cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ατμόσφαιρα και ακτινοβολία
Μια ψηφιακή τιμή η οποία καταγράφεται σε κάποια θέση pixel δεν αντιστοιχεί στην πραγματική ακτινοβολία του στόχου, επειδή εξασθενεί λόγω απορρόφησης και σκέδασης της ακτινοβολίας μέσω της ατμόσφαιρας. Η ηλιακή ακτινοβολία εξασθενεί λόγω της απορρόφησής της από τα αέρια και αιωρούμενα σωμάτια (ονομάζονται και αεροζόλ) και από τα σύννεφα. Τμήμα της ηλιακής ενέργειας σκεδάζεται από τα σωματίδια της ατμόσφαιρας με αποτέλεσμα να υπάρχει απώλεια της ακτινοβολίας και εκτροπή της σε διάφορες κατευθύνσεις (σκέδαση). Επίσης κάποια ενέργεια προστίθεται στην ακτινοβολία του στόχου ως αποτέλεσμα της θερμικής εκπομπής ακτινοβολίας από την ατμόσφαιρα. Επιπλέον μέρος της ενέργειας που προέρχεται από άλλες διευθύνσεις προστίθεται στο ηλιακό κύμα ως αποτέλεσμα της σκέδασης με την ατμόσφαιρα. Με αποτέλεσμα να τροποποιεί τις φασματικές και χωρικές κατανομές της ακτινοβολίας η οποία προσπίπτει στη φυσική γήινη επιφάνεια. Επομένως το σήμα το οποίο φτάνει στο δέκτη και θεωρείται ότι προέρχεται από το pixel A του εδάφους στην πραγματικότητα έχει προέλθει από ατμοσφαιρική σκέδαση αλλά και από ακτινοβολία που προέρχεται από ανάκλαση από κάποιο γειτονικό pixel B του εδάφους. Επιπλέον η ακτινοβολία του στόχου – pixel A εξασθενεί καθώς διέρχεται μέσα από την ατμόσφαιρα. Περαιτέρω επιδράσεις προέρχονται από τις μεταβολές της γεωμετρίας του ηλιακού φωτισμού, όπως το ύψος και το αζιμούθιο του ήλιου, της κλίσης του εδάφους και του προσανατολισμού του τοπογραφικού αναγλύφου. Ως συμπέρασμα οι μεταβολές τις οποίες υφίσταται η ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία (ΗΑ) κατά τη δίοδό της μέσα από την ατμόσφαιρα έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον στο πεδίο της τηλεπισκόπησης: Για την αξιολόγηση των μεταβολών της ΗΑ λόγω της διέλευσής της από την ατμόσφαιρα πρέπει να γνωρίζουμε :
Για την εξάλειψη των ατμοσφαιρικών επιπτώσεων από τα τηλεπισκοπικά δεδομένα προτείνονται τα ατμοσφαιρικά μοντέλα διόρθωσης   Τα ατμοσφαιρικά μοντέλα διόρθωσης προσεγγίζουν χωριστά την εκπεμπόμενη και την ανακλώμενη ακτινοβολία.
Αναφορές
Κατηγορία:Ατμόσφαιρα Κατηγορία:Ακτινοβολία
Αντουάν Τόμσον ντ'Αμπαντί
Ο Αντουάν Τόμσον ντ'Αμπαντί ντ'Αράστ (Antoine Thomson d'Abbadie d'Arrast, 3 Ιανουαρίου 1810 – 19 Μαρτίου 1897) ήταν ιρλανδικής καταγωγής Γάλλος εξερευνητής, γεωγράφος, εθνολόγος, γλωσσολόγος και αστρονόμος που διακρίθηκε για τα ταξίδια του στην Αιθιοπία κατά το πρώτο μισό του 19ου αιώνα. Ήταν ο μεγαλύτερος αδερφός του Αρνώ Μισέλ ντ'Αμπαντί, μαζί με τον οποίο ταξίδεψε.
Βιογραφία
Ο ντ'Αράστ γεννήθηκε ως Βρετανός υπήκοος, στο Δουβλίνο της Ιρλανδίας, από μια εν μέρει βασκική οικογένεια ευγενών της γαλλικής επαρχίας Σούλε. Ο πατέρας του, Μισέλ Αμπαντί, γεννήθηκε στο Αράστ-Λαρεμπιέ και η μητέρα του ήταν Ιρλανδή. Ο παππούς του Ζαν-Πιέρ ήταν κληρικός και συμβολαιογράφος στο Σούλε. Η οικογένεια μετακόμισε στη Γαλλία το 1818 όπου τα αδέρφια έλαβαν προσεκτική επιστημονική εκπαίδευση. Το 1827, Αντουάν έλαβε πτυχίο στην Τουλούζη. Το 1829, ξεκίνησε τις σπουδές του στο Παρίσι, όπου σπούδασε νομικά.
Παντρεύτηκε τη Βιρζινί Βενσάν ντε Σαιν-Μπονέ στις 21 Φεβρουαρίου 1859, και εγκαταστάθηκε στο Ανταΐ όπου αγόρασε 250 εκτάρια για να χτίσει ένα κάστρο και υπήρξε δήμαρχος της πόλης από το 1871 έως το 1875.
Ο Αμπαντί ήταν ιππότης της Λεγεώνας της Τιμής, τίτλο τον οποίο έλαβε στις 27 Σεπτεμβρίου 1850, και μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών. Πέθανε το 1897 και κληροδότησε την περιουσία του και το κάστρο Αμπαντί στο Ανταΐ, αποδίδοντας 40.000 φράγκα ετησίως, στην Ακαδημία Επιστημών, υπό την προϋπόθεση ότι θα παραχθεί κατάλογος με μισό εκατομμύριο αστέρια μέσα σε πενήντα χρόνια.
Έρευνα και εξερευνήσεις
Το 1835 η Γαλλική Ακαδημία έστειλε τον Αντουάν σε επιστημονική αποστολή στη Βραζιλία, τα αποτελέσματα της οποίας δημοσιεύθηκαν αργότερα (1873) με τίτλο Observations relatives à la physique du globe faites au Brésil et en Éthiope. Το 1837 μαζί με τον αδελφό του ξεκίνησαν για την Αιθιοπία φτάνοντας στη Μασάουα τον Φεβρουάριο του 1838. Ταξίδεψαν σε όλη την Αιθιοπία, φτάνοντας νότια ως το Βασίλειο του Κάφα, άλλοτε μαζί και άλλοτε χωριστά. Εκτός από τις σπουδές του στις επιστήμες, εμβάθυνε στην πολιτική διαμάχη ασκώντας επιρροή υπέρ της Γαλλίας και των Καθολικών ιεραποστόλων. Τα δύο αδέρφια επέστρεψαν στη Γαλλία το 1848 με σημειώσεις για τη γεωγραφία, τη γεωλογία, την αρχαιολογία και τη φυσική ιστορία της περιοχής.
Ο Αντουάν ενεπλάκη σε διάφορες διαμάχες που αφορούσαν τόσο τα γεωγραφικά του αποτελέσματα όσο και τις πολιτικές του διαμάχες. Δέχτηκε ιδιαίτερη επίθεση από τον Τσαρλς Τίλστον Μπέκε, ο οποίος αμφισβήτησε την αληθοφάνειά του, ειδικά σε σχέση με το ταξίδι στην Κάνα. Αλλά ο χρόνος και οι έρευνες των επόμενων εξερευνητών έδειξαν ότι ο Αμπαντί ήταν αρκετά αξιόπιστος ως προς τα γεγονότα του, αν και λάθος στον ισχυρισμό του - που αμφισβητήθηκε έντονα από τον Μπέκε - ότι ο Γαλάζιος Νείλος ήταν ο κύριος ποταμός. Τα τοπογραφικά αποτελέσματα των εξερευνήσεών του δημοσιεύτηκαν στο Παρίσι μεταξύ 1860 και 1873 στη Géodésie d'Éthiopie, γεμάτα από πολύτιμες πληροφορίες και εικονογραφημένα από δέκα χάρτες. Από την Géographie de l'Éthiopie (Παρίσι, 1890) εκδόθηκε μόνο ένας τόμος. Στο Un Catalog raisonné de manuscrits éthiopiens (Παρίσι, 1859) υπάρχει περιγραφή 234 αιθιοπικών χειρογράφων που συνέλεξε ο Αντουάν. Συνέταξε επίσης διάφορα λεξιλόγια, συμπεριλαμβανομένου ενός Dictionnaire de la langue amariñña (Παρίσι, 1881) και ετοίμασε μια έκδοση του Ποιμένα, με τη λατινική έκδοση, το 1860. Δημοσίευσε πολυάριθμες εργασίες που αφορούσαν τη γεωγραφία της Αιθιοπίας, αιθιοπικά νομίσματα και αρχαίες επιγραφές. Με τον τίτλο Reconnaissances magnétiques δημοσίευσε το 1890 έναν απολογισμό των μαγνητικών του παρατηρήσεων που έκανε κατά τη διάρκεια πολλών ταξιδιών στην Ερυθρά Θάλασσα και τον Λεβάντε. Ο γενικός απολογισμός των ταξιδιών των δύο αδελφών δημοσιεύτηκε από τον Αρνώ το 1868 με τον τίτλο Douze ans dans la Haute Ethiopie.
Ο Αντουάν ήταν υπεύθυνος για τον εξορθολογισμό των τεχνικών στη γεωδαισία, μαζί με την επινόηση ενός νέου θεοδόλιχου για τη μέτρηση των γωνιών.
Κάστρο Αμπαντία
μικρογραφία|Το κάστρο Αμπαντία στο [[Ανταΐ, σχεδιασμένο από τον Εζέν Βιολέ-λε-Ντυκ]] Ο Αμπαντί έδωσε στο κάστρο το όνομα Αμπαντία, το οποίο είναι το όνομα που χρησιμοποιείται ακόμα στα βασκικά. Ωστόσο, στα γαλλικά αναφέρεται συνήθως ως Chateau d'Abbadie ή Domaine d'Abbadia, και μερικές φορές αποκαλείται le Chateau d'Antoine d'Abbadie.
Το κάστρο χτίστηκε μεταξύ 1864 και 1879 σε έναν βράχο δίπλα στον Ατλαντικό Ωκεανό και σχεδιάστηκε από τον Εζέν Βιολέ-λε-Ντυκ σε νεογοτθικό ύφος. Θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα παραδείγματα της Γαλλικής Γοτθικής Αρχιτεκτονικής Αναγέννησης. Χωρίζεται σε τρία μέρη: το αστεροσκοπείο και τη βιβλιοθήκη, το παρεκκλήσι και τους χώρους διαβίωσης.
Το κάστρο εξακολουθεί να ανήκει στην Ακαδημία Επιστημών στην οποία κληροδοτήθηκε το 1895 με την προϋπόθεση ότι θα δημιουργήσει έναν κατάλογο με μισό εκατομμύριο αστέρια μέσα σε πενήντα χρόνια, με το έργο να εκτελείται από μέλη θρησκευτικών ταγμάτων.
Το κάστρο χαρακτηρίστηκε ως προστατευόμενο ιστορικό μνημείο από τη Γαλλία το 1984. Το μεγαλύτερο μέρος της ιδιοκτησίας του κάστρου ανήκει πλέον στην Υπηρεσία Προστασίας των Παράκτιων Περιοχών και το διαχειρίζεται η πόλη Ανταΐ.
Βραβεύσεις
Ο Αντουάν έλαβε τον βαθμό της Γαλλικής Λεγεώνας της Τιμής στις 27 Σεπτεμβρίου 1850 με το παράσημο του ιππότη. Ήταν μέλος του Γραφείου των Συντεταγμένων και επίσης της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών. Και τα δύο αδέρφια έλαβαν το μεγάλο μετάλλιο της Γεωγραφικής Εταιρείας του Παρισιού το 1850.
Σημειώσεις
<references group=σημ./>
Μικόλα Σουμτσόφ
O Μικόλα Φεντόροβιτς Σουμτσόφ (Микола Федорович Сумцов, Mykola Fedorovych Sumtsov) ή Νικολάι Φιοντόροβιτς Σουμτσόφ (Николай Фёдорович Сумцов, Nikolai Fyodorovich Sumtsov, 18 Απριλίου 1854, Αγία Πετρούπολη, Ρωσική Αυτοκρατορία – 12 Σεπτεμβρίου 1922 Χάρκοβο [Kharkov], Ουκρανική ΣΣΔ, ΕΣΣΔ), που μερικές φορές γράφεται Sumcov, ήταν εθνογράφος, λαογράφος, ιστορικός τέχνης, μελετητής λογοτεχνίας, παιδαγωγός και ειδικός σε μουσεία, Ρωσική Αυτοκρατορία, Λαϊκή Δημοκρατία της Ουκρανίας και Σοβιετική Ουκρανία.
Αντουάν Τόμσον ντ'Αμπαντί
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι αστρονόμοι Κατηγορία:Γάλλοι εξερευνητές Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Επιστημών (Γαλλία)
Μικόλα Σουμτσόφ
Ο Σουμτσόφ ήταν υπέρμαχος και υπερασπιστής του πολιτισμού και της γλώσσας της Ουκρανίας τόσο στον ακαδημαϊκό όσο και στον λαϊκό τομέα, και συνέβαλε σε μια συστηματική ιστορία της ουκρανικής λογοτεχνίας. Παρέδωσε την πρώτη πανεπιστημιακή διάλεξη στην ουκρανική γλώσσα κατά τη διάρκεια μιας αυτοκρατορικής απαγόρευσης για δεκαετίες, και ίδρυσε το Μουσείο Χ.Σ. Σκοβόροντα της Ελεύθερης Ουκρανίας (το 2015, μετονομάστηκε σε Ιστορικό Μουσείο Χάρκοβου ΜΦ Σουμτσόφ από τον ιδρυτή του).
Βιογραφία
Ο Μικόλα Σουμτσόφ γεννήθηκε σε μια ευγενή οικογένεια, που ήταν απόγονοι Κοζάκων. Ο πατέρας του, Φεντόρ Ιβάνοβιτς Σουμτσόφ, εργάστηκε στο Αυτοκρατορικό Υπουργείο Οικονομικών στην Αγία Πετρούπολη, και μετά τη συνταξιοδότησή του το 1856, μετακόμισε στο Χάρκοβο, όπου πέθανε την ίδια χρονιά. Η μητέρα του Σουμτσόφ, Άννα Ιβάνοβνα, τον μεγάλωσε μόνη της. Είχε άριστη γνώση των παραδόσεων και των εθίμων της Σλόμποντα Ουκρανίας (Ελεύθερη Ουκρανία) καθώς και της λαϊκής ιατρικής. Ήταν η Άννα Ιβάνοβνα, που ενέπνευσε και στήριξε το ενδιαφέρον του για τη λαογραφία και τις παραδόσεις.
Σπούδασε στο 2ο Γυμνάσιο Αρρένων του Χάρκοβο (λύκειο), από το οποίο αποφοίτησε με ασημένιο μετάλλιο. Ο γηγενής Ρωσόφωνος έμαθε γαλλικά και γερμανικά στο γυμνάσιο και δίδαξε ο ίδιος ουκρανικά. Στη συνέχεια, αποφοίτησε από την Ιστορική και Φιλολογική Σχολή στο Πανεπιστήμιο του Χάρκοβο (1871–1875). Το 1876 παρακολούθησε πολλά μαθήματα στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης της Γερμανίας. Το 1878 ο Σουμτσόφ επέστρεψε στο Χάρκοβο ως λέκτορας Ρωσικής Λογοτεχνίας. Υποστηριζόμενος από τον μέντορά του, Αλεξάντρ Ποτέμπνια, αφιέρωσε την εισαγωγική του διάλεξη στην ουκρανική δούμα (κοζάκικο επικό τραγούδι).
Το 1880, υπερασπίστηκε τη μεταπτυχιακή του διατριβή σχετικά με τις τελετές του γάμου, κυρίως ρωσικά. Το 1885 ο Σουμτσόφ έλαβε το διδακτορικό του για τη διατριβή του Khleb v Obriadakh i Pesniakh (Ψωμί σε τελετουργίες και τραγούδια) και το 1888 διορίστηκε καθηγητής.
Το 1902 πραγματοποιήθηκε το 12ο Αρχαιολογικό Συνέδριο από τις 15 έως τις 27 Αυγούστου στο Χάρκοβο, το οποίο οργανώθηκε από την Ιστορική και Φιλολογική Εταιρεία του Χάρκοβο, υπό την προεδρία του Μικόλα Σουμτσόφ. Στο συνέδριο οργάνωσε μια εθνογραφική έκθεση αποτελούμενη από εντυπωσιακές 26 ενότητες και 1.490 έργα τέχνης. Αυτή η έκθεση αποτέλεσε το θεμέλιο του Εθνογραφικού Μουσείου του Πανεπιστημίου του Χάρκοβο, με τον Σουμτσόφ ως πρώτο επιμελητή από το 1905 έως το 1918.
Μία από τις πιο αξιοσημείωτες από τις δραστηριότητες του Μικόλα Σουμτσόφ για την υποστήριξη του ουκρανικού εθνικού κινήματος ήταν η δημόσια διάλεξή του στα ουκρανικά στις 28 Σεπτεμβρίου 1907, όταν η απαγόρευση χρήσης της Ουκρανικής γλώσσας στην Ουκρανία δεν είχε ακόμη αρθεί.
Το 1916, η Ρωσική Γεωγραφική Εταιρεία απένειμε στον Μικόλα Σουμτσόφ ένα χρυσό μετάλλιο.
Το 1917, ο Μικόλα Σουμτσόφ, μαζί με άλλα μέλη της Ειδικής Επιτροπής του Πανεπιστημίου του Χαρκόβου, υπέγραψαν έκκληση προς την κυβέρνηση ζητώντας να επιτραπεί η ελεύθερη χρήση της ουκρανικής γλώσσας σε όλα τα ιδρύματα του Χαρκόβου.
Ένα από τα τελευταία έργα, που ανέλαβε ο Μικόλα Σουμτσόφ το 1920 έως το 1922 ήταν η επίβλεψη της συλλογής πληροφοριών για τους τοπικούς κομπζάρους και τα τραγούδια τους για το Μουσείο Γκρέγκορι Σκοβορόντα της Ελεύθερης Ουκρανίας (τώρα — Ιστορικό Μουσείο Χάρκοβου ΜΦ Σουμτσόφ).
Δημοσιεύσεις
αριστερά|μικρογραφία| Μικόλα Σουμτσόφ Ο Μικόλα Σουμτσόφ έγραψε εκτενώς. Η βιβλιογραφία των γνωστών του έργων περιέχει 1.544 λήμματα. Τα γραπτά του αφορούν κυρίως δύο τομείς της επιστήμης: την εθνογραφία και τη λογοτεχνία. Εκτός από τα τοπικά περιοδικά, τα έργα του δημοσιεύτηκαν επίσης σε βουλγαρικές, πολωνικές, βοημικές, γερμανικές και γαλλικές ακαδημαϊκές εκδόσεις.
Έργα λογοτεχνίας
Οι πολυάριθμες λογοτεχνικές δημοσιεύσεις του Σουμτσόφ περιλαμβάνουν μια σειρά άρθρων αφιερωμένων σε κείμενα διάσημων ποιητών και συγγραφέων, συμπεριλαμβανομένων των Ιβάν Φράνκο, Μπόρις Χριντσένκο, Ιβάν Μανζούρα, Ολεξάνταρ Όλες, Βλαντίμιρ Οντογιέφσκι, Νικολάι Νεκράσοφ, Νικολάι Γκόγκολ, Λέων Τολστόι, Βασίλι Ζουκόφσκι και Αλεξάντερ Πούσκιν. Ο Σουμτσόφ είναι επίσης γνωστός ως συγγραφέας μιας λεπτομερούς έρευνας για την ιστορία των Κοζάκων μπαρόκ στοχαστών, θεολόγων και ποιητών όπως ο Ιβάν Βισένσκι, ο Λάζαρ Μπαράνοβιτς, ο Ιοανίκιι Γκαλιατόφσκι και ο Ινοκέντιι Γκίζελ (Βλ.: Για την ιστορία της λογοτεχνίας στη Νότια Ρωσία του 17ου αιώνα, στο πρωτότυπο: K istorii iuzhnorusskoi literatury semnadtsatogo stoletiia. Χάρκοβο, 1885). Τα έργα του Σουμτσόφ περιλαμβάνουν επίσης λογοτεχνικές δημοσιεύσεις για Ουκρανούς στοχαστές όπως ο Ιβάν Κοτλιαρέφσκι, ο Ταράς Σεβτσένκο, ο Παντελεήμων Κούλις, ο Μιχαήλο Σταρίτσκι και ο Αλεξάντερ Ποτέμπνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ουκρανοί συγγραφείς Κατηγορία:Ρώσοι συγγραφείς
Αλφόνς Αρεολά
Ο Αλφόνς Αρεολά (Alphonse Areola, 27 Φεβρουαρίου 1993) είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως τερματοφύλακας για λογαριασμό της Γουέστ Χαμ, δανεικός από την Παρί Σεν-Ζερμέν, και την εθνική ομάδα της Γαλλίας.
Ο Αρεολά προέρχεται από τις ακαδημίες της ΠΣΖ και πέρασε τα πρώτα χρόνια της επαγγελματικής του καριέρας δανεικός, στη Λανς, τη Μπαστιά και τη Βιγιαρεάλ. Με την τελευταία, ο Αρεολά έσπασε το ρεκόρ συλλόγου για τα περισσότερα συνεχόμενα λεπτά που αγωνίστηκε χωρίς να δεχτεί γκολ, φτάνοντας τα 620 λεπτά. Επέστρεψε στη ΠΣΖ το 2016, με την οποία έχει πραγματοποιήσει πάνω από 100 εμφανίσεις. Το 2019 ο Αρεολά δόθηκε δανεικός στη Ρεάλ Μαδρίτης, ως τμήμα της μεταγραφής του Κέιλορ Νάβας στη ΠΣΖ. Ακολούθησαν δανεισμοί στη Φούλαμ και στη Γουέστ Χαμ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παρί Σεν Ζερμέν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΚ Λανς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΚ Μπαστιά Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βιγιαρρεάλ ΚΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022
Φορτόσι Ιωαννίνων
Το Φορτόσι ή Φορτώσι, επίσημα Φορτόσιον είναι ημιορεινό χωριό του νομού Ιωαννίνων της Ηπείρου σε υψόμετρο 860 μέτρων και ανήκει στα Κατσανοχώρια της Ηπείρου.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Το Φορτόσι βρίσκεται στα νοτιοανατολικά του νομού με το νομό Άρτας και δυτικά του ποταμού Άραχθου. Μέσα από το χωριό περνάει η επαρχιακή οδός Άρτας - Ιωαννίνων και απέχει 25,5 χλμ. ΝΑ. της πόλης των Ιωαννίνων και 29,5 χλμ. Δ. από τα Πράμαντα. Αξιοθέατα της περιοχής είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Βορείων Τζουμέρκων
Βιτσέντζο Λουνάρντι
thumb|Ο Κυβερνήτης Βιτσέντζο Λουνάρντι με τον βοηθό του Τζορτζ Μπίγκιν, και τη Λετίσια Αν Σέιτζ, σε αερόστατο ([[Τζον Φράνσις Ριγκώ, 1785)]] Ο Βιτσέντζο Λουνάρντι (Vicenzo Lunardi, 1759-1806 ) ήταν πρωτοπόρος Ιταλός αεροναύτης, γεννημένος στη Λούκκα. Η οικογένεια του είχε αριστοκρατική καταγωγή από τη Νάπολη, και ο πατέρας του νυμφεύτηκε σε μεγάλη ηλικία. Ο Βιτσέντζο ήταν το ένα εκ των τριών παιδιών. Ταξίδεψε στη Γαλλία τα πρώτα χρόνια προτού κληθεί στην πατρίδα του, όπου διορίστηκε στο διπλωματικό σώμα.
Ο Βιτσέντζο Λουνάρντι μετέβη στην Αγγλία ως Γραμματέας του Πρίγκιπα Καραμάνικο, του Πρέσβη της Νάπολης.
Υπήρχε μια τρέλα για τα αερόστατα στη Γαλλία και τη Σκωτία με τον Τζέιμς Τίτλερ, τον πρώτο αεροναύτη της Σκωτίας και των πρώτο Βρετανό που πέταξε, αλλά ακόμη και έτσι ένα χρόνο μετά την εφεύρεση του αεροστάτου, οι Άγγλοι ήταν επιφυλακτικοί, και έτσι οι Τζορτζ Μπίγκιν και «Βίνσεντ» Λουνάρντι, ο «Παράτολμος Αεροναύτης», αποφάσισαν μαζί να πραγματοποιοήσουν επίδειξη πτήσης αεροστάτου υδρογόνου στο Πεδίο του Πυροβολικού στην Αξιότιμη Εταιρεία Πυροβολικού στο Λονδίνο στις 15 Σεπτεμβρίου 1784. Το αερόστατο αργότερα εκτέθηκε στο Πάνθεον στην Όξφορντ Στριτ.
thumb|left|Η απογείωση του Τζορτζ Μπίγκιν με το αερόστατο του Λουνάρντι ([[Τζούλιους Σέζαρ Ίμπετσον, 1785)]]
Η αμφισβήτηση για το πείραμα παρέμενε ακόμη στην Αγγλία, όμως, τουλάχιστον σε ορισμένους κύκλους. Ο Σάμιουελ Τζόνσον, σε επιστολή του στον Ρίτσαρντ Μπρόκλεσμπι (29 Σεπτεμβρίου 1784), απέρριψε την αεροστατική ως «ένα είδος διασκέδασης»:
Η διασκέδαση, η απλή διασκέδαση, φοβάμαι πως θα πρέπει να τελειώσει, μιας και δεν μπορώ να βρω που οδεύει ώστε να εξυπηρετεί κάποιο σκοπό επικοινωνίας, και δεν μπορεί να προσφέρει κάποια νέα γνώση για την κατάσταση του αέρα σε διαφορετικά ύψη, μέχρι να ανυψωθούν σε υψόμετρο μεγαλύτερο από αυτό των βουνών, κάτι που δεν φαίνεται πιθανό να συμβεί ποτέ.
Η επόμενη πτήση του πραγματοποιήθηκε περίπου ένα χρόνο αργότερα στις 29 Ιουνίου 1785 όπου απογειώθηκε από το Σεντ Τζορτζ Φιλντς στη νότια πλευρά του Τάμεση. Οι Λουνάρντι και Μπίγκιν, μαζί με δύο προσκεκλημένους, τη Λετίσια Αν Σέιτζ και τον Συνταγματάρχη Χάστινγκς υποτίθεται πως θα πραγματοποιούσαν την πτήση, αλλά το αερόστατο δεν μπόρεσε να απογειωθεί λόγω του βάρους. Οι Λουνάρντι και Χάστινγκς αποβιβάστηκαν, και το αερόστατο απογειώθηκε με τον Μπίγκιν και την Κυρία Σέιτζ, η οποία έγινε η πρώτη γυναίκα επιβάτης αεροστάτου στην Αγγλία. 90 λεπτά αργότερα, προσγειώθηκαν κοντά στο Χάροου, όπου οι δύο αεροναύτες διασώθηκαν από μαθητές του Σχολείου Χάροου από άγριους αγρότες των οποίων οι καλλιέργειες καταστράφηκαν.
Ο Λουνάρντι έπειτα πραγματοποίησε πτήσεις στο Λίβερπουλ στις 20 Ιουλίου και στις 9 Αυγούστου τη χρονιά προτού μετακομίσει στη Γλασκώβη και το Εδιμβούργο. Τον Οκτώβριο του 1785, μεγάλο και ενθουσιασμένο πλήθως γέμισε τον χώρο του Σχολείου Τζορτζ Χέριοτ στο Εδιμβούργο για να παρακολουθήσει την πρώτη απογείωση αεροστάτου υδρογόνου του Λουνάρντι στη Σκωτία. Η 74 χιλιομέτρων (46 μίλια) πτήση από τον Κόλπο του Φορθ κατέληξε στο Κοουλτάουν του Καλάνζ στην ενορία του Σέρις στο Φάιφ. Εκεί υπάρχει πλέον αναμνηστική πλάκα. Την ίδια εποχή, το The Scots Magazine ανέφερε: «Η ομορφιά και το μεγαλείο του θεάματος θα μπορούσε να υπερβεί μόνο από τον ατάραχο, ατρόμητο σκοπό στον οποίο υποβάλλεται ο τυχοδιώκτης, και όντως φάνηκε πολύ πιο άνετος από το μεγαλύτερο μέρος των θεατών».
Η εφημερίδα Glasgow Mercury διαφήμιζε τον επόμενο μήνα την ανακοίνωση πως ο Λουνάρντι σκόπευε να «ικανοποιήσει την περιέργεια του κοινού της Γλασκώβης, πραγματοποιώντας απογείωση με το Μεγάλο Αερόστατο του από περίβλεπτη θέση της πόλης».
thumb|Balloon Corner, Welham Green. Αναμνηστική πλάκα για τη σύντομη στάση της πρώτης πτήσης αεροστάτου (υδρογόνου) στην Αγγλία.
Ο Βιτσέντζο πραγματοποίησε πέντε πτήσεις στη Σκωτία με το Μεγάλο Αερόστατό του—το οποίο ήταν κατασκευασμένο από πράσινο, ροζ και κίτρινο μετάξι 140 τμ, και το οποίο εκτέθηκε «στην πλωτή κατάσταση του» στη χορωδία του Καθεδρικού Ναού της Γλασκώβης με εισιτήριο ενός σελινιού.
thumb|left|Έκθεση του αεροστάτου του Λουνάρντι στο Πάνθεον της Όξφορντ Στριτ. Δύο εβδομάδες αργότερα, στις αρχές Δεκεμβρίου, μια «προσωπικότητα» της περιοχής ονόματι Λόθιαν Ταμ κατάφερε να μπλεχθεί στα σκοινιά καθώς το αερόστατο απογειωνόταν—και πάλι από την Πλατεία του Αγίου Ανδρέα στη Γλασκώβη, ο Ταμ ανυψώθηκε για 6 μέτρα προτού τα σχοινιά κοπούν και πέσει στο έδαφος—χωρίς να υποστεί σοβαρό τραυματισμό. Ο καιρός ήταν χειρότερος στην πτήση αυτή—η οποία έπρεπε να ολοκληρωθεί μόλις 20 λεπτά αργότερα, με το Μεγάλο Αερόστατο να προσγειώνεται στο Κάμπσι Γκλεν στο Μίλτον του Κάμπσι—λίγο περισσότερο από 16 χιλιόμετρα (10 μίλια) από τη Γλασκώβη. Η προσγείωση του στις 5 Δεκεμβρίου 1785, μνημονεύεται με μια μικρή πλάκα στο χωριό.
Όμως, η επόμενη πτήση στις 20 Δεκεμβρίου 1785, ήταν καταστροφική, αν και ο ίδιος κατάφερε να επιβιώσει. Εβδομήντα λεπτά μετά την απογείωση από τον χώρο του Ιδρύματος Χέριοτ στο Εδιμβούργο, ο Λουνάρντι ρίχθηκε στη θάλασσα. Πέρασε αρκετή ώρα στη Βόρεια Θάλασσα μέχρι να διασωθεί από αλιείς οι οποίοι αγκυροβόλησαν στο Νορθ Μπέργουικ. Το ημερολόγιο του Ρεβ Τζον Μιλ από τα Σέτλαντ αναφέρει:
thumb|Ο Βίνσεντ Λουνάρντι, στο καλάθι του, έτοιμος να απογειωθεί (1785), από τον Τζον Κέι «Ένας Γάλλος ονόματι Λουνάρντι πέταξε πάνω από τον Κόλπο του Φορθ με αερόστατο, και προσγειώθηκε στην ενορία του Κέρες, κοντά στο Κουπάρ, του Φάιφ. Και ω! Πόσο είναι το απερίσκεπτο πλήθος που παρακολουθεί αυτές τις σχεδόν χαζές ματαιοδοξίες και παραμέλεί τα αναγκαία. Έπειτα, λέγεται, όταν βρισκόταν στα ύψη προς τα πάνω με την προαναφερθείσα μηχανή, οδηγήθηκε προς τα κάτω από τον άνεμο στον Κόλπο του Φερθ, και κατρακύλισε προς τη θάλασσα κοντά στο μικρό νησί του Μέι, όπου χάθηκε μιας και δεν υπήρχε βάρκα εκεί κοντά για να σώσει αυτόν και την μηχανή του.»
Λίγο αργότερα, το 1786, ο Λουνάρντι δημοσίευσε το "An Account of five Aerial Voyages in Scotland" (Έκθεση των πέντε εναέριων ταξιδιών στη Σκωτία) ως μια σειρά των επιστολών του στον φύλακά του, Γκεράρντο Καμπάνι.
Αυτή που υποτίθεται θα ήταν η 12η απογείωση του στο Νιούκασλ το 1786 κατέληξε σε ατύχημα, όταν ο Λουνάρντι έριξε βιτριόλι στο έδαφος. Οι βοηθοί του συγρατούσαν το ήδη φουσκωμένο αερόστατο, το οποίο είχε ξεφύγει από τη θέση του και απογειώθηκε. Ένας από αυτούς, ο γιος του Κυρίου Χέρον, υποσερίφη του Νορθαμπερλάντ, είχε δέσει ένα σχοινί γύρω από το χέρι του και δεν μπορούσε να το λύσει έγκαιρα. Ανασηκώθηκε στον αέρα. Τελικά, έπεσε στο έδαφος και απεβίωσε λίγο αργότερα από εσωτερική αιμορραγία.
thumb|Αναμνηστική πλάκα που υποδεικνύει το σημείο όπου προσγειώθηκε ο Λουνάρντι μετά την πρώτη του πτήση στη [[Σκωτία.]]
Οι επικριτικές αναφορές μετά τον θάνατο αυτό έκαναν τον Λουνάρντι να αποχωρήσει από τη Μεγάλη Βρετανία, και συνέχισε να πετά σε Ιταλία, Ισπανία και Πορτογαλία. Απογειώθηκε κοντά στον Βεζούβιο τον Σεπτέμβριο του 1789. Επίσης πραγματοποίησε την πρώτη επιτυχημένη απογείωση αεροστάτου στη Σικελία τον Ιούλιο του 1790. Διήρκεσε δύο ώρες.
Ο Λουνάρντι στη συνέχεια εφηύρε συσκευή διάσωσης για ναυαγούς. Ο εφευρέτης της, την αποκαλούσε «υδρόβια μηχανή» και έμοιαζε με ατομική σωσίβια λέμβο με ένα κουπί για πηαλιούχηση. Δοκίμασε επιτυχώς τη μηχανή το 1787.
Ο Λουνάρντι δεν νυμφεύτηκε ποτέ. Απεβίωσε στη Λισαβόνα της Πορτογαλίας το 1806.
Υπάρχουν πορτραίτα του Λουνάρντι στην Εθνική Πινακοθήκη της Σκωτίας (από τους Φραντσέσκο Μπαρτολότσι, Μαρίνο/Μαριάνο Μπόβι/Μπόβα). Εμψυχώθηκε από τον Λώρενς Ολιβιέ στην ταινία Conquest of the Air του 1936.
Πηγές
Κατηγορία:Ιταλοί διπλωμάτες Κατηγορία:Ιταλοί εφευρέτες Κατηγορία:Ιταλοί αεροπόροι
Βενιζελοκομμουνισμός
Ο όρος Βενιζελοκομμουνισμός χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον από τους αντιβενιζελικούς και βασιλόφρονες την περίοδο του μεσοπολέμου. Ο Ριζοσπάστης αποκάλυψε το Σύμφωνο Σοφούλη-Σκλάβαινα μεταξύ του Παλαϊκού Μετώπου και των  Φιλελευθέρων για την υπερψήφιση του αρχηγού των Φιλελευθέρων ως προέδρου της Βουλής. Το Σύμφωνο Σοφούλη-Σκλάβαινα, το οποίο υπεγράφη στις 19 Φεβρουαρίου 1936 και προοριζόταν να μείνει μυστικό, ήταν μια προσπάθεια στοιχειώδους συνεννόησης ανάμεσα στους Φιλελεύθερους και στους Κομμουνιστές. Οι κομμουνιστές δεσμεύονταν να στηρίξουν την υποψηφιότητα Σοφούλη για τη θέση του προέδρου της Βουλής, με αντάλλαγμα κάποιες παραχωρήσεις που θα έκανε το κόμμα Φιλελευθέρων, όταν αυτό σχημάτιζε κυβέρνηση, οι οποίες αφορούσαν κυρίως οικονομικά και πολιτικά αιτήματα, όπως την ελάφρυνση των χρεών των φτωχότερων κοινωνικών στρωμάτων, τη μείωση της τιμής του ψωμιού, την εφαρμογή των κοινωνικών ασφαλίσεων, την κατάργηση του περίφημου Ιδιωνύμου, όπως επίσης και της Υπηρεσίας Αμύνης του Κράτους, την παροχή γενικής πολιτικής αμνηστίας, την καταπολέμηση των φασιστικών τάσεων και των οργανώσεών τους. Η αποκάλυψη του Συμφώνου, όπως ήταν αναμενόμενο προκάλεσε την οργή των άλλων κομμάτων, ξεσηκώνοντας θύελλα αντιδράσεων, όχι μόνο των αντιβενιζελικών.
Οι εφημερίδες της εποχής έγραφαν ότι "Η Ελλάς παραδίδεται υπό του Σοφούλη αιχμάλωτος εις τους κομμουνιστάς".
Κιμαδόπιτα
Η κιμαδόπιτα είναι είδος πίτας από φύλο ζύμης με γέμιση κιμά. Είναι παραδοσιακή συνταγή της ελληνικής κουζίνας. Αποτελεί γρήγορο φαγητό για τους Έλληνες όπως και άλλα είδη πιτών. Συναντάται κυρίως σε αρτοποιεία και άλλα καταστήματα όπου παρασκευάζονται διάφορα αρτοποιήματα και άλλα προιόντα ζύμης.
Πηγές
Ελληνικές συνταγές
Κατηγορία:Ελληνική κουζίνα Κατηγορία:Φαγητό δρόμου
Ρόβι
250px|thumb|right|Ρόβι (καρπός) Το ρόβι ή ρόβη είναι ο καρπός από το γνωστό για τους κτηνοτρόφους φυτό ρόβι (Vicia ervilia), ένα είδος του γένους Βίκος.
Πηγές
Κατηγορία:Ψυχανθή Κατηγορία:Κτηνοτροφία Κατηγορία:Σπόροι και καρποί
Λανγκ Λανγκ
Ο Λανγκ Λανγκ (郎朗, πινγίν: Láng Lǎng· 14 Ιουνίου 1982, Σενγιάνγκ) είναι Κινέζος πιανίστας. Θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους πιανίστες όλων των εποχών. Μάλιστα, μία μουσική κριτική της εφημερίδας Chicago Tribune τον χαρακτήρισε «το μεγαλύτερο, πιο συναρπαστικό ταλέντο νέο ταλέντο πληκτροφόρων που έχω συναντήσει εδώ και πολλά χρόνια παρακολουθώντας ρεσιτάλ πιάνου». Όντας ενεργός από το 1993, έχει συμμετάσχει σε ρεσιτάλ μαζί με την Φιλαρμονική ορχήστρα του Βερολίνου, την Φιλαρμονική ορχήστρα της Βιέννης και με πολλές κορυφαίες Αμερικανικές ορχήστρες.
Νεαρή ηλικία
Ο Λανγκ Λανγκ γεννήθηκε στις 14 Ιουνίου του 1982 στην πόλη Σενγιάνγκ της επαρχίας Λιαονίνγκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πιανίστες Κατηγορία:Παιδιά μουσικοί Κατηγορία:Κινέζοι καλλιτέχνες
Διοίκηση Αφρικής
μικρογραφία|300x300εσ| Χάλκινο νόμισμα του Bonifatius comes Africae (422-431). Επιγρ.: D[OMINI]S • NOSTRIS, CΑRTΑ-GINE [P P]. Κόπηκε στην Καρχηδόνα το 423-425. 10 χλστ., 1,11 γραμ.
Η Διοίκηση Αφρικής (Dioecesis Africae) ήταν διοίκηση της ύστερης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που περιλάμβανε τις επαρχίες της Βόρειας Αφρικής, εκτός από τη Μauretania Tingitana. Η έδρα της ήταν η Καρχηδόνα και υπαγόταν στην πραιτωριανή επαρχία της Ιταλίας.
Η διοίκηση υπήρχε από την εποχή των μεταρρυθμίσεων του Διοκλητιανού και του Κωνσταντίνου Α΄ στα τελευταία χρόνια του 3ου αι., μέχρι που καταλήφθηκε από τους Βανδάλους τη δεκαετία του 430. Η επαρχιακή οργάνωση διατηρήθηκε υπό τους Βανδάλους και μετά την ήττα τους και την ανάκτηση τής Αφρικής από την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία με τον Βανδαλικό Πόλεμο, ενσωματώθηκε εκ νέου, αλλά αυτή τη φορά ως μία πραιτωριανή επαρχία.
Πηγές
Κατηγορία:Διοικήσεις της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας
Τουλτσίν
Το Τουλτσίν (Тульчин, μεταφρασμένο: Tul'chyn, παλιό όνομα Νεστερβάρ [Nesterwar] (από τα ουγγρικά Nester - Δνείστερος και war -πόλη), λατινικά Tulcinum, Tulczyn, Yiddish: טולטשין, Tulcin) είναι πόλη στην περιφέρεια Βίνιτσα (επαρχία) της δυτικής Ουκρανίας, πρώην Ποδολία. Είναι το διοικητικό κέντρο της περιοχής Τουλτσίν Ράιον και ήταν το κύριο κέντρο της Νότιας ομάδας των Δεκεμβριστών. Ο Πάβελ Πέστελ βρισκόταν εκεί κατά τον σχεδιασμό της εξέγερσης. Η πόλη είναι επίσης γνωστή για το ότι είναι το σπίτι του Ουκρανού συνθέτη Μικόλα Λεοντόβιτς, ο οποίος δημιούργησε πολλά από αυτά τα χορωδιακά αριστουργήματα (συμπεριλαμβανομένου του παγκοσμίου φήμης "Κάλαντα των καμπάνων") όταν ζούσε εδώ. Σημαντικό ορόσημο της πόλης είναι το παλάτι της οικογένειας Ποτότσκι, το οποίο χτίστηκε σύμφωνα με τις αρχές της Παλλαντιανής αρχιτεκτονικής σύμφωνα με τα σχέδια που συνέταξε ο Ζοζέφ Λακρουά κατά τη δεκαετία του 1780. Ο Πολωνός πατριώτης Γιούζεφ Βισότσκι (στρατηγός) γεννήθηκε στο Τουλτσίν το 1809, συγγραφέας του Pamietnik Jenerala Wysockiego, Dowodcy Legionu Polskiego Na Wegrzech Z Czasu Kampanii Wegierskiej W Roku 1848 και 1849 (Ημερολόγιο του στρατηγού Βισότσκι, Διοικητή της Πολωνικής Λεγεώνας στην Ουγγαρία κατά τη διάρκεια της Ουγγρικής Εκστρατείας το 1848 και 1849). Πληθυσμός: 14,668 (2021 εκτίμηση).
Ιστορία
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, οι Γερμανοί κατακτητές ανέθεσαν το Τουλτσίν και τη γύρω περιοχή στον έλεγχο της Ρουμανίας. Αφού περιορίστηκαν αρχικά σε ένα γκέτο, οι περισσότεροι Εβραίοι από το Τουλτσίν απελάθηκαν στο κοντινό στρατόπεδο συγκέντρωσης Πετσόρα, όπου χάθηκαν. Η περιοχή απελευθερώθηκε από τον Κόκκινο Στρατό τον Μάρτιο του 1944.
Εκθεσιακός χώρος
κέντρο|μικρογραφία|850x850εσ| Παλάτι Ποτότσκι στο Τουλτσίν (αποκατάσταση)
Προσωπικότητες
μικρογραφία| Μνημείο M. Λεοντόβιτς
Πηγές
Κατηγορία:Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία Κατηγορία:Πόλεις της Ουκρανίας
Ντεβότα
H Ντεβότα (Devota) είναι παρθενομάρτυρας (λατ. virgo et martyr), θανούσα το 303 μ.Χ. Η Ντεβότα επίσης είναι ο προστάτης άγιος δύο περιοχών, της Κορσικής και του Μονακό. Η Ντεβότα έπεσε θύμα των διωγμών εναντίον των Χριστιανών που διεξήγαγαν οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες Διοκλητιανός και Μαξιμιανός. Μερικές φορές η Ντεβότα θεωρείται ως ίδιο άτομο με την κορσικανή αγία Ιουλία, η οποία στα λατινικά λέγεται ως Deo devota ("αφιερωμένη στον Θεό"). Η περιγραφή παρερμηνεύτηκε ως κύριο όνομα της αγίας. Ο θρύλος που συνδέεται με την αγία Ντεβότα είναι παρόμοιος με εκείνους που είναι γνωστοί σήμερα για άλλους αγίους της περιοχής, όπως ο Άγιος Ρεπαράτα και ο Άγιος Τόρπες.
Βιογραφία
Η παράδοση υποστηρίζει ότι η Ντεβότα ήταν μια Κορσικανή η οποία γεννήθηκε γύρω στο 283 μ.Χ. στη Μαριάνα της Κορσικής. Η Ντεβότα ήταν μια νεαρή παρθένα, η οποία είχε αποφασίσει να αφοσιωθεί πλήρως στην υπηρεσία του Θεού. Η Ντεβότα ήταν μέλος του νοικοκυριού του γερουσιαστή Ευτυχίου. Κατά τη διάρκεια των διωγμών του Διοκλητιανού, ο έπαρχος Βάρβαρος έφτασε στην Κορσική με την συνοδεία ενός στόλου και όταν έμαθε ότι ο γερουσιαστής φιλοξενούσε μια Χριστιανή στο σπίτι του, ζήτησε από τον Ευτύχιο να παραδοθεί και να υποχρεωθεί να κάνει την απαιτούμενη θυσία στην λατρεία του αυτοκράτορα. Ο Ευτύχιος αρνήθηκε και ο Βάρβαρος, μη θέλοντας να μπει άμεσα σε σύγκρουση μαζί του, κανόνισε να τον δηλητηριάσουν τον Ευτύχιο. Η Ντεβότα φυλακίστηκε και βασανίστηκε για την πίστη της. Το στόμα της τσακίστηκε και το σώμα της σύρθηκε ανάμεσα στους βράχους. Για την πίστη της τιμωρήθηκε, μάλλον, με λιθοβολισμό μέχρι θανάτου.
Μετά το θάνατό της, ο κυβερνήτης της Κορσικής αποφάσισε να καεί η σωρός της, για να μην αποτελέσει αντικείμενο λατρείας. Ωστόσο η σωρός της σώθηκε από τους τοπικούς χριστιανούς. Το σώμα της τοποθετήθηκε σε μια βάρκα με προορισμό την Αφρική, καθώς ο Γρατιανός, ο πλοηγός του σκάφους, ο ιερέας Βενέδικτος, και ο Απολλινάρης, ο διάκονος, όλοι πίστευαν ότι στην Αφρική θα λάμβανε μια ταφή με βάση τα χριστιανικά έθιμα.. Ωστόσο, το σκάφος έπεσε θύμα μιας καταιγίδας. Ένα περιστέρι εμφανίστηκε και οδήγησε το σκάφος στο σημερινό Λε Γκωμάτ, το οποίο βρίσκεται στο σημερινό κράτος του Μονακό. Το σκάφος οδηγήθηκε σε μια περιοχή του σημερινού Μονακό όπου τότε βρισκόταν ένα παρεκκλήσι αφιερωμένο στον Άγιο Γεώργιο.
Σε ανάμνηση της μνήμης της στήθηκε ένα παρεκκλήσι, το οποίο βρίσκεται στο Μονακό και επιζεί ακόμη και σήμερα. Παραδοσιακά, τα λουλούδια λέγεται ότι ανθίζουν πριν από την εποχή τους στις 27 Ιανουαρίου, την ημέρα που γιορτάζει η Ντεβότα.
Τούρκικο τσάι
μικρογραφία|Τούρκικο τσάι Το τούρκικο τσάι είναι ένα είδος τσαγιού που πίνεται στην Τουρκία. Ωστόσο είναι διαδεδομένο και σε άλλες χώρες των Βαλκανίων, σε μέρη όπου υπάρχει τουρκική διασπορά, καθώς και στην κατεχόμενη βόρεια Κύπρο (Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου). Παρασκευάζεται ζεστό και βαρύ. Το τούρκικο τσάι παρασκευάζεται από το βότανο τεχέα σινένσις ή Καμέλια η σινική. Κατά κάποιους όμως το τούρκικο τσάι προκαλεί πίεση, κάτι που ωστόσο δεν είναι απόλυτα εξακριβωμένο. Πίνεται πάντα σερβιρισμένο σε ένα συγκεκριμένο γυάλινο ποτηράκι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τσάι Κατηγορία:Πολιτισμός της Τουρκίας Κατηγορία:Αφέψημα
Κατάλογος υστερορωμαϊκών επαρχιών
Αυτό το άρθρο παρουσιάζει έναν κατάλογο ρωμαϊκών επαρχιών στην Ύστερη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, όπως βρίσκεται στο Notitia Dignitatum.
Πραιτωριανή επαρχία των Γαλλιών
Στα λατινικά η Gallia χρησιμοποιήθηκε επίσης μερικές φορές ως γενικός όρος για όλους τους κελτικούς λαούς και τις περιοχές τους, όπως τους Βρύτονες, συμπεριλαμβανομένων των γερμανικών και ιβηρικών επαρχιών, που είχαν επίσης πληθυσμό με κελτικό πολιτισμό. Ο πληθυντικός Galliarum στα Λατινικά, δείχνει ότι εννοούνται όλα αυτά, όχι μόνο η Γαλατία του Καίσαρα (δηλ. είναι αρκετές σύγχρονες χώρες).
Διοίκηση Gallia
Η Gallia κάλυπτε περίπου τις μισές γαλατικές επαρχίες της πρώιμης Αυτοκρατορίας:
Διοίκηση Viennensis
Η Viennensis πήρε το όνομά της από την πόλη της Vienna (τώρα Vienne, Bιέν) και ήταν σχεδόν εξ ολοκλήρου στη σημερινή Γαλλία, περίπου νότια του Λίγηρα. Αρχικά ήταν μέρος της πρόσφατα κατακτημένης επαρχίας της Πέραν των Άλπεων Γαλατίας του Καίσαρα, αλλά ήταν ξεχωριστή διοίκηση από την αρχή.
Τον 5ο αι. h Viennensis αντικαταστάθηκε από την επισκοπή Septem Provinciae («7 επαρχίες») με παρόμοια όρια.
Βάλτος Αχαΐας
Ο Βάλτος είναι μικρός οικισμός της πρώην Επαρχίας Καλαβρύτων του Νομού Αχαΐας. Διοικητικά ανήκει στην Τοπική κοινότητα Κλειτορίας της Δημοτικής Ενότητας Κλειτορίας του Δήμου Καλαβρύτων, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του Προγράμματος Καλλικράτης που ισχύει στην Ελλάδα από το 2011.
Κατάλογος υστερορωμαϊκών επαρχιών
Διοίκηση Hispania
Το Hispania ήταν το όνομα ολόκληρης της Ιβηρικής χερσονήσου. Κάλυπτε την Ισπανία και τη δυτικότερη επαρχία της Ρωμαϊκής Αφρικής:
Βάλτος Αχαΐας
Τοποθεσία - Πληθυσμός
Ο Βάλτος απέχει 12,6 χλμ. από την Κλειτορία, έδρα της Δημοτικής Ενότητας στην οποία ανήκει. Είναι ορεινός οικισμός χτισμένος στους πρόποδες του Χελμού σε υψόμετρο 915 μέτρων. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός δεν βρέθηκε να έχει μόνιμους κατοίκους.
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι η εξής:
Κατάλογος υστερορωμαϊκών επαρχιών
Διοίκηση Ιtalia Suburbicana (Νότια)
Το Suburbicaria υποδηλώνει εγγύτητα με τη Ρώμη, το Urbs (πρωτεύουσα). Περιλάμβανε τα νησιά, που παλαιότερα θεωρούνταν εκτός Ιταλίας.
Βάλτος Αχαΐας
Διοικητική ιστορία
Ο Βάλτος αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά ως οικισμός το 1879 αλλά λίγα χρόνια αργότερα καταργήθηκε. Αναγνωρίστηκε εκ νέου ως οικισμός το 1940 και προσαρτήθηκε στην τότε Κοινότητα Κάτω Κλειτορίας. Το 1998 με την εφαρμογή της διοικητικής διαίρεσης του σχεδίου "Καποδίστριας" ο οικισμός εντάχθηκε στο Δήμο Λευκασίου ως τμήμα του Δημοτικού Διαμερίσματος Κλειτορίας. Από το 2011 βάσει της διοικητικής μεταρρύθμισης "Καλλικράτης" αποτελεί οικισμό της Τοπικής κοινότητας Κλειτορίας του διευρυμένου Δήμου Καλαβρύτων.
Κατάλογος υστερορωμαϊκών επαρχιών
Διοίκηση Ιtalia Αnnonaria (Βόρεια)
Η Annonaria αναφέρεται σε εξάρτηση από την περιοχή για την παροχή της Ρώμης. Περιλάμβανε τη βόρεια Ιταλία και τη Ραετία.
Βάλτος Αχαΐας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Λευκασίου Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Κατάλογος υστερορωμαϊκών επαρχιών
Διοίκηση Αfrica
Η Αfrica περιλάμβανε το κεντρικό τμήμα της ρωμαϊκής Βόρειας Αφρικής:
Πραιτωριανή επαρχία του Ιλλυρικού
H πραιτωριανή επαρχία του Ιλλυρικού πήρε το όνομά της από την πρώην επαρχία Ιλλυρικού. Αρχικά περιλάμβανε δύο διοικήσειςς, τη διοίκηση Παννονίας και τη διοίκηση Μοισίας. Ο Κωνσταντίνος Α' αργότερα χώρισε τη διοίκηση Μοισίας σε δύο διοικήσεις: τη διοίκηση Μακεδονίας και τη διοίκηση Δακίας.
Διοίκηση Pannonia
Η Pannonia ήταν μία από τις δύο διοικήσεις στις ανατολικές συνοικίες της Τετραρχίας, που δεν ανήκαν στο πολιτισμικό ελληνικό μισό της Αυτοκρατορίας (η άλλη ήταν η Δακία). Μεταφέρθηκε στη δυτική Αυτοκρατορία, όταν ο Θεοδόσιος Α' καθόρισε την τελική διάσπαση των δύο Αυτοκρατοριών το 395.
Διοίκηση Dacia
Οι Δάκες είχαν ζήσει στην περιοχή της Τρανσυλβανίας, που προσαρτήθηκε στην Αυτοκρατορία από τον Τραϊανό. Ωστόσο, κατά τις επιδρομές του 3ου αι. η Δακία εγκαταλείφθηκε σε μεγάλο βαθμό. Μερικοί κάτοικοι που εκκενώθηκαν από την εγκαταλελειμμένη επαρχία, εγκαταστάθηκαν στη νότια πλευρά του Δούναβη. Μετονόμασαν τη νέα τους πατρίδα Δακία για να μειώσουν τον αντίκτυπο, που είχε η εγκατάλειψη της αρχικής Δακίας στο κύρος της Αυτοκρατορίας. Η διοίκηση μεταφέρθηκε στη δυτική Αυτοκρατορία το 384 από τον Θεοδόσιο Α΄, πιθανώς ως μερική αποζημίωση στην αυτοκράτειρα Ιουστίνα για την αναγνώριση τού σφετερισμού του Μάγνου Μάξιμου στη Βρετανία, τη Γαλατία και την Ισπανία.
Πραιτωριανή επαρχία της Ανατολής
Ως η πλούσια πατρίδα του ανατολικού Αυτοκράτορα, η πραιτωριανή επαρχία Oriens ("Ανατολής") θα παρέμενε ως ο πυρήνας της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας πολύ μετά την πτώση της Ρώμης. Ο πραιτωριανός έπαρχός της ήταν ο τελευταίος που θα επιζούσε, αλλά το αξίωμά του μετατράπηκε σε ουσιαστικά υπουργό εσωτερικών, χωρίς την αρχική του στρατιωτική λειτουργία.
Διοίκηση Thrace
Η Θράκη ήταν η ανατολικότερη γωνιά των Βαλκανίων (το μόνο μέρος τους εκτός της πραιτωριανής επαρχίας του Ιλλυρικού) και η ευρωπαϊκή ενδοχώρα της Κωνσταντινούπολης.
Διοίκηση Αsiana
Η Αsia στην Αρχαιότητα αντιπροσώπευε τη Μικρά Ασία. Αυτή η διοίκηση (Asiana σημαίνει «από την Ασία») επικεντρωνόταν στην προηγούμενη ρωμαϊκή επαρχία της Αsia και κάλυπτε μόνο το πλούσιο δυτικό τμήμα της χερσονήσου, κυρίως κοντά στο Αιγαίο Πέλαγος.
Διοίκηση Pontus
O Pontus είναι η λατινοποιημένη μορφή του ελληνικού Πόντος, το όνομα ενός ελληνιστικού βασιλείου, το οποίο με τη σειρά του προέρχεται από το Euxine Pontus, το ελληνορωμαϊκό όνομα της Μαύρης Θάλασσας.
Περιέχει κυρίως τμήματα της Μικράς Ασίας κοντά σε αυτές τις ακτές (καθώς και το ορεινό κέντρο), αλλά περιλαμβάνει επίσης το βόρειο τμήμα των πολύ μεταβλητών συνόρων με τον εχθρό της Ρώμης την Παρθία/Περσία.
Διοίκηση Oriens
Η διοίκηση Ανατολής μοιράστηκε το γεωγραφικό της όνομα με την πραιτωριανή επαρχία στην οποία ανήκε, ακόμη και αφού έχασε το πλουσιότερο τμήμα της, την Αίγυπτο, και έγινε ξεχωριστή διοίκηση. αλλά στρατιωτικά κρίσιμο, συνορευόμενη με την Περσία των Σασανιδών και τις απείθαρχες φυλές της Αραβικής ερήμου.
Αποτελούσε κυρίως το σύγχρονο αραβικό Mασρίκ (Συρία, Λίβανος, Ιράκ, Ισραήλ, Παλαιστινιακά Εδάφη και Ιορδανία) εκτός από την ενδοχώρα της ερήμου:
Περαιτέρω περιείχε τη νοτιοανατολική ακτή της Μικράς Ασίας και το κοντινό νησί της Κύπρου:
Διοίκηση Αegyptus
Αυτή η διοίκηση, που περιελάμβανε τη βορειοανατολική Αφρική -κυρίως την Αίγυπτο, τον πλούσιο σιτοβολώνα και την παραδοσιακή προσωπική κυριότητα των Αυτοκρατόρων- ήταν η μόνη διοίκηση, που δεν ήταν υπό βικάριο, αλλά ο επικεφαλής της διατήρησε τον μοναδικό τίτλο του Praefectus Augustalis. Αποσπάστηκε από τη διοίκηση Ανατολής.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ύστερες Ρωμαϊκές επαρχίες Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ντολόρες Τόστα
H Μαρία ντε λος Ντολόρες Ντιέγα Ιγνάσια Τόστα Γκόμες (María de los Dolores Diega Ignacia Tosta Gómez, 29 Ιουνίου 1827 – 11 Αυγούστου 1886) ήταν η δεύτερη σύζυγος του Προέδρου του Μεξικού Αντόνιο Λόπες δε Σάντα Άννα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 29 Ιουνίου 1827 στην Πόλη του Μεξικού, και ήταν κόρη του πλούσιου Ισπανού ανθρακωρύχου Μπονιφάσιο Τόστα Σάντσεζ-Μοντάνιο και της Μαρία Μανουέλα Σαμπίνα Γκόμες Παλομίνο.
Στις 8 Οκτωβρίου 1844 παντρεύτηκε τον στρατηγό Αντόνιο Λόπεζ ντε Σάντα Άνα, 40 ημέρες μετά τον θάνατο της πρώτης συζύγου του, Ινές Γκαρσία. Ο γάμος τους προκάλεσε μεγάλο σκάνδαλο επειδή έσπασε τους κώδικες πένθους της εποχής, που ανάγκασαν τον σύζυγο της να παραμείνει χήρος για να κρατήσει αυστηρά δύο χρόνια πένθους. Το ζευγάρι δεν απέκτησε παιδιά.
Στις 12 Αυγούστου 1855, ο Αντόνιο έχασε την εξουσία μετά από τη θριαμβευτική επανάσταση της Αγιουτλά. Αυτός και η Ντόλορες έφυγαν στην εξορία. Έζησαν στην Κούβα, τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Κολομβία και το Σαιντ Τόμας.
Πέθανε στις 11 Αυγούστου 1886 στη Πόλη του Μεξικού, σε ηλικία 59 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Πρώτες Κυρίες του Μεξικού
NGC 188
thumb|right|250px|Το NGC 188 Το  NGC 188 ή Caldwell 1 είναι ανοικτό σμήνος στον αστερισμό Κηφέα. Βρίσκεται πολύ κοντά στον Ουράνιο Βόρειο Πόλο και υπολογίζεται πως απέχει 5.000 έτη φωτός. Το ανακάλυψε ο Τζων Χέρσελ το 1825. Σε αντίθεση με τα περισσότερα ανοικτά σμήνη που είναι βραχύβια, το NGC 188 είναι ένα από τα παλαιότερα γνωστά, με ηλικία της τάξεως των πέντε δισεκατομμυρίων ετών. Συνήθως τα ανοικτά σμήνη διαλύονται εξ αιτίας της βαρυτικής αλληλεπίδρασης με τον Γαλαξία μας, όμως το συγκεκριμένο βρίσκεται πολύ πάνω από το γαλαξιακό επίπεδο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
001 0188 Κατηγορία:Ανοικτά σμήνη Κατηγορία:Κηφεύς
Σκάμανδρος ο Αλεξανδρινός
Ο Σκάμανδρος ο Αλεξανδρινός (1ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από την Αλεξάνδρεια της Τρωάδας, ο οποίος υπήρξε νικητής στο αγώνισμα του σταδίου κατά τους 186ους (36 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες από την Αιολίδα Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (1ος αιώνας π.Χ.)
Κλοντίν ντε Κουλάμ
Ο δικαστής διόρισε γυναίκες βοηθούς προκειμένου να τεθεί σε δοκιμασία ο σκύλος και η κοπέλα. Καθώς οι γυναίκες ξεγύμνωσαν την Κλοντίν, ο σκύλος προσπάθησε να την καβαλήσει. Βάσει αυτών των στοιχείων τόσο ο σκύλος όσο και η νεαρή γυναίκα στραγγαλίστηκαν μέχρι θανάτου, το σώμα τους κάηκε και η στάχτη τους διασκορπίστηκε 'ώστε να παραμείνουν όσο το δυνατόν λιγότερα ίχνη για να υπενθυμίζουν στην ανθρωπότητα τις εξοργιστικές τους πράξεις'.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκτελεσθέντα παιδιά Κατηγορία:Γάλλοι Κατηγορία:Ζωοφιλία
Volkswagen T6
μικρογραφία|Volkswagen T6 Multivan 2.0 TDI του 2015. Το Volkswagen T6 είναι η έκτη γενιά του μεσαίου ελαφρού φορτηγού της γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας Volkswagen. Είναι διαθέσιμο τόσο σε επαγγελματικές εκδόσεις, γνωστές με την ονομασία Transporter και με πολλές επιλογές αμαξώματος, όσο και σε επιβατικές εκδόσεις με τις ονομασίες Caravelle και Multivan. Η μαζική παραγωγή του, ξεκίνησε το 2015, αντικαθιστώντας το Volkswagen T5. Γενικώς, το Τ6 αποτελεί μία εκτενή ανανέωση του Τ5.
Αναφορές
T6 Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Επαγγελματικά αυτοκίνητα
Κουλάτα
Η Κουλάτα ή το Σταργκάτσι (Βουλγαρικά: Стъргач, Σταργκάτς) είναι βουνό που βρίσκεται στα σύνορα ανάμεσα στη Βουλγαρία και την Ελλάδα. Βρίσκεται ανατολικά του βουνού Όρβηλος, βόρεια της κοιλάδας του Κάτω Νοροκοπίου και νότια της οροσειράς του Πιρίν.
Με το στρογγυλό της περίγραμμα, η Κουλάτα είναι ένα μικρότερο αντίγραφο του βουνού Όρβηλος. Η ψηλότερη κορυφή του βρίσκεται στην ελληνική επικράτεια, η κορυφή Κουλάτα (1.270 μ.). Η υψηλότερη κορυφή στην βουλγαρική επικράτεια είναι η κορυφή Ασενώφ (1.218 μ.) Η Κουλάτα είναι ράχη, σχηματισμένη από μεταμορφωσιγενές πετρώματα - μάρμαρο, γνεύσιο και μαρμαρυγίες. Υπάρχουν επίσης γρανίτης και χαλαζίας σε ορισμένα σημεία.
Η χλωρίδα της Κουλάτας αποτελείται κυρίως από θάμνους και χαμηλά δάση με μελιάδι (Fraxinus ornus), λεπτοκαρυά (Corylus avellana), αγριοκυπαρίσσι (Juniperus communis), πασχαλιά (Syringa spp.) και άλλα δέντρα. Στις υψηλότερες περιοχές στο βουνό αναπτύσσονται δάση με δασική οξιά (Fagus sylvatica).
Κοινά είδη ζώων είναι η αγριόγατα, ο αγριόχοιρος και ο Ευρωπαϊκός λαγός.
Τα κοντινά χωριά είναι ο Βαθύτοπος, το Δασωτό και η Εξοχή και η κοντινότερη πόλη είναι το Κάτω Νευροκόπι.
Κατηγορία:Βουνά της Δράμας Κατηγορία:Βουνά της Βουλγαρίας
Αστραπές και Βροντές (μυθολογία)
Αστραπές και Βροντές λέγονταν στην μυθολογία, οι θεότητες του κεραυνού και της βροντής. Συνόδευαν τον Δία και ήταν οι ασπίδες του, έχοντας ως υποχρέωση να μεταφέρουν τους κεραυνούς του μαζί με τον Πήγασο.
Ιστορία
μικρογραφία|187x187εσ Το ρωμαϊκό αντίστοιχο της αστραπής είναι η Fulgora.
Ο Φιλόστρατος ο Πρεσβύτερος (3ος αιώνας π.Χ. Έλληνας ρήτορας), στο Imagines 1.14, έδωσε την εξής περιγραφή: «[Από περιγραφή αρχαίου ελληνικού πίνακα που απεικονίζει τον θάνατο της Σεμέλης ] Η Βροντή (Κεραυνός), πρύμνης προσώπου και η Αστραπή, το φως που αναβοσβήνει από τα μάτια της και η μανιασμένη φωτιά από τον ουρανό που έχει κρατήσει το σπίτι ενός βασιλιά, προτείνουν την ακόλουθη ιστορία, αν γνωρίζετε. Ένα σύννεφο φωτιάς που περικλείει τη Θήβα εισχωρεί στην κατοικία του Κάδμου καθώς ο Δίας έρχεται αποδοκιμάζοντας τη Σεμέλη. και η Σεμέλη προφανώς καταστρέφεται, αλλά ο Διόνυσος γεννιέται, από τον Δία, έτσι πιστεύω, παρουσία της φωτιάς».
Σε έναν πίνακα αγγείων της Απουλίας, ο Αστράπης στέκεται δίπλα στο θρόνο του Δία και φέρει τα όπλα του θεού του ουρανού.
Τιτανομαχία
Κατά την τιτανομαχία, οι Κύκλωπες ελευθερώθηκαν από τον Δία και τους λοιπούς θεούς του Ολύμπου. Οι Κύκλωπες για να τους ευχαριστήσουν, βοήθησαν στην μάχη, προσφέροντας επίσης κεραυνούς στον Δία. Όταν ο Δίας επικράτησε των τιτάνων, ανέθεσε στους Κύκλωπες την φύλαξη των ηττημένων στα τάρταρα. Ως ανταπόδωση εκείνοι, πρόσφεραν στον Δία την αστραπή και την βροντή, κύρια εφόδια του βασιλιά των θεών.
Ζαρέλια Αχαΐας
Τα Ζαρέλια είναι μικρός οικισμός της πρώην Επαρχίας Καλαβρύτων του Νομού Αχαΐας. Διοικητικά ανήκει στην Τοπική κοινότητα Κλειτορίας της Δημοτικής Ενότητας Κλειτορίας του Δήμου Καλαβρύτων, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του Προγράμματος Καλλικράτης που ισχύει στην Ελλάδα από το 2011.
Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός βρέθηκε να έχει πληθυσμό 7 κατοίκους.
Τοποθεσία
Τα Ζαρέλια απέχουν 14,1 χλμ. από την Κλειτορία, έδρα της Δημοτικής Ενότητας στην οποία ανήκουν. Είναι ορεινός οικισμός χτισμένος στους πρόποδες του Χελμού σε υψόμετρο 1.162 μέτρων. θεωρείται, μετά τον κτηνοτροφικό οικισμό του Οβρυόκαμπου στο Παναχαϊκό και τον κοντινό οικισμό του Ελατόφυτου (πρώην Μάζι), ως ο τρίτος πιο ορεινός οικισμός στην Αχαΐα.
Διοικητική ιστορία
Τα Ζαρέλια αναγνωρίστηκαν ως οικισμός το 1991 και προσαρτήθηκε στην τότε Κοινότητα Κλειτορίας. Το 1998 με την εφαρμογή της διοικητικής διαίρεσης του σχεδίου "Καποδίστριας" ο οικισμός εντάχθηκε στο Δήμο Λευκασίου ως τμήμα του Δημοτικού Διαμερίσματος Κλειτορίας. Από το 2011 βάσει της διοικητικής μεταρρύθμισης "Καλλικράτης" αποτελεί οικισμό της Τοπικής κοινότητας Κλειτορίας του διευρυμένου Δήμου Καλαβρύτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Λευκασίου Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Κουσκ (ποταμός)
Ο Κουσκ (γνωστός στο Τουρκμενιστάν ως Γκούσγκυ) είναι ποταμός, ο οποίος σε ένα μέρος της πορείας του, σχηματίζει τα σύνορα μεταξύ Αφγανιστάν και Τουρκμενιστάν, και επίσης αποτελούσε το νοτιότερο όριο της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και της Σοβιετικής Ένωσης. Ο Κουσκ τροφοδοτείται από τους ποταμούς Ακ Ρομπάτ και Γκαλέχ Τσαγκάρ στο βορειοδυτικό Αφγανιστάν. Μετά από 150 χιλιόμετρα, εκβάλει στον ποταμό Μουργκάμπ.
Ετυμολογικά στοιχεία
Είναι επίσης γνωστός ως ποταμός Κούσκα. Η πόλη Κουσκ, στην περιφέρεια Χεράτ του Αφγανιστάν, λαμβάνει το όνομά της από τον ποταμό. Η πόλη βρίσκεται περίπου 32 χιλιόμετρα από τα σύνορα. Ακόμη ένα πρώην στρατιωτικό φυλάκιο στα σύνορμα του Τουρκμενιστάν, το Κούσκα (πλέον Σερχεταμπάτ) λαμβάνει το όνομά του από τον ποταμό.
Γεωγραφία
Μία σιδηροδρομική γέφυρα, η οποία συνδέει το Τοραγκούντι με το Σερχεταμπάτ κατασκευάστηκε το 1960. Αργότερα κατασκευάστηκε και οδική γέφυρα.
Οικολογική σημασία
Η περιοχή του ποταμού Κούσκα φιλοξενούσε την περσική λεοπάρδαλη, την τίγρη της Κασπίας και τον ασιατικό γατόπαρδο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί του Αφγανιστάν Κατηγορία:Ποταμοί του Τουρκμενιστάν