Χωρισμός_Κράτους_και_Εκκλησίας
Ρωσία
Στη Ρωσική αυτοκρατορία στην ταυτότητα του υπηκόου της δεν αναγραφόταν η εθνικότητα αλλά το θρήσκευμα του και η εκκλησιαστική δύναμη ως ευνοούμενη της αυτοκρατορικής δυναστείας των Τσάρων τύγχανε προνομιακής μεταχείρισης και διατηρούσε ισχυρή κοσμική εξουσία σε βαθμό που μπορούσε να ελέγχει ακόμα και την αυτοκρατορική εξουσία (π.χ ο Τσάρος διόριζε τον Πατριάρχη Μόσχας αλλά δε μπορούσε να τον εκδιώξει από το αξίωμα του παρά μόνο μετά τον θάνατο του). Στην ΕΣΣΔ η αναγραφή θρησκεύματος ήταν παράνομη και τιμωρούνταν αυστηρά. Η εκκλησιαστική περιουσία δημεύτηκε από το κράτος(όμως επιστράφηκε πίσω στην εκκλησία εξ ολοκλήρου μετά την πτώση της ΕΣΣΔ), απαγορευόταν (με εξαίρεση την περίοδο 1941-1953) οποιαδήποτε αναφορά σε θρησκευτική συνείδηση και από το 1958 η επίσκεψη σε εκκλησία και η τέλεση θρησκευτικών υποχρεώσεων τιμωρούνταν με φυλάκιση, παρότι το Σύνταγμα της ΕΣΣΔ του 1957, στο άρθρο 124 ανέφερε: "Για να εξασφαλιστεί στους πολίτες η ελευθερία της θρησκευτικής συνείδησης η Εκκλησία στην ΕΣΣΔ είναι χωρισμένη από το Κράτος, καθώς και το σχολείο από την εκκλησία. Αναγνωρίζεται σ' όλους τους πολίτες η ελευθερία της θρησκευτικής συνείδησης, καθώς και η ελευθερία της αντιθρησκευτικής προπαγάνδας." Σήμερα αν και το ρωσικό σύνταγμα δεν αναφέρεται άμεσα τουλάχιστον σε επίσημη θρησκεία αναφέρει ως επικρατούσα θρησκεία τη Χριστιανική θρησκεία γενικά (αφήνοντας να εννοηθούν όλα τα δόγματα της όπως Ορθόδοξη, Ρωμαιοκαθολική, Διαμαρτυρόμενη κ.α). Όμως με τροποποίηση που ψηφίστηκε και προστέθηκε αργότερα αναγνωρίζεται η προσφορά της Ορθόδοξης εκκλησίας στη διαμόρφωση του Ρωσικού έθνους και γι αυτό τονίζεται ότι τυγχάνει ξεχωριστής μεταχείρισης. Το ρωσικό κράτος για να ελέγχει καλύτερα τη θρησκευτική ζωή της πλειοψηφίας πληρώνει τους μισθούς μόνο των Ορθοδόξων ιερέων καθώς επίσης καλύπτει οικονομικά τα έξοδα και τις τελετουργίες της ορθόδοξης εκκλησίας(μεταφορά Αγίου φωτός με ιδιαίτερα λαμπρές τιμές με δαπάνες της κυβέρνησης, ανέγερση ορθοδόξων ναών κ.α). Οι ορθόδοξοι ιερείς μπορούν να επισκέπτονται τα δημόσια σχολεία στα οποία απαιτείται να διακοσμούν τους τοίχους ορθόδοξες εικόνες ενώ στις σχολικές αυλές συνήθως υπάρχει ένα εκκλησάκι. Στις ταυτότητες των πολιτών συμβολικά αναγράφεται πρώτα το θρήσκευμα και μετά η εθνικότητα. Η προσβολή των θρησκευτικών αισθημάτων των ορθόδοξων με οποιονδήποτε τρόπο διώκεται ποινικά. Μετά από διαδικτυακό δημοψήφισμα το 2014 οι πολίτες ενέκριναν με 89,34% υπέρ δυο προτάσεις της Ορθόδοξης Εκκλησίας να μπορεί να διοργανώνει κρατικά δημοψηφίσματα εντός των ορθόδοξων ναών για θέματα τα οποία σχετίζονται με τη θρησκεία ή κρατικές υποθέσεις που η ίδια θεωρεί ότι αφορούν την εκκλησία και η κατάταξη του μαθήματος των θρησκευτικών (τα οποία έχουν ομολογιακή μορφή) σε υποχρεωτικό μάθημα εξέτασης και στα πεδία θετικών σπουδών (εκτός από των θεωρητικών) με την παράλληλη αύξηση των ωρών διδασκαλίας επιτρέποντας παράλληλα τη διοργάνωση εκκλησιαστικών σεμιναρίων στα δημόσια σχολεία(πέρα από τα κατηχητικά) για τους μαθητές. Εγκρίθηκε ακόμα η διδασκαλία του μαθήματος των θρησκευτικών συμβολικά μια φορά τον μήνα από έναν ιερέα της ενορίας στην οποία υπάγεται το σχολείο η από κάποιον της εμπιστοσύνης του. Τέλος, δεν επιτρέπεται η απαλλαγή από τα θρησκευτικά για κανένα λόγο αφού θεωρείται βασικό μάθημα.