cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σανδαλόξυλο
Άρωμα
μικρογραφία| Αιθέριο [[Αιθέριο έλαιο|έλαιο σανδαλόξυλο ( S. album ).]] Το έλαιο σανδαλόξυλου έχει ένα διακριτικό απαλό, ζεστό, κρεμώδες και γαλακτώδες και ξυλώδες άρωμα. Προσδίδει μια μακράς διάρκειας, ξυλώδη βάση σε αρώματα, καθώς και ως σταθεροποιητικό σε αρώματα λουλουδιών και εσπεριδοειδών. Όταν χρησιμοποιείται σε μικρότερες αναλογίες σε ένα άρωμα, δρα ως σταθεροποιητικό, ενισχύοντας τη μακροζωία άλλων, πιο πτητικών, υλικών. Το σανταλόξυλο είναι επίσης βασικό συστατικό της οικογένειας αρωμάτων «φλοριεντάλ» (φλοραλ- κεχριμπαρένιο) – όταν συνδυάζεται με λευκά λουλούδια όπως γιασεμί, γαρδένια, πλουμέρια, άνθη πορτοκαλιάς κ.λπ.
Το λάδι σανδαλόξυλου στην Ινδία χρησιμοποιείται ευρέως στη βιομηχανία καλλυντικών. Η κύρια πηγή αληθινού σανταλόξυλου, το S. album, είναι προστατευόμενο είδος και η ζήτηση για αυτό δεν μπορεί να ικανοποιηθεί. Πολλά είδη φυτών εμπορεύονται ως «σανταλόξυλο». Το γένος Santalum έχει περισσότερα από 19 είδη. Οι έμποροι συχνά δέχονται λάδι από στενά συγγενικά είδη, καθώς και από άσχετα φυτά όπως το σανταλόξυλο της Δυτικής Ινδίας (Amyris balsamifera) της οικογένειας ρυτοειδών ή το Myoporum sandwicense. Ωστόσο, τα περισσότερα ξύλα από αυτές τις εναλλακτικές πηγές χάνουν το άρωμά τους μέσα σε λίγους μήνες ή χρόνια.
Φαγητό
Οι Αβορίγινες Αυστραλοί τρώνε τους πυρήνες των σπόρων, τους ξηρούς καρπούς και τα φρούτα τοπικών σανταλόξυλων, όπως το S. acuminatum. Οι πρώτοι Ευρωπαίοι στην Αυστραλία τα χρησιμοποιούσαν στο μαγείρεμα ψωμιού, εμποτίζοντάς το με τα φύλλα του και για να φτιάξουν μαρμελάδες, πίτες και τσάτνεϊ από τα φρούτα. Στη Σκανδιναβία, κονιοποιημένος φλοιός από κόκκινο σανταλόξυλο (Pterocarpus soyauxii) χρησιμοποιείται - με άλλα τροπικά μπαχαρικά - στο μαρινάρισμα γαύρου και ορισμένους τύπους ρέγγας τουρσί, προκαλώντας ένα κοκκινωπό χρώμα και ελαφρώς αρωματισμένη γεύση.
Θρησκεία
Η χρήση σανταλόξυλου είναι αναπόσπαστο μέρος των καθημερινών πρακτικών του Τζαϊνισμού. Η πάστα σανταλόξυλου αναμεμειγμένη με σαφράν χρησιμοποιείται για τη λατρεία των θεοτήτων. Η σκόνη σανταλόξυλου ρίχνεται ως ευλογίες από τζαϊνικούς μοναχούς και μοναχές (sadhus και sadhvis) στους μαθητές και τους οπαδούς τους. Οι γιρλάντες από σανταλόξυλο χρησιμοποιούνται για να ντύνουν το σώμα κατά τη διάρκεια των τελετών αποτέφρωσης των Τζαϊν. Κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ Μαχαμαστακμπισέκα που πραγματοποιείται μία φορά κάθε 12 χρόνια, το άγαλμα του Γκοματεσουάρα λούζεται και αλείφεται με σπονδές όπως γάλα, χυμός ζαχαροκάλαμου και πάστα σαφράν και πασπαλίζεται με σκόνες σανταλόξυλου και κουρκουμά.
Το σανδαλόξυλο αναφέρεται σε διάφορα suttas του Κανόνα Πάλι στον Βουδισμό. Σε ορισμένες βουδιστικές παραδόσεις, το σανταλόξυλο θεωρείται ότι ανήκει στην ομάδα πάντμα (λωτός) και αποδίδεται στον Βούδα Αμιτάμπα. Το άρωμα σανταλόξυλου πιστεύεται από ορισμένους ότι μεταμορφώνει τις επιθυμίες κάποιου και διατηρεί την εγρήγορση του ατόμου ενώ βρίσκεται σε διαλογισμό. Είναι επίσης ένα από τα πιο δημοφιλή αρώματα που χρησιμοποιούνται όταν προσφέρουν θυμίαμα στον Βούδα και τον γκουρού.
Στη σούφι παράδοση, η πάστα σανταλόξυλου εφαρμόζεται στον τάφο του Σούφι από τους μαθητές ως ένδειξη αφοσίωσης. Η παράδοση είναι δανεισμένη από τις ινδικές τελετουργίες και ασκείται ιδιαίτερα μεταξύ των μαθητών της Ινδικής Υποηπείρου. Στην κουλτούρα των Ταμίλ, ανεξάρτητα από τη θρησκευτική ταυτότητα, η πάστα ή η σκόνη σανταλόξυλου εφαρμόζεται στους τάφους των σούφι ως ένδειξη αφοσίωσης και σεβασμού.
Στην Ανατολική Ασία, το σανταλόξυλο (檀木), είναι το πιο συχνά χρησιμοποιούμενο υλικό θυμιάματος από τους Κινέζους, τους Κορεάτες και τους Ιάπωνες στη λατρεία και σε διάφορες τελετές. Ωστόσο, ορισμένες αιρέσεις των Ταοϊστών, ακολουθώντας το Ταοϊστικό Εγχειρίδιο της Δυναστείας Μινγκ, δεν χρησιμοποιούν ως θυμίαμα λιβάνι αλλά σανταλόξυλο στη λατρεία. Στον κορεατικό σαμανισμό, το σανταλόξυλο θεωρείται το Δέντρο της Ζωής. Διαδόθηκε στην Κίνα, την Κορεατική Χερσόνησο και την Ιαπωνία κατά την ανατολική επέκταση του Βουδισμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ξύλο Κατηγορία:Αρωματικές ύλες Κατηγορία:Σανδαλιώδη Κατηγορία:Είδη ξύλου
Μπερς (Ντου)
Το Μπερς (γαλλικά: Berche) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Ψχεντ
thumb|right|250px|Το ψχεντ right|thumb|250px|Σφραγιδόλιθος του [[Πτολεμαίος Στ' Φιλομήτωρ|Πτολεμαίου ΣΤ' Φιλομήτωρα με ψχεντ. 3ος-2ος αι. π.Χ..]] Το ψχεντ ήταν αρχαίo αιγυπτιακό στέμμα. Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι το ονόμαζαν διπλό σκήπτρο. Ήταν διπλό στέμμα, διότι συνδύαζε το ερυθρό στέμμα της Κάτω Αιγύπτου με το λευκό στέμμα της Άνω Αιγύπτου. Συμβόλιζε επίσης την ισχύ του Φαραώ ως κυβερνήτη όλης της Αιγύπτου. Ήταν διακοσμημένη με ένα ζωικό σύμβολο, την Αιγυπτιακή κόμπρα. Το σύμβολο αυτό ήταν τοποθετημένο στην μπροστινή όψη του ψχεντ.
Μπερς (Ντου)
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Ψχεντ
Ιστορική αναδρομή
Το ψχεντ πιστεύεται ότι θεσπίστηκε από τον Φαραώ Μήνη στην εποχή της πρώτης δυναστείας, και με αυτό στέφθηκε για πρώτη φορά ο Φαραώ Βαβενέφης, όπως μαρτυρεί μια πέτρινη επιγραφή που τον παριστάνει να φέρει το ψχεντ. Οι πρώτοι Φαραώ της Αιγύπτου, που μνημονεύονται στην Στήλη του Παλέρμο φορούσαν την ερυθρή κορώνα, ενώ το ψχεντ φέρουν όλοι οι Φαραώ από την πρώτη Δυναστεία και μετά. Στο τεμάχιο του Καΐρου όμως απεικονίζονται και οι αρχαιότεροι Φαραώ με ψχεντ.
Αρχαιολογία
Το ψχεντ είναι γνωστό μόνο από τις απεικονίσεις, τα αγάλματα και περιγραφές, ενώ ως αντικείμενο δεν έχει σημειωθεί μέχρι σήμερα κανένα αρχαιολογικό εύρημα που να το επιβεβαιώνει.
Μυθολογία
Το ψχεντ είναι κάλυμμα της κεφαλής του Ώρου και του Ατούμ, οι οποίοι συμβολίζουν τον Φαραώ, ή βρίσκονται σε στενή σχέση με αυτόν.
Εθνική Βιβλιοθήκη της Αλγερίας
Ιστορία
Η πρώτη συλλογή βιβλίων οργανώθηκε το 1832, με τη δημιουργία της Bibliothèque-Musée d'Algérie από τον διοικητή Πιερ Ζεντί ντε Μπυσί. Το 1835, διευθυντής της βιβλιοθήκης ήταν ο νεαρός Λουί-Αντριέν Μπερμπρουγκέρ, Γάλλος ιστορικός και ερευνητής που αποφοίτησε από την Εκόλ Νασιονάλ ντε Σαρτ. Χάρη στο ενδιαφέρον του Μπερμπρουγκέρ, το ίδρυμα απέκτησε περισσότερα από δύο χιλιάδες αραβικά χειρόγραφα που βρέθηκαν κατά τη διάρκεια μιας επιτυχημένης αρχαιολογικής αποστολής στη Κωνσταντίνη. Το 1838, η βιβλιοθήκη και το μουσείο μεταφέρθηκαν στους στρατώνες των Γενίτσαρων στο Αλγέρι, προκειμένου να επεκταθούν οι συλλογές της βιβλιοθήκης.
Το 1848, η βιβλιοθήκη μετακόμισε και πάλι σε ένα μαυριτανικό παλάτι, το οποίο δεν ήταν κατάλληλο για τη διαφύλαξη και τις υπηρεσίες αναφοράς. Μια άλλη μετακίνηση πραγματοποιήθηκε το 1863, όταν οι συλλογές της Εθνικής Βιβλιοθήκης μεταφέρθηκαν στην πρώην κατοικία του Νταή της Αλγερίας Μουσταφά Πασά, που βρισκόταν στην καρδιά της Κάσμπα. Ακόμη και αυτό το κτίριο δεν κάλυπτε τις ανάγκες μιας σύγχρονης βιβλιοθήκης της εποχής. Το 1949 αποφασίστηκε η κατασκευή ενός σύγχρονου κτιρίου. Το σχέδιο εγκρίθηκε και υλοποιήθηκε το 1954 και τέσσερα χρόνια αργότερα, στις 12 Μαΐου 1958, η Εθνική Βιβλιοθήκη της Αλγερίας μετακόμισε στο νέο κτίριο που σχεδιάστηκε σύμφωνα με τους επιστημονικούς κανόνες, συνδυάζοντας τη λειτουργικότητα και τη νεωτερικότητα.
Με την εµφάνιση της σύγχρονης τεχνολογίας, η ιδέα της κατασκευής ενός νέου κτιρίου κατάλληλου για τις νέες απαιτήσεις έγινε ορατή. Έτσι, στις αρχές της δεκαετίας του 1980, ξεκίνησε το σχέδιο για την κατασκευή μιας νέας βιβλιοθήκης, η οποία ξεκίνησε επίσημα το 1986. Την 1η Νοεμβρίου 1994, η νέα Εθνική Βιβλιοθήκη της Αλγερίας εγκαινιάστηκε παρουσία των αρχών.
Οργάνωση
Η βιβλιοθήκη βρίσκεται στο κέντρο του Αλγερίου, στη λεωφόρο Belouizdad (πρώην Belcourt), στη νότια πλευρά της πόλεως, κάτω από το λόφο Anassers. Το κτίριο διαθέτει 13 ορόφους, 6 από τους οποίους προορίζονται για την αποθήκευση πάνω από 10 εκατομμύρια αρχεία. Η αίθουσα μελέτης και οι κοινόχρηστοι χώροι μπορούν να φιλοξενήσουν πάνω από 2.500 χρήστες.
Το ίδρυμα ασχολείται κυρίως με τη διάδοση της δημόσιας ανάγνωσης, τη διανομή βιβλίων και την προώθηση των τεχνολογιών διαδικτυακής έρευνας.
Παλιά και σπάνια βιβλία
Διασώζονται χιλιάδες αραβικά χειρόγραφα, τα οποία χρονολογούνται κυρίως από τον 12ο έως τον 18ο αιώνα, από ιδιωτικές συλλογές ή ως αποτέλεσμα αγορών και δωρεών- άξια αναφοράς είναι ένα υποδειγματικό χειρόγραφο ηθικών συλλογών "Al-Muwatta" που ανήκε στον χαλίφη Abu Yusuf Ya'qub Movahedi και χρονολογείται από το 1194 και ένα Κοράνι που χρονολογείται από το 1607, γραμμένο με οκταγωνικά πεζά γράμματα από τον Πέρση Imad Ben Ibrahim. Υπάρχουν πολυάριθμα έντυπα βιβλία του 17ου-19ου αιώνα, κυρίως τυπωμένα στη Γαλλία. Το ίδρυμα διατηρεί επίσης λεπτομερή τεκμηρίωση για τον Πόλεμο της Εθνικής Απελευθέρωσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στην Αλγερία Κατηγορία:Εθνικές βιβλιοθήκες
Κρις Μπέργκερ
Ο Κριστιάν Ντέιβιντ "Κρις" Μπέργκερ (23 Απριλίου 1911 – 12 Σεπτεμβρίου 1965) ήταν Ολλανδός σπρίντερ. Ήταν πρωταθλητής Ευρώπης το 1934 στα 100 και 200 μέτρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δρομείς ταχύτητας Κατηγορία:Ολλανδοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου
Άλαν Σέπαρντ
Ο Άλαν Μπάρτλετ Σέπαρντ Τζ. (Alan Bartlett Shepard Jr, 18 Νοεμβρίου 1923 – 21 Ιουλίου 1998) ήταν Αμερικανός αστροναύτης, πιλότος δοκιμών, πιλότος του ναυτικού και επιχειρηματίας. Το 1961 ήταν ο πρώτος Αμερικανός που ταξίδευσε στο διάστημα και το 1971 περπάτησε στη Σελήνη, ως μέλος της αποστολής Απόλλων 14.
Απόφοιτος της Ναυτικής Ακαδημίας των Ηνωμένων Πολιτειών στην Αννάπολις, ο Σέπαρντ συμμετείχε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο με το ναυτικό. Έγινε πιλότος του ναυτικού το 1946 και πιλότος δοκιμών το 1950. Επιλέχθηκε ως ένας από τους αστροναύτες του προγράμματος Μέρκιουρι της NASA το 1959, και τις 5 Μαΐου 1961 πραγματοποίησε την πρώτη επανδρωμένη πτήση του προγράμματος Μέρκιουρι, την MR-3, με ένα διαστημόπλοιο το οποίο ονόμασε Freedom 7 (Ελευθερία 7). Το σκάφος έφτασε στο διάστημα, σε ύψος περίπου 180 χιλιομέτρων, αλλά δεν κατάφερε να μπει σε τροχιά. Έγινε ο δεύτερος άνθρωπος και πρώτος Αμερικάνος, που ταξίδευσε στο διάστημα, και ο πρώτος διαστημικός ταξιδιώτης που χειρίστηκε χειροκίνητα τον προσανατολισμό του σκάφος του. Στα τελευταία στάδια του προγράμματος Μέρκιουρι, είχε προγραμματιστεί ο Σέπαρντ να πιλοτάρει το Mercury-Atlas 10 (MA-10), το οποίο προοριζόταν για τριήμερη αποστολή, η οποία όμως ακυρώθηκε.
Ο Σέπαρντ προοριζόταν για κυβερνήτης της πρώτης επανδρωμένης αποστολής του προγράμματος Τζέμινι, αλλά παρέμεινε στο έδαφος εξαιτίας της νόσου Μενιέ, η οποία προκαλεί επεισόδια έντονης ναυτίας. Ακολούθησε χειρουργική αποκατάστασή της το 1969 και το 1971 ο Σέπαρντ τέθηκε κυβερνήτης της αποστολής Απόλλων 14, οδηγώντας τη σεληνάκατο Αντάρης στην πιο επακριβή προσελήνωση του προγράμματος Απόλλων. Σε ηλικία 47 ετών, έγινε ο πέμπτος, ο γηραιότερος και ο γεννηθείς νωρίτερα άνθρωπος που περπάτησε στη Σελήνη, καθώς και ο μόνος αστροναύτης του προγράμματος Μέρκιουρι. Κατά τη διάρκεια της αποστολής, χτύπησε δύο μπάλες γκολφ στην επιφάνεια της Σελήνης. Ήταν επικεφαλής του Γραφείου Αστροναυτών από τον Νοέμβριο του 1963 μέχρι τον Ιούλιο του 1969 και από τον Ιούνιο του 1971 μέχρι τη συνταξιοδότησή του από το Αμερικανικό Ναυτικό και τη ΝΑΣΑ το 1974.
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανοί αστροναύτες Κατηγορία:Αμερικανοί πιλότοι Κατηγορία:Αμερικανοί στρατιωτικοί
Μπερτελάνζ
Το Μπερτελάνζ (γαλλικά: Berthelange) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Πέτρος Μπάμπαλης
Ο Πέτρος Μπάμπαλης ήταν Έλληνας ακροδεξιός, ανώτερος αξιωματικός του Σώματος της Αστυνομίας Πόλεων με το βαθμό του Αστυνόμου Α'. Δολοφονήθηκε το 1979 από μέλη ακροαριστερής τρομοκρατικής οργανώσης «Επαναστατικός Λαϊκός Αγώνας-Ομάδα: Ιούνης ’78».
Νεανικά χρόνια
Γεννήθηκε το 1930 στο χωριό Καμπιά του Δήμου Σπερχειάδος στο νομό Φθιώτιδος   Παρακολούθησε τα μαθήματα της εγκύκλιας εκπαίδευσης στη γενέτειρα του και αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Σπερχειάδας. Το 1952 κατατάχθηκε στο Σώμα της Αστυνομίας Πόλεων με το βαθμό του Αστυφύλακα. Μετά από επιτυχείς εισαγωγικές εξετάσεις εισήλθε και φοίτησε κι αποφοίτησε με επιτυχία από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1958 ο Μπάμπαλης εισήλθε και τον Ιούνιο του 1960 αποφοίτησε από τη Σχολή Αξιωματικών του Σώματος, ήταν μέλος της ΙΔ' Εκπαιδευτικής περιόδου της, όπου είχε συμμαθητή και αρχηγό τον Ευάγγελο Μάλλιο, με το βαθμό του Υπαστυνόμου Β' ενώ το 1963 προήχθη κατ' εκλογήν στο βαθμό του Υπαστυνόμου Α'.
Άσκηση διώξεων, καταδίκη και απόταξη
Στις 7 Σεπτεμβρίου 1974, με μία από τις πρώτες κινήσεις της μεταπολιτευτικής κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Καραμανλή, ανακοινώθηκε από το Υπουργείο Δημόσιας Τάξεως ότι γίνεται έρευνα για βασανιστήρια πολιτικών κρατουμένων από αξιωματικούς, υπαξιωματικούς και άνδρες των Σωμάτων Ασφαλείας. Στις 11 Σεπτεμβρίου 1974 τέθηκαν σε διαθεσιμότητα, για χρονικό διάστημα δώδεκα μηνών, κατηγορούμενοι για βασανισμούς 7 αξιωματικοί της Αστυνομίας Πόλεων, μεταξύ των οποίων και ο Μάλλιος.
Ο Μπάμπαλης -κατηγορήθηκε για «κατάχρηση εξουσίας και ηθική αυτουργία σε βασανισμούς πολιτών» την περίοδο της δικτατορίας- με βάση δημοσίευμα της εφημερίδος «Απογευματινή». Στις 15 Φεβρουαρίου 1975 από τις εφημερίδες της εποχής προαναγγέλθηκε ότι αρχίζουν οι απολογίες των «βασανιστών» Μπάμπαλη, Μάλλιου και άλλων αξιωματικών της Γενικής Ασφάλειας Αθηνών. Στις 14 Μαρτίου 1975, «Ομοφωνία Ανακριτού και Εισαγγελέως εκρίθη απολυτέος τελών σε διαθεσιμότητα, ο αστυνόμος Πέτρος Μπάμπαλης που κατηγορείται για κατάχρηση εξουσίας και ηθική αυτουργία σε βασανισμούς», όπως ανέφεραν δημοσιεύματα της εποχής, αφού δεν βρέθηκε ένοχος για καμία από τις κατηγορίες που του αποδόθηκαν, όμως στις 2 Ιουλίου 1975 προφυλακίστηκε με την κατηγορία των βασανισμών, μετά από άλλη μήνυση που υποβλήθηκε σε βάρος του, ύστερα από απόφαση του ανακριτή Μακρινού.
Η πρώτη δίκη του Μπάμπαλη, είναι η επονομαζόμενη και «δίκη των 15», αφού σε αυτή δικάστηκαν τον Νοέμβριο του 1975, στο Μικτό Κακουργιοδικείο Χαλκίδος, 15 αξιωματικοί και υπαξιωματικοί της Ελληνικής Αστυνομίας οι οποίοι κατηγορήθηκαν για τα βασανιστήρια που διέπραξαν εις βάρος πολιτικών κρατουμένων το διάστημα Νοεμβρίου 1973 - Απριλίου 1974. Η δίκη θα διεξαχθεί σε μια ασφυκτικά γεμάτη αίθουσα. Όπως έγραφε στις 17 Νοεμβρίου του 1975, η εφημερίδα Τα Νέα: ''«Προκλητικοί οι βασανιστές στη Χαλκίδα: Οι κατηγορούμενοι είναι προκλητικοί. Γελάνε την ώρα που τα θύματά τους καταθέτουν για τα απάνθρωπα βασανιστήρια που υπέστησαν στην Ασφάλεια. Συνεχίζουν τον πόλεμο λάσπης κατά των μαρτύρων κατηγορίας, υποστηρίζοντας για μερικούς απ' αυτούς ότι συνεργάστηκαν με την Ασφάλεια».'' Στις 30 Νοεμβρίου του 1975, η ετυμηγορία του δικαστηρίου αθωώνει 4 κατηγορούμενους ενώ τιμωρεί με εξαγοράσιμες ποινές τους υπόλοιπους. Όσον αφορά τον Πέτρο Μπάμπαλη, το πρόσκομμα της μη έγκαιρης έγκλησής του, οδηγεί το δικαστήριο στην παύση της δίωξης.
Παρά την παύση της δίωξης του ο Μπάμπαλης δεν αφέθηκε ελεύθερος αλλά προφυλακίστηκε για άλλη κατηγορία βασανιστηρίων. Ωστόσο, η κατηγορία από κακούργημα μετατράπηκε σε πλημμέλημα και στις 22 Απριλίου του 1975, αποφυλακίστηκε. Στις 14 Μαΐου του 1975 απολύθηκε από την Αστυνομία Πόλεων. Η δεύτερη δίκη του θα γινόταν από το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Πατρών, τον Δεκέμβριο του 1975, όπου κατηγορούμενος και πάλι για βασανιστήρια μαζί με τον Ευάγγελο Μάλλιο, θα αθωωθεί. Στις 17 Σεπτεμβρίου 1976 άρχισε στο Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, που συνεδρίασε στην αίθουσα του Διαρκούς Στρατοδικείου Αθηνών στο Ρουφ, η τρίτη δίκη εναντίον του Μπάμπαλη, στην οποία συγκατηγορούμενος ήταν και ο Μάλλιος και πέντε ακόμη αξιωματικοί. Η απόφαση εκδόθηκε στις 12 Οκτωβρίου και στον Μπάμπαλη επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 24 μηνών. Όλοι οι κατηγορούμενοι αφέθηκαν ελεύθεροι πλην του Μπάμπαλη που οδηγήθηκε στις φυλακές Κορυδαλλού προκειμένου να εκτίσει δύο μήνες από το υπόλοιπο της ποινής του και αποφυλακίστηκε στις 23 Οκτωβρίου 1977, μετά από διάστημα δεκαοκτώ μηνών, ύστερα από μείωση της ποινής στο Εφετείο. Ενδιάμεσα, στις 12 Δεκεμβρίου 1976, ο Μπάμπαλης παραπέμφθηκε να δικαστεί στο Τριμελές Εφετείο σε δεύτερο βαθμό για την πρωτόδικη ποινή των 24 μηνών που του είχε επιβληθεί, όμως η υπόθεση αναβλήθηκε για τις 28 Ιανουαρίου 1977.
Ο Γεώργιος Τράγκας, στο βιβλίο του «Κορυδαλλός 1975-79» παραθέτει αποσπάσματα από το προσωπικό ημερολόγιο του Ιωάννη Παπαθανασίου, διευθυντή των φυλακών Κορυδαλλού, ο οποίος αναφέρεται σε συνάντηση της 10ης Μαρτίου 1977, μεταξύ των Αριστοτέλη Καλέντζη και Κώστα Πλεύρη. ''«...Σήμερα στις 11:30 το πρωί ήλθε στη φυλακή ο ανακριτής κ. Γυφτάκης, ο οποίος πήρε τις καταθέσεις των κρατουμένων Αριστ. Καλέντζη, Αναργ. Κακκαβά και Πέτρου Μπάμπαλη...»'', καθώς οι κρατούντες επιχείρησαν να εμπλέξουν τον Μπάμπαλη στη σκευωρία των βομβιστικών ενεργειών του καλοκαιριού του 1977.
Η δολοφονία του Μπάμπαλη
Ο Μπάμπαλης μετά τη δολοφονία του Μάλλιου, είχε εγκαταλείψει πρόσκαιρα την Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στο εξωτερικό. Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδος «Το Βήμα»   τα μέλη του αποκαλούμενου Επαναστατικού Συμβουλίου του Ε.Λ.Α. διχάστηκαν σχετικά με το αν πρέπει να δολοφονηθεί ή όχι ο Μπάμπαλης και η απόφαση παραπέμφθηκε σε ψηφοφορία, στην οποία με μία ψήφο διαφορά αποφασίστηκε η δολοφονία του.
Στις 21:35 το βράδυ της 31ης Ιανουαρίου 1979 και ενώ ο Μπάμπαλης κατέβηκε από το σπίτι του στον Άγιο Σώστη της Νέας Σμύρνης, προκειμένου να παρκάρει το αυτοκίνητο του στο υπόγειο γκαράζ, δέχθηκε επίθεση από δύο νεαρούς, οι οποίοι έριξαν εναντίον του οκτώ σφαίρες από όπλο διαμετρήματος 0,45, που τον βρήκαν στο κεφάλι και το στήθος. Ο Μπάμπαλης εξέπνευσε, μέσα σε περιπολικό της Ελληνικής Αστυνομίας, κατά την μεταφορά του στο 401 Γενικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο Αθηνών (401 ΓΣΝΑ), όπου όταν έφτασε απλώς πιστοποιήθηκε ο θάνατος του  .
Δίπλα στο Μπάμπαλη βρέθηκε δακτυλογραφημένη προκήρυξη πέντε σελίδων της οργάνωσης που ανέλαβε την ευθύνη της δολοφονίας του. Σύμφωνα με την προκήρυξη που έστειλαν τα μέλη της οργάνωσης στις εφημερίδες της εποχής ο Ε.Λ.Α. δολοφόνησε τον Μπάμπαλη γιατί ''«Ήτανε από τους αρχηγούς των δυνάμεων καταστολής και επικεφαλής των καταδιωκτικών μηχανισμών της Ασφάλειας στη χουντική περίοδο. Με ιδιαίτερη λύσσα προσπάθησε να χτυπήσει τους αγωνιστές της αντίστασης ενάντια στη χούντα και το καθεστώς πού την είχε δημιουργήσει. Ήτανε υπεύθυνος για την άγρια ασφαλίτικη τρομοκρατία. Ήτανε υπεύθυνος για τα φοβερά βασανιστήρια χιλιάδων και χιλιάδων ατόμων. Ήτανε υπεύθυνος για την καταστροφή της υγείας και της ζωής πολλών εκατοντάδων αγωνιστών και όχι μόνον αυτών, αλλά και όσων έτυχε, για οποιοδήποτε λόγο, να βρεθούν στα χέρια των ασφαλιτών.»''.
Από την ιατροδικαστική έρευνα προέκυψε ότι οι δολοφόνοι τον πυροβόλησαν πισώπλατα και όταν αυτός γύρισε κι έπεσε αιμόφυρτος του έδωσαν τις χαριστικές βολές. Στη συνέχεια αφού επιχείρησαν αποτυχημένα να διαφύγουν με το κλεμμένο αυτοκίνητο τους, το εγκατέλειψαν και απομακρύνθηκαν πεζή. Ο Μπάμπαλης εξέπνευσε, μέσα στο περιπολικό της αστυνομίας, πριν από τη μεταφορά του στο 401 ΓΣΝΑ, όπου απλώς πιστοποιήθηκε ο θάνατος του. Στην προκήρυξη που βρέθηκε δίπλα στο σώμα του, την οργάνωση για το χτύπημα αναλαμβάνει η νεο-εμφανιζόμενη τότε «Ομάδα: Ιούνης ’78» που αποτελούσε μέρος της ακροαριστερής τρομοκρατικής οργάνωσης «Επαναστατικός Λαϊκός Αγώνας» (Ε.Λ.Α). Επειδή όμως η απόφαση, για τη δολοφονία του Μπάμπαλη, δεν ήταν ομόφωνη χρησιμοποίησαν αυτό το όνομα. Σύμφωνα με άρθρο της εφημερίδας «Το Βήμα», αυτή η διαφωνία έφερε και την πρώτη απόσχιση μελών από τον κορμό του Ε.Λ.Α, με σημαντικότερη την αποχώρηση του Χρήστου Τσουτσουβή, ο οποίος ίδρυσε την ομάδα «Αντικρατική Πάλη». Τελικά την ευθύνη για την δολοφονία του Μπάμπαλη ανέλαβε ο Ε.Λ.Α. που το 1985 θα αποδεχθεί την «πατρότητα» της δολοφονικής οργάνωσης.
Κηδεία
Η νεκρώσιμη ακολουθία και η ταφή του έγιναν στις 16:30 το απόγευμα της 1ης Φεβρουαρίου 1979 στο κοιμητήριο της Νέας Σμύρνης. Επικήδειο λόγο εκφώνησε ο Χρήστος Αποστολάκος, τότε βουλευτής του εθνικιστικού και φιλοβασιλικού κόμματος «Εθνική Παράταξις», ενώ κατατέθηκαν στεφάνια εκ μέρους του πρώην δικτάτορα Γεωργίου Παπαδόπουλου, φυλακισμένου ηγέτη της Χούντας των Συνταγματαρχών της 21ης Απριλίου 1967, του πραξικοπηματία Δημητρίου Ιωαννίδη, καθώς και από την οικογένεια του Μάλλιου, επίσης στενού συνεργάτη και φίλου του Μπάμπαλη που είχε κατηγορηθεί για βασανισμούς δημοκρατών και αριστερών.
Ο Πέτρος Μπάμπαλης ήταν έγγαμος και πατέρας μια κόρης.
Παραπομπές
Μ Μ Μ Κατηγορία:Βασανιστές
Το ξεκαθάρισμα (ταινία, 1986)
Το ξεκαθάρισμα (πρωτότυπος τίτλος: Raw Deal) είναι αμερικανική ταινία δράσης, του 1986, σε σκηνοθεσία Τζον Άιρβιν. Το σενάριο γράφτηκε από τους Γκάρι ΝτεΒόρ και Νόρμαν Γουέξλερ. Πρωταγωνιστούν οι Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ, Κάθρυν Χάρολντ, Ντάρεν ΜακΓκάβιν και Σαμ Γουαναμέικερ. Η πλοκή της ταινίας επικεντρώνεται σε έναν σερίφη, ο οποίος εμπλέκεται με τη μαφία και γίνεται μέλος της, για να την καταστρέψει.
Η ταινία κυκλοφόρησε στις 6 Ιουνίου του 1986, στις ΗΠΑ. Οι κριτικές που δέχτηκε, ως επί το πλείστον, ήταν αρνητικές. Αν και ξεπέρασε στις εισπράξεις τον προϋπολογισμό της, η ταινία θεωρήθηκε εισπρακτική αποτυχία. Το 2005, κυκλοφόρησε και σε DVD, ενώ το 2010 σε Blu-ray.
Πλοκή
Η ταινία ξεκινά σε ένα απόμερο σπίτι, στο οποίο η Προστασία Μαρτύρων φυλά έναν μάρτυρα. Όμως, το σπίτι δέχεται επίθεση και σκοτώνονται όλοι, μαζί με αυτούς και ο γιος του Χάρι Σάνον, ο οποίος είναι ο φίλος του Τζόζεφ Μπρένερ, που αργότερα θα δεχτεί να μπει στη μαφία και να την καταστρέψει μετά από αίτημα του πρώτου.
Ως Μαρκ Καμίνσκι πλέον θα καταφέρει να μπει στη μαφία και να δουλεύει στο πλευρό του δεξιού χεριού (Πάολο Ρόκκα) του αρχηγού της μαφίας Λουίτζι Πατροβίτα. Παράλληλα, θα γνωριστεί και με μία γυναίκα, η οποία είναι μιλημένη να τον παρακολουθεί, γιατί το πρωτοπαλίκαρο του Πάολο Ρόκκα, δεν τον εμπιστεύεται. Οι φόβοι του θα επαληθευτούν όταν θα πάνε σε μία αποστολή να σκοτώσουν έναν αστυνομικό, ο οποίος τελικά είναι ο Χάρι, εκεί ο Μπρένερ θα σκοτώσει το πρωτοπαλίκαρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1986 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες δράσης Κατηγορία:Ταινίες που αφορούν την εκδίκηση
Φραντσέσκο Άγιετς
Ο Φραντσέσκο Άγιετς (Francesco Hayez, [franˈtʃesko ˈaːjets], 10 Φεβρουαρίου 1791 – 21 Δεκεμβρίου 1882) ήταν Ιταλός ζωγράφος, ηγετική μορφή κατά τη μετάβαση της ιταλικής ζωγραφικής από το Νεοκλασικισμό στο Ρομαντισμό στα μέσα του 19ου αιώνα. Δραστηριοποιήθηκε κυρίως στο Μιλάνο. Φιλοτέχνησε ιστορικά, θρησκευτικά και μυθολογικά έργα, επηρεασμένα από το ύφος του Ντελακρουά και του Ντελαρός, ενώ τα εξαίρετα πορτρέτα του συγκρίνονται με αυτά του Ενγκρ.
Βιογραφικά
Ο Φραντσέσκο Άγιετς καταγόταν από σχετικά φτωχή οικογένεια της Βενετίας. Ο πατέρας του ήταν ψαράς, γαλλικής καταγωγής, ενώ η μητέρα του ήταν από το Μουράνο (Murano). Σε νεαρή ηλικία μαθήτευσε δίπλα στον θείο του, Τζοβάννι Μπινάσκο, ο οποίος επιθυμούσε να τον εκπαιδεύσει ως συντηρητή έργων ζωγραφικής. Η ενασχόλησή του με τη ζωγραφική τέχνη ξεκίνησε το 1798, όταν ως μαθητής του Φραντσέσκο Ματζόττο ήρθε σε επαφή με το νεοκλασικό στυλ. Το 1803 παρακολούθησε μαθήματα στην παλαιά Ακαδημία Ζωγραφικής και Γλυπτικής (Accademia di Pittura e Scultura) στη Βενετία, και την περίοδο από το 1802 μέχρι το 1806 ειδικά μαθήματα γύρω από τη χρήση του χρώματος από τον ζωγράφο Lattanzio Querena (1768–1853). Εγγράφτηκε στην Ακαδημία της Βενετίας το 1807 και αργότερα μαθήτευσε στη σχολή του νεοκλασικιστή ζωγράφου Τεόντορο Ματεΐνι (1754–1831).
To 1809, κέρδισε μια υποτροφία της Ακαδημίας της Βενετίας για ένα χρόνο σπουδών στην Ακαδημία Σαν Λούκα (Accademia di San Luca) στη Ρώμη. Εκεί είχε την ευκαιρία να μελετήσει τα έργα του Ραφαήλ, να επισκεφτεί το εργαστήριο του γλύπτη Αντόνιο Κανόβα, αλλά και να συναναστραφεί με αρκετούς ακόμα καλλιτέχνες, μεταξύ αυτών ο Τομάσο Μινάρντι, ο Ζαν Ωγκύστ Ντομινίκ Ενγκρ και μέλη της Αδελφότητας του Αγίου Λουκά (Lukasbrüder). Μαζί με τον Ρινάλντο Ρινάλντι ταξίδεψε το 1811 στη Νάπολη, όπου απέτυχε να γίνει δεκτός σε ένα διαγωνισμό της Ακαδημίας της Νάπολης, αλλά παρέμεινε για ένα διάστημα για να μελετήσει τις αρχαιότητες της πόλης, σχεδιάζοντας μάλιστα μερικά από αναγεννησιακά μνημεία της για την τρίτομη «Ιστορία της Γλυπτικής» (Storia della scultura) του Leopoldo Cicognara.
Επιστρέφοντας στη Ρώμη φιλοτέχνησε τον πίνακα «Λαοκόων» (Πινακοθήκη Μπρέρα, Μιλάνο), με τον οποίο συμμετείχε σε διαγωνισμό της Ακαδημίας Μπρέρα, κερδίζοντας τελικά την πρώτη θέση μαζί με τον Αντόνιο ντε Αντόνι. Παρέμεινε στη Ρώμη ως το 1814, οπότε μετακόμισε στη Νάπολη, όπου έλαβε την παραγγελία να φιλοτεχνήσει τη μεγάλη σύνθεσή του «Ο Οδυσσέας στην Αυλή του Αλκίνοου» (1813 – 1815, Εθνικό Μουσείο Καποντιμόντε, Νάπολη). Το 1850, ενώ ζούσε από χρόνια στο Μιλάνο, διορίστηκε διευθυντής της Ακαδημίας της Μπρέρα (Brera).
Καλλιτεχνική δημιουργία
Ο Φραντσέσκο Άγιετς είναι στην πρώτη φάση της καλλιτεχνικής του πορείας βαθιά επηρεασμένος από τον Ενγκρ και το κίνημα των Ναζαρηνών, ενώ τα μεταγενέστερα έργα του εκφράζουν μια τεχνοτροπία κλασικής αναβίωσης.
Όπως υπήρχε στο παρελθόν η τάση πολλών καλλιτεχνών της Αναγέννησης και του Μπαρόκ να απεικονίζουν συχνά μυθολογικές ή βιβλικές ιστορίες, με έμφαση στο γυναικείο γυμνό, οι πίνακες του Χάγιεζ ακολουθούν σκόπιμα και με προκάλυμμα το καλλιτεχνικό πέπλο την ίδια τάση, προβάλλοντας ένα υπονοούμενο ερωτισμό και μια συγκαλυμμένη σεξουαλικότητα. Στο έργο του, για παράδειγμα, «Η μετανοούσα Μαρία Μαγδαληνή» (1825, Πινακοθήκη Μοντέρνας Τέχνης, Μιλάνο), αν και απεικονίζεται μετανοούσα, αναδίδεται σκόπιμα το ερωτικό παρελθόν της.
Επιλογή έργων
Μια επιλογή από τα πιο σημαντικά έργα του Φραντσέσκο Χάγιεζ περιλαμβάνει:
Ο Φραντσέσκο Χάγιεζ διακρίθηκε και ως έξοχος δάσκαλος του γυναικείου γυμνού, σε πίνακες που αποπνέουν έντονο ερωτισμό και σεξουαλική διάθεση. Στο μακρύ κατάλογο των «ερωτικών» έργων του περιλαμβάνονται:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ρομαντικοί ζωγράφοι
Μπένι Τόμσον
Ο Μπένι Γκόρντον Τόμσον (αγγλικά: Bennie Gordon Thompson, 28 Ιανουαρίου 1948), είναι Αμερικανός πολιτικός, που υπηρετεί ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών για την 2η κογκρεσιακή περιφέρεια του Μισισίπι από το 1993. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.
Είναι εν ενεργεία Πρόεδρος της Επιτροπής Εσωτερικής Ασφάλειας της Βουλής των Αντιπροσώπων από τον Ιανουάριο του 2019, θέση στην οποία διατέλεσε και από το 2007 έως το 2011. Επιπλέον, είναι Πρόεδρος της ειδικής επιτροπής (Ειδική Επιτροπή της 6ης Ιανουαρίου) που συγκροτήθηκε για να ερευνήσει την εισβολή στο Αμερικανικό Καπιτώλιο στις 6 Ιανουαρίου του 2021.
Εξελέγη πρώτη φορά ως μέλος του Κογκρέσου, σε μια ειδική εκλογή τον Απρίλιο του 1993. Εξελέγη για πλήρη θητεία, στις εκλογές του 1994, και από τότε έχει καταφέρει να επανεκλεγεί 14 φορές στο αξίωμα του ομοσπονδιακού Βουλευτή.
Βιογραφία
Ο Μπένι Τόμσον, γεννήθηκε τον Ιανουάριο του 1948 στο Τζάκσον του Μισισίπι των Ηνωμένων Πολιτειών, όπου και μεγάλωσε. Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, σπούδασε πολιτικές επιστήμες στο Κολλέγιο Τουγκαλού στο Τζάκσον, λαμβάνοντας πτυχίο (BA) το 1968. Κατόπιν πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές πάνω στην εκπαιδευτική ηγεσία, στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Τζάκσον, λαμβάνοντας μεταπτυχιακό δίπλωμα (MS) το 1973. Υπηρέτησε ως δημοτικός σύμβουλος (1969-1973) και στη συνέχεια δήμαρχος (1973-1979) σε μια μικρή κωμόπολη στα περίχωρα του Τζάκσον, το Μπόλτον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ) Κατηγορία:Μισισίπι Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αφροαμερικανοί
Χανς Κρανκλ
Ο Γιόχαν «Χανς» Κρανκλ (Johann "Hans" Krankl, γεννήθηκε 14 Φεβρουαρίου 1953 στη Βιέννη) είναι Αυστριακός πρώην ποδοσφαιριστής. Ένας ιδιαίτερα παραγωγικός κεντρικός επιθετικός, θεωρείται ως ένας από τους μεγαλύτερους παίκτες στην ιστορία της Αυστρίας.
Βιογραφία
Ο πατέρας του ήταν προπονητής νέων στην  KSV Tramway και κάτω από αυτόν, ο νεαρός Χανς πήρε τα στοιχειώδη μαθήματα του παιχνιδιού. Όταν έγινε 12 ετών, εντοπίστηκε από ανιχνευτή ταλέντων της Ραπίντ Βιέννης και εντάχθηκε στην ομάδα των νέων. Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στη Ραπίντ το 1970 και έμεινε εκεί για οκτώ χρόνια, εκτός από ένα χρόνο που ήταν δανεικός στη Βίνερ Σπορτ-Κλουμπ. Το 1973–74 ήταν για πρώτη φορά πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος με 36 γκολ και δεύτερος στην Ευρώπη κερδίζοντας το αργυρό παπούτσι. Κατέκτησε και το Χρυσό Παπούτσι ως πρώτος σκόρερ όλων των Ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων στην αγωνιστική περίοδο 1977–78 με 41 τέρματα, προσελκύοντας το ενδιαφέρον της Μπαρτσελόνα. Την ίδια χρονιά ήταν δεύτερος στην ψηφοφορία της Χρυσής Μπάλας για την ανάδειξη του καλύτερου Ευρωπαίου ποδοσφαιριστή πίσω από τον Κέβιν Κίγκαν. Η καριέρα του στη Βαρκελώνη ήταν επιτυχής, κερδίζοντας το Κύπελλο Ισπανίας στην πρώτη του σεζόν, καθώς και το Κύπελλο Κυπελλούχων (σημειώνοντας γκολ στον τελικό απέναντι στη Φορτούνα Ντύσσελντορφ), και κέρδισε το βραβείο του κορυφαίου σκόρερ του ισπανικού πρωταθλήματος εκείνη την αγωνιστική περίοδο με 29 τέρματα. Με την ομάδα της Βαρκελώνης σημείωσε συνολικά 64 γκολ σε 88 αγώνες.
Επέστρεψε στη Ραπίντ Βιέννης το 1981 και σκόραρε 151 γκολ σε 197 επίσημους αγώνες στα επόμενα πέντε χρόνια. Έπαιξε σημαντικό ρόλο σε μία από τις πιο επιτυχημένες πορείες στην ιστορία της ομάδας τη δεκαετία του 1980, κατακτώντας το πρωτάθλημα δύο φορές, το 1982 και το 1983, και τρεις συνεχόμενους τίτλους αυστριακού κυπέλλου. Σημείωσε το μοναδικό γκολ της Ραπίντ στην ήττα 3–1 στον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων το 1985 απέναντι στην Έβερτον. Το 1986, μετακόμισε για να γίνει παίκτης-προπονητής στη Βίνερ Σπορτ-Κλουμπ.
Ο Κρανκλ ανακηρύχθηκε Αυστριακός παίκτης της χρονιάς πέντε φορές (επίδοση ρεκόρ), και ψηφίστηκε ως ο πιο δημοφιλής Αυστριακός ποδοσφαιριστής των τελευταίων 25 ετών.
Σε διεθνές επίπεδο έκανε το ντεμπούτο του για την Αυστρία σε φιλικό αγώνα τον Ιούνιο του 1973 με αντίπαλο τη Βραζιλία και συμμετείχε στα Παγκόσμια Κύπελλα του 1978 και του 1982. Αγωνίστηκε σε 69 διεθνείς αγώνες, σημειώνοντας 34 τέρματα, επίδοση ρεκόρ για την εθνική Αυστρίας στην εποχή του. Το τελευταίο του διεθνές παιχνίδι ήταν ένας αγώνας προκριματικών Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1986 τον Απριλίο του 1985 με αντίπαλο την Ουγγαρία.
Ένα από τα σημαντικότερα επιτεύγματά του ήταν να βοηθήσει την Αυστρία να προκριθεί στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1978, την πρώτη φορά που η Αυστρία προκρίθηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο μετά από είκοσι χρόνια. Στη συνέχεια σημείωσε το νικητήριο γκολ εναντίον της Δυτικής Γερμανίας σε ένα παιχνίδι που ονομάστηκε «Το θαύμα της Κόρδοβα», στο οποίο οι Αυστριακοί κέρδισαν με 3–2 και η οποία ήταν η πρώτη νίκη της Αυστρίας επί της Δυτικής Γερμανίας σε 47 χρόνια. Σκόραρε στο 88ο λεπτό, με τα ζωντανά πλάνα του τέρματος να εξακολουθούν να εμφανίζονται στην εθνική τηλεόραση.
Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του σταδιοδρομίας το 1989 ακολούθησε καριέρα προπονητή σε αυστριακές ομάδες (Αούστρια Βιέννης, Αούστρια Σάλτσμπουργκ, Αντμίρα Βάκερ, Τίρολ Ίνσμπρουκ), ενώ ανέλαβε και την εθνική Αυστρίας για τρία χρόνια (2002–2005), χωρίς να καταφέρει να την οδηγήσει στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2006.
Κατά τη διάρκεια της καριέρας του σημείωσε 400 τέρματα πρωταθλήματος, 354 από τα οποία σε συναντήσεις πρώτης εθνικής κατηγορίας. Με 320 γκολ σε 427 αγώνες παραμένει δεύτερος σκόρερ όλων των εποχών της πρώτης κατηγορίας του πρωταθλήματος Αυστρίας. Το σύνολο των 518 τερμάτων σε επίσημους αγώνες τον κατατάσσει στους μεγαλύτερους σκόρερ όλων των εποχών, ενώ αν συμπεριληφθούν και οι φιλικοί αγώνες το γενικό σύνολο είναι 811 τέρματα.
Τίτλοι και διακρίσεις
Ραπίντ Βιέννης
Μπαρτσελόνα Ατομικές διακρίσεις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αυστρίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ραπίντ Βιέννης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φιρστ Βιέννα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βίνερ Σπορτ-Κλουμπ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπουντεσλίγκα Αυστρίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ρεντ Μπουλ Σάλτσμπουργκ Κατηγορία:Νικητές Χρυσού Παπουτσιού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1978 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1982 Κατηγορία:Αυστριακοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Αυστριακοί προπονητές ποδοσφαίρου
Μπετονκούρ
Το Μπετονκούρ (γαλλικά: Bethoncourt) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Μπερ (Ντου)
Το Μπερ (γαλλικά: Beure) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Ισαβέλλα του Ιμπελέν, βασίλισσα της Κύπρου και της Ιερουσαλήμ
Η Ισαβέλλα (1241 - 1324) από τον Οίκο του Ιμπελέν ήταν κόρη του κοντόσταυλου της Κύπρου και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Κυ΄πρου.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Γκυ κοντόσταυλου της Κύπρου και της Φιλίππας του Μπερλαί.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Ούγο Γ΄ των Πουατιέ-Λουζινιάν, βασιλιά της Κύπρου και της Ιερουσαλήμ απέκτησε τέκνα:
Κατηγορία:Σύζυγοι βασιλέων του Βασιλείου της Κύπρου Κατηγορία:Σύζυγοι βασιλέων της Ιερουσαλήμ Κατηγορία:Οίκος του Ιμπελέν
Κυβέρνηση Γκόρντον Μπράουν
Η Κυβέρνηση του Γκόρντον Μπράουν (αγγλικά: Gordon Brown ministry) σχηματίστηκε στις 28 Ιουνίου 2007, όταν η Βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ έδωσε εντολή σχηματισμού νέας κυβέρνησης, στον νέο ηγέτη του Εργατικού Κόμματος και επόμενο πρωθυπουργό, Γκόρντον Μπράουν, ύστερα από την παραίτηση του πρωθυπουργού Τόνι Μπλερ και της Κυβέρνησής του.
Ύστερα από τις γενικές εκλογές του 2010, οι οποίες έδωσαν ασαφές αποτέλεσμα με μετέωρο κοινοβούλιο, η Κυβέρνηση Μπράουν παρέμεινε ως υπηρεσιακή, προκειμένου να διενεργηθούν διαπραγματεύσεις για τον σχηματισμό της επόμενης Κυβέρνησης του Ηνωμένου Βασιλείου. Οι διαπραγματεύσεις μεταξύ των Εργατικών και των Φιλελεύθερων Δημοκρατών κατέστησαν ατελέσφορες, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί συνασπισμός μεταξύ των Συντηρητικών και Φιλελεύθερων Δημοκρατών, υπό τον Ντέιβιντ Κάμερον. Έτσι ο πρωθυπουργός, Γκόρντον Μπράουν παραιτήθηκε στις 11 Μαΐου 2010 και ανέλαβε η επόμενη κυβέρνηση.
Υπουργικό Συμβούλιο
Κυβέρνηση Γκόρντον Μπράουν: 28 Ιουνίου 2007 – 11 Μαΐου 2010
Μπιάν-λεζ-Υζιέ
Το Μπιάν-λεζ-Υζιέ (γαλλικά: Bians-les-Usiers) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Ντέβετακ (βουνό)
Το Ντέβετακ (σερβικά κυριλλικά: Деветак, σερβικά λατινικά: Devetak) είναι βουνό στα ανατολικά της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, με υψόμετρο 1,424 μέτρων. Αποτελεί τμήμα των Δειναρικών Άλπεων.
Το όρος Ντέβετακ αποτελεί τμήμα του ορεινού όγκου της Ανατολικής Βοσνίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κορυφές της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Κατηγορία:Κορυφές των Δειναρικών Άλπεων
Βοεβοδάτο Βουοτσουάβεκ
Το Βοεβοδάτο Βουοτσουάβεκ (województwo włocławskie) ήταν βοεβοδάτο της Πολωνίας την περίοδο μεταξύ 1975-1998. Καταργήθηκε το 1999. Σήμερα, η επικράτεια του πρώην βοεβοδάτου αποτελεί τμήμα του Βοεβοδάτου Κουγιαβίας-Πομερανίας.
Η πρωτεύουσα ήταν το Βουοτσουάβεκ, η οποία ήταν η μεγαλύτερη πόλη του πρώην βοεβοδάτου.
Μπιέφ (Ντου)
Το Μπιέφ (γαλλικά: Bief) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Βοεβοδάτο Βουοτσουάβεκ
Το 1995, ο πληθυσμός του Βουοτσουάβεκ ήταν 123.100 κάτοικοι.
Μπιέφ (Ντου)
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Βοεβοδάτο Βουοτσουάβεκ
Δείτε επίσης
Βουοτσουαβεκ
Λε Μπιζό (Ντου)
Το Λε Μπιζό (γαλλικά: Le Bizot) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Οργανισμός Περιθάλψεως και Αποκαταστάσεως των Ηνωμένων Εθνών
Ο Οργανισμός Περιθάλψεως και Αποκαταστάσεως των Ηνωμένων Εθνών ή αλλιώς --όπως είναι ευρύτερα γνωστός-- UNRRA (United Nations Relief and Rehabilitation Administration) ήταν διεθνής οργανισμός περίθαλψης, κυρίαρχο ρόλο στον οποίο διαδραμάτιζαν οι ΗΠΑ, αλλά εκπροσωπούσε 44 έθνη. Ιδρύθηκε το 1943, έγινε μέλος των Ηνωμένων Εθνών το 1945, και σταμάτησε τις επιχειρήσεις του σε μεγάλο βαθμό το 1947. Ο σκοπός του ήταν να «προγραμματίζει, να συντονίζει, να διαχειρίζεται ή να μεριμνά για τη διαχείριση των μέτρων περίθαλψης των θυμάτων πολέμου σε κάθε μέρος υπό τον έλεγχο κάθε έθνους των Ηνωμένων Εθνών σε τομείς όπως η σίτιση, τα καύσιμα, η ένδυση, η παροχή καταφυγίου και άλλες βασικές ανάγκες, όπως η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και άλλες υπηρεσίες». Το πολιτικό του προσωπικό αποτελούσαν 12.000 άτομα, με έδρα τη Νέα Υόρκη. Η χρημοτοδότηση προήλθε από πολλά έθνη και ήταν συνολικά $3,7 δισ., εκ των οποίων τα $2,7 δισ. ήταν συνεισφορά των Η.Π.Α, τα $625 εκ. της Βρετανίας και τα $139 εκ. του Καναδά.
Η UNRRA συνεργάστηκε στενά με δεκάδες φιλανθρωπικές οργανώσεις, οι οποίες έστειλαν εκατοντάδες άτομα για να δουλέψουν με αυτήν. Σε μόλις τρία χρόνια λειτουργίας, η UNRRA διέθεσε περίπου $4 δισ. σε τρόφιμα, αγαθά, φάρμακα, εργαλεία σε μια εποχή σοβαρών παγκόσμιων ελλείψεων και δυσκολιών μεταφοράς σε όλο τον κόσμο. Οι χώρες που δέχονταν τη βοήθεια είχαν ιδιαιτέρως πληγεί από λιμοκτονία, κοινωνική αποδιοργάνωση και πολιτικό χάος. Η UNRRA διαδραμάτισε σπουδαίο ρόλο στον επαναπατρισμό ανθρώπων στη χώρα καταγωγής τους στην Ευρώπη μεταξύ των ετών 1945-1946. Οι λειτουργίες της μεταφέρθηκαν σε άλλες διευθύνσεις των Ηνωμένων Εθνών, μεταξύ των οποίων ο Διεθνής Οργανισμός Προσφύγων (International Refugee Organization) και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (World Health Organization). Ως αμερικανική διεύθυνση περίθαλψης αντικαταστάθηκε ευρέως από το Σχέδιο Μάρσαλ, το οποίο τέθηκε σε εφαρμογή από το 1948.
Επιτροπή Αξιοποιήσεως Πλουτοπαραγωγικών Πόρων Ελλάδος
Ο Οργανισμός Περιθάλψεως και Αποκαταστάσεως των Ηνωμένων Εθνών (UNRRA) συγκρότησε το Γραφείο Οικονομικής Αναλύσεως, τμήμα του οποίου ήταν η Επιτροπή Αξιοποιήσεως Πλουτοπαραγωγικών Πόρων Ελλάδας, η οποία εκπόνησε οκτάτομη μελέτη που περιελάμβανε το σύνολο των τομέων οικονομικής ανάπτυξης, μεταξύ των οποίων και πρωτόγνωρα για τα ελληνικά δεδομένα αντικείμενα. Στο αρχείο, που παρουσιάζεται για πρώτη φορά, βλέπουμε τον τόμο για την Υδατική και Ενεργειακή Οικονομία, που είναι ο προάγγελος των μετέπειτα υδροηλεκτρικών έργων της ανύπαρκτης ακόμα Δ.Ε.Η.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών
Αλακότς
Το τουρκικό όνομα Αλακότς (τουρκικά: Alakoç) μπορεί να αναφέρεται:
Μάχη για τα ορυχεία
Η μάχη για τα ορυχεία ήταν πολεμικές επιθέσεις των αντιστασιακών οργανώσεων (κατά κύριο λόγο του ΕΛΑΣ), εναντίον στην εκμετάλλευση των Ελληνικών ορυχείων για τις ανάγκες του στρατού Κατοχής.
Η κατάσταση
Τα ορυχεία ήταν ιδιοκτησία Ελληνικών επιχειρήσεων που υπέγραφαν συμβόλαιο παραχώρησης βάσει πολυετών συμβολαίων. Αν και η ποιότητα της εξόρυξης των ορυχείων δεν ήταν ανταγωνιστική σε παγκόσμιο επίπεδο, οι ανάγκες του στρατού Κατοχής λόγω του αποκλεισμού του από τη διεθνή αγορά, τα καθιστούσε χρήσιμα για την κάλυψη των αναγκών. Μάλιστα ειδικά για το χρώμιο ο εφοδιασμός του είχε κριθεί από το υπουργείο Οικονομίας της Γερμανίας ως αποφασιστικής σημασίας.
Τα σαμποτάζ εναντίον των ορυχείων
Η άνοδος της αντίστασης δημιούργησε πρόβλημα στη παραγωγή των ορυχείων ενώ το 1944 δούλευαν περίπου οι μισοί εργάτες σε σχέση με το 1942. Πολλά ορυχεία είχαν αχρηστευθεί ή υπολειτουργούσαν.
Αναγκαστική εργασία
Το 1942 οι Γερμανοί προσπάθησαν να βρουν εργατικό δυναμικό από την Εβραϊκή κοινότητα, η οποία όμως εξαγόρασε την απαλλαγή της, ενώ στη περιοχή της Μακεδονίας, χρησιμοποιήθηκαν Κροάτες εργάτες και παράλληλα έγινε διερεύνηση για προσπάθεια χρησιμοποίησης Ρώσων αιχμαλώτων. Το 1943 της αδυναμίας εξεύρεσης εργατικού δυναμικού λόγω της εξάπλωσης της Αντίστασης, χρησιμοποιήθηκαν ως εργάτες άτομα που συλλαμβάνονταν σε μπλόκα των αρχών Κατοχής, ενώ τοποθετήθηκαν στα ορυχεία αποσπάσματα Γερμανικού μηχανοκίνητου τάγματος.
Αποτίμηση
Μεταπολεμικά ο Άλμπερτ Σπέερ σε συνέντευξη του είχε αναφέρει ότι ο αγώνας των ανταρτών στην Ελλάδα δημιουργούσε προβλήματα γιατί υπήρχαν επιπτώσεις στη πολεμική παραγωγή μας κυρίως σε έλλειψη βωξίτη και χρωμίου.
Σύμφωνα με τον ιστορικό Χ. Χατζηιωσήφ η ιστοριογραφία τείνει να αποδίδει μεγαλύτερη σημασία σε αψιμαχίες παρά σε μάχες για τη λειτουργία των ορυχείων.
Πολάτ Κεμπόι Αρικάν
Το 2011 άλλαξε εθνικότητα και απέκτησε την Τουρκική. Μετονομάστηκε από Πολ Κιπκοσγκέι Κεμπόι σε Πολάτ Κεμπόι Αρικάν. Τον Φεβρουάριο του 2012 πήρε την έγκριση από την IAAF και από τότε συμμετέχει με την Τουρκία.
Κατέχει τα εθνικά ρεκόρ της Τουρκίας στα 3000 κλειστού, 5000 και 5000 μέτρων κλειστού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δρομείς μεγάλων αποστάσεων Κατηγορία:Τούρκοι αθλητές του στίβου Κατηγορία:Κενυάτες αθλητές του στίβου Κατηγορία:Τούρκοι αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 2013 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 2018 Αρικάν
Αλακιούλα
Το εσθονικό όνομα Αλακιούλα μπορεί να αναφέρεται:
Ιστορία των Αυτοκρατόρων του Ένμανν
Η Ιστορία των Αυτοκρατόρων τού Ένμανν (γερμ. Enmannsche Kaisergeschichte) είναι ένας σύγχρονος όρος για ένα υποθετικό λατινικό ιστορικό έργο, που γράφτηκε τον 4ο αι., αλλά τώρα έχει χαθεί.
Ο Γερμανός λόγιος Aλεξάντερ Ένμανν έκανε το 1884 μία σύγκριση πολλών όψιμων ρωμαϊκών ιστορικών έργων και βρήκε πολλές ομοιότητες, οι οποίες δεν μπορούσαν να εξηγηθούν από μία άμεση λογοτεχνική σχέση μεταξύ των σωζόμενων έργων "Eine verlorene Geschichte der roemischen Kaiser und das Buch De viris illustribus urbis Romae" (Μία χαμένη ιστορία των Ρωμαίων αυτοκρατόρων και το βιβλίο Περί των επιφανών ανδρών της πόλης της Ρώμης). Ο Ένμανν υπέθεσε μία θεωρία για ένα χαμένο ιστορικό έργο, η οποία ήταν η κοινή πηγή για συγγραφείς όπως ο Αυρήλιος Βίκτωρ, ο Ευτρόπιος και ο συγγραφέας της Historia Augusta. Το έργο δεν αναφέρεται από κανέναν ύστερο Ρωμαίο ιστορικό, αλλά η ανάλυση του Ένμανν είναι σήμερα σε μεγάλο βαθμό αποδεκτή και τροποποιείται. Υπάρχουν κάποιοι μελετητές, ειδικά ο Βίλλεμ ντεν Μπόερ, που αμφισβητούν την ύπαρξή του, αλλά η πλειοψηφία το αποδέχεται.
Το Kaisergeschichte ήταν ένα σύντομο ιστορικό έργο. Είχε καλύψει την εποχή από τον αυτοκράτορα Αύγουστο έως το 337 ή 357. Εκτός από τους τρεις ιστορικούς που αναφέρθηκαν παραπάνω, χρησιμοποιήθηκε από τον Φήστο, τον Ιερώνυμο και την ανώνυμη Επιτομή των Καισάρων (Epitome de Caesaribus).
Σημειώσεις
Κατηγορία:Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κατά την Ύστερη Αρχαιότητα
Μπλαμόν (Ντου)
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Μπλαριάν
Το Μπλαριάν (γαλλικά: Blarians) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Λίβια Γιαρόκα
Η Γιαρόκα μεγάλωσε στο Σόπρον, μία πόλη κοντά στα δυτικά σύνορα της Ουγγαρίας με την Αυστρία. Ο πατέρας της έχει εθνοτική καταγωγή Ρομά και η μητέρα της Ουγγρική. Αφού πήρε μεταπτυχιακό στην κοινωνιολογία από την πανεπιστημιούπολη της Βαρσοβίας του Πανεπιστημίου της Κεντρικής Ευρώπης με υποτροφία από το Ινστιτούτο Ανοιχτή Κοινωνία, συνέχισε να σπουδάζει ανθρωπολογία στη Βρετανία, εστιάζοντας στα θέματα και τον πολιτισμό των Ρομά. Απέκτησε μία κόρη το 2003 και έναν γιο το 2007. Το 2012 ολοκλήρωσε το διδακτορικό της στην Κοινωνική Ανθρωπολογία στο Πανεπιστημιακό Κολλέγιο του Λονδίνου.
Αν και έλαβε υποτροφία του Ινστιτούτου Ανοικτής Κοινωνίας και αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Κεντρικής Ευρώπης, η Γιαρόκα ποτέ δεν καταδίκασε δημόσια την εκστρατεία κατά του Σόρος που διοργάνωσε το συντηρητικό κόμμα της, Φιντές, με στόχο τον Τζωρτζ Σόρος και το Πανεπιστήμιο της Κεντρικής Ευρώπης.
Μέλος
Είναι πρόεδρος της ομάδας εργασίας του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος για την ένταξη των Ρομά και αντιπρόεδρος της Επιτροπής Δικαιωμάτων των Γυναικών και Ισότητας των Φύλων. Είναι επίσης μέλος της Επιτροπής Πολιτικών Ελευθεριών, Δικαιοσύνης και Εσωτερικών Υποθέσεων και της Αντιπροσωπείας για τις Σχέσεις με την Ινδία. Είναι αναπληρωματικό μέλος της Επιτροπής Απασχόλησης και Κοινωνικών Υποθέσεων, καθώς και της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
Το 2014 αποσύρθηκε ως ευρωβουλευτής αλλά επέστρεψε στις 15 Σεπτεμβρίου 2017 μετά την αποχώρηση της Ιλντίκο Γκαλλ-Πελτς από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Εκλέχθηκε Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στις 15 Νοεμβρίου 2017. Εκλέχθηκε εκ νέου σε αυτήν τη θέση στις 3 Ιουλίου 2019.
Προσωπική ζωή
Είναι παντρεμένη και έχει δύο παιδιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωβουλευτές Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Αντιπρόεδροι του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ουγγαρίας
Επιτομή των Καισάρων
Η Επιτομή των Καισάρων, λατιν.: Epitome de Caesaribus είναι ένα λατινικό ιστορικό έργο, που γράφτηκε στα τέλη του 4ου αι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κατά την Ύστερη Αρχαιότητα
Μπλυσανζώ
Το Μπλυσανζώ (γαλλικά: Blussangeaux) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Μπλυσάν
Το Μπλυσάν (γαλλικά: Blussans) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Ντένις Αλιμπέκ
Ο Ντένις Αλιμπέκ (ρουμανικά: Denis Alibec, 5 Ιανουαρίου 1991) είναι Ρουμάνος διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στον χώρο της επίθεσης. Ανήκει στην Κάισερισπορ και αγωνίζεται με τη μορφή δανεισμού στον Ατρόμητο. Στη μέχρι στιγμής καριέρα του έχει περάσει από συλλόγους της Ρουμανίας, της Ιταλίας, του Βελγίου, της Τουρκίας και της Ελλάδας.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στη Μανγκάλια της επαρχίας Κωνστάντζας και είναι ταταρικής καταγωγής. Οι γονείς του χώρισαν όταν ο ίδιος ήταν έξι ετών με αποτέλεσμα να μεγαλώσει με τη μητέρα του. Ξεκίνησε την ενασχόλησή του με το ποδόσφαιρο από τα τμήματα υποδομής της Callatis Mangalia που εδρεύει στη γενέτειρά του και το 2006 είχε ένα σύντομο πέρασμα από τα τμήματα υποδομής της Στεάουα Βουκουρεστίου. Στη συνέχεια αποκτήθηκε από τη Φάρουλ Κονστάντσα με την οποία έκανε το ντεμπούτο του τη σεζόν 2008/09 στην Α΄ Κατηγορία του ρουμανικού πρωταθλήματος. Η ολοκλήρωση των αγωνιστικών υποχρεώσεων βρήκε τον Αλιμπέκ με δύο τέρματα σε 18 αγώνες, ενώ από την πλευρά της, η Φαρούλα κατετάγη δέκατη έκτη σε σύνολο 18 ομάδων και υποβιβάστηκε.
Στην Ίντερ
Τον Ιούλιο του 2009 ο Αλιμπέκ υπέγραψε πολυετές συμβόλαιο συνεργασίας με την Ίντερ Μιλάνου και ακολούθως εντάχθηκε στην ομάδα νέων του ιταλικού συλλόγου. Το καλοκαίρι του επόμενου έτους προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα και τον Νοέμβριο του 2010 πραγματοποίησε την παρθενική του εμφάνιση στο Καμπιονάτο, περνώντας ως αλλαγή σε αναμέτρηση εναντίον της Κιέβο Βερόνα. Η ολοκλήρωση των αγωνιστικών υποχρεώσεων τον βρήκε με 2 συμμετοχές σε αγώνες πρωταθλήματος. Ο Αλιμπέκ πέρασε τα επόμενα χρόνια του συμβολαίου του με την Ίντερ ως δανεικός, αγωνιζόμενος κατά σειρά στη βελγική Μέχελεν, τη ρουμάνικη Βιτόρουλ Κονστάντσα και τη Μπολόνια.