cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
2527 Γκρέγκορυ
Ο Γκρέγκορυ (Gregory) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,0. Ανακαλύφθηκε το 1981 από τον Αμερικανό αστρονόμο Νόρμαν Τόμας, που παρατηρούσε από την Άντερσον Μέσα (σταθμός του Αστεροσκοπείου Λόουελ) και του έδωσε το όνομα του νεότερου αδελφού του, Μπρους Γκρέγκορυ Τόμας, ονομασία που ταυτόχρονα τιμά τον Σκωτσέζο αστρονόμο Τζέιμς Γκρέγκορυ, γνωστό από τον ομώνυμο τύπο τηλεσκοπίου.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος του Γκρέγκορυ είναι B. Ο Γκρέγκορυ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 6 ώρες 6 λεπτά και 9 δευτερόλεπτα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Γκρεγκορυ
137
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 137 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ένδειξις
Ένδειξις στην Αττική νομοθεσία γενικά θεωρούνταν κάθε καταμήνυση ενώπιον του άρχοντος κατά αυταπόδεικτης πράξης τέλεσης εγκλήματος. Ο άρχων αμέσως και χωρίς κλήτευση φυλάκιζε τον ενδειχθέντα μέχρι να περατωθεί η δίκη, εκτός αν έδιδε τρεις εγγυητές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αττικό Δίκαιο
Ακτή Ύδρας Αργολίδας
Η Ακτή Ύδρας είναι παραθαλάσσιος οικισμός του νομού Αργολίδας. Βρίσκεται στην νοτιοανατολική ακτή της Αργολίδας λίγο ανατολικότερα της Θερμησίας. Ο πληθυσμός της είναι 7 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Ο οικισμός δημιουργήθηκε από τον οικιστικό σύλλογο Πόρτο Ύδρα. Αναγνωρίστηκε το 1971 και προσαρτήθηκε αρχικά στην κοινότητα Θερμησίας. Σήμερα ανήκει διοικητικά στον δήμο Ερμιονίδας.
Πληθυσμός
Η Ακτή Ύδρας πρωτοαναγνωρίστηκε το 1971. Ο πληθυσμός της παρέμεινε σταθερός μέχρι και το 2001 και το 2011 μειώθηκε σημαντικά. Το 1981 κατέγραψε έναν εξαιρετικά υψηλό πληθυσμό που μάλλον πρόκειται για λάθος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αργολίδας Κατηγορία:Δήμος Ερμιονίδας
Σταθμός Λε Αλ (Μετρό Παρισιού)
Ο σταθμός Λε Αλ (Les Halles) είναι σταθμός του μετρό Παρισιού επί της γραμμής 4. Βρίσκεται στο 1ο διαμέρισμα του Παρισιού, κάτω από τις αγορές της Λε Αλ. Συνδέεται με υπόγειο διάδρομο με τον σταθμό Σατλέ - Λε Αλ του RER και τον σταθμό Σατλέ επί των γραμμών 1, 4, 7, 11 και 14 του μετρό. Το συνολικό μήκος του διαδρόμου είναι περίπου 900 μέτρα. Είναι μέρος του υπογείου εμπορικού κέντρου Φόρουμ ντεζ Αλ.
Λε Αλ
Σεμεντίτης
thumb Ο σεμεντίτης είναι διαμεταλλική ένωση του σιδήρου με τον άνθρακα (καρβίδιο) με χημικό τύπο Fe3C και σύσταση 93,31% κ.β. Fe και 6,69% κ.β. C. Πρόκειται για σκληρή και εύθραυστη στερεά φάση με ιδιαίτερη σημασία στην μεταλλογνωσία του χάλυβα.
Ο σεμεντίτης κρυσταλλώνεται στο ορθορομβικό σύστημα και η σκληρότητά του φτάνει τα 800 HB (Brinell).
Σε κοινούς ανθρακούχους χάλυβες υποευτηκτοειδούς σύστασης (C < 0,77% κ.β.), ο σεμεντίτης εμφανίζεται στην δομή του περλίτη ως γκρίζα φύλλα («λαμέλες») εναλλασσόμενα με λευκά φύλλα φερρίτη. Σε χάλυβες υπερευτηκτοειδούς σύστασης παρουσιάζεται στον περλίτη αλλά σχηματίζει και ανεξάρτητους λευκούς φυλλοειδείς κόκκους (κρυστάλλους).
Σε χάλυβες που έχουν υποστεί θερμική κατεργασία («βαφή»), ο σεμεντίτης εμφανίζεται επίσης στην δομή του μπαινίτη, είτε στην μορφή μικρών λεπτών λωρίδων στα όρια των κόκκων του φερρίτη (ανώτερος μπαινίτης), είτε στην μορφή βελονοειδών κατακρημνισμάτων μέσα στους κόκκους του φερρίτη (κατώτερος μπαινίτης). Ο σεμεντίτης είναι επίσης ένα από τα κύρια συστατικά των χυτοσιδήρων.
Ο σεμεντίτης απαντάται επίσης στην φύση — ειδικά σε μετεωρίτες — ως γκρίζο μεταλλικό ορυκτό με το όνομα κοενίτης (αγγλ., cohenite) και σύνθεση (Fe, Ni, Co)3C.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεταλλουργία Κατηγορία:Καρβίδια
2528 Μόλερ
Ο Μόλερ (Mohler) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,6. Ανακαλύφθηκε το 1953 από το προσωπικό του Πανεπιστημίου της Ιντιάνα (Αστεροσκοπείο "Goethe Link" στο Μπρούκλυν της Ιντιάνα), και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αμερικανού αστρονόμου `Ορεν Κάθμπερτ Μόλερ (Orren Cuthbert Mohler).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Μόλερ είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Μολερ
Ωστενίτης
220px|right|thumb|Το [[διάγραμμα φάσεων Fe–C.]] Ο ωστενίτης ή γ-Fe είναι αλλοτροπική μορφή του σιδήρου που κρυσταλλώνεται στο εδροκεντρωμένο κυβικό σύστημα. Στην περίπτωση του καθαρού σιδήρου, ο ωστενίτης είναι σταθερός από τους 912 έως τους 1394°C. Όταν ο σίδηρος δεν είναι καθαρός αλλά περιέχει κραματικά στοιχεία, τότε η θερμοκρασιακή ζώνη σταθερότητας του ωστενίτη εκτείνεται ή περιορίζεται.
Ο ωστενίτης ονομάστηκε έτσι από τον βρετανό πρωτοπόρο της μικροσκοπίας Χένρυ Κλίφτον Σόρμπυ προς τιμήν του συμπατριώτη του μεταλλουργού Γουίλλιαμ Τσάντλερ Ρόμπερτς-Ώστεν, ο οποίος παρουσίασε το πρώτο διάγραμμα φάσεων Fe–C το 1897.
Ο ωστενίτης είναι όλκιμος και η σκληρότητά του κυμαίνεται από 250 έως 300 HB (Brinell). Για θερμοκρασίες χαμηλότερες από 912°C, ο γ-Fe μετασχηματίζεται σε χωροκεντρωμένο φερρίτη ή α-Fe. Επίσης, για θερμοκρασίες υψηλότερες από 1394°C, μετασχηματίζεται σε χωροκεντρωμένο δ-Fe, που αποκαλείται επίσης φερρίτης. Σε αντίθεση με τον φερρίτη, ο ωστενίτης είναι ελάχιστα μαγνητικός (παραμαγνητικός).
Στους κοινούς ανθρακούχους χάλυβες, η θερμοκρασιακή ζώνη σταθερότητας του ωστενίτη εξαρτάται από τον περιεχόμενο άνθρακα, όπως φαίνεται και στο διάγραμμα φάσεων Fe–C. Η περιεκτικότητα του ωστενίτη σε άνθρακα φτάνει και 2,1% κ.β. στους 1153°C. Στους κραματωμένους χάλυβες, η σταθερότητα του ωστενίτη ευνοείται από την παρουσία ορισμένων στοιχείων, όπως το μαγγάνιο, το νικέλιο και το κοβάλτιο, που αποκαλούνται γάμμα φερρογόνα. Έτσι, π.χ., ο ανοξείδωτος χάλυβας «18/8» (18% κ.β. Cr, 8% κ.β. Ni) είναι ωστενιτικός ακόμα και σε θερμοκρασία δωματίου. Ορισμένα άλλα στοιχεία, όπως το μολυβδαίνιο, το χρώμιο και το πυρίτιο, περιορίζουν την σταθερότητα του ωστενίτη.
220px|right|thumb|Ο ωστενίτης σχηματίζει ευμεγέθεις κρυστάλλους (κόκκους) που παρατηρούνται εύκολα στο μικροσκόπιο. Στην φωτογραφία παρουσιάζεται η επιφάνεια θραύσης [[ανοξείδωτος χάλυβας|ανοξείδωτου χάλυβα 304 με χαρακτηριστικούς κόκκους ωστενίτη.]] Με ψύξη του ωστενίτη, και αναλόγως με τον ρυθμό ψύξης και την περιεκτικότητα σε άνθρακα, προκύπτουν διάφορες φάσεις και δομές. Με βραδείς ρυθμούς ψύξης, σχηματίζεται φερρίτης, περλίτης και σεμεντίτης, όπως προβλέπεται από το διάγραμμα φάσεων Fe–C. Με σχετικά υψηλό ρυθμό ψύξης, σχηματίζεται μπαινίτης, ενώ για υψηλούς ρυθμούς ψύξης («βαφή»), σχηματίζεται μαρτενσίτης.
Σημειώνεται ότι ωστενίτης μπορεί να υπάρχει σε χάλυβες ή χυτοσιδήρους ακόμα και μετά από βαφή και επαναφορά. Ο υπολειπόμενος ωστενίτης έχει την μορφή λεπτών στρωμάτων στον χώρο ανάμεσα στους επιμήκεις κόκκους του μαρτενσίτη ή του μπαινίτη. Ο υπολειπόμενος ωστενίτης μετασχηματίζεται σε σεμεντίτη, που μπορεί να προκαλέσει εσωτερικές ρωγματώσεις και να κάνει το κράμα εύθρυπτο.
Σέλλεϊ Γουίντερς
Η Σέλλεϋ Γουίντερς (Shelley Winters, 18 Αυγούστου 1920 - 14 Ιανουαρίου 2006) ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός. Η πρώτη ταινία που έπαιξε ήταν το Γυναίκα θησαυρός το 1943. Σημαντική θέση στη φιλμογραφία της έχουν οι ταινίες Μια θέση στον ήλιο (A Place in the Sun, 1951), που της χάρισε την πρώτη υποψηφιότητα για Όσκαρ και το Η νύχτα του κυνηγού (The Night of the Hunter). Το 1959 κέρδισε Όσκαρ β΄ γυναικείου ρόλου για την ταινία Το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ (1959) και για το Ο τυφλός άγγελος το 1965. Το 1972 προτάθηκε ξανά για Όσκαρ για την ερμηνεία της στην ταινία Η περιπέτεια του Ποσειδώνα (1972).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένες με Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Β΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί αυτοβιογράφοι
Χελωνονιντζάκια 3: Πολεμιστές στην Ιαπωνία
Το Χελωνονιντζάκια 3: Πολεμιστές στην Ιαπωνία (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: Teenage Mutant Ninja Turtles III) είναι Αμερικανική υπερηρωική ταινία του 1993 σε σενάριο και σκηνοθεσία από τον Στιούαρτ Γκίλαρντ. Είναι η τρίτη κινηματογραφική ταινία Χελωνονιντζάκια, και συνέχεια του Χελωνονιντζάκια 2 (1991). Πρωταγωνιστούν οι Ηλίας Κοτέας, Πέιτζ Τούρκο, Βίβιαν Γου, Σαμπ Σιμόνο, και Στιούαρτ Γουίλσον με τις φωνές των Μπράιαν Τότσι, Ρόμπι Ριστ, Κόρεϊ Φέλντμαν, και Τιμ Κέλεχερ.
Το Χελωνονιντζάκια 3: Πολεμιστές στην Ιαπωνία κυκλοφόρησε στις 19 Μαρτίου του 1993, από την New Line Cinema. Έλαβε κυρίως αρνητικά σχόλια από τους κριτικούς και ήταν μέτρια εισπρακτική επιτυχία, εισπράττοντας $54.4 εκατομμυρίων απέναντι από έναν προϋπολογισμό $21 εκατομμυρίων. Μια αυτόνομη συνέχεια κινουμένων σχεδίων υπολογιστή, Χελωνονιντζάκια, κυκλοφόρησε το 2007. Η σειρά επανεκκινήθηκε με το Χελωνονιντζάκια (2014), μετά την εξαγορά του franchise από την Viacom.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1993 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Αμερικανικές ανεξάρτητες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ Κατηγορία:Ταινίες με ταξίδι στον χρόνο Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε Αμερικανικά κόμικς Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Όρεγκον Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής New Line Cinema Κατηγορία:Χελωνονιντζάκια (ταινίες)
Περλίτης (μεταλλουργία)
220px|right|thumb|Χαρακτηριστική περλιτική δομή σε υποευτηκτοειδή χάλυβα, όπως φαίνεται σε ηλεκτρονικό μικροσκόπιο σάρωσης. Η σκοτεινή περιοχή είναι φερρίτης. Ο περλίτης είναι μικρογραφική δομή του χάλυβα που αποτελείται από εναλλασσόμενα φύλλα («λαμέλες») φερρίτη (α-Fe) και σεμεντίτη (Fe3C). Η σύστασή του είναι: 88,5% κ.β. φερρίτης και 11,5% κ.β. σεμεντίτης.
Η ονομασία του περλίτη οφείλεται στο γεγονός ότι στο μικροσκόπιο παρουσιάζει λαμπερή εμφάνιση με ζώνες όπως το μάργαρο (σεντέφι), το υλικό δηλαδή που κάνει τα μαργαριτάρια να αστράφτουν.
Επειδή περιέχει πολύ φερρίτη, ο περλίτης είναι και αυτός όλκιμος. Η σκληρότητά του είναι κάπως υψηλότερη και κυμαίνεται από 200 έως 250 HB (Brinell).
Μια άλλη μικρογραφική δομή παρόμοια με τον περλίτη είναι ο μπαινίτης. Ωστόσο, οι λωρίδες («λαμέλες») του μπαινίτη είναι πολύ πιο λεπτές από τα φύλλα του περλίτη. Συνεπώς, ο μπαινίτης δεν λάμπει όπως ο περλίτης. Ο μπαινίτης σχηματίζεται με μετατοπιστικό μηχανισμό όταν η ταχύτητα ψύξης του χάλυβα είναι κάπως υψηλή. Αντιθέτως, ο περλίτης σχηματίζεται αργά με την διάχυση των ατόμων του άνθρακα από το πλέγμα του ωστενίτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεταλλουργία
Γιώργος Αγορογιάννης
Ο  Γιώργος Αγορογιάννης  (Λάρισα, 3 Μαΐου 1966) είναι Έλληνας παλαίμαχος διεθνής αμυντικός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε στη Λάρισα, την ΑΕΚ και ολοκλήρωσε την καριέρα του στον Πανιώνιο, κατά τις δεκαετίες του ’80 και ’90.
Σε συλλογικό επίπεδο
Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τον Τοξότη Λάρισας και το 1984 πήγε στη Λάρισα, με την οποία έκανε ντεμπούτο στην Α΄ Εθνική στις 7 Απριλίου 1985. Καθιερώθηκε σταδιακά ως βασικός και αγωνίστηκε για οκτώ χρόνια, κατά τα οποία κατέκτησε ένα πρωτάθλημα (1987-88) και ένα κύπελλο (1984-85), αν και δεν αγωνίστηκε στον τελικό. Το 1989 κλήθηκε στην εθνική ομάδα.
Το 1992 συμφώνησε με την ΑΕΚ, όπου παρέμεινε τρεις περιόδους, κατακτώντας δύο ακόμα πρωταθλήματα (1992-93 και 1993-94), ενώ ήταν φιναλίστ του κυπέλλου το 1994 (δεν αγωνίστηκε) και το 1995.
Την περίοδο 1995-96 αγωνίστηκε στον Πανιώνιο, όπου έκλεισε την καριέρα του.
Στις εθνικές ομάδες
Ο Γιώργος Αγορογιάννης αγωνίστηκε 7 φορές με την εθνική Ελλάδας από το 1989 ως το 1992. Το ντεμπούτο του πραγματοποιήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 1989 στον φιλικό αγώνα εκτός έδρας με την Πολωνία (0-3). Αγωνίστηκε επίσης στις 20/9/1989 με Γιουγκοσλαβία εκτός έδρας (0-3), 11/10/1989 με Βουλγαρία εκτός έδρας (0-4), 5/9/1990 με Αλβανία εντός έδρας (1-0), 10/10/1990 με Αίγυπτο εντός έδρας (6-1), 12/2/1992 με Ρουμανία εντός έδρας (1-0) και 25/3/1992 με Κύπρο εκτός έδρας (3-1), που ήταν ο τελευταίος του διεθνής αγώνας.
Προηγουμένως, το 1984, υπήρξε μέλος της εθνικής Νέων που προκρίθηκε στην τελική φάση του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος καθώς και στην προκριματική φάση του 1985.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Λάρισας Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Βαλκανικός χτενοτρίτωνας
Ο Βαλκανικός χτενοτρίτωνας, Triturus ivanbureschi Arntzen & Wielstra, 2013 ή χτενοτρίτωνας του Buresh, είναι ένα είδος τρίτωνα που ανήκει στο σύμπλεγμα ειδών χτενοτριτώνων του γένους Triturus. Εντοπίζεται στη Ν.Α. Ευρώπη και την Ανατολία. Πρόκειται για μεγάλου μεγέθους τρίτωνα που μπορεί να φτάσει μέχρι και τα 18cm ολικό μήκος.
Ταξινόμηση
Αρχικά, περιγράφηκε ως είδος υποείδος του νότιου χτενοτρίτωνα Triturus karelinii arntzeni το 1999. Αργότερα ανάχθηκε σε επίπεδο είδους, καθώς γενετικές μελέτες έδειξαν ότι αποτελεί ένα διακριτικό εξελικτικό κλάδο. Αργότερα, αποδείχθηκε ότι ο ολότυπος του "T. arntzeni" ουσιαστικά ανήκε στο είδος T. macedonicus, έτσι το είδος περιγράφηκε εκ νέου με νέο ολότυπο ως T. ivanbureschi το 2013. Η ονομασία δόθηκε ως φόρος τιμής στον Βούλγαρο ερπετολόγο Ivan Buresh.
Γεωγραφική κατανομή
Η κατανομή του είδους περιλαμβάνει τη Ν.Α. Βαλκανική χερσόνησο (Δυτική Βόρεια Μακεδονία., Β.Δ. Ελλάδα, Βουλγαρία, Ανατολική Θράκη) και μέρος της Δ. Ανατολία. Ένας απομονωμένος πληθυσμός που περιβάλλεται από άλλα είδη χτενοτριτώνων εντοπίζεται στη Σερβία.
Βιολογία
Προτιμά κυρίως ορεινά δάση. Κυρίως νυκτόβιο είδος. Ζευγαρώνει στο νερό κατά την περίοδο της άνοιξης σε μικρές λίμνες, στάσιμα ή ελαφρώς ρέοντα νερά. Η μεταμόρφωση των προνυμφών συνήθως διαρκεί 3 με 4 μήνες. Η ενηλικίωση αρχίζει στο 3ο με 5ο έτος της ζωής του, ενώ η διάρκεια ζωής του υπολογίζεται στα 8-15 χρόνια με τα θηλυκά να ζουν περισσότερο από τα αρσενικά. Πέφτει σε χειμερία νάρκη τον Σεπτέμβριο ή Οκτώβριο ανάλογα με την θερμοκρασία.
Σιδηροδρομικός Σταθμός Αθήνας
Ο Κεντρικός Σιδηροδρομικός Σταθμός Αθηνών, γνωστός και ως «Σταθμός Λαρίσης», εξυπηρετεί τα επιβατικά & εμπορικά δρομολόγια των τρένων προς Θεσσαλονίκη, Χαλκίδα, Αεροδρόμιο, Κιάτο & Αίγιο (και μελλοντικά Πάτρα), Καλαμπάκα και Λειανοκλάδι. Αποτελεί τον μεγαλύτερο και πρώτο πιο σημαντικό σιδηροδρομικό σταθμό στην Ελλάδα και έναν από τους μεγαλύτερους στα Βαλκάνια.
Στις 7 Αυγούστου 2005, ο Σταθμός Πελοποννήσου έκλεισε μαζί με την μετρική γραμμή Πειραιάς-Άγιοι Ανάργυροι και οι δραστηριότητές του σταθμού μεταφέρθηκαν στον παρακείμενο Σταθμό Λαρίσης. αριστερά|μικρογραφία|321x321εσ|Εσωτερικό του παλιού σταθμού
Σήμερα, η πρόσβαση στον Σταθμό Λαρίσης είναι εφικτή με το μετρό της Αθήνας, μέσω γειτονικού ομώνυμου σταθμού της Γραμμής 2, ενώ τρεις λεωφορειακές γραμμές έχουν αφετηρία έξω από τον Σταθμό. Ο σταθμός λόγω της κομβικότητας και της σημασίας του, έχει εξελιχτεί σε τοπωνύμιο και έχει δώσει το όνομά του στην γύρω περιοχή, που ονομάζεται Σταθμός Λαρίσης.
Γενικά
Ο Σταθμός της Αθήνας του ΟΣΕ βρίσκεται επί της σιδηροδρομικής γραμμής Πειραιά - Πλατέος, στη συμβολή των οδών Σιδηροδρόμων και Πολυδώρου. Εγκαινιάστηκε στις 8 Μαρτίου 1904 και σήμερα βρίσκεται υπό ανακατασκευή. Διέθετε μία πλευρική και μία κεντρική αποβάθρα και γραμμές εναπόθεσης αμαξοστοιχιών. Τον Ιούλιο του 2017 η κίνηση μεταφέρθηκε στις γραμμές 7-10, με δύο κεντρικές αποβάθρες και μία πλευρική. Τόσο οι γραμμές όσο και οι αποβάθρες θα αυξηθούν σημαντικά με την ολοκλήρωση της τρέχουσας ανακατασκευής.
Μετρό
Η πρόσβαση στον Σταθμό Λαρίσης είναι εφικτή με το μετρό της Αθήνας, μέσω του γειτονικού ομώνυμου σταθμού της Γραμμής 2.
Παραπομπές
Αθηνα Αθηνα Αθήνα Αθηνα Αθήνα
138
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 138 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Σάρα Κνάους
Η Σάρα Κνάους (Sarah DeRemer Knauss, 24 Σεπτεμβρίου 1880 – 30 Δεκεμβρίου 1999) ήταν Αμερικανίδα υπεραιωνόβια και το τρίτο γηραιότερο πρόσωπο που έχει ζήσει στον κόσμο. Ήταν επίσης το γηραιότερο πρόσωπο του κόσμου την διετία 1998-1999.
Κναους, Σαρα
139
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 139 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Σταθμός Ακρόπολη (Μετρό Αθήνας)
Ο Σταθμός Ακρόπολη είναι σταθμός του μετρό της Αθήνας, επί της γραμμής 2. Βρίσκεται στην Αθήνα και πήρε το όνομά του από την Ακρόπολη των Αθηνών, στους πρόποδες της οποίας βρίσκεται και την περιοχή της οποίας εξυπηρετεί - η συνοικία λέγεται Μακρυγιάννη. Ο σταθμός εγκαινιάστηκε στις 15 Νοεμβρίου 2000. Είναι υπόγειος και διαθέτει δύο πλευρικές αποβάθρες. Εντός των χώρων του σταθμού εκτίθενται αρχαιολογικά ευρήματα, τα οποία αποκαλύφθηκαν κατά τη διάρκεια της κατασκευής του, καθώς και αντίγραφα έργων τέχνης από την Ακρόπολη. 260px|thumb|left|Ευρήματα κατά την εκσκαφή του σταθμού.
Ιδιαιτέρως ξεχωρίζει το αντίγραφο της ζωφόρου του Παρθενώνα που εκτίθεται στις αποβάθρες, καθώς και τα αντίγραφα των γλυπτών των αετωματικών συνθέσεων του Παρθενώνα στις εισόδους του σταθμού. Η τοποθέτηση του αντιγράφου της ζωφόρου σε τόσο εμφανές σημείο, στόχευε στην προβολή του ελληνικού αιτήματος για την επιστροφή των Ελγινείων μαρμάρων από το Βρετανικό Μουσείο στην Ελλάδα.
Στα αρχικά σχέδια σχεδιασμού της γραμμής 2 του μετρό και κατά τη μεγαλύτερη διάρκεια της κατασκευής του, ο σταθμός Ακρόπολης αναφερόταν με την ονομασία Στύλοι Ολυμπίου Διός το 1979 και αργότερα Ολυμπιείον, η οποία προερχόταν από τον παρακείμενο αρχαίο ναό του Ολυμπίου Διός, ο οποίος είναι γνωστός ήδη από την αρχαιότητα και με το όνομα Ολυμπιείον. Κατά τη διάρκεια της κατασκευής της γραμμής Σεπολίων - Δάφνης αποφασίστηκε η μετονομασία του σταθμού στο σημερινό του όνομα.
Η χωροθέτηση του σταθμού Ακρόπολης ήταν αρκετά προβληματική, λόγω του αυξημένου αρχαιολογικού ενδιαφέροντος της περιοχής του (στα όρια των αθηναϊκών συνοικιών της Πλάκας και του Μακρυγιάννη). Στον αρχικό σχεδιασμό της κατασκευής της γραμμής 2 του αθηναϊκού μετρό, ο σταθμός Ακρόπολης προβλεπόταν ως διώροφος, με τις δύο αποβάθρες σε διαφορετικά επίπεδα, προκειμένου να ελαχιστοποιηθεί η επιφάνεια των απαιτουμένων εκσκαφών. Η πρόταση αυτή προβλήθηκε λόγω της προβλεπομένης τότε χωροθέτησης του σταθμού ακριβώς στον χώρο προ της Πύλης του Αδριανού, κάτω από τη λεωφόρο Βασιλίσσης Αμαλίας. Η διάταξη αυτή εγκαταλείφθηκε χάριν της συμβατικότερης μονώροφης, όταν ο σταθμός χωροθετήθηκε στον χώρο προ του Κτιρίου Βάιλερ, όπου και τελικά κατασκευάστηκε.
Στην έξοδο του σταθμού Ακρόπολη, στην οδό Μακρυγιάννη, διακρίνονται οι ράγες του παλαιού τραμ που συνέδεε την Ακαδημία με τις Τζιτζιφιές, το Φάληρο και την Έντεν και μάλιστα η περιοχή του σταθμού ταυτίζεται με την τροχιοδρομική στάση Μακρυγιάννη που υπήρχε ως το 1957.
Παραπομπές
Ακροπολη Ακροπολη
BMW E28
Η BMW Σειρά 5 E28 ήταν ένα μεσαίο πολυτελές σεντάν αυτοκίνητο της κατηγορίας Ε, που κατασκευάστηκε από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία BMW, από τον Ιούνιο του 1981 έως τον Δεκέμβριο του 1987, αν και στη Βόρεια Αμερική τα τελευταία αντίτυπα της E28 πωλήθηκαν ως μοντέλα της σεζόν του 1988. Αντικατέστησε τη BMW E12, η οποία ήταν και η πρώτη γενιά της Σειράς 5, και αντικαταστάθηκε τον Φεβρουάριο του 1988 από τη BMW E34.
Η δεύτερη γενιά της Σειράς 5 ήταν διαθέσιμη με μία μεγάλη παλέτα κινητήρων βενζίνης, με χωρητικότητες από 1.8 έως 3.5 λίτρα, ενώ υπήρξε και το πρώτο μοντέλο της BMW που προσέφερε και κινητήρα ντίζελ, με την έκδοση 524td που εισήχθη τον Σεπτέμβριο του 1983. Με την E28, επίσης, η εταιρεία εισήγαγε για πρώτη φορά την κορυφαία έκδοση υψηλών επιδόσεων BMW M5, τον Αύγουστο του 1985. Συνολικά κατασκευάστηκαν 722.328 αντίτυπα σειράς Ε28, αριθμός ελαφρά μεγαλύτερος από αυτόν του προκατόχου του.
Ευρωπαϊκά μοντέλα
Παρά την αρνητική κλίση «σαν ρύγχος καρχαρία» στο μπροστινό μέρος, κλασικό γνώρισμα που διέθεταν οι παλαιότερες BMW, ο αεροδυναμικός συντελεστής Cd της E28 ήταν αρχικά 0,39 και με την ανανέωση του 1984 έφτασε στο 0,37 στα μοντέλα με τους ευρωπαϊκούς προφυλακτήρες, νούμερα ανεκτά για τα τότε στάνταρ. Ειδικότερα όσα αντίτυπα προορίζονταν για εξαγωγή στις Ηνωμένες Πολιτείες έφεραν τεράστιους και ογκώδεις προφυλακτήρες, λόγω της τότε αμερικανικής νομοθεσίας, η οποία και τους απαιτούσε υποχρεωτικά, με σκοπό να μένει ανέπαφο το σασί σε μικροπροσκρούσεις χαμηλής ταχύτητας.
Επίσης, τα νούμερα αυτά αντιπροσώπευαν μια εξαιρετικά μεγάλη βελτίωση ως προς τον προκάτοχο BMW E12, που είχε Cd στο 0,44.
Ασφάλεια
Από το φθινόπωρο του 1981, η E28 εισήγαγε έξτρα σύστημα αντιμπλοκαρίσματος τροχών (ABS) στις τότε κορυφαίες εκδόσεις 525i και 528i, ενώ από το 1983 και στην 524td. Ειδικότερα στην έκδοση 528i το ABS από το 1986 και μετά έγινε στάνταρ.
Στα μέσα του 1985, το μοντέλο άρχισε να προσφέρει και προαιρετικό αερόσακο οδηγού, με έξτρα χρέωση 2.310 γερμανικά μάρκα.
M5
Όπως προαναφέρθηκε, με την Σειρά 5 E28 εισήχθη για πρώτη φορά η κορυφαία έκδοση BMW M5 και από τότε όλες οι BMW Σειράς 5 προσφέρουν μία τέτοια έκδοση υψηλών επιδόσεων υπό την ονομασία M5. Η πρώτη γενιά της M5 κυκλοφόρησε το καλοκαίρι του 1985 και, με ισχύ 285 hp, ήταν τότε το ταχύτερο σεντάν παγκοσμίως.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
E28 Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα
Εκλογές στις Αζόρες
Στην αυτόνομη περιφέρεια Αζόρες στην Πορτογαλία, διεξάγονται εκλογές, κανονικά κάθε 4 χρόνια. Στις εκλογές αναδεικνύονται τα 57 μέλη της Νομοθετικής Συνέλευσης.
2020
Στις πιο πρόσφατες περιφερειακές εκλογές που έγιναν στις 25 Οκτωβρίου 2020, εξελέγησαν τα 57 μέλη της Νομοθετικής Συνέλευσης. Το Σοσιαλιστικό Κόμμα (PS) κέρδισε τις πιο πολλές ψήφους με ποσοστό 39%, όμως έχασαν την αυτοδυναμία, διαψεύδοντας τα προγνωστικά. Το κόμμα έμεινε στις 25 έδρες. Ο κυριότερος αντίπαλος των Σοσιαλιστών, οι Σοσιαλδημοκράτες (PSD) σημείωσαν σημαντικά κέρδη, με ποσοστό γύρω στο 34% των ψήφων και 21 έδρες, δύο περισσότερες από τις εκλογές του 2016. Το CDS–PP (Λαϊκό Κόμμα) ήρθε 3ο, με ποσοστό 7,2% και 4 έδρες.
1976
Στις πρώτες βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν στις Αζόρες, στις 27 Ιουνίου 1976, εξελέγη η πρώτη Νομοθετική Συνέλευση της αυτόνομης περιφέρειας. Το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα με αρχηγό τον Μότα Αμαράλ, κέρδισε 27 έδρες έναντι 14 για το Σοσιαλιστικό Κόμμα και 2 για το CDS-Λαϊκό Κόμμα. Ο Αμαράλ ορκίστηκε πρώτος πρόεδρος της αυτόνομης περιφέρειας στις 8 Σεπτεμβρίου 1976.
1980
Το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα του Μότα Αμαράλ επανεξελέγη στις εκλογές που έγιναν στις 5 Οκτωβρίου 1980. Το κόμμα κέρδισε 30 έδρες έναντι 12 για τους Σοσιαλιστές και μιας για το CDS (Κεντρώοι Σοσιαλδημοκράτες).
1984
Με τη συμμετοχή να καταγράφεται στο 62,3%, διεξήχθησαν οι εκλογές στις 14 Οκτωβρίου 1984. Νικητής ήταν ξανά το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα του Μότα Αμαράλ, κερδίζοντας 28 έδρες έναντι 13 για τους Σοσιαλιστές και 2 για τους Σοσιαλδημοκράτες του Κέντρου.
1988
Ο συνασπισμός των Σοσιαλδημοκρατών κέρδισε τις εκλογές που έγιναν στις 9 Οκτωβρίου 1988. Ειδικότερα, το PPD/PSD έλαβε 26 έδρες επί συνόλου 51 της Νομοθετικής Συνέλευσης έναντι 22 για τους Σοσιαλιστές και 2 για τους Σοσιαλδημοκράτες του Κέντρου.
1992
Στις εκλογές που έγιναν στις 11 Οκτωβρίου 1992, κέρδισε το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (PPD/PSD) με 28 έδρες έναντι 21 για τους Σοσιαλιστές και 1 για τη Δημοκρατική Συμμαχία. Η αποχή ήταν 37,8%.
1996
Με τον Κάρλος Σέσαρ στο τιμόνι, το Σοσιαλιστικό Κόμμα κέρδισε τις περιφερειακές εκλογές στις 13 Οκτωβρίου 1996, με ποσοστό 45% των ψήφων έναντι 41%, για τους Σοσιαλδημοκράτες, παρότι αμφότερα τα κόμματα κέρδισαν τον ίδιο αριθμό εδρών, με 24. Η συμμετοχή ήταν σχετικά υψηλή και ήταν 59,17%. Ο αριθμός των αντιπροσώπων στις εκλογές αυτές αυξήθηκε από 51 σε 52.
2000
Το Σοσιαλιστικό Κόμμα πέτυχε νίκη στις εκλογές με ποσοστό 49% των ψήφων που διενεργήθηκαν στις 15 Οκτωβρίου 2000.
2004
Στις περιφερειακές εκλογές που διεξήχθησαν στις 17 Οκτωβρίου 2004 το Σοσιαλιστικό Κόμμα, υπό την ηγεσία του Κάρλος Σέσαρ κέρδισε το 57% των ψήφων και πήρε απόλυτη πλειοψηφία, για 2η συνεχόμενη φορά. Το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα έλαβε μέρος στις εκλογές σε συνασπισμό με το Λαϊκό Κόμμα, που ονομάζεται «Συνασπισμός των Αζορών», αλλά ηττήθηκε μαζικά συγκεντρώνοντας μόλις το 37% των ψήφων.
Η προσέλευση αυξήθηκε, για πρώτη φορά μετά τις εκλογές του 1992, με το 55,2% των εγγεγραμμένων να ψηφίζουν την ημέρα των εκλογών.
2008
Στις βουλευτικές εκλογές του 2008, που διεξήχθησαν στις 19 Οκτωβρίου, το Σοσιαλιστικό Κόμμα κέρδισε 51,4% των ψήφων (30 επί συνόλου 57 εδρών), το Σοσιαλιστικό Δημοκρατικό Κόμμα 31,1% (18), το Δημοκρατικό Κοινωνικό Κέντρο-Λαϊκό Κόμμα 8,9% (5), το Μπλοκ της Αριστεράς 3,4% (2) και το Πορτογαλικό Κομμουνιστικό Κόμμα-Οικολογικό Κόμμα Οι Πράσινοι 3,2% (1). Η συμμετοχή έφτασε το 46,8%. Ο αριθμός των αντιπροσώπων στη Νομοθετική Συνέλευση αυξήθηκε στους 57 στις εκλογές αυτές.
2016
Το Σοσιαλιστικό Κόμμα διατήρησε την πλειοψηφία του στην τοπική εθνοσυνέλευση, που αριθμεί 57 μέλη, και έπειτα από τις εκλογές του 2016, που διεξήχθησαν στις 16 Οκτωβρίου. Κατά συνέπεια, ο πρόεδρος της αυτόνομης κυβέρνηση, Βάσκο Κορντέρο, εξασφάλισε και δεύτερη θητεία. Η προσέλευση στις κάλπες καταγράφηκε στο 40,84% και σημειώθηκε ρεκόρ χαμηλής συμμετοχής. Οι Σοσιαλιστές (PS) κατέλαβαν 31 έδρες, το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (PPD/PSD) του Ντουάρτε Φρέιτας, 20, το Λαϊκό Κόμμα (CDS–PP) του Αρτούρ Λίμα 3 και από μία έδρα έλαβαν τα κόμματα Ενιαίος Δημοκρατικός Συνασπισμός (PCP–PEV) του Ανίμπαλ Πίρες, Αριστερό Μπλοκ (ΒΕ) της Ζουράιντα Σοάρες και Μοναρχιστικό Κόμμα του Λαού (PPM) του Πάουλο Εστεβάο.
Παραπομπές
Εκλογες Αζορες
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου γυναικών 2004
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου γυναικών 2004 πραγματοποιήθηκε στις 29 Φεβρουαρίου στα Τρίκαλα, στη θέση "Σκαμνιές" Πηγής. Πρωταθλητής στο ομαδικό αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος Γ.Σ. για 12η φορά. Παράλληλα, έγιναν τα πανελλήνια πρωταθλήματα μικρών ηλικιών.
Πηγές
Γυναικων Κατηγορία:Στίβος το 2004 Κατηγορία:Τρίκαλα
Κύθηρος
Η ή/και ο Κύθηρος ή Κύθηρρος ή το Κύθηρον (Κύθηρος ή Κύθηρον ή Κύθηρρος), (ο δήμος: Κυθήρου) ήταν αρχαίος οικισμός - πόλη και δήμος της Πανδιονίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας).
Ο Στράβων, αναφερόμενος στον ιστορικό Φιλόχορο και το έργο του «Ατθίς» (ή Ατθίδες ή Ιστορίαι) λέει ότι η Κύθηρος ήταν μια από τις δώδεκα πόλεις, οι οποίες ιδρύθηκαν στην Αττική από τον μυθικό βασιλιά της Αθήνας, Κέκροπα και αργότερα ο Θησέας την ένωσε με την πόλη της αρχαίας Αθήνας. Στη συνέχεια έγινε ένας από τους δήμους της Αττικής (δήμος Κυθήρων) και ανήκε στην Πανδιονίδα φυλή.
Πρόσταξις
Η Πρόσταξις στην αρχαία Αθήνα ήταν το ψήφισμα που όριζε το βαθμό της επιβαλλόμενης ποινής της ατιμίας, όταν αυτή ήταν μερική και όχι απόλυτη, όπως συνέβη με τους Λ (30) στρατιώτες που μείνανε στην Αθήνα και τους υποβλήθηκε η ποινή χωρίς δικαίωμα εκλογής στη βουλή.
Κύθηρος
Τοποθεσία του αρχαίου δήμου
Ο δήμος της Κυθήρου, ήταν δήμος των Μεσογείων ή της Παραλίας. Όσον αφορά την ακριβή θέση του δήμου, η οποία δεν είναι γνωστή ή βέβαιη και δεν έχει επακριβώς εξακριβωθεί, έχουν προκύψει διάφορες αμφιβολίες. Ο John S. Traill τοποθετεί τον δήμο κοντά στο Πούσι Καλογέρι, η οποία υπάγεται στον Δήμο Μαρκόπουλου Μεσογαίας, αλλά αυτό δείχνει μάλλον να είναι αμφίβολο, δεδομένου ότι ο Δημοσθένης αναφέρει ότι η τοποθεσία του δήμου ήταν κοντά σε δασώδη περιοχή. Πιθανότατα βρίσκεται στην περιοχή του σύγχρονου Μαρκόπουλου, στην τοποθεσία Λιγόρι, η οποία υπάγεται επίσης στον Δήμο Μαρκόπουλου Μεσογαίας.
Δολοφονία του Δημήτριου Αθανασόπουλου
Η δολοφονία του Δημήτριου Αθανασόπουλου, στις αρχές του 1931, στο σπίτι του, στην περιοχή Χαροκόπου, στην Καλλιθέα, ήταν ένα γεγονός που συγκλόνισε την ελληνική κοινή γνώμη της εποχής. Ακόμα και σήμερα θεωρείται ένα από τα πιο γνωστά εγκλήματα που έμειναν στην ιστορία και στη μνήμη των ανθρώπων, κυρίως με τον τίτλο που έδωσαν στην υπόθεση οι εφημερίδες της εποχής εκείνης, σαν Έγκλημα στου Χαροκόπου.
Πρόσταξις
Παραπομπές
Κατηγορία:Αττικό Δίκαιο
Δολοφονία του Δημήτριου Αθανασόπουλου
Το πτώμα του εργολάβου από τον Αναβρυτό της Μεγαλουπόλεως, Δημητρίου Αθανασοπούλου βρέθηκε τεμαχισμένο μέσα σε δυο μεγάλα τσουβάλια που είχαν ριχτεί στις όχθες του Κηφισσού ποταμού στις 6 Ιανουαρίου 1931. Μετά τις ομολογίες τους ανεκαλύφθηκε ότι το έγκλημα διετέλεσαν οι οικείοι του Αθανασοπούλου και συγκεκριμένα, φυσικός αυτουργός ήταν ο ξάδερφος της πεθεράς του Αθανασοπούλου, ο 19χρονος Δημήτριος Μοσκιός και ηθικοί αυτουργοί και συνεργοί η γυναίκα του Σοφία (Φούλα) Αθανασοπούλου, η πεθερά του Άρτεμις Κάστρου και η υπηρέτριά τους Ιωάννα  (Γιαννούλα) Μπέλλου. Οι ένοχοι καταδικάστηκαν στις ανωτάτες ποινές, ειδικώς η γυναίκα και η πεθερά του Αθανασοπούλου που καταδικάστηκαν στην εσχάτη των ποινών -θανατική καταδίκη –. Η υπηρέτρια Γιαννούλα Μπέλλου καταδικάστηκε σε ισόβια δεσμά και ο Δημήτριος Μοσκιός σε 20 χρόνια. right|thumb|Διαφήμιση του τραγουδιού σε εφημερίδα της εποχής|400px
Κύθηρος
Τοποθεσία του αρχαίου δήμου
Σύμφωνα με τον Βρετανό στρατιωτικό, τοπογράφο, αρχαιολόγο και περιηγητή Ουίλιαμ Μάρτιν Ληκ, αφού ο δήμος του Σφηττού καταλάμβανε κατά τη γνώμη του, το βόρειο μισό της περιοχής βορειοανατολικά του Υμηττού, η Κύθηρος καταλάμβανε το υπόλοιπο προς το νότιο άκρο της Αττικής. Ένας άλλος μελετητής, ο Ross, πρότεινε ότι θα ήταν μάλλον κοντά στον δήμο του Γαργηττού, με βάση τα όσα ειπώθηκαν για τον ποταμό Κύθηρο της Ηλείας και τις πηγές του, από τον Παυσανία, ο οποίος αναφέρει ότι, οι νύμφες του ποταμού αυτού της Ηλείας κλήθηκαν Ιωνίδες (όπως άλλωστε αργότερα και ο δήμος των Ιωνιδών), από τον μυθικό επώνυμο ήρωα Ίωνα, γενάρχη των Ιώνων, ο οποίος ήταν κατά μια εκδοχή γιος του Απόλλωνα και της Κρέουσας, κόρης του Ερεχθέα και γυναίκας του Ξούθου ή γιος του Ξούθου ή κατά άλλη εκδοχή γιος του Γαργηττού, σύμφωνα με την οποία ο Γαργηττός και ο γιος του μετανάστευσαν στην Αθήνα από την Ηλεία.
Δολοφονία του Δημήτριου Αθανασόπουλου
Το έγκλημα αυτό κράτησε για πολύ καιρό τον ενδιαφέρον των εφημερίδων και της κοινής γνώμης όχι μόνο των Αθηνών αλλά ολόκληρης της Ελλάδος, αμείωτο. Οι εφημερίδες με συνεχόμενα πρωτοσέλιδα αφιέρωναν ολόκληρες στήλες καθημερινά, καθ'όλη τη διάρκεια των προ-ανακρίσεων, των ανακρίσεων και κυρίως της δίκης. Γράφτηκαν δεκάδες επιφυλλίδες, χρονογραφήματα, ανέκδοτα, νούμερα επιθεώρησης, διαφημίσεις, γελοιογραφίες και σατιρικά τραγούδια και κυκλοφόρησε και βιβλίο με μορφή καθημερινών φυλλάδων του 1 λεπτού όπως συνηθιζόταν τότε, με λίγο ή πολύ κατασκευασμένα βιογραφικά στοιχεία και δήθεν εξομολογήσεις των ενόχων. Επίσης ανέβηκαν και Καραγκιοζοδράματα στο λαϊκό θέατρο Σκιών, με πολύ μεγάλη προσέλευση του κοινού. Η Αρχιεπισκοπή Αθηνών μάλιστα εξέδωσε και μια εγκύκλιο με τις σκέψεις του Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου για το έγκλημα και τις αιτίες του που διαβάστηκε από τον άμβωνα σε όλες τις εκκλησίες την Κυριακή 18 Ιανουαρίου 1931
Κύθηρος
Τοποθεσία του αρχαίου δήμου
Ο ερευνητής του 19ου αιώνα Διονύσιος Σουρμελής, τοποθετούσε τον δήμο Κυθήρου, ο οποίος είχε μετονομασθεί σταδιακά, σύμφωνα με τον ίδιο, σε Κύθουρος, Θούρος και Μπούρος στην περιοχή Μπούρανις, «μεταξύ των δύω απ' αυτού τμηθέντων χωρίων Σπάτα και Μπάλα, ερημωθείς εις την γενικήν ερήμωσιν της Αττικής την επί Μοροζίνου του Ενετού».Διονύσιος Σουρμελής, "Αττικά: ή περί δήμων Αττικής εν οις και περί τινων μερών του Άστεως". Υπό Διονύσιου Σουρμελή. Έκδοσις πρώτη. Τύποις Αλεξάνδρου Κ. Γκαρπολά, Εν Αθήναις 1854 και "Attika hē peri dēmōn Attikēs en hois kai peri tinōn merōn asteōs", Dionysios Surmelēs, Gkarpola, 1854, σελ. 21-22: [...] "Κύθηρος, ο δημότης Κυθηριος• ουδείς αναφερει την παραγωγήν τούτου• η πόλις αύτη έκειτο εν Μεσογείοις. Από του Δημοσθένους τον λόγον προς Φαίνιππον πληροφορούμεθα ότι ο δήμος ούτος είχε πρόσοδον ξυλείας υλης προς την θάλασσαν. Το όνομα του δημου τούτου εν τοις εσχάτοις χρόνοις της απαίδευσίας έλαβεν ολικήν αλλοίωσιν, αλλά κωμικήν κατά πρώτον εκολαφίσθη εις την παραληγουσαν, και ελέγετο Κύθουρος, είτο εις την εμφάνισιν των έποικων Αλβανών ακροτηριάσθη την αρχικήν συλλαβήν, και επροφέρετο παρ' αυτοίς Θούρος·" [...] "Ότε δε Τουρκαλβανός προσεκτησατο τον τόπον, το όνομα Θούρος μετέφερεν εις το αλβανικόν Μπούρος προς επίδειξίν του, όπερ σημαίνει ανδρείον, όπως ήτον δήθεν τοιούτος ανδρείος και ο κύριος του τόπου Τουρκαλβανός. Ο Μπούρος ούτος ή κατά τινας των σημερινών χωρικών Μπούρανις κείται μεταξύ των δύω απ' αυτού τμηθέντων χωρίων Σπάτα και Μπάλα, ερημωθείς εις την γενικήν ερήμωσιν της Αττικής την επί Μοροζίνου του Ενετού. Τα νυν δε δύο χωρία Σπάτα και Μπάλα απεσπάσθησαν του Κυθήρου εις τας γενομένας διαιρέσεις υπό των Ιδιοκτημόνων• είνε όμως μία και η αυτή περιφέρεια• ο δε Σπάτας και Μπάλας ήσαν οι κύριοι του τόπου, όντες Τουρκαλβανοί• ο Μπάλας επροφέρετο και Μπαλής, και η οικογένεια τούτου εσώθη εν Αθήναις μέχρι τέλους της Τουρκοκρατίας• και ο τελευταίος πωλητης του Μπάλα ελέγετο Μπαλής. Ο τόπος ούτος του Κυθήρου έχει γαίας αγαθάς και σιτοφόρους• προ πάντων δε η περιφέρεια του Μπάλα υπερέχει των άλλων γαιών του δημου. Φιλόπονός τις και ζηλωτής αρχαιολόγος, αλλ' απροίκιστος από την φύσιν,εκάλεσε το χωρίον Μπάλα Παλλάδιον, ειπών ότι ήσαν δυο Παλλάδια, το μεν εν τω Άστει, το δε εν τω χωρίω τούτω• ο αυτός είπε και άλλας παραδοξολογίας αρχαιολογών• αλλά σεβόμενος την φιλοπονίαν του δεν θέλω να προσβάλω την φιλοτιμίαν του ανθρώπου.". [...]
Στη σημερινή περιοχή του Δήμου Μαρκόπουλου Μεσογαίας, κατά την κλασική περίοδο, βρίσκονταν οι δήμοι Μυρρινούς (σημερινή Μερέντα), οι Πρασιές (Πρασάς ή Μπρασάς), η Στειρία (Ντρίβλια), η Κύθηρος (Λιγόρι), η Αγγελή (Αγγελίσι), οι Φιλαΐδες (στην περιοχή της Βραυρώνας), μαζί με το Ιερό της Αρτέμιδος στη Βραυρώνα. Η Κύθηρος αποτελούσε μέλος ένωσης δήμων, μαζί με τον δήμο της Ερχίας (σημερινά Σπάτα) και τον δήμο της Κονθύλης.
Δολοφονία του Δημήτριου Αθανασόπουλου
Η επιρροή του εγκλήματος αυτού στην κοινωνία της εποχής ήταν τόσο μεγάλη που έγινε και λαϊκό τραγούδι σε μουσική και στίχους του Ιακώβου Μοντανάρη το 1931, το γνωστό Κακούργα πεθερά ή αλλιώς Καημένε Αθανασόπουλε τι σου' μελλε να πάθεις / από κακούργα πεθερά τα νιάτα σου να χάσεις. Όπως γράφει και ο συντάκτης του εφημερίδος Ελεύθερος Άνθρωπος σε άρθρο της Τρίτη 16 Φλεβάρη 1931 ...δεν είναι σπάνιο σε καμμιά μακρινή και βρώμικη ταβέρνα, ν' ακούσετε μια μακρόσυρτη φωνή που μέσα σε ένα ξέσπασμα ασυνήθους μερακιού τραγουδάει το τραγούδι της κακούργας πεθεράς: Στου Χαροκόπου τα στενά μια μικροπαντρεμένη....
Το πτώμα
Την Τρίτη 6 Ιανουαρίου 1931, ανήμερα της γιορτής των Θεοφανείων, ο μικρός Γιαννάκης Γκίκας, παίζοντας στην όχθη του ποταμού Κηφισσού -και συγκεκριμένα στη γέφυρα που τότε τη γνώριζαν σαν “γέφυρα Τρίμμη” στην περιοχή που τότε επίσης, ονομαζόταν “Κοκκαλάδικα” - ανακάλυψε, ριγμένα στις όχθες του ποταμού, δυο τσουβάλια. Αμέσως έτρεξε να ειδοποιήσει τους δικούς του, και σε λίγο έφτασαν εκεί, ο πατέρας του, Παναγιώτης Γκίκας, και ο γείτονας και συγγενής του Γκίκα, Νίκος Νίκας. Όταν είδαν τα τσουβάλια και επειδή υπέθεσαν ότι μάλλον θα ήταν κάποια λεία ληστείας πήγαν στον αστυνομικό σταθμό Γκαζοχωρίου για να κάνουν γνωστό το γεγονός στην Αστυνομία. Όταν έφτασε εκεί ο αστυφύλακας του αστυνομικού τμήματος Γκαζοχωρίου, έσκισαν σε μια άκρη τα τσουβάλια και εκτός από τη δυσοσμία που απλώθηκε στον αέρα είδαν και κομμάτια ματωμένης ανθρώπινης σάρκας. Ο αστυφύλακας ειδοποίησε αμέσως τους ανωτέρους του, και αυτοί ειδοποίησαν με τη σειρά τους την Εισαγγελεία Πλημμελειοδικών, την Αστυνομική Διεύθυνση και τη Γενική Ασφάλεια. Μαζί με τους ανώτερους αστυνομικούς κατέφτασε το κινηματογραφικό συνεργείο της Υπηρεσίας Εγκληματολογικών Αναζητήσεων, το τμήμα Σήμανσης, ο ιατροδικαστής Γιώργος Τρουπάκης και οι δημοσιογράφοι. thumb|300px|right Αφού κινηματογραφήθηκε -για πρώτη φορά στα εγκληματολογικά χρονικά της χώρας μας – ο τόπος του εγκλήματος, αφού πάρθηκαν οι απαραίτητες φωτογραφίες καθώς και γύψινα αποτυπώματα από αχνάρια ποδιών στο λασπωμένο έδαφος, το πτώμα μεταφέρθηκε στο Νεκροτομείο Αθηνών, που τότε βρισκόταν στη οδό Σωκράτους. Παρουσία του ιατροδικαστού Τρουπάκη, του καθηγητού Ιατροδικαστικής Ιωάννου Γεωργιάδου, του διοικητού της Γενικής Ασφαλείας και τους δημοσιογράφους, οι ιατροδικαστές άνοιξαν τα τσουβάλια για να εξετάσουν το περιεχόμενό τους. Το θέαμα ήταν συγκλονιστικό και σχεδόν πρωτόγνωρο για τα δεδομένα εκείνης της εποχής: τα δυο τσουβάλια περιείχαν μέσα δυο δέματα φτιαγμένα από πολύχρωμο ύφασμα από αυτά που τότε χρησιμοποιούσαν οι παπλωματάδες για να φτιάχνουν φτηνά παπλώματα, ραμμένα με σακοράφα με πολλή προσοχή και επιδεξιότητα. Κάτω από αυτό το ύφασμα βρισκόταν μια λινάτσα, μέσα σε αυτή χαρτί περιτυλίγματος από αυτό που τύλιγαν τα τρόφιμα και μέσα σε αυτό, υπήρχαν τμήματα ανθρώπινου σώματος. Συγκεκριμένα, στο ένα τσουβάλι βρέθηκαν δυο γυμνά ανδρικά πόδια χωρισμένα μεταξύ τους, και το αριστερό χέρι του θύματος κομμένο από την κλείδωση του ώμου. Στο άλλο βρέθηκε ο γυμνός επίσης κορμός ενός άντρα καθώς και το κεφάλι αποκομμένο από τον κορμό. Το θύμα φαινόταν ότι ήταν άντρας μεταξύ 35 με 45 χρονών, ξυρισμένος, με περιποιημένο μουστάκι, περιποιημένα στο κουρείο νύχια, καθαρός, εύσωμος και με ύψος περίπου 1.70. Ο ιατροδικαστής Γεωργιάδης, κουβεντιάζοντας με τους δημοσιογράφους, είπε ότι οι τομές είχαν γίνει με τόση ακρίβεια και ψυχραιμία που δεν κόπηκε ούτε ένας άχρηστος μυς, οι εξαρθρώσεις των οστών ήταν τέλειες χωρίς να κακοποιηθεί κανένα κόκκαλο, ώστε ήταν βέβαιος -λαθεμένα όπως αποδείχτηκε αργότερα-  ότι ο δράστης ήταν οπωσδήποτε γιατρός, και δη χειρουργός, και μάλιστα πεπειραμένος.
Κύθηρος
Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή
Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος αρχικά της Πανδιονίδας φυλής, συμμετείχε με 1 ή 2 βουλευτές στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη περίοδο (307/306 – 224/223 π.Χ.) ως και την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.) ο δήμος ενσωματώθηκε στην Αντιγονίδα φυλή με 2 βουλευτές στη Βουλή των 600. Μετά την κατάργηση και διάλυση των «μακεδονικών φυλών» (Αντιγονίς και Δημητριάς) ο δήμος επανήλθε στην Πανδιονίδα φυλή, κατά την τέταρτη (201/200 π.Χ. – 126/127) και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) με άγνωστο αριθμό βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου.
Δολοφονία του Δημήτριου Αθανασόπουλου
Το πτώμα
Ο ιατροδικαστής Γεωργιάδης, συνεχίζοντας τα λάθη του, θα πει -εξηγώντας τις πάμπολλες τομές που βρέθηκαν στο στήθος του νεκρού- ότι προφανώς το θύμα βασανίστηκε ενώ ήταν ζωντανό για να του αποσπάσουν κάποιο μυστικό. Ύστερα από λίγες μέρες θα παραδεχτεί ότι οι τομές έγιναν μετά θάνατο αλλά μάλλον το κακό έχει ήδη γίνει. Γιατί όπως γράφει ο δημοσιογράφος Λεωτσάκος ...επιμένω για το ζήτημα των πρόωρων και εσφαλμένων εκείνων εκτιμήσεων του καθηγητού περί βασανιστηρίων και περί απειλών του θύματος για να αποκαλύψει μυστικό και της κατόπιν εκτελέσεως του, γιατί αυτές έδωσαν τον τόνο στους δημοσιογράφους και στις εφημερίδες και παρέσυραν όλη την κοινή γνώμη, ώστε να προκληθούν και σκηνές ακόμη, και να απειληθεί και λιντσάρισμα ακόμα των ενόχων και να επέλθη καταδίκη σε ανεπανόρθωτη ποινή από τόσον επηρεασθέντας ενόρκους, οι οποίοι δεν αντελήφθησαν ότι είχαν να κάνουν με ένα απλό οικογενειακό δράμα, με ένα σωρό ελαφρυντικά... Οι ιατροδικαστές κατάφεραν με ειδικές ενέσεις να δώσουν στο πρόσωπο του θύματος κάτι από την εν ζωή κατάσταση του, και έτσι δημοσίευσαν τη φωτογραφία του όλες οι εφημερίδες για να βοηθήσουν στην αναγνώριση του πτώματος. Η Αστυνομία και η Γενική Ασφάλεια είχαν κινητοποιήσει σχεδόν όλες τις δυνάμεις τους, στην προσπάθεια εξιχνίασης της υπόθεσης και τις αμέσως επόμενες ώρες σχεδόν 200 άτομα συνέρρευσαν στη μικρή αίθουσα του νεκροτομείου για να δουν το πτώμα.
Σταθμός Οτέλ ντε Βιλ (Μετρό Παρισιού)
Οτελ ντε Βιλ
Δολοφονία του Δημήτριου Αθανασόπουλου
Το πτώμα
Την Τετάρτη το πρωί και αφού οι εφημερίδες είχαν δημοσιεύσει την περιγραφή του αγνώστου θύματος και καλούσαν όσους είχαν εξαφανισμένους το τελευταίο δεκαήμερο να περάσουν από το Νεκροτομείο, ο ανθυπομοίραρχος Ταμπακόπουλος που είχε δει το πτώμα στις εφημερίδες, πήγε στο Νεκροτομείο και είπε ότι το πτώμα ανήκει -μάλλον- στον φίλο του Δημήτρη Αθανασόπουλο, εργολάβο, κάτοικο στη συνοικία του Χαροκόπου, Θησέως 101. Επειδή όμως ο Ταμπακόπουλος δεν ήταν 100% σίγουρος, πήγε και έφερε τον γιατρό Δημήτριο Καρτσώνη, συμπατριώτη, συγγενή και προσωπικό γιατρό του θύματος, για να επιβεβαιώσει τη γνώμη του. Και πραγματικά, όταν έφτασε ο γιατρός Καρτσώνης και εξετάζοντας κάποιες παλιές ουλές και ίχνη από παλιά κατάγματα που ήξερε ότι είχε ο φίλος του, επιβεβαίωσε την ταυτότητα του. .
Το θύμα
Το θύμα, ο Δημήτρης Αθανασόπουλος, γεννήθηκε γύρω στο 1891 στο χωριό της Μεγαλόπολης που τότε ονομαζόταν Γαρδίκι και σήμερα Αναβρυτός. Γιος της Αικατερίνης Αθανασοπούλου, ήρθε νεαρός στην Αθήνα να σπουδάσει σε κάποια εμπορική σχολή. Το διάστημα 1921-1922 αφού τελείωσε το στρατιωτικό του και παντρεύτηκε τη Σοφία (Φούλα) Κάστρου άρχισε να ασχολείται με επιχειρήσεις. Οι επιχειρήσεις του πήγαιναν καλά μέχρι το 1925-1926. Τα επόμενα χρόνια ήταν δύσκολα, πολλές δουλειές του έπεσαν έξω, αλλά σιγά-σιγά με τη βοήθεια της γυναίκας του και της πεθεράς του αλλά και φίλων και συγγενών, άρχισε να ασχολείται με εργολαβίες οικοδομών και αργότερα και δημοσίων έργων. Από το 1929 περίπου είχε συστήσει και εργοληπτική εταιρεία με τον συμπατριώτη του Αναστάσιο Γυφτέα και αναλάμβαναν ασφαλτοστρώσεις οδών, χτίσιμο δημοσίων κτιρίων. Η τελευταία του δουλειά, μάλιστα, ήταν το χτίσιμο του Κυνοκομείου Αθηνών. Όσο καλά πήγαιναν οι δουλειές του τα τελευταία χρόνια, τόσο άσχημα πήγαιναν τα οικογενειακά του. Ήταν πατέρας τριών παιδιών που, όπως ομολογούν όλοι, τα αγαπούσε ιδιαίτερα, αλλά με τη γυναίκα του και κυρίως με την πεθερά του οι σχέσεις του ήταν διαταραγμένες. Τους τελευταίους 6 μήνες ζούσαν ουσιαστικά σε διάσταση - με τον Αθανασόπουλο να κοιμάται σε ξενοδοχείο και να επισκέπτεται το σπίτι του μόνο για να βλέπει τα παιδιά του και να παίρνει πλυμένα ρούχα. right|thumb
Κύθηρος
Οι κάτοικοι της Κυθήρου
Ο δημότης της αρχαίας Κυθήρου ονομαζόταν Κυθήρριος ή Κυθήριος.
Δολοφονία του Δημήτριου Αθανασόπουλου
Οι επόμενες μέρες
Τις επόμενες ώρες, της Τετάρτης 7 Ιανουαρίου και μόλις επιβεβαιώθηκε η ταυτότητά του, αστυνομικοί με πολιτικά και από κοντά και δημοσιογράφοι κατευθύνθηκαν στο σπίτι του, όσο πιο γρήγορα μπορούσαν. Ο αστυνόμος Λαμπρινόπουλος και λίγοι άντρες του, μπήκαν στο σπίτι του θύματος ενώ οι υπόλοιποι άντρες του ΙΑ' Αστυνομικού τμήματος είχαν περιζώσει το κτίριο, και εκεί συνάντησαν την  οικογένειά του. Τη γυναίκα του Σοφία (Αθανασοπούλου), και την πεθερά του (Αρτέμις Κάστρου). Επίσης, στο σπίτι ζούσε και η υπηρέτρια Γιαννούλα Μπέλλου ενώ εκείνη την ώρα βρήκαν και τον 19χρονο Δημήτρη Μοσκιό, πρώτο εξάδελφο της Αρτέμιδος Κάστρου, άρτι αφιχθέντα από την ιδιαίτερη παρτίδα του, την Κεφαλλονιά. Με την αναγνώριση του πτώματος άρχισαν να καλούνται στη Γενική Ασφάλεια και να δίνουν καταθέσεις όλο και περισσότερα άτομα σχετιζόμενα με τον έναν ή τον άλλο τρόπο με τον Αθανασοπούλου.
Η νύχτα του φόνου
Από τις ανακρίσεις που είχαν γίνει μέχρι στιγμής έγιναν γνωστά τα εξής:
Το απόγευμα του Σαββάτου 3 Ιανουαρίου, ο Αθανασόπουλος συναντάται με τον ξάδελφο και γιατρό του Δημήτριο Καρτσώνη και αφού παίρνουν μαζί τους και τα τρία παιδιά του, πηγαίνουν στο Φάληρο βόλτα, και επιστρέφουν στις 6 το απόγευμα. Αφήνουν τα παιδιά στο σπίτι, παίρνουν τα εσώρουχα του Αθανασοπούλου –γιατί σκόπευε να κοιμηθεί σε ξενοδοχείο- και φεύγουν για την πλατεία Ομονοίας όπου και χώρισαν. Στις 9 το βράδυ ο Αθανασόπουλος βρίσκεται στο καφενείο “Νέον” της Ομόνοιας, όπου πληρώνει κάποιον εργολάβο, και στις 10:00 θεάται στο ζυθεστιατόριο “Κρίνος”, όπου και συναντιέται με τον Σπύρο Γυφτέα, αδελφό του συνεταίρου του. Μπαίνουν στο αυτοκίνητο του Γυφτέα, πηγαίνουν στο σπίτι της δακτυλογράφου Δανάης Χατζηπαναγιώτου, παίρνουν εκείνη, τη μητέρα της και τον 11χρονο αδελφό της και πάνε στο ζυθεστιατόριο “Γεμενάκη” στο Παλαιό Φάληρο για να διασκεδάσουν. Εκεί παραμένουν μέχρι τις 1:00 τα ξημερώματα και στις 1:30 τον αφήνουν έξω από το σπίτι του. Θεωρητικά, εκεί χάνονται τα ίχνη του μιας και η οικογένειά του αρνείται ότι τελικά μπήκε στο σπίτι. Οι γυναίκες δέχονται τις επόμενες μέρες τις επισκέψεις των φίλων του που τον αναζητούσαν, αλλά απαντούσαν σε όλους ότι δεν τον έχουν δει καθόλου. Σε αυτό ακριβώς το κρίσιμο σημείο -που χάνονται τα ίχνη του Αθανασόπουλου- η Αστυνομία είχε επικεντρώσει όλες τις προσπάθειές της. Οι φίλοι του Αθανασόπουλου Γυφτέας και Χατζηπαναγιώτου ισχυρίζονταν ότι το είχαν αφήσει ζωντανό έξω από την πόρτα του σπιτιού του, η οικογένειά του ισχυρίζονταν ότι ο Αθανασόπουλος δεν μπήκε ποτέ μέσα. Ήταν πλέον φανερό ότι κάποιοι ψεύδονταν και η Αστυνομία έπρεπε να βρει ποιοι. Οι Καρτσώνης, ο Γυφτέας και οι δυο κυρίες Χατζηπαναγιώτου κρατούνταν στην Ασφάλεια όπου υποβάλλονταν σε πολύωρες ανακρίσεις. Στη Γενική Ασφάλεια οδηγήθηκαν και η πεθερά του θύματος, η υπηρέτρια και ο νεαρός ξάδερφος της Αρτέμιδος, Μοσκιός, όπου και αυτοί υποβλήθηκαν σε εξονυχιστική ανάκριση.
Οι έρευνες συνεχίζονται
Ταυτόχρονα το σπίτι υποβλήθηκε σε ενδελεχή έρευνα και δεν άργησαν να προκύψουν κάποιες σημαντικές αποδείξεις. Βρέθηκαν κάποιες κηλίδες αίματος στην πίσω αυλή, ξύσματα των οποίων μεταφέρθηκαν στα εργαστήρια της Υπηρεσίας Εγκληματολογικών Αναζητήσεων για ανάλυση, βρέθηκαν οι ίδιες ακριβώς κλωστές, ο ίδιος ακριβώς σπάγκος και το ίδιο ακριβώς ύφασμα που είχαν χρησιμοποιηθεί στο πακετάρισμα του πτώματος. Επίσης κατασχέθηκαν μαχαίρια, μαχαιρίδια και άλλα μικροαντικείμενα για να εξεταστούν από ειδικό επιστήμονα για να εξακριβωθεί μήπως υπάρχουν πάνω τους κηλίδες αίματος. Επίσης πήραν από το μαγειρείο και το πλυσταριό του σπιτιού ποσότητα τέφρας και χώματος για να εξεταστεί και αυτή για αίμα, το ίδιο έγινε και με τα παπούτσια και τις παντόφλες της οικογένειας. Βρέθηκαν οι μαγαζάτορες από τους οποίους αγοράστηκαν τα χαρτιά, τα υφάσματα και οι σπάγκοι, και εκείνοι υπέδειξαν την υπηρέτρια Γιαννούλα Μπέλλου σαν αγοράστρια, και τέλος οι γείτονες είχαν δει ένα κάρο να σταματάει στο σπίτι τη Δευτέρα το απόγευμα και να παίρνει κάποια τσουβάλια. Την Πέμπτη 8 Ιανουαρίου διενεργείται και συμπληρωματική νεκροψία από τον Γεωργιάδη και τον ιατροδικαστή Τρουπάκη, και τότε βρίσκονται και οι τρύπες στο κεφάλι του Αθανασόπουλου από σφαίρες. Οι σφαίρες, δύο, ήταν από περίστροφο τύπου Μπράουνιγκ και αυτές ήταν η αιτία του θανάτου του Αθανασόπουλου. Επίσης διαπιστώνεται ότι οι τομές που έφερε στο στήθος του ο Αθανασόπουλος είχαν γίνει -τελικά- μετά τον θάνατό του, και ότι είχε υποστεί απόπειρα στραγγαλισμού. Την Παρασκευή 9 Γενάρη μεταφέρθηκε και η Φούλα Αθανασοπούλου στα κρατητήρια της Ασφάλειας αφού η έντονη αιμορραγία της εμμήνου ρύσεώς της την είχε κρατήσει τις προηγούμενες μέρες κλινήρη. Τα παιδιά ανέλαβε να τα προσέχει η οικογένεια Παπαδάκη του πάνω ορόφου. Οι ανακρίσεις των τεσσάρων υπόπτων συνεχίζονταν με εντατικούς ρυθμούς και όλο και πιο συχνά έπεφταν σε αντιφάσεις μεταξύ τους. Η πιο σημαντική από αυτές ήταν η μαρτυρία του Μοσκιού ότι το βράδυ του φόνου είχε κοιμηθεί στο σπίτι του Αθανασόπουλου, στο δωμάτιο της ξαδέρφης του Κάστρου ενώ οι γυναίκες υποστήριζαν ότι δεν είχε κοιμηθεί εκεί. Την ίδια μέρα και αφού είχαν ανακριθεί σχεδόν οι πάντες που σχετίζονταν με τη ζωή του Αθανασόπουλου με οποιοδήποτε τρόπο, άρχισαν να απολύονται μερικοί από αυτούς. Με τις ανακρίσεις των, υπόπτων πλέον, γυναικών να προχωρούν, ο υπεύθυνος της υπόθεσης, Διευθυντής της Γενικής Ασφάλειας Αριστοτέλης Κουτσουμάρης, Πέμπτη απόγευμα ήδη, πήγε στον Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Κιουρτσάκη και του ανέφερε τις αποδείξεις που είχε μέχρι τότε συγκεντρώσει. Ο Κιουρτσάκης χαρακτήρισε το αδίκημα “φόνο μετά ληστείας” και παρέπεμψε την υπόθεση στον ανακριτή του Ε' Αστυνομικού τμήματος Ρουμελιανάκη με την εντολή να επιληφθεί της υπόθεσης. Ο Κιουρτσάκης ωστόσο, έδωσε διαταγή στον Αστυνομικό Διευθυντή να συνεχίσει τις έρευνές του. Την Παρασκευή 9 Ιανουαρίου είχαν αφεθεί ελεύθεροι οι πάντες, εκτός από την οικογένειά του και το γιατρό Καρτσώνη. left|thumb