cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φίλιππος Α΄ Φιλάδελφος
Ηγεμονία του Αντίοχου Ι' του Ευσεβούς
Την επόμενη περίοδο ο Αντίοχος Ι' Ευσεβής κυβέρνησε την Αντιόχεια και τα περίχωρα αυτής, μαχόμενος δίχως τελειωμό με τα ξαδέλφια του και τους εξωτερικούς εχθρούς του κράτους. Υπάρχει μια αβεβαιότητα γύρω από τα γεγονότα που οδήγησαν στην πτώση του: ο Ιώσηπος Φλάβιος διηγείται ότι σκοτώθηκε γύρω στο 90 π.Χ. ενώ αγωνιζόταν κατά των Πάρθων. Ο Αππιανός διηγείται μια άλλη εκδοχή: πως ο Αντίοχος Ι' ηττήθηκε όταν ο ηγεμόνας της Αρμενίας, ο Τιγράνης, εισέβαλε στη Συρία το 83 π.Χ.
Τα πρώτα χρόνια μετά το θάνατο του Σέλευκου, ο Αντίοχος ΙΑ' από κοινού με το Φίλιππο Α' πραγματοποίησε μια ανεπιτυχή απόπειρα κατάληψης της Αντιόχειας. Μετά την αποτυχία αυτή, ο Αντίοχος ΙΑ' εξαναγκάστηκε σε φυγή. Ωστόσο βρήκε το θάνατο από πνιγμό, καθώς προσπάθησε να διασχίσει έφιππος τον ποταμό Ορόντη το 92 π.Χ. Συνεχιστές των προσπαθειών του έγιναν τα αδέλφια του, Δημήτριος Γ' και Φίλιππος Α'. Μετά το θάνατο του Αντίοχου Ι', το κράτος διαιρέθηκε ανάμεσα στους δύο.
Τελευταία χρόνια στο θρόνο
Την επόμενη περίοδο ο Φίλιππος Α' προέλασε κατά της Αντιόχειας την οποία και κατέλαβε. Προτού, όμως, ισχυροποιήσει τη θέση του ως μόνος ηγεμόνας των Σελευκιδών, βρήκε νέο ανταγωνιστή στο πρόσωπο του νεότερου αδελφού του, του Αντίοχου ΙΒ' του Διόνυσου, ο οποίος και πήρε υπό τον έλεγχό του την παλαιά πρωτεύουσα του Δημητρίου, τη Δαμασκό. Παρόλο που ο Φίλιππος κατέλαβε για σύντομο χρονικό διάστημα την πόλη, ενώ ο Αντίοχος βρισκόταν μακριά μαχόμενος του Ναβαταίους Άραβες, αναγκάστηκε να την εγκαταλείψει όταν εκείνος επέστρεψε. Κατά τη διάρκεια των πολέμων με τους Άραβες, έχασε τη ζωή του και ο ίδιος ο Αντίοχος IB'.
Στη βασιλεία του Φιλίππου έδωσε τέλος η εισβολή του ηγεμόνα της Αρμενίας, του Τιγράνη, περίπου το 83 π.Χ. τον οποίο και οι κάτοικοι της Αντιόχειας αναγνώρισαν ως κυβερνήτη τους. Η τύχη του δεν είναι γνωστή και τα ίχνη χάνονται αυτήν την εποχή. Ωστόσο κατά τη ρωμαϊκή περίοδο εκδόθηκαν νομίσματα με τη μορφή του.
Πηγές
Κατηγορία:Ηγεμόνες των Σελευκιδών Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος
Κλήμα Κοζάνης
Το Κλήμα είναι ένα χωριό στην Ελλάδα, στον Δήμο Βοΐου στην περιοχή της Δυτικής Μακεδονίας. Το Κλήμα έχει πληθυσμό 97 κατοίκους (2011).
Η Λίζα και η άλλη
Η Λίζα και η άλλη είναι κινηματογραφική ταινία σε σενάριο Βαγγέλη Γκούφα και σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου που γυρίστηκε το 1961. Πρωταγωνιστούν οι: Αλίκη Βουγιουκλάκη, Λάμπρος Κωνσταντάρας και Γιώργος Πάντζας.
Κλήμα Κοζάνης
Γεωγραφία
Το χωριό βρίσκεται 10 χιλιόμετρα νότια της πόλης Νεάπολη.
Βυζαντινή Αυτοκρατορία
Διατηρούνται βυζαντινές τοιχογραφίες στο νεκροταφείο της Αγίας Παρασκευής.
Η Λίζα και η άλλη
Πλοκή
Η Λίζα (Αλίκη Βουγιουκλάκη) μια μικρή πλανόδια μικροπωλήτρια συλλαμβάνεται από τον ιδιοκτήτη του παλαιοπωλείου (Λαυρέντης Διανέλλος) επειδή έχει κοιμηθεί κρυφά εκεί. Ο δικαστής (Παντελής Ζερβός) την αθωώνει και ο ο Θάνος Κωστόπουλος (Γιώργος Πάντζας), ο νεαρός δικηγόρος που αναλαμβάνει την υπεράσπισή της, την παίρνει και την φιλοξενεί στο σπίτι του, όπου μένει μαζί με δυο φίλους του, τον Στυλιανό (Γιάννης Μαλούχος) και τον Κωνσταντίνο (Βασίλης Μαλούχος).
Η Μίτση (Αλίκη Βουγιουκλάκη), ένα πλουσιοκόριτσο, το σκάει από το σπίτι της προκειμένου να πιέσει τον πατέρα της, Μικέ (Λάμπρος Κωνσταντάρας) να μην την αναγκάσει να παντρευτεί τον Τζον Πεζίκη (Γιώργο Κωνσταντίνου) που της προξενεύει και να δεχθεί για γαμπρό του το αγόρι της, τον Ανδρέα (Γιώργος Λευτεριώτης). Ο πατέρας της την αναζητεί με τη βοήθεια του ντετέκτιβ Πέτρου Βαλδή (Θανάσης Βέγγος) και προσφέροντας αμοιβή για την εύρεσή της. Οι τρεις φίλοι (Θάνος, Στυλιανός & Κωνσταντίνος) ανακαλύπτουν στην εφημερίδα πως η Λίζα μοιάζει εκπληκτικά με την Μίτση και πιστεύοντας πως είναι αυτή την οδηγούν στον Μικέ Γαβριήλογλου στο σπίτι της Μίτσης και τους αναστατώνει. Μετά απο πολλές απροσδόκητες προσπάθειες της Λίζας και του πατέρα της, η Μίτση εμφανίζεται και όλα έχουν αίσιο τέλος. Η Λίζα θα παντρευτεί τον Θάνο και η Μίτση τον Ανδρέα.
Κλήμα Κοζάνης
Οθωμανική Αυτοκρατορία
Το Παρεκκλήσι «Ζωοδόχου Πηγής» χτίστηκε το 1871. Στα τέλη του 19ου αιώνα το Κλήμα είναι ένα ελληνικό χωριό στο νότιο άκρο της Νεάπολης Κοζάνης. Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία του Vassil Kanchov το 1900, 90 Έλληνες χριστιανοί ζουν. Στις αρχές του 20ου αιώνα, το χωριό βρισκόταν υπό την κυριαρχία του Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης. Σύμφωνα με τον γραμματέα της Βουλγαρικής Εξαρχίας Δημήτρη Μίσεφ στο Κλήμα υπάρχουν 90 Έλληνες. Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία του ελληνικού προξενείου στην Ελασσόνα το 1904, 100 Έλληνες Χριστιανοί ζουν στο Κλήμα.
Η Λίζα και η άλλη
Παραγωγή
Βοηθός σκηνοθέτη ήταν ο νεαρός τότε Παντελής Βούλγαρης.
Η πρώτη προβολή της ταινίας πραγματοποιήθηκε στις 13 Νοεμβρίου 1961. Κόβοντας 152.896 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 2η ανάμεσα θέση σε 68 ταινίες της ίδιας σεζόν. Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 15 Μαρτίου 2006.
Κλήμα Κοζάνης
Πληθυσμός
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης Κατηγορία:Δήμος Βοΐου
Νιπούρ
Η Νιπ(π)ούρ (σουμεριακά: Nibru, συχνά καταγράφεται ως , EN. LÍL KI, "Πόλη του Ενλίλ", ακκαδικά: Nibbur) ήταν αρχαία πόλη των Σουμερίων. Ήταν η έδρα λατρείας του θεού των Σουμερίων Ενλίλ, κυβερνήτη του σύμπαντος, υποκείμενου μόνο στον Άνου. Η Νιπούρ βρίσκεται στη σύγχρονη Νουφάρ στο Αφάκ, στο Κυβερνείο Αλ Κασιντίγια του Ιράκ.
Ιστορία
Σύμφωνα με το Χρονικό Τουμάλ, ο Ενμεμπαραγκέσι, πρώιμος ηγεμόνας της σουμεριακής Κις, ήταν ο πρώτος που έχτισε αυτόν τον ναό. Η επιρροή του στη Νιπούρ έχει επίσης εντοπιστεί αρχαιολογικά. Το Χρονικό απαριθμεί διαδοχικούς πρώιμους Σουμερίους ηγεμόνες, που έκαναν διαλείπουσες τελετές στο ναό: ο Αγκά του Κις, γιος του Ενμεμπαραγκέσι, ο Μεσανιπαδάς της Ουρ, ο γιος του, Μεσκιάνγκ Νούννα, ο Γκιλγκαμές της Ουρούκ, ο γιος του, Ουρ Νουνγκάλ, ο Νάνι της Ουρ και ο γιος του, Μεσκιάνγκ-νάννα. Υποδεικνύει επίσης ότι η πρακτική αναβίωσε κατά την Γ' Δυναστεία της Ουρ από τον Ουρ Ναμμού της Ουρ και συνεχίστηκε έως ότου ο Ιμπί Σιν διόρισε τον Ενμεγκαλάνα αρχιερέα στην Ουρούκ (~1950 ΠΚΕ).
Επιγραφές των Λουγκαλζαγκέσι και Λουγκαλ-κιγκουμπ-νιντούντου, βασιλέων της Ουρούκ και της Ουρ αντίστοιχα, και άλλων πρώιμων ηγεμόνων, σε υποδοχές θυρών και πέτρινα αγγεία, δείχνουν την τότε λατρεία για το αρχαίο ιερό και τη σημασία της κατοχής του, καθώς δίνει μια ορισμένη σφραγίδα νομιμότητας. Στα αναθήματά τους, μερικοί από αυτούς τους ηγεμόνες αυτοπροσδιορίζονται ως Ένσι ή κυβερνήτες. μικρογραφία| [[Καρνεόλη|Χάντρα καρνεόλης του Πολιτισμού της κοιλάδας του Ινδού με λευκό σχέδιο, ~2900–2350 π.Χ. Βρέθηκε στη Νιπούρ. Ένα παράδειγμα πρώιμων σχέσεων Κοιλάδας Ινδού-Μεσοποταμίας. ]]
Ακκάδιοι, Γ' Δυναστεία της Ουρ και Παλαιά Βαβυλωνιακή περίοδος
μικρογραφία| Εγχάρακτη λατρευτική πλακέτα, Νιπούρ. μικρογραφία| Το αγγείο του Λουγκαλζαγκέσι, που βρέθηκε στη Νιπούρ. Στα τέλη της 3ης χιλιετίας π.Χ., η Νιπούρ κατακτήθηκε και καταλήφθηκε από Ακκάδες ηγεμόνες και πολλά αναθηματικά αντικείμενα του Σαργών, του Ριμούς και του Ναράμ Σιν μαρτυρούν τη λατρεία σε αυτό το ιερό. Ο Ναράμ Σιν ανοικοδόμησε τόσο τον ναό Έκουρ όσο και τα τείχη της πόλης, και στα ερείπια, που σηματοδοτούν τώρα την αρχαία τοποθεσία, τα λείψανά του βρίσκονται περίπου στα μισά του δρόμου από την κορυφή προς τα κάτω. Μία από τις λίγες περιπτώσεις όπου η Νιπούρ έχει καταγραφεί ότι έχει δικό της κυβερνήτη προέρχεται από μια πλάκα, που απεικονίζει εξέγερση πολλών πόλεων της Μεσοποταμίας εναντίον του Ναράμ Σιν, συμπεριλαμβανομένης της Νιπούρ υπό τον Αμάρ-ενλίλ. Η πλάκα συνεχίζει να αναφέρει ότι ο Ναράμ Σιν νίκησε αυτές τις επαναστατικές πόλεις σε εννέα μάχες και τις επανέφερε υπό τον έλεγχό του. Η πινακίδα Βάιντνερ (ABC 19) υποδηλώνει ότι η Ακκαδική Αυτοκρατορία έπεσε ως θεϊκή ανταπόδοση, λόγω του ότι ο Σαργών ξεκίνησε τη μεταφορά του καθεστώτος της «ιερής πόλης» από τη Νιπούρ στη Βαβυλώνα. αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ| [[Βαβυλωνία|Η Βαβυλωνία την εποχή του Χαμουραμπί .]] Την ακκαδική κατοχή διαδέχτηκε η κατοχή κατά τη διάρκεια της Γ' δυναστείας της Ουρ, και οι κατασκευές του Ουρ-Ναμμού, του μεγάλου οικοδόμου ναών, επικαλύπτονται αμέσως από αυτές του Ναράμ-Σιν. Ο Ουρ Ναμμού έδωσε στον ναό την τελευταία χαρακτηριστική του μορφή. Ισοπεδώνοντας εν μέρει τις κατασκευές των προκατόχων του, έστησε μια βεράντα από τούβλα, περίπου 12 μ. ύψος, καλύπτοντας χώρο περίπου 32.000 τετραγωνικών μέτρων. Κοντά στο βορειοδυτικό άκρο, προς τη δυτική γωνία, κατασκεύασε ένα ζιγκουράτ τριών σταδίων από ξερό τούβλο, που είχε όψη με τούβλα, που ψήνονται σε κλίβανο στρωμένα με πίσσα. Στην κορυφή βρισκόταν, όπως στην Ουρ και στην Ερίντου, ένας μικρός θάλαμος, το ειδικό ιερό ή κατοικία του θεού. Η πρόσβαση στα στάδια του ζιγκουράτ, από την αυλή κάτω, γινόταν με κεκλιμένο επίπεδο στη νοτιοανατολική πλευρά. Στα βορειοανατολικά του ζιγκουράτ βρισκόταν, προφανώς, ο Οίκος του Βήλου και στις αυλές κάτω από το ζιγκουράτ υπήρχαν διάφορα άλλα κτίρια, ιερά, θάλαμοι θησαυρών και άλλα παρόμοια. Όλη η δομή ήταν προσανατολισμένη με τις γωνίες προς τα κύρια σημεία της πυξίδας.
Ο Ουρ Ναμμού ανοικοδόμησε επίσης τα τείχη της πόλης στη γραμμή των τειχών του Ναράμ Σιν. Η αποκατάσταση των γενικών χαρακτηριστικών του ναού αυτού, και των αμέσως επόμενων περιόδων, διευκολύνθηκε πολύ από την ανακάλυψη ενός σχεδιαγράμματος σε θραύσμα πήλινης πλάκας. Αυτός ο χάρτης αντιπροσωπεύει το ένα τέταρτο της πόλης στα ανατολικά του καναλιού Σατ-εν-Νιλ. Αυτή η συνοικία περικλειόταν από δικά της τείχη, πόλη μέσα σε πόλη, σχηματίζοντας ένα ακανόνιστο τετράγωνο, με πλευρές περίπου 820 μέτρα μάκρος, χωρισμένη από τις άλλες συνοικίες και από τη χώρα προς τα βόρεια και τα ανατολικά, με κανάλια από όλες τις πλευρές, με φαρδιές αποβάθρες κατά μήκος των τειχών. Ένα μικρότερο κανάλι χώριζε αυτή τη συνοικία της ίδιας της πόλης σε δύο μέρη. Στο νοτιοανατολικό τμήμα, στο μέσο της νοτιοανατολικής πλευράς του, βρισκόταν ο ναός, ενώ στο βορειοδυτικό τμήμα, κατά μήκος του Σατ-εν-Νιλ, υποδεικνύονται δύο μεγάλες αποθήκες. Ο ίδιος ναός, σύμφωνα με αυτό το σχέδιο, αποτελούνταν από μια εξωτερική και εσωτερική αυλή, η καθεμία από τις οποίες κάλυπτε περίπου 32.000 τετραγωνικά μέτρα, περιβαλλόμενες από διπλούς τοίχους, με ζιγκουράτ στο βορειοδυτικό άκρο της τελευταίας.
Ο ναός συνέχισε να χτίζεται ή να ξαναχτίζεται από βασιλιάδες διαφόρων επόμενων δυναστειών, όπως φαίνεται από τούβλα και αναθηματικά αντικείμενα, που έφεραν τις επιγραφές των βασιλιάδων διαφόρων δυναστείων της Ουρ και της Ισίν. Φαίνεται ότι υπέφερε σοβαρά με κάποιο τρόπο κατά ή περίπου την εποχή που εισέβαλαν οι Ελαμίτες, όπως φαίνεται από σπασμένα θραύσματα αγαλμάτων, αναθηματικά αγγεία και άλλα παρόμοια, από εκείνη την περίοδο. Ο Ριμ-Σιν Α', ο βασιλιάς της Λάρσα, αυτοπροσδιορίζεται ως «ποιμένας της γης της Νιπούρ». Με την ίδρυση της Βαβυλωνιακής αυτοκρατορίας υπό τον Χαμουραμπί, στις αρχές της 2ης χιλιετίας π.Χ., το θρησκευτικό, καθώς και το πολιτικό κέντρο επιρροής, μεταφέρθηκε στη Βαβυλώνα, ο Μαρντούκ έγινε κύριος στο πάνθεον, πολλά από τα χαρακτηριστικά του Ενλίλ μεταφέρθηκαν σε αυτόν, και ο Έκουρ, ο ναός του Ενλίλ, ήταν σε κάποιο βαθμό παραμελημένος.
Περίοδος των Κοσσαίων έως και περίοδο των Σασσανιδών
Υπό την επόμενη δυναστεία των Κοσσαίων, λίγο μετά τα μέσα της 2ης χιλιετίας, ο Έκουρ αποκαταστάθηκε για άλλη μια φορά στην παλιά του λαμπρότητα, αρκετοί μονάρχες αυτής της δυναστείας τον έχτισαν και τον διακοσμούσαν και χιλιάδες επιγραφές, που χρονολογούνται από την εποχή αυτών των ηγεμόνων, έχουν ανακαλύφθηκε στα αρχεία του. Ένας νέος ναός μέσα στον Έκουρ, ο Εκουριγκιμπάρα, χτίστηκε από τον Κουριγκάλζου Α' (περίπου 1375 π.Χ.). Μετά τα μέσα του 12ου αιώνα π.Χ. ακολουθεί μια άλλη μακρά περίοδος συγκριτικής παραμέλησης λόγω της αλλαγής της πορείας του ποταμού Ευφράτη, αλλά με την επιστροφή των νερών και την κατάκτηση της Βαβυλωνίας από τον βασιλιά των Ασσυρίων Σαργών Β', στα τέλη του 8ου αιώνα π.Χ. συναντάμε ξανά οικοδομικές επιγραφές και υπό τον Ασουρμπανιπάλ, περίπου στα μέσα του 7ου αιώνα π.Χ., βρίσκουμε τον Έκουρ ανακαινισμένο με λαμπρότητα μεγαλύτερη από ποτέ: το ζιγκουράτ εκείνης της περιόδου ήταν 58x39 μέτρα. Μετά την πτώση της Νεοασσυριακής Αυτοκρατορίας, ο Έκουρ φαίνεται να έπεσε σταδιακά σε φθορά, ώσπου τελικά, την περίοδο των Σελευκιδών, ο αρχαίος ναός μετατράπηκε σε φρούριο. Τεράστια τείχη υψώθηκαν στις άκρες της αρχαίας πλατφόρμας, οι αυλές του ναού γέμισαν σπίτια και δρόμους και το ίδιο το ζιγκουράτ χτίστηκε περίεργα πάνω σε σταυροειδές σχήμα και μετατράπηκε σε ακρόπολη για το φρούριο. Αυτό το φρούριο καταλήφθηκε και χτίστηκε περαιτέρω μέχρι το τέλος της περιόδου των Πάρθων, περίπου το 250 μ.Χ. αλλά υπό την επακόλουθη κυριαρχία των Σασσανιδών, με τη σειρά του εφθάρη και το αρχαίο ιερό έγινε, σε σημαντικό βαθμό, ένας απλός τόπος καταφυγίου, μόνο ένα μικρό χωριό από καλύβες από λάσπη στριμωγμένο γύρω από το αρχαίο ζιγκουράτ, που συνέχιζε να κατοικείται.
Ισλαμική εγκατάλειψη
Στην επάνω επιφάνεια αυτών των τύμβων βρέθηκε μια σημαντική εβραϊκή πόλη, που χρονολογείται από τις αρχές περίπου της αραβικής περιόδου και μετά έως τον 10ο αιώνα μ.Χ., στα σπίτια της οποίας υπήρχαν μεγάλοι αριθμοί αραμαϊκών κύπελλων εξορκισμού. Τα εβραϊκά ονόματα, που εμφανίζονται στα περσικά έγγραφα που ανακαλύφθηκαν στη Νιπούρ, δείχνουν, ωστόσο, ότι ο εβραϊκός οικισμός σε αυτήν την πόλη χρονολογείται στην πραγματικότητα από πολύ προγενέστερη περίοδο.
Αρχαιολογία
μικρογραφία| Χάρτης της τοποθεσίας στα γαλλικά μικρογραφία| Νιπούρ, ανασκαφή του ναού του [[Βήλος|Βήλου, 1896.]] μικρογραφία| Ανασκαφές στη Νιπούρ, 1893. μικρογραφία|328x328εσ| Τρισδιάστατη ανακατασκευή του Ναού του Ενλίλ μικρογραφία| Βαβυλωνιακή σφηνοειδής πλάκα με χάρτη από τη Νιπούρ, περίοδος Κοσσαίων, 1550–1450 π.Χ. Η Νιπούρ βρισκόταν και στις δύο πλευρές του καναλιού Σατ εν-Νιλ, ενός από τα πρώτα ρεύματα του Ευφράτη, μεταξύ της σημερινής κοίτης αυτού του ποταμού και του Τίγρη, σχεδόν 160 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Βαγδάτης. Αντιπροσωπεύεται από το μεγάλο σύμπλεγμα ερειπίων αναχωμάτων που είναι γνωστό στους Άραβες ως Νουφάρ (απαντάται από παλαιότερους εξερευνητές και ως Νιφέρ). Το υψηλότερο σημείο αυτών των ερειπίων, ένας κωνικός λόφος που υψώνεται περίπου 30 μέτρα πάνω από το επίπεδο της γύρω πεδιάδας, βορειοανατολικά της κοίτης του καναλιού, αποκαλείται από τους Άραβες Μπιντ ελ-Αμιρόρ, η «κόρη του πρίγκιπα».
Η Νιπούρ ανασκάφηκε για πρώτη φορά, εν συντομία, από τον Σερ Όστιν Χένρι Λέιαρντ το 1851. Η εκσκαφή πλήρους κλίμακας ξεκίνησε από μια αποστολή από το Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια. Η εργασία περιελάμβανε τέσσερις εποχές ανασκαφής μεταξύ 1889 και 1900 και ηγήθηκαν οι Τζον Πάνετ Πίτερς, Τζον Χέντρι Χέινς και Χέρμαν Βόλρατ Χίλπρεχτ. Χιλιάδες πλάκες βρέθηκαν σε ένα μικρότερο ανάχωμα περίπου 7,5 μέτρα σε μέσο ύψος και 52 τετραγωνικά μέτρα σε έκταση, νοτιοανατολικά του τύμβου του ναού. Βρέθηκε επίσης μια αψίδα, ένα από τα παλαιότερα παραδείγματα του κόσμου. Στο παρθικό στρώμα βρέθηκε κιβώτιο με θραύσματα αναθηματικών τσεκουριών από γυαλί της κοσσιτικής περιόδου. Εκπροσωπούνται αρκετοί ύστεροι ηγεμόνες των Κοσσαίων, συμπεριλαμβανομένου του Κουριγκάλζου Β'.
Η Νιπούρ ανασκάφηκε 19 φορές μεταξύ 1948 και 1990 από μια ομάδα από το Ινστιτούτο Ανατολής του Σικάγο, ενώ κατά καιρούς συμμετείχαν το Μουσείο Αρχαιολογίας και Ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια και οι Αμερικανικές Σχολές Ανατολικής Έρευνας.
Ένας ναός της Ινάννα, που ξεκίνησε την Πρώιμη Δυναστική περίοδο, ανασκάφηκε πλήρως. Οι επόμενες επάλληλες νέες επαναλήψεις του ναού επεκτάθηκαν μέχρι τους Παρθικούς χρόνους. Τα ευρήματα περιελάμβαναν μια πλάκα, που χρονολογείται στο 4ο έτος του βασιλιά των Κοσσαίων Σαγκαράκτι-Σουριάς, μια χρονολογημένη στο 44ο έτος του βασιλιά Σουλγκί της Γ' Δυναστείας της Ουρ και μια σφραγίδα της Κοιλάδας του Ινδού. Το 1977 ανέσκαψαν για λίγο στην κοντινή τοποθεσία Ουμ αλ-Χαφριγιάτ, η οποία βρισκόταν βαριά λεηλατημένη.
Οι προκαταρκτικές προσπάθειες για την επανεκκίνηση των εργασιών στη Νιπούρ ξεκίνησαν το 2018. Οι εργασίες ανασκαφής στη Νιπούρ ξεκίνησαν τον Απρίλιο του 2019. Η αρχική εστίαση στη Νιπούρ ήταν ένα σημαντικό κτίριο της παρθικής περιόδου και ένα μικρό σπίτι της Ύστερης Σασσανιδικής εποχής.
Ζιγκουράτ
Εκτενείς ανασκαφικές λεπτομέρειες έχουν καταγραφεί για το ζιγκουράτ του Ουρ-Γκουρ. Συνολικά, η τοποθεσία ζιγκουράτ έχει ύψος 25 μέτρα και μια ορθογώνια βάση 39 μέτρα επί 58 μέτρα. Η βόρεια γωνία του ζιγκουράτ δείχνει 12 μοίρες ανατολικά του μαγνητικού βορρά. Η δομή και τα υλικά κατασκευής είναι ομοιογενή, από μικρά άψητα τούβλα, τοποθετημένα με διαφορετικούς τρόπους: το πρώτο στρώμα τούβλων είναι στις άκρες με τις επίπεδες πλευρές έξω, το δεύτερο στρώμα στις πλευρές με τα άκρα έξω, το τρίτο στρώμα στις επίπεδες πλευρές με οι άκρες έξω.
Το ζιγκουράτ περιέχει ένα σύστημα αγωγών νερού. Από την επάνω επιφάνεια του ζιγκουράτ υπάρχει αγωγός αποχέτευσης νερού στη μέση τριών προσόψεων.
Από το ζιγκουράτ εκτείνονται πεζοδρόμια σε σταυροειδές σχήμα με τετράγωνα μεγάλα τούβλα, στα οποία χρησιμοποιούνται κομμάτια αγγείων για τη στερέωση του πηλού μεταξύ τους. Εκτείνονται 2,4 μέτρα κάτω από το θεμέλιο του ζιγκουράτ και 12 μέτρα μακριά, συνδέονται με το χαμηλότερο στάδιο του ζιγκουράτ, το οποίο προστατεύει το θεμέλιο του ζιγκουράτ από τη βροχή.
Ναός του Ενλίλ
Ο ναός του Ενλίλ, που βρίσκεται βορειοανατολικά του ζιγκουράτ, ανασκάφηκε. Προέκυψε τοπογραφία του Ναού του Ενλίλ. Με στρωματογραφική ανασκαφή μπορούσε να κατασκευαστεί η χρονολογική ακολουθία του ναού. Ο ναός, που χρονολογείται στην περίοδο της Γ' Δυναστείας της Ουρ, κατασκευάστηκε από τον Ουρ Ναμμού και αναστηλώθηκε και ξαναχτίστηκε από βασιλιάδες, που κυβέρνησαν τη Νιπούρ για αιώνες.
Καθώς ο Ναός του Ενλίλ ξαναχτίστηκε, οι αρχιτεκτονικές πληροφορίες που παρασχέθηκαν βασίστηκαν σε υπολείμματα της περιόδου της Γ' Δυναστείας της Ουρ. Ο ορθογώνιος ναός είχε διαστάσεις περίπου 45×21 μέτρα, με μία είσοδο στον βορειοανατολικό τοίχο και μία είσοδο στον νοτιοδυτικό τοίχο. Τα δάπεδα ήταν στρωμένα με τετράγωνα τούβλα από ψημένα τούβλα μεγέθους 37 εκ. 2 υποδομές χτισμένες κάτω από το πλακόστρωτο με υψόμετρο 1,3 μ. Οι τοίχοι, των οποίων το πάχος κυμαινόταν από 3,35 έως 3,95 μ., κατασκευάστηκαν με άψητα τούβλα με άχυρο και λασποκονίαμα. Δεν υπήρχε ένδειξη για παράθυρα. Οι τοίχοι πάνω από το επίπεδο του δαπέδου δεν διατηρήθηκαν, αλλά απαιτούνταν παράθυρα για πρόσθετο φωτισμό στο Ναό του Ενλίλ. Το πιθανό ύψος των τοίχων ήταν 13,2 μ. καθώς ήταν τριπλάσιο της υποδομής που είναι 4,40 μ. Αν και δεν έμειναν υπολείμματα από τη στέγη, καλύφθηκαν πρώτα τεγίδες και καλάμια και στη συνέχεια στρώθηκε χώμα ανακατεμένο με άχυρο.
Από την κάτοψη του ναού του Ενλίλ στην περίοδο της Γ' Δυναστείας της Ουρ, παρουσιάστηκαν 2 θάλαμοι, που συνδέονταν με 2 μικρότερους θαλάμους με ευρύτερες πόρτες (2,40 μ., 1,45 μ. για κανονική θύρα) και 2 βοηθητικούς θαλάμους. Ο Ναός του Ενλίλ δεν έδειχνε θέση για ενθρονισμένες θεότητες. Έτσι, ο Ναός του Ενλίλ δεν ήταν για λατρεία. Ωστόσο, η θρησκευτική τελετουργία θα μπορούσε να χρησιμεύσει ως σκοπός του Ναού του Ενλίλ.
Αρχείο Μουρασού
Σχεδόν ακριβώς απέναντι από το ναό, ανασκάφηκε ένα μεγάλο παλάτι, προφανώς της Σελευκιδικής περιόδου, και σε αυτή τη γειτονιά και νοτιότερα σε αυτούς τους τύμβους ανασκάφηκε μεγάλος αριθμός ενεπίγραφων πινακίδων διαφόρων περιόδων, συμπεριλαμβανομένων αρχείων ναών των Κοσσαίων και εμπορικών αρχείων της Αχαιμενιδικής Αυτοκρατορίας. Τα «βιβλία και τα χαρτιά» του οίκου των Μουρασού, εμπορικών παραγόντων της κυβέρνησης, ρίχνουν φως στην κατάσταση της πόλης και της διοίκησης της χώρας κατά την περίοδο των Αχαιμενιδών.
Οι πινακίδες χρονολογούνται μεταξύ 454 π.Χ. και 404 π.Χ. με την πλειοψηφία μεταξύ 440 π.Χ. και 414 π.Χ. Το αρχείο αντικατοπτρίζει έναν ποικίλο πληθυσμό, καθώς το ένα τρίτο των συμβολαίων απεικονίζουν μη βαβυλωνιακά ονόματα. Διαρκώντας για τουλάχιστον τρεις διαδοχικές γενιές, ο οίκος Μουρασού κεφαλαιοποίησε την επιχείρηση ενοικίασης σημαντικών αγροτεμαχίων, που είχαν δοθεί σε κατοχικούς Πέρσες κυβερνήτες, ευγενείς, στρατιώτες, πιθανώς σε μειωμένες τιμές, των οποίων οι ιδιοκτήτες ήταν πιθανότατα ικανοποιημένοι με μια μέτρια απόδοση. Στη συνέχεια, η επιχείρηση τα υποδιαιρούσε σε μικρότερα οικόπεδα για καλλιέργεια από αυτόχθονες αγρότες και πρόσφατους ξένους εποίκους έναντι προσοδοφόρας αμοιβής. Έτσι επωφελήθηκε τόσο από τα εισπραχθέντα ενοίκια όσο και από το ποσοστό της συσσωρευμένης πίστωσης, που αντικατοπτρίζει τις μελλοντικές συγκομιδές των καλλιεργειών εκείνης της χρονιάς, αφού προμήθευε τα απαραίτητα γεωργικά εργαλεία, μέσα άρδευσης και την πληρωμή φόρων. Το 423/422 π.Χ., ο οίκος Μουρασού πήρε «περίπου 20.000 κιλά ή 20.000 σέκελ ασήμι». «Οι δραστηριότητες του οίκου Μουρασού είχαν καταστρεπτική επίδραση στην οικονομία της χώρας και έτσι οδήγησαν στη χρεοκοπία των ιδιοκτητών γης. Αν και ο οίκος Μουρασού δάνεισε αρχικά χρήματα στους γαιοκτήμονες, μετά από μερικές δεκαετίες άρχισε όλο και περισσότερο να παίρνει τη θέση των γαιοκτημόνων και η γη άρχισε να συγκεντρώνεται στα χέρια τους».
Ναός της Ινάννα
Ο ναός της Ινάννα είναι ένα ιστορικό σήμα κατατεθέν της Μεσοποταμίας. Αν και ο ναός ήταν θρησκευτικό στοιχείο στη δυναστεία της Ουρ, υπήρχαν πολλά πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα, που συνδέονταν με τον ναό. Οι ανασκαφές, που οδήγησαν στην ανακάλυψη των υπολειμμάτων του ναού της Νιπούρ, διεξήχθησαν από τον Ντόναλντ Μακ Κάουν το 1951. Κατά τη διάρκεια της ανασκαφής, η ομάδα αντιμετώπισε δυσκολία στην πρόοδο των εργασιών της. Οι εκσκαφείς έφτασαν σε μια επιφάνεια, που έμοιαζε με ψημένο πλίνθινο πεζοδρόμιο. Συγκεκριμένα, αυτό το περιστατικό τράβηξε μεγάλο ενδιαφέρον στην ομάδα και με περαιτέρω πρόοδο, έφτασαν σε αυτό που φαινόταν σαν δωμάτιο. Περαιτέρω στην ανασκαφή τους, ανακάλυψαν ένα δωμάτιο με επιγραφές, που υποδηλώνουν ότι το κτίριο ήταν ένας ναός που έχτισε ο Σουλγκί, ο δεύτερος βασιλιάς της Γ' δυναστείας της Ουρ. Ωστόσο, το αρχιτεκτονικό σχέδιο του ναού αποδεικνύεται περαιτέρω από τα στρώματα του κτηρίου. Κατά την ανασκαφή διαπιστώθηκε ότι το κτίριο είχε στρώσεις είκοσι τριών επιπέδων. Οι ανασκαφείς αποκάλυψαν ότι κάθε ένα από τα είκοσι τρία στρώματα εξυπηρετεί διαφορετικό σκοπό. Για παράδειγμα, τα επίπεδα 8-9 συνδέθηκαν με γλυπτά και είδωλα, που χρησιμοποιήθηκαν στις θρησκευτικές δραστηριότητες του ναού. Στο εξωτερικό του ναού, οι ανασκαφείς διαπίστωσαν ότι χαρακτηριζόταν από κόγχες, που υποστήριζαν τις θρησκευτικές δραστηριότητες στο ναό. Οι κόγχες είχαν ειδικές πλάκες γραμμένες με έντυπα σχετικά με τις διδασκαλίες στο ναό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιερές πόλεις Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στο Ιράκ Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ζώρας Τσάπελης
Ο Ζώρας Τσάπελης (1921 - 2002) υπήρξε ηθοποιός του ελληνικού κινηματογράφου. Το πλήρες του όνομα, ήταν Ζώρας-Ζωγράφος Τσάπελης.
Γεννήθηκε στη Σαλαμίνα το 1921. Σπούδασε ηθοποιία στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και πρωτοεμφανίστηκε στη θεατρική σκηνή το 1945 στο θεατρικό έργο του Νικολάι Γκόγκολ «Ο επιθεωρητής». Αφού συνεργάστηκε με διάφορους μουσικούς και θεατρικούς θιάσους, δημιούργησε το 1958 με τον Τίτο Βανδή και την Ελένη Χατζηαργύρη δικό του θίασο. Το 1966 προσλήφθηκε στο Εθνικό Θέατρο. Έπαιξε σε 34 κινηματογραφικές ταινίες, κυρίως σε ρόλους δευτεραγωνιστή.
Αποσύρθηκε από τον κινηματογράφο και μετά από ασθένεια πέθανε στην Αθήνα στις 11 Ιανουαρίου 2002. Κηδεύθηκε στη Σαλαμίνα.
Θεατρικές Παραστάσεις
Συμπληρωματικός πίνακας θεατρικών παραστάσεων στις οποίες συμμετείχε ο Τσάπελης ως ηθοποιός
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Παραλία Παντελεήμονος Πιερίας
thumb|Η παραλία του Παντελεήμονα Η Παραλία Παντελεήμονος είναι παραθαλάσσιος οικισμός του δήμου Δίου - Ολύμπου (υψόμετρο 5 μέτρα) της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας και μία από τις 16 συνολικά ακτές του νομού. Απέχει 36 χλμ. από την Κατερίνη, 56 χλμ. από την Λάρισα και βρίσκεται στα νοτιοανατολικά του νομού. Αποτελεί καλοκαιρινή κατοικία των κατοίκων του Νέου Παντελεήμονα και θέρετρο αναψυχής, το οποίο κατακλύζεται από τουρίστες την περίοδο Μαΐου - Σεπτεμβρίου, ενώ τον χειμώνα σχεδόν ερημώνει.
Βρίσκεται ακριβώς κάτω από το κάστρο του Πλαταμώνα, σε έναν μικρό κολπίσκο, για αυτό και κατά καιρούς ονομάζεται και Κάστρο. Το μήκος των ακτών της παραλίας είναι 3 χλμ. Κάθε χρόνο βραβεύεται με τη Γαλάζια Σημαία από την Ευρωπαϊκή Ένωση, λόγω της καθαρότητας του νερού και της αμμουδερής ακτής της. Συνδυάζει βουνό και θάλασσα και συγκαταλέγεται στις πιο όμορφες παραλίες της Ελλάδος. Δίπλα στη θάλασσα υπάρχουν πλάτανοι και λεύκες. Ένα ποτάμι χύνεται στη θάλασσα τελειώνοντας έτσι το μακρύ ταξίδι του από τις πηγές του Ολύμπου.
Τουρισμός
Η Παραλία Παντελεήμονος αποτελεί το κεντρικό θέμα της διαφημιστικής καμπάνιας του Νομού Πιερίας. Υπάρχουν πολλά ενοικιαζόμενα δωμάτια, κάμπινγκ και ξενοδοχεία που γεμίζουν κάθε καλοκαίρι από τουρίστες κυρίως της Ανατολικής Ευρώπης.
Η Παραλία Παντελεήμονος προσφέρεται για θαλάσσια σπορ και beach volley καθώς επίσης και για ανάβαση στο κάστρο από ένα μονοπάτι 12 λεπτών που ξεκινάει από την παραλία ,το οποίο ενδείκνυται και για ποδηλασία βουνού. Παράλληλα, κάθε καλοκαίρι στο Κάστρο του Πλαταμώνα, πάνω από την παραλία, διοργανώνεται το Φεστιβάλ Ολύμπου με θεατρικές παραστάσεις και συναυλίες Ελλήνων καλλιτεχνών. Το Φεστιβάλ διοργανώνει το Υπουργείο Πολιτισμού.
Διοικητικά
Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τον Νέο Παντελεήμονα και τον Παντελεήμονα αποτελούν την τοπική κοινότητα Παντελεήμονας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Ανατολικού Ολύμπου του δήμου Δίου - Ολύμπου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 90 κατοίκους. Αναφέρεται ως οικισμός το 1971. Ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ήταν 34 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ανατολικού Ολύμπου Κατηγορία:Χωριά του νομού Πιερίας Κατηγορία:Δήμος Δίου - Ολύμπου
Πρόγραμμα Βοσχόντ
Το πρόγραμμα Βοσχόντ (στα ρώσικα Восход, που σημαίνει «Αυγή», αγγλικά Voskhod) ήταν Σοβιετικό διαστημικό πρόγραμμα επανδρωμένων πτήσεων. Αποτέλεσε συνέχεια και εξέλιξη του προγράμματος Βοστόκ, χρησιμοποιώντας το ίδιο ουσιαστικά σκάφος, ειδικά τροποποιημένο για να μεταφέρει πολυμελές πλήρωμα. Τροποποιήσεις έγιναν και στον πύραυλο Βοστόκ με την προσθήκη ενός επιπλέον ορόφου, προκειμένου να αντιμετωπίστεί το επιπλέον βάρος. Το πρόγραμμα είχε διάρκεια μόλις έξι μηνών και πραγματοποιήθηκε σαν ενδιάμεσος σύνδεσμος μεταξύ των Βοστόκ και Σογιούζ, αλλά και για να μπορέσει η Σοβιετική Ένωση να ανταγωνιστεί το πρόγραμμα Τζέμινι των ΗΠΑ και να αποσπάσει την πρωτιά για το πρώτο πολυμελές πλήρωμα και τον πρώτο διαστημικό περίπατο.
Σκοποί του προγράμματος
Ο κύριος σκοπός του προγράμματος ήταν η πραγματοποίηση του πρώτου «διαστημικού περιπάτου» (ή εξωοχηματικής δραστηριότητας, EVA), καθώς και η πρώτη πτήση πολυμελούς πληρώματος. Μάλιστα, αναφέρεται ότι κύριος λόγος ύπαρξης του προγράμματος αυτού ήταν η απόσπαση των πρωτιών αυτών από τις ΗΠΑ. Το πρόγραμμα πέτυχε και τους δυο στόχους και, αν και είχαν προγραμματιστεί επιπλέον αποστολές από τις δυο που πραγματοποιήθηκαν, εγκαταλείφθηκε για να δοθεί βάρος στο Πρόγραμμα Σογιούζ και τη Σοβιετική προσπάθεια για την κατάκτηση της Σελήνης. Στόχος των επόμενων αποστολών θα ήταν η πολυήμερη παραμονή ανθρώπου στο διάστημα, κάτι που πέτυχε το πρόγραμμα Σογιούζ. Μια ακόμα πρωτιά του Βοσχόντ ήταν και η πρώτη πτήση πολιτών στο διάστημα, ενός γιατρού κι ενός μηχανικού.
Κάψουλα Βοσχόντ
Η κάψουλα Βοσχόντ ήταν βασικά ένα Βοστόκ τροποποιημένο για να μεταφέρει πολυμελές πλήρωμα. Για το λόγο αυτό, καταργήθηκε κάθε τι το περιττό μέσα στο Βοστόκ προκειμένου να εξοικονομηθεί χώρος. Αφαιρέθηκε επίσης το εκτινασσόμενο κάθισμα του Βοστόκ, κι έτσι το πλήρωμα δεν είχε δυνατότητα διαφυγής σε περίπτωση προβλήματος κατά την απογείωση και προσγείωση. Το πλήρωμα του Βοσχόντ 1 δεν διέθετε ούτε ειδικές διαστημικές στολές. Η θέση του πίνακα ελέγχου έμεινε στη θέση που ήταν στα Βοστόκ, κι έτσι το πλήρωμα έπρεπε να γυρίσει το κεφάλι 90 μοίρες προκειμένου να δει τα όργανα. Ένας επιπλέον ειδικός κινητήρας ανάσχεσης στερεών καυσίμων προστέθηκε αντιδιαμετρικά με τον ήδη υπάρχοντα, κι αυτό επειδή, καθώς το ύψος τροχιάς ήταν μεγαλύτερο, σε περίπτωση που δεν λειτουργούσε ο κύριος κινητήρας το πλήρωμα δεν θα είχε τη δυνατότητα να περιμένει επανείσοδο μέσω της βαρύτητας μέσα σε 10 μέρες, όπως στην περίπτωση των Βοστόκ. Ακόμα προστέθηκαν και μικροί πύραυλοι επιβράδυνσης κατά την προσγείωση· αυτό επειδή, αντίθετα με τα Βοστόκ, το πλήρωμα προσγειωνόταν μέσα στην κάψουλα. Το Βοσχόντ 2 περιελάμβανε και έναν σωλήνα εξόδου που άνοιγε σαν ακορντεόν και ήταν τοποθετημένος αντιδιαμετρικά με τη θυρίδα εξόδου. Ο σωλήνας χρησιμοποιούνταν σαν θυρίδα αποπίεσης για έξοδο στο διάστημα, και μετά τη χρήση του απορριπτόταν.
Αποστολές Βοσχόντ
Στο στάδιο του σχεδιασμού έμειναν οι αποστολές:
Αργύρης Εμμανουήλ
Ο Αργύρης Εμμανουήλ (Πάτρα 7 Ιουνίου 1911 - Παρίσι 14 Δεκεμβρίου 2001 ) ήταν Έλληνας οικονομολόγος που σπούδαζε και εργάσθηκε κυρίως στη Γαλλία. Γνωστός παγκόσμια για τη συμβολή του στη θεωρία της "άνισης ανταλλαγής" μεταξύ ανεπτυγμένων και μη οικονομιών.
Γιός του Χαράλαμπου Εμμανουήλ και της Αικατερίνης Μενούνου, σπούδασε οικονομία και νομικά στην Αθήνα. Το 1937 μετανάστευσε στο Βελγικό Κογκό. Πολέμησε με τις ελληνικές δυνάμεις της Μέσης Ανατολής από το 1942. Το 1945 επέστρεψε στο Κογκό όπου και έζησε μέχρι το 1957. Λόγω των αντιαποικιακών εξεγέρσεων κατέφυγε στη Γαλλία. Σπούδασε ιστορία της τέχνης και ακολούθως έκανε μεταπτυχιακά στα οικονομικά υπό την επίβλεψη του Σαρλ Μπετελέμ. Εργάσθηκε ως καθηγητής οικονομικών και ερευνητής στο Παρίσι.
Έγινε γνωστός για τη συμβολή του στη θεωρία της "άνισης ανταλλαγής", όπως την εξέθεσε στη διατριβή του L’échange inégal (1969). Το βιβλίο μεταφράσθηκε σε αρκετές γλώσσες και συζητήθηκε στους κύκλους οικονομολόγων και πολιτικών που εμπνέονταν από τη μαρξιστική πολιτική οικονομία και τη θεωρία του ιμπεριαλισμού (θεωρητικοί της "εξάρτησης").
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες οικονομολόγοι
Βαλκανική Ομοσπονδία
μικρογραφία|347x347εσ|Το σχέδιο της [[Κομμουνιστική Διεθνής|Κομμουνιστικής Διεθνούς για την Βαλκανική Ομοσπονδία]] Η Βαλκανική Ομοσπονδία ήταν πολιτική πρόταση, κατά την οποία θα δημιουργούνταν ένα ομόσπονδο ή συνομόσπονδο κράτος, αποτελούμενο από τα κράτη εντός της βαλκανικής χερσονήσου. Η σύλληψη της ιδέας εντοπίζεται περί τα τέλη του 19ου αιώνα στις Αριστερές πολιτικές δυνάμεις της εποχής και εν πολλοίς πιστώνεται στον Έλληνα ήρωα Ρήγα Φεραίο. Η Βαλκανική Ομοσπονδία, η οποία δεν πραγματώθηκε ποτέ, είχε ως βάση τις αρχές της παγκοσμιοποίησης, του σοσιαλισμού, της οικονομικής ισότητας καθώς και της κοινωνικής αλληλεγγύης. Οραματισμός της ήταν να ενώσει τους λαούς των Βαλκανίων, παρακάμπτοντας τις όποιες διαφορές μεταξύ τους (φυλετικές, θρησκευτικές, πολιτικές κλπ), προσβλέποντας έτσι στην ουσιαστική απελευθέρωσή τους από τους δυνάστες της εποχής.
Τη Βαλκανική Ομοσπονδία διέπουν τρεις, κατά σειρά, περιόδους: η σύλληψη της ιδέας, που εκφράζεται ως αντίδραση στην κατάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας· από τη δημιουργία των κρατών μέχρι τον Μεσοπόλεμο, όπου η ιδέα της ενοποίησης των Βαλκανίων αποτελεί κεντρικό άξονα, κυρίως, των κομμουνιστικών κομμάτων των βαλκανικών χωρών· και στα τέλη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όπου η ιδέα των Ηνωμένων Βαλκανίων συναντά την αντίσταση του Ιωσήφ Στάλιν, οπότε και φθίνει ως πολιτική πρόταση.
Το πολιτικό υπόβαθρο
Η ιδέα ενοποίησης όλων των βαλκανικών λαών ουσιαστικά πρωτοεμφανίστηκε από τον Ρήγα Φεραίο. Στόχος του δεν ήταν η δημιουργία ενός ομοσπονδιακού τύπου κράτους, αλλά μίας ενιαίας αποκεντρωμένης κρατικής οντότητας. Μετά τον μαρτυρικό του θάνατο, οι απόψεις του διαιωνίστηκαν στα μέλη της Φιλικής Εταιρείας, η οποία και βρήκε ανταπόκριση σε βαλκάνιους πολιτικούς (Αλέξανδρος Υψηλάντης, Τζόρτζε (Καραγιώργης) Πέτροβιτς, Τούντορ Βλαντιμιρέσκου) και στρατιωτικούς ανεξαρτήτως εθνότητας. Αν και υποστηρίχθηκε η δημιουργία ενός δίγλωσσου και δίθρησκου ελληνο-αρβανίτικου κράτους από σημαίνοντα πρόσωπα, όπως ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, τελικά ιδρύθηκε το ελληνικό κράτος.
Ο Βασίλ Λέφσκι, στην προσπάθεια του για ανεξαρτησία των Βουλγάρων, πατώντας στις αρχές του Ρήγα, υποστήριξε την ανεξαρτησία όλων των λαών οι οποίοι θα ήταν ίσοι μεταξύ τους. Στο ίδιο μήκος είχε κινηθεί και ο Ιγνάτιος Μαρτίνοβιτς, ο οποίος αναφέρθηκε στην ανάγκη ενοποίησης όλων των Νότιων Σλάβων, θέτοντας ουσιαστικά τις βάσεις για το κίνημα του Ιλλυρισμού.
Η εποχή μετά τη δημιουργία των κρατών
Την ίδια περίοδο, σε επίσημο κρατικό επίπεδο εκφράζεται η ανάγκη κοινής βαλκανικής κινητοποίησης τόσο από τον Χαρίλαο Τρικούπη, ως Υπουργός Εξωτερικών, όσο και από τον Σβέτομιρ Νικολάγιεβιτς. Ο τελευταίος, μάλιστα, ίδρυσε το 1894 την Ελληνοσερβική Αδελφότητα.
Η διεκδίκηση μιας Βαλκανικής ομοσπονδίας αναζωπυρώνεται αμέσως μετά την Επανάσταση των Νεότουρκων το 1908. Τον επόμενο κιόλας χρόνο, στη Θεσσαλονίκη, συνενώνεται ο Σοσιαλιστικός Σύνδεσμος Εργαζομένων με δύο βουλγαρικά σοσιαλιστικά σωματεία, ενώ ιδρύεται η Σοσιαλιστική Ομοσπονδία Οθωμανών Εργαζομένων. Ο ρόλος των σωματείων αυτών θα παραμείνει στο περιθώριο μέχρι το 1913, ωστόσο η πολιτική σημασία του εθνικού ζητήματος θα οδηγήσει αργότερα σε εντάσεις. Με έρεισμα το ζήτημα της εθνικής αυτοδιάθεσης και την άνοδο του εθνικισμού στην ευρύτερη περιοχή, οι διοικήσεις των σωματείων θα παίξουν έναν μάλλον μετριοπαθή ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις, ιδιαιτέρως σε συνάρτηση με τα σοσιαλιστικά κόμματα της εποχής.
Επίσης προτάθηκε από τον Ελευθέριο Βενιζέλο κατά την διάρκεια των Βαλκανικών πολέμων, ενώ κινήσεις προς αυτήν την κατεύθυνση έγινε τόσο από τον Αλέξανδρο Παπαναστασίου κατά τον Μεσοπόλεμο, όσο και από τον Ιωάννη Σοφιανόπουλο.
Βαλκανική Σοσιαλιστική Ομοσπονδία
Τον Ιανουάριο του 1910 τελείται το Α' Σοσιαλιστικό Συνέδριο των Βαλκανίων στο Βελιγράδι, το οποίο είναι η πρωτεύουσα του Βασιλείου της Σερβίας. Τα κύρια ζητήματα που απασχόλησαν τους συνέδρους ήταν η ενότητα των Βαλκανίων, καθώς και η αντίδραση στους τεκταινόμενους πολέμους, αλλά και πιθανές λύσεις στο Μακεδονικό Ζήτημα. Το 1915, μετά από το Συνέδριο του Βουκουρεστίου, αποφασίστηκε η δημιουργία μιας Επαναστατικής Βαλκανικής Σοσιαλδημοκρατικής Εργατικής Ομοσπονδίας, εκπροσωπώντας σωματεία τα οποία πρόσκεινται στο αντιπολεμικό μανιφέστο του Τσίμερβαλντ και δηλώνουν εναντίον του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Της Ομοσπονδίας ηγείται ο Κρίστιαν Ρακόφσκυ, ενώ στα σημαίνοντα μέλη της περιλαμβάνονται οι ακτιβιστές Βασίλ Κολάρωφ και Γκεόργκι Δημητρόφ. Ο τελευταίος γράφει για τη Μακεδονία το 1915: «...αν και έχει χωριστεί σε τρία μέρη... μπορεί να επανενωθεί σε ένα ενιαίο κράτος, ισότιμο ανάμεσα στα υπόλοιπα κράτη της Βαλκανικής Δημοκρατικής Ομοσπονδίας». Η προτεινόμενη ανεξάρτητη και ενωμένη Μακεδονία θα αποτελούνταν από τις αντίστοιχες ιστορικές της επικράτειες σε Βουλγαρία, Γιουγκοσλαβία και Ελλάδα. Εντούτοις, η προτεινόμενη Ομοσπονδία υπονομεύτηκε από τις κατά τόπους κυβερνήσεις, ενώ ο ίδιος ο Ρακόφσκυ συνελήφθη από τις ρουμανικές Αρχές το 1916.
Βαλκανική Κομμουνιστική Ομοσπονδία
Το 1925, υπό την επιρροή του Κομμουνιστικού Κόμματος Βουλγαρίας (ΚΚΒ), αποσχίζονται από την ομοσπονδία μια αριστερή οργάνωση, η Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση (Ένωση), καθώς και οι αντίστοιχες οργανώσεις της Δοβρουτσάς και της Θράκης· οι εν λόγω «σέκτες» αντιμάχονται την ιδέα μιας «Σοβιετικής Δημοκρατίας των Βαλκανίων». Το ΚΚΒ από την άλλη, ζητώντας την υποστήριξη της ΕΣΣΔ στην υλοποίηση μιας Βαλκανικής Ομοσπονδίας, υποχρεώνεται από τον Στάλιν να αποδεχτεί τον σχηματισμό αυτών των τριών ανεξάρτητων κρατών. Κατόπιν αυτών των εξελίξεων, το ζήτημα της εθνικότητας της Μακεδονίας απασχολεί έντονα την Κομιντέρν, το Βαλκανικό Σεκρεταριάτο της οποίας αναγνωρίζει το 1934 την εν λόγω εθνική οντότητα. Το βούλευμα γίνεται δεκτό από το Πολιτικό Γραφείο της Μόσχας και εγκρίνεται από την Ύπατη Επιτροπή της Κομιντέρν.
Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΚΚΕ), μέσω του εκπροσώπου του Νικόλαου Σαργολόγου, συνυπογράφει την ανωτέρω πολιτική κίνηση, χωρίς ωστόσο να έχει ληφθεί έγκριση από τα κεντρικά όργανα του κόμματος· ο δε Σαργολόγος, αντί να επιστρέψει στην Αθήνα, καταφεύγει στις ΗΠΑ. Το ΚΚΕ, μέσω του Ριζοσπάστη καταδικάζει το βούλευμα, διότι ωφελεί μεν το ΚΚΒ, αλλά κατακεραυνώνει την ελληνική πλευρά. Παρά τη διαφωνία των δύο κομμάτων υπάρχει -έστω και πρόσκαιρα- κοινή γραμμή πλεύσης. Το 1924, στο 5ο Συνέδριο του ΚΚΕ, αναγνωρίζεται ο «μακεδονικός λαός», ενώ αργότερα το ίδιο έτος εγκρίνει την κίνηση για «μία ενωμένη και ανεξάρτητη Μακεδονία και μία ενωμένη και ανεξάρτητη Θράκη», προσβλέποντας σε μια ένωση υπό τα πλαίσια μια Βαλκανικής Ομοσπονδίας, η οποία έτσι θα αποτινάξει τον «ελληνικό και βουλγαρικό ζυγό της μπουρζουαζίας». Εντούτοις, στις εκλογές του 1928 το ΚΚΕ ηττάται κατά κράτος, ιδιαίτερα στη βόρειο Ελλάδα.
Μέχρι το 1927, οι διαξιφισμοί και οι αποσχίσεις εντός του ΚΚΕ καθιστούν την ενωτική πρόταση έωλη, ενώ στο επόμενό του συνέδριο (Μάρτιος 1927) το ΚΚΕ ρίχνει τους τόνους μιλώντας για αυτοδιάθεση των Σλαβομακεδόνων, έως ότου συνενωθούν σε μια «Βαλκανική Σοβιετική Σοσιαλιστική Ομοσπονδία», η οποία όμως αφορά μόνο τη σλαβομακεδονική μειονότητα στην περιοχή της Φλώρινας. Μέχρι το 1935 το ΚΚΕ δηλώνει απλώς «ίσα δικαιώματα για όλους», αφενός διότι «έχει αλλάξει η εθνική σύσταση της ελληνικής επικράτειας της Μακεδονίας, και αφετέρου διότι «η αρχή του Λενινισμού-Σταλινισμού περί αυτοδιάθεσης επιβάλει την αλλαγή του παλιού σλόγκαν».
Το Κομμουνιστικό Κόμμα Γιουγκοσλαβίας (ΚΚΓ) είχε εν τω μεταξύ να αντιμετωπίσει τους δικούς του αποστάτες, αλλά και τον φόβο του σερβικού πολιτισμικού επεκτατισμού. Δυσεπίλυτο ήταν εξάλλου και το ζήτημα με τη Μπανόβινα του Βαρδάρη, οι κάτοικοι της οποίας ένιωθαν εγγύτερα (χωρίς απαραίτητα να ταυτίζονται) πολιτισμικά στη Βουλγαρία, παρά στο Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας. Εν τέλει, το ΚΚΓ ακολούθησε το παράδειγμα του ΚΚΕ το 1936, μετριάζοντας τις προθέσεις του και προτάσσοντας έναν πιο γενικόλογο πολιτικό λόγο. Οι δε αποσχιστικές σέκτες που προαναφέρθηκαν απορροφήθηκαν σταδιακά από τα υφιστάμενα κομμουνιστικά κόμματα.
Η μεταπολεμική εποχή
Με το πέρας του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου οι ηγέτες της Γιουγκοσλαβίας και της Βουλγαρίας, Γιόσιπ Μπροζ Τίτο και Γκεόργκι Δημητρόφ αντίστοιχα, επιχείρησαν να προχωρήσουν σε ενοποίηση των χωρών τους υπό τη μορφή μιας βαλκανικής ομοσπονδιακής δημοκρατίας. Υποχωρώντας στα αιτήματα των Γιουγκοσλάβων, η Βουλγαρία συμφώνησε να αναγνωρίσει τη σλαβομακεδονική μειονότητα στην επικράτειά της, συμπεριλαμβανομένης και της σλαβομακεδονικής γλώσσας. Ο παραπάνω όρος ήταν μονάχα μέρος της λεγόμενης «Ματωμένης Συνθήκης», η οποία υπογράφηκε την 1 Αυγούστου 1947. Λίγους μήνες αργότερα, η Βουλγαρία υπέγραψε επιπλέον ένα σύμφωνο φιλίας μεταξύ των δύο χωρών, εν μέρει λόγω πολιτικών πιέσεων, τόσο από τη γείτονα χώρα, όσο και από την ΕΣΣΔ.
Στην τελευταία πράξη της Βαλκανικής Ομοσπονδίας ο Βούλγαρος πρόεδρος Δημητρόφ φάνηκε μάλλον θετικός ως προς το Μακεδονικό Ζήτημα, ενώ δεδομένης της μεταπολεμικής δεινής της θέσης, η βουλγαρική ηγεσία υποχρεώθηκε εκ νέου να λειτουργήσει ως μεσολαβητής των σοβιετικών πολιτικών στα Βαλκάνια. Οι όροι αυτών των συμφώνων αποδείχθηκαν εξαιρετικά βραχύβιοι, αφού το επόμενο κιόλας έτος, ακολούθως της ρήξης Στάλιν-Τίτο, η Βουλγαρία υποχώρησε στις επιταγές της Μόσχας και συνεπώς τήρησε αποστάσεις από τη Γιουγκοσλαβία.
Εξήντα χρόνια μετά, η ιδέα μιας Βαλκανικής Ομοσπονδίας έχει εγκαταλειφθεί εν πολλοίς. Τα κράτη που κάποτε συναποτελούσαν τα Βαλκάνια έχουν πλέον κατακερματιστεί σε μικρότερα, ενώ οι συνεχείς πολιτικές ζυμώσεις σε παγκόσμιο επίπεδο δεν ευνοούν την παγίωση των πολιτικών συνόρων. Όλο και περισσότερες χώρες της βαλκανικής χερσονήσου προσανατολίζονται στην ένταξη τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση, με την στήριξη της Ελλάδας. Με αφορμή την Παγκόσμια οικονομική ύφεση 2008 πληθαίνουν όλο και περισσότερο οι φωνές που επιζητούν την ένωση όχι των Βαλκανίων, αλλά των οικονομικά ασθενέστερων χωρών της Μεσογείου.
== Άνθρωποι των γραμμάτων με παμβαλκανικές αναφορές ==
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Βουλγαρίας Κατηγορία:Πολιτική ιστορία της Ελλάδας Κατηγορία:Ιστορία της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Ιστορία του σοσιαλισμού Κατηγορία:Κομμουνισμός Κατηγορία:Ιστορία των Βαλκανίων Κατηγορία:Πολιτική της Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Σχέσεις Αλβανίας-Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Προτεινόμενες χώρες Κατηγορία:Σχέσεις Βουλγαρίας-Γιουγκοσλαβίας
Γ.Σ. Εθνικός Σιδηροκάστρου
Ο '''Γ.Σ. Εθνικός Σιδηροκάστρου''' είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο με έδρα το Σιδηρόκαστρο του νομού Σερρών. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1928. Έχει ως χρώματα το κυανό και το λευκό. Δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου. Τα εντός έδρας παιχνίδια της ομάδας διεξάγονται στο Δημοτικό Στάδιο Σιδηροκάστρου. Την περίοδο 2023-24 θα αγωνίζεται στην Α΄ Κατηγορία της ΕΠΣ Σερρών.
Ίδρυση
Ο αθλητισμός στο Σιδηρόκαστρο κάνει την εμφάνισή του στη δεκαετία του 1920 με την ερχομό Μικρασιατών Ελλήνων προσφύγων στην πόλη μετά την Μικρασιατική καταστροφή. Το 1927 υπάρχει μια δυνατή ποδοσφαιρική ομάδα, ο «Δικέφαλος Αετός Σιδηροκάστρου», της οποίας η περαιτέρω πορεία και τύχη είναι άγνωστη, αφού δύο σχεδόν χρόνια αργότερα στο Σιδηρόκαστρο θα καταγράφεται η ύπαρξη τριών ποδοσφαιρικών ομάδων που θα είναι ο «Άρης», η «Δόξα» και ο «Κεραυνός». Ο Άρης και η Δόξα θα διακριθούν τα επόμενα χρόνια και θα πάψει κάποια στιγμή οριστικά να υφίσταται ο Κεραυνός.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1930 και πιο συγκεκριμένα το έτος 1938, όλες οι ποδοσφαιρικές ομάδες του Σιδηροκάστρου συνενώθηκαν για τη δημιουργία μιας νέας και ενιαίας ομάδας που θα φέρει το όνομα «Εθνικός» και πιο συγκεκριμένα «Γυμναστικός Σύλλογος Εθνικός Σιδηροκάστρου».
Αγωνιστική πορεία
Το 1974 και το 1976 πέτυχε τις ανόδους στην Β΄ Εθνική Κατηγορία, στην οποία και αγωνίστηκε τις χρονιές 1974-75 και 1976-77. Από την αγωνιστική περίοδο 1977-78 έως και το 1979-80 αγωνίστηκε στην Εθνική Ερασιτεχνική κατηγορία, η τότε 3η τη τάξει εθνική κατηγορία και τα επόμενα χρόνια συνέχισε την αγωνιστική του πορεία στο τοπικό πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Σερρών.
Το 1989 τερμάτισε στην 1η θέση του 1ου ομίλου και ακολούθως, συμμετείχε σε αγώνες μπαράζ με τις Α.Ε. Χρυσού και Μέγα Αλέξανδρο Αγ. Παρασκευής για την ανάδειξη του πρωταθλητή Σερρών, όπου τερμάτισε στη 2η θέση και κέρδισε την άνοδο στην Δ΄ Εθνική κατηγορία. Στην Δ΄ Εθνική οποία αγωνίστηκε από τη σεζόν 1989-90 έως και τη σεζόν 1995-96 που υποβιβάστηκε. Το 1998 αναδείχθηκε πρωταθλητής Ε.Π.Σ. Σερρών και κέρδισε την επάνοδο στην Δ΄ Εθνική, όπου και αγωνίστηκε από τη σεζόν 1998-99 έως και τη σεζόν 2000-01.
Το 2002 πέτυχε την επάνοδο στην Δ΄ Εθνική, στην οποία επανήλθε από τη σεζόν 2002-03 και αγωνίστηκε έως τη σεζόν 2006-07, όποτε και υποβιβάστηκε στο τοπικό πρωτάθλημα. Τη σεζόν 2010-11 αναδείχθηκε πρωταθλητής Ε.Π.Σ. Σερρών και την αμέσως επόμενη, 2011-12, πρωταθλητής στην Δ΄ Εθνική, κερδίζοντας έτσι την άνοδο στην Γ΄ Εθνική (Football League 2). Στην 3η τη τάξει εθνική κατηγορία αγωνίστηκε τις χρονιές 2012-13 και 2013-14 και από τη σεζόν 2014-15 επέστρεψε στο τοπικό πρωτάθλημα.
Τη σεζόν 2017-18 αναδείχθηκε πρωταθλητής Ε.Π.Σ. Σερρών και κέρδισε την επάνοδο στην Γ΄ Εθνική, στην οποία αγωνίστηκε προσωρινά τη σεζόν 2018-19, γνωρίζοντας τον υποβιβασμό. Την αμέσως επόμενη χρονιά, 2019-20, ο Εθνικός Σιδηροκάστρου αναδείχθηκε εκ νέου πρωταθλητής Ε.Π.Σ. Σερρών και κέρδισε την άνοδο στην Γ΄ Εθνική, με το σύλλογο ωστόσο να ανακοινώνει πως δεν θα συμμετάσχει στο επερχόμενο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής, συνεχίζοντας στο τοπικό πρωτάθλημα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Σερρών Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1928 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1928
Τομάς Σκουχραβί
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Σε επίπεδο συλλόγων, ο Σκουχραβί έπαιξε ως επί το πλείστον στην ιταλική Σέριε Α στις αρχές της δεκαετίας του 1990 με τη Τζένοα, έχοντας υπογραφεί από τη Σπάρτα Πράγας, σχηματίζοντας ένα παραγωγικό δίδυμο με τον Ουρουγουανό Κάρλος Αγκιλέρα. Ο ψηλός και δυνατός Σκουχραβί συνήθως αποκτούσε πλήρη φόρμα και ικανότητα αργότερα στη σεζόν, ενώ ο μικρότερος και ταχύτερος Αγκιλέρα έδινε τον καλύτερό του εαυτό στους πρώτους αγώνες και μαζί κατάφεραν να δώσουν στη Τζένοα μια ισχυρή επίθεση όλο το χρόνο. Τη σεζόν 1990–1991, οι δύο παίκτες σημείωσαν 15 γκολ ο καθένας, αρκετά για την ισοβαθμία στην τρίτη θέση στη βαθμολογία των σκόρερ, οδηγώντας την Τζένοα στην τέταρτη θέση στην τελική κατάταξη, αναμφισβήτητα το καλύτερο αποτέλεσμα στη σύγχρονη ιστορία του συλλόγου. Την επόμενη χρονιά βοήθησε την ομάδα του να φτάσει στα ημιτελικά του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ, όπου τελικά αποκλείστηκαν από τον μετέπειτα πρωταθλητή Άγιαξ. Ο Σκουχραβί σημείωσε συνολικά 57 γκολ με τη Τζένοα και έγινε ο κορυφαίος σκόρερ του συλλόγου στη Σέριε Α. Έφυγε από τη Τζένοα το 1995 για να ενταχθεί στην Σπόρτινγκ Λισαβόνας, όπου τελείωσε την καριέρα του.
Εθνική ομάδα
Σε διεθνές επίπεδο, ο Σκουχραβί έπαιξε για την Τσεχοσλοβακία και αργότερα την Τσεχία, παίζοντας συνολικά σε 49 αγώνες, σημειώνοντας 17 γκολ. Για την Τσεχοσλοβακία έπαιξε 43 αγώνες και σημείωσε 14 γκολ, ενώ για την Τσεχία έπαιξε 6 αγώνες, σημειώνοντας 3 γκολ. Συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990, όπου σκόραρε 5 γκολ και έγινε ο δεύτερος σκόρερ της διοργάνωσης. Αυτό περιελάμβανε ένα χατ τρικ εναντίον της Κόστα Ρίκα.
Προσωπική ζωή
Μετά τη αποχώρησή του από το ποδόσφαιρο, ο Σκουχραβί επέστρεψε στη Λιγυρία, όπου εργάζεται ως ιδιοκτήτης εστιατορίου και ειδήμονας ποδοσφαίρου για ένα τοπικό τηλεοπτικό κανάλι. Ο ξάδερφός του, Ρομάν Σκουχραβί, είναι πρώην ποδοσφαιριστής και σήμερα προπονητής ποδοσφαίρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τσεχοσλοβάκοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τσέχοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές που έχουν αγωνιστεί σε δύο εθνικές ομάδες ανδρών ή περισσότερες Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τσεχοσλοβακίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1990 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τσεχίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπάρτα Πράγας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Χβέζντα Χεμπ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τζένοα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Β Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπόρτινγκ Λισαβόνας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέιρα Λίγκα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Πορτογαλία
Μαρία Σανούδου
Η Μαρία Σανούδου (πέθανε το 1426) ευγενής του Δουκάτου του Αρχιπελάγους από τον Οίκο των Σανούδων ήταν Αρχόντισσα της Άνδρου (1372 - 1383), Αρχόντισσα της Πάρου και Τριτημόριος της Εύβοιας (1383 - 1426) σε συγκυβέρνηση με τον σύζυγο της Γκάσπαρο Σομμαρίπα. Οι γονείς της ήταν ο Νικόλαος Β΄ Σανούδος Σπετσαμπάντα ή "Σανούδος ο Εξολοθρευτής" και η Φιορέντσα Σανούντο, ανήκαν και οι δυο στον Οίκο των Σανούδων και ήταν δεύτερα ξαδέλφια, ήταν οι τελευταίοι δούκες του Αρχιπελάγους από τον Οίκο. Ο ετεροθαλής αδελφός της από τον πρώτο γάμο της μητέρας της ήταν ο Νικκολό νταλλε Κάρτσερι ο μοναδικός Δούκας του Αρχιπελάγους από την Οικογένεια νταλλε Κάρτσερι.