cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νερό καρύδας
Ψευδής διαφήμιση
Τα σλόγκαν διαφημίσεων αποδίδουν οφέλη για την υγεία στο νερό καρύδας, τα οποία δεν βασίζονται στην επιστήμη και δεν επιτρέπονται από ορισμένες ρυθμιστικές υπηρεσίες όπως η Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων των Ηνωμένων Πολιτειών, η οποία έχει προειδοποιήσει τους παραγωγούς για παραπλανητικούς ισχυρισμούς μάρκετινγκ ότι το νερό καρύδας είναι αντιικό, συμβάλλει στη μείωση της χοληστερόλης και ρυθμίζει τα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα, και άλλους ψευδείς ισχυρισμούς, ως ακατάλληλους για το προϊόν.
Ορισμένες εταιρείες έχουν αντιμετωπίσει συλλογικές αγωγές για ψευδείς διαφημιστικούς ισχυρισμούς ότι το προϊόν ήταν «υπερενυδατικό», «με θρεπτικά συστατικά» και «μεγα-ηλεκτρολύτη». Οι ενάγοντες ισχυρίστηκαν επίσης ότι μια εταιρεία, η Vita Coco, ισχυρίστηκε ψευδώς ότι το προϊόν της είχε «15 φορές περισσότερους από τους ηλεκτρολύτες που βρίσκονται στα αθλητικά ποτά» και διαστρέβλωσε τα επίπεδα νατρίου και μαγνησίου, όπως διαφημίζονται. Η εταιρεία αρνήθηκε οποιαδήποτε αδικοπραγία και έκανε διακανονισμό της αγωγής για 10 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ τον Απρίλιο του 2012.
Ιατρική χρήση στην Καμπότζη
Αν και η αντικατάσταση του νερού καρύδας με φυσιολογικό ορό δεν συνιστάται από τους γιατρούς σήμερα, ήταν μια κοινή πρακτική κατά τη διάρκεια του καθεστώτος των Ερυθρών Χμερ στην Καμπότζη από το 1975 έως το 1979 Το Κέντρο Τεκμηρίωσης της Καμπότζης ανέφερε την πρακτική να επιτρέπεται σε ανεκπαίδευτες νοσοκόμες να χορηγούν πράσινο νερό καρύδας κατά τη διάρκεια του καθεστώτος Πολ Ποτ ως έγκλημα κατά της ανθρωπότητας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χυμοί Κατηγορία:Ποτά Κατηγορία:Εναλλακτική ιατρική Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Τσαρλς Φίνεϊ
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Ήταν συνιδρυτής με τον Robert Warren Miller των Duty Free Shoppers Group. Το "duty-free shopping" προσέφερε υψηλές υπηρεσίες προς ταξιδιώτες, οι οποίοι απαλάσσονταν στις αγορές τους, στα duty free, από φόρους.
Φιλανθρωπία
"Είχα μια ιδέα που ποτέ δεν άλλαξε- ότι πρέπει να χρησιμοποιείς τον πλούτο σου για να βοηθάς τους ανθρώπους"
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Αμερικανοί ανθρωπιστές Κατηγορία:Ιρλανδοαμερικανοί
Φραγκίσκος Χριστόφορος Αντώνιος του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν
Ο Φραγκίσκος Χριστόφορος Αντώνιος, γερμ. Franz Christoph Anton (16 Ιανουαρίου 1699 - 23 Νοεμβρίου 1767) από τον Οίκο του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν ήταν κόμης του Χοεντσόλερν-Χάιγκερλοχ (1750-1767) και μέλος του Συλλόγου (canon) διαφόρων καθεδρικών· επίσης πρωθυπουργός του πρίγκιπα-αρχιεπισκόπου της Κολωνίας.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φραγκίσκου Αντωνίου, κόμη του Χοεντσόλερν-Χάιγκερλοχ και της Άννας Μαρίας Ευσεβίας, κόρης του Αντωνίου Ευσεβίου, κόμη του Κένιγκσεγκ-Άουλενντορφ.
Το 1767 απεβίωσε στην Κολωνία σε ηλικία 68 ετών και τάφηκε στον καθεδρικό ναό της Κολωνίας. Ήταν άγαμος και τον διαδέχθηκε ο γιος του εξαδέλφου του Ιωσήφ Φρειδερίκος Ερνέστος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν
Το Ακρωτήρι του Φόβου
Το Ακρωτήρι του φόβου (Cape Fear) είναι ψυχολογικό θρίλερ αμερικανικής παραγωγής του 1991 σε σκηνοθεσία Μάρτιν Σκορσέζε και πρωταγωνιστές τους Ρόμπερτ Ντε Νίρο, Νικ Νόλτε, Τζέσικα Λανγκ και Τζούλιετ Λιούις. Αποτελεί ριμέικ της ομώνυμης ταινίας του 1962 σε σκηνοθεσία Τζέι Λι Τόμσον και με πρωταγωνιστές τους Ρόμπερτ Μίτσαμ, Γκρέγκορι Πεκ και Μάρτιν Μπάλσαμ, οι οποίοι παίζουν και στην ταινία του 1991 σε μικρούς υποστηρικτικούς ρόλους.
Το Ακρωτήρι του Φόβου σηματοδοτεί την έβδομη συνεργασία μεταξύ του Σκορσέζε και του Ντε Νίρο. Η ταινία έλαβε θετικές κριτικές και ήταν εμπορική επιτυχία, κερδίζοντας βραβείο Όσκαρ και υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα Α' Ανδρικού Ρόλου (Ντε Νίρο) και Β' Γυναικείου Ρόλου (Τζουλιέτ Λιούις).
Πλοκή
Λίγες μέρες αργότερα το σκυλί της οικογένειας βρίσκεται δηλητηριασμένο και ο Μαξ είναι ο πρώτος ύποπτος: ο Σαμ τον αναφέρει, ο Μαξ συλλαμβάνεται, αλλά αφήνεται ελεύθερος λόγω έλλειψης αποδεικτικών στοιχείων. Ο Σαμ αρχίζει να αισθάνεται διωκόμενος, προσλαμβάνει έναν ιδιωτικό ντετέκτιβ, τον Κερσεκ, για να καταδιώξει τον Μαξ, αλλά ακόμη και αυτό δεν οδηγεί πουθενά. Σε ένα μπαρ, ο Μαξ συναντά την συνάδελφό του Μπόουντεν, Λόρι Ντειβις. Έπειτα πηγαίνουν στο σπίτι της, όπου ο Μαξ την βιάζει και την ξυλοκοπεί άγρια. Η Λόρι αρνείται να κινηθεί νομικά εναντίον του και να απαγγελθούν κατηγορίες για βιασμό, ντροπιασμένη για το τι της συνέβη.
Ο Σαμ πιεσμένος ψυχολογικά και με την παρότρυνση του Κερσεκ, προσλαμβάνει τρεις άνδρες για να ξυλοκόπησαν τον Μαξ για να τον αναγκάσουν να φύγει από την πόλη το ίδιο βράδυ. Πριν από την επίθεση, όμως, ο Σαμ τον επισκέπτεται σε ένα εστιατόριο και τον απειλεί, λέγοντάς του να φύγει από την πόλη. Ο Μαξ μόλις βγαίνει έξω από το εστιατόριο δέχεται επίθεση από τους άντρες που είχε προσλάβει νωρίτερα ο Σαμ, ωστόσο καταφέρνει να τους εξουδετερώσει, τραυματίζοντας τους σοβαρά. Την επόμενη μέρα ο Μαξ εμφανίζεται στο δικαστήριο κατηγορώντας τον Σαμ ότι του συνέβη: η απόδειξη αυτού δεν είναι τίποτα περισσότερο από την απειλή που είχε κάνει ο Σαμ πριν από τον ξυλοδαρμό, την οποία είχε καταγράψει έξυπνα με κοριό. Ο Μαξ αποκτά συνεπώς ένα αίτημα προφύλαξης που διατάζει τον Σαμ να βρίσκεται για ένα χρονικό διάστημα σε απόσταση μεγαλύτερη από πεντακόσια μέτρα από το θύμα.
Ο δικηγόρος αποφασίζει να σκηνοθετήσει μια παγίδα για την ποινική δίωξή του: προσποιείται ότι φεύγει για μια δίκη, ενώ γυρνά λίγο αργότερα κρυφά και κρύβεται στο σπίτι του μαζί με την οικονόμο του Γκρασιέλα, την οικογένειά του και τον ιδιωτικό ντετέκτιβ, ο οποίος σκοπεύει να πυροβολήσει τον Μαξ με ένα όπλο και στην συνέχεια να φανεί ότι ήταν σε αυτοάμυνα. Ο Μαξ καταφέρνει να μπει στο σπίτι και σκοτώνει τη Γκρασιέλα μαζί με τον ιδιωτικό ντέντεκτιβ. Ωστόσο, ανακαλύπτοντας ότι ο Σαμ είναι στο σπίτι, φεύγει γρήγορα. Τρομαγμένοι μετά την ανακάλυψη των πτωμάτων, ο Σαμ, η Λι και η Ντανιέλ φεύγουν από το σπίτι τους και κατευθύνονται στο εξοχικό σπίτι της οικογένειας που βρίσκεται στο παραθαλάσσιο χωριό του Ακρωτηρίου του φόβου.
Ο Μαξ τους ακολουθεί, κρυβόμενος κάτω από το σασί του αυτοκινήτου τους. Επιτίθεται στην οικογένεια όταν αυτοί βρίσκονται σε μια μεγάλη σκεπαστή βάρκα, χτυπάει και δένει τον Σαμ, ενώ ετοιμάζεται να βιάσει την Λι και την Ντανιέλ. Τότε ξαφνικά, η Ντανιέλ ψεκάζει τον Μαξ με ένα εύφλεκτο υγρό και ανάβει ένα πούρο, και αυτός κατακλύζεται από τις φλόγες και αναγκάζεται να πηδήξει από τη βάρκα στο ποτάμι. Ωστόσο, ο Μαξ αρπάζεται από ένα σχοινί και ανεβαίνει πάλι πίσω στη βάρκα. Καθώς η βάρκα ταλαντεύεται επικίνδυνα από μια άγρια καταιγίδα που ξεσπάει τότε, ένας καμένος και διαταραγμένος Μαξ αντιμετωπίζει τον Σαμ, αναγκάζοντάς τον να παραδεχτεί ότι δεν είχε κάνει τα πάντα για να τον υπερασπιστεί στο δικαστήριο. Η καταιγίδα ενισχύεται τόσο που το ποτάμι αγριεύει, παρασέρνει βίαια την βάρκα με κίνδυνο ανατροπής της, με τις δύο γυναίκες να προλαβαίνουν να πηδήξουν έξω και να φτάσουν στην ακτή. Ο Σαμ χρησιμοποιεί χειροπέδες για να δέσει τον Μαξ στην βάρκα. Όταν η βάρκα χτυπά σε ένα βράχο καταστρέφεται και η πάλη των δυο ανδρών συνεχίζεται στην ακτή. Μια ορμητική παλίρροια τραβάει τον Μαξ μακριά και πνίγεται. Ο Σαμ πλένει το αίμα από τα χέρια του προτού γυρίσει στην Λι και την Ντανιέλ.
Παραγωγή
Αρχικά την σκηνοθεσία ήταν να την αναλάβει ο Στίβεν Σπίλμπεργκ, ο οποίος τελικά αποφάσισε ότι ήταν υπερβολικά βίαιη και αποφάσισε να σκηνοθετήσει την Λίστα του Σίντλερ, η οποία ήταν να την σκηνοθετήσει ο Σκορσέζε αλλά αυτός είχε αποφασίσει να μην κάνει. Ο Σπίλμπεργκ παρέμεινε ως παραγωγός της ταινίας μέσω της Amblin Entertainment, αλλά επέλεξε να μην αναφέρεται στους τίτλους της ταινίας.
Παρά το γεγονός ότι συνεργάστηκε με τον Νόλτε στις Ιστορίες της Νέας Υόρκης (1989), ο Σκορσέζε δεν τον είχε στο μυαλό να του δώσει τον ρόλο του Σαμ Μπόουντεν και ήθελε να παίξει το ρόλο αυτο ο Χάρισον Φορντ. Ο Φορντ, ωστόσο, συμφώνησε να κάνει την ταινία μόνο αν επρόκειτο να απεικονίσει τον Μαξ Κειντι. Ο Νόλτε, ο οποίος ενδιαφέρθηκε να απεικονίσει τον Μπόουντεν, κατάφερε να πείσει τον Σκορσέζε να του δωσει τον ρόλο. Επιπλέον, η Ντρου Μπάριμορ και η Ρις Γουίδερσπουν πέρασαν και οι δύο οντισιόν για τον ρόλο της Ντανιέλ Μπόουντεν και τέλος ο Σπίλμπεργκ φέρεται να ήθελε τον Μπιλ Μάρεϊ να απεικονίσει τον Μαξ Κειντι.
Το έργο του Άλφρεντ Χίτσκοκ είχε επίσης επιρροή στο ύφος του Ακρωτηρίου του φόβου. Όπως και με την ταινία του 1962, όπου ο σκηνοθέτης J. Lee Thompson αναγνώρισε ειδικά την επιρροή του Χίτσκοκ, προσπάθησε να χρησιμοποιήσει το ύφος του Χίτσκοκ και έγραψε την μουσική του Bernard Hermann, ενώ ο Σκορσέζε έκανε το ριμέικ του ακολουθώντας τον Χίτσκοκ, ειδικά με τη χρήση ασυνήθιστων γωνιών κάμερας, φωτισμού και τεχνικών επεξεργασίας.
Box office
Η ταινία ήταν μια εμπορική επιτυχία, κερδίζοντας 182.291.969 δολάρια παγκοσμίως, με προϋπολογισμό 35 εκατομμυρίων δολαρίων.
Κριτικές
Η ταινία έλαβε γενικά θετικές κριτικές από τους κριτικούς, με αυτές να συγκεντρώνονται στις ερμηνείες των ηθοποιών, την σκηνοθεσία, την φωτογραφία και την καλλιτεχνική διεύθυνση. Έλαβε μια βαθμολογία 73% στην ιστοσελίδα ανασκόπησης Rotten Tomatoes με βάση 49 κριτικές, με μέση βαθμολογία 7,06 / 10 με την συναίνεση του ιστότοπου να αναφέρει: "Έξυπνο και κομψό, το Ακρωτήρι του Φόβου είναι ένα γοητευτικό θρίλερ από τον Μάρτιν Σκορσέζε, με μια τρομακτική απόδοση του Ρόμπερτ Ντε Νίρο". Στον ιστότοπο Metacritic, η ταινία έχει βαθμολογία 73 από τα 100 με βάση 9 κριτικές, υποδεικνύοντας "γενικά ευνοϊκές κριτικές".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1991 Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Μάρτιν Σκορσέζε Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Φλόριντα Κατηγορία:Αμερικανικές ψυχολογικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Φλόριντα
Λευτέρης Φυσικόπουλος
Ο Λευτέρης (Μπέμπης) Φυσικόπουλος ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως μέσος και έγινε γνωστός με την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης, κατακτώντας το πρώτο μεταπολεμικό πρωτάθλημα Ελλάδος.
Καριέρα
Ο Φυσικόπουλος αγωνιζόταν στο αριστερό πλευρό της μεσαίας γραμμής και ήταν γνωστός για την ταχύτητα του. Το 1945 μετακόμισε στην Θεσσαλονίκη από τις Σέρρες και έπαιξε στα τρία πρώτα παιχνίδια της τελικής φάσης του πρωταθλήματος, δημιουργώντας το νικητήριο γκολ του Άγγελου Βασιλειάδη στον εντός έδρας αγώνα κατά του Ολυμπιακού, βοηθώντας τον Άρη πανηγυρίσει τον τίτλο του πρωταθλητή.
Υπήρξε βασικός στην ομάδα του Άρη που αγωνίστηκε στο πασχαλινό τουρνουά Αθηνών του 1946, η οποία ηττήθηκε από τον Ολυμπιακό με 1-0, κέρδισε την ΑΕΚ με 0-1, κατέβαλλε την αντίσταση του Παναθηναϊκού με 1-3, με τον Φυσικόπουλο να πετυχαίνει ένα από τα τρία τέρματα της ομάδας του και ηττήθηκε με 2-1 από τον Απόλλωνα Αθηνών.
Την επόμενη σεζόν, οι "κίτρινοι" πραγματοποίησαν μέτρια πορεία στο πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης, με τον Φυσικόπουλο να αποβάλλεται με κόκκινη κάρτα σε δύο αναμετρήσεις. Ο ίδιος διακρίθηκε στον αγώνα εναντίον του Ηρακλή στις 2 Νοεμβρίου 1947, όπου πέτυχε τα δύο από τα τρία τέρματα των "κίτρινων" για το ισόπαλο 3-3. Την ίδια σεζόν, πέτυχε δύο ακόμη τέρματα κατά του Μελιτέα, ανατρέποντας το αρχικό 0-1 και δίνοντας τη νίκη στον Άρη.
Από το καλοκαίρι του 1948 και έπειτα, καθιερώθηκε σαν αριστερό χαφ ο Λευτέρης Χαλυβόπουλος, αναγκάζοντας τον Φυσικόπουλο να συνεχίσει με την δεύτερη ομάδα του Άρη, όπου αγωνιζόταν σαν κεντρικός αμυντικός. Επανήλθε στην πρώτη ομάδα όταν ο Άρης σε ένδειξη διαμαρτυρίας αγωνίστηκε με αναπληρωματικούς παίκτες στην τελική φάση του πρωταθλήματος του 1949 εναντίον του Παναθηναϊκού.
Έκλεισε την καριέρα του παίζοντας στον δεύτερο γύρο του πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης του 1949-50, σκοράροντας το τελευταίο του τέρμα με απευθείας εκτέλεση φάουλ εναντίον του ΠΟ Ξηροκρήνης, στη νίκη του Άρη με 5-2 στις 15 Ιουνίου 1950.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Αντώνιος του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν
Βιογραφία
Το 1866 απεβίωσε στο Καίνιγκινχοφ αν ντερ Έλμπε (νυν Ντβουρ Κράλοβε ναντ Λάμπεμ της Τσεχίας) σε ηλικία 25 ετών, άγαμος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν
Ρίζων
H Ρίζων (αρχαία ελληνικά: Ῥίζων, λατινικά: Risinium) ήταν αρχαίος οικισμός, ο οποίος βρισκόταν κοντά στον Κόλπο του Κότορ (Κόλπος της Ριζώνος ή Κόλπος του Κατάρου) του σημερινού Δήμου του Κότορ (αρχαία ελληνικά: Ασκρήβιον, σερβικά: Котор / Kotor, λατινικά: Acruvium, ιταλικά: Càttaro) του Μαυροβουνίου. Τον αρχικό οχυρό ιλλυρικό οικισμό της περιοχής αυτής, διαδέχθηκαν σταδιακά η ρωμαϊκή και μεσαιωνική πόλη Ριζίνιον (λατινικά: Risinium, μεταγενέστερες ελληνικές αποδόσεις: Ριζόνιον ή Ριζιόνιον ή Ριζάνον) και η σύγχρονη πόλη Ρίσαν.
Ονομασία
Σύμφωνα με τους ερευνητές του 19ου αιώνα Κωνσταντίνο Οικονόμου τον εξ Οικονόμων, στον 3ο τόμο του έργου του «Δοκίμιον περί της πλησιεστάτης συγγενείας της Σλαβονο-Ρωσσικής γλώσσης προς την Ελληνικήν» (1828), τον Σκαρλάτο Βυζάντιο στο έργο του «Λεξικόν της καθ' ημάς ελληνικής διαλέκτου» (1857) και τον Αλέξανδρο Ρίζο Ραγκαβή στον 2ο τόμο του έργου του «Λεξικόν της Ελληνικής Αρχαιολογίας» (1891), η Ρίζων ήταν οχυρή πόλη της Δαλματίας και βρισκόταν επί του ομώνυμου κόλπου ή/και ποταμού, που κατά τον 19ο αιώνα αναφερόταν και ως «'Ριζάνον εν τω κόλπω του Κατάρου» ή «Ριζίονιον». Ο Κόλπος Κότορ αναφέρεται επίσης και ως ο Κόλπος του Κατάρου (Bocche di Cattaro κατά την Ενετοκρατία). Ο Κάταρος με τη σειρά του μπορεί να ήταν ο διάδοχος του αρχαίου Ακρούιου, για το οποίο, όμως, οι σύγχρονοι ερευνητές γνωρίζουν πολύ λίγα, εκτός του ότι βρισκόταν κάπου μεταξύ Ρίζωνος και Βουθόης. Κατά την αρχαιολόγο Dubravka Ujes Morgan, «υπάρχουν αναφορές στη μυθολογία που υπαινίσσονται ότι αυτό το τμήμα της αδριατικής ακτής μπορεί να είχε με κάποιο τρόπο σχέση με τα ελληνικά πράγματα ακόμη και από πολύ μακρινές εποχές».
Σύμφωνα, λοιπόν, με τη μυθολογία, οι αρχαίοι Έλληνες, πίστευαν ότι ο Κάδμος, ο θρυλικός ιδρυτής των αρχαίων Θηβών, αφότου άφησε την πόλη του, πήγε στην Ιλλυρία μαζί με τη σύζυγό του, τη θεά Αρμονία, όπου και ίδρυσε τη Βουθόη. Μια σχετική παρατήρηση του Πλινίου αποκαλύπτει ότι το Ουλκίνιον θεωρούνταν οικισμός που ίδρυσαν οι Κόλχοι. Εκτιμάται ότι εννοούσε πως είχε ιδρυθεί από τους Αργοναύτες, οι οποίοι, όπως αναφέρεται, ίδρυσαν ένα φρούριο στο έδαφος όπου κατοικούσαν οι Ιλλυριοί Εγχελείς, γύρω από τον «μαύρο ιλλυρικό ποταμό». Αυτός ο ποταμός είναι στην πραγματικότητα ο Ριζονικός Κόλπος, κοντά στον οποίο υποτίθεται ότι βρίσκονται οι τάφοι του Κάδμου και της Αρμονίας.
Με το όνομα Ρίζων αναφέρεται επίσης γιος του Κάδμου και της Αρμονίας, ο οποίος θεωρείται και ως ο επώνυμος ήρωας, που έδωσε το όνομά του στην πόλη, τον ποταμό και τον κόλπο.
Κλασσική εποχή
Η παλαιότερη αναφορά για την αρχαία Ρίζωνα χρονολογείται στον 4ο αιώνα π.Χ. Η Ρίζων ήταν το κύριο φρούριο του Ιλλυρικού Κράτους, όπου η βασίλισσα Τεύτα κατέφυγε κατά τη διάρκεια των Ιλλυρικών Πολέμων (229–168 π.Χ.). Κατά τη διάρκεια της σύντομης βασιλείας της Τεύτας, η Ρίζων έγινε η πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας της.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου δημιουργήθηκαν επίσης νομισματοκοπεία, τα οποία εξέδωσαν διάφορα νομίσματα, όπως:
Πιθανότατα κάποια από τα διάφορα αργυρά και χάλκινα νομίσματα να έφεραν παρεμφερή ή παραπλήσιο τίτλο, με την έννοια: Κοινόν της Ριζώνος και ίσως να ήταν τα κύρια νομίσματα συναλλαγών μιας ευρύτερης συμμαχίας πόλεων της περιοχής, στην οποία συμμαχία, η Ρίζων είχε προφανώς κάποιο σημαντικό ρόλο. Πάντως η χρονολόγηση αυτών των νομισμάτων εξακολουθεί να μην ορίζεται με ακρίβεια, κυρίως επειδή το ιστορικό υπόβαθρο της έκδοσής τους παραμένει ελάχιστα γνωστό. Δεν υπάρχει σχεδόν καμία αναφορά σε αρχαίες πηγές για την πόλη της Ριζώνος ή για τον βασιλιά Βαλλαίο. Ωστόσο, αρκετά χαρακτηριστικά αυτών των νομισμάτων - όπως τα χαρακτηριστικά της επιγραφής και της εικονογραφίας (ιδιαίτερα η παρουσία του τίτλου "βασιλέως" στο νόμισμα του Βαλλαίου και η παρουσία της μακεδονικής αιγίδας στο "Νομισματοκοπείο του Ριζονικού Κόλπου", η μετρολογία, η επιλογή των επεξεργασμένων μετάλλων και άλλα στοιχεία δείχνουν σύμφωνα με τους σύγχρονους ερευνητές, το χρονικό διάστημα μεταξύ του 3ου αιώνα π.Χ. και του 2ου αιώνα π.Χ. ως το πιθανότερο γενικό χρονολογικό πλαίσιο για τη δραστηριότητα των νομισματοκοπείων της Ριζώνας και τη διαδοχική έκδοση των υπολοίπων νομισμάτων των διαφόρων άλλων τοπικών αρχών της περιοχής αυτής.
Παλαιότερα ο Κόλπος του Κότορ ήταν γνωστός επίσης και ως Sinus Rhizonicus. Η Ρίζων είχε επίσης τον δικό της προστάτη, μια θεότητα που ονομαζόταν Μέδαυρος (Medaurus), ο οποίος απεικονιζόταν έφιππος, φέροντας λόγχη. Ο βαθμός εξελληνισμού της Ριζώνος πάντως σε γενικές γραμμές θεωρείται από τους σύγχρονους ερευνητές ως ιδιαίτερα υψηλός.
Αν και οι αρχαίοι συγγραφείς δεν καταγράφουν την ίδρυση κάποιας συγκεκριμένης ελληνικής πόλης κατά μήκος της ακτής του Μαυροβουνίου, ωστόσο, τα αρχαιολογικά ευρήματα από αρκετές πόλεις, όπως η Ρίζων (λατινικά: Rhizon-Risin(i)um, η σύγχρονη Ρίσαν), η Βουθόη (λατινικά: Butua, η σύγχρονη Μπούδβα) και το Ουλκίνιον (λατινικά: Olcinium, το σύγχρονο Ούλτσινι), αποκαλύπτουν ότι η ελληνική επιρροή ήταν ισχυρή τουλάχιστον από τον 4ο αιώνα π.Χ. και μετά.
Τα τείχη των πόλεών αυτών ήταν κτισμένα με τις χαρακτηριστικές μεθόδους της ελληνικής τοιχοποιίας, ενώ στα διάφορα αρχαιολογικά ευρήματα της περιοχής περιλαμβάνονται δείγματα κεραμικών, νομισμάτων και κοσμημάτων, τα οποία προέρχονταν κυρίως από τα κέντρα της Μεγάλης Ελλάδας, αλλά και από άλλες ελληνικές περιοχές. Πάντως, οι δεσμοί αυτών των πολισμάτων/πολιχνίων με την Ελλάδα παραμένουν ασαφείς. Υπάρχει επίσης ένα ταφικό μνημείο γυναίκας, η οποία καταγόταν από τη Ρίζωνα και τάφηκε στην Αθήνα, εύρημα, που για τους σύγχρονους ερευνητές αποτελεί ένδειξη για την ύπαρξη των σχέσεων, που όμως δεν καταγράφεται κάτι άλλο σχετικό περαιτέρω.
Ρωμαϊκή εποχή
Στους ρωμαϊκούς χρόνους, το Ριζίνιον (λατινικά: Risinium) αναφέρεται στις πηγές ως οχυρή πόλη/οικισμός (oppidum) με κατοίκους Ρωμαίους πολίτες (λατινικά: oppidum civium Romanorum). Δύο ρωμαϊκές οδοί οδηγούσαν στον Κόλπο του Κότορ. Η πιο ευημερούσα περίοδος για το ρωμαϊκό Ριζίνιον ήρθε μεταξύ του 1ου αιώνα και του 2ου αιώνα, όταν έγιναν τεράστιες βίλες (εξοχικές οικίες) στην περιοχή και η πόλη είχε περί τους 10.000 κατοίκους.
Πέντε ψηφιδωτά μωσαϊκά είναι τα πιο πολύτιμα απομεινάρια εκείνης της περιόδου, όχι μόνο για τη Ρίζωνα, αλλά και για το ίδιο το Μαυροβούνιο. Το πιο καλά συντηρημένο ψηφιδωτό απεικονίζει τη θεότητα των ονείρων, τον Ύπνο. Είναι, προς το παρόν, η μόνη γνωστή εικόνα αυτού του είδους τεχνικής στα Βαλκάνια. Ο Άγγλος αρχαιολόγος Σέρ Άρθουρ Τζον Έβανς (Sir Arthur John Evans, 1851–1941) πραγματοποίησε, το 1885, διερευνητικές ανασκαφές στην περιοχή.
Οι εισβολές των Αβάρων και των Σλάβων στην ευρύτερη περιοχή οδήγησαν στην εγκατάλειψη της αρχαίας πόλης. Η τελευταία αναφορά για το Ριζίνιον, από έναν επίσκοπο της εποχής εκείνης, χρονολογείται στο 595.
Σύγχρονη εποχή
Στη σύγχρονη παραθαλάσσια πόλη του Ρίσαν, δεν υπάρχουν, ή τουλάχιστον δεν έχουν βρεθεί ως σήμερα, στοιχεία που να τη συνδέουν με την αρχαία Ρίζωνα ή τη μεσαιωνική πόλη Ριζίνιον, αλλά στον λόφο Γκραντίνα (Gradina), πάνω από την αρχαιολογική θέση Καρίνε (Carine), βρίσκεται φρούριο, το οποίο περιλαμβάνει τα ερείπια αρχαίας ιλλυρικής ακρόπολης.
Πηγές
Πρωτογενείς πηγές
Δευτερογενείς πηγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις στην Αρχαία Ιλλυρία Κατηγορία:Αρχαίες ελληνικές αποικίες στην Ιλλυρία Κατηγορία:Ρωμαϊκές πόλεις στο Μαυροβούνιο Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στα Βαλκάνια
Αυτή η νύχτα μένει (ταινία)
Το Αυτή η νύχτα μένει είναι ελληνική αισθηματική-κοινωνική ταινία σε σκηνοθεσία Νίκου Παναγιωτόπουλου και σενάριο του ίδιου και του Θάνου Αλεξανδρή. Η ταινία, που κυκλοφόρησε στις 7 Ιανουαρίου 2000, βασίστηκε στο ομώνυμο βιβλίο του Θάνου Αλεξανδρή. Πρωταγωνιστούν ο Νίκος Κουρής και η Αθηνά Μαξίμου. Κέρδισε έξι βραβεία στα Ελληνικά Κρατικά Βραβεία Κινηματογράφου.
Πλοκή
Ο Ανδρέας και η Στέλλα είναι δυο νέα παιδιά, στο ξεκίνημα της νέας χιλιετίας, με μοναδικό κοινό στοιχείο τον έρωτά τους. Ο Ανδρέας αρκείται στο ψιλικατζίδικο του. Η Στέλλα φιλοδοξεί να γίνει σπουδαία τραγουδίστρια, να δει το όνομα της στις μαρκίζες των μαγαζιών της παραλιακής και να βγάλει δίσκο. Για τον Ανδρέα η παρουσία και μόνο της Στέλλας είναι αρκετή, για εκείνη όμως η καριέρα έχει προτεραιότητα απέναντι στον έρωτα. Όταν η Στέλλα φεύγει για την επαρχία, αφού από κάπου πρέπει να κάνει την αρχή, ο Ανδρέας αποφασίζει να οργώσει τα σκυλάδικα της Βόρειας Ελλάδας για να τη βρει και να τη φέρει πίσω, περιπλανώμενος στα μέρη της νυχτερινής διασκέδασης. Σύντομα η Στέλλα απογοητεύεται από τους ανθρώπους της νυχτερινής ζωής και επιστρέφει στον Ανδρέα.
Κριτικές
Ο κριτικός κινηματογράφου Σταύρος Γανωτής έδωσε στην ταινία τρία απο τα πέντε αστέρια του σε μια κριτική που δημοσιεύθηκε στις 5 Ιανουαρίου 2009 αναφέροντας μεταξύ άλλων πως:
Διακρίσεις
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 2000:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2000 Κατηγορία:Ελληνικές αισθηματικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Κινηματογραφικές ταινίες βασισμένες σε λογοτεχνικά έργα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Ελλάδα
Ντάνι Ρόουζ
Ο Ντάνιελ Λι Ρόουζ (Daniel Lee Rose, 2 Ιουλίου 1990) είναι Άγγλος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται αριστερός αμυντικός και μέσος για την Νιούκασλ Γιουνάιτεντ, σε δανεισμό από την Τότεναμ, και για την εθνική ομάδα της Αγγλίας.
Ο Ρόουζ ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα με τη Λιντς Γιουνάιτεντ το 2006, έχοντας περάσει από τις ακαδημίες της ομάδας, αλλά έφυγε για μετακινήθηκε στην τωρινή του ομάδα Τότεναμ τον Ιούλιο του 2007, χωρίς να έχει αγωνιστεί με τη Λιντς. Καθώς δεν αγωνίστηκε βασικός, δόθηκε δανεικός στη Γουότφορντ τον Μάρτιο του 2009 και την επόμενη χρονιά δόθηκε δανεικός στην Πίτερμπορο Γιουνάιτεντ. Μετά από έξι εμφανίσεις με την Πίτερμπορο, επέστρεψε στην Τότεναμ, αλλά καθώς πάλι δεν κατάφερε να γίνει βασικός, και δόθηκε δανεικός στη Μπρίστολ Σίτι, όπου πραγματοποίησε 17 εμφανίσεις. Αν και την επόμενη χρονιά είχε 20 συμμετοχές σε όλες τις διοργανώσεις με την Τότεναμ, το 2012 δόθηκε δανεικός στη Σάντερλαντ. Τον Ιανουάριο του 2020 δόθηκε δανεικός για έξι μήνες στη Νίουκαστλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιντς Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τότεναμ Χότσπερ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γουότφορντ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πίτερμπορο Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπρίστολ Ρόβερς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σάντερλαντ ΑΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νιούκασλ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012
Κυπριακή διακοινοτική βία
Ιστορικό
Το 1914, μετά την εμπλοκή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό των Κεντρικών Δυνάμεων, το νησί προσαρτήθηκε από το Ηνωμένο Βασίλειο. Λίγο αργότερα, το Ηνωμένο Βασίλειο πρόσφερε το νησί στον Βασιλιά Κωνσταντίνο Α' της Ελλάδος, υπό τον όρο ότι η Ελλάδα θα εισέλθει στον πόλεμο στο πλευρό των Βρετανών. Αν και η προσφορά υποστηριζόταν από τον Έλληνα Πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο, απορρίφθηκε από τον Βασιλιά, ο οποίος θέλησε να κρατήσει την Ελλάδα έξω από τον πόλεμο.
Μετά την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας, το 1923, η νέα τουρκική κυβέρνηση αναγνώρισε επίσημα τη Βρετανική κυριαρχία πάνω στην Κύπρο. Οι Ελληνοκύπριοι πίστευαν ότι ήταν φυσικό και ιστορικό δικαίωμα να ενωθεί το νησί με την Ελλάδα (Ένωσις), όπως έγινε με πολλά νησιά του Αιγαίου και του Ιονίου, μετά την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το 1931, ξέσπασαν ταραχές στην Κύπρο εναντίον της Βρετανικής διοίκησης. Η Βρετανική διοίκηση κατέστειλε τις ταραχές, κατήργησε το νομοθετικό συμβούλιο στην Κύπρο, και απαγόρευσε όλα τα πολιτικά κόμματα. Στο τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου η Βρετανία απέρριψε νέες απαιτήσεις για "ένωση", και πρόσφερε παραχώρηση αυτονομίας, ή αυτοδιοίκησης, αντίθετα.
Τον Αύγουστο του 1954 η Ελλάδα, η οποία είχε προηγουμένως αποφύγει την εμπλοκή της στο Κυπριακό, λόγω της συμμαχίας με το Ηνωμένο Βασίλειο, ανεπιτυχώς προσπάθησε να θέσει το ζήτημα της Κύπρου σε κατάσταση πριν από τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών. Στις επόμενες συζητήσεις στον ΟΗΕ, η Τουρκία ανακοίνωσε ότι αντιτίθεται σε μια ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα και δήλωσε ότι αν η Βρετανία απέσυρε, τον έλεγχο της Κύπρου, θα έπρεπε να επιστραφεί στην Τουρκία, αφού οι Τούρκοι αποτελούσαν ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού του νησιού και είχε κυβερνήσει το νησί για αρκετά εκατοντάδες χρόνια πριν από τη μίσθωση του νησιού στους Βρετανούς και την επακόλουθη Βρετανική προσάρτηση του νησιού το 1914. Οι Ελληνοκύπριοι θεώρησαν ότι η θέση αυτή δίνει λίγο σεβασμό στο δικαίωμα της αυτοδιάθεσης του Κυπριακού λαού.
Ένωσις και Ταξίμ
Η επανειλημμένη απόρριψη από τους Βρετανούς, της απαίτησης των Ελληνοκυπρίων για Ένωση, οδήγησε στη μυστική ένοπλη εκστρατεία από την Εθνική Οργάνωση Κυπρίων Αγωνιστών (ΕΟΚΑ). Υπό την ηγεσία του Γεωργίου Γρίβα, η ΕΟΚΑ στόχευε συστηματικά τις βρετανικές αποικιακές αρχές. Ένα από τα αποτελέσματα της δράσης της ΕΟΚΑ ήταν η τουρκοκυπριακή κοινότητα να ζητάει διχοτόμηση (taksim). Το γεγονός ότι οι Τουρκοκύπριοι ήταν μειονότητα (18%), έπρεπε να αντιμετωπιστεί σύμφωνα με τον Νιχάτ Ερίμ, με τη μεταφορά Τούρκων από στην Κύπρο, ώστε οι Ελληνοκύπριοι να πάψουν να είναι πλειονότητα. Όταν ο Ερίμ επισκέφθηκε την Κύπρο ως αντιπρόσωπος της Τουρκίας, ο Βρετανός κυβερνήτης Τζον Χάρντινγκ εξέφρασε την άποψη ότι οι Τουρκία θα πρέπει να στείλει μορφωμένους εποίκους στην Κύπρο.
Το ξέσπασμα της διακοινοτικής βίας
Οι Βρετανοί άρχισαν να προσλαμβάνουν Τουρκοκύπριους στην αστυνομία που περιπολούσε στην Κύπρο για να πολεμήσουν την ΕΟΚΑ. Η ΕΟΚΑ στόχευε τις αποικιακές αρχές, συμπεριλαμβανομένης της αστυνομίας, αλλά ο Γεώργιος Γρίβας, αρχηγός της ΕΟΚΑ, δεν είχε αρχικά την επιθυμία να ανοίξει ένα νέο μέτωπο για την καταπολέμηση των Τουρκοκυπρίων και τους καθησύχασε, λέγοντας ότι η ΕΟΚΑ δεν θα βλάψει τους ανθρώπους. Το 1956, μερικοί τουρκοκύπριοι αστυνομικοί σκοτώθηκαν από μέλη της ΕΟΚΑ και αυτό προκάλεσε κάποια διακοινοτική βία, την άνοιξη και το καλοκαίρι, αλλά αυτές οι επιθέσεις σε αστυνομικούς δεν δικαιολογούνταν από το γεγονός ότι ήταν Τουρκοκύπριοι. Ωστόσο, τον Ιανουάριο του 1957, ο Γρίβας άλλαξε την πολιτική του, καθώς οι δυνάμεις του στα βουνά πιέζονταν όλο και περισσότερο από τις Βρετανικές δυνάμεις. Προκειμένου να αποσπάσουν την προσοχή των Βρετανικών δυνάμεων, μέλη της ΕΟΚΑ άρχισε να στοχεύουν τουρκοκύπριους αστυνομικούς σκόπιμα στις πόλεις, έτσι ώστε οι Τουρκοκύπριοι θα εξεγερθούν εναντίον των Ελληνοκυπρίων και οι δυνάμεις ασφαλείας θα πρέπει να εκτραπούν προς τις πόλεις για να αποκαταστήσουν την τάξη. Η δολοφονία ενός τουρκοκύπριου αστυνομικού στις 19 Ιανουαρίου, όταν ένας σταθμός βομβαρδίστηκε, και τραυματίστηκαν άλλοι τρεις, προκάλεσαν τριήμερη διακοινοτική βία στη Λευκωσία. Οι δύο κοινότητες στόχευαν ο ένας τον άλλον σε αντίποινα, τουλάχιστον ένας ελληνοκύπριος σκοτώθηκε και ο στρατός είχε αναπτυχθεί στους δρόμους. Ελληνοκυπριακά καταστήματα κάηκαν και έγιναν επιθέσεις στις γειτονιές τους. Μετά τα γεγονότα, η ελληνοκυπριακή ηγεσία εξάπλωσε την προπαγάνδα ότι οι ταραχές ήταν απλά μια πράξη της Τουρκοκυπριακής επιθετικότητας. Τέτοια γεγονότα δημιούργησαν χάος και οδήγησαν τις κοινότητες σε διαχωρισμό τόσο στην Κύπρο όσο και στην Τουρκία.
Από το 1958 τα σημάδια της δυσαρέσκειας πρός τους Βρετανούς αυξήθηκαν και στις δύο πλευρές, με τους τουρκοκύπριους να διαμορφώνουν τη Volkan, αργότερα γνωστή ως Τουρκική Αντιστασιακή Οργάνωση, μια παραστρατιωτική ομάδα που είχε σκοπό να προωθήσει τη διχοτόμηση και την προσάρτηση της Κύπρου στην Τουρκία, όπως υπαγορεύεται από το Σχέδιο Μεντερές.
Στις 27 Ιανουαρίου 1958 οι Βρετανοί στρατιώτες άνοιξαν πυρ ενάντια στο πλήθος των τουρκοκύπριων διαδηλωτών. Οι εκδηλώσεις συνεχίστηκαν μέχρι την επόμενη μέρα.
Τον Ιούνιο του 1958 ο Βρετανός Πρωθυπουργός Χάρολντ Μακμίλαν, αναμενόταν να προτείνει ένα σχέδιο για την επίλυση του Κυπριακού. Υπό το φως των νέων αναπτύξεων, οι Τούρκοι εξεγέρθηκαν στη Λευκωσία και προώθησαν την ιδέα ότι οι Ελληνοκύπριοι και οι Τουρκοκύπριοι δεν μπορούσαν να ζήσουν μαζί και ως εκ τούτου, οποιοδήποτε σχέδιο που δεν περιλάμβανε τον διαχωρισμό δεν θα ήταν βιώσιμο. Η βία αυτή ακολουθήθηκε σύντομα από βομβαρδισμούς, από θανάτους Ελληνοκυπρίων και από λεηλασίες ελληνοκυπριακών καταστημάτων και σπιτιών. Οι Ελληνοκύπριοι και οι Τουρκοκύπριοι άρχισαν να φεύγουν από χωριά μεικτού πληθυσμού, όπου ήταν η μειονότητα σε αναζήτηση ασφάλειας. Αυτή ήταν ουσιαστικά η αρχή του διαχωρισμού των δύο κοινοτήτων. Στις 7 Ιουνίου 1958 μια βόμβα εξερράγη στην είσοδο της τουρκικής Πρεσβείας στην Κύπρο. Μετά τον βομβαρδισμό, οι Τουρκοκύπριοι λεηλάτησαν ελληνοκυπριακές περιουσίες. Στις 26 Ιουνίου του 1984, ο τουρκοκύπριος ηγέτης, Ραούφ Ντενκτάς, παραδέχτηκε στο Βρετανικό κανάλι ITV ότι η βόμβα είχε τοποθετηθεί από τους ίδιους τους Τούρκους, προκειμένου να δημιουργηθεί ένταση. Στις 9 Ιανουαρίου 1995 ο Ραούφ Ντενκτάς επανέλαβε το σχέδιό του στην περίφημη τουρκική εφημερίδα Μιλιγιέτ στην Τουρκία.
Η κρίση κορυφώθηκε στις 12 Ιουνίου 1958, όταν οκτώ Έλληνες, από μια ένοπλη ομάδα 35 ατόμων που συνελήφθησαν από στρατιώτες της Βασιλικής Έφιππης Φρουράς, με την υποψία ότι προετοίμαζαν επίθεση στην τουρκική συνοικία της Σκυλλούρας, σκοτώθηκαν σε μια ύποπτη επίθεση από ντόπιους τουρκοκύπριους, κοντά στο χωριό Κιόνελλι που είχε διαταχθεί να επιστρέψουν με τα πόδια πίσω στο χωριό του Κοντεμένου.
Κυπριακή Δημοκρατία
Αμέσως μετά την εκκίνηση της εκστρατείας της ΕΟΚΑ, η Βρετανική κυβέρνηση, με επιτυχία, ξεκίνησε να δουλεύει πάνω στο Κυπριακό και το μετέτρεψαν από Βρετανικό αποικιακό ζήτημα σε ελληνοτουρκικό ζήτημα. Η Βρετανική διπλωματία ασκούσε παρασκηνιακή επιρροή στην κυβέρνηση του Αντνάν Μεντερές, με στόχο να καταστεί η Τουρκική δραστηριότητα στην Κύπρο. Για τους Βρετανούς η προσπάθεια αυτή είχε ένα διττό στόχο. Από τη μία πλευρά, η καμπάνια της ΕΟΚΑ έπρεπε να σιωπήσει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, από την άλλη πλευρά οι Τουρκοκύπριοι δεν θα συντάσσοταν με τους Ελληνοκύπριους κατά των αξιώσεων της Βρετανικής αποικιοκρατίας πάνω από το νησί και το νησί θα παραμείνει υπό τη Βρετανική ηγεσία. Η τουρκοκυπριακή ηγεσία, επισκέφθηκε τον Μεντερές για να συζητήσουν το Κυπριακό. Όταν ρωτήθηκε πώς οι Τουρκοκύπριοι θα πρέπε να ανταποκρίνονται προς το ελληνοκυπριακό αίτημα της Ένωσις ο Μεντερές απάντησε: "Θα πρέπει να πάει ο Βρετανός υπουργός εξωτερικών και να ζητήσει το status quo να παρατεταθεί και η Κύπρος να παραμείνει Βρετανική αποικία." Αργότερα, όταν οι Τουρκοκύπριοι επισκέφθηκαν τον Βρετανό υπουργό εξωτερικών και ζήτησε από την Κύπρο να παραμείνει αποικία, ο Υπουργός απάντησε: "δεν θα πρέπει να ζητάτε για την αποικιοκρατία αυτές τις μέρες και την περίοδο και θα πρέπε να ζητήσει να επιστραφεί η Κύπρος στην Τουρκία, τον πρώην ιδιοκτήτη".
Ως Τουρκοκύπριοι άρχισαν να κοιτάνε την Τουρκία για προστασία, σύντομα έγινε φανερό στους Ελληνοκύπριους ότι η Ένωσις ήταν εξαιρετικά απίθανη να πραγματοποιηθεί. Ο Ελληνοκύπριος ηγέτης Αρχιεπίσκοπος Μακαρίος ΙΙΙ τώρα ξεκίνησε να ζητά την ανεξαρτησία του νησιού.
Η Βρετανία αποφάσισε να λύσει τη διαμάχη με τη δημιουργία ανεξάρτητου Κυπριακού κράτους. Το 1959 όλα τα εμπλεκόμενα κράτη υπέγραψαν τη συμφωνία της Ζυρίχης: η Βρετανία, η Τουρκία, η Ελλάδα και οι Ελληνοκύπριοι και οι Τουρκοκύπριοι ηγέτες, ο Μακάριος και ο Δρ Φαζίλ Κιουτσούκ αντίστοιχα. Το νέο σύνταγμα σχεδιάστηκε σε μεγάλο βαθμό σχετικά με την εθνοτική σύνθεση του νησιού. Ο Πρόεδρος θα είναι ελληνοκύπριος και ο Αντιπρόεδρος ένας τουρκοκύπριος με ίσο δικαίωμα αρνησικυρίας. Η συμβολή της δημόσιας υπηρεσίας θα μπορούσε να τεθεί σε αναλογία 70:30, και το Ανώτατο Δικαστήριο θα αποτελείται από ίσο αριθμό δικαστών από τις δύο κοινότητες, συν έναν ανεξάρτητο δικαστή, που δεν ήταν Έλληνας, Τούρκος ή Βρετανός. Η συμφωνία της Ζυρίχης συμπληρώθηκαν από ορισμένες συνθήκες. Η Συνθήκη εγγυήσεως δήλωσε ότι η απόσχιση ή η ένωση με μια εμπλεκόμενη χώρα ήταν απαγορευμένη, και ότι η Ελλάδα, η Τουρκία και η Βρετανία θα πρέπει να είναι εγγυητές του καθεστώς και να παρεμβαίνουν, όταν αυτό παραβιάζεται. Η Συνθήκη Συμμαχίας επιτρέπει δύο μικρές ελληνικές και τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις να σταθμεύουν στο νησί, ενώ η Συνθήκη Εγκαθίδρυσης έδωσε στη Βρετανία την κυριαρχία πάνω από δύο βάσεις στο Ακρωτήρι και τη Δεκέλεια.
Στις 16 Αυγούστου 1960, ανακηρύχθηκε η Κυπριακή Δημοκρατία.
Το νέο σύνταγμα έφερε δυσαρέσκεια στους Ελληνοκύπριους και αισθάνθηκαν ότι ήταν πολύ άδικο για αυτούς, για ιστορικούς, οικονομικούς και δημογραφικούς λόγους. Ενώ το 80% του νησιού ήταν ελληνοκύπριοι και οι ελληνοκύπριοι ήταν η συντριπτική πλειοψηφία και οι αυτόχθονοι κάτοικοι του νησιού για χιλιάδες χρόνια, καθώς συμβάλλουν στο 94% των φόρων, στο νέο σύνταγμα έδινε το 17% των Τουρκοκυπρίων, με 6% συνεισφορά στους φόρους, το 30% των θέσεων εργασίας στο δημόσιο και το 40% της εθνικής ασφάλειας των θέσεων εργασίας.
Προτεινόμενες συνταγματικές τροποποιήσεις
Μέσα σε τρία χρόνια εντάσεων μεταξύ των δύο κοινοτήτων σε διοικητικές υποθέσεις άρχισαν να εμφανίζονται. Ειδικότερα πολλές διαφορές, πέρα από τους ξεχωριστούς δήμους και τη διαφορετική φορολογία είχαν δημιουργήσει ένα αδιέξοδο στην κυβέρνηση. Συνταγματικό δικαστήριο έκρινε το 1963, ότι ο Μακάριος είχε αποτύχει να τηρήσει το άρθρο 173 του συντάγματος, το οποίο αναφερόταν στη δημιουργία χωριστών δήμων για τους τουρκοκύπριους. Ο Μακάριος στη συνέχεια δήλωσε την πρόθεσή του να αγνοήσει την απόφαση, με αποτέλεσμα ο ομοσπονδιακός δικαστής να παραιτηθεί από τη θέση του. Ο Μακάριος πρότεινε δεκατρείς τροπολογίες του συντάγματος, το οποίο σύμφωνα με τον ιστορικό Κιθ Κάιλ είχε ως αποτέλεσμα την επίλυση των περισσότερων από τα θέματα υπέρ των ελληνοκυπρίων. Σύμφωνα με τις προτάσεις, ο Πρόεδρος και ο Αντιπρόεδρος θα χάσουν το δικαίωμα του βέτο, οι χωριστοί δήμοι, που ήταν περιζήτητοι από τους τουρκοκύπριους θα καταργούνταν, η ανάγκη για χωριστές πλειοψηφίες και από τις δύο κοινότητες σε ένα νόμο θα καταργούνταν επίσης και η δημόσια εισφορά θα ορίζεται σε πραγματικές αναλογίες πληθυσμών (82:18) αντί για το ελαφρώς υψηλότερο ποσοστό από τους τουρκοκύπριους.
Σχέδιο Ακρίτας
Οι ελληνοκύπριοι, ωστόσο, πίστευαν ότι οι τροποποιήσεις ήταν μια αναγκαιότητα που απόρρεε από μια αντιληπτή προσπάθεια των Τουρκοκυπρίων να ματαιώσει το έργο της κυβέρνησης. Οι Τουρκοκύπριοι το είδαν ως ένα μέσο για να μειωθεί το στάτους τους εντός του κράτους από συνιδρυτής σε μειονότητα, θεωρώντας ότι ήταν το πρώτο βήμα προς την "ένωση". Η κατάσταση ασφαλείας επιδεινώθηκε ραγδαία.
1963-64: Τα "Ματωμένα Χριστούγεννα" και η Μάχη της Τηλλυρίας
Μια ένοπλη σύγκρουση προκλήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου του 1963, η οποία είναι γνωστή ως τα Ματωμένα Χριστούγεννα. Ο Έρικ Σόλστεν περιέγραψε τα γεγονότα ως εξής: "ένα ελληνοκυπριακό περιπολικό της αστυνομίας, που δήθεν έλεγχε τα έγγραφα των ανθρώπων και τις ταυτότητες τους, σταμάτησε ένα τουρκοκυπριακό ζευγάρι στην άκρη μιας τουρκικής συνοικίας. Ένα εχθρικό πλήθος συγκεντρώθηκε, έπεσαν πυροβολισμοί και δύο Τουρκοκύπριοι σκοτώθηκαν."
Στις 21 Δεκεμβρίου 1963 λοιπόν, οπλισμένοι Τουρκοκύπριοι από την ΤΜΤ συγκρούστηκαν με Ελληνοκύπριους που ήταν πιστοί στον Γιωρκάτζη. Βαριά οπλισμένοι οι Ελληνοκύπριοι μαζί με την εκτεταμένη ίσως παρουσία οργανώσεων του Γρίβα ξεκίνησαν μια επίθεση για να φορτώσουν αυτά τα όπλα σε Τουρκοκύπριους που βρίσκονταν σε Λευκωσία και Λάρνακα.
Η Pierre Oberling σημειώνει ότι, σύμφωνα με επίσημες πηγές, η κρίση της περιόδου 1963-64 είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο 364 Τουρκοκυπρίων και 174 Ελληνοκυπρίων.
Η Τουρκία από τότε είχε ξεκινήσει να ετοιμάζει τον στόλο και μαχητικά αεροσκάφη έγιναν ορατά πάνω από τη Λευκωσία. Η Τουρκία απέκλεισε την άμεση συμμετοχή της στη δημιουργία της Ειρηνευτικής Δύναμης των Ηνωμένων Εθνών στην Κύπρο (UNFICYP) το 1964. Παρά τη διαπραγμάτευση της κατάπαυσης του πυρός στη Λευκωσία, οι επιθέσεις ενταντίον των Τουρκοκυπρίων συνεχίστηκαν, ιδιαίτερα στη Λεμεσό. Ανησυχώντας για το ενδεχόμενο τουρκικής εισβολής, ο Μακάριος ανέλαβε τη δημιουργία, βασιζόμενου σε Ελληνοκύπριους, στρατού που ονομάστηκε "Εθνική Φρουρά". Ένας στρατηγός από την Ελλάδα ανέλαβε την ηγεσία του στρατου, ενώ πάνω από 20.000 καλά εξοπλισμένοι αξιωματικοί και άνδρες εισήλθαν παράνομα από την Ελλάδα στην Κύπρο. Η Τουρκία απείλησε να επέμβει ακόμη μια φορά, αλλά εμποδίστηκε από μια έντονα διατυπωμένη επιστολή από τον Αμερικανό Πρόεδρο Λίντον Β. Τζόνσον, ανησυχώντας για την αποφυγή της σύγκρουσης μεταξύ των συμμάχων του ΝΑΤΟ, της Ελλάδας και της Τουρκίας, στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.
Οι Τουρκοκύπριοι είχαν πλέον κατασκευάσει ένα σημαντικό προγεφύρωμα στα Κόκκινα, ενώ η παροχή των όπλων, των εθελοντών και των υλικών έγινε από την Τουρκία και το εξωτερικό. Βλέποντας αυτή την εισβολή ξένων όπλων και στρατευμάτων ως μια σημαντική απειλή, η Κυπριακή κυβέρνηση κάλεσε τον Γεώργιο Γρίβα να επιστρέψει από την Ελλάδα, να διοριστεί ως διοικητής των ελληνικών στρατευμάτων στο νησί και να ξεκινήσει μια μεγάλη επίθεση στο προγεφύρωμα. Η Τουρκία ανταπέδωσε με την αποστολή μαχητικών αεροσκαφών να βομβαρδίσουν ελληνικές θέσεις, προκαλώντας τον Μακάριο να απειλεί με μια επίθεση σε κάθε τουρκοκυπριακό χωριό του νησιού, αν οι βομβαρδισμοί δεν παύσουν. Η σύγκρουση είχε τώρα εξαχθεί σε Ελλάδα και Τουρκία, με τις δύο χώρες, να συγκεντρώνουν στρατεύματα στα σύνορα με τη Θράκη. Οι προσπάθειες διαμεσολάβησης από τον Ντιν Άτσεσον, πρώην Υπουργό εξωτερικών των ΗΠΑ και του ΟΗΕ-μέσω του διορισμένου μεσολαβητή, τον Γκάλο Πλάζα είχαν αποτύχει, ενώ η διαίρεση των δύο κοινοτήτων γινόταν όλο και πιο εμφανής. Οι Ελληνοκυπριακές δυνάμεις, είχαν υπολογιστεί σε περίπου 30.000 άτομα, συμπεριλαμβανομένου της Εθνικής Φρουράς και η μεγάλη πλειοψηφία, προερχόταν από την Ελλάδα. Η υπεράσπιση των τουρκοκυπριακών θυλάκων ήταν μια δύναμη περίπου 5.000 ατάκτων, διοικούμενη από τούρκο συνταγματάρχη, αλλά έλειπε ο εξοπλισμός και η οργάνωση όπως αυτές των ελληνικών δυνάμεων.
Ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών, το 1964, Ου Θαντ αναφέρθηκε στη βλάβη κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων (S/5950 (10 Σεπτεμβρίου 1964) έκθεση (παράγραφος 180)):
Κρίση του 1967
Η κατάσταση επιδεινώθηκε το 1967, όταν μια στρατιωτική χούντα ανέτρεψε τη δημοκρατική κυβέρνηση της Ελλάδας, και άρχισε να πιέζει τον Μακάριο για να επιτύχει την "ένωση". Ο Μακάριος, που δεν επιθυμούσε να γίνει μέρος μιας στρατιωτικής δικτατορίας ή να προκαλέσει τουρκική εισβολή, άρχισε να απομακρύνεται από τον στόχο της Ένωσις. Αυτό προκάλεσε εντάσεις με τη χούντα στην Ελλάδα, καθώς και με τον Γεώργιο Γρίβα στην Κύπρο. Ο έλεγχος από τον Γρίβα της Εθνικής Φρουράς και της ΕΛΔΥΚ ενδεχομένως, θεωρήθηκε ως απειλή για τη θέση του Μακάριου, που τώρα φοβάται ένα πιθανό πραξικόπημα. Ο Γρίβας κλιμάκωσε τη σύγκρουση, όταν ένοπλοι άρχισαν να περιπολούν τους τουρκοκυπριακούς θύλακες Άγιος Θεόδωρος και Κοφίνου, και στις 15 Νοεμβρίου είχαν εμπλακεί σε σφοδρές μάχες με τους Τουρκοκύπριους.
Από τη στιγμή της αποχώρησης των ενόπλων, 26 Τουρκοκύπριοι είχαν σκοτωθεί. Η Τουρκία απάντησε με τελεσίγραφο, και απαίτησε ο Γρίβας να αποχωρήσει από το νησί, ότι τα στρατεύματα που είχαν λαθραία εισέλθει από την Ελλάδα πέραν των ορίων της Συνθήκης της Συμμαχίας να αποχωρήσουν επίσης, και ότι το οικονομικό μπλόκο στους Τουρκοκυπριακούς θύλακες πρέπει να αρθεί. Ο Γρίβας παραιτήθηκε από τη θέση του και 12.000 Έλληνες στρατιώες αποσύρθηκαν. Ο Μακάριος τώρα προσπάθησε να εδραιώσει τη θέση του, μειώνοντας τον αριθμό των στρατιωτών της εθνοφρουράς, και δημιουργώντας μια παραστρατιωτική δύναμη πιστή στην Κυπριακή ανεξαρτησία. Το 1968, αναγνωρίζοντας ότι η Ένωσις ήταν πλέον αδύνατη, ο Μακάριος δήλωσε τα εξής:
"Μια αναγκαία λύση πρέπει να αναζητηθεί εντός των ορίων του τι είναι εφικτό, η οποία δεν συμπίπτει πάντοτε με τα όρια του τι είναι επιθυμητό."
Το ελληνικό πραξικόπημα
Μετά το 1967 οι εντάσεις μεταξύ των Ελληνοκυπρίων και των Τουρκοκυπρίων είχαν υποχωρήσει. Αντ' αυτού, η κύρια πηγή έντασης στο νησί ήρθε από φατρίες εντός της ελληνοκυπριακής κοινότητας. Αν και ο Μακάριος είχε ουσιαστικά εγκαταλείψει την "ένωση" για μια "εφικτή λύση", πολλοί άλλοι συνέχισαν να πιστεύουν ότι η μόνη νόμιμη πολιτική φιλοδοξία για τους Ελληνοκύπριους ήταν η ένωση με την Ελλάδα. Ο Μακάριος χαρακτηρίστηκε προδότης από τον Γρίβα και το 1971, επέστρεψε παράνομα στο νησί.
Με την άφιξή του, ο Γρίβας ίδρυσε μια νέα εθνικιστική παραστρατιωτική ομάδα, γνωστή ως Εθνική Οργάνωση Κυπρίων Αγωνιστών Β´ (ΕΟΚΑ-Β), με βάση τη σύγκριση με τον αγώνα της ΕΟΚΑ για την "ένωση", κατά της Βρετανικής αποικιακής διοίκησης της δεκαετίας του 1950.
Η στρατιωτική χούντα στην Αθήνα είδε τον Μακάριο ως εμπόδιο, και έφτιαξε ταμεία για τον Γρίβα για να πραγματοποιήσει μια σειρά από επιθέσεις και να χρηματοδοτήσει μια εκστρατεία προπαγάνδας μέσω της δημιουργίας προ-ενωτικής εφημερίδας. Η αδυναμία του Μακαρίου να διαλύσει την Εθνική Φρουρά, της οποίας η αξιωματική τάξη προερχόταν από την ηπειρωτική Ελλάδα, σήμαινε ότι η χούντα είχε πρακτικό έλεγχο στην Κυπριακή στρατιωτική εγκατάσταση, αφήνοντας τον Μακάριο απομονωμένο και ευάλωτο στόχο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυπριακό πρόβλημα
Άλεξ Πρόγιας
Ο Άλεξ Πρόγιας (Alexander "Alex" Proyas, 23 Σεπτεμβρίου 1963) είναι Αυστραλός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός, γεννημένος στην Αίγυπτο από οικογένεια Ελλήνων της Αιγύπτου. Είναι γνωστός κυρίως για τις ταινίες Το κοράκι (1994), Σκοτεινή πόλη (1998), Εγώ, το ρομπότ (2004), και το Θεοί της Αιγύπτου (2016).
Νεαρή ηλικία
Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια από Αιγυπτιώτες γονείς, και μετακόμισε στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας σε ηλικία τριών ετών. Σε ηλικία 17 ετών σπούδασε στην σχολή κινηματογράφου της Αυστραλίας, και σύντομα έπειτα ξεκίνησε να σκηνοθετεί μουσικά βίντεο. Μετακόμισε στο Λος Άντζελες των ΗΠΑ προς επιδίωξη νέων ευκαιριών, και ξεκίνησε να εργάζεται σε μουσικά βίντεο του MTV και τηλεοπτικές διαφημίσεις.
Σταδιοδρομία
Η πρώτη κινηματογραφική ταινία του Πρόγια ήταν η ανεξάρτητης παραγωγής ταινία επιστημονικής φαντασίας Spirits of the Air, Gremlins of the Clouds, η οποία προτάθηκε για 2 βραβεία του Αυστραλιανού Ινστιτούτου κινηματογράφου το 1988, αυτά του σχεδιασμού ενδυμάτων και του σχεδιασμού παραγωγής, καθώς και μετέπειτα κέρδισε το ειδικό βραβείο το 1990 στο φεστιβάλ ταινιών φαντασίας Γιουμπάρι στην Ιαπωνία.
Προμενάντ ντεζ Ανγκλέ
Ιστορία
Η ιστορία της Προμενάντ ντεζ Ανγκλέ ξεκινά κατά το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα, όταν η αγγλική αριστοκρατία βρέθηκε να περνά το χειμώνα της στη Νίκαια απολαμβάνοντας την πανοραμική θέα κατά μήκος της ακτής. Το 1820 κατά τη διάρκεια ενός ιδιαίτερα δριμύ χειμώνα στο Βορρά, υπήρξε μαζική εισροή ζητιάνων στη Νίκαια. Τότε μερικοί από τους Άγγλους πρότειναν την κατασκευή ενός παραλιακού πεζόδρομου. Το έργο χρηματοδοτήθηκε από τον κληρικό Λιούις Γουέι. Η πόλη της Νίκαιας ενδιαφέρθηκε από την προοπτική δημιουργίας του έργου και αύξησε σημαντικά τα αρχικά σχέδιά του. Ο πεζόδρομος αρχικά ονομαζόταν από τους κατοίκους Camin deis Anglés (Ο δρόμος των Άγγλων) στην τοπική διάλεκτό τους Nissart. Ύστερα από την προσάρτηση της Νίκαιας στη Γαλλία το 1860 μετονομάστηκε σε La Promenade des Anglais.
Άλεξ Πρόγιας
Σταδιοδρομία
Ο Πρόγιας κατόπιν έγραψε, σκηνοθέτησε και παρήγαγε την ταινία του 1998 με τίτλο Σκοτεινή πόλη, η οποία αν και είχε απογοητευτικές εισπράξεις, είχε θετικές κριτικές και κέρδισε αρκετά βραβεία.
Προμενάντ ντεζ Ανγκλέ
Ιστορία
Η Προμενάντ ντεζ Ανγκλέ υπήρξε το μέρος δοκιμών για τις ομάδες της αθλητικής διοργάνωσης ποδηλασίας Tour de France, που πραγματοποιήθηκε στις 2 Ιουλίου 2013.
Άλεξ Πρόγιας
Σταδιοδρομία
Το 2004, σκηνοθέτησε την ταινία Εγώ, το ρομπότ με πρωταγωνιστή τον Γουίλ Σμιθ, μια ταινία επιστημονικής φαντασίας με έμπνευση το ομώνυμο μυθιστόρημα του Ισαάκ Ασίμοφ.
Προμενάντ ντεζ Ανγκλέ
Ιστορία
Στις μέρες μας, οι κάτοικοι της περιοχής και οι τουρίστες, κάνουν τις βόλτες τους με τις οικογένειές τους στο πεζόδρομο που χάριν συντομίας αποκαλούν La Prom. Επίσης, έχει γίνει αγαπημένο μέρος συγκέντρωσης για ποδηλάτες, σκειτμπόντερς και in-line skaters.
Άλεξ Πρόγιας
Σταδιοδρομία
Ακολούθησε το 2009 η ταινία με τίτλο Σκοτεινός κώδικας και πρωταγωνιστή τον Νίκολας Κέιτζ, ενώ το 2015 η ταινία Θεοί της Αιγύπτου με πρωταγωνιστή τον Νικολάι Κόστερ-Βαλντάου και τον Τζέραρντ Μπάτλερ, μια ακριβή παραγωγή η οποία σημείωση μεγάλη κριτική και εισπρακτική αποτυχία.
Προμενάντ ντεζ Ανγκλέ
Ιστορία
Εκτός από τις πολυάριθμες εκδηλώσεις, όπως το ετήσιο αποκριάτικο καρναβάλι της Νίκαιας, τη μάχη των λουλουδιών κ.λ.π., που λαμβάνουν χώρα κατά μήκος της Προμενάντ ντεζ Ανγκλέ, το μέρος ενδείκνυται για τουρισμό.
Άλεξ Πρόγιας
Σταδιοδρομία
Ο Πρόγιας σχεδίαζε να σκηνοθετήσει την ταινία Χαμένος παράδεισος ως κινηματογραφική διασκευή του ποίηματος Χαμένος παράδεισος του Τζον Μίλτον, ένα έργο στο οποίο θα πρωταγωνιστούσε ο Μπράντλεϊ Κούπερ, ωστόσο η παραγωγή του ακυρώθηκε μετά από προβλήματα με τις υψηλή όπως διαφαινόταν αναγκαία χρηματοδότηση για ταινία λόγω ειδικών εφέ που θα χρειαζόταν.
Προμενάντ ντεζ Ανγκλέ
Τρομοκρατική επίθεση 2016
Στην Προμενάντ ντεζ Ανγκλέ πραγματοποιήθηκε τρομοκρατική επίθεση κατά τους εορτασμούς της Εθνικής εορτής της Γαλλίας για την πτώση της Βαστίλης, στις 14 Ιουλίου 2016 και ώρα 22:40 μ.μ. Ένα φορτηγό με ταχύτητα 70 χλμ/ώρα, γεμάτο με όπλα και χειροβομβίδες, έπεσε πάνω σε πλήθος κόσμου που είχε συγκεντρωθεί στη λεωφόρο Προμενάντ ντεζ Ανγκλέ για να παρακολουθήσει τη ρίψη πυροτεχνημάτων, σκοτώνοντας 84 άτομα και τραυματίζοντας 65 (οι 18 σε κρίσιμη κατάσταση). Ο οδηγός του φορτηγού ψυγείου, Mohamed Lahouaiej-Bouhlel, ηλικίας 31 ετών, Γάλλος με καταγωγή από την Τυνησία, οδήγησε σκορπώντας το θάνατο για 2,0 χιλιόμετρα, αποκλίνοντας συνεχώς εσκεμμένα της πορείας του (κοινώς οδηγώντας ζιγκ ζαγκ), αποσκοπώντας στο μέγιστο δυνατό αριθμό θυμάτων, με αποτέλεσμα να σκοτωθεί αργότερα κατά την ανταλλαγή πυροβολισμών με την αστυνομία. Ανάμεσα στους νεκρούς αναγνωρίστηκαν Βρετανοί, Ισπανοί, Ελβετοί και Αμερικανοί πολίτες.
Άλεξ Πρόγιας
Βραβεύσεις και υποψηφιότητες
Στο φεστιβάλ Καννών του 1994 υπήρξε υποψήφιος για τον Χρυσό Φοίνικα, με βάση την μικρού μήκους ταινία του Book of Dreams: 'Welcome to Crateland'. Για την ταινία Σκοτεινή πόλη υπήρξε υποψήφιος για πληθώρα βραβείων σε διάφορα φεστιβάλ, και κέρδισε το αργυρό βραβείο στο φεστιβάλ των φανταστικών ταινιών κινηματογράφου στο Άμστερνταμ, το βραβείο Μπραμ Στόκερ, το βραβείο κριτικών κινηματογράφου της Αυστραλίας, και το βραβείο Πήγασος στο διεθνές φεστιβάλ ταινιών του φανταστικού στις Βρυξέλλες.
Προμενάντ ντεζ Ανγκλέ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τρομοκρατικά γεγονότα στη Γαλλία
Άλεξ Πρόγιας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες της Αιγύπτου Κατηγορία:Αυστραλοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Αυστραλοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Ελληνοαυστραλοί Κατηγορία:Αυστραλοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Κάρλος Σάινθ
Με το όνομα Κάρλος Σάινθ αναφέρονται τα εξής πρόσωπα: