cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χαμπής Φιλίππου
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ένωσις Νέων Τραστ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Λευκωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΕΠΑ Λάρνακας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ομόνοιας Λευκωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ορφέα Λευκωσίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ολυμπιακού Λευκωσίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ορφέα Λευκωσίας Κατηγορία:Κύπριοι προπονητές ποδοσφαίρου
Limbo (βιντεοπαιχνίδι)
Το Limbo είναι βιντεοπαιχνίδι παζλ που αναπτύχθηκε από το ανεξάρτητο στούντιο Playdead. Το παιχνίδι κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 2010 στο Xbox Live Arcade και από τότε έχει μεταφερθεί σε πολλά άλλα συστήματα, όπως το PlayStation 3, το Linux και τα Microsoft Windows. Το Limbo είναι 2D side scroller, ενσωματώνοντας ένα σύστημα φυσικής που διέπει τα περιβαλλοντικά αντικείμενα και το χαρακτήρα του παίκτη. Ο παίκτης καθοδηγεί ένα ανώνυμο αγόρι μέσα από επικίνδυνα περιβάλλοντα και παγίδες καθώς αναζητά την αδερφή του. Ο προγραμματιστής δημιούργησε τα παζλ του παιχνιδιού περιμένοντας από τον παίκτη να αποτύχει προτού βρει την σωστή λύση. Η Playdead χαρακτήρισε το στυλ του παιχνιδιού ως "trial and death" και χρησιμοποίησε τρομακτικές εικόνες για τους θανάτους του παιδιού ώστε να αποτρέψει τον παίκτη από ανεφάρμοστες λύσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2010 Κατηγορία:Side-scrolling βιντεοπαιχνίδια Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 3 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 4 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation Network Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation Vita Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Xbox 360 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Android Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Linux Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του iOS Κατηγορία:Παιχνίδια της Microsoft Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τρόμου Κατηγορία:Indie βιντεοπαιχνίδια Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τέχνης Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στη Δανία
Λίρι Γκέρο
Η Λίρι Γκέρο (αλβανική γλώσσα: Liri Gero, 1926 - 6 Οκτωβρίου 1944) ήταν Αλβανίδα αντιστασιακή που έδρασε κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου μέσα από τις τάξεις του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου Αλβανίας (αλβανικά: LANÇ) και εκτελέστηκε από τις γερμανικές δυνάμεις Κατοχής λίγο πριν την απελευθέρωση της χώρας. Για τη δράση της τιμήθηκε μετά θάνατον από το αλβανικό κράτος με τον τίτλο της «Ηρωίδας του Λαού».
Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία|208x208εσ|Μνημείο προς τιμήν της Γκέρο στο Φιέρι. Η Γκέρο γεννήθηκε το 1926 στο Φιέρι της νοτιοδυτικής Αλβανίας και αναφέρεται ως κόρη φτωχής οικογένειας που έμεινε ορφανή και αναγκάστηκε να εργαστεί από την παιδική της ηλικία. Στις 14 Σεπτεμβρίου του 1943, προσχώρησε από κοινού με άλλες 67 νεαρές γυναίκες από το Φιέρι στη νεολαία του Κομμουνιστικού Κόμματος Αλβανίας και ταυτόχρονα στην αντίσταση εναντίον των γερμανικών δυνάμεων Κατοχής μέσα από το LANÇ. Αρχικά η ίδια ασχολήθηκε με τον οργανωτικό τομέα, έχοντας σημαντική συμβολή στην προσέλκυση και κατάταξη νέων μελών από την περιοχή του Φιέρι, ενώ η οικία της αξιοποιήθηκε ως καταφύγιο και μέρος συγκέντρωσης αντιστασιακών. Αργότερα η Γκέρο μετατάχθηκε σε μάχιμο τμήμα, υπηρετώντας στην επονομαζόμενη «16η Ταξιαρχία Επίθεσης».
Στις αρχές Οκτωβρίου του 1944 τραυματίστηκε σοβαρά σε σύγκρουση εναντίον των γερμανικών στρατευμάτων κοντά στη Λούσνια, με αποτέλεσμα να πιαστεί αιχμάλωτη και να εκτελεστεί, με αλβανικές πηγές να υποστηρίζουν πως δέθηκε σε δέντρο και κάηκε ζωντανή ως αντίποινα για τη δράση των ανταρτών.
Δημόσια μνήμη
Μετά την απελευθέρωση και την εγκαθίδρυση του κομμουνιστικού καθεστώτος, το αλβανικό κράτος τίμησε τη Λίρι Γκέρο για τη συμμετοχή της στην Εθνική Αντίσταση, αποδίδοντάς της τον τίτλο της «Ηρωίδας του Λαού». Αγάλματα που αναπαριστούν τη μορφή της βρίσκονται σε διάφορες περιοχές της χώρας (όπως στο Φιέρι και στο Εθνικό Μουσείο Καλών Τεχνών των Τιράνων) ενώ το όνομά της έχει δοθεί σε μια συνοικία και ένα σχολείο της γενέτειράς της, καθώς και σε οδό των Τιράνων. Ακόμη η Γκέρο αποτέλεσε τη βάση πάνω στην οποία η Αλβανίδα λογοτέχνιδα και σεναριογράφος Έλενα Κανταρέ εμπνεύστηκε για να δημιουργήσει τον κεντρικό χαρακτήρα της ταινίας του 1978, Nusja dhe shtetrrethimi (ελληνικά: «Η νύφη και η πολιορκία»), τον οποίο ερμήνευσε η Ραϊμόντα Μπούλκου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αλβανοί αντιστασιακοί Κατηγορία:Αλβανοί αντιφασίστες Κατηγορία:Ήρωες της Αλβανίας Κατηγορία:Εκτελεσθέντες αντιστασιακοί Κατηγορία:Γυναίκες στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο
Σινγκ Σινγκ
Το Ομοσπονδιακό σωφρονιστήριο Σινγκ Σινγκ (Sing Sing Correctional Facility), είναι μια φυλακή υψίστης ασφαλείας που λειτουργεί από το Υπουργείο Σωφρονιστικών και Κοινοτικής Εποπτείας της Πολιτείας της Νέας Υόρκης στο χωριό Οσίνινγκ της Νέας Υόρκης. Είναι περίπου 48 χλμ. βόρεια της πόλης της Νέας Υόρκης στην ανατολική όχθη του ποταμού Χάντσον. Φιλοξενεί περίπου 1.700 κρατούμενους και στέγασε το θάλαμο εκτελέσεων για την Πολιτεία της Νέας Υόρκης μέχρι την κατάργηση της θανατικής ποινής στη Νέα Υόρκη το 2004.
Το όνομα "Σινγκ Σινγκ" προήλθε από τη φυλή των Ινδιάνων Σίντσινκ από την οποία αγοράστηκε η γη το 1685, και ήταν παλαιότερα το όνομα του χωριού. Το 1970, το όνομα της φυλακής άλλαξε σε σωφρονιστικό κέντρο Οσίνινγκ, αλλά επανήλθε στο αρχικό της όνομα το 1985.
Λειτουργία
Το 1989, το ίδρυμα διαπιστεύτηκε για πρώτη φορά από την Αμερικανική Σωφρονιστική Ένωση, η οποία καθιέρωσε ένα σύνολο εθνικών προτύπων βάσει των οποίων έκρινε κάθε σωφρονιστικό ίδρυμα. Από το 2019, το Σινγκ Σινγκ στεγάζει περίπου 1.500 κρατούμενους, απασχολεί περίπου 900 άτομα και έχει φιλοξενήσει πάνω από 5.000 επισκέπτες το μήνα. Η αρχική πτέρυγα κελιών του 1825 δεν χρησιμοποιείται πλέον και το 2002 ανακοινώθηκαν σχέδια για τη μετατροπή του σε μουσείο. Τον Απρίλιο του 2011 έγιναν συζητήσεις για το κλείσιμο της φυλακής για να εκμεταλλευτεί την πολύτιμη ακίνητη περιουσία της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυλακές στις Ηνωμένες Πολιτείες
Νιουκχετσεζά Χανιμεφέντι (σύζυγος του Αμπντούλ Χαμίτ Α΄)
Η Νιουκχετσεζά Χανιμεφέντι (Οθ. Τούρκικα:نکهت سزا خانم) (Τούρκικα: Nükhetsezâ Hanım Efendi, ? - 1850) ήταν η τέταρτη σύζυγος του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Α΄ και μητέρα του σουλτάνου Μουσταφά Δ΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Nükhetsezâ Hanım Efendi Hazretleri
Η Νιουκχετσεζά Χανιμεφέντι πέθανε στις 4 Ιουνίου 1850 στην Κωνσταντινούπολη.
Πηγές
Κατηγορία:Σουλτάνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Τορίν Γκριν
Ο Τορίν Τζέιμς Γκριν (γεννήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 1986) είναι Γεωργιανόαμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής που έπαιξε τελευταία φορά για την Σταλ Όστρουφ Βιελκοπόλσκι του Πολωνικού Πρωταθλήματος (PLK). Είναι γιος του πρώην παίχτη του ΝΒΑ Σίντνεϊ Γκριν. Ο Γκριν έπαιξε κολεγιακό μπάσκετ για το Πανεπιστήμιο της Φλόριντα, όπου ήταν μέλος των Φλόριντα Γκέτορς που κέρδισαν διαδοχικά εθνικά πρωταθλήματα NCAA το 2006 και το 2007. Έπαιξε επίσης διεθνώς για τη Γεωργία μετά την απόκτηση της υπηκοότητας τον Ιούνιο του 2010.
Πρώτα χρόνια
Ο Γκριν γεννήθηκε στο Μπόκα Ράτον της Φλόριντα το 1986. Παρακολούθησε διαφορετικό σχολείο για κάθε ένα από τα τέσσερα χρόνια του λυκείου. (Πρωτοετής/Λύκειο Λέικ Χάουελ, Δευτεροετής/Ακαδημία Ουεστμίνστερ Τριτοερής/Ακαδημία Μπράντεντον Πέντλτον, Τεταρτοετής/Λύκειο Κάρντιναλ Γκίμπονς) Μετά τη δευτεροετή χρονιά του, στην οποία η ομάδα της Ακαδημίας Ουεστμίνστερ κατέκτησε το Πολιτειακό Πρωτάθλημα Κατηγορίας 2A Φλόριντας, ο Γκριν ανακηρύχθηκε Πολυτιμότερος Παίχτης (MVP) της Πολιτείας Τουρνουά των Πλέι Οφ και Παίκτης της Χρονιάς της Κομητείας Μπράουαρντ Κατηγοριών 3Α-2Α-1Α. Το χαρακτηριστικό παιχνίδι του ήρθε στην έδρα του κατά τη διάρκεια της κανονικής περιόδου απέναντι στο Λύκειο Ντίλαρντ, τον τρεις φορές υπερασπιστή της Πολιτειακού Πρωταθλήματος Κατηγορίας, όπου σημείωσε 38 πόντους και έκανε εννέα σουτ 3 πόντων οδηγώντας την ομάδα του σε μία εκρηκτική νίκη. Ο Γκριν ολοκλήρωσε την τελευταία χρονιά και τη λυκειακή πορεία του στο Λύκειο Κάρντιναλ Γκίμπονς στο Φορτ Λόντερντεϊλ της Φλόριντα.
Κολεγιακή σταδιοδρομία
Ο Γκριν δέχθηκε μία αθλητική υποτροφία για να παρακολουθήσει το Πανεπιστήμιο της Φλόριντα, όπου έπαιξε για την ομάδα μπάσκετ των Φλόριντα Γκέτορς του προπονητή Μπίλι Ντόνοβαν από το 2004 έως το 2007. Ήταν αρχικό μέλος των ομάδων των Γκέτορς που κέρδισαν το τουρνουά μπάσκετ της 1ης Κατηγορίας NCAA του 2006 στις 3 Απριλίου 2006, και το τουρνουά μπάσκετ 1ης Κατηγορίας NCAA του 2007 στις 2 Απριλίου 2007, καθώς και τα Τουρνουά ΣΕΚ 2006 και 2007. Ο Γκριν πέρασε επίσης το σημείο αναφοράς των 1.000 πόντων στην σταδιοδρομία του στη Φλόριντα, συγκεντρώνοντας πάνω από 1.170 πόντους σε μόλις τρία χρόνια, στην πρώτη από τις οποίες δεν έπαιξε πολύ. Τέσσερις από τους πρώην συμπαίκτες του έχουν επίσης περάσει τους 1.000 πόντους: ο Τζοακίμ Νόα, ο Κόρι Μπρούερ, ο Λι Χάμφρεϊ και ο Αλ Χόρφορντ.
ΝΒΑ
Στις 28 Ιουνίου 2007, επιλέχθηκε στο ντραφτ στον δεύτερο γύρο, 52ος συνολικά, από τους Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς στο ντραφτ του ΝΒΑ το 2007.
Την πρώτη του χρονιά με τους Μπλέιζερς, ο Γκριν στάλθηκε στη θυγατρική της Αναπτυξιακής Λίγκας του ΝΒΑ των Μπλέιζερς στους Αϊντάχο Στάμπιντ στις 9 Δεκεμβρίου 2007, και ανακλήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου. Η ανάγκη για περισσότερο χρόνο παιχνιδιού και προπόνησης σημειώθηκε από τον προπονητή Νέιτ Μακμίλαν ως τον λόγο πίσω από την κίνηση. Στις 21 Φεβρουαρίου 2008, ανταλλάχθηκε στους Ντένβερ Νάγκετς για τον Φον Ουέιφερ.
Στις 28 Ιουλίου 2008, ανταλλάχθηκε στους Νιου Γιορκ Νικς μαζί με τον Μπόμπι Τζόουνς και μία επιλογή δεύτερου γύρου το 2010 με αντάλλαγμα τον Ρενάλντο Μπάλκμαν. Ωστόσο, μία μέρα αργότερα αποδεσμεύτηκε από τους Νικς.
Ευρώπη
Στις 20 Ιουνίου 2014, υπέγραψε διετές συμβόλαιο με την ΑΣΒΕΛ Μπασκέτ. Μετά από έναν χρόνο, χώρισε τους δρόμους του με την ΑΣΒΕΛ. Στις 16 Αυγούστου 2015 υπέγραψε με τη Σιντίγκας Αβελίνο της Ιταλίας. Στις 13 Φεβρουαρίου 2016 άφησε την Αβελίνο και επέστρεψε στην πρώην ομάδα του ΑΕΚ για το υπόλοιπο της χρονιάς.
Στις 15 Αυγούστου 2016, ο Γκριν υπέγραψε με την ισραηλινή ομάδα Μπνέι Χερζλίγια για τη χρονιά 2016–17. Στις 6 Ιουνίου 2017, ο Γκρίν υπέγραψε διετή επέκταση συμβολαίου με την Χερζλίγια. Στις 8 Ιανουαρίου 2018, ο Γκριν σημείωσε 28 πόντους κορυφαίο στην σταδιοδρομία του, ευστοχώντας με 8-προς-13 σουτ εντός πεδιάς, μαζί με 5 ασίστ στη νίκη με 86–82 επί της Ιρόνι Νες Ζιόνα. Τρεις μέρες αργότερα, ονομάστηκε Πολυτιμότερος Παίχτης (MVP) της 12ης Αγωνιστικής του Ισραηλινού Πρωταθλήματος.
Στις 8 Νοεμβρίου 2018, ο Γκριν επέστρεψε στη Γαλλία για μία δεύτερη θητεία, υπογράφοντας μονοετές συμβόλαιο με τους Αντίμπ Σαρκς.
Στις 7 Ιουλίου 2020, υπέγραψε με την Σταλ Όστρουφ Βιελκοπόλσκι τουΠολωνικού Πρωταθλήματος (PLK).
Εθνική Γεωργίας
Ο Γκριν έχει Γεωργιανή υπηκοότητα, και έπαιξε με την εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης της Γεωργίας στους προκριματικούς αγώνες για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2011, όπου είχε μέσο όρο 11,0 πόντους, 2,5 ασίστ, 2,4 ριμπάουντ και 0,4 κλεψίματα ανά παιχνίδι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τόφας ΣΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φελίτσε Σκαντόνε Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ολιμπίκ Αντίμπ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λιμόζ ΣΣΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λε Μαν Σαρτ Μπασκέτ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άινταχο Σταμπίντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ντένβερ Νάγκετς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Κολοράντο 14ερς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γκραν Κανάρια Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπνέι Χερζλίγια Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπάσκετ Σαραγόσα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΣΒΕΛ Βιλερμπάν Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Δον Χουάν της Αυστρίας, ο νεότερος
Ο δον Ιωάννης ο νεότερος, ισπαν. don Juan (7 Απριλίου 1629 - 17 Σεπτεμβρίου 1679) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν στρατηγός της Ισπανίας και διπλωμάτης.
Βιογραφία
Ήταν νόθος γιος του Φιλίππου Δ΄ της Ισπανίας και της ερωμένης του Μαρίας Καλδερόν. Ήταν ο μόνος νόθος γιος που αναγνώρισε ο Φίλιππος Δ΄ και εκπαιδεύτηκε για στρατιωτικός διοικητής και διπλωμάτης. Υπηρέτησε ως τέτοιος στη Νάπολη, τη Σικελία, την Αραγωνία, τις Κάτω Χώρες, την Πορτογαλία, στη μάχη των αμμόλοφων στη Δουνκέρκη και σε άλλα μέτωπα. Παρέμεινε ένας λαοφιλής ήρωας, ακόμη και όταν οι τύχες της Ισπανικής αυτοκρατορίας έφθιναν.
Το 1677 με ένα πραξικόπημα στο ανάκτορο, ανέλαβε τον έλεγχο της χώρας από τον ετεροθαλή, ανίκανο αδελφό του Κάρολο Β΄ της Ισπανίας, αλλά δεν αποδείχθηκε ο σωτήρας της Ισπανίας που όλοι ήλπιζαν. Παρέμεινε στην αρχή ώσπου απεβίωσε το 1679.
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων
Κόλπος του Μπάφιν
thumb|right|300px|Ο κόλπος του Μπάφιν
Κόλπος του Μπάφιν (αγγλικά: Baffin Bay, γροιλανδικά: Avannaata Imaa) ονομάζεται η θάλασσα που βρίσκεται δυτικά της Γροιλανδίας και ανατολικά της νήσου Μπάφιν. Νότια του κόλπου του Μπάφιν βρίσκεται ο πορθμός του Ντέιβις μέσω του οποίου συνδέεται με τη Θάλασσα του Λαμπραντόρ και τον Ατλαντικό ωκεανό. Ενώ το βόρειο τμήμα του κόλπου του Μπάφιν ονομάζεται πορθμός του Νερς ο οποίος συνδέει τον κόλπο με τον Αρκτικό ωκεανό. Ο κόλπος δεν είναι πλωτός το μεγαλύτερο μέρος του έτους, λόγω του καλύμματος πάγου και την υψηλή πυκνότητα από επιπλέοντες πάγους και παγόβουνα.
Γεωγραφική θέση
Ο Διεθνής Υδρογραφικός Οργανισμός καθορίζει τα όρια του κόλπου του Μπάφιν ως εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπαφιν Μπαφιν Μπαφιν
Αύγουστος Γουλιέλμος του Μπέβερν
O Αύγουστος-Γουλιέλμος (1715 - 1781) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν πρίγκιπας του Μπέβερν, που ήταν μέρος του δουκάτου του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ. Ήταν από τους πιο έμπειρους στρατηγούς του Φρειδερίκου Β' της Πρωσίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μπράουνσβαϊγκ και ήταν ο πρώτος γιος του Ερνέστου-Φερδινάνδου πρίγκιπα του Μπέβερν και της Ελεονόρας-Καρλότας των Κέττλερ, κόρης του Φρειδερίκου-Καζιμίρ δούκα της Κουρλάνδης. Το 1746 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε.
Από το 1731 είχε μπει στον πρωσικό στρατό και το 1739 είχε γίνει συνταγματάρχης ενός συντάγματος πεζικού. Ήταν υποστράτηγος όταν έλαβε μέρος στη μάχη του Χοενφρίεντμπεργκ, όπου διακρίθηκε και γι' αυτό προήχθη σε αντιστράτηγο το 1750.
Συγκράτησε υπέρτερους εχθρούς με άμυνα και ήταν πολύ επιδέξιος σε αυτό, βασιζόμενος και στη βοήθεια του στρατηγού Γουίντερφελντ. Όταν όμως αυτός σκοτώθηκε στο Μόυς, σταμάτησε τη μάχη και έπαθε βαριά ήττα στο Μπρεσλάου τον Νοέμβριο. Έπεσε στα χέρια των Αυστριακών την άλλη ημέρα και φυλακίστηκε για ένα έτος. Το 1759 έγινε στρατηγός του πεζικού. Το 1762, προσπαθώντας να ανακουφίσει το Σβάιντνιτς, προκάλεσε σοβαρή ήττα στους Αυστριακούς στο Ράιχενμπαχ.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Γουέλφων
Ζαϊνάμπ Μπιίσεβα
Η Ζαϊνάμπ Μπιίσεβα (γλώσσα Μπασκίρ: Зәйнәб Биишева, πραγματικό όνομα: Ζαϊνάμπ Αμπντουλόβνα Μπιίσεβα) (15 Ιανουαρίου 1908 - 24 Αυγούστου 1996) ήταν Μπασκίρ ποιήτρια, συγγραφέας και θεατρική συγγραφέας.
Βιογραφία
Η Μπιίσεβα γεννήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 1908 στο χωριό Τουεμπετόβο (τώρα στην Επαρχία Κουγκαρτσίνσκι της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν) στην οικογένεια του δασκάλου Αμπντούλα Μπιίσεβ. Από την παιδική ηλικία, ανατράφηκε στις καλύτερες παραδόσεις πλούσιας στοματικής δημιουργικότητας.
Η Μπιίσεβα έγινε νωρίς ορφανή. Η μητέρα της πέθανε όταν ήταν τριών ετών και το 1919 πέθανε ο πατέρας της. Έλαβε τις πρώτες γνώσεις της στο χωριό Ιμπραέβο και στη συνέχεια γράφτηκε στο Παιδαγωγικό Κολλέγιο Μπασκίρ στο Αρινμπούρκ.
Πολλοί μελλοντικοί ηγέτες του Μπασκίρ πολιτισμού, της επιστήμης και της πολιτικής σπούδασαν στο Παιδαγωγικό Κολλέγιο. Υπήρχε ένας καλός κύκλος λογοτεχνίας στο κολέγιο. Είναι εκεί που η Μπιίσεβα έγραψε τα πρώτα της ποιήματα και διηγήματα. Μετά την αποφοίτησή της από το παιδαγωγικό κολέγιο, το 1929-1931 ήταν δασκάλα στο χωριό Τεμιασόβο, στην Επαρχία Μπαϊμάκ. Μετά την αποφοίτησή της από τα μαθήματα συνεχούς εκπαίδευσης της Ούφα (1931), έγινε εκδότρια του εκδοτικού οίκου Μπασκίρ και του περιοδικού «Πρωτοπόρος» (το 1930 δημοσιεύθηκε η πρώτη ιστορία της Μπιίσεβα «Μεταξύ των καταρρακτών»).
Όσο ήταν δασκάλα στο Τεμιασόβο γνώρισε και παντρεύτηκε τον Γκαζίζ Αμίνεφ. Είχαν τέσσερα παιδιά, αλλά το ένα πέθανε στην παιδική ηλικία. Το 1941, ξέσπασε ένας πόλεμος με τη Γερμανία και ο Αμίνεφ πήγε στο μέτωπο, όπου μετά την επιστροφή του από το μέτωπο έγινε ανάπηρος.
Η Μπιίσεβα πέθανε στην Ούφα στις 24 Αυγούστου 1996.
Έργα
Το πρώτο βιβλίο της «Το αγόρι αντάρτης» εκδόθηκε το 1942.
Ήταν μέλος της Ένωσης Συγγραφέων από το 1946 και από το 1951 επαγγελματίας συγγραφέας.
Δημοσιεύθηκαν περισσότερα από 60 βιβλία της στις γλώσσες των λαών της Ρωσίας και του κόσμου.
Η Ζαϊνάμπ Μπιίσεβα έγραφε σε διαφορετικά είδη. Έγραψε διάφορα έργα για παιδιά και νέους, όπως το έργο «Φιλία» και το μυθιστόρημα «Ας γίνουμε φίλοι», δεκάδες ποιήματα και παραμύθια. Το ποίημα «Τελευταίος μονόλογος του Σαλαβάτ» (1984) είναι αφιερωμένο στην αποκάλυψη της εικόνας του εθνικού ήρωα Σαλαβάτ Γιουλάγιεφ. Τα δραματικά έργα «μαγικό Κουράι» (1957), «Το μυστηριώδες δαχτυλίδι» (1959), «Γκουλμπαντάρ» (1961), «Ο όρκος» (1966), «Ζουλάιζα» (1981) είχαν μεγάλη επιτυχία και όχι μόνο ανέβηκαν στη δραματική σκηνή του κρατικού ακαδημαϊκού θεάτρου Μπασκίρ, αλλά και σε θέατρα στο εξωτερικό.
Η Ζαϊνάμπ Μπιίσεβα δούλεψε με επιτυχία στα είδη της αφήγησης και της ιστορίας. Τα πιο διάσημα είναι τα: «Ένας περίεργος άνθρωπος» (1960), «Που είσαι Γκουλνίσα;» (1962), «Ντούμα Ντούμα» (1963), «Αγάπη και Μίσος» (1964).
Σε αυτά, δημιουργεί φιλοσοφικά προβλήματα σχέσης μεταξύ ατόμου και κοινωνίας, δημιουργεί ζωντανές εικόνες των Μπασκίρ γυναικών. Το σημαντικότερο έργο της είναι η τριλογία «Το φως», που περιλαμβάνει τα μυθιστορήματα «Ταπείνωση» (1956-1959), «Το μεγάλο Εγιέκ» (1965-1967), «Γιέμες» (1967-1969). αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ| Το Καραβανσεράι του Αρινμπούρκ. Σχολείο Καθηγητών Μπασκίρ (1921-1936)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σοβιετικοί συγγραφείς Κατηγορία:Μπασκίροι συγγραφείς
Μαρία της Αντιόχειας (διεκδικήτρια)
Βιογραφία
Ήταν η μόνη κόρη του Βοημούνδου Δ΄ πρίγκιπα της Αντιόχειας & κόμη της Τρίπολης και της Μελισσάνθης των Λουζινιάν, κόρης του Αμωρί Β΄ της Ιερουσαλήμ.
Έτσι η Μαρία μετέβη στη Ρώμη και πρότεινε στον Κάρολο Α΄ να πωλήσει τα δικαιώματά της. Πράγματι με τη συγκατάθεση και ευλογία του πάπα, πωλήθηκαν το 1277. Ο Κάρολος Α΄ έλαβε τον τίτλο του βασιλιά της Ιερουσαλήμ και κατέκτησε την Άκρα, που την κράτησε ως το 1285. Από τότε η διεκδίκηση στο βασίλειο άλλαξε συχνά χέρια, περνώντας σε επόμενη γενεά με διαθήκη ή κατάκτηση, παρά με απευθείας διαδοχή.
Η Μαρία απεβίωσε άτεκνη στο Καστέλο ντε Κανόζα της Απουλίας μετά τις 10 Δεκεμβρίου 1307.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Πουατιέ
Ερνέστος των Αψβούργων
Βιογραφία
Μαζί με τον πρωτότοκο αδελφό του Ροδόλφο Β΄ εκπαιδεύτηκαν στην Αυλή της Ισπανίας. Το 1573 και 1587 ήταν υποψήφιος για βασιλιάς της Πολωνίας. Από το 1576 ήταν κυβερνήτης της Αυστρίας, όπου προώθησε την Αντιμεταρρύθμιση. Το 1590 έγινε κυβερνήτης της Έσω Αυστρίας, ως αντιβασιλιάς του ανήλικου εξαδέλφου του Φερδινάνδου Β΄. Υπηρέτησε ως κυβερνήτης των Ισπανικών Κάτω Χωρών το διάστημα 1594-95.
Απεβίωσε στις Βρυξέλλες το 1595 σε ηλικία 42 ετών.
Αναφορές
Κατηγορία:Αυστριακοί Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων
Βέλιμπορ Βάσοβιτς
Ο Βέλιμπορ Βάσοβιτς (Σερβικά: Велибор Васовић, 3 Οκτωβρίου 1939 – 4 Μαρτίου 2002) ήταν Σέρβος ποδοσφαιριστής και προπονητής και αποτελεί θρυλική μορφή για την Παρτιζάν Βελιγραδίου και τον Άγιαξ, 2 από τις αρκετές ομάδες που υπηρέτησε ως παίκτης και ως προπονητής. Θεωρείτε επίσης ένας από τους καλύτερους αμυντικούς της γενιάς του. Ήταν ένας αμυντικός που μπορούσε να παίξει και στη μεσαία γραμμή και ήταν διάσημος για την αμυντική του ικανότητα και για την τακτική του επίγνωση.
Πρώιμη ζωή
Ο νεαρός ολοκλήρωσε την πρωτοβάθμια εκπαίδευση στη γενέτειρά του, προτού μετακομίσει στην πρωτεύουσα, το Βελιγράδι, μαζί με ολόκληρη την οικογένειά του. Ο Βάσοβιτς, ξεκίνησε τις σπουδές του στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, με την εγγραφή του στο Πρώτο Γυμνάσιο του Βελιγραδίου.
Καριέρα σε συλλόγους
Ταυτόχρονα με την έναρξη των σπουδών του στο γυμνάσιο, ο Βάσοβιτς άρχισε να παίζει ποδόσφαιρο στην ΦΚ Νόβι Μπέογκραντ, μια μικρή τοπική ομάδα χαμηλών κατηγοριών.
Παρτιζάν
Το 1955, ο προπονητής νέων της Παρτιζάν εντόπισε τα ταλέντα του νεαρού Βέλιμπορ, ξεκινώντας τη μεταγραφή του δεκαπεντάχρονου μέσω του συστήματος νεολαίας που είχε ο σύλλογος, φέρνοντας παράλληλα κι' άλλους ταλαντούχους εφήβους, όπως ο δεξιός μπακ Φαρούντιν Τζουσαφί και ο κεντρικός μέσος Βλαντίτσα. Η ταλαντούχα αυτή γενιά, έγινε σύντομα γνωστή με το χαϊδευτικό «Μωρά του Ματέκαλο».
Τον Ιούνιο του 1958, ο 18χρονος πλέον Βάσοβιτς, ανέβηκε στην πρώτη ομάδα. Πέρασε 5 σεζόν στη Παρτιζάν σε αυτό το διάστημα (Ιούνιος 1958 – Ιούνιος 1963) προτού μεταγραφεί στον αιώνιο αντίπαλο του συλλόγου, τον Ερυθρό Αστέρα Βελιγραδίου, σηκώνοντας θύελλες αντιδράσεων, το καλοκαίρι του 1963.
Εξάμηνο στον Ερυθρό Αστέρα Βελιγραδίου
Ο Βάσοβιτς φέρεται να έλαβε 5 εκατομμύρια YUD από τον Ερυθρό Αστέρα.
Στο ξεκίνημα της νέας σεζόν του πρωταθλήματος, ο Βάσοβιτς πήρε θέση βασικού στην άμυνα του Ερυθρού Αστέρα, μαζί με τους Μίλαν Τσοπ και Βόγιαν Μέλιτς. Ο πρώτος του αγώνας με τον Ερυθρό Αστέρα έγινε την 1η Σεπτεμβρίου του 1963, στα εγκαίνια του νέου γηπέδου του Ερυθρού Αστέρα, μπαίνονας ως αλλαγή στην νίκη της ομάδας του επί της Ριέκα με 2–1. Η ομάδα του αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Χειμώνα, όντας 5 βαθμούς μπροστά από τον 2ο στην διακοπή, ενώ η Παρτιζάν είχε μείνει πολύ πίσω.
Κατά τη διάρκεια της χειμερινής διακοπής, ακολούθησε μια ακόμη μεταγραφική ιστορία με τον Βάσοβιτς, καθώς ο πρόεδρος της Παρτιζάν, Ραντάκοβιτς, κατάφερε να πείσει τον παίκτη να επιστρέψει, με ακόμη περισσότερα χρήματα από όσα του έδωσε ο Ερυθρός Αστέρας. Ο Βάσοβιτς συμφώνησε, αλλά είχε συμβόλαιο με τον Ερυθρό Αστέρα και ο σύλλογος δεν είχε καμία διάθεση να τον αφήσει να φύγει, παρά το γεγονός ότι του προσφέρθηκαν κάποια χρήματα ως αμοιβή μεταγραφής. Ο Βάσοβιτς μάλιστα κατέφυγε σε προπόνηση με τον παλιό του σύλλογο προκαλώντας θυμό στους ανθρώπους του Ερυθρού.
Με την επανεκκίνηση της σεζόν του πρωταθλήματος μετά τη χειμερινή διακοπή, ο Βάσοβιτς βρισκόταν σε διάσταση με τον Ερυθρό Αστέρα, ήταν μονίμως εκτός της ενδεκάδας της ομάδας, αν και εξακολουθούσε να πληρώνεται τον μισθό του κανονικά από τον σύλλογο. Μετά από αρκετούς μήνες απουσίας, ο Βάσοβιτς έλαβε εντολή από τον αντιπρόεδρο της Παρτίζαν, Τσέντα Τζόμπα, να προσπαθήσει να συναντήσει την ανώτατη πολιτική αρχή στη ΣΔ Σερβία εκείνη την εποχή, τον ομοσπονδιακό γραμματέα Εσωτερικών Αλεκσάνταρ Ράνκοβιτς, προκειμένου να επιλυθεί οριστικά το θέμα. Αρκετούς μήνες αργότερα, ο τεχνικός διευθυντής του Ερυθρού Αστέρα Ομπράντοβιτς συμφώνησε να αφήσει τον Βάσοβιτς να επιστρέψει στην Παρτιζάν, ενώ ως αντάλλαγμα, κυρίως για λόγους παρυγοριάς, ο πρόεδρος της ομάδας της Παρτιζάν επέτρεψε τη μεταγραφή του Ζβέζνταν Τσεμπινάτς στον Ερυθρό Αστέρα.
Επιστροφή στην Παρτιζάν
Έτσι ο Βάσοβιτς κατάφερε να πάρει τόσο τα χρήματά του όσο και τις επιθυμίες του για επιστροφή, αλλά πολλοί εντός της Παρτιζάν δεν τον υποδέχτηκαν πίσω με ανοιχτές αγκάλες. Μερικοί από τους παίκτες θεώρησαν το κόλπο του ως εκβιασμό και ήταν δυσαρεστημένοι που ο σύλλογος έσκυψε προς τα πίσω για να φιλοξενήσει έναν τέτοιο παίκτη. Επιπλέον, η επιστροφή του έγινε εν καιρώ εσωτερικών διαμαχών στο διοικητικό συμβούλιο του συλλόγου και πιο συγκεκριμένα, μεταξύ του προέδρου Radaković και του γενικού γραμματέα Mirko Nenezić.
Άγιαξ
Ο Βάσοβιτς μεταγράφηκε στον Άγιαξ, αμέσως μετά τον χαμένο τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ, από την Ρεάλ Μαδρίτης, σκοράροντας μάλιστα και το μοναδικό γκολ της ομάδας του (ήττα με 2-1). Έκανε το ίδιο στην ήττα με 4-1 από την Μίλαν στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ του 1969, προτού οδηγήσει τον Άγιαξ ως αρχηγός στη νίκη με 2-0 και την κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ επί του Παναθηναϊκού στον τελικό του 1971.
Έπαιξε 5 σεζόν για τον "Αίαντα" (1966–1971) και έγινε ο πρώτος ξένος αρχηγός στην ιστορία του συλλόγου.
Έπαιξε 32 παιχνίδια για την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Γιουγκοσλαβίας. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του με την Παρτιζάν κέρδισε 4 πρωταθλήματα Γιουγκοσλαβίας ( 1960–61, 1961–62, 1962–63, 1964–65) και οδήγησε την Παρτιζάν ως αρχηγός στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ του 1966.
Η καριέρα του Βάσοβιτς ήταν σχετικά σύντομη. Έπαιξε μόνο 13 επαγγελματικές σεζόν λόγω της ασθματικής κατάστασης από την οποία έπασχε.
Διεθνής καριέρα
Στην εθνική ομάδα της Γιουγκοσλαβίας ο Βάσοβιτς αγωνίστηκε από το 1961 έως το 1966 σε 32 αγώνες και σκόραρε 2 γκολ.
Προπονητική καριέρα
Αφού τελείωσε την καριέρα του ως παίκτης το 1971, ξεκίνησε την προπονητική, αναλαμβάνοντας την Παρτιζάν (δεύτερο μέρος της σεζόν 1971–72, πλήρης 1972–73, και το πρώτο μέρος της 1973–74), την Ζρένιανιν, την Ανζέ (1975–1976), την Παρί Σεν Ζερμέν (πρώτο μέρος της σεζόν 1976-77 και το πρώτο μέρος της σεζόν 1978-79 ) μεταξύ άλλων. Διεύθυνε επίσης την αιγυπτιακή Ζάμαλεκ (1982–1983), τον Εθνικό Πειραιώς (1983), τον Ερυθρό Αστέρα Βελιγραδίου (1986–1988) και την Μπελιντσόνα (1989), πριν επιστρέψει στο Βελιγράδι για να εργαστεί ως δικηγόρος. Κατά τη διάρκεια της προπονητικής του καριέρας, κατάφερε να κερδίσει ένα Γιουγκοσλαβικό Πρωτάθλημα, τη σεζόν 1987–88, με τον Ερυθρό Αστέρα.
Ως παίκτης
Παρτιζάν
Ερυθρός Αστέρας Βελιγραδίου
Άγιαξ
Ως πρώτος προπονητής
Ερυθρός Αστέρας Βελιγραδίου
Άλλες ενέργειες
Ο Βάσοβιτς ήταν ένας από τους ισχυρότερους και πιο επίμονους επικριτές της ηγεσίας της Ομοσπονδίας της Γιουγκοσλαβίας (FSJ), ειδικά επί προεδρίας Μίλιαν Μίλιανιτς. Η κριτική του εντάθηκε ιδιαίτερα μετά τη διάλυση της Σοσιαλιστικής δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας. Το 1997, ο Βάσοβιτς ίδρυσε μια οργάνωση με το όνομα "Udruženje za razvoj i prosperitet jugoslovenskog fudbala" (Οργανισμός για την ανάπτυξη και την ευημερία του γιουγκοσλαβικού ποδοσφαίρου), μέσω της οποίας διοχέτευσε την κριτική του για την ομοσπονδία της χώρας του.
Στις 10 Οκτωβρίου 2000, πέντε ημέρες μετά την ανατροπή του καθεστώτος του Μιλόσεβιτς στη Σερβία, ο Βάσοβιτς και περίπου 12 σωματοφύλακες, εισέβαλαν στα γραφεία της ομοσπονδίας στην πλατεία Τεράζιγιε στο κέντρο του Βελιγραδίου.
Φοίτησε επίσης στην Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου.
Προσωπική ζωή
Ο Βέλιμπορ Βάσοβιτς παντρεύτηκε 2 φορές, πρώτα με τη Mirjana Preradović και στη συνέχεια με την Branka Zorić. Απέκτησε 2 γιους, και οι 2 με την πρώτη του σύζυγο, τον Βλαντιμίρ (1963) και τον Αλεξάνταρ (1968). Από τον μικρότερο γιο του έχει μια εγγονή, την Τάρα (2009) και έναν εγγονό, τον Στέφαν (2015).
Πέθανε το 2002 μετά από καρδιακή προσβολή σε ηλικία 62 ετών και κηδεύτηκε στο σοκάκι των Διακεκριμένων Πολιτών στο Νέο Νεκροταφείο του Βελιγραδίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Νέο Κοιμητήριο Βελιγραδίου Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικού Πειραιώς Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ερυθρού Αστέρα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παρί Σεν Ζερμέν Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παρτιζάν Βελιγραδίου Κατηγορία:Ξένοι προπονητές ποδοσφαίρου στην Ελλάδα Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ολλανδία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έρεντιβιζι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ Κατηγορίας Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΦΚ Άγιαξ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ερυθρού Αστέρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παρτιζάν Βελιγραδίου Κατηγορία:Σέρβοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Σέρβοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Σέρβοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Νικόδαμος (γλύπτης)
Ο Νικόδαμος ήταν γλύπτης από το Μαίναλο της Αρκαδίας ο οποίος είναι γνωστός από τις κατασκευές ανδριάντων για τους ολυμπιονίκες των αρχαίων ολυμπιακών αγώνων, όπως αυτοί του Ανδροσθένη, του Αντιόχου, και του Δαμοξενίδα. Φιλοτέχνησε επίσης ένα ορειχάλκινο άγαλμα της θεάς Αθηνάς με το κράνος και την ασπίδα της (αιγίδα) το οποίο ήταν αφιέρωμα των Ηλείων, καθώς και ανδριάντα του Ηρακλή ως νεαρό να σκοτώνει το λιοντάρι της Νεμέας με τα βέλη του, έργο το οποίο υπήρξε παραγγελία κάποιου Ιππότιου Ταραντίνου και εκτίθονταν στην Ολυμπία.
Η χρονολογική περίοδος κατά την οποία έζησε ο Νικόδαμος υπολογίζεται βάσει της νίκης του Ανδροσθένη στους ολυμπιακούς αγώνες, κατά την 90η διοργάνωση το 420 π.Χ. .
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γλύπτες Κατηγορία:Αρχαίοι Αρκάδες
Κάρολ Λόμπαρντ
Η Κάρολ Λόμπαρντ (Carol Lombard, 6 Οκτωβρίου 1908 - 16 Ιανουαρίου 1942) ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός του κινηματογράφου γνωστή για το ταλέντο της ως κομεντιέν που ξεδίπλωσε σε μια σειρά από κλασικές ταινίες των δεκαετιών του 1930 και του 1940 όπως: Ο Χαρτοπαίκτης (No Man of Her Own, 1932), Τράινο Πολυτελείας (Twentieth Century, 1934), Ο Άνδρας μου ο Αλήτης (My Man Godfrey, 1936), Ούτε Ιερό, Ούτε Όσιο (Nothing Sacred, 1937), Ο Ένας για τον Άλλον (Made for Each Other, 1939), Δε σε Θέλω πια (Mr. & Mrs. Smith, 1941) και Να Ζει Κανείς ή να μη Ζει (To Be or Not to Be, 1942). Υπήρξε η πιο ακριβοπληρωμένη ηθοποιός του Χόλιγουντ κατά τη δεκαετία του 1930.
Η Κάρολ Λόμπαρντ, της οποίας το πραγματικό όνομα ήταν Τζέιν Άλις Πίτερς, γεννήθηκε στο Φορτ Γουέιν της Ιντιάνα και ήταν γόνος πλούσιας οικογένειας. Στην ηλικία των έξι ετών, η μητέρα της που βρισκόταν σε διάσταση με το σύζυγό της, πήρε την Λόμπαρντ και τους δυο της αδελφούς μαζί της στο Λος Άντζελες, όπου και τα ανάθρεψε ως μοναδικός γονέας. Στα δώδεκά της χρόνια η Λόμπαρντ γνωρίστηκε με τον σκηνοθέτη Άλαν Ντουάν και έκανε το ντεμπούτο της στην ταινία του 1921 A Perfect Crime. Η Λόμπαρντ μετά την πρώτη της εμπειρία στον κινηματογράφο έβαλε ως στόχο να γίνει ηθοποιός και στα δεκαέξι της χρόνια υπέγραψε συμβόλαιο με την εταιρία παραγωγής Fox κι άρχισε να αναλαμβάνει μικρούς ρόλους σε ταινίες β' διαλογής. Η συμφωνία της με την Fox έληξε δυο χρόνια αργότερα, αφού η ηθοποιός είχε ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα που της άφησε ένα σημάδι στο πρόσωπο. Κατά την περίοδο 1927 - 1929, η Λόμπαρντ συμμετείχε σε 15 κωμωδίες μικρού μήκους του σκηνοθέτη Μακ Σένετ κι έπειτα, το 1929, ανέλαβε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στις ταινίες High Voltage και The Racketeer. Η μεγάλη επιτυχία ήρθε για εκείνην το 1930, όταν συμπρωταγωνίστησε με τον Γουόρνερ Μπάξτερ στην ταινία Ο Τίγρης της Αριζόνα (The Arizona Kid) που της χάρισε αναγνωρισιμότητα, καθώς και ένα συμβόλαιο με την Paramount Pictures.
Στην εταιρία Paramount η Λόμπαρντ αναλάμβανε ρόλους πρωταγωνίστριας, αρχικά κυρίως σε δραματικές ταινίες. Έγινε όμως αστέρι πρώτου μεγέθους μετά το γάμο της με τον Γουίλιαμ Πάουελ το 1931. Ο γάμος τους διήρκεσε δυο χρόνια. Κομβικό σημείο στην καριέρα της αποτέλεσε η συμμετοχή της στην ταινία του 1934 Τραίνο Πολυτελείας (Twentieth Century) του Χάουαρντ Χοκς, στην οποία και συμπρωταγωνίστησε με τον Τζον Μπάριμορ. Η επιτυχία της ταινίας την έκανε να μεταπηδήσει στο χώρο της σοφιστικέ κωμωδίας και έπειτα εμφανίστηκε σε μια σειρά από επιτυχημένες ταινίες του είδους: Hands Across the Table, 1935 (στο πλευρό του Φρεντ ΜακΜάρεϊ), Ο Άνδρας μου ο Αλήτης (My Man Godfrey), που της χάρισε την πρώτη και μοναδική της υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου και Ούτε Ιερό Ούτε Όσιο (Nothing Sacred). Ο δεύτερος γάμος της, το 1939, με τον ηθοποιό Κλαρκ Γκέιμπλ τράβηξε πάνω του τα φώτα της δημοσιότητας, εφόσον ήταν πλέον παντρεμένη με τον Βασιλιά του Χόλιγουντ. Παράλληλα εκείνη την περίοδο, η ηθοποιός, που ήθελε διακαώς να κερδίσει Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου, στράφηκε ξανά ανεπιτυχώς στις δραματικές ταινίες. Επέστρεψε στις κωμικούς ρόλους το 1941, που πρωταγωνίστησε στη μοναδική κομεντί του Άλφρεντ Χίτσκοκ, την ταινία Δε σε Θέλω πια (Mr. & Mrs. Smith) και έπειτα γύρισε το κύκνειο άσμα της και την πιο αξιομνημόνευτή της ταινία το Να Ζει Κανείς ή να μη Ζει (To Be or Not to Be) του Ερνστ Λούμπιτς.
Η ηθοποιός απεβίωσε το 1942 σε ηλικία 33 χρονών, αφού κατά το ταξίδι της επιστροφής της από μια εκστρατεία προώθησης πολεμικών ομολόγων, το αεροπλάνο στο οποίο επέβαινε συνετρίβη στο όρος Ποτόσι της Νεβάδα. Στις μέρες μας μνημονεύεται ως μια από τις σημαντικότερες εκπροσώπους της σοφιστικέ κωμωδίας. Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου την έχει κατατάξει 23η στη λίστα με τις 25 μεγαλύτερες σταρ όλων των εποχών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί βωβών ταινιών
Σουανγκχέ
Το Σουανγκχέ ή Κοσιογκιούζ (Ουιγουρικά: Қошөгүз) είναι πόλη κομητειακού επιπέδου στην Αυτόνομη Περιοχή Σιντζιάνγκ Ουιγούρ, στην Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας. Βρίσκεται 30 χιλιόμετρα ανατολικά της Πόλης Μπολέ και 50 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Αλασανκόου και των συνόρων με το Καζακστάν. Το Σουανγκχέ έχει έκταση 742.18 τ.χλμ. και έχει πληθυσμό 53.800 κατοίκων.
Όνομα
Το όνομα Σουανγκχέ σημαίνει "δύο ποτάμια", και αναφέρεται στον ποταμό Μπορτάλα και τον Ποταμό Τζινγκ (精河). Το όνομα προέρχεται από την διοικητική διαίρεση Σουανγκχέ Ντουντουφού (双河都督府) της Δυναστείας των Τανγκ, η οποία ιδρύθηκε στην περιοχή το 658 μ.Χ.
Ιστορία
Παλιότερα, η πόλη είχε κατοικημένες και καλλιεργούμενες εκτάσεις του Σώματος Παραγωγής και Κατασκευής του Σιντζιάνγκ (ΣΠΚΣ). Τον ιανουάριο του 2014, το Κρατικό Συμβούλιο της Κίνας ενέκρινε τη δημιουργία της Πόλης του Σουανγκχέ, και η πόλη ιδρύθηκε επίσημα στις 26 Φεβρουαρίου 2014. Το Σουανγκχέ είναι η έβδομη πόλη στο Σιντζιάνγκ η οποία μετατράπηκε σε γη του ΣΠΚΣ, μετά το Σιχεζί, το Αράλ, το Τουμσούκ, το Γουτζιατσού, το Μπεϊτούν και το Τιεμενγκουάν. Όπως και οι άλλες πόλεις του ΣΠΚΣ, διαχειρίζεται απευθείας από την Αυτόνομη Περιοχή του Σιντζιάνγκ, χωρίς την μεσολάβηση της νομαρχιακής αυτοδιοίκησης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κομητείες του Σιντσιάνγκ Κατηγορία:Πόλεις της Κίνας
Συμμετοχή της Ιταλίας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019
Η Ιταλία θα συμμετέχει στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019 στη Ντόχα του Κατάρ από τις 27 Σεπτεμβρίου έως τις 6 Οκτωβρίου με 37 αθλητές.
Παραπομπές
Ιταλία Κατηγορία:Αθλητισμός στην Ιταλία
Ιρλανδοί Εθελοντές
Οι Ιρλανδοί εθελοντές, ή Ιρλανδική Εθελοντική Δύναμη ή Ιρλανδικός Εθελοντικός Στρατός, ήταν παραστρατιωτική οργάνωση που ιδρύθηκε το 1913 από Ιρλανδούς εθνικιστές. Δημιουργήθηκε αρχικά ως απάντηση στο σχηματισμό των Εθελοντών του Όλστερ το 1912 και ο πρωταρχικός στόχος του ήταν να εξασφαλίσει και να διατηρήσει τα δικαιώματα και τις ελευθερίες που είναι κοινές στο σύνολο του λαού της Ιρλανδίας. Οι Εθελοντές περιλαμβάνονταν από μέλη της Κελτικής Λέσχης, του Αρχαίου Τάγματος των Hibernians, του κινήματος Σιν Φέιν, και της Ιρλανδικής Δημοκρατικής Αδελφότητας (IRB). Αυξάνοντας ταχύτατα σε μια δύναμη περίπου 200.000 μέχρι τα μέσα του 1914. Όλες οι οργανώσεις που αποκαλούνται IRA, καθώς και οι Ιρλανδικές δυνάμεις άμυνας (IDF), προέρχονται από τους Ιρλανδούς Εθελοντές. Το ιρλανδικό όνομα των εθελοντών, Óglaigh na hÉireann, είναι το επίσημο Ιρλανδικό όνομα του IDF.
Την 1η Νοεμβρίου 1913 δημοσιεύθηκε το άρθρο του Eoin MacNeill που υποδήλωνε τη δημιουργία των Ιρλανδών εθελοντών. Αρκετές συναντήσεις σύντομα θα ακολουθήσουν, καθώς εξέχοντες εθνικιστές σχεδίαζαν τη δημιουργία των εθελοντών υπό την ηγεσία του MacNeill. Η στρατολόγηση των εθελοντών ξεκίνησε δημόσια στις 25 Νοεμβρίου, στη Ροτόντα του Δουβλίνου. Το IRB οργάνωσε αυτή τη συνάντηση στην οποία κλήθηκαν όλα τα κόμματα και έφερε 5.000 στρατευμένους. Η αίθουσα ήταν γεμάτη με χωρητικότητα 4.000 ατόμων, με επιπλέον 3.000 να περιφέρονται στους εξωτερικούς χώρους. Κατά τη διάρκεια των επόμενων μηνών το κίνημα εξαπλώθηκε σε ολόκληρη τη χώρα, ενώ ακόμη περισσότεροι εντάχθηκαν. Το Μανιφέστο των Ιρλανδών Εθελοντών δημιουργήθηκε από τον MacNeill, με ορισμένες ελάχιστες αλλαγές που προστέθηκαν από τον Tom Kettle και άλλα μέλη της Προσωρινής Επιτροπής. Αναφέρθηκε ότι οι στόχοι της οργάνωσης ήταν «να εξασφαλίσουν και να διατηρήσουν τα κοινά δικαιώματα και τις ελευθερίες του συνόλου του λαού της Ιρλανδίας» και ότι η προσχώρηση ήταν ανοιχτή σε όλους τους Ιρλανδούς «χωρίς διάκριση σε θρησκεία, πολιτική ή κοινωνική τάξη». Ο MacNeill έγκρινε την ένοπλη αντίσταση μόνο εάν οι Βρετανοί ξεκινούσαν μια εκστρατεία καταστολής ενάντια στα Ιρλανδικά εθνικιστικά κινήματα ή αν προσπαθούσαν να επιβάλουν στρατολογία στην Ιρλανδία μετά την έκρηξη του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου.
Λίγο μετά τη δημιουργία των Εθελοντών, το Βρετανικό Κοινοβούλιο απαγόρευσε την εισαγωγή όπλων στην Ιρλανδία. Το "περιστατικό Curragh" (που αναφέρεται επίσης ως "Curragh Mutiny") του Μαρτίου 1914, έδειξε ότι η κυβέρνηση δεν μπορούσε να βασιστεί στον στρατό της για να διασφαλίσει την ομαλή μετάβαση στο Ηome Rule. Στη συνέχεια, τον Απρίλιο του 1914 οι εθελοντές του Όλστερ εισήγαγαν με επιτυχία 24.000 τουφέκια. Οι Ιρλανδοί εθελοντές συνειδητοποίησαν ότι και αυτοί θα έπρεπε να ακολουθήσουν το παράδειγμα, αν έπρεπε να ληφθούν ως μια σοβαρή δύναμη. Το σχέδιο λειτούργησε και έφερε περίπου 1.000 τουφέκια, που αγοράστηκαν από τη Γερμανία, στις 26 Ιουλίου και διατέθηκαν στους εθελοντές. Το υπόλοιπο των όπλων που λαθραία μεταφέρθηκαν από τη Γερμανία για τους Ιρλανδούς Εθελοντές προσγειώθηκε στο Kilcoole μια εβδομάδα αργότερα.
Πηγές
Κατηγορία:Ιρλανδικές παραστρατιωτικές οργανώσεις Κατηγορία:Εθνικιστικές οργανώσεις
CAC 40
Ο δείκτης CAC 40 είναι ένας δείκτης αναφοράς στη χρηματιστηριακή αγορά της Γαλλίας, ο οποίος αντιπροσωπεύει ένα σταθμισμένο μέτρο κεφαλαιοποίησης των 40 πιο σημαντικών μετοχών μεταξύ των 100 μεγαλύτερων χρηματιστηριακών κεφαλαίων στο Euronext Paris (πρώην Χρηματιστήριο του Παρισιού).
Είναι χρηματιστηριακός δείκτης απόδοσης τιμής και παραμένει ένας από τους κύριους εθνικούς δείκτες του πανευρωπαϊκού χρηματιστηριακού ομίλου Euronext μαζί με τους εξής δείκτες: τον AEX του Euronext Amsterdam, τον BEL20 των Βρυξελλών Euronext, τον ISEQ 20 του Euronext Dublin, τον PSI-20 του Euronext Λισαβόνας και τον Oslo Bors OBX Index.
Ιστορικό
Έλαβε το όνομά του από το πρώιμο σύστημα αυτοματισμού του Χρηματιστηρίου του Παρισιού Cotation Assistée en Continu (CAC). Η βασική του αξία στις 1.000 μονάδες ελήφθη στις 31 Δεκεμβρίου 1987, ισοδύναμη με κεφαλαιοποίηση 370.437.433.957,70 γαλλικών φράγκων. Την 1η Δεκεμβρίου 2003, το σύστημα στάθμισης του δείκτη μεταβλήθηκε, έτσι αντί ο δείκτης να εξαρτάται από τη συνολική κεφαλαιοποίηση της αγοράς στο ανώτατο όριο αγοράς μόνο με ελεύθερη διακύμανση, σύμφωνα με άλλους κορυφαίους δείκτες.
Κύριοι θεσμικοί επενδυτές
Αν και ο CAC 40 αποτελείται σχεδόν αποκλειστικά από εταιρείες με έδρα στη Γαλλία, περίπου το 45% των μετοχών του που είναι εισηγμένες στο χρηματιστήριο ανήκουν σε ξένους (θεσμικούς) επενδυτές, περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο κύριο ευρωπαϊκό δείκτη.
Οι Γερμανοί, οι Ιάπωνες, οι Αμερικανοί και οι Βρετανοί επενδυτές είναι από τους σημαντικότερους κατόχους μετοχών του CAC 40. Αυτό το μεγάλο ποσοστό οφείλεται στο γεγονός ότι οι εταιρείες CAC 40 είναι πιο διεθνείς ή πολυεθνικές από οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή αγορά. Οι εταιρείες CAC 40 ασκούν πάνω από τα δύο τρίτα των δραστηριοτήτων τους και απασχολούν πάνω από τα δύο τρίτα του εργατικού δυναμικού τους εκτός Γαλλίας.
Ετήσιες αποδόσεις
Ο παρακάτω πίνακας δείχνει την ετήσια εξέλιξη του δείκτη CAC 40, η οποία παρουσιάζεται από το έτος 1969.
Συμμετέχουσες εταιρείες
Ο δείκτης αποτελείται από τις ακόλουθες εταιρείες από την τριμηνιαία ενημέρωση με ισχύ τον Νοέμβριο του 2021.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χρηματιστήρια
Έβα Σέκελι
Η Έβα Σέκελι (ουγγρικά: Éva Székely) (3 Απριλίου 1927 - 29 Φεβρουαρίου 2020) ήταν Ουγγαρέζα κολυμβήτρια. Κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1952 στο Ελσίνκι και το ασημένιο μετάλλιο στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1956, έθεσε έξι παγκόσμια ρεκόρ και κέρδισε 44 εθνικούς τίτλους. Κατέχει το πρώτο παγκόσμιο ρεκόρ στη μικτή ατομική 400 μέτρων το 1953.
Βιογραφία
Η Σέκελι γεννήθηκε στη Βουδαπέστη της Ουγγαρίας.
Το 1941, η Σέκελι κατέγραψε ένα εθνικό ρεκόρ ταχύτητας, αν και της είχε δοθεί τελευταία στιγμή η δυνατότητα να ξεκινήσει επειδή ήταν Εβραία. Ως παιδί, αγωνίστηκε για μια τοπική ομάδα κολύμβησης. Το 1941, σε ηλικία 14 ετών, εκδιώχθηκε από την ομάδα επειδή ήταν Εβραία. Αποκλείστηκε από τις διοργανώσεις για τα επόμενα τέσσερα χρόνια και επέζησε από το Ολοκαύτωμα εν μέρει επειδή ήταν διάσημη κολυμβήτρια. Προς το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ζούσε με 41 άτομα σε ένα πολυσύχναστο «σπίτι-κρυψώνα» δύο δωματίων στη Βουδαπέστη που διευθυνόταν από τους Ελβετούς και για να διατηρηθεί σε φόρμα, έτρεχε κάθε μέρα πάνω-κάτω 100 φορές τα σκαλοπάτια πέντε ορόφων.
Στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου γνώρισε τον σύζυγό της, Ντέζο Γκιάρματι, από τον οποίο αργότερα χώρισε και ο οποίος πέθανε πριν από αυτή το 2013, ο οποίος ήταν τρεις φορές Ολυμπιονίκης στην υδατοσφαίριση (1952, 1956 και 1964). Η κόρη της, Άντρεα Γκιάρματι, η οποία γεννήθηκε το 1954, ήταν κολυμβήτρια ύπτιου και πεταλούδας, η οποία κέρδισε δύο μετάλλια στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972 στο Μόναχο. Μετά την Ουγγρική Επανάσταση του 1956 η οικογένεια αυτομόλησε στις Ηνωμένες Πολιτείες αλλά δεν έμεινε εκεί, καθώς επέστρεψαν στην Ουγγαρία για να φροντίσουν τους γονείς της Σέκελι.
Κέρδισε τρία χρυσά μετάλλια στην Πανεπιστημιάδα του 1947. Κέρδισε πέντε χρυσά μετάλλια στην Πανεπιστημιάδα του 1951.
Κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στα 200 μέτρα ύπτιο (θέτοντας νέο Ολυμπιακό ρεκόρ) στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1952 στο Ελσίνκι και το ασημένιο μετάλλιο στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1956 στη Μελβούρνη. Έθεσε επίσης έξι παγκόσμια ρεκόρ και κέρδισε 44 εθνικούς τίτλους. Κατέχει το πρώτο παγκόσμιο ρεκόρ στο ατομικό μικτό 400 μέτρων, το 1953.
Μετά την απόσυρσή της από τις διοργανώσεις, η Σέκελι εργάστηκε ως φαρμακοποιός και προπονητής κολύμβησης, όπου μεταξύ άλλων προπονούσε την κόρη της.
Το 1976 εντάχθηκε στο Διεθνές Hall of Fame Κολύμβησης. Ονομάστηκε ως ένας από τους Αθλητές του Έθνους της Ουγγαρίας το 2004 και έλαβε το βραβείο Prima Primissima το 2011. Επίσης εισήχθη στο Διεθνές Hall of Fame Εβραϊκού Αθλητισμού.
Θάνατος
Η Σέκελι πέθανε στις 29 Φεβρουαρίου 2020 στη Βουδαπέστη σε ηλικία 92 ετών, πέντε εβδομάδες πριν από τα 93α γενέθλιά της.
Εκδόσεις
Έγραψε τρία βιβλία, ένα από τα οποία μεταφράστηκε σε άλλες γλώσσες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουγγαρέζες αθλήτριες της κολύμβησης Κατηγορία:Εβραίοι αθλητές της κολύμβησης Κατηγορία:Ούγγροι Εβραίοι Κατηγορία:Κολυμβητές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1948 Κατηγορία:Κολυμβητές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1952 Κατηγορία:Κολυμβητές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1956 Κατηγορία:Ούγγροι Ολυμπιονίκες
Ντιλμάντι
Το Ντιλμάντι (επίσης, Ντιλ'μάντι και Ντιλ'μαντί) είναι ένα χωριό στην επαρχία Αστάρα του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό μέρος της χώρας.
Μαξιμιλιανός Γ΄ της Αυστρίας
Ο Μαξιμιλιανός Γ΄ (γερμ.: Maximilian III., 12 Οκτωβρίου 1558 - 2 Νοεμβρίου 1618) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν αρχιδούκας της Πρόσθιας Αυστρίας (Vorderösterreich).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Βίνερ Νόιστατ και ήταν ο τέταρτος γιος του Μαξιμιλιανού Β΄, αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας, Γερμανίας και της Μαρίας των Αψβούργων, κόρης του Καρόλου Α΄ της Ισπανίας.
Το διάστημα 1593-95 υπηρέτησε ως αντιβασιλιάς του ανήλικου εξαδέλφου του Φερδινάνδου Β΄ της Γερμανίας. Το 1595 διαδέχθηκε τον θείο του Φερδινάνδο Β΄, αρχιδούκα της Πρόσθιας Αυστρίας, όπου αποδείχθηκε σταθερός υποστηρικτής της Αντιμεταρρύθμισης.
Το 1616 έφτιαξε το στέμμα του αρχιδούκα της Αυστρίας, που ήταν σε χρήση σε τελετές ως το 1835 και εκτίθεται με τους θησαυρούς της μονής Κλοστερνόιμπουργκ. Απεβίωσε το 1618 και τάφηκε στον καθεδρικό ναό του Ίνσμπρουκ.
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων
Αλβέρτος Ζ΄ της Αυστρίας
Ο Αλβέρτος Ζ΄ (γερμ.: Albrecht VII, 13 Νοεμβρίου 1559 - 13 Ιουλίου 1621) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν αρχιδούκας της Κάτω και Άνω Αυστρίας, κυβερνήτης και μετά αντιβασιλιάς των Κάτω Χωρών, αντιβασιλιάς της Πορτογαλίας, καρδινάλιος και αρχιεπίσκοπος του Τολέδο.
Βιογραφία
Ήταν ο πέμπτος γιος του Μαξιμιλιανού Β΄ αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας, Γερμανίας και της Μαρίας των Αψβούργων, κόρης του Καρόλου Α΄ της Ισπανίας.
Ζηλανδία (επαρχία)
Αρχαιότητα
thumb|right|250px|Βωμός της αρχαίας θεότητας Νεχαλλένιας στο Ντόμπουρχ Στους αρχαίους χρόνους, η τοπική θρησκεία της Νεχαλέννιας προέκυψε περίπου τον 2ο αιώνα π.Χ. αλλά έφτασε στο απόγειό της κατά το 2ο και 3ο αιώνα μ.Χ. Οι ιστορικές πηγές είναι αντικρουόμενες αναφορικά με το αν η Νεχαλέννια ήταν γερμανική ή κελτική θεότητα, αλλά φαίνεται πως ήταν προστάτιδα των θαλασσοπόρων που διέσχιζαν τη Βόρεια θάλασσα. Οι πληροφορίες μας γι’αυτήν προέρχονται σχεδόν αποκλειστικά από πέτρινες επιγραφές που ανακαλύφθηκαν κοντά στο Όουστερσέλντε, στα 1970. Δύο ακόμα παρόμοιες αναγραφές έχουν βρεθεί στην Κολωνία της Γερμανίας.
Αλβέρτος Ζ΄ της Αυστρίας
Οικογένεια
Το 1599 νυμφεύτηκε την Ισαβέλλα-Κλάρα-Ευγενία των Αψβούργων, κόρη του Φιλίππου Β΄ της Ισπανίας· δεν απέκτησαν τέκνα.
Ζηλανδία (επαρχία)
Μεσαίωνας
Κατά το μεσαίωνα, η Ζηλανδία διεκδικούνταν από τους Κόμηδες της Ολλανδίας και της Φλάνδρας μέχρι το 1299, όταν περιήλθε οριστικά στους πρώτους. Το 1492 αποτέλεσε μέρος του Βασιλείου του Φίλιππου Γ΄ της Βουργουνδίας και αργότερα των δεκαεπτά επαρχιών που, μέσω ενός γάμου, απέγιναν κτήμα των Αψβούργων το 1477. Στον Ογδοηκονταετή πόλεμο, η Ζηλaνδία τάχθηκε στο πλευρό της Ένωσης της Ουτρέχτης και έγινε μέλος της Δημοκρατίας των Κάτω Χωρών. Η περιοχή της σημερινής Ζηλανδικής Φλάνδρας αρχικά δεν εποτελούσε μέρος τη Ζηλανδίας, αλλά παρέμεινε υπό την ηγεμονία των Αψβούργων μέχρι την κατάκτησή της από τη Δημοκρατία των Κάτω Χωρών. Η οριοθέτηση της σημερινής Ζηλανδίας πραγματοποιήθηκε μετά τη γαλλική κατοχή και τη δημιουργία του Βασιλείου των Κάτω Χωρών, το 1815.
Σύγχρονη ιστορία
Η Ζηλανδία καταστράφηκε σε μεγάλο βαθμό κατά τη γερμανική κατοχή του 1944 όταν αποτέλεσε πεδίο μάχης μεταξύ Καναδών/Βρετανών και Γερμανών (Μάχη του Σελντ). Οι καταστροφικές πλημμύρες του 1953 κόστισαν τη ζωή 1.800 πολιτών και αποτέλεσαν το έναυσμα για την κατασκευή του τεράστιου προγράμματος διαχείρισης νερού Delta Works.
Αλβέρτος Ζ΄ της Αυστρίας
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων