cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ποσειδώνας (πλανήτης)
Παρατήρηση
Κατά την παρατήρηση του Ποσειδώνα στη ζώνη ραδιοσυχνοτήτων φαίνεται ότι είναι πηγή τόσο συνεχών εκπομπών, όσο και ακανόνιστων εκρήξεων. Και τα δύο πιστεύεται ότι προέρχονται από το περιστρεφόμενο μαγνητικό του πεδίο. Στο υπέρυθρο τμήμα του φάσματος, οι καταιγίδες του Ποσειδώνα εμφανίζονται φωτεινές στο ψυχρότερο φόντο, επιτρέποντας να παρακολουθούνται εύκολα το μέγεθος και το σχήμα αυτών των χαρακτηριστικών.
Εξερεύνηση
αριστερά|μικρογραφία|Ο Πρωτέας είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος δορυφόρος του Ποσειδώνα πίσω από τον Τρίτωνα. Ο Πρωτέας ανακαλύφθηκε μόλις το 1989 από το διαστημόπλοιο [[Βόγιατζερ 2.|181x181εσ]] Ο Ποσειδώνας έχει εξερευνηθεί έως σήμερα μόνο από μία διαστημική αποστολή, το Βόγιατζερ 2, που πέρασε σε απόσταση 4.600 περίπου χιλιομέτρων από τις κορυφές των νεφών του πλανήτη στις 25 Αυγούστου 1989. Ενώ οι επιστήμονες περίμεναν ότι θα συναντούσαν έναν πλανήτη με ήρεμη ατμόσφαιρα, όπως ο Ουρανός, επειδή η ηλιακή ακτινοβολία που φτάνει στο εξωτερικό ηλιακό σύστημα είναι ελάχιστη, το Βόγιατζερ τους διέψευσε αποκαλύπτοντας έναν πλανήτη με τους πιο γρήγορους ανέμους στο ηλιακό σύστημα, μα και με μια κηλίδα στην ατμόσφαιρα, μία μεγάλη ατμοσφαιρική καταιγίδα δηλαδή, αντάξια του μεγέθους της Μεγάλης Κόκκινης Κηλίδας του Δία, κατ' αναλογία με το μικρότερο μέγεθος του Ποσειδώνα. Το Βόγιατζερ 2 επιβεβαίωσε επίσης την ύπαρξη των δακτυλίων του πλανήτη και φωτογράφισε τους δορυφόρους του, και ιδιαίτερα τον Τρίτωνα, ανακαλύπτοντας στην επιφάνειά του κρυοηφαίστεια που εκτινάσσουν πίδακες παγωμένου αζώτου.
Από το 2018, η Εθνική Υπηρεσία Διαστήματος της Κίνας μελετά μια ιδέα για ένα ζευγάρι διαστρικών ανιχνευτών που μοιάζουν με το Βόγιατζερ 2, γνωστά ως Interstellar Express ή Interstellar Heliosphere Probe. Και οι δύο ανιχνευτές θα εκτοξευθούν ταυτόχρονα το 2024 και θα ακολουθήσουν διαφορετικά μονοπάτια, για να εξερευνήσουν τα αντίθετα άκρα της ηλιόσφαιρας. Ο δεύτερος ανιχνευτής, IHP-2, θα πετάξει από τον Ποσειδώνα τον Ιανουάριο του 2038 περνώντας μόνο 1.000 χλμ. πάνω από τις κορυφές των νεφών και, πιθανώς, θα φέρει ένα ατμοσφαιρικό κρουστικό εκκρεμές που θα απελευθερωθεί κατά την προσέγγισή του. Στη συνέχεια, θα συνεχίσει την αποστολή του σε όλη τη Ζώνη του Κάιπερ προς την ουρά της ηλιόσφαιρας, μέχρι στιγμής ανεξερεύνητη.
Μετά τις πτήσεις του Βόγιατζερ 2 και του IHP-2, το επόμενο βήμα στην επιστημονική εξερεύνηση του συστήματος του Ποσειδώνα θεωρείται ότι είναι μια τροχιακή αποστολή. Οι περισσότερες προτάσεις έχουν γίνει από τη NASA, τις περισσότερες φορές για ένα Flagship τροχιακό όχημα. Μια τέτοια υποθετική αποστολή προβλέπεται να είναι δυνατή στα τέλη της δεκαετίας του 2020 ή στις αρχές της δεκαετίας του 2030. Ωστόσο, έχουν γίνει συζητήσεις για την εκτόξευση των αποστολών στον Ποσειδώνα νωρίτερα. Το 2003, υπήρξε μια πρόταση στο "Vision Missions Studies" της NASA για μια αποστολή "Neptune Orbiter with Probes" που κάνει επιστήμη σε επίπεδο Κασσίνι. Μια άλλη, πιο πρόσφατη πρόταση, ήταν το Argo, ένα διαστημικό σκάφος που θα εκτοξευόταν το 2019, το οποίο θα επισκεπτόταν τον Δία, τον Κρόνο, τον Ποσειδώνα και τη Ζώνη του Κάιπερ. Η εστίαση θα ήταν στον Ποσειδώνα και στο μεγαλύτερο δορυφόρο του Τρίτωνα, που θα διερευνηθεί γύρω στο 2029. Η προτεινόμενη αποστολή New Horizons 2 (η οποία αργότερα καταργήθηκε) θα μπορούσε επίσης να είχε κάνει μια κοντινή πτήση του Ποσειδώνιου συστήματος. Επί του παρόντος, μια εκκρεμής πρόταση για το πρόγραμμα Discovery, η Trident, θα πραγματοποιούσε μια πτήση δίπλα στον Ποσειδώνα και τον Τρίτωνα. Ωστόσο, η αποστολή δεν επιλέχθηκε για το Discovery 15 ή 16. Ο Neptune Odyssey είναι η τρέχουσα ιδέα αποστολής για έναν τροχιακό και ατμοσφαιρικό ανιχνευτή Ποσειδώνα, η οποία μελετάται ως πιθανή μεγάλη στρατηγική επιστημονική αποστολή από τη NASA που θα εκτοξευόταν μεταξύ 2031 και 2033 και θα έφτανε στον Ποσειδώνα έως το 2049.
116 Σιρόνα
Η Σιρόνα (Sirona) είναι ένας αρκετά μεγάλος και λαμπρός αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,82. Ανακαλύφθηκε το 1871 από τον Γερμανοαμερικανό αστρονόμο Κρίστιαν Χ.Φ. Πέτερς, που παρατηρούσε από το Κλίντον της πολιτείας της Νέας Υόρκης, και έλαβε το όνομα της θεάς της ιάσεως και των ιαματικών πηγών στην κελτική μυθολογία.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Σιρόνας είναι 71,7 χλμ. Η μάζα της εκτιμάται σε 390 τρισεκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Σιρόνας εκτιμάται σε 2,00 cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 490 φορές ασθενέστερη από τη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 37,9 m/sec (136 χιλιόμετρα την ώρα).
Ο φασματικός τύπος της Σιρόνας είναι S (λιθώδης). Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 106 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Η Σιρόνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 12 ώρες και 2 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σιρονα
Σημαία της Νήσου Αναλήψεως
Η Σημαία της Νήσου Αναλήψεως, που αποτελεί τμήμα του βρετανικού υπερπόντιου εδάφους της Αγίας Ελένης και κτήσεων, καθιερώθηκε στις 11 Μαΐου 2013.
Ιστορία
Η σημαία υψώθηκε για πρώτη φορά στις 11 Μαΐου 2013. Πριν την υιοθέτηση της σημαίας αυτής, το νησί χρησιμοποιούσε τη σημαία του Ηνωμένου Βασιλείου για επίσημες περιστάσεις. Κατά τη σύνοδο του Συμβουλίου της Νήσου Αναλήψεως, στις 3 Μαρτίου 2009, συμφώνησε στην υιοθέτηση μιας μοναδικής σημαίας για το νησί, έπειτα από συμβουλή του Γραφείου της Κοινοπολιτείας (Foreign and Commonwealth Office). Προτάθηκε επίσης το νέο σχέδιο για τη σημαία να επιλεγεί έπειτα από διαγωνισμό.
Οι προτάσεις του 2010
Δύο προτάσεις για σημαία υπεβλήθησαν στο Συμβούλιο της Νήσου κατά τη σύνοδό του στις 30 Ιουλίου 2010. Έπειτα από δημόσια διαβούλευση, η τελική πρόταση για σημαία δημοσιοποιήθηκε τον Ιανουάριο του 2012 και τέθηκε προς έγκριση από τον Κυβερνήτη. Οι σχετικές προτάσεις του 2010 ήταν η σημαία να είναι σε φόντο μπλε, με ενσωματωμένο το προτεινόμενο εθνόσημο.
Η πρόταση του 2012
Τον Ιανουάριο του 2012 εγκρίθηκε από το Συμβούλιο της Νήσου το σχέδιο για εθνόσημο. Έπειτα από τη συμφωνία με τον Κυβερνήτη της Αγίας Ελένης και των κτήσεων, το σχέδιο υποβλήθηκε σε ειδικό σώμα για τα εθνόσημα προς έγκριση. Το εθνόσημο έλαβε βασιλική έγκριση τον Αύγουστο του 2012 και σήμερα είναι επίσημα σε ισχύ.
Μια ανεπίσημη σημαία χρησιμοποιήθηκε για να εκπροσωπήσει το Νησί Αναλήψεως κατά τους εορτασμούς του Αδαμάντινου Ιωβηλαίου του Τάμεση τον Ιούνιο του 2012. Η σημαία ήταν σε μπλε φόντο, με το εθνόσημο που είχε προταθεί τον Ιανουάριο του 2012.
Τον Απρίλιο του 2013 συμφωνήθηκε το τελικό σχέδιο για τη σημαία από το Νησιωτικό Συμβούλιο και εγκρίθηκε από το τελευταίο το Νοέμβριο του 2012 και επίσημα από τη Βασίλισσα τον Απρίλιο του 2013. Ακολούθησε η πρώτη ύψωση της σημαίας, στις 11 Μαΐου 2013.
Παραπομπές
Σημαια Κατηγορία:Σημαίες του Ηνωμένου Βασιλείου
Αντρ-Ντε
Το Αντρ-Ντε (γαλλικά: Entre-Deux) είναι γαλλική κοινότητα στον υπερπόντιο νομό και περιοχή της Ρεϋνιόν.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Αντρ-Ντεζιέν (γαλλικά: Entre-Deusiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ρεϋνιόν
Σιμπίου
Το Σιμπίου (Sibiu Ρουμανική προφορά [siˈbiw], Γ ερμανικά Hermannstadt, Τρανσυλβανικά Σαξονικά Härmeschtat, Ουγγρικά Nagyszeben) είναι πόλη στην Τρανσυλβανία της Ρουμανίας. Ευρισκόμενη 215 χλμ. βορειοδυτικά του Βουκουρεστίου, η πόλη είναι χτισμένη στις όχθες του Ποταμού Τσίμπιν, παραπόταμου του ποταμού Ολτ. Πρωτεύουσα σήμερα της ομώνυμης επαρχίας, τα διαστήματα 1692-1791 1849–65 το Σιμπίου ήταν πρωτεύουσα του Πριγκιπάτου της Τρανσυλβανίας. Η πόλη θεωρείται από τις γραφικότερες της Ρουμανίας, καθώς διατηρεί αναλλοιώτα στοιχεία της μεσαιωνικής πόλης. Βρίσκεται σχεδόν πάνω στο πέρασμα από την Βλαχία στην Τρανσυλβανία. Ανήκει στην Κεντρική περιφέρεια, στην επαρχία Σιμπίου. Ο πληθυσμός της πόλης είναι 147.245 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Η πόλη επιλέχτηκε για Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης το έτος 2007 μαζί με την Πόλη του Λουξεμβούργου. Η χρονιά αυτή ήταν η χρονιά ένταξης της Ρουμανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Το Σιμπίου είναι ένα από τα σημαντικότερα πολιτιστικά κέντρα της Ρουμανίας. Πρώην κέντρο των Σαξόνων της Τρανσυλβανίας η παλιά πόλη του Σίμπιου κατετάγη ως «8ο πιο ειδυλλιακό μέρος της Ευρώπης να ζει κανείς" από το Forbes το 2008. Η πόλη διαχειρίζεται το χιονοδρομικό κέντρο Πίλτινις.
Ιστορία
Το πρώτο επίσημο έγγραφο που αναφέρεται στην πόλη είναι του 1191, όταν ο Πάπας Κελεστίνος Γ΄ επικύρωσε την ύπαρξη του ελεύθερου προεστού των Γερμανικών εποίκων στην Τρανσυλβανία, με την έδρα του το Σιμπίου, ονομαζόμενο τότε Cibinium.
Το 14ο αιώνα ήταν ήδη σημαντικό εμπορικό κέντρο. Το 1376 οι τεχνίτες ήταν χωρισμένοι σε 19 συντεχνίες. Το Σιμπίου έγινε η σημαντικότερη μεταξύ των επτά Γερμανικών πόλεων, που έδωσαν στην Τρανσυλβανία το Γερμανικό της όνομα Siebenbürgen (κατά λέξη επτά ακροπόλεις). Εδώ στεγαζόταν η Universitas Saxorum (Κοινότητα των Σαξόνων), ένα δίκτυο παιδαγωγών, ιερέων, διανοούμενων, αξιωματούχων της πόλης και συμβούλων της γερμανικής κοινότητας, που συνέθεταν ένα εντεταλμένο νομικό σώμα και πολιτικό σύστημα στην Τρανσυλβανία από το το 1400. Το γερμανικό όνομά της πόλης ήταν Χέρμανστάντ (Hermannstadt). Από το 1692 έως το 1791 αποτέλεσε πρωτεύουσα του Πριγκιπάτου της Τρανσυλβανίας αντικαθιστώντας την προηγούμενη πρωτεύουσα Άλμπα Ιούλια. Μετά την κατάλυση του πριγκιπάτου η περιοχή έγινε μέρος της Αυστριακής Αυτοκρατορίας.
Το 18ο και το 19ο αιώνα η πόλη έγινε το δεύτερο και αργότερα το πρώτο σημαντικότερο κέντρο των Ρουμάνων της Τρανσυλβανίας. Η πρώτη τράπεζα Ρουμανικής ιδιοκτησίας (Albina) είχε την έδρα της εδώ, όπως και η Τρανσυλβανική Ένωση Ρουμανικής Λογοτεχνίας και της Ρουμανικού Λαϊκού Πολιτισμού. Μετά την αναγνώριση της Ρουμανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας από την Αυτοκρατορία των Αψβούργων τη δεκαετία του 1860 το Σιμπίου έγινε Μητροπολιτική έδρα]] και η πόλη θεωρείται ακόμη το τρίτο σημαντικότερο κέντρο της Ρουμανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Μεταξύ της Ουγγρικής Επανάστασης του 1848 και του 1867 (ίδρυση της Αυστροουγγαρίας) στο Σιμπίου συνερχόταν η Δίαιτα της Τρανσυλβανίας διατροφή, που είχε λάβει την πιο αντιπροσωπευτική μορφή της αφότου η Αυτοκρατορία συμφώνησε να επεκτείνει το δικαίωμα ψήφου στην περιοχή.
Γεωγραφία
Το Σιμπίου βρίσκεται κοντά στο γεωγραφικό κέντρο της Ρουμανίας με γεωγραφικές συντεταγμένες 45.792784°Β, 24.152069°Α. Η πόλη είναι στην Κοιλάδα του Τσίμπιν, περίπου 20 χλμ. από τα Ορη Φίγκιρας και περίπου 15 χλμ. από τα Ορη Λοτρουλούι, που οριοθετούν την κοιλάδα στο νοτιοδυτικό τμήμα της. Τα βόρεια και ανατολικά όρια του Σιμπίου ορίζονται από το Οροπέδιο Τιρνάβελορ, που κατέρχεται στην κοιλάδα του Τσίμπιν μέσω του Λόφου Γκουστερίτεϊ.
Το Σιμπίου διαρρέουν ο ποταμός Τσίμπιν, καθώς και ορισμένα μικρότερα ρέματα. Η γεωγραφική θέση του Σιμπίου το καθιστά ένα από τους σημαντικότερους συγκοινωνιακούς κόμβους στη Ρουμανία με σημαντικούς δρόμους και σιδηροδρομικές γραμμές να διέρχονται από αυτό.
Στα όρια της πόλης εμπίπτει και το Νότιο τμήμα, με το Εθνικό Μουσειακό Συγκρότημα ASTRA και το Ζωολογικό Κήπο.
Κλίμα
Το κλίμα του Σιμπίου είναι ηπειρωτικό με ψυχρούς χειμώνες και θερμά καλοκαίρια. Η υψηλότερη θερμοκρασία φτάνει τους 37°C και η απόλυτα ελάχιστη τους -31°C. Οι βροχοπτώσεις είναι γενικά μέτριες, εκτός από τους καλοκαιρινούς μήνες.
Δημογραφικά
Με την απογραφή του 2011 το Σιμπίου είχε πληθυσμό 147.245, μειωμένο σε σχέση με εκείνη του 2002, όντας η 14η μεγαλύτερη πόλη της Ρουμανίας. Η εθνική σύνθεση ήταν :
Πληθυσμός κατά θρήσκευμα
Σήμερα το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού είναι Ρουμάνοι Ορθόδοξοι. Προτεστάντες και Ρωμαιοκαθολικοί αντιπροσωπεύουν το 5% του πληθυσμού.
Οικονομία
Το Σιμπίου είναι σημαντικό οικονομικό κέντρο για τη Ρουμανία, με υψηλό ποσοστό των ξένων επενδύσεων. Είναι επίσης σημαντικό κέντρο κατασκευής εξαρτημάτων αυτοκινήτων και έχει εργοστάσια που ανήκουν στις ThyssenKrupp Bilstein-Compa, Takata, Continental και NTN-SNR. Άλλες τοπικές βιομηχανίες είναι εξαρτημάτων μηχανών, υφασμάτων, ηλεκτρικών εξαρτημάτων (Siemens) και αγροβιομηχανίες.
Στην πόλη βρίσκεται επίσης το δεύτερο μεγαλύτερο χρηματιστήριο της Ρουμανίας.
Οι κύριες βιομηχανικές δραστηριότητες του Σιμπίου πραγματοποιούνται σε δύο βιομηχανικές ζώνες που βρίσκονται στις παρυφές της πόλης:
Μια εμπορική ζώνη που βρίσκεται στην κοινότητα Σέλιμπιρ παίζει σημαντικό ρόλο στην οικονομία του Σιμπίου. Διαθέτει ένα εμπορικό κέντρο και άλλες μεγάλες επιχειρήσεις λιανικού εμπορίου.
Ένας άλλος παράγοντας που παίζει σημαντικό ρόλο στην οικονομία της πόλης είναι ο τουρισμός, που έχει αυξηθεί με σταθερό ρυθμό από το 2007.
Μεταφορές
Το Σιμπίου εξυπηρετείται ικανοποιητικά από την άποψη των μεταφορών και των υποδομών. Το 2010 μια παράκαμψη της πόλης άνοιξε, μειώνοντας σημαντικά την οδική κυκλοφορία μέσα στην πόλη.
Το Σιμπίου διαθέτει ένα από τα πιο σύγχρονα διεθνή αεροδρόμια στη Ρουμανία, με απευθείας συνδέσεις με τη Γερμανία, την Αυστρία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ιταλία και Ισπανία, καθώς και με άλλες πόλεις της Ρουμανίας.
Το Σιμπίου αποτελεί σημαντικό κόμβο στο ευρωπαϊκό οδικό δίκτυο, όντας σε δύο ευρωπαϊκές διαδρομές (Ε68 και Ε81). Σε εθνικό επίπεδο βρίσκεται σε τρεις διαφορετικές κύριες εθνικές οδούς, τις DN1, DN7 και DN14.
Ο Αυτοκινητόδρομος Α1 θα συνδέει την πόλη με το Πιτέστι και τα δυτικά σύνορα της χώρας, κοντά στο Αράντ. Τα υπόλοιπα 161 χιλιόμετρα του αυτοκινητόδρομου προς Αράντ, από το σύνολο των 281 χιλιομέτρων, είναι υπό κατασκευή και αναμένεται να ολοκληρωθούν μέχρι το 2016, ενώ το χρονοδιάγραμμα για το τμήμα προς Πιτέστι έχει ως στόχο να ολοκληρωθεί το 2020. Ο δακτύλιος του Σιμπίου, τμήμα του αυτοκινητόδρομου Α1, ολοκληρώθηκε την 1η Δεκεμβρίου, 2010.
Πολιτισμός
Το Εθνικό Θέατρο Ράντου Στάνκα είναι ένα από τα κορυφαία θέατρα της Ρουμανίας .Με ρίζες που χρονολογούνται από το 1787, προσελκύει μερικούς από τους πιο γνωστούς σκηνοθέτες της Ρουμανίας σκηνοθέτες, όπως οι Γκάμπορ Τόμπα και Σίλβιου Πουρτσιρέτε. Έχει τόσο ρουμανόγλωσοο όσο και γερμανόγλωσσο τμήμα και δίνει κατά μέσο όρο πέντε παραστάσεις τη βδομάδα.
Το Θέατρο Γκονγκ είναι εξειδικευμένο σε κουκλοθέατρο, παντομίμα και μη-συμβατικές παραστάσεις για παιδιά και εφήβους. Δίνει επίσης παραστάσεις τόσο στα Ρουμανικά όσο και στα Γερμανικά.
Η Κρατική Φιλαρμονική του Σιμπίου παρουσιάζει εβδομαδιαία συναυλίες κλασικής μουσικής, καθώς και εκπαιδευτικές συναυλίες για παιδιά και εφήβους. Οι συναυλίες πραγματοποιούνται στην πρόσφατα ανακαινισμένη Αίθουσα Θάλεια, μια αίθουσα συναυλιών και θεάτρου, που χρονολογείται από το 1787 και βρίσκεται κατά μήκος των παλιών οχυρώσεων της πόλης. Τα καλοκαίρια διοργανώνονται εβδομαδιαία συναυλίες εκκλησιαστικού οργάνου στον Ευαγγελικό Καθεδρικό και θεματικές συναυλίες από τη χορωδία της Θεολογικής Σχολής στον Ορθόδοξο Καθεδρικό.
Το Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου του Σιμπίου είναι ένα ετήσιο φεστιβάλ παραστατικών τεχνών.
Μουσεία και Πάρκα
Το Φυσικό Πάρκο Ντούμπραβα Σιμπιουλούι εκτείνεται σε 9,60 τετ. χιλ. και βρίσκεται 4 χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης προς τα νοτιοδυτικά κατά μήκος του δρόμου προς το Ρισινάρι. Επίσης, εδώ μπορείτε να βρείτε το Ζωολογικό Κήπο και το Εθνογραφικό Μουσείο.
Υπάρχει ένα Μουσείο Ατμομηχανών κοντά στο σιδηροδρομικό σταθμό, με περίπου 40 ατμομηχανές, δύο εκ των οποίων είναι λειτουργικές.
Το πρώτο πάρκο στην πόλη ήταν ο Περίπατος, που αργότερα ονομάστηκε «Περίπατος των αναπήρων". Ιδρύθηκε το 1791 και σήμερα είναι μέρος του Parcul Cetatii (Πάρκου της Ακρόπολης). Η σημερινή διαμόρφωση του πάρκου, συμπεριλαμβανομένου του χώρου μεταξύ των τειχών, χρονολογείται από το 1928.
Το Πάρκο Σουμπ Αρίνι, που ιδρύθηκε το 1856 είναι ένα από τα μεγαλύτερα και καλύτερα διατηρημένα πάρκα στη Ρουμανία. Υπάρχουν και άλλοι χώροι πρασίνου στο κέντρο της πόλης, με πιο γνωστό το Πάρκο ASTRA, που ιδρύθηκε το 1879.
Αλλα πάρκα :
Τινερετουλούι, Ρεκονστρουξιέι, Κορνέλιου Κοπόσου, Πετέφι Σάντορ, Πιάτσα Κλουζ, Στραντ, Κριστιανουλούι, Τιτέιτσα, Βασίλε Ααρών και Λίρα.
Η κατανομή των χώρων πρασίνου είναι καλή σε σύγκριση με άλλες πόλεις της Ρουμανίας.
Εκδηλώσεις
Πολλά φεστιβάλ διοργανώνονται κάθε χρόνο στο Σιμπίου, το πιο διάσημο από αυτά είναι το Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου του Σιμπίου, που διοργανώνεται κάθε άνοιξη στα τέλη Μαίου. Μεσαιωνικό Φεστιβάλ διοργανώνεται κάθε χρόνο τον Αύγουστο, αναβιώνοντας το μεσαιωνικό πνεύμα της Τρανσυλβανίας. Το Φεστιβάλ ARTmania διοργανώνεται κάθε καλοκαίρι από το 2006 και από το 2008 το Ροκ Φεστιβάλ Τρανσυλβανίας. Εδώ διοργανώνεται το παλαιότερο Τζαζ Φεστιβάλ της Ρουμανίας, καθώς και το φεστιβάλ «Καρλ Φιτς" τους νέους του κλασικού πιάνου, το φεστιβάλ ντοκιμαντέρ "Astra Κινηματογράφου», το λεγόμενο Φεστιβάλ Τρανσυλβανίας, καλώντας ένα Πολυολιτιστικό 6ήμερο Υπαίθριο Μουσικό Φεστιβάλ τον Ιούλιο, ένα μεσαιωνικό φεστιβάλ τεχνών και πολύ περισσότερες μικρότερες πολιτιστικές εκδηλώσεις.
Ευρωπαϊκή Πολιτιστική Πρωτεύουσα
Ο ορισμός ως Πολιτιστικής πρωτεύουσας της Ευρώπης το 2007 οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην εξαιρετική συνεργασία με το Λουξεμβούργο, αλλά και σε αυτό που πολλοί θεωρούν ως μια θαυμαστή κοινωνική αναγέννηση που λαμβάνει χώρα στην πόλη τα τελευταία χρόνια. Η ιδιότητα της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας επέφερε σημαντική αύξηση στην ποσότητα και την ποιότητα των πολιτιστικών εκδηλώσεων το 2007.
Τουρισμός
Το 2007 το Σιμπίου ήταν Ευρωπαϊκή Πολιτιστική Πρωτεύουσα μαζί με το Λουξεμβούργο. Αυτό ήταν το πιο σημαντικό πολιτιστικό γεγονός που έχει συμβεί ποτέ στην πόλη, όπου ήρθε μεγάλος αριθμός τουριστών, ντόπιων και ξένων.
Η πόλη βρίσκεται επίσης κοντά στα Ορη Φίγκιρας - πολύ δημοφιλή πεζοπορικό προορισμό, κοντά στα χιονοδρομικά κέντρα Πίλτινις και Αρένα Πλάτος - δημοφιλείς χειμερινούς προορισμούς διακοπών, και είναι στο επίκεντρο των πρώην κοινοτήτων Σαξόνων στην Τρανσυλβανία, που φημίζονται για τις οχυρωμένες εκκλησίες τους.
Κύρια αξιοθέατα
Μεγάλο μέρος της της πόλης είναι, λόγω της θέσης της, εύκολα υπερασπίσιμο, αλλά επιτρέποντας οριζόντια ανάπτυξη. Η παλιά πόλη του Σιμπίου βρίσκεται στη δεξιά όχθη του ποταμού Τσίμπιν, πάνω σε ένα λόφο που βρίσκεται περίπου 200 μέτρα από το ποτάμι. Αποτελείται από δύο ξεχωριστές οντότητες: την Άνω Πόλη και την Κάτω Πόλη. Παραδοσιακά, η Άνω Πόλη ήταν η πλουσιότερη συνοικία και εμπορική αγορά, ενώ η Κάτω Πόλη αποτελούσε τη βιομηχανική περιοχή.
Η Κάτω Πόλη (Γερμανικά: Unterstadt, Ρουμανικά: Orașul de jos) περιλαμβάνει την περιοχή μεταξύ του ποταμού και του λόφου και αναπτύσσεται γύρω από τις πρώτες οχυρώσεις. Οι δρόμοι είναι επιμήκεις και αρκετά φαρδιοί για τα μεσαιωνικά πρότυπα της πόλης, με μικρές πλατείες της πόλης κατά διαστήματα. Η αρχιτεκτονική είναι μάλλον αγροτική: συνήθως διώροφα σπίτια με ψηλές οροφές και πύλες που ανοίγουν διόδους στις εσωτερικές αυλές.
Οι περισσότερες από τις εξωτερικές οχυρώσεις χάθηκαν με τη βιομηχανική ανάπτυξη και το σύγχρονο αστικό σχεδιασμό προς τα τέλη του 19ου αιώνα, εξακολουθούν να υπάρχουν μόνο τέσσερις πύργοι. Ένα κτίριο που συνδέεται με τη νεότερη πολεοδομία της περιόδου είναι το Λύκειο Independenta.
Η Ανω Πόλη (Γερμανικά: Οberstadt, Ρουμανικά: Orașul de sus) είναι οργανωμένη γύρω από τρεις πλατείες και μια σειρά δρόμων κατά μήκος της λοφοσειράς. Ως η κύρια περιοχή αστικών δταστηριοτήτων, περιέχει τα περισσότερα αξιοθέατα της πόλης.
Το Μέγαρο Μπρούκενταλ, ένα από τα σημαντικότερα Μπαρόκ μνημεία της Ρουμανίας, βρίσκεται στη βορειοδυτική γωνία της πλατείας. Ανεγέρθηκε μεταξύ 1777 και 1787 ως κύρια κατοικία του Κυβερνήτη της Τρανσυλβανίας Σάμουελ φον Μπρούκενταλ. Στεγάζει το κύριο τμήμα του Εθνικού Μουσείου Μπρούκενταλ, που άνοιξε το 1817, όντας ένα από τα παλαιότερα μουσεία στον κόσμο. Δίπλα στο μέγαρο είναι η Μπλε Οικιά ή Οικία Μόριγκερ, μια Μπαρόκ οικία του 18ου αιώνα, με το παλιό οικόσημο του Σιμπίου στην πρόσοψή του.
Στη βόρεια πλευρά είναι η Ιησουήτικη Εκκλησία, με τις παρακείμενές της, πρώην κατοικίες των Ιησουητών στο Σιμπίου. Επίσης στη βόρεια πλευρά, στις αρχές του 20ου αιώνα κατασκευάστηκε στο δυτικό τμήμα ένα αρ νουβό κτήριο, που τώρα στεγάζει το γραφείο του δημάρχου.
Δίπλα στην Ιησουήτικη Εκκλησία της βόρειας πλευράς είναι ο Πύργος του Συμβουλίου, ένα από τα σύμβολα της πόλης. Αυτός ο πρώην οχυρωματικός πύργος του 13ου αιώνα έχει διαδοχικά ανοικοδομηθεί με την πάροδο των ετών. Το διπλανό κτίριο ήταν ο τόπος συνάντησης του Συμβουλίου της Πόλης. Κάτω από αυτό βρίσκεται ένας δρόμο πρόσβασης μεταξύ της Μεγάλης Πλατείας και της Μικρής Πλατείας.
Στη νότια και ανατολική πλευρά είναι δύώροφα ή τριώροφα σπίτια, που έχουν ψηλές σοφίτες με μικρά παράθυρα γνωστές ως τα μάτια της πόλης. Τα περισσότερα από αυτά τα σπίτια χρονολογούνται από το 15ο ως το 19ο αιώνα, και είναι ρυθμού Αναγέννησης ή Μπαρόκ.
Η πλατεία συνδέεται με τις άλλες δύο πλατείες και με άλλες δρόμους με μικρά, στενά περάσματα. Η κύρια πρόσβαση από την Κάτω Πόλη είναι από την Οδό Οκνέι, που διχοτομεί την πλατεία. Ο δρόμος περνά κάτω από τη Γέφυρα του Ψεύτη - την πρώτη γέφυρα στη Ρουμανία κατασκευασμένη από σίδηρο (1859).
Στα δεξιά της γέφυρας είναι ένα άλλο σύμβολο της πόλης, η Οικία των Τεχνών, ένα αψιδωτό κτίριο του 14ου αιώνα, που ανήκε στο Συντεχνία των Κρεοπωλών. Στην αριστερή πλευρά της γέφυρας είναι η Οικία του Λουξεμβούργου, ένα Μπαρόκ τετραώροφο κτίριο.
Η Πλατεία Χουέτ είναι η τρίτη από τις τρεις κεντρικές πλατείες του Σιμπίου. Το πιο αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό του είναι ο Ευαγγελικός Λουθηρανικός Καθεδρικός στο κέντρο του. Είναι ο τόπος όπου χτίστηκαν οι πρώτες οχυρώσεις στα τέλη του 12ου ή στις αρχές του 13ου αιώνα. Τα κτίρια γύρω από την πλατεία αυτή είναι κυρίως Γοτθικού ρυθμού. Στη δυτική πλευρά βρίσκεται το Λύκειο Μπρούκενταλ, στη θέση ενός πρώην σχολείου του 14ου αιώνα.
Οι Οχυρώσεις του Σιμπίου κατέστησαν την πόλη μια από τις σημαντικότερες οχυρωμένες πόλεις της Κεντρικής Ευρώπης. Πολλαπλοί δακτύλιοι χτίστηκαν γύρω από την πόλη, οι περισσότεροι από αυτούς από πήλινα τούβλα. Οι νοτιο-ανατολικές οχυρώσεις είναι οι καλύτερα διατηρημένες και οι τρεις παράλληλες γραμμές είναι ακόμα ορατές. Η πρώτη είναι ένα εξωτερικό ανάχωμα, η δεύτερη ένα 10-μετρο ψηλό τείχος από κόκκινα τούβλα και η τρίτη γραμμή περιλαμβάνει πύργους που συνδέονται με ένα άλλο 10-μετρο ψηλό τείχος. Όλες οι κατασκευές συνδέονται με ένα λαβύρινθο από σήραγγες και περάσματα, με σκοπό να εξασφαλιστεί η επικοινωνία μεταξύ της πόλης και των αμυντικών γραμμών.
Το 16ο αιώνα, προστέθηκαν στις οχυρώσεις νεότερα στοιχεία, κυρίως φυλλόσχημοι προμαχώνες. Δύο από αυτούς επιβίωσαν μέχρι σήμερα, όπως ο Προμαχώνας Χάλερ (σε όλη τη διαδρομή προς τη Λεωφόρο Κόποσου) και ο Προμαχώνας Σόλντις.
Το Πέρασμα των Σκαλιών κατηφορίζει προς το κάτω τμήμα του Σιμπίου. Κατεβαίνει κατά μήκος μερικών οχυρώσεων κάτω από τις υποστηρικτικές αψίδες. Είναι το πιο γραφικό από τα πολλά περάσματα που συνδέουν τις δύο πλευρές της πόλης.
Εκπαίδευση
Το Σιμπίου είναι σημαντικό κέντρο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, με πάνω από 23.000 σπουδαστές σε τέσσερα δημόσια και ιδιωτικά ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα.
Το Πανεπιστήμιο Λουτσιάν Μπλάγκαιδρύθηκε το 1990, με πέντε σχολές: Μηχανικών και Επιστημών, Γλωσσικών Επιστημών, Ιστορίας και Δικαίου, Ιατρικής και Τεχνολογίας Τροφίμων και Υφασμάτων. Σήμερα υπάρχουν 10 σχολές και τμήματα.
Στο Σιμπίου βρίσκονται επίσης και η Στρατιωτική Ακαδημία και το Στρατιωτικό Κέντρο Ξένων Γλωσσών καθώς και δύο ιδιωτικά πανεπιστήμια, το Ρουμανογερμανικό Πανεπιστήμιο και το Πανεπιστήμιο Alma Mater.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ρουμανίας
Μητροπολιτικός Ιερός Ναός Αγίου Βασιλείου Τρίπολης
Ο Μητροπολιτικός Ιερός Ναός Αγίου Βασιλείου Τρίπολης βρίσκεται στην ομώνυμη πλατεία στην Τρίπολη Αρκαδίας. Είναι η κορυφαία εκκλησία της πόλης.
Ο Άγιος Βασίλειος είναι εγγεγραμμένος σταυροειδής ναός με τρούλο και τρίπλευρη εξωτερικά αψίδα. Πρόκειται για περίτεχνο ναό με πλήθος διακοσμητικών στοιχείων σε αυστηρή γραμμή. Η παράδοση θέλει ο ναός να ξεκίνησε να χτίζεται για να στεγάσει τζαμί προεπαναστατικά. Ο προσανατολισμός και το μέγεθος του ναού καθορίστηκαν από το τέμενος του Μπεκίρ Πασά που προϋπήρχε. Με γνώμονα το ναό χαράχτηκε αρχικά η περιβάλλουσα πλατεία και κατόπιν έγινε όλος ο ρυμοτομικός σχεδιασμός της Τρίπολης.
Παραπομπές
Βασιλειος Τριπολης Τριπολη Κατηγορία:Εκκλησίες αφιερωμένες στον Άγιο Βασίλειο Κατηγορία:Τρίπολη Αρκαδίας
Νάντια Χωραφά
Η Νάντια Χωραφά είναι Ελληνίδα ηθοποιός και ραδιοφωνική παραγωγός.
Βιογραφία
Η Χωραφά γεννήθηκε στην Αθήνα το 1932 και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και τραγούδι στο Ελληνικό Ωδείο.
Ξεκίνησε την καριέρα της αρχικά στον κινηματογράφο όπου έκανε το ντεμπούτο της με την αισθηματική ταινία Νυχτερινή περιπέτεια σε σκηνοθεσία του Άγγελου Τερζάκη το 1954.
Το 1955 έκανε το ντεμπούτο της και στο θέατρο με τον θίασο της Κυβέλης, όπου πήρε μέρος στις παραστάσεις «Μια γυναίκα χωρίς σημασία» και «Μαύρη Δαντέλα». Το 1956-1957 συνεργάστηκε με τον θίασο του Βασίλη Λογοθετίδη και στα έργα «Θα σε κάνω βασίλισσα», «Ένας βλάκας και μισός», «Ξυλιές στα μαλακά», «Στουρνάρα 288» και «Ραντεβού».
Από το 1957 η Χωραφά ξεκίνησε και την ραδιοφωνική της καριέρα συμμετέχοντας στο «Θέατρο της Κυριακής» όπου πήρε μέρος στην κωμωδία του Νίκου Τσιφόρου «Η πινακοθήκη των ηλιθίων» δίπλα στον Δημήτρη Χορν, τη Μαίρη Αρώνη και τον Ανδρέα Φιλιππίδη. Επίσης την περίοδο 1957-1959 συμμετείχε και στο πρώτο ραδιοφωνικό σίριαλ που έγινε στην Ελλάδα, την «Οικογένεια Παπαδοπούλου» δίπλα στους Παντελή Ζερβό, Τζόλυ Γαρμπή και Στέφανο Ληναίο. Το 1959 πραγματοποίησε την πρώτη της εμφάνιση στην Λυρική Σκηνή με τις οπερέτες «Σοκολατένιος στρατιώτης» και «Βαφτιστικός».
Το 1960 έκανε την επιστροφή της στον κινηματογράφο παίζοντας στις ταινίες Η Νάνσυ την... ψώνισε και Ο δολοφόνος αγαπούσε πολύ σε σκηνοθεσία του Ίωνα Νταϊφά. Το 1962 συνεργάστηκε με τον Βασίλη Γεωργιάδη και στην ταινία Οργή δίπλα στους Άννα Φόνσου, Νίκο Κούρκουλο και Βιβέτα Τσιούνη. Η τελευταία της κινηματογραφική της εμφάνιση ήταν το 1965 και στην ταινία Μια γυναίκα χωρίς ντροπή σε σκηνοθεσία Ιάκωβου Καμπανέλλη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ραδιοφωνικοί παραγωγοί Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί ραδιοφώνου
(480808) 1994 XL1
thumb|406px|left|Η τροχιά του 1994 XL1 Το 1994 XL1 είναι η προσωρινή ονομασία που έχει δοθεί σε έναν αστεροειδή που το 1994 πέρασε από τον πλανήτη μας από μόνο 3448000 μίλια (5549000 χιλιόμετρα),
Αναφορές και πηγές
Κατηγορία:γεωπλήσια αντικείμενα
Ερρίκος Λίτσης
Ο Ερρίκος Λίτσης (*1955) είναι Έλληνας ηθοποιός του κινηματογράφου, του θεάτρου και της τηλεόρασης. Είναι κυρίως γνωστός για τις συνεργασίες του με τον Γιάννη Οικονομίδη, για τις ταινίες Σπιρτόκουτο (2002) και Η ψυχή στο στόμα (2006). Στην τηλεόραση έχει συμμετάσχει σε σειρές όπως οι 10η Εντολή, Άμυνα ζώνης, Σε είδα και Το 10, ενώ στο θέατρο έχει ερμηνεύσει έργα των Ιάκωβου Καμπανέλλη και Κόνορ ΜακΦέρσον. Σειρές: Καρυωτάκης, Εργαζόμενη γυναίκα,  Η ζωή εν τάφω,  Θα γίνει της πολυκατοικίας, Μην αρχίζεις τη μουρμούρα ,   Τα Καλύτερά μας χρόνια, 1821 Οι Ήρωες.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στα Πετράλωνα. Στα Άνω Πετράλωνα συγκεκριμένα. Όταν έγινε δεκαοκτώ χρονών μπήκε στην Ανωτάτη Βιομηχανική, πήρε πτυχίο στη Στατιστική, γράφτηκε στο τμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων – όπου και εγκατέλειψε .Το 1979 πήγε φαντάρος στην Κομοτηνή. Μετά πήγε για διακοπές στο Ισραήλ, όπου κάθισε περίπου τρία χρόνια. Δούλεψε ως σερβιτόρος σε ένα ελληνικό καφενείο. Όταν γύρισε μόνιμα στην Ελλάδα άρχισε να ασχολείται με διάφορες εμπορικές εργασίες.
Το ντεμπούτο του Ερρίκου Λίτση στον κινηματογράφο έγινε το 2002, με το Σπιρτόκουτο, την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Γιάννη Οικονομίδη. Στη συνέχεια έπαιξε στις ταινίες Τσίου... (2005) και Η ψυχή στο στόμα (2006), που τον έκαναν περισσότερο γνωστό. Πιο πρόσφατα, ο Λίτσης συνεργάστηκε δύο φορές με τον Τάσο Μπουλμέτη, για τις ταινίες Νοτιάς (2016) και 1968 (2018). Λούφα και παραλλαγή: Σειρήνες στο Αιγαίο
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Λανγκόλλεν
Το Λανγκόλλεν (ουαλικά: Llangollen, ) είναι μικρή πόλη στο Ντενμπισάιρ (Denbighshire) στο βορειοανατολικό τμήμα της Ουαλίας. Η πόλη είναι κτισμένη στις όχθες του ποταμού Ντι (Dee) και στην άκρη της χαμηλής οροσειράς Μπέργουιν (Berwyn). Έχει πληθυσμό 3.412 κατοίκους.
Ιστορία
Το όνομα της πόλης σημαίνει στα Ουαλικά "Εκκλησία (Llan) του Αγίου Κόλεν (Gollen)", μοναχού του 6ου αιώνα, που έφθασε εκεί από τον ποταμό με μια ελαφριά λέμβο (coracle) και έκτισε μια εκκλησία στις όχθες του. Πιστεύεται επίσης ότι τάφηκε εκεί, με μαρτυρίες για το ορατό του τάφου του να καταγράφονται μέχρι το 1749. Καθώς σε ολόκληρη την Ουαλία δεν υπάρχει άλλη εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Κόλεν, εικάζεται ότι ο συγκεκριμένος Άγιος σχετίζεται επίσης με το Κόλαν (Colan) στην Κορνουάλη αλλά και το ομώνυμο χωριό Λανγκολέν (Langolen) - με ένα "λ" - στη χερσόνησο της Βρετάνης στη Γαλλία.
Στο βόρειο άκρο της πόλης βρίσκεται το κάστρο της (ονομάζεται Castell Dinas Bran), ενώ σημαντικό αξιοθέατο στο κέντρο της πόλης είναι η πέτρινη γέφυρα στον ποταμό Ντι, κτισμένη από τον Τζον Τρέβορ γύρω στα 1345. Επρόκειτο να επεκταθεί, όταν στην πόλη έφθασε ο σιδηρόδρομος (1860), ενώ τελικά διευρύνθηκε το 1960. Ο σιδηροδρομικός σταθμός βρίσκεται ακριβώς πλάι της.
Συγκοινωνίες
Το Λανγκόλλεν ήταν σημαντικός σταθμός αμαξών καθώς βρισκόταν στον αμαξιτό δρόμο που συνέδεε το Λονδίνο με το Χόλιχεντ (Holyhead, ουαλ. Caergybi) στη νήσο Άνγκλεσι. Η πόλη παραμένει και σήμερα ως κόμβος ημιεπαρχιακού αυτοκινητόδρομου. Καθώς στην περιοχή δημιουργήθηκαν ανθρακωρυχεία και σιδηροβιομηχανίες, κατασκευάστηκε το κανάλι Έλλεσμιρ (Ellesmere Canal) για να συνδέσει τις παραγωγικές μονάδες που βρίσκονταν στις γειτονικές κωμοπόλεις Ρέξαμ (Wrexham) και Ρούαμπον (Ruabon) και, μέσω δικτύου καναλιών, με τον ποταμό Μέρσεϊ. Ένα επιπλέον κανάλι, γνωστό σήμερα ως "Κανάλι του Λανγκόλεν" δημιουργήθηκε για να μεταφέρει πόσιμο νερό από τον ποταμό Ντι προκειμένου να υδρευτούν οι κωμοπόλεις Κριου (Crewe) και Νάντουϊτς (Nantwich).
Το 1865 από το Ρούαμπον κατασκευάστηκε επέκταση προς το Λανγκόλεν μέσω Άκρβερ (Acrefair) και Τρέβορ (Trevor), αποτελώντας τμήμα της γραμμής Ρούαμπον - Μπάρμουθ της εταιρείας "Great Western Railway". Η γραμμή εξυπηρετούσε τόσο επιβατικές όσο και εμπορευματικές μεταφορές, καταργήθηκε όμως για επιβάτες το 1965 και για εμπορεύματα τον Απρίλιο του 1969. Η ίδια η γραμμή ξηλώθηκε το Μάιο του ίδιου έτους. Το δημοτικό συμβούλιο της πόλης αντιλήφθηκε, έστω και αργά, το λάθος του και το 2002 ολοκληρώθηκε η αναστύλωση της γραμμής, η οποία αποτελεί σημαντικότατο πόλο έλξης τουριστών. Η γραμμή λειτουργεί σήμερα από την εταιρεία "Llangollen Railways".
Ενασχολήσεις
Η πόλη ήταν ανέκαθεν αγροτικό κέντρο. Τα περισσότερα αγροκτήματα γύρω από την πόλη ασχολήθηκαν με την εκτροφή προβάτων και η υφαντική αποτέλεσε για αιώνες σημαντική οικόσιτη βιοτεχνία. Κατά μήκος του ποταμού Ντι δημιουργήθηκαν αργότερα μικρά εργοστάσια που ασχολήθηκαν με την επεξεργασία τόσο μαλλιού όσο και βαμβακιού. Στον ποταμό κατασκευάστηκαν, επίσης, αρκετοί νερόμυλοι. Ο καλύτερα διασωζόμενος έχει πλέον μετατραπεί σε παμπ υπό την επωνυμία "The Corn Mill". Το κτίσμα είναι περίπου 600 ετών και αρχικά χρησίμευε στο άλεσμα της σοδειάς των αγροτών της περιοχής. Αποτελεί σήμερα αξιόλογο πόλο έλξης τουριστών, καθώς έχει άριστα αναπαλαιωθεί.
Σήμερα η βασική ασχολία των κατοίκων είναι ο τουρισμός (εξ ου και η αναβίωση της παλαιάς σιδηροδρομικής γραμμής). Εκτός από τις φυσικές ομορφιές και την ησυχία της, η πόλη φιλοξενεί σημαντικά φεστιβάλ.
Διεθνές Χορωδιακό φεστιβάλ
Το Διεθνές Χορωδιακό και Χορευτικό φεστιβάλ του Λανγκόλεν, γνωστό ως Llangollen International Eisteddfod (προφέρεται Άιστεδφοντ) είναι από τα διεθνώς σημαντικότερα διαγωνιστικά φεστιβάλ χορωδιακών και χορευτικών συγκροτημάτων σε παγκόσμιο επίπεδο. Διεξάγεται τον Ιούλιο, αρχίζοντας την πρώτη Τρίτη του μήνα και τελειώνοντας την Κυριακή της ίδιας εβδομάδας. Οι εκτελεστές ανέρχονται σε περίπου 6.000 άτομα, οι θεατές σε περισσότερους και, καθώς οι υποδομές της πόλης δεν είναι δυνατό να στεγάσουν / σιτίσουν αυτό τον αριθμό ατόμων, οι συμμετέχοντες φιλοξενούνται στα σπίτια των κατοίκων των γύρω κωμοπόλεων και χωριών (η οργανωτική επιτροπή τους καταβάλει ένα συμβολικό τίμημα για κάθε φιλοξενούμενο). Ο χώρος διεξαγωγής του είναι μια τεράστια τέντα - σκηνή, με 6.000 περίπου καθίσματα και ελάχιστα κτιστά τμήματα. Διαθέτει, ωστόσο, ένα από τα τελειότερα ηχητικά συστήματα, προκειμένου να υπάρχει σωστός ήχος στους ακροατές, ανεξάρτητα από τη θέση στην οποία βρίσκονται.
Περιθωριακό Φεστιβάλ
Το Fringe Festival είναι φεστιβάλ ανεξάρτητο από το προηγούμενο και καλύπτει όλες τις μορφές τέχνης. Διεξάγεται επίσης στα μέσα Ιουλίου και ενώ αρχικά γινόταν επίσης στην τέντα, σήμερα έχει ως κύρια έδρα το Δημαρχείο. Στο Φεστιβάλ περιλαμβάνονται μουσικές εκδηλώσεις, θεατρικές κωμωδίες, εργαστήρια, χορευτικά δρώμενα κ.τ.λ.
Ντι Ροκς
Είναι μουσικό γεγονός που γίνεται κάθε Μάιο και αποφέρει σημαντικά έσοδα στον Δήμο. Τη βραδιά αυτή το Δημαρχείο μεταμορφώνεται σε απίστευτης έκτασης μουσική σκηνή, στην οποία όλοι οι συμμετέχοντες, από τους οργανωτές και τα συγκροτήματα ως τους μηχανικούς ήχου και φωτισμού και πολλοί άλλοι συμβάλλουν εθελοντικά στην πραγματοποίησή της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ουαλίας
Λ'Ετάν-Σαλέ
Το Λ'Ετάν-Σαλέ (γαλλικά: L'Étang-Salé) είναι γαλλική κοινότητα στον υπερπόντιο νομό και περιοχή της Ρεϋνιόν.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ετάν-Σαλεέν (γαλλικά: Étang-Saléens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ρεϋνιόν
Χέρμπερτ Ιούστις Ουίνλοκ
O Χέρμπερτ Ιούστις Ουίνλοκ (Herbert Eustis Winlock, 1 Φεβρουαρίου 1884, Ουάσινγκτον – 26 Ιανουαρίου 1950, Βενετία της Φλόριντα), ήταν Αμερικανός Αιγυπτιολόγος που εργάστηκε στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης Νέας Υόρκης σε όλη τη διάρκεια της αιγυπτιολογικής σταδιοδρομίας του. Ο Ουίνλοκ έδρασε σε μία εποχή που το έργο του Μητροπολιτικού Μουσείου ως χρηματοδότης των ανασκαφών στην Αίγυπτο, βρισκόταν στην καρδιά της "χρυσής εποχής" του. Η προσφορά του ίδιου στην ανάπτυξη της Αιγυπτιολογίας υπήρξε μεγάλη, ιδιαιτέρως σε ό,τι αφορά στην αναπαράσταση του "γενεαλογικού δέντρου" των Αιγύπτιων ηγεμόνων του Μέσου Βασιλείου. Ένα μεγάλο κομμάτι της συλλογής των αιγυπτιακών έργων τέχνης του Μητροπολιτικού Μουσείου προοέρχεται από τις δικές του αρχαιολογικές αποστολές, κυρίως από τις ανασκαφές του στις Θήβες, όπου εργάστηκε για πολλά χρόνια στις έρευνες του νεκρικού ναού της Χατσεψούτ και του Μεντουχοτέπ Β'.
Ίγκορ Νόβικοφ
Ο Ίγκορ Αλεξάντροβιτς Νόβικοφ (Игорь Александрович Новиков· Ντρέζνα, ΕΣΣΔ 19 Οκτωβρίου 1929 - Αγία Πετρούπολη 30 Αυγούστου 2007) ήταν Σοβιετικός αθλητής του πεντάθλου και αγωνιζόταν στην Ντινάμο Ερεβάν.
Χέρμπερτ Ιούστις Ουίνλοκ
Ο Ουίνλοκ ήταν ο γιός της Alice Broom και του William Crawford Winlock, που εργαζόταν ως βοηθός γραμματέα στο Ινστιτούτο Σμιθσόνιαν. Αποφοίτησε με άριστα από το Χάρβαρντ, όπου ειδικεύτηκε στην Αιγυπτιολογία. Ο Albert Morton Lythgoe, ιδρυτής του τμήματος Αιγυπτιακών Αρχαιοτήτων στο Μουσείο της Βοστώνης και στο Μητροπολιτικό της Νέας Υόρκης, ήταν ο μέντοράς του. Ο Lythgoe, αναγνωρίζοντας τις ικανότητές του, τον κάλεσε να δουλέψει μαζί του στις ανασκαφές στην Αίγυπτο και έτσι ο Ουίνλοκ δεν άργησε να γίνει το νεότερο μέλος της εξερευνητικής αποστολής του Μητροπολιτικού Μουσείου, το 1906, στη βασιλική νεκρόπολη του Λιστ, 25 μίλια νότια του Καΐρου. Αργότερα, μετατέθηκε στην Όαση Κάργκα, 100 μίλια δυτικά του Λούξορ, όπου συμμετείχε στην αποκατάσταση του ναού του Άμωνα.
Ίγκορ Νόβικοφ
Αθλητής
Από τα 10 του χρόνια άρχισε να ασχολείται με το κολύμπι στο Ερεβάν(Αρμενία)όπου μετακόμισε μαζί με τους γονείς του το 1934, σε ηλικία 5 ετών. Μετά την νίκη του το 1951 στο Σοβιετικό πρωτάθλημα πεντάθλου του ГТО (Готов к труду и обороне СССР: Έτοιμος για την εργασία και για την άμυνα της ΕΣΣΔ) εντάσσεται στην Εθνική Νέων της Σοβιετικής Ένωσης στο πένταθλο. Το 1956 στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Μελβούρνης ο Νόβικοφ με την Εθνική της Σοβιετικής Ένωσης κερδίζει στους αγώνες ενώ το 1957, 1958, 1959 και το 1961 κερδίζει τα Παγκόσμια πρωταθλήματα στο ατομικό και στο ομαδικό. Το 1964 στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο κερδίζει το δεύτερο χρυσό μετάλλιο με την Εθνική της ΕΣΣΔ και το αργυρό μετάλλιο στο ατομικό.
Χέρμπερτ Ιούστις Ουίνλοκ
Το 1911, ο Ουίνλοκ ξεκίνησε να ανασκάπτει τον νεκρικό ναό του Φαραώ Μεντουχοτέπ Β΄ (2055 – 2004 π.Χ.) της  11ης Δυναστείας στο Ντέιρ ελ-Μπαχάρι, στην Κοιλάδα των Βασιλέων. Εκεί, ανακάλυψε τους τάφους 60 στρατιωτών, θυμάτων της μάχης της Ηρακλεόπολης, που ενταφιάστηκαν σε λινά σάβανα τα οποία ήταν διακοσμημένα με τη βασιλική δέλτο του Φαραώ Mεντουχοτέπ Β'. Στις 17 Μαρτίου 1920, ο Γουίνλοκ ανακάλυψε τον τάφο του Μεκετρέ, ενός ανώτατου αξιωματούχου του Mεντουχοτέπ Β', όπου βρέθηκαν πολλά ξύλινα ταφικά ομοιώματα.
Ίγκορ Νόβικοφ
Προπονητής
Το 1956 τελειώνει την καριέρα του ως αθλητής και γίνεται προπονητής, προπονώντας αρχικά τη Σχολή Νέων αθλητών πεντάθλου του Ερεβάν και μετά την Εθνική Νέων της ΕΣΣΔ στο μοντέρνο πένταθλο. Από το 1969 μέχρι το 1984 ήταν αντιπρόεδρος της Αθλητικής Επιτροπής της Αρμενίας ενώ από το 1977 μέχρι το 1991 ήταν πρόεδρος του Σοβιετικού Ομίλου Μοντέρνου Πένταθλου. Από το 1988 μέχρι το 1992 ήταν πρόεδρος του Παγκοσμίου Ομίλου Μοντέρνου Πεντάθλου και Διάθλου, και από το 1993 ο επίτιμος πρόεδρός του. Από τον Δεκέμβρη του 1993 μέχρι το θάνατο του (ίσως από ξαφνικό έμφραγμα), τον Αύγουστο του 2007, ζούσε στην Αγία Πετρούπολη.
Χέρμπερτ Ιούστις Ουίνλοκ
Στο Ντεΐρ-ελ-Μπάχρι, ο Ουίνλοκ ολοκλήρωσε την καριέρα του στο ανασκαφικό πεδίο, το 1932, και επιστρέφοντας στις Η.Π.Α. διορίστηκε διευθυντής του Μητροπολιτικού Μουσείου. Όπως σχολιάστηκε στο εγκώμιό του μετά το θάνατό του το 1950, ο Ουίνλοκ είχε την σπάνια ικανότητα "να μεταφέρει τον εαυτό του μέσα σε έναν αρχαίο πολιτισμό και να δίνει ζωή ξανά σε ένα κομμάτι του, για τους συγχρόνους του". μικρογραφία|255x255εσ| O νεκρικός ναός της Χατσεψούτ στην Κοιλάδα των Βασιλέων στο [[Ντέιρ ελ-Μπαχάρι. Στα αριστερά διακρίνεται και ο ναός του Μεντουχοτέπ Β'. Σε αυτό το μέρος ο Χέρμπερτ Ουίνλοκ αφιέρωσε τα περισσότερα χρόνια του ερευνητικού του έργου (1911 - 1931). Μεταξύ 1930 και της έναρξης του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, στη θέση αυτή έλαβε χώρα ένα τεράστιο αναστηλωτικό πρόγραμμα, που συνεχίστηκε και μετά τη λήξη του πολέμου.  ]] Ο Ουίνλοκ συνέβαλε σημαντικά στον σχεδιασμό ενός θεαματικού έργου, του λεγόμενου "Dig House" ("Σπίτι των Ανασκαφών") του Μητροπολιτικού Μουσείου, κοντά στην Κοιλάδα των Βασιλέων, ένα μέρος όπου διέμενε κατά τη διάρκεια του χειμώνα, έχοντας συντροφιά την συγγραφέα και με καταγωγή από τη Βοστώνη σύζυγό του, Helen Chandler Winlock (1887 - 1972) και τις δύο μικρές κόρες τους, Frances και Barbara. Το ζευγάρι είχε αποκτήσει ακόμη ένα παιδί, τον William, που όμως πέθανε σε ηλικία μόλις δύο ετών (1917).
Ίγκορ Νόβικοφ
Παραπομπές
Κατηγορία:Σοβιετικοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Σοβιετικοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Κόκκινου Λαβάρου της Εργασίας
Χέρμπερτ Ιούστις Ουίνλοκ
Το "Dig House" που είναι περισσότερο γνωστό ως «το Σπίτι των Αμερικανών», ήταν το "αρχηγείο" για τον ίδιο και τους διακεκριμένους αρχαιολόγους της ομάδας του, αρκετοί από τους οποίους είχαν βοηθητικό ρόλο στη διερεύνηση του τάφου του Τουταγχαμών, όταν ανακαλύφθηκε από τον Χάουαρντ Κάρτερ το 1922. Ο Ουίνλοκ είχε στενή σχέση με αυτήν την ανακάλυψη και, ως κοντινός φίλος του Carter, "παγιδεύτηκε" στο απατηλό παιχνίδι της πολιτικής διαμάχης που δημιουργήθηκε μόλις ανοίχθηκε ο θρυλικός τάφος KV62.
Ως επακόλουθο της Παγκόσμιας Οικονομικής Ύφεσης του 1929, οι χρηματοδοτήσεις για τις ανασκαφές στην Αίγυπτο άρχισαν να στερεύουν και οι ετήσιες ερευνητικές αποστολές στις Θήβες σταμάτησαν. Ο Ουίνλοκ επέστρεψε στη Νέα Υόρκη και το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης, όπου υπηρέτησε ως διευθυντής από το 1932 έως τη συνταξιοδότησή του, το 1939. Παρέμεινε στη θέση του ως επίτιμος διευθυντής μέχρι το θάνατό του. Στη διάρκεια αυτής της περιόδου, το ενδιαφέρον του για τον Τουταγχαμών και τους μύθους που άνθιζαν γύρω από αυτόν κυνηγώντας τον, παρέμεινε έντονο. Αμφισβητούσε σταθερά τις θεωρίες περί ύπαρξης μίας κατάρας η οποία ακολουθούσε όλους όσους επισκέπτονταν τον τάφο αυτό ή εκείνους που ασχολούνταν με την έρευνά του – και συνέχισε να υποστηρίζει την άποψη αυτή ακόμη και όταν μία μεγάλη τραγωδία χτύπησε την πόρτα της δικής του οικογένειας. Η κόρη του Francis που επισκέπτονταν τον τάφο του φαραώ μαζί με τον πατέρα της, αρρώστησε από φυματίωση και μέσα σε δύο χρόνια πέθανε, τον Νοέμβριο του 1935, σε ηλικία μόλις 21 ετών. Το βιβλίο του Ουίνλοκ "Tutankhamun's Funeral" (η κηδεία του Τουταγχαμών), με εισαγωγή γραμμένη από την Γερμανίδα Αιγυπτιολόγο Dorothea Arnold, δημοσιεύθηκε το 1941, μετά τη συνταξιοδότησή του. Πρόκειται για μία αναδρομή στα θαυμαστά γεγονότα που ο ίδιος έζησε στην Κοιλάδα των Βασιλέων και συγκεκριμένα το 1908, τα οποία και αφηγείται, γεγονότα που - εν καιρώ - εφοδίασαν τον Χάουαρντ Κάρτερ με σημαντικά για την έρευνά του συμπεράσματα που τον βοήθησαν να "ξεκλειδώσει" τα μυστικά του φαραωνικού τάφου. Το βιβλίο "Tutankhamun's Funeral" είναι ένα εκπληκτικό έργο, καθώς ο ίδιος, εκτός από σπουδαίος αρχαιολόγος, υπήρξε και ένας προικισμένος συγγραφέας. Είναι ένα βιβλίο που μεταφέρει τον αναγνώστη πίσω στην εποχή των μεγάλων αρχαιολογικών ανακαλύψεων στην Αίγυπτο, μία εποχή που ζωντανεύει ξανά μέσα από το έργο αυτό, που παράλληλα διαπνέεται από μία στοιχειωμένη μελαγχολία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί αιγυπτιολόγοι Κατηγορία:Αμερικανοί αρχαιολόγοι
Κασταλία (μυθολογία)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νύμφες της ελληνικής μυθολογίας
Αϊτάνια Ηρακλείου
Τα Αϊτάνια είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Χερσονήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Πεδιάδος. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 20 χλμ. Παράγονται σταφίδα, λάδι, κρασί, επιτραπέζια σταφύλια και κτηνοτροφικά φυτά. Στα δυτικά του χωριού βρίσκεται η κοιλάδα του ποταμού Καρτερού. Η περιοχή υποφέρει από σεισμούς και πολλές φορές το χωριό έχει υποστεί σοβαρές ζημίες. Υπάρχει Δημοτικό Σχολείο.
Ιστορικά στοιχεία
Τα Αϊτάνια αναφέρονται Icania σε έγγραφο του 1212, ιδιοκτησία της Μονής Santa Maria del Sinai και στον Καστροφύλακα (Κ94) ως Itagnia Cato με 112 κατοίκους και Itagnia Apano με 85 κατοίκους το 1583. Στις 12 Οκτωβρίου του 1856 σκοτώθηκαν 40 άτομα στο χωριό από το μεγάλο σεισμό των 8,2 Ρίχτερ που έπληξε τότε την Κρήτη.
Κοινότητα Αϊτανίων
Περιλαμβάνοντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Αϊτανίων έχει 280 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 6,546 χμ² (2011).
Κοινοτάρχες Αϊτανίων
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Γεώργιο Πακιουφάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Αϊτανίων.
Βιβλιογραφία
Αιτανια Αιτανια Κατηγορία:Δήμος Χερσονήσου
Σταυρός Οθωνών
Ο Σταύρος είναι οικισμός στο νησί των Οθωνών. Το όνομα του προέρχεται από το μνημείο του Σταυρού, που βρίσκεται σε υψόμετρο 217 μέτρων, το οποίο αποτίει φόρο στη σφαγή των κατοίκων του νησιού από τον οθωμανικό στόλο υπό τον Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα το 1537, όταν τα Διαπόντια νησιά και η Κέρκυρα ήταν μέρη της Δημοκρατίας της Βενετίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Οθωνοί
Γιαγκί Σιγιάν
Ο Γιαγκί Σιγιάν (Yağı-Sayan, ... - 2 Ιουνίου 1098) ήταν εμίρης (κυβερνήτης) της Αντιόχειας κατά τη διάρκεια της Α΄ Σταυροφορίας.
Ήταν τουρκικής καταγωγής, σκλάβος (μαμελούκος) του Σελτζούκου σουλτάνου Μαλίκ Σαχ Α΄, ο οποίος κατέλαβε την Αντιόχεια το 1085 και τον διόρισε κυβερνήτη της γύρω στο 1090. Ο Μαλίκ Σαχ πέθανε το 1092 και ο διάδοχός του Τουτούς Α΄ χορήγησε στον Γιαγκί Σιγιάν περισσότερη επικράτεια γύρω από την πόλη Μανμπίτζ και το φρούριο Τελ Μπασίρ (το Τουρμπεσσέλ των Φράγκων). Όταν ο Τουτούς Α΄ πέθανε το 1095, οι γιοι του Ραντβάν και Ντουκάκ πολέμησαν για τον έλεγχο της Συρίας, διεκδικώντας το Χαλέπι και τη Δαμασκό αντίστοιχα. Η διεκδίκηση του Χαλεπιού από τον Ραντβάν, συνάντησε την αντίσταση της συμμαχίας των Γιαγκί Σιγιάν, Ιλγκαζί και Ντουκάκ. Ο Γιαγκί Σιγιάν αντιπαθούσε το μέντορα (αταμπέκο του Ραντβἀν), Τζανάχ αντ-Ντάουλα, και όχι τόσο τον ίδιο τον Ραντβάν, συμμαχώντας με τον Ντουκάκ γι΄αυτό το λόγο.
Παρά τη συμμαχία, ο Γιαγκί Σιγιάν αφέθηκε μόνος του να πολεμήσει τους Σταυροφόρους με μόνο τον προσωπικό του στρατό στην Αντιόχεια. Για να ετοιμαστεί για την πολιορκία, εξόρισε τους χριστιανούς της ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και της αρμενικής Ορθόδοξης Αποστολικής Εκκλησίας, τους οποίους θεωρούσε αναξιόπιστους λόγω της χριστιανικής τους πίστεως. Φυλάκισε τον Έλληνα Πατριάρχη, Ιωάννη Ζ΄ Αντιοχείας, και μετέτρεψε τον καθεδρικό του Αγίου Πέτρου σε στάβλο. Οι Σύροι Ορθόδοξοι Χριστιανοί δεν πειράχθηκαν όμως, καθώς ο Γιαγκί Σιγιάν θεωρούσε πως ήταν περισσότερο πιστοί σε αυτόν και εχθροί των Ελλήνων και Αρμενίων.
Το χειμώνα του 1097-98, η Αντιόχεια πολιορκήθηκε από τους Σταυροφόρους και ο Γιαγκί Σιγιάν και ο γιος του Σαμς αντ-Ντάουλα (ο επονομαζόμενος ως Ήλιος του Κράτους) αναζήτησε τη συνδρομή του Ντουκάκ, εμίρη της Δαμασκού. Παράλληλα, ο Σιγιάν έστελνε αποστολές καταδρομής στο σταυροφορικό στρατόπεδο και επιτίθετο σε τμήματα λεηλασίας των Σταυροφόρων. Ο Γιαγκί Σιγιάν ήξερε από τους πληροφοριοδότες του ότι υπήρχαν διαμάχες μεταξύ των χριστιανών. Τόσο ο Ραϋμόνδος Δ΄ της Τουλούζης όσο και ο Βοημούνδος του Τάραντα ήθελαν την ξακουστή αυτή και πλούσια πόλη για τον εαυτό τους. Όταν ο Βοημούνδος ήταν μακριά λεηλατώντας, ο Ραϋμόνδος επιτέθηκε στις 29 Δεκεμβρίου 1097 αλλά τα στρατεύματα του Γιαγκί Σιγιάν τον ανάγκασαν να οπισθοχωρήσει. Στις 30 Δεκεμβρίου, οι ενισχύσεις υπό τον Ντουκάκ ηττήθηκαν από το τμήμα του Βοημούνδου που επέστρεφε από τις λεηλασίες, και υποχώρησε στη Χομς.
Τότε ο Σιγιάν στράφηκε στον Ραντβάν για βοήθεια. Το Φεβρουάριο ο στρατός του Ραντβάν ηττήθηκε επίσης. Ενώ ο σταυροφορικός στρατός ήταν μακριά από την πόλη μαχόμενος τον Ραντβάν, ο Γιαγκί Σιγιάν προήλασε και επιτέθηκε στους πεζούς στρατιώτες που έμειναν πίσω να υπερασπιστούν το σταυροφορικό στρατόπεδο, αλλά και αυτός υποχώρησε όταν οι νικητές Σταυροφόροι ιππότες επέστρεψαν. Το Μάρτιο ο Σιγιάν έστησε ενέδρα στους Σταυροφόρους που μετέφεραν ξυλεία και άλλα υλικά από το λιμάνι του Αγίου Συμεών. Όταν το σταυροφορικό στρατόπεδο στην Αντιόχεια άκουσε ότι ο Ραϋμόνδος και ο Βοημούνδος είχαν σκοτωθεί, δημιουργήθηκε μεγάλος πανικός και σύγχυση και ο Γιαγκί Σιγιάν επιτέθηκε στον υπόλοιπο χριστιανικό στρατό υπό τον Γοδεφρείδο της Μπουγιόν. Οι Βοημούνδος και Ραϋμόνδος ήταν όμως παρά τις φήμες ζωντανοί και σύντομα επέστρεψαν, αναγκάζοντας τον Γιαγκί Σιγιάν να υποχωρήσει ακόμα μια φορά μέσα στην πόλη.
Αυτή τη φορά ο κυβερνήτης στράφηκε στον Κερμπογκά, τον εμίρη της Μοσούλης, για βοήθεια. Οι Σταυροφόροι ήξεραν ότι έπρεπε να πάρουν την Αντιόχεια πριν φτάσουν οι ενισχύσεις του Κερμπογκά. Ο Βοημούνδος για το σκοπό αυτό συνεννοήθηκε μυστικά με έναν Αρμένιο με το όνομα Φιρούζ, μαυραγορίτη που είχε τιμωρηθεί από τις αρχές της Αντιόχειας και ήθελε εκδίκηση, βρίσκοντας την ευκαιρία να την πάρει όντας φύλακας μιας πύλης της πόλης κατά την πολιορκία αυτής από τους Σταυροφόρους.
Τη νύχτα της 2-3 Ιουνίου 1098, οι Σταυροφόροι εισήλθαν στην πόλη σκαρφαλώνοντας στον αφύλακτο πύργο της πύλης που βρισκόταν ο Φιρούζ. Ο Γιαγκί Σιγιάν πανικοβλήθηκε και εγκατέλειψε την πόλη μαζί με τη σωματοφυλακή του, ενώ ο γιος του Σαμς αντ-Ντάουλα έμεινε πίσω και οχυρώθηκε στην ακρόπολη. Κατά τη διάρκεια της απόδρασής του, ο Γιαγκί Σιγιάν έπεσε από το άλογό του και καθώς οι φρουροί του δεν κατάφεραν να τον πάρουν μαζί τους, τραυματισμένος και ετοιμοθάνατος ως ήταν, τον άφησαν και έφυγαν. Τον βρήκε ένας περαστικός Αρμένιος υλοτόμος, ο οποίος αναγνωρίζοντάς τον, του έκοψε το κεφάλι και το έστειλε σαν δώρο στον Βοημούνδο.