cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διοικητική διαίρεση νομού Κέρκυρας (πρόγραμμα Καποδίστριας)
-- Δήμος Παλαιοκαστριτών --
Ο δήμος Παλαιοκαστριτών έχει (πραγματικό) πληθυσμό 4.395 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Παρελίων --
Ο δήμος Παρελίων έχει (πραγματικό) πληθυσμό 7.197 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Φαιάκων --
Ο δήμος Φαιάκων έχει (πραγματικό) πληθυσμό 6.488 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Κοινότητα Ερεικούσσας --
Η κοινότητα Ερεικούσσας έχει (πραγματικό) πληθυσμό 698 κατοίκους και περιλαμβάνει:
-- Κοινότητα Μαθρακίου --
Η κοινότητα Μαθρακίου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 297 κατοίκους και περιλαμβάνει:
-- Κοινότητα Οθωνών --
Η κοινότητα Οθωνών έχει (πραγματικό) πληθυσμό 663 κατοίκους και περιλαμβάνει:
Κατηγορία:Νομός Κέρκυρας Κερκυρας
Βεατρίκη ντε Κουζάνς
Η Βεατρίκη (γαλλ. Béatrix de Cusance, 27 Δεκεμβρίου 1614 - 5 Ιουνίου 1663) από τον Οίκο του Κουζάνς ήταν κόρη του Βαρόνου του Μπελβουάρ & ντε Σαιν-Ζυλιέν, αξιωματούχου στις Ισπανικές Κάτω χώρες και με τους γάμους της έγινε πρώτα Πριγκίπισσα ντε Καντεκρουά και μετά Δούκισσα της Λωρραίνης.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Κλωντ Φρανσουά ντε Κουζάνς (1590-1627), Βαρόνου του Μπελβουάρ και του Σαιν-Ζυλιάν, αξιωματούχου στις Ισπανικές Κάτω Χώρες, και της Ερνεστίνε φαν Βίττεμ (πριν το 1588-1649), κόρη του Κόμη του Βάλχαϊν και Υποκόμη του Σεμπούρ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1635 τον Λεοπόλντ Εζέν Περρενό ντε Γκανβίλ, Πρίγκιπα του Καντεκρουά (1615-1637). Αυτός απεβίωσε το 1637.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δούκισσες της Λωρραίνης
Κέβιν Σπέισι
Ο Κέβιν Σπέισι (Αγγλικά: Kevin Spacey Fowler, 26 Ιουλίου 1959) είναι Αμερικανός ηθοποιός, σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός. Η θεατρική του καριέρα απογειώθηκε όταν συμμετείχε στο έργο του Ευγένιου Ο' Νηλ Το μακρύ ταξίδι της μέρας μέσα στη νύχτα πλάι στον Τζακ Λέμον, που έγινε ο μέντοράς του. Το 1991 έλαβε Βραβείο Τόνυ για τη συμμετοχή του στο θεατρικό του Νιλ Σάιμον Lost in Yonkers που ανέβηκε στο Μπρόντγουεϊ. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '90, η δουλειά του στον κινηματογράφο αναγνωρίστηκε με αποκορύφωμα το Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου για την ταινία του Μπράιαν Σίνγκερ, Συνήθεις ύποπτοι το 1995. Το 1999 ακολούθησε ένα δεύτερο Όσκαρ, αυτό του Α' Ανδρικού Ρόλου, για την ερμηνεία του στην ταινία του Σαμ Μέντες American Beauty. Άλλες σημαντικές του ταινίες είναι οι ακόλουθες: Se7en (1995), Λος Άντζελες: Εμπιστευτικό (1997), Χωρίς αντάλλαγμα (2000), K-PAX (2001), Superman: Η επιστροφή (2006) και Casino Jack (2010). Από το 2003 έχει αναλάβει την καλλιτεχνική διεύθυνση του θεάτρου Ολντ Βικ στο Λονδίνο. Το καλοκαίρι του 2011, έπαιξε στην Επίδαυρο τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην θεατρική παράσταση Ριχάρδος Γ'  του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ σε σκηνοθεσία του βραβευμένου με Όσκαρ Σαμ Μέντες.
Πρώιμα χρόνια
Ο Σπέισι γεννήθηκε στο Σάουθ Όραντζ του Νιου Τζέρσεϊ και μεγάλωσε στην Καλιφόρνια, όπου οι γονείς του μετακόμισαν όταν αυτός ήταν τεσσάρων χρόνων. Εκεί, ξεκίνησε την καριέρα του ως ηθοποιός του θεάτρου, κάνοντας επίσης μικρές εμφανίσεις σε τηλεταινίες ή κινηματογραφικές παραγωγές.
Κατηγορίες για σεξουαλική παρενόχληση
Τον Οκτώβριο του 2017, ο ηθοποιός Άντονι Ραπ κατηγόρησε τον Σπέισι ότι τον είχε παρενοχλήσει σεξουαλικά το 1986, σε ηλικία 14 χρονών, υπό την επήρεια αλκοόλ. Απαντώντας, ο Σπέισι είπε ότι δεν θυμάται το περιστατικό, αλλά αν όντως συμπεριφέρθηκε έτσι, του οφείλει την πιο ειλικρινή του συγγνώμη για αυτό που ήταν "μια εξαιρετικά απρεπής συμπεριφορά μεθυσμένου γέρου μπεκρή", και λυπάται για τα συναισθήματα που ένιωθε ο Ραπ όλα αυτά τα χρόνια. Επακολούθησε η αναφορά και άλλων παρόμοιων περιστατικών παρενόχλησης, μεταξύ των οποίων αυτών της δημοσιογράφου Χέδερ Ούνρου, του σκηνοθέτη Τόνι Μοντάνα, του ηθοποιού Ρομπέρτο Καβάζος, και οκτώ ατόμων από το επιτελείο της σειράς House of Cards. Η εφημερίδα The Guardian ανέφερε ότι έχει έρθει σε επαφή με "έναν αριθμό ανθρώπων" οι οποίοι εργάζονταν στο Ολντ Βικ, όπου ο Σπέισι ήταν καλλιτεχνικός σκηνοθέτης για 11 χρόνια, και συμπέρανε ότι "έβαζε χέρι και συμπεριφερόταν με απρεπή τρόπο σε νεαρούς άντρες εκείνη την περίοδο".
Λόγω των κατηγοριών εναντίον του, το Netflix τον απέλυσε από τη σειρά House of Cards και σταμάτησε την παραγωγή της ταινίας Gore, στην οποία ήταν πρωταγωνιστής και παραγωγός. Η International Academy of Television Arts and Sciences αποφάσισε ότι, λόγω των πρόσφατων γεγονότων, δεν θα τιμήσει τον Σπέισι με το βραβείο International Emmy Founders Award 2017.
Την 1η Νοεμβρίου του 2017, ο Σπέισι ανέφερε ότι θα αναζητήσει "εκτίμηση και θεραπεία" για τη συμπεριφορά του. Στις 2 Νοεμβρίου, το περιοδικό Variety ανέφερε ότι η υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων του Σπέισι, Στέισι Γουλφ, και το πρακτορείο Creative Artists Agency, τερμάτισαν τη συνεργασία τους με τον ηθοποιό λόγω των κατηγοριών εναντίον του.
Προσωπική ζωή
Σχετικά με την προσωπική του ζωή δήλωσε ότι στη ζωή του είχε συνάψει δεσμούς και με γυναίκες και με άντρες και τώρα επιλέγει να ζήσει ως γκέι άντρας. μικρογραφία|260x260εσ|Το αστέρι του Σπέισι στη [[Λεωφόρος της Δόξας στο Χόλυγουντ|Λεωφόρο της Δόξας στο Χόλιγουντ]]
Φιλμογραφία
μικρογραφία|Ο Σπέισι (δεξιά) με τον [[Μπιλ Κλίντον, 2000|260x260εσ]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από τις ΗΠΑ Κατηγορία:Ηθοποιοί βιντεοπαιχνιδιών
Ράλλης Αγγελίδης
Ο Ράλλης Αγγελίδης (Οδησσός 1902 - Πάτμος 1974 ) ήταν Έλληνας ηθοποιός, ο οποίος έπαιξε σε μικρούς ρόλους στον ελληνικό κινηματογράφο.
Βιογραφικά στοιχεία
Εκεί που ξεχώρισε ήταν στις ταινίες Ο μεθύστακας, Η θεία απ' το Σικάγο, Ο θησαυρός του μακαρίτη.
Η κατοικία του ήταν στην Κηφισιά, ενώ είχε φιλικές σχέσεις με τη Γεωργία Βασιλειάδου και τη Ρένα Ντορ. Στην προσωπική του ζωή δεν παντρεύτηκε ποτέ, είχε όμως ανίψια και μια αδερφή που έμεναν στην Πάτμο.
Τα τελευταία χρόνια αντιμετώπισε κινητικά προβλήματα εξαιτίας του σακχάρου που είχε. Το 1972 τελικά υπέστη ακρωτηριασμό των κάτω άκρων και το 1973 πούλησε το σπίτι του στην Κηφισιά για να πάει κοντά στη αδελφή του στην Πάτμο. Ένα χρόνο αργότερα το καλοκαίρι του 1974 έφυγε από τη ζωή και ετάφη στην Πάτμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οδησσίτες Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Γιώργος Κωστίκος
Ο Γιώργος Κωστίκος (Τασκένδη, 26 Απριλίου 1958) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του επιθετικού και νυν προπονητής. Είναι ο μικρότερος αδερφός του τερματοφύλακα Αλέκου Κωστίκου.
Σε συλλογικό επίπεδο
Ξεκίνησε την καριέρα του από τον Πιερικό και στις 7 Οκτωβρίου 1973 στον Πολύγυρο πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με τη φανέλα της ομάδας της Κατερίνης στο πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής, σε ηλικία 15 ετών. Μετά την περίοδο 1976-77 αποκτήθηκε από τον ΠΑΟΚ με τον οποίο πανηγύρισε το πρωτάθλημα το 1985 έχοντας τη χρονιά εκείνη 8 τέρματα σε 17 συμμετοχές. Συνολικά στον ΠΑΟΚ αγωνίστηκε 9 χρόνια, πετυχαίνοντας 78 τέρματα στο πρωτάθλημα, 15 τέρματα σε 44 συμμετοχές στο κύπελλο και 4 τέρματα σε 17 συμμετοχές σε ευρωπαϊκούς αγώνες.
Το καλοκαίρι του 1986 έμεινε ελεύθερος από τον ΠΑΟΚ και αποκτήθηκε από τον Ολυμπιακό, με τον οποίο στέφθηκε το 1987 πρωταθλητής Ελλάδας. Την επόμενη χρονιά φόρεσε τη φανέλα του Διαγόρα Ρόδου, όπου και έκλεισε πρόωρα την καριέρα του. Συνολικά αγωνίστηκε σε 323 αγώνες πρωταθλήματος, πετυχαίνοντας 102 τέρματα.
Στην εθνική Ελλάδας
Στις 23 Μαρτίου 1977, σε ηλικία μόλις 18 ετών, έγινε διεθνής με την Ελλάδα, στην εκτός έδρας φιλική αναμέτρηση εναντίον της Τσεχοσλοβακίας. Αγωνίστηκε συνολικά 35 φορές, σκοράροντας 3 τέρματα. Συμμετείχε στην αποστολή που επέλεξε ο Αλκέτας Παναγούλιας για το Euro 1980 στην Ιταλία, όπου αγωνίστηκε και στους τρεις αγώνες που έδωσε η Ελλάδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πιερικού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Πιερικού Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΠΑΟΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Νέας Σαλαμίνας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Απόλλων Καλαμαριάς Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικού Πειραιώς Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Λεβαδειακού Κ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1980 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Λίνος Κόκοτος
Ο Λίνος Κόκοτος (γενν. 8 Φεβρουαρίου 1945, Αγρίνιο) είναι Έλληνας συνθέτης, από τους γνωστότερους εκπροσώπους της γενιάς του λεγόμενου Νέου Κύματος.
Γεννήθηκε στο Αγρίνιο στις 8 Φεβρουαρίου του 1945 και τα παιδικά του χρόνια τα έζησε στο Αιγάλεω. Μέλος της χορωδίας του σχολείου του από πολύ μικρός, πραγματοποίησε αργότερα σπουδές στο Ωδείο Αθηνών (1961). Ο πρώτος καλλιτέχνης που πίστεψε στο ταλέντο του και τον ενθάρρυνε έμπρακτα στο ξεκίνημά του την ίδια χρονιά, ήταν ο Μίκης Θεοδωράκης, ο οποίος τότε, τον έφερε σε επαφή με τον συνθέτη Γιάννη Μαρκόπουλο. Πέντε χρόνια αργότερα (1966) παρουσίασε τη δουλειά του στις μπουάτ της Πλάκας μαζί με άλλους συνθέτες του "Νέου Κύματο ς", όπου και τον καθιέρωσε το τραγούδι "Μικρό παιδί" με τη φωνή του Γιώργου Ζωγράφου. Ο πρώτος του δίσκος που κυκλοφόρησε ήταν οι «Ώρες» (1969) από την εταιρεία Lyra του Αλέκου Πατσιφά.
Εν συνεχεία γνωρίσθηκε ή συνεργάσθηκε με μια πλειάδα ερμηνευτών και στιχουργών, μεταξύ των οποίων οι Αργύρης Βεργόπουλος, Άκος Δασκαλόπουλος, Τάσος Μωραΐτης, Γιώργος Ζωγράφος, Νίκος Καλλίτσης, Νότης Μαυρουδής, Γιάννης Σπανός, Μάνος Λοΐζος, Νίκος Ξυλούρης, Καίτη Χωματά, Πόπη Αστεριάδη, Μιχάλης Βιολάρης, Ελένη Βιτάλη, Γλυκερία, Σωτηρία Μπέλλου, Δήμητρα Γαλάνη, Μανώλης Μητσιάς, Ρένα Κουμιώτη, Γιάννης Πουλόπουλος, Νίκος Εμ. Ανδρουλάκης Μαρία Δουράκη, ενώ δούλεψε μαζί με τους Λευτέρη Παπαδόπουλο, Γιώργο Αρμένη, τον ποιητή Δημήτρη Χριστοδούλου και μελοποίησε στίχους του Οδυσσέα Ελύτη (1972, "Θαλασσινό Τριφύλλι"). Το 2015 επέστρεψε στο προσκήνιο με νέες δημιουργίες.
Τα έργα του κινούνται από το χώρο της δισκογραφίας έως του θεάτρου, στο οποίο επίσης συνεισέφερε, γράφοντας τη μουσική πολλών παραστάσεων.
Πηγές
• «Ένας μεγάλος του Νέου Κύματος από το Αγρίνιο»
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί Κατηγορία:Νέο_Κύμα Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Σφαγή της Σεβάστειας
Την ημέρα εκείνη Τούρκοι Αλεβίτες (μεταξύ των οποίων πολλοί καλλιτέχνες, συγγραφείς και μουσικοί) είχαν συγκεντρωθεί στο συγκεκριμένο ξενοδοχείο όπου θα διεξαγόταν ένα πολιτιστικό φεστιβάλ των Αλεβιτών προς τιμήν του Αλεβίτη ποιητή του 16ου αιώνα Πιρ Σουλτάν Αμπντάλ (Pir Sultan Abdal). Φανατικοί ισλαμιστές έσπασαν τα μπλόκα της αστυνομίας (που δεν προσπάθησε ιδιαίτερα να τους εμποδίσει) γύρω από το ξενοδοχείο, επιτέθηκαν στους συγκεντρωμένους και έβαλαν φωτιά στο κτίριο με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους δεκάδες άνθρωποι. Οι φανατικοί Ισλαμιστές ήταν ιδιαίτερα εξοργισμένοι με την παρουσία του συγγραφέα Αζίζ Νεσίν ο οποίος είχε μεταφράσει και δημοσιεύσει αποσπάσματα των Σατανικών Στίχων του Σαλμάν Ρουσντί. Ο Τούρκος συγγραφέας κατάφερε να διαφύγει καθώς οι επιτιθέμενοι στην αρχή δεν τον αναγνώρισαν. Σύμφωνα με μαρτυρίες πυροσβέστες που είχαν πάει στο σημείο για να σβήσουν τη φωτιά όταν κατάλαβαν ποιος ήταν τον χτύπησαν ενώ ένας δημοτικός σύμβουλος του Κόμματος της Ευημερίας φώναζε ότι αυτός είναι ο διάβολος που έπρεπε να είχαν σκοτώσει. Τέσσερα χρόνια αργότερα, στις 28 Νοεμβρίου του 1997, το Δικαστήριο Κρατικής Ασφάλειας της Τουρκίας (State Security Court) καταδίκασε σε θάνατο περίπου 30 άτομα για το ρόλο τους στη σφαγή μετά δε την κατάργηση της θανατικής ποινής στην Τουρκία οι εν λόγω ποινές μετατράπηκαν σε ισόβια κάθειρξη. Λίγο καιρό μετά την επίθεση το ξενοδοχείο ξανάνοιξε ενώ διατυπώθηκε από πολλές πλευρές το αίτημα να μετατραπεί σε μουσείο. Το 2008 ένας υπουργός είχε πει ότι θα μετατραπεί σε πολιτιστικό κέντρο των Αλεβιτών. Τελικά στις 23 Νοεμβρίου του 2010 το ξενοδοχείο Μαντιμάκ αγοράστηκε από το τουρκικό κράτος. Κάθε χρόνο ανήμερα της σφαγής γίνονται διαδηλώσεις στην μνήμη των θυμάτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θηριωδίες στην Τουρκία Κατηγορία:Αλεβιτισμός Κατηγορία:Σεβάστεια
Osu!
Το Osu! (αναγράφεται osu!) είναι ρυθμικό βιντεοπαιχνίδι το οποίο αναπτύχθηκε, δημιουργήθηκε και εκδόθηκε από τον Ντιν "Πέπι" Χέρμπερτ. Κυκλοφόρησε για τα Microsoft Windows στις 16 Σεπτεμβρίου 2007, ενώ από τότε έχουν δημιουργηθεί εκδόσεις για macOS, Linux, Android και iOS. Έχει παρόμοια χαρακτηριστικά με βιντεοπαιχνίδια όπως τα Osu! Tatakae! Ouendan, Taiko no Tatsujin, Beatmania IIDX, Elite Beat Agents, O2Jam, StepMania, και DJMax. Το osu! έχει μια ενεργή κοινότητα ηλεκτρονικων αθλημάτων (esport), και μερικές φορές επαγγελματίες παίκτες το προτείνουν για εξάσκηση και ζέσταμα.
Δημοκρατία των κοινών
Η δημοκρατία των κοινών, κοινή δημοκρατία  ή συμμετοχική δημοκρατία του κοινού  είναι μια μορφή άμεσης δημοκρατίας, που βασίζεται στην αυτοδιαχείριση, στην διεύρυνση του κοινού και την αντιμετώπιση της εξουσίας καθαυτής σαν κοινό πόρο. Πρόκειται για νεωτεριστικό όρο που αναδύθηκε μέσα από την δράση και τα αιτήματα των κινημάτων των αρχών του 21ου αιώνα ( Ισπανοί Indignados, Έλληνες Αγανακτισμένοι, κίνημα Occupy Βόρειας Αμερικής κλπ) και βρίσκεται ακόμα σε σπερματικό στάδιο αναζητώντας συντακτικές διαδικασίες και τρόπους οργάνωσης και λειτουργίας μέσα σε δημόσιους χώρους συλλογικής διαβούλευσης. Τα κινήματα αυτά, ξεκινώντας από την οικονομική κρίση, αντέδρασαν στον πολιτικό ελιτισμό, την κυριαρχία των αγορών και την αποξένωση των πολιτικών από τα λαϊκά αιτήματα, προσβλέποντας σε ένα σύστημα οριζόντιων δικτυώσεων που θα αντικαταστήσει τον καπιταλιστικό τρόπο κοινωνικής και οικονομικής οργάνωσης. Απορρίπτοντας την αρχή της ηγεμονικής αντιπροσώπευσης η δημοκρατία των κοινών καθιστά την εξουσία ένα συλλογικό αγαθό προσιτό σε όλους, οργανωμένο σύμφωνα με τις αρχές της ισότητας, της αλληλεγγύης, της αυτοδιαχείρισης, της οικολογίας και της βιωσιμότητας. Η κοινή δημοκρατία  είναι μια εκδήλωση  ριζοσπαστικής δημοκρατίας  και έχει κοινό περιεχόμενο με ένα πλήθος δημοκρατικών όρων, όπως άµεση/καθαρή, δηµαρχική/κληρωτή, µη εκλογική, ηλεκτρονική (e-δηµοκρατία), «ανοιχτών πηγών» (open-source), συµµετοχική, συνεργατική (associative), διαβουλευτική/έλ-λογη (discursive), συναινετική, «κοινωνιοκρατική» (sociocratic),«βάσης» (grassroots) κλπ. Όλες αυτές οι εκδηλώσεις ριζοσπαστικής δημοκρατίας έχουν σαν κύριους φορείς κοινωνικά κινήματα που αναζητούν εναλλακτικές για την σύγχρονη αποδυναμωμένη δυτική δημοκρατία.
Αρχές και Οργάνωση
Ο τρόπος οργάνωσης και λειτουργίας μιας δημοκρατίας των κοινών'' συνδυάζει πρακτικές της αρχαίας αθηναϊκής δημοκρατίας, αρχές των σύγχρονων ριζοσπαστικών δημοκρατικών κινημάτων και τις σύγχρονες θεωρίες και δράσεις γύρω από τα κοινά με στόχο μια βιώσιμη επαναπροσέγγιση της εξουσίας, των αγορών και των κοινών.
Σε αντίθεση με την ρουσσωική δημοκρατία, όπου η εξουσία ασκείται από το σύνολο του συγκεντρωμένου λαού, στην κοινή δημοκρατία ένα μεταβλητό ποσοστό του λαού συμμετέχει ισότιμα στους θεσμούς της αυτοδιοίκησης. Κάτι ανάλογο συναντάμε στην αθηναϊκή δημοκρατία του 5ου και 4ου αι. π.Χ., όπου όποιος το επιθυμούσε μπορούσε να συμμετέχει στην Εκκλησία του Δήμου και στα λαϊκά δικαστήρια, δίνοντας στους πολίτες ενεργό ρόλο στην διαχείριση κοινών υποθέσεων. Σε μια δημοκρατία των κοινών αναζήτουνται παρόμοιοι θεσμοί που θα κοινοποιήσουν''μηχανισμούς ρύθμισης κοινών υποθέσεων.
Παρόμοιοι κανόνες και ελεγκτικοί μηχανισμοί θεσμοθετούνται από αντίστοιχες εξισωτικές συνελεύσεις και στην αυτοδιαχείριση των κοινών πόρων. Σκοπός τους είναι η ισότιμη χρήση του πόρου και η προστασία του από την κακή χρήση, την κατάχρηση και την ιδιοκτησία. Αυτές οι τοπικές συνελεύσεις μπορούν να αποτελέσουν την βάση για μια πολυκεντρική διακυβέρνηση οικονομικών συστημάτων, που συνδέονται με την διαχείριση των κοινών και τα συναντάμε σε πολλαπλά εμφωλευμένα επίπεδα, οδηγώντας σε μια συνομοσπονδιοποίηση'' του δικτύου των συνελεύσεων. Ο Bollier αναφέρεται στην συνεισφορά που μπορεί να έχει η διαχείριση των κοινών στην νέα κοινωνική και οικονομική οργάνωση :
'' Σαν ένα σύστημα διακυβέρνησης, τα κοινά προσφέρουν πολλές κριτικές δυνατότητες οι οποίες λείπουν από το νεοφιλελεύθερο κράτος και το αγοραίο σύστημα. Αυτές περιλαμβάνουν τη δυνατότητα:''
Μια σημαντική κατηγορία σύγχρονων κοινών που συμβάλουν στην συντακτική διαδικασία της δημοκρατίας των κοινών είναι τα ψηφιακά κοινά. Χρησιμοποιώντας τα νέα μέσα ως εργαλεία επικοινωνίας και πειραματισμού διαδίδονται οι διεκδικήσεις των δημοκρατικών κινημάτων για δημοσιότητα και διαφάνεια της εξουσίας. Επιπλέον εγχειρήματα ψηφιακών κοινών, όπως η wikipedia, λειτουργούν σύμφωνα με τις αρχές της αυτοδιαχείρησης που παρόμοιες συναντάμε στην αρχαία αθηναϊκή δημοκρατία. Αποτελούν ένα ανοιχτό κοινωνικό δίκτυο με οριζόντια οργάνωση που επιτρέπει σε όλους την συμμετοχή στον συνεχή εμπλουτισμό των ψηφιακών κοινών και στην διάδοση της γνώσης.
Περαιτέρω στον οικονομικό τομέα απορρίπτεται η νεοφιλελεύθερη προσέγγιση και η υποδούλωση του κράτους και της κοινωνίας στην αγορά. Ζητούμενο είναι η ένταξη των αγορών στην κοινωνική ζωή, ώστε να είναι ανταποδοτικές προς την κοινότητα και να καλλιεργηθεί μια ηθική της επάρκειας,λειτουργώντας με βάση τις αρχές και την οργάνωση της κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας,την βιωσιμότητα, την αειφόρο ανάπτυξη και την προστασία των φυσικών πόρων. Το φιλελεύθερο δίπολο αγοράς -κράτους θα πρέπει να επαναπροσδιορισθεί αναγνωρίζοντας τα κοινά ως ένα αυτόνομο τομέα και δημιουργώντας μια τριαρχία που περιλαμβάνει την αγορά το κράτος και τα κοινά σε ισότιμη βάση. Η προστασία του περιβάλλοντος και των φυσικών πόρων αποτελεί κεντρική μέριμνα στην οργάνωση του οικονομικού συστήματος.
Κεντρικό ρόλο στις συντακτικές διεργασίες διαδραματίζει ο κοινός άνθρωπος  (commoner). Ο όρος αναφέρεται σε κάθε απλό άτομο, που εργάζεται πάνω στο κοινό και μέσα από την δράση του κοινωνείν συμμετέχει στις διεργασίες αυτές με στόχο το κοινό όφελος. Η μεγαλύτερη συνεισφορά του κοινού ανθρώπου είναι ότι μετασχηματίζει την ιδιωτική και δημόσια ιδιοκτησία σε κοινή, προσιτή σε όλους
Συμπερασματικά, η συντακτική διαδικασία μιας δημοκρατίας των κοινών, όπως αυτή εξελίσσεται στο παρόν, ακολουθεί πρακτικές που εμποδίζουν την παγίωση εξουσιαστικών ιεραρχιών και στοχεύουν στην ανατροπή των συγκεντρωτικών δομών και των παγιωμένων σχέσεων εξουσίας, ξεκινώντας από την οργάνωση αντιεξουσιών. Μέσα από οριζόντιες συνελεύσεις όλοι έχουν το δικαίωμα συμμετοχής στις διαβουλεύσεις σχετικά με το νομοθετικό έργο και την οργάνωση του νέου συστήματος, καθιστώντας κοινή υπόθεση την διαχείριση της εξουσίας. Η ανάγκη κάποιας μορφής πολιτικής αντιπροσώπευσης καλύπτεται από εναλλασσόμενους διαχειριστές και συντονιστές, που δεν διαθέτουν δικαιώματα λήψης αποφάσεων. Κάθε απόφαση παίρνεται στην βάση της ισότητας και της συνεργασίας. Τέλος, απαραίτητη είναι η λειτουργία θεσμών ανάκλησης, ένστασης και ακύρωσης αποφάσεων, ώστε να διασφαλισθεί ο συλλογικός αυτοέλεγχος και να αποκλειστεί η κατάχρηση εξουσίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δημοκρατία
Παρσέκ
450px|right|thumb|Η απόσταση σε παρσέκ προκύπτει από την ετήσια παράλλαξη ενός [[Αστέρας|αστέρα]]
Το παρσέκ (parsec) είναι μονάδα μέτρησης μήκους (αποστάσεων) στην αστρονομία. Αντιστοιχεί σε περίπου 3,26 έτη φωτός, το οποίο είναι περίπου 30,9 τρισεκατομύρια (3,09 ) χιλιόμετρα.
Ορισμός
Παρσέκ ονομάζεται η απόσταση στην οποία ένας αστέρας παρουσιάζει ετήσια παράλλαξη ίση προς ένα δεύτερο λεπτό της μοίρας (1”).
Η απόσταση αυτή λαμβάνεται πολύ συχνά ως μονάδα μέτρησης των αποστάσεων στις αστρονομικές παρατηρήσεις.
Μεταξύ παράλλαξης και των μονάδων μήκους: παρσέκ, αστρονομικής μονάδας και έτους φωτός υφίσταται η ακόλουθη αντιστοιχία:
Ανάλυση σχέσεων
Η ετήσια παράλλαξη (θ) ενός ουράνιου σώματος είναι η γωνία με την οποία ένας παρατηρητής που βρίσκεται στο ουράνιο αυτό σώμα βλέπει τη μέση ακτίνα της τροχιάς της Γης γύρω από τον Ήλιο (μία αστρονομική μονάδα ή 1 AU). Από την τριγωνομετρία προκύπτει ότι:
όπου d η απόσταση του ουράνιου αντικειμένου από τον Ήλιο (και χωρίς μεγάλο σφάλμα και από τη Γη). Επειδή η γωνία θ είναι πάρα πολύ μικρή τότε χωρίς μεγάλο σφάλμα ισχύει: tanθ = θ όταν η γωνία θ είναι εκφρασμένη σε ακτίνια (rad). Έτσι η σχέση μεταξύ της απόστασης d του ουράνιου σώματος με ετήσια παράλλαξη θ rad και της μέσης ακτίνας της Γης είναι:
Η σχέση μεταξύ ακτινίου (rad) και δεύτερου λεπτού της μοίρας (”) είναι:
Έτσι από τον ορισμό του παρσέκ προκύπτει ότι:
όπου l.y. = έτη φωτός.
Αποστάσεις ουρανίων σωμάτων
Η απόσταση του ενός παρσέκ είναι σχετικά μεγάλη για τις αποστάσεις των πλανητών του ηλιακού μας συστήματος από τη Γη και σ’ αυτήν την περίπτωση χρησιμοποιείται η αστρονομική μονάδα (1 AU). Όλοι οι γνωστοί αστέρες απέχουν απόσταση μεγαλύτερη του ενός παρσέκ από τη Γη. Για παράδειγμα ο κοντινότερος αστέρας στη Γη μετά τον Ήλιο, ο Εγγύτατος του Κενταύρου, απέχει από τη Γη περίπου 1,29 pc, ενώ οι περισσότεροι αστέρες που φαίνονται με το γυμνό μάτι είναι κοντύτερα των 500 pc. Για τις αποστάσεις των αστέρων του γαλαξία μας χρησιμοποιείται συνήθως το 1 pc και το 1 kpc (1 kpc = 103 pc), ενώ για τις αποστάσεις των άλλων γαλαξιών από τη Γη το 1 Mpc (1 Mpc = 106 pc). Για παράδειγμα η διάμετρος του γαλαξία μας είναι 30 kpc.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αστρονομικές μονάδες μέτρησης Κατηγορία:Μονάδες μήκους
Βάση Εσπεράνσα
Η Βάση Εσπερανσα είναι ερευνητικός σταθμός της Αργεντινής και οικισμός στη βορειοδυτική Ανταρκτική.
Περιγραφή
Χτισμένη το 1953,  η βάση φιλοξενεί 55 κατοίκους το χειμώνα, συμπεριλαμβανομένων 10 οικογενειών και 2 δασκάλων. Το σχολείο Presidente Raúl Ricardo Alfonsín ιδρύθηκε το 1978 και απέκτησε ανεξάρτητο καθεστώς το 1997. Η βάση διαθέτει γραφείο μητρώου (της Αργεντινής) όπου καταγράφονται οι γεννήσεις και οι γάμοι. Η βάση διαθέτει τουριστικές εγκαταστάσεις που επισκέπτονται περίπου 1.100 τουρίστες κάθε χρόνο. Τα 43 κτίρια του σταθμού έχουν συνολικό χώρο 3.744 τετραγωνικών μέτρων.
Τα ερευνητικά έργα περιλαμβάνουν: σεισμολογία, ωκεανογραφία, παράκτια οικολογία, βιολογία, γεωλογία και άλλα.
Άνθρωποι
Η βάση έχει φήμη, επειδή είναι η γενέτειρα του Εμίλιο Μάρκος Πάλμα, του πρώτου ανθρώπου που γεννήθηκε στην Ανταρκτική. Από τότε έχουν γεννηθεί τουλάχιστον άλλα 10 παιδιά στην βάση.
Κλίμα
Το κλίμα ταξινομείται ως πολική Τούντρα στην Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν.
Οι μέσες μηνιαίες θερμοκρασίες κυμαίνονται από -10,5 °C τον Ιούνιο και έως 1,4 °C τον Ιανουάριο, τον θερμότερο μήνα. Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού (Δεκέμβριος-Φεβρουάριος), η μέση υψηλή θερμοκρασία κυμαίνεται μεταξύ 3,7 και 4,3 °C ενώ η μέση χαμηλή είναι μεταξύ -2,0 έως -1,2 °C. Το χειμώνα, οι μέσες θερμοκρασίες είναι γύρω στους -6,0 °C. Η υψηλότερη καταγραφείσα θερμοκρασία ήταν 17,5 °C στις 24 Μαρτίου 2015. Η χαμηλότερη θερμοκρασία που σημειώθηκε ποτέ είναι -38,4 °C στις 18 Ιουλίου 1994.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικισμοί της Ανταρκτικής
Φρανσουά Μπαϊρού
Ο Φρανσουά Μπαϊρού (γαλλ. François Bayrou) είναι Γάλλος πολιτικός, γεννημένος στις 25 Μαΐου 1951 στο Μπορντέρ της περιοχής Ατλαντικά Πυρηναία της Γαλλίας.
Έχει διατελέσει Υπουργός Παιδείας της Γαλλίας υπό τρεις διαφορετικές κυβερνήσεις της δεξιάς, βουλευτής της περιφέρειας των Ατλαντικών Πυρηναίων από το 1986, πρώην ευρωβουλευτής και σύμβουλος του προέδρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, δύο φορές πρόεδρος του Γενικού Συμβουλίου των Ατλαντικών Πυρηναίων, δημοτικός σύμβουλος του Πω, υπήρξε επίσης πρόεδρος των κομμάτων: Centre des démocrates sociaux (CDS), Force démocrate, Union pour la démocratie française (UDF) και Mouvement démocrate (Modem) του οποίου είναι και ο ιδρυτής.
Συγκέντρωσε ποσοστό 18,57 % επί των ψήφων στο πρώτο γύρο των γαλλικών προεδρικών εκλογών του 2007, και ιδρύει λίγο μετά ένα νέο κόμμα που τοποθετείται στο κέντρο της πολιτικής σκακιέρας: το MoDem, διάδοχης κατάστασης του UDF, του οποίου είναι και πρόεδρος.
Θησαυρός των Σιφνίων
Ο θησαυρός των Σιφνίων ήταν κτήριο στους Δελφούς με σκοπό την φύλαξη πολύτιμων ιερών αναθημάτων. Κτίστηκε λίγο πριν το 525 π.Χ. και ήταν έργο ιωνικής τέχνης. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο και τον Παυσανία, οι κάτοικοι της Σίφνου αφιέρωσαν το θησαυρό στον Απόλλωνα ως ευχαριστήριο για τον πλούτο που είχαν αποκτήσει από τα ορυχείων χρυσού και αργύρου της Σίφνου, χρηματοδοτώντας την κατασκευή με τη δεκάτη των εισοδημάτων από αυτά. Είναι χτισμένος από μάρμαρο Πάρου και ο γλυπτός του διάκοσμος, ιδιαίτερα η ζωφόρος,αποδίδεται στον Αθηναίο γλύπτη Ένδοιο καθώς και σε άλλο αγνώστων στοιχείων γλύπτη. Σήμερα, στην τοποθεσία του κτιρίου σώζονται μόνο τα θεμέλια και ένα μέρος από τη διακόσμηση της βάσης.
Περιγραφή
Ο Θησαυρός των Σιφνίων ήταν κτίριο ιωνικού ρυθμού, κατασκευασμένο εξ ολοκλήρου από μάρμαρο. Περιγράφεται από τους αρχαίους συγγραφείς, τον Ηρόδοτο και τον Παυσανία ως "πλουσιότατος" εξαιτίας του γλυπτού του διακόσμου αλλά και της χρήσης χρώματος στις επιφάνειές του.
Στην πρόσοψη του είναι τοποθετημένες, αντί κιόνων, δυο κόρες οι οποίες αποτελούν στηρίγματα για το επιστύλιο. Αυτού του τύπου η διακόσμηση με την κυριαρχία γυναικείων μορφών γεμάτων κίνηση και πλαστικότητα αντί των συνήθων αφηρημένων αρχιτεκτονικών σχημάτων των ναών, προεικονίζει τις σπάνιας ομορφιάς Καρυάτιδες του Ερεχθείου της Αθηναϊκής Ακρόπολης.
Το ανατολικό αέτωμα
Είναι το μόνο που σώζεται από το θησαυρό των Σιφνίων και εικονίζει ένα διάσημο δελφικό θέμα, τη διαμάχη Απόλλωνα και Ηρακλή για τον δελφικό τρίποδα. Στο κέντρο του αετώματος ο Δίας (κατά άλλους η Αθηνά ή ο Ερμής), αριστερά ο Απόλλωνας και δεξιά ο Ηρακλής. Οι δύο τελευταίοι ανταγωνίζονται για την κατάκτηση του δελφικού τρίποδα και ο Δίας στο μέσον προσπαθεί να τους χωρίσει. Το στιγμιότυπο είναι γνωστό από τη μυθολογία: ο Ηρακλής, οργισμένος εξαιτίας της άρνησης της Πυθίας να του δώσει χρησμό, μιας και ήταν ακόμη μιασμένος από τον φόνο του Ιφίτου, προσπαθεί να αρπάξει τον ιερό τρίποδα του Απόλλωνα και ο θεός προσπαθεί να του τον πάρει πίσω.
Ανατολική ζωφόρος
Στην ανατολική πλευρά της ζωφόρου απεικονίζεται μια παράσταση από τη Συνέλευση των Θεών κατά τον Τρωικό πόλεμο. Οι μορφές φαίνονται να συζητούν με έντονες κινήσεις σα να λογομαχούν. Στα δεξιά διακρίνεται Αθηνά ως επικεφαλής των θεών που τάσσονται με το μέρος των Ελλήνων. Στα αριστερά κάθονται οι θεοί που προστατεύουν και υπερασπίζονται τους Τρώες: Ο Απόλλων, ο Άρης, η Αφροδίτη και η Άρτεμις. Στο μέσον διακρίνουμε τον Δία στο θρόνο του. Σε άλλο σημείο της ζωφόρου αποτυπώνεται ένα στιγμιότυπο από τον Τρωικό πόλεμο: πρόκειται για μια σκηνή μονομαχίας γύρω από το νεκρό σώμα ενός πολεμιστή (Αντίλοχος), με τους δύο μονομάχους (Αχιλλεύς και Μέμνων) να πλαισιώνονται από τους ήρωες των Αχαιών στα δεξιά και των Τρώων αντίστοιχα στα αριστερά.
Βόρεια ζωφόρος
Η βόρεια ζωφόρος έχει ως θέμα τη Γιγαντομαχία και απεικονίζει από την μια πλευρά τους βαριά οπλισμένους Γίγαντες να εξαπολύουν επίθεση και από την άλλη τους θεούς. Διακρίνονται ο Ήφαιστος, η Δήμητρα, ο Ηρακλής, ο Απόλλων, η Άρτεμις κ.ά. Αυτή η πλευρά της ζωφόρου ήταν ορατή από την ιερά οδό, καθώς οι προσκυνητές ανηφόριζαν προς τον ναό του Απόλλωνα. Έτσι είχαν τη δυνατότητα να θαυμάσουν τη σκηνή της Γιγαντομαχίας, που μεταμορφώνεται μέσα από το ανάγλυφο καλλιτέχνημα σε μια ολόκληρη αφήγηση, εκτυλισσόμενη σε πολλαπλά επίπεδα, που διατηρεί ωστόσο την αναγνωρισιμότητα, τη συνοχή και τον αλληγορικό της χαρακτήρα παρά τις πολυπρόσωπες μορφές της και τις ποικίλες σκηνές δράσης.
Δυτική ζωφόρος
Από τη συγκεκριμένη ζωοφόρο έχουν σωθεί λιγοστές ανάγλυφες μορφές. Εδώ απεικονίζεται η κρίση του Πάρη για την επιλογή της ωραιότερης θεάς ανάμεσα στην Αφροδίτη, την Ήρα και την Αθηνά. Το περιστατικό αυτό οδήγησε, ως γνωστόν, στην αρπαγή της Ωραίας Ελένης και στην έναρξη του Τρωικού Πολέμου.
Νότια ζωφόρος
Αυτή χαρακτηρίζεται από την μεγαλύτερη αποσπασματικότητα και μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε για το θέμα που αναπαριστούσε. Μάλλον πρόκειται για το επίσης προσφιλές θέμα της αρπαγής γυναικών. Ωστόσο, τα μόνα που έχουν σωθεί είναι τα ανάγλυφα, γεμάτα ζωντάνια άλογα. Στη συγκεκριμένη ζωοφόρο πιθανότατα απεικονίζεται η αρπαγή της Ιπποδάμειας από τον Πέλοπα ή η αρπαγή των Λευκιππιδών από τους Διόσκουρους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δελφοί Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στη Φωκίδα Θησαυροί Δελφών Κατηγορία:Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών Κατηγορία:Σίφνος
Νέο βασίλειο (αρχαία Αίγυπτος)
Το Νέο βασίλειο, είναι η περίοδος της αρχαίας αιγυπτιακής ιστορίας μεταξύ του 16ου και 11ου αιώνα προ Χριστού, και που περιλαμβάνει τη Δέκατη όγδοη, Δέκατη ένατη, και Εικοστή Δυναστεία Φαραώ. Η ραδιοχρονολόγηση τοποθετεί την ακριβή απαρχή του Νέου βασιλείου μεταξύ του 1570 και 1544 π.Χ. . Το Νέο βασίλειο ακολούθησε την Δεύτερη μεταβατική περίοδο και ακολουθήθηκε από τη Τρίτη μεταβατική περίοδο. Ήταν η περίοδος με τη μεγαλύτερη ευημερία της Αιγύπτου και σηματοδότησε το απόγειο της δύναμής της.
Το τελευταίο μέρος αυτής της περιόδου, υπό την 19η και 20η Δυναστεία (1292–1069 π.Χ.), είναι γνωστό ως η περίοδος των Ραμεσσίδων, που πήρε το όνομα αυτό από τους 11 φαραώ με το όνομα Ραμσής, αρχίζοντας με τον ιδρυτη της 19ης Δυναστείας Ραμσή Α΄.
Ίσως ως αποτέλεσμα της ξένης κυριαρχίας των Υξώς κατά τη Δεύτερη μεταβατική περίοδο, κατά την περίοδο του Νέου βασιλείου η Αίγυπτος προσπάθησε να δημιουργήσει μια ζώνη προστασίας μεταξύ του Λεβάντε και της Αιγύπτου, και είναι κατά τη διάρκεια της περιόδου αυτής που η Αίγυπτος γνώρισε τη μεγαλύτερη εδαφική της επέκταση. Παρομοίως, σε απάντηση στις πολύ επιτυχημένες επιθέσεις το 17ο αιώνα κατά τη Δεύτερη μεταβατική περίοδο από το Βασίλειο του Κους, οι ηγεμόνες του Νέου βασιλείου αναγκάστηκαν να επεκταθούν νότια, στην περιοχή της Νουβίας και να κατέχουν μεγάλες περιοχές στην περιοχή της Εγγύς Ανατολής. Στο Βορά, οι αιγυπτιακές στρατιές πολέμησαν εκείνες των Χετταίων για τον έλεγχο της περιοχής της σημερινής Συρίας.
Αρχή του Νέου Βασιλείου
Η Δέκατη όγδοη Δυναστεία περιελάμβανε κάποιους από τους πιο διάσημους φαραώ της Αιγύπτου, όπως ο Άμωσις Α΄, η Χατσεψούτ, ο Τούθμωσις Γ΄, ο Αμένωφις Γ΄, ο Ακενατόν και ο Τουταγχαμών. Η Βασίλισσα Χατσεψούτ επικεντρώθηκε στην επέκταση του εξωτερικού εμπορίου της Αιγύπτου, στέλνοντας εμπορική αποστολή στη Γη του Πουντ.
Λουδοβίκος του Μπριέν
Ο Λουδοβίκος, γαλλ. Louis de Brienne, (απεβ. 1297) από τον Οίκο του Μπριέν, επίσης γνωστός ως Λουδοβίκος της Άκκρας, ήταν υποκόμης του Μπωμόν-συρ-Σάρτ στο Μαιν της Γαλλίας.
Νέο βασίλειο (αρχαία Αίγυπτος)
Αρχή του Νέου Βασιλείου
Ο Τούθμωσις Γεπέκτεινε το στρατό της Αιγύπτου και τον χρησιμοποίησε με μεγάλη επιτυχία για να σταθεροποιήσει την αυτοκρατορία που δημιούργησαν οι προκάτοχοί του. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την κορύφωση της δύναμης και του πλούτου της Αιγύπτου κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αμένωφι Γ΄. Κατά τη διάρκεια της φασιλίας του Τούθμωσι Γ΄ (περ. 1479–1425 π.Χ.), ο όρος Φαραώ, που αρχικά αναφερόταν στο παλάτι του βασιλιά, έγινε τύπος για την αναφορά σε όποιον ήταν βασιλιάς.
Λουδοβίκος του Μπριέν
Πρόωρη ζωή
Ο Λουδοβίκος ήταν ο δεύτερος γιος του Ιωάννη των Μπριέν και της τρίτης συζύγου του Βερεγγάριας, κόρης του Αλφόνσου Θ΄ του Λεόν. Ο Λουδοβίκος και τα δύο αδέλφια του, ο Αλφόνσος και ο Ιωάννης, συνήθως αποκαλούντο «της Άκρας», πρωτεύουσας του εναπομείναντος βασιλείου της Ιερουσαλήμ, παρόλο που γεννήθηκαν χρόνια αφότου ο πατέρας τους εξουσίαζε στο βασίλειο. (Ο Ιωάννης είχε πρώτη σύζυγο τη Μαρία του Μομφερράτου, βασίλισσα της Ιερουσαλήμ).
Νέο βασίλειο (αρχαία Αίγυπτος)
Αρχή του Νέου Βασιλείου
Ένας από τους πιο γνωστούς φαραώ της 18ης Δυναστείας ήταν ο Αμένωφις Δ΄, που άλλαξε το όνομά του σε Ακενατόν προς τιμή του θεού Ατέν, μια άλλη αναπαράσταση του θεού ήλιου Ρα. Η αποκλειστική λατρεία του προς τον Ατέν συχνά ερμηνεύεται ως η πρώτη περίπτωση μονοθεϊσμού στην ιστορία. Η σύζυγος του Ακενατόν Νεφερτίτη, συνέβαλε πολύ στην διαμόρφωση του της νέας θρησκείας. Η Νεφερτίτη ήταν αρκετά τολμηρή ώστε να πραγματοποιεί τελετουργικά προς τον Ατέν. Ο ζήλος του Ακενατόν και της γυναίκας του για τη νέα θρησκεία αναφέρεται ως ο λόγος για τον οποίο κατόπιν και οι δύο διαγράφηκαν από τους διαδόχους τους από την αιγυπτιακή ιστορία. Υπό τη βασιλεία του, κατά το 14ο αιώνα π.Χ., η αιγυπτιακή τέχνη άνθισε, με ένα νέο ξεχωριστό στιλ (βλ. Περίοδος της Αμάρνα).
Λουδοβίκος του Μπριέν
Πρόωρη ζωή
Οι βαρόνοι της Λατινικής αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης πρότειναν να εκλέξουν τον Ιωάννη των Μπριέν, συγκυβερνήτη του ανήλικου ηγεμόνα τους Βαλδουίνου Β΄ το 1229. Ο Ιωάννης αποδέχθηκε την προσφορά και οι όροι της εκλογής του συμπεριλήφθηκαν σε μία συνθήκη στην Περούτζια τον Απρίλιο 1229. Η συνθήκη όριζε ότι οι τρεις γιοι του Ιωάννη είχαν το δικαίωμα να κυβερνήσουν την Ήπειρο και τη Μακεδονία, εάν αυτός μπορούσε να καταλάβει τις δύο περιοχές από τον δεσπότη Θεόδωρο Κομνηνό Δούκα. Έτσι ο Ιωάννης και η οικογένειά του μετακόμισαν στην Κωνσταντινούπολη, όπου ο Bαλδουίνος Β΄ νυμφεύτηκε την κόρη τού Ιωάννη, τη Μαρία και ο Ιωάννης στέφθηκε συναυτοκράτορας τον Ιούλιο του 1231.
Νέο βασίλειο (αρχαία Αίγυπτος)
Αρχή του Νέου Βασιλείου
Μέχρι το τέλος της 18ης Δυναστείας, το στάτους της Αιγύπτου άλλαξε δραστικά. Βοηθούμενοι από την προφανή έλλειψη του Ακενατόν για τις εξωτερικές υποθέσεις, οι Χετταίοι επέκτειναν σταδιακά την επιρροή τους στην Φοινίκη και την Χαναάν καταλήγοντας μεγάλη δύναμη στη διεθνή πολιτική — μια δύναμη με την οποία και ο Σέτι Α΄ και ο γιος αυτού Ραμσής Β΄ θα έρχονταν αντιμέτωποι κατά τη διάρκεια της 19ης Δυναστείας.
Λουδοβίκος του Μπριέν
Πρόωρη ζωή
Ο Λουδοβίκος και τα δύο αδέλφια του έφυγαν από την Κωνσταντινούπολη ακολουθώντας τον Βαλδουίνο Β΄, ο οποίος πήγε σε μία περιοδεία στην Ευρώπη, για να ζητήσει στρατιωτική βοήθεια εναντίον των εχθρών της Λατινικής αυτοκρατορίας το 1236. Ο Γάλλος χρονογράφος Γκυγιώμ ντε Νανγκί σημειώνει ότι τα τρία αδέλφια ήταν ακόμη "πολύ νέα". Ο χρονογράφος καταγράφει επίσης ότι ο Λουδοβίκος Θ΄ της Γαλλίας, ο οποίος ήταν εξάδελφος των τριών αδελφών, τους δέχτηκε «με τιμή και ευγένεια». Μεγάλωσαν στη γαλλική βασιλική Αυλή στο Παρίσι. Συμμετείχαν στη Ζ΄ Σταυροφορία του βασιλιά εναντίον της Αιγύπτου.
Νέο βασίλειο (αρχαία Αίγυπτος)
Απόγειο
Η Δέκατη ένατη Δυναστεία ιδρύθηκε από το Βεζίρη Ραμσή Α΄, που είχε διαλέξει για διάδοχό του ο τελευταίος ηγεμόνας της 18ης Δυναστείας Χορεμχέμπ. Η σύντομη περίοδος της βασιλείας του σηματοδότησε μια μεταβατική περίοδο μεταξύ της βασιλείας του Χορεμχέμπ και των ισχυρών φαραώ της δικιάς του δυναστείας, και συγκεκριμένα το γιο του Σέτι Α΄ και του εγγονού του Ραμσή Β΄, οι οποίοι θα έφερναν την Αίγυπτο σε νέα ύψη αυτοκρατορικής εξουσίας.
Λουδοβίκος του Μπριέν
Υποκόμης του Μπωμόν
Ο Λουδοβίκος νυμφεύτηκε την Αγνή του Μπωμόν. Μέσω του γάμου του ο Λουδοβίκος έγινε υποκόμης του Μπωμόν-συρ-Σαρτ στο Mαιν και υποτελής τού Καρόλου δούκα του Ανζού, αδελφού του Λουδοβίκου Θ΄. Όντας στενά συνδεδεμένοι με τον βασιλιά Aλφόνσος Ι΄ της Καστίλης, ο Λουδοβίκος και οι αδελφοί του επισκέπτοντο συχνά την βασιλική Αυλή της Καστίλης, όπου έγιναν μάρτυρες σε μία σειρά από βασιλικά καταστατικά μεταξύ π. 1250 και 1270
Οικογένεια
Με τη σύζυγό του Aγνή του Μπωμόν, είχαν:
Νέο βασίλειο (αρχαία Αίγυπτος)
Απόγειο
Ο Ραμσής Β΄ είχε επίσης τη φήμη ότι απέκτησε τεράστιο αριθμό τέκνων που απέκτησε από τις συζύγους και τις παλλακίδες του. Ο τάφος που έχτισε για τους γιους του (τάφος KV5), μερικοί από τους οποίους έζησε περισσότερο, στην Κοιλάδα των Βασιλέων αποδείχτηκε ότι είναι το μεγαλύτερο ταφικό συγκρότημα στην Αίγυπτο.
Λουδοβίκος του Μπριέν
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μπριέν
Νέο βασίλειο (αρχαία Αίγυπτος)
Τελευταία χρόνια
Ο τελευταίος "μεγάλος" φαραώ του Νέου Βασιλείου θεωρείται γενικά ότι είναι ο Ραμσής Γ΄, φαραώ της Εικοστής Δυναστείας που βασίλευσε αρκετές δεκαετίες μετά το Ραμσή Β΄.
Κατά τον όγδοο χρόνο της βασιλείας του οι Λαοί της Θάλασσας εισέβαλαν στην Αίγυπτο από ξηράς και θαλάσσης. Ο Ραμσής Γ΄ τους νίκησε σε δύο μεγάλες μάχες στην ξηρά και τη θάλασσα. Τους ενσωμάτωσε ως υποδουλωμένους λαούς και τους εγκατέστησε στην Νότια Χαναάν αν και υπάρχουν στοιχεία που δείχνουν ότι εισέβαλαν με βία εκεί. Οι παρουσία τους εκεί μπορεί να συνέβαλε στην δημιουργία νέων κρατών σε εκείνη την περιοχή, όπως η Φιλισταία, μετά την κατάρρευση της Αιγυπτιακής Αυτοκρατορίας. Ο Ραμσής Γ΄ επίσης υποχρεώθηκε να πολεμήσει Λίβυους φυλάρχους σε δύο μεγάλες εκστρατείες στο Δυτικό Δέλτα του Νείλου κατά τον έκτο και 11ο χρόνο της βασιλείας του.
Το βαρύ κόστος όλων αυτών των πολεμικών συγκρούσεων άδειασε σιγά-σιγά τα χρηματικά αποθέματα της Αιγύπτου και συνέβαλε στην σταδιακή παρακμή της Αιγυπτιακής Αυτοκρατορίας στην Ασία. Η σοβαρότητα των δυσκολιών υποδηλώνεται και από το γεγονός ότι η πρώτη καταγεγραμμένη απεργία στην ιστορία συνέβη κατά το 29ο έτος της βασιλείας του Ραμσή Γ΄, όταν δεν μπόρεσαν να δοθούν οι μερίδες φαγητού στους κατασκευαστές των τάφων και τους καλλιτέχνες του χωριού του Ντέιρ ελ Μεντίνα.
Παρακμή στην Τρίτη μεταβατική περίοδο
Το θάνατο του Ραμσή Γ΄ ακολούθησαν χρόνια διαμάχης μεταξύ των διαδόχων του. Τρεις από τους γιους του ανέβηκαν διαδοχικά στο θρόνο, οι Ραμσής Δ΄, Ραμσής ΣΤ΄, και Ραμσής Η΄. Στην Αίγυπτο επήρθαν όλο και περισσότερο ξηρασίες, κάτω από το κανονικό πλημμύρες του Νείλου, λιμός, κοινωνικές αναταραχές και διαφθορά στη διοίκηση. Η εξουσία του τελευταίου φαραώ της Δυναστείας Ραμσή ΙΑ΄ έγινε τόσο αδύναμη που στα νότιο οι Αρχιερείς του Άμμωνα στις Θήβες έγιναν οι ντε φάκτο ηγεμόνες της Άνω Αιγύπτου, ενώ ο Σμένδις Α΄ έλεγχε την Κάτω Αίγυπτο ακόμα και πριν από το θάνατο του Ραμσή ΙΑ΄. Τελικά ο Σμένδις ίδρυσε την Εικοστή πρώτη Δυναστεία στην Τάνιδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην αυτοκρατορίες της Ασίας Κατηγορία:Πρώην αυτοκρατορίες της Αφρικής Κατηγορία:Αρχαία Αίγυπτος
Ευρωπαϊκή Αμυντική Κοινότητα
Η κατάρρευση του σχεδίου ήρθε όταν απέτυχε να επικυρωθεί από το Κοινοβούλιο της Γαλλίας. Υπήρχαν φόβοι -κυρίως γκολικής ιδεολογίας, πως μία οργάνωση σαν την ΕΑΚ θα αποδυνάμωνε την εθνική κυριαρχία της Γαλλίας, συνταγματικές ανησυχίες σχετικά με την αδιαιρετότητα της Γαλλικής Δημοκρατίας, και φόβοι για τον επανεξοπλισμό της Γερμανίας. Οι κομμουνιστές θεώρησαν πως το σχέδιο δημιουργεί δεσμούς μεταξύ της Γαλλίας και της καπιταλιστικής Αμερικής και στράφηκαν εναντίον του. Άλλα μέλη του νομοθετικού σώματος δεν ήταν βέβαια λόγω της μη συμμετοχής του Ηνωμένου Βασιλείου στο σχέδιο. Το σχέδιο της ΕΑΚ πήγε στην Εθνοσυνέλευση της Γαλλίας για επικύρωση στις 30 Αυγούστου 1954, και απέτυχε να συγκεντρώσει το απαραίτητο ποσοστό με ψήφους 264 υπέρ, 319 κατά (Judt, 2005:245). Το ίδιο διάστημα, όποιες ανησυχίες υπήρχαν σχετικά με μία μελλοντική σύρραξη στην Ευρώπη, υποχώρησαν με τον θάνατο του Ιωσήφ Στάλιν και το τέλος του Πόλεμου της Κορέας. Επακόλουθο αυτής της κατάστασης ήταν η σαφής αποσύνδεση του αρχικού Σχεδίου Πλεβέν του 1950 με το τελικό απορριφθέν σχέδιο του 1954. Ο Πρωθυπουργός της Γαλλίας Πιέρ Μεντές είχε επιχειρήσει να κατευνάσει τους επικριτές του σχεδίου επικυρώνοντας επιπλέον πρωτόκολλα με άλλα συνυπογράφοντα κράτη. Αυτά περιελάμβαναν την αποκλειστική ενσωμάτωση των διαβιβαστικών δυνάμεων, ή με άλλα λόγια, των δυνάμεων που θα υπήρχαν στη Γερμανία, καθώς επίσης μεγαλύτερη εθνική αυτονομία όσον αφορά στα ζητήματα διοίκησης και προϋπολογισμού. Η Μεγάλη Βρετανία ενέκρινε αυτό το σχέδιο, αλλά δέχτηκε να συμμετάσχει μόνο αν το υπερεθνιστικό στοιχείο μειωνόταν περαιτέρω.
Αν το σχέδιο είχε πραγματοποιηθεί, η ΕΑΚ θα αποτελούσε τον πρώτο πανευρωπαϊκό στρατό, που θα απαρτιζόταν από επιμέρους εθνικά στοιχεία. Πιο αναλυτικά, η σύνθεση του στρατού θα περιελάμβανε Γαλλικά, Ιταλικά, Βελγικά, Ολλανδικά, Λουξεμβούργια στρατεύματα, τα οποία θα έδιναν αναφορά στις εθνικές κυβερνήσεις τους, και Γερμανικά στρατεύματα τα οποία θα έδιναν αναφορά στην ΕΑΚ. Η συγκεκριμένη ρύθμιση οφείλεται στον φόβο των Δυτικών για μία πιθανή επιστροφή στον Γερμανικό μιλιταρισμό, επομένως προτιμήθηκε η Γερμανική κυβέρνηση να μην έχει τον έλεγχο του Γερμανικού στρατού. Παρόλα αυτά, σε περίπτωση απόρριψης του έργου, συμφωνήθηκε η Γερμανική κυβέρνηση να αποκτήσει τον έλεγχο του στρατού της Γερμανίας (κάτι το οποίο δεν προβλεπόταν από τη συνθήκη). Η ΕΑΚ θα παρείχε συγκεντρωτικές στρατιωτικές προμήθειες στα μέλη της, και θα μοιραζόταν ένα κοινό προϋπολογισμό, στρατό και λειτουργικούς κανόνες.
Μετά από την καταψήφιση του σχεδίου από την Εθνοσυνέλευση της Γαλλίας, τα μέλη-κράτη της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας (ΕΟΚ) αναζήτησαν μία κοινή εξωτερική ευρωπαϊκή πολιτική μέσω των σχεδίων Fouchet (1959-1962) που υποστήριζε και ο Σαρλ ντε Γκολ, σχέδια τα οποία επίσης απέτυχαν. Η κοινή εξωτερική ευρωπαϊκή πολιτική εδραιώθηκε τελικά με την Ευρωπαϊκή Πολιτική Συνεργασία (ΕΠΣ, 1970), η οποία αποτέλεσε πρόγονο της Κοινής εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφάλειας (ΚΕΠΠΑ, 1992).
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Ευρωπαϊκή Ένωση
Ο θάνατος του Υάκινθου
Ο Θάνατος του Υάκινθου είναι πίνακας που φιλοτέχνησε ο Ζαν Μπροκ το 1801. Φιλοξενείται στη συλλογή Poitiers και εκτίθεται συχνά στο Μουσείο Musée Rupert de Chièvres στο Πουατιέ της Γαλλίας.
Περιγραφή
Είναι το γνωστότερο έργο του Μπροκ και λέγεται ότι είναι εμπνευσμένο από το βιβλίο «Μεταμορφώσεις» του Οβίδιου. Παριστάνει τον μοιραίο θάνατο του Υάκινθου, τον οποίο χτύπησε στο κεφάλι με το δίσκο του κατά λάθος ο θεός Απόλλων την ώρα που έπαιζαν. Ο Ζέφυρος φύσηξε από ερωτική ζήλια και για να εκδικηθεί τον Υάκινθο απέτρεψε τον δίσκο από την τροχιά του. Μετά το ατύχημα, ο θεός κρατάει στην αγκαλιά του το άψυχο σώμα του νεαρού φίλου του, ενώ ο θανατηφόρος δίσκος κείτεται στο λιβάδι μπροστά στα πόδια τους. Από το αίμα του Υάκινθου που έπεσε στη γη φύτρωσε το ομώνυμο λουλούδι. Ο Ζέφυρος φυσάει ακόμα και κάνει το ένδυμα του Απόλλωνα να κυματίζει. Ο Απόλλων έχει κρεμασμένη τη λύρα του στον ώμο. Στο βάθος ένα αλσάκι και μερικά δέντρα περιστοιχίζουν μια λίμνη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικοί πίνακες Κατηγορία:Πίνακες του 1801 Κατηγορία:Πίνακες του Ζαν Μπροκ
Audi A5
Το Audi A5 είναι μεσαίο κουπέ αυτοκίνητο που παράγεται από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Audi, από τον Μάρτιο του 2007 έως σήμερα. Διατίθεται σε τρεις τύπους αμαξώματος: κουπέ, κάμπριο και πεντάπορτο liftback κουπε (Sportback). Η πρώτη γενιά του, παρουσιάστηκε στις 6 Μαρτίου 2007 στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης και μάλιστα η παρουσίαση έγινε από τον σχεδιαστή του μοντέλου και αρχισχεδιαστή της Audi, Βάλτερ ντε Σίλβα (Walter de Silva). Από τον Σεπτέμβριο του 2016, βρίσκεται στη δεύτερη γενιά του.
Coupe
Το αρχικό Α5 βασίστηκε στο πρωτότυπο Audi Nuvolari quattro, που είχε παρουσιαστεί το 2003. Το μοντέλο παραγωγής κυκλοφόρησε μέσα στο καλοκαίρι του 2007, έπειτα από 11 χρόνια απουσίας της Audi, μετά τη λήξη της παραγωγής του Audi Coupe, από την κατηγορία των μεσαίων κουπέ. Βασίστηκε στην πλατφόρμα του 4-πορτου σεντάν Audi A4, με το οποίο μοιράζεται τα μηχανικά μέρη και το εσωτερικό. Χαρακτηριστικό αποτελεί η σχεδόν ιδανική κατανομή βάρους ανάμεσα στους δύο άξονες, η οποία έχει αναλογία 52/48 ανάμεσα στον μπροστινό και τον πίσω άξονα. Αυτό οφείλεται στην τοποθέτηση του κινητήρα στο μπροστινό μέρος φυσικά, αλλά πίσω από τον μπροστινό άξονα.
Το Α5 πρώτης γενιάς διατέθηκε με μια μεγάλη παλέτα κινητήρων, με χωρητικότητες από 1.8 έως 4.2 λίτρα στην κορυφαία έκδοση Audi RS5. Προσφέρθηκε με 4 διαφορετικά κιβώτια ταχυτήτων. Κατ' επιλογήν, μπορούσε να παραγγελθεί και με τετρακίνηση Quattro.
Cabriolet
Στις αρχές του 2009, παρουσιάστηκε η ανοιχτή έκδοση του Α5, που αντικατέστησε το A4 Cabriolet. Μάλιστα σε αντίθεση με τις επικρατέστερες σύγχρονες τάσεις, το A5 καμπριολέ είχε μαλακή αντί για μεταλλική αναδιπλούμενη οροφή.
Sportback
thumb|Audi A5 Sportback στην [[Κίνα το 2014, μετά την ανανέωση.]]
Το καλοκαίρι του 2009, η Audi ανακοίνωσε την εμφάνιση της 5-πορτης έκδοσης του Α5, με την ονομασία Sportback. Επίσημα παρουσιάστηκε στην Έκθεση Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους.
Δεύτερη γενιά
thumb|left|Audi A5 Sportback 3.0 TDI quattro στο [[Ηνωμένο Βασίλειο.]] thumb|left|Audi A5 Cabriolet 2.0 S Line quattro στο Ηνωμένο Βασίλειο. thumb|left|Audi A5 Coupé S-Line TDi στο Ηνωμένο Βασίλειο. thumb|left|Audi A5 Cabriolet Facelift στη [[Γερμανία.]] thumb|left|Audi A5 Sportback Facelift στη Γερμανία.
Η δεύτερη γενιά των A5 και S5 Coupé, τα οποία βασίστηκαν στην ένατη γενιά της πλατφόρμας Volkswagen Group MLB Platform, αποκαλύφθηκαν τον Ιούνιο του 2016. Στο A5 προσφέρονται 2 κινητήρες βενζίνης και 2 κινητήρες ντίζελ. Ο κυβισμός τους είναι 2.0 λίτρα TFSI με ισχύ 140 kW ή 185 kW και των ντίζελ είναι 2.0 TDI και 3.0 TDI, μεταξύ 140 kW και 210 kW. Όλοι οι κινητήρες 2.0 λίτρων μπορούν να συνδυαστούν με 6-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο (σε κάποιες χώρες μόνο) ή με 7-τάχυτο / 8-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο με tiptronic, που είναι στάνταρ στο 3.0 TDI (Turbocharged Direct Injection).
Τα πλέον αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό της δεύτερης γενιάς των μοντέλων, είναι ο πίνακας οργάνων Virtual Cockpit, μια οθόνη πίσω από το τιμόνι που αντλεί έμπνευση από τις οθόνες των αεροσκαφών. Υπάρχει, επίσης, το εργοστασιακό προαιρετικό πακέτο S line package, με έναν πιο σπορ μπροστινό προφυλακτήρα με μια γραμμή από αλουμίνιο, σπορ εξατμίσεις στον πίσω προφυλακτήρα και σήματα «S line» στα μπροστινά φτερά και στα πλαϊνά εξωτερικά πάνελ.
Ειδικότερα τα Audi A5 και S5 Sportback παρουσιάστηκαν τον Σεπτέμβριο του 2016. Φέρουν τους ίδιους κινητήρες με τα A5 και S5 Coupé αντίστοιχα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
A5 Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Μεσαία αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα ράλλυ
Σπύρος Λιβαθηνός
Ο Σπύρος Λιβαθηνός (Πάτρα, 8 Ιανουαρίου 1955) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του μέσου.
Σε συλλογικό επίπεδο
Ξεκίνησε από τις ακαδημίες του Παναθηναϊκού και το 1975 προωθήθηκε στην ανδρική ομάδα, με την οποία αγωνίστηκε έως το 1986 σε 267 αγώνες.
Το 1986 ανέλαβε παίκτης-προπονητής του Πεζοπορικού Λάρνακας στην Κύπρο. Το 1988 κατέκτησε το πρωτάθλημα με τον Πεζοπορικό και αποσύρθηκε από την ενεργό δράση ως ποδοσφαιριστής.
Στις εθνικές ομάδες
Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την Ελλάδα στις 21 Σεπτεμβρίου 1977 στον εκτός έδρας φιλικό αγώνα εναντίον της Ρουμανίας. Συνολικά με την εθνική ομάδα συμμετείχε σε 27 αγώνες (1 γκολ). Ήταν μέλος της ομάδας που αγωνίστηκε στο (τότε) Κύπελλο Εθνών του 1980 στην Ιταλία, όπου συμμετείχε και στους τρεις αγώνες που έδωσε η Ελλάδα.
Το 1973-1974 αγωνίστηκε με την Εθνική ερασιτεχνική ομάδα ποδοσφαίρου Ελλάδας στο Κύπελλο Ερασιτεχνών ΟΥΕΦΑ σε 4 αγώνες της προκριματικής φάσης.
Καριέρα προπονητή
Έπειτα από την αποχώρησή του από την ενεργό δράση συνέχισε να εργάζεται ως προπονητής. Αρχικά στην Κόρινθο και στον Εθνικό Πειραιώς (τον ανέβασε στην Α' Εθνική το 1991) και μετά επέστρεψε στην Κύπρο για την ΑΕΚ Λάρνακας. Το 1996 ανέλαβε την Καστοριά (την οδήγησε στην Α' Εθνική) και έναν χρόνο μετά βρέθηκε στον πάγκο της Καλλιθέας. Τον Μάρτιο του 1998 πήγε στον Εθνικό Αστέρα. Το 2001 ανέλαβε την Παναχαϊκή και το 2002 επέστρεψε στον Εθνικό Αστέρα.
Τον Σεπτέμβριο του 2015 ανακοινώθηκε η πρόσληψή του στην εθνική Νέων (Κ-19), ως άμεσος συνεργάτης του Γιάννη Γκούμα.