cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιρκούτσκ
Το Ιρκούτσκ θεωρούνταν ευρέως ως όμορφη πόλη. Ωστόσο, στις 4 και 6 Ιουλίου 1879, καταστράφηκαν από πυρκαγιά το παλάτι του Κυβερνήτη, οι κεντρικές διοικητικές και δημοτικές εγκαταστάσεις και πολλά δημόσια κτίρια. Τρία τέταρτα της πόλης καταστράφηκαν, συμπεριλαμβανομένων περίπου 4.000 κατοικιών. Εντούτοις, η πόλη ανακατασκευάστηκε γρήγορα, με τον ηλεκτρισμό το 1896, το πρώτο θέατρο το 1897, και ένα μεγάλο σιδηροδρομικό σταθμό το 1898. Το πρώτο τρένο έφθασε στο Ιρκούτσκ στις 16 Αυγούστου εκείνου του έτους. Μέχρι το 1900, η πόλη είχε κερδίσει το παρωνύμιο "το Παρίσι της Σιβηρίας".
Αξιοθέατα
Τα αξιοθέατα της πόλης, κυρίως είναι του 19ου αιώνα, οπότε η πόλη ήταν γνωστή ως Παρίσι της Σιβηρίας, περιλαμβάνουν το Παλάτι του Κυβερνήτη, σήμερα πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη, το Θέατρο, την παλαιά Τράπεζα, τον Καθεδρικό των Φώτων, μια σχολή Ιατρικής, ένα μουσείο κι ένα στρατιωτικό νοσοκομείο.
Κλίμα
Το Ιρκούτσκ αρχικά είχε ένα οριακά Υπαρκτικό Κλίμα,η βλάστησή του ήταν τύπου τούνδρας και τον Χειμώνα η θερμοκρασία έπεφτε κάτω απ΄τους -30°C και οι χιονοπτώσεις διαρκούσαν μέχρι και τα μέσα Απριλίου. Αλλά από το έτος 1930 και μετά το Κλίμα μετατράπηκε σε Υγρό Ηπειρωτικό,η βλάστηση από τούνδρας μετατράπηκε σε στέπας και η θερμοκρασία τον Χειμώνα πέφτει στους -19°C και οι χιονοπτώσεις διαρκούν έως και τις αρχές Μαρτίου, ενώ το Καλοκαίρι η θερμοκρασία ξεπερνάει στους 25°C και καθημερινά επικρατούν καταιγίδες. Οι ακραίες θερμοκρασίες που έχουν καταγραφεί στο Ιρκούτσκ είναι +37°C τον Ιούλιο του 1988 και -49°C τον Ιανουάριο του 1907.
Παραπομπές
Κατηγορία:Όμπλαστ του Ιρκούτσκ Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Ρωσίας
Δορβιτσιά Αιτωλοακαρνανίας
Η Δορβιτσιά ή Δορβιτσά είναι ορεινός οικισμός που βρίσκεται στη Ναυπακτία του νομού Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 740 μέτρα. Έχει πληθυσμό 36 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Δορβιτσιάς που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Πυλλήνης του Δήμου Ναυπακτίας.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Η Δορβιτσιά βρίσκεται Β - ΒΔ της Ναυπάκτου σε απόσταση 35,5 χλμ στο δρόμο που ενώνει τη Στράνωμα με το Σίμο και τη Ποκίστα. Είναι κτισμένη στους βόρειους πρόποδες του όρους Μηλιός που είναι προέκταση του Καρδαρά, ανάμεσα στους κατάφυτους λόφους Αϊ-Λιάς και Ντουρούτη. Στα βόρεια του χωριού περνάει ο χείμαρρος Κότσαλος ενώ ανατολικά και δυτικά δύο άλλοι χείμαρροι ο Κώτσαρης και ο Ποκιστιανός αντίστοιχα καταλήγουν σε αυτόν.
Αξιοθέατα στο χωριό είναι ο πετρόκτιστος ναός της Αγίας Παρασκευής του 1922, η πλατεία με το μνημείο πεσόντων και το Ηρώο του ‘21, το “Άλσος Θανάση Κουφογιάννη”, το πνευματικό κέντρο του Συλλόγου Δορβιτσωτών. Έξω από το χωριό, δυτικά προς τη Στράνωμα, στη τοποθεσία "Γερακάρη", υπάρχει το ερειπωμένο παλαιό μοναστήρι της Παναγίας της Γερακαριώτισσας, όπου γίνεται ετήσιο πανηγύρι τη Δευτέρα του Πάσχα. Στην ίδια κατεύθυνση είναι και η “Πλατανόβρυση”, όπου υπάρχει πέτρινο δημοτικό περίπτερο και υπαίθριο θεατράκι.
Ιστορία - Ονομασία
Η ονομασία του χωριού, σύμφωνα με ορισμένους προέρχεται από τη λέξη δέρβη, που σημαίνει δάσος από δρύες, επειδή παλαιότερα υπήρχαν στην περιοχή μεγάλες εκτάσεις με δρύες. Την περίοδο της Τουρκοκρατίας ο περιηγητής Φρανσουά Πουκεβίλ αναφέρει τη Δορβιτσιά με το όνομα Ντερβιτσά στον κατάλογο των χωριών της περιοχής Κραβάρων με πληθυσμό 20 οικογένειες. Συστάθηκε σε κοινότητα για πρώτη φορά το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 και ο οικισμός ορίστηκε ως έδρα της ομώνυμης κοινότητας.
Απογραφές πληθυσμού
Από τη Δορβιτσιά καταγόταν ο αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός (1891 - 1949), κατά κόσμο Δημήτριος Παπανδρέου.
MIT (αποσαφήνιση)
Στις ΗΠΑ, το MIT συνήθως αναφέρεται στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο Μασαχουσέτης, ένα πανεπιστήμιο στο Κέιμπριτζ της Μασαχουσέτης.
Το MIT μπορεί επίσης να αναφέρεται σε:
Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης στην καλαθοσφαίριση 1960-61
Το Κύπελλο Πρωταθλητριών ομάδων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης ανδρών (σήμερα Ευρωλίγκα ανδρών), της περιόδου 1960-61 ήταν η τέταρτη διοργάνωση στα χρονικά του συγκεκριμένου διασυλλογικού θεσμού. Διεξήχθη με τη συμμετοχή 24 ομάδων, με δυο προκριματικούς γύρους, προημιτελικούς, ημιτελικούς και διπλό Τελικό. Η κάτοχος του τίτλου ΑΣΚ Ρίγα, έπαιξε απευθείας στα προημιτελικά.
Πηγή
1960-61 Ευρωλιγκα ανδρων Ευρωλιγκα ανδρων Ευρωλιγκα ανδρων
Αρθουριανός κύκλος
thumb|200px|Οι Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης Με την ονομασία Αρθουριανός Κύκλος ή Βρετανικό Ζήτημα είναι συλλογικά γνωστοί οι μύθοι που σχετίζονται με την κελτική ιστορία και τους θρύλους των Βρετανικών Νήσων, ιδιαίτερα όσον αφορά τον Βασιλιά Αρθούρο και τους Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης. Ο Γάλλος ποιητής του 12ου αιώνα Ζαν Μποντέλ δημιούργησε την ονομασία αυτή στους παρακάτω στίχους του επικού του ποιήματος Chanson de Saisnes:
Ο Αρθούρος αποτελεί το κεντρικό πρόσωπο στο Βρετανικό Ζήτημα, αν και συμπεριλαμβάνονται και κάποιοι άλλοι λιγότερο γνωστοί θρύλοι των Βρετανικών Νήσων.
Ιστορικοί θρύλοι της Βρετανίας
Οι ιστορικοί θρύλοι της Βρετανίας δημιουργήθηκαν εν μέρει για να αποτελέσουν τμήμα ενός πατριωτικού μύθου για το παρελθόν του νησιού. Η παλαιότερη γνωστή πηγή είναι το έργο Historia Britonum, η ιστορία του Βρούτου της Βρετανίας, στην οποία υπάρχει μια διακριτή γενεαλογία για έναν αριθμό Ουαλών πριγκίπων τον 9ο αιώνα. Συνήθως το έργο αποδίδεται στον Νέννιο, αλλά ο πραγματικός του συγγραφέας παραμένει άγνωστος.
Η ιστορία αυτή επεκτάθηκε περισσότερο, καθώς ο αφηγητής συνέδεε τον Βρούτο με τους ήρωες που έπονταν του Τρωικού Πολέμου, κι έτσι παρείχε άφθονο υλικό για τους μεταγενέστερους συγγραφείς, όπως ο Τζέφρεϊ του Μονμάουθ κι ο Τζον Μίλτον, οι οποίοι θα το επεξεργάζονταν και θα συνέδεαν στα λογοτεχνικά τους κείμενα την ίδρυση και την κατοίκηση των Βρετανικών Νήσων με την ηρωική περίοδο της αρχαίας ελληνικής γραμματείας. Ο Τζέφρεϊ του Μονμάουθ, επίσης, παρουσίασε τον ευφάνταστο ισχυρισμό ότι οι Τρινοβάντες, φύλο που κατοικούσε στην περιοχή του Λονδίνου, σύμφωνα με τον ιστορικό Τάκιτο, έπαιρναν το όνομά τους από την προσωνυμία Troi-novant, που σήμαινε "Νέα Τροία".
Υπάρχουν επίσης ισχυρισμοί που συνδέουν την Κελτική μυθολογία με προσωπικότητες και γεγονότα που περιγράφονται στο έργο του Τζέφρεϊ του Μονμάουθ Historia Regum Britanniæ. Για παράδειγμα, ο Ληρ της Βρετανίας, που αργότερα έγινε ο Βασιλιάς Ληρ του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, ήταν αρχικά ο ιρλανδικός θεός της θάλασσας Λιρ. Επιπλέον, πολλές κελτικές θεότητες έχουν ταυτιστεί με χαρακτήρες του Αρθουριανού κύκλου, όπως η Μοργκάνα λε Φέι με τη θεότητα Μόριγκαν.
Περίοδος του Βασιλιά Αρθούρου
Οι ιστορίες του Αρθουριανού κύκλου έγιναν ιδιαίτερα δημοφιλείς, καθώς από τη μια πλευρά περιγράφεται το Κάμελοτ, ένα ουτοπικό βασίλειο ιπποτικής ανδρείας, το οποίο κατέρρευσε από τη διαμάχη μεταξύ Αρθούρου και Λάνσελοτ, ενώ από την άλλη εξιστορούνται οι περιπέτειες των Ιπποτών της Στρογγυλής Τραπέζης κατά την αναζήτηση του Αγίου Δισκοπότηρου.
Η μεσαιωνική ιστορία του Αρθούρου και των Ιπποτών του είναι γεμάτη χριστιανικά στοιχεία, όπως η κατάρρευση των γενναίων κατορθωμάτων των χαρακτήρων από τα ηθικά τους σφάλματα κι η αναζήτηση ενός σημαντικού χριστιανικού κειμηλίου.
Τελικά, οι σχέσεις μεταξύ των χαρακτήρων δανείζονταν στοιχεία ρομαντισμού από ιπποτικές ιστορίες, όπως στις ιστορίες Λάνσελοτ και Γκουίνεβιρ ή του Τριστάνου και της Ιζόλδης, ενώ υπάρχει κι η τάση σύνδεσης των ιστοριών του Αρθουριανού κύκλου με την Κελτική μυθολογία, με άπλετο το ρομαντικό στοιχείο από τις αρχές του 20ού αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αρθουριανος κυκλος
Υδρόγειος της Ειρήνης
μικρογραφία|250x250εσ Η Υδρόγειος της Ειρήνης είναι μνημειακό σύμβολο, ειδικό μεταλλικό σύμπλεγμα (τεχνούργημα) που απεικονίζει την Υδρόγειο σφαίρα με τους μεσημβρινούς και παράλληλους επί των οποίων και φέρονται φύλλα ελαίας.
Η ανέγερση και η αποκάλυψη αυτού έγινε επί δημαρχίας Δ. Αβραμόπουλου.
Πηγές
Κατηγορία:Μνημεία της Αθήνας
Κατάλογος ποδοσφαιρικών σωματείων Ε.Π.Σ. Σερρών
Ο κατάλογος των ποδοσφαιρικών σωματείων της Ε.Π.Σ. Σερρών κατά το ποδοσφαιρικό έτος 2022-2023.
Ανά κατηγορία:
•Β' Εθνική: 1 σωματείο
•Γ' Εθνική: 1 σωματείο
•Α' Κατηγορία Ε.Π.Σ. Σερρών: 22 σωματεία
•Β' Κατηγορία Ε.Π.Σ. Σερρών: 28 σωματεία
Πηγές: ΕΠΣΣ, ΓΓΑ
Σωματεία (ανενεργά)
Ατρόμητος Κουμαριάς                                                                                     Κουμαριά
Περαιτέρω μελέτη
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Σερρών
Ναυτική βάση
Με τον όρο Ναυτική Βάση (αγγλικά: Naval Base, γαλλικά: Base navale ), χαρακτηρίζεται γενικά μία θαλάσσια ή ποτάμια ασφαλής θέση (λιμένας, όρμος κ.λπ.) όπου μπορούν να ελλιμενίζονται, ή να ναυλοχούν μόνιμα, πολεμικά πλοία για ανεφοδιασμό, επισκευή, συντήρηση, ανάπαυση πληρωμάτων κ.λπ. και από την οποία μπορούν ν΄ αποπλέουν ταχύτατα, όταν παραστεί ανάγκη, έτοιμα προς δράση.
Γενικά
Επειδή όμως κάθε πολεμικό πλοίο χρειάζεται ανεφοδιασμό σε τακτές χρονικές περιόδους, αλλά και υπό τις σημερινές συνθήκες των πολεμικών επιχειρήσεων είναι αδύνατον να παραμείνουν επί μακρόν στην ανοικτή θάλασσα λόγω του κινδύνου ν΄ αποτελέσουν στόχο από υποβρύχια, πυραύλους και αεροσκάφη, εκτός αν κινούνται με μεγάλη ταχύτητα, οι ναυτικές δυνάμεις πρέπει να διαθέτουν ασφαλείς θέσεις όπου να μπορούν αυτά να ανεφοδιάζονται, να επισκευάζονται ή ν' αναπαύονται τα πληρώματά τους και σε έκτακτη ανάγκη ν' αποπλέουν.
Συνέπεια των παραπάνω είναι η δημιουργία των ναυτικών βάσεων που αποτελεί την κυρίαρχη επιμέλεια των ναυτικών διοικήσεων διοικητικής μέριμνας και υποστήριξης των πολεμικών στόλων.
Διάκριση
Οι προσωρινές βάσεις είναι περισσότερο βάσεις επιχειρήσεων που προστίθενται εν καιρώ πολέμου επιχειρησιακά στις μόνιμες βάσεις. Συνηθέστερα αποτελούν διάφορα αγκυροβόλια προστατευμένων όρμων στα οποία ναυλοχούν βοηθητικά πλοία του στόλου, όπως π.χ. πετρελαιοφόρα, υδροφόρα, πλωτά συνεργεία, ρυμουλκά, πλοία ανεφοδιασμού πυρομαχικών, κ.λπ. στα οποία προσεγγίζουν τα πλοία του στόλου.
Υπαγωγή
Επιχειρησιακά οι ναυτικές βάσεις υπάγονται στη Διοίκηση Διοικητικής Μέριμνας του εκάστου Πολεμικού Ναυτικού. Παρόμοιες βάσεις διαθέτουν και οι υπηρεσίες ακτοφυλακής των διαφόρων Χωρών, καλούμενες ιδιαίτερα "Βάσεις Ακτοφυλακής".
Στρατηγική σημασία
Η στρατηγική αξία μιας ναυτικής βάσης εξαρτάται κυρίως από τη γεωγραφική της θέση, τον  χρόνο, και τις περιστάσεις εξελίξεων. Συνεπώς η σπουδαιότητά της, στο πέρασμα του χρόνου κρίνεται περισσότερο σχετική. Για παράδειγμα η σπουδαιότητα των αγγλικών ναυστάθμων παρά τις εκβολές του Τάμεση, όπως επίσης και των ναυστάθμων του Τσάθαμ (Chatham) και του Σίρνες (Sheerness), οι οποίοι χρονολογούνται από τον 17ο αιώνα, και δημιουργήθηκαν για την τότε αντιμετώπιση του ολλανδικού ναυτικού, κυριολεκτικά μηδενίστηκε στον Β΄ Π.Π. λόγω της εγγύτητάς τους στις γερμανικές αεροπορικές βάσεις. Αντίθετα ο περίφημος και ιστορικός αγγλικός ναύσταθμος Σκάπα Φλόου (Scapa Flow), που δημιουργήθηκε κατά τον Α΄ Π.Π. (1914-1918) στη Β. Σκοτία, στον Β' Π.Π., διατήρησε όλη τη σπουδαιότητά του επειδή ήταν απομακρυσμένος της Ευρωπαϊκής ηπείρου.
Παρόμοιο γεγονός υπήρξε και στη Μεσόγειο. Ο λιμένας της πρωτεύουσας της Μάλτας που υπήρξε η σπουδαιότερη αγγλική ναυτική βάση της Μεσογείου, έμεινε σχεδόν αχρησιμοποίητη, κατά τον Β΄ Π.Π., τουλάχιστον από μεγάλα πλοία γραμμής λόγω της εγγύτητάς της προς τις ιταλικές  βάσεις και των συχνών ιταλικών αεροπορικών επιχειρήσεων, με συνέπεια να καταφεύγουν εκεί μόνο μικρά ελαφρά σκάφη και υποβρύχια τα οποία πολλές φορές καταδύονταν εντός του λιμένα.
Συμπέρασμα
Συμπέρασμα των παραπάνω είναι ότι ιδιαίτερη σημασία πρέπει ν΄ αποδίδεται κάθε φορά στον πιθανό χώρο εξέλιξης επιχειρήσεων έτσι ώστε οι βάσεις αυτών να είναι όσο το δυνατόν πλησιέστερα των ζωνών που θα πρέπει μια ναυτική δύναμη να επιτηρεί ή να απειλεί έτσι ώστε σε περίπτωση προσέγγισης του εχθρού να μπορεί να τον εκδιώκει ή να προβαίνει σε μάχη πριν επιτευχθεί ο αντικειμενικός του σκοπός ή πριν επιστρέψει στη βάση του.
Συμβαίνει πολύ τακτικά σε καιρό πολέμου οι γεωγραφικές θέσεις των μονίμων ναυτικών βάσεων να μην ανταποκρίνονται στις ανάγκες των επιχειρήσεων. Ακριβώς γι΄ αυτό τον λόγο σχεδιάζονται και οργανώνονται οι προσωρινές βάσεις οι οποίες μπορούν τουλάχιστον να ικανοποιήσουν μέχρι ενός βαθμού τις βασικές ανάγκες ενός στόλου. Οι προσωρινές αυτές βάσεις περιλαμβάνουν μικρές εγκαταστάσεις που μπορούν να προσφέρουν περιορισμένης έκτασης επισκευές, εργασίες συντήρησης, ανεφοδιασμών κ.λπ. Είναι όμως εξοπλισμένες με εγκαταστάσεις αντιαεροπορικής και ανθυποβρυχιακής κάλυψης, (αντιαεροπορικά πυροβόλα, ανθυποβρυχιακά δίχτυα κ.λπ). Ο τρόπος σχεδιασμού οργάνωσης και ανάπτυξης αυτών των βάσεων είναι απόρρητος. Σε γενικές γραμμές ακολουθεί εκείνων των μονίμων.
Πηγές
Κατηγορία:Πολεμικό ναυτικό * Κατηγορία:Ναυτιλιακή υποδομή
Ευάγγελος Σαρρής
Ο Ευάγγελος Σαρρής (1881 - Φεβρουάριος 1917) ήταν Έλληνας αξιωματικός της Κρητικής χωροφυλακής, από τους πρωτεργάτες του κινήματος της Εθνικής άμυνας.
Γεννήθηκε το 1881 στη Νεάπολη της επαρχίας Μεραμβέλλου στην Κρήτη. Το 1896 διέκοψε τις σπουδές του για να πάρει μέρος στην επανάσταση που είχε ξεσπάσει λίγο νωρίτερα στην Κρήτη. Παρά την μικρή του ηλικία πήρε μέρος σε αρκετές μάχες. Όταν ο γαλλικός στρατός εγκαταστάθηκε στο διαμέρισμα Λασιθίου κατετάγη σαν εθελοντής στο σώμα της χωροφυλακής. Λόγω της γλωσσομάθειας του (Αγγλικά, Γαλλικά, Ιταλικά) χρησιμοποιήθηκε σαν διερμηνέας στο αρχηγείο της χωροφυλακής στα Χανιά. Στο διάστημα αυτό πήρε έπαινο από το αρχηγείο επειδή έσωσε στο λιμάνι των Χανίων ένα γέροντα που πνιγόταν.
Τον Οκτώβριο του 1912 με εντολή του Ελευθερίου Βενιζέλου ολόκληρη σχεδόν η Κρητική χωροφυλακή μεταφέρθηκε στην Θεσσαλονίκη. Εκεί γνωρίσθηκε και παντρεύτηκε την Καλλιόπη Τάττη δισέγγονη του φιλικού Κωνσταντίνου Τάττη από την οποία απέκτησε έναν γιο. Το 1913 πήρε μέρος στις μάχες για την αιχμαλωσία των Βουλγαρικών στρατευμάτων που στάθμευαν στην Θεσσαλονίκη. Το 1913 παρασημοφορήθηκε με τον Αργυρό Σταυρό τον ιπποτών του τάγματος του Σωτήρος για τις υπηρεσίες του στην απελευθερωμένη Θεσσαλονίκη.
Το 1916 μαζί με έγκριτους πολίτες της Μακεδονίας και αξιωματικούς του στρατού και κυρίως της Κρητικής Χωροφυλακής πήρε μέρος στην δημιουργία της επιτροπής «Εθνικής αμύνης».
Τον Αύγουστο του 1916 σαν διοικητής της πρώτης μοιραρχίας πήρε μέρος στο κίνημα της Εθνικής αμύνης. Πέθανε τον Φεβρουάριο του 1917 από κάποια από τις επιδημίες που μάστιζαν εκείνο τον καιρό την Θεσσαλονίκη.
Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί Κατηγορία:Αργυρός σταυρός του Τάγματος του Σωτήρος Κατηγορία:Αξιωματικοί της κρητικής χωροφυλακής
Καρίνολα
Η Καρίνολα (Carinola) είναι μικρή πόλη και δήμος (comune) στην Καμπανία της Ιταλίας, και συγκεκριμένα στην Επαρχία της Καζέρτας. Η Καρίνολα βρίσκεται περίπου 45 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Νάπολης και περί τα 30 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της πόλεως Καζέρτας, σε γεωγραφικές συντεταγμένες πλάτος 41°11΄ Βόρειο και μήκος 13°59΄ Ανατολικό.
Ο δήμος της Καρίνολα συνορεύει με τους εξής άλλους 4 δήμους: Φαλτσιάνο ντελ Μάσσικο, Φρανκολίζε, Σέσσα Αουρούνκα και Τεάνο.
Ιστορία
Μετά τη διάλυση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η πόλη καταστράφηκε πρώτα από τους Βανδάλους του Γιζέριχου τον 5ο αιώνα και μετά από τους Σαρακηνούς το 750. Ξανακτίσθηκε όμως σχετικώς σύντομα ως η νεότερη Καρίνολα στους γειτονικούς λόφους, καθιστάμενη και έδρα επισκόπου το 1087.
Βράβευση
Στις 8 Νοεμβρίου 2004 ο Πρόεδρος της Ιταλίας απένειμε στην πόλη Καρίνολα το «Αργυρό Μετάλλιο Πολεμικής Αρετής» ως αναγνώριση για τον ρόλο της κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Παραπομπές
Καρινολα Καρινολα
Δ΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 2007-08
Το πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής ποδοσφαίρου 2007–08 διοργανώθηκε με τη συμμετοχή 160 ομάδων, οι οποίες χωρίστηκαν σε 10 διαφορετικούς ομίλους βάσει γεωγραφικών κριτηρίων. Ο πρωταθλητής του κάθε ομίλου εξασφάλισε την άνοδό του στη Γ΄ Εθνική ενώ οι τελευταίες ομάδες του κάθε ομίλου υποβιβάστηκαν στα Τοπικά Πρωταθλήματα. Μετά το τέλος του πρωταθλήματος την άνοδο στην Γ΄ Εθνική εξασφάλισαν οι: Οδυσσέας Αναγέννησης, Μακεδονικός, Πυρσός Γρεβενών, Φωκικός, Εθνικός Φιλιππιάδας, Α.Π.Σ. Ζάκυνθος, Παναργειακός, Α.Ο. Αγίας Παρασκευής, Κεραυνός Κερατέας και Ολυμπιακός Χερσονήσου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δ΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2007-2008
Οικογένεια Ρέντη
Το επώνυμο Ρέντης αναφέρεται σε μέλη παλιάς ιστορικής οικογενείας της Κορίνθου που εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα.
Δείτε επίσης
Άγιος Ιωάννης Ρέντη, Δήμος της νομαρχίας Πειραιά.
Βασιλικό Μουσείο Καλών Τεχνών της Αμβέρσας
Το Βασιλικό Μουσείο Καλών Τεχνών της Αμβέρσας (φλαμανδικά: Koninklijk Museum voor Schone Kunsten Antwerpen) είναι μουσείο που βρίσκεται στην Αμβέρσα του Βελγίου, το οποίο ιδρύθηκε το 1810. Φιλοξενεί συλλογές πινάκων, γλυπτών και σχεδίων δημιουργημένων από τον 14ο ως τον 20ό αιώνα. Η συλλογή του, που απαρτίζεται από περίπου 7.600 αντικείμενα, είναι αντιπροσωπευτική τόσο της καλλιτεχνικής παραγωγής όσο και αντίληψης των λάτρεων των Καλών Τεχνών στην Αμβέρσα, τη Φλάνδρα και την Ολλανδική Δημοκρατία του 15ου αιώνα. Προς το παρόν, παραμένει κλειστό και μη επισκέψιμο λόγω της ανακαίνισης που υφίσταται και η οποία αναμένεται να περατωθεί περί τα τέλη του 2019.
Το νεοκλασικής τεχνοτροπίας κτίριο, το οποίο στεγάζει τη συλλογή του μουσείου, αποτελεί ένα από τα κύρια οδόσημα της συνοικίας Zuid Ζάουντ, νότος) της Αμβέρσας. Το μεγαλοπρεπές αυτό κτίσμα σχεδιάστηκε από τους Γιάκομπ Βίντερς (Jacob Winders, 1849–1936) και Φρανς φαν Ντάικ (Frans van Dijk, 1853-1939). Η κατασκευή ξεκίνησε το 1884, το μουσείο άνοιξε το 1890 και ολοκληρώθηκε το 1894. Αποτελούσε, τότε, επέκταση του κέντρου της πόλης, ενώ σήμερα περιβάλλεται από κήπους που το διαχωρίζουν από τις οδούς που το περιβάλλουν, Leopold de Waalplaats, Schildersstraat, Plaatsnijdersstraat και Beeldhouwersstraat. Το αρχικό κτίριο είχε υψηλές οροφές και ευρείς χώρους, αλλά κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα υπέστη πολλές αλλαγές χωρίς να προηγηθεί μελέτη, με αποτέλεσμα οι αυλές του να καλυφθούν, κάποια παράθυρά του να τοιχιστούν, να προστεθούν νέοι τοίχοι και να διακοπεί η λογική διαδρομή στο εσωτερικό του.
Ιστορία
Αν και ως μουσείο ιδρύθηκε το 1810, η ιστορία της συλλογής του ξεκινά πολύ νωρίτερα, έχοντας τις ρίζες της στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά (Συντεχνία των ζωγράφων) το 1382. Τα μέλη της Συντεχνίας συναντιούνταν σε μια τοπική αίθουσα συμποσίων, της οποίας τους τοίχους κοσμούσαν με τις δικές τους δημιουργίες. Ο Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς, για παράδειγμα, δώρισε ως διακοσμητικό της αίθουσας τον πίνακά του Οικογένεια με παπαγάλους (1614) και σήμερα κοσμεί την κεντρική αίθουσα του μουσείου που φέρει το όνομά του (Rubens gallery). Όταν η Συντεχνία διαλύθηκε, τα έργα τέχνης που κατείχε μεταφέρθηκαν στην Ακαδημία Καλών Τεχνών, την οποία είχε ιδρύσει κατά κύριο λόγο ο Ντάβιντ Τένιερς ο νεότερος το 1663. Η συλλογή αυτή περιλάμβανε έργα των Ρούμπενς, Γιάκομπ Γιόρντενς και Κορνέλις ντε Φος. Κατά τον 19ο αιώνα η συλλογή συνέχισε να μεγαλώνει από δωρεές εύπορων ευεργετών και περιέλαβε έργα ζωγράφων όπως οι Χανς Μέμλινγκ, Ρόχιερ φαν ντερ Βάιντεν και Γιαν βαν Άικ. Κατά την ίδια περίοδο η Ακαδημία απαιτούσε από τα μέλη της να κάνουν δωρεά ένα έργο τέχνης, και για τον λόγο αυτό η συλλογή μεγάλωσε αξιοσημείωτα γρήγορα: Μεταξύ των αποκτημάτων της βρέθηκαν έργα των Ντομινίκ Ενγκρ και Ζακ Λουί Νταβίντ. Η συλλογή στεγάστηκε, τελικά, στο σημερινό κτίριο του μουσείου κατά τη δεκαετία του 1890, ενώ οι δωρεές συνεχίστηκαν. Συνολικά, ως δωρεές προς τη συλλογή υπολογίζεται ότι αποκτήθηκαν περί τα 600 έργα.
Αξιοσημείωτο είναι ότι κατά τη γαλλική κατοχή της πόλης, πρώτα το 1794 και ύστερα το 1796, πολλά έργα τέχνης αφαιρέθηκαν από εκκλησίες και άλλα ιδρύματα, τα οποία λεηλατήθηκαν. Αργότερα, όμως όσα από αυτά τα έργα τέχνης έγινε δυνατόν να ανακτηθούν, αποτέλεσαν τμήμα της συλλογής του μουσείου. Ωστόσο, το 1817 η συλλογή αριθμούσε μόλις 127 έργα, κυρίως των μέσων του 16ου και του 17ου αιώνα. Κεντρικό κορμό της συνιστούσαν τα έργα του Ρούμπενς.
Ο Γουλιέλμος Α΄ των Κάτω Χωρών βοήθησε το μουσείο με πολλούς τρόπους. Το 1823 δώρισε σε αυτό τρεις πίνακες, ένας από τους οποίους ήταν το πρώιμο έργο του Τιτσιάνο Ο Πάπας Αλέξανδρος Δ΄ παρουσιάζει τον Γιάκοπο Πεζάρο στον Άγιο Πέτρο, πρώτο απόκτημα του μουσείου - έργο ξένου ζωγράφου. Με διάταγμα του 1827 έδωσε δωρεά 20.000 γκίλντερς (χρυσών νομισμάτων) για να δημιουργηθεί η σύγχρονη (της εποχής) συλλογή του μουσείου, αλλά παρενέβη η Βελγική επανάσταση. Μόνον το 1873 κατάφερε το μουσείο να αρχίσει να αποκτά έργα ζώντων καλλιτεχνών.
Το 1840 έγινε μια σημαντική δωρεά στο μουσείο: Ο πρώην δήμαρχος της Αμβέρσας Φλόρεντ φαν Έρτμπορν (Florent van Ertborn) δώρισε 141 έργα τέχνης. Ο φαν Έρτμπορν είχε συλλέξει έργα πρώιμης φλαμανδικής ζωγραφικής κατά τη διάρκεια μιας εποχής που η ζωγραφική αυτή δεν έχαιρε μεγάλης εκτίμησης. Η προσθήκη αυτή, μακροπρόθεσμα, εξασφάλισε τη φήμη του μουσείου. Ανάμεσα στα έργα αυτά συγκαταλέγονταν Η Αγία Βαρβάρα και η Παναγία στην πηγή του Γιαν βαν Άικ και το ήμισυ του διπτύχου του Ρόχιερ φαν ντερ Βάιντεν Πορτρέτο του Φιλίπ ντε Κρουά και η εικόνα για Αγία Τράπεζα Τα επτά Μυστήρια. Υπήρχαν, επίσης, έργα των Χανς Μέμλινγκ, Ντίρικ Μπάουτς, Γιοάχιμ Πατινίρ, Κουέντιν Μασσάις, Ζαν Φουκέ (Jean Fouquet), Σιμόνε Μαρτίνι, Αντονέλλο ντα Μεσσίνα και Λούκας Κράναχ.
Η Συλλογή
Στο μουσείο υπάρχουν έργα των εξής καλλιτεχνών
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία τέχνης στο Βέλγιο Κατηγορία:Αμβέρσα
Άννα Γκέρτσου-Σαρρή
Η Άννα Γκέρτσου-Σαρρή (Κωνσταντινούπολη 2 Φεβρουαρίου 1936 – Αθήνα 26 Σεπτεμβρίου 2011) ήταν Ελληνίδα συγγραφέας και μεταφράστρια.
Σύντομο βιογραφικό
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Ασχολήθηκε με την παιδική λογοτεχνία και βραβεύτηκε για το έργο της με το Κρατικό Βραβείο Εφηβικού Βιβλίου, το βραβείο «Μιχαήλας Αβέρωφ» της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών και το Βραβείο Ιπεκτσί. Αντικείμενο του συγγραφικού της έργου υπήρξε η κοινωνία, η ιστορία και η μυθολογία, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά στην πρόσληψη αυτών των θεμάτων από μαθητές. Αρκετά κείμενα της συγγραφέως συμπεριλήφθηκαν σε αναγνωστικά του δημοτικού, σε αναγνωστικά μαθητών της ελληνικής κοινότητας της διασποράς (Αυστραλία και τη Γερμανία) καθώς επίσης σε εφημερίδες και περιοδικά. Πέθανε στην Αθήνα στις 26 Σεπτεμβρίου του 2011 σε ηλικία 75 ετών από οξεία λευχαιμία. Κατόπιν επιθυμίας της, η σορός της αποτεφρώθηκε. .
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές Κατηγορία:Συγγραφείς παιδικής και νεανικής λογοτεχνίας Κατηγορία:Ελληνίδες συγγραφείς
Λάκι Λουτσιάνο (ταινία)
Λάκι Λουτσιάνο (ιταλικά: Lucky Luciano), είναι ο τίτλος μιας βιογραφικής δραματικής ταινίας Ιταλικής παραγωγής του 1973, σε σκηνοθεσία Φρανσίσκο Ρόσι. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους είναι ο Τζιάν Μαρία Βολοντέ και ο Βινσέντ Γκαρντένια.
Πλοκή
Το 1946 ο καταδικασμένος γκάνγκστερ και αρχηγός της αμερικανικής μαφίας, Λάκι Λουτσιάνο (Τζιάν Μαρία Βολοντέ) θα απελαθεί από την αμερικανική κυβερνηση και ο Λουτσιάνο θα επιστρέψει στην γενέτειρα του, την Ιταλία. Ως πρώτος σταθμός της παραμονής του εκεί θα είναι η Ναπόλι, όπου ο Λουτσιάνο θα αρχίσει να δραστηριοποίητε κυρίως στη παραγωγή και εμπορία ηρωίνης και στη συνέχεια στην εξαγωγή της προς τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Συντόμα όμως οι Αμερικανοί θα αντιληφθούν ότι ο Λουτσιάνο κατά την επιστροφή του στην Ιταλία, αρχισε ξανά την εγκληματική του δράση και θα στείλουν τον Χάρι Ασλίγκερ (Εντμοντ Ό Μπράιεν), ο οποίος είναι επικεφαλής του Ομοσπονδιακού Γραφείου Ναρκωτικών.
Ο Ασλίγκερ θα έρθει σε επαφή με τις ιταλικές δικαστικές αρχές, και θα τους ενημερώσει για την δράση του Λουτσιάνο στη Ιταλία. Από τότε και έως τον αιφνίδιο θάνατο του το 1962, ο Λάκι Λουτσιάνο θα βρισκέται ύπο την στενή παρακολούθηση των Ιταλικών διωκτικών αρχών, χωρίς ωστόσο να μπορέσουν να βρούνε ενοχοποιητικά στοιχεία εις βάρος του για να τον παρεπέμψουν σε δίκη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλικές αστυνομικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1973 Κατηγορία:Ιταλικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ιταλία Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Φρανσίσκο Ρόσι Κατηγορία:Ταινίες που συσχετίζονται με το οργανωμένο έγκλημα στην Ιταλία
Αιθυλοπεντάνιο
Το αιθυλοπεντάνιο ή τριαιθυλομεθάνιο είναι το απλούστερο αλκάνιο με αιθύλιο ως διακλάδωση. Είναι ένα από τα ισομερές θέσης του επτανίου. Το μόριό του αποτελείται από ένα αιθύλιο που συνδέεται στο μεσαίο (#3) άτομο άνθρακα της πενταμελούς κύριας αλυσίδας του.
Ονοματολογία
Η ονομασία «3-αιθυλοπεντάνιο» προέρχεται από την ονοματολογία κατά IUPAC. Συγκεκριμένα, το αρχικό πρόθεμα «αιθυλ-» δηλώνει την παρουσία διακλάδωσης δύο (2) ατόμων άνθρακα (η χρήση του αρχικού αριθμού θέσης (#3) αποτελεί πλεονασμό), το τμήμα «πεντ-» δηλώνει την παρουσία πέντε (5) ατόμων άνθρακα στην κύρια ανθρακική αλυσίδα της ένωσης, το ενδιάμεσο «-αν-» δείχνει την παρουσία μόνο απλών δεσμών μεταξύ ατόμων άνθρακα στο μόριο και η κατάληξη «-ιο» φανερώνει ότι δεν περιέχει χαρακτηριστικές ομάδες, δηλαδή ότι είναι υδρογονάνθρακας.
Δομή
Το μόριό του αποτελείται από επτά (7) άτομα άνθρακα (τρία (3) πρωτοταγή, τρία (3) δευτεροταγή και ένα (1) τριτοταγές ) και δεκαέξι (16) άτομα υδρογόνου.
Παραγωγή με αντιδράσεις σύνθεσης: Από πρώτες ύλες με μικρότερη ανθρακική αλυσίδα
Δομικά το αιθυλοπεντάνιο αποτελείται από μεθινύλιο (>CH-) και τρία αιθύλια (CH3CH). Επομένως, ο απλούστερος τρόπος παρασκευής καθαρού ισοεπτανίου είναι η αντίδραση ζεύγους 1,1,1-τριαλαιθανίου με μεθυλολίθιο:
Με αναγωγή αλογονούχων ενώσεων
Κατάλληλα για παραγωγή αιθυλοπεντάνιου είναι τα ακόλουθα αλκυλαλογονίδια: 1. Με «υδρογόνο εν τω γεννάσθαι», δηλαδή μέταλλο + οξύ:
2. Με λιθιοαργιλιοϋδρίδιο (LiAlH4) ή νατριοβοριοϋδρίδιο (NaBH4) :
3. Με αναγωγή των αντίστοιχων αλκυλιωδιδίων από HI :
4. Με αναγωγή από μέταλλα (συνήθως λίθιο ή μαγνήσιο) και στη συνέχεια υδρόλυση των παραγόμενων οργανομεταλλικών ενώσεων.Π.χ.: :
5. Με αναγωγή από σιλάνιο, παρουσία τριφθοριούχου βορίου, παράγεται αιθυλοπεντάνιο.Π.χ.: :
Με αναγωγή οξυγονούχων ενώσεων
1. Με αναγωγή 3-αιθυλοπεντανάλης με υδραζίνη (NH2NH2) (αντίδραση Wölf-Kishner) :
2. Με αναγωγή αιθυλοπεντανόνης (Αντίδραση Clemmensen) :
Με αναγωγή θειούχων ενώσεων
1. Με αναγωγή των κατάλληλων θειολών (μέθοδος Raney) παράγεται αιθυλοπεντάνιο. Για την παραγωγή του αιθυλοπεντάνιο κατάλληλες είναι οι ακόλουθες θειόλες: Π.χ. για την 3-αιθυλοπεντανοθειόλη-1 χουμε την ακόλουθη στοιχειομετρική εξίσωση
2. Με αναγωγή των κατάλληλων θειαιθέρων (μέθοδος Raney) παράγεται αιθυλοπεντάνιο. Για την παραγωγή του αιθυλοπεντάνιο κατάλληλοι είναι π.χ. οι ακόλουθοι θειαιθέρες:
Με καταλυτική υδρογόνωση ακόρεστων αλειφατικών υδρογονανθράκων
Κατάλληλοι για την παραγωγή αιθυλοπεντανίου είναι τα αλκένια, αλκίνια, αλκαδιένια ή και περισσότερο ακόρεστοι υδρογονάνθρακες με συνολικά επτά (7) άτομα άνθρακα, από τα οποία τα δύο (2) βρίσκονται σε διακλάδωση στο #3 άτομο άνθρακα της πενταμελούς κύριας ανθρακικής αλυσίδας. Ειδικότερα, κατάλληλα είναι τα ακόλουθα αλκένια: Π.χ. για το 3-αιθυλοπεντένιο-1 έχουμε την ακόλουθη στοιχειομετρική εξίσωση:
Παραγωγή με αντιδράσεις αποσύνθεσης με μείωση του μήκους της ανθρακικής αλυσίδας
Π.χ. για το 4-αιθυλεξανικό οξύ έχουμε την ακόλουθη στοιχειομετρική εξίσωση:
Φυσικές ιδιότητες και ισομερή
Είναι αδιάλυτο στο νερό, αλλά διαλυτό σε πολλούς οργανικούς διαλύτες, όπως οι αλκοόλες και ο διαιθυλαιθέρας. Ωστόσο, το αιθυλοπεντάνιο θεωρείται και το ίδιο ως ένας οργανικός διαλύτης. Ο διαχωρισμός των δύο ισομερών είναι δυνατός, αν και αντιοικονομικός, με εξαντλητικές αποστάξεις.
Το αιθυλοπεντάνιο έχει τα ακόλουθα οκτώ (8) [εννέα (9) αν μετρηθούν και τα εναντιομερή] ισομερή:
Τα ισομερή αυτά παρόλο που έχουν ίδιο χημικό τύπο και μοριακό βάρος, έχουν διαφορετικές δομές και διαφορετικές ιδιότητες:
Χημικές ιδιότητες
Η διακλάδωση κάνει το αιθυλοπεντάνιο πιο εύφλεκτο από το επτάνιο, όπως φαίνεται από τη χαμηλότερη θερμοκρασία αυτοανάφλεξης και την ελάχιστη θερμοκρασία ανάφλεξης σε σχέση με το επτάνιο. Επίσης, θεωρητικά το αιθυλοπεντάνιο καίγεται με φλογα που παράγει λιγότερη αιθάλη και εκπέμπει ακτινοβολία υψηλότερης συχνότητας, αλλά επειδή η διαφορά είναι μικρή, το αποτέλεσμα και για τα δυο ισομερή είναι μια έντονη κίτρινη φλόγα όταν αναφλέγονται.
Επίσης, σε σύγκριση με το επτάνιο, το αιθυλοπεντάνιο έχει χαμηλότερο σημείο τήξης, χαμηλότερο σημείο βρασμού αλλά και χαμηλότερη πυκνότητα.
Στην κλίμακα NFPA 704 το 3-μεθυλεπτάνιο κατατάσσεται στο επίπεδο 0 χημικής δραστικότητας, μαζί με τα υπόλοιπα άλλα αλκάνια. Ωστόσο η παρουσία του τριτοταγούς #3 ατόμου άνθρακα διευκολύνει την οξείδωσή του και τις φωτοχημικές αντιδράσεις με αλογόνα, συνήθως με το βρώμιο, σε διαλύτες όπως συνήθως το 1,1,1-τριχλωραιθάνιο.
Οξείδωση
1. Όπως όλα τα αλκάνια, το 3-μεθυλεξάνιο με περίσσεια οξυγόνου καίγεται προς διοξείδιο του άνθρακα και νερό :
2. Παραγωγή υδραερίου:
4. Οξείδωση με υπερμαγγανικό κάλιο προς 3-αιθυλοπεντανόλη-3:
Παρεμβολή καρβενίων
Προκύπτει επομένως μίγμα αιθυλεξάνιου (~56,3%), αιθυλο-2-μεθυλοπεντάνιου (~37,5%) και αιθυλο-2-μεθυλοπεντάνιου (~6,3%).
Καταλυτική ισομερείωση
To αιθυλοπενάνιο μπορεί να υποστεί καταλυτική ισομερείωση προς όλα τα ισομερή του:
Πηγές
Κατηγορία:Επτάνια
Δημήτριος Πατρινός
Ο Δημήτριος Πατρινός, Πάτρα ? - Πάτρα 1903 ήταν δήμαρχος Πατρέων και βουλευτής Αχαΐας.
Βιογραφία
Ανέλαβε τον δήμο με υπέρογκα χρέη ύψους 400.000 δραχμών. Προκήρυξε έρανο για την κατασκευή ανδριάντα του Παλαιών Πατρών Γερμανού ο οποίος στήθηκε στην Πλατεία Υψηλών Αλωνίων. Κατά την θητεία του προκάλεσε πολλές αντιδράσεις για τη επιμονή του να ιδρύσει μυστική αστυνομία του δήμου.
Ήταν παντρεμένος με την κόρη του Υδραίου πρωθυπουργού Δημητρίου Βούλγαρη. Πέθανε το 1903. Η οικία του, δυόροφη, βρισκόταν στην διασταύρωση των οδών Γούναρη και Σωτηριάδου όπου αργότερα κάηκε και καταστράφηκε, για ένα διάστημα φιλοξένησε και το Κακουργιοδικείο Πατρών.
Βιβλιογραφία - Πηγές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Πατρών Κατηγορία:Βουλευτές Πατρών Κατηγορία:Οικογένεια Κουντουριώτη Κατηγορία:Αντιπρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων
Λευτέρης Χρυσιώτης
Ο Λευτέρης Χρυσιώτης (πραγματικό όνομα Σπύρος Τσιλιγιάννης, 1910-1947) ήταν Έλληνας κομμουνιστής, αντιστασιακός, καπετάνιος του ΕΛΑΣ καθώς και του ΔΣΕ κατά τον Εμφύλιο Πόλεμο.
Νεανικά χρόνια
Ο Χρυσιώτης γεννήθηκε ως Σπύρος Τσιλιγιάννης το 1910 στο χωριό Χρύσω Ευρυτανίας, τρίτο παιδί φτωχής οικογένειας. Έμεινε ορφανός από πατέρα από πολύ μικρός και η μάνα τους πάλεψε σκληρά για να μεγαλώσει τα τρία παιδιά της. Φοίτησε στο δημοτικό σχολείο του χωριού του και ήταν άριστος μαθητής. Όταν τελείωσε το δημοτικό κατέβηκε στην Αθήνα υπό την κηδεμονία του θείου του και τελείωσε νυχτερινό Γυμνάσιο, ενώ παράλληλα εργαζόταν. Μετά την εκπλήρωση των στρατιωτικών υποχρεώσεών του επέστρεψε στην Αθήνα και άνοιξε ένα καφενείο στην οδό Βουλής, στα μέσα της δεκαετίας του 30. Τότε έγινε μέλος του ΚΚΕ.
Πόλεμος - Κατοχή - Αντίσταση
Στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940 πολέμησε στην πρώτη γραμμή με το βαθμό του λοχία όπου διακρίθηκε για την ανδρεία του και έχασε τα δάκτυλα των ποδιών του από κρυοπαγήματα. Προτάθηκε για έφεδρος ανθυπολοχαγός αλλά δεν δέχτηκε. Μετά την κατάρρευση του μετώπου επιστρέφει στην Αθήνα και συνεχίζει να δουλεύει στο καφενείο. Τότε γνωρίστηκε με τον Άρη Βελουχιώτη όπου τον προέτρεψε να πάει στο χωριό του για να οργανώσει αντιστασιακές ομάδες, γιατί το αντάρτικο δεν θα αργούσε. Έτσι τον Μάρτιο του 1942 βρέθηκε στην Χρύσω και ξεκίνησε επαφές στην ευρύτερη περιοχή με σκοπό τον αγώνα κατά των κατακτητών. Στις αρχές καλοκαιριού του 1942 εντάσσεται στην πρώτη ομάδα του Άρη με το ψευδώνυμο Λευτέρης Χρυσιώτης, ονόματα που πήρε από τη λευτεριά που θα έφερνε η ένοπλη αντίσταση και το χωριό του. Επίσης τον αποκαλούσαν "κοκκινογένη" λόγω της κόκκινης γενειάδας που έτρεφε.
Παίρνει μέρος σε όλες τις μάχες της Ρούμελης στο ξεκίνημα του ΕΛΑΣ (Ρεκά, Κρίκελλο, Γοργοπόταμος, Μικρό Χωριό) κερδίζει την εμπιστοσύνη του Άρη που του αναθέτει δύσκολες αποστολές. Σύντομα γίνεται καπετάνιος στη Στερεά Ελλάδα και διακρίνεται σε όλη την περίοδο της αντίστασης. Κατά περιόδους ο Χρυσιώτης εντασσόταν στον έφιππο ουλαμό των μαυροσκούφηδων, που ιδρύθηκε την άνοιξη του 1943.
Μετά τη Βάρκιζα
Μετά τη Συνθήκη της Βάρκιζας ακολούθησε τον Άρη, μαζί με τους καπετάνιους Θάνο, Πελοπίδα, Τζαβέλα, Νέστορα κ.α, στην κίνησή του να ιδρύσει Μέτωπο Εθνικής Ανεξαρτησίας (ΜΕΑ) και το νέο ΕΛΑΣ με στόχο τον αγώνα εναντίον των Άγγλων, της ελληνικής κυβέρνησης και των παρακρατικών μονάδων που δρούσαν στην ύπαιθρο.
Μετά το θάνατο του Άρη στη Μεσούντα (15 Ιούνη 1945), ξέφυγε από τον κλοιό των διωκτών τους και κατέβηκε στη Ρούμελη, όπου κρύφτηκε στα βουνά των Αγράφων. Στα τέλη του 1945 πρέπει να πήγε στο Μπούλκες της Γιουγκοσλαβίας, απ’ όπου επέστρεψε το καλοκαίρι του 1946. Το Σεπτέμβριο του 1946 συγκροτεί αντάρτικη ομάδα στην Ευρυτανία από διωκόμενους πρώην αντάρτες του ΕΛΑΣ και εισέρχεται σε χωριά, όπου ζητά από τα άτομα που υποφέρουν από τη Λευκή τρομοκρατία να τον ακολουθήσουν. Η ομάδα του Χρυσιώτη έλαβε μέρος με επιτυχία σε αρκετές μάχες με αποσπάσματα χωροφυλακής και εθνοφυλάκων (ΜΑΥ).
Εμφύλιος πόλεμος
Το τμήμα του Χρυσιώτη με έδρα την Ευρυτανία μεγάλωνε και έφτασε τη δύναμη τάγματος. Το 1947 έδωσε τις πρώτες μάχες με ισχυρές κυβερνητικές δυνάμεις στο Κερασοχώρι, στην Καθάρα, στο Καυκί, στη Μολόχα, στον Άϊ-Βλάση. Στα μέσα του 1947 ο Γούσιας (Γιώργος Βοντίτσιος), Διοικητής του Αρχηγείου Ρούμελης του ΔΣΕ, ήρθε σε ρήξη με τον Χρυσιώτη και του αφαίρεσε τη διοίκηση του τάγματος. Από καπετάνιος έγινε απλός μαχητής του ΔΣΕ, αλλά, χωρίς διαμαρτυρία, πιστός στην ιδεολογία του, συνέχισε τον αγώνα. Τον Δεκέμβριο του 1947, με εντολή του Γούσια, ο Χρυσιώτης εκτελέστηκε κρυφά στην Ανατολή Φθιώτιδας (Συνέντευξη Τάσου Λευτεριά).
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Μέλη του ΕΛΑΣ Κατηγορία:Μαχητές του Δ.Σ.Ε Κατηγορία:Ελληνικός Εμφύλιος 1946 - 1949 Κατηγορία:Εκτελεσθέντες
Δορυφόροι της Γης
Κατηγορία:Γη
Υψικλής ο Αλεξανδρεύς
Ο Υψικλής ήταν αρχαίος Έλληνας μαθηματικός και αστρονόμος που έζησε στην Αλεξάνδρεια τον 2ο αιώνα π.Χ..
Το σημαντικότερο έργο του είναι η μονογραφία «Περί πολυέδρων», το οποίο έχει διασωθεί και συμπεριλαμβάνεται στα Στοιχεία του Ευκλείδη ως το 14ο βιβλίο του, μολονότι δεν αποτελεί μέρος αυτών. Το έργο αυτό περιέχει οκτώ ενδιαφέρουσες προτάσεις που αφορούν στις σχέσεις μεταξύ κανονικού 12έδρου και κανονικού 20έδρου που φέρονται εγγεγραμμένα στην ιδια σφαίρα. Με την μονογραφία αυτή του Υψικλή καταδεικνύεται ο τρόπος σκέψης και εξέτασης των μαθηματικών ζητημάτων από τους Αλεξανδρινούς μαθηματικούς εκείνης της εποχής.
Επίσης στον Υψικλή αποδίδεται και το σύγγραμμα «Περί της των ζωδίων αναφοράς - Αναφορικόν» το οποίο και έχει διασωθεί. Στο έργο αυτό ο Υψικλής υπολογίζει το μήκος της ημερήσιας διαδρομής του Ήλιου στην Αλεξάνδρεια. Την εκλειπτική τη χωρίζει σε 360 μοίρες. Τον χρόνο ανατολής των αστέρων του ζωδιακού κύκλου τον υπολογίζει (για την Αλεξάνδρεια) με βάση τους «κανόνες διαφοράς» (από αναμετρήσεις), που είναι βαβυλωνιακή μέθοδος, και όχι με βάση τους «τριγωνομετρικούς κανόνες» που ακολουθούσε ο Ίππαρχος ο Ρόδιος. Παρά ταύτα το σύγγραμμα αυτό είναι ιδιαίτερα σπουδαίο και πολύτιμο στην επιστήμη των μαθηματικών και της αστρονομίας διότι αποτελεί τον συνδετικό κρίκο της αστρονομικής παρατήρησης μεταξύ των Ελλήνων και Βαβυλωνίων αστρονόμων της εποχής.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες αστρονόμοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες μαθηματικοί
Μαρία Κομνηνή (κόρη Αλεξίου Α΄)
Η Mαρία Κομνηνή (19 Σεπτεμβρίου 1085 – μετά το 1136) από τη δυναστεία των Κομνηνών ήταν η δεύτερη κόρη τού Αυτοκράτορα των Ρωμαίων Αλεξίου Α΄. Αρχικά ήταν αρραβωνιασμένη με τον Γρηγόριο Γαβρά, αλλά τελικά παντρεύτηκε τον Νικηφόρο Κατακαλώνα.
Βιογραφία
Η Μαρία Κομνηνή γεννήθηκε την Παρασκευή, 19 Σεπτεμβρίου 1085, ως δεύτερη κόρη και δεύτερο παιδί τού Αυτοκράτορα Αλέξιου Α΄ Κομνηνού (βασ. 1081–1118 ) και της αυτοκράτειρας Ειρήνης Δούκαινας. Επειδή γεννήθηκε όταν ο πατέρας της ήταν Αυτοκράτορας, έφερε τον τίτλο της πορφυρογέννητης.
Το 1094 μνηστεύθηκε με τον Γρηγόριο Γαβρά, τον γιο τού δούκα της Χαλδίας Θεοδώρου Γαβρά. Αφού ο Γρηγόριος προσπάθησε να δραπετεύσει από το παλάτι και να καταφύγει στον πατέρα του, τέθηκε υπό κράτηση και ο αρραβώνας ακυρώθηκε.
Τελικά, περί το 1099/1100 η Μαρία παντρεύτηκε τον Νικηφόρο Κατακαλώνα, γιο τού Κωνσταντίνου Ευφορβηνού Κατακαλώνος, ενός από τους πιο επιφανείς και έμπιστους στρατηγούς τού Αλεξίου Α΄. Με την ευκαιρία, στον Νικηφόρο Κατακαλώνα δόθηκε ο τίτλος του πανυπερσεβαστού. Μαζί με τη μητέρα της και τις αδελφές της, η Μαρία παρακολούθησε τον ετοιμοθάνατο πατέρα της το 1118.
Ο σύζυγός της απεβίωσε επίσης νέος, κάπου μεταξύ 1118 και 1130. Η Μαρία και ο Νικηφόρος απέκτησαν πολλά παιδιά, αλλά μόνο δύο γιοι, ο Αλέξιος και ο Ανδρόνικος, είναι γνωστοί ονομαστικά, αφού κατείχαν ανώτερες θέσεις αργότερα μέσα στον αιώνα. Ένας άλλος γιος, ο Ιωάννης, είναι γνωστός μόνο από τη μνήμη του στο τυπικό της Μονής τού Φιλανθρώπου Χριστού.
Το ζευγάρι είχε επίσης άγνωστο αριθμό κορών (τουλάχιστον τρεις σύμφωνα με τον Βάρζο), καθώς η ύπαρξή τους αναφέρεται στο τυπικό της Μονής Κεχαριτωμένης. Αυτή η μονή ιδρύθηκε από την Ειρήνη Δούκαινα, η οποία είχε αρχικά διατάξει ότι η μικρότερη κόρη της Ευδοκία έπρεπε να τη διαδεχθεί ως προστάτιδα. Όταν απεβίωσε η Ευδοκία (c. 1130), η Ειρήνη επέλεξε τη μεγαλύτερη κόρη της, την λόγια, ιατρό, διοικητή τού νοσοκομείου και ιστορικό Άννα Κομνηνή, με τη Μαρία μετά από αυτήν. Η ημερομηνία τού τέλους της Μαρίας είναι άγνωστη, εκτός από το ότι συνέβη μετά το 1136, όταν τα αποθανόντα μέλη της αυτοκρατορικής οικογένειας καταγράφηκαν στο τυπικό της Μονής Παντοκράτορα.
Στην Αλεξιάδα της, η μεγαλύτερη αδελφή της Άννα Κομνηνή μιλάει με μεγάλη στοργή και επαίνους για την αρετή της, ιδιαίτερα για τις πράξεις της στις τελευταίες ημέρες τού πατέρα τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δυναστεία των Κομνηνών Κατηγορία:Κόρες Βυζαντινών Αυτοκρατόρων
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1964
Οι εκλογές που διεξήχθησαν στην Ελλάδα στις 16 Φεβρουαρίου 1964 ήταν οι τελευταίες βουλευτικές εκλογές πριν τη Δικτατορία. Αρμόδια για τη διεξαγωγή τους ήταν η υπηρεσιακή κυβέρνηση Παρασκευόπουλου η οποία είχε αναλάβει από τις 30 Δεκεμβρίου 1963. Στις εκλογές του 1963, η Ένωσις Κέντρου δεν μπόρεσε να εξασφαλίσει αυτοδυναμία και έτσι έγιναν αυτές οι εκλογές. Κατά τη διάρκεια του προεκλογικού αγώνα απεβίωσε και ο Σοφοκλής Βενιζέλος, υιός του Ελευθερίου Βενιζέλου. Η Ένωσις Κέντρου πέτυχε σαρωτική νίκη, λαμβάνοντας ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά που έχει λάβει ποτέ πολιτικός σχηματισμός. Στις 18 Φεβρουαρίου 1964 ορκίστηκε η κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου στο Τατόι λόγω της ασθένειας του Βασιλιά Παύλου Α΄.
Προεκλογική Περίοδος
Στης 8 Ιανουαρίου 1964 υπεγράφη το διάταγμα για την διάλυση της βουλής και την προκήρυξη εκλογών για τις 16 Φεβρουαρίου.
Ένα από τα βασικά προεκλογικά μηνύματα του Γεωργίου Παπανδρέου ήταν αυτό της εδραίωσης «αληθινής δημοκρατίας».
Ο Γεώργιος Παπανδρέου στις ομιλίες του αρκετές φορές κατηγόρησε τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο ότι αντιγράφει της πολιτικές εξαγγελίες του ίδιου καθώς και πως οι εξαγγελίες αυτές είναι ασυνεπείς σε σχέση με τα πεπραγμένα της διακυβέρνησης της Ε.Ρ.Ε. .
Σημαντικό κομμάτι της αντιπαράθεσες μεταξύ της Ε.Ρ.Ε. και της Ένωσης Κέντρου ήταν οι σχέσεις με την αριστερά, με τα δύο κόμματα να αλληλοκατηγορούνται. Η Ε.Ρ.Ε. κατηγορούσε τον Γεώργιο Παπανδρέου ότι στηρίζεται από την Ε.Δ.Α., και οι φιλικές προς την Ένωση Κέντρου εφημερίδες κατηγόρησαν ως «πρώην εαμίτες» μια σειρά στελεχών της Ε.Ρ.Ε. .
Ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, στις 13 Φεβρουαρίου 1964 στην προεκλογική του ομιλία στην Πλατεία Κλαυθμώνος στην Αθήνα, ανέφερε: "Η δημοκρατία του κύριου Παπανδρέου βασίζεται επι των ψήφων εκείνων οι όποιοί ζητούν να ανατρέψουν την ελευθερίαν... ... Δεν είναι ο κύριος Παπανδρέου συνειδητός συνοδοιπόρος της ΕΔΑ, έδωσε όμως το δικαίωμα εις την ΕΔΑ να γίνει συνοδοιπόρος του." και δήλωσε πως υπάρχουν μόνο δύο κόσμοι, η δημοκρατία και ο ολοκληρωτισμός.
Ο Γεώργιος Παπανδρέου, στην ομιλία του στην προεκλογική συγκέντρωση της Ένωσης Κέντρου στην Αθήνα στις 14 Φεβρουαρίου 1964, που χαρακτηρίστηκε από τον τύπο της εποχής ως «απέραντης έκτασης» ανέφερε: "Η Δημοκρατία ενίκησε. Ζήτω η Δημοκρατία... ...Εις τον εκλογικόν στίβον, δέν αντιμετωπίζονται σήμερον απλώς δυο κόμματα. Αντιμετωπίζονται δύο κόσμοι. Ο κόσμος της παρακμής και ο κόσμος της αναγεννήσεως. ... ... εις τον ολοκληρωτισμόν της δεξιάς μας είχεν οδηγήσει η οκταετία τής ΕΡΕ. Δεν υπήρχε δημοκρατία. Υπήρχε κομματικόν, αστυνομικόν, διεφθαρμένον, ολοκληρωτικόν καθεστώς. Διετηρούντο μόνο τα εξωτερικά γνωρίσματα της δημοκρατίας... ... ωρθώθη ο ανένδοτος αγων... ...και επανήλθεν η δημοκρατία, η αληθής δημοκρατία εις την αρχαίαν πατρίδα της."
Η Ε.Δ.Α. κατηγόρησε τον Γεώργιο Παπανδρέου ότι κατά την σύντομη διακυβέρνηση του άφησε άθικτο το καθεστώς της δεξιάς. Μεταξύ των αιτημάτων της ήταν η νομιμοποίηση του Κ.Κ.Ε., η κατάργηση των πιστοποιητικών κοινωνικών φρονημάτων και η αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης.
Σε αυτές τις εκλογές ήταν για πρώτη φορά υποψήφιος Βουλευτής στην Αχαΐα ο Ανδρέας Παπανδρέου, βγαίνοντας πρώτος σε ψήφους και αναλαμβάνοντας την θέση του Υπουργού Προεδρίας της νέας κυβέρνησης.
Μετά την ανακοίνωση του αποτελέσματος των εκλογών ο Γεώργιος Παπανδρέου δήλωσε πως «Το αποτέλεσμα των εκλογών εδικαίωσε τας προσδοκίας μας».
Ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος αναγνώρισε την ήττα της Ε.Ρ.Ε. δηλώνοντας «Εις την Ε.Ρ.Ε. ανέθεσε ο ελληνικός λαός την αποστολήν της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Η θέλησις του είναι σεβαστή.».
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές βουλευτικές εκλογές
The Desert Rose Band
Το The Desert Rose Band είναι αμερικάνικο συγκρότημα country rock μουσικής από την Καλιφόρνια και ιδρύθηκε από τους Chris Hillman, Herb Pedersen και John Jorgenson το 1985. Επίσης το συγκρότημα αποτελούταν από τους Bill Bryson στο Μπάσο, Jay Dee Maness στη κιθάρα αλουμινίου και Steve Duncan στα Τύμπανα. Στα τέλη της δεκαετίας του '80 και στις αρχές του '90 πολλά singles του συγκροτήματος υπήρχαν στη λίστα "Hot Country Singles & Tracks" μέχρι τον Φεβρουάριο του 1994 όπου το συγκρότημα διαλύθηκε.
2008-2010 Επανένωση
Οι Chris Hillman, Herb Pederson, Jay Dee Maness, John Jorgenson, Bill Bryson, και Steve Duncan παρουσίασαν την πρώτη συναυλία τους μετά την επανένωση στο Belly Up του Solana Beach.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσικά συγκροτήματα από Καλιφόρνια
Ρεάλ Σαραγόσα
Η Ρεάλ Σαραγόσα (ισπανικά: Real Zaragoza) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος της Ισπανίας. Ιδρύθηκε το 1932 και έχει χρώματα το λευκό και το μπλε. Ως έδρα χρησιμοποιεί το Στάδιο «Λα Ρομαρέδα», χωρητικότητας 34.596 θεατών. Δημιουργήθηκε από την συγχώνευση 2 αντίπαλων τοπικών ομάδων, της Iberia SC και της Real Zaragoza CD αλλά η καλή πορεία της στα πρωταθλήματα της δεκαετίας του 1930 ανακόπηκε απότομα από τον Ισπανικό Εμφύλιο.
Είναι μια από τις έξι ισπανικές ομάδες που έχουν κατακτήσει ευρωπαϊκό τίτλο. Επίσης, έχει κατακτήσει έξι Κύπελλα Ισπανίας. Το 1964, κατέκτησε το Κύπελλο Διεθνών Εκθέσεων (μετέπειτα ΟΥΕΦΑ) σε ενδοϊσπανικό τελικό, επικρατώντας της Βαλένθια ΚΦ με 2-1. Το 1966 ήταν φιναλίστ στους συγκλονιστικούς τελικούς του Κυπέλλου Εκθέσεων. Η Ρεάλ Σαραγόσα, στις 14 Σεπτεμβρίου, επικράτησε της Μπαρτσελόνα μέσα στη Βαρκελώνη με 1-0. Αλλά μία εβδομάδα αργότερα η Μπαρτσελόνα θριάμβευσε στη Σαραγόσα με 4-2. Η ανάληψη του πλειοψηφικού πακέτου των μετοχών της ομάδας στα τέλη Μαΐου του 2006, από τον βαθύπλουτο Agapito Iglesias σκόρπισε χαμόγελα αισιοδοξίας στους οπαδούς της ομάδας οι οποίοι άρχισαν να ονειρεύονται ξανά εγχώριους και διεθνείς τίτλους. Την πρώτη κιόλας χρονιά ο Agapito έφερε στην ομάδα πανάκριβους παίκτες μεταξύ των οποίων και ο διεθνής Αργεντινός Aimar έναντι 11 εκατομμυρίων ευρώ και το καλοκαίρι του 2007 συνέχισε την ενίσχυση της ομάδας με λαμπερά αστέρια, ελπίζοντας σε μεγάλες διακρίσεις σε Ισπανία και Ευρώπη. Εντούτοις, σε μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις του θεσμού, η Σαραγόσα αποκλείστηκε εντελώς απρόσμενα από τον πρώτο κιόλας γύρο του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ από τον Άρη.
Τη σεζόν 2012-13 κατέκτησε την 20ή θέση και υποβιβάστηκε στη Σεγούντα Ντιβιζιόν.
Πηγές
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ισπανίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1932 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1932
Γαλλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2012-13
Η σεζόν 2012–13 της Λιγκ 1 ήταν η 75η από τη δημιουργία της. Η Μονπελιέ ήταν κάτοχος του τίτλου. Το πρόγραμμα του πρωταθλήματος ανακοινώθηκε τον Απρίλιο του 2012 και το πρόγραμμα των αγώνων στις 30 Μαΐου. Η σεζόν ξεκίνησε στις 10 Αυγούστου και ολοκληρώθηκε στις 26 Μαΐου 2013. Η χειμερινή διακοπή του πρωταθλήματος έλαβε χώρα το χρονικό διάστημα μεταξύ 24 Δεκεμβρίου και 12 Ιανουαρίου 2013.
Η σεζόν αυτή σημαδεύτηκε από τον εορτασμό των 80ών γενεθλίων του επαγγελματικού ποδοσφαίρου στη Γαλλία. Επίσης, η γερμανική εταιρεία αθλητικής ένδυσης, Adidas, έγινε ο επίσημος προμηθευτής σε μπάλες για τη σεζόν, αφού, πρώτα, ήρθε σε συμφωνία για πολυετή συνεργασία με τη Ligue de Football Professionnel. Για τον εορτασμό 80ών γενεθλίων, η Adidas δημιούργησε μια ειδική, για την περίπτωση, μπάλα, γνωστή με την ονομασία Le 80, ενόψει της νέας σεζόν.
Στις 12 Μαΐου, η Παρί Σεν Ζερμέν κατέκτησε τον τίτλο του πρωταθλήματος έπειτα από την εκτός έδρας νίκη της με σκορ 1–0 επί της Λυών.
Ομάδες
Τρεις είναι οι ομάδες που προβιβάστηκαν από τη Λιγκ 2, αντικαθιστώντας τις τρεις ομάδες που υποβιβάστηκαν από τη Λιγκ 1, με το πέρας της σεζόν 2011–12. Ένα σύνολο 20 ομάδων συμμετέχει πλέον στο πρωτάθλημα, με τρεις ομάδες να κινδυνεύουν με τον υποβιβασμό στη χαμηλότερη κατηγορία, τη Λιγκ 2. Όσες ομάδες εξασφάλισαν άδεια συμμετοχής στη Λιγκ 1, υποχρεώθηκαν να περάσουν από τον έλεγχο της DNCG, προτού πάρουν τη σχετική άδεια συμμετοχής, ώστε να μπορούν να πάρουν μέρος κανονικά.