cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλέκος Κοντοβουνήσιος
Η αθλητική του σταδιοδρομία ξεκίνησε σε ηλικία μόλις 15 ετών, το Νοέμβριο του 1952 από το σύλλογο του Α.Ο. Παγκρατίου. Τον είχε ανακαλύψει τυχαία ο καθηγητής μαθηματικών Νότης Mαστρογιάννης που τον είδε να παίζει σε ένα γηπεδάκι κοντά στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Έπαιξε επίσης στο Μίλωνα, στον Τρίτωνα (1961-1967) και ξανά στο Παγκράτι, όπου και τερμάτισε την αγωνιστική του καριέρα το 1974. Σε εννέα χρονιές στην Α΄ Εθνική κατηγορία πήρε μέρος σε 171 επίσημους αγώνες σημειώνοντας 1.699 πόντους. Την περίοδο 1965-66 αναδείχθηκε 5ος σκόρερ της διοργάνωσης με 421 πόντους. Έπαιξε και στην Εθνική ομάδα όπου ήταν και αρχηγός, συμπληρώνοντας 67 συμμετοχές (το χρονικό διάστημα 1959-1967), πετυχαίνοντας και 188 πόντους. Για την προσφορά του τιμήθηκε από την ΕΟΚ. Σε ηλικία 45 ετών έλαβε μέρος σε αγώνα Κυπέλλου ενισχύοντας την ομάδα του Παλαιού Φαλήρου. Ο Κοντοβουνήσιος συμμετείχε με την Εθνική Ομάδα των Ανδρών στην Ολυμπιάδα της Ρώμης (1960) και σε δυο Πανευρωπαϊκά Πρωταθλήματα. Ήταν επίσης διεθνής βολεϊμπολίστας, αλλά και ποδοσφαιριστής. Ήταν πολύ θεαματικός και ευρηματικός στο παιχνίδι του και γι' αυτό του αποδόθηκαν πολλά κολακευτικά προσωνύμια.
Εργάσθηκε ως προπονητής υποδομών κυρίως στο Παγκράτι αλλά και σε άλλες ομάδες. Το 1973 οδήγησε την ανδρική ομάδα του Αιγάλεω από τη Β΄ στην Α΄ κατηγορία της Αθήνας.
Είναι παντρεμένος με την αγγλίδα Susie Green και έχουν δυο παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκρατίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τρίτωνα Αθηνών Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Αιγάλεω
2D Υδατογράφηση
Ψηφιακή Υδατογράφηση
Τα ψηφιακά δεδομένα όπως οι εικόνες, η μουσική, οι ταινίες και οι ψηφιακοί χάρτες έχουν γίνει πολύ δημοφιλή την τελευταία δεκαετία. Η εξάπλωση του Ίντερνετ και των διάφορων τεχνολογιών δημιούργησαν ένα μεγάλο πρόβλημα κάνοντας τα ψηφιακά δεδομένα εύκολα αντιγράψιμα, τροποποιήσιμα και ταχύτατα διαθέσιμα. Η λανθασμένη χρήση των τεχνολογιών αυτών οδηγούν στην καταπάτηση της πνευματικής ιδιοκτησίας των ψηφιακών δεδομένων των παρόχων ή των πελατών. Ως εκ τούτου, η έρευνα στην προστασία των δικαιωμάτων πάνω στα ψηφιακά δεδομένα γίνεται όλο σημαντικότερη και επιτακτική. Η ψηφιακή υδατογράφηση αποτελεί μια εγγυημένη λύση στην αποτελεσματική προστασία των δικαιωμάτων των ψηφιακών δεδομένων.
Ψηφιακό υδατογράφημα
Ένα αόρατο ψηφιακό υδατογράφημα που περιέχει στοιχεία του ιδιοκτήτη, μοναδικό διακριτικό πελάτη ή πληροφορίες εντοπισμού αλλοίωσης, μπορεί να εισαχθεί στα ψηφιακά δεδομένα με χρήση κάποιου αλγορίθμου ψηφιακής υδατογράφησης. Όποτε είναι αναγκαίο, το πρωτότυπο ψηφιακό υδατογράφημα μπορεί να εξαχθεί από τα ψηφιακά δεδομένα για αυθεντικοποίηση και εντοπισμό κακόβουλων χρήσεων. Φυσικά, ένας αλγόριθμος ψηφιακής υδατογράφησης πρέπει να αντέχει σε όσο το δυνατόν περισσότερους τύπους επιθέσεων για να σιγουρεύει την αναδόμηση του πρωτότυπου υδατογραφήματος. Παρόλο που έχουν προταθεί πάρα πολλοί αλγόριθμοι ψηφιακής υδατογράφησης για εικόνες, ήχο και βίντεο υπάρχει μεγάλη έλλειψη αλγορίθμων που να αφορούν στην υδατογράφηση 2D αντικειμένων, όπως είναι για παράδειγμα οι ψηφιακοί χάρτες.
Διαδικασίες ψηφιακής υδατογράφησης
Η έρευνα στην ψηφιακή υδατογράφηση είναι εστιασμένη κυρίως στις εικόνες, στον ήχο και στα βίντεο. Γενικά, ένα σύστημα ψηφιακής υδατογράφησης περιλαμβάνει 3 διαδικασίες: Την δημιουργία του υδατογραφήματος, την εισαγωγή του στα ψηφιακά δεδομένα που θέλουμε να προστατευτούν και την εξαγωγή/ανίχνευση του. Στους περισσότερους αλγορίθμους, κατά την εισαγωγή, επιλέγεται ένα μυστικό κλειδί που το γνωρίζει μόνο ο ιδιοκτήτης, του οποίου η πληροφορία διασπάται σε ροή bit και αναμιγνύεται με τα περιεχόμενα του ψηφιακού δεδομένου, συνήθως με μια διαδικασία Exclusive OR. Τα σημεία τροποποίησης των πρωτότυπων bit αποτελούν στο σύνολο τους το ψηφιακό υδατογράφημα. Δοθέντος ενός ψηφιακού δεδομένου ο αλγόριθμος εξαγωγής του υδατογραφήματος υπολογίζει το ποσοστό των ορθά τροποποιημένων bit, όπως αυτά προήλθαν και από την διαδικασία εισαγωγής του υδατογραφήματος. Όταν μελλοντικά ο ιδιοκτήτης εντοπίσει κάποιο αντίγραφο, εφαρμόζει την διαδικασία εξαγωγής του υδατογραφήματος η οποία επιβεβαιώνει το κατά πόσο εντοπίζεται το ψηφιακό υδατογράφημα στο ψηφιακό δεδομένο ή όχι.
Τεχνικές
Οι συγγραφείς Σολαχίδης, Νικολαίδης και Πίτας, πρότειναν την χρήση των περιγραφέων Fourier για την ψηφιακή υδατογράφηση του διανυσματικού γράφου της εικόνας. Οι 2D συντεταγμένες (x,y) κάθε κορυφής χαρτογραφείται σε μια σύνθετη τιμή z = x + yi. Μετέπειτα ο μετασχηματισμός Fourier μπορεί να εφαρμοστεί στις κορυφές των συνενωμένων γραμμών ή των πολυγώνων για να ληφθούν οι περιγραφείς Fourier. Στη συνέχεια το ψηφιακό υδατογράφημα μπορεί να εισαχθεί στους περιγραφείς Fourier και μπορεί να ανιχνευθεί, υπολογίζοντας την συσχέτιση μεταξύ του εισαγμένου υδατογραφήματος και του υδατογραφήματος των περιγραφέων Fourier. Η εργασία τους αναφέρεται επίσης και στην επιρροή κάποιων γεωμετρικών παραμορφώσεων των κορυφών πάνω στους περιγραφείς Fourier όπως η μεταφορά, η περιστροφική κίνηση, η αντανάκλαση (mirror) κτλ. Οι επιρροές αυτές είναι πολύ χρήσιμες στον σχεδιασμό ισχυρών αλγορίθμων με βάση τους περιγραφείς Fourier. Στο ίδιο μοτίβο οι Kiturama, Kanai και Kishinnami πρότειναν έναν αλγόριθμο προστασίας των πνευματικών δικαιωμάτων για διανυσματικούς χάρτες, βασισμένο επίσης στους περιγραφείς Fourier. Οι ίδιοι συγγραφείς πρότειναν μεταγενέστερα μια μέθοδο κατά την οποία ένας διανυσματικός ψηφιακός χάρτης μετατρέπεται σε 2D πίνακα από βαθμιαίες τιμές, δηλαδή μια raster εικόνα. Υποδιαίρεσαν τον ψηφιακό χάρτη ομοιόμορφα σε ένα ορθογώνιο πλέγμα και χρησιμοποίησαν κάθε ορθογώνιο του πλέγματος σαν πίξελ μιας raster εικόνας. Σαν τιμή πίξελ των εικόνων χρησιμοποίησαν τον μέσο όρο κάθε περιοχής, καθορισμένης από πολύγωνα που πέφτουν μέσα σε κάθε ορθογώνιο πίξελ.
Οι Ohbuchi, Ueda και Endoh πρότειναν έναν αλγόριθμο ψηφιακής υδατογράφησης που εισάγει κάθε bit εκτοπίζοντας τις κορυφές σε ένα μπλοκ. Ο αλγόριθμος χρησιμοποιεί την απλή ιδέα της μεταφοράς κάποιων κορυφών σε μια ομοιόμορφα υποδιαιρεμένη ορθογώνια περιοχή, για την εισαγωγή ενός bit μηνύματος. Ο διανυσματικός χάρτης χωρίζεται σε μερικά ορθογώνια μπλοκ προσαρμοστικού μεγέθους, ανάλογα με την πυκνότητα των κορυφών. Μετά τον διαχωρισμό των μπλοκ, μπορεί να προστεθούν ή να αφαιρεθούν κορυφές, σε μικρό ή μεγάλο βαθμό, ανάλογα με το εάν το αντίστοιχο εισηγμένο bit του υδατογραφήματος είναι 0 ή 1. Για να εξαχθεί το ψηφιακό υδατογράφημα εφαρμόζεται στον υδατογραφημένο χάρτη δεδομένων, ένας αλγόριθμος προεπεξεργασίας για να εντοπίσει κορυφές που έχουν προστεθεί ή αφαιρεθεί. Μετά από αυτό, ο υδατογραφημένος χάρτης συγκρίνεται με τον χάρτη πριν την υδατογράφηση για να εξαχθούν τα bit του υδατογραφήματος.
Οι Hwan, Kab και Jong επινόησαν έναν άλλον αλγόριθμο ψηφιακής υδατογράφησης 2D αντικειμένων, επίσης βασισμένο στον διανυσματικό χάρτη, ο οποίος μεταφέρει τις κορυφές σε ένα μπλοκ για να γίνει η εισαγωγή κάθε bit υδατογραφήματος. Αρχικά ο διανυσματικός χάρτης χωρίζεται σε μπλοκ με πανομοιότυπες περιοχές. Οι κορυφές ενός μπλοκ μεταφέρονται στην ανώτερη ή κατώτερη τριγωνική περιοχή, ανάλογα με το εισηγμένο bit υδατογραφήματος. Το υδατογράφημα μπορεί να εξαχθεί απλώς προσδιορίζοντας σε ποια τριγωνική περιοχή βρίσκεται η αντίστοιχη κορυφή.
Οι Barni, Bartolini, Cappellini, Piva και Salucco πρότειναν μια μέθοδο γεωμετρικής κανονικοποίησης βασισμένη σε κείμενο για την υδατογράφηση των ψηφιακών χαρτών. Με την μέθοδο της κανονικοποίησης, μπορεί να εξασφαλιστεί η αντοχή σε επιθέσεις οποιουδήποτε αλγορίθμου ψηφιακής υδατογράφησης. Η κανονικοποίηση επιτυγχάνεται περιστρέφοντας το κείμενο μέσα στον χάρτη, έχοντας προσδιοριστεί ο προσανατολισμός, εξάγοντας το προσανατολισμένο κείμενο και κλιμακώνοντας το. Μετά την κανονικοποίηση μπορεί να εφαρμοστεί ένας αλγόριθμος εισαγωγής ή ανίχνευσης κάποιας μεθόδου ψηφιακής υδατογράφησης στον κανονικοποιημένο χάρτη, εξασφαλίζοντας έτσι την αντοχή του υδατογραφήματος σε κακόβουλες επιθέσεις. Αντίθετα με την μέθοδο της κανονικοποίησης που βασίζεται στα χαρακτηριστικά και η οποία υποφέρει από τροποποιήσεις των χαρακτηριστικών αυτών κατά τη διαδικασία της υδατογράφησης ή μετά από κάποια επίθεση, ο προτεινόμενος αλγόριθμος κανονικοποίησης παρουσιάζει πολύ καλύτερα αποτελέσματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ψηφιακή τεχνολογία
Α΄ κατηγορία ΠΟΑΣΠ 2017-18
Η Α΄ κατηγορία ΠΟΑΣΠ 2017-18 αποτέλεσε το 46ο πρωτάθλημα στη Α΄ κατηγορίας ΠΟΑΣΠ. Το πρωτάθλημα κέρδισε ο για πρώτη φορά στην ιστορία του.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας ΠΟΑΣΠ 2017-18 συμμετείχαν 12 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι τέσσερις τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας ΠΟΑΣΠ 2018-19.
Η πρωταθλήτρια ομάδα εξασφάλιζε τη συμμετοχή της στο Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΣΤΟΚ 2017-18. Επιπρόσθετα, η πρωταθλήτρια ομάδα και οι ομάδες που τερμάτιζαν στην δεύτερη και τρίτη θέση είχα δικαίωμα συμμετοχή στο Πρωτάθλημα Ένταξης ΣΤΟΚ 2018, μέσα από τα οποίο καθορίζονταν οι ομάδες που θα συμμετείχαν την επόμενη ποδοσφαιρική περίοδο στην Επίλεκτη κατηγορία ΣΤΟΚ 2018-19.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Ομάδες, στάδια και τοποθεσίες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν:
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Πηγή:
Ισοβαθμίες: α Αναγέννηση/Ελπίδα-Γεροσκήπου 1-0, Γεροσκήπου-Αναγέννηση/Ελπίδα 0-0 β Κ.Ν. Άρμου-Προμηθέας 7-2, Προμηθέας-Κ.Ν. Άρμου 2-2
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων αγώνες (i. Βαθμοί από τα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, ii. Διαφορά τερμάτων σε μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, iii. Καλύτερη εκτός έδρας επίθεση στα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια), 3ος Γενική διαφορά τερμάτων, 4ος Καλύτερη επίθεση.
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος:
Πηγή:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Α΄ κατηγορία ΠΟΑΣΠ Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2017–2018
Space Truckin'
Το Space Truckin' είναι τραγούδι του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το έβδομο και τελευταίο του δίσκου "Machine Head", ο οποίος κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1972.
Σύνθεση και στίχοι
Το "Space Truckin'" ξεκίνησε με μια μουσική ιδέα του κιθαρίστα Ρίτσι Μπλάκμορ, βασισμένη στο μουσικό θέμα σειράς "Μπάτμαν".
Οι στίχοι του τραγουδιού, μιλούν για διαστημική πτήση και αποτελούν αλληγορία για την μέχρι τότε πορεία του συγκροτήματος. Στο "Space Truckin'", ξεχωρίζουν τα έντονα φωνητικά του τραγουδιστή Ίαν Γκίλαν και η εκτελεστική δεινότητα του ντράμερ Ίαν Πέις, ενώ η ηχογράφηση του έγινε τον Δεκέμβριο του 1971, στο Μοντρέ της Ελβετίας.
Ζωντανές εκτελέσεις
Το κομμάτι αυτό, αντικατέστησε, στις ζωντανές εμφανίσεις του συγκροτήματος, το τραγούδι "Mandrake Root" κατά τη διάρκεια του οποίου ο κιμπορντίστας Τζον Λορντ και ο κιθαρίστας Ρίτσι Μπλάκμορ αυτοσχεδίαζαν με μακροσκελή σόλο, σε σημείο η διάρκεια του κομματιού να φθάνει ακόμη και τα τριάντα λεπτά. Η πρώτη ηχογράφηση στην οποία αποτυπώνεται κάτι τέτοιο, είναι το "Made in Japan" του 1972, όπου η διάρκεια του κομματιού φθάνει τα 19 λεπτά και 41 δευτερόλεπτα. Κατά τη διάρκεια των αυτοσχεδιασμών του, ο Μπλάκμορ έπαιζε τα σόλο των τραγουδιών "Mandrake Root" και "Fools", τα οποία ξεχώριζαν, το πρώτο για τις ανατολίτικες κλίμακες του και το δεύτερο για τον ιδιαίτερο ήχο του, αφού ο ήχος της κιθάρας έμοιαζε με αυτόν του βιολιού. Ζωντανές εκτελέσεις του "Space Truckin'" συμπεριλαμβάνονται στις εξής, ζωντανά ηχογραφημένες κυκλοφορίες:
Διασκευές
Το "Space Truckin'" έχει διασκευαστεί από αρκετά συγκροτήματα της χαρντ ροκ και χέβι μέταλ μουσικής, μεταξύ αυτών οι Dream Theater, οι Overkill, οι Tesla, οι Star One, οι Vengeance Rising, οι Ministry, οι Cactus Jack και οι Iron Maiden για το δίσκο "Re-Machined: A Tribute to Deep Purple's Machine Head".
Τα μέλη των Deep Purple
Το "Space Truckin'" ηχογραφήθηκε από τη δεύτερη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια των Deep Purple Κατηγορία:Τραγούδια του 1972
Πυεσαμπόν
Το Πυεσαμπόν (γαλλικά: Puéchabon, οξιτανικά: Puèg-Abon) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πυεσαμποναί (γαλλικά: Puéchabonais).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Στενήμαχος Ημαθίας
Η παλαιά ονομασία του ήταν Διχαλεύρι. Μεταγενέστερα αποκαλούνταν Χωροπάνι και άλλαξε το 1953, όταν το χωριό ονομάστηκε Στενήμαχος, όπως και η βουλγαρική πόλη Ασένοβγκραντ της Ανατολικής Ρωμυλίας απ’ όπου και κατάγεται η πλειονότητα των κατοίκων του χωριού. Τη δεκαετία του 1960 η Στενήμαχος, όπως και η ευρύτερη περιοχή, γνώρισε σπουδαία βιομηχανική ανάπτυξη. Το 1967 λειτούργησε για πρώτη φορά ένα από τα διασημότερα οινοποιία της Ελλάδας, το οινοποιείο Μπουτάρη. Επίσης στη Στενήμαχο είχαν έδρα και άλλες βιομηχανικές μονάδες της Νάουσας, κυρίως κλωστοϋφαντουργίες. Στην περιοχή σώζονται τα ερείπια του παλιού οικισμού «Διχαλεύρι» και η οικία του «Γέρου Καρατάσου», διάσημου οπλαρχηγού στην επανάσταση της Νάουσας.
Από το 1998 με το νόμο Καποδίστρια, το χωριό ανήκει στο Δήμο Νάουσας. Σύμφωνα με την απογραφή 2011, αριθμεί 710 μόνιμους κατοίκους.
Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Νάουσας Κατηγορία:Χωριά του νομού Ημαθίας
Σαλαμάνκα (Χιλή)
Η Σαλαμάνκα (ισπανικά: Salamanca) είναι πόλη και κοινότητα στην επαρχία Τσοάπα, στην περιοχή Κοκίμπο, της Χιλής. Απέχει από το Ιγιαπέλ, το διοικητικό κέντρο της επαρχίας 30 χιλιόμετρα και βρίσκεται 316 χιλιόμετρα βόρεια του Σαντιάγο. Βρίσκεται στις βόρειες όχθες του ποταμού Τσοάπα. Ιδρύθηκε το 1844. Σύμφωνα με την απογραφή του 2002 έχει 24.494 κατοίκους από τους οποίους 12.689 ζουν στην πόλη.
Κατηγορία:Πόλεις της Χιλής Κατηγορία:Κοινότητες της Χιλής
Θήβη
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Θήβη είναι γνωστά τα ακόλουθα τρία πρόσωπα:
4 Κόρη του Πελασγού Αδραμυτίου από τον οποίο πήρε το όνομα ομόνυμος κάμπος. Την παντρεύτηκε ο Ηρακλής μετά από νίκη του στους γυμνικούς αγώνες που αθλοθέτησε ο Αδραμύτιος. Ο ήρωας έκτισε πόλη στον κάμπο που την ονόμασε Θήβα από το όνομα της γυναίκας του, που χαρακτηριζόταν ὑλήεσσα ὑπόπλακος (δασομένη και ορεινή). Πηγή: Eustathius Philol., Scr. Eccl., Commentarii ad Homeri Iliadem Volume 2, page 341, line 12
Πηγές
Θηβη Κατηγορία:Παιδιά του Δία
Ινστιτούτο Ιστορίας Ναυτιλίας και Λιμενικού Σώματος
Το Ινστιτούτο Ιστορίας Ναυτιλίας και Λιμενικού Σώματος (ΙΙΝΛΣ) είναι ένα ιδιαίτερο ΝΠΙΔ, μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, που εδρεύει στον Πειραιά και που τελεί υπό την εποπτεία του ΥΕΝΑΝΠ.
Θήβη
Πηγές
Фива (мифология)
Ινστιτούτο Ιστορίας Ναυτιλίας και Λιμενικού Σώματος
Αντικειμενικοί σκοποί του Ινστιτούτου αυτού είναι αφενός η έρευνα και η μελέτη της ιστορίας και της εξέλιξης της Ελληνικής Εμπορικής Ναυτιλίας και αφετέρου η συλλογή, συντήρηση και η έκθεση/προβολή ναυτικών κειμηλίων ιστορικού ενδιαφέροντος, τόσο επί της ναυτιλίας όσο και επί του Λιμενικού Σώματος.
Για τους παραπάνω σκοπούς το εν λόγω Ινστιτούτο έχει εγκατασταθεί στο χώρο του άλλοτε ιστορικού θεάτρου «Παλλάς» του Πειραιά, επί της λεωφόρου Γρηγορίου Λαμπράκη, πρώην Βασιλίσσης Σοφίας, αρ. 154, παρά τον λιμένα Ζέας (Πασαλιμάνι). Σημειώνεται ότι ο χώρος αυτός για αρκετές δεκαετίες χρησιμοποιούνταν ως γενικός χώρος εξετάσεων, αρμοδιότητας ΥΕΝ. Σήμερα όμως έχει διαμορφωθεί ανάλογα σε σπουδαίο μουσειακό χώρο που χωρίζεται σε τμήματα ιστορικών περιόδων, με χώρους προβολών, πλούσια ναυτική και ναυτιλιακή βιβλιοθήκη και πολλά εκθέματα, ξεκινώντας από την παλαιολιθική εποχή μέχρι τη σύγχρονη.
Στην προσπάθεια για την ενημέρωση του κοινού και την προσέλκυση νέων στο ναυτικό επάγγελμα, στον παραπάνω χώρο του ΙΙΝΛΣ λειτουργεί διαρκής έκθεση με θέμα «Ελλήνων Νήες», που παρουσιάζεται σε ποικίλλες ενότητες.
Βασιλική Ισπανική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου
Η Βασιλική Ισπανική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ισπανικά: Real Federación Española de Fútbol, RFEF) είναι το ανώτατο όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στην Ισπανία. Ιδρύθηκε το 1913, αν και έχει ως άμεση προηγούμενή της την Ισπανική Ομοσπονδία Ποδοσφαιρικών Σωματείων, που ιδρύθηκε στις 14 Οκτωβρίου 1909. Είναι μέλος της FIFA, της UEFA και της ΔΟΕ.
Η έδρα της Ισπανικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας βρισκόταν στην πρωτεύουσα της Ισπανίας, τη Μαδρίτη. Το 2003 η έδρα μεταφέρθηκε στη γειτονική πόλη του Λας Ρόθας και συγκεκριμένα στο κτιριακό συγκρότημα το οποίο ονομάζεται Θιουδάδ ντελ Φούτμπολ.
Οι πρώτοι σύλλογοι που συνεργάστηκαν με την ομοσπονδία ήταν η Μπαρτσελόνα, η Βίγο, η Ταρραγόνα, η Παμπλόνα, κ.α. Από τότε μέχρι σήμερα έχουν εγγραφεί χιλιάδες σύλλογοι. Συγκεκριμένα στις 30 Ιουνίου 2007 είχαν εγγραφεί 18.286 σύλλογοι και 697.195 ποδοσφαιριστές στον κατάλογο της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας, η οποία την καθιστά την αθλητική ομοσπονδία με τις περισσότερες εγγραφές στην Ισπανία.
Έμβλημα
Το έμβλημα της Βασιλικής Ισπανικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου έχει αλλάξει μορφή με το πέρασμα του χρόνου. Στις αρχές του 1990, εν όψη του Μουντιάλ που θα διεξαγόταν στην Ιταλία, η ομοσπονδία δημοσίευσε ένα καινούριο λογότυπο με επηρροές από τα έργα τέχνης του Ζουάν Μιρό. Το 2021 παρουσιάστηκε ένα νέο λογότυπο, με πολύ πιο απλά στοιχεία εν σχέση με το προηγούμενο, σε μονόχρωμες εκδοχές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες Ισπανίας Ισπανια
Μίρζα Ντελίμπασιτς
Ο Μίρζα Ντελίμπασιτς (σερβ-κυριλ: Мирза Делибашић, 9 Ιανουαρίου 1954 — 8 Δεκεμβρίου 2001) ήταν Γιουγκοσλάβος (από τη Βοσνία) πρώην καλαθοσφαιριστής. Θεωρείται ως ένας από τους καλύτερους σουτέρ στην ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ, μέλος της εθνικής ομάδας της Γιουγκοσλαβίας που κατέκτησε όλα τα διεθνή τρόπαια τη δεκαετία του 1970. Συμπεριλήφθηκε στους 50 μεγαλύτερους παίκτες της FIBA το 1991, ενώ το 2007 εισήχθη στο  Hall of Fame της FIBA.
Βιογραφία
Ο Ντελίμπασιτς γεννήθηκε στην Τούζλα της Δημοκρατίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης της πρώην Γιουγκοσλαβίας και μέχρι τα 14 του ασχολούνταν με το τένις με επιτυχία, αλλά στην πορεία τον κέρδισε το μπάσκετ. Το 1972 στα 18 του το ταλέντο του τον οδήγησε στην Μπόσνα Σεράγεβο με την οποία κέρδισε αρχικά το νταμπλ στη Γιουγκοσλαβία την επόμενη χρονιά και το Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης. Το 1980 έφυγε από τη Μπόσνα και μεταγράφηκε στην ισπανική Ρεάλ Μαδρίτης, όπου θεωρείται ένας από τους καλύτερους ξένους παίκτες που έπαιξαν ποτέ στο σύλλογο μαζί με τους  Ντράζεν Πέτροβιτς και Άρβιντας Σαμπόνις. Εκτός από το ότι έπαιξαν μαζί για την εθνική ομάδα της Γιουγκοσλαβίας, οι Ντελίμπασιτς και Ντράζεν Νταλιπάγκιτς έπαιξαν μαζί στην ισπανική ομάδα. Η απόδοσή τους σε ένα παιχνίδι του 1983 με αντίπαλο την Τσιμπόνα, στο Ζάγκρεμπ, είναι μόνο μία από τις πιο εντυπωσιακές στιγμές της καριέρας τους. Σε εκείνο το παιχνίδι, ο Ντελίμπασιτς σημείωσε 26 πόντους και ο Νταλιπάγκιτς 33. Οι οπαδοί της γηπεδούχου άφησαν στην άκρη την ήττα της ομάδας τους στο παιχνίδι και έδειξαν την εκτίμησή τους για τις εμφανίσεις των Βόσνιων σταρ, με χειροκροτήματα στο τέλος του παιχνιδιού. Ήταν ιδιαίτερα χαρισματικός και ο τελευταίος ρομαντικός που έπαιζε μπάσκετ όχι μόνο για να νικήσει αλλά και γιατί ήθελε να προσφέρει θέαμα.
Με την εθνική ομάδα της Γιουγκοσλαβίας αγωνίστηκε 176 φορές, σημείωσε 1.759 πόντους και κέρδισε δύο φορές το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα σημειώνοντας (1975, 1977), το Παγκόσμιο το 1978 και ήταν χρυσός Ολυμπιονίκης στην Ολυμπιάδα του 1980.
Στις αρχές του καλοκαιριού του 1983, ο 29χρονος Ντελίμπασιτς έφυγε από τη Ρεάλ Μαδρίτης και υπέγραψε με την ιταλική Καζέρτα. Τον Αύγουστο του 1983, η ομάδα πήγε για προετοιμασία στις Ιταλικές Άλπεις. Με την επιστροφή, ο Ντελιμπάσιτς υπέστη εγκεφαλική αιμορραγία που θα αποδεικτεί ότι τελείωσε την καριέρα του. Νοσηλευόταν για μήνες στο Βελιγράδι, επιβίωσε και ανάρρωσε, αλλά όχι αρκετά για να επιστρέψει και να παίξει επαγγελματικό μπάσκετ. Το 1993—94 ήταν προπονητής της εθνικής ομάδας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης με την οποία κατέλαβε την 8η θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1993. Η ζωή του ακολούθησε ακόμα πιο φθίνουσα πορεία ως το θάνατό του το 2001. Η Μπόσνα το 2004 έδωσε το όνομά του στο γήπεδό της. Το 2008 συμπεριλήφθηκε στους 50 σπουδαιότερους συνεισφέροντες της Ευρωλίγκα.
Τίτλοι και διακρίσεις
Σύλλογοι Εθνική Γιουγκοσλαβίας Ατομικές διακρίσεις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Βόσνιοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ιταλικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισπανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λέγκα Μπάσκετ Σέριε Α Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1977 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1979 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1981 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωμπάσκετ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1978 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1982 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος FIBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1976 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1980 Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Hall of Fame της FIBA Κατηγορία:Μέλη Ολυμπιακού Τάγματος Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της καλαθοσφαίρισης
Αντρέ Μπονεβέ
Ο Αντρέ Μπονεβέ (André Beauneveu, γενν. περ. το 1335 στο Βαλανσιέν, απεβ. περ. το 1400 στη Μπουρζ) ήταν πρώιμος Φλαμανδός ζωγράφος και γλύπτης. Γεννημένος στην Κομητεία του Αινώ (Hainaut) (το Βαλανσιέν ανήκει σήμερα στη Γαλλία, είναι περισσότερο γνωστός για τις εργασίες του στην υπηρεσία του Γάλλου Βασιλέα Καρόλου Ε΄ και του Δούκα του Βαλουά Ζαν ντε Μπερύ. Οι εργασίες του σε όλα τα μέσα καταδεικνύουν ένα εν γένει νατουραλιστικό και "γλυπτικό" στυλ, χαρακτηριστικό της αναβίωσης της τέχνης του Ζαν Πυσέλ (Jean Pucelle) του τέλους του 14ου αιώνα.
Βίος
Όπως συμβαίνει με όλους τους βορειοευρωπαίους καλλιτέχνες αυτής της περιόδου, οι αξιόπιστες βιογραφικές πληροφορίες για τον Μπονεβέ είναι εξαιρετικά πενιχρές και περιορίζονται κυρίως σε μερικές αναφορές στους οικονομικούς λογαριασμούς των προστατών του. Η παλαιότερη τεκμηριωμένη αναφορά στον "Δάσκαλο Αντρέ τον Ζωγράφο" (που υποτίθεται ότι είναι ο Μπονεβέ) εμφανίζεται στους λογαριασμούς της Δούκισσας Γιολάντας του Μπαρ το 1359, όπου αναγράφεται ότι εργαζόταν στη διακόσμηση του παρεκκλησίου του κάστρου της στην Νιέπ (Nieppe), το οποίο σήμερα είναι κατεστραμμένο. Το 1364 βρισκόταν στο Παρίσι, αποτελώντας μέλος του εκτεταμένου καλλιτεχνικού εργαστηρίου που δημιούργησε ο Κάρολος ο Ε΄, ο οποίος αναφερόταν σε αυτόν ως "ο σεβαστός μας Αντρέ Μπονεβέ, ο γλύπτης μας".
Δεν έχει διασωθεί κανένα τεκμήριο σχετικά με τον βίο του κατά την περίοδο 1367 - 1372. Έχει υποτεθεί, επί τη βάσει σχολίων του συγχρόνου και συντοπίτη του Ζαν Φρουασάρ (Jean Froissart) ότι καθ' όλη ή κατά μεγάλο μέρος αυτής της περιόδου ο Μπονεβέ το πέρασε στην Αγγλία, πιθανότατα εργαζόμενος με τον Ζαν ντε Λιέζ (Jean de Liege) εργαζόμενος για την Φιλίππα του Αινώ. Όμως, δεν υπάρχει ανεξάρτητη μαρτυρία για παρόμοια παραμονή, ούτε το όνομά του αναφέρεται στους λογιστικούς παπύρους του Ουεστμίνστερ (Westminster account rolls) αυτής της περιόδου.
Το 1372 ο Μπονεβέ επέστρεψε στις Κάτω Χώρες, όπου εργάστηκε για μερικούς πολίτες και αριστοκράτες.
Το 1386 μετακόμισε στην Μπουρζ για να τεθεί στην υπηρεσία ενός από τους μεγαλύτερους προστάτες της τέχνης της Μεσαιωνικής Ευρώπης, τον Δούκα Ζαν ντε Μπερύ του Οίκου των Βαλουά. Ο Μπονεβέ προσλήφθηκε ως "επιβλέπων όλων των έργων ζωγραφικής και γλυπτικής" και φαίνεται ότι είχε ιδιαιτέρως σχετιστεί με το "παραμυθένιο" Ανάκτορο του Δούκα στο Μεΰν-συρ-Ιέβρ (Mehun-sur-Yèvre) καθώς και με τις διακοσμήσεις με ζωγραφιστό γυαλί και γλυπτά του παρεκκλησίου του στη Μπουρζ.
Δεν υπάρχουν τεκμηριωμένες αναφορές σχετικά με τον βίο του Μπονεβέ μετά το 1388 αλλά εν γένει υποτίθεται ότι απεβίωσε κάπου γύρω στα 1400.
Μικρογραφίες χειρογράφων
Μια από τις ελάχιστες βεβαιωμένες εργασίες δια χειρός Μπονεβέ είναι το "Ψαλτήριο του Ζαν ντε Μπερύ" (Παρίσι, Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας, MS. fr. 13091), το οποίο αναφέρεται ως έργο του καλλιτέχνη σε απογραφή του δουκικού θησαυρού το 1402. Η συμβολή του Μπονεβέ σε αυτό το εικονογραφημένο χειρόγραφο αποτελείται από μια σειρά 24 μικρογραφιών, σε ολόκληρη σελίδα, των ενθρονισμένων Προφητών και Αποστόλων. Οι Προφήτες και οι Απόστολοι αντικρίζουν ο ένας τον άλλο σε 12 αντικριστές σελίδες, δίνοντας την εντύπωση διπτύχων και τόσο οι μορφές τους όσο και οι περίτεχνοι θρόνοι τους μαρτυρούν σαφώς έντονο ενδιαφέρον για τη ρεαλιστική τρισδιάστατη απεικόνιση και προοπτική. Το στυλ αυτών των μικρογραφιών καταδεικνύει σαφώς την επίδραση του Ζαν Πυσέλ, του οποίου το πλέον διάσημο έργο, "οι Ώρες του Ζαν ντ' Εβρέ" (Jeanne d'Evreux) βρισκόταν, εκείνη την εποχή, στην κατοχή του δούκα ντε Μπερύ.
Γλυπτική
Το 1365 ο Μπονεβέ ανέλαβε, κατ' εντολή του βασιλέα Καρόλου Ε΄, να κατασκευάσει τέσσερα μαρμάρινα ομοιώματα για τα καινούργια μνήματα των πάππων του, του πατέρα του και του ίδιου. Τα μνήματα αυτά προορίζονταν για τη Βασιλική του Σαιν Ντενί, όπου, κατά παράδοση, ενταφιάζονταν οι Γάλλοι βασιλείς. Δημιουργώντας θεαματικά μνήματα για τους άμεσους προγόνους και τον εαυτό του και τοποθετώντας τα στην καρδιά της βασιλικής νεκρόπολης της Δυναστείας των Καπετιδών, ο Κάρολος αναζητούσε τη διεκδίκηση της εξουσίας της νέας δυναστείας των Βαλουά ως δικαιωματικά κληρονόμο του γαλλικού Στέμματος - οι Βουργουνδοί εξάδελφοί του ξεκίνησαν νέα νεκρόπολη για τη δυναστεία στο Σαμόλ (Champmol) μια δεκαετία αργότερα. Η επιλογή του Μπονεβέ εκ μέρους του Καρόλου για αυτή την ιδιαίτερα σημαντική εργασία (για την οποία ο καλλιτέχνης έλαβε 4.700 χρυσά φράγκα) καταδεικνύει σαφώς το κύρος των Ολλανδών καλλιτεχνών στη Γαλλία της εποχής. Οι τύμβοι σχεδιάστηκαν σύμφωνα με το τελευταίο στυλ, σε λαμπερό λευκό μάρμαρο, με τις ημικαθισμένες μορφές να αντιπροσωπεύουν τους τεθνεώτες, οι οποίοι στηρίζονται σε γυαλιστερές μαύρες μαρμάρινες πλάκες. Αν και οι τύμβοι καταστράφηκαν το 1793, οι φόρμες τους είναι γνωστές από σχέδια του τέλους του 17ου αιώνα, που δημιούργησε ο Φρανσουά Ροζέ ντε Γκαινιέρ (François Roger de Gaignières). Όσες μορφές επιβίωσαν της καταστροφής βρίσκονται ακόμη στη βασιλική του Σαιν Ντενί, αλλά στηρίζονται πλέον σε απλές βάσεις. Η προοπτική της μορφής του βασιλέα τον απεικονίζει σαν να είναι ακόμη ζωντανός (representacion au vif) και τα έντονα προσωπικά χαρακτηριστικά την διαφοροποιούν από τις υπόλοιπες της ομάδας, που φαίνεται ότι έγιναν από άλλα μέλη του εργαστηρίου του Μπονεβέ. Οι καταγραφές πληρωμών προς τον Μπονεβέ από τα βασιλικά θησαυροφυλάκια σταματούν το 1366 και το έργο συμπληρώθηκε από άλλους καλλιτέχνες, συμπεριλαμβανομένου του, συγχρόνου του Μπονεβέ, Ζαν ντε Λιέζ,
Ένα από τα έργα στα οποία ενεπλάκη ο Μπονεβέ κατά την περίοδο 1374 - 1377 ήταν το επιτύμβιο μνημείο του κόμητος Λουδοβίκου Β΄ της Φλάνδρας (γαλλ. Louis de Male ή de Maerle, φλαμανδ. Lodewyk van Male). Το έργο δεν τελείωσε ποτέ, αλλά ένα άγαλμα της Αγίας Αικατερίνης, που επρόκειτο ν' αποτελέσει τμήμα του μνημείου, έχει επιβιώσει και βρίσκεται στην εκκλησία της Παναγίας (Onze Lieve Vrouwkerk) του Κορτράικ ((Kortrijk). Αυτή η σχεδόν ζωντανή μορφή, με την ελαφρά γερτή στάση, τα φυσικά χαρακτηριστικά και το άμεσο βλέμμα, δίνει μια σαφή αίσθηση της κομψότητας που ο Φρουασάρ και οι οι σύγχρονοί του τόσο αποθαύμαζαν στην τέχνη του Μπονεβέ.
Κατά τη διάρκεια της ενασχόλησής του στην υπηρεσία του Ζαν ντε Μπερύ (μετά το 1386) ο Μπονεβέ είναι γνωστό ότι δημιούργησε ορισμένα γλυπτά για το κάστρο στο Μεΰν και το δουκικό ανάκτορο στη Μπουρζ. Το μόνο επιβιώσαν τμήμα από το Μεΰν είναι η μεγάλη γενειοφόρος κεφαλή, η οποία σήμερα βρίσκεται στο Μουσείο του Λούβρου. Πιθανότατα ανήκε σε ένα από τους δώδεκα Αποστόλους που έπρεπε να είχαν ανεγερθεί ανάμεσα στις κολόνες του ανακτορικού παρεκκλησίου στο Μεΰν (όμοια με αυτά στη Σαιντ Σαπέλ (Ste Chapelle) στο Παρίσι). Ορισμένοι θεωρούν ότι η κεφαλή αυτή δεν είναι έργο του Μπονεβέ αλλά του διαδόχου του, Ζαν ντε Καμπραί (Jean de Cambrai), αν και οι περισσότερες γνώμες τάσσονται υπέρ της απόδοσης της πατρότητας του έργου στον Μπονεβέ.
Οι εργασίες που εκτελούσε ο Μπονεβέ στη δι' αγαλμάτων και ζωγραφικής διακόσμηση του Μεΰν έχαιραν τέτοιας εκτίμησης που ο αδελφός του ντε Μπερύ Φίλιππος Β΄ της Βουργουνδίας απέστειλε τους καλλιτέχνες της δικής του αυλής, Κλάους Σλούτερ (Claus Sluter) και Ζαν ντε Μπομέτζ (Jean de Beaumetz) να επισκεφθούν το κτίσμα το 1393.
Ζωγραφική και ζωγραφιστό γυαλί
Στα αρχεία καταδεικνύεται ότι κατά τη δεκαετία του 1379 και ενώ εργαζόταν στα επιτύμβια γλυπτά του Κόμητα της Φλάνδρας, ο Μπονεβέ προμήθευε πίνακες για την αίθουσα Αλντερμάν (Alderman) στη γενέθλια πόλη του Βαλανσιέν, ενώ παράλληλα αναλάμβανε ποικίλα έργα για τα δημοτικά συμβούλια των πόλεων Υπρ και Μέχελεν, αν και κανένα από αυτά τα έργα δεν επιβίωσε. Στις αρχές του 20ού αιώνα, με την αναβίωση του ενδιαφέροντος για τη Γοτθική τέχνη και την εμμονή απόδοσης ανώνυμων έργων σε επώνυμους καλλιτέχνες, ορισμένοι συγγραφείς απέδωσαν στον Μπονεβέ έργα όπως το τρίπτυχο του Χακεντόβερ (Hakendover Altarpiece) και του Parement de Narbonne. Ο Άγγλος βιβλόφιλος Σ. Κ. Κόκερελ (S.C. Cockerell) έφθασε στο σημείο να ισχυριστεί ότι ο Μπονεβέ ήταν ο ζωγράφος του διάσημου πορτρέτου Westminster του Ριχάρδου Β΄ βασιζόμενος σε υποθετική ομοιότητά του με το "Ψαλτήριο του Μπερύ". Για μια περίοδο το έργο του Μπονεβέ ήταν ένα είδος "πιονιού" μεταξύ κόσμιων αντεγκλήσεων ανάμεσα στους Κόκερελ, Μάρτιν Κόνγουεϊ, 1ου Βαρώνου Κόνγουεϊ του Άλλινγκτον, και του Ρότζερ Φράι (Roger Fry) σχετικά με την προέλευση της γαλλικής, της ολλανδικής και της αγγλικής "σχολής" στην ύστερη μεσαιωνική τέχνη. Οι αποδόσεις αυτές βασίζονταν, εν τούτοις, σε υπερβολικά θεωρούμενες στυλιστικές "ομοιότητες" που θα μπορούσαν εξ ίσου να αποδοθούν σε οποιοδήποτε έργο της γοτθικής περιόδου. Το γεγονός ότι αυτές οι υποθετικές ομοιότητες έχουν έκτοτε απορριφθεί υπό το φως περισσότερο προσεκτικών ειδικών, καταδεικνύει τους κινδύνους εφαρμογής παραδοσιακών τεχνικών "τεχνογνωσίας" στην τέχνη εκείνης της περιόδου.
Ορισμένα από τα ελάχιστα παραδείγματα ζωγραφικής μεγάλης κλίμακας που μπορούν με ασφάλεια να αποδοθούν στον Μπονεβέ, επί τη βάσει τεκμηρίωσης καθώς και στυλιστικών μελετών, είναι τα παράθυρα από ζωγραφισμένο γυαλί που ζωγράφισε για το παρεκκλήσιο Σαιντ Σαπέλ (Sainte Chapelle) του ντε Μπερύ στη Μπουρζ. Αν και το παρεκκλήσιο του δούκα καταστράφηκε κατά τη Γαλλική Επανάσταση, η μορφή του είναι γνωστή από μια ελαιογραφία του 18ου αιώνα που βρίσκεται σήμερα στο Μουσείο ντε Μπερύ της Μπουρζ μαζί με ορισμένα θραύσματα γλυπτικής από το παρεκκλήσιο. Μερικά από τα παράθυρα γλίτωσαν την καταστροφή και εγκαταστάθηκαν στην κρύπτη του Καθεδρικού της Μπουρζ. Τα εντυπωσιακά αυτά δημιουργήματα απεικονίζουν μερικούς ρεαλιστικά σχεδιασμένους Προφήτες, ανάμεσα σε μικροαρχιτεκτονικές κόγχες,, που θα μπορούσαν να έχουν βασιστεί στις πραγματικές αγαλμάτινες μορφές των Προφητών που βρίσκονται σε κόγχες στο εξωτερικό του κτίσματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί γλύπτες Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Πρώιμη φλαμανδική ζωγραφική
Δημήτρης Αγραφιώτης
Ο Δημήτρης Αγραφιώτης, (Αθήνα 17 Μαρτίου 1932), είναι σύγχρονος Έλληνας αρχιμουσικός, βιολονίστας και συνθέτης.
Βιογραφικά στοιχεία
Με υποτροφία του Πανεπιστημίου Αθηνών, θα ολοκληρώσει τις σπουδές του στην -τότε- Δυτική Γερμανία και, συγκεκριμένα, στη Μουσική Ακαδημία του Μονάχου το 1960-2, στο βιολί με τον Κράους, στα ανώτερα θεωρητικά και τη σύνθεση με τον Γκύντερ Μπιάλας και στη διεύθυνση ορχήστρας με τον Λέσινγκ. Κατόπιν, με υποτροφίες της Δ. Γερμανίας και Αυστρίας, θα συνεχίσει στο «Μοτσαρτέουμ» του Σάλτσμπουργκ, όπου θα αφιερωθεί στη διεύθυνση ορχήστρας (1962-5), υπό τους Χέρμαν Σέρχεν και Κ. Βίνμπεργκερ. Επίσης, θα παρακολουθήσει μαθήματα διεύθυνσης ορχήστρας στο Intern. Dirig. Praktikum του Βερολίνου και παραδόσεις υπό τον Χέρμπερτ φον Κάραγιαν στην ίδια πόλη (1962-3).
Σημαντικός σταθμός στην καριέρα του ήταν η συνεργασία του με τον διάσημο μελετητή του Μότσαρτ, Μπέρναρντ Πάουμγκαρτνερ, του οποίου υπήρξε βοηθός στην ορχήστρα Καμεράτα Ακαντέμικα του Σάλτσμπουργκ από το 1964 μέχρι το 1968. Στην αυστριακή πόλη μελέτησε σύνθεση και με τον Τσέζαρ Μπρέζγκεν, λάτρη της ελληνικής μουσικής, ο οποίος στα έργα του χρησιμοποιούσε και θέματα από την ελληνική δημοτική μουσική. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο Σάλτσμπουργκ συνέθεσε το πρώτο ολοκληρωμένο έργο του, Τρία Τραγούδια, για βαρύτονο και ορχήστρα σε ποίηση Γ. Σεφέρη, πρώτη εκτέλεση, 1965. Το συγκεκριμένο έργο είναι γραμμένο στο 12-φθογγικό σύστημα και παρουσιάστηκε στη Β’ Ελληνική Εβδομάδα Σύγχρονης Μουσικής. Το Νοέμβριο του 1968 έγινε καλλιτεχνικός διευθυντής και αρχιμουσικός της Σουηβικής Συμφωνικής Ορχήστρας (Schwäbisches Symphonieorchester), στην πόλη Ρόιτλινγκεν. Το 1979 συνθέτει το έργο Τρίπτυχον, για το οποίο ο ίδιος αναφέρει σε συνέντευξή του τον Οκτώβριο του 2012: ''Είναι σε φόρμα συμφονιέτας και αποτελείται από τρία μέρη που βασίζονται σε τρία ποιήματα του Γιώργου Σεφέρη. Αρχικά ήταν τρία τραγούδια που είχαν γραφτεί το ‘63 και το ‘64, ύστερα από τη βράβευση του ποιητή με το Νόμπελ. Τα ποιήματα των τραγουδιών είναι τα εξής: «Εδώ τελειώνουν τα έργα», «Κι’ αν ο αγέρας φυσά» και «Στο στήθος μου πληγή ανοίγει πάλι». Είναι τρία ποιήματα με διαφορετικό κόσμο το καθένα και αυτό μου ‘δωσε την ευκαιρία να γράψω τρία κομμάτια τελείως διαφορετικά μεταξύ τους''.
Διευθύνση Ορχηστρών/Δραστηριότητες
Στη δεκαετία 1971-81, υπήρξε τακτικός προσκεκλημένος της Συμφωνικής Ορχήστρας Λαμουρέ (Lamoureux) στο Παρίσι. Ήταν συχνά προσκεκλημένος της «Εταιρίας Μπράμς» στο Μπάντεν - Μπάντεν, όπου διέμενε και μελετούσε στο σπίτι - μουσείο του Γιοχάνες Μπράμς. Από τη δεκαετία του ’60 ήταν μόνιμος μαέστρος της Συμφωνικής Ορχήστρας της Ελληνικής Ραδιοφωνίας και διηύθυνε τακτικά την ΚΟΑ, την ΚΟΘ (Κρατικές Ορχήστρες Αθηνών και Θεσσαλονίκης) και την Ορχήστρα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Μεταξύ 1993-1999 εγκαθίσταται στην Θεσσαλονίκη και αναλαμβάνει τη καλλιτεχνική διεύθυνση της Δημοτικής Συμφωνικής Ορχήστρας, την οποία αναδιοργανώνει οδηγώντας την στο δρόμο της αναγνώρισής της, προωθώντας παράλληλα και την ιδέα δημιουργίας Όπερας-Θεσσαλονίκης με ετήσιες παραγωγές έργων παλιού και σύγχρονου ρεπερτορίου. Έχει διευθύνει σημαντικές ορχήστρες της πρώην Δ. Γερμανίας και έχει εμφανιστεί σε μουσικές εκδηλώσεις πολλών μεγάλων πόλεων (Παρίσι, Ρώμη, Λισαβόνα, Λονδίνο, Βουκουρέστι, Βουδαπέστη, Μόντρεαλ κ.α.), όπου παρουσίασε έργα Ελλήνων συνθετών, πολλά σε πρώτη εκτέλεση (βλ. Λίστα). Αυτή είναι, ίσως, η μεγαλύτερη προσφορά του Αγραφιώτη στην ελληνική μουσική. Δίδαξε αρμονική ανάλυση στο Τμήμα Μουσικολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών από το 1991 έως το 1994 και, από το 1991 είχε διδάξει αρμονική και μορφολογική ανάλυση στο Τμήμα Μουσικολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Έχει τιμηθεί με το χρυσό μετάλλιο Λίστ του Ρόιτλινγκεν για την πλούσια μουσική δραστηριότητά του. Συμμετείχε σε διάφορες Επιτροπές διεθνών Μουσικών Διαγωνισμών («Χίντεμιτ», «Μαρία Κάλλας», κ.α.) και, είναι μέλος της Διεθνούς Επιτροπής του Ιδρύματος Κλαούντιο Αράου. Την πρωτοχρονιά του 2004 τιμήθηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας με το Χρυσό Σταυρό της Τιμής. ''...Αλλά το πρόβλημα δεν είναι αυτό. Φταίει το σύστημα. Κοιτάξτε, το μάθημα της Αρμονίας στην Ελλάδα είναι μία τραγική και εγκληματική κατάσταση. Διδάσκονται τρία χρόνια αρμονία στο Ωδείο και μετά άλλα δύο χρόνια – λέει – Ειδικό, όπου διδάσκονται πάλι τα ίδια πράγματα. Δηλαδή πέντε – έξη χρόνια διδάσκεται ένας φοιτητής Αρμονία που έξω είναι μόνο δύο εξάμηνα; Είναι απαράδεκτο διότι, έτσι κι’ αλλιώς, η Αρμονία είναι ένα μάθημα που δεν υπάρχει πια στη διδασκαλία της μουσικής. Αυτό ξεκινάει από την εποχή του Βάγκνερ και του Σκριάμπιν αλλά και της γαλλικής σχολής. Είναι φοβερό να παιδεύεις τους φοιτητές πέντε χρόνια. Να το πω συμβολικά; Εγώ θα έβαζα τον εισαγγελέα να παρέμβει γι’ αυτό το έγκλημα που γίνεται....Ή το κοντραπούντο και η φούγκα. Τί είναι αυτά; Κάτι κόντρα σε κάτι: μία μελωδία σε συνδυασμό με κάποια άλλη. Να μάθεις το συνδυασμό τους, τον ωραίο έξυπνο τρόπο. Αυτά τα κοντραπούντα κατά Παλεστρίνα που κάνουνε είναι απλώς μία κοροϊδία. Γιατί ο ταλαντούχος φοιτητής πρέπει να μάθει πώς έγραφε το 1600, το 1700 ή ακόμα και το 1400 ένας συνθέτης;... και συνεχίζει παρακάτω ... Έξι μήνες αρκούν! Όλα αυτά είναι περιττά και άχρηστα μαθήματα...όμως το πιο άχρηστο και εγκληματικό είναι να κάνουμε πέντε χρόνια Αρμονία! Αυτό με νόμο πρέπει να καταργηθεί. Πώς θα γίνει δεν το γνωρίζω, αλλά είναι τελείως απαράδεκτο...''
Ακολουθεί λίστα με τα σημαντικότερα έργα Eλλήνων συνθετών που διηύθυνε με ξένες ορχήστρες στο εξωτερικό και στο Φεστιβάλ Αθηνών: (πηγή λίστας: https://web.archive.org/web/20120908181643/http://www.iema.gr/data/HumanResources/CVs/Dimitris_Agrafiotis.htm)
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Έλληνες βιολιστές Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Εθνική Τράπεζα του Βελγίου
Η Εθνική Τράπεζα του Βελγίου (Nationale Bank van België, Banque nationale de Belgique, Belgische Nationalbank) είναι η Κεντρική Τράπεζα του Βελγίου από το 1850. Η Εθνική Τράπεζα του Βελγίου ιδρύθηκε με στις 5 Μαΐου 1850. Είναι μέλος στο Ευρωπαϊκό Σύστημα Κεντρικών Τραπεζών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικονομία του Βελγίου Βελγιο Βελγιο
Πιερ Μπαγιάρ
Ο Pierre Bayard (Πιέρ Μπαγιάρ, γεν. 1954) είναι Γάλλος ψυχαναλυτής, καθηγητής λογοτεχνίας στο Ρaris VIII/Saint Denis και συγγραφέας.
Γενικά
Ο Bayard έγινε ευρύτερα γνωστός με το Comment parler des livres que l'on n'a pas lus ? (Πώς να μιλάμε για βιβλία που δεν έχουμε διαβάσει; εκδ. Πατάκης  ) στο οποίο προτείνει μια απενεχοποιημένη (καθότι και ψυχαναλυτής) και δημιουργική θεωρία γύρω από την ανάγνωση. Για τον Bayard ο καθένας μας, διαβάζοντας, διαβάζει και συγ-γράφει το δικό του βιβλίο. Καθώς οι αναγνώσεις ενός βιβλίου είναι πάντα προσωπικές, επιλεκτικές και θραυσματικές (ξεχνάμε τι έχουμε διαβάσει, μένουμε περισσότερο σε κάτι παρά σε κάτι άλλο κάνοντας προσωπικές προβολές), ο χώρος της λογοτεχνίας και της 'κουλτούρας' δεν είναι ένας συμπαγής και ομοιογενής χώρος αλλά ένας χώρος που αποτελείται και συντίθεται από κενά (τα κενά μας), από ό,τι δεν διαβάζουμε, από ό,τι διαβάζουμε και ξεχνάμε. Το βιβλίο προσεγγίζει το θέμα (ταμπού) της (μη) ανάγνωσης με πολύ χιούμορ. Υπερασπίζομενο την μη ανάγνωση είναι εν τέλει ένας ύμνος στην ανάγνωση και στην καθοριστική της σημασία για τη ζωή μας.
Στο ίδιο πνεύμα, το επόμενο βιβλίο του Comment parler des lieux où l'on n'a pas été ? (πρόχειρη απόδοση: Πώς να μιλάμε για τόπους που δεν έχουμε επισκεφτεί;) πραγματεύεται πώς το φανταστικό ταξίδι που κάνει ο καθένας μας σε έναν τόπο μετρά πιο πολύ από το τυχόν πραγματικό ταξίδι που όντως κάνουμε (ή δεν κάνουμε), καθώς τα μέρη τα επισκεπτόμαστε και τα γνωρίζουμε πρωτίστως στην φαντασία μας.
Στην αστυνομική τριλογία "Qui a tué Roger Ackroyd ?", "Enquête sur Hamlet", και "L'Affaire du chien des Baskerville" (πρόχειρη απόδοση: "Ποιός σκότωσε τον Ρότζερ Ακρόυντ", "Επανεξετάζοντας τον Άμλετ", και "Η υπόθεση του σκυλιού των Μπάσκερβιλ"), ο Bayard επανεξετάζει κριτικά τρεις λογοτεχνικά πολύ γνωστές και καθιερωμένες λύσεις αστυνομικών μυστηρίων (εδώ περιλαμβάνει, πέρα από τα αστυνομικά μυθιστορήματα της Αγκάθα Κρίστι και του Κόναν Ντόυλ, και τον ΄Αμλετ του Σαίξπηρ). Παρεμβαίνοντας διορθωτικά (και δημιουργικά) στα κείμενα, ο Bayard προτείνει μια διαφορετική από τους συγγραφείς λύση σχετικά με το ποιός είναι ένοχος, μια λύση που ηθελημένα ή ασυνείδητα διέφυγε από τους ίδιους τους συγγραφείς. Πλέον, από το 2017, η διαλεύκανση μυστηρίων στην λογοτεχνία, τον κινηματογράφο, κοκ αποτελεί αντικείμενο συστηματικής έρευνας της διεθνούς ομάδας INTERCriPol, της οποίας ο P. Bayard είναι ενεργό μέλος και επίτιμος πρόεδρος.
Δυο άλλα του βιβλία προτείνουν μια διαφορετική ματιά στην σχέση μας με τον χρόνο. Το Demain est écrit (πρόχειρη απόδοση: To μέλλον έχει ήδη γραφτεί), με μια σειρά παραδειγμάτων, δείχνει πώς οι συγγραφείς εμπνέονται όχι μόνο από το παρελθόν τους αλλά από το μέλλον τους, το οποίο έχουν την ευαισθησία να αφουγκράζονται μέσω της γραφής τους. Το Le Titanic fera naufrage (πρόχειρη απόδοση: Ο Τιτανικός πρόκειται να βουλιάξει) επεκτένει αυτή τη σκέψη, όπως μαρτυρά ο τίτλος του, σε ιστορικά γεγονότα και συλλογικές καταστροφές.
Το θέμα του χρόνου και της ιστορίας συναντάται επίσης στο βιβλίο του Aurais-je été résistant ou bourreau ? (πρόχειρη απόδοση: Θα είχα λάβει μέρος στην αντίσταση ή όχι;) Σε αυτό, ο Bayard μεταφέρεται χρονικά στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, συναντιέται με τη μοίρα του πατέρα του, ο οποίος όντως έζησε τότε, και αναρωτιέται πώς θα είχε δράσει ο ίδιος. Διευκρινίζοντας ότι για έναν ψυχαναλυτή, που γνωρίζει τη σκοτεινότητα της ανθρώπινης ψυχής, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει, πέρα από τα κίνητρα όσων συνεργάστηκαν με το ναζιστικό καθεστώς, η ιδιότυπη τόλμη όσων με κίνδυνο της ζωής τους προέβησαν σε ηρωικές πράξεις αντίστασης, εξετάζει τους λόγους και τους ψυχολογικούς νόμους που καθόρισαν τη στάση των μεν και των δε. Εδώ η λογοτεχνία, τοποθετώντας στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος της ηθικά ζητήματα, συναντιέται με την ηθική και αναδεικνύεται, όπως και η ηθική, ως ο χώρος όπου συγκρουόμενα ηθικά διλήμματα εκτίθενται στην πολυπλοκότητά τους παρά επιλύονται.
Αντίστοιχα, στο βιβλίο Aurais-je sauvé Geneviève Dixmer ? (πρόχειρη απόδοση: Θα είχα σώσει την Geneviève Dixmer;), αναρωτιέται αν θα είχε σώσει από την λαιμητόμο την Geneviève Dixmer, φιλομοναρχική ηρωίδα του μυθιστορήματος του Αλεξάνδρου Δουμά Le Chevalier de Maison-Rouge, την οποία, όπως μας εκμυστηρεύεται, είχε ερωτευτεί νέος στην τηλεοπτική μεταφορά του βιβλίου. Για να απαντήσει στο παραπάνω ερώτημα (σε μια κίνηση αντίστροφη από αυτήν του ηθοποιού στην ταινία The Purple Rose of Cairo του Γούντι Άλεν, που βγαίνει από την οθόνη προκειμένου να συναντήσει την αγαπήμένη του) ο Bayard μπαίνει στις σελίδες του βιβλίου του Δουμά, καταλαμβάνοντας την θέση του βασικού χαρακτήρα. Με αυτό το εύρημα, μεταφερόμενος χρονικά στους ταραγμένους καιρούς της γαλλικής επανάστασης, αντιμετωπίζει ο ίδιος με την σειρά του τα ηθικά ερωτήματα που βασάνιζαν τον φιλελεύθερο, δημοκρατικό πρωταγωνιστή του μυθιστορήματος του Δουμά - και τα οποία, όπως μας δείχνει, δεν απέχουν από τα ηθικά διλήμματα που μας απασχολούν και σήμερα.
Στο τελευταίο του βιβλίο, L’ Enigme Tolstoïevski (Το αίνιγμα του Τολστογιέφσκι), διερευνάται το θέμα της πολλαπλής προσωπικότητας, η οποία συναντάται, πέρα από τον συγγραφέα Tolstoïevski, και σε πολλούς χαρακτήρες των μυθιστορημάτων του. Μέσω του ευρήματος της συναίρεσης των δύο Ρώσων συγγραφέων Τολστόι και Ντοστογιέφσκι, ο Bayard υποστηρίζει και μας αποκαλύπτει πως εν τέλει είμαστε πιο κατακερματισμένοι και πολλαπλοί από όσο νομίζουμε.
Καθώς ο Bayard έχει αυτή την ιδιαίτερη, λοξή ματιά, με την οποία εμπλουτίζει την λογοτεχνία, τα βιβλία του εκδίδονται όλα στην σειρά Paradoxe των εκδόσεων Minuit - σειρά η οποία δημιουργήθηκε το 1993 με αφορμή την έκδοση ενός από τα πρώτα βιβλία του (Le Paradoxe du menteur. Sur Laclos, Minuit, 1993), και της οποίας ο τίτλος αντανακλά το παράδοξο των εγχειρημάτων του.
Πέρα από την λογοτεχνική του δράση, κάτι που είναι λιγότερο γνωστό είναι πως ο Bayard τα ταλευταία χρόνια μελετά συστηματικά τις γενοκτονίες του εικοστού αιώνα. Συμμετέχει ενεργά, ως συνιδρυτής, στο CIREMM, ένα ερευνητικό κέντρο που έχει ως αντικείμενο τη μελέτη εγκλημάτων πολέμου και γενοκτονιών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς Κατηγορία:Ψυχαναλυτές Κατηγορία:Γάλλοι κριτικοί της λογοτεχνίας
Χριστόφορος Ράγγος
Ο Χριστόφορος Ράγγος ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής και μετέπειτα προπονητής, γεννημένος το 1910. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο το 1925 στον Ολυμπιακό. Έκανε μεγάλη καριέρα η οποία διακόπηκε το 1940 με την έναρξη του Β΄Παγκοσμίου πολέμου, κατά τη διάρκεια του οποίου τραυματίστηκε στο πόδι σε μάχη στο αλβανικό μέτωπο και αναγκαστικά σταμάτησε το ποδόσφαιρο. Αργότερα έγινε προπονητής και βρέθηκε στον πάγκο πολλών ομάδων. Πέθανε στις 8 Ιανουαρίου 1950 κατά τη διάρκεια του αγώνα Α.Ο. Ζωγράφου - Ηρακλής Αθηνών στον πάγκο της ομάδας.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Χρήση προτύπου Πληροφορίες ποδοσφαιριστή χωρίς ύψος
Πουιλασέ
Το Πουιλασέ (γαλλικά: Puilacher, οξιτανικά: Puòglatgièr) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πουιλασερουά (γαλλικά: Puilacherois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Αχιλλέας Παπαλουκάς
Ο Αχιλλέας Παπαλουκάς (1830 - 1915) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αμφίκλεια και ήταν γιος του πολιτικού Ιωάννη Παπαλουκόπουλου. Αδερφός του ήταν ο Αλκιβιάδης Παπαλουκάς. Σπούδασε νομικά και ιδιώτευσε ως δικηγόρος. Εξελέγη πρώτη φορά βουλευτής Λοκρίδος στις εκλογές του 1899 και επανεξελέγη σε αυτές του 1902 και του 1912.
Ήταν παντρεμένος με την Ολυμπιάδα Λάζου, αδελφή του Θεμιστοκλή Λάζου και είχαν αποκτήσει πέντε παιδιά μεταξύ των οποίων τον Ιωάννη Παπαλουκά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Λοκρίδας Αχιλλεας
Σάνταλι
Το Σάνταλι (σερβικά κυριλλικά: Сандаљ) είναι χωριό της Σερβίας, ευρισκόμενο εντός του εδάφους της Πόλεως του Βάλιεβο, η οποία ευρίσκεται εντός του Διαμερίσματος της Κόλουμπαρα. Κατά την απογραφή του 2011, αριθμούσε 125 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Βάλιεβο
De La Rue
Η Ντε λα Ρου είναι μια βρετανική εταιρεία με έδρα το Μπεϊσινγκστόουκ στην Αγγλία, που κατασκευάζει προϊόντα χαρτιού και εκτύπωσης ασφαλείας, συμπεριλαμβανομένων χαρτονομισμάτων, διαβατηρίων και φοροσήμων.
Η εταιρεία ιδρύθηκε από τον Τόμας ντε λα Ρου, που μετακόμισε από το Γκέρνσεϊ στο Λονδίνο το 1821 και ξεκίνησε την επιχείρηση ως παραγωγός καλαθιού, στη συνέχεια ως χαρτοποιός και εκτυπωτής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επιχειρήσεις του Ηνωμένου Βασιλείου
Ιωάννα Α΄ της Νάπολης
Η Ιωάννα Α΄ της Νάπολης (Giovanna I di Napoli, 1327 - 12 Μαΐου 1382) μέλος του Οίκου των Καπετιδών-Ανζού ήταν Βασίλισσα της Νεαπόλεως, Κόμισσα της Προβηγκίας και του Φορκαλκιέ (1343 - 1382), πριγκίπισσα της Αχαΐας (1373 - 1381) και τιτλούχος βασίλισσα των Ιεροσολύμων και της Σικελίας (1343 - 1382). Η Ιωάννα Α΄ της Νάπολης ήταν κόρη του Καρόλου της Καλαβρίας του γιου του Ροβέρτου του Σοφού και της Μαρίας των Βαλουά, αδελφής του Φιλίππου ΣΤ΄ της Γαλλίας. Τη μεγάλη περίοδο που ήταν βασίλισσα, βρέθηκε στο κέντρο αμέτρητων συγκρούσεων και παντρεύτηκε τέσσερις φορές. Η ημερομηνία που γεννήθηκε αμφισβητείται, μερικές πηγές την τοποθετούν τον Μάρτιο του 1328, άλλες το 1326.