cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιωάννα φον Λάντινγκσαουσεν
Σύγκρουση με τον Μονάρχη
Στο θυελλώδη Κοινοβούλιο του 1789, που ο Γουσταύος Γ΄ χρειαζόταν υποστήριξη για να συνεχιστεί ο συνεχιζόμενος Ρώσος-Σουηδικός πόλεμος, ήρθε σε ανοιχτή σύγκρουση με τους ευγενείς, γιατί εκείνοι ήταν αντίθετοι με τον πόλεμο και τον Βασιλικό Νόμο για την Ένωση και την Ασφάλεια. Ο Μονάρχης τότε ένωσε τις δυνάμεις τους με τις άλλες παρατάξεις για να νικήσει τους αριστοκράτες. Κατόπιν έθεσε σε κατ' οίκο περιορισμό πολλούς από τους εκπροσώπους των ευγενών. Αυτό ξεσήκωσε τις γυναίκες μέλη της αριστοκρατίας στο να κάνουν ένα κοινωνικό μποϊκοτάζ εναντίον του Βασιλιά, επιδεικνύοντας δημόσια τις πολίτικες τους απόψεις τους. Επίσης επισκέπτονταν τις Πριγκίπισσες, την Χεδβίγη Ελισάβετ Καρλόττα και τη Σοφία Αλβερτίνα της Σουηδίας, οι οποίες ήταν γνωστό ότι είχαν επίσης εναντιωθεί στο Βασιλιά και στις αποφάσεις του. Σύμφωνα με πληροφορίες της εποχής, ως ηγέτης και υποκινητής αυτής της πολιτικής διαμαρτυρίας, είχε αναφερθεί η Ιωάννα φον Λάντινγκσαουσεν. Ο Γουσταύος Γ’ προσβλήθηκε βαθιά από αυτό το ξέσπασμα, και χαρακτήρισε τις αριστοκράτισσες που συμμετείχαν σε αυτή την πολιτική διαδήλωση ως «μέγαιρες» της Γαλλικής επανάστασης. Ωστόσο, φοβόταν μήπως του επιτεθούν στην βασιλική θερινή κατοικία, όπως συνέβη με την Πορεία των γυναικών στις Βερσαλλίες». Ο Γουσταύος έδωσε την «απάντηση του» για το μποϊκοτάζ, μέσα από ένα Θεατρικό έργο που έγραψε και εκτέλεσε, το οποίο χλεύαζε δημόσια την Ιωάννα φον Λάντινγκσαουσεν. Σύμφωνα με τον Ηλία Σρόντερχεμ, αυτή η διαδήλωση έκανε τον Βασιλιά να χάσει τους πρώην φίλους του και να ξοδέψει περισσότερο χρόνο με άρρενες φίλους, όπως ο Τζωρτζ Τζόχαν Ντε Μπέσε, ο οποίος λέγετε ότι συμμετείχε σε όργια με πόρνες. Αυτή η διαδήλωση όμως, τον έφερε σε σύγκρουση και με την γυναικά του, Σοφία Μαγδαληνή, το έτος 1790. Εκείνο το φθινόπωρο, ο Βασιλιάς επέλεξε να παραμείνει στη θερινή κατοικία του παλατιού Ντόρτινινχολμ λόγω του κοινωνικού μποϊκοτάζ. Τελικά, η βασίλισσα επέστρεψε στην πρωτεύουσα χωρίς τη συγκατάθεση του, κάτι που τον έκανε να θυμώσει και να την κατηγορήσει ότι έχει χειραγωγηθεί για να συμμετάσχει στην πολιτική διαδήλωση. Επιπρόσθετα, υποψιαζόταν ότι η Χεδβίγη Ελεονώρα φον Φέρσεν, ήταν ανάμεσα στα πρόσωπα που είχαν πείσει τη Βασίλισσα να συμμετάσχει στο μποϊκοτάζ. Αυτό όμως φαίνεται να μην ισχύει. Ανόμοια με αυτό που σκεφτόταν ο Γουσταύος, η βασίλισσα ήταν αντίθετη με το πραξικόπημα του 1789, και μάλιστα σύμφωνα με πληροφορίες, ποτέ δεν επέτρεψε σε κανέναν να μιλήσει μπροστά της για πολιτικά ζητήματα. Λέγετε επίσης ότι η αιτία που την ώθησε να φύγει από την θερινή κατοικία ήταν λόγοι υγείας, καθώς το Παλάτι Ντόρτινινχολμ ήταν αρκετά κρύο εκείνη την εποχή του χρόνου και η Σοφία Μαγδαληνή είχε προσβληθεί από λοίμωξη στο αυτί. Ωστόσο, πριν φύγει η βασίλισσα απαγόρευσε στον Γουσταύο να κάνει παρέα τις κύριες επί των τιμών που άνηκαν στην προσωπική της αυλή.
Το 1790, ο Βασιλιάς έδιωξε την Ιωάννα επίσημα από το παλάτι και από όλα τα μέρη στα οποία ήταν δυνατόν να έρθει σε επαφή με μέλη του βασιλικού σπιτιού, όπως η Βασιλική Σουηδική Όπερα. Η Ιωάννα φον Λάντινγκσαουσεν ζήτησε να τις αποσταλεί επίσημη εντολή για την τιμωρία της και να διαβαστεί από έναν αξιωματούχο. Πράγματι η επιθυμία της πραγματοποιήθηκε. Ο αξιωματούχος της αστυνομίας Νιλς Χένδρικ Λίλιενσπαρε, της διάβασε της Βασιλική απόφαση στο σαλόνι της, στο όποιο είχαν συγκεντρωθεί ορισμένα άτομα ως μάρτυρες της. Αυτό το γεγονός αναφέρεται σε πολλά σύγχρονα απομνημονεύματα, επιστολές και ημερολόγια και θεωρείται σκάνδαλο, ιδιαίτερα επειδή διαβάστηκε από τον Λίλιενσπαρε, ο οποίος συνήθως συλλάμβανε πόρνες και επίσης συνέβαλε στην αντιδημοκρατία και την αριστοκρατική αντίθεση απέναντι στον Γουσταύο Γ’ κατά τα τελευταία χρόνια ως μονάρχης. Η απομόνωση της Ιωάννα φον Λάντινγκσαουσεν διήρκεσε μέχρι το θάνατο του Βασιλιά.
Αναφορές
Κατηγορία:Σουηδοί ευγενείς
Φερδινάνδος Β΄ των Δύο Σικελιών
Ο Φερδινάνδος Β΄ (ιταλ. Ferdinando II delle Due Sicilie, 12 Ιανουαρίου 1810 - 22 Μαΐου 1859) υπήρξε βασιλιάς των Δύο Σικελιών (12 Ιανουαρίου 1830 - 22 Μαΐου 1859) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών.
Βιογραφία
Ο Φερδινάνδος Κάρολος γεννήθηκε στο Παλέρμο. Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φραγκίσκου Α΄ των Δύο Σικελιών και της Μαρίας Ισαβέλλας των Βουρβόνων, κόρης του Καρόλου Δ΄ της Ισπανίας.
Στα νεανικά του χρόνια ήταν πολύ δημοφιλής. Οι προοδευτικές του ιδέες οδήγησαν τον λαό να του δώσει τον χαρακτηρισμό Λαζαρόνι, που ήταν μια από τις κατώτερες τάξεις της ναπολιτάνικης κοινωνίας.
Διαδεχόμενος τον πατέρα του στον θρόνο υπέγραψε έγγραφο, σύμφωνα με το οποίο έδινε προτεραιότητα σε θέματα δικαιοσύνης, αναμόρφωσης των οικονομικών και γενικά κάνοντας κάθε δυνατή προσπάθεια να επουλώσει τις πληγές που άφησαν οι προγενέστεροί του. Έκανε ό,τι το καλύτερο δυνατό για να ικανοποιήσει και τον λαό του και τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Μείωσε τους φόρους και τις δαπάνες, κατασκεύασε το πρώτο σιδηροδρομικό δίκτυο και το πρώτο ατμόπλοιο σε όλη την Ιταλική χερσόνησο.
Αυταρχική διακυβέρνηση
Το 1837, αντιστράφηκαν τα πράγματα, όταν κατέπνιξε βίαια επαναστατικό κίνημα στη Σικελία που ζητούσε Σύνταγμα και εκδημοκρατισμό του θεσμού της βασιλείας. Τον Σεπτέμβριο του 1847, επαναστάσεις στο Ρήγιο και στην Καλαβρία καταστάλθηκαν από τον στρατό του, ενώ η επανάσταση (1848) στο Παλέρμο της Σικελίας στάθηκε η αφορμή να ξεκινήσει μια σειρά επαναστατικών κινημάτων την ίδια χρονιά σε όλα τα βασίλεια της Ευρώπης. Ο Φερδινάνδος πιέστηκε να δημιουργήσει Σύνταγμα στα πρότυπα του καταστατικού που είχε υπογράψει το 1830.
Μια διαφωνία για τη μορφή του όρκου των μελών του Κοινοβουλίου έκανε τον βασιλιά να αρνηθεί το Σύνταγμα, οπότε διέλυσε το Κοινοβούλιο (1849) και ξέσπασαν νέες ταραχές. Η Σικελία κήρυξε την ανεξαρτησία της ως δημοκρατία υπό τον Ρουτζέρο Σέτιμο και τον βασιλιά έκπτωτο (13 Απριλίου 1848). Ο Φερδινάνδος ετοίμασε στρατό 20.000 ανδρών υπό την ηγεσία του στρατηγού Κάρλο Φιλανγκιέρι, ώστε να καταπνίξει τη Σικελική επανάσταση, επαναφέροντας τη Σικελία υπό το απολυταρχικό του καθεστώς.
Παράλληλα, ένας στόλος έφτασε στην Μεσσήνη και παρόλο που οι κάτοικοι είχαν παραδοθεί επιδόθηκε επί οκτώ ώρες σε σφαγές. Τον Μάιο του 1849, η Σικελία υποτάχθηκε οριστικά ενώ το διάστημα 1849-1851, η σκληρή του πολιτική ανάγκασε πολλούς κατοίκους να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους, αφού πάνω από 2.000 αντίπαλοι του φυλακίσθηκαν.
Αντιδράσεις από την Αγγλία
Το 1850, επισκέφθηκε τη Σικελία ο Άγγλος πρωθυπουργός Ουίλλιαμ Γκλάντστοουν, ο οποίος βλέποντας τις αθλιότατες για τους κατοίκους συνθήκες στο βασίλειο της Νάπολης άρχισε να μειώνει την υποστήριξη που είχε απέναντι στον Φερδινάνδο και να παίρνει τελικά το μέρος των επαναστατών. Με μια σειρά γραμμάτων του προς το φιλο-βουρβονικό αγγλικό Κοινοβούλιο τονίζει ότι είναι ανάγκη να περιοριστεί η ασυδοσία του, στην ανάγκη και να ανατραπεί. Η απώλεια της στήριξης των Άγγλων θα είναι τελικά αιτία αμέσως μετά τον θάνατο του το βασίλειο του να καταληφθεί και να προσαρτηθεί στο βασίλειο του Πεδεμοντίου, με τη δημιουργία του σύγχρονου Ιταλικού κράτους.
Η αυξανόμενη αντιπάθεια της Αγγλικής κυβέρνησης απέναντι του θα είναι αιτία να αποσύρει η Αγγλία μαζί με τη Γαλλία τους πρεσβευτές της από αυτόν (1856), ενώ την ίδια χρονιά γίνεται εναντίον του δολοφονική απόπειρα από κάποιον στρατιώτη. Πέθανε το 1859 σε ηλικία 49 ετών, λίγο μετά την κήρυξη πολέμου από τη Γαλλική Αυτοκρατορία και το Βασίλειο της Σαρδηνίας στην Αυστριακή Αυτοκρατορία που στη συνέχεια θα οδηγούσε στον αγώνα για την Ιταλική Ενοποίηση.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1832 τη Μαρία Χριστίνα της Σαβοΐας, κόρη του Βίκτωρα Εμμανουήλ Α΄ της Σαρδηνίας, και παιδί τους ήταν:
Αναφορές
Κατηγορία:Βασιλείς της Νεαπόλεως Κατηγορία:Βασιλείς της Σικελίας Κατηγορία:Δούκες της Καλαβρίας Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών
ITV (τηλεοπτικό δίκτυο)
thumb|δεξιά|200px|Όνομα καναλιού ανά περιοχή: Το ITV είναι Βρετανικό τηλεοπτικό δίκτυο ελεύθερης μετάδοσης που εδρεύει στο Λονδίνο. Ιδρύθηκε το 1955 ως Ανεξάρτητη Τηλεόραση (Independent Television) υπό την εποπτεία της Αρχής Ανεξάρτητης Τηλεόρασης (σύμφωνα με το Νόμο Ηχητικών Μεταδόσεων μετονομάστηκε σε Ανεξάρτητη Τηλεοπτική Αρχή, ενώ σήμερα είναι γνωστή ως Όφκομ). Το κανάλι ιδρύθηκε για να υπάρχει ανταγωνισμός για τη τηλεόραση του BBC, η οποία ξεκίνησε τις τακτικές μεταδόσεις το 1936.
Το ITV είναι το παλαιότερο εμπορικό τηλεοπτικό δίκτυο στο Ηνωμένο Βασίλειο. Από την έγκριση του Νόμου Μεταδόσεων του 1990, το νόμιμο όνομα του είναι Κανάλι 3, για να ξεχωρίζεται από τα υπόλοιπα αναλογικά κανάλια της εποχής, τα BBC 1, BBC 2 και Channel 4. Ο αριθμός 3 ορίστηκε επειδή κάθε τοπικός σταθμός του ITV θα έπρεπε να μεταδίδεται από τη 3η συχνότητα (αριθμός 3 στο τηλεκοντρόλ).
Το ITV αποτελεί δίκτυο τηλεοπτικών καναλιών, διαθέτοντας περιφερειακά τηλεοπτικά κανάλια καθώς και ανταλλαγές προγραμμάτων μεταξύ τους, ενώ υπάρχουν και προγράμματα που μεταδίδονται σε όλο το δίκτυο. Στα τελευταία χρόνια αρκετές από αυτές τις εταιρείες έχουν συγχωνευθεί, επομένως δύο εταιρείες κατέχουν τις δεκαπέντε παραρτήματα του καναλιού.
Το δίκτυο του ITV είναι ξεχωριστή έννοια από την ITV plc, της εταιρείας που προέκυψε από την συγχώνευση των Granada plc και Carlton Communications το 2004, η οποία κρατά τα δικαιώματα προβολής του Καναλιού 3 στην Αγγλία, την Ουαλία, τη νότια Σκωτία, τη Νήσο του Μαν και τα νησιά της Μάγχης, και τη Βόρεια Ιρλανδία. Με την εξαίρεση της Βόρειας Ιρλανδίας, το σήμα ITV χρησιμοποιείται από την ITV plc για τα προγράμματα του καναλιού 3 σε αυτές τις περιοχές. Στη Βόρεια Ιρλανδία, η ITV plc χρησιμοποιεί το σήμα UTV. Η STV Group plc χρησιμοποιεί το σήμα STV για τα κανάλια της στη βόρεια και κεντρική Σκωτία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανικοί Τηλεοπτικοί σταθμοί
Περιφέρεια Ναρίν
Η Περιφέρεια Ναρίν (Нарын облусу; Нарынская область) είναι η μεγαλύτερη Περιφέρεια της χώρας. Βρίσκεται στο κεντροανατολικό τμήμα της χώρας και συνορεύει στα βόρεια με την Περιφέρεια Τσούι, στα βορειοανατολικά με την Περιφέρεια Ισσύκ-Κουλ, στα νοτιοανατολικά με την Κινεζική Αυτόνομη Περιοχή των Ουιγούρων του Σιντζιάνγκ, στα νοτιοδυτικά με την Περιφέρεια Ος και στα δυτικά με την Περιφέρεια Τζαλάλ-Αμπάντ. Πρωτεύουσά της είναι η πόλη Ναρίν και η συνολική της έκταση είναι 44160 km2.
Οικονομία
Στην οικονομία της περιοχής κυριαρχεί η κτηνοτροφία ζώων (πρόβατα, άλογα, γιακς), με κύρια προϊόντα το μαλλί και το κρέας. Η εξόρυξη διαφόρων ορυκτών που αναπτύχθηκαν κατά τη σοβιετική εποχή έχει σε μεγάλο βαθμό εγκαταλειφθεί ως αντιοικονομική. Σήμερα, η περιφέρεια θεωρείται η φτωχότερη περιοχή της χώρας, αλλά και η πιο τυπικά Κιργιζική. Διαθέτει βουνά, αλπικά βοσκοτόπια καθώς και τη λίμνη Σονγκ-Κουλ που κατά τους καλοκαιρινούς μήνες προσελκύει στις όχθες της τεράστια κοπάδια προβάτων και αλόγων με τους βοσκούς να διαβιούν στα παραδοσιακά καλυβάκια τους, τις γιούρτες. Παράλληλα η περιοχή προσελκύει τα τελευταία χρόνια και σημαντικό αριθμό τουριστών.
Ιστορία
Η Περιφέρεια Ναρίν ιδρύθηκε στις 21 Νοεμβρίου 1939 με την επωνυμία Περιφέρεια Τιεν-Σαν. Στις 20 Δεκεμβρίου 1962, η περιοχή διαλύθηκε, αλλά στις 11 Δεκεμβρίου 1970 επανιδρύθηκε ως Περιφέρεια Ναρίν. Στις 5 Οκτωβρίου 1988 συγχωνεύτηκε στην Περιφέρεια Ισσύκ-Κουλ και, τελικά, στις 14 Δεκεμβρίου 1990, επανιδρύθηκε ως αυτόνομη περιφερειακή ενότητα.
Διοικητικές υποδιαιρέσεις
Η περιφέρεια Ναρίν χωρίζεται διοικητικά σε μια πόλη περιφερειακής σημασίας, την πρωτεύουσα Ναρίν, και πέντε επαρχίες:
Γενικότερα, η περιφέρεια Ναρίν δεν περιλαμβάνει κάποια σημαντικό αστικό οικισμό.
Εξωτερικές πηγές
Ναριν
Ζέβρα του Γκρεβύ
Η ζέβρα του Γκρεβύ (Eqqus grevyi) είναι είδος ζέβρας, (το μεγαλύτερο) που ζει στα χορτολίβαδα της Ανατολικής Αφρικής.
Έχει 1,5m ύψος, και μάζα 460kg. Τα θηλυκά με τα πουλάρια ζουν και αναζητούν φυτά (που αποτελούν την διατροφή τους) στα εδαφικά όρια ενός κυρίαρχου αρσενικού.
Διάφορες με άλλα είδη ζέβρας
Η ζέβρα του Γκρεβύ δεν είναι τόσο κοινωνική σε σχέση με άλλες ζεβρες. Ξεχωρίζει για τα στρογγυλεμένα αυτιά της, ένα σημάδι σε σχήμα V στη μύτη της και ένα μαύρο σημάδι στην κοιλιά της.
Όνομα
Ο βασιλιάς της Αιθιοπίας είχε δωρίσει κάποτε μερικές ζέβρες στον τότε Γάλλο πρόεδρο Ζ. Γκρεβύ από τον οποίο πήραν το όνομά τους. μικρογραφία|Ζέβρα του Γκρεβύ
Πηγές
Κατηγορία:Ιππίδες
Μιχαήλο Μ. Μπογκίσεβιτς
Ο '''Μιχαήλο Μ. Μπογκίσεβιτς' (σερβικά : Михаило Богићевић'') (Ζεμούν, 8 Ιουλίου 1843 - Βελιγράδι, 28 Οκτωβρίου 1899 ) ήταν Σέρβος υπουργός κατασκευών και δύο φορές δήμαρχος Βελιγραδίου
Βιογραφία
Ήταν γιος του Μίλος, Δήμαρχος του Βελιγραδίου, εγγονός του Άντα Μπογκίσεβιτς όπου μέσω της αδελφής του Άντα Τομάνιγια ήταν συγγενείς με την βασιλική οικογένεια των Ομπρένοβιτς. Γιος του ήταν ο Μήλου (1811-1844) και της Αντζελίγια.
Τελείωσε το γυμνάσιο στο Βελιγράδι και στη συνέχεια σπούδασε μεταλλευτική στο Παρίσι. Ήταν μέλος της Προοδευτικού κόμματος. Ήταν δύο φορές υπουργός κατασκευών της Σερβίας : για τέσσερις μήνες το 1887 και το 1888 - 1889. Επίσης δήμαρχος Βελιγραδίου από 04 Μαΐου 1886 έως 04 Φεβρουαρίου 1887, και από 14 Απριλίου 1894 έως 08 Νοεμβρίου 1896.
Έχει διατελέσει σε πολλές δημόσιες θέσεις, όπως Διευθυντής των Σερβικών κρατικών σιδηροδρόμων, μέλος του διοικητικού συμβουλίου του κρατικού μονοπωλίου. Ήταν ο πρεσβευτής της Σερβίας στο Βερολίνο. Από τα ιδρυτικά μέλη της Εταιρείας «Αγίου Σάββα» και το σπίτι για εγκαταλελειμμένα παιδιά "Στέφαν Ντέτσανι» στο Βελιγράδι, ασχολήθηκε με φιλανθρωπικό έργο.
Παντρεύτηκε την Καταρίνα Κονσταντίνοβιτς (1848-1910), κόρη του πρώτου ξαδέλφου του. Η Καταρίνα ήταν η αρραβωνιαστικιά του πρίγκιπα Μιχαήλ και επέζησε από μια απόπειρα δολοφονίας σε αυτόν σε πικ νικ το 1868. Μετά από αυτό παντρεύτηκε τον Μιλίβογιε Πέτροβιτς (1824-1873) με τον οποίο απέκτησε δύο παιδιά, τον Βόισλαβ και την Μίλιτσα. Όταν έγινε χήρα παντρεύτηκε τον Μιχαήλο αλλά λόγω της σσυγγενικής σχέσης δεν μπορούσαν να παντρευτούν στη Σερβία παντρεύτηκαν στην Ουγγαρία. Αργότερα έζησαν στο Βελιγράδι, δεν είχαν κανένα παιδί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υπουργοί κατασκευών της Σερβίας Κατηγορία:Δήμαρχοι Βελιγραδίου Κατηγορία:Σέρβοι διπλωμάτες Μιχαηλο
More Pink: The B-Sides
More Pink: The B-Sides ονομάστηκε μια συλλογή B-Sides μουσικών κομματιών που κυκλοφόρησε η Αμερικανίδα τραγουδίστρια και τραγουδοποιός Τόρι Έιμος το 1994. Στην πραγματικότητα πρόκειται για το δεύτερο δίσκο ενός διπλού άλμπουμ που κυκλοφόρησε αποκλειστικά στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία. Ο πρώτος δίσκος δεν είναι άλλος από το «Under the Pink», όπως αυτό κυκλοφόρησε στον υπόλοιπο κόσμο. Το σετ κυκλοφόρησε στις 14 Νοεμβρίου 1994 συμπίπτοντας με τις συναυλίες της Έιμος στις δύο χώρες. Γενικά μπορεί να θεωρηθεί παραλλαγή των κυκλοφοριών του «Under the Pink» καθώς δεν εμφανίστηκαν ποτέ χωριστά στα ράφια των καταστημάτων, και πρόκειται πλέον συλλεκτικό και σχετικά σπάνιο. Η καλλιτέχνιδα δεν κυκλοφόρησε άλλη συλλογή από B-sides μέχρι το 2006, οπότε και παρουσιάστηκε το «A Piano: The Collection».
Το άλμπουμ αυτό έφτασε να τιμολογηθεί άνω των εκατό δολαρίων κατά τη μεγάλη ακμή της Έιμος. Παρόλο που η ζήτηση για συλλεκτικά της είδη εξασθένησε μέχρι το 2006, είναι ένα από τα λίγα συλλεκτικά αντικείμενα της Έιμος που έλαβε υψηλή τιμή, που παραμένει γύρω στα 60 δολάρια και παραπάνω. Έχει τυπωθεί σε πολύ περιορισμένο αριθμό αντιτύπων.
Υποδοχή
Το διπλό άλμπουμ μπήκε στα αυστραλιανά τσαρτ της ARIA την εβδομάδα που ακολουθούσε την 11η Δεκεμβρίου 1994, φτάνοντας στην 44η θέση και μένοντας στο τσαρτ για έξι εβδομάδες. Ωστόσο μπήκε ως επανέκδοση του «Under the Pink» με τις 6 αυτές εβδομάδες να προστίθενται στη συνολική παραμονή εκείνου του άλμπουμ για 21 εβδομάδες.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δισκογραφία της Tori Amos Κατηγορία:Άλμπουμ του 1994
Σελάχι
Το σελάχι ή σιλαχλίκι ή σιλέφι (προέρχεται από την τουρκική λέξη σιλάχ) ήταν ανδρική ζώνη φτιαγμένη από τσαρουχάδες, αποτελείτο είτε από δέρμα, είτε από χοντρό χαρτόνι ντυμένο με δίμιτο πανί είτε από χοντρό βελούδο και το χρησιμοποιούσαν ως οπλοθήκη για χατζάρες ή γιαταγάνια. Συνήθως είχε χαραγμένα πάνω του διάφορων ειδών σχέδια. Φοριόταν μαζί με τις ενδυμασιές στη μέση πάνω από την φουστανέλα και το συγκρατούσε μια πλατιά δερμάτινη ζώνη η οποία δενόταν πίσω στη μέση.
Η χρήση του σελαχιού ήταν εκτεταμένη κυρίως στον χώρο της Πελοποννήσου και της Στερεάς Ελλάδας. Κατά τα πρώτα χρόνια μετά τη δημιουργία του ελληνικού κράτους, το σελάχι συμπεριλήφθηκε και στην αστική ενδυμασία της εποχής ενώ χρησιμοποιήθηκε και για τη φύλαξη εντός αυτού χρημάτων, σουγιάδων, καπνοσακούλας και διαφόρων άλλων μικροαντικειμένων. Σήμερα, εντοπίζεται ως εξάρτημα σε διάφορες παραδοσιακές ενδυμασίες.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ελληνικές φορεσιές
Ιωάννης Τομαράς
Ο Ιωάννης Τομαράς ήταν πολιτικός του αγώνα του 1821.
Η καταγωγή του ήταν από την τότε επαρχία Αρκαδίας (Τριφυλλίας). Χρημάτισε πάντοτε πληρεξούσιος και βουλευτής. Φυλακίστηκε κι' αυτός μαζί με άλλους στην Τριπολιτσά.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Βουλευτές Αρκαδίας
Σκορπιός (μηχανή)
Ο Σκορπιός ήταν αρχαία πολεμική μηχανή (καταπέλτης) της Ρωμαϊκής περιόδου αλλά και αργότερα της Βυζαντινής.
Περιγραφή
Ο Σκορπιός χαρακτηρίζονταν ως βαρύ πολεμικό όπλο. Φερόταν πάνω σε άμαξα την οποία έσερναν συνήθως βόδια και αποτελούσε πολιορκητική μηχανή μορφής λιθοβόλου καταπέλτη, ενώ χρησιμοποιούνταν και για τη ρίψη βαριών βελών εναντίον προσωπικού.
Το όνομα της μηχανής αυτής οφείλεται sτο γεγονός ότι στο μπροστινό μέρος φερόταν διπλός οίακας (στροφείο) που περιέστρεφε διπλό σχοινί, ανάμεσα στο οποίο περνούσε ο καταπέλτης (συνήθως μακριά δοκός), η οποία και κατέληγε σε τεχνητό εσω-κοίλωμα, μέσα στο οποίο τοποθετούσαν βαρύ λίθο ή ένα μεγάλο βέλος. Όταν δε η δοκός άρχιζε να παρουσιάζει από τις συστροφές του σχοινιού κύρτωση την απελευθέρωναν και λειτουργούσε έτσι ως λιθοβόλος καταπέλτης. Η δε διάταξη και χρήση αυτής της μηχανής θύμιζε απόλυτα τον ιοβόλο σκορπιό και κατά την όψη και κατά τη δράση.
Τον Σκορπιό τον χρησιμοποιούσαν ως βασική πολιορκητική μηχανή σε (κλασσικά) χαμηλά τείχη και δικαιολογημένα έτσι να έχει χαρακτηριστεί ως ο πρόγονος του σύγχρονου πυροβολικού.
Κατηγορία:Αρχαία ιστορία Κατηγορία:Αρχαία τεχνολογία Κατηγορία:Αρχαίες πολεμικές μηχανές
Ιωάννης Α΄ του Μονφόρ
Ο Ιωάννης Α΄ , γαλλ. Jean I (απεβ. 1249) από τον Οίκο των Μονφόρ-λ'Αμωρί ήταν κόμης του Μονφόρ (1241-49).
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Αμωρί ΣΤ΄ κόμη τού Μονφόρ και της Βεατρίκης της Βουργουνδίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1248 την Ιωάννα από τον Οίκο τού Σατωντάν, κόρη τού Γοδεφρείδου ΣΤ΄ υποκόμη τού Σατωντάν και είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μονφόρ-λ'Αμωρί
Χαϊνταρκάν
Το Χαϊνταρκάν (Айдаркен, Хайдаркан ή, πιο πρόσφατα, Айдаркен) είναι οικισμός αστικού τύπου στην Περιφέρεια Μπατκέν του Κιργιστάν. Ο πληθυσμός είναι 10.331 κάτοικοι (απογραφή 2009).
Εργοστάσιο υδραργύρου του Χαϊνταρκάν
Το εργοστάσιο υδραργύρου του Χαϊνταρκάν ήταν ο τρίτος μεγαλύτερος παραγωγός πρωτογενής υδραργύρου του 2005. Τα αποθέματα που εξορύσσονται βρίσκονται στο Χαϊνταρκάν ή κοντά σε αυτό. Η Σύμβαση της Μιναμάτα περιλαμβάνει διατάξεις που θα εξαλείψουν την εξόρυξη του πρωτογενής υδραργύρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Κιργιζίας
Σκοποβολή στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 – 200 μέτρα στρατιωτικό τουφέκι ανδρών
200px|thumb|right|Ο σκοπευτής και αρχιτέκτονας [[Αναστάσιος Μεταξάς. Σε δικά του σχέδια αναμορφώθηκε το Παναθηναϊκό Στάδιο για να φιλοξενήσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896.]] 200px|thumb|right|Ο Δανός [[Βίγκο Γιένσεν που κατέκτησε τρία μετάλλια στην Αθήνα (δύο στην άρση βαρών και ένα στη σκοποβολή).]]
Το στρατιωτικό τουφέκι ανδρών από απόσταση 200 μέτρων ήταν ένα από τα πέντε αγωνίσματα σκοποβολής στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1896 στην Αθήνα. Διοργανώθηκε το δίημερο 8 και 9 Απριλίου 1896 στο σκοπευτήριο της Καλλιθέας.
Σύνοψη αγωνίσματος
Πρόκειται για το πρώτο αγώνισμα με τουφέκι και το πρώτο χρονολογικά αγώνισμα σκοποβολής των Αγώνων του 1896. Στον αγώνα έλαβαν μέρος 42 αθλητές από επτά χώρες. Κάθε σκοπευτής έριξε συνολικά 40 βολές (χωρισμένες σε τέσσερις γύρους των δέκα βολών ο κάθε ένας) σε στόχο που βρισκόταν 200 μέτρα μακριά. Οι αθλητές έριξαν μισές βολές την πρώτη ημέρα και μισές το πρωί της επομένης.
Παραμένει άγνωστη η τελική κατάταξη των αθλητών που κατέλαβαν τις θέσεις 14 έως 41, οι επιδόσεις τους καθώς και τα στοιχεία των περισσοτέρων. Ο Χόλγκερ Νίλσεν εγκατέλειψε τον αγώνα μετά τους δύο πρώτους γύρους.
Πηγές
Τουφέκι
Εκκλησιαστική Αλήθεια
«Εκκλησιαστική Αλήθεια» ονομαζόταν ένα περιοδικό έντυπο του Οικουμενικού Πατριαρχείου που εκδιδόταν επί 43 συνεχή χρόνια, από το 1880 μέχρι το 1923. Σκοπός του ήταν η δημοσίευση ειδήσεων που αφορούσαν το Πατριαρχείο και τον Ελληνισμό της Ανατολής, καθώς και διάφορες επιστημονικές μελέτες. Αρχισυντάκτης και βασικότερο στέλεχος του εντύπου ήταν ο Μανουήλ Γεδεών. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 ξεκίνησε η φωτοαναστατική ανατύπωση της Εκκλησιαστικής Αλήθειας από το Πατριαρχικό Ίδρυμα Πατερικών Μελετών στην Ιερά Μονή Βλατάδων στη Θεσσαλονίκη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Ανατολικής Ορθοδοξίας
Δήμος Σαλαμίνας
Ο Δήμος Σαλαμίνας είναι δήμος της περιφέρειας Αττικής που συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης την 1η Ιανουαρίου 2011 από τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Σαλαμίνας και Αμπελακίων. Ο δήμος περιλαμβάνει τη Σαλαμίνα και τις γειτονικές της νησίδες. Η έκταση του δήμου είναι 96,09 τ.χλμ. και ο πληθυσμός του 39.283 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Έδρα του δήμου είναι η Σαλαμίνα. Ο δήμος πλέον χωρίζεται σε τέσσερις κοινότητες, οι οποίες είναι: Δημοτική Κοινότητα Αιαντείου, Δημοτική Κοινότητα Αμπελακίων, Δημοτική Κοινότητα Σαλαμίνας και Δημοτική Κοινότητα Σεληνίων.
Ονομασία
Σύμφωνα με τη μυθολογία, το νησί πήρε την ονομασία του από τη νεράιδα Σαλαμίνα που είχε πατέρα τον θεό Ασωπό, μητέρα τη Μετώπη, αδελφή τη νεράιδα Αίγινα και σύζυγό της τον θεό της θάλασσας Ποσειδώνα. Το όνομα Σαλαμίς μαρτυρείται ήδη στο ομηρικό έπος (Ιλιάς Β, 557-558).[4] Κατά την αρχαιότητα και σύμφωνα με το ιστορικό γεωγράφο Στράβωνα, η Σαλαμίνα ήταν γνωστή με τις ονομασίες Σκιράς (από τον ήρωα Σκίρο), Πιτυούσα (πίτυς = πεύκο) από τα πολλά πεύκα που υπήρχαν και Κυχρεία από τον Κυχρέα, ο οποίος ήταν γιος της νεράιδας Σαλαμίνας. Ο Κυχρέας έγινε ο πρώτος μυθικός βασιλιάς της Σαλαμίνας, όταν την απάλλαξε από έναν φοβερό δράκοντα, που την καταδυνάστευε και λεηλατούσε. Άλλες παραδόσεις συνδέουν τον Κυχρέα με ένα ιερό φίδι, που βοήθησε τον ελληνικό στόλο κατά τη διάρκεια της Ναυμαχίας της Σαλαμίνας, προκαλώντας σύγχυση στα περσικά πλοία. Το νησί είναι επίσης γνωστό ήδη από την αρχαιότητα και με την ονομασία Κούλουρη, που προέρχεται από το ακρωτήριο "Κόλουρις άκρα" (σήμερα Πούντα), στο οποίο ήταν χτισμένη η αρχαία πόλη και το λιμάνι του 4ου αιώνα π.Χ.
Σύμφωνα με τον Σπυρίδωνα Λάμπρο, το όνομα Σαλαμίνα δεν είναι ελληνικό. Το συναντάμε και στην Κύπρο (στην ομώνυμη πόλη-κράτος Σαλαμίνα Κύπρου) την οποία ίδρυσαν άποικοι με αρχηγό τον Τεύκρο.[5] Επίσης, το γεγονός ότι στο νησί συναντάμε τη λατρεία του «Δία Επικοίνιου» (Ba-al Shalam), όπως και η θέση του νησιού απέναντι σε κόλπο ξηράς, γίνεται φανερό ότι έχει σημιτική ρίζα και σημαίνει «ειρήνη» και «τόπος ειρήνης».[6]
Η σύγχρονη Σαλαμίνα
Η Σαλαμίνα σήμερα έχει τη μεγαλύτερη πυκνότητα πληθυσμού απ' όλα τα νησιά της Ελλάδας. Αυτό οφείλεται στη μικρή απόσταση που έχει από την Αθήνα. Στο κεντρικό λιμάνι-Πορθμείο των Παλουκίων Σαλαμίνας λειτουργεί εικοσιτετράωρη ακτοπλοϊκή σύνδεση με το Πέραμα. Τις ώρες αιχμής, τα πλοία φεύγουν ανά τέταρτο (15 λεπτά). Επιπλέον από τα Παλούκια υπάρχει απευθείας σύνδεση με το λιμάνι του Πειραιά. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat για την επιβατική κίνηση σταλιμάνια της Ευρώπης,[13] τo 2008 και το 2009, τα Παλούκια της Σαλαμίνας βρίσκονται στη δεύτερη θέση της λίστας και το Πέραμα στην τρίτη θέση, καθώς την ακτοπλοϊκή γραμμή χρησιμοποίησαν 13 εκατομμύρια επιβάτες, τόσο το 2008, όσο και το 2009. Ακτοπλοϊκώς συνδέεται επίσης και με τη Νέα Πέραμο από το λιμάνι που βρίσκεται κοντά στο μοναστήρι της Παναγίας Φανερωμένης. Το κέντρο του νησιού διαθέτει για τον επισκέπτη όλα όσα χρειάζεται μια σύγχρονη πόλη. Τη θερινή περίοδο δέχεται χιλιάδες επισκέπτες κυρίως από τον Πειραιά και τις γύρω περιοχές για μονοήμερες εκδρομές ως και πολυήμερες διακοπές. Για μπάνιο προσφέρονται οι περιοχές Ψιλή Άμμος, Περιστέρια, Αιάντειο, Κανάκια, Σελήνια, Σατερλί, Ρέστη, Ηλιακτή, Βασιλικά, Αγ. Γιώργης κ.α.
Αξιοθέατα της Σαλαμίνας
Τα αξιοθέατα του νησιού περιλαμβάνουν κυρίως θρησκευτικά μνημεία, όπως το Μοναστήρι της Παναγίας Φανερωμένης, μερικά ανοιχτά θέατρα όπως το Ευριπίδειο θέατρο, αλλά και τα ερείπια ενός Φράγκικου μάλλον πύργου στα Αμπελάκια.
Αθλητισμός
Στο ποδόσφαιρο η Σαλαμίνα εκπροσωπείται από τέσσερις ποδοσφαιρικούς συλλόγους:
Ο Αίας Σαλαμίνας έχει εκπροσωπήσει τη Σαλαμίνα στα πρωταθλήματα των εθνικών κατηγοριών, με υψηλότερη διάκριση τη συμμετοχή στη Β΄ Εθνική Κατηγορία τη δεκαετία του '60 και του '70. Σήμερα αγωνίζεται στις ερασιτεχνικές διοργανώσεις της ΕΠΣΠ.
Οι σύλλογοι Α.Ε Σαλαμίνας και Σαλαμινομάχοι είναι ερασιτεχνικές ομάδες ποδοσφαίρου και αγωνίζονται στις ερασιτεχνικές διοργανώσεις της ΕΠΣΠ.
Η Σαλαμίνα έχει πολυετή δραστηριότητα στα ναυτικά αθλήματα και διαθέτει τους εξής συλλόγους:
Η Σαλαμίνα διαθέτει επίσης ομάδες Μπάσκετ, Βόλεϊ, Χάντμπολ και Πινγκ πονγκ από τον Αθλητικό Όμιλο Σαλαμίνος Τελαμών[15]. Άλλες ομάδες Βόλεϊ, του νησιού, έιναι ο Αθλητικός Όμιλος Ευριπίδης Σαλαμίνος και ο Όμιλος Πετοσφαίρισης Πανορμίτης Σαλαμίνας. Επίσης διαθέτει ομάδα Στίβου από τον Γυμναστικό Σύλλογο Σαλαμίνος και ομάδα Τέννις από τον Όμιλο Αντισφαίρισης Σαλαμίνος.[16]
Η Σαλαμίνα επίσης διαθέτει ομάδα ρυθμικής γυμναστικής από τον Αθλητικό γυμναστικό σύλλογο Σείριο Σαλαμίνος. Το 2019 η ομάδα των παγκορασίδων κέρδισε την 7 η θέση στο πανελλήνιο πρωτάθλημα ανσμπλ.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμοι και Κοινότητες της Αττικής Κατηγορία:Σαλαμίνα (νησί)
Γενικές εκλογές στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας (2014)
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας στις 12 Οκτωβρίου 2014 ως μέρος των βοσνιακών γενικών εκλογών. Ο πρόεδρος Μίλοραντ Ντόντικ επανεξελέγη υποστηριζόμενος από τον Συνασπισμό των Ανεξάρτητων Σοσιαλδημοκρατών-Δημοκρατικό Συνασπισμό του Λαού-Σοσιαλιστικό Κόμμα, ενώ ο συνασπισμός του (Συνασπισμός των Ανεξάρτητων Σοσιαλδημοκρατών) παρέμεινε ο μεγαλύτερος στην Εθνοσυνέλευση.
Παραπομπές
2014
Μίλαν Μπογκίσεβιτς
Ο Μίλαν Μπογκίσεβιτς (σερβικά : Милан Богићевић) (Σάμπατς, 6 Μαρτίου 1840 - Βιέννη, 22 Ιουνίου 1929) ήταν Σέρβος νομικός, διπλωμάτης και υπουργός.
Βιογραφία
Μετά την αποφοίτηση του ακολούθησε διπλωματική σταδιοδρομία ως Γραμματέας κατά την εκπροσώπηση της Σερβίας στην Κωνσταντινούπολη το 1868 έως το 1872 που έγινε γραμματέας του Πρίγκιπα του Μίλαν. Έπειτα πήγε στην πρεσβεία της Βιέννης και του Βερολίνου.
Ήταν υπουργός Δικαιοσύνης (1874-1875), τρεις φορές υπουργός Εξωτερικών (1875, 1883-1884 και 1894-1895), Δικαστής του ακυρωτικού δικαστηρίου(1879-1883) και μέλος του Συμβουλίου της Επικρατείας (1902-1908).
Ήταν παντρεμένος με τη Πέρκομ Μπαρλόβτσι, πέθανε στη Βιέννη, και θάφτηκε στο νέο κοιμητήριο στο Βελιγράδι.
Πηγές
Κατηγορία:Οικογένεια Μπογκίσεβιτς Κατηγορία:Σέρβοι διπλωμάτες Κατηγορία:Υπουργοί δικαιοσύνης της Σερβίας Κατηγορία:Υπουργοί εξωτερικών της Σερβίας Κατηγορία:Σέρβοι νομικοί
Θεόφιλος Κολοτούρος
Ο Θεόφιλος Κολοτούρος (Θεόφιλος) (16 Αυγούστου 1954 - ) είναι Έλληνας τραγουδιστής και ερευνητής της Ελληνικής Δημοτικής Παράδοσης.
Βιογραφία
Ακολούθησε τεχνική εκπαίδευση και είναι απόφοιτος της Σχολής ηλεκτρολόγων και Εργοδηγών Ηλεκτρονικών. Κατά την διάρκεια των σπουδών του εργαζόταν ταυτόχρονα για να συνεισφέρει στο οικογενειακό εισόδημα και ευκαιριακά έκανε σποραδικές εμφανίσεις ως τραγουδιστής, χώρο που αγαπούσε από μικρός και ακολούθησε ολοκληρωτικά αμέσως μετά και την ολοκλήρωση των στρατιωτικών του υποχρεώσεων.
Παρακολούθησε μαθήματα φωνητικής και ορθοφωνίας δίπλα στον συνθέτη κλασσικής μουσικής και βαρύτονο Δίωνα Αρύβα
Η διαδρομή του, ως ερμηνευτής στην παραδοσιακή μουσική, ξεκίνησε δίπλα σε μεγάλους εκπροσώπους του είδους όπως οι Ηλίας Παπαγεωργίου και Χρήστος Πανούτσος, συνεχίζει με τους Αιμιλία Χατζηδάκη, Δόμνα Σαμίου, Χρόνη Αηδονίδη, Δημήτρη Ζάχο κ.α., και συνεργάζεται στην συνέχεια με γνωστούς τραγουδιστές όπως οι Σοφία Κολλητήρη, Αλέκος Κιτσάκης, Τασία Βέρα, Φιλιώ Πυργάκη κ.α.
Τραγουδάει σε κέντρα δημοτικής μουσικής, σε συναυλίες, σε κοινωνικές εκδηλώσεις, αλλά και σε πανηγύρια στην επαρχία κατά τους καλοκαιρινούς μήνες.
Συνεργάζεται με μουσικούς του είδους, όπως οι Βασίλης Σούκας, Αριστείδης Μόσχος, Γιώργος Κόρος, Γιάννης Βασιλόπουλος, Αριστείδης Βασιλάρης, αλλά και νεότερους μουσικούς με τους περισσότερους των οποίων λαμβάνει μέρος σε πλήθος εκδηλώσεων, μουσικών συναντήσεων και συναυλιών στην Ελλάδα και το εξωτερικό
Συμμετέχει σε αρκετές συναυλίες και μουσικές εκδηλώσεις, αλλά πολύ-πολιτισμικές συναντήσεις, με το δικό του μουσικό συγκρότημα παραδοσιακής μουσικής, αλλά και με τα συγκροτήματα των Αριστείδη Μόσχου (Ελλάδα και Παράδοση), Δόμνας Σαμίου, Στέλιου Μπέλου κ.α.
Εμφανίζεται σε ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές και ηχογραφεί σειρά δίσκων με δημοτικά παραδοσιακά τραγούδια. Ιδιαίτερη αναφορά αξίζει στην συμμετοχή του στις εκπομπές της Ελληνικής Ραδιοφωνίας και Τηλεόρασης, τόσο στο ραδιόφωνο όσο και στην τηλεόραση.
Τον Σεπτέμβριο του 1983 συμμετείχε με το συγκρότημα του Αριστείδη Μόσχου στο Διεθνές Φεστιβάλ Πέτρας, παρουσία της Ινδής Πρωθυπουργού Ίντιρας Γκάντι κατά την μοναδική επίσκεψη της στην Ελλάδα.
Συμμετείχε του στην συναυλία Δημοτικού Τραγουδιού που δόθηκε στο θέατρο Λυκαβηττού το 1984 με την συμμετοχή των τραγουδιστών της δημοτικής παράδοσης, κάτι το οποίο τον σημάδεψε και σηματοδότησε  την υπόλοιπη καριέρα του.
Ανήσυχος και δραστήριος δημιούργησε από το 1984, τον δικό του χώρο έκφρασης, το μουσικό κέντρο  «ΘΕΟΦΙΛΟΣ» στους Αγίους Αναργύρους και αργότερα την «ΟΜΟΡΦΗ ΝΥΧΤΑ» στο Γαλάτσι.
Ερμηνεύει τραγούδια από όλο το φάσμα της δημοτικής παράδοσης, Μοραΐτικα, Ρουμελιώτικα, Ηπειρώτικα, Νησιώτικα, Μικρασιάτικα αλλά και κλέφτικα δημοτικά τραγούδια, όπου είναι και ο φυσικός του χώρος.
Η εμπλοκή του με όλα τα είδη της δημοτικής μας μουσικής παράδοσης τον ωθεί να ασχοληθεί ιδιαίτερα με την έρευνα και την ιστορία του κλέφτικου δημοτικού τραγουδιού από τα βυζαντινά χρόνια μέχρι και τα χρόνια της Εθνικής Παλιγγενεσίας. Συνεχίζει να υπηρετεί αταλάντευτα το δημοτικό τραγούδι τόσο ως ερμηνευτής όσο και ως ερευνητής της διαχρονικής δημοτικής μας παράδοσης.
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές
Καμπάνα του Αγίου Πέτρου
thumb|right|250px|Αντίγραφο ως μνημείο στην Απόλντα της Γερμανίας, όπου κατασκευάστηκε thumb|right|250px|Ηχητικό δείγμα καμπανοκρουσίας στις 5 Ιανουαρίου 2011.
Η  Καμπάνα του Αγίου Πέτρου (γερμ. Petersglocke) ή Χοντρός Πέτρος (γερμ. Dicker Pitter ή Decke Pitter) ονομάζεται η πρώτη καμπάνα του καθεδρικού ναού της Κολωνίας. Κατασκευάστηκε το έτος 1923 από τον Χάινριχ Ούλριχ στα Χυτήρια Κωδώνων της Απόλντα και αναρτήθηκε στο νότιο καμπαναριό. Ζυγίζει 24 τόνους και έχει γλωσίδιο που ζυγίζει 600 κιλά. Είναι η παγκοσμίως μεγαλύτερη καμπάνα του είδους της.
Κατασκευή και λειτουργία
Το 1918 η Kaiserglocke, τότε πρώτη καμπάνα της Μητρόπολης της Κολωνίας, επιστρατεύτηκε και χρησιμοποιήθηκε ως υλικό για τον πόλεμο. Με ενέργειες του τότε δήμαρχου της Κολωνίας Άντεναουερ και του καρδινάλιου Σούλτε ανατέθηκε η κατασκευή νέας πρώτης καμπάνας, την οποία δέχτηκε να αναλάβει ο Χάινριχ Ούλριχ από την Απόλντα. Επειδή το χυτήριο δεν διέθετε την απαραίτητη χωρητικότητα, κτίστηκε και δεύτερη υψικάμινο. Εκτός αυτού η καλπάζουσα υποτίμηση του μεσοπολεμικού Γερμανικού μάρκου άνοιγε καθημερινά ελλείμματα στους λογαριασμούς αγοράς και εξόφλησης των απαραίτητων υλικών. Όταν η μητρόπολη δήλωσε ότι δεν διέθετε το απαραίτητο ποσό, έγινε έρανος και οι κάτοικοι της Κολωνίας μάζεψαν 5.000 δολάρια. Για την θέρμανση της αποχέτευσης του μετάλλου καταναλώθηκαν 30 κυβικά μέτρα ξυλεία ελάτης. Τελικά η χοή της καμπάνας άρχισε το απόγευμα της 5ης Μαΐου, και το μέταλλο έρευσε στο καλούπι από τις δύο υψικαμίνους ταυτόχρονα.
Ζημίες
thumb|right|250px|Το γλωσσίδι πεσμένο στο πάτωμα. Το έτος 1951 η καμπάνα ράγισε και ανασυγκολλήθηκε το 1956 κατά μήκος 110 εκατοστών. Το γλωσσίδι αντικαταστάθηκε με ελαφρότερο, μάζας 800 κιλών, και η καμπάνα στρίφτηκε κατά 20°.
Τα Θεοφάνια του 2011 το γλωσσίδι ξέφυγε από τη θέση του και έπεσε στο πάτωμα του καμπαναριού, τρυπώντας το σανίδι. Ο γδούπος του καταγράφτηκε από τέσσερις σεισμογράφους. Όπως φαίνεται είχε γίνει κάποιο λάθος στις εργασίες της δεκαετίας του 1950, και το γλωσσίδι έσπασε μετά από τόσα χρόνια. Ένα νέο γλωσσίδι κατασκευάστηκε από ανοξείδωτο ατσάλι μάζας 600 κιλών και αναρτήθηκε στη θέση του παλαιού στις 2 Δεκεμβρίου 2011, έτσι ώστε η καμπάνα μπήκε ξανά σε λειτουργία στις 7 Δεκεμβρίου του ίδιου χρόνου.
Περιγραφή της καμπάνας
Η καμπάνα είναι διακοσμημένη με ανάγλυφα και επιγραφές.
Ανάγλυφο του Αγίου Γκέρεον ◊ IM ◊ JAHRE ◊ 1922 ◊ NACH ◊ CHRISTI ◊ GEBURT ◊◊ ◊ 600 ◊ JAHRE ◊ NACH ◊ DER ◊ DOMWEIHE ◊ UNTER ◊ DER ◊ REGIERUNG ◊ DES ◊ PAPSTES ◊ PIUS ◊ XI ◊ DES ◊ ERZ= =BISCHOFS ◊ KARL ◊ JOSEPH ◊ KARDINAL ◊ SCHULTE ◊ Ανάγλυφο του Αγίου Πέτρου ◊ UNTER ◊ DER ◊ AMTSFÜHRUNG ◊ DES ◊ DOMPROPS= =TES ◊ ARNOLD ◊ MIDDENDORF ◊◊ DES ◊ DOMDECHAN= =TEN ◊ UND ◊ WEIHBISCHOFS ◊ PETRUS ◊ LAUSBERG ◊ ◊ DER ◊ DOMKAPITULARE ◊ WINAND ◊ BLANK :: Ανάγλυφο της Αγίας Ούρσουλας ARNOLD ◊ STEFFENS ◊◊ JOSEPH ◊ ROMUNDE ◊◊ KARL COHEN ◊◊ JOSEPH ◊ VOGT ◊◊ ADOLF ◊ OTT ◊◊ FRIEDRICH GRAF ◊ SPEE ◊◊ OTTO ◊ PASCHEN ◊◊ CHRISTIAN BERRENRATH ◊◊ JOSEPH ◊ STOFFELS ◊◊ WURDE Ανάγλυφο του Χριστού ◊ ICH ◊ ZU ◊ APOLDA ◊ VOM ◊ MEISTER ◊ HEINR. ◊ ULRICH ◊ / ◊ GEGOSSEN ◊◊ DIE ◊ MITTEL ◊ GABEN ◊ DAS ◊ DEUT= / =SCHE ◊ REICH ◊◊ DER ◊ PREUSSISCHE ◊ STAAT ◊ UND ◊ : / ◊ VATERLÄNDISCH ◊ GESINNTE ◊ BÜRGER ◊ KÖLNS Επιγραφή δίπλα στο ανάγλυφο του Αγίου Γκέρεον ◊◊ Ο ◊ KÖNIG ◊ DER ◊ HERRLICHKEIT ◊◊ / ◊ KOMM ◊ CHRISTUS ◊ MIT ◊ FRIEDEN ◊◊ Επιγραφή κάτω από το ανάγλυφο του Χριστού: ◊ ST ◊ GEREON ◊ / ◊ BITT ◊ FÜR ◊ UNS ◊ / ◊ (Krone) ◊ M ◊ (Krone) ◊ / ◊ C ◊ (Krone) ◊ B ◊ Επιγραφή κάτω από τον Άγιο Γκέρεον: , ◊ ST ◊ URSULA ◊ / ◊ BITT ◊ FÜR ◊ UNS ◊ / ◊ (Krone) ◊ M ◊ (Krone) ◊ / ◊ C ◊ (Krone) ◊ B ◊ Επιγραφή κάτω από το ανάγλυφο της Αγίας Ούρσουλας ◊: ST ◊ PETER ◊ BIN ◊ ICH ◊ GENANNT ◊ :◊ / ◊ : SCHÜTZE ◊ DAS ◊ DEUTSCHE ◊ LAND :◊ / ◊ GEBOREN ◊ AUS ◊ DEUTSCHEM ◊ LEID ◊◊ / † ◊ † ◊ RUF ◊ ICH ◊ ZUR ◊ EINIGKEIT ◊ † ◊ †
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καμπάνες Κατηγορία:Κολωνία
Συνθήκη Συγχώνευσης
Η Συνθήκη Συγχώνευσης ήταν μια συνθήκη που υπογράφηκε στις Βρυξέλλες στις 8 Απριλίου του 1965 και τέθηκε σε ισχύ την 1 Ιουλίου του 1967. Με τη συνθήκη αυτήν συγχωνεύτηκαν ορισμένα όργανα των τριών τότε Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα, ΕΟΚ και Ευρωπαϊκή Κοινότητα Ατομικής Ενέργειας). Ιδρύθηκε έτσι μια κοινή Επιτροπή (η γνωστή «Κομισιόν») και για τις τρεις Κοινότητες και ένα κοινό Συμβούλιο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων με κοινό προϋπολογισμό. Η κοινή ονομασία «Ευρωπαϊκές Κοινότητες» θεωρείται ότι έχει την αφετηρία της σε αυτήν τη συνθήκη. Η επίσημη ονομασία της ήταν «Συνθήκη περί ιδρύσεως ενιαίου Συμβουλίου και ενιαίας Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων».
Καταργήθηκε από την Συνθήκη του Άμστερνταμ η οποία και την αντικατέστησε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βρυξελλών
Φραγκίσκος Β΄ των Δύο Σικελιών
Ο Φραγκίσκος Β΄ των Δύο Σικελιών (Francesco II delle Due Sicilie, 16 Ιανουαρίου 1836 - 27 Δεκεμβρίου 1894) ήταν βασιλιάς των Δύο Σικελιών (1859 - 1861).
Βιογραφία
Ο Φραγκίσκος ντ' Ασσίζι (= της Ασσίζης) Μαρία ήταν ο μοναδικός γιος και διάδοχος του Φερδινάνδου Β΄ των Δύο Σικελιών από τον γάμο του με την πρώτη σύζυγο του Μαρία Χριστίνα της Σαβοΐας, που πέθανε πάνω στη γέννα του. Ο πατέρας του αμέλησε τις σπουδές του και, όταν τον διαδέχθηκε, σε ηλικία 23 ετών αποδείχθηκε βασιλιάς αδύναμου χαρακτήρα, εύκολα επηρεαζόμενος από τη μητριά του Μαρία Θηρεσία της Αυστρίας, τους ιερείς και την Αυλή.
Νυμφεύτηκε (1859) τη Μαρία Σοφία της Βαυαρίας των Βίττελσμπαχ (μικρότερη αδελφή της Ελισάβετ, Αυτοκράτειρας της Αυστρίας), χωρίς να κατορθώσουν να αποκτήσουν παιδιά. Ως πρωθυπουργό του διόρισε τον Κάρλο Φιλανγκιέρι, τον στρατηγό που πραγματοποίησε τις σημαντικές νίκες κατά του Πεδεμοντίου στη Λομβαρδία. Ο Φιλανγκιέρι προσπάθησε να πείσει τον βασιλιά να δεχτεί την πρόταση του Καμίλλο Μπένσο, Κόμητος του Καβούρ, για συνεργασία του με το βασίλειο της Σαρδηνίας.
Στις 7 Ιουνίου μια μερίδα των Ελβετών φρουρών εξεγέρθηκε, και ενώ ο ίδιος ο βασιλιάς προσπαθούσε να τους υποσχεθεί ότι θα ικανοποιήσει τα αιτήματα τους, ο στρατηγός Νουντσιάντε τους περικύκλωσε με τον στρατό του και τους κατανίκησε και το βασίλειο έχασε τους καλύτερους υπερασπιστές του. Ο Καβούρ πρότεινε να μοιράσουν τα παπικά εδάφη ανάμεσα στο Πεδεμόντιο και τη Νάπολη, ο Φραγκίσκος φοβήθηκε την ιεροσυλία και αρνήθηκε. Τότε ο Φιλανγκιέρι, βλέποντας ότι η μοναρχία στην Νάπολη κινδύνευε, προσπάθησε να πείσει τον βασιλιά για την παραχώρηση Συντάγματος.
Επέλαση του Γκαριμπάλντι και πτώση του
Τα επαναστατικά στρατεύματα του Τζουζέπε Γκαριμπάλντι εμπνεύσθηκαν την ανατροπή της δυναστείας των Βουρβόνων από τον Ιταλικό νότο και ετοίμαζαν μια μεγαλειώδη εκστρατεία. Μία συνωμοσία στη Σικελία τιμωρήθηκε με πρωτοφανή αγριότητα, αλλά ο Ροσαλίνο Πίλο και ο Φραντσέσκο Κρίσπι προετοιμάστηκαν να ανοίξουν τις πύλες να υποδεχτούν τον Γκαριμπάλντι, ο οποίος (Μάιος 1860) έφτασε στην πόλη Μαρσάλα και κατέκτησε το νησί της Σικελίας με καταπληκτική ευκολία.
Μεδουλάρι
Το Μεδουλάρι, τμήμα του εξοπλισμού των Ελλήνων αγωνιστών της Επαναστάσεως του 1821, ήταν μικρή μεταλλική θήκη όπου φυλαγόταν το μεδούλι, το λίπος δηλαδή που χρησίμευε στη λίπανση των όπλων. Κρεμόταν από μια λεπτή αλυσίδα στη μέση του αγωνιστή, στερεωμένο στο σελάχι ή το ζωνάρι, συνήθως στην αριστερή πλευρά.
Φραγκίσκος Β΄ των Δύο Σικελιών
Επέλαση του Γκαριμπάλντι και πτώση του
Τα γεγονότα έπεισαν τον Φραγκίσκο να καθιερώσει Σύνταγμα, αλλά η προκήρυξη συνοδεύτηκε με σάλο και παραιτήσεις, όπου ο Λιμπόριο Ρομάνο έγινε πρωθυπουργός. Ο Καβούρ έστειλε ναυτική μοίρα να παρακολουθήσει τα γεγονότα, ενώ ο Γκαριμπάλντι διασχίζοντας τα στενά της Μεσσίνα έγινε από όλο τον κόσμο δεκτός ενθουσιωδώς σαν ελευθερωτής.
Στις 6 Σεπτεμβρίου 1860, ο βασιλιάς Φραγκίσκος και η σύζυγος του προ της εισόδου του Γκαριμπάλντι δραπέτευσε από την πόλη. Την άλλη μέρα ο Γκαριμπάλντι εισήλθε στην πόλη και εγκατέστησε επαρχιακή κυβέρνηση. Ο γαλλικός στόλος αποσύρθηκε και το 1861 ολοκλήρωσε την κατάκτηση της Ιταλίας για λογαριασμό του Βίκτωρα Εμμανουήλ Β΄, καθώς έπεσαν και τα τελευταία φρούρια της Γκαέτα και της Μεσσίνα.
Μεδουλάρι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φραγκίσκος Β΄ των Δύο Σικελιών
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1859 τη Μαρία Σοφία των Βίττελσμπαχ, κόρη του Μαξιμιλιανού Ιωσήφ εν Βαυαρία, και είχε τέκνο:
Μεδουλάρι
Κατηγορία:Ελληνικές φορεσιές Κατηγορία:Ελληνική Επανάσταση του 1821
Φραγκίσκος Β΄ των Δύο Σικελιών
Πρόγονοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Νεαπόλεως Κατηγορία:Βασιλείς της Σικελίας Κατηγορία:Δούκες της Καλαβρίας Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Ισπανίας Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών
Αντόνιγιε Μπογκίσεβιτς
Ο Αντόνιγιε Μπογκίσεβιτς (σερβικά: Антоније Богићевић, Σάμπατς, 1836 - Βελιγράδι, 22 Ιουνίου 1916 ) ήταν Σέρβος στρατιωτικός και υπουργός.
Βιογραφία
Ήταν γιος του αντισυνταγματάρχη Μίλου Μπογκίσεβιτς και της Αντζελίγια Λουκάσεβιτς. Ήταν εγγονός του Άντα Μπογκίσεβιτς και αδέλφια του ήταν ο Μίλαν και ο Μιχαήλο. Ήταν παντρεμένος με την Μαρία Χατζιτομίνομ, παιδιά του ήταν η Έλενα η οποία παντρεύτηκε τον Μιλούτιν Μαρίνοβιτς και ο Μπόζινταρ.
Ήταν υπουργός Άμυνας του Βασιλείου της Σερβίας το 1892-1893 στην κυβέρνηση του Γιόβαν Αβακούμοβιτς.
Παραπομπές
Αντονιγιε Κατηγορία:Υπουργοί άμυνας της Σερβίας Κατηγορία:Σέρβοι στρατιωτικοί
Απόστολος Ματθίας
Ο απόστολος Ματθίας ήταν με βάση την Καινή Διαθήκη ο αντικαταστάτης του Ιούδα στον κύκλο των δώδεκα αποστόλων, μετά την προδοσία και την αυτοκτονία του πρώτου. Αναφέρεται από τον ευαγγελιστή Λουκά στις Πράξεις των Αποστόλων (Πράξεις 1:18-26).
Η ζωή του
Ο Ματθίας δεν μνημονεύεται στους καταλόγους των αποστόλων που αναφέρονται στα τρία συνοπτικά ευαγγέλια. Με βάση το πρώτο κεφάλαιο των Πράξεων, μετά την Ανάληψη του Χριστού, ο απόστολος Πέτρος πρότεινε στους περίπου 120 μαθητές να επιλέξουν ένα, προκειμένου να καλύψουν τη θέση του Ιούδα στον κύκλο των δώδεκα:
"Πρότειναν δύο: τον Ιωσήφ, που τον έλεγαν Βαρσάββα, που πήρε και το όνομα Ιούστος, και τον Ματθία. Ύστερα προσευχήθηκαν και είπαν: «Εσύ, Κύριε, που ξέρεις τις καρδιές όλων, δείξε μας ποιον από τους δύο αυτούς διάλεξες να αναλάβει τη θέση στο λειτούργημα αυτό και στην αποστολή που εγκατέλειψε ο Ιούδας και πήγε στη θέση που του άξιζε». Ύστερα έβαλαν κλήρους με τα ονόματά τους, κι ο κλήρος έπεσε στο Ματθία, που προστέθηκε στους έντεκα αποστόλους." Ο Έντουαρντ Τσέλερ υποστήριξε ότι η διήγηση αυτή δεν ταιριάζει με τις κινήσεις των Αποστόλων, οι οποίοι βρίσκονταν στη Γαλιλαία μετά τη σταύρωση. Ωστόσο οι Πράξεις των Αποστόλων ξεκαθαρίζουν ότι αυτοί επέστρεψαν στην Ιερουσαλήμ.
Καμία επιπλέον πληροφορία για τον Ματθία δε δίνεται στην Καινή Διαθήκη. Ακόμη και το όνομά του ποικίλλει: η συριακή έκδοση του Ευσέβιου τον αναφέρει όχι σαν Ματθία αλλά Τολμάι, που όμως δεν πρέπει να συγχέεται με τον Βαρθολομαίο (που σημαίνει «γιος του Τολμάι»), ο οποίος ήταν ένας από τους δώδεκα αρχικούς αποστόλους. Ο Κλήμης Αλεξανδρείας αναφέρει ότι κάποιοι τον αποκαλούσαν Ζακχαίο, ενώ άλλες πηγές τον αναφέρουν σαν Βαρνάβα. Ο Αδόλφος Χίγκενφελντ τον ταυτίζει με τον Ναθαναήλ που αναφέρεται στο Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον.
Με βάση τον Νικηφόρο Κάλλιστο Ξανθόπουλο, ο Ματθίας κήρυξε αρχικά το ευαγγέλιο στην Ιουδαία, στη συνέχεια στην Αιθιοπία (η οποία ταυτιζόταν με τη μυθολογική Κολχίδα, σημερινή καυκασιανή Γεωργία), και σταυρώθηκε στην Κολχίδα. Ένα σημάδι τοποθετημένο στα ερείπια ενός ρωμαϊκού φρουρίου στο Γκόνιο (αρχαίο πόλισμα Άψαρος) στη σημερινή περιοχή της Αζαρίας, που ανήκει στη Γεωργία, ισχυρίζεται ότι είναι θαμμένος σε αυτό το σημείο.
Η «Σύνοψη του Δωρόθεου» περιλαμβάνει την εξής παράδοση: "Matthias in interiore Æthiopia, ubi Hyssus maris portus et Phasis fluvius est, hominibus barbaris et carnivoris praedicavit Evangelium. Mortuus est autem in Sebastopoli, ibique prope templum Solis sepultus. («Ο Ματθίας κήρυξε το Ευαγγέλιο σε βάρβαρους και κρεατοφάγους στο εσωτερικό της Αιθιοπίας, όπου βρίσκεται το λιμάνι του Ύσσου, στις εκβολές του ποταμού Φάση. Πέθανε στη Σεβαστούπολη, και τάφηκε εκεί, κοντά στο ναό του Ήλιου»)."
thumb|200px|Άγαλμα που αναπαριστά τον απόστολο Ματθία Σε σωζόμενο κοπτικό κείμενο, που τιτλοφορείται Πράξεις του Ανδρέα και του Ματθία, τοποθετεί τη δράση του παρόμοια στην «πόλη των κανίβαλων» στην Αιθιοπία.
Με βάση άλλη παράδοση ο Ματθίας λιθοβολήθηκε στην Ιερουσαλήμ από τους Ιουδαίους και στη συνέχεια αποκεφαλίστηκε.
Με βάση τον Ιππόλυτο Ρώμης, ο Ματθίας πέθανε σε βαθιά γεράματα στην Ιερουσαλήμ.
Ο Κλήμης Αλεξανδρείας παρατηρεί (Στρωματείς vi.13):
"Δεν έγιναν απόστολοι μόνο και μόνο επειδή επιλέχτηκαν για την ιδιαιτερότητα της φύσης τους, αφού και ο Ιούδας επελέγη μαζί τους. Αλλά ήταν ικανοί να γίνουν απόστολοι, γιατί επιλέχτηκαν από αυτόν που προβλέπει ακόμα και απώτερα προβλήματα. Με αυτόν τον τρόπο ο Ματθίας, που δεν επελέγη μαζί τους, μόλις απέδειξε με την αξία του ότι αξίζει να γίνει απόστολος, αναπλήρωσε τον Ιούδα."
Κείμενα
Το απόκρυφο Ευαγγέλιο του Ματθία αποδίδεται στον Ματθία.
Εορτασμός
Ο εορτασμός του απόστολου Ματθία συμπεριλήφθηκε στο ρωμαϊκό ημερολόγιο τον 11ο αιώνα και εορταζόταν την έκτη ημέρα των Καλενδών του Μαρτίου (συνήθως στις 24 Φεβρουαρίου, αλλά κατά τα δίσεκτα έτη στις 25 Φεβρουαρίου). Καθώς η ημερομηνίες αυτές συχνά πέφτουν μέσα στη Σαρακοστή, ο εορτασμός μετατέθηκε το 1969 στις 14 Μαΐου, ούτως ώστε να εορτάζεται την αναστάσιμη περίοδο κοντά στηνΑνάληψη του Χριστού, το γεγονός μετά το οποίο, σύμφωνα με τις Πράξεις, ο Ματθίας επελέγη να μπει στον κύκλο των Δώδεκα Αποστόλων. Ορισμένοι Καθολικοί συνεχίζουν να ακολουθούν το παλιό ημερολόγιο.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 9 Αυγούστου.
Η Αγγλικανική Εκκλησία στο Βιβλίο Κοινών Προσευχών λειτουργικά εορτάζει τον Ματθία στις 24 Φεβρουαρίου. Με βάση το νεότερο Common Worship λειτουργικά εορτάζεται στις 14 Μαΐου, αν και μπορεί κατά προτίμηση να εορταστεί στις 24 Φεβρουαρίου. Στην Επισκοπική Εκκλησία, εορτάζεται στις 14 Μαΐου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ματθιας Ματθίας Ματθίας
Ντοκοουντό
Το Ντοκοουντό η "Dokkōdō" (ιαπωνικά: 獨行道) ("The Path of Aloneness", "The Way to Go Forth Alone" ή "Ο Δρόμος του να Βαδίζεις Μόνος"), είναι ένα σύντομο έργο που έγραψε ο Μιγιαμότο Μουσάσι μια εβδομάδα πριν πεθάνει το 1645. Αποτελείται από 21 κανόνες. Το "Ντοκοουντό" συνίστατο σε μεγάλο βαθμό με την ευκαιρία του Μουσάσι να παραδώσει τα υπάρχοντά του ως προετοιμασία για το θάνατο, και ήταν αφιερωμένο στον αγαπημένο του μαθητή, τον Τεράο Μαγκονότζο (στον οποίο είχε αφιερωθεί και το προηγούμενο έργο Go rin no sho [Το βιβλίο των πέντε κύκλων]), που τους πήρε στην καρδιά. Το "Ντοκοουντό" εκφράζει μια αυστηρή, ειλικρινή και ασκητική άποψη της ζωής.
Εντολές
Οι 21 αρχές του Ντοκοουντό:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ασκητισμός Κατηγορία:Ηθικός κώδικας πολεμιστή Κατηγορία:Κώδικες δεοντολογίας Κατηγορία:Βιβλία φιλοσοφίας
Πόντος
right|thumb|Η περιοχή του Πόντου Ο Πόντος είναι γενικώς η ονομασία της γεωγραφικής περιοχής που αποτελεί παράλληλα ιστορική περιοχή των βορειοανατολικών ακτών της Μικράς Ασίας, παράλια περιοχή της Καππαδοκίας, ανατολικά της Παφλαγονίας, η οποία σήμερα ανήκει στην Τουρκία.
Ο Πόντος υπήρξε στην αρχαιότητα πεδίο έντονου ελληνικού αποικισμού αλλά και βασίλειο επί Μιθριδάτη. Στην ύστερη βυζαντινή περίοδο, ξαναϋπήρξε ως ανεξάρτητο κράτος. Μέχρι το 1923 και την υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών που ακολούθησε κατ΄ επιταγή της Συνθήκης της Λωζάνης κατοικούνταν, σε σημαντικό ποσοστό, από ελληνόφωνους χριστιανικούς επί το πλείστον και μουσουλμανικούς σε δεύτερο βαθμό πληθυσμούς.