cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ζερεμί Μακιεζέ
2021: The Voice Belgique
Κατά τη διάρκεια των Duels, ο Μακιεζέ πάλεψε με την Άστριντ Κόιλιτς τραγουδώντας το "You Say" της Λόρεν Ντεγκλ και κέρδισε τη μονομαχία για να περάσει στις ζωντανές εμφανίσεις. Εκεί, ερμήνευσε το τραγούδι του Τζέιμς Άρθουρ, "You’re Nobody 'til Somebody Loves You". Σώθηκε από την coach και προκρίθηκε στον επόμενο γύρο. Στον επόμενο γύρο, ερμήνευσε το "Ça fait mal" του Κριστόφ Μαέ, όπου σώθηκε ξανά από την coach του. Στον επόμενο γύρο, ερμήνευσε το "Say Something" και προκρίθηκε στον ημιτελικό, όπου ερμήνευσε το "Leave the Door Open" του Μπρούνο Μαρς. Προκρίθηκε στον μεγάλο τελικό.
2022: Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision
Στις 15 Σεπτεμβρίου 2021, ο ραδιοτηλεοπτικός φορέας Radio-télévision belge de la Communauté française (RTBF) ανακοίνωσε ότι επέλεξε εσωτερικά τον Μακιεζέ για να εκπροσωπήσει το Βέλγιο στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2022 στην Ιταλία.
Επιρροές
Ο Μακιεζέ ανέφερε τους Μάικλ Τζάκσον, Ότις Ρέντινγκ, Γκρέγκορι Πόρτερ, Τζέιμς Μπράουν, Μπιλ Γουίτερς και Αρίθα Φράνκλιν μεταξύ των εμπνεύσεών του, καθώς και τους Damso και Stromae.
Προσωπική ζωή και άλλες ασχολίες
Ο Μακιεζέ φέρεται να είχε πάντα ενδιαφέρον για το ποδόσφαιρο: σε ηλικία 13 ετών, άρχισε να παίζει ως τερματοφύλακας για την BX Brussels. Τον Σεπτέμβριο του 2021, υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο με την Excelsior Virton, αφού έπαιξε με τη Royal Wallonia Walhain.
Μετά την επιτυχία του στο The Voice Belgique, ο Μακιεζέ έκανε ένα διάλειμμα από τις ανώτερες σπουδές του στη γεωλογία για να επικεντρωθεί στο τραγούδι και την αθλητική του καριέρα.
Miss You
Το "Miss You" είναι ένα τραγούδι του Βέλγου τραγουδιστή Ζερεμί Μακιεζέ. Κυκλοφόρησε ως single στις 10 Μαρτίου 2022, με το επίσημο μουσικό βίντεο να κυκλοφορεί στο κανάλι του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision στο YouTube. Το τραγούδι εκπροσώπησε το Βέλγιο στον στο Τορίνο της Ιταλίας αφού επιλέχτηκε εσωτερικά από το Radio Télévision Belge de la Communauté Française (RTBF), τον βελγικό φορέα εκπομπής για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision.
Κυκλοφορία
Το τραγούδι κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις 10 Μαρτίου 2022 στη βελγική ραδιοφωνική εκπομπή Le 8/9, με το τραγούδι να παίζεται τελικά στο βελγικό τηλεοπτικό κανάλι La Une και λίγο μετά το κανάλι YouTube του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision.
Επιλογή
Το RTBF ανακοίνωσε στις 15 Σεπτεμβρίου 2021 ότι επέλεξε εσωτερικά τον Ζερεμί Μακιεζέ για να εκπροσωπήσει το Βέλγιο στον και ήταν ο πρώτος ραδιοτηλεοπτικός φορέας που το έκανε για την έκδοση του 2022.
Στη Eurovision
Σύμφωνα με τους κανόνες της Eurovision, όλα τα έθνη με εξαίρεση τη διοργανώτρια χώρα και τις Μεγάλες Πέντε (Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία και Ηνωμένο Βασίλειο) πρέπει να προκριθούν από έναν από τους δύο ημιτελικούς προκειμένου να διαγωνιστούν για τον τελικό, ενώ οι δέκα πρώτες χώρες από κάθε ημιτελικό θα προκριθούν στον τελικό. Η Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU) χώρισε τις διαγωνιζόμενες χώρες σε έξι διαφορετικά δοχεία με βάση τα μοτίβα ψηφοφορίας από προηγούμενους διαγωνισμούς, με χώρες με ευνοϊκή ιστορία ψηφοφορίας να τοποθετούνται στο ίδιο δοχείο. Στις 25 Ιανουαρίου 2022, διεξήχθη κλήρωση κατανομής που έφερε κάθε χώρα σε έναν από τους δύο ημιτελικούς, καθώς και σε ποιο μισό της παράστασης θα ερμήνευε. Το Βέλγιο μπήκε στον δεύτερο ημιτελικό, που πραγματοποιήθηκε στις 12 Μαΐου 2022 και εμφανίστηκε 16ο από τις 18 χώρες σε εκείνη την παράσταση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βέλγοι τραγουδιστές Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2022 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με το Βέλγιο
Πολύγυρος Ιωαννίνων
Ο Πολύγυρος είναι ορεινό χωριό της πρώην επαρχίας Δωδώνης της Ηπείρου στο νομό Ιωαννίνων σε υψόμετρο 680 μέτρων.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Πολύγυρος είναι κτισμένος στις νοτιοδυτικές πλαγιές των Ορέων Κουρέντων, επάνω στην επαρχιακή οδό Κούρεντα - Ψήνα. Το χωριό βρίσκεται νοτιοδυτικά από την πόλη των Ιωαννίνων στα 31 χλμ., ανατολικά από την Ηγουμενίτσα στα 62 χλμ. και 12 χλμ. βόρεια από τον κόμβο Τύριας της Εγνατίας Οδού. Έχει θέα προς το όρος Τόμαρος και αξιοθέατα είναι η εκκλησία της Αγίας Κυριακής με σημαντικές τοιχογραφίες και επιγραφές του 1812 και το λαογραφικό μουσείο όπου εκτίθενται παραδοσιακά αντικείμενα και φορεσιές από την ιστορία και τις παραδόσεις της περιοχής. Το χωριό έχει μετακινηθεί σε νέα τοποθεσία, έχει πολύ αραιά δόμηση και καταλαμβάνει τη μεγαλύτερη έκταση (25.000 στρέμματα γης) από όλα τα χωριά του Δήμου Δωδώνης. Στη παλιά τοποθεσία έχουν βρεθεί σημαντικά ευρήματα από τάφους, κεραμιδένια κιούπια κ.λ.π. που αποτελούν ίχνη αρχαίας κατοίκησης της περιοχής. Το παλιό χωριό αποτελείτο από τους οικισμούς Μάγειρα, Κεντρώματα (τοποθεσία "Aη-Γιάννη") και Γκρούτζα, αρκετά μακριά τον ένα από τον άλλο. Ο παλιός οικισμός Μάγειρα μετονομάστηκε σε Ταξιάρχες, αλλά σήμερα έχει καταργηθεί.
Ονομασία - Διοικητικά
Η παλιά ονομασία, μέχρι το 1940, ήταν Ζαγόρτσα, σλαβικής προέλευσης από τις λέξεις Za=πίσω, gori=βουνό, goritse=βουναλάκι και σημαίνει "χωριό πίσω από το βουναλάκι". Η νέα του ονομασία Πολύγυρος προέρχεται από τις μεγάλες διαδρομές (πολύ + γύρος) που διανύει κάποιος λόγω της μεγάλης έκτασης του χωριού. Μετά την απελευθέρωση, το 1919 με το ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919, ο οικισμός ορίζεται έδρα της κοινότητας Ζαγόρτσας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Ελευθεροχώρι, αποτελούν τη τοπική κοινότητα Πολυγύρου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Δωδώνης του Δήμου Δωδώνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ο οικισμός έχει πληθυσμό 128 κατοίκους ενώ η κοινότητα συνολικά 148 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Αμούρσκ
Η Αμούρσκ, (ρωσικά: Аму́рск), είναι πόλη της νοτιοανατολικής Ρωσίας, (Σιβηρίας), που βρίσκεται στη διοικητική περιφέρεια Κράι Χαμπάροφσκ ή Χαμπαρόφσκι Κράι, στο λεκανοπέδιο Αμούρ, περίπου 45 χλμ. νότια της πόλης Κομσομόλσκ και επί της αριστερής όχθης του ποταμού Αμούρ.
Η Αμούρσκ αριθμεί σήμερα 42.970 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2010, από μόλις 3.500 το 1960 και 25.000 το 1970. Έχει μεγάλα εργοστάσια χαρτοπολτού, επεξεργασίας ξυλείας και χημικής βιομηχανίας. Συνδέεται σιδηροδρομικώς με τις κυριότερες πόλεις της περιοχής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Ρωσίας
Γιώργος Προβόπουλος
Ο Γιώργος Προβόπουλος (1950) είναι Έλληνας οικονομολόγος, πανεπιστημιακός και τραπεζίτης. Υπήρξε διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος από τις 20 Ιουνίου 2008 έως τις 20 Ιουνίου 2014.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στις 20 Απριλίου 1950 στον Πειραιά. Αποφοίτησε από το Οικονομικό Τμήμα της Νομικής Σχολής Αθηνών και συνέχισε τις σπουδές του με υποτροφία στη Βρετανία, όπου και έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο του Έσσεξ μετά από υποτροφία του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών.
Από το 1979 έως το 2007 δίδαξε Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 1990 συμμετείχε μαζί με τον Άγγελο Αγγελόπουλο σε επιτροπή που σύστησε η Κυβέρνηση Ζολώτα για την σταθεροποίηση της οικονομίας. Ανήκει πολιτικά στο χώρο της Νέας Δημοκρατίας και επί κυβέρνησης Κωνσταντίνου Μητσοτάκη (1990-1993) διετέλεσε υποδιοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος καθώς και πρόεδρος του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων. Όταν το ΠΑΣΟΚ επέστρεψε στην εξουσία το 1993, ο Γιώργος Προβόπουλος μεταπήδησε στον ιδιωτικό τομέα, και εργάστηκε ως οικονομικός σύμβουλος στην Alpha Bank. Το 2004 είχε πολύ σημαντικό ρόλο στη συγγραφή του κυβερνητικού προγράμματος της Νέας Δημοκρατίας στον τομέα της οικονομίας. Την ίδια χρονιά τοποθετήθηκε στη διοίκηση της Εμπορικής Τράπεζας από τον Κώστα Καραμανλή και στη συνέχεια επέβλεψε την πώλησή της στους Γάλλους της Credit Αgricole, πράξη για την οποία δέχθηκε κριτική. Μεταξύ 2006 και 2008 υπήρξε αντιπρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Τράπεζας Πειραιώς.
Τον Ιούνιο του 2008 έληξε η εξαετής θητεία του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος Νίκου Γκαργκάνα, που είχε επιλεγεί το 2002 από την προηγούμενη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, και ο Γιώργος Προβόπουλος διορίστηκε διοικητής της ΤτΕ με απόφαση της κυβέρνησης Καραμανλή. Η θητεία του έληξε το 2014 και τον διαδέχθηκε ο Γιάννης Στουρνάρας. Μετά το τέλος της θητείας του εκλήθη ως ύποπτος από την εισαγγελία για την πώληση της Proton Bank στον Λαυρέντη Λαυρεντιάδη, ενώ από το 2015 ανήκει στο συμβούλιο της Eurobank διαχειριζόμενος τα καταστήματα της τράπεζας στη Βουλγαρία.
Μεταξύ άλλων έχει συμμετάσχει ως αντιπρόεδρος στο συμβούλιο της Ένωσης Ελληνικών Τραπεζών, μέλος της Νομισματικής Επιτροπής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Αναπληρωτής Διοικητής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου για την Ελλάδα, αντιπρόεδρος του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου, μέλος της εταιρείας ΤΙΤΑΝ και του Ιδρύματος Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών (ΙΟΒΕ).
Το 2003 τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών με το βραβείο Τάξης των Ηθικών και Πολιτικών Επιστημών για το βιβλίο του Η Δυναμική του Χρηματοοικονομικού Συστήματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες τραπεζίτες Κατηγορία:Έλληνες οικονομολόγοι Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Διοικητές της Τράπεζας της Ελλάδος
Καλαθοσφαίριση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1948
Το τουρνουά καλαθοσφαίρισης της 14ης Ολυμπιάδας, της πρώτης μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, έλαβε χώρα τον Αύγουστο του 1948 στο Λονδίνο με τη συμμετοχή 23 εθνικών ομάδων ανδρών. Ήταν η δεύτερη φορά που το άθλημα συμπεριλαμβανόταν στο επίσημο ολυμπιακό πρόγραμμα και η πρώτη που οι αγώνες δόθηκαν σε κλειστό γυμναστήριο (Harringay Arena).
Η διοργάνωση χωριζόταν σε δύο κύριες φάσεις, ένα μοντέλο που με τροποποιήσεις ακολουθείται μέχρι σήμερα: Αρχικά χωρισμός με κλήρωση σε ομίλους, εν συνεχεία πρόκριση των καλύτερων σε μια σειρά προκαθορισμένων διασταυρώσεων, η οποία με διαδοχικούς αγώνες νοκ-άουτ οδηγούσε στα μετάλλια. Κατά παρόμοιο τρόπο, οι αποκλεισμένοι κάθε φάσης οδηγήθηκαν σε αγώνες κατάταξης, οι οποίοι όρισαν τις θέσεις από την 5η και κάτω.
Νικήτριες αναδείχθηκαν οι ΗΠΑ (2ο χρυσό), με δεύτερη τη Γαλλία και τρίτη τη Βραζιλία (πρώτα ολυμπιακά μετάλλια για Ευρώπη και Νότια Αμερική αντίστοιχα).
Σπυρίδων Δοξιάδης
Ο Σπυρίδων Δοξιάδης (1917 - 6 Μαΐου 1991) ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός, ιδρυτής του κέντρου Βρεφών "Μητέρα" και πρωτοπόρος της κοινωνικής παιδιατρικής στην Ελλάδα. Χρημάτισε βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία από το 1977 ως το 1981 και υπουργός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1917 και σπούδασε Ιατρική στο πανεπιστήμιο της Αθήνας και στο πανεπιστήμιο του Ντάραμ. Ειδικεύτηκε στην παιδιατρική. Διορίστηκε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Σέφιλντ σε ηλικία 32 ετών και εν συνεχεία υφηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, το 1952. Ανέλαβε τη διεύθυνση του μαιευτηρίου "Αλεξάνδρα". Ίδρυσε επίσης το Ινστιτούτο Υγείας του Παιδιού το 1965, του οποίου ήταν διευθυντής ως το 1982, και υπήρξε σύμβουλος του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ). Με δική του πρωτοβουλία ιδρύθηκε το "Ίδρυμα Μελετών για το Παιδί", το 1982. Ήταν ο πρώτος πρόεδρος της Εταιρείας Προστασίας Σπαστικών (1972).
Έγραψε πολλά επιστημονικά έργα.
Πέθανε στο νοσοκομείο "Υγεία", όπου νοσηλευόταν από την Πρωτομαγιά του 1991, συνεπεία οξέος εμφράγματος του μυοκαρδίου. Κηδεύτηκε με δημόσια δαπάνη στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών, το Μάιο του 1991.
Πολιτική σταδιοδρομία
Ο Δοξιάδης συμμετείχε στην κυβέρνηση εθνικής ενότητας ως υπουργός Κοινωνικών Υπηρεσιών από τις 9 Οκτωβρίου 1974 ως τις 21 Νοεμβρίου 1974 και ξανά στην κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή από τις 28 Νοεμβρίου 1977 ως τις 10 Μαΐου 1980. Στις εκλογές του 1977 εξελέγη βουλευτής Επικρατείας με τη Νέα Δημοκρατία.
Όταν ανέλαβε υπουργός ο Δοξιάδης έκανε την πρώτη απόπειρα για εφαρμογή ενός εθνικού συστήματος υγείας, παρεμποδίστηκε όμως από διάφορους κύκλους, συμπεριλαμβανομένης της Νέας Δημοκρατίας, με αποτέλεσμα το προσχέδιο για την Υγεία να εγκαταλειφθεί. Ως υπουργός Κοινωνικών Υπηρεσιών κατάργησε το προγαμιαίο πιστοποιητικό και το αντικατέστησε με τα Κέντρα Ενημέρωσης.
Επίσης, ως υπουργός ξεκίνησε (1978) την πρώτη εκστρατεία κατά του καπνίσματος στην Ελλάδα και ίδρυσε την Ελληνική Εταιρεία Ιατρικής Ηθικής και Δεοντολογίας, όπως επίσης την Ελληνική Αντικαπνιστική Εταιρεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες παιδίατροι Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές επικρατείας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Κοινωνικών Υπηρεσιών
Ρητίνευση
400px|μικρογραφία| Κορμός πεύκου κατάλληλα πελεκημένος, ο οποίος εκλύει ρητίνη ([[ρετσίνι) που συλλέγεται.]] Ρητίνευση ή ρητινοσυλλογή (αγγλ. resin tapping) είναι η διαδικασία συλλογής ρετσινιού (χημικά λέγεται ρητίνη) μετά από πλαϊνή κοπή, ή χάραξη με τσεκούρι του κορμού ενός ώριμου πεύκου.
Αποτελεί αρχαία τεχνική, η οποία εκτελείται εδώ και αιώνες από τον άνθρωπο με ποικίλους τρόπους. Το ρετσίνι (ένα φυσικό μείγμα από τερεβινθέλαιο και κολοφώνιο) είναι πολύτιμη φυσική ύλη, η οποία έχει αξιοποιηθεί σε πολλές εφαρμογές και δραστηριότητες.
Γενικά
Η ρητίνη (το κοινό ρετσίνι) υπάρχει μέσα σε ειδικούς αγωγούς -ρητινοφόρους αγωγούς- και κυκλοφορεί σε κωνοφόρα δέντρα ως ένα φυσικό βιοχημικό για την επούλωση των πληγών. Η συγκομιδή της ρητίνης του πεύκου είναι πανάρχαια. Μετά τον Μεσαίωνα, ωστόσο, η εν λόγω τεχνική κυριάρχησε σε πολλές περιοχές της Μεσογείου και εξαπλώθηκε. Ιδίως στην περιοχή της Γασκώνης, όπως επίσης και σε ορισμένα νησιά της Μεσογείου (Κορσική, Σικελία, Εύβοια, Σάμος, Ικαρία, Λέσβος κ.α.).
Η εκ προθέσεως χάραξη των κορμών των πεύκων, μεγάλης ηλικίας συνήθως, μπορεί να γίνεται είτε για διατηρηθεί η ακμή και η ζωτικότητα του δένδρου, είτε εξαντλητικά ιδίως για λίγα χρόνια, ακριβώς πριν από την κοπή του.
Ορισμένα κωνοφόρα δένδρα (κυρίως: πεύκο, ερυθρελάτη, λάρικα, ψευδοτσούγκα) όταν τραυματιστούν από διάφορες αιτίες λ.χ. φωτιά, κεραυνό, εκκρίνουν ένα παχύρρευστο και κολλώδες υγρό που καλύπτει πληγές και προστατεύει τα δένδρα από προσβολές υγρασίας, σήψης από μύκητες ή/και ξυλοφάγων εντόμων.
Ιστορικό
Η παραγωγή της ρητίνης είναι γνωστή από την αρχαιότητα. Η αρχαιότερη αναφορά είναι αυτή του Θεόφραστου στην «περί φυτών πραγματεία» του, το 300 π.Χ., που αναφέρει λεπτομερώς τη μέθοδο συλλογής ρητίνης (από τραχεία πεύκη) και τη μέθοδο παρασκευής της κολοφώνιας πίσσας. Πρόσθετα, οι αρχαίοι λαοί, λ.χ. Κινέζοι, Ιάπωνες και Αιγύπτιοι χρησιμοποιούσαν τη ρητίνη για την παραγωγή λάκκας και βερνικιών. Είναι επίσης γνωστή η χρήση της στη στεγανοποίηση των ξύλινων πλοίων, την παρασκευή του υγρού πυρ, μιας εύφλεκτης πολεμικής ύλης πριν και κατά το Μεσαίωνα. Επίσης ήταν πολύτιμη πρώτη ύλη για την παραγωγή της ρετσίνας, ως ποτού, και των εμπλάστρων για ιατρικούς σκοπούς.
Μετά τον 11ο αιώνα μ.Χ., στη Γασκώνη και σε μικρότερο βαθμό στην Προβηγκία, τα πευκοδάση μοιράστηκαν, με μία μορφή αναδασμού, και η τότε αβέβαιη οικονομική κατάσταση του αγροτικού πληθυσμού οδήγησε σε αρχικές χρήσεις για ρητινοσυλλογή με στόχο την οικονομική πρόσοδο.
Μετά εγκαταλείφθηκε, αλλά κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα, στην Ισπανία επανήλθε και αναζωπυρώθηκε η χρήση της ρητίνευσης στα παλιά δάση των πεύκων.
Το Cesefor είναι ένα ισπανικό μη κερδοσκοπικό ίδρυμα που προωθεί τη δασοκομία στην Ισπανία και τη βιομηχανία της, συμπεριλαμβανομένων και των μη ξυλωδών προϊόντων στην περιοχή της Μεσογείου - αυτά περιλαμβάνουν ρητίνες, καθώς και μούρα, φελλό, ξηρούς καρπούς και μανιτάρια και άλλα.
Εφαρμογή στην Ελλάδα
Η ρητίνευση ρυθμίζεται από το Β.Δ 439/68. Σήμερα χρησιμοποιείται αποκλειστικά η μέθοδος της αποφλοίωσης με άνοιξη μετώπου και επίδραση πάστας θειικού οξέος.
Η μέθοδος αυτή προκαλεί τον ερεθισμό και το άνοιγμα των ακτινικών αγωγών. Χρησιμοποιούνται ειδικά εργαλεία για τη διαμόρφωση του μετώπου ρητίνευσης και την τοποθέτηση σε αυτό της πάστας θειικού οξέος. Η συλλογή του ρετσινιού γίνεται μεταλλικά ή πλαστικά δοχεία τα οποία στερεώνονται κατάλληλα στη βάση του μετώπου. Οι εργασίες ρητίνευσης ξεκινούν το Μάρτιο κάθε έτους και ολοκληρώνονται το μήνα Νοέμβριο. Η ρητίνευση δεν έχει αρνητικές επιπτώσεις στην ποιότητα του ξύλου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κωνοφόρα Κατηγορία:Ξύλο
Μάχη της Μενίνας
Η Μάχη της Μενίνας ήταν η σημαντικότερη μάχη που έδωσε η αντιστασιακή οργάνωση ΕΔΕΣ με το γερμανικό στρατό κατοχής στη δυτική Ελλάδα. Οι δυνάμεις του ΕΔΕΣ επιτέθηκαν με επιτυχία κατά της γερμανικής φρουράς και κατάφεραν να ελέγξουν το στρατηγικό κόμβο της Μενίνας. Το σημαντικότερο αποτέλεσμα της μάχης ήταν η απαρχή της απώθησης των δωσίλογων Μουσουλμάνων Τσάμηδων από τη Θεσπρωτία.
Τα προηγηθέντα
Η Μάχη της Μενίνας εντάσσεται στην προσπάθεια κλιμάκωσης των συμμαχικών επιχειρήσεων στα Βαλκάνια και την Ανατολική Μεσόγειο, το καλοκαίρι του 1944. Μετά τη νικηφόρα απόβαση στη Νορμανδία στις 6 Ιουνίου 1944, οι συμμαχικές δυνάμεις αναζητούσαν τον προσφορότερο τρόπο να πλήξουν τον ανεφοδιασμό των γερμανικών δυνάμεων που μάχονταν στο ανατολικό μέτωπο, στη Ρωσία. Ένα από τα σχέδια ήταν η δημιουργία προγεφυρώματος στη Δυτική Ελλάδα, με στόχο την απόβαση εκεί σημαντικών συμμαχικών στρατευμάτων που θα διέσχιζαν τα Βαλκάνια. Καθώς η περιοχή της Δυτικής Στερεάς και κυρίως της Ηπείρου βρισκόταν κυρίως υπό τον έλεγχο του ΕΔΕΣ, η εντολή εκκαθάρισης του πιθανού σημείου απόβασης δόθηκε προς τον αρχηγό του ΕΔΕΣ, Ναπολέοντα Ζέρβα. μικρογραφία|αριστερά|Ο Ναπολέων Ζέρβας με το Β. Καμάρα (δεξιά) και αξιωματικούς του ΕΔΕΣ Στην περιοχή της Θεσπρωτίας επιχειρούσε ήδη η 10η μεραρχία ΕΔΕΣ, με επικεφαλής τον αντισυνταγματάρχη Βασίλειο Καμάρα, ο οποίος και διατάχθηκε να κινηθεί προς την Παραμυθιά. Στις 27 Ιουνίου του ίδιου έτους, μετά από αποφασιστική μάχη, η Παραμυθιά ήταν η πρώτη ελληνική πόλη που απελευθερώθηκε από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής.
Τρεις μέρες αργότερα νέα μάχη δόθηκε μεταξύ ΕΔΕΣ και γερμανικών δυνάμεων (συνεπικουρούμενων από δυνάμεις Τσάμηδων που ήταν εγκαταστημένοι στην περιοχή και συνεργάζονταν με τους Γερμανούς) στο Κεφαλόβρυσο της Παραμυθιάς. Το καλοκαίρι του 1944 κύλησε με συχνές αναμετρήσεις ΕΔΕΣ και Γερμανών στην ευρύτερη περιοχή της Θεσπρωτίας αλλά και της δυτικής Ηπείρου. Παράλληλα, όμως, δεν είχαν σταματήσει και οι αψιμαχίες μεταξύ ΕΔΕΣ και ΕΛΑΣ. Οι πολεμικές αναμετρήσεις κλιμακώθηκαν κατά το μήνα Αύγουστο. Σχεδόν καθημερινά σημειώνονταν συμπλοκές στη Θεσπρωτία, στους Καλαρρύτες, στα Γραμμενοχώρια και στο δρόμο που συνέδεε τα Ιωάννινα με την Ηγουμενίτσα. Εκτός από τις μάχες διενεργούνταν και ενέργειες σαμποτάζ. Προς τα μέσα του μηνός, η αντιπαράθεση επικεντρώθηκε στην περιοχή γύρω από τη Μενίνα Θεσπρωτίας, εξαιτίας της ύπαρξης εκεί σημαντικής γέφυρας, ο έλεγχος της οποίας θεωρήθηκε ζωτικής σημασίας.
Η μάχη της Μενίνας
Η μάχη ξεκίνησε την 17η Αυγούστου, όταν ο οικισμός της Μενίνας κυκλώθηκε από τις δυνάμεις του ΕΔΕΣ. Η Χ Μεραρχία είχε ενισχυθεί, εν τω μεταξύ, με το 3/40 Σύνταγμα με επικεφαλής τον επίλαρχο Γ. Αγόρο. Στη μάχη συμμετείχαν και στελέχη των συμμαχικών δυνάμεων που πολεμούσαν στο πλευρό των Ελλήνων, όπως ο συνταγματάρχης Τόρανς (Torrance), οι Άγγλοι Τζων και Ντέηβιντ Γουάλλας και οι Αμερικανοί Άντερσον και Ρότζερς. Οχυρωμένος στον οικισμό ήταν ένας λόχος της γερμανικής 1ης Ορεινής Μεραρχίας, συνεπικουρούμενος από Τσάμηδες που εκτελούσαν χρέη πολιτοφυλάκων >. Οι αντάρτες του ΕΔΕΣ διέθεταν επιπλέον ένα πυροβόλο, το οποίο είχαν πάρει ως λάφυρο κατά τη διάρκεια της μάχης των Αγίων Θεοδώρων, στα περίχωρα της Παραμυθιάς. Επί σχεδόν δύο εικοσιτετράωρα οι αντάρτες σφυροκοπούσαν με ριπές τους, οχυρωμένους σε σπίτια, Γερμανούς. Η μάχη έληξε όταν οι άντρες της Χης Μεραρχίας του ΕΔΕΣ, υπό την ηγεσία του Βασίλειου Καμάρα, κατάφεραν να εισέλθουν στη Μενίνα, με αποτέλεσμα οι Γερμανοί στρατιώτες να υψώσουν λευκή σημαία και να παραδοθούν. Οι Γερμανοί, περίπου 100 τον αριθμό, αντιμετωπίσθηκαν κανονικά ως αιχμάλωτοι πολέμου. Οι Τσάμηδες, ωστόσο, θεωρήθηκαν προδότες και εκτελέσθηκαν. Αποκομίσθηκαν σημαντικά λάφυρα, όπως ένα πυροβόλο με σημαντικό αριθμό βλημάτων, έξι αυτοκίνητα, δύο μοτοσικλέτες, μεγάλος αριθμός αλόγων και υγειονομικό υλικό. Οι απώλειες ήταν σημαντικές και από τις δύο μεριές: περίπου 90 νεκροί από την πλευρά των Γερμανών και των Τσάμηδων, 24 νεκροί Έλληνες.
Ανακοινωθέν της Εθνικής Αντίστασης ΕΟΕΑ - ΕΔΕΣ
''Σήμερον και ώραν 10.00 ενηργήθη νέα επίθεσις των τμημάτων μας προς κατάληψιν υπολειφθέντος σημείου στηρίγματος (συγκρότημα οικιών) ΜΕΝΙΝΑΣ. – Η μάχη συνεχίσθη με σφοδρότητα μέχρι της 14.30 ώρας, των Γερμανών αμυνομένων μετά πείσματος εντός των οικιών. – Την 14.30 ώραν συνεπληρώθη η κατάληψις ΜΕΝΙΝΑΣ και περιοχής αυτής. – Συνολικαί απώλειαι Γερμανών κατά την πρώτην και δευτέραν ημέραν της επιθέσεως, γνωσθείσαι μέχρι της στιγμής: – 80 νεκροί και τραυματίαι. – 45 αιχμάλωτοι. – Περιήλθεν εις χείρας μας αρκετόν πολεμικόν υλικόν πλην αυτοκινήτων και ίπππων …''
Πεσόντες στη Μάχη
1)Ταγματάρχης Ντέιβιντ Ουάλλας, 2) Ανθ/γός Πέτρος Λαλαγιάννης, 3) Ανθ/γός Αχιλλεύς Μπίστης, 4) Ανθ/γός Λάζαρος Τρίμπος, 5) Ανθ/στής Θεόδωρος Γαλάνης, 6) Επιλοχίας Ελευθέριος Γκορτζής, 7) Επιλοχίας Γεώργιος Μετσοβίτης, 8) Ενωματάρχης Βασίλειος Τσέτσος, 9) Οπλαρχηγός Κωνσταντίνος Κωλέτσας, 10) Δεκανεύς Δημήτριος Κοκοράβας. Αντάρτες: Νικόλαος Αμπελογιάννης, Κωνσταντίνος Βασιλείου, Σωτήριος Ζορμπάς, Μιχαήλ Ιωάννου, Γεώργιος Κοψίδης, Βασίλειος Κουλούρης, Δημήτριος Κωλέτσας, Νικόλαος Μέξης, Σπυρίδων Σαπρίκης, Θεόδωρος Τοινέλος, Νικόλαος Τσουχνικάς, Γεώργιος Φύσσας, Νικόλαος Χαρίτος, Ιωάννης Χρήστου, Παναγιώτης Γαρουφος
Παραπομπές
Κατηγορία:Μάχες του ΕΔΕΣ Κατηγορία:Γερμανική κατοχή της Ελλάδας Κατηγορία:1944 Κατηγορία:Μάχες γερμανικού στρατού Κατηγορία:Στρατιωτικές Επιχειρήσεις του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην Ελλάδα
Σούπερ Λίγκα Κ17 2009–10
Τελική φάση
Ηράκλειο Κρήτης, Παγκρήτιο Στάδιο
Ημιτελικοί
29 Απριλίου 2010
Τελικός
Κυριακή 2 Μαΐου 2010
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Α΄ Εθνική ποδοσφαίρου Εφήβων Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2009-2010
Μάτια της Πέλιστερ
Τα Μάτια της Πέλιστερ (Пелистерските Очи) είναι δύο παγετώδεις λίμνες στο Πέλιστερ της Βόρειας Μακεδονίας. Διακρίνονται στη μεγάλη και τη μικρή λίμνη. Η Μεγάλη Λίμνη βρίσκεται σε υψόμετρο 2.218 μ., έχει μήκος 233 μ., πλάτος 162 μ. και βάθος 14,5 μ. Η Μικρή Λίμνη βρίσκεται σε υψόμετρο 2.180 μ., έχει μήκος 79 μ., πλάτος 162 μ. και βάθος 2,6 μ. Βρίσκονται δίπλα σε ένα ορεινό καταφύγιο χωρητικότητας 50-100 κλινών με όμορφα εδάφη που προσφέρονται για ορειβασία, ορεινή ποδηλασία και αθλητισμό. Οι λίμνες είναι προσβάσιμες από τις δύο πλευρές τους μέσω δύο καλά σημειωμένων μονοπατιών ορεινής πεζοπορίας. Το ένα μονοπάτι αρχίζει στο χωριό Νιζέπολε και το άλλο στο ξενοδοχείο Μόλικα. μικρογραφία|250x250εσ| Η Μικρή λίμνη, Πέλιστερ |εναλλ.=|αριστερά
Λαϊκή παράδοση για τις Λίμνες
Στην προφορική παράδοση υπάρχει ένας μύθος για το πώς δημιουργήθηκαν αυτές οι δύο λίμνες πάγου, τα Μάτια της Πέλιστερ: «Κάποτε στο βουνό Μπαμπα του Πέλιστερ ζούσαν ευχαριστημένα δυο παιδιά, ο Γιώργος και η αδελφή του, η Φλόρα, με τα πρόβατά τους. Μια μέρα ο Γιώργος χάθηκε, και η αδελφή του απέτυχε να τον βρει και άρχισε να κλαίει και να θρηνεί γι'αυτόν ασταμάτητα. Τα δάκρυά της έπεσαν στις δύο κοιλότητες και έτσι σχηματίστηκαν οι δύο λίμνες. Η κοπέλα, εξαντλημένη από τη θλίψη, λίγο πριν πεθάνει είδε τις όμορφες λίμνες που δημιουργήθηκαν και τους μίλησε. Τους είπε αν ποτέ δουν τον αδελφό της να τον πλύνουν και να τον δροσίσουν με το νερό τους για να χαρεί.».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λίμνες της Βόρειας Μακεδονίας
Το Φαινόμενο της Πεταλούδας (ταινία)
Το Φαινόμενο της Πεταλούδας (αγγλικά: The Butterfly Effect) είναι αμερικανικό αισθηματικό, ψυχολογικό θρίλερ επιστημονικής φαντασίας, παραγωγής 2004, σε σκηνοθεσία και σενάριο των Έρικ Μπρες και Τζ. Μακί Γκρούμπερ. Πρωταγωνιστούν οι Άστον Κούτσερ και Έιμι Σμαρτ. Ο τίτλος της ταινίας αναφέρεται στο φαινόμενο της πεταλούδας, ένα δημοφιλές υποθετικό παράδειγμα της θεωρίας του χάους, στο οποίο μια ελάχιστη μεταβολή στη ροή των γεγονότων μπορεί να οδηγήσει σε απρόβλεπτες συνέπειες με την πάροδο του χρόνου.
Ο 20χρονος Έβαν Τρέμπορν ανακαλύπτει ότι έχει την ικανότητα να ταξιδεύει πίσω στο χρόνο και να αλλάζει το παρόν. Έχοντας υποστεί αρκετά παιδικά τραύματα που επιδεινώθηκαν από απώλεια μνήμης που προκλήθηκε από το στρες, προσπαθεί να βελτιώσει τη ζωή τόσο τη δική του όσο και των φίλων του. Οι πράξεις του όμως οδηγούν σε απρόβλεπτες συνέπειες για όλους. Η ταινία βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στη χρήση των φλάσμπακ για τη ζωή των πρωταγωνιστών από την ηλικία των 7 μέχρι των 13 και παρουσιάζει αρκετά εναλλακτικά αποτελέσματα του παρόντος καθώς ο Έβαν προσπαθεί να αλλάξει το παρελθόν πριν συμβιβαστεί με το τελικό αποτέλεσμα.
Πλοκή
Στο 2002, ο Έβαν Τρέμπορν υποφέρει τακτικά από μπλακάουτ, τα οποία παθαίνει σε στιγμές υψηλού στρες. Ως μικρό παιδί, ο Έβαν είχε υποστεί αρκετά σοβαρά σεξουαλικά και ψυχολογικά τραύματα. Αυτά τα τραύματα περιλάμβαναν να αναγκαστεί να πάρει μέρος σε παιδική πορνογραφία, να στραγγαλιστεί από τον ψυχικά άρρωστο πατέρα του, να προκαλέσει ένα σοβαρό ατύχημα με δυναμίτη μαζί με τους φίλους του και να δει το σκύλο του να καίγεται από έναν φίλο του. Επτά χρόνια αργότερα, συνειδητοποιεί ότι όταν διαβάζει τα ημερολόγια από την παιδική του ηλικία, μπορεί να ταξιδέψει πίσω στο χρόνο και μπορεί να "ξαναζήσει" μέρη του παρελθόντος. Τα ταξίδια του αυτά στο χρόνο ήταν η αιτία των μπλακάουτ που είχε ως παιδί. Ωστόσο, οι επιλογές που κάνει στο παρελθόν έχουν συνέπειες στον παρόν. Το εναλλακτικό παρόν που φτιάχνει συμπεριλαμβάνει τον Έβαν ως φοιτητή κολεγίου, ως κατάδικο και ως ακρωτηριασμένο. Οι προσπάθειές τους καθοδηγούνται από την επιθυμία του να αναιρέσει τα πιο δυσάρεστα γεγονότα της παιδικής του ηλικίας τα οποία συμπίπτουν με τα μυστηριώδη μπλακάουτ. Κύριος λόγος των ταξιδιών του στο χρόνο είναι να σώσει την αγαπημένη του Κέιλι και να εμποδίσει την σεξουαλική της κακοποίηση από τον πατέρα της και το βασανισμό της από τον αδερφό της.
Οι πράξεις που κάνει αλλάζει τη χρονολογική σειρά στο νέο μέλλον, στο οποίο ξυπνάει. Καθώς συνεχίζει να αλλάζει το παρελθόν συνειδητοποιεί ότι παρά το γεγονός ότι έχει καλές προθέσεις, οι πράξεις του έχουν απρόβλεπτες συνέπειες. Επιπλέον, η αφομοίωση δεκάδων νέων αναμνήσεων από τα εναλλακτικά χρονολόγια προκαλούν βλάβη στον εγκέφαλό του και κάνουν τη μύτη του να ματώνει. Τελικά αποφασίζει ότι οι προσπάθειες του να αλλάξει το παρελθόν καταλήγουν να βλάπτουν αυτούς που αγαπά και συνειδητοποιεί ότι η κύρια αιτία που όλοι υποφέρουν σε όλες τις χρονολογικές σειρές, είναι ο ίδιος.
Ο Έβαν επιχειρεί να ταξιδέψει για μία τελευταία φορά στο παρελθόν στη μέρα που γνώρισε την Κέιλι. Πριν το κάνει, μαθαίνει ότι η Κέιλι είχε την επιλογή να μείνει με τη μητέρα της. Επειδή όμως δεν ήθελε να χάσει τον Έβαν, αποφάσισε να μείνει με τον πατέρα της. Η επιλογή αυτή προκάλεσε όλα τα προβλήματα από την αρχή. Ο Έβαν την τρομάζει ώστε η Κέιλι να φύγει με τη μητέρα της και έτσι να μην αποτελέσει ποτέ μέρος της ζωής του. Με αυτόν τον τρόπο, ο Έβαν σώζει τη ζωή της Κέιλι. Μετά καταστρέφει όλα τα ημερολόγια ώστε να μην μπει στον πειρασμό ξανά να κάνει άλλες αλλαγές.
Η ταινία τελειώνει οκτώ χρόνια στο μέλλον και δείχνει τον Έβαν να βγαίνει από ένα κτίριο και να προσπερνάει την Κέιλι σε ένα κατάμεστο πεζοδρόμιο. Σταματάνε και οι δύο και κοιτάνε ο ένας τον άλλο. Μετά από μια στιγμή δισταγμού, ο Έβαν την αφήνει να φύγει χωρίς να της μιλήσει.
Εναλλακτικά φινάλε
Ένα εναλλακτικό φινάλε δείχνει τον Έβαν και την Κέιλι να σταματούν σε ένα πεζοδρόμιο όταν οι δρόμοι τους συναντιούνται. Συστήνονται ο ένας στον άλλον και ο Έβαν της ζητάει να πάνε για ένα καφέ. Ένα άλλο εναλλακτικό φινάλε είναι παρόμοιο με αυτό που χρησιμοποιήθηκε με τη διαφορά ότι αφού πρώτα διστάζει, ο Έβαν μετά ακολουθεί την Κέιλι. Στο director's cut, ο Έβαν κάνει ένα τελευταίο ταξίδι στο παρελθόν τη στιγμή που η μητέρα του είναι έτοιμη να τον γεννήσει και πνίγει τον εαυτό του μέσα στη μήτρα.
Box office
Με προϋπολογισμό 13.000.000 δολάρια, η ταινία Το Φαινόμενο της Πεταλούδας έκανε άνοιγμα τριημέρου στην 1η θέση με 17 εκατομμύρια δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 57,9 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο συγκέντρωσε 38,8 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 96,8 εκατομμύρια δολάρια.
Συνέχειες
Το 2006 κυκλοφόρησε απευθείας στο βίντεο μία συνέχεια με τον τίτλο Το Φαινόμενο της Πεταλούδας 2 (The Butterfly Effect 2). Την ταινία σκηνοθέτησε ο Τζον Ρ. Λεονέτι και δεν συνδεόταν με την πρωτότυπη ταινία. Περιλάμβανε μόνο μια μικρή αναφορά σχετικά με τον πατέρα του Έβαν. Η συνέχεια επίσης χρησιμοποίησε τις ίδιες μεθόδους ταξιδιού στο χρόνο. Μια τρίτη προσθήκη στη σειρά ταινιών κυκλοφόρησε το 2009 με τον τίτλο Το Φαινόμενο της Πεταλούδας 3: Αποκαλύψεις (The Butterfly Effect 3: Revelations). Η συνέχεια αυτή ακολουθεί τη ζωή ενός νεαρού άνδρα που ταξιδεύει πίσω στο χρόνο για να διαλευκάνει το μυστηριώδη θάνατο της κοπέλας του. Η ταινία δεν έχει απολύτως καμία άμεση σχέση με τις δύο πρώτες και χρησιμοποιεί διαφορετικές μεθόδους ταξιδιού στο χρόνο.
Ελεούσα Άρτας
Ιστορία
Το παλαιό όνομα του οικισμού ήταν Παναγία Ιμαρέτ και ανεπίσημα γνωστό και ως Παναγία στα περιβόλια. Η πρώτη πηγή που μας γνωστοποιεί την ύπαρξη του οικισμού είναι τα αρχεία της Βενετίας, στα οποία μας γίνεται γνωστό ότι το έτος 1697, η Παναγία στα περιβόλια μαζί με πολλά άλλα χωριά της Άρτας, κατέβαλε φόρο στην Βενετική διοίκηση με αντάλλαγμα την προστασία από τις επιδρομές των πειρατών.
Σύμφωνα με την εργασία του Κων.Διαμαντή με τίτλο «Η Άρτα και τα περίχωρα αυτής κατά τους χρόνους της επανάστασης», η Παναγία Ιμαρέτ ήταν ένας μικρός οικισμός με 15 οικογένειες την περίοδο που ξέσπασε η Ελληνική Επανάσταση του 1821.
Στο «Δοκίμιον Ιστορικόν περί Άρτης & Πρεβέζης» (εκδ.1884) του Σεραφείμ Ξενόπουλου, μητροπολίτη Άρτας, γίνεται αναφορά στην Παναγία Ιμαρέτ. Σύμφωνα με αυτή την πηγή, την εποχή της επίσκεψης του Μητροπολίτη Άρτας, στο χωριό διέμεναν περίπου 25 οικογένειες. Οι κάτοικοι εκκλησιάζονταν στο ναό της Παναγίας, ο οποίος εόρταζε στις 23 Αυγούστου και σε αυτόν ιερουργούσε 1 εφημέριος. Κοντά στο χωριό υπήρχε ένας τετράγωνος ναός με αξιόλογες τοιχογραφίες, ο οποίος ανακαλύφθηκε το 1865. Ο Μητροπολίτης Άρτας αναφέρει επίσης ότι στο χωριό υπήρχε σχολείο όπου δίδασκε ο ιερέας και φοιτούσαν 20 μαθητές, οι οποίοι μελετούσαν γεωγραφία, ιστορία, αριθμητική και θρησκευτικά.
Εξίσου σημαντική πηγή, είναι η Οθωμανική απογραφή του 1895 (Σαλναμές Ιωαννίνων για το οικονομικό έτος 1311[1895], έκδοση έβδομη). Σύμφωνα με το σχετικό οθωμανικό νόμο, που ίσχυε από το 1864, η πρωτογενής διαίρεση της αυτοκρατορίας ήταν το βιλαέτι («νομαρχία» ή «γενική διοίκηση»). Κάθε βιλαέτι χωριζόταν σε σαντζάκια και αυτά σε καζάδες. Σύμφωνά με αυτή την απογραφή, το χωριό ανήκε στον Καζά Λούρου, ο οποίος βρισκόταν στο σαντζάκι Πρεβέζης, το οποίο με τη σειρά του, ανήκε στο βιλαέτι Ιωαννίνων. Με βάση λοιπόν αυτή την απογραφή, στην Παναγία κατοικούσαν 18 οικογένειες (χανέδες) με συνολικό πληθυσμό 116 άτομα (66 άνδρες, 50 γυναίκες).
Κατά τη διάρκεια του ατυχή Ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897, το χωριό απελευθερώθηκε προσωρινά. Όπως αναφέρεται στην «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», ο Ελληνικός στρατός μέχρι το βράδυ της 23ης Απριλίου 1897 είχε ελευθερώσει τα χωριά Κεραμάτες, Γαβριά, Ψαθοτόπι, Μύτικας, Ανέζα, Καλογερικό, Βίγλα, Ράχη, Καλόβατος, Πλησιοί, Κιρκιζάτες, Στρογγυλή, Ζαβάκα, Καλομόδια, Αγία Παρασκευή Άρτας, Κωστακιοί, Ακροποταμιά, Νεοχώρι, Ανθότοπος, Χαλκιάδες, Ρόκκα, Άγιος Σπυρίδωνας, Ελευθεροχώρι, Καμπή και την πόλη της Φιλιππιάδας. . Τελικά με την μεσολάβηση των ευρωπαϊκών δυνάμεων και της Ρωσίας, στις 20 Σεπτεμβρίου οι εχθροπραξίες σταμάτησαν και υπογράφηκε ειρήνη.
Η οριστική απελευθέρωση της περιοχής της Ελεούσας έλαβε χώρα το διάστημα ανάμεσα στις 6 και 9 Οκτωβρίου 1912, όπου τα πρώτα ελληνικά τάγματα, πέρασαν τη γέφυρα της Άρτας και στις 2 το μεσημέρι απώθησαν τους Τούρκους και εδραιώθηκαν στους Κωστακιούς και την περιοχή Μαρατιού. Τις επόμενες 2 ημέρες, ο ελληνικός στρατός κατέλαβε και οχύρωσε τα γύρω χωριά Πλησιούς, Ρόκκα, Χαλκιάδες.
Άγιος Βασίλειος της Γέφυρας
Ο Άγιος Βασίλειος της Γέφυρας είναι ένας μικρός Βυζαντινός ναός στην περιοχή της Ελεούσας. Ο ναός είναι σταυροειδής με τρούλλο. Με βάση στοιχεία τεχνοτροπίας, οι τοιχογραφίες είναι του δευτέρου μισού του 13ου αιώνα με χαρακτηριστικό δείγμα εκείνο της Παναγιάς της Βρεφοκρατούσας στην κόγχη του ιερού. Περίπου ίδιας χρονολογίας είναι και οι υπόλοιπες τοιχογραφίες με εξαίρεση την τοιχογραφία του Αγίου Βασιλείου που χρονολογείται στο 16ο αιώνα.
Τοποθεσία και πρόσβαση
Η Ελεούσα γειτνιάζει με τα χωριά: Κωστακιούς, Ρόκκα, Χαλκιάδες, Κιρκιζάτες και την πόλη της Άρτας.
Αθλητισμός
Ο ΑΟ Γέφυρα είναι η ποδοσφαιρική ομάδα του χωριού και έχει έδρα το γήπεδο της Γαβριάς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας Κατηγορία:Δήμος Αρταίων
Πλημμύρες στην Εύβοια (2020)
Γεωγραφικό υπόβαθρο
thumb|230px|Ο ποταμός Λήλας στο ύψος της γέφυρας Βασιλικού Η περιοχή της κεντρικής Εύβοιας απορρέει κυρίως σε δύο ποταμούς, τον Μεσσάπιο, ο οποίος διέρχεται από τα Ψαχνά, και τον Λήλαντα, ο οποίος εκβάλλει κοντά στο Λευκαντί. Επίσης, τμήμα της λεκάνης απορροής του Μεσσάπιου έκτασης 44 τετραγωνικών χιλιομέτρων είχε καεί από πυρκαγιά το 2019. Ο Μιχάλης Δακάκης, μέλος του Εργαστηρίου Μελέτης και Διαχείρισης Φυσικών Καταστροφών του Πανεπιστημίου Αθηνών χαρακτήρισε τις ανθρώπινες παρεμβάσεις κατά μήκος της κοίτης των ποταμών περιορισμένες, όμως υπάρχουν οικισμοί στο πλημμυρικό πεδίο των εκβολών τους.
Περιγραφή του φαινομένου
Στις αρχές του Αυγούστου 2020 μία αποκομμένη ατμοσφαιρική διαταραχή με ψυχρό πυρήνα προσέγγισε την Ελλάδα από τα βορειοδυτικά και έλαβε την ονομασία «Θάλεια» από το Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών. Από τις 4 Αυγούστου 2020 η ΕΜΥ είχε εκδώσει έκτακτο δελτίο επιδείνωσης του καιρού, το οποίο ενημερώθηκε δύο ημέρες αργότερα, και προειδοποιούσε για τις έντονες βροχοπτώσεις στην περιοχή της Εύβοιας, ανάμεσα σε άλλες περιοχές.
Αρχίζοντας από το βράδυ στις 8 Αυγούστου στην Εύβοια σημειώθηκαν υψηλά ύψη βροχής και έντονη κεραυνική δραστηριότητα, ιδίως ανάμεσα σε Νέα Αρτάκη, Ψαχνά και Στενή. Η έντονη κακοκαιρία σχημάτισε σύννεφα ύψους 12 χιλιομέτρων, ξεπερνώντας δηλαδή το όριο της τροπόσφαιρας, και διατήρησε την ισχύ της για πέντε ώρες. Στον μετεωρολογικό σταθμό στη Στενή Ευβοίας καταγράφηκαν 300 χιλιοστά βροχής σε οχτώ ώρες και στον μετεωρολογικό σταθμό των Ψαχνών το ύψος της βροχής έφτασε τα 226 χιλιοστά.
Αποτέλεσμα των βροχοπτώσεων ήταν η υπερχείλιση του Λήλαντα, του Μεσσαπίου και του ρέματος Πολιτικών. Το ύψος του νερού σε διάφορα σημεία έφτασε το 1,5 μέτρο, ενώ στο κέντρο των Ψαχνών το ύψος του νερού έφτασε το ένα μέτρο.
Θύματα και καταστροφές
Οι πλημμύρες προκάλεσαν τον θάνατο 8 ανθρώπων. Στα Πολιτικά έχασαν τη ζωή τους δύο ενήλικες και ένα βρέφος 8 μηνών, στην Αμφιθέα άλλοι δύο ενήλικες, ενώ στην περιοχή Μπούρτζι, κοντά στο Λευκαντί, έχασαν τη ζωή τους δύο ενήλικες, ενώ στο Λευκαντί παρασύρθηκαν από τα νερά δύο άνθρωποι, μία γυναίκα 73 ετών και ένας άντρας 72 ετών. Ενώ η γυναίκα διασώθηκε από τη θάλασσα, ο άντρας εντοπίστηκε νεκρός στους Αγίους Αποστόλους Καλάμου στην Αττική, στην απέναντι ακτή του Νότιου Ευβοϊκού. Αναγνωρίστηκε ως ο στενός συνεργάτης του Γλαύκου Κληρίδη και του Νίκου Αναστασιάδη, Γιώργος Λιβέρας, 72 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Εύβοιας Κατηγορία:Πλημμύρες στην Ελλάδα
Waka Waka (This Time for Africa)
To Waka Waka (This Time for Africa) είναι ένα τραγούδι της Shakira, στο οποίο συμμετείχε και η νοτιοαφρικανική μπάντα Freshlyground. Το τραγούδι κυκλοφόρησε στις 7 Μαΐου του 2010 από την Epic Records, για το Μουντιάλ του 2010, το οποίο πραγματοποιήθηκε στη Νότια Αφρική. Η μουσική, οι στίχοι και η παραγωγή του τραγουδιού πραγματοποιήθηκαν από τη Shakira και τον Τζον Χιλ. Το κομμάτι ανήκει στο στυλ pop και οι στίχοι του προτρέπουν τους ανθρώπους να στοχεύουν τους στόχους τους. Στην αρχή, υπήρξαν αντιδράσεις καθώς το Μουντιάλ γινόταν στην Αφρική, και επιλέχτηκε η Κολοβμιανή Shakira, να ερμηνεύσει το τραγούδι της διοργάνωσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 2010 Κατηγορία:Singles του 2010 Κατηγορία:Τραγούδια της Shakira Κατηγορία:Ποδοσφαιρικοί ύμνοι και τραγούδια Κατηγορία:Latin pop τραγούδια Κατηγορία:Νούμερο 1 singles στην Αυστρία
Corsaro (αντιτορπιλικό)
Το Corsaro ήταν ένα από τα δεκαεννέα αντιτορπιλικά κλάσης Soldati που ναυπηγήθηκαν για το Ιταλικό Βασιλικό Ναυτικό (Regia Marina) τις δεκαετίες του 1930 και του 1940. Ολοκληρώθηκε το 1942 και είχε πολεμική δράση κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Προσέκρουσε σε νάρκη το 1943 και βυθίστηκε.
Περιγραφή
Τα αντιτορπιλικά κλάσης Soldati ήταν ελαφρώς βελτιωμένες εκδοχές της προηγούμενης κλάσης Oriani. Είχαν ολικό μήκος 106,7 m. Το πλάτος τους ήταν 10,15 m και το μέσο βύθισμά τους έφτανε τα 3,15 m, ενώ με πλήρες φορτίο ανέρχονταν σε 4,3 m. Τα Soldati είχαν εκτόπισμα 1830-1850 t (1800-1820 LT) με κανονικό φορτίο και 2450-2550 t (2410-2510 LT) με πλήρες. Το πλήρωμα κατά τη διάρκεια του πολέμου ανερχόταν σε 206 αξιωματικούς υπαξιωματικούς και ναύτες.
Ο κύριος οπλισμός αποτελούνταν από τέσσερα πυροβόλα των 120 mm εγκατεστημένα σε ζεύγη σε δύο πυργίσκους, έναν στην πλώρη μπροστά από την υπερκατασκευή, καθώς και έναν ακόμη στην πρύμνη. Υπήρχε επίσης ένα πυροβόλο των 120 mm που μπορούσε να βάλει βλήματα φωτισμού/κατάδειξης στόχων. Αντιαεροπορική προστασία παρείχαν οκτώ πυροβόλα των 20 mm, ενώ ο οπλισμός συμπληρώνονταν από δύο τρίδυμους τορπιλοσωλήνες των 533 mm εγκατεστημένους στο μέσον του πλοίου. Παρόλο που δεν ήταν εφοδιασμένα με σύστημα σόναρ για ανθυποβρυχιακό πόλεμο, τα πλοία της κλάσης αυτής διέθεταν ζεύγος εκτοξευτών βομβών βυθού. Μπορούσαν επίσης να μεταφέρουν έως και 48 νάρκες.
Επιχειρησιακή ιστορία
Το Corsaro ναυπηγήθηκε στις εγκαταστάσεις της O.T.O. στο Λιβόρνο. Οι εργασίες άρχισαν στις 23 Ιανουαρίου 1941, η καθέλκυσή του έλαβε χώρα στις 16 Νοεμβρίου 1941 και παραδόθηκε στις 16 Μαΐου του επόμενου έτους. Κατά τη διάρκεια της σύντομης επιχειρησιακής του ζωής συμμετείχε σε αποστολές συνοδείας νηοπομπών με προορισμό τη Λιβύη και την Τυνησία.
Στις 9 Ιανουαρίου 1943 συνόδευσε μαζί με το Maestrale το πλοίο Ines Corrado που απέπλευσε από τη Νάπολη με προορισμό τη Μπιζέρτα. Το βράδυ εκείνης της ημέρας, το Maestrale προσέκρουσε σε νάρκη που είχε ποντίσει η βρετανική ναρκοθέτιδα HMS Abdiel, χωρίς όμως να είναι σαφές εκείνη τη στιγμή αν η έκρηξη που επακολούθησε οφείλονταν σε νάρκη ή τορπιλισμό. Το Corsaro έσπευσε προς διάσωση του χτυπημένου αντιτορπιλικού όμως προσέκρουσε και το ίδιο σε νάρκη που ανατίναξε την πρύμνη του και λίγο αργότερα σε δεύτερη νάρκη που του έδωσε τη χαριστική βολή, καθώς έσπασε στα δύο και βυθίστηκε ταχύτατα στα ανοικτά της Μπιζέρτας. Χάθηκαν 187 μέλη του πληρώματος κατά τη βύθιση του αντιτορπιλικού. Οι ναυαγοί, συμπεριλαμβανομένου και του κυβερνήτη Φερούτσιο Φερρίνι (Ferruccio Ferrini) κατάφεραν να φθάσουν έπειτα από εικοσιτέσσερις ώρες περίπου στο ακρωτήριο Μπον όπου πέρασαν τη νύχτα σε έναν αχυρώνα, για να μεταφερθούν την επομένη στην Ιταλία από διασωστικό υδροπλάνο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αντιτορπιλικά κλάσης Soldati Κατηγορία:Ιταλικά αντιτορπιλικά του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Αμέρικα Φουτεμπόλ Κλούμπε (Μίνας Ζεράις)
Η Αμέρικα Φουτεμπόλ Κλούμπε (γνωστή και ως Αμέρικα Μινέιρο) είναι μια παραδοσιακή, ποδοσφαιρική, βραζιλιάνικη ομάδα από την Μπέλο Οριζόντε, Μίνας Ζεράις. Ιδρύθηκε στις 30 Απριλίου 1912. Έδρα της ομάδας είναι το Estádio Independência, χωρητικότητας 23018 θεατών. Συμμετέχει στην Série B, τη δεύτερη κατηγορία στο Σύστημα ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος Βραζιλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1912 Κατηγορία:Αμέρικα Φουτεμπόλ Κλούμπε (Μίνας Ζεράις) Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βραζιλίας
Λογισμός
Ο Απειροστικός Λογισμός, ή απλά Λογισμός, είναι η μαθηματική μελέτη της συνεχούς μεταβολής των τιμών. Έχει δύο κύριους κλάδους τον διαφορικό λογισμό (σχετικά με τα ποσοστά των αλλαγών και τις κλίσεις των καμπυλών) και τον ολοκληρωτικό λογισμό (σχετικά με τη σώρευση των ποσοτήτων και τις περιοχές κάτω από τις καμπύλες), αυτοί οι δύο κλάδοι συνδέονται μεταξύ τους με το θεμελιώδες θεώρημα του λογισμού. Και οι δύο κλάδοι κάνουν χρήση των θεμελιωδών εννοιών της σύγκλισης άπειρων ακολουθιών και άπειρων σειρών σε ένα καλά καθορισμένο όριο. Ο λογισμός έχει ευρέως διαδεδομένες χρήσεις στον τομέα της επιστήμης, της οικονομίας, και της μηχανικής και μπορεί να λύσει πολλά προβλήματα που η άλγεβρα μόνη της δεν μπορεί.
Μερικά παραδείγματα άλλων γνωστών λογισμών είναι ο διανυσματικός λογισμός (vector calculus), ο λογισμός μεταβολών (calculus of variations) και ο Λογισμός λάμδα.
Στα αρχαία χρόνια
Η αρχαία περίοδος εισήγαγε κάποιες από τις ιδέες που οδήγησαν στον ολοκληρωτικό λογισμό, αλλά δεν φαίνεται να είχαν αναπτυχθεί αυτές οι ιδέες με ένα αυστηρό και συστηματικό τρόπο. Υπολογισμοί όγκων και περιοχών, ένας σκοπός του ολοκληρωτικού λογισμού, μπορεί να βρεθεί στο μαθηματικό πάπυρο της Μόσχας (περ. 1820 π.Χ.), αλλά οι τύποι είναι απλές οδηγίες, με καμία ένδειξη ως προς τη μέθοδο, και μερικά από αυτά δεν διαθέτουν σωστές συνιστώσες. Από την εποχή των αρχαίων Ελλήνων μαθηματικών, ο Εύδοξος (περ. 408 - 355 π.Χ.), χρησιμοποίησε τη μέθοδο της εξαντλήσεως, η οποία προδιαγράφει την έννοια του ορίου, για τον υπολογισμό επιφανειών και όγκων, ενώ ο Αρχιμήδης (περ. 287-212 π.Χ.) ανέπτυξε περαιτέρω την ιδέα, εφευρίσκοντας διαισθητικά μεθόδους που μοιάζουν με τις μεθόδους του ολοκληρωτικού λογισμού. Η μέθοδος της εξάντλησης αργότερα ανακαλύφθηκε εκ νέου στην Κίνα από τον Liu Hui, τον 3ο μ.Χ. αιώνα, προκειμένου να βρεθεί το εμβαδόν ενός κύκλου. Κατά τον 5ο αιώνα μ.Χ. ο Zu Chongzhi δημιούργησε μια μέθοδο που αργότερα ονομάστηκε αρχή του Καβαλιέρι για να βρει τον όγκο μιας σφαίρας.
Σύγχρονη εποχή
Στην Ευρώπη, το θεμελιώδες έργο ήταν μια πραγματεία που οφείλεται στον Μποναβεντούρα Καβαλιέρι, ο οποίος υποστήριξε ότι οι όγκοι και οι περιοχές θα πρέπει να υπολογίζονται ως το άθροισμα των όγκων και των περιοχών των απειροελάχιστα λεπτών διατομών. Οι ιδέες του ήταν παρόμοιες με του Αρχιμήδη στη μέθοδο, αλλά αυτή η πραγματεία χάθηκε μέχρι τις αρχές του εικοστού αιώνα.Το έργο του Καβαλιέρι δεν ήταν σεβαστό δεδομένου ότι οι μέθοδοι του είχαν οδηγήσει σε λανθασμένα αποτελέσματα, και οι απειροελάχιστες ποσότητες που εισήγαγε ήταν κακόφημες από την πρώτη του.
Ο Πιέρ ντε Φερμά υποστηρίζοντας ότι δανείστηκε από τον Διόφαντο, εισήγαγε την έννοια της επάρκειας (Adequality), η οποία αντιπροσώπευε την ισότητα μέχρι έναν απειροελάχιστο λανθασμένο όρο. Ο συνδυασμός επιτεύχθηκε από τους Τζον Ουάλις (John Wallis), Ισαάκ Μπάροου (Isaac Barrow) και Τζέιμς Γκρέγκορι (James Gregory), τα δύο τελευταία αποδείκνυαν το δεύτερο θεμελιώδες θεώρημα του λογισμού γύρω από 1670.
Ο κανόνας του προϊόντος και ο κανόνας της αλυσίδας, η έννοια των υψηλότερων παραγώγων, οι σειρές Τέιλορ και οι αναλυτικές λειτουργίες εισήχθησαν από τον Ισαάκ Νεύτωνα σε μια ιδιότυπη σημειογραφία που θα χρησιμοποιούνται για την επίλυση προβλημάτων της μαθηματικής φυσικής.
Στα έργα του ο Ισαάκ Νεύτων αναδιατύπωνε τις ιδέες του για να ταιριάζουν με το μαθηματικό ιδίωμα της εποχής του, αντικατέστησε τους υπολογισμούς των απειροελάχιστων από ισοδύναμα γεωμετρικά επιχειρήματα, τα οποία θεωρήθηκαν υπεράνω κριτικής. Συνήθιζε τις μεθόδους του λογισμού για την επίλυση του προβλήματος της πλανητικής κίνησης, το σχήμα της επιφάνειας ενός περιστρεφόμενου ρευστού, το πεπλατυσμένο σχήμα της γης, η κίνηση του βάρους συρόμενη σε ένα κυκλοειδές και πολλά άλλα προβλήματα που συζητήθηκαν στο Principia Mathematica του (1687). Σε άλλη εργασία ανέπτυξε σειρά επεκτάσεων για τις συναρτήσεις, συμπεριλαμβανομένων των κλασματικών και των άρρητων δυνάμεων και ήταν σαφές ότι κατάλαβε τις αρχές της σειράς Τέιλορ. Δεν δημοσιεύονται όλες οι ανακαλύψεις του.
Αυτές οι ιδέες εφαρμόστηκαν στον πραγματικό απειροστικό λογισμό από τον Γκότφριντ Βίλχελμ Λάιμπνιτς, ο οποίος αρχικά κατηγορήθηκε για λογοκλοπή από τον Νεύτωνα. Πλέον θεωρείται ως ένας ανεξάρτητος εφευρέτης που έχει συμβάλλει στο λογισμό. Η συμβολή του ήταν να παρέχει ένα σαφές σύνολο κανόνων για την εργασία του με απειροελάχιστες ποσότητες, επιτρέποντας τον υπολογισμό της δεύτερης παραγώγου και υψηλότερες, και απέδειξε τον κανόνα της αλυσίδας. Σε αντίθεση με τον Νεύτωνα ο Λάιμπνιτς έδωσε πολλή προσοχή στο τρόπο γραφής των τύπων, συχνά περνώντας μέρες για τον καθορισμό των κατάλληλων συμβόλων για τις έννοιες.
Ο Λάιμπνιτς και ο Νεύτων συνήθως και οι δυο πιστώνονται με την εφεύρεση του λογισμού. Ο Νεύτων ήταν ο πρώτος που έγραψε για την εφαρμογή του λογισμού στη γενική φυσική και ο Λάιμπνιτς ανέπτυξε ένα μεγάλο μέρος του συμβολισμού που χρησιμοποιείται στο λογισμό μέχρι και σήμερα. Οι βασικές ιδέες που εισήγαγαν τόσο Νεύτων όσο και ο Λάιμπνιτς ήταν οι νόμοι της παραγώγισης και της ολοκλήρωσης, τη δεύτερη παράγωγο και μεγαλύτερη, και την προσέγγιση πολυωνυμικών σειρών. Από την εποχή του Νεύτωνα, το θεμελιώδες θεώρημα του λογισμού ήταν γνωστό.
Όταν ο Νεύτων και ο Λάιμπνιτς δημοσίευσαν τα πρώτα τους αποτελέσματα, υπήρχε μεγάλη διαμάχη σχετικά με το ποιος μαθηματικός (και κατά συνέπεια ποια χώρα) άξιζε πίστωσης. Ο Νεύτων ήταν ο πρώτος, αλλά ο Λάιμπνιτς δημοσίευσε για πρώτη φορά. Ο Νεύτων ισχυρίστηκε ότι ο Λάιμπνιτς έκλεψε τις ιδέες του από αδημοσίευτες σημειώσεις του, που ο Νεύτων είχε μοιραστεί με μερικά μέλη της Βασιλικής Εταιρείας. Αυτή η διαμάχη χωρίζει τους αγγλόφωνους μαθηματικούς από τους υπόλοιπους μαθηματικούς εδώ και πολλά χρόνια. Μια προσεκτική εξέταση των εγγράφων του Νεύτων και του Λάιμπνιτς δείχνει ότι έφτασαν στα αποτελέσματά τους ανεξάρτητα, με τον Λάιμπνιτς να ξεκινάει πρώτα με την ολοκλήρωση και τον Νεύτων με τη παραγώγιση. Σήμερα τόσο Νεύτων όσο και στον Λάιμπνιτς δίνεται πίστωση για την ανάπτυξη του λογισμού ανεξάρτητα. Ο Λάιμπνιτς όμως τιμήθηκε δίνοντας το όνομά του. Ο Νεύτων ονόμασε τον λογισμό του "η επιστήμη των συνεχών αλλαγών".
Από την εποχή του Νεύτων και του Λάιμπνιτς πολλοί μαθηματικοί έχουν συμβάλει στη συνεχή ανάπτυξη του λογισμού. Μια από τις πρώτες και πιο ολοκληρωμένες δουλειές σχετικά με την πεπερασμένη και την απειροστή ανάλυση γράφτηκε το 1748 από τη Μαρία Γκαετάνα Ανιέζι.
Θεμέλια
Αρκετοί μαθηματικοί, συμπεριλαμβανομένου του Κόλιν Μακλόριν (Colin Maclaurin), προσπάθησαν να αποδείξουν την ορθότητα της χρήσης απειροελάχιστων, αλλά δεν μπόρεσαν να το αποδείξουν μέχρι 150 χρόνια αργότερα όταν χάρη στο έργο των Ωγκυστέν-Λουί Κωσύ και Καρλ Βάιερστρας ένας τρόπος βρέθηκε τελικά για να αποφευχθεί η απλή "έννοια" των απείρων μικρών ποσοτήτων. Τα θεμέλια του διαφορικού και ολοκληρωτικού λογισμού είχαν τεθεί. Στα έγγραφα του Κωσύ υπάρχει ένα ευρύ φάσμα της θεμελιακής προσέγγισης, συμπεριλαμβανομένου του ορισμού της συνέχειας, όσον αφορά στα απειροελάχιστα, και ένα (κάπως ασαφές) πρωτότυπο ενός (ε, δ)-ορισμό του ορίου στον ορισμό της διαφοροποίησης. Στο έργο του ο Βάιερστρας διατύπωσε εκ νέου την έννοια του ορίου. Μετά το έργο του Βάιερστρας έγινε κοινό στο βασικό λογισμό σχετικά με τα όρια αντί για απειροελάχιστες ποσότητες. Μπέρναρντ Ρίμαν ([Bernhard Riemann) χρησιμοποίησε αυτές οι ιδέες να δώσει έναν ακριβή ορισμό του ολοκληρώματος. Επίσης κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ότι οι ιδέες του λογισμού γενικεύονταν στον Ευκλείδειο χώρο και στο μιγαδικό επίπεδο.