cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κάρολος Γουλιέλμος Φερδινάνδος του Μπράουνσβαϊγκ-Βολφενμπύτελ
Στρατιωτικός ηγέτης
Εισβολή στην Ολλανδία: Το 1787 ο Φρειδερίκος Β' τον έκανε αρχιστράτηγο και του έδωσε 20.000 άνδρες για να αποκαταστήσει τον Γουλιέλμο Ε΄ της Οράγγης στο αξίωμά του. Εκεί οι πατριώτες είχαν συστήσει πολιτοφυλακές και είχαν επαναστατήσει. Ο Κάρολος ήταν γρήγορος: κατέλαβε την πρώτη ημέρα το Ναϊμέχεν, σε 3 ημέρες την Ουτρέχτη, μετά από βομβαρδισμό του πυροβολικού την επόμενη ημέρα το Γκόρκουμ. Κάθε μέρα παραδιδόταν και μία πόλη: Ντόρντρεχτ, Ντελφτ, Χάγη. Έπειτα από 20 ημέρες και το Άμστερνταμ. Η επιτυχία του οφείλεται στο ότι συγκέντρωνε όλες τις δυνάμεις του σε ένα σημείο, υπερέχοντας της τοπικής άμυνας των αντιπάλων. Σχεδόν δεν υπήρχαν θύματα.
Ο 1ος Συνασπισμός κατά των Γάλλων: Οι Γιρονδίνοι ψήφισαν πόλεμο με την Αυστρία. Ο Λεοπόλδος Β΄ συμμάχησε με την Πρωσία, αν και ήταν προτεσταντική χώρα. Ο στρατός των δύο χωρών ήταν στις διαταγές του Καρόλου. Το 1792 στο Κόμπλεντς διακήρυξαν ότι αν τραυματιστεί ο Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ της Γαλλίας θα εξοντώσουν στρατιώτες και αμάχους. Θα έπαυαν την αναρχία εκεί και θα επανέφεραν την ασφάλεια. Αν ο λαός αντιστεκόταν, θα τιμωρούνταν. Το μανιφέστο είχε κυρίως γραφτεί από τον Λουδοβίκο Ιωσήφ του Κοντέ, αρχηγό των εμιγκρέ στο στρατό στο Κόμπλεντς, αλλά έφερε την υπογραφή του Δούκα. Οι φιλομοναρχικοί στο Παρίσι το διένειμαν σε πολλά αντίτυπα τον Ιούλιο, αλλά αντί να φοβίσει τους επαναστάτες, τους έπεισε ότι ο βασιλιάς τους είχε συνεννοήσεις με τους εχθρούς της πατρίδας και εισέβαλαν στο Ανάκτορο του Κεραμεικού.
Ανεπιτυχής εισβολή στη Γαλλία: H Βρετανία έμεινε ουδέτερη. Ο Δούκας προχώρησε πέρα από το Βερντέν, αλλά ηττήθηκε στο Βαλμύ. Μάλιστα οι Γάλλοι με τον Κελλερμάν τον υπερκέρασαν φθάνοντας ως το Ρήνο και κατέλαβαν κτήσεις. Αμέσως ο δούκας εγκατέλειψε το Βερντέν τον Οκτώβριο. Το 1794 ανακατέλαβε το Μάιντς έπειτα από μακρά πολιορκία. Όταν παρενέβη ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος Β΄ της Πρωσίας, αντέδρασε παραιτούμενος. Η Πρωσία δεν έλαβε μέρος στον 2ο και 3ο Συνασπισμό.
Οικογένεια
Το 1764 νυμφεύτηκε την Αυγούστα των Γουέλφων-Ανοβέρου, κόρη του Φρειδερίκου, Πρίγκιπα της Ουαλίας, και είχε τέκνα:
Ο Κάρολος ήταν 2ος εξάδελφος της γυναίκας του και ίσως η ενδογαμία αυτή, μαζί με άλλες του Οίκου των Γουέλφων, να είναι η αιτία των σωματικών και διανοητικών διαταραχών που είχαν μερικά από τα παιδιά τους. Είχαν επτά παιδιά. Ο πρώτος γιος έπασχε σημαντικά από μαθησιακή δυσκολία και εθεωρείτο σχεδόν ηλίθιος. Παρ' όλα αυτά νυμφεύτηκε την Λουίζα της Οράγγης-Νάσσαου, που του ήταν αφοσιωμένη. Ο ίδιος απεβίωσε 40 ετών, λίγο πριν τον πατέρα του. Ο δεύτερος γιος του υπέφερε από σοβαρότερη μαθησιακή διαταραχή, δηλώθηκε ανίκανος για διαδοχή και δεν νυμφεύτηκε. Ο τρίτος γιος του ήταν τυφλός και ως τέτοιος εξαιρέθηκε της διαδοχής· δεν νυμφεύτηκε. Ο τέταρτος γιoς ήταν υγιής και διαδέχθηκε τον πατέρα του· απόγονοί του υπάρχουν ως σήμερα.
Η μία κόρη τους απεβίωσε μικρή. Οι άλλες δύο παντρεύτηκαν βασιλείς, αλλά είχαν οξυμένες σχέσεις με τους συζύγους τους, που τις κατηγόρησαν για έλλειψη αξιοπρέπειας, άξεστη συμπεριφορά, ψεύδη, μοιχεία. Η πρώτη κόρη χώρισε τον Βασιλιά της Βυρτεμβέργης και απεβίωσε στη Ρωσία κατά τη μυστική γέννα ενός νόθου τέκνου της, από επιπλοκές. Η δεύτερη κόρη παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Γεώργιο Δ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου, αλλά ο σύζυγός της δύο φορές προσπάθησε σοβαρά να τη διαζευχθεί. Σχημάτισε εξεταστική επιτροπή κατηγορώντας την στη Βουλή για μοιχεία με έναν κοινό Ιταλό. Το νομοσχέδιο δεν έφτασε τελικά στη Βουλή και δεν εκδόθηκε έτσι διαζύγιο. Στη στέψη του την εμπόδισε να εισέλθει στο Αββαείο του Ουέστμινστερ για να συμμετάσχει και αυτή· απεβίωσε τρεις εβδομάδες μετά.
Ο Κάρολος είχε τουλάχιστον ένα νόθο γιο, υγιή, που ξεκίνησε μια πολλά υποσχόμενη στρατιωτική σταδιοδρομία, αλλά σκοτώθηκε σε μάχη:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρίγκιπες του Βολφενμπύτελ Κατηγορία:Οίκος των Γουέλφων Κατηγορία:Προτεστάντες μονάρχες
Φιοράνο Μοντενέζε
Το Φιοράνο Μοντενέζε (ιταλικά: Fiorano Modenese) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μόντενα, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μόντενα
Χερρενχάουζεν
thumb|right|Κάστρο Χερρενχάουζεν, Αννόβερο, περ. 1895 Το Χερρενχάουζεν (Herrenhausen) είναι ένας διοικητικός τομέας της γερμανικής πόλης του Ανόβερου, που είναι γνωστός για τους μπαρόκ Κήπους Χερρενχάουζεν.
Ο Ερνέστος Αύγουστος, Εκλέκτορας του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ πέθανε στο Κάστρο Χερρενχάουζεν και ο εγγονός του Γεώργιος Β΄ της Μεγάλης Βρετανίας γεννήθηκε εκεί. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το κάστρο υπέστη εκτεταμένες καταστροφές σε έναν βρετανικό βομβαρδισμό στις 18 Οκτωβρίου 1943 και καταστράφηκε ολοσχερώς από την επακόλουθη πυρκαγιά.
Μεταξύ 2011-12 επανοικοδομήθηκε σε πιστή αναπαράσταση η πρόσοψη του κάστρου, που πλαισιώθηκε από δύο κτίσματα, ένα μουσείο και έναν συνεδριακό χώρο και άνοιξε για το κοινό το 2013.
Κατηγορία:Γεωγραφία της Γερμανίας
Λουδοβίκος Κάρολος του Ε
Ο Λουδοβίκος-Κάρολος, γαλλ. Louis-Charles (15 Οκτωβρίου 1701 - 13 Ιουλίου 1775) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν κόμης του Ε.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Σατώ ντε Σκω, κοντά στις Βερσαλίες. Ήταν ο δευτερότοκος (επιζήσας) γιος του Λουδοβίκου-Αυγούστου δούκα του Μαιν, νόθου γιου του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας και της ερωμένης του Φραγκίσκης-Αθηναΐδας μαρκησίας ντε Μοντεσπάν. Μητέρα του Λουδοβίκου-Καρόλου ήταν η Λουίζα-Βενεδικτίνη, κόρη του Ερρίκου Γ΄ Ιουλίου πρίγκιπα του Κοντέ.
Το 1736 απεβίωσε ο πατέρας του και κληρονόμησε τον τίτλο του δούκα του Ωμάλ και έλαβε τη θέση εκείνου ως μεγάλος Διδάσκαλος του Πυροβολικού.
Όπως και ο Λουδοβίκος-Aύγουστος, διέμενε λίγο στην Αυλή και προτιμούσε το κυνήγι στην ιδιοκτησία του Σατώ ντ' Ανέ. Το 1762 αντάλλαξε με τον Λουδοβίκο ΙΕ΄ της Γαλλίας, που ήταν γιος του εξαδέλφου του, το πριγκιπάτο του Ντομπ με το δουκάτο του Ζοσόρ και τις ιδιοκτησίες Γκρετς-Αρμαινβίλ και Πονκαρέ. Δεν νυμφεύτηκε. Πρότεινε την πώληση των κτήσεων Ωμάλ, Ε και Ανέ στον Λουδοβίκο ΙΕ΄, αλλά ο βασιλιάς απεβίωσε πριν γίνει η αγορά.
Ήταν δημοφιλής, όπως και ο εξάδελφός του Λουδοβίκος-Ιωάννης-Μαρία δούκας του Παντιέβρ, λόγω των φιλάνθρωπων δωρεών του. Απεβίωσε 73 ετών στο Σκω· πιο πριν κατέστησε κληρονόμο του τον εξάδελφό του δούκα του Παντιέβρ.
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος του Αγίου Πνεύματος Κατηγορία:Δούκες του Ωμάλ
Sinclair QL
Ο QL (Quantum Leap) ήταν προσωπικός υπολογιστής που παρουσιάστηκε από τη Sinclair Research τον Ιανουάριο του 1984 και η παραγωγή του σταμάτησε τον Απρίλιο του 1986. Το χρώμα του ήταν μαύρο με λευκές γραμματοσειρές στα πλήκτρα. Στο πληκτρολόγιο τύπου QWERTY συμπεριλαμβάνονταν και τα ηλεκτρονικά του κυκλώματα και οι μονάδες ανάγνωσης/αποθήκευσης. Η οθόνη δεν περιλαμβάνονταν στον βασικό εξοπλισμό και η μονάδα παροχής ισχύος ήταν εξωτερική. Η αρχική τιμή του ήταν 399 Λίρες Αγγλίας. Ο QL ήταν το δεύτερο σημαντικό προϊόν της Sinclair μετά από τον ZX Spectrum και το όνομα του, που σημαίνει κβαντικό άλμα, δήλωνε και τις υψηλές φιλοδοξίες του ιδρυτή της εταιρείας Κλάιβ Σινκλέρ (Clive Sinclair).
Ιστορία
Το πλάνο κατασκευής του ξεκίνησε το 1983 με τον κωδικό ZX 83 με προοπτική να παρουσιαστεί μαζί με μια πολύ λεπτή οθόνη τεχνολογίας καθοδικού σωλήνα (CRT). Η εταιρεία με την ανάπτυξη του υπολογιστή προσέβλεπε σε απαιτητικούς χρήστες και στην επαγγελματική αγορά. Τελικά για λόγους κόστους ο επόμενος κωδικός ανάπτυξης ZX 84 υλοποίησε την ιδέα χωρίς ενσωματωμένη οθόνη.
Ενσωματωμένο υλικό και λογισμικό
Στην πρώτη και μοναδική του έκδοση είχε επεξεργαστή 68008 της MOTOROLA μια περιορισμένη έκδοση του 68000 με μικρότερο (8-bit) δίαυλο δεδομένων (data bus) και μικρότερο (20-bit) δίαυλο διευθύνσεων (address bus). Η μνήμη του ήταν 128 Kb RAM επισήμως επεκτεινόμενα μέχρι τα 640 Kb. Η μνήμη ROM (Read Only Memory) ήταν 48Kb επεκτεινόμενη μέχρι τα 64Kb. Ο χρονισμός του επεξεργαστή ήταν στα 7,5 MHz. Δύο ενσωματωμένα microdrives και μια θύρα για ένα επιπλέον ήταν οι μονάδες αποθήκευσης/ανάγνωσης των δεδομένων χωρητικότητας περίπου 100Kb. Τα microdrives που ήδη είχαν παρουσιαστεί για τον ZX Spectrum είχαν μαγνητική τεχνολογία και σειριακή λογική και γενικώς ήταν χαμηλής αξιοπιστίας, αποτέλεσαν δε ανασχετικό παράγοντα για την εμπορική επιτυχία του μηχανήματος. Ο QL υποστήριζε σε επίπεδο γραφικών ανάλυση 250Χ256 εικονοστοιχεία με 8 χρώματα ή 512Χ256 με 4 χρώματα χρησιμοποιώντας για αυτό το σκοπό 32Kb εφεδρικής μνήμης που δέσμευε από την κεντρική μνήμη. Για την απεικόνιση των γραφικών είχε μία έξοδο τηλεόρασης RF και μία RGB. Επίσης είχε μια θύρα γενικού τύπου για επεκτάσεις, 2 θύρες RS-232, θύρα για 2 χειριστήρια (Joysticks), τσιπ υποστήριξης ZX8301, ZX8302 και τον μικροελεγκτή της Intel 8049. Το λειτουργικό σύστημα ήταν πολυεπεξεργαστικό (multitasking), λεγόταν QDOS και είχε σχεδιαστεί από τον Tony Tebby. Ενσωμάτωνε μια πολύ εξελιγμένη BASIC (Super BASIC) σε μορφή διερμηνευτή με τεράστιες δυνατότητες χειρισμού αριθμών που έφταναν στον αριθμό 10^610 (τα σημερινά προγράμματα σε περιβάλλον Windows ή Linux χειρίζονται μέγεθος αριθμών μέχρι 10^310). Τέλος, μαζί με το μηχάνημα δινόταν και μια εφαρμογή γραφείου με επεξεργαστή κειμένου, Λογιστικό φύλλο, διαχείριση βάσης δεδομένων, και πακέτο γραφικών που είχε γραφεί από την εταιρεία PSION.
Περιφερειακά και επιπλέον λογισμικό
Το πρώτο βασικό περιφερειακό ήταν μια κάρτα επέκτασης με SCSI (Small Computer System Interface), FDD (Floppy Disk Drive) και θύρα IEEE 438. Επίσης κυκλοφόρησαν επεκτάσεις μνήμης και επεξεργαστή, modems, Video Frame Grabbers, Hard Disk Drives ενώ στα τέλη της δεκαετίας του '90 κυκλοφόρησαν μητρικές κάρτες βασισμένες στους επεξεργαστές της MOTOROLA 68040 και 68060 με δυνατότητα χειρισμού πολυμέσων (Multimedia), υψηλής ανάλυσης εικονοστοιχείων και δικτυακής υποστήριξης ethernet. Στη λίστα των προγραμμάτων του QL περιλαμβάνονται περίπου 500 τίτλοι παιχνιδιών, γλώσσες προγραμματισμού και λειτουργικά συστήματα αναβάθμισης. Τέλος υπάρχουν εξομοιωτές ώστε να τρέξει το περιβάλλον QL στα λειτουργικά DOS, Windows, Linux, Mac OS, Amiga και Atari.
Επίλογος & αξιολόγηση
Αν και απέτυχε εμπορικά, ο QL ήταν μια πολύ φιλόδοξη προσπάθεια, η πρώτη με τον υψηλών δυνατοτήτων επεξεργαστή 68008, και η πρώτη με λειτουργικό που υποστήριζε πολυεπεξεργασία (multitasking). Όμως πιθανότατα παρείχε πολλά σε τομείς που δεν υπήρχε αντίστοιχη ανάγκη (68008, multitasking) ενώ παρείχε πολύ λίγα σε τομείς όπου υπήρχε μεγάλη ανάγκη (αξιόπιστες μονάδες αποθήκευσης).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προσωπικοί υπολογιστές Κατηγορία:Οικιακοί Υπολογιστές
Φορμίτζινε
Το Φορμίτζινε (ιταλικά: Formigine) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μόντενα, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μόντενα
Αγαθάγγελος Ξηρουχάκης
Ο Αγαθάγγελος (κατά κόσμον Ηλίας Ξηρουχάκης, 1872 – 24 Φεβρουαρίου 1958) ήταν λόγιος και Επίσκοπος Κυδωνίας και Αποκορώνου. Το 1945 ήταν υπουργός Γενικός Διοικητής Κρήτης. Έγραψε σημαντικά ιστορικά έργα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο χωριό Σούρη Αποκορώνου, του Νομού Χανίων Κρήτης το έτος 1872. Κατά το έτος 1889 εισήλθε ως Δόκιμος στην Ιερά Μονή Γουβερνετου, στο Ακρωτήρι Μελέχας Χανίων, όπου και εκάρη Μοναχός, οπότε και μετονομάσθηκε σε Αγαθάγγελο. Κατά το έτος 1894 χειροτονήθηκε Διάκονος και το 1903 Πρεσβύτερος (Ιερομόναχος). Ο Αγαθάγγελος πήρε μέρος στην Κρητική Επανάσταση του 1896—1897 και επολέμησε εναντίον των Τούρκων.
Από το 1901 έως το 1905 σπούδασε θεολογία στην Ιερουσαλήμ και το 1911 απέκτησε διδακτορικό τίτλο από το Πανεπιστήμιο της Μπολόνια. Επίσης, μελέτησε Νεοελληνική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης. Υπήρξε μαθητής του Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου, διακεκριμένου Θεολόγου και πολυγραφότατου συγγραφέα, μετέπειτα δε Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος. Επίσης υπήρξε συνεργάτης του ιστοριοδίφη και εκδότη κειμένων Κωνσταντίνου Σάθα. Στην Βιέννη ο Αγαθάγγελος δίδαξε ελληνικά στο Collegium Teresianum και επίσης δραστηριοποιήθηκε ως Lector του εκεί Πανεπιστημίου. Γνώριζε εκτός από την ελληνική, τη λατινική, την εβραϊκή, την ιταλική και τη γερμανική γλώσσα. Επίσης κατανοούσε και άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες, λόγω της επί σειρά ετών διαμονής και εργασίας του σε διάφορες χώρες της Ευρώπης.
Υπηρέτησε ως εκπαιδευτικός στην Κρήτη και εφημέριος των ελληνικών Κοινοτήτων της Βενετίας (1906—1920) και της Βιέννης (1920—1936), μέχρι της εκλογής του ως Επισκόπου Κυδωνίας και Αποκορώνου (έδρα τα Χανιά Κρήτης) κατά το έτος 1936. Εποίμανε την Επισκοπή Κυδωνίας και Αποκορώνου από το 1936 έως την κοίμησή του (22/02/1958), Εποίμανε την Επισκοπή του και διακρίθηκε για το επιστημονικό και το κοινωνικό έργο του. Εργάσθηκε για την αναδιοργάνωση της τοπικής Εκκλησίας και την επούλωση των πληγών, που προξένησε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, καθώς και για την επιμόρφωση του εφημεριακού κλήρου της Επισκοπής του. Επίσης ο Αγαθάγγελος Ξηρουχάκης διακρίθηκε για την ιδιαίτερη ευαισθησία του στο έργο της κοινωνικής αποστολής και μέριμνας της Εκκλησίας υπέρ των πασχόντων και αδύνατων. Ο Αγαθάγγελος Ξηρουχάκης υπήρξε ιστοριοδίφης και μελετητής της μεσαιωνικής και της νεώτερης Ελληνικής Φιλολογίας. Συνέγραψε και δημοσίευσε πλήθος εργασιών και ασχολήθηκε ιδιαίτερα με θέματα που είχαν σχέση προς την Κρήτη, την φιλολογία και την ιστορία της.
Η δράση του κατά τη διάρκεια της Κατοχής είναι αμφιλεγόμενη. Ορισμένοι ισχυρίζονται ότι υπήρξε πατριωτική και ότι, γνωρίζοντας γερμανικά, έσωσε πολλούς Έλληνες από την εκτέλεση ή τη φυλάκιση και τα βασανιστήρια. Άλλοι υποστηρίζουν πως υπήρξε δοσίλογος και συνεργάτης των Ναζί στην Κρήτη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Γενικοί Διοικητές Κρήτης Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 20ου αιώνα Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Πάδοβας Κατηγορία:Επίσκοποι Κυδωνίας και Αποκορώνου
Πάολο Κόντε
μικρογραφία|Ο Κόντε με τον [[Λούτσιο Ντάλλα σε εκπομπή του ιταλικού καναλιού Rai το 1977]] Ο Πάολο Κόντε (ιταλικά: Paolo Conte, γεν. 6 Ιανουαρίου 1937) είναι Ιταλός τραγουδιστής, πιανίστας, τραγουδοποιός και δικηγόρος, γνωστός για την ευδιάκριτη, ηχηρή φωνή του. Οι συνθέσεις του συνδυάζουν ιταλικούς και μεσογειακούς ήχους με τζαζ, μπούγκι με στοιχεία του γαλλικού σανσόν και λατινοαμερικανικούς ρυθμούς.
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2022 – Άλμα εις ύψος ανδρών
Το άλμα εις ύψος ανδρών στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2022 πραγματοποιήθηκε στις 15 και 18 Ιουλίου 2022 στο Χείγουορντ Φιλντ.
Πάολο Κόντε
Καριέρα
Ο Πάολο Κόντε γεννήθηκε στο Άστι του Πιεμόντε. Οι γονείς του ήταν ένθερμοι θαυμαστές της τζαζ και ο Κόντε και ο μικρότερος αδερφός του Τζόρτζιο πέρασαν τα πρώτα τους χρόνια ακούγοντας πολλές ηχογραφήσεις τζαζ και μπλουζ. Μετά την απόκτηση πτυχίου νομικής στο Πανεπιστήμιο της Πάρμας, ο Κόντε άρχισε να εργάζεται ως ασκούμενος δικηγόρος με τον πατέρα του, ενώ παράλληλα παρακολουθούσε τις μουσικές του σπουδές.
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2022 – Άλμα εις ύψος ανδρών
Προκριματικός γύρος
Πρόκριση: 2,30 μ (Q) ή οι 12 καλύτεροι αθλητές (q)
Πάολο Κόντε
Καριέρα
Έμαθε να παίζει τρομπόνι, βιμπράφωνο και πιάνο και δημιούργησε ένα τζαζ συγκρότημα με τον αδερφό του στην κιθάρα. Η ικανότητα του Κόντε στη μουσική σύνθεση και τις πρωτότυπες διασκευές έγινε αντιληπτή από τον μουσικό παραγωγό Λίλι Γκρέκο, ο οποίος έφερε τον Κόντε σε επαφή με τον στιχουργό Βίτο Παλαβιτσίνι. Οι δυο τους έγραψαν τραγούδια για τους Αντριάνο Τσελεντάνο ("Azzurro", 1968), Κατερίνα Καζέλλι ("Insieme a te non ci sto più", 1968), Φάουστο Λεάλι ("Deborah", 1968) και Έντσο Τζανάκι ("Messico e nuvole", 1970 ). Το 1974 ο Κόντε ηχογράφησε το πρώτο του άλμπουμ με τίτλο Paolo Conte. Την επόμενη χρονιά κυκλοφόρησε άλλο ένα ομώνυμο άλμπουμ. Μετά από μια σειρά εμφανίσεων μπροστά σε ευρύ κοινό στο κλαμπ Tenco στο Σανρέμο το 1976 και την εμπορική επιτυχία του τρίτου άλμπουμ του με τίτλο Un gelato al limon, ο Κόντε επικεντρώθηκε σχεδόν αποκλειστικά στη σόλο καριέρα του.
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2022 – Άλμα εις ύψος ανδρών
Παραπομπές
Α Υψος Αν
Πάολο Κόντε
Καριέρα
Τη δεκαετία του 1980, ο Κόντε συνεργάστηκε με τη Χάρι Αλεξίου, μια συνεργασία που αποτυπώθηκε στο ζωντανό άλμπουμ του 1990 με τίτλο Πάολο Κόντε - Χάρις Αλεξίου. Τραγούδια του Κόντε ερμηνευμένα από την Αλεξίου είναι το "Λάμπει" και το " Χρόνια" σε στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου.
Μερικά από τα πιο δημοφιλή τραγούδια του Κόντε έχουν χρησιμοποιηθεί ως σάουντρακ ταινιών, όπως το "Come Di" στην Ιστορία του Ντέιβιντ (I Am David, 2003) και το Παντρεμένος με τη μαφία (Mickey Blue Eyes, 1999), το "Via con me" στο Ερωτικό φιλί (French Kiss, 1995), το Mάρθα (Mostly Martha, 2001) και στα Σαΐνια του Κόλινγουντ (Welcome to Collinwood, 2002). Επιπλέον, το τραγούδι του Κόντε "L'orchestrina" εμφανίζεται στους τίτλους τέλους στα επεισόδια 3 και 4 της τηλεοπτικής σειράς The New Pope (2020) . Το 1997 ο Κόντε κέρδισε βραβείο Nastro d'Argento καλύτερης μουσικής για την ταινία La freccia azzurra (1996).
Βραβεία και διακρίσεις
Στις 24 Μαρτίου 1999, ο Πάολο Κόντε τιμήθηκε με τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος της Αξίας της Ιταλικής Δημοκρατίας από τον Πρόεδρο Τζόρτζιο Ναπολιτάνο για τα «εξαιρετικά πολιτιστικά του επιτεύγματα». Στις 15 Μαΐου 2001, η Γαλλία αναγόρευσε τον Πάολο Κόντε Ιππότη του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων. Το 2015, ο Κόντε τιμήθηκε με το βραβείο Premio Galileo σύγχρονης μουσικής στην Πάντοβα.
Το 2020, κυκλοφόρησε το ιταλικό ντοκιμαντέρ Πάολο Κόντε (Paolo Conte, via con me) σε σκηνοθεσία του Τζόρτζιο Βερντέλι με θέμα το έργο του μουσικού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί τραγουδοποιοί Κατηγορία:Ιταλοί τραγουδιστές Κατηγορία:Ιταλοί μουσικοί Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων
Στάδιο Τέντι
Το Στάδιο Τέντι (εβραϊκά: אצטדיון טדי) είναι γήπεδο ποδοσφαίρου στην Ιερουσαλήμ του Ισραήλ. Δύο ποδοσφαιρικές ομάδες χρησιμοποιούν σήμερα το γήπεδο: η Μπεϊτάρ Ιερουσαλήμ και η Χάποελ Ιερουσαλήμ.
Το γήπεδο πήρε την ονομασία του επί χρόνια δημάρχου της Ιερουσαλήμ Τέντι Κόλεκ, ο οποίος ήταν δήμαρχος κατά τη διάρκεια της κατασκευής του και ήταν ένας από τους εξέχοντες υποστηρικτές του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στο Ισραήλ Τεντι Σταδιο
Ηλιοκεντρισμός
Ο ηλιοκεντρισμός είναι το αστρονομικό μοντέλο στο οποίο η Γη, οι πλανήτες και τα υπόλοιπα ουράνια σώματα περιστρέφονται γύρω από τον Ήλιο στο κέντρο του ηλιακού συστήματος, ο οποίος αποτελεί το κέντρο του σύμπαντος. Ιστορικά, ο ηλιοκεντρισμός αντιτίθεται στον γεωκεντρισμό, ο οποίος έβαζε τη Γη στο κέντρο. Η ιδέα ότι η Γη περιστρέφεται γύρω από τον Ήλιο είχε προταθεί ήδη από τον 3ο αιώνα π.Χ. από τον Αρίσταρχο τον Σάμιο, αλλά τουλάχιστον στον μεσαιωνικό κόσμο, ο ηλιοκεντρισμός του Αρίσταρχου δεν προσέλκυσε την προσοχή - πιθανώς λόγω της απώλειας επιστημονικών έργων της Ελληνιστικής Εποχής.
Τον 16ο αιώνα παρουσιάστηκε ένα γεωμετρικό μαθηματικό μοντέλο ενός ηλιοκεντρικού συστήματος, από τον αναγεννησιακό μαθηματικό, αστρονόμο και καθολικό κληρικό Νικόλαο Κοπέρνικο, που οδήγησε στην Κοπερνίκεια Επανάσταση. Τον επόμενο αιώνα, ο Γιοχάνες Κέπλερ επεξεργάστηκε και επέκτεινε αυτό το μοντέλο ώστε να περιλαμβάνει ελλειπτικές τροχιές και ο Γαλιλαίος Γαλιλέι παρουσίασε υποστηρικτικές παρατηρήσεις χρησιμοποιώντας ένα τηλεσκόπιο.
Μέρος της θεωρίας του ηλιοκεντρισμού ήταν η αντίληψη ότι ο Ήλιος ήταν όχι μόνο κέντρο του ηλιακού συστήματος αλλά και του σύμπαντος ολόκληρου. Με τις παρατηρήσεις του Ουίλιαμ Χέρσελ, του Φρίντριχ Βίλχελμ Μπέσελ και άλλων αστρονόμων διαπιστώθηκε ότι ο ήλιος, ενώ πλησίαζε το βαρύκεντρο του ηλιακού συστήματος, δε βρισκόταν σε κανένα κέντρο του σύμπαντος. Έτσι ενώ μεν σήμερα είναι αποδεκτό ότι ο Ήλιος είναι το κέντρο του ηλιακού συστήματος, η ηλιοκεντρική θεωρία είναι παρωχημένη.
Αρχαία και μεσαιωνική αστρονομία
Ενώ η σφαιρικότητα της Γης αναγνωρίστηκε ευρέως στην ελληνορωμαϊκή αστρονομία τουλάχιστον από τον 4ο αιώνα π.Χ., η καθημερινή περιστροφή της Γης και η ετήσια τροχιά γύρω από τον Ήλιο δεν έγινε ποτέ καθολικά αποδεκτή μέχρι την Κοπερνίκεια Επανάσταση.
Το πτολεμαϊκό σύστημα ήταν ένα εξελιγμένο αστρονομικό σύστημα που κατάφερε να υπολογίσει τις θέσεις των πλανητών σε ένα αρκετά ακριβές βαθμό. Ο ίδιος ο Πτολεμαίος, στην Αλμαγέστη του, επισημαίνει ότι οποιοδήποτε μοντέλο για την περιγραφή των κινήσεων των πλανητών είναι απλώς μια μαθηματική συσκευή, και δεδομένου ότι δεν υπάρχει πραγματικός τρόπος για να μάθει ποια είναι η αλήθεια, πρέπει να χρησιμοποιηθεί το απλούστερο μοντέλο που παίρνει τους σωστούς αριθμούς. Ωστόσο, απέρριψε την ιδέα μιας περιστρεφόμενης Γης ως παράλογη μιας και πίστευε ότι θα δημιουργούσε τεράστιους ανέμους. Οι πλανητικές υποθέσεις του ήταν αρκετά αληθινές, ότι δηλαδή οι αποστάσεις της Σελήνης, του Ήλιου, των πλανητών και των αστέρων θα μπορούσαν να προσδιοριστούν αντιμετωπίζοντας τις ουράνιες σφαίρες των τροχιών ως συνεχόμενες πραγματικότητες. Αυτό έκανε την απόσταση των αστέρων μικρότερη από 20 αστρονομικές μονάδες, μια παλινδρόμηση, καθώς το ηλιοκεντρικό σχήμα του Αρίσταρχου του Σάμιου που υπήρχε αιώνες νωρίτερα τοποθετούσε αναγκαστικά τα αστέρια τουλάχιστον δύο τάξεις μεγέθους πιο μακριά.
Τα προβλήματα με το σύστημα του Πτολεμαίου αναγνωρίστηκαν καλά στη μεσαιωνική αστρονομία, και μια αυξανόμενη προσπάθεια να την επικρίνει και να τη βελτιώσει στα τέλη της μεσαιωνικής περιόδου οδήγησε τελικά στον ηλιοκεντρισμό του Κοπέρνικου που αναπτύχθηκε στην αστρονομία της Αναγέννησης.
Σχολή του Πυθαγόρα
Το μη γεωκεντρικό μοντέλο του Σύμπαντος προτάθηκε από τον Πυθαγόρειο φιλόσοφο Φιλόλαο (γ. 390 π.Χ.), ο οποίος δίδαξε ότι στο κέντρο του Σύμπαντος υπήρχε μια «κεντρική φωτιά», γύρω από την οποία η Γη, ο Ήλιος, η Σελήνη και οι πλανήτες είχαν ομοιόμορφη κυκλική κίνηση. Αυτό το σύστημα υπέθεσε την ύπαρξη ενός αντιγειωμένου με τη Γη και την κεντρική φωτιά, με την ίδια περίοδο περιστροφής γύρω από την κεντρική φωτιά με τη Γη. Ο Ήλιος περιστρεφόταν γύρω από την κεντρική φωτιά μία φορά τον χρόνο, και τα αστέρια ήταν στάσιμα. Η Γη διατήρησε το ίδιο κρυμμένο πρόσωπο προς την κεντρική φωτιά, καθιστώντας την όσο και την «αντίθετη γη» αόρατη από τη Γη. Η έννοια της ομοιόμορφης κυκλικής κίνησης των Πυθαγορείων παρέμεινε αδιαμφισβήτητη για τα επόμενα 2.000 χρόνια και στους Πυθαγόρειους αναφέρθηκε ο Κοπέρνικος όταν δήλωσε ότι η έννοια μιας κινούμενης Γης δεν ήταν ούτε νέα ούτε επαναστατική. Ο Γιοχάνες Κέπλερ έδωσε μια εναλλακτική εξήγηση για την «κεντρική πυρκαγιά» των Πυθαγορείων ως τον Ήλιο, «καθώς οι περισσότερες ομάδες έκρυβαν σκόπιμα τις διδασκαλίες τους».
Ο Ηρακλείδης ο Ποντικός (4ος αιώνας π.Χ.) είπε ότι η περιστροφή της Γης εξήγησε τη φαινομενική καθημερινή κίνηση της ουράνιας σφαίρας. Κάποτε πιστεύεται ότι πίστευε ότι ο Ερμής και η Αφροδίτη περιστρέφονται γύρω από τον Ήλιο, ο οποίος με τη σειρά του (μαζί με τους άλλους πλανήτες) περιστρέφεται γύρω από τη Γη. Ο Μακρόβιος Αμβρόσιος Θεοδόσιος (395–423 μ.Χ.) το περιέγραψε αργότερα ως το «Αιγυπτιακό Σύστημα», δηλώνοντας ότι «δεν ήταν κάτι παραπάνω από την ικανότητα των Αιγυπτίων», αν και δεν υπάρχει άλλη ένδειξη ότι ήταν γνωστή στην αρχαία Αίγυπτο.
Αρίσταρχος ο Σάμιος
Το πρώτο πρόσωπο που ήταν γνωστό ότι πρότεινε την ύπαρξη ενός ηλιοκεντρικού συστήματος ήταν ο Αρίσταρχος ο Σάμιος (περίπου το 270 π.Χ.). Όπως και ο Ερατοσθένης την ίδια περίοδο, ο Αρίσταρχος υπολόγισε το μέγεθος της Γης και μέτρησε τα μεγέθη και τις αποστάσεις του Ήλιου και της Σελήνης. Από τις εκτιμήσεις του, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο Ήλιος ήταν έξι έως επτά φορές ευρύτερος από τη Γη και πίστευε ότι το μεγαλύτερο αντικείμενο θα είχε την πιο ελκτική δύναμη.
Τα γραπτά του σχετικά με το ηλιοκεντρικό σύστημα έχουν χαθεί, αλλά κάποιες πληροφορίες για αυτά είναι γνωστές από μια σύντομη περιγραφή του Αρχιμήδη που έζησε την ίδια χρονική περίοδο, και από διάσπαρτες αναφορές μεταγενέστερων συγγραφέων. Η περιγραφή της θεωρίας του Αρίσταρχου από τον Αρχιμήδη δίνεται στο βιβλίο του τελευταίου, Ψαμμίτης. Ολόκληρη η περιγραφή περιλαμβάνει μόνο τρεις προτάσεις, τις οποίες ο Thomas Heath μεταφράζει ως εξής:
"Εσείς γνωρίζετε ότι το "σύμπαν" είναι το όνομα που δίνουν οι περισσότεροι αστρονόμοι στη σφαίρα, το κέντρο του οποίου είναι το κέντρο της γης, ενώ η ακτίνα του είναι ίση με την ευθεία γραμμή μεταξύ του κέντρου του ήλιου και του κέντρο της γης. Αυτός είναι τα γραφόμενα, όπως τα έχετε ακούσει από αστρονόμους. Αλλά ο Αρίσταρχος έφερε ένα βιβλίο που αποτελείται από ορισμένες υποθέσεις, όπου φαίνεται, ως συνέπεια των υποθέσεων που έγιναν, ότι το σύμπαν είναι πολλές φορές μεγαλύτερο από το "σύμπαν" που μόλις αναφέρθηκε. Οι υποθέσεις του είναι ότι τα σταθερά αστέρια και ο ήλιος παραμένουν αμετάβλητα, ότι η γη περιστρέφεται γύρω από τον ήλιο στην περιφέρεια ενός κύκλου, ο ήλιος βρίσκεται στη μέση της τροχιάς, και ότι η σφαίρα των σταθερών αστεριών, βρίσκεται περίπου το ίδιο κέντρο όπως ο ήλιος, είναι τόσο μεγάλος που ο κύκλος στον οποίο υποθέτει ότι η γη να περιστρέφεται φέρει τέτοια αναλογία με την απόσταση των σταθερών αστεριών, όπως το κέντρο της σφαίρας φέρει στην επιφάνειά του."
Ο Αρίσταρχος πιθανότατα θεώρησε ότι τα αστέρια είναι πολύ μακριά επειδή γνώριζε ότι διαφορετικά η παράλλαξή τους θα παρατηρούνταν κατά τη διάρκεια ενός έτους. Τα αστέρια είναι στην πραγματικότητα τόσο μακριά που η αστρική παράλλαξη έγινε ανιχνεύσιμη μόνο όταν είχαν αναπτυχθεί αρκετά ισχυρά τηλεσκόπια.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Αρχαία ελληνική αστρονομία Κατηγορία:Ηλιακό Σύστημα Κατηγορία:Ιστορία των ιδεών
Κατηγορία:Παρωχημένες επιστημονικές θεωρίες
Λουδοβίκος Αλέξανδρος της Τουλούζης
Ο Λουδοβίκος-Αλέξανδρος, γαλλ. Louis-Alexandre (6 Ιουνίου 1678 - 1 Δεκεμβρίου 1737) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν κόμης της Τουλούζης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Σατώ ντε Κλανύ και ήταν ο δεύτερος (επιζήσας) νόθος γιος του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας και της ερωμένης του Φραγκίσκης-Αθηναΐδας ντε Ροσεσουάρ μαρκησίας του Μοντεσπάν, κόρης του Γαβριήλ δούκα του Μορτεμάρ.
Τέθηκε στη φροντίδα της μαντάμ ντε Μονσεβρέιγ μαζί με την αδελφή του Φραγκίσκη-Μαρία. Νομιμοποιήθηκε και έγινε κόμης της Τουλούζης (1681) και σε ηλικία πέντε ετών έγινε μέγας Ναύαρχος. Το 1684 έγινε συνταγματάρχης ενός πεζικού σώματος που έφερε το όνομά του και το 1693 κύριος του Στρατοπέδου ενός συντάγματος Ιππικού. Το 1689 ορίστηκε κυβερνήτης του Γκυγιέν και έξι έτη μετά αντάλλαξε την περιοχή με αυτήν της Βρετάνης. Το 1696 έγινε στρατάρχης της Γαλλίας και το επόμενο έτος διοικητής του στρατού της Γαλλίας. Κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Ισπανικής Διαδοχής (1702-14) ανέλαβε την άμυνα της Σικελίας και διοίκησε τον Στόλο στη μάχη της Μάλαγα το 1704.
Οικογένεια
Το 1723 νυμφεύτηκε τη Μαρία-Βικτώρια, κόρη του Άννα-Ιουλίου δούκα του Νοάιγ. Η τελετή έγινε ιδιωτικά και κρατήθηκε μυστική ώσπου απεβίωσε ο αντιβασιλιάς Φίλιππος Β΄ δούκας της Ορλεάνης. Είχε τέκνο:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος του Αγίου Πνεύματος Κατηγορία:Δούκες του Παντιέβρ
Πολλαπλούν μυέλωμα
thumb|250px|Εικόνα πλασματοκυττώματος μέσω μικροσκοπίου, με χρώση ηωσίνης-αιματοξυλλίνης Το πολλαπλούν μυέλωμα ή πλασματοκυτταρικό μυέλωμα είναι κακοήθεια των πλασματοκυττάρων, ένα τύπο λευκών αιμοσφαιρίων τα οποία παράγουν φυσιολογικά αντισώματα. Αρχικά δεν παρατηρούνται συμπτώματα, αλλά σε ύστερα στάδια της νόσου μπορεί να εμφανιστούν οστικά άλγη, αιμορραγία, συχνές λοιμώξεις και αναιμία. Οι επιπλοκές της νόσου περιλαμβάνουν την αμυλοείδωση.
Τα αίτια του πολλαπλού μυελώματος είναι άγνωστα. Παράγοντες κινδύνου περιλαμβάνουν την παχυσαρκία, την έκθεση σε ακτινοβολία, το οικογενειακό ιστορικό και συγκεκριμένα χημικά. Το πολλαπλό μυέλωμα μπορεί να εξελιχθεί από μονοκλωνική γαμμαπάθεια αδιευκρίνιστης σημασίας η οποία εξελίσσεται σε μυέλωμα. Τα παθολογικά πλασματοκύτταρα παράγουν μη φυσιολογικά αντισώματα, τα οποία μπορεί να προκαλέσουν πάθηση στα νεφρά και να αυξήσουν την πυκνότητα του αίματος. Τα πλασματοκύτταρα σχηματίζουν επίσης μια μάζα στον μυελό των οστών ή στους μαλακούς ιστούς. Όταν υπάρχει ένας τέτοιος όγκος, αποκαλείται πλασματοκύττωμα, ενώ αν υπάρχουν περισσότεροι ονομάζονται πολλαπλό μυέλωμα. Το πολλαπλούν μυέλωμα διαδιγνώσκεται με βάση την παρουσία των μη φυσιολογικών αντισωμάτων στο αίμα και στα ούρα, από βιοψία μυελού των οστών, η οποία θα αναδείξει την παρουσία των κακοηθών κυττάρων και η ιατρική απεικόνιση για βλάβες στα οστά. Ένα άλλο κοινό εύρημα είναι τα υψηλά επίπεδα ασβεστίου στο αίμα.
Αν και υπάρχουν θεραπείες για το πολλαπλούν μυέλωμα, γενικά θεωρείται ανίατο. Οι υποτροπές μπορούν να αντιμετωπιστούν με στεροειδή, χημειοθεραπεία, στοχευμένη αγωγή και μεταμόσχευση βλαστικών κυττάρων. Τα διφωσφονικά και η ακτινοθεραπεία μπορούν μερικές φορές να ανακουφίσουν το πόνο από τις οστικές βλάβες.
Παγκοσμίως, το πολλαπλούν μυέλωμα επηρέασε 488.000 ανθρώπους και προκάλεσε 101.100 θανάτους για το 2015. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, αναπτύσσεται σε 6.5 ανά 100.000 ανθρώπους το χρόνο και υπολογίζεται ότι το 0,7% του πληθυσμού θα το εμφανίσει κάποια στιγμή στη ζωή του. Συνήθως εμφανίζεται στην ηλικία κοντά στα 60 και είναι πιο κοινό στους άντρες σε σχέση με τις γυναίκες. Είναι ασύνηθες σε ηλικίες κάτω των 40. Χωρίς θεραπεία, η μέση επιβίωση είναι 7 μήνες. Με τις τρέχουσες θεραπείες, η επιβίωση αυξάνεται σε 4 με 5 χρόνια, με την επιβίωση στην πενταετία να είναι περίπου 49%.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παθήσεις του αίματος Κατηγορία:Καρκίνος
Φρασσινόρο
Το Φρασσινόρο (ιταλικά: Frassinoro) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μόντενα, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μόντενα
Βερνάρδος του Σπόνχαϊμ
Ο Βερνάρδος, γερμ.: Bernhard von Spοnheim ή Spanheim, (1176 ή 1181 - 4 Ιανουαρίου 1256), μέλος του ευγενούς Οίκου του Σπόνχαϊμ, ήταν δούκας της Καρινθίας για 54 χρόνια από το 1202 μέχρι το τέλος του. Προστάτης του ιπποτισμού και του τροβαδούρων (minnesang), η βασιλεία του Bερνάρδου σηματοδότησε την εμφάνιση του δουκάτου της Καρινθίας ως αποτελεσματικού εδαφικού πριγκιπάτου.
Καταγωγή
Το 1122 ο μεγάλος θείος τού πατέρα τού Bερνάρδου, ο Ερρίκος Δ΄ του Σπόνχαϊμ, καταγόμενος από τη Ρηνανική Φραγκονία, είχε κληρονομήσει το βασιλικό κτήμα της Καρινθίας. Μετά το τέλος του το επόμενο έτος, τον διαδέχθηκε ο μικρότερος αδελφός του Ένγκελμπερτ, ο πρόπαππος του Βερνάρδου.
Ο πατέρας του ήταν ο Ερμάνος δούκας της Καρινθίας, ο οποίος κυβέρνησε από το 1161 έως το 1181. Αρχικά τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος αδελφός τού Μπέρνχαρντ, ο Ούλριχ Β΄ ως δούκας, ο οποίος κυβέρνησε για δύο δεκαετίες, αλλά απεβίωσε άτεκνος στις 10 Αυγούστου 1202, ενώ στη συνέχεια τον διαδέχθηκε ο Βερνάρδος. Μητέρα του ήταν η Aγνη της Αυστρίας (π. 1151/54 – 13 Ιανουαρίου 1182), μέλος του Οίκου των Μπάμπενμπεργκ.
Εξουσία
Ο Βερνάρδος ήταν στην πραγματικότητα επίτροπος στο δουκάτο της Καρινθίας, από τότε που ο μεγαλύτερος αδελφός του Ούλριχ Β΄ αρρώστησε βαριά, πιθανώς από λέπρα, αφού είχε ενταχθεί στη Σταυροφορία του 1197. Στη σύγκρουση μεταξύ του αντίπαλου Οίκου των Χοενστάουφεν και των Γουέλφων γύρω από τον Γερμανικό θρόνο, μετά το τέλος του βασιλιά Ερρίκου Δ΄, συνέχισε αρχικά την υποστήριξη του αδελφού του προς τον συγγενή τους Φίλιππο των Χοενστάουφεν, δούκα της Σουηβίας, αλλά στράφηκε στον Όθωνα Δ΄ των Γουέλφων μετά τη δολοφονία του Φιλίππου το 1208 και παρευρέθηκε στη στέψη του στη Ρώμη. Ο Βερνάρδος άλλαξε και πάλι πλευρά στον ανιψιό του Φιλίππου, τον Φρειδερίκο Β΄, ο οποίος είχε εκλεγεί βασιλιάς των Ρωμαίων το 1212 και τελικά επικράτησε.
Ο Βερνάρδος παρέμεινε πιστός υποστηρικτής της δυναστείας των Χοενστάουφεν. Υποστήριξε τις προσπάθειες του μεγάλου Μαγίστρου Ερμάνος φον Ζάλτσα να επιτευχθεί συμφιλίωση μεταξύ του βασιλιά Φρειδερίκου Β΄ και του πάπα Γρηγορίου Θ΄ και σφράγισε μία ειρηνευτική συμφωνία του 1230 στην εκκλησία του Σαν Γκερμάνο. Αργότερα μεσολάβησε επίσης στη σύγκρουση μεταξύ του βασιλιά και του επαναστατημένου γιου του, βασιλιά Ερρίκου Ζ΄. Το 1237 υποστήριξε την εκλογή του μικρότερου αδελφού του Ερρίκου Ζ΄, του βασιλιά Κορράδου Δ΄. Ωστόσο στα τελευταία του χρόνια, έχοντας συνάψει συζυγικές σχέσεις με τη δυναστεία των Πρεμυσλιδών της Βοημίας και των κομήτων των Άντεχς, στράφηκε μακριά από τον στενοχωρημένο Φρειδερίκο Β΄ προς την υπερορεινή μερίδα. Το 1247 επέτυχε την εκλογή του μικρότερου γιου του Φιλίππου ως αρχιεπίσκοπου του Σάλτσμπουργκ. μικρογραφία| Το αναβρυτήριο Μπέρνχαρντ φον Σπόνχαϊμ στο Κλάγκενφουρτ. Ένας πρίγκιπας με έδαφος (princeps terre) κατά την κρίση του, ο Bερνάρδος επικεντρώθηκε στην περιφερειακή πολιτική και στόχευε στην επέκταση των κτημάτων του ενάντια σε ανταγωνιστικούς πρίγκιπες της περιοχής, όπως ο πατριάρχης Μπέρτολντ της Aκουιλέια ή οι επίσκοποι του Μπάμπεργκ που έλεγχαν την πόλη Φίλαχ και σημαντικούς εμπορικούς δρόμους προς την Ιταλία, αν και χωρίς μεγάλη επιτυχία. Επιπλέον, οι αρχιεπίσκοποι του Σάλτσμπουργκ μπόρεσαν να ενισχύσουν τη θέση τους ιδρύοντας τις επισκοπές του Σέκαου και του Λάβαντ το 1218 και το 1225 αντίστοιχα, ενώ ο δούκας επέλεξε μία μακροχρόνια διαμάχη με τον κόμη Mάινχαρντ Γ΄ της Γκορίτσια γύρω από τα μικρά κτήματα Γκράιφενμπουργκ.
Με τη σειρά του, ο Bερνάρδος εδραίωσε ένα δουκικό κέντρο δύναμης, που περιλάμβανε το τρίγωνο της πόλης Σανκτ Βάιτ, όπου ίδρυσε ένα νομισματοκοπείο το 1205, το Φόλκενμαρκτ και το Kλάγκενφουρτ, την μετέπειτα πρωτεύουσα της Καρινθίας, που είχε μεταφέρει στη σημερινή της θέση το 1246. Η αυλή του Βερνάρδου στο Σανκτ Βάιτ ήταν ο τόπος των εορταστικών ιπποτικών κονταρομαχιών (tournois) και ένας χώρος συνάντησης τροβαδούρων, όπως ο Βάλτερ φον ντερ Φόγκελβαϊντε. Στο ποίημά του Γυναικεία υπηρεσία (Frauendienst), ο Ούλριχ φον Λήχτενσταϊν αποδίδει την άφιξή του στην Καρινθία με το σχήμα μίας Αφροδίτης το 1227, όταν ο δούκας Bερνάρδος τον δέχθηκε με τον Σλοβενικό χαιρετισμό Buge waz primi, gralva Venus («Ο Θεός μαζί σου, βασιλική Αφροδίτη»).
Οι ελπίδες του Bερνάρδου να επεκτείνει την επιρροή του μετά την εξαφάνιση της Αυστριακής δυναστείας των Μπάμπενμπεργκ το 1246 δεν ευωδόθηκαν. Ωστόσο απέκτησε τον έλεγχο του στρατηγικά σημαντικού περάσματος Λόιμπλ και του σάγματος Ζέεμπεργκ, οδηγώντας μέσω της οροσειράς Kάραβανκς στην παρακείμενη μαρκιωνία της Καρνιόλης στον νότο, όπου ο γιος του Ούλριχ Γ΄ το 1248 έγινε λάτγκραβος (dominus Carniolae) μετά τον γάμο του με την Aγνή των Άντεχς, κόρη του Όθωνα Α΄ δούκα της Μερανίας. Επίσης πιστώνεται ως ιδρυτής του Κιστερκιανού αβαείου Κοστανιέβιτσα (Kostanjevica, Landstraß) στην Κάτω Καρνιόλα περί το 1234. Ο Βερνάρδος τάφηκε στο αβαείο του Αγίου Παύλου στο Λάβανταλ.
Οικογένεια
μικρογραφία|119x119εσ|Ο θυρεός του δουκάτου της Καρινθίας μέχρι το 1246 μικρογραφία|100x100εσ|Ο θυρεός της Καρινθίας από το 1246
Η υψηλή θέση, του δούκα Βερνάρδου προέρχεται από τον γάμο του με την Ιουδήθ, κόρη του Πρεμυσλίδη βασιλιά Ότοκαρ Α΄ της Βοημίας και της πριγκίπισσας των Άρπαντ Κωνσταντίας της Ουγγαρίας, το 1213. Τέσσερα γνωστά παιδιά προέκυψαν από τον γάμο:
Η σχέση με τη δυναστεία των Πρεμυσλιδών έγινε κρίσιμη, όταν ο γιος τού Βερνάρδου, ο δούκας Ούλριχ Γ΄, απεβίωσε χωρίς κληρονόμους το 1269. Ο μικρότερος αδερφός του Φίλιππος διεκδικούσε τα κτήματα της Καρινθίας και της Καρνιόλας, ωστόσο δεν μπόρεσε να επικρατήσει έναντι του πρώτου εξαδέλφου του, βασιλιά Ότακαρ Β΄ της Βοημίας, ο οποίος το 1268 είχε υπογράψει συνθήκη κληρονομιάς με τον αποβιώσαντα δούκα Ούλριχ Γ΄. Αν και ο Φίλιππος έλαβε το φέουδο από τον βασιλιά των Ροδόλφο Α΄ των Αψβούργων, βασιλιά της Γερμανίας το 1275, δεν μπόρεσε να αναλάβει την κυριαρχία μετά το τέλος του βασιλιά Ότακαρ Β΄ στη μάχη του 1278 στο Mάρχφελντ.
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες της Καρινθίας Κατηγορία:Οίκος του Σπόνχαϊμ
Νικόλαος Αθανασίου
Ο Νικόλαος Αθανασίου του Βασιλείου (Πόποβο, 1η Ιανουαρίου 1912 - 7 Σεπτεμβρίου 1989) ήταν Έλληνας βουλευτής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αγία Κυριακή του Σουλίου. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα "Ηπειρωτικός Αγών" και έπειτα ως δημοτικός υπάλληλος. Ανέπτυξε αντιστασιακή δράση με τον Ναπολέοντα Ζέρβα. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Ιωαννίνων με το Εθνικό Κόμμα Ελλάδας (Εθνικής Αντιστάσεως) το 1946. Στη συνέχεια εξελέγη βουλευτής με τον Ελληνικό Συναγερμό στις εκλογές του 1952. To 1951 ήταν Γενικός Γραμματέας του υπουργείου Δημοσίων Έργων.
Το 1956 εκλέγεται ξανά με την ΕΡΕ στην περιφέρεια Θεσπρωτίας-Ιωαννίνων, όπως και στην εκλογική περιφέρεια Θεσπρωτίας το 1958, 1961, 1963 και 1964. Εντάχθηκε τέλος στη Νέα Δημοκρατία, με την οποία εξελέγη βουλευτής Θεσπρωτίας το 1974.
Στην κυβέρνηση Κ. Καραμανλή υπηρέτησε ως υφυπουργός Εσωτερικών, από τις 29 Φεβρουαρίου 1956 ως τις 5 Μαρτίου 1958.
Απεβίωσε τον Σεπτέμβριο του 1989 και κηδεύτηκε στις 8 Σεπτεμβρίου από τον ιερό ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου της Παραμυθιάς. Άφησε πίσω του τη σύζυγό του, Θεοδώρα, παιδιά και εγγόνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εσωτερικών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Ιωαννίνων Κατηγορία:Βουλευτές Θεσπρωτίας Κατηγορία:Βουλευτές Ιωαννίνων-Θεσπρωτίας
Γενικές εκλογές του Λουξεμβούργου (2018)
Εκλογικό σύστημα
Τα 60 μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων εξελέγησαν με αναλογική εκπροσώπηση σε 4 πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες. Οι 9 ήταν στην περιφέρεια του Βορρά, 7 στην Ανατολή, 23 στον Νότο και 21 στο Κέντρο. Οι ψηφοφόροι μπορούσαν να ψηφίσουν για μια κομματική λίστα ή να ψηφίσουν για όσους υποψήφιους υπήρχαν και έδρες. Ο υπολογισμός των εδρών και η κατανομή τους γίνεται με το σύστημα Hagenbach-Bischoff.
Εκστρατεία
Στις 2 Μαρτίου 2018 το Εναλλακτικό Δημοκρατικό Μεταρρυθμιστικό Κόμμα ανακοίνωσε τη σύναψη εκλογικής συμμαχίας με το κίνημα Wee 2050-Nee 2015.
Επακόλουθο
Στις 16 Οκτωβρίου ο Μέγας Δούκας Ερρίκος έδωσε την εντολή για σχηματισμό κυβέρνησης στον Σαβιέ Μπετέλ, με τα κόμματα DP, LSAP και DG να ανακοινώνουν ότι θα συμμετάσχουν στις συνομιλίες για συνασπισμό. Οι συνομιλίες ξεκίνησαν στις 17 Οκτωβρίου. Ο συνασπισμός επιβεβαιώθηκε και ο Μπετέλ επαναδιορίστηκε στην πρωθυπουργία στις 5 Δεκεμβρίου 2018.
Παραπομπές
2018 Λουξε
Νήσος Ηλ Πάι
Η νήσος Ηλ Πάι (αγγλικά: Eel Pie Island, μτφ. νησί της χελόπιτας) είναι κατοικημένο νησί έκτασης 0.02 τ.χλμ. στον ποταμό Τάμεση στην περιοχή του Τουίκεναμ και το δημοτικό διαμέρισμα του Ρίτσμοντ στο νοτιοδυτικό Λονδίνο, και αποτελεί το πιο διάσημο νησί συνολικά στον Τάμεση. Συνδέεται με την ξηρά μέσω πεζογέφυρας ενώ διαθέτει πλήθος εργαστηρίων κατασκευής πλοιαρίων. Υπήρξε ιδιαίτερα διάσημο κατά την δεκαετία του 1960 καθώς αποτέλεσε ένα από τα κέντρα της μουσικής σκηνής τζαζ, μπλουζ, και ροκ του Λονδίνου, με παρουσίες όπως τους Ρόλινγκ Στόουνς, The Who, τον Ντέιβιντ Μπάουι, Πινκ Φλόυντ, και άλλους, και στις αρχές του 1970 το μεγαλύτερο κοινόβιο χίπιδων της Βρετανίας.
Περιγραφή
Αρχικά το νησί ήταν γνωστό ως νησίδα Πάρις (Parish eyot), και αργότερα ως νησίδα του Τουίκεναμ, ενώ σε ακόμα παλαιότερη εποχή φαίνεται πως αποτελούνταν από 2 ή 3 ξεχωριστές νησίδες σύμφωνα με παλαιούς χάρτες της περιοχής. Η ονομασία του οφείλεται στις παραδοσιακές χελόπιτες (πίτες με χέλι, Eel Pie) για τις οποίες το νησί ήταν διάσημο κατά τον 16ο αιώνα και μετέπειτα. Η κατασκευή γέφυρας για την εξυπηρέτηση των πεζών είχε ήδη προταθεί από το 1889, ωστόσο χτίστηκε πολύ αργότερα το 1957. Το 1996 σημειώθηκε καταστροφική πυρκαγιά στο κέντρο του νησιού, ενώ το 1996 η πεζογέφυρα υπέστησε φθορές από εργασίες εργολάβων και αντικαταστάθηκε από νέα το 1998.
Στο νησί υπάρχουν περίπου 50 κατοικίες και διαθέτει 120 κατοίκους, 2 ναυπηγεία καθώς και μερικές μικρές επιχειρήσεις και στούντιο καλλιτεχνών, εκ των οποίων από τις πλέον γνωστές είναι ο εκδοτικός οίκος Eel Pie Publishing και το στούντιο ηχογράφησης Eel Pie Studios του κιθαρίστα των Who Πητ Τάουνσεντ. Στα άκρα του διαθέτει δασικές εκτάσεις στις οποίες η πρόσβαση δεν είναι δημόσια.
Στο νησί εδρεύει επίσης ο αθλητικός όμιλος κωπηλασίας του Τουίκεναμ ο οποίος είναι από τους παλαιότερους στο σύνολο του Τάμεση.
Ξενοδοχείο του Ηλ Πάι
μικρογραφία|Απεικόνιση του ξενοδοχείου σε επιστολικό δελτίο των αρχών του 20ού αιώνα Το πιο διάσημο κτήριο στην ιστορία του νησιού υπήρξε το ομώνυμο ξενοδοχείο (Eel Pie Island Hotel) το οποίο κτίστηκε κατά τον 19ο αιώνα επί παλαιότερου πανδοχείου (White Cross) το οποίο υπήρχε ήδη από το 1740. Ήδη από τον 19ο αιώνα είχε αυξημένη δημοφιλία ως τόπος αναψυχής, και κατά τις δεκαετίες του 1920 και 1930 διοργανώνονταν στο ξενοδοχείο εκδηλώσεις χορών αίθουσας. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950, το ξενοδοχείο γνώρισε ιδιαίτερη δημοφιλία μεταξύ των μουσικών της τζαζ, και σταδιακά οι παραστάσεις που έδιναν οι μουσικοί και συγκροτήματα πλήθυναν και σύντομα επεκτάθηκαν και σε συγκροτήματα ροκ και μπλουζ.
Υπήρξαν πάρα πολλοί διάσημοι καλλιτέχνες της εποχής οι οποίοι έδιναν τακτικά παραστάσεις στο ξενοδοχείο, όπως οι Ροντ Στιούαρτ, Έρικ Κλάπτον, Ρόλινγκ Στόουνς, The Who, Μπλακ Σάμπαθ, Πινκ Φλόυντ, Τζένεσις, και πολλοί άλλοι.
Το 1967 η διοίκηση του ξενοδοχείου αναγκάστηκε να σταματήσει την λειτουργία του, καθώς το ξενοδοχείο δεν μπορούσε να αποπληρώσει χρέη 200.000 λιρών τα οποία απαιτήθηκαν από την αστυνομία. Το 1969 άνοιξε και πάλι για μικρό χρονικό διάστημα ως Colonel Barefoot's Rock Garden, ωστόσο αναγκάστηκε και πάλι να διακόψει την λειτουργία του μετά από προτροπές της πυροσβεστικής καθώς υποστηρίχτηκε πως υπήρχε σοβαρός κίνδυνος εκδήλωσης πυρκαγιάς λόγω της κοσμοσυρροής και των παλαιών κτηρίων. Σύντομα έπειτα ο χώρος του ξενοδοχείου αποτέλεσε έδρα μικρής ομάδας αναρχικών, και έως το 1970, το κοινόβιο είχε αναπτυχθεί ραγδαία ως η μεγαλύτερη κοινότητα χίπηδων στην Βρετανία.
Το 1971 το ξενοδοχείο καταστράφηκε ολοσχερώς από πυρκαγιά τα αίτια της οποίας δεν διαλευκάνθηκαν.
Γκουίλια
Η Γκουίλια (ιταλικά: Guiglia) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μόντενα, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μόντενα
Άγιος Ανδρέας Ιωαννίνων
Ο Άγιος Ανδρέας είναι οικισμός και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (πρώην δήμου) Σελλών, του δήμου Δωδώνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ιωαννίνων, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.
Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Δωδώνης του νομού Ιωαννίνων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Ανδρέας είναι οικισμός στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού, ανάμεσα στις βορειοανατολικές απολήξεις των ορέων Σουλίου και τις νοτιοδυτικές απολήξεις του όρους Μιτσικέλι, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 720. Απέχει 45 χιλιόμετρα ΝΔ. από την Αγία Κυριακή Θεριακησίου (έδρα του δήμου Δωδώνης) και 51 χλμ. περίπου ΝΔ. της πόλης των Ιωαννίνων. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 12,266 χμ² (2011).
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ως Λιβιάχοβο
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1919 και ορίστηκε έδρα της κοινότητας Λιβιαχόβου. Το 1977 μετονομάστηκε σε Άγιος Ανδρέας
Ως Άγιος Ανδρέας
(Πηγή: https://www.eetaa.gr/metaboles/oikmet_details.php?id=17596)
Ιστορικά στοιχεία
Το τοπωνύμιο του οικισμού έχει, πιθανόν, σλαβική προέλευση. Κατά την Τουρκοκρατία η περιοχή ήταν υπό την προστασία επιφανών Τούρκων και ανήκε στην υποδιοίκηση Παραμυθιάς. Στις αρχές του 16ου αιώνα δημιουργήθηκε η Σουλιώτικη Ομοσπονδία η οποία απέκτησε τον έλεγχο πολλών χωριών της περιοχής. Σε χάρτη που σώζεται για την εξέλιξη της Ομοσπονδίας (1746 έως 1790} ο οικισμός εμφανίζεται ως «Παρασουλιώτικο» χωριό της περιοχής Τσαρακοβίστα. Σημαντικό ρόλο στα χρόνια της Τουρκοκρατίας έπαιξαν τα μοναστήρια και οι ναοί. Σε ένα από αυτά  ξεκίνησε και η επανάσταση της Ηπείρου το 1611. Το 1920 το Λβιάχοβο εντάχθηκε στην υποδιοίκηση  Ιωαννίνων και αργότερα στην επαρχία Δωδώνης.
(Πηγή: )
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Δωδώνης
Λάμα Μοκόνιο
Η Λάμα Μοκόνιο (ιταλικά: Lama Mocogno) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μόντενα, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μόντενα
Γιώργος Μιχαλακόπουλος
Ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος (28 Φεβρουαρίου 1938) είναι Έλληνας ηθοποιός και σκηνοθέτης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 1938 στην Αθήνα και σπούδασε υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης.
Στο θέατρο έχει εμφανιστεί σε παραστάσεις όπως Έγκλημα και Τιμωρία, Ο θάνατος του εμποράκου, Κάθε Πέμπτη κύριε Γκριν και Το τίμημα. Στον κινηματογράφο έπαιξε σε ταινίες όπως Ξύπνα Βασίλη, Η ωραία του κουρέα, Ένας ιππότης για τη Βασούλα και Το βλέμμα του Οδυσσέα. Στην τηλεόραση πρωταγωνίστησε τη δεκαετία του '70 στην τηλεοπτική σειρά Εκείνος κι εκείνος.
Έχει κερδίσει το Α' Βραβείο Ανδρικού ρόλου Καρόλου Κουν και το βραβείο «Αιμίλιος Βεάκης». Επίσης, έχει διατελέσει Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων (1974-1986) και αντιπρόεδρος του ΚΕΘΕΑ.
Είναι παντρεμένος και έχει δύο κόρες, την Ιωάννα, που είναι σκηνοθέτρια, και την Ελένη, που είναι ζωγράφος. Έχει δηλώσει πως είναι αριστερός, αλλά δεν πρόσκειται σε κάποιο κόμμα.
Θεατρικές παραστάσεις
Κατάλογος βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων στις οποίες ο Μιχαλακόπουλος συμμετείχε ως ηθοποιός.
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες θεάτρου Κατηγορία:Καθηγητές της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Νησίδα του Λοτ
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Brentford_and_Lots_Aits_OS_OpenData_map.png|μικρογραφία|Χάρτης των νησίδων του Λοτ και του [[Νησίδα του Μπρέντφορντ|Μπρέντφορντ]] Η νησίδα του Λοτ (αγγλικά: Lot's Eyot ή Ait) είναι ακατοίκητη νησίδα έκτασης 0,004 τ.χλμ. στον ποταμό Τάμεση κοντά στην περιοχή του Μπρέντφορντ στο νοτιοδυτικό Λονδίνο. Συχνά συγκαταλέγεται μαζί με την γειτονική νησίδα του Μπρέντφορντ η οποία ωστόσο διοικητικά ανήκει εξ ολοκλήρου στον δήμο του Ρίτσμοντ, σε αντίθεση με αυτή του Λοτ η οποία κατά το μεγαλύτερο μέρος της ανήκει στον δήμο του Χούνσλοου και μόνο η όχθη που βλέπει προς την πλευρά του Ρίτσμοντ ανήκει στον ομώνυμο δήμο. Ιστορικά αποτελούσε πηγή ξυλείας και πρώτων υλών για την κατασκευή καλαθιών, καροτσιών και επίπλων. Έως το 1980 διέθετε ένα μικρό ναυπηγείο στο οποίο τελούνταν επισκευές πλοιαρίων, ενώ το 2011 αντικαταστάθηκε από νέο. Διαθέτει πλούσια βλάστηση, και είναι προσβάσιμο μέσω πεζογέφυρας, ενώ κατά τις ημέρες χαμηλής παλίρροιας είναι δυνατή η πρόσβαση του απευθείας από το Μπρέντφορντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Η Κατηγορία:Ρίτσμοντ (Λονδίνο) Κατηγορία:Ακατοίκητα νησιά
Ιβάν Τζίκιτς
Ο Ιβάν Τζίκιτς (γεννημένος στις 28 Μαΐου 1966 ) είναι Κροατο - Γερμανός μοριακός βιολόγος, διευθυντής του Ινστιτούτου Βιοχημείας II στο Πανεπιστήμιο Γκαίτε της Φρανκφούρτης.