cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Επικοινωνιολόγος
Επαγγελματική περιγραφή
Είναι επίσης ευθύνη κάθε ατόμου και ιδιαίτερα πολίτη ή καταναλωτή να ελέγχει εάν και κατά πόσο έχει στοχοποιηθεί σε ένα πρόγραμμα επικοινωνίας και για ποιον λόγο. Η αμφισβήτηση όσων ακούγονται και λέγονται ακόμη και από πηγές που θεωρούνται αξιόπιστες είναι καθήκον ιδιαίτερα όταν η σχετική απόφαση του ατόμου δεν είναι δυνατόν να ανακληθεί ή να τροποποιηθεί χωρίς κόστος.
Η δύναμη ενός κατευθυνόμενου μηνύματος είναι τόσο μεγάλη στην πολιτική έτσι ώστε σήμερα δεν νοείται υποψήφιος που δεν υποστηρίζεται επικοινωνιακά από σύμβουλο επικοινωνίας.
Οι οικονομικοί όσο και οι πολιτικοί οργανισμοί χρησιμοποιούν επίσης επικοινωνιολόγους σε περιπτώσεις αντιμετώπισης κρίσεων, απρόβλεπτων δηλαδή καταστάσεων που εξελίσσονται σε ανεξέλεγκτα περιβάλλοντα, κινδύνου, πανικού, τρομοκρατίας, επίθεσης, απειλής, κλπ.
Στην Ελλάδα ο επικοινωνιολόγος έχει πάρει μια ιδιαίτερη μορφή που δεν ταυτίζεται με εκείνη του ειδικού ή συμβούλου επικοινωνίας (Communication Specialist) που συναντάμε στο εξωτερικό.
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγέλματα
Οθωμανική περίοδος στα Βαλκάνια
Η Οθωμανική περίοδος στα Βαλκάνια είναι η περίοδος στην οποία οι Οθωμανοί Τούρκοι είχαν κατακτήσει και εγκατασταθεί στα Βαλκάνια. Η περίοδος ξεκινάει από την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453 μέχρι το 1830 και το τέλος της Ελληνικής Επανάστασης. Κάποιοι θεωρούν το τέλος της Τουρκοκρατίας το 1878 με το Συνέδριο του Βερολίνου όπου ανεξαρτητοποιήθηκαν και τα τελευταία κράτη. Η Οθωμανική περίοδος στα Βαλκάνια θεωρείται από τις πιο σκληρές της Βαλκανικής Ιστορίας διότι για πάνω από 400 χρόνια οι λαοί των Βαλκανίων ήταν σκλαβωμένοι και υποτελείς των Τούρκων. Τον 19ο αιώνα η Τουρκοκρατία τελείωσε με το τέλος της Ελληνικής Επανάστασης και την ίδρυση του νέου ελληνικού κράτους, την ίδρυση του νέου ρουμανικού κράτους, με την ανεξαρτησία του 1878 της Σερβίας, του Μαυροβουνίου και την αυτονομία της Βουλγαρίας και της Κρήτης. Η Οθωμανική αυτοκρατορία έχασε τα περισσότερα εδάφη της στα Βαλκάνια έπειτα από τους Βαλκανικούς Πολέμους με εξαίρεση την Ανατολική Θράκη.
Ανεξάρτητες και αυτόνομες περιοχές τον 19ο αιώνα
•
Κατηγορία:Οθωμανική περίοδος στα Βαλκάνια
Σόλων Τσούνης
Ο Σόλων Τσούνης (Αγρίνιο, 13 Μαΐου 1981) είναι Έλληνας ηθοποιός και εικαστικός καλλιτέχνης.
Βιογραφικό
Ο Σόλων Τσούνης γεννήθηκε το 1981 στο Αγρίνιο όπου και μεγάλωσε. Από μικρός έδειξε ενδιαφέρον για τις τέχνες και τον αθλητισμό. Αυτοδίδακτος ζωγράφος , περνούσε αρκετές ώρες της παιδικής του ηλικίας ζωγραφίζοντας  , κάνοντας μαθήματα αγγειοπλαστικής και παράλληλα κάνοντας στίβο και μπάσκετ.
Στα δεκαοχτώ του και με την αποφοίτηση του από το λύκειο, ήρθε στην Αθήνα για να σπουδάσει φωτογραφία και έπειτα γραφιστική.
Κατά την διάρκεια της θητείας του στον στρατό, του γεννήθηκε η επιθυμία να εξερευνήσει και την υποκριτική τέχνη.
Το 2004 και αμέσως μετά την απόλυση του, ενώ εργαζόταν σε μία θεατρική παράσταση ως φωτογράφος, πήρε την απόφαση να ασχοληθεί επαγγελματικά με την υποκριτική. Έτσι αφότου έδωσε εξετάσεις ξεκίνησε να σπουδάζει υποκριτική στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» ολοκληρώνοντας τις σπουδές του το 2007. Κατά την διάρκεια των σπουδών του έπαιξε σε αρκετές παραστάσεις του θεάτρου Τέχνης, δουλεύοντας με σκηνοθέτες όπως τον Έυη Γαβριηλίδη, τον Νίκο Μαστοράκη, τον Κωστή Καπελώνη.
Με την cast director Ελευθερία Δημητρομανωλάκη έκαναν το πρώτο casting για την σειρά "Λούφα και Παραλλαγή", όπου ήρθε και ο πρώτος τηλεοπτικός ρόλος.
Με την πραγματοποίηση της μικρού μήκους ταινίας "Η Πυραμίδα ", σε σκηνοθεσία Δημήτρη Παπαθανάση, πήρε το βραβείο "Α' ανδρικού ρόλου για το 2007" στον διαγωνισμό "Μικρές νύχτες" του περιοδικού "Σινεμά". Στους κριτές του διαγωνισμού ήταν ο σκηνοθέτης Χρήστος Δήμας όπου και του έκανε πρόταση για συνεργασία στην κινηματογραφική ταινία "Η Νήσος". Έτσι έγινε η αρχή και από εκεί και πέρα ο ένας ρόλος έφερνε τον άλλον σε κινηματογράφο και τηλεόραση.
Τηλεόραση
Έκανε την πρώτη του εμφάνιση στην τηλεόραση ως ηθοποιός στην τηλεοπτική σειρά του Νίκου Περάκη, Λούφα και παραλλαγή το 2006. Ακολούθησαν οι εμφανίσεις του στις σειρές Άμυνα Ζώνης και Αληθινοί Έρωτες το 2007 ενώ την επόμενη χρονιά έλαβε μέρος σε κάποια επεισόδια των σειρών Οι ιστορίες του αστυνόμου Μπέκα και "Σε είδα".
Έγινε ευρύτερα γνωστός τη σεζόν 2008-2009 με την συμμετοχή του στο βασικό καστ των σειρών "Όλα στον αέρα" και "Έχω ένα μυστικό". Το 2010 έκανε μία σύντομη εμφάνιση στη σειρά Ο 3ος Νόμος. Επέστρεψε τηλεοπτικά τη σεζόν 2013-2014 συμμετέχοντας στο βασικό καστ της σειράς "Δια Ταύτα".
Από το 2014 μέχρι και το 2019 συμμετείχε στην κωμική σειρά Το σόι σου στον τηλεοπτικό σταθμό Alpha. Εκεί υποδυόταν τον, γιο του Γιώργου Γιαννόπουλου και της Ρένιας Λουιζίδου, Διονύση Χαμπέα.
Τη σεζόν 2019-2020 συμμετείχε στην σειρά του Alpha Έρωτας Μετά, ένα ερωτικό θρίλερ μυστηρίου που εκτυλίσσεται σε δύο χρόνους. Υποδύεται τον Στάθη, οικογενειακό φίλο του Κωνσταντίνου (Αντώνης Καρυστινός) και της Ηλέκτρας (Έμιλυ Κολιανδρή).
Το 2021 στην καθημερινή σειρά του ΑΝΤ1 Ήλιος ενσαρκώνει τον Άγγελο, έναν νέο χειρουργό, που έρχεται στην Καβάλα για να ενταχθεί στο προσωπικό του νοσοκομείου.
Στη συνέχεια, τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς, εμφανίζεται στη σειρά της ΕΡΤ "Ποίος ήτον ο φονεύς του αδελφού μου ", βασισμένη στο ομώνυμο αυτοβιογραφικό διήγημα του Γεωργίου Βιζυηνού. Ο Σόλων Τσούνης υποδύεται τον Γιωργή (Γεώργιο Βιζυηνό) όπου καλείται να ανακαλύψει τον φονιά του αδελφού του και να απαλύνει τον πόνο της μητέρας του.
Αρχές του 2022, ο Σόλων Τσούνης ενσαρκώνει τον Δάκη, στις "Άγριες Μέλισσες " του ΑΝΤ1, τον σκηνοθέτη που θα προτείνει στην Δρόσω να πρωταγωνιστήσει στην καινούρια του ταινία προκαλώντας πολλές αναταραχές στην ζωή της.
Ο Σόλων Τσούνης, ως Νίκος Ασλανίδης, πρωταγωνιστεί στη νέα δραματική αστυνομική σειρά του ANT1 "Παγιδευμένοι " τη σεζόν 2022-2023.
2022-2024 "Παγιδευμένοι" στο ρόλο του Νίκου Ασλανίδη (ANT1)
2022 "Άγριες Μέλισσες" στο ρόλο του Δάκη, του σκηνοθέτη (ANT1)
2020-2021 " Ήλιος" (ANT1)
2019-2020 " Έρωτας Μετά" (ALPHA)
2014-2019 "Το Σόι Σου" (ALPHA)
2010 "Ο 3ος Νόμος" (MEGA)
2008-2009 " Όλα Στον Αέρα" (MEGA)
2008 "Οι Ιστορίες Του Αστυνόμου Μπέκα" "Έγκλημα στα παρασκήνια" στο ρόλο του Άρη Δημητριάδη (ALPHA)
2008 "Σε Είδα" (ALPHA)
2008-2009 "Έχω Ένα Μυστικό... " (ALPHA)
2007 "Αληθινοί Έρωτες" (ALPHA)
2007 "Άμυνα Ζώνης" (ΝΕΤ)
2006 "Λούφα Και Παραλλαγή" (ΝΕΤ)
Κινηματογράφος
Με την πραγματοποίηση της μικρού μήκους ταινίας "Η πυραμίδα", σε σκηνοθεσία Δημήτρη Παπαθανάση, πήρε το βραβείο του "Α' ανδρικού ρόλου για το 2007" στον διαγωνισμό "Μικρές νύχτες " του περιοδικού Σινεμά. Έκανε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο το 2009 στην ταινία Νήsos, έπειτα ακολούθησαν οι ταινίες "Νήsos 2: Το κυνήγι του χαμένου θησαυρού" (2011), "Ο Μαγικός Καθρέφτης" (2016), "Πέντρο Νούλα" (2017).
2016 "Μαγικός Καθρέφτης"
2014 "Not Medea" (μικρού μήκους)
2011 "Νήsos 2: Το κυνήγι του χαμένου θησαυρού"
2009 "Νήsos"
2007 "Η Πυραμίδα" (μικρού μήκους)*
*Βραβείο "Α' ανδρικού ρόλου για το 2007" στον διαγωνισμό "Μικρές νύχτες" του περιοδικού ΣΙΝΕΜΑ, με την ταινία μικρού μήκους: "Η Πυραμίδα", σε σκηνοθεσία Δημήτρη Παπαθανάση.
Θέατρο
2022  Τα άνθη της καταστροφής , μουσικοθεατρική παράσταση για τη Σμύρνη, σκηνοθεσία: Ρουμπίνη Μοσχοχωρίτη, (καλοκαιρινή Περιοδεία).
2022 "Παιχνίδια στη σοφίτα", σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Κοέν, θέατρο "Χυτήριο".
2021 "Καλύτερα μιάς ώρας ελεύθερη ζωή", μουσική παράσταση αφιέρωμα στο 1821, σκηνοθεσία: Μανώλης Ανδρουλιδάκης, (καλοκαιρινή Περιοδεία).
2019-2020 "Έγκλημα στο Orient Express " - 2ος χρόνος, Σκηνοθεσία: Αντώνης Καλογρίδης, θέατρο "Κάτια Δανδουλάκη" + θέατρο "Αριστοτέλειον "
2018-2019 "Λωξάντρα", Σκηνοθεσία: Σωτήρης Χατζάκης, θέατρο "Βεάκη" + Περιοδεία σε όλη την Ελλάδα και στην Κύπρο
2017 "Το χαμένο πετράδι της γνώσης", Σκηνοθεσία: Στέφανος Κοσμίδης, Περιοδεία σε όλη την Ελλάδα
2017 "Οι από πάνω", Σκηνοθεσία: Νίκος Μουτσινάς, "Ράδιο Σίτυ"
2017 "Η θηλιά", Σκηνοθεσία: Κέλλυ Πήλιουρα, θέατρο "Αργώ"
2016 "Ο τελευταίος επισκέπτης", Σκηνοθεσία: Κοραή Δαμάτη, "Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης"
2015 "Ο λάκκος της αμαρτίας", σκηνοθεσία Πέτρος Φιλιππίδης, θέατρο "Χώρα"
2013 "Το ημέρωμα της στρίγγλας", Σκηνοθεσία: Ηλέκτρα Ελληνικιώτη, "Επί Κολωνώ", Κεντρική Σκηνή.
2011 "Η τύχη του οινοποιού", Σκηνοθεσία: Β. Μυριανθόπουλος, "Badminton backstage theater festival"
2011 "Ευτυχώς επτωχεύσαμεν", Σκηνοθεσία: Σπύρος Φ., Περιοδεία
2011 "Ο Μικρός Πρίγκιπας", Σκηνοθεσία: Σπύρος Φ., Περιοδεία
2010 "Η Στρίγγλα που έγινε αρνάκι", Σαίξπηρ Ο., Σκηνοθεσία: Αθερίδης Θ., Ρόλος: Τράνιος, Περιοδεία
2008-2010 "Ο βιοπαλαιστής στη στέγη", Σκηνοθεσία: Λαζόπουλος Λ., "Ίδρυμα μείζονος Ελληνισμού"
2008 Χοροθεατρική παράσταση στα πλαίσια του συλλόγου βιομηχάνων Ελλάδος (Σ.Ε.Β)’ Σκηνοθεσία: Κακλέας Γ. "Μέγαρο μουσικής"
2008 Παράσταση-παρουσίαση για τον εορτασμό των δέκα χρόνων του «Ελληνικού Κόσμου» και έναρξη λειτουργίας του νέου κτηρίου «ΘΕΑΤΡΟΝ»
2007 "Μήδεια" Σκηνοθεσία: Κόκκος Γ. "Θέατρο αρχαίας Επιδαύρου"
2007 "Εσύ μας χάρισες το ωραίο ταξίδι" (αφιέρωμα στον Κάρολο Κουν), Σκηνοθεσία: Δεγαϊτης Δ., "Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν»"
2007 "Παραμύθι τρικυμύθι" (κατά την τρικυμία του W.Shakespeare), Σκηνοθεσία: Καπελώνης Κ., "Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν»" (παιδική σκηνή)
2006-2007 "Ένα Όνειρο" (κατά το όνειρο καλοκαιρινής νύχτας του W.Shakespeare) Σκηνοθεσία: Μαστοράκης Ν. "Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν»" + Περιοδεία
2005 "Ο Φιλάργυρος '' του Μολιέρου Σκηνοθεσία: Γαβριηλίδης Ε. "Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν»"
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημη σελίδα στο Instagram
Σόλων Τσούνης - Official Website
Ο Σόλων και το σόι του!
Ο Αγρινιώτης ηθοποιός Σόλων Τσούνης και το «σόι» του!
Ο Σόλων Τσούνης αποκλειστικά στο Gpop.gr
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Κατάλογος βιβλιοθήκης
μικρογραφία|Καρτοκατάλογος στη βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Γκρατς
Ο κατάλογος σε μια βιβλιοθήκη είναι το μητρώο ή βάση δεδομένων που περιλαμβάνει όλα τα βιβλιογραφικά τεκμήρια που υπάρχουν στη βιβλιοθήκη ή σε ένα σύνολο βιβλιοθηκών. Βιβλιογραφικό τεκμήριο είναι οποιαδήποτε πληροφοριακή οντότητα (π.χ. βιβλία, ηλεκτρονικά αρχεία, γραφικά, χαρτογραφικό υλικό, κ.τ.λ.) η οποία έχει κάποια αυτοτέλεια ανεξάρτητα από το φυσικό αντικείμενο που την περιέχει (π.χ. ένα μυθιστόρημα σε μια ανθολογία, αλλά και ένα τρίτομο έργο). Στην περίπτωση των ηλεκτρονικών αρχείων, είναι δυνατό το τεκμήριο να μη βρίσκεται στη βιβλιοθήκη, αλλά να υπάρχει μόνο σύνδεσμος (link) από τον κατάλογο, συνήθως σε κάποια ιστοσελίδα.
Στόχοι του καταλόγου βιβλιοθήκης
Το 1876 ο Charles Ammi Cutter ήταν ο πρώτος που προσδιόρισε τους στόχους ενός βιβλιογραφικού συστήματος. Σύμφωνα με τον Cutter, αυτοί οι στόχοι ήταν
1. να μπορεί κάποιος να εντοπίσει κάποιο βιβλίο γνωρίζοντας τον συγγραφέα, τον τίτλο ή το θέμα (εντοπισμός)
2. να μπορεί κάποιος να δει τι βιβλία διαθέτει η βιβλιοθήκη από κάποιον συγκεκριμένο συγγραφέα, πάνω σε κάποιο συγκεκριμένο θέμα ή σε κάποια συγκεκριμένη λογοτεχνία (ομαδοποίηση) 3. να βοηθήσει στην επιλογή κάποιου βιβλίου ως προς την έκδοσή του και ως προς τον χαρακτήρα του (επιλογή)
Είδη καταλόγου
Παραδοσιακά, σε έναν καρτοκατάλογο υπάρχουν τα ακόλουθα είδη καταλόγου:
OPAC (online public access catalog)
Ένας online κατάλογος ανοιχτής πρόσβασης (συντομογραφία συχνά ως OPAC ή απλά κατάλογο της βιβλιοθήκης) είναι μια διαδικτυακή βάση δεδομένων των υλικών που κατέχονται από μια βιβλιοθήκη ή ομάδα των βιβλιοθηκών. Οι χρήστες κάνουν αναζήτηση στον κατάλογο της βιβλιοθήκης κυρίως για να εντοπίσουν βιβλία και άλλο υλικό που είναι διαθέσιμο σε μια βιβλιοθήκη ή δίκτυο βιβλιοθηκών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιβλιοθηκονομία Κατηγορία:Βιβλιοθήκες
Σωσικλής
Ο Σωσικλής ήταν γλύπτης των Ρωμαϊκών χρόνων. Ένα έργο του, που ονομάζεται «η πληγωμένη Αμαζών», εκτίθεται στα Μουσεία Καπιτωλίου σαν αντίγραφο της δημιουργίας του Κυδωνιάτη Κρησίλου που βραβεύθηκε στο τρίτο διαγωνισμό στην Έφεσο μαζί με τον Πολύγνωτο και Φειδία. Το έργο αυτό θαυμάστηκε από τους μεταγενέστερους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γλύπτες
Κρίση του Σουέζ
Ως Κρίση του Σουέζ φέρεται στη σύγχρονη ιστορία, (πολιτική, στρατιωτική και διπλωματίας), η κρίση που ξέσπασε το καλοκαίρι του 1956 στην Αίγυπτο αμέσως μετά την εθνικοποίηση της διώρυγας του Σουέζ και που συνεχίστηκε το φθινόπωρο του ίδιου έτους με κίνδυνο γενίκευσης πολεμικής σύγκρουσης συνασπισμένων δυνάμεων Ισραήλ, Γαλλίας και Αγγλίας κατά της Αιγύπτου. Τελικά ο κίνδυνος γενίκευσης αποτράπηκε από τις Η.Π.Α. καθώς πλέον ήταν ανοιχτό το ενδεχόμενο ενός πυρηνικού πολέμου λόγω των απειλών της Σοβιετικής Ένωσης και με παρέμβαση του ΟΗΕ διατάχθηκε η κατάπαυση του πυρός. Παρά ταύτα η κρίση παρατάθηκε μονομερώς από το Ισραήλ μέχρι την άνοιξη του 1957.
Της κρίσης του Σουέζ επακολούθησε η μεγαλύτερη πολιτική ταπείνωση της Μεγάλης Βρετανίας στον 20ό αιώνα, οπότε και παραιτήθηκε ο τότε πρωθυπουργός Άντονυ Ήντεν, ενώ αντίθετα ο πρόεδρος Νάσερ κατέστη μέγα πολιτικό ίνδαλμα όλου του αραβικού κόσμου.
Ιστορία του Σουέζ
thumb|Η τοποθεσία της [[Διώρυγα του Σουέζ|Διώρυγας του Σουέζ, που συνδέει τη Μεσόγειο και τον Ινδικό Ωκεανό μέσω της Ερυθράς Θάλασσας.]]
Η διώρυγα του Σουέζ άνοιξε το 1869, μετά από δέκα χρόνια εργασίας που χρηματοδοτήθηκαν από τη γαλλική και την αιγυπτιακή κυβέρνηση. Το κανάλι λειτουργούσε από την "Universal Company of the Suez Maritime Canal" και η περιοχή γύρω από το κανάλι παρέμεινε κυρίαρχο αιγυπτιακό έδαφος και η μόνη χερσαία γέφυρα μεταξύ Αφρικής και Ασίας.
Το κανάλι έγινε αμέσως στρατηγικής σημασίας, καθώς παρείχε τη συντομότερη θαλάσσια σύνδεση μεταξύ της Μεσογείου και του Ινδικού Ωκεανού. Το κανάλι διευκόλυνε το εμπόριο για τα εμπορικά έθνη και βοήθησε ιδιαίτερα τις ευρωπαϊκές αποικιακές δυνάμεις να κυβερνήσουν τις αποικίες τους.
Το 1875, ως αποτέλεσμα του χρέους και της οικονομικής κρίσης, η Αίγυπτος αναγκάστηκε να πουλήσει τις μετοχές της στην εταιρεία εκμετάλλευσης του καναλιού στη βρετανική κυβέρνηση του Μπέντζαμιν Ντισραέλι. Ήταν πρόθυμοι αγοραστές και απέκτησαν μερίδιο 44% στην εταιρεία Suez Canal Company για 4 εκατομμύρια λίρες. Αυτό διατήρησε την πλειοψηφία των μετοχών των κυρίως Γάλλων ιδιωτών επενδυτών. Με την εισβολή και την κατοχή της Αιγύπτου το 1882, το Ηνωμένο Βασίλειο ανέλαβε ντε φάκτο τον έλεγχο της χώρας καθώς και του καναλιού, των οικονομικών και των λειτουργιών του. Η Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης του 1888 κήρυξε τη διώρυγα ουδέτερη ζώνη υπό βρετανική προστασία. Με την επικύρωσή της, η Οθωμανική Αυτοκρατορία συμφώνησε να επιτρέψει στη διεθνή ναυτιλία να διέρχεται ελεύθερα από το κανάλι, σε καιρό πολέμου και ειρήνης. Η Σύμβαση τέθηκε σε ισχύ το 1904, την ίδια χρονιά με την Entente Cordiale μεταξύ Βρετανίας και Γαλλίας.
Παρά τη σύμβαση αυτή, η στρατηγική σημασία της διώρυγας του Σουέζ και ο έλεγχός της αποδείχθηκαν κατά τον Ρωσο-ιαπωνικό πόλεμο του 1904–1905, αφού η Ιαπωνία και η Βρετανία συνήψαν χωριστή διμερή συμφωνία. Μετά την αιφνιδιαστική επίθεση της Ιαπωνίας στον ρωσικό στόλο του Ειρηνικού με έδρα το Πορτ Άρθουρ, οι Ρώσοι έστειλαν ενισχύσεις από τον στόλο τους στη Βαλτική Θάλασσα. Οι Βρετανοί αρνήθηκαν τη χρήση του καναλιού από τον ρωσικό στόλο και τον ανάγκασαν να κάνει τον γύρο της Αφρικής, δίνοντας στις ιαπωνικές δυνάμεις τον χρόνο να εδραιώσουν τη θέση τους στην Ανατολική Ασία.
Η σημασία του καναλιού ως στρατηγικής σημασίας φάνηκε και πάλι κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν η Βρετανία και η Γαλλία έκλεισαν τη διώρυγα στα μη συμμαχικά πλοία. Η προσπάθεια των οθωμανικών δυνάμεων υπό την ηγεσία της Γερμανίας να εισβάλουν στο κανάλι τον Φεβρουάριο του 1915 οδήγησε τους Βρετανούς να δεσμεύσουν 100.000 στρατιώτες στην υπεράσπιση της Αιγύπτου για το υπόλοιπο του πολέμου.
Πετρέλαιο
Η διώρυγα συνέχισε να είναι στρατηγικής σημασίας μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ως αγωγός για την αποστολή πετρελαίου. Ο ιστορικός των επιχειρήσεων πετρελαίου Ντάνιελ Γέρτζιν έγραψε για την περίοδο: "Το 1948, το κανάλι έχασε απότομα την παραδοσιακή του λογική...Ο [βρετανικός] έλεγχος του καναλιού δεν μπορούσε πλέον να διατηρηθεί με την αιτιολογία ότι ήταν κρίσιμο για την άμυνα είτε της Ινδίας είτε μιας αυτοκρατορίας που διαλυόταν. Και όμως, ακριβώς την ίδια στιγμή, το κανάλι αποκτούσε νέο ρόλο—ως ο αυτοκινητόδρομος όχι της αυτοκρατορίας, αλλά του πετρελαίου... Μέχρι το 1955, το πετρέλαιο αντιπροσώπευε το ήμισυ της κυκλοφορίας του καναλιού, και, με τη σειρά του, τα δύο τρίτα του πετρελαίου της Ευρώπης πέρασαν από αυτό".
Εκείνη την εποχή, η Δυτική Ευρώπη εισήγαγε δύο εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα από τη Μέση Ανατολή, 1.200.000 με τάνκερ μέσω του καναλιού και άλλα 800.000 μέσω αγωγού από τον Περσικό Κόλπο στη Μεσόγειο, όπου τα παραλάμβαναν τα τάνκερ. Οι ΗΠΑ εισήγαγαν άλλα 300.000 βαρέλια ημερησίως από τη Μέση Ανατολή. Αν και οι αγωγοί συνέδεαν τα κοιτάσματα πετρελαίου του Ιράκ και των κρατών του Περσικού Κόλπου με τη Μεσόγειο, αυτές οι διαδρομές ήταν επιρρεπείς σε αστάθεια, η οποία οδήγησε τους Βρετανούς ηγέτες να προτιμήσουν να χρησιμοποιούν τη θαλάσσια οδό μέσω της Διώρυγας του Σουέζ. Όπως και να έχει, η άνοδος των υπερ-δεξαμενόπλοιων για τη μεταφορά πετρελαίου της Μέσης Ανατολής στην Ευρώπη, τα οποία ήταν πολύ μεγάλα για να χρησιμοποιήσουν τη Διώρυγα του Σουέζ σήμαινε ότι οι Βρετανοί ιθύνοντες της πολιτικής υπερεκτίμησαν πολύ τη σημασία του καναλιού. Μέχρι το 2000, μόνο το 8% του εισαγόμενου πετρελαίου στη Βρετανία έφτασε μέσω της διώρυγας του Σουέζ, ενώ το υπόλοιπο προερχόταν μέσω της διαδρομής του Ακρωτηρίου.
Τον Αύγουστο του 1956 το Βασιλικό Ινστιτούτο Διεθνών Υποθέσεων δημοσίευσε μια έκθεση με τίτλο: "Η Βρετανία και η Διώρυγα του Σουέζ" αποκαλύπτοντας την κυβερνητική αντίληψη για την περιοχή του Σουέζ. Στην έκθεση επαναλαμβάνεται πολλές φορές η στρατηγική αναγκαιότητα της διώρυγας του Σουέζ στο Ηνωμένο Βασίλειο, συμπεριλαμβανομένης της ανάγκης εκπλήρωσης των στρατιωτικών υποχρεώσεων βάσει του Συμφώνου της Μανίλα στην Άπω Ανατολή και του Συμφώνου της Βαγδάτης στο Ιράκ, το Ιράν ή το Πακιστάν.
Η έκθεση επισημαίνει επίσης ότι το κανάλι είχε χρησιμοποιηθεί σε καιρό πολέμου για τη μεταφορά υλικού και προσωπικού από και προς τους στενούς συμμάχους του Ηνωμένου Βασιλείου στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία και μπορεί να είναι ζωτικής σημασίας για τέτοιους σκοπούς στο μέλλον. Η έκθεση αναφέρει επίσης την ποσότητα υλικού και πετρελαίου που διέρχεται από το κανάλι προς το Ηνωμένο Βασίλειο και τις οικονομικές συνέπειες του να τεθεί εκτός λειτουργίας το κανάλι, καταλήγοντας:
Μετά το 1945
Στον απόηχο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η Βρετανία επανεκτιμούσε τον ρόλο της στην περιοχή υπό το φως των σοβαρών οικονομικών περιορισμών και της αποικιακής ιστορίας της. Το οικονομικό δυναμικό της Μέσης Ανατολής, με τα τεράστια αποθέματα πετρελαίου της, καθώς και η γεωστρατηγική σημασία της Διώρυγας του Σουέζ στο φόντο του Ψυχρού Πολέμου, ώθησαν τη Βρετανία να εδραιωθεί και να ενισχύσει τη θέση της εκεί. Τα βασίλεια της Αιγύπτου και του Ιράκ θεωρήθηκαν ζωτικής σημασίας για τη διατήρηση της ισχυρής βρετανικής επιρροής στην περιοχή.
Η στρατιωτική δύναμη της Βρετανίας εξαπλώθηκε σε όλη την περιοχή, συμπεριλαμβανομένου του τεράστιου στρατιωτικού συγκροτήματος στο Σουέζ με μια φρουρά περίπου 80.000, καθιστώντας την μια από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές εγκαταστάσεις στον κόσμο. Η βάση του Σουέζ θεωρήθηκε σημαντικό μέρος της στρατηγικής θέσης της Βρετανίας στη Μέση Ανατολή. Ωστόσο, έγινε πηγή αυξανόμενης έντασης στις αγγλοαιγυπτιακές σχέσεις. Η μεταπολεμική εσωτερική πολιτική της Αιγύπτου βίωνε μια ριζική αλλαγή, που υποκινήθηκε σε μεγάλο βαθμό από την οικονομική αστάθεια, τον πληθωρισμό και την ανεργία. Η αναταραχή άρχισε να εκδηλώνεται με την ανάπτυξη ριζοσπαστικών πολιτικών ομάδων, όπως η Μουσουλμανική Αδελφότητα στην Αίγυπτο, και μια ολοένα και πιο εχθρική στάση απέναντι στη Βρετανία και την παρουσία της στη χώρα. Σε αυτήν την αντιβρετανική απέχθεια προστέθηκε ο ρόλος που είχε παίξει η Βρετανία στη δημιουργία του Ισραήλ. Ως αποτέλεσμα, οι ενέργειες της αιγυπτιακής κυβέρνησης άρχισαν να αντικατοπτρίζουν αυτές του λαού της και μια αντιβρετανική πολιτική άρχισε να διαπερνά τις σχέσεις της Αιγύπτου με τη Βρετανία.
Αίγυπτος και Βρετανία
Η στενή σχέση της Βρετανίας με τα δύο Χασεμιτικά βασίλεια του Ιράκ και της Ιορδανίας απασχολούσε ιδιαίτερα τον Νάσερ. Συγκεκριμένα, οι ολοένα και πιο φιλικές σχέσεις του Ιράκ με τη Βρετανία αποτελούσαν απειλή για την επιθυμία του Νάσερ να δει την Αίγυπτο ως ηγέτιδα του αραβικού κόσμου. Η δημιουργία του Συμφώνου της Βαγδάτης το 1955 φαινόταν να επιβεβαιώνει τους φόβους του Νάσερ ότι η Βρετανία προσπαθούσε να συμπαρασύρει τον Ανατολικό Αραβικό Κόσμο σε ένα μπλοκ με επίκεντρο το Ιράκ και με συμπάθεια προς τη Βρετανία. Η απάντηση του Νάσερ ήταν μια σειρά προκλήσεων για τη βρετανική επιρροή στην περιοχή που θα κορυφωθεί στην κρίση του Σουέζ.
ΗΠΑ και αμυντική συνθήκη ενάντια στη σοβιετική απειλή
Ο προβλεπόμενος Οργανισμός Άμυνας Μέσης Ανατολής (ΟΑΜΑ) επρόκειτο να επικεντρωθεί στην Αίγυπτο. Μια οδηγία του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας του Μαρτίου 1953 αποκάλεσε την Αίγυπτο «κλειδί» για την Εγγύς Ανατολή και συμβούλευε την Ουάσινγκτον ότι "πρέπει να αναπτύξει την Αίγυπτο ως σημείο ισχύος". Ένα σημαντικό δίλημμα για την αμερικανική πολιτική ήταν ότι οι δύο ισχυρότερες δυνάμεις στην Εγγύς Ανατολή, η Βρετανία και η Γαλλία, ήταν επίσης τα έθνη των οποίων η επιρροή πολλών τοπικών εθνικιστών δυσανασχετούσαν περισσότερο. Από το 1953 και μετά, η αμερικανική διπλωματία είχε προσπαθήσει ανεπιτυχώς να πείσει τις δυνάμεις που εμπλέκονται στην Εγγύς Ανατολή, τόσο τοπικές όσο και αυτοκρατορικές, να παραμερίσουν τις διαφορές τους και να ενωθούν ενάντια στη Σοβιετική Ένωση. Οι Αμερικανοί θεώρησαν ότι, όπως ο φόβος για τη Σοβιετική Ένωση είχε βοηθήσει να τερματιστεί η ιστορική γαλλογερμανική εχθρότητα, έτσι και ο αντικομμουνισμός θα μπορούσε να δώσει τέλος στην πιο πρόσφατη αραβο-ισραηλινή διαμάχη. Ήταν μια πηγή συνεχούς αμηχανίας για τους Αμερικανούς αξιωματούχους τη δεκαετία του 1950 καθώς τα αραβικά κράτη και οι Ισραηλινοί έδειχναν να ενδιαφέρονται περισσότερο να πολεμήσουν μεταξύ τους παρά να ενωθούν ενάντια στη Σοβιετική Ένωση. Μετά την επίσκεψή του στη Μέση Ανατολή τον Μάιο του 1953 για να συγκεντρώσει την υποστήριξη του ΟΑΜΑ, ο Υπουργός Εξωτερικών, Τζον Φόστερ Ντάλες εξεπλάγην πολύ από το γεγονός ότι τα αραβικά κράτη "φοβόντουσαν περισσότερο τον Σιωνισμό παρά τους κομμουνιστές".
Η αμερικανική πολιτική ήταν διχασμένη μεταξύ της επιθυμίας να διατηρήσει καλές σχέσεις με τους συμμάχους του ΝΑΤΟ όπως η Βρετανία και η Γαλλία που ήταν επίσης μεγάλες αποικιακές δυνάμεις, και της επιθυμίας να ευθυγραμμιστούν οι εθνικιστές του Τρίτου Κόσμου με το στρατόπεδο του Ελεύθερου Κόσμου. Αν και θα ήταν εντελώς λάθος να περιγραφεί το πραξικόπημα με την καθαίρεση του Βασιλιά Φαρούκ τον Ιούλιο του 1952 ως πραξικόπημα της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (CIA), ο Νάσερ και η Ένωση Ελεύθερων Αξιωματικών του ήταν παρόλα αυτά σε στενή επαφή με στελέχη της CIA με επικεφαλής τον Μάιλς Κόουλαντ εκ των προτέρων (Ο Νάσερ διατηρούσε δεσμούς με οποιονδήποτε και όλους τους πιθανούς συμμάχους από το Αιγυπτιακό Κομμουνιστικό Κόμμα από τα αριστερά μέχρι τη Μουσουλμανική Αδελφότητα στα δεξιά).
Η φιλία του Νάσερ με ορισμένους αξιωματικούς της CIA στο Κάιρο οδήγησε την Ουάσινγκτον να υπερεκτιμήσει πολύ την επιρροή της στην Αίγυπτο. Το γεγονός ότι ο Νάσερ ήταν κοντά σε αξιωματικούς της CIA οδήγησε τους Αμερικανούς για ένα διάστημα να θεωρήσουν τον Νάσερ ως "περιουσιακό στοιχείο της CIA". Με τη σειρά τους, οι Βρετανοί που γνώριζαν τους δεσμούς της CIA με τον Νάσερ αγανακτούσαν από αυτή τη σχέση, την οποία θεώρησαν ως μια αμερικανική προσπάθεια να τους απωθήσουν από την Αίγυπτο. Ο κύριος λόγος για τον οποίο ο Νάσερ φλέρταρε τη CIA πριν από την Επανάσταση του Ιουλίου του 1952 ήταν η ελπίδα του ότι οι Αμερικανοί θα δρούσαν ως περιοριστική επιρροή στους Βρετανούς εάν η Βρετανία αποφασίσει να παρέμβει για να βάλει τέλος στην επανάσταση (μέχρι η Αίγυπτος την αποκήρυξε το 1951, η αγγλοαιγυπτιακή συνθήκη του 1936 επέτρεψε στη Βρετανία το δικαίωμα επέμβασης έναντι όλων των εξωτερικών και εσωτερικών απειλών). Με τη σειρά τους, πολλοί Αμερικανοί αξιωματούχοι, όπως ο πρεσβευτής Τζέφερσον Κάφερι, είδαν τη συνεχιζόμενη βρετανική στρατιωτική παρουσία στην Αίγυπτο ως αναχρονιστική και είδαν το Επαναστατικό Συμβούλιο Διοίκησης (όπως ονόμασε ο Νάσερ την κυβέρνησή του μετά το πραξικόπημα) με πολύ ευνοϊκό πρίσμα.
Ο Κάφερι ήταν σταθερά πολύ θετικός για τον Νάσερ στις αναφορές του στην Ουάσιγκτον μέχρι την αναχώρησή του από το Κάιρο το 1955. Το καθεστώς του βασιλιά Φαρούκ εθεωρείτο στην Ουάσιγκτον ως αδύναμο, διεφθαρμένο, ασταθές και αντιαμερικανικό, έτσι το πραξικόπημα του Ιουλίου των Ελεύθερων Αξιωματικών χαιρετίστηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Όπως ήταν, οι επαφές του Νάσερ με τη CIA δεν ήταν απαραίτητες για να αποτραπεί η βρετανική επέμβαση κατά του πραξικοπήματος του Ιουλίου, καθώς οι αγγλοαιγυπτιακές σχέσεις είχαν επιδεινωθεί τόσο άσχημα το 1951–52 που οι Βρετανοί θεωρούσαν οποιαδήποτε αιγυπτιακή κυβέρνηση χωρίς επικεφαλής τον βασιλιά Φαρούκ τεράστια βελτίωση. Τον Μάιο του 1953, κατά τη διάρκεια μιας συνάντησης με τον Ντάλες, ο οποίος ζήτησε από την Αίγυπτο να ενταχθεί σε μια αντισοβιετική συμμαχία, ο Νάσερ απάντησε λέγοντας:
Ο Νάσερ δεν συμμεριζόταν τον φόβο του Ντάλες για την κατάληψη της Μέσης Ανατολής από τη Σοβιετική Ένωση και επέμεινε πολύ έντονα ότι ήθελε να δει το ολοκληρωτικό τέλος όλης της βρετανικής επιρροής όχι μόνο στην Αίγυπτο, αλλά σε όλη τη Μέση Ανατολή. ​​Η CIA πρόσφερε στον Νάσερ δωροδοκία 3 εκατομμυρίων δολαρίων εάν ενταχθεί στον προτεινόμενο Οργανισμό Άμυνας της Μέσης Ανατολής. Ο Νάσερ πήρε τα χρήματα, αλλά στη συνέχεια αρνήθηκε να συμμετάσχει καθώς κατέστησε σαφές στους Αμερικανούς ότι ήθελε έναν Αραβικό Σύνδεσμο υπό την κυριαρχία της Αιγύπτου να είναι ο κύριος αμυντικός οργανισμός στην Εγγύς Ανατολή, ο οποίος θα μπορούσε να συνδεθεί ανεπίσημα με τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Όταν επέστρεψε στην Ουάσινγκτον, ο Ντάλες συμβούλεψε τον Αϊζενχάουερ ότι τα αραβικά κράτη πίστευαν ότι "οι Ηνωμένες Πολιτείες θα υποστηρίξουν το νέο κράτος του Ισραήλ σε μια επιθετική επέκταση. Το βασικό μας πολιτικό πρόβλημα ... είναι να βελτιώσουμε τη στάση των μουσουλμανικών κρατών απέναντι στις δυτικές δημοκρατίες επειδή το κύρος μας στην περιοχή εκείνη βρισκόταν σε συνεχή παρακμή από τον πόλεμο". Η άμεση συνέπεια ήταν μια νέα πολιτική "ισότιμης συμπεριφοράς" όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες τάχθηκαν πολύ δημόσια στο πλευρό των αραβικών κρατών σε αρκετές διαμάχες με το Ισραήλ το 1953–54. Επιπλέον, ο Ντάλες δεν συμμεριζόταν κανένα συναισθηματικό σεβασμό για την αγγλοαμερικανική "ειδική σχέση ", η οποία οδήγησε τους Αμερικανούς να κλίνουν προς την αιγυπτιακή πλευρά στις αγγλοαιγυπτιακές διαμάχες. Κατά τη διάρκεια των εξαιρετικά δύσκολων διαπραγματεύσεων για την εκκένωση της βάσης της Διώρυγας του Σουέζ από τους Βρετανούς το 1954–55, οι Αμερικανοί υποστήριξαν γενικά την Αίγυπτο, αν και ταυτόχρονα προσπαθούσαν σκληρά να περιορίσουν την έκταση της ζημιάς που θα μπορούσε να προκαλέσει αυτό στις αγγλοαμερικανικές σχέσεις.
Στην ίδια έκθεση του Μαΐου 1953 προς τον Αϊζενχάουερ που καλούσε για "ισότιμη συμπεριφορά", ο Ντάλες δήλωσε ότι οι Αιγύπτιοι δεν ενδιαφέρονται να ενταχθούν στο προτεινόμενο ΟΑΜΑ και ότι οι Άραβες ενδιαφερόντουσαν περισσότερο για τις διαμάχες τους με τους Βρετανούς, τους Γάλλους, τους Ισραηλινούς παρά να σταθούν ενάντια στους Σοβιετικούς. Επίσης ότι τα κράτη της «βόρειας βαθμίδας» της Τουρκίας, του Ιράν και του Πακιστάν ήταν πιο χρήσιμα ως σύμμαχοι επί του παρόντος από την Αίγυπτο. Συνεπώς, η καλύτερη αμερικανική πολιτική έναντι της Αιγύπτου ήταν να εργαστεί για την αραβο-ισραηλινή ειρήνη και τη διευθέτηση της αγγλο-αιγυπτιακής διαμάχης σχετικά με τη βάση της βρετανικής διώρυγας του Σουέζ ως τον καλύτερο τρόπο εξασφάλισης της τελικής προσχώρησης της Αιγύπτου σε μια συμμαχία που επικεντρώνεται τα κράτη της «Βόρειας Βαθμίδας».
Η συμμαχία «Βόρεια Βαθμίδα» επιτεύχθηκε στις αρχές του 1955 με τη δημιουργία του Συμφώνου της Βαγδάτης που περιελάμβανε το Πακιστάν, το Ιράν, την Τουρκία, το Ιράκ και το Ηνωμένο Βασίλειο. Η παρουσία των δύο τελευταίων κρατών οφειλόταν στην επιθυμία των Βρετανών να συνεχίσουν να διατηρήσουν επιρροή στη Μέση Ανατολή και στην επιθυμία του Νουρί Σάιντ να συνδέσει τη χώρα του με τη Δύση ως τον καλύτερο τρόπο αντιστάθμισης των αυξανόμενων επιθετικών αιγυπτιακών διεκδικήσεων σε περιφερειακό επίπεδο. Η σύναψη του Συμφώνου της Βαγδάτης συνέβη σχεδόν ταυτόχρονα με μια δραματική ισραηλινή επιδρομή στη Λωρίδα της Γάζας στις 28 Φεβρουαρίου 1955 ως αντίποινα για τις επιδρομές των φενταγίν στο Ισραήλ, κατά την οποία η ισραηλινή μονάδα 101 υπό τον Αριέλ Σαρόν προκάλεσε ζημιά στις δυνάμεις του Αιγυπτιακού Στρατού.
Η στενή εμφάνιση των δύο γεγονότων ερμηνεύτηκε λανθασμένα από τον Νάσερ ως μέρος μιας συντονισμένης δυτικής προσπάθειας να τον ωθήσει να ενταχθεί στο Σύμφωνο της Βαγδάτης. Η υπογραφή του Συμφώνου της Βαγδάτης και η επιδρομή στη Γάζα σηματοδότησε την αρχή του τέλους των άλλοτε καλών σχέσεων του Νάσερ με τους Αμερικανούς. Συγκεκριμένα, ο Νάσερ είδε τη συμμετοχή του Ιράκ στο Σύμφωνο της Βαγδάτης ως μια δυτική προσπάθεια να προωθήσει τον αρχαίο εχθρό του Νούρι αλ-Σάιντ ως εναλλακτικό ηγέτη του αραβικού κόσμου.
Αίγυπτος και Σοβιετικό μπλοκ
Υπό τη νέα ηγεσία του Νικήτα Χρουστσόφ, η Σοβιετική Ένωση έκανε μια μεγάλη προσπάθεια να κερδίσει επιρροή στον λεγόμενο Τρίτο Κόσμο. Ως μέρος της διπλωματικής επίθεσης, ο Χρουστσόφ είχε εγκαταλείψει την παραδοσιακή γραμμή της Μόσχας να αντιμετωπίζει όλους τους μη κομμουνιστές ως εχθρούς και υιοθέτησε μια νέα τακτική φιλίας με τα λεγόμενα "αδέσμευτα" έθνη, τα οποία συχνά καθοδηγούνταν από ηγέτες που δεν ήταν Κομμουνιστές, αλλά με διάφορους τρόπους και βαθμούς ήταν εχθρικοί προς τη Δύση. Ο Χρουστσόφ είχε συνειδητοποιήσει ότι, αντιμετωπίζοντας τους μη κομμουνιστές ως αντικομμουνιστές, η Μόσχα είχε άσκοπα αποξενώσει πολλούς πιθανούς φίλους με τα χρόνια στον Τρίτο Κόσμο. Κάτω από τη σημαία του αντιιμπεριαλισμού, ο Χρουστσόφ κατέστησε σαφές ότι η Σοβιετική Ένωση θα παρείχε όπλα σε οποιαδήποτε αριστερή κυβέρνηση στον Τρίτο Κόσμο ως τρόπο υπονόμευσης της δυτικής επιρροής.
Ο Κινέζος πρωθυπουργός Τσου Ενλάι συνάντησε τον Νάσερ στη Διάσκεψη του Μπαντούνγκ το 1955 και εντυπωσιάστηκε από αυτόν. Ο Τσου Ενλάι συνέστησε στον Χρουστσόφ να αντιμετωπίσει τον Νάσερ ως πιθανό σύμμαχο. Ο Τσου περιέγραψε τον Νάσερ στον Χρουστσόφ ως έναν νεαρό εθνικιστή που, αν και δεν ήταν κομμουνιστής, θα μπορούσε, εάν χρησιμοποιηθεί σωστά, να κάνει μεγάλη ζημιά στα δυτικά συμφέροντα στη Μέση Ανατολή. Ο στρατάρχης Τίτο της Γιουγκοσλαβίας, ο οποίος γνώρισε επίσης τον Νάσερ στο Μπαντούνγκ είπε στον Χρουστσόφ σε μια συνάντηση το 1955 ότι "ο Νάσερ ήταν ένας νεαρός άνδρας χωρίς μεγάλη πολιτική εμπειρία, αλλά αν του δώσουμε το πλεονέκτημα της αμφιβολίας, ίσως μπορέσουμε να ασκήσουμε μια ευεργετική επιρροή πάνω του, τόσο για χάρη του κομμουνιστικού κινήματος, όσο και για τον αιγυπτιακό λαό". Παραδοσιακά, ο περισσότερος εξοπλισμός στον αιγυπτιακό στρατό προερχόταν από τη Βρετανία, αλλά η επιθυμία του Νάσερ να σπάσει τη βρετανική επιρροή στην Αίγυπτο σήμαινε ότι ήταν απελπισμένος να βρει μια νέα πηγή όπλων για να αντικαταστήσει τη Βρετανία. Ο Νάσερ είχε θέσει για πρώτη φορά το θέμα της αγοράς όπλων από τη Σοβιετική Ένωση το 1954.
Αγορές όπλων
Πάνω από όλα, ο Νάσερ ήθελε οι Ηνωμένες Πολιτείες να προμηθεύουν όπλα σε γενναιόδωρη ποσότητα στην Αίγυπτο. Ο Νάσερ αρνήθηκε να υποσχεθεί ότι τα αμερικανικά όπλα που θα μπορούσε να αγόραζε δεν θα χρησιμοποιηθούν εναντίον του Ισραήλ και απέρριψε την αμερικανική απαίτηση για αποστολή Στρατιωτικής Συμβουλευτικής Ομάδας στην Αίγυπτο ως μέρος της τιμής των πωλήσεων όπλων.
Η πρώτη επιλογή του Νάσερ για την αγορά όπλων ήταν οι Ηνωμένες Πολιτείες. Ωστόσο, οι συχνές αντισιωνιστικές ομιλίες του και η χορηγία των πολιτοφυλακών φενταγίν, που έκαναν συχνές επιδρομές στο Ισραήλ, κατέστησαν δύσκολο για την κυβέρνηση του Αϊζενχάουερ να λάβει την έγκριση του Κογκρέσου για την πώληση όπλων στην Αίγυπτο. Η αμερικανική κοινή γνώμη ήταν βαθιά εχθρική προς την πώληση όπλων στην Αίγυπτο που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν εναντίον του Ισραήλ. Επιπλέον, ο Αϊζενχάουερ φοβόταν ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να προκαλέσει μια κούρσα εξοπλισμών στη Μέση Ανατολή. Ο Αϊζενχάουερ εκτιμούσε πολύ την Τριμερή Διακήρυξη ως τρόπο διατήρησης της ειρήνης στην Εγγύς Ανατολή.
Ο Νάσερ είχε γνωστοποιήσει, το 1954–55, ότι σκεφτόταν να αγοράσει όπλα από τη Σοβιετική Ένωση, και έτσι να τεθεί υπό σοβιετική επιρροή, ως τρόπο να πιέσει τους Αμερικανούς να του πουλήσουν τα όπλα που επιθυμούσε. Ο Χρουστσόφ, ο οποίος ήθελε πολύ να πετύχει την επιρροή της Σοβιετικής Ένωσης στη Μέση Ανατολή, ήταν περισσότερο από έτοιμος να πουλήσει όπλα την Αίγυπτο εάν οι Αμερικανοί αποδεικνύονταν απρόθυμοι. Κατά τη διάρκεια μυστικών συνομιλιών με τους Σοβιετικούς το 1955, οι απαιτήσεις του Νάσερ για όπλα ικανοποιήθηκαν περισσότερο καθώς η Σοβιετική Ένωση δεν είχε υπογράψει την Τριμερή Διακήρυξη. Η είδηση ​​τον Σεπτέμβριο του 1955 για την αγορά τεράστιας ποσότητας σοβιετικών όπλων από την Αίγυπτο μέσω της Τσεχοσλοβακίας έγινε δεκτή με σοκ και οργή στη Δύση, όπου αυτό θεωρήθηκε ως σημαντική αύξηση της σοβιετικής επιρροής στην Εγγύς Ανατολή. Στη Βρετανία, η αύξηση της σοβιετικής επιρροής στην Εγγύς Ανατολή θεωρήθηκε ως μια δυσοίωνη εξέλιξη που απείλησε να θέσει τέλος στη βρετανική επιρροή στην πλούσια σε πετρέλαιο περιοχή.
Η Γαλλία και η αιγυπτιακή υποστήριξη στον πόλεμο της Αλγερίας
Την ίδια περίοδο, ο Γάλλος πρωθυπουργός Γκυ Μολέ αντιμετώπιζε μια ολοένα και πιο σοβαρή εξέγερση στην Αλγερία, όπου οι αντάρτες του Αλγερινού Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (FLN) υποστηριζόταν προφορικά από την Αίγυπτο μέσω εκπομπών του ραδιοφώνου της Φωνής των Αράβων, με οικονομική υποστήριξη από το Σουέζ. Τα έσοδα από το κανάλι και τα αιγυπτιακά πλοία έστελναν όπλα στο FLN. Ο Μολέ αντιλήφθηκε τον Νάσερ ως σημαντική απειλή. Κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψης στο Λονδίνο τον Μάρτιο του 1956, ο Μολέ είπε στον Ήντεν ότι η χώρα του αντιμετώπιζε μια ισλαμική απειλή για την ίδια την ψυχή της Γαλλίας που υποστηρίζεται από τη Σοβιετική Ένωση. Ο Μολέ δήλωσε: ""Όλα αυτά είναι στα έργα του Νάσερ, όπως ακριβώς γράφτηκε η πολιτική του Χίτλερ στο Mein Kampf. Ο Νάσερ έχει τη φιλοδοξία να αναδημιουργήσει τις κατακτήσεις του Ισλάμ. Αλλά η σημερινή του θέση οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην πολιτική της Δύσης που τον έχει βάλει ψηλά και αυτό τον κολακεύει".
Σε μια συγκέντρωση Γάλλων βετεράνων τον Μάιο του 1956, ο Λουί Μανγκί μίλησε στη θέση του μη διαθέσιμου Υπουργού Άμυνας και έδωσε μια σκληρή ομιλία κατά του Νάσερ, η οποία συνέκρινε τον Αιγύπτιο ηγέτη με τον Χίτλερ. Κατηγόρησε τον Νάσερ ότι σχεδίαζε να κυβερνήσει ολόκληρη τη Μέση Ανατολή και ότι επιδίωκε να προσαρτήσει την Αλγερία, της οποίας "ο λαός ζει σε αρμονία με τη Γαλλία". Ο Μανγκί προέτρεψε τη Γαλλία να αντισταθεί στον Νάσερ, και ως ισχυρός φίλος του Ισραήλ, προέτρεψε μια συμμαχία με αυτό το έθνος ενάντια στην Αίγυπτο.
Αίγυπτος και Ισραήλ
Πριν από το 1955, ο Νάσερ είχε καταβάλει προσπάθειες για την επίτευξη ειρήνης με το Ισραήλ και είχε εργαστεί για να αποτρέψει διασυνοριακές παλαιστινιακές επιθέσεις. Το 1955, ωστόσο, η Μονάδα 101, μια ισραηλινή μονάδα υπό τον Αριέλ Σαρόν, πραγματοποίησε απρόκλητα επιδρομή στο αρχηγείο του Αιγυπτιακού Στρατού στη Γάζα. Σε απάντηση, ο Νάσερ άρχισε να επιτρέπει επιδρομές στο Ισραήλ από τους φενταγίν. Οι επιδρομές προκάλεσαν μια σειρά από ισραηλινές επιχειρήσεις αντιποίνων, οι οποίες τελικά συνέβαλαν στην κρίση του Σουέζ.
Αναδυόμενη γαλλο-ισραηλινή συμμαχία
Ξεκινώντας το 1949 λόγω της κοινής πυρηνικής έρευνας, η Γαλλία και το Ισραήλ άρχισαν να προχωρούν προς μια συμμαχία. Μετά το ξέσπασμα του πολέμου στην Αλγερία στα τέλη του 1954, η Γαλλία άρχισε να στέλνει όλο και περισσότερα όπλα στο Ισραήλ. Τον Νοέμβριο του 1954, ο Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου Άμυνας του Ισραήλ, Σιμόν Πέρες, επισκέφτηκε το Παρίσι, όπου έγινε δεκτός από τη Γαλλίδα Υπουργό Άμυνας Μαρί-Πιέρ Κονίγκ, η οποία του είπε ότι η Γαλλία θα πουλούσε στο Ισραήλ όσα όπλα ήθελε να αγοράσει. Στις αρχές του 1955, η Γαλλία έστελνε μεγάλες ποσότητες όπλων στο Ισραήλ. Τον Απρίλιο του 1956, μετά από μια άλλη επίσκεψη στο Παρίσι από τον Πέρες, η Γαλλία συμφώνησε να αγνοήσει εντελώς την Τριμερή Διακήρυξη και να προμηθεύσει ακόμη περισσότερα όπλα στο Ισραήλ. Κατά τη διάρκεια της ίδιας επίσκεψης, ο Πέρες ενημέρωσε τους Γάλλους ότι το Ισραήλ είχε αποφασίσει να εμπλακεί σε πόλεμο με την Αίγυπτο το 1956. Ο Πέρες ισχυρίστηκε ότι ο Νάσερ ήταν ένας μανιακός που είχε σκοπό όχι μόνο να καταστρέψει το Ισραήλ, αλλά και να εξοντώσει τον λαό του και ως εκ τούτου, το Ισραήλ ήθελε έναν πόλεμο προτού η Αίγυπτος λάβει ακόμη περισσότερα σοβιετικά όπλα, και υπήρχε ακόμη η πιθανότητα νίκης για το εβραϊκό κράτος. Ο Πέρες ζήτησε από τους Γάλλους, οι οποίοι είχαν αναδειχθεί ως ο πλησιέστερος σύμμαχος του Ισραήλ μέχρι αυτό το σημείο, να δώσουν στο Ισραήλ όλη τη βοήθεια που μπορούσαν να δώσουν στον επερχόμενο πόλεμο.
Απογοήτευση των βρετανικών στόχων
Κατά τη διάρκεια του 1955 και του 1956, ο Νάσερ ακολούθησε μια σειρά από πολιτικές που θα ματαίωναν τους βρετανικούς στόχους σε όλη τη Μέση Ανατολή και θα οδηγούσαν σε αυξανόμενη εχθρότητα μεταξύ Βρετανίας και Αιγύπτου. Ο Νάσερ είδε τη συμπερίληψη του Ιράκ στο Σύμφωνο της Βαγδάτης ως ένδειξη ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Βρετανία είχαν ταχθεί στο πλευρό των προσπαθειών του πολύ μισητού εχθρού του Νούρι εσ-Σαΐντ να είναι ο ηγέτης του αραβικού κόσμου και μεγάλο μέρος του κινήτρου για τη στροφή του Νάσερ σε ενεργή αντιδυτική πολιτική που ξεκίνησε το 1955 οφειλόταν στη δυσαρέσκειά του για το Σύμφωνο της Βαγδάτης. Για τον Νάσερ, η συμμετοχή σε εκδηλώσεις όπως το συνέδριο του Μπαντούνγκ τον Απρίλιο του 1955 χρησίμευσε τόσο ως μέσο για να αποκτήσει τη θέση του παγκόσμιου ηγέτη, όσο και ως μέσο για να παίξει σκληρά στις συνομιλίες του με τους Αμερικανούς, ειδικά η απαίτησή του να τον πουλήσουν οι Ηνωμένες Πολιτείες τεράστιες ποσότητες όπλων..
Ο Νάσερ "έπαιξε με την ευρέως διαδεδομένη υποψία ότι οποιοδήποτε αμυντικό σύμφωνο της Δύσης ήταν απλώς συγκαλυμμένη αποικιοκρατία και ότι η αραβική διχόνοια και αδυναμία -ειδικά στον αγώνα με το Ισραήλ- ήταν συνέπεια των βρετανικών μηχανορραφιών". Άρχισε επίσης να ευθυγραμμίζει την Αίγυπτο με το βασίλειο της Σαουδικής Αραβίας —της οποίας οι κυβερνήτες ήταν κληρονομικοί εχθροί των Χασεμιτών —σε μια προσπάθεια να ματαιώσει τις βρετανικές προσπάθειες να σύρουν τη Συρία, την Ιορδανία και τον Λίβανο στην τροχιά του Συμφώνου της Βαγδάτης. Ο Νάσερ πέτυχε ένα περαιτέρω πλήγμα κατά της Βρετανίας διαπραγματεύοντας μια συμφωνία όπλων με την κομμουνιστική Τσεχοσλοβακία τον Σεπτέμβριο του 1955 τερματίζοντας έτσι την εξάρτηση της Αιγύπτου στη δύση. Αργότερα, άλλα μέλη του Συμφώνου της Βαρσοβίας πούλησαν επίσης όπλα στην Αίγυπτο και τη Συρία. Στην πράξη, όλες οι πωλήσεις από το Ανατολικό Μπλοκ εγκρίθηκαν από τη Σοβιετική Ένωση, ως μια προσπάθεια να αυξηθεί η σοβιετική επιρροή στη Μέση Ανατολή. Αυτό προκάλεσε εντάσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες επειδή τα έθνη του Συμφώνου της Βαρσοβίας είχαν πλέον ισχυρή παρουσία στην περιοχή.
Αίγυπτος και Ιορδανία
Ο Νάσερ ματαίωσε τις βρετανικές προσπάθειες να συμμετάσχουν την Ιορδανία στο σύμφωνο χρηματοδοτώντας διαδηλώσεις στο Αμμάν, οδηγώντας τον βασιλιά Χουσεΐν στην αραβοποίηση του ιορδανικού στρατού και την απόλυση του Βρετανού διοικητή της Αραβικής Λεγεώνας, Τζον Μπάγκοτ Γκλουμπ (γνωστός στους Άραβες ως Πασάς Γκλουμπ) τον Μάρτιο του 1956, βάζοντας στο χάος τη βρετανική πολιτική ασφάλειας στη Μέση Ανατολή. Μετά από έναν γύρο αιματηρών ταραχών τον Δεκέμβριο του 1955 και έναν άλλο τον Μάρτιο του 1956 εναντίον της Ιορδανίας που εντάχθηκε στο Σύμφωνο της Βαγδάτης, υποκινούμενοι και οι δύο από τον ραδιοφωνικό σταθμό Φωνή των Αράβων με έδρα το Κάιρο, ο Χουσεΐν πίστευε ότι ο θρόνος του κινδύνευε. Κατ' ιδίαν, ο Χουσεΐν διαβεβαίωσε τους Βρετανούς ότι ήταν ακόμη αφοσιωμένος στη συνέχιση της παραδοσιακής Χασεμιτικής συμμαχίας με τη Βρετανία και ότι η απόλυση του Γκλουμπ και όλων των άλλων Βρετανών αξιωματικών στην Αραβική Λεγεώνα ήταν απλώς χειρονομίες για να κατευνάσει τους ταραχοποιούς.
Αίγυπτος και Βρετανία
Ο Βρετανός πρωθυπουργός Άντονι Ήντεν ήταν ιδιαίτερα αναστατωμένος με την απόλυση του Γκλουμπ και όπως θυμάται ένας Βρετανός πολιτικός:
Μετά την απόλυση του Γκλουμπ, την οποία θεώρησε ως ένα οδυνηρό πλήγμα για τη βρετανική επιρροή, ο Ήντεν απέκτησε ένα εμμονικό μίσος για τον Νάσερ και από τον Μάρτιο του 1956 και μετά, δεσμεύτηκε ιδιωτικά στην ανατροπή του Νάσερ. Ο Αμερικανός ιστορικός Ντόναλντ Νεφφ έγραψε ότι οι συχνά υστερικές και καταστροφικές απόψεις του Ήντεν για τον Νάσερ σχεδόν σίγουρα αντανακλούσαν την επίδραση των αμφεταμινών στις οποίες ο Ήντεν είχε εθιστεί μετά από μια αποτυχημένη ιατρική επέμβαση το 1953 μαζί με τις σχετικές συνέπειες της συνεχούς στέρησης ύπνου (Ο Ήντεν κοιμόταν κατά μέσο όρο περίπου 5 ώρες τη νύχτα στις αρχές του 1956).
Όλο και περισσότερο ο Νάσερ έγινε αντιληπτό στους βρετανικούς κύκλους -και ιδιαίτερα στον Ήντεν- ως δικτάτορας, παρόμοιος με τον Μπενίτο Μουσολίνι. Κατά ειρωνικό τρόπο, στο απόγειο της κρίσης, ήταν ο ηγέτης των Εργατικών Χιου Γκάιτσκελ και η αριστερή ταμπλόιντ εφημερίδα The Mirror που έκαναν για πρώτη φορά τη σύγκριση μεταξύ του Νάσερ και του Μουσολίνι. Οι αγγλοαιγυπτιακές σχέσεις θα συνέχιζαν την καθοδική πορεία τους.
Η Βρετανία ήταν πρόθυμη να τιθασεύσει τον Νάσερ και στράφηκε προς τις Ηνωμένες Πολιτείες για υποστήριξη. Ωστόσο, ο Αϊζενχάουερ αντιτάχθηκε σθεναρά στη βρετανογαλλική στρατιωτική δράση. Ο στενότερος Άραβας σύμμαχος της Αμερικής, η Σαουδική Αραβία, ήταν εξίσου θεμελιωδώς αντίθετη στο Σύμφωνο της Βαγδάτης που κυριαρχείται από τους Χασεμιίτες όπως και η Αίγυπτος, και οι ΗΠΑ επιθυμούσαν να αυξήσουν τη δική τους επιρροή στην περιοχή. Η αποτυχία του Συμφώνου της Βαγδάτης βοήθησε σε έναν τέτοιο στόχο μειώνοντας την κυριαρχία της Βρετανίας στην περιοχή. "Η Μεγάλη Βρετανία θα προτιμούσε να ανατρέψει τον Νάσερ η Αμερική, όσο κι αν αισθάνονταν άβολα με τη συμφωνία όπλων της Τσεχίας, θεώρησε σοφότερο να τον εξευμενίσει".
Ηνωμένες Πολιτείες και το Μεγάλο Φράγμα του Ασουάν
Η κυβέρνηση του Αϊζενχάουερ πίστευε ότι εάν ο Νάσερ ήταν σε θέση να εξασφαλίσει τη σοβιετική οικονομική υποστήριξη για το φράγμα, αυτό θα ήταν πέρα ​​από την ικανότητα της Σοβιετικής Ένωσης να υποστηρίξει, και με τη σειρά του θα δοκίμαζε τις σοβιετο-αιγυπτιακές σχέσεις. Ο Αϊζενχάουερ έγραψε τον Μάρτιο του 1956 ότι "Εάν η Αίγυπτος βρεθεί έτσι απομονωμένη από τον υπόλοιπο αραβικό κόσμο και χωρίς σύμμαχο στον ορίζοντα εκτός από τη Σοβιετική Ένωση, θα πληγώνονταν πολύ γρήγορα με την προοπτική και θα συμμετείχε στην αναζήτηση για μια δίκαιη και αξιοπρεπή ειρήνη στην περιοχή". Ο Ντάλες είπε στον αδερφό του, διευθυντή της CIA, Άλεν Ντάλες: "Αν [οι Σοβιετικοί] κάνουν αυτήν την προσφορά, μπορούμε να τη χρησιμοποιήσουμε πολύ στην προπαγάνδα εντός του δορυφορικού μπλοκ. Δεν παίρνεις ψωμί επειδή είσαι στριμωγμένος για να φτιάξεις φράγμα".
Τέλος, η διοίκηση του Αϊζενχάουερ είχε ενοχληθεί πολύ με τις προσπάθειες του Νάσερ να παίξει τις Ηνωμένες Πολιτείες εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης και αρνήθηκε να χρηματοδοτήσει το φράγμα του Ασουάν. Ήδη από τον Σεπτέμβριο του 1955, όταν ο Νάσερ ανακοίνωσε την αγορά του σοβιετικού στρατιωτικού εξοπλισμού μέσω της Τσεχοσλοβακίας, ο Ντάλες είχε γράψει ότι ο ανταγωνισμός για την εύνοια του Νάσερ πιθανότατα θα ήταν "μια ακριβή διαδικασία", που ο Ντάλες ήθελε να αποφύγει όσο το δυνατόν περισσότερο.
Αμερικανική ειρηνευτική πρωτοβουλία 1956
Τον Ιανουάριο του 1956, για να τερματιστεί η ανερχόμενη κούρσα εξοπλισμών στη Μέση Ανατολή (που ξεκίνησε από τη Σοβιετική Ένωση με την πώληση όπλων στην Αίγυπτο σε απεριόριστη κλίμακα από την Τριμερή Διακήρυξη και με τη Γαλλία να κάνει το ίδιο με το Ισραήλ), ο Αϊζενχάουερ ξεκίνησε μια μεγάλη προσπάθεια για την ειρήνη μεταξύ της Αιγύπτου και του Ισραήλ. Ο Αϊζενχάουερ έστειλε τον στενό του φίλο Ρόμπερτ Μπ. Άντερσον να υπηρετήσει ως μυστικός απεσταλμένος που θα έδινε οριστικά τέλος στην αραβο-ισραηλινή διαμάχη. Κατά τις συναντήσεις του με τον Νάσερ, ο Άντερσον πρόσφερε μεγάλες ποσότητες αμερικανικής βοήθειας με αντάλλαγμα μια συνθήκη ειρήνης με το Ισραήλ. Ο Νάσερ απαίτησε την επιστροφή των Παλαιστινίων προσφύγων στο Ισραήλ, ήθελε να προσαρτήσει το νότιο μισό του Ισραήλ και απέρριψε τις απευθείας συνομιλίες με το Ισραήλ. Δεδομένων των εδαφικών και προσφυγικών απαιτήσεων του Νάσερ, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Ντέιβιντ Μπεν-Γκουριόν υποψιάστηκε ότι ο Νάσερ δεν ενδιαφερόταν για μια διευθέτηση. Ωστόσο, πρότεινε άμεσες διαπραγματεύσεις με την Αίγυπτο σε οποιοδήποτε επίπεδο.
Ένας δεύτερος γύρος μυστικής διπλωματίας από τον Άντερσον τον Φεβρουάριο του 1956 ήταν εξίσου ανεπιτυχής. Ο Νάσερ μερικές φορές πρότεινε κατά τη διάρκεια των συνομιλιών του με τον Άντερσον ότι ενδιαφερόταν για ειρήνη με το Ισραήλ μόνο αν οι Αμερικανοί του παρείχαν απεριόριστες ποσότητες στρατιωτικής και οικονομικής βοήθειας. Σε περίπτωση αποδοχής του Ισραήλ στην επιστροφή των Παλαιστινίων προσφύγων στο Ισραήλ και στην Αίγυπτο προσαρτώντας το νότιο μισό του Ισραήλ, η Αίγυπτος δεν θα δεχόταν μια ειρηνευτική διευθέτηση. Οι Ηνωμένες Πολιτείες ή τα Ηνωμένα Έθνη θα πρέπει να παρουσιάσουν την αποδοχή του Ισραήλ σε όλους τους Άραβες ως βάση για ειρηνευτικούς εποικισμούς. Δεν είναι σαφές εάν ο Νάσερ ενδιαφερόταν ειλικρινά για την ειρήνη ή απλώς έλεγε αυτό που ήθελαν να ακούσουν οι Αμερικανοί με την ελπίδα να λάβουν αμερικανική χρηματοδότηση για το φράγμα του Ασουάν και τα αμερικανικά όπλα. Η αλήθεια πιθανότατα δεν θα γίνει ποτέ γνωστή καθώς ο Νάσερ ήταν ένας έντονα μυστικοπαθής άνθρωπος, που κατάφερε να κρύψει τις αληθινές του απόψεις για τα περισσότερα ζητήματα τόσο από σύγχρονους όσο και από ιστορικούς. Ωστόσο, ο Βρετανός ιστορικός Π. Τζέι Βατικίτος σημείωσε ότι η αποφασιστικότητα του Νάσερ να προωθήσει την Αίγυπτο ως το κατεξοχήν αντισιωνιστικό κράτος στον κόσμο ως τρόπο ενίσχυσης του θέσης του για την αραβική ηγεσία σήμαινε ότι η ειρήνη ήταν απίθανη.