cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καρεκίν Β΄
Βιογραφία
Το οικουμενικό του ταξίδι στην Ινδία, για να συναντήσει τον Βασίλειο Θωμά Διδύμο Α΄, Καθολικό της Ανατολής (Ορθόδοξη Συριακή Εκκλησία Malankara) τον Νοέμβριο του 2008, βοήθησε στην ενίσχυση των σχέσεων μεταξύ της Αρμενικής και της Ινδικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Οι εκπρόσωποι της 10ης Γενικής Συνέλευσης του Παγκόσμιου Συμβουλίου Εκκλησιών, που έλαβε χώρα στο Μπουσάν της Νότιας Κορέας στις 4 Νοεμβρίου, εξέλεξαν ομόφωνα τον Καθολικό όλων των Αρμενίων, Καρεκίν Β΄, τον ανώτατο πατριάρχη και επικεφαλής της Αρμενικής Αποστολικής Εκκλησίας, επικεφαλής της οργάνωσης για τα επόμενα οκτώ χρόνια.
Κήρυξ (αποσαφήνιση)
Ο όρος Κήρυξ ή Κήρυκας  μπορεί να αναφέρεται:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Πολυνέρι Γρεβενών
''Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Πολυνέρι (αποσαφήνιση)
Το Πολυνέρι (επίσημα Πολυνέριον) είναι ορεινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Γρεβενών σε υψόμετρο 950 μέτρα.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Το Πολυνέρι βρίσκεται δυτικά από τα Γρεβενά σε απόσταση 29 χλμ. Χαρακτηριστικό του χωριού είναι η ύπαρξη αρκετών νερών και πηγών. Στα βόρεια του χωριού, προς τα όρια με τους Φιλιππαίους, περνάει ο ποταμός Βενέτικος καθώς και ο χείμαρρος "Ποταμούλι" που ενώνεται κοντά στο χωριό Ζιάκας με τον Βενέτικο. Προς τα δυτικά και σε απόσταση 4 χλμ. είναι η πηγή "Βαρκά Μήτσιαλου" και 3 χλμ. βόρεια το "Πηγάδι της Κρανιάς". Στην ευρύτερη περιοχή σώζονται αρκετά ερείπια νερόμυλων, οι οποίοι λειτουργούσαν μέχρι το 1950. Οι κάτοικοί του χωριού ασχολούνται με τη γεωργία και τη κτηνοτροφία, ενώ τα τελευταία χρόνια, λόγω της γειτνίασης με το χιονοδρομικό κέντρο Βασιλίτσας, με τα ξενοδοχειακά καταλύματα, τους ξενώνες και τις ταβέρνες της περιοχής.
Καστρί Γρεβενών
Το πιο σημαντικό αξιοθέατο της περιοχής είναι η ακρόπολη στην τοποθεσία Καστρί, που βρίσκεται βορειοανατολικά του Πολυνερίου στο δρόμο προς την Αλατόπετρα. Τα ευρήματα που υπάρχουν φανερώνουν οχυρωμένη πόλη της αρχαίας χώρας των Τυμφαίων, αρχαίο ναό με δωρική στοά και άλλα μνημειώδη κτίρια, χτισμένα με τέτοιο τρόπο που αποδεικνύουν ότι επρόκειτο για οργανωμένη πόλη. Χρονολογούνται στα τέλη 4ου με αρχές 3ου αιώνα π.Χ., ενώ η καταστροφή τους υπολογίζεται πως πραγματοποιήθηκε γύρω στο 150 π.Χ.. Η χώρα των Τυμφαίων αποτελούσε τα δυτικά σύνορα του Μακεδονικού βασιλείου και ήταν ο τόπος καταγωγής του Πολυπέρχονα, αξιωματικού του Μεγάλου Αλέξανδρου.
Ιστορία - Ονομασία
Η παλιότερη γραπτή αναφορά για το χωριό γίνεται το 1692 και υπάρχει σε παλιά έγγραφα της Ιεράς Μονής Ζάβορδας. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση ιδρύθηκε ακόμα παλιότερα, στη τοποθεσία "Μποντζά" 600 μέτρα ανατολικότερα της σημερινής, από Σουλιώτες που μετοίκησαν εκεί. Το παλιό όνομα του χωριού είναι Βοδεντσικό. Μετονομάστηκε σε Πολυνέρι το 1927 και οφείλεται στην ύπαρξη των πολλών νερών που το κατακλύζουν.
Διοικητικά
Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, αποτελεί τη τοπική κοινότητα Πολυνερίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Θεόδωρου Ζιάκα του Δήμου Γρεβενών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 85 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Γρεβενών Πολυνέρι
Ζακόμπ Αμπαντί
Ο Ζακόμπ Αμπαντί (Jakob Abbadie c. 1654 – 25 Σεπτεμβρίου 1727), επίσης γνωστός ως Ζακ ή Τζέιμς Αμπαντί, ήταν Γάλλος προτεστάντης κληρικός και συγγραφέας. Έγινε επίσκοπος του Κιλαλόε, στην Ιρλανδία.
Βίος
Ο Ζακ Αμπαντί γεννήθηκε στο Ναΐ του Μπεάρν, πιθανώς το 1654, αν και υπάρχουν αναφορές για τα 1657 και 1658. Πρόκειται «πιθανότατα για τον Ζακ Αμπαντί που ήταν το τρίτο παιδί της Βιολέντε ντε Φορτανέρ και του Πιερ Αμπαντί, που βαφτίστηκε στις 27 Απριλίου 1654». Ο Σάμιουελ Σμάιλς ανέφερε ότι ήταν «γόνος μιας διακεκριμένης οικογένειας από το Μπεάρν», αν και είναι πιθανό ότι η φτώχεια των γονιών του θα τον είχε αποκλείσει από την εκπαιδευτική σταδιοδρομία, αν κάποιοι από τους κορυφαίους προτεστάντες της περιοχής δεν είχαν επιβαρυνθεί με τα έξοδα της εκπαίδευσής του, η οποία ξεκίνησε υπό τον Μ. Ζαν ντε λα Πλασέτ, κληρικού του Ναΐ. Σπούδασε στο Πουιλωρέν, την Ακαδημία του Σωμύρ και την Ακαδημία του Σεντάν, λαμβάνοντας το πτυχίο του διδάκτορα στη θεολογία, λέγεται, σε ηλικία δεκαεπτά ετών. Μια νεκρολογία, ωστόσο, που δημοσιεύτηκε στην Daily Courant στις 5 Οκτωβρίου 1727, αναφέρει: «Δεν ήταν πάνω από είκοσι δύο όταν ανέλαβε την αξιοθαύμαστη πραγματεία του για την Αλήθεια της Χριστιανικής Θρησκείας ».
Την ίδια περίπου εποχή στάλθηκε από τον Φρειδερίκο Γουλιέλμο, εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου, για να γίνει κληρικός της γαλλικής εκκλησίας στο Βερολίνο. Η κλήση βρήκε τον Αμπαντί στο Παρίσι και διαβιβάστηκε μέσω του Κόμη ντ'Εσπένς, στον οποίο είχε ανατεθεί από τον αφέντη του να κάνει την επιλογή. Η κοινότητα των προσφύγων, αρκετά μικρή στην αρχή για να φιλοξενηθεί σε ένα διαμέρισμα της κατοικίας του Κόμη ντ'Εσπένς, αυξήθηκε σταδιακά από την αυξημένη μετανάστευση στο Βρανδεμβούργο, που προκλήθηκε από την ανάκληση του Εδίκτου της Νάντης το 1685. Ο εκλέκτορας διέταξε να προετοιμαστεί το παλαιό παρεκκλήσι του παλατιού του για το εκκλησίασμα, και τις λειτουργίες παρακολουθούσαν συχνά τα νεότερα μέλη της οικογένειάς του. Η άφιξη του Αμπαντί στο Βερολίνο έχει δηλωθεί ποικιλοτρόπως στα έτη 1680 και 1681. Επί επτά ή οκτώ χρόνια χρησιμοποίησε την αυξανόμενη εύνοιά του προς τον εκλέκτορα για να ανακουφίσει τη στενοχώρια των προσφύγων από τη Γαλλία, και ιδιαίτερα από την πατρίδα του, την επαρχία Μπεάρν. Ο Αμπαντί συνέχισε να ηγείται του ποιμνίου του στο Βερολίνο μέχρι τον θάνατο του εκλέκτορα, στις 29 Απριλίου 1688.
Μετά τη μάχη του Μπόιν, ο Αμπαντί επέστρεψε στο Λονδίνο. Στη συνέχεια δημοσίευσε μια αναθεωρημένη έκδοση της γαλλικής μετάφρασης της αγγλικής λειτουργίας που χρησιμοποιήθηκε σε αυτήν την εκκλησία, με μια επιστολή αφιερωμένη στον Γεώργιο Α΄. Συχνά οριζόταν να εκφωνεί περιστασιακές ομιλίες, τόσο στο Λονδίνο όσο και στο Δουβλίνο, αλλά η έλλειψη ευφράδειας στα αγγλικά εμπόδισε την προτίμησή του στην Αγγλία και επίσης τον απέκλεισε από την επισκοπή του Αγίου Πατρικίου στο Δουβλίνο, στην οποίο ο Γουλιέλμος Γ΄ ήθελε να τον προωθήσει. Η υγεία του Αμπαντί χειροτέρεψε από την αφοσίωση στα καθήκοντά του στη Σαβοΐα και από το αγγλικό κλίμα. Ως εκ τούτου, εγκαταστάθηκε στην Ιρλανδία και το 1699 του ανατέθηκε από τον βασιλιά η επισκοπή του Κιλαλόε, την εύνοια του οποίου είχε προσελκύσει με μια δικαίωση της Επανάστασης του 1688.
Το υπόλοιπο της ζωής του ο Αμπαντί το πέρασε στο γράψιμο και στο κήρυγμα, και στην απόδοση των συνηθισμένων καθηκόντων του γραφείου του, που ποικίλλουν από επισκέψεις στην Αγγλία και στην Ολλανδία, όπου οι περισσότερες τυπώθηκαν τα βιβλία του. Ο Αμπαντί επισκέφτηκε την Ολλανδία για να δει το La Vérité του μέσω του τύπου και έμεινε περισσότερα από τρία χρόνια στο Άμστερνταμ, μεταξύ 1720–23, κατά την προετοιμασία του Le Triomphe και άλλων έργων. Επέστρεψε στην Ιρλανδία το 1723. Το εισόδημα του Αμπαντί ως επισκόπου του Κίλαλοε ήταν τόσο μικρό που δεν μπορούσε να υποστηρίξει οικονομικά έναν γραφέα. Ο Χιου Μπόλτερ, αρχιεπίσκοπος του Αρμάγκ, έχοντας προσφύγει στον Λόρδο Κάρτερετ, τον Λόρδο Υπολοχαγό της Ιρλανδίας, εκ μέρους του Αμπαντί, του έδωσε μια συστατική επιστολή στον Δρ. Έντμουντ Γκίμπσον, επίσκοπο του Λονδίνου, και ο Αμπαντί έφυγε από την Ιρλανδία. Εγκαταστάθηκε στο Μέριλεμποουν. Πέθανε στα καταλύματά του τη Δευτέρα, 25 Σεπτεμβρίου 1727, σε ηλικία 73 ετών.
Έργα
Ο Αμπαντί είναι περισσότερο γνωστός για τις θρησκευτικές του πραγματείες, αρκετές από τις οποίες μεταφράστηκαν από τα πρωτότυπα γαλλικά σε άλλες γλώσσες και είχαν ευρεία κυκλοφορία σε όλη την Ευρώπη. Τα πιο σημαντικά από αυτά είναι το Traite de la verité de la chrétienne (1684), η συνέχειά του, Traité de la divinité de Jesus-Christ (1689) και το L'Art de se connaitre soi-meme (1692).
Ενώ βρισκόταν στο Βερολίνο, πραγματοποίησε αρκετές επισκέψεις στην Ολλανδία, το 1684, το 1686 και το 1688, κυρίως με σκοπό την επίβλεψη της εκτύπωσης αρκετών από τα έργα του, συμπεριλαμβανομένου του Traité de la Vérité, το 1684. Το βιβλίο πέρασε από έναν τεράστιο αριθμό εκδόσεων και μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες. Το Traité de la Divinité de Nôtre Seigneur Jésus-Christ, το οποίο ολοκληρώθηκε σε 3 τόμους, εκδόθηκε στο Ρότερνταμ το 1689. Ολόκληρη η απολογία για τον Χριστιανισμό που σχηματίστηκε από τους τρεις τόμους του Traité, που καταπολεμούσε σε μεγάλο βαθμό τις αιρέσεις του αθεϊσμού, του ντεϊσμού και του σοκινιανισμού, έγινε δεκτή με επαίνους. Το La Vérité de la Religion Chrétienne Réformée (1717) ήταν μια αμφιλεγόμενη πραγματεία που στα τέσσερα μέρη της προσβάλλει τα χαρακτηριστικά δόγματα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Το έργο του ολοκληρώθηκε το 1723.
Ήταν στο ιρλανδικό στρατόπεδο με τον Σόμπεργκ όταν ο Αμπαντί ξεκίνησε ένα από τα πιο επιτυχημένα έργα του, το οποίο δημοσιεύτηκε στο Ρότερνταμ το 1692, ως L'Art de se connoître soi-même, ou, La Recherche des Sources de la Morale, και πέρασε από πολλές εκδόσεις και τροποποιήσεις. Οι τελευταίες 50 σελίδες αυτού του έργου των 274 σελίδων πραγματεύονται την υπερηφάνεια, την οποία χώρισε σε πέντε κλάδους: αγάπη για την εκτίμηση, αλαζονεία, ματαιοδοξία, φιλοδοξία και αλαζονεία.
Μεταξύ των πρώτων γραπτών του Αμπαντί ήταν τα Sermons sur divers Textes de l'Ecriture, 1680, Réflexions sur la Présence réelle du Corps de Jésus-Christ dans l'Eucharistie, 1685, και δύο ομιλίες σε άτομα σε υψηλές θέσεις, με τίτλο Panégyrique de Monseigneur l'Electeur de Brandebourg, 1684 και Panégyrique de Marie Stuart, Reine d'Angleterre, d'Ecosse, de France, et d'Irlande, de glorieuse et immortelle memoire, décédée à Kensington le 28 decembre 1694, 1695. Αυτές οι τέσσερις παραγωγές, με άλλα περιστασιακά κηρύγματα, αναδημοσιεύτηκαν το 1760 συλλογικά, σε τρεις τόμους, στο Άμστερνταμ, ενώ προηγήθηκε το Essai historique sur la Vie et les Ouvrages de M. Abbadie. Το φυλλάδιο για την Ευχαριστία ανατυπώθηκε επίσης στην Τουλούζη, το 1835, με τον τίτλο Quatre Lettres sur la Trans-substantiation.
Το Défense de la Nation Britannique, 1693, ήταν μια περίτεχνη υπεράσπιση της Ένδοξης Επανάστασης, που γράφτηκε ως απάντηση στο Avis important aux Réfugiés του Πιέρ Μπαιλ το 1690. Παραχώρησε επικήδειο λόγο για τη Βασίλισσα Μαρία. Ο Αμπαντί είχε επίσης γράψει, κατόπιν αιτήματος του βασιλιά το Histoire de la dernière Conspiration d'Angleterre, το 1696, μια ιστορία της συνωμοσίας του 1696, η οποία ανατυπώθηκε στην Ολλανδία και μεταφράστηκε στα αγγλικά. Αυτό το έργο βοήθησε στην εύνοια προς τον Αμπαντί.
Αναθεώρησε τα έργα του για μια πλήρη έκδοση σε τέσσερις τόμους, στους οποίους επρόκειτο επίσης να συμπεριληφθούν δύο αδημοσίευτες πραγματείες, η Nouvelle Manière de prouver l'Immortalité de l'Ame και οι Notes sur le Commentaire philosophique de M. Bayle. Δεν βρέθηκε κανένα ίχνος τους μετά τον θάνατό του.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χριστιανοί συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι κληρικοί
Χιου Γκραντ
Ο Χιου Τζον Μάνγκο Γκραντ (Hugh John Mungo Grant, Λονδίνο, 9 Σεπτεμβρίου 1960) είναι Βρετανός ηθοποιός.
Βιογραφία
Δευτερότοκος γιος της καθηγήτριας Φινβόλα Σούζαν Μακ Λιν και του λοχαγού Τζέημς Μάρεϊ Γκραντ. Η ιστορία της οικογένειάς του είναι αρκετά πλούσια και αριθμεί πολλούς πολεμιστές, εξερευνητές, γιατρούς, στρατιωτικούς και αρκετά μέλη της Αγγλο-σκοτσέζικης αριστοκρατίας. Γεννήθηκε στο Χάμερσμιθ του Λονδίνου και φοίτησε στο New College της Οξφόρδης, από όπου πήρε πτυχίο στην αγγλική λογοτεχνία αλλά πάντα έτρεφε όνειρα για καλλιτεχνική καριέρα, παρά την αντίθετη άποψη των γονιών του. Την εποχή που ήταν φοιτητής είχε την πρώτη του καλλιτεχνική εμπειρία σε μια ταινία παραγωγής της Όξφορντ Φιλμ Κόμπανι, του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, που σκηνοθέτησε ο Μάικλ Χόφμαν.
Καριέρα
Μετά την αποφοίτησή του από το πανεπιστήμιο, εργάζεται για μικρά διαστήματα ως βιβλιοκριτικός, γράφει σκετσάκια για τηλεοπτικά σόου και κάνει τον κειμενογράφο και παραγωγό ραδιοφωνικών διαφημίσεων. Το πάθος του για την υποκριτική τον οδηγεί να συμμετάσχει σε μερικά περιφερειακά θεατρικά σχήματα. Ύστερα από μερικές σύντομες τηλεοπτικές εμφανίσεις, ο σκηνοθέτης Μάικλ Ράντφορντ του εμπιστεύεται έναν μικρό ρόλο. Η αναγνώριση όμως θα έρθει όταν θα πρωταγωνιστήσει το 1987 στην ταινία Μωρίς του Τζέημς Άιβορι και θα λάβει το βραβείο καλύτερου ηθοποιού στο φεστιβάλ κινηματογράφου της Βενετίας.
Τα επόμενα χρόνια θα λάβει μέρος σε διάφορες ευρωπαϊκές και βρετανικές ταινίες, αλλά χωρίς να ξεχωρίσει ιδιαίτερα. Έχει περάσει τα τριάντα και είναι τόσο απογοητευμένος από την καριέρα του ώστε σκέφτεται να εγκαταλείψει την ηθοποιία. Το 1994 όμως θα αποτελέσει σταθμό στην καριέρα του. Παίζει το ρόλο του ντροπαλού Τσαρλς στην κωμωδία Τέσσερις γάμοι και μία κηδεία, η ταινία κάνει διεθνή επιτυχία, ο Γκραντ κερδίζει την Χρυσή Σφαίρα και γίνεται ένας από τους πιο περιζήτητους ηθοποιούς παγκοσμίως για κωμωδίες και ερωτικές κομεντί. Έτσι θα λάβει μέρος σε διάφορες χολυγουντιανές παραγωγές όπως το Εννέα μήνες και μερικές σημαντικές βρετανικές ταινίες όπως το Λογική κι ευαισθησία. Το 1999 θα πρωταγωνιστήσει σε άλλη μια μεγάλη εμπορική επιτυχία, το Μια βραδιά στο Νότινγκ Χιλ, με συμπρωταγωνίστρια την Τζούλια Ρόμπερτς. Στη συνέχεια θα λάβει μέρος στην ταινία του Γούντι Άλλεν Οι μικροαπατεώνες και σε πολλές άλλες κωμωδίες. Το 2002 τον βρίσκει πάλι υποψήφιο για Χρυσή Σφαίρα για το ρόλο του στην ταινία Για ένα αγόρι.
Οι περισσότερες ταινίες στις οποίες έχει συμμετάσχει ήταν ρομαντικές κομεντί. Σε αρκετές απ’ αυτές συναντούσε τον μεγάλο έρωτα της ζωής του στο πρόσωπο μιας Αμερικανίδας, ενώ ο ίδιος σχεδόν ποτέ δεν έπαιξε χαρακτήρες που δεν ήταν Βρετανοί. Πολλοί κριτικοί τον έχουν κατηγορήσει για την περιορισμένη γκάμα των χαρακτήρων που έχει ενσαρκώσει.
Για την επιλογή των ρόλων του, ο Γκραντ λέει: «Δεν δοκιμάστηκα ποτέ σε ρόλους όπου έπρεπε να κλαίω ή να κολλάω Έιτζ ή να σώζω ανθρώπους από στρατόπεδα συγκέντρωσης, ώστε να παίρνω καλές κριτικές. Ειλικρινά πιστεύω ότι το παίξιμο στην κωμωδία είναι το ίδιο δύσκολο, αν όχι δυσκολότερο, από το σοβαρό παίξιμο και ειλικρινά δεν με ενοχλεί που όλα τα βραβεία και οι καλές κριτικές αυτόματα πηγαίνουν στις πιο βαθιές, σκοτεινές, πιο σοβαρές ερμηνείες και ρόλους».
Προσωπική ζωή
Από το 1987 έως το 2000 είχε δεσμό με το τοπ μόντελ Ελίζαμπεθ Χάρλεϊ. Από το 2004 έως το 2007 είχε δεσμό με τη Τζεμίνα Γκόλντσμιθ. Το 2011 απέκτησε μια κόρη από την Τίνγκλαν Χονγκ, ρεσεψιονίστ σε κινέζικο εστιατόριο στο Λονδίνο, με την οποία είχε ένα σύντομο δεσμό. Το Σεπτέμβριο του 2012 απέκτησε έναν γιο από την Σουηδέζα τηλεοπτική παραγωγό Άννα Ελίζαμπετ Εμπερστάιν, τον οποίο αναγνώρισε τον Ιανουάριο του 2014. Μετά το ξανασμίξιμό του με την Τινγκλαν Χονγκ, απέκτησε το Δεκέμβριο του 2012 και έναν ακόμη γιο.
Στις 27 Ιουνίου 1995 ο Γκραντ συνελήφθη για προσβολή της δημοσίας αιδούς στο Λος Άντζελες μαζί με μια πόρνη ονόματι Ντιβάιν Μπράουν, η οποία του έκανε στοματικό σεξ μέσα στο αυτοκίνητό του. Του επιβλήθηκε ποινή με 2 χρόνια αναστολή, πρόστιμο 1.180 δολαρίων και διατάχθηκε να παρακολουθήσει ένα επιμορφωτικό πρόγραμμα για το Έιτζ.
Ο Γκραντ αγαπάει το ποδόσφαιρο και είναι οπαδός της λονδρέζικης ομάδας Φούλαμ. Στον ελεύθερο χρόνο του του αρέσει να παίζει γκολφ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Κωμωδίες ή Μιούζικαλ)‎
Άρια Αργολίδας
Η Άρια (παλαιά ονομασία: Άρεια) είναι πεδινό χωριό του νομού Αργολίδας. Βρίσκεται στα βόρεια του Ναυπλίου, σε απόσταση τριών χιλιομέτρων απο το κέντρο της πόλης και πλέον ουσιαστικά αποτελεί προάστιο του. Είναι το πρώτο χωριό που συναντάμε πάνω στο δρόμο Ναυπλίου – Επιδαύρου και είναι χτισμένο στους πρόποδες ενός λόφου που αποτελεί συνέχεια του λόφου του Παλαμηδιού.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2021 ο πληθυσμός της Άριας ανέρχεται στους 3.529 κατοίκους και αποτελεί τον τρίτο μεγαλύτερο οικισμό στην Αργολίδα. Τα τελευταία χρόνια το χωριό έχει γνωρίσει έντονη ανάπτυξη λόγω της γειτνίασης του με το Ναύπλιο. Στην Άρια συμπεριλαμβάνονται, εκτός του κυρίου οικισμού, ο Εξώστης (Μερζές), η Αγία Κυριακή και η Αγία Μονή. Η περιοχή της Άριας προσφέρει υπέροχη θέα της πόλης του Ναυπλίου, η οποία βρίσκεται απλωμένη μπροστά του, με το Παλαμήδι και το Μπούρτζι.
Πληθυσμός
Η Άρια έχει καταγράψει θετική πληθυσμιακή μεταβολή σε όλες τις απογραφές απο το 1879. Ιδιαίτερα σημαντική αύξηση έχει καταγράψει τα τελευταία σαράντα χρόνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αργολίδας Κατηγορία:Δήμος Ναυπλιέων
Hovet
Το Hovet (παλιά γνωστό ως Johanneshovs Isstadion) είναι κλειστό γήπεδο στη Στοκχόλμη. Το γήπεδο χρησιμοποιείται κυρίως για αγώνες χόκεϊ επί πάγου, συναυλίες και για εταιρικές εκδηλώσεις. Το γήπεδο άνοιξε το 1955 σαν υπαίθριος χώρος, ωστόσο η οροφή προστέθηκε το 1962 και ο εσωτερικός χώρος έχει αλλάξει σημαντικά αφού έγινε ανακαίνιση το 2002. Το γήπεδο είναι έδρα των ομάδων χόκεϊ της ΑΪΚ Στοκχόλμης και της Djurgårdens IF. Η επίσημη χωρητικότητα είναι 8.094 θεατές για αγώνες χόκεϊ επί πάγου και 8.300 για συναυλίες.
Φωτογραφίες
Κατηγορία:Γήπεδα χόκεϊ επί πάγου στη Σουηδία Κατηγορία:Αίθουσες συναυλιών στη Σουηδία
Samsung Galaxy A72
Το Samsung Galaxy A72 είναι ένα έξυπνο τηλέφωνο μεσαίας κατηγορίας Android που αναπτύχθηκε και κατασκευάστηκε από τη Samsung Electronics. Το τηλέφωνο ανακοινώθηκε παράλληλα με το Galaxy A52 στη διαδικτυακή παρουσίαση Awesome Unpacked στις 17 Μαρτίου 2021 διαδέχοντας το Galaxy A71. Το Galaxy A72 διατηρεί πολλά από τα χαρακτηριστικά της προηγούμενης γενιάς του, αλλά περιλαμβάνει επίσης μια αναβαθμισμένη μπαταρία 5.000 mAh, πιστοποίηση IP67 για αντοχή σε νερό και σκόνη, ταχύτερο επεξεργαστή και βελτιωμένη κάμερα.
Σχεδιασμός
Το Galaxy A72 έχει παρόμοιο σχεδιασμό με τον προκάτοχό του. Διαθέτει οθόνη Infinity-O με εγκοπή στο κέντρο για την μπροστινή κάμερα όπως και το Galaxy A71. Ωστόσο, η συσκευή διαθέτει ματ χρωματικές επιλογές αντί για γυαλιστερά ντεγκραντέ φινιρίσματα στο Galaxy A71. Είναι διαθέσιμο με επιλογές χρώματος Awesome Black, Awesome White, Awesome Violet και Awesome Blue. Η οθόνη προστατεύεται από Corning Gorilla Glass 3 ενώ ο σκελετός και το πίσω πλαίσιο είναι κατασκευασμένα από πλαστικό. Διαθέτει πιστοποίηση IP67 για αντοχή στο νερό και τη σκόνη.
Υλικό
Το Galaxy A72 έχει οθόνη μεγέθους 6,7 ιντσών Super AMOLED με ανάλυση 1080x2400 pixels., ρυθμό ανανέωσης 90Hz και φωτεινότητα έως 800 nits.
Το τηλέφωνο τροφοδοτείται από τον επεξεργαστή Snapdragon 720G της Qualcomm. Εμπεριέχεται ο οκταπήρυνος CPU Kryo 465 και ο GPU Adreno 618.
Το Galaxy A72 διαθέτει Bluetooth 5.0, Wi-Fi 802.11 a/b/g/n/ac, υποδοχή ακουστικών 3,5 mm και NFC. Διαθέτει μη αφαιρούμενη μπαταρία 5000 mAh με υποστήριξη γρήγορης φόρτισης 25W. Υπάρχει ένας φορτιστής 25W στο κουτί σε αντίθεση με το Galaxy A52 που αποστέλλεται με φορτιστή 15W.
Το τηλέφωνο περιέχει τετραπλό σύστημα πίσω κάμερα με ευρυγώνιο φακό 64MP με οπτική σταθεροποίηση εικόνας (OIS), τηλεφακό 8 MP με οπτική σταθεροποίηση εικόνας και 3x οπτικό ζουμ, υπερευρυγωνίο φακό 12 MP και φακό macro 5 MP. Επιπλέον, υποστηρίζει ζουμ έως 30x και η έχει μπροστινή κάμερα 32 MP.
Υπάρχουν δύο στερεοφωνικά ηχεία και υποστήριξη Dolby Atmos. Επίσης, υπάρχει θύρα ακουστικών 3.5mm.
Λογισμικό
Το τηλέφωνο λειτουργεί με OneUI 3/3.1, βασισμένο σε Android 11. Μπορεί να αναβαθμιστεί σε Android 12 με OneUI 4.0. Το 2023, λαμβάνει ενημερώσεις ασφαλείας τέσσερις φορές τον χρόνο.
Παραπομπές
Galaxy A72
Πρώτη Τριανδρία
μικρογραφία|500x500εσ| Από αριστερά προς τα δεξιά: [[Ιούλιος Καίσαρ|Ιούλιος Καίσαρας, Λικίνιος Κράσσος και Πομπήιος Μάγνος.]]
Η Πρώτη Τριανδρία, λατιν.: Prima Triumviratus (60–53 π.Χ.) ήταν μια άτυπη συμμαχία μεταξύ τριών επιφανών πολιτικών της ύστερης Ρωμαϊκής Δημοκρατίας: του Γάιου Ιούλιου Καίσαρα, του Γναίου Πομπηίου Μάγκνου και του Μάρκου Λικίνιου Κράσσου.
Το σύνταγμα της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας ήταν ένα σύνθετο σύνολο ελέγχων και ισορροπιών, που είχαν σχεδιαστεί για να εμποδίσουν έναν άνθρωπο να αναβιβαστεί επάνω από τους υπόλοιπους και να δημιουργήσει μια μοναρχία. Προκειμένου να παρακάμψουν αυτά τα συνταγματικά εμπόδια, ο Καίσαρας, ο Πομπήιος και ο Κράσσος σχημάτισαν μια μυστική συμμαχία, στην οποία υποσχέθηκαν να χρησιμοποιήσουν την επιρροή τους, για να βοηθήσουν ο ένας τον άλλον. Σύμφωνα με τον Α. Γκόλντσγουορθυ, η συμμαχία «δεν ήταν μια εγκάρδια ένωση ανδρών με τα ίδια πολιτικά ιδανικά και φιλοδοξίες», αλλά μια ένωση όπου «όλοι [επιζητούσαν] προσωπικό πλεονέκτημα».
Ως ανιψιός του Γάιου Μάριου, ο Ι. Καίσαρας ήταν εκείνη την εποχή πολύ καλά συνδεδεμένος με την παράταξη των Λαικών (Populares), η οποία πίεζε για κοινωνικές μεταρρυθμίσεις. Ήταν επιπλέον ο pontifex maximus —ο αρχιερέας στη ρωμαϊκή θρησκεία— και μπορούσε να επηρεάσει σημαντικά την πολιτική (ιδίως μέσω της ερμηνείας των οιωνών). Ο Πομπήιος ήταν ο μεγαλύτερος στρατιωτικός ηγέτης της εποχής, έχοντας κερδίσει τους πολέμους εναντίον του Σερτόριου (80–72). π.Χ.), του Μιθριδάτη (73–63 π.Χ.) και των πειρατών της Κιλικίας (66 π.Χ.). Αν και κέρδισε τον πόλεμο εναντίον του Σπάρτακου (73–71 π.Χ.), ο Λ. Κράσσος ήταν κυρίως γνωστός για τον μεγάλο πλούτο του, τον οποίο απέκτησε μέσω έντονης κερδοσκοπίας γης. Τόσο ο Πομπήιος, όσο και ο Κράσσος είχαν επίσης εκτεταμένα δίκτυα πελατών ως πάτρωνες. Η συμμαχία εδραιώθηκε με τον γάμο του Πομπήιου με την κόρη του Καίσαρα Ιουλία το 59 π.Χ. Χάρη στη συμμαχία, ο Καίσαρας έλαβε μια εξαιρετική διοίκηση στη Γαλατία και την Ιλλυρία για πέντε χρόνια, ώστε να μπορέσει να ξεκινήσει την κατάκτηση της Γαλατίας. Το 56 π.Χ. η Τριανδρία ανανεώθηκε στη διάσκεψη της Λούκκα, στην οποία οι τρεις άνδρες συμφώνησαν να μοιραστούν τις ρωμαϊκές επαρχίες μεταξύ τους. Ο Καίσαρας μπορούσε να κρατήσει τη Γαλατία για άλλα πέντε χρόνια, ενώ ο Πομπήιος έλαβε την Ισπανία (Ιβηρική) και τον Κράσσος τη Συρία. Ο Κράσσος ξεκίνησε μια εκστρατεία κατά των Πάρθων για να ανταποκριθεί στις νίκες του Καίσαρα στη Γαλατία, αλλά απεβίωσε στην καταστροφική ήττα των Καρχεών το 53 π.Χ..
Το τέλος του Κράσσου τερμάτισε την Τριανδρία και άφησε τον Καίσαρα και τον Πομπήιο αντιμέτωπους. Η σχέση τους είχε ήδη υποβαθμιστεί μετά το τέλος της Ιουλίας το 54 π.Χ. Ο Πομπήιος τάχθηκε στη συνέχεια με τους Αρίστους (Optimates), τη συντηρητική φατρία που εναντιvώτανστους Λαοφιλείς, και πολέμησε ενεργά τον Καίσαρα στη Σύγκλητο. Το 49 π.Χ., με την ολοκλήρωση της κατάκτησης της Γαλατίας, ο Καίσαρας αρνήθηκε να απελευθερώσει τις λεγεώνες του και αντ' αυτού εισέβαλε στην Ιταλία από τα βόρεια διασχίζοντας τον Ρουβίκωνα με τον στρατό του. Ο επόμενος εμφύλιος πόλεμος οδήγησε τελικά στη νίκη του Καίσαρα επί του Πομπήιου στη μάχη των Φαρσάλων το 48 π.Χ. και η δολοφονία του τελευταίου στην Αίγυπτο των Πτολεμαίων, όπου κατέφυγε μετά τη μάχη. Στα 44 π.Χ., ο Καίσαρας δολοφονήθηκε στη Ρώμη και τον επόμενο χρόνο ο υιοθετημένος γιος του Οκταβιανός (αργότερα γνωστός ως Αύγουστος) σχημάτισε τη Δεύτερη Τριανδρία με τον Μάρκο Αντώνιο και τον Μάρκο Αιμίλιο Λέπιδο.
Ιστορικό
Το 60 π.Χ. ο Πομπήιος υποστήριξε ένα αγροτικό νομοσχέδιο που προτάθηκε από τον τριβούνο των πληβείων Φλάβιο και προέβλεπε τη διανομή της δημόσιας γης. Περιλάμβανε γη που είχε κατασχεθεί, αλλά δεν είχε παραχωρηθεί από τον Λεύκιο Κορνήλιο Σύλλα όταν διένειμε γη για να εγκαταστήσει τους βετεράνους του το 80 π.Χ. και εκμεταλλεύσεις στο Aρρέτιον (Aρέτσο) και Βολατέρραι (Βολτέρρα), αμφότερα στην Ετρουρία. Η γη επρόκειτο να αγοραστεί με τα νέα έσοδα από τις επαρχίες για τα επόμενα πέντε χρόνια. Οι Άριστοι αντιτάχθηκαν στο νομοσχέδιο, επειδή υποψιάζοντο ότι «στόχευε κάποια νέα δύναμη για τον Πομπήιο». Επικεφαλής τους ήταν ο Κόιντος Καικίλιος Μέτελλος Κέλερ, ένας από τους δύο υπάτους εκείνης της χρονιάς, ο οποίος αμφισβήτησε κάθε σημείο του νομοσχεδίου του Φλάβιου και «του επιτέθηκε τόσο επίμονα, που ο τελευταίος τον έβαλε στη φυλακή». Ο Μέτελλος Σέλερ ήθελε να συγκαλέσει τη σύγκλητο εκεί και ο Φλάβιος κάθισε στην είσοδο του κελιού, για να το αποτρέψει αυτό. Ο Mέτελλος Κέλερ έκοψε τον τοίχο, για να τους αφήσει να μπουν. Όταν ο Πομπήιος το άκουσε αυτό, φοβήθηκε για την αντίδραση του κόσμου και είπε στον Φλάβιο να σταματήσει. Ο Μέτελλος Κέλερ δεν συναίνεσε, όταν οι άλλοι τριβούνοι των πληβείων ήθελαν να τον αφήσουν ελεύθερο. Οι γελοιότητες του Φλάβιου αποξένωσαν τον κόσμο. Καθώς περνούσε ο καιρός έχασαν το ενδιαφέρον τους για το νομοσχέδιο και τον Ιούνιο το θέμα ήταν «εντελώς ψυχρό». Τέλος, ένας σοβαρός πόλεμος στη Γαλατία απέσυρε την προσοχή από αυτό. Ο Πομπήιος είχε καταφέρει να υποστηρίξει την εκλογή του Λεύκιου Αφράνιου, που ήταν ένας από τους διοικητές του στον πόλεμο στα ανατολικά, ως άλλος ύπατος. Ωστόσο, δεν ήταν εξοικειωμένος με τους πολιτικούς ελιγμούς. Σύμφωνα με τα λόγια του Δίωνα Κάσιου, «ήξερε να χορεύει καλύτερα, παρά να συναλλάσσεσαι με οποιαδήποτε δουλειά». Στο τέλος, χωρίς την υποστήριξη αυτού του υπάτου, ο Πομπήιος άφησε το θέμα να εκπέσει. Έτσι, η παράταξη του Πομπήιου αποδείχθηκε ανεπαρκής για να ανταποκριθεί στην παρεμπόδιση των Αρίστων.
Απολογισμοί για τη δημιουργία της συμμαχίας
Υπάρχουν διάφορες εκδοχές για το πώς προέκυψε η συμμαχία στις πηγές.
Η έκδοση του Αππιανού
Σύμφωνα με τον Αππιανό, το 60 π.Χ. ο Καίσαρας επέστρεψε από την εξουσία του στην Ισπανία (Ισπανία και Πορτογαλία) και του απονεμήθηκε θρίαμβος για τις νίκες του εκεί. Έκανε προετοιμασίες, για να εορτάσει αυτό έξω από τα τείχη της πόλης. Ήθελε επίσης να είναι υποψήφιος για την υπατεία του έτους 59 π.Χ. Ωστόσο οι υποψήφιοι έπρεπε να παρουσιαστούν στην πόλη και δεν ήταν νόμιμο για όσους ετοίμαζαν έναν θρίαμβο να μπουν στην πόλη και μετά να επιστρέψουν γι' αυτές τις προετοιμασίες. Επειδή δεν ήταν ακόμη έτοιμος, ο Καίσαρας ζήτησε να του επιτραπεί να εγγραφεί ερήμην και να έχει κάποιον να ενεργεί για λογαριασμό του, παρόλο που αυτό ήταν αντίθετο με το νόμο. Ο Κάτων ο Νεότερος, που ήταν αντίθετος, εξάντλησε την τελευταία μέρα της παρουσίασης με ομιλίες. Έτσι ο Καίσαρας άφησε τον θρίαμβο, μπήκε στην πόλη και παρουσίασε την υποψηφιότητά του. Ο Πομπήιος είχε αποτύχει να επικυρώσει από τη Σύγκλητο τις πράξεις, για τους εποικισμούς που έκανε στην ανατολή κατά τη διάρκεια του Γ΄ Μιθριδατικού Πολέμου. Οι περισσότεροι συγκλητικοί αντιτάχθηκαν σε αυτό, επειδή ήταν ζηλόφθονες, ιδιαίτερα ο Λεύκιος Λικίνιος Λούκουλλος που είχε αντικατασταθεί στη διοίκηση αυτού του πολέμου από τον Πομπήιο. Ο Κράσσος είχε συνεργαστεί με τον Λούκουλλο σε αυτό το θέμα. Ο θιγόμενος Πομπήιος «έκανε φιλία με τον Καίσαρα και υποσχέθηκε ενόρκως να τον υποστηρίξει για την υπατεία». Τότε ο Καίσαρας βελτίωσε τις σχέσεις μεταξύ του Κράσσου και του Πομπήιου και «αυτοί οι τρεις ισχυρότεροι άνδρες συνένωσαν τα συμφέροντά τους». Ο Αππιανός σημείωσε επίσης, ότι ο Μάρκος Τερέντιος Βάρρο έγραψε ένα βιβλίο γι' αυτή τη συμμαχία, που ονομάζεται Τρικάρανος (τρικέφαλος). Η εκδοχή του Αππιανού και ο Βίος του Πομπήιου του Πλούταρχου είναι οι μόνες πηγές, που θέλουν τον Πομπήιο να επιδιώκει συμμαχία με τον Καίσαρα και όχι το αντίστροφο.
Η εκδοχή του Πλουτάρχου
Ο Πλούταρχος διευκρινίζει, ότι όσοι λάμβαναν άδεια να τελέσουν θρίαμβο, έπρεπε να μείνουν εκτός πόλης μέχρι την εορτή, ενώ οι υποψήφιοι για την υπατεία έπρεπε να είναι παρόντες στην πόλη. Η επιλογή εγγραφής ερήμην, μέσω ενός φίλου που ενεργούσε για λογαριασμό του, απορρίφθηκε και ο Καίσαρας επέλεξε την υπατεία. Όπως ο Αππιανός, ο Πλούταρχος έγραψε ότι ο Κάτωνας ο Νεότερος ήταν ο πιο σκληρός αντίπαλος του Καίσαρα. Οδήγησε τους άλλους συγκλητικούς να απορρίψουν την πρόταση. Τόσο στο Βίος του Κάτωνος όσο και στο Βίος του Πομπηίου έγραψε, ότι μετά την ήττα του αγροτικού νομοσχεδίου, ο σκληρά πιεσμένος Πομπήιος κατέφυγε στην αναζήτηση της υποστήριξης των τριβούνων των πληβείων και των νεαρών τυχοδιωκτών, ο χειρότερος από τους οποίους ήταν ο Πόπλιος Κλόδιος Πούλχερ (βλ. παρακάτω). . Στον πρώτο Βίο πρόσθεσε, ότι ο Πομπήιος κέρδισε τότε την υποστήριξη του Καίσαρα, ο οποίος προσκολλήθηκε μαζί του. Στον τελευταίο έγραψε, ότι ο Καίσαρας ακολούθησε μια πολιτική συμφιλίωσης του Κράσσου και του Πομπήιου. Επομένως, τα δύο κείμενα φαίνονται αντιφατικά. Στο Βίος του Καίσαρος έγραψε, ότι ο Καίσαρας ξεκίνησε την πολιτική του για να συμφιλιώσει τον Πομπήιο και τον Κράσσο αμέσως μετά την είσοδό του στην πόλη, επειδή ήταν οι άνδρες με τη μεγαλύτερη επιρροή. Τους είπε, ότι συγκεντρώνοντας τις ενωμένες δυνάμεις τους πάνω του, θα μπορούσαν να επιτύχουν να αλλάξουν τη μορφή διακυβέρνησης.
Η έκδοση του Δίωνα Κάσσιου
Στην αφήγηση του Δίωνα Κάσσιου, ο Καίσαρας, ο οποίος ήταν κυβερνήτης στην Ισπανία το 60 π.Χ., θεώρησε τη διακυβέρνησή της ως σκαλοπάτι για την υπατεία. Έφυγε βιαστικά από την Ισπανία, πριν ακόμη φτάσει ο διάδοχός του, για να φτάσει στη Ρώμη εγκαίρως για τις εκλογές. Αναζήτησε το αξίωμα πριν πραγματοποιήσει τον θρίαμβό του, καθώς ήταν πολύ αργά για να το γεορτάσει πριν από τις εκλογές. Του αρνήθηκαν τον θρίαμβο λόγω της αντίθεσης του Κάτωνα. Ο Καίσαρας δεν πίεσε το θέμα, νομίζοντας ότι θα μπορούσε να εορτάσει μεγαλύτερα κατορθώματα αν εκλεγόταν ύπατος, και έτσι μπήκε στην πόλη για να διεκδικήσει αξιώματα. Προσέγγισε τον Κράσσο και τον Πομπήιο τόσο επιδέξια, που τους κέρδισε, παρόλο που εξακολουθούσαν να είναι εχθρικοί μεταξύ τους: είχαν τις πολιτικές τους ομάδες και «ο καθένας εναντιωνόταν, σε ό,τι είδε ο άλλος επιθυμούσε».
Η εκδοχή του Σουητόνιου
Ο λογαριασμός του Σουητόνιου λέει, ότι ο Καίσαρας επέστρεψε στη Ρώμη από την Ισπανία βιαστικά, χωρίς καν να περιμένει τον διάδοχό του,, επειδή ήθελε και θρίαμβο και υπατεία. Καθώς η ημέρα των εκλογών για την υπατεία είχε ήδη οριστεί, έπρεπε να δηλώσει την υποψηφιότητά του ως ιδιώτης και έπρεπε να εγκαταλείψει τη στρατιωτική του διοίκηση και τον θρίαμβό του. Όταν οι δολοπλοκίες του για να λάβει εξαίρεση προκάλεσαν φασαρία, εγκατέλειψε τον θρίαμβο και επέλεξε την υπατεία. Υπήρχαν άλλοι δύο υποψήφιοι για την υπατεία, ο Λεύκιος Λυκκείος και ο Mάρκος Καλπούρνιος Βίβουλος. Ο Καίσαρας έκανε ικεσίες στον πρώτο, επειδή ήταν πλούσιος και μπορούσε να φερθεί με μεγαλοπρέπεια στο εκλογικό σώμα. Η αριστοκρατία χρηματοδότησε τον Καλπούρνιο Βίβουλο για την εκλογική του έρευνα, επειδή ήταν ένθερμος αντίπαλος του Καίσαρα και θα τον κρατούσε υπό έλεγχο. Ακόμη και ο Κάτων ο Νεότερος, που ήταν ένας πολύ ευθύς άνθρωπος, «δεν αρνήθηκε, ότι η δωροδοκία υπό τέτοιες συνθήκες ήταν για το καλό της Δημοκρατίας». Εκλέχθηκε ο Bίβουλος. Κανονικά στους νέους υπάτους ανατίθεντο σημαντικοί τομείς στρατιωτικής διοίκησης, αλλά, σε αυτήν την περίπτωση, τους ανατέθηκαν «απλώς δάση και βοσκοτόπια», ένα άλλο μέτρο που είχε σκοπό να αμβλύνει τις φιλοδοξίες του Καίσαρα. Ο Καίσαρας, θυμωμένος γι' «αυτή τη μικρή ανάθεση», προσπάθησε σκληρά να κερδίσει τον Πομπήιο, ο οποίος ήταν και ο ίδιος θιγμένος από τη Συγκλητο, επειδή αυτή δεν επικύρωσε τους διακανονισμούς, που είχε κάνει μετά τη νίκη του Γ΄ Μιθριδατικού Πολέμου. Ο Καίσαρας επέτυχε, έφτιαξε τη σχέση ανάμεσα στον Κράσσο και τον Πομπήιο και «έκανε μια συμφωνία και με τους δύο, ότι δεν έπρεπε να γίνει κανένα βήμα στις δημόσιες υποθέσεις, που να μην ταίριαζε σε κανέναν από τους τρεις».
Η εκδοχή του Σουητόνιου είναι η μόνη, που τοποθετεί τη δημιουργία της συμμαχίας μετά την εκλογή του Καίσαρα. Η εκδοχή του είναι επίσης η μόνη που αναφέρει "τα δάση και τα βοσκοτόπια".
Σύγκλιση συμφερόντων
Οι αρχαίες πηγές αναφέρουν τι έφερε τον Πομπήιο στη συμμαχία, αλλά σιωπούν για το ποια συμφέροντα θα μπορούσαν να έφεραν τον Κράσσο σε αυτή. Υπάρχουν μόνο αναφορές, ότι ο Καίσαρας έφερε κοντά τον Πομπήιο και τον Κράσσο, κάτι που ο Πλούταρχος περιέγραψε ως συμφιλίωση. Ο Δίων Κάσσιος αναφέρει, ότι αυτό ήταν κάτι, που απαιτούσε επιδεξιότητα: σχεδόν σαν μια συμφιλίωση του ασυμβίβαστου. Στα γραπτά του Σουητώνιου και του Πλούταρχου, επίσης σε ορισμένες επιστολές και σε μια ομιλία του Κικέρωνα, βρίσκουμε ενδείξεις, τόσο για το ποια μπορεί να ήταν τα συμφέροντα του Κράσσου, όσο και για ενδείξεις ότι ο Κράσσος και ο Πομπήιος μπορεί να ήταν λιγότερο ασυμβίβαστοι, από ό,τι υποδηλώνουν οι περιγραφές τους και ότι οι τρεις άνδρες της τριανδρίας είχαν συνεργαστεί και πριν. Θα μπορούσε να υποστηριχθεί, ότι ο σχηματισμός της πρώτης τριανδρίας ήταν το αποτέλεσμα της περιθωριοποίησης ενός εχθρού (δηλ. του Καίσαρα) και ενός ξένου (δηλ. του Πομπήιου) και της σύγκρουσης των συμφερόντων που συνδέονται με τον Κράσσο από τους Αρίστους, που κυριαρχούσαν στη Σύγκλητο. μικρογραφία| Μια ρωμαϊκή προτομή του [[Λεύκιος Κορνήλιος Σύλλας|Λ. Κ. Σύλλα στο Nέα Γλυπτοθήκη του Κάρλσμπεργκ.]] Όσον αφορά τους αριστοκρατικούς κύκλους των Αρίστων που ήθελαν την υπεροχή της Συγκλήτου επί της ρωμαϊκής πολιτικής, ο Πομπήιος ήταν απόμακρος. Έκτισε την πολιτική του σταδιοδρομία ως στρατιωτικός διοικητής. Έθεσε τρεις λεγεώνες στην πατρίδα του Πικηνόν (στην κεντρική Ιταλία) για να υποστηρίξει τον Λεύκιο Κορνήλιο Σύλλα στην ανακατάληψη της Ρώμης, την οποία είχαν καταλάβει οι υποστηρικτές του Γάιου Μάριου πριν από τον εμφύλιο πόλεμο του Σύλλα (83–82 π.Χ.). Στη συνέχεια ο Σύλλας τον έστειλε στη Σικελία (82 π.Χ.) και στην Αφρική (81 π.Χ.) εναντίον των οπαδών του Μάριου που είχαν καταφύγει εκεί, όπου τους νίκησε, αποκτώντας έτσι στρατιωτική δόξα και διάκριση, ιδιαίτερα στην Αφρική. Στη συνέχεια ο Πομπήιος πολέμησε την εξέγερση του Κόιντου Σερτώριου στην Ισπανία από το 76 π.Χ. έως το 71 π.Χ. κατά τη διάρκεια του Σερτοριανού Πολέμου (80–72 π.Χ.). Έπαιξε ρόλο στην καταστολή της εξέγερσης των σκλάβων υπό την ηγεσία του Σπάρτακου (ο Γ΄ Πόλεμος των Δούλων, 72–70 π.Χ.). Τα δύο τελευταία του απέφεραν το αξίωμα της υπατείας το 70 π.Χ., παρόλο που ήταν κάτω από την ηλικία των επιλεξιμότητας γι' αυτό το αξίωμα και δεν είχε ανέβει τη σειρά των αξιωμάτων (cursus honorum), το σκαλί της πολιτικής σταδιοδρομίας που παραδοσιακά απαιτείται για να φτάσει στην υπατεία. Ο Πομπήιος έλαβε επίσης τη διοίκηση μιας μεγάλης ειδικής ομάδας για την καταπολέμηση της πειρατείας στη Μεσόγειο Θάλασσα από τον Γαβίνειο νόμο (67 π.Χ.), ο οποίος του έδωσε εξαιρετικές εξουσίες σε ολόκληρη τη Θάλασσα, καθώς και σε εδάφη σε απόσταση 50 μιλίων από τις ακτές της. Το 66 π.Χ. ο Μανίλιος νόμος παρέδωσε τη διοίκηση της τελευταίας φάσης του Γ΄ Μιθριδατικού Πολέμου στον Πομπήιο, ο οποίος την οδήγησε σε νικηφόρα κατάληξη.
Η πολιτική δύναμη του Πομπήιου —ο οποίος πέρασε το ήμισυ της καριέρας του μέχρι το 63 π.Χ. πολεμώντας έξω από τη Ρώμη— βρισκόταν έξω από τους συντηρητικούς αριστοκρατικούς κύκλους των Αρίστων. Βασίστηκε στη δημοτικότητά του ως στρατιωτικός διοικητής, στην πολιτική υποστήριξη, στην αγορά ψήφων για τους υποστηρικτές του ή τον εαυτό του, και την υποστήριξη των βετεράνων του πολέμου: «Κύρος, πλούτος, πελάτες και οπαδοί, ευγνώμονες βετεράνοι που μπορούσαν να κινητοποιηθούν εύκολα: αυτός ήταν ο πλούτος του (opes), που μπορούσαν να εγγυηθούν την [δύναμη] του [Πομπήιου]». Η αντίθεση των Αρίστων με τις πράξεις των οικισμών του στην ανατολή και το αγροτικό νομοσχέδιο που υποστήριξε, δεν οφείλοντο μόνο στο φθόνο, όπως πρότεινε ο Αππιανός. Οι Άριστοι ήταν επίσης κουρασμένοι από την προσωπική πολιτική επιρροή του Πομπήιου. Τον έβλεπαν ως μια πιθανή πρόκληση για την υπεροχή της Συγκλήτου, την οποία ήλεγχαν σε μεγάλο βαθμό και η οποία είχε επικριθεί για τις συνοπτικές εκτελέσεις κατά τη διάρκεια της συνωμοσίας του Κατιλίνα. Έβλεπαν έναν πολιτικά ισχυρό άνδρα ως έναν πιθανό τύραννο, που θα μπορούσε να ανατρέψει τη Δημοκρατία. Ο Πομπήιος παρέμεινε αμέτοχος, όσον αφορά τις διαμάχες μεταξύ των Αρίστων και των Λαϊκών που μαίνοντο στη Ρώμη, την εποχή που επέστρεψε από τον Γ΄ Μιθριδατικό Πόλεμο το 62 π.Χ. Ενώ δεν υποστήριζε τους λαϊκούς, αρνήθηκε να συμπαραταχθεί με τη Σύγκλητο, κάνοντας αόριστες ομιλίες που αναγνώριζαν την εξουσία της Συγκλήτου, αλλά χωρίς να αναγνωρίζουν την αρχή της Συγκλητικής υπεροχής, που υποστήριζε ο Κικέρων και οι Άριστοι.
Η αντίθεση και η ήττα του αγροτικού νόμου, που υποστήριζε ο Πομπήιος, ήταν κάτι περισσότερο από απλή αντίθεση στον Πομπήιο. Ούτε ο νόμος αφορούσε αποκλειστικά την παραχώρηση γης για την εγκατάσταση των βετεράνων του Πομπήιου, οι οποίοι περίμεναν τόσα πολλά, από τότε που ο Σύλλας είχε κάνει το ίδιο το 80 π.Χ. Ωστόσο, ο νόμος πλαισιώθηκε με τέτοιο τρόπο, ώστε η γη να μοιράζεται και στους ακτήμονες αστούς φτωχούς. Αυτό θα βοηθούσε στην ανακούφιση του προβλήματος της μάζας των ακτημόνων ανέργων ή των υποαπασχολούμενων φτωχών στη Ρώμη, που βασίζοντο στην παροχή σιτηρών από το κράτος για να επιβιώσουν και θα έκανε επίσης τον Πομπήιο δημοφιλή μεταξύ των πληβείων. Οι πολιτικοί των Λαϊκών είχαν προτείνει αυτού του είδους τη μεταρρύθμιση της γης από την εισαγωγή του αγροτικού νόμου του Τιβέριου Γράκχου το 133 π.Χ., που είχε οδηγήσει στη δολοφονία του. Από τότε οι προσπάθειες εισαγωγής τέτοιων αγροτικών νόμων ηττήθηκαν από τους Αρίστους. Έτσι, η αντίθεση στο νομοσχέδιο που υποστήριξε ο Πομπήιος μπήκε μέσα σε αυτό το ευρύτερο ιστορικό πλαίσιο της βέλτιστης αντίστασης στη μεταρρύθμιση, καθώς και των βέλτιστων υποψιών για τον Πομπήιο. Ένα κρίσιμο στοιχείο στην ήττα του νομοσχεδίου που υποστήριξε ο Πομπήιος, ήταν το γεγονός ότι οι βέλτιστοι είχαν έναν ισχυρό ύπατο, τον Κόιντο Καικίλιο Μέτελλο Κέλερ, ο οποίος αντιστάθηκε σθεναρά και επιτυχώς στην ψήφισή του, ενώ ο ύπατος που υποστήιζε ο Πομπήιος, ο Λεύκιος Αφράνιος, ήταν αναποτελεσματικός. Η έλλειψη αποτελεσματικής υπατικής βοήθειας ήταν αδυναμία για τον Πομπήιο. Όπως ήδη αναφέρθηκε παραπάνω, ο Πλούταρχος έγραψε, ότι η ήττα του νομοσχεδίου ανάγκασε τον Πομπήιο να ζητήσει την υποστήριξη των τριβούνων των πληβείων, και επομένως των Λαϊκών. Με την επιστροφή του Καίσαρα από τη θέση του κυβερνήτη στην Ισπανία, ο Πομπήιος βρήκε έναν πολιτικό, που θα είχε τη δύναμη και την επιρροή να προωθήσει το νομοσχέδιο, αν γινόταν ύπατος.
Ο Κράσσος και ο Πομπήιος μοιράστηκαν μία υπατεία το 70 π.Χ. Ο Πλούταρχος θεωρεί, ότι αυτή ήταν άτονη και χωρίς αποτελέσματα, επειδή αμαυρώθηκε από συνεχείς διαφωνίες μεταξύ των δύο ανδρών. Έγραψε ότι «διέφεραν σχεδόν σε κάθε μέτρο, και λόγω της αμφισβήτησής τους κατέστησαν άγονη την υπατεία τους πολιτικά και χωρίς επιτεύγματα, εκτός από το ότι ο Κράσσος έκανε μια μεγάλη θυσία προς τιμή του Ηρακλή και έδωσε στον λαό μια μεγάλη εορτή και ένα επίδομα σιτηρών για τρεις μήνες ." Τη βαθιά έχθρα κατά τη διάρκεια αυτής της υπατείας σημείωσε και ο Αππιανός. Ο Πλούταρχος έγραψε επίσης, ότι ο Πομπήιος έδωσε πίσω στον λαό τους τριβούνους του. Αυτή ήταν μια αναφορά στην κατάργηση νόμων, που είχε εισαγάγει ο Λεύκιος Κορνήλιος Σύλλας το 81 π.Χ., που είχαν αποδυναμώσει την εξουσία των τριβούνων των πληβείων, απαγορεύοντάς τους να παρουσιάζουν νομοσχέδια στην ψηφοφορία του συμβουλίου των πληβείων και να ασκεί βέτο στις ενέργειες των αξιωματούχων του κράτους. και στο senatus consultum. Απαγόρευσε επίσης σε όσους ήταν τριβούνοι να διεκδικούν δημόσια αξιώματα. Ο Σύλλας το είχε κάνει αυτό, επειδή αυτοί οι τριβούνοι είχαν αμφισβητήσει την υπεροχή της ελεγχόμενης από τους πατρικίους Συγκλήτου και ήθελε να ενισχύσει την εξουσία της τελευταίας. Δεδομένου ότι αυτοί οι τριβούνοι ήταν οι εκπρόσωποι της πλειοψηφίας των πολιτών, ο κόσμος ήταν δυσαρεστημένος με αυτό. Ο Πλούταρχος απέδωσε αυτή την κατάργηση μόνο στον Πομπήιο. Ωστόσο, είναι πολύ πιθανό ότι οι Άριστοι θα είχαν αντιταχθεί σε αυτό στη Σύγκλητο, καθιστώντας απίθανο το μέτρο αυτό να είχε ψηφιστεί, εάν οι δύο ύπατοι είχαν αντιταχθεί μεταξύ τους σε αυτό το θέμα. Οι Περιοχαί του Λίβιου (μια σύντομη περίληψη του έργου του Λίβιου) καταγράφουν ότι "ο Μάρκος Κράσσος και ο Γναίος Πομπήιος έγιναν ύπατοι ... και ανασυγκρότησαν τις τριβουνικές εξουσίες." Ομοίως, ο Σουητώνιος έγραψε, ότι όταν ο Καίσαρας ήταν τριβούνος του στρατού, «υποστήριξε ένθερμα τους αρχηγούς στην προσπάθεια να αποκατασταθεί η εξουσία των τριβούνων των κοινών [των πληβείων], την έκταση της οποίας ο Σύλλας είχε περιορίσει». Οι δύο αρχηγοί πρέπει προφανώς να ήταν οι δύο ύπατοι, ο Κράσσος και ο Πομπήιος. Επομένως, σε αυτό το θέμα πρέπει να υπήρχε ενότητα σκοπού μεταξύ αυτών των τριών ανδρών. Αυτό ήταν ένα θέμα μεγάλης σημασίας για τους Λαϊκούς.
Υπάρχουν ενδείξεις ότι ο Καίσαρας και ο Κράσσος μπορεί να είχαν σημαντικούς πολιτικούς δεσμούς πριν από την Τριανδρία. Ο Σουητώνιος έγραψε, ότι σύμφωνα με ορισμένες πηγές ο Καίσαρας ήταν ύποπτος, ότι είχε συνωμοτήσει με τον Κράσσο, τον Πόπλιο Σύλλα και τον Λεύκιο Αυτρόνιο, για να επιτεθεί στο κτίριο της Συγκλήτου και να σκοτώσει πολλούς συγκλητικούς. Ο Κράσσος επρόκειτο τότε να αναλάβει το αξίωμα του δικτάτορα και να αναθέσει τον Καίσαρα να ονομάσει διοικητή του ιππικού (magister equitum), να μεταρρυθμίσει το κράτος και στη συνέχεια να αποκαταστήσει την υπατεία στον Σύλλα και τον Αυτρόνιο. Σύμφωνα με μια από τις πηγές, από τις οποίες ο Σουητόνιους άντλησε αυτές τις πληροφορίες, ο Κράσσος αποχώρησε την τελευταία στιγμή και ο Καίσαρας δεν προχώρησε στο σχέδιο. Ο Πλούταρχος δεν ανέφερε αυτά τα επεισόδια στον «Βίο του Καίσαρα». Ο Σουητώνιος έγραψε, ότι το 65 π.Χ. ο Καίσαρας προσπάθησε να πάρει τη διοίκηση στην Αίγυπτο, που του ανατέθηκε από το συμβούλιο των πληβείων, όταν ο Πτολεμαίος ΙΒ΄, σύμμαχος των Ρωμαίων, καθαιρέθηκε από μια εξέγερση στην Αλεξάνδρεια, αλλά οι Άριστοι εμπόδισαν την ανάθεση. Ούτε αυτό το ανέφερε ο Πλούταρχος, αλλά στον Βίο του Κράσσου έγραψε ότι ο Κράσσος, που εκείνη τη χρονιά ήταν πραίτορας, ήθελε να κάνει την Αίγυπτο υποτελή της Ρώμης, χωρίς να αναφέρει την εξέγερση. Του εναντιώθηκε ο συνάδελφός του και οι δύο οικειοθελώς κατέθεσαν τα αξιώματά τους. Ως εκ τούτου, μπορεί να υπήρχε σύνδεση μεταξύ της κίνησης του Κράσσου και της φιλοδοξίας του Καίσαρα.
Ο Πλούταρχος έγραψε, ότι όταν στον Καίσαρα ανατέθηκε η διακυβέρνηση της ρωμαϊκής επαρχίας Εκείθεν Ισπανίας (Hispania Ulterior) για το 60 π.Χ. ήταν χρεωμένος και οι πιστωτές του τον εμπόδισαν να πάει στην επαρχία του. Ο Κράσσος εξόφλησε τους πιο αδιάλλακτους πιστωτές και έδωσε εγγύηση 830 ταλάντων, επιτρέποντας έτσι στον Καίσαρα να φύγει. Ο Σουητόνιος σημειώνει και αυτό το επεισόδιο, αλλά δεν αναφέρει, ποιος έκανε τις πληρωμές και έδωσε την εγγύηση. Ο Πλούταρχος νόμιζε, ότι ο Κράσσος το έκανε αυτό, επειδή χρειαζόταν τον Καίσαρα για την πολιτική του εκστρατεία εναντίον του Πομπήιου. Ωστόσο, αυτό δεν μπορεί να θεωρηθεί δεδομένο. Σε μια ομιλία που έκανε ο Κικέρων εναντίον ενός αγροτικού νομοσχεδίου, που προτάθηκε από τον τριβούνο των πληβείων Πόπλιο Σερβίλιο Ρούλλο το 63 π.Χ., ισχυρίστηκε, ότι ο Ρούλλος ήταν μια ασήμαντη μορφή και ένα μέτωπο για τους δυσάρεστους «μηχανουργούς», τους οποίους περιέγραψε ως πραγματικούς αρχιτέκτονες του νομοσχεδίου και ως άνδρες που είχαν την πραγματική δύναμη και που έπρεπε να φοβούνται. Δεν κατονόμασε αυτούς τους άνδρες, αλλά έκανε υποδείξεις, που τους έκαναν αναγνωρίσιμους λέγοντας: «Μερικούς από αυτούς στους οποίους τίποτε δεν φαίνεται επαρκές για να κατέχουν, κάποιους στους οποίους τίποτε δεν φαίνεται αρκετό για να σπαταλήσουν». Ο Σάμμερ επισημαίνει, ότι επρόκειτο για αναφορές στις δημοφιλείς μορφές του Κράσσου και του Καίσαρα. Έτσι, δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο ο Κράσσος, ο Πομπήιος και ο Καίσαρας να ήταν πρόθυμοι να συνεργαστούν σε ένα συγκεκριμένο ζήτημα πολιτικής, στο οποίο συμφώνησαν, όπως είχαν κάνει το 70 π.Χ. Επιπλέον, ο Καίσαρας είχε υποστηρίξει τον Μανίλιο νόμο του 66 π.Χ., ο οποίος έδωσε στον Πομπήιο τη διοίκηση της τελικής φάσης του Γ΄ Μιθριδατικού Πολέμου και, το 63 π.Χ. όπως σημειώθηκε παραπάνω, πρότεινε μια πρόταση να ανακληθεί ο Πομπήιος στη Ρώμη, για να αποκατασταθεί η τάξη στον απόηχο της συνωμοσίας του Κατιλίνα. Ως εκ τούτου, ο Καίσαρας ήταν πρόθυμος να υποστηρίξει τον Πομπήιο, επειδή -αν και ο τελευταίος δεν ήταν δημοφιλής- δεν ήταν ούτε των Αρίστων, καθιστώντας τον πιθανό σύμμαχο. Επιπλέον, την εποχή της δημιουργίας της Πρώτης Τριανδρίας, ο Πομπήιος βρισκόταν σε αντίθεση με τους Αρίστους. Η αναστολή της πραιτορίας του το 62 π.Χ. από τη Σύγκλητο, όταν υποστήριξε την ανάκληση του Πομπήιου, είχε δείξει πιθανώς στον Καίσαρα, ότι οι εχθροί του είχαν τα μέσα να τον περιθωριοποιήσουν πολιτικά. Για να αποκτήσει την υατεία ο Καίσαρας, χρειαζόταν την υποστήριξη του Πομπήιου και του Κράσσου, οι οποίοι, εκτός από τους δύο άνδρες με τη μεγαλύτερη επιρροή στη Ρώμη, δεν ανήκαν στους Αρίστους και έτσι ήταν πιθανό να περιθωριοποιηθούν και πολιτικά. Ο Πλούταρχος υποστήριξε, ότι ο Καίσαρας επεδίωκε μια συμμαχία και με τους δύο άνδρες, διότι η συμμαχία μόνο με τον έναν από αυτούς θα μπορούσε να είχε στρέψει τον άλλο εναντίον του και νόμιζε ότι θα μπορούσε να τους βάλει εναντίον του άλλου. Ωστόσο, η πραγματικότητα μπορεί να ήταν πιο λεπτή από αυτό.
Ο Κράσσος μπορεί επίσης να είχε έναν άλλο λόγο -που έχει να κάνει με τους ιππείς- για την ένταξη σε μια συμμαχία ενάντια στους Άριστους. Ο Κικέρων σημείωσε ότι το 60 π.Χ. ο Κράσσος υποστήριξε τους ιππείς και τους παρότρυνε να απαιτήσουν από τη Σύγκλητο να ακυρώσει ορισμένα συμβόλαια, που είχαν συνάψει στη ρωμαϊκή επαρχία της Ασίας (στη σημερινή δυτική Μ. Ασία) σε υπερβολικό τίμημα. Οι ιππείς ήταν μια εύπορη τάξη επιχειρηματιών, που αποτελούσαν τη δεύτερη κοινωνική τάξη στη Ρώμη, ακριβώς κάτω από τους πατρικίους. Πολλοί ιππείς ήταν τελώνες (publicani), εργολάβοι που ενεργούσαν ως προμηθευτές για τον στρατό και τα κατασκευαστικά έργα (τα οποία επέβλεπαν επίσης) και ως φοροεισπράκτορες. Το κράτος δημοπρατούσε τις συμβάσεις τόσο για προμηθευτές όσο και για φοροεισπράκτορες σε ιδιωτικές εταιρείες, οι οποίες έπρεπε να τα πληρώσουν προκαταβολικά. Οι publicani είχαν υπερεκταθεί και περιέπεσαν στα χρέη. Ο Κικέρων πίστευε, ότι αυτά τα συμβόλαια είχαν αναληφθεί στη βιασύνη για τον ανταγωνισμό και ότι η απαίτηση ήταν επαίσχυντη και μια ομολογία βιαστικής κερδοσκοπίας. Ωστόσο υποστήριξε την ακύρωση, για να αποφευχθεί η αποξένωση των μετοχών με τη Σύγκλητο και να διατηρηθεί η αρμονία μεταξύ των πατρικίων και των ισότιμων. Ωστόσο οι στόχοι του ματαιώθηκαν, όταν η πρόταση αντιτάχθηκε από τον ύπατο Κόιντο Καικίλιο Κέλερ και τον Κάτωνα τον Νεότερο και στη συνέχεια απορρίφθηκε, οδηγώντας τον Κικέρωνα στο συμπέρασμα ότι οι ιππείς ήταν πλέον σε διαμάχη με τη Σύγκλητο. Έχει προταθεί, ότι ο Κράσσος ήταν στενά συνδεδεμένο με τους ιππείς και είχε επενδύσεις μαζί τους. Είναι πιθανό, ότι ο Κράσσος είδε επίσης τη συμμαχία με τον Πομπήιο για τη διασφάλιση της υπατείας του Καίσαρα ως μέσο για τη λήψη ενός μέτρου, για την ανακούφιση του δημόσιου χρέους.
Η υπατεία του Καίσαρα (59 π.Χ.)
μικρογραφία| Το πορτρέτο Tusculum, μια προτομή του [[Ιούλιος Καίσαρ|Ιουλίου Καίσαρα στο Αρχαιολογικό Μουσείο του Τορίνο, Ιταλία]]
Τέλος της τριανδρίας (53 π.Χ.)
μικρογραφία| Μια ρωμαϊκή προτομή του [[Μάρκος Λικίνιος Κράσσος|Crassus στο Λούβρο, Παρίσι, Γαλλία]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κυβέρνηση της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας
Φλαβία Δομιτίλλα (Αγία)
Η Φλαβία Δομιτίλλα, λατιν.: Flavia Domitilla (άκμασε το 81-96) ήταν κόρη ενός αγνώστου ονόματος πατέρα, ίσως του Κόιντου Πετίλιου Σεριάλις στρατηγού και διοικητή της Βρετανίας, και της Δομιτίλλας της Νεότερης, κόρης του Βεσπασιανού Ρωμαίου Αυτοκράτορα. Είχε το ίδιο όνομα με τη μητέρα της και τη γιαγιά της Δομιτίλλα την Πρεσβύτερη (σύζυγο του Βεσπασιανού). Ήταν ανιψιά του Τίτου και του Δομιτιανού Ρωμαίων Αυτοκρατόρων. Παντρεύτηκε τον 2ο εξάδελφό της Τίτο Φλάβιο Κλήμη ύπατο, μικρανιψιό του Βεσπασιανού.
Υπάρχει διαφωνία σχετικά με το αν η Φλαβία Δομιτίλλα, που αναφέρεται σε ορισμένα χριστιανικά κείμενα του 4ου αι. και αργότερα, είναι το ίδιο άτομο ή άλλο.
Κλασικοί Ρωμαίοι συγγραφείς και επιγραφές
Μία επιγραφή της εποχής δείχνει ότι η Φλαβία Δομιτίλλα είχε επτά παιδιά, που ήταν έτσι μικρανίψια του Τίτου και του Δομιτιανού.
Ο Σουητώνιος, ο οποίος γεννήθηκε το 69 και ως εκ τούτου είναι σύγχρονός της, αναφέρει ότι ο Δομιτιανός όρισε ως διάδοχους του δύο πολύ νέους γιους του Τ. Φλάβιου Κλήμη και άλλαξε τα ονόματά τους σε Δομιτιανό και Βεσπασιανό.
Ο Μ. Φ. Κουιντιλιανός (π. 35 - π. 100) αναφέρει ότι ο Δομιτιανός είχε εμπιστευτεί -στον Τ. Φλάβιο Κλήμη- τη φροντίδα δύο εγγονών της αδελφής του (της Δομιτίλλας της Νεότερης), μάλλον τα δύο αγόρια που ορίστηκαν από τον Αυτοκράτορα ως διάδοχοί του.
Παρά το γεγονός ότι ο Διμιτιανός έδειξε τέτοια εύνοια στα παιδιά της ανιψιάς του και του συζύγου της, όμως εκτέλεσε τον Τ. Φλάβιο Κλήμη και εξόρισε τη Φλαβία Δομιτίλλα σε ένα νησί.