cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μιγαδικό επίπεδο
Τέμνοντας το επίπεδο
Παρατηρώ ότι αυτή η τομή είναι ελαφρώς διαφορετική από το σημείο διακλάδωσης το οποίο συναντήσαμε, επειδή αυτό πραγματικά εξαιρεί τον αρνητικό πραγματικό άξονα από το τεμνόμενο επίπεδο.
Το σημείο διακλάδωσης αριστερά του πραγματικού άξονα συνδέεται με το τεμνόμενο επίπεδο από την μια πλευρά (0≤θ), αλλά αποκόπτεται από το τεμνόμενο επίπεδο κατά μήκος της άλλης πλευράς (θ<2π).
Φυσικά, δεν είναι πραγματικά απαραίτητο να αποκλείσουμε το ολόκληρο τμήμα της γραμμής από το z=0 στο άπειρο για να κατασκευαστεί ένα πεδίο ορισμού στο οποίο Γ(z) να είναι ολόμορφη. Αυτό που έχουμε να κάνουμε είναι να τρυπήσουμε το επίπεδο σε αριθμήσιμο άπειρο ζεύγος σημείων {0,-1,-2,-3,...}. Αλλά ένα κλειστό ολοκλήρωμα σε κλειστή καμπύλη όπου δεν είναι απαραιτήτως μηδέν, από το θεώρημα των ολοκληρωτικών υπολοίπων. Από την διχοτόμηση του μιγαδικού επιπέδου εξασφαλίζουμε περιορισμένο πεδίο ορισμού- επίσης εξασφαλίζουμε ότι το ολοκλήρωμα σε κλειστή καμπύλη του Γ επί κάθε κλειστή καμπύλη τοποθετείτε στο τεμνόμενο επίπεδο είναι πανομοιότυπα ίσο με μηδέν.
Προσδιορισμός περιοχών σύγκλισης
Αρκετές μιγαδικές συναρτήσεις ορίζονται από τις σειρές ή από συνεχή κλάσματα. Μια θεμελιώδης θεωρία της ανάλυσης από αυτή την άπειρα μεγάλη έκφραση της ανάλυσης είναι αναγνωρίσιμο το μέρος του μιγαδικού επιπέδου στις οποίες συγκλίνει σε πεπερασμένη τιμή. Η τομή στο επίπεδο μπορεί να διευκολύνει αυτή την διαδικασία, όπως δείχνει το επόμενο παράδειγμα.
Θωρώ την συνάρτηση που ορίζεται από την απειροσειρά
Από z^2=(-z)^2 για κάθε μιγαδικό αριθμό z, είναι προφανές ότι το f(z) είναι άρτια συνάρτηση του z, έτσι η ανάλυση μπορεί να περιοριστεί στο μισό μιγαδικό επίπεδο. Και μέχρι οι σειρές να είναι απροσδιόριστες όταν
Βγάζει νόημα να διχοτομήσουμε το επίπεδο κατά μήκος ολόκληρου του φανταστικού άξονα και αποδεικνύουμε την σύγκλιση της σειράς όπου το πραγματικό μέρος του z δεν είναι μηδέν πριν την ανάληψη του πιο δύσκολου σημείου του παραδείγματος f(z) όταν το z είναι ένας απλός φανταστικός αριθμός.
Σε αυτό το παράδειγμα η τομή είναι απλά εύκολη, επειδή τα σημεία στα οποία το άπειρο άθροισμα είναι απροσδιόριστο είναι απομονωμένα, και η τομή του επιπέδου μπορεί να αντικατασταθεί από μια κατάλληλη τρύπα του επιπέδου. Σε μερικά η τομή είναι απαραίτητη και όχι απλά κατάλληλη. Θεωρώ το άπειρο περιοδικό συνεχές κλάσμα
Αυτό μπορεί να δείξει ότι f(z) συγκλίνει σε τελική τιμή αν και μόνον αν ο z δεν είναι αρνητικός πραγματικός αριθμός όπως z<-1/4. Με άλλα λόγια, η συγκλίνουσα αρχή για αυτό το συνεχές κλάσμα είναι η τομή του επιπέδου, όπου η τομή εκτείνεται κατά μήκος του αρνητικού πραγματικού άξονα, από -1/4 στο άπειρο.
Ένωση του κομμένου επιπέδου
Έχουμε ήδη δει πως η σχέση
μπορεί να μετατραπεί σε μονότιμη συνάρτηση χωρίζοντας το πεδίο ορισμού της f σε δύο ξεχωριστά φύλλα. Επίσης, είναι πιθανό να "κολλήσουν" ξανά αυτά τα δύο φύλλα για να σχηματιστεί μια επιφάνεια Riemann στην οποία η f(z) = z1/2 μπορεί να οριστεί ως ολόμορφη συνάρτηση της οποίας η εικόνα είναι ολόκληρο το w-επίπεδο (εκτός του σημείου w = 0). Τώρα θα δούμε πώς δουλεύει.
Φανταστείτε δύο αντίγραφα του κομμένου μιγαδικού επιπέδου, τα κομμάτια επεκτείνονται στον θετικό πραγματικό άξονα από το σημείο z = 0 μέχρι το άπειρο. Στο ένα φύλλο ορίζεται 0 ≤ arg(z) <2π, έτσι ώστε 11/2 = e0 = 1, εξ ορισμού. Στο δεύτερο φύλλο ορίζεται 2π ≤ arg(z) < 4π, έτσι ώστε 11/2 = eiπ = -1, και πάλι εξ ορισμού. Τώρα αναποδογυρίζουμε το δεύτερο, έτσι τα σημεία του φανταστικού άξονα βρίσκονται στην αντίθετη κατεύθυνση από τον φανταστικό άξονα του πρώτου, με τους πραγματικούς άξονες να δείχνουν και οι δύο στην ίδια κατεύθυνση και "κολλάμε" τα δύο φύλλα (έτσι ώστε η άκρη του πρώτου φύλλου με ένδειξη "θ = 0" να ενώνεται με την άκρη με ένδειξη "θ < 4π" του δεύτερου φύλλου και η άκρη του δεύτερου φύλλου με ένδειξη "θ = 2π" να ενώνεται με την άκρη με ένδειξη "θ < 2π" του πρώτου φύλλου). Το αποτέλεσμα είναι το πεδίο ορισμού της επιφάνειας Riemann στο οποίο η f(z) = z1/2 είναι μονότιμη και ολόμορφη (εκτός από όταν z = 0).
Η αυστηρή παραγώγιση δίνει
από το οποίο συμπεραίνουμε ότι η παράγωγος της f υπάρχει και είναι ορισμένη παντού στην επιφάνεια Riemann, εκτός από το z = 0 (δηλαδή η f είναι ολόμορφη εκτός από όταν z = 0).
Πως μπορεί η επιφάνεια Riemann για την συνάρτηση
που μιλήσαμε πιο πάνω, να κατασκευαστεί; Άλλη μια φορά ξεκινάμε με δύο αντίγραφα του z-επιπέδου αλλά αυτή τη φορά το καθένα κόβεται κατά μήκος του πραγματικού ευθύγραμμου τμήματος που επεκτείνεται από το z = -1 στο z = 1 -αυτα είναι τα δύο σημεία διακλάδωσης της g(z). Αναποδογυρίζουμε το ένα, ώστε οι δύο φανταστικοί άξονες να βρίσκονται σε αντίθετες κατευθύνσεις, και κολλάμε τις αντίστοιχες άκρες των δύο φύλλων. Μπορούμε να επαληθεύσουμε ότι η g είναι μονότιμη συνάρτηση σε αυτή την επιφάνεια βάζοντας ένα κύκλωμα γύρω από τον κύκλο με μοναδιαία ακτίνα και κέντρο το z = 1. Αρχίζοντας από το z = 2 στο πρώτο φύλλο γυρνάμε για μισή διαδρομή γύρω από τον κύκλο πριν συναντήσουμε την τομή στο z = 0. Η τομή μας πηγαίνει στο δεύτερο φύλλο, έτσι ώστε όταν το z κάνει μια πλήρη περιστροφή γύρω από το σημείο διακλάδωσης z = 1, το w έχει κάνει μόνο την μισή περιστροφή, το σημείο του w έχει αντιστραφεί (αφού eiπ = -1), και το μονοπάτι μας έχει πάει στο σημείο z = 2 στο δεύτερο φύλλο της επιφάνειας. Συνεχίζοντας με άλλη μισή περιστροφή συναντάμε την άλλη πλευρά της τομής, όπου z = 0, και τελικά φτάνουμε στο σημείο έναρξης (z = 2 στο πρώτο φύλλο) αφού κάναμε δύο πλήρεις περιστροφές γύρω από το σημείο διακλάδωσης.
Ο φυσικός τρόπος να βάλουμε ετικέτα στο θ = arg(z) σε αυτό το παράδειγμα είναι να ορίσουμε -π < θ ≤ π στο πρώτο φύλλο, με π < θ ≤ 3π στο δεύτερο. Οι φανταστικοί άξονες στα δύο φύλλα δείχνουν σε διαφορετικές κατευθύνσεις έτσι ώστε η αριστερόστροφη έννοια της θετικής περιστροφής να διατηρείται καθώς ένα κλειστό περίγραμμα κινείται από το ένα φύλλο στο άλλο (θυμόμαστε ότι το δεύτερο φύλλο είναι αναποδογυρισμένο). Φανταστείτε αυτή την επιφάνεια ενσωματωμένη σε τρισδιάστατο χώρο, με δύο φύλλα παράλληλα στο xy-επίπεδο. Τότε φαίνεται να υπάρχει μία κατακόρυφη τρύπα στην επιφάνεια όπου οι δύο τομές ενώνονται. Τι συμβαίνει αν η τομή είναι από το z = -1 κάτω στον πραγματικό άξονα μέχρι ένα σημείο στο άπειρο, και από το z = 1, πάνω στον πραγματικό άξονα μέχρι η τομή να συναντήσει τον εαυτό της; Και πάλι μπορεί να κατασκευαστεί μια επιφάνεια Riemann, αλλά αυτή την φορά η "τρύπα" είναι οριζόντια. Τοπολογικά μιλώντας, και οι δύο εκδοχές τις επιφάνειας Riemann είναι ισοδύναμες - είναι προσανατολίσιμες δισδιάστατες επιφάνειες γένους ένα.
Χρήση του μιγαδικού επιπέδου στη θεωρία ελέγχου[επεξεργασία]
Στη θεωρία ελέγχου, η μια χρήση του μιγαδικού επιπέδου είναι γνωστή ως το s-επίπεδο' '. Αυτό χρησιμοποιείται για να απεικονίσει τις ρίζες της εξίσωσης,που περιγράφουν την συμπεριφορά ενός συστήματος ( χαρακτηριστική εξίσωση) γραφικά. Η εξίσωση κανονικά εκφράζεται ως ένα πολυώνυμο μιας παραμέτρου 's' του μετασχηματισμού Laplace, εξ ου και το όνομα 's' επίπεδο.Τα σημεία στο s-επίπεδο παίρνει το τύπο s=σ+jω, όπου   'j'  χρησιμοποιείται αντί για το συνηθισμένο 'i αντιπροσωπεύοντας το φανταστικό στοιχείο.
Μια άλλη σχετική χρήση του μιγαδικού επιπέδου είναι με το κριτήριο της σταθερότητας των Nyquist. Αυτό είναι μία γεωμετρική αρχή, το οποίο επιτρέπει τη σταθερότητα ενός συστήματος ανάδρασης κλειστού βρόχου ,που θα καθοριστεί από την επιθεώρηση Nyquist plot του ανοιχτού βρόχου μέτρου και απόκριση φάσης ως μία συνάρτηση συχνότητας (ή βρόχος συνάρτησης μεταφοράς) στο μιγαδικό επίπεδο.
Το z-επίπεδο είναι μία έκδοση διακριτού χρόνου του s-επιπέδου όπου χρησιμοποιούνται z-μετασχηματισμοί αντί του μετασχηματισμού Laplace.
Άλλες ερμηνείες του μιγαδικού επιπέδου
Το προηγούμενο τμήμα του άρθρου ασχολείται με το μιγαδικό επίπεδο από τη άποψη της γεωμετρικής αναπαράστασης των μιγαδικών αριθμών. Αν και αυτή η χρήση του όρου "μιγαδικό επίπεδο" έχει μεγάλη και μαθηματικά πλούσια ιστορία, αυτό είναι με κάποιο τρόπο μαθηματική ιδέα όπου μπορεί να χαρακτηριστεί ως "μιγαδικό επίπεδο". Υπάρχουν το λιγότερο τρεις επιπλέον δυνατότητες:
Σιπριάνο Χόρχε Ντομίνγκες
Ο Σιπριάνο Χόρχε Ντομίνγκες (ισπανικά: Cipriano Jorge Domínguez) γεννήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 1904 και απεβίωσε στις 27 Ιανουαρίου 1995 λίγο πριν ολοκληρώσει το 91o έτος της ηλικίας του στο Καράκας της Βενεζουέλας. Υπήρξε αρχιτέκτονας, μηχανικός, διδάκτωρ στη φυσική και τα μαθηματικά, καθώς και καθηγητής της Αρχιτεκτονικής Σύνθεσης, της θεωρίας της αρχιτεκτονικής και του αρχιτεκτονικού σχεδίου στο Πανεπιστήμιο της Βενεζουέλας.
Βιογραφία
Τις πρώτες του σπουδές έκανε στο Collège Français και στο Salesian collège στη γενέτειρα του, απ' όπου αποφοίτησε το 1922. Το 1924 έγινε δεκτός από το Πανεπιστήμιο της Βενεζουέλας όπου απέκτησε το τίτλο του πολιτικού μηχανικού και το 1928 του διδάκτορα στη φυσική και τα μαθηματικά. Σε μία περίοδο που η αρχιτεκτονική δεν υπήρχε ως επάγγελμα στη Βενεζουέλα απέκτησε το 1955 το τίτλο του αρχιτέκτονα.
Αργότερα ταξίδεψε στο Παρίσι, όπου παρακολούθησε τη σχολή αρχιτεκτονικής του Παρισιού. Στην παραμονή του εκεί εργάστηκε στο στούντιο του Λε Κορμπυζιέ το 1931-1932 και επηρεάστηκε από τις ιδέες του προς μια Νέα Αρχιτεκτονική. Το 1933 επιστρέφει στη Βενεζουέλα όπου και διορίζεται μηχανικός στο Υπουργείο Δημόσιων Έργων. Το ίδιο έτος, στο Πανεπιστήμιο Μηχανικών της Βενεζουέλας παρέδωσε μία διάλεξη μιλώντας για τα πέντε σημεία της νέας αρχιτεκτονικής του Λε Κορμπυζιέ.
Ο ίδιος υπήρξε συνεργάτης του περιοδικού της Σχολής Μηχανικών της Βενεζουέλας από το 1936-1944. Από το 1947-1955 ήταν μέλος της αντιπροσωπίας που εκπροσωπεί τη Βενεζουέλα σε διάφορα παν-αμερικανικά συνέδρια Αρχιτεκτονικής και προήδρευσε της Εθνικής Επιτροπής πολεοδομίας στην οποία υπήρξε μέλος από το 1943.
Το 1990, τέλος, του απένειμαν το Εθνικό Βραβείο Αρχιτεκτονικής.
Σημαντικά έργα
To 1936 σχεδίασε το δημόσιο σχολείο Φέρμιν Τόρο ( Liceo Bolivariano de Formación Cultural Fermín Toro) στο Καράκας, στη Βενεζουέλα.
Το 1948 κλήθηκε από την Εθνική Επιτροπή της Πολεοδομίας να σχεδιάσει ένα αστικό συγκρότημα, το Centro Simón Bolivar, επίσης γνωστό και ως οι πύργοι της σιωπής (Towers of Silence). Το έργο το οποίο χτίστηκε στην κορυφή της λεωφόρου Ρότιβαλ (Avenida Rotival), σημείωσε μία τελείως διαφορετική προσέγγιση της πόλης. Σχεδιάστηκε ώστε να αποτελεί από μόνο του μία πόλη, αφού περιελάμβανε όλα τα υπουργικά γραφεία της κυβέρνησης, αλλά και συγκροτήματα κατοικιών, μαγαζιά, εστιατόρια, στοές, χώρους στάθμευσης, πεζοδρόμους σε διάφορες στάθμες και την κεντρική στάση του λεωφορείου. Το σχέδιο ήταν μνημειώδες και συμμετρικά τοποθετημένο και στις δύο πλευρές της λεωφόρου, οι οποίες επικοινωνούσαν μεταξύ τους μέσω μιας υπόγειας διάβασης. Το 1954-1957, έγινε πρόεδρος του Simón Bolivar Center, το οποίο εγκαινιάστηκε το 1957.
Πηγές
Κατηγορία:Βενεζουελάνοι αρχιτέκτονες
Πέντερ Χόρεμποβ
Ο Πέντερ (ή Νίλσεν) Χόρεμποβ (Peder [Nielsen] Horrebow ή Horrebov, 14 Μαΐου 1679 – 15 Απριλίου 1764) ήταν Δανός αστρονόμος. Γεννήθηκε στην κωμόπολη Λέγκστερ (Løgstør) της Γιουτλάνδης, ως γιος οικογένειας φτωχών ψαράδων, και εισάχθηκε στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης το 1703. Για να χρηματοδοτήσει τις σπουδές του στο γυμνάσιο και στο πανεπιστήμιο, εργαζόταν επισκευάζοντας μηχανικές κατασκευές και μουσικά όργανα, και κατασκευάζοντας σφραγίδες. Πήρε πτυχίο το 1716 και δίπλωμα ιατρικής το 1725. Από το 1703 ήδη, και μέχρι το 1707, υπηρέτησε ως βοηθός του μεγάλου Δανού αστρονόμου Όλε Ρέμερ, ζώντας στο σπίτι του ώστε να μη πληρώνει ενοίκιο για τις σπουδές του. Από το 1707 ως το 1711 εργάσθηκε ως ιδιωτικός διδάσκαλος ενός Δανού βαρόνου και στη συνέχεια μπήκε στο δημόσιο ως γραφιάς της εφορίας (1711).
Μετά από επανειλημμένες αιτήσεις του προς τον βασιλέα Φρειδερίκο Δ΄, ο Χόρεμποβ διορίσθηκε καθηγητής των μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης το 1714. Επίσης, έγινε διευθυντής του πανεπιστημιακού αστεροσκοπείου του «Rundetårn» («Κυκλικού Πύργου»). Ο γιος του, ο Κρίστιαν, τον διαδέχθηκε στη θέση αυτή. Ο Π. Χόρεμποβ και η σύζυγός του, Άνε Μαργκρέτε Ρόσινγκ, απέκτησαν συνολικά 20 παιδιά.
Το 1728 η μεγάλη Πυρκαγιά της Κοπεγχάγης κατέστρεψε όλα τα γραπτά και τις σημειώσεις των παρατηρήσεων του Ρέμερ, ο οποίος είχε πεθάνει το 1710. Αλλά ο Χόρεμποβ περιέγραψε πιστά τις παρατηρήσεις του Ρέμερ και τα επιστημονικά του επιτεύγματα στο έργο Basis Astronomiae (1734–35). Τα γραπτά και τα όργανα του Χόρεμποβ καταστράφηκαν στην ίδια πυρκαγιά. Τού δόθηκε ένα ειδικό κονδύλιο από το κράτος για να επισκευάσει το αστεροσκοπείο και να το εξοπλίσει με νέα όργανα, ενώ εξασφάλισε και επιπλέον υποστήριξη από έναν πλούσιο ιδιώτη.
Ο Χόρεμποβ επενόησε μία μέθοδο για τον προσδιορισμό του γεωγραφικού πλάτους με αστρονομικές παρατηρήσεις των διαφορών των ζενιθίων αποστάσεων αστέρων που μεσουρανούσαν με μικρή χρονική διαφορά ο ένας από τον άλλο και σχεδόν στο ίδιο ύψος σε αντίθετες πλευρές του ζενίθ. Η μέθοδος λησμονήθηκε σύντομα, παρά τη χρησιμότητά της, μέχρι που ξανα-ανακαλύφθηκε από τον Αμερικανό Άντριου Τάλκοτ το 1833. Σήμερα είναι γνωστή ως «μέθοδος Horrebow-Talcott».
Ο Χόρεμποβ έγραψε για θέματα ναυσιπλοΐας και βρήκε μία προσεγγιστική λύση στην εξίσωση του Κέπλερ. Εξάλλου, έμαθε μόνος του πώς να διορθώνει ενδογενή ελαττώματα οργάνων, προηγούμενος της σχετικής θεωρίας του Γερμανού αστρονόμου Τομπίας Μάγερ του 1756.
Ο Δανός αστρονόμος ήταν μέλος επιστημονικών εταιρειών, μεταξύ των οποίων ήταν η Γαλλική Ακαδημία Επιστημών (από το 1746). Εργάσθηκε επίσης ως γιατρός και συμβολαιογράφος. Πέθανε στην Κοπεγχάγη σε ηλικία 85 ετών. Ο κρατήρας Χόρεμποβ στη Σελήνη ονομάσθηκε προς τιμή του.
Πηγές
Κατηγορία:Δανοί αστρονόμοι Κατηγορία:Δανοί μαθηματικοί
Δελφίν
Η λέξη Δελφίν μπορεί να αναφέρεται:
Ωγκύστ Πικάρ
Ο Ωγκύστ Πικάρ (Auguste Antoine Piccard· 28 Ιανουαρίου 1884 – 24 Μαρτίου 1962) ήταν Ελβετός φυσικός και εφευρέτης, γνωστός ως εξερευνητής της στρατόσφαιρας και των μεγαλύτερων βαθών των ωκεανών.
Ο Πικάρ και ο δίδυμος αδελφός του Ζαν Φελίξ γεννήθηκαν στη Βασιλεία της Ελβετίας. Ο Πικάρ επέδειξε έντονο ενδιαφέρον στην Επιστήμη από παιδί, παρακολούθησε το Ομοσπονδιακό Ελβετικό Ιδρυμα Τεχνολογίας στη Ζυρίχη (ETH Zürich) και έγινε καθηγητής της Φυσικής στις Βρυξέλλες, στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο Βρυξελλών το 1922, την ίδια χρονιά που γεννήθηκε ο γιος του Ζακ Πικάρ. Ο Πικάρ ήταν μέλος του Συνεδρίου Solvay του 1927.
Επιτεύγματα
Στις 27 Μαΐου 1931 ο Πικάρ και ο Πάουλ Κίπφερ απογειώθηκαν μέσα σε αυτή από το Άουγκσμπουργκ της Γερμανίας και έφθασαν στο ύψος-ρεκόρ των 15.785 m|μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Σε αυτή την πτήση ο Πικάρ μπόρεσε να συλλέξει πολλά δεδομένα για την ανώτερη ατμόσφαιρα και να μετρήσει τη ροή των κοσμικών ακτίνων. Στις 18 Αυγούστου 1932, ξεκινώντας από το Dübendorf της Ελβετίας, ο Πικάρ και ο Μαξ Κοσύν (Max Cosyns) πραγματοποίησαν μια δεύτερη άνοδο σε ύψος-ρεκόρ, φθάνοντας στα 16.200 μέτρα. Συνολικά σε όλη του τη ζωή ο Ογκίστ Πικάρ έκανε 27 πτήσεις με αερόστατο, θέτοντας ένα τελικό ρεκόρ υψομέτρου στα 23 χιλιόμετρα.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1930 ο Πικάρ σκέφθηκε ότι με μία τροποποίηση της γόνδολας θα μπορούσε να κατεβεί σε πολύ μεγάλα βάθη στον ωκεανό. Σχεδίασε λοιπόν μια μικρή χαλύβδινη κοίλη άτρακτο που μπορούσε να αντέξει μεγάλη εξωτερική πίεση. Η κατασκευή της άρχισε, αλλά διακόπηκε από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Συνεχίζοντας τις εργασίες το 1945, ο Πικάρ ολοκλήρωσε το σκάφος σε σχήμα φυσαλίδας που διατηρούσε κανονική πίεση του αέρα στο εσωτερικό του ακόμα και όταν η πίεση του νερού μέσα του αυξανόταν σε πάνω από 478 ατμόσφαιρες. Πάνω από τη βαριά αυτή ατσάλινη κατασκευή συνδέθηκε μία μεγάλη δεξαμενή για να γεμίζει με ένα ελαφρό υγρό ώστε να παρέχει άνωση στην όλη κατασκευή. Τα υγρά είναι σχεδόν ασυμπίεστα και μπορούν να παράσχουν άνωση που δεν μεταβάλλεται πρακτικά καθώς αυξάνεται η πίεση. Κι έτσι η μεγάλη δεξαμενή γεμίσθηκε με βενζίνη, όχι ως καύσιμο, αλλά για άνωση. Για τη βύθιση και την ανάδυση του συνόλου, προσδέθηκε έρμα από σίδηρο με μηχανισμό απελευθερώσεώς του. Το βαθυσκάφος αυτό αποκλήθηκε FNRS-2, δοκιμάσθηκε σε μερικές μη επανδρωμένες καταδύσεις το 1948 και μετά δόθηκε στο γαλλικό ναυτικό το 1950. Εκεί επανασχεδιάσθηκε και το 1954 καταδύθηκε με έναν άνδρα στα 4.176 m βάθος.
thumb|Το [[βαθυσκάφος «Τριέστε»]] Με την εμπειρία του FNRS-2, ο Ωγκύστ Πικάρ και ο γιος του Ζακ ναυπήγησαν το βελτιωμένο βαθυσκάφος «Τριέστε» (= Τεργέστη). Ο Ζακ καταδύθηκε πολλές φορές με αυτό, κυρίως στα ανοικτά της Ιταλίας, από το 1954 και μετά, πριν το πουλήσουν στο αμερικανικό πολεμικό ναυτικό το 1957 για 250.000 δολάρια της εποχής. Στην 65η τους κατάδυση, ο Ζακ Πικάρ και ο Don Walsh έφθασαν σε βάθος 10.912 μέτρα στην Τάφρο των Μαριανών, ένα νέο ρεκόρ βάθους.
Ο Ογκίστ Πικάρ πέθανε στη Λωζάννη της Ελβετίας. Ο εγγονός του Μπερτράν Πικάρ έγινε κι αυτός αεροναύτης και πήρε μέρος στον πρώτο γύρο του κόσμου με αερόστατο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελβετοί φυσικοί Κατηγορία:Φυσικοί του 20ού αιώνα
Αδελφότητα
Με την ονομασία αδελφότητα, ή αδελφότης, φέρονται διάφορα σωματεία και σύλλογοι κοινωφελών και φιλανθρωπικών κυρίως σκοπών, που πολλές φορές παρουσιάζουν έντονη κοινωνική δράση.
Οι αδελφότητες που συγκροτούνται (συνήθως εθιμικά) από επτά ιδρυτικά μέλη θέτουν ως κύριο σκοπό την βοήθεια των φτωχών και λαμβάνουν συνήθως χαρακτήρα θρησκευτικό επιδιώκοντας την διάδοση και εκτέλεση χριστιανικών εντολών.
Κατά τον Μεσαίωνα αδελφότητες ονομάζονταν ενώσεις κυρίως μοναχών που συναθροίζονταν σε μοναστήρια ή πύργους και επεδίωκαν εκκλησιαστικούς σκοπούς σε αντιδιαστολή με τα ιπποτικά τάγματα που τ΄ αποτελούσαν μάχιμοι επίσης με ίδιους σκοπούς. Οι αδελφότητες εκείνες αναλάμβαναν τη περίθαλψη των φτωχών και ασθενών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μη κυβερνητικές οργανώσεις
Κώστας Νάσης
Ο Κώστας Νάσ(σ)ης (1915 – 20 Αυγούστου 2007) ήταν Έλληνας επιχειρηματίας και πολιτικός της Αριστεράς.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο χωριό Παρακάλαμος Ιωαννίνων το 1915 και καταγόταν από αγροτική οικογένεια. Πολέμησε στον Πόλεμο του 1940 και δραστηριοποιήθηκε με το Αγροτικό Κόμμα, του οποίου έγινε πρόεδρος. Για την αντιστασιακή και αντιδικτατορική του δράση εκτοπίστηκε και εξορίστηκε για περισσότερο από μία δεκαετία. Εξελέγη ως ανεξάρτητος βουλευτής συνεργαζόμενος με το ΚΚΕ το 1981, στη Β΄ Αθηνών και αργότερα βουλευτής Επικρατείας από τις 27 Μαΐου 1986 (σε αντικατάσταση του παραιτηθέντος Μίκη Θεοδωράκη) ως τις 9 Ιουνίου 1989 (κατέστη ανεξάρτητος στις 26 Ιανουαρίου 1987). Η σύζυγός του, Χαρίκλεια, ήταν επίσης αγωνίστρια. Υπήρξε πρόεδρος της Πανηπειρωτικής Ομοσπονδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές επικρατείας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΚΚΕ Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Αθηνών
Ιαννάκιος Γαβράς
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα Κατηγορία:Πρόσωπα της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Μυλάσσης και Μελανουδίου Κατηγορία:Σεβαστοί
Εσκούδο Πορτογαλίας
Το Εσκούδο ήταν το νόμισμα της Πορτογαλίας πριν την εισαγωγή του Ευρώ την 1η Ιανουαρίου 1999. Απομακρύνθηκε από την κυκλοφορία στις 28 Φεβρουαρίου 2002. Το εσκούδο υποδιαιρούταν σε 100 σεντάβος. Η λέξη εσκούδο σημαίνει ασπίδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορικά νομίσματα Κατηγορία:Νομίσματα που αντικατέστησε το Ευρώ Κατηγορία:Οικονομία της Πορτογαλίας
Ηγεμονία του Πρίλεπ
Η Ηγεμονία του Πρίλεπ, επίσης γνωστή ως Ηγεμονία του Βασιλέα Μάρκο (Област краља Марка / Oblast kralja Marka), ήταν μία εκ των επαρχιών της Σερβικής Αυτοκρατορίας, με επίκεντρο την πόλη του Πρίλεπ και τα περιμετρικά αυτής εδάφη, ενώ, επίσης, κάλυπτε (κυρίως) την περιοχή της Πελαγονίας, καθώς και γειτονικές περιοχές εντός του δυτικού τμήματος της σημερινής Βόρειας Μακεδονίας. Στα μέσα του 14ου αιώνα, η περιοχή βρισκόταν υπό τον έλεγχο του ηγεμόνα Βουκάσιν Μρνγιάβτσεβιτς, ο οποίος το 1365 κατέστη Σέρβος βασιλέας και από κοινού μονάρχης με τον Σέρβο αυτοκράτορα Στέφαν Ούρος Ε΄ (1355-1371). Έπειτα από τον θάνατο του βασιλέα Βουκάσιν στη Μάχη της Μαρίτσα το 1371, το βασίλειο τέθηκε υπό τον έλεγχο του υιού και ορισμένου ως κληρονόμου του (rex iunior), Μάρκο Μρνγιάβτσεβιτς, ο οποίος έλαβε τον τίτλο του Σέρβου βασιλέα. Εκείνη την περίοδο, πρωτεύουσες του σερβικού βασιλείου ήσαν τα Σκόπια και το Πρίζρεν, ωστόσο, κατά την διάρκεια των αμέσως επόμενων ετών, ο βασιλέας Μάρκο απώλεσε τον έλεγχό του επί των συγκεκριμένων περιοχών, ενώ ο ίδιος μετέφερε την πρωτεύουσά του στο Πρίλεπ. Εκεί, βασίλευσε έως τον θάνατό του στη Μάχη του Ρόβινε το 1395. Έως τα τέλη του ίδιου έτους, το σύνολο της περιοχής του Πρίλεπ είχε καταληφθεί από τους Οθωμανούς Τούρκους.
Ιστορία
Από το 1334, η πόλη του Πρίλεπ ευρισκόταν υπό σερβική κυριαρχία, ενώ η περιμετρικά αυτής περιοχή βρισκόταν υπό τον έλεγχο του Σέρβου φεουδάρχη Βουκάσιν Μρνγιάβτσεβιτς, ο οποίος στέφτηκε ως Βασιλέας των Σέρβων και των Ελλήνων το 1365, ως από κοινού μονάρχης με τον ύστατο Σέρβο αυτοκράτορα, Στέφαν Ούρος Ε΄. Έπειτα από τον θάνατο τόσο του Βουκάσιν όσο και του Ούρος το 1371, ο υιός του Βουκάσιν, Μάρκο Μρνγιάβτσεβιτς, ο οποίος κατείχε τον τίτλο του rex iunior, κατέστη μοναδικός νόμιμος μονάρχης του Σερβικού Βασιλείου, ενώ ο ίδιος έλαβε τον τίτλο του Σέρβου βασιλέα, ωστόσο η ισχύς του τέθηκε υπό αμφισβήτηση από άλλους Σέρβους φεουδάρχες οι οποίοι έθεσαν υπό τον έλεγχό τους άλλες περιοχές, αφήνοντας στον Μάρκο μόνον τις περιοχές εντός του δυτικού ήμισυ της Μακεδονίας του Βαρδάρη, έχοντας ως επίκεντρο την πόλη του Πρίλεπ.
Ο βασιλέας Μάρκο πέτυχε να διατηρήσει υπό την εξουσία του μόνον την περιοχή του Πρίλεπ, ενώ, επίσης, αναγνωρίστηκε ως μονάρχης από ορισμένους φεουδάρχες των γειτονικών περιοχών. Το σύνολο αυτών, συμπεριλαμβανομένου του βασιλέα Μάρκο, υποχρεώθηκε να καταβάλει φόρο υποτέλειας στους εισβάλλοντες Οθωμανούς Τούρκους. Καθώς κατέστη υποτελής του Τούρκου σουλτάνου, ο Μάρκο Μρνγιάβτσεβιτς υποχρεώθηκε να απαντήσει θετικά στην έκκληση του σουλτάνου, το 1395, και να συμμετάσχει στη Μάχη του Ρόβινε, όπου ο ίδιος σκοτώθηκε. Οι Τούρκοι εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία προκειμένου να προχωρήσουν στην κατάληψη της περιοχής του Πρίλεπ, ενσωματώνοντας το έδαφός της στο Σαντζάκι της Οχρίδας.
Καθώς ο Μάρκο, ο οποίος αυτοαποκαλούνταν ως Σέρβος βασιλέας, δεν περιόρισε γεωγραφικά τον τίτλο του στο Πρίλεπ ή κάποια άλλη τοπική πόλη ή περιοχή, οι ιστορικοί έχουν προχωρήσει στην χρήση διαφορετικών όρων για τον ορισμό του κρατιδίου του. Στη σερβική ιστοριογραφία, αναφέρεται απλώς ως η Ηγεμονία του Βασιλέα Μάρκο (Област краља Марка) ή η Κτήση του Βασιλέα Μάρκο (Држава краља Марка). Εντός άλλων ιστοριογραφιών, σε ορισμένες περιπτώσεις αναφέρεται ως Βασίλειο του Πρίλεπ (σλαβομακεδονικά και Прилепско кралство).
Πηγές
Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση της Σερβικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:14ος αιώνας στην Ευρώπη Κατηγορία:14ος αιώνας στη Σερβία Κατηγορία:Μεσαιωνική Μακεδονία Ηγεμονια του Πριλεπ
Χριστιανισμός στη Συρία
Οι Χριστιανοί της Συρίας αποτελούν, προσεγγιστικά το 10% του πληθυσμού της χώρας. Η εκκλησία με τα περισσότερα μέλη είναι η Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία. Η Συρία υπάγεται στο Πατριαρχείο Αντιοχείας (γνωστό και ως ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο της Μεγάλης Θεουπόλεως Αντιοχείας και πάσης Ανατολής). Δεύτερη σε αριθμό πιστών είναι η Μελχιτική Ελληνική Καθολική Εκκλησία, μία από τις Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες και ακολουθείται από τις Προχαλκηδόνιες Εκκλησίες, όπως η Συριακή Ορθόδοξη Εκκλησία και η Αρμενική Αποστολική Εκκλησία. Επίσης υπάρχει σημαντική Προτεσταντική και Ρωμαιοκαθολική μειονότητα. Η πόλη με τους περισσότερους χριστιανούς στη Συρία είναι το Χαλέπι. Κατά το τέλος της Οθωμανικής περιόδου, μεγάλο ποσοστό των σύριων χριστιανών μετανάστευσαν από τη Συρία, ειδικότερα μετά τις αιματηρές διώξεις που υπέστησαν, όπως οι Σφαγές του 1860 και η Γενοκτονία των Ασσυρίων. Σύμφωνα με τον ιστορικό Φίλιπ Χίττι, περίπου 900.000 χριστιανοί μετανάστευσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες ανάμεσα στο 1899 και το 1919. Στατιστικά, οι χριστιανοί της Συρίας είναι περισσότερο εύποροι και μορφωμένοι από τον μέσο όρο της χώρας.
Προέλευση
Ο μεγάλος αριθμός δογμάτων που υπάρχει σήμερα στη Συρία προέκυψε ύστερα από σχίσματα, που οφείλονται σε πολιτικές και δογματικές διαφορές. Το δογματικό ζήτημα που ανέγειρε τις περισσότερες διαφωνίες είναι αυτό της φύσης του Ιησού. Το 432 οι Νεστοριανοί διαχωρίστηκαν από το κύριο σώμα της εκκλησίας λόγο της άποψης τους ότι ο Ιησούς Χριστός υπήρξε ως δύο πρόσωπα, ο άνθρωπος Ιησούς και ο θεϊκός Γιος του Θεού ή Λόγος, και όχι ως ενιαίο πρόσωπο. Αυτή η πεποίθηση τους έφερε σε αντίθεση με τις αποφάσεις που πάρθηκαν από τη Σύνοδο της Χαλκηδόνας, το 451. Στη συνέχεια ο νεστοριανισμός εξελίχθηκε στη Συριακή Ορθόδοξη και την Αρμενική εκκλησία.
Τον 13ο αιώνα μ.Χ., κατά τη διάρκεια των Σταυροφοριών, κάποιες ανατολικές εκκλησίες αναγνώρισαν την εξουσία του πάπα της Ρώμης και επέστρεψαν σε πλήρη κοινωνία με την Καθολική Εκκλησία. Σήμερα ονομάζονται Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες και έχουν ξεχωριστή λειτουργική γλώσσα και εκκλησιαστικό δίκαιο.
Ανατολική Ορθοδοξία
Το μεγαλύτερο χριστιανικό δόγμα στη Συρία είναι η Ανατολική Ορθοδοξία. Η Συρία υπάγεται στο Πατριαρχείο Αντιοχείας. Οι ορθόδοξοι πιστοί ονομάζονται Μελχίτες, όρος που προέρχεται από την κοινή Σημητική ρίζα Μ-Λ-Κ που σημαίνει "βασιλικός" και κατ' επέκταση "Αυτοκρατορικός", καθώς μετά τα σχίσματα του 5ου και 6ου αιώνα μ.χ. παρέμειναν πιστοί στον αυτοκράτορα της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Επίσης, οι σύριοι ορθόδοξοι αυτοαποκαλούνται «αλ-Ρούμ», η οποία είναι η αραβική μορφή της ελληνικής λέξης «Ρωμιός» που αναφερόταν σε όσους προέρχονταν από την ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Το Πατριαρχείο Αντιόχειας χαρακτηρίζεται ως «ελληνορθόδοξο», καθώς η λειτουργική του γλώσσα είναι η ελληνιστική κοινή.
Σύριοι ορθόδοξοι, εκτός από τη Συρία, κατοικούν και στην επαρχία του Χατάι στην Τουρκία, και υπάρχει σημαντική διασπορά στη Βραζιλία, Αργεντινή, Μεξικό, Ηνωμένες Πολιτείες, Καναδά και Αυστραλία.
Προχαλκηδόνιες Εκκλησίες
Παραδοσιακά, ο Χριστιανισμός στη Συρία εκπροσωπείται και από τις Προχαλκηδόνιες ή Ανατολίτικες Ορθόδοξες κοινότητες, η οποίες ανήκουν στην αρχαία Συριακή Ορθόδοξη Εκκλησία και την Αρμενική Αποστολική Εκκλησία.
Συριακή Ορθόδοξη Εκκλησία
Η Συριακή Ορθόδοξη Εκκλησία, ή Ιακωβίτικη Εκκλησία είναι η πολυπληθέστερη προχαλκηδόνια εκκλησία στη Συρία. Η επίσημη και λειτουργική της γλώσσα είναι η Συριακή. Αποσχίστηκε από το κύριο σώμα του χριστιανισμού ύστερα από τη διαμάχη του μονοφυσιτισμού.
Αρμενική Αποστολική Εκκλησία
Η Αρμενική Αποστολική Εκκλησία είναι η δεύτερη μεγαλύτερε προχαλκηδόνια εκκλησία στη Συρία. Χρησιμοποιεί την Αρμενική ως επίσημη και λειτουργική γλώσσα και το δόγμα της είναι μιαφυσιτικό (αγγλικά: miaphysitism, σημ.: ο μιαφυσιτισμός δεν πρέπει να συγχέεται με το μονοφυσιτισμό).
Προτεσταντικές Εκκλησίες
Στη Συρία υπάρχει προτεσταντική μειονότητα. Ο προτεσταντισμός εξαπλώθηκε στη χώρα από Ευρωπαίους ιεραποστόλους. Η προτεσταντική κοινότητα Gustav-Adolf-Werk και η Ευαγγελική Εκκλησία στη Γερμανία υποστηρίζουν ενεργά τους διωκόμενους προτεστάντες χριστιανούς στη Συρία με έργα ενίσχυσης. Μια έρευνα του 2015 εκτίμησε ότι αυτό το έτος 2.000 μουσουλμάνοι προσηλυτίστηκαν στον Χριστιανισμό, με τους περισσότερους από αυτούς να γίνονται μέλη κάποιου προτεσταντικού δόγματος.
Σύμφωνα με μια έρευνα της Ελισάμπετ Γκράνλι, από το Πανεπιστήμιο του Όσλο, 1.920 σύριοι Δρούζοι προσηλυτίστηκαν στον Χριστιανισμό. Πολλοί από αυτούς ακόμη θεωρούν τους εαυτούς τους Δρούζους και υποστηρίζουν ότι δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στη θρησκεία των Δρούζων και τον Χριστιανισμό.
Καθολική Εκκλησία
Η παλαιότερη καθολική εκκλησία στη Συρία είναι η Μαρωνιτική, η οποία παραμένει πιστή στην Εκκλησία της Ρώμης και τον Πάπα από τον 12ο αιώνα. Η πρότερη κατάσταση της δεν είναι ξεκάθαρη, υποστηρίζεται ότι μέχρι το 1215 ακολουθούσε την αίρεση του Μονοθελητισμού, αν και η επίσημη θέση της εκκλησίας είναι ότι πάντοτε ήταν πιστή στη Ρώμη. Τα συριακά (χριστιανικά αραμαϊκά), εξακολουθούν να παραμένουν η λειτουργική γλώσσα της Μαρωνιτικής Εκκλησίας.
Πάπες της Καθολικής Εκκλησίας
Επτά πάπες από τη Συρία κάθισαν στον Παπικό Θρόνο. Πολλοί από αυτούς έζησαν στην Ιταλία. Ο Πάπας Γρηγόριος Γ΄ ήταν ο τελευταίος μη Ευρωπαίος πάπας πριν από τον Πάπα Φραγκίσκο.
Η κατάσταση των Χριστιανών στη Συρία
Η Δαμασκός ήταν από τις πρώτες περιοχές που ασπάστηκαν τον Χριστιανισμό, όσο ο Άγιος Πέτρος ήταν πατριάρχης Αντιόχειας. Τους πρώτους αιώνες μ.Χ. η Δαμασκός είχε περισσότερους χριστιανούς από οποιαδήποτε άλλη πόλη. Όταν το Χαλιφάτο των Ομεϋαδών κατέλαβε τη Συρία και την Ανατολία, οι μη μουσουλμάνοι, που διατήρησαν την αρχική τους πίστη εξαναγκάστηκαν να πληρώσουν κεφαλικό φόρο (τζίζγια) και τους επιτράπηκε να κατέχουν γη, αλλά δεν είχαν τα ίδια κοινωνικά δικαιώματα με τους μουσουλμάνους.
Στη Δαμασκό ακόμα κατοικεί ένα σημαντικό ποσοστό χριστιανών. Εκκλησίες μπορούν να βρεθούν σε ολόκληρη την πόλη αλλά η μεγαλύτερη συγκέντρωση βρίσκεται στη συνοικία Μπάμπ Τούμα (Πύλη του Θωμά, στα Αραβικά και τα Αραμαϊκά. Η θεία λειτουργία τελείται κάθε Κυριακή και οι δημόσιοι υπάλληλοι παίρνουν άδεια το πρωί της Κυριακής για να μπορέσουν να την παρακολουθήσουν, παρόλο που η Κυριακή είναι εργάσιμη ημέρα στη Συρία. Τα σχολεία στις χριστιανικές συνοικίες παραμένουν κλειστά το Σάββατο και την Κυριακή, ενώ για τα περισσότερα σχολεία της χώρας μέρες αργίας είναι η Παρασκευή και το Σάββατο.
Κατά τη διάρκεια του Συριακού Εμφυλίου, αρκετές τρομοκρατικές επιθέσεις που πραγματοποιήθηκαν από το Ισλαμικό Κράτος ή από Κούρδους αντάρτες είχαν ως στόχο τους χριστιανούς της Συρίας. Παραδείγματα είναι οι επιθέσεις του Δεκεμβρίου 2015 στην πόλη Καμισλί, με 18 νεκρούς και οι επιθέσεις του Ιουλίου 2016 στην ίδια πόλη με 57 νεκρούς. Τον Ιανουάριο του 2016, οι κουρδικές Μονάδες Προστασίας του Λαού πραγματοποίησαν αιφνιδιαστική επίθεση σε ασσυριακά σημεία ελέγχου στο Καμισλί, μια κυρίως ασσυριακή πόλη, με αποτέλεσμα τον θάνατο ενός Ασσυρίου και των τραυματισμό τριών.
Ενσωμάτωση
Οι σύριοι χριστιανοί συμμετέχουν σε κάθε τομέα της καθημερινής ζωής στη χώρα και είναι περισσότερο εύποροι και μορφωμένοι από άλλες θρησκευτικές ομάδες. Ακολουθώντας το παράδειγμα του Αποστόλου Παύλου, που κήρυττε στην αγορά, οι σύριοι χριστιανοί συμμετέχουν στο εμπόριο, καθώς και στην ακαδημαϊκή ζωή, στις επιστήμες, τις τέχνες και την πολιτική. Πολλοί χριστιανοί της Συρίας είναι διευθυντές του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα, ενώ ορισμένοι είναι τοπικοί διαχειριστές, μέλη του Κοινοβουλίου και υπουργοί της κυβέρνησης. Ένας μικρός αριθμός είναι επίσης αξιωματικοί των ενόπλων δυνάμεων της Συρίας. Κατά τις Αραβοϊσραηλινές συγκρούσεις του 20ου αιώνα προτίμησαν να πολεμήσουν μαζί με τους μουσουλμάνους συμπατριώτες τους ενάντια στις ισραηλινές δυνάμεις, αντί να σχηματίσουν καθαρά χριστιανικές μονάδες και ταξιαρχίες. Επίσης, οι σύριοι χριστιανοί συμμετέχουν συχνά σε εθελοντικές δραστηριότητες στις λιγότερο ανεπτυγμένες περιοχές της Συρίας. Ως αποτέλεσμα θεωρούνται από τους συμπατριώτες τους σημαντικά μέλη της ευρύτερης κοινότητας. Τον Σεπτέμβριο του 2017, ο συρορθόδοξος βουλευτής του Κόμματος Μπάθ, Χαμούντα Σαμπάγκ, εκλέχθηκε πρόεδρος του συριακού κοινοβουλίου, με 193 ψήφους από τις 252.
Διαχωρισμός
Οι σύριοι χριστιανοί είναι περισσότερο αστικοποιημένοι από τους μουσουλμάνους, με την πλειοψηφία τους να κατοικεί σε μεγάλες πόλεις όπως το Χαλέπι, η Χάμα και η Λαττάκεια. Οι χριστιανοί της Συρίας έχουν τα δικά τους αστικά δικαστήρια τα οποία παίρνουν αποφάσεις πάνω σε θέματα, όπως ο γάμος, το διαζύγιο και η κληρονομιά σύμφωνα με τις διδαχές της Βίβλου.
Στις 31 Ιανουαρίου 1973, ο πρόεδρος Χαφέζ αλ Άσαντ έθεσε σε εφαρμογή το νέο σύνταγμα, αφού πήρε την εξουσία μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1970, κάτι που οδήγησε σε εθνική κρίση. Σε αντίθεση με το προηγούμενο σύνταγμα, το νέο δεν απαιτούσε ο πρόεδρος της Συρίας να ακολουθεί την ισλαμική πίστη. Ως αντίδραση, βίαιες αναταραχές ξέσπασαν στη Χάμα, τη Χομς και το Χαλέπι, οργανωμένες από τη Μουσουλμανική Αδελφότητα και τους ουλεμάδες. Κατηγόρησαν τον Άσαντ ως «εχθρό του Αλλάχ» και κήρυξαν Τζιχάντ εναντίον του. Ως αποτέλεσμα, το αμφιλεγόμενο άρθρο του συντάγματος ανακλήθηκε.
Οι Χριστιανοί κατά τον Συριακό Εμφύλιο
Οι σύριοι χριστιανοί, όπως και οι υπόλοιποι συμπατριώτες τους, έχουν πληγεί από τον Συριακό Εμφύλιο Πόλεμο. Σύμφωνα με τον συριακό νόμο, όλοι οι ενήλικοι άντρες είναι επιλέξιμοι για στρατολόγηση, ανεξαρτήτως θρησκείας. Από το ξέσπασμα του εμφυλίου, το 2011, 300.000 με 900.000 χριστιανοί εγκατέλειψαν τη χώρα. Από το 2017 και έπειτα, όταν η κατάσταση άρχισε να σταθεροποιείται, με τις νίκες των Συριακών Ενόπλων δυνάμεων και την επαναφορά του ηλεκτρισμού και του τρεχούμενου νερού σε αρκετές περιοχές, πολλοί από αυτούς επέστρεψαν, ιδιαίτερα στην πόλη της Χομς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανισμός στη Συρία Κατηγορία:Θρησκεία στη Συρία Κατηγορία:Χριστιανισμός στη Μέση Ανατολή
Βασίλι Στρούβε
Ο  Βασίλι Βασίλιεβιτς Στρούβε (ρωσικά: Василий Васильевич Струве) (2 Φεβρουαρίου 1889 Αγία Πετρούπολη, Ρωσική Αυτοκρατορία – 15 Σεπτεμβρίου 1965, Λένιγκραντ), ήταν σοβιετικός ασιανολόγος που καταγόταν από την οικογένεια Στρούβε, και ήταν ιδρυτής της Σοβιετικής επιστημονικής σχολής ερευνητών της ιστορίας της αρχαίας Εγγύς Ανατολής.
Στυλιανός Παπαδάκης
Ο Στυλιανός Παπαδάκης (1918 - Σεπτέμβριος 1992) ήταν Έλληνας επιχειρηματίας και πολιτικός.
Βασίλι Στρούβε
Το 1907 εισήχθη στο Τμήμα της Ιστορίας της Σχολής της Ιστορίας και Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου της Αγίας Πετρούπολης, όπου μελέτησε τα αρχαία ελληνικά, τα λατινικά και τα αρχαία αιγυπτιακά υπό τον διάσημο Ρώσο αιγυπτιολόγο Μπορίς Τουράγιεφ. Έγινε ειδήμονας σε όλα τα είδη της ιερογλυφικής γραφής, όπως επίσης και στη δημώδη γραφή. Αποφοίτησε από του Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης το 1911 και συνέχισε να κάνει ερευνητική εργασία και να διδάσκει εκεί μέχρι το 1913, όταν και έφυγε για τη Γερμανία για προχωρημένες σπουδές στην Αιγυπτιακή γλώσσα υπό τον Άντολφ Έρμαν. Μετά την επιστροφή του στη Ρωσία, έγινε λέκτορας (privatdozent) στο Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης το 1916, και καθηγητής το 1920. Ήταν ο διευθυντής του Τμήματος Τέχνης και Πολιτισμού της Αιγύπτου του Μουσείου του Ερμιτάζ από το 1918 έως το 1933. Αφού είχε γίνει λέκτορας, άρχισε να μελετάει την ακκαδική, τα αρχαία εβραϊκά και άλλες σημιτικές γλώσσες υπό τον Ρώσο μελετητή Σημιτικών σπουδών και ακαδημαϊκό Πάβελ Κοκόβτσοβ. Επίσης ο Στρούβε άρχισε να μελετάει μόνος του τη σουμεριακή γλώσσα.
Στυλιανός Παπαδάκης
Σταδιοδρομία
Γιος του Σταύρου Παπαδάκη, ανέπτυξε επιχειρηματική δραστηριότητα.
Βαρντανασέν
Το Βαρντανασέν (αρμενικά: Վարդանաշեն, παλαιότερα γνωστό ως Τσιμπουχτσί ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Αρμαβίρ, στην Αρμενία. Το 2009, αριθμούσε 1,220 κατοίκους.
Στυλιανός Παπαδάκης
Σταδιοδρομία
Εντάχθηκε στην ΕΡΕ. Εξελέγη βουλευτής με το εν λόγω κόμμα το 1961 και μεταδικτατορικά με τη Νέα Δημοκρατία το 1974 συγκεντρώνοντας 18.111 σταυρούς προτίμησης.
Βαρντανασέν
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Αρμαβίρ
Βασίλι Στρούβε
Το 1928 υποστήριξε τη διατριβή του Ο Μανέθων και η Εποχή του για το Μεταπτυχιακό του δίπλωμα στην Ιστορία, και έλαβε Διδακτορικό δίπλωμα τιμής ένεκεν. Το 1935, αφού είχε προταθεί από τον Κοκόβτσεβ, έγινε πλήρες μέλος της Ακαδημίας Επιστημών της Σοβιετικής Ένωσης, γινόμενος έτσι Ακαδημαϊκός. Ήταν ο διευθυντής του Ινστιτούτου Εθνογραφίας και Ανθρωπολογίας της Σοβιετικής Ένωσης από το 1937 έως το 1940, και από το 1941 έως το 1950 διευθυντής του Ινστιτούτου Ανατολικών Σπουδών της Ακαδημίας και από το 1959 διευθυντής του Τμήματος του τελευταίου για την Αρχαία Ανατολή.
Στυλιανός Παπαδάκης
Σταδιοδρομία
Πέθανε σε ηλικία 74 ετών τον Σεπτέμβριο του 1992.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Αθηνών
Βασίλι Στρούβε
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ιστορικοί Κατηγορία:Αιγυπτιολόγοι
Μικροί Εξερευνητές
Οι Μικροί Εξερευνητές (Junior Woodchucks, που στα ελληνικά μπορεί να αποδοθεί ως νεαρές μαρμότες· πλήρης επωνυμία: The Junior Woodchucks of the World) είναι μια φανταστική οργάνωση-σώμα προσκοπικού χαρακτήρα που βρίσκεται σε κόμικς της εταιρείας Ντίσνεϋ και στην τηλεοπτική σειρά φραντσάιζ DuckTales, που σχετίζεται με ιστορίες της οικογένειας Ντακ. Οι Μικροί Εξερευνητές παρουσιάζονται σε περιπέτειες που έχουν ως ήρωες τους Χιούη, Λιούη και Ντιούη, τα ανιψάκια του Ντόναλντ Ντακ.
Πρόκειται για δημιουργία του Καρλ Μπαρκς. Η πρώτη εμφάνιση των Μικρών Εξερευνητών ήταν στην ιστορία «Επιχείρηση Άγιος Βερνάρδος» (Operation St. Bernhard), που οποία δημοσιεύτηκε το τεύχος 125 της ανθολογίας κόμικς Walt Disney's Comics and Stories τον Φεβρουάριο του 1951. Ο ιδρυτής του σώματος είναι ο Προκόπης Κουτ, γιος του Κορνήλιου Κουτ, ο οποίος επέλεξε το Φρούριο της Λιμνούπολης ως πρώτο αρχηγείο της λέσχης. Την διοίκηση της λέσχης απαρτίζουν ενήλικα μέλη με αμέτρητα παράσημα και τίτλους που μόνο οι Μικροί Εξερευνητές μπορούν να απομνημονεύσουν. Η πρώτη τους εμφάνιση στην τηλεόραση ήταν τον Σεπτέμβριο του 1987, στο επεισόδιο Treasure of the Golden Suns της σειράς DuckTales. Η πρώτη τους εμφάνιση στον κινηματογράφο ήταν στο μικρού μήκους καρτούν The Good Scouts.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φανταστικές οργανώσεις σε κόμικς Κατηγορία:Disney (χαρακτήρες κόμικς) Κατηγορία:Disney (χαρακτήρες κινουμένων σχεδίων)
Γκόρα
200px|thumb|Ο δήμος Γκόρα του Κοσσυφοπεδίου με γαλάζιο χρώμα (κάτω). thumb|200px|Λεπτομερής χάρτης της Γκόρα μεταξύ του Κοσσυφοπεδίου και της Αλβανίας
Η Γκόρα (Σερβικά: Гора), είναι μια γεωγραφική περιοχή στο νότιο Κοσσυφοπέδιο, που κατοικείται στην πλειοψηφία του, από τους Γκοράνι. Μεταξύ 1992 και 1999, η Γκόρα ήταν ένας δήμος, του οποίου ο πληθυσμός ανερχόταν σε 17.574 κάτοικους σύμφωνα με την απογραφή του 1991. Σήμερα, η περιοχή είναι μέρος του δήμου Ντραγκάς.
Όνομα
Η ονομασία "Γκόρα" είναι σλαβική και σημαίνει "Βουνό" ή "Δάσος".
Ιστορία
Η Γκόρα αναφέρεται Ζούπα της Σερβικής Αυτοκρατορίας, και αποτελείται από τα επτά χωριά που ο Ντουσάν δώρισε στο μοναστήρι του Αγίου Αρχάγγελου που ίδρυσε ο ίδιος κοντά στο Πριζρεν. Η δεύτερη αναφορά της είναι το 1452/5 στις τουρκικές φορολογικές απογραφές ως «Νάχι της Γκόρα» μέσα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, πόλη που αποτελούσε μέρος της οθωμανικής επαρχίας της Μακεδονίας.
Δημογραφία
Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 1991, ο πληθυσμός του δήμου Γκόρα αποτελούταν από:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Σερβίας Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Αλβανίας Κατηγορία:Δήμος Μπογοβίντσε Κατηγορία:Γκοράνοι
Σκορζαλίτης
Ο Σκορζαλίτης ((Fe2+,Mg)Al2(OH,PO4)2) είναι σκούρο μπλε φωσφορικό ορυκτό που περιέχει σίδηρο, μαγνήσιο και αλουμίνιο. Πήρε το όνομά του από τον βραζιλιάνο γεωλόγο Everisto Pena Scorza (1899-1969)
Εμφάνιση, παραγενέσεις
Ο σκορζαλίτης αποτελεί το ακραίο μέλος μιας σειράς στερεών διαλυμάτων με το ελαφρύτερο, και πλουσιότερο σε μαγνήσιο Λαζουλίτη.
Είναι άτηκτος και δεν διαλύεται στο νερό και είναι μόνο ελαφρώς διαλυτός σε ζεστό υδροχλωρικό οξύ.
Ορυκτά με τα οποία συνδέεται είναι ο σιλλιμανίτης, ο κυανίτης, ο χαλαζίας, ο μοσχοβίτης, το κορούνδιο, ο πυροφυλλίτης, το ρουτίλιο και ορυκτά της ομάδας του γρανάτη.
Ανευρίσκεται στο Μίνας Χεράις (Minas Gerais) της Βραζιλίας και στις περισσότερες περιοχές όπου βρίσκεται λαζουλίτης.
Μέχρι στιγμής δεν έχει αναφερθεί ύπαρξή του στην Ελλάδα.
Πηγές
Mindat
Κατηγορία:Ορυκτά του αργιλίου Κατηγορία:Ορυκτά του μαγνησίου Κατηγορία:Ορυκτά του σιδήρου Κατηγορία:Φωσφορικά ορυκτά
Ο άνθρωπος που έσπαγε πλάκα!
To Ο άνθρωπος που έσπαγε πλάκα! είναι μιας κωμωδία του ελληνικού κινηματογράφου, σε σενάριο Γιώργου Λαζαρίδη και σκηνοθεσία Κώστα Καραγιάννη, η οποία προβλήθηκε πρώτη φορά το 1972.
Πλοκή
Μέσα στην απελπισία του, ο Λάζαρος σκέφτεται να αποταθεί στους φίλους του για να ζητήσει οικονομική βοήθεια, μια που και ο ίδιος τους ευεργετούσε συχνά στο παρελθόν. Μπαίνει, λοιπόν, στο αυτοκίνητό του και λέει στον Ζαχαρία (Γιάννης Γκιωνάκης), τον σοφέρ του, να τον πάει σε αυτούς. Απευθύνεται σε έναν παλιό του φίλο εφοπλιστή (Γιώργος Τζιφός), στη Νάντια (Ζέτα Αποστόλου) μια τραγουδίστρια με την οποία συνδεόταν ερωτικά και στην Ολυμπία (Αλίκη Ζωγράφου), μια ηλικιωμένη φιλάνθρωπη κυρία. Όλοι τους, όμως, του γυρίζουν την πλάτη. Μόνο ο Ζαχαρίας (Γιάννης Γκιωνάκης) του δανείζει πρόθυμα τις οικονομίες του, τις οποίες όμως ο Λάζαρος χάνει στο καζίνο.
Ο Λάζαρος ζητά συγγνώμη από τον Ζαχαρία που έχασε τις οικονομίες του και διαπιστώνει ότι εκείνος θεωρούσε ότι όλα αυτά ήταν μία ακόμη από τις φάρσες του αφεντικού του. Μόλις καταλαβαίνει ότι όντως οι οικονομίες μιας ζωής έχουν κάνει φτερά, βρίζει τον Λάζαρο και τον εγκαταλείπει και αυτός με τη σειρά του.
Στο μεταξύ, η Στεφανία βρίσκει τον Λάζαρο με ένα περίστροφο στο χέρι και τον προτρέπει να μην αυτοκτονήσει, θυμίζοντάς του ότι πάντα υπάρχουν άνθρωποι που είναι σε χειρότερη θέση. Τον περιμαζεύει και τον οδηγεί στο σπίτι της, όπου μένει με τη χήρα αδελφή της, Χριστίνα (Αιμιλία Υψηλάντη) και τον μικρό γιο της Χριστίνας, τον Πετράκη. Βλέποντας τη φτωχική αλλά αγαπημένη ζωή της οικογένειας, ο Λάζαρος συνειδητοποιεί πως η ζωή δεν είναι μόνο πλάκα και αναγκάζεται να αναζητήσει δουλειά. Η μόνη δουλειά που βρίσκει είναι μπετατζής σε οικοδομή, που όμως τον γεμίζει ικανοποίηση γιατί περνά την ώρα του δημιουργικά και κερδίζει τα χρήματά του μόνος του. Στο μεταξύ, πλέκεται ειδύλλιο ανάμεσα στον Λάζαρο και τη Χριστίνα,
Τελικά, αποδεικνύεται πως ο Λάζαρος δεν είχε χάσει την περιουσία του καθώς όλο αυτό ήταν μια ιδέα που την είχε επινοήσει ο πατέρας του, λίγο πριν πεθάνει, για να συνετίσει τον γιο του.
Εισπράξεις
Η ταινία βγήκε στους κινηματογράφους στις 07/07/1972, κόβοντας 171.857 εισιτήρια, ερχόμενη 29η σε σύνολο 90 ταινιών της ίδιας σεζόν.
Εξωτερικές πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1972 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Καραγιάννης - Καρατζόπουλος Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Κώστα Καραγιάννη Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Γιώργου Λαζαρίδη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Βίτιαζ Ρούσκι
300px|right|thumb|Βίτιαζ Ρούσκι
Με την ονομασία Βίτιαζ Ρούσκι, ή Ρούσκι Βίτιαζ, ( ρωσικά : Русский витязь ), φέρεται στην ιστορία των αεροσκαφών το πρώτο τετρακινητήριο αεροσκάφος που κατασκευάστηκε στον κόσμο. Έμεινε γνωστό και με τα ονόματα Σικόρσκυ Ρούσκι Βίτιαζ, ή παλαιότερα Μπολσόι Βαλτίσκι (= Μεγάλη Βαλτική). Το όνομά Ρούσκι Βίτιαζ σημαίνει Ρώσος Ιππότης.
Το αεροσκάφος αυτό που ήταν διπλάνο, (με διπλές πτέρυγες, πάνω και κάτω), σχεδιάστηκε από τον Ρώσο μηχανικό και αεροναυπηγό Ιγκόρ Σικόρσκι εξ ου και η επίσης ονομασία του, και κατασκευάστηκε το 1913, στο ρωσικό εργοστάσιο τρένων Ζάβοντ, στην Αγία Πετρούπολη.
Κατασκευή
Ο Ιγκόρ Σικόρσκυ είχε αναλάβει από το 1911 την κατασκευή ενός μεγαλύτερου τύπου διπλάνου και αξιώσεων σε ακτίνα δράσης και μεταφορική ικανότητα. Όταν μετά από διάφορους σχεδιασμούς και υπολογισμούς ανακοίνωσε ότι ένα τέτοιο αεροσκάφος μεγαλυτέρων διαστάσεων και που θα φέρει τέσσερις κινητήρες θα είναι έτοιμο την Άνοιξη του 1913 σχεδόν κανείς των παρατηρητών δεν τον πίστευε. Τελικά ο σχεδιασμός και η κατασκευή του νέου τύπου προχώρησαν ταχύτατα και στις 10 Μαΐου του 1913 ο "Ρώσος Ιππότης" πραγματοποιεί την πρώτη δοκιμαστική πτήση η οποία και υπήρξε επιτυχής, παρά τις μέχρι τότε αντίθετες προβλέψεις.
Περιγραφή
Ο "Ρώσος Ιππότης" ήταν ένα τετρακινητήριο διπλάνο με άνισο ανάπτυγμα ορθογώνιας κάτοψης φτερών κατασκευασμένα από κόντρα πλακέ, αφήνοντας μεταξύ τους διάκενο 2,5 μέτρων, (ή 8 ft 2 in), συνδεόμενα με εντατήρες. Το αεροσκάφος συνολικού ύψους 4 μ. έφερε μια καμπίνα με διπλή στήλη ελέγχου πιλότου, δύο καμπίνες επιβατών και αποθηκευτικό χώρο για τα ανταλλακτικά. Επίσης η καμπίνα του πιλότου ήταν εξοπλισμένη με ένα προβολέα και πολυβόλο. Έφερε από ένα ζεύγος κινητήρων ώθησης στην αιχμή των κάτω φτερών, ανά πλευρά, όμοιους με εκείνους που είχαν τοποθετηθεί σε προηγούμενο μοντέλο δικινητήριου διπλάνου του " Le Grand ".
Μετά και τις δοκιμαστικές πτήσεις που συνεχίστηκαν μέχρι τις 27 Μαΐου 1913, διαπιστώθηκε μεταξύ των άλλων επιτυχιών των στόχων ότι ένας επιβάτης ακόμη και να περπατούσε στη διάρκεια της πτήσης γύρω από τις καμπίνες δεν προκαλούσε προβλήματα στη σταθερότητα. Η δε απογείωσή του απαιτούσε διάδρομο τροχοδρόμησης περίπου 700 μ. Δυστυχώς όμως η ζωή του Ρώσου Ιππότη έληξε ένα μηνα μετά στις 23 Ιουνίου όταν σταθμευμένο αυτό σε διάδρομο επέπεσε επ΄ αυτού μηχανή έτερου αεροσκάφος που συνετρίβη κατά την προσγείωσή με συνέπεια να υποστεί σοβαρή εκτεταμένη ζημιά η οποία δεν αποκαταστάθηκε.
Ζεύγος δυνάμεων
Στη φυσική ζεύγος δυνάμεων καλούνται δύο δυνάμεις F και F' των οποίων η ροπή είναι ίδια προς οποιοδήποτε σημείο του επιπέδου τους.
Απλό ζεύγος δυνάμεων
Απλό ζεύγος δυνάμεων αποτελούν δύο δυνάμεις με ίδιο μέτρο, αντίθετη φορά και παράλληλους φορείς που απέχουν μεταξύ τους απόσταση d.
Ροπή ζεύγους δυνάμεων
Η ροπή ενός ζεύγους δυνάμεων μέτρου F ως προς σημείο Α που απέχει  από την F και  από την F' είναι ίση με:
Γραφική απεικόνιση
Έστω r το μήκος του φορέα. Η αλγεβρική τιμή της ροπής της πρώτης δύναμης ισούται με. Αν d η απόσταση μεταξύ των σημείων αναφοράς τότε η αλγεβρική τιμή της ροπής της δεύτερης δύναμης ισούται με. Προσθέτοντας τις δύο συναρτήσεις λαμβάνουμε ότι που είναι σταθερό
Αναφορές
Κατηγορία:Φυσικά μεγέθη Κατηγορία:Μηχανική
Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου Βραζιλίας
Η Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου Βραζιλίας έχει την έδρα της στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Η συνομοσπονδία διαθέτει κέντρο εκπαίδευσης, το οποίο ονομάζεται Granja Comary και βρίσκεται στην Τερεσόπολις.
Έμβλημα
Το έμβλημα της Συνομοσπονδίας Ποδοσφαίρου Βραζιλίας συνοδεύεται από την επιγραφή «BRASIL» στο κάτω μέρος.
Κρίστιαν Χόρεμποβ
Πηγές
Κατηγορία:Δανοί αστρονόμοι
Υπολογιστικό Πλέγμα Μεγάλου Επιταχυντή Αδρονίων
Το υπολογιστικό πλέγμα (Computing Grid) του Μεγάλου Επιταχυντή Αδρονίων (LHC), που ξεκίνησε να λειτουργεί στις 3 Οκτωβρίου 2008, είναι ένα δίκτυο διαμοίρασης σχεδιασμένο από το Ευρωπαϊκό Κέντρο Πυρηνικών Ερευνών (CERN) για να διαχειριστεί την τεράστια ποσότητα δεδομένων που θα παραχθούν από τον Μεγάλο Επιταχυντή Αδρονίων. Χρησιμοποιεί τόσο καλώδια οπτικών ινών όσο και τα απλά καλώδια υψηλής ταχύτητας που χρησιμοποιούνται στο ευρύ διαδίκτυο.
Η ροή των δεδομένων από τους ανιχνευτές θα παράγει περίπου 300GB δεδομένων ανά δευτερόλεπτο, τα οποία θα φιλτράρονται για "ενδιαφέροντα γεγονότα", καταλήγοντας σε μια ροή πρωτογενών δεδομένων περίπου 300ΜΒ/δευτερόλεπτο. Το υπολογιστικό κέντρο του CERN, το οποίο θεωρείται ως "Σειρά 0" (Tier 0) του Μεγάλου Επιταχυντή Αδρονίων, έχει αποκλειστική σύνδεση 10Gb/δευτερόλεπτο με το εργαστήριο μετρήσεων γεγονότων.