cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βουαντίσουαφ Γκομούουκα
Άνοδος στην εξουσία
Η σοβιετική ηγεσία είδε τα γεγονότα στην Πολωνία με ανησυχία. Ταυτόχρονα με τις μετακινήσεις των σοβιετικών στρατευμάτων βαθιά στην Πολωνία, μια σοβιετική αντιπροσωπεία υψηλού επιπέδου πέταξε στη Βαρσοβία. Επικεφαλής του ήταν ο Νικίτα Χρουστσόφ και περιλάμβανε τους Αναστάς Μικογιάν, Νικολάι Μπούλγκανιν, Βιατσεσλάβ Μόλοτοφ, Λάζαρ Καγκανόβιτς, Ιβάν Κόνιεφ και άλλους. Ο Όχαπ και ο Γκομούουκα κατέστησαν σαφές ότι οι πολωνικές δυνάμεις θα αντισταθούν εάν τα σοβιετικά στρατεύματα προχωρούσαν, αλλά διαβεβαίωσαν τους Σοβιετικούς ότι οι μεταρρυθμίσεις ήταν εσωτερικά ζητήματα και ότι η Πολωνία δεν είχε καμία πρόθεση να εγκαταλείψει το κομμουνιστικό μπλοκ ή τις συνθήκες της με τη Σοβιετική Ένωση. Οι Σοβιετικοί υποχώρησαν.
Ακολουθώντας τις επιθυμίες της πλειοψηφίας των μελών του Πολιτικού Γραφείου, ο πρώτος γραμματέας Όχαπ τα αποδέχτηκε και στις 20 Οκτωβρίου η Κεντρική Επιτροπή έφερε τον Γκομούουκα και αρκετούς συνεργάτες του στο Πολιτικό Γραφείο, απομάκρυνε άλλους και εξέλεξε τον Γκομούουκα ως πρώτο γραμματέα του Κόμματος. Ο Γκομούουκα, ο πρώην αιχμάλωτος των σταλινικών, απολάμβανε ευρεία λαϊκή υποστήριξη σε ολόκληρη τη χώρα, όπως εκφράστηκε από τους συμμετέχοντες σε μια μαζική διαδήλωση στους δρόμους στη Βαρσοβία στις 24 Οκτωβρίου. Βλέποντας ότι ο Γκομούουκα ήταν δημοφιλής στον πολωνικό λαό και δεδομένης της επιμονής του ότι ήθελε να διατηρήσει τη συμμαχία με τη Σοβιετική Ένωση και την παρουσία του Κόκκινου Στρατού στην Πολωνία, ο Χρουστσόφ αποφάσισε ότι ο Γκομούουκα ήταν ένας ηγέτης με τον οποίο μπορούσε να ζήσει η Μόσχα.
Σχέσεις με άλλες χώρες του Ανατολικού Μπλοκ
Κατά τη διάρκεια των γεγονότων της Άνοιξης της Πράγας, ο Γκομούουκα ήταν ένας από τους βασικούς ηγέτες του Συμφώνου της Βαρσοβίας και υποστήριξε τη συμμετοχή της Πολωνίας στην εισβολή στην Τσεχοσλοβακία τον Αύγουστο του 1968.
Παραίτηση και συνταξιοδότηση
δεξιά|μικρογραφία| Το εγκαταλελειμμένος πλέον σπίτι συνταξιοδότησης του Γκομούουκα στο [[Κονστάντσιν-Γεζιόρνα]] δεξιά|μικρογραφία| Ο τάφος του Γκομούουκα στο [[Στρατιωτικό Κοιμητήριο Ποβόνσκι]] Το Δεκέμβριο του 1970, οι οικονομικές δυσκολίες οδήγησαν σε αυξήσεις των τιμών και επακόλουθες διαδηλώσεις. Ο Γκομούουκα μαζί με το δεξί του χέρι, Ζένον Κλίσκο, διέταξαν τον τακτικό στρατό υπό τον στρατηγό Μπολέσουαφ Χόχα να πυροβολήσει τους απεργούς εργάτες με αυτόματα όπλα στο Γκντανσκ και τη Γκντίνια. Περισσότεροι από 41 εργάτες ναυπηγείων στις ακτές της Βαλτικής σκοτώθηκαν στην αστυνομική-κρατική βία που ακολούθησε, ενώ πάνω από χίλιοι άνθρωποι τραυματίστηκαν. Τα γεγονότα ανάγκασαν τον Γκομούουκα να παραιτηθεί και να συνταξιοδοτηθεί. Σε μια γενεαλογική αντικατάσταση της άρχουσας ελίτ, ο Έντβαρντ Γκιέρεκ ανέλαβε την ηγεσία του Κόμματος και οι εντάσεις εκτονώθηκαν.
Η αρνητική εικόνα του Γκομούουκα στην κομμουνιστική προπαγάνδα μετά την απομάκρυνσή του τροποποιήθηκε σταδιακά και ορισμένες από τις εποικοδομητικές συνεισφορές του αναγνωρίστηκαν. Θεωρείται ως ένας έντιμος και αυστηρός πιστός στο σοσιαλιστικό σύστημα, ο οποίος, ανίκανος να επιλύσει τις τρομερές δυσκολίες της Πολωνίας και να ικανοποιήσει αμοιβαία αντιφατικές απαιτήσεις, έγινε πιο άκαμπτος και δεσποτικός αργότερα στην καριέρα του. Δεινός καπνιστής, πέθανε το 1982 σε ηλικία 77 ετών από καρκίνο του πνεύμονα. Τα απομνημονεύματα του Γκομούουκα δημοσιεύτηκαν μόλις το 1994, πολύ μετά τον θάνατό του, και 5 χρόνια μετά την κατάρρευση του κομμουνιστικού καθεστώτος του οποίου υπηρέτησε και ηγήθηκε.
Ο Αμερικανός δημοσιογράφος Τζον Γκούνθερ περιέγραψε τον Γκομούουκα το 1961 ως «επαγγελματία με τρόπο, απόμακρο και γωνιακό, με μια περίεργη καυστικότητα».
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί πολιτικοί Κατηγορία:Κομμουνιστές ηγέτες Κατηγορία:Πολωνοί άθεοι Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λένιν Κατηγορία:Αντιδιανοουμενισμός Κατηγορία:Πολιτικοί του Κομμουνιστικού Κόμματος Πολωνίας Κατηγορία:Πολιτικοί του Πολωνικού Εργατικού Κόμματος Κατηγορία:Μέλη του Ενιαίου Εργατικού Κόμματος Πολωνίας Κατηγορία:Μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Αντισημιτισμός στην Πολωνία Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1947-1952) Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1957-1961) Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1961-1965) Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1965-1969) Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1969-1972) Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λαβάρου της Εργασίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος των Οικοδόμων της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Σταυρού του Γκρούνβαλντ, 1η τάξη Κατηγορία:Μεγαλόσταυροι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας (1944-1989) Κατηγορία:Μεγάλοι Αξιωματικοί της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Στρατιωτικό Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Ανάκτορα του Γαλέριου
Τα Ανάκτορα του Γαλέριου είναι επιβλητικό κτιριακό συγκρότημα που αποτελεί τμήμα του Γαλεριανού συγκροτήματος και βρίσκεται στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Χτίστηκε ως συγκρότημα ανακτόρων του Ρωμαίου αυτοκράτορα Γαλέριου κατά την περίοδο της Ρωμαϊκής «Τετραρχίας» (297-307 μ.Χ.) και περιελάμβανε το Ανάκτορο, το Οκτάγωνο, τον Ιππόδρομο, την Αψίδα του Γαλέριου, την αψιδωτή αίθουσα και τη Ροτόντα. Πιθανώς τα ανάκτορα καταστράφηκαν από σεισμό τον 8ο αιώνα.
Ιστορικά στοιχεία
Το 1917 ο Γάλλος αρχιτέκτονας Ε. Hébrard ξεκίνησε την αρχαιολογική έρευνα για τον εντοπισμό του συγκροτήματος των Ανακτόρων. Νέα ανασκαφική έρευνα πραγματοποιήθηκε το 1935 από το Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο του Βερολίνου και εντοπίστηκε ο Ιππόδρομος. Το 1939 ο Δανός αρχιτέκτονας Ε. Dyggve ανέσκαψε τον άξονα από τη Ροτόντα μέχρι το ναό της Νέας Παναγίας και αποκάλυψε τμήματα των Ανακτόρων. Στη θέση του Οκταγώνου υπήρχαν Οθωμανικά κρίσματα ώσπου το 1950 ο Έφορος Αρχαιοτήτων Χ. Μακαρόνας με ανασκαφές το αποκάλυψε. Τα ερείπια των βορείων αιθουσών αποκαλύφθηκαν το 1960 και οι συστηματικές ανασκαφές και έρευνες ξεκίνησαν το 1962. Η αποκατάσταση των ερειπίων των Ανακτόρων ξεκίνησε το 1993 και ολοκληρώθηκε το 2014.
Σήμερα ο χώρος των Ανακτόρων λειτουργεί ως υπαίθριο μουσείο.
Περιγραφή-χαρακτηριστικά
Στη νότια πλευρά του συγκροτήματος βρισκόταν η είσοδος που οδηγούσε στην «Εκκλησιαστική σκάλα», το αρχαιότερο λιμάνι της Θεσσαλονίκης.
Μια σειρά από κτίσματα βρίσκονται γύρω από το «αίθριο», όπως σε όλα τα ρωμαϊκά ανάκτορα της ίδιας εποχής. Το αίθριο περικλείεται από έντεκα χώρους διατεταγμένους σε σχήμα Π. Έχουν αποκαλυφθεί μια διώροφη στοά και ένα νυμφαίο, τα οποία αποτελούσαν μέρη ενός λουτρού, καθώς και η Βασιλική, η οποία ήταν αίθουσα υποδοχής και ακροάσεων στο ανατολικό τμήμα του συγκροτήματος, και το Οκτάγωνο στο νοτιοδυτικό τμήμα. Ο Ιππόδρομος ήταν κτισμένος σε άμεση επαφή με το ανατολικό τείχος της πόλης και τη Βασιλική.
Το Οκτάγωνο είναι το καλύτερα σωζόμενο κτίριο του συγκροτήματος. Είναι χτισμένο έτσι ώστε να βλέπει προς τη θάλασσα. Αρχικά προοριζόταν για αίθουσα θρόνου ή αυτοκρατορικό Μαυσωλείο. Εσωτερικά η διάμετρός του (από κόγχη σε κόγχη) είναι 30μ. Ολόκληρη η επιφάνεια του δαπέδου του ήταν στρωμένη με μαρμάρινες πλάκες. Μέρος αυτής της πλακόστρωσης έχει διασωθεί. Το 1957 βρέθηκε ένα μαρμάρινο τόξο με πλούσιο γλυπτικό διάκοσμο έξω από το Οκτάγωνο, στο οποίο παριστάνονται ο Γαλέριος, η πόλη της Θεσσαλονίκης προσωποποιημένη να φοράει στέμμα με απεικονισμένη τη μορφή των κάστρων της, ο Διόνυσος, ο Πάνας, καθώς και μια χορεύτρια. Το εύρημα εκτίθεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης. Αργότερα το Οκτάγωνο μετατράπηκε σε χριστιανικό ναό.
Πολλά ψηφιδωτά δάπεδα, διακοσμημένα με περίτεχνα σχήματα, και σημαντικές τοιχογραφίες που κάλυπταν τα επιχρίσματα των τούβλινων τοίχων βρέθηκαν στο χώρο των Ανακτόρων.
Γιανίνα Χοσιάσον-Λίντενμπαουμ
Η Γιανίνα Χοσιάσον-Λίντενμπαουμ (πολωνικά: Janina Hosiasson-Lindenbaum) (5 Δεκεμβρίου 1899 - Απρίλιος 1942) ήταν Πολωνή λογικολόγος και φιλόσοφος. Δημοσίευσε περίπου 20 ερευνητικές εργασίες, μαζί με μεταφράσεις στα πολωνικά, τριών βιβλίων του Μπέρτραντ Ράσελ. Η κύρια εστίαση των γραπτών της ήταν σε θεμελιώδη προβλήματα που σχετίζονται με την πιθανότητα, την επαγωγή και την επιβεβαίωση. Διακρίνεται ιδιαίτερα για τη συγγραφή της πρώτης έντυπης συζήτησης για το παράδοξο του κορακιού, που πιστώνει στον Καρλ Γκούσταβ Χέμπελ και την πιθανολογική λύση που περιέγραψε σε αυτό. Πυροβολήθηκε από την Γκεστάπο το 1942, όπως και ο σύζυγός της, Άντολφ Λίντενμπαουμ και πολλοί άλλοι επιφανείς εκπρόσωποι της πολωνικής ιντελιγκέντσια, οι οποίοι μοιράστηκαν τη μοίρα εκατομμυρίων Εβραίων που δολοφονήθηκαν στο πολωνικό έδαφος από τους Ναζί.
Βιογραφία
Η Γιανίνα Χοσιάσον γεννήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 1899 στη Βαρσοβία/ Ήταν κόρη του εμπόρου Γιούσεφ Χοσιάσον και της συζύγου του, Σοφία Φάιγκενμπλατ. Ήταν μαθήτρια του Ταντέους Κοταρμπίνσκι και του Γιαν Γουκασιέβιτς στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας και έλαβε το διδακτορικό της εκεί υπό τον Κοταρμπίνσκι το 1926, με μια διατριβή σχετικά με την «Αιτιολόγηση του επαγωγικού συλλογισμού». Στη συνέχεια θα συνδύαζε τη συνεχιζόμενη έρευνά της με την απασχόληση ως καθηγήτρια φιλοσοφίας σε σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Στα τέλη της δεκαετίας του 1920 ήταν μια αξιοσέβαστη φιλόσοφος της λογικής της Σχολής Λβουφ-Βαρσοβίας, που συμμετείχε ενεργά στο δεύτερο Πολωνικό Φιλοσοφικό Συνέδριο που πραγματοποιήθηκε στη Βαρσοβία το Σεπτέμβριο του 1927 και (όπως ο μελλοντικός σύζυγός της) παρέδωσε εργασίες στο Πρώτο Συνέδριο των Μαθηματικών από τις Σλαβικές Χώρες που πραγματοποιήθηκε στη Βαρσοβία και το Πόζναν το Σεπτέμβριο του 1929. Στη συνέχεια, η Γιανίνα πήγε, με υποτροφία από το Πολωνικό Υπουργείο Θρησκευμάτων και Δημόσιας Εκπαίδευσης, για να περάσει το ακαδημαϊκό έτος 1929/30 σπουδάζοντας φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ.
Η Χοσιάσον ήταν μία από τους ομιλητές στο πρώτο συνέδριο της Ενότητας της Επιστήμης στο Παρίσι το 1935. Είναι επίσης γνωστό ότι συμμετείχε στην προκαταρκτική συνάντηση για το ίδιο γεγονός στην Πράγα τον προηγούμενο χρόνο. Γύρω στα τέλη Οκτωβρίου ή αρχές Νοεμβρίου 1935, η Χοσιάσον παντρεύτηκε τον μαθηματικό και συνάδελφο της, Άντολφ Λίντενμπαουμ. Στη συνέχεια, το ζευγάρι θα έμενε μαζί στην περιοχή Zoliborz της Βαρσοβίας. Μετά το γάμο, η Γιανίνα θα χρησιμοποιούσε το επώνυμο Χοσιάσον-Λίντενμπαουμ. Παρακολούθησε το δεύτερο συνέδριο Ενότητας της Επιστήμης που πραγματοποιήθηκε στην Κοπεγχάγη το 1936 και είχε επίσης προγραμματιστεί (όπως και ο Άλφρεντ Τάρσκι) να παρουσιάσει την έρευνά της στο πέμπτο Συνέδριο Ενότητας της Επιστήμης στο Χάρβαρντ το Σεπτέμβριο του 1939. Μοιραία, ωστόσο, δεν μπόρεσε να πλεύσει εγκαίρως - έκανε αίτηση για μετάβαση με το επόμενο πλοίο στην Αμερική μετά από αυτό που πήρε ο Τάρσκι, αλλά της αρνήθηκαν τη βίζα.
Την 1η Σεπτεμβρίου, η Γερμανία εισέβαλε στην Πολωνία. Στις 6 Σεπτεμβρίου 1939, με τη Βαρσοβία υπό πυρά πυροβολικού, το ζευγάρι εγκατέλειψε την πόλη με τα πόδια. Όπως θα ανέφερε η Γιανίνα σε επιστολές προς τον Ότο Νόιρατ και τον Τζορτζ Έντουαρντ Μουρ, η πρόοδός τους προς τα ανατολικά ήταν αργή και ο δρόμος μπλοκαρισμένος επανειλημμένα από τη Luftwaffe. Το ζευγάρι χωρίστηκε όταν η Γιανίνα δέχτηκε να πάει με μοτοσικλέτα στο Ρίβνε. Από εκεί, πήρε το δρόμο της για το Βίλνιους, όπου τελικά έμαθε ότι ο σύζυγός της είχε καταφύγει στο Μπιαουίστοκ. Οι σοβιετικές δυνάμεις εισήλθαν στην Πολωνία στις 17 Σεπτεμβρίου και και οι δύο πόλεις θα περιέρχονταν στη ρωσική κατοχή μέσα στον ίδιο μήνα. Η Γιανίνα συνάντησε αργότερα τον σύζυγό της στο Μπιαουίστοκ, αλλά, διαφωνώντας για το πού θα μπορούσε να επιβιώσει, επέλεξε να παραμείνει εκεί, ενώ εκείνη επέστρεψε στο Βίλνιους (μια πόλη υπό πολωνική δικαιοδοσία στο ξέσπασμα του πολέμου, αλλά την οποία οι κατοχικοί Σοβιετικοί επέστρεψαν επίσημα σε μια τότε θεωρητικά ανεξάρτητη Λιθουανία).
Στις 22 Ιουνίου 1941, η Γερμανία εισέβαλε (στα πολωνικά εδάφη που προσαρτήθηκαν) στη Σοβιετική Ένωση και μέσα σε λίγες μέρες, τα στρατεύματά της εισήλθαν στο Μπιαουίστοκ και, αμέσως μετά, στο Βίλνιους. Κάποια στιγμή πριν από τον Ιούλιο του 1941, ο Άντολφ Λίντενμπαουμ μετακόμισε στο Βίλνιους αλλά, αντί να μείνει στο διαμέρισμα της συζύγου του στο κέντρο της πόλης, θα έμενε σε μια μικρή δορυφορική κοινότητα στα ανατολικά της πόλης. Κάποια στιγμή πριν από τα μέσα Αυγούστου 1941, ο Άντολφ, μαζί με την αδερφή του, Στεφάνια, θα συλληφθεί και στη συνέχεια, στο κοντινό Ναουγόγι Βίλνια, θα πυροβοληθεί από τις γερμανικές δυνάμεις ή τους Λιθουανούς συνεργάτες τους. Η Γιανίνα συλλήφθηκε αργότερα από την Γκεστάπο και τον Απρίλιο του 1942, μετά από 7 μήνες φυλάκισης στο Βίλνιους, μεταφέρθηκε στο Πανέριαϊ, στα περίχωρα της πόλης, όπου και πυροβολήθηκε.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Πολωνές φιλόσοφοι Κατηγορία:Λογικολόγοι Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ Κατηγορία:Πολωνοί που εκτελέστηκαν από τη Ναζιστική Γερμανία
Καθεδρικός Ναός της Δρέσδης
Ο Καθεδρικός Ναός της Υπεραγίας Τριάδας της Δρέσδης (γερμ. Katholische Hofkirche), γνωστός αρχικώς ως ο Καθολικός Ναός της Βασιλικής Αυλής της Σαξονίας, είναι ο Ρωμαιοκαθολικός καθεδρικός ναός της Δρέσδης, στη Γερμανία. Ανέκαθεν ήταν ο σημαντικότερος ρωμαιοκαθολικός ναός της πόλεως, ωστόσο ανακηρύχθηκε ως καθεδρικός (η έδρα του επισκόπου Δρέσδης και Μάισεν) μόλις το 1964. Είναι κτισμένος κοντά στον ποταμό Έλβα, στο ιστορικό κέντρο της Δρέσδης. Αποτελεί έναν από τους τόπους ενταφιασμού του Οίκου των Βέττιν, ο οποίος περιλαμβάνει και βασιλείς της Πολωνίας.
Ιστορία
Ο Καθεδρικός Ναός της Υπεραγίας Τριάδας είναι ένα από τα σημαντικότερα τοπόσημα της Δρέσδης. Σχεδιάστηκε από τον Ιταλό αρχιτέκτονα Γκαετάνο Κιαβέρι και ανεγέρθηκε από το 1738 έως το 1751, μετά από ανάθεση του Αυγούστου Γ΄ της Πολωνίας ως εκλέκτορα της Σαξονίας, ενώ οι Προτεστάντες της πόλεως έκτιζαν τη Φράουενκιρχε (1726-1743, αυτός ο ναός είναι γνωστότερος σήμερα εξαιτίας και της ολικής καταστροφής του στους βομβαρδισμούς της Δρέσδης κατά τον Β ΄Παγκόσμιο Πόλεμο). Παρά το ότι η μεγάλη πλειονότητα των κατοίκων της πόλεως ήσαν Προτεστάντες, οι ηγεμόνες της ήσαν Ρωμαιοκαθολικοί. Ο εκλέκτορας έκτισε έτσι τον Ναό της Αγίας Τριάδας ως τόπο προσευχής και λατρείας για τον ίδιο και τους άλλους υψηλόβαθμους αξιωματούχους, συνδέοντάς τον με την κατοικία του, το Κάστρο της Δρέσδης, με έναν διακοσμημένο και υπερυψωμένο πεζόδρομο.
Και ο ναός αυτός έπαθε σημαντικές ζημιές από τον βομβαρδισμό της Δρέσδης κατά τον Β ΄Παγκόσμιο Πόλεμο, τον Φεβρουάριο του 1945. Ανακατασκευάσθηκε όμως το 1962 από το κομμουνιστικό καθεστώς της Ανατολικής Γερμανίας και πληρέστερα στις αρχές του 21ου αιώνα, μετά την επανένωση της Γερμανίας, οπότε ξανακτίσθηκε και η γέφυρα προς το κάστρο.
Σήμερα ο ναός στεγάζει ένα προσεκτικά αποκατεστημένο ιστορικής αξίας εκκλησιαστικό όργανο, το τελευταίο που κατασκεύασε στη ζωή του ο ονομαστός τεχνίτης Γκότφρηντ Ζίλμπερμαν. Διαθέτει επίσης περίτεχνο άμβωνα σε ρυθμό ροκοκό, έργο του Μπαλτάζαρ Πέρμοζερ.
Ταφές
Στις κρύπτες του ναού είναι τοποθετημένη η καρδιά του Αυγούστου Β΄ του Δυνατού μαζί με τον τελευταίο βασιλιά της Σαξονίας, καθώς και οι σοροί 49 άλλων μελών του Οίκου των Βέττιν και αρκετών εκ των συζύγων τους, όπως της πριγκίπισσας Μαρίας Καρολίνας της Σαβοΐας, συζύγου του βασιλέως Αντωνίου της Σαξονίας.
Η παλαιότερη από τις 4 κρύπτες, η «Κρύπτη των Κτιτόρων», στεγάζει τους τάφους του βασιλέως Αυγούστου Γ΄ της Πολωνίας (ενός από τους ελάχιστους Πολωνούς βασιλείς που δεν τάφηκαν στον Καθεδρικό Ναό της Κρακοβίας) και της τελευταίας βασίλισσας της Πολωνίας Μαρίας Ιωσηφίνας, αλλά και του πρώτου βασιλέα της Σαξονίας Φρειδερίκου Αυγούστου Α΄. Στην Κρύπτη των Κτιτόρων και στη Μεγάλη Κρύπτη είναι θαμμένα τα λείψανα Πολωνών πριγκίπων και πριγκιπισσών.
Παραπομπές
Καθεδρικος Ναος Δρεσδη Καθεδρικος Δρεσδης
Σερίφ Ισμαήλ
Ο Σερίφ Ισμαήλ (Sherif Ismail Mohamed, 6 Ιουλίου 1955,-  4 Φεβρουαρίου 2023  αραβικά:  شريف إسماعيل ),  είναι Αιγύπτιος μηχανικός, ο οποίος διετέλεσε Πρωθυπουργός της Αιγύπτου από το 2015 ως τις 7 Ιουνίου 2018. Προηγουμένως χρημάτισε υπουργός Πετρελαίου και Ορυκτών Πόρων από το 2013 ως το 2015.
Σταδιοδρομία
Ο Ισμαήλ, γεννημένος στις 6 Ιουλίου 1955, σπούδασε μηχανολόγος-μηχανικός στο Πανεπιστήμιο Έιν Σανς, αποφοιτώντας το 1978. Διατέλεσε διευθυντής σε κρατικές εταιρείες πετροχημικών και φυσικού αερίου. Υπηρέτησε ως εκτελεστικός αντιπρόεδρος και εν συνεχεία πρόεδρος της αιγυπτιακής εταιρείας πετροχημικών (ECHEM), η οποία συστάθηκε το 2002. Εν συνεχεία ανέλαβε πρόεδρος της Αιγυπτιακής Εταιρείας Φυσικού Αερίου (EGAS).
Ο Ισμαήλ διορίστηκε πρωθυπουργός στις 12 Σεπτεμβρίου 2015.
Απεβίωσε στις 4 Φεβρουαρίου 2023 σε ηλικία 67 ετών
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ισμαηλ
Γιαζίρ (Ενέζ)
Το Γιαζίρ (τουρκικά: Yazır) είναι χωριό στο Διαμέρισμα του Ενέζ, στην Επαρχία Αδριανούπολης, στην Τουρκία.
Γεωγραφία
Το χωριό βρίσκεται σε απόσταση 149 χμ. από τη διοικητική έδρα της Επαρχίας Αδριανούπολης, καθώς και σε απόσταση 21 χμ. από τη διοικητική έδρα του Διαμερίσματος του Ενέζ.
Ιστορία
Η σημερινή ονομασία του χωριού, Γιαζίρ, χρονολογείται από το 1901.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχία Αδριανούπολης
Intelligent Music Project
Το Intelligent Music Project είναι ένα βουλγαροχιλιανό supergroup που ιδρύθηκε το 2012 από τον Βούλγαρο επιχειρηματία Μιλέν Βραμπέβσκι.
Θα εκπροσωπήσουν τη Βουλγαρία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2022 με το τραγούδι τους "Intention".
Ιστορία
Το supergroup ιδρύθηκε από τον επιχειρηματία Μιλέν Βραμπέβσκι και έχει αναδείξει τραγουδιστές όπως τους Σάιμον Φίλιπς, Τζον Πέιν, Καρλ Σέντενς, Μπόμπι Ροντινέλι και Τοντ Σούκερμαν. Κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο άλμπουμ τους το 2012 και έκτοτε κυκλοφορούν μουσική και κάνουν περιοδείες. Ο σημερινός κύριος τραγουδιστής τους είναι ο Χιλιανός ροκ τραγουδιστής Μπόνι Φουμέχο.
Τον Νοέμβριο του 2021, αποκαλύφθηκε από το BNT ότι επιλέχθηκαν να εκπροσωπήσουν το έθνος στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2022 στο Τορίνο. Το τραγούδι τους, "Intention", κυκλοφόρησε στις 5 Δεκεμβρίου, όντας το πρώτο της σεζόν που δημοσιεύτηκε. Το γκρουπ αποτελείται από τους τραγουδιστές Μπόνι Φουμέχο, Μπίσερ Ιβάνοφ, Σλάβιν Σλάβτσεφ, Ίβο Στεφάνοφ, Ντιμιτάρ Σιράκοφ και Στόγιαν Γιανκούλοφ. Ο Γιανκούλοφ έχει ήδη εκπροσωπήσει τη Βουλγαρία το και το.
Μέλη
Τωρινά μέλη
Πρώην μέλη
Intention
Το "Intention" είναι ένα τραγούδι του βουλγαρικού progressive rock supergroup Intelligent Music Project. Το τραγούδι θα εκπροσωπήσει τη Βουλγαρία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2022 αφού επιλέχτηκε εσωτερικά από το BNT, τον βουλγαρικό ραδιοτηλεοπτικό φορέα για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision.
Ιστορικό
Σύμφωνα με το συγκρότημα, το τραγούδι έχει να κάνει με την αντιμετώπιση των προκλήσεων της ζωής. Ο πρώτος στίχος μιλάει για έναν προβληματικό νέο με τραύμα. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια πριν το ρεφρέν, το άτομο τελικά συμβιβάζεται με το παρελθόν του, έχοντας τελικά μια αίσθηση δύναμης ότι έχει ξεπεράσει πολλές αντιξοότητες κατά τη διάρκεια του ρεφρέν. Στον δεύτερο στίχο, οι στίχοι του τραγουδιού γίνονται πιο θετικοί και το μήνυμα της δύναμης των προθέσεων μεταφέρεται μέσα από τον στίχο. Το τραγούδι τελειώνει με το μήνυμα ότι για να ξεφύγεις από τους δαίμονες του παρελθόντος, είναι σημαντικό να κοιτάξεις προς το μέλλον.
Επιλογή
Στα μέσα Σεπτεμβρίου 2021, ο ιδρυτής του Intelligent Music Project, Μιλέν Βραμπέβσκι, αποκάλυψε στο Radio Plovdiv [bg] ότι είχαν επιλεγεί για να εκπροσωπήσουν τη Βουλγαρία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2022. Καμία επίσημη επιβεβαίωση δεν ήρθε μέχρι τις 25 Νοεμβρίου, όταν η BNT ανακοίνωσε το συγκρότημα ως εκπρόσωπό τους για το 2022 με το τραγούδι "Intention".
Στη Eurovision
Σύμφωνα με τους κανόνες της Eurovision, όλα τα έθνη με εξαίρεση τη διοργανώτρια χώρα και τους "Μεγάλους Πέντε" (Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία και Ηνωμένο Βασίλειο) πρέπει να προκριθούν σε έναν από τους δύο ημιτελικούς προκειμένου να διαγωνιστούν για τον τελικό - οι δέκα πρώτες χώρες από κάθε ημιτελικό προχωρούν στον τελικό. Η Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU) χώρισε τις διαγωνιζόμενες χώρες σε έξι διαφορετικά δοχεία με βάση τα μοτίβα ψηφοφορίας από προηγούμενους διαγωνισμούς, με χώρες με ευνοϊκό ιστορικό ψηφοφορίας να τοποθετούνται στο ίδιο δοχείο. Στις 25 Ιανουαρίου 2022, διεξήχθη μια κλήρωση κατανομής που έβαλε κάθε χώρα σε έναν από τους δύο ημιτελικούς, καθώς και σε ποιο μισό της παράστασης θα ερμήνευε. Η Βουλγαρία τοποθετήθηκε στον πρώτο ημιτελικό που θα διεξαχθεί στις 10 Μαΐου 2022 και έχει προγραμματιστεί να εμφανιστεί στο πρώτο μισό της παράστασης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βούλγαροι τραγουδιστές
Γιουκίκο Ινούι
Η Γιουκίκο Ινούι (乾 友紀子 Inui Yukiko, γεν. 4 Δεκεμβρίου 1990) είναι Ιαπωνέζα αθλήτρια της συγχρονισμένης κολύμβησης.
Καριέρα
Κέρδισε δύο χάλκινα μετάλλια στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2016, στο ντουέτο αλλά και το ομαδικό.
Έχει κερδίσει συνολικά επτά χάλκινα μετάλλια στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου, με πιο πρόσφατο το 2019.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιαπωνέζες αθλήτριες της συγχρονισμένης κολύμβησης Κατηγορία:Χάλκινοι ολυμπιονίκες της συγχρονισμένης κολύμβησης
Αναμέλμπα
Η Αναμέλμπα (ισπ. Melba Pinzás Annie Salazar, 1942 - 2011) υπήρξε μπολερό τραγουδίστρια από το Περού. Άρχισε να τραγουδά από τα σχολικά χρόνια και έπαιζε κλασική μουσική. Αργότερα στη Λίμα, αποφοίτησε ως δασκάλα παραδοσιακών χορών και ηχογράφησε ένα άλμπουμ με το όνομά της. Η καριέρα της στο μπολερό ξεκίνησε το 1961. Παντρεύτηκε τον Χούλιο Χαραμίγιο (Julio Jaramillo), τραγουδιστή από το Εκουαδόρ, με τον οποίο απέκτησε μια κόρη.
Πέθανε σε ηλικία 69 ετών από καρδιακή ανακοπή. Ζήτησε να αποτεφρωθεί και ένα μέρος της τέφρας να ριφθεί στα νερά του καταρράκτη του Πάτερσον και το υπόλοιπο στην θάλασσα του Περού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Περουβιανοί τραγουδιστές
Ντρεστ Η΄ των Πίκτων
Ο Ντρεστ Η΄ των Πίκτων (Σκωτ.Γαελικά: Drest mac Talorgan, πέθανε το 783) βασιλιάς των Πίκτων (782 - 783) διαδέχθηκε τον πατέρα του Τάλοργκαν Β΄ των Πίκτων.
Κατηγορία:Βασιλείς των Πίκτων
Φύλλα Εύβοιας
Τα Φύλλα είναι πεδινή κωμόπολη της Περιφερειακής Ενότητας Ευβοίας σε υψόμετρο 30 μέτρα.
Αξιοθέατα
thumb|Οι δύο πύργοι στον Μύτικα Ευβοιας. Στα ανατολικά του χωριού υπάρχει λόφος, όπου στην κορυφή του δεσπόζουν τα ερείπια μεσαιωνικού κάστρου, γνωστό ως «Καστέλι» ή «κάστρο του Λικάριο», ενώ δυτικά, στην απέναντι μεριά του Λήλα, προς τον Μύτικα ορθώνονται σε γειτονικά υψώματα, δύο εντυπωσιακοί μεσαιωνικοί πύργοι, που επόπτευαν την γύρω περιοχή. Ανατολικά, σε απόσταση 10 χλμ. βρίσκεται το μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου Άρμα που πιθανολογείται ότι ιδρύθηκε το έτος 1141 και από το 1921 έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Διασώζεται το καθολικό της μονής που είναι εγγεγραμμένος σταυροειδής ναός με τρούλο, ενώ ο νάρθηκας που πιθανολογείται ότι αγιογραφήθηκε το 1637 αποτελεί μεταγενέστερη προσθήκη. Στα ανατολικά και δίπλα στο χωριό υπάρχει ο Ιερός Ναός της Παναγίας Ριζοκαστριώτισσας με τοιχογραφίες του 17ου αι. που από το 1958 έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο.
Ονομασία - Διοικητικά
Η ονομασία του προέρχεται από τη λέξη «φυλλωσιά» που είναι έντονη και χαρακτηριστική της περιοχής. Έτσι αναφέρεται επίσημα ως οικισμός το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Μεσσαπίων. Το 1912 με το ΦΕΚ 245Α - 16/08/1912 ορίζεται έδρα της νεοϊδρυθείσας κοινότητας Φύλλων. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με το Καμάρι, τη Μονή Αγίου Γεωργίου Άρμα και το Πανόραμα αποτελούν την τοπική κοινότητα Φύλλων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ληλαντίων του Δήμου Χαλκιδέων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει 1.577 μόνιμους κατοίκους, ενώ ως οικισμός 1.459.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Χαλκιδέων
Σάκουρα
μικρογραφία|δεξιά|Το ιαπωνικό άνθος κερασιάς.
Σάκουρα (ιαπωνικά: さくら, ρομάτζι: sakura, δηλ. άνθος κερασιάς) ονομάζεται στην Ιαπωνία το άνθος αρκετών δέντρων του γένους Prunus, συγκεκριμένα της ιαπωνικής κερασιάς Prunus serrulata.
Η σάκουρα ανθίζει κυρίως στην εύκρατη ζώνη του βόρειου ημισφαιρίου, σε χώρες όπως Ιαπωνία, Ταϊβάν, Κορέα, Δυτική Σιβηρία, Ιράν, Πακιστάν, Ινδία, Καναδά και Ηνωμένες Πολιτείες. Μαζί με το χρυσάνθεμο, η σάκουρα θεωρείται το εθνικό άνθος της Ιαπωνίας.
Πολλές από τις ποικιλίες που έχουν δημιουργηθεί για διακοσμητική χρήση, δεν παράγουν καρπό. Γενικότερα, τα βρώσιμα άνθη κερασιάς προέρχονται από καλλιεργητικές ποικιλίες που σχετίζονται με το γένος prunus avium και prunus cerasus.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Ιαπωνίας Κατηγορία:Καλλωπιστικά δέντρα Κατηγορία:Χλωρίδα της Ιαπωνίας
Κυβερνήτης του Τέξας
Ο Κυβερνήτης του Τέξας (Governor of Texas), είναι ο αρχηγός της πολιτείας, ο επικεφαλής της πολιτειακής κυβέρνησης, και ο ανώτατος εκτελεστικός αξιωματούχος της Αμερικανικής πολιτείας του Τέξας. Ο Κυβερνήτης, διευθύνει την πολιτειακή κυβέρνηση του Τέξας και τις στρατιωτικές, αστυνομικές και ναυτικές δυνάμεις του Τέξας.
Προϋποθέσεις
Για να θέσει κάποιο άτομο υποψηφιότητα για το αξίωμα του Κυβερνήτη του Τέξας, θα πρέπει να είναι πολίτης των Ηνωμένων Πολιτειών (να κατέχει την Αμερικανική υπηκοότητα), να είναι κάτοικος του Τέξας για τουλάχιστον πέντε χρόνια, και να είναι 30 ετών.
Κόναλλ μακ Τάιντγκ
Ο Κόναλλ μακ Τάιντγκ (Conall son of Tadc, πέθανε το 807) γιος του Τάντ ήταν βασιλιάς των Πίκτων (785 - 789) και βασιλιάς της Νταλ Ριάτα (805 - 807). Πολύ λίγες πληροφορίες υπάρχουν για τον Κόναλλ, αναφέρεται δυο φορές στα Ιρλανδικά Χρονικά την πιο αξιόπιστη πηγή για την εποχή του, φαίνεται και σε μετέπειτα βασιλικούς καταλόγους.
Τα Ιρλανδικά Χρονικά επιβιώνουν σε μετέπειτα έγγραφα. Τα Χρονικά του Ούλστερ περιέχουν δυο αναφορές για τον Κόναλλ, η πρώτη (789) καταγράφει "μάχη μεταξύ των Πίκτων στην οποία ο Κόναλλ γιος του Τάντ ηττήθηκε και δραπέτευσε, ο Κωνσταντίνος ήταν ο νικητής", ο Κωνσταντίνος ήταν ο διάδοχος του Κονσταντίν μακ Φέργκουσα που ήταν μέχρι τότε βασιλιάς του Φορτριού. Η δεύτερη αναφορά (807) καταγράφει "τον θάνατο του Κόναλλ γιου του Τάντ από τον Κόναλλ γιο του Αέντακαν στο Κεν Τίρ". Το Κεν Τίρ είναι μια αρχαία Ιρλανδική ονομασία για το Κεντίρ και ο Κόναλλ γιος του Αέντακαν ήταν ο Κόναλλ μακ Αενταίν βασιλιάς της Νταλ Ριάτα.
Αμφιλεγόμενα ιστορικά στοιχεία
Τα στοιχεία παρέχονται αργότερα από τους βασιλικούς καταλόγους και Ιρλανδούς ιστορικούς συγγραφείς, η παλιότερη συντάθηκε τον 9ο αιώνα αλλά δεν διασώθηκε κανένα έγγραφο από εκείνη την εποχή. Τον 11ο αιώνα ο Ιρλανδός ποιητής Φλαν του Μόναστερμπουα παρέχει έναν κατάλογο βασιλέων των Πίκτων για τον 9ο αιώνα που ευθυγραμίζονταν με Ιρλανδικούς καταλόγους του 11ου αιώνα για τους ίδιους Σκωτσέζους βασιλείς. Δυο από τα έγγραφα του Φλαν παρουσιάζουν 16 βασιλείς της Σκωτίας μεταξύ των θανάτων των Ιρλανδών βασιλέων Εντ Αλλάν (743) και Εντ Φιντλιάθ (789), οι 16 βασιλείς αρχίζουν με τον Ντουνγκάλ μακ Σελμπαίγκ και καταλήγουν στον Κένεθ Α΄ της Σκωτίας. Δυο από τους βασιλείς ονομάζονται Κονάλλ "Κονάλλ Κοέμ και άλλος Κονάλλ ο αδελφός του" που φαίνεται ότι βασίλευσαν ανάμεσα στον Ντόναλντ μακ Κονσταντίν και τον πατέρα του Κονσταντίν μακ Φέργκουσα τον ίδιο βασιλιά του Φορτριού που νίκησε τον Κόναλλ (789).
Το Ντουάν Αλμπανάχ που χρονολογείται επίσης τον 11ο αιώνα παρουσιάζει τον Ντόναλντ τον οποίο διαδέχθηκαν οι δυο Κόναλλ και στην συνέχεια ο Κονσταντίν, είναι φανερό ότι τόσο ο Φλαν όσο και το Ντουάν Αλμπανάχ παρουσιάζουν την διαδοχή των βασιλέων της Νταλ Ριάτα. Το όνομα του Κόναλλ δεν υπάρχει σε κανένα βασιλικό γενεαλογικό δέντρο αλλά είναι σύνηθες για εκείνη την περίοδο. Το έγγραφο του Πόπλετον παρέχει το όνομα του "Κονόλ γιου του Τάρλα" ο οποίος σε μερικές εκδόσεις παραλείπεται, ο Κονόλ ταυτίζεται με τον Κόναλλ μακ Τάιντγκ, το ίδιο έγγραφο καταγράφει βασιλεία 5 ετών στον βασιλιά που προηγήθηκε του Κονσταντίν μακ Φέργκουσα. Οι ερμηνείς σχετικά με τον σκιώδη βασιλιά Κόναλλ μακ Τάιντγκ άλλαξαν πολλές φορές με βάση τον διάδοχο του Κονσταντίν μακ Φέργκουσα και την δημιουργία του βασιλείου της Άλμπα, σταθεροποιήθηκαν από τον ιστορικό Ουίλιαμ Φορμπς Σκίνε (1809 - 1892). Ο Σκίνε καθιερώνει τον Κόναλλ βασιλιά των Πίκτων, οι μετέπειτα ερμηνείες τον παγιώνουν βασιλιά μόνο των Πίκτων που εξορίστηκε από τον Κονσταντίν βασιλιά της Νταλ Ριάτα.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς των Πίκτων
Φερνάντο Ρέι
Ο Φερνάρντο Ρέι (ισπανικά: Fernando Casado Arambillet) (20 Σεπτεμβρίου 1917 - 9 Μαρτίου 1994) ήταν Ισπανός κινηματογραφικός, θεατρικός και τηλεοπτικός ηθοποιός, ο οποίος εργάστηκε τόσο στην Ευρώπη όσο και στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ο Ρέι ήταν ένας συναρπαστικός διεθνής ηθοποιός, γνωστός για τους ρόλους του στις ταινίες του σουρεαλιστή σκηνοθέτη Λουίς Μπουνιουέλ (Τριστάνα, του 1970, Η κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας, του 1972, Το Σκοτεινό Αντικείμενο του Πόθου, του 1977) και ως βαρόνος ναρκωτικών στον Ο Άνθρωπος από τη Γαλλία του 1971, έπαιξε σε περισσότερες από 150 ταινίες για πάνω από μισό αιώνα.
Βιογραφία
Ο Ρέι γεννήθηκε στην Κορούνια της Ισπανίας, γιος του καπετάνιου Casado Veiga. Σπούδασε αρχιτεκτονική, αλλά ο Ισπανικός εμφύλιος πόλεμος του διέκοψε τις πανεπιστημιακές σπουδές του και που τον οδήγησε να στραφεί προς την υποκριτική τέχνη.
Καριέρα
Το 1936, ο Ρέι ξεκίνησε την καριέρα του σε ταινίες σε μικρούς όμως ρόλους. Ήταν τότε που επέλεξε το καλλιτεχνικό όνομα του, Φερνάντο Ρέι. Διατήρησε το όνομά του, αλλά πήρε το δεύτερο επώνυμο της μητέρας του, Ρέι, ένα μικρό επώνυμο με σαφή νόημα ("Rey" στα ισπανικά σημαίνει "βασιλιάς").
Το 1944, έπαιξε τον πρώτο βασικό ρόλο του ως Δούκας της Άλμπα στο "Eugenia de Montijo" του Ρουμπιό. Τέσσερα χρόνια αργότερα, θα πάρει τον ρόλο του Felipe I el Hermoso, βασιλιά της Ισπανίας, στη ισπανική κινηματογραφική επιτυχία "Locura de amor".
Αυτή ήταν η αρχή μιας παραγωγικής καριέρας στον κινηματογράφο (έπαιξε σε περίπου 200 ταινίες), το ραδιόφωνο, το θέατρο και την τηλεόραση. Ο Ρέι ήταν επίσης ένας σπουδαίος ηθοποιός στην ισπανική τηλεόραση. Η φωνή του θεωρήθηκε έντονη και προσωπική, και έγινε ο αφηγητής σημαντικών ισπανικών ταινιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί ηθοποιοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκόγια
Καθεδρικός Ναός της Παναγίας (Τόκιο)
Ο Καθεδρικός Ναός της Παναγίας (Αγίας Μαρίας), στα ιαπωνικά 東京カテドラル聖マリア大聖堂, είναι ο Ρωμαιοκαθολικός καθεδρικός ναός του Τόκιο, στην Ιαπωνία, δηλαδή η έδρα του Ρωμαιοκαθολικού Αρχιεπισκόπου Τόκιο. Βρίσκεται στη συνοικία Σεκιγκούτσι του Ειδικού τμήματος (δήμου) Μπούνκιο του Τόκιο.
Ιστορικό
Το αρχικό ξύλινο οικοδόμημα, που ανεγέρθηκε το 1899 σε γοτθικό αρχιτεκτονικό ρυθμό, καταστράφηκε από τους αερπορικούς βομβαρδισμούς του Τόκιο κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο σημερινός ναός, σχεδιασμένος από τον Κένζο Τάνγκε, έναν από τους κορυφαίους αρχιτέκτονες του 20ού αιώνα, εγκαινιάσθηκε τον Δεκέμβριο του 1964, μετά από εργασίες 18 μηνών (από τον Απρίλιο του 1963). Η δομοστατική και οι άλλες μελέτες πολιτικού μηχανικού έγιναν από τον καθηγητή Γιοσικάτσου Τσουμπόι του Ερευνητικού κέντρου Τσουμπόι του Πανεπιστημίου του Τόκιο. Ο ίδιος ο αρχιτέκτονας Τάνγκε κηδεύθηκε στον ναό αυτό τον Μάρτιο του 2005. Το κτήριο ανακαινίσθηκε το 2007.
Αρχιτεκτονική και περιγραφή
thumb|left|Τεταρτημόριο του Καθεδρικού Ναού του Τόκιο Η κάτοψη του κτηρίου έχει το σχήμα σταυρού, από το οποίο «ανοίγουν» οκτώ παραβολοειδή υπερβολοειδή προς τα επάνω, ρίχνοντας φως στις πλευρές σε σχήμα σταυρού, που συνεχίζεται κατακόρυφα κατά μήκος των τεσσάρων διπλών προσόψεων. Αυτό το σχέδιο ενέπνευσε το παρόμοιο σχέδιο του ρωμαιοκαθολικού Καθεδρικού Ναού του Σαν Φρανσίσκο στις ΗΠΑ επτά χρόνια αργότερα, έργο Αμερικανών αρχιτεκτόνων, που είναι επίσης αφιερωμένος στην Παναγία.
Σε αυτό το βασικό σχήμα προσαρτώνται άλλα, δευτερεύοντα αρχιτεκτονικά στοιχεία, όπως το βαπτιστήριο, γενικώς ορθογώνια σχήματα, που έρχονται σε αντίθεση με τον συμβολικό χαρακτήρα του ναού. Ο ναός είναι επενδεδυμένος εξωτερικά με ανοξείδωτο χάλυβα (ατσάλι). Το καμπαναριό (κωδωνοστάσιο) είναι αρκετά υψηλότερο (61,6 μέτρα) σε σύγκριση με τον ναό (39,42 μέτρα), αλλά βρίσκεται σε κάποια απόσταση από αυτόν.
Το 2004 εγκαταστάθηκε στο εσωτερικό του ναού ένα μεγάλο εκκλησιαστικό όργανο, ιταλικής κατασκευής.
Το συγκρότημα του ναού είναι κτισμένο σε ιδιοκτησία 15,1 στρεμμάτων, ενώ το εμβαδό των χώρων του ναού είναι 3.650 τετραγωνικά μέτρα (2.541,4 το ισόγειο και 1.005,5 το υπόγειο παρεκκλήσιο, με άλλα 103 τετρ. μέτρα σε ανώτερα επίπεδα). Το μήκος του ναού είναι 55,5 μέτρα και το πλάτος του 40,7 μέτρα. Το ισόγειο έχει θέσεις για 600 καθήμενους και 2.000 όρθιους, ενώ το υπόγειο παρεκκλήσιο έχει χωρητικότητα 200 καθημένων συν 100 όρθιων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καθεδρικος Τοκιο Τοκιο Καθεδρικος Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Ιαπωνία
Τρίαινα
thumb|300px|Η τρίαινα του Ποσειδώνα Η τρίαινα είναι λόγχη με τρία σκέλη. Χρησιμοποιείται ως ψαροντούφεκο και ιστορικά ως όπλο.
Η τρίαινα ήταν το όπλο του Ποσειδώνα, Θεού της Θάλασσας στην κλασσική μυθολογία. Η τρίαινα κατά καιρούς εμφανίζεται στην κλασική τέχνη να κατέχεται από άλλες θαλάσσιες θεότητες, όπως Τρίτωνες, και τρίαινες απεικονίζονται επίσης στη μεσαιωνική εραλδική, μερικές φορές να κρατείται από Τρίτωνα. Στον Ινδουισμό είναι το όπλο του Σίβα, γνωστό ως «Τρίσουλα» (trishula, που στα σανσκριτικά σημαίνει «τρεις λόγχες»).
Μυθολογία και τέχνη
thumb| Κρήνη του Ποσειδώνα στο Διαφάνι της [[Κάρπαθος|Καρπάθου ]]
Ποσειδώνας
Η τρίαινα συνδέεται με τον θεό της θάλασσας Ποσειδώνα και τον Ρωμαίο αντίστοιχό του Νεπτούνους. Το θεϊκό αυτό όργανο θεωρούνταν ότι είχε σφυρηλατηθεί από τους Κύκλωπες. Ο Ποσειδώνας χτύπησε ένα βράχο με την τρίαινά του, δημιουργώντας έτσι μια θάλασσα (ή πηγή αλμυρού νερού, που ονομάζεται Ερέχθειο) κοντά στην Ακρόπολη της Αθήνας. Σύμφωνα με ρωμαϊκές πηγές αντίστοιχα, ο Νεπτούνους χτύπησε τη γη με την τρίαινά του για να δημιουργήσει το πρώτο πολεμικό άλογο.
Ο Ποσειδώνας, εκτός από θεός της θάλασσας, ήταν επίσης γνωστός ως «Γαιήοχος» καθώς πιστευόταν ότι προκαλεί σεισμούς. Ορισμένοι σχολιαστές προέκτειναν ότι τους προκαλούσε με την τρίαινα ενδεχομένως χτυπώντας την στη γη.
Στο γλυπτό του καλλιτέχνη της Αναγέννησης Τζαν Μπερνίνι «Ποσειδώνας και Τρίτων (1622-1623), ο Ποσειδώνας εμφανίζεται με τρίαινα γυρισμένη προς τα κάτω και πιστεύεται πως αναπαριστά μια σκηνή από την Αινειάδα ή την Μεταμόρφωση του Οβίδιου, όπου ηρεμεί τα κύματα για να βοηθήσει τα πλοία του Αινεία.
Άλλες θαλάσσιες θεότητες
Στην μεταγενέστερη ελληνική και ρωμαϊκή τέχνη και λογοτεχνία, απεικονίστηκαν και άλλες θεότητες και συνοδοί τους κρατώντας τρίαινα.
Η σύζυγος του Ποσειδώνα, Αμφιτρίτη, συχνά αναγνωρίζεται από κάποια θαλάσσια χαρακτηριστικά εκτός της τρίαινας, την οποία δεν μεταφέρει ποτέ σύμφωνα με μερικούς μελετητές, αν και άλλοι σχολιαστές διαφωνούν.
Όσον αφορά την πομπή των όντων που ακολουθούν τις θαλάσσιες θεότητες (τον θαλάσσιο θίασο), οι Τρίτωνες μπορεί να εμφανίζονται να φέρουν τρίαινες. Ομοίως, ο ἅλιος γέρων και ο θεός Νηρέας, που είναι αμφίβιοι, εμφανίζονται με τρίαινες. Οι Τρίτωνες και οι άλλοι αμφίβιοι και οι Νηρηίδες μπορεί επίσης να φέρουν πηδάλια, κουπιά, ψάρια ή δελφίνια.
Ο Ωκεανός κανονικά δεν φέρει τρίαινα, διακρίνεται έτσι εύκολα από τον Ποσειδώνα. Υπάρχει όμως συσχέτιση των δύο θεοτήτων στη ρωμανικο-βρετανική εικονογραφία, ενώ υπάρχουν και παραδείγματα όπου ο Ωκεανός με δαγκάνα κάβουρα ως κεφαλή, φέρει επίσης τρίαινα. Ωκεανός που κρατά τρίαινα έχει βρεθεί και σε Ρωμανο-Βρετανικά νομίσματα.
Τρίαινα σαν κρεμαστό κόσμημα σε δελφίνι έχει απεικονιστεί στη ρωμαϊκή μωσαϊκή τέχνη.
Ινδουιστική μυθολογία
Στον ινδουισμό η τρίαινα (trishula), που στα σανσκριτικά σημαίνει «τρεις λόγχες», σχετίζεται με τον θεό Σίβα καθώς είναι το όπλο που χρησιμοποιεί για να επαναφέρει την τάξη. Οι τρεις λόγχες της τρίαινας συμβολίζουν τις τρεις ποιότητες του Σίβα και κατ' επέκταση του συμπαντικού δυναμισμού: τη δημιουργία (σατβίκ, sāttvika), την επιβίωση (ρατζασίκ, rājasika), την καταστροφή (ταμασίκ, tāmasika). Επίσης, συμβολίζουν τις τρεις όψεις του χρόνου (παρελθόν, παρόν, μέλλον) καθώς και τα τρία μονοπάτια της αυτοπραγμάτωσης (θέληση, δράση, αφοσίωση). Εκτός από τον Σίβα, η τρίαινα σχετίζεται με τη θεά Ντούργκα και τον θεό Γκανέσα.
Εμφανίζεται ως όπλο στην απεικόνιση του Χάνουμαν (Hanuman) στο έπος της Ραμαγιάνα.
Διάφορα
Στον θρησκευτικό Ταοϊσμό, η τρίαινα αντιπροσωπεύει τη Ταοϊστική Τριάδα, τα «Τρία Αγνά». Στις ταοϊστικές τελετουργίες χρησιμοποιείται ένα τριπλό κουδούνι για να προσκαλέσει την παρουσία των θεοτήτων και να καλέσει πνεύματα, καθώς η τρίαινα σημαίνει την υψηλότερη εξουσία του Ουρανού.
Με ένα τριπλό πηρούνι συνήθιζαν οι Εβραίοι ιερείς (Kohanim) να παίρνουν τις μερίδες των προσφορών τους.
Κλασικές χρήσεις
δεξιά|μικρογραφία|281x281εσ| Μωσαϊκό, 4ος αιώνας π.Χ., που απεικονίζει έναν retiarius ή «καθαρό μαχητή», με τρίαινα και χυτό δίχτυ, να πολεμά με ένα [[Σεκούτωρ|σεκούτορα.]]
Αλιεία
Στην Αρχαία Ελλάδα, η τρίαινα χρησιμοποιούνταν ως καμάκι για πιάσιμο μεγάλων ψαριών, κυρίως αλιεία τόνου.
Μάχη
Στην Αρχαία Ρώμη οι τρίαινες ( ή ) χρησιμοποιούνταν από έναν τύπο μονομάχου που ονομαζόταν retiarius ή «καθαρός μαχητής». Αυτός τίθονταν παραδοσιακά εναντίον ενός σεκούτορα, έριχνε δίχτυ για να τυλίξει τον αντίπαλό του και στη συνέχεια χρησιμοποιούσε την τρίαινα για να τον σκοτώσει.
Εραλδική
Στην εραλδική του Ηνωμένου Βασιλείου, η τρίαινα κρατιέται συχνά από κάποιον χαρακτήρα που προσδιορίζεται είτε ως Ποσειδώνας είτε ως ένα Τρίτων ή γοργόνα.
Τρίαινα που κρατείται από ένα χέρι απεικονίζεται σε κάποια οικόσημα.
Ανανία του Σιράκ
Ο Ανανία του Σιράκ (αρμένικα: Անանիա Շիրակացի, 610 - 685), γνωστός και ως Ανανία Σιρακατσί ή Ανανίας του Σιράκ, ήταν Αρμένιος φιλόσοφος, μαθηματικός, αστρονόμος, γεωγράφος και αλχημιστής. Γνωστότερο έργο του είναι η Γεωγραφία του. Συνέγραψε, επίσης, μια αυτοβιογραφία του.
Τρίαινα
Σύγχρονες χρήσεις
μικρογραφία| Ολλανδοί ψαράδες που χρησιμοποιούν τρίαινα τον 17ο αιώνα.
Ανανία του Σιράκ
Βιογραφία
Γεννηθείς το 610, ο Ανανία ενδιαφέρθηκε από νωρίς για τα μαθηματικά. Ταξίδευσε αρκετά: εντός της αυτοβιογραφίας του, αναφέρει ταξίδια του στην Κωνσταντινούπολη, τη Θεοδοσιούπολη, τη Σινώπη, ... Κατά το πέρασμά του από την Τραπεζούντα, διατέλεσε μαθητής του Τυχικού, σοφού εγνωσμένης αξίας εκείνης της περιόδου, δίπλα στον οποίον και μαθήτευσε για διάστημα οκτώ ετών. Το 651, ο Ανανία επέστρεψε στην πατρίδα του, όπου και ίδρυσε σχολή. Ο πιστός αυτός Χριστιανός απεβίωσε το 685.
Τρίαινα
Σύγχρονες χρήσεις
Τρίαινες χρησιμοποιούνται στη σύγχρονη αλιεία συνήθως έχουν αγκαθωτά δόντια, τα οποία παγιδεύουν σφιχτά το ψάρι. Στις νότιες και τις μεσοδυτικές Ηνωμένες Πολιτείες, το gigging χρησιμοποιείται για τη συγκομιδή μικρών ψαριών, βουβαλοβατράχων, καλαμαριών και πολλών άλλων ειδών ψαριών.
Η τρίαινα έχει χρησιμοποιηθεί από αγρότες για την απομάκρυνση φύλλων, σπόρων και μπουμπουκιών από τα στελέχη των φυτών, όπως το λινάρι και η κάνναβη.
Η τρίαινα, γνωστή ως dangpa, χρησιμοποιείται ως όπλο σε κορεατικές πολεμικές τέχνες του 17ου και 18ου αιώνα.
Σύγχρονος συμβολισμός
Το σήμα του πλανήτη Ποσειδώνα, το οποίο παραπέμπει στην τρίαινα, χρησιμοποιείται στην αστρονομία και την αστρολογία.
Πολιτική
δεξιά|μικρογραφία| Η [[σημαία των Μπαρμπάντος απεικονίζει μια τρίαινα. ]] Η τρίαινα χρησιμοποιείται:
Βοτανική ονοματολογία
Ορισμένες δομές στον βιολογικό κόσμο περιγράφονται ως τρίαινες στην εμφάνιση. Από τουλάχιστον το τέλος του 19ου αιώνα, το σχήμα της τρίαινας εφαρμόστηκε σε ορισμένα βοτανικά σχήματα: για παράδειγμα, ορισμένο είδος ορχιδέας περιγραφόταν σε πρώιμα βοτανικά έργα ότι έχει τρισδιάστατα χείλη. Επιπλέον, στην τρέχουσα βοτανική βιβλιογραφία, ορισμένοι βραχίονες δηλώνονται ότι έχουν σχήμα τρίαινας (π.χ. έλατο Douglas).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Όπλα Κατηγορία:Εργαλεία χειρός
Ανανία του Σιράκ
Εργογραφία
Γνωστότερο έργο του Ανανία είναι η Γεωγραφία του, η οποία πραγματοποιεί μια καινοτόμο διαίρεση της Αρμενίας σε δεκαπέντε επαρχίες (Άνω Αρμενία, Αρμενία Δ΄ ή Σωφηνή, Αγκντζενίκ, Μοκκ, Κορντσαγίκ, Παρσκαχαγίκ, Βασπουρακάν, Τορουμπεράν, Σιουνίκ, Αρτσάχ, Παϊτακαράν, Ουτίκ, Γκουγκάρκ, Ταγίκ, Αϊραράτ), οι οποίες προήλθαν από διαφορετικές περιόδους της ιστορίας της. Η Γεωγραφία θεωρείτο παλαιότερα ως έργο του Μωυσή του Χορέν.
Μεταξύ των έργων του, ένα από τα σημαντικότερα είναι η Κοσμολογία του, εντός της οποίας αναφέρει, 8 αιώνες προ του Γαλιλαίου και του Κοπέρνικου, πως η Γη είναι σφαιρική, ενώ περιστρέφεται γύρω από τον Ήλιο. Σε ένα έργο το οποίο αποτελείται από 48 κεφάλαια, περιγράφει έναν κόσμο επικεντρωμένο στον Ήλιο, τη Γη με τη γεωμετρία και την ατμόσφαιρά της, το Φεγγάρι ως εκ φύσεως σκοτεινό, όμως το φως του οποίου αποτελεί αντανάκλαση εκείνου του Ηλίου. Πίστευε ακράδαντα πως ο Γαλαξίας ήταν μια πυκνή μάζα αστέρων οι οποίοι φώτιζαν ελαφριά, κάτι που δεν διέφερε ιδιαίτερα από την πραγματικότητα.
Ήταν, επίσης, ο συγγραφέας ενός εγχειριδίου αριθμητικής, μιας πραγματείας περί των βαρών και των μέτρων, μιας Αστρονομικής γεωμετρίας κι ενός Χρονικού, το οποίο είχε παραγγελθεί από τον Καθολικό Αναστάσιο Α΄ του Ακορί εντός του οποίου βελτίωνε το αρμένικο ημερολόγιο.
Μετάλλιο
Μεταξύ των μεταλλίων της Δημοκρατίας της Αρμενίας περιλαμβάνεται το Μετάλλιο Ανανία Σιρακατσί, με το οποίο βραβεύονται συγγραφείς με σημαντική συνεισφορά στον χώρο της οικονομίας, της αρχιτεκτονικής, της επιστήμης, της τεχνολογίας και της μηχανικής.
Πηγές
Κατηγορία:Αρμένιοι του Μεσαίωνα Κατηγορία:Αρμένιοι γεωγράφοι Κατηγορία:Αρμένιοι αστρονόμοι Κατηγορία:Αρμένιοι μαθηματικοί
Τάλοργκαν Β΄ των Πίκτων
Ο Τάλοργκαν Β΄ των Πίκτων (Σκωτ.Γαελικά: Talorc mac Óengusa πέθανε το 785) βασιλιάς των Πίκτων (783 - 785) ήταν γιος του Όνγκους Α΄ των Πίκτων και τον διαδέχθηκε ο γιος του Ντρεστ Η΄ των Πίκτων. Τα Χρονικά του Ούλστερ αναφέρουν τον θάνατο του "Μελανού Τάλοργκαν, βασιλιά των Πίκτων" στην θέση Μάουνθ το έτος 782.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς των Πίκτων
Μονή της Παναγίας του Μονσεράτ
Η Μονή της Παναγίας του Μονσεράτ (καταλανικά: Santa Maria de Montserrat) είναι μοναστήρι της Καταλονίας που βρίσκεται στο όρος Μονσεράτ κοντά στη Μανρέζα. Ανήκει στο τάγμα των Βενεδικτίνων και φιλοξενεί το πιο εμβληματικό θρησκευτικό άγαλμα της Καταλονίας, την ρομανικού ρυθμού, Παναγία του Μονσεράτ. Αποτελεί εθνικό σύμβολο της Καταλονίας και σημαντικό τουριστικό αξιοθέατο της επαρχίας της Βαρκελώνης. Οι διάφοροι τομείς και τα περιβάλλοντα κτίρια του μοναστηριού έχουν κτιστεί σε διαφορετική εποχή και επομένως υιοθετούν διαφορετικό ρυθμό, με τα περισσότερα να είναι ανακατασκευές του 1925 και του αρχιτέκτονα Ζοζέπ Πουτς ι Καδαφάλκ.
Ιστορία
Είναι άγνωστο το πότε ιδρύθηκε για πρώτη φορά το μοναστήρι. Ο θρύλος αναφέρει πως γύρω στο 880 κάποια παιδιά ανακάλυψαν την εικόνα της Παναγίας του Μονσεράτ σε ένα σπήλαιο του όρους αλλά ιστορικά φαίνεται η πρώτη παρουσία μοναστηριού να εντοπίζεται το 888 και το 933, εξαρτημένο από το μοναστήρι της Παναγίας του Ριπόλ. Η ανάπτυξη του μοναστηριού λόγω του προσκυνήματος του αγάλματος της Παναγίας, που ωστόσο είναι αρκετά ύστερο του πρώτου κτίσματος, επέφερε την εξέλιξή του σε αββαείο. Επίσημα αυτό το βήμα επετεύχθη το 1409 με βούλα του πάπα Βενεδίκτου ΙΓ΄ και επέφερε την απεξάρτηση από το μοναστήρι του Ριπόλ. Ο Φερδινάνδος Β΄ εγκατέστησε μοναχούς από το Βαγιαδολίδ το 1493 και έκτοτε τη θέση αββά ανελάμβαναν τόσο Καταλανοί όσο και ξένοι, μεταξύ των οποίων και ο Τζουλιάνο ντελα Ρόβερε. Το ίδιο έτος, ο Χριστόφορος Κολόμβος βάπτισε νησί Μοντσερράτ προς τιμήν της ομώνυμης Παναγίας. Υπό τον καστιλιανό αββά Γκαρθία Χιμένεθ ντε Θισνέρος (1493 - 1510) το μοναστήρι άρχισε να προσεκλεί προσκυνητές έξω από την Καταλονία και χρειάστηκε να επεκταθεί. Ο παλαιός ναός ήταν ρομανικού ρυθμού αλλά είχε υποστεί διάφορες παρεμβάσεις και προσθήκες γοτθικού ρυθμού. μικρογραφία|352x352εσ|αριστερά|Εξωτερική άποψη της μονής
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοναστήρια στην Ισπανία Κατηγορία:Καταλανική εκκλησία Κατηγορία:Αρχιτεκτονική της Καταλονίας Κατηγορία:Αββαεία Κατηγορία:Τάγμα των Βενεδικτίνων
Αντρέι Μπελοούσοφ
Ο Αντρέι Ρέμοβιτς Μπελοούσοφ (ρωσικά: Андре́й Рэ́мович Белоу́сов, γεννημένος στις 17 Μαρτίου 1959) είναι Ρώσος οικονομολόγος και πολιτικός, ο οποίος κατέχει το αξίωμα του Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης της Ρωσικής Ομοσπονδίας από τις 21 Ιανουαρίου 2020. Προηγουμένως, είχε διατελέσει Υπασπιστής του Προέδρου της Ρωσίας και Υπουργός Οικονομικής Ανάπτυξης. Από τις 30 Απριλίου έως τις 19 Μαΐου 2020, διορίστηκε από τον Βλαντίμιρ Πούτιν ως Μεταβατικός Πρωθυπουργός της Ρωσίας, αντικαθιστώντας προσωρινά τον Μιχαήλ Μισούστιν, όταν ο τελευταίος διαγνώστηκε με COVID-19.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μπελοούσοφ γεννήθηκε στη Μόσχα στις 17 Μαρτίου 1959. Σπούδασε οικονομικά στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας και αποφοίτησε με άριστα το 1981.
Από το 2008 έως το 2012, ήταν διευθυντής του τμήματος οικονομίας και οικονομικών του πρωθυπουργικού γραφείου. Στις 21 Μαΐου 2012, διορίστηκε Υπουργός Οικονομικής Ανάπτυξης στο υπουργικό συμβούλιο του Ντμίτρι Μεντβέντεφ. Ο Μπελοούσοφ διαδέχθηκε την Ελβίρα Ναμπιουλίνα στο αξίωμα του Υπουργού Οικονομικής Ανάπτυξης. Στις 24 Ιουνίου 2013 διορίστηκε Υπασπιστής του Προέδρου για θέματα οικονομικών υποθέσεων. Στις 21 Ιανουαρίου 2020, ο Μπελοούσοφ ανέλαβε το αξίωμα του Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης της Ρωσίας στο υπουργικό συμβούλιο του Μιχαήλ Μισούστιν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι οικονομολόγοι
Ευγενία Καπνίστ
Γεννημένη στην Ελλάδα, η Ευγενία Καπνίστ ήταν ποιήτρια ελληνο-ρωσικής καταγωγής που έγραφε στα γαλλικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποιητές
Ανδρή Ελευθερίου
Η Ανδρή Ελευθερίου (γεν. στις 19 Ιουνίου 1984) είναι Κύπρια επαγγελματική σκοπεύτρια, μέλος της κυπριακής εθνικής ομάδας σκοποβολής.
Η Ελευθερίου γεννήθηκε στη Λεμεσό. Το 2006, κέρδισε χρυσό μετάλλιο στη σκοποβολή στους Αγώνες της Κοινοπολιτείας στην Μελβούρνη. Έχει επίσης κερδίσει ασημένιο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο Σκοποβολής 2006 στη Γερμανία, χρυσό το στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2007 στο Βελιγράδι και χρυσό στο τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2008 στο Μινσκ, ενώ τερμάτισε έβδομη στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 στο Πεκίνο. Το 2014, κέρδισε χάλκινο μετάλλιο στους Αγώνες της Κοινοπολιτείας στη Γλασκώβη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπριες αθλήτριες της σκοποβολής
Αγέλη (κυνοειδή)
thumb|250px|Οι αγέλες λύκων συχνά λειτουργούν συνεργάσιμα, όπως σε αυτό το κυνήγι [[Αμερικανικός βίσονας|βίσονα στο Εθνικό Πάρκο Γιέλοουστοουν.]] thumb|Αγέλη από κογιότ στο Εθνικό Πάρκο Γιέλοουστοουν thumb|250px|Κυνηγετική αγέλη [[Λυκάων (ζωολογία)|λυκαόνων]] thumb|250px|Κατανομή μεγέθους αγέλης του λυκάονος.
Αγέλη είναι μια κοινωνική ομάδα ομοειδών κυνιδών. Δεν διαμορφώνουν αγέλες όλα τα είδη κυνιδών· όπως για παράδειγμα, μικροί κυνίδες όπως η κόκκινη αλεπού. Το μέγεθος της αγέλης και η κοινωνική συμπεριφορά μέσα στις αγέλες ποικίλλουν μεταξύ των ειδών.
Συμπεριφορά αγέλης σε συγκεκριμένα είδη
Οι λυκάονες (Lycaon pictus) ζουν και κυνηγούν σε αγέλες. Τα αρσενικά βοηθούν στο μεγάλωμα των νεογνών και παραμένουν με την αγέλη τους όλη τους τη ζωή, ενώ τα θηλυκά αφήνουν την εκ γεννήσεως αγέλη τους στην ηλικία των δυόμισι ετών περίπου για να ενωθούν με μία αγέλη χωρίς θηλυκά. Τα αρσενικά ξεπερνούν τα θηλυκά σε μία αγέλη και συνήθως μόνο ένα θηλυκό αναπαράγεται με όλα τα αρσενικά. Οι λυκάονες δεν θέλουν να έχουν εδαφική κυριαρχία, και κυνηγούν συνεργάσιμα στις αγέλες τους, καταδιώκουν μεγάλα θηράματα και τα ξεσχίζουν. Συνεργάζονται στη φροντίδα των τραυματισμένων και αρρώστων μελών της αγέλης καθώς και των νεαρών.