cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιστορία της νεότερης Ρωσίας
Άνοδος των ολιγαρχών
Ένας στενός κύκλος που χρησιμοποίησε τις διασυνδέσεις του που δημιουργήθηκαν τις τελευταίες ημέρες των σοβιετικών χρόνων για να αρπάξει τους τεράστιους πόρους της Ρωσίας κατά τη διάρκεια της ανεξέλεγκτης ιδιωτικοποίησης των ετών του Γέλτσιν, εμφανίστηκαν ως οι πιο μισητοί άντρες στη Ρωσία. Ο δυτικός κόσμος γενικά υποστήριξε μια γρήγορη διάλυση της σοβιετικής προγραμματισμένης οικονομίας για να ανοίξει ο δρόμος για «μεταρρυθμίσεις στην ελεύθερη αγορά», αλλά αργότερα εξέφρασε την απογοήτευσή του για τη νέα δύναμη και τη διαφθορά των «ολιγάρχων».
1231 Αουρίκουλα
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Αουρίκουλα εκτιμάται σε 22,52 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,0798. Η Αουρίκουλα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 3 ώρες και 58,9 λεπτά.
Ιστορία της νεότερης Ρωσίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Ρωσίας (1992-σήμερα)
1231 Αουρίκουλα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αουρικουλα
Αλεξάνδρα του Ανόβερου (1959)
Η Αλεξάνδρα του Ανόβερου (Alexandra von Hannover, 18 Φεβρουαρίου 1959 -) κόρη του Ερνέστου Αύγουστου Δ΄, Πρίγκιπα του Ανοβέρου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 1959 στο Ανόβερο, και είναι το πέμπτο παιδί και νεότερη κόρη του Ερνέστου Αύγουστου Δ΄, Πρίγκιπα του Ανοβέρου και της Πριγκίπισσας Όρτρουντ του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόνντερμπουρκ-Γκλύκσμπουρκ.
Στις 5 Οκτωβρίου 1981 η Αλεξάνδρα παντρεύτηκε με πολιτικό γάμο τον Ανδρέα, 8ο Πρίγκιπα του Λάινινγκεν στο Άμορμπαχ της Βαυαρίας. Έξι ημέρες αργότερα στις 11 Οκτωβρίου τελέστηκε και ο θρησκευτικός τους γάμος στο Γκούμντεν-αμ-Τράουσεν, στην Άνω Αυστρία. Μαζί απέκτησαν τρία παιδιά:
Το 1997 ο γάμος αυτός αναφέρθηκε ως το πιο πρόσφατο παράδειγμα μεταξύ των απογόνων της βασίλισσας Βικτώριας και του βασιλιά Χριστιανού Θ΄.
Τίτλοι
Επιπλέον, μέλη της οικογένειάς της εκ γεννήσεως φέρουν τον τίτλο Πρίγκιπας/Πριγκίπισσα της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας, σύμφωνα με μια δήλωση του 1931 του Αρχηγού της Ανόβερου, κατά παράβαση της Βρετανικής Προνομιακής Επιστολής του 1917, που περιόριζε τον πριγκιπικό τίτλο στα παιδιά και τα εγγόνια των Βρετανών ηγεμόνων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Αννόβερου
Αλβέρτος Δ΄ της Αυστρίας
Ο Αλβέρτος Δ΄, γερμ. Albrecht IV (19 Σεπτεμβρίου 1377 - 14 Σεπτεμβρίου 1404) από τον Οίκο των Αψβούργων, ήταν δούκας της Αυστρίας (1395-1404).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Βιέννη και ήταν το μόνο τέκνο του Αλβέρτου Γ΄ δούκα της Αυστρίας και της Βεατρίκης των Χοεντσόλερν, κόρης του Φρειδερίκου Ε΄ κόμη (μπουργκράβου) της Νυρεμβέργης.
Ο πατέρας του απεβίωσε το 1395 και τον διαδέχθηκε στην Πέραν (Κανονική) Αυστρία (σημερινή Βόρεια Αυστρία). Η Έσω Αυστρία (Στυρία, Καρινθία, Καρνιόλη) είχαν δοθεί στο νεότερο κλάδο του θείου του Λεοπόλδου Γ΄. Ο πατέρας του Αλβέρτου Δ΄ είχε εγκαινιάσει τον πρεσβύτερο κλάδο του Αλβέρτου Γ΄.
Η κυβέρνησή του χαρακτηρίστηκε από διαμάχες με τα εξαδέλφια του, αυτά του νεότερου (Λεοπονδιανού) κλάδου και με τους αδελφούς Σιγισμούνδο και Βεντσεσλάβο Δ΄ βασιλείς της Βοημίας και της Γερμανίας.
Απεβίωσε το 1404 στο Κλόστερνοϋμπουργκ και τάφηκε στο Στέφανσντομ, στην κρύπτη των δουκών. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Αλβέρτος Ε΄.
Οικογένεια
Το 1390 νυμφεύτηκε την Ιωάννα-Σοφία των Βίττελσμπαχ, κόρη του Αλβέρτου Α΄ δούκα της Βαυαρίας και είχε τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων Κατηγορία:Δούκες της Αυστρίας
Φερντινάντο Πετρουτσέλλι ντελλα Γκαττίνα
Θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους δημοσιογράφους του 19ου αιώνα και πρωτοπόρος της σύγχρονης δημοσιογραφίας ενώ είναι περισσότερο γνωστός για την πολεμική του αλληλογραφία. Έγραψε για αρκετές ιταλικές εφημερίδες και συνείσφερε στον Τύπο της Γαλλίας, της Μεγάλης Βρετανίας και του Βελγίου. Ήταν επίσης παραγωγικός μυθιστοριογράφος, κυρίως επικεντρωμένος στη θρησκευτική θεματολογία.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στο Μολιτέρνο, που εκείνη την εποχή ανήκε στο Βασίλειο της Νάπολης. Το όνομά του ήταν Φερντινάντο Πετρουτσέλλι και αυτός πρόσθεσε το "ντελλα Γκαττίνα" (το όνομα μιας φάρμας του) στο επίθετό του έτσι ώστε να αποφύγει την αστυνομία της Μπουρμπόν που τον καταδίωκε για πολιτικούς λόγους. Ο πατέρας του Λουίτζι ήταν φυσικός και μέλος των Καρμπονάρων ενώ η μητέρα του Μαρία Αντωνία Πιτσινίννι ήταν από την τάξη των ευγενών με καταγωγή από το Μαρσικοβέτερε.
Γεννημένος μέσα σε θρησκευτικούς κύκλους και εξαιτίας των καταχρήσεων που έλαβε ως παιδί, ανέπτυξε μια έντονη αντι-κληρικοκρατία η οποία αποτυπώθηκε στα έργα του. Κατά τα νιάτα του, αφιερώθηκε στη σπουδή των Λατινικών και των Ελληνικών. Αργότερα σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Νάπολης, αποφοιτώντας από την ιατρική αλλά επιλέγοντας το μονοπάτι της δημοσιογραφίας.
Πρώιμη καριέρα και εξορία
Το 1838 ξεκίνησε την καριέρα του για τη Ναπολιτάνικη εφημερίδα Omnibus και το 1840 ταξίδεψε στη Γαλλία, τη Μεγάλη Βρετανία και τη Γερμανία. Εξαιτίας των φιλελεύθερων ιδεών του, συνελήφθη για τη συμμετοχή του στη δράση Young Italy και στάλθηκε υπό φρούρηση στην πόλη καταγωγής του.
Επιστρέφοντας στη Νάπολη το 1848, ο Πετρουτσέλλι εξελέγη βουλευτής για τη Ναπολιτάνικη Βουλή και ίδρυσε την εφημερίδα Παλιός κόσμος και νέος κόσμος (Mondo vecchio e mondo nuovo), μια εφημερίδα που κατηγορούσε τη δυναστεία της Μπουρμπόν για κακοδιοίκηση τόσο στην εσωτερική όσο και στην εξωτερική πολιτική. Λόγω των συχνών της επιθέσεων στο στέμμα, η κυκλοφορία της κατεστάλη από το δικαστικό σώμα. Μετά την αναστολή του συντάγματος που ψηφίστηκε από τον βασιλιά Φερδινάνδο ΙΙ λίγους μήνες νωρίτερα, ο ντελλα Γκαττίνα συμμετείχε στις ταραχές της ίδιας χρονιάς. Η εξέγερση απέτυχε και ο ίδιος αναγκάστηκε να διαφύγει στη Γαλλία ενώ η κυβέρνηση τον καταδίκασε σε θάνατο και κατάσχεσε την περιουσία του.
Κατά τη διαμονή του στη Γαλλία, διεύρυνε τους πολιτικούς και πολιτιστικούς του ορίζοντες, χάρη στις επαφές του με φημισμένους στοχαστές. Παρακολούθησε μαθήματα στη Σορβόννη και το Κολλέγιο της Γαλλίας, σπούδασε γαλλική και αγγλική λογοτεχνία και ακολούθησε μια λαμπρή καριέρα ως δημοσιογράφος, γινόμενος γνωστός και εκτιμητέος στην Ευρώπη. Έλαβε το παρατσούκλι Petite Oiseau de la Petite Chatte (γαλλική μετάφραση του ονόματός του) και εισήχθη στον κόσμο της γαλλικής δημοσιογραφίας χάρη στον Ζυλ Σιμόν και την Ντανιέλ Μάνιν, οι οποίοι εκτίμησαν την παρέμβαση της εφημερίδας Παλιός κόσμος και νέος κόσμος υπέρ της δημοκρατίας του Σαν Μάρκο.
Πολεμικός ανταποκριτής
Ο Πετρουτσέλλι έγινε ανταποκριτής γαλλικών και βελγικών εφημερίδων όπως τα La Presse, Journal des debats, Revue de Paris, Le courier francais, Indépendance Belge. Το 1851 πάλεψε με τους Γάλλους ρεπουμπλικανούς ενάντια στο πραξικόπημα του Ναπολέοντα Βοναπάρτη (αργότερα γνωστός ως Ναπολέοντας ΙΙΙ) αλλά μετά την αποτυχία της εξέγερσης, εκδιώχθηκε από τη Γαλλία. Εγκαταστάθηκε στην Αγγλία όπου γνώρισε τον Τζουζέπε Ματζίνι, τον Λουί Μπλαν και άλλους πρόσφυγες. Εργάστηκε για την εφημερίδα The Daily News του Καρόλου Ντίκενς και για άλλες εφημερίδες όπως The Daily Telegraph και Cornhill Magazine.
Το 1859 ήταν απεσταλμένος στον Δεύτερο Ιταλικό Πόλεμο της Ανεξαρτησίας και το 1860 στην Εκστρατεία των Χιλιάδων, ακολουθώντας τον Τζουζέπε Γκαριμπάλντι μέχρι την είσοδό του στη Νάπολη. Με τη γέννηση του Βασιλείου της Ιταλίας, ήταν μέλος της ιταλικής βουλής, ευρισκόμενος στην αριστερά για αρκετά χρόνια, και συνείσφερε σε ιταλικές εφημερίδες και περιοδικά όπως L'Unione, L'Opinione, Fanfulla della Domenica, Cronaca bizantina και Nuova antologia.
Θάνατος
Έζησε το υπόλοιπο της ζωής του μαστιζόμενος από μια παράλυση που τον εμπόδισε από το γράψιμο αλλά με τη βοήθεια της συζύγου του, ήταν σε θέση να συνεχίσει τη δραστηριότητά του. Ο Πετρουτσέλλι πέθανε στο Παρίσι το 1890 και το πτώμα του αποτεφρώθηκε. Ο δήμος της Νάπολης πρότεινε να μεταφέρει τις στάχτες του στο νεκροταφείο του Ποτζιορεάλε αλλά η γυναίκα του αρνήθηκε και θάφτηκαν στο Λονδίνο, προς σεβασμό της βούλησης των Πετρουτσέλλι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί πολιτικοί Κατηγορία:Ιταλοί επαναστάτες Κατηγορία:Ιταλοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Ιταλοί μυθιστοριογράφοι
Διονυσία η μάρτυς
Η Διονυσία (234 - Λάμψακος, 250 ή 251), με καταγωγή από την Ανατολία, ήταν μεταξύ των θυμάτων των διωγμών κατά των χριστιανών που διεξήγαγε ο Δέκιος. Τιμάται ως αγία και μάρτυρας από την Καθολική Εκκλησία κι εορτάζεται στις 15 Μαΐου.
Η Διονυσία συνελήφθη για την πίστη της από τον ανθύπατο Όπτιμο και στην συνέχεια παραδόθηκε σε στρατιώτες για την βιάσουν, αλλά οι βιαστές της είπαν ότι εμποδίστηκαν από θαύμα. Τέλος αποκεφαλίστηκε για την πίστη της στην Λάμψακο.
Τα λείψανα της Διονυσίας μεταφέρθηκαν το 1922 στο Αβαείο της Flône στο Βέλγιο και τοποθετήθηκαν μέσα σε ένα κέρινο άγαλμα που απεικονίζει το σώμα της αγίας, ανάμεσα στα λείψανα υπήρχε ένα βάζο που περιείχε το κρυσταλλωμένο αίμα της. Στη σαρκοφάγο υπάρχει μαρμάρινη πλάκα, ίσως προερχόμενη από τις ρωμαϊκές κατακόμβες, που φέρει την επιγραφή: ΔΙΟΝΙΣΕ, V.M..IO.IN.P VIX. A. XXIX (Διονυσία εορτάζουσα παρθένος και μάρτυς αναπαύεται εν ειρήνη. Έζησε 29 χρόνια).
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες του 3ου αιώνα Κατηγορία:Λάμψακος
Άντριεν Φρανς Μπάουντεβαϊνς
Ο Άντριεν Φρανς Μπάουντεβαϊνς (φλαμανδικά: Adriaen Frans Boudewijns, Βρυξέλλες, 3 Οκτωβρίου 1644 - Βρυξέλλες, 3 Δεκεμβρίου 1719) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος, σχεδιαστής και χαράκτης. Έγινε γνωστός κυρίως για τα τοπία του με δένδρα, ιταλικής τεχνοτροπίας τοπία με αρχιτεκτονήματα και απόψεις πόλεων και ποταμών, απεικονίσεις ακτών και εξοχών καθώς και σκηνές αρχιτεκτονημάτων.
Βιογραφία
Ο Άντριεν Φρανς Μπάουντεβαϊνς γεννήθηκε στις Βρυξέλλες, όπου βαπτίστηκε στον ναό του Αγίου Νικολάου στις 3 Οκτωβρίου 1644. Ήταν γιος του Νίκολας Μπάουντεβαϊνς και της Φρανσουάζ Ζονκέν (Françoise Jonquin). Νυμφεύτηκε την Λουίζ ντε Κελ (Louise de Ceul) στις 5 Οκτωβρίου 1664. Το ζεύγος πιθανόν δεν απέκτησε παιδιά. Στις 23 Νοεμβρίου 1665 καταγράφεται στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά των Βρυξελλών τόσο ως μαθητής όσο και ως Δάσκαλος. Διατέλεσε μαθητής του τοπιογράφου και χαράκτη Ιχνάτιους φαν ντερ Στοκ (Ignatius van der Stock). Στις 16 Δεκεμβρίου 1666 ο Μπάουντεβαϊνς καταγράφεται στο Παρίσι, καθώς ανέλαβε τριετές συμβόλαιο για να εργαστεί στην υπηρεσία του Φλαμανδού ζωγράφου Άνταμ Φρανς φαν ντερ Μέλεν. Καταγράφεται να εργάζεται μαζί με τον φαν ντερ Μέλεν στη σχεδίαση 12 γκομπλέν, που αναπαριστούσαν τους 12 μήνες για λογαριασμό του Γάλλου βασιλέα Λουδοβίκου ΙΔ΄. Ο φαν ντερ Μέλεν σχεδίασε τις μικρότερες μορφές και τμήμα των τοπίων. Το υπόλοιπο τμήμα των τοπίων σχεδιάστηκε από τον Μπάουντεβαϊνς και τον Άμπραχαμ Χενούλς (Abraham Genoels), άλλο Φλαμανδό καλλιτέχνη που είχε δραστηριοποιηθεί στο Παρίσι.
Ο Μπάουντεβαϊνς ταξίδεψε με τον Χενούλς για να φτιάξουν σχεδιάσματα ενός κάστρου κοντά στις Βρυξέλλες για να σχεδιάσουν μια ταπισερί για λογαριασμό του Γάλλου βασιλέα. Ενώ βρισκόταν στο Παρίσι, ο Μπάουντεβαϊνς έφτιαξε χαρακτικά πολλών συνθέσεων του φαν ντερ Μέλεν. Έφτιαξε, επίσης, χαρακτικά από εργασίες του Χενούλς, του Ολλανδού καλλιτέχνη Γιαν φαν Χούχτενμπουρχ (Jan van Hughtenburgh) και δικών του σχεδίων.
Σε δεύτερο γάμο νυμφεύτηκε την αδελφή του Άνταμ Φρανς φαν ντερ Μέλεν, Μπάρμπε ή Μπάρμπαρα, στις 12 Ιανουαρίου 1670. Το ζεύγος απέκτησε δύο παιδιά, από τα οποία το μεγαλύτερο, ο Φρανς, έγινε επίσης ζωγράφος. Η Μπάρμπε Μπάουντεβαϊνς απεβίωσε στις 12 Ιανουαρίου 1674. Εκείνη την εποχή ο Μπάουντεβαϊνς πρέπει να είχε επιστρέψει στην πατρίδα του. Καταγράφεται στις Βρυξέλλες το 1677, όπου παρέστη στη βάπτιση του ανεψιού του, Άντριεν Φρανς, στις 4 Ιουνίου 1677. Νυμφεύτηκε για τρίτη φορά στις Βρυξέλλες το 1670.
Στις Βρυξέλλες διέθετε εργαστήριο, όπου το 1682 δέχθηκε ως μαθητή τον Αντρέας Μέλεμπεϊκ (Andreas Meulebeek) και, το επόμενο έτος, τον Ματτάις Σούφερντς (Matthys Schoevaerdts). Ο ανεψιός του Άντριεν (Φρανς) έγινε μαθητής του το 1694. Ήταν, επίσης, Δάσκαλος του γιου του, Φρανς.
Πιστεύεται ότι καταστράφηκε κατά τον βομβαρδισμό των Βρυξελλών, τον άγριο, δηλαδή, βομβαρδισμό της πόλης από τα γαλλικά στρατεύματα στις 13, 14 και 15 Αυγούστου 1695, που προκάλεσε την καταστροφή του ενός τρίτου των κτισμάτων της πόλης.
Απεβίωσε στις Βρυξέλλες στις 3 Δεκεμβρίου 1719.
Γενικά
Συνεργαζόταν συχνά με άλλους εξειδικευμένους ζωγράφους, που προσέθεταν τις μορφές στα τοπία του. Καταγράφονται συνεργασίες του με τους Σαρλ Εμμανυέλ Μπιζέ, Πουατιέ Ντυπόν, τον μαθητή του Ματτάις Σούφερτς και, συχνότερα από όλους, με τον Πίτερ Μπάουτ.
Πίνακες
Τα έργα του Μπάουντεβαϊνς συνδυάζοτν την παράδοση της τοπιογραφίας του Βορρά με τον ρωμαϊκό κλασικισμό, που εκφράστηκε από τους Κλωντ Λορραίν και Νικολά Πουσέν. Οι τοπιογραφίες του συχνά παρουσιάζουν τοπία λουσμένα σε λαμπρό φως του Νότου, μερικές φορές με παλαιό αρχιτεκτόνημα, με νατουραλιστικό και ζωηρά χρωματισμένο ουρανό με σύννεφα.
Αυτά τα κλασικά ιδεατά τοπία έγιναν το "σήμα κατατεθέν" του Μπάουντεβαϊνς. Η λεπτομερής απεικόνιση των δένδρων μαρτυρά την επιρροή του Γκασπάρ Ντυγκέ. Όλα του τα τοπία είναι πολύ προσεγμένα στη λεπτομέρεια και συχνά πληθυσμωμένα με μορφές, τις οποίες ζωγράφιζε ο Πίτερ Μπάουτ.
Τα τοπία του Μπάουντεβαϊνς μπορούν, εν γένει, να διακριθούν σε τρεις τύπους. Ο πρώτος προσομοιάζει με τα έργα της Σχολής τοπιογράφων "Sonian Forest", όπως οι Ζακ ντ' Αρτουά και Κορνέλις Χοϊσμάνς. Αυτοί οι ζωγράφοι από τις Βρυξέλλες είχαν μια προτίμηση στην απεικόνιση αμμωδών επίπεδων χώρων με βαθιά χαραγμένους δρόμους που περιβάλλονται από δένδρα. Το φως στα έργα αυτά είναι έντονο. Δεύτερος τύπος τοπίων είναι αυτός που απεικονίζει με ιταλικό ύφος αρχιτεκτονήματα σε επίπεδο τοπίο με σειρά λόφων ως παρασκήνιο. Τέλος, δημιούργησε έναν αριθμό τοπίων που απεικονίζουν χωριά και ποταμούς και θυμίζουν έργα του Γιαν Μπρίγκελ του πρεσβύτερου τόσο στη συνθετική δομή τους όσο και στην τεχνική ακρίβεια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Γούφες
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Αμμοχώστου
1232 Κορτούσα
Η Κορτούσα (Cortusa) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,261. Ανακαλύφθηκε το 1931 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από τη λατινική και επιστημονική ονομασία του γένους φυτών Cortusa, ενός ορεινού αγριολούλουδου.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Κορτούσα εκτιμάται σε 33,14 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,1339. Η Κορτούσα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 25 ώρες και 10 λεπτά (Behrend 2010), μία αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κορτουσα
Κωνσταντίνος Βούλγαρης
Ο Κωνσταντίνος Βούλγαρης (1934) είναι στρατηγός του Πυροβολικού στον ελληνικό Στρατό Ξηράς που διατέλεσε αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού (ΓΕΣ) από το 1993 μέχρι το 1996. Προηγουμένως, χρημάτισε διευθυντής του Στρατιωτικού Γραφείου του υφυπουργού Εθνικής Άμυνας στρατηγού Αντώνη Δροσογιάννη και ακόλουθος Άμυνας στην ελληνική πρεσβεία στο Παρίσι.
Βίος
Γεννήθηκε το 1934 στην Πάτρα. Σπούδασε στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων (ΣΣΕ), από την οποία αποφοίτησε στις 3 Αυγούστου 1956, ως αρχηγός της τάξης του, και ονομάσθηκε ανθυπολοχαγός Πυροβολικού. Ως αξιωματικός συμπλήρωσε τις σπουδές του στην Σχολή Πυροβολικού, την Σχολή Ορεινών Καταδρομών, την Σχολή Μετεωρολογίας των ΗΠΑ, την Σχολή Ειδικών Όπλων Ενόπλων Δυνάμεων (ΣΕΟΕΔ) και την Σχολή Αεράμυνας των ΗΠΑ. Αποφοίτησε επίσης από την τότε Ανωτέρα Σχολή Πολέμου (ΑΣΠ) και την Σχολή Εθνικής Άμυνας (ΣΕΘΑ), ενώ είναι και πτυχιούχος ηλεκτρολόγος και μηχανολόγος μηχανικός του Πανεπιστημίου Πατρών.
Φρανκ Παλόνε
Ο Φρανκ Τζόζεφ Παλόνε (αγγλικά: Frank Joseph Pallone Jr., 30 Οκτωβρίου 1951), είναι Αμερικανός πολιτικός και δικηγόρος, που υπηρετεί ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών για την 6η περιφέρεια της πολιτείας του Νιου Τζέρσεϊ, από τον Ιανουάριο του 1993. Από τον Νοέμβριο του 1988 έως τον Ιανουάριο του 1993, υπηρέτησε για την 3η περιφέρεια του Νιου Τζέρσεϊ. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.
Από τον Ιανουάριο του 2019, διατελεί ως πρόεδρος της Επιτροπής Ενέργειας και Εμπορίου της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών.
Κωνσταντίνος Βούλγαρης
Βίος
Ως συνταγματάρχης, προήδρευσε στην επιτροπή των στρατιωτικών διαπραγματεύσεων Γαλλίας και Λιβύης για την λήξη των εχθροπραξιών στο Τσαντ, σε εκτέλεση απόφασης της Συνάντησης Κορυφής Ελλάδας-Γαλλίας-Λιβύης στην Ελούντα της Κρήτης (16 Νοεμβρίου 1984), που είχε οργανώσει και διευθύνει ο Ανδρέας Παπανδρέου.
Δημόσιο Καπνεργοστάσιο
Το Καπνεργοστάσιο της οδού Λένορμαν 218, στην περιοχή του Κολωνού, αποτέλεσε το δεύτερο δημόσιο καπνεργοστάσιο στην Αθήνα. Kτίστηκε από το Ελληνικό Δημόσιο την εποχή που ανθούσε η βιομηχανία κατασκευής σιγαρέτου, προκειμένου να στεγάσει τις επιχειρήσεις επεξεργασίας και συσκευασίας καπνού καθώς και τις αποθήκες των καπνεμπόρων, με βασικό σκοπό τον πλήρη έλεγχο της φορολογίας καπνού. Την περίοδο της ακμής του απασχολούσε περίπου 3.000 εργάτες.
Φρανκ Παλόνε
Πριν από την εκλογή του στο Κογκρέσο, υπηρέτησε ως Μέλος της πολιτειακής Γερουσίας του Νιου Τζέρσεϊ για την 11η περιφέρεια, από τον Ιανουάριο του 1984 έως τον Νοέμβριο του 1988. Επίσης, από το 1982 έως το 1988, υπηρέτησε και ως Μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου της πόλης του Λονγκ Μπραντς.
Ο Παλόνε, εξελέγη πρώτη φορά στο Κογκρέσο, τον Νοέμβριο του 1988 σε ειδική εκλογή (ταυτόχρονα με κανονική) στην 3η περιφέρεια της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών στο Νιου Τζέρσεϊ, νικώντας τον τότε Ρεπουμπλικανό ανθυποψήφιό του, με ποσοστό 52% έναντι 47%. Επανεξελέγη στην 3η περιφέρεια το 1990. Το 1992, εξελέγη για την 6η περιφέρεια, ύστερα από την αναδιανομή του 1990-91, νικώντας τον τότε Ρεπουμπλικανό ανθυποψήφιό του Τζο Κύριλλος, με ποσοστό 52% έναντι 45%. Έχει επανεκλεγεί από τότε, 14 φορές. Στις εκλογές του 2020, έλαβε 61,2% των ψήφων, έναντι 38,8% της Ρεπουμπλικανής ανθυποψήφιάς του. Η περιφέρεια του Παλόνε, περιλαμβάνει σημαντικό τμήμα της κομητείας Μίντλσεξ, καθώς και τμήμα από την κομητεία Μόνμαουθ.
Βιογραφία
Ο Φρανκ Παλόνε, γεννήθηκε τον Οκτώβριο του 1951, στο Λονγκ Μπραντς του Νιου Τζέρσεϊ από γονείς Ιταλικής καταγωγής, όπου και μεγάλωσε. Αποφοίτησε από το Λύκειο "Long Branch High School" το 1969. Σπούδασε Ιστορία στο Κολλέγιο Μίντλμπερι στο Βερμόντ, και έλαβε πτυχίο (BA) το 1973 με διάκριση. Στη συνέχεια, πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές πάνω στις Διεθνείς Σχέσεις στη Σχολή Φλέτσερ του Πανεπιστημίου Ταφτς στη Βοστώνη, λαμβάνοντας μεταπτυχιακό δίπλωμα (MA) το 1974. Επίσης, σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο Ράτγκερς στο Νιου Τζέρσεϊ, λαμβάνοντας πτυχίο (JD) το 1978.
Προσωπική ζωή
Ο Φρανκ Παλόνε, είναι παντρεμένος από τον Αύγουστο του 1992 με την Σάρα Χόσποντορ, και έχουν αποκτήσει μαζί 3 παιδιά. Διαμένουν στο Λονγκ Μπραντς του Νιου Τζέρσεϊ. Είναι Ρωμαιοκαθολικός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ) Κατηγορία:Νιου Τζέρσεϊ Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί δικηγόροι __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__ Κατηγορία:Ιταλοαμερικανοί
Δημόσιο Καπνεργοστάσιο
Ιστορία
Τα πρώτα βήματα της καπνοβιομηχανίας γίνονται στα τέλη του 19ου αιώνα με την προσάρτηση της Θεσσαλίας και της Μακεδονίας στην Ελλάδα, περιοχές γνωστές για την καπνοκαλλιέργεια. Η παραγωγή καπνού αρχίζει να αποκτά βαρύνουσα σημασία για την οικονομία της χώρας, αποτελώντας πολύτιμη πηγή εσόδων για τους κατοίκους της επαρχίας καθώς και για το ελληνικό κράτος το οποίο το 1883 προβαίνει στη φορολόγηση του καπνού επί υπουργίας Χ. Τρικούπη (ΦΕΚ Α421 /1883), οπού δημιουργούνται τα πρώτα δημόσια καπνεργοστάσιο με κρατική δαπάνη και καθορίζεται η λειτουργία τους. Οι καπνέμποροι και οι καπνοβιομηχανίες υποχρεούνται να επεξεργάζονται τον καπνό σε αυτά και όχι σε μικρές ιδιωτικές επιχειρήσεις όπως συνέβαινε ως τότε. Οι εργάτες διορίζονταν και από τον Υπουργό Οικονομικών και εργάζονταν υπό την επίβλεψη των διευθυντών, ελεγκτών, βοηθών που ήταν δημόσιοι υπάλληλοι (ΦΕΚ Α 277/1883). Τα δημόσια καπνεργοστάσια διαιρούνταν σε τρεις τάξεις Α', Β', και Γ' και διακρίνονται σε εσωτερικής κατανάλωσης και διαμετακόμισεως. Στα πρώτα εισάγεται για επεξεργασία ο καπνός που προορίζεται για κατανάλωση στο εσωτερικό της χώρας στα δεύτερα ο καπνός που προορίζεται για εξαγωγή. Ο κρατικός φόρος ανέρχονταν στο 40% της τιμής του τσιγάρου. Παράλληλα το κάπνισμα διαδίδεται με ταχύτατους ρυθμούς στη διπλάσια πλέον Ελλάδα και στο Εξωτερικό. Ο καπνός έγινε το σημαντικότερο εξαγωγικό προϊόν της χώρας, παίρνοντας τη θέση της σταφίδας.
Το 1883 δημιουργήθηκε το πρώτο Δημόσιο Καπνεργοστάσιο της χώρας Α' Τάξης (ΦΕΚ Α 277/1883) και αρχικά στεγαζόταν στην είσοδο του Ζαππείου. Το 1887 κατασκευάστηκε νέο κτίριο για να στεγάσει τις εργασίες του Δημόσιου καπνεργοστασίου, το οποίο βρισκόταν επί των οδών Στουρνάρη και Αριστοτέλους. Το Κράτος ήθελε να γίνεται η κοπή και η σιγαροποιία από τους ιδιώτες επιχειρηματίες σε δημόσιο χώρο, προκειμένου να μπορεί να ελέγχει και να φορολογεί τα καπνικά προϊόντα από την παραγωγή τους. Όμως ήδη από το 1902, οι εγκαταστάσεις αδυνατούσαν να ικανοποιήσουν τις αυξανόμενες ανάγκες της χώρας. Η πίεση των αναγκών αυτών εκτονώθηκε για ορισμένα χρόνια από επεκτάσεις που πραγματοποιήθηκαν στις εγκαταστάσεις.
Το κτίριο
Το 1925 το Ελληνικό Κράτος με την ψήφιση Νομοθετικού διατάγματος (ΦΕΚ 233/Α/2-9-1925) αγόρασε οικόπεδο 9.118 τ.μ από τη χήρα Αικατερίνη Βρυζάκη στη συνοικία Κολοκυνθούς και το 1927 ανατέθηκε στους πολιτικούς μηχανικούς Παύλο Αθανασάκη και Αντώνη Λιγδόπουλο η εκπόνηση των σχεδίων της κατασκευής καπνεργοστασίου. Η έκταση αυτή βρισκόταν στην τότε οδό Κηφισού, πρώην Κολοκυνθούς, και σημερινή Λένορμαν σήμερα καταλαμβάνει ολόκληρο το οικοδομικό τετράγωνο μεταξύ των οδών Λένορμαν, Αμφιαράου, Λεάνδρου και Κρέοντος. μικρογραφία|Κεντρική είσοδος του Δημόσιου Καπνεργοστασίου μικρογραφία|Η οροφή του Δημοσίου Καπνεργοστασίου από το εσωτερικό του κτιρίου Η φωτιά που ξέσπασε το 1928 στο πρώτο Δημόσιο Καπνεργοστάσιο και κατέστρεψε ολοκληρωτικά το κτίριο επί της οδού Αριστοτέλους έκανε επιτακτική την ανάγκη κατασκευής νέου καπνεργοστασίου, με την κατασκευή του να αρχίζει την ίδια χρονιά και να ολοκληρώνεται 2 χρόνια αργότερα (1930). Η κατασκευή του νέου κτηρίου ανατέθηκε στον πολιτικό μηχανικό Νικόλαο Γαβαλά και ο προϋπολογισμός του έργου ήταν 2.988.000 Δρχ.
Υπήρξε ειδική μέριμνα για τον αερισμό και τον φωτισμό του χώρου, γι αυτό το λόγο κατασκευάστηκαν πολύ μεγάλα παράθυρα σε όλες τις όψεις. Ειδικά ο αερισμός ήταν πολύ σημαντικός για αυτό το κτίριο, διότι η ύπαρξη πιθανής υγρασίας θα δημιουργούσε πρόβλημα στον καπνό.
Η υψηλή φορολογία στον καπνό οδήγησε στο λαθρεμπόριο και στην εισαγωγή τελωνείου στο καπνεργοστάσιο. Για να ελεγχθεί περαιτέρω η λαθραία διακίνηση του προϊόντος, όλα τα παράθυρα του καπνεργοστασίου καλύπτονταν εξωτερικά από σίτες μεταλλικές.
Χρήση κτιρίου
μικρογραφία|Ενημερωτική πινακίδα στο εσωτερικό του Δημοσίου Καπνεργοστασίου Στο χώρο του Καπνεργοστασίου Αθηνών στεγάστηκαν αρκετές καπνοβιομηχανίες, βιομηχανίες κοπής και συσκευασίας καπνού, βιομηχανίες παραγωγής τσιγάρων και πούρων, ενώ λειτουργούσαν αποθήκες, τελωνείο, εστιατόρια για τους εργαζομένους, καθώς και οικία για τον φύλακα του κτιρίου.
Ειδικότερα, στο ισόγειο βρίσκονταν οι καπνοβιομηχανίες κοπής και συσκευασίας καπνού, η διεύθυνση του εργοστασίου, το τελωνείο, και η εφορία καπνού. Στον όροφο γινόταν η παραγωγή των τσιγάρων και πούρων, ενώ παράλληλα λειτουργούσαν και 2 αίθουσες εστιατορίου για τους εργαζόμενους, πλυντήρια και αποχωρητήρια. Στο ημιυπόγειο υπό τον άμεσο Κρατικό έλεγχο βρίσκονταν οι αποθήκες καπνού. Κάθε καπνέμπορος μπορούσε να ενοικιάσει μέχρι δύο αποθήκες. Εκεί παρασκευάζονταν τα χαρμάνια των σιγαρέτων, μειώνοντας τον κίνδυνο της λαθραίας διάθεσης τους. Στο αίθριο, ένα τολμηρό τεχνικό επίτευγμα για την εποχή του, γίνονταν οι φορτοεκφορτώσεις των καπνών.
Στα 65 χρόνια λειτουργίας του, στο χώρο του καπνεργοστασίου συστεγάστηκαν 25 βιομηχανίες παραγωγής τσιγάρων. Πρώτη εγκαταστάθηκε η καπνοβιομηχανία ΛΕΡΤΑ και τελευταία αποχώρησε το 1997 η καπνοβιομηχανία SANTE.
Οι βιομηχανίες παραγωγής τσιγάρων που είχαν εγκατασταθεί στο καπνεργοστάσιο ήταν:
Λίγα χρόνια μετά την έναρξη της λειτουργίας του, η πολεμική προετοιμασία της Ελλάδας για τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, άνοιξαν τις πόρτες του καπνεργοστασίου στη στρατιωτική υπηρεσία Αθηνών η οποία επίταξε κάποιους χώρους προκειμένου να εγκατασταθούν, η στρατιωτική καπνοβιομηχανία και η υγειονομική υπηρεσία (Στρατού υφαντήρια, ραφεία επιδεσμικού υλικού). (ΦΕΚ Α 8/12.1.1938 Α.Ν 1033). Κατά τη διάρκεια της κατοχής το κτίριο αρχικά αποτέλεσε καταφύγιο και μετέπειτα μετατράπηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης και κρατητήρια των Γερμανών. Μετά την αποχώρηση τους, το κτίριο λεηλατείται από τους εξαγριωμένους πολίτες.
Στα Δεκεμβριανά (1944), το κτίριο καταλαμβάνεται από ομάδες του ΕΛΑΣ ο οποίος ελέγχει τη γύρω περιοχή. Κατά τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στα τέλη Δεκεμβρίου 1944 και τις πρώτες ημέρες του Ιανουαρίου 1945 το κτίριο πλήττεται από βρετανικούς όλμους, οι οποίοι κατάστρεψαν δομικά στοιχεία του, τις εργοστασιακές εγκαταστάσεις και τη μοναδική μηχανή της εταιρείας Θ. Γεωργιάδη.
Στην πρώτη μεταπολεμική δεκαετία το δημόσιο καπνεργοστάσιο ακολουθεί την πορεία παρακμής του καπνού ως βασικού προϊόντος της Ελληνικής οικονομίας. Οι περισσότερες επιχειρήσεις που στεγάζονται στο καπνεργοστάσιο, την περίοδο αυτή, κατασκευάζουν τσιγάρα για το στρατό, καθώς ο εμφύλιος πόλεμος παρατείνει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις. Οι λεηλασίες και οι κλοπές τσιγάρων και αποθεμάτων καπνού, τα κενά κρατικά ταμεία που κληροδότησε η κατοχή, η απώλεια βασικών αγοραστών, η Διεθνής στροφή προς άλλους τύπους τσιγάρων, η εύνοια προς τις ξένες εκσυγχρονισμένες καπνεμπορικές επιχειρήσεις και η συνακόλουθη κρίση τιμών πλήτουν τις μικρές καπνοβιομηχανίες, με αποτέλεσμα, τη μεγάλη επιδείνωση των όρων εργασίας των καπνεργατών στο Δημόσιο καπνεργοστάσιο.
Απο το 1948-1964 το Υπουργείο Υγείας λειτούργησε στο καπνεργοστάσιο το κέντρο περίθαλψης προσφύγων της περιοχής Κολοκυνθούς, το οποίο έδινε δίνει στέγη σε άπορες οικογένειες καθώς και σε πρόσφυγες από τη Ρουμανία, τη Ρωσία. Στη συνέχεια κάλυψε διάφορες ανάγκες του Δημοσίου:
Στις 20 Δεκεμβρίου του 1977 μια μεγάλη μερίδα κατοίκων του Κολωνού συγκεντρώθηκε έξω απ' το Καπνεργοστάσιο, άρχισε να διαμαρτύρεται και να ζητά να φύγει αυτό απ' την περιοχή τους. Οι διαμαρτυρίες αυτές συνεχίστηκαν με αποτέλεσμα την οριστική διακοπή των εργασιών του καπνεργοστασίου την 1η Μαρτίου 1978.
Ιστορικό Διατηρητέο Μνημείο
Το 1989, το Υπουργείο Πολιτισμού χαρακτήρισε το Δημόσιο Καπνεργοστάσιο της οδού Λένορμαν ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο μαζί με τον μηχανολογικό του εξοπλισμό, επειδή κρίθηκε ότι είναι ένα εξαιρετικό δείγμα Βιομηχανικής αρχιτεκτονικής και ένα σπουδαίο δείγμα καπνοβιομηχανίας στην Ελλάδα, όσον αφορά τον τρόπο και τις συνθήκες παραγωγής, καθώς και την επιχειρησιακή οργάνωση. Από τις αρχές της δεκαετίας 1990 χώροι του κτιρίου παραχωρήθηκαν στη Βουλή των Ελλήνων για τη στέγαση τμημάτων των εκδόσεων και της βιβλιοθήκης της.
Κωνσταντίνος Βούλγαρης
Βίος
Το 1990 αποστρατεύθηκε από την κυβέρνηση Μητσοτάκη μαζί με πολλούς άλλους ανώτατους αξιωματικούς που θεωρούνταν φιλικά προσκείμενοι στον Ανδρέα Παπανδρέου, προκαλώντας την οργή του Ευάγγελου Γιαννόπουλου, ο οποίος δήλωσε ότι όλοι οι αξιωματικοί που διώκονται με βάση τα πολιτικά τους φρονήματα θα αποκατασταθούν όταν το ΠΑΣΟΚ επιστρέψει στην εξουσία. Πράγματι, μετά τις εκλογές του 1993 και την επάνοδο του Ανδρέα Παπανδρέου στην εξουσία, ο Κωνσταντίνος Βούλγαρης αποκαταστάθηκε στην υπηρεσία του ως μηδέποτε απομακρυνθείς και τοποθετήθηκε αρχηγός ΓΕΣ, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1996, οπότε αντικαταστάθηκε από τον στρατηγό Μανούσο Παραγιουδάκη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πυροβολικού Κατηγορία:Αρχηγοί Γενικού Επιτελείου Στρατού (Ελλάδα)
Δημόσιο Καπνεργοστάσιο
Ιστορικό Διατηρητέο Μνημείο
Το 2000, με πράξη της Κτηματικής Εταιρίας του Δημοσίου, το κτίριο παραχωρήθηκε εξ’ ολοκλήρου στη Βουλή των Ελλήνων. Το 2005 ξεκινούν οι εργασίες αποκατάστασης των όψεων και του περιβάλλοντος χώρου. Το 2008 ολοκληρώθηκε η αποκατάσταση των εξωτερικών όψεων και το 2016 η αποκατάσταση της μεταλλικής στέγης του αιθρίου.
To 2021 μέρος του Καπνεργοστασίου ανακαινίστηκε από τον ΝΕΟΝ ως δωρεά προς το ελληνικό κράτος. Η ανακαίνιση αφορούσε στην ισόγεια βόρεια-βορειοδυτική πτέρυγα, το αίθριο και το κτίριο του πρώην τελωνείου, συνολικής επιφάνειας περίπου 6.500 τ.μ. και χρηματοδοτήθηκε εξ ολοκλήρου από τον ΝΕΟΝ και τον ιδρυτή του, Δημήτρη Δασκαλόπουλο.
Σήμερα
Η ισόγεια βόρεια-βορειοδυτική πτέρυγα, το αίθριο και το κτίριο του πρώην τελωνείου, συνολικής επιφάνειας περίπου 6.500 τ.μ., αποτελούν χώρο πολιτισμού που άνοιξε για το κοινό για πρώτη φορά το 2021 μετά από εκτεταμένες εργασίες ανακαίνισης που πραγματοποίησε ο Οραγανισμός Πολιτισμού και Ανάπτυξης ΝΕΟΝ.
Συλλογές της Βιβλιοθήκης της Βουλής
μικρογραφία|294x294εσ|Φωτογραφία από τη Βιβλιοθήκη της Βουλής στο Καπνεργοστάσιο Η Βιβλιοθήκη της Βουλής των Ελλήνων περιλαμβάνει στις συλλογές της περίπου 650.000 τόμους βιβλίων όλων των επιστημών, εφημερίδες από το 1789 και περιοδικά με έμφαση στον 17ο-18ο αιώνα. Η ανάπτυξη των συλλογών της βασίζεται στις διατάξεις του ν. 4452/2017, όπου ο εκδότης ή ο συγγραφέας, όταν δεν υπάρχει εκδότης, υποχρεούται να καταθέτει στην ΕΒΕ τέσσερα αντίτυπα τεκμηρίων κάθε είδους και μορφής υλικού μέσου, όπως εντύπου, οπτικοακουστικού, ηλεκτρονικού, από τα οποία το ένα προορίζεται για τη Βιβλιοθήκη της Βουλής των Ελλήνων.
Το Καπνεργοστάσιο στεγάζει τον μεγαλύτερο όγκο των βιβλιακών συλλογών όλων των θεματικών κατηγοριών, καθώς και τις πρόσφατες εκδόσεις ελληνικής και ξένης λογοτεχνίας, των θετικών επιστημών κ.α.
Πληροφορίες
Το καπνεργοστάσιο είναι προσβάσιμο από το μετρό. Από τον σταθμό Σεπόλια βρίσκεται σε απόσταση 800μ. και από τον σταθμό Αττική σε απόσταση 1,4χλμ. Εξυπηρετείται επίσης από γραμμές λεωφορείων (Στάση Καπνεργοστάσιο).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κολωνός Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Αθήνα Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στην Αθήνα
Σαιντ-Ιλιέ-λα-Βιλ
Το Σαιντ-Ιλιέ-λα-Βιλ (γαλλικά: Saint-Illiers-la-Ville) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ιλεριέν (γαλλικά: Islériens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Παναγιώτης Ηλιόπουλος
Ο Παναγιώτης Ηλιόπουλος πρώην βουλευτής του ακροδεξιού νεοναζιστικού κόμματος και εγκληματικής οργάνωσης, της Χρυσής Αυγής, καταδικασμένος για τη συμμετοχή του σε αυτή.
Αποχώρησε μετά την αποτυχία της να εισέλθει στη Βουλή στις εθνικές εκλογές του 2019, την ίδια εποχή που αποχώρησαν και άλλα στελέχη. Είχε φυλακιστεί το 2012 μαζί με άλλα μέλη της Χρυσής Αυγής μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, υπόθεση η οποία ακόμη εκδικάζεται.
Φέρει τατουάζ με τη φράση Sieg Heil (=Ζήτω η νίκη) και το σήμα της ΧΑ, το μαίανδρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Χρυσή Αυγή Κατηγορία:Βουλευτές Μαγνησίας Κατηγορία:Περιφερειακοί Σύμβουλοι ανά την Ελλάδα Κατηγορία:Έλληνες νεοναζιστές
Βλάντισλαφ της Λεγκνίτσα
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Ερρίκου Ε΄ του Παχύ, δούκα της Λεγκνίτσα & Βρόκλαφ και της Ελισάβετ των Πιαστ, κόρης του Μπολέσλαφ του Ευσεβούς, δούκα της Μεγάλης Πολωνίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1325 την Άννα των Πιαστ, κόρη του Μπολέσλαφ Β΄ δούκα της Μαζοβίας. Όταν δεν μπόρεσε να πάρει την προίκα της, την άφησε στη Μαζοβία και επέστρεψε στη Σιλεσία. Το επόμενο έτος ο γάμος λύθηκε.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Σαιντ-Ιλιέ-λε-Μπουά
Το Σαιντ-Ιλιέ-λε-Μπουά (γαλλικά: Saint-Illiers-le-Bois) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ιλεριέν (γαλλικά: Ilslériens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Σαιν-Λαμπέρ (Ιβλίν)
Το Σαιν-Λαμπέρ (γαλλικά: Saint-Lambert), επίσης γνωστό ως Σαιν-Λαμπέρ-ντε-Μπουά (γαλλικά: Saint-Lambert-des-Bois) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λαμπερτινουά (γαλλικά: Lambertinois).
Τσαμλίκα
Το Τσάμλιτζα είναι χωριό της επαρχίας Γκαζιμαγούσα στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Γούφες. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Γκαζιμαγούσα
Άκτιο Αιτωλοακαρνανίας
Για τη χερσόνησο με το ίδιο όνομα, δείτε: Άκτιο
Το Άκτιο ή Πούντα, είναι παρόχθιο χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 140 μέτρα.
Γεωγραφία
Το Άκτιο βρίσκεται στη βορειοδυτική Αιτωλοακαρνανία, στα νότια παράλια του Αμβρακικού κόλπου και στις αρχές του ακρωτηρίου Άκτιο. Βορειοδυτικά, πριν την υποθαλάσσια οδική σήραγγα για Πρέβεζα είναι το αεροδρόμιο Ακτίου, όπου σταθμεύουν αεροσκάφη ηλεκτρονικού πολέμου AWACS του ΝΑΤΟ. Είναι το τρίτο κατά σειρά σε μήκος διαδρόμου στην Ελλάδα (4.200 μ.), μετά το Ελευθέριος Βενιζέλος (5.500 μ.) και το στρατιωτικό αεροδρόμιο Λάρισας (4.800 μ.) που λειτούργησε για πρώτη φορά το 1968 σαν πολιτικό. Η υποθαλάσσια σήραγγα με την οποία επικοινωνούν οδικά οι ακτές Αιτωλοακαρνανίας και Ηπείρου του Αμβρακικού κόλπου λειτούργησε το 2002 και έχει μήκος 1,5 χλμ. Το Άκτιο, στην άκρη του ακρωτηρίου και απέναντι από την Πρέβεζα, διαθέτει μαρίνες για ελλιμενισμό τουριστικών σκαφών.
Δυτικά και νότια του χωριού βρίσκεται η λίμνη Σαλτίνη ή λιμνοθάλασσα του Ακτίου. Πρόκειται για αβαθή λίμνη που ο δρόμος για Πρέβεζα τη xωρίζει σε δύο τμήματα, το ανατολικό τμήμα ή Μικρή Σαλτίνη που έχει ελάχιστο νερό και το δυτικό τμήμα που είναι μια ρηχή λιμνοθάλασσα με αλμυρό και υφάλμυρο νερό. Υπάγεται στο πρόγραμμα «NATURA 2000» της Ε.Ε. και θεωρείται «Ζώνη Β» της διεθνούς σύμβασης RAMSAR.
Ιστορία
Το Άκτιο ήταν εμπορικό λιμάνι του Ανακτορίου στο Ιόνιο πέλαγος, πολύ γνωστό για το εκεί περίφημο ιερό του Απόλλωνα (Στραβ. Χ,2,7: «... Ανακτόριον επί χερσονήσου ιδρυμένον, Ακτίου πλησίον...Ομώνυμος δε λέγεται το τε ιερόν του Ακτίου Απόλλωνος και η άκρα η ποιούσα το στόμα του κόλπου έχουσα και λιμένα εκτός...») και τους αγώνες (τα Άκτια) που τελούνταν εδώ. Ορισμένες αρχαίες πηγές (όπως ο Πλίνιος, ο Τάκιτος και ο μεταγενέστερος Στέφανος ο Βυζάντιος) το αναφέρουν ως πόλη, ενώ ο Στράβωνας (Χ, 2, 7), που αποτελεί πιο αξιόπιστη πηγή από τις προηγούμενες, το χαρακτηρίζει ως «χωρίον». Πάντως, φαίνεται πως το Άκτιο ουδέποτε αναδείχτηκε σε οικισμό. Ο εντοπισμός εδώ μιας αγροτικής έπαυλης (villa rustica), πιθανώς του 2ου-3ου αιώνα, δείχνει καθαρά ότι εξακολούθησε, σε όλη την αυτοκρατορική περίοδο, να παραμένει ένα απλό «χωρίον» και ένας ιστορικός και λατρευτικός τόπος.
Την περίοδο της τουρκοκρατίας υπήρχε ισχυρό φρούριο το οποίο κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1821, αν και έγιναν μαζί με τους συμμάχους αρκετές προσπάθειες κατάληψής του, παρέμεινε στα χέρια των Τούρκων μέχρι την απελευθέρωση της Ελλάδας.
Διοικητικά
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1897 στο ΦΕΚ 59Β - 17/06/1897 όταν προσαρτήθηκε στον τότε δήμο Ανακτορίων. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βονίτσης και το 1928 καταργήθηκε. Το 1981 αναφέρεται ξανά να ανήκει στην κοινότητα Βόνιτσας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τη Βόνιτσα και τη Νέα Καμαρίνα συναποτελούν τη Δημοτική Κοινότητα Βόνιτσας που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ανακτορίου του Δήμου Ακτίου - Βόνιτσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 180 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ακτίου - Βόνιτσας
Σαιν-Λεζέ-αν-Ιβλίν
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λεοντεγκαριέν (γαλλικά: Léodégariens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Διεθνές Αεροδρόμιο Νιούαρκ Λίμπερτι
Το Διεθνές Αεροδρόμιο Νιούαρκ Λίμπερτι του Νιούαρκ (αγγλικά: Newark Liberty International Airport, ΙΑΤΑ: EWR, ICAO: KEWR, FAA LID: EWR) είναι διεθνές αεροδρόμιο και αποτελεί το δεύτερο μεγαλύτερο αεροδρόμιο της μητροπολιτικής περιοχής της Νέας Υόρκης (μετά από το Διεθνές Αεροδρόμιο Τζον Κένεντι) και το μεγαλύτερο στην πολιτεία του Νιου Τζέρσεϊ. Το αεροδρόμιο αποτελεί κύρια πύλη εισόδου για τις ΗΠΑ από την Ευρώπη, την Ασία, την Νότια Αμερική και την Ωκεανία.
Το αεροδρόμιο Νιούαρκ Λίμπερτι, βρίσκεται περίπου 8 χιλιόμετρα νότια της πόλης του Νιούαρκ και περίπου 28 χιλιόμετρα από το κέντρο του Μανχάταν. Κοντά από το αεροδρόμιο βρίσκεται ο κεντρικός κόμβος απ'όπου διέρχονται οι διαπολιτειακοί αυτοκινητόδρομοι Interstate 95 (I-95) και Interstate 78 (I-78).
Το Διεθνές Αεροδρόμιο Νιούαρκ Λίμπερτι, ξεκίνησε να κατασκευάζεται το 1927 και ολοκληρώθηκε τον Οκτώβριο του 1928, λαμβάνοντας την ονομασία "Μητροπολιτικό Αεροδρόμιο του Νιούαρκ". Ήταν το πρώτο μεγάλο αεροδρόμιο που κατασκευάστηκε στην ευρύτερη μητροπολιτική περιοχή της Νέας Υόρκης. Για ένα διάστημα ήταν το πιο πολυσύχναστο αεροδρόμιο στον κόσμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αεροδρόμια στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Διεθνή αεροδρόμια Κατηγορία:Μεταφορές στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Νιου Τζέρσεϊ __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Ακόβα
Η Άκοβα είναι χωριό της επαρχίας Γκαζιμαγούσα στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Γύψου. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Γκαζιμαγούσα
Ρενέ Ρετζέπι
Ο Ρενέ Ρετζέπι (γεννημένος στις 16 Δεκεμβρίου 1977) είναι Δανός σεφ με Αλβανική καταγωγή και ιδρυτής του εστιατορίου Noma που έλαβα δυο αστέρια Michelin στην γειτονιά Christianshavn στην Κοπεγχάγη της Δανίας. Το εστιατόριό του ψηφίστηκε ως το καλύτερο εστιατόριο στον κόσμο στα Βραβεία San Pellegrino το 2010, 2012 και 2014. Ο Ρετζέπι είναι γνωστός για την δουλειά του πάνω στην ανανέωση και τελειοποίηση της σκανδιναβικής κουζίνας και του σκανδιναβικού φαγητού που χαρακτηρίζεται από εφευρετικότητα και καθαρές γεύσεις.
Βιογραφία
Ο Ρετζέπι γεννήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 1977 στην Κοπεγχάγη. Ο πατέρας του είναι Αλβανός μετανάστης από τη Βόρεια Μακεδονία και η μητέρα του είναι από τη Δανία. Η οικογένειά του μετακόμισε στη Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας και έζησε εκεί μέχρι την έναρξη των Γιουγκοσλαβικών πολέμων.
Καριέρα
Αφού επέλεξε μια καριέρα στην μαγειρική, εκπαιδεύτηκε στο εστιατόριο Pierre André, το οποίο είχε μόλις ανοίξει στην Κοπεγχάγη, και σύντομα έλαβε ένα αστέρι Michelin. Αρχικά επισκέφτηκε το εστιατόριο El Bulli το 1998 και στην συνέχεια εργάστηκε εκεί κατά την σεζόν 1999. Πίσω στην Κοπεγχάγη ξεκίνησε να εργάζεται στο Kong Hans Kælder, το οποίο ήταν ένα από τα κορυφαία γκουρμέ εστιατόρια της πόλης από τα μέσα της δεκαετίας του 1970. Το 2001 πέρασε τέσσερις μήνες δουλεύοντας για τον Thomas Keller στο The French Laundry στην Καλιφόρνια αλλά επέστρεψε στο Kong Hans Kælder και στην Κοπεγχάγη.
Τον Δεκέμβριο του 2002 ο Ρετζέπι ήρθε σε επαφή με τον Claus Meyer, ο οποίος είχε αναλάβει να λειτουργήσει ένα εστιατόριο στο North Atlantic House, μια αποθήκη του 18ου αιώνα που μετατράπηκε σε πολιτιστικό κέντρο για την περιοχή του Βορείου Ατλαντικού. Το εστιατόριο Noma άνοιξε το 2004 με τον Ρετζέπι να γίνεται ο επικεφαλής σεφ.
Πηγές
Κατηγορία:Δανοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Σεφ Κατηγορία:Πρόσωπα αλβανικής καταγωγής
Σαιν-Μαρτέν-ντε-Μπρετανκούρ
Το Σαιν-Μαρτέν-ντε-Μπρετανκούρ (γαλλικά: Saint-Martin-de-Bréthencourt) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Παραπληρωματικό νεύρο
thumb|Η πορεία του γλωσσοφαρυγγικού, πνευμονογαστρικού και παραπληρωματικού νεύρου Το παραπληρωματικό νεύρο, γνωστό και ως ενδέκατο κρανιακό νεύρο ή κρανιακό νεύρο XI, είναι το κρανιακό νεύρο που νευρώνει τους στερνοκλειδομαστοειδείς και τον τραπεζοειδή μύες. Κατατάσσεται ως το ενδέκατο από τα δώδεκα ζεύγη κρανιακών νεύρων επειδή παλαιότερα πίστευαν ότι μέρος του προέρχεται από τον εγκέφαλο. Ο στερνοκλειδομαστοειδής μυς γυρνάει και στρέφει το κεφάλι, ενώ ο τραπεζοειδής μυς, που συνδέεται με την ωμοπλάτη, δρα ανασηκώνοντας τον ώμο.
Οι παραδοσιακές περιγραφές του παραπληρωματικού νεύρου το χωρίζουν σε ένα νωτιαίο τμήμα και ένα κρανιακό τμήμα. Το κρανιακό συστατικό ενώνεται γρήγορα με το πνευμονογαστρικό νεύρο και υπάρχει συνεχής συζήτηση σχετικά με το εάν το κρανιακό τμήμα πρέπει να θεωρείται μέρος του παραπληρωματικού νεύρου. Συνεπώς, ο όρος «παραπληρωματικό νεύρο» αναφέρεται συνήθως μόνο στο νεύρο που νευρώνει τους στερνοκλειδομαστοειδείς και τραπεζοειδείς μύες, που ονομάζεται επίσης παραπληρωματικό νεύρο της σπονδυλικής στήλης.
Η δοκιμή δύναμης αυτών των μυών μπορεί να μετρηθεί κατά τη διάρκεια μιας νευρολογικής εξέτασης για την αξιολόγηση της λειτουργίας του παραπληρωματικού νεύρου της σπονδυλικής στήλης. Αδυναμία ή περιορισμένη κίνηση υποδηλώνουν βλάβη, η οποία μπορεί να προκύψει από διάφορες αιτίες. Ο τραυματισμός του παραπληρωματικού νεύρου προκαλείται συχνότερα από ιατρικές επεμβάσεις που αφορούν το κεφάλι και το λαιμό. Ο τραυματισμός μπορεί να προκαλέσει απώλεια των μυών του ώμου, πτερυγοειδή ωμοπλάτη και αδυναμία απαγωγής και εξωτερικής στροφής του ώμου.
Δομή
Οι ίνες του νωτιαίου παραπληρωματικού νεύρου προέρχονται αποκλειστικά από νευρώνες που βρίσκονται στον άνω νωτιαίο μυελό, από όπου ο νωτιαίος μυελός ξεκινά στη συμβολή με τον προμήκη μυελό, στο επίπεδο περίπου Α6. Αυτές οι ίνες ενώνονται μεταξύ τους για να σχηματίσουν ριζίδια, ρίζες και τελικά το ίδιο το νωτιαίο παραπληρωματικό νεύρο. Το σχηματισμένο νεύρο εισέρχεται στο κρανίο μέσω του ινιακού τρήματος, του μεγάλου ανοίγματος στη βάση του κρανίου. Το νεύρο ταξιδεύει κατά μήκος του εσωτερικού τοιχώματος του κρανίου προς το σφαγιτιδικό τρήμα. Βγαίνοντας από το κρανίο, το νεύρο ταξιδεύει μέσω του σφαγιτιδικού τρήματος με τα γλωσσοφαρυγγικά και πνευμονογαστρικά νεύρα. Το παραπληρωματικό νεύρο της σπονδυλικής στήλης είναι αξιοσημείωτο ότι είναι το μόνο κρανιακό νεύρο που εισέρχεται και εξέρχεται από το κρανίο. Αυτό οφείλεται στο ότι είναι μοναδικό από τα κρανιακά νεύρα που έχει νευρώνες στο νωτιαίο μυελό.
Μετά την έξοδο από το κρανίο, το κρανιακό τμήμα αποσπάται από το νωτιαίο τμήμα. Το νωτιαίο παραπληρωματικό νεύρο συνεχίζει μόνο του και κατευθύνεται προς τα πίσω και προς τα κάτω. Στον αυχένα, το παραπληρωματικό νεύρο διασταυρώνεται με την έσω σφαγίτιδα φλέβα κοντά στο επίπεδο της οπίσθιας γαστέρας του διγάστορα μυός. Καθώς κατευθύνεται προς τα κάτω, το νεύρο διαπερνά τον στερνοκλειδομαστοειδή μυ ενώ του στέλνει κινητικούς κλάδους, στη συνέχεια συνεχίζει προς τα κάτω μέχρι να φτάσει στον τραπεζοειδή μυ για να παρέχει κινητική νεύρωση στο άνω μέρος του.
Πυρήνας
Οι ίνες που σχηματίζουν το νωτιαίο παραπληρωματικό νεύρο σχηματίζονται από κατώτερους κινητικούς νευρώνες που βρίσκονται στα ανώτερα τμήματα του νωτιαίου μυελού. Αυτό το σύμπλεγμα νευρώνων, που ονομάζεται νωτιαίος παραπληρωματικός πυρήνας, βρίσκεται στην πλάγια πλευρά του πρόσθιου κέρατος του νωτιαίου μυελού και εκτείνεται από το σημείο που αρχίζει ο νωτιαίος μυελός (στη διασταύρωση με τον μυελό) μέχρι το επίπεδο περίπου Α6. Το πλάγιο κέρας των ανώτερων αυχενικών τμημάτων φαίνεται να είναι συνεχόμενο με τον μικτό πυρήνα του προμήκη μυελού, από τον οποίο προέρχεται το κρανιακό στοιχείο του παραπληρωματικού νεύρου.
Παραλλαγή
Στον λαιμό, το παραπληρωματικό νεύρο διασχίζει την εσωτερική σφαγίτιδα φλέβα στο επίπεδο της οπίσθιας γαστέρας του διγάστορα μυός, μπροστά από τη φλέβα σε περίπου 80% των ανθρώπων και πίσω από αυτήν σε περίπου 20%, και σε μια περίπτωση, τρυπώντας τη φλέβα.
Παραδοσιακά, το παραπληρωματικό νεύρο περιγράφεται ότι έχει ένα μικρό κρανιακό συστατικό που κατεβαίνει από το μυελό και συνδέεται για λίγο με το νωτιαίο τμήμα του παραπληρωματικού πριν διακλαδιστεί το νεύρο για να ενωθεί με το πνευμονογαστρικό νεύρο. Μια μελέτη, που δημοσιεύθηκε το 2007, με δώδεκα άτομα υποδηλώνει ότι στην πλειονότητα των ατόμων, αυτό το κρανιακό στοιχείο δεν κάνει καμία διακριτή σύνδεση με το σπονδυλικό συστατικό. Οι ρίζες αυτών των διακριτών συστατικών χωρίζονταν από ένα ινώδες περίβλημα σε όλες εκτός από μία περιπτώσεις.
Ανάπτυξη
Το παραπληρωματικό νεύρο προέρχεται από τη βασική πλάκα των εμβρυϊκών σπονδυλικών τμημάτων Α1–Α6.
Λειτουργία
εναλλ.=Image showing the head with two muscles highlighted.|μικρογραφία| Το παραπληρωματικό νεύρο νευρώνει τους [[Στερνοκλειδομαστοειδής μυς|στερνοκλειδομαστοειδείς και τραπεζοειδείς μύες]] Το νωτιαίο συστατικό του παραπληρωματικού νεύρου παρέχει τον κινητικό έλεγχο των στερνοκλειδομαστοειδών και τραπεζοειδών μυών. Ο τραπεζοειδής μυς ελέγχει τη δράση της ανασήκωσης των ώμων και ο στερνοκλειδομαστοειδής τη δράση της στροφής της κεφαλής. Όπως οι περισσότεροι μύες, ο έλεγχος του τραπεζοειδούς μυός προκύπτει από την αντίθετη πλευρά του εγκεφάλου. Η σύσπαση του άνω μέρους του τραπεζοειδούς μυός ανυψώνει την ωμοπλάτη. Οι νευρικές ίνες που τροφοδοτούν τον στερνοκλειδομαστοειδή, ωστόσο, πιστεύεται ότι αλλάζουν πλευρές δύο φορές. Αυτό σημαίνει ότι ο στερνοκλειδομαστοειδής ελέγχεται από τον εγκεφαλικό ημισφαίριο στην ίδια πλευρά του σώματος. Η συστολή των στενοκλειδομαστοειδών ινών στρέφει το κεφάλι προς την αντίθετη πλευρά, το καθαρό αποτέλεσμα που σημαίνει ότι το κεφάλι στρέφεται προς την πλευρά του εγκεφάλου, λαμβάνοντας οπτικές πληροφορίες από αυτήν την περιοχή. Το κρανιακό συστατικό του παραπληρωματικού νεύρου, από την άλλη πλευρά, παρέχει κινητικό έλεγχο στους μύες της μαλακής υπερώας, του λάρυγγα και του φάρυγγα.
Εξέταση
Το παραπληρωματικό νεύρο ελέγχεται με αξιολόγηση της λειτουργίας του τραπεζοειδούς και του στερνοκλειδομαστοειδούς μυός. Ο τραπεζοειδής μυς ελέγχεται ζητώντας από τον ασθενή να σηκώσει τους ώμους του με και χωρίς αντίσταση. Ο στερνοκλειδομαστοειδής μυς ελέγχεται ζητώντας από τον ασθενή να γυρίσει το κεφάλι του προς τα αριστερά ή προς τα δεξιά κόντρα σε αντίσταση.