cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γεγονότα Οκτωβρίου 2022
21 Οκτωβρίου
Υγεία και περιβάλλον
Πολιτική και εκλογές
23 Οκτωβρίου
Πόλεμος και επιθέσεις
Καταστροφές και δυστυχήματα
Νόμος και έγκλημα
Πολιτική και εκλογές
Αθλητισμός
24 Οκτωβρίου
Νόμος και έγκλημα
Πολιτική και εκλογές
Επιστήμη και τεχνολογία
25 Οκτωβρίου
Πόλεμος και επιθέσεις
Επιχείρηση και οικονομία
Καταστροφές και δυστυχήματα
Πολιτική και εκλογές
26 Οκτωβρίου
Πόλεμος και επιθέσεις
Οικονομία και επιχειρήσεις
27 Οκτωβρίου
Πόλεμος και επιθέσεις
Καταστροφές και δυστυχήματα
Διεθνείς σχέσεις
Οικονομία και επιχειρήσεις
Νόμος και έγκλημα
28 Οκτωβρίου
Πόλεμος και επιθέσεις
Καταστροφές και δυστυχήματα
Νόμος και έγκλημα
Πολιτική και εκλογές
29 Οκτωβρίου
Πόλεμος και επιθέσεις
Καταστροφές και δυστυχήματα
30 Οκτωβρίου
Πόλεμος και επιθέσεις
Καταστροφές και δυστυχήματα
Πολιτική και εκλογές
31 Οκτωβρίου
Καταστροφές και δυστυχήματα
Νόμος και έγκλημα
10
Κιτάο Σιγκεμάσα
Ο Κιτάο Σιγκεμάσα (ιαπων. 北尾 重政, Kitao Shigemasa, 1739 – 8 Μαρτίου 1820) ήταν Ιάπωνας ζωγράφος της τέχνης του ουκίγιο-ε από το Έντο (Τόκιο). Υπήρξε ένας από τους κορυφαίους δημιουργούς στάμπας της εποχής του, αν και τα έργα του δεν είναι ιδιαιτέρως αναγνωρίσιμα. Είναι γνωστός για τις απεικονίσεις του θεμάτων από τη φύση και όμορφων γυναικών (μπιτζίνγκα). Χαρακτηρίσθηκε ως «χαμαιλέοντας», για την ικανότητά του να αλλάζει στιλ ζωγραφικής. Η καλλιτεχνική δραστηριότητά του μειώθηκε μετά την καθιέρωση του ομότεχνού του Τορίι Κιγιονάγκα, φιλοτεχνώντας σχετικώς λίγα έργα σε σχέση με τη μακρά σταδιοδρομία του. Είναι επίσης αξιοσημείωτος για τα χαϊκάι ποιήματά του και τη σόντο του (ιαπωνική καλλιγραφία).
Ζωή και σταδιοδρομία
Ο Σιγκεμάσα ήταν ο πρωτότοκος γιος του βιβλιοπώλη Σουχαράγια Μοχέι και γεννήθηκε στην περιοχή Νιχονμπάσι του Έντο (του σημερινού Τόκιο). Το οικογενειακό του επώνυμο ήταν Κιταμπατάκε, το οποίο συντόμευσε σε Κιτάο, ενώ κατά την παιδική του ηλικία τον αποκαλούσαν Ταροκίτσι. Σε όλη τη ζωή του χρησιμοιποιούσε επίσης αντί του «Σιγκεμάσα» τα ονόματα Κιουγκόρο και Σασούκε. Επιπλέον είχε και καλλιτεχνικά ψευδώνυμα, ενώ υπέγραφε την ποίησή του ως «Καράν».
Ο Σιγκεμάσα ξεκίνησε τα βήματά του στη σπουδή της τέχνης ως αυτοδίδακτος, προτού γίνει μαθητής του Νισιμούρα Σιγκενάγκα. Τα πρώτα έργα του ήταν μπιτζίνγκα, απεικονίσεις όμορφων γυναικών με τον τρόπο του Σουζούκι Χαρουνόμπου. Από το 1765 άρχισε να εικονογραφεί βιβλία, πράγμα το οποίο εξελίχθηκε στη βασική ασχολία του: περισσότερα από 250 βιβλία με εικόνες του είναι γνωστά. Το έργο του εκδόθηκε από πάνω από είκοσι διαφορετικούς εκδότες.
Μερικά από τα γνωστότερα έργα του Κιτάο Σιγκεμάσα αποτελούν συνεργασίες με τον Κατσουκάβα Σουνσό: η σειρά «Καλλιέργεια μεταξοσκώληκα» (Kaiko yashinai gusa) που άρχισε περί το 1772 και το εικονογραφημένο βιβλίο «Καθρέφτης των διαγωνιζόμενων καλλονών των Πράσινων σπιτιών» (Seirō bijin awase sugata kagami), που εκδόθηκε περί το 1776.
Ο Σιγκεμάσα έγινε ο ιδρυτής της καλλιτεχνικής «δυναστείας» των Κιτάο. Μαθητές του υπήρξαν οι Κούμπο Σουνμάν και Σαντό Κυόντεν. Ο ίδιος απεβίωσε σε ηλικία 81 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Ιάπωνες ζωγράφοι
Μπατίστα ντα Μοντεφέλτρο
Η Μπατίστα, ιταλ.: Battista da Montefletro (π. 1384 – 1448) από τον Οίκος του Μοντεφέλτρο, ήταν Ιταλίδα ποιήτρια της Αναγέννησης. Ήταν κόρη του κόμη του Ουρμπίνο και με τον γάμο της με τον Μαλατέστα έγινε κυρία του Πέζαρο.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Aντόνιο Β΄ κόμη του Ουρμπίνο, γιου του Φεντερίκο Β΄ ντα Μοντεφέλτρο. Στις 14 Ιουνίου 1405 παντρεύτηκε τον Γκαλεάτσο Μαλατέστα, διάδοχο στην κυριότητα του Πέζαρο. Ο Γκαλεάτσο ήρθε στην εξουσία το 1429, αλλά ήταν τόσο μισητός ως ηγεμόνας, που μετά από δύο χρόνια εξουσίας το 1431 εκδιώχθηκε από την πόλη του. Στη συνέχεια η σύζυγός του επέστρεψε στην πρώην κατοικία της στο Ουρμπίνο. Έζησε για περίπου 20 χρόνια ως χήρα και απομονωμένη. Απεβίωσε ως μοναχή του Φραγκισκανικού Τάγματος των πενήτων της Σάντα Κλάρας, το 1448.
Περί σπουδών και λογοτεχνίας (De studiis et litteris)
Ήταν εκπαιδευμένη γυναίκα της αριστοκρατίας, μορφωμένη στη φιλοσοφία και τις γλώσσες, ποιήτρια και ρήτορας. Αλληλογραφούσε με άλλους μελετητές της εποχής της, όπως ο Λεονάρντο Μπρούνι. Η επιστολή του Μπρούνι προς τη Μπαπτίστα Μαλατέστα του Μοντεφέλτρο, με τίτλο De studiis et litteris, γράφτηκε το 1424. Σε αυτή ο Μπρούνι περιγράφει ένα μάθημα σπουδών κατάλληλο για γυναίκες, απεικονίζοντας την πεποίθηση, που ακολούθησαν νωρίς οι ανθρωπιστές, ότι οι κλασικές σπουδές είναι «άξιες να ακολουθούνται από άνδρες και γυναίκες εξίσου». Το De studiis et litteris είναι το παλαιότερο γνωστό παράδειγμα ανθρωπιστικού διαλόγου μεταξύ των φύλων για την εκπαίδευση των γυναικών.
Ο Σιγισμούνδος της Γερμανίας, όταν περνούσε από το Ουρμπίνο το 1433, χαιρετίστηκε από αυτήν σε μία ομιλία στα λατινικά, η οποία μισό αιώνα αργότερα θεωρήθηκε ακόμη άξια εκτύπωσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Μοντεφέλτρο Κατηγορία:Ιταλοί αναγεννησιακοί ουμανιστές Κατηγορία:Ιταλοί ποιητές
Σημαία της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατία του Καζακστάν
Η σημαία της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Καζακστάν εγκρίθηκε από την κυβέρνηση της ΣΣΔ του Καζακστάν στις 24 Ιανουαρίου 1953. Αυτή η σημαία βασίζεται στην σημαία της Σοβιετικής Ένωσης, αλλά με τις τρεις οριζόντιες ρίγες, όπου το μπλε στο κάτω μέρος καταλαμβάνει τα δύο ένατα της σημαίας. Υπάρχει ένα σφυροδρέπανο κοντά στο κέντρο.
Ιστορία
Η δεύτερη σημαία ήταν κόκκινη με χρυσό σφυροδρέπανο στην επάνω αριστερή γωνία, με τους Κυριλλικούς χαρακτήρες Казак ССР (Kazak SSR) και Казахская ССР (Kazakhskaya SSR) σε χρυσό χρώμα δεξιά από το σφυροδρέπανο. Η δεύτερη σημαία εγκρίθηκε στις 10 Νοεμβρίου 1940, όταν υιοθετήθηκε ένας νόμος για την γραφή της Καζακικής γλώσσας στο κυριλλικό αλφάβητο, και έτσι τροποποιήθηκε αναλόγως η επιγραφή στο έμβλημα.
Στις 24 Ιανουαρίου 1953, η νέα σημαία της Καζακικής ΣΣΔ εγκρίθηκε από το Διάταγμα του Προεδρείου του Ανωτάτου Σοβιέτ της Καζακικής ΣΣΔ. Η σημαία ήταν βασισμένη στην σημαία της Σοβιετικής Ένωσης, με την μπλε οριζόντια λωρίδα στο κάτω μέρος του υφάσματος. Το πλάτος της μπλε ζώνης είναι ίσο με το 2/9 του πλάτους της σημαίας, ενώ το κόκκινο κάτω μέρος καταλαμβάνει το 1/9 του πλάτους της σημαίας.
Οι κανονισμοί της κρατικής σημαίας της Καζακικής ΣΣΔ υιοθετήθηκαν στις 28 Αυγούστου 1981. Καθόρισε τις αναλογίες του σφυροδρέπανου και του κόκκινου αστεριού.
Η σημαία παρέμεινε σε χρήση ως η πρώτη σημαία του ανεξάρτητου Καζακστάν, μέχρι την υιοθέτηση της νέας σημαίας στις 4 Ιουνίου 1992.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σημαίες της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Καζακστάν-επέκταση Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Καζακστάν
Βεντσεσλάβος Δ΄ της Βοημίας
Ο Βεντσεσλάβος Δ΄ o Οκνηρός (Διεθνώς: Wenceslaus ή Wenceslas, 26 Φεβρουαρίου 1361 – 16 Αυγούστου 1419) ήταν, κληρονομικά από το 1363, βασιλιάς της Βοημίας (ως Βεντσεσλάβος Δ΄) και το 1376 εκλέχτηκε βασιλιάς της Γερμανίας (επισήμως βασιλιάς των Ρωμαίων). Υπήρξε ο τρίτος μονάρχης της δυναστείας του Λουξεμβούργου στη Βοημία, επίσης ο τρίτος στη Γερμανία.
μικρογραφία|αριστερά|200px|Ο Βεντσεσλάβος Δ΄ της Βοημίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Βεντσεσλάβος γεννήθηκε στην αυτοκρατορική πόλη της Νυρεμβέργης και ήταν γιος του αυτοκράτορα Καρόλου Δ΄ της Βοημίας & Γερμανίας και της Άννας των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρης του Ερρίκου Β΄ δούκα της Σβιντνίτσα.
Σε ηλικία μόλις δύο ετών, το 1363, ο πατέρας του τον έστεψε βασιλιά της Βοημίας και το 1373 του εξασφάλισε το εκλεκτοράτο του Βραδεμβούργου. Έτσι όταν το 1376 ο Κάρολος Δ΄ υποστήριξε την εκλογή του Βεντσεσλάβου ως "βασιλιά των Ρωμαίων" (διάδοχο), δύο από τους επτά ψήφους των πριγκίπων-εκλεκτόρων ήταν εκείνη της Βοημίας και του Βραδεμβούργου, που κατείχαν ο αυτοκράτορας και ο γιος του αντίστοιχα. Το 1400 ο Βεντσεσλάβος καθαιρέθηκε από "βασιλιάς των Ρωμαίων", αλλά συνέχισε να είναι βασιλιάς της Βοημίας μέχρι το τέλος του.
Ο Βεντσεσλάβος απεβίωσε στις 16 Αυγούστου 1419 από καρδιακή προσβολή, κατά τη διάρκεια ενός κυνηγιού σε ένα δάσος στα προάστια της Πράγας, αφήνοντας τη χώρα του σε βαθιά πολιτική κρίση. Τον θάνατό του ακολούθησαν σχεδόν δύο δεκαετίες συγκρούσεων, που ονομάζονται Πόλεμοι των Χουσιτών, οι οποίοι επικεντρώθηκαν στις εκκλήσεις για θρησκευτική μεταρρύθμιση του Γιαν Χους και ήταν ωθούμενοι από τη λαϊκή οργή, που προκάλεσε το μαρτύριό του.
Οικογένεια
Ο Βεντσεσλάβος νυμφεύτηκε δύο φορές, πρώτα στις 29 Σεπτεμβρίου 1370 με την Ιωάννα της Βαυαρίας, κόρη του Αλβέρτου Α΄ δούκα της Βαυαρίας, γόνο της δυναστείας του Βίττελσμπαχ, μετά το θάνατο της οποίας, στις 31 Δεκεμβρίου 1386 (που φέρεται ότι κατασπαράχθηκε από ένα από τα αγαπημένα κυνηγόσκυλα ελαφιών του Βεντσεσλάβου), παντρεύτηκε την πρώτη εξαδέλφη της, Σοφία των Βίττελσμπαχ, κόρη του Ιωάννη Β΄ δούκα της Βαυαρίας, στις 2 Μαΐου 1389. Δεν κατάφερε να κάνει παιδιά με τις συζύγους του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δούκες του Λουξεμβούργου Κατηγορία:Οίκος του Λουξεμβούργου Κατηγορία:Κόμητες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ρωμαιοκαθολικοί Κατηγορία:Βασιλείς της Βοημίας Κατηγορία:Βασιλείς των Ρωμαίων
Κοινότητα Καλαμίου Ηρακλείου
μικρογραφία|544x544εσ|Η κοινότητα σε σχέση με τον δήμο. Η Κοινότητα Καλαμίου είναι κοινότητα του Δήμου Βιάννου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 με έδρα τον οικισμό Καλάμι και αρχικά υπαγόταν στο Νομό Λασιθίου από τον οποίο αποσπάσθηκε το 1932. Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα περιλαμβάνει και τους οικισμούς Αγία Παρασκευή, Κάτω Βίγλες, Σκαφίδια, Σταυριά, Συνδονία, Φαφλάγκος και Ψαρή Φοράδα. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 433 κατοίκους.
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής την Πρόεδρο κα. Μαριάνθη Αποστολάκη.
Κοινοτάρχες Καλαμίου
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Καλαμίου:
Δημοτικό διαμέρισμα Καλαμίου (πρώην)
Με 516 κατοίκους, το πρώην Δημοτικό διαμέρισμα Καλαμίου συγκροτούσαν οι οικισμοί:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Βιάννου
Γεωμαντεία
Η γεωμαντεία ανήκει στις πανάρχαιες τεχνικές πρόβλεψης του μέλλοντος. Η ετυμολογία της λέξης, προέρχεται από τη γη και τη μαντεία. Αντίθετα από την Αστρολογία που δίνει απαντήσεις μέσα από τις κινήσεις των άστρων, η γεωμαντεία χρησιμοποιεί τη γη και πιο συγκεκριμένα τα γήινα στοιχεία. Στην αρχή, ο μάντης χάρασσε στη γη γραμμές (στο χώμα ή στην άμμο) με τη βοήθεια ενός μικρού ξύλου που έδιναν απάντηση στα ερωτήματά του. Στη διάρκεια του καλοκαιριού έπιανε με τη χούφτα του μια τυχαία ποσότητα από βότσαλα και τα πέταγε στην αμμουδιά. Και στις δύο περιπτώσεις, ο γεωμάντης ερμήνευε τους αριθμούς με τις φιγούρες.
Κατηγορία:Μαντεία
Νήσος Έλις
250px|μικρογραφία|Η νήσος Έλις ([[2020)]] Η Νήσος Έλις είναι ένα ομοσπονδιακό νησί στο λιμάνι της Νέας Υόρκης που αποτέλεσε τον πιο πολυσύχναστο σταθμό επιθεώρησης μεταναστών στις Ηνωμένες Πολιτείες. Από το 1892 έως το 1954, σχεδόν 12 εκατομμύρια μετανάστες που έφτασαν στο λιμάνι της Νέας Υόρκης και του Νιου Τζέρσεϊ υπεβλήθησαν σε ελέγχους εκεί σύμφωνα με την ομοσπονδιακή νομοθεσία. Σήμερα, είναι μέρος του Εθνικού Μνημείου του Αγάλματος της Ελευθερίας και είναι προσβάσιμο στο κοινό μόνο με πλοίο. Στη βόρεια πλευρά του νησιού βρίσκεται το κεντρικό κτίριο που λειτουργεί ως εθνικό μουσείο μετανάστευσης. Η νότια πλευρά του νησιού, συμπεριλαμβανομένου του Νοσοκομείου Μεταναστών της Νήσου Έλις, είναι ανοικτό στο κοινό μόνον μέσω ξεναγήσεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία: Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Κατηγορία: Μετανάστευση
Γλώσσα Αμπάλα
Η γλώσσα Αμπάλα (ISO 639-3: abc, Ethnologue: abc, Glottolog: amba1267 ) κατατάσσεται στις Σαμπαλικές γλώσσες με κύρια χρήση στις Φιλιππίνες, όπου ομιλείται από τις Νεγκρίτο κοινότητες των Αΰτα στις περιοχές του Σούμπικ, Σαν Μαρσελίνο, Καστιλέχος, Ολονγκάπο, και Ντιναλουπιχάν. Παρουσιάζει αρκετές ομοιότητες στο λεξιλόγιο με την γλώσσα Μποτολάν και την καθιερωμένη φιλιππινέζικη γλώσσα, και χρησιμοποιούνταν από 1.660 ομιλητές σύμφωνα με την απογραφή του 1986. Για την γραφή της χρησιμοποιείται η λατινική γραφή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλώσσες των Φιλιππίνων
Κλερ Φόι
Η Κλερ Ελίζαμπεθ Φόι (Claire Elizabeth Foy, Στόκπορτ, 16 Απριλίου 1984) είναι Βρετανή ηθοποιός. Έγινε ευρέως γνωστή για τη συμμετοχή της στη σειρά Το Στέμμα, για την οποία απέσπασε –μεταξύ άλλων υποψηφιοτήτων– μία Χρυσή Σφαίρα «Καλύτερου Α' Γυναικείου Ρόλου σε Δραματική Σειρά», δύο Βραβεία Σωματείου Ηθοποιών «Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας σε Δραματική Σειρά» και ένα Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Α' Γυναικείου Ρόλου σε Δραματική Σειρά.
Γενέτειρα και οικογένεια
Γεννήθηκε στο Στόκπορτ της βορειοδυτικής Αγγλίας, και είναι κόρη του Ντέιβιντ και της Καρολάιν Φόι, πρώην διευθυντή πωλήσεων για την Rank Xerox και επιμελήτριας σε φαρμακευτική εταιρεία, αντίστοιχα. Οι γονείς της μητέρας της κατάγονταν από το Δουβλίνο και το Κίλνταρ. Η Φόι έχει δύο μεγαλύτερα αδέρφια. Η οικογένειά της μετακόμισε στο Μάντσεστερ και στο Ληντς, όταν η Φόι ήταν παιδί, προτού εγκατασταθεί στο Μπακινγκχαμσάιρ, όπου βρήκε δουλειά ο πατέρας της. Οι γονείς της χώρισαν όταν η ίδια ήταν οκτώ χρονών.
Εκπαίδευση
Η Φόι παρακολούθησε το σχολείο μέσης εκπαίδευσης Αϊλέσμπερυ, προτού σπουδάσει Δράμα και Κινηματογραφικές Σπουδές στο Πανεπιστήμιο Τζον Μουρς. Το 2006, παρακολούθησε μία σειρά μαθημάτων στη Δραματική Σχολή της Οξφόρδης και αποφοίτησε από αυτή το 2007.
2006–2009
Όταν ήταν στη Δραματική Σχολή της Οξφόρδης, η Φόι εμφανίστηκε στα έργα Top Girls, Watership Down, Easy Virtue και Touched. Μετά την εμφάνισή της στην τηλεόραση, πραγματοποίησε το επαγγελματικό σκηνικό ντεμπούτο της στα έργα DNA και The Miracle, δύο από μία τριάδα μονόπρακτων έργων σκηνοθετημένων από τον Πολ Μίλερ στο Βασιλικό Εθνικό Θέατρο του Λονδίνου (το τρίτο ήταν το Baby Girl). Το 2008, η Φόι πρωταγωνίστησε ως Έιμι Ντόριτ στη σειρά του BBC Η Μικρή Ντόριτ, και ήταν υποψήφια για βραβείο RTS.
2010–2013
Συνέχισε να εμφανίζεται στην τηλεοπτική ταινία Going Postal και στη μεσαιωνική ταινία περιπέτειας Το Κυνήγι των Μαγισσών δίπλα στον Νίκολας Κέιτζ. Η Φόι πρωταγωνίστησε στην αναβίωση του BBC Οι Επάνω και οι Κάτω ως λαίδη Περσεφόνη και συμπρωταγωνίστησε στη σειρά του Channel 4 The Promise, η οποία μεταδόθηκε τον Φεβρουάριο του 2011. Επίσης, το 2011 έπαιξε τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Χέλεν στην τηλεοπτική ταινία The Night Watch, η οποία βασίστηκε στο μυθιστόρημα της Σάρα Γουότερς. Επέστρεψε στο θέατρο τον Φεβρουάριο του 2013 ως λαίδη Μάκβεθ, δίπλα στον Τζέιμς ΜακΑβόι, στο ομώνυμο έργο, στο στούντιο Τραφάλγκαρ.
2014–2017
Το 2015, η Φόι έπαιξε την Αγγλίδα βασίλισσα Άννα Μπολέυν στην εξάπρακτη δραματική σειρά Wolf Hall. Η εμφάνιση της Φόι ως Μπολέυν έγινε δεκτή μετά κριτικών επαίνων και συγκρίθηκε με την εικονική παράσταση της Ζενεβιέβ Μπιζόλντ στο έργο Η Άννα των Χιλίων Ημερών. Η Φόι προτάθηκε το 2016 για το τηλεοπτικό βραβείο της Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου και Τηλεόρασης στην κατηγορία «Καλύτερη Ηθοποιός».
αριστερά|μικρογραφία|170px|Η Κλερ Φόι το 2017
Το 2016, η Φόι άρχισε να απεικονίζει τη βασίλισσα Ελισάβετ Β' σε νεαρή ηλικία στη βιογραφική δραματική σειρά –του Πίτερ Μόργκαν, και σε παραγωγή Netflix– Το Στέμμα, απέναντι από τον Ματ Σμιθ ως σύζυγό της, πρίγκιπα Φίλιππο, Δούκα του Εδιμβούργου, και τον Τζον Λίθγκοου ως Ουίνστον Τσώρτσιλ. Η παράστασή της της απέφερε το βραβείο Χρυσής Σφαίρας «Καλύτερης Ηθοποιού σε Τηλεοπτική Δραματική Σειρά» και το βραβείο Σωματείου Ηθοποιών «Εξαιρετικής Παράστασης από Γυναίκα Ηθοποιό σε Δραματική Σειρά». Ήταν, επίσης, υποψήφια για το βραβείο της Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου και Τηλεόρασης στην κατηγορία «Καλύτερη Ηθοποιός» και για το βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης «Εξαιρετικής Πρωταγωνίστριας σε Δραματική Σειρά». Επανεκπροσώπησε τον ρόλο στη δεύτερη σεζόν, μετά από την οποία ο ρόλος πέρασε στην ηθοποιό Ολίβια Κόλμαν, η οποία απεικόνισε τη βασίλισσα σε μέση ηλικία. Η Φόι επίσης έπαιξε την Νταϊάνα Κάβεντις στη βιογραφική δραματική ταινία Με τη Δική σου Ανάσα απέναντι από τον Άντριου Γκάρφιλντ ως Ρόμπιν Κάβεντις.
2018–σήμερα
Η Φόι έπειτα έπαιξε την Τζάνετ Σίρον, τη σύζυγο του Αμερικανού αστροναύτη Νηλ Άρμστρονγκ, στη βιογραφική ταινία του Ντάμιεν Σαζέλ Ο Πρώτος Άνθρωπος, και πρωταγωνίστησε ως Λίσμπεθ Σαλάντερ στο θρίλερ Το Κορίτσι στον Ιστό της Αράχνης.
Προσωπική ζωή
Η Φόι ήταν παντρεμένη με τον Στίβεν Κάμπελ Μουρ, με τον οποίο απέκτησε μία κόρη, την Άιβι Ρόουζ, που γεννήθηκε το 2015. Το ζευγάρι ανακοίνωσε τον χωρισμό του τον Φεβρουάριο του 2018.
Φιλμογραφία
{| class="wikitable"
Κινηματογράφος
!Έτος !Έργο !Ρόλος !Παραπομπές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης (νικητές-Α' Γυναικείος Ρόλος)
Υποσκληρίδιο αιμάτωμα
Ο όρος υποσκληρίδιο αιμάτωμα  αναφέρεται στο αιμάτωμα που δημιουργείται στον υποσκληρίδιο χώρο του εγκεφάλου, δηλαδή μεταξύ της σκληρής και της αραχνοειδούς μηνίγγας του εγκεφάλου. Το αιμάτωμα προέρχεται από τον τραυματισμό αγγείων τα οποία διατρέχουν τον χώρο αυτό συνήθως μετά από κάποια κρανιοεγκεφαλική κάκωση.
Ανάλογα με την ταχύτητα εξέλιξής του και την αναγκαιότητα επεμβατικής θεραπείας, ένα υποσκληρίδιο αιμάτωμα χαρακτηρίζεται ως:
Πηγές
Κατηγορία:Τραυματισμοί Κατηγορία:Παθήσεις του εγκεφάλου
Εριέττα της Γαλλίας (1727-1752)
Η Ερριέττα της Γαλλίας (Henriette de France, 14 Αυγούστου 1727 - 10 Φεβρουαρίου 1752) ήταν Γαλλίδα πριγκίπισσα, κόρη του Λουδοβίκου ΙΕ΄ της Γαλλίας και της Μαρίας Λεστσύνσκας.
Γέννηση και παιδική ηλικία
Η Άννα Ερριέττα γεννήθηκε στο Ανάκτορο των Βερσαλλιών στις 14 Αυγούστου 1727 και ήταν η δίδυμη αδελφή της Λουίζας Ελισάβετ. Ενώ η γέννηση των δίδυμων θεωρήθηκε πολιτική απογοήτευση, ο Λουδοβίκος ήταν ευχαριστημένος. Πήρε ως δεύτερο όνομα εκείνο της προ-προγιαγιάς της Ερριέττας, Δούκισσας της Ορλεάνης. Ως νόμιμη κόρη του βασιλιά, ήταν πριγκίπισσα της Γαλλίας, αλλά ως η μικρότερη από τα δίδυμα, αναφερόταν ως Δεύτερη Κυρία.
Τα μεγαλύτερα παιδιά του Λουδοβίκου, (οι δίδυμες Ελισάβετ και Ερριέττα, η Μαρία Λουίζα, η Μαρία Αδελαΐδα και ο αδελφός τους, Δελφίνος της Γαλλίας) μεγάλωσαν στις Βερσαλλίες υπό την εποπτεία της Μαρί Ιζαμπέλ ντε Ροάν, Δούκισσας ντε Ταλλάρ, ενώ τα μικρότερα αδέρφια τους, Σοφία, Βικτωρία, Θηρεσία και Λουίζα, στάλθηκαν για να ανατραφούν στο Αββαείο του Φοντεβρώ τον Ιούνιο του 1738. Ένας από τους λόγους για τους οποίους οι μικρότερες αδελφές της στάλθηκαν για να ανατραφούν από τις Βερσαλλίες, ήταν τα μεγάλα έξοδα των βασιλικών παιδιών, τα οποία είχαν τη δυνατότητα να συμμετάσχουν στη ζωή του βασιλείου καθώς και να οργανώσουν τις δικές τους εορτές ήδη ως παιδιά. Όσα παρέμειναν στις Βερσαλλίες, όπως η Ερριέττα, προφανώς παρακολούθησαν τις εορταστικές εκδηλώσεις και την παραστατική ζωή ήδη από την ηλικία των δώδεκα. Από τουλάχιστον το 1744, μαζί με την αδερφή της Αδελαΐδα συνόδευαν τον πατέρα της στην Όπερα στο Παρίσι και κυνηγούσαν μαζί του πέντε ημέρες την εβδομάδα από τις αρχές του 1746 και μετά.
Το 1739, η Ελισάβετ μετακόμισε στην Ισπανία για να παντρευτεί τον Φίλιππο της Πάρμα, έναν νεότερο γιο του Φίλιππου Ε΄ της Ισπανίας. Η Ερριέττα φέρεται να ήταν απελπισμένη που αποχωρίστηκε τη δίδυμή της.
Η ζωή της Ερριέττας ως ενήλικη
Η Ερριέττα θεωρήθηκε πιο ωραία από την δίδυμή της. Περιγράφεται ως επιφυλακτική, αλλά έντονα πιστή και ταλαντούχα στη μουσική Προφανώς ήταν το αγαπημένο παιδί του πατέρα της και λέγεται ότι δεν είχε εχθρούς στο βασίλειο.
Παρά την ομορφιά της, δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ σοβαρές διαπραγματεύσεις γάμου για την Ερριέττα. Το 1740, ο Λουδοβίκος Φραγκίσκος Α΄ του Κοντί πρότεινε να παντρευτεί την Ερριέττα. Όταν έμεινε μόνος με τον Βασιλιά κατά τη διάρκεια ενός κυνηγιού, εξήγησε ότι πίστευε ότι θα μπορούσε να κάνει την Ερριέττα ευτυχισμένη και ότι ένας τέτοιος γάμος θα σήμαινε ότι δεν θα χρειαζόταν ποτέ να αφήσει τον πατέρα της και τη Γαλλία. Ωστόσο, ο Βασιλιάς δεν αντέδρασε θετικά στην πρόταση. Η Ερριέττα ερωτεύτηκε τον ξάδελφό της, τον Λουδοβίκο Φίλιππο της Ορλεάνης και ήθελε να τον παντρευτεί. Στον Βασιλιά αρχικά άρεσε η ιδέα, αλλά αργότερα άλλαξε γνώμη και τα σχέδια διακόπηκαν το 1743.
Η δίδυμή της, Ελισάβετ, η οποία χαρακτηρίστηκε ως φιλόδοξη, δεν ήταν ικανοποιημένη ως σύζυγος ενός πρίγκιπα χωρίς θρόνο. Διατηρούσε επαφή με το γαλλικό δικαστήριο μέσω αλληλογραφίας και ήδη από το 1740 καθιέρωσε δίκτυο επαφών στο γαλλικό δικαστήριο για να την βοηθήσει στη φιλοδοξία της να αποκτήσει μια ανεξάρτητη θέση εξουσίας για τον εαυτό της και τον σύζυγό της, με την Ερριέττα να είναι μια από τις πιο ένθερμες επαφές της σε αυτό το θέμα. Αν και δεν ασχολείτο με την πολιτική, η Ερριέττα φέρεται να ήταν αφοσιωμένη στην προσπάθεια για την πολιτική φιλοδοξία της δίδυμής της, όπως και η μικρότερη αδελφή της Αδελαΐδα και την νύφη της Μαρία Θηρεσία Ραφαέλα της Ισπανίας. Η μητέρα τους συμμάχησε με άλλους για να επιτύχει το ίδιο, όπως και ο Γάλλος πρεσβευτής στη Μαδρίτη, ο Αρχιεπίσκοπος της Ρεμς.
Η Ερριέττα, όπως και τα αδέλφια της, αντιπαθούσε τους εξωσυζυγικούς δεσμούς του πατέρα της. Η δυσαρέσκεια τους με τη μοιχεία του πατέρα τους κατευθυνόταν προς τις ερωμένες του, κυρίως τη Μαρκησία ντε Πομπαντούρ, που από το 1745 ήταν η επίσημη ερωμένη του πατέρα. Μαζί με τον αδερφό της Λουδοβίκο και την αδερφή της Αδελαΐδα αποκαλούσαν την ισχυρή ερωμένη του πατέρα τους "Μητέρα πόρνη". Ωστόσο, όταν η Ελισάβετ επέστρεψε από την Ισπανία για μια επίσκεψη στις Βερσαλλίες το 1748, η ίδια και η Μαντάμ ντε Πομπαντούρ έγιναν στενές φίλες, προκαλώντας μια προσωρινή αποξένωση μεταξύ των δύο αδελφών.
Ο αδερφός της Ερριέτας, Λουδοβίκος Φερδινάνδος της Γαλλίας, εξαναγκάστηκε μετά τον θάνατο της αγαπημένης πρώτης του συζύγου, Μαρίας Θηρεσίας Ραφαέλας, να παντρευτεί την Μαρία Ιωσηφίνα της Σαξονίας, την οποία αντιπαθούσε. Ο πρόωρος θάνατος της κόρης του με τη Μαρία Θηρεσία, Θηρεσίας μεγάλωσε την αντιπάθειά του για τη νέα του σύζυγο. Με τη βοήθεια της Ερριέττας, η Ιωσηφίνα κατάφερε να κερδίσει την αγάπη του συζύγου της.
Θάνατος
Η Ερριέττα πέθανε από την ευλογιά το 1752, όταν ήταν μόλις είκοσι τεσσάρων. Τον Φεβρουάριο εκείνου του έτους, αισθανόταν κάπως κουρασμένη, αλλά όταν ο Βασιλιάς της ζήτησε να τον συνοδεύσει σε μια βόλτα με έλκηθρο, δέχτηκε την πρόσκληση ούτως ή άλλως. Επηρεασμένη από τον ψυχρό καιρό, πέθανε μετά από μόλις τρεις ημέρες ασθένειας. Η οικογένειά της φέρεται να ήταν σε «κατάσταση ενόχλησης για την ταχύτητα της ασθένειας».
Ο πατέρας της αντέδρασε με «βίαιη» απελπισία μετά το θάνατό της και διέταξε τις υψηλότερες τιμές στην κηδεία της. Προκειμένου να ενισχυθεί ο δημόσιος πένθος, το λείψανό της τοποθετήθηκαν στο Παλάτι του Κεραμεικού αντί στις Βερσαλλίες πριν από την κηδεία, με ένα από τα καλύτερα φορέματά της και φτιάχτηκε έτσι ώστε να φαίνεται ζωντανή. Όμως, η δημόσια κηδεία δεν άρεσε στον Βασιλιά, καθώς οι άνθρωποι «έπιναν, γελούσαν και διασκέδαζαν», το οποίο ελήφθη ως ένδειξη της φθίνουσας φήμης της μοναρχίας, καθώς το κοινό ερμήνευσε το θάνατο της Ερριέττας ως ένα σημάδι θεϊκής τιμωρίας για τον τρόπο ζωής του Βασιλιά.
Η Μαντάμ Καμπάν έγραψε αργότερα: "Η κυρία Ερριέττα, δίδυμη αδερφή της Δούκισσας της Πάρμας, θρηνήθηκε πολύ, γιατί είχε σημαντική επιρροή στο μυαλό του Βασιλιά. "
Θάφτηκε στο Βασιλικό Νεκροταφείο του Αγίου Διονυσίου μαζί με την αδελφή της Ελισάβετ. Ο τάφος της, όπως άλλοι βασιλικοί τάφοι στο Νεκροταφείο του Αγίου Διονυσίου, καταστράφηκε κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης.
Αριστόκριτος ο Μιλήσιος
Ο Αριστόκριτος ήταν γραμματικός και ιστορικός του 1ου π.Χ. αιώνα. Έγραψε τα έργα ' και ' (μια πολεμική διατριβή), από τα οποία διασώθηκαν λίγα αποσπάσματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γραμματικοί Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Αρχαίοι Μιλήσιοι
Μακροπώγωνες
Οι Μακροπώγωνες ήταν αρχαίος λαός που έζησε στην Αμπχαζία και πιθανότατα ομιλούσαν κάποια Βορειοδυτικά Καυκάσια γλώσσα. Το όνομά τους στα ελληνικά σημαίνει «Μεγάλα Γένια» ή «Μακριά Γένια». Αυτό είναι παρατσούκλι και το αληθινό τους όνομα ήταν πιθανότατα διαφορετικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμπχαζία Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί
Ραμίρο Α΄ της Αραγωνίας
₳ Ο Ραμίρο Α´ της Αραγωνίας (Ramiro I de Aragón, 1006/1007 - 8 Μαΐου 1063) θεωρείται ο πρώτος Βασιλιά της Αραγωνίας (1035 - 1063). . Στο Βασίλειο της Αραγωνίας προστέθηκαν (1045) η Κομητεία του Σοβράρβε και η Κομητεία της Ριβαγόρθα με το θάνατο του ετεροθαλούς αδελφού του Γκονθάλο το 1045, ο Ραμίρο Α΄ έγινε κατόπιν Κόμης του Σοβράρβε και Κόμης της Ριβαγόρθα (1045 - 1063).
Το 1045, με το τέλος του αδελφού του Γκονθάλο, προσάρτησε τις κομητείες του Σοβράρβε και της Ριβαγόρθα, που αντιστοιχούσαν μέχρι τότε υπό την διακυβέρνηση του αδελφού του, Γκαρθία, ενοποιώντας έτσι τις τρεις κομητείες, μαζί με αυτή της Αραγωνίας, οι οποίες διαμόρφωσαν το νέο βασίλειο.
Ίδρυσε την «Επισκοπή της Αραγωνίας» με έδρα το Σαν Αδριάν της Σάσαβε. Ο γιος του, o Σάντσο Ραμίρεθ θα μετατρέψει αργότερα τη Χάκα (η οποία στα χρόνια του Ραμίρο ήταν μόνο ένα χωριό) σε πόλη, η οποία θα γίνει στην συνέχεια η πρωτεύουσα του βασιλείου και θα φιλοξενήσει την επισκοπή.
Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία|347x347εσ|Χρωματισμένη αυθεντική μινιατούρα του 13ου αιώνα. Ήταν φυσικό τέκνο του Σάντσο Γκαρθές Γ´ του Μεγάλου, βασιλιά της Παμπλόνα και μίας νεαρής με το όνομα Σάντσα της Αϊβάρ, προερχόμενη από αρχοντική οικογένεια της περιοχής της Αϊβάρ.
Μετά το θάνατο του Σάντσο Γ΄ του Μεγάλου, κληρονόμησε το θρόνο ο πρωτότοκος γιος του και νόμιμος διάδοχος Γκαρθία Σάντσεθ Γ΄ της Παμπλόνα, που κυβέρνησε σε όλα τα πατρικά του εδάφη. Στον αδελφό του, Ραμίρο, του είχε απονεμηθεί τιμής ένεκεν η περιοχή της Αραγωνίας, όπου και αυτοανακηρύχθηκε διοικητής (Bailío) των εδαφών της Αραγωνίας, τα οποία είχε λάβει από τον πατέρα του, έχοντας τον θρόνο του στην πόλη Χάκα. Πολύ σύντομα τα δύο αδέλφια ήρθαν σε σύγκρουση στη μάχη της Ταφάλα και στην συνέχεια o Ραμίρο ξεκίνησε μια νέα δυναστεία στο νεοσύστατο βασίλειο της Αραγωνίας, αφού σφετερίστηκε και τα δικαιώματα τού άλλου του αδερφού Γκονθάλο, που διαχειριζόταν τα βασιλικά εισοδήματα στις περιοχές του Σοβράρβε και της Ριβαγόρθα.
Ο Ραμίρο ήταν ο πρώτος γιος του Σάντσο του πρεσβύτερου, όμως γεννήθηκε εκτός νόμιμου γάμου και ως εκ τούτου ήταν αποκλεισμένος από το κληρονομικό δικαίωμα. Ωστόσο, ο ίδιος ποτέ δεν θεώρησε τον εαυτό του νόθο γιο, καθώς και όλα τα έγγραφα της εποχής τον αναφέρουν ως regulus, έχοντας την ίδια αντιμετώπιση που είχαν λάβει και τα μικρότερα αδέλφια του, ενώ επίσης μεγάλωσε αποκομμένος από τη μητέρα του Σάντσα, παίρνοντας παιδεία από τον πατέρα του Σάντσο στα χρόνια της ενηλικίωσής του μεταξύ 1004 και 1011, την περίοδο κατά την οποία έγινε η σύλληψη του Ραμίρο.
Στα αυθεντικά έγγραφα της μοναρχίας της Αραγωνίας αναφέρεται με τον τίτλο ως «Ραμίρο, ο γιος του βασιλιά Σάντσο», χωρίς να χρησιμοποιείται ο τίτλος του βασιλιά, όμως αυτό δεν θεωρείται ως έλλειψη βασιλικής νομιμότητας και ανά πάσα στιγμή μπορούσε να ασκήσει πλήρη βασιλική δικαιοδοσία. Σε κάθε περίπτωση, έλαβε την εμπιστοσύνη των κόμητων, των βαρώνων και των αρχόντων της Αραγωνίας, οι οποίοι υποστήριξαν την εξουσία του. Ωστόσο ο ίδιος δεν υιοθέτησε ποτέ για τον εαυτό του τον τίτλο του βασιλιά, όπως έκαναν οι μεταγενέστεροί του γι' αυτόν σε έγγραφα της Αραγωνίας, όπως και της Ναβάρρας και της Καστίλης. Σε αυτά αναφέρεται ως "rex Ranimirus", "Ranimiri regis" ή "meo regi" μεταξύ άλλων εκφράσεων που υποδηλώνουν την βασιλεία του. Έτσι βασιλιάς θεωρείτο από τους υποτελείς του, από τους σύγχρονους του βασιλείς και από τους γραφείς της εποχής. Οι βασιλείς της Παμπλόνα Γκαρθία Σάντσεθ Γ´ και Σάντσο Γκάρθες Δ´ επίσης θα του αποδώσουν τον τίτλο του βασιλιά. Ομοίως θα θεωρηθεί και ο γιος και κληρονόμος του Σάντσο Ραμίρεθ, ο οποίος δηλώνει: «εγώ ο Σάντσο, ο γιος του βασιλιά Ραμίρο».
Έβαλε τα θεμέλια, που θα διασφάλιζαν στο Βασίλειο της Αραγωνίας τη γραμμή διαδοχής, κάνοντας το 1036 γάμο με την Ερμεσίνδα, τη κόρη του Βερνάρδου-Ρογήρου, κόμη του Φουά-Μπιγκόρ, με την οποία έκανε τον Σάντσο Ραμίρεθ, τον Γκαρθία Ραμίρεθ (που αργότερα θα γίνει επίσκοπος της Χάκας) και τρεις κόρες, τη Σάντσα, την Ουρράκα και την Τερέζα. Με τους δύο γιους του εξασφαλίστηκε η συνέχεια της δυναστείας.
Με το πέρασμα του χρόνου μάζεψε γύρω του τους ευγενείς που εμπιστευόταν και τους ανέθεσε την εκμετάλλευση στρατηγικής σημασίας κάστρων. Επικύρωσε επιπλέον, το πρόσωπο του επισκόπου της Αραγωνίας —aragonensis episcopus—,  στον οποίο του χορήγησε τη μονή του Αγίου Adrian της Sásabe μαζί με μια γενναιόδωρη κληρονομιά, για να κερδίσει με αυτό τον τρόπο την εύνοια της μητρόπολης στο έργο του προς την εδραίωση της εξουσίας του. δεξιά|μικρογραφία|263x263εσ|Signum regis του Ραμίρο Α´. Το signum regis ήταν η υπογραφή, που προσδιόριζε στα έγγραφα τον βασιλιά και αναφέρεται τον Σταυρό των δυνάμεων, που συμμετείχαν για τα χριστιανικά στρατεύματα στη μάχη μέχρι τον ενδέκατο αιώνα. Αργότερα, ο [[Πέτρος Δ΄ της Αραγωνίας|Πέτρος Δ´ ο Τελετουργικός στο δέκατο τέταρτο αιώνα, τον αναφέρει ως τον Σταυρό του Ίνιγο Αρίστα και θα του αποδοθεί ο οικοσηματολογικός χαρακτήρας των αρχαίων όπλων της Αραγωνίας.]] Αφού πήρε τον έλεγχο των κομητειών του Σοβράρβε και της Ριβαγόρθα από το 1043 με το θάνατο του αδελφού του Γκονζάλο, ο οποίος ποτέ δεν κατοίκησε σε αυτά τα εδάφη, μπήκε στην διεκδίκηση των πλούσιων μουσουλμανικών εδαφών, στα οποία είχε πρόσβαση μέσα από τη φυσική διαδρομή των λεκανών απορροής των ποταμών του Σίνκα. Οι συνεχόμενοι φόροι που καταβαλλόταν από τον βασιλιά της Τάιφα της Σαρακούστα για να αποφύγει την επίθεση των χριστιανών, διεκδικούνταν -εκτός από την Αραγωνία- και από τον κόμη του Ουρζέλ, τον κόμη του Παλιάρς και τον κόμη της Βαρκελώνης Ραϋμόνδο Βερεγγάριο Α´.
Για να σταματήσει τις κινήσεις του Ραϋμόνδου Βερεγγάριου Α΄ κόμη της Βαρκελώνης, ο Ραμίρο Α´ συμφώνησε σε ένα διπλό γάμο της κόρης του Σάντσα με τον Ερμενγκόλ Γ´ του Ουρζέλ και της Ελισάβετ, κόρης του κόμη του Ουρζέλ, με το δικό του πρωτότοκο γιο, τον Σάντσο Ραμίρεθ, τον διάδοχο του θρόνου της Αραγωνίας. Με τον τρόπο αυτό η Κομητεία του Ουρζέλ και το Βασίλειο της Αραγωνίας δημιούργησαν μία ισχυρή συμμαχία και η ένωση των δυνάμεών τους επέτρεψε στον Ραμίρο να κατακτήσει τα κάστρα των Laguarres, Lascuarre, Capella, Caserras, Falces, Luzás, Viacamp και Μπενάβαρε, με τα οποία και εμπόδισε τον Ραϋμόνδο Βερεγγάριο Α´ —που είχε αγοράσει κάστρα στην περιοχή, σε εδάφη που οι Καταλανοί κόμητες αναγνώριζαν, πως ανήκουν στην κομητεία της Ριβαγόρθα ως τμήμα του βασιλείου της Αραγωνίας— από το να έχει πρόσβαση στην περιοχή του Σίνκα. Η κατοχή του Μπενάβαρε δόθηκε στον υποκόμη του Τοστ Arnal Mir, ο οποίος είχε επίσης γίνει σύμμαχος του Αραγωνέζου βασιλιά.
Οι εξελίξεις αυτές τον οδήγησαν στην ιδέα να εξορμήσει προς το φρούριο του Γκράους, το οποίο ο βασιλιάς της Σαραγόσας, Αλ-Μουκταδίρ είχε να υπερασπιστεί ο ίδιος, όντας στην κεφαλή του στρατού, που περιλάμβανε ένα υποστηρικτικό σώμα από καστιλιανικά στρατεύματα υπό τη διοίκηση του Σάντσο, του μελλοντικού Σάντσο Β´ της Καστίλης και που μπορούσε να υπολογίζει στους άνδρες του, έχοντας ανάμεσά τους τον νεαρό ιππότη Ροντρίγκο Ντίαθ, γνωστό αργότερα ως «Ελ Σιντ». Ο Αλ-Μουκταδίρ αρχικά έχασε τις περιοχές της Torreciudad και Fantova, στα βόρεια του Μπαρμπάστρο και η ισορροπία φάνηκε να κλίνει σχετικά προς την χριστιανική πλευρά, αλλά τελικά κατάφερε να αναχαιτίσει τους Αραγωνέζους, που έχασαν στην Μάχη του Γκράους τον βασιλιά τους, που όπως φαίνεται σκοτώθηκε από έναν άραβα στρατιώτη, που ονομαζόταν Σαδάρο ή Σαδάδα, ο οποίος ομιλούσε ρομανικά και που μεταμφιεσμένος σε χριστιανό, πλησίασε τον βασιλιά Ραμίρο Α´ και του κάρφωσε ένα δόρυ στο μέτωπο. Πέθανε προ των πυλών του Γκράους στις 8 Μαΐου του 1063.
Παρά τον θάνατο του Ραμίρο Α´, ο διάδοχός του Σάντσο Ραμίρεθ και ο Ερμενγκόλ Γ΄ του Ουρζέλ συνέχισαν το έργο, που είχε  αναλάβει ο βασιλιάς και το οποίο είχε την υποστήριξη του πάπα, ο οποίος κάλεσε τα γαλλικά στρατεύματα για να ξεκινήσει τη σταυροφορία του Μπαρμπάστρο, η οποία έληξε με επιτυχία το 1064. Η σημαντική αυτή μουσουλμανική πόλη έγινε μέρος του Βασιλείου της Αραγωνίας και η διακυβέρνησή της ανατέθηκε στον Ερμενγκολ Γ´. Αλλά η παραμονή της χριστιανικής δύναμης ήταν πρόσκαιρη, διότι ένα χρόνο μετά θα κατακτηθεί εκ νέου από την Τάιφα της Σαραγόσας. Το 1065 πέθανε ο κόμης του Ουρζέλ σε εδάφη της αλ-Άνταλους, πιθανότατα στο Μονθόν.
Οικογένεια
δεξιά|μικρογραφία|157x157εσ|Αναπαράσταση του Ραμίρο Α´ στο πρώτο μισό του δωδεκάτου αιώνα.
Πρώτα με τη Γκερμπέργκα, κόρη του Βερνάρδου-Ρογήρου κόμη της Φουά στις 22 Αυγούστου του 1036, η οποία βαπτίστηκε σε Ερμεσίνδα. Από αυτόν τον γάμο γεννήθηκαν:
Με την Αγνή/Ινές της Ακουιτανίας (ενδεχομένως κόρη του Γουλιέλμου ΣΤ΄ δούκα της Ακουιτανίας) ήταν νυμφευμένος σε άγνωστη ημερομηνία, αλλά πριν από τις 10 Οκτωβρίου του 1054, ημερομηνία κατά την οποία εμφανίζονται μαζί για πρώτη φορά σε μεσαιωνική τεκμηρίωση. Δεν είναι γνωστοί απόγονοί του από αυτόν τον γάμο.
Εκτός γάμου, και πριν από αυτόν, είχε με την Αμούνια έναν φυσικό γιο, που ονομαζόταν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Αραγωνίας Κατηγορία:Βασιλείς της Αραγωνίας Κατηγορία:Ιστορία της Αραγωνίας
Αριστόκριτος (μανιχαίος)
Σύμφωνα με τα Ψευδοκλημέντεια ο Αριστόκριτος (5ος μ.Χ. αι.) ανήκε στην αίρεση των Μανιχαίων και είχε συγγράψει ένα βιβλίο με τίτλο Θεοσοφία, στο οποίο προσπαθούσε να καταδείξει ότι ο Χριστιανισμός, ο Ιουδαϊσμός, ο Μανιχαϊσμός και ο "Ελληνισμός" [δηλαδή, η εθνική θρησκεία των αρχαίων Ελλήνων] ήταν "εν καὶ τὸ αυτό δόγμα", δεν είχαν δηλαδή ουσιαστικές διαφορές μεταξύ τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς
Ότα Μπένγκα
Ο Ότα Μπένγκα (1883 – 1916) ήταν Πυγμαίος της φυλής των Μπούτι (Mbuti) από το Κονγκό, ο οποίος έγινε γνωστός για την χρησιμοποίηση του ως ανθρώπινο έκθεμα στην Έκθεση της Λουιζιάνα (Louisiana Purchase Exposition) στο Σαιντ Λούις του Μισσούρι το 1904 και μετέπειτα ως ανθρώπινο δείγμα στον ζωολογικό κήπο του Μπρονξ στη Νέα Υόρκη. Ο Μπένγκα είχε υποδουλωθεί στην πατρίδα του από Αφρικανούς δουλεμπόρους, οι οποίοι κατόπιν τον πούλησαν στον εξερευνητή Σάμιουελ Φίλιπς Βέρνερ (Samuel Phillips Verner), έναν Αμερικανό επιχειρηματία ο οποίος βρίσκονταν σε αναζήτηση ιθαγενών Αφρικανών τους οποίους θα έφερνε στην έκθεση της Λουιζιάνα ως εκθέματα, και ο οποίος αγόρασε τον Μπένγκα και τον έφερε στις ΗΠΑ. Στον ζωολογικό κήπο του Μπρονξ, ο Μπένγκα είχε ελεύθερη πρόσβαση στους χώρους του κήπου, πριν και μετά την έκθεση του ως δείγμα στο κλουβί των μαϊμούδων. Εκτός από μια σύντομη επιστροφή στην Αφρική μαζί με τον Βέρνερ μετά το τέλος της έκθεσης του Μισσούρι, ο Μπένγκα έζησε στις ΗΠΑ και κυρίως στη Βιρτζίνια για το υπόλοιπο της ζωής του.
Η παρουσίαση των μη καυκάσιων ανθρώπων ως αντιπροσωπευτικά δείγματα παλαιότερων σταδίων της ανθρώπινης εξέλιξης ήταν κοινή πρακτική στις αρχές του 20ού αιώνα, όπου οι ρατσιστικές θεωρίες συχνά συσχετίζονταν με τις θεωρίες της εξελικτικής βιολογίας. Η αφροαμερικανική κοινότητα στις ΗΠΑ καταδίκασαν έντονα την μεταχείριση του Μπένγκα και ο σύλλογος των μαύρων εκκλησιών της Νέας Υόρκης έκανε έκκληση στον δήμαρχο να απελευθερωθεί ο Μπένγκα από τον ζωολογικό κήπο.
Ο δήμαρχος εν τέλει αποφάσισε την απελευθέρωση του Μπένγκα, ο οποίος και εισήλθε στην εποπτεία και φροντίδα του αιδεσιμότατου Τζέιμς Μ. Γκόρντον, ο οποίος ήταν ο επόπτης του Άσυλου Χάουαρντ για Έγχρωμα Ορφανά στο Μπρούκλιν, όπου και ο Μπένγκα απέκτησε προσωρινή στέγαση εκεί. Το ίδιο έτος ο Γκόρντον κανόνισε ώστε ο Μπένγκα να μεταφερθεί στη Βιρτζίνια για να συνεχίσει τη ζωή του και επίσης κάλυψε και τα έξοδα ώστε ο Μπένγκα να αποκτήσει δικό του ρουχισμό καθώς και να αλλάξει το σχήμα των δοντιών του ώστε να γίνει περισσότερο αποδεκτός στην τοπική κοινωνία. Ο Μπένγκα έμαθε τα Αγγλικά και ξεκίνησε να εργάζεται. Μερικά χρόνια αργότερα, όταν τα διατλαντικά ταξίδια σταμάτησαν λόγω του ξεσπάσματος του Α´ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Μπένγκα δεν μπόρεσε να ταξιδέψει πίσω στην Αφρική και έπαθε κατάθλιψη. Αυτοκτόνησε το 1916 στην ηλικία των 32 ετών.
Στην Αφρική
thumb|199x199px|Ο Σάμιουελ Φίλιπς Βέρνερ στο Κογκό μαζί με μέλη τοπικής φυλής, 1904 Ως μέλος της φυλής των Μπούτι, ο Ότα Μπένγκα ζούσε στη δασική περιοχή κοντά στον ποταμό Κασάι του Βελγικού Κονγκό εκείνης της εποχής. Τα μέλη της φυλής του δολοφονήθηκαν από την Force Publique (Φορς Πουμπλίκ, Βελγική χωροφυλακή) η οποία είχε τοποθετηθεί από τον βασιλιά Λεοπόλδο Β´ του Βελγίου για τον έλεγχο των ιθαγενών κατά την περισυλλογή του καουτσούκ,το οποίο συλλέγονταν και προωθούνταν σε μεγάλες ποσότητες στο Βέλγιο. Η γυναίκα και τα δύο παιδιά του Μπένγκα δολοφονήθηκαν, ο ίδιος όμως επέζησε μια και έλειπε σε κυνήγι όταν οι βελγικές δυνάμεις επιτέθηκαν στο χωριό του. Αργότερα, ο ίδιος υποδουλώθηκε από Αφρικανούς δουλεμπόρους.
Ο Αμερικανός επιχειρηματίας και εξερευνητής Σάμιουελ Φίλιπς Βέρνερ ταξίδεψε στην Αφρική το 1904 σε συμφωνία με τις διοργανωτικές αρχές της έκθεσης της Λουιζιάνας (επίσης γνωστή ως Διεθνής Έκθεση του Σαιντ Λούις) για να βρει και να προμηθεύσει την έκθεση με Πυγμαίους ως μέρος των εκθεμάτων. Ο ανθρωπολόγος Ουίλιαμ Τζον Μαγκί (William John McGee) σκόπευε στα πλαίσια της έκθεσης να έχει «αντιπροσωπευτικά δείγματα όλων των λαών του κόσμου, από τους μικρότερους πυγμαίους έως τους ψηλότερους γίγαντες, από τους σκοτεινότερους των μαύρων έως τους κυρίαρχους λευκούς» για να αναπαραστήσει την ιδέα της πολιτισμικής εξέλιξης βάσει του επιστημονικού ρατσισμού, κατά την επικρατούσα ιδεολογία της εποχής.
Ο Βέρνερ κατά την περιήγηση του στο Βελγικό Κονγκό ανακάλυψε τον Μπένγκα και τον αγόρασε από τους δουλέμπορους πληρώνοντας με μια ποσότητα αλατιού και υφάσματος. Πέρασαν μαζί μερικές εβδομάδες και καθώς ο Βέρνερ συνέχιζε την περιοδεία του για συλλογή ιθαγενών βρήκε πως οι ιθαγενείς αντιμετώπιζαν τους λευκούς (muzungu, μουζούνγκου) με ιδιαίτερη καχυποψία, κυρίως λόγω των καταχρήσεων και των βιαιοτήτων των βελγικών δυνάμεων. Έτσι δεν μπόρεσε να περισυλλέξει περισσότερα άτομα έως ότου ο Μπένγκα μίλησε με τους υπόλοιπους ιθαγενείς σε ένα από τα χωριά που επισκέφτηκαν και τους είπε πως ο Βέρνερ του έσωσε τη ζωή, ότι είχε αναπτύξει φιλικούς δεσμούς μαζί του και πως είχε επίσης την περιέργεια να δει τον μακρινό κόσμο από τον οποίο ο Βέρνερ ερχόταν. Έτσι, τέσσερις επιπλέον ιθαγενείς εντάχθηκαν στην αποστολή του Βέρνερ και μετέπειτα και αρκετοί άλλοι οι οποίοι δεν ήταν Πυγμαίοι, ανάμεσα στους οποίους και ο γιος του βασιλιά Ντόμπε (Ndombe) της φυλής των Μπακούμπα (Bakuba), καθώς και άτομα από άλλες γειτονικές φυλές τους οποίους οι ανθρωπολόγοι της εποχής ονόμαζαν κόκκινους Αφρικανούς.
Έκθεση της Λουιζιάνας
Η ομάδα των ιθαγενών έφτασε στο Σαιντ Λούις του Μισσούρι στα τέλη του Ιουνίου του 1904 χωρίς τον Βέρνερ, ο οποίος είχε αρρωστήσει από ελονοσία. Η έκθεση της Λουιζιάνας είχε ήδη ξεκινήσει και οι Αφρικανοί έγιναν αμέσως το επίκεντρο της προσοχής. Ο ίδιος ο Μπένγκα ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής και το όνομα του αναφέρθηκε με διάφορες παραλλαγές στον τύπο ως Αρτίμπα, Άτομπανκ, Ότομπανκ, και Οταμπένγκα. Είχε φιλική συμπεριφορά και οι επισκέπτες της έκθεσης ενδιαφέρονταν ιδιαίτερα να δουν τα δόντια του τα οποία είχαν τροχιστεί σε μικρή ηλικία από τη φυλή του ώστε να είναι μυτερά, ως τελετουργική διακόσμηση. Οι Αφρικανοί σύντομα έμαθαν πως μπορούν να χρεώνουν για τις φωτογραφίες και τις παραστάσεις που έδιναν. Σύμφωνα με μια εφημερίδα της εποχής, ο Ότα Μπένγκα ήταν «ο μόνος γνήσιος Αφρικανός κανίβαλος στην Αμερική» και «τα δόντια του αξίζουν τα πέντε σεντ τα οποία χρεώνει ώστε να τα δείξει στους επισκέπτες». Όταν ο Βέρνερ έφτασε ένα μήνα αργότερα, συνειδητοποίησε πως οι ιθαγενείς που είχε φέρει ως παραστάτες και εκθέματα στην έκθεση, ζούσαν σε συνθήκες φυλάκισης ως υπόδικοι. Η έντονη περιέργεια του κοινού για τους Αφρικανούς είχε κάνει κάθε προσπάθεια να έχουν τις προσωπικές τους στιγμές πολύ δύσκολη και το όποιο ποσοστό επιστημονικής σκοπιμότητας είχε το αρχικό σκεπτικό της έκθεσης τους υποχώρησε επίσης μπροστά στην δημοφιλία του αξιοπερίεργου εκθέματος των βάρβαρων ιθαγενών. Στις 28 Ιουλίου, χρειάστηκε να επέμβει δύναμη του στρατού ώστε να ελέγξει το μεγάλο και άναρχο πλήθος που είχε μαζευτεί για να δει τους Αφρικανούς. Ο Μπένγκα και οι υπόλοιποι Αφρικανοί άρχισαν να δίνουν παραστάσεις με πολεμοχαρή τρόπο, προσποιούμενοι τους ιθαγενείς Αμερικανούς οι οποίοι επίσης συμμετείχαν ως ξεχωριστά εκθέματα στην έκθεση. Ο Τζερόνιμο, αρχηγός των Απάτσι, ο οποίος ήταν γνωστός ως η ανθρώπινη τίγρη στην έκθεση, ανέπτυξε φιλικές σχέσεις με τον Μπένγκα και του δώρησε ένα από τα βέλη του. Στο τέλος της διοργάνωσης της εκθέσεως, οι αρχές τίμησαν των Βέρνερ για την συνεισφορά του στην ανθρωπολογία και του απένειμαν χρυσό μετάλλιο.
Αμερικάνικο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας
thumb|182x182px|Φωτογραφία του Μπένγκα στο [[Αμερικάνικο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας]] Με το τέλος της έκθεσης ο Βέρνερ ταξίδεψε πίσω στο Κονγκό επιστρέφοντας τους ιθαγενείς και ο Μπένγκα ταξίδεψε μαζί του. Έζησε για λίγο καιρό σε μια από τις τοπικές φυλές ενώ συνέχισε να συνοδεύει τον Βέρνερ κατά την περιήγηση του στις γύρω περιοχές. Παντρεύτηκε μια γυναίκα της τοπικής φυλής η οποία αργότερα πέθανε από δάγκωμα φιδιού, ενώ αργότερα ξαναπαντρεύτηκε. Ωστόσο δεν ένιωθε πως ανήκε στη φυλή αυτή και έτσι αποφάσισε να επιστρέψει πίσω στις ΗΠΑ με τον Βέρνερ.
Με την επιστροφή τους στην Αμερική, ο Βέρνερ κανόνισε ώστε ο Μπένγκα να διαμείνει σε ένα δωμάτιο το οποίο ήταν διαθέσιμο στο Αμερικανικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας στη Νέα Υόρκη, ως μέρος συμφωνίας με τον έφορο του μουσείου σχετικά με την παρουσίαση εκθεμάτων από την αφρικανική ήπειρο. Ενώ ο έφορος δεν ήταν ιδιαίτερα εντυπωσιασμένος από τα προσόντα του Βέρνερ και το μηνιαίο μισθό των 175 δολαρίων που ζήτησε, ενδιαφέρθηκε για τον Μπένγκα. Του δόθηκε ένα λευκό κοστούμι το οποίο φορούσε κατά την ψυχαγωγία των επισκεπτών του μουσείου και αρχικά έδειξε πως του άρεσε η διαμονή του εκεί, με τον καιρό όμως ένιωσε να του λείπει η πατρίδα του και το φυσικό περιβάλλον.
Ο δυσαρεστημένος πλέον Μπένγκα αποφάσισε να βρει διέξοδο με το να εκμεταλλευτεί την παρουσίαση του από το μουσείο ως αγρίου. Έκανε μια απόπειρα να βγει εκτός του μουσείου και να μη τον δουν οι φρουροί καθώς το κοινό αποχωρούσε από το μουσείο και αργότερα σε ένα άλλο περιστατικό όταν του ζητήθηκε να καθίσει στα πόδια της συζύγου ενός εύπορου δωρητή του μουσείου, έκανε πως δεν κατάλαβε και αντί αυτού πήρε μια καρέκλα και την πέταξε δίπλα από το κεφάλι της γυναίκας. Εν τω μεταξύ ο Βέρνερ αντιμετώπιζε οικονομικές δυσκολίες και οι διαπραγματεύσεις του με το μουσείο δεν πήγαιναν καλά, έτσι μετά και από τα περιστατικά που είχαν συμβεί αποφάσισε να βρει άλλη στέγαση για τον Μπένγκα.
Ζωολογικός κήπος του Μπρονξ
thumb|257x257px|Απόκομμα άρθρου της εποχής από τους [[Τάιμς της Νέας Υόρκης]] Κατά την πρόταση του έφορου του μουσείου, ο Βέρνερ πήγε τον Μπένγκα στον ζωολογικό κήπο του Μπρονξ το 1906, όπου και του επιτράπηκε η ελεύθερη διέλευση σε όλους τους χώρους των εγκαταστάσεων και ανέπτυξε φιλικές σχέσεις με τον Ντοχόνγκ, ένα ουρακοτάγκο ο οποίος είχε εκπαιδευτεί ώστε να μιμείται την ανθρώπινη συμπεριφορά. Τα γεγονότα που οδήγησαν στην έκθεση του μαζί με τον Ντοχόνγκ ήρθαν σταδιακά, με το μουσείο αρχικά να τον ενθαρρύνει να στήσει την αιώρα του στο κλουβί των μαϊμούδων και κατόπιν του δόθηκε ένα τόξο και βέλη ώστε να ασκεί τοξοβολία εκεί. Κατά την πρώτη μέρα της έκθεσης του, στις 8 Σεπτεμβρίου 1906, ο Μπένγκα ήταν στο κλουβί των μαϊμούδων με την παρακάτω περιγραφή στην πινακίδα εκθέματος:
Ο Αφρικανός Πυγμαίος, Ότα Μπένγκα
''Ηλικία, 23 ετών. Ύψος, 4 πόδια 11 ίντσες.''
''Βάρος, 103 λίβρες. Από τον''
ποταμό Κασάι, Ελεύθερη Πολιτεία του Κονγκό, ΝοτιοΚεντρ-
''ική Αφρική, από τον Δρ. Σάμιουελ Π. Βέρνερ. Εκ-''
τίθεται κάθε απόγευμα κατά τον Σεπτέμβριο. thumb|175x175px|Ο αιδεσιμότατος Τζέιμς Γκόρντον πρωτοστάτησε στις διαμαρτυρίες για την κακομεταχείρηση του Μπένγκα, και αργότερα τον πήρε υπό την προστασία του καλύπτοντας τα έξοδα τουΟ Ουίλιαμ Χορναντέι (William Hornaday) διευθυντής του ζωολογικού κήπου και διάσημος ζωολόγος της εποχής, θεώρησε πως ο Μπένγκα θα προσέλκυε αρκετούς θεατές, άποψη που συμμερίστηκε και ο ευγονιστής και υποστηρικτής του επιστημονικού ρατσισμού Μάντισον Γκραντ (Madison Grant) ο οποίος ήταν  ο γενικός γραμματέας της Ζωολογικής Εταιρείας της Νέας Υόρκης και από τους κύριους υποστηρικτές ως προς την τοποθέτηση του Μπένγκα ως έκθεμα.
Υπήρξαν διαμαρτυρίες προς τη διεύθυνση του ζωολογικού κήπου απο μια ομάδα Αφροαμερικανών ιερέων υπό την ηγεσία του αιδεσιμότατου Τζέιμς Γκόρντον οι οποίοι ανέφεραν πως η κατάσταση αυτή εξομοιώνει τους μαύρους με τους πιθήκους ενώ θα έπρεπε να θεωρούνται και αυτοί μέλη της ανθρώπινης φυλής, με ψυχή. Ο Γκόρντον ανέφερε πως το έκθεμα αυτό ήταν εχθρικό ως προς τον Χριστιανισμό και πως αποτελούσε μια προώθηση του Δαρβινισμού, μια θεωρία η οποία κατά την πεποίθηση του ήταν ολότελα εχθρική προς τον Χριστιανισμό και πως δεν θα έπρεπε να επιτρέπεται η κοινή έκθεση του. Υπέρ της προβολής του Μπένγκα ως ένα υπολειπόμενο είδος ανθρώπου συνηγόρησαν οι Τάιμς της Νέας Υόρκης όπου σε άρθρο των συντακτών αναφέρθηκε πως δεν γίνεται κατανοητό γιατί το θέμα αυτό δημιουργεί τέτοια ένταση και πάθη και πως είναι παράλογο να υπάρχει γκρίνια για την υποτιθέμενη ταπείνωση και εξευτελισμό τον οποίο υφίσταται ο Μπένγκα. Επίσης σύμφωνα με την εφημερίδα'', οι πυγμαίοι βρίσκονται πολύ χαμηλά στην ανθρώπινη κλίμακα και η πρόταση πως ο Μπένγκα θα έπρεπε να βρίσκεται στο σχολείο αντί στο κλουβί αγνοεί την υψηλή πιθανότητα πως το σχολείο θα ήταν ένα μέρος από το οποίο ο Μπένγκα δεν θα είχε τη δυνατότητα να μάθει τίποτα απολύτως. Η ιδέα πως όλοι οι άνθρωποι είναι το ίδιο και πως οι διαφορές τους προκύπτουν από τις ευκαιρίες που έχουν ή μη στην απόκτηση εκπαίδευσης, είναι πλέον κατά πολύ ξεπερασμένη''.