παιδί' αλλά το 'ευτυχισμένο παιδί'.
Θάνατος
Στις 12 Φεβρουαρίου 1932, ο Θεόδωρος Κάστανος άφησε την τελευταία του πνοή στη Φλώρινα, όπου και κηδεύτηκε. Η κοινωνία της Φλώρινας τον έκλαιγε για πολλές εβδομάδες. Ο τοπικός τύπος του αφιέρωσε εγκωμιαστικές σελίδες. Οι σπουδαστές του Διδασκαλείου απείχαν από τα μαθήματα τους για μια εβδομάδα και φόρεσαν πένθιμη κορδέλα στο πέτο τους για σαράντα μέρες. Οι μαθητές του Δημοτικού έγραφαν εκθέσεις, γεμάτες ειλικρίνεια και οδύνη. Δάσκαλοι, καθηγητές, απλοί πολίτες ένιωθαν την αδικία να φουντώνει μέσα τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες εκπαιδευτικοί
2018 (αριθμός)
Το 2018 (δύο χιλιάδες δέκα οκτώ) είναι ο φυσικός αριθμός μετά το 2017 και πριν το 2019.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2018
Εθνική Πολωνίας U19 (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών U19 της Πολωνίας είναι το συγκρότημα που αντιπροσωπεύει τη χώρα της Πολωνίας σε διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης για αθλήτριες που δεν ξεπερνούν την ηλικία των 19 ετών. Είναι επίσης γνωστή ως Εθνική Πολωνίας Νεανίδων. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Πολωνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Polski Zwiazek Koszykówki).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γυναικων U19
Παρεκκλήσιο Νοτρ-Νταμ-ντυ-Ω
Ο νέος ναός χτίστηκε το 1955 και αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά έργα του Γαλλοελβετού αρχιτέκτονα Σαρλ-Εντουάρ Ζανρέ-Γκρι (Charles-Édouard Jeanneret-Gris), γνωστού ως Λε Κορμπυζιέ ''.
Το κτίριο σήμερα λειτουργεί ως θρησκευτικό κέντρο και είναι υπό την προστασία του ιδιωτικού ιδρύματος Association de l’Œuvre de Notre-Dame du Haut.
Προσελκύει 80.000 επισκέπτες κάθε χρόνο.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Σχέδιο όψης της εκκλησίας του 4ου αιώνα μ.Χ. Τα πρώτα σημάδια κατοχής του λόφου μας πηγαίνουν πίσω στην αρχαιότητα. Οι Ρωμαίοι χρειάζονταν ένα σημείο για να παρακολουθούν τον δρόμο προς τη Γερμανία και βρήκαν έναν λόφο στη Ρονσάν (Ronchamp) για να εγκατασταθούν. Στις αρχές του χριστιανικού Ευαγγελισμού, τον 4ο αιώνα μ.Χ., ένας γοτθικός ναός αφιερωμένος στην Παρθένο Μαρία αντικατέστησε έναν παγανιστικό βωμό που ήταν κτισμένος μέχρι τότε στην κορυφή του λόφου. Κατά τον Μεσαίωνα, η ενοριακή εκκλησία της Ρονσάν και των γύρω χωριών αφιερώθηκε στην "Παναγία του Σεπτέμβρη", γιορτάζοντας εκεί κάθε χρόνο στις 8 Σεπτέμβρη τη γέννηση της Παρθένου. Τον 18ο αιώνα η ανοικοδόμηση μιας νέας εκκλησίας στο κέντρο του χωριού μετέτρεψε τον ναό στην κορυφή του λόφου σε ένα απλό παρεκκλήσι για προσκύνημα, το οποίο για αυτόν τον λόγο κι ύστερα ονομάστηκε "Chapelle Notre-Dame du Haut" (ελεύθερη μετάφραση: "το παρεκκλήσι της Κυρίας μας των κορφών"). Εν μέσω της γαλλικής επανάστασης, το παρεκκλήσι πουλήθηκε ως εθνική περιουσία, όμως τέσσερις μεγάλες οικογένειες της Ρονσάν αποφάσισαν να το αγοράσουν το 1799 προκειμένου να επαναφέρουν τη μοναδική θεία επιρροή του στον κόσμο. Από τότε, αποτελεί κομμάτι ιδιωτικής περιουσίας υπό την επιμέλεια και της Μητρόπολης της Μπεζανσόν (Besançon), η οποία επιλέγει και διορίζει ιερέα έναν από τους ιερείς της Ρονσάν.
Το 1949, μια κρατική εταιρεία, την οποία είχαν προσλάβει απόγονοι των οικογενειών, που 150 χρόνια πριν είχαν αγοράσει το ιερό κτίσμα, έδωσε τη λύση για την ανοικοδόμηση του παρεκκλησιού. Με την υποστήριξη και την πρόταση της Μητροπολιτικής Επιτροπής Ιερών Τεχνών της Μπεζανσόν, την οποία συγκροτούσαν πρόσωπα όπως ο Φρανσουά Μάθιου (Fransois Mathew), ερευνητής ιστορικών μνημείων, και ο Αμπότ Λουσιέ Λεντιού (Abbot Lucien Leduer), η εταιρεία καλεί τον Λε Κορμπυζιέ, τον μόνο ικανό αρχιτέκτονα να ανακτήσει ένα νέο πνεύμα στη σύγχρονη ιερή αρχιτεκτονική της εποχής. Την άνοιξη του 1950, ο Λε Κορμπυζιέ, ενθαρρυμένος από τη φίλη του Μαρίς Ζαρντό (Maurice Jardot) και παρ' όλη την απροθυμία του, επισκέπτεται τον λόφο και τον ερωτεύεται. Το γύρω περιβάλλον του λόφου, η ποικιλομορφία του εδάφους καθώς κι η ιστορία του τον παρασύρουν, ερεθίζοντας τις σκέψεις και τα αισθήματα του για ένα νέο ιερό παρεκκλήσι. Ο Φρανσουά κι ο Λουσιέ είναι τώρα έτοιμοι να τον πείσουν. Έτσι λοιπόν, στις 4 Απριλίου του 1954 ξεκινά η ανοικοδόμηση του νέου ιερού ναού και την 25η Ιουνίου του 1955 το νέο παρεκκλήσι της Notre-Dame du Haut εγκαινιάζεται, παρουσία του ίδιου του Λε Κορμπυζιέ.
"I wanted to create a place of silence, prayer, peace, inner joy." ("Ήθελα να δημιουργήσω έναν χώρο ηρεμίας, προσευχής, ειρήνης, εσωτερικής χαράς.") λέει χαρακτηριστικά ο Λε Κορμπυζιέ κατά την ομιλία του στα εγκαίνια του νέου ιερού.
Το 1954 ο Le Corbusier ζήτησε -μάταια- από τον Edgar Varese, να συνθέσει ένα κατάλληλο κομμάτι μουσικής για το κτίριο.
Τοποθεσία
Ο ναός βρίσκεται σε ένα λόφο, κοντά στο Belfort της Ανατολικής Γαλλίας.
Αρχιτεκτονική
Την εποχή που ο Λε Κορμπυζιέ σχεδίασε τον νέο ναό, προσπάθησε να αποδώσει με γλυπτικό τρόπο την ουσιαστική του διάρθρωση στο χώρο, μην ακολουθώντας την τυπολογία του "κτιρίου-μηχανή" της εποχής του. Η βασική ιδέα του νέου κτιρίου στηρίχτηκε στη μορφή ενός άδειου οστράκου, από τη μορφή του οποίου διαμορφώθηκε η στέγη.
Η όλη κατασκευή εξελίχθηκε από μια ομάδα εργατών υπό την κατεύθυνση του αρχιτέκτονα Αντρέ Μεσονιέ, γεννημένος κάτοικος της περιοχής, έπειτα από την εξουσιοδότηση του Λε Κορμπυζιέ.
Η τομή
Ενδιαφέρον στοιχείο αποτελεί η κατασκευή της στέγης με τα καμπύλα δοκάρια στήριξης από σκυρόδεμα, πάνω στα οποία τοποθετούνται μικρές δοκίδες, που δημιουργούν τη βάση για την ανάπτυξη των καμπύλων σχημάτων από σκυρόδεμα της οροφής. Οι καμπύλες αυτές συμβάλλουν εξωτερικά στην οργάνωση της υδρορροής και εσωτερικά στην καλύτερη μετάδοση του ήχου.
Περπατώντας, κανείς προς το ιερό και έχοντας γύρω του αυτές τις διαφορετικές και ιδιαίτερες ποιότητες αντιλαμβάνεται και ερμηνεύει με το δικό του τρόπο την ιερότητα που μπορεί αυτός ο χώρος να έχει.
Συνθετικά στοιχεία και υλικά
Το παρεκκλήσι της Notre-Dame du Haut είναι κτισμένο με βάση έναν λευκό τοξοειδή τοίχο με ποικιλόμορφα ανοίγματα καλυπτόμενα από χρωματισμένο γυαλί, ο οποίος αποτελεί κομμάτι της νότιας όψης του κτίσματος. Οι τοίχοι είναι ανεξάρτητοι και αποκομμένοι από το κέλυφος της οροφής με μια μικρή σχισμή. Αποτελούνται από ένα σκελετό οπλισμένου σκυροδέματος πάνω στο οποίο στηρίχτηκε η εσωτερική και η εξωτερική επένδυση. Κατά την αρχική φάση της σύνθεσης ο ανατολικός τοίχος ήταν τόσο λεπτός που έμοιαζε με τέντα σκηνής. Ο νότιος τοίχος είναι παχύτερος και πιο κωνικός από τους άλλους. Η μορφή της στέγασης, εμπνευσμένη από το κέλυφος του καβουριού, είναι φτιαγμένη από χυτό σκυρόδεμα. Με υλικά όπως σκυρόδεμα, πέτρα, ξύλο, χυτοσίδηρο, χαλκό, σμάλτο και γυαλί, ο Λε Κορμπυζιέ δημιουργεί ένα αριστούργημα έκπληξης φωτός και φωτεινότητας. Όσον αφορά τις κατασκευαστικές ποιότητες και τη χωρική οργάνωση, στα δύο βασικά στοιχεία της σύνθεσης, που δίδεται έμφαση, είναι: υλικό και το φως. Κάτω από το δραματικό φωτισμό, το λευκό, κοκκώδες σκυρόδεμα των τοίχων και το τραχύ σκυρόδεμα της στέγης συναντώνται οι λείες ομοιογενείς όψεις της “μηχανής της ζωής”, που υποβαστάζουν το βάρος του στοιχείου που συμβολίζει τον ανθρώπινο μόχθο.
Πέραν του παρεκκλησιού ο Λε Κορμπυζιέ σχεδίασε άλλα δύο έργα: το Καταφύγιο των Προσκυνητών (L’Abri du Pelerin) και την Οικία του Εφημέριου Ιερέα (La Maison du Chapelain). Επίσης, σχεδίασε και ανύψωσε την Πυραμίδα της Ειρήνης, ένα μνημείο τιμής προς τους στρατιώτες πεσόντες που έδωσαν μάχη και σκοτώθηκαν για την απελευθέρωση της Ρονσάν το 1944, την οποία τοποθέτησε στην κορυφή του λόφου κοντά στο παρεκκλήσι.
Το 1959, ο Λε Κορμπυζιέ, σε μια επίσκεψη του στη Ρονσάν, είπε: "Ευχαριστώ όλους εκείνους που λειτουργούν το παρεκκλήσι, έχω ανταμειφθεί."
Συσχέτιση
αριστερά|μικρογραφία|Παναγιά η Θεοκτίστη, Ικαρία “..Η αρχιτεκτονική είναι μια τροφή του πνεύματος και όχι ένα επάγγελμα..”
LeCorbusier, 1936
Η Ιερά μονή: Οσία Θεοκτίστη η Λεσβία, στην Ικαρία.
Ο Παρθενώνας: Στο θεολογικό πρόγραμμα της μεταπολεμικής περιόδου του Λε Κορμπυζιέ, η Ρονσάν αναφέρεται ως "η νέα Ακρόπολη". Ένας χαρακτηρισμός που δικαιολογείται από τον θαυμασμό που έδειξε ο Λε Κορμπυζιέ προς τον Παρθενώνα και την Ελληνική αρχαιότητα κατά τη διάρκεια των ταξιδιών του στην Ελλάδα.
Ως ιστορικά μνημεία
Το παρεκκλήσι της Notre-Dame du Haut 1967
Το καταφύγιο των προσκυνητών 2004
Η οικία του εφημέριου 2004
Η πυραμίδα της ειρήνης 2004
Ως πολιτιστική κληρονομιά 20ου αιώνα
Το παρεκκλήσι αποτελεί το πρώτο μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς του 20ου αιώνα, για την Franche-Comté, από το 1999.
Επιγραφή στον κατάλογο της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO
Το παρεκκλήσι της Notre-Dame du Haut αποτελεί ένα από τα αρχιτεκτονικά έργα του Λε Κορμπυζιέ, μία συνεισφορά στη μοντέρνα αρχιτεκτονική, όπως περιγράφεται στη λίστα της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO, από την 17η Ιουλίου του 2016.
Φρα Καρνεβάλε
μικρογραφία| Πορτρέτο σε προφίλ, 1470 ([[Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης (Βιέννη)|Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης, Βιέννη)]] μικρογραφία| Η Ιδανική Πόλη που αποδίδεται στον Φρα Καρνεβάλε, στη συλλογή του Μουσείου Τέχνης Walters Ο Φρα Καρνεβάλε (Fra Carnevale OP, περ. 1420-1425 – 1484) ήταν Ιταλός ζωγράφος του Quattrocento, που δραστηριοποιήθηκε κυρίως στο Ουρμπίνο. Ευρέως θεωρούμενος ως ένας από τους πιο αινιγματικούς καλλιτέχνες, ο Καρνεβάλε έχει μόνο εννέα έργα που μπορούν να του αποδοθούν οριστικά. Τα περισσότερα από αυτά έχουν αμφισβητηθεί ακόμη και ως αυθεντικά αποδιδόμενα στον Καρνεβάλε σε διάφορα σημεία της ιστορίας.
Ιστορικό υπόβαθρο
μικρογραφία| Καρνεβάλε - Ο Ευαγγελισμός, [[Εθνική Πινακοθήκη της Ουάσιγκτον|Εθνική Πινακοθήκη Τέχνηςt, Ουάσιγκτον]] Γεννήθηκε στο Ουρμπίνο, και εισήλθε στην τάξη των Δομινικανών το 1449 με το όνομα Fra 'Carnevale ή Carnovale. Ήταν μαθητής του ζωγράφου από τη Φερράρα Αντόνιο Αλμπέρτι. Ο Farquhar ισχυρίζεται ότι ήταν ο δάσκαλος του Τζοβάννι Σάντι. Μεταξύ 1445-1446, εργάστηκε στο εργαστήριο του Φιλίππο Λίππι στη Φλωρεντία. Στη συνέχεια, λίγο πριν από το 1450, επέστρεψε στο Ουρμπίνο και εντάχθηκε στο Τάγμα των Δομινικανών. Τοπικοί μελετητές παρουσιάζουν στοιχεία για τις δραστηριότητές του μεταξύ 1456 και 1488. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, μαθήτευσε με τον Φρα Γιάκοπο Βένετο. Έλαβε παραγγελία για το ρετάμπλ στο del Corpus Domini, αλλά τελείωσε το έργο του σε αυτό το 1456. Το 1467, στο τοπικό αρχείο καταγράφεται η πληρωμή του για το ρετάμπλ της Santa Maria della Bella. Από τα αρχεία, γνωρίζουμε επίσης ότι ήταν επιμελητής του San Cassiano del Cavallino και εντάχθηκε στο Confraternità di Santa Croce.
Για αιώνες, η μόνη αναφορά στον Καρνεβάλε υπήρχε στο "Οι ζωές των καλλιτεχνών" του Τζορτζο Βαζάρι Εδώ, ο Βαζάρι αναφέρθηκε στον Καρνεβάλε ως Carnovale da Urbino, ζωγράφο του ρετάμπλ στη Santa Maria della Bella στο Urbino, καθώς και την επιρροή πίσω από την αρχιτεκτονική του Μπραμάντε του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη. Το Λεξικό του Masters of Disegno του Baldinucci ανέφερε τον Φρα Καρνεβάλε ως μαθητή που ήταν γνωστός στους τοπικούς μελετητές με φήμη για την αριστεία στην τέχνη της προοπτικής. Αυτοί οι μελετητές του απέδωσαν επίσης το ρετάμπλ. Η Storia Pittorica dela Italia του Λουίτζι Λάντσι αναφέρει τον Φρα Καρνεβάλε σημειώνοντας ότι «ο Μπραμάντε και ο Ραφαήλ μελέτησαν το έργο του, καθώς τίποτα καλύτερο τότε δεν μπορούσε να βρεθεί στο Ουρμπίνο». Αν και ήταν αρκετά σκληρός κατά την κρίση της προοπτικής που χρησιμοποιήθηκε στο ρετάμπλ, ήταν εξίσου κολακευτικός για την αρχιτεκτονική. Ήταν επίσης αρχιτέκτονας για τις πύλες του San Domenico στο Ουρμπίνο, παρέχοντας θεμέλιο για τη χρήση προοπτικής και έμφασης στην αρχιτεκτονική στους πίνακές του.
Ο Καρνεβάλε περιβάλλόταν από εξέχοντα μέλη της τοπικής κοινωνίας, συμπεριλαμβανομένου του δικηγόρου Guido Bonclerici, γενικού αναπληρωτή του επισκόπου Giovanni Battista Mellini, του Ottaviano Ubaldini που κατείχε εξουσία στην Αυλή του Ουρμπίνο και του Matteo di Cataneis που ήταν κοντά στους Κυβερνήτες του Ουρμπίνο. Οι πίνακές του αντικατοπτρίζουν αυτήν την εμπειρία στον ελιτιστικό πολιτισμό της κοινωνίας του, ακόμη περισσότερο από ό, τι θα περίμενε κανείς από το μέλος μιας εξέχουσας θρησκευτικής τάξης. Εντός του Τάγματός του, ήταν ένας πνευματικός ασκητής με το όνομα «carnevale», που σημαίνει «δανεικός».
Επιρροές
Τα πρώτα έργα του Καρνεβάλε έδειξαν την επιρροή του Ντομένικο Βενετσιάνο. Ωστόσο, βάσει μιας πληρωμής που έλαβε ο Φρα Καρνεβάλε για λογαριασμό του Αντόνιο Αλμπέρτι, η υπόθεση είναι ότι μαθήτευσε με αυτόν τον ζωγράφο τη δεκαετία του 1430. Φθάνει στη Φλωρεντία το 1445 "ως μαθητής όχι μαθητευόμενος" που υπονοεί ότι η πρώιμη εκπαίδευσή του ήταν στο Μάρκε, πιθανώς υπό τον μοναχό Γιάκοπο Βενέτο. Ωστόσο, ένα άλλο έγγραφο τον συνδέει με τον Αλμπέρτι. " Ο Λίππι αναγνωρίστηκε ως «ένα χωνευτήριο για καλλιτεχνικά πειράματα με“τη γενεά του 1425.”»
Επιστρέφοντας στο Ουρμπίνο, εκείνη την εποχή ξεκίνησε ένα αρχιτεκτονικό έργο και έφερε καλλιτέχνες από τη Φλωρεντία, όπως ο Μάζο ντι Μπαρτολομέο  και ο Λούκα ντελλα Ρόμπια.
Οι τύποι του προσώπου και η τεχνική του για αρθρώσεις πτυχών υφασμάτων αναγνωρίζονται από τον Πιέρο ντέλλα Φραντσέσκα. Αν και οι πίνακές του θεωρούνται ευρέως ως προοπτικά ανακριβείς, χρησιμοποιεί το μοτίβο των αρχιτεκτονικών υποβάθρων προς όφελός του, στηρίζοντας την ακρίβεια του ύφους του στην επίδραση του έργου του ως αρχιτέκτονα. Ο Lomazzo κατέγραψε τον Καρνεβάλε ως αρχιτέκτονα και η τοιχοποιία για τον καθεδρικό ναό στο Ουρμπίνο αποδίδεται στον Καρνεβάλε.
Έργα ζωγραφικής
Ο πίνακας, " Η ιδεώδης πόλη ", που αναφέρεται πολύ συχνά σε βιβλία σχετικά με τη θεωρία και την ιστορία του αστικού σχεδιασμού και βρίσκεται σήμερα στο Walters Art Museum στη Βαλτιμόρη, είναι ένας από τους τρεις πίνακες με παρόμοιο στιλ και αναμφισβήτητα αποδίδεται στον Φρα Καρνεβάλε. Ωστόσο, ο πίνακας αποδίδεται από άλλους στον Φραντσέσκο ντι Τζόρτζο Μαρτίνι, εν μέρει λόγω της μεγαλύτερης σημασίας του τελευταίου στην Αυλή του Ουρμπίνο και επειδή ο πίνακας αναφέρεται σε αρχιτεκτονικά θέματα στα οποία αναφέρεται στην αρχιτεκτονική του πραγματεία που προήλθε από την ελαφρώς νωρίτερα δημοσιευμένη πραγματεία του Λέον Μπαττίστα Αλμπέρτι. Αυτός ο πίνακας δείχνει την έντονη αίσθηση και γνώση της αρχιτεκτονικής του Καρνεβάλε. Η γραμμική προοπτική και οι τρισδιάστατες λεπτομέρειες των προσόψεων του κτηρίου είναι άψογες, όλα στο ύφος του έργου του Καρνεβάλε.
Μόνο ένα από τα έργα του Καρνεβάλε υπάρχει ακόμη στην αρχική του θέση: στο Ουρμπίνο. Ο Καρνεβάλε ζωγράφισε την εσοχή Federico da Montelfeltro στο Δουκικό Ανάκτορο. Τα οκτώ άλλα έργα που αποδίδονται στον Καρνεβάλε περιλαμβάνουν το ρετάμπλ της Santa Maria della Bella (επίσης γνωστό ως πάνελ Barberini ή The Birth of the Virgin ), ένα επίμηκες πάνελ στο Palazzo Staccoli, Η Παρουσίαση της Παναγίας στο Ναό, Ο Ευαγγελισμός, η Στεφανίωση της Παναγίας με τους Λίππι, τη Σταύρωση, τον Άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή στην Έρημο και ένα Πορτρέτο του Ανθρώπου. Αρκετά από αυτά τα έργα αμφισβητούνται συχνά όσον αφορά το χέρι του Καρνεβάλε - Η στέψη της Παναγίας με τον Λίππι, η Σταύρωση, ο Άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής στην έρημο και το πορτρέτο του ανθρώπου έχουν όλες αντικρουόμενες απόψεις σχετικά με την προέλευσή τους. Παρ 'όλα αυτά, η έκθεση των έργων του Καρνεβάλε στο Μιλάνο το 2004 απέδωσε οριστικά αυτά τα εννέα στον καλλιτέχνη αδελφό του Ουρμπίνο. αριστερά|μικρογραφία| Φρα Καρνεβάλε - Η Γέννηση της Θεοτόκου Η Γέννηση της Παναγίας και η Παρουσίαση της Παναγίας στο Ναό, που αποδίδονται σήμερα στον Καρνεβάλε, είναι δύο πάνελ τα οποία σήμερα εκτίθενται εν μέρει στο Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης και σε ένα τμήμα στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Βοστώνης. Τα πάνελ ήταν μέρος ενός ρετάμπλ που ανατέθηκε για λογαριασμό της Santa Maria della Bella στο Ουρμπίνο το 1467. Το ρετάμπλ έγινε γνωστό ως "πάνελ Barberini", όταν τα τμήματά του μεταφέρθηκαν στη Ρώμη από τον Αντόνιο Μπαρμπερίνι το 1632. Και τα δύο τμήματα είναι σύγχρονα στη σύλληψή τους, ενώ δείχνουν ανθρωπιστικά - αρχαία ενδιαφέροντα. Οι αρχιτεκτονικές πτυχές είναι και πάλι ισχυρές και πρωτοπόρες και υπάρχει μεγάλη λεπτομέρεια στα ρωμαϊκά ανάγλυφα των κτιρίων. Αυτά τα ανάγλυφα αντικατοπτρίζουν την αρχιτεκτονική του δουκικού ανακτόρου στο Ουρμπίνο. Το παιχνίδι του φωτός στις πτυχώσεις των ενδυμάτων και η σκιά και το φως των κτιρίων είναι ένα άλλο χαρακτηριστικό του Καρνεβάλε. Η Γέννηση της Παναγίας είναι μη συμβατική στη σύνθεσή της, καθώς το Βρέφος δεν βρίσκεται στην πρώτη γραμμή και το επίκεντρο του πίνακα, ενώ στην Παρουσίαση της Παναγίας στο Ναό ο Καρνεβάλε επιλέγει να τοποθετήσει τρεις μορφές στον ψηλό βωμό, αντί του παραδοσιακού Εβραίου ιερέα. Η ιστορία της ζωής της Παναγίας εμφανίζεται στα ανάγλυφα των κτιρίων ενώ δείχνει συμβολισμό σε ειδωλολατρικό παρελθόν.
Το 1930, τα πάνελ Barberini εμφανίστηκαν στην «Έκθεση Ιταλικής Τέχνης» στη Βασιλική Ακαδημία του Λονδίνου. Ήταν καλοδεχούμενοι και αναγνωρισμένοι, εν μέρει λόγω της αβέβαιης απόδοσής τους. Τα πάνελ στάλθηκαν μαζί σε μια έκθεση των έργων του Καρνεβάλε το 2004 στο Μιλάνο. Εκείνη την εποχή, υπήρχαν μόνο εννέα πίνακες που αποδόθηκαν οριστικά στο Καρνεβάλε, αν και υπάρχουν εικασίες ότι άλλα έργα δεν έχουν ακόμη αποδοθεί στον Καρνεβάλε και ότι υπάρχουν άλλα έργα του σε ιδιωτικές συλλογές. Η έκθεση του Μιλάνου περιελάμβανε έργα που υποτίθεται ότι προέρχονται από τον Καρνεβάλε, προκειμένου να προωθήσουν τη θεωρητική συζήτηση σχετικά με την πραγματική απόδοση.
Ο Ευαγγελισμός βρίσκεται επί του παρόντος στην Εθνική Πινακοθήκη στην Ουάσιγκτον, DC. Αυτό το κομμάτι δείχνει την οξεία προοπτική των κτιρίων όπως και στα άλλα έργα του, φωτεινά χρώματα στα κτίρια και ενδύματα με βαθιές πτυχώσεις και σχισμές στο ύφασμα. Εδώ και πάλι, ο Καρνεβάλε είναι μη παραδοσιακός, θέτοντας τη σκηνή σε εξωτερικούς χώρους σε έναν δρόμο.
Ένα πορτρέτο ενός άνδρα, ένα από τα αμφιλεγόμενα έργα, μοιάζει σχεδόν με ρωμαϊκό ανάγλυφο από ένα από τα κτίρια στους άλλους πίνακες του Καρνεβάλε, αλλά με προσθήκη χρώματος. Οι βαθιές, σμιλεμένες λεπτομέρειες των μαλλιών θυμίζουν το στυλ ζωγραφικής που χρησιμοποιείται για το βαρύ κυματιστό ύφασμα στα πάνελ Barberini . Η λεπτομέρεια των μυών και των φλεβών στο λαιμό είναι πολύ φυσιολογική. Αυτός ο πίνακας, ωστόσο, δεν έχει τη συνήθη ζωντάνια του χρώματος που είναι γνωστή στο έργο του Καρνεβάλε.
Διαμάχη περιβάλλει τους τέσσερις πίνακες, τον Άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή, τη Σταύρωση, τον Άγιο Πέτρο και τον Άγιο Φραγκίσκο, σχετικά με το αν ήσαν από το ίδιο ρετάμπλ. Η εξέταση της ξυλουργικής των πάνελ που πραγματοποιήθηκε για την έκθεση στο Μητροπολιτικό Μουσείο καταδεικνύει ότι, παρά τις αποκλίσεις στις διαστάσεις των ζωγραφισμένων επιφανειών, τα τέσσερα έργα προέρχονται, πράγματι, από ένα μόνο πολύπτυχο. Η Σταύρωση είχε αποδοθεί στο παρελθόν στους Τζοβάννι Μποκκάτι (Giovanni Boccati), Πιέρο ντέλλα Φραντσεσκα και Ντομένικο Βενετσιάνο, αλλά δεδομένου ότι ο πίνακας αναφερόταν περισσότερο στα ύφος της τέχνης της Λομβαρδίας σε σχέση με το φλωρεντινό ύφος των έργων του Λίππιi ή του Βενετσιάνο, τελικά αποδόθηκε στον Καρνεβάλε. Όταν παρατηρούνται και τα τέσσερα αυτά πάνελ, εμφαίνεται η πυκνή επεξεργασία της υφασμάτινης κουρτίνας με τις βαθιές σκιές της, ωστόσο υπάρχει μια ευαισθησία στον τρόπο με τον οποίο έχουν ζωγραφιστεί τα κύρια σημεία. Ακόμα και οι βράχοι στο παρασκήνιο της Σταύρωσης μιάζουν να είναι κατασκευασμένοι από ύφασμα αντί για στέρεο πέτρωμα.
Σχέδια
Το Libro de 'Disegni περιέχει ένα άλλο σχέδιο που πιθανότατα ολοκληρώθηκε από τον Φρα Καρνεβάλε. Αυτή η απεικόνιση ένδεκα αρσενικών γυμνών αποδόθηκε αρχικά στον Ντομένικο Βενετσιάνο, αλλά μάλλον ολοκληρώθηκε μεταξύ 1445 και 1450 όταν ο Καρνεβάλε μαθήτευε με τον Φιλίππο Λίππι.
Ένα άλλο σύνολο σχεδίων έχει μια πιο αμφιλεγόμενη απόδοση στον Καρνεβάλε, που προέρχετσι από το στέμμα της Παναγίας του Λίππι. Μέσα σε αυτό το καλλιτεχνικό δημιούργημα, υπάρχουν δύο αναπαραγωγές που πιθανόν να έχουν ολοκληρωθεί από τον Καρνεβάλε. μια γυναίκα που στέκεται και ένας μοναχός που γονατίζει. Λόγω του γεγονότος ότι πρόκειται για αναπαραγωγές άλλων έργων, η απόδοση στον Καρνεβάλε είναι λιγότερο βέβαιη.
Γραμμές Νάσκα
Οι γραμμές δημιουργήθηκαν σκάβοντας την κοκκινωπή επιφάνεια της ερήμου, έως ότου φανεί το ασπριδερό στρώμα άμμου που βρίσκεται από κάτω. Υπάρχουν εκατοντάδες απλές γραμμές ή γεωμετρικά σχήματα, και περισσότερα από 70 σχέδια ζώων, πτηνών, ιχθύων και ανθρώπων. Οι μεγαλύτερες φιγούρες έχουν μήκος μεγαλύτερο των 200 μέτρων. Η σημασία των γραμμών αποτελεί αμφιλεγόμενο ζήτημα για τους επιστήμονες.
Φρα Καρνεβάλε
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι της Αναγέννησης
Γραμμές Νάσκα
Χάρη στο ξηρό, και σταθερό κλίμα της περιοχής, καθώς και στη γεωγραφική απομόνωση της, το μεγαλύτερο μέρος των γραμμών έχει συντηρηθεί. Παρόλα αυτά εξαιρετικά ασυνήθιστες κλιματικές αλλαγές μπορούν να αλλοιώσουν τα σχέδια.
Ανακάλυψη και κατασκευή
Αντίθετα με την κοινή πεποίθηση ότι οι γραμμές και οι μορφές είναι ορατές μόνο κατά την πτήση, στην πραγματικότητα είναι ορατές και από τους πρόποδες των γειτονικών βουνών. Ανακαλύφθηκαν αρχικά από τον Περουβιανό αρχαιολόγο Toribio Mejía Xesspe, ο οποίος τις εντόπισε κατά τη διάρκεια πεζοπορίας στους λόφους το 1927 και τις ανέφερε προς συζήτηση σε συνέδριο στη Λίμα το 1939.
Τα εύσημα του πρώτου μελετητή που μελέτησε σοβαρά τις Γραμμές της Νάσκα αποδίδονται στον Paul Kosok, ιστορικό από το Πανεπιστήμιο του Long Island. Ενώ ήταν στη χώρα το 1940-41 με στόχο τη μελέτη των αρχαίων αρδευτικών συστημάτων, πέταξε πάνω από τις γραμμές και συνειδητοποίησε ότι μία από αυτές είχε το σχήμα πουλιού. Το χειμερινό ηλιοστάσιο του Νοτίου Ημισφαιρίου αποτέλεσε μια επιπλέον συγκυρία που συνεισέφερε στο να εντοπίσει τη σύγκλιση των γραμμών. Ξεκίνησε να μελετά το πώς μπορεί να δημιουργήθηκαν οι γραμμές ενώ παράλληλα προσπάθησε να προσδιορίσει τη σκοπιμότητά τους. Στην προσπάθειά του να κατανοήσει το σκοπό των Γραμμών της Νάσκα τον συνέδραμε η Μαρία Ράιχε, μια Γερμανίδα μαθηματικός και αρχαιολόγος. Πρότειναν μια από τις αρχικές αιτίες για την ύπαρξη των μορφών: να αποτελέσουν δείκτες στον ορίζοντα που να προσδιορίζουν το σημείο όπου ανέτειλαν ο ήλιος και άλλα ουράνια σώματα. Αρχαιολόγοι, ιστορικοί και μαθηματικοί έχουν όλοι πασχίσει να προσδιορίσουν το σκοπό των γραμμών.
Ο καθορισμός του τρόπου με τον οποίο δημιουργήθηκαν διευκολύνθηκε όταν έγινε αντιληπτός ο λόγος για τον οποίο δημιουργήθηκαν. Οι μελετητές διατύπωσαν τη θεωρία ότι ο λαός Νάσκα θα μπορούσε να έχει χρησιμοποιήσει απλά εργαλεία και εξοπλισμό ελέγχου για να κατασκευάσει τις γραμμές. Αρχαιολογικές έρευνες έχουν εντοπίσει στο τέλος κάποιων από τις γραμμές ξύλινους πασσάλους στο έδαφος, γεγονός που υποστηρίζει αυτή τη θεωρία. Η Ραδιοχρονολόγηση Άνθρακα 14 ενός τέτοιου πασσάλου αποτέλεσε τη βάση για τον καθορισμό της ηλικίας του πολύπλοκου σχεδίου. Ο μελετητής Joe Nickell από το Πανεπιστήμιο του Κεντάκι κατάφερε να αναπαράγει της μορφές χρησιμοποιώντας εργαλεία και τεχνολογία που ήταν διαθέσιμη στο λαό Νάσκα. Το National Geographic χαρακτήρισε την εργασία του «αξιοσημείωτη στην ακρίβειά της» όταν τη σύγκρινε με τις πραγματικές γραμμές. Με προσεκτικό σχεδιασμό και απλές τεχνολογίες, μια μικρή ομάδα ατόμων θα μπορούσε να αναπαράγει ακόμα και τις μεγαλύτερες μορφές μέσα σε λίγες μέρες, χωρίς οποιαδήποτε εναέρια βοήθεια.
Στο έδαφος, οι περισσότερες από τις γραμμές σχηματίζονται από μία ρηχή τάφρο βάθους μεταξύ 10 cm (3,9in) και 15 cm (5,9in). Τέτοιες τάφροι δημιουργήθηκαν αφαιρώντας τα, καλυμμένα με οξείδιο του σιδήρου, καφε-κόκκινα χαλίκια που καλύπτουν την επιφάνεια της ερήμου Νάσκα. Με την αφαίρεση αυτού του στρώματος αμμοχάλικου εμφανίζεται στον πυθμένα της τάφρου ένα ανοιχτόχρωμο στρώμα γης που έρχεται σε έντονη χρωματική αντίθεση με την περιβάλλουσα επιφάνεια του εδάφους. Αυτό το υπόστρωμα έχει υψηλή περιεκτικότητα υδροξειδίου του ασβεστίου, το οποίο σκληραίνει με την πρωινή δροσιά και σχηματίζει ένα προστατευτικό στρώμα που προφυλάσσει τις γραμμές από τον άνεμο, εμποδίζοντας με αυτό τον τρόπο τη διάβρωση.
Οι Νάσκα "σχεδίασαν" αρκετές εκατοντάδες απλές αλλά τεράστιες καμπυλόγραμμες μορφές ζώων και ανθρώπων με αυτήν την τεχνική. Συνολικά το πόνημα των εργασιών στο χώμα είναι κολοσσιαίο και πολύπλοκο: η περιοχή που περιλαμβάνει τις γραμμές είναι περίπου 500 τετραγωνικά χιλιόμετρα και οι μεγαλύτερες φιγούρες εκτείνονται ως και περίπου 270 μέτρα. Μετρήσεις για τις φιγούρες έδωσαν αποτελέσματα που περιλαμβάνουν τα 93 μέτρα για το Κολιμπρί, τα 134 μέτρα για τον Κόνδορα, τα 93x58 μέτρα για τον Πίθηκο και τα 47 μέτρα για την Αράχνη. Το εξαιρετικά ξηρό, χωρίς ανέμους και σταθερό κλίμα της περιοχής Νάσκα έχει διατηρήσει τις γραμμές σε πολύ καλή κατάσταση. Η έρημος Νάσκα είναι μια από τις ξηρότερες στη Γη και διατηρεί μια θερμοκρασία γύρω στους 25°C καθ' όλη τη διάρκεια του έτους. Η έλλειψη ανέμων έχει βοηθήσει στο να μην σκεπαστούν οι γραμμές και να μείνουν ακάλυπτες και ορατές ως σήμερα.