cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιεβγκένι Μπαρατίνσκι
Βιογραφία
Ο Γιεβγκένι Μπαρατίνσκι κατάγονταν από αριστοκρατική οικογένεια και γεννήθηκε στο πατρικό κτήμα στο κυβερνείο του Ταμπόφ, στην δυτική Ρωσία. Ως νέος, εκπαιδεύτηκε στη στρατιωτική ακαδημία της Αυτοκρατορικής Ρωσίας στην Αγία Πετρούπολη, η οποία προετοίμαζε γιους των ευγενών και ανώτερων αξιωματικών για στρατιωτική θητεία. Το 1816, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη σχολή λόγω κλοπής: με συμμαθητές του και υπό την επιρροή των Ληστών του Σίλερ είχαν συστήσει την «Εταιρεία Εκδικητών» και έκαναν αστείες φάρσες, τελικά με έναν συμμαθητή του έκλεψαν την ταμπακέρα και 500 ρούβλια ενός δασκάλου. Του απαγορεύθηκε επίσης να εργαστεί στη δημόσια διοίκηση. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Το σπίτι του Μπαρατίνσκι στο πατρικό κτήμα Πέρασε τα επόμενα τρία χρόνια στο χωριό της καταγωγής του σε βαθιά συναισθηματική αναταραχή. Το 1819 κατατάχθηκε στο στρατό ως στρατιώτης. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου στην Αγία Πετρούπολη γνώρισε τον Αντόν Ντέλβιγκ, τον Αλεξάντρ Πούσκιν και τον Βίλχελμ Κύχελμπεκερ.
Βάιντας Μπαουμίλα
Παραπομπές
Κατηγορία:Λιθουανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Λιθουανοί ηθοποιοί
Γιεβγκένι Μπαρατίνσκι
Βιογραφία
Σύμφωνα με τον Πιοτρ Βιάζεμσκι,
Έγινε δεκτός στην «Ελεύθερη κοινωνία φίλων της ρωσικής λογοτεχνίας», λογοτεχνική ένωση που διαλύθηκε το 1826 μετά τη συντριβή της εξέγερσης των Δεκεμβριστών, και δημοσίευσε τα πρώτα του ποιήματα. Το 1820 προήχθη σε δεκανέα και πήγε στη Φινλανδία με το σύνταγμά του, όπου το 1825 έγινε αξιωματικός, ανακάλυψε τις ομορφιές των τοπίων της Φινλανδίας και συνέχισε να γράφει. Αυτή ήταν για εκείνον η περίοδος μιας οδυνηρής εξορίας, αλλά η ζωή στη Φινλανδία, μέσα στη σκληρή φύση και μακριά από την κοινωνία, ενίσχυσε τον ρομαντικό χαρακτήρα της ποίησής του. μικρογραφία|Η σύζυγός του Αναστασία, 1826 Το 1826 παραιτήθηκε από τον τσαρικό στρατό, παντρεύτηκε και εγκαταστάθηκε στο κτήμα της συζύγου του Μουράνοβο βόρεια της Μόσχας, όπου αφοσιώθηκε αποκλειστικά στη λογοτεχνία και τη διαχείριση των κτημάτων του. Με τα λυρικά του έργα, ο Μπαρατίνσκι αναδείχθηκε γρήγορα ανάμεσα στους ρομαντικούς ποιητές.
Η οικογενειακή ζωή του Μπαρατίνσκι φαινόταν ευτυχισμένη - είχε υλική ευημερία, ισχυρή θέση στην κοινωνία της Μόσχας και απέκτησε εννέα παιδιά - αλλά μια βαθιά μελαγχολία κυριαρχούσε τον ίδιο και την ποίησή του. Δημοσίευσε πολλά βιβλία με στίχους τα οποία ο Πούσκιν και άλλοι κριτικοί επαίνεσαν ιδιαίτερα, αλλά τα οποία δεν είχαν ιδιαίτερη επιτυχία στο κοινό και δέχθηκαν βίαιη σάτιρα από την πλευρά νεαρών δημοσιογράφων για τον «υπερβολικό ρομαντισμό του Μπαρατίνσκι».
Καθώς περνούσε ο καιρός, η διάθεση του Μπαρατίνσκι εξελίχθηκε από απαισιοδοξία σε απελπισία. Το 1843 πραγματοποίησε ένα μεγάλο ταξίδι στο εξωτερικό, πέρασε τον χειμώνα του 1843-1844 στο Παρίσι, όπου γνώρισε τον Αλφρέ ντε Βινύ, τον Λαμαρτίνο και άλλους ρομαντικούς συγγραφείς και ποιητές. Ένα χρόνο αργότερα, σε ηλικία 44 ετών, πέθανε στη Νάπολη από καρδιακό επεισόδιο.
Ποίηση
μικρογραφία|Γιεβγκένι Μπαρατίνσκι, 1826 Οι πρώτοι ρομαντικοί του στίχοι είναι έντονα προσωπικοί, ονειροπόλοι και έντονο τόνο μυστικής θλίψης. Τα αφηγηματικά του ποιήματά του Έντα (1826), Ο χορός (1828) και Η τσιγγάνα (1831) εκφράζουν συναισθηματικό πάθος και ρομαντισμό. Η Τσιγγάνα, ένα πορτρέτο ερωτικής συμπεριφοράς της υψηλής ρωσικής κοινωνίας, είναι ισάξιο με την ποίηση του φίλου του Πούσκιν όσον αφορά τη λεπτότητα της παρατήρησης και την τρυφερότητα των συναισθημάτων. Η νεκρολογία του Για τον θάνατο του Γκαίτε, τον οποίο θαύμαζε, δημοσιεύτηκε σε περιοδικό της Αγίας Πετρούπολης το 1833 και είναι ένα από τα αριστουργήματά του.
Το ύφος του αργότερα χρησίμευσε ως πηγή για τους Ρώσους Συμβολιστές. Οι σύγχρονοι κριτικοί εκτίμησαν τη σκέψη του περισσότερο από τους συγχρόνους του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι ποιητές Κατηγορία:Ρομαντικοί ποιητές Κατηγορία:Ρώσοι συγγραφείς Κατηγορία:Ρώσοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Ρώσοι ευγενείς
Σιγισμούνδος Γ΄ της Πολωνίας
Ο Σιγισμούνδος Γ΄ Βάσα (γνωστός επίσης ως Σιγισμούνδος Γ' της Πολωνίας, Sigismund, 20 Ιουνίου 1566 - 30 Απριλίου 1632) ήταν βασιλιάς της Πολωνίας, μέγας δούκας της Λιθουανίας, μονάρχης της ενωμένης Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας από το 1587 έως το 1632 και βασιλιάς της Σουηδίας (όπου είναι γνωστός απλά ως Σιγισμούνδος) από το 1592 μέχρι την καθαίρεσή του το 1599. Ήταν γιος του βασιλιά Ιωάννη Γ' της Σουηδίας και της πρώτης συζύγου του, Αικατερίνης Γιαγκελλόνων.
Βιογραφία
Ο Σιγισμούνδος, αφού εκλέχθηκε από την Κοινοπολιτεία της Πολωνίας με το μεγάλο δουκάτο της Λιθουανίας το 1587, κατάφερε να γίνει το 1592 και βασιλιάς της Σουηδίας, επιτυγχάνοντας έτσι να ενώσει τις χώρες αυτές στο πρόσωπό του. Αλλά το 1599 εκτοπίστηκε από τη Συνέλευση της Σουηδίας και το θείο του Κάρολο Θ΄, που έγινε βασιλιάς της Σουηδίας. Δεν έπαυσε να προσπαθεί να ανακτήσει τη χαμένη θέση.
Αφού νίκησε εσωτερικούς εχθρούς, εκμεταλλεύτηκε την Περίοδο των Αναστατώσεων στη Ρωσία και κατέλαβε τη Μόσχα (1610-12) και μετά το Σμολένσκ. Καθώς πολεμούσε τους Οθωμανούς στη Μολδαβία (1617-21) εισέβαλε στη χώρα του ο υιός του Καρόλου Θ΄, ο Γουσταύος Β΄ Αδόλφος αποσπώντας του τη Ρίγα και την Πολωνική Λιβονία. Έτσι η προσπάθειά του για ανάκτηση του Σουηδικού στέμματος τον ζημίωσε εδαφικά και μείωσε το διεθνές κύρος του.
Στην εποχή του η δύναμη της Κοινοπολιτείας Πολωνίας-Λιθουανίας έφτασε στο απόγειό της ως προς το κύρος και την οικονομική της επιρροή. Ο υιός του Βλαδίσλαος Δ΄ ανήγειρε μια στήλη προς τιμήν του. Ταυτόχρονα εκδηλώθηκαν συμπτώματα παρακμής, που θα οδηγήσουν την Κοινοπολιτεία στη διάλυσή της. Λαϊκές ιστορίες τον παρουσιάζουν ως την αιτία της καταστροφής αυτής. Είναι λοιπόν μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα.
Οικογένεια
Με την πρώτη του σύζυγο Άννα των Αψβούργων, κόρη του Καρόλου Β΄ αρχιδούκα της Έσω Αυστρίας, είχε παιδιά:
Με τη δεύτερη σύζυγό του Κωνσταντίνα των Αψβούργων, αδελφή της πρώτης, είχε παιδιά:
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Πολωνίας Κατηγορία:Βασιλείς της Σουηδίας Κατηγορία:Μεγάλοι Δούκες της Λιθουανίας Κατηγορία:Οίκος των Βάσα Κατηγορία:Ενταφιασμοί στον Καθεδρικό Ναό της Κρακοβίας
Ανάλεκτα του Κομφούκιου
right|thumb|250px|Κομφούκιος Τα Ανάλεκτα (κινεζικά: 論語, πινγίν: Lún Yǔ) είναι μία συλλογή ρήσεων και διαλόγων του Κινέζου στοχαστή και φιλοσόφου Κομφούκιου με τους μαθητές του. Συνιστά ένα από τα πλέον αντιπροσωπευτικά γραπτά κείμενα για τη ζωή, τις ιδέες και τη διδασκαλία του, το οποίο άσκησε σημαντική επίδραση στην κινεζική σκέψη. Η καταγραφή του πραγματοποιήθηκε από τους μαθητές του Κομφούκιου, μετά το θάνατο του, και ολοκληρώθηκε πιθανώς κατά την Περίοδο των Μαχομένων Βασιλείων (5ος αιώνας π.Χ. - 221 π.Χ.) της Κίνας. Ο τίτλος του έργου συγκροτείται από τα δύο ιδεογράμματα lun (論) και yu (語), τα οποία σημαίνουν εξετάζω, κρίνω ή συζητώ και ομιλία, λέξη ή γλώσσα αντίστοιχα.
Ιστορική εξέλιξη του έργου
Μετά το θάνατο του Κομφούκιου, οι μαθητές του άρχισαν να καταγράφουν στοιχεία από τις διδασκαλίες του δασκάλου τους, παράδοση που συνεχίστηκε επίσης από τις επόμενες γενιές μαθητών του. Περίπου δύο αιώνες μετά το θάνατό του υπήρχαν δεκάδες κείμενα, τα οποία τελικά συγκεντρώθηκαν και συγκρότησαν, με παραλλαγές, το έργο που είναι σήμερα γνωστό ως τα Ανάλεκτα. Σχετικά με την ιστορική εξέλιξη του περιεχομένου του, έχουν διατυπωθεί πολλές υποθέσεις.
Η παλαιότερη αναφορά στα Ανάλεκτα ως πηγή, χρονολογείται πριν τη δυναστεία Χαν, σε ένα από τα κεφάλαια του Li ji zhu shu, γεγονός που υποδεικνύει πως ένα ομώνυμο κείμενο ήταν ήδη γνωστό την εποχή εκείνη. Ο ιστορικός Σι Μα Τσιέν (Si-ma Quian), στη βιογραφία τού Κομφούκιου, παραθέτει χωρία από τα Ανάλεκτα, χωρίς όμως να μπορεί να επιβεβαιωθεί μέσα από αυτά η ύπαρξη του ίδιου τού έργου. Οι πρώτες πληροφορίες για το έργο, στη μορφή που είναι σήμερα γνωστό, περιέχονται στα Χρονικά της Δυναστείας Χαν (Han Shu) του Παν Κου (Ban Ghu, 32-92 μ.Χ.). Στη βιβλιογραφία του βιβλίου αναφέρονται τρία χειρόγραφα κείμενα, το Κείμενο του Λου (Lu Lun), το Κείμενο του Τσι (Qi Lun) και το Αρχαίο Κείμενο (Gu Lun), αποτελούμενα το καθένα από είκοσι, είκοσι δύο και είκοσι ένα βιβλία αντίστοιχα. Καθώς φαίνεται, οι λόγιοι της εποχής μελετούσαν και ειδικεύονταν σε ένα από τα τρία κείμενα, ωστόσο κατά την ύστερη περίοδο της δυναστείας των Δυτικών Χαν, ο Τσαγκ Γυ (張禹/张禹, Zhang Yu) μελέτησε ταυτόχρονα και συνδύασε τα κείμενα του Λου και του Τσι, επιλέγοντας ορισμένα από τα βιβλία που περιέχονταν σε αυτά. Η μελέτη που ολοκλήρωσε διαμόρφωσε τελικά ένα νέο κείμενο, γνωστό ως Κείμενο του Μαρκήσιου Τσαγκ (Chang He Lun). Τα τρία κείμενα επιμελήθηκε επίσης ο Τσεγκ Συάν (Zheng Xuan, 127-200 μ.X.), διαμορφώνοντας μία ακόμα εκδοχή του Lún Yǔ, βασισμένη κυρίως στο Κείμενο του Λου και επιλεγμένα τμήματα των υπόλοιπων κειμένων. Η τελική εκδοχή του έργου, όπως είναι γνωστό σήμερα, αποτέλεσε τελικά συνδυασμό των κειμένων των Τσεγκ Συάν και Τσαγκ Γυ.
Μεταφράσεις
Τα Ανάλεκτα μεταφράστηκαν για πρώτη φορά σε δυτική γλώσσα, στα τέλη του 16ου αιώνα, όταν ο Ιταλός ιησουίτης Matteo Ricci, με τη βοήθεια πολυάριθμων συνεργατών, μετέφρασε το κείμενο στα λατινικά, εργασία που ωστόσο δεν δημοσιεύτηκε. Ακολούθησε η μετάφραση των Prosper Intercetta (1625-96) και Ignatius da Casta (1599-1666), η οποία εκδόθηκε το 1697 στο Παρίσι από τον μοναχό Philippus Couplet (1624-92) και έφερε τον τίτλο Confucius Sinarum Philosophus. Ο τίτλος Ανάλεκτα (Analects) χρησιμοποιήθηκε, για πρώτη φορά, από τον Σκώτο ιεραπόστολο James Legge (1815-97) στη μετάφραση που δημοσιεύτηκε το 1861 στα πλαίσια μίας δίγλωσσης έκδοσης, και αποτέλεσε το πρότυπο για τις μεταγενέστερες εκδόσεις. Αξιοσημείωτη είναι επίσης η μετάφραση του Arthur David Waley (1889-1996), η οποία χαρακτηρίζεται ως λιγότερο επηρεασμένη από τη νεοκομφουκιανική ερμηνεία του κειμένου.
Ιωάννης Μυστικός
Ο Ιωάννης ο Μυστικός (άκμασε π. 924-946) ήταν αξιωματούχος στη Ρωμανία, που υπηρέτησε ως παραδυναστεύων (κύριος υπουργός) της Αυτοκρατορίας στις αρχές της βασιλείας του Ρωμανού Α΄ Λεκαπηνού. Έγινε ύποπτος, ότι σχεδίαζε για τον θρόνο· εκτοπίστηκε και εστάλη στην εξορία σε μονή. Αργότερα επέστρεψε στην Αυλή και ανέλαβε μία αποστολή για τρία έτη στο εξωτερικό στη δεκαετία του 930 και φαίνεται επανέκτησε την πρότερη, υψηλή θέση του με την άνοδο του Κωνσταντίνου Ζ΄ Μακεδόνων του πορφυρογέννητου, όταν αυτός έγινε μόνος του βασιλιάς το 945. Η τελευταία μνεία του είναι ως επικεφαλής πρεσβείας στον αλ-Ικχσχίντ της Αιγύπτου το 946.
Βιογραφία
Ο Ιωάννης ανήλθε στην Αυλή στον υψηλό βαθμό του πατρικίου και ανθυπάτου στις 19 Απριλίου 924 ή 925 και αναφέρεται ότι αυτό προκάλεσε φθόνο εναντίον του από διάφορους Αυλικούς. Σύμφωνα με τον ιστορικό Στήβεν Ράνσιμαν στις υποθέσεις του Κράτους κυριαρχούσε ο Πατριάρχης Νικόλαος Α΄, του οποίου όμως τώρα η υγεία έφθινε· έτσι στον Ιωάννη δόθηκε μεγαλύτερη αρμοδιότητα. Ο Ρωμανός Α΄ τον εμπιστευόταν και τον τιμούσε, ως τον Οκτώβριο του 925, που κατηγορήθηκε ότι είχε σχέδια για τον θρόνο, στα οποία τον βοηθούσε ο πεθερός του Κοσμάς λογοθέτης του Δρόμου. Ο Αυτοκράτορας στην αρχή δεν πίστεψε τις κατηγορίες, όμως οι αντίπαλοί του συγκέντρωσαν επαρκείς αποδείξεις και ο Ιωάννης αναγκάστηκε να γίνει μοναχός μαζί με τον φίλο του Κωνσταντίνο Βοϊλά, ενώ ο Κοσμάς συνελήφθη και μαστιγώθηκε. Ο αρχιθαλαμηπόλος Θεοφάνης έγινε ο επόμενος παραδυναστεύων.
Η μετέπειτα σταδιοδρομία του Ιωάννη καταγράφεται σε 12 επιστολές, που αντήλλαξε το διάστημα 927/8-945 με τον Νικήτα Μάγιστρο, ανώτερο αξιωματούχο, που είχε όμοια πέσει σε δυσμένεια. Ο Νικήτας σταθερά αποκαλεί τον Ιωάννη "πατρίκιο και μυστικό". Από αυτό καταλαβαίνουμε ότι εισήλθε πάλι στην Αυτοκρατορική υπηρεσία, αφού άφησε τη μονή και συμμετείχε ξανά στη Αυλή ως οικονόμος. Εστάλη από τον Ρωμανό Α΄ για τρία έτη σε αποστολή ως αντιπρόσωπος σε κάποιους βαρβάρους, που δεν προσδιορίζονται και επέστρεψε πίσω το 938-940. Ο Ιωάννης χρησιμοποίησε την ανακτηθείσα θέση του για να υποστηρίξει τον Νικήτα Μάγιστρο και του εξασφάλισε ετήσιο μισθό (ρόγα).
Την πτώση του Ρωμανού Α΄ ακολούθησε η αποκατάσταση του Κωνσταντίνου Ζ΄ (β. 913-959) ως μόνου στην εξουσία τον Ιανουάριο του 945. Ο Ιωάννης φαίνεται ανέκτησε την εξέχουσα θέση και επιρροή στην Αυλή, όπως καταδεικνύει μία επιστολή προς αυτόν από τον Αλέξανδρο επίσκοπο της Νίκαιας, που ζητά την παρέμβαση αυτού για την ανάκλησή του από την εξορία στην Κριμαία. Σύμφωνα με τον ιστορικό Αλ-Μασούντι το 946 ο αλ-Ικχσχίντ ημι-ανεξάρτητος ηγεμόνας της Αιγύπτου και της Συρίας έστειλε πρεσβεία υπό τον Αμπού Ουμάυρ Άντι ιμπν Αχμάντ αλ-Αντάνι ζητώντας ανακωχή και ανταλλαγή αιχμαλώτων. Σε απάντηση στάλθηκε πρεσβεία στην Αίγυπτο με επικεφαλής τον Ιωάννη. Εκεί ο αλ-Μασούντι αποκαλεί τον Ιωάννη ως ανθύπατο, πατρίκιο, μυστικό και μοναχό. Ο Ιωάννης τον συνάντησε στη Δαμασκό λίγο πριν τον θάνατο αυτού το 946. Οι διαπραγματεύσεις συνεχίστηκαν με τον Αμού αλ-Μισκ Καφούρ, που μετέβη στην Παλαιστίνη. Ο Ιωάννης τον ακολούθησε μαζί με τον αλ-Αντάνι και τους πρόσφερε 30.000 χρυσά δηνάρια για την εξαγορά αιχμαλώτων. Ο Καφούρ πήγε στην Αύγυπτο, ενώ ο Ιωάννης και ο αλ-Αντάνι πήραν πλοίο από την Ταρσό και ταξίδευσαν ως την Κωνσταντινούπολη. Τότε έφθασε εκεί πρεσβεία από τον Σαϋφ αλ-Ντάουλα (β. 945-967) κυβερνήτη της βόρειας Συρίας, που περίμενε τη συνέχεια των διαπραγματεύσεων. Η ανταλλαγή έγινε τον Σεπτέμβριο/Οκτώβριο του 946 στον ποταμό Λάμο της Κιλικίας με την παρουσία του Ιωάννη και του μαγίστρου Κοσμά. Με την ευκαιρία αυτή ο ιστορικός αλ-Μασούντι επαινεί τον Ιωάννη για την ευρυμάθειά του και τη γνώση του στους αρχαίους Έλληνες και Ρωμαίους συγγραφείς και φιλοσόφους. Δεν έχουμε μετέπειτα πληροφορίες για αυτόν.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 10ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί Πατρίκιοι Κατηγορία:Βυζαντινοί Ανθύπατοι Κατηγορία:Βυζαντινοί διπλωμάτες Κατηγορία:Παραδυναστεύοντες
Σουκριγιέ Σουλτάνα
Η Σουκριγιέ Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:سوکرای سلطان) (Τούρκικα: Şükriye Sultan, 24 Φεβρουαρίου 1906 - 1 Απριλίου 1972) ήταν κόρη του Ηγεμόνα Γιουσούφ Ιζζεντίν Εφέντι.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 1906 στο Παλάτι Τζαμλιτζά, και ήταν κόρη του Ηγεμόνα Γιουσούφ Ιζζεντίν Εφέντι και της έκτης συζύγου του Λεμάν Χανίμ.
Στις 14 Νοεμβρίου 1923, η Σουκριγιέ παντρεύτηκε τον ξάδελφό της Ηγεμόνα Μεχμέτ Σεραφεντίν, γιο του Ηγεμόνα Σουλεϊμάν Σελίμ, στο Παλάτι Νισάντασι. Κατά την εξορία της αυτοκρατορικής οικογένειας τον Μάρτιο του 1924, η Σουκριγιέ και ο σύζυγός της μετακόμισαν στη Βηρυτό, όπου χώρισαν το 1927.
Μετά το διαζύγιό της, μετακόμισε στο Κάιρο, όπου παντρεύτηκε τον Αχμάντ Αλ-Τζάμπερ Αλ-Σάμπα, δέκατο κυβερνήτη του Κουβέιτ, στις 4 Σεπτεμβρίου 1935. Αφού χώρισαν το 1949, παντρεύτηκε τον Μεχμέτ Σεφίκ Ζιγιά, έναν Αμερικανό πολίτη τουρκοκυπριακής καταγωγής.
Το 1952, η Σουκριγιέ, ο σύζυγός της και η αδερφή της επέστρεψαν στην Κωνσταντινούπολη μετά την ανάκληση του νόμου της εξορίας για τις πριγκίπισσες. Εγκαταστάθηκε στο Παλάτι Τζαμλιτζά.
Πέθανε την 1η Απριλίου 1972 και είναι στο μαυσωλείο του προπαππού της Σουλτάνου Μαχμούτ Β΄ στο Ντιβανγιολού της Κωνσταντινούπολης.
Πηγές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οθωμανοί
Τουγκούρτ
Το Τουγκούρτ (ﺗﻗﺮت or تڤرت, βερβερικές γλώσσες: ⵜⵓⴳⵓⵔⵜ ή «πύλη») είναι πόλη και κοινότητα, πρώην σουλτανάτο και πρωτεύουσα του διαμερίσματος Τουγκούρτ, στην επαρχία Ουάργκλα της Αλγερίας, χτισμένη δίπλα σε μια όαση στη Σαχάρα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2008, η κοινότητα είχε πληθυσμό 39.409 κατοίκων, από 32.940 το 1998, και ετήσιο ρυθμό ανάπτυξης 1,8%. Η αστική περιοχή του Τουγκούρτ περιλαμβάνει τις κοινότητες Νεζλά, Τεμπεσμπέστ και Ζαουιά Ελ Αμπιντία, με συνολικό πληθυσμό 146.108 κατοίκων.
Το Τουγκούρτ είναι γνωστό για τις χουρμαδιές του. Παλαιότερα περιβαλλόταν από μια τάφρο, την οποία οι Γάλλοι γέμισαν.
Ιστορία
Το 1414 ιδρύθηκε το Σουλτανάτο του Τουγκέρτ στη νότια Αλγερία. Το 1854 το σουλτανάτο καταργήθηκε από τις γαλλικές αποικιακές αρχές στην Αλγερία. Το Τουγκούρτ, όπως ονομαζόταν πλέον, έγινε μια από τις αρχικά έξι (1902), και έπειτα τέσσερις (1905) αυτόνομες διοικητικές περιφέρειες των Territoires du Sud (Νότια Εδάφη), η οποία το 1957 για πρώτη φορά ενώθηκε, και στη συνέχεια, αναδιοργανώθηκε σε δύο τακτικούς γαλλικούς νομούς (départements). Το Τουγκέρτ έγινε μέρος του νομού Οασίς (νομαρχιακή έδρα Ουάργκλα).
Γεωγραφία
Το Τουγκούρτ βρίσκεται στη δυτική πλευρά ενός εκτεταμένου συστήματος οάσεων που υποστηρίζει φοινικόδεντρα και άλλες γεωργικές εκμεταλλεύσεις σε μια περιοχή 50 χλμ. από βορρά προς νότο. Άλλες πόλεις γύρω από τις οάσεις είναι το Σιντί Σλιμάν και η Μεγκαρίν στον βορρά, και το Ταμασίν και το Μπαλιντάτ Αμέρ στα νότια. Το σύστημα συνδέεται επίσης με περισσότερες οάσεις πιο βόρεια στην επαρχία Ελ Ουέντ, συμπεριλαμβανομένων των πόλεων Ντζαμάα και Ελ Μ'Γκαΐρ. Πέρα από τις οάσεις, η γη είναι ξηρή και άγονη, με εκτεταμένους αμμόλοφους τόσο στα δυτικά όσο και στα ανατολικά της πόλης.
Κλίμα
Το Τουγκούρτ έχει θερμό ερημικό κλίμα (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν BWh), με μακρά, εξαιρετικά θερμά καλοκαίρια και βραχείς, ζεστούς χειμώνες. Οι μέσες ανώτατες θερμοκρασίες είναι σταθερά πάνω από 40 °C κατά τους μήνες Ιούνιο, Ιούλιο, Αύγουστο και Σεπτέμβριο και φθάνουν το μέγιστο στους περίπου 45 °C τον Ιούλιο. Οι μέσες χαμηλές θερμοκρασίες το καλοκαίρι είναι επίσης πολύ υψηλές, πάνω από 26 ° C και συνήθως πάνω από 29 ° C κατά τον θερμότερο μήνα. Οι μέσες ετήσιες βροχοπτώσεις είναι περίπου 55 χιλιοστά και τα καλοκαίρια είναι ιδιαίτερα ξηρά.
Μεταφορές
Το Τουγκούρτ βρίσκεται στη συμβολή των οδών N3 και N16, 161 χλμ. βορειοανατολικά της πρωτεύουσας της επαρχίας, Ουάργκλα. Συνδέεται σιδηροδρομικά με τη Μπίσκρα και εξυπηρετείται από το αεροδρόμιο Σιντί Μαντί.
Ο αυτοκινητόδρομος Ν3 συνδέει την πόλη με το Μεγκαρίν, το Σιντί Σλιμάν και τη Μπίσκρα στα βόρεια και με τις πόλεις Χάσι Μεσαούντ και Ιλιζί στα νότια. Ο αυτοκινητόδρομος N16 συνδέει την πόλη με το Ταϊμπέτ και το Ελ Ουέντ στα ανατολικά. Μία άλλη οδός, η Route Messaad Tougourt, συνδέει την πόλη με το Μεσαάντ και τη Ντζέλφα στα βορειοδυτικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αλγερίας
Γιόχαν Καρλ Φούλροτ
thumb|Αναμνηστική πινακίδα του 1926 για την ανακάλυψη που έκανε ο Φούλροτ στο Ράμπενστάιν του Νεάντερταλ
Ο Γιόχαν Κάρλ Φούλροτ (γερμ. Johann Carl Fuhlrott) (* 31 Δεκεμβρίου 1803 στο Λάινεφέλντε; † 17 Οκτωβρίου 1877 στο Έλμπερφελντ, σήμερα συνοικία του Βούπερταλ) ήταν Γερμανός φυσιοδίφης.
Βιογραφία
Έμεινε ορφανός σε παιδική ηλικία 10 ετών, όταν ο πατέρας του, Γιοχάνες Φίλιππ Φούλροτ, ταβερνιάρης στο επάγγελμα, και η μητέρα του Μαρία Μαγκνταλένα Φούλροτ, το γένος Νούσμπάουμ πέθαναν. Την ανατροφή του ανέλαβε ο θείος του και κληρικός της καθολικής εκκλησίας, Κάρλ Μπέρναρντ Φούλροτ († 1839) στο Σόιλινγκεν. Νυμφεύτηκε το 1835 την Γιοζέφα Αμάλια Κέλλνερ (1812-1850), με την οποία απέκτησε έξι παιδιά.
Ο Φούλροτ ξεκίνησε τις σπουδές του το 1824. Αρχικά παρακολούθησε μαθήματα θεολογίας για να συνεχίσει με μαθήματα θετικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Βόννης. Ιδιαίτερα παρακολούθησε Παλαιοντολογία και Ζωολογία με τον καθηγητή Γκέοργκ Άουγκουστ Γκόλντφους, Ορυκτολογία με τον καθηγητή Γιόχαν Γιάκοπ Νέγγερατ και Βοτανική με τον Κρίστιαν Γκόττφριντ Νέες φον Έζενμπεκ. Τελείωσε τις σπουδές του στο πανεπιστήμιο του Μύνστερ λαμβάνοντας κρατικό δίπλωμα. Το 1835 έκανε διδακτορικό στο πανεπιστήμιο του Τύμπιγκεν και έλαβε τον διδακτορικό τίτλο του Dr. phil..
Μετά τις σπουδές του άρχισε να εργάζεται ως καθηγητής Γυμνασίου στο Χάιλιγκενστάτ και από το 1830 και μετά ήταν καθηγητής στο Ρεάλσούλε στο Έλμπερφελντ. Το 1835 κατέλαβε την έδρα του καθηγητή Φυσικής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Τύμπιγκεν. Επίσης, ήταν Καθηγητής και αναπληρωτής Διευθυντής στο Όμπερρεάλσούλε στο Έλμπερφελντ, που σήμερα προς τιμή του φέρει το όνομά του, αφού το 1986 ονομάστηκε Κάρλ-Φούλροτ-Γκυμνάζιουμ.
Μια συγκλονιστική ανακάλυψη
Ο Φούλροτ το 1856 εξέταζε έναν σωρό οστών που ανακαλύφθηκαν στην τοποθεσία Νεάντερταλ κοντά στο Ντύσελντορφ. Ο ιδιοκτήτης ενός λατομείου είχε βρει τα οστά και τα παρέδωσε στον Φούλροτ, ο οποίος περιέγραψε τα ιδιόμορφα χαρακτηριστικά τους. Το κρανίο, π.χ., είχε χοντρά εξογκώματα στα υπερόφρια τόξα, ενώ και τα άλλα οστά είχαν χοντρές ραβδώσεις, ένδειξη ότι στήριζαν ισχυρούς μύες. Ο Φούλροτ αμέσως εξέφρασε την άποψη ότι τα οστά αυτά ανήκαν σε απολιθωμένο σκελετό προϊστορικού ανθρώπου. Την εποχή εκείνη η θεωρία της εξέλιξης ήταν ακόμα άγνωστη, αφού ο Δαρβίνος δημοσίευσε το σύγγραμμά του περί της καταγωγής των ειδών δύο χρόνια αργότερα. Έτσι, το 1857, όταν πρωτοπαρουσίασε το πόρισμά του, οι συνάδελφοι του Φούλροτ δεν το αποδέχτηκαν και τον κορόιδεψαν για την άποψή του αυτή, τόσο που ο Φούλροτ εκφράστηκε με μεγάλη απογοήτευση για την στάση τους αυτή. Κατοπινές αναλύσεις, όμως, οστών του ίδιου τύπου επαλήθευσαν την άποψή του και ο προϊστορικός αυτός άνθρωπος ονομάστηκε σύμφωνα με τον τόπο της ανακάλυψής του ως άνθρωπος του Νεάντερταλ, ενώ ο Φούλροτ καθιερώθηκε ως πρωτοπόρος της παλαιοανθρωπολογίας. thumb|left|Ανδριάντας του Φούλροτ στον τόπο της γεννήσεώς του.
Εργογραφία
Ένα από τα κυριότερα έργα του είναι το Der fossile Mensch aus dem Neandertal … (1865).
Τιμητικές διακρίσεις
Προς τιμήν του, πολλά σχολεία και μουσεία έχουν πάρει το όνομά του:
Στην πόλη που γεννήθηκε υπάρχει μνημείο, που βρίσκεται στον ομώνυμο δρόμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ανθρωπολόγοι
Ήρωας της Ρωσικής Ομοσπονδίας
Ο Ήρωας της Ρωσικής Ομοσπονδίας (ρωσικά: Герой Российской Федерации) είναι το υψηλότερο βραβείο της Ρωσικής Ομοσπονδίας και απονέμεται για εξαιρετικά επιτεύγματα.
Ιστορία
Το βραβείο δημιουργήθηκε ως απόγονος του βραβείου "Ήρωας της Σοβιετικής Ένωσης" στις 20 Μαρτίου 1992, και τέθηκε σε ισχύ την ίδια μέρα με απόφαση του Ανωτάτου Σοβιέτ της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Η πρώτη απονομή ήταν στον αστροναύτη Σεργκέι Κρικάλεφ, για τη μεγαλύτερη παραμονή στο διάστημα με το διαστημικό σταθμό "Μιρ". Ανάμεσα στους βραβευμένους είναι οι αστροναύτες Γκενάντι Παντάλκα και Βαλέρι Πολιάκοφ, οι στρατηγοί Βλαντιμίρ Σαμάνοφ, Γκενάντι Τρόσεφ, Βίκτορ Γκερμανόβιτς, Σεργκέι Σσοϊγκού, οι αθλητές Λιουμπόφ Γιεγκόροβα, Αλεξάντερ Καρέλιν, Λαρίσα Λαζούτινα και οι πολιτικοί Αχμάντ Καντίροφ και Ραμζάν Καντίροφ.
Πολλές απονομές του βραβείου αφορούν βετεράνους του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου που για τον ένα ή τον άλλο λόγο δεν έλαβαν αντίστοιχο βραβείο νωρίτερα, ανάμεσα τους και μια γυναίκα πιλότος, η Λίντια Σουλάκινα. Τα περισσότερα όμως βραβεία απονεμήθηκαν σε στρατιώτες που συμμετείχαν στους πολέμους της Τσετσενίας. Επιπλέον, οι Ρώσοι κοσμοναύτες λαμβάνουν το βραβείο με την πρώτη πτήση τους στο διάστημα.
Είναι αξιοσημείωτο ότι τέσσερις Ήρωες της Ρωσικής Ομοσπονδίας ήταν και Ήρωες της Σοβιετικής Ένωσης: ο Σεργκέι Κριβάλεφ, ο Βαλέρι Πολιάκοφ, ο Νικολάι Μαϊντάνοφ και ο Αρτούρ Τσιλινγκάροφ. Επίσης ο σχεδιαστής όπλων, Μιχαήλ Καλάσνικοφ, εκτός από "Ήρωας της Ρωσικής Ομοσπονδίας" είναι και "Ήρωας της Σοσιαλιστικής Εργασίας". Υπήρχαν φορές, όμως, που οι βραβευμένοι αρνήθηκαν να παραλάβουν το βραβείο. Ένας από αυτούς ήταν ο Λεβ Ρόχλιν, ο οποίος συμμετείχε στον πόλεμο της Τσετσενίας, λέγοντας ότι δεν έχει δικαίωμα να παίρνει βραβείο για στρατιωτικές επιχειρήσεις στα πάτρια εδάφη.
Στατιστικές απονομών σε στρατιωτικούς
Κατηγορία:Ρωσικές τιμητικές διακρίσεις
Η φτωχή Λίζα
Η φτωχή Λίζα (ρωσικά: Бедная Лиза ) είναι διήγημα του Ρώσου συγγραφέα Νικολάι Καραμζίν που γράφτηκε και δημοσιεύτηκε  το 1792.
Είναι ένα από τα πιο γνωστά διηγήματα του Καραμζίν στη Ρωσία. Αναφέρεται στην ιστορία δύο εραστών που ανήκουν σε διαφορετικές κοινωνικές τάξεις, ο νεαρός είναι ευγενής και η κοπέλα φτωχή αγρότισσα. Το διήγημα έκανε δημοφιλή τα συναισθηματικά διηγήματα στη Ρωσία του 19ου αιώνα.
Υπόθεση
Η Λίζα είναι μια φτωχή δουλοπάροικος που ζει με την ηλικιωμένη, άρρωστη μητέρα της σε ένα χωριό έξω από τη Μόσχα. Ο πατέρας της πέθανε, αφήνοντας τη Λίζα προστάτη της οικογένειας σε ηλικία 15 ετών. Ένας από τους τρόπους της Λίζας να κερδίσει χρήματα είναι να πουλά λουλούδια στη Μόσχα.
Δύο χρόνια αργότερα, καθώς η Λίζα πουλάει τα λουλούδια της, γνωρίζει έναν όμορφο, πλούσιο άνδρα, τον νεαρό ευγενή Έραστ. Κουρασμένος από τη θυελλώδη κοσμική ζωή, ο Έραστ ερωτεύεται το αθώο κορίτσι και αρχίζουν να περνούν πολλές νύχτες μαζί, δίπλα στη λίμνη της μονής Σίμονοφ. Της λέει ότι για χάρη της μπορεί να εγκαταλείψει τα πάντα και να ζήσουν μαζί σε ένα ειδυλλιακό αγροτικό περιβάλλον. Αυτό που η Λίζα δεν γνωρίζει είναι ότι ο Έραστ, παρά την καλή καρδιά του, είναι αδύναμος, ευμετάβλητος και άστατος. Ο Έραστ αρχικά θέλει να έχει μια αγνή αγάπη με τη Λίζα, αλλά η επιθυμία του γι' αυτήν μεγαλώνει μέρα με τη μέρα.
Ένα καλοκαιρινό βράδυ, η Λίζα έρχεται στον Έραστ δακρυσμένη, καθώς η μητέρα της θέλει να την παντρέψει με έναν ευκατάστατο άντρα που αυτή δεν αγαπά. Του λέει ότι δεν μπορεί να αγαπήσει παρά μόνο αυτόν, και μέσα στη θύελλα της στιγμής, ολοκληρώνουν τη σχέση τους. Ο Έραστ υπόσχεται ότι θα την παντρευτεί, αλλά στην πραγματικότητα, έχει χάσει πια το ενδιαφέρον του για εκείνη.
Το φθινόπωρο, ο Έραστ της λέει ότι θα πάει στον πόλεμο και την αφήνει. Δύο μήνες αργότερα, όταν η Λίζα έρχεται στην πόλη, ανακαλύπτει την αλήθεια: στο στρατό, έχασε όλα του τα χρήματα σε χαρτοπαίγνια και παντρεύτηκε μια πλούσια χήρα για να γλιτώσει από το χρέος του. Της δίνει εκατό ρούβλια και της λέει να τον ξεχάσει. Στη θλίψη της, η Λίζα πνίγεται στη λίμνη  του κήπου του μοναστηριού όπου εκείνη και ο Έραστ είχαν περάσει τόσα βράδια μαζί.
Καλλιτεχνική πρωτοτυπία
μικρογραφία|250x250εσ|Το [[μοναστήρι Σίμονοφ]]
Υποδοχή και σάτιρα
Ο Νικολάι Καραμζίν ήταν μια σημαντική προσωπικότητα της ρωσικής λογοτεχνίας και με το διήγημα αυτό εισήγαγε τον συναισθηματισμό στο ρωσικό κοινό. Στην εποχή του η ιστορία αγαπήθηκε πολύ, με πολλούς να κάνουν προσκύνημα στη λίμνη όπου πνίγηκε η Λίζα. Καθώς περνούσε ο καιρός, ωστόσο, έγινε αντικείμενο σάτιρας, με συγγραφείς να χρησιμοποιούν το όνομα Λίζα για κοπέλες που εξαπατήθηκαν, όπως ο Πούσκιν στη Ντάμα πίκα και Η δεσποινίς χωριατοπούλα όπου η σχέση μεταξύ της αγρότισσας και του αφέντη παρουσιάζεται ως κωμωδία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωσικά μυθιστορήματα
Φιδονήσι Εύξεινου πόντου
Το Φιδονήσι (ουκρανικά: Острів Зміїний) είναι νησί του Εύξεινου πόντου που ανήκει στην Ουκρανία στα σύνορα της χώρας με τη Ρουμανία κοντά στο Δέλτα του Δούναβη. Το νησί ήταν επίκεντρο συνοριακής διαφοράς μεταξύ Ρουμανίας και Ουκρανίας, τα εδαφικά όρια της υφαλοκρηπίδας γύρω από το Φιδονήσι οριοθετήθηκαν από το Διεθνές Δικαστήριο το 2009.
Γεωγραφία
Το νησί είναι κυρίως πετρώδες και βρίσκεται 35 χιλιόμετρα από την ακτή, ανατολικά από τις εκβολές του ποταμού Δούναβη. Οι συντεταγμένες του νησιού είναι 45 ° 15'18 "N 30 ° 12'15" E. Το νησί είναι σχήματος Χ, από ΝΔ προς ΒΑ έχει μήκος 690 μέτρα από 682 μέτρα από ΒΔ προς ΝΑ, καλύπτει μια έκταση 0,205 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Το ψηλότερο σημείο του είναι 41 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Η πλησιέστερη πόλη είναι στην ακτή της Ρουμανίας ο Σουλινάς σε απόσταση 45 χιλιομέτρων. Η πλησιέστερη πόλη της Ουκρανίας είναι η Βύλκοβε σε απόσταση 50 χλμ χιλιομέτρων.
Μέχρι το τέλος του 2011 στα παράκτια ύδατα της νήσου καταγράφηκαν 58 είδη ψαριών (12 από τα οποία περιλαμβάνονται στο κόκκινο βιβλίο της Ουκρανίας), επίσης έχουν καταγραφεί έξι είδη καβουριών. Με το προεδρικό διάταγμα της 9ης Δεκεμβρίου 1998, αριθμός 1341-1398, το νησί και τα παράκτια ύδατα κηρύχθηκε προστατευόμενη περιοχή. Η συνολική προστατευόμενη περιοχή καλύπτει 232 εκτάρια.
Πληθυσμός και υποδομές
μικρογραφία|Χάρτης της νήσου Το Φιδονήσι έχει περίπου 100 κατοίκους, ως επί το πλείστον συνοριοφύλακες στρατιωτικοί με τις οικογένειές τους και τεχνικό προσωπικό. Από το 2003 με πρωτοβουλία του Εθνικού πανεπιστημίου της Οδησσού δημιουργήθηκε θαλάσσιος ερευνητικός σταθμός στον οποίο επιστήμονες και φοιτητές από το πανεπιστήμιο κάθε χρόνο διεξάγουν έρευνες για την τοπική πανίδα, τη χλωρίδα, τη γεωλογία, μετεωρολογία, ατμοσφαιρική χημεία, Υδροβιολογία, κλπ.
Στο Φιδονήσι υπάρχει ένα ελικοδρόμιο που κατασκευάστηκε το 2002, προβλήτα για πλοία με βύθισμα έως 8 μέτρων ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη η κατασκευή λιμένα. Η ηλεκτρική ενέργεια παρέχεται από σταθμό ηλεκτρικής ενέργειας που χρησιμοποιεί ηλιακή ενέργεια και ντίζελ για την παραγωγή ρεύματος. Στο Φιδονήσι υπάρχουν ακόμα ένας ερευνητικός σταθμός, ταχυδρομείο, τράπεζα (υποκατάστημα της Ουκρανικής τράπεζας "Aval"), σταθμός πρώτων βοηθειών, πάροχος δορυφορικής τηλεόρασης, τηλεφωνικό δίκτυο, και σύνδεση στο ίντερνετ. Τα περισσότερα κτίρια του οικισμού βρίσκονται είτε στο κέντρο του νησιού ή στην περιοχή της προβλήτας.
Φάρος
μικρογραφία|Ο Φάρος Ο Φάρος στο Φιδονήσι χτίστηκε το φθινόπωρο του 1842 από το στόλο της Μαύρης Θάλασσας της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Ο φάρος είναι οκταεδρικό κτήριο σε σχήμα, 12 μέτρα ύψος, που βρίσκεται κοντά στη ψηλότερη περιοχή του νησιού, 40 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Ο φάρος χτίστηκε σε θέση που προηγουμένως υπήρχε ο αρχαίος ναός του Αχιλλέα. Τα απομεινάρια του ελληνικού ναού βρέθηκαν το 1823.
Ο φάρος υπέστη σοβαρές ζημιές κατά τη διάρκεια του Β΄ παγκοσμίου πολέμου από τη σοβιετική αεροπορία που κατά τη γερμανική υποχώρηση. Ο φάρος αποκαταστάθηκε στο τέλος του 1944, το 1949 ανακατασκευάστηκε και εξοπλίστηκε εκ νέου από τον στόλο της Μαύρης Θάλασσας. Ο φάρος αναβαθμίστηκε περαιτέρω το 1975 και το 1984. Το 1988 προστέθηκε ο ραδιοφάρος "KPM-300" που έδινε ραδιοσήμα στα 150 μίλια (240 χιλιόμετρα).
Τον Αύγουστο του 2004 ο φάρος εξοπλίστηκε με έναν ραδιοφάρο "Yantar-2M-200" που παρέχει σήμα διόρθωσης διαφορικό αλλά δορυφορικό σύστημα πλοήγησης GPS και GLONASS.
Ιστορία
Το νησί πήρε το όνομά του από τους αρχαίους Έλληνες που το ονόμαζαν Λευκή, παρομοίως αργότερα ονομάστηκε, από τους Ρωμαίους, «Άλμπα», πιθανώς λόγω των σχηματισμών λευκού μαρμάρου που υπάρχουν στο νησί. Αργότερα ονομάστηκε «Νησί του Αχιλλέα» και κτίστηκε ιερό του ήρωα. Στο νησί βρέθηκαν ερείπια ναού του θεού Απόλλωνα ενώ υπάρχουν και βυθισμένα ερείπια κτιρίων.
Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία τα σώματα του Αχιλλέα και του Πάτροκλου έφερε στο νησί η Θέτιδα μετά τον θάνατο τους στον Τρωικό πόλεμο. Το νησί αναφέρεται από πολλούς αρχαίους συγγραφείς όπως ο Οβίδιος, ο Πτολεμαίος και ο Στράβων. Το νησί περιγράφεται και από τον Πλίνιο στη φυσική ιστορία του, IV.27.1. Στο Φιδονήσι έχουν βρεθεί πολλές αρχαίες επιγραφές. μικρογραφία|Το φιδονήσι, πίνακας του [[Κάρλο Μποσσόλι]] Κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας αποκαλούνταν από τους Έλληνες Φιδονήσι όπου επικράτησε έως σήμερα. Το νησί έδωσε το όνομά του στη ναυμαχία μεταξύ του Οθωμανικού και Ρωσικού στόλου το 1788, κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού πόλεμου του 1787-1792.
Μέχρι το 1948 το φιδονήσι θεωρούνταν μέρος της ρουμανικής παράκτιας πόλης Σουλιμά. Το 1948 οι Σοβιετικοί ανάγκασαν τη ρουμανική πλευρά (κατεχόμενη από τα σοβιετικά στρατεύματα) να αποδεχθεί τη «μεταφορά» του φιδονησίου στη Σοβιετική Ένωση, καθώς και να δεχθεί να μετακινήσει τα ρουμανικά σύνορα στο Δέλτα του Δούναβη προς τα δυτικά, προς όφελος της ΕΣΣΔ. Η Ρουμανία αμφισβήτησε έντονα την εγκυρότητα αυτής της «συνθήκης», δεδομένου ότι δεν επικυρώθηκε ποτέ από καμία από τις δύο χώρες και θεωρεί το φιδονήσι ρουμανικό έδαφος.
Την ίδια χρονιά, το 1948, κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου, η Σοβιετική ένωση έχτισε στο νησί ραντάρ. Σε συνθήκη μεταξύ Ρουμανίας και ΕΣΣΔ που υπογράφηκε στο Βουκουρέστι στις 27 Φεβρουαρίου 1961 αναγνωρίστηκε η κατοχή του Φιδονησίου από την ΕΣΣΔ.
Μεταξύ 1967 και 1987, η ΕΣΣΔ και η ρουμανική πλευρά ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας. Η ρουμανική πλευρά αρνήθηκε να δεχθεί τη Σοβιετική προσφορά για ορισμό υφαλοκρηπίδας από 4000 έως 6000 τετραγωνικά χιλιόμετρα γύρω από το νησί. Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991 το φιδονήσι πέρασε στην επικράτεια της Ουκρανίας. Η Ρουμανική πλευρά διεκδίκησε εκ νέου το νησί. Σύμφωνα με τη ρουμανική πλευρά, στις συνθήκες ειρήνης του 1918 και 1920 (μετά τον Πρώτο παγκόσμιο πόλεμο), το νησί θεωρήθηκε μέρος της Ρουμανίας, και δεν αναφέρθηκε στη συνθήκη του 1947 που ανακαθόρισε τα σύνορα μεταξύ της Ρουμανίας και της Σοβιετικής Ένωσης.
Το 1997, η Ρουμανία και η Ουκρανία υπέγραψαν μια συνθήκη με την οποία και τα δύο κράτη επιβεβαιώνουν ότι τα υφιστάμενα μεταξύ τους σύνορα είναι απαραβίαστα και, ως εκ τούτου, θα πρέπει να απέχουν, τώρα και στο μέλλον, από οποιαδήποτε επιθετική ενέργεια κατά των συνόρων, καθώς και από οποιαδήποτε άλλη απαίτηση, ή πράξη, την κατάσχεση και σφετερισμό μέρους ή του συνόλου του εδάφους του συμβαλλόμενου μέρους. Ωστόσο, οι δύο πλευρές συμφώνησαν ότι η κάθε πλευρά μπορεί να πάει στο Διεθνές Δικαστήριο για να διεκδικήσει οριστική απόφαση.
Στις 16 Σεπτεμβρίου 2004, η ρουμανική πλευρά έφερε την υπόθεση κατά της Ουκρανίας στο Διεθνές Δικαστήριο Δικαιοσύνης (ICJ), η υπόθεση αφορούσε τα θαλάσσια σύνορα μεταξύ των δύο κρατών στη Μαύρη Θάλασσα. Στις 3 Φεβρουαρίου 2009, το Διεθνές Δικαστήριο εξέδωσε την απόφασή του (Θαλάσσια Οριοθέτηση στην περίπτωση της Μαύρης Θάλασσας) και οριοθέτησε οριστικά τα θαλάσσια σύνορα των δύο χωρών.
Στις 24 Φεβρουαρίου 2022, την πρώτη ημέρα της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, δύο ρωσικά πολεμικά πλοία, το Vasily Bykov και το Moskva, επιτέθηκαν στο Φιδονήσι. Αργότερα την ίδια μέρα, μετά από δεύτερη επίθεση, στο νησί έγινε εισβολή και κατελήφθη από τις ρωσικές δυνάμεις. ​​Αρχικά κυκλοφόρησε viral βίντεο σύμφωνα με το οποίο όταν Ρωσικό πλοίο φώναξε στους Ουκρανούς να παραδοθούν, Ουκρανός αξιωματικός απάντησε «να πάτε να γαμηθείτε» και όλοι οι 13 Ουκρανοί στρατιώτες πέθαναν κατόπιν βομβαρδισμού. Η απάντηση αυτή τράβηξε παγκόσμια προσοχή και έγινε και σύμβολο της Ουκρανικής αντίστασης. Οι Ρωσικές Αρχές ισχυρίστηκαν ότι 87 στρατιώτες συνελήφθησαν στο νησί. Μετά που το φερόμενο περιστατικό έλαβε ευρεία δημόσια προσοχή, η Ουκρανική Συνοριοφυλακή επίσημα δήλωσε στις 26 Φεβρουαρίου ότι οι 13 στρατιώτες μπορεί να είναι ζωντανοί.
Στις 30 Ιουνίου 2022, η Ρωσία ανακοίνωσε ότι απέσυρε τα στρατεύματά της από το νησί σε μια «χειρονομία καλής θέλησης» μετά την ολοκλήρωση των στρατιωτικών στόχων. Σύμφωνα με την Ουκρανία, η εσπευσμένη αποχώρηση των ρωσικών δυνάμεων συνέβη μετά αυτό που οι ένοπλες δυνάμεις της Ουκρανίας ισχυρίστηκαν ότι ήταν μια σειρά καταστροφικών επιθέσεων στο στρατηγικά σημαντικό νησί και σε οποιοδήποτε σκάφος έφερε στρατεύματα και όπλα.
Επιπλέον ανάγνωση
Κατηγορία:Νησιά της Ουκρανίας Κατηγορία:Νησιά της Μαύρης Θάλασσας
Μουζί Ιζέτ
Βιογραφικό
Τον Ιούνιο του 2004 υπέγραψε συμβόλαιο με την Μπέρμιγχαμ Σίτι όμως εξαιτίας σοβαρού προβλήματος τραυματισμού αναγκάστηκε να αποσυρθεί το 2006 σε ηλικία 31 ετών, μετρώντας 26 συμμετοχές και 1 γκολ.
Με την Εθνική Τουρκίας αγωνίστηκε 8 φορές και ήταν μέλος της Εθνικής Τουρκίας που κατετάγη 3η στο Μουντιάλ του 2002.
Κατηγορία:Τούρκοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τουρκίας Ι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2000 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λέστερ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπέρμιγχαμ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσέλσι ΦΚ
1613 Σμάιλι
Ο Σμάιλι (Smiley) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,548. Ανακαλύφθηκε το 1950 από τον Βέλγο αστρονόμο Συλβαίν Αρέντ, που παρατηρούσε από την πόλη Υκλ στο Βέλγιο, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αμερικανού αστρονόμου Τσαρλς Χιου Σμάιλι (Charles Hugh Smiley).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο Σμάιλι έχει διάμετρο 21,11 χιλιόμετρα και το άλβεδό του είναι 0,0883, ενώ ο φασματικός τύπος του είναι Cgh (κατά SMASSII). Επίσης, περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 80 περίπου ώρες, μία πολύ αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σμαιλι
Εκκλησία Κοιμήσεως της Θεοτόκου (Πάλε)
Η Εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (σερβικά κυριλλικά: Црква Успења пресвете Богородице, σερβικά λατινικά: Crkva Uspenja presvete Bogorodice) είναι εκκλησία στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, εντός του εδάφους της πόλεως του Πάλε και εντός του Δήμου του Πάλε. Ανεγέρθηκε το 1909, ενώ είναι καταγεγραμμένη εντός του καταλόγου των εθνικών μνημείων της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.
Παραπομπές
Κοιμησεως της Θεοτοκου του Παλε Κατηγορία:Εθνικά μνημεία στο Πάλε
Διαμαρτυρίας γραφή
Στην αρχαία Αθήνα κατά το Αττικό Δίκαιο στον εναγόμενο σε δίκη παρεχόταν το δικαίωμα να υποβάλει διαμαρτυρία κατά της ένορκης κατάθεσης των μαρτύρων ως ένσταση κατά του παραδεκτού της μήνυσης, καλούμενη 'διαμαρτυρίας γραφή. Στη περίπτωση αυτή ο ενάγων έπρεπε πάλι με μάρτυρες να αποδείξει το ασύστατο της διαμαρτυρίας του εναγομένου. Αλλά και ο εναγόμενος στη περίπτωση αυτή όφειλε να μηνύσει τους μάρτυρες του ενάγοντος για ψευδομαρτυρία. Εάν ο εναγόμενος παρέλειπε την άσκηση του δικαιώματος της διαμαρτυρίας γραφής, ή αν έχανε τον αγώνα κατά την προδικασία, η ένστασή του αυτή απορριπτόταν και άρχιζε ο κυρία δίκη. Σε αντίθετη περίπτωση αν ο εναγόμενος κέρδιζε κατά την προδικασία δηλαδή γινόταν αποδεκτή η διαμαρτυρίας εγγραφή τότε η κύρια δίκη αναστελλόταν.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αττικό Δίκαιο
Απόστολος Βακάκης
Ο Απόστολος Βακάκης, (Αλεξάνδρεια, 1954) είναι Έλληνας επιχειρηματίας και μεγαλομέτοχος της εταιρείας παιχνιδιών Jumbo.
Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου το 1954, μετανάστευσε με την οικογένειά του το 1962 στην Ελλάδα ενώ για λίγα χρόνια έζησε στην Ιταλία. Εκεί εργάστηκε σε οικοτεχνία λούτρινων παιχνιδιών. Γυρίζοντας στην Ελλάδα, με κεφάλαιο από τον Μποδοσάκη της ΛΑΡΚΟ, ο πατέρας του, Γεώργιος, ίδρυσε την εταιρεία κατασκευής λούτρινων παιχνιδιών, El Greco. Το 1985 ανέλαβε τη διοίκηση ο Απόστολος και την πούλησε στην πολυεθνική Hasbro. Το επόμενο έτος, άνοιξε το πρώτο κατάστημα με την επωνυμία Jumbo στη Γλυφάδα.
Σούπερ Λίγκα 2020–21
Το πρωτάθλημα της Α1 Εθνικής Κατηγορίας 2020-21 ή Super League 1 (γνωστό και ως Super League Interwetten για εμπορικούς λόγους) ήταν το 85ο πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου (το 62ο από την καθιέρωση της Α' Εθνικής).
Διεξήχθη με τη συμμετοχή 14 ομάδων, συγκεκριμένα όσων κατέλαβαν την 1η έως και τη 12η θέση της προηγούμενης διοργάνωσης και των δυο ομάδων που εξασφάλισαν την άνοδο από τη Super League 2 2019–20, δηλαδή του ΠΑΣ Γιάννινα και του Απόλλωνα Σμύρνης.
Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός για 46η φορά στην ιστορία του.
Υποβιβάστηκε η ΑΕΛ ενώ ο Παναιτωλικός μετά από τους νικηφόρους αγώνες διαβάθμισης με τον 2ο της Super League 2, θα αγωνίζεται και του χρόνου στην μεγάλη κατηγορία.
Έδρες
Στις συμμετοχές περιλαμβάνεται η σεζόν 2020-21.
Play off Υποβιβασμού
Ο Παναιτωλικός επικράτησε της Ξάνθης και παρέμεινε στην κατηγορία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Α΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2020–2021
The Liquidator
Το The Liquidator είναι ένα δημοφιλές ορχηστρικό κομμάτι που κυκλοφόρησε στο Ηνωμένο Βασίλειο από τον Τζαμαϊκανό Χάρρυ Τζ. Αλλστάρς το 1969.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, το κομμάτι είναι διάσημο καθώς παίζεται πριν από τα Ντέρμπι του Μπλακ Κάντρυ, δηλαδή τους ποδοσφαιρικούς αγώνες των Γουλβς και της Γουέστ Μπρόμιτς Άλμπιον. Εντούτοις, η αστυνομία των Γουέστ Μίντλαντς και οι τοπικές επιτροπές ασφάλειας ανάγκασαν τις δύο ομάδες να αφαιρέσουν το κομμάτι από τις λίστες της μουσικής που ακούγεται πριν τους αγώνες, λόγω των αισχρολογιών που τραγουδούσαν οι οπαδοί των δύο ομάδων εκατέρωθεν. Αυτή η αφαίρεση προκάλεσε την αντίδραση των οπαδών των Γουλβς και της Άλμπιον, και πολλοί έχουν απαιτήσει την επιστροφή του στις λίστες.
Επίσης, η Τσέλσι παίζει το κομμάτι πριν από αγώνες και Ευρωπαϊκές βραδιές καθώς οι παίκτες μπαίνουν στον αγωνιστικό χώρο.
Ιστορικά, το τραγούδι αυτό προέρχεται από τους Γουλβς, οι οποίοι το εισήγαγαν στα γήπεδα τη δεκαετία του '60 και έπειτα αντιγράφτηκε από την Άλμπιον κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '80, όταν οι Γουλβς ήταν στο χειρότερο σημείο της ιστορίας τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Το κομμάτι The Liquidator
Κατηγορία:Γούλβερχαμπτον Γουόντερερς Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Αγγλία Κατηγορία:Τσέλσι ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιρικοί ύμνοι και τραγούδια Κατηγορία:Τραγούδια του 1969 Κατηγορία:Singles του 1969
Βασίλειο της Πολωνίας
Ο όρος Βασίλειο της Πολωνίας αναφέρεται σε:
Αιθυλομεθυλοθειαιθέρας
Ο αιθυλομεθυλοθειαιθέρας ή αιθυλομεθυλοσουλφίδιο (ethylmethylsulphide, EMS) ή μεθυλοθειοαιθάνιο ή 2-θειαβουτάνιο είναι ένας διαλκυλoθειαιθέρας, μια οργανική ένωση του θείου με συνοπτικό συντακτικό τύπο CH3CH2SCH3 (ή ακόμη πιο συνοπτικά EtSMe). Στις συνηθισμένες συνθήκες (1 atm, 25°C) είναι ένα αδιάλυτο στο νερό και εύφλεκτο πτητικό υγρό με χαρακτηριστική δυσάρεστη οσμή. Είναι ισομερές θέσης της πφοπανοθειόλης και της ισοπροπανοθειόλης.
Με αλκυλίωση αλάτων θειολών
Με μεθυλίωση από μεθυλαλογονίδια αλάτων αιθανοθειόλης (π.χ. CH3CH2SK) ή αιθυλίωση από αιθυλαλογονίδια αλάτων μεθανοθειόλης (π.χ. CH3SK) παράγεται διμεθυλοθειαιθέρες. (Αντίδραση Williamson για θειαιθέρες):
ή
Αναγωγή σουλφοξειδίων
Με αναγωγή αιθυλομεθυλοσουλφοξείδιου από υδροϊώδιο παράγεται αιθυλομεθυλοθειαιθέρας :
Επίδραση διαλογονούχου υδραργύρου
Με επίδραση διαλογονούχου υδραργύρου (HgX2) παράγονται αιθυλομεθυλοθειοϋδραργιρικά άλατα :
Επίδραση αλκυλαλογονιδίων
Με επίδραση αλκυλαλογονιδίων (RX) παράγονται άλατα του σουλφωνίου :
Οξείδωση προς σουλφοξείδια
Με επίδραση υπεροξείδιου του υδρογόνου οξειδώνονται προς αιθυλομεθυλοσουλοφοξείδιο :
Γέφυρα της Ζέπα
Η Γέφυρα της Ζέπα είναι γέφυρα στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, εντός του εδάφους της Ζέπα, εντός του Δήμου της Ρογκάτιτσα, στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας. Πρόκειται για πέτρινη γέφυρα, άγνωστης ημερομηνίας κατασκευής, αν και πιστεύεται πως η ανέγερσή της χρονολογείται στα τέλη του 16ου αιώνα. Έως το 1966, βρισκόταν επί των εκβολών του ποταμού, ωστόσο αποδομήθηκε και ανακατασκευάστηκε εκ νέου σε διαφορετική τοποθεσία, προκειμένου να υπάρξει ο απαραίτητος χώρος για την ανέγερση ενός υδροηλεκτρικού σταθμού. Η σημερινή της τοποθεσία βρίσκεται σε απόσταση 500 μ. από το χωριό της Ζέπα. Το 2005, η γέφυρα κατεγράφη εντός του καταλόγου των εθνικών μνημείων της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Κατά τη διάρκεια του πολέμου της περιόδου μεταξύ 1992-1995, υπέστη καταστροφές. Αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για το διήγημα του Ίβο Άντριτς, Most na Žepi, το οποίο εκδόθηκε το 1928.
Mirror
Ο όρος Mirror (Καθρέφτης) στην επιστήμη των υπολογιστών χρησιμοποιείται για να δηλώσει πως ένα σύνολο δεδομένων είναι ακριβώς ίδιο με ένα άλλο (το ένα είναι καθρέφτης του άλλου). Στο διαδίκτυο, ένα mirror site είναι ένα ακριβές αντίγραφο κάποιου άλλου site και χρησιμοποιείται ως βοηθητικό ούτως ώστε να μην υπερφορτώνεται το αυθεντικό. Συναντάται κυρίως σε site που έχουν μεγάλη κίνηση ή προσφέρουν αρκετά αρχεία για κατέβασμα από τους χρήστες.
Ένα mirror site λέγεται ότι είναι ζωντανό (live mirror) όταν αναβαθμίζεται αυτόματα στην περίπτωση που αναβαθμιστεί το αυθεντικό site.
Η έννοια mirror συναντάται επίσης και στους σκληρούς δίσκους όταν για παράδειγμα κάποιος σκληρός δίσκος περιέχει ακριβώς τα ίδια δεδομένα με κάποιον άλλον (disk mirror). Με τον τρόπο αυτό, εάν καταστραφεί ο ένας σκληρός δίσκος τα δεδομένα θα σωθούν διότι θα βρίσκονται και στον εφεδρικό. Αυτό όμως καθιστά απαραίτητη την ταυτόχρονη ενημέρωση των σκληρών δίσκων στην περίπτωση που αλλάξει κάποιο αρχείο. Η διάταξη που περιλαμβάνει δύο ή παραπάνω σκληρούς δίσκους που ενημερώνονται ταυτόχρονα ονομάζεται RAID1.
Λόγοι
Υπάρχουν διάφοροι λόγοι που οδηγούν στην δημιουργία ενός mirror. Οι σημαντικότεροι από αυτούς είναι οι εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαδίκτυο
Ρωμανός Κουρκούας
O Ρωμανός (άκμασε το 963) από την Οικογένεια Κουρκούα ήταν βυζαντινός αριστοκράτης και ανώτερος στρατιωτικός ηγέτης στα μέσα του 10ου αι.
Βιογραφία
Η Οικογένειά του είχε Αρμενική καταγωγή και είχε γίνει μία από τις κύριες Οικογένειες μεταξύ της στρατιωτικής αριστοκρατίας της Μικράς Ασίας από τις αρχές του 10ου αιώνα. Ο Ρωμανός και η αδελφή του Ευφροσύνη ήταν τέκνα του Ιωάννη διακεκριμένου στρατηγού, που κατείχε τη θέση του δομέστικου των Σχολών (αρχηγού του Στρατού) για 22 έτη και οδήγησε τον Ρωμαϊκό στρατό εναντίον των συνοριακών Μουσουλμανικών εμιράτων κατά την περίοδο 926-944. Ως νήπιο ο Ιωάννης αναφέρεται, ότι σώθηκε από ένα βαρύ πυρετό με την παρέμβαση της Θεοτόκου στο ναό των Πηγών και ως αποτέλεσμα υπηρέτησε στο ναό ως δεσποτάτος (νεαρός βοηθός) ώσπου ενηλικιώθηκε.
Όπως πολλά άρρενα μέλη της Οικογένειάς του ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία, για την οποία λίγα είναι γνωστά. Οι ιστορικοί Συνεχιστές Θεοφάνη και ο Ιωάννης Σκυλίτζης απλά αναφέρουν, ότι είχε τη διοίκηση της Ανατολής εναντίον των Μουσουλμάνων, κατέλαβε πολλά φρούρια, ονομάστηκε πατρίκιος και στρατηγός (κυβερνήτης) του θέματος της Μεσοποταμίας· τη θέση κατείχε ο θείος του Θεόφιλος Κουρκούας και θα την λάβει και ο ανιψιός του Ιωάννης Κουρκούας ο Τζιμισκής.
Όταν το 963 απεβίωσε ο Ρωμανός Β΄ Μακεδόνων, ο Ρωμανός Κουρκούας ήταν ήδη μάγιστρος και στρατηλάτης της Ανατολής. Ο γιος του Αυτοκράτορα Βασίλειος Β΄ ήταν πέντε ετών και για το κενό εξουσίας ανταγωνιζόταν ο Νικηφόρος Φωκάς δομέστικος των Σχολών και ο Ιωσήφ Βρίγγας κύριος υπουργός. Ο Βρίγγας προσπάθησε να λάβει την υποστήριξη του Ρωμανού και του Τζιμισκή εναντίον του Φωκά, υποσχόμενος να τους κάνει τον ένα δομέστικο της Ανατολής και τον άλλο της Δύσεως αντίστοιχα. Όμως οι δύο τους, αντί να στραφούν εναντίον του Φωκά, τον πληροφόρησαν για την προσφορά και οδήγησαν τα στρατεύματά τους να ανακηρύξουν αυτόν ως Αυτοκράτορα. Ως αμοιβή φαίνεται πως ο Φωκάς του έδωσε το αξίωμα, που είχε υποσχεθεί ο Βρίγγας, διότι έχει βρεθεί μία σφραγίδα, που κάτοχός της είναι ο "Ρωμανός, μάγιστρος και δομέστικος των Σχολών" και χρονολογείται στη βασιλεία του Φωκά.
Οικογένεια
Είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 10ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί Πατρίκιοι Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητές Θεμάτων Ρωμανος Κατηγορία:Δομέστικοι των Σχολών
Μονή Οσίου Σεραφείμ Δομβούς
Η Μονή Οσίου Σεραφείμ Δομβούς είναι ορθόδοξη χριστιανική μονή στην περιοχή της Βοιωτίας. Βρίσκεται στα δυτικά του νομού χτισμένη σε υψόμετρο 600 μέτρων στις πλαγιές του Ελικώνα, στη δυτική πλευρά της ψηλότερης κορυφής του. Παρά το μεγάλο υψόμετρο στο οποίο είναι χτισμένη, η μονή βρίσκεται πολύ κοντά στις ακτές του Κορινθιακού κόλπου. Από την θέση που βρίσκεται έχει θέα προς τον Κορινθιακό κόλπο και την κοντινή παραλία της Ζελίτσας.
Η πρόσβαση στην μονή γίνεται μόνο από χωματόδρομο και υπάρχουν τρεις εναλλακτικές διαδρομές που ξεκινούν από τα χωριά, Πρόδρομος, Κυριάκι μέσω της παραλίας της Ζελίτσας ή Ζάλτσας και Αγία Άννα. Η τελευταία διαδρομή είναι και η δυσκολότερη, καθώς ο δρόμος περνάει κοντά στην ψηλότερη κορυφή του Ελικώνα και στην συνέχεια κατηφορίζει απότομα προς τη μονή.
Η Μονή χτίστηκε στα τέλη του 16ου με αρχές του 17ου αιώνα και είναι αφιερωμένη στον Όσιο Σεραφείμ. Το καθολικό της είναι αφιερωμένο στην Μεταμόρφωση του Σωτήρος.
Πούλμαν
Το όνομα και λέξη Πούλμαν μπορεί να αναφέρεται:
Έλεν Κλαρκ
Η Έλεν Ελίζαμπεθ Κλαρκ (Helen Elizabeth Clark) (26 Φεβρουαρίου 1950-) είναι πολιτικός της Νέας Ζηλανδίας. Διετέλεσε πρωθυπουργός από τον Δεκέμβριο του 1999 ως το 2008. Κατά τη θητεία της Έλεν Κλαρκ ως πρωθυπουργού η Νέα Ζηλανδία γνώρισε οικονομική ανάπτυξη. Κατά τις εκλογές του 2005 η Νέα Ζηλανδία είχε την μικρότερη ανεργία από όλα τα βιομηχανικά κράτη.