cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Επαρχία Σαντιάγο δελ Εστέρο
Οικονομία
Ο τουρισμός είναι σχετικά αναπτυγμένος, αλλά μόνο γύρω από τα κύρια τουριστικά αξιοθέατα. Οι τουρίστες επισκέπτονται το Σαντιάγο δελ Εστέρο (την παλαιότερη πόλη της Αργεντινής) και τα ιστορικά κτίρια και μουσεία του, το Τέρμας ντε Ρίο Χόνδο και τις θερμές πηγές του Ρίο Χόνδο με τα 200 ξενοδοχεία του, καθώς και το φράγμα του Φροντάλ, όπου διεξάγονται θαλάσσια σπορ.
Πολιτική διαίρεση
Η επαρχία χωρίζεται σε 27 νομούς (ισπανικά: departamentos).
Νομός (Πρωτεύουσα)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχίες της Αργεντινής
Ελιζαμπέτ Βιζέ Λε Μπρεν
Η Ελιζαμπέτ Λουίζ Βιζέ Λε Μπρεν (γαλλικά: Élisabeth Louise Vigée Le Brun, 16 Απριλίου 1755 - 30 Μαρτίου 1842), γνωστή και ως Μαντάμ Λεμπρέν, υπήρξε εξέχουσα ζωγράφος προσωπογραφιών στη Γαλλία στα τέλη του 18ου αιώνα και κατά τις πρώτες τρεις δεκαετίες του 19ου.
Η Ελιζαμπέτ Λε Μπρεν δημιούργησε περίπου 660 πορτρέτα και 200 ​​τοπία. Πολλά έργα της βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές αλλά τα περισσότερα εκτίθενται σε σημαντικά μουσεία, όπως το Λούβρο, το Μουσείο Ερμιτάζ, η Εθνική Πινακοθήκη στο Λονδίνο, το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης στη Νέα Υόρκη και σε πολλές άλλες συλλογές στην ηπειρωτική Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Βιογραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|Αυτοπροσωπογραφία σε ηλικία 16 ετών, 1771 αριστερά|μικρογραφία|265x265εσ|Αυτοπροσωπογραφία, 1781 Η  Ελιζαμπέτ Λουίζ Βιζέ Λε Μπρεν γεννήθηκε στο Παρίσι το 1755. Ο πατέρας της, Λουί Βιζέ (1715-1767), ήταν ζωγράφος και μέλος της συντεχνίας των καλλιτεχνών, της Ακαδημίας του Σαιν-Λυκ και η μητέρα της ήταν κομμώτρια. Πέρασε την πρώιμη παιδική της ηλικία στην εξοχή και στη συνέχεια παρακολούθησε σχολείο ως εσωτερική μαθήτρια. Στα έντεκα, όταν επέστρεψε στο σπίτι, ο πατέρας της αναγνώρισε τη φυσική της ικανότητα και της έδωσε πρόσβαση στο στούντιό του. Ο θάνατός του το 1767 της προκάλεσε μεγάλη θλίψη και διέκοψε τη μαθητεία της. Η μητέρα της παντρεύτηκε ξανά, αλλά ακόμη και έτσι η Ελιζαμπέτ αναμενόταν να συνεισφέρει στην υποστήριξη της οικογένειάς της και έγινε επαγγελματίας καλλιτέχνης από την εφηβεία της.
Δεν είναι υπερβολή να ισχυριστεί κανείς ότι ήταν αυτοδίδακτη, καθώς μετά τα μαθήματα που έλαβε αρχικά από τον πατέρα της, ακολούθησε μικρή μαθητεία με ζωγράφους όπως ο Γκαμπριέλ Μπριάρ και ο Γκαμπριέλ Φρανσουά Ντουαγιέν. Σε ηλικία 19 ετών, έγινε μέλος της Ακαδημίας του Σαιν-Λυκ, όπου είχε διδάξει ο πατέρας της. μικρογραφία|Η Μαρία Αντουανέτα και τα τρία παιδιά της, 1787 Η μεγάλη επιτυχία της προσέλκυσε την προσοχή του εμπόρου τέχνης και ζωγράφου, Ζαν Μπατίστ Πιέρ Λε Μπρεν (1748-1813), τον οποίο παντρεύτηκε το 1776 στο Παρίσι. Ο γάμος της ήταν αποτυχημένος επειδή ο Λε Μπρεν ήταν ελευθεριάζων και χαρτοπαίκτης. Το 1780 γεννήθηκε το μοναδικό της παιδί, η Ζαν Ζυλί Λουίζ (1780-1819), την οποία συνήθιζε να σχεδιάζει και να ζωγραφίζει συχνά, είτε μόνη της είτε στην αγκαλιά της. Το ζευγάρι ήταν εύπορο και ανήκε στην ανώτερη κοινωνία. Από το 1778, το κομψό σαλόνι της ζωγράφου έγινε ένα από τα πιο δημοφιλή στο Παρίσι και σύχναζαν καλλιτέχνες, συγγραφείς, ξένοι επισκέπτες και εξέχουσες προσωπικότητες της παριζιάνικης κοινωνίας, ακόμη και πρόσωπα από την αυλή των Βερσαλλιών. Οι κοινωνικές της σχέσεις με την ανώτερη κοινωνία της επέτρεψαν να αποκτήσει πλούσια και αριστοκρατική πελατεία και έγινε η ζωγράφος της υψηλής κοινωνίας. εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|Η [[Μαρία Αντουανέτα, 1783]] Μετά την επαφή της με ορισμένα έργα του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς, που είδε κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στις Κάτω Χώρες με το σύζυγό της το 1782, η Ελιζαμπέτ Λουίζ Βιζέ Λε Μπρεν επηρεάστηκε και εξέλιξε την τεχνική της στην ελαιογραφία. Έδινε στα μοντέλα της στάσεις δικής της έμπνευσης ή βασισμένες σε πρότυπα της ελληνικής και ρωμαϊκής αρχαιότητας, της Ιταλικής Αναγέννηση ς και της εποχής του μπαρόκ και συχνά φρόντιζε και για την αμφίεσή τους. Οι πελάτες που έμπαιναν στο στούντιό της έμεναν ικανοποιημένοι βλέποντας να απαθανατίζονται με έναν ζωντανό, κολακευτικό και σαγηνευτικό τρόπο.
Το 1778 η Ελιζαμπέτ Λουίζ Βιζέ Λε Μπρεν ζωγράφισε ένα επίσημο, πλήρες πορτρέτο της Μαρίας Αντουανέτας, το οποίο ακολούθησαν πολλά άλλα πορτρέτα της, που βρίσκονται στο μουσείο των Βερσαλλιών. Η ζωγράφος απολάμβανε την εύνοια και προστασία της βασίλισσας μέχρι το ξέσπασμα της Γαλλικής Επανάστασης.
Η άμεση παρέμβαση της βασίλισσας ήταν πίσω από την εκλογή της το 1783 στη Βασιλική Ακαδημία Ζωγραφικής και Γλυπτικής παρά τις έντονες αντιρρήσεις του ισχυρού Πρώτου Ζωγράφου του βασιλιά Ζαν-Μπατίστ-Μαρί Πιέρ (1713-1789), ο οποίος υποστήριζε ότι το επάγγελμα του συζύγου της κυρίας Λε Μπρεν (έμπορος τέχνης) την απέκλειε. Στη συνέχεια, μπόρεσε να παρουσιάσει τα έργα της στο Σαλόν της Ακαδημίας, όπου προσέλκυσε σημαντική προσοχή. Η φήμη της εξαπλώθηκε σε όλη την Ευρώπη από κριτικούς και ξένους ταξιδιώτες.
Ταξίδια στο εξωτερικό
μικρογραφία|Η αυτοκράτειρα της Ρωσίας [[Μαρία Φιόντοροβνα (Σοφία Δωροθέα της Βυρτεμβέργης)|Μαρία Φεοντόρβνα, 1799]] Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής επανάστασης, η Ελιζαμπέτ Λουίζ Βιζέ Λε Μπρεν εγκατέλειψε τη Γαλλία τον Οκτώβριο του 1789 και επέστρεψε το 1802. Κατά το διάστημα αυτό ταξίδεψε μόνη με την κόρη της και εργάστηκε στις ιταλικές αυλές (1789-1792), στην αυλή του αυτοκράτορα της Βιέννης (1792-1795) και στην αυλή του αυτοκράτορα της Ρωσίας (1795-1801). Παντού ήταν ευπρόσδεκτη καθώς το ταλέντο της ήταν αναγνωρισμένο και κέρδισε σημαντική περιουσία από τα έργα της. Εκτός από την παραμονή στην Αγγλία (1803-1805) και τα σύντομα ταξίδια στην Ελβετία (1807-1808), οι ημέρες της περιπλάνησης είχαν σχεδόν ολοκληρωθεί.
Απομνημονεύματα
Η Ελιζαμπέτ Λουίζ Βιζέ Λε Μπρεν πέθανε το 1842 σε ηλικία 87 ετών στην κατοικία της στο Παρίσι και θάφτηκε στο νεκροταφείο της εκκλησίας του χωριού Λουβεσιέν, όπου διατηρούσε εξοχικό σπίτι.
Σημειώσεις
<references group="Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι
Ατενόλφος Β΄ του Μπενεβέντο
Ο Ατενόλφος Β΄, Atenulf II, Atenolf, Atenolfo, Atinolfo, Adenolfo, Atenulfo, ή Adenulfo, (απεβ. το 940) από τον Οίκο της Κάπουα ήταν ο νεότερος αδελφός του Λανδούλφος Α΄ πρίγκιπα του Μπενεβέντo, ο οποίος τον έκανε συγκυβερνήτη τον Ιούνιο του 910 ή 911 (όπως ο πατέρας τους Ατενόλφος Α΄ είχε κάνει συγκυβερνήτη τον Λανδούλφος Α΄ μία δεκαετία νωρίτερα).
βιογραφία
Το 909 ο Λανδούλφος Α΄ πήγε στην Κωνσταντινούπολη για να λάβει τους τίτλους του ανθυπάτου και του πατρίκιου και ο Ατενόλφος Β΄ έμεινε πίσω, αλλά έλαβε όμιους τίτλους. Ο Ατενόλφος Β΄ πήρε μέρος στη μάχη του Γκαριλιάνο το 915 και στην εκστρατεία κατά των Βυζαντινών το 921 στην Απουλία, φτάνοντας μέχρι το Άσκολι. Συνέχισε τον πόλεμο με το Βυζάντιο, καλώντας ακόμη και Μαγυάρους ως μισθοφόρους υπό έναν αρχηγό ονόματι Σλόβαρντ (Szovard, ιταλοποιημένα ως Salardo). Το 929, με τον Λανδούλφος Α΄, τον Γουαϊμάρος Β΄ πρίγκιπα του Σαλέρνo και τον Θεοβάλδο Α΄ του Σπολέτo, εισέβαλε ξανά στην Απουλία και την Καλαβρία. Αυτή τη φορά, όλα ήταν ανεπιτυχή και η παλαιά συμμαχία διαλύθηκε.
Απεβίωσε το 940. Ήταν νυμφευμένος, αν και το όνομα τής συζύγου του δεν είναι γνωστό, και είχαν δύο γιους: τον Λανδούλφος, ο οποίος κατέλαβε το Σαλέρνο το 973, και τον Ατενόλφος, διοικητή (gastald) του Ακίνο.
Πηγές
Κατηγορία:Πρίγκιπες της Κάπουα Κατηγορία:Πρίγκιπες του Μπενεβέντο Κατηγορία:Οίκος των Λαντουλφιδών
Μαριέττα Μπλάου
Η Μαριέττα Μπλάου (29 Απριλίου 1894 – 27 Ιανουαρίου 1970) ήταν Αυστριακή φυσικός.
Πριν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο
Από το 1919 έως το 1923, η Μπλάου κατείχε διάφορες θέσεις σε βιομηχανικά και πανεπιστημιακά ερευνητικά ιδρύματα στην Αυστρία και τη Γερμανία. Το 1921, μετακόμισε στο Βερολίνο για να εργαστεί σε έναν κατασκευαστή σωλήνων ακτινογραφίας, μία θέση που άφησε για να γίνει βοηθός στο Ινστιτούτο Ιατρικής Φυσικής στο Πανεπιστήμιο της Φρανκφούρτης. Από το 1923 και μετά, εργάστηκε ως μη αμειβόμενη επιστήμονας στο Ινστιτούτο Έρευνας Ραδίου της Αυστριακής Ακαδημίας Επιστημών στη Βιέννη. Ένα επίδομα από την Αυστριακή Ένωση Πανεπιστημιακών Γυναικών της επέτρεψε να κάνει έρευνα και στο Γκέτινγκεν και στο Παρίσι (1932/1933).
Στα χρόνια της Βιέννης το κύριο ενδιαφέρον της Μπλάου ήταν η ανάπτυξη της φωτογραφικής μεθόδου ανίχνευσης σωματιδίων. Οι μεθοδολογικοί στόχοι που επιδίωξε ήταν ο προσδιορισμός των σωματιδίων, ιδίως των α-σωματιδίων και των πρωτονίων και ο προσδιορισμός της ενέργειάς τους με βάση τα χαρακτηριστικά των διαδρομών που άφησαν σε γαλακτώματα. Εκεί, ανέπτυξε μία τεχνική φωτογραφικού γαλακτώματος που χρησιμοποιήθηκε στη μελέτη των κοσμικών ακτίνων και έγινε η πρώτη επιστήμονας που χρησιμοποίησε πυρηνικά γαλακτώματα για να ανιχνεύσει νετρόνια. Για αυτό το έργο, η Μπλάου και η πρώην μαθήτρια της, Χέρτα Γουάμπαχερ, έλαβαν το βραβείο Lieben της Αυστριακής Ακαδημίας Επιστημών το 1937. Ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία της όταν, επίσης, το 1937, αυτή και η Γουάμπαχερ ανακάλυψαν «αστέρια αποσύνθεσης» σε φωτογραφικές πλάκες που είχαν εκτεθεί σε κοσμική ακτινοβολία σε υψόμετρο 2.300 μέτρα (≈ 7.500 πόδια) πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Αυτά τα αστέρια είναι τα μοτίβα διαδρομών σωματιδίων από πυρηνικές αντιδράσεις (γεγονότα απόσπασης) σωματιδίων κοσμικής ακτίνας με πυρήνες του φωτογραφικού γαλακτώματος.
Λόγω της εβραϊκής καταγωγής της, η Μπλάου έπρεπε να φύγει από την Αυστρία το 1938 μετά την προσάρτηση της χώρας από τη ναζιστική Γερμανία, γεγονός που προκάλεσε σημαντική διακοπή στην επιστημονική της καριέρα. Πήγε αρχικά στο Όσλο. Στη συνέχεια, με τη μεσολάβηση του Άλμπερτ Αϊνστάιν, απέκτησε θέση διδασκαλίας στο Instituto Politécnico Nacional στην Πόλη του Μεξικού και αργότερα στο Universidad Michoacana de San Nicolás de Hidalgo. Αλλά επειδή οι συνθήκες στο Μεξικό κατέστησαν την έρευνα εξαιρετικά δύσκολη γι 'αυτήν, εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία να μετακομίσει στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1944.
Μετά τον πόλεμο
Στις Ηνωμένες Πολιτείες η Μπλάου εργάστηκε στη βιομηχανία μέχρι το 1948, στη συνέχεια (μέχρι το 1960) στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, στο Εθνικό Εργαστήριο Μπούκχεϊβεν και στο Πανεπιστήμιο του Μαϊάμι. Σε αυτά τα ιδρύματα, ήταν υπεύθυνη για την εφαρμογή της φωτογραφικής μεθόδου ανίχνευσης σωματιδίων σε πειράματα υψηλής ενέργειας σε επιταχυντές σωματιδίων.
Το 1960, η Μπλάου επέστρεψε στην Αυστρία και πραγματοποίησε επιστημονικές εργασίες στο Ινστιτούτο Έρευνας για το Ράδιο μέχρι το 1964 - και πάλι χωρίς αμοιβή. Ήταν επικεφαλής μίας ομάδας εργασίας που ανέλυε φωτογραφίες σωματιδίων από πειράματα στο CERN και επόπτευε μία διατριβή σε αυτόν τον τομέα. Το 1962, έλαβε το βραβείο Έρβιν Σρέντινγκερ της Αυστριακής Ακαδημίας Επιστημών, αλλά μία προσπάθεια να γίνει και μέλος της Ακαδημίας δεν ήταν επιτυχής.
Θάνατος
Η Μαριέττα Μπλάου πέθανε στη Βιέννη από καρκίνο το 1970. Η ασθένειά της σχετίζεται με τον χειρισμό ραδιενεργών ουσιών χωρίς προστασία καθώς και το κάπνισμα τσιγάρων για πολλά χρόνια. Δεν εμφανίστηκε νεκρολογία σε καμία επιστημονική έκδοση.
Κληρονομιά
Το 1950, ο Σέσιλ Πάουελ έλαβε το βραβείο Νόμπελ για την ανάπτυξη της φωτογραφικής μεθόδου για την ανίχνευση σωματιδίων και την ανακάλυψη του πιονίου με τη χρήση αυτής της μεθόδου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πυρηνικοί φυσικοί Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Βιέννης Κατηγορία:Φυσικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Αυστριακοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Αυστριακοί φυσικοί Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Αυθάριος
Ο Αυθάριος (Autari, περί το 550 – 5 Σεπτεμβρίου 590) ήταν βασιλιάς των Λομβαρδών από το 584 έως το θάνατό του. Θεωρείται ο πρώτος βασιλιάς που εισήγαγε την "Ρωμαϊκότητα" στους Λομβαρδούς, προχώρησε σε σημαντικές αλλαγές που περιείχαν την εισαγωγή των Ρωμαϊκών τακτικών και την ανοχή στον χριστιανισμό.
Βιογραφία
Ο Αυθάριος ήταν γιος του Κλέφου, βασιλιά των Λομβαρδών. Μετά την δολοφονία του τελευταίου το 574, η αριστοκρατία των Λομβαρδών αρνήθηκε να διορίσει διάδοχο με αποτέλεσμα να ακολουθήσει μία δεκαετής περίοδος γνωστή ως Βασιλεία των Δουκάδων. Τα έτη 574 και 575 οι Λομβαρδοί έκαναν το καταστροφικό λάθος να εισβάλλουν στην Προβηγκία που ήταν μέρος του Βασιλείου της Βουργουνδίας του Μεροβίγγειου Γκούντραμ. Ο Γκούντραμ συμμάχησε με τον ανηψιό του Χιλδεβέρτο Β΄ της Αυστρασίας και αντεπιτέθηκε εντός Λομβαρδίας, φτάνοντας ως την κοιλάδα του Άδιγη καταλαμβάνοντας το Τρέντο. Ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Τιβέριος Β' ξεκίνησε αμέσως διαπραγματεύσεις με τους Φράγκους και οι Λομβαρδοί, φοβούμενοι τον επικείμενο πολεμικό κλοιό, εξέλεξαν νέο βασιλιά τους τον δούκα Αυθάριο (584) παραχωρώντας του όχι μόνο την Παβία αλλά και μισές από τις δικές τους κτήσεις. Ο Αυθάριος έμελλε να ξοδέψει ολόκληρη τη θητεία του σε συνεχείς πολέμους με τους Φράγκους, τους Έλληνες και τους ντόπιους αντάρτες της Λομβαρδίας. Η πρώτη του εκστρατεία αφορούσε τον στασιαστή Δροκτούλφο του Μπρέσκελλο που είχε συμμαχήσει με τους Ρωμαίους και κυβερνούσε στην κοιλάδα του Πάδου. Αφού τον εξόρισε, ο Αυθάριος ασχολήθηκε, στα επόμενα έξι χρόνια, με το Εξαρχάτο της Ραβέννας του Σμάραγδου και το βασίλειο των Μεροβιγγίων.
Οικογένεια
Στις 15 Μαΐου του 589, ο Αυθάριος παντρεύτηκε τη Θεοδελίνδη, κόρη του δούκα της Βαυαρίας, Γαριβάλδου Α΄. Η Θεοδελίνδα ήταν καθολική και με αυτή της την αρετή άσκησε μεγάλη επιρροή στους Λομβαρδούς. Όταν ο Αυθάριος πέθανε στην Παβία το 590 (μάλλον από δηλητηρίαση), στο θρόνο τον διαδέχθηκε ο Αγιλούλφος, δούκας του Τορίνο, με την προτροπή της Θεοδελίνδης που τελικά τον παντρεύτηκε.
Θρύλοι
Όταν ο Αυθάριος πέθανε στην Παβία από Δηλητήριο (590) τον διαδέχθηκε ο δούκας του Τορίνου Αγιλούλφος ύστερα από συμβολές του δούκα της Βαυαρίας, η κόρη του Θεοδελίνδη παντρεύτηκε τον νέο βασιλιά. Η Θεοδελίνδη ενίσχυσε ισχυρά τους δεσμούς της με τον πάπα Γρηγόριο τον Μέγα φέρνοντας το βασίλειο των Λομβαρδών σε θρησκευτικό αποκορύφωμα. Οι διάδοχοι του Αυθάριου τον 7ο αιώνα ενίσχυσαν σημαντικά το βασίλειο των Λομβαρδών τόσο εδαφικά όσο και διοικητικά, προχώρησαν σε σημαντικές αλλαγές στον νομοθετικό και τον θρησκευτικό τομέα.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Λομβαρδίας
Μονς Σέλμερλεβ
Ο Μονς Σέλμερλεβ (σουηδικά: Måns Petter Albert Sahlén Zelmerlöw, 13 Ιουνίου 1986) είναι Σουηδός τραγουδιστής, τηλεοπτικός παρουσιαστής, μοντέλο και ηθοποιός.
Έλαβε μέρος στο Idol 2005 τερματίζοντας 5ος, επίσης κέρδισε την πρώτη σεζόν του Let's Dance, ενώ έγινε επιτυχία το τραγούδι "Cara Mia," που έγραψε το 2007 για τη συμμετοχή του στο Melodifestivalen της ίδιας χρονιάς. Ο Σέλμερλεβ ήταν ο παρουσιαστής του Allsång på Skansen από το 2011 μέχρι το 2013. Πήρε μέρος στο Melodifestivalen το 2007, το 2009 και κέρδισε το 2015.
Εκπροσώπησε τη Σουηδία στη Eurovision του 2015 με το τραγούδι "Heroes", και κέρδισε με 365 βαθμούς, το τρίτο μεγαλύτερο σκόρ στην ιστορία του διαγωνισμού. Επίσης ο Σέλμερλεβ παρουσίασε την Eurovision 2016 στη Στοκχόλμη, μαζί με τη γνωστή τηλεπαρουσιάστρια Πέτρα Μίαντε.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Γεννημένος στη Λουντ, ο Μονς Σέλμερλεβ είναι γιός της Μπιργκίτα Σαχλέν, καθηγήτριας στο Πανεπιστήμιο της Λουντ, και του Σβεν-Όλοφ Σέλμερλεβ, χειρουργού ιατρού. Ο Σέλμερλεβ σπούδασε μουσική στο Λύκειο της Λουντ και ήταν μέλος της σχολικής χορωδίας. Το 2002 έπαιξε ένα από τα αδέλφια στο μιούζικαλ Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat στο Slagthuset του Μάλμε.
2005: Idol
Ο Σέλμερλεβ έγινε γνωστός το 2005 όταν πήρε μέρος στο Σουηδικό Idol 2005, που αναμεταδόθηκε από το Σουηδικό TV4. Τερμάτισε στην πέμπτη θέση, αποχωρώντας στις 11 Νοεμβρίου, μετά από οκτώ εβδομάδες του σόου.
2006: Let's Dance
Ο Σέλμερλεβ έλαβε μέρος στην πρώτη σεζόν του Let's Dance το 2006 με παρτενέρ τη Μαρία Κάρλσον και τερμάτισε στην πρώτη θέση με ανταγωνιστή την τραγουδίστρια Anna Book. Τον ίδιο χρόνο εμφανίστηκε στη Σουηδική εκδοχή του μιούζικαλ Grease, παίζοντας τον ηγετικό ρόλο του Danny Zuko. Έτσι ο Σέλμερλεβ υπέγραψε ένα δισκογραφικό συμβόλαιο για να παρουσιάσει ένα σόλο άλμπουμ με την M&L Records, ένα τμήμα της Σουηδικής Warner Music.
2007–08: Melodifestivalen και Stand by For...
Το Νοέμβρη του 2006 ανακοινώθηκε ότι ο Σέλμερλεβ θα λάβει μέρος στο Melodifestivalen 2007, το Σουηδικό εθνικό τελικό για τη Eurovision του 2007 στο Ελσίνκι. Συμμετείχε με το τραγούδι "Cara Mia" στον τρίτο ημιτελικό στις 17 Φεβρουαρίου 2007 στο Ορνσκόλντσβικ, και προκρίθηκε στον τελικό, που έλαβε μέρος στις 10 Μαρτίου στο Ericsson Globe στη Στοκχόλμη. Τερμάτισε τρίτος, πίσω από τους νικητές The Ark και τον Andreas Johnson ο οποίος τερμάτισε δεύτερος. Το "Cara Mia" παρουσιάστηκε σαν σίνγκλ στο νέο άλμπουμ του Σέλμερλεβ, το Stand by For.... Το άλμπουμ άγγιξε το νούμερο 1 στη Σουηδία και έγινε πλατινένιο από την IFPI. Τέσσερα σίνγκλ παρουσιάστηκαν από το άλμπουμ, από τα οποία έφτασαν στο top 50 της Σουηδίας. Το Stand by For... παρουσιάστηκε και στην Πολωνία το Σεπτέμβριο του 2007.
Στις 5 Οκτωβρίου του 2007 ο Σέλμερλεβ ήταν ο παρουσιαστής του Lilla Melodifestivalen στο SVT. Συμμετείχε επίσης στη μουσική εκδοχή του Footloose, παίζοντας τον Tommy. Το μιούζικαλ παρουσιάστηκε στο Γκέτεμπορκ και στη Στοκχόλμη. Το 2008, συμμετείχε στο Diggiloo tour, μαζί με τους τραγουδιστές Lasse Holm, Linda Bengtzing, Lotta Engberg, Thomas Pettersson, Molly Sandén και Nanne Grönvall.
2009: Melodifestivalen MZW
Στις 18 Νοεμβρίου του 2008 ανακοινώθηκε ότι ο Σέλμερλεβ θα συμμετέχει ξανά στο Melodifestivalen, αυτή τη φορά με το τραγούδι "Hope & Glory". Στο Melodifestivalen 2009 και άλλοι διάσημοι ή παλιότεροι Σουηδοί τραγουδιστές, όπως οι Sarah Dawn Finer, Sofia, BWO και Amy Diamond. Πήρε μέρος στον δεύτερο ημιτελικό στις 14 Φεβρουαρίου 2009 και προκρίθηκε στον τελικό στις 14 Μαρτίου στο Ericsson Globe. Το "Hope & Glory" τερμάτισε τέταρτο, αν και έλαβε τους περισσότερους βαθμούς από την κριτική επιτροπή.
Το 2008 ο Σέλμερλεβ γύρισε στο στούντιο για να ετοιμάσει το δεύτερο σόλο άλμπουμ του, το MZW, που παρουσιάστηκε τον Μάρτιο του 2009. Το άλμπουμ του, έγινε χρυσό από την IFPI και έφτασε το νούμερο 1 στα charts. Το άλμπουμ παρουσιάστηκε επίσης στην Πολωνία. Το 2009 έκανε ένα καλοκαιρινό tour άπο τραγούδια και των δύο άλμπουμ του.
2010–11: παρουσίαση του Melodifestivalen και του Allsång på Skansen
Στις 10 Νοεμβρίου του 2009, ανακοινώθηκε οτι ο Σέλμερλεβ θα παρουσιάσει το Melodifestivalen 2010, μαζί με τον Dolph Lundgren και την Christine Meltzer. Παρουσίασε τον πρώτο ημιτελικό και τον τελικό με τους Lundgren και Meltzer και τους υπόλοιπους ημιτελικούς μόνο με τη Meltzer. Στην τελετή έναρξης του Second Chance round (ημιτελικός του Melodifestivalen), παρουσίασε ένα τραγούδι των Duran Duran, το "A View to a Kill", και στον τελικό τραγούδησε το "Eye of the Tiger" του συγκροτήματος Survivor με τους υπόλοιπους παρουσιαστές. Έπαιξε το ρόλο του Ρομέο, στο μιούζικαλ Ρωμαίος και Ιουλιέτα και επίσης εμφανίστηκε ως guest στο τάλεντ σόου Jakten på Julia του SVT, όπου βρήκε την Ιουλιέτα του μετά τη νίκη του ρόλου από τη Lisette Pagler. Το μιούζικαλ έκανε πρεμιέρα το Δεκέμβριο στο Göta Lejon.
Τον Ιανουάριο του 2011 ανακοινώθηκε ότι ο Σέλμερλεβ θα είναι ο νέος παρουσιαστής (αντί για τον Anders Lundin) του σόου Allsång på Skansen. Επίσης, παρουσίασε το σόου το 2012.
2013–14: Barcelona Sessions
Το Μάρτιο του 2013 ο Σέλμερλεβ ανακοίνωσε τα πλάνα για το νέο του άλμπουμ, Barcelona Sessions, με το νέο σίνγκλ "Broken Parts". Παρουσίασε επίσης ένα νέο του τραγούδι, το "Run For Your Life". Το Σεπτέμβριο του 2013, ο Σέλμερλεβ παρουσίασε το δεύτερο σίνγκλ από το νέο άλμπουμ, το "Beautiful Life", και παρουσίασε και άλλο τραγούδι από το άλμπουμ του, το "Parallels". Το άλμπουμ κυκλοφόρησε στις 5 Φεβρουαρίου 2014, πρίν από το "Run For Your Life".
Το καλοκαίρι του 2013, όταν ο Σέλμερλεβ παρουσίαζε το σόου Allsång på Skansen στο SVT, ανακοίνωσε την αποχώρηση του από το σόου στο τελευταίο πρόγραμμα στις 13 Αυγούστου. Η τραγουδίστρια Petra Marklund τον αντικατέστησε.
Ο Σέλμερλεβ συμμετείχε στο Melodifestivalen 2013 σαν τραγουδοποιός, όπου έγραψε το τραγούδι "Hello Goodbye" των Erik Segerstedt και Tone Damli. Το τραγούδι προκρίθηκε στο second-chance round. Στις αρχές του 2013, είχε ηγετικό ρόλο στη νέα εκδοχή του Σουηδικού μιούζικαλ I Spök μαζί με τους Loa Falkman, Sussie Eriksson και Lena Philipsson.
2015–σήμερα: Eurovision Song Contest and Perfectly Damaged
Ο Σέλμερλεβ συμμετείχε στο Melodifestivalen 2015 με το τραγούδι "Heroes", όπου σκόραρε 288 βαθμούς και κέρδισε τον τελικό. Στο Melodifestivalen 2015, ήταν ο στιχουργός του τραγουδιού "Det rår vi inte för" από τον Behrang Miri, όπου προκρίθηκε στο second-chance round.
Μέχρι τον τελικό της Eurovision του 2015, ο Σέλμερλεβ είχε προβλεφθεί σαν νικητής από σχεδόν όλες τις στοιχηματικές εταιρίες. Ο Σέλμερλεβ συμμετείχε στο δεύτερο ημιτελικό στις 21 Μαΐου, όπου τερμάτισε πρώτος και προκρίθηκε για τον τελικό. Τελικά ο Σέλμερλεβ κέρδισε τη Eurovision του 2015, όπου σκόραρε 365 βαθμούς, κάνοντας έτσι το τραγούδι του "Heroes", το τρίτο ψηλότερα βαθμολογημένο τραγούδι του διαγωνισμού και να φέρει τον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision στη Σουηδία για έκτη φορά στην ιστορία του θεσμού. Μετά από ένα χρονικό διάστημα ο Σέλμερλεβ ηταν μέσα στους υποψηφίους παρουσιαστές για την Eurovision 2016 που θα διεξαχθεί στη Στοκχόλμη. Αργότερα,η Σουηδική τηλεόραση (SVT4 Sverige) ανακοίνωσε πως ο Σέλμερλεβ ήταν αυτός που θα παρουσίαζε την Eurovision 2016 μαζί με τη Σουηδή τηλεπαρουσιάστρια Πέτρα Μέντε.
Προσωπική ζωή
Ο Σέλμερλεβ έχει μια μικρότερη αδελφή. Λατρεύει το ποδόσφαιρο, το τέννις και το γκολφ. Από το 2008 μέχρι το 2011, είχε σχέση με τη Σουηδή τραγουδίστρια και μοντέλο Marie Serneholt, πρώην μέλος του σουηδικού ποπ συγκροτήματος A-Teens.
Στις 26 Δεκεμβρίου 2004, ο Σέλμερλεβ και η οικογένεια του επέζησαν από το σεισμό του Ινδικού Ωκεανού όταν ήταν σε διακοπές στο Khao Lak της Ταϊλάνδης.
Τον Μάρτιο του 2014, όταν ήταν ειδικός καλεσμένος σε σουηδική εκπομπή μαγειρικής, ο Σέλμερλεβ ανέφερε για αυτόν προσωπικά, η ομοφυλοφιλία είναι μια "βιολογική απόκλιση". Αργότερα απολογήθηκε επανειλημμένα για τις παρατηρήσεις του και εξήγησε ότι ήταν μια κακή επικοινωνία. Ένα χρόνο πρίν τη νίκη του στο Melodifestivalen, το περιστατικό τέθηκε υπό διεθνή έλεγχο των μέσων ενημέρωσης, με αποτέλεσμα τα μέλη των ομοφυλόφιλων και τα μέσα ενημέρωσης της Eurovision και της Σουηδίας, να έρθουν στην άμυνα του Σέλμερλεβ
Παραπομπές
Κατηγορία:Σουηδοί τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με τη Σουηδία Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2015 Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2016 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Νικητές Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision
Γκάντα (Ανγκόλα)
Η Γκάντα (Ganda) είναι πόλη και δήμος στην επαρχία Μπενγκέλα της Ανγκόλας. Ο δήμος είχε πληθυσμό 235.486 κατοίκους το 2014.
Ιστορία
Κατά τη διάρκεια της αποικιακής περιόδου, η πόλη ονομαζόταν Βίλα Μαριάνο Μασάντο (Vila Mariano Machado). Έλαβε καθεστώς πόλης στις 24 Ιουνίου 1969.
Σιδηρόδρομος
Βρίσκεται στην κεντρική γραμμή των σιδηροδρόμων της Ανγκόλας σε σημείο όπου βρίσκεται διασταύρωση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ανγκόλας
Μάτση Χατζηλαζάρου
Η Μάτση Χατζηλαζάρου (πραγματικό όνομα: Μαρία Λουκία Χατζηλαζάρου, Θεσσαλονίκη, 17 Ιανουαρίου 1914 – Αθήνα, 16 Ιουνίου 1987) ήταν Ελληνίδα ποιήτρια. Θεωρείται από πολλούς η πρώτη υπερρεαλίστρια ποιήτρια στην Ελλάδα.
Βιογραφία
Η Μάτση Χατζηλαζάρου ήταν γόνος μεγαλοαστικής ελληνικής οικογένειας της Θεσσαλονίκης. Πατέρας της ήταν ο επιχειρηματίας και έμμισθος πρόξενος των ΗΠΑ στην οθωμανική Θεσσαλονίκη Κλέων Χατζηλάζαρος, μητέρα της η γερμανικής καταγωγής Βιργινία, και νονός της ο βασιλιάς Κωνσταντίνος Α' της Ελλάδας. Η Χατζηλαζάρου είχε επίσης έναν μικρότερο αδελφό, ο οποίος μάλλον πέθανε σε πολύ μικρή ηλικία.
Στην Αθήνα το 1943 συνδέθηκε με τον ποιητή Αντρέα Καμπά. Μαζί του έφυγε τον Δεκέμβριο του 1945 για το Παρίσι, με υποτροφία του Γαλλικού Ινστιτούτου. Εκεί γνώρισε τον Καταλανό ζωγράφο και ανεψιό του Πικάσο Χαβιέ Βιλατό (Javier Vilató, 1921–2000), με τον οποίο έζησε μαζί από το 1946 έως το 1954. Το 1957 συνδέθηκε με τον Κορνήλιο Καστοριάδη, αλλά ο δεσμός τους δεν κράτησε παρά μόνον δύο χρόνια. Το 1958 επέστρεψε στην Αθήνα για να εργαστεί στον ΕΟΤ. Το 1964 έφυγε και πάλι στο Παρίσι για να δουλέψει στο εκεί κατάστημα Βαράγκη. Επέστρεψε οριστικά στην Αθήνα το 1973 και εργάστηκε στην υπηρεσία δημοσίων σχέσεων της Εμπορικής Τράπεζας, μέχρι τη συνταξιοδότησή της το 1984. Πέθανε στην Αθήνα, στις 16 Ιουνίου 1987.
Έργο
Στα γράμματα εμφανίστηκε στο πρώτο μισό της δεκαετίας του 1940 με το ψευδώνυμο Μάτση Ανδρέου. Η πρώτη της ποιητική συλλογή Μάης, Ιούνης και Νοέμβρης κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ίκαρος τον Ιούνιο του 1944. Ακολούθησαν πολλά άλλα ποιήματα (κάποια στα γαλλικά ως Matsie Hadjilazaros), τα οποία κυκλοφόρησαν σε συγκεντρωτικό τόμο από τις εκδόσεις Ίκαρος δύο χρόνια μετά τον θάνατό της. Το 2013 κυκλοφόρησε και η αλληλογραφία της με τον Εμπειρίκο, μετά την διάλυση του γάμου τους, την εποχή που η Χατζηλαζάρου ζούσε στο Παρίσι.
Ποιητικές συλλογές:
«Μάης, Ιούνης και Νοέμβρης» (με το ψευδώνυμο Μάτση Ανδρέου), εκδ. Ίκαρος, Αθήνα, 1944 (με μια ξυλογραφία του Διαμαντή Διαμαντόπουλου)
«Δύο διαφορετικά ποιήματα» (με το ψευδώνυμο Μάτση Ανδρέου), περιοδικό «Τετράδιο Πρώτο», Αθήνα, Απρίλης 1945
«Cinq fois», εκδ. GLM, Παρίσι, 1949 (στις εκδόσεις του Guy Lévis Mano, με έξι χαλκογραφίες του Javier Vilató)
«Κρυφοχώρι», εκδ. Τετράδιο, Αθήνα, 1951 (με τέσσερις χαλκογραφίες του Javier Vilató)
«Έρως μελαχρινός», εκδ. Ίκαρος, Αθήνα, 1979 (με μια χαλκογραφία του Javier Vilató)
«7 × 3. Εφτά γραπτά στα ελληνικά – sept textes en français – seven writings in English», τυπογραφείο Κείμενα, Αθήνα, 1984
«Το δίχως άλλο. Αντίστροφη αφιέρωση – dédicace à rebours», τυπογραφείο Κείμενα, Αθήνα, 1985
«Ποιήματα, 1944 - 1985», εκδ. Ίκαρος, Αθήνα, 1989
Μεταφράσεις:
«Αποσπάσματα από τον Πίνδαρο» (Ισθμιόνικος Α', Νεμεόνικος ΣΤ') [μεταφρασμένα στα γαλλικά], περιοδικό «Mercure de France», Ιανουάριος - Απρίλιος 1956
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές
Άλαγις
Ο  Άλαγις  ή  Άλαχις  ήταν Αρειανιστής βασιλιάς των Λομβαρδών και, πριν από την ανταρσία που τον έφερε στο θρόνο το 688, Δούκας του Τρέντο. Η βασιλεία του ήταν πολύ σύντομη.
Η πρώτη στάση του Άλαγι κατά του βασιλιά Περκτάρητου απέτυχε αλλά ο τελευταίος αφού τον συνέλαβε τον άφησε ελέυθερο δίνοντάς του χάρη. Επαναστάτησε ξανά το 688 με τη διαδοχή του Περκτάρητου από τον γιό του τον Κουνιπέρτο, περιορίζοντας τον τελευταίο σε ένα κάστρο πάνω στο νησί της Λίμνης του Κόμο. Η εξουσία του ήταν προβληματική και τυρρανική και έτσι έχασε την εμπιστοσύνη του λαού του. Τελικά, το 689 ο Κουνιπέρτος αντεπιτέθηκε με τη βοήθεια του λαού του Πεδεμόντιου και νίκησε τον Άλαγι και τους Βενετούς συμμάχους του κοντά στον ποταμό Άδδα. Ο Άλαγις έχασε τη ζωή του στη μάχη.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βασιλείς της Λομβαρδίας
Ατενόλφος Γ΄ του Μπενεβέντο
Bιογραφία
Ο μικρότερος αδελφός του Λανδούλφος Β΄ ο Ερυθρός διαδέχθηκε τον συγκυβερνήτη Ατενόλφος Γ΄ το 939 ή το 940. Όταν ο μεγαλύτερος Λανδούλφος Α΄ απεβίωσε στις 10 Απριλίου 943, ο νεότερος Λανδούλφος Β΄ μετέφερε τον μεγαλύτερο αδελφό του Ατενόλφος Γ΄ στο Μπενεβέντο και τον γιο τού θείου του Ατενόλφος Β΄, τον Λανδούλφος της Κόντσα στην Κάπουα. Φοβούμενοι για τη ζωή τους, οι δυο τους κατέφυγαν στον Γουαϊμάρος Β΄ πρίγκιπα του Σαλέρνο και ο Λανδούλφος Β΄ ο Ερυθρός έγινε μοναδικός πρίγκιπας.
Οικογένεια
Ο Ατενόλφος Γ΄ νυμφεύτηκε τη Ροτίλντα, κόρη του Γουαϊμάρος Β΄ ως πρώτη σύζυγό του. Ήταν ένας διπλωματικός γάμος.
Πηγές
Κατηγορία:Πρίγκιπες του Μπενεβέντο Κατηγορία:Πρίγκιπες της Κάπουα Κατηγορία:Οίκος των Λαντουλφιδών
Κατάλογος δημάρχων Νάουσας
Ο Δήμαρχος της Νάουσας είναι ο επικεφαλής του δήμου.
Ο Δήμος της Νάουσας ιδρύθηκε στις 17 Οκτωβρίου 1912, αμέσως μετά την απελευθέρωση από τους Οθωμανούς. Με τις οργανωτικές αλλαγές του Προγράμματος Ανασυγκρότησης της Πρωτοβάθμιας Τοπικής Αυτοδιοίκησης « Καποδίστριας», ο Δήμος θα μεγαλώσει σημαντικά με την ενσωμάτωση των κοινοτήτων Αρκοχωρίου, Γιαννακοχωρίου, Ροδοχωρίου (με τους οικισμούς Ροδοχωρίου, Μεταμόρφωσης και Αγίου Παύλου) και Στενημάχου. Το 2011 με το πρόγραμμα τοπικής αυτοδιοίκησης Καλλικράτης, με τον δήμο Ηρωικής Πόλης Νάουσας συνενώθηκαν οι πρώην Δήμοι Ανθεμίων (Επισκοπή, Κοπανός, Λευκάδια, Μαρίνα, Πολλά Νερά, Μονόσπιτα, Χαρίεσσα) και Ειρηνούπολης (Αγγελοχώρι, Αρχάγγελος, Άνω Ζερβοχώρι, Παλαιό Ζερβοχώρι, Πολυπλάτανος).
Σημειώσεις και παραπομπές
Ναουσα
Φράνσις Σπενς
Η Φράνσις Σπενς (το γένος Μπίλας, 2 Μαρτίου 1922 - 18 Ιουλίου 2012 ) ήταν μία από τιςς αρχικές προγραμματίστριες για το ENIAC (τον πρώτο ηλεκτρονικό ψηφιακό υπολογιστή). Θεωρείται μία από τους πρώτους προγραμματιστές υπολογιστών στην ιστορία.
Οι άλλες πέντε προγραμματίστριες του ENIAC ήταν οι Μπέτυ Χόλμπερτον, Ρουθ Τάιτελμπαουμ, Καθλίν Αντονέλι, Μαρλίν Μέλτζερ και Τζιν Μπάρτικ.
Προσωπική ζωή
δεξιά|μικρογραφία| Οι προγραμματίστριες [[Μπέττυ Ζαν Τζένινγκς|Μπέτυ Τζιν Τζέννινγκς (αριστερά) και Φραν Μπίλας (δεξιά) λειτουργούν τον κύριο πίνακα ελέγχου του ENIAC.]] Η Φράνσις Μπίλας γεννήθηκε στη Φιλαδέλφεια το 1922 και ήταν η δεύτερη από τις πέντε αδελφές. Οι γονείς της και οι δύο κατείχαν θέσεις εργασίας στον τομέα της εκπαίδευσης, ο πατέρας της ως μηχανικός στο δημόσιο σχολικό σύστημα της Φιλαδέλφειας και η μητέρα της ως δασκάλα.
Η Μπίλας παρακολούθησε το λύκειο θηλέων της Νότιας Φιλαδέλφειας και αποφοίτησε το 1938. Αρχικά σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Τέμπλ, αλλά μεταφέρθηκε στο Κολλέγιο Τσέσνατ Χιλ, αφού της απονεμήθηκε υποτροφία. Σπούδασε μαθηματικά και φυσική και αποφοίτησε το 1942. Ενώ σπούδαζε εκεί, συνάντησε την Καθλίν Αντονέλι, η οποία αργότερα έγινε επίσης προγραμματίστρια στο ENIAC. Το 1947, παντρεύτηκε τον Χόμερ Σπενς, έναν ηλεκτρολόγο μηχανικό του στρατού από το Aberdeen Proving Grounds, ο οποίος είχε αναλάβει το έργο ENIAC και αργότερα έγινε επικεφαλής του τμήματος έρευνας υπολογιστών. Συνέχισε να εργάζεται στο ENIAC τα χρόνια μετά τον πόλεμο, αλλά λίγο μετά τον γάμο της, παραιτήθηκε για να μεγαλώσει τα παιδιά της. Είχε τρεις γιους, τους Τζόζεφ, Ρίτσαρντ και Γουίλιαμ.
Καριέρα στο ENIAC
Το έργο ENIAC ήταν ένα απόρρητο έργο από τον Στρατό των ΗΠΑ για την κατασκευή του πρώτου ηλεκτρονικού ηλεκτρονικού υπολογιστή. Ενώ το υλικό του κατασκευάστηκε κυρίως από μία ομάδα ανδρών, η υπολογιστική του ανάπτυξη καθοδηγείται από μία ομάδα έξι προγραμματιστριών (που ονομάζονται "Υπολογιστές"), όλες γυναίκες από παρόμοια υπόβαθρα όπως η Σπενς. Παρά τη σπουδαιότητά της ως μία από τις αρχικές προγραμματίστριες του ENIAC, ο ρόλος που ανέλαβε αυτή και οι άλλες γυναίκες προγραμματίστριες υποτιμήθηκε σε μεγάλο βαθμό την εποχή εκείνη λόγω του στίγματος ότι οι γυναίκες δεν ενδιαφέρονται για την τεχνολογία. Οι φωτογραφίες αυτών των γυναικών που εργάζονταν στον υπολογιστή συχνά δεν εμφανίζονταν στις εφημερίδες εκείνη την εποχή και όταν το ENIAC ολοκληρώθηκε και αποκαλύφθηκε στο κοινό στις 15 Φεβρουαρίου 1946, ο αμερικανικός στρατός δεν μπόρεσε να αναφέρει τα ονόματα των γυναικών προγραμματιστών που είχαν προγραμματίσει το μηχάνημα για την εκτέλεση τέτοιων εξελιγμένων υπολογισμών. Αυτό συνέβαλε περαιτέρω στην αντιληπτή διάσταση μεταξύ γυναικών και υπολογιστών.
Κληρονομιά
Το 1997, η Σπενς εντάχθηκε στο Women in Technology International Hall of Fame, μαζί με τις άλλες αρχικές προγραμματίστριες του ENIAC. Η δουλειά τους άνοιξε το δρόμο για τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές του μέλλοντος και η καινοτομία τους ξεκίνησε την άνοδο του ηλεκτρονικού υπολογιστή και του προγραμματισμού υπολογιστών στη μεταπολεμική εποχή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί επιστήμονες υπολογιστών Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Βλαντής
Το ελληνικό επώνυμο Βλαντής μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Καρλ φον Φρις
Ο Καρλ Ρίτερ φον Φρις, μέλος της Βασιλικής Εταιρείας (20 Νοεμβρίου 1886 – 12 Ιουνίου 1982) ήταν διακεκριμένος Γερμανοαυστριακός ζωολόγος - ηθολόγος, που έλαβε το Νόμπελ Φυσιολογίας ή Ιατρικής το 1973, μαζί με τους Νίκολας Τίνμπεργκεν και Κόνραντ Λόρεντς.
Το έργο του επικεντρώθηκε στις έρευνες των αισθητηριακών αντιλήψεων της μέλισσας και ήταν ένας από τους πρώτους που μετέφρασε την έννοια του κουνιστού χορού. Η θεωρία του, που περιγράφηκε στο βιβλίο του το 1927 Aus dem Leben der Bienen (Από τη ζωή των Μελισσών), αμφισβητήθηκε από άλλους επιστήμονες και χαιρετίστηκε με σκεπτικισμό εκείνη την εποχή. Μόνο πολύ αργότερα αποδείχθηκε ότι ήταν μια ακριβής θεωρητική ανάλυση.
Νεανικά χρόνια
Ήταν γιος του χειρουργού και ουρολόγου Άντον φον Φρις (1849–1917), από τον γάμο του με τη Μαρία Έξνερ. Ο Καρλ ήταν ο νεότερος από τους τέσσερις γιους, οι οποίοι έγιναν όλοι καθηγητές πανεπιστημίου. Ο Φον Φρις ήταν εν μέρει εβραϊκής καταγωγής.
Ο Καρλ σπούδασε στη Βιέννη υπό τον Χανς Λέο Πρζίμπραμ και στο Μόναχο υπό τον Ρίχαρντ φον Χέρτβιγκ, αρχικά στον τομέα της ιατρικής, αλλά αργότερα στράφηκε στις φυσικές επιστήμες. Έλαβε το διδακτορικό του το 1910 και την ίδια χρονιά άρχισε να εργάζεται ως βοηθός στο τμήμα ζωολογίας του Πανεπιστημίου του Μονάχου.
Καριέρα
Το 1912 έγινε λέκτορας ζωολογίας και συγκριτικής ανατομίας εκεί και το 1919 προήχθη σε καθηγητή. Η έρευνά του για τις μέλισσες συνεχίστηκε από τον μαθητή του Ινγκεμπόργκ Μπέλινγκ. Το 1921 πήγε στο Πανεπιστήμιο του Ροστόκ ως καθηγητής ζωολογίας και διευθυντής ενός ινστιτούτου. Το 1923 δέχτηκε την προσφορά μιας έδρας στο Πανεπιστήμιο του Μπρεσλάου, επιστρέφοντας το 1925 στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου, όπου έγινε επικεφαλής του Ινστιτούτου Ζωολογίας.
Ο Φον Φρις τράβηξε την αρνητική προσοχή από το ναζιστικό καθεστώς, μεταξύ άλλων για την απασχόληση Εβραίων βοηθών, συμπεριλαμβανομένων πολλών γυναικών, και για την εξάσκηση της «εβραϊκής επιστήμης». Τελικά ο Φρις αναγκάστηκε να συνταξιοδοτηθεί, αλλά η απόφαση ανατράπηκε λόγω της έρευνάς του για τις λοιμώξεις από το nosema στις μέλισσες.
Το ινστιτούτο ζωολογίας καταστράφηκε στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και το 1946 ο Φρις πήγε να εργαστεί στο Πανεπιστήμιο του Γκρατς, παραμένοντας εκεί μέχρι το 1950, όταν επέστρεψε στο ινστιτούτο του Μονάχου, που ξανάνοιξε. Συνταξιοδοτήθηκε το 1958 αλλά συνέχισε την έρευνά του.
Έρευνα
Ο Καρλ φον Φρις μελέτησε πτυχές της συμπεριφοράς των ζώων, συμπεριλαμβανομένων της πλοήγησης των ζώων, στη Καρνιολική μέλισσα (Apis mellifera carnica), ένα υποείδος της ευρωπαϊκής μέλισσας. μικρογραφία| Καρνιολική μέλισσα στο επάνω μέρος λουλουδιού Σολιδάγο
Αντίληψη της μέλισσας
Ο Φρις ανακάλυψε ότι οι μέλισσες μπορούν να διακρίνουν διάφορα ανθισμένα φυτά από το άρωμά τους και ότι κάθε μέλισσα είναι «σταθερή, πιστή σε συγκεκριμένα άνθη». Παραδόξως, η ευαισθησία τους σε μια «γλυκιά» γεύση είναι ελαφρώς μόνο ισχυρότερη από ό,τι στους ανθρώπους. Θεώρησε πιθανό ότι η χωρική αίσθηση της όσφρησης μιας μέλισσας προκύπτει από τη σταθερή σύζευξη της οσφρητικής της αίσθησης με την αίσθηση της αφής της. Ο Φρις ήταν ο δεύτερος που απέδειξε ότι οι μέλισσες είχαν έγχρωμη όραση, ο πρώτος ήταν ο Τσαρλς Χένρι Τέρνερ. Αυτό το πέτυχε χρησιμοποιώντας κλασική εξαρτημένη μάθηση. Εκπαίδευσε τις μέλισσες να τρέφονται με ένα πιάτο με ζαχαρόνερο σε μια χρωματιστή κάρτα. Έπειτα έβαλε το χρωματιστό φύλλο στη μέση ενός σετ καρτών με γκρι τόνους. Εάν οι μέλισσες έβλεπαν την έγχρωμη κάρτα ως απόχρωση του γκρι, τότε θα μπέρδευαν τη μπλε κάρτα με τουλάχιστον μία από τις κάρτες με τον τόνο του γκρι. Οι μέλισσες, που έφταναν, για να φάνε, θα επισκέπτονταν περισσότερες από μία κάρτες στη συστοιχία. Από την άλλη, αν έχουν έγχρωμη όραση, τότε οι μέλισσες επισκέπτονται μόνο τη μπλε κάρτα, καθώς είναι οπτικά διακριτή από τις άλλες κάρτες. Η χρωματική αντίληψη μιας μέλισσας είναι συγκρίσιμη με αυτή των ανθρώπων, αλλά με μια μετατόπιση από το κόκκινο προς το υπεριώδες τμήμα του φάσματος. Για το λόγο αυτό οι μέλισσες δεν μπορούν να ξεχωρίσουν το κόκκινο από το μαύρο (άχρωμο), αλλά μπορούν να διακρίνουν τα χρώματα λευκό, κίτρινο, μπλε και βιολετί. Οι χρωματικές χρωστικές, που αντανακλούν την υπεριώδη ακτινοβολία διευρύνουν το φάσμα των χρωμάτων, που μπορούν να διαφοροποιηθούν. Για παράδειγμα, πολλά άνθη που μπορεί να φαίνονται στους ανθρώπους ότι έχουν το ίδιο κίτρινο χρώμα θα φαίνονται στις μέλισσες ότι έχουν διαφορετικά χρώματα (πολύχρωμα σχέδια) λόγω των διαφορετικών αναλογιών υπεριώδους ακτινοβολίας τους.
Η έρευνα του Φρις για τις δυνάμεις προσανατολισμού μιας μέλισσας ήταν σημαντική. Ανακάλυψε ότι οι μέλισσες μπορούν να αναγνωρίσουν την επιθυμητή κατεύθυνση της πυξίδας με τρεις διαφορετικούς τρόπους: από τον ήλιο, από το μοτίβο πόλωσης του γαλάζιου ουρανού και από το μαγνητικό πεδίο της γης, όπου ο ήλιος χρησιμοποιείται ως κύρια πυξίδα, με τις εναλλακτικές λύσεις που προορίζονται για τις συνθήκες, που δημιουργούνται κάτω από συννεφιασμένο ουρανό ή μέσα σε σκοτεινή κυψέλη.
Το φως που διασκορπίζεται σε έναν μπλε ουρανό σχηματίζει ένα χαρακτηριστικό μοτίβο μερικώς πολωμένου φωτός, που εξαρτάται από τη θέση του ήλιου και είναι αόρατο στα ανθρώπινα μάτια. Με έναν υποδοχέα υπεριώδους ακτινοβολίας σε καθεμία από τις μονάδες φακού ενός σύνθετου οφθαλμού και ένα φίλτρο υπεριώδους ακτινοβολίας με διαφορετικό προσανατολισμό σε καθεμία από αυτές τις μονάδες, μια μέλισσα είναι σε θέση να ανιχνεύσει αυτό το μοτίβο πόλωσης. Ένα μικρό κομμάτι γαλάζιου ουρανού είναι αρκετό για μια μέλισσα να αναγνωρίσει τις αλλαγές του μοτίβου, που συμβαίνουν κατά τη διάρκεια μιας ημέρας. Αυτό παρέχει όχι μόνο κατευθυντικές αλλά και χρονικές πληροφορίες.
Ο Φρις απέδειξε ότι οι μεταβολές στη θέση του ήλιου κατά τη διάρκεια μιας ημέρας παρείχαν στις μέλισσες ένα εργαλείο προσανατολισμού. Χρησιμοποιούν αυτή την ικανότητα, για να λάβουν πληροφορίες σχετικά με την εξέλιξη της ημέρας βαθιά μέσα σε μια σκοτεινή κυψέλη συγκρίσιμη με αυτό που είναι γνωστό από τη θέση του ήλιου. Αυτό δίνει τη δυνατότητα στις μέλισσες να μεταδίδουν πάντα ενημερωμένες κατευθυντήριες πληροφορίες κατά τη διάρκεια του χορού τους, χωρίς να χρειάζεται να κάνουν μία σύγκριση με τον ήλιο κατά τη διάρκεια μεγάλων φάσεων χορού. Αυτό τους παρέχει όχι μόνο εναλλακτικές πληροφορίες κατεύθυνσης, αλλά και πρόσθετες χρονικές πληροφορίες.
Οι μέλισσες έχουν ένα εσωτερικό ρολόι με τρεις διαφορετικούς μηχανισμούς συγχρονισμού ή χρονομέτρησης. Εάν μια μέλισσα γνωρίζει την κατεύθυνση προς έναν τόπο τροφοδοσίας, που βρίσκεται κατά τη διάρκεια μιας πρωινής διαδρομής, μπορεί επίσης να βρει την ίδια τοποθεσία, καθώς και την ακριβή ώρα στην οποία αυτή η πηγή παρέχει τροφή, το απόγευμα, με βάση τη θέση του ήλιου.
Με βάση το μαγνητικό πεδίο, η ευθυγράμμιση της επιφάνειας μιας υπό κατασκευή κηρήθρας (π.χ. η νέα κηρήθρα ενός σμήνους) θα είναι ίδια με αυτή της αρχικής κυψέλης του σμήνους, σύμφωνα με τον Φρις. Με πείραμα, μπορούν να παραχθούν ακόμη και παραμορφωμένες κηρήθρες λυγισμένες σε κύκλο.
Η κατακόρυφη ευθυγράμμιση της κηρήθρας αποδίδεται από τον Φρις στην ικανότητα των μελισσών να αναγνωρίζουν τι είναι κατακόρυφο με τη βοήθεια του κεφαλιού τους, που χρησιμοποιείται ως εκκρεμές μαζί με έναν δακτύλιο αισθητηρίων κυττάρων στο λαιμό.
Κυκλικός χορός
Ο «κυκλικός χορός» παρέχει την πληροφορία ότι υπάρχει χώρος τροφοδοσίας στην περιοχή της κυψέλης σε απόσταση μεταξύ 50 και 100 μέτρων, χωρίς να δίνεται η συγκεκριμένη κατεύθυνση. Μέσω της στενής επαφής μεταξύ των μελισσών παρέχει επίσης πληροφορίες για το είδος της τροφής (άρωμα άνθους). "Η τροφοσυλλέκτρια μέλισσα ... αρχίζει να εκτελεί ένα είδος «κυκλικού χορού». Στο μέρος της κηρήθρας όπου κάθεται, αρχίζει να στροβιλίζεται σε έναν στενό κύκλο, αλλάζοντας συνεχώς την κατεύθυνση, γυρίζοντας άλλοτε δεξιά, άλλοτε αριστερά, χορεύοντας δεξιόστροφα και αριστερόστροφα, σε γρήγορη διαδοχή, περιγράφοντας μεταξύ ενός και δύο κύκλων στην καθεμιά κατεύθυνση. Αυτός ο χορός πραγματοποιείται ανάμεσα στην πιο πυκνή βουή της κυψέλης. Αυτό που το κάνει τόσο εντυπωσιακό και ελκυστικό είναι ο τρόπος, που επηρεάζει τις γύρω μέλισσες. Όσοι κάθονται δίπλα στη χορεύτρια αρχίζουν να σκοντάφτουν πάνω της, προσπαθώντας πάντα να κρατούν τα τεντωμένα τους ερεθίσματα σε στενή επαφή με την άκρη της κοιλιάς της. . . . Συμμετέχουν σε κάθε ελιγμό της, έτσι ώστε η ίδια η χορεύτρια, στις τρελές κυκλικές της κινήσεις, να φαίνεται να κουβαλά πίσω της μια αέναη ουρά κομήτη από μέλισσες."
Κουνιστός Χορός
μικρογραφία| Ο κουνιστός χορός μικρογραφία| Ερμηνεία του κουνιστού χορού: η κατεύθυνση σε σχέση με τον ήλιο φαίνεται από τη γωνία προς την κατακόρυφο. Η απόσταση της τροφής εξαρτάται από το χρόνο του χορού, που απαιτείται στο κεντρικό τμήμα της διαδρομής. Ο "κουνιστός χορός" χρησιμοποιείται για τη μετάδοση πληροφοριών σχετικά με πιο μακρινές πηγές τροφής. Για να το κάνει αυτό, η μέλισσα που χορεύει κινείται προς τα εμπρός σε μια ορισμένη απόσταση πάνω στην κάθετα κρεμασμένη κηρήθρα στην κυψέλη, στη συνέχεια διαγράφει έναν μισό κύκλο, για να επιστρέψει στην αφετηρία της, οπότε ο χορός αρχίζει ξανά. Στην ευθεία διαδρομή, η μέλισσα «κουνιέται» με το πίσω μέρος της. Η κατεύθυνση της ευθείας πορείας περιέχει τις πληροφορίες σχετικά με την κατεύθυνση της πηγής της τροφής, η γωνία μεταξύ της ευθείας διαδρομής και της κατακόρυφης είναι ακριβώς η γωνία, που έχει η κατεύθυνση της πτήσης προς τη θέση του ήλιου. Η απόσταση από την πηγή της τροφής αναμεταδίδεται από το χρόνο, που χρειάζεται, για να διασχίσει η μέλισσα την ευθεία διαδρομή. Ένα δευτερόλεπτο υποδηλώνει την απόσταση περίπου ενός χιλιομέτρου (άρα η ταχύτητα του χορού είναι αντιστρόφως ανάλογη με την πραγματική απόσταση). Οι άλλες μέλισσες λαμβάνουν τις πληροφορίες διατηρώντας στενή επαφή με τη μέλισσα, που χορεύει και ανασυνθέτουν τις κινήσεις της. Λαμβάνουν επίσης πληροφορίες μέσω της όσφρησής τους για το τι βρίσκεται στην πηγή τροφής (είδος τροφής, γύρη, πρόπολη, νερό) καθώς και για τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της. Ο προσανατολισμός λειτουργεί τόσο καλά, που οι μέλισσες μπορούν να βρουν μια πηγή τροφής με τη βοήθεια του κουνιστού χορού, ακόμα κι αν υπάρχουν εμπόδια, που πρέπει να παρακάμψουν όπως ένα βουνό, που μεσολαβεί.
Όσον αφορά την αίσθηση της ακοής, ο Φρις δεν μπορούσε να αναγνωρίσει αυτήν την αντιληπτική ικανότητα, αλλά υπέθεσε ότι οι δονήσεις μπορούσαν να γίνουν αισθητές και να χρησιμοποιηθούν για επικοινωνία κατά τη διάρκεια του κουνιστού χορού. Η επιβεβαίωση δόθηκε αργότερα από τον Δρ. Γιούργκεν Τάουτς, ερευνητή μελισσών στο Biocenter του Πανεπιστημίου του Βίρτσμπουργκ.
"Διάλεκτοι"
Τα γλωσσικά ευρήματα, που περιγράφονται παραπάνω βασίστηκαν στην εργασία του Φρις κυρίως με την ποικιλία των μελισσών Carnica. Οι έρευνες με άλλες ποικιλίες οδήγησαν στην ανακάλυψη ότι τα γλωσσικά στοιχεία ήταν ειδικά για την ποικιλία, έτσι ώστε ο τρόπος με τον οποίο αναμεταδίδονται οι πληροφορίες απόστασης και κατεύθυνσης ποικίλλει πολύ.
Σημειώσεις
Σχετικά με το όνομα Ρίτερ (Ritter) είναι ένας τίτλος, που μεταφράζεται κατά προσέγγιση ως Σερ και που υποδηλώνει τον ιππότη. Δεν αποτελεί αρχικό ή μεσαίο όνομα. Δεν υπάρχει αντίστοιχος όρος για τις γυναίκες.
Λανδούλφος Α΄ του Μπενεβέντο
Ο Λανδούλφος Α΄, μερικές φορές αποκαλούμενος Aντίπατρος, (απεβ. στις 10 Απριλίου 943) από τον Οίκο των Λαντουλφιδών ήταν Λομβαρδός ευγενής και πρίγκιπας του Μπενεβέντo και της Κάπουα (ως Λανδούλφος Γ΄) από τις 12 Ιανουαρίου 901, όταν ο πατέρας του, Ατενόλφος Α΄ πρίγκιπας της Κάπουα και κατακτητής του Μπενεβέντο, τον έκανε συγκυβερνήτη στην εξουσία.
Βιογραφία
Το 909 πήγε στην Κωνσταντινούπολη για να λάβει τους τίτλους του ανθυπάτου και του πατρικίου. Ο αδελφός του Ατενόλφος Β΄ έμεινε πίσω στην Ιταλία και έλαβε παρόμοιο αξίωμα. Τον Ιούνιο του 910 απεβίωσε ο πατέρας του και έγινε μόνος πρίγκιπας. Αμέσως έκανε τον αδελφό του συγκυβερνήτη.
Στις 2 Ιουλίου 911 ο Λανδούλφος Α΄ υπέγραψε συνθήκη με τον Γρηγόριο Δ΄ δούκα της Νάπολης, ως μέρος μίας πολιτικής συμμαχίας και φιλίας με τους άλλους Χριστιανούς ηγεμόνες της Νότιας Ιταλίας. Συνέχισε επίσης μία πολιτική συμμαχίας με το Βυζάντιο, αλλά ποτέ δουλοπρεπώς. Ποτέ δεν δεσμεύτηκε να είναι υποτελής του Αυτοκράτορα στην Κωνσταντινούπολη. Το 914 κατάφερε να μεταφερθεί το μεγάλο αβαείο του Μόντε Κασίνο από το Τεάνο στην Κάπουα και αυτός και ο Ατενόλφος Β΄ διόρισαν ως ηγούμενο κάποιον Ιωάννη. Τον επόμενο χρόνο (915) έστειλαν τον Ιωάννη ως πρεσβευτή στην Κωνσταντινούπολη, για να ανανεώσει τους δεσμούς πίστης.
Το καλοκαίρι του 915 οι δυνάμεις του νέου Βυζαντινού στρατηγού του Μπάρι, Νικολάου Πιτσίνλι, ενώθηκαν με εκείνες διαφόρων άλλων νότιων Ιταλών πριγκίπων, των Ιωάννη Α΄ και Ντοσίμπιλι Β΄ της Γκαέτας, Γρηγόριου Δ΄ και Ιωάννης Β΄ της Νάπολης και Γουαϊμάρος Β΄ του Σαλέρνο. Μέσω διπλωματικών επιγαμιών, ο Λανδούλφος Α΄ είχε καταφέρει να κάνει συμμάχους αυτούς τους ηγεμόνες: είχε νυμφευτεί την Γκέμα, κόρη του Αθανασίου δούκα της Νάπολης, και η κόρη τού Ατενόλφος Β΄, η Γκαϊτελγκρίμα, παντρεύτηκε τον Γουαϊμάρος Β΄. Ο δικός του γιος, ο Ατενόλφος Γ΄, νυμφεύτηκε τη Ροτίλντα, την κόρη του Γουαϊμάρος Β΄. Μαζί ο Βυζαντινο-Λομβαρδικός στρατός ενώθηκε με τις βόρειοϊταλικές δυνάμεις του πάπα Ιωάννη Ι΄ και του Αλμπέρικκ Α΄ του Σπολέτο και νίκησε τους Σαρακηνούς στη μάχη του Γκαριλιάνο. Σύμφωνα με τον Λιουτπράνδο της Κρεμόνας, ο Λανδούλφος Α΄, ένας «ισχυρός πρίγκιπας», απαντώντας σε αίτημα για συμβουλές από τον πάπα, ξεκίνησε τη συμμαχία, που έφερε τέλος στους Σαρακηνούς στο Γκαριλιάνο. Υποβαθμίζει τον συντονιστικό ρόλο του Ιωάννη Ι΄ προς όφελος αυτού του Λανδούλφος Α΄, ο οποίος παρουσιάζεται ως καταρτισμένος στρατιωτικά.
Το 921 υποστήριξε μία αντι-Βυζαντινή εξέγερση της Απουλίας, που λυμαινόταν μέχρι το Άσκολι. Ωστόσο αναγκάστηκε να στείλει τον δεύτερο γιο του Λανδούλφος Β΄ στην Κωνσταντινούπολη ως όμηρο. Το 923 ή το 926, κατόπιν συμφωνίας με το Γουαϊμάρος Β΄, θα επιτίθονταν από κοινού στις Βυζαντινές κτήσεις: ο Λανδούλφος Α΄ θα καταλάμβανε την Απουλία και ο Γουαϊμάρος την Καμπανία. Ο Λανδούλφος Α΄ ήταν σε μεγάλο βαθμό ανεπιτυχής, αλλά ο Γουαϊμάρος Β΄ ήταν πολύ. Το 929, με τον Ατενόλφος Β΄, τον Γουαϊμάρος Β΄ και τον Θεοβάλδο Α΄ του Σπολέτo, εισέβαλε ξανά στην Απουλία και την Καλαβρία. Αυτή τη φορά, όλα ήταν ανεπιτυχή και ο Θεοβάλδος Α΄ έπληξε την παλαιά συμμαχία.
Το 933 ο Λανδούλφος Α΄ έκανε συγκυρίαρχο τον γιο του Ατενόλφος Γ΄ και τον αδελφό του Ατενόλφος Β΄ στη διακυβέρνηση. Το 934 ο Γουαϊμάρος Β΄ πείστηκε να εγκαταλείψει τη συμμαχία, από τον Βυζαντινό πράκτορα Κοσμά της Θεσσαλονίκης. Το 935 ο βασιλιάς Ούγος της Λομβαρδίας έδωσε την υποστήριξή του στους Βυζαντινούς. Μέσα σε λίγα χρόνια, η επιτυχημένη αντι-Βυζαντινή πολιτική του Λανδούλφος Α΄ είχε αντιστραφεί και αναγκάστηκε να συνάψει ειρήνη, αλλά οι συγκρούσεις συνεχίστηκαν: στο Σιπόντo το 936 και στη Mατέρα το 940. Το 937, μία ομάδα Ούγγρων βάδισε από τη Βουργουνδία στην Ιταλία μέσω της κοιλάδας του Ροδανού στην υπηρεσία του βασιλιά Ούγου, ο οποίος τους έστειλε εναντίον του Mόντε Κασίνo, της Νάπολης και της Κάπουα, λεηλατώντας και καταστρέφοντας όλα όσα είχαν μπροστά τους. Το 939 ο αδελφός τού Λανδούλφος Α΄, ο Ατενόλφος Β΄, απεβίωσε και ο μεγαλύτερος γιος εκείνου, Λανδούλφος, τον διαδέχθηκε, αλλά σύντομα εξορίστηκε στη Νάπολη από τον θείο του. Απεβίωσε τέσσερα χρόνια αργότερα, στις 10 Απριλίου.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Γκέμα, κόρη του Αθανασίου δούκα της Νάπολης και είχε τέκνα:
Σημειώσεις
Κατηγορία:Πρίγκιπες της Κάπουα Κατηγορία:Πρίγκιπες του Μπενεβέντο Κατηγορία:Οίκος των Λαντουλφιδών