cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιωάννης Μπωφόρ, 1ος δούκας του Σόμερσετ
Ο νεαρός κόμης συνόδευσε τον ξάδελφο του Ερρίκο Ε΄ της Αγγλίας στις εκστρατείες στη Γαλλία (1519) και πολέμησε στο πλευρό του. Το 1421 συνόδευσε τον δεύτερο αδελφό του βασιλιά Θωμά του Κλάρενς που ήταν επίσης και πεθερός του στο Ανζού, στην καταστροφική μάχη του Μποζώ ο Θωμάς του Κλάρενς έπεσε και ο Ιωάννης με τον μικρότερο αδελφό του συνελήφθησαν αιχμάλωτοι. Ο Ιωάννης Μπωφόρ ενηλικιώθηκε στις 25 Μαρτίου 1425 αλλά τα κτήματα του τα 13 χρόνια που ήταν αιχμάλωτος κρατήθηκαν από τη μητέρα του, ελευθερώθηκε με λύτρα (1438) και έγινε ένας από τους κορυφαίους Άγγλους πολέμαρχους στη Γαλλία.
Δούκας του Σόμερσετ
Ο Ιωάννης Μπωφόρ έγινε δούκας του Σόμερσετ και κόμης του Κένταλ (1443), μέλος του Τάγματος της Περικνημίδας και διορίστηκε αρχιστράτηγος της Γκιγιέν. Παντρεύτηκε τη Μάργκαρετ Μποσάμπ του Μπλέτσο (1349) και προέδρευσε στις Γαλλικές αποικίες στην Αγγλία σε μια περίοδο που οι Άγγλοι βρέθηκαν σε σημαντική πτώση στην περιοχή και έχασαν τα περισσότερα εδάφη τους. Ο Χάμφρεϊ, δούκας του Γκλόστερ κηδεμόνας για λογαριασμό του Ερρίκου ΣΤ΄ της Αγγλίας στάθηκε ανίκανος στην οικονομική και διοικητική διαχείριση με αποτέλεσμα να κυριαρχήσει εκτεταμένη ανομία. Στην αρχή του δεύτερου προτεκτοράτου του Ριχάρδου της Υόρκης ο Γκλόστερ αρνήθηκε τη θέση του Κυβερνήτη - Υπολοχαγού που την πήρε ο Σόμερσετ. Από τη θέση αυτή είχε μισθό 600 λιρών και ήταν πολεμικός Κυβερνήτης - Υπολοχαγός για πρώτη φορά μετά τον διορισμό του Ριχάρδου στις 2 Ιουλίου 1440.
Γαλλικές εκστρατείες
Ο δούκας της Υόρκης πολεμώντας στο πλευρό του λόρδου του Τάλμποτ διορίστηκε Υπολοχαγός σε ολόκληρη τη Γαλλία. Η σύζυγος του Γκλόστερ κατηγορήθηκε για προδοσία και ο Ιωάννης Μπωφόρ βρήκε την ευκαιρία να διοριστεί Υπολοχαγός της Ακουιτανίας και Στρατηγός - Καπετάνιος της Γκιγιέν, οι διαπραγματεύσεις του σαν Στρατηγός - Καπετάνιος του Καλαί είχαν πετύχει. Οι ενέργειες αυτές έστρεψαν τον Οίκο της Υόρκης εναντίον των Μπωφόρ, ο Ριχάρδος έπρεπε να πληρώσει 25.000 λίρες στον Σόμερσετ ενώ ήταν πνιγμένος στα χρέη. Ο Γκιγιέν αναγκάστηκε να σπαταλήσει πόρους που είχαν προορισμό τη Νορμανδία.
Αχμέτ Ιμάμ
Ο Ιμάμ Αχμέτ γεννήθηκε το 1955 και είναι μειονοτικός, Πομακικής καταγωγής, δάσκαλος (απόφοιτος της Ειδικής Παιδαγωγικής Ακαδημάς Θεσσαλονίκης - ΕΠΑΘ) και πρόεδρος του Πανελληνίου Συλλόγου Πομάκων, με καταγωγή από το χωριό Θέρμες Ξάνθης.
Μέχρι το 1993 ήταν δάσκαλος (δημόσιος υπάλληλος) σε μειονοτικό σχολείο της Θράκης. To 1993 απολύθηκε λόγω "ανθελληνικής" δράσης / πειθαρχικής παράβασης άρθρων του υπαλληλικού κώδικα (δημοσίων υπαλλήλων). Το 2000 έκανε προσφυγή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρώπινων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) κατά της Ελλάδας (Νο. 63719/00) υποστηρίζοντας ότι η απόλυσή του έγινε λόγω ότι ήταν μέλος της Τουρκικής-Μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης. Η προσφυγή του απορρίφθηκε από το δικαστήριο το 2003.
Άνω Βαυαρία
Η διοικητική περιφέρεια Άνω Βαυαρία (γερμ. Regierungsbezirk Oberbayern) είναι μια από τις επτά διοικητικές περιφέρειες του γερμανικού ομόσπονδου κρατιδίου της Βαυαρίας. Έχει 4.232.962 κατοίκους (30 Σεπτεμβρίου 2005) και έκταση 17.529,63 χμ². Η διοικητική περιφέρεια Άνω Βαυαρία βρίσκεται στο νοτιοανατολικό μέρος της Βαυαρίας. Συνορεύει βορειοανατολικά με την διοικητική περιφέρεια Κάτω Βαυαρία, βορειοδυτικά με την Μέση Φραγκονία, δυτικά με την Σουηβία, στο νότο και στην ανατολή με την Αυστρία.
Διοικητική διαίρεση
Η διοικητική περιφέρεια Άνω Βαυαρία διαιρείται σε 20 επαρχίες (Landkreise) και τρεις ανεξάρτητες αστικές περιφέρειες (kreisfreie Städte), ανεξάρτητες των επαρχιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διοικητικές περιφέρειες της Γερμανίας Κατηγορία:Μόναχο
Σεργκέι Σιρότκιν (πολιτικός)
Ο Σεργκέι Νικανόροβιτς Σιρότκιν (Серге́й Никанорович Сироткин, επίσης μεταγράφεται Σεργκέυ,  γεννημένος στις 14 Απριλίου 1952) είναι μέλος της Κρατικής Δούμας της Ρωσίας για το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα της Ρωσίας (ΦΔΚΡ). Είναι μέλος της Επιτροπής της Κρατικής Δούμας για την Οικονομική Πολιτική, την Επιχειρηματικότητα και τον Τουρισμό. Ήταν μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης, και εντάχθηκε στο ΦΔΚΡ το 1991. Αποφοίτησε από το Ακαδημία Μηχανικών-Εντολή Κρύλοφ και είχε  στρατιωτική σταδιοδρομία.
Ράμελσμπεργκ
Το Ράμελσμπεργκ είναι ένα βουνό ύψους 635 μ. στο βόρειο άκρο της οροσειράς Χαρζ, νότια της ιστορικής πόλης Γκόσλαρ στο Βόρειο γερμανικό κράτος της Κάτω Σαξονίας. Στα ορυχεία του βουνού εξορύσσονταν σημαντικές ποσότητες μεταλλευμάτων αργύρου, χαλκού και μολύβδου, και το ορυχείο λειτούργησε αδιάκοπα για πάνω από 1.000 χρόνια μέχρις ότου τελικά έκλεισε το 1988. Από το 1992, τα ανθρακωρυχεία Ράμελσμπεργκ έχουν αναγνωριστεί ως ένα Μνημείο Παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ.
Σεργκέι Σιρότκιν (πολιτικός)
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι πολιτικοί
Ράμελσμπεργκ
Ονομασία
Σύμφωνα με το μύθο, το βουνό πήρε το όνομά του από έναν ιππότη που ονομαζόταν "Ραμμ" και ήταν πρωτοπαλίκαρο του Αυτοκράτορα Όθωνα του Μεγάλου. Το 968 σε ώρα κυνηγιού ο ιππότης έδεσε το άλογο του σε ένα δέντρο, προκειμένου να κυνηγήσει ένα ελάφι μέσα σε δύσβατο έδαφος. Το άτι ενώ περίμενε με ανυπομονησία τον αφέντη του να επιστρέψει, σκούντηξε το χώμα με τις οπλές του και έτσι εκτέθηκε μια φλέβα μεταλλεύματος αργύρου. Σύμφωνα με μια άλλη εξήγηση, η ονομασία μπορεί να σχετίζεται με τα πολλά ράμσον (τα άγρια σκόρδα στα γερμανικά), που βρίσκονται στις πλαγιές. Είναι, ωστόσο, πιθανότερο ότι "ραμ" είναι μια πολύ αρχαία λέξη που σημαίνει "μετάλλευμα χαλκού". Στα ιταλικά, σήμερα, "ράμε" σημαίνει "χαλκός".
Ο σχηματισμός των μεταλλευμάτων
μικρογραφία|Ορυκτός χαλκός από τις ιζηματογενείς αποθέσεις στο Ράμελσμπεργκ Σε αντίθεση με τα ορυκτά κοιτάσματα του Άνω Χαρζ, τα κοιτάσματα στο Ράμελσμπεργκ προέκυψαν από τη διαφυγή των καυτών, μεταλλούχων, θερμών πηγών στον πυθμένα της θάλασσας κατά την Δεβόνια περίοδο. Τα ορυκτά δημιουργήθηκαν από ιζηματογενή απόθεση.
Η εξόρυξη μεταλλευμάτων ξεκίνησε στο "Παλαιο Μπεντ" (Αλτες Λάγκερ) που εκτέθηκε στην επιφάνεια από διάβρωση, κατά τη διάρκεια της εποχής του Χαλκού. Το "Νέο Μπεντ" ανακαλύφθηκε τον 19ο αιώνα κατόπιν εξερεύνησης. Τα ορυχεία εξαντλήθηκαν κατά τη δεκαετία του 1980 και έκλεισαν το 1988. Τα ορυκτά περιείχαν κατά μέσο όρο 14% ψευδάργυρο, 6% μόλυβδο, 2% χαλκό, 1 γ/τ χρυσό και 140 γ/τ ασήμι.
Μεταλλευτική ιστορία
Η μεταλλευτική ιστορία του Ράμελσμπεργκ ήταν μια συνεχής διαδικασία με διαφορετικές φάσεις. Αρχικά το κύριο ορυκτό ήταν χαλκός, και αργότερα άρχισε να εξορύσσεται μόλυβδος και άργυρος.
Από ανάλυση γραπτών πηγών και των αρχαιολογικών ευρημάτων από ακατέργαστα κομμάτια μεταλλευμάτων και σκωρίας που βρέθηκαν κατά τη διάρκεια αρχαιολογικών ανασκαφών μεταξύ του 1981 και του 1985 στο Ντούνα (κοντά στην Οστερόδη) του Νότιου Χαρζ φαίνεται πως οι πρώτες εργασίες εξόρυξης στο Ράμελσμπεργκ άρχισαν προς τα τέλη του 7ου αιώνα.
Μεσαίωνας
μικρογραφία|Η Αυτοκρατορική Πόλη του Γκόσλαρ και το Ράμελσμπεργκ, εικόνα του 1574 Η εξόρυξη στο Ράμελσμπεργκ αναφέρθηκε για πρώτη φορά σε κείμενα του 968 μ.Χ. από τον Σάξονα χρονικογράφο, Βιντουκιντ του Κόρβεϊ. Σε 1005 τα κοιτάσματα αργύρου προσέλκυσαν τον Βασιλιά Ερρίκο Β' της Γερμανίας που έχτισε το Αυτοκρατορικό Παλάτι του Γκόσλαρ στους πρόποδες του βουνού Ράμελσμπεργκ, το οποία επεκτάθηκε από τους διαδόχους των Σαλίων, Κορράδο Β' και Ερρίκο Γ' και σταδιακά αντικατέστησε το παλαιό Βασιλικό παλάτι του Βερλα.
Νησιά Γκιφτούν
μικρογραφία|Το Γκιφτούν Σοράγια Τα Νησιά Γκιφτούν (αραβικά: جزر الجفتون) είναι δύο νησιά στην Ερυθρά Θάλασσα κοντά στη Χουργκάντα στην Αίγυπτο.
Ράμελσμπεργκ
Μεσαίωνας
Τα προσοδοφόρα ορυχεία παρέμειναν στην άμεση ιδιοκτησία του Αγίου Ρωμαίου Αυτοκράτορα. To 1175 όταν ο Αυτοκράτορας Φρειδερίκος Βαρβαρόσσα ζήτησε υποστήριξη στην εκστρατεία του εναντίον των ιταλικών πόλεων της Συμμαχίας της Λομβάρδης, ο δούκας των Γουέλφων ο Ερρίκος ο Λέων ζήτησε ως αντάλλαγμα τα ορυχεία του Γκόσλαρ αλλά ο Φρειδερίκος αρνήθηκε. Ο δούκας Ερρίκος πολιόρκησε την πόλη και κατέστρεψε τις μεταλλευτικές εγκαταστάσεις. Το 1180 τα ορυχεία άρχισαν να αποκαθίστανται, αλλά το 1198-99 βρέθηκαν και πάλι να είναι αντικείμενο διαμάχης μεταξύ Γουέλφων-Χοενστάουφεν για τη διαδοχή στο θρόνο από τον Όθων Δ' ή τον Φίλιππο της Σουηβίας.
Όταν η Αυτοκρατορική επιρροή εξασθένισε, τα ορυχεία κυβερνούνταν από το συμβούλιο της Αυτοκρατορικής πόλης του Γκόσλαρ, που επίσημα αγόρασε τα δικαιώματα εξόρυξης (Μπεργκρεγκάλ) το 1359. Ένα ατύχημα τεκμηριώθηκε ότι συνέβη το 1376, στο οποίο περισσότεροι από 100 μεταλλωρύχοι θάφτηκαν και σκοτώθηκαν. Τα κύρια μεταλλεύματα που εξορύσσονταν στο Ράμελσμπεργκ ήταν μολύβδου-ψευδαργύρου, χαλκού, θείου, μεικτά ορυκτά, βαρίτες διαφόρων χρωμάτων και ταινιωτά ορυκτά μαζί με τα σημαντικά μέταλλα γαληνίτης, χαλκοπυρίτης, σφαλερίτης, βαρύτης και βιτριόλες. Τα κύρια μέταλλα που εξάγονταν από αυτά τα μεταλλεύματα ήταν ασήμι, μόλυβδος, χαλκός και ψευδάργυρος, στα οποία βασίστηκε ο πλούτος του Γκόσλαρ.
Σύγχρονη εποχή
Τα ορυχεία του Γκόσλαρ για αιώνες ήταν ένα αγκάθι στα πλευρά των δουκών του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ, που διοικούσαν τα παρακείμενα κτήματα του Χαρζ. Το 1552 - μετά από δεκαετίες νομικών διεκδικήσεων, ερίδων και συγκρούσεων - όταν η πόλη ήταν εξασθενημένη από τον Σμακαλντικό πόλεμο, ο Δούκας Ερρίκος Ε', εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία και οικειοποιήθηκε τα ορυχεία. Οι εργασίες εξόρυξης επεκτάθηκαν περαιτέρω από τον διάδοχο Δούκα Ιούλιο του Βολφενμπύτελ από το 1568. Κατά τη διάρκεια του τριακονταετούς Πολέμου οι πολίτες του Γκόσλαρ, για άλλη μια φορά, προσπάθησαν να ανακτήσουν τα ορυχεία παριστάνοντας τους πιστούς υποστηρικτές των αυτοκρατορικών δυνάμεων εναντίον του Προτεστάντη διοικητή Χριστιανού του Χάλμπερστατ, αλλά απέτυχαν, αφού ο ανιψιός του Δούκα, ο Αύγουστος Β', συμφιλιώθηκε με τον Αυτοκράτορα Φερδινάνδο το 1642. Από τον 18ο αιώνα και μετά, υπό την διοίκηση των Γουέλφων αποκόμιζαν και χρυσό..
Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς Της UNESCO
Το 1992, το μουσείο αναγνωρίστηκε ως ένα Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς μαζί με την Παλαιά Πόλη του Γκόσλαρ. Το 2010 αυτό το μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς επεκτάθηκε για να συμπεριλάβει τις Εγκαταστάσεις Διαχείρισης Υδάτων στο Άνω Χαρζ, το Αββαείο του Βαλκενρίετν και τον ιστορικό Λάκκο του Σαμψών. Το Μουσείο και τα Ανθρακωρυχεία του Ράμελσμπεργκ είναι ένα σημείο αγκυροβόλησης για την Ευρωπαϊκή Διαδρομή της Βιομηχανικής Κληρονομιάς (ERIH).
Τα ιστορικά ανθρακωρυχεία έχουν αρκετά αξιοθέατα, όπως:
Νησιά Γκιφτούν
Το ένα νησί είναι το Γκιφτούν Κεμπίρ ή "Μεγάλο Γκιφτούν" που βρίσκεται πιο δυτικά και πιο κοντά στην Χουργκάντα.
Ράμελσμπεργκ
Πύργος Μάστερ Μάλτερ
Από τα μέσα του 18ου αιώνα στον πύργο ζούσε ο μάστερ μάλτερ. Διαχειριζόταν την προμήθεια ξύλου στο ορυχείο, το οποίο μετρούταν σε μάλτερς (μονάδα μέτρησης), εξ ου και το όνομα.
Νησιά Γκιφτούν
Το άλλο είναι το Γκιφτούν Σοράγια η "Μικρό Γκιφτούν" και βρίσκεται ακόμα πιο ανατολικά. Η περιοχή είναι δημοφιλή για κατάδυση.
Ράμελσμπεργκ
Λίμνη Χέρζμπέργκ
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:HerzbergerTeich.jpg|αριστερά|μικρογραφία|Η Λίμνη Χέρζμπέργκ. Πίσω δεξιά: οι εγκαταστάσεις εμπλουτισμού μεταλλευμάτων του Ράμελσμπεργκ Η λίμνη δημιουργήθηκε το 1561 για κίνηση των υδροτροχών κατά τις περιόδους ξηρασίας. Από το 1926, χρησιμοποιούταν ως πισίνα του δάσους. Μέχρι το κλείσιμο του ορυχείου, το νερό χρησίμευε ως ψυκτικό μέσο και το ζεστό νερό διοχετευόταν πίσω στη λίμνη, όπου θέρμαινε το νερό της πισίνας.
Νησιά Γκιφτούν
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά της Αιγύπτου στην Ερυθρά θάλασσα
Ράμελσμπεργκ
Εμπλουτισμός μεταλλευμάτων στο Μπόλριτς
Λόγω του γερμανικού Βιρτσαφτσγουντερ («οικονομικό θαύμα») μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και την ραγδαία αύξηση στις τιμές μολύβδου και ψευδαργύρου το 1950, πραγματοποιήθηκαν έρευνες στα κοιτάσματα ταινιωτών μεταλλευμάτων (μπαντερζ). Μετά από επιτυχείς δοκιμές στην επεξεργασία των υποβαθμισμένων μεταλλευμάτων (ανακτήσιμη περιεκτικότητα σε μέταλλα περίπου 25%), άρχισαν οι εργασίες επεξεργασίας για εμπλουτισμό των μεταλλευμάτων στο Μπόλριτς πάνω από το χωριό Όκερ. Για άλλη μια φορά ο αρχιτέκτονας Φριτζ Σουπ ήταν υπεύθυνος για το σχεδιασμό των εγκαταστάσεων.
Η περιοχή συνδέθηκε με τα ορυχεία του Ράμεσλσμπεργκ μέσω σιδηροδρομικού δικτύου στη Γαλαρία Γκελενμπηκ. Οι μεταφορές προς το χυτήριο μολύβδου του Όκερ και τις εγκασταστάσεις επεξεργασίας του ψευδαργύρου στο Χαρλινγκεροντ γίνονταν με σιδηροδρομική γραμμή κανονικού εύρους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Γερμανία Κατηγορία:Μνημεία στη Γερμανία
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Πειραιά 1994–95
Το πρωτάθλημα της Ένωσης Πειραιώς της περιόδου 1994-95 διοργανώθηκε σε τρεις κατηγορίες. Συνολικά, στα πειραϊκά πρωταθλήματα πήραν μέρος 96 σύλλογοι.
Δημώδης αιγυπτιακή γραφή
thumb|right|300px|Απόσπασμα κειμένου από την στήλη της Ροζέττας. Η δημώδης αιγυπτιακή γραφή ήταν σύστημα γραφής που χρησιμοποιήθηκε στην αρχαία Αίγυπτο από τον 7ο αι. π.Χ.. Εξελίχτηκε από την ιερατική γραφή. Ο Ηρόδοτος την αποκαλεί δημώδη (δηλαδή λαϊκή ή δημοτική), ενώ ο Πορφύριος την αποκαλεί επιστολογραφική. Χρησιμοποιήθηκε για διάστημα περίπου χιλίων χρόνων ως γραφή για κείμενα καθημερινής χρήσης, ενώ η χρήση των ιερογλυφικών ήταν περιορισμένη για κείμενα στις πυραμίδες και άλλα αιωνόβια μνημεία, και η ιερατική γραφή επιτρεπόταν μόνο στους ιερείς. Η δημώδης γραφή ήταν δύσκολη στην ανάγνωση, επειδή τα γράμματα άλλαζαν με την πάροδο του χρόνου και συχνά παρουσίαζαν μεγάλη ομοιότητα μεταξύ τους. Το πιο γνωστό κείμενο είναι η στήλη της Ροζέττας που περιέχει μια ανακοίνωση του βασιλιά Πτολεμαίου στα Ελληνικά και Αιγυπτιακά για να γίνει κατανοητή σε όλους τους υπηκόους του βασιλείου του. Επί Πτολεμαίων η χρήση της δημώδους γραφής περιορίστηκε λόγω της εξάπλωσης της Ελληνικής γραφής, ενώ επί Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας εξαφανίστηκε εντελώς, και εγκαταστάθηκε από το Ελληνικό αλφάβητο με κάποιες επεκτάσεις.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Πειραιά 1994–95
Α΄ Κατηγορία
Τους τίτλους των δυο ομίλων της Α΄ Κατηγορίας κατέκτησαν ο Μαύρος Αετός Κερατσινίου και η Δόξα Ασπροπύργου. Οι δυο πρωταθλήτριες ομάδες ανέβηκαν στη Δ΄Εθνική της περιόδου 1995-96. Υπερπρωταθλήτρια Πειραιώς ανακηρύχθηκε η ομάδα του Κερατσινίου, επικρατώντας της αντιπάλου του με σκορ 3-1, στον αγώνα για τον υπερπρωταθλητή Πειραιώς στο γήπεδο Μοσχάτου.
Έπειτα από παραίτηση που δήλωσε η Δόξα Ασπροπύργου για τη συμμετοχή της στη Δ' Εθνική, έδωσαν αγώνα μπαράζ για την άνοδο στην Δ' Εθνική ο Ηρακλής Ελευσίνας και η Δύναμη Νίκαιας, που είχαν ισοβαθμίσει στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος. Ο αγώνας διεξήχθη στις 30 Αυγούστου 1995 στο γήπεδο Ασπροπύργου, όπου η Δύναμη Νίκαιας επικράτησε του αντιπάλου της με 7-6 στα πέναλτι, αφού η κανονική διάρκεια του αγώνα και η παράταση έληξε 1-1 και κέρδισε την άνοδο στη Δ' Εθνική της περιόδου 1995-96.
Β΄ Κατηγορία
Τους τίτλους των δυο ομίλων κατέκτησαν ο Αετός Κορυδαλλού και η Α.Ε. Καμινίων. Υπερπρωταθλητής αναδείχθηκε ο Αετός, επικρατώντας της αντιπάλου του με σκορ 3-0, στον αγώνα για τον υπερπρωταθλητή Β΄ Κατηγορίας στο γήπεδο Δραπετσώνας. Επίσης την άνοδο στην Α΄ Κατηγορία κέρδισαν οι δευτεραθλητές των δυο ομίλων Ίκαρος Ασπροπύργου και Ηρακλής Νίκαιας.
Γ΄ Κατηγορία
Τους τίτλους των δυο ομίλων κατέκτησαν η Δόξα Περάματος και ο Απόλλων Ασπροπύργου. Επίσης την άνοδο στην Β΄ Κατηγορία κέρδισαν οι δευτεραθλητές των δυο ομίλων, Βυζάντιο Ταμπουρίων Κερατσινίου και Εθνικός Περάματος.
Πηγές
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Πειραιώς Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1994-1995
Δημώδης αιγυπτιακή γραφή
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαία Αίγυπτος
Hieroglyfer
Doris
Ο Doris, του οποίου το πραγματικό όνομα ήταν Μιχαήλ Παπαγεωργίου, ήταν Έλληνας ζωγράφος, ο οποίος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1896 και πέθανε στην Αθήνα το 1987. Η καταγωγή του ήταν από τη Δωρίδα της Φωκίδας, από όπου πήρε το ψευδώνυμο Δωρίς – Doris και με το οποίο υπέγραφε τα έργα του.
Βιογραφία
right|thumb|250px|"Οι Δώδεκα Θεοί του Ολύμπου". Πίνακας του Έλληνα ζωγράφου Doris - Μιχάλη Παπαγεωργίου (Συλλογή Κων/νου Ι. Σφήκα) Από το 1913 ως το 1916, ο Doris εργάστηκε ως σχεδιαστής και γελοιογράφος σε εφημερίδες και διάφορα περιοδικά της εποχής, ενώ μετά το 1916 έφυγε για το Παρίσι, όπου σπούδασε σε διάφορα εργαστήρια καλλιτεχνών του Παρισιού. Έμεινε για 15 περίπου χρόνια στο Παρίσι, όπου συνδέθηκε στενά με το Γιώργο Γουναρόπουλο (Γουναρό, 1890 - 1977) και τον Αμεντέο Μοντιλιάνι (Amedeo Modigliani, 1884 – 1920). thumb|150px|"Κρήτας Αγωνιστής". Πίνακας του Έλληνα ζωγράφου Doris - Μιχαήλ Παπαγεωργίου (Συλλογή Γ. Μπάρμπα) Το 1930 επιστρέφει στην Αθήνα, όπου οργάνωσε την πρώτη ατομική του έκθεση στον «Παρνασσό». Αμέσως αναγνωρίστηκε ως σημαντικός νεωτεριστής ζωγράφος. Στα έργα της μεσοπολεμικής περιόδου, υπό την επίδραση των Γάλλων ζωγράφων Μωρίς ντε Βλαμένκ (Maurice de Vlaminck, 1876 – 1958) και Ραούλ Ντυφύ (Raoul Dufy, 1877 – 1953), παρουσιάζει ένα νεωτεριστικό ύφος, όπου συνδυάζονται εξπρεσιονιστικά και διακοσμητικά στοιχεία. Η ζωγραφική του περιστρέφεται γύρω από χρωματικές διαβαθμίσεις ιμπρεσιονιστικού τύπου και πλούσια λυρική διάθεση.
Ο Doris έλαβε μέρος σε πολλές ομαδικές εκθέσεις σ’ όλη την Ευρώπη και ειδικά στη Γαλλία, όπως Exposition d’ un Groupe d’ Artistes Hellenes de Paris (Παρίσι 1926), Μπιενάλε Βενετίας (1936), «Πανελλήνια» (1948) κ. ά.
Τα έργα του
Έργα του βρίσκονται σε μουσεία (Εθνική Πινακοθήκη - Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτσου, Δημοτική Πινακοθήκη Λάρισας - Μουσείο Γ. Ι. Κατσίγρα, κ.α.) και ιδιωτικές συλλογές σε όλο τον κόσμο.
Ο Doris δημοσίευσε και την ποιητική συλλογή «Ελιγμοί» (Αθήνα, 1936), ενώ φιλοτέχνησε αφίσες και εικονογράφησε βιβλία και περιοδικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Σταθμός Κεραμεικός (Μετρό Αθήνας)
Ο Σταθμός Κεραμεικός είναι σταθμός του μετρό της Αθήνας, επί της γραμμής 3. Βρίσκεται στην Αθήνα και πήρε το όνομά του από την αθηναϊκή συνοικία του Κεραμεικού, την οποία εξυπηρετεί. Εγκαινιάστηκε στις 26 Μαΐου 2007. Είναι υπόγειος και διαθέτει δύο πλευρικές αποβάθρες. Μελλοντικά προβλέπεται να ανταποκρίνεται με τον Προαστιακό σιδηρόδρομο, εφόσον γίνει η υπογειοποίηση του τμήματος Ρουφ - Αθήνα.
Στον σταθμό, στο επίπεδο έκδοσης εισιτηρίων εκτίθεται το έργο «Διαστρωματώσεις-Ενεργειακές Εικόνες-XVI» του καλλιτέχνη Γιάννη Μπουτέα.
Ιστορικό
Στη σχετική μελέτη Λεμπέση το 1957 υπήρξε χωροθέτηση παρακείμενου σταθμού με το όνομα Ιερά Οδός στη συμβολή Ιεράς Οδού και Κωνσταντινουπόλεως. Στα αρχικά σχέδια κατασκευής της γραμμής 3 του μετρό και κατά την αρχική περίοδο της κατασκευής του, ο σταθμός Κεραμεικού είχε χωροθετηθεί στη συμβολή της Ιεράς Οδού με την οδό Πειραιώς. Οι αρχαιολογικές ανασκαφές που προηγήθηκαν των έργων και ξεκίνησαν το 1992 διήρκεσαν πέντε χρόνια και ανέδειξαν στο συγκεκριμένο σημείο το δυτικό άκρο του νεκροταφείου του Κεραμεικού. Ύστερα από πολλές διαμάχες, το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο αποφάσισε το 1997 να απαγορεύσει τη διέλευση της σήραγγας κάτω από το αρχαίο νεκροταφείο, για λόγους προστασίας του αρχαιολογικού χώρου, με αποτέλεσμα να μετατοπιστεί και η θέση του σταθμού, αν και το κέλυφός του είχε ήδη κατασκευαστεί. Το κέλυφος αργότερα μετασκευάστηκε σε υπόγειο πάρκινγκ.
Ο σταθμός μεταφέρθηκε στην περιοχή Γκάζι, δίπλα στον Κεραμεικό, ανάμεσα από το παλαιό εργοστάσιο φωταερίου και την σιδηροδρομική γραμμή Πειραιά - Πλατέος. Τότε αποφασίστηκε η μετονομασία του σταθμού στο όνομα Βοτανικός, η οποία οφειλόταν στον παρακείμενο Βοτανικό Κήπο. Κατά τη διαδικασία κατασκευής της γραμμής, όμως, αποφασίστηκε η τελική μετονομασία του σταθμού στο αρχικό του όνομα.
Υπόγειος χώρος στάθμευσης
thumb|right|Πανοραμική θέα του εσωτερικού του σταθμού στο επίπεδο των αποβαθρών.
Τον σταθμό εξυπηρετεί ένας υπόγειος σύγχρονος 5-όροφος χώρος στάθμευσης, χωρητικότητας 272 θέσεων. Ο χώρος στάθμευσης συνολικής ωφέλιμης επιφάνειας 8.143,50 τ.μ. άνοιξε για το κοινό το 2014, αφού μεσολάβησαν ορισμένα νομικά προβλήματα, καθώς δεν είχε ξεκαθαριστεί ποιός θα είχε το δικαίωμα διαχείρισης. Τελικώς, η άδεια λειτουργίας δόθηκε στην Αττικό Μετρό Α.Ε.
Παραπομπές
Κεραμεικος Κεραμεικος
Κοινότητα πρακτικής
Μία κοινότητα πρακτικής (Community of Practice - CoP) είναι μια ομάδα ανθρώπων που «μοιράζονται μια ανησυχία ή ένα πάθος για κάτι που κάνουν και μαθαίνουν πώς να το κάνουν καλύτερα, καθώς αλληλεπιδρούν τακτικά». Η ιδέα προτάθηκε για πρώτη φορά από τη γνωστική ανθρωπολόγο Τζιν Λέιβ (Jean Lave) και τον θεωρητικό της εκπαίδευσης Έτιεν Βένγκερ (Etienne Wenger) στο βιβλίο τους Learning. Στη συνέχεια, ο Βένγκερ επέκτεινε σημαντικά την ιδέα αυτή στο βιβλίo Communities of Practice.
Μία κοινότητα πρακτικής μπορεί να εξελιχθεί φυσικά, λόγω του κοινού ενδιαφέροντος των μελών της σε έναν συγκεκριμένο τομέα ή περιοχή ή μπορεί να δημιουργηθεί σκόπιμα με στόχο την απόκτηση γνώσεων, ή την επίλυση δυσκολιών, που σχετίζονται με ένα συγκεκριμένο πεδίο. Επίσης η κοινότητα πρακτικής αναπτύσσεται μέσω της διαδικασίας ανταλλαγής πληροφοριών και εμπειριών της ομάδας, όπου τα μέλη μαθαίνουν το ένα από το άλλο και έχουν την ευκαιρία να αναπτυχθούν προσωπικά και επαγγελματικά.
Οι κοινότητες πρακτικής μπορούν να δημιουργηθούν σε φυσικές συνθήκες, για παράδειγμα, σε μια αίθουσα μεσημεριανού γεύματος στη δουλειά, σε ένα εργοστάσιο ή σε οποιοδήποτε χώρο, ωστόσο τα μέλη τους δεν χρειάζεται να συστεγάζονται. Συνήθως δημιουργούν μια "εικονική κοινότητα πρακτικής" (VCoP)  στο διαδίκτυο σε ομάδες συζητήσεων ή διάφορες συνομιλίες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπως το #musochat με επίκεντρο τη σύγχρονη κλασική μουσική παράσταση. Μια "κοινότητα πρακτικής μέσω κινητών τηλεφώνων" (MCoP), είναι όταν τα μέλη επικοινωνούν μεταξύ τους μέσω κινητών τηλεφώνων και συμμετέχουν σε κοινοτική εργασία εν κινήσει.
Οι κοινότητες πρακτικής δεν είναι νέο φαινόμενο: αυτό το είδος μάθησης υπάρχει για όσο καιρό οι άνθρωποι μαθαίνουν και μοιράζονται τις εμπειρίες τους μέσω της αφήγησης. Η ιδέα έχει τις ρίζες της στον αμερικανικό πραγματισμό, ειδικά στην έννοια του CS Peirce για την «κοινότητα της έρευνας » , αλλά και στην αρχή του Τζον Ντιούι (John Dewey) για μάθηση μέσω της απασχόλησης.
Επισκόπηση
Για τον Ετιέν Βένγκερ, η μάθηση είναι κεντρικής σημασίας για την ανθρώπινη ταυτότητα. Μια πρωταρχική εστίαση της πιο πρόσφατης εργασίας του Βένγκερ είναι η μάθηση ως κοινωνική συμμετοχή – το άτομο ως ενεργός συμμετέχων στις πρακτικές των κοινωνικών κοινοτήτων και στην κατασκευή της ταυτότητάς του μέσω αυτών των κοινοτήτων. Σε αυτό το πλαίσιο, μια κοινότητα πρακτικής είναι μια ομάδα ατόμων που συμμετέχουν σε κοινοτικές δραστηριότητες και βιώνουν/δημιουργούν συνεχώς την κοινή τους ταυτότητα μέσω της εμπλοκής και της συμβολής στις πρακτικές των κοινοτήτων τους.
Τα δομικά χαρακτηριστικά μιας κοινότητας πρακτικής επαναπροσδιορίζονται εκ νέου σε έναν τομέα γνώσης, μια έννοια κοινότητας και μια πρακτική:
Σε πολλούς οργανισμούς, οι κοινότητες πρακτικής έχουν γίνει αναπόσπαστο μέρος της οργανωτικής δομής. Αυτές οι κοινότητες αναλαμβάνουν καθήκοντα διαχείρισης γνώσης που παλαιότερα καλύπτονταν από πιο επίσημες οργανωτικές δομές. Σε ορισμένους οργανισμούς υπάρχουν τόσο επίσημες όσο και άτυπες κοινότητες πρακτικής. Υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον στους οργανισμούς να ενθαρρύνουν, να υποστηρίζουν και να χορηγούν κοινότητες πρακτικής προκειμένου να επωφεληθούν από την κοινή γνώση που μπορεί να οδηγήσει σε υψηλότερη παραγωγικότητα. Οι κοινότητες πρακτικής θεωρούνται πλέον από πολλούς στο επιχειρηματικό περιβάλλον, ως μέσο για την απόκτηση της άρρητης γνώσης ή της τεχνογνωσίας που δεν διατυπώνεται τόσο εύκολα.
Μια σημαντική πτυχή και λειτουργία των κοινοτήτων πρακτικής είναι η αύξηση της απόδοσης του οργανισμού. Αναφέρονται τέσσερις τομείς της οργανωτικής απόδοσης που μπορούν να επηρεαστούν από τις κοινότητες πρακτικής:
Σε σύγκριση με λειτουργικές ομάδες ή ομάδες έργου
Οι συνεργατικές ομάδες υλοποιούνται με διάφορους τρόπους. Μερικές είναι υπό οργανωτικό έλεγχο (π.χ. ομάδες, βλέπε παρακάτω) άλλες, όπως οι κοινότητες πρακτικής, είναι αυτοοργανωμένες ή υπό τον έλεγχο ατόμων. Για παραδείγματα συνεργατικών ομάδων και πως αυτές ποικίλλουν ως προς τη χρονική ή οριακή εστίασή τους και τη βάση των σχέσεων των μελών τους. Δείτε.
Μια ομάδα έργου διαφέρει από μια κοινότητα πρακτικής με πολλούς και σημαντικούς τρόπους.
Σε αντίθεση με την κοινότητα πρακτικής όπου:
Κοινότητες πρακτικής σε σύγκριση με τις κοινότητες ενδιαφέροντος
Εκτός από τη διάκριση μεταξύ κοινότητας πρακτικής και άλλων τύπων οργανωτικών ομαδοποιήσεων που βρίσκονται στο χώρο εργασίας, σε ορισμένες περιπτώσεις είναι χρήσιμο να διαφοροποιηθεί η κοινότητα πρακτικής από την κοινότητα ενδιαφέροντος (CoI).
Κοινότητα ενδιαφέροντος
Κοινότητα πρακτικής
Κοινωνικό κεφάλαιο
Το κοινωνικό κεφάλαιο αναφέρεται ως μία πολυδιάστατη έννοια, με δημόσιες και ιδιωτικές πτυχές (Bourdieu 1991). Δηλαδή, το κοινωνικό κεφάλαιο μπορεί να προσφέρει αξία τόσο στο άτομο όσο και στην ομάδα ως σύνολο. Μέσω άτυπων συνδέσεων που οι συμμετέχοντες οικοδομούν στην κοινότητα πρακτικής και στη διαδικασία ανταλλαγής της τεχνογνωσίας, στη διαδικασία μάθησης από άλλους και συμμετοχής στην ομάδα, τα μέλη  αποκτούν κοινωνικό κεφάλαιο – ειδικά εκείνα τα μέλη που επιδεικνύουν τεχνογνωσία και εμπειρία.
Διαχείριση γνώσης
Οι Wasko & Faraj (2000) περιγράφουν τρία είδη γνώσης: «τη γνώση ως αντικείμενο», «τη γνώση ενσωματωμένη στα άτομα» και «τη γνώση η οποία είναι ενσωματωμένη σε μια κοινότητα». Οι Κοινότητες Πρακτικής έχουν συσχετιστεί με την εύρεση, την ανταλλαγή, τη μεταφορά και την αρχειοθέτηση γνώσης, καθώς και με τη δημιουργία ρητής «εξειδίκευσης» ή άρρητης γνώσης (tacit knowledge) Η άρρητη γνώση αναφέρεται στις πολύτιμες εμπειρίες που αποκτώνται, ωστόσο δεν μπορούν εύκολα να αποτυπωθούν, να κωδικοποιηθούν και να αποθηκευτούν (Davenport & Prusak 2000), βλέπε επίσης Hildreth & Kimble (2002)
Επειδή η διαχείριση γνώσης θεωρείται «πρωταρχικά ως πρόβλημα σύλληψης, οργάνωσης και ανάκτησης πληροφοριών, πρόκλησης εννοιών βάσεων δεδομένων, εγγράφων, γλωσσών ερωτημάτων και εξόρυξης δεδομένων», η κοινότητα της πρακτικής, συλλογικά και ατομικά, θεωρείται μια πλούσια πιθανή πηγή χρήσιμων πληροφοριών με τη μορφή πραγματικών εμπειριών που μπορούν να μετατραπούν σε βέλτιστες πρακτικές.
Έτσι, για τη διαχείριση γνώσης, μια κοινότητα πρακτικής είναι μια πηγή περιεχομένου και πλαισίου που, εάν κωδικοποιηθεί, τεκμηριωθεί και αρχειοθετηθεί, μπορεί να προσπελαστεί για μελλοντική χρήση.
Πετρελαιοκηλίδα στον κόλπο του Μεξικού (2010)
Το συμβάν της πετρελαιοκηλίδας στον κόλπο του Μεξικού είναι το δεύτερο στην ίδια περιοχή μετά από την πετρελαιοκηλίδα στον κόλπο του Μεξικού (1979). Η αιτία του γεγονότος ήταν η δυσλειτουργία της πετρελαιοπηγής Μακόντο με επακόλουθο την έκρηξη ενός φρεατίου που υπήρχε στην εξέδρα Ντιπγουότερ Χοράϊζον. Η γεώτρηση πραγματοποιήθηκε εντός της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης των Η.Π.Α., 66 χιλιόμετρα μακριά από τις ακτές της Λουιζιάνα. Οι μέτοχοι του έργου ήταν η BP (65%), η Anadarko (25%) και η MOEX Offshore (10%). Η αμερικάνικη κυβέρνηση ανέφερε πως το πετρέλαιο που διέρρευσε ήταν 4.9 εκατομμύρια βαρέλια, μια καταστροφή πολύ μεγαλύτερη από την πρώτη φορά. To γεγονός αυτό είναι το τέταρτο πιο καταστροφικό στην υδατόσφαιρα, από τέτοιου τύπου δυστυχήματα παγκοσμίως.
Η έκρηξη
Τον Απρίλιο του 2010, εκρήγνυται εκτοξεύοντας μια φλογερή "μπάλα" με μια έκταση 64 χιλιομέτρων από εκείνο το σημείο. Επάνω στην εξέδρα εργαζόταν 126 άτομα, εκ των οποίων οι 7 ήταν της BP, οι 79 της Transocean και οι υπόλοιποι ήταν από τις υπόλοιπες εταιρίες. 94 άτομα σώθηκαν μέσω των εξωλέμβιων, και των διασωστικών ελικοπτέρων, εκ των οποίων οι 17 ήταν τραυματίες. Η Αμερικανική Ακτοφυλακή αναζήτησε 11 άτομα, τα οποία έπειτα από τρεις μέρες διαπιστώθηκε ότι είχαν χάσει τη ζωή τους. Η εξέδρα βυθίστηκε στις 22 Απριλίου προκαλώντας πετρελαιοκηλίδα.
Οι επιπτώσεις προς τη βιοποικιλότητα
Η πετρελαιοκηλίδα προκάλεσε τεράστια μόλυνση των υδάτων και τον θάνατο αρκετών ειδών πτηνών και θηλαστικών, πολλά από τα οποία είναι είδη υπό εξαφάνιση. Για παράδειγμα η συχνότητα θανάτου των δελφινιών στον κόλπο, από το 2002 έως και το 2009 έφτανε στον αριθμό 63. Μετά τη διαρροή αυξήθηκε στους 125, και ακολούθησε ένας μεγάλος αριθμός αυτών το 2011, στους 335 όμως στα επόμενα έτη, παρατηρήθηκε πτώση. Επιπλέον, ο αριθμός φωλεών των θαλάσσιων χελωνών μειώθηκε κατά πολύ, χωρίς όμως να υπάρχει ακριβής αριθμός ζωής τους.
Οι οικονομικές επιπτώσεις της BP και η αντιμετώπιση της Αμερικάνικης κυβέρνησης
Στις 30 Απριλίου του 2010, ο τότε πρόεδρος των Η.Π.Α, Μπάρακ Ομπάμα είχε στείλει επιστολές σε αρμόδιες κυβερνητικές υπηρεσίες για να ασχοληθούν με το γεγονός. Μετά από έρευνες που διενεργήθηκαν προέβη στην ακόλουθη δήλωση, στις 15 Ιουνίου:
Αυτή η πετρελαιοκηλίδα είναι η μεγαλύτερη περιβαλλοντική καταστροφή που υπέστη η Αμερική στην ιστορία της. Θα παλέψουμε ενάντια σε αυτή με ότι έχουμε και δεν έχουμε όσο χρονικό διάστημα και αν χρειαστεί. Θα κάνουμε την BP να πληρώσει για αυτό που μας προκάλεσε και θα συνδράμουμε εντός των δυνατοτήτων μας, για να επαναφέρουμε τη φυσιολογική ζωή των κατοίκων και του κόλπου μακριά από αυτήν την τραγωδία. Τον Σεπτέμβριο του 2011, oι κυβερνητικές Αρχές αποκάλυψαν πως κατά την έκρηξη της εξέδρας βρέθηκαν κοιτάσματα τσιμέντου, εντός της γεώτρησης κατηγορώντας την BP για άλλη μια φορά. Το Υπουργείο Δικαιοσύνης άσκησε εναντίον της BP ποινική δίωξη για ανθρωποκτονία 11 ατόμων και δυο πλημμελήματα. Η BP δέχτηκε να ενταχθεί στο εθνικό σύστημα παρακολούθησης για τέσσερα χρόνια, αλλά η Αμερική αποφάσισε να ολοκληρώσει τη μεταξύ τους συνεργασία και να της επιβάλει το πρόστιμο των 4,52 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Τον Ιούλιο του 2015, η BP πλήρωσε το μεγαλύτερο πρόστιμο των 18, 7 δισεκατομμυρίων προς τις Αμερικάνικες αρχές.
Οι επιπτώσεις προς τον ανθρώπινο πληθυσμό
Προς τα τέλη Μαΐου του 2010, εφτά ψαράδες νοσηλεύτηκαν με την πρώτη υποψία των γιατρών να πηγαίνει στους βλαπτικούς παράγοντες του πετρελαίου. Το νέο αυτό κινητοποίησε την BP να ζητήσει από το Εθνικό Ινστιτούτο Επαγγελματικής Ασφάλειας και Υγείας να προχωρήσει σε μια αξιολόγηση κινδύνων υγείας. Εν τέλει, έπειτα από εξετάσεις δεν διαπιστώθηκε κάτι τέτοιο, αλλά εμφανίστηκαν σημάδια κόπωσης λόγω της εντατικής εργασίας τους.
Ιωάννης Μπωφόρ, 1ος δούκας του Σόμερσετ
Αποτυχία και επιστροφή στην Αγγλία
thumb|right|250px|Τάφος του Ιωάννη και της Μάργκαρετ Μπωφόρ Τον Αύγουστο του 1443 ο Σόμερσετ ενώ οδηγούσε 7.000 άντρες από το Σερμπούρ-Οκτβίλ στη Γασκώνη αρρώστησε και έκλεισε ειρήνη με τους Άγγλους. Ο Σόμερσετ άφησε όλους τους αιχμαλώτους ελεύθερους όταν δέχτηκε χρήματα από τον δούκα της Βρετάνης, μέσω του Μέιν επέστρεψε στην Αγγλία. Πέθανε στις 27 Μαΐου 1444 σύμφωνα με πολλές πληροφορίες αυτοκτόνησε. Ο θάνατος του Ιωάννη Μπωφόρ και του θείου του καρδιναλίου Μπωφόρ ήταν το τέλος της ηγεμονίας της Οικογένειας Μπωφόρ, την ουσιαστική κυβέρνηση ανέλαβε ο Γουίλιαμ ντε λα Πολ, 1ος κόμης του Σάφοκ. Τα τελευταία γεγονότα έφεραν μεγάλη ένταση ανάμεσα στη Βουλή των Λόρδων και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας.
Οικογένεια
Νόθα παιδιά του Ιωάννη Μπωφόρ ήταν :
Με τη σύζυγο του Μάργκαρετ Μποσάμπ του Μπλέτσο απέκτησε :
Αχμέτ Ιμάμ
Στις βουλευτικές εκλογές του 2007 ήταν υποψήφιος βουλευτής με το κόμμα Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός. Σήμερα είναι εκδότης/διευθυντής της εφημερίδας Ζαγάλισα.
Απόλυση - Προσφυγή στο ΕΔΑΔ κατά Ελλάδας
Το 1993 ο Ιμάμ Αχμέτ ήταν διορισμένος ως δάσκαλος (δημόσιος υπάλληλος) σε μειονοτικό σχολείο της Θράκης όταν στις 18-19 Ιανουαρίου 1993 η Διεύθυνση Μειονοτικών Σχολείων (Νομαρχίας Ροδόπης και Νομαρχίας Ξάνθης) κάλεσε όλους τους εκπαιδευτικούς-μουσουλμάνους των μειονοτικών σχολείων να παρακολουθήσουν παιδαγωγική συγκέντρωση η οποία θα γινόταν 1 Φεβρουαρίου 1993 κατά την οποία θα παρουσιαζόντουσαν νέα βιβλία για την διδασκαλία της Τουρκικής γλώσσας. Τα βιβλία θα παραδίδονταν στα σχολεία 2-5 Φεβρουαρίου 1993. Στις 26 Ιανουαρίου 1993 η Συντονιστική Επιτροπή του Ανώτερου Συμβούλιου της Μουσουλμανικής Μειονότητας της Δυτικής Θράκης αντέδρασε στην παρουσίαση των νέων βιβλίων και κάλεσε τους εκπαιδευτικούς-μουσουλμάνους να διαμαρτυρηθούν μην παραλαμβάνοντας τα βιβλία αυτά. Η ανακοίνωση καλούσε επίσης τους μαθητές να απέχουν από τα σχολεία μεταξύ 1-5 Φεβρουαρίου 1993. Στις 29 Ιανουαρίου 1993 η Ένωση Τούρκων Διδασκάλων της Δυτικής Θράκης σε ανακοίνωση προσδιόριζε ότι "όσοι αισθάνονταν Τούρκοι και όσοι ήθελαν να μάθουν ή να διδάξουν Τουρκικά θα έπαιρναν μέρος στο μποϋκοτάζ". Ο εκλεγμένος θρησκευτικός ηγέτης (Μουφτής) κάλεσε επίσης όσους δασκάλους ένοιωθαν Τούρκοι να μην πάνε στην παρουσίαση των βιβλίων την 1η Φεβρουαρίου 1993.
Ο Ιμάμ Αχμέτ ήταν ένας από τους 11 δασκάλους που υπέγραψαν σχετική ανακοίνωση κατά την οποία διατύπωναν ότι θα απείχαν από τα καθήκοντά τους μεταξύ 1-5 Φεβρουαρίου 1993 ως ένδειξη διαμαρτυρίας για τα νέα βιβλία. Στις 8 Φεβρουαρίου 1993 το 1ο Γραφείο Μειονοτικών Σχολείων του Νομού Ξάνθης παρέπεμψε τον Ιμάμ Αχμέτ μαζί με άλλους 12 δασκάλους για πειθαρχικά αδικήματα του υπαλληλικού κώδικα (Άρθρο 206/παρ.1) για την άρνησή τους να συμμετέχουν στην παιδαγωγική συγκέντρωση της 1ης Φεβρουαρίου 1993. Στις 10 Φεβρουαρίου 1993 ο Ιμάμ Αχμέτ τέθηκε σε αργία και η πειθαρχική διαδικασία κατά του προσφεύγοντος δρομολόγησε την απόλυσή του από το δημόσιο. Ο Ιμάμ Αχμέτ "είχε καταστεί παράγοντας ξένων ανθελληνικών δυνάμεων", "ενεργώντας κατά του έθνους και υπακούοντας στις εντολές ανθελληνικών δυνάμεων, σκόπευε της αποσταθεροποίηση της περιοχής" παραβιάζοντας διάφορα άρθρα του υπαλληλικού κώδικα (παραβίαση άρθρου 206 παρ. 1-1, παρ 1-6, παρ. 1-19, παρ. 1-20, παρ. 1-28 και παρ.1-27 του Υπαλληλικού Κώδικα). Στις 7 Απριλίου 1994 ο Νομάρχης Ξάνθης αποφάσισε την λύση της υπαλληλικής σχέσης (Άρθρο 12 του Π.Δ. 1024/1979).
Στις 30-Μαίου-1994 ο Ιμάμ Αχμέτ ζήτησε ακύρωση της απόφασης του Υπηρεσιακού Συμβουλίου και της απόφασης του Νομάρχη στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Εξαντλώντας τα Ελληνικά δικαστήρια ο Ιμάμ Αχμέτ 20-Σεπτεμβρίου-2000 έκανε προσφυγή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρώπινων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) κατά της Ελλάδας (Νο. 63719/00). Ο Ιμάμ Αχμέτ παραπονέθηκε στο ΕΔΑΔ για παραβίαση από την Ελλάδα του Άρθρου 6, παρ. 1 και 13 της Σύμβασης (δίκαιο χαρακτήρα της δίκης που οδήγησε στην λύση της υπαλληλικής τους σχέσης), το Άρθρο 6 παρ.1 της Σύμβασης (διάρκεια της διαδικασίας), το Άρθρο 9 παρ. 14 (ότι απολύθηκε λόγω ότι ήταν μέλος της Τουρκικής Μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης) και το Άρθρο 1 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου (ότι η Ελλάδα δεν αποζημίωσε για την απόλυσή του). Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρώπινων Δικαιωμάτων συνεδριάζοντας στις 6 Φεβρουαρίου 2003 αποφάνθηκε (ομόφωνα) "Κηρύσσοντας την προσφυγή απαράδεκτη".
Υποψηφιότητα με το ΛΑ.Ο.Σ.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2007 ήταν υποψήφιος βουλευτής με το κόμμα ΛΑ.Ο.Σ.. Η εφημερίδα "Μαχητής" λίγο πριν τις βουλευτικές εκλογές του 2007 δημοσίευσε άρθρο το οποίο σχολίαζε αρνητικά την συμμετοχή του Ιμάμ Αχμέτ στο κόμμα ΛΑ.Ο.Σ. Σύμφωνα με την εφημερίδα "Μαχητής" ο Ιμάμ Αχμέτ στην συνέχεια κατάθεσε αγωγή κατά του δημοσιογράφου/εκδότη της εφημερίδας τον Πάνο Παπαδόπουλο ζητώντας αποζημίωση 70.000 ευρώ η οποία απορρίφθηκε στις 9 Ιανουαρίου 2009 από το δικαστήριο Ξάνθης.
Εφημερίδα Ζαγάλισα
Το 1997 ιδρύθηκε η εφημερίδα Ζαγάλισα από ομάδα Πομάκων και στην συνέχεια το 2007 ιδρύθηκε ο Πανελλήνιος Σύλλογος Πομάκων με την υποστήριξη του επιχειρηματία Πρόδρομου Εμφιετζόγλου (τότε υποστηριχτή του ΛΑΟΣ σύμφωνα με την συντακτική ομάδα του Ιού της Ελευθεροτυπίας ). Σήμερα ο Ιμάμ Αχμέτ είναι εκδότης/διευθυντής της εφημερίδας Ζαγάλισα. Σύμφωνα με την ιστοσελίδα της ίδιας της εφημερίδας η Ζαγάλισα ιδρύθηκε από το "Κέντρο Πομακικών Ερευνών" και ιδιοκτήτης είναι ο "Πανελλήνιος Σύλλογος Πομάκων" στον οποίο ο Ιμάμ Αχμέτ είναι πρόεδρος.
Το φθινόπωρο 2010 δημοσιεύτηκε ολοσέλιδο ρεπορτάζ της δημοσιογράφου Τάνια Μανγκαλάκοβα στην Βουλγάρικη εφημερίδα «Σεγκα» όπου ο Ιμάμ Αχμέτ ζητά την βοήθεια της Βουλγαρίας να σπουδάσουν εκεί τα πομακόπουλα στην Πομάκικη γλώσσα αναφέροντας: "Εμείς θέλουμε να διατηρήσουμε τη μητρική γλώσσα μας, την σλαβική, τη βουλγαρική. Είμαστε πιο κοντά στη Βουλγαρία και θέλουμε η Βουλγαρία να μας βοηθήσει, να δώσει υποτροφίες στα παιδιά μας να σπουδάσουν σε βουλγαρικά πανεπιστήμια…". Το περιεχόμενο του ρεπορτάζ στην Βουλγάρικη εφημερίδα «Σεγκα» διέψευσε μιλώντας ραδιοφωνικά ο Ιμάμ Αχμέτ στον σταθμό Χρόνος 87,5 fm της Κομοτηνής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πομάκοι Κατηγορία:Έλληνες πολιτευτές Κατηγορία:Έλληνες εκπαιδευτικοί
Όστζιντλουνγκ
μικρογραφία| Στάδια του γερμανικού ανατολικού οικισμού σε ροζ και τρεις αποχρώσεις του πράσινου. Η μαύρη γραμμή αντιπροσωπεύει τα σύνορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (Γερμανία) σύμφωνα με τη Συνθήκη του Namysłów του 1348 Το Όστζιντλουνγκ (φωνητική μεταγραφή του γερμανικού Ostsiedlung, κυριολεκτικά «Ανατολικός Οικισμός») είναι ο όρος για την πρώιμη μεσαιωνική και ώριμη μεσαιωνική περίοδο μετανάστευσης όταν οι εθνικοί Γερμανοί μετακόμισαν στα εδάφη στο ανατολικό τμήμα της Φραγκίας, της Ανατολικής Φραγκίας και της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (που είχαν ήδη κατακτήσει οι Γερμανοί) και όχι μόνο και τις συνέπειες για την ανάπτυξη των οικισμών και τις κοινωνικές δομές στους τομείς της μετανάστευσης. Γενικά αραιά και μόλις σχετικά πρόσφατα κατοικημένη από Σλάβους, Βαλτικούς και Φιννικούς λαούς, η περιοχή του αποικισμού, γνωστή και ως Germania Slavica, περιλάμβανε (σε σχέση με τις σύγχρονες χώρες) τη Γερμανία ανατολικά των ποταμών Ζάαλε και Έλβα, τα κράτη της Κάτω Αυστρίας και της Στυρίας στην Αυστρία, τη Βαλτική, την Πολωνία, την Τσεχία, τη Σλοβακία, τη Σλοβενία, την Ουγγαρία και την Τρανσυλβανία στη Ρουμανία.
Από τη δεκαετία του 1980, οι ιστορικοί ερμήνευσαν το Ostsiedlung ως μέρος μιας πολιτικής και κοινωνικής ανάπτυξης, που ονομάστηκε Ώριμη Μεσαιωνική Ενοποίηση της Γης του (Hochmittelalterlicher Landesausbau). Σε μια πανευρωπαϊκή διαδικασία εντατικοποίησης από τις χώρες του πυρήνα της Καρολίγγειας-Αγγλοσαξονίας στην περιφέρεια της ηπείρου, οι κοινωνίες προόδευσαν στον πολιτισμό, τη θρησκεία, το δίκαιο και τη διοίκηση, το εμπόριο και τη γεωργία.
Η πλειοψηφία των αποίκων του Ostsiedlung μετακινήθηκαν μεμονωμένα, σε ανεξάρτητες προσπάθειες, σε πολλαπλά στάδια και σε διαφορετικές διαδρομές - δεν υπήρχε αυτοκρατορική πολιτική αποικισμού, κεντρικός σχεδιασμός ή οργάνωση κινήσεων. Πολλοί άποικοι ενθαρρύνθηκαν και προσκλήθηκαν από τους Σλάβους πρίγκιπες και τους περιφερειακούς άρχοντες.
Μικρότερες ομάδες μεταναστών κινήθηκαν για πρώτη φορά προς τα ανατολικά κατά τον πρώιμο Μεσαίωνα. Τα μεγαλύτερα οδοιπορικά εποίκων, που περιελάμβαναν λόγιους, μοναχούς, ιεραποστόλους και τεχνίτες, συχνά προσκεκλημένους, σε αριθμούς μη επαληθεύσιμους, κινήθηκαν για πρώτη φορά προς τα ανατολικά κατά τα μέσα του 12ου αιώνα. Οι στρατιωτικές εδαφικές κατακτήσεις και οι τιμωρητικές αποστολές των Οθωνιδών και Σαλίων αυτοκρατόρων κατά τον 11ο και 12ο αιώνα δεν αποτελούν μέρος του Ostsiedlung, καθώς αυτές οι ενέργειες δεν κατέληξαν σε αξιοσημείωτη εγκατάσταση οικισμού ανατολικά των ποταμών Έλβα και Ζάαλε. Το Ostsiedlung θεωρείται καθαρά μεσαιωνικό γεγονός καθώς τελείωσε στις αρχές του 14ου αιώνα. Οι νομικές, πολιτιστικές, γλωσσικές, θρησκευτικές και οικονομικές αλλαγές που προκλήθηκαν από το κίνημα είχαν βαθιά επίδραση στην ιστορία της Ανατολικής Κεντρικής Ευρώπης μεταξύ της Βαλτικής Θάλασσας και των Καρπαθίων μέχρι τον 20ο αιώνα.
Τον 20ο αιώνα, αναφορές του Ostsiedlung εκμεταλλεύτηκαν σε μεγάλο βαθμό Γερμανοί εθνικιστές (συμπεριλαμβανομένου του ναζιστικού κινήματος) για να πιέσουν τις εδαφικές διεκδικήσεις της Γερμανίας και να αποδείξουν την υποτιθέμενη γερμανική υπεροχή έναντι των μη γερμανικών λαών, των οποίων τα πολιτιστικά, αστικά και επιστημονικά επιτεύγματα εκείνη την εποχή υπονομεύτηκαν, απορρίφθηκαν ή παρουσιάζονταν ως γερμανικά. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (1914-1918), το γεγονός ότι η Γερμανία και η Αυστρία έχασαν μέρος των εδαφών τους στην Ανατολή εμφανίστηκε ως αντίστιξη στο Ostsiedlung, επειδή ορισμένοι από τους Γερμανούς στην Ανατολή έγιναν ξένοι πολίτες όταν τα σπίτια τους δεν ήταν πλέον μέρος της Γερμανίας και της Αυστρίας. Οι Γερμανοί στην Ανατολή εκτός Γερμανίας και Αυστρίας δεν εκδιώχθηκαν και οι περιοχές που έχασαν η Γερμανία και η Αυστρία στην Ανατολή κυριαρχούνταν από μη γερμανικούς λαούς, επομένως η γερμανική απώλεια εδώ δεν ήταν τόσο σοβαρή όσο μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (1944-1950), οι Γερμανοί εκδιώχθηκαν και απελάθηκαν στη Γερμανία από την Ανατολή και η γλώσσα και ο πολιτισμός τους χάθηκαν στις περισσότερες περιοχές (συμπεριλαμβανομένων των γερμανοκρατούμενων εδαφών που έχασε η Γερμανία μετά από αυτόν τον πόλεμο). Οι Γερμανοί είχαν εγκατασταθεί κατά τη διάρκεια του Όστζιντλουνγκ εκτός τμήματος της Ανατολικής Αυστρίας και ιδιαίτερα της Ανατολικής Γερμανίας.
Πρώιμη Μεσαιωνική Κεντρική Ευρώπη
Κατά τη διάρκεια του 4ου και 5ου αιώνα, σε αυτό που είναι γνωστό ως η περίοδος της μετανάστευσης, οι γερμανικοί λαοί (αρχαίοι Γερμανοί) κατέλαβαν τον έλεγχο της παρακμάζουσας Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στο Νότο και ίδρυσαν νέα βασίλεια μέσα σε αυτήν. Εν τω μεταξύ, πρώην γερμανικές περιοχές στην Ανατολική Ευρώπη και τη σημερινή Ανατολική Γερμανία, εποικίστηκαν από Σλάβους.
Υπό την κυριαρχία των Καρολιδών
μικρογραφία| Οι σύνορα της Σαξονίας μεταξύ των [[Σάξονες|Σάξονων και των Σλάβων Οβοτρίτων, που ιδρύθηκαν περίπου το 810]] δεξιά|μικρογραφία| Η διαίρεση της [[Αυτοκρατορία των Καρολιδών|Αυτοκρατορίας των Καρολιδών με τη Συνθήκη του Βερντέν, 843]] Ο Καρλομάγνος, ηγεμόνας της Αυτοκρατορίας των Καρολιδών της Φραγκίας, η οποία ιδρύθηκε από τους Φράγκους (γερμανικό λαό), υπό τους οποίους είχε ενωθεί το μεγαλύτερο μέρος της Δυτικής και Κεντρικής ηπειρωτικής Ευρώπης κατά τον 8ο και 9ο αιώνα, δημιούργησε πολυάριθμες συνοριακές περιοχές (στα Marken), όπου ένα σημαντικό τμήμα του Ostsiedlung θα υπήρχε αργότερα.
Οι φυλές που κατοικούσαν αυτές τις περιοχές ήταν γενικά αναξιόπιστοι σύμμαχοι της Αυτοκρατορίας και οι διάδοχοι βασιλιάδες οδήγησαν πολλές, αλλά όχι πάντα επιτυχημένες, στρατιωτικές εκστρατείες για να διατηρήσουν την εξουσία τους.
Το 843, η Αυτοκρατορία των Καρολιδών διαιρέθηκε σε τρία ανεξάρτητα βασίλεια ως αποτέλεσμα της διαφωνίας μεταξύ των τριών εγγονών του Καρλομάγνου σχετικά με τη συνέχιση του εθίμου της μερικής κληρονομιάς ή την εισαγωγή της πρωτοτοκίας.
Ανατολική Φραγκία και Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία
Ο Λουδοβίκος ο Γερμανικός κληρονόμησε τα ανατολικά εδάφη, την Ανατολική Φραγκία, που περιλάμβανε όλα τα εδάφη ανατολικά του Ρήνου και στα βόρεια της Ιταλίας, τα οποία αντιστοιχούσαν κατά προσέγγιση με τα εδάφη των γερμανικών δουκάτων, που σχημάτισαν ομοσπονδία υπό τον πρώτο βασιλιά Ερρίκος Α΄ τον Ορνιθοθήρα (919 έως 936). Οι Σλάβοι που ζούσαν στην περιοχή της Ανατολικής Φραγκίας (από το 962 μ.Χ. η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία), που συλλογικά αποκαλούνταν Βένεδοι ή «Σλάβοι του Έλβα», σπάνια σχημάτισαν μεγαλύτερες πολιτικές οντότητες. Αποτελούσαν μάλλον διάφορες μικρές φυλές, που εγκαταστάθηκαν δυτικά μέχρι τη γραμμή από τις Ανατολικές Άλπεις και τη Βοημία μέχρι τους ποταμούς Ζάαλε και Έλβα. Καθώς το βασίλειο των Ανατολικών Φράγκων επεκτεινόταν, διάφορες φυλές των Βένδων, που κατακτήθηκαν ή συμμάχησαν με τους Ανατολικούς Φράγκους, όπως οι Οβοτρίτες, βοήθησαν τους Φράγκους να νικήσουν τους δυτικογερμανικούς Σάξονες. Η παράδοση των Καρολιδών για τη διοργάνωση συνοριακών περιοχών στην περιφέρεια της αυτοκρατορίας θα συνεχιζόταν από τους βασιλείς της Ανατολικής Φραγκοκρατίας και της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κατά τον 11ο και 12ο αιώνα.
Σε μια σειρά από τιμωρητικές ενέργειες, κατακτήθηκαν μεγάλα εδάφη στα βορειοανατολικά μεταξύ των ποταμών Έλβα, Ζάαλε, Νάαμπ στα δυτικά και των ποταμών Όντερ, Μπόμπερ, Κφίσα και Μολδάβα στα ανατολικά και τα σύνορα στις περιοχές αυτές καθιερώθηκαν συνοριακές περιοχές. Οι οχυρώσεις καταλήφθηκαν και χτίστηκαν νέα κάστρα, που ενισχύθηκαν από στρατιωτικές μονάδες για την άσκηση στρατιωτικού ελέγχου και τη συλλογή προσφορών. Κανένας άμαχος άποικος δεν κατέλαβε αυτά τα εδάφη. Ο εκχριστιανισμός περιορίστηκε στην ίδρυση ιεραποστολικών επισκοπών όπως το Λίμπεκ, το Βραδεμβούργο ή το Χάβελμπεργκ. Η ανάπτυξη ενός ενοριακού εκκλησιαστικού συστήματος έλαβε χώρα μόνο μετά την εγκατάσταση Γερμανών αποίκων, ξεκινώντας από το 2ο μισό του 12ου αιώνα. Ο έλεγχος σε περιοχές που είχαν ήδη κατακτηθεί χάθηκε επανειλημμένα. Η Σλαβική Εξέγερση του 983 και η εξέγερση των Οβοτριτών το 1066 είχαν ιδιαίτερα σοβαρές συνέπειες.
Σλαβική Εξέγερση του 983
Το 983, οι Πολάβιοι Σλάβοι στο Μπίλουνγκ και στα Βόρεια Σύνορα, που εκτείνονται από τον ποταμό Έλβα έως τη Βαλτική Θάλασσα πέτυχαν μια εξέγερση ενάντια στην πολιτική εξουσία και τη χριστιανική αποστολή της πρόσφατα ιδρυθείσας Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Παρά τη νέα ανεξαρτησία τους, οι φυλές Οβοτρίτες, Ράνοι, Βελέτοι και Χεβέλοι αντιμετώπισαν σύντομα εσωτερικούς αγώνες και πολέμους, καθώς και επιδρομές από τη νεοσύστατη και επεκτεινόμενη δυναστεία των Πιαστ, το πρώιμο πολωνικό κράτος από τα ανατολικά, τη Δανία από το βορρά και την Αυτοκρατορία από τη δύση, ανυπόμονη να αποκαταστήσει τις συνοριακές περιοχές της. Η περιοχή παρέμεινε υπό την κυριαρχία των φυλών των Πολάβιων και δεν αποικίστηκε και δεν εκχριστιανίστηκε μέχρι τον 12ο αιώνα.
12ος αιώνας
μικρογραφία| Δυτικοσλαβικοί λαοί στην Ευρώπη μέχρι το 1125 (κίτρινα σύνορα). Η [[Προύσοι|Πρωσία (που προσδιορίζεται ως Pruzzia) δεν ήταν σλαβική, αλλά βαλτική χώρα.]] Μια έκκληση για μια σταυροφορία κατά των Βένδων το 1108, πιθανώς προερχόμενη από έναν Φλαμανδό κληρικό στους κύκλους του αρχιεπισκόπου του Μαγδεμβούργου, η οποία περιελάμβανε την προοπτική κερδοφόρων εδαφών για νέους αποίκους, δεν είχε αξιοσημείωτο αποτέλεσμα και δεν είχε ως αποτέλεσμα ούτε στρατιωτική εκστρατεία ούτε μετακίνηση εποίκων στην περιοχή.
Χόλσταϊν και Πομερανία
Από το 1124 οι πρώτοι Φλαμανδοί και Ολλανδοί άποικοι εγκαταστάθηκαν νότια του ποταμού Άιντερ, ακολουθούμενοι από την κατάκτηση της γης των Βάγρων το 1139, την ίδρυση του Λύμπεκ το 1143 και την έκκληση του Κόμη Αδόλφου Β΄ του Χόλσταϊν να εγκατασταθούν στο Ανατολικό Χόλσταϊν στο ίδιο έτος.
Εξασθενημένες από τις συνεχιζόμενες εσωτερικές συγκρούσεις και τον συνεχή πόλεμο, οι ανεξάρτητες περιοχές των Βένδων έχασαν τελικά την ικανότητα να παρέχουν αποτελεσματική στρατιωτική αντίσταση. Από το 1119 έως το 1123, η Πομερανία εισέβαλε και υπέταξε τα βορειοανατολικά τμήματα των εδαφών Λουτίτσι. Το 1124 και το 1128, ο Βαρτσίσουαφ Α΄ της Πομερανίας, τότε υποτελής της Πολωνίας, κάλεσε τον επίσκοπο Όθωνα της Βαμβέργης να εκχριστιανίσει τους Πομερανούς και τους Λουτιτσιανούς του δουκάτου του. Το 1147, ως εκστρατεία των Βόρειων Σταυροφοριών, η Βενδική Σταυροφορία πραγματοποιήθηκε στο Δουκάτο της Σαξονίας για να ανακτήσει τις περιοχές που χάθηκαν το 983. Οι σταυροφόροι κατευθύνθηκαν επίσης προς το Πομερανικό Ντέμιν και το Στσέτσιν (Στέτιν), παρά το γεγονός ότι αυτές οι περιοχές είχαν ήδη εκχριστιανιστεί με επιτυχία.
Βραδεμβούργο και Μεκλεμβούργο
Μετά τη Βενδική Σταυροφορία, ο Αλβέρτος η Άρκτος μπόρεσε να ιδρύσει και να επεκτείνει το Μαργραβινάτο του Βραδεμβούργου το 1157 περίπου στο έδαφος του πρώην Βόρειου Συνόρου, το οποίο από το 983 ελεγχόταν από τις φυλές Χέβελοι και Λουτίτσοι. Η Επισκοπή του Χάβελμπεργκ, που είχε καταληφθεί από επαναστατημένες φυλές Λουτίτσων, επανιδρύθηκε για να εκχριστιανίσει τους Βένδους.