cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καζουάριος
Ονοματολογία
Η επιστημονική ονομασία Casuarius προέρχεται από τη λέξη kasuari, όπως αποκαλείται στη μαλαισιανή γλώσσα το πτηνό. . Ωστόσο, είναι ακόμη πιθανότερη η προέλευση –πάλι από τα μαλαισιανά- από παράφραση της λέξης suwari (Crawfurd, Gramm. and Dic. Malay Language, ii. pp. 178 and 25), που πρωτοδημοσιεύθηκε ως Casoaris, από τον Bontius, το 1658 (Hist. Nat. et med. Ind. Orient. p. 71 Την ίδια προέλευση έχει η ονομασία του γένους σε όλες τις γλώσσες.
Συστηματική ταξινομική
Οι καζουάριοι ανήκουν στα ατροπιδοφόρα πτηνά (βλ. Μορφολογία), τα οποία έχουν απωλέσει την πτητική τους ικανότητα. Σε αυτή την «ομάδα» ανήκουν τα μεγαλύτερα και βαρύτερα πτηνά της υφηλίου, δηλαδή η στρουθοκάμηλος, τα εμού, τα ρέα, τα κίουι, οι τίναμοι και οι καζουάριοι. Επειδή είναι ανίκανα να πετούν έχουν, αντ’ αυτού, αναπτύξει ισχυρότατα κάτω άκρα, μέσω των οποίων μπορούν να αναπτύξουν μεγάλες ταχύτητες στο έδαφος, γι’ αυτό και συχνά αποκαλούνται «πουλιά-δρομείς».
Η εξελικτική ιστορία των καζουαρίων, όπως όλων των ατροπιδοφόρων δεν είναι καλά μελετημένη. Απολιθώματα κάποιου είδους «καζουαρίου» από την Αυστραλία, για βιογεωγραφικούς λόγους, δεν είναι σίγουρο ότι έχουν ταυτοποιηθεί και, πιθανόν, ανήκουν στο προϊστορικό γένος Emuarius, που περιελάμβανε «καζουαριόμορφα» μέλη παρόμοια με τα σημερινά εμού. Τα μέλη της οικογένειας είναι στενά συνδεδεμένα με τα κίουι (Apterygidae), με τις δύο οικογένειες να αποκλίνουν από έναν κοινό πρόγονο πριν 40 εκατομμύρια χρόνια. Ο πρώτος που μελέτησε διεξοδικά το γένος ήταν ο Ιταλός ζωολόγος Τ. Σαλβαντόρι (Adelardo Tommaso Salvadori Paleotti, 1835-1923), στο περίφημο έργο του Ornitologia della Papuasia. Η ταξινομική του καζουαρίου είναι, σχετικά, ξεκάθαρη, με 4 είδη να αναγνωρίζονται (3 σωζόμενα και 1 εξαφανισμένο). Παλαιότερα, αναγνωρίζονταν πολλά υποείδη, αλλά τα δεδομένα γι’ αυτήν τη διάκριση θεωρήθηκαν ελλιπή, οπότε, τα taxa αυτά παραμένουν μονοτυπικά (βλ. Είδη).
Γεωγραφική κατανομή και βιότοπος
thumb|left|300px|Γεωγραφική κατανομή των ειδών του γένους Casuarius Οι καζουάριοι είναι ενδημικά πτηνά των υγρών τροπικών δασών της Νέας Γουινέας, της ΒΑ. Αυστραλίας και των κοντινών μικρότερων νησιών. Επομένως, διαβιούν σε περιβάλλοντα εντελώς διαφορετικά από εκείνα των περισσοτέρων άλλων μεγάλων ατροπιδοφόρων (στέππες και έρημοι). Μπορούν να περιπλανώνται, ωστόσο, έξω από τα όρια των δασών βροχής, στα λιβάδια, τη σαβάνα και τους δασικούς βάλτους. Εκτός από τα «πατρογονικά» εδάφη, η παρουσία τους σε κάποια νησιά δεν έχει καταστεί σαφές, εάν οφείλεται σε ιθαγενείς πληθυσμούς ή είναι το αποτέλεσμα εμπορικών συναλλαγών -νεαρών ατόμων- από τους ντόπιους κατοίκους.
Μορφολογία
Οι καζουάριοι είναι ιδιόμορφα ως προς τη μορφολογία τους πτηνά, όπως συμβαίνει με όλα τα ατροπιδοφόρα. Έχουν απωλέσει την πτητική τους ικανότητα λόγω έλλειψης τρόπιδας και, άρα, ανεπαρκούς πρόσφυσης των πτητικών θωρακικών μυών. Επίσης το κορακοειδές οστό είναι πολύ υποανεπτυγμένο, ενώ το υπερώιο και το σφηνοειδές οστό εφάπτονται μεταξύ τους.
Το ράμφος είναι σχετικά μικρό -μικρότερο από το κρανίο-, αλλά ισχυρό, πλευρικά συμπιεσμένο, με τη μέση ραχιαία γραμμή (culmen) να κάμπτεται έντονα προς το άκρο του και τα ρουθούνια πλευρικά τοποθετημένα στη ραμφοθήκη, με οριζόντιες σχισμές. Το κεφάλι και ο τράχηλος είναι άπτερες και, με έντονους χρωματισμούς, περιοχές. thumb|right|300px|Απεικόνιση κρανίου καζουαρίου, από σύγγραμμα ζωολογίας του 19ου αιώνα Τα ερετικά φτερά είναι λίγα (5-6), μικρά σε σχέση με το σωματικό τους μέγεθος και αποτελούνται από δύσκαμπτους, κερατινοποιημένους καλάμους, χωρίς -μυστάκια. Επίσης, τα υπόλοιπα -μη ερετικά- φτερά αποτελούνται μόνον από τον κεντρικό άξονα (κάλαμο) και χαλαρά μυστάκια. Τέλος, οι καζουάριοι στερούνται παντελώς πηδαλιωδών φτερών, οπότε εύλογα δεν διαθέτουν τον ουροπυγιακό αδένα για την παραγωγή λιπαντικού, απαραίτητου στην περιποίησή τους (preening). Το πτέρωμα στον κορμό του σώματος είναι μαύρο και στιλπνό. Τα χρώματα του κεφαλιού διαφέρουν, είναι έντονα και ποικίλα, με την καφέ-μαυριδερή κάσκα (βλ. Κάσκα) να ξεχωρίζει στην κορυφή, ενώ από το ύψος του λάρυγγα μπορεί να εκφύονται δύο, ένα ή κανένα -ανάλογα με το είδος- λειριά, κόκκινου χρώματος. Ο λαιμός είναι άπτερος και μπορεί να είναι κυανωπός, πορτοκαλί ή κιτρινωπός, ενώ τα πλαϊνά του προσώπου έχουν απαλούς ή έντονους κυανούς χρωματισμούς. Το ράμφος είναι κωνικό και συμπαγές, οι οφθαλμοί φέρουν μεγάλα βλέφαρα και η ίριδα είναι από καστανή έως σκούρα κόκκινη.
Στους καζουάριους εμφανίζεται φυλετικός διμορφισμός, με τα θηλυκά να είναι μεγαλύτερα, βαρύτερα και με φωτεινότερα χρώματα στο πτέρωμά τους (για λεπτομέρειες, βλ. επί μέρους είδη). Τα νεαρά άτομα είναι στην αρχή ραβδωτά, κατόπιν ομοιόμορφα καφετί, με πιο ανοικτόχρωμο λαιμό, υποτυπώδη κιτρινωπά λειριά και πρασινωπό πρόσωπο, ενώ στην κορυφή του κεφαλιού διακρίνεται το κερατινοειδές υπόβαθρο, όπου θα αναπτυχθεί η «κάσκα».
«Κάσκα»
Το κύριο διαγνωστικό στοιχείο των καζουαρίων είναι το κρανίο τους ή, ορθότερα, η χαρακτηριστική κεράτινη δομή που στηρίζεται στο κρανίο και, δίνει εξωτερικά την εντύπωση μικρής «περικεφαλαίας» ή «κάσκας» (sic). Η κάσκα αυτή δεν εμπεριέχει κάποιο οστικό υπόστρωμα, αλλά αποτελείται από συμπαγή, σπογγώδη (πορώδη) πυρήνα, ο οποίος παίρνει ελλειψοειδές σχήμα και αναπτύσσεται καθ’ ύψος, φθάνοντας μέχρι και τα 18 εκ. Μάλιστα, αυτός ο σπογγώδης πυρήνας είναι εύκαμπτος, μπορεί να αλλάζει σχήμα εάν πιεστεί, αλλά επανέρχεται στην αρχική του μορφή, ενώ έχει παρομοιαστεί με «πλαστικό υλικό υψηλής τεχνολογίας» (sic). Το μέγεθος και το ύψος της κάσκας δεν σχετίζονται με την ηλικία του πτηνού. Υπάρχουν νεαρά άτομα (όχι νεοσσοί) με καφέ πτέρωμα και πλήρως ανεπτυγμένη κάσκα, ενώ υπάρχουν ενήλικα πουλιά με μαύρο πτέρωμα, χωρίς να εμφανίζουν κάποια ιδιαίτερη κάσκα.
Διάφορες θεωρίες έχουν προταθεί για τον λόγο ύπαρξης της συγκεκριμένης δομής. Υπάρχει πιθανότητα να πρόκειται για ισχυρό δευτερογενές φυλετικό χαρακτηριστικό. Άλλοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι, οι καζουάριοι χρησιμοποιούν τις κάσκες αυτές για να «ανοίγουν δρόμο» μέσα από τους θάμνους, αλλά και ως όπλο για την επίλυση διαφορών ως προς την κυριαρχία, ή ως εργαλείο για την απομάκρυνση φύλλων κατά την αναζήτηση τροφής. Μάλιστα, κάποιοι επιστήμονες αναφέρουν ότι, τα πουλιά τρέχουν με εντελώς χαμηλωμένο το κεφάλια τους, όταν περνούν μέσα από τη βλάστηση και, περιστασιακά, συγκρούονται με μικρά δέντρα. Η ιδιόμορφη αυτή δομή, λοιπόν, λειτουργεί ως κράνος (sic) που μπορεί να βοηθήσει στην προστασία του κρανίου από τέτοιες συγκρούσεις.
Όμως, αυτές οι απόψεις αμφισβητούνται από τον βιολόγο Α. Μακ (Andrew Mack), του οποίου η προσωπική εμπειρία από παρατήρηση καζουαρίων, οδηγεί στον ισχυρισμό του ότι, η κάσκα αυτή λειτουργεί ως αντηχείο που ενισχύει τους μπάσους ήχους που αρθρώνουν τα πτηνά (βλ. Φωνή).
Κάτω άκρα
thumb|right|400px|Τα πόδια των καζουαρίων εξοπλισμένα με το εσωτερικό νύχι-στιλέτο είναι εξαιρετικά επικίνδυνα όπλα Οι ταρσοί των καζουαρίων είναι συμπαγείς, δυσανάλογα παχείς σε σχέση με το σώμα και πολύ ισχυροί. Το μετατάρσιο είναι μικρότερο από εκείνο των περισσοτέρων άλλων ατροπιδιφόρων και καλύπτεται από γκρίζες ή μπεζ-καφετί εξαγωνικές φολίδες. Τα πόδια αποτελούνται από 3 δακτύλους, έκαστος των οποίων φέρει ισχυρό νύχι. Οι δύο εξωτερικοί δάκτυλοι φέρουν αμβλέα, καμπυλωτά νύχια, ενώ ο 1ος -εσωτερικός προς το σώμα (median)- δάκτυλος καταλήγει σε ένα πολύ μυτερό νύχι-στιλέτο (dagger), που φθάνει μέχρι και τα 12, 5 εκ. σε μήκος. Αυτό το νύχι είναι εξαιρετικά επικίνδυνο και οι καζουάριοι δεν διστάζουν να το χρησιμοποιήσουν εάν προκληθούν, επιφέροντας καίρια πλήγματα στο σώμα του «αντιπάλου», πολλές φορές θανατηφόρα (βλ. Επιθέσεις).
Βιομετρικά στοιχεία
(σε παρένθεση οι ακραίες τιμές, ανάλογα με το είδος και το φύλο –τα θηλυκά είναι μεγαλύτερα και βαρύτερα-, λεπτομέρειες στα επί μέρους είδη).
Τροφή
thumb|right|300px|[[Καζουάριος του Μπένετ (Casuarius bennetti)]] Οι καζουάριοι είναι κυρίως οπωροφάγα πτηνά, με καρπούς από τουλάχιστον 26 οικογένειες φυτών να έχουν τεκμηριωθεί στο διαιτολόγιό τους. Μερικές από αυτές είναι οι Lauraceae, Podocarpaceae, Palmae, Vitaceae, Solanaceae και Myrtaceae. Μάλιστα, το είδος Cerbera floribunda της οικογένειας Apocynaceae αποκαλείται από τους ντόπιους της Αυστραλίας «δαμάσκηνο του καζουάριου» (cassowary plum), επειδή αρέσει πολύ στο πουλί. Πολλά από τα φυτά αυτά (π.χ. Solanaceae) έχουν δηλητηριώδεις καρπούς, παρόλ’ αυτά οι καζουάριοι τους καταναλώνουν. Όταν τα δέντρα «ρίχνουν» τα φρούτα, οι καζουάριοι έρχονται για να τραφούν, με το κάθε πουλί να υπερασπίζεται το «δέντρο» του για λίγες ημέρες και φεύγει όταν οι καρποί εξαντληθούν. Οι καρποί καταπίνονται ολόκληροι, ακόμη και όταν είναι μεγάλοι, όπως μπανάνες και μήλα.
Ωστόσο, οι καζουάριοι δεν θεωρούνται φυτοφάγα πτηνά, υπό τη στενή έννοια, διότι, εκτός από φρούτα -και άνθη- η διατροφή τους περιλαμβάνει μύκητες, σαλιγκάρια, έντομα, βατράχια, πουλιά, ψάρια, ποντίκια, ακόμη και θνησιμαία.
Ηθολογία
Οι καζουάριοι διαθέτουν εξαιρετικά δυνατούς ταρσούς και μπορούν να αναπτύξουν ταχύτητες της τάξης των 50 χλμ/ώρα, ακόμη και μέσα στο πυκνό δάσος. Είναι ικανοί να εκτελέσουν κάθετα άλματα μέχρι και 1,5 μ., ενώ είναι καλοί κολυμβητές, διασχίζοντας πλατιά ποτάμια και θαλάσσια περάσματα.
Φωνή
Οι καζουάριοι αρθρώνουν, κυρίως, ήχους πολύ χαμηλής συχνότητας, οι οποίοι εκπέμπονται στα όρια των ακουστικών συχνοτήτων για το ανθρώπινο αυτί. Επειδή είναι μοναχικά πουλιά, οι συγκεκριμένοι ήχοι θα μπορούσε να είναι ένας τρόπος για να επικοινωνούν μεταξύ τους, σε μεγάλη απόσταση μέσα στο πυκνό τροπικό δάσος. Αυτό, είναι πιθανόν να ενισχύει την άποψη ότι, η «κάσκα» στο κεφάλι των καζουαρίων λειτουργεί ως αντηχείο ενίσχυσης των παραγομένων ήχων (βλ. «Κάσκα»). Μάλιστα, κάποιοι επιστήμονες πιστεύουν ότι αυτός ο τρόπος επικοινωνίας μπορεί να είναι ίδιος ή ανάλογος με εκείνον που χρησιμοποιούσαν οι δεινόσαυροι. Ωστόσο, πολλές φορές οι καζουάριοι αρθρώνουν και κάποιους ιδιαίτερους ήχους που μοιάζουν με ελαφρείς «βρυχηθμούς», «γρυλλίσματα» ή «γαβγίσματα».
Ζωτικός χώρος και ερωτοτροπίες
Οι καζουάριοι είναι μοναχικά πουλιά, εκτός από την αναπαραγωγική εποχή και, μερικές φορές, κατά την αναζήτηση τροφής. Η περίοδος αναπαραγωγής αρχίζει, συνήθως, τον Μάιο ή τον Ιούνιο. Το αρσενικό υπερασπίζεται ζωτικό χώρο περίπου 7 χμ², για τον ίδιο και τη σύντροφό του, ενώ τα θηλυκά κινούνται σε αλληλεπικαλυπτόμενες περιοχές αρκετών αρσενικών. Φαίνεται, μάλιστα, να παραμένουν εντός συγκεκριμένων εδαφών για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους, και να ζευγαρώνουν με τα ίδια ή στενά συνδεόμενα αρσενικά, όσο ζουν. thumb|right|300px|[[Καζουάριος της Νέας Γουινέας (Casuarius unappendiculatus)]] Οι ερωτοτροπίες αρχίζουν με τους χαρακτηριστικούς ήχους που αρθρώνονται από τα θηλυκά. Το αρσενικό προσεγγίζει και τρέχει με τον λαιμό παράλληλο προς το έδαφος και χαρακτηριστικές κινήσεις του κεφαλιού και συσπειρώνει το σώμα του κοντά στο έδαφος. Το θηλυκό πλησιάζει αργά και «αποδέχεται» την πρόσκληση, συσπειρώνοντας το σώμα της κοντά στο αρσενικό, προετοιμαζόμενη για τη συνεύρεση. Συχνά, όμως, τα θηλυκά αρχίζουν ένα τελετουργικό «καταδίωξης» των αρσενικών που, στις περισσότερες περιπτώσεις, καταλήγει στο νερό. Το αρσενικό βουτάει στο νερό και βυθίζεται μέχρι τον λαιμό, ενώ το θηλυκό τον ακολουθεί. Τελικά, την οδηγεί στα ρηχά όπου συσπειρώνουν το σώμα τους κάνοντας τελετουργικές κινήσεις του κεφαλιού της, πριν επακολουθήσει το ζευγάρωμα, που διαρκεί αρκετά. Σε ορισμένες περιπτώσεις, κάποιο άλλο αρσενικό μπορεί να εμφανιστεί και να διώξει το πρώτο, συνευρισκόμενος και αυτός με το θηλυκό. Γενικά, τα αρσενικά είναι πολύ πιο ανεκτικά στην παρουσία του ενός με το άλλο, αντίθετα με τα θηλυκά, τα οποία δεν ανέχονται την παρουσία άλλων θηλυκών, στην περιοχή τους.
Γέννα
Τα θηλυκά γεννούν 3-8 αβγά στη φωλιά, που δεν είναι παρά ένας μεγάλος σωρός από φύλλα. Το πάχος του στρώματος των φύλλων είναι 5-10 εκ. και το πλάτος μπορεί να φθάσει το 1 μ., ενώ σκοπός της κατασκευής είναι η επαρκής αποστράγγιση του νερού και της υγρασίας. Τα αβγά έχουν πολύ μεγάλο μέγεθος, 12-16 Χ 8,5-10,5 εκατοστά, περίπου. Μόνον τα αβγά της στρουθοκαμήλου και του εμού είναι μεγαλύτερα από του καζουάριου. Το κέλυφος των αβγών είναι έντονα τραχύ με, αρχικά, ανοικτοπράσινο χρώμα, το οποίο σταδιακά γίνεται ανοικτό μπλε, γκρίζο και, τελικά, κρεμ λόγω της έκθεσης στο ηλιακό φως.
Το θηλυκό, πάντως, δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για τα αβγά και πηγαίνει να ξαναγεννήσει σε φωλιές άλλων αρσενικών. Το αρσενικό αναλαμβάνει την επώαση, που διαρκεί 50-52 ημέρες, αφαιρώντας ή προσθέτοντας φύλλα για να ρυθμίσει τη θερμοκρασία της φωλιάς.
Οι νεοσσοί γεννιούνται με ριγέ τρίχωμα και παραμένουν στη φωλιά για περίπου 9 μήνες, απόλυτα προστατευμένοι από τον πατέρα που απομακρύνει πιθανούς θηρευτές, συμπεριλαμβανομένου και του ανθρώπου. Κατόπιν τα νεαρά αρσενικά απομακρύνονται από τη θέση γέννησης, για να εγκαταστήσουν τη δική τους επικράτεια.
Σχέση με τον άνθρωπο
thumb|right|300px|Οι νεαροί καζουάριοι εξακολουθούν να διατηρούνται ως κατοικίδια πτηνά από πολλούς ιθαγενείς της Νέας Γουινέας (φωτογραφία του 19ου αιώνα) Πολλοί νεοσσοί καζουαρίων αιχμαλωτίζονται από ιθαγενείς στη Νέα Γουινέα και διατηρούνται εξημερωμένοι σε χωριά, όπου επιτρέπεται να περιφέρονται ως κατοικίδια πτηνά. Συχνά, διατηρούνται μέχρι να γίνουν σχεδόν ενήλικα άτομα, ώσπου προκαλούν κάποιο ατύχημα. Μάλιστα, τα ώριμα άτομα τοποθετούνται δίπλα στα σπίτια, σε «κοτέτσια» λίγο μεγαλύτερα από ό, τι τα ίδια τα πουλιά. Τρέφονται με σκουπίδια και άχρηστο φυτικό υλικό και ζουν για χρόνια σε τέτοιες περιφράξεις. Σε ορισμένες περιοχές το πτέρωμά τους εξακολουθεί να θεωρείται μέσον ανταλλαγής, σαν χρήματα, γι’ αυτό και τα αιχμάλωτα ζώα στερούνται μεγάλου τμήματος των φτερών τους. Επίσης, κάποιοι ιθαγενείς προσφέρουν αιχμάλωτους καζουάριους σε διάφορες τελετές, ενώ άλλοι τούς θεωρούν ως πηγή τροφής.
Επιθέσεις
Αυτή η εκτίμηση της επικινδυνότητας από καζουάριους έχει επαναληφθεί σε έντυπη μορφή από συγγραφείς, συμπεριλαμβανομένων των Gregory S. Paul (1988) και Jared Diamond (1997). Από 221 επιθέσεις που καταγράφηκαν το 2003, οι 150 ήσαν εναντίον ανθρώπων. Ποσοστό 75% από αυτές τις επιθέσεις ήσαν από καζουάριους που είχαν εκτραφεί και σε ποσοστό 71%, οι καζουάριοι επιτέθηκαν ή καταδίωξαν το θύμα. Σε ποσοστό 15%, οι καζουάριοι κλώτσησαν το θύμα. Από τις επιθέσεις, ποσοστό 73% οφείλονταν σε καζουάριους που ήθελαν να αρπάξουν τροφή, ενώ σε ποσοστό 5% υπερασπίστηκαν φυσικές πηγές τροφίμων, 15% υπερασπίστηκαν τον εαυτό τους από επίθεση, ενώ 7% υπερασπίστηκαν τα αβγά ή τους νεοσσούς τους. Πάντως, σε 150 επιθέσεις το 2003, υπήρξε μόλις ένας (1) θάνατος ανθρώπου.
Απειλές
(βλ. επί μέρους είδη)
Κατάσταση πληθυσμού
(βλ. επί μέρους είδη)
Πηγές
Κατηγορία:Καζουαριίδες Κατηγορία:Πανίδα της Αυστραλίας Κατηγορία:Πανίδα της Νέας Γουινέας
Νίμιτς
Το όνομα Νίμιτς μπορεί να αναφέρεται στα:
Πανδώρα
Το όνομα Πανδώρα
Οι επωνυμίες Πανδώρα και Ανησιδώρα (αυτή που φέρνει δώρα) αναφέρονται και στη Δήμητρα, τη θεά της Γης, που λατρευόταν ως «πανδώρα», αφού από αυτή τρεφόταν η ανθρωπότητα, όμως πρόκειται για θετικές επωνυμίες της θεάς και δεν έχουν καμία σχέση με το κύριο όνομα Πανδώρα, δηλαδή το μυθολογικό πρόσωπο. Σύμφωνα με τον Ησίοδο το όνομά της σήμαινε εκείνη που είναι προικισμένη με όλα τα δώρα από τους θεούς, εκείνην που έχει όλα τα χαρίσματα. Μεταγενέστερα θεωρήθηκε ότι ήταν και εκείνη από την οποία εκπορεύονταν όλα τα δώρα προς τους ανθρώπους, καλά και κακά.
Η Πανδώρα της "Θεογονίας"
thumb|250px|Ο Ησίοδος Σύμφωνα με τη Θεογονία και τα Έργα και Ημέραι του Ησιόδου που συντάχθηκαν γύρω στο 750 π.Χ. η Πανδώρα πλάστηκε από χώμα από τον Ήφαιστο κατά παραγγελία του Δία. Η Αθηνά (ή ο Ερμής) της έδωσε ζωή και οι θεοί του Ολύμπου της προσέφεραν γενικά όλα τα χαρίσματα και τις ικανότητες, και μαζί μια επικίνδυνη γοητεία. Για τον Ησίοδο πάντως η Πανδώρα ήταν το χειρότερο δώρο που μπορούσαν να κάνουν οι θεοί στον άνθρωπο.
Στη Θεογονία αναφέρει ότι «ο ευγενής γιος του Ιαπετού (ο Προμηθέας) έκλεψε την ιερή φωτιά και εξοργισμένος ο Δίας έστειλε στους ανθρώπους ένα μεγάλο κακό — το τίμημα για το ευεργέτημα της φωτιάς. Ζήτησε από τον Χωλό θεό (τον Ήφαιστο) να  πλάσει από τη γη μια παρθένα και η Αθηνά την έντυσε και τη στόλισε με κοσμήματα  και της έβαλε ένα θαυμαστό πέπλο και στεφάνι στο κεφάλι καθώς και  ένα στέμμα χρυσό». Όπως περιγράφει ο Ησίοδος ήταν χάρμα οφθαλμών και έλαμπε με μεγάλη ομορφιά που την θαύμασαν ακόμα και οι θεοί και που δεν μπορούσε να της αντισταθεί κανένας θνητός, αφού μέχρι τότε δεν υπήρχαν γυναίκες παρά μόνον άνδρες. «Από αυτήν», γράφει ο Ησίοδος, «κατάγονται όλες οι γυναίκες και το θηλυκό γένος. Από αυτήν προήλθε το καταστροφικό γένος των γυναικών (τῆς γὰρ ὀλώιόν ἐστι γένος γυναικῶν) που ζει μεταξύ των θνητών ανδρών για να τους βασανίζει, σύντροφος μόνο στα πλούτη και ποτέ στη μισητή φτώχεια. Ο Δίας έπλασε τις γυναίκες για να βλάψει τον θνητό άνδρα.»
ὣς δ᾽ αὔτως ἄνδρεσσι κακὸν θνητοῖσι γυναῖκας
Ζεὺς ὑψιβρεμέτης θῆκεν
«Και σαν να μην έφτανε αυτό», συνεχίζει ο Ησίοδος, «αν ο άνδρας δεν παντρευόταν για να αποφύγει τις πικρίες του γάμου, γερνούσε και πλησίαζε το θάνατο χωρίς κανένα να τον φροντίσει. Οπότε όταν ο άντρας επιλέγει να παντρευτεί και παίρνει καλή γυναίκα που συμφωνεί μαζί του, τότε το κακό συνεχώς αντιπαλεύει το καλό. Γιατί μπορεί να τύχει να κάνει κακά παιδιά, και τότε ζει για πάντα με θλίψη στην καρδιά και αυτό το κακό δεν μπορει να θεραπευτεί ποτέ. Ετσι δεν μπορείς να εξαπατήσεις το Δια ή να παραβείς το θέλημά του.» Ο άνθρωπος δηλαδή δεν έχει σωτηρία, ούτε με τον γάμο ούτε χωρίς αυτόν, κατά τον Ησίοδο.
Η Πανδώρα στο Έργα και Ημέραι
Στο Έργα και Ημέραι ο Ησίοδος αναφέρεται ξανά στην Πανδώρα, λέγοντας αρχικά τα ίδια, ότι δηλαδή την έπλασε ο Δίας για να τιμωρήσει τον Προμηθέα, στη συνέχεια όμως αναφέρεται διεξοδικά στο πώς ακριβώς τιμώρησε ο Δίας το ανθρώπινο είδος μέσω της Πανδώρας.
«Οταν ο Δίας κατάλαβε τι είχε κάνει ο Προμηθέας, του είπε ''«χαίρεσαι που με γέλασες, αλλά θα βρει μεγάλο κακό εσένα και όλους τους ανθρώπους και αυτό θα είναι το τίμημα για τη φωτιά που τους έδωσες. Θα είναι αυτό (το κακό) κάτι που οι άνθρωποι θα χαρούν με την καρδιά τους ενώ θα αγκαλιάζουν την καταστροφή τους»''
Και έβαλε τον Ήφαιστο να πλάσει από άργιλο ένα πλάσμα που να μοιάζει σε αθάνατη θεά, αλλά να έχει τη φωνή και τη δύναμη ανθρώπου. Η Αθηνά της έμαθε να υφαίνει και η Αφροδίτη την έκανε ποθητή, ενώ ο Δίας, όπως αναφέρει ο Ησίοδος, έβαλε τον Ερμή να της δώσει ξεδιάντροπο μυαλό και πανούργα φύση και να της διδάξει τα ψέματα. Της δόθηκαν σαν δώρα επίσης τα χαρίσματα της Πειθούς και των Χαρίτων και ο Ερμής της έδωσε και ομιλία. Στο τέλος, λέει ο Ησίοδος, την ονόμασαν Πανδώρα επειδή κάθε θεός της έδωσε κι ένα δώρο, αλλά ήταν βαρύ χτύπημα για τους ανθρώπους που δουλεύουν για το ψωμί τους (δηλαδή τους θνητούς).
Η εκδοχή του Αισώπου
100px|thumb|Αίσωπος Σύμφωνα με έναν μύθο του Αίσωπου, που χρονολογείται τον 6ο αιώνα, δηλαδή περίπου 200 χρόνια μετά την εποχή του Ησίοδου, ο Δίας είχε συγκεντρώσει όλα τα αγαθά  σε ένα πιθάρι και το είχε κλείσει, αλλά το εμπιστεύθηκε σε ανθρώπινα χέρια. Ο άνθρωπος όμως δεν είχε αυτοέλεγχο και θέλοντας να δει τι περιείχε το πιθάρι, το άνοιξε. Έτσι όλα τα καλά που περιείχε πέταξαν αμέσως ξανά προς τον ουρανό και τους θεούς και στο πιθάρι απόμεινε μονάχα η ελπίδα. Σε αυτή την περίπτωση όμως το πιθάρι το ανοίγει άνδρας.
Η άποψη του Αισχύλου
thumb|Ο Αισχύλος Ο δραματουργός Αισχύλος, που έζησε περίπου 50 χρόνια μετά τον Αίσωπο και 250 χρόνια μετά τον Ησίοδο, είδε το ίδιο θέμα από άλλη σκοπιά στο έργο Προμηθέας Δεσμώτης. Στον Αισχύλο η ελπίδα αντί να είναι κλεισμένη στο πιθάρι της Πανδώρας, αποτελεί στην πραγματικότητα το δώρο του Προμηθέα προς τους ανθρώπους. Στον στίχο 250, όταν ο χορός ρωτά τον Προμηθέα ποιο ήταν το αμάρτημα για το οποίο τιμωρείται, εκείνος απαντά Από το κείμενο δεν αποσαφηνιζεται αν ο Αισχύλος εννοεί πως ο Προμηθέας ήταν εκείνος που σφάλισε το πιθάρι της Πανδώρας και φύλαξε την ελπίδα για στερνό καταφύγιο του ανθρώπου ή αν εννοεί πως εκείνος ήταν η αιτία να δοθεί στους ανθρώπους το δώρο της ελπίδας. Τρίτη εκδοχή είναι να ειρωνεύεται και να εννοεί ότι εξαιτίας του οι άνθρωποι έχουν πια μόνο τυφλές ελπίδες και τίποτε άλλο. Τέλος, μπορεί να εννοεί ότι, δίνοντας στον άνθρωπο τη φωτιά, του έδωσε ουσιαστικά ελπίδες για καλύτερη ζωή.
Το θέμα της ελπίδας έχει εξεταστεί και από σύγχρονους ερευνητές που δεν θεωρούν σαφές ότι η ελπίδα ήταν όπλο ή μειονέκτημα, υπονοώντας ότι η ελπίδα αναστέλλει την κινητοποίηση και οδηγεί πιθανόν στην υποχώρηση και την ήττα. `Αλλος προβληματισμός αφορά στις προθέσεις των κεντρικών μοχλών του μύθου. Αν ο Δίας ήθελε πραγματικά το κακό των ανθρώπων, γιατί φρόντισε στο πιθάρι με τα δεινά να υπάρχει και η Ελπίδα; Αυτό δειχνει ευσπλαχνία, ενώ ο Ησίοδος τον παρουσιάζει έξαλλο με τον Προμηθέα και την ανθρωπότητα.
Ποια ήταν η πραγματική τιμωρία
Οι περισσότερες εκδοχές του μύθου παρουσιάζουν στην περιπτωση της Πανδώρας ότι το πιθάρι περιείχε τα δώρα του γάμου της και ότι της είχε δοθεί η εντολη να μη το ανοίξει. `Ετσι το θέμα του ανοίγματος του πιθαριού παραπέμπει στην ελεύθερη βούληση του ανθρώπου. Η πιο λαϊκή εκδοχή ήθελε το πιθάρι «κακοπροαίρετο δώρο» ζηλόφθονων θεών που προσδοκούσαν να ανοίξει η Πανδώρα το πώμα του ώστε να ξεχυθούν όλα τα δεινά στην ανθρωπότητα. Σε αυτή την περίπτωση η ενέργεια του Δία -σύμφωνα με τον Ησίοδο- να κρατήσει την ελπίδα μέσα στο πιθάρι, δεν είναι ευκολο να ερμηνευθεί: το έκανε σε μια ύστατη κινηση καλής πρόθεσης προς τους ανθρώπους ώστε να τους περισώσει έστω την ελπίδα ή το έκανε απεναντίας σε μια ύστατη κίνηση αντεκδίκησης, ώστε μέσα σε όλες τις δυστυχίες τους να μην έχουν ούτε καν την παρηγοριά της ελπίδας; Η απάντηση εξαρτάται από το αν θεωρεί κάποιος το «κουτί της Πανδώρας» φυλακή ή τόπο διαφύλαξης.
Το πιθάρι που έγινε «κουτί»
Ακόμα και στην Ελλάδα έχει καθιερωθεί η αναφορά στο «κουτί» και όχι στο πιθάρι της Πανδώρας. Η αιτία είναι η επανεισαγωγή της αρχαίας γραμματείας από το εξωτερικό και η καθιέρωση της λέξης «κουτί» σε όλες τις άλλες γλώσσες προτού οι Έλληνες προλάβουν να ασχοληθούν οι ίδιοι με το πρωτότυπο αρχαίο κείμενό τους. Συγκεκριμένα, ο Έρασμος μετέφρασε το έργο στα λατινικά και απέδωσε τον πίθο του Ησίοδου ως pyxis, που σημαίνει κυτίο ή κουτί. Η λέξη πυξίς υπήρχε και στα αρχαία ελληνικά και έμοιαζε ως σκεύος περισσότερο με τη σημερινή κατσαρόλα -έβαζαν μέσα σε αυτό τα κοσμήματά τους (μπιζουτιέρα). Ο Ησίοδος όμως αναφέρει τη λέξη «πίθος», το πιθάρι. Από τη μετάφραση όμως του ΄Ερασμου  ανατυπώθηκαν βιβλία με έργα του Ησιόδου στα αγγλικά, γερμανικά και γαλλικά, που όλα τους απέδιδαν τη λατινική λέξη pyxis στη γλώσσα τους ως box, boîte κ.λπ.
Από αυτό τον μύθο είναι γνωστή μέχρι σήμερα η φράση «Κουτί της Πανδώρας»: λέγεται ότι κάποιος «άνοιξε το Κουτί της Πανδώρας» όταν κάνει μια φαινομενικά ασήμαντη πράξη που μπορεί να έχει ανυπολόγιστες συνέπειες.
Παραπομπές
Πανδωρα
Παρασκευόπουλος
Το ελληνικό επώνυμο Παρασκευόπουλος (ετυμολογικά σημαίνει «γιος της Παρασκευής» ή «γιος του Παρασκευά») μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω:
Ναχαπεταβάν
Το Ναχαπεταβάν (αρμενικά: Նահապետավան, έως το 1935 γνωστό ως Χατσακιλισά, ενώ, έως το 1961, ως Παρός ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Σιράκ, στην Αρμενία. Το 2008, αριθμούσε 1,140 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Σιράκ
Κέρμα 10 λεπτών του ευρώ
Το κέρμα 10 λεπτών του ευρώ (€0.10) είναι το κέρμα ευρώ αξίας ενός δέκατου του Ευρώ. Αποτελείται από ένα κράμα που ονομάζεται σκανδιναβικός χρυσός. Όλα τα νομίσματα έχουν κοινή οπίσθια όψη και εθνικές όψεις ανά χώρα. Το κέρμα έχει χρησιμοποιηθεί από το 2002, με τη σημερινή κοινή όψη να χρονολογείται από το 2007.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κέρματα ευρώ
Μπέλφαστ
Το Μπέλφαστ (αγγλικά: Belfast, ιρλανδικά: Béal Feirste, μτφ. στόμα της αμμουδιάς ) είναι η πρωτεύουσα και, ταυτόχρονα, η μεγαλύτερη πόλη της Βορείου Ιρλανδίας. Από πλευράς πληθυσμού, είναι η 14η μεγαλύτερη πόλη στο Ηνωμένο Βασίλειο και η δεύτερη μεγαλύτερη στην νήσο της Ιρλανδίας. Αποτελεί έδρα της αποκεντρωμένης κυβέρνησης και της νομοθετικής Συνέλευσης της Βορείου Ιρλανδίας. Η πόλη του Μπέλφαστ έχει πληθυσμό της τάξεως των 267.500 κατοίκων      και βρίσκεται στην καρδιά της αστικής περιοχής του Μπέλφαστ, η οποία έχει πληθυσμό 579.276 κατοίκων. Η ευρύτερη αστική περιοχή, καθώς ορίζεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση, έχει συνολικό πληθυσμό 641.638 κατοίκους. Το Μπέλφαστ έλαβε τον τίτλο της πόλης το 1888.
Από ιστορικής πλευράς, το Μπέλφαστ ήταν έδρα της ιρλανδικής βιομηχανίας λινών (παίρνοντας έτσι και το παρατσούκλι "Λινενόπολις"), καπνοβιομηχανίας, μονάδας παραγωγής σχοινιών και ναυπηγείων: η κυριότερη ναυπηγική εταιρεία, η Harland and Wolff, η οποία κατασκεύασε το γνωστό σε όλους Τιτανικό, βοήθησε στις αρχές του 20ού αιώνα το Μπέλφαστ να κάνει την εμφάνισή του στην διεθνή σκηνή ως το μεγαλύτερο και παραγωγικότατο παγκοσμίως. Το Μπέλφαστ έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη διάρκεια της Βιομηχανικής Επανάστασης, αποτελώντας ένα από τα μεγαλύτερα βιομηχανικά κέντρα της εποχής μέχρι και το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα. Η βιομηχανοποίηση και η ενδοχώρια μετανάστευση κατέστησε το Μπέλφαστ, αν και για σύντομο χρονικό διάστημα, την μεγαλύτερη πόλη σε πληθυσμό στην Ιρλανδία στις αρχές του 20ού αιώνα, με την βιομηχανική και οικονομική επιτυχία της πόλης να γίνονται αντικείμενο αναφοράς από το αντίπαλο κόμμα των Ενωτικών του Άλστερ, το Κίνημα Αυτόνομης Διακυβέρνησης της Ιρλανδίας, ως ο λόγος για τον οποίο η Ιρλανδία θα πρέπει να αποφύγει την αποκέντρωση και, αργότερα, για ποιον λόγο οι Ενωτικοί του Άλστερ θα πάλευαν να αντισταθούν σε αυτό.
Σήμερα, το Μπέλφαστ παραμένει ένα βιομηχανικό κέντρο, καθώς και κέντρο τεχνών, με ιδρύματα ανώτατης εκπαίδευσης καθώς και επιχειρήσεις, ένα δικαστικό μέγαρο, αποτελώντας έτσι τον οικονομικό πνεύμονα της Βορείου Ιρλανδίας. Η πόλη υπέφερε πολύ στη διάρκεια της περιόδου που είναι γνωστή στην ιστορία ως βορειοϊρλανδική σύγκρουση, αλλά στη συνέχεια επήλθε μια περίοδος ηρεμίας, απαλαγμένη από τις πολιτικές αντιπαραθέσεις και αντιπαλότητες των προηγουμένων ετών, με αποτέλεσμα την οικονομική και εμπορική ανάπτυξη. Το Κέντρο του Μπέλφαστ έχει επεκταθεί σε μεγάλο βαθμό και έχει υποστεί πολλές εργασίες ανοικοδόμησης, κυρίως γύρω από την περιοχή της πλατείας Βικτόρια. Το Μπέλφαστ εξυπηρετείται από δύο αεροδρόμια: το αεροδρόμιο της πόλης του Μπέλφαστ «Τζορτζ Μπεστ», το οποίο βρίσκεται εντός της πόλης, και το διεθνές αεροδρόμιο του Μπέλφαστ, το οποίο βρίσκεται 15 χιλιόμετρα δυτικά της πόλης. Το Μπέλφαστ είναι επίσης και σημαντικό λιμάνι, με εμπορικές και βιομηχανικές αποβάθρες να εκτείνονται στην ακτογραμμή του Μπέλφαστ Λάου, στις οποίες βρίσκονται και τα ναυπηγεία της Harland and Wolff. Το Μπέλφαστ αποτελεί τμήμα του Άξονα Δουβλίνο-Μπέλφαστ, ο οποίος έχει πληθυσμό 3 εκατομμυρίων κατοίκων, ήτοι το μισό του συνολικού πληθυσμού της νήσου της Ιρλανδίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Βόρεια Ιρλανδία Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Ευρώπης
Μονόλιθος Ρόδου
Ο Μονόλιθος Ρόδου είναι χωριό στο νησί της Ρόδου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, που ανήκει στο δημοτικό διαμέρισμα Ατταβύρου. Βάσει της απογραφής της ΕΣΥΕ του 2001, το χωριό είχε πληθυσμό 134 κατοίκους (ομοδημότες 112, ετεροδημότες 10, αλλοδαπούς 12). Βρίσκεται 10 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Απολακκιάς και 30 χλμ από το Πρασονήσι.
Πολιτισμός
Έξω από το χωριό βρίσκεται ενετικό κάστρο, χτισμένο στην κορυφή ενός βράχου 100 μ. Το κάστρο χτίστηκε το 1480 από τους Ιππότες του Αγίου Ιωάννη, για να προστατεύσουν το νησί από επιθέσεις. Το Κάστρο του Μονολίθου είναι ευρέως ερειπωμένο σήμερα. Μέσα στο κάστρο υπάρχει μικρή εκκλησία αφιερωμένη στον άγιο Παντελεήμονα. Η πρόσβαση στο κάστρο γίνεται από μια σκάλα λαξευμένη στον βράχο.
Το χωριό βρίσκεται κοντά στην αρχαιολογική θέση αρχαία Κυμισάλα και ενίοτε φιλοξενεί τις ανασκαφικές και άλλες ομάδες έρευνας της περιοχής.
== Το Λημέρι των κατασκόπων == Στην Μονόλιθο, στη νοτιοδυτική πλευρά του βουνού Ακραμύτη, υπάρχει η σπηλιά, το «Λημέρι» όπου στήθηκε το αρχηγείο του κατασκοπευτικού κλιμακίου που έδρασε μέχρι το τέλος του πολέμου τον Μάιο του 1945. Εκεί εγκαταστάθηκε ο ασύρματος των κατασκόπων και ανέλαβαν την αντιστασιακή τους δράση ο Κερκυραίος Σπύρος Κατέχης, ο υπολοχαγός Γιώργος Διαμαντίδης και ο ασυρματιστής Αντώνης Νεσγός που αποτελούσαν το κλιμάκιο.
Σημαντικοί συνεργάτες του κατασκοπευτικού κλιμακίου βρίσκονταν στην πόλη και στα χωριά της Ρόδου. Μεταξύ αυτών και ο Μιχάλης Βρούχος μαζί με τον Γιώργο Κωσταρίδη.
Το κλιμάκιο είχε και συνεργάτες τους κυρίως τους κατοίκους της Μονόλιθου, που όλοι άνδρες, γυναίκες και παιδιά γνώριζαν για την ύπαρξη του, αλλά το κρατούσαν σαν επτασφράγιστο μυστικό. χωρίς ποτέ να προδώσει κανείς.
Την πιο δύσκολη αποστολή είχε αναλάβει μια νεαρή τσοπάνισσα από το χωριό, η Μαρία Μαλανδρή, που είχε υποδείξει και την τοποθεσία που βρίσκεται η σπηλιά. Ήταν μια σπηλιά που μόνο έρποντας μπορούσε κανείς να μπει και για αυτό οι εχθροί δεν μπορούσαν να την ανακαλύψουν. Με μεγάλο κίνδυνο της ζωής της μετέφερε σχεδόν καθημερινά στη σπηλιά των κατασκόπων τρόφιμα, αλλά και πληροφορίες για τις κινήσεις του εχθρού που της έδιναν οι συνεργάτες του κατασκοπευτικού κλιμακίου. Μάλιστα, μια φορά τρεις Γερμανοί στρατιώτες έφτασαν πάνω από τη σπηλιά, αλλά με διάφορα συνθηματικά σφυρίγματα κατόρθωσε να ενημερώσει τους κατασκόπους που μπόρεσαν να κρυφτούν και να μην εντοπιστούν !
Για της συμβολή της Μονολιθιάτισσας Μαρίας Μαλανδρη η βρετανική κυβέρνηση της απένειμε «το παράσημο του παρτιζάνου» σε ειδική τελετή στην Μονόλιθο το 1987.
Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι το «Λημέρι» και όσοι συνεργάστηκαν εκεί κατά τη διάρκεια του β΄ παγκόσμιου πολέμου, έπαιξε ένα καθοριστικό ρόλο στις επιχειρήσεις που διαδραματίστηκαν κυρίως στο νοτιοανατολικό Αιγαίο.
Δολοφονία του Τζον Λένον
Το βράδυ της 8ης Δεκεμβρίου 1980, ο Άγγλος μουσικός Τζον Λένον και πρώην μέλος των Beatles, πυροβολήθηκε και τραυματίστηκε θανάσιμα στην αψίδα της Ντακότα, την κατοικία του στη Νέα Υόρκη. Ο δολοφόνος ήταν ο Μαρκ Τσάπμαν, ένας Αμερικανός θαυμαστής των Beatles που ζήλευε και εξαγριώθηκε από τον πλούσιο τρόπο ζωής του Λένον, μαζί με το σχόλιό του το 1966 ότι οι Beatles ήταν «πιο δημοφιλείς από τον Ιησού». Ο Τσάπμαν είπε ότι εμπνεύστηκε από τον φανταστικό χαρακτήρα Χόλντεν Κόλφιλντ από το μυθιστόρημα Ο φύλακας στη σίκαλη του Τζερόμ Ντέιβιντ Σάλιντζερ.
Ο Τσάπμαν σχεδίασε τη δολοφονία για αρκετούς μήνες και περίμενε τον Λένον στη Ντακότα το πρωί της 8ης Δεκεμβρίου. Νωρίς το βράδυ, ο Τσάπμαν συνάντησε τον Λένον, ο οποίος υπέγραψε το αντίγραφό του στο άλμπουμ Double Fantasy και στη συνέχεια έφυγε για μια ηχογράφηση στο Record Plant. Αργότερα το ίδιο βράδυ, ο Λένον και η σύζυγός του, Γιόκο Όνο, επέστρεψαν στη Ντακότα. Καθώς ο Λένον και η Όνο πλησίασαν την είσοδο του κτιρίου, ο Τσάπμαν έριξε πέντε σφαίρες από ένα ειδικό περίστροφο, τέσσερις από τις οποίες χτύπησαν τον Λένον στην πλάτη. Ο Λένον μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο Ρούσβελτ με ένα αστυνομικό αυτοκίνητο, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατός του κατά την άφιξη στις 23:15 σε ηλικία 40 ετών. Ο Τσάπμαν παρέμεινε στον τόπο του συμβάντος διαβάζοντας το Ο φύλακας στη σίκαλη μέχρι που συνελήφθη από την αστυνομία.
Ακολούθησε μια παγκόσμια έκρηξη θλίψης με πλήθος κόσμου να συγκεντρώθηκαν στο νοσοκομείο Ρούσβελτ και μπροστά από την Ντακότα και τουλάχιστον τρεις θαυμαστές των Beatles αυτοκτόνησαν. Την επόμενη μέρα, ο Λένον αποτεφρώθηκε στο νεκροταφείο στο Χάρτσντεϊλ της Νέας Υόρκης. Αντί για κηδεία, η Όνο ζήτησε 10 λεπτά σιωπής σε όλο τον κόσμο. Ο Τσάπμαν αργότερα ομολόγησε την ενοχή του για τη δολοφονία του Λένον και καταδικάστηκε σε 20 χρόνια ισόβια κάθειρξη. Του αρνήθηκαν την αποφυλάκιση υπό όρους 12 φορές από τότε που έγινε επιλέξιμος το 2000.
Μαρκ Τσάπμαν
Ο Μαρκ Ντέιβιντ Τσάπμαν, ένας 25χρονος πρώην φύλακας από τη Χονολουλού της Χαβάης, ήταν θαυμαστής των Beatles χωρίς προηγούμενη ποινική καταδίκη. Στις 27 Οκτωβρίου 1980, ο Τσάπμαν αγόρασε στη Χονολουλού ένα περίστροφο Charter Arms. Πέταξε στη Νέα Υόρκη στις 29 Οκτωβρίου, αφού επικοινώνησε με την Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Αεροπορίας για να μάθει τον καλύτερο τρόπο μεταφοράς ενός περίστροφου. Ο Τσάπμαν έμαθε ότι οι σφαίρες μπορεί να καταστραφούν στο αεροπλάνο, έτσι έφτασε χωρίς πυρομαχικά. Έφυγε από τη Νέα Υόρκη στις 12 ή 13 Νοεμβρίου, στη συνέχεια πέταξε πίσω στις 6 Δεκεμβρίου και έκανε check in στο Upper West Side για μια νύχτα πριν μετακομίσει σε ένα ξενοδοχείο Sheraton στο Midtown Manhattan.
Κίνητρο
Ο Τσάπμαν φέρεται να άρχισε να σχεδιάζει να σκοτώσει τον Τζον Λένον τρεις μήνες πριν από τη δολοφονία. Ένας μακροχρόνιος θαυμαστής του συγκροτήματος Beatles, ο Τσάπμαν στράφηκε εναντίον του Λένον λόγω της θρησκευτικής μεταστροφής και της πολύ δημοσιοποιημένης δήλωσης του Λένον το 1966 σχετικά με το ότι οι Beatles είναι πιο δημοφιλείς από τον Ιησού. Μερικά μέλη της ομάδας προσευχής του Τσάπμαν έκαναν ένα αστείο σε σχέση με το τραγούδι του Λένον "Imagine". Ο παιδικός φίλος του Τσάπμαν, Μάιλς ΜακΜάνους, θυμάται ότι είπε ότι το τραγούδι ήταν "κομμουνιστικό".
Ο Τσάπμαν είχε επίσης επηρεαστεί από το John Lennon: One Day at a Time του Άντονι Φόσετ για τον τρόπο ζωής του Λένον στη Νέα Υόρκη. Σύμφωνα με τη σύζυγό του Γκλόρια, ήταν θυμωμένος που ο Λένον θα κήρυττε αγάπη και ειρήνη, αλλά είχε εκατομμύρια. Ο Τσάπμαν είπε αργότερα: Μας είπε να μην φανταστούμε κανένα περιουσιακό στοιχείο και ήταν εκεί, με εκατομμύρια δολάρια και γιοτ και αγροκτήματα και εξοχικά κτήματα, γελώντας με ανθρώπους σαν εμένα που είχαν πιστέψει τα ψέματα και αγόρασαν τους δίσκους και έχτισαν ένα μεγάλο μέρος της ζωής του γύρω από τη μουσική του. Θυμήθηκε επίσης ότι είχε ακούσει τα σόλο άλμπουμ του Λένον τις εβδομάδες πριν από τη δολοφονία:
8 Δεκεμβρίου 1980
Ο Τσάπμαν περίμενε τον Λένον έξω από την Ντακότα νωρίς το πρωί και πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας κοντά στην είσοδο της Ντακότα, μιλώντας με θαυμαστές και τον θυρωρό. Εκείνο το πρωί, ο Τσάπμαν αποσπάστηκε και δεν είδε τον Λένον να βγαίνει από το ταξί και να μπαίνει στη Ντακότα. Αργότερα το πρωί, ο Τσάπμαν συνάντησε την νταντά της οικογένειας του Λένον, Έλεν Σίμαν, η οποία επέστρεφε από μια βόλτα με τον πεντάχρονο γιο του Λένον, Σον. Ο Τσάπμαν έφτασε μπροστά στην οικονόμο για να σφίξει το χέρι του Σον και είπε ότι ήταν ένα όμορφο αγόρι, παραθέτοντας το τραγούδι του Λένον " Beautiful Boy (Darling Boy)".
Αρζελιέ
Το Αρζελιέ (γαλλικά: Argelliers, οξιτανικά: Argelièrs) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Δολοφονία του Τζον Λένον
8 Δεκεμβρίου 1980
Η φωτογράφος πορτρέτων Άνι Λίμποβιτς πήγε στο διαμέρισμα των Λένον για να κάνει μια φωτογράφηση για το περιοδικό Rolling Stone. Η Λίμποβιτς τους υποσχέθηκε ότι μια φωτογραφία των δυο τους γυμνών μαζί θα έκανε το εξώφυλλο του περιοδικού. Ο Λίμποβιτς τράβηξε αρκετές φωτογραφίες του Τζον Λένον μόνος του και μία ήταν αρχικά στο εξώφυλλο. Αν και η Όνο δεν ήθελε να είναι γυμνή, ο Λένον επέμενε να είναι τόσο αυτός όσο και η γυναίκα του στο εξώφυλλο και αφού τράβηξε τις φωτογραφίες, η Λίμποβιτς έφυγε από το διαμέρισμά τους στις 3:30. μ.μ. Μετά τη φωτογράφιση, ο Λένον έδωσε αυτή που θα ήταν η τελευταία του συνέντευξη, στον DJ Ντέιβ Σόλιν του RKO Radio Network του Σαν Φρανσίσκο και στη συγγραφέα/παραγωγό Λόρι Κάγιε, για μια μουσική εκπομπή που θα μεταδοθεί στο RKO Radio Network. Γύρω στις 5 μ.μ., ο Λένον και η Όνο, καθυστερημένοι από μια καθυστερημένη λιμουζίνα που μοιράζονταν με το συνεργείο του RKO Radio, έφυγαν από το διαμέρισμά τους για να μιξάρουν το τραγούδι " Walking on Thin Ice ", ένα τραγούδι της Ονο με τον Λέννον στην κιθάρα, στο Record Plant.
Καθώς έφευγαν από το κτίριο, τους πλησίασε ο Τσάπμαν ο οποίος ζήτησε το αυτόγραφο του Λένον, μια συνηθισμένη πρακτική, σε ένα αντίγραφο του άλμπουμ του, Double Fantasy. Στον Λένον άρεσε να δίνει αυτόγραφα ή φωτογραφίες, ειδικά σε όσους περίμεναν για μεγάλο χρονικό διάστημα να τον συναντήσουν. Αργότερα, ο Τσάπμαν είπε: ''Ήταν πολύ ευγενικός μαζί μου. Κατά ειρωνικό τρόπο, πολύ ευγενικός και ήταν πολύ υπομονετικός μαζί μου. Η λιμουζίνα περίμενε ... και πήρε το χρόνο του μαζί μου και έβαλε το στυλό και υπέγραψε το άλμπουμ μου. Με ρώτησε αν χρειάζομαι κάτι άλλο. Είπα όχι κύριε και απομακρύνθηκε. Πολύ εγκάρδιος και αξιοπρεπής άνθρωπος''. Ο Πολ Γκόρες ένας ερασιτέχνης φωτογράφος και θαυμαστής του Λένον, τράβηξε μια φωτογραφία του Λένον υπογράφοντας το άλμπουμ του Τσάπμαν.
Αρζελιέ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Αρζελιεραίν (γαλλικά: Argelliérains).
Δολοφονία του Τζον Λένον
Δολοφονία
Οι Λένον επέστρεψαν στη Ντακότα περίπου στις 10:50 μ.μ. Ο Λένον ήθελε να καληνυχτίσει τον γιο του πριν πάει στο εστιατόριο Stage Deli με την Όνο. Βγήκαν από τη λιμουζίνα τους στην 72η οδό αντί να οδηγήσουν στην πιο ασφαλή αυλή της Ντακότα. Προσπέρασαν τον Τσάπμαν και προχώρησαν προς την είσοδο της καμάρας του κτιρίου. Καθώς η Όνο περνούσε, ο Τσάπμαν της έγνεψε καταφατικά. Καθώς ο Λένον περνούσε, έριξε μια σύντομη ματιά στον Τσάπμαν, φαινόταν να τον αναγνώρισε από νωρίτερα. Δευτερόλεπτα αργότερα, ο Τσάπμαν τράβηξε το όπλο του, το οποίο ήταν κρυμμένο στην τσέπη του παλτού του, στόχευσε στο κέντρο της πλάτης του Λένον και έριξε γρήγορα πέντε σφαίρες από απόσταση περίπου 10 μέτρων.
Αρζελιέ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Δολοφονία του Τζον Λένον
Δολοφονία
Με βάση τις δηλώσεις που έγιναν εκείνο το βράδυ από τον Αρχηγό του Αστυνομικού Τμήματος της Νέας Υόρκης Τζέιμς Σάλιβαν, πολυάριθμες αναφορές εκείνη την εποχή υποστήριζαν ότι ο Τσάπμαν φώναξε κύριε Λένον και έπεσε σε θέση μάχης πριν πυροβολήσει. Μεταγενέστερες ακροάσεις και συνεντεύξεις μαρτύρων δεν περιελάμβαναν καμία από αυτές τις λεπτομέρειες. Ο Τσάπμαν είπε ότι δεν θυμάται να φώναξε τον Λένον πριν πυροβολήσει, και ότι ο Λένον δεν γύρισε. Ισχυρίστηκε ότι είχε λάβει θέση μάχης σε μια συνέντευξη του 1992 με την Μπάρμπαρα Ουώλτερς.
αριστερά|μικρογραφία|Πλάγια όψη της αψίδας της Ντακότα, που δείχνει το σκαλοπάτι που ανέβηκε ο Λένον προτού καταρρεύσει στο λόμπι. Μια σφαίρα δεν βρήκε τον Λένον και χτύπησε ένα παράθυρο της Ντακότα. Σύμφωνα με την έκθεση της νεκροψίας, δύο σφαίρες εισήλθαν στην αριστερή πλευρά της πλάτης του Λένον, περνώντας από την αριστερή πλευρά του στήθους και τον αριστερό του πνεύμονα, με τη μία να βγαίνει από το σώμα και τη μία να βρίσκεται στο λαιμό του. Δύο ακόμη σφαίρες έπληξαν τον Λένον στον αριστερό του ώμο. Ο Λένον, αιμορραγώντας έντονα από τις εξωτερικές του πληγές και από το στόμα του, ανέβηκε τρεκλίζοντας πέντε σκαλοπάτια προς τον χώρο ασφαλείας/της υποδοχής όπου είπε: ''Με πυροβολούν! Είμαι πυροβολημένος!'' Στη συνέχεια έπεσε στο πάτωμα σκορπίζοντας κασέτες που κουβαλούσε.
Οι πρώτοι αστυνομικοί που έφτασαν στο σημείο, ήταν στην 72η οδό και στο Μπρόντγουεϊ όταν άκουσαν μια αναφορά για πυροβολισμούς στην Ντακότα. Οι αστυνομικοί έφτασαν περίπου δύο λεπτά αργότερα και βρήκαν τον Τσάπμαν να στέκεται πολύ ήρεμα στην 72η οδό και να διαβάζει ένα χαρτόδετο αντίγραφο του φύλακα στη σίκαλη του Τζερόμ Ντέιβιντ Σάλιντζερ. Αμέσως έβαλαν χειροπέδες στον Τσάπμαν και τον τοποθέτησαν στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου της ομάδας τους. Ο Τσάπμαν δεν έκανε καμία προσπάθεια να φύγει ή να αντισταθεί στη σύλληψη. Ο Κάλεν είπε για τον Τσάπμαν: ''Μας ζήτησε συγγνώμη που μας χάλασε τη νύχτα. Γύρισα και του είπα: Πρέπει να μου κάνεις πλάκα. Ανησυχείς για τη νύχτα μας; Ξέρεις τι έκανες στη ζωή σου; Του διαβάσαμε τα δικαιώματά του περισσότερες από μία φορές''
Ο αστυνομικός Χερμπ Φραουενμπέργκερ και ο σύντροφός του Τόνι Πάλμα ήταν η δεύτερη ομάδα που έφτασε στον τόπο του εγκλήματος. Βρήκαν τον Λένον ξαπλωμένο μπρούμυτα στο πάτωμα του χώρου της δεξίωσης, με αίμα να χύνεται από το στόμα του και τα ρούχα του ήδη εμποτισμένα με αυτό, με τον Χάστινγκς να τον φροντίζει. Οι αστυνομικοί Τζέιμς Μοράν και Μπιλλ Γκέιμπλ έφτασαν στη συνέχεια στη σκηνή και ο Φραουενμπέργκερ έβαλε τον Λένον στο αυτοκίνητό τους, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι η κατάστασή του ήταν πολύ σοβαρή για να περιμένει να φτάσει ένα ασθενοφόρο. Στη συνέχεια, ο Μοράν και ο Γκέιμπλ οδήγησαν τον Λένον στο νοσοκομείο Ρούζβελτ, ακολουθούμενοι από τους Φραουενμπέργκερ και Πάλμα, οι οποίοι οδήγησαν την Όνο στο νοσοκομείο. Σύμφωνα με τον Γκέιμπλ, στο αυτοκίνητο, ο Μοράν ρώτησε: "Είσαι ο Τζον Λένον;" ή "Ξέρεις ποιος είσαι;" Ο Λένον έγνεψε καταφατικά, αλλά κατάφερε μόνο να βγάλει μία γκρίνια και ένα γουργούρισμα όταν προσπάθησε να μιλήσει και έχασε τις αισθήσεις του λίγο αργότερα.
Προσπάθεια ανάνηψης
Λίγα λεπτά πριν τις 11:00 μ.μ., ο Μόραν έφτασε στο Νοσοκομείο Ρούσβελτ με τον Λένον με το αυτοκίνητο της ομάδας του. Ο Μόραν κουβαλούσε τον Λένον στην πλάτη του και πάνω σε ένα γκαράζ, ζητώντας έναν γιατρό για ένα θύμα πολλαπλών πυροβολισμών. Όταν έφεραν τον Λένον, δεν ανέπνεε και δεν είχε σφυγμό. Τρεις γιατροί, μια νοσοκόμα και δύο ή τρεις άλλοι ιατροί εργάστηκαν στον Λένον για 10 με 20 λεπτά σε μια προσπάθεια να τον αναζωογονήσουν. Ως τελευταία λύση, οι γιατροί έκοψαν το στήθος του Λένον και προσπάθησαν να κάνουν Καρδιοπνευμονική αναζωογόνηση για να αποκαταστήσουν την κυκλοφορία, αλλά γρήγορα ανακάλυψαν ότι η βλάβη στα αιμοφόρα αγγεία πάνω και γύρω από την καρδιά του Λένον από τις πολλαπλές σφαίρες ήταν πολύ μεγάλη.
Τρεις από τις τέσσερις σφαίρες που χτύπησαν την πλάτη του Λένον πέρασαν εντελώς από το σώμα του και έξω από το στήθος του, ενώ η τέταρτη έπεσε στην αορτή του δίπλα στην καρδιά του. Μία από τις σφαίρες που βγήκαν από το στήθος του χτύπησε και κόλλησε στο πάνω αριστερό του χέρι. Αρκετές από τις πληγές θα μπορούσαν να ήταν θανατηφόρες από μόνες τους, επειδή κάθε σφαίρα είχε σπάσει ζωτικές αρτηρίες γύρω από την καρδιά. Ο Λένον πυροβολήθηκε τέσσερις φορές από κοντινή απόσταση με σφαίρες και τα προσβεβλημένα όργανά του -ιδιαίτερα ο αριστερός του πνεύμονας και τα κύρια αιμοφόρα αγγεία πάνω από την καρδιά του- καταστράφηκαν ουσιαστικά κατά την πρόσκρουση.
Οι αναφορές σχετικά με το ποιος ήταν ο χειρουργός και ποίος έκανε απόπειρα ανάνηψης του Λένον ήταν ασυνεπείς. Ο Στέφαν Λυν, ο επικεφαλής του Τμήματος Επειγόντων Περιστατικών στο Νοσοκομείο Ρούζβελτ, συνήθως πιστώνεται ότι έκανε τη χειρουργική επέμβαση του Λένον. Το 2005, ο Λυν είπε ότι έκανε μασάζ στην καρδιά του Λένον και προσπάθησε να του κάνει ανάνηψη για 20 λεπτά, ότι ήταν παρόντες άλλοι δύο γιατροί και ότι οι τρεις τους δήλωσαν τον θάνατο του Λένον. Ο Ρίτσαρντ Μαρκς, χειρουργός επειγόντων περιστατικών στο νοσοκομείο Ρούσβελτ, δήλωσε το 1990 ότι χειρούργησε τον Λένον, έκανε μια μαζική μετάγγιση αίματος και έκανε μασάζ καρδιάς χωρίς αποτέλεσμα. Όταν συνειδητοποίησα ότι δεν θα τα κατάφερνε, είπε ο Μαρκς, ''απλώς τον έραψα πίσω. Ένιωσα αβοήθητος'' Ο Ντέιβιντ Χάλεραν, ο οποίος ήταν τριτοετής φοιτητής γενικής χειρουργικής στο νοσοκομείο Ρούσβελτ, αμφισβήτησε τους ισχυρισμούς τόσο του Μαρκς όσο και του Λυν. Το 2015, ο Χάλεραν δήλωσε ότι οι δύο γιατροί δεν έκαναν τίποτα και ότι αρχικά δεν συνειδητοποίησε την ταυτότητα του θύματος. Πρόσθεσε ότι ο Λιν ήρθε για να τον βοηθήσει μόνο όταν άκουσε ότι ήταν ο Λένον.
Σύμφωνα με το πιστοποιητικό θανάτου του, διαπιστώθηκε ο θάνατος του Λένον κατά την άφιξη στις 11:15 μ.μ., αλλά η ώρα 11:07 pm έχει επίσης αναφερθεί. Μάρτυρες παρατήρησαν ότι το τραγούδι των Beatles " All My Loving " ακουγόνταν πάνω από το ηχοσύστημα του νοσοκομείου τη στιγμή που διαπιστώθηκε ο θάνατος του. Το σώμα του Λένον μεταφέρθηκε στη συνέχεια στο νεκροτομείο της πόλης για νεκροψία. Η αιτία θανάτου αναφέρθηκε στο πιστοποιητικό θανάτου του ως υπογλαιμικό σοκ, που προκλήθηκε από απώλεια περισσότερο από το 80% του όγκου του αίματος λόγω πολλαπλών πυροβολισμών στον αριστερό ώμο και τον αριστερό θώρακα με αποτέλεσμα βλάβη στον αριστερό πνεύμονα, την αριστερή υποκλείδια αρτηρία και τόσο την αορτή όσο και το αορτικό τόξο. Σύμφωνα με την έκθεση, ακόμη και με έγκαιρη ιατρική περίθαλψη, κανένα άτομο δεν θα μπορούσε να ζήσει για περισσότερα από λίγα λεπτά με πολλαπλά τραύματα από σφαίρες που επηρεάζουν όλες τις κύριες αρτηρίες και φλέβες γύρω από την καρδιά.
Ανακοίνωση ΜΜΕ
μικρογραφία|Ο Χάουαρντ Κόσελ, που φαίνεται εδώ σε προηγούμενη φωτογραφία, γνωστοποίησε την είδηση του θανάτου του Λένον στο Monday Night Football του [[ABC.]] Η Όνο ζήτησε από το νοσοκομείο να μην αναφέρει στα μέσα ενημέρωσης ότι ο σύζυγός της ήταν νεκρός μέχρι να ενημερώσει τον πεντάχρονο γιο τους Σον, ο οποίος βρισκόταν στο σπίτι. Η Όνο είπε ότι μάλλον έβλεπε τηλεόραση και ότι δεν ήθελε να μάθει για τον θάνατο του πατέρα του από μια τηλεοπτική ανακοίνωση. Ωστόσο, ο παραγωγός ειδήσεων Αλαν Βάις του WABC-TV έτυχε να περιμένει για θεραπεία στα επείγοντα του νοσοκομείου αφού τραυματίστηκε σε ατύχημα με μοτοσικλέτα νωρίτερα το βράδυ. Οι αστυνομικοί οδήγησαν τον Λένον στο ίδιο δωμάτιο με τον Βάις και ανέφεραν τι συνέβη. Ο Βάις τηλεφώνησε στον σταθμό του και μετέδωσε τις πληροφορίες.
Ο πρόεδρος του ABC News, έλαβε είδηση για τον θάνατο τις τελευταίες στιγμές μιας εθνικής τηλεοπτικής μετάδοσης ενός αγώνα ποδοσφαίρου μεταξύ των New England Patriots και των Miami Dolphins, με το παιχνίδι ισόπαλο και τους Patriots να επιχειρούν ένα γκολ για να κερδίσουν το παιχνίδι. Ο Arledge ενημέρωσε τους Φρανκ Γκίφορντ και Χάουαρντ Κόσελ για τον πυροβολισμό και τους πρότεινε να αναφέρουν τη δολοφονία. Ο Κόσελ, ο οποίος είχε πάρει συνέντευξη από τον Λένον κατά τη διάρκεια της εκπομπής Monday Night Football το 1974, επελέγη να το κάνει, αλλά διστάζει να είναι αυτός που θα μεταδίδει τα νέα. Ο Γκίφορντ έπεισε τον Κόσελ για το αντίθετο, λέγοντας: ''Πρέπει. Αν το ξέρεις, πρέπει να το κάνουμε. Μην κολλάς. Είναι μια τραγική στιγμή, και αυτή πρόκειται να ταρακουνήσει ολόκληρο τον κόσμο''.
Ο ροκ σταθμός της Νέας Υόρκης WNEW-FM 102.7 ανέστειλε αμέσως όλα τα προγράμματα και άνοιξε τις γραμμές του σε κλήσεις από ακροατές. Οι σταθμοί σε όλη τη χώρα άλλαξαν σε ειδικό προγραμματισμό αφιερωμένο στη μουσική του Λένον και των Beatles.
Δημόσια ανταπόκριση
Σύμφωνα με τις ευχές της Όνο, στις 14 Δεκεμβρίου, εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο σταμάτησαν για δέκα λεπτά σιωπής για να θυμηθούν τον Λένον, συμπεριλαμβανομένων 30.000 ανθρώπων που συγκεντρώθηκαν στη γενέτειρα του, το Λίβερπουλ και πάνω από 225.000 άτομα στο Σέντραλ Παρκ, κοντά στη σκηνή όπου πυροβολήθηκε. Για αυτά τα δέκα λεπτά, κάθε ραδιοφωνικός σταθμός της Νέας Υόρκης έσβησε.
Τουλάχιστον τρεις θαυμαστές των Beatles αυτοκτόνησαν μετά τη δολοφονία, με αποτέλεσμα η Όνο να κάνει μια δημόσια έκκληση ζητώντας από τους πενθούντες να μην υποκύψουν στην απόγνωση. Στις 18 Ιανουαρίου 1981, μια ολοσέλιδη ανοιχτή επιστολή από την Όνο εμφανίστηκε στους New York Times και την Washington Post με τίτλο «In Gratitude», όπου εξέφρασε τις ευχαριστίες της στα εκατομμύρια των ανθρώπων που θρήνησαν την απώλεια του Λένον και ήθελαν να μάθουν πώς θα μπορούσαν να τιμήσουν τη ζωή του και να βοηθήσουν αυτήν και τον Σον.
Το Double Fantasy, το οποίο κυκλοφόρησε τρεις εβδομάδες πριν από τη δολοφονία του Λένον με ανάμεικτες αντιδράσεις κριτικών και αρχικά χαμηλές πωλήσεις, έγινε παγκόσμια εμπορική επιτυχία και κέρδισε το βραβείο Γκράμι του 1981 για το άλμπουμ της χρονιάς στα 24α ετήσια βραβεία Γκράμι.
Η Όνο κυκλοφόρησε ένα σόλο άλμπουμ, το Season of Glass, το 1981. Το εξώφυλλο του άλμπουμ είναι μια φωτογραφία των αιματοβαμμένων γυαλιών του Λένον που φορούσε όταν πυροβολήθηκε. Την ίδια χρονιά, κυκλοφόρησε επίσης το "Walking on Thin Ice ", το τραγούδι που είχαν μιξάρει οι Λένον στο Record Plant λιγότερο από μία ώρα πριν δολοφονηθεί, ως single.
Η απόπειρα δολοφονίας του Ρόναλντ Ρήγκαν από τον Τζον Χίνκλεϊ έλαβε χώρα τρεις μήνες μετά τη δολοφονία του Λένον και η αστυνομία βρήκε ένα αντίγραφο του μυθιστορήματος Ο φύλακας στη σίκαλη ανάμεσα στα προσωπικά αντικείμενα του Χίνκλεϊ. Ο Χίνκλεϊ άφησε μια κασέτα στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του στην οποία δήλωνε ότι θρηνούσε το θάνατο του Λένον. Είπε ότι ήθελε να κάνει «κάποιο είδος δήλωσης» μετά τον θάνατο του Λένον.