cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Secret Combination (τραγούδι)
Ελληνικός Τελικός 2008
Ο εθνικός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός της Ελλάδας, η ΕΡΤ, διοργάνωσε έναν εθνικό τελικό για τους τρεις συμμετέχοντες, τον Ελληνικό Τελικό 2008 για να επιλέξει τον συμμετέχοντα στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2008. Στις 27 Φεβρουαρίου 2008, ο τελικός πραγματοποιήθηκε στο Αθηνών Αρένα στην Αθήνα, με το "Secret Combination" να έχει να αντιμετωπίσει το "A Chance to Love" της Χρύσπας και το "Always and Forever" του Κώστα Μαρτάκη. Η Καλομοίρα εμφανίστηκε στη σκηνή με ένα κοντό φόρεμα, συνοδευόμενη από τέσσερις άντρες χορευτές, δύο εκ των οποίων εμφανίστηκαν με την Έλενα Παπαρίζου στο Κίεβο στο. Στην αρχή της παράστασης, οι τέσσερις χορευτές την κράτησαν, ενώ ξαπλώνει στην αγκαλιά τους. Η παράσταση τελειώνει με τον καθένα από τους χορευτές, χωρίς πουκάμισο και με ένα γράμμα ζωγραφισμένο στον καθένα, παρατάσσοντας για να γράφει τη λέξη "αγάπη" στα αγγλικά (love). Στο τέλος της ψηφοφορίας, η οποία αποτελούνταν από κριτική επιτροπή και τηλεοπτική ψηφοφορία, το "Secret Combination" ανακοινώθηκε ως το τραγούδι που κέρδισε, λαμβάνοντας το 50,3% των συνολικών ψήφων.
Στο Βελιγράδι
Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού της Eurovision 2008 πραγματοποιήθηκε στην Αρένα του Βελιγραδίου στο Βελιγράδι της Σερβίας και αποτελούνταν από δύο ημιτελικούς στις 20 και 22 Μαΐου, αντίστοιχα, και τον τελικό στις 24 Μαΐου 2008. Σύμφωνα με τους κανόνες της Eurovision, όλες οι χώρες, εκτός από τη διοργανώτρια χώρα και τις "Μεγάλες Τέσσερις" (Γαλλία, Γερμανία, Ισπανία και Ηνωμένο Βασίλειο), έπρεπε να προκριθούν από έναν ημιτελικό για να διαγωνιστούν στον τελικό: οι δέκα πρώτες χώρες από κάθε ημιτελικό προκρίνονταν στον τελικό. Για την εμφάνισή του στην Eurovision, το "Secret Combination" άλλαξε, με μικρές αλλαγές στην εισαγωγή και τη χορωδία. Η Καλομοίρα παρουσίασε το τραγούδι 19ο (τελευταίο) στον πρώτο ημιτελικό. Ο Κώστας Καπετανίδης ήταν καλλιτεχνικός σκηνοθέτης, ενώ ο Τζούλιανο Μπούλκου οργάνωσε τη χορογραφία, η οποία περιελάμβανε τρεις χορευτές. Η Βικτώρια Χαλκίτη και ο Νεκτάριος Γεωργιάδης παρείχαν υποστηρικτικά φωνητικά. Υπήρχε ένα μεγάλο βιβλίο στη σκηνή, από το οποίο η Καλομοίρα βγήκε, σύμφωνα με το στίχοι του τραγουδιού "ένα ανοιχτό βιβλίο" ("an open book"). Την ίδια στιγμή, η Καλομοίρα άλλαξε τη στολή της από ροζ φόρεμα σε ασημένια μίνι φούστα. Το "Secret Combination" τερμάτισε πρώτο, κερδίζοντας 156 βαθμούς, εξασφαλίζοντας έτσι μια θέση στον τελικό.
Ρομά
Άλλες θεωρήσεις
Σύμφωνα με άλλες θεωρήσεις, οι Ρομά είναι ο ομηρικός λαός Σίντιες, μεταλλοτεχνίτες από τη Λήμνο, όμως φαίνεται ότι η ομοιότητα στο όνομα είναι απλώς συμπτωματική, ή ο λαός των "Σιγύννων", τους οποίους περιέγραψε ο Ηρόδοτος. Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι οι Σιγύννες ζούσαν πέρα από τον Ίστρο (αρχαία ονομασία του ποταμού Δούναβη) και ντύνονταν όπως οι Μήδοι, ενώ επίσης αναφέρει ότι οι Σιγύννες θεωρούν τους εαυτούς τους απόγονους των Μήδων. Η θεωρία αυτή εξετάστηκε και απορρίφθηκε πειστικά στις αρχές του 20ου αιώνα σε φιλοσοφικές βάσεις από τον Μ. Γκάστερ. Κατ' άλλους οι Ρομά είναι προϊστορική φυλή που ζει στην Ευρώπη από την εποχή του χαλκού, όμως ούτε αυτή έχει αποδοχή σήμερα. Ο Κώστας Φαλτάιτς τους είχε ταυτίσει βάσει προσωπικής έρευνας με τον αρχαίο λαό Κίκονες, κάτι που δεν επιβεβαιώνεται από τη σύγχρονη έρευνα.
Secret Combination (τραγούδι)
Στο Βελιγράδι
Η Καλομοίρα έκανε μια επανάληψη της ημιτελικής απόδοσής της στον τελικό της Eurovision που πραγματοποιήθηκε στις 24 Μαΐου 2008, ως το απόλυτο φαβορί για τη νίκη. Παρουσίασε το "Secret Combination" 21η σε σειρά εμφάνισης εκείνο το βράδυ, μετά το Αζερμπαϊτζάν και πριν από την Ισπανία. Ο Τόνι Νεοφύτου του Ελληνικού Ραδιοφώνου του Λονδίνου σχολίασε ότι "οπτικά, η παρουσίαση ήταν αρκετά εθιστική και δελεαστική, με μια εκπληκτικά πανέμορφη Καλομοίρα, με τις δυνατότητες της σε χορό και τραγούδι και τους τρεις άντρες ακροβάτες-χορευτές της. Το πορφυρό τέχνασμα σκαλισμένο από το γιγαντιαίο βιβλίο σε μέγεθος ζωής, αποδείχθηκε έξυπνο. Το χορογραφημένο Τσιφτετέλι στο διάλειμμα είχε προκαλέσει ένα εκπληκτικό οπτικό παιχνίδι". Αφού ηγήθηκε αρχικά στην ψηφοφορία, η Καλομοίρα τερμάτισε στην τρίτη θέση πίσω από τη Ρωσία και την Ουκρανία, κερδίζοντας 218 βαθμούς. Το τραγούδι έλαβε 12 πόντους (το μέγιστο) από το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γερμανία, την Αλβανία, τον Άγιο Μαρίνο, την Κύπρο και τη Ρουμανία.
Ρομά
Άφιξη στην Ευρώπη και εξάπλωση σε ολόκληρο τον κόσμο
thumb|Διαφήμιση πώλησης Ρομά σκλάβων στη Ρουμανία: "Για πώληση εξαίρετοι δουλοπάροικοι ή σκλάβοι Τσιγγάνοι. Δια μέσου μιας δημοπρασίας στο μοναστήρι του Αγίου Ηλία στις 8 Μαΐου 1852, συμπεριλαμβάνονται 18 άνδρες, 10 αγόρια, 7 γυναίκες και 3 κορίτσια σε καλή κατάσταση". Περνώντας από το Πακιστάν, την Περσία, την Αρμενία και τη Μικρά Ασία, έφτασαν στην Ευρώπη, όπου στη συνέχεια εξαπλώθηκαν στις περισσότερες περιοχές της ηπείρου και αργότερα στην Αμερική. thumb|Τσιγγάνα στην [[Πολωνία.]] Από τη γλώσσα των Τσιγγάνων συμπεραίνεται ότι πρέπει να έζησαν για σημαντικό χρονικό διάστημα σε περιοχές ελληνόφωνες και σλαβόφωνες από τις οποίες πήραν σημαντικό λεξιλόγιο. Έχει υποτεθεί με κάποια εύλογα επιχειρήματα ότι ακόμα και οι χαρακτηρισμοί Ρόμ και Ρομάνι με τους οποίους αυτοπροσδιορίζονται οι Ευρωπαίοι Τσιγγάνοι μπορεί να προέρχονται από το βυζαντινό «Ρωμαίοι» και «Ρωμανία».
Πιστεύεται ότι οι Τσιγγάνοι πέρασαν στην Ευρώπη μέσω Αρμενίας και Βυζαντινής αυτοκρατορίας, αφού προηγουμένως εμφανίστηκαν στην Περσία περί το τέλος του 9ου αιώνα. Δεν είναι γνωστό πότε μετανάστευσαν στην Αρμενία, παρατηρείται όμως ότι σε όλες τις διαλέκτους των Ευρωπαίων Τσιγγάνων υπάρχει σημαντικός αριθμός αρμενικών λέξεων. Η μετανάστευσή τους προς τα βυζαντινά εδάφη πιστεύεται ότι έγινε ώστε να αποφύγουν τις επιδρομές των Σελτζούκων.
Secret Combination (τραγούδι)
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Ρομά
Άφιξη στην Ευρώπη και εξάπλωση σε ολόκληρο τον κόσμο
Αναφορές για την ύπαρξη Τσιγγάνων στην Κωνσταντινούπολη υπάρχουν από τα μέσα του 11ου αι. Από εκεί πέρασαν στη Θράκη και στη συνέχεια σε άλλα μέρη της Ευρώπης υπό την πίεση της προέλασης των Οθωμανών.
Σε βυζαντινό κείμενο πιθανώς του 14ου αι. οι τσιγγάνοι αναφέρονται ως «κατζίβελοι» και ως κοσκινοποιοί, μια τέχνη που ασκούσαν έως πρόσφατα. Σε μερικά κείμενα ο όρος «τζιγγάνος» χρησιμοποιείται ως υποτιμητικό και σκωπτικό.
Οι πρωιμότερες αναφορές για την παρουσία τσιγγάνων στη Θράκη και τα Βαλκάνια είναι του 14ου αι. αλλά δεν είναι γνωστό πότε έφτασαν εκεί. Το γεγονός ότι αναφέρονται ως μόνιμα εγκατεστημένοι στην Πελοπόννησο ή άλλα μέρη της Ελλάδας και τα Ιόνια τον 14ο και αρχές 15ου αι. δείχνει ότι πιθανώς είχαν ζήσει εκεί νωρίτερα ως νομάδες. Βενετικό κείμενο του 1444 αναφέρει κάποιον Ιωάννη Τσιγγάνο (Johannes cinganus) ο οποίος ήταν «δρουγγάριος των τσιγγάνων». Αυτό υποδεικνύει ότι υπήρχε οργανωμένο σώμα τσιγγάνων υπό στρατιωτικό διοικητή (δρουγγάριο). Εγκατάσταση τσιγγάνων υπήρχε και στη Μεθώνη όταν ήταν υπό Βενετική διοίκηση, οι οποίοι αναφέρονται από Δυτικούς περιηγητές που πήγαιναν προς τους Αγίους Τόπους. Ένας από αυτούς αναφέρει το 1384 τους τσιγγάνους ως «ρομνίτες» (Romniti) που ζούσαν έξω από τα τείχη, ενώ ο περιηγητής ζωγράφος Έμπερχαρντ Ρόιβιχ περιλαμβάνει τους καταυλισμούς τους σε ζωγραφική απεικόνιση της Μεθώνης τον 15ο αιώνα. Αυτή η κοινότητα των τσιγγάνων ασκούσε κυρίως την τέχνη της σιδηρουργίας.
Με την κατάκτηση της Μεθώνης και των άλλων βενετικών αποικιών από τους Τούρκους περί το 1500, πολλοί τσιγγάνοι, επειδή ήταν χριστιανοί και δεν ήθελαν να ζήσουν υπό τουρκική διοίκηση, έφυγαν προς τα Ιόνια νησιά, την Ιταλία και άλλα μέρη της Ευρώπης, εφοδιασμένοι από τους Βενετούς με συστατικές επιστολές προς διάφορους Δυτικούς ηγεμόνες. Όμως στην Κέρκυρα αναφέρεται η παρουσία τσιγγάνων από το δεύτερο μισό του 14ου αιώνα. Εκεί ήταν αρκετοί σε πληθυσμό ώστε να σχηματίσουν ένα «τσιγγανικό φέουδο» που ανήκε σε διάφορες εύπορες οικογένειες έως ότου καταργήθηκε η φεουδαρχία στα τέλη του 19ου αιώνα. Τσιγγάνοι ζούσαν και στις δυτικές ακτές της Ηπείρου, της Αλβανίας και Δαλματίας καθώς και στη Ρουμανία τουλάχιστον από τα τέλη του 14ο αιώνα, δηλ. πριν από την Τουρκική κατάκτηση.
Για την προέλευση του ονόματος «ατσίγγανοι» ή «ατζίγγανοι» έχουν γίνει διάφορες υποθέσεις. Κάποιοι θεωρούν ότι είναι ένα ινδικό ή περσικό όνομα που έφεραν μαζί τους ερχόμενοι στο Βυζάντιο, το οποίο οι βυζαντινοί προσάρμοσαν στο οικείο προς αυτούς «αθίγγανοι», που ήταν το όνομα μιας χριστιανικής αίρεσης. Άλλοι πιστεύουν ότι το «ατσίγγανοι» προέκυψε από τους αιρετικούς «αθίγγανους» και προσαρμόστηκε στους Ρομά επειδή και οι δύο ομάδες είχαν τη φήμη των μάγων.
Υπολογίζεται ότι μέχρι το 15ο αιώνα οι Ρομά είχαν ολοκληρώσει τη μετανάστευσή τους σε ολόκληρη την Ευρώπη. Κατά την Οθωμανική αυτοκρατορία περισσότεροι Ρομά ήρθαν στα Βαλκάνια ως υπηρέτες, τεχνίτες αλλά και ως βοηθητικό προσωπικό του οθωμανικού στρατού. Αργότερα, κατά τις μαζικές μεταναστεύσεις προς την Αμερική μεγάλος αριθμός Ρομά μετακινήθηκε προς τον Νέο Κόσμο.
thumb|Μνημείο στο Βερολίνο αφιερωμένο στη μνήμη των Σίντι και Ρομά που δολοφονήθηκαν από τους Ναζί. Μέχρι το 1860 οι Ρομά χρησιμοποιούνταν ως σκλάβοι. Η δίωξή τους κορυφώθηκε στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πόλεμου όπου οι Ρομά εκτελέστηκαν στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως, μαζί με ομοφυλόφιλους, Εβραίους, κομμουνιστές και Μάρτυρες του Ιεχωβά. Επίσης χρησιμοποιήθηκαν κατά την εκτέλεση ιατρικών πειραμάτων. Επειδή δεν υπάρχουν ακριβή στοιχεία, είναι αδύνατο να εκτιμηθεί με ακρίβεια ο πραγματικός αριθμός τους αλλά εικάζεται πως είναι μεταξύ 500.000 έως 2.000.000.
Τα Κομμουνιστικά καθεστώτα μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο δημιούργησαν νόμους που απαγόρευαν την Ρομανί γλώσσα και χιλιάδες γυναίκες υποχρεώθηκαν σε υποχρεωτική στείρωση τις δεκαετίες 1970 και 1980. Μετά την πτώση των Κομμουνιστικών καθεστώτων οι Ρομά συνεχίζουν να αποτελούν θύματα ρατσισμού και να αντιμετωπίζουν προβλήματα ανεργίας. Πολλές φορές έχουν καταγραφεί επιθέσεις νεοναζιστών κατά Ρομά.
Προγράμματα κοινοτικής δράσης Ε.Ε.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ο μεγαλύτερος διεθνής χορηγός για τη βελτίωση της κατάστασης των κοινοτήτων των Ρομά. Μέσω του προγράμματος PHARE η Ε.Ε. χορήγησε περισσότερα από 77 εκατ. ευρώ για σχέδια σχετικά με τη στέγαση και τις συνθήκες διαβίωσης των Ρομά στην Ουγγαρία, την Τσεχία, τη Σλοβακία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία προ της ένταξης των χωρών αυτών στην Ε.Ε.
Το πρόγραμμα κοινοτικής δράσης για την καταπολέμηση των διακρίσεων που έχει υπογράψει και η Ελλάδα ολοκληρώθηκε με την έκδοση της Οδηγίας 2000/43/ΕΚ περί εφαρμογής της αρχής της ίσης μεταχείρισης προσώπων ασχέτως φυλετικής ή εθνοτικής τους καταγωγής.
Γλώσσα
Η γλώσσα των Ρομά, είναι η Ρομανί ή "Ρομανές". Ανήκει στον κλάδο των Ινδοάριων γλωσσών της ινδικής υποηπείρου και συγγενεύει με τις διάφορες ανάμεικτες γλωσσικές διαλέκτους της Ινδίας. Στις διάφορες περιοχές που κατοικούν Ρομ έχουν διαμορφωθεί πολλές τοπικές διάλεκτοι, επηρεασμένες από τις τοπικές γλώσσες. Οι διαφορετικές μορφές Ρομανί που βρίσκονται σε όλη την Ευρώπη έχουν επίσης πολλές λέξεις Περσικές, σύγχρονες και Βυζαντινές Ελληνικές λέξεις, καθώς και Σλαβικές και Ρουμανικές. Για παράδειγμα στην Ελλάδα επίσημα έχουμε 2 διαλέκτους, τη Ρομανί Νοτίας και Βορείας Ελλάδας. Οι λόγιοι θεωρούν τις προσμίξεις αυτές εκφυλισμό της «άλλοτε καθαρής ινδικής γλώσσας» των Ρομά. Το Ελληνικό κράτος δεν έχει εισάγει τη Ρομανί στα σχολεία, μία επιλογή που έχει δεχτεί κριτική και που αναμφισβήτητα υπονομεύει τις δυνατότητες των παιδιών Ρομά για επιτυχημένη σχολική πορεία.
Πληθυσμός
Υπάρχουν εκτιμήσεις σύμφωνα με τις οποίες υπάρχουν 12 εκατομμύρια Ρομά παγκοσμίως. Στην Ευρώπη, ο πληθυσμός τους υπολογίζεται περίπου στα 8 με 10 εκατομμύρια άτομα,. Οι περισσότεροι ζουν στην Ευρώπη, σε χώρες όπως:
Οι Έλληνες Ρομά έχουν 114 σωματεία πανελλήνια (Συνομοσπονδία Ελλάδος) με 300 χιλιάδες εγγεγραμμένα μέλη, ενώ το 2006 συγκρότησαν και πολιτικό κόμμα με τον τίτλο "Ασπίδα-Ρομ" (Ανεξάρτητη Συσπείρωση Πολιτών Ιδιαίτερου Αυτοπροσδιορισμού ΡΟΜ).
Θρησκεία
thumb|Η θρησκευτικότητα των Ρομά εκφράζεται με τα ομαδικά προσκυνηματικά ταξίδια που πραγματοποιούν κάθε χρόνο, όπως στην εορτή της [[Κοίμηση της Θεοτόκου|Κοίμησης της Θεοτόκου με την προσέλευσή τους στην Παναγία της Τήνου.]] Η θρησκεία λειτουργεί πολλαπλά στη ζωή των Τσιγγάνων, καθώς πέρα απ’ την λατρευτική πρακτική, είναι παράλληλα εκδήλωση προσαρμογής των ίδιων στην περιβάλλουσα κοινωνία και ταυτόχρονα συμβάλλει σε ψυχολογική ισορροπία και πολιτιστική και κοινωνική αναδιοργάνωση της τσιγγάνικης κοινότητας.
Οι Ρομά χαρακτηρίζονται από μεγάλη προσαρμοστικότητα στο θέμα της θρησκείας. Δεν έχουν κάποια δική τους χαρακτηριστική θρησκεία, αλλά υιοθετούν την επικρατούσα θρησκεία κάθε περιοχής κατοικίας τους, όπως και τα έθιμά της. Σήμερα οι διάφορες φυλές είναι πιστές στο θρήσκευμα της χώρας που κατοικούν.
Σε πρώτη καταγραφή στην Κρήτη, αναφέρονται ως Χριστιανοί Ορθόδοξοι από το 1832. Στη Δυτική Ευρώπη αναφέρονται ως καθολικοί, ενώ η Καθολική Εκκλησία αναφέρει ονόματα ιερέων, μοναχών και ενός Καρδιναλίου με τσιγγάνικη καταγωγή. Στη Ρουμανία υπάρχουν ιερείς ορθόδοξοι τσιγγάνοι. Στην Τουρκία οι περισσότεροι είναι Μουσουλμάνοι. Μουσουλμάνοι τσιγγάνοι υπάρχουν επίσης και στη Θράκη. Κατά κύριο λόγο οι Ρομά στην Ελλάδα είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι είτε κατοικούν σε ξεχωριστούς οικισμούς είτε στον κύριο ιστό των πόλεων (π.χ. Φοίνικας Καλαμαριάς).
Στοιχείο έκφρασης της θρησκευτικότητας των Ρομά αποτελούν τα ομαδικά προσκυνηματικά ταξίδια που πραγματοποιούν κάθε χρόνο. Η τάση αυτή στην Ελλάδα εκφράζεται κυρίως τον Δεκαπενταύγουστο στην εορτή της Κοίμησης της Θεοτόκου με την προσέλευση πλήθους Ρομά οικογενειών στην Παναγία της Τήνου και ακολουθούν τα προσκύνηματα στον Άγιο Ιωάννη τον Ρώσο στην Εύβοια, στον Άγιο Συμεών στο Μεσολόγγι κ.α.
Πολιτισμός
Η σημαντικότερη γιορτή των Ρομά είναι η γιορτή της Άνοιξης (Εντερλέζι). Έντονο έθιμο όλων των τσιγγάνων είναι να χορεύουν τσιφτετέλι.
Η Παγκόσμια Ημέρα των Ρομά γιορτάζεται στις 8 Απριλίου.
Θύματα διακρίσεων
Εξαιτίας του νομαδικού τρόπου ζωής τους και της έλλειψης επιθυμίας ή/και δυσκολίας προσαρμογής στον τρόπο ζωής της πλειοψηφίας των υπόλοιπων κατοίκων κάθε περιοχής οι Ρομά έχουν πέσει συχνά θύματα διακρίσεων. Συχνά αρνητικά στερεότυπα είναι αυτά του "κλέφτη", του "άσχημου", του "επαγγελματία ζητιάνου", του "τσιγγούνη" κ.ά. Στην Ελλάδα, τουλάχιστον, οι αρνητικοί συνειρμοί εναντίον των Ρομά συντηρούνται εν μέρει κυρίως από την εμφάνιση τους, τον τρόπο ζωής τους και από την εξώθηση πολλών Ρομά στην εγκληματικότητα. Με βάση επιστημονικές εργασίες, οι Ρομά στην Ελλάδα, στερούνται βασικά δικαιώματα όπως η εκπαίδευση και η εργασία
Το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ) κατήγγειλε τον Σεπτέμβριο του 2006 ότι στην Ελλάδα "την τελευταία δεκαετία παρατηρείται η μεγαλύτερη παράνομη έξωση Ρομά", ενώ παράλληλα είναι σε έξαρση η εξύβριση των υπερασπιστών των δικαιωμάτων τους, με τη συμβολή και των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Μάλιστα αναφέρεται ότι «ήδη την 1η Σεπτεμβρίου 2006 κατατέθηκε ερώτηση στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης από τον εισηγητή για θέματα μειονοτήτων, σοσιαλιστή βουλευτή Λετονίας Μπορίς Τσίλεβιτς».
Διάσημοι Ρομά
Κάποιοι διάσημοι Τσιγγάνοι ή τσιγγάνικης καταγωγής είναι οι παρακάτω:
Βιβλιογραφία
Δημήτρης Κιτσίκης,"Το χιλιόχρονο πλανητικό μυστήριο του αθιγγανισμού", Τρίτο Μάτι, τεύχος 146, Μάϊος 2006, σσ.22-28.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες της Ελλάδας Κατηγορία:Νομαδικές φυλές Κατηγορία:Λαοί της Ινδίας
<references group="lower-greek" />
Κέβης εκ Θηβών
150px|right|thumb|Εξώφυλλο από έκδοση του 1521, του έργου Πίνακας του Κέβη Ο Κέβης ήταν μαθητής επιστήθιος του Σωκράτη και του Φιλόλαου και φίλος του Σιμμία. Καταγόταν από τη Θήβα. Ήταν ένας από τους ομιλητές στον διάλογο Φαίδων του Πλάτωνα. Το λεξικό Σούδα και ο Διογένης ο Λαέρτιος των αναφέρουν ως συγγραφέα τριών διαλόγων, της Εβδόμης, του Φρύνιχου και του Πίνακα. Το έργο Πίνακας διασώζεται, όμως θεωρείται έργο άγνωστου μεταγενέστερου συγγραφέα, του 1ου αιώνα π.Χ.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Θηβαίοι Κατηγορία:Πυθαγόρειοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Μαθητές του Σωκράτη
Κύπελλο Ελλάδος καλαθοσφαίρισης γυναικών 2005-2006
To Κύπελλο Ελλάδος καλαθοσφαίρισης γυναικών 2005-2006 ξεκίνησε στις 18 Σεπτεμβρίου 2005 με τους αγώνες της πρώτης φάσης και τελείωσε στις 5 Μαρτίου 2006 με τον τελικό μεταξύ των Εσπερίδων και του Α.Ο. Σπόρτιγκ. Το κύπελλο κατέκτησαν οι Εσπερίδες Καλλιθέας για πρώτη φορά στην ιστορία τους.
Τελική φάση
Η τελική φάση (Final Four) διεξήχθη στην Αθήνα, στις 4 και 5 Μαρτίου 2006.
Πηγές
Γυναικων 2005 2006 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 2005 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 2006
Φεμινισμός στον Τρίτο κόσμο
Αν και οι γυναίκες του τρίτου κόσμου ήταν ανέκαθεν εμπλεκόμενες στο φεμινιστικό κίνημα, το κριτικάρουν γιατί είναι εθνοκεντρικό και δεν λαμβάνει υπόψιν του τις μοναδικές εμπειρίες των γυναικών από τις χώρες του τρίτου κόσμου. Οι γυναίκες του τρίτου κόσμου κατηγορούν τους βασικούς Δυτικούς φεμινιστές πως θεωρούν τις εμπειρίες των γυναικών ως ομογενείς, βασισμένες στις προοπτικές των μεσοαστών λευκών Δυτικών γυναικών. Στα πλαίσια αυτής της συζήτησης εντάσσεται και ο Αφρικανικός φεμινισμός. Αποτελεί ακόμα δουλειά εν εξελίξει αλλά συνδεόμενες με αυτόν είναι αρχές όπως “γούμανισμ” (womanism/Walker 1983, Ogunyemi 1985, Kolawale 1997), “Αφρικάνα γούμανισμ” (Africana womanism/Hudson-Weems 1993), “Motherism” (Acholonu 1995), “Stiwanism” (Ogundipe-Leslie 1994), “negofeminism” (Nnaemeka 1995), “φεμαλισμός” (femalism), “Μαύρος φεμινισμός” (Kohrs-Amissah 2002) ή “ακτιβισμός φύλου και φεμαλισμός”
Το βασικό ενδιαφέρον εδώ είναι η δημιουργία χώρων για τη συμμετοχή των γυναικών στην διαχείριση της κοινωνίας τους μέσα από την πρόσβαση για παράδειγμα στην εκπαίδευση, την υγεία και τη στέγαση.
Το μεγάλο μέγεθος της Αφρικής και οι πολυπλοκότητες των θεμάτων από διαφορετικές περιοχές καθιστά δύσκολη την ύπαρξη ενός και μόνο Αφρικανικού φεμινισμού. Μεταξύ άλλων, η συζήτηση εδώ έχει δύο πλευρές: όσους αυτοαποκαλούνται φεμινιστές και όσους όχι.
Άλλες κοινές σκέψεις είναι πως δεν υπάρχει πρόβλημα στο να συνεργαστούν με άντρες, πως οι γυναίκες δεν χρειάζεται να παραμελήσουν τους βιολογικούς τους ρόλους και πως η μητρότητα είναι εξιδανικευμένη.
Κατηγορία:Φεμινισμός ανά χώρα Κατηγορία:Φεμινισμός τρίτου κύματος
148 Γαλλία
Η Γαλλία (Gallia) είναι ένας μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,63. Ανακαλύφθηκε το 1875 από τους Γάλλους αστρονόμους Πωλ και Προσπέρ Ανρί, που παρατηρούσαν από το Παρίσι και της έδωσαν το όνομα της πατρίδας τους στη λατινική του εκδοχή. Με τη σειρά του, ο αστεροειδής έδωσε το όνομά του στη μικρή «Οικογένεια της Γαλλίας», μια οικογένεια περίπου 200 αστεροειδών που έχουν παρόμοια φάσματα και τροχιές, ιδίως μια σχετικώς μεγάλη κλίση τροχιάς ως προς την εκλειπτική.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Γαλλίας είναι 97,7 ± 3,7 χιλιόμετρα, ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 980 τρισεκατομμύρια τόνους με μέση πυκνότητα 2,0 gr/cm³. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Γαλλίας εκτιμάται σε 2,73 cm/sec² (359 φορές ασθενέστερη από την αντίστοιχη γήινη), ενώ η ισημερινή ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 51,7 m/sec (186 χιλιόμετρα την ώρα).
Ο φασματικός τύπος της Γαλλίας είναι ο σχετικώς σπάνιος R (GU κατά Tholen και S. Το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,164. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 106 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Η Γαλλία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 20 ώρες και 40 λεπτά, μία αρκετά αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γαλλια
Όμπλαστ του Ιρκούτσκ
Το Όμπλαστ του Ιρκούτσκ (ρωσικά: Ирку́тская о́бласть) είναι ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας, υπαγόμενο στο Σιβηρικό Διαμέρισμα. Βρέχεται στα ΝΑ από τη λίμνη Βαϊκάλη.
Λόγω του υψηλού βαθμού εκβιομηχάνισής της, η περιφέρεια είναι έντονα αστικοποιημένη με το 70% του πληθυσμού της να ζει σε πόλεις. Από αυτές, πέντε πλησιάζουν ή ξεπερνούν τους 100.000 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2002: η πρωτεύουσα Ιρκούτσκ (593.604), το Μπράτσκ (259.335), το Ανγκάρσκ (247.118), το Ουστ Ιλίμσκ (100.592) και το Ουζόλιε Σιμπίρσκογιε (90.161).
Στα νότια εδάφη της Περιφέρειας Ιρκούτσκ βρισκόταν μέχρι πρότινος ο Αυτόνομος θύλακας της Ουστ-Ορντά Μπουργιατίας (έδρα μιας μικρής νομαδικής μειονότητας μογγολικής καταγωγής), τον οποίο ενσωμάτωσε την Πρωτοχρονιά του 2008.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Κύλινδρος (αποσαφήνιση)
Η λέξη κύλινδρος μπορεί να αναφέρεται σε:
Ρουμπέν Νταρίο
Ο Φέλιξ Ρουβέν Γκαρσία Σαρμιέντο (Félix Rubén García Sarmiento), γνωστός ως Ρουμπέν Νταρίο (18 Ιανουαρίου 1867 – 6 Φεβρουαρίου 1916) ήταν Νικαραγουανός ποιητής που εγκαινίασε το ισπανοαμερικανικό λογοτεχνικό ρεύμα του μοδερνίσμο (modernismo). Αποτέλεσε έναν από τους σημαντικότερους ισπανόφωνους ποιητές και είναι γνωστός με το προσωνύμιο "πρίγκιπας των ισπανικών γραμμάτων".
Γέννηση και παιδική ηλικία
Ο Ρουμπέν Νταρίο γεννήθηκε στις 18 Ιανουαρίου του 1867 στην πόλη Μετάπα (σήμερα "Σιουδάδ Νταρίο", Ciudad Darío). Οι γονείς του, Μανουέλ Γκαρσία και Ρόσα Σαρμιέντο, αφού είχαν λάβει την κατάλληλη εκκλησιαστική άδεια λόγω του γεγονότος ότι ήταν δεύτερα ξαδέλφια είχαν παντρευτεί στην πόλη Λεόν της Νικαράγουας. Λίγο καιρό μετά τον γάμο τους του η μητέρα του εγκατέλειψε τον σύζυγό της, αντιδρώντας στην μποεμική του συμπεριφορά και την έντονη τάση του προς τις γυναίκες και το αλκοόλ και πήγε να ζήσει στην πόλη όπου τελικά γεννήθηκε ο μελλοντικός ποιητής. Ως αποτέλεσμα της πρόσκαιρης συμφιλίωσης του ζεύγους γεννήθηκε και η πρώτη του αδερφή, που πέθανε ωστόσο λίγες μέρες μετά.
Μετά τον οριστικό χωρισμό των γονιών του, κατέφυγαν στην οικογένεια της μητέρας του στην ίδια πόλη της Λεόν, όπου και μεγάλωσε έχοντας ως κατά τρόπον τινά θετούς γονείς του τους θείους του Φέλιξ και Μπερνάντα. Η μητέρα του σύντομα γνώρισε έναν άλλον άντρα και μετακόμισε στην Ονδούρα ενώ με τον πατέρα του δεν διατηρούσε παρά μια πολύ αραιή επαφή και τον φώνταζε "θείο Μανουέλ". Σύντομα υιοθέτησε το επίθετο "Νταρίο", που αποτελούσε παραδοσιακό παρατσούκλι της πατρικής του οικογένειας και που χρησιμοποιούταν εδώ και δυο γενιές ως κανονικό επίθετο.
Από μικρός θεωρήθηκε παιδί-θαύμα. Ο ίδιος αναφέρει ότι από τριών ήξερε να διαβάζει ενώ δημοσίευσε το πρώτο του σονέτο στα δεκατρία. Οι πρώτες του λογοτεχνικές επιρροές αποτέλεσαν οι Ισπανοί ποιητές της εποχής (Χοσέ Θορρίγια, Ραμόν ντε Καμποαμόρ, Γκασπάρ Νούνιεθ ντε Άρθε) και ο Βίκτωρ Ουγκώ. Η πρώτη του δημοσιογραφική απόπειρα έλαβε χώρα στο περιοδικό της φιλελεύθερης αντιπολίτευσης La verdad, όπου προσπάθησε να μιμηθεί το στυλ του εκουαδοριανού δημοσιογράφου και δοκιμιογράφου, Χουάν Μοντάλβο. Στο πλαίσιο αυτό και έχοντας ήδη περάσει δύο χρόνια σε Ιησουιτικό σχολείο, και παρόλη την παιδική του σχέση με τη θρησκεία, ανέπτυξε μια αντικληρικαλιστική τάση που στη συνέχεια θα δημιουργούσε εμπόδια στη σταδιοδρομία του. Από νωρίς λοιπόν έγινε γνωστός στη δημόσια ζωή της Νικαράγουας ως το παιδί-ποιητής.
Πρώτα ταξίδια
Αποτέλεσμα της φήμης που απέκτησε ήταν η πρόσκλησή του στην πρωτεύουσα, Μανάγουα και η προσπάθεια μερικών φιλελεύθερων πολιτικών να τον στείλουν με κρατική υποστήριξη για σπουδές στη Γαλλία. Ο αντικληρικαλισμός των στίχων του δεν ήχησε θετικά στα αφτιά του συντηρητικού προέδρου της χώρας με αποτέλεσμα να του προταθεί αντί για την Ευρώπη, να σπουδάσει στη Γρανάδα. Απαρνούμενος την πρόταση αυτή λόγω της αντιπαλότητας μεταξύ της μητρικής του Λεόν και της Γρανάδα, παρέμεινε για έξι μήνες στην πρωτεύουσα αρθρογραφώντας σε δύο εφημερίδες, El Ferrocarril και El Porvenir και εμβαθύνοντας στη γνώση των ισπανικών γραμμάτων. Τότε γνώρισε και μια από τις μελλοντικές του γυναίκες, Ροσάριο Μουρίγιο.
Τον Αύγουστο του 1882 μέσω του λιμανιού του Κορίντο φτάνει στο Ελ Σαλβαδόρ όπου διέμεινε για έναν χρόνο. Εκεί τέθηκε υπό την προστασία του προέδρου της χώρας και ήρθε σε επαφή με τη γαλλική ποίηση μέσω του ντόπιου ποιητή Φρανσίσκο Γκαβίδια. Τότε θρυλείται ότι προσάρμοσε τον αλεξανδρινό στίχο για πρώτη φορά στην ισπανική μετρική. Επέστρεψε στη Νικαράγουα το 1883 όπου έμεινε μέχρι τον Ιούνιο του 1886, οπότε και έφυγε για τη Χιλή μετά από προτροπή του διπλωμάτη κι επιχειρηματία Χουάν Κάνιας.
Στη Χιλή πέρασε δύσκολα χρόνια. Έφτασε σε σημείο να ζήσει τη ρατσιστική αντιμετώπιση που έτρεφαν οι αριστοκράτες Χιλιανοί προς τους Κεντροαμερικανούς γενικά και προς τον ίδιο ειδικά, λόγω της μέτριας εικόνας που παρουσίαζε και στην οποία τον καταδίκαζε η ισχνή οικονομική του κατάσταση. Γνώρισε ωστόσο σημαντικές προσωπικότητες των χιλιανών γραμμάτων, όπως τον ποιητή Πέδρο Μπαλμασέδα (Pedro Balmaceda). Πέρασε από διάφορα επαγγέλματα (συνεργάτης εφημερίδων, υπάλληλος σε τελωνείο ) και το 1888 δημοσίευσε το έργο του "Azul...", συλλογή με ποιήματα και πεζά κείμενα που απετέλεσε σημείο σταθμό στην ιστορία του ισπανοαμερικανικού μοδερνίσμο.
Το έργο του "Azul..." προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις. Με την έκδοσή του, πέρα από το να εδραιώσει τη φήμη του ως αξιοπρόσεκτη μορφή στα ισπανικά γράμματα της Αμερικής, προσέλκυσε και τις ματιές από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Ο Χουάν Βαλέρα του αφιέρωσε δύο γράμματα αν και κατέκρινε την υπερβολική επιρροή του από τα γαλλικά γράμματα. Η φήμη του τον καθιέρωσε ως έναν από του κύριους απεσταλμένους της μεγαλύτερης σε κυκλοφορία ισπανοαμερικανικής εφημερίδας της εποχής, της αργεντινικής La Nación.
Επιστροφή στην Κεντρική Αμερική και ταξίδια
Η επιστροφή στην πατρίδα του ήταν αναπόφευκτη και πραγματοποιήθηκε τον Μάρτιο του 1889. Παρά τη λαμπρή υποδοχή, έφυγε για το Ελ Σαλβαδόρ όπου ανέλαβε διευθυντής στην εφημερίδα La Unión. Εκεί παντρεύτηκε τη Ραφαέλα Κοντρέρας, εν μέσω εντάσεων μεταξύ των κρατών της Κεντρικής Αμερικής. Μετακινήθηκε στη Γουατεμάλα κι έπειτα στην Κόστα Ρίκα, όπου και γεννήθηκε ο πρώτος του γιος και μελλοντικός κληρονόμος του, Ρουβέν Νταρίο Κοντρέρας στις 12 Νοεμβρίου του 1891.
Χωρίς να το περιμένει, με την επιστροφή του στη Νικαράγουα η κυβέρνηση τον διόρισε εκπρόσωπο της χώρας στις εκδηλώσεις για τα 400 χρόνια από την ανακάλυψη της Αμερικής από τον Κολόμβο που θα λάμβαναν χώρα στην Ισπανία. ). Στο ταξίδι είχε την ευκαιρία να γνωρίσει μια έτερη μορφή του μοδερνίσμο, τον κουβανό Χουλιάν ντελ Κασάλ. Στην Ισπανία συναναστράφηκε με την αφρόκρεμα της μαδριλένικης κοινωνίας, έχοντας επαφές τόσο με πολιτικούς όπως τον Αντόνιο Κάνοβας ντελ Καστίγιο, όσο και με τους λογοτέχνες όπως τον Γκασπάρ Νούνιεθ ντε Άρθε και την Εμίλια Πάρδο Μπαθάν.
Κατά την επιστροφή του πεθαίνει η σύζυγός του. Ωστόσο επανακτά τη σχέση του με τη Ροσάριο Μουρίγιο και την παντρεύεται. Αποδέχεται την προσφορά του Κολομβιανού προέδρου Χοσέ Κάρο για να αναλάβει τον ρόλο του πρόξενου της Κολομβίας στην Αργεντινή και ξεκινάει ένα ταξίδι που θα τον φέρει σε γνωριμία με τον Χοσέ Μαρτί, τη Νέα Υόρκη και το Παρίσι. Στη γαλλική πρωτεύουσα θα συναντήσει τον Πολ Βερλαίν.
Αργεντινή και Ισπανία
Ως γενικός πρόξενος της Κολομβίας στο Μπουένος Άιρες έκανε μια κατεξοχήν μποεμική ζωή. Συνεργάστηκε με τις κύριες εφημερίδες της χώρας και από τα συγκεντρωμένα άρθρα του στη La Nación έκδοσε μια συλλογή με αφανής συγγραφείς και ποιητές της εποχής με το όνομα Los Raros ("οι περίεργοι" ή "οι σπάνιοι") το 1896. Παράλληλα δούλευε υλικό που θα εμφανιζόταν μετέπειτα στο έργο του Prosas profanas το οποίο και αποτέλεσε το δεύτερο μεγάλο βήμα για την καθιέρωση του μοδερνίσμο παρά τον αρχικό σάλο που προκάλεσε, κυρίως από τους ακολούθους των παραδοσιακών μοντέλων στη λογοτεχνία. Η ίδρυση του περιοδικού Revista de América και ο κύκλος που δημιουργήθηκε τότε στο Ατενέο του Μπουένος Άιρες συμπληρώνουν τη δραστηριότητά του. Η επαφή του με τον κόσμο των απόκρυφων επιστημών τότε βρίσκεται επίσης σε έξαρση.
Με τον Ισπανο-αμερικανικό πόλεμο του 1898 αποστάλθηκε ως απεσταλμένος της La Nación στην Ισπανία, από όπου επισκέφτηκε και την Έκθεση του Παρισιού το 1900. Από το δημοσιογραφικό του έργο εκείνη την περίοδο προέκυψε το 1901 βιβλίο του ''España Contemporánea. Crónicas y retratos literarios''.
Στην Ισπανία συναναστράφηκε με μεγάλες φιγούρες των ισπανικών γραμμάτων και προκάλεσε τη συμπάθεια και τον θαυμασμό πολλών προς το κίνημα του μοντερνισμού. Εκεί γνώρισε τη Φρανθίσκα Σάντσεθ ντελ Πόθο με την οποία απέκτησε μια κόρη που πέθανε χωρίς αυτός να τη γνωρίσει. Το 1903 μετακόμισε στο Παρίσι και ανέλαβε τη θέση του γενικού πρόξενου της Νικαράγουα στη Γαλλία. Τότε ταξίδεψε στην Ιταλία, τη Μεγάλη Βρετανία, το Βέλγιο, την Αυστρία και τη Γερμανία.
Το συμμετείχε σε μια επιτροπή για τη διευθέτηση των συνόρων μεταξύ Ονδούρας και Νικαράγουας και δημοσίευσε ένα ακόμη μεγάλο έργο του, το Cantos de vida y esperanza, los cisnes y otros poemas, σε επιμέλεια του Χουάν Ραμόν Χιμένεθ. Επίσης παρουσίασε και μερικά από τα πιο γνωστά του ποιήματα, το "Salutación del optimista" και "A Roosevelt". Το τελευταίο έκανε μεγάλη εντύπωση λόγω του στρατευμένου του χαρακτήρα εναντίον της Αμερικανικής στρατηγικής υποταγής της Λατινιής Αμερικής.
Συμμετείχε στο ΙΙΙ Παναμερικανικό συνέδριο στο Ρίο ντε Τζανέιρο και το 1907 επισκέπτηκε τη Μαγιόρκα εν μέσω δικαστικών μαχών με την επίσημη σύζυγό του, Ροσάριο Μουρίγιο.
Τα τελευταία του χρόνια
Παραιτήθηκε από τη θέση του γενικού προξένου και από το Παρίσι προσπάθησε να επιμεληθεί και να εκδόσει νέα βιβλία. Εκείνη την εποχή υπέφερε από έντονο αλκοολισμό και ψυχολογικές διαταραχές. Το 1910, μετά τη θριαμβική του επίσκεψε στο Μεξικό, προσπάθησε να αυτοκτονήσει βρισκόμενος στην Αβάνα.
Έργα
Ο Ρουμπέν Νταρίο είναι ένας από τους λιγότερο μεταφρασμένους και γνωστούς ποιητές της Λατινικής Αμερικής, παρά τη σημαντικότητά του.
Ποίηση (οι πρώτες εκδόσεις, στα ισπανικά)
Πρόζα (οι πρώτες εκδόσεις, στα ισπανικά)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νικαραγουανοί ποιητές Κατηγορία:Λογοτεχνία της Νικαράγουα στα ισπανικά
Ριζοσπαστικός φεμινισμός
Ο ριζοσπαστικός φεμινισμός είναι ένας κλάδος του φεμινισμού που θεωρεί την καταπίεση των γυναικών ως βασικό στοιχείο της ανθρώπινης κοινωνίας και επιχειρεί να καταπολεμήσει το πρότυπο αυτό απορρίπτωντας ευρέως τους στάνταρ ρόλους των φύλων. Ριζοσπαστικός (στα αγγλικά: «Radical», από το λατινικό radix, radic-, ρίζα) στον ριζοσπαστικό φεμινισμό χρησιμοποιείται ως επίθετο που σημαίνει η ρίζα. Οι ριζοσπάστες φεμινιστές αναζητούν την ριζική αιτία της γυναικείας καταπίεσης. Η παραδοσιακή άποψη των Ριζοσπαστών φεμινιστών μπορεί να εκφραστεί ως θεώρηση του διαχωρισμού σε όλες τι κοινωνίες όπως αυτού μεταξύ αντρών και γυναικών και δηλώνωντας πως οι άντρες είναι οι καταπιεστές των γυναικών. Οι αρχές αυτές αναπτύχθηκαν αρχικά στα τέλη της δεκαετίας του ’60 ως σημαντικό μέρος του δεύτερου κύματος φεμινισμού.
Η Ριζοσπαστική φεμινιστική θεωρία και ιδεολογία
Οι Ριζοσπάστες φεμινιστές πιστεύουν πως η κοινωνία είναι μια καταπιεστική πατριαρχία, που κυρίως (ή αποκλειστικά) καταπιέζει τις γυναίκες. Οι Ριζοσπάστες φεμινιστές επιδιώκουν την κατάργηση της πατριαρχίας. Κάποια ρεύματα του ριζοσπαστικού φεμινισμού συνηγορούν υπέρ της αντικατάστασης της πατριαρχίας με το αντίθετό της (μητριαρχία). Εξαιτίας αυτού, μερικοί παρατηρητές πιστεύουν πως ο ριζοσπαστικός φεμινισμός εστιάζει στην καταπίεση των φύλων της πατριαρχίας ως την πρώτη και πρωτίστως βασική καταπίεση που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες.
Η πατριαρχική θεωρία δεν είναι πάντα τόσο μονόπλευρη όσο η πίστη πως όλοι οι άντρες κερδίζουν από την καταπίεση όλων των γυναικών. Η πατριαρχική θεωρία σημειώνει πως οι κυρίαρχοι άντρες χρησιμοποιούν βίαιη ιεραρχική κοινωνική δύναμη για να ελέγξουν μη-κυρίαρχους άντρες όπως τις γυναίκες. Επιπροσθέτως, η πατριαρχική θεωρία αναλύει κάποιες κοινωνίες (όπως οι σύγχρονες Δυτικές κοινωνίες) ως επιτρέπουσες σε γυναίκες να παίξουν ενεργητικό ρόλο στην πατριαρχία, παίρνοντας το ρόλο του κυριαρχούντος αρσενικού. Σε αυτές τις μορφές η πατριαρχική θεωρία υποστηρίζει πως το πρωταρχικό στοιχείο της πατριαρχίας είναι μία σχέση κυριαρχίας, όπου το ένα μέρος (σχεδόν πάντα αρσενικό) είναι κυρίαρχο και εκμεταλλεύεται το άλλο μέρος (γενικά γυναίκες) για δικό του όφελος.
Ωστόσο, κριτικές στην παραπάνω άποψη έχουν καταλήξει σε μια διαφορετική προοπτική στον ριζοσπαστικό φεμινισμό που υποστηρίζεται από κάποιους,και ο οποίος αναγνωρίζει την χρονική αλληλουχία και διασταύρωση διαφορετικών τύπων καταπίεσης που μπορούν να συμπεριλαμβάνουν τα ακόλουθα: φύλο, φυλή, τάξη, αντιληπτή ελκυστικότητα, σεξουαλικότητα, ικανότητα, ενώ επιβεβαιώνουν ακόμα την αναγνώριση της πατριαρχίας.
Οι ρίζες του Ριζοσπαστικού φεμινιστικού κινήματος
Ο Ριζοσπαστικός φεμινισμός αναδύθηκε ταυτόχρονα μέσα στις συζητήσεις των φιλελεύθερων φεμινιστών και των φεμινιστών της εργατικής τάξης. Οι ομάδες αφύπνισης συνείδησης στις προηγμένες Δυτικές χώρες έφεραν πνευματικά μαζί τις εργατικής τάξης και μεσοαστές γυναίκες. Ανεξαρτήτως της πολιτικής και κοινωνικής τους θέσης, κατά τη διάρκεια αυτών των συζητήσεων οι γυναίκες διαπίστωσαν ένα καταπιεστικό σύστημα που μοιράζονταν. Δεν ήταν μόνο οι μεσοαστική πυρηνική οικογένεια που καταπίεζε τις γυναίκες, αλλά και κοινωνικές οργανώσεις που υποστήριζαν πως μάχονταν για την ανθρώπινη απελευθέρωση, Συχνά Μαρξιστές φεμινιστές διαπίστωναν πως οι ομάδες τους τις σιωπούσαν αποτελεσματικά, και πως οι μέθοδοι που χρησιμοποιούσαν ήταν πατριαρχικές. Επίσης γυναίκες σε αντι-πολιτισμικές ομάδες παρατηρούσαν πως οι σχέσεις φύλων εντός των ομάδων ήταν κατά πολύ αυτές που επικρατούσαν στον δεσπόζοντα πολιτισμό.
Ο φεμινισμός που αναδύθηκε από τις συζητήσεις αυτές υποστήριξε πρωτίστως την απελευθέρωση των γυναικών, ως γυναίκες, από τους ρόλους φύλων της κοινωνίας. Ο φεμινισμός αυτός ήταν πραγματικά ριζοσπαστικός και από πολιτική άποψη και από την άποψη αναζήτησης της ριζικής αιτίας της καταπίεσης των γυναικών. Ο Ριζοσπαστικός φεμινισμός περιέγραψε μία ολοκληρωτική ιδεολογία και έναν κοινωνικό σχηματισμό που κυριαρχούσε επί των γυναικών προς συμφέρον των αντρών. Ο σχηματισμός αυτός ονομαζόταν πατριαρχία (εξουσία ή έλεγχος από πατέρες).
Κοινωνική οργάνωση και στόχοι στις ΗΠΑ και την Αυστραλία
Οι ριζοσπάστες φεμινιστές γενικά σχημάτισαν μικρές ακτιβιστικές ή κοινοτικές οργανώσεις είτε για την αφύπνιση συνειδήσεων ή για συγκεκριμένους στόχους. Πολλοί ριζοσπάστες φεμινιστές στην Αυστραλία συμμετείχαν σε μια σειρά καταπατήσεων γης για να εγκαθιδρύσουν διάφορα γυναικεία κέντρα, και αυτή η μορφή δράσης ήταν κοινή στα τέλη της δεκαετίας του ’70 και στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Κατά τα μέσα της δεκαετίας του ’80 πολλές από τις αρχικές ομάδες αφύπνισης συνειδήσεων είχαν διαλυθεί, και ο ριζοσπαστικός φεμινισμός συνδεόταν όλο και περισσότερο με χαλαρά οργανωμένες πανεπιστημιακές ομάδες. Από την περίοδο αυτή, ο ριζοσπαστικός φεμινισμός έχει γενικά περιοριστέι σε ακτιβίστικα φοιτητικά γκέτο, εμπνεόμενα εν μέρει από διάσημους διανοούμενους. Ωστόσο, περιστασιακά, ομάδες γυναικών της εργατικής τάξης έχουν σχηματίσει συλλόγους αφιερωμένους στον ριζοσπαστικό φεμινισμό.
Σε πολλές περιπτώσεις, εξαιτίας κρατικών καταστολών ή φυλακίσεων, οι κοινωνικές οργανώσεις που σχηματίστηκαν τις δεκαετίες του ’70 και του ’80 κατέστησαν αναποτελεσματικές. Στην Αυστραλία, πολλές φεμινιστικές κοινωνικές οργανώσεις δέχτηκαν κυβερνητικές χρηματοδοτήσεις κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ΄80, ενώ η εκλογή συντηρητικής κυβέρνησης το 1996 ισοπέδωσε τις οργανώσεις αυτές.
Ενώ οι ριζοσπάστες φεμινιστές στοχεύουν στην αποσύνθεση της πατριαρχικής κοινωνίας με μια ολόκληρη ιστορική έννοια, οι άμεσοι στόχοι τους είναι γενικά συγκεκριμένοι. Στα κοινά τους αιτήματα συμπεριλαμβάνονται η επέκταση των αναπαραγωγικών ελευθεριών και αλλαγές στην οργανωμένη σεξουαλική κουλτούρα (κοινό αίτημα στα αμερικανικά πανεπιστήμια κατά τη δεκαετία του ’80).
Ριζοσπαστικός φεμινισμός και Μαρξισμός
Μερικά ρεύματα του ριζοσπαστικού φεμινισμού έχουν συγκριθεί με τον Μαρξισμό με τη λογική πως περιγράφουν μία «μεγάλη πάλη της ιστορίας» μεταξύ δύο αντιτιθέμενων δυνάμεων. Αρκετά παρόμοια με την Μαρξιστική πάλη μεταξύ τάξεων (τυπικα του προλεταριάτου και της μπουρζουαζίας), ο ριζοσπαστικός φεμινισμός περιγράφει μια ιστορική πάλη μεταξύ «γυναικών» και «αντρών». Ο ριζοσπαστικός φεμινισμός είχε μία στενή, αν όχι εχθρική, σχέση με τον Μαρξισμό από τη δεκαετία του ’70. Και οι Μαρξιστές και οι ριζοσπάστες φεμινιστές αναζητούν μια ολοκληρωτική και ριζική αλλαγή στις κοινωνικές σχέσεις, αυτοπροσδιορίζονται πολιτικά αριστεροί και είναι κυρίως ενεργοί μεταξύ Δυτικών πανεπιστημιακών φοιτητών. Παρόλες αυτές τις ομοιότητες, ως ιδεολογίες ο Μαρξισμός και ο ριζοσπαστικός φεμινισμός έχουν γενικά αντιτεθεί ο ένας στον άλλο. Πρακτικά, ωστόσο, γενικά σχηματίζονται ακτιβιστικές συμμαχίες γύρω από κοινούς άμεσους στόχους.
Μερικοί ριζοσπάστες φεμινιστές είναι ρητά δηλωμένοι Μαρξιστές, και επιχειρούν να εξερευνήσουν τις σχέσεις μεταξύ της πατριαρχικής και της ταξικής ανάλυσης. Αυτό το ρεύμα του ριζοσπαστικού φεμινισμού μπορεί να αναζητήσει κάποιος τις ρίζες του στην Δεύτερη Διεθνή (ιδιαίτερα στις Μαρξίστριες Ρόζα Λούξεμπουργκ και Αλεξάνδρα Κολλοντάι). Αυτά τα ρεύματα του ριζοσπαστικού φεμινισμού αποκαλούνται συχνά «Μαρξιστικός φεμινισμός».
Παραπομπές
''Mary Daly. Gyn/Ecology: The Metaethics of Radical Feminism. 1978''
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φεμινισμός τρίτου κύματος Κατηγορία:Φεμινισμός δευτέρου κύματος
Διομήδης Ψηλός
Ο Διομήδης Ψηλός (Αίγιο, 28 Ιανουαρίου 1928 - 4 Σεπτεμβρίου 2006) ήταν Έλληνας πανεπιστημιακός και πολιτικός, βουλευτής το 1974.
Βιογραφία
Δίδαξε ως καθηγητής στην Ανωτάτη Βιομηχανική Σχολή Θεσσαλονίκης. Το 2003 εξελέγη ανεξάρτητο μη εκτελεστικό μέλος του Δ.Σ. του "Ευκλείδη"
Κηδεύτηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 2006 από τον ιερό ναό του Αγίου Τρύφωνα στο Νεκροταφείο της Κηφισιάς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Βουλευτές Αχαΐας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Σταμάτης Κλεάνθης
Ο Σταμάτης Κλεάνθης (1802 - 1862) ήταν ένας από τους επιφανέστερους Έλληνες αρχιτέκτονες του 19ου αιώνα, δημιουργός αρκετών χαρακτηριστικών κτιρίων της Αθήνας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1802 στο Βελβενδό Κοζάνης. Εντάχθηκε στον Ιερό Λόχο από τον Αλέξανδρο Υψηλάντη, αλλά αιχμαλωτίστηκε από τους Τούρκους στη μάχη του Δραγατσανίου. Δραπέτευσε και κατόπιν πήγε στο Βερολίνο όπου σπούδασε αρχιτεκτονική. Υπήρξε λάτρης των αναγεννησιακών μορφών, τις οποίες απέδιδε με καλαισθησία και λιτότητα. Το 1828, μαζί με τον συνάδελφό του Έντουαρτ Σάουμπερτ, ήρθαν στην Ελλάδα, όπου ο κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας τους ανέθεσε την ευθύνη για τον σχεδιασμό δημοσίων κτιρίων. Το 1833 εκπόνησαν το πολεοδομικό σχέδιο της Αθήνας, το οποίο όμως δεν τέθηκε τελικά σε εφαρμογή γιατί κρίθηκε ως πολυδάπανο. Το 1834 συνέταξε τον πολεοδομικό σχεδιασμό της πόλης του Πειραιά. Τα ονομαστότερα κτίρια του Κλεάνθη ήταν: αριστερά|μικρογραφία|Ο πύργος της [[Δούκισσα της Πλακεντίας|Δουκίσσης Πλακεντίας στην Πεντέλη.]]
Τα έργα του Κλεάνθη έχουν ιδιαίτερη αρχιτεκτονική σημασία διότι αποτελούν τα πρώτα δείγματα νεοελληνικού μεσογειακού ρυθμού. Ήταν πολύ γνωστός στο εξωτερικό αφού ήταν ο πρώτος Έλληνας εκθέτης στην Έκθεση του "Κρύσταλ Πάλας" του Λονδίνου και στην οποία έλαβε το πρώτο χρυσό Βραβείο.
Ο Κλεάνθης είχε νυμφευθεί την Ευφροσύνη Καρατζά, κόρη του Ιωάννη Ν. Καρατζά, διερμηνέα της Υψ. Πύλης και αδελφή του στρατηγού Γεωργίου Καρατζά. Πέθανε το 1862 στην Αθήνα από ατύχημα σε ένα από τα λατομεία του, άτεκνος.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες Κατηγορία:Μακεδόνες
Τζορτζ Αναστασία
Ο Τζορτζ Αναστασία (αγγλικά: George Anastasia, γενν. 5 Φεβρουαρίου 1947) είναι Αμερικανός συγγραφέας και δημοσιογράφος για την εφημερίδα The Philadelphia Inquirer, ένας από τους σπουδαιότερους και γνωστότερους ερευνητές του οργανωμένου εγκλήματος. Έχει υπάρξει υποψήφιος για Βραβείο Πούλιτζερ δύο φορές ανάμεσα σε πολλές άλλες βραβεύσεις.
Πρώιμη ζωή
Ο Τζορτζ Αναστάσια γεννήθηκε στην Φιλαδέλφεια και μεγάλωσε σε διάφορες περιοχές του Νιου Τζέρσεϊ. Σπούδασε γαλλικά στο Κολλέγιο Ντάρτμουθ, ενώ πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Κολέγιο Σουάρθμοουρ, στο Πανεπιστήμιο της Φλόριντα και στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον. Έχει υπάρξει καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Τεμπλ και στο Πανεπιστήμιο Ρόουαν.
Καριέρα
Έχει γράψει έξι μη μυθοπλαστικά βιβλία με θέμα το οργανωμένο έγκλημα στο Νιου Τζέρσεϊ και στην Πενσυλβάνια και έχει υπάρξει υποψήφιος για Βραβείο Πούλιτζερ δύο φορές. Έχει επίσης υπάρξει στόχος υψηλόβαθμων στελεχών της Μαφίας. Έχει βραβευτεί με το Βραβείο ΣΔΧ της Κοινότητας Επαγγελματιών Δημοσιογράφων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς Κατηγορία:Αμερικανοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Αμερικανική μαφία Κατηγορία:Ιταλοαμερικανοί Κατηγορία:Συγγραφείς αστυνομικών βιβλίων σχετιζόμενων με το οργανωμένο έγκλημα
Βενετοτουρκικοί πόλεμοι
Οι Βενετοτουρκικοί πόλεμοι ήταν μία σειρά συγκρούσεων ανάμεσα στους Βενετούς και τους Οθωμανική Αυτοκρατορία στο διάστημα μεταξύ 15ου και 18ου αιώνα. Οι πόλεμοι που διεξήχθησαν ήταν:
Κατηγορία:Πόλεμοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Αιγυπτιακές προεδρικές εκλογές 2014
Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στην Αίγυπτο την περίοδο από 26 ως 28 Μαΐου 2014. Μόνο δύο ήταν οι υποψήφιοι: ο πρώην υπουργός Άμυνας Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι και ο υποψήφιος του Αιγυπτιακού Λαϊκού Ρεύματος Χαμντίν Σαμπαχί. Οι εκλογές έγιναν σχεδόν έναν χρόνο μετά τις διαδηλώσεις του Ιουνίου του 2013 που πυροδότησαν την ανατροπή του τότε προέδρου Μοχάμεντ Μόρσι σε πραξικόπημα. Οι εκλογές, που ήταν προγραμματισμένο να διαρκέσουν δύο ημέρες, παρατάθηκαν για μία τρίτη ημέρα. Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία στις εκλογές ψήφισαν συνολικά 25.578.233 άτομα, κάτι που αντιστοιχεί σε συμμετοχή 47,5%, με τον ελ Σίσι να κερδίζει τη νίκη με 23,78 εκατ. ψήφους, ποσοστό 96,91%, 10 εκατ. περισσότερες ψήφους από τον πρώην πρόεδρο Μοχάμεντ Μόρσι (ο οποίος έλαβε 13 εκατ. ψήφους στις προεδρικές εκλογές του 2012).
Πλαίσιο
Ο προγραμματισμός των προεδρικών εκλογών έγινε μετά τις διαδηλώσεις που έλαβαν χώρα στις 30 Ιουνίου 2013, κατά τις οποίες ανατράπηκε ο πρόεδρος Μοχάμεντ Μόρσι και έπειτα από το δημοψήφισμα για Σύνταγμα που διεξήχθη τον Ιανουάριο του 2014. Ο μεταβατικός πρόεδρος Αντλί Μανσούρ ανακοίνωσε στις 26 Ιανουαρίου 2014 ότι οι προεδρικές εκλογές θα γίνονταν πριν τις βουλευτικές. Για την επίβλεψη των εκλογών συστάθηκε μια πενταμελής επιτροπή. Η τελική προθεσμία για τις προτάσεις που αφορούν τον εκλογικό νόμο ήταν η 9η Φεβρουαρίου. Ο νόμος που διέπει τις προεδρικές εκλογές δημοσιοποιήθηκε από τον πρόεδρο στις 8 Μαρτίου. Η επίσημη ανακοίνωση των αποτελεσμάτων έγινε στις 3 Ιουνίου.
Στις εκλογές δεν έλαβαν μέρος ο Αϊμάν Νουρ και το κόμμα του Γκαντ ελ Θάουρα, όπως ανακοίνωσαν στις 9 Φεβρουαρίου. Παρόμοια ανακοίνωση έκανε στις 27 Απριλίου και ο Εθνικός Συνασπισμός για την Υποστήριξη της Νομιμότητας. Το κίνημα της 6ης Απριλίου αποφάσισε να μην μετέχει στις εκλογές, περιγράφοντας τη διαδικασία ως "φάρσα" Ίδια απόφαση έλαβε και το Κόμμα Ισχυρή Αίγυπτος, στις 14 Μαΐου.
Αποτελέσματα
Μετά την ανακοίνωση των επίσημων αποτελεσμάτων, ο Χαμντίν Σαμπαχί συνεχάρη τηλεφωνικά τον ελ Σίσι και εξέφρασε την πίστη του ότι  θα πετύχει στο έργο του. Μία ώρα μετά τον διορισμό του στο ύπατο αξίωμα της χώρας, ο ελ Σίσι απηύθυνε τηλεοπτικό διάγγελμα προς το λαό, τονίζοντας ότι ήταν "ώρα για δουλειά", με μελλοντικό στόχο να γίνουν οι στόχοι των επαναστάσεων πραγματικότητα: η ελευθερία, η αξιοπρέπεια, η ανθρωπιά και η κοινωνική δικαιοσύνη.
! colspan="2" align="left" |Υποψήφιοι ! colspan="1" align="left" | Κόμματα ! width="75" | Ψήφοι ! width="30" | % ! colspan="3" align="left" | Σύνολο - έγκυρα ! 24.537.615 ! 95,93%
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2014 προεδρικες
Ουστ-Ορντά Μπουργιατία
Η Ουστ-Ορντά Μπουργιατία είναι περιοχή της νότιας Σιβηρίας. Έως την Πρωτοχρονιά του 2008 αποτελούσε ξεχωριστό ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας, με την ονομασία Αυτόνομος θύλακας της Ουστ-Ορντά Μπουργιατίας. Σήμερα είναι τμήμα της Περιφέρειας Ιρκούτσκ.
Η περιοχή δε διαθέτει πόλεις. Πρωτεύουσά της είναι ο αστικός οικισμός Ουστ-Ορντίνσκι με 14.335 κατοίκους κατά την απογραφή του 2002. Σύμφωνα με την ίδια απογραφή, οι αυτόχθονες Μπουργιάτες (μογγολικό φύλο) αντιπροσωπεύουν το 39,6% των κατοίκων και οι ρώσοι το 54,4%.
Κατηγορία:Όμπλαστ του Ιρκούτσκ
Ανόμοιοι
Βασικός εισηγητής των Ανόμοιων ήταν ο Αέτιος Αντιοχείας, ενώ ηγετική μορφή τους υπήρξε και ο Ευνόμιος Κυζίκου. . Εξαιτίας των ηγετών τους, οι Ανόμοιοι αποκαλούνταν επίσης, Αετιανοί και Ευνομιανοί. Τον 5ο αιώνα, ο Φιλοστόργιος συνέγραψε το έργο του Εκκλησιαστική Ιστορία, που αποτέλεσε σημαντικό έργο εκκλησιαστικής ιστορίας από την οπτική του Ανόμοιου Αρειανισμού.
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Ιστορία του Χριστιανισμού Κατηγορία:Αντιτριαδισμός Κατηγορία:Αρειανισμός
Βέστφολντ ογκ Τέλεμαρκ
Το Βέστφολντ ογκ Τέλεμαρκ (νορβηγικά: Vestfold og Telemark) είναι η νοτιότερη κομητεία της Ανατολικής Νορβηγίας που αποτελείται από δύο ξεχωριστές και ξεχωριστές παραδοσιακές περιοχές, τις πρώην κομητείες του Τέλεμαρκ και το μεγαλύτερο μέρος του Βέστφολντ. Η πρωτεύουσα είναι το Σίεν, το οποίο είναι επίσης η μεγαλύτερη πόλη της κομητείας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κομητείες της Νορβηγίας
Δημήτρης Γεωργακόπουλος
Ο Δημήτρης Γεωργακόπουλος (1948) είναι Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1948 στη Βάρδα Ηλείας. Είναι παντρεμένος και έχει ένα παιδί.
Είναι απόφοιτος της Φυσικομαθηματικής Σχολής και του Οικονομικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ, με το οποίο εξελέγη βουλευτής Ηλείας το 1981, 1985, 1990, 1993, 1996, 2000 και 2004.
Έχει διατελέσει Υφυπουργός Οικονομικών (1986, 1993-1996), Υφυπουργός Ανάπτυξης (2001-2004) και Γενικός Γραμματέας Φορολογικών και Τελωνειακών Θεμάτων του Υπουργείου Οικονομικών (2009-2011).
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Ηλείας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Οικονομικών Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Γεωργίας
Κερδοσκοπία
Στην επιστήμη των Οικονομικών ο όρος Κερδοσκοπία χαρακτηρίζει γενικά την οποιαδήποτε επίτευξη κέρδους από προβλεφθείσες μεταβολές των τιμών αγαθών ή αξιογράφων.
Η Κερδοσκοπία επιτυγχάνεται μετά από διενέργεια προβλέψεων ως προς τις διακυμάνσεις που μπορεί να σημειωθούν στις τιμές των αγαθών ή αξιογράφων ή ακινήτων με αντίστοιχη αγορά ή πώληση αυτών.
Ο όρος αυτός προς αποφυγή σύγχυσης αντιδιαστέλλεται από εκείνον της επένδυσης λόγω μιας βασικής διαφοράς. Στην μεν επένδυση μπορεί να συνυπάρχει κάποια ανάληψη κινδύνου (ρίσκου) χαρακτηριζόμενο όμως ως ένα επεισοδιακό στοιχείο που μπορεί να υφίσταται σε οποιαδήποτε δραστηριότητα, σε αντίθεση με την κερδοσκοπία που ο κίνδυνος αυτός αποτελεί την ουσία της επιχείρησης. Έτσι η μεν επένδυση προσβλέπει σε μακροχρόνιες προσδοκίες, ενώ αντίθετα η κερδοσκοπία κυριολεκτικά βασίζεται σε βραχυπρόθεσμες προβλέψεις επί της διακύμανσης τιμών της αγοράς.
Η κερδοσκοπία θεωρείται αρνητική ως προσωπική συμπεριφορά και ως αιτία κινδύνου για την πραγματική οικονομία.