cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δικονομικό Δίκαιο
Δικονομικό Δίκαιο ονομάζεται το Δίκαιο που ρυθμίζει τη διαδικασία εκδίκασης διαφορών ενώπιον των δικαστηρίων. Ενώ το ουσιαστικό δίκαιο ρυθμίζει τις σχέσεις μεταξύ πολιτών ή τις σχέσεις πολιτών και κράτους, το δικονομικό δίκαιο ρυθμίζει την εφαρμογή του ουσιαστικού δικαίου στην πράξη από τα δικαστήρια.
Ανάλογα με τον κλάδο του ουσιαστικού δικαίου τον οποίο αφορά, το δικονομικό δίκαιο ονομάζεται αντίστοιχα. Έτσι με βάση τη θεμελιώδη διάκριση του δικαίου σε ιδιωτικό/αστικό, ποινικό και δημόσιο/διοικητικό, οι κυριότεροι κλάδοι του δικονομικού δικαίου είναι το Αστικό Δικονομικό Δίκαιο ή αλλιώς Πολιτική Δικονομία, η Ποινική Δικονομία και η Διοικητική Δικονομία.
Το Δικονομικό Δίκαιο ρυθμίζει την αρμοδιότητα των δικαστηρίων, τα ένδικα βοηθήματα με τα οποία οι πολίτες μπορούν να προσφεύγουν σε αυτά, τη διαδικασία ενώπιον των δικαστηρίων, την ισχύ και εφαρμογή των δικαστικών αποφάσεων και τα ένδικα μέσα με τα οποία μπορούν αυτές να προσβληθούν.
Η Πολιτική Δικονομία ρυθμίζεται από τον Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, η Ποινική από τον Κώδικα Ποινικής Δικονομίας και η Διοικητική από τον πρόσφατο Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας και άλλους ειδικούς νόμους. Κανόνες δικονομικού δικαίου υπάρχουν όμως διάσπαρτοι και σε άλλα νομοθετήματα, οι οποίοι ρυθμίζουν ειδικές περιπτώσεις και αποκλίσεις από τους βασικούς Κώδικες.
Παλαιό Φρούριο (Κέρκυρα)
right|thumb|250px|Το Παλαιό Φρούριο της Κέρκυρας. Το Παλαιό Φρούριο της Κέρκυρας (ενετικά: Fortezza Vecchia) είναι φρούριο χτισμένο πάνω σε μια βραχώδη χερσόνησο με δύο χαρακτηριστικούς λόφους (κορυφαί) και αποτελεί το ανατολικό άκρο της πόλης. Η θέση της χερσονήσου βρίσκεται ανατολικά από την αρχαία πόλη της «Κόρκυρας», ανάμεσα στον κόλπο της Κέρκυρας στα βόρεια και τον όρμο της Γαρίτσας στα νότια. Η συγκεκριμένη τοποθεσία αποτελούσε ιδανική επιλογή, καθώς επέτρεπε την εύκολη πρόσβαση στο θαλάσσιο δίκτυο και τον πλήρη έλεγχο των γειτονικών ακτών, ενώ τα ψηλά οχυρώματα σε συνδυασμό με την τεχνητή τάφρο καθιστούσαν αδύνατη την πρόσβαση οποιουδήποτε επιδρομέα.
Μετά τον 6ο αιώνα η τοποθεσία οχυρώθηκε και απέκτησε τους πρώτους κατοίκους, που ήταν οι επιζήσαντες από τις καταστροφές των Γότθων στην Αρχαία πόλη της Κέρκυρας. Το φρούριο δημιουργήθηκε μετά τον 15ο αιώνα από τις βενετσιάνικες οχυρώσεις στην παλιότερη βυζαντινή πρωτεύουσα του νησιού (6ος - 13ος αιώνας), με τις βυζαντινές οχυρώσεις να αντικαθίστανται στο μεγαλύτερο μέρος τους από τις αντίστοιχες των Βενετών. Η Δημοκρατία της Βενετίας δημιούργησε ένα τεχνικό κανάλι, το «Κόντρα Φόσσα» που ένωσε τον κόλπο της Κέρκυρας με τον όρμο της Γαρίτσας και μετέτρεψε τη βυζαντινή πρωτεύουσα σε τεχνητό νησί. Το κάστρο αντιστάθηκε επιτυχώς σε τρεις σκληρές οθωμανικές επιθέσεις (1537, 1571, 1716). Τον 16ο αιώνα η πόλη διαμόρφωσε περίπου τη σημερινή της μορφή και το Παλαιό Φρούριο μετατράπηκε σε στρατιωτικό χώρο. Η πόλη της Κέρκυρας και ολόκληρο το νησί πήραν το εναλλακτικό, επικρατές στο εξωτερικό όνομα Κορφού (Corfu) από τις δύο κορυφές του φρουρίου («Κόρυφος» στα ελληνικά, «Κορυφώ» στα Βυζαντινά) που σημαίνει "πόλη των κορυφών". Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και την ανταλλαγή πληθυσμών στο φρούριο στεγάστηκαν προσωρινά πολλές οικογένειες Μικρασιατών.
Δημιουργία
Οι οχυρώσεις στο σύνολο τους κατασκευάστηκαν τμηματικά σε ένα τεράστιο χρονικό διάστημα συνολικά 15 αιώνων. Στο διάστημα αυτό ξεχωρίζουν τρεις ιστορικές φάσεις: Η βυζαντινή στην οποία οχυρώθηκε ο ανατολικός λόφος («Παλαιό Κάστρο»), η πρώιμη ενετική όταν η χερσόνησος μετατράπηκε σε νησί και οχυρώθηκε ο δυτικός λόφος («Νέο Κάστρο») και η ύστερη ενετική όταν συμπληρώθηκαν τα οχυρωματικά έργα και έλαβαν τη σημερινή μορφή για να αντιμετωπίσουν τη νέα σύγχρονη απειλή, τα κανόνια. Την ύστερη ενετική περίοδο ισοπεδώθηκαν τα κτίσματα μπροστά από το Παλαιό Κάστρο και κατασκευάστηκε στη θέση τους η επιβλητική «Πλατεία Σπιανάδα» στην οποία βρίσκεται έως σήμερα η είσοδος του φρουρίου. Το φρούριο υπέστη αρκετές μετατροπές και ελάχιστα πράγματα θυμίζουν σήμερα την αρχική μορφή των Βυζαντινών, με τις περισσότερες να έχουν γίνει τον 16ο αιώνα από τους Βενετούς για να αμυνθούν απέναντι στις οθωμανικές επιδρομές.
Οι Βενετοί προσπάθησαν να ενισχύσουν τα οχυρώματα, να ανοίξουν μεταγενέστερες τάφρους γύρω από το φρούριο και να λειάνουν τα βράχια για να εμποδίσουν οποιαδήποτε εχθρική αναρρίχηση. Παρόλο που δεν έτυχε ευρείας αναγνώρισης η αξία του στρατιωτικού αυτού αριστουργήματος, εντούτοις αρκετές διαφορετικές σημαίες κυμάτισαν στη κορυφή του σαν αποτέλεσμα των αλλαγών που συντελέστηκαν στην Ευρώπη. Χάρη σ’ αυτή την εξέλιξη όλοι άφησαν το σημάδι τους, Βυζαντινοί, Ενετοί, Γάλλοι, Ρώσοι, Άγγλοι, Έλληνες, Ιταλοί, Γερμανοί, ο καθένας είχε την συμβολή του στο να ολοκληρωθεί αυτό το ιδιαίτερο κόσμημα της Κέρκυρας.
Η προέλευση των κάστρων
Οι παλιότερες οχυρώσεις στην «Παλαιά Πόλη» χρονολογούνται τον 6ο αιώνα όταν οι Γότθοι κατέστρεψαν την «Κόρκυρα» και ανάγκασαν τους κατοίκους να μεταφερθούν και να οχυρωθούν στην ανατολική χερσόνησο. Ακολούθησε μια περίοδος πέντε αιώνων χωρίς πληροφορίες, ώσπου τον 11ο αιώνα η Άννα Κομνηνή μνημόνευσε στην Αλεξιάδα την «ισχυρά οχυρωμένη πόλη της Κέρκυρας». Η Ακρόπολη περιλάμβανε δυο κορυφές που εξοπλίστηκαν επανειλημμένα με πύργους. Η ψηλότερη που βρισκόταν πιο κοντά στην πόλη οχυρώθηκε από τους Βυζαντινούς τον 12ο αιώνα και ονομάστηκε από τους Βενετούς «Κάστρο κοντά στη στερεά» ή «Νέο Κάστρο». Η χαμηλότερη κορυφή στα ανατολικά δίπλα στη θάλασσα ονομάστηκε από τους Βενετούς "Κάστρο δίπλα στη θάλασσα" ή "Παλαιό Κάστρο" και χρησίμευσε για κάποιο διάστημα ως πυριτιδαποθήκη. Από τη Γοτθική επίθεση μέχρι τον 13ο αιώνα η Βυζαντινή πόλη της Κέρκυρας βρισκόταν πάνω στη χερσόνησο εκεί που σήμερα τοποθετείται η "Παλαιά Πόλη". Τον 15ο αιώνα οι Βενετσιάνοι ξεκίνησαν την αντικατάσταση των Βυζαντινών οχυρώσεων με δικές τους.
Η πολιορκία του Μπαρμπαρόσα
Μετά την πρώτη πολιορκία της Κέρκυρας από τους Οθωμανούς (1537), οι Βενετοί δημιούργησαν ισχυρές αμυντικές ζώνες. Οι Βενετοί μηχανικοί Σαβορνιάν και Μαρτινέγκο κατασκεύασαν τη δεκαετία 1545-55 ισχυρές οχυρώσεις με την τελειότερη τεχνολογία της εποχής. Η σημαντικότερη κατασκευή των Βενετών ήταν η τάφρος "Κόντρα Φόσσα", που μετέτρεψε την Ακρόπολη σε νησί. Η τάφρος υπάρχει και σήμερα με το ιταλικό της όνομα, ενώ η επικοινωνία ανάμεσα στην ξηρά και την Ακρόπολη γινόταν με κινητή γέφυρα, που αντικαταστάθηκε τα σύγχρονα χρόνια από μόνιμη.
Ο Τρίτος Βενετοτουρκικός πόλεμος ξέσπασε το 1537. Ο Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα, ελληνικής καταγωγής τυχοδιώκτης από τη Μυτιλήνη και αρχιναύαρχος του οθωμανικού στόλου του Σουλτάνου Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς επιτέθηκε στην Κέρκυρα με 25.000 άντρες. Οι Οθωμανοί στρατοπέδευσαν στη Γουβιά Κέρκυρας και προχώρησαν προς την πόλη, ενώ στο δρόμο τους κατέστρεψαν το χωριό που βρίσκεται σήμερα στη θέση Ποταμός Κέρκυρας. Οι Οθωμανοί σύντομα κατέλαβαν ολόκληρο το νησί εκτός από το Παλαιό Φρούριο και το Αγγελόκαστρο Κέρκυρας. Πολλοί κάτοικοι θανατώθηκαν ή πουλήθηκαν ως δούλοι από το στρατό του σουλτάνου. Οι Βενετοί έδιωξαν από το Παλαιό Κάστρο τους ηλικιωμένους, τις γυναίκες και τα παιδιά, που ήταν άχρηστοι στα αμυντικά τους σχέδια και έπεσαν στα χέρια των Τούρκων, πράξη που εξόργισε τους Έλληνες κατοίκους. Το Παλαιό Κάστρο ωστόσο και το Αγγελόκαστρο με τα πετυχημένα αμυντικά σχέδια των Βενετών αντιστάθηκαν αποτελεσματικά και οι Οθωμανοί αποχώρησαν απογοητευμένοι καταστρέφοντας ολόκληρο το νησί από την οργή τους. Οι 20.000 κάτοικοι που δεν μπόρεσαν να βρουν καταφύγιο θανατώθηκαν από τους άντρες του Μπαρμπαρόσα ή πουλήθηκαν ως σκλάβοι. Οι Οθωμανοί επέστρεψαν 24 χρόνια αργότερα, τον Αύγουστο του 1571, κυρίευσαν την Πάργα και τα Σύβοτα Θεσπρωτίας στην ηπειρωτική Ελλάδα, επιτέθηκαν στους Παξούς και στη συνέχεια έκαναν εισβολή στην Κέρκυρα και κατέστρεψαν το χωριό Ποταμός. Το κάστρο αντιστάθηκε ηρωικά, αλλά το υπόλοιπο νησί καταστράφηκε με βαριές απώλειες αμάχων, με τους Οθωμανούς να καίνε σπίτια, εκκλησίες και δημόσια κτίρια.
Η πολιορκία του 1716
thumb|250px|Το Παλαιό Φρούριο και η Παλαιά Πόλη της Κέρκυρας. Οι Οθωμανοί έκαναν νέες προσπάθειες να καταλάβουν την Κέρκυρα όταν ξέσπασε ο Έβδομος Βενετοτουρκικός πόλεμος και έγινε εύκολα η οθωμανική ανακατάληψη της Πελοποννήσου το 1716. Οι Βενετοί διόρισαν διοικητή της Κέρκυρας τον Ματθία Ιωάννη κόμη του Σούλενμπουργκ (Matthias Johann Graf von der Schulenburg), ο οποίος ενίσχυσε σημαντικά την άμυνα του κάστρου, ενώ σύντομα έφτασε και ο στρατός των Βενετών υπό την ηγεσία του μετέπειτα δόγη Αλβίζε Γ΄ Μοτσενίγκο. Ο Καρά Μουσταφά Πασάς ξεκίνησε την πολιορκία (6 Ιουλίου 1716), οι Οθωμανοί τοποθέτησαν το πυροβολικό τους σε στρατηγικά σημεία στους λόφους του Αβράμη και του Σαρόκκο και ξεκίνησαν την πολιορκία της Ακρόπολης. Οι Βενετοί και οι Κερκυραίοι με τον κόμη Σούλενμπουργκ αντιστάθηκαν για άλλη μια φορά πολύ σκληρά, με συνέπεια οι Οθωμανοί ύστερα από πολιορκία που κράτησε επτά βδομάδες να διακόψουν τις προσπάθειες τους και να φύγουν από το νησί (19 Αυγούστου 1716). Μετά την αναχώρηση των Οθωμανών οι Βενετσιάνοι και ο κόμης Σούλενμπουργκ ενίσχυσαν ξανά την άμυνα της Κέρκυρας, ιδιαίτερα στους λόφους του Αβράμη και του Σαρόκκο για να προστατεύσουν το νησί από μελλοντικές επιθέσεις. Στη Γουβιά δημιούργησαν ένα νέο οπλοστάσιο για να εξυπηρετήσει τον στόλο τους. Η υπεράσπιση της Κέρκυρας υπό τον κόμη Σούλενμπεργκ θεωρήθηκε μια από τις πιο φημισμένες επιδόσεις της σύγχρονης πολεμικής ιστορίας (κατά τον ιστορικό Meyers). Ο ίδιος τιμήθηκε με ανδριάντα που βρίσκεται στην Κέρκυρα στην είσοδο του Παλιού Φρουρίου και φιλοτεχνήθηκε από τον Ιταλό γλύπτη Αντόνιο Κοραντίνι, ενώ η ηρωική υπεράσπιση της Κέρκυρας και τελική νίκη κατά των Οθωμανών τιμήθηκε από τον μουσουργό Αντόνιο Βιβάλντι με το αλληγορικό ορατόριο Juditha triumphans, που αναφέρεται στο γεγονός αυτό.
Η καταστροφή του 1718
Μια έκρηξη στην πυριτιδαποθήκη του Παλαιού Κάστρου είχε σαν αποτέλεσμα την καταστροφή των περισσότερων κτηρίων σε ολόκληρο το Φρούριο (1718), ανάμεσα τους και το κτίριο του κυβερνήτη. Οι νεκροί από την έκρηξη ήταν εκατοντάδες, περιγράφεται σαν μια "από τις μεγαλύτερες καταστροφές στην ιστορία της Κέρκυρας". Ο Βενετός διοικητής του φρουρίου Αντρέα Πιζάνι αδελφός του Δόγη της Βενετίας Αλβίζε Γ΄ Μοτσενίγκο ήταν ανάμεσα στους νεκρούς. Το "Παλαιό Κάστρο" οικοδομήθηκε ξανά από τον Σούλενμπουργκ, κατασκεύασε δυο νέα κτίρια στους λόφους του Αβράμη και του Σαρόκκο (1721) που κατεδαφίστηκαν όταν ενώθηκε η Κέρκυρα με την Ελλάδα σύμφωνα με τους όρους της "Συνθήκης του Λονδίνου" (1864). Οι κυβερνήτες του Παλαιού και του Νέου Κάστρου ήταν διορισμένοι από τη Δημοκρατία της Βενετίας για περίοδο δυο ετών, οι δυο κυβερνήτες έδιναν όρκο στη Γερουσία της Βενετίας να μην επικοινωνούν καθόλου μεταξύ τους τη διετή περίοδο που κυβερνούσαν. Ο σκοπός του όρκου ήταν να αποφύγουν τυχόν συνωμοσία με στόχο την εξέγερση απέναντι στη Δημοκρατία.
Εγκατάσταση Μικρασιατών
Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και την Ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 η Κέρκυρα αποτέλεσε ένα από τα κυριότερα κέντρα υποδοχής Ελλήνων προσφύγων από τη Μικρά Ασία και την Ανατολική Θράκη (1922-1932). Πολλές οικογένειες Μικρασιατών προσφύγων εγκαταστάθηκαν από τον Ιανουάριο του 1923 στο Παλαιό Φρούριο. Την 31η Αυγούστου 1923 έλαβε χώρα ιταλικός φασιστικός βομβαρδισμός κατά την Ιταλική εισβολή στην Κέρκυρα. Από τον βομβαρδισμό έχασαν τη ζωή τους 15 άμαχοι εκ των οποίων οι 13 Μικρασιάτες πρόσφυγες.
Β' Παγκόσμιος Πόλεμος
Οι Ναζί χρησιμοποίησαν τα δυο κάστρα για να φυλακίσουν τους Εβραίους της Κέρκυρας όταν τελείωσε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Οι Εβραίοι κλήθηκαν από τους Γερμανούς (8 Ιουνίου 1944) να παρουσιαστούν το πρωί της επόμενης μέρας στο Παλαιό Κάστρο, πολλοί δραπέτευσαν στην ύπαιθρο αλλά οι περισσότεροι παρουσιάστηκαν το πρωί της 9ης Ιουνίου επειδή φοβήθηκαν για τις οικογένειες τους. Οι Γερμανοί τους ανάγκασαν να παραδώσουν τα κοσμήματα, την περιουσία τους και τους φυλάκισαν στο κάστρο. Οι Εβραίοι έζησαν μερικές μέρες σε πολύ δύσκολες συνθήκες, στη συνέχεια μεταφέρθηκαν διαδοχικά στη Λευκάδα, στην Πάτρα, στον Πειραιά και στο Χαϊδάρι, από εκεί κατέληξαν στο Στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς. Από τους υπόλοιπους που εγκατέλειψαν την Κέρκυρα επέστρεψαν τελικά μόνο οι 120.
Το Φρούριο σήμερα
Το Παλαιό Φρούριο λειτουργεί σήμερα ως ανοικτός χώρος μνημειακού χαρακτήρα, ο οποίος στεγάζει το Ιστορικό Αρχείο της Κέρκυρας, τη Δημόσια Βιβλιοθήκη της Κέρκυρας  Το Μουσείο Αναζήτησης Ελληνικής Μουσικής του Ιονίου Πανεπιστημίου βρίσκεται επίσης στο "Παλαιό Κάστρο". , τη Βυζαντινή Συλλογή της Κέρκυρας, τις υπηρεσίες του Υπουργείου Πολιτισμού, το εργαστήριο έρευνας Ελληνικής μουσικής του Ιονίου πανεπιστημίου και αίθουσες εκθέσεων και εκδηλώσεων. Οι ελεύθεροι χώροι του χρησιμοποιούνται για την πραγματοποίηση μουσικών εκδηλώσεων και στον χώρο επίσης λειτουργούν αναψυκτήριο, εστιατόριο και πωλούνται είδη πολιτιστικού ενδιαφέροντος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάστρα των Επτανήσων Κατηγορία:Κάστρα της Κέρκυρας
Η επίθεση του γιγαντιαίου μουσακά
Η επίθεση του γιγαντιαίου μουσακά είναι ελληνική κωμική-φανταστική ταινία παραγωγής του 1999, σε σκηνοθεσία και σενάριο Πάνου Κούτρα. Στην ταινία σατιρίζονται η καταστροφολαγνεία των δελτίων ειδήσεων και η επιρροή τους στους τηλεθεατές, η παραδοσιακή ελληνική οικογένεια και οι ταινίες επιστημονικής φαντασίας. Πρόκειται για την πρώτη ταινία του σκηνοθέτη, στην οποία έχει μικρή συμμετοχή και ο ίδιος.
Είχε θετική αποδοχή κυρίως στη Γαλλία, αλλά και στην Ιαπωνία.
Πλοκή
Ο Άρης, ο γιος του υπουργού Αντώνη Μπουντάλα και της Τζόυ, παίρνει ένα πιάτο με μουσακά για να το δώσει στον σκύλο του. Τότε, ένας ιπτάμενος δίσκος που περνά εκείνη τη στιγμή από πάνω, ακτινοβολεί πάνω στο πιάτο και κάνει το κομμάτι του μουσακά τεράστιο, καθιστώντας το επικίνδυνο για τους κατοίκους της Αθήνας.
Το γεγονός αυτό τρομοκρατεί τους Αθηναίους και η ιστορία επικεντρώνεται στον μελετητή ουράνιων σωμάτων Αλέξη Αλεξίου, στην drag queen Τάρα και στην οικογένεια Μπουντάλα. Καθ' όλη τη διάρκεια της επίθεσης του γιγαντιαίου μουσακά στην πόλη, οι δημοσιογράφοι κρατούν ενήμερους τους πολίτες και κυρίως η παρουσιάστρια Αλέκα Σπάη και η ρεπόρτερ Εύη Μπέη.
Εν τέλει, το πρόβλημα λύνεται και ο μουσακάς παύει να είναι απειλή για την Αθήνα. Στο τέλος, η Τζόυ ζητά από τον ιπτάμενο δίσκο να την πάρει μαζί της, ο Αλέξης και η Τάρα ερωτεύονται και ο μικρός Άρης ανακαλύπτει την κλίση του στο μακιγιάζ.
Διανομή
Στην ταινία έχουν μικρή συμμετοχή οι εξής:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές σατιρικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Πάνου Κούτρα Κατηγορία:Σκηνοθετικό ντεμπούτο σε ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1999 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ρωσόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Κωμικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες τρόμου
Γιώργος Δ. Παππάς
Ο Γιώργος Παππάς (1938 - 29 Απριλίου 2012), του Δημητρίου, ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ. Πολιτεύτηκε στη Μαγνησία. Στις εκλογές του 1981 εξελέγη βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ, επανεξελέγη το 1985 και υπηρέτησε ως το 1989.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Βουλευτές Μαγνησίας
Practice What You Preach
Practice What You Preach είναι ο τίτλος του τρίτου στούντιο άλμπουμ του αμερικάνικου thrash metal συγκροτήματος Testament, το οποίο κυκλοφόρησε στις 4 Αυγούστου του 1989 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Atlantic Records". Η παραγωγή του πραγματοποιήθηκε από τον Άλεξ Περιάλας στα "Fantasy Studios" της Καλιφόρνια.
Αυτό ήταν το πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος που ανέβηκε στο Top-100 του Billboard στις Ηνωμένες Πολιτείες, φθάνοντας μέχρι το # 77, ενώ στην Μεγάλη Βρετανία σκαρφάλωσε μέχρι το # 40. Μέχρι τον Ιούνιο του 1992, ο δίσκος είχε πουλήσει πάνω 450.000 αντίτυπα παγκοσμίως.
Για το ομώνυμο κομμάτι, όπως και το "The Ballad" γυρίστηκαν βίντεο κλιπ, ανεβάζοντας ακόμη περισσότερο την δημοτικότητα του συγκροτήματος με την προβολή τους από το τηλεοπτικό δίκτυο "MTV".
Για την προώθηση του "Practice What You Preach", οι Testament περιόδευσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες τον Οκτώβριο του 1989 μαζί με τους Annihilator και τους Wrathchild America, ενώ συνέχισαν στις αρχές του 1990 στην Ευρώπη. Μετά από μία σύντομη περιοδεία στην Ιαπωνία, πραγματοποίησαν άλλη μία βορειοαμερικανική περιοδεία με τους Savatage, Nuclear Assault, Dark Angel και Dead Horse.
Τραγούδια του δίσκου
1. Practice What You Preach (Billy, Skolnick, Peterson, Christian, Clemente) - 5:06
2. Perilous Nation (Billy, Skolnick, Peterson, Christian, Clemente) - 5:50
3. Envy Life (Billy, Skolnick, Peterson, Christian, Clemente) - 4:16
4. Time Is Coming (Billy, Skolnick, Peterson, Christian, Clemente) - 5:26
5. Blessed In Contempt(Billy, Skolnick, Peterson, Christian, Clemente)'' - 4:12
6. Greenhouse Effect (Billy, Skolnick, Peterson, Christian, Clemente) - 4:52
7. Sins of Omission (Billy, Skolnick, Peterson, Christian, Clemente) - 5:00
8. The Ballad (Billy, Skolnick, Peterson, Christian, Clemente) - 6:09
9. Nightmare (Coming Back to You) (Billy, Skolnick, Peterson, Christian, Clemente) - 2:20
10. Confusion Fusion (Billy, Skolnick, Peterson, Christian, Clemente) - 3:07
Θέσεις τσαρτ
Practice What You Preach (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 4 Αυγούστου 1989
Τα μέλη των Testament
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Practice What You Preach" είναι οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Testament Κατηγορία:Άλμπουμ του 1989
Σάσα Γιοβάνοβιτς
Ο Σάσα Γιοβάνοβιτς (Saša Jovanović) (γενν. 1974) είναι παλαίμαχος Σέρβος επιθετικός ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε την περίοδο 1996-2009 κυρίως στην Κύπρο. Πέρασε και από την Ελλάδα, όπου έπαιξε στην Α΄ Εθνική με τον Α.Ο. Τρίκαλα και τoν Πανιώνιο. Από τη σεζόν 2009-10 εργάζεται ως προπονητής στην Κύπρο.
Βιογραφικό
Ο Σάσα Γιοβάνοβιτς γεννήθηκε στις 18 Ιουνίου 1974 στο Λέσκοβατς της τότε ενιαίας Γιουγκοσλαβίας. Ως έφηβος έπαιξε ποδόσφαιρο στην Ντουμπόσιτσα και από το 1995 στη Νάπρεντακ Κρούσεβατς. Το 1996 πήγε για πρώτη φορά στην Κύπρο, όπου αγωνίστηκε στην Ανόρθωση. Στη συνέχεια πέρασε από τον ΑΠΟΠ Πάφου, την ΑΕΛ Λεμεσού και το 1999 ήρθε στην Ελλάδα, στον Α.Ο. Τρίκαλα. Από το 2000 ως το 2002 αγωνίστηκεα στον Πανιώνιο και εν συνεχεία επέστρεψε στην Κύπρο. Έπαιξε διαδοχικά στην Αθλητική Ένωση Πάφου, ξανά στην ΑΕΛ, στον ΑΠΟΕΛ και έκλεισε την καριέρα του στην ΑΠΕΠ.
Το 2009 ξεκίνησε καριέρα προπονητή στον Ακρίτα Χλώρακα και από το 2010 υπέγραψε στον Ολυμπιακό Λευκωσίας. Μετά από ένα ανεπιτυχές, σύντομο πέρασμα από την ομάδα της Λευκωσίας, το καλοκαίρι του 2010, σε συνεργασία με τον Βούλγαρο Σλάβκοβ ανέλαβε την ΑΕ Πάφου. Το καλοκαίρι του 2011 ανέλαβε τον Ατρόμητο Γεροσκήπου, από τον οποίο αποδεσμεύτηκε μετά την 7η αγωνιστική, αφού η ομάδα δεν είχε καταφέρει εξασφαλίσει βαθμό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ολυμπιακού Λευκωσίας Κατηγορία:Σέρβοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ανόρθωσης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Τρικάλων Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΠΟΕΛ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΕΠ Πάφου Γ γ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ραντνίτσκι Νις Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΠΟΠ Πάφου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Κύπρο Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ακρίτα Χλώρακα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ακρίτα Χλώρακα
Άφωτη Καρπάθου
Η Άφωτη ή Άφφωτη είναι νησίδα των Δωδεκανήσων στο Καρπάθιο πέλαγος, η οποία βρίσκεται στην ανατολική πλευρά της νήσου Καρπάθου, βορειοδυτικά από την είσοδο στο λιμάνι του νησιού (Πηγάδια) και απέναντι από την ομώνυμη παραλία Άφφωτη. Αναφέρεται το 2011 να προσαρτάται στο δήμο Καρπάθου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν κατοικείται και σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Κάρπαθο (Πηγάδια), το Πλατύολο και τις γειτονικές νησίδες Δεσποτικό και Γαϊδουρονήσι αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Καρπάθου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Καρπάθου του Δήμου Καρπάθου.
Δείτε επίσης
Άφωτη: η παραλία και τοποθεσία της Καρπάθου που βρίσκεται απέναντι και νότια της βραχονησίδας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Καρπάθου
Τομάς Λουίς ντε Βικτόρια
Ο Τομάς Λουίς ντε Βικτόρια (ισπ. Tomás Luis de Victoria, ή ιτ. da Vittoria, 1548 - 27 Αυγούστου 1611) ήταν Ισπανός συνθέτης του 16ου αιώνα και -μαζί με τον Τζιοβάννι Πιερλουίτζι ντα Παλεστρίνα και τον Ορλάντο ντι Λάσσο- ένας από τους σπουδαιότερους εκπροσώπους της Αντιμεταρρύθμισης και της Ρωμαϊκής Σχολής. Εκτός από συνθέτης υπήρξε οργανίστας και τραγουδιστής αξιώσεων, ωστόσο προτιμούσε τη ζωή του συνθέτη παρά του εκτελεστή. Είναι γνωστός και ως «Ισπανός Παλεστρίνα» καθώς ενδέχεται να υπήρξε μαθητής του τελευταίου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Βικτόρια γεννήθηκε στο Sanchidrián, στην επαρχία Άβιλα της Καστίλλης περίπου το 1548 και πέθανε το 1611. Ήταν το έβδομο από τα εννέα τέκνα του Francisco Luis de Victoria και της Francisca Suárez de la Concha. Στα παιδικά του χρόνια υπήρξε χορωδός του Καθεδρικού Ναού της Άβιλα, ενώ μετά τον θάνατο του πατέρα του το 1557, βρέθηκε υπό την κηδεμονία του θείου του, Juan Luis.
Λαμβάνοντας μια επιχορήγηση από τον Βασιλιά Φίλιππο Β΄, το 1565 πηγαίνει στη Ρώμη και γίνεται κάντορας στο Γερμανικό Κολλέγιο (Collegium Germanicum), ίδρυμα του Αγίου Ιγνατίου Λογιόλα. Κατά την παραμονή του εκεί, αν και δεν υπάρχουν αδιάσειστες αποδείξεις, πιθανότατα μαθήτευσε με τον Παλεστρίνα· εντούτοις, το ιταλικό ύφος σίγουρα τον επηρέασε. Εκτός από τη θέση του στο Γερμανικό Κολλέγιο, διετέλεσε διευθυντής του παρεκκλησίου και δάσκαλος γρηγοριανού μέλους στην Παπική Θεολογική Σχολή (Pontificio Seminario Romano Maggiore), τη χορωδία της οποίας διηύθυνε ο Παλεστρίνα. Όταν ο τελευταίος σταμάτησε, τη θέση του πήρε ο Βικτόρια, ενώ το 1574 χειροτονήθηκε ιερέας. Τον επόμενο χρόνο αναλαμβάνει τη μουσική διεύθυνση στην εκκλησία του S. Apollinare. Η φήμη του ως οργανίστας και μαέστρος εξαπλώθηκε γρήγορα και συχνά του ζητείτο η γνώμη του όσον αφορά σε ζητήματα πρόσληψης μουσικών.
Το 1587, με τη σύμφωνη γνώμη του Φιλίππου Β΄, επιστρέφει στην Ισπανία, όπου τιτλοφορείται εφημέριος της αδελφής του Μαρίας, κόρη του Καρόλου Ε΄, η οποία ζούσε ως μοναχή μαζί με την κόρη της, πριγκήπισσα Μαργαρίτα, στο Monasterio de las Descalzas de S. Clara· εκεί θα εργαστεί για τα επόμενα 24 χρόνια -τόσο ως ιερέας, όσο και ως οργανίστας της Μονής- βγάζοντας πολλά περισσότερα χρήματα απ' όσα θα κέρδιζε σε κάποιον καθεδρικό ναό. Στα προνόμιά του ήταν και η ελευθερία να ταξιδεύει και έτσι, το 1593, επισκέπτεται για δύο χρόνια τη Ρώμη· τον επόμενο χρόνο δίνει το παρόν στην κηδεία του Παλεστρίνα.
Πέθανε το 1611 και ετάφη στο κοιμητήριο της Μονής, όπου ο τάφος του δεν έχει αναγνωριστεί μέχρι σήμερα.
Μουσικολογικά στοιχεία
Ο Βικτόρια θεωρείται ο σημαντικότερος συνθέτης της Αντιμεταρρύθμισης στην Ισπανία, καθώς και ένας από τους σπουδαιότερους συνθέτες θρησκευτικής μουσικής της Αναγέννησης, είδος στο οποίο αφιερώνεται εξ' ολοκλήρου. Στυλιστικά, η μουσική του βασίζεται σε απλές μελωδικές γραμμές, δείχνοντας προτίμηση στην ομοφωνική γραφή, χωρίς ωστόσο να λείπει η ρυθμική ποικιλία και οι έντονες και απρόσμενες αντιθέσεις. Εν αντιθέσει με τη Ρωμαϊκή πρακτική, πολλά έργα του διαθέτουν ενόργανα μέρη, ενώ άλλα είναι γραμμένα σε "πολυχωρικό" ύφος, τυπικό χαρακτηριστικό της Βενετσιάνικης Σχολής του Τζιοβάννι Γκαμπριέλι. Με βασικό εργαλείο την πολυφωνία, τα έργα του απηχούν το θρησκευτικό μυστικισμό, ενώ θεωρούνται πιο έντονα και πιο συγκινησιακά από τα αντίστοιχα του Παλεστρίνα. Τα συνθετικά τους ύφη, αν και παρόμοια, παρουσιάζουν κάποιες σημαντικές διαφορές, όπως ο χειρισμός της μελωδικής γραμμής και των διάφωνων διαστημάτων, κάτι που κάνει τα έργα του Παλεστρίνα πιο ρυθμικά και ομαλά, από αρμονικής άποψης. Εντούτοις, ο Βικτόρια έχαιρε της μεγάλης εκτίμησης του Πάδρε Μαρτίνι για τις μελωδικές του φράσεις και την ευχάριστη εφευρετικότητά του.
Χαρακτηριστικό του ύφους του είναι η χρήση πολλαπλών χορωδιών, η κάθε μία από τις οποίες διαθέτει περίτεχνα μέρη στην κάθε φωνή. Το όργανο συχνά παίζει κύριο ρόλο στα χορωδιακά του έργα, ενώ συχνές είναι και οι αναθεωρήσεις του από παλαιότερα έργα.
Το έτος 1572 είναι σημείο αναφοράς στην καριέρα του Βικτόρια, καθώς τότε εκδίδεται το πρώτο του βιβλίο με μοτέτα. Ένα άλλο έργο αναφοράς θεωρείται και το Officium Hebdomadae Sanctae (1585), μια συλλογή 37 κομματιών που καλύπτουν το μουσικό μέρος της Μεγάλης Εβδομάδας της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.
Εκτός από τον Παλεστρίνα, διακρίνονται επιρροές στο έργο του και από δύο άλλους συνθέτες της εποχής: τον Τζιοβάννι Μαρία Νανίνο και τον Λούκα Μαρέντσιο. Ο Βικτόρια θαύμαζε ωστόσο τα μαδριγάλια τους, παρά τα θρησκευτικά τους έργα, ενώ εικάζεται ότι πριν την εγκατάστασή του στη Ρώμη, είχε λάβει μαθήματα από τον Μπαρτολομέ δε Εσκομπέδο.
Το πιο γνωστό του έργο είναι πιθανότατα μια Νεκρώσιμη Λειτουργία (Ρέκβιεμ), που έγραψε για την Αυτοκράτειρα Μαρία, καθώς και το μοτέτο του Ave Maria για 8φωνη χορωδία.
Δήμος Καλβαρίγια
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Λιθουανίας
Bangla Tribune
Η Bangla Tribune (βεγγαλικά: বাংলা ট্রিবিউন) είναι μια διαδικτυακή εφημερίδα στο Μπαγκλαντές, που δημοσιεύεται από τη Ντάκα στη Βεγγαλική γλώσσα. Η Bangla Tribune είναι ένα μια από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες διαδικτυακές ειδησεογραφικές πύλες στο Μπαγκλαντές. Ένα χαρακτηριστικό της εφημερίδας είναι η λογοδοσία και η υπεύθυνη δημοσιογραφία. Ιδρύθηκε στις 13 Μαΐου 2014. Η εφημερίδα, μαζί με την Dhaka Tribune και το λογοτεχνικό περιοδικό Φώτα της Βεγγάλης, ανήκει στον όμιλο Gemcon. Ο εκδότης του της εφημερίδας είναι ο Καζί Ανίς Αχμέντ, ενώ ο Ζουλφικέρ Ράσελ είναι ο συντάκτης. Το σύνθημα της εφημερίδας είναι Τα πάντα σε ελάχιστες λέξεις (Kom Kothay Sob Kotha, কম কোথায় সব কথা).
Ιστορία
Η Bangla Tribune είναι ένα μια διαδικτυακή εφημερίδα στα βεγγαλικά στο Μπανγκλαντές. Η εφημερίδα εκδίδεται από τον Καζί Ανίς Αχμέντ, ενώ ο Ζουλφικέρ Ράσελ είναι ο συντάκτης. Η Bangla Tribune περιγράφει την εκδοτική πολιτική της ως φιλελεύθερη και υποστηρίζει τα ίσα δικαιώματα των φύλων στο Μπαγκλαντές. Αυτή η εφημερίδα ανήκει στη 2A Media Limited, που με τη σειρά της ανήκει στον όμιλο Gemcon. Είναι μια από τις πιο σεβαστές διαδικτυακές εφημερίδες της χώρας. Πολλά διεθνή μέσα ενημέρωσης όπως ο The Guardian χρησιμοποιούν την εφημερίδα ως μια σημαντική πηγή.
Συμπληρώματα
Ως μια ηλεκτρονική εφημερίδα, η Bangla Tribune δημοσιεύει τακτικά συμπληρώματα όπως το συμπλήρωμα λογοτεχνίας. Άλλα αξιοσημείωτα συμπληρώματα είναι η έκδοση Ιντ. Εκτός από αυτό κάθε εβδομάδα δημοσιεύονται αρκετά συμπληρώματα σε διάφορα θέματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστότοποι
Χίτλερ (αποσαφήνιση)
Χίτλερ είναι το επώνυμο των
Χουάλτερους Χάισερτς
μικρογραφία|341x341εσ| Τουλίπες, τριαντάφυλλα και άλλα λουλούδια Ο Χουάλτερους Χάισερτς (ή Βάουτερ Χάισερτς Wouter Gysaerts ή Gualterus Gysaerts,1649 - ή μετά το 1677) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος νεκρών φύσεων που ειδικεόταν στην απεικόνιση λουλουδιών και σε πίνακες με γιρλάντες.
Βιογραφία
Ο Χουάλτερους Χάισερτς γεννήθηκε στην Αμβέρσα, ανεψιός (ή ίσως εξάδελφος) του Ντάβιντ Τένιερς του νεότερου. Ήταν μαθητής του Φίλιπ Φρόιτερς. Έγινε Δάσκαλος στην τοπική συντεχνία του Αγίου Λουκά το 1670. Μετακόμισε στο Μέχελεν το 1674, όπου εντάχθηκε στην τοπική τάξη του Τάγματος των Φραγκισκανών μοναχών που ονομαζόταν Recollects. Όταν έγινε μοναχός, άλλαξε το όνομά του από Βάουτερ σε Χουάλτερους. Απεβίωσε στο Μέχελεν το 1677 ή μετά.
Έργο
Ζωγράφισε κυρίως νεκρές φύσεις λουλουδιών σε βάζα και πίνακες με γιρλάντες στο ύφος του φλαμανδού μοναχού ζωγράφου Ντάνιελ Σέγκερς. Εν γένει υπέγραφε ως FG Gysaerts και αργότερα ως FG Gysaerts Min. F. μικρογραφία|371x371εσ| Μια γιρλάντα λουλουδιών που περιβάλλει την προτομή του Φρανσίσκους Ρόντιους, μάρτυρα του Γκόρκουμ Ο Χάισερτς συνεργάστηκε με άλλους ζωγράφους ιδιαίτερα στην παραγωγή πινάκων με γιρλάντα. Οι πίνακες με γιρλάντα είναι ένας ειδικός τύπος νεκρής φύσης που αναπτύχθηκε στην Αμβέρσα από καλλιτέχνες όπως οι Γιαν Μπρίγκελ ο πρεσβύτερος, Χέντρικ φαν Μπάλεν, Φρανς Φράνκεν ο νεότερος, Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς και Ντάνιελ Σέγκερς. Οι πίνακες αυτού του τύπου απεικονίζουν συνήθως μια γιρλάντα λουλουδιών γύρω από μια λατρευτική εικόνα ή πορτρέτο. Οι πίνακες με γιρλάντα ήταν συνήθως συνεργασίες μεταξύ ζωγράφου νεκρής φύσης και ζωγράφου μορφών. Το 1676 ο Χουάλτερους Χάισερτς συνεργάστηκε με τον θείο του Ντάβιντ Τένιερς τον νεότερο σε μια σειρά από 19 πίνακες με γιρλάντα που απεικονίζουν τους μάρτυρες του Γκόρκουμ. Η σειρά έγινε για την Εκκλησία των Μινοριτών αδελφών στο Μέχελεν μετά την ευλόγηση των μαρτύρων στις 9 Ιουλίου 1676. Ο Τένιερς ζωγράφισε τη μονόχρωμη προτομή - πορτρέτο του κάθε μάρτυρα σε ένα διακοσμητικό πλαίσιο, ενώ ο Χάισερτς ζωγράφισε το διακοσμητικό πλαίσιο και τη γιρλάντα γύρω από αυτό. Από αυτούς τους πίνακες, 8 είναι ακόμη γνωστό ότι υπάρχουν, ένας από τους οποίους βρίσκεται στο Ρέικσμουζέουμ. Τόσο ο Χάισερτς όσο και ο Τένιερς υπογράφουν τον πίνακα στο Ρέικσμουζεουμ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Θράκης
Η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Θράκης (Ε.Π.Σ.Θ.) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στο νομό Ροδόπης. Ιδρύθηκε το 1928, εδρεύει στην Κομοτηνή και είναι μέλος της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (Ε.Π.Ο.). Είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του τοπικού πρωταθλήματος και του κυπέλλου, όπως και των πρωταθλημάτων εφήβων και παίδων. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των μικτών ομάδων νέων και παίδων, οι οποίες εκπροσωπούν το νομό σε εθνικό επίπεδο.
Ιστορία
Η ιστορία της ένωσης ξεκινά στη Θεσσαλονίκη το 1928, έπειτα από την αποχώριση των σωματείων της Θράκης από την Ένωσιν Ποδοσφαιρικών Σωματείων Μακεδονίας - Θράκης (ΕΠΣΜΘ), ενώ αργότερα, το 1930, τα σωματεία των περιοχών της Ανατολικής Μακεδονίας αποσχίσθηκαν από την Ένωσιν Ποδοσφαιρικών Σωματείων Μακεδονίας, ιδρύοντας στην Καβάλα την Ένωσιν Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ανατολικής Μακεδονίας (ΕΠΣΑΜ).
Η «Ένωσις Ποδοσφαιρικών Σωματείων Θράκης» (ΕΠΣΘ) αναγνωρίστηκε επίσημα στην Ξάνθη το 1947. Ως έδρα της ΕΠΣΘ ορίστηκε η Κομοτηνή. Στην πορεία, τα σωματεία του νομού Έβρου αποσχίσθηκαν από την ΕΠΣΘ, δημιουργώντας την Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Έβρου (ΕΠΣΕ) το 1969 και εννέα χρόνια αργότερα, το 1978 έρχεται η σειρά των σωματείων του νομού Ξάνθης να αποσχισθούν από την ΕΠΣΘ, δημιουργώντας την Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ξάνθης (ΕΠΣΞ).
Πρωτάθλημα
Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Θράκης είναι η εξής:
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Θράκης.
Βέζερσταντιον
Το Βέζερσταντιον (γερμ. Weserstadion) είναι ένα ποδοσφαιρικό γήπεδο που βρίσκεται στη Βρέμη στο ομώνυμο ομόσπονδο κρατίδιο στη Γερμανία. Παλαιότερα ήταν γήπεδο πολλαπλών χρήσεων, σήμερα χρησιμοποιείται αποκλειστικά για αγώνες ποδοσφαίρου. Βρίσκεται στη βόρεια πλευρά του ποταμού Βέζερ, απ' όπου πηγάζει και η ονομασία  Βέζερσταντιον και σε απόσταση μικρότερη του ενός χιλιομέτρου από το κέντρο της πόλης.
Αποτελεί έδρα της Βέρντερ Βρέμης που αγωνίζεται στην Μπουντεσλίγκα. Για το ποδόσφαιρο το γήπεδο διαθέτει χωρητικότητα 42.354 θέσεων, εκ των οποίων οι 30.623 είναι καθημένων, 10.100 ορθίων, 1.504 σε σουίτες και 127 θέσεις για ανάπηρους. Στη διάρκεια διεθνών αγώνων όλοι οι θεατές πρέπει να είναι καθισμένοι, συνεπώς η χωρητικότητα του γηπέδου "πέφτει" στις 37.441 θέσεις καθημένων. Για τις συναυλίες μπορεί να φιλοξενήσει κοινό μεγαλύτερο των 45.000 θεατών. Το Βέζερσταντιον διαθέτει αρκετούς χώρους VIP, ανάμεσά τους 70 σουίτες πολυτελείας, μια μεγάλη κερκίδα επισήμων 700 θέσεων και άλλες διευκολύνσεις.
Ιστορία
Το 1909 κατασκευάζεται ένας πρώτος αθλητικός χώρος, που περιλαμβάνει και μια ξύλινη κερκίδα με την οικονομική βοήθεια του δήμου της Βρέμης. Το 1926 ξεκινά η κατασκευή της πρώτης μεγάλης κερκίδας με αποδυτήρια και εστιατόριο έναντι 1.250.000 μάρκων (Reichsmark).
Ο πρώτος αγώνας της Βέρντερ Βρέμης στο Βέζερσταντιον έλαβε χώρα με αντίπαλο την ΒφΛ Όσναμπρικ το 1947. Με το πέρασμα του χρόνου, το γήπεδο εξελίχθηκε, περιλαμβάνοντας σουίτες και κερκίδες VIP, διαφημιστικές πινακίδες, θέσεις αναπήρων κτλ.
Στη διεθνή σκηνή το Βέζερσταντιον φιλοξένησε για πρώτη φορά αγώνα της Εθνικής Γερμανίας στις 2 Μαΐου 1939. Οι Γερμανοί υποδέχτηκαν εκείνη τη μέρα την Ιρλανδία (1-1).
Το γήπεδο έθεσε υποψηφιότητα για να συμπεριληφθεί στη λίστα των γηπέδων, όπου θα φιλοξενούνταν αγώνες του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2006, αλλά τελικά απορρίφθηκε, έστω κι αν διέθετε μεγαλύτερη χωρητικότητα από ορισμένα επιλεγέντα στάδια.
Αξιοσημείωτα
Στο Βέζερσταντιον είναι που η Μπάγερν Μονάχου πέτυχε το υπ' αριθμόν 3.000 τέρμα της στην Μπουντεσλίγκα. Η Βέρντερ είχε κερδίσει με 3-1 και ο Ρόι Μακάι είχε μπει στην ιστορία στις 21 Οκτωβρίου 2006.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στη Γερμανία Κατηγορία:Βέρντερ Βρέμης Κατηγορία:Βρέμη
1994
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1994 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Καμπέτσε
Το Καμπέτσε (ισπανικά: Campeche, επίσημα Estado Libre y Soberano de Campeche) είναι μία από τις 31 πολιτείες του Μεξικού. Διαιρείται σε 11 δήμους. Πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη είναι το Σαν Φρανσίσκο ντε Καμπέτσε, το οποίο το 1997 ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Η πολιτεία σύμφωνα με την απογραφή του 2010 έχει 822.441 κατοίκους (30η πολυπληθέστερη).
Το Καμπέτσε έχει έκταση 57.924 χλμ² (17η μεγαλύτερη). Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό Μεξικό, στο δυτικό άκρο της χερσονήσου Γιουκατάν. Η πολιτεία συνορεύει στα βορειοανατολικά με το Γιουκατάν, στα ανατολικά με την Κιντάνα Ρόο και το Ταμπάσκο στα δυτικά. Συνορεύει στα νότια με τη Γουατεμάλα, ενώ συμπεριλαμβανομένης μιας έκτασης που διεκδικείται από τη Κιντάνα Ρόο συνορεύει και με το Μπελίζ. Στα δυτικά βρέχεται από το Κόλπο του Μεξικού.
Οι Ισπανοί ξεκινώντας την κατάκτηση του Γιουκατάν το 1540 ίδρυσαν το Σαν Φρανσίσκο ντε Καμπέτσε, το οποίο εξελίχθηκε σε σημαντικό. Το Καμπέτσε έχασε την εξέχουσα θέση του μετά την απελευθέρωση του Μεξικού και παρέμεινε μέρος της πολιτείας του Γιουκάταν μέχρι το 1863, όταν οι δύο πολιτείες διαιρέθηκαν εξαιτίας προστριβών ανάμεσα στο Σαν Φρανσίσκο ντε Καμπέτσε και τη Μέριδα. Κοντά στις ακτές του Καμπέτσε ανακαλύφθηκε τη δεκαετία του 1970 πετρέλαιο, με αποτέλεσμα να γίνει ξανά σημαντικό οικονομικό κέντρο. Στη πολιτεία βρίσκονται επίσης σημαντικοί αρχαιολογικοί χώροι των Μάγια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτείες του Μεξικού
Κωνσταντίνος Τάττης
Ο Κωνσταντίνος Παναγιώτου Τάττης (Βυθικούκι Κορυτσάς, 1 Ιουνίου 1787 - 24 Ιουλίου 1864) ήταν Έλληνας έμπορος, μέλος της Φιλικής εταιρείας και προύχοντας της ελληνικής κοινότητας στην Θεσσαλονίκη.
Βιογραφία
Στις 26 Φεβρουαρίου 1815, παντρεύτηκε την Αικατερίνη Καυταντζόγλου, η οποία ήταν κόρη του Ιωάννη Πούλιου Καυταντζόγλου, από την οποία και απέκτησε δυο αγόρια, τον Στέφανο και τον Ιωάννη. Κατά την επανάσταση του 1821, βρισκόταν στις Σέρρες, όπου και συνελήφθη, βασανίσθηκε και φυλακίσθηκε από τους Οθωμανούς. Όταν μετά από χρόνια κατάφερε να αφεθεί ελεύθερος δωροδοκώντας τις τοπικές οθωμανικές αρχές, εγκαταστάθηκε οριστικά στην Θεσσαλονίκη το 1832.
Στην Θεσσαλονίκη συνέχισε να ασχολείται με το εμπόριο του καπνού, από το οποίο και κέρδισε αρκετά ώστε να αγοράσει αρκετά ακίνητα στο κέντρο της Θεσσαλονίκης και να καταστεί σημαντικός οικονομικός παράγοντας με μεγάλη κοινωνική προσφορά στην ελληνική κοινότητα της πόλης. Πέθανε στις 24 Ιουλίου του 1864.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Έλληνες πρόκριτοι Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες
Ντίγγερς
Οι Ντίγγερς (Diggers) ήταν μια ομάδα προτεσταντών ριζοσπαστών στην Αγγλία οι οποίοι θεωρούνται από ορισμένους ως οι προπάτορες του μοντέρνου αναρχισμού και συνδέονται με τον αγροτικό σοσιαλισμό. και τον Γεωργισμό. Το όνομα τους προέρχεται από μια παράγραφο των πράξεων των Αποστόλων (πράξη 4:32).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αναρχισμός Κατηγορία:Σοσιαλισμός Κατηγορία:Εξεγέρσεις χωρικών
Sylhet Protidin
Η Sylhet Protidin είναι μια μεγάλη καθημερινή εφημερίδα στο Μπαγκλαντές, που δημοσιεύεται από το Σιλχέτ στη Βεγγαλική γλώσσα. Το 2007, ο εκδότης της εφημερίδας Αχμέτ Νουρ, συνελήφθη από το Τάγμα Άμεσης Δράσης και φέρεται να βασανίστηκε. Διερευνητική έκθεση από την ομάδα ανθρωπίνων δικαιωμάτων Οντχικάρ υποδηλώνει ότι παραστρατιωτικές δυνάμεις απείλησαν να κλείσουν την εφημερίδα το 2007.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης το Μπανγκλαντές
Μαζική παραγωγή
Η μαζική παραγωγή, επίσης γνωστή ως παραγωγή ροής ή συνεχής παραγωγή, είναι η σε σταθερή ροή παραγωγή μεγάλων ποσοτήτων τυποποιημένων προϊόντων, συμπεριλαμβανομένων - και κυρίως αυτών - που γίνονται σε γραμμή συναρμολόγησης. Μαζί με την παραγωγή θέσεων εργασίας και την διαδικασία παραγωγής, η μαζική παραγωγή είναι μια από τις τρεις κύριες μεθόδους παραγωγής.
Η μαζική παραγωγή εφαρμόζεται σε διάφορα είδη προϊόντων : από υγρά και σωματίδια που διακινούνται χύμα (τρόφιμα, καύσιμα, χημικά και μεταλλευτικά ορυκτά) μέχρι ανταλλακτικά (οικιακές συσκευές και αυτοκίνητα).
Ορισμένες τεχνικές μαζικής παραγωγής, όπως τυποποιημένα μεγέθη και γραμμές παραγωγής, προηγήθηκαν της Βιομηχανικής Επανάστασης και υφίστατο αρκετούς αιώνες πριν από αυτήν. Ωστόσο στα μέσα του 19ου αιώνα αναπτύχθηκε η εισαγωγή εργαλειομηχανών για την παραγωγή εναλλακτικής μορφής ανταλλακτικών.
Ιστορικά στοιχεία
Ο όρος εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε ένα άρθρο του 1926 στην Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάνικα, η οποία γράφτηκε βασιζόμενη στην αλληλογραφία με την Ford Motor Company. Οι New York Times χρησιμοποίησαν τον όρο στον τίτλο ενός άρθρου που εμφανίστηκε πριν την δημοσίευση του αντίστοιχου άρθρου στην Μπριτάνικα.
Για μια γυναίκα και ένα αυτοκίνητο
Το «Για μια γυναίκα και ένα αυτοκίνητο» είναι μια ελληνική κωμική - αισθηματική τηλεοπτική σειρά παραγωγής 2001-2002, που προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό ΑΝΤ1. Το σενάριο της σειράς είναι του Βασίλη Σπηλιόπουλου, ενώ η σκηνοθεσία του Μανούσου Μανουσάκη.
Τη μουσική της σειράς έγραψε ο Μανώλης Μανουσάκης, ενώ το τραγούδι τίτλων της σειράς, αλλά και τα τραγούδια που συμπεριλαμβάνονται στα επεισόδια, ερμηνεύει η Γεωργία Βεληβασάκη, η οποία δάνεισε τη φωνή της στην πρωταγωνίστρια της σειράς, Λίνα Σακκά, που υποδυόταν μια λαϊκή τραγουδίστρια. Εκτός από το ομότιτλο τραγούδι, το soundtrack της σειράς περιλαμβάνει και δύο άλλα τραγούδια σε στίχους Ελένης Γιαννατσούλια: το "Μαϊστράλι" και το "Λόγια της καρδιάς".
Η σειρά προβλήθηκε για μία τηλεοπτική σεζόν, το 2001-2002, σημειώνοντας επιτυχία και ολοκληρώθηκε έπειτα από 33 επεισόδια, ενώ από τότε έχει επαναπροβληθεί αρκετές φορές από τον σταθμό, μέχρι και το 2017.
Υπόθεση
Η Καίτη δουλεύει σε σουπερμάρκετ, αλλά ονειρεύεται να γίνει τραγουδίστρια. Το όνειρό της γίνεται πραγματικότητα όταν ένα βράδυ γνωρίζει τον Κοσμά, γνωστό και ως Εφτάψυχο, ο οποίος την ερωτεύεται, την προσλαμβάνει στο μαγαζί του ως τραγουδίστρια και επίσης τη βοηθάει να κάνει τον πρώτο της δίσκο. Ο Αντρέας είναι ένας παιδικός φίλος της Καίτης με τον οποία συναντιέται τυχαία μετά από 17 χρόνια και ο παιδικός τους έρωτας φουντώνει, αλλά τα πράγματα για τους δυο τους δεν είναι εύκολα μιας και η Καίτη είναι μαζί με τον Εφτάψυχο.
Εν τω μεταξύ, για να βοηθήσει έναν φίλο που χρωστάει, ο Αντρέας κλέβει ένα αυτοκίνητο, το οποίο δεν ξέρει ότι ανήκει στον Εφτάψυχο. Όταν μαθαίνει ποιανού είναι αλλά και με ποιον είναι η Καίτη, πιστεύοντας ότι η Καίτη είναι μαζί με τον Κοσμά παρά τη θέλησή της, αποφασίζει να τα ρισκάρει όλα και να πάει πίσω το αυτοκίνητο, λέγοντας ότι το έκλεψε χωρίς να ξέρει ποιανού είναι και ότι τώρα το φέρνει πίσω με τον όρο να μπει στη συμμορία. Ο Κοσμάς τον αποδέχεται και έτσι ο Αντρέας θα μπορεί να έχει από κοντά την Καίτη. Τα πράγματα μπλέκονται ακόμα πιο πολύ όταν ο Κοσμάς αρχίζει να αναθέτει διάφορες "δουλειές" στον Αντρέα, τις οποίες αδυνατεί να εκτελέσει, αλλά και όταν ο Κοσμάς κάνει πρόταση γάμου στην Καίτη με την ελπίδα ότι η γιαγιά Φωτεινή θα του δώσει την ευχή της, παρόλο που η Καίτη δεν είναι Κρητικιά.
Χαρακτήρες
Κοσμάς «Εφτάψυχος» Παπαδάκης (Πάνος Μιχαλόπουλος): Ο Κοσμάς, ή όπως όλοι τον ξέρουν «ο Εφτάψυχος», είναι ιδιοκτήτης νυχτερινού κέντρου και νονός της νύχτας. Σώζει την Καίτη και από εκείνη τη στιγμή την ερωτεύεται και την παίρνει στο μαγαζί του να τραγουδάει. Επίσης τη βοηθάει να κάνει δισκογραφική δουλειά, ενώ φοβάται να πει στη γιαγιά του για τη σχέση του μαζί της, επειδή η Καίτη δεν είναι από τα Σφακιά, αλλά από το Περιστέρι.
Αντρέας Σταθόπουλος (Γιώργος Χρανιώτης): Ο Αντρέας είναι παιδικός φίλος της Καίτης και ερωτευμένοι από παιδιά. Τη συναντάει τυχαία μια μέρα μετά από 17 χρόνια και όταν μαθαίνει ότι είναι με τον Εφτάψυχο, πιστεύοντας ότι είναι μαζί του παρά τη θέλησή της, αποφασίζει να μπει στη συμμορία του για να τη βοηθήσει. Για να το πετύχει αυτό, επιστρέφει στον Εφτάψυχο το αυτοκίνητο που του είχε κλέψει μερικές μέρες πριν, μην γνωρίζοντας ότι είναι δικό του, με σκοπό να κερδίσει την εμπιστοσύνη του.
Καίτη «Κουνελάκι» Μαρίνη (Λίνα Σακκά): Η Καίτη είναι μια φτωχή κοπέλα από το Περιστέρι, η οποία ονειρεύεται να γίνει τραγουδίστρια. Αρχικά δουλεύει ως καθαρίστρια σε σουπερμάρκετ, αλλά η ζωή της αλλάζει όταν γνωρίζει τον Κοσμά, ο οποίος την ερωτεύεται κεραυνοβόλα και την παίρνει στο μαγαζί του ως τραγουδίστρια και αργότερα τη βοηθάει να βγάλει και δίσκο. Η ζωή της περιπλέκεται όταν συναντά ξανά μετά από 17 χρόνια τον παιδικό της φίλο και έρωτα, Αντρέα.
Φωτεινή (Τασσώ Καββαδία): Η Φωτεινή είναι η γιαγιά του Εφτάψυχου και αρχηγός της οικογένειας. Όλοι τη σέβονται, αλλά και τη φοβούνται γι' αυτό δεν θέλουν να της πηγαίνουν κόντρα. Μέχρι και ο Εφτάψυχος φοβάται να της ανακοινώσει ότι είναι ερωτευμένος με μια κοπέλα που δεν κατάγεται από τα Σφακιά. Αργότερα, γνωρίζει τον παππού του Αντρέα, Βαγγέλη, και οι δυο τους έρχονται κοντά.
Βαγγέλης (Αθηνόδωρος Προύσαλης): Ο Βαγγέλης είναι ο παππούς του Αντρέα. Τσακώνεται συνεχώς με τον γιο του, ενώ τα πάει πολύ καλά με τον εγγονό του, ο οποίος του κάνει και όλα του τα χατήρια. Τον συμβουλεύει για τα πάντα και αργότερα ερωτεύεται τη Φωτεινή.
Γρίβας (Δημήτρης Τζουμάκης): Ο Γρίβας είναι ένας από τους έμπιστους άντρες του Εφτάψυχου. Εκτός από τις παράνομες δραστηριότητες της συμμορίας, κύρια δουλειά του είναι να ακολουθεί παντού την Καίτη, επειδή ο Εφτάψυχος δεν την εμπιστεύεται. Δεν εμπιστεύεται καθόλου τον Αντρέα και δεν μπορεί να καταλάβει γιατί ένας Πελοποννήσιος είναι μέλος της συμμορίας. Ερωτεύεται την Ολίνα και προσπαθεί να την κερδίσει, έστω και αν δεν μπορούν να συνεννοηθούν.
Αστυνόμος Κοσμάς Παπαδάκης (Θανάσης Ζέρβας): Ο αστυνόμος Κοσμάς είναι τρίτος ξάδελφος του Εφτάψυχου. Δεν τον συμπαθεί κανείς από την οικογένεια, γιατί έγινε αστυνόμος και ντρόπιασε το σόι. Του έχει γίνει εμμονή να καταφέρει να ξεσκεπάσει τις παράνομες δουλειές του ξαδέλφου του και να τον κλείσει φυλακή. Είναι ερωτευμένος με την αδελφή του Εφτάψυχου, Μαρίνα, από τότε που ήταν παιδιά.
Σούλα (Στέλλα Πεφάνη): Η Σούλα είναι η κολλητή της Καίτης στην οποία εκμυστηρεύεται τα πάντα και έχει τελειώσει σχολή κομμωτικής. Δεν βρίσκει όμως δουλειά και δούλευε και αυτή στο σουπερμάρκετ μαζί με την Καίτη. Όταν η Καίτη γνωρίζει τον Εφτάψυχο, την προσλαμβάνει ως προσωπική της κομμώτρια όπου γνωρίζει τον Μανούσο και οι δυο τους ερωτεύονται.
Μανούσος (Χρήστος Σκορδάς): Ο Μανούσος είναι ο δεύτερος έμπιστος άντρας του Εφτάψυχου και καθαρίζει με τους ανθρώπους που χρωστάνε. Διατηρεί κρυφό δεσμό με την αδελφή του Εφτάψυχου, Μαρίνα, και τρέμει μην το μάθει είτε ο Εφτάψυχος, είτε η γιαγιά Φωτεινή. Όταν η Μαρίνα τον χωρίζει, ερωτεύεται τη Σούλα.
Πέτρος Γιακουρίδης (Μάκης Παπαδημητράτος): Ο Πέτρος είναι ο κολλητός του Αντρέα και ασχολείται συνεχώς με τις γενικές συνελεύσεις της σχολής του, κάνοντας ό,τι μπορεί για να περάσουν οι καταλήψεις. Είναι η αιτία που ο Αντρέας έκλεψε το αυτοκίνητο του Εφτάψυχου, γιατί χρωστούσε χρήματα και δεν μπορούσαν να τα βρουν διαφορετικά.
Ολίνα (Στέλλα Γιαμπουρά): Η Ολίνα είναι μια από τις χορεύτριες του μαγαζιού, με καταγωγή από τη Ρωσία. Την ερωτεύεται ο Γρίβας και μολονότι δεν μπορούν να συνεννοηθούν, λόγω γλώσσας, τελικά καταφέρνει να την κερδίσει και τον ερωτεύεται και αυτή.
Έκτακτες συμμετοχές
Σε ένα επεισόδιο εμφανίζονται οι : Λεωνίδας Καλφαγιάννης, Κωνσταντίνος Νικολόπουλος, Σταμάτης Ζαρόμπας, Εύα Χατζησταύρου, Σοφία Μαντζάκου ως δημοσιογράφος, Κώστας Καμπύλης, Σωτήρης Χατζηνικολάου ως αυτός που παρέδωσε τη βόμβα, Νίκος Ζάκκας ως συνεργός για βόμβα, Χρήστος Σαλτόγλου ως δημοσιογράφος, Μιχάλης Γισδάκης ως δημοσιογράφος, Δημήτρης Στρατάκης ως κοσμηματοπώλης, Σπύρος Λασκαράτος, Βαγγέλης Κλουφέτος ως γιατρός, Λεωνίδας Μαράκης ως κλέφτης, Δημήτρης Παπαϊωάννου, Δημήτρης Μπολόλιας, Σταύρος Σεραφετινίδης, Γρηγόρης Τερζάκης ως αστυνομικός, Στέλιος Κρητικός, Αντώνης Τζαμαλούκας ως γιατρός, Χριστίνα Παπαβασιλείου ως νοσοκόμα, Ίλιας Λαμπρίδου ως φωνή μάνας αστυνόμου, Ντέπη Ναζάρη ως δικηγόρος, Χριστίνα Ροζαλία Κοβάτσεβα ως μωρό, Ιωάννα Μαυρεδάκη ως Σταυρούλα, Νίκος Πράσσος, Παναγιώτης Μοσχολιός, Μπέμπα Ρηνάκη ως μωρό.
Βραβεία - Διακρίσεις
Η σειρά έλαβε δύο βραβεία από τον θεσμό «Πρόσωπα» το 2002. Τα βραβεία που έλαβε ήταν τα εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές ΑΝΤ1 Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές τηλεοπτικές σειρές
Καταδιωκτικό πλοίο
Κατηγορία:Πολεμικά πλοία
Λίππο Μέμμι
Ο Λίππο Μέμμι (Lippo Memmi, περ. 1291 - 1356) ήταν Ιταλός ζωγράφος από τη Σιένα. Ήταν ο πρώτος οπαδός του Σιμόνε Μαρτίνι S, ο οποίος ήταν κουνιάδος του.
Το διάσημο έργο τέχνης της Μέμμης, η La Madonna della Febbre ήταν η πρώτη εικόνα της Παναγίας που τιμήθηκε με Κανονικό στέμμα από τον Πάπα στις 27 Μαΐου 1631. Η εικόνα διατηρείται εδώ και πολύ καιρό ως θαυματουργή και φυλάσσεται στο παρεκκλήσιο του Θείου Μυστηρίου στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη.
Ύφος
μικρογραφία| Η φημισμένη Madonna della Febbre, η οποία στέφθηκε για πρώτη φορά από τον [[Πάπας Ουρβανός Η΄|Πάπα Ουρβανό Η΄ στις 27 Μαΐου 1631.Το περιβάλλον μαρμάρινο πλαίσιο είναι ένα κιβώριο του Ντονατέλλο., Σκευοφυλάκιο Βασιλικής του Αγίου Πέτρου, Ρώμη]] Οι μορφες του Μέμμι διατηρούν τη στατική και γενικά πρόσθια άποψη που συναντάται στην προηγούμενη γενεά των πρώην δασκάλων του Duecento, όπως ο Γκουίντο ντα Σιένα. Τα κοινά χαρακτηριστικά του τεκμηριωμένου και αποδιδόμενου σε αυτόν έργου είναι οι εκλεπτυσμένες συνθέσεις, οι μορφές που αποδίδονται με μια εντυπωσιακή στρογγυλότητα του προσώπου, στενά μάτια, κομψές γραμμές φρυδιών και επιμήκεις μύτες.