cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πλοίαρχος Νέμο
Χαρακτήρας
Ο Νέμος είναι αφοσιωμένος στο πλήρωμά του και θλίβεται βαθιά όταν κάποιος από τα μέλη του σκοτώνεται σε δυστύχημα, όπως αναφέρεται μετά την επίθεση των γιγαντιαίων καλαμαριών στις Μπαχάμες και στη μυστηριώδη νυκτερινή συνάντηση με ένα πλοίο επιφανείας. Δείχνει την ίδια ευσπλαχνία στη μεταχείριση των ναυαγών στη Μυστηριώδη νήσο. Επίσης, παρουσιάζεται να διατηρεί τρυφερές αναμνήσεις από την οικογένειά του, γιατί ο Αρονάξ τον βλέπει να κλαίει πάνω από το πορτραίτο μιας νέας γυναίκας και δύο παιδιών, προφανώς της οικογένειάς του.
Παρότι οξύθυμος, διατηρεί μεγάλο αυτοέλεγχο και σπανίως δίνει διέξοδο στην οργή του. Είναι επίσης πολύ γενναίος, μπροστάρης σε κάθε δραστηριότητα, από την απελευθέρωση του Ναυτίλου από τους πάγους της Ανταρκτικής μέχρι την απόκρουση της επιθέσεως των γιγαντιαίων καλαμαριών. Είναι επίσης άνθρωπος με υπεράνθρωπη αντοχή, ικανός να εργάζεται σε συνεχόμενες οκτάωρες βάρδιες χωρίς διάλειμμα, με λιγοστό οξυγόνο, για να ελευθερώσει το υποβρύχιο από τους πάγους. Είναι και ατρόμητος εξερευνητής, έχοντας ανακαλύψει τη χαμένη Ατλαντίδα.
Δείχνοντας ασυνήθιστο ταλέντο ναυπηγού και μηχανικού, ο Νέμο όχι μόνο σχεδίασε και κατασκεύασε τον Ναυτίλο, αλλά και επινόησε τα περισσότερα από τα βασικά χαρακτηριστικά του, όπως την ηλεκτρική πρόωση και τα συστήματα πλοηγήσεως. Είναι ο ίδιος εξαιρετικά ικανός στην υποθαλάσσια πλοήγηση, αναλαμβάνοντας ο ίδιος το πηδάλιο στα δυσκολότερα υποθαλάσσια περάσματα, όπως αυτά κάτω από τη διώρυγα του Σουέζ και το ανταρκτικό παγοκάλυμμα.
Από την άλλη πλευρά, ο Πλοίαρχος Νέμο έχει τεράστιες γνώσεις θαλάσσιας βιολογίας και ο σεβασμός του για την ανάλογη γνώση του καθηγητή Αρονάξ στο πεδίο αυτό είναι που τον οδηγεί να σχετιστεί με αυτόν όταν βρεθεί στον δρόμο του. Τέλος, αναφέρεται ότι έχει διαβάσει και κρατήσει σημειώσεις πάνω σε όλους τους τόμους που έχει στη μεγάλη βιβλιοθήκη του Ναυτίλου'. Εκτός από αυτές τις αδιαμφισβήτητες ενδείξεις μιας εξαιρετικής διάνοιας, επιδεικνύει επανειλημμένα την ικανότητά του να επινοεί καινοτόμες λύσεις στα διάφορα προβλήματα.
Ο Πλοίαρχος έχει επίσης πολύ εκλεπτυσμένες προτιμήσεις στις καλές τέχνες, κατέχοντας αρκετά αριστουργήματα ζωγραφικής και γλυπτικής από αρχαίους και νεότερους Ευρωπαίους καλλιτέχνες, τα οποία εκτίθενται στη μεγάλη σάλα του Ναυτίλου μαζί με την ανεκτίμητη συλλογή του από μαργαριτάρια, κοράλια και άλλα τέτοια θαλασσινά προϊόντα που έχει συλλέξει με τα ίδια του τα χέρια. Κατά τη γνώμη του καθηγητή Αρονάξ, η συλλογή του Ναυτίλου ήταν πλουσιότερη εκείνης του Λούβρου. Ωστόσο, ο Νέμο δεν θεωρούσε όλα αυτά ως κάτι παραπάνω από το υπόλειμμα μιας περασμένης ζωής, μιας ζωής που είχε επιλέξει να ξεχάσει διατηρώντας κάποιες από τις αναμνήσεις της, καθώς σύμφωνα με τον ίδιο αυτά αποτελούσαν μόνο ένα μέρος της αρχικής του συλλογής.
Παρά την πολυτέλεια που είναι ευδιάκριτη παντού στον Ναυτίλο, ο Πλοίαρχος Νέμο έχει σπαρτιάτικες συνήθειες, κρατώντας για δική του χρήση το απολύτως ελάχιστο. Σύμφωνα με τον Αρονάξ, η καμπίνα του Πλοιάρχου έμοιαζε με κελί μοναχού, με ελάχιστα έπιπλα εκτός από ένα κρεβάτι και τα όργανα πλοηγήσεως του υποβρυχίου.
Τέλος, ο Νέμο εμφανίζεται να διακατέχεται από κάποιο είδος μίσους, φόβου ή τύψεων που δεν αποκαλύπτεται ποτέ στον αναγνώστη, καθώς τα τελευταία λόγια του που ακούει ο Αρονάξ πριν εγκαταλείψει τον Ναυτίλο είναι: «Παντοδύναμε Θεέ μου, φτάνει, φτάνει!»
Το έμβλημά του
Το έμβλημα του Πλοιάρχου Νέμο, όπως αναφέρεται σε μία περιγραφή της σημαίας που ύψωσε στην Ανταρκτική, είναι ένα μεγάλο χρυσό N πάνω σε μαύρο φόντο.
Μια χρονολογική αντίφαση
Το 20.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα γράφτηκε το 1869 και το 1870, και αφηγείται τα ταξίδια του Ναυτίλου μεταξύ των ετών 1866 και 1868. Η μυστηριώδης νήσος γράφτηκε το 1874, αλλά η υπόθεσή της διαδραματίζεται αμέσως μετά τον Αμερικανικό Εμφύλιο, από το 1865 ως το 1867. Αυτό θα σήμαινε ότι ο Πλοίαρχος Νέμο που εμφανίζεται στη Μυστηριώδη νήσο πεθαίνει «πριν» από τον Πλοίαρχο Νέμο των 20.000 λευγών κάτω από τη θάλασσα που ταξιδεύει ανά τους ωκεανούς. Επίσης, όταν ο Πλοίαρχος εμφανίζεται στη Μυστηριώδη νήσο, αναφέρει ότι είχε συναντήσει τον Αρονάξ 16 χρόνια νωρίτερα!
Αρκετά τέτοια λάθη στη γαλλική πρωτότυπη έκδοση (του μεγάλου 8ου σχήματος των εκδόσεων του Ετζέλ) οφείλονται πιθανώς στους επιμελητές και όχι στον ίδιο τον Βερν. Οι επιμελητές την εποχή εκείνη ήταν απίθανο να συμβουλευθούν τους συγγραφείς των βιβλίων πριν προβούν σε μία αλλαγή. Σύμφωνα με τη νέα πληρη μετάφραση του Naval Institute Press, σχεδόν όλα τα σφάλματα μπορούν να αποδοθούν στους επιμελητές και ελάχιστα στον Ιούλιο Βερν, ο οποίος ήταν προσεκτικός και στην τελευταία λεπτομέρεια ως προς την παρουσίαση της Επιστήμης μέσα από την επιστημονική φαντασία.
Ο Ναυτίλος απορροφάται από τη δίνη του Μάελστρομ στις 2 Ιουνίου 1868, σύμφωνα με το 20.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα, ενώ το Η μυστηριώδης νήσος δίνει αυτή την ημερομηνία ως 22 Ιουνίου 1867. Ο Πλοίαρχος Νέμο πεθαίνει επί του Ναυτίλου στο δεύτερο μυθιστόρημα στις 15 Οκτωβρίου 1868. Επομένως, παρότι η ημερομηνία του θανάτου στη Νήσο δεν προηγείται των περιπετειών του πρώτου μυθιστορήματος, κάποια χρονολογικά πρωθύστερα παραμένουν: Οι Κύρος Σμιθ και Γεδεών Σπίλετ γνώριζαν τον Νέμο χρόνια πριν ο Αρονάξ δημοσιεύσει την ιστορία του. Και ο Νέμο ήταν στο νησί των ναυαγών όλη την περίοδο κατά την οποία εκτυλίσσονται οι περιπέτειες του 20.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα.
Υποδυόμενοι τον Πλοίαρχο Νέμο
Πολλοί ηθοποιοί υποδύθηκαν τον ρόλο του Πλοιάρχου Νέμο στις πολυάριθμες κινηματογραφικές ή τηλεοπτικές μεταφορές των δύο μυθιστορημάτων του Βερν, αλλά και σε άλλα εμπνευσμένα από την προσωπικότητά του έργα. Μεταξύ αυτών και οι:
Ο Πλοίαρχος Νέμο στον λαϊκό πολιτισμό
Πέρα από την αρχική του εμφάνιση στα μυθιστορήματα 20.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα και Η μυστηριώδης νήσος, ο Πλοίαρχος Νέμο εμφανίζεται και σε πολλά άλλα έργα, γραμμένα όμως όχι από τον Ιούλιο Βερν. Τα έργα αυτά χρονολογούνται όλα πολλές δεκαετίες μετά την πρώτη έκδοση των δύο μυθιστορημάτων.
Με τον Νέμο υπάρχουν επίσης:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιούλιος Βερν Κατηγορία:Λογοτεχνικοί χαρακτήρες
Μελανιός Χίου
Ο Μελανιός ή το Μελανιό(ς) είναι ένα πολύ μικρό χωριό της βορειοδυτικής Χίου, σε οδική απόσταση 60 χιλιομέτρων από την πόλη της Χίου. Σήμερα υπάγεται στο ομώνυμο δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Χίου. Το μεσοσταθμικό υψόμετρο του χωριού είναι 150 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Τοποθεσία
Ο Μελανιός είναι το δυτικότερο χωριό του νησιού, κτισμένο στις δυτικές πλαγιές του βουνού Αμανή. Κοντινότερος οικισμός είναι το χωριό Τρύπες, 4 περίπου χιλιόμετρα προς τα νοτιοανατολικά και ψηλότερα. Χωματόδρομος με μήκος λίγο παραπάνω από 1 χιλιόμετρο συνδέει το χωριό με το ακρωτήριο Κάβο Μελανιός, το δυτικότερο σημείο του νησιού, όπου και το μαρμάρινο μνημείο των σφαγιασθέντων κατά την Καταστροφή της Χίου στη θέση Μαύρος Γκρεμός. Εξάλλου, ερείπια κάστρου έχουν βρεθεί στην περιοχή Πύργος του χωριού.
Ονομασία
Η ονομασία του χωριού προέρχεται από την ονομασία του ακρωτηρίου και αυτή από το επίθετο μελανός = μαύρος.
Πληθυσμός
Η εξέλιξη του πληθυσμού του χωριού στις επίσημες απογραφές φαίνεται στον πίνακα.
Δραστηριότητες
Ο Μελανιός δεν έχει πεδινά μέρη. Οι κάτοικοί του ασχολούνται με τη γεωργία και τα προϊόντα είναι τα συνηθισμένα των μη μαστιχοπαραγωγών περιοχών του νησιού: ελιές, αμύγδαλα, λαχανικά, όσπρια και δημητριακά.
Ο ενοριακός ναός (η «χωριοεκκλησιά») του χωριού τιμάται στο όνομα των Ταξιαρχών. Υπάρχει επίσης παλαιός ναός της Αγίας Μαρίνας, στην εορτή της οποίας (17 Ιουλίου) διοργανώνεται τοπικό πανηγύρι. Το χωριό υπάγεται εκκλησιαστικώς στην αρχιερατική εποπτεία Κουρουνίων της Ιεράς Μητροπόλεως Χίου, Ψαρών και Οινουσσών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μελαν Κατηγορία:Δήμος Χίου
Μίσνι (40° 03' Β 46° 24' Α, Καλμπατζάρ)
Το Μίσνι είναι χωριό στην επαρχία Καλμπατζάρ του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στην μη αναγνωρισμένη δημοκρατία του Ναγκόρνο-Καραμπάχ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Καλμπατζάρ
Ψάθα Αττικής
Η Ψάθα Βιλίων είναι παραθεριστικός οικισμός της Δυτικής Αττικής του δήμου Μάνδρας-Ειδυλλίας. Βρίσκεται δυτικά των Βιλίων, στις ακτές του Κορινθιακού κόλπου. Διαθέτει μία από τις πιο δημοφιλείς παραλίες της Δυτικής Αττικής. Η Ψάθα έχει πληθυσμό σύμφωνα με την απογραφή του 2001, 172 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αττικής Κατηγορία:Δήμος Μάνδρας - Ειδυλλίας
Μίσνι (40° 01' Β 46° 21' Α, Καλμπατζάρ)
Το Μίσνι είναι χωριό στην επαρχία Καλμπατζάρ στο Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο έδαφος της μη αναγνωρισμένης δημοκρατίας του Ναγκόρνο-Καραμπάχ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Καλμπατζάρ
Εφιάλτης στο Δρόμο με τις Λεύκες
Ο Εφιάλτης στο Δρόμο με τις Λεύκες (αγγλικά: Α Nightmare on Elm Street) είναι ταινία τρόμου, και ειδικότερα του είδους σλάσερ, αμερικανικής παραγωγής του 1984, σε σκηνοθεσία του Γουές Κρέιβεν.
Πρωταγωνιστούν οι ηθοποιοί Χέδερ Λάνγκενκαμπ, Τζον Σάξον, Ρόνι Μπλέικλι, Αμάντα Γουις, Τζσου Γκαρσία, Ρόμπερτ Ίνγκλαντ, και ο Τζόνι Ντεπ, στην πρώτη του εμφάνιση σε ταινία. Το σενάριο της ταινίας αφορά μία ομάδα εφήβων, που τρομοκρατούνται και δολοφονούνται στα όνειρά τους, αλλά μυστηριωδώς και στην πραγματικότητα, από έναν άνδρα με το όνομα Φρέντυ Κρούγκερ. Οι ίδιοι δεν γνωρίζουν την αιτία αυτού του περίεργου φαινομένου, αντίθετα από τους γονείς τους, οι οποίοι κρατούν ένα σκοτεινό μυστικό.
Πλοκή
Η έφηβη Τίνα Γκρέι ξυπνά από ένα τρομακτικό εφιάλτη στον οποίο ένας παραμορφωμένος άνδρας που φορούσε ένα γάντι με λεπίδες της επιτίθεται σε ένα λεβητοστάσιο. Η μητέρα της παρατηρεί τέσσερα μυστηριώδη κοψίματα στη νυχτικιά της. Το επόμενο πρωί, η καλύτερη φίλη της Τίνα, Νάνσι Τόμσον, και το αγόρι της Νάνσι, Γκλεν Λαντζ, την παρηγορούν, αποκαλύπτοντας πως και οι ίδιοι είδαν έναν εφιάλτη τη προηγούμενη νύχτα. Οι δυο τους μένουν στο σπίτι της Τίνα όταν η μητέρα της Τίνα φεύγει από τη πόλη, όπου μαθαίνει ότι η Νάνσι είχε δει έναν εφιάλτη με τον παραμορφωμένο άνδρα. Ο σύντροφος της Τίνα, Ροντ Λέιν, επισκέπτεται και εκείνος το σπίτι. Όταν η Τίνα αποκοιμάται, ονειρεύεται ένα παραμορφωμένο άνδρα να τη κυνηγά. Ο Ροντ ξυπνά από το θόρυβο και τη βλέπει να σέρνεται και να μαχαιρώνεται θανάσιμα από μια αόρατη δύναμη, αναγκάζοντας τον να φύγει καθώς η Νάνσι και ο Γκλεν ξυπνούν για να βρουν τη Τίνα νεκρή.
Την επόμενη ημέρα, ο αστυνόμος πατέρας της Νάνσι, Ντον Τόμσον, συλλαμβάνει το Ροντ παρά τις εκκλήσεις του για την αθωότητα του. Στο σχολείο, η Νάνσι αποκοιμάται στη τάξη και ονειρεύεται πως ο άνδρας που τη κυνηγούσε στο λεβητοστάσιο την έχει στριμώξει σε μια γωνία. Τότε εκείνη σκόπιμα καίει το χέρι της σε ένα καυτό σωλήνα. Το κάψιμο τη ξαφνιάζει και τη ξυπνά μέσα στη τάξη, όπου παρατηρεί ένα σημάδι εγκαύματος στο χέρι της. Η Νάνσι επισκέπτεται το Ροντ στο αστυνομικό τμήμα, ο οποίος περιγράφει το θάνατο της Τίνα μαζί με τους δικούς του εφιάλτες για τον ίδιο άνδρα που τη καταδίωκε στα όνειρα της, κάνοντας τη Νάνσι να πιστέψει πως ο άνδρας σκότωσε τη Τίνα.
Στο σπίτι της, η Νάνσι κοιμάται ενώ κάνει μπάνιο και σχεδόν πνίγεται από τον άνδρα. Η Νάνσι τότε βασίζεται στη καφεΐνη για να παραμείνει ξύπνια και προσκαλεί το Γκλεν να τη προσέχει όσο κοιμάται. Στο όνειρο της, η Νάνσι βλέπει τον άνδρα να ετοιμάζεται να σκοτώσει το Ροντ μέσα στο κελί του, όμως στρέφει τη προσοχή του σε εκείνη. Η Νάνσι τρέχει μακριά και ξυπνά όταν χτυπάει το ξυπνητήρι της. Ο άνδρας σκότωσε το Ροντ πνίγοντας τον με το σεντόνι του, σκηνοθετώντας το ως αυτοκτονία. Στη κηδεία του Ροντ, οι γονείς της Νάνσι γίνονται ανήσυχοι όταν την ακούν να περιγράφει τα όνειρα της. Η μητέρα της, Μαρτζ, τη πηγαίνει σε μια κλινική διαταραχής ύπνου. Σε ένα όνειρο, η Νάνσι αρπάζει το καπέλο του άνδρα, με το όνομα «Φρεντ Κρούγκερ» γραμμένο πάνω του, και το τραβάει στο πραγματικό κόσμο.
Αφού βάζει κάγκελα στα σημεία εξόδου του σπιτιού, η Μαρτζ εξηγεί πως ο Κρούγκερ ήταν ένας παράφρονας δολοφόνος παιδιών που δολοφόνησε είκοσι παιδιά όμως απελευθερώθηκε λόγω μιας λεπτομέρειας στη δίκη του, και τότε οι γονείς των θυμάτων αναζήτησαν αυτόκλητη τιμωρία και τον έκαψαν ζωντανό στο σπίτι του. Η Νάνσι συνειδητοποιεί πως ο Κρούγκερ, πλέον ένα εκδικητικό φάντασμα, σκοτώνει τους φίλους της λόγω εκδίκησης και για να ικανοποιήσει τις ψυχοπαθητικές του ανάγκες.
Η αστυνομία καταφτάνει όμως ο Κρούγκερ έχει διαφύγει από το υπόγειο. Η Νάνσι και ο Ντον πηγαίνουν πάνω και βλέπουν ένα φλεγόμενο Κρούγκερ να πνίγει τη Μαρτζ στη κρεβατοκάμαρα της. Αφού ο Ντον σβήνει τη φωτιά, ο Κρούγκερ και η Μαρτζ εξαφανίζονται μέσα στο κρεβάτι. Όταν ο Ντον φεύγει από το δωμάτιο, ο Κρούγκερ σηκώνεται από το κρεβάτι πίσω από τη Νάνσι. Συνειδητοποιώντας πως ο Κρούγκερ δυναμώνει από το φόβο των θυμάτων του, με ηρεμία του γυρνάει τη πλάτη. Ο Κρούγκερ εξαϋλώνεται όταν προσπαθεί να της ορμήσει.
Η Νάνσι βγαίνει έξω σε ένα φωτεινό και ομιχλώδες πρωινό όπου όλοι της οι φίλοι και η μητέρα της είναι ακόμη ζωντανοί. Η Νάνσι μπαίνει στο ανοιχτό αυτοκίνητο του Γκλεν για να πάει στο σχολείο όταν η πρασινο-κόκκινη οροφή ξαφνικά κατεβαίνει και τους κλειδώνει μέσα καθώς το αυτοκίνητο μετακινείται ανεξέλεγκτα στο δρόμο. Τρία κορίτσια ντυμένα με λευκά φορέματα παίζουν σχοινάκι και ακούγονται να τραγουδούν ένα παιδικό τραγούδι για το Κρούγκερ καθώς η Μαρτζ αρπάζεται από το Κρούγκερ μέσα από το παράθυρο της μπροστινής πόρτας.
Υποδοχή
Η ταινία απέφερε 1.271.000 δολάρια την πρώτη εβδομάδα προβολής της στις ΗΠΑ, με συνέπεια να θεωρηθεί εμπορική επιτυχία. Εν τέλει, το φιλμ κέρδισε συνολικά 25.504.513 δολάρια στο αμερικάνικο box office. Τελικά, προβλήθηκε στην Ευρώπη, τον Καναδά και την Αυστραλία. Θεωρήθηκε πρωτοπόρα για το έξυπνο σενάριό της και για τα ειδικά οπτικά εφέ που παρουσιάζει.
Ο Εφιάλτης στο Δρόμο με τις Λεύκες έλαβε παγκοσμίως θριαμβευτικές κριτικές. Οι κριτικοί επαίνεσαν την ικανότητα της ταινίας να σπάει "τα όρια ανάμεσα στο φανταστικό και το πραγματικό", παίζοντας με την αντίληψη του θεατή.
Παραγωγή
Ο χαρακτήρας Φρέντυ Κρούγκερ είναι εμπνευσμένος από διάφορα περιστατικά που συνέβησαν στον Γουές Κρέιβεν όταν ήταν παιδί. Το όνομά του το πήρε από ένα συμμαθητή του, ο οποίος τον τρόμαζε και τον πείραζε συνέχεια, το όνομά του οποίου ήταν Φρεντ Κρούγκερ. Τα ρούχα του τα εμπνεύστηκε από έναν άστεγο, ο οποίος τον παρακολουθούσε από το παράθυρο όταν ήταν 10 χρονών.
Remake
Το ρόλο του Φρέντυ Κρούγκερ στο remake του 2010 έχει ο Τζάκι Ερλ Χέιλι. Η παραγωγή της ταινίας έγινε από τον Μάικλ Μπέι, και η σκηνοθεσία από τον Σάμιουελ Μπέιερ. Το σενάριο είναι των Ουέσλι Στρικ και Έρικ Χάισερερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1984 Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Γουές Κρέιβεν Κατηγορία:Αμερικανικές υπερφυσικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές εφηβικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής New Line Cinema Κατηγορία:Ταινίες τρόμου σλάσερ Κατηγορία:Ταινίες τρόμου Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες
1652 Ερζέ
Ο Ερζέ (Hergé) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,348. Ανακαλύφθηκε το 1953 από τον Βέλγο αστρονόμο Συλβαίν Αρέντ, που παρατηρούσε από την Υκλ του Βελγίου, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Βέλγου σκιτσογράφου Ερζέ (Ζωρζ Προσπέρ Ρεμί), του δημιουργού του Τεντέν.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Ερζέ είναι άγνωστα.
Σχέσεις Αρμενίας-Σιγκαπούρης
Οι σχέσεις Αρμενίας-Σιγκαπούρης αναφέρονται στις διμερείς ξένες σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών, της Αρμενίας και της Σιγκαπούρης. Καμιά χώρα δεν έχει κάτοικο πρεσβευτή. Η Πρεσβεία της Αρμενίας στο Πεκίνο της Κίνας είναι διαπιστευμένη στη Σιγκαπούρη. Η Σιγκαπούρη δεν έχει αντιπροσωπεία στην Αρμενία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διμερείς σχέσεις της Αρμενίας
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Ανδρών 1998
right Η 13η διοργάνωση του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Καλαθοσφαίρισης διεξήχθη στην Ελλάδα και έλαβε χώρα στην Αθήνα και στο Νέο Φάληρο. Για πρώτη φορά, από το Ολυμπιακό Τουρνουά Καλαθοσφαίρισης στη Βαρκελώνη το 1992, η ομάδα των Η.Π.Α. ηττήθηκε, και μάλιστα δύο φορές, από τις ομάδες των Λιθουανών (στη φάση των ομίλων) και των Ρώσων (στα ημιτελικά). Οι παίκτες που πλαισίωναν την εθνική ομάδα των Η.Π.Α. δεν προήλθαν από το ΝΒΑ, εξαιτίας του λεγόμενου lock-out, της απεργίας δηλαδή που είχαν κηρύξει οι επαγγελματίες παίκτες του NBA. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, η ομάδα να καταρτιστεί με Αμερικανούς παίκτες, που παίζανε στα κολέγια ή σε ομάδες στην Ευρώπη. Ο τίτλος της κατέληξε στα χέρια της Γιουγκοσλαβίας, η οποία οδηγούμενη από τον πολυτιμότερο παίκτη της διοργάνωσης, Ντέγιαν Μποντιρόγκα, επικράτησε 64-62 της  Ρωσίας στον τελικό της 9ης Αυγούστου στο ΟΑΚΑ. Προηγουμένως, στον ημιτελικό, είχε κερδίσει έπειτα από ένα συναρπαστικό σε εξέλιξη αγώνα την Ελλάδα με 78-73, που έμεινε τελικά τέταρτη χάνοντας εύκολα τον μικρό τελικό.
Δεύτερος Προκριματικός Γύρος
Ο τρεις πρώτες κάθε ομίλων προκρίθηκαν στη φάση των 12, δημιουργώντας δύο νέους ομίλους των έξι ομάδων. Η τελική βαθμολογία δημιουργήθηκε και με βάση τα αποτελέσματα των προηγούμενων αγώνων.
Βραβεία
Χρυσή Πεντάδα:
Κορυφαίοι Σκόρερ:
Παραπομπές
1998 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 1998 Κατηγορία:Διοργανώσεις καλαθοσφαίρισης στην Αθήνα
Χριστιανός ΣΤ΄ της Δανίας
Ο Χριστιανός ΣΤ  (30 Νοεμβρίου 1699 - 6 Αυγούστου 1746) ήταν βασιλιάς της Δανίας και της Νορβηγίας (1730-1746). Ήταν υιος του Φρειδερίκου Δ΄ βασιλιά της Δανίας και της Νορβηγίας και της πρώτης συζύγου του Λουίζας του Μεκλεμβούργου. Ήταν ικανός πολιτικός, αλλά με απόλυτες θρησκευτικές πεποιθήσεις. Φρόντισε να κρατήσει τη χώρα του σε ειρήνη, μη συμμετέχοντας σε συρράξεις.
Τα πρώτα χρόνια
Είχε δύο δασκάλους από το Μεκλεμβούργο. Μιλούσε γερμανικά στην καθημερινή ζωή, ενώ έμαθε και δανικά. Είχε καλύτερη μόρφωση από τον πατέρα και τον πάππο του. Όταν ήταν πρίγκιπας-διάδοχος, ο πατέρας του συναίνεσε να βρει μια σύζυγο μόνος του, οπότε ταξίδεψε στην Ευρώπη με τη συνοδεία του Καγκελάριου και φθάνοντας στην αυλή του Αυγούστου Β΄, βασιλιά της Σαξονίας τη διάλεξε χωρίς δισταγμό. Ήταν η Σοφία Μαγδαληνή του Βρανδεμβούργου, μία από τις κυρίες επί των τιμών. Η Σοφία δεν είχε περιουσία αντάξια αυτής του Χριστιανού, έχοντας κληρονομήσει μια μικρή περιοχή μαζί με άλλα 13 αδέλφια, αλλά ήταν ευλαβής και συνειδητή. Ο Φρειδερίκος Δ΄ έδωσε τη συγκατάθεσή του και ο γάμος έγινε το 1721 στη Σαξονία.
Ο νέος βασιλιάς είχε χαρακτήρα θρησκόληπτο και εσωστρεφή. Το ζεύγος ζούσε μια μοναχική, ευσεβή ζωή μακριά από τη δημοσιότητα. Δεν γινόταν χοροί ή κυνήγια και η μουσική ήταν μόνο θρησκευτική. Πίσω από τις κουρτίνες στις άμαξες κυλούσε η πιο αυστηρή, ανιαρή ζωή. Η πουριτανική αυτή περίοδος της Δανίας έμοιαζε παγωμένη στο χρόνο. Όλα αυτά ήταν μια αντίδραση στην περίοδο του πατέρα του: ο Φρειδερίκος Δ΄, χωρίς να χωρίσει τη Λουίζα του Μεκλεμβούργου, παντρεύτηκε την Ελισάβετ και όταν αυτή απεβίωσε, γνώρισε τη 19χρονη Άννα σε ένα χορό μεταμφιεσμένων. Αφού την απέσπασε από το σπίτι της τη νυμφεύτηκε μυστικά και μετά το θάνατο της Λουίζας και επίσημα. Πρώτη πράξη του νέου μονάρχη ήταν να στερήσει την Άννα από τα πλούτη που είχε λάβει και να την περιορίσει στο σπίτι της.
Η πολιτική του
Τα πρώτα δέκα έτη είχε σύμβουλο τον εξάδελφό του, Χριστιανό Ερνέστο, που τον επηρέαζε και σε θέματα εξωτερικής πολιτικής. Τον παρότρυνε να διατηρήσει συμμαχία με την Αγγλία, μάλιστα ο γιος του Φρειδερίκος Ε΄ νυμφεύτηκε την κόρη του Γεωργίου Β΄, βασιλιά της Αγγλίας. Αργότερα η επιρροή αυτή έπαψε. Το 1733 εισήγαγε το νόμο της Καταγραφής, που προσέδενε τους αγρότες με τη γη των ευγενών. Το έκανε για να έχει έναν σίγουρο αριθμό στρατιωτών, όμως οι αγρότες το είδαν ως υποταγή και ο νόμος καταργήθηκε το 1788. Το 1733 το ζεύγος επισκέφθηκε τη Νορβηγία.
Ο ευσεβισμός του Χριστιανού ΣΤ΄ επηρέασε την πολιτική του, την ποίηση του καιρού του, αλλά κατά βάθος δεν συγκινούσε τους ευγενείς ή το λαό. Έτσι όταν εκείνος απεβίωσε, έπαυσε η τάση αυτή. Δημιούργησε ακριβά οικοδομήματα, όπως το ανάκτορο του Κρίστιανσμποργκ (1732-42, καταστράφηκε το 1794 από πυρκαγιά και ανοικοδομήθηκε), το θερινό ανάκτορο του Χίρσχολμ στο νησί Σέλαιν (1737-39, γκρεμίστηκε το 1812), το κυνηγετικό περίπτερο Ερέμιταζ (1734-36) και το ανάκτρο του πρίγκιπα-διαδόχου στο Καλβεμπόντερνε (1743-44, νυν Εθνικό Μουσείο). Τα έσοδα προήλθαν από τα Τέλη του Στενού Κάτεγατ και δαπανήθηκαν για να επιδείξουν τη δύναμη της Δανίας.
Κράτησε αυστηρά ουδέτερη από πολέμους τη χώρα και η ειρήνη έφερε την ανάπτυξη του εμπορίου και των επιχειρήσεων. Προσπάθησε να παντρέψει την κόρη του με έναν υποψήφιο βασιλιά της Σουηδίας, κάτι που δεν ευοδώθηκε. Το 1742 αντιπρόσωπός του και αντιπρόσωπος του Φιλίππου Ε΄ της Ισπανίας υπέγραψαν στο θερινό ανάκτορο του Αγ. Ιλδεφόνσο της Ισπανίας συμφωνία ελευθερίας ελλιμενισμού στα πλοία των δύο κρατών. Οι φόροι των εμπορευμάτων όμως θα πληρώνονταν κανονικά, πλην των ιχθύων που θα πληρώνονταν κατά το ήμισυ. Οι Ισπανοί όμως έκριναν ότι η διάταξη για τους ιχθύες ήταν ασύμφορη και δεν υλοποίησαν τη συμφωνία, που καταργήθηκε το 1753.
Τα τελευταία έτη
Ο Χριστιανός ΣΤ΄ αφοσιώθηκε στον ευσεβισμό και σε όλη τη βασιλεία του προσπάθησε να μεταδώσει τη διδασκαλία του στους υπηκόους του. Η θρησκευτική αυτή πίεση τον έκανε αντιδημοφιλή και θεωρήθηκε απολυταρχικός. Οι ιστορικοί τον χαρακτηρίζουν ως εργατικό και σχολαστικό γραφειοκράτη. Ήταν φιλάσθενος και έκανε θεραπείες σε όλη του τη ζωή, μέχρι που ασθένησε σοβαρά. Απεβίωσε το 1746 στο θερινό ανάκτορο του Χίρσχολμ και ετάφη στον καθεδρικό ναό του Ρόσκιλε. Το ταφικό μνημείο τελείωσε από τον γλύπτη Γιοχάνες Βίντεβελτ το 1768 και παριστάνει μια λευκή σαρκοφάγο με τις καθήμενες μορφές της Φήμης και της Λύπης. Είναι το πρώτο νεοκλασικό έργο στη Δανία.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1721 τη Σοφία-Μαγδαληνή των Χοεντσόλερν, κόρη του Χριστιανού-Ερρίκου, μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ-Κούλμμπαχ και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Δανίας Κατηγορία:Βασιλείς της Νορβηγίας Κατηγορία:Κόμητες του Όλντενμπουργκ Κατηγορία:Οίκος του Όλντενμπουργκ Κατηγορία:Δούκες του Χόλσταϊν Κατηγορία:Προτεστάντες μονάρχες
1653 Γιαχοντόβια
Η Γιαχοντόβια (Yakhontovia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,558. Ανακαλύφθηκε το 1937 από τον Ρώσο αστρονόμο Γκριγκόρι Νικολάεβιτς Νέουιμιν, που παρατηρούσε από το Σιμέις της Κριμαίας, και πήρε το όνομά της προς τιμή της Ρωσίδας αστρονόμου Ναταλία Σεργκέεβνα Σαμοΐλοβα-Γιαχόντοβα.
Εξαιτίας της μεγάλης εκκεντρότητας της τροχιάς της, κοντά στο περιήλιό της η Γιαχοντόβια εξέρχεται από τα εσώτατα όρια της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και πλησιάζει την τροχιά του πλανήτη Άρη, ενώ κατά το αφήλιο κινείται στην εξωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γιαχοντοβια
Λος Άλαμος σκάκι
Ο υπολογιστής έπαιξε τρεις παρτίδες. Την πρώτη την έπαιξε ενάντια στον εαυτό του. Τη δεύτερη ενάντια σε κάποιον άνθρωπο, ισχυρό σκακιστή, ο οποίος έπαιξε χωρίς βασίλισσα και κέρδισε την παρτίδα. Στην τρίτη παρτίδα, ο MANIAC I έπαιξε εναντίον ενός αρχάριου σκακιστή που είχε διδαχθεί τους κανόνες του παιχνιδιού ακριβώς πριν από την παρτίδα αυτή. Ο υπολογιστής κέρδισε, σηματοδοτώντας την πρώτη φορά που ένας υπολογιστής κέρδισε κάποιον άνθρωπο σε μια παραλλαγή του παιχνιδιού.
Κανόνες
Η αρχική θέση των πεσσών είναι η ίδια με το κλασσικό σκάκι, αλλά απουσιάζουν οι αξιωματικοί και τα αντίστοιχα πιόνια τους. Οι κανόνες είναι ίδιοι με αυτούς στο κλασικό σκάκι με τρεις όμως διαφορές:
Παραπομπές
Κατηγορία:Σκακιστικές παραλλαγές
Γλώσσες του Αφγανιστάν
Το Αφγανιστάν είναι μια πολυγλωσσική χώρα στην οποία δύο γλώσσες - τα Παστού και τα Νταρί - είναι επίσημες και οι πιο ομιλούμενες. Τα Ντάρι είναι το επίσημο όνομα της περσικής γλώσσας στο Αφγανιστάν. Συχνά αναφέρεται ως Αφγανικά Περσικά. Τα Παστού και τα Περσικά είναι ινδοευρωπαϊκές γλώσσες της υποοικογένειας των ιρανικών γλωσσών. Άλλες περιφερειακές γλώσσες, όπως τα Ουζμπεκικά, τα Τουρκμενικά, τα Μπαλότσι, τα Πασάγι, τα Νουριστάνι και τα Παμίρι, ομιλούνται από μειονοτικές ομάδες σε ολόκληρη τη χώρα.
Οι μικρότερες γλώσσες περιλαμβάνουν τα Χίντι-Ούρντου, τα Παντζάμπι, τα Ασκούνου, τα Καμκάτα-βίρι, τα Βάσι-βάρι, τα Τρεγκάμι και τα Καλάσα-αλά, τα Παμίρι (Σουγκνί, Μούντζι, Ισκασίμι και Ουάχι), τα Μπραχούι, τα Κιζίλμπας, τα Αϊμάκ, τα Πασάι και τα Κιργιζικά. Ο γλωσσολόγος Χάραλντ Χάαρμαν πιστεύει ότι το Αφγανιστάν φιλοξενεί περισσότερες από 40 μικρές γλώσσες, με περίπου 200 διαφορετικές διαλέκτους.
Γλωσσική πολιτική
Τα Ντάρι είναι η πιο ομιλούμενη γλώσσα μεταξύ των επίσημων γλωσσών του Αφγανιστάν και χρησιμοποιείται ως lingua franca για τη χώρα. Το 1980, άλλες περιφερειακές γλώσσες έλαβαν επίσημο καθεστώς στις περιφέρειες όπου είναι η γλώσσα της πλειοψηφίας. Το άρθρο 16 του Συντάγματος του Αφγανιστάν του 2004 αναφέρει ότι τα Ουζμπεκικά, τα Τουρκμενικά, τα Μπαλότσι, τα Πασάγι, τα Νουριστάνι και τα Παμίρι είναι - εκτός από τα Παστού και τα Ντάρι - η τρίτη επίσημη γλώσσα σε περιοχές όπου ομιλούνται από τη πλειοψηφία. Οι πρακτικές λεπτομέρειες για την εφαρμογή αυτής της διάταξης καθορίζονται από το νόμο.
Πολιτική ονομασίας
Τα Ντάρι είναι ο όρος που συνιστάται εδώ και καιρό από τις Αφγανικές αρχές για τον ορισμό των περσικών διαλέκτων που μιλιούνται στο Αφγανιστάν, σε αντίθεση με τις διαλέκτους που ομιλούνται στο γειτονικό Ιράν. Παρόλο που εξακολουθεί να είναι ευρέως γνωστή ως "Φαρσί" (Περσικά) στους γηγενείς ομιλητές της, μετονομάστηκε επισήμως σε Νταρί το 1964. Τα Ντάρι δεν πρέπει να συγχέονται με τη διάλεκτο της Καμπούλ, που είναι η κυρίαρχη περσική διάλεκτος στο Αφγανιστάν. Εκτός από μερικές βασικές λέξεις (και τα περισσότερα Ινδοπερσικά καλλιγραφικά στυλ στο περσοαραβικό αλφάβητο), υπάρχει μικρή διαφορά μεταξύ των τυπικών γραπτών Περσικών του Αφγανιστάν και του Ιράν. Ο όρος Νταρί συχνά χρησιμοποιείται χαλαρά για τα χαρακτηριστικά ομιλούμενα Περσικά του Αφγανιστάν - γενικά τη διάλεκτο της Καμπούλ - αλλά περιορίζεται καλύτερα σε επίσημα ομιλούμενα μητρώα (ποίηση, ομιλίες, ειδήσεις και άλλες ανακοινώσεις).
Επισκόπηση
Τα Ντάρι χρησιμεύουν ως lingua franca του έθνους και είναι η μητρική γλώσσα διαφόρων αφγανικών εθνικών ομάδων, συμπεριλαμβανομένων των Τατζίκων, των Χαζάρα και των Αϊμάκ. Το Παστού είναι η μητρική γλώσσα των Παστούν, η κυρίαρχη εθνοτική ομάδα στο Αφγανιστάν. Λόγω του πολυεθνικού χαρακτήρα του Αφγανιστάν, η γλωσσική ποικιλία καθώς και η διγλωσσία και η πολυγλωσσία είναι κοινά φαινόμενα. μικρογραφία|200x200εσ|Σχολικά βιβλία στο Αφγανιστάν γραμμένα στα Παστού και Νταρί Τα ακριβή αριθμητικά στοιχεία για το μέγεθος και τη σύνθεση των διαφόρων εθνογλωσσικών ομάδων δεν είναι διαθέσιμα καθώς δεν έχει διεξαχθεί συστηματική απογραφή στο Αφγανιστάν εδώ και δεκαετίες. Οι εκτιμήσεις δίνουν τις παρακάτω κύριες γλώσσες:
Σύμφωνα με δημοσκόπηση του 2006, που αφορούσε 6.226 τυχαία επιλεγμένους Αφγανούς πολίτες και διεξήχθη από το Asia Foundation, τα Νταρί ήταν η πρώτη γλώσσα του 49% των ερωτηθέντων, ενώ ένα επιπλέον 37% δήλωσε ότι μπορούσε να μιλήσει τα Νταρί ως δεύτερη γλώσσα. Το 42% μπορούσε να διαβάσει τα Ντάρι. Τα Παστού ήταν η πρώτη γλώσσα του 40% των ερωτηθέντων, ενώ το 28% την ομιλούσε ως δεύτερη γλώσσα. Το 33% ήταν σε θέση να διαβάσει τα Παστού. Τα Ουζμπεκικά ήταν η πρώτη γλώσσα του 9% των ερωτηθέντων και δεύτερη γλώσσα για το 6% των ερωτηθέντων. Τα τουρκμενικά ήταν η πρώτη γλώσσα του 2% των ερωτηθέντων και δεύτερη γλώσσα για το 3% των ερωτηθέντων. Η αγγλική ομιλούταν από το 8% και η Ούρντου από το 7% των ερωτηθέντων.
Ένας σημαντικός πληθυσμός στο Αφγανιστάν, ειδικά στην Καμπούλ, μπορεί επίσης να μιλήσει και να κατανοήσει τα Χίντι-Ούρντου λόγω της δημοτικότητας και της επιρροής των ταινιών και τραγουδιών του Μπόλιγουντ στην περιοχή.
Πανιώνιοι Αγώνες
Οι Πανιώνιοι Αγώνες ήταν μια ετήσια αθλητική διοργάνωση αγωνισμάτων στίβου κυρίως, που διεξαγόταν στη Σμύρνη κι έπειτα στην Αθήνα από τα τέλη του 19ου αιώνα ως τα μέσα του 20ού αιώνα με διοργανωτή τον Πανιώνιο Γυμναστικό Σύλλογο Σμύρνης. Διεξήχθησαν είκοσι έξι (26) φορές και είχαν πανελλήνιο χαρακτήρα, ο οποίος περιελάμβανε τη συχνή εμφάνιση αθλητικών σωματείων της ελληνικής διασποράς. Η συμμετοχή κατ' άτομα ή ομάδες αθλητών από ξένα κράτη, τέλος, απέδωσε διεθνή εμβέλεια στους Αγώνες.
Ιστορία
Οι Πανιώνιοι Αγώνες ξεκίνησαν το 1896 στη Σμύρνη από το σύλλογο Γυμνάσιον με την ονομασία "Δημόσιοι Αγώνες". Ο τοπικός τύπος, όμως, από την αρχή τους αποκαλούσε Πανιώνιους, εις ανάμνηση των ομώνυμων αγώνων που τελούνταν στη Σμύρνη την αρχαία εποχή. Έτσι καθιερώθηκε η ονομασία, από την οποία προέκυψε και η ονομασία του συλλόγου. Συγκεκριμένα, το 1898 τους αγώνες διοργάνωσαν από κοινού οι ομογάλακτοι σύλλογοι "Γυμνάσιον" και "Ορφεύς", οι οποίοι είχαν χωρίσει το 1893. Στα τέλη του 1898 συνενώθηκαν και πάλι με το όνομα Πανιώνιος Γυμναστικός Σύλλογος, ο οποίος έκτοτε ανέλαβε την ευθύνη της διοργάνωσης.
Αμέσως μετά τη συνένωση Γυμνασίου-Ορφέα, ως πρώτιστος στόχος τέθηκε η προετοιμασία και η διοργάνωση των Γ΄ Πανιώνιων Αγώνων του 1899. Οι αγώνες τέθηκαν σε καλύτερη βάση, θεσπίστηκε κανονισμός και καθορίστηκαν τα αγωνίσματα. Αρχικά χρησιμοποιήθηκε το αγγλικό σύστημα μέτρησης: 100, 220, 440 γιάρδες, μισό και ένα μίλι, πανιώνιος δρόμος 8,5 χλμ., 120 γιάρδες με εμπόδια, άλματα εις μήκος και ύψος, ρίψεις δίσκου και σφαίρας. Από το 1901 οι αποστάσεις ορίστηκαν με βάση το μέτρο. Όμως, σε κάποιες διοργανώσεις γίνονταν δρόμοι ημιαντοχής ή αντοχής υπολογισμένοι σε μίλια. Αργότερα προστέθηκαν κι άλλα αγωνίσματα: 800, 1.500, 10.000, βάδην, σκυταλοδρομίες, τριπλούν, επί κοντώ, άλματα άνευ φοράς, ακόντιο, λιθοβολία, ελληνική δισκοβολία και πένταθλο.
Από το 1913 εντάχθηκαν στο πρόγραμμα και αγωνίσματα εφήβων και παίδων. Επίσης, διεξάγονταν αγωνίσματα γυμναστικής, κολύμβησης, οπλομαχίας, ποδηλασίας, ναυτικά (κωπηλασία) και κατά καιρούς αγώνες πάλης και άρσης βαρών. Οι αγώνες τελούνταν στα τέλη Απριλίου ή στις αρχές Μαΐου.
Από το 1904 παράλληλα με τους Πανιώνιους αγώνες διεξαγόταν και το Σχολικό Πρωτάθλημα Στίβου, στο οποίο μετείχαν μαθητές από τα σχολεία της Σμύρνης. Ως το 1922 πραγματοποιήθηκαν 18 σχολικά πρωταθλήματα αλλά όχι πάντα ταυτόχρονα με τους Πανιώνιους Αγώνες.
Στους αγώνες είχαν λάβει μέρος όλα τα μεγάλα ονόματα του ελληνικού αθλητισμού εκείνης της εποχής, πολλά από τα οποία είχαν διακριθεί στις Ολυμπιάδες, όπως οι ολυμπιονίκες Τσικλητήρας, Δώριζας, Γεωργαντάς, Τόφαλος, αδελφοί Αλιπράντη.
Από τους αγώνες αναδείχθηκαν μορφές του ελληνικού αθλητισμού, κάτοχοι πανελληνίων ρεκόρ και μετέπειτα πανελληνιονίκες, όπως οι: Κωνσταντίνος Μουράτης, Δημήτριος Σαμοθράκης, Γεώργιος Κασσάρ, Βίκτωρ Γοντράν, Χρ. Πάρσαλης, Ν. Ανδρεαδάκης, Κωνσταντίνος Ίσκος, Παντελής Έκτωρος, Καραμπάτης, Παναγιώτης Ρετέλας, Γεώργιος Ισηγόνης κ.ά. Οι νικητές των αγώνων έχαιραν ιδιαίτερης τιμής και στους πολυνίκες ή σε όσους κατέρριπταν ρεκόρ ο Πανιώνιος απένειμε το Χρυσό Σταυρό, την ανώτατη διάκριση του σωματείου.
Στους αγώνες του 1899 συμμετείχαν για πρώτη φορά αθλητές από σωματεία εκτός Σμύρνης, συγκεκριμένα από τη Λέσβο και από τη Σάμο. Από το 1904 συμμετείχαν και αθηναϊκά σωματεία. Σε όλη την περίοδο της Σμύρνης υπολογίζεται ότι στους Πανιώνιους Αγώνες μετείχαν περισσότεροι από 1.600 αθλητές προερχόμενοι από όλα τα σωματεία της Σμύρνης, από πόλεις της Μικρασίας, την Κωνσταντινούπολη, Λέσβο, Σάμο, Αθήνα, Πειραιά, Πάτρα, Αλεξάνδρεια, Κύπρο καθώς και αγγλικοί, αρμένικοι και τούρκικοι σύλλογοι. Πολλές φορές τους παρακολουθούσαν εκπρόσωποι του ΣΕΓΑΣ και της Επιτροπής Ολυμπιακών Αγώνων. Το 1918 συμμετείχε και η τουρκική ομάδα της Σμύρνης «Αλτάι», η οποία μετά το 1922 οικειοποιήθηκε και χρησιμοποιεί μέχρι σήμερα ως έδρα το στάδιο του Πανιωνίου.
Στάδιο διεξαγωγής
Από το 1898 ως το 1903 οι αγώνες διεξάγονταν στο στάδιο του Μπουρνόβα, ενός προαστίου της Σμύρνης, το οποίο είχε δημιουργήσει ο εκεί αγγλικός αθλητικός σύλλογος "Bournobat Juniors Athletic Association".
Μετά τη μικρασιατική καταστροφή και την εγκατάσταση του Πανιωνίου στην Αθήνα, ο σύλλογος διοργάνωσε τους Αγώνες στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Όμως, στην Αθήνα οι αγώνες σιγά-σιγά έχασαν την παλιά τους αίγλη. Μεταπολεμικά έγιναν άλλες τρεις διοργανώσεις, με τελευταία την 25η το 1949.
Α΄ Πανιώνιοι Αγώνες (1896)
* Δεύτερος με ένα μέτρο διαφορά από τον πρώτο τερμάτισε ο 16ετής τότε Παντελής Έκτωρος που συμμετείχε ως απλός φίλαθλος ("Αθλητικός Κόσμος", τ. 21/26-9-1926, σ. 12. )
Η΄ Πανιώνιοι Αγώνες (1904)
Οι αγώνες του 1904 ήταν οι πρώτοι που διεξήχθησαν στο Στάδιο Παραδείσου (Ιπποδρόμιο), στο οποίο είχε διαμορφωθεί στίβος 400μ και βιράζ ποδηλατοδρόμιου. Η αναγγελία των αγώνων έχει ως εξής: Αρχικά είχαν προγραμματιστεί για τις 2-3 Μαΐου αλλά επειδή στις 6 Μαΐου ξεκινούσε το πανελλήνιο πρωτάθλημα, μεταφέρθηκαν χρονικά για τις 16-17 Μαΐου. Δήλωσαν συμμετοχή τα σωματεία: Εθνικός Γ.Σ., Παναχαϊκός Πατρών, Λαϊκός Γ.Σ. Σάμου, Πειραϊκός Σύνδεσμος, Αθλήτική Ένωσις (Union Sportive) Σμύρνης. Είχαν εκδηλώσει επιθυμία να μετάσχουν: Πανελλήνιος Γ.Σ, Γυμναστική Εταιρεία Πατρών. Αναμενόμενες συμμετοχές: Sporting Club Αλεξανδρείας, Κυπριακά σωματεία, Αρίων Μυτιλήνης, Μουσικός Όμιλος Βρυούλων. Για τους αγώνες, εκτός του μεταλλίου της πρωτιάς, ο Πανιώνιος αθλοθέτησε ειδικά μετάλλια για τις εξής επιδόσεις ανά αγώνισμα:
Την ίδια περίοδο περίπου (23 και 26 Απριλίου 1904) διεξήχθησαν τα "Α΄ Απολλώνια", αθλητικοί αγώνες που διοργάνωσε ο Απόλλων Σμύρνης στο Στάδιο Βουρνόβα (όπου γίνονταν οι Πανιώνιοι αγώνες ως το 1903), με συμμετοχή του ΑΟ Βουρνόβα, της Union Sportive και του Ομίλου Ερετών Σμύρνης. Μοιραία ξέσπασε μια αντιζηλία μεταξύ των δύο σωματείων, οι παράγοντες κλήθηκαν να εξηγήσουν γιατί δεν διοργανώθηκαν κοινοί αγώνες, υπήρξε σύγκριση των επιδόσεων που πέτυχαν οι αθλητές στις δύο διοργανώσεις, όπως προκύπτει από σχετικά δημοσιεύματα.
Ταυτόχρονα έγιναν οι Δ΄ Σχολικοί Αγώνες στα αγωνίσματα: 100, 400, 800, ύψος, μήκος, δίσκος και διελκυστίνδα.
* Χρυσός Σταυρός απονεμήθηκε σε όσους αθλητές πέτυχαν τις επιδόσεις που είχε προκηρύξει ο Πανιώνιος ανά αγώνισμα.
Θ΄ Πανιώνιοι Αγώνες (1905)
Ταυτόχρονα έγιναν οι Ε΄ Σχολικοί Αγώνες με συμμετοχή 12 σχολείων στα αγωνίσματα: 100, 400, 800, ύψος, μήκος, δίσκος και διελκυστίνδα.
ΙΑ΄ Πανιώνιοι Αγώνες (1907)
1 Κύπελλο αθλοθετηθέν υπό της Μαρίας Νεγρεπόντη για τον πολυνίκη σύλλογο στην κολύμβηση. 2 Διετές Επαμειβόμενο Κύπελλο που αθλοθέτησε η Επιτροπή Ολυμπιακών Αγώνων για τον πολυνίκη σύλλογο.
Διοργάνωση
Διεξήχθησαν από 18 ως 26 Μαΐου 1908 και σημαδεύτηκαν από την αποχώρηση του Απόλλωνα κατά την πρώτη ημέρα των αγώνων. Ταυτόχρονα έγιναν οι Σχολικοί Αγώνες με συμμετοχή 110 μαθητών στα αγωνίσματα: 100, 400, 800, 110 εμπ., ύψος, μήκος, τριπλούν, επί κοντώ, σφαίρα και ποδόσφαιρο.
Τη χρονιά αυτή προκηρύθχηκαν και φθινοπωρινοί "Πανιώνιοι Αγώνες", για τις 5 και 12 Οκτωβρίου 1908, με συνδιοργανωτές Πανιώνιο και Απόλλωνα, για την αποκατάσταση των σχέσεων των δύο συλλόγων. Μετείχαν επίσης οι σύλλογοι Θησεύς και Ερμής Βουρνόβα και Σίπυλος Μαγνησίας. Έγιναν στο Στάδιο Παραδείσου και την πρώτη ημέρα περιλάμβαναν αγωνίσματα στίβου (100μ, 800μ, 5μίλια, σκυταλοδρομία 800μ, σφαίρα, ακόντιο, ελλ. δισκοβολία, επί κοντώ, μήκος) και ελληνορωμαϊκή πάλη. Η δεύτερη ημέρα μάλλον δεν διεξήχθη, διότι δεν αναφέρεται (εφ. Αμάλθεια, φύλλα Οκτωβρίου 1908).
Αποτελέσματα
1 Είχαν προηγηθεί τρεις προκριματικές σειρές, με νικητές τους: Χριστοδούλου (Σιπύλου), Π. Βλάκοβιτς, Δ. Ρώτα του Απόλλωνα. Οι αθλητές του Απόλλωνα δεν έτρεξαν στον τελικό, υπακούοντας στην απόφαση των συναθλητών τους να αποχωρήσουν. 2 Οι αθλητές του Απόλλωνα αποχώρησαν μετά τον αγώνα αυτόν διαμαρτυρόμενοι για μεροληψία του κριτή της δισκοβολίας Σοφ. Μάγνη, που ήταν και γυμναστής του Πανιωνίου. 3 Διετές Επαμειβόμενο Κύπελλο που αθλοθέτησε η Επιτροπή Ολυμπιακών Αγώνων για τον πολυνίκη σύλλογο.
ΙΓ΄ Πανιώνιοι Αγώνες (1909)
1 Διετές Επαμειβόμενο Κύπελλο που αθλοθέτησε η Επιτροπή Ολυμπιακών Αγώνων για τον πολυνίκη σύλλογο.
ΙΣΤ΄ Πανιώνιοι Αγώνες (1914)
1 Η απονομή του κυπέλλου του πολυνίκη συλλόγου και των μεταλλίων των νικητών έγινε στις 15/3/1920 καθώς μεσολάβησε ο Α΄ παγκόσμιος πόλεμος.
ΙΗ΄ Πανιώνιοι Αγώνες (1918)
1 Αυτό είναι το κανονικό αποτέλεσμα. Όμως, "τύποις" νικητής αναδείχθηκε ο Τούρκος Οσμάν της Αλτάι, καθώς ο αγώνας επαναλήφθηκε έπειτα από ένσταση δύο Τούρκων μελών της Ελλανοδίκου Επιτροπής. Στον επαναληπτικό ο Πετρίτσας προηγήθηκε και πάλι καθαρά αλλά λίγο πριν τερματίσει βγήκε επιδεικτικά έξω από το στίβο και σταμάτησε.
Οι "Πανιώνιοι-Ελευθέρια" του 1919
Το 1919 επρόκειτο να διεξαχθούν οι ΙΘ΄ Πανιώνιοι Αγώνες σε ένα τελείως διαφορετικό περιβάλλον. Από τις 2 Μαΐου 1919 ο ελληνικός στρατός είχε αποβιβαστεί και κατείχε τη Σμύρνη και την ενδοχώρα της, με εντολή της Κοινωνίας των Εθνών και ο μικρασιατικός ελληνισμός βίωνε μια ατμόσφαιρα ελευθερίας. Συμμετέχοντας στον εθνικό ενθουσιασμό ο Πανιώνιος αποφάσισε να επωνομάσει τους αθλητικούς αγώνες του 1919 "Πανιώνιους-Ελευθέρια". Προγραμμάτισε τη διεξαγωγή τους για τις 26-27 Μαΐου 1919 και σχεδίαζε να τους δοθεί ξεχωριστός τόνος προσκαλώντας σωματεία από όλο τον ελληνικό χώρο. Η Επιτροπή Ολυμπιακών Αγώνων, ο ΣΕΓΑΣ και τα σωματεία είχαν αποδεχτεί με ενθουσιασμό την ιδέα. Όμως, ο Έλληνας αρμοστής της Σμύρνης Αριστείδης Στεργιάδης είχε διαφορετική άποψη. Φοβούμενος τυχόν τουρκικές αντιδράσεις απαγόρευσε τη διεξαγωγή τους. Αρχικά επέβαλε την αναβολή τους και όταν ο πρόεδρος του Πανιωνίου Δημητρός Δάλλας ανακοίνωσε τη διεξαγωγή τους για τις 29 Ιουνίου, χωρίς να ζητήσει την άδειά του, ο Στεργιάδης διέταξε τη ματαίωσή τους.
Η σχετική ανακοίνωση του Πανιωνίου δημοσιεύτηκε ως εξής στον τύπο:
Διοργάνωση
Διεξήχθησαν στις 19 και 20 Σεπτεμβρίου 1921, στο "Πανιώνιο Στάδιο" της Σμύρνης, με συμμετοχή 120 αθλητών συλλόγων της Σμύρνης, αθλητών από Αθήνα που μετείχαν ως "ιδιώτες", στρατευμένων που υπηρετούσαν στη Μικρασία και μεμονωμένων παρεπιδημούντων στη Σμύρνη, όπως ο Αμερικανός Χάμερσον στα 1500μ. Τους αγώνες παρακολούθησαν περίπου 10.000 θεατές, μεταξύ των οποίων ο μητροπολίτης Χρυσόστομος και η ελληνική πολιτική και στρατιωτική ηγεσία. Ναύτες του πολεμικού πλοίου "Λήμνος" είχαν φροντίσει τη διαμόρφωση των χώρων, η Μουσική της Ελληνικής Στρατιάς παιάνιζε κατά τη διάρκεια των αγωνισμάτων. Το κυλικείο είχαν αναλάβει εθελόντριες της "Μικρασιατικής Άμυνας" και τα έσοδα πήγαν για τη φανέλα του στρατιώτη. Οι τιμές των εισιτηρίων ήταν: Α΄ θέση 35 γρόσια ή 5 δρχ, Β΄ θέση 45 γρόσια, οπλιτών 1 δρχ. Την Ελλανόδικο Επιτροπή αποτελούσαν: Πρόεδρος Αντ. Αθηνογένης και μέλη: Δ. Αγγελομάτης, Γ. Αλευράς, Α. Αλεξιάδης, Α. Βαλτζής, Χ. Βεντιρόζος, Α. Καΐρης, Δ. Μαρσέλλος, Ε. Γουίτελ, Δ. Σκιαδάς, Ν. Σταματιάδης. Αντιπρόσωπος του ΣΕΓΑΣ: Πέτρος Γουναράκης, γεν. γραμ. της Υπάτης Αρμοστείας Σμύρνης.
Αγωνιστικά κυριάρχησε ο Καραμπάτης που κατέρριψε τρία πανελλήνια ρεκόρ (100, 200, ελλην. δισκοβολίας) και του απονεμήθηκαν τρεις Χρυσοί Σταυροί του Πανιωνίου. Η απονομή των επάθλων, τα οποία είχαν αθλοθετήσει επιχειρήσεις, φορείς και φίλαθλοι, έγινε την Κυριακή 17 Οκτωβρίου 1921 σε ειδική εορτή στο Στάδιο, από τον αρχιστράτηγο Αν. Παπούλα και τον Ανώτ. Γεν. Στρατ. Διοικητή υποστράτηγο Βλαχόπουλο.
Η διοργάνωση
Οι αγώνες σχεδιάστηκαν σε τρεις φάσεις (οργανώσεις), όλες στο Παναθηναϊκό Στάδιο.
Διεξήχθησαν στις 13 (Κυριακή), 14 (Δευτέρα) και 20 Σεπτεμβρίου (Κυριακή) στο Παναθηναϊκό Στάδιο και περιλάμβαναν "πάντα τα αθλητικά αγωνίσματα του στίβου προς δε την πάλην και την άρσιν βαρών". Στους αγώνες αυτούς για πρώτη φορά δόθηκε μετάλλιο και στον 3ο νικητή κάθε αγωνίσματος, αντί απλού διπλώματος, όπως συνηθιζόταν μέχρι τότε, ακόμα και στο πανελλήνιο πρωτάθλημα. Στους πρώτους νικητές απονεμήθηκαν επιπλέον διάφορα έπαθλα χορηγών είτε ιδιωτών είτε διαφόρων φορέων, επιχειρήσεων κλπ. Πολλοί ιδιώτες αντί επάθλου έδωσαν χρηματική χορηγία στο σύλλογο για τη δημιουργία δικού του γυμναστηρίου.
Τα αποτελέσματα
1Στη διαδρομή Στάδιο-Πικέρμι-Στάδιο. Μετείχαν 15 δρομείς, τερμάτισαν 5: 2) Γ. Μάρας (Πανιών.) 3:48.14.6, 3) Κάντζας (Πειρ. Συνδ.), 4) Γ. Κοφινάς (Ε.Γ.Σ.), 5) Γ. Κακουράτος (ΟΣΦΠ).
2Αγώνας 2x800+2x400+2x200+2x100μ.
3Ήταν αγώνας επίδειξης και δεν καταμετρήθηκε η βολή.
4Αγώνας μιας ημέρας: μήκος, ακόντιο, 200μ, δίσκος, 1500μ.
5Νικητής αναδείχθηκε ο Α. Ζαΐρης της ΑΕΚ αλλά αποκλείστηκε, διότι εμπόδισε αντικανονικά τον Γ. Ζαμαρία, όταν προσπάθησε να τον προσπεράσει πάνω στο βιράζ. Σε ένδειξη διαμαρτυρίας οι αθλητές της ΑΕΚ αποχώρησαν από τη συνέχεια των αγώνων.
6Βαθμολογήθηκαν με ένα βαθμό όσοι αθλητές πήραν μετάλλιο.
Πανιώνιοι Αγώνες (1927)
Το Φεβρουάριο του 1927 αποφασίστηκε οι επόμενοι αγώνες να γίνουν τον Αύγουστο:
Τελικά δεν διεξήχθησαν.
Η διοργάνωση
Διεξήχθησαν στις 14 και 15 Σεπτεμβρίου 1940 στο Παναθηναϊκό Στάδιο και είχαν πανηγυρικό χαρακτήρα για δύο λόγους. Αφ' ενός αποτέλεσαν το αποκορύφωμα των εορταστικών εκδηλώσεων για την 50ετηρίδα του συλλόγου. Αφ' ετέρου, συνδυάστηκαν με τα επίσημα εγκαίνια του Γυμναστηρίου του Πανιωνίου στη Νέα Σμύρνη, στο οποίο μετακόμισε πλέον ο σύλλογος. Για το λόγο αυτό τα πρωινά αγωνίσματα της β΄ ημέρας των αγώνων (ο τελικός της σφυροβολίας και οι προκριματικοί των: 200μ, τριπλούν, δίσκου και ακοντίου) διεξήχθησαν στο νέο Στάδιο της Νέας Σμύρνης και παράλληλα τελέστηκαν τα εγκαίνια από τον πρωθυπουργό Ιωάννη Μεταξά.
Ο Πανιώνιος προσπάθησε να δώσει διεθνή χαρακτήρα στη διοργάνωση προσκαλώντας αθλητές από την Ουγγαρία και από κάποιες βαλκανικές χώρες αλλά το διεθνές κλίμα δεν επέτρεψε τη συμμετοχή τους, μιας και είχε ξεσπάσει ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος στην Ευρώπη. Υπήρξε όμως αθρόα συμμετοχή όλων των Ελλήνων πρωταθλητών, καθόσον ο ΣΕΓΑΣ ονόμασε τους αγώνες "προβαλκανικούς", με την έννοια ότι από τους νικητές θα επιλέγονταν τα μέλη της εθνικής ομάδας για τους Βαλκανικούς Αγώνες της Κωνσταντινούπολης που διεξήχθησαν τρεις εβδομάδες αργότερα.
Τα καθαρά έσοδα από τους αγώνες ο σύλλογος τα διέθεσε υπέρ της εθνικής άμυνας, προκειμένου να συμβάλλει στην αντικατάσταση του πολεμικού πλοίου Έλλη που είχαν τορπιλίσει οι Ιταλοί στην Τήνο ένα μήνα ενωρίτερα. Γι' αυτό δεν κυκλοφόρησε προσκλήσεις αναγκάζοντας όλους να προμηθευτούν εισιτήρια, τα οποία είχαν 10 δρχ, εκτός από τις κεντρικές κερκίδες 7 και 8 του Σταδίου που είχαν 25 δρχ.
Στους τρεις πρώτους νικητές κάθε αγωνίσματος δόθηκαν διπλώματα και μετάλλια (επίχρυσα, επάργυρα και χάλκινα), τα οποία φιλοτέχνησε ο γλύπτης Γεώργιος Ματαράγκας άνευ αμοιβής. Στην πρόσθια όψη απεικόνιζαν έναν αθλητή και στην πίσω πλευρά τις λέξεις "22οι Πανιώνιοι Αγώνες, Αθήναι 1940". Εκτός των μεταλλίων για το νικητή κάθε αγωνίσματος είχαν αθλοθετηθεί διάφορα έπαθλα από φορείς και ιδιώτες. Επίσης, απονεμήθηκαν: το έπαθλο 50ετηρίδος του συλλόγου για τον πρώτο σύλλογο στη βαθμολογία (σύστημα 6-5-4-3-2-1), το έπαθλο πολυνίκη αθλητή από τον κυβερνήτη Ι. Μεταξά και το έπαθλο καλύτερου νέου αθλητή από τον υπουργό Πρωτευούσης Κ. Κοτζιά. Επιπλέον εξαγγέλθηκε η απονομή του Χρυσού Σταυρού του συλλόγου σε όποιον αθλητή καταρρίψει πανελλήνιο ρεκόρ.
Διεξήχθησαν την Παρασκευή 14 και την Κυριακή 16 Σεπτεμβρίου 1945 στο Παναθηναϊκό Στάδιο παρουσία χιλιάδων φιλάθλων παρά την κακοκαιρία που επικρατούσε. Ήταν οι πρώτοι μεγάλοι αγώνες που γίνονταν στο Στάδιο μεταπολεμικά και υποστηρίχτηκαν από πολλού δημόσιους και ιδιωτικούς φορείς. Η αγγλοελληνική υπηρεσία πληροφοριών διέθεσε μεγάφωνα για την μετάδοση των αποτελεσμάτων. Το Υπ. Παιδείας αθλοθέτησε βαρύτιμο κύπελλο για τον πρώτο σύλλογο στη βαθμολογία (με το φινλανδικό σύστημα). Επίσης, κύπελλα αθλοθέτησαν ο Δήμος Αθηναίων, ο Δήμος Ν. Σμύρνης, το "Σινεάκ", η εταιρεία "Σκούρας Φιλμς", τα καταστήματα αθλητικών ειδών "Καραμπάτη-Απετιάν", Αιμ. Ιωνά, Κατράτζου, και οι ιδιώτες φίλαθλοι Καρύδας, Μ. Γρηγοριάδης, Πιόκος κ.ά.
Πανιώνιοι Αγώνες (1947)
Είχαν προαναγγελθεί για τις 30 και 31 Αυγούστου. Είχε ανακοινωθεί το πρόγραμμα και τα έπαθλα αλλά μια εβδομάδα πριν τη διεξαγωγή τους αναβλήθηκαν για το τέλος Οκτωβρίου και τελικά δεν διεξήχθησαν:
Η διοργάνωση
Οι ΚΕ΄ Πανιώνιοι αγώνες πραγματοποιήθηκσν το Σαββατοκύριακο 7-8 Μαΐου 1949 στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Οι αγώνες σημείωσαν οργανωτική και αγωνιστική επιτυχία και αποτέλεσαν το μεγαλύτερο διεθνές αθλητικό γεγονός της σεζόν για τον ελληνικό στίβο. Είχαν διεθνή χαρακτήρα, διότι μετείχαν δώδεκα Τούρκοι πρωταθλητές (ανάμεσά τους και ο χάλκινος ολυμπιονίκης του τριπλούν Ρουχή Σαριάπλ) καθώς και όλοι οι Έλληνες πρωταθλητές. Συνολικά μετείχαν πάνω από 150 αθλητές από 20 περίπου συλλόγους. Ουσιαστικά θεωρήθηκαν ρεβάνς των μεσογειακών αγώνων στίβου της Πόλης, της προηγούμενης χρονιάς. Το Στάδιο το Σάββατο είχε 10.000 θεατές ενώ την Κυριακή διπλάσιους. Ανάμεσά τους ο Τούρκος πρέσβης, ο στρατηγός Πλαστήρας, πολλοί υπουργοί, παλαίμαχοι αθλητές κ.ά. Το τελετουργικό της έναρξης περιλάμβανε έπαρση των δύο σημαιών με τη βοήθεια της Φιλαρμονικής της Αεροπορίας. Οι τιμές των εισιτηρίων κυμαίνονταν από 3.000 ως 10.000 δρχ. Στο αγωνιστικό μέρος ο συναγωνισμός ήταν έντονος. Σημειώθηκαν έξι νέα ρεκόρ αγώνων και τρεις ισοφαρίσεις. Σημειώθηκε ένα εθνικό ρεκόρ στα 10χλμ από τον Τζοσκούλ.
Διεξήχθησαν την Παρασκευή 31/8 και Κυριακή 2/9/1956 στο Παναθηναϊκό Στάδιο (η σφυροβολία διεξήχθη στο Στάδιο Ν. Σμύρνης το Σάββατο 1/9), υπό το φως των προβολέων, παρουσία 20.000 θεατών την Παρασκευή και 10.000 την Κυριακή (καθώς υπήρχαν και ποδοσφαιρικά ματς). Ήταν η μεγαλύτερη διεθνής διοργάνωση της σεζόν που έγινε στην Αθήνα. Προαναγγέλθηκαν ως "Πανιώνιοι Αγώνες" και είχαν προσκληθεί πάνω από 35 πρωταθλητές από εννιά χώρες (ανάμεσά τους οι ολυμπιονίκες: Μιμούν, Κονσολίνι, Τοκάρεφ, Κουτς, Κριβονόσωφ, Ίχαρος, Σκόμπλα). Τελικά έγιναν με συνδιοργανωτή τον Παναθηναϊκό και αναφέρονται ως "Τριεθνείς" καθώς μετείχαν 11 Γιουγκοσλάβοι, 7 Βούλγαροι και 80 περίπου Έλληνες πρωταθλητές από 14 σωματεία. Οι αγώνες περιλάμβαναν όλα τα ανδρικά αγωνίσματα σταδίου, εκτός από τα στιπλ (συνολικά 19) και δύο εφήβων. Οι τιμές των εισιτηρίων είχαν καθορισθεί 11, 17 και 25 δρχ. αναλόγως του διαζώματος.
Παραβρέθηκαν πολλοί επίσημοι, οι Υπουργοί Παιδείας Λεβαντής και Δημ. Έργων Ράλλης, ο Δήμαρχος Αθηναίων Κατσώτας, οι πρέσβεις Γιουγκοσλαβίας και Βουλγαρίας κ.ά. Εκτός από τους δύο συλλόγους έπαθλα αθλοθέτησαν πολλοί φορείς και φίλαθλοι: ΕΠΣΑ, ΔΕΗ, Ηλεκτρική Εταιρεία (ΗΕΑΠ), Εμπορική Τράπεζα, Δήμος Πειραιά, Γ.Ε. Αεροπορίας, Γ.Ε. Ναυτικού (που εγκατέστησε τηλεφωνική γραμμή μετάδοσης αποτελεσμάτων στη γραμματεία, ώστε να ανακοινώνονται στους φιλάθλους από τα μεγάφωνα), το ξενοδοχείο «Θεοξένεια» Κηφισιάς (όπου έμειναν οι ξένες αποστολές), ο Γεώργιος Πλυτάς κ.ά.