cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αρμένοι Χανίων
Αξιοθέατα
μικρογραφία|Ο ναός του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου.|261x261εσ Οι πλούσιες πηγές της περιοχής οδήγησαν στην κατασκευή νερόμυλων στους Αρμένους. Ο νερόμυλος ιδιοκτησίας κληρονόμων Μανούσακα και Μανουσογεωργάκη και Κουταράκη έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο, καθώς αποτελεί τυπικό δείγμα αρχιτεκτονικής προβιομηχανικής περιόδου, τα αρχιτεκτονικά στοιχεία και η δομή των χώρων του συγκροτήματος συνδέονται με την λαϊκή παράδοση της Κρήτης του 18ου αιώνα, που έχει τις καταβολές της στην αρχιτεκτονική της όψιμης Βενετοκρατίας. Αποτελείται από τέσσερις ισόγειους χώρους και ένα στον όροφο που χρησιμοποιείται για κατοικία του μυλωνά. Στους υπόγειους χώρους υπάρχουν: προθάλαμος - χώρος αποθήκευσης σιτηρών, όπου βρίσκεται και η είσοδος του αλευρόμυλου. Ο κυρίως χώρος του αλευρόμυλου διαθέτει τρία ζεύγη μυλόπετρων με τρία πηγάδια (Βουτσιά) και τρία στόμια εξόδου νερού (ζουριά) αντίστοιχα. Η ανατολική όψη του συγκροτήματος χαρακτηρίζεται από τα πηγάδια και την είσοδο στον μύλο ενώ η δυτική χαρακτηρίζεται από τις λίθινες λαξευτές αντηρίδες, τα υπό μορφή καμάρας λαξευτά στόμια εξόδου νερού και τα αντίστοιχα παράθυρα πάνω από κάθε αντηρίδα. Το συγκρότημα στεγάζεται σε μονόρριχτες καμαροσκεπείς στέγες ενώ ο χώρος κατοικίας του μυλωνά έχει δίρριχτη κεραμοσκεπή. Βρίσκεται στην είσοδο του χωριού και υπέστη ζημιές από το έργο υδροληψίας. Στη θέση Σούρπο, όπου βρισκόταν επί ενετικών χρόνων χωριό, σωζόταν μέχρι πρόσφατα σε άριστη κατάσταση ο νερόμυλος «του Φράγκου».
Από τους ναούς του χωριού, ενδιαφέρον παρουσιάζουν ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, του 16ου αιώνα, κάτω από τον οποίο εντοπίστηκαν σε ανασκαφή τοίχοι παλαιότερου, μονόχωρου τρουλλαίου ναού, ο οποίος χρονολογήθηκε με βάση τα σπαράγματα των τοιχογραφιών στα τέλη του 12ου-αρχές του 13ου αιώνα, και ο νεότερος ναός του Αγίου Νικολάου.
Διοικητικά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι αποτελεί την κοινότητα Αρμένων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αρμένων του δήμου Αποκορώνου ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 345 κατοίκους.
Δείτε: Κοινότητα Αρμένων
Σημείωση
Στην Κρήτη υπάρχουν οι συνώνυμοι οικισμοί Αρμένοι Λασιθίου και Αρμένοι Ρεθύμνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων Κατηγορία:Δήμος Αποκορώνου
Ιστορία της Ινδίας
Λίθινη Εποχή
Οι αρχαιολογικές ενδείξεις ανατομικώς σύγχρονων ανθρώπων (Homo sapiens) στην ινδική υποήπειρο, θεωρείται επιστημονικώς ότι ανάγονται σε 78.000-74.000 χρόνια πριν. Παλαιότεροι ανθρωπίδες περιλαμβάνουν τον Homo erectus περίπου 500.000 χρόνια πριν. Απολιθώματα του Homo Erectus στη Χαθνόρα στην κοιλάδα Ναρμάντα στην κεντρική Ινδία δείχνουν ότι η Ινδία ίσως είχε κατοικηθεί τουλάχιστον από τη Μέση Πλειστοκαινική Περίοδο, περίπου 500.000-200.000 χρόνια πριν. Εργαλεία που χρονολογούνται 2.000.000 χρόνια πριν έχουν ανακαλυφθεί στο βορειοδυτικό τμήμα της ινδικής υποηπείρου. Η αρχαία ιστορία της περιοχής περιλαμβάνει κάποιους από τους παλαιότερους οικισμούς της Νοτιοανατολικής Ασίας και κάποιους από τους μεγαλύτερους πολιτισμούς της.
Τα αρχαιότερα αρχαιολογικά μέρη στην υποήπειρο είναι στην κοιλάδα του ποταμού Σοάν, στην περιοχή Σιβαλί, που εκτείνεται στη σημερινή Ινδία, Πακιστάν, Νεπάλ. Η Μεσολιθική Περίοδος στην ινδική υποήπειρο ακολουθήθηκε από τη Νεολιθική Περίοδο, όταν πιο εκτεταμένοι οικισμοί προέκυψαν μετά το τέλος της τελευταίας Εποχής των Παγετώνων, ακριβώς 12.000 χρόνια πριν. Οι πρώτοι επιβεβαιωμένοι ημιμόνιμοι οικισμοί εμφανίστηκαν 9.000 έτη πριν στους βράχους της περιοχής Μπιμπέτκα στο σημερινό κρατίδιο Μαντία Πραντές. Τα σπήλαια Εντακκάλ αποτελούν ιερογλυφικές γραφές από το Νεολιθικό Άνθρωπο, που ανάγονται στα 6000 π.Χ. περίπου, σημαίνοντας την παρουσία ενός προϊστορικού πολιτισμού ή οικισμού στην Κέραλα. Τα χαρακτικά αυτά είναι σπάνια και είναι τα μόνα γνωστά δείγματα από τη νότια Ινδία.
Ίχνη που φαίνεται να είναι ενός νεολιθικού πολιτισμού έχουν βρεθεί στον κόλπο Χαμπάτ της Ινδίας, ραδιοχρονολογημένα στα 7500 π.Χ. Νεολιθικοί αγροτικοί πολιτισμοί εξαπλώθηκαν στην κοιλάδα του Ινδού περίπου στα 5000 π.Χ. και στην κάτω κοιλάδα του Γάγγη γύρω στα 3000 π.Χ., όπως μαρτυρούν τα ευρήματα στην περιοχή Μπιρράνα (7570–6200 π.Χ.) στη Χαρυάνα, τα ευρήματα στη περιοχή Λαχουραντέβα (7000 π.Χ.) στο Ούταρ Πραντές, και τα ευρήματα στην περιοχή Μεχργκάρ του Βαλουχιστάν στο σημερινό Πακιστάν, και αργότερα στη Νότια Ινδία, εξαπλωθέντα νοτιοανατολικά και επίσης βόρεια στην περιοχή Μάλβα γύρω στα 1800 π.Χ. Ο πρώτος αστικός πολιτισμός της περιοχής άρχισε με το λεγόμενο πολιτισμό της Κοιλάδας του Ινδού.
Πολιτισμός της κοιλάδας του Ινδού
Η Εποχή του Σιδήρου στην ινδική υποήπειρο άρχισε γύρω στα 3300 π.Χ. με την πρώιμο πολιτισμό της κοιλάδας του Ινδού. Είχε επίκεντρο τον ποταμό Ινδό και τους παραποτάμους του που εκτείνονταν στην κοιλάδα του ποταμού Γκαγκάρ-Χάκρα, το Γκουτζαράτ και το νοτιοανατολικό Αφγανιστάν. Ο πολιτισμός του Ινδού είναι ένας από τους τρεις στην Αρχαία Ανατολή που, μαζί με τον πολιτισμό της Μεσοποταμίας και της φαραωνικής Αιγύπτου, αποτέλεσε το λίκνο του πολιτισμού του Παλαιού Κόσμου. Αποτελεί επίσης τον πιο εκτεταμένο πολιτισμό από γεωγραφικής και πληθυσμιακής άποψης.
Δραβιδικές καταβολές
Οι γλωσσολόγοι υπέθεσαν ότι οι ομιλώντες δραβιδικές γλώσσες απλώθηκαν σε όλη την ινδική υποήπειρο πριν σημειωθεί μια σειρά μεταναστεύσεων των Ινδοαρίων. Από αυτή την άποψη, ο πρώιμος πολιτισμός της κοιλάδας του Ινδού συχνά ταυτίζεται ως δραβιδικός. Πολιτιστικές και γλωσσολογικές ομοιότητες έχουν επισημανθεί από ερευνητές ως ισχυρές ενδείξεις για μια πρωτοδραβιδική καταγωγή του αρχαίου πολιτισμού της κοιλάδας του Ινδού.
Κάποιοι άλλοι ερευνητές ισχυρίζονται ότι οι Ινδοάριοι μετακινήθηκαν σε μια ήδη δραβιδική από γλωσσολογικής άποψης περιοχή αφού ήδη τα παλαιότερα τμήματα της Ριγκβέντα (περίφημη ινδική συλλογή ύμνων στη Βεδική Σανσκριτική γλώσσα) είχαν συντεθεί. Ο πληθυσμός των Μπραχούι στο Βαλουχιστάν θεωρείται από κάποιους ερευνητές ως το γλωσσολογικό αντίστοιχο ενός απαράλλαχτου πληθυσμού, ίσως σηματοδοτώντας ότι οι δραβιδικές γλώσσες ήταν πριν πολύ πιο εξαπλωμένες και αντικαταστάθηκαν από τις εισερχόμενες ινδοάριες γλώσσες.
Βεδική Περίοδος (περίπου 1500 - 600 π.Χ.)
Η Βεδική περίοδος ονομάστηκε από τον ινδοάριο πολιτισμό της βορειοδυτικής Ινδίας, παρόλο που άλλα τμήματα της Ινδίας είχαν μια ξεχωριστή ταυτότητα κατά τη διάρκεια εκείνης της περιόδου. Ο βεδικός πολιτισμός περιγράφεται στα ιερά κείμενα Βέδες του Ινδουϊσμού, που συντέθηκαν προφορικώς στη Βεδική Σανσκριτική γλώσσα (την προκλασική μορφή της Σανσκριτικής γλώσσας). Οι Βέδες αποτελούν κάποια από τα παλαιότερα σωζόμενα κείμενα στην Ινδία. Η Βεδική Περίοδος, με διάρκεια από περίπου το 1500 π.Χ. έως περίπου το 600 π.Χ., συνεισέφερε στη θεμελίωση αρκετών πολιτισμικών χαρακτηριστικών της ινδικής υποηπείρου. Με πολιτισμικούς όρους, σε πολλές περιοχές της ινδικής υποηπείρου η μετάβαση από την Εποχή του Χαλκού στην Εποχή του Σιδήρου συνέβη εκείνη την περίοδο.
Η βεδική κοινωνία
Ιστορικοί που έχουν αναλύσει τις Βέδες έχουν επιβεβαιώσει ένα βεδικό πολιτισμό στην περιοχή του Παντζάμπ και την άνω πεδιάδα του Γάγγη. Οι περισσότεροι ιστορικοί επίσης θεωρούν αυτή την περίοδο ως περίοδο ενσωμάτωσης αρκετών κυμάτων μεταναστεύσεων των Ινδοαρίων από τα βορειοδυτικά στην ινδική υποήπειρο. H Ιερή Συκή και η αγελάδα είχαν αποκτήσει ιερές ιδιότητες από τον καιρό της Αθαρβαβέντα. Πολλές έννοιες της ινδικής φιλοσοφίας που υιοθετήθηκαν αργότερα, όπως το Ντάρμα, έχουν τις ρίζες τους στις προηγούμενες Βέδες.
Η αρχική βεδική κοινωνία περιγράφεται στη Ριγκβέντα, το παλαιότερο βεδικό κείμενο, που πιστεύεται ότι συντέθηκε κατά τη διάρκεια της 2ης χιλιετίας π.Χ., στη βορειοδυτική περιοχή της ινδικής υποηπείρου. Εκείνη την εποχή, η κοινωνία των Αρίων αποτελείτο από μεγάλες φυλετικές και ποιμενικές ομάδες, ξεχωριστές από την αστικοποίηση της περιόδου Χαράππα που είχε πλέον εγκαταλειφθεί. Η πρώιμη ινδοάρια παρουσία πιθανόν ανταποκρίνεται, εν μέρει, στον Πολιτισμό της Έγχρωμης Κεραμικής της Ώχρας.
Στο τέλος της ριγκβεδικής περιόδου, η άρια κοινωνία άρχισε να επεκτείνεται από τη βορειοδυτική περιοχή της ινδικής υποηπείρου στο δυτικό τμήμα της πεδιάδας του Γάγγη. Έγινε δε με τον καιρό αυξανόμενα γεωργική, και ήταν κοινωνικώς οργανωμένη γύρω από την ιεραρχία των τεσσάρων βάρνας (κοινωνικών τάξεων). Η κοινωνική αυτή δομή χαρακτηριζόταν τόσο από συγκρητισμό με τους ιθαγενείς πολιτισμούς της βόρειας Ινδίας, αλλά επίσης τελικώς και με τον αποκλεισμό κάποιων ιθαγενών με το χαρακτηρισμό των επαγγελμάτων τους ως ακάθαρτων. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, πολλές από τις προηγούμενες μικρές φυλετικές ομάδες και μικροτοπικές φατρίες άρχισαν να συνασπίζονται στα λεγόμενα Τζαναπάντας, που ήταν μοναρχικά, κρατικού επιπέδου πολιτικά μορφώματα.
Τον 14ο αιώνα π.Χ., η Μάχη των Δέκα Βασιλιάδων ανάμεσα στα βεδικά ινδοάρια φυλετικά βασίλεια της φυλής Μπαράτα της συνομοσπονδίας φυλών Πούρου, με τη συμμαχία-συνδρομή άλλων φυλών της βορειδυτικής Ινδίας, υπό την καθοδήγηση του βασιλικού σοφού Βισναμίτρα, και του βασιλιά Σούντας των Τρτσου-Μπαράτα, εναντίον άλλων βεδικών φυλών, οδήγησε μετά τη νίκη των πρώτων στην εμφάνιση του βεδικού ινδοάριου Βασιλείου Κούρου, την πρώτη κρατικού επιπέδου κοινωνία κατά τη διάρκεια της Βεδικής Περιόδου.
Εξανσκριτισμός
Από την εποχή των Βεδών, άνθρωποι από πολλές τάξεις της κοινωνίας σε όλη την υποήπειρο άρχισαν να προσαρμόζουν το θρησκευτικό και κοινωνικό βίο τους στις βραχμανικές νόρμες, μια διαδικασία που μερικές φορές ονομάζεται εξανσκριτισμός (εκ-σανσκριτισμός). Αντανακλάται δε η διαδικασία αυτή στην τάση να ταυτίζονται τοπικές θεότητες με τους θεούς των σανσκριτικών κειμένων.
Βασίλεια της Εποχής του Σιδήρου
Η Εποχή του Σιδήρου στην ινδική υποήπειρο χαρακτηρίζεται από την άνοδο των Τζαναπάντας, κρατικά μορφώματα (βασίλεια και δημοκρατίες), με πλέον αξιοσημείωτα τα βασίλεια Κούρου, Παντσάλα, Κοσάλα και Βιντέχα.
Το Βασίλειο Κούρου ήταν η πρώτη κρατικού επιπέδου κοινωνία στη Βεδική Περίοδο, σχετισθείσα με την αρχή της Εποχής του Σιδήρου στη βορειοδυτική Ινδία, γύρω στα 1200-800 π.Χ., καθώς και με τη σύνθεση της Αθαρβαβέντα, του πρώτου ινδικού κειμένου στο οποίο αναφερόταν ο σίδηρος, με τη φράση μαύρο μέταλλο. Το κράτος Κούρου οργάνωσε τους βεδικούς ύμνους σε συλλογές, και ανέπτυξε τo ορθόδοξo βραχμανικό σράουτα τελετουργικό για να διατηρήσει την κοινωνική τάξη. Δύο πρόσωπα κλειδιά στο κράτος Κούρου ήταν ο βασιλιάς Παριξίτ και ο διάδοχός του Τζαναμετζάγια, που μεταμόρφωσαν το βασίλειο σε μια κυρίαρχη πολιτική και πολιτιστική δύναμη στη βόρεια Ινδία της Εποχής του Σιδήρου. Όταν το βασίλειο Κούρου παρήκμασε, το κέντρο του βεδικού πολιτισμού μεταφέρθηκε στους ανατολικούς γείτονές του, το βασίλειο Παντσάλα. Ο πολιτισμός της Ζωγραφισμένης Γκρι Κεραμικής που άνθησε στις περιοχές Χαρυάνα και δυτικό Ούταρ Πραντές της βόρειας Ινδίας από περίπου το 1100 έως το 600 π.Χ., πιστεύεται ότι ανταποκρίνεται στα βασίλεια Κούρου και Παντσάλα.
Καζίμιες Ντέιμεκ
Ο Καζίμιες Ντέιμεκ (πολωνικά: Kazimierz Dejmek) (17 Μαΐου 1924 – 31 Δεκεμβρίου 2002) ήταν Πολωνός ηθοποιός, σκηνοθέτης θεάτρου και κινηματογράφου και πολιτικός. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του διηύθυνε το Νέο Θέατρο στο Λοτζ (από το 2008 πήρε το όνομά του), το Εθνικό Θέατρο της Βαρσοβίας και το Πολωνικό Θέατρο της Βαρσοβίας. Από το 1993 έως το 1996 διετέλεσε υπουργός Πολιτισμού της Πολωνίας. Το 1984, ο Ντέιμεκ τιμήθηκε με το Βραβείο Βιτκάτσι - Βραβείο Κύκλου Κριτικών και το 1989 με τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας, μια από τις υψηλότερες τιμές της χώρας του.
Βιογραφία
Ο Καζίμιες Ντέιμεκ γεννήθηκε στο Κόβελ (τώρα στην Ουκρανία) το 1924 και παρακολούθησε το σχολείο στο Ζέσουφ. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν παρτιζάνος στις Ειδικές Μονάδες του Κόμματος Χωρικών και το 1943 εντάχθηκε στον Πολωνικό Εσωτερικό Στρατό. Λίγο μετά την αποχώρησή του από το στρατό το 1944, έκανε το ντεμπούτο του ως ηθοποιός στο Ζέσουφ, παίζοντας τον Γιάσιεκ στο Γάμος του Στανίσουαφ Βισπιάνσκι. Τα έτη 1945-1949 έπαιξε στο Θέατρο Κάτω Σιλεσίας στη Γελένια Γκούρα (τώρα Θέατρο Τσίπριαν Νόρβιντ) και στο Θέατρο Πολωνικού Στρατού στο Λοτζ και σπούδασε στην Εθνική Ανώτατη Σχολή Θεάτρου του Λοτζ. Το 1950, εγκατέλειψε την υποκριτική ως καριέρα για να γίνει καλλιτεχνικός διευθυντής του Νέου Θεάτρου. Υπηρέτησε εκεί μέχρι το 1962, όταν έγινε διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου της Βαρσοβίας.
Στα τέλη Νοεμβρίου 1967, το Εθνικό Θέατρο παρουσίασε το έργο του Άνταμ Μιτσκιέβιτς του 1824 Dziady (Παραμονή των προπατόρων), σε σκηνοθεσία Ντέιμεκ. Η παραγωγή επρόκειτο να έχει σημαντικές επιπτώσεις για την καριέρα του και για την ίδια την Πολωνία. Μετά την 11η παράσταση (στις 30 Ιανουαρίου 1968), η κομμουνιστική κυβέρνηση της Πολωνίας απαγόρευσε οποιεσδήποτε περαιτέρω παραστάσεις του έργου με την αιτιολογία ότι περιείχε «αντιρωσικές» και «αντισοσιαλιστικές» αναφορές. Ο Ντέιμεκ εκδιώχθηκε από το Ενιαίο Εργατικό Κόμμα Πολωνίας και απολύθηκε από το Εθνικό Θέατρο. Η απαγόρευση καταδικάστηκε τόσο από την Ένωση Συγγραφέων της Βαρσοβίας όσο και από την Ένωση Ηθοποιών, ενώ ακολούθησε φοιτητική διαμαρτυρία στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας, η οποία εξαπλώθηκε σε όλη την Πολωνία. Από το 1969 έως το 1972, ο Ντέιμεκ ήταν βασικά στην εξορία και εργάστηκε κυρίως εκτός Πολωνίας, όπου σκηνοθέτησε στο Εθνικό Θέατρο στο Όσλο, στο Schauspielhaus στο Ντίσελντορφ, στο Μπούργκτεατερ στη Βιέννη και στο Μικρό Θέατρο του Τζόρτζο Στρέλερ στο Μιλάνο.
Μετά την επιστροφή του στην Πολωνία το 1972, ο Ντέιμεκ σκηνοθέτησε πολλά μεγάλα θέατρα και το 1974 ανέλαβε ξανά τη διεύθυνση του Νέου Θεάτρου. Παρέμεινε σε αυτή τη θέση μέχρι το 1981 όταν έγινε διευθυντής και καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου της Βαρσοβίας. Ήταν μέλος του Πολωνικού Λαϊκού Κόμματος, εξελέγη στο Πολωνικό Κοινοβούλιο το 1993 και από το 1993 έως το 1996 υπηρέτησε ως υπουργός Πολιτισμού της χώρας του. (Σημείωση: Ο Λεχ Βαλέσα ήταν Πρόεδρος της Πολωνίας από το 1990 έως το 1995). Ο Ντέιμεκ επέστρεψε στη θεατρική του καριέρα το 1997 και το 2001 ανέλαβε τη διεύθυνση του Νέου Θεάτρου για τρίτη φορά. Ο Καζίμιες Ντέιμεκ πέθανε στη Βαρσοβία στις 31 Δεκεμβρίου 2002, λίγες εβδομάδες πριν από την πρεμιέρα της νέας του παραγωγής του Άμλετ.
Είναι ενταφιασμένος στο Κοιμητήριο Ντόουι στο Λοτζ.
Στις 14 Ιανουαρίου 2008, το Νέο Θέατρο μετονομάστηκε προς τιμήν του. Ο γιος του, Πιοτρ Ντέιμεκ (γενν. 1953), έγινε διάσημος τηλεοπτικός ηθοποιός στην Πολωνία και αργότερα σκηνοθέτης και παραγωγός ταινιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Πολωνοί σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Πολωνοί πολιτικοί Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1993-1997) Κατηγορία:Μέλη του Ενιαίου Εργατικού Κόμματος Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λαβάρου της Εργασίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας (1944-1989) Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Μεγαλόσταυροι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Βραβείου Χέρντερ
Μιντάουγκας Κουζμίνσκας
Ο Μιντάουγκας Κουζμίνσκας (λιθουανικά: Mindaugas Kuzminskas, 19 Οκτωβρίου 1989) είναι Λιθουανός επαγγελματίας διεθνής καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πάουερ φόργουορντ/σμολ φόργουορντ για την ΑΕΚ.
Ευρώπη
Το Σεπτέμβριο του 2009, υπέγραψε με τη Ζάλγκιρις, αλλά παρέμεινε για μία σεζόν με δανεισμό στη Σιαουλιάι. Το 2010, εντάχθηκε στη Ζάλγκιρις και παρέμεινε στην ομάδα για τρεις σεζόν.
Τον Ιούνιο του 2013, υπέγραψε συμβόλαιο με την ισπανική Μάλαγα. Στις 22 Οκτωβρίου 2015, σημείωσε 23 πόντους (προσωπικό ρεκόρ) στην Ευρωλίγκα και οδήγησε την ομάδα του στη νίκη με 93-82 επί της Μακάμπι Τελ Αβίβ στο Τελ Αβίβ. Στη συνέχεια, στις 13 Νοεμβρίου, έπαιξε τον πιο αποδοτικό αγώνα του στην Ευρωλίγκα με 30 βαθμούς PIR (22 πόντοι (2FG: 6/7, 3FG: 3/5, FT: 1/1), 4 ριμπάουντ, 3 κλεψίματα) και οδήγησε τη Μάλαγα σε ακόμη μία εξαιρετική εκτός έδρας νίκη με 86-78, αυτή τη φορά εναντίον της ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Σε 36 αγώνες πρωταθλήματος με τη Μάλαγα τη σεζόν 2015-16, είχε μέσο όρο 10.3 πόντους, 3.0 ριμπάουντ και 1.1 ασίστ ανά αγώνα.
ΝΒΑ
Στις 9 Ιουλίου 2016, υπέγραψε με τους Νιου Γιορκ Νικς στο NBA. Στις 25 Οκτωβρίου 2016, έκανε το ντεμπούτο του για τους Νικς στον πρώτο αγώνα της σεζόν, σημειώνοντας 7 πόντους σε 9 λεπτά στην ήττα με 117-88 από τους Κλίβελαντ Καβαλίερς. Στις 12 Ιανουαρίου 2017, σημείωσε 19 πόντους σε μία νίκη με 104-89 επί των Σικάγο Μπουλς.
Στις 12 Νοεμβρίου 2017, αποδεσμεύτηκε από τους Νικς για να δοθεί χώρος για την επιστροφή του τιμωρημένου Τζόακιμ Νόα. Εμφανίστηκε σε 68 αγώνες κατά τη διάρκεια της πρώτης του σεζόν, αλλά μόνο σε έναν αγώνα στο ξεκίνημα της δεύτερης σεζόν του.
Επιστροφή στην Ευρώπη
Την 1η Ιανουαρίου 2018, υπέγραψε με την ιταλική Ολίμπια Μιλάνο. Την 1η Ιουλίου 2019, αποχώρησε από την ομάδα, μετά από 1,5 σεζόν που αγωνίστηκε μαζί της, κερδίζοντας έναν τίτλο Πρωταθλήματος.
Στις 22 Ιουλίου 2019, υπέγραψε διετές συμβόλαιο με τον Ολυμπιακό. Στις 9 Νοεμβρίου 2019, έλυσε το συμβόλαιο του με το σύλλογο.
Στις 11 Νοεμβρίου 2019, υπέγραψε διετές συμβόλαιο με τη ρωσική Λοκομοτίβ Κουμπάν.
Στις 5 Ιουλίου 2021, συμφώνησε με την Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης. Τον Φεβρουάριο του 2022, αποχώρησε από την ομάδα εξαιτίας της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία.
Στις 22 Ιουλίου 2023, ανακοινώθηκε από την Α.Ε.Κ έως το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2023-24.
Προσωπική ζωή
Και οι δύο γονείς του Κουζμίνσκας ήταν επαγγελματίες αθλητές. Ο πατέρας του, Βλάντας, έπαιζε επιτραπέζια αντισφαίριση, ενώ η μητέρα του, Ζίτα, ήταν επαγγελματίας καλαθοσφαιρίστρια. Έχει επίσης έναν μεγαλύτερο αδελφό, Σαούλιους, ο οποίος ήταν επίσης επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής μεταξύ 1999 και 2015.
Με συλλόγους
Ζάλγκιρις Κάουνας
Ολύμπια Μιλάνου
Με εθνική
Λιθουανία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λιθουανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Λιθουανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2013 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 2014 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2015 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2017 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2019 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2022 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ζάλγκιρις Κάουνας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Λιθουανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μάλαγας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Νιου Γιορκ Νικς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ολίμπια Μιλάνου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λέγκα Μπάσκετ Σέριε Α Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λοκομοτίβ Κουμπάν Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές VTB Λίγκα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Καρσίγιακα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Τουρκίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ
Ελληνικό Λάρισας
Γεωγραφικές πληροφορίες
To Ελληνικό Λάρισας βρίσκεται σε υψόμετρο 121 μέτρων και έχει πληθυσμό 124 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Μέχρι το 1913, ονομαζόταν Μπιτσιλέρ και μέχρι το 1919, Μπέτσιλερ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Φαρσάλων
Σοφία του Λίχτενσταϊν
Η Σοφία του Λίχτενσταϊν (Prinzessin Sophie von Liechtenstein, 11 Ιουλίου 1837 – 25 Σεπτεμβρίου 1899) ήταν η κόρη του Αλοΐσιου Β΄ του Λίχτενσταϊν.
Βιογραφία
Η Σοφία Μαρία Γαβριέλα Πία γεννήθηκε στις 11 Ιουλίου 1837 στη Βιέννη και ήταν το τρίτο παιδί και κόρη του Αλοΐσιου Β΄ του Λίχτενσταϊν και της Κόμισσας Φραγκίσκης Κίνσκυ του Βίνιτς και του Τεττάου.
Στις 4 Μαΐου 1863 η Σοφία παντρεύτηκε τον Κάρολο, 6ο πρίγκιπα του Λόβενσταϊν-Βέρτχαϊμ-Ρόζενμπεργκ, στη Βιέννη. Μαζί απέκτησαν οκτώ παιδιά:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πριγκίπισσες Κατηγορία:Οίκος του Λίχτενσταϊν Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας
Παναγιώτα Τσακίρη
Η Παναγιώτα Τσακίρη (γεννηθείσα στη Δράμα στις ) είναι Ελληνίδα αθλήτρια του διάθλου και του σκι αντοχής.
Αγωνίστηκε στους χειμερινούς ολυμπιακούς αγώνες του 2006 και του 2010 για την Ελλάδα. Τερμάτισε 66η στο σπριντ σκι αντοχής των χειμερινών ολυμπιακών αγώνων του 2006. Επίσης τερμάτισε 86η στο δίαθλο σπριντ και 85η στο ατομικό δίαθλο.
Τον Φεβρουάριο του 2013, η καλύτερη επίδοση της στο Παγκόσμιο Κύπελλο Διάθλου είναι η 90η στο σπριντ στη Πόκλιουκα της Σλοβενίας το 2009/10.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές των χιονοδρομιών
Κοινότητα Βαγιονιάς
Η Κοινότητα Βαγιονιάς είναι κοινότητα του δήμου Γόρτυνας στην περιφερειακή ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 408Α - 18/12/1925 με την απόσπαση του οικισμού Βαγιωνιά από την κοινότητα Σταβγιών και τον ορισμό του ως έδρα της κοινότητας. Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα περιλαμβάνει και τους οικισμούς Κουμάσα και Λούκια. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Αντώνιο Αθουσάκη.
Κοινοτάρχες Βαγιονιάς
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητας Βαγιονιάς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Γόρτυνας
Αικατερίνη Μαμούτη
Η Αικατερίνη Μαμούτη (γεννήθηκε στις 23 Μαΐου 1981 στην Θεσσαλονίκη) είναι Ελληνίδα αθλήτρια της ενόργανης γυμναστικής. Έχει αγωνιστεί σε έξι αγωνίσματα γυμναστικής στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1996 στην Ατλάντα των Ηνωμένων Πολιτειών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της ενόργανης γυμναστικής
Βασιλής Λάρισας
Ο Βασιλής είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Λάρισας, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Βασιλή, της Δημοτικής Ενότητας Ενιππέα και υπάγεται στον Δήμο Φαρσάλων.
Γεωγραφικές πληροφορίες
Ο Βασιλής Λάρισας  βρίσκεται σε υψόμετρο 147 μέτρων και έχει πληθυσμό 312 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Φαρσάλων
Ριάναν Ίφλαντ
Καριέρα
Το 2015 άρχισε να συμμετέχει σε διοργανώσεις καταδύσεων από μεγάλο ύψος.
Κατέκτησε χρυσά μετάλλια στο αγώνισμα γυναικών στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου 2017 και 2019.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστραλοί αθλητές των καταδύσεων Κατηγορία:Αθλήτριες της κατάδυσης από μεγάλο ύψος
Σέργιος Τσελεπιδάκης
Ο Σέργιος Τσελεπιδάκης (Sergiu Celibidache,, 1912-1996) ήταν Ρουμάνος διευθυντής ορχήστρας, συνθέτης, μουσικός θεωρητικός και δάσκαλος. Η καταγωγή του ήταν από την Ελλάδα. Εκπαιδεύτηκε στην πατρίδα του τη Ρουμανία και αργότερα στο Παρίσι και στο Βερολίνο. Η καριέρα του στον τομέα της κλασικής μουσικής διήρκησε πάνω από πενήτα χρόνια, και λειτούργησε ως κύριος διευθυντής της Φιλαρμονικής του Μονάχου, της Φιλαρμονικής του Βερολίνου, της Σικελικής Συμφωνικής Ορχήστρας και αρκετών ευρωπαϊκών ορχηστρών. Αργότερα, δίδαξε και στο Πανεπιστήμιο του Μάιντς στη Γερμανία και στο Ινστιτούτο Μουσικής Curtis της Φιλαδέλφειας της Πενσυλβανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρουμάνοι μουσικοί Κατηγορία:Ρουμάνοι διευθυντές ορχήστρας
Κυριακή Παπανικολάου
Η Κυριακή Παπανικολάου (γεννήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου του 1980 στη Θεσσαλονίκη) είναι Ελληνίδα αθλήτρια της ενόργανης γυμναστικής. Αγωνίστηκε σε τρία αγωνίσματα γυμναστικής στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1996 στην Ατλάντα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της ενόργανης γυμναστικής
Ζωή Παρασκευοπούλου
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της τοξοβολίας
Μεχμέτ Χαρμαντζί
Ο Μεχμέτ Χαρμαντζί (τουρκικά: Mehmet Harmancı, γεννήθηκε το 1977) είναι ο δήμαρχος του Τουρκικού Δήμου Λευκωσίας, ο οποίος διοικεί την Βόρεια Λευκωσία, το κατεχόμενο τμήμα της Λευκωσίας. Γεννήθηκε στην Λευκωσία.
Σπούδασε διεθνείς σχέσεις στο Πανεπιστήμιο της Ανατολικής Μεσογείου και ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο Τζον Μουρς στο Λίβερπουλ. Ξεκίνησε την πολιτική του καριέρα με την ένταξη του στη νεολαία του Κόμματος Κοινοτικής Απελευθέρωσης, ενώ μετά την συγχώνευση του με το Κίνημα Ειρήνης και Δημοκρατίας συνέχισε στο Κόμμα Κοινωνικής Δημοκρατίας. Εργάστηκε ως διευθυντής σε τουριστικό πρακτορείο από το 2005 έως το 2008. Από τον Ιούνιο έως τον Σεπτέμβριο του 2013, υπηρέτησε ως υπουργός τουρισμού, περιβάλλοντος και πολιτισμού σε μεταβατική κυβέρνηση υπό την ηγεσία της Σιμπέλ Σιμπέρ. Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2014 κέρδισε το 38.6% των ψήφων και εξελέγη δήμαρχος της Βόρειας Λευκωσίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τουρκοκύπριοι πολιτικοί
Πρωτάθλημα Ελλάδας ποδοσφαίρου σάλας γυναικών
Ιστορία
Πριν την καθιέρωση του επίσημου πρωταθληματος η ΠΕΠΣΣ διοργάνωσε τρία πειραματικά τουρνουά. Το 2019 διεξήχθη το πρώτο τουρνουά στην Ελλάδα για γυναικείες ομάδες φουτσαλ με τη συμμετοχή έξι ομάδων και νικήτρια την ΑΕΚ. Το 2021 διεξήχθη το δεύτερο τουρνουά και πάλι με έξι ομάδες και νικήτρια την ομάδα των Αμπελοκήπων. Κατά την περίοδο 2021-22 διεξήχθη το τρίτο πιλοτικό τουρνουά, με επτά ομάδες να αγωνίζονται σε δύο γύρους, και τη διεξαγωγή φάιναλ 4 για την ανάδειξη του πρωταθλητή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωταθλητές Ελλάδος *
Ολιβιέ Μεσιάν
Ο Ολιβιέ Μεσιάν (Olivier Messiaen, Αβινιόν, 10 Δεκεμβρίου 1908 – Κλισύ-λα-Γκαρέν, 27 Απριλίου 1992) ήταν Γάλλος συνθέτης, οργανίστας και ορνιθολόγος. Θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους συνθέτες του 20ού αιώνα, που επηρέασε πλήθος συνθετών της νεότερης γενιάς. Υπήρξε μία από τις ηγετικές μορφές του μουσικού κινήματος «Νέα Γαλλία». Η μουσική του χαρακτηρίζεται από πολυρρυθμία (το ενδιαφέρον του για τον ρυθμό στην Αρχαία Ελλάδα και την Αρχαία Ινδία ήταν μεγάλο), ενώ από αρμονική και μελωδική άποψη βασίζεται σε τρόπους. Πολλά έργα του αντικατοπτρίζουν την πίστη στο Θεό, καθώς ο ίδιος υπήρξε βαθιά θρησκευόμενος ως προς τον Ρωμαιοκαθολικισμό, ενώ φέρεται να δέχθηκε έντονη επιρροή των Κλωντ Ντεμπυσσύ και Ιγκόρ Στραβίνσκι.
Πρώιμα χρόνια
Ο Μεσιάν γεννήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 1908 στην Αβινιόν της Γαλλίας από εύπορους καθολικούς γονείς. Ο πατέρας του ήταν καθηγητής αγγλικής και η μητέρα του ποιήτρια. Με το ξέσπασμα του Α' Π.Π. μετακόμισε με τη μητέρα του και τον αδελφό του στη Γκρενόμπλ μέχρι που τελείωσε ο πόλεμος (1918) οπότε, όταν επέστρεψε και ο πατέρας του, γύρισαν στη γενέτειρά του, όπου παρακολούθησε μαθήματα μουσικής.
Μουσική εκπαίδευση
Η μουσική εκπαίδευση του Μεσιάν άρχισε στο Κονσερβατόριο του Παρισιού, από την ηλικία των 11 ετών. Εκεί διδάχθηκε, μεταξύ άλλων, από τους Πωλ Ντυκά (Paul Dukas), Μωρίς Εμμανουέλ, Σαρλ-Μαρί Βιντόρ και Μαρσέλ Ντυπρέ όπου και σημειώνει εξαιρετική πρόοδο. Το 1926 κερδίζει το πρώτο βραβείο σε αντίστιξη και φούγκα και το επόμενο έτος επίσης το πρώτο βραβείο σε συνοδεία πιάνου. Το 1928 κερδίζει επίσης βραβείο επί της ιστορίας της μουσικής. Τον ίδιο χρόνο ασχολείται έντονα με την αρχαία ελληνική μουσική σε εκπληκτικούς αυτοσχεδιασμούς, ενώ παράλληλα σπουδάζει όργανο υπό τον Μαρσέ Ντυπρέ στην Αγία Τριάδα του Παρισιού. Έτσι το 1930 κερδίζει το πρώτο βραβείο σύνθεσης, ενώ από το επόμενο έτος το 1931 διορίστηκε μόνιμος οργανίστας της Εκκλησίας της Αγίας Τριάδος στο Παρίσι (Église de la Sainte-Trinité), θέση την οποία και κράτησε μέχρι τον θάνατό του.
Σταδιοδρομία
Τη δεκαετία του 1930 δίδαξε στην περίφημη Schola Cantorum (Ωδική Σχολή) στο Παρίσι, ενώ το φθινόπωρο του 1940 κρατείτο αιχμάλωτος πολέμου της ναζιστικής Γερμανίας. Κατά τη διάρκεια της κράτησής του έγραψε το "Κουαρτέτο για το τέλος του χρόνου" για τα τέσσερα μουσικά όργανα που ήταν διαθέσιμα στη φυλακή. Το κομμάτι - για βιολί, κλαρινέτο, βιολοντσέλο και πιάνο - πρωτοπαίχτηκε από τον ίδιο τον Μεσιάν και τους συγκρατούμενούς του σε συναυλία της φυλακής, με τους κρατούμενους και τους φύλακες ως κοινό. Μετά την αποφυλάκισή του το 1941 διορίστηκε καθηγητής αρμονίας, ενώ το 1966 ανέλαβε την τάξη σύνθεσης στο Ωδείο των Παρισίων, θέσεις που διατήρησε μέχρι την συνταξιοδότησή του το 1978. Φημισμένοι του μαθητές υπήρξαν οι Ιάννης Ξενάκης, Πιέρ Μπουλέζ, ο Καρλχάιντς Στοκχάουζεν και η Υβόν Λοριό (Yvonne Loriod), η οποία υπήρξε και δεύτερη σύζυγός του.
Ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο αντλώντας έμπνευση από διαφορετικές πηγές, όπως η μουσική της Ιαπωνίας, τα φαράγγια στην πολιτείας της Γιούτα καθώς και η ζωή του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης. Για τον ίδιο, οι συγχορδίες αντιστοιχούσαν σε ορισμένα χρώματα, κυρίως δε όσον αφορά του δικούς του τρόπους - ένα φαινόμενο γνωστό ως συναισθησία. Οι συνδυασμοί των χρωμάτων έπαιζαν για τον ίδιο μεγάλο ρόλο στη διαδικασία της σύνθεσης. Για μια μικρή περίοδο της ζωής του, ο Μεσιάν πειραματίστηκε με την παραμετροποίηση σε σχέση με τον ολικό σειραϊσμό, όπου και συνεισέφερε με τα επινοήματά του. Στη μουσική του υποφαίνονται ακόμη επιρροές της παραδοσιακής μουσικής της Ινδονησίας (τα λεγόμενα Γκαμελάν - διατονικά κρουστά), ενώ ήταν από τους πρωτοπόρους στη χρήση ηλεκτρονικών οργάνων (π.χ. με τα Κύματα Μαρτενό).
Το κελάηδισμα των πουλιών ήταν κάτι συναρπαστικό για τον Μεσιάν· πίστευε ότι τα πουλιά είναι οι μεγαλύτεροι μουσικοί και θεωρούσε τον εαυτό του εξίσου ορνιθολόγο όσο και συνθέτη. Σε πολλά από τα ταξίδια του έκανε λεπτομερή καταγραφή από τιτιβίσματα, τα οποία και χρησιμοποίησε μεταγράφοντάς τα στη μουσική του. Τα χρώματα ως ήχοι, η σύλληψη της σχέσης χρόνου-μουσικής, το τιτίβισμα των πουλιών και η έκφραση της θρησκευτικής του πεποιθήσεως είναι κύρια χαρακτηριστικά στίγματα στη μουσική του.
Η μουσική του
Η μουσική του Μεσιάν έχει χαρακτηριστεί ως μη ανήκουσα στη μουσική παράδοση της Δύσης, ωστόσο απορρέουσα και εμπνευσμένη από αυτήν. Σε πολλά από τα έργα του διαφαίνεται η άρνηση της συμβατικής ανάπτυξης θεματικού υλικού, καθώς και της αρμονικής ανάπτυξης με διατονικά μέσα. Εν μέρει αυτό συνάδει με την τεχνική του όσον αφορά στους τρόπους, καθώς η τροπική αρμονία δεν λειτουργεί το ίδιο με την κλασική.
Όσον αφορά την έκφανση του χριστιανισμού στο έργο του, ο ίδιος συχνά αναφερόταν στις "θαυμαστές όψεις της Ρωμαιοκαθολικής Πίστης". Σκοπός του δεν ήταν να αποτυπώσει την πίστη του στο Θεό μέσω της θεολογικής άποψης της αμαρτίας, όσο μέσα από την άποψη της χαράς, της θεϊκής αγάπης και της λύτρωσης. Αυτό καθίσταται ιδιαιτέρως εμφανές κυρίως στα έργα του για όργανο: "La Nativité du Seigneur" (Η Γέννηση του Κυρίου), "Crucifixion" (Σταύρωση), "Resurrection" (Ανάσταση) και L' ascension" (Ανάληψη).
Η ακαδημαϊκή αναζήτηση των συνθετικών τεχνικών του (έγραψε δύο διατριβές, η δεύτερη δημοσιεύτηκε μετά θάνατον) περιορίστηκε σε έργα οργανικής μουσικής και καθώς ήταν και ο ίδιος αυθεντία στην μουσική ανάλυση, θεωρούσε πως η ανάπτυξη και η μελέτη των τεχνικών πρέπει να λειτουργεί στα πλαίσια της διανόησης, της αισθητικής και του συναισθήματος. Κατά τον ίδιο, μια μουσική σύνθεση πρέπει να κρίνεται σε σχέση με τα ακόλουθα τρία κριτήρια: να είναι ενδιαφέρουσα, ευχάριστη και συγκινητική για τον ακροατή.
Τα κομμάτια για πιάνο αποτελούν μεγάλο μέρος του συνολικού του έργου. Αν και ικανός πιανίστας ο ίδιος, αναμφίβολα είχε τη συμβολή της Υβόν Λοριό, η οποία με την απαράμιλλη τεχνική της κατάφερε να αποδώσει περίτεχνους ρυθμούς και τους συνδυασμούς τους. Από το έργο "Visions de l'Amen" κι έπειτα, τα πιανιστικά του έργα πρέπει να απευθυνόταν σ' αυτή· ο ίδιος είχε δηλώσει πως η Υβόν Λοριό «καταφέρνει να παίξει τα πάντα, γι' αυτό και μπορώ να μου επιτρέπω τις πιο ακραίες εκκεντρικότητες».
Η επίδραση της δυτικής μουσικής
Η εξέλιξη της μοντέρνας μουσικής στη Γαλλία επέδρασε σημαντικά στον Μεσιάν, και πιο χαρακτηριστικά, η μουσική του Κλωντ Ντεμπυσσύ με τη χρήση της ολο-τονικής κλίμακας (κλίμακα που συντίθεται μόνο με διαστήματα τόνου· στην ορολογία του Μεσιάν αποτελεί τον Α΄ Τρόπο). Ο Μεσιάν δεν χρησιμοποίησε την ολο-τονική κλίμακα παρά ελάχιστα, διότι «μετά τον Ντεμπυσσύ και τον Πωλ Ντυκά δεν υπήρχε κάτι να προσθέσει», ωστόσο όλοι οι τρόποι που χρησιμοποίησε είναι συμμετρικοί.
Ο θαυμασμός του για τον Ιγκόρ Στραβίνσκι ήταν μεγάλος, κυρίως όσον αφορά τη διαχείριση του ρυθμού και των ηχοχρωμάτων στα πρώιμα έργα του, όπως η "Ιεροτελεστία της Άνοιξης". Με τη λαμπρότητά τους, τα ορχηστρικά έργα του Εϊτόρ Βίλλα-Λόμπος, ο οποίος τη δεκαετία του 1920 ζούσε στο Παρίσι δίνοντας συναυλίες, αποτέλεσαν άλλη μια πηγή έμπνευσης, καθώς επίσης και η μουσική του Μοντέστ Μουσόργκσκι. Επί του πιανιστικού ρεπερτορίου, ο Μεσιάν ξεχώριζε τον Ζαν-Φιλίπ Ραμώ, τον Ντομένικο Σκαρλάττι, τον Σοπέν και τον Ντεμπυσσύ, καθώς και τον Ισπανό Ισαάκ Αλμπένιθ.
Μια άλλη πηγή έμπνευσης αποτέλεσε και ο σουρεαλισμός· αυτό διακρίνεται και απο αρκετούς τίτλους που έδωσε στα πρελούδια για πιάνο (π.χ. "Un reflet dans le vent" - "Μια αναλαμπή του ανέμου") καθώς και στα ίδια του τα ποιήματα (αποτελούν προοίμια σε κάποια μουσικά του έργα, όπως στο "Les offrandes oubliées" - "Οι λησμονημένες προσφορές").
Χρώμα
Το χρώμα ήταν κεντρικό θέμα στη μουσική του Μεσιάν. Ο ίδιος πίστευε ότι όροι όπως "τονική", "τροπική" και "σειραϊσμός" αποτελούσαν παραπλανητικές συμβάσεις της ανάλυσης. Για τον ίδιο δεν υπήρχε τονική, τροπική και σειραϊκή μουσική· μόνο μουσική με ή χωρίς χρώμα. Είχε πει μάλιστα ότι οι Κλαούντιο Μοντεβέρντι, Μότσαρτ, Βάγκνερ, Σοπέν, Μουσόργκσκι και Στραβίνσκι έγραψαν πολύχρωμη μουσική.
Σε ορισμένες παρτιτούρες του, ο Μεσιάν έχει σημειώσει τα χρώματα (κυρίως στο "Couleurs de la cité céleste" ["Χρώματα της ουράνιας πόλης"] και "Des canyons aux étoiles" ["απ' τα φαράγγια στ' αστέρια"]). Η πρόθεσή του ήταν να βοηθήσει τον μαέστρο στην ερμηνεία της μουσικής, παρά να καθορίσει ποια χρώματα θα έπρεπε να βιώσει ο ακροατής. Η σημασία του χρώματος συνδέεται μ' αυτό που ο Μεσιάν αποκαλεί συναισθησία, το ότι δηλαδή συναισθανόταν κάποιο χρώμα στο άκουσμα (ή στη νοητική σύλληψη) της μουσικής (δεν εκλάμβανε τα χρώματα ως οπτική έκφανση). Στην πολύτομη διατριβή του "επί του ρυθμού, του χρώματος και της της ορνιθολογίας" ("Traité de rythme, de couleur, et d'ornithologie") ο Μεσιάν περιέγραψε τα χρώματα σε αντιστοιχία με συγκεκριμένες συγχορδίες. Οι περιγραφές του εκτείνονται από τα απλά χρώματα ("χρυσό και καφέ") μέχρι τα υπερ-σύνθετα ("κυανο-ιώδεις βράχοι, διάστικτοι με μικρούς γκρίζους κύβους, μπλε του κοβαλτίου, βαθύ Πρωσσικό κυανό, τονισμένο με μια ιδέα βιολετί ιώδους, χρυσό, κόκκινο, πορφυρό, άστρα από μωβ, μαύρο και λευκό. Το μπλε βιολετί δεσπόζει").
Συμμετρία
Πολλές από τις συνθετικές τεχνικές του Μεσιάν παραβάλλουν χρονικές και τονικές συμμετρίες.
Χρόνος
Από τα πρώιμα κιόλας έργα του, ο Μεσιάν χρησιμοποιεί μη-αντιστρέψιμα ρυθμικά σχήματα, τα λεγόμενα παλίνδρομα. Σε ορισμένα έργα του, συνδυάζει ρυθμικά σχήματα και αρμονικές αλυσίδες με τέτοιο τρόπο, που θεωρητικά εάν επαναλαμβάνονταν εσαεί, θα είχαμε την περαίωση όλων των πιθανών μεταπτώσεων (συνδυασμών) καταλήγοντας στο αρχικό σχήμα (π.χ. στο "κουαρτέτο για το τέλος του χρόνου" μια τέτοια διαδικασία λαμβάνει χώρα στα μέρη του πιάνου και του βιολοντσέλου). Το ατελέσφορο μιας τέτοιας διαδικασίας ήταν για τον Μεσιάν η "γοητεία της α-πιθανότητας" και η αλήθεια είναι ότι δεν τη χρησιμοποίησε συχνά, σαν να μην επέτρεπε στον ακροατή παρά μια μόνο ματιά σε κάτι αιώνιο.
Τόνος
Ο Μεσιάν αντί των κλασικών κλιμάκων (μείζων και ελάσσων) χρησιμοποίησε τους λεγόμενους τρόπους περιορισμένης μετατροπίας. Οι τρόποι αυτοί αποτελούν ένα σύνολο από νότες, που λειτουργικά μπορούν να υποστούν μετατροπία κατά ένα μόνο ημιτόνιο, για ορισμένες μόνο φορές. Για παράδειγμα, η ολο-τονική κλίμακα (Τρόπος Α΄ για τον Μεσιάν) μπορεί να υπάρχει σε δύο μόνο μετατροπίες: ντο-ρε-μι-φα♯-σολ♯-λα♯ και ρε♭-μι♭-φα-σολ-λα-σι. Οι τρόποι αυτοί είναι αποτέλεσμα της αρμονίας που χρησιμοποιούσε στα πρώιμα έργα του και τους αυτοσχεδιασμούς του. Με τη χρήση τους αποφεύγεται η συμβατική αρμονική αλυσίδα της διατονικής κλίμακας, αφού π.χ. ο Τρόπος Β΄ (πανομοιότυπος με την κλασική οκτάτονη κλίμακα: ντο-ρε-ρε♯-φα-φα♯-σολ♯-λα-σι) επιτρέπει τις δεσπόζουσες συγχορδίες μεθ' εβδόμης, των οποίων η τονική δεν περιλαμβάνεται στον ίδιο τον Τρόπο. Οι τρόποι επίσης σχετίζονται, κατά τον Μεσιάν, με χρώματα.
Χρόνος και Ρυθμός
Για τον Μεσιάν, η συνεισφορά του στη μουσική όσον αφορά στον ρυθμό, ήταν αυτό που τον ξεχώριζε από τους άλλους συνθέτες. Εκτός από τα μη-αναστρέψιμα και τα ινδουϊστικά ρυθμικά σχήματα, ο Μεσιάν χρησιμοποίησε και τους λεγόμενους "προσθετικούς" ρυθμούς. Ένα τέτοιο ρυθμικό σχήμα εμπεριέχει την ελαφρά επιμήκυνση ορισμένων νοτών, ή εμβόλιμες νότες μικρής χρονικής αξίας σε ένα κατά τ' άλλα συμμετρικό ρυθμικό σχήμα, καθώς και την επιμήκυνση ή επιβράχυνση κάθε νότας ενός ρυθμικού σχήματος κατά μια σταθερή αξία (π.χ. η επιμήκυνση όλων των νοτών κατά ένα όγδοο στην επανάληψη ενός ρυθμικού σχήματος). Η διαδικασία αυτή οδήγησε τον Μεσιάν να χρησιμοποιεί καθιερωμένα ρυθμικά σχήματα, που εμφανίζονται είτε εις διπλούν ή τριπλούν -την ίδια τεχνική χρησιμοποίησε και ο Στραβίνσκυ στο έργο "Ιεροτελεστία της Άνοιξης".
Αρμονία
Εκτός από τη αρμονική χρήση των τρόπων περιορισμένης μετατροπίας, ο Μεσιάν επικαλέστηκε τη σειρά των φυσικών αρμονικών ως ένα φυσικό φαινόμενο, που μπορεί να αποτελέσει το λογικό πλαίσιο μιας συγχορδίας. Πιστεύοντας ότι κάτι τέτοιο έλειπε από την σειραϊκή μουσική, ονόμασε το φαινόμενο αυτό αντήχηση (resonance), όπου οι νότες μιας συγχορδίας αντλούνται από τους αρμονικούς της θεμελίου, ή της βασικής τονικότητας του κομματιού.
Σχετικά με τη χρήση της αντήχησης, ο Μεσιάν έγραψε μουσική όπου η θεμέλιος συνδυάζεται με υψηλότερες νότες και συγχορδίες, που συνηχούν σε πολύ χαμηλή ένταση. Αυτές οι ψηλές νότες έχουν το ρόλο αρμονικών, που αλλοιώνουν τον τόνο της θεμελίου, όπως συμβαίνει για παράδειγμα με τις μιξτούρες (ρεγκίστρα με πολλούς αυλούς βάσει της σειράς των αρμονικών) στο εκκλησιαστικό όργανο.
Όσον αφορά στη χρήση των διατονικών συγχορδιών, ο Μεσιάν υπερβαίνει την συμβατική τους χρήση, τοποθετώντας τις εκτός του τονικού πλαισίου (π.χ. η συχνή χρήση της συγχορδίας της αυξημένης έκτης που ιστορικά δηλώνει την κατακλείδα), όπως συμβαίνει και με την μη-λειτουργική αρμονία σε πολλά έργα του Ντεμπυσσύ (π.χ. στο έργο του "Nuages").
Κελάηδισμα
Το κελάηδισμα ήταν κάτι συναρπαστικό για τον Μεσιάν από μικρή ηλικία· τη χρήση του στη σύνθεση ενθάρρυνε και ο καθηγητής του Ντυκά, ο οποίος αναφέρεται πως ωθούσε τους μαθητές του να ακούνε τα πουλιά. Ο Μεσιάν χρησιμοποίησε καταγεγραμμένα από τον ίδιο τιτιβίσματα πουλιών σε κάποια πρώιμα έργα του (π.χ. στην πρώτη κίνηση από το "κουαρτέτο για το τέλος του χρόνου" το βιολί μιμείται χαρακτηριστικά το κελάηδισμα, ενώ η τρίτη κίνηση (για σόλο κλαρινέτο) έχει τίτλο "Η άβυσσος των πουλιών" ("L'abîme d'oiseaux")). Σταδιακά, η χρήση του ενσωματώθηκε στις συνθετικές του τεχνικές και μαζί με τη χρήση των τρόπων και του χρωματισμού των συγχορδιών αποτέλεσε το μουσικό του ύφος. Στο έργο "Le réveil des oiseaux" ("το ξύπνημα των πουλιών") η τεχνική έχει φτάσει στο πιο ώριμο στάδιο, όπου όλο το έργο βασίζεται σε τιτιβίσματα. Σαν ηχητικό αποτέλεσμα αυτό που ακούμε είναι κατά βάση μια χορωδία πουλιών που ξυπνάνε, μεταγραμμένη για ορχήστρα. Το ίδιο συμβαίνει και στο έργο "Epode" ("Επωδός"), όπου όχι λιγότερα από δεκαοκτώ βιολιά παίζουν το καθένα ένα συγκεκριμένο τιτίβισμα. Στην παρτιτούρα αναφέρεται σε ποιο πουλί ανήκει το κάθε τιτίβισμα, ωστόσο δεν θα πρέπει να θεωρήσουμε ότι τα έργα αυτά αποτελούν απλώς μεταγραφές κελαηδισμάτων· τουναντίον, πρόκειται για ηχητικά ποιήματα που -με ιμπρεσιονιστικό τρόπο- αναπαριστούν ένα τοπίο με τα χρώματα, τους ήχους και την γενικότερη ατμόσφαιρά του.
Σειραϊσμός
Σε ορισμένα έργα του ο Μεσιάν επινόησε κλίμακες για τη διάρκεια, την άρθρωση και τη χροιά, όλα κατ' αναλογία της χρωματικής κλίμακας. Ο ίδιος ενοχλήθηκε όταν κάποιοι μουσικολόγοι θεώρησαν ιστορικής σημασίας το έργο "Mode de valeurs et d'intensités" ("τρόπος αξιών και εντάσεων") θέλοντας να του προσδώσουν την ιδιότητα του επινοητή του ολικού σειραϊσμού.
Αργότερα ο Μεσιάν εισήγαγε μια δική του γλώσσα επικοινωνίας, ένα μουσικό αλφάβητο για την κωδικοποίηση κειμένου. Πρωτοχρησιμοποίησε αυτή την τεχνική στο έργο "Διαλογισμοί επί του μυστηρίου της Αγίας Τριάδος" για όργανο ("Méditations sur le mystère de la Sainte Trinité"), όπου το λεγόμενο αλφάβητο περιλαμβάνει μοτίβα σε αντιστοιχία με τις έννοιες του έχειν, του εστί και του Θεού, ενώ το κωδικοποιημένο κείμενο αντλείται από γραπτά του Αγίου Θωμά του Ακινάτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι μουσικοί Κατηγορία:Γάλλοι συνθέτες Κατηγορία:Κλασικοί συνθέτες του 20ού αιώνα Κατηγορία:Παραλήπτες του βραβείου Erasmus Κατηγορία:Καθηγητές του Κονσερβατορίου του Παρισιού
Εστιακός μηχανισμός
Ο Εστιακός μηχανισμός είναι μία πληροφορία της ολίσθησης του ρήγματος από ένα σεισμό. Μπορεί να αναλυθεί γραφικά είτε με γραφική αναπαράσταση ή "πλοκή μπάλας θαλάσσης" ή με υπολογιστή μπάλας θαλάσσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σεισμολογία
Σμόλαντ
Το Σμόλαντ (Småland, προφορά: [ˈsmǒːland]) είναι ιστορική επαρχία στη νότια Σουηδία. Το Σμόλαντ συνορεύει με το Μπλεκίνιε, την Σκάνια, το Χάλαντ, το Βέστεργκετλαντ, το Έστεργκετλαντ και το νησί Έλαντ στη Βαλτική Θάλασσα. Το όνομα Σμόλαντ σημαίνει "μικρά εδάφη". Το υψηλότερο σημείο στο Σμόλαντ είναι το Τομταμπάκεν, στα 377 μέτρα (1.237 πόδια). Έχει συνολική έκταση, παρόμοιο με το Βέλγιο.
Δουκάτο
Από το 1772, οι Σουηδοί/ές Πρίγκιπες/ίσσες φέρουν τον τίτλο του/ης Δούκα/ισσας από διάφορες επαρχίες και είναι αποκλειστικά μόνο ονομαστικός τίτλος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Σουηδίας
Θανάσης Παπαδόπουλος (δήμαρχος)
Ο Θανάσης Παπαδόπουλος (γενν. Καλάβρυτα, 1953) είναι Έλληνας πολιτικός, βουλευτής την περίοδο 2009-2012 και σημερινός δήμαρχος Καλαβρύτων.
Σπούδασε οικονομικά στην ΑΣΟΕΕ στην Αθήνα. Επέστρεψε στα Καλάβρυτα τον Νοέμβριο του 1983 και εργάστηκε στην Ένωση Αγροτικών Συνεταιρισμών Καλαβρύτων (μετέπειτα Αγροτικού Γαλακτοκομικού Συνεταιρισμού Καλαβρύτων) ως γενικός διευθυντής. Μεταξύ 1987-1989 διετέλεσε δημοτικός σύμβουλος Καλαβρύτων ενώ ήταν δήμαρχος Καλαβρύτων το διάστημα 1999-2009. Αντίστοιχα, την περίοδο 1999-2009 υπήρξε πρόεδρος της δημοτικής επιχείρησης "Χιονοδρομικό Κέντρο Καλαβρύτων" ενώ την περίοδο 1999-2006 χρημάτισε πρόεδρος του Δημοτικού Μουσείου Καλαβρυτινού Ολοκαυτώματος. Την περίοδο 2006-2009 υπήρξε πρόεδρος της αναπτυξιακής εταιρείας "ΑΧΑΪΑ Α.Ε.", την περίοδο 2002-2009 πρόεδρος του Δικτύου Μαρτυρικών Πόλεων και Χωριών Ελλάδος ενώ υπήρξε αντιπρόεδρος και γραμματέας του Δ.Σ. της ΤΕΔΚ Νομού Αχαΐας την περίοδο 1999-2009. Υπήρξε βουλευτής Αχαΐας του ΠΑΣΟΚ την περίοδο 2009-2012. Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2019 εξελέγη εκ νέου δήμαρχος Καλαβρύτων με ποσοστό 59,24%. Υπήρξε επίσης υποψήφιος δήμαρχος Καλαβρύτων το 1986. Στις 21 Νοεμβρίου 2019 εκλέχτηκε Πρόεδρος της Ένωσης Δήμων Δυτικής Ελλάδας με 54 ψήφους.
Προσωπικές πληροφορίες
Γιος του Ιωάννη και της Βικτωρίας Παπαδοπούλου το γένος Τσοκανά, παντρεμένος με την Ευγενία Κουδούνη και έχει 2 παιδιά, τον Γιάννη και την Αλεξάνδρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Βουλευτές Αχαΐας Κατηγορία:Δήμαρχοι ελληνικών πόλεων Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Ανωχώρι Λάρισας
Το Ανωχώρι (επίσημη ονομασία Ανωχώριον) είναι χωριό της τοπικής κοινότητας Κατωχωρίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ενιππέα, του δήμου Φαρσάλων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λαρίσης, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Φαρσάλων του νομού Λαρίσης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.
Γεωγραφία
Το Ανωχώρι είναι πεδινός οικισμός στο νότιο τμήμα του νομού Λαρίσης. Βρίσκεται στην πεδιάδα των Φαρσάλων, κοντά στα όρια με τον νομό Καρδίτσας και στην επαρχιακή οδό Σοφάδων-Φαρσάλων, στις όχθες του μικρού ποταμού Φαρσαλιώτη (ή Ταμπάκου, παραπόταμου του Ενιπέα) και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 130. Απέχει 43 χλμ. περίπου Ν. ΝΔ. της Λάρισας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1883 ως Άνω Τσιαχμάτι και προσαρτήθηκε στον δήμο Φαρσάλων του νομού Λαρίσης. Το 1928 μετονομάστηκε σε Ανωχώρι και το 1929 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κατωχωρίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κατωχωρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ενιππέα. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ενιππέα και προσαρτήθηκε στον δήμο Φαρσάλων.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Φαρσάλων Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας
Πολοβίτσα Λακωνίας
<mapframe latitude="36.9287512960" longitude="22.4534904809" zoom="13" width="260" height="260" align="right" />Η Πολοβίτσα είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Λακωνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Πολοβίτσης και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Φαρίδος, του Δήμου Σπάρτης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λακωνίας Κατηγορία:Δήμος Σπάρτης
7 Days of Funk (συγκρότημα)
Οι 7 Days of Funk ήταν αμερικανικό φανκ ντουέτο από το Λονγκ Μπιτς της Καλιφόρνια, αποτελούμενο από τον ράπερ-τραγουδιστή Snoopzilla - γνωστό και ως Snoop Dogg - και τον μουσικό μοντέρνας φανκ Dâm-Funk. Το πρώτο επώνυμο στούντιο άλμπουμ τους κυκλοφόρησε στις 10 Δεκεμβρίου 2013 από την Stones Throw Records.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικά hip hop συγκροτήματα Κατηγορία:Αμερικανικά μουσικά ντουέτα Κατηγορία:Μουσικά συγκροτήματα από το Λος Άντζελες
Κατωχώρι Λάρισας
Το Κατωχώρι είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Λάρισας, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Κατωχωρίου, της Δημοτικής Ενότητας Ενιππέα και υπάγεται στον Δήμο Φαρσάλων.
Γεωγραφικές πληροφορίες
Το Κατωχώρι Λάρισας βρίσκεται σε υψόμετρο 134 μέτρων και έχει πληθυσμό 173 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Μέχρι το 1928, ονομαζόταν Κάτω Τσιαχμάτι.
Διατελέσαντες πρόεδροι της Κοινότητας
Από το 1979 και έως το 1998, πρόεδροι της Κοινότητας Κατωχωρίου διετέλεσαν τα ακόλουθα πρόσωπα: ...
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Φαρσάλων
Ήτα Τρόπιδος
Το Ήτα Τρόπιδος ή Ήτα Καρίνας (eta Carina, η Car) είναι ένα αστρικό σύστημα σε απόσταση περίπου 7.500 ετών φωτός από το ηλιακό σύστημα. Το σύστημα περιλαμβάνει τουλάχιστον δύο αστέρια, ένα από τα οποία είναι αστέρας Βολφ-Ραγιέ. Η συνδυαστική φωτεινότητα του είναι περίπου τέσσερα εκατομμύρια φορές μεγαλύτερη από του Ήλιου και η μάζα του συστήματος είναι κατ´εκτίμηση πάνω από 100 ηλιακές μάζες. Δεν είναι ορατό βορείως του γεωγραφικού πλάτους 30 ° Β και είναι αειφανής νοτίως του γεωγραφικού πλάτους 30 ° Ν. Λόγω της μάζας του και το στάδιο της ζωής, αναμένεται να εκραγεί σε υπερκαινοφανή στο αστρονομικό εγγύς μέλλον. Είναι ένα από τα βαρύτερα και λαμπρότερα γνωστά αστρικά συστήματα. Είναι μέλος του ανοικτούς σμήνους Trump 16, μέσα στο Νεφέλωμα της Τρόπιδος.
Σημασία
Αυτό το αστρικό σύστημα είναι σήμερα ένα από τα βαρύτερα που μπορούν να μελετηθούν με μεγάλη λεπτομέρεια. Μέχρι πρόσφατα, το η Τρόπιδος πιστευόταν ότι ήταν το βαρύτερο ενιαίο αστέρι, αλλά το 2005 έγινε αντιληπτό ότι είναι ένα δυαδικό σύστημα. Το πιο μεγάλο αστέρι του συστήματος έχει πάνω από 100 φορές τη μάζα του Ήλιου. Άλλα γνωστά μεγάλα αστέρια είναι πιο φωτεινά και πιο βαριά.