cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εβραϊκή διασπορά
Σήμερα
Οι μητροπολιτικές περιοχές με τους μεγαλύτερους εβραϊκούς πληθυσμούς παρουσιάζονται παρακάτω, παρόλο που μια πηγή στο jewishtemples.org, δηλώνει ότι "Είναι δύσκολο να παρουσιάσουμε ακριβή πληθυσμιακά στοιχεία στη βάση χώρα προς χώρα, εκτός από τα στοιχεία για τις πόλεις ανά τον κόσμο. Τα στοιχεία για τη Ρωσία και τις χώρες των ΚΑΚ είναι μόνο σοφές υποθέσεις." Η πηγή που αναφέρεται εδώ, η Παγκόσμια Έρευνα Εβραϊκού Πληθυσμού 2010, επίσης σημειώνει ότι "Σε αντίθεση με τις εκτιμήσεις μας για τους Εβραϊκούς πληθυσμούς ανά χώρα, τα δεδομένα που αναφέρονται εδώ για τους εβραϊκούς πληθυσμούς δεν προσαρμόζονται πλήρως στο ενδεχόμενο πιθανής διπλής καταμέτρησης λόγω της δήλωσης πολλαπλών πόλεων κατοικίας. Οι διαφορές στις Ηνωμένες Πολιτείες μπορεί να είναι αρκετά σημαντικές, στη κλίμακα των χιλιάδων, τόσο για μικρές όσο και για μεγάλες μητροπολιτικές περιοχές."
Παραπομπές
Κατηγορία:Απελάσεις Εβραίων Κατηγορία:Εξορία Κατηγορία:Εβραϊκή διασπορά
Γρηγόριος Καλαμάρας
Ο Γρηγόριος Καλαμάρας, γνωστός και ως Γρηγόριος Β΄, ήταν Έλληνας ιεράρχης..
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στον άλλοτε δήμο Αλαγονίας της Μεσσηνίας. Διετέλεσε επίσκοπος Ερυθρών, κατόπιν μητροπολίτης Παλαιών Πατρών από το 1781 έως το 1799, οπότε και παραιτήθηκε λόγω κάποιων σκανδάλων και ταραχών με το ποίμνιό του. Τέλος, διετέλεσε μητροπολίτης Ναυπλίου και Άργους από το 1800 έως τον θάνατό του, το 1810.
Ο θανών το 1821 συνονόματος μητροπολίτης Ναυπλίου και Άργους, με διακονία από το 1810 έως το 1821, Γρηγόριος Καλαμαράς ήταν ανιψιός του.
Πηγές
Γρηγοριος Γρηγόριος Β Γρηγόριος Α
Καλλίνικος Κρεάνγκα
Το 2004 έφτασε μέχρι το Νο 7 της παγκόσμιας κατάταξης.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της επιτραπέζιας αντισφαίρισης Κατηγορία:Έλληνες ρουμανικής καταγωγής
Κίλμες (αποσαφήνιση)
Η Κίλμες (πόλη) είναι η πρωτεύουσα του Διαμερίσματος Κίλμες, Επαρχία Μπουένος Άιρες, Αργεντινή
Το όνομα Κίλμες μπορεί επίσης να αναφέρεται:
Λεωφορείο
thumb|right|Το γνωστότερο μοντέλο λεωφορείου είναι ίσως το [[Routemaster του Λονδίνου.|250px]] thumb|right|Το εσωτερικό της θέσης του οδηγού του λεωφορείου. Το λεωφορείο είναι ένα όχημα σχεδιασμένο για την μαζική μεταφορά επιβατών. Η ορολογία χρησιμοποιείται και για το Διαστημικό Λεωφορείο της NASA. Τα λεωφορεία λειτουργούν συνήθως με κινητήρες ντίζελ ή φυσικού αερίου, ενώ αρκετά διαδεδομένα είναι και τα ηλεκτροκίνητα λεωφορεία (Τρόλεϊ / Trolley). Στην Ελλάδα λειτουργεί το δίκτυο υπεραστικών λεωφορείων ("πούλμαν") των ΚΤΕΛ, ενώ στα αλλα Ευρωπαϊκά κράτη η υπεραστική συγκοινωνία είναι συνήθως ο σιδηρόδρομος.
Το πρώτο λεωφορείο κατασκευάστηκε από τον Καρλ Μπεντς το 1895. Σημαντικοί κατασκευαστές λεωφορείων είναι η σουηδική Volvo, οι γερμανικές Mercedes-Benz και Neoplan, η πολωνική Solaris, η γαλλική Irisbus, η Βουλγαρική Balkancar, και η Ουγγρική Ikarus. Για πολλά χρονια, με τα αμαξοποιεία του Σαρακάκη, του Σφακιανάκη και της Βιαμάξ υπήρχε και μία μεγάλη βιομηχανία κατασκευής λεωφορείων στην Ελλάδα. Σήμερα κατασκευάζονται λεωφορεία από την ΕΛΒΟ. Τα αστικά λεωφορεία δημιουργήθηκαν για πιο εύκολη καθημερινή ζωή του ανθρώπου, να μπορεί να εξυπηρετηθεί στην δουλειά του και σε άλλες καθημερινες διαδρομές που θέλει να κάνει.
Ιστορική εξέλιξη
Το πρώτο λεωφορείο ήταν πιθανότατα μία ιππήλατη άμαξα (παμφορείο) που πραγματοποιούσε διαδρομές στο Παρίσι (1662). Πέρασαν περίπου δύο αιώνες μέχρι να εμφανιστεί το πρώτο αυτοκινούμενο λεωφορείο στο Λονδίνο (1830), το οποίο ήταν μάλλον ατμοκίνητο. Στα τέλη του 19ου αιώνα άρχισαν να κατασκευάζονται οχήματα τέτοιου τύπου με βενζινοκινητήρα (Γερμανία, 1895). Το σχήμα των λεωφορείων άρχισε να παγιώνεται κατά το πρώτο μισό του 20ού αιώνα
Κατηγορίες λεωφορείων
Υπάρχουν λεωφορεία πολλών ειδών και τύπων, ανάλογα με τη χρήση και τη τεχνολογία τους. Μπορούν να διακριθούν στις παρακάτω κατηγορίες με βάση ορισμένα κριτήρια. Κάθε λεωφορείο αντιστοιχεί σε μια κατηγορία ανά κριτήριο, για όλα τα παρακάτω κριτήρια:
2. Ως προς την τεχνολογία κίνησης:
3. Ως προς το ύψος:
4. Ως προς το μήκος και την ευελιξία:
5. Ως προς την καθοδήγηση σε τροχιά:
Συνοπτική περιγραφή
Το λεωφορείο είναι όχημα με κινητήρα που διαθέτει τουλάχιστον τέσσερις τροχούς. Τα κύρια μέρη ενός λεωφορείου είναι τα εξής: 1) Ο κινητήρας, που παράγει την κινητήρια δύναμη, και μπορεί να είναι τοποθετημένος στο εμπρόσθιο, οπίσθιο ή κεντρικό τμήμα του λεωφορείου. 2) Το πλαίσιο, που αποτελεί τη φέρουσα κατασκευή του οχήματος, έχει ως σκοπό να υποστηρίζει το αμάξωμα, τον κινητήρα και όλα τα συστήματα μεταδόσεως, διευθύνσεως κλπ. 3) Το αμάξωμα, που χρησιμεύει για να εξασφαλίσει την ασφάλεια, την άνεση των επιβατών και τη μεταφορά των αποσκευών τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λεωφορείο
Θεία Κωμωδία
Η Θεία Κωμωδία (ιταλικά: La Divina Commedia, αρχικός τίτλος Commedia) είναι επικό, αφηγηματικό ποίημα του Δάντη. Γράφτηκε στο διάστημα 1308-1321 και θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα έργα στην ιστορία της παγκόσμιας λογοτεχνίας, έχοντας χαρακτηριστεί ως η επιτομή του μεσαιωνικού κόσμου. Το ποίημα χωρίζεται σε τρία κύρια μέρη Κόλαση, Καθαρτήριο και Παράδεισος και αφηγείται το φανταστικό ταξίδι του Δάντη στον Άδη, με οδηγούς τον Βιργίλιο και τη Βεατρίκη. Ο αρχικός τίτλος του έργου ήταν Κωμωδία. Ο όρος Θεία προστέθηκε μεταγενέστερα από τον Βοκάκιο. Μέχρι σήμερα, έχει αποτελέσει αντικείμενο εκτεταμένης κριτικής ανάλυσης και ερμηνειών.
Δομή και ιστορία
thumb|120px|Ο Δάντης χαμένος στο Τραγούδι Α' της Θείας Κωμωδίας. Η Θεία Κωμωδία διαιρείται σε τρία μέρη: Κόλαση, Καθαρτήριο και Παράδεισος, το καθένα αποτελούμενο από 33 ωδές ή τραγούδια (canti). Η Κόλαση περιέχει επιπλέον μια εισαγωγική ωδή. Ο αριθμός τρία είναι κυρίαρχος σε όλο το ποίημα και η χρήση του δεν θεωρείται τυχαία. Οι ωδές είναι επίσης γραμμένες σε ενδεκασύλλαβο στίχο και η ρίμα ακολουθεί τη δομή ΑΒΑ ΒΓΒ ΓΔΓ. . . ΨΩΨ Ω, δηλαδή δομή τριών στίχων (terza rima). Η Θεία Κωμωδία υπήρξε το πρώτο μεγάλο αφηγηματικό ποίημα στο οποίο έγινε χρήση αυτής της ρίμας, αν και μία παρόμοια μορφή χρησιμοποιήθηκε προγενέστερα από τους τροβαδούρους.
Ο Δάντης, σε πρώτο πρόσωπο, περιγράφει ένα φανταστικό ταξίδι του στον Άδη, το οποίο ξεκινά – κατά την πιθανότερη εκδοχή – τη Μεγάλη Παρασκευή του 1300, στις 8 Απριλίου και ενώ ο Δάντης είναι τριάντα πέντε ετών. Το ταξίδι παρουσιάζεται ως αληθινό, κυρίως μέσω της χρήσης πλήθους στοιχείων που παραθέτει ο Δάντης σχετικά με αυτό και των λεπτομερειών που δίνονται με πολύ μεγάλη ακρίβεια. Οι ώρες, οι τοποθεσίες και το δρομολόγιο του αφηγητή καταγράφονται με σχεδόν μαθηματική ακρίβεια.
Κατά το πέρασμά του από την Κόλαση και το Καθαρτήριο, ο ποιητής συνοδεύεται από τον δάσκαλό του Βιργίλιο, ενώ η πορεία του στον Παράδεισο γίνεται με την παρουσία της Βεατρίκης, ο χαρακτήρας που αντιπροσωπεύει το γυναικείο πρότυπο κατά τον Δάντη και βασίζεται πιθανότατα στη Βεατρίκη Πορτινάρι, υπαρκτό πρόσωπο στη ζωή του Δάντη. Ο Δάντης έκανε επίσης αναφορά στη Βεατρίκη, στο έργο La Vita Nuova, ωστόσο στη Θεία Κωμωδία θεωρείται πως εκφράζεται με ιδανικό τρόπο ο έρωτάς του προς το πρόσωπό της.
Μία από τις λεπτομέρειες της Θείας Κωμωδίας είναι πως κάθε ένα από τα τρία μέρη της κλείνει με τη λέξη άστρα.
Κόλαση
Ο Δάντης θεωρείται πως επηρεάστηκε από τις ζωντανές και εντυπωσιακές περιγραφές της κόλασης που υπήρχαν στο έργο της χριστιανής μύστριας Μεχτίλδης του Μαγδεβούργου. Σύμφωνα με την περιγραφή του, ο Άδης έχει σχήμα αναποδογυρισμένου κώνου με το πλατύ στόμιό του να βρίσκεται στο βόρειο ημισφαίριο, κάτω από την Ιερουσαλήμ και την άλλη αιχμηρή άκρη του στο κέντρο της Γης. Αποτελείται συνολικά από εννέα κύκλους, οι οποίοι στενεύουν διαδοχικά καθώς κινείται κανείς κατηφορικά. Κάθε κύκλος του Άδη αντιστοιχεί σε συγκεκριμένες αμαρτίες -- ολοένα βαρύτερες για βαθύτερους κύκλους -- καθώς και τις αντίστοιχες τιμωρίες που επιβάλλονται. Ο Δάντης, σύμφωνα με την Αριστοτέλεια φιλοσοφία περί ηθικής και αρετής, κατατάσσει τις αμαρτίες σε πράξεις ακράτειας, όπως είναι φιληδονία, η λαιμαργία και η φιλαργυρία, και σε πράξεις κακίας ή βίας.
thumb|right|220px|Διάγραμμα της Κόλασης, έργο του [[Σάντρο Μποττιτσέλλι|Μποτιτσέλι (1480-1490).]] thumb|200px|Ο [[Χάρων (μυθολογία)|Χάρων. Αναπαράσταση με βάση την Κόλαση του Δάντη από τον Γκυστάβ Ντορέ.]] Αφού διασχίζουν τον ποταμό Αχέροντα με τον Χάροντα, ο Βιργίλιος οδηγεί τον Δάντη διαδοχικά μέσα από τους εννέα κύκλους αμαρτιών, οι οποίοι περιλαμβάνουν: Σε αυτό το σημείο, ο Βιργίλιος και ο Δάντης περνούν με τη βάρκα του δαίμονα Φλεγύα μπροστά στις κλειδωμένες πόρτες του κάστρου της Κόλασης, τις οποίες ανοίγει ένας άγγελος.
Οι δύο τελευταίοι κύκλοι της Κόλασης αφορούν στις ενσυνείδητες αμαρτίες παραπλάνησης και είναι προσπελάσιμοι κατηφορίζοντας ένα βάραθρο.
Στη συνέχεια, ο γίγαντας Ανταίος μεταφέρει τον Δάντη και τον Βιργίλιο στον 9ο κύκλο.
Στο βαθύτερο σημείο του Άδη, στο κέντρο της Γης, οι δύο περιπλανώμενοι παρατηρούν τον γίγαντα Εωσφόρο ο οποίος τυραννά αιώνια τον Βρούτο και τον Κάσσιο (προδότες του Ιουλίου Καίσαρα) αλλά και τον Ιούδα (προδότη του Χριστού).
Καθαρτήριο
thumb|right|200px|Κόλαση, Άσμα Δ': ο 1ος κύκλος με τους αβάπτιστους ειδωλολάτρες. thumb|right|200px|Κόλαση, Άσμα Ζ΄: η τιμωρία των άπληστων. Στο δεύτερο μέρος της Θείας Κωμωδίας, ο Δάντης και ο Βιργίλιος μεταφέρονται στο νότιο ημισφαίριο της Γης, μπροστά στο υψηλότερο βουνό της, το Καθαρτήριο, το οποίο φρουρείται από τον Κάτωνα. Στα πρώτα εννέα Άσματα του Καθαρτηρίου περιγράφεται η δομή του και έτσι πληροφορούμαστε πως το σχήμα του είναι κωνικό, ενώ συγχρόνως αποτελείται από επτά κύκλους, που συμβολίζουν τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα. Σε κάθε κύκλο, οι αμαρτωλοί αγωνίζονται να εξαγνιστούν αφού υπόκεινται σε μία ορισμένη τιμωρία:
Στο καθαρτήριο οι αμαρτωλοί μετανιώνουν για ένα ορισμένο διάστημα ώσπου να εξαγνιστούν και να τους επιτραπεί τελικά η ανάβαση στην κορυφή του βουνού όπου βρίσκεται η Εδέμ, ο επίγειος Παράδεισος. Ο Βιργίλιος, ως ειδωλολάτρης, δεν έχει δικαίωμα να εισέλθει στον Παράδεισο και οδηγός του Δάντη γίνεται πλέον η Βεατρίκη, αφού προηγουμένως τον συγχωρήσει για τις αμαρτωλές του αγάπες επί της Γης.
Παράδεισος
Οι εννέα σφαίρες και οι αντίστοιχες ψυχές που φιλοξενούνται είναι:
Ο Δάντης ανέρχεται από σφαίρα σε σφαίρα και φθάνοντας πάνω από την 9η Σφαίρα, στον Πύρειο Ουρανό παραδίδεται από τη Βεατρίκη στον Άγιο Βερνάρδο, ο οποίος παρακαλά την Παναγία να πάρει υπό την προστασία της τον Δάντη.
Διάρκεια του ταξιδιού
Το ταξίδι του Δάντη εκτιμάται πως έχει συνολική διάρκεια επτά ημερών. Ο υπολογισμός αυτός στηρίζεται σε σχετικές αναφορές μέσα στο ίδιο το έργο. Συγκεκριμένα, διακρίνουμε τα εξής στάδια:
Θέματα και ερμηνείες
Η Θεία Κωμωδία χαρακτηρίζεται ως αλληγορία και εν γένει προτείνονται αρκετές ερμηνείες της. Κάθε επεισόδιο και κάθε χαρακτήρας θεωρείται πως έχει συμβολική έννοια, ενσωματώνοντας τελικά στο σύνολο του έργου όλη τη σοφία και τα πάθη του κλασικού μεσαιωνικού κόσμου. Διακρίνονται περισσότερο καθαρά η ηθική και η πολιτική αλληγορία. Είναι π.χ. ευρύτερα αποδεκτό πως ο Δάντης κάνει σαφή αναφορά στην πολιτική κατάσταση της Ιταλίας, που είναι γεμάτη από τη διαφθορά και αλληλοσπαραγμούς (αμαρτίες), εκφράζοντας μία αντιφλωρεντινή πολεμική. Εξ άλλου, ο Δάντης γράφει τη Θεία Κωμωδία εξόριστος και αναμένοντας λύση από έναν δίκαιο αυτοκρατορικό θεσμό, που θα οδηγήσει τους ανθρώπους στην επίγεια ευτυχία (Παράδεισος). Από την άλλη πλευρά, το έργο μπορεί να ερμηνευθεί και ως η επίπονη πορεία του ανθρώπου να υποτάξει όλες τις αμαρτίες και τα πάθη του στον δρόμο της τελειοποιήσεώς του.
Εκδόσεις
Το πρωτότυπο χειρόγραφο του Δάντη δεν φαίνεται να έχει διασωθεί. Δύο από τα παλαιότερα αντίγραφα του πρωτότυπου βρίσκονται σήμερα στο Μιλάνο και στην Ασιατική Ακαδημία της Βομβάης. Επίσης εκατοντάδες αντίγραφα του 14ου και 15ου αιώνα διασώζονται μέχρι σήμερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποιήματα Κατηγορία:Μεσαιωνική λογοτεχνία Κατηγορία:Μεταθανάτια ζωή Κατηγορία:Ονόματα του Θεού στην λογοτεχνία και στην φαντασία
Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2002
Οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες του 2002 διοργανώθηκαν στο Σολτ Λέικ Σίτυ της ΗΠΑ από τις 8 Φεβρουαρίου 2002 μέχρι και τις 24 Φεβρουαρίου 2002.
Θεώρημα Αλπερίν–Μπράουερ–Γκορενστείν
Στα μαθηματικά, το θεώρημα  Alperin–Μπράουερ–Γκορενστείν χαρακτηρίζει τις πεπερασμένη απλές ομάδες με quasidihedral ή Sylow 2-υποομάδες. Αυτές είναι ισόμορφες είτε με τρισδιάστατες προβολικές ειδικές γραμμικές ομάδες ή με προβολικές ειδικές ενιαίες ομάδες πάνω από πεπερασμένα σώματα περιττής τάξης, βασισμένο στην συγκεκριμένη αντιστοιχία, ή με την Mathieu ομάδα M_{11}. Οι  απέδειξαν, κατά τη διάρκεια των 261 σελίδων την υποδιαίρεση με χρήση 2-fusion που δόθηκε ως άσκηση στον, και παρουσιάστηκε λεπτομερώς στο.
Αναφορές
Κατηγορία:Θεωρία ομάδων Κατηγορία:Αλγεβρικές δομές
Routemaster
thumb|200px|Ένα Routemaster στην γειτονιά Golders Green το 2005 Το Routemaster ήταν το τελευταίο λεωφορείο που σχεδιάστηκε αποκλειστικά για τις ανάγκες του Λονδίνου. Κατασκευάστηκε μεταξύ του 1954 και του 1968 από την AEC για την London Transport. Τα τελευταία οχήματα αποσυρθήκαν στις 5 Δεκεμβρίου του 2005. Χαρακτηριστικό είναι η ανοικτή είσοδος, τα δυο πατώματα και ο ξεχωριστός θάλαμος για τον οδηγό (που κάνει αναγκαίο και έναν ξεχωριστό εισπράκτορα).
Σήμερα λειτουργούν οι δυο τουριστικές γραμμές 9 και 15 με λεωφορεία Routemaster που περνάνε από όλα τα σημαντικά αξιοθέατα της πόλης.
Κατηγορία:Λεωφορείο Κατηγορία:Μεταφορές στο Λονδίνο
Νάρκισσος Πρέβεζας
Ο Νάρκισσος είναι χωριό της επαρχίας Νικοπόλεως και Πάργας που ανήκει στο Δήμο Φαναρίου στο Νομό Πρεβέζης.
Έδρα ομώνυμης κοινότητας, το 1950 είχε δημοτικό σχολείο και αριθμούσε 378 κατοίκους. Σήμερα αποτελεί ομώνυμο δημοτικό διαμέρισμα και στην τελευταία απογραφή αριθμούσε 285 κατοίκους.
Ιστορία
Στο Β΄ Π.Π. και κατά τη διάρκεια της εχθρικής κατοχής (1941-1944) οι Ιταλογερμανοί επέφεραν καταστροφές και μεγάλες ζημιές σε 35 από τις 81 οικίες του χωριού.
Βασιλικό Παλάτι του Ολίτε
Το Παλάτι των Βασιλέων της Ναβάρρας στο Ολίτε ή το Βασιλικό Παλάτι στο Ολίτε είναι ένα κάστρο-παλάτι στην πόλη Olite, στη Ναβάρρα της Ισπανίας. Ήταν μία από τις έδρες της Αυλής του Βασιλείου της Ναβάρρας, από τη βασιλεία του Καρόλου Γ΄ του Ευγενούς μέχρι την κατάκτησή του από τον Καστίλη (1512).
Αυτό το μνημείο καταστράφηκε αρκετά (εκτός από την εκκλησία) το 1813 από πυρκαγιά, που προκλήθηκε από τον στρατηγό Εσπόθ υ Μίνα κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Εισβολής του Ναπολέοντα, με σκοπό να μην καταληφθεί αυτό από τα γαλλικά στρατεύματα. Ανακαινίστηκε σε μεγάλο βαθμό από το 1937 με εργασίες που διήρκεσαν 30 χρόνια, που επανέφεραν την αρχική του εμφάνιση. Ωστόσο, χάθηκαν διάφορα αρχιτεκτονικά διακοσμητικά στοιχεία του εσωτερικού και των εξωτερικών κήπων.
Η ιστορία του
Η οχύρωση είναι κάστρου και παλατιού, αν και κτίστηκε περισσότερο σαν ένα αυλικό κτήριο παρά για να εκπληρώσει στρατιωτική λειτουργία. Από τον 13ο αι. το Κάστρο της Ολίτε ονομάστηκε Παλάτι του Βασιλιά της Ναβάρρας.
Επάνω σε μία αρχαία ρωμαϊκή οχύρωση, το παλάτι κτίστηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σάντσο Ζ΄ της Ναβάρρας του Ισχυρού (τον 13ο αι.) και επεκτάθηκε από τους διαδόχους του Θεοβάλδο Α΄ και Θεοβάλδο Β΄, από τους οποίους ο τελευταίος εγκαταστάθηκε στο παλάτι το 1269 και εκεί υπέγραψε την επιστολή συγκατάθεσης για τον γάμο της Λευκής του Αρτουά με τον αδελφό του Ερρίκο Α΄ της Ναβάρρας. Από το 1271 ο Ερρίκος Α΄ με τη σειρά του χρησιμοποίησε το παλάτι ως προσωρινή κατοικία. Αυτό το παλαιό τμήμα είναι γνωστό ως το Παλαιό Παλάτι.
Εκείνη την εποχή η Αυλή της Ναβάρρας μεταφερόταν συνέχεια, οπότε δεν μπορεί να θεωρηθεί αυτό το παλάτι ως βασιλική έδρα, καθώς τότε στο κάστρο διέμεναν κατά διαστήματα βασιλείς, σύμφωνα με τις προτιμήσεις τους. Έτσι δέχθηκε την παρουσία του Καρόλου Β΄ της Ναβάρρας το 1380, το 1381 και το 1384.
Στη συνέχεια το παλάτι στέγασε την Αυλή της Ναβάρρας από τον 14ο έως τον 16ο αι. Από την ενσωμάτωση του βασιλείου της Ναβάρρας με το στέμμα της Καστίλης το 1512, ξεκίνησε η παρακμή του κάστρου και ως εκ τούτου στην πράξη παραμελήθηκε και παρήκμασε. Εκείνη την εποχή ήταν μία επίσημη κατοικία για τους αντιβασιλείς της Ναβάρρας.
δεξιά|μικρογραφία|238x238εσ|Το Βασιλικό Παλάτι κάηκε εκτενώς, αλλά όχι η εκκλησία μεταξύ άλλων στοιχείων, το 1813 κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Εισβολής του Ναπολέοντα. Έπειτα αποκαταστάθηκε πλήρως το 1967 με αυθεντικές πέτρες. Εδώ φαίνεται μία απεικόνιση της κατάστασης του Βασιλικού Παλατιού το 1866.
Το 1813 ο Ναβαρρέζος αντάρτης Εσπόθ υ Μίνα, κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Εισβολής του Ναπολέοντα έκαψε το παλάτι, με σκοπό οι Γάλλοι να μην μπορούν να φτιάξουν οχυρά σε αυτό· η πυρκαγιά σχεδόν κατέστρεψε το ανάκτορο. Το 1937 οι αρχιτέκτονες Χοσέ και Χαβιέ Γιαρνόθ Λαρόσσα ξεκίνησαν την αποκατάσταση (εκτός από την εκκλησία που δεν είχε υποστεί ζημιά) για το κάστρο-παλάτι, δίνοντας πίσω την αρχική του εμφάνιση, που βλέπουμε σήμερα. Οι εργασίες αποκατάστασης ολοκληρώθηκαν το 1967 και πληρώθηκαν από την Κυβέρνηση της Ναβάρρας.
Η περιγραφή του
δεξιά|μικρογραφία|To παλαιό Παλάτι.
Το Παλαιό Παλάτι, κτισμένο τον 13ο αι. σε γοτθικό στυλ, είναι δομημένο γύρω από μία ορθογώνια αυλή, γύρω από την οποία είναι διάφορες αίθουσες. Στο ισόγειο υπήρχαν τα καταστήματα και το παρεκκλήσιο του Αγίου Γεωργίου, που κτίστηκαν πριν από το 1357. Επίσης στο ισόγειο βρισκόταν η Μεγάλη Αίθουσα της βασιλικής Αυλής, στην οποία η κύρια πύλη βρίσκεται στην κύρια πρόσοψη. Η Μεγάλη Αίθουσα σκεπάζεται από τρεις πύργους. Σήμερα παραμένουν μόνο δύο, καθώς ο κεντρικός, επάνω από την κύρια θύρα, αφαιρέθηκε το 1414. Στον επάνω όροφο υπήρχαν αρκετοί θάλαμοι, συμπεριλαμβανομένου του "Cambra luenga" (μακρού θαλάμου) και του παρακείμενου "Cambra de doña Juana" (θαλάμου της ντόνια Χουάνα).
Σήμερα το Παλαιό Ανάκτορο είναι ένα ξενοδοχείο (parador) για τουρίστες, που ονομάζεται "Principe de Viana" (Πρίγκιπας της Βιάνα) και βλέπει σε μία πλατεία γνωστή ως Plaza de los Teobaldos. Τίποτε δεν απομένει από την αρχική εσωτερική δομή του παλαιού ανακτόρου, εκτός από τους τοίχους και την εξωτερική πρόσοψη, που έχει ένα γοτθικό παράθυρο κάπως φθαρμένο, με δύο θυρεούς στην κορυφή του παραθύρου.
H Εκκλησία της Σάντα Μαρία λα Ρεάλ
(Βασκικά: eliza Maria Erreginaren)
Είναι μία γοτθική εκκλησία μέσα στο βασιλικό παλάτι, κτισμένη τον 13ο αι. Επισημαίνονται: η στέγη της, που αποτελείται από πέντε διακοσμημένα τόξα, και το τύμπανο, που αναπαριστά μία εικόνα της Παναγίας, στην οποία είναι αφιερωμένος ο ναός. Και στις δύο πλευρές υπάρχει μία ομάδα τυφλών τόξων, με εικόνες που απεικονίζουν τους Αποστόλους. Μπροστά από την κύρια πρόσοψή της ανακαλύφθηκε μία όμορφη περίκλειστη αυλή (cloister) της ίδιας περιόδου.
Στο εσωτερικό βρίσκεται ένα αναγεννησιακό εικονοστάσιο του 16ου αι., που αποδίδεται στον Πέδρο δε Απόντε, και στο κέντρο ένα γοτθικό γλυπτό της Παναγίας.
Παρόλο που η εκκλησία βρίσκεται ανάμεσα στο Παλαιό Παλάτι και το Νέο Παλάτι, δεν ήταν ανακτορικός ναός, καθώς οι βασιλείς είχαν το δικό τους παρεκκλήσιο, γνωστό ως Παρεκκλήσιο του Σαν Χόρχε (Αγίου Γεωργίου).
Αυτή η εκκλησία κλείνει τις πόρτες της στις 13:00.
Νέο παλάτι
To Νέο Παλάτι έχει θέα προς την πλατεία που ονομάζεται Πλάθα δε Κάρλος τερθέρο ελ Νόμπλε. Στα τέλη του 14ου αι., ο βασιλιάς της Ναβάρρας Κάρολος Γ΄ ο Ευγενής του Οίκου των Εβρέ, εκτέλεσε επεκτατικά έργα στο Παλαιό Παλάτι, για να δώσει στην Αυλή μία μόνιμη κατοικία. Ενώ οι πρώτες μεταρρυθμίσεις περιελάμβαναν την επισκευή του κτηρίου και τη νέα χρήση χώρων για τις ανάγκες της Αυλής, σύντομα εξετάστηκε η κατασκευή νέων κτιρίων που θα μπορούσαν να φιλοξενήσουν τις νέες ανάγκες της βασιλική Αυλής, οπότε το κάστρο επεκτάθηκε. Επίσης η σύζυγός του Ελεονόρα της Καστίλης δεν ένιωθε ιδιαίτερη αγάπη για το Παλαιό Παλάτι θεωρώντας το παλαιό και άβολο, έτσι προστέθηκε ένα ακόμη κίνητρο για την κατασκευή ενός νέου Παλατιού-Κάστρου.
Ο Κάρολος Γ΄ νυμφεύτηκε την Ελεονόρα της Καστίλης το 1375 και είχε οκτώ παιδιά. Η κόρη του Λευκή Α΄ έγινε βασίλισσα της Ναβάρρας μεταξύ 1425 και 1442 και μητέρα toy Καρόλου πρίγκιπα της Βιάνα, αλλά αυτός ο πρίγκιπας απεβίωσε χωρίς απογόνους. Ο Κάρολος Γ΄ είναι θαμμένος στον Καθεδρικό Ναό της Παμπλόνα με τη σύζυγό του Αγνή της Κλέβης, που απεβίωσε το 1415.
Έτσι μεταξύ 1395 και 1400 αγοράστηκαν αρκετά σπίτια κατά μήκος του Παλαιού Παλατιού, για να ξεκινήσει η κατασκευή. Με την παρόρμηση της Ελεονόρας της Καστίλης, οι εγκαταστάσεις του Παλαιού Παλατιού επεκτάθηκαν πίσω από την εκκλησία της Σάντα Μαρία λα Ρεάλ.
Αλλά τα σημαντικά έργα του ανακτόρου είναι έργο του βασιλιά Καρόλου Γ΄. Αυτά ξεκίνησαν το 1406 και ανατέθηκαν στον Σαούλ δε Αρνέδο και το 1424 τα έργα σχεδόν ολοκληρώθηκαν, εκτός από μερικές μικρές διαμονές.
Κτισμένο με μεγάλους πέτρινους τοίχους, το κτήριο έχει ένα πολυγωνικό σχήμα με εισερχόμενους και εξερχόμενους -κάπως ακατάστατους και πολυάριθμους- πύργους, στεγασμένους με σχιστολιθικές πλάκες, αντί για τους προηγούμενους που ήταν καλυμμένοι με μολύβδινες στέγες.
Εκείνη την εποχή το κάστρο-παλάτι ήταν ισότιμο των πιο πολυτελών ευρωπαϊκών Αυλών. Η εσωτερική διακόσμηση, της οποίας δεν έχει μείνει κάτι, παρά ένα μικρό υπόλοιπο, αποτελείτο από γύψινα, πλακάκια και αθουλέχος, υαλογραφήματα και επιχρυσωμένες οροφές με φατνώματα. Τα δάπεδα και οι τοίχοι ήταν καλυμμένοι με τάπητες και ταπισερί.
Στα έργα αυτού του ανακτόρου παρενέβησαν πολλοί καλλιτέχνες διαφόρων εθνικοτήτων, παράδειγμα του Εκλεκτικισμού που επικρατούσε στις Αυλικές κατασκευές της εποχής. Η γαλλική επιρροή είναι εμφανής στους πύργους, τα παράθυρα και τα μπαλκόνια, ενώ η ισπανική αποτυπώνεται στις οροφές, τα πλακάκια και τα γύψινα.
δεξιά|μικρογραφία|Οι κρεμαστοί κήποι.
Επιπλέον, είχε κρεμαστούς κήπους, περίπου 20 μέτρα ύψος, περιοχές κήπων, οπωρώνες και ένα ζωολογικό πάρκο, που περιλάμβανε ένα λιοντάρι (δώρο από τον βασιλιά της Αραγωνίας Πέδρο Δ΄ τον Τελετουργικό), μία καμήλα, παπαγάλους, κυνηγετικά σκυλιά, γεράκια, τέσσερα αφρικανικά βουβάλια, μία καμηλοπάρδαλη, σκίουρους κ.λπ.
Η είσοδος στο παλάτι είναι μέσω της πλάθα δε Κάρλος τερθέρο ελ Νόμπλε. Η πρόσοψη αποτελείται από μία ημικυκλική αψίδα, που οδηγεί σε μία εσωτερική αυλή γνωστή ως πάτιο δε λος Ναράνχος (αίθριο των Πορτοκαλιών), επειδή σε αυτό το σημείο ο βασιλιάς είχε θέσει πορτοκαλιές και άλλα οπωροφόρα δέντρα. Σήμερα το δάπεδο είναι πλακόστρωτο, αλλά αρχικά ήταν ένας κήπος με δένδρα και άνθη διαφόρων ειδών: λεμονιές, πορτοκαλιές, γιασεμί της Αλεξάνδρειας, μουριές κ.λπ.
Από αυτό το μέρος μπορεί να παρατηρηθεί η εξωτερική δομή της αψίδας της εκκλησίας δε Σάντα Μαρία λα Ρεάλ και η αρχή του κωδωνοστασίου του ναού.
Τη φροντίδα των κήπων είχαν πολλοί κηπουροί, αν και στη φροντίδα τους συμμετείχαν και οι ίδιοι οι βασιλείς, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο ως ψυχαγωγία. Για το πότισμα των κήπων δημιουργήθηκε ένα περίπλοκο σύστημα άρδευσης, που χρησιμοποιούσε σωλήνες μολύβδου, κατασκευασμένους το 1409 από τον Χουάν Δ'Εσπέρνου και αργότερα το 1414 από τον Τζον Νέλμπορτ του Μπρίστολ. Καθώς ο χειμώνας ήταν κρύος, τα δέντρα προστατεύοντο από τέντες, που ήταν προσαρτημένες στους τοίχους, με τον τρόπο των θερμοκηπίων.
Σάλα δε λας εξκαβαθιόνες
Το δωμάτιο των ανασκαφών ήταν ο χώρος για το παλαιό σώμα φρουράς του παλατιού. Ήταν ένα θολωτό δωμάτιο, του οποίου η λειτουργία είναι άγνωστη και βέθηκε γεμάτο με υλικά από το Παλαιό Παλάτι.
Σάλα δε λος Άρκος
Το Δωμάτιο των Αψίδων, επίσης γνωστό ως σπήλαιο της Νυχτερίδας για τη σχεδόν απόλυτη απουσία του φωτός, είναι ένα μεγάλο δωμάτιο, του οποίου η μόνη λειτουργία είναι να υποστηρίξει το βάρος του κήπου της Βασίλισσας που βρίσκεται στην κορυφή του. Η οροφή συγκρατείται από μεγάλες οξυκόρυφες αψίδες.
Κουέρπο Πρινθίπαλ ή Γκραν Τόρε
Το Κύριο σώμα ή ο Μεγάλος Πύργος είναι το κύριο σώμα του Κάστρου. Στον πρώτο όροφο βρίσκονται τα διαμερίσματα του βασιλιά και της βασίλισσας, στον δεύτερο όροφο βρίσκεται η Αίθουσα Εκθέσεων, με την έκθεση "Ολίτε, θρόνος ενός βασιλείου". Συνεχίζοντας τη σπειροειδή σκάλα, από συνολικά 133 σκαλοπάτια, φτάνουμε στον Πύργο της Τιμής.
Τόρε δελ Ομενάχε
Ο Πύργος της Τιμής, γνωστός και ως Τόρε δε λα Βιτ (το vis στα Γαλλικά σημαίνει κοχλίας και ο πύργος ονομάστηκε έτσι για τη σπειροειδή σκάλα του) έχει 40 μ. ύψος. Είναι ο υψηλότερος πύργος τού παλατιού και το μόνο στρατιωτικό στοιχείο, που μπορεί να βρεθεί στο παλάτι. Έχει ορθογώνια βάση και στις γωνίες βρίσκονται τέσσερις μικροί κυκλικοί πυργίσκοι, που δίνουν μία ελαφρότητα στους -από ορθογώνιους λίθους- συμπαγείς τοίχους. Στον κεντρικό όροφο, εκτός από τα κύρια δωμάτια του βασιλιά και της βασίλισσας, υπάρχουν μερικά δευτερεύοντα δωμάτια, που θα χρησιμοποιούσαν οι κυρίες των τιμών και η υπηρεσία τον βασιλιά.
Σάλα δε λα Ρέινα
Η Αίθουσα της Βασίλισσας, είναι τα ιδιωτικά δωμάτια της βασίλισσας, που διαθέτουν καπνοδόχους και πέτρινα παγκάκια στα πλάι των παραθύρων. Ήταν διακοσμημένο με ξύλινη επένδυση, ταπισερί, πίνακες ζωγραφικής και γύψινα Μαυριτανικής τεχνοτροπίας. Το δάπεδο ήταν πλακόστρωτα με εφυαλωμένες πλάκες, ενώ η οροφή με ξύλινη επένδυση με χρυσά σχέδια. Τα παράθυρα είχαν υαλογραφήματα. Δίπλα ήταν ένα μικρό δωμάτιο, γνωστό ως τουαλέτα της βασίλισσας. Τα δάπεδα ήταν καλυμμένα με τάπητες.
Σάλα δελ Ρέι
Η Αίθουσα του Βασιλιά είναι ένα μεγάλο δωμάτιο, που χρησίμευε κυρίως για δεξιώσεις. Επίσης έχει ένα άλλο μικρό δωμάτιο, που χρησιμοποιόταν ως χώρος ανάπαυσης του μονάρχη. Η αίθουσα έχει πέτρινη καμινάδα και μεγάλα γοτθικά παράθυρα με παγκάκια στο πλάι.
Κάμαρα δε λος Γιέσος ή Σάλα Μουδέχαρ
(Δωμάτιο γύψινων ή δωμάτιο Mudéjar). Αυτός είναι ο μόνος χώρος, που διατηρεί την αρχική γύψινη διακόσμηση. Υπάρχουν δέκα πλαίσια κατασκευασμένα από γύψο από Μαυριτανούς τεχνίτες, που αντιπροσωπεύουν εραλδικές ασπίδες, αστέρια, τόξα, ισλαμικά γεωμετρικά σχέδια και φυτική διακόσμηση. Ένα μοτίβο που εμφανίζεται συχνά, είναι τα φύλλα καστανιάς από το έμβλημα του Κάρολου Γ΄. Το δωμάτιο είναι συνήθως κλειστό για το κοινό, ανοιχτό μόνο κατόπιν συνεννόησης, για να αποφευχθεί η καταστροφή των γύψινων, που είναι σε πολύ κακή κατάσταση. Τα πλαίσια, από αριστερά προς τα δεξιά, φαίνονται παρακάτω:
Γκαλερία δελ Ρέι ή Γαλερία Δοράδα
(Η Στοά του Βασιλιά ή Χρυσή Στοά), είναι μία στοά δίπλα στην Αίθουσα του Βασιλιά, που βλέπει στο αίθριο, το γνωστό ως πάτιο δε λας Μορέρας (με τις Μουριές). Αποτελείται από μία πτέρυγα με γοτθικά, λεπτοεπεξεργασμένα τόξα. Πρόκειται για δύο σειρές γοτθικών τόξων, η μία επάνω στην άλλη, με χαμηλότερη την επάνω σειρά. Χωρίζεται σε τρία κατακόρυφα τμήματα διαχωρισμένα με κίονες: τα δύο ακραία σχηματίζονται από πέντε τόξα, ενώ το κεντρικό από τέσσερα.
Γκαλερία δε λα Ρέινα
δεξιά|μικρογραφία| Η Στοά της Βασίλισσας
Η Στοά της Βασίλισσας βρίσκεται δίπλα στην αίθουσα της Βασίλισσας. Είναι γύρω από έναν μικρό κήπο, για την αποκλειστική χρήση της βασίλισσας. Αυτός βρίσκεται μέσα στην τυπολογία των κρεμαστών κήπων, δεδομένου ότι βρίσκεται σε ύψος αρκετών μέτρων. Για την κατασκευή αυτού του κήπου έπρεπε να κτιστεί από κάτω ένα δωμάτιο, γνωστό ως Σάλα δε λος Άρκος (των Αψίδων) για να υποστηρίζει και τη στοά. Η στοά ξανακτίστηκε εξ ολοκλήρου με τον τρόπο μοναστηριακής αυλής (cloister) και σχηματίζεται από υψηλά γοτθικά, λεπτοδουλεμένα τόξα με μικρά στολίδια στην κορυφή. Ο κήπος είναι ένα από τα μέρη που προστατεύονται από τον άνεμο, οπότε είναι το ιδανικό μέρος για να φτιαχτεί ο κήπος της βασίλισσας.
Τόρε δε λα Αταλάγια, δελ Βιγία ή δε λα Χογιόσα Γουάρδα
αριστερά|μικρογραφία|Ο Τόρε δε λα Αταλάγια (Πύργος του Σκοπού/Παρατηρητή).
Ονομάστηκε έτσι, επειδή ήταν μία θέση σκοπού, για να παρατηρεί αυτός οποιοδήποτε συμβάν που μπορεί να γίνει στην περιοχή. Είναι ένας τετράγωνος πύργος με μία στρογγυλή προεξοχή. Στον πύργο βρισκόταν ο σκοπός. Ο πύργος είναι τόσο μικρός, που υπάρχει χώρος μόνο για έναν άνδρα. Δίπλα στον πύργο βρίσκεται ένας άλλος μικρότερος κυλινδρικός. Σε αυτόν τον πύργο βρίσκεται ένα παράθυρο, του οποίου το υπέρθυρο έχει αυθεντική γοτθική λεπτοδουλειά και αντιπροσωπεύει τον αιώνιο δεσμό, ένα από τα σύμβολα του Καρόλου Γ΄ του Ευγενούς.
Το όνομα ο πύργος το έλαβε λόγω της τετραγωνικής του δομής, που υψώνεται σε τρία μπαλκόνια, το καθένα με θέα σε ένα σημείο του ορίζοντα. Από αυτά τα μπαλκόνια οι βασιλείς μπορούσαν να παρακολουθούν τις παραστάσεις που πραγματοποιούντο στους πρόποδες του κάστρου. Δίπλα στον πύργο υπάρχει ένας μικρός πύργος με τετραγωνική βάση και υψηλότερος.
Τόρε δε λος κουάρτο βιέντος ή δε λας Τρες Γκράνδες Φινέστρας
Ο πύργος των τεσσάρων ανέμων ή ο πύργος των τριών μεγάλων παραθύρων ονομάστηκε έτσι λόγω της τετραγωνικής του δομής, που εκτείνεται σε τρία μπαλκόνια, το καθένα με θέα σε ένα σημείο του ορίζοντα. Από αυτά τα μπαλκόνια οι βασιλείς μπορούσαν να παρακολουθήσουν τις παραστάσεις που πραγματοποιούντο στους πρόποδες του κάστρου. Δίπλα στον πύργο υπάρχει ένας μικρός πύργος με τετραγωνική βάση και υψηλότερος. Και οι δύο πύργοι που βρίσκονται πολύ κοντά ο ένας στον άλλο, βρίσκονται στην πιο απομακρυσμένη περιοχή του κάστρου, στη νότια πλευρά του. Σε αυτό το μέρος υπήρχε ένας κήπος, ο Χαρδίν δελ Θεναδόρ (Κήπος της Κληματαριάς), που είχε ένα μικρό αναβρυτήριο. Σήμερα δεν υπάρχουν αυτά.
Τόρε δε Αλχίβε
Ο Πύργος της δεξαμενής έχει μοναδικό σκοπό να αποθηκεύει νερό από τον κοντινό ποταμό Θιδάκος, για να τροφοδοτήσει το παλάτι. Κοίλος στο εσωτερικό, παρείχε νερό στο παλάτι και τους βασιλικούς κήπους. Η διανομή πραγματοποιείτο μέσω σωλήνων μολύβδου, που ήταν ενσωματωμένοι στους τοίχους του παλατιού. Οι υδάτινοι κήποι κατασκευάστηκαν από χάλκινες λεκάνες. Αυτό το σύνθετο σύστημα άρδευσης φτιάχττηκε από τον Χουάν Δ'Εσπέρνου. Στους πρόποδες αυτού του πύργου βρισκόταν μία βαθιά τάφρος, η λεοντοειδής, που ονομάστηκε έτσι, επειδή ήταν το μέρος με τα επικίνδυνα θηρία του βασιλιά.
Τόρε δε λας Τρες Κορόνας ή Οτσαβάδα
δεξιά|μικρογραφία|Η πίσω πλευρά του Τόρε δε λας Τρες Κορόνας. (Ο πύργος των τριών στεμμάτων ή οκταγωνικός πύργος), Έτσι ονομάστηκε για το περίεργο οκταγωνικό σχήμα του, με τρεις ορόφους. Η κορυφή του θα μπορούσε να χρησιμοποιόταν για την εκτροφή περιστεριών.
Από αυτό το μέρος μπορείτε να δείτε το πόθο δε ιέλο (pozo de hielo, πηγάδι του πάγου). Το πηγάδι έχει σκαφθεί σε 8 μέτρα βάθος, στο δάπεδο. Ένα κάλυμμα με ωοειδές σχήμα προστάτευε τον πάγο κατά το υπόλοιπο έτος. Αυτό το πηγάδι κατασκευάστηκε τον 17ο αι., δηλ. προστέθηκε μετά την κατασκευή του κάστρου. Η τεχνική συντήρησης του πάγου ήταν πολύ γνωστή: έφτιαχναν στρώματα πάγου διαχωρισμένα με στρώματα αχύρου. Δεδομένου ότι το πηγάδι βρισκόταν σε κρύο μέρος, ο πάγος μπορούσε να διατηρηθεί μέχρι το τέλος του καλοκαιριού. Ο πάγος χρησιμοποιόταν συχνά τόσο για μαγειρικούς, όσο και για φαρμακευτικούς σκοπούς.
Kαπίγια δε Σαν Χόρχε
(Παρεκκλήσιο του Αγίου Γεωργίου) Από τον Πύργο των Τριών Στεμμάτων, μπορείτε να δείτε ερείπια του παρεκκλησίου του Αγίου Γεωργίου. Εδώ ήταν το ιδιωτικό παρεκκλήσιο των βασιλέων. Κτισμένο στα τέλη του 14ου αι., το ξεκίνησε η βασίλισσα Ελεονόρα της Καστίλης. Από αυτό το ορθογώνιο κτίριο παραμένουν μόνο οι εξωτερικοί τοίχοι. Στην κορυφή του παρεκκλησίου υψωνόταν ένας δεύτερος όροφος για τη διαμονή της βασίλισσας, αλλά η κακή ποιότητα της λιθοδομής της τοιχοποιίας είχε ως αποτέλεσμα να μην έχει διασωθεί. Κάτω από το παρεκκλήσιο υπάρχει ένας θολωτός χώρος, που είναι ένα παλαιό κελάρι κρασιού. Αυτό σκεπάζεται από έναν κυλινδρικό θόλο και έχει κόγχες στους τοίχους.
Πάτιο δε λα Μορέρα
(Αυλή της Μωρέας) είναι ένας τετραγωνικός χώρος, στο κέντρο του οποίου βρίσκεται μία λευκή μουριά, η οποία -σύμφωνα με μία παράδοση- φυτεύτηκε από τον ίδιο τον Βασιλιά Κάρολο Γ΄. Λόγω της ηλικίας της, ανακηρύχθηκε Φυσικό Μνημείο της Ναβάρρας.
Πάτιο δε λα Παχαρέρα
(Το αίθριο των πτηνών) διατηρούσε χώρο για πουλιά, που κατοικούσαν στο κάστρο. Βρίσκεται σε μία εσωτερική αυλή, της οποίας η ακάλυπτη κορυφή έκλεινε από ένα δίχτυ, που τα εμπόδιζε να διαφύγουν. Από την Γκαλερία δελ Ρέυ μπορεί να παρατηρηθεί πλήρως αυτή η αυλή. Αξιοθέατα εδώ είναι ένας χώρος κτισμένος με γύψο, που χρησίμευσε ως τόπος φωλιάσματος για πουλιά και διατηρήθηκε σε αρκετά καλή κατάσταση.
Η καθημερινή ζωή
Μεταξύ των εορτασμών θα πρέπει να υπενθυμίσουμε τις κονταρομαχίες ή τουρνουά, που πραγματοποιήθηκαν το 1439 κατά τη διάρκεια των γαμήλιων εορτασμών του Καρόλου πρίγκιπα της Βιάνα και της γερμανίδας πριγκίπισσας Αγνής της Κλέβης.
Η βασκική πελότα (τένις στον τοίχο) ήταν ένα σημαντικό γεγονός στη ζωή αυτού του παλατιού, οπότε εκεί υπάρχει ένας διάδρομος για το άθλημα αυτό και ένα σύνολο ρακετών. Ένα έγγραφο του 1408 αναφέρεται σε εργασίες επισκευής στη στέγη ενός φρόντον (γηπέδου πελότας), την εποχή του βασιλιά Καρόλου Γ΄ του Ευγενούς.
Επίσης σε αυτό το παλάτι πραγματοποιήθηκε ο γάμος του Ιωάννη Α΄ κόμη της Φουά και της Ιωάννας, διαδόχου της Ναβάρρας.
Στα τέλη του 19ου αι. πέρασε από το κάστρο ο ποιητής Γουστάβο-Αδόλφο Μπεκέρ και στη θέα του ερειπωμένου κάστρου έγραψε το έργο Το Βασιλικό Κάστρο της Ολίτε (Σημειώσεις ενός ταξιδιού στη Ναβάρρα). Στην περιοδεία του, ο Μπεκέρ δίνει μία ρομαντική και νοσταλγική άποψη του κάστρου, με τα γυμνά του δωμάτια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασίλειο της Ναβάρρας Κατηγορία:Ανάκτορα στην Ισπανία
Μαρκ Τάτσερ
Ο Μαρκ Τάτσερ (Mark Tacher, γεννημένος ως Μαρκ Τάτσερ Φέινγκολντ Mark Tacher Feingold, 15 Σεπτεμβρίου 1977 -) είναι Μεξικανός ηθοποιός, μουσικός, τραγουδιστής, κιθαρίστας και τηλεπαρουσιαστής.
Φιλμογραφία
Τηλενουβέλες
Τηλεόραση
Ταινίες
Θέατρο
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Μεξικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Μεξικανοί τηλεπαρουσιαστές Κατηγορία:Μεξικανοί παρουσιαστές Κατηγορία:Μεξικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Μεξικανοί μουσικοί
Μουσείο DDR
Το μουσείο DDR ή μουσείο της Λαοκρατικής Δημοκρατία της Γερμανίας (Γερμανικά: DDR Museum) είναι ένα διαδραστικό μουσείο στο κέντρο του Βερολίνου. Το μουσείο βρίσκεται στο πρώην κυβερνητικό διαμέρισμα της Ανατολικής Γερμανίας, δεξιά του ποταμού Σπρέε και απέναντι του καθεδρικού ναού του Βερολίνου. Το μουσείο έρχεται εντέκατο στη λίστα των μουσείων του Βερολίνου κατά επισκεψιμότητα.
Η έκθεση του μουσείου δείχνει την καθημερινή ζωή στην Ανατολική Γερμανία (γνωστή στα γερμανικά ως Deutsche Demokratische Republik ή DDR) με έναν ευθύ και εμπειρικό τρόπο. Για παράδειγμα, οι επισκέπτες νιώθουν ότι είναι υπό παρακολούθηση εξαιτίας του συστήματος παρακολούθησης ήχου που βρίσκεται στο μουσείο.
Το μουσείο εγκαινιάστηκε στις 15 Ιουλίου του 2006 ως ιδιωτικό. Η ιδιωτική χρηματοδότηση είναι ασυνήθιστη στη Γερμανία, επειδή κανονικά τα γερμανικά μουσεία χρηματοδοτούνται από το κράτος. Το μουσείο γνώρισε κάποιες αντιστάσεις από κρατικά μουσεία, τα οποία θεώρησαν ύποπτο ένα ιδιωτικό μουσείο και ανησύχησαν ότι το μουσείο θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σαν επιχείρημα για την αμφισβήτηση της δησμόσιας χρηματοδότησης των γερμανικών μουσείων γενικότερα.
Το 2008 το μουσείο DDR προτάθηκε για το βραβείο του Ευρωπαϊκόυ Μουσείου της Χρονιάς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία στο Βερολίνο
Τέοντορ Χόις
thumb|Δεξίωση, πιθανώς στο Redoute του Μπαντ Γκόντεσμπεργκ (μέρος κοντά στην Βόννη). Αριστερά ο Γερμανός Πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας Χόις (Heuss), δίπλα του η Βασίλισσα Φρειδερίκη της Ελλάδος. Ο  Τέοντορ Χόις (γερμανική γλώσσα: Theodor Heuss, 31 Ιανουαρίου 1884 – 12 Δεκεμβρίου 1963) ήταν πρόεδρος της Γερμανίας από τo 1949 ως τo 1959.
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στις 31 Ιανουαρίου 1884 στο Brackenheim κοντά στο Χαϊλμπρόν. Σπούδασε ιστορία τέχνης και πολιτικές επιστήμες στο Μόναχο και στο Βερολίνο. Έλαβε το διδακτορικό του το 1905 στο Μόναχο. Το 1908 παντρεύτηκε την Elly Heuss-Knapp (1881-1952), με την οποία απέκτησε ένα γιο. Μετά τις σπουδές του εργάστηκε ως πολιτικός δημοσιογράφος. Από 1912 έως 1918 διετέλεσε αρχισυντάκτης της εφημερίδας Neckarzeitung στο Χαϊλμπρόν. Στο Βερολίνο, εργάστηκε ως συντάκτης για το εβδομαδιαίο ενημερωτικό δελτίο Deutsche Politik ("Γερμανική Πολιτική"). Το 1910 εντάχθηκε στο Λαϊκό Προοδευτικό Κόμμα (Fortschrittliche Volkspartei), στο οποία έχει προσληφθεί μέχρι το 1918. Μεταξύ το 1923 και το 1926 δημοσίευσε το περιοδικό Die Deutsche Nation («Το γερμανικό Έθνος»). Έγινε μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος Γερμανίας (Deutsche Demokratische Partei, DDP), το πολιτικό κληρονόμο του Fortschrittliche Volkspartei, το 1918 και ήταν μέλος του Ράιχσταγκ απο το 1924 - 1928 και το 1930 έως 1933. Το 1933, μαζί με τους συναδέλφους του βουλευτές του DDP, ψήφισε υπέρ της Εξουσιοδοτικού Νόμου (Ermächtigungsgesetz) κατά την προσωπική του στάση, αλλά υποτάσσοντας την πειθαρχία κόμμα, στη χορήγηση δικτατορικών εξουσιών στον Χίτλερ.
Μετά το Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν ο πρώτος Υπουργός Πολιτισμού στο κρατίδιο της Βάδης - Βυτεμβέργης. Το 1946 και 1947 δίδαξε ιστορία στην Στουτγκάρδη. Ως συνιδρυτής του Δημοκρατικού Λαϊκού Κόμματος (Demokratische Volkspartei), το οποίο αποτελεί σήμερα το Ελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα της Γερμανίας στην Βάδης-Βυρτεμβέργη, ήταν μέλος στο κοινοβούλιο του κρατιδίου την περίοδο 1946 - 1949. Το 1948, Ο Χόις πήρε τον τίτλο του επίτιμου καθηγητή στο Technische Hochschule Στουτγάρδης. Τον Δεκέμβριο του 1948 εξελέγη επικεφαλής του νεοσύστατου Ελεύθερου Δημοκρατικό Κόμματος (Freie Demokratische Partei) της Δυτικής Γερμανίας και του Βερολίνου. Το 1948 ήταν μέλος του Κοινοβουλευτικού Συμβουλίου (Parlamentarischer Rat) με σημαντική επιρροή για τη σύνταξη του Grundgesetz, του Συντάγματος της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας.
Μετά την εκλογή του πρώτου γερμανικού Bundestag, εξελέγη πρόεδρος από την Ομοσπονδιακή Συνέλευση (Bundesversammlung) νικώντας τον σοσιαλδημοκράτη ηγέτη Κουρτ Σουμάχερ. Το 1954 επανεξελέγη με την αντιπολίτευση και δεν κατέχει το αξίωμα αυτό μέχρι το Σεπτέμβριο του 1959. Ο ίδιος αρνήθηκε τρίτη θητεία στο αξίωμα, καθώς αυτό θα απαιτούσε την αλλαγή του συντάγματος.
Την Ελλάδα την χαρακτήρισε ως πνευματική του πατρίδα.
Πέθανε στις 12 Δεκεμβρίου 1963.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί πολιτικοί Κατηγορία:Πρόεδροι της Γερμανίας
Πάλη στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 – Ελληνορωμαϊκή ανδρών
Η ελληνορωμαϊκή ανδρών ήταν το μοναδικό αγώνισμα πάλης στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1896 στην Αθήνα. Οι αγώνες διεξήχθησαν στις 10 Απριλίου 1896, εκτός από τη συνέχιση του τελικού που έγινε στις 11 Απριλίου, στο Παναθηναϊκό Στάδιο.
Νικητής αναδείχθηκε ο Καρλ Σούμαν, ο οποίος επικράτησε στον τελικό του Γεώργιου Τσίτα. Αυτό ήταν το τέταρτο χρονικά χρυσό μετάλλιο (τα πρώτα τρία ήρθαν στη γυμναστική) για τον Γερμανό, καθιστώντας τον έτσι ως τον πιο επιτυχημένο αθλητή των Αγώνων.
Σύνοψη αγωνίσματος
thumb|right|150px|Ο [[Στέφανος Χρηστόπουλος|Στ. Χρηστόπουλος]] thumb|right|150px|Ο [[Λάντσεστον Έλιοτ]] thumb|right|150px|Ο [[Μομτσίλο Ταπάβιτσα|Μ. Ταπάβιτσα]]
Δεν υπήρχαν κατηγορίες κιλών για το αγώνισμα, κάτι που σήμαινε πως θα προέκυπτε ένας νικητής ανάμεσα σε συμμετέχοντες όλων των μεγεθών. Οι κανόνες που χρησιμοποιήθηκαν ήταν παρόμοιοι με αυτούς της μοντέρνας ελληνορωμαϊκής πάλης, αν και δεν υπήρχε χρονικό όριο και κάποιες λαβές ποδιών δεν ήταν απαγορευμένες (σε αντίθεση με σήμερα).
Τελικός
Στον τελικό που ξεκίνησε αργά το απόγευμα της Παρασκευής 10 Απριλίου, ο Τσίτας αντιμετώπισε τον Σούμαν. Ο αγώνας διήρκησε 40 λεπτά πριν διακοπεί λόγω σκότους, αφού είχε αρχίσει να δύει ο ήλιος. Στις 09:00 το πρωί της επόμενης ημέρας, οι δύο αντίπαλοι επέστρεψαν στον αγώνα και ο Σούμαν πήρε τη νίκη λίγη ώρα αργότερα.
Πηγές
Ελληνορωμαϊκή ανδρών
BeWelcome
εναλλ.=The logo of BeWelcome Platform|μικρογραφία|The logo of BeWelcome Platform Το BeWelcome (συχνά σε συντομογραφία ως BW) είναι μια υπηρεσία φιλοξενίας που τη διαχειρίζεται μια μη κερδοσκοπική οργάνωση. Η ιστοσελίδα ιδρύθηκε το Φεβρουάριο του 2007. Από τον Αύγουστο του 2015, η οργάνωση έχει πάνω από 80.000 μέλη σε περισσότερες από 150 χώρες του κόσμου που προσφέρουν δωρεάν φιλοξενία και βοήθεια κατά τη διάρκεια των ταξιδιών. Η συμμετοχή είναι ελεύθερη και το λογισμικό πίσω από τη σελίδα, τη λεγόμενη BW-rox πλατφόρμα, είναι ελεύθερου και ανοιχτού λογισμικού.
Οργάνωση
Η χρήση του BeWelcome είναι χωρίς χρέωση και επιτρέπει στον οποιονδήποτε να γνωρίσει ταξιδιώτες από όλο τον κόσμο και να εξασκήσει την ανταλλαγή φιλοξενίας. Για την εγγραφή, είναι απαραίτητο να συμπληρωθεί ένα προφίλ, όπου ευαίσθητες πληροφορίες, όπως διεύθυνση και όνομα, είναι δυνατό να μη φαίνονται σε όλους.
Μετά την εγγραφή, τα μέλη μπορούν να έρθουν σε επαφή με άλλα μέλη ώστε να συναντηθούν, να πάρουν περισσότερες πληροφορίες ή να ζητήσουν διαμονή. Αυτή η φιλοξενία δεν είναι τελείως καθορισμένη για το πώς θα γίνει και οι λεπτομέρειες ορίζονται από τα άτομα που ενδιαφέρονται, με τον όρο ότι παραμένει μη εμπορική. Η αναγκαία επικοινωνία τους, γίνεται μέσω μηνυμάτων, και προστατεύεται έτσι η μυστικότητα της διεύθυνσης email (ηλεκτρονικού ταχυδρομείου). Όταν τα μέλη τελικά γνωριστούν, μπορούν να αφήσουν σχόλιο στην ιστοσελίδα, περιγράφοντας την εμπειρία με τον φιλοξενούμενο ή τον οικοδεσπότη. Αυτό το σύστημα σχολίων, επιτρέπει την ασφαλή και αποτελεσματική ανταλλαγή μεταξύ μελών και τη δημιουργία εμπιστοσύνης. Το σχέδιο υποστηρίζεται από εθελοντές, που δουλεύουν σε ομάδες. Η μη κερδοσκοπική οργάνωση πίσω από το BeWelcome είναι εγγεγραμμένη στη Rennes της Γαλλίας.
Ιστορία
Το BeWelcome είναι το αποτέλεσμα ενός σχεδίου που δημιουργήθηκε τον Οκτώβρη του 2006, από δυσαρεστημένους εθελοντές του δικτύου Hospitality Club που ίδρυσαν την επίσημη μη κερδοσκοπική οργάνωση BeVolunteer που είναι εγγεγραμμένη στη Rennes και ''που διαχειρίζεται την ιστοσελίδα BeWelcome''.
To 2019 to BeWelcome ανακοινώνει την έκδοση της επανασχεδίασης της πλατφόρμας του.
Couchsurfing
Ο Tony Espinoza, o CEO του Couchsurfing, δήλωσε ότι οι πρεσβευτές του Couchsurfing δεν επιτρέπεται να αναφέρουν το BeWelcome στα προφίλ τους ή στη διάρκεια συναντήσεων, επειδή πιστεύει ότι “η χρησιμότητα του BeWelcome είναι αμφίβολη. Ειλικρινά δεν πιστεύω πως βοηθάει τους ταξιδιώτες κάποιος που το προωθεί”.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημη ιστοσελίδα BeWelcome
Κατηγορία:Ιστοσελίδες
Γιώργος Πανουσόπουλος
Ο Γιώργος Πανουσόπουλος είναι Έλληνας κινηματογραφιστής, σκηνοθέτης και σεναριογράφος. Η ταινία του Μανία του 1985 διαγωνίστηκε στο 36ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου και το «Μ' αγαπάς;» στο 46ο Διεθνές Φεστιβάλ της Βενετίας. Σύζυγός του είναι η ηθοποιός Μπέτυ Λιβανού.
Αφιερώματα
Το 2005, το 46ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης έκανε ένα αφιέρωμα στον Πανουσόπουλο, στο πλαίσιο του οποίου προβλήθηκαν οι ταινίες Ταξίδι του μέλιτος, Οι απέναντι, Μανία, Μ' αγαπάς;, Ελεύθερη κατάδυση, Μια μέρα τη νύχτα Τεστοστερόνη, Αβραάμ εγέννησε Ισαάκ, Ισαάκ εγέννησε Ιακώβ, Ιακώβ, εγέννησε..., Ο καφές καθώς και οι τηλεοπτικές παραγωγές Ταφεία, η γιορτή των προγόνων, Millenium 2000, η τελευταία δύση της χιλιετίας και Εισαγωγή στην τελετή έναρξης, Ολυμπιακοί Αγώνες 2004.
Το 2018, αφιέρωμα στον Πανουσόπουλο έκανε και το 24o Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αθήνας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες κινηματογραφιστές Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι
Γιούτο Ναγκατόμο
Ο Γιούτο Ναγκατόμο (ιαπων.: 長友佑都, 12 Σεπτεμβρίου 1986) είναι Ιάπωνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αριστερός πλάγιος αμυντικός για την ΦΚ Τόκιο.
Τσεζένα
Τον Ιούλιο του 2010, ο Ναγκατόμο πήγε στην Ιταλία για λογαριασμό της ΑΣ Τσεζένα στην Σέριε Α ως δανεικός από την ΦΚ Τόκιο.
Ίντερ
Τον Ιανουάριο του 2011, ο Ναγκατόμο εντάχθηκε στην Ίντερ. Στις 6 Φεβρουαρίου 2011 πήρε το νούμερο "55" στη φανέλα. Έπαιξε στην νίκη της ομάδας του με 5-3 επί της Ρόμα. Το πρώτο του γκολ με την Ίντερ το πέτυχε στις 6 Μαρτίου 2011 στο 5-2 εναντίον της Τζένοα. Στις 27 Σεπτεμβρίου 2011 έδωσε ασίστ στον Πιατσίνι στην νίκη της ομάδας του με 3-2 εναντίον της ΤΣΣΚΑ Μόσχας για το ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ.
Γαλατασαράι
Στις 31 Ιανουαρίου, ο Ναγκατόμο εντάχθηκε ως δανεικός στην την Γαλατασαράι. Στις 30 Ιουνίου, η τούρκικη ομάδα απέκτησε τον Ναγκατόμο με μόνιμη μεταγραφή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιάπωνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Ιαπωνίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιαπωνίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ασιατικού Κυπέλλου Εθνών 2011 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ασιατικού Κυπέλλου Εθνών Ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2013 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ασιατικού Κυπέλλου Εθνών 2015 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ασιατικού Κυπέλλου Εθνών 2019 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022 Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Τόκιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τζε 1 Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Τσεζένα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία Κατηγορία:Ιάπωνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ίντερ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γαλατασαράι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Τουρκία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Μαρσέιγ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία
Άνιος
Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία ο Άνιος ήταν σπουδαίος μάντης της Δήλου και γενάρχης ιερατικού γένους.
Ήταν γιος του Απόλλωνα και της Ροιούς (ή της Κρεούσης), κόρης του Σταφύλου και της Χρυσοθέμιδας. Σύμφωνα πάντα με τους αλληγορικούς ελληνικούς μύθους, όταν η Ροιώ κατέστη έγκυος από τον Απόλλωνα, ο πατέρας της Στάφυλος νομίζοντας ότι είχε διακορευτεί από κάποιον τυχαίο, εξοργίστηκε και για να ξεπλύνει την ντροπή του την έκλεισε μέσα σε λάρνακα, την οποία στη συνέχεια έριξε στη θάλασσα. Τελικά η λάρνακα εκβράσθηκε από τα κύματα στην ακτή της Δήλου, όπου η Ροιώ γέννησε τον γιο της Άνιον, τον οποίο και ανέθεσε στον βωμό του Απόλλωνα ευχόμενη: «Εί έστιν εξ εκείνου σώζει αυτόν».
Αργότερα, ο Άνιος νυμφεύτηκε τη Δωρίππη, με την οποία και απέκτησε πολλά παιδιά καθιστάμενος γενάρχης προφητικού γένους των Κυκλάδων. Μεταξύ των παιδιών του αναφέρονται οι τρεις Νύμφες της Δήλου: η Σπερμώ, η Οινώ και η Ελαΐς, καλούμενες και οινοτρόποι ή οινοτρόφοι, ο Άνδρος, που κατέστη επώνυμος ήρωας της Άνδρου, ο Μύκονος, που κατέστη ομοίως επώνυμος ήρωας της Μυκόνου κ.ά..