cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παλάτι του Αλεξάνδρου Α΄
Το αρχοντικό χτίστηκε το 1806 και ανήκε σε διαφορετικούς ιδιοκτήτες. Οι πιο σημαντικοί από αυτούς ήταν ο Κυβερνήτης του Ταγκανρόγκ Πιότρ Πάπκοφ. Με έξοδα του Πιότρ Πάπκοφ, το σπίτι επισκευάστηκε και ξαναχτίστηκε σε σπίτι ενάμιση ορόφου. Το 1816, ο Πάπκοβ πούλησε το κτήριο στην Επιτροπή Κατασκευών της πόλης. Ο αυτοκράτορας Αλέξανδρος Α' της Ρωσίας έμεινε εκεί δύο φορές - το 1818 και το 1825. Μετά το θάνατό του, το κτήριο αγοράστηκε από τη χήρα σύζυγό του αυτοκράτειρα Ελισάβετ Αλεξέγιεβνα (Λουίζα του Μπάντεν) και εκεί ιδρύθηκε το πρώτο μουσείο μνημείων στη Ρωσία αφιερωμένο στον αυτοκράτορα. Μεταξύ των επισκεπτών στο παλάτι του Αλεξάνδρου Α' ήταν οι Ρώσοι αυτοκράτορες Αλέξανδρος Β' της Ρωσίας και Αλέξανδρος Γ ', οι ποιητές Αλέξανδρος Πούσκιν και Βασίλι Ζουκόφσκι, ο καλλιτέχνης Ιβάν Αϊβαζόφσκι, ο Κομισάριος του Διαφωτισμού Ανατόλι Λουνατσάρσκι και πολλοί άλλοι.
Για 12 χρόνια ξεκινώντας το 1864 μια ερασιτεχνική χορωδία, που τη διεύθυνε ο Πάβελ Τσέχωφ ( πατέρας του Αντόν Τσέχωφ) τραγούδησε στην Εκκλησία της Υψώσεως του Σταυρού, η οποία ιδρύθηκε μέσα στο αρχοντικό, για να τιμήσει τον αυτοκράτορα. Στα τέλη της δεκαετίας του 1860 - αρχές της δεκαετίας του 1870 ο Αλέξανδρος, ο Νικόλαος και ο Αντόν Τσέχωφ τραγούδησαν εκεί σε χορωδιακά τμήματα. Το 1928 το μουσείο μνήμης έκλεισε και μερικά από τα εκθέματα μεταφέρθηκαν στο Παλάτι του Αλφεράκι.
Στο κτήριο του παλατιού του Αλεξάνδρου Α' στεγάζεται ένα παιδικό σανατόριο, που ονομάζεται Μπιριόζκα (Beryozka).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορικές οικίες-μουσεία στη Ρωσία
Θιβετιανή Αυτοκρατορία
Η Θιβετιανή Αυτοκρατορία ήταν το ενιαίο κράτος του Θιβέτ την περίοδο 618-842 μ.Χ. Ιδρυτής της και πρώτος αυτοκράτορας ήταν ο Σονγκτσέν Γκαμπό (604-650), γιος του Ναμρί Σονγκτσέν. Στο απόγειό της, τον 8ο αιώνα, τα εδάφη που κατείχε απλώνονταν πέρα από το Οροπέδιο του Θιβέτ, περιλαμβάνοντας περιοχές της ανατολικής, κεντρικής και νότιας Ασίας. Συμμάχησε με την Κίνα το 751 στη μάχη του Ταλάς, και τον 15ο αιώνα το Θιβέτ έγινε θρησκευτικό κράτος υπό τον Δαλάι Λάμα. Το 747 η ισχύς του Θιβέτ μειώθηκε με την εκστρατεία του κορεατικής καταγωγής στρατηγού των Κινέζων Τανγκ, Γκάο Σιεντσί (Gao Xianzhi), ο οποίος προσπάθησε ν' ανοίξει ξανά τις διόδους της Κίνας προς το Κασμίρ και την κεντρική Ασία. Μέχρι το 750 οι Θιβετιανοί είχαν χάσει όλες σχεδόν τις κτήσεις τους στην κεντρική Ασία, αλλά μετά την ήττα του Γκάο Σιεντσί από τους Άραβες στη μάχη του Ταλάς το 751, η κινεζική επιρροή μειώθηκε δραματικά και το Θιβέτ επανήλθε στο προσκήνιο. Το 821 υπογράφηκε συνθήκη ειρήνης μεταξύ του Θιβέτ και της Κίνας, καθορίζοντας τα σύνορα μεταξύ των δύο χωρών. Το Θιβέτ παρέμεινε έτσι μία αυτοκρατορία της κεντρικής Ασίας μέχρι και τα μέσα του 9ου αιώνα.
Παρακμή
Ένας εμφύλιος πόλεμος που προέκυψε από τον διάδοχο του αυτοκράτορα Λανγκντάρμα (838–842), οδήγησε στην κατάρρευση της αυτοκρατορίας του Θιβέτ. Η εποχή που ακολούθησε, γνωστή παραδοσιακά ως η εποχή της κατάτμησης, κυριαρχήθηκε από τις εξεγέρσεις εναντίον των υπολειμμάτων του αυτοκρατορικού Θιβέτ και την άνοδο των περιφερειακών πολέμαρχων.
Γεωγραφία
Η Θιβετιανή Αυτοκρατορία βρισκόταν στην κεντρική Ασία και τα εδάφη της διέρρεε ο ποταμός Γιαρλούνγκ Τσάνγκπο. Διοικητικά χωριζόταν σε τέσσερις ορδές (Στρατιωτική-Διοικητική Περιοχή): Τη Γκιας-ρου (Δεξιά Ορδή), τη Ντμπου-ρου (Κεντρική Ορδή), τη Γκιο-ρου (Αριστερή Ορδή) και τη Ρου-λαγκ (Πρόσθετη Ορδή).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία του Θιβέτ Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ασίας Θιβετιανη
Φιλίπ Μπεντορό
Ο Φιλίπ Μπεντορό (Philip Boedoro, 21 Μαΐου 1958-) είναι πολιτικός από το Βανουάτου. Υπήρξε πρόεδρος του κοινοβουλίου και υπηρεσιακός πρόεδρος της χώρας, για 20 ημέρες (από τις 2 Σεπτεμβρίου ως τις 22 του ίδιου μήνα) το 2014.
Βιογραφία
Προτού ασχοληθεί με τα κοινά, εργάστηκε ως φρουρός και ως αξιωματικός της αστυνομίας. . Εξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 2002 για πρώτη φορά, για να επανεκλεγεί το 2004, το 2008 και το 2012 στην περιφέρεια Μαέουο με το Vanua'aku Pati (παραδοσιακά αριστερό κόμμα στα νησιά). . Έπειτα από τις εκλογές του 2002 διορίστηκε από τον πρωθυπουργό Έντουαρντ Ναταπέι στο αξίωμα του υπουργού Οικονομικών Μεταρυθμίσεων. Η κυβέρνηση έχασε την εξουσία μετά τις εκλογές του 2004 και τα επόμενα χρόνια ο Μπεντορό ήταν στην αντιπολίτευση. Τον Απρίλιο του 2013 εξελέγη πρόεδρος του κοινοβουλίου. . Τον Σεπτέμβριο του 2014 με τη λήξη της θητείας του προέδρου Ιόλου Άμπιλ, ο Μπεντορό ανέλαβε προσωρινά τα καθήκοντά του, χωρίς να ασκεί ουσιαστική εξουσία, καθώς το αξίωμα του προέδρου είναι εθιμοτυπικό στη χώρα. .
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι του Βανουάτου
Ανέλ (Καλβαντός)
Το Ανέλ (γαλλικά: Asnelles) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Τιτσιάνα Φερράριο
Η Τιτσιάνα Φερράριο (ιταλικά: Tiziana Ferrario, Μιλάνο, 3 Σεπτεμβρίου 1957) είναι Ιταλίδα δημοσιογράφος και τηλεοπτική παρουσιάστρια.
Ενεργή από τις αρχές της δεκαετίας του '80, ήταν ένας από τους κύριους παρουσιαστές του ειδησεογραφικού προγράμματος της ιταλικής δημόσιας τηλεόρασης Rai1, αφού διεξήγαγε τις μεγάλες εκδόσεις για πολύ καιρό.
Η Φερράριο ονομάστηκε Ιππότης του Τάγματος της Αξίας της Ιταλικής Δημοκρατίας το 2003 από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρλο Ατσέγκλιο Τσιάμπι, για την πολιτική της δέσμευση ως δημοσιογράφος που στάλθηκε σε εμπόλεμες περιοχές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί δημοσιογράφοι
Ωμπερβίλ
Το Ωμπερβίλ (γαλλικά: Auberville) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ωμπερβιλαί (γαλλικά: Aubervillais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Ανιέρ-αν-Μπεσέν
Το Ανιέρ-αν-Μπεσέν (γαλλικά: Asnières-en-Bessin) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ανιερουά (γαλλικά: Asnièrois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Γαλικία (ρωμαϊκή επαρχία)
Η Γαλικία (στα λατινικά, Gallaecia) ήταν μια επαρχία της ρωμαϊκής Ιβηρίας. Ιδρύθηκε στις αρχές του 3ου μ.Χ. αιώνα από τον αυτοκράτορα Καρακάλα και περιελάμβανε τα βορειοδυτικά εδάφη της Ταρρακωνησίας, που χονδρικά σήμερα αντιστοιχούν στην βόρεια Πορτογαλία και τις ισπανικές αυτονομίες της Γαλικίας και της Αστούριας. Πρωτεύουσά του ήταν η Bracara (σημερινή Μπράγκα). Άλλες κύριοι αστικοί της πυρήνες ήταν η Legio (σημ. Λεόν) και η Αστούρικα Αουγκούστα (σημερινή Αστόργα).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωμαϊκές επαρχίες της Ιβηρίας
Λουζιτανία
thumb|266x266px|Η Λουζιτανία στα πλαίσια της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Η Λουζιτανία (λατιν.: Lusitania) ήταν επαρχία της ρωμαϊκής Ιβηρίας. Ιδρύθηκε το 27 π.Χ. από τον Οκταβιανό Αύγουστο και περιελάμβανε μέρος των εδαφών της πρώην Εκείθεν Ιβηρίας, που χονδρικά σήμερα αντιστοιχούν στην κεντρική και νότια Πορτογαλία και την ισπανική αυτονομία της Εστρεμαδούρα. Πρωτεύουσά του ήταν η Αυγούστα Ημερίτα (σημερινή Μέριδα). Ως επαρχία ανήκε στην κατηγορία των «αυτοκρατορικών», δεδομένης της ύπαρξης σε αυτήν πυρήνων αντίστασης στην ρωμαϊκή εξουσία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαϊκές επαρχίες της Ιβηρίας
Πόπλιος Αίλιος Αδριανός Άφερ
Ο Πόπλιος Αίλιος Αδριανός Άφερ, λατιν.: Publius Aelius Hadrianus Afer ήταν ένας διακεκριμένος και πλούσιος Ρωμαίος συγκλητικός και στρατιωτικός, που έζησε στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία τον 1ο αι. μ.Χ. Ο Π. Αί. Αδριανός Άφερ προερχόταν από την Ισπανία, ωστόσο ήταν ρωμαϊκής καταγωγής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην πόλη Ιτάλικα (κοντά στη σύγχρονη Σεβίλλη της Ισπανίας) στη ρωμαϊκή επαρχία Ισπανία Βαιτική. Προερχόταν από μία καλά εγκατεστημένη, πλούσια και αριστοκρατική οικογένεια της τάξης των πραιτόρων. Ήταν γιος του Ρωμαίου συγκλητικού Πόπλιου Αιλίου Αδριανού Μαρουλίνου και της ευγενούς Ρωμαίας Ουλπίας. Αδελφός της Ουλπίας ήταν ο Ρωμαίος στρατηγός και συγκλητικός Mάρκος Ούλπιος Τραϊανός, ο πατέρας της Ουλπίας Μαρκιανής και του Tραϊανού Ρωμαίου Αυτοκράτορα. Έτσι η Ουλπία Μαρκιανή και ο Tραϊανός ήταν εξαδέλφια του.
Καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του ο Αδριανός Άφερ περνούσε μέρος τού χρόνου του στη Ρώμη. Το επώνυμό του Afer είναι Λατινικό και σημαίνει Αφρικανός. Έλαβε το επώνυμο Άφερ ως παρωνύμιο, λόγω της εξαιρετικής υπηρεσίας του στη Μαυριτανία. Ο Αδριανός Άφερ νυμφεύτηκε τη Δομιτία Παυλίνα, μία Ισπανόφωνη Ρωμαία από μία διακεκριμένη οικογένεια συγκλητικών, που καταγόταν από το Gades (σύγχρονο Κάδιθ, Ισπανία). Τα παιδιά τους ήταν μία κόρη, η Αιλία Δομιτία Παυλίνα (75–130) και ένας γιος, ο Πόπλιος Αίλιος Αδριανός (76–138) ο Αυτοκράτορας. Αφού έφτασε στο αξίωμα του πραίτωρα, ο Άφερ και η σύζυγός του απεβίωσαν το 86. Ο γιος και η κόρη του τέθηκαν υπό την κηδεμονία του εξαδέλφου του Τραϊανού και τού Ρωμαίου αξιωματούχου Πόπλιου Ακίλιου Ατιανού.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Δομιτία Παυλίνα την Πρεσβύτερη, από οικογένεια συγκλητικών της Ισπανίας και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δυναστεία των Αντωνίνων
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2021-2022
Το Πρωτάθλημα Ελλάδος Γυναικών της περιόδου 2021-22 αποτέλεσε την 25η διοργάνωση από τη δημιουργία της Α1 Εθνικής Κατηγορίας. Διοργανώτρια αρχή είναι η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης και οι ομάδες που διαγωνίστηκαν σε αυτό έχουν τη νομική μορφή ερασιτεχνικών σωματείων.
Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός για 6η φορά στην ιστορία του, επικρατώντας του Παναθηναϊκού με 4-2 νίκες.
Συμμετέχοντες
Την προηγούμενη χρονιά τον τίτλο του Πρωταθλητή Ελλάδος είχε κατακτήσει ο Παναθηναϊκός. Αδυναμία συμμετοχής στο νέο πρωτάθλημα δήλωσαν οι Κρόνος, Μελίσσια και Σπόρτιγκ.
Τέσσερις (4) ομάδες του Πρωταθλήματος διαθέτουν την έδρα τους στην Αττική, μία (1) στον Πειραιά, μία (1) στη Θεσσαλονίκη, μία (1) στα Ιωάννινα, μία (1) στα Χανιά και μία (1) στο νησί της Λευκάδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2021 2022 Πρωταθλημα Ελλαδος Α1 Γυναικών 2021 2022 Πρωταθλημα Ελλαδος Α1 Γυναικών 2021 2022
Ωντριέ
Το Ωντριέ (γαλλικά: Audrieu) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Αλντεριέν (γαλλικά: Aldériens).
Τουρκάν Σεϋλάν
Η Τουρκάν Σεϋλάν (13 Δεκεμβρίου 1935 - 18 Μαΐου 2009) ήταν Τουρκάλα ιατρός δερματολογίας, ακαδημαϊκός, συγγραφέας, δασκάλα και κοινωνική ακτιβίστρια. Ήταν διάσημη για την καταπολέμηση της λέπρας και για την ίδρυση ενός φιλανθρωπικού ιδρύματος που ονομάζεται «Ένωση για την Υποστήριξη της Σύγχρονης Ζωής» (Çağdaş Yaşamı Destekleme Derneği, ÇYDD).
Ωντριέ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Τουρκάν Σεϋλάν
Ζωή και καριέρα
Το 1976, άρχισε να μελετά τη λέπρα και ίδρυσε το Fight Against Lepra Association and Foundation. Της απονεμήθηκε το "Διεθνές Βραβείο Γκάντι" το 1986 στην Ινδία. Εργάστηκε ως σύμβουλος για τη λέπρα για τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας έως το 2006. Συμμετείχε στο ίδρυμα του Laboratory of Derma pathology, Behcet's Disease και Policlinics of Sexually transmmitted Diseases. Εργάστηκε ως εθελόντρια επικεφαλής ιατρός στο Νοσοκομείο Λέπρας της Κωνσταντινούπολης για 21 χρόνια, μεταξύ 1981 και 2002.
Παντρεύτηκε το 1957 και απέκτησε δύο παιδιά. Έχει τέσσερα μεγάλα παιδιά. Έχοντας ασθενήσει από καρκίνο του μαστού για 17 χρόνια, πέθανε στις 18 Μαΐου 2009.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τούρκοι επιστήμονες Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Άννα Βαλεντινόβιτς
Η Άννα Βαλεντινόβιτς (πολωνικά: Anna Walentynowicz) (15 Αυγούστου 1929 - 10 Απριλίου 2010) ήταν Πολωνή ακτιβίστρια ελεύθερων συνδικαλιστικών οργανώσεων και συνιδρυτής της Αλληλεγγύης, του πρώτου μη κομμουνιστικού συνδικάτου στο Ανατολικό Μπλοκ. Η απόλυση της από τη δουλειά της στο ναυπηγείο Λένιν στο Γκντανσκ τον Αύγουστο του 1980 ήταν το γεγονός που πυροδότησε την απεργία στο ναυπηγείο, πυροδότησε ένα κύμα απεργιών σε όλη την Πολωνία και παρέλυσε γρήγορα τις ακτές της Βαλτικής. Η Διακρατική Επιτροπή Απεργίας (ΔΕΑ) που είχε έδρα στο ναυπηγείο του Γκντανσκ τελικά μετατράπηκε στην Αλληλεγγύη. Μέχρι τον Σεπτέμβριο, περισσότεροι από ένα εκατομμύριο εργαζόμενοι απεργούσαν υπέρ των 21 αιτημάτων της Διακρατικής Επιτροπής Απεργίας, καθιστώντας την τη μεγαλύτερη απεργία όλων των εποχών.
Η σύλληψη της Βαλεντινόβιτς έγινε ένα οργανωτικό σύνθημα (Φέρτε την Άννα Βαλεντινόβιτς πίσω στη δουλειά!) τις πρώτες μέρες της απεργίας του Γκντανσκ. Αναφέρεται από ορισμένους ως «Μητέρα της ανεξάρτητης Πολωνίας». Ήταν μεταξύ των αξιωματούχων που σκοτώθηκαν στο δυστύχημα του Tu-154 της Πολωνικής Πολεμικής Αεροπορίας το 2010 κοντά στο Σμολένσκ της Ρωσίας, το οποία επίσης πήρε τη ζωή του Προέδρου της Πολωνίας και της συζύγου του, καθώς και των ανώτερων διοικητών των Πολωνικών Ένοπλων Δυνάμεων.
Πρώιμη ζωή και καριέρα
μικρογραφία|240x240εσ| Ο Πρόεδρος [[Λεχ Κατσίνσκι παρασημοφορεί την Άννα Βαλεντινόβιτς (3 Μαΐου 2006).]] μικρογραφία|321x321εσ| Πλάκα για την Άννα Βαλεντινόβιτς στο σπίτι όπου έζησε μέχρι το θάνατό της. μικρογραφία|240x240εσ| Κτίριο στο Βζεστς του Γκντανσκ, όπου ζούσε η Άννα Βαλεντινόβιτς (φωτογραφία 2010). μικρογραφία|246x246εσ| Η Άννα Βαλεντινόβιτς και ο [[Λεχ Βαλέσα|Λεχ Βαλουένσα παρευρίσκονται σε μια λειτουργία στο ναυπηγείο Λένιν τον Αύγουστο του 1980.]] μικρογραφία|240x240εσ| Η συγκέντρωση για την πατρίδα. Στην πρώτη σειρά: Άννα Βαλεντινόβιτς (Βαρσοβία, 1983). Η Βαλεντινόβιτς γεννήθηκε το 1929 στο χωριό Σίνε, κοντά στο Ρίβνε (που είναι τώρα μέρος της Ουκρανίας) ως Άννα Λούμπτσικ, σε μια οικογένεια Ουκρανών Στουντιστών. Ορφάνεψε κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο σε ηλικία δέκα ετών και άρχισε να εργάζεται ως υπηρέτρια. Αργότερα, μετά τον πόλεμο, μετανάστευσε στην Πολωνία. Η Βαλεντινόβιτς άρχισε να εργάζεται στο ναυπηγείο Λένιν στο Γκντανσκ της Πολωνίας το 1950, πρώτα ως ηλεκτροσυγκολλητής και αργότερα ως χειρίστρια γερανού. Αναγνωρισμένη ως «Ηρωίδα της Σοσιαλιστικής Εργασίας» ή Σταχανοβίστρια για τη σκληρή δουλειά της, η Βαλεντινόβιτς απογοητεύτηκε με το κομμουνιστικό σύστημα στην Πολωνία, ειδικά μετά τα αιματηρά γεγονότα του Δεκεμβρίου 1970 στις ακτές της Βαλτικής. Ενώ ήταν ακτιβίστρια και μέλος μιας σοσιαλιστικής οργάνωσης νεολαίας, δεν ήταν ποτέ επίσημα μέλος του κομμουνιστικού κόμματος. Η Βαλεντινόβιτς ήταν μια ευσεβής Καθολική, που πίστευε στην κοινωνική δικαιοσύνη και υπερασπίστηκε την καταπίεση και η οποία συγκινήθηκε βαθιά στα τελευταία της χρόνια από τις διδασκαλίες του Πάπα Ιωάννη Παύλου Β΄, με τον οποίο ανέπτυξε μια προσωπική σχέση. Ένα από τα τελευταία γράμματα που έγραψε ο Ιωάννης Παύλος Β΄ ήταν προς την Άννα Βαλεντινόβιτς που την ευχύθηκε ταχεία ανάρρωσή της από τραυματισμό στην πλάτη.
Συνδικαλιστικός ακτιβισμός
Η Βαλεντινόβιτς προσχώρησε στα νεοσύστατα Ελεύθερα Συνδικάτα της Ακτής το 1978 και στις αρχές της δεκαετίας του 1980 ξεκίνησε να συμβολίσει το κίνημα της αντιπολίτευσης, μαζί με τους συναδέλφους της από τα Ελεύθερα Συνδικάτα της Ακτής, Λεχ Βαλέσα, Άντζεϊ Γκβιάζντα, Μπόγκνταν Μπορουσέβιτς, Αλίνα Πιενκόφσκα, Μπόγκνταν Λις, αδερφούς Βισκόφσκι και Άντζεϊ Κοουόντζιεϊ. Ως συντάκτρια του πολωνικού σαμιζντάτ (bibuła) Robotnik Wybrzeża, διένεμε ένα υπόγειο ενημερωτικό δελτίο στο ναυπηγείο. Συχνά αμφισβητούσε τις αρχές και δεν ήταν ασυνήθιστο για εκείνη να αμφισβητεί ανοιχτά τους ανωτέρους της.
Πυροδότηση και γέννηση της Αλληλεγγύης
Για τη συμμετοχή στο παράνομο συνδικάτο, η Βαλεντινόβιτς απολύθηκε από το ναυπηγείο στις 7 Αυγούστου 1980, 5 μήνες πριν από το σχέδιό της να αποσυρθεί. Αυτή η διοικητική απόφαση εξοργίστηκε τους εργαζόμενους, οι οποίοι πραγματοποίησαν απεργία στις 14 Αυγούστου, υπερασπιζόμενοι τη Βαλεντινόβιτς και απαιτώντας την επιστροφή της. Στην πρώιμη κάλυψη της απεργίας του Γκντανσκ από τον δυτικό τύπο (που επιτρεπόταν να εισέλθει στο ναυπηγείο), η Βαλεντινόβιτς αναφέρεται νωρίτερα από την Λεχ Βαλέσα. Ήταν επίσης επικεφαλής του καταλόγου της επιτροπής απεργίας του ναυπηγείου του Γκντανσκ που δημιουργήθηκε από τον Λεχ Βαλέσα. Την τρίτη ημέρα της απεργίας, στις 16 Αυγούστου 1980, η διοίκηση παραχώρησε στους εργαζομένους του ναυπηγείου Λένιν τις απαιτήσεις εργασίας και αμοιβής τους. Ο Λεχ Βαλέσα και άλλοι ανακοίνωσαν το τέλος της απεργίας. Οι γυναίκες του ναυπηγείου, η Άννα Βαλεντινόβιτς και η Αλίνα Πιενκόφσκα, πιστώνονται από τις περισσότερες αναφορές μαρτύρων για τη μετατροπή μιας απεργίας για θέματα ψωμιού και βουτύρου σε απεργία αλληλεγγύης με συμπαράσταση από άλλα απεργιακά ιδρύματα. Η Βαλεντινόβιτς και η Πιενκόφσκα κατάφεραν να κλείσουν τις πύλες του ναυπηγείου και να κρατήσουν μερικούς εργάτες μέσα, αλλά πολλοί εργαζόμενοι πήγαν σπίτι, μόνο για να επιστρέψουν την επόμενη μέρα.
Ο Βαλέσα σταμάτησε κοντά στην Πύλη Νο 1 καθώς έφευγε και πείστηκε να αλλάξει τα σχέδιά του και να επιστρέψει στο ναυπηγείο.
Η Συμφωνία του Γκντανσκ υπογράφηκε στις 31 Αυγούστου 1980, αναγνωρίζοντας το δικαίωμα οργάνωσης ελεύθερων συνδικαλιστικών οργανώσεων ανεξάρτητων από το κόμμα για πρώτη φορά στο κομμουνιστικό μπλοκ. Όταν το συνδικάτο της Αλληλεγγύης καταχωρήθηκε λίγο μετά τη Συμφωνία του Γκντανσκ, είχε σχεδόν δέκα εκατομμύρια μέλη, η μεγαλύτερη ένωση στον κόσμο μέχρι σήμερα.
Θάνατος
Η Βαλεντινόβιτς πέθανε σε αεροπορικό δυστύχημα κοντά στο Σμολένσκ στις 10 Απριλίου 2010, μαζί με τον Πρόεδρο Λεχ Κατσίνσκι, την Πρώτη Κυρία, Μάρια Κατσίνσκα και πολλούς άλλους εξέχοντες Πολωνούς ηγέτες, εν πτήση για τον εορτασμό της 70ης επετείου της σφαγής του Κατύν κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Μια πινακίδα στο σπίτι της στο Βζεστς είναι αφιερωμένη σε εκείνη και η πόλη της Γκντίνια ονόμασε μια διασταύρωση από εκείνη. Ο Μάικλ Σρόπερ, καθηγητής Επικοινωνιών στο Πανεπιστήμιο του Μέριλαντ έγραψε για αυτήν: «Η ζωή της μοιάζει πολύ με την Πολωνία, ποτέ τίποτα, αλλά αν δεν φοβάστε να μιλήσετε για τον εαυτό σας και να φροντίσετε τους άλλους, απλώς κοιτάξτε τι μπορείτε να γίνετε, Κυρία Άνια, ένα πιο αξιόλογο πρότυπο από τα περισσότερα, γιατί είναι ειλικρινές. Η στοργική και η προστατευτική μας μητέρα!».
Η εκταφή το 2012 αποκάλυψε ότι ένα διαφορετικό πρόσωπο - η Τερέσα Βαλέφσκα-Πσιγιαουκόφσκα - θάφτηκε στον τάφο της Άννας Βαλεντινόβιτς. Μετά την ανακάλυψη, τα πτώματα ξαναθάφτηκαν στους σωστούς τάφους.
Το 2015, ξεκίνησε η δίκη για απόπειρα δηλητηρίασης της Άννας Βαλεντινόβιτς το 1981.
Μνήμη
Το 2011, παρουσιάστηκε μια αναμνηστική πλάκα αφιερωμένη στην Άννα Βαλεντινόβιτς στο Γκντανσκ. Σχεδιάστηκε από τον καλλιτέχνη Σουάβοϊ Οστρόφσκι.
Το 2013, η Πλατεία Άννα Βαλεντινόβιτς άνοιξε τελετουργικά στο Βρότσουαφ για να τιμήσει τον εορτασμό του ρόλου της στον τερματισμό του κομμουνισμού στην Πολωνία.
Το 2015, ένα άγαλμα της Βαλεντινόβιτς αποκαλύφθηκε στο Πάνθεον των Εθνικών Ηρώων του Νεκροταφείου των Πεσόντων στη Μάχη της Βαρσοβίας στο Όσουφ.
Τον Δεκέμβριο του 2015, η κύρια αίθουσα στην Καγκελαρία του Πρωθυπουργού της Πολωνίας πήρε το όνομά της από την Άννα Βαλεντινόβιτς.
Το 2017, ένας δρόμος στο Στσέτσιν μετονομάστηκε από Στρατηγός Μπέρλινγκ σε Άννα Βαλεντινόβιτς. Ένας δρόμος με το όνομά της καθιερώθηκε επίσης στο Λούμπλιν.
Το 2018, το Σέιμ ψήφισε ένα ψήφισμα που καθιέρωσε το 2019 ως «Έτος της Άννα Βαλεντινόβιτς».
Στις 12 Οκτωβρίου 2020, ο Πρόεδρος της Πολωνίας, Άντζεϊ Ντούντα, αποκάλυψε επίσημα ένα μνημείο αφιερωμένο στη Βαλεντινόβιτς στο Κίεβο της Ουκρανίας και είπε ότι είναι «σύμβολο του κινήματος της Αλληλεγγύης, μια γυναίκα που, μεταξύ όλων των ανδρών που ήταν εκεί εκείνη την εποχή, ήταν ένα στοιχείο που συνέβαλε στον γυναικείο τρόπο σκέψης για την Πολωνία και τις πολωνικές υποθέσεις».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί συνδικαλιστές Κατηγορία:Πολωνές δημοσιογράφοι Κατηγορία:Ακτιβιστές για τα δικαιώματα των εργαζομένων Κατηγορία:Πολωνοί αντιφρονούντες Κατηγορία:Θύματα της αεροπορικής καταστροφής στο Σμολένσκ Κατηγορία:Πολωνοί Ρωμαιοκαθολικοί Κατηγορία:Πολωνοί ουκρανικής καταγωγής Κατηγορία:Αποδέκτες του Σταυρού της Ελευθερίας και της Αλληλεγγύης Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Πολωνικά (pl) Κατηγορία:Ακτιβιστές της Αλληλεγγύης (πολωνικό συνδικάτο)
Αθανάσιος Φιλιππίδης
Ο Αθανάσιος Φιλιππίδης του Άγγελου (1910 - 1999 ) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1910 στην Θεσσαλονίκη (τότε Οθωμανική Αυτοκρατορία) σε εύπορη,για τα δεδομένα της εποχής, οικογένεια, με καταγωγή από την Νικήτη Χαλκιδικής και την Συκιά Χαλκιδικής, σπούδασε νομική στο τότε νεοιδρυθέν Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και εργάστηκε ως δικηγόρος.
Εξελέγη βουλευτής Χαλκιδικής το 1961 με το ψηφοδέλτιο της καραμανλικής ΕΡΕ, με την οποία επανεκλέχθηκε στις εκλογές του 1963 και του 1964.Διετέλεσε Αντιπρόεδρος του Ελληνικού Κοινοβουλίου πριν την Δικτατορία των Συνταγματαρχών. Μετά τη χούντα εξελέγη βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία στις εκλογές του 1974, πρώτος σε ψήφους στη Χαλκιδική, με 20.011 σταυρούς προτίμησης. Πέθανε το 1999.
Εξωκοινοβουλευτική δραστηριότητα
Ο Αθανάσιος Φιλιππίδης διετέλεσε Αντιπρόεδρος (1954-1955) και στην συνέχεια Πρόεδρος (1955-1959, 1959-1962) του Παγχαλκιδικού Συλλόγου  Αριστοτέλης .
Υπήρξε Ιδρυτικό μέλος της Ιστορικής και Λαογραφικής Εταιρίας Χαλκιδικής και διετέλεσε Β΄Αντιπρόεδρος στο πρώτο Διοικητικό Συμβούλιο (1960), υπό την προεδρία του Βασίλειου Βασιλικού, βουλευτή Χαλκιδικής και πρώην υπουργού.
Το 1974, ως Πρόεδρος-πλέον- της Ιστορικής και Λαογραφικής Εταιρίας Χαλκιδικής, παρέλαβε , εκ μέρους της, βραβείο από την Ακαδημία Αθηνών.
Προσωπική ζωή
Ήτανε παντρεμένος με την μικρασιατικής καταγωγής Κυβέλη Φιλιππίδου (Καραμέλη) και είχε 2 γιους, τον Άγγελο και τον Θεόδωρο.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Χαλκιδικής
Ωρ συρ Μερ
Το Ωρ συρ Μερ (γαλλικά: Aure sur Mer) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Καρβαπενέμες
thumb|300px| Βασική δομή μιας καρβαπενέμης με τον, εδώ μπλέ διεξαιρούμενο, δακτύλιο β-λακτάμης.
Οι καρβαπενέμες (παλαιότερα καλούμενες θειεναμυκίνες) είναι τάξη αντιβιοτικών β-λακτάμης με ευρύ πεδίο δράσης. Έχουν δομή που τις καθιστά πολύ ανθεκτικές κατά των περισσοτέρων β-λακταμασών (ένζυμα βακτηρίων που καθιστούν αδρανή τα αντιβιοτικά). Εκπρόσωποι είναι η ιμιπενέμη, ερταπενέμη, μεροπενέμη, και η δοριπενέμη. Οι καρβαπενέμες θεωρούνται «αντιβιοτικά εσχάτου ανάγκης».
Η ιμιπενέμη είναι ισχυρά νεφροτοξική. Για την νεφροπροφύλαξη και την επέκταση του χρόνου ημιζωής του, το αντιβιοτικό συνδυάζεται με τον αναστολέα ανυδροπεπτιδάσης σιλαστατίνη (εμπορική ονομασία π.χ. Zienam). Με αυτόν τον τρόπο καθυστερείται η νεφρική υδροδιάλυση του φαρμάκου. Σε άλλες καρβαπενέμες δεν απαιτείται αυτός ο συνδυασμός.
Οι καρβαπενέμες χρησιμοποιούνται για την θεραπεία σοβαρών νοσοκομειακών λοιμώξεων, όπως δύναται να προκληθούν π.χ. από το βακτήριο Pseudomonas aeruginosa.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αντιβιοτικά Κατηγορία:Λακτάμες
Λουί Ζακ Θενάρ
Ο βαρώνος Λουί Ζακ Θενάρ, (La Louptière, 4 Μαΐου 1777 - Παρίσι, 21 Ιουνίου 1857), ήταν Γάλλος χημικός, καθηγητής στο Κολλέγιο της Γαλλίας, στην Πολυτεχνική Σχολή της Γαλλίας και μέλος της Σχολής Επιστημών του Παρισιού, αναπληρωτής τότε ομοτίμων της Γαλλίας, αντιπρόεδρος του βασιλικού συμβουλίου για τη δημόσια διδασκαλία και πρύτανης του Πανεπιστημίου.
Παιδική ηλικία και εκπαίδευση
Ο Θενάρ γεννήθηκε στο χωριό La Louptière, στην Καμπανία, περίπου 30 χιλιόμετρα από το Σεν, το τέταρτο παιδί του Ετιέν Αμαβλ (Étienne Amable Thénard), γεωργού και φορολογικού δικηγόρου, και της Αννας Σεσίλιας Σαβουρά (Anne Cécile Savourat), ηλικίας 39 και 35 ετών αντίστοιχα κατά τη γέννηση του. Ο μικρότερος αδελφός του Αντουάν έγινε πολιτικός μηχανικός. Η οικογένεια Θενάρ προέρχεται από το Grange-le-Bocage, όπου ο προ-προπάππους του ήταν προεστός και βασιλικός εισαγγελέας. Η μητέρα του Θενάρ, διαισθανόμενη ότι ο γιος της είχε μια ικανότητα για σπουδές, επιβιβάστηκε από 9 έως 11 ετών από τον ιερέα της ενορίας του Villeneuve-l'Archevêque, Abbé Maget, ο οποίος τον έστειλε στη συνέχεια στο κολέγιο Sens. Είχε ως δάσκαλο φυσικής τον Alexis-Louis Billy, με τον οποίο στη συνέχεια παρέμεινε σε επαφή, δάσκαλο ρητορικής τον μελλοντικό δημοσιογράφο Jean-Barthélemy Sagères και ως δάσκαλο στο 4ο και 3ο έτους τον πατέρα Bardin. Ήταν εκείνη την εποχή που τα κτίρια του κολεγίου ξαναχτίστηκαν πλήρως. Σε ηλικία 16 ετών, ο Θενάρ άφησε το κολέγιο όταν έκλεισε από την Επανάσταση. Στη συνέχεια έφυγε για το Παρίσι το επόμενο έτος, 1794, για να γίνει φαρμακοποιός.
Πανεπιστημιακή καριέρα
Με την άφιξή του στο Παρίσι, ο Θενάρ εντάχθηκε στο εργαστήριο του Νικολά Λουϊ Βοκελιν Nicolas Louis Vauquelin χάρη στην αδερφή του τελευταίου. Διορίστηκε βοηθός καθηγητή χημείας στην Πολυτεχνική Σχολή της Γαλλίας την 1 Nivôse του έτους VII (1798) υπό τον Αντουάν-Φρανσουά ντε Φουρκρουά, και αργότερα λέκτορας το 1801. Συνεργάζεται με τον Μπερνάρ Κουρτουά που αργότερα θα ανακαλύψει το ιώδιο. Στις αρχές του έτους XII (1804), σε ηλικία 27 ετών, διορίστηκε καθηγητής χημείας στο Κολλέγιο της Γαλλίας στην κενή θέση μετά την παραίτηση του Louis-Nicolas Vauquelin και πρόταση του τελευταίου. Στη συνέχεια παραιτήθηκε από τη θέση του ως καθηγητής στην Πολυτεχνική Σχολή και αντικαταστάθηκε από τον Gay-Lussac. Το 1809 (14 Απριλίου), σε ηλικία 31 ετών, έγινε ο πρώτος κάτοχος της έδρας της χημείας στη Σχολή Θετικών Επιστημών του Παρισιού. Υπήρχαν ως προετοιμαστές οι Pierre Louis Dulong, Jean-Nicolas Gannal από τον Νοέμβριο του 1815 έως το 1818, στη συνέχεια ο Claude-François Barruel. Το 1810, απέκτησε τον τίτλο του καθηγητή πρακτικής χημείας στην Πολυτεχνική Σχολή και αντικατέστησε τον Guyton-Morveau, τον οποίο διαδέχθηκε ως καθηγητής χημείας το 1815 σε ηλικία 38 ετών. Διορίστηκε κοσμήτορας της Σχολής Επιστημών του Παρισιού το 1821 σε ηλικία 44 ετών και εγκατέλειψε την κοσμητεία το 1840 για να αναλάβει την αντιπροεδρία του Βασιλικού Συμβουλίου Δημόσιας Εκπαίδευσης. Έφυγε από την Πολυτεχνική Σχολή το Νοέμβριο του 1836 για λόγους υγείας και στη συνέχεια από τη Σχολή Επιστημών το 1841.
Είχε τον Adolphe Noël des Vergers για βοηθό και τον Ιγκνάτσι Ντομέικο ως μαθητή.
Επιστημονική συμβολή
Το 1799, ανακάλυψε, με εντολή του υπουργού Chaptal για το εργοστάσιο των Σεβρών, το «μπλε του Θενάρ» (μπλε του κοβαλτίου), το οποίο χρησιμοποιείται για το χρωματισμό της πορσελάνης. Από το 1808 συνεργάστηκε στην πολυτεχνική σχολή με τον Gay-Lussac : εργάζονται στην παρασκευή καλίου και νατρίου. Το 1811 απομόνωσε το πυρίτιο. Ανακάλυψε το υπεροξείδιο του υδρογόνου το 1818, καθώς και το βόριο, και καθιέρωσε μια ταξινόμηση μετάλλων. Το 1813, δημοσίευσε την περίφημη πραγματεία του για τη χημεία (Traité de chimie).
Στην ορυκτολογία, περιγράφει μερικά είδη, ιδιαίτερα τον αντιμονίτη (Sb2S3) με το όνομα πρωτο-σουλφίδιο του αντιμονίου.
Δημόσια καριέρα και τιμές
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/ac/Jacques_Thenard_Wellcome_L0005710.jpg/220px-Jacques_Thenard_Wellcome_L0005710.jpg|μικρογραφία| Πορτρέτο του βαρώνου Θενάρ Εκλέχτηκε το 1810 στην Ακαδημία Επιστημών.
Το 1814 έγινε μέλος της συμβουλευτικής επιτροπής των εργοστασίων.
Το 1815 έγινε ιππότης της Λεγεώνας της Τιμής, αξιωματικός το 1828, διοικητής το 1837 και μεγάλος αξιωματικός το 1843. Το 1825, το δώθηκε ο κληρονομικός τίτλος ευγενίας του βαρώνου από τον βασιλιά Κάρολο Χ, αφού βρήκε έναν τρόπο να σώσει τις τοιχογραφίες του ζωγράφου Αντουάν-Ζαν Γκρό στον τρούλο του Πάνθεον από την υγρασία. Εξελέγη βουλευτής της Ιόν το 1827, ψήφισε για τη αποστασία των 221, επανεξελέγη μετά τη διάλυση της Βουλής, στα τέλη του 1830. Ηττήθηκε στις εκλογές του 1831.
Διορίστηκε ομότιμος της Γαλλίας από τον Λουδοβίκο Φίλιππο, στις 11 Οκτωβρίου 1832, στο πλευρό των συντηρητικών, αντιτάχθηκε στην πρόταση του Βίκτωρ Ουγκώ να μειωθεί ο ημερήσιος χρόνος εργασίας των παιδιών στα εργοστάσια από 16 ώρες σε 10 ώρες. Ο Ουγκώ θα το θυμάται αυτό όταν δημιουργεί τον χαρακτήρα του Θεναρδιέ (Thénardier) στους Άθλιους, κάνει, στο τέλος του μυθιστορήματος, ότι ο Θεναριέρ συστήνεται στον Μάριο με το όνομα Θενάρ με μια επιστολή όπου γράφει:
"Αν το Υπέρτατο Όν μου είχε δώσει τα ταλέντα, θα μπορούσα να ήμουν ο βαρώνος Θενάρ, μέλος του ινστιτούτου (ακαδημία επιστημών), αλλά δεν είμαι. Φέρω μόνο το ίδιο όνομα με αυτόν, χαίρομαι αν αυτή η ανάμνηση με συστήνει στο άριστο της καλοσύνης σας ".
Ο Θενάρ διορίστηκε στο Βασιλικό Συμβούλιο Δημόσιας Διδασκαλίας στα τέλη του 1830, τότε Πρύτανης του Πανεπιστημίου της Γαλλίας από το 1845 έως το 1850.
Ήταν πρόεδρος της Εταιρείας για την Ενθάρρυνση της Εθνικής Βιομηχανίας, από τον θάνατο του Ζαν-Αντουάν Σαπτάλ (με τον οποίο ήταν στενός φίλος) το 1832 έως το 1845, όταν έδωσε τη θέση του στον χημικό Ζαν-Μπατίστ Δουμά. Εκεί ξεχώρισε για τη διαρκή υποστήριξή του στην ανάπτυξη καινοτόμων εταιρειών, όπως αυτές της χημικής βιομηχανίας ή των σιδηροδρόμων, καθώς και για τη δημιουργία της κεντρικής σχολής τεχνών και βιοτεχνιών.
Προσωπική ζωή
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/12/Ferme_du_manoir_Th%C3%A9nard_%C3%A0_Chaumot_et_les_tourelles_d%C3%A9plac%C3%A9es_du_ch%C3%A2teau.jpg/220px-Ferme_du_manoir_Th%C3%A9nard_%C3%A0_Chaumot_et_les_tourelles_d%C3%A9plac%C3%A9es_du_ch%C3%A2teau.jpg|εναλλ.=|μικρογραφία| Αγρόκτημα του αρχοντικού Θενάρ στο Chaumot και οι μεταφερθέντες πυργίσκοι του κάστρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Επιστημών (Γαλλία) Κατηγορία:Μεγάλοι Αξιωματικοί της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Καθηγητές του Κολλεγίου της Γαλλίας Κατηγορία:Γάλλοι χημικοί Κατηγορία:Λήμματα Επιχείρησης Γαλλία
Εμμανουήλ Λέμπρεχτ του Άνχαλτ-Κέτεν
Ο Εμμανουήλ-Λέμπρεχτ, γερμ. Emmanuel-Lebrecht (20 Μαΐου 1671 - 30 Μαΐου 1704) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν πρίγκιπας του Άνχαλτ-Κέτεν (1671-1704).
Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο του Εμμανουήλ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Κέττεν και της Άννας-Ελεονόρας, κόρης του Ερρίκου-Ερνέστου κόμη του Στόλμπερκ-Βέρνιγκεροντε.
Το 1690 απεβίωσε στο Κέτεν σε ηλικία 33 ετών και τον διαδέχθηκαν οι γιοί του, πρώτα ο Λεοπόλδος και μετά ο Αύγουστος-Λουδοβίκος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε μυστικά το 1692 τη Γκίζελα-Αγνή, κόρη του Βαλτάσαρ-Γουλιέλμου του Ρατ, βαρόνου του Κλάινβυλκιντς. Ο γάμος ήταν μοργανατικός και στη σύζυγό του δόθηκε ο τίτλος της κόμισσας φον Νήμπουρκ. Οι απόγονοι αποκλειόταν από τη διαδοχή, αλλά ο Εμμανουήλ-Λέμπρεχτ ζήτησε την αναγνώρισή τους από τα εξαδέλφια του πρίγκιπες των Ντεσάου, Μπέρνμπουρκ και Τσερμπστ και έλαβε την επικύρωση του βασιλιά της Γερμανίας γι' αυτό. Είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Φρεντ Χέιλ ο πρεσβύτερος
Ο Φρεντ Χέιλ ο πρεσβύτερος (Αγγλικά: Fred H. Hale, Sr., 1 Δεκεμβρίου 1890 στο Μέιν - 19 Νοεμβρίου 2004 στο Τζέιμσβιλ στη πολιτεία της Νέας Υόρκης) ήταν Αμερικανός υπεραιωνόβιος και ήταν ο γηραιότερος άνδρας του κόσμου την περίοδο Μαρτίου-Νοεμβρίου 2004 και διαδέχτηκε τον Χοάν Ριούνταβετς σε αυτόν τον τίτλο. Πέθανε στις 19 Νοεμβρίου 2004, 12 μέρες πριν κλείσει τα 114α γενέθλια του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υπεραιωνόβιοι
Εκλογές για Συνέλευση στη Βόρεια Ιρλανδία (2016)
Οι  εκλογές του 2016 για τη Συνέλευση της Βόρειας Ιρλανδίας διεξήχθησαν στις 5 Μαΐου 2016. Ήταν οι 5ες εκλογές που διενεργήθηκαν από τότε που θεσμοθετήθηκε η συνέλευση, το 1998.Ο αριθμός των εγγεγραμμένων ήταν 1.281.595 άτομα (αυξήθηκε κατά 5,9% συγκριτικά με τις προηγούμενες εκλογές για Συνέλευση το 2011). Η συμμετοχή έφτασε το 54,9%, σημειώνοντας πτώση κατά λιγότερο από το 1% σε σχέση με την προσέλευση στις κάλπες που καταγράφηκε στις προηγούμενες εκλογές, ωστόσο ήταν 15 ποσοστιαίες μονάδες χαμηλότερη από τη συμμετοχή στις πρώτες εκλογές για Συνέλευση, το 1998.
Όπως συνέβη στις εκλογές του 2007 και του 2011, το Δημοκρατικό Ενωτικό Κόμμα και το Σιν Φέιν κέρδισαν τις περισσότερες έδρες, με το DUP να κερδίζει 38 και το Σιν Φέιν τις 28 από τις συνολικά 108 διαθέσιμες έδρες. Το Κόμμα Ενωτικών του Όλστερ κατέλαβε 16 έδρες, το Σοσιαλδημοκρατικό και Εργατικό Κόμμα 12 και ο Συνασπισμός 8, ενώ 2 έδρες κερδήθηκαν από το Κόμμα των Πρασίνων και τον συνασπισμό Πρώτα Οι Άνθρωποι από το Κέρδος. Από μία έδρα το καθένα κέρδισαν η Φωνή των Παραδοσιακών Ενωτικών και ένας ανεξάρτητος υποψήφιος.
Παραπομπές
Βόρεια Ιρλανδία
Forever, Michael
Το Forever, Michael είναι το τέταρτο στούντιο άλμπουμ του Μάικλ Τζάκσον. Το άλμπουμ, το οποίο κυκλοφόρησε το 1975, ήταν το τέταρτο και τελευταίο στούντιο άλμπουμ του καλλιτέχνη με τη δισκογραφική εταιρεία Motown Records. Το Forever, Michael έλαβε θετικές γνώμες από σύγχρονους μουσικούς κριτικούς. Σε αντίθεση με τα προηγούμενα άλμπουμ του Τζάκσον, το άλμπουμ δεν είχε εμπορική επιτυχία παγκοσμίως. Το άλμπουμ έφθασε στη 101η θέση στο Billboard 200 και στη 10η θέση του Billboard Component Chart στις ΗΠΑ, αλλά δεν κατατάχθηκε σε άλλα μουσικά τσαρτ. Το άλμπουμ πώλησε 4 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως.
Το άλμπουμ, το οποίο έχει διάρκεια 30 λεπτών, συμπεριλαμβάνει υλικό με R&B, ποπ, soul και ποπ ροκ μουσική. Ο Έντβαρτν Χόλλαντ, ο Μπράιαν Χόλλαντ, ο Χαλ Ντάβις, ο Φρέντι Πέρρεν, ο Σαμ Μπράουν Γ' ήταν παραγωγοί του Forever, Michael. Ως μέρος της προώθησης του άλμπουμ, κυκλοφόρησαν 3 singles από το Forever, Michael, τα οποία είχαν μέτρια εμπορική επιτυχία στο Billboard Hot 100 και σε άλλα μουσικά τσαρτ. Τα κομμάτια του άλμπουμ ξανακυκλοφόρησαν το 2009, μετά τον θάνατο του Μάικλ Τζάκσον ως μέρος του Hello World: The Motown Solo Collection.
Περιγραφή
Το άλμπουμ ήταν το τέταρτο άλμπουμ του Τζάκσον ως solo καλλιτέχνης και θα είναι το τελευταίο του άλμπουμ που θα κυκλοφόρησε με τη Motown πριν αυτός και τα αδέρφια του (Τζάκσον 5, εκτός από τον Ζερμαίν) υπογράψουν ένα χρόνο αργότερα με τη CBS Records. Αυτό το άλμπουμ δείχνει την αλλαγή μουσικού ύφους για ένα 16χρόνο, ο οποίος υιοθετεί ένα ομαλότερο ήχο της soul, η οποία θα χρησιμοποιηθεί στα solo άλμπουμ του για την Epic Records.
Τα περισσότερα από τα κομμάτια ηχογραφήθηκαν το 1974, και το άλμπουμ έπρεπε να κυκλοφόρησε εκείνο το έτος. Ωστόσο, εξαιτίας της προώθησης του γνωστού hit των Τζάκσον 5, Dancing Machine, η παραγωγή του άλμπουμ του Τζάκσον ακυρώθηκε προσωρινά μέχρι το κομμάτι να χάσει τη διασημότητα του.
Το άλμπουμ βοήθησε τον Τζάκσον να επιστρέψει στο top 40, χάρη στη βοήθεια των singles We're Almost There και Just a Little Bit of You, τα οποία γράφθηκαν από τον Έντβαρντ και Μπράϊαν Χόλλαντ.
Το 1981, η Motown κυκλοφόρησε το One Day in Your Life ως single, μαζί με τη κυκλοφορία του One Day in Your Life, για να αντιμετωπίσει την επιτυχία του Τζάκσον με το Off the Wall και με την Epic. Το single έφθασε στη 1η θέση στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου έγινε το έκτο καλύτερο σε πωλήσεις single του 1981 στο Ηνωμένο Βασίλειο. Είναι το μόνο στούντιο άλμπουμ του Τζάκσον που δεν μοιράζει ένα τίτλο με τα κομμάτια από το άλμπουμ.
Η compact disc εκδοχή του άλμπουμ μετακινεί τον άσπρο πίνακα γύρω από τη φωτογραφία του Τζάκσον στο εξώφυλλο, και κάνει την εικόνα μεγαλύτερα για να μην φαίνεται το background. Επιπλέον, το FOREVER, MICHAEL άλλαξε σε MICHAEL JACKSON και Forever, Michael σε διαφορετικό φόντο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δισκογραφία του Μάικλ Τζάκσον Κατηγορία:Άλμπουμ του 1975
Κλυτίππη
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Κλυτίππη αναφέρεται μία από τις πενήντα Θεσπιάδες, η οποία, σύμφωνα με τη Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου, γέννησε από τον Ηρακλή τον Ευρυκάπη. Το όνομα του τέκνου της αυτού αναφέρεται και ως Ευρύκαρπος.
Πηγή
Κλυτιππη
Ωρσέλ
Το Ωρσέλ (γαλλικά: Aurseulles) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ανκτοβιλαί (γαλλικά: Anctovillais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Μπεχιτζέ Μποράν
Η Μπεχιτζέ Μποράν (1 Μαΐου 1910 - 10 Οκτωβρίου 1987) ήταν Τουρκάλα μαρξίστρια πολιτικός, συγγραφέας και κοινωνιολόγος. Ως μειοψφούσα πολιτική φωνή από την αριστερά, η Μποράν φυλακίστηκε επανειλημμένα για το έργο της και πέθανε στην εξορία μετά το τουρκικό στρατιωτικό πραξικόπημα του 1980.
Βιογραφία
Η Μποράν γεννήθηκε στην Προύσα από γονείς Τατάρους του Βόλγα των οποίων οι οικογένειες είχαν εγκατασταθεί στην Οθωμανική Αυτοκρατορία κατά τη διάρκεια του 1890. Αποφοίτησε από την Ροβέρτειο Σχολή στην Κωνσταντινούπολη της Τουρκίας και σπούδασε κοινωνιολογία στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Έλαβε το διδακτορικό της στην κοινωνιολογία το 1939 από το Μίσιγκαν και ασχολήθηκε με τον μαρξισμό. Διορίστηκε στο Πανεπιστήμιο της Άγκυρας, στη Σχολή Γλωσσών και Ιστορίας-Γεωγραφίας (AÜ, DTCF) ως αναπληρώτρια καθηγήτρια.
Προσχώρησε επίσης στο παράνομο Κομμουνιστικό Κόμμα της Τουρκίας (TKP) και άρχισε να εκδίδει αριστερά περιοδικά, Yurt ve Dünya (Αγγλικά: Motherland and World ) και Adımlar (Αγγλικά: Steps ), τα οποία οδήγησαν στην απόλυση της από το πανεπιστήμιο. Το 1950, ηγήθηκε του σχηματισμού της Τουρκικής Ένωσης Ειρηνιστών, η οποία διαμαρτυρήθηκε κατά της συμμετοχής της Τουρκίας στον πόλεμο της Κορέας, η οποία οδήγησε στη σύλληψή της και σε ποινή φυλάκισης 15 μηνών. Το 1965, η Μποράν εξελέγη βουλευτής από το Εργατικό Κόμμα της Τουρκίας (TİP) στο τουρκικό κοινοβούλιο. Το 1970, ανέλαβε την ηγεσία του κόμματος. Συνελήφθη μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1971 και καταδικάστηκε σε 15 χρόνια φυλάκισης. Μετά την απελευθέρωσή της μετά από αμνηστία το 1974, ίδρυσε ξανά το TİP το 1975.
Μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1980, η Μποράν εξορίστηκε στην Ευρώπη, ζώντας ως πολιτική πρόσφυγας στη Σόφια, στις Βρυξέλλες και στο Ντίσελντορφ. Το 1987, ανακοίνωσε ότι η TİP και η TKP αποφάσισαν να συγχωνευθούν. Πέθανε λίγο μετά από αυτή τη συνέντευξη τύπου από καρδιακές παθήσεις στις Βρυξέλλες, στο Βέλγιο. Ήταν 77 ετών. Το σώμα της μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη και η κηδεία της μετατράπηκε σε μαζική διαδήλωση, η πρώτη δημόσια επίδειξη δύναμης του αριστερού κινήματος της Τουρκίας μετά το πραξικόπημα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τούρκοι κοινωνιολόγοι Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ωτί (Καλβαντός)
Το Ωτί (γαλλικά: Authie) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Αλταβιλαί (γαλλικά: Althavillais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Τζον Χάρντινγκ
Ο Σερ Τζον Χάρντινγκ, Βαρόνος Χάρτινγκ του Πέθερτον (10 Φεβρουαρίου 1896 – 20 Ιανουαρίου 1989) ήταν Βρετανός στρατιωτικός ο οποίος έφτασε μέχρι στον βαθμό του Στρατάρχη. Υπηρέτησε κατά τον Πρώτο και Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, στην Μέση Ανατολή και αργότερα έγινε ο Βρετανός κυβερνήτης υπεύθυνος για την καταστολή της εξέγερσης των Μάο-Μάο στην Κένυα, όπου σημείωσε μεγάλη επιτυχία. Η τελευταία του θέση ήταν κυβερνήτης της Κύπρου κατά την διάρκεια του αγώνα της ΕΟΚΑ, στην οποία απέτυχε πλήρως παρόλα τα σκληρά μέτρα που πήρε. Αυτό του έδωσε τον χαρακτηρισμό ο "Δήμιος της Κύπρου" και "Γκαουλάιτερ της Μεγαλονήσου" καθώς επί της διακυβέρνησής του έγιναν από πλευράς Άγγλων θηριωδίες ενάντια στους Κυπρίους αλλά και οι 9 απαγχονισμοί των Αγωνιστών της Ε.Ο.Κ.Α. Ο Χάρντινγκ απολογήθηκε στη χώρα του για τους απαγχονισμούς 2 αιχμαλώτων Άγγλων στρατιωτών με εντολή του Γρίβα που έγιναν σε αντίποινα των εκτελέσεων του Καραολή και Δημητρίου.
Πρώτα Χρόνια, πρώτος και δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Λονδίνο. Σαν παιδί, ξεκίνησε να δουλεύει ως βοηθός γραφείου το 1911. Το 1914 έγινε στρατιώτης μερικής απασχόλησης  Κατά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, συμμετείχε στην Εκστρατεία της Καλλίπολης. και αργότερα στη Μέση Ανατολή. Κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου, ανελίχθηκε στη στρατιωτική ιεραρχία. Στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, έγινε διοικητής της 7ης Μεραρχίας Τεθωρακισμένων. Το 1943 έγινε αρχηγός του επιτελείου που διοικούσε τα βρετανικά στρατεύματα στη Μεσόγειο.
Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο
Μετά τον Β ΠΠ, ο Χάρντινγκ προήχθη σε στρατηγό στις 19 Αυγούστου 1946, και μεταξύ του 1949-51 μετατέθηκε στην άπω Ανατολή για να διοικήσει τα εκεί βρετανικά στρατεύματα που προσπαθούσαν να καταπνίξουν την εξέγερση στη Μαλαισία. Αργότερα (30 Αυγούστου 1951) έγινε διοικητής των βρετανικών στρατευμάτων στη Γερμανία. Το 1952-1955 ήταν ο αρχηγός του βρετανικού αυτοκρατορικού γενικού επιτελείου, ενώ το 1953 είχε πάρει τον ανώτατο βαθμό του Στρατάρχη. Τότε εστάλη στην Κένυα για να καταπνίξει την εξέγερση των Μάο-Μάο και Κεν-Κεν όπου σημείωσε τρομερή επιτυχία, διαπράττοντας θηριωδίες.
Ο Χάρντινγκ στην Κύπρο
Ενώ ο Χάρντινγκ ετοιμαζόταν να αποστρατευτεί, ο πρωθυπουργός της Βρετανίας Ήντεν, του ζήτησε να αντιμετωπίσει την ΕΟΚΑ. Ο Χάρντινγκ δέχτηκε με τον όρο πως θα είχε άμεση πρόσβαση στον πρωθυπουργό. Ο συντηρητικός τύπος της Βρετανίας χαιρέτησε την απόφαση αυτή, ενώ οι φιλελεύθερες και αριστερές εφημερίδες έκαναν λόγο για κήρυξη πολέμου στον κυπριακό λαό. Στις 3 Οκτωβρίου 1955 ανέλαβε κυβερνήτης και προσπάθησε να έρθει σε επαφή με τις ελληνικές και τουρκικές κοινότητες του νησιού μέσω διαπραγματεύσεων, ενώ η Βρετανία συνομιλούσε ταυτόχρονα με την Ελλάδα και Τουρκία. Ο Χάρντιγκ έλαβε αυστηρά μέτρα ασφαλείας κατά της ΕΟΚΑ και του πληθυσμού, όπως απαγορεύσεις κυκλοφορίας, κλείσιμο σχολείων, δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης, αύξησης του χρόνου κράτησης φυλακισμένων και υπόπτων χωρίς δίκη, επιβολή θανατικής ποινής για μια σειρά από παραβάσεις, όπως οπλοφορία. Επιπλέον, προσπάθησε να διαπραγματευτεί με τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, όμως καθώς οι διαπραγματεύσεις αυτές απέτυχαν, εξόρισε τον Μακάριο στις Σεϋχέλλες- τότε αγγλική αποικία. Ο Χάρντινγκ κατά τύχη κατάφερε να επιβιώσει μιας δολοφονικής απόπειρας εναντίον του, από μέλος της ΕΟΚΑ που τοποθέτησε ωρολογιακή βόμβα κάτω από το κρεβάτι του.
Εξ αιτίας της κριτικής που δεχότανε λόγω της αδυναμίας του να εξοντώσει την ΕΟΚΑ και των σκληρών μέτρων που πήρε, ο Χάρντιγκ παραιτήθηκε στις 22 Οκτωβρίου 1957. Νοσηλεύτηκε σε κλινική για ένα μήνα και μετά απεσύρθη από τον Στρατό.
Πέθανε στο Ντόρσετ, τις 20 Ιανουαρίου 1989.
Πηγές
Κατηγορία:Βρετανοί στρατιωτικοί
Λεζ Ωτιέ-συρ-Καλόν
Το Λεζ Ωτιέ-συρ-Καλόν (γαλλικά: Les Authieux-sur-Calonne) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Αλταρεέν (γαλλικά: Altaréens).
Κωνσταντίνος Αποσκίτης
Ο Κωνσταντίνος Αποσκίτης του Λεωνίδα (1911–2006 ) ήταν Έλληνας πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε βουλευτής και υφυπουργός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο χωριό Απόσκια (Βελημάχι) της Αρκαδίας. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Παεπιστημίου Αθηνών και συνέχισε τις σπουδές του (Πολιτικές Επιστήμες, Παιδαγωγικά) στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου και μετά στα πανεπιστήμια της Ιένας και της Βιέννης. Εργάστηκε ως δημόσιος υπάλληλος.
Ο Αποσκίτης έλαβε μέρος στις εκλογές του 1950 και εξελέγη βουλευτής Αρκαδίας με το Κόμμα Ελευθεροφρόνων. Εν συνεχεία εντάχθηκε στην ΕΡΕ, με την οποία εξελέγη βουλευτής το 1956, 1958, 1961, 1963 και 1964. Από τον Ιούλιο ως τον Αύγουστο του 1973 τέθηκε υπό κράτηση από τη Δικτατορία των συνταγματαρχών. Μετά τη Μεταπολίτευση εντάχθηκε στη νεοσύστατη Νέα Δημοκρατία, με την οποία εξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 1974 συγκεντρώνοντας 16.717 ψήφους. Υπηρέτησε ως υφυπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων στην κυβέρνηση εθνικής ενότητας του Καραμανλή από τις 26 Ιουλίου 1974 έως τις 9 Οκτωβρίου 1974.
Πέθανε πλήρης ημερών το 2006. Ήταν παντρεμένος με τη Μίνα Τρίκογλου και είχαν έναν γιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων Κατηγορία:Βουλευτές Αρκαδίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κόμμα των Ελευθεροφρόνων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Ν-μεθυλο-μορφολινοξείδιο
μικρογραφία|220x220εσ|Η χημική δομή του Ν-μεθυλο-μορφολινοξείδιου. Το Ν-μεθυλο-μορφολινοξείδιο (αγγλ. N-Methylmorpholine N-oxide), γνωστό ως διαλύτης NMMO, είναι οργανική ένωση που χαρακτηρίζεται ως ετεροκυκλικό αμινοξείδιο.
Γενικά
Το ΝΜΜΟ είναι παράγωγο της μορφολίνης και χρησιμοποιείται στην οργανική χημεία ως συνοξειδωτικό και καταλύτης σε αντιδράσεις οξείδωσης, για παράδειγμα σε οξειδώσεις τετροξειδίου του οσμίου και στην Sharpless ασύμμετρη διυδροξυλίωση, ή στις οξειδώσεις με TPAP.
Το NMΜO διατίθεται στο εμπόριο τόσο ως μονοένυδρο C5H11NO2·H2O όσο και ως άνυδρη ένωση. Το μονοένυδρο χρησιμοποιείται ως διαλύτης για την κυτταρίνη στη διαδικασία ρεγιόν (rayon) που οδηγεί στην παραγωγή ινών (υφασμάτων).
Διαλύτης της κυτταρίνης
Το μονοένυδρο NMMO χρησιμοποιείται ως διαλύτης για την παραγωγή ινών ρεγιόν. Διαλύει την κυτταρίνη για να σχηματίσει ένα διάλυμα και η κυτταρίνη κατακρημνίζεται εκ νέου σε ένα λουτρό νερού για να παραχθεί μια νέα μορφή ίνας. Η διαδικασία είναι παρόμοια αλλά όχι ανάλογη με τη διαδικασία της βισκόζης. Στη διαδικασία βισκόζης, η κυτταρίνη γίνεται διαλυτή με μετατροπή στα ξανθικά της παράγωγα. Με το NMMO, η κυτταρίνη δεν μειώνεται σε βαθμό πολυμερισμού, αλλά διαλύεται για να δώσει ένα ομοιογενές διάλυμα πολυμερούς. Η προκύπτουσα ίνα είναι παρόμοια -εξωτερικά- με τη βισκόζη. Η αραίωση με νερό προκαλεί την επανακαθίζηση της κυτταρίνης, δηλαδή η διαλυτοποίηση της κυτταρίνης με NMMO είναι μια ευαίσθητη στο νερό διεργασία.
Η κυτταρίνη παραμένει αδιάλυτη στους περισσότερους γνωστούς διαλύτες, καθώς έχει ένα ισχυρό και εξαιρετικά δομημένο δίκτυο διαμοριακών δεσμών υδρογόνου (βλ. κρυσταλλική κυτταρίνη), το οποίο ανθίσταται στους κοινούς διαλύτες. Ο διαλύτης NMMO είναι σε θέση να διασπάσει το δίκτυο των δεσμών υδρογόνου που διατηρεί την κυτταρίνη αδιάλυτη στο νερό και άλλους διαλύτες. Παρόμοια διαλυτότητα έχει επιτευχθεί σε λίγους διαλύτες, ιδιαίτερα σε ένα μίγμα χλωριούχου λιθίου σε διμεθυλοακεταμίδιο και μερικά υδρόφιλα ιοντικά υγρά.
Διάλυση σκληροπρωτεϊνών
Μια άλλη χρήση της ένωσης NMMO είναι στη διάλυση της σκληροπρωτεΐνης που βρίσκεται σε ζωικό ιστό. Αυτή η διάλυση συμβαίνει στις κρυσταλλικές περιοχές που είναι πιο ομοιογενείς και περιέχουν υπολείμματα γλυκίνης και αλανίνης με μικρό αριθμό άλλων υπολειμμάτων. Ο τρόπος με τον οποίο ο διαλύτης NMMO διαλύει αυτές τις πρωτεΐνες έχει μελετηθεί ελάχιστα. Άλλες μελέτες, ωστόσο, έχουν γίνει σε παρόμοια συστήματα αμιδίου (π.χ. το εξαπεπτίδιο). Οι δεσμοί υδρογόνου των αμιδίων μπορούν να διασπαστούν χημικά με NMMO.
Οξειδωτικό μέσο
δεξιά|με-πλαίσιο| Οξείδωση ενός [[Αλκένια|αλκενίου με τετροξείδιο του οσμίου (0,06 ισοδ.) και NMΜO (1,2 ισοδ.) σε ακετόνη/νερό (5:1). ]]
Η ένωση NMΜO, ως Ν-οξείδιο, είναι οξειδωτικό μέσο. Χρησιμοποιείται γενικά σε στοιχειομετρικές ποσότητες ως δευτερογενές οξειδωτικό (δηλ. συνοξειδωτικό) για την αναγέννηση ενός πρωτογενούς (καταλυτικού) οξειδωτικού, αφότου το τελευταίο έχει αναχθεί από το υπόστρωμα. Οι γειτονικές αντιδράσεις συν-διυδροξυλίωσης, για παράδειγμα, θα απαιτούσαν, θεωρητικά, στοιχειομετρικές ποσότητες τοξικού, πτητικού και ακριβού τετροξειδίου του οσμίου, αλλά εάν αναγεννάται συνεχώς με NMΜO, η απαιτούμενη ποσότητα μπορεί να μειωθεί σε καταλυτικές ποσότητες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολικοί διαλύτες