cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάρτι Φέλντμαν
Βίος
Το 1959 παντρεύτηκε τη Λωρέττα Σάλλιβαν (Lauretta Sullivan) με την οποία έζησε το υπόλοιπο της ζωής του.
Με αυτόν τον τρόπο έγινε παγκόσμια γνωστός ως «Igor» στην παρωδία τρόμου του Μελ Μπρουκς, Φρανκενστάιν Τζούνιορ. Αργότερα, έγραψε και σκηνοθέτησε κάποιες ταινίες, οι οποίες δεν γνώρισαν μεγάλη επιτυχία.
Πέθανε το 1982, από καρδιακή προσβολή, κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας Το αδελφάτο των επτά θαλασσών (Yellowbeard) στην Πόλη του Μεξικού.
Διακρίσεις
"Ο Φέλντμαν είναι ένας από τους αφανείς ήρωες της Goons/ Fringe/ Python (Monty) εποχής της βρετανικής κωμωδίας. Το κοινό δεν τον πρόσεξε. Το καλύτερο του έργο μένει να αναγνωριστεί. Τα τηλεοπτικά του σόου είναι ανεπανάληπτα...Robert Ross (βιογράφος του Μάρτι Φέλντμαν)"
Έχει βραβευτεί δύο φορές από τη Βρετανική Ακαδημία Τηλεοπτικών Βραβείων (BAFTA Awards). Επίσης, έχει βραβευτεί από την Ακαδημία ταινιών Επιστημονικής Φαντασίας και Τρόμου για τη συμμετοχή του στην ταινία Young Frankenstein (Saturn Awards)
Ντεπορτίβο Αλαβές
Η Ντεπορτίβο Αλαβές (ισπ.Deportivo Alavés) είναι ένας ποδοσφαιρικός σύλλογος που ιδρύθηκε το 1921 στην πόλη Βιτόρια της Ισπανίας. Αγωνίζεται στο Εστάδιο ντε Μεντιθορόθα χωρητικότητας 19.900 θεατών, το οποίο κατασκευάστηκε το 1924.
Ιστορία
Η Ντεπορτίβο Αλαβές προβιβάστηκε για πρώτη φορά της ιστορίας της το 1929 στην Πριμέρα Ντιβιζιόν, αλλά υποβιβάστηκε 3 χρόνια αργότερα. Έχει επίσης κερδίσει την άνοδό της στην Α΄ κατηγορία το 1931, 1955, 1999 και 2005, ενώ το 1954 και το 1998 έχει κατακτήσει το πρωτάθλημα Β΄κατηγορίας της Ισπανίας. Η μεγαλύτερη στιγμή της ομάδας ήταν όταν έφτασε στον τελικό του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ το 2001 που έχασε από τη Λίβερπουλ.
Ντεπορτίβο Αλαβές Β΄
Είναι η δεύτερη ομάδα της Ντεπορτίβο, η οποία αγωνίζεται στα ερασιτεχνικά πρωταθήματα της Ισπανίας. Αγωνίζεται στο Instalaciones de Ibaia, χωρητικότητας 2.500 θεατών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ισπανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Χώρας των Βάσκων Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1921 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1921
Περίσσα Θήρας
Η Περίσσα είναι παραθαλάσσιο χωριό της Σαντορίνης, το οποίο βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο της, σε απόσταση 13 χιλιομέτρων από τα Φηρά. Με βάση την απογραφή του 2001 έχει 473 κατοίκους. Ανήκει διοικητικά στο τοπικό διαμέρισμα Εμπορείου του δήμου Θήρας. Είναι γνωστή για την μαύρη παραλία της.
Ιστορία
Έχει διατυπωθεί η άποψη ότι η Περίσσα βρίσκεται στην θέση της αρχαίας πόλης της Ελευσίνας, η οποία αναφέρεται από τον Πτολεμαίο τον Γεωγράφο ως μία από τις πόλεις της Σαντορίνης. Ευρήματα που αποδεικνύουν ότι στην Περίσσα υπήρχε αρχαία πόλη έχουν βρεθεί ήδη από το 1836, κατά την διάρκεια ανασκαφών. Πάνω στα ερείπια της αρχαίας αυτής πόλης οικοδομήθηκε κατά τους βυζαντινούς χρόνους άλλη πόλη, η οποία πρέπει να ήταν ιδιαίτερα πλούσια, κάτι που αποδεικνύεται και από την ύπαρξη εκεί ερειπίων μεγάλης τρίκλιτης βασιλικής της Αγίας Ειρήνης. Η πόλη εκτιμάται ότι έφτασε σε παρακμή κατά την διάρκεια της βασιλείας του Λεόντα Γ του Ίσαυρου. Πιθανότατα η παρακμή της πόλης να σχετίζεται είτε άμεσα με την ηφαιστειακή έκρηξη του 726 στην Παλαιά Καμένη είτε έμμεσα εξαιτίας της συμμετοχής των κατοίκων στην επανάσταση του 727 εναντίον του εικονομάχου αυτοκράτορα ως δείγμα θεϊκής οργής κατά του οποίου θεωρήθηκε η έκρηξη.
Παλαιοχριστιανική Βασιλική της Αγίας Ειρήνης
Έχει διατυπωθεί η άποψη ότι αυτός είναι ο ναός από τον οποίο προέκυψε το όνομα "Σαντορίνη" για το νησί.
Παναγιά η Κατεφιανή
Σε μια κοιλότητα στην πλαγιά του Μέσα Βουνού, κάπου 200 μέτρα από τους πρόποδες του, βρίσκεται το εκκλησάκι των Γενεθλίων της Θεοτόκου ή Παναγιά η Κατεφιανή. Το όνομα της προέρχεται από την λέξη κατεφιό, που σημαίνει καταφύγιο, γιατί εκεί πηγαίνανε οι κάτοικοι για να προστατευτούν από εχθρικές επιδρομές. Στην Κατεφιανή προστρέξανε και πολλοί κάτοικοι στον καιρό του Κακού, την ηφαιστειακή έκρηξη του 1650, δηλαδή, στο υποθαλάσσιο ηφαίστειο του Κολούμπο.
Η εκκλησία του Τιμίου Σταυρού
Η εκκλησία του Τιμίου Σταυρού είναι μία από τις μεγαλύτερες εκκλησίες της Σαντορίνης και βρίσκεται στην πλατεία της Περίσσας. Η αρχική εκκλησία είχε οικοδομηθεί το χρονικό διάστημα 1835-1840, αλλά καταστράφηκε με τον σεισμό του 1956 και ανακατασκευάστηκε.
Κατά την διάρκεια της ανοικοδόμησης της αρχικής εκκλησίας είχαν αποκαλυφθεί τα ερείπια δύο τρίκλιτων Βασιλικών, τα οποία, δυστυχώς, καταστράφηκαν από τις οικοδομικές εργασίες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Σαντορίνης Κατηγορία:Δήμος Θήρας
Προεδρικό Μέγαρο (Λευκωσία)
Το Προεδρικό Μέγαρο (τουρκικά: Cumhurbaşkanlığı Sarayı) είναι η επίσημη κατοικία και ο κύριος χώρος εργασίας του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας. Βρίσκεται πολύ κοντά στο κέντρο της Λευκωσίας και περιβάλλεται από ένα πυκνό πευκοδάσος.
Σαντζάκι της Βοσνίας
Το Σαντζάκι της Βοσνίας ήταν διοικητική διαίρεση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στα εδάφη της σημερινής Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.
Προεδρικό Μέγαρο (Λευκωσία)
Ιστορία
Το κτίριο κάηκε κατά τη διάρκεια των Οκτωβριανών του 1931. Ως αποτέλεσμα των διαταραχών, στις 21 Δεκεμβρίου 1931 ο σερ Ρόναλντ Στορς (κυβερνήτης της Κύπρου) έθεσε σε ισχύ έναν ειδικό νόμο ο οποίος υποχρέωνε τους Ελληνοκύπριους κατοίκους να πληρώσουν με δικά τους έξοδα την κατασκευή ενός νέου κυβερνητικού οίκου. Το απαιτούμενο ποσό για την κατασκευή ήταν 34.315 λίρες, και έπρεπε να καταβληθούν μέχρι τις 30 Ιουνίου 1932. Τα ποσά που απαιτήθηκαν από διάφορες πόλεις περιελάμβαναν 14.000 λίρες από τη Λευκωσία, 5.500 λίρες από τη Λεμεσό, 5.000 λίρες από την Αμμόχωστο, 2.000 λίρες από τη Λάρνακα, 500 λίρες από την Πάφο, και 6.315 λίρες από τα υπόλοιπα χωριά.
Σαντζάκι της Βοσνίας
Δημιουργήθηκε το 1463 όταν ο Οθωμανικός στρατός κατέκτησε το Βασίλειο της Βοσνίας και στα εδάφη του δημιούργησε το Σαντζάκι με πρώτο διοικητή τον Μπέη Ισάμπεης Ισάκοβιτς. Κατά την περίοδο 1463 και 1580 ήταν μέρος του Βιλαετίου της Ρωμυλίας και το 1580 με την δημιουργία του Βιλαετίου ης Βοσνίας αποσπάστηκε εκεί. Έπαψε να υφίσταται το 1878.
Προεδρικό Μέγαρο (Λευκωσία)
Ιστορία
Το νέο κτίριο σχεδιάστηκε από τον Μόρις Ουέμπ της εταιρείας Sir Aston Webb & Sons του Ουεστμίνστερ στο Λονδίνο. Την κατασκευή ανέλαβαν οι εταιρίες J V Hamilton και L F Weldon του Τμήματος Δημοσίων Έργων, Λευκωσία. Η κύρια δομή χτίστηκε από ψαμμίτη Γερόλακκου, ενώ για τις σκάλες χρησιμοποιήθηκε σκληρότερος ψαμμίτης από την Λεμεσό. Η κατασκευή ολοκληρώθηκε το 1937, με συνολικό κόστος 70.000 λιρών. Μεταξύ των πιο σημαντικών χαρακτηριστικών του μεγάρου είναι το Βρετανικό οικόσημο, και τέσσερα γκαργκόιλ με ανθρώπινα κεφάλια που απεικονίζουν τον Βρετανό Γενικό εργοδηγό ο οποίος είναι ο υπεύθυνος της κατασκευής, τον αρχηγό της κατασκευής, τον επικεφαλή ξυλουργό και έναν εργάτη. Το κτίριο πήρε τον τίτλο του Κυβερνητικού Οίκου και το 1960 μετονομάστηκε σε Προεδρικό Μέγαρο.
Σαντζάκι της Βοσνίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σαντζάκια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην Ευρώπη Κατηγορία:Οθωμανική Βοσνία και Ερζεγοβίνη
Προεδρικό Μέγαρο (Λευκωσία)
Ιστορία
Το κτίριο έγινε στόχος βομβαρδισμών κατά τη διάρκεια του πραξικοπήματος από την Χούντα των Συνταγματαρχών και την ΕΟΚΑ-Β στις 15 Ιουλίου 1974. Το μέγαρο ανοικοδομήθηκε από το Τμήμα Δημοσίων Έργων και τους αδελφούς Φιλίππου το 1977. Τα έξοδα ανοικοδόμησης πληρώθηκαν από την Ελληνική Κυβέρνηση.
Στις 28 Μαΐου 2010, ανακοινώθηκε ότι επρόκειτο να γίνουν διάφορες εργασίες στο κτίριο, με στόχο την μείωση των εκπομπών άνθρακα που εξέπεμπε το κτίριο. Το κόστος των εργασιών ήταν 1.2 εκατομμύρια ευρώ. Μεταξύ άλλων προστέθηκαν ηλιακοί συλλέκτες στο χώρο στάθμευσης αυτοκινήτων, τοποθετήθηκε ένα νέο σύστημα εξαερισμού και νέα παράθυρα. Επιπλέον δαπανήθηκαν 2.7 εκατομμύρια ευρώ για την κατασκευή μιας νέας αίθουσας για το 2012 την κυπριακή προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η νέα αίθουσα άνοιξε στις 17 Μαΐου 2012. Μπορεί να φιλοξενήσει 500 άτομα ή 300 εάν κάθονται σε τραπέζια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Λευκωσία
Πάρκο Ιστορικής Μνήμης και Περιβαλλοντικής Ευαισθητοποίησης (Χαϊδάρι)
Το Πάρκο Ιστορικής Μνήμης και Περιβαλλοντικής Ευαισθητοποίησης (Χαϊδάρι), είναι ένας χώρος πρασίνου και ιστορικής μνήμης για το Χαϊδάρι και εκτείνεται σε έκταση 65 στρεμμάτων. Το μεγαλύτερο τμήμα του (50 στρ.) ανήκε στο Στρατόπεδο Χαϊδαρίου (ΚΕΔΒ, ΚΕΒΟΠ) και παραχωρήθηκε στο Δήμο από το Ταμείο Εθνικής Αμύνης (Τ.Ε.Θ.Α.) το 1997, ενώ το υπόλοιπο αποκτήθηκε το 2001. Ένα μέρος του Πάρκου, περίπου 40 στρ. κατασκευάστηκε σε συνεργασία της Νομαρχίας Αθηνών με το Δήμο Χαϊδαρίου και ολοκληρώθηκε το 2009. Οι χώροι του περιλαμβάνουν πολύ πράσινο και λειτουργίες αναψυχής όπως ανοικτό θέατρο, αθλητικές εγκαταστάσεις, διαδρομές περιπάτου κλπ.
Ο χώρος πρασίνου εντός του πάρκου ονομάστηκε το 2010 Πλατεία Villeneuve D' Ascq, προς τιμήν της αδελφοποίησης των δύο πόλεων. Στη πλατεία βρίσκεται μνημείο αποτελούμενο από δύο μαρμάρινες πλάκες, η μία γραμμένη στα γαλλικά και η άλλη γραμμένη στα ελληνικά που αναγράφουν:
<poem style="text-align:center"> « ΠΛΑΤΕΙΑ VILLENEUVE D´ ASCQ ΕΓΚΑΙΝΙΑΣΤΗΚΕ ΤΗ 3-ΙΟΥΛΙΟΥ 2010 ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΑΡΑΒΕΛΙΑ ΔΗΜΑΡΧΟ ΧΑΪΔΑΡΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΝ GERARD CAUDRON ΔΗΜΑΡΧΟ ΤΗΣ VILLENEUVE D´ ASCQ»
Κατηγορία:Χαϊδάρι Κατηγορία:Πάρκα της Αττικής
Μουσειακές Βιβλιοθήκες
thumb|300 px|right|Χώρος μουσειακής βιβλιοθήκης thumb|300px |right|[[Μουσείο του Λούβρου - Πτέρυγα Ρισελιέ]] thumb|300px|Eσωτερικό της βιβλιοθήκης μουσείου Μόργκαν
Με τον όρο μουσειακές βιβλιοθήκες εννοούνται οι βιβλιοθήκες των μουσείων. Καθώς όλο και περισσότερα μουσεία δημιουργήθηκαν τον 19ο αιώνα, οι βιβλιοθήκες θεωρούνταν απαραίτητο μέρος των μουσείων (Wateren, 1999, p. 490).Αρχικά, οι βιβλιοθήκες των μουσείων ξεκίνησαν ως μικρές πληροφοριακές βιβλιοθήκες, οι οποίες αποτελούνταν όχι περισσότερα από λίγα ράφια στο γραφείο του διευθυντή. Μέσα σε λίγες δεκαετίες αυτές οι μικρές συλλογές αναπτύχθηκαν σε σημαντικές βιβλιοθήκες, με μία ή περισσότερες περιοχές ενδιαφέροντος (Boxtel, 2009).
Για παράδειγμα, το μουσείο της Βοστώνης δημιούργησε μια πληροφοριακή βιβλιοθήκη το 1875 και μια βιβλιοθήκη προβλεπόταν ως αναπόσπαστο τμήμα από τους ιδρυτές του Metropolitan μουσείου στη Νέα Υόρκη.
Το εθνικό Γερμανικό μουσείο, που δημιουργήθηκε το 1852 στη Νυρεμβέργη, θεμελίωσε μια βιβλιοθήκη και ένα αρχείο για να συλλέγει έγγραφα για την ιστορία της γερμανικής τέχνης (Wateren, 1999, ).
Αυτές οι βιβλιοθήκες δημιουργήθηκαν για να συναντήσουν τις απαιτήσεις των μουσείων τους και έχουν ένα κοινό παρονομαστή που δεν ανήκει μόνο στα μουσεία, αλλά στην ανάγκη να υποστηρίξουν τη τεκμηρίωση και την έρευνα που διεξάγεται μέσα στο ίδρυμα (Zamora, Lacare, de Lis, 2010, ). Ο σκοπός μιας μουσειακής βιβλιοθήκης είναι να εντάξει και να τεκμηριώσει τη συλλογή του μουσείου (Boxtel, 2009, ). Ένας άλλος κύριος σκοπός είναι να παρέχει έγγραφα για τα αντικείμενα του συγκεκριμένου μουσείου. Η μουσειακή βιβλιοθήκη είναι ένα εργαλείο που παρέχει υποστήριξη στο προσωπικό του μουσείου.
Οι συλλογές της βιβλιοθήκης έγιναν γνωστές ως πολύ συγκεκριμένες σε ένα θέμα, και ενώ αρχικά δεν επιτρεπόταν η είσοδος στο κοινό, σταδιακά οι ερευνητές και οι ειδήμονες επιτρέπονταν χαριστικά και, κυρίως, κέρδισαν πρόσβαση μέσω των σχέσεων τους με εφόρους των μουσείων (Wateren, 1999, ). Σε μερικές βιβλιοθήκες ακόμα δεν επιτρέπεται η είσοδος, όμως σε κάποιες όχι απλά επιτρέπεται, για παράδειγμα στη βιβλιοθήκη του μουσείου Stedelijk Museum’s Hertogenbosh* Official Site ,αλλά η είσοδος είναι ανοιχτή για όλους καθώς σκοπός είναι να διαδώσει πληροφορίες σε όσο το δυνατόν περισσοτέρους ανθρώπους, μέσα από τη συλλογή, τις εκθέσεις και το κέντρο γνώσης (Elk, 2009, ). Σύμφωνα, όμως, με το άρθρο 27 για τις ισπανικές βιβλιοθήκες μουσείων, το κοινό μπορεί να χρησιμοποιεί τη βιβλιοθήκη, αφού πρώτα τους δοθεί ειδική εξουσιοδότηση από τη διαχείριση του μουσείου (Zamora, Lacare και de Lis, 2010, ).
Επιπρόσθετα, μέσα από τη φύση του υλικού που συνέλλεγαν οι βιβλιοθήκες, μπορούμε να διακρίνουμε ότι το βιβλίο δεν ήταν μόνο μια συσκευή που μεταφέρει πληροφορίες, αλλά και ένα αντικείμενο με δικά του δικαιώματα (Wateren, 1999, ).
Για να κατανοηθεί η σημασία του ρόλου των βιβλιοθηκών των μουσείων τέχνης, είναι απαραίτητο να λάβουμε υπόψη τις άμεσες και τις έμμεσες λειτουργίες των μουσείων. Σε βαθύτερο επίπεδο ένα μουσείο είναι μια τράπεζα συλλεκτικής μνήμης ανθρώπινου επιτεύγματος μέσω μιας συλλογής αντικειμένων. Η λειτουργία των μουσείων διασφαλίζει την επιβίωση των αντικειμένων. Μετά από αυτό ακολουθείται η παρουσίαση των αντικειμένων στο κοινό έτσι ώστε η ανθρώπινη συνείδηση να συνεχίσει να ενσωματώνει αυτά τα επιτεύγματα στη δραστηριότητά του.
Αρχικά, ένα αντικείμενο είναι βουβό. Η ιστορία του πρέπει να ερευνηθεί και μετά πρέπει να ερμηνευθεί για τις διάφορες ομάδες κοινού ενός μουσείου. Στη συνέχεια, το αντικείμενο πρέπει να διατηρηθεί και να εκτεθεί και οι ερωτήσεις σχετικά με αυτό να απαντηθούν.
Ο ρόλος της μουσειακής βιβλιοθήκης
Η μουσειακή βιβλιοθήκη υποστηρίζει την έρευνα μέσα στο αντικείμενο και στο περιεχόμενό του ,μέσα στις μεθοδολογίες για τη συντήρηση των αντικειμένων και τελικά υποστηρίζει την έρευνα που σχετίζεται με την έκθεση του αντικειμένου και γενικά με τις εκθέσεις.
Η υποστήριξη αυτής της έρευνας έγκειται στη συλλογή αποδεικτικής τεκμηρίωσης. Από τη στιγμή που οι μουσειακές βιβλιοθήκες υποστηρίζουν την έρευνα που σχετίζεται με μια συγκεκριμένη συλλογή αντικειμένων, οι μουσειακές βιβλιοθήκες αναπτύσσουν εις βάθος και μοναδικά επικεντρωμένες συλλογές από ερευνητικά υλικά.
Χρήσιμοι Σύνδεσμοι
Μ Βιβλιοθηκες
Ίμπιζα
thumb|right|250px|Δορυφορική εικόνα της Ίμπιζα. thumb|250px|right|Η παλιά πόλη της Ίμπιζα.
Η Ιμπίθα (ισπανικά: Ibiza (Ιβίθα),, καταλανικά: Eivissa (Εϊβίσα), ) είναι το τρίτο σε μέγεθος νησί από τις νήσους Πιτυούσες που ανήκουν στο αρχιπέλαγος και την ομώνυμη αυτοδιοικούμενη περιφέρεια των Βαλεαρίδων νήσων, στην Ισπανία. Έχει εμβαδόν 572 χμ² και πληθυσμό 133.702 κατοίκων (2013).
Τοπωνύμιο
Σήμερα το νησί φέρει επίσημα μόνο την καταλανική μορφή του ονόματός του, που είναι Εϊβίσα (Eivissa) ενώ χρησιμοποιείται ευρέως και η αντίστοιχη ισπανική, Ιμπίθα (Ibiza). Η καρχηδονιακή επιγραφή  'ybsm που εμφανίζεται σε νομίσματα αποτελεί μάλλον την λέξη από την οποία προήλθαν οι μετέπειτα μορφές του ονόματος του νησιού. Οι δύο ερμηνείες του καρχηδονιακού ονόματος δείχνουν είτε προς την ερμηνεία του ως «νησιού των πεύκων», αντίστοιχη με την ελληνική ονομασία «Πιτυούσες» είτε προς την ερμηνεία ως «νησιού των ακολούθων του Μπες», ενός τοπικού θεού σημιτικής προέλευσης. Η πρώτη αναφορά σε γραπτό κείμενο βρίσκεται στον Ηρόδοτο (Ἐβυσός) και τον ακολουθούν ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς (Βοῦσος), ο Στράβωνας και ο Πτολεμαίος. Στα λατινικά η καθιερωμένη μορφή ήταν η Ebusus που μετατράπηκε από τους άραβες κατακτητές σε ''Υebisa. Στην τοπική ρωμανική διάλεκτο η αραβική ονομασία μεταμορφώθηκε σε Eviça που έδωσε με τη σειρά του την μετέπειτα καταλανική Eivissa, της οποίας πρώτη αναφορά έχουμε στο Liber Maiolichinus'' του 1115.
Σημειώσεις και παραπομπές
Κατηγορία:Βαλεαρίδες Νήσοι
25 Νοεμβρίου
24 Νοεμβρίου | 25 Νοεμβρίου | 26 Νοεμβρίου
Η 25η Νοεμβρίου είναι η 329η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (330η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 36 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Γιορτάζουν τα ονομάτα Αικατερίνη και Μερκούριος.
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Κεντρικού Τομέα Αθηνών
Στον παρακάτω κατάλογο αναφέρονται οι δήμοι, οι δημοτικές ενότητες και οι οικισμοί της Περιφερειακής Ενότητας Κεντρικού Τομέα Αθηνών.
Η Περιφερειακή Ενότητα Κεντρικού Τομέα Αθηνών έχει πληθυσμό 1.029.520 κατοίκους.
Δήμος Αθηναίων
Έδρα του δήμου είναι η Αθήνα. Ο Δήμος Αθηναίων έχει μόνιμο πληθυσμό 664.046 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Βύρωνος
Έδρα του δήμου είναι ο Βύρωνας. Ο Δήμος Βύρωνος έχει μόνιμο πληθυσμό 61.308 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Γαλατσίου
Έδρα του δήμου είναι το Γαλάτσι. Ο Δήμος Γαλατσίου έχει μόνιμο πληθυσμό 59.345 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Ζωγράφου
Έδρα του δήμου είναι ο Ζωγράφος. Ο Δήμος Ζωγράφου έχει μόνιμο πληθυσμό 71.026 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Ηλιούπολης
Έδρα του δήμου είναι η Ηλιούπολη. Ο Δήμος Ηλιουπόλεως έχει μόνιμο πληθυσμό 78.153 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Καισαριανής
Έδρα του δήμου είναι η Καισαριανή. Ο Δήμος Καισαριανής έχει μόνιμο πληθυσμό 26.458 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Νέας Φιλαδέλφειας - Νέας Χαλκηδόνας
Έδρα του δήμου είναι η Νέα Φιλαδέλφεια. Ο Δήμος Νέας Φιλαδέλφειας - Νέας Χαλκηδόνας έχει μόνιμο πληθυσμό 35.556 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Δείτε επίσης
Κεντρικού Τομέα Αθηνών
Ροδεσία
Η Ροδεσία, γνωστή από το 1970 και ως Δημοκρατία της Ροδεσίας, ήταν ένα μη αναγνωρισμένο κράτος στη νότια Αφρική από το 1965 έως το 1979, στα εδάφη της σύγχρονης Ζιμπάμπουε. Με πρωτεύουσα το Σώλσμπερυ (Salisbury· η μεταγενέστερη Χαράρε), η Ροδεσία θεωρήθηκε ντε φάκτο διάδοχο κράτος της πρώην βρετανικής αποικίας της Νοτίου Ροδεσίας.
Ντμίτρι Κέσελ
Ο Ντμίτρι Κέσελ (Dmitri Kessel), γεννημένος Ντμίτρι Κέσελμαν (Dmitri Kesselman) (20 Αυγούστου 1902, Κίεβο - 26 Μαρτίου 1995, Σάουθαμπτον, Νέα Υόρκη) ήταν Ουκρανός-Αμερικανός δημοσιογράφος και φωτορεπόρτερ του περιοδικού Life. Είναι γνωστός για τις πολεμικές φωτογραφίες που τράβηξε στην πρώτη γραμμή του μετώπου και κατά την απελευθέρωση της Ευρώπης στη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά και από πολεμικές συρράξεις στο Κονγκό. Βρέθηκε και στην Ελλάδα την περίοδο των Δεκεμβριανών, αποτυπώνοντας σημαντικές στιγμές της σύγχρονης ελληνικής ιστορία.
Ροδεσία
Η κυβέρνηση της Ροδεσίας εξέδωσε τη δική της Μονομερή Διακήρυξη Ανεξαρτησίας από το Ηνωμένο Βασίλειο στις 11 Νοεμβρίου 1965. Ζήτησε αρχικά αναγνώριση ως αυτόνομο κράτος από την Κοινοπολιτεία των Εθνών. Η Ροδεσία ανασυγκροτήθηκε ως δημοκρατία το 1970.
Μετά από αντάρτικο, ο πρωθυπουργός της Ροδεσίας Ίαν Σμιθ, παραδέχτηκε τη διφυλετική δημοκρατία το 1978. Ωστόσο, μια προσωρινή κυβέρνηση, με επικεφαλής τον Σμιθ και τον μετριοπαθή συνάδελφό του Αμπέλ Μουζορέβα, δεν κατάφερε να κατευνάσει τους επικριτές στο εξωτερικό ή να σταματήσει την αιματοχυσία. Μέχρι τον Δεκέμβριο του 1979, ο Μουζορέβα είχε αντικαταστήσει τον Σμιθ στην πρωθυπουργία και εξασφάλισε συμφωνία με τους μαχητικούς εθνικιστές, επιτρέποντας στη Ροδεσία να επιστρέψει σύντομα στην αποικιοκρατική κατάσταση εν αναμονή των εκλογών με καθολική ψηφοφορία. Επιτεύχθηκε τελικά διεθνώς αναγνωρισμένη ανεξαρτησία τον Απρίλιο του 1980. Η Ροδεσία μετονομάστηκε ταυτόχρονα σε Δημοκρατία της Ζιμπάμπουε.
Μια εξ ολοκλήρου μεσόγεια περιοχή, η Ροδεσία συνορεύει με τη Νότια Αφρική προς τα νότια, με την Μπετσουαναλάνδη (αργότερα Μποτσουάνα) στα νοτιοδυτικά, με τη Ζάμπια προς τα βορειοδυτικά και με τη Μοζαμβίκη (πορτογαλική επαρχία μέχρι το 1975) ανατολικά. Το κράτος πήρε το όνομά του από τον Σέσιλ Ρόουντς, του οποίου η Βρετανική Εταιρεία Νότιας Αφρικής απέκτησε τη γη στα τέλη του 19ου αιώνα.
Ιστορικό
Μέχρι τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η αποκλεισμένη από τη θάλασσα βρετανική κατοχή της Νότιας Ροδεσίας δεν αναπτύχθηκε ως γηγενής αφρικανική επικράτεια, αλλά μάλλον ως μια μοναδική πολιτεία που αντικατοπτρίζει τον πολυφυλετικό της χαρακτήρα. Αυτή η κατάσταση έκανε σίγουρα πολύ διαφορετική από άλλες χώρες που υπό αποικιακή κυριαρχία, καθώς πολλοί Ευρωπαίοι έφταναν για να κάνουν μόνιμα σπίτια, κατοικούσαν τις πόλεις ως έμποροι ή εγκαταστάθηκαν για να εκμεταλλευτούν τα πιο παραγωγικά εδάφη. Το 1922, ενώπιον της απόφασης να ενταχθεί στην Ένωση της Νότιας Αφρικής ως πέμπτη επαρχία ή να δεχθεί σχεδόν πλήρη εσωτερική αυτονομία, το εκλογικό σώμα ψήφισε κατά της ένταξης στη Νότια Αφρική.
Λόγω του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος, το έδαφος προσαρτήθηκε από το Ηνωμένο Βασίλειο στις 12 Σεπτεμβρίου 1923. Λίγο μετά την προσθήκη, την 1η Οκτωβρίου 1923, τέθηκε σε ισχύ το πρώτο σύνταγμα για τη νέα αποικία της Νότιας Ροδεσίας. Σύμφωνα με αυτό το Σύνταγμα, η Νότια Ροδεσία είχε το δικαίωμα να εκλέγει το δικό της τριμελές νομοθετικό σώμα, πρωθυπουργό και υπουργικό συμβούλιο - αν και το βρετανικό Στέμμα διατηρούσε δικαίωμα βέτο για τα μέτρα που επηρέαζαν τους γηγενείς και κυριαρχούσε στην εξωτερική πολιτική.
Κατά τη διάρκεια των επόμενων τριών δεκαετιών, η νότια Ροδεσία γνώρισε έναν βαθμό οικονομικής επέκτασης και εκβιομηχάνισης σχεδόν απαράμιλλης στην υποσαχάρια Αφρική. Η φυσική αφθονία του ορυκτού πλούτου, συμπεριλαμβανομένων των μεγάλων κοιτασμάτων χρωμίου και μαγγανίου, συνέβαλε στο υψηλό ποσοστό συμβατικής οικονομικής ανάπτυξης. Ωστόσο, οι περισσότερες αποικίες στην Αφρική, ακόμη και εκείνες που είναι πλούσιες σε φυσικούς πόρους, αντιμετώπισαν δυσκολίες στην επίτευξη παρόμοιων ρυθμών ανάπτυξης εξαιτίας της έλλειψης τεχνικών και διαχειριστικών δεξιοτήτων. Τα μικρά εναλλασσόμενα στελέχη αποικιακών υπαλλήλων που δεν είχαν τα κίνητρα να επενδύσουν τις ικανότητές τους στην τοπική οικονομία ήταν ανεπαρκή για να αντισταθμίσουν αυτό το μειονέκτημα. Η Νότια Ροδεσία είχε αρνηθεί το ζήτημα εισάγοντας εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό απευθείας από το εξωτερικό με τη μορφή του δυσανάλογα μεγάλου ευρωπαϊκού μεταναστευτικού και ομογενή πληθυσμού. Για παράδειγμα, το 1951 πάνω από το 90% των λευκών νότιων Ροδεσιανών ανήκε σε αυτό που η βρετανική κυβέρνηση ταξινόμησε ως «εξειδικευμένα επαγγέλματα». Αυτό οδήγησε στη δημιουργία μιας διαφοροποιημένης οικονομίας με ισχυρό μεταποιητικό τομέα και βιομηχανίες σιδήρου και χάλυβα. Καθώς ο λευκός πληθυσμός αυξήθηκε, το ίδιο συνέβη και με τις εισαγωγές κεφαλαίων, ιδίως μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι σημαντικές επενδύσεις που πραγματοποίησαν οι ευρωπαίοι κάτοικοι στην οικονομία χρηματοδότησαν την ανάπτυξη των εξαγωγικών βιομηχανιών της Νότιας Ροδεσίας καθώς και την αναγκαία υποδομή για την περαιτέρω ενσωμάτωσή της στις διεθνείς αγορές. Οι περισσότεροι λευκοί ήταν Αφρικάνερς (ολλανδόφωνοι άποικοι) και Βρετανοί, υπήρχαν όμως πολλοί Έλληνες και Πορτογάλοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην κράτη της Αφρικής Κατηγορία:Πρώην μη αναγνωρισμένα κράτη
Τζακ Αντράκα
Ο Τζακ Αντράκα (Jack Thomas Andraka, 8 Ιανουαρίου 1997) είναι Αμερικανός επιστήμονας, ο οποίος ανακάλυψε ένα τεστ για τον καρκίνο του παγκρέατος και του πνεύμονα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί επιστήμονες
Σαντζάκι της Ερζεγοβίνης
Το Σαντζάκι της Ερζεγοβίνης ήταν διοικητική διαίρεση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στα εδάφη της σημερινής Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.
Δημιουργήθηκε το 1462 με διοικητική έδρα την πόλη Φότσα αργότερα μεταφέρθηκε στην Πλιέβλια. Το σαντζάκι της Ερζεγοβίνης ήταν αρχικά μέρος του Βιλαετίου της Ρωμυλίας και από το 1580 του Βιλαετίου της Βοσνίας που μόλις είχε δημιουργηθεί.
Το 1833 αναβαθμίστηκε σε Βιλαέτι της Ερζεγοβίνης, το 1851 συγχωνεύτηκε με το Βιλαέτι της Βοσνίας και το Σαντζάκι της Ερζεγοβίνης αποκαταστάθηκε ως μία από τις διοικητικές μονάδες της. Το 1878 στο Σαντζάκι της Ερζεγοβίνης καταργήθηκε ως διοικητική μονάδα.
Αναφορές
Κατηγορία:Σαντζάκια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην Ευρώπη Κατηγορία:Οθωμανική Βοσνία και Ερζεγοβίνη
Alvin Lee and Company
Alvin Lee and Company είναι ο τίτλος της συλλογής τραγουδιών του αγγλικού ροκ συγκροτήματος Ten Years After, η οποία κυκλοφόρησε σε μορφή δίσκου βινυλίου τον Μάρτιο του 1972 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Deram Records".
Αποτελείται από ανέκδοτες ηχογραφήσεις και ακυκλοφόρητα κομμάτια, όπως και εναλλακτικές εκτελέσεις παλιότερων τραγουδιών.
Αρχική έκδοση
1. The Sounds (Alvin Lee) - 4:13
2. Rock Your Mama (Alvin Lee) - 3:02
3. Hold Me Tight (Alvin Lee) - 2:20
26 Νοεμβρίου
25 Νοεμβρίου | 26 Νοεμβρίου | 27 Νοεμβρίου
Alvin Lee and Company
Αρχική έκδοση
4. Standing at the Crossroads (James, Johnson) - 4:03
5. Portable People (Alvin Lee) - 2:15
26 Νοεμβρίου
Η 26η Νοεμβρίου είναι η 330η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (331η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 35 ημέρες.
Αργίες και εορτές
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Alvin Lee and Company
Μπόνους κομμάτια της επανέκδοσης
8. Hear Me Calling (Alvin Lee) - 3:48
9. I'm Going Home (Alvin Lee) - 3:37
Θέσεις τσαρτ
{|width="100%" align="center"| Alvin Lee and Company (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: Μάρτιος 1972
Τα μέλη των Ten Years After
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Alvin Lee and Company" είναι οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Ten Years After Κατηγορία:Άλμπουμ του 1972
Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννη Πελοπίου Ηλείας
Το μοναστήρι του Αϊ Γιάννη όπως αποκαλούν οι ντόπιοι την Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννη Πελοπίου Ηλείας βρίσκεται στο Πελόπιο του δήμου Αρχαίας Ολυμπίας, της περιφερειακής ενότητας Ηλείας. Η Ιερά Μονή ανήκει στην Ι.Μ. Ηλείας και Ωλένης.
Ιστορία
Το ησυχαστήριο ιδρύθηκε από τον Πελόπιο αρχιμ. Πανάρετο Παπαευθυμίου. Εκοιμήθη και ετάφη στο ησυχαστήριό του το έτος 1942. Το ησυχαστήριο συνέχισε να λειτουργεί ως γυναικεία μονή για πολλές δεκαετίες.
Χώρος μοναστηρίου
Σήμερα το μοναστήρι παρουσιάζει μια εντελώς διαφορετική εικόνα από εκείνη της εποχής της ίδρυσής του. Ο Ι. Ν. Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου, το καθολικό της μονής, ανηγέρθη από τον π. Πανάρετο το 1902. Ο Ιερός Ναός είναι ρυθμού βασιλικής, πετρόχτιστος και διαθέτει ένα κωδωνοστάσιο. Πίσω από τον Ναό ευρίσκονται τα κελιά των μοναχών, ο ξενώνας, καθώς και τα κτήματα της Μονής. Προ του Ιερού Ναού ευρίσκεται το μεγάλο διώροφο κτήριο του γηροκομείου, του οποίου η λειτουργία έχει ανασταλεί, και που σήμερα στον ισόγειο χώρο του φιλοξενείται ο παιδικός σταθμός του δήμου Αρχαίας Ολυμπίας "Ο μικρός αρκούδος". Δίπλα στο κτήριο του πρώην γηροκομείου ανηγέρθη δαπάναις του Ιδρύματος Λάτση νέο μεγαλοπρεπές κτήριο, το οποίο όμως δεν χρησιμοποιείται.
Σημερινή εικόνα
Σήμερα δεν διαβιούν μοναχές στην Μονή. Τελευταία ηγουμένη υπήρξε η Καλλινίκη Παφιλιάρη. Η Μονή πανηγυρίζει στις 24 Ιουνίου, οπότε πλήθος προσκυνητών συρρέει, κυρίως από την γύρω περιοχή.
Σκάνδαλο Burning Sun
Το σκάνδαλο Burning Sun, γνωστό και ως Burning Sun gate, είναι ένα σεξουαλικό σκάνδαλο, του 2019, στη Σεούλ της Νότιας Κορέας, στο οποίο συμπεριλήφθηκαν πολλές διασημότητες, αρκετά κορεατικά είδωλα από την K-pop μουσική σκηνή, καθώς και αξιωματούχοι της αστυνομίας. Αυτό ήταν το μεγαλύτερο σκάνδαλο που έχει συναντήσει έως τώρα η βιομηχανία της K-pop. Υπήρξαν κατηγορίες για σεξουαλικά εγκλήματα, όπως αυτό που «μαστίζει» τη χώρα και λέγεται molka, το οποίο περιγράφει στα κορεατικά, την καταγραφή και διανομή γυναικών σε βίντεο χωρίς συγκατάθεση. Το σκάνδαλο φυσικά έφτασε και στην πολιτική ζωή της χώρας, με τα κόμματα να διαφωνούν επάνω στους τρόπους επίλυσής του προβλήματος.
Όλα ξεκίνησαν στις 29 Ιανουαρίου 2019, όταν ο τηλεοπτικός σταθμός MBC Newsdesk ερεύνησε και ανέφερε μία κατηγορία από έναν πελάτη γνωστού nightclub της περιοχής Γκάνγκαμ, ο οποίος δέχτηκε επίθεση από άτομο του προσωπικού. Η Μητροπολιτική Αστυνομία της Σεούλ ξεκίνησε τη διεξαγωγή έρευνας, η οποία γρήγορα κατέληξε να συνδέει το εν λόγω νυχτερινό κέντρο με την πορνεία, τη διακίνηση ναρκωτικών, καθώς και με διεφθαρμένους αστυνομικούς. Το πρώτο μεγάλο σοκ στην K-pop βιομηχανία ήρθε όταν ένας από τους διευθυντές του κέντρου, ο δημοφιλής τραγουδιστής Seungri παραιτήθηκε από το συμβόλαιο του στη βιομηχανία στις 11 Μαρτίου 2019, αφού πρώτα σημειώθηκαν κατηγορίες εις βάρος του για δωροδοκίες σχετικά με το σεξ.
Το σκάνδαλο έλαβε περισσότερες διαστάσεις όταν βγήκαν στη επιφάνεια κατηγορίες για βιασμό και καταγραφές επίμαχων στιγμών σε βίντεο. Όλα ξεκίνησαν όταν ο γνωστός καλλιτέχνης Τζονγκ Τζουν-γιονγκ παραδέχτηκε ότι συνευρέθηκε με μία γυναίκα βιντεοσκοπώντας τη στιγμή και μετά τη μοίρασε, χωρίς εκείνη να το ξέρει. Το γεγονός προκάλεσε τη δημιουργία δεύτερου σκανδάλου, ονόματι KakaoTalk chatrooms του Τζονγκ Τζουν-γιονγκ. Στις 12 Μαρτίου παραιτήθηκε κι αυτός. Οι έρευνες που έγιναν έφεραν στο φώς της δημοσιότητας υλικό που υπάρχει από το 2015. Στις 8 Μαρτίου, τη Μέρα της Γυναίκας, διαδηλωτές ξεχύθηκαν στους δρόμους του Γκάνγκαμ, κατηγορώντας την κουλτούρα που παρουσιάζει τη γυναίκα ως σεξουαλικό αντικείμενο. Το σκάνδαλο έφτασε σε τέτοιο σημείο που μέχρι και ο πρόεδρος Μουν Τζε-ιν, διέταξε έρευνα. Τα αποτελέσματα των κατηγοριών εκκρεμούν ακόμα αφού και μέσα στο 2020 δεν έχουν υπάρξει δικαστικές ετυμηγορίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σεξουαλικά σκάνδαλα Κατηγορία:Έγκλημα στη Νότια Κορέα
Φερεϊντούν Φαριάντ
Ο Φερεϊντούν Φαριάντ (فریدون فریاد Fereydoun Fary, 6 Δεκεμβρίου 1949 - 5 Φεβρουαρίου 2012) ήταν Ιρανός ποιητής, συγγραφέας παιδικών βιβλίων και μεταφραστής, μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Συγγραφέων. Τα έργα του έχουν μεταφραστεί στα αραβικά, στα αγγλικά και στα γαλλικά. Στην Περσία είχε εκδώσει πολλές ποιητικές συλλογές και πολλές μεταφράσεις Ελλήνων και ξένων ποιητών.
Τα πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 1949 στο Χοραμσάρ (Khoramshahr) της Περσίας ως Φερεϊντούν Ραχίμι (Rahimi). Είχε κάνει πανεπιστημιακές σπουδές στην Τεχεράνη. Ήρθε στην Ελλάδα το 1980 και συναντήθηκε με τον Έλληνα ποιητή Γιάννη Ρίτσο στη Σάμο. Μετά γύρισε στην Περσία, όπου είχε ξεσπάσει πόλεμος, και επέστρεψε στην Ελλάδα το 1986 μετά την καταστροφή της γενέτειράς του από τον στρατό του Σαντάμ Χουσεΐν. Από τότε ζούσε και εργαζόταν στην Αθήνα. Είχε λάβει την ελληνική υπηκοότητα. Στην Αθήνα σπούδασε νεοελληνική φιλολογία και αρχαία ελληνικά. Ο Φαριάντ μιλούσε περσικά, αγγλικά και γαλλικά, και γνώριζε λίγα αραβικά και ισπανικά.
Συνεργασία με τον Γιάννη Ρίτσο
Ο Πέτρινος Χρόνος είναι ένα ογκώδες (1100 σελίδες) δίγλωσσο (Ελληνικά και Περσικά) έργο, που έγινε πραγματικότητα μετά από εκτεταμένη συνεργασία του Φαριάντ με τον Ρίτσο, με τον οποίο συνδέθηκε με μακρόχρονη φιλία. Στο έργο αυτό περιλαμβάνονται: Πρόκειται για το μεγαλύτερο σε έκταση δίγλωσσο έργο του Ρίτσου που έχει εκδοθεί παγκοσμίως. Η επίμοχθη προσπάθεια του Φαριάντ στην όσο το δυνατόν πιστότερη και εμπνευσμένη μεταφορά του έργου του Ρίτσου υπερπηδώντας τα γλωσσικά και εκφραστικά εμπόδια, υπό την επίβλεψη και καθοδήγηση του ίδιου του Ρίτσου, δημιούργησε ένα πολύτιμο συνδετικό κρίκο ανάμεσα σε δύο πολιτισμούς με βαθιές και παλαιές ιστορικές συγγένειες.
Προβολή από την τηλεόραση
Η εκπομπή Παρασκήνιο της κρατικής τηλεόρασης ΕΤ1, την Τετάρτη 22/03/2006, ήταν αφιερωμένη στον ποιητή και είχε τίτλο Φερεϊντούν Φαριάντ, ουρανός χωρίς διαβατήριο. Ο Φαριάντ έχει συμμετάσχει επίσης σε τηλεοπτικές σειρές και διαφημίσεις.
Πέθανε στην Αθήνα στις 5 Φεβρουαρίου 2012 από καρκίνο.
Εργογραφία
Στα Ελληνικά κυκλοφορούν τα παρακάτω βιβλία:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιρανοί συγγραφείς Κατηγορία:Ιρανοί μεταφραστές Κατηγορία:Ιρανοί ποιητές
Οικογένεια Μειζομάτη
Οι Μειζομάτηδες ήταν αριστοκρατική Ρωμαϊκή οικογένεια, που ανέβηκε σε αξιώματα στην Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας. Η καταγωγή τους ήταν ο Πόντος και το Μεσοχάλδιο. .
Ήταν ισχυρή οικογένεια: το 1342, μαζί με άλλες αριστοκρατικές οικογένειες, ανακήρυξαν αυτοκράτορα τον Ιωάννη Γ΄ Μεγάλο Κομνηνό. Γνωστότερα μέλη της οικογένειας είναι οι αδελφοί Γρηγόριος μέγας δομέστικος & μέγας στρατοπεδάρχης και ο Μιχαήλ.
Stormwatch
Το Stormwatch είναι το δωδέκατο άλμπουμ του αγγλικού ροκ συγκροτήματος Jethro Tull, το οποίο κυκλοφόρησε στις 14 Σεπτεμβρίου του 1979 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Chrysalis Records". Αυτός ήταν ο τρίτος και τελευταίος folk δίσκος του συγκροτήματος, μετά τα "Songs from the Wood" και "Heavy Horses".
Παρά το γεγονός ότι η επιτυχία του δίσκου ήταν μικρότερη σε σχέση με τους προκατόχους του, αφού δεν κατάφερε να μπει στο Top-20 στην Μεγάλη Βρετανία ή τις Ηνωμένες Πολιτείες, βραβεύθηκε ως χρυσό από την RIAA και την CRIA.
Ο Τζον Γκλάσκοκ συμμετείχε μόνο σε τρία κομμάτια του δίσκου, αφού υπέφερε από καρδιακά προβλήματα και αποχώρησε από το συγκρότημα πριν το τέλος των ηχογραφήσεων. Τα μέρη του μπάσου ηχογραφήθηκαν από τον Ίαν Άντερσον και στην περιοδεία για την προώθηση του δίσκου το μπάσο έπαιζε ο Ντέιβ Πεγκ.
Θέσεις τσαρτ
Stormwatch (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 14 Σεπτεμβρίου 1979
Βραβεία
Stormwatch (άλμπουμ)
Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): Χρυσός
Καναδάς (CRIA Certification): Χρυσός
Μέλη των Jethro Tull
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Stormwatch" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Jethro Tull Κατηγορία:Άλμπουμ του 1979
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1969
Πηγές
Κατηγορία:Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου Κατηγορία:Στίβος το 1969 Κατηγορία:Σόφια
Εγιαλέτι της Ερζεγοβίνης
Το εγιαλέτι της Ερζεγοβίνης (οθωμανικά: ایالت هرسك, τουρκικά: Eyālet-i Hersek) ) ήταν διοικητική διαίρεση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στα εδάφη της σημερινής Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Διοικητική έδρα του ήταν το Μόσταρ.
Δημιουργήθηκε το 1833 όταν αναβαθμίστηκε το σαντζάκι της Ερζεγοβίνης για να τιμηθεί ο Καπουδάν Χουσεΐν Γκραντάστσεβιτς που κατέπνιξε την εξέγερση στη Βοσνία την ίδια χρονιά. Καταλάμβανε το νότιο τμήμα του εγιαλετίου της Βοσνίας όπου αποσπάστηκε. Το 1878 όταν και πέθανε ο Καπουδάν το βιλαέτι καταργήθηκε κι επέστρεψε στο προηγούμενο καθεστώς σαν σαντζάκι της Ερζεγοβίνης τμήμα του βιλαετίου της Βοσνίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εγιαλέτια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οθωμανική Βοσνία και Ερζεγοβίνη
Αδάμ Δούκας
Ο Αδάμ Δούκας (1790 - 1860) ήταν Έλληνας πολιτικός ηγέτης της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.
Βιογραφία
Ο Αδάμ Δούκας γεννήθηκε στην Πρεμετή της τότε Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, τώρα στη νότια Αλβανία (Βόρεια Ήπειρος). Στη συνέχεια μετακόμισε στα Ιωάννινα, όπου αποφοίτησε στην Μαρούτσιο Σχολή. Την εποχή που ξέσπασε η Ελληνική Επανάσταση του 1821 ζούσε στη Λιβαδειά της Κεντρικής Ελλάδας. Έγινε ένας από τους σημαντικότερους πολιτικούς ηγέτες της Ελληνικής Επανάστασης στην Ανατολική Κεντρική Ελλάδα και την Εύβοια. Ο Δούκας συνδέθηκε πολιτικά με τον Ιωάννη Κωλέττη και το Γαλλικό κόμμα του. Ο Δούκας ήταν επίσης σε στενή επαφή με τις σημαντικότερες τοπικές στρατιωτικές προσωπικότητες της επανάστασης. Συμμετείχε στην Πρώτη Εθνική Συνέλευση της Επιδαύρου (1821-1822) ως εκπρόσωπος της Θήβας, καθώς και στην Τέταρτη Εθνοσυνέλευση του Άργους. Συμμετείχε στην απελευθέρωση της Εύβοιας από τις ελληνικές δυνάμεις και ήταν υπεύθυνος για την απελευθέρωση της Καρύστου της νότια Εύβοιας, τον Απρίλιο του 1833.
Μετά την επιτυχία της Ελληνικής Επανάστασης, ο Δούκας έγινε μέλος διαφόρων κυβερνητικών γραφείων από το 1850 έως το 1860, κατά τη βασιλεία του Όθωνα. Πέθανε στην Εύβοια το 1860.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Ελληνική Πολιτεία 1828-1832 Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί πολέμου
Οβίδιος
thumb|200px|right|Οβίδιος Ο Πόπλιος Οβίδιος Νάσων (Publius Ovidius Naso, 20 Μαρτίου 43 π.Χ. – 17), γνωστός ως Οβίδιος, ήταν Ρωμαίος ποιητής, που έζησε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Οκταβιανού Αύγουστου. Ήταν σύγχρονος των γηραιότερων Βιργίλιου και Οράτιου, με τους οποίους συχνά κατατάσσεται ως ένας από τους τρεις κανονικούς ποιητές της λατινικής λογοτεχνίας. Είναι περισσότερο γνωστός από τις Μεταμορφώσεις, μίας σειράς 15 βιβλίων μυθολογικής αφήγησης γραμμένης σε δακτυλικό εξάμετρο, καθώς και για τις συλλογές ερωτικής ποίησης σε ελεγειακά δίστιχα, και ιδιαίτερα για τους Έρωτες (Amores) και την Ερωτική τέχνη (Ars amatoria). Πολλοί μιμήθηκαν την ποίησή του κατά την Ύστερη Αρχαιότητα και το Μεσαίωνα και επηρέασε σε μεγάλο βαθμό τη δυτική τέχνη και λογοτεχνία. Ήταν ο τελευταίος από τους μεγάλους αυγούστειους ποιητές, που έζησε στις αρχές της Pax Romana, της ειρήνης δηλαδή επί 207 χρόνια ανάμεσα στα έθνη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Οβίδιος προερχόταν από εύπορη οικογένεια πατρικίων της επαρχίας και η οποία από πολλές γενιές ανήκε στην τάξη των ιππέων, ώστε να στείλει τον ίδιο και τον αδελφό του στη Ρώμη για να σπουδάσουν σε ηλικία περίπου 12 ετών ρητορική. Μετά από την βασική παιδεία που πήρε κοντά στους καλύτερους δασκάλους έκανε λαμπρές νομικές και φιλολογικές σπουδές. Εκπαιδεύτηκε στη ρητορική ώστε να αποκτήσει ευφράδεια χωρίς όμως να τον προσελκύει ιδιαίτερα η τυποποιημένη επιχειρηματολογία των ασκήσεων δικανικής ακριβείας. Όπως περιγράφει ο Σενέκας ο Πρεσβύτερος σε μια βιογραφία του Οβιδίου αυτής της περιόδου, τον ενδιέφεραν καταστάσεις που το ζητούμενο περιστρεφόταν γύρω από συλλογισμούς με ηθικό και ψυχολογικό περιεχόμενο.
Ο Οβίδιος πέρασε ένα χρονικό διάστημα στην Αθήνα,αφού συνόδευσε σε ένα ταξίδι του εκεί τον Πομπήιο Μάγνο, όπως συνήθιζαν οι νέοι των ανώτερων κοινωνικών τάξεων και ταξίδεψε αρκετά στην Ελλάδα κερδίζοντας αρκετές εμπειρίες.
Ως μέλος της ρωμαϊκής τάξης των ιππέων, ήταν προορισμένος για σταδιοδρομία στον δημόσιο βίο και κατέλαβε μερικές κατώτερες δικαστικές θέσεις, τις πρώτες βαθμίδες στην κλίμακα του δημοσίου, όμως διαπίστωσε ότι ο δημόσιος βίος δεν του ταίριαζε. Έτσι εγκατέλειψε το επάγγελμα του για να ασχοληθεί με την ποίηση και την ανάπτυξη σχέσεων και επαφών με τους γνωστούς ποιητές της εποχής του.
Το έργο του
Όταν ο Οβίδιος εμφανίστηκε στη λογοτεχνική σκηνή, η ειρήνη ήταν εξασφαλισμένη και ήταν διάχυτη η επιθυμία για έναν πιο χαλαρό τρόπο ζωής και λιγότερο αυστηρά ήθη, τα οποία διαμόρφωσαν την ανώτερη τάξη της πρωτεύουσας. Ο Οβίδιος γίνεται εκφραστής αυτών των επιθυμιών και αναπτύσσει μια ποίηση που ανταποκρίνεται στον τρόπο ζωής της εποχής του.
Δοκίμασε να γράψει σε όλα τα σημαντικά λογοτεχνικά είδη, την ελεγεία, το έπος, την επιστολογραφία, την τραγωδία, και κατάφερε να επιτύχει μια συνεχή διεύρυνση του ορίζοντα του και μια νέα αντίληψη της σχέσης μεταξύ ποίησης και ζωής.
Τα έργα του μπορούν να καταταγούν σε τρεις περιόδους.
Πρώτη περίοδος
Εδώ ανήκουν τα νεανικά έργα του ποιητή. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η ποίηση που έγραψε κατά την πρώτη περίοδο της σταδιοδρομίας του ως ποιητή αντικατοπτρίζει μία θεώρηση της ζωής, του έρωτα και της ποίησης αντίθετη με τις "επίσημες" ηθικές θέσεις που προωθούσε ο αυτοκράτορας Αύγουστος.
Δεύτερη περίοδος
Θεωρείται η σημαντικότερη περίοδος για το έργο του ποιητή, εποχή ωριμότητας και των σπουδαιότερων έργων του.
thumb|right|210px|Οι [[Μεταμορφώσεις του Οβιδίου σε έκδοση του 1567]]
Τρίτη περίοδος, τα έργα της εξορίας
Μετά την ξαφνική εξορία του, ο Οβίδιος εγκαταλείπει τη φανταστική και ζωηρή αφηγηματική ποίηση και επέστρεψε στην ελεγεία.
Εξορία και θάνατος
Ο Οβίδιος, εκτός ένας άνθρωπος που χάρηκε τις ομορφιές της ζωής και του μύθου, υπήρξε, ταυτόχρονα, μια τραγική μορφή, που πέθανε στην εξορία δυστυχισμένος, θύμα ηγεμονικής δυσμένειας.
Καταδικάστηκε, τον Νοέμβριο του έτους 8 μ.Χ., σε εξορία, κατά διαταγή του αυτοκράτορα Αυγούστου. Η είδηση αυτή για το πάθημα του Οβιδίου, μόλις έγινε γνωστή στην Ρώμη, προκάλεσε απερίγραπτη συγκίνηση που δεν περιορίσθηκε μόνο μεταξύ του κόσμου της πολιτικής και των Γραμμάτων, αφού όλοι ήξεραν το μεγάλο ταλέντο του ποιητή και τις κατακτήσεις του ανάμεσα στο "ωραίο φύλο" της εποχής. Ήταν αυτός που είχε διδάξει τη στρατηγική της ερωτικής γοητείας με το περίφημο έργο του "Η τέχνη του έρωτα" και την ελληνική και ρωμαϊκή μυθολογία με το σπουδαίο έργο "Μεταμορφώσεις", που αποκλήθηκαν η "Βίβλος των ποιητών".
Εκτός, όμως, από τη συγκίνηση, γεννήθηκε και απορία για τα αίτια της ποινής του, αφού ούτε η Σύγκλητος ούτε κάποιο δικαστήριο την είχαν επιβάλει. Ήταν μια περίεργη υπόθεση, αφού κατηγορήθηκε για εσχάτη προδοσία, δικάστηκε στο ιδιαίτερο δικαστήριο του αυτοκράτορα και η απόφαση πάρθηκε και ανακοινώθηκε από τον ίδιο τον αυτοκράτορα. Αν και δεν του αφαιρέθηκαν τα πολιτικά του δικαιώματα και η περιουσία του, ούτε του απαγορεύθηκε να συνθέτει ποιήματα και να επικοινωνεί με τους δικούς του ανθρώπους, τα βιβλία όμως αποσύρθηκαν από τις δημόσιες βιβλιοθήκες και κυκλοφορούσαν μόνο ιδιωτικά, μεταξύ φίλων.
Οι ερευνητές σε διάφορες εποχές προσπάθησαν να εξηγήσουν αυτή τη στάση του Αυγούστου απέναντι στον Οβίδιο. Άλλοι πιστεύουν πως ο Αύγουστος θέλησε να παγιώσει ένα ηθικό κλίμα τιμωρώντας τον ελευθεριάζοντα ποιητή, άλλοι, όμως, φρονούν ότι η αυτοκρατορική δυσμένεια ήταν πολιτικής φύσεως, γιατί ο Οβίδιος είχε ανάμειξη στους ανταγωνισμούς για τη διαδοχή του Αυγούστου.
Ο Αύγουστος που ήξερε να αποφεύγει τα δημόσια σχόλια, αφού μέχρι σήμερα μυστήριο καλύπτει την υπόθεση αυτή, εξόρισε τον Οβίδιο στους Τόμους, ένα λιμάνι στα σύνορα της αυτοκρατορίας, κοντά στις εκβολές του Δούναβη, περιοχή με πολύ άσχημο κλίμα, εκτεθειμένο στις περιοδικές επιθέσεις τών γύρω βαρβαρικών φύλων. Βιβλία και εκπολιτισμός δεν υπήρχαν και μέσα στη μοναξιά του ο ποιητής (η γυναίκα του είχε μείνει στη Ρώμη ώστε να μεσολαβήσει σε ισχυρούς φίλους υπέρ του άνδρα της) άρχισε και πάλι να γράφει σε πιο προσωπικό και ενδοσκοπικό ύφος.
Επί εννέα ολόκληρα χρόνια μέχρι τον θάνατό του, ο Οβίδιος υπέφερε διαρκώς και το αποτύπωνε αυτό με τα ελεγεία και τα μηνύματα προς τους φίλους, τη γυναίκα του και τον ασυγκίνητο αυτοκράτορα.
Στον τόπο της εξορίας του, ανάμεσα στους λίγους Ρωμαίους λεγεωνάριους και στους εγχώριους πληθυσμούς, ο Οβίδιος δεν παύει να ονειρεύεται τη Ρώμη της παλαιάς ευτυχίας του και να εκλιπαρεί την επιείκεια του αυτοκράτορα, με συνεχή μηνύματα χωρίς όμως να πετύχει ποτέ τον επαναπατρισμό του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαίοι ποιητές
Γερακαρού Θεσσαλονίκης
Η Γερακαρού είναι χωριό και κοινότητα του δήμου Λαγκαδά. Πριν από την ψήφιση του νόμου Καλλικράτη της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2011 ήταν μέρος του δήμου Κορωνείας, του οποίου ήταν έδρα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 υπάρχουν 1.223 κατοίκους στο χωριό. Η κοινότητα της Γερακάρους καλύπτει έκταση 17.847 τ.χλμ.
Εκπαίδευση
Στο κέντρο του χωριού υπάρχει το νηπιαγωγείο και το δημοτικό σχολείο του χωριού. Οι υπόλοιποι μαθητές εξυπηρετούνται με σχολικό λεωφορείο που τους μεταφέρει στο Γυμνάσιο - Λύκειο Λαγκαδικίων.
Συγκοινωνία
Από το χωριό, περνάν δύο γραμμές του ΟΑΣΘ. Η πρώτη είναι η γραμμή 86 η οποία περνάει από τον κεντρικό δρόμο του χωριού, από τα Λαγκαδίκια έως το Αμαξοστάσιο Σταυρούπολης. Επίσης οι γραμμές 86Α, 86Κ, 86Μ και 86Ν, οι οποίες περνάνε εσωτερικά του χωριού, από τα σπίτια "Τσιφλίκι", την πλατεία και την εκκλησία. Επίσης υπάρχει και η γραμμή 91Τ, από τα Λαγκαδίκια έως και τον Λαγκαδά, η οποία γραμμή περνάει εσωτερικά του χωριού, και τον οικισμό "Φατσαλίδικα".
μικρογραφία|Το δασάκι του χωριού.
Πήγες
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Δήμος Λαγκαδά
Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης γυναικών 2018-2019
Το Κύπελλο Ελλάδας βόλεϊ γυναικών για την περίοδο 2018–19 ήταν η 21η διοργάνωση στην ιστορία του θεσμού, και διοργανώθηκε από την ΕΟΠΕ. Δικαίωμα συμμετοχής είχαν οι ομάδες της Α2 εθνικής κατηγορίας γυναικών περιόδου 2018-19 και οι ομάδες της Πρε-Λιγκ γυναικών περιόδου 2018-19, ενώ η συμμετοχή για της ομάδες της Βόλεϊ Λιγκ περιόδου 2018-19 ήταν υποχρεωτική. Τελικά δήλωσαν συμμετοχή 7 ομάδες από την Α2 και 5 ομάδες από την Πρε-Λιγκ, που με τις 12 ομάδες της Βόλεϊ Λιγκ αποτέλεσαν ένα σύνολο από 24 ομάδες. Οι αγώνες ξεκίνησαν στις 10 Ιανουαρίου 2019 και ολοκληρώθηκαν με το Φάιναλ-φορ που διεξήχθη στις Σέρρες, στις 5 και 6 Απριλίου 2019. Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός Πειραιώς για 9η συνεχόμενη χρονιά, που αποτέλεσε νέο ρεκόρ συνεχόμενων κατακτήσεων. Το Κύπελλο αυτό ήταν το 9ο στην ιστορία του Ολυμπιακού.
Α' Φάση
Δεν διεξήχθη λόγω έλλειψης συμμετοχών. Στη φάση αυτή θα μετείχαν οι ομάδες της Α2 μέχρι να παραμείνουν 4, ή μέχρι να παραμείνουν τόσες όσες με τις ομάδες που δήλωσαν συμμετοχή από την Πρε-Λιγκ να αποτελούσαν ένα σύνολο από 16 ομάδες, που θα συμμετείχαν στη Β' Φάση. Τελικά οι 12 ομάδες που δήλωσαν συμμετοχή από τις δύο κατηγορίες ξεκίνησαν τους αγώνες από τη Β' Φάση.
Β' Φάση
Οι ομάδες που δήλωσαν συμμετοχή από την Α2 και από την Πρε-Λίγκ ήταν: Ομάδες της Α2: Α.Ε. Αγίας Παρασκευής Αθηνών, Α.Σ.ΑΚ. Πρωταθλητές Πεύκων Θεσσαλονίκης, Ο.Φ.Α. Απολλώνιος Κερατσινίου, Α.Σ. Απόλλων Καλαμάτας, Μ.Α.Σ. Νέα Γεννεά Ασβεστοχωρίου, Α.Σ. Νηρέας Καρδαμύλων (Χίου), Ε.Ο. Σταυρούπολης Θεσσαλονίκης Ομάδες της Πρε-Λιγκ: Α.Ε.Κ., Ζηρίνειος Α.Ο.Ν. Κηφισιάς, Παναθηναϊκός Α.Ο., Π.Α.Ο.Κ. Θεσσαλονίκης, Χ.Α.Ν. Θεσσαλονίκης
Οι ομάδες χωρίστηκαν με γεωγραφικά κριτήρια σε 2 ζώνες. Α' Ζώνη Περιελήφθησαν 7 ομάδες από τις ακόλουθες ενώσεις:
'''Β' Ζώνη Περιελήφθησαν οι ακόλουθες 5 ομάδες της Ε.ΠΕ.Σ. Θεσσαλονίκης: Α.Σ.ΑΚ. Πρωταθλητές Πεύκων, Μ.Α.Σ. Νέα Γεννεά Ασβεστοχωρίου, Π.Α.Ο.Κ. Θεσσαλονίκης, Ε.Ο. Σταυρούπολης Θεσσαλονίκης, Χ.Α.Ν. Θεσσαλονίκης
'''1η αγωνιστική Οι ομάδες: Παναθηναϊκός Α.Ο., Π.Α.Ο.Κ. Θεσσαλονίκης, Χ.Α.Ν. Θεσσαλονίκης και Πρωταθλητές Πεύκων προκρίθηκαν μετά από κλήρωση στη 2η αγωνιστική χωρίς αγώνα.
'''2η αγωνιστική
Γ' Φάση
Στη φάση αυτή εισήλθαν οι 12 ομάδες της Βόλεϊ Λιγκ, και με τις 4 ομάδες που προκρίθηκαν από την Α' Φάση αποτέλεσαν ένα σύνολο από 16 ομάδες.
Τελική φάση
Η τελική φάση (Φάιναλ-φορ) διεξήχθη το διήμερο 5 και 6 Απριλίου στις Σέρρες και μεταδόθηκε τηλεοπτικά από το κανάλι ΕΡΤ Sports της δημόσιας τηλεόρασης.
Ημιτελικοί
Οι ημιτελικοί διεξήχθησαν στις 5 Απριλίου. Ο πρώτος ημιτελικός ανάμεσα σε Ολυμπιακό και Α.Ε.Κ. ξεκίνησε στις 18:00 ώρα Ελλάδος, και ο δεύτερος ανάμεσα σε Πανναξιακό και Α.Ο. Θήρας στις 20:30.
Τελικός
Ο τελικός διεξήχθη στις 6 Απριλίου με ώρα έναρξης 21:15.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές
2018 2019 Κυπελλο Ελλαδας Πετοσφαιρισης Γυναικων 2018 2019 Κυπελλο Ελλαδας Πετοσφαιρισης Γυναικων 2018 2019
Μετάφραση των Εβδομήκοντα
thumb|150px|Απόσπασμα ([[Εσθήρ (βιβλίο)|Εσθήρ 2:3-8) από τον Σιναϊτικό Κώδικα, του 4ου αιώνα μ.Χ..]] Η Μετάφραση των Εβδομήκοντα αποτελεί τη σπουδαιότερη από τις πρώτες μεταφράσεις της Παλαιάς Διαθήκης και την πρώτη, στην ουσία, γραπτή μετάφραση από την εβραϊκή στην ελληνιστική κοινή γλώσσα. Η μετάφραση έγινε τον 3ο αιώνα π.Χ. από 72 δίγλωσσους Ιουδαίους και μεταγενέστερα περιέλαβε επιπλέον βιβλία, πέρα από αυτά που ανήκουν στον Ιουδαϊκό Βιβλικό κανόνα (Τανάκ). Μερικά ταργκούμ που αποτελούσαν μεταφράσεις ή παραφράσεις των Εβραϊκών Γραφών στην αραμαϊκή έγιναν επίσης εκείνη την εποχή.
Συμβολίζεται στην ελληνική βιβλιογραφία ως Ο' (ο αριθμός εβδομήντα στον αλφαβητικό τρόπο αρίθμησης, δηλαδή «κατά τους εβδομήκοντα» απλοποιηση για να ειναι ευμνημονευτος ο αριθμος, αντι Οβ) και στην αγγλική βιβλιογραφία ως LXX (ο αριθμός εβδομήντα στον λατινικό τρόπο αρίθμησης, ή αλλιώς Septuaginta).