cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάρκος Αντώνιος
Σύζυγοι και Παιδιά
Αντωνία Υβρίδα. Σύμφωνα με τον Πλούταρχο την έδιωξε, όταν θεώρησε πως τον απάτησε με τον Δολαβέλλα.
Φουλβία. Πρώην σύζυγος του Πόπλιου Κλαύδιου Πούλχερ και του Γάιου Κουρίωνα. Απέκτησε από τον Αντώνιο δύο γιους:
Οκταβία η Νεότερη - Αδελφή του Οκταβιανού, πρώην σύζυγος του Γάιου Κλαύδιου Μάρκελλου. Απέκτησε δύο κόρες από τον Αντώνιο:
Κλεοπάτρα Ζ΄ βασίλισσα της Αιγύπτου. Από τον Αντώνιο απέκτησε τρία παιδιά:
Εξωτερική εμφάνιση
Η μορφή του Μάρκου Αντώνιου μας είναι κυρίως γνωστή από τα διάφορα νομίσματα της εποχής και κάποιες, ελάχιστες, προτομές του, καθώς ο Οκταβιανός κατέστρεψε τους περισσότερους ανδριάντες του. Ο Πλούταρχος πάντως, δίνει μια περιγραφή του. Σύμφωνα με αυτή, ο Αντώνιος είχε ευγενική φυσιογνωμία, γενειάδα, πλατύ μέτωπο και αετίσια μύτη. Τα χαρακτηριστικά του έμοιαζαν με τους πίνακες του Ηρακλή, από τον οποίο πίστευαν, πως κατάγονταν οι Αντώνιοι (από τον γιό του Άντωνο). Ο Αντώνιος, που πίστευε αυτή την παράδοση, προσπαθούσε και με την ενδυμασία του να την επιβεβαιώνει. Φορούσε, όταν είχε να εμφανιστεί κάπου, ένα χιτώνα μέχρι το μηρό, κρεμούσε στο πλευρό του ένα μεγάλο σπαθί και φορούσε από πάνω ένα βαρύ μανδύα.
Η προσωπικότητα του Μάρκου Αντώνιου
Ο Αντώνιος κατάφερε με τη συμπεριφορά του να γίνει αντιπαθής. Αυτή οφειλόταν, κατά ένα βαθμό, στη συνάντησή του με τον Κουρίωνα, που οδήγησε το νεαρό Αντώνιο στο να δημιουργήσει ένα μεγάλο χρέος διακοσίων πενήντα ταλάντων, περνώντας τον καιρό του μεθώντας, φλερτάροντας και κάνοντας τεράστια έξοδα. Όταν, νεαρός, κατέφυγε στην Ελλάδα έμαθε την τέχνη της ρητορείας. Φαίνεται πως πρέπει να ήταν πολύ καλός σε αυτό, αφού πολλές φορές κατάφερε να εντυπωσιάσει τους ακροατές του, όπως για παράδειγμά την ημέρα που μίλησε στην αγορά, στην κηδεία του Καίσαρα, ή όταν βρέθηκε να πολεμά τον Λέπιδο και μιλώντας στους στρατιώτες του (Λέπιδου), κατάφερε να τους πείσει να μην προβάλουν αντίσταση εναντίον του. Με τις πολεμικές του επιτυχίες απέκτησε σπουδαία φήμη στο στρατό, και μπορούσε άνετα να ζήσει με ελάχιστα όταν η κατάσταση στον πόλεμο το απαιτούσε.
Ήταν υπερβολικά γενναιόδωρος, καθώς συχνά προσέφερε μεγάλα δώρα στους φίλους του. Κάποια φορά, διέταξε να δοθούν σε κάποιον από τους φίλους του διακόσιες πενήντα χιλιάδες δραχμές (δεκίης). Ο ταμίας του, θέλοντας να του δείξει το μέγεθος του ποσού, έδωσε τα χρήματα μπροστά σε πολλούς και ρώτησε τον Αντώνιο τί ήταν όλα αυτά; Εκείνος απάντησε πως ήταν το δώρο του, αλλά επειδή νόμιζε πως η δεκίης ήταν περισσότερα, διέταξε να δώσουν τα διπλά. Συνήθιζε να διοργανώνει μεγάλα δείπνα και γιορτές, όπου μεθούσε και ξόδευε τεράστια ποσά. Ο Κικέρων έλεγε πως στους συνετούς ανθρώπους έγινε μισητός λόγω του τρόπου ζωής του. Σύμφωνα με τον Πλούταρχο κοιμόταν την ημέρα ή τριγυρνούσε με παράλογη συμπεριφορά, ενώ τα βράδια ήταν σε γλέντια και θέατρα ή μαζί με μίμους και γελωτοποιούς, που τον ακολουθούσαν παντού. Μάλιστα, αφού παρακολούθησε κάποια φορά τον γάμο ενός μίμου, εμφανίστηκε την επομένη στην αγορά, παραφουσκωμένος από το φαγητό, και έκανε εμετό πάνω στο ρούχο που κρατούσε κάποιος φίλος του. Συνήθιζε επίσης, συνεχίζει ο Πλούταρχος, να χρησιμοποιεί λιοντάρια στα άρματα και τα σπίτια διαφόρων οικογενειών για καταλύματα για πόρνες και οργανοπαίκτριες. Κάποτε, όταν πήγε στην Έφεσο, οι κάτοικοι τον υποδέχτηκαν σαν να ήταν ο Διόνυσος, θεός με τον οποίο προσπαθούσε να ταυτιστεί.
Σταθμός Άγιος Δημήτριος - Αλέξανδρος Παναγούλης
Ο Σταθμός Άγιος Δημήτριος - Αλέξανδρος Παναγούλης είναι σταθμός του μετρό της Αθήνας, επί της γραμμής 2, της οποίας αποτέλεσε τερματικό σταθμό προς τα νότια μέχρι τις 26 Ιουλίου 2013, οπότε και εγκαινιάστηκε η νέα επέκταση της γραμμής 2. Από τότε, ο τερματικός πλέον σταθμός είναι αυτός του Ελληνικού.
Μάρκος Αντώνιος
Η προσωπικότητα του Μάρκου Αντώνιου
Δεν δίστασε να παραδώσει τον αδελφό της μητέρας του, για να σκοτώσει τον Κικέρωνα και να εξευτελίσει τον νεκρό ρήτορα. Αντίθετα συμπεριφέρθηκε με τιμές στο νεκρό Βρούτο. Η πτώση του οφειλόταν στον ίδιο, αφού εγκατέλειψε, πρώτος αυτός, τους πιστούς σε αυτόν άνδρες.
Σταθμός Άγιος Δημήτριος - Αλέξανδρος Παναγούλης
Πήρε το όνομά του από τον δήμο Αγίου Δημητρίου (αλλιώς Μπραχάμι), τον οποίο εξυπηρετεί, ενώ διαθέτει και δεύτερο όνομα προς τιμήν του αγωνιστή κατά του δικτατορικού καθεστώτος του 1967 - 1974 και βουλευτή Αλεξάνδρου Παναγούλη, ο οποίος σκοτώθηκε σε αυτοκινητικό δυστύχημα στο σημείο όπου βρίσκεται σήμερα ο σταθμός την 1η Μαΐου 1976. Επίσης, ο σταθμός εξυπηρετεί και το εμπορικό κέντρο Athens Metro Mall, καθώς ο σταθμός του μετρό βρίσκεται ακριβώς δίπλα του.
Μάρκος Αντώνιος
Ο Μάρκος Αντώνιος στην τέχνη
Ο έρωτάς του με την Κλεοπάτρα και η περιπετειώδης ζωή του έχουν εμπνεύσει διάφορους καλλιτέχνες.
Σταθμός Άγιος Δημήτριος - Αλέξανδρος Παναγούλης
Ο σταθμός εγκαινιάστηκε στις 5 Ιουνίου 2004 και βρίσκεται κάτω από την Λεωφόρο Βουλιαγμένης. Είναι εξ ολοκλήρου υπόγειος και διαθέτει μια κεντρική αμφίπλευρη αποβάθρα, σε βάθος 18 μέτρα, στα άκρα της οποίας φέρονται εκατέρωθεν τα κλιμακοστάσια και οι ηλεκτροκίνητες κυλιόμενες σκάλες διακίνησης των επιβατών.
Μάρκος Αντώνιος
Ο Μάρκος Αντώνιος στην τέχνη
(σαν χαρακτήρας σε διάφορες κινηματογραφικές ταινίες )
Σταθμός Άγιος Δημήτριος - Αλέξανδρος Παναγούλης
Κατασκευαστικός σχεδιασμός
thumb|left|Ο σταθμός Άγιος Δημήτριος - Αλέξανδρος Παναγούλης, σε φωτογραφία του 2007.
Στα αρχικά σχέδια κατασκευής της γραμμής 2 του μετρό και κατά την αρχική περίοδο της κατασκευής του δικτύου, ο σταθμός Αγίου Δημητρίου/Αλεξάνδρου Παναγούλη αναφερόταν με την ονομασία Ηλιούπολη, η οποία προερχόταν από τον δήμο Ηλιούπολης, την περιοχή του οποίου εξυπηρετεί (ο σταθμός που είναι σήμερα γνωστός ως σταθμός Ηλιούπολης δεν είχε τότε προγραμματιστεί και δεν πρέπει να συγχέεται με τον σταθμό Αγίου Δημητρίου/Αλεξάνδρου Παναγούλη).
Μάρκος Αντώνιος
Ο Μάρκος Αντώνιος στην τέχνη
(σαν χαρακτήρας σε διάφορες τηλεοπτικές σειρές )
Αρχαίες πηγές
Κύριες πηγές για τον Αντώνιο αποτελούν τα παρακάτω έργα:
Σταθμός Άγιος Δημήτριος - Αλέξανδρος Παναγούλης
Παραπομπές
Αγιος Δημητριος-Αλεξανδρος Παναγουλης Αγιος Δημητριος-Αλεξανδρος Παναγουλης
Μάρκος Αντώνιος
Αρχαίες πηγές
Αναφορές σε άλλους συγγραφείς
Άλλες πηγές
Στα Αγγλικά
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αντωνιος Αντωνιος Αντωνιος
Σίβασπορ
Ιστορία
Η Σίβασπορ ιδρύθηκε το 1967. Το απόγευμα της Κυριακής 17 Σεπτεμβρίου του 1967, ενώπιον 26.000 φιλάθλων στο στάδιο της Καισάρειας, η φιλοξενούμενη Σίβασπορ δέχθηκε γκολ από την Καϊσερί Ερσίγιεσπορ, αμφότερες ομάδες τότε της Β' Εθνικής του τουρκικού πρωταθλήματος. Οι φίλαθλοι της Σίβασπορ διαμαρτυρήθηκαν και άρχισαν να λιθοβολούν τους οπαδούς της γηπεδούχου στις κερκίδες του σταδίου, ενώ γρήγορα οι συμπλοκές επεκτάθηκαν και στον αγωνιστικό χώρο, καθώς 15.000 οπαδοί των δύο ομάδων συγκρούονταν επί αρκετό χρόνο χρησιμοποιώντας μαχαίρια, πέτρες, σπασμένα μπουκάλια και άλλα αντικείμενα. Ο αγώνας διακόπηκε και η αστυνομία παρενέβη, αλλά αμέσως έφτασαν στο στάδιο και στρατιωτικές μονάδες οι οποίες εφόρμησαν κατά των κερκίδων με εφ' όπλου λόγχη. Στον πανικό που ακολούθησε, 43 άτομα έχασαν τη ζωή τους και 700 τραυματίστηκαν, τα περισσότερα από τον συνωστισμό που προκάλεσε στις εξόδους η επίθεση του στρατού. Ασυγκράτητοι, οι ντόπιοι φίλαθλοι ξεχύθηκαν στους δρόμους της πόλης τους και επιδόθηκαν σε όργιο καταστροφών και λεηλασιών, ενώ οι εκ Σεβαστείας οδηγήθηκαν με στρατιωτικά οχήματα στη δική τους πόλη. Στη δε οδό Σεβάστειας-Καισάρειας αναπτύχθηκαν ισχυρές στρατιωτικές δυνάμεις, καθώς οι της Καισάρειας απείλησαν να εκστρατεύσουν κατά της Σεβάστειας και να την ισοπεδώσουν και αυτή. Η έκταση των επεισοδίων και η αναταραχή που επικράτησε επί ημέρες στις δύο πόλεις και τις ευρύτερες περιφέρειές τους, τόσο λόγω της βιαιότητας της καταστολής, όσο και για αμιγώς αθλητικούς λόγους, υποχρέωσε τον πρωθυπουργό της Τουρκίας Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ να αναβάλει για 24 ώρες την προγραμματισμένη επίσημη επίσκεψή του στην Ε.Σ.Σ.Δ.
Ευρωπαϊκές συμμετοχές
Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ:
Αλμοαδικό Χαλιφάτο
Το Αλμοαδικό Χαλιφάτο (αραβικά: الموحدون, αλ-μουαχιντούν, "οι μονοθεϊστές") ήταν μαροκινό βερβερικό μουσουλμανικό κράτος που ιδρύθηκε το 12ο αιώνα. Στο απόγειό του, έλεγχε το μεγαλύτερο μέρος της Ιβηρικής χερσονήσου (Αλ-Ανταλούς) και της Βόρειας Αφρικής (Μαγκρέμπ).
Το κίνημα των Αλμοαδών ιδρύθηκε από τον Ιμπν Τουμάρτ, ο οποίος καταγόταν από τις βερβερικές φυλές του νότιου Μαρόκου. Γύρω στο 1121, ίδρυσε για πρώτη φορά ένα βερβερικό κράτος στο Τιν Μαλ στην οροσειρά του Άτλαντα. Το Αλμοαδικό χαλιφάτο και η κυρίαρχη δυναστεία του ιδρύθηκαν μετά το θάνατό του Ιμπν Τουμάρτ από τον Αμπντ αλ-Μουμίν, ο οποίος το 1147 κατάφερε να ανατρέψει την κυρίαρχη Αλμοραβική δυναστεία στο Μαρόκο με την κατάκτηση του Μαρακές και να ανακηρύξει τον εαυτό του Χαλίφη. Μέχρι το 1159, οι Αλμοάδες επέκτειναν την ισχύ τους στην περιοχή του Μαγκρέμπ, ενώ αργότερα η Αλ-Ανταλούς και η υπόλοιπη Μουσουλμανική Ιβηρία τέθηκαν επίσης υπό Αλμοαδική εξουσία έως το έτος 1172.
Οι Αλμοάδες συνέχισαν να κυβερνούν στην Αφρική όπου ακολούθησε η αποσπασματική απώλεια εδαφών μέσω εξεγέρσεων τοπικών φυλών και άλλων περιοχών. Μέσα από τις εξεγέρσεις αναδύθηκε το 1215 η δυναστεία των Μαρινιδών από το βόρειο Μαρόκο, οι πιο αποτελεσματικοί εχθροί των Αλμοάδων. Ο τελευταίος Αλμοαδός χαλίφης, Ίντρις αλ-Γουαθίκ, είχε υπό τον έλεγχό του μόνο το Μαρακές, όπου και δολοφονήθηκε από έναν σκλάβο το 1269. Τελικά, η δυναστεία των Μαρινιδών κατάφερε να κατακτήσει το Μαρακές τερματίζοντας την Αλμοαδική εξουσία στην βόρεια Αφρική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσουλμανικές δυναστείες Κατηγορία:Ιστορία του Μαρόκου Κατηγορία:Πρώην κράτη της Αφρικής
Φρέντερικ Ντάγκλας
Ο Φρέντερικ Όγκουστους Γουάσινγκτον Μπέιλι (αγγλικά: Frederick Augustus Washington Bailey, Φεβρουάριος 1818 - 20 Φεβρουαρίου 1895), γνωστός περισσότερο ως Φρέντερικ Ντάγκλας (Frederick Douglass), ήταν Αφρο-Αμερικανός κοινωνικός μεταρρυθμιστής, ρήτορας, συγγραφέας, πολιτικός και πολέμιος της δουλείας. Αφού δραπέτευσε από το Μέριλαντ, όπου ήταν σκλάβος, έγινε εθνικός ηγέτης του κινήματος κατά της δουλείας, στη Μασαχουσέτη και στη Νέα Υόρκη, όπου τραβούσε την προσοχή με τις εκθαμβωτικές ομιλίες του και το τολμηρό του γράψιμο. Οι Βόρειοι αδυνατούσαν να πιστέψουν ότι ένας πρώην σκλάβος, μπορούσε να είναι ένας τόσο καλός ρήτορας.
Ο Ντάγκλας έγραψε μερικές αυτοβιογραφίες: Περιέγραψε τις εμπειρίες του ως σκλάβος, στην αυτοβιογραφία του, το 1845, υπό τον τίτλο Narrative of the Life of Frederick Douglass, An American Slave, το οποίο έγινε  best-seller, και αυτό έγινε η αφορμή για το δεύτερο του βιβλίο, το  My Bondage and My Freedom (1855). Μετά το πέρας του Αμερικανικού Εμφυλίου, παρέμεινε ένας πολέμιος της δουλείας, γράφοντας την τελευταία του αυτοβιογραφία, ονόματι Life and Times of Frederick Douglass. Αυτή κυκλοφόρησε το 1881 και επεξεργάστηκε το 1892, ήτοι τρία χρόνια πριν πεθάνει. Εκεί γράφει γεγονότα που συνέβησαν κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου. Ο Ντάγκλας, επίσης, υποστήριζε ενεργά και τις γυναίκες και ήταν υπέρμαχος στο δικαίωμα ψήφου και για αυτές. Χωρίς την έγκριση του, έγινε ο πρώτος Αφροαμερικανός υποψήφιος για Αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, στο Equal Rights Party. Ο Ντάγκλας πίστευε σθεναρά στην ισότητα όλων των ανθρώπων, είτε ήταν μαύροι, λευκοί, γυναίκες, ιθαγενείς ή, πρόσφατα, μετανάστες. Πίστευε, επίσης, στον διάλογο και στις συμμαχίες με ανθρώπους με φυλετικές διαφορές και άλλες ιδεολογίες, καθώς και στη αξίες της ελευθερίες που πρεσβεύει το Αμερικανικού Συντάγματος. Κάποια στιγμή, πολέμιοι της δουλείες, κατέκριναν τον Ντάγκλας, για την προθυμία του να συνομιλήσει ακόμα και με ιδιοκτήτες σκλάβων, λέγοντας ότι «δεν υπάρχει ένωση με αυτούς που τους είχαν δούλους». Ωστόσο, ο Ντάγκλας, απάντησε με το πλέον γνωστό του απόφθεγμα: «Θα συμμαχούσα με τον οποιοδήποτε που θέλει να κάνει το σωστό, και με κανέναν που θέλει να κάνει το λάθος».
Περαιτέρω ανάγνωση
Ακαδημαϊκή:
Για νεαρούς αναγνώστες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Διαδικτυακές πηγές για τον Ντάγκλας
Resource Guides
Πληροφορίες βιογραφίας
Στη μνήμη του Φρέντερικ Ντάγκλας
Αρχή της πραγματικότητας
Επιτρέποντας στο άτομο να αναβάλλει την άμεση απόλαυση, η αρχή της πραγματικότητας είναι η κυρίαρχη αρχή των ενεργειών που αναλαμβάνει το εγώ, έπειτα από την σταδιακή ανάπτυξή του από ένα «εγώ απόλαυσης» σε ένα «εγώ πραγματικότητας». Θα μπορούσε να αποδοθεί ως ο θρίαμβος της λογικής απέναντι στο πάθος, του μυαλού επί της καρδιάς ή του γνωστικού νου έναντι του συναισθηματικού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ψυχολογία
Γενεαλογία
Η γενεαλογία είναι η μελέτη και ανακάλυψη-δημιουργία ενός γενεαλογικού δέντρου. Για τον σκοπό αυτό απαιτείται η συλλογή ονομάτων συγγενών, ζώντων και νεκρών, και ο προσδιορισμός των σχέσεων μεταξύ τους βάσει ενδείξεων και/η τεκμηρίωσης.
Πνευματικά δικαιώματα μουσειακών έργων τέχνης
Τα πνευματικά δικαιώματα των έργων τέχνης ονομάζονται τα αποκλειστικά δικαιώματα που έχει στην κατοχή του ο δημιουργός του έργου. Όμως τα πνευματικά δικαιώματα των τα έργων τέχνης που φιλοξενούνται σε μουσεία και gallery δίνονται στον αρμόδιο ανάλογα με την νομοθεσία που ισχύει.
Γενεαλογία
Σε αυτό το άρθρο οι όροι γενεαλόγος και ερευνητής εννοούν οποιονδήποτε ασχολείται με το θέμα, είτε πρόκειται για κάποιον που το κάνει ως χόμπι είτε πρόκειται για επαγγελματία.
Πνευματικά δικαιώματα μουσειακών έργων τέχνης
Διάκριση
Σε όλες τις παρακάτω διακρίσεις η βασική αρμοδιότητα του μουσείου ή της gallery που εκθέτει έργα τέχνης, είναι η ευθύνη για οποιαδήποτε παραβίαση των πνευματικών δικαιωμάτων με οποιοδήποτε μέσο.
U.S. Air Force Thunderbirds
thumb|300px|Οι Thunderbirds κατά τη διάρκεια επίδειξης στη Νέα Υόρκη thumb|250px|Το έμβλημα των Thunderbirds thumb|250px|Οι Thunderbirds σε σχηματισμό «Διαμάντι» thumb|250px|Αεροσκάφη F-84F Thunderstreaks των Thunderbirds, τη δεκαετία του 1950 thumb|250px|Δευτερόλεπτα πριν από τη συντριβή ο πιλότος του F-16 των Thunderbirds το εγκαταλείπει με ασφάλεια
Γενεαλογία
Σύνοψη
Οι γενεαλόγοι συλλέγουν προσωπικές μαρτυρίες και οικογενειακές ιστορίες για να ανακαλύψουν προγόνους και ζώντες συγγενείς. Οι γενεαλόγοι επιχειρούν επίσης να κατανοήσουν όχι μόνο πού και πότε έζησαν κάποιοι, αλλά και τον τρόπο ζωής τους, τη βιογραφία και τον τρόπο σκέψης τους. Αυτό συχνά απαιτεί — ή οδηγεί σε — γνώση παλαιών νόμων, παλαιών πολιτικών συνόρων, τάσεων μετανάστευσης και ιστορικών κοινωνικών συνθηκών.
Πνευματικά δικαιώματα μουσειακών έργων τέχνης
Διάκριση
2.	Τα έργα τέχνης που εκτίθενται σε ιδιωτικά μουσεία και gallery, και ο δημιουργός του βρίσκεται εν ζωή, τα δικαιώματα των έργων ανήκουν ολοκληρωτικά στο δημιουργό, έκτος αν έχει υπάρξει κάποια άλλη συμφωνία μεταξύ δημιουργού και του ιδιοκτήτη της έκθεσης.
Γενεαλογία
Σύνοψη
Ακόμη και μία ανεπιτυχής αναζήτηση προγόνων βοηθά σε καλύτερη κατανόηση της ιστορίας. Η αναζήτηση ζώντων συγγενών συχνά οδηγεί σε οικογενειακές συνεστιάσεις, τόσο μακρινών όσο και αποκομμένων συγγενών. Καμιά φορά οι γενεαλόγοι βοηθούν στην επανένωση οικογενειών που χωρίστηκαν λόγω πολέμου, μετανάστευσης και υιοθεσίας. Ο γενεαλόγος μπορεί να βοηθήσει στο να διατηρηθούν ζωντανές οικογενειακές παραδόσεις ή στην αποκάλυψη οικογενειακών μυστικών.
Πνευματικά δικαιώματα μουσειακών έργων τέχνης
Διάκριση
4.	Μετά το πέρας των 70 ετών τα δικαιώματα δίνονται στην ιδιοκτησία του χώρου όπου φιλοξενείται αν είναι ιδιωτικός ο χώρος ή παραχωρούνται στο κράτος αν ο χώρος είναι δημόσιος.
U.S. Air Force Thunderbirds
Οι Thunderbirds είναι η Μοίρα Αεροπορικής Επίδειξης της Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ, η οποία περιοδεύει τόσο στις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και στο εξωτερικό δίνοντας επιδείξεις. Οι Thunderbirds χρησιμοποιούν δώδεκα αεροσκάφη F-16 Fighting Falcon και έχουν έδρα την αεροπορική βάση Νέλλις στη Νεβάδα.
Πνευματικά δικαιώματα μουσειακών έργων τέχνης
Εξαιρέσεις
Δεν υφίσταται καταπάτηση των πνευματικών δικαιωμάτων στην περίπτωση που διανέμονται φωτογραφίες ή είδη απομίμησης έργων τέχνης και διατίθενται από το μουσείο ή την gallery, δηλαδή ελέγχονται από τους φορείς που τους ανήκουν τα πνευματικά δικαιώματα των έργων.
Γενεαλογία
Σύνοψη
Αρχικά, η γενεαλογία ασχολείτο κυρίως με την καταγωγή αρχόντων και ευγενών, συχνά για να αποδείξει ή να αμφισβητήσει τη νομιμότητα διεκδίκησης πλούτου και εξουσίας. Πολλές καταβολές, τις οποίες διάφοροι ισχυρίστηκαν κατά καιρούς, θεωρούνται από σύγχρονους μελετητές ως εντελώς φτιαχτές, κυρίως ισχυρισμοί βασιλέων και αυτοκρατόρων ότι δήθεν κατάγονται από θεούς ή ιδρυτές πολιτισμών.
U.S. Air Force Thunderbirds
Ιστορία
Η Μοίρα δημιουργήθηκε την 1 Ιουνίου 1953 στην αεροπορική βάση Luke της Αριζόνα, με το όνομα 3600η Ομάδα Αεροπορικών Επιδείξεων χρησιμοποιώντας αεροσκάφη F-84 Thunderjet. Παράλληλα η ομάδα χρησιμοποιούσε ένα αεροσκάφος T-33 Shooting Star ως το αεροσκάφος του εκφωνητή καθώς και για πτήσεις επισήμων και δημοσιογράφων. Μέχρι τον Αύγουστο του 1953 η μοίρα είχε δώσει 26 επιδείξεις. Την επόμενη χρονιά έδωσαν την πρώτη τους επίδειξη στο εξωτερικό, στη Νότια Αφρική. Το 1955 άρχισαν να χρησιμοποιούν αεροσκάφη F-84F Thunderstreak, με τα οποία συμμετείχαν σε 91 επιδείξεις. Το 1956 οι Thunderbirds άλλαξαν πάλι αεροσκάφος, χρησιμοποιώντας το F-100 Super Sabre, το οποίο έδωσε στην ομάδα την ικανότητα υπερηχητικής πτήσης. Παράλληλα, την ίδια χρονιά η ομάδα μετακόμισε στη νέα της έδρα, στην αεροπορική βάση Νέλλις της Νεβάδα.
Γενεαλογία
Σύνοψη
Στην πεζογραφία είναι σύνηθες φαινόμενο να αποδίδεται σε κάποιον χαρακτήρα ένα περίπλοκο γενεαλογικό δέντρο, με στόχο να γίνει ο χαρακτήρας πιο ενδιαφέρων.
Κατηγορία:Βοηθητικές επιστήμες της ιστορίας
U.S. Air Force Thunderbirds
Ιστορία
Το 1963 οι Thunderbirds έδωσαν τις πρώτες τους επιδείξεις στην Ευρώπη, ενώ το 1964 χρησιμοποίησαν και για ένα σύντομο χρονικό διάστημα το F-105 Thunderchief. Επέστρεψαν όμως στο F-100 το οποίο κρίθηκε πιο εύκολο στον χειρισμό κατά τη διάρκεια των ακροβατικών.
Ηθικά δικαιώματα
Χαρακτηριστικά των ηθικών δικαιωμάτων
U.S. Air Force Thunderbirds
Ιστορία
thumb|left|250px|Αεροσκάφος F-100D Super Sabre των Thunderbirds Το 1967 οι Thunderbirds έδωσαν τη χιλιοστή τους επίδειξη. Το 1969 η ομάδα παρέλαβε τα τεράστια και θορυβώδη F-4E Phantom, τα οποία χρησιμοποίησε μέχρι το 1973. Αυτή ήταν και η μόνη περίοδος που οι Thunderbirds χρησιμοποίησαν τον ίδιο τύπο αεροσκάφους με τους Blue Angels, καθόσον ο τύπος βρισκόταν σε υπηρεσία τόσο με την Αεροπορία όσο και με το Ναυτικό. Η πετρελαϊκή κρίση του 1973 όμως ανάγκασε την ομάδα να αφήσει το Phantom και να στραφεί στο οικονομικότερο T-38 Talon, ένα υπερηχητικό εκπαιδευτικό αεροσκάφος βασισμένο στο F-5 Freedom Fighter. Είναι χαρακτηριστικό ότι πέντε T-38 απαιτούσαν την ίδια ποσότητα καυσίμου που χρειαζόταν ένα μόνο F-4 Phantom.
Το 18 Ιανουαρίου του 1982 τέσσερα αεροσκάφη προσέκρουσαν στο έδαφος με μεγάλη ταχύτητα κατά τη διάρκεια δοκιμαστικής πτήσης, εκτελόντας την «περιστροφή διαμαντιού», σκοτώνοντας και τους τέσσερις πιλότους. Το 1983 οι Thunderbirds επέστρεψαν στη χρήση μαχητικών με τα General Dynamics F-16A Fighting Falcon, τα οποία κράτησαν μέχρι το 1992, οπότε και παρέλαβαν την αναβαθμισμένη έκδοση F-16C που χρησιμοποιούν μέχρι σήμερα. Το 1986 η ομάδα έδωσε μια εντυπωσιακή επίδειξη στη Νέα Υόρκη μπροστά σε κοινό δεκάδων εκατομμυρίων, στη διάρκεια των εορτασμών για τα εκατό χρόνια του Αγάλματος της Ελευθερίας. Το 1987 έδωσαν την πρώτη Αμερικανική στρατιωτική επίδειξη σε κομμουνιστική χώρα κατά την επίσκεψή τους στο Πεκίνο. Το 1990 έδωσαν την 3000η τους επίδειξη και το 1996 συμμετείχαν στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Ατλάντα, όπου τους παρακολούθησαν περίπου 3,5 δισεκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο. Η ομάδα γιόρτασε την 50η της επέτειο την 1 Ιουνίου 2003.
Ηθικά δικαιώματα
Το ηθικό δικαίωμα είναι ένα από τα δύο συστατικά του δικαιώματος της πνευματικής ιδιοκτησίας. Διασφαλίζει τον προσωπικό δεσμό του δημιουργού με το έργο. Τα χαρακτηριστικά του συστατικού αυτού φέρουν ομοίως τα επιμέρους ηθικής φύσεως δικαιώματα που ενδεικτικά αναφέρονται στο άρθρο 4 του ν. 2121. Χαρακτηρισμοί των δικαιωμάτων αυτών ως "εξουσιών" γίνονται μόνο για λόγους "κομψότητας" της σχηματοποίησης και αποφυγής επανάληψης της λέξης "δικαίωμα". Δικαίωμα και εξουσία είναι ουσιαστικώς και νομικώς ταυτόσημα. Μεταξύ τους δεν υπάρχει διαβάθμιση. Και τελικά όλες οι αναφερόμενες στο νόμο "εξουσίες" από το περιουσιακό ή ηθικό δικαίωμα δεν είναι παρά "εξουσίες-δικαιώματα της πνευματικής ιδιοκτησίας". Έτσι, όταν εμφανιστεί "νέο δικαίωμα-εξουσία πνευματικής ιδιοκτησίας" δεν θα φέρει μαζί του και τον τίτλο του ως εξουσία από το ηθικό ή περιουσιακό δικαίωμα, αλλά κρίσιμο για τον χαρακτηρισμό θα 'ναι αν από άποψη περιεχομένου και λειτουργίας του διασφαλίζει κατά κύριο λόγο την οικονομική εκμετάλλευση του έργου ή κατά κύριο λόγο τον προσωπικό δεσμό του έργου με τον δημιουργό.
''' Κύρια χαρακτηριστικά του ηθικού δικαιώματος είναι: '''
'''α. Είναι αμεταβίβαστο μεταξύ ζώντων''' (άρθρο 12 παρ. 1). Επομένως είναι ανεπίδεκτο κατάσχεσης και παραίτησης. Η παραίτηση είναι δυνατή μόνο από ορισμένη απαίτηση δημιουργού στα πλαίσια του άρθρου 454 Αστικού Κώδικα.
'''β. Είναι κληρονομητό''' (άρθρο 12 παρ. 2). Μετά το θάνατο του δημιουργού, μεταβιβάζεται στους κληρονόμους του που οφείλουν να το ασκούν σύμφωνα με τη θέληση του δημιουργού, εφόσον τέτοια θέληση έχει ρητά εκφρασθεί. Κληρονόμος μπορεί να είναι κάθε πρόσωπο, φυσικό ή νομικό, και με οποιοδήποτε τρόπο κληρονομικής διαδοχής, εκ του νόμου ή με διαθήκη.
'''δ. Η άσκηση ηθικού δικαιώματος μπορεί να περιοριστεί συμβατικά''' (άρθρο 14, 16, ν. 2121), στο μέτρο όμως που απαιτείται για την πραγμάτωση του σκοπού της σύμβασης οικονομικής εκμετάλλευσης του έργου.
''' Τα επιμέρους ηθικά δικαιώματα '''
'''Ηθικής φύσεως δικαιώματα του πνευματικού δημιουργού που προβλέπονται στο άρθρο 3 του ν. 2121/1993 είναι:'''
'''β. Δικαίωμα αναγνώρισης της πατρότητας του έργου''' (άρθρο 4 παρ. 1 περ. β), είναι η εξουσία του δημιουργού ν' αναγνωρίζεται και να κατονομάζεται ως δημιουργός του έργου. Το δικαίωμα αυτό δίνει στο δημιουργό την εξουσία της αναγνώρισης της πατρότητάς του πάνω στο έργο και ειδικότερα την εξουσία να απαιτεί την μνεία του ονόματός του στα αντίτυπα του έργου του και σε κάθε δημόσια χρήση του έργου του ή, αντίθετα, να κρατάει την ανωνυμία του ή να χρησιμοποιεί ψευδώνυμο. Το δικαίωμα της αναγνώρισης της πατρότητας ανήκει σε κάθε δημιουργό, ανεξάρτητα αν είναι συνδημιουργό, διασκευαστής, μισθωτός, εντολοδόχος, εφόσον όμως είναι φυσικό πρόσωπο. Η διεκδίκηση της πατρότητας είναι δικαίωμα του δημιουργού και όχι υποχρέωσή του. Ο δημιουργός έτσι μπορεί να επιβάλει απαγόρευση αναφοράς του ονόματός του, αρχικά ή μεταγενέστερα.
'''δ. Δικαίωμα προσπέλασης'''. Στη νέα νομοθεσία εισάγεται για πρώτη φορά ως εκδήλωση του ηθικού δικαιώματος η εξουσία του δημιουργού "προσπέλασης" στο έργο του, έστω και αν το περιουσιακό δικαίωμα στο έργο ή η κυριότητα στον υλικό φορέα του έργου ανήκει σε άλλον, οπότε η προσπέλαση πρέπει να πραγματοποιείται κατά τρόπο που προκαλει τη μικρότερη δυνατή ενόχληση στο δικαιούχο (άρθρο 4 παρ. 1 περ. δ). Από τον προσωπικό χαρακτήρα της έννομης σχέσης του δημιουργού με το έργο του πηγάζει ως φυσική συνέπεια το δικαίωμά του να επικοινωνεί με το έργο, ιδίως όταν αυτό έχει ενσωματωθεί σε ένα και μοναδικό φορέα. Και εδώ πρόκειται συνήθως για σύγκρουση του δικαιώματος του δημιουργού και του δικαιώματος κυριότητας του τρίτου που λύεται με στάθμηση συμφερόντων. Οπωσδήποτε ο κύριος δεν υποχρεούται να παραδώσει το έργο ή το αντίτυπο στο δημιουργό παρά μόνο να του επιτρέψει "επικοινωνία" με το έργο του, όχι όμως την περιουσιακή εκμετάλλευσή του. Η επικοινωνία περιορίζεται μόνο στο έργο. Το δικαίωμα του δημιουργού ατονεί όταν σπουδαιότερα συμφέροντα του κυρίου πρέπει να διαφυλαχθούν. Πάντως και όταν λειτουργεί το δικαίωμα επικοινωνίας, πρέπει η άσκησή του να μην είναι καταχρηστική (άρθρο 281 ΑΚ).
'''ε. Δικαίωμα μετάνοιας και υπαναχώρησης'''. Πρόκειται για δικαίωμα που αναγνωρίζεται σε ξένες νομοθεσίες (γαλλικό δίκαιο), με περιεχόμενο την εξουσία του δημιουργού στις περιπτώσεις συμβάσεων εκμεταλλεύσεως του έργου να μετανοήσει για ορισμένο ή μη λόγο (ψυχολογικό γεγονός) και να υπαναχωρήσει (νομικό γεγονός), όχι βέβαια αζημίως γι' αυτόν. Το δικαίωμα αυτό, που δεν προβλεπόταν μέχρι την ισχύ του ν. 2121/93 αλλά ούτε στη Διεθνή Σύμβαση, ξεκινά κυρίως από τη σκέψη ότι ολόκληρη η πνευματική ζωή των ανθρώπων βρίσκεται μέσα σε ρεύμα συνεχούς δυναμικής εξέλιξης, πολιτικής, ιδεολογικής, νομοθετικής, κοινωνικής, επιστημονικής. Η προστασία της προσωπικότητας του δημιουργού σε περιπτώσεις που το έργο του θα μπορούσε να θεωρηθεί επιστημονικά ξεπερασμένο ή λανθασμένο, ιδεολογικά εχθρικό ή αντίθετο με ισχύουσες καταστάσεις φαίνεται να δικαιολογεί το δικαίωμα αυτό.
''' Ηθικό δικαίωμα και δικαίωμα κριτικής του έργου '''
Πνευματικά δικαιώματα μουσειακών έργων τέχνης
Ετυμολογία
Η λέξη τέχνη έχει ινδοευρωπαϊκή ρίζα, τη λέξη teks και κατατάσσεται στα ουσιαστικά. Η σημασιολογία της αντίκειται στην δραστηριότητα των ανθρώπων που οδηγεί στην παραγωγή αισθητικά άρτιων έργων. Μπορεί να χαρακτηριστεί ως επάγγελμα ή ενασχόληση που απαιτεί δεξιότητα για την εκτέλεση και ολοκλήρωση οποιουδήποτε έργου.
Ηθικά δικαιώματα
Βιβλιογραφία
Κοτσίρης Λάμπρος Δίκαιο Πνευματικής Ιδιοκτησίας, Θεσσαλονίκη: Εκδόσεις Σάκκουλα 1999
Καλλινίκου Διονυσία Τα Θεμελιώδη Θέματα του Νόμου 2121/1993 για την Πνευματική Ιδιοκτησία και τα Συγγενικά Δικαιώματα, Αθήνα 1994 Εκδόσεις Σάκκουλα
Μαλακάση Δ. Η Πνευματική Ιδιοκτησία - Νόμος 2121/1993 και Εισηγητική Έκθεση, Αθήνα 1994
Κατηγορία:Διανοητική ιδιοκτησία Κατηγορία:Δίκαιο της πνευματικής ιδιοκτησίας
Τότο του Νέπι
Ο Τότο του Νέπι, (πέθανε στις 29 Ιουλίου 768), ήταν σφετεριστής του Δουκάτου της Ρώμης που κατέλαβε την Ρώμη και αυτοανακηρύχθηκε δουξ κατά τον 8ο αιώνα. Ήταν πλούσιος από το Νέπι που διοικητικά ανήκε στο Δουκάτο της Ρώμης, υπό Βυζαντινή κυριαρχία τότε. Ο Τότο πρωτύτερα είχε αυτοανακηρυχθεί σε Δούκα του Νέπι. Που πραγματοποίησε πραξικόπημα στη Ρώμη το 767, κι έγινε Δούκας της Ρώμης για ένα χρόνο μέχρι το θάνατό του. Οι κύριες πηγές που τεκμηριώνουν την ζωή του είναι το βιογραφικό του Πάπα Στεφάνου Γ΄, το Liber Pontificalis και μια αναφορά του πριμικήριου Χριστόφορου από το 769, που διατηρήθηκε σε ένα χειρόγραφο του 9ου αιώνα της Βερόνας, το Depositio Christophori.
Η καταγωγή του Τότο είναι ασαφείς. Το όνομά του είναι γερμανικό, πιθανώς Λομπάρντ, αλλά η Νέπι βρισκόταν μέσα στο Δουκάτο της Ρώμης στα σύνορα με το Δουκάτο της Τοσκίας. Το Liber Pontificalis τον αποκαλεί "Toto quidam dux, Nepesinae civitatis dudum habitator", δηλαδή έναν συγκεκριμένο δούκα που κατοικεί στο Νέπ. Το Depositio Christophoriτον αναφέρει ως "quidam Nempesini oppidi ortus, Toto nomine", ένας άντρας που γεννήθηκε στο φρούριο Νέπι, με το όνομα Τότο. Ο Τόμας Χόντγκιν τον αναφέρει ως "πολίτης αμφίβολης εθνικότητας ο οποίος με άγνωστα μέσα απέκτησε την αξιοπρέπεια ενός δούκα", που σημαίνει Ρωμαίος πολίτης, αλλά ένας ντόπιος και κάτοικος της Νέπι, ο οποίος χρησιμοποίησε τον τίτλο dux, αλλά με ή χωρίς νομική αιτιολόγηση.
Το 767 ο Πάπας Παύλος Α΄ αρρώστησε. Ο Τότο, με τους αδελφούς του Κωνσταντίνο, Πασίβιους και Πασχάλη, συγκέντρωσε ένα μεγάλο στρατό από το Νεπί, τις άλλες πόλεις της Ετρουρίας, και τους κονταντίνι (στρατόπεδα αγροτών), και μπήκαν στη Ρώμη από την πύλη του Αγίου Παγκράτιου (San Pancrazio). Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στο αρχοντικό του για να περιμένει τις εξελίξεις, σκοπεύοντας πιθανότατα να επηρεάσει την εκλογή ενός παπικού διαδόχου. Ο πριμικήριος Χριστόφορος πήρε όρκο από τον Τότο ότι δεν θα παρέμβει στις προσεχείς εκλογές, αλλά όταν ο Παύλος πέθανε στις 28 Ιουνίου, κατέλαβε το Ανάκτορο του Λατερανού, κατοικία τότε του Πάπα, και δήλωσε τον αδελφό του Κωνσταντίνο Πάπα] Την επόμενη μέρα, ο Γεώργιος της Παλαιστίνας, ο vicedominus, ο οποίος βρισκόταν στο παλάτι κατά τη στιγμή του πραξικοπήματος, αναγκάστηκε να χειροτονήσει τον Κωνσταντίνο διάκονο στο παρεκκλήσι του Αγίου Λόρενς. Ο πληθυσμός της Ρώμης διέταξε να ορκιστεί πίστη στον Κωνσταντίνο και, έξι ημέρες αργότερα, έγινε επίσκοπος από τον Γεώργιο, τον Ευστράτιο του Αλμπάνο και τον Τσιτόνατο του Πόρτο.
Ο Χριστόφορος και ο γιος του Σέργιος, ο σακελάριος, απέφυγαν να ορκιστούν πίστη στον νέο Πάπα. Απειλημένοι στο σπίτι τους από έναν νοτάριο με το όνομα Κωνσταντίνος, κατέφυγαν στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου. Ένας συγγενής (ή πιθανώς φίλος) του, ο παλιός δούκας της Ρώμης, ο Γρηγόριος, ο οποίος τότε ζούσε στην Καμπανία, δολοφονήθηκε. αλλά παρά τις απειλές, οι δύο τους παρέμειναν ασφαλείς στον Άγιο Πέτρο. Τελικά προσφέρθηκαν να γίνουν μοναχοί στην μονή του Σαν Σαλβατόρε στο Ριέτι, όχι μακριά από τη Ρώμη. Ο Πάπας Κωνσταντίνος τους συνάντησε στη Βασιλική και συμφώνησε για την ασφαλή μεταφορά τους από την πόλη μετά το Πάσχα (το οποίο θα τους επιτρεπόταν να γιορτάσουν στην πόλη υπό κατ 'οίκον περιορισμό). Μόλις οι δύο μπήκαν στο Βασίλειο της Λομβαρδίας, πήγαν στον Θεόδικο, Δούκα του Σπολέτο, και ζήτησαν τη βοήθειά του. Τους συνόδευσε στον Βασιλιά Δεστέρειο στην Παβία. Ο Δεδερίτιος διόρισε ως εκπρόσωπός του έναν ιερέα με την ονομασία Βάλντιπερτ (Waldipert). Τον Ιούλιο του 768 ο Σέργιος άρχισε να στρατολογεί στρατεύματα στην περιοχή της Σαβινίας, ενώ ο Βάλντιπερτ στρατολόγησε στην περιοχή Φουρκόνε και Ριέτι και στο Δουκάτο του Σπολέτο. Στις 29 Ιουλίου κατέλαβε τη γέφυρα πάνω από το Άνιεν, μετά το Πόντε Μίλβιο, και τελικά έφτασαν στην πύλη του Αγίου Πανγκράτιου της Ρώμης, την οποία τους άνοιξαν οι σύμμαχοί τους στην πόλη. Στρατοπέδευσαν στο Τζιανίκουλο, αβέβαιοι για το λαϊκό συναίσθημα.
Ο Τότο και ο αδελφός του Πασίβιος, με τον παπικό δευτερεύοντα Δημήτριο και τον χαρτουλάριο Γράτιοσος, βάδισαν προς την πύλη για να τους διώξουν. Μια μικρή μάχη πραγματοποιήθηκε στους πρόποδες του Τιζανίκουλο. ο Λομβαρδός Ράσιπερτ σκοτώθηκε σε μονομαχία με τον Τότο,και τα στρατεύματα της Λομβαρδίας υποχώρησαν. Τότε οι Ρωμαίοι και παπικοί αξιωματικοί Δημήτριος και Γρατιόσος, που είχαν έρθει σε επαφή με τους συμμάχους των Λομβαρδών και του Σέργιου στην πόλη, μαχαίρωσαν τον Τότο από πίσω με τις λόγχες τους και τον σκότωσαν. Ο Πασίβιος δραπέτευσε στο Λατερανό και αυτός και ο Κωνσταντίνος κατέφυγαν στην ασφάλεια του Σαν Καισάριο με τον επίσκοπο Θεόδωρο της Παλαιστίνης. Συλλήφθηκαν λίγο μετά από την αστική πολιτοφυλακή.
Η επανάκτηση της Ρώμης από του Τότο σηματοδοτεί την πρώτη ένδειξη ότι η στρατιωτική αριστοκρατία πίστευε ότι η υπέρτατη εξουσία στη Ρώμη ανήκε στο παπικό αξίωμα. Αμέσως μετά την εξασφάλιση του παπισμού, ο Κωνσταντίνος και ο Τότο έστειλαν μια επιστολή στον Πιπίνο τον Βραχύ, βασιλιά των Φράγκων, ζητώντας τη συνέχιση της φιλίας τους, αλλά δεν έλαβε καμία απάντηση. . Επιτρέποντας στον Χριστόφορο και τον Σέργιο να εγκαταλείψουν τη Ρώμη ελεύθερα, ο Κωνσταντίνος και ο Τότο ίσως βασίστηκαν σε Φραγκική υποστήριξη ή στην παρελθόν αντιπάθεια μεταξύ των Ρωμαίων και των Λομβαρδών για να αποτρέψει μια συμμαχία της Λομβαρδίας εναντίον τους.
Τα γεγονότα του 767-768 οδήγησαν σε σύνοδο σαράντα εννέα επισκόπων, συμπεριλαμβανομένων δώδεκα από τη Φραγκία, να συναντηθούν στις 12 Αυγούστου 769. Προβλέψιμα, η σύνοδος καταδίκασε τον Κωνσταντίνο και την εκλογή του, περιόρισε το εκλογικό σώμα για τον νέο Πάπα στους κληρικούς, αποκλείοντας ακόμη τους ρωμαϊκούς λαϊκούς.
Πίνακας μεταλλίων Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1936
[[Αρχείο:1936 Winter Olympic Games medals map.png|thumb|400px|Χάρτης με τις χώρες που κατέκτησαν μετάλλιο κατά τη διάρκεια των Αγώνων.
Χώρες που κέρδισαν τουλάχιστον ένα χρυσό μετάλλιο.
Χώρες που κέρδισαν τουλάχιστον ένα αργυρό μετάλλιο.
Χώρες που κέρδισαν τουλάχιστον ένα χάλκινο μετάλλιο.
Χώρες που δεν κέρδισαν κανένα μετάλλιο.
Χώρες που δεν έλαβαν μέρος στους Αγώνες.]] Ο πίνακας μεταλλίων των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1936 είναι μία λίστα της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, η οποία κατατάσσει τις χώρες με βάση τον αριθμό των μεταλλίων που κατέκτησαν στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936.
Συνολικά, 646 αθλητές από 28 χώρες έλαβαν μέρος σε 17 αγωνίσματα των 4 αθλημάτων που πραγματοποιήθηκαν στο Γκάρμις-Παρτενκίρχεν της Ναζιστικής Γερμανίας, το διάστημα 6-16 Φεβρουαρίου 1936. Από τις 28 συμμετέχουσες χώρες, οι 11 κέρδισαν μετάλλιο στους Αγώνες.
Στην κορυφή του πίνακα βρέθηκε για τρίτη φορά σε Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες η Νορβηγία (1924 και 1928 οι προηγούμενες δύο), αφήνοντας δεύτερους τους διοργανωτές Γερμανούς και τρίτους τους Σουηδούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1936 1936
Παναγής Γεράκης
Ο Παναγής Γεράκης του Κωνσταντίνου (Αργοστόλι, 24 Σεπτεμβρίου 1925 - Πάτρα, 13 Φεβρουαρίου 2014) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής με τη ΝΔ από το 1974 ως το 1981.
Βιογραφία
Φοίτησε στο Γυμνάσιο Αρρένων του Αργοστολίου. Σπούδασε Νομικά και εξελέγη βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Κεφαλληνίας στις εκλογές του 1974 με τη Νέα Δημοκρατία, συγκεντρώνοντας 5.554 σταυρούς προτίμησης και επανεξελέγη το 1977 με 4.032 σταυρούς.
Απεβίωσε το 2014 στην Πάτρα, όταν κατέρρευσε χάνοντας τις αισθήσεις του, ενώ βρισκόταν στο Δικαστικό Μέγαρο της πόλης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Κεφαλληνίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι
Αγριόλευκα Σερρών
Η Αγριόλευκα ή Αγριολεύκη, έως το 1927 γνωστή ως Ουμπαγιά ή Ομπαγιά, είναι εγκαταλελειμμένο χωριό που βρίσκεται στον σημερινό Δήμο Σιντικής της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας. Βρίσκεται σε απόσταση 2.5 χλμ. νότια από το κέντρο του χωριού Νέο Πετρίτσι, δίπλα από την παλιά όχθη του ποταμού Στρυμώνα. Το 1928 αριθμούσε πληθυσμό 272 κατοίκων.
Ο οικισμός καταργήθηκε το 1961 και οι περισσότεροι κάτοικοι μετεγκαταστάθηκαν στη νοτιοδυτική πλευρά του Νέου Πετριτσίου. Σήμερα σώζεται μόνο το καμπαναριό του Αγίου Γεωργίου, δίπλα στα ερείπια της παλιάς εκκλησίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά του Νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Σιντικής
Κιλλίβαντας
μικρογραφία|Τροχήλατος κιλλίβαντας για κανόνι μικρογραφία|Φορητός σπαστός κιλλίβαντας για [[Αντιαρματικό όπλο|αντιαρματικό 9K115-2 Metis-M]]
Ο κιλλίβαντας είναι φορείο, ενίοτε και κινητό, στο οποίο τοποθετηθείται το όπλο βολής. Αυξάνει ευελιξία στην μεταφορά, καθώς και την σταθερότητα και την ακρίβεια στόχευσης και ταυτόχρονα μειώνει την ανάκρουση της εκτόξευσης του βλήματος.
Ιστορία
Η εξέλιξη και εφαρμογή των κιλλιβάντων συνδέεται στενά με την ιστορία του πυροβολικού, καθώς τα βαρια αυτά όπλα, σε αντίθεση με τα πιστόλια, απαιτούν μια σταθερή βάση.
Τις βομβάρδες τις έβαζαν αρχικά πάνω σε δοκάρια, αργότερα προστέθηκε και στρόβιλος για την περιστροφή τους. Με την ανάπτυξη του πυροβολικού, πήραν την μορφή καρότσας, ακόμα και για τη μεταφορά πάνω σε ράγιες τραίνου. Στο ναυτικό πυροβολικό είναι μικρότερων διαστάσεων, ανάλογα με το κατάστρωμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πυροβολικό Κατηγορία:Στρατιωτικές δυνάμεις ανά είδος Κατηγορία:Βλητική
Αλμοραβίδες
Οι Αλμοραβίδες (ή Αλμοραβιδική δυναστεία, αραβικά: المرابطون, αλ-μουραμπιτούν) ήταν βερβερική μουσουλμανική δυναστεία από την περιοχή του σημερινού Μαρόκου. Τον 11ο αιώνα σχημάτισαν αυτοκρατορία, η οποία εκτεινόταν στο δυτικό Μαγκρέμπ και την Ανδαλουσία. Η αυτοκρατορία των Αλμοραβιδών διήρκεσε από την δεκαετία του 1050 έως την ανατροπή τους από τους Αλμοάδες το 1147. Πρωτεύουσά τους ήταν το Μαρακές, το οποίο ιδρύθηκε από τον ηγέτη τους, Άμπου Μπακρ Ιμπν Ουμάρ, γύρω στο 1070. Η δυναστεία καταγόταν από τις βερβερικές νομαδικές φυλές της Σαχάρας, Λαμτούνα και Γκουντάλα, που διαβιούσαν στην περιοχή μεταξύ των ποταμών Ντραά, Νίγηρα και Σενεγάλη.
Οι Αλμοραβίδες έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην αποτροπή της πτώσης της Αλ-Ανταλούς (μουσουλμανικές κτήσεις στην Ιβηρία) από τα χριστιανικά Ισπανικά βασίλεια, όταν αντιμετώπισαν επιτυχώς τον συνασπισμό των βασιλείων της Καστίλλης και της Αραγωνίας στην μάχη του Σαγράχας το 1086. Οι ηγέτες των Αλμοραβιδών δεν διεκδίκησαν τον τίτλο του «χαλίφη», αλλά αντ' αυτού χρησιμοποιούσαν τον τίτλο «πρίγκιπας των μουσουλμάνων», αναγνωρίζοντας επίσημα την κυριαρχία των Αββασιδών Χαλίφηδων στη Βαγδάτη.
Η κυριαρχία της δυναστείας ήταν σχετικά βραχύβια. Οι Αλμοραβίδες έπεσαν –στο απόγειο της δύναμής τους– όταν δεν κατάφεραν να σταματήσουν την εξέγερση υπό την ηγεσία του Μασμούδων Βερβέρων που είχε ξεκίνησε από τον Ιμπν Τουμάρτ το 1120. Ως αποτέλεσμα, ο τελευταίος τους βασιλιάς, Ισάκ Ιμπν Άλι, σκοτώθηκε στο Μαρακές το 1147 από τους Αλμοάδες, οι οποίοι αντικατέστησαν τους Αλμοραβίδες ως κυρίαρχη δύναμη στην Βόρεια Αφρική (Μαγκρέμπ) και την Ανδαλουσία (Αλ-Ανταλούς).
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσουλμανικές δυναστείες Κατηγορία:Ιστορία του Μαρόκου Κατηγορία:Πρώην κράτη της Αφρικής Κατηγορία:Ιστορία της Αλγερίας
Αλπαΐδα (654-714)
Η Αλπαΐδα (περί το 654 - περί το 714) ήταν Φράγκα ευγενής από την Λιέγη. Έγινε ερωμένη με τον Πεπίνο του Χέρσταλ την εποχή που ο Μαγιορδόμος ήταν παντρεμένος με την Πλεκτρούδη, μαζί του απέκτησε :
Τα "Χρονικά του Μπέρναρντ Μπάκραχ" και οι "Συνέχειες του Φρεντεγκάρ" την αναφέρουν σαν νόμιμη σύζυγο του Πεπίνου του Χέρσταλ.
Πηγές
Κατηγορία:Δούκισσες της Λωρραίνης
Διονύσης Σιτοκωνσταντίνου
Ο Διονύσης Σιτοκωνσταντίνου ήταν κομμουνιστής, συνδικαλιστής και στέλεχος του ΚΚΕ.
Νεανικά χρόνια
Ο Διονύσης Σιτοκωνσταντίνου γεννήθηκε το 1901 και ήταν εργάτης. Από νεαρή ηλικία ασπάστηκε την κομμουνιστική ιδεολογία και εντάχθηκε στο ΚΚΕ, ενώ παράλληλα ασχολήθηκε και με τον συνδικαλισμό. Τα πρώτα χρόνια από την ένταξή του στο ΚΚΕ ήταν χαμηλόβαθμο στέλεχος και στις αρχές της δεκαετίας του 30 μετέβη στη Μόσχα και φοίτησε στις κομματικές σχολές KOYTB.
Μετά την επάνοδό του από τη Μόσχα, ανέλαβε θέσεις σε διάφορους τομείς του κόμματος και ανέβηκε στην κομματική ιεραρχία. Εξελέγη μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ το 1935 στο 6ο Συνέδριο. Για την κομματική και συνδικαλιστική του δράση διώχθηκε κατ΄ επανάληψη από το κράτος.
Το κομματικό του ψευδώνυμο ήταν Κίμοφ.
Στη Δικτατορία Μεταξά
Κατά τη διάρκεια της μεταξικής δικτατορίας πέρασε στην παρανομία, αναλαμβάνοντας διάφορες υπεύθυνες θέσεις του κόμματος. Το 1938 μετά τις συλλήψεις στελεχών από το ΠΓ έγινε μέλος του μετά από πρόταση του Σιάντου. Συνελήφθη από την Ασφάλεια το 1939 και κλείστηκε στην Κέρκυρα, στην Ακτίνα Θ’, όπου ήταν κρατούμενος ο Νίκος Ζαχαριάδης και άλλα ηγετικά στελέχη του ΚΚΕ. Στην Κέρκυρα λίγο καιρό μετά έκανε δήλωση μετανοίας, αφέθηκε ελεύθερος και επέστρεψε στην Αθήνα.
Διαγραφή και ύστερος βίος
Με απόφαση της Β΄ Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης του ΚΚΕ τον Δεκέμβριο του 1942 καθαιρέθηκε από την Κεντρική Επιτροπή και διεγράφη από μέλος του ΚΚΕ Στην Κατοχή επεδίωξε να ενταχθεί στο ΕΑΜ, πράγμα που δεν του επετράπη λόγω της δήλωσης που είχε υπογράψει. Τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του ιδιώτευσε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Έλληνες συνδικαλιστές
Σαμσουνσπόρ
Η Σαμσουνσπόρ είναι ένας επαγγελματικός τούρκικος ποδοσφαιρικός σύλλογος από την πόλη Σαμψούντα. Η ομάδα προέκυψε από την ενοποίηση πέντε ομάδων: 19 Mayıs, Akınspor, Fener Gençlik, Samsunspor, and Samsunspor Galatasaray. Χρώματα της ομάδας είναι το κόκκινο και το άσπρο. Αγωνίζεται στο Samsun 19 Mayıs Stadium.
Μέχρι το 2006 συμμετείχε στην Πρώτη κατηγορία ποδοσφαίρου Τουρκίας που ανέβηκε στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Τουρκίας έως το 2011. Η ομάδα έχει κερδίσει το Βαλκανικό Κύπελλο συλλόγων ποδοσφαίρου την περίοδο 1993-94.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σαμσουνσπόρ Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1965 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Τουρκίας
Μηχανικός δικτύων
Μηχανικός Δικτύων είναι διακριτός επαγγελματικός και επιστημονικός τομέας στις Επιστήμες Πληροφορικής και αφορά στις απαιτήσεις των υπηρεσιών διαδικτύωσης για τηλεφωνικά δίκτυα μεταγωγής στην ανάπτυξη του απαιτούμενο δικτυακού υλικού και λογισμικού στο σχεδιασμό και τη διαχείριση των δικτύων υπολογιστών, των τοπολογιών δικτύου και τηλεπικοινωνιών
Ένας Μηχανικός Δικτύων είναι υπεύθυνος για την εξασφάλιση της ομαλής λειτουργίας των δικτύων ηλεκτρονικών υπολογιστών. Ένα δίκτυο υπολογιστών περιλαμβάνει μια ομάδα υπολογιστών που επικοινωνούν μεταξύ τους μέσω ενός διακομιστή. Ένας Μηχανικός Δικτύων δημιουργεί και διαχειρίζεται το δίκτυο για έναν οργανισμό. Ο ρόλος ενός Μηχανικού δικτύων περιλαμβάνει συνεργασία με την ομάδα IT ενός οργανισμού, επίλυση του λογισμικού καθώς και θέματα σχετικά με το hardware. Μερικά από τα βασικά καθήκοντά του είναι:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Δίκτυα υπολογιστών Δικτυα Κατηγορία:Διαχείριση δικτύων
Ιωάννης Μπούας Σπάτας
Ο Ιωάννης Μπούας Σπάτας (Gjin Bua Shpata, 1310 - 29 Οκτωβρίου 1399) ήταν πολέμαρχος στη δυτική Ελλάδα με το τίτλο του «δεσπότη»· Αρμάνικης (Βλάχικης) καταγωγής.
Οικογένεια
Ήταν γενάρχης της Οικογένειας Σπάτα, γιος του Πέτρου Μπούα, αδελφός του Σγουρού και του Παύλου πατέρας του Πέτρου του νεώτερου και παππούς του Μορίς και του Γιακούμπ. Έφερε και την επωνυμία «Σπάτας» (=σπαθί). Υπήρξε, όπως ο πατέρας του, άρχοντας του Αγγελοκάστρου της Αιτωλοακαρνανίας, του ορμητηρίου της οικογένειας των Μπουαίων, από τότε που εγκαταστάθηκαν στην Νότια Ήπειρο και την Στερεά Ελλάδα. Με τον Πίτερ Λόσα ξεκίνησε επιδρομές σε Ήπειρο, Ακαρνανία και Αιτωλία (1358). Αναγνωρίστηκε Δεσπότης από τον Βυζαντινό αυτοκράτορα και κυβέρνησε την Αιτωλία (μετά το 1360), το Αγγελόκαστρο Αιτωλοακαρνανίας (πριν το 1399), την Ναύπακτο (1378-1399) και την Άρτα (1370-1399). Ο Ιωάννης Σπάτας πολέμησε απέναντι σε πολλές φατρίες, τα 42 χρόνια που κυβέρνησε στάθηκε πάντοτε αήττητος. Στην Αλβανική γλώσσα η λέξη «Σπάτα» μεταφράζεται ως "σπαθί". Ο Βλάντιμιρ Ορέλ ισχυρίζεται ότι προέρχεται από το Λατινικό «Σπάτα». Ο Χάμοντ πιστεύει ότι το πραγματικό του όνομα ήταν "Ιωάννης ο Σπαθοφόρος". Το γενεαλογικό δέντρο του Καρλ Χοπφ για την οικογένεια των Σπάτων είναι ανακριβές, σύμφωνα με αυτό ο πατέρας του Πιέτρο ήταν λόρδος στο Αγγελόκαστρο και το Δέλβινο (1354) όταν κυβερνούσε ο Σέρβος ηγεμόνας Στέφανος Δουσάν. Είναι γνωστό ότι ο Ιωάννης Σπάτας είχε έναν αδελφό· τον Σγουρό Σπάτα.
Βίος
Μερικοί Αλβανοί οπλαρχηγοί κατέλαβαν την Ήπειρο, την Αιτωλία και την Ακαρνανία (1358), ίδρυσαν πριγκιπάτα με τους αρχηγούς τους, Ιωάννη Σπάτα και Πίτερ Λόσα. Ο Νικηφόρος Β΄ Ορσίνι ξεκίνησε εκστρατεία εναντίον των Αλβανών που επιτέθηκαν, βρέθηκε ήταν σε δύσκολη θέση επειδή είχε να αντιμετωπίσει και την απειλή του Ράντοσλαβ Χλάπεν. Συνθηκολόγησε με τον Συμεών Ουρέση Παλαιολόγο με την συμφωνία να εμποδίσει τους Αλβανούς συμμάχους του να βοηθήσουν τους Αλβανούς που επιτέθηκαν στην Ήπειρο. Οι διαπραγματεύσεις συνεχίστηκαν μέχρι την εποχή που ο Νικηφόρος σκοτώθηκε πολεμώντας τους Αλβανούς στον Αχελώο (1359). Ο τιτλούχος Σέρβος αυτοκράτορας Συμεών Ούρεσης Παλαιολόγος γνώριζε την στρατιωτική δύναμη των Αλβανών και προσπάθησε να αποφύγει την σύγκρουση μαζί τους, παραχώρησε την Άρτα και την Αιτωλία αντίστοιχα στους Σπάτα και Λόσα. Ο Δεσπότης των Ιωαννίνων Θωμάς Β΄ Πρελιούμποβιτς αρραβώνιασε την κόρη του με τον γιο του Λόσα (1370), ικανοποίησε έτσι τους Αλβανούς και δεν συγκρούστηκε μαζί τους. Όταν πέθανε ο Πέτρος Λόσα από πανώλη στην Άρτα (1374) ο Ιωάννης Σπάτας κατέλαβε την πόλη, δεν προχώρησε σε νέα συμφωνία με τον Θωμά Πρελιούμποβιτς πολιόρκησε τα Ιωάννινα και λεηλάτησε άγρια την περιοχή. Ο Θωμάς Β΄ Πρελιούμποβιτς έκλεισε μαζί τους ειρήνη την επόμενη χρονιά που αρραβώνιασε την αδελφή του με τον Ιωάννη Σπάτα. Οι επιθέσεις στα Ιωάννινα συνεχίστηκαν ωστόσο με τους Μαλακάσιους, μια άλλη Αλβανική φυλή που δεν έπαιρνε εντολές από τους Σπάτα, πολιόρκησαν ανεπιτυχώς την πόλη (1377, 1379).
Ο Σπάτας επιτέθηκε και κατέκτησε την Ναύπακτο (1376-1377), μαζί με την Άρτα είχε τον έλεγχο σε ολόκληρη την νότια Ήπειρο και Ακαρνανία. Οι Αχαιοί Οσπιτάλιοι Ιππότες με τον Γάλλο Σταυροφόρο Χουάν Φερνάντεθ ντε Ερέδια ξεκίνησαν εκστρατεία εναντίον του Ιωάννη Σπάτα, τον Απρίλιο του 1378 κατέκτησαν την Ναύπακτο και την Βόνιτσα. Ο Σπάτας κατάφερε ωστόσο να αιχμαλωτίσει τον Ερέδια τρεματίζοντας την εκστρατεία, έγινε ξανά κύριος της Ναυπάκτου (1360) και ολοκλήρωσε την κατάκτηση της Αιτωλοακαρνανίας. Αρχικά, τον πούλησε στους Τούρκους κι έπειτα τον επαναγόρασε για να τον μεταπουλήσει στους Λατίνους για εννιά χιλιάδες φράγκα. Τον Μάιο του 1379 ο Ιωάννης Σπάτας λεηλάτησε ξανά την περιοχή γύρω από τα Ιωάννινα. Οι Τούρκοι συμμάχησαν με τον Θωμά και έκαναν νέα επίθεση στους Αλβανούς στον ποταμό Θυάμις αλλά ηττήθηκαν ξανά από την Αλβανική φυλή των Μαζαράκη. Ο Θωμάς Β΄ Πρελιούμποβιτς δολοφονήθηκε από τους σωματοφύλακες του. Ο Ιωάννης Σπάτας προχώρησε σε νέα επίθεση στα Ιωάννινα αλλά ο Ησαύ Μπουοντελμόντι τον απέκρουσε επιτυχώς. Οι δυο άντρες έκλεισαν ειρήνη αλλά επανήλθαν σύντομα ξανά σε σύγκρουση, ο Ησαύ κέρδισε ξανά Οθωμανική υποστήριξη. Μετά την ήττα τους στην Μάχη του Κοσσυφοπεδίου (1389) οι Τούρκοι δεν μπορούσαν να υποστηρίξουν περισσότερο τον Ησαύ, οι Αλβανοί λεηλάτησαν ξανά το καλοκαίρι τα Ιωάννινα, νίκησαν τον Ησαύ και τον ανάγκασαν να οχυρωθεί στην πόλη. Οι Αλβανοί Μαλακάσιοι συμμάχησαν με τον Σπάτα και λεηλάτησαν ξανά την περιοχή. Ο Ησαύ συμμάχησε με τους Καίσαρες της Θεσσαλίας Αλέξιο Άγγελο και Μιχαήλ Άγγελο, νίκησαν τους Μαλακάσιους αλλά όχι τον Σπάτα. Τον Ιανουάριο του 1396 ο Ησαύ παντρεύτηκε την κόρη του Ιωάννη Σπάτα Ειρήνη. Οι άρχοντες των Ιωαννίνων τον πίεσαν να προχωρήσει σε αυτόν τον γάμο για να κλείσει ειρήνη με τους Αλβανούς. Ο Ιωάννης Σπάτας πέθανε (29 Οκτωβρίου 1399) ενώ βρισκόταν υπό την συνεχή πίεση του Τόκκο, ο γιος του παρέμεινε την επόμενη δεκαετία Δεσπότης της Αιτωλίας και της Ηπείρου.
Πηγές
Κατηγορία:Δεσπότες της Άρτας Κατηγορία:Φάρα Μπούα Κατηγορία:Οικογένεια Σπάτας
Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικής Προστασίας (Μολδαβία)
Το Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικής Προστασίας (ρουμανικά: Ministerul Muncii și Protecției Sociale) είναι ένα από τα 14 υπουργεία της κυβέρνησης της Μολδαβίας.
Γιόζεφοβ
Το Γιόζεφοβ (τσεχ. Josefov, γερμ. Josephstadt) είναι περιοχή και συνοικία της Πράγας, εκεί όπου παλιότερα βρισκόταν το εβραϊκό γκέτο της πόλης.
Ιστορία
Οι Εβραίοι πιστεύεται ότι εγκαταστάθηκαν στην Πράγα από το 10ο αιώνα. Το πρώτο πογκρόμ έγινε το 1096 και συγκεντρώθηκαν μέσα σε ένα περιφραγμένο γκέτο. Το 1262, ο βασιλιάς Ότακαρ Β' των Πρεμυσλίδων εξέδωσε ένα διάταγμα, με το οποίο έδινε στην κοινότητα ένα βαθμό αυτοδιοίκησης. Το 1389, σε ένα από τα χειρότερα πογκρόμ, σφαγιάστηκαν πάνω από 3000 Εβραίοι. Το γκέτο γνώρισε περίοδο ευημερίας προς το τέλος του 16ου αιώνα, όταν ο εβραϊκής καταγωγής Δήμαρχος Μόρντετσαϊ Μάισελ έγινε Υπουργός Οικονομίας. Ο ίδιος έγινε αρκετά εύπορος και με τα χρήματά του βοήθησε στην ανάπτυξη του γκέτο. Εκείνη την περίοδο δημιουργήθηκε κι ο περίφημος μύθος για το Γκόλεμ της εβραϊκής συνοικίας.
Το 1850, η συνοικία ονομάστηκε Josefstadt από τον Ιωσήφ Β', αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που έδωσε προνόμια στους Εβραίους της πόλης με το Διάταγμα Ανοχής το 1781. Δυο χρόνια πρωτύτερα, επετράπη στους Εβραίους να εγκατασταθούν έξω από την πόλη κι έτσι μειώθηκε το ποσοστό του εβραϊκού πληθυσμού στο Γιόσεφοβ. Εκεί πλέον παρέμεναν μόνο ορθόδοξοι και φτωχοί Εβραίοι.
Το μεγαλύτερο τμήμα της συνοικίας κατεδαφίστηκε μεταξύ του 1893 και του 1913, στα σχέδια οικοδόμησης της Πράγας στα πρότυπα της πόλης του Παρισιού. Απέμειναν μόνο έξι συναγωγές, το παλιό κοιμητήριο και το παλιό εβραϊκό Δημαρχείο. Σήμερα, στη συνοικία του Γιόσεφοβ υπάρχουν κτίρια των αρχών του 20ού αιώνα, με αποτέλεσμα να είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς την αρχική εικόνα της παλαιάς συνοικίας, όταν φημολογείτο ότι διέμεναν 18.000 κάτοικοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πράγα
Τάσος Αναστασιάδης (πετοσφαιριστής)
Ο Τάσος Αναστασιάδης (26 Νοεμβρίου 1982, Θεσσαλονίκη) είναι Έλληνας πετοσφαιριστής που αγωνίζεται στη θέση του πασαδόρου.