cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κυβερνείο της Λιβονίας
Ιστορία
Με τη Συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ, στις 3 Μαρτίου 1918, η Μπολσεβικική Ρωσία αποδέχθηκε την απώλεια του Κυβερνείου της Λιβονίας, και από τις συμφωνίες που συνάφθηκαν στο Βερολίνο στις 27 Αυγούστου του 1918, το Αυτόνομο Κυβερνείο της Εσθονίας και το Κυβερνείο της Λιβονίας, αποσχίστηκαν από τη Ρωσία.
Διοικητική διαίρεση
μικρογραφία|Τα κυβερνεία της Εσθονίας και της Λιβονίας μικρογραφία|Χάρτης του Κυβερνείου το 1783 Το κυβερνείο της Λιβονίας διαιρούνταν σε 9 επαρχίες (Κράις). Σημείωση: Μετά τη Φεβρουαριανή Επανάσταση, με βάση της δήλωσης της Προσωρινής Κυβέρνησης της Ρωσίας, στις 30 Μαρτίου του 1917, με τίτλο "Για την αυτονομία της Έστλαντ", η Κυβέρνηση της Λίβλαντ ήταν χωρισμένη: σε πέντε βόρειες κομητείες (Κράις''), με Εσθονικό πληθυσμό (τις κομητείες Γιούριγιεφ (Ντερπτ), Πέρνοφ, Φέλλιν, Βέρρο και Εζέλ), καθώς και οι κατοικημένοι από τους Εσθονούς οικισμοί της κομητείας Βαλκ, όλοι περιλαμβάνονται στη σύνθεση του γειτονικού Κυβερνείου της Εσθονίας. Ωστόσο, τα νέα σύνορα μεταξύ των Κυβερνήσεων της Εσθονίας και της Λίβλαντ ποτέ δεν ήταν σωστά χωρισμένα. ''
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυβερνεία της Βαλτικής Κατηγορία:Κυβερνείο της Λιβονίας Κατηγορία:Κυβερνεία της Ρωσικής Αυτοκρατορίας
Άδωνις (φυτό)
Ο άδωνις (Adonis) είναι γένος ποωδών φυτών που ανήκει στην οικογένεια βατραχιοειδή και έχει περίπου 20 έως 30 είδη, ιθαγενή της Ευρώπης και της Ασίας, με 6 από τα είδη να συναντώνται στην άγρια φύση και της Ελλάδας. Μερικά είδη είναι ετήσια και άλλα πολυετή.
Ο άδωνις φθάνει σε ύψος τα 10 έως 40 εκατοστόμετρα και όλα τα είδη έχουν λεπτά διαμερισμένα φύλλα που μοιάζουν με πούπουλα. Τα άνθη είναι κόκκινα, κίτρινα ή πορτοκαλί και έχουν 5 έως 30 πέταλα το καθένα. Το είδος «άδωνις ο φθινοπωρινός» (A. annua), γνωστό στην Πελοπόννησο με την κοινή ονομασία «μωρόχορτο», έχει άνθη με ζωηρά κόκκινα πέταλα. Στις αγγλόφωνες χώρες μερικά είδη είναι γνωστά με την κοινή ονομασία «μάτι του φασιανού» (pheasant's-eye).
Η ονομασία του γένους είναι αναφορά στον μυθικό εραστή της Αφροδίτης Άδωνι, καθώς υπήρχε η παράδοση ότι τα κόκκινα άνθη του φύτρωσαν από τον τάφο του Αδώνιδος. Σε παρόμοιο μύθο, που αναφέρει ο Οβίδιος στις Μεταμορφώσεις του, η ανεμώνη, που ανήκει στην ίδια οικογένεια με τον άδωνι, γεννήθηκε όταν η Αφροδίτη ράντισε νέκταρ πάνω στο αίμα του Αδώνιδος.
Καλλιέργεια και χρήσεις
Είδη του φυτού καλλιεργούνται ως καλλωπιστικά φυτά κήπου, όπως ο πολυετής άδωνις ο μικρόκαρπος, έχοντας εισαχθεί και στη Βόρεια Αμερική. Περιέχουν όμως δηλητηριώδεις χημικές ουσίες, παρόμοιες με εκείνες που βρίσκονται και σε πολλά άλλα γένη της οικογένειας βατραχιοειδή. Ιδίως από τον άδωνι τον μικρόκαρπο μπορούν να εξαχθούν οι ουσίες αδωνίνη και αδωνιδίνη, που χρησιμεύουν σε κατάλληλες δόσεις ως φαρμακευτικές, ενώ από τον άδωνι τον εαρινό μπορούν να εξαχθούν αρκετές άλλες ουσίες με φαρμακευτική δράση (αδωνιτόλη, αδωνιδοσίδη, αδωνιβερνοσίδη, κυμαρίνη, αδωνιτοξίνη, βερναδίνη).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αδωνις
Ευάγγελος Κοντιζάς
Ο Δρ. Ευάγγελος Κοντιζάς είναι αστρονόμος - αστροφυσικός, πρώην Διευθυντής του Ελληνικού Ινστιτούτου Αστρονομίας και Αστροφυσικής και Επίτιμος Διευθυντής Ερευνών του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών (ΙΑΑΔΕΤ).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στον Πειραιά Αττικής, τον Σεπτέμβριο του 1944. Αφού ολοκλήρωσε το δημοτικό σχολείο και το εξατάξιο γυμνάσιο στο Περιστέρι Αττικής, το 1963 άρχισε τις Πανεπιστημιακές του σπουδές στο Τμήμα Φυσικής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Μετά το πέρας των σπουδών του και την διετή στρατιωτική θητεία, διορίστηκε σαν βοηθός στο Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών το 1971. Την περίοδο 1973-1977 εκπόνησε την διδακτορική του διατριβή (PhD) στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, στη Σκωτία, με θέμα «Η θερμοκρασία των αστέρων προγενέστερου φασματικού τύπου». Στη συνέχεια ασχολήθηκε με θέματα σχετικά με τη δημιουργία και εξέλιξη των αστέρων στους γαλαξίες και πραγματοποίησε πολλές δημοσιεύσεις. Συνεργάστηκε ως προσκεκλημένος ή επισκέπτης με σημαντικά ξένα ερευνητικά ιδρύματα. Πιο συγκεκριμένα, το 1971 με το Αστεροσκοπείο της Meudon στο Παρίσι για πολωσιμετρικές μετρήσεις του πλανήτη Άρη. Συχνές ήταν οι επισκέψεις του για έρευνα στο Βασιλικό Αστεροσκοπείο του Εδιμβούργου στη Σκωτία (1980, 1982, 1983, 1985,1986,1988, 1989, 1994,1995,1996). Επίσης, στα αστεροσκοπεία Haute Provence (1978,1979), αστεροσκοπείο της Μασσαλίας στη Γαλλία (1985) και στο Αστρονομικό Παρατηρητήριο της Τριέστης  στην Ιταλία (1981,1982, 1983, 1985, 1986, 1987, 1988, 1989, 1992) για μελέτες με δεδομένα του International Ultraviolet Explorer και ανάπτυξη λογισμικού για τις μελέτες των αστρικών σμηνών στα Νέφη του Μαγγελάνου. Το 1989-1990 έγινε για ένα χρόνο δεκτός σαν Senior  Associate στη NASA/Goddard Space Flight Centre. Τέλος, συνεργάστηκε με το Ιμπίριαλ Κόλετζ του Λονδίνου (1996, 1997), το Ινστιτούτο Αστροφυσικής (I.A.P.) των Παρισίων (1999, 2000) και το Κέντρο Αστρονομικών δεδομένων Αστρονομικό Παρατηρητήριο Στρασβούργου (CDS) για ανάπτυξη προγραμμάτων με το Virtual Observatory (2002, 2003).
Έργο του ως Διευθυντής του Αστρονομικού Ινστιτούτου του Εθνικού Αστεροσκοπείου
Σαν διευθυντής του Αστρονομικού Ινστιτούτου οργάνωσε τις εξής υποδομές:
Πύλες της Παλαιάς Πόλης (Ιερουσαλήμ)
μικρογραφία|Οι πύλες: 1. [[Πύλη Γιάφας (της Ιερουσαλήμ)|Γιάφας, 2. Σιών, 3. Κοπριάς/Σιλωάμ, 4. Χρυσή (με τοίχους), 5. Λεόντων, 6. Ηρώδη, 7. Δαμασκού, 8. Νέοα.]]
Αυτό το άρθρο παραθέτει τις πύλες της Παλαιάς Πόλης της Ιερουσαλήμ (שערי ירושלים). Οι πύλες είναι ορατές στους περισσότερους παλαιούς χάρτες της Ιερουσαλήμ τα τελευταία 1.500 χρόνια.
Τα σημερινά τείχη της Παλαιάς Πόλης της Ιερουσαλήμ κτίστηκαν από τον Σουλεϊμάν Α΄ τον μεγαλοπρεπή, ο οποίος της παρείχε επτά πύλες: κτίστηκαν έξι νέες πύλες και η παλαιότερη -και προηγουμένως σφραγισμένη- Χρυσή Πύλη άνοιξε ξανά (μόνο για να επανασφραγιστεί μετά από λίγα χρόνια). Οι επτά πύλες την εποχή του Σουλεϊμάν ήταν: Πύλη της Δαμασκού, Χρυσή Πύλη, Πύλη του Ηρώδη, Πύλη Γιάφας, Πύλη των Λεόντων, Πύλη Σιλωάμ (επίσης γνωστή ως Πύλη Mughrabi και τώρα ως Πύλη Κοπριάς) και η Πύλη της Σιών.
Με την εκ νέου σφράγιση της Χρυσής Πύλης και την προσθήκη της Νέας Πύλης το 1887, ο αριθμός των εν λειτουργία πυλών παρέμεινε σε επτά.
Μέχρι το 1887, κάθε πύλη έκλεινε πριν από τη δύση του ηλίου και άνοιγε με την ανατολή.
Λίστα
Οι επτά πύλες την εποχή του Σουλεϊμάν ήταν: Πύλη της Δαμασκού, Χρυσή Πύλη, Πύλη του Ηρώδη, Πύλη Γιάφας, Πύλη των Λεόντων, Πύλη Σιλωάμ (επίσης γνωστή ως Πύλη Mughrabi, και τώρα ως Πύλη Κοπριάς) και η Πύλη Σιών. Με την εκ νέου σφράγιση της Χρυσής Πύλης και την προσθήκη της Νέας Πύλης το 1887, ο αριθμός των εν λειτουργία πυλών επανήλθε σε επτά.
Προηγούμενες πύλες
Μία μικρότερη είσοδος, ευρέως γνωστή ως η Πύλη των Βυρσοδεψεών, έχει ανοίξει για τους επισκέπτες, αφού ανακαλύφθηκε και αποσφραγίστηκε κατά τη διάρκεια ανασκαφών τη δεκαετία του 1990.
Οι σφραγισμένες ιστορικές πύλες, εκτός από τη Χρυσή Πύλη, περιλαμβάνουν τρεις, που διατηρούνται τουλάχιστον εν μέρει (τη Μονή, την Τριπλή και τη Διπλή Πύλη στο νότιο τείχος) και πολλές άλλες πύλες που ανακαλύφθηκαν από αρχαιολόγους, από τις οποίες έχουν απομείνει μόνο ίχνη: η λεγόμενη Πύλη των Εσσαίων στο όρος Σιών, η Πύλη του βασιλικού παλατιού του Ηρώδη νότια της ακρόπολης και τα ασαφή ερείπια των εξερευνητών του 19ου αι. που προσδιορίζονται ως η Πύλη των Κηδειών (Μπαμπ αλ Τζανάιζ) ή του Μπουράκ (Μπαμπ αλ-Μπουράκ) νότια της Χρυσής Πύλης.
Αδωνιτόλη
Η αδωνιτόλη ή ριβιτόλη ή και (παλαιότερα) αδωνίτης είναι οργανική χημική ένωση, που είναι ταυτοχρόνως αλκοόλη και σάκχαρο. Ειδικότερα είναι μια πολυόλη και μια πεντόζη. Δημιουργείται από την αναγωγή της ριβόζης και συναντάται στη φύση σε υψηλή αναλογία στο είδος φυτού Adonis vernalis («άδωνις ο εαρινός»), που είναι διαδεδομένο στην Ελλάδα, καθώς και στα κυτταρικά τοιχώματα ορισμένων θετικών κατά Γκράμ βακτηρίων, με τη μορφή όμως φωσφορικής αδωνιτόλης ενσωματωμένης σε τειχοϊκά οξέα. Αποτελεί μέρος της χημικής δομής της βιταμίνης ριβοφλαβίνης και του μονονουκλεοτιδίου της φλαβίνης (FMN), που είναι νουκλεοτιδιακό συνένζυμο το οποίο χρησιμοποιούν πολλά ένζυμα, οι λεγόμενες φλαβοπρωτεΐνες.
Ως ουσία, η αδωνιτόλη είναι άχρωμο κρυσταλλικό στερεό με σημείο τήξεως 102 °C, οπτικώς αδρανές, πολύ ευδιάλυτο στο νερό. Ως χρήση της από τον άνθρωπο αναφέρεται ότι προστίθεται σε υποστρώματα μικροβιακών καλλιεργειών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλκοόλες Κατηγορία:Υδατάνθρακες
Ελισάβετ του Βρανδεμβούργου, δούκισσα του Μπζεγκ-Λεγκνίτσα και Τσέσυν
Η Ελισάβετ, γερμ.: Elisabeth von Hohenzollern, Elżbieta Hohenzollern (1η Μαΐου / 29 Σεπτεμβρίου 1403 - 31 Οκτωβρίου 1449) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν κόρη του εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και με τους γάμους της έγινε πρώτα δούκισσα του Μπζεγκ-Λεγκνίτσα και μετά δούκισσα του Τσέσυν.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Φειδερίκου Α΄ εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και της Ελισάβετ, κόρης του Φρειδερίκου δούκα της Βαυαρίας-Λάντσουτ.
Η Ελισάβετ παντρεύτηκε πρώτα τον Λουδοβίκο Β΄ δούκα του Μπζεγκ-Λεγκίτσα στις 9 Απριλίου 1418 στην πόλη της Kωνστάντς, κατά τη διάρκεια Συνόδου, όπου ο πατέρας της, τότε μόνο μπουργράβος της Νυρεμβέργης, ανήλθε στον τίτλο του Εκλέκτορα του Mαργραβάτου του Βρανδεμβούργου. Ο γάμος, που σύμφωνα με τις σύγχρονες πηγές ήταν πολύ ταιριαστός, έφερε τέσσερα παιδιά. Από όλα, ο μεγαλύτερος Λουδοβίκος ήταν ο μόνος γιος και έτσι διάδοχος του πατέρα του. Όμως το πρόωρο τέλος του πρίγκιπα Λουδοβίκου το 1435 άλλαξε την πολιτική κατάσταση του Μπζεγκ-Λεγκνίτσα: διάδοχος φαινόταν ότι ήταν ο μόνος ανιψιός του Λουδοβίκου Β', ο Λουδοβίκος Γ΄ δούκας της Ολάβα, αλλά ο δούκας του Μπζεγκ-Λεγκνίτσα δεν ήθελε να του αφήσει όλες τις περιοχές του. Έτσι κανόνισε με τη διαθήκη του, ότι η Ελισάβετ θα τον διαδεχθεί σε όλα τα εδάφη του καθώς αυτά γίνονται δέσμευση για τη χήρα (οprawa wdowia). Ως ένας από τους πλουσιότερους πρίγκιπες της εποχής του, ο Λουδοβίκος Β΄ άφηνε επίσης στη σύζυγό του και τις κόρες του 30.000 γκίλντερς του Ρήνου και 10.000 γκρόσεν της Βοημίας. Ο δούκας του Μπζεγκ-Λεγκνίτσα απεβίωσε στις 30 Μαΐου 1436 και η Ελισάβετ ανέλαβε την πλήρη κυριαρχία επί των Μπζεγκ, Λεγκνίτσα και Ζλοτορύγια.
Στις 17 Φεβρουαρίου 1439 η Ελισάβετ παντρεύτηκε ξανά τον αρκετά νεότερο Βεντσέσλαο Α΄ δούκα του Τσέσυν. Σύμφωνα με τους όρους της δέσμευσης για τη χήρα, μετά τον νέο γάμο της, είχε χάσει όλα τα δικαιώματά της έναντι του Μπζεγκ-Λεγκνίτσα. Ωστόσο η Ελισάβετ κατάφερε να συνεχίσει την εξουσία της. Αναφέρεται ως δούκισσα του Τσέσυν για πρώτη φορά στις 5 Μαρτίου.
Το 1443 η Ελισάβετ αναγκάστηκε να δώσει το Μπζεγκ στον Ιωάννη Α΄ δούκα του Λούμπιν και τον Ερρίκο Ι΄ του Χόινουφ, γιους του Λουδοβίκου Γ΄ της Ολάβα, ο οποίος είχε αποβιώσει το 1441. Και τα δύο αδέλφια διεκδικούσαν την κληρονομιά του Λουδοβίκου Β΄ ως νόμιμοι άρρενες κληρονόμοι του και διότι η Ελισάβετ διατηρούσε τα δύο δουκάτα παράνομα. Για να δημιουργήσει επιγαμία μαζί τους, η δούκισσα έδωσε τη μικρότερη κόρη της Χέντβιχ σε γάμο με τον Ιωάννη Α΄. Η τελετή πραγματοποιήθηκε τον Φεβρουάριο του 1445.
Μέχρι τη στιγμή του γάμου τής κόρης της, η Ελισάβετ και ο Βεντσέσλαος Α΄ είχαν διαζευχθεί επίσημα μετά από έξι χρόνια δυστυχισμένης και άτεκνης ένωσης. Η Ελισάβετ εγκαταστάθηκε στη Λέγκνιτσα, όπου απεβίωσε 4 χρόνια αργότερα. Ο Βεντσέσλαος Α΄ έζησε άλλα 25 χρόνια, χωρίς να ξαναπαντρευτεί.
Λίγο μετά το τέλος τής Ελισάβετ, η τοπική αριστοκρατία είχε εξεγερθεί εναντίον της διακυβέρνησης των Πιαστ και ζήτησε τη βοήθεια του αυτοκράτορα Σιγισμόνδου, ο οποίος έθεσε τη Λεγκνίτσα υπό την άμεση κυριαρχία τού βασιλείου της Βοημίας. Μόνο το 1454 μπόρεσε ο εγγονός τής Ελισάβετ, ο Φρειδερίκος Α΄, μόνο παιδί του Ιωάννη Α΄ και της Χέντβιχ, να ανακτήσει τη Λεγκνίτσα από τη Βοημία και να γίνει δούκας της Λεγκνίτσα.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα τον Λουδοβίκο Β΄ των Πιαστ-Σιλεσίας δούκα του Μπζεγκ και είχε τέκνα:
Το 1436 απεβίωσε ο Λουδοβίκος Β΄ και η Ελισάβετ έκανε το 1439 δεύτερο γάμο με τον Βεντσέσλαο Α΄ των Πιαστ-Σιλεσίας-Οπόλε-Τσέσυν δούκα του Τσέσυν (4ο εξάδελφο των Νικολάου Α΄ και Ιωάννη Α΄). Δεν απέκτησαν απογόνους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα πολωνικά
Μαϊλίντα Κελμέντι
Η Μαϊλίντα Κελμέντι (αλβανικά: Majlinda Kelmendi, 9 Μαΐου 1991) είναι Κοσοβάρα τζουντόκα που αγωνίζεται στην κατηγορία των -52 κιλών. Μεταξύ των επιτυχιών της περιλαμβάνονται χρυσά μετάλλια σε παγκόσμιο και ευρωπαϊκό επίπεδο καθώς και ένα χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016 στη Βραζιλία, το πρώτο του Κοσόβου στο πλαίσιο της συγκεκριμένης αθλητικής διοργάνωσης. Αναφέρεται ως η σημαντικότερη αθλητική προσωπικότητα της πατρίδας της και προπονείται υπό τις οδηγίες του παλαίμαχου τζουντόκα Ντριτόν Κούκα.
Καταγωγή και πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στις 9 Μαΐου του 1991 στο Πετς (νυν Πέγια) του Κοσόβου που τότε αποτελούσε κομμάτι της Γιουγκοσλαβίας και είναι η μικρότερη από τις τρεις κόρες του Ισμέτ και της Φικρέτ Κελμέντι. Προέρχεται από αθλητική οικογένεια καθώς ο πατέρας της υπήρξε επαγγελματίας ποδοσφαιριστής και η μητέρα της καρατέκα. Ξεκίνησε να ασχολείται με το τζούντο όταν ήταν περίπου οκτώ ετών και σημείωσε την πρώτη της μεγάλη επιτυχία το 2006, με την κατάκτηση της πρώτης θέσης σε διεθνές τουρνουά που διεξήχθη στο Σαράγεβο, αγωνιζόμενη στην κατηγορία των -48 κιλών.
Πρώιμη καριέρα
Από το 2009 συμμετέχει στην κατηγορία των -52 κιλών, ενώ το ίδιο έτος ήρθε πρώτη στο παγκόσμιο και πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα των U20, καθώς και τρίτη στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Πράγας. Τα επόμενα χρόνια συνέχισε την ανοδική της πορεία πετυχαίνοντας σημαντικές διακρίσεις σε διάφορες διοργανώσεις, όπως Παγκόσμια Κύπελλα, Grand Prix κλπ.
Το 2012 η Κελμέντι συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου με τα χρώματα της Αλβανίας καθώς η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή δεν επέτρεψε τη συμμετοχή του Κοσόβου, που εκείνη την εποχή δεν ήταν ακόμη πλήρες μέλος της ΔΟΕ. Η πρώτη συμμετοχή της Κοσοβάρας τζουντόκα σε Ολυμπιακούς Αγώνες δεν ήταν επιτυχημένη καθώς αν και αρχικά ξεπέρασε το εμπόδιο της Φινλανδής Γιάανα Σάντμπεργκ, αποκλείστηκε στον δεύτερο γύρο χάνοντας από τη Μαυρικιανή Κριστιάν Λετζεντίλ.
Ανοδική πορεία
Την επόμενη διετία (2013 και 2014) η Κελμέντι κατέκτησε δύο συνεχόμενες φορές την πρώτη θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Τζούντο, επικρατώντας στους τελικούς της Βραζιλιάνας Έρικα Μιράντα και της Ρουμάνας Αντρέεα Τσίτου αντίστοιχα, ενώ αναδείχτηκε τρίτη στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2013. Λόγω των προβλημάτων αναγνώρισης του Κοσόβου αγωνίστηκε σε ορισμένες από αυτές τις διοργανώσεις εκπροσωπώντας όχι την πατρίδα της αλλά την Παγκόσμια Ομοσπονδία Τζούντο. Την ίδια περίοδο δέχτηκε προτάσεις από διάφορες εθνικές ομοσπονδίες προκειμένου να αγωνιστεί με άλλη εθνική ομάδα, τις οποίες ωστόσο απέρριψε. Το 2014 κατέκτησε και το πρώτο της χρυσό μετάλλιο σε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα (επιτυχία που επανέλαβε το 2016 και το 2017). Το ίδιο έτος κατετάγη πρώτη στην κατηγορία πρεστίζ της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας, επίτευγμα που οδήγησε και στη βράβευσή της από την τότε πρόεδρο της Δημοκρατίας του Κοσόβου, Ατιφέτε Γιαχιάγκα.
Ολυμπιακοί Αγώνες του Ρίο
Το 2016 στο Ρίο, η Κελμέντι πραγματοποίησε τη δεύτερη συμμετοχή της σε Ολυμπιακούς Αγώνες εκπροσωπώντας αυτή τη φορά το Κόσοβο, που λάμβανε για πρώτη φορά μέρος στη διοργάνωση. Ήταν μάλιστα η σημαιοφόρος της αποστολής κατά την τελετή έναρξης της διοργάνωσης. Στο αγωνιστικό κομμάτι, η Κελμέντι κατάφερε να αναδειχτεί χρυσή ολυμπιονίκης στην κατηγορία της επικρατώντας με τη σειρά της Ελβετίδας Ε. Τσοπ, της Λετζεντίλ (από την οποία είχε αποκλειστεί τέσσερα χρόνια νωρίτερα), της Ιαπωνίδας Παγκόσμιας Πρωταθλήτριας Μισάτο Νακαμούρα και στον τελικό της Ιταλίδας Οντέτ Τζιουφρίντα (με γιούκο).
Το συγκεκριμένο επίτευγμα την καθιστά την πρώτη αθλήτρια του Κοσόβου που κατάφερε να κερδίσει μετάλλιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Μάλιστα, κατά την επιστροφή της στην Πρίστινα, έγινε δεκτή με τιμές από την πολιτική ηγεσία της χώρας.
Λίγες μέρες μετά την κατάκτηση του μεταλλίου προέκυψε συζήτηση σχετικά με το γεγονός πως τον Ιούνιο του ίδιου έτους ευρισκόμενη στη Γαλλία είχε αρνηθεί να δώσει δείγμα κατά τη διάρκεια αιφνιδιαστικού ελέγχου. Η υπόθεση έληξε λίγες μέρες αργότερα με την Παγκόσμια Ομοσπονδία να αθωώνει την Κελμέντι ανακοινώνοντας πως η αθλήτρια δεν ήταν υποχρεωμένη να περάσει από έλεγχο από τη στιγμή που οι συνθήκες κάτω από τις οποίες αυτός της ζητήθηκε δεν ήταν οι προβλεπόμενες.
Μετέπειτα καριέρα
Την επόμενη χρονιά μετά την κατάκτηση του χρυσού ολυμπιακού μεταλλίου, η Κελμέντι διακρίθηκε πρώτα στο Γκραν Σλαμ που διεξήχθη τον Φεβρουάριο στο Παρίσι και έπειτα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Τζούντο της Βαρσοβίας. Σε αμφότερες τις διοργανώσεις κατέκτησε την πρώτη θέση επικρατώντας στους τελικούς της Ιαπωνίδας Νατσούμι Τσουνόντα και της Ρωσίδας Αλέσια Κουζνέτσοβα αντίστοιχα. Το ίδιο έτος συμμετείχε και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, όπου κατετάγη πέμπτη, με ρεκόρ 3-2, καθώς γνώρισε δύο διαδοχικές ήττες στον ημιτελικό από την Ιαπωνίδα Άι Σισίμε και στην αναμέτρηση για το χάλκινο μετάλλιο από τη Βραζιλιάνα Έρικα. Στα τέλη του 2017 αντιμετώπισε έναν σοβαρό τραυματισμό στην πλάτη που την υποχρέωσε να μείνει μακριά από τα ταπί για περισσότερο από έναν χρόνο.
Η Κελμέντι επέστρεψε στην ενεργό δράση τον Οκτώβριο του 2018, όταν απέσπασε το ασημένιο μετάλλιο σε Γκραν Σλαμ στα ΗΑΕ, χάνοντας στον τελικό από την Τζιουφρίντα, καθώς αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την αναμέτρηση εξαιτίας ενός χτυπήματος που δέχτηκε στη μύτη κατά τη διάρκεια προηγούμενης αναμέτρησης. Ωστόσο κατέκτησε την πρώτη θέση σε Grand Prix που πραγματοποιήθηκε λίγες ημέρες αργότερα στην Τασκένδη του Ουζμπεκιστάν.
Στις αρχές του 2019 αναδείχτηκε νικήτρια σε Grand Prix που διεξήχθη στο Τελ Αβίβ επικρατώντας της Ισραηλινής Γκίλι Κοέν στην τελική αναμέτρηση με δύο βαζάρι, καθώς και σε Γκραν Σλαμ που έλαβε χώρα στο Ντίσελντορφ  της Γερμανίας, όπου νίκησε στον τελικό τη Σοσορμπαράμ Λκχαγκβασουρέν από τη Μογγολία, ασημένια ολυμπιονίκη στους Ολυμπιακούς Αγώνες Νέων του 2018.
Κατά τον Μάιο του 2019 η Κελμέντι κατείχε την 9η θέση στην παγκόσμια κατάταξη της κατηγορίας των 52 κιλών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολυμπιονίκες του τζούντο Κατηγορία:Τζούντο Κατηγορία:Αλβανοί αθλητές Κατηγορία:Κοσοβάροι αλβανικής καταγωγής
Ιωάννης Β΄ του Βέρλε
O Ιωάννης Β΄ ο φαλακρός, γερμ. Johann II die glatze (μετά το 1250 - 27 Αυγούστου 1337) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν συγκύριος του Βέρλε (1309-16) και μετά κύριος του Βέρλε-Γκύστρο (1337-60).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ιωάννη Α΄ κυρίου του Βέρλε και της Σοφίας, κόρης του Γκύντερ κόμη του Λίνντο-Ρουπίν.
Το 1337 απεβίωσε σε ηλικία μικρότερη των 87 ετών. Τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Νικόλαος Γ΄.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μεκλεμβούργου
Καλλίμαχος (γλύπτης)
Ο Καλλίμαχος ήταν γλύπτης της Αρχαίας Ελλάδας που έζησε προς το τέλος του 5ου π.Χ. αιώνα. Αναφέρεται και ως τορευτής, δηλαδή αδριαντοποιός και είναι ασαφές αν η καταγωγή του ήταν από την Αθήνα ή την Κόρινθο. Ορισμένοι τον αναφέρουν ως ζωγράφο, αρχιτέκτονα, μαθητή του Πελοποννήσιου γλύπτη Πολύκλειτου αλλά και συνεργάτη των Φειδία, Ικτίνου, Καλλικράτη, Μνησικλή κατά την ανοικοδόμηση της Ακρόπολης που έγινε αμέσως μετά την ήττα των Περσών το 479 π.Χ. και εντάθηκε στα χρόνια του Περικλή. Σύμφωνα με τον Βιτρούβιο θεωρείται ο εμπνευστής του Κορινθιακού κιονόκρανου. Λέγεται ότι συνέλαβε την ιδέα βλέποντας ένα καλάθι με παιχνίδια, που βρισκόταν αφιερωμένα στον τάφο ενός κοριτσιού στην Κόρινθο, σκεπασμένο από μία τετράγωνη πλάκα και ανακατεμένο με φύλλα ακάνθου. Ο Πλίνιος περιγράφει τον Καλλίµαχο ως περίφηµο χαλκουργό με εµµονή στις λεπτοµέρειες η οποία άγγιζε την υπερβολή. Σύμφωνα µε τον Παυσανία ο Καλλίμαχος έφερε το επίθετο κατατηξίτεχνος.
Έργο
Στον Καλλίμαχο εκτός από την έμπνευση του Κορινθιακού κιονόκρανου αποδίδονται από τους μελετητές αρκετά ακόμα έργα. Ένα από αυτά είναι οι Καρυάτιδες στο Ερέχθειο αν και σύμφωνα με άλλους φιλοτεχνήθηκαν από τον Αλκαμένη. Πολύ γνωστό έργο του θεωρείται το ορειχάλκινο άγαλμα της Αφροδίτης για το οποίο υπάρχει μαρμάρινο άγαλμα στο μουσείο του Λούβρου. Ένα άλλο η Επιτύμβια στήλη της Ηγησώς, που ανακαλύφθηκε το 1870 σε οικογενειακό ταφικό περίβολο του Κεραμεικού. Ο Παυσανίας αναφέρει ότι αυτός κατασκεύασε το περίφημο χρυσό λυχνάρι που έκαιγε χωρίς να σβήνει για δώδεκα μήνες στο εσωτερικό του Ερεχθείου μπροστά από το άγαλμα της Αθηνάς Πολιάδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γλύπτες
Μοσχόβους
Ο μοσχόβους (Ovibos moschatus) ή μοσχοφόρος μόσχος είναι μηρυκαστικό θηλαστικό του Αρκτικού κύκλου, ανήκει στην οικογένεια των βοοειδών (Bovidae), στην τάξη των αρτιοδακτύλων και απαντάται στη Γροιλανδία, στην Αλάσκα και στον Καναδά. Το όνομά του προέρχεται από τη χαρακτηριστική μυρωδιά μόσχου που εκλύει το αρσενικό στο 5ο έτος της ηλικίας του κατά την περίοδο του ζευγαρώματός του με το θηλυκό. Κινδύνευσαν με εξαφάνιση τόσο από τους κυνηγούς, όσο και από τις κλιματικές αλλαγές. Μεγάλοι πληθυσμοί τους υπάρχουν στη Βόρεια Αμερική, ενώ μικρότεροι έχουν επανεισαχθεί στη Σουηδία, στη Σιβηρία και στη Νορβηγία.
Συστηματική ταξινόμηση
Ο μοσχόβους περιγράφηκε από τον Γερμανό ζωολόγο Ζίμμερμαν το 1780. Παρόλο που μοιάζει με βούβαλο, ανήκει στα αιγώδη, την ίδια υποοικογένεια δηλαδή με τα πρόβατα και τις κατσίκες.
Μορφολογία
Ο μοσχόβους είναι εντυπωσιακός σε όγκο, εξαιτίας των στρώσεων μόνωσης που διαθέτει κάτω από το δέρμα του. Το σώμα του καλύπτεται από μακρύ, σκούρο τρίχωμα, καθώς και χαρακτηριστικά πυκνή χαίτη στον λαιμό και στους ώμους. Έτσι καταφέρνει να αντέχει σε θερμοκρασίες χαμηλότερες των -40° C. Αν οι συνθήκες είναι ακόμα χειρότερες, προτιμά να ξαπλώνει στο χιόνι αντί να παραμένει όρθιος στον παγωμένο αέρα. Στην κεντρική ζώνη του μετώπου, φέρει κοίλα κέρατα που στρίβουν πλάγια και προς τα κάτω κι ύστερα γυρίζουν προς τα επάνω.
Τροφή
Η διατροφή του μοσχόβου ακολουθεί τον αρκτικό κύκλο. Το σύντομο καλοκαίρι, το κοπάδι προχωρά βόσκοντας και τρέφεται με χορτάρι, βούρλα, βρύα, θάμνους, λειχήνες και ιτιές. Τον χειμώνα τρώνε φύλλα βετούλης (σημύδας) και νανοϊτιάς, σκάβοντας το χιόνι με τις οπλές και αναζητώντας ρίζες, βρύα και λειχήνες κάτω από το χιόνι.
Ηθολογία
μικρογραφία|Οικογένεια μοσχόβων στη [[Γροιλανδία|320x320εσ]] Οι μοσχοβόες είναι αγελαία ζώα, συγκεντώνονται δηλαδή σε ομάδα με κοινωνική ιεραρχία των 10 με 20 ζώων, όπου αρχηγός της είναι το δυνατότερο αρσενικό. Κάθε αγέλη κινείται σε μια περιοχή που καταλαμβάνει έκταση κατά μέσο όρο 220 τετραγωνικά χιλιόμετρα, κατά προτίμηση κοντά σε νερό το καλοκαίρι. Εχθρός τους θεωρούνται η αρκούδα (πολική ή γκρίζλι) και ο αρκτικός λύκος. Ρουθουνίζουν και ξεφυσούν από τη μύτη όταν ενοχληθούν, ενώ όταν τρέχουν να ξεφύγουν κουράζονται και υπερθερμαίνονται. Γι' αυτό σε περίπτωση κινδύνου, η αγέλη συγκεντρώνεται και σχηματίζει έναν αμυντικό κύκλο που στο μέσο της έχει τα θηλυκά και τα μικρά, ενώ στην περιφέρειά του τα αρσενικά αντιμετωπίζουν κατά πρόσωπο τον εχθρό (βλ. Ξυράφι του Όκαμ), έτοιμα να τον εμβολίσουν με τα κέρατά τους αν χρειαστεί.
Αναπαραγωγή
Το ζευγάρωμα διαρκεί από τον Ιούλιο μέχρι τον Οκτώβριο και τα θηλυκά γεννούν ένα μικρό μετά από κύηση 8-9 μηνών. Το νεογέννητο διαθέτει ένα χοντρό, σγουρό τρίχωμα που δεν το προστατεύει απόλυτα από το κρύο, γι' αυτό και κρύβονται κάτω από το πυκνό τρίχωμα της μητέρας τους. Θηλάζουν επί έναν χρόνο, αλλά μπορούν να βοσκούν από τη δεύτερη εβδομάδα της γέννησής τους. Τα θηλυκά ωριμάζουν σεξουαλικά από τον δεύτερο χρόνο, ενώ τα αρσενικά από τον πέμπτο. Τα αρσενικά ανταγωνίζονται μεταξύ τους για τη δεσπόζουσα θέση του αρχηγού της αγέλης, καθώς μόνο αυτός έχει το δικαίωμα ζευγαρώματος, με αποτέλεσμα την περίοδο αναπαραγωγής να έχουν προηγηθεί βίαιες και θορυβώδεις συγκρούσεις. Οι ανταγωνιστές απομακρύνονται 25 με 50 μέτρα και χαμηλώνοντας το κεφάλι ορμούν εναντίον του αντιπάλου τους, μέχρι να υποχωρήσει ο ασθενέστερος. Σπάνια υπάρχουν θανάσιμοι τραυματισμοί, επειδή το σκληρό κρανίο τους είναι ιδιαίτερα ανθεκτικό.
Ιστορία-διατήρηση
Muskox distribution combined.png και τα μαμούθ, τις παγετώδες περιόδους του Πλειστόκαινου (1.600.000 έως 10.000 χρόνια πριν) και πιστεύεται ότι μετανάστευσε στη Βόρεια Αμερική μέσω του Βερίγγειου 90.000 με 200.000 χρόνια πριν. Τον 19ο αιώνα κινδύνευσε να εξαφανιστεί στη Βόρεια Αμερική, αφού το κρέας και το τρίχωμά του ήταν περιζήτητα από τους κυνηγούς, αλλά με τις προσπάθειες προστασίας του είδους που έγιναν τον 20ό αιώνα, τελικά διασώθηκε. Στον Καναδά θεωρείται προστατευόμενο είδος, ενώ σε αρκετές χώρες του Αρκτικού γίνονται προσπάθειες οικιακής εκτροφής και αξιοποίησής του . Οι ίνες από το τρίχωμα των μοσχόβων όταν αναμειχθούν με ίνες από μαλλί προβάτου δίνουν υφάσματα με εξαιρετικές θερμομονωτικές ιδιότητες. Αν και είναι εξαιρετικά λεπτές, οι ίνες αυτές έχουν μεγαλύτερη αντοχή από αυτές του προβάτου. Οι ιθαγενείς Ινουίτ που κατοικούν στο νησί Νούνιβακ της Αλάσκας τις συλλέγουν την άνοιξη και το καλοκαίρι από θάμνους στους οποίους έχουν προσκολληθεί όταν οι μοσχόβοες χάνουν το τρίχωμά τους..
Εστάδιο ντε Τσαμαρτίν
Το Εστάδιο ντε Τσαμαρτίν (Ισπανικά: Estadio de Chamartín) ήταν γήπεδο, τα εγκαίνια του οποίου έγιναν το 1924, ενώ κατεδαφίστηκε το 1947, και το οποίο ευρισκόταν στο Τσαμαρτίν ντε λα Ρόζα της Ισπανίας.
Ιστορία
Το γήπεδο χρησιμοποιείτο από τη Ρεάλ Μαδρίτης, στης οποίας την ιδιοκτησία και ανήκε, προτού αυτή προχωρήσει στην ανέγερση του Νουέβο Εστάδιο Τσαμαρτίν, το οποίο έγινε γνωστό μετά το 1955 ως Στάδιο Σαντιάγο Μπερναμπέου.
Τα εγκαίνιά του έγιναν στις 17 Μαΐου 1924, με τη διεξαγωγή φιλικής αναμέτρησης μεταξύ της Ρεάλ και της Νιούκασλ Γιουνάιτεντ, ενώ το γήπεδο είχε χωρητικότητα της τάξεως των 15.000 θέσεων (ορισμένες πηγές κάνουν λόγο για 22.500). Το 1934, το γήπεδο φιλοξένησε προκριματική αναμέτρηση ενόψει του Παγκοσμίου Κυπέλλου μεταξύ της Ισπανίας και της Πορτογαλίας, στην οποία η πρώτη επικράτησε με σκορ 9-0, εμπρός σε φίλαθλο κοινό της τάξεως των 50.000 θεατών.
Η πόλη του Τσαμαρτίν ντε λα Ρόζα ενσωματώθηκε στη Μαδρίτη το 1948.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Ισπανία Κατηγορία:Ρεάλ Μαδρίτης (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στην Ισπανία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Μαδρίτη
Συμμετοχή της Ολλανδίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Η Ολλανδία θα συμμετέχει στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 στο Τόκιο. Ήταν προγραμματισμένοι να διοργανωθούν από τις 24 Ιουλίου μέχρι τις 9 Αυγούστου 2020, αλλά λόγω ανησυχιών για την πανδημία του κορονοϊού 2019–20 αναβλήθηκαν για το έτος 2021, από τις 23 Ιουλίου έως τις 8 Αυγούστου. Έχει συμμετάσχει σε όλες τις εκδόσεις των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων, εκτός από αυτές του 1904 και του 1956, στην οποία μποϊκόταρε εναντίον της επίθεσης της Ουγγαρίας στη Σοβιετική Ένωση.
Παραπομπές
Ολλανδία Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2020
Νικόλαος Γ΄ του Βέρλε
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη Β΄ κυρίου του Βέρλε-Γκύστρο και της Μέχτιλτ/Ματίλντας των Γουέλφων, κόρης του Ερρίκου Α΄ δούκα του Μπράουνσβαϊχ-Γκρούμπενχαγκεν.
Το 1361 απεβίωσε σε ηλικία 23-50 ετών. Τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Λαυρέντιος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1338 την Αγνή, κόρη του Ερρίκου Β΄ κυρίου του Μεκλεμβούργου και είχε τέκνα:
Το 1340 απεβίωσε η Αγνή και ο Νικόλαος Γ΄ έκανε δεύτερο γάμο με τη Ματίλντα των Σάουενμπουρκ, κόρη του Ιωάννη Γ΄ κόμη του Χόλσταϊν-Πλεν και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Μεκλεμβούργου
Νανόπτερο
Το νανόπτερο (Nannopterum) είναι γένος πτηνών, που ανήκει στην οικογένεια των κορμοράνων, τις Φαλακροκορακίδες. Περιλαμβάνει τρία είδη, που ζουν σε όλη την Αμερική, αποκαλούμενα κοινώς «αμερικανικοί κορμοράνοι».
Μέλη αυτού του γένους ταξινομούνταν παλαιότερα στο γένος φαλακροκόρακας, αλλά μελέτη του 2014 ανεκάλυψε ότι αντιπροσωπεύουν ένα γένος πλησιέστερα στο γένος Leucocarbo. Η Διεθνής Ένωση Ορνιθολόγων ακολούθησε τη νέα αυτή ταξινόμηση το έτος 2021. Πιστεύεται ότι το γένος διαχωρίσθηκε από το Leucocarbo πριν από 6,7 έως 8,0 εκατομμύρια έτη.
Παραπομπές
Νανοπτερ
Μιλτιάδης Χριστοδούλου
Ο Μιλτιάδης Χριστοδούλου ήταν Ελληνοκύπριος δημοσιογράφος και συγγραφέας. Διετέλεσε Κυβερνητικός Εκπρόσωπος της Κύπρου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μιλτιάδης Χριστοδούλου γεννήθηκε στην Αγλαντζιά στις 12 Αυγούστου 1919. Το 1938 αποφοίτησε από το Παγκύπριο Γυμνάσιο και ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία. Το 1941 ήταν εκ των ιδρυτικών μελών του ΑΚΕΛ. Ωστόσο, το 1952 αποχώρησε από το κόμμα. Το 1961 ίδρυσε το Κυπριακό Πρακτορείο Ειδήσεων, το οποίο διεύθυνε.
Το 1965 ανέλαβε διευθυντής του Γραφείου Δημοσίων Πληροφοριών της Κυπριακής Δημοκρατίας (σήμερα Γραφείο Τύπου και Πληροφοριών). Την εποχή εκείνη ο διευθυντής του Γραφείου Δημοσίων Πληροφοριών ήταν ταυτόχρονα και Κυβερνητικός Εκπρόσωπος, με τον Μιλτιάδη Χριστοδούλου να γίνεται ο πρώτος κυβερνητικός εκπρόσωπος της Κύπρου. Διετέλεσε κυβερνητικός εκπρόσωπος στην Κυβέρνηση Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ 1960, στην Κυβέρνηση Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ 1968, στην Κυβέρνηση Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ 1973, στην Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1977 και στην Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1978. Λόγω της στενής συνεργασίας του με τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο Γ΄, έγινε απόπειρα δολοφονίας εναντίων του, στην οποία τραυματίστηκε.
Στο πραξικόπημα του 1974 συνελήφθη από τους πραξικοπηματίες, κακοποιήθηκε και φυλακίστηκε στο αρχηγείο της στρατιωτικής αστυνομίας μέχρι την ημέρα της τουρκικής εισβολής. Επανήλθε στη θέση του την ημέρα της επιστροφής του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ στην Κύπρου, στις 7 Δεκεμβρίου 1974.
Παραιτήθηκε από τη θέση του στις 16 Ιουνίου 1981. Στις 26 Ιουνίου 1981 η Επιτροπή Λογοκρισίας Κινηματογραφιών Ταινιών ανακήρυξε τον Μιλτιάδη Χριστοδούλου ως επίτιμο πρόεδρο της.
Πηγές
Κατηγορία:Κύπριοι δημοσιογράφοι Κατηγορία:Υπουργοί Παιδείας (Κύπρος) Κατηγορία:Κύπριοι συγγραφείς Κατηγορία:Κυβερνητικοί Εκπρόσωποι Κύπρου Κατηγορία:Κυβέρνηση Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ 1960 Κατηγορία:Κυβέρνηση Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ 1968 Κατηγορία:Κυβέρνηση Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ 1973 Κατηγορία:Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1977 Κατηγορία:Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1978
Λαυρέντιος του Βέρλε
Ο Λαυρέντιος, γερμ. Lorenz (μεταξύ 1338 και 1340 - μεταξύ 24 Φεβρουαρίου 1393 και 6 Μαΐου 1394) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν κύριος του Βέρλε-Γκύστρο (1360-93/94).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Νικολάου Γ΄ κυρίου του Βέρλε-Γκύστρο και της Αγνής, κόρης του Ερρίκου Β΄ κυρίου του Μεκλεμβούργου.
Το 1393 απεβίωσε σε ηλικία 54-55 ετών και τον διαδέχθηκαν οι γιοί του, πρώτα ο Βαλτάσαρ και μετά ο Γουλιέλμος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Ματίλντα των Μεκλεμβούργου, κόρη του 2ου εξαδέλφου του Νικολάου Δ΄ κυρίου του Βέρλε και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Μεκλεμβούργου
Πρωτάθλημα Ένταξης ΚΟΠ 2011
Το Πρωτάθλημα Ένταξης ΚΟΠ 2011 ήταν η 26η έκδοση του Πρωταθλήματος Ένταξης ΚΟΠ. Νικήτρια ήταν η ομάδα Λειβαδιακός/Σαλαμίνα Λειβαδιών.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο Πρωτάθλημα Ένταξης ΚΟΠ 2011 συμμετείχαν 31 ομάδες από τα πρωταθλήματα των αγροτικών ομοσπονδιών μελών της ΣΤΟΚ.
Διεξήχθη σε 5 γύρους. Στον Α΄ γύρο έγιναν μονοί αγώνες σε ουδέτερη έδρα. Σε περίπτωση που ένας αγώνας έληγε ισόπαλος, ακολουθούσε ημίωρη παράταση. Αν και μετά τη λήξη της παράτασης το αποτέλεσμα εξακολουθούσε να ήταν ισόπαλο, τότε εκτελούνταν πέναλτι.
Στους επόμενους τρεις γύρους έγιναν διπλοί αγώνες με κάθε ομάδα να αγωνίζεται στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Προκρινόταν η ομάδα που είχε πετύχει τον μεγαλύτερο αριθμό τερμάτων και στους δύο αγώνες. Σε περίπτωση όπου και στους δύο αγώνες και οι δύο ομάδες σημείωσαν τον ίδιο αριθμό τερμάτων το κάθε τέρμα που σημειώθηκε εκτός έδρας λογιζόταν διπλό. Η ομάδα που με βάση το σύστημα αυτό, είχε τα περισσότερα τέρματα προκρινόταν στον επόμενο γύρο. Στην περίπτωση που και οι δύο ομάδες πετύχαιναν τον ίδιο αριθμό τερμάτων στην έδρα τους ή εκτός έδρας, δινόταν ημίωρη παράταση ευθύς μετά το τέλος του δεύτερου αγώνα. Αν κατά τη διάρκεια της παράτασης και οι δύο ομάδες πετύχαιναν τον ίδιο αριθμό τερμάτων τα τέρματα που σημειώθηκαν εκτός έδρας λογίζονταν διπλά (δηλαδή προκρινόταν η φιλοξενούμενη ομάδα). Στην περίπτωση που κατά τη διάρκεια της παράτασης δεν είχαν σημειωθεί τέρματα, η πρόκριση καθοριζόταν με την εκτέλεση πέναλτι.
Ο τελικός ήταν μονός αγώνας. Εκτός από τον τελικό για την ανάδειξη της πρωταθλήτριας ομάδας, πραγματοποιήθηκε αγώνας κατάταξης μεταξύ των δύο ηττημένων των ημιτελικών αγώνων για τις θέσεις 3 και 4. Οι τρεις πρώτες ομάδες προβιβάστηκαν στην Δ΄ κατηγορία 2011-12.
Συμμετέχουσες ομάδες
Από κάθε αγροτική ομοσπονδία συμμετείχε διαφορετικός αριθμός ομάδων, ανάλογα με το μέγεθος της ομοσπονδίας. Οι ομάδες που συμμετείχαν στον πρωτάθλημα ένταξης από κάθε ομοσπονδία ήταν η πρώτη ή οι πρώτες ομάδες του πρωταθλήματος κάθε ομοσπονδίας. Η συμμετοχή των ομάδων ήταν προαιρετική. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις συμμετέχουσες ομάδες και την ομοσπονδία από την οποία προέρχονταν. (πρ.) : Πρωταθλήτρια ομάδα ομοσπονδίας
Α΄ γύρος
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων.
Β΄ γύρος
Στον Β΄ γύρο συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από τον Α΄ γύρο και οι 1 ομάδα που πέρασε χωρίς αγώνα από τον Α΄ γύρο. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων.
Προημιτελικά
Στην προημιτελική φάση συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από τον Β΄ γύρο. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων.
Ημιτελικά
Στην ημιτελική φάση συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από την προημιτελική φάση. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων.
Τελικός
Στον τελικό προκρίθηκαν ο Λειβαδιακός/Σαλαμίνα Λειβαδιών και η Ελπίδα Αστρομερίτη. Ο τελικός διεξήχθη την 1 Ιουνίου 2011 στο Στάδιο Χαλκάνορα Δημήτρης Χάματσος στο Δάλι. Νικητής ήταν ο Λειβαδιακός/Σαλαμίνα Λειβαδιών με σκορ 3-1.
Θέσεις 3-4
Για την κατάκτηση της 3η θέσης αναμετρήθηκαν οι ομάδες που αποκλείστηκαν στην ημιτελική φάση, ΑΕΚ Κοράκου και Κέδρος Αγίας Μαρίνας Σκυλλούρας. Η ΑΕΚ Κοράκου κέρδισε με 2-1 και κατέκτησε την 3η θέση ενώ ο Κέδρος Αγίας Μαρίνας Σκυλλούρας κατέκτησε την 4η θέση.
Συμμετοχή στη Δ΄ κατηγορία
Η Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου αποφάσισε ότι ο Λειβαδιακός/Σαλαμίνα Λειβαδιών δεν ικανοποιούσε βασικές προϋποθέσεις εγγραφής της στο μητρώο μελών. Ωστόσο, μετά από έκτακτη γενική συνέλευση αποφασίστηκε ότι μπορεί να ενταχθεί στην ΚΟΠ. Επειδή όμως το πρωτάθλημα της Δ΄ κατηγορίας 2011-12 είχε ήδη ξεκινήσει, αποφασίστηκε όπως παραχωρηθεί στην ομάδα θέση στο επόμενο πρωτάθλημα, δηλαδή της περιόδου 2012-13.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωτάθλημα Ένταξης ΣΤΟΚ Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2011
The Devil You Know
The Devil You Know είναι ο τίτλος του μοναδικού στούντιο άλμπουμ του heavy metal συγκροτήματος Heaven and Hell, το οποίο κυκλοφόρησε στις 28 Απριλίου του 2009 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Rhino Records" στην Αμερική και της "Roadrunner" στην Ευρώπη.
Ιστορία του δίσκου
Το 2007, οι Heaven and Hell πραγματοποίησαν μία περιοδεία, μετά το τέλος της οποίας είχαν δηλώσει ότι θα διαλύονταν. Ο τραγουδιστής Ρόνι Τζέιμς Ντίο σχεδίαζε να επανέλθει στο προσωπικό του σχήμα για να ηχογραφήσει τα άλμπουμ "Magica II" και "Magica III", συνέχειες του πρώτου άλμπουμ που είχε κυκλοφορήσει το 2000. Επίσης, ο ντράμερ Βίνι Άπις σκόπευε να συνεχίσει με το πρότζεκτ του, 3 Legged Dogg. Παρ' όλα αυτά, ο Ντίο δήλωσε ότι υπάρχει η πιθανότητα για την ηχογράφηση ενός δίσκου, με το συγκρότημα να ανακοινώνει τον Σεπτέμβριο του 2007 ότι θα μπει στο στούντιο.
Το εξώφυλλο του άλμπουμ προέρχεται από τον πίνακα "Satan I" του Περ Χάαγκενσεν, με τους αριθμούς 25 και 41 να φαίνονται δίπλα στο λογότυπο του συγκροτήματος, κάνοντας αναφορά στον 41ο στίχο από το 25ο κεφάλαιο του κατά Ματθαίον Ευαγγέλιου, ο οποίος μιλάει για την τελική κρίση.
Ο δίσκος κυκλοφόρησε στις 28 Απριλίου 2009, μαζί με το σινγκλ "Bible Black", ακολουθούμενος από την περιοδεία "Bible Black Tour", η οποία διήρκεσε από τις 5 Μαΐου μέχρι τις 29 Αυγούστου 2009, με τους Coheed and Cambria να ανοίγουν τις εμφανίσεις τους.
Οι πωλήσεις του άλμπουμ ήταν αρκετά καλές, αφού σκαρφάλωσε στο Top-10 του Billboard και το # 21 στη Μεγάλη Βρετανία, ενώ έφθασε στο # 5 στη Φινλανδία και το # 8 στη Σουηδία.
Θέσεις τσαρτ
Επίσημη κυκλοφορία: 28 Απριλίου 2009
Τα μέλη του συγκροτήματος
Τα τραγούδια τα οποία περιλαμβάνονται στο The Devil You Know ηχογραφήθηκαν από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Heaven and Hell Κατηγορία:Άλμπουμ του 2009
Γεφύρι Μεσσηνίας
Το Γεφύρι είναι μικρός οικισμός κοντά στην Μεθώνη και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Πύλου - Νέστορος, του Νομού Μεσσηνίας.
Ιστορία
Η περιοχή του οικισμού, έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Μεσσηνίας και της ευρύτερης περιοχής τόσο της Μεθώνης, όσο και της Πυλίας. Κατά την αρχαιότητα, ήταν τμήμα του βασιλείου του Νέστορα, της αρχαίας Πύλου. Ό παλαιότερος ιστορικός οικισμός Γεφύρι υπήρχε, από την περίοδο της Ενετοκρατίας και πήρε την ονομασία του από την παλαιά τοξοειδή γέφυρα, η οποία καταστράφηκε το 1960, προκειμένου να κατασκευαστεί στη θέση της μια νεότερη. Η καταστροφή της είχε προκαλέσει τότε, την αντίδραση του Μεθωναίου ιστοριοδίφη Τάκη Δεµοδού, ο όποιος όμως δεν πέτυχε τη σωτηρία της. Περίπου 50 μέτρα νοτιοανατολικά της γέφυρας βρίσκονται ένας αιωνόβιος πλάτανος και το ενετικόν φρέαρ, µε χείλη από πωρόλιθο, από το όποιο υδρευόταν παλαιότερα η ευρύτερη περιοχή. Το Γεφύρι, αναφερόμενο και ως Γιοφύρι, ο Αγιολέος, το Παλαιόκαστρο και η Παλιαµοθώνη σήμερα είναι κοντινές, μεταξύ τους, περιοχές, οι οποίες απέχουν από την Μεθώνη περίπου 3 με 4 χιλιόμετρα προς τα βορειοανατολικά, μεταξύ των δρόμων προς Τσικουνίδα καί Δηλέϊκα.
Β΄ Ενετοκρατία
Την εποχή της Β΄ Ενετοκρατίας αναφερόταν ως το Γεφύρι (Gioffiri ή Giofiri ). Ο οικισμός αναφέρεται επίσης σε διάφορες απογραφές των Βενετών Προνοητών της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, οι οποίες έγιναν στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν την Πελοπόννησο. Το χωριό Γεφύρι (Gioffiri ή Giofiri), ανήκε, στα τέλη του 17ου αιώνα, στην επαρχία της Μεθώνης (Territorio di Modon), η οποία ήταν μια από τις 4 επαρχίες, στις οποίες χωριζόταν τότε το διαμέρισμα της Μεθώνης (επαρχία Φαναριού, επαρχία Αρκαδιάς, επαρχία Ναβαρίνου και επαρχία Μεθώνης). Με βάση την ενετική απογραφή Corner του 1689, το χωριό είχε 16 κατοίκους, ενώ με βάση την ενετική απογραφή Grimani του 1700, το χωριό είχε 23 κατοίκους.
Νεότερη ιστορία
Επίσης το χωριό αναφερόταν τον 19ο αιώνα ως Giophyri σύμφωνα με τον Pouqueville το 1815 και διέμεναν σε αυτό γύρω στις 36 οικογένειες. Ο παλαιότερος οικισμός ουσιαστικά καταργήθηκε μετά τον μεγάλο σεισμό του Αυγούστου του 1886, εξαιτίας της μετακίνησης του πληθυσμού, προς την Μεθώνη, λόγω της κατάρρευσης των οικιών του χωριού. Η τυπική του κατάργησή του έγινε, λίγο αργότερα, το 1889. Περισσότερο από έναν αιώνα μετά, μόλις το 2011, αναγνωρίσθηκε ο νεότερος σημερινός οικισμός.
Ιστορικό παλαιότερου οικισμού
Το Γεφύρι προσαρτήθηκε αρχικά, το 1835, στον παλαιό Δήμο Μεθώνης, όπου και παρέμεινε ως το 1889 που ο οικισμός καταργήθηκε και τυπικά. Το χωριό αναφέρεται, το 1853, επίσης σαν Γεφύρι στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως χωριό του Δήμου Μεθώνης της Επαρχίας Πυλίας με πληθυσμό 48 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Έδρα του Δήμου Μεθώνης τότε, βάση της ίδιας πηγής, ήταν η κωμόπολη Μεθώνη. Το 1889 ο οικισμός καταργείται και τυπικά.
Ιστορικό σημερινού οικισμού
Ο νεότερος οικισμός Γεφύρι, ο οποίος ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Μεθώνης, είναι νεοσύστατος, καθώς αναγνωρίστηκε μόλις το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης», όταν και υπήχθη στον νέο Δήμο Πύλου - Νέστορος. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων Δήμων Κορώνης, Μεθώνης, Παπαφλέσσα, Πύλου, Νέστορος και Χιλιοχωρίων. Το Γεφύρι σήμερα είναι οικισμός της Κοινότητας Μεθώνης, του Δήμου Πύλου-Νέστορος, με έδρα την Μεθώνη, στην οποία υπάγονται επίσης οι οικισμοί: Η Κοκκινιά, τα Κρητικά, η Τάπια και η νήσος Σαπιέντζα.
Κάτοικοι
Ο σύγχρονος οικισμός, με βάση την Απογραφή του 2011, έχει 16 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες.
Η παλαιότερη εξέλιξη του πληθυσμού στο χρονικό διάστημα, από το 1689 ως το 1889, που ο αρχικός ιστορικός οικισμός Γεφύρι καταργήθηκε τυπικά είχε ως εξής:
Επισήμανση: Ο παλαιότερος οικισμός Γεφύρι δεν αναφέρεται στις απογραφές των ετών 1879 και 1889 (έτος τυπικής κατάργησης).
«Παλιομεθώνη» - «Αγιολέος»
Βορειοανατολικά της Μεθώνης, κοντά στο Γεφύρι, στην περιοχή «Παλιομεθώνη» ή «Παληομεθώνη» (= Παλαιά Μεθώνη) διατηρούνται τα επιβλητικά ερείπια του ναού του «Αγιολέου». Πρόκειται για το καθολικό της κιστερκιανής Ιεράς Μονής της Santa Maria de Berge, η οποία καταστράφηκε από τους Έλληνες το 1267. Το καθολικό ανήκε στον τύπο της τρίκλιτης βασιλικής, αρκετά μεγάλων διαστάσεων, με ισχυρούς τοίχους με αντηρίδες που στήριζαν τη θολωτή οροφή, ενώ διατηρήθηκαν διάφορα στοιχεία που συναντώνται σε αρκετούς αντίστοιχους ναούς στη Δύση κατά το 13ο αιώνα. Κατά τον 15ο αιώνα, εντός των ερειπίων της μεγάλης γοτθικής εκκλησίας κτίστηκε ένας μικρότερος σταυρεπίστεγος ναός, τα ερείπια του οποίου σώζονται σήμερα σε μεγάλο ύψος. Κατά το πρώτο μισό του 19ου αιώνα, στο οδοιπορικό του Βρετανού Γουίλλιαμ Τζελλ (Sir William Gell, 1777-1836), ο ναός αναφερόταν απλώς ως «εκκλησία» στην Παληομεθώνη, ενώ το όνομα «Αγιολέος» (Άγιος Λέων) αναφέρεται από το 1930 και μετά. Το 1969 έγινε καθαρισμός και μερική ανασκαφή του μνημείου, ενώ με τη μελέτη του ασχολήθηκε από το 1961 και ο αρχαιολόγος Δημήτριος Πάλλας. O Άι - Λέος έχει χαρακτηρισθεί ως ιστορικά διατηρητέο μνημείο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος
Μπαγιέ
Ρωμαϊκή εποχή
Η Μπαγιέ ιδρύθηκε τη γαλλορωμαϊκή εποχή τον 1ο αιώνα π.Χ. υπό το όνομα Augustodurum (από τις λέξεις "durum", εκλατινισμένη εκδοχή της κελτικής λέξης "duro" (=πύλη) και το όνομα του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Αυγούστου. Αργότερα και όταν η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία βρισκόταν στη δύση της, η πόλη πήρε το όνομα "Civitas Baiocassium" από το όνομα της κελτικής φυλής που ζούσε εκεί, τους Bodiocassi όνομα που εκλατινίστηκε σε Bajocasses, από το οποίο προέρχεται και το σύγχρονο όνομα της πόλης αλλά και των κατοίκων της.
Η Μπαγιέ δημιουργήθηκε στο σταυροδρόμι μεταξύ των πόλεων Λιζιέ (Lisieux) και Βαλόνι (Valognes) αναπτυσσόμενη αρχικά στη δυτική όχθη του ποταμού Ορ. Τον 3ο αι. κατασκευάστηκε τείχος το οποίο την περιέκλειε, αλλά αυτό κατεδαφίστηκε το 18ο αιώνα, αν και τα ίχνη της περιμέτρου του είναι ορατά και σήμερα. Στο νοτιοδυτικό άκρο της πόλης βρισκόταν το οχυρωμένο φρούριο και ο Καθεδρικός ναός κατασκευάστηκε αργότερα στο νοτιοανατολικό άκρο της. Η Μπαγιέ ήταν σημαντική πόλη για τη Νορμανδία, καθώς αποτελούσε τμήμα των παράκτιων οχυρώσεων της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας κατά των πειρατών. Σε αυτήν έδρευε ρωμαϊκή λεγεώνα.
Μεσαίωνας
Η πόλη αποτέλεσε έδρα κομητείας μέχρι την εισβολή των Βίκινγκς. Το 890 καταλήφθηκε από τον αρχηγό των Βίκινγκς Ρόλλο της Νορμανδίας και σχεδόν καταστράφηκε, για να ανακατασκευαστεί το 10ο αιώνα βασιλεύοντος του Μπόθον (Bothon). Τον 10ο αιώνα γύρω από τα τείχη της πόλης αναπτύχθηκαν πέντε οικισμοί και η πόλη γίνεται έδρα του Δουκάτου της Νορμανδίας και θεμελιώνεται ο καθεδρικός ναός της Ο ετεροθαλής αδελφός του Γουλιέλμου του Κατακτητή Όντο της Κοτανβίλ (Odo of Conteville) ολοκληρώνει τον καθεδρικό ναό, ο οποίος καθαγιάζεται το 1077. Παρά ταύτα, ο Γουλιέλμος αποφάσισε να μεταφέρει την πρωτεύουσά του στη γειτονική Καν και η πόλη άρχισε να πέφτει σε παρακμή, αν και αυτή την εποχή κατασκευάζεται η περίφημη "ταπισερί της Μπαγιέ" στην οποία απεικονίζεται η κατάκτηση της Αγγλίας από το Γουλιέλμο. Το 1106 ο βασιλιάς της Αγγλίας Ερρίκος Α΄ νίκησε τον αδελφό του Ρόμπερτ Κάρτχοουζ (Robert Curthose) στη μάχη του Τινσεμπρέ και διεκδίκησε τη Νορμανδία για λογαριασμό του αγγλικού στέμματος και έκαψε, προς παραδειγματισμό, τη Μπαγιέ. Η πόλη ανακατασκευάστηκε και άρχισε εκ νέου να ευημερεί επί κυριαρχίας του Ριχάρδου του Λεοντόκαρδου. Από το τέλος όμως της βασιλείας του μέχρι και το τέλος του Εκατονταετούς πολέμου η Μπαγιέ γνώρισε πολλαπλές πολιορκίες και άλλαξε πολλές φορές κυρίαρχο. Το 1417 την κατέλαβε ο Ερρίκος ο Ε΄, για να περιέλθει τελικά υπό την κυριαρχία του Καρόλου του 7ου ύστερα από τη μάχη του Φορμινύ. Ο Κάρολος έδωσε γενική αμνηστία στους κατοίκους της Μπαγιέ το 1450, νέες οικογένειες εγκαταστάθηκαν στην πόλη και κατασκεύασαν καινούργια οικήματα για τη διαμονή τους. Το 15ο αιώνα ο Καθεδρικός ναός απέκτησε και το σημερινό καμπαναριό του.
Κατά την επόμενη περίοδο η Μπαγιέ γίνεται διοικητική έδρα της περιοχής Bessin της Νορμανδίας, κατάσταση που παραμένει ως τη Γαλλική επανάσταση.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Η Μπαγιέ απέχει μόλις 7 χλμ. από τις παραλίες στις οποίες πραγματοποιήθηκε η Απόβαση της Νορμανδίας. Οι αγγλικές μονάδες της "Gold Beach" την κατέλαβαν την επόμενη μέρα από την απόβαση, στις 7 Ιουνίου 1944 σχεδόν χωρίς μάχη, καθώς οι Γερμανοί είχαν επικεντρώσει την προσοχή τους στην άμυνα της Καν. Ήταν η πρώτη μεγάλη γαλλική πόλη που απελευθερωνόταν. Στις 16 Ιουνίου 1944 στην πόλη μεταβαίνει ο Στρατηγός Σαρλ ντε Γκολ, ο οποίος εκφωνεί λόγο, στον οποίο διαβεβαιώνει ότι η Γαλλία θα πολεμήσει στο πλευρό των Συμμάχων. Ο Στρατηγός εγκαθιστά εκεί την έδρα της προσωρινής κυβέρνησής του. Η Μπαγιέ θα παραμείνει έδρα της κυβέρνησης του Ντε Γκολ μέχρι την απελευθέρωση του Παρισιού.
Σημερινή εικόνα
Η Μπαγιέ, έχοντας υποστεί τις μικρότερες καταστροφές από οποιαδήποτε άλλη πόλη της Νορμανδίας κατά τον Πόλεμο, διατηρεί μέχρι σήμερα την εικόνα της παλιάς πόλης. Εκτός από τις αγροτικές δραστηριότητες, υπάρχουν ακόμη μερικές βιοτεχνίες δαντέλας και πορσελάνης (για τις οποίες φημιζόταν η πόλη ιδιαίτερα κατά το 19ο αιώνα). Λόγω της περίφημης "ταπισερί" της, του καθεδρικού ναού και του ιδιαίτερου χρώματος που παρουσιάζει, η Μπαγιέ δέχεται κάθε χρόνο πλήθος τουριστών (κυρίως Αγγλοσαξώνων) που έρχονται για να αποθαυμάσουν την ταπισερί και τα άλλα αξιοθέατά της.
Η ταπισερί της Μπαγιέ
Η ταπισερί εκτίθεται σήμερα στο κτήριο της παλαιάς ιερατικής σχολής (1693) στο Κέντρο Γουλιέλμου του Κατακτητή (Centre Guillaume le Conquérant).
Λοιπά αξιοθέατα
Σημαντικό αξιοθέατο αποτελεί ο καθεδρικός ναός της πόλης (La cathédrale Notre-Dame), με βιτρώ που απεικονίζουν τις ηρωικές πράξεις του Γουλιέλμου. Σε αυτόν υπάρχει, επίσης, και κατάλογος των ιπποτών του που έλαβαν μέρος στη μάχη του Χέιστινγκς.