cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μητροπολίτης Ηλιουπόλεως Θεόδωρος Δημητρίου
Βιογραφικά Στοιχεία
O Μητροπολίτης Ηλιουπόλεως Θεόδωρος, κατά κόσμον Αντώνιος Δημητρίου, γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης το έτος 1953.
Είναι πτυχιούχος των Τμημάτων Θεολογίας και Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Εκάρη αναγνώστης υπό του Αρχιεπισκόπου Κρήτης Ευγενίου στον Αγιο Φανούριο Ηρακλείου τον Αύγουστο του 1970. Εκάρη μοναχός στην Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Αγίου Ιωάννου Θεολόγου Πρέβελη στις 23 Αυγούστου 1975 υπό του Μητροπολίτου Λάμπης, Συβρίτου και Σφακίων Θεόδωρου.
Στις 31 Αυγούστου 1975 χειροτονήθηκε Διάκονος και στις 121 Σεπτεμβρίου 1975 Πρεσβύτερος υπό του υπό του Μητροπολίτου Λάμπης, Συβρίτου και Σφακίων Θεόδωρου. Υπηρέτησε την Μητρόπολη Λάμπης, Συβρίτου και Σφακίων ως Ιεροκήρυκας, Αρχιερατικού επιτρόπου και υπεύθυνος του πνευματικού, κηρυκτικού και κατηχητικού έργου καθώς και ως Πρωτοσύγκελλος. Του απενεμήθη το οφφίκιο του Συγκέλλου τον Απρίλιο του 1978. Χειροθετήθηκε αρχιμανδρίτης τον Οκτώβριο του 1979, το Δεκέμβριο του ιδιου έτους του απονέμεται το οφφίκιο του Πνευματικού.
Είχε διακονήσει τις θέσεις, του αντιπροέδρου του Οικοτροφείου Θηλέων “Η Παναγία η Λαμπηνή”, του Προέδρου διαχειρίσεως περιουσίας του προσκυνήματος “Παναγία Ελεούσα”, επαρχίας Αμαρίου, και του Τομεάρχου στον εράνων του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού στην Κρήτη, επίσης του είχαν ανατεθεί τα καθήκοντα του Αντιπροέδρου του Συμβουλίου Οργανισμού Διοικήσεως Μοναστηριακής περιουσίας Νομού Ρεθύμνης μετα απο απόφση της Νομαρχείας Ρεθύμνης. Το έτος 1986 ορίσθηκε από την Ιερά Επαρχαική Σύνοδο της Εκκλησίας Κρήτης, μέλος της Επιτροπής Αντιαιρετικού αγώνος.
Από την 1 Φεβρουαρίου 1991 εως της εκλογής του, υπηρέτησε ως Προϊστάμενος της Ενορίας Αγίου Νικολάου Νέας Αλικαρνασσού, παράλληλα του ειχε ανατεθεί και η διακονία ως υπεύθυνου της Θρησκευτικής υπηρεσίας Φυλακών της Αρχιεπισκοπής. Το 1999 έλαβε το οφφίκιο του Αρχιμανδρίτου του Οικουμενικού Θρόνου. Το 2004 ενεγράφη ομοφώνως υπό του Ηγουμενοσυμβουλίου της Ιεράς Μονής Παναγίας Αγκαράθου, ως αδελφός αυτής.
Στις 1 Νοεμβρίου 2006 εξελέγη παμψηφεί απο την Αγια και Ιερά Σύνοδο του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, επίσκοπος της νεοϊδρυθείσης Επισκοπής Μοζαμβίκης. Στις 27 Νοεμβρίου 2006 χειροτονήθηκε Επίσκοπος υπό του Μακαριωτάτου Πατριάρχου Αλεξανδρείας Θεοδώρου στην Ιερά Πατριαρχική Μονή Σάββα του Ηγιασμένου στην Αλεξάνδρεια.
Τον Νοέμβριο του 2010 ανυψώθηκε απο την Αγια και Ιερά Σύνοδο του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας σε Τιτουλάριο Μητροπολίτη Ηλιουπόλεως. Στις 23 Νοεμβρίου 2013 η Αγια και Ιερά Σύνοδος του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, τον κατέταξε στους εν ενεργεία Μητροπολίτες του Πατριαρχικού Θρόνου.
Ιδρυτικό μέλος των Συλλόγων, Φίλων Αγίου Όρους Ηρακλείου Κρήτης, Προσκυνητών και συνδρομητών Αγίων Τόπων και της Χριστιανικής Ένωσης Ηρακλείου «Ο Απόστολος Παύλος».
Είχε τιμηθεί με το παράσημο των Αποστόλων Παύλου και Τίτου της Εκκλησίας Κρήτης, με τον Μεγαλόσταυρο του Αγίου Μάρκου μετά αστέρος του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, με το Χρυσό Αετό της Αποκαλύψεως της Ιεράς Πατριαρχικής Μονής Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου Πάτμου και με το Χρυσό Σταυρό της Χιλιετηρίδος της Ιεράς Μονής Ξενοφώντος Αγίου Όρους, το Σταυρό του Ισαποστόλου Βλαδιμήρου Α΄ του Πατριαρχείου Ρωσίας καθώς και το Σταυρό της Αγίας Αικατερίνης της Ιεράς Μονής Σινά.
Αντώνης Χ. Καλογήρου
Ο '''Αντώνης Χ. Καλογήρου''' είναι Έλληνας συγγραφέας, ταξιδιωτικός συντάκτης και σύμβουλος επιχειρήσεων. Παράλληλα ασχολείται με την πεζοπορία και την ορειβασία. Αρθρογραφεί σε περιοδικά σχετικά με τις πεζοπορικές διαδρομές στην Ελλάδα, συνεργάζεται σε χαρτογραφικές εκδόσεις για καταγραφές μονοπατιών και ασχολείται ως μελετητής και σύμβουλος ανάπτυξης περιοχών πεζοπορικού ενδιαφέροντος.
Βιβλία
Είναι συγγραφέας των βιβλίων:
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1974
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1974 διεξήχθη στις 10 Μαρτίου στην Καλογρέζα. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ψαθάς του Α.Ο. Χαλκιδικής (απόσταση 10.000μ.), ενώ πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Παναθηναϊκός Α.Ο.. Στις μικρές ηλικίες σάρωσε η Γυμναστική Εταιρεία Αγρινίου που κατέκτησε τον τίτλο και στις 3 κατηγορίες (Ανδρών Β', Εφήβων, Παίδων).
Ζιλμπέρ Μοντανιέ
Ο Ζιλμπέρ Μοντανιέ (Gilbert Montagné, 28 Δεκεμβρίου 1951) είναι Γάλλος μουσικός, πιανίστας και οργανίστας, τυφλός εκ γενετής. Γεννήθηκε στο Παρίσι και έκανε επιτυχία διεθνώς με το τραγούδι The Fool, το οποίο ήταν νούμερο 1 single σε ολόκληρη την Ευρώπη το 1971. Το 1983 έκανε πολύ μεγάλη επιτυχία σε χώρες όπως η Ιταλία με το τραγούδι του On va s'aimer. To ίδιο τραγούδι έκανε τεράστια επιτυχία το 1984, στη Γερμανία, στην αγγλική του έκδοση, με τίτλο Just for tonight. To 2006 ο Γερμανός τραγουδιστής Πάτρικ (Patrick) τραγούδησε ξανά το τραγούδι σε διασκευή. To 2005 του απονεμήθηκε το Παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μοντανιε Ζιλμπερ Μοντανιε Ζιλμπερ Μοντανιε Ζιλμπερ
School's Out (τραγούδι)
Το "School's Out" είναι ένα τραγούδι του αμερικανικού rock συγκροτήματος Alice Cooper, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον ομώνυμο δίσκο, το 1972. Το τραγούδι γράφτηκε από τον Alice Cooper και το συγκρότημά του. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε και ως single, το τέταρτο από τον εν λόγω δίσκο. Το single εισήλθε σε αρκετά charts ανά τον κόσμο, φτάνοντας έως και το νούμερο 1 των βρετανικών. Μεταξύ άλλων, έφτασε έως το νούμερο 2 των ιρλανδικών, το νούμερο 3 των καναδικών και το νούμερο 5 των γερμανικών. following the album reaching #1. Στα αμερικανικά Billboard Hot 100, έφτασε έως και το νούμερο 7.
Πρόκειται για ένα από τα πιο γνωστά τραγούδια του Alice Cooper, με το περιοδικό Rolling Stone να το τοποθετεί στον κατάλογό του με τα 500 Σπουδαιότερα Τραγούδια όλων των εποχών, στην 319η θέση. Το 2009, ο τηλεοπτικός σταθμός VH1, το τοποθέτησε 35ο στον κατάλογό του με τα 40 Σπουδαιότερα Hard Rock Τραγούδια όλων των εποχών, ενώ το The Guardian, το τοποθέτησε 3ο στον κατάλογό του με τα 20 Σπουδαιότερα Glam Metal Τραγούδια όλων των εποχών. Το τραγούδι, από τη στιγμή της κυκλοφορίας του, έχει υποστεί δεκάδες διασκευές, καθώς επίσης έχει χρησιμοποιηθεί κι αρκετές φορές σε διάφορα Μέσα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1972 Κατηγορία:Singles του 1972 Κατηγορία:Τραγούδια του Alice Cooper Κατηγορία:Singles της Warner Bros. Records
Βαλέριους Κόρντους
Ο Βαλέριους Κόρντους (Valerius Cordus, 18 Φεβρουαρίου 1515 - 25 Σεπτεμβρίου 1544) ήταν Γερμανός ιατρός και βοτανολόγος. Ασχολήθηκε επίσης με τη γλωσσολογία και τη φιλοσοφία. Γιος Λουθηρανού, δίδαξε στο Πανεπιστήμιο της Βιρτεμβέργης. Το 1540 συνέθεσε για πρώτη φορά τον αιθέρα.
Το όνομά του φέρει το φυτό Cordia.
Πιερ Σαρό
Ο Πιερ Σαρό (Pierre Paul Constant Chareau) γεννήθηκε στο Μπορντώ της Γαλλίας στις 4 Αυγούστου 1883 από την Εστέρ Καρβαγιό και τον Αντόλφ Σαρό.
Βιογραφία
Σύμφωνα με το σύστημα Καλών Τεχνών στη Γαλλία και δεδομένου ότι εργαζόταν από τα 17 του χρόνια, είναι πιθανό να παρακολουθούσε μαθήματα αρχιτεκτονικής τα απογεύματα χωρίς να έχει εγγραφεί επίσημα στη σχολή. Επομένως, ο Πιερ Σαρό όπως πολλοί από τους διακεκριμένους συναδέλφους του, της εποχής έμαθε το επάγγελμά του κατά βάση εμπειρικά. Συγκεκριμένα, από το 1899 έως το 1914, με το ξεκίνημα του Παγκοσμίου πολέμου, εργαζόταν ως σχεδιαστής επίπλων στην εταιρεία "Waring & Gillow", στη Γαλλία. Σε μια περίοδο συγκρουσιακή ανάμεσα σε σχεδιαστές εσωτερικών χώρων και αρχιτέκτονες ο Σαρώ δήλωνε ότι δε θα έπρεπε να υπάρχει διαμάχη ανάμεσα στο έπιπλο και το χώρο του, δεδομένου ότι εξυπηρετούν έναν συνολικό σκοπό και για αυτό θα έπρεπε να έχουν ενιαία προσέγγιση από το δημιουργό παρά τη διαφορά κλίμακας μεταξύ τους. θεωρούσε ότι με τη σωστή ρύθμιση των όγκων –εντάσεων μεταξύ τους - ο χώρος, τα μόνιμα στοιχεία και τα έπιπλα-μπορούσαν συνολικά να συνθέσουν το χωρικό αποτέλεσμα. Εκτός από συνθέτης του χώρου και σχεδιαστής, υπήρξε ερασιτεχνικά συνθέτης μουσικής και ποίησης. Επηρεάστηκε από καλλιτέχνες της εποχής όπως ο Πάουλ Κλέε, ο Χουάν Γκρις, ο Πάμπλο Πικάσο, ο Αμεντέο Μοντιλιάνι. Σε πολλές εκθέσεις επίπλων του κρεμούσε έργα τους όχι τόσο για την προώθηση του δημιουργήματος όσο για να υποδείξει συνάφειες κυρίως στο λεξιλόγιο των μορφών (επίπλου – ζωγραφικού έργου). Το 1929 έγινε μέλος του διεθνούς συμβουλίου μοντέρνας αρχιτεκτονικής. Μια δεκαετία αργότερα με την εισβολή των Γερμανών στη Γαλλία ξεκινά ταξίδια στην Πορτογαλία, την Ισπανία και το Μαρόκο. Τον Οκτώβριο του 1940 βρίσκεται στην Αμερική και εγκαθίσταται στη Νέα Υόρκη. Δεν εξέδωσε πολλά γραπτά με τις ιδέες και τις σκέψεις του, οι σχετικές πηγές προέρχονται από περιγραφές φίλων, της οικογένειας και της γυναίκας του, Dollie (Louise Dyte). Το 1950 πέθανε ύστερα από μια αρρώστια χωρίς να έχει επιστρέψει στη Γαλλία.
Έργο
Ο Πιερ Σαρώ μετά τον πόλεμο, στα 35 του χρόνια, ξεκίνησε την ανεξάρτητη επαγγελματική του καριέρα. Η πρώτη και μια από τους σημαντικότερες πελάτες του ήταν η Annie Dalsace για της οποίας το διαμέρισμα σχεδίασε το εσωτερικό και τα έπιπλα. Δέκα χρόνια αργότερα για την οικογένεια Dalsace σχεδίασε το “maison de verre”.
Το 1919 έκανε την πρώτη του έκθεση στο salon d ’automne.
Τον επόμενο χρόνο σχεδίασε το εσωτερικό και τα έπιπλα για τη κατοικία του Bernheims. Το 1921 εξέθεσε και πάλι έργα του στο salon d’ automne και έγινε μέλος αυτής της επιτροπής. Το 1922 έκανε για πρώτη φορά έκθεση στο salon des artists decorateurs. Το 1923 συνεργάζεται με τον Mallet-Stevens και τον Fernand Leger για το έργο του Marcel L’Herbier ” l’ Inhumaine”. Το 1924 ανοίγει το δικό του μαγαζί “ la boutique”. Ένα χρόνο μετά συνεργάζεται με τον Mallet-Stevens και τον Francis Jourdain για τον εσωτερικό σχεδιασμό της γαλλικής πρεσβείας για τη διεθνή έκθεση μοντέρνων διακοσμητικών και βιομηχανικών τεχνών στο Παρίσι. Το 1927-28 ξεκινά και ολοκληρώνει το “maison de verre”. Το 1929 φεύγει από τη Societe des Artistes Decorateurs για να εγγραφεί στην Union des Artistes Modernes (UAM).Το 1930 συμμετέχει στην πρώτη έκθεση της UAM.Το 1937 εξέθεσε στο salon d’automne έπιπλα σχολείου. Από το 1941 έως το 1948 που βρίσκεται στη Νέα Υόρκη, οργανώνει εκθέσεις για καλλιτέχνες όπως ο Balzac, ο Auguste Perret κ.α. Το 1947 σχεδιάζει το εργαστήριο του Robert Motherwell.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι αρχιτέκτονες Κατηγορία:Γάλλοι διακοσμητές εσωτερικών χώρων
Πολιτική του Αγίου Βικεντίου και Γρεναδίνων
Πολιτικές συνθήκες
Το Λαϊκό Πολιτικό Κόμμα (PPP) ιδρύθηκε το 1952 από τον Εμπενέζερ Τζόσουα και ήταν το πρώτο σημαντικό πολιτικό κόμμα στο νησιωτικό κράτος. Το εν λόγω κόμμα έχει τις ρίζες του στο εργατικό κίνημα και είχε κερδίσει τις εκλογές από το 1957 ως το 1966. Με την ανάπτυξη μιας μεσαίας τάξης από εγχρώμους, το κόμμα άρχισε να χάνει έδαφος και κατέρρευσε έπειτα από την εκλογική ήττα του 1979. Το 1984 αυτοδιαλύθηκε.
Το 1955 ιδρύθηκε το Εργατικό Κόμμα (SVLP), από το Μίλτον Κάτο και κατάφερε να κερδίσει την εμπιστοσύνη της μεσαίας τάξης. Το SVLP ακολούθησε φιλοδυτική πολιτική και κυριάρχησε στην πολιτική ζωή από τη δεκαετία του 1960 μέχρι τη δεκαετία του 1980. Κέρδισε τις εκλογές του 1967 και του 1974 και οδήγησε τη χώρα στην ανεξαρτησία από το Ηνωμένο Βασίλειο, το 1979. Αναμένοντας μια εύκολη νίκη για το SVLP, ο Κάτο προκήρυξε πρόωρες εκλογές το 1984. Τα αποτελέσματα όμως ήταν μια έκπληξη, με το Νέο Δημοκρατικό Κόμμα να κατακτά 9 έδρες στο κοινοβούλιο και τη συμμετοχή να είναι της τάξης του 89%. Μετά τις εκλογές του 1984 και μέχρι το 2001 η πολιτική ζωή κυριαρχείται από το NDP. Παράλληλα, σημειώθηκε οικονομική ανάπτυξη με αποτέλεσμα στις εκλογές του 1989 το κόμμα του Μίτσελ να κερδίσει και τις 15 έδρες στο κοινοβούλιο. Στις εκλογές του Φεβρουαρίου του 1994 το κόμμα της Αντιπολίτευσης κέρδισε 3 έδρες. Το 1998 ο Μίτσελ κέρδισε για 4η συνεχή φορά τις εκλογές, κάτι που συνέβη για πρώτη φορά στην πολιτική ιστορία της χώρας, με οριακή διαφορά από την αντιπολίτευση (οκτώ έδρες πήρε το κόμμα του Μίτσελ και 7 το κόμμα της Αντιπολίτευσης). Το Μάρτιο του 2001, το ULP, με ηγέτη το Ραλφ Γκονσάλβες, ήρθε στην εξουσία κερδίζοντας 12 επί συνόλου 15 εδρών στο κοινοβούλιο. Το κόμμα διατηρήθηκε και έπειτα από τη διενέργεια των εκλογών του 2005. Το κόμμα της αντιπολίτευσης αμφισβήτησε τη γνησιότητα των αποτελεσμάτων του 2005. Οι εκλογές διεξήχθησαν στις 7 Δεκεμβρίου του 2005.Το κυβερνών Εργατικό Κόμμα Ενότητας (ULP) κέρδισε 12 επί συνόλου 15 εδρών και παρέμεινε στην εξουσία. Τις υπόλοιπες 3 έδρες κέρδισε το Νέο Δημοκρατικό Κόμμα (NDP).
Εκτελεστική εξουσία
Αρχηγός Κράτους είναι ο εκάστοτε Μονάρχης του Ηνωμένου Βασιλείου. Από τις 6 Φεβρουαρίου του 1952 στο αξίωμα είναι η Ελισάβετ Β΄, εκπροσωπούμενη από το Γενικό Κυβερνήτη.
Γενικός Κυβερνήτης
Ο Γενικός Κυβερνήτης εκπροσωπεί τη Βασίλισσα και τα καθήκοντά του είναι σχεδόν εθιμοτυπικά.
Πρωθυπουργός
Αρχηγός κυβερνήσεως είναι ο πρωθυπουργός. Από τις 29 Μαρτίου του 2001 στο αξίωμα είναι ο Ραλφ Γκονσάλβες.
Δικαιοσύνη
Η Δικαιοσύνη βασίζεται στο αγγλικό δίκαιο. Υπάρχουν 11 δικαστήρια σε 3 δικαστικές περιφέρειες. Το Ανώτατο Δικαστήριο της Ανατολικής Καραϊβικής είναι το κυριότερο. Υπάρχει επίσης ένα εφετείο. Έδρα του είναι η Αγία Λουκία. Ένας δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου κατοικεί στον Άγιο Βικέντιο.Το δικαστήριο που είναι το τελευταίο στο οποίο μπορεί να προσφύγει κανείς είναι το ανακτοβούλιο (Privy Council) στο Λονδίνο. Ήδη γίνονται κινήσεις για αλλαγές σε αυτό το (Ανώτατο) δικαστήριο και αντικατάστασή του.
Πολιτικά κόμματα και εκλογές
Στη χώρα ισχύει το δικομματικό σύστημα, που σημαίνει ότι δύο είναι τα κυρίαρχα πολιτικά κόμματα. Σήμερα κυβερνών κόμμα είναι το Ενωμένο Κίνημα του Λαού.
Διοικητική διαίρεση
thumb|Διοικητική διαίρεση του Αγίου Βικεντίου και Γρεναδίνων. Η χώρα διαιρείται σε έξι ενορίες (parishes): Σαρλότ (Charlotte), Άγιος Γεώργιος (Saint George), Άγιος Ανδρέας (Saint Andrew), Άγιος Πατρίκιος (Saint Patrick), Άγιος Δαβίδ (Saint David). Δεν υφίσταται τοπική κυβέρνηση στον Άγιο Βικέντιο. Όλες οι ενορίες διοικούνται από την κεντρική κυβέρνηση.
Διεθνείς οργανισμοί
Η χώρα είναι μέλος πολλών διεθνών οργανισμών. Οι σημαντικότεροι από αυτούς είναι: ACP, Κοινοπολιτεία, Caricom, FAO, G-77, IBRD, ICAO, ICC, ICFTU, ICRM, ILO, IMF, IMO, Intelsat (δεν υπέγραψε), Interpol, Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή, ITU, OAS, OECS, ΟΗΕ, UNESCO, UNIDO, UPU, WHO, WIPO, WTrO και άλλοι.
Μελέαγρος (στρατηγός)
Το 333 π.Χ. συνάντησε στο Γόρδιον τον Αλέξανδρο, έχοντας μαζί του μια δύναμη, αποτελούμενη από 3.000 πεζικό, 300 άντρες ιππικό. Τον ξαναβρίσκουμε το 329 π.Χ. στην πολιορκία της Κυρούπολης, στην οποία τραυματίστηκε στον λαιμό. Το 327 π.Χ. μαζί με τον Περδίκκα και τον Ηφαιστίωνα πήρε μέρος στην πορεία προς τον Ινδό ποταμό, υποτάσσοντας στον δρόμο τους τον τοπικό Ινδό δυνάστη Άστη. Αργότερα, στα επακόλουθα του θανάτου του Μέγα Αλέξανδρου και την ανάληψη της βασιλείας από τον Φίλιππο Αρριδαίο, ο Μελέαγρος έπεσε σε δυσμένεια ανάμεσα στους Μακεδόνες με συνέπεια να δολοφονηθεί μέσα σε ένα ναό.
Κατηγορία:Αρχαίοι Μακεδόνες Κατηγορία:Αλέξανδρος ο Μέγας
Πόντσκι
Τα πόντσκι (πολωνικά: pączki,, ενικός αριθμός: πόντσεκ [pączek], κασουβικά: pùrcle, σιλεσικά: kreple) είναι ντόνατς με γέμιση που βρίσκονται στην πολωνική κουζίνα.
Περιγραφή
Τα πόντσκι είναι κομμάτια ζύμης σε σχήμα σφαίρας που τηγανίζονται βαθιά και γεμίζονται με μαρμελάδα ή άλλες γλυκές γεμίσεις. Τα πόντσκι καλύπτονται συνήθως με ζάχαρη άχνη, γλάσο ή κομμάτια από αποξηραμένο ξύσμα πορτοκαλιού. Μια μικρή ποσότητα αλκοόλης κόκκου (παραδοσιακό επαναποσταγμένο απόσταγμα) προστίθεται στη ζύμη πριν το μαγείρεμα, όπου καθώς εξατμίζεται, αποτρέπει την απορρόφηση λαδιού βαθιά μέσα στη ζύμη. Τα πόντσκι συνήθως είναι αφράτα αλλά και ελαφρώς συμπιεσμένα, με μια ανοιχτού χρώματος λωρίδα γύρω τους. Αυτά τα χαρακτηριστικά θεωρούνται ως απόδειξη ότι η ζύμη τηγανίστηκε σε φρέσκο λάδι.
Αν και μοιάζουν με τα γερμανικά μπερλίνερ και τα βορειοαμερικανικά μπίσμαρκ ή ντόνατς μαρμελάδας, τα πόντσκι είναι παρασκευασμένα από ιδιαίτερα πλούσια ζύμη που περιέχει αυγά, λίπη, ζάχαρη, μαγιά και μερικές φορές γάλα. Διαθέτουν μια ποικιλία γεμίσεων φρούτων και κρέμας και μπορούν να καλυφθούν με γλάσο, με κρυσταλλική ζάχαρη ή ζάχαρη άχνη. Η ποβίντλα (βραστή μαρμελάδα δαμάσκηνο) και η μαρμελάδα από άγριο τριαντάφυλλο είναι παραδοσιακές γεμίσεις, αλλά χρησιμοποιούνται και πολλά άλλες, όπως φράουλα, κρέμα Βαυαρίας, βατόμουρο, κάσταρντ, σμέουρο και μήλο.
Τα πόντσκι είναι γνωστά στην Πολωνία τουλάχιστον από τον Μεσαίωνα. Ο Γέντζεϊ Κιτόβιτς έχει περιγράψει πως κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αυγούστου Γ΄, υπό την επήρεια Γάλλων μαγείρων που ήρθαν στην Πολωνία, η ζύμη για τα πόντσκι βελτιώθηκε, έτσι ώστε τα πόντσκι έγιναν ελαφρύτερα, πιο σπογγώδη και πιο ανθεκτικά.
Ημέρα των Πόντσκι
Στην Πολωνία, τα πόντσκι τρώγονται ειδικά την Γλυκοπέμπτη (Tłusty Czwartek), την τελευταία Πέμπτη πριν από την Καθαρή Τετάρτη και την έναρξη της Σαρακοστής. Ο παραδοσιακός λόγος για την παρασκευή των πόντσκι ήταν για να χρησιμοποιηθεί όλη η ποσότητα λαρδιού, ζάχαρης, αυγών και φρούτων στο σπίτι, επειδή η κατανάλωσή τους απαγορεύεται από τις χριστιανικές πρακτικές νηστείας κατά την περίοδο της Σαρακοστής.
Στη Βόρεια Αμερική, ιδίως στις μεγάλες πολωνικές κοινότητες του Σικάγου, του Ντιτρόιτ και άλλων μεγάλων πόλεων στα μεσοδυτικά και βορειοανατολικά, η Ημέρα των Πόντσκι (Pączki Day) εορτάζεται ετησίως από μετανάστες και ντόπιους. Η ημερομηνία αυτής της εορτής συγχωνεύεται με εκείνη των παραδόσεων πριν από τη Σαρακοστή των άλλων μεταναστών (π.χ., Ημέρα Τηγανίτας, Mardi Gras) την Λιπαρή Τρίτη. Με τον μεγάλο πληθυσμό Πολωνών του, το Σικάγο εορτάζει το φεστιβάλ τόσο την Γλυκοπέμπτη όσο και την Λιπαρή Τρίτη. Τα πόντσκι τρώγονται συχνά επίσης την Ημέρα του Κάσιμιρ Πουλάσκι. Στις Μπάφαλο, Τολέντο, Κλίβελαντ, Ντιτρόιτ, Γκραντ Ράπιντς, Μιλγουόκι, Σαιντ Λούις, Σάουθ Μπεντ, Λούισβιλ και Ουίντσορ, η Ημέρα των Πόντσκι εορτάζεται τη Λιπαρή Τρίτη.
Οι εορτασμοί της Ημέρας των Πόντσκι σε ορισμένες περιοχές είναι ακόμη μεγαλύτεροι από πολλούς εορτασμούς για την Ημέρα του Αγίου Πατρικίου. Στο Χάμτραμκ του Μίσιγκαν, έναν θύλακα του Ντιτρόιτ, υπάρχει μια ετήσια Παρέλαση Ημέρας των Πόντσκι (Καθαρή Τετάρτη), η οποία έχει κερδίσει ένα αφοσιωμένο κοινό. Σε όλη την περιοχή της Μητροπολιτικής Περιοχής του Ντιτρόιτ, είναι τόσο διαδεδομένη που πολλά αρτοποιεία προσελκύουν ουρές πελατών για πόντσκι την Ημέρα των Πόντσκι.
Σε ορισμένες περιοχές, η Ημέρα των Πόντσκι εορτάζεται με διαγωνισμούς κατανάλωσης πόντσκι. Ο διαγωνισμός στο Έβανστον του Ιλινόι, ξεκίνησε το 2010 και διεξάγεται το σαββατοκύριακο πριν από την Γλυκοπέμπτη, ενώ ο διαγωνισμός του Χάμτραμκ πραγματοποιείται στη διάρκεια των διακοπών.
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ντόνατς Κατηγορία:Πολωνικά επιδόρπια Κατηγορία:Ρωσικά επιδόρπια Κατηγορία:Ουκρανικά επιδόρπια Κατηγορία:Κάσταρντ κρεμώδη επιδόρπια Κατηγορία:Πολιτισμός του Ντιτρόιτ Κατηγορία:Πολιτισμός του Μίσιγκαν Κατηγορία:Πολιτισμός του Ουισκόνσιν Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Πολωνικά (pl) Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ρωσικά (ru) Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Βουλγαρικά (bg) Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ουκρανικά (uk) Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα βουλγάρικα Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα λευκορωσικά Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ουκρανικά Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ρωσικά
Ευρωσύστημα
Το Ευρωσύστημα είναι η νομισματική αρχή της Ευρωζώνη, μιας ομάδας από Μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης τα οποία έχουν υιοθετήσει το ευρώ ως το μοναδικό επίσημο νόμισμα τους. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ), σύμφωνα με το άρθρο 16 του καταστατικού της, έχει το αποκλειστικό δικαίωμα έγκρισης της έκδοσης τραπεζογραμματίων ευρών. Τα κράτη μέλη μπορούν να εκδώσουν Κέρματα ευρώ, αλλά το ποσό πρέπει να εγκριθεί από την ΕΚΤ εκ των προτέρων.
Το Ευρωσύστημα αποτελείται από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και τις εθνικές κεντρικές τράπεζες των 19 κρατών μελών που είναι μέλη της ευρωζώνης. Οι εθνικές κεντρικές τράπεζες εφαρμόζουν τη νομισματική πολιτική της ΕΚΤ. Ο πρωταρχικός στόχος του Ευρωσυστήματος είναι η σταθερότητα των τιμών. Οι δευτερεύοντες στόχοι είναι η χρηματοπιστωτική σταθερότητα και η οικονομική ολοκλήρωση. The mission statement of the Eurosystem says that the ECB and the national central banks jointly contribute to achieving the objectives.
Το Ευρωσύστημα είναι ανεξάρτητο. Όταν εκτελούν καθήκοντα που σχετίζονται με το Ευρωσύστημα, ούτε η ΕΚΤ, ούτε μια Εθνική Κεντρική Τράπεζα, ούτε κάποιο μέλος των οργάνων λήψης αποφάσεων μπορούν να ζητούν ή να λαμβάνουν οδηγίες από οποιοδήποτε εξωτερικό φορέα. Τα όργανα και οι οργανισμοί της Κοινότητας και οι κυβερνήσεις των κρατών μελών δεν μπορούν να επιδιώκουν να επηρεάσουν τα μέλη των οργάνων λήψης αποφάσεων της ΕΚΤ ή των Εθνικών Κεντρικών Τραπεζών κατά την εκτέλεση των καθηκόντων τους.
Το Ευρωσύστημα είναι διαφορετικό από το Ευρωπαϊκό Σύστημα Κεντρικών Τραπεζών (ESCB), που περιλαμβάνει την ΕΚΤ και τις κεντρικές τράπεζες όλων των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που δεν ανήκουν στην ευρωζώνη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκό Σύστημα Κεντρικών Τραπεζών Κατηγορία:Ευρωζώνη
Κλείτος ο Λευκός
Ο Κλείτος ο Λευκός (πέθανε το 318 π.Χ.) ήταν αξιωματικός του Μεγάλου Αλεξάνδρου με την επωνυμία Λευκός ώστε να διακρίνεται από τον Κλείτο τον Μέλανα. Οι ιστορικοί του 3ου μ.Χ. αιώνα, Αθήναιος και ο Κλαύδιος Αιλιανός, αναφέρουν πως ξεχώριζε για την μεγαλοπρέπεια και πολυτέλεια που τον χαρακτήριζε, και είναι πιθανόν το ίδιο άτομο το οποίο ο ιστορικός Μάρκος Ιουστίνος αναφέρει πως συμμετείχε στην επιστροφή των βετεράνων πίσω στη Μακεδονία υπό τον στρατηγό Κρατερό το 324 π.Χ..
Λαμιακός πόλεμος
Μετά τον θάνατο του Αλέξανδρου το 323 π.Χ. ο Κλείτος επανεμφανίζεται ως ο διοικητής του Μακεδονικού στόλου του διοικητή της Μακεδονίας Αντίπατρου. Δραστηριοποιήθηκε στον Λαμιακό πόλεμο, όπου και νίκησε τον Αθηναίο ναύαρχο Ευετίωνα, στη.
Αντιπαράθεση με τον Αντίγονο
Κατά την αναδιανομή των επαρχιών στην Συμφωνία του Τριπαράδεισου το 321 π.Χ., του δόθηκε από τον Αντίπατρο η σατραπεία της Λυδίας. Το 319 π.Χ., μετά τον θάνατο του Αντίπατρου, ο Αντίγονος ο Μονόφθαλμος διεκδίκησε την Λυδία και κινήθηκε για να την κατακτήσει. Ο Κλείτος τοποθέτησε φρουρές στις κύριες πόλεις της επαρχίας και ταξίδεψε πίσω στη Μακεδονία μέσω πλοίου για να ειδοποιήσει τον Πολυπέρχων -ο οποίος ήταν πλέον ο νέος διοικητής- για τα τεκταινόμενα. Το 318 π.Χ., ο Πολυπέρχων ήταν ο ίδιος απασχολημένος με την πολιορκία της Μεγαλόπολης εναντίoν των Αρκάδων, και έτσι οργάνωσε την αποστολή στρατευμάτων μέσω στόλου και υπό τον Κλείτο στις ακτές της Θράκης, ώστε να εμποδίσει τις δυνάμεις του Αντίγονου να περάσουν στην Ευρώπη, καθώς και για να εκμεταλλευτεί την παρουσία του Αρριδαίου, σατράπη της Ελλησποντινής Φρυγίας, ο οποίος επίσης αντιμαχόταν τον Αντίγονο και είχε οχυρωθεί στην πόλη της Κίου.
Μάχες στη Θράκη
Ο Κλείτος τελικά στη Θράκη αντιμετώπισε τον σύμμαχο του Αντίγονου, τον Νικάνορα, και στη μάχη που ακολούθησε κοντά στις ακτές της αποικίας του Βυζαντίου, ο Κλείτος κέρδισε μια αποφασιστική νίκη. Η επιτυχία του όμως τον έκανε απερίσκεπτο και επέτρεψε στα στρατεύματα του να στρατοπεδεύσουν στη στεριά αντί να γυρίσουν πίσω στα πλοία. Σύντομα αιφνιδιάστηκε από την επιστροφή του Νικάνορα, μαζί με τον Αντίγονο αυτή τη φορά, και έχασε το στράτευμα του και όλα του τα πλοία, εκτός από το ένα το οποίο χρησιμοποίησε για να διαφύγει. Αφού απομακρύνθηκε με ασφάλεια, αργότερα για κάποιο λόγο αποφάσισε να αποπλεύσει και να συνεχίσει οδικώς προς τη Μακεδονία. Κατά τη διάρκεια της πορείας του, συναντήθηκε με στρατιώτες του τοπικού κυβερνήτη της Θράκης Λυσίμαχου, με τους οποίους ήρθε σε διένεξη και σκοτώθηκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεμοι των Διαδόχων Κατηγορία:Αρχαίοι Μακεδόνες Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος
Κασσάνοι Ηρακλείου
Ο Κασάνος  ή οι Κασάνοι (και Κασσάνοι) είναι χωριό στο δυτικό πρανές των Λασιθιώτικων Ορέων και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Μινώα Πεδιάδος στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου. Ανήκε στην επαρχία Πεδιάδος. Βρίσκεται σε ύψωμα και έχει πανοραμική θέα. Παλιότερα αποτελούσε Δημοτικό διαμέρισμα του πρώην Δήμου Αρκαλοχωρίου. Η θέση του είναι στο 39,1 χλμ. του δρόμου προς τη Βιάννο. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 44,1 χλμ. Κύριες ασχολίες είναι η ελαιοκομία και η καλλιέργεια εσπεριδοειδών, στην κοιλάδα που βρίσκεται δυτικά από το χωριό. Φημίζεται επίσης για τα κρεμμύδια του και γίνεται κάθε χρόνο μια μεγάλη εορτή. Στους Κασάνους βρίσκεται ο βυζαντινός ναός του Σωτήρος Χριστού. Κεντρικός ναός είναι ο Άγιος Γεώργιος. Ενεργός είναι ο πολιτιστικός σύλλογος του χωριού. Στους Κασσάνους έμενε ο Παπατζιρίτης, δρομέας και ιερέας του χωριού, με καταγωγή από τον Άγιο Γεώργιο Λασιθίου, προς τιμήν του οποίου διεξάγεται, υπό την αιγίδα και του ΣΕΓΑΣ ο διεθνής ημιμαραθώνιος που φέρει το όνομά του, κάθε χρόνο το φθινόπωρο.
Ονομασία
Το χωριό αναφέρεται στις ενετικές απογραφές. Ειδικότερα, το 1583 στον Καστροφύλακα αναφέρεται Cassanus με 84 κατοίκους. Για την ονομασία, είναι σωστότερος τύπος το Κασάνοι, από ότι ο ενικός: Κασάνος. Η ονομασία του χωριού οφείλεται πιθανότατα στο οικογενειακό επώνυμο εβραϊκής οικογένειας της οποίας την ύπαρξη πληροφορούμαστε από έγγραφα του 14ου αιώνα. Από εκεί ίσως ήταν και η καταγωγή των πρώτων οικιστών, σύμφωνα με τον Στέργιο Σπανάκη. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, το χωριό φέρεται να ιδρύθηκε από Ιταλούς, οι οποίοι αποίκισαν την περιοχή. Υπάρχουν μάλιστα και τοπωνύμια στην Ιταλία με το όνομα του χωριού.
Το όνομα Κάσσανοι (και Κασάνοι) χρησιμοποιείται σήμερα από τους κατοίκους του χωριού καθώς και εμφανίζεται στην ταμπέλα κατά την είσοδο στο χωριό. Σύμφωνα με την Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (Ε.Ε.Τ.Α.Α.) σχετικά με τις διοικητικές μεταβολές οικισμών, στις 16 Οκτωβρίου 1940 το χωριό μετονομάζεται σε Κασάνος. Σήμερα, ο δήμος Μινώα Πεδιάδας αναφέρεται επισήμως στο χωριό ως Κασσάνοι.
Ιστορικά στοιχεία
Στην περιοχή γύρω από τον οικισμό από λαθρανασκαφές έχουν βρεθεί αρχαιολογικά ευρήματα. Ενδιαφέρουσες τοιχογραφίες βρίσκονται στους ναούς της Παναγίας και της Αγίας Κυριακής.
Δείτε Κοινότητα Κασάνου
Ρόναλντ Γκαρσία
Ο Ρόναλντ Λάζαρο Χουστινιάνο "Νάτσο" Γκαρσία (Ronald Lázaro García, 17 Δεκεμβρίου 1980) είναι Βολιβιανός πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε την περίοδο 2005-2010 στον Άρη Θεσσαλονίκης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου 1980 στη Σάντα Κρουζ της Βολιβίας, έχει ύψος 1.84 εκ και βάρος 76 κιλά. Αγωνίζεται ως αμυντικός μέσος και συμμετείχε στην εθνική ομάδα της Βολιβίας που έλαβε μέρος στο Copa America 2007 στα γήπεδα της Βενεζουέλας. Ξεκίνησε να ασχολείται με το ποδόσφαιρο σε ηλικία 9 ετών στην ποδοσφαιρική Ακαδημία Tahuichi Aguilera της χώρας του, με προπονητή τον Román Sánchez. Σταδιακά πέρασε από όλες τις μικρές εθνικές ομάδες της χώρας του για να φτάσει και να καθιερωθεί στην Εθνική Ανδρών της Βολιβίας. Η επαγγελματική του καριέρα άρχισε το 1998 με την ομάδα της Κλαμπ Μπολίβαρ, στην οποία και αγωνίστηκε μέχρι το 2001 με 50 συμμετοχές και 7 γκολ στο πρωτάθλημα Βολιβίας ενώ παράλληλα αγωνίστηκε και στο Κύπελλο Λιμπερταδόρες. Την τριετία 2001-2004 φόρεσε τα χρώματα της Πορτογαλικής ΦΚ Αλβέρκα και αγωνίστηκε σε 55 ματς σκοράροντας 5 φορές ενώ έφτασε πολύ κοντά στο να αγωνιστεί στην Μπενφίκα.Τελικά επέστρεψε στην πατρίδα του και πιο συγκεκριμένα στην Oriente Petrolero αλλά εξαιτίας ενός σοβαρού τραυματισμού δεν μπόρεσε να αγωνιστεί κανονικά και τον Ιούλιο του 2005 μεταγράφηκε στον Άρη Θεσσαλονίκης. Αποτελούσε αναντικατάστατο μέλος της ομάδας καθώς πρόκειται για ιδιαίτερα δυναμικό και χαρισματικό παίκτη με πολύ σωστές τοποθετήσεις. Ήταν ένας παίκτης που αγαπήθηκε πολύ από τους φιλάθλους του Άρη.Αγωνίστηκε συνολικά 121 φορές με τη φανέλα του Άρη, 86 φορές σε αγώνες της κορυφαίας Κατηγορίας, 15 φορές σε αγώνες της Β' Κατηγορίας, 11 φορές σε αγώνες κυπέλλου και 9 φορές σε αγώνες των ευρωπαϊκών διοργανώσεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βολιβιανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βολιβίας Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Μπολίβαρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Αλβέρκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ανόρθωσης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Οριέντε Πετρολέρο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2011 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2007 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2001 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέιρα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου
Στούπα Μεσσηνίας
Η Στούπα Μεσσηνίας είναι οικισμός που υπάγεται στο Δήμο Δυτικής Μάνης. Πρότερα ανήκε στο Δήμο Λεύκτρου μέχρι την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης το 2010. Απέχει 45 χλμ. από την Καλαμάτα και βρίσκεται μετά την Καρδαμύλη. Είναι γνωστός τουριστικός προορισμός εξαιτίας των παραλιών της Καλόγρια και Στούπα, αλλά κυρίως λόγω του βιβλίου του Νίκου Καζαντζάκη «Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά», που έγραψε την περίοδο που έμενε στην περιοχή.
Ονομασία
Υπάρχουν δύο εκδοχές σχετικά με την ονομασία της. Η πρώτη αναφέρει πως οφείλεται στην διαδικασία της επεξεργασίας των δεματιών λιναριού (Στουπιά) στις θαλασσινές λακκούβες της παραλίας του χωριού, από τους κατοίκους της και από κατοίκους γειτονικών χωριών. Η δεύτερη πως το όνομα προέρχεται από την αραβική λέξη «Στούπα» που σημαίνει παραλία ή γιαλός.
Περιγραφή
Ο οικισμός είναι νέος. Είναι χτισμένος στους πρόποδες του Ταΰγετου, σε περιοχή που παλιότερα ήταν γνωστή με την ονομασία «Ποταμός» εξαιτίας του ποταμού Δράκου ή Δρακολάγκαδου που κατά την χειμερινή περίοδο καταλήγει στην παραλία της Στούπας. Τον υπόλοιπο καιρό ρέει υπογείως. Επίσης οι δύο μικροί ποταμοί Αγία Παρασκευή και Λυγιά ρέουν συνεχώς και είναι ορατοί στην αμμουδιά της παραλίας. Χαρακτηριστικός είναι και ο βράχος που ονομάζεται Στούπα, καθώς και ένα σύνολο υφάλων και σκοπέλων που είναι γνωστό ως «του Ποταμού οι ξέρες». Οι ακρογιαλιές της περιοχής, Καλόγρια, Αυλοί, Στούπα, Χαλικούρα κ.λπ. ενδείκνυνται για τουρισμό, ενώ παλαιότερα οι κάτοικοι των γειτονικών χωριών πήγαιναν για να προμηθευτούν πόσιμο νερό, για να πλύνουν, για ψάρεμα αλλά και για να επεξεργαστούν τα λούπινα. Στα βράχια της Καλόγριας αναβλύζει νερό από πηγή που πηγάζει στον Ταΰγετο, όπου κανείς μπορεί να κάνει μπάνιο.
Η Στούπα διαθέτει Νηπιαγωγείο και 12θέσιο Δημοτικό Σχολείο.
Η σχέση με τον Καζαντζάκη
μικρογραφία| Η παραλία Καλόγρια Ο Νίκος Καζαντζάκης έμεινε δύο χρόνια, κατά την περίοδο 1917-1918, σε σπίτι που νοίκιασε στην παραλία της Καλόγριας. Εκεί έγραψε το βιβλίο του «Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά», τοποθετώντας τον ήρωά του Γιώργο Ζορμπά στο λιγνιτορυχείο της Πραστοβάς, περιοχής που βρίσκεται ανάμεσα στη Στούπα και το νέο Προάστιο. Ο συγγραφέας μαζί με τον Γιώργο Ζορμπά, που στο βιβλίο του ονομάζεται «Αλέξης», δούλευαν μαζί στο ορυχείο. Στο χωριό υπάρχει προτομή του Καζαντζάκη, ενώ πριν από την είσοδο για τον οικισμό και αριστερά του κεντρικού δρόμου βρίσκεται το εγκαταλελειμμένο ορυχείο της Πραστοβάς. Το μικρό σπίτι στο οποίο διέμενε, στην δεξιά πλευρά της παραλίας, διατηρείται έως και σήμερα. Στο νότιο ακρωτήριο του κόλπου υπάρχει η σπηλιά του Καζαντζάκη όπου έγραψε το έργο του και που είναι προσβάσιμη από θάλασσα κολυμπώντας ή με βάρκα. Το ορυχείο της Πραστοβάς έκλεισε το καλοκαίρι του 1918.
Εξαιτίας της μεγάλης επιτυχίας του βιβλίου του Καζαντζάκη πολλοί τουρίστες, τόσο Έλληνες όσο και αλλοδαποί, επισκέπτονται την περιοχή.
Αξιοθέατα
μικρογραφία|Άποψη της παραλίας της Στούπας Στο χωριό Λεύκτρο, ανατολικά της Στούπας, υπάρχει κάστρο που σύμφωνα με τον Παυσανία υπήρχε ο ναός της Αθηνάς με το άγαλμά της. Την περίοδο της Φραγκοκρατίας το κάστρο ανοικοδομήθηκε και του αποδόθηκε το όνομα Beaufort, που σημαίνει «ωραίο κάστρο». Το ορυχείο της Πραστοβάς στο Νέο Προάστιο, όπου δούλεψαν ο Νίκος Καζαντζάκης με τον Αλέξη Ζορμπά είναι προσβάσιμο επίσης στους τουρίστες. Οι ορεινές διαδρομές του Ταΰγετου, των φαραγγιών του Βυρού, της Νούπαντης και της Κοσκάργας ενδείκνυνται για ποδηλασία, πεζοπορία και ορειβασία. Η περιοχή είναι ανεπτυγμένη τουριστικά με πληθώρα παροχής υπηρεσιών και δραστηριοτήτων.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Νίκος Καζαντζάκης Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Μάνης
Άνω Απόστολοι Κιλκίς
Οι Άνω Απόστολοι είναι ημιορεινό χωριό του Κιλκίς σε υψόμετρο 170 μέτρων.
Γεωγραφία - Ιστορία
Οι Άνω Απόστολοι βρίσκονται βόρεια της λίμνης Πικρολίμνη και δυτικά της εθνικής οδού Θεσσαλονίκης - Κιλκίς. Απέχουν 13 χλμ. νοτιοδυτικά της πόλης του Κιλκίς και 49 χλμ. βορειοδυτικά της Θεσσαλονίκης. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Στην περιοχή υπάρχουν ίχνη αρχαίας κατοίκησης και έχουν ανασκαφεί σημαντικά ευρήματα από την αρχαία μακεδονική πόλη Μόρρυλος, όπου ευρίσκετο ιερό του Ασκληπιού. Τα πιο σημαντικά ευρήματα είναι η επιγραφή του Αλκέτα και η επιγραφή του Παράμονου προς τιμή του Μορρύλιου Παραμόνου και της προσφοράς του προς τους κατοίκους και προσκυνητές του ιερού. Σημαντικά θεωρούνται επίσης μια επιτάφιος πλάκα και μια λίθινη εγχάρακτη στήλη που αποτελεί το γεωγραφικό όριο της κύριας πόλης της Μορρύλου. Στα μέσα του 15ου αιώνα, γύρω στο 1450, ονομάζονταν Απόστολοι ή Παλιοκκλησιά και είχε 28 οικίες χριστιανών.
Ονομασία - Διοικητικά
Το παλιό τους όνομα ήταν Αποστολάρ και με αυτό αναφέρονται το 1919 να ανήκουν στην τότε κοινότητα Καρά Μπουνάρ (Μαυρονερίου). Μετονομάστηκαν σε Απόστολοι το 1926 και το 1928 το όνομά τους διορθώθηκε σε Άνω Απόστολοι. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με το Μαυρονέρι και τους Μέσους Αποστόλους αποτελούν την τοπική κοινότητα Μαυρονερίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Πικρολίμνης του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 267 κατοίκους.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Κιλκίς Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς
Ραμίζ Μπέης
Ο Ραμίζ Μπέης, ή Ραμήζ Μπέης, ήταν αρχηγος του ναυτικού της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων.
Είχε διατελέσει αρχηγός της β΄ ναυτικής μοίρας του οθωμανικού στόλου όταν επιβαίνοντας του "Ασαρί Ταφίκ" προέβη τον Ιούνιο του 1909 σε έξοδο της μοίρας στο Αιγαίο ακολουθώντας διάφορους προκλητικούς για τους Έλληνες πλόες. Στη συνέχεια μετά τον ιταλοτουρκικό πόλεμο ανέλαβε διοικητής του οθωμανικού ναυστάθμου στη Κωνσταντινούπολη. Με το ξέσπασμα του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου, το 1912, ανέλαβε αρχηγός του στόλου. Μετά τη ναυμαχία της Έλλης και της Λήμνου, όπου νίκησαν και στις δύο οι Έλληνες, αντικαταστάθηκε, μετά από απαίτηση του κομιτάτου, επειδή εγκατέλειψε τον αγώνα σε κρίσιμη στιγμή επιστρέφοντας στα Δαρδανέλια, όπου  τη θέση του ανέλαβε ο Ταχίρ Μπέης.
Στη δίκη που προσάχθηκε ενώπιον πολεμικού στρατοδικείου που τελούσε υπό την προεδρία του Εμβέρ Πασά αποκαλύφθηκε ύπαρξη διαταγής του τότε υπουργού των ναυτικών Ναζίμ Πασά κατά την οποία δεν έπρεπε ν΄ απομακρυνθεί στίγματος το οποίο ρητά ορίζονταν. Εξηγώντας δε ο ίδιος Ραμίζ τους λόγους στροφής του προς τον Ελλήσποντο τελικά αθωώθηκε παμψηφεί.
Πηγές
Κατηγορία:Οθωμανοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος
Φίλιππος Ε΄ της Γαλλίας
Ο Φίλιππος Ε΄ ο Υψηλός (Philippe V le Long, Λυών, 1293 - 3 Ιανουαρίου 1322) από τον Οίκο των Καπετιδών ήταν βασιλιάς της Γαλλίας και της Ναβάρρας (ως Φίλιππος Β΄) (1316 - 1322). Ήταν δεύτερος γιος του βασιλιά της Γαλλίας Φιλίππου Δ΄ του Ωραίου και της Ιωάννας της Ναβάρρας. Όταν ο μεγαλύτερος αδελφός του Λουδοβίκος Ι΄ της Γαλλίας ανέβηκε στον θρόνο, ο Φίλιππος πήρε τον τίτλο του κόμη του Πουατιέ. Ο αδελφός του απεβίωσε σύντομα (1316), αφήνοντας μία κόρη από τον πρώτο του γάμο, την Ιωάννα Β΄ της Ναβάρρας και τη δεύτερη σύζυγο του έγκυος. Ο Φίλιππος ορίστηκε αντιβασιλιάς στο όνομα του νεογέννητου παιδιού, το οποίο αν ήταν γιος θα ήταν ο επόμενος βασιλιάς της Γαλλίας. Το παιδί ήταν γιος, αλλά έζησε και βασίλευσε μόνο 5 μέρες ως Ιωάννης Α΄ της Γαλλίας. Με τον θάνατο του βρέφους ο Φίλιππος ορκίστηκε νέος βασιλιάς της Γαλλίας, απέκλεισε την ανιψιά του Ιωάννα Β΄ για μία σειρά από λόγους, όπως ότι ήταν πολύ νέα, ανίκανη, ενώ βασικότερο επιχείρημά του ήταν ο Σαλικός νόμος, σύμφωνα με τον οποίο οι γυναίκες δεν είχαν δικαιώματα διαδοχής στο Γαλλικό στέμμα. Ο Φίλιππος Ε΄ αποκατέστησε τις καλές σχέσεις με τη Φλάνδρα, της οποίας οι ευγενείς είχαν επαναστατήσει κατά τη διάρκεια της βασιλείας τού πατέρα του, αλλά στις σχέσεις του με τον κουνιάδο του Εδουάρδο Β΄ της Αγγλίας ξεκίνησε κρίση, λόγω του ότι αρνήθηκε να του δώσει όρκο υποτέλειας ως δούκας της Γκιγιέν (Γασκώνης) που ήταν. Μια δημοφιλής Σταυροφορία ξεκίνησε εκείνη την εποχή στη Νορμανδία με στόχο την απελευθέρωση της Ιβηρικής από τους Σαρακηνούς. Ο Φίλιππος Ε΄ κατά τη διάρκεια της βασιλείας του έκανε μία σειρά από μεταρρυθμίσεις, που αφορούσαν τη δημιουργία ανεξάρτητου οικονομικού συμβουλίου, τη σταθεροποίηση του νομισματικού συστήματος και την τυποποίηση των μέτρων και των σταθμών.
Άνοδος στον θρόνο
thumb|right|250px|Στέψη του Φιλίππου Ε΄ μετά τον θάνατο του ανιψιού του. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Λουδοβίκος Ι΄ πέθανε αφήνοντας τη δεύτερη σύζυγο του Κλημεντία του Ανζού λίγων μηνών έγκυος (1316). Υπήρχαν πολλοί υποψήφιοι για τη θέση του αντιβασιλιά μεταξύ των οποίων ο θείος του Κάρολος του Βαλουά, ο Εύδης Δ΄ της Βουργουνδίας αλλά ο Φίλιππος πέτυχε επιτυχώς σαν στενότερος συγγενής να στεφθεί ο ίδιος αντιβασιλιάς. Ο Φίλιππος παρέμεινε αντιβασιλιάς κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της νύφης του και τις επόμενες πέντε μέρες που επέζησε το βρέφος ανιψιός του Ιωάννης Α΄ της Γαλλίας. Ο θάνατος του βρέφους έφερε μεγάλα προβλήματα σχετικά με τη διαδοχή στον θρόνο, η Λουδοβίκος Ι΄ είχε αφήσει μια κόρη τη Ιωάννα από τον πρώτο γάμο αλλά η νομιμότητας της είχε αμφισβητηθεί λόγω της μοιχείας της μητέρας της (1314) άσχετα αν ο πατέρας της την είχε αναγνωρίσει. Μετά τον θάνατο του βρέφους ο Φίλιππος ξεκίνησε αμέσως τις διαπραγματεύσεις με τον θείο του Κάρολο του Βαλουά και τον Εύδη Δ΄ της Βουργουνδίας προκειμένου να πετύχει τον ολοκληρωτικό αποκλεισμό της Ιωάννας από τη διαδοχή. Έδωσε στον Εύδη Δ΄ σύζυγο την κόρη του Ιωάννα Γ΄ και κατάφερε να πετύχει τη στήριξη του όχι μονάχα στη διαδοχή του Γαλλικού θρόνου αλλά και στη διαδοχή του θρόνου της Ναβάρρας. Στις 9 Ιανουαρίου 1317 με την υποστήριξη του Καρόλου και του Εύδη στέφθηκε βασιλιάς της Γαλλίας στο Ρενς. Η πλειοψηφία των ευγενών στην Καμπανία, το Αρτουά και τη Βουργουνδία αρνήθηκε να τον αναγνωρίσει, στις 2 Φεβρουαρίου αναγκάστηκε να κάνει στο Παρίσι έκτακτη συνέλευση του Κοινοβουλίου. Ο Σαλικός νόμος σύμφωνα με τον οποίο είχαν αποκλειστεί γυναίκες, αδελφές ή κόρες απο τη διαδοχή εφαρμόστηκε για πρώτη φορά, βρισκόταν σε ισχύ στο βασίλειο της Γαλλίας αλλά όχι στο βασίλειο της Ναβάρρας γι'αυτό η ανιψιά του αργότερα το κληρονόμησε (1328). Με τον γάμο της μεγαλύτερη κόρης του με τον Εύδη Δ΄ κατάφερε να μεταφέρει το δουκάτο της Βουργουνδίας στο Γαλλικό στέμμα.
Βελτίωση των σχέσεων με τη Φλάνδρα
Ο Φίλιππος κληρονόμησε πολλά βάρη με την κομητεία της Φλάνδρας η οποία ήταν εξαιρετικά πλούσια και ο κόμης είχε γίνει ανεξάρτητος από το Γαλλικό κράτος. Ο πατέρας του Φίλιππος Δ΄ είχε ηττηθεί από τους Μογγόλους οι οποίοι κλήθηκαν για την υπεράσπιση της Φλάνδρας στη μάχη της Χρυσής Ορδής στις 11 Ιουλίου 1302, μπόρεσε όμως να αποκαταστήσει τα πράγματα με νίκη του δύο χρόνια αργότερα στο Μονς-αν-Πεβέλ. Ο Ροβέρτος Γ΄, κόμης της Φλάνδρας συνέχισε την αντίσταση απέναντι στους Γάλλους, ο αδελφός του Φίλιππου Λουδοβίκος Ι΄ προσπάθησε να αποδυναμώσει τη Φλάνδρα με οικονομικό εμπάργκο αλλά δημιουργήθηκαν νέα προβλήματα όπως το λαθρεμπόριο. Ο Φίλιππος σκέφτηκε να αλλάξει τακτική σταματώντας τη σύγκρουση αλλά η κατάσταση παρέμεινε πάντοτε κρίσιμη. Με την άνοδο του στον θρόνο σκέφτηκε οτι η στρατιωτική σύγκρουση με τη Φλάνδρα δημιουργούσε προβλήματα στη Γαλλία γι'αυτό αποφάσισε να συμμαχήσει με τον Ροβέρτο Γ΄ της Φλάνδρας δίνοντας τη δεύτερη κόρη του Μαργαρίτα σύζυγο στον εγγονό και διάδοχο του Ροβέρτου Λουδοβίκο (1320). Ο Λουδοβίκος είχε μεγαλώσει και ανατραφεί στο Νεβέρ στην κεντρική Γαλλία με Γαλλική εκπαίδευση σαν Γάλλος πρίγκιπας. Η φιλογαλλική πολιτική του μετά τον γάμο του με τη Μαργαρίτα και η υψηλή φορολογία οδήγησαν σε εξέγερση των αγροτών της Φλάνδρας υπό τον Νικόλαο Ζαννεκίν. Ο Φίλιππος αντιμετώπισε δυσκολίες με τον γαμπρό του Εδουάρδο Β΄ της Αγγλίας στο θέμα της κυβέρνησης της Γασκώνης, του έδινε φόρο τιμής όταν ήταν πρίγκιπας αλλά όταν έγινε βασιλιάς αρνήθηκε να το κάνει. Επέτρεψε στον Εδουάρδο να δώσει φόρο τιμής μέσω αντιπροσώπου (1319) αλλά την επόμενη χρονιά ζήτησε απο τον ίδιο να το κάνει. Ο Εδουάρδος έφτασε στην Αμιένη να το κάνει, εκεί έμαθε ότι ο Φίλιππος του ζητούσε όχι μονάχα να του δώσει φόρο τιμής αλλά και όρκο υποτέλειας κάτι το οποίο ήταν αντίθετο στους φεουδαρχικούς κανόνες. Η άρνηση του Εδουάρδου Β΄ να δώσει όρκο υποτέλειας έφερε την αύξηση των Γαλλικών πιέσεων στη Γασκώνη απέναντι στους Άγγλους.
Αποτυχημένες προσπάθειες για Σταυροφορία
thumb|right|150px|Φίλιππος Ε΄ της Γαλλίας. Ο Φίλιππος κλήθηκε να παίξει σημαντικό ρόλο στις τάσεις που δημιουργήθηκαν την εποχή του στη Γαλλία για την πραγματοποίηση νέας Σταυροφορίας. Ο Πάπας Ιωάννης ΚΒ΄ δεύτερος πάπας της Αβινιόν ο οποίος εξελέγη σε Συμβούλιο στη Λυών (1316) με την υποστήριξη του Φιλίππου εξέφρασε την επιθυμία του στον βασιλιά για την πραγματοποίηση νέας Σταυροφορίας. Ο Φίλιππος Ε΄ είχε εκφράσει την επιθυμία του για συμμετοχή του σε Σταυροφορία από την εποχή του πατέρα του ο οποίος στο Συμβούλιο της Βιέννης (1312) τον έχρισε Σταυροφόρο και του έδωσε τον σταυρό. Σαν βασιλιάς μετά το 1316 εξακολουθούσε έντονα να έχει την ίδια επιθυμία αναζητώντας από τον νέο πάπα οικονομικούς πόρους. Ο πάπας Ιωάννης και ο Φίλιππος συμφώνησαν ότι είναι αδύνατη η πραγματοποίηση Σταυροφορίας όσο ήταν ασταθής η κατάσταση στη Φλάνδρα, ο Ιωάννης ΚΒ΄ συνέχιζε όμως να υπόσχεται στους Αρμένιους ότι ο Γάλλος βασιλιάς είναι έτοιμος για την έναρξη της Σταυροφορίας. Μια πρώτη απόπειρα να στείλει μια ναυτική οπισθοφυλακή στα νότια υπό την ηγεσία του Λουδοβίκου Α΄ του Μπουρμπόν απέτυχε, ο στόλος καταστράφηκε στη μάχη της Γένοβας (1319). Τον χειμώνα του 1319 - 1320 ο Φίλιππος Ε΄ προετοιμαζόταν επίμονα να στείλει νέα αποστολή γι'αυτό πραγματοποίησε συναντήσεις με όλους τους επισκόπους.
Η Σταυροφορία των βοσκών
Στα τέλη της βασιλείας του όμως είχε αποτύχει να συγκεντρώσει τους απαιτούμενους πόρους, γι'αυτό το ενδιαφέρον του επικεντρώθηκε να διαλύσει την παράνομη Σταυροφορία των βοσκών. Η ιδέα για τη Σταυροφορία των βοσκών δημιουργήθηκε στη Νορμανδία το 1320 με την πρωτοβουλία ενός βοσκού που ισχυρίστηκε ότι είδε όραμα τον θεό να του αναθέτει αποστολή για την απελευθέρωση της Ιβηρικής από τους μουσουλμάνους. Οι εξαγριωμένοι βοσκοί και οι χωρικοί υπενθύμισαν τις υποσχέσεις του Φιλίππου και των προκατόχων τους για Σταυροφορία που δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, ετοιμάστηκαν να αναλάβουν την κατάσταση από μόνοι τους. Η κατάσταση που δημιουργήθηκε στη Φλάνδρα όταν έκλεισε ειρήνη με τον Ροβέρτο άφησε ανεξέλεγκτο έναν τεράστιο αριθμό αγροτών και χωρικών. Το αποτέλεσμα ήταν να δημιουργηθεί ένα βίαιο αντι-Σημιτικό κίνημα με θύματα πολλούς Ιουδαίους που λεηλάτησε επιπλέον τα βασιλικά κάστρα και την περιουσία του κλήρου. Ο πάπας καταδίκασε τη Σταυροφορία των βοσκών που είδε ότι το συγκεκριμένο πλήθος είναι αδύνατο να πραγματοποιήσει Σταυροφορία. Ο Φίλιππος Ε΄ πιέστηκε να αντιδράσει στρατιωτικά εναντίον τους, οδήγησε τα υπολείμματα του στρατού τους στην Αραγωνία κατά μήκος των Πυρηναίων.
Το κίνημα των λεπρών
Την επόμενη χρονιά ανακαλύφτηκε μια νέα συνωμοσία αυτή των λεπρών (1321), οι λεπροί κατηγορήθηκαν ότι δηλητηρίασαν τα πηγάδια διαφόρων πόλεων, η δουλειά αυτή κατευθύνθηκε από την Εβραϊκή μειονότητα και ανατέθηκε σε ξένους μουσουλμάνους. Η ανακάλυψη αυτή έκανε πολύ περισσότερο βαρύ το κλίμα το οποίο ήταν ήδη τεταμένο από τα γεγονότα των περασμένων ετών όπως η αποτυχία για έναρξη Σταυροφορίας και η Σταυροφορία των βοσκών. Οι Ιουδαίοι της Γαλλία ήταν από το 1321 στενά συνδεδεμένοι με το Γαλλικό στέμμα, ο Φίλιππος υποστήριξε τους Ιουδαίους δανειστές οι οποίοι ήθελαν να πάρουν τους τόκους τους από τους χριστιανούς, σε αντάλλαγμα ο Φίλιππος κληρονομούσε τις περιουσίες θανόντων Ιουδαίων εμπόρων για λογαριασμό του στέμματος. Μετά τα γεγονότα του 1320 ο Φίλιππος προχώρησε στην επιβολή προστίμων απέναντι σε όσους επιτέθηκαν στους Εβραίους κατά τη διάρκεια της Σταυροφορίας των βοσκών, αυτό έκανε τη μειονότητα ιδιαίτερα μισητή στους Γάλλους. Οι φήμες για τη δράση των λεπρών είχαν ξεκινήσει από το 1320, πολλοί από αυτούς είχαν συλληφθεί κατά τη διάρκεια της Σταυροφορίας. Ο Φίλιππος βρισκόταν στο Πουατιέ προκειμένου να πραγματοποιήσει διοικητικές μεταρρυθμίσεις εκεί το έφτασαν τα δυσάρεστα νέα, εξοργισμένος διέταξε όσοι λεπροί βρεθούν ένοχοι να καούν και να γίνει κατάσχεση της περιουσίας τους για λογαριασμό του στέμματος. Οι διοικητικές μεταρρυθμίσεις του Φιλίππου εκείνη την εποχή είχαν προκαλέσει πολλές αντιδράσεις, πολλοί ιστορικοί συνδέουν το γεγονός ότι βρισκόταν ο βασιλιάς εκείνη την εποχή στο Πουατιέ με την απότομη έκρηξη βίας. Ο Φίλιππος είχε βρεθεί σε πολύ δύσκολη θέση είχε να αντιμετωπίσει τη Σταυροφορία των βοσκών, τη συνωμοσία των λεπρών και χρειαζόταν να εφαρμόσει βία προκειμένου να διατηρήσει ισχυρή τη βασιλική εξουσία. Πολλοί Ιουδαίοι είχαν αναγκαστεί να εγκαταλείψουν τη Γαλλία σαν αποτέλεσμα του κινήματος των λεπρών αλλά ο Φίλιππος είχε ήδη υπογράψει τα σχετικά διατάγματα.
Το τέλος του
thumb|right|200px|Σαρκοφάγοι του Φιλίππου Ε΄, του αδελφού του Λουδοβίκου και της νύφης του Μαρίας στη [[Βασιλική Σαιν-Ντενί|βασιλική του Σαιν-Ντενί.]] Τον Αύγουστο ο Φίλιππος ενώ συνέχιζε την περιοδεία του για διοικητικές επιχειρήσεις έπεσε θύμα πολλαπλών ασθενειών, μετά από σύντομη ανάπαυλα πέθανε στο Παρίσι. Η ταφή του έγινε στη Βασιλική Σαιν-Ντενί, τα εντόσθια του μεταφέρθηκαν στη μονή των Ιακωβίνων στο Παρίσι η οποία έχει σήμερα κατεδαφιστεί. Ο Φίλιππος δεν άφησε γιους, τον διαδέχθηκε ο μικρότερος αδελφός του Κάρολος Δ΄ της Γαλλίας ο οποίος επίσης πέθανε πρόωρα χωρίς γιους με αποτέλεσμα να διεκδικήσει το Γαλλικό στέμμα ο ανιψιός του Εδουάρδος Γ΄ της Αγγλίας και την έκρηξη του Εκατονταετούς Πολέμου.
Οικογένεια
Με τη σύζυγό του Ιωάννα Β΄ των Ιβρέα κόμισσα της Βουργουνδίας, κόρη του Όωνα Δ΄ κόμη της Βουργουνδίας, απέκτησε τέκνα:
Πινακοθήκη
Κατηγορία:Βασιλείς της Γαλλίας Κατηγορία:Αντιβασιλείς της Γαλλίας Κατηγορία:Οίκος των Καπέετιδών Κατηγορία:Βασιλείς της Ναβάρρας
Χαμντάν ιμπν Χαμντούν ιμπν αλ-Χαρίθ
Ο Χαμντάν ιμπν Χαμντούν ιμπν αλ-Χαρίθ ατ-Ταγλίμπι (έδρασε περ. 868-895) ήταν Άραβας φύλαρχος της φυλής των Μπανού Ταγλίμπ στην Άνω Μεσοποταμία, και γενάρχης της δυναστείας των Χαμδανιδών. Μαζί με άλλους Άραβες φυλάρχους της περιοχής, κατά τη δεκαετία του 880 αντιστάθηκε στις προσπάθειες των Αββασιδών να ενισχύσουν τον έλεγχο της κεντρικής κυβέρνησης επί της επαρχίας, και συμμάχησε ακόμα και με τους Χαριζίτες επαναστάτες της περιοχής. Ηττήθηκε τελικά και πιάστηκε αιχμάλωτος από τον χαλίφη αλ-Μουταντίντ το 895, αλλά τελικά αφέθηκε ελεύθερος με τη μεσολάβηση του γιου του Χουσαΐν, ο οποίος είχε προσφέρει διακεκριμένες υπηρεσίες στο χαλίφη.
Βιογραφία
Το 879 όμως, η αββασιδική κυβέρνηση, σε μια προσπάθεια να ανακτήσει τον έλεγχο, όρισε ως νέο κυβερνήτη της Μοσούλης, θέση στην οποία ως τότε εναλλάσσονταν οι φύλαρχοι των Ταγλίμπ, έναν Τούρκο στρατιωτικό, τον Ισάκ ιμπν Κουντατζίκ. Αυτή η ενέργεια προκάλεσε την ανοιχτή αποστασία των φυλάρχων, μεταξύ των οποίων και ο Χαμντάν, και την προσχώρησή τους στο στρατόπεδο των Χαριζιτών. Ο Χαμντάν γρήγορα διακρίθηκε και έγινε εκ των αρχηγών της εξέγερσης. Αναφέρεται έτσι - με το χαρακτηριστικό χαριζιτικό επίθετο «αλ-Σαρί» - ανάμεσα στους Άραβες και Χαριζίτες διοικητές κατά την μάχη με τον Ιμπν Κουντατζίκ τον Απρίλιο/Μάιο του 881, όπου ο στρατός των επαναστατών υπέστη συντριπτική ήττα και καταδιώχτηκε μέχρι τη Νίσιβη και την Άμιδα.