cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βάτος Αιτωλοακαρνανίας
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Ο Βάτος βρίσκεται σε οροπέδιο των δυτικών πλαγιών των Ακαρνανικών ορέων, δυτικά της Υψηλής Κορυφής (1.589 μ.), που αποτελεί το ψηλότερο σημείο τους. Απέχει 22 χλμ. Ν.-ΝΑ. από τη Βόνιτσα και είναι κτηνοτροφικός οικισμός με τα περισσότερα σπίτια του να έχουν εγκαταλειφθεί. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση το χωριό δημιουργήθηκε το 1840 από κατοίκους παλιότερων γειτονικών οικισμών (Λιβάδι και Βάρνακα) άρχισαν να κτίζουν σπίτια πιο κοντά στα χωράφια και τα καλοκαιρινά βοσκοτόπια τους.
Σημαντικό θρησκευτικό αξιοθέατο της περιοχής είναι η Ιερά Μονή Ρόμβου ή Παναγία Ρομβιώτισσα, που είναι αφιερωμένη στο Γενέσιο της Θεοτόκου. Είναι κτισμένη στη δυτική πλευρά των Ακαρνανικών ορέων ανάμεσα σε βράχια με θέα τον Βάτο και το οροπέδιο Λιβάδι. Σύμφωνα με την παράδοση ιδρύθηκε 100 χρόνια μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης και διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην Ελληνική επανάσταση του 1821.
Διοικητικά - πληθυσμιακά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα με την ονομασία Βάτο το 1879 στο ΦΕΚ 50Α - 25/07/1879 να προσαρτάται στον τότε δήμο Σολλίου. Το 1940 διορθώνεται σε Βάτος. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την Τοπική κοινότητα Βάτου που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Παλαίρου του Δήμου Ακτίου - Βόνιτσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφηκαν 89 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ακτίου - Βόνιτσας
Συκιάδα Χίου
Η Συκιάδα είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Χίου στην Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, επάνω στη νήσο Χίο, στη βόρεια ανατολική ακτή της, με πληθυσμό 562 κατοίκων (απογραφή 2011). Είναι κτισμένη σε μεσοσταθμικό υψόμετρο 180 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε οδική απόσταση 14 χιλιομέτρων βόρεια από την πόλη της Χίου. Η ονομασία του χωριού προέρχεται από τις συκιές του.
Γεωγραφία-δημογραφία
Οι γεωγραφικές συντεταγμένες της Συκιάδας είναι πλάτος 38°28΄ Βόρειο και μήκος 26°07΄ Ανατολικό. Κοντινότεροι οικισμοί είναι το επίνειό της Παντουκιός στα ανατολικά (1 χιλιόμετρο σε ευθεία γραμμή) και ο Αγρελωπός στα βορειοδυτικά (1,5 χιλιόμετρο σε ευθεία γραμμή). Η ελάχιστη απόσταση από τη θάλασσα ταυτίζεται με την απόσταση ως τον Παντουκιό, στον μυχό του ομώνυμου όρμου.
Η περιοχή είναι πετρώδης και άγονη, όπως και μεγάλο μέρος της βορειοανατολικής Χίου, και έτσι οι περισσότεροι κάτοικοι του χωριού είναι ναυτικοί του εμπορικού ναυτικού.
Διοικητικά η Συκιάδα υπάγεται σήμερα στην ομώνυμη τοπική κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Ομηρούπολης του Δήμου Χίου, στην Περιφερειακή Ενότητα Χίου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου. Παλαιότερα, εντελώς αντίστοιχα, ήταν έδρα ομώνυμης κοινότητας, της Επαρχίας και του Νομού Χίου. Ο ταχυδρομικός κώδικας του χωριού είναι 82300.
Η εξέλιξη του πληθυσμού της Συκιάδας στις επίσημες απογραφές φαίνεται στον παρακάτω πίνακα.
Η Συκιάδα υπάγεται εκκλησιαστικώς στην αρχιερατική επιτροπεία Βροντάδου της Ιεράς Μητροπόλεως Χίου, Ψαρών και Οινουσσών. Ο ενοριακός ναός (η «χωριοεκκλησιά») της Συκιάδας τιμάται στο Γενέσιο της Θεοτόκου (8 Σεπτεμβρίου).
Πηγές
Συκιαδα Κατηγορία:Δήμος Χίου
Ιωάννης Αυθίνος
Πρωταθλητής Ελλάδος – Βαλκανιονίκης Στίβου – Τριπλούν - Έτος γέν.: 1959 (Αθήνα)
Σύλλογοι: Εθνικός Πειραιά και Πανελλήνιος Γ.Σ. 1975-1985
Προπονητές: '''Τ. Επιτρόπουλος, Μ. Καραγιάννης,''' Σ. Φαφούτης, Α. Καθηνιώτης
Γυμναστής - Ανιχνευτής ταλέντων Εθνικού Πειραιά: '''Δ. Καραγιώργος'''
ΕΤΗΣΙΑ ΑΤΟΜΙΚΗ ΕΠΙΔΟΣΗ
ΕΤΗΣΙΕΣ ΔΙΑΚΡIΣΕΙΣ
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του άλματος εις τριπλούν Κατηγορία:Αθλητές στίβου Εθνικού ΓΣ Κατηγορία:Αθλητές στίβου Πανελληνίου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων των Βαλκανικών Αγώνων Στίβου
Λουδοβίκος Β΄ του Μπζεγκ
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ερρίκου Ζ΄ με την ουλή, δούκα του Μπζεγκ και της Μαργαρίτας των Πιαστ, κόρης του Σιεμόβιτ Γ΄ δούκα της Μαζοβίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1409 τη Χέντβιχ Ζαπόλυα, κόρη ενός Ούγγρου βαρώνου. Δεν απέκτησαν απογόνους και η Χέντβιχ απεβίωσε το 1414.
Το 1418 ο Λουδοβίκος Β΄ έκανε δεύτερο γάμο με την Ελισάβετ των Χοεντσόλερν, κόρη του Φρειδερίκου Α΄ εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Σφετεριστές του Γαλλιηνού
Εξεγέρσεις μετά την ήττα του Βαλεριανού
Μετά την ήττα και τη σύλληψη του Βαλεριανού από τους Πέρσες το 260, ο γιος του Γαλλιηνός έγινε ο μοναδικός Αυτοκράτορας. Ωστόσο πολλές εξεγέρσεις συνέβησαν, τόσο στην Ανατολή, με τη δημιουργία της αυτοκρατορίας της Παλμύρας, όσο και στη Δύση, με τη γέννηση της Γαλατικής αυτοκρατορίας. Με την αβεβαιότητα της περιόδου, οι λεγεώνες ήθελαν να αποκαταστήσουν τη ρωμαϊκή εξουσία στον απόηχο της ήττας του Βαλεριανού, ενάντια στην πίεση των βαρβάρων φυλών στη δύση και των Περσών στην Ανατολή.
Επινοημένοι σφετεριστές
Ο συγγραφέας (ή οι συγγραφείς) της Ιστορίας των Αυγούστων (Historia Augusta), την οποία οι σύγχρονοι μελετητές θεωρούν πλαστή, απαριθμεί αρκετούς άλλους σφετεριστές του Γαλλιηνού στο κεφάλαιο για τους Τριάντα Τυράννους, μεταξύ των οποίων:
Τσαμπούνα
δεξιά|μικρογραφία|374x374εσ|Διάφορες τσαμπούνες από τις Κυκλάδες και τα Δωδεκάνησα Η τσαμπούνα είναι ελληνικό λαϊκό όργανο και τύπος γκάιντας. Το όργανο είναι δημοφιλές στα ελληνικά νησιά. Η λέξη είναι αντιδάνειο της ιταλικής λέξης ζαμπόνια. Ετυμολογικά, η τσαμπούνα σχετίζεται με την ελληνική λέξη συμφωνία που σημαίνει "ομόνοια ή αρμονία του ήχου" και αργότερα εφαρμόστηκε σε ένα είδος γκάιντας.
Ενώ το ενδιαφέρον για τους άσκαυλους (γκάιντες) στην Ευρώπη αυξάνεται και πάλι (συχνά μετά από μεγάλη πτώση της δημοτικότητας τους ή εξαφάνισης), το 2006 ο εθνομουσικολόγος Βολφ Ντίτριχ σημείωσε: "η Ελλάδα φαίνεται να είναι η μόνη χώρα στην Ευρώπη όπου δεν υπάρχει αναβίωση της γκάιντας." Ωστόσο, παραδοσιακοί μουσικοί της Ικαρίας συντελούν μια μερική αναβίωση της χρήσης της τσαμπούνας τα τελευταία χρόνια. Τα τελευταία χρόνια η τσαμπούνα παίζεται όλο και περισσότερο σε φεστιβάλ της Ικαρίας.
The Great Wall Motors
Η The Great Wall Motors ή Great Wall Motors είναι κινέζικη αυτοκινητοβιομηχανία. Ως έτος ίδρυσης αναφέρεται, σύμφωνα με την ίδια, το 1984, και ο επικεφαλής αυτής, είναι ο Γουέι Τζιαντζούν απο τις 1 Ιουλίου 1990, διασώζοντάς την απο βέβαιη χρεωκοπία. . Η αυτοκινητοβιομηχανία είχε εξ αρχής εντάξει σε παραγωγή επαγγελματικά οχήματα (κυρίως pick-up) ενώ στην συνέχεια προχώρησε και στις κατηγορίες των SUV / Crossover και οικογενειακών οχημάτων. Από το 2003 υπάρχει στους πίνακες του Χρηματιστηρίου του Χονγκ Κονγκ και από το 2011 σε αυτούς της Σανγκάης.
Η Great Wall λόγω της σύγχρονης τεχνολογίας που παρέχει μέσω των οχημάτων της, καθώς και στην σημασία που δίνεται επάνω στην ποιότητα της, τα τελευταία χρόνια οι πωλήσεις που γίνονται είναι πολύ υψηλές τόσο σε παγκόσμιο όσο και σε εγχώριο επίπεδο. Συγκεκριμένα, το 2009 είχε μεταξύ 225.000-620.000 πωλήσεις στις εξαγωγικές αγορές και 487.400 πωλήσεις στην εγχώρια αγορά.
Εξαιρετικά μεγάλη άνοδος παρατηρήθηκε και το έτος 2013, όταν οι πωλήσεις της ήταν 754.000 στο εξωτερικό και 630.000 στην Κίνα. .
Οι περιοχές όπου δραστηριοποιείται και δίνει αρκετό βάρος πάνω στην εξέλιξη των προϊόντων της, είναι στην Ασία και στην Ευρώπη, πλην όμως το ενδιαφέρον της είναι μεγάλο και προς τις αγορές της Αφρικής και της Βόρειας Αμερικής. Πάντως υπάρχουν ήδη συνεργασίες με τοπικές αυτοκινητοβιομηχανίες σε πανευρωπαϊκό και σε παναφρικανικό επίπεδο όπως στη Ρωσία, στην Ουκρανία, στη Βουλγαρία, στην Αίγυπτο, στο Ιράν, στη Νιγηρία, στη Σενεγάλη, στην Αιθιοπία και μια μικρότερης τάξης παραγωγή στην Νότια Αμερική με την παραγωγή οχημάτων στο Εκουαδόρ και προς τη Νότια Ασία (Ινδονησία).
Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι πρόκειται για την πρώτη κινέζικη βιομηχανία στο είδος της, που άρχισε τις δραστηριότητες της σε Ευρωπαϊκό έδαφος.
Σημερινά μοντέλα
Τα μοντέλα που παράγονται μέχρι σήμερα είναι τα εξής:
Ασφάλεια
Η βαθμολογία ενεργητικής και παθητικής ασφάλειας των αρχικών οχημάτων κυμάνθηκε μεταξύ 2 εως και 4 αστέρων. Με την εξέλιξη όμως των μοντέλων της, έχουν διακριθεί και με 5 αστέρια, όπως το Great Wall H6. Μέχρι στιγμής έχουν βαθμολογηθεί τέσσερα οχήματα από την ANCAP (Πρόγραμμα Αξιολόγησης Νέων Οχημάτων Αυστραλίας) με το υψηλότερο να είναι το τζιποειδές Great Wall X240 με 4 αστέρια. Η βαθμολόγηση των δύο αστέρων δόθηκε κυρίως σε μοντέλα επαγγελματικής χρήσης είτε λόγω απουσίας αερόσακου είτε αποκλειστικής τοποθέτησης αερόσακων μόνο στο ταμπλό του οχήματος (μπροστινοί αερόσακοι) και όχι επίσης και στα πλαϊνά σημεία της καμπίνας.
Το εντυπωσιακό είναι ότι η EURO-NCAP το ομώνυμο πρόγραμμα αξιολόγησης στην Ευρώπη, αν και ήδη κυκλοφορούν στην αγορά μοντέλα της βιομηχανίας αυτής, δεν τα έχει βαθμολογήσει ακόμα.
Ένας απο τους στόχους που έχει βάλει για τα μοντέλα της, είναι η προσθήκη περισσότερων αερόσακων και η εξέλιξη των τεχνολογικών συστημάτων ασφαλείας.
Η Great Wall στην Ελλάδα
Η Great Wall στα πλαίσια της δική της εισβολή στις χώρες της Ευρώπης, ένας από τους στόχους που είχε θέσει ήταν και η Ελληνική αγορά. Κύριος αντιπρόσωπός της, είχε γίνει η εταιρεία οχημάτων και εργαλείων επαγγελματικής χρήσης Agripan Α.Ε. η οποία είχε δημιουργήσει μια παρουσίαση πέντε επερχόμενων μοντέλων στις 20 Νοεμβρίου 2012 στον Ναυτικό Όμιλο Πειραιά ανακοινώντας τον ερχομό τους για τις αρχές του 2013. Τα οχήματα θα ήταν κατασκευασμένα από το εργοστασιακό παράρτημα της Βουλγαρίας. Ωστόσο, η μεγάλη καθυστέρηση στην παράδοση των επιβατικών μοντέλων από το Βουλγαρικό εργοστάσιο που είχε αναλάβει την παραγωγή των Great Wall για την Ευρώπη, οδήγησε στην ολική καθυστέρηση όλων των μοντέλων και την μη αισίως ολοκλήρωση της μεταξύ τους συνεργασίας.
Προστριβές με την Fiat
Το 2008, η Ιταλική FIAT είχε κινηθεί δικαστικά κατά της Great Wall για την μεγάλη ομοιότητα που υπήρξε ανάμεσα στα μοντέλα Fiat Panda και Great Wall Peri. Στόχος της ιταλικής βιομηχανίας ήταν η φραγή της εξαγωγής του κινέζικου μοντέλου προς τις αγορές της Ευρώπης, με τις δικαστικές αρχές να αναφέρουν πως τα δυο μοντέλα, δεν διαφέρουν αρκετά, κάτι που ισχυρίστηκε και η Fiat στις 16 Ιουλίου πως δεν είναι ένα όχημα που διαφέρει πολύ από το δικό τους, παρά μόνο στο εμπρόσθιο τμήμα του. 320px|thumb|right|Το λογότυπο της Great Wall το διάστημα 1990 - 2006.
Η οριστική απόφαση πάρθηκε υπέρ της Ιταλικής φίρμας, και την κύρωση προστίμου της Κινέζικης πλευράς των 15.000 ευρώ λόγω του πρώτου μοντέλου που κυκλοφόρησε στην Ευρώπη και σε περίπτωση αδιαφορίας, το πρόστιμο σε κάθε μοντέλο που θα παραχθεί για την ευρωπαϊκή αγορά θα είναι 50.000 ευρώ. Το αποτέλεσμα ήταν ότι το Panda δεν κυκλοφόρησε ποτέ στην μεγάλη αγορά της Κίνας, με το Peri να κλέβει την παράσταση μόνο στη χώρα αυτή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυτοκινητοβιομηχανίες της Κίνας
Ερρίκος Η΄ της Λεγκνίτσα
Ο Ερρίκος Η΄, πολων. Henryk VIII legnicki (π. 1355 - 12 Δεκεμβρίου 1398) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας της Λεγκνίτσα (από το 1364 ονομαστικά, μαζί με τους αδελφούς του) και επίσκοπος του Βλοτσλάβεκ (1389-98).
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Βεντσεσλάου Α΄ δούκα της Λεγκνίτσα και της Άννας των Πιαστ-Σιλεσίας-Οπόλε, κόρης του Καζιμίρ Α΄ δούκα του Τσέσυν, Σέβιες, Μπύτομ.
Ο Βεντσέσλαος Α΄ αποφάσισε να μη διαιρέσει το μικρό δουκάτο του στους τέσσερις γιους του, αλλά να το δώσει μόνο τον πρωτότοκο Ροβέρτο Α΄ και οι άλλοι τρεις να ακολουθήσουν εκκλησιαστική σταδιοδρομία. Το 1364 απεβίωσε ο πατέρας τους και ο θείος τους Λουδοβίκος Α΄ ανέλαβε επίτροπος. Αυτός, ακολουθώντας την επιθυμία του Βεντσεσλάου Α΄, έκανε τον Ερρίκο Η΄ μέλος του Συλλόγου (canon) της εκκλησίας του Τιμίου Σταυρού στο Βρότσλαφ το 1378. Το επόμενο έτος ο Ερρίκος Η΄ έγινε κοσμήτορας του Συλλόγου του καθεδρικού της πόλης.
Το 1379 πήγε με τους αδελφούς του να δηλώσουν υποτέλεια στον Βεγκέσλαο Δ΄ της Γερμανίας.
Το ίδιο έτος εξελέγη διοικητής της επισκοπής του Βρότσλαφ. Το 1382 ο αδελφός του Βεντσέσλαος Β΄ επικυρώθηκε ως επίσκοπος της επισκοπής. Κατά τη διοίκησή του ο Ερρίκος Η΄ διαφώνησε με τους τοπικούς ευγενείς: όταν ο Ροβέρτος Α΄ του έστειλε μία ντουζίνα βαρέλια μπύρας ως δώρο, ο Ερρίκος Η΄ αρνήθηκε να πληρώσει τον φόρο εισαγωγής της μπύρας, αν και είχε προσβάλει το μονοπώλιο μπύρας του Συμβουλίου του Βρότσλαφ, και η μπύρα κατασχέθηκε από την πόλη. Τότε ο Ερρίκος Η΄ πρόβαλε τα προνόμια του Συλλόγου του καθεδρικού και ζήτησε την επιστροφή των βαρελιών, ως αγαθών της εκκλησίας. Το Συμβούλιο της πόλης αρνήθηκε, κάτι που εξόργισε τον Ερρίκο Η΄, που ανακοίνωσε ότι αν δεν αποδεχθούν την απαίτησή του θα επιβάλει απαγόρευση τέλεσης εκκλησιαστικών ακολουθιών στην πόλη. Παρενέβη ο Γιάνους Σουχύβιλκ αρχιεπίσκοπος του Γκνιέζνο και ο Βεγκέσλαος Δ΄, ο οποίος διέταξε ακόμη και τη λεηλασία της περιουσίας των μελών του Συλλόγου του καθεδρικού του Βρόκλαφ, απειλώντας τους ότι ήταν υπεύθυνοι για τη μακρά διαφωνία. Η διένεξη τελείωσε το 1382 ως αποτέλεσμα συμβιβασμού, που έκανε ο απεσταλμένος (legatus) του πάπα, ο επίσκοπος Τόμας Λουτσέριι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Ερυθρές Ταξιαρχίες
thumb|250px|Υποθετική σημαία των Ερυθρών Ταξιαρχιών Οι Ερυθρές Ταξιαρχίες (ιταλικά: Brigate Rosse, εν συντομία BR) ήταν τρομοκρατική οργάνωση που έδρασε στην Ιταλία. Η δράση της περιελάμβανε δολοφονίες, απαγωγές και ληστείες μεταξύ άλλων κατά τη διάρκεια των μολυβένιων ετών και είχε ως στόχο να αποσταθεροποιήσει την Ιταλία. Σχηματίστηκε το 1970 και είχε ως στόχο τη δημιουργία ενός «επαναστατικού» κράτους μέσα από τον ένοπλο αγώνα και την έξοδο της Ιταλίας από το ΝΑΤΟ. Πρότυπα για την οργάνωσή της ήταν οι λατινοαμερικάνικες ομάδες αντάρτικου πόλεως, όπως οι Τουπαμάρος, και το ιταλικό κίνημα αντίσταση το 1943-45.
Η πιο διάσημη επίθεση των Ερυθρών Ταξιαρχιών ήταν η απαγωγή του πρώην πρωθυπουργού Άλντο Μόρο το 1978, ο οποίος επιχειρούσε τον ιστορικό συμβιβασμό (compromesso storico) με τους κομμουνιστές. Οι απαγωγείς δολοφόνησαν πέντε μέλη της συνοδείας του Μόρο και δολοφόνησαν τον Μόρο 54 μέρες αργότερα. Η οργάνωση στην συνέχεια μετά βίας επέζησε στα τελευταία χρόνια του ψυχρού πολέμου, ενώ κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980 έγιναν μαζικές συλλήψεις μελών της οργάνωσης και έτσι οργάνωση έχασε τη δύναμή της.
Ίδρυση και σύλληψη των ιδρυτών
Οι Ερυθρές Ταξιαρχίες ιδρύθηκαν τον Αύγουστο 1970 από τον Ρενάτο Κούρτσιο και την Μαρτζερίτα (Μάρα) Καγκόλ, οι οποίοι συναντήθηκαν ως φοιτητές στο Πανεπιστήμιο του Τρέντο και αργότερα παντρεύτηκαν, και ο Αλμπέρτο Φραντσεσκίνι. Η γιαγιά του Φραντσεσίνι ήταν μία από τους αρχηγούς των αγροτικών συνασπισμών και ο πατέρας του ήταν εργάτης και αντιφασίστας ο οποίος είχε εκτοπιστεί στο Άουσβιτς. Ενώ η ομάδα Τρέντο γύρω από τον Κούρτσιο είχε τις ρίζες της στο Τμήμα Κοινωνιολογίας του Καθολικού Πανεπιστημίου, η ομάδα Ρέτζο-Εμίλια (γύρω από τον Φραντσεσίνι) αποτελούνταν κυρίως από πρώην μέλη του FGCI (κομμουνιστικό κίνημα νεολαίας) τα οποία είχαν αποπεμφθεί από το μητρικό κόμμα εξαιτίας των εξτρεμιστικών απόψεών τους. Η ίδρυση των Ερυθρών Ταξιαρχιών έγινε στον απόηχο του φοιτητικού κινήματος του 1968 και την αντίσταση στο κατεστημένο που αυτό συνόδευε και του «θερμού φθινόπωρου» του 1968, μια περίοδο με αυξημένη βία στην Ιταλία. Θεωρείται η απόφαση να ξεκινήσουν ένοπλο αγώνα λήφθηκε σε συνάντηση της Μητροπολιτικής Πολιτικής Κολλεκτίβας, ενός αριστερού φοιτητικού και εργατικού κινήματος, στις 28 Νοεμβρίου 1969.
Αρχικά, οι Ερυθρές Ταξιαρχίες ήταν ενεργές στο Ρέτζο νελλ'Εμίλια και σε μεγάλα εργοστάσια του Μιλάνου (όπως των Sit-Siemens, Pirelli και Magneti Marelli) και του Τορίνο (Fiat). Η πρώτη επίθεσή τους έλαβε χώρα στις 17 Σεπτεμβρίου 1970, όταν έκαψαν το αυτοκίνητο ενός εργοστασιάρχη. Τα μέλη της προκαλούσαν δολιοφθορές στον εργοστασιακό εξοπλισμό και εισέβαλαν σε γραφεία. Το 1972, πραγματοποίησαν την πρώτη απαγωγής τους, κρατώντας ένα προϊστάμενο της Sit Siemens για 20 λεπτά, ενώ τον φωτογράφιζαν να φοράει ένα πλακάτ που τον ανακήρυσσε φασίστα. Στη συνέχεια απελευθερώθηκε σώος και αβλαβής. Την περίοδο 1972-1974 η δράση τους επεκτάθηκε στις πόλεις Τορίνο και Γένοβα. Τον Ιούνιο του 1974, οι Ερυθρές Ταξιαρχίες πραγματοποίησαν την πρώτη τους δολοφονία, σκοτώνοντας δύο μέλη του ιταλικού νεοφασιστικού κόμματος Ιταλικό Κοινωνικό Κίνημα (Movimento Sociale Italiano - MSI) στη Πάντοβα κατά τη διάρκεια επίθεσης στα γραφεία του κόμματος.
Τον Σεπτέμβριο του 1974, οι ιδρυτές των Ερυθρών Ταξιαρχιών Ρενάτο Κούρτσιο και Αλμπέρτο Φραντσεσίνι συνελήφθησαν από τον Στρατηγό των Καραμπινιέρων Κάρλο Αλμπέρτο Ντέλα Κιέζα και καταδικάστηκαν σε 18 έτη φυλάκιση. Η σύλληψη έγινε εφικτή χάρις στον «Φράτε Μίτρα», γνωστό και ως Σιλβάνο Τζιρότο, ένα πρώην μοναχό ο οποίος διείσδυσε στις Ερυθρές Ταξιαρχίες για λογαριασμό των ιταλικών υπηρεσιών ασφαλείας. Ο Κούρτσιο απελευθερώθηκε από ένα ένοπλο των Ερυθρών Ταξιαρχιών, αλλά ξανασυνελήφθη λίγο αργότερα.
Επέκταση και ριζοσπαστικοποίηση
Εκείνη τη χρονική περίοδο η δράση των Ερυθρών Ταξιαρχιών περιλάμβανε απαγωγές πολιτικών (όπως του δικαστή Μάριο Σόσι στις 18 Απριλίου 1974 ) και βιομηχάνων (π.χ. του Βαλλαρίνο Γκάντσια) και ληστείες τραπεζών. Η απαγωγή του δικαστή Μάριο Σόσι στη Γένοβα αποτελεί σημείο καμπής στη δράση των Ερυθρών Ταξιαρχιών, καθώς είναι η πρώτη επίθεση σε κρατικό λειτουργό, και έδειξε ότι ήταν αποφασισμένη να επιτεθεί σε στόχους πέρα από το καπιταλιστικό σύστημα και πολιτικούς αντιπάλους. Στο μανιφέστο τους το 1975 αναφέρουν ότι στόχος είναι ένα «συγκεντρωτικό χτύπημα ενάντια στην καρδιά του Κράτους, επειδή το κράτος είναι μια ιμπεριαλιστική συλλογή πολυεθνικών εταιρειών». Το 1975, η ιταλική αστυνομία ανακάλυψε την αγροικία στην οποία ήταν φυλακισμένος ο βιομήχανος Βαλλαρίνο Γκαντσία από τις Ερυθρές Ταξιαρχίες. Στην ανταλλαγή πυροβολισμών που ακολούθησε, δύο αστυνομικοί σκοτώθηκαν, όπως και η Μάρα Καγκόλ, σύζυγος του Κούρτσιο. thumb|200px|Ο Άλντο Μόρο κατά τη διάρκεια της κράτησής του από τις Ερυθρές Ταξιαρχίες. To 1977 αρχίζει η λεγόμενη στρατηγική της υγροποίησης, με σχεδόν καθημερινές επιθέσεις, με τους βιομήχανους και τους τραπεζίτες να γίνονται συχνά στόχοι, όπως ο Φελίτσε Σιαβέτι, πρόεδρος της Ένωσης Βιομηχάνων της Γένοβας, ο οποίος τραυματίστηκε από πυροβολισμούς τον Απρίλιο του 1978. Τις 16 Νοεμβρίου 1977, μέλη των Ερυθρών Ταξιαρχιών πυροβόλησαν τον Κάρλο Καζαλένιο, αναπληρωτή αρχισυντάκτη της εφημερίδας Λα Στάμπα, στο Τορίνο. Ο Καζαλένιο υπέκυψε στα τραύματά του στις 29 Νοεμβρίου. Πολλοί νέοι προσχωρούν στις Ερυθρές Ταξιαρχίες, απογοητευμένοι από τον «ιστορικό συμβιβασμό» ανάμεσα στο Χριστιανοδημοκρατικό και το Κομμουνιστικό Κόμμα.
Αν και η απαγωγή και δολοφονία του Άλντο Μόρο κατέστησε τις Ερυθρές Ταξιαρχίες διεθνώς γνωστές, το σοκ που προκάλεσε στην κοινή γνώμη είχε ως αποτέλεσμα να χάσει τη στήριξη που είχε και η κοινή γνώμη να στραφεί εναντίον της. Άλλο ένα σημαντικό σημείο καμπής ήταν η δολοφονία του Γκίντο Ρόσα, ενός κομμουνιστή εργάτη που υποστήριζε ενεργά τη δράση του Ενρίκο Μπερλινγκουέρ ενάντια στις Ερυθρές Ταξιαρχίες και ο οποίος κατήγγειλε έναν άλλο εργάτη ότι διανέμει προπαγάνδα των Ερυθρών Ταξιαρχιών, τις 24 Ιανουαρίου 1979. Η δολοφονία προκάλεσε κύμα διαδηλώσεων και απεργιών στα εργοστάσια της Γένοβας, και η δημόσια κατακραυγή ήταν μεγαλύτερη και από αυτή που ακολούθησε την δολοφονία του Άλντο Μόρο. Τις 31 Μαΐου 1979, οι Ερυθρές Ταξιαρχίες επιτέθηκαν στον νομικό Φάουστο Κουοτσόλο στο πανεπιστήμιο που δίδασκε εν ώρα εξετάσεων. Αυτή ήταν η πρώτη επίθεση των Ερυθρών Ταξιαρχιών σε πανεπιστήμιο.
Παρακμή
To 1979 και 1980, οι ιταλικές αρχές προέβηκαν σε μεγάλο αριθμό συλλήψεων ηγετικών στελεχών και μελών των Ερυθρών Ταξιαρχιών. To 1980 κρατήθηκαν 12.000 ακροαριστεροί μαχητές, ενώ 300 κατέφυγαν στη Γαλλία και 200 στη Νότια Αμερική σε σύνολο 600 που έφυγαν από την Ιταλία. To 1980, ψηφίστηκε ένας νόμος ο οποίος προέβλεπε μειωμένες ποινές για όσους τρομοκράτες συνεργάζονται με την αστυνομία. Ο πιο γνωστός από αυτούς που συνεργάστηκαν ήταν ο Παρίτζο Πέτσι, αρχηγός των Ερυθρών Ταξιαρχιών στο Τορίνο. Ο Πέτσι έδωσε πληροφορίες στην αστυνομία σχετικά με κρυψώνες και γιάφκες και οδήγησε στη σύλληψη αρκετών τρομοκρατών, παρά τις τρεις δολοφονίες νομικών. Ως αντίποινα, οι Ερυθρές Ταξιαρχίες δολοφόνησαν τον αδελφό του, Ρομπέρτο, το 1981, το οποίο ήταν άλλο ένα πλήγμα στη δημόσια εικόνα της οργάνωσης. Παράλληλα, μετά τη δολοφονία του Άλντο Μόρο, άρχισαν να παρατηρούνται διαφωνίες εντός της οργάνωσης, με αποτέλεσμα αυτή να διασπαστεί στα τρία περίπου το 1981, με κύρια διάδοχη ομάδα την Ερυθρές Ταξιαρχίες - Μαχόμενο Κομμουνιστικό Κόμμα (BR-PCC).
Παρά τις συλλήψεις, οι Ερυθρές Ταξιαρχίες συνέχισαν τα τρομοκρατικά χτυπήματα. Στις 17 Δεκεμβρίου 1981, οι Ερυθρές Ταξιαρχίες απήγαγαν τον στρατηγό Τζέιμς Λι Ντόζιερ στη Βερόνα. Εκεί τη χρονική περίοδο, ο Ντόζιερ ήταν αναπληρωτής επικεφαλής του προσωπικού για την επιμελητεία και διοίκηση του ΝΑΤΟ στη νότια Ευρώπη. Όμως, η σύλληψη Τζοβάνι Σεντσάνι τις 9 Ιανουαρίου 1982 στη Ρώμη αποτέλεσε σημαντικό πλήγμα στην οργάνωση και πολλές φιλόδοξες επιθέσεις διακόπηκαν. Οι ιταλικές αρχές, με τη βοήθεια των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, κατάφεραν να εντοπίσουν το κρησφύγετο όπου κρατούνταν ο Ντόζιερ και μετά από έφοδο στις 11:36 το πρωί της 28ης Ιανουαρίου 1982 απελευθέρωσαν το Ντόζιερ και συνέλαβαν τους ανθρώπους που τον φρουρούσαν. Τους μήνες που ακολούθησαν την απαγωγή του Ντόζιερ οι ιταλικές αρχές, με τη βοήθεια πληροφοριοδοτών, προχώρησαν σε περισσότερες από 200 συλλήψεις τρομοκρατών. Ένας από αυτούς, ο Αντόνιο Σαβάστα, έδωσε στις αρχές τα ονόματα και κρησφύγετα τουλάχιστον 100 μελών των Ερυθρών Ταξιαρχιών.
Οι Ερυθρές Ταξιαρχίες διαλύθηκαν το 1988, όταν οι BR-PCC ανακοίνωσαν ότι σταματούν τον ένοπλο αγώνα.
Βιβλιογραφία
κατηγορία:Τρομοκρατία στην Ιταλία κατηγορία:Τρομοκρατικές οργανώσεις
Παραλία Αγίας Φωτεινής Χίου
Η Παραλία Αγίας Φωτεινής, γνωστή στους ντόπιους ως Αγιά Φωτιά, είναι παραθαλάσσιος οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Χίου στην Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, επάνω στη νήσο Χίο, στην ανατολική ακτή της, με πληθυσμό 49 κατοίκων (απογραφή 2011). Είναι κτισμένη σε μεσοσταθμικό υψόμετρο 10 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε οδική απόσταση 14 χιλιομέτρων νότια από την πόλη της Χίου. Η ονομασία της οφείλεται στο παλαιό εκκλησάκι της Αγίας Φωτεινής που βρίσκεται εκεί.
Γεωγραφία-δημογραφία
Οι γεωγραφικές συντεταγμένες της Παραλίας Αγίας Φωτεινής είναι πλάτος 38°17΄ Βόρειο και μήκος 26°07΄ Ανατολικό. Κοντινότεροι οικισμοί είναι η Μονολιά και ο Άγιος Αιμιλιανός, επίσης παραθαλάσσιοι, έως 1 χιλιόμετρο σε ευθεία γραμμή προς τα νοτιοδυτικά.
Διοικητικά η Παραλία Αγίας Φωτεινής υπάγεται σήμερα στην τοπική κοινότητα Νεοχωρίου, της Δημοτικής Ενότητας Αγίου Μηνά του Δήμου Χίου, στην Περιφερειακή Ενότητα Χίου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου. Παλαιότερα, εντελώς αντίστοιχα, ήταν οικισμός της κοινότητας Νεοχωρίου, της Επαρχίας και του Νομού Χίου. Ο ταχυδρομικός κώδικας του χωριού είναι 82100.
Η εξέλιξη του πληθυσμού της Παραλίας Αγίας Φωτεινής στις επίσημες απογραφές φαίνεται στον παρακάτω πίνακα.
Η Αγιά Φωτιά υπάγεται εκκλησιαστικώς στην αρχιερατική επιτροπεία Χαλκείου της Ιεράς Μητροπόλεως Χίου, Ψαρών και Οινουσσών, δεν υπάρχει όμως ενοριακός ναός (της Αγίας Φωτεινής θεωρείται ακόμη εξωκκλήσι).
Πηγές
Παραλια Αγιας Φωτεινης Κατηγορία:Δήμος Χίου
Πύρρος Λάππας
Ο Πύρρος Λάππας (31 Δεκεμβρίου 1899 – 17 Ιουνίου 1981) ήταν Έλληνας αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού και μέλος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής.
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1949 προήχθη σε Υποναύαρχο και την ίδια περίοδο ανέλαβε Ανώτερος Διοικητής Υποβρυχίων. Εν συνεχεία διετέλεσε Αρχηγός του Στόλου (1949), Γενικός Επιθεωρητής Ναυτικού (1949 - 1950), Διοικητής του Ναύσταθμου στη Σαλαμίνα, Αρχηγός του Στόλου για δεύτερη φορά (1950 - 1952) ενώ την ίδια χρονιά (1952) τοποθετήθηκε Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού, θέση στην οποία παρέμεινε με΄χρι το 1958. Αποστρατεύθηκε με τον βαθμό του Αντιναυάρχου ε.α. στις 13 Σεπτεμβρίου 1958 ενώ τον Φεβρουάριο του 1963 του απονεμήθηκε ο τίτλος του Επίτιμου Αρχηγού ΓΕΝ.
Το 1958 ανακλήθηκε στην ενέργεια και τοποθετήθηκε Αρχηγός του Στρατιωτικού Οίκου του Βασιλιά Παύλου, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1960, οπότε και ανακλήθηκε στην εφεδρεία. Παράλληλα ασχολήθηκε με τον αθλητισμό συμμετέχοντας ως μέλος (1954 - 1954, 1969 - 1980) στην Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή, της οποίας διετέλεσε γενικός γραμματέας κατά την περίοδο 1961 - 1968, καθώς και ως μέλος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής (1965 - 1980). Το 1962 υπήρξε ο αρχηγός της ελληνικής ολυμπιακής αποστολής στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκυο. Είχε διατελέσει επίσης πρόεδρος της Ελληνικής Θαλάσσιας Ένωσης (1958 - 1980).
Απεβίωσε το 1981.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού Κατηγορία:Μέλη Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής Κατηγορία:Αρχηγοί Γενικού Επιτελείου Ναυτικού (Ελλάδα)
Κολλέγιο Μέρτον (Οξφόρδη)
Το Κολλέγιο Μέρτον (Merton College) είναι ένα από τα 39 καταστατικά κολλέγια του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης στην Αγγλία. Ιδρύθηκε στη δεκαετία του 1260, όταν ο Γουώλτερ ντε Μέρτον (Walter de Merton), καγκελάριος του Ερρίκου Γ' και στη συνέχεια του Εδουάρδου Α', συνέταξε για πρώτη φορά το καταστατικό μιας ανεξάρτητης ακαδημαϊκής κοινότητας και δημιούργησε κληροδοτήματα για να την υποστηρίξει οικονομικά. Ένα σημαντικό χαρακτηριστικό του ιδρύματος του Γουώλτερ ντε Μέρτον ήταν ότι το «κολλέγιο» αυτό επρόκειτο να είναι αυτοδιοικούμενο και η διαχείριση των κληροδοτημάτων ανατέθηκαν απευθείας στον Διευθυντή και τους Εταίρους του «κολλεγίου».
Μέχρι το 1274, όταν ο Γουώλτερ ντε Μέρτον αποσύρθηκε από τη βασιλική υπηρεσία και έκανε τις τελικές αναθεωρήσεις στο καταστατικό του κολλεγίου, η κοινότητα εγκαταστάθηκε στον χώρο όπου είναι μέχρι σήμερα, στη νοτιοανατολική γωνία της παλαιάς πόλης της Οξφόρδης και ξεκίνησε ένα γρήγορο πρόγραμμα οικοδόμησης. Η κυρίως αίθουσα, το παρεκκλήσιο και η μπροστινή αυλή ολοκληρώθηκαν πριν από τα τέλη του 13ου αιώνα. Η Αυλή Μομπ (Mob Quad), η πιο γνωστή από τις αυλές του Μέρτον, κατασκευάστηκε μεταξύ 1288 και 1378, και φέρεται να είναι η παλαιότερη αυλή στην Οξφόρδη, ενώ η βιβλιοθήκη του κολλεγίου, που βλέπει προς την Αυλή Μομπ και χρονολογείται από το 1373, είναι η παλαιότερη συνεχώς λειτουργούσα βιβλιοθήκη για πανεπιστημιακούς ακαδημαϊκούς και φοιτητές στον κόσμο.
Μεταξύ των σημαντικότερων αποφοίτων του κολλεγίου και μελών της ακαδημαϊκής του κοινότητας συμπεριλαμβάνονται τέσσερις κάτοχοι του βραβείου Νόμπελ και ο συγγραφέας Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν (Αγγλικά: J.R.R. Tolkien), ο οποίος ήταν καθηγητής Αγγλικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας του Μέρτον από το 1945 έως το 1959. Το Μέρτον είναι ένα από τα πλουσιότερα κολλέγια της Οξφόρδης και είχε κεφάλαια συνολικού ύψους 298 εκατομμυρίων λιρών τον Ιούλιο του 2020. Το Μέρτον είναι φημισμένο για τις ακαδημαϊκές επιτυχίες των μελών του, κατέχοντας συχνά την πρώτη θέση της κατάταξης Νόρινγκτον (Norrington Table) τα τελευταία χρόνια.
Τα κολλέγια του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης
• University College Oxford Coat Of Arms.svg Γιουνιβέρσιτι
• Green-Templeton College Oxford Coat Of Arms.svg Γκρην Τέμπλετον
• Wolfson College Oxford Coat Of Arms.svg Γούλφσον
• Worcester College Oxford Coat Of Arms.svg Γούστερ
• Exeter College Oxford Coat Of Arms.svg Έξετερ
• Kellogg College Oxford Coat Of Arms.svg Κέλλογκ
• Keble College Oxford Coat Of Arms.svg Κημπλ
• Corpus-Christi College Oxford Coat Of Arms.svg Κόρπους Κρίστι
• Queens College Oxford Coat Of Arms.svg Κουήνς
• Christ Church Oxford Coat Of Arms.svg Κράιστ Τσερτς
• Lincoln College Oxford Coat Of Arms.svg Λίνκολν
• Mansfield College Oxford Coat Of Arms.svg Μάνσφηλντ
• Merton College Oxford Coat Of Arms.svg Μέρτον
• Balliol College Oxford Coat Of Arms.svg Μπέιλιολ
• Brasenose College Oxford Coat Of Arms.svg Μπρέιζνοουζ
• Magdalen College Oxford Coat Of Arms.svg Μώντλιν
• Nuffield College Oxford Coat Of Arms.svg Νάφηλντ
• New College Oxford Coat Of Arms.svg Νιου
• Oriel College Oxford Coat Of Arms.svg Όριελ
• Pembroke College Oxford Coat Of Arms.svg Πέμπρουκ
• Reuben College Coat of Arms.png Ρούμπεν
• St-Anne's College Oxford Coat Of Arms.svg Σαιντ Ανς
• St-Antony's College Oxford Coat Of Arms.svg Σαιντ Άντονις
• St-Edmund-Hall College Oxford Coat Of Arms.svg Σαιντ Έντμουντ
• St-Cross College Oxford Coat Of Arms.svg Σαιντ Κρος
• St-Peters College Oxford Coat Of Arms.svg Σαιντ Πήτερς
• St-John's College Oxford Coat Of Arms.svg Σαιντ Τζωνς
• St-Hilda's College Oxford Coat Of Arms.svg Σαιντ Χίλντας
• St-Hughs College Oxford Coat Of Arms.svg Σαιντ Χιούζ
• Somerville College Oxford Coat Of Arms.svg Σόμερβηλ
• Jesus College Oxford Coat Of Arms.svg Τζίζους
• Harris-Manchester College Oxford Coat Of Arms.svg Χάρρις Μάντσεστερ
• Hertford College Oxford Coat Of Arms.svg Χέρτφορντ
• All-Souls College Oxford Coat Of Arms.svg Ωλ Σόουλς
Πηγές
Κατηγορία:Κολλέγια του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης
Β΄ Κοινοβουλευτική Περίοδος (Κύπρος)
Η Β΄ Κοινοβουλευτική Περίοδος αποτέλεσε τη δεύτερη περίοδο της Βουλής των Αντιπροσώπων της Κύπρου. Ξεκίνησε στις 16 Ιουλίου 1970 και ολοκληρώθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 1976. Η σύνθεση της Βουλής των Αντιπροσώπων για την Β΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο προέκυψε μέσω των Βουλευτικών Εκλογών του 1970.
Εκλογή προέδρου της Βουλής
Στην πρώτη συνεδρία της Βουλής των Αντιπροσώπων κατά την Β΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο (16 Ιουλίου 1970), έγινε εκλογή για την ανακήρυξη του προέδρου του σώματος. Υποψηφιότητα έθεσε ο Γλαύκος Κληρίδης και ο Βάσος Λυσσαρίδης. Η υποψηφιότητα Γλαύκου Κληρίδη συγκέντρωσε 27 ψήφους υπέρ, 2 εναντίον και 6 αποχές, ενώ η υποψηφιότητα του Βάσου Λυσσαρίδη συγκέντρωσε 2 ψήφους υπέρ, 25 εναντίον και 8 αποχές. Ο Γλαύκος Κληρίδης εξελέγη Πρόεδρος της Βουλή των Αντιπροσώπων για την Β΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Στις 23 Ιουλίου 1970 η Βουλή εξέλεξε τον Τάσσο Παπαδόπουλο, για να εκτελεί χρέη Προεδρεύοντος σε περίπτωση προσωρινής απουσίας ή κωλύματος του Προέδρου της Βουλής. Με την απόφαση αυτή διαφώνησαν μόνο οι βουλευτές της ΕΔΕΚ οι οποίοι δήλωσαν αποχή.
Μετά το πραξικόπημα και την τουρκική εισβολή τον Ιούλιο του 1974, ο Γλαύκος Κληρίδης, ως Πρόεδρος της Βουλής ανέλαβε Προεδρεύων της Δημοκρατίας μέχρι την επιστροφή του προέδρου Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ στις 7 Δεκεμβρίου 1974. Καθήκοντα Προέδρου της Βουλής ασκούσε ο Προεδρεύων του σώματος Τάσσος Παπαδόπουλος.
Στις 15 Ιουλίου 1976 έληξε η θητεία των μελών της Βουλής των Αντιπροσώπων (η οποία είχε ήδη παραταθεί με νόμο αφού εξέπνεε στις 15 Ιουλίου 1975). Το διάστημα μέχρι της έναρξης της επόμενης κοινοβουλευτικής περιόδου (22 Ιουλίου 1976-20 Σεπτεμβρίου 1976) πρόεδρος της βουλής ομόφωνα ο Τάσσος Παπαδόπουλος. Η ψηφοφορία έγινε στις 22 Ιουλίου 1976. Στη συνεδρία δεν συμμετείχαν οι βουλευτές του ΔΗΣΥ (κόμμα που ιδρύθηκε τον Ιούλιο του 1976).
Σύνθεση βουλής
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει την κατανομή των 35 εδρών της βουλής ανά κόμμα και εκλογική περιφέρεια όπως προέκυψε με βάση τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών του 1970.
Τελική σύνθεση
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει σε αλφαβητική σειρά τους βουλευτές της Βουλής των Αντιπροσώπων κατά την Β΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Σημειώσεις: 1 Ο βουλευτής Νίκος Κόσιης υπουργοποιήθηκε τον Αύγουστο του 1974. Η έδρα του στη βουλή παρέμεινε κενή.
Πύργοι της Μπολόνιας
μικρογραφία| Πανόραμα της Μπολόνιας σε φωτογραφία του Πάολο Μόντιναπό το 1965 μικρογραφία| Θέα των δύο πύργων, χαλκογραφία του 1767 Οι πύργοι της Μπολόνια είναι κατασκευές μεσαιωνικής προέλευσης και αποτελούν το ορόσημο της πόλης.
Μεταξύ του δωδέκατου και του δέκατου τρίτου αιώνα, ο αριθμός των πύργων που ανεγέρθηκαν στην πόλη ήταν πολύ μεγάλος: υπήρχαν έως και 100, σήμερα 22 έχουν επιβιώσει, οι δύο πιο διάσημοι πύργοι είναι ο Πύργος του Ασινέλι και ο Πύργος του Garisenda.
Αριθμός των πύργων
Οι πύργοι πρέπει να είχαν γεμίσει την Μπολόνια κατά την αρχαιότητα, πριν από τις κατεδαφίσεις των πρώτων για να αποφευχθεί η κατάρρευση μη ασφαλών κτιρίων.
Ο πρώτος που μελέτησε τους πύργους της Μπολόνια ήταν ο Κόμης Τζοβάνι Γκοτζαντίνι, γερουσιαστής του Βασιλείου της Ιταλίας, ο οποίος τον 19ο αιώνα ασχολήθηκε εκτενώς με την ιστορία της πόλης. Ο Γκοτζαντίνι διεξήγαγε την έρευνά του βασισμένος κυρίως στα αστικά αρχεία των κτηματομεσιτικών πράξεων, προσπαθώντας να φτάσει σε έναν αξιόπιστο αριθμό πύργων με βάση τεκμηριωμένες αλλαγές ιδιοκτησίας. Από την καταμέτρησή του προέκυψε ο εκπληκτικός αριθμός των 180 πύργων, δεν ήταν όλοι γιγαντιαίοι, οι περισσότεροι ήταν πιθανώς στα 24-25 μέτρα, οι οποίοι σε σύγκριση με τα χαμηλά σπίτια της εποχής είχαν ήδη εντυπωσιάσει.
Πιο πρόσφατες μελέτες έχουν δείξει ότι η μέθοδος του Γκοτζαντίνι μπορεί να είχε οδηγήσει σε πολλαπλούς αριθμούς κτιρίων, τα οποία θα μπορούσαν να αναφέρονται σε νομικά έγγραφα με διαφορετικά ονόματα, ανάλογα με το όνομα της οικογένειας που το είχε στην πραγματικότητα σε μια δεδομένη στιγμή, φτάνοντας συνολικά 180 πύργους όλους σε διαφορετικές θέσεις. Οι εκτιμήσεις που πραγματοποιήθηκαν με πιο σύγχρονες μεθόδους μείωσαν αυτόν τον αριθμό μεταξύ ενενήντα και εκατό όπου δεν υπήρχαν όλοι οι πύργοι ταυτόχρονα.
Η κατασκευή των πύργων
Η βάση του πύργου ήταν φτιαγμένη από μεγάλα τεμάχια σεληνίτη και το υπόλοιπο κτίριο ανυψώθηκε  σταδιακά με λεπτότερους και ελαφρύτερους τοίχους όσο προχωρούσε η δομή, η κοιλότητα στη συνέχεια γέμισε με πέτρες και κονίαμα.
Οι οπές γενικά αφέθηκαν στον εξωτερικό τοίχο για να στηρίξουν τις σκαλωσιές και να επιτρέψουν μετέπειτα εναέριες κατασκευές, με βάση το ξύλο.
Η κατασκευή ενός πύργου ύψους 60 μέτρων, για παράδειγμα, απαιτούσε τουλάχιστον 3 έως 10 χρόνια εργασίας.
Οι δύο Πύργοι
μικρογραφία| Οι δύο πύργοι (Garisenda στα αριστερά και Asinelli στα δεξιά) αριστερά|μικρογραφία| Οι εσωτερικές σκάλες του Πύργου Asinelli αριστερά|μικρογραφία| Θέα της Πιάτσα Ravegnana από την κορυφή του Πύργου Asinelli Οι δύο πύργοι (σύμβολο της πόλης), βρίσκονται στη διασταύρωση των δρόμων που οδηγούν στις πέντε πύλες του παλαιού τείχους (mura dei torresotti).
Τα ονόματα των Asinelli (o μεγαλύτερος) και Garisenda (ο μικρότερος) προέρχονται από μεγάλες φεουδαρχικές οικογένειες στις οποίες η κατασκευή παραδοσιακά αποδίδεται, μεταξύ 1109 και 1119 και ήταν σύμβολα της δύναμης τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Μπολόνια
Καλόβρυση Ιωαννίνων
Η Καλόβρυση είναι ημιορεινό χωριό στη περιοχή της Κόνιτσας του νομού Ιωαννίνων στην Ήπειρο σε υψόμετρο 370 μέτρα.
Γεωγραφία - αξιοθέατα
Η Καλόβρυση βρίσκεται δίπλα στα σύνορα της Ελλάδας με την Αλβανία και τον Σαραντάπορο ποταμό, που στο σημείο εκείνο αποτελεί το φυσικό όριο των δύο χωρών. Το χωριό είναι κτισμένο σε πλαγιά κατάφυτου λόφου με θέα προς τη μικρή κοιλάδα του ποταμού. Απέχει 62 χλμ. ΒΔ.-Β. από τα Ιωάννινα και 19 χλμ. Δ.-ΒΔ. από τη Κόνιτσα. Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν Πυροβίτσικα. .' Σε απόσταση 2 χλμ. περίπου χωματόδρομο από αυτό υπάρχει η μονή του Αγίου Νικολάου Καλόβρυσης με υπέροχη θέα από τη Νεμέρτσικα (Δούσκο) μέχρι το Γράμμο. Στη μονή, που χρονολογείται από τον 16ο αιώνα και έχει κηρυχθεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο. διασώζονται το καθολικό της μαζί με ελάχιστα υπολείμματα αγιογραφιών στον τρούλο, ενώ γύρω από αυτήν είναι διασκορπισμένα αρκετά ερείπια από τα κελιά του μοναστηριού. Στα νοτιοδυτικά της Καλόβρυσης και στις όχθες του ποταμού Σαραντάπορου υπάρχουν τα δύο βάθρα της πέτρινης γέφυρας της Μέρτζανης που χρησιμοποίησαν για περάσουν στην Ελλάδα οι Ιταλοί το 1940 κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο. Σε κοντινή απόσταση υπάρχει η σύγχρονη γέφυρα Μέρτζιανης που συνδέει τις 2 χώρες και τα αντίστοιχα τελωνεία τους. (βλ. σχεδιάγραμμα open street map)
Διοικητικά - πληθυσμιακά
Ως οικισμός αναφέρεται με το όνομα Πυροβίτσικα, μετά την ενσωμάτωση στην Ελλάδα, το 1919 με το ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 ως μέρος της τότε κοινότητας Μελισσόπετρας. Το 1927 μετονομάστηκε σε Καλόβρυση. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τη Μελισσόπετρα αποτελούν τη τοπική κοινότητα Μελισσόπετρας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κόνιτσας του Δήμου Κόνιτσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 10 κατοίκους. Οι απογραφές πραγματικού πληθυσμού (de facto) μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Κόνιτσας
Επίθεση των Νεκρών
Η Επίθεση των Νεκρών είναι μια μάχη του Α Παγκοσμίου Πολέμου μεταξύ των Γερμανών και των Ρώσων που έγινε στις 6 Αυγούστου του 1915, στο οχυρό Οσοβιέτς, που βρίσκεται στη σημερινή Πολωνία. Το περιστατικό αναφέρεται στους Ρώσους στρατιώτες,οι οποίοι έχοντας δεχθεί δηλητηριώδη χημικά αέρια κι όντας ετοιμοθάνατοι, αποφάσισαν να αντεπιτεθούν στους πολιορκητές Γερμανούς, μέχρι τέλους.
Ο Αγώνας
Η μάχη μεταξύ των γερμανικών και των ρωσικών δυνάμεων συνεχίζονταν με αμείωτους ρυθμούς στα πλαίσια του Α Παγκοσμίου Πολέμου. Ένα από τα μέρη που οι Γερμανοί συνάντησαν την μεγαλύτερη αντίσταση ήταν το οχυρό Οσοβιέτς(υπό ρωσική διοίκηση τότε), που σήμερα βρίσκεται επί πολωνικού εδάφους κοντά στη πόλη Μπιάλιστοκ, στα βορειοανατολικά της χώρας. Καθώς άλλου είδους επιθέσεις δεν είχαν αποτέλεσμα αποφασίστηκε η λύση της ρίψης ενός μείγματος δηλητηριωδών αερίων. Οι Γερμανοί συνειδητοποίησαν ότι το αέριο θα ήταν αρκετά αποτελεσματικό γιατί οι εχθροί δεν είχαν προστατευτικές μάσκες. Στις 6 Αυγούστου 1915, οι Γερμανοί απελευθέρωσαν το αέριο σε Ρώσους και Πολωνούς στρατιώτες, καταστρέφοντας αποτελεσματικά τους πνεύμονες και τους λαιμούς των εχθρών τους. Πολλοί στρατιώτες πέθαναν από τις καταστροφικές συνέπειες των αερίων. Παρά το ότι σκοτώθηκαν περίπου 2.000 στρατιώτες, οι Γερμανοί σοκαρίστηκαν όταν δέχθηκαν πυρά από ένα μικρό αριθμό όπλων που είχαν επιβιώσει από το βομβαρδισμό του πυροβολικού και επανδρώθηκαν από τους τελευταίους επιζώντες της φρουράς, πολλοί εκ των οποίων φορούσαν στολές γεμάτες με αίμα που προερχόταν από τους τραυματισμένους πνεύμονες. Αυτή η αντίσταση έμεινε γνωστή κι ως η Επίθεση των Νεκρών, η οποία είχε ως αποτέλεσμα οι Γερμανοί να τραπούν σε φυγή και το κάστρο να αντέξει για 2 βδομάδες ακόμα. Στις 18 Αυγούστου το οχυρό εκκενώθηκε γιατί κινδύνευε με περικύκλωση και οι απώλειες για τους Ρώσους θα ήταν ακόμα μεγαλύτερες.
Μαρτυρίες
Ένας από τους επιζώντες της επίθεσης, ο Σεργκέι Χμέλκοφ,περιέγραψε αργότερα πως όσοι βρίσκονται έξω, σε εκτεθειμένες θέσεις,πέθαναν δηλητηριασμένοι. «Το γρασίδι μαύρισε, υπήρχαν πέταλα λουλουδιών πεσμένα παντού...το κρέας, το βούτυρο,το λαρδί, τα λαχανικά δηλητηριάστηκαν και ήταν ακατάλληλα για κατανάλωση.»
Ντέιβιντ Μπέιτσον
Βιογραφία
Ο Μπέιτσον γεννήθηκε, στις 16 Απριλίου του 1960, στο Ντέρμπαν της Νότιας Αφρικής, από Άγγλους γονείς. Εισήλθε στο επάγγελμα του ηθοποιού πριν επιστρέψει στη Βρετανία το 1984. Αργότερα μετακόμισε στον Καναδά και τώρα ζει στην Κοπεγχάγη της Δανίας. Είναι επίσης τακτικό μέλος της British Equity και της Δανικής Ένωσης Ηθοποιών.
Έπαιξε τον πρώτο του ρόλο στην ταινία του 1994 "Ο Πρίγκιπας της Γιούτλαντ" ως Χόδερ. Έπαιξε επίσης τον ρόλο ενός νεαρού ναύτη στην ταινία Breaking the Waves, το 1996, όπως επίσης και τον κύριο ρόλο στη μικρού μήκους ταινία Debutanten του 2002.
Στη σειρά παιχνιδιών Hitman, ο Μπέιτσον παρείχε τη φωνή του Πράκτορα 47 σε κάθε προσθήκη της σειράς μέχρι και πριν το πέμπτο παιχνίδι, Hitman: Absolution, όπου δήλωσε σε ένα μέλος του φόρουμ των φαν του Hitman ότι «Κανείς από την IO Interactive δεν μου απαντά σε κλήσεις, Ε-mail ή SMS". Ο Μπέιτσον αργότερα θα επιβεβαιώσει επίσημα στην προσωπική του ιστοσελίδα ότι έχει "απομακρυνθεί από το franchise" και πρόσθεσε ότι δεν μπόρεσε να κάνει περαιτέρω σχόλια για "νομικούς λόγους".
Παρόλες τις δηλώσεις του τελικά ο Μπέιτσον επέστρεψε ως η φωνή του Πράκτορα 47 στο Hitman: Absolution.
Στις 16 Ιουνίου του 2015, μόλις μία ημέρα μετά την ανακοίνωση του Hitman (2016), ο Ντέιβιντ Μπέιτσον επιβεβαίωσε, μέσω του Twitter, ότι για άλλη μια φορά θα δώσει την φωνή του στον Πράκτορα 47 στο νέο παιχνίδι.
Βιντεοπαιχνίδια
εναλλ.=Hitman's barcode|μικρογραφία| O [[ραβδωτός κώδικας του Πράκτορα 47. ]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κωμικοί Κατηγορία:Άγγλοι ηθοποιοί φωνής
Αζάλι Λασιθίου
Το Αζάλι είναι οικισμός της Κοινότητας Λιθινών, του δήμου Σητείας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λασιθίου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών που ακολούθησαν αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Σητείας του νομού Λασιθίου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.
Γεωγραφία
Το Αζάλι είναι πεδινός οικισμός στο Α. ΑΚ. τμήμα του νομού Λασιθίου. Βρίσκεται στο φαράγγι που σχηματίζουν οι κορυφές «Δάφνη» (937 μ.) στα δυτικά και «Ετιανή Κεφάλα» (715 μ.) στα ανατολικά, κοντά στις Λιθίνες και στον επαρχιακό δρόμο Ιεράπετρας - Σητείας (ΕΠ 28), σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 95. Απέχει 67 χλμ. περίπου ΝΑ. του Αγίου Νικολάου (μέσω Παχιάς Άμμου).
Ιστορικά στοιχεία
Το Αζάλι δεν αναφέρεται στις ενετικές απογραφές. Τον Δεκέμβριο του 1828, Κρητικοί αγωνιστές ανατίναξαν βενετσιάνικο φρούριο στην περιοχή του οικισμού, μαζί με τους Τούρκους που βρίσκονταν σ’ αυτό. Οι κάτοικοι παρήγαγαν, παλιότερα, ξανθή σταφίδα εξαιρετικής ποιότητας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Λιθήνων (Λιθινών) του νομού Λασιθίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Λιθινών και προσαρτήθηκε στον δήμο Μακρύ Γιαλού. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Μακρύ Γιαλού και προσαρτήθηκε στον δήμο Ιεράπετρας. Με το ΦΕΚ 239Α - 09/11/2011 αποσπάστηκε από τον δήμο Ιεράπετρας και προσαρτήθηκε στον δήμο Σητείας
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λασιθίου Κατηγορία:Δήμος Σητείας
Βεντσέσλαος Γ΄ της Ολάβα
Ο Βεντσέσλαος Γ΄, πολων. Wacław III oławski (1400 - 14-28 Μαΐου 1423) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας της Ολάβα/Όλαου (από το 1419/20).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ερρίκου Θ΄ δούκα του Λούμπιν, Μπζεγκ, Χόινουφ, Ολάβα και της Άννας των Πιαστ-Σιλεσίας-Οπόλε, κόρης του Πσέμισλαφ Α΄ δούκα του Τσέσυν, Μπύτομ, Σέβιες.
Το 1419/20 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος Ροβέρτος Β΄ ως δούκας του Λούμπιν & Χόινουφ και ο Βεντσέσλαος Γ΄ με τον μικρότερο Λουδοβίκο Γ΄ ως από κοινού δούκες της Ολάβα & Νιέμτσα.
Απεβίωσε άγαμος, σε ηλικία 23 ετών και έτσι ο αδελφός του Λουδοβίκος Γ΄ έμεινε μόνος κύριος της Ολάβα & Νιέμτσα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Shoo-Be-Doo-Be-Doo-Da-Day
Το Shoo-Be-Doo-Be-Doo-Da-Day είναι single, που κυκλοφόρησε το 1968, από τον Στήβι Γουόντερ. Το τραγούδι γράφτηκε από τους Στηβ Γουόντερ, Χένρι Κόσμπι και Σίλβια Μόι, και έδειξε για πρώτη φορά τα ταλέντα του Γουόντερ στο κλαβινέτο και ήταν ένα από τα πετυχημένα κομμάτια του Γούοντερ κατά τη δεκαετία του 1960. Το τραγούδι έφθασε τη 9η θέση στο Billboard Hot 100, το 1968, και πήγε στη 1η θέση στο Hot R&B/Hip-Hop Songs.
Εκτελέστηκε επίσης από τον Μάικλ Τζάκσον για το άλμπουμ Ben και εκτελέστηκε ξανά από την Μαντόνα, αλλά με τον τίτλο Shoo-Be-Doo για το άλμπουμ Like a Virgin.
Παραπομπές
κατηγορία:Τραγούδια του Μάικλ Τζάκσον Κατηγορία:Τραγούδια του 1968 Κατηγορία:Singles του 1968 Κατηγορία:Singles της Tamla Records
Λιζ Τρας
Είναι βουλευτής του Συντηρητικού Κόμματος από τον Μάιο του 2010, για την εκλογική περιφέρεια του Νοτιοδυτικού Νόρφολκ στην Ανατολική Αγγλία.
Υπό την Κυβέρνηση του Μπόρις Τζόνσον υπηρέτησε ως Υπουργός Εξωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου από τον Σεπτέμβριο του 2021 έως τον Σεπτέμβριο του 2022, καθώς και ως Υπουργός Γυναικών και Ισότητας του Ηνωμένου Βασιλείου από τον Σεπτέμβριο του 2019 έως τον Σεπτέμβριο του 2022. Έχει επίσης, υπηρετήσει ως Υπουργός Εμπορίου του Ηνωμένου Βασιλείου από τον Ιούλιο του 2019 έως τον Σεπτέμβριο του 2021, ως Αρχιγραμματέας του Θησαυροφυλακίου του Ηνωμένου Βασιλείου από το 2017 έως το 2019 και ως Υπουργός Δικαιοσύνης του Ηνωμένου Βασιλείου από το 2016 έως το 2017, στην Κυβέρνηση Τερέζας Μέι. Τέλος, υπηρέτησε ως Υπουργός Περιβάλλοντος του Ηνωμένου Βασιλείου από το 2014 έως το 2016, στην Κυβέρνηση του Ντέιβιντ Κάμερον.
Ιδεολογικά θεωρείται πως βρίσκεται στο φάσμα του φιλελεύθερου συντηρητισμού. Είναι υπέρμαχος των ιδιωτικοποιήσεων και της ανάπτυξης της ελεύθερης αγοράς. Ανήκει στην Ελευθεριακή πτέρυγα του Συντηρητικού Κόμματος. Πολλά ΜΜΕ την έχουν χαρακτηρίσει ως τη «Μάργκαρετ Θάτσερ του 21ου αιώνα». Αρχικά ήταν υπέρ της παραμονής της Βρετανίας στην ΕΕ, μετά όμως άλλαξε γνώμη.
Είναι συνολικά η 56η πρωθυπουργός της χώρας και η 3η γυναίκα σε αυτήν τη θέση μετά τη Μάργκαρετ Θάτσερ και την Τερέζα Μέι. Και οι τρεις αυτές γυναίκες που ανέλαβαν Πρωθυπουργοί της Βρετανίας προήλθαν από το Συντηρητικό Κόμμα. Επίσης είναι η 15η και τελευταία πρωθυπουργός που έχει αναλάβει την πρωθυπουργία του Ηνωμένου Βασιλείου στη βασιλεία της Ελισάβετ Β΄ (ανέλαβε μόλις δύο μέρες πριν τον θάνατό της) και 1η κατά τη βασιλεία του Καρόλου Γ΄.