cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πανδροσίων
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες μαθηματικοί Κατηγορία:Βιογραφία ελληνιστική-επέκταση Κατηγορία:Έλληνες της Αιγύπτου Κατηγορία:Αρχαίοι Αλεξανδρινοί Κατηγορία:Βυζαντινοί του 4ου αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι (γυναίκες) Κατηγορία:Γυναίκες επιστήμονες Κατηγορία:Φιλόσοφοι (γυναίκες) στην Ελλάδα
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Τρικάλων 2010–11
Για την περίοδο 2010–11, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Τρικάλων είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Τρικάλων.
Η πρωταθλήτρια ομάδα της ΕΠΣ Τρικάλων κερδίζει την άνοδο στη Δ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία.
Ο θεσμός του κυπέλλου, αποτελεί ταυτόχρονα την πρώτη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών της ΕΠΟ. Η ομάδα που ανακηρύσσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Τρικάλων, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ερασιτεχνών.
Πρωτάθλημα
Κατά την αγωνιστική περίοδο 2010-11, το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών της ΕΠΣ Τρικάλων αποτελούνταν από τρεις κατηγορίες. Συμμετείχαν 84 ομάδες συλλόγων, υπό την ακόλουθη δομή:
Α' κατηγορία
Ένας όμιλος των 18 ομάδων. Πρωταθλητής ανακηρύχθηκε ο Εθνικός Βράχος Καστρακίου, που όμως λόγω διοικητικών ανακατατάξεων δε δήλωσε συμμετοχή για τη Δ΄ Εθνική της επόμενης περιόδου.
Βαθμολογία
Η βαθμολογία της Α΄ ΕΠΣΤ
Α1 κατηγορία
Δύο όμιλοι των 17 και 18 ομάδων αντίστοιχα.
Α' όμιλος
Β' όμιλος
Β' κατηγορία
Τρεις όμιλοι των 10, 10 και 11 ομάδων αντίστοιχα.
Α' όμιλος
Β' όμιλος
Γ' όμιλος
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Τρικάλων. Η διοργάνωση ολοκληρώθηκε στις 28 Απριλίου 2011 με τον τελικό. Το τρόπαιο κατέκτησε ο Α.Ο. Θύελλα Πετρωτού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Τρικάλων Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2010-2011 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2010-2011
Γαλλικός Κιλκίς
Ο Γαλλικός είναι οικισμός του νομού Κιλκίς, εντός των ορίων του ομώνυμου δήμου. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της απογραφής του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 969 κατοίκους, η πλειοψηφία των οποίων ασχολείται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.
Ονομασία
Το χωριό κατά την περίοδο της οθωμανικής κυριαρχίας έφερε την ονομασία Σαλαμανλί, την οποία διατήρησε μέχρι το 1928. Τότε μετονομάστηκε σε Γαλλικόν ενώ από το 1940 φέρει τη σημερινή του ονομασία, η οποία προήλθε από τον γειτονικό ποταμό.
Ιστορικά στοιχεία
Σύμφωνα με το ελληνικό Υπουργείο Στρατιωτικών, το χωριό πυρπολήθηκε από βουλγαρικές δυνάμεις, κατά τη διάρκεια του Β' Βαλκανικού Πολέμου (σύμφωνα με αναφορά της διεθνούς επιτροπής Carnegie, βασισμένη σε βουλγαρικά τηλεγραφήματα, ελληνικά στρατεύματα πυρπόλησαν 15 οικίες του χωριού που άνηκαν σε Βούλγαρους ).
Κατά την πρώτη περίοδο της Κατοχής, ο Γαλλικός αποτέλεσε καταφύγιο για αποκομμένους στρατιώτες των συμμαχικών δυνάμεων που διώκονταν από τις δυνάμεις του Άξονα. Μάλιστα, το 1941 συνελήφθη από τις γερμανικές δυνάμεις, με την κατηγορία της υπόθαλψης Άγγλων και Νεοζηλανδών στρατιωτών, ο πρόεδρος της κοινότητας Κομήνης Κυπραίος, ο οποίος παραπέμφθηκε σε δίκη και εκτελέστηκε στις 27 Νοεμβρίου του 1941. Μεταπολεμικά, η κυβέρνηση της Νέας Ζηλανδίας απέστειλε στην κοινότητα Γαλλικού ευχαριστήριο τηλεγράφημα ένεκα της συμβολής των κατοίκων στην περίθαλψη των στρατιωτών.
Πολιτισμός
Στον Γαλλικό δραστηριοποιείται πολιτιστικός - αθλητικός σύλλογος με την ονομασία "Ο Εχέδωρος" καθώς και ο σύλλογος παλλινοστούντων δήμου Γαλλικού "Επτάκωμος Σάντα".
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Γαλλικού Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς Κατηγορία:Δήμος Κιλκίς
Συμμετοχή της Γαλλίας στη Junior Eurovision
Η συμμετοχή της Γαλλίας στον Παιδικό Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision ξεκίνησε για πρώτη φορά στο Λίλεχαμερ της Νορβηγίας, στο Διαγωνισμό Τραγουδιού Junior Eurovision 2004. Η France Télévisions, μέλος της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης (EBU), είναι υπεύθυνη για τη διαδικασία επιλογής της συμμετοχής τους. Ο πρώτος εκπρόσωπος που συμμετείχε για το έθνος ήταν ο Τόμας Ποντιέ με το τραγούδι "Si on voulait bien", το οποίο τερμάτισε στην έκτη θέση από τις συνολικά δεκαοκτώ συμμετοχές, επιτυγχάνοντας βαθμολογία εβδομήντα οκτώ βαθμών. Η Γαλλία αποχώρησε από το διαγωνισμό στον Παιδικό Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision μετά το και επέστρεψε στο διαγωνισμό το, 14 χρόνια μετά. Η Γαλλία κέρδισε το διαγωνισμό για πρώτη φορά το, όταν η Βαλεντίνα κέρδισε με το τραγούδι "J'imagine" και για δεύτερη φορά το.
Ιστορικό
Η Γαλλία έστειλε την πρώτη της συμμετοχή στον Παιδικό Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision το 2004 με τον Τόμας Ποντιέ και το "Si on voulait bien". Παρά την έκτη θέση, η France Télévisions αποφάσισε να αποσυρθεί από το διαγωνισμό μετά το 2004, λέγοντας ότι δεν υπήρχε κίνητρο να ανταγωνιστεί και ότι "η υπερβολική Eurovision σκοτώνει την Eurovision".
Στις 18 Νοεμβρίου 2015, αποκαλύφθηκε ότι ο γαλλικός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός ενδιαφερόταν να επιστρέψει στο διαγωνισμό. Ωστόσο, η France 2 ανακοίνωσε στις 24 Ιουνίου 2015 ότι δεν είχε σχέδια να επιστρέψει στο διαγωνισμό, ωστόσο ο ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός έστειλε αντιπροσωπεία στη Βουλγαρία για να παρακολουθήσει την έκδοση του 2015.
Φερντινάν Λεσσέψ
Ο Φερντινάν ντε Λεσσέψ (Ferdinand de Lesseps, 19 Νοεμβρίου 1805 - 7 Δεκεμβρίου 1894) ήταν Γάλλος διπλωμάτης που το όνομά του συνδέθηκε περισσότερο με μεγάλα τεχνικά έργα.
Εισήλθε στο διπλωματικό χώρο υπηρετώντας αρχικά στη Λισσαβόνα, μετά στη Τύνιδα και από εκεί μετά από άλλες πόλεις κατέληξε στην Αλεξάνδρεια. Εκεί η ανάγνωση του υπομνήματος του Λαππέρ σχετικά με την διάνοιξη της Διώρυγας του Σουέζ και η φιλία και εκτίμηση με τις οποίες τον περιέβαλλε ο Μεχμέτ Αλής και ο γιος του Σαΐντ Πασάς του ενέπνευσαν την ιδέα να αναλάβει αυτός το έργο. Από το 1833 μέχρι το 1837 που διετέλεσε πρόξενος στο Κάιρο καμία σχετική δήλωση δεν είχε κάνει, προφανώς περιμένοντας την κατάλληλη ευκαιρία. Κατά την ίδια όμως περίοδο επέδειξε ιδιαίτερο θάρρος και δραστηριότητα αναλαμβάνοντας επικεφαλής του αγώνα στη καταπολέμηση της πανώλης που σχεδόν είχε ερημώσει την Αίγυπτο.
Συμμετοχή της Γαλλίας στη Junior Eurovision
Ιστορικό
Στις 8 Οκτωβρίου 2020, το France 2 επέλεξε την 11χρονη Βαλεντίνα για να εκπροσωπήσει τη χώρα στο διαγωνισμό του 2020 στη Βαρσοβία της Πολωνίας, με το τραγούδι της να ανακοινώνεται αργότερα με τίτλο "J'imagine". Στις 29 Νοεμβρίου 2020, η Βαλεντίνα έγινε ο πρώτος Γάλλος συμμετέχων που κέρδισε το διαγωνισμό, δίνοντας στη Γαλλία την πρώτη της νίκη καθώς και την πρώτη της νίκη σε οποιοδήποτε γεγονός της Eurovision από τη Eurovision Νέων Χορευτών 1989.
Φερντινάν Λεσσέψ
Το 1842 στάλθηκε στη Βαρκελώνη όπου μαίνονταν ο εμφύλιος πόλεμος. Τότε κατόρθωσε να σώσει με γαλλικά πλοία πολλές χιλιάδες Γάλλων υπηκόων και Ισπανών που καταδιώκονταν, φθάνοντας στο σημείο ν'αποτρέψει και την πλήρη καταστροφή της πόλης. Για την φιλανθρωπική του εκείνη δράση σχεδόν όλα τα κράτη της Ευρώπης τον τίμησαν με παράσημα και άλλες διακρίσεις.
Συμμετοχή της Γαλλίας στη Junior Eurovision
Εθνική διαδικασία επιλογής
Όταν η Γαλλία μπήκε το 2004, πραγματοποίησε έναν εθνικό τελικό στα στούντιο της France Télévisions στο Παρίσι. Πριν από τη μετάδοση του εθνικού τελικού, 7000 παιδιά συμμετείχαν σε ακρόαση για τη μετάδοση και άλλα 1.000 προσκλήθηκαν στον τελικό. Στο τέλος, 11 υποψήφιοι έγιναν φιναλίστ, συμπεριλαμβανομένου του Τόμας. Κέρδισε τον διαγωνισμό με τη διασκευή της ροκ μπαλάντας "Un Autre Monde".
Φερντινάν Λεσσέψ
Το 1849 διατάχθηκε να μεταβεί στη Ρώμη και βοήθησε στην εμπέδωση της τάξης, αλλά λόγω κυβερνητικής αλλαγής ανακλήθηκε και αναγκάσθηκε να παραιτηθεί και να ιδιωτεύσει επί μια πενταετία όταν ο Σαΐντ Πασάς που ανήλθε στον θρόνο τον Οκτώβριο του 1854 τον κάλεσε κοντά του προκειμένου ν΄ αναλάβει το μεγάλο έργο της διόρυξης του τότε ισθμού του Σουέζ. Έτσι στις 30 Νοεμβρίου του 1854 υπογράφηκε η σύμβαση με την οποία ο Λεσσέψ εξουσιοδοτούνταν την ανάληψη του έργου.
Συμμετοχή της Γαλλίας στη Junior Eurovision
Εθνική διαδικασία επιλογής
Αφού η Γαλλία επέστρεψε στο διαγωνισμό, ο ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός χρησιμοποίησε μια διαδικασία εσωτερικής επιλογής για να επιλέξει τον συμμετέχοντα.
Φερντινάν Λεσσέψ
Διώρυγα Σουέζ
Το αρχικό σχέδιο προέβλεπε την απευθείας ένωση της Μεσογείου με την Ερυθρά θάλασσα που κατόπιν μερικών τροποποιήσεων εγκρίθηκε και από την διεθνή επιτροπή μηχανικών το 1856. Ενθαρρυμένος ο Λεσσέψ από εκείνη την έγκριση παραμέρισε κάθε εμπόδιο που διέβλεπε την ματαίωση ή επιβράδυνση του έργου επί των οποίων παρενέβαινε κυρίως η αγγλική πολιτική πετυχαίνοντας να κινήσει το ενδιαφέρον του γαλλικού λαού που έσπευσε να εγγραφεί επί ποσού μεγαλύτερου του μισού του απαιτουμένου κεφαλαίου της εταιρίας που είχε δημιουργήσει. Η Εταιρία αυτή τελικά οργανώθηκε δύο χρόνια αργότερα από την Διεθνή Επιτροπή Μηχανικών και το συμβολικό πρώτο χτύπημα της σκαπάνης έγινε σε επίσημη τελετή από τον Λεσσέψ στις 25 Απριλίου 1859 στο Πορτ Σάιντ. Δέκα χρόνια μετά, στις 17 Νοεμβρίου 1869, η διώρυγα άνοιξε για τους ναυτιλομένους, εν ονόματι του Ισμαήλ Πασά που ο ίδιος και εγκαινίασε τη έναρξη λειτουργίας.
Συμμετοχή της Γαλλίας στη Junior Eurovision
Σχολιαστές και εκπρόσωποι βαθμών
Οι διαγωνισμοί μεταδίδονται διαδικτυακά σε όλο τον κόσμο μέσω της επίσημης ιστοσελίδας του διαγωνισμού, τη junioreurovision.tv και του YouTube. Το 2015, οι διαδικτυακές εκπομπές παρουσίασαν σχολιασμό στα αγγλικά από τον συντάκτη του junioreurovision.tv, Λουκ Φίσερ και τον συμμετέχοντα στο Βούλγαρο τραγουδιστή του διαγωνισμού, Ιβάν Ιβάνοφ. Ο Γαλλικός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός, France Télévisions, έστειλε τους δικούς του σχολιαστές στο διαγωνισμό για να σχολιάσει στη γαλλική γλώσσα. Εκπρόσωποι επιλέχθηκαν επίσης από τον εθνικό ραδιοτηλεοπτικό οργανισμό για να ανακοινώσουν τους βαθμούς απονομής από τη Γαλλία. Ο παρακάτω πίνακας παραθέτει τις λεπτομέρειες κάθε σχολιαστή και εκπροσώπου βαθμών από το 2004.
Παραπομπές και Σημειώσεις
ΠαραπομπέςΣημειώσεις Κατηγορία:Eurovision Κατηγορία:Διαγωνισμός Παιδικού Τραγουδιού Eurovision <references group="lower-greek" />
Φερντινάν Λεσσέψ
Διώρυγα Παναμά
Η απόφαση αυτή ακυρώθηκε αργότερα πλην όμως ο Φερντινάν Λεσσέψ είχε απολέσει τη διανοητική του διαύγεια συνεπεία του ισχυρού κλονισμού που είχε υποστεί από την τελευταία περιπέτειά του και στις 7 Δεκεμβρίου 1894 πέθανε στη γενέτειρά του Λα Σεναί.
Τηλεοπτικές σειρές Marvel του ABC
μικρογραφία|237x237εσ|Προωθητική εικόνα για τον δεύτερο κύκλο του Agents of S.H.I.E.L.D. και τον πρώτο κύκλο του Agent Carter. Οι τηλεοπτικές σειρές Marvel του ABC είναι ένα σύνολο συνδεδεμένων Αμερικανικών τηλεοπτικών σειρών που δημιουργήθηκαν για το κανάλι ABC, βασισμένες σε χαρακτήρες των Marvel Comics. Σε παραγωγή από τις Marvel Television και ABC Studios, τοποθετούνται στο Κινηματογραφικό Σύμπαν της Marvel (MCU) και αναγνωρίζουν τις ταινίες και τις υπόλοιπες σειρές του franchise. Όταν κατηγοριοποιεί τις τηλεοπτικές της σειρές, η Marvel τις αναφέρει ως οι σειρές "Marvel Heroes".
Η πρώτη τηλεοπτική σειρά του MCU ήταν το Agents of S.H.I.E.L.D., που αναπτύχθηκε από τον σεναριογράφο/σκηνοθέτη του Οι Εκδικητές (2012), Τζος Γουίντον. Πρωταγωνιστεί ο Κλαρκ Γκρεγκ ως Φιλ Κόλσον, επαναλαμβάνοντας τον ρόλο του από τις ταινίες. Η σειρά έκανε πρεμιέρα τον Σεπτέμβριο του 2013, και συνέχισε μέχρι εφτά κύκλους μέχρι τον Αύγουστο του 2020. Η Marvel Studios έλαβε μέρος στην παραγωγή του Agent Carter, με την Χέιλι Άτγουελ να επαναλαμβάνει τον ρόλο της ως Πέγκι Κάρτερ από τις ταινίες, το οποίο αποτελείται από δύο κύκλους που κυκλοφόρησαν από τον Ιανουάριο του 2015 μέχρι τον Μάρτιο του 2016. Το Inhumans, που ήταν προορισμένο να γίνει ταινία του MCU, κυκλοφόρησε το 2017. Τα δύο πρώτα του επεισόδια κυκλοφόρησαν σε κινηματογράφους IMAX πριν κάνει πρεμιέρα στο ABC. Πρωταγωνιστούσε ο Άνσον Μάουντ και ακυρώθηκε μετά από έναν κύκλο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές Marvel του ABC Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές της American Broadcasting Company
41 (αριθμός)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
41 41 41 Κατηγορία:Δίδυμοι πρώτοι αριθμοί
(48639) 1995 TL8
Το (48639) 1995 ΤL8 είναι ένα αντικείμενο της εξωτερικής ζώνης του Kuiper με διάμετρο μεταξύ 160 και 495 χιλιόμετρα. Είναι το πρώτο αντικείμενο που ανακαλύφθηκε σε αυτή την περιοχή και το πρώτο αντικείμενο με δορυφόρο μετά τον Πλούτωνα που ανακαλύφθηκε, αν και ο δορυφόρος του δεν είναι ο πρώτος που ανακαλύφθηκε.
Προς το παρόν βρίσκεται σε απόσταση 52,9 ΑΜ από τον Ήλιο.
Δορυφόρος
456px|left|thumb|Η απόσταση Γης-Σελήνης σε σύγκριση με το σύστημα 1995 ΤL8-S/2002 (48639) 1 Το 1995 ΤL8 έχει ένα δορυφόρο με διάμετρο περίπου 160 χιλιόμετρα, οποίος περιφέρεται γύρω του σε 12 ώρες σε απόσταση 420 χιλιομέτρων. Ανακαλύφθηκε στις 9 Νοεμβρίου 2002. Έλαβε την προσωρινή ονομασία S/2002 (48639) 1.
Σημειώσεις
1995 TL8
Γκαμπριέλε Ντ' Ανούντσιο
Ο Γκαμπριέλε Ντ' Αννούντσιο (Gabriele D'Annunzio, 12 Μαρτίου 1863 – 1 Μαρτίου 1938) ήταν Ιταλός ποιητής, δημοσιογράφος, δραματουργός, και στρατιώτης κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ήταν επιφανής Ιταλός εθνικιστής. Ο ρόλος του στην πολιτική είναι αμφιλεγόμενος λόγω την επιρροής του στον ιταλικό φασισμό και της ιδιότητάς του ως υποτιθέμενου προπομπού του Μπενίτο Μουσολίνι.
Υπήρξε ένας από τους περιφημότερους ποιητές της εποχής του, επηρέασε γενιές Ιταλών συγγραφέων και προκάλεσε έντονες εντυπώσεις σε όλη την Ευρώπη. Για την αεροπορική του δράση στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, που του στοίχισε την απώλεια της όρασης από το ένα μάτι, την προπαγανδιστική του πτήση υπεράνω της εχθρικής Βιέννης και την εν συνεχεία κατάληψη του Φιούμε (σήμερα Ριέκα), που οργάνωσε και εκτέλεσε επί κεφαλής ατάκτων, θεωρήθηκε εθνικός ήρωας της Ιταλίας.
Η ποιητική του φήμη συναγωνιζόταν αυτήν των ερωτικών και συγγραφικών σκανδάλων του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ποιητές Κατηγορία:Ιταλοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Ιταλοί διηγηματογράφοι Κατηγορία:Ιταλοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Ιταλοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Φασίστες
Σάμμερ Μπίσιλ
Η Σάμμερ Μπίσιλ (αγγλική γλώσσα: Summer Yasmine Bishil, 17 Ιουλίου 1988) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός. Έγινε για πρώτη φορά γνωστή χάρη στο ρόλο της Ζαρίσα στη ταινία Towelhead. Επιλέχθηκε να παίξει τον ρόλο της Αζούλα στην σειρά ταινιών The Last Airbender.
Πρώτα χρόνια
Η Σάμμερ Μπίσιλ γεννήθηκε στις 17 Ιουλίου 1988, στη Πασαδένα της Καλιφόρνιας. Η μητέρα της κατάγεται από την Αμερική ενώ ο πατέρας της από την Ινδία. Το 1991, η οικογένεια της μετακόμισε στη Σαουδική Αραβία και αργότερα στο Μπαχρέιν, όπου μαζί με τον αδερφό της σπούδασε στο Αγγλικό Σχολείο του Μπαχρέιν. Μετά, όταν η Σάμμερ ήταν 14 χρονών, επέστρεψε στη Καλιφόρνια, όπου τελείωσε τις σπουδές της.
Καριέρα
Η Σάμμερ ήταν 14 χρονών όταν για πρώτη φορά έλαβε μάθημα ηθοποιάς. Μετά από 9 μήνες της πρότειναν συμβόλαιο. Η πρώτη της εμφάνιση στη τηλεόραση έγινε στην εκπομπή Just for Kicks της Nickelodeon. Το 2006, επιλέχτηκε να εκτελέσει το ρόλο της Ζαρίσα στη ταινία του Άλαν Μπολ, Towelhead, η οποία είναι βασισμένη στην ομώνυμη νουβέλλα.
Ο κριτικός Νάνα Στήβενς, του περιοδιοκύ Slate, είπε ότι «η εμφάνιση της ήταν το πιο αληθινό πράγμα στην ταινία, η οποία παρά τις καλές προθέσεις της, είναι ενοχλητική και μοιάζει με ανακοίνωση δημόσιων υπηρεσιών για το ακατάλληλο άγγιγμα».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Μίλεν Πέτκοφ
O Μιλέν Ιβάνοφ Πέτκοφ γεννήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 1974 στο Τσόσεβο και είναι πρώην Βούλγαρος ποδοσφαιριστής που έπαιξε ως μέσος.
ΤΣΣΚΑ Σόφιας
Με την ΤΣΣΚΑ Σόφιας αγωνίσθηκε την περίοδο 1995-1999. Ο Πέτκοφ σημείωσε 16 Γκόλ σε 133 παιχνίδια σε όλες τις διοργανώσεις. Με την ΤΣΣΚΑ Σόφιας αγωνίσθηκε σε 11 ευρωπαϊκούς αγώνες στο Τσάμπιονς Λίγκ και το κύπελλο ΟΥΕΦΑ
Α.Ε.Κ.
Με την φανέλα της Α.Ε.Κ. αγωνίσθηκε την περίοδο 1999-2005. Ο Πέτκοφ σημείωσε 13 Γκόλ σε 151 παιχνίδια σε όλες τις διοργανώσεις. Αξίζει να σημειωθεί ότι με την Α.Ε.Κ. αγωνίσθηκε σε 27 ευρωπαϊκούς αγώνες στο Τσάμπιονς Λίγκ και το κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Το 2000 και το 2002 κατέκτησε με τα κιτρινόμαυρα το Κύπελλο Ελλάδος.
ΠΦΚ Τσέρνο Μόρε Βάρνα
Με την Τσέρνο Μόρε αγωνίσθηκε την περίοδο 2008-2010.
Εθνική Βουλγαρίας
Ο Πέτκοφ ήταν μέλος της Εθνικής Βουλγαρίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1998 και το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2004. Αγωνίστηκε από το 1997 μέχρι το 2004 για την Εθνικής Βουλγαρίας είχε 37 συμμετοχές και σημείωσε 1 γκολ.
Μωάμεθ Ε΄
Ο Μωάμεθ Ε΄ Ρεσάντ (τουρκ.: V. Mehmed Reşad, 2 Νοεμβρίου 1844 - 3 Ιουλίου 1918) ήταν ο προτελευταίος σουλτάνος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά την περίοδο 1909-1918.
Μίλεν Πέτκοφ
Διακρίσεις
ΤΣΣΚΑ Σόφια
Μωάμεθ Ε΄
Βιογραφία
Ήταν γιος του Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ και της Γκιουλτζεμάλ Σουλτάν. Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1844 και μέχρι την άνοδό του στο θρόνο, μετά την ανατροπή του αδελφού του Αμπντούλ Χαμίτ Β΄, παρέμενε κλεισμένος στο Παλάτι Γιλντίζ της Κωνσταντινούπολης. Μετά τη βίαιη ανατροπή του αδελφού του από τους Νεότουρκους, τοποθετήθηκε στο θρόνο, για να γίνει στην ουσία όργανό τους.
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του παρέμεινε στη σκιά των τριών ισχυρών πασάδων των Νεοτούρκων οι οποίοι και κυβερνούσαν. Η βασιλεία του υπήρξε καταστροφική για την Οθωμανική αυτοκρατορία. Διεξήγαγε πόλεμο κατά της Ιταλίας (1911-1912), κατά τη διάρκεια του οποίου έχασε τη Λιβύη και τα Δωδεκάνησα, με τα βαλκανικά κράτη, χάνοντας σχεδόν το σύνολο των ευρωπαϊκών κτήσεων της αυτοκρατορίας και τέλος ενεπλάκη στον Α’ παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό της Γερμανίας, που θα σημάνει και το οριστικό τέλος της Αυτοκρατορίας.
Θάνατος
Πέθανε στις 3 Ιουλίου 1918, τέσσερις μήνες πριν από την ανακωχή του Μούδρου που θα θέσει τέλος στον πόλεμο που λέγεται ότι ο ίδιος προσπάθησε να αποφύγει. Γενικά μνημονεύεται ως ένα άτομο περιορισμένων ικανοτήτων που λόγω του εγκλεισμού του καθ’ όλη τη ζωή του στο παλάτι υπήρξε πάντοτε μια μαριονέτα στα χέρια άλλων.
Μίλεν Πέτκοφ
Διακρίσεις
ΑΕΚ Αθηνών
Μωάμεθ Ε΄
Οικογένεια
Σύζυγοι
Γιοι
Μίλεν Πέτκοφ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ηλυσιακού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατρόμητου Αθηνών Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντόμπρουτζα Ντόμπριτς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2004 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1998 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΤΣΣΚΑ Σόφιας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βουλγαρίας Κατηγορία:Βούλγαροι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πάρβα Λίγκα (Βουλγαρία)
Μωάμεθ Ε΄
Οικογένεια
Κόρη
Filioque
Στη χριστιανική θεολογία το Filioque (Φιλιόκβε, λατινική σύνθετη λέξη, από το Filius, «Υιός», και que, «και», που σημαίνει «και ο Υιός») είναι ένα θεολογούμενο ζήτημα που αφορά το Σύμβολο της Νικαίας.
Η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος (Α΄ της Νίκαιας) στα 325 με αυτό, το πρώτο «Σύμβολο της Πίστεως» δήλωσε ότι το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται (πηγάζει) από τον Θεό – Πατέρα («το εκ του Πατρός εκπορευόμενον»). Αυτό το Σύμβολο τροποποιήθηκε στην Β΄ Οικουμενική Σύνοδο (Α΄ της Κωνσταντινούπολης) το 381. Ως εκ τούτου, καλείται συνήθως Σύμβολο Νικαίας - Κωνσταντινουπόλεως ή άλλως το «Πιστεύω» των Χριστιανών.
Στην τριαδική ομολογία, οι Χριστιανοί από τους πρώτους αιώνες έχουν κάνει μερικές σημαντικές διακρίσεις. Ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα θεωρείται ότι έχουν την αιώνια προέλευσή τους από τον Πατέρα. Ο Υιός, ο προαιώνιος Λόγος (Ιωάν. α΄ 1) έχει γεννηθεί από τον Πατέρα, ενώ το Άγιο Πνεύμα «εκπορεύεται» από τον Πατέρα. Αυτές οι επισημάνσεις αφορούν την ύπαρξη του Θεού πριν από κάθε χρόνο, «προ πάντων των αιώνων» κατά το Σύμβολο της Νικαίας. Όσον αφορά τη δημιουργία, ο Θεός λέγεται ότι απέστειλε τον Υιό του και το Πνεύμα του. Στα λατινικά η λέξη processio αφορά και την αποστολή (που κατά την ορθόδοξη θεολογία γίνεται και από τον Υιό) αλλά και την εκπόρευση (που αφορά μόνο τον Πατέρα) του Πνεύματος, αυτός ο ιδιωματισμός θα μπορούσε να προκαλέσει κάποια σύγχυση στις θεολογικές συζητήσεις. Η διαφορά λοιπόν μπορεί να επικεντρωθεί στη λέξη processio που λόγω της πολλαπλότητάς της στα λατινικά, δεν σημαίνει μόνο εκπόρευση [από που πηγάζει] αλλά και αποστολή [processione] - από που διέρχεται. thumb|right|Βιτρώ με το περιστέρι ως σύμβολο του Αγίου Πνεύματος, για την εκπόρευση του οποίου προέκυψε το ζήτημα του filioque.
Βάσει της «αίρεσης του Filioque» οι Ρωμαιοκαθολικοί θεωρούνται αιρετικοί από την Ορθόδοξη Εκκλησία με απόφαση της Η' Οικουμενικής Συνόδου που συγκλήθηκε το 879 στην Κωνσταντινούπολη.
Η Ιστορία του ζητήματος
Ως παράγωγο του Νεοπλατωνισμού εμφανίστηκε τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες η αίρεση του Αρείου που είδε τη σχέση του Υιού με τον Πατέρα να αντικατοπτρίζεται στην ιδέα των Νεοπλατωνικών για τη σχέση μεταξύ του νου με το θείο. Ο Υιός επομένως βρισκόταν πολύ κοντά ίσως με τον Πατέρα, αλλά ήταν λιγότερο τέλειος από τον Πατέρα, όμως θείος και υπέρτατος στον υλικό κόσμο. Οι οπαδοί του Αρείου γνώριζαν καλά τα ιερά κείμενα και βρήκαν πολλές αναφορές ώστε να υποστηρίξουν τις απόψεις τους. Επέμεναν ότι οι προσδιορισμοί πατέρας και ο υιός πιστοποιούσαν το ότι ο Υιός ήταν λιγότερο τέλειος από τον Πατέρα. Υιοθετώντας τη νεοπλατωνική σκέψη, υποστήριξαν ότι ο πατέρας που είναι η αιτία του υιού ήταν απόδειξη της θεότητας του Πατέρα, και ακριβώς επειδή ο Υιός δε γέννησε, αλλά γεννήθηκε, δεν ήταν ίσος με τον Πατέρα.
Πολλοί Χριστιανοί βρήκαν λογική την εξήγηση του Αρειανισμού και έτσι η αίρεση αυτή γνώρισε ιδιαίτερη απήχηση μεταξύ των υπηκόων της Βυζαντινής αυτοκρατορίας αλλά και σε όλα τα γερμανικά φύλα (ιδίως στους Γότθους), με εξαίρεση τους Φράγκους. Ο σάλος στην αυτοκρατορία μέσα σε λίγα χρόνια έγινε τόσο μεγάλος που ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος διέταξε τους ηγέτες των Χριστιανών να συγκαλέσουν Οικουμενική Σύνοδο για να επιλύσει το ζήτημα. Έτσι η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος συγκλήθηκε στη Νίκαια της Βιθυνίας το 325. Στόχος των Πατέρων της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου ήταν να βρουν την ορολογία που θα μπορούσε να χαρακτηρίσει τον Αρειανισμό ως διαστρέβλωση. Για τον σκοπό αυτό δανείστηκαν έναν όρο από την ελληνική φιλοσοφία το «ομοούσιος» και απέρριψαν την εναλλαγή του «ομοιούσιος», επειδή οι Αρειανοί θα μπορούσαν να την ερμηνεύσουν κατά τρόπο σύμφωνο με τη διδασκαλία τους.
Ο πειρασμός να εναρμονιστεί η χριστιανική πίστη με την ανθρώπινη σκέψη ήταν ισχυρός και πήρε αρκετό χρόνο ώστε οι απόψεις των ορθοδόξων να επικρατήσουν του Αρειανισμού. Ακόμη και όταν η ορθοδοξία θριάμβευσε στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ο Αρειανισμός έγινε η πίστη των γερμανικών φυλών που επρόκειτο σύντομα να κατακτήσουν το δυτικό τμήμα της αυτοκρατορίας. Αυτό το γεγονός επρόκειτο να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην ιστορία του Filioque.
Οι πατέρες προέβησαν σε διάκριση μεταξύ της οικονομίας της Αγίας Τριάδας, που αφορούσε τον ρόλο της μέσα στην ανθρώπινη ιστορία για τη σωτηρία του ανθρώπινου γένους, και της θεολογίας της, που αφορούσε την ουσία της πέρα από τον χρόνο. Η πρώτη ήταν γνωστή εμπειρικά και πιστοποιούνταν από τα ιερά κείμενα. Η δεύτερη ήταν πέρα από την ανθρώπινη εμπειρία και οτιδήποτε γνωστό για τη θεολογία της Αγίας Τριάδας περιλαμβάνονταν αποκλειστικά στη διδασκαλία του Ιησού.
Η Β΄ Οικουμενική Σύνοδος το 381 ανανέωσε τις καταδίκες της αίρεσης του Αρειανισμού και αντιμετώπισε τις αιρέσεις σχετικά με τη θεότητα του Αγίου Πνεύματος. Οι Πατέρες αυτής της Συνόδου επέκτειναν το Σύμβολο της Νικαίας, ενσωματώνοντας και άλλες βασικές χριστιανικές διδασκαλίες και εξέδωσαν αναθέματα ενάντια σε οποιονδήποτε άλλαζε με κάθε προσθαφαίρεση το οριστικό αυτό «Σύμβολο της Πίστεως».
Το Ψευδο – Αθανασιανό Σύμβολο και η Σύνοδος του Τολέδο
Το αποκαλούμενο Αθανασιανό Σύμβολο, που γράφτηκε από κάποιον ανώνυμο συγγραφέα και αποδόθηκε ψευδώς στον Μέγα Αθανάσιο αναφέρεται για πρώτη φορά το 542 από τον Καισάριο της Αρελάτης. Είναι επίσης γνωστό ως Quicumque ή Σύμβολο του Quicumque από την πρώτη λέξη του στα λατινικά.
Όλα τα παλαιά σύμβολα, ακόμη και αυτά που χρησιμοποιούνταν την εποχή του Αυγουστίνου από το Μιλάνο έως και την Αφρική, καταρτίζονται σύμφωνα με την παλαιά ιδέα αρχίζοντας με την πίστη σε ένα Θεό που είναι ο πατέρας. Αλλά το Σύμβολο του Quicumque, που βασίζεται στην Αυγουστινιανή έμπνευση, ανοίγει με μία δήλωση πίστης στη θεότητα κοινή και για τα τρία πρόσωπα.
Ένα μόνο αιώνα μετά τον θάνατο του Αυγουστίνου, βλέπουμε την επιρροή του στη νότια Γαλικία. Αυτό το Σύμβολο παραπέμπει σαφώς στο Filioque: Το Άγιο Πνεύμα δεν γίνεται, ούτε δημιουργείται, ούτε παράγεται, αλλά εκπορεύεται από τον Πατέρα και τον Υιό.
Έχει προταθεί ότι, τουλάχιστον σε μερικές περιοχές, θεωρήθηκε σύντομα το Filioque ως κανόνας και οι αντιγραφείς υπέθεσαν ότι η παράλειψη του οφείλονταν σε λάθος και το παρενέβαλαν χάριν της ακρίβειας.
Στην εναρκτήρια ομιλία του στην Τρίτη Σύνοδο του Τολέδο το 589, ο βασιλιάς Ρεκαρέδος Α΄ δήλωσε ότι «το Άγιο Πνεύμα πρέπει επίσης να ομολογηθεί από μας και να διδαχθεί ότι εκπορεύεται από τον Πατέρα και τον Υιό». Κατόπιν, αφού δήλωσε την αποδοχή των πρώτων τεσσάρων Οικουμενικών Συνόδων, απήγγειλε τα Σύμβολα της Νικαίας και της Κωνσταντινουπόλεως, το τελευταίο με την προσθήκη του Filioque.
Η Σύνοδος του Τολέδο θέσπισε είκοσι τρία αναθέματα, το τρίτο των οποίων εναντίον «εκείνων που δεν δηλώνουν φανερά ότι το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται από τον Πατέρα και τον Υιό». Το ενδέκατο ανάθεμα, από έλλειψη γνώσης, αναφέρεται σε εκείνους που δεν δέχονται τα διατάγματα των πρώτων τεσσάρων Οικουμενικών Συνόδων.
Από τους είκοσι τρεις κανόνες που εκδόθηκαν από αυτό το ισπανικό συμβούλιο, ο δεύτερος είναι αξιοσημείωτος: Σε όλες τις εκκλησίες της Ισπανίας και της Γαλικίας, το Σύμβολο της Πίστεως της Συνόδου της Κωνσταντινουπόλεως, δηλαδή των 150 πατέρων, να απαγγέλλεται σύμφωνα με την τάξη των ανατολικών εκκλησιών, να ψάλλεται δηλαδή με δυνατή φωνή πριν την Κυριακή προσευχή.
Υπάρχει μια ιστορική θεωρία ότι στην Ισπανία, όπου η Εκκλησία έπρεπε να πολεμήσει ενεργά εναντίον των Αρειανών Βησιγότθων, η Τρίτη Σύνοδος του Τολέδο το 589 εισήγαγε τη διατύπωση Filioque για να καταπολεμήσει τον Αρειανισμό, ο οποίος θεωρούσε τον Ιησού Χριστό κατώτερο από τον Θεό Πατέρα. Αυτή η προσθήκη είχε σκοπό να εξυψώσει τον Υιό στο ίδιο επίπεδο με τον Πατέρα, έτσι ώστε να καταστήσει σαφή την ισότητα του Υιού με τον Πατέρα. Αυτό στη συνέχεια κατέστησε αναγκαία την εκπόνηση μιας συστηματικής θεολογίας της Αγίας Τριάδας, η οποία στη συνέχεια έλαβε και ανέπτυξε αυτό τον τύπο στη Δύση.
Μια άλλη θεωρία, ωστόσο, υποστηρίζει ότι η Σύνοδος του Τολέδο δεν άλλαξε συνειδητά το ορθόδοξο δόγμα, αλλά ότι θεώρησαν προφανώς ότι το Filioque περιλήφθηκε στο αρχικό Σύμβολο της Νικαίας - Κωνσταντινουπόλεως. Το Filioque, και ως δόγμα και όπως βρίσκεται στις διάφορες ομολογίες πίστης, πιθανώς είχε ήδη φυτευτεί τόσο σταθερά στη σημερινή Ισπανία μετά τον Αυγουστίνο ώστε η αυθεντικότητά του θεωρήθηκε απλά δεδομένη.
Ο Καρλομάγνος και η Σύνοδος του Άαχεν
Οι Φράγκοι, αποτελώντας το κυρίαρχο από τα γερμανικά φύλα που είχαν διεισδύσει στο δυτικό τμήμα της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, έφθασαν στη μεγαλύτερη ισχύ τους υπό τον Καρλομάγνο. Όταν ο Πάπας Λέων Γ΄ έστεψε τον Καρλομάγνο αυτοκράτορα των Ρωμαίων το έτος 800, γεννήθηκε η αποκαλούμενη Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και πραγματοποιήθηκε η de facto διάσπαση από την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Οι Βυζαντινοί θεώρησαν την πράξη του Πάπα ως προδοσία, δεδομένου ότι υπήρχε ήδη κυβερνήτης της Αυτοκρατορίας στη Νέα Ρώμη - Κωνσταντινούπολη.
Ο Καρλομάγνος χρησιμοποίησε τις θρησκευτικές διαφορές προκειμένου να διαχωρίσει την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του γερμανικού έθνους από την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Υπό την προεδρία του, η Σύνοδος της Φρανκφούρτης το 794 απέρριψε τις αποφάσεις της Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου της Νικαίας (787), αρνήθηκε ότι υπήρξε Οικουμενική Σύνοδος, καταδίκασε τον Πάπα Αδριανό για την ενεργή υποστήριξη του προς αυτήν και απέρριψε την προσφορά οιουδήποτε είδους τιμής προς τις εικόνες. Επίσης υπό τον Καρλομάγνο, η Σύνοδος του Άαχεν το 809 αποφάσισε ότι το Filioque ήταν απαραίτητο για τη σωτηρία και εξουσιοδότησε την προσθήκη του στο Σύμβολο της Πίστεως.
Έτσι, ενώ οι έως τότε Πάπες είχαν δεχθεί τις αποφάσεις της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου και απέρριψαν την προσθήκη του filioque, υπό την επιρροή των Φράγκων έκαναν τα αντίθετα. Ο τότε Πάπας της Ρώμης Λέων Γ΄ αντέδρασε με το να χαράξει σε δύο αργυρές πλάκες, στα ελληνικά και στα λατινικά, το Σύμβολο της Πίστεως χωρίς το filioque και να το τοπο­θετήσει στον Ναό του Αγίου Πέτρου. Έγραψε και την εξής επιγραφή «Ταύτα Λέων έθηκα δ’ αγάπην και φύλαξιν της ορθοδόξου πίστεως».
Ο Φώτιος ο Μέγας ως παράγοντας της κρίσης
Συνέπεια της εικονομαχικής έριδας στην Ανατολή υπήρξε η δημιουργία δύο θρησκευτικοπολιτικών ρευμάτων: των μετριοπαθών, που ευνοούσαν μια ανεκτική προσέγγιση με τους εικονοκλάστες και των ζηλωτών, που επιθυμούσαν την παραδειγματική τους τιμωρία. Ο Πατριάρχης Ιγνάτιος, ακραίος ζηλωτής, εξέπεσε του θρόνου λόγω της επίδρασης κακών συμβούλων και εξορίστηκε για προδοσία αναγκαζόμενος να παραιτηθεί στα 858. Στη θέση του επελέγη ένας αξιωματούχος των ανακτόρων ο Φώτιος ως συμβιβαστική λύση.
Λίγο αφότου ορίστηκε Πατριάρχης, μερικοί από τους πλέον ακραίους ζηλωτές δήλωσαν ότι δεν τον αναγνώριζαν και επιθυμούσαν την επιστροφή του Ιγνατίου. Σε μια προσπάθεια να θεραπευθεί η σύγκρουση, ο Αυτοκράτορας συγκάλεσε Σύνοδο προσκαλώντας και τα άλλα Πατριαρχεία. Ο Πάπας Νικόλαος Α΄ διείδε τη Σύνοδο αυτή ως ευκαιρία να επανακτήσει τις επαρχίες του Ιλλυρικού και της Νότιας Ιταλίας που, ως τμήμα μιας αναδιοργάνωσης από τον Αυτοκράτορα Λέοντα Γ΄ το 733 είχαν υπαχθεί εκκλησιαστικά στην Κωνσταντινούπολη. Ο Νικόλαος καθοδήγησε τους εκπροσώπους του να υποστηρίξουν τον Φώτιο μόνο εάν το Ιλλυρικό και η Νότια Ιταλία επέστρεφαν στον έλεγχό του. Η Σύνοδος συγκλήθηκε το 861, αλλά δεν υπάρχει καμία λεπτομέρεια δεδομένου ότι τα αρχεία της καταστράφηκαν από τη λεγόμενη Ληστρική Σύνοδο (869 - 870). Είναι σαφές, εντούτοις, ότι υποστήριξε τον Φώτιο, επέκρινε τους ακραίους ζηλωτές και άφησε το Ιλλυρικό και τη Νότια Ιταλία στην ποιμαντική μέριμνα της Κωνσταντινούπολης. Δυσαρεστημένος με τα αποτελέσματα ο Πάπας Νικόλαος αφόρισε τους εκπροσώπους του μόλις επέστρεψαν και συγκάλεσε Σύνοδο το 863 που αναθεμάτισε τον Φώτιο, με την αιτιολογία ότι ήταν παράνομα εκλεγμένος.
Ο Αυτοκράτορας Μιχαήλ Γ΄, απαντώντας στην επιστολή του Νικόλαου που ανήγγελλε τον αναθεματισμό του Φωτίου, τον ενημέρωσε πως η Σύνοδός του δεν είχε καμία ισχύ στην Κωνσταντινούπολη επειδή δεν ήταν εξουσιοδοτημένη για να κρίνει το ζήτημα. Ο Νικόλαος ανταπάντησε επικαλούμενος τη χαλκευμένη Κωνσταντίνειο Δωρεά και απαίτησε να αποσταλούν ο Φώτιος και ο Ιγνάτιος στη Ρώμη ώστε να δικαστούν. Ο Αυτοκράτορας απέρριψε το αίτημα, ενώ ο Φώτιος δεν απάντησε, μη θέλοντας να οξύνει τα πνεύματα.
Η μεταστροφή του τσάρου Μπόρις Α’ καθώς και ολόκληρου του βουλγαρικού λαού προς τον Χριστιανισμό (864) δημιούργησε ανταγωνισμό μεταξύ Ανατολικής και Δυτικής Εκκλησίας για το ποια θα εξουσίαζε εκκλησιαστικά τη Βουλγαρία. Ο Μπόρις βαφτίστηκε στην Κωνσταντινούπολη με ανάδοχο τον Αυτοκράτορα Μιχαήλ Γ’ και ο Πατριάρχης Φώτιος έστειλε ιεραποστόλους στη Βουλγαρία. Ο Βούλγαρος τσάρος ζήτησε αυτοκεφαλία για την εκκλησία του και όταν το αίτημα του δεν έγινε δεκτό από την Κωνσταντινούπολη στράφηκε προς τη Ρώμη. Ο Πάπας απέστειλε δικούς του ιεραποστόλους, αλλά τα λεγόμενά τους έρχονταν σε αντίθεση με τις πρότερες διδασκαλίες των ανατολικών. Δημιουργήθηκε σύγχυση και ο Πατριάρχης Φώτιος έσπευσε να αντιδράσει.
Εξέφρασε προθυμία να ανεχτεί τις διαφορές στην πρακτική ταυτόχρονα όμως προέβαλλε την ανησυχία του ότι η παραμέληση ακόμη και των μικρών παραδόσεων μπορεί να οδηγήσει στην περιφρόνηση όλου του δόγματος. Αλλά ο Φώτιος ήταν πιο εμφατικός στην καταδίκη του Filioque που το αποκάλεσε βλασφημία ενάντια στο Άγιο Πνεύμα, ή μάλλον ενάντια σε ολόκληρη την Αγία Τριάδα.
Η Εγκύκλιος του Μεγάλου Φωτίου προς τους πέντε Πατριάρχες της Ανατολής (866), εγκάλεσε τον Πάπα της Ρώμης για τέσσερα βασικά θέματα: Την παρεμβολή του Filioque στο σύμβολο της Πίστεως, την εσφαλμένη παρέμβαση στην εκκλησία της Βουλγαρίας ως προσπάθεια να εξουσιάσει εκκλησίες πέρα από την αρμοδιότητά του, την επανάληψη του μυστηρίου του Χρίσματος, με πρόφαση ότι το Χρίσμα που έγινε από έγγαμους ιερείς στην Κωνσταντινούπολη ήταν άκυρο και την παρεμβολή του σε ζητήματα άλλων εκκλησιών. Εξ αιτίας αυτών ζητούσε τη σύγκληση Οικουμενικής Συνόδου για να επιλύσει όλα τα προβλήματα. Ο Αυτοκράτορας Μιχαήλ Γ’ εξέδωσε τις προσκλήσεις και η Σύνοδος ορίστηκε για το επόμενο έτος (867).
Τη Σύνοδο του 867 παρακολούθησαν περίπου χίλιοι αντιπρόσωποι από όλες τις Εκκλησίες της Ανατολής. Ο Πάπας Νικόλαος αρνήθηκε να συμμετάσχει. Η Σύνοδος καταδίκασε τις διάφορες λατινικές παρεκκλίσεις, καταδίκασε το Filioque, και αφόρισε τον Πάπα Νικόλαο. Ο Νικόλαος πέθανε πριν μάθει για τον αφορισμό του και αντικαταστάθηκε από τον Αδριανό Β΄.
Με την άνοδο στον θρόνο του Αυτοκράτορα Βασιλείου Α΄, εξορίστηκε ο Φώτιος και επανήλθε ο Ιγνάτιος, ο οποίος με τη συνδρομή του Πάπα Ανδριανού συγκάλεσε Σύνοδο, τη λεγόμενη Ληστρική, (869 – 870) όπου καταδικάστηκε ο Φώτιος και αθωώθηκαν ο Πάπας Νικόλαος και ο ίδιος ο Ιγνάτιος. Ο Μέγας Φώτιος επέστρεψε στη διοίκηση του Πατριαρχείου μετά τον θάνατο του Ιγνατίου και αφού είχε πλέον αναπτύξει καλές σχέσεις με τον Αυτοκράτορα. Αναγνωρίστηκε ως κανονικός Πατριάρχης από τους λεγάτους του νέου Πάπα Ιωάννη Η΄ και αποφασίστηκε να συνέλθει Οικουμενική Σύνοδος το 879.
Η Η’ Οικουμενική Σύνοδος έλαβε χώρα στην Κωνσταντινούπολη από το 879 έως το 880. Ακύρωσε τη Σύνοδο του 869 - 870, απάλλαξε τον Φώτιο όλων των κατηγοριών, καταδίκασε την προσθήκη του Filioque στο Σύμβολο της Πίστεως και αρνήθηκε να τοποθετήσει το Ιλλυρικό και τη Βουλγαρία υπό τη δικαιοδοσία της Ρώμης. Ο Πάπας Ιωάννης Η’ επικύρωσε όλες τις αποφάσεις της Συνόδου εκτός αυτών που αναφέρονταν στη Βουλγαρία και το Ιλλυρικό. Τελικά ο Φώτιος παραιτήθηκε στα 886 όταν ανέλαβε ο Λέων ΣΤ΄ ως Αυτοκράτορας. Πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του ως μοναχός, εξόριστος στην Αρμενία. Στην Ορθόδοξη Εκκλησία τιμάται ως άγιος. Ήταν ο πρώτος σημαντικός θεολόγος που κατηγόρησε τη Ρώμη για την καινοτομία της εισαγωγής του filioque.
Η πρακτική της φραγκικής Εκκλησίας
thumb|right|Απεικόνιση της εκπόρευσης του Αγίου Πνεύματος εκ του Πατρός και εκ του Υιού, κατά τη λατινική εκδοχή του Συμβόλου της Νικαίας, στο ιερό της Μπουλμπόν (15ος αιώνας), το οποίο βρίσκεται σήμερα στο [[Μουσείο του Λούβρου|Λούβρο.]] Τον ένατο αιώνα, ο Πάπας Λέων Γ’ συμφώνησε με τη φράση Filioque θεολογικά, αλλά αντιτάχθηκε στην υιοθέτηση της στη Ρώμη, εν μέρει λόγω της πίστης του στην ιερή παράδοση (επίσης ήξερε ότι οι Έλληνες αγανάκτησαν με τη νέα Ρωμαϊκή αυτοκρατορία της Δύσης και τον Καρλομάγνο. Επιπλέον ο Πάπας θέλησε να συντηρήσει την ενότητα των εκκλησιών). Στην πραγματικότητα, ο Λέοντας διατήρησε το παραδοσιακό κείμενο του Συμβόλου, χωρίς το Filioque, που επιδείχθηκε δημόσια. Χάραξε το αρχικό κείμενο σε δύο ασημένιες πλάκες και τις τοποθέτησε στον τάφο του Αποστόλου Πέτρου. Το ιστορικώς βέβαιο είναι ότι κατά τη διάρκεια της ηγεσίας του Λέοντος, 795 – 816, δεν αναγινώσκετο το Σύμβολο της Πίστεως στη Ρωμαϊκή Λειτουργία (ο όρος χρησιμοποιείται αποκλειστικά γεωγραφικά, διότι μιλούμε για τη φραγκική Εκκλησία).
Παράλληλα, οι Φράγκοι ήδη από την εποχή του Καρλομάγνου κατέβαλαν προσπάθειες εκφραγκισμού της Ρωμαϊκής Πατριαρχικής Έδρας. Η προσπάθεια αυτή κατέληξε στην παύση εκλογής ρωμαϊκής καταγωγής Παπών το 1012 και την ανάληψη του Θρόνου από Φράγκους επισκόπους, ξεκινώντας από τον Πάπα Βενέδικτο Η΄. Λίγο μετά, το 1014, ο Γερμανός Αυτοκράτορας Ερρίκος Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας επισκέφτηκε τη Ρώμη για τη στέψη του και διαπίστωσε ότι το Σύμβολο δεν χρησιμοποιούνταν κατά τη διάρκεια της Λειτουργίας. Μετά από αίτημά του και έντονες πιέσεις που άσκησε, ο επίσκοπος Ρώμης Πάπας Βενέδικτος Η΄ πρόσθεσε το Σύμβολο, όπως ήταν παραδεδεγμένο στη Δύση, με το Filioque, μετά το Ευαγγέλιο. Αυτή την περίοδο, ο παπισμός ήταν πολύ αδύναμος και υπό τη σφοδρή επιρροή των Γερμανών. Χάριν της επιβίωσης, ο Πάπας χρειάστηκε τη στρατιωτική υποστήριξη του Αυτοκράτορα. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που η φράση χρησιμοποιήθηκε σε Θεία Λειτουργία στη Ρώμη.
Έτσι, κατά τη διάρκεια μιας περιόδου 400 ετών, η διαφωνία σχετικά με το filioque δεν είχε διαιρέσει την Εκκλησία οριστικά, παρά τις πολιτιστικές και γλωσσικές συγκρούσεις, οι ρωμαϊκές και βυζαντινές εκκλησίες παρέμεναν σε πλήρη κοινωνία.
Για πολλά έτη μετά τα Αναθέματα του 1054, πολλοί Ορθόδοξοι και Ρωμαιοκαθολικοί δεν ένιωθαν να βρίσκονται σε σχίσμα. Καμία από τις δύο Εκκλησίες άλλωστε στην πραγματικότητα δεν είχε σταματήσει την κοινωνία. Πολλοί Σλάβοι Χριστιανοί θεωρούσαν ολόκληρο το επεισόδιο ως διαφωνία μεταξύ ατόμων. Τον δέκατο τρίτο αιώνα, ο Θωμάς Ακινάτης ήταν ένας από τους κυρίαρχους σχολαστικούς θεολόγους. Ασχολήθηκε ρητά με την εκπόρευση των θείων προσώπων στο έργο του «Summa Theologica». Ενώ η θεολογία του Ακινάτη και των άλλων Σχολαστικών ήταν κυρίαρχη τον Μεσαίωνα, για τη σαφήνεια και τη λαμπρότητά της, παραμένει θεολογία και όχι εκκλησιαστική διδασκαλία.
Το 1274, η Δεύτερη Σύνοδος της Λυών απεφάνθη ότι το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται από τον Πατέρα και τον Υιό, σύμφωνα με το Filioque στη σύγχρονη λατινική εκδοχή του Συμβόλου της Νικαίας.
Η θέση της Ορθόδοξης Εκκλησίας για το δόγμα
Σήμερα η Ορθόδοξη Ανατολική Εκκλησία χρησιμοποιεί το αυθεντικό κείμενο του Συμβόλου της Νικαίας-Κωνσταντινουπόλεως. Οι ανατολικές εκκλησίες έχουν απορρίψει τη φράση Filioque ως αιρετική παρεμβολή, ένα παράδειγμα αυτού που θεωρούν παπική αλαζονεία. Ακόμη περισσότερο, αντιτέθηκαν στη διδασκαλία που εξέφραζε, ως συγκρουόμενη με την ορθόδοξη δογματική παράδοση. Υποστηρίζουν ότι η εκπόρευση του Αγίου Πνεύματος από τον Πατέρα και τον Υιό θα δημιουργούσε δύο πηγές θεότητας, καταστρέφοντας τη μοναρχία και καθιερώνοντας δυαρχία, ενώ στον έναν Θεό μπορεί να υπάρξει μία μόνο πηγή θεότητας.
Αργότερα οι δυτικοί θεολόγοι απάντησαν ότι το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται από τον Πατέρα και τον Υιό ως από μία αρχή. Η ανατολή αρνήθηκε και αυτή τη διατύπωση, υποστηρίζοντας ότι θα συγχώνευε και θα συνέχεε τα πρόσωπα του Πατέρα και του Υιού (δημιουργώντας Δυάδα αντί Τριάδα). Επίσης επισημάνθηκε ότι εάν ο Πατέρας και ο Υιός είναι πηγές θεότητας (και μόνο το Άγιο Πνεύμα δεν είναι), αυτό έχει ως συνεπακόλουθο ότι μειώνεται η θέση του Πνεύματος σε σχέση με τον Πατέρα και τον Υιό, με την εξαίρεση του Πνεύματος μόνο ως πηγής θεότητας, ομοιάζεται ως ένας απλός παραλήπτης της. Τέλος, εάν κάποιος λέει ότι η ίδια η θεία ουσία είναι η πηγή θεότητας, ένα άλλο πρόβλημα δημιουργείται, μια πρόταση ότι το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται από τον εαυτό του, δεδομένου ότι δεν είναι βέβαια διαχωρισμένο από τη θεία ουσία.
Και ο Μέγας Φώτιος το 862 και ο Μιχαήλ Κηρουλάριος το 1054 κατηγόρησαν τη Δύση για αίρεση με την εισαγωγή του filioque στο Σύμβολο. Γενικά, εκτός από σύντομες περιόδους το 1274 και το 1439, στη Β΄ Σύνοδο της Λυών και στη Σύνοδο της Φλωρεντίας, πολλές φορές οι ορθόδοξοι έχουν επαναλάβει την κατηγορία της αίρεσης, μέχρι σήμερα. Αφ' ετέρου, από τον 13ο αιώνα, ένα άλλο κομμάτι ορθοδόξων επισημαίνει ότι καμία Οικουμενική Σύνοδος δεν καταδίκασε ολόκληρη τη Δυτική Εκκλησία και τα μέλη της. Ως εκ τούτου, υποστήριξαν, ότι οι Λατίνοι δεν πρέπει να αποκοπούν της κοινωνίας λόγω του Filioque.
Ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Γρηγόριος Β΄ (1241 – 1290), πρότεινε ένα διαφορετικό τύπο που έχει θεωρηθεί επίσης ως ορθόδοξη «απάντηση» στο Filioque, αν και δεν έχει θέση επίσημου ορθόδοξου δόγματος. Ο Γρηγόριος μίλησε για μια αιώνια εμφάνιση του πνεύματος από τον Υιό. Με άλλα λόγια, υποστήριξε ότι ο Υιός φανερώνει αιώνια το Άγιο Πνεύμα.
Γενικά, ακόμη και μέχρι την εποχή της Συνόδου της Φλωρεντίας, τα συγγράμματα των Λατίνων πατέρων δεν διαβάστηκαν ευρέως στην Ανατολή όπου η λατινική γλώσσα δεν ήταν κατανοητή. Ως εκ τούτου, η διατύπωση του Filioque, πόσο μάλλον η έννοιά του, δεν έγινε κατανοητή εύκολα εκεί. Μέχρι σήμερα, μερικές δυτικές πρακτικές καταδικάζονται ως αίρεση από ορισμένες ομάδες στην Ανατολή, παραδόσεις όπως η υποχρεωτική αγαμία του λατινικού κλήρου ή η χρήση της έκχυσης του ύδατος επί της κεφαλής στο βάπτισμα, έναντι της τριπλής κατάδυσης.
Η θέση της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Το 1274, στη Δεύτερη Σύνοδο της Λυών, η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία καταδίκασε όσους δεν δέχονταν ότι το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται από τον Πατέρα και τον Υιό. Στη Σύνοδο αυτή συμμετείχαν και Ορθόδοξοι ιεράρχες που έλπιζαν σε ένωση. Όταν η Σύνοδος της Λυών έληξε, Ορθόδοξοι και Ρωμαιοκαθολικοί, που είχαν εισέλθει σε προσωρινή ένωση, έψαλαν μαζί το Σύμβολο της Νίκαιας με την προσθήκη του filioque και κοινώνησαν μαζί.
Μεταγενέστερα υπήρξαν αλλαγές: στη ρωμαιοκαθολική θεολογία, αναγνωρίστηκε ότι το Filioque στο Σύμβολο της Πίστεως είναι μια μεταγενέστερη εισαγωγή Λατίνων θεολόγων, η οποία στο αρχικό Σύμβολο της Πίστεως, που συντέθηκε στα αρχαία ελληνικά, δεν υπήρξε ποτέ. Στο πρόσφατο παρελθόν, πολλοί ρωμαιοκαθολικοί θεολόγοι έχουν γράψει σχετικά με το ζήτημα του Filioque, με μια οικουμενική διάθεση. Ο Yves Congar υποστηρίζει ότι οι ποικίλες διατυπώσεις μπορούν να ιδωθούν όχι αντιφατικά αλλά συμπληρωματικά. Ο Irenee Dalmais επισημαίνει ότι η Ανατολή και η Δύση έχουν διαφορετικές, ωστόσο συμπληρωματικές, πνευματολογίες, θεολογίες του Αγίου Πνεύματος. Ο Avery Dulles ακολουθεί την ιστορία της διαμάχης του Filioque και ζυγίζει τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα διάφορων δυνατοτήτων για τη συμφιλίωση. Ο Eugene Webb χρησιμοποιεί την πνευματολογία του Bernard Lonergan. Κανένας ρωμαιοκαθολικός θεολόγος για αιώνες δεν έχει υποστηρίξει την αναφερθείσα καταδίκη του 1274 στη Σύνοδο της Λυών.
Ως επίσημη πρακτική, η Ρωμαιοκαθολική Έδρα δεν έχει επιβάλει το Filioque στην Ανατολή, στις ελληνόρυθμες εκκλησίες που ανήκουν στο Βατικανό, τους Μαρωνίτες, Μελχίτες και Ουνίτες. Εκείνοι που ενώθηκαν με τον παπισμό σε διάφορες χρονικές περιόδους δεν επιβαλλόταν να περιλάβουν τον τύπο «και εκ του Υιού» στην απαγγελία του Συμβόλου. Οι Μαρωνίτες που δεν αποκόπηκαν ποτέ από την κοινωνία με τη Ρώμη, επίσης δεν έχουν χρησιμοποιήσει ποτέ το Filioque. Σε πολλές λειτουργίες, κατά εορτασμό με Επισκόπους από την Ανατολή, ο Επίσκοπος Ρώμης έχει απαγγείλει το Σύμβολο της Νικαίας χωρίς την προσθήκη Filioque. Είναι σίγουρο ότι ο Πάπας Παύλος ΣΤ΄ και ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ δεν θεωρούσαν το Filioque αναπόσπαστο από το κείμενο του Συμβόλου και ότι στις ανατολικές λειτουργίες δεν θα ήταν ακόμη και αρμόζον.
Κατά την πρώτη επίσκεψη Πάπα στην Ελλάδα, τον Μάϊο του 2001, ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ απήγγειλε το Σύμβολο της Πίστεως χωρίς το Filioque.
Θέσεις άλλων δογμάτων
Μολονότι η Προτεσταντική Μεταρρύθμιση αμφισβήτησε μια σειρά από εκκλησιαστικά δόγματα, γενικώς οι προτεστάντες (διαμαρτυρόμενοι) αρχικά αποδέχτηκαν το Filioque χωρίς μεγάλη επιφύλαξη. Ωστόσο, πολλοί νεότεροι και σύγχρονοι προτεστάντες αποδέχονται το Αποστολικό Σύμβολο της Πίστεως, το οποίο δεν εξετάζει το ζήτημα της προέλευσης του Αγίου Πνεύματος.
Ειδικότερα η Αγγλικανική Εκκλησία περιλαμβάνει το Filioque στο Σύμβολο της Πίστεως, αλλά επιτρέπει την παράλειψή του «σε κατάλληλες οικουμενικές περιστάσεις». Επίσης, οι δεκαετείς Διασκέψεις του Λάμπεθ όλων των Αγγλικανών προκαθημένων που πραγματοποιήθηκαν το 1978 και το 1988 συνέστησαν σε μεμονωμένες Αγγλικανικές Εκκλησίες να παραλείψουν το Filioque. Οι μεταγενέστερες Διασκέψεις του 1998 και του 2008 δεν το ανέφεραν ως ζήτημα.
Οι Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες, από την πλευρά τους, δεν χρησιμοποιούν το Filioque στο Σύμβολο της Πίστεως, αν και βρίσκονται σε πλήρη κοινωνία με τη Ρώμη.
Η Παλαιοκαθολική Εκκλησία το 1875 επέστρεψε στην εκδοχή του Συμβόλου της Πίστεως χωρίς το Filioque, αφενός από θεολογική πεποίθηση, αφετέρου από συνειδητή προσέγγιση με τις Ορθόδοξες Εκκλησίες.
Εξωτερικές πηγές
Κατηγορία:Χριστιανική ορολογία Κατηγορία:Χριστιανική θεολογία Κατηγορία:Ορθοδοξία
רוח הקודש (נצרות)
Ξενοκλής ο Λακεδαιμόνιος
Ο Ξενοκλής ο Λακεδαιμόνιος ήταν στρατηγός των Λακεδαιμονίων, ο οποίος έδρασε προς τα τέλη του 4ου αιώνα π.Χ. Στη διάρκεια της εκστρατείας εναντίον της Ασίας εστάλη από τον Αγησίλαο Β' στη θέση του Λύσανδρου. Ο Ξενοκλής ανέλαβε διοικητής του ιππικού το 395 π.Χ. . Ακολούθησε η αποστολή του στη Λάρισα με σκοπό να προτείνει τον τερματισμό του πολέμου (394 π.Χ.) και τη σύναψη ειρήνης. Ωστόσο, κρατήθηκε μαζί με έναν ακόμα στρατηγό, τον Σκύθη, για να αφεθούν ελεύθεροι έπειτα από τη συνθήκη που τελικά επιτεύχθηκε.
Πηγές
Ξενοκλης Ξενοκλης
Ανς ντυ Με
Το Ανς ντυ Με (γαλλικά: Anse du Mé) είναι ένα χωριό της Δομινίκας. Έχει πολύ μικρό πληθυσμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ανς ντυ Με Ανς ντυ Με
Βερενίκη (Πόε)
Βερενίκη (πρωτότυπος τίτλος:Berenice) είναι διήγημα τρόμου του Αμερικανού συγγραφέα Έντγκαρ Άλαν Πόε, που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1835 στο περιοδικό του Ρίτσμοντ Southern Literary Messenger.
Είναι μια από τις πρώτες ιστορίες του Πόε, ήδη εκφραστική του ύφους και των θεμάτων του, όπως η υπερευαισθησία, ο θάνατος, η ιδιοφυΐα που καταστρέφεται από την ψύχωση, η πρόωρη ταφή, οι μονομανιακές κρίσεις και η φρικιαστική, ψυχολογικά οδυνηρή βία, που ο συγγραφέας θα αναπτύξει και στο υπόλοιπο έργο του.
Δημοσίευση
Το διήγημα δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο περιοδικό Southern Literary Messenger  τον Μάρτιο του 1835. Πολλοί αναγνώστες σοκαρίστηκαν από τη βία και διαμαρτυρήθηκαν στον εκδότη, γεγονός που οδήγησε σε νέα επεξεργασία που τελικά δημοσιεύθηκε το 1840. Οι τέσσερις παράγραφοι που αφαιρέθηκαν περιγράφουν μια σκηνή όπου ο Αιγαίας επισκέπτεται τη Βερενίκη πριν από την ταφή της και βλέπει καθαρά ότι είναι ακόμη ζωντανή καθώς κουνάει το δάχτυλό της και χαμογελά.
Ο Πόε διαφώνησε με τις καταγγελίες. Ένα μήνα μετά τη δημοσίευση, έγραψε στον εκδότη λέγοντας ότι πολλά περιοδικά έγιναν διάσημα λόγω παρόμοιων ιστοριών. Επισήμανε ότι στόχος του ήταν να τον εκτιμήσουν και «για να σε εκτιμήσουν πρέπει να σε διαβάσουν». Παραδέχτηκε ότι «... πλησιάζει τα όρια της κακογουστιάς – αλλά δεν θα αμαρτήσω ξανά τόσο κατάφωρα». Ακόμη κι έτσι, ο Πόε τόνισε επίσης ότι το διήγημα έπρεπε να κριθεί αποκλειστικά από την κυκλοφορία του περιοδικού.