cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μουσείο Στρατιωτικής Ιστορίας (Βιέννη)
Ιστορία
Στη μεταπολεμική περίοδο, οι αίθουσες του μουσείου, που άνοιξε ξανά σχεδιάστηκαν κυρίως ως εκθεσιακοί χώροι για τρόπαια. Όταν ο Γιόχαν Κρίστοφ Άλμαγιερ-Μπεκ έγινε διευθυντής του μουσείου το 1965 (μέχρι το 1983) οι χώροι της έκθεσης ανακαινίστηκαν πλήρως. Οι αίθουσες για την περίοδο του 16ου και 17ου αιώνα και για την περίοδο μεταξύ 1866 και 1914 ξαναχτίστηκαν και παρουσιάστηκαν σε διαφορετικό σχέδιο. Ο σκοπός ήταν να μη γίνει μία απλή έκθεση αντικειμένων και να αντιμετωπιστεί επιστημονικά το θέμα, δίνοντας έμφαση στις αίθουσες ως καλλιτεχνική σύνθεση, ταιριάζοντας με το κύρος του ιδρύματος ως ένα από τα σημαντικότερα μουσεία του κόσμου. Ο Άλμαγιερ-Μπεκ πίστευε ότι το μουσείο δεν ήταν ένα μέρος για τη διατήρηση της παράδοσης: «Η παράδοση πρέπει να διατηρηθεί έξω - μέσα, ο στόχος είναι να γίνει ορατή η ιστορία του Αυστριακού και Αυτοκρατορικού Στρατού - συμπεριλαμβανομένων εκείνων των πολιτιστικών και κοινωνικών στοιχείων, που συχνά παραμελούνται.»
Τον Σεπτέμβριο του 1998, κατά τη διάρκεια της θητείας του Μάνφριντ Ράουχενσταϊνερ ως διευθυντή, το μουσείο άνοιξε την αίθουσα Republik und Diktatur, η οποία εξέθετε αντικείμενα από την περίοδο από το 1918 έως το 1945. Στις 9 Δεκεμβρίου 2008, το Μουσείο Στρατιωτικής Ιστορίας βραβεύτηκε με τη Σφραγίδα Ποιότητας του Αυστριακού Μουσείου, μια διάκριση που έλαβε ξανά το 2013. Μετά από δύο χρόνια κατασκευής υπό τη διεύθυνση του Κρίστιαν Όρτνερ, η ομάδα αιθουσών για τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο άνοιξε τις πόρτες της στο κοινό σε μια εκσυγχρονισμένη και επανασχεδιασμένη μορφή στις 28 Ιουνίου 2014, ακριβώς στην ώρα της για την 100η επέτειο της δολοφονίας στο Σεράγεβο.
Έκθεση
Οι συλλογές του Μουσείου Στρατιωτικής Ιστορίας συγκαταλέγονται στις παλαιότερες κρατικές συλλογές στην πόλη της Βιέννης. Μπορούν να εντοπιστούν πίσω στις συλλογές που είχαν συγκεντρωθεί στο παλιό οπλοστάσιο του Αυτοκρατορικού Στρατού στην Εσωτερική Πόλη από τον 17ο αιώνα και είχαν γίνει ήδη ένα αξιοθέατο τον 18ο αιώνα. Το μουσείο απεικονίζει την ιστορία της μοναρχίας των Αψβούργων και τις τύχες της Αυστρίας από τα τέλη του 16ου αιώνα έως το 1945, και διάφορες ειδικές εκθέσεις είναι αφιερωμένες σε άλλα (μερικές φορές σύγχρονα) θέματα. Τα εκθέματα που εκτίθενται στη συλλογή των τανκ, όπως το αντιτορπιλικό Kürassier ή το αυτοκινούμενο πυροβόλο M109 περιλαμβάνουν αναφορές που φτάνουν μέχρι τις μέρες μας. Ωστόσο, τα αντικείμενα της έκθεσης δεν περιλαμβάνουν μόνο όπλα και στρατιωτικό εξοπλισμό, όπως το τεράστιο μεσαιωνικό κανόνι Πούμχαρτ φον Στέιρ, αλλά και εκθέματα που ανιχνεύουν την πορεία προς τον πόλεμο, όπως το αυτοκίνητο στο οποίο ο Αρχιδούκας Φραγκίσκος Φερδινάνδος, διάδοχος του θρόνου της Αυστρίας- Ουγγαρίας και η σύζυγός του Σοφία, Δούκισσα του Χόενμπεργκ δολοφονήθηκαν στις 28 Ιουνίου 1914.
Αίθουσα Ι – Από τον Τριακονταετή Πόλεμο στον Πρίγκιπα Ευγένιο (16ος αιώνας–1700)
Η πρώτη αίθουσα του μουσείου είναι αφιερωμένη στην ιστορία της Ευρώπης του 16ου και 17ου αιώνα. Η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, πρωτεύουσα της οποίας έγινε η Βιέννη με τον αυτοκράτορα Μαξιμιλιανό Α' (1508-1519), τον αυτοκράτορα Κάρολο Ε' (1519-1556) και τον αυτοκράτορα Φερδινάνδο Α' (1556-1564), ήταν συχνά θέατρο πολέμου κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου και είχε εμπλακεί σταθερά σε στρατιωτικές συγκρούσεις για την εξουσία, τις θρησκευτικές αντιλήψεις, τη γη και τους ανθρώπους. Οι συλλογές του Μουσείου Στρατιωτικής Ιστορίας ξεκινούν σε μια εποχή που η στρατιωτική ιστορία μεταμορφώνεται από το Volksaufgebot (λαϊκό εθελοντικό σώμα) στον μόνιμο στρατό. Οι αυτοκρατορικοί στρατοί, που μέχρι τον Τριακονταετή Πόλεμο ήταν ασυνεπώς εξοπλισμένοι και στρατολογήθηκαν μόνο για την περίοδο μιας εκστρατείας, μετατράπηκαν τώρα σε μισθωτό, «μόνιμο» στρατό. Αυτοί οι στρατοί χρηματοδοτήθηκαν κυρίως από στρατιωτικούς όπως ο Άλμπρεχτ φον Βάλλενσταϊν. Μπορεί κανείς να παρακολουθήσει την τεχνική εξέλιξη των πυροβόλων όπλων από το αρκεβούζιο (arquebus) του 16ου αιώνα μέχρι το τροχό και το καρυοφύλι. Αρκετές πανοπλίες, ρόπαλα και ωστικά όπλα ολοκληρώνουν το θέμα του Τριακονταετούς Πολέμου. Ένα ιδιαίτερο έκθεμα είναι μια χειρόγραφη επιστολή του Βάλλενσταϊν προς τον Στρατάρχη Γκότφριντ Χάινριχ τσου Πάππενχαϊμ της 15ης Νοεμβρίου 1632, την οποία έγραψε το βράδυ πριν από τη μάχη του Λίτσεν. Ο Πάππενχαϊμ επρόκειτο να τραυματιστεί θανάσιμα στη μάχη την επόμενη μέρα, κουβαλώντας το γράμμα πάνω του, κάτι που μαρτυρούν οι μεγάλες κηλίδες αίματος στο χαρτί. Η συλλογή περιλαμβάνει επίσης ένα ribauldequin από το έτος 1678, το λεγόμενο όργανο θανάτου, το οποίο κατασκευάστηκε από τον αυτοκρατορικό κατασκευαστή όπλων Ντάνιελ Κόλμαν και αντιπροσωπεύει μια προσπάθεια κατασκευής ενός όπλου γρήγορης βολής για τον Αυτοκρατορικό Στρατό.
Αίθουσα II – Ισπανικός Πόλεμος της Διαδοχής και Αίθουσα Μαρίας Θηρεσίας (1701–1789)
Ο θάνατος του πρίγκιπα Ευγένιου το 1736 και του αυτοκράτορα Καρλ ΣΤ' σημείωσε μια καμπή, την οποία ακολούθησε η βασιλεία της Μαρίας Θηρεσίας, η οποία από την αρχή βρέθηκε αντιμέτωπη με ένα ευρύ μέτωπο εχθρών. Κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Αυστριακής Διαδοχής, δεν υπερασπίστηκε μόνο τη διεκδίκησή της για την εξουσία, αλλά και όλα τα κληρονομικά εδάφη εναντίον σχεδόν όλων των γειτονικών χωρών. Στο τιμόνι των εχθρών της ήταν ο βασιλιάς Φρειδερίκος Β' της Πρωσίας. Αν και η Αυστρία κέρδισε αρκετές από τις πολλές μάχες που δόθηκαν στους λεγόμενους τρεις Σιλεσιανούς Πολέμους, αυτό δεν αρκούσε ποτέ για μια νίκη σε μια αποφασιστική αναμέτρηση. Αρκετά λάφυρα πολέμου, όπως καπέλα Fusilier, σπαθιά, σημαίες και στολές χρησιμεύουν ως τεκμήρια για τον αυστριακό και τον πρωσικό στρατό κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Τα προσωπικά αντικείμενα του στρατάρχη Ερνστ Γκίντεον φον Λάουντον εκτίθενται σε ξεχωριστό σημείο και περιλαμβάνουν το Τάγμα της Μαρίας Θηρεσίας, την υψηλότερη στρατιωτική διάκριση της Αυστρίας που απονεμήθηκε στον Λάουντον για τη γενναιότητά του κατά τη μάχη του Χότσκιρχ το 1758. Εκτίθενται επίσης αντικείμενα που τεκμηριώνουν την ίδρυση της Στρατιωτικής Ακαδημίας Θηρεσίας το 1751, της παλαιότερης στρατιωτικής ακαδημίας στον κόσμο που βρίσκεται ακόμα στην αρχική της θέση.
Αίθουσα III – Αίθουσα των Επαναστάσεων (1789–1848)
Ο αυτοκράτορας Ιωσήφ Β' πολέμησε τον τελευταίο Οθωμανικό Πόλεμο της μοναρχίας των Αψβούργων μαζί με τα ρωσικά στρατεύματα της αυτοκράτειρας Αικατερίνης Β' της Ρωσίας. Και αυτή η σύγκρουση έληξε με την κατάληψη του Βελιγραδίου το 1789, τη στιγμή που ξέσπασε η επανάσταση στη Γαλλία, προαναγγέλλοντας την πτώση της γαλλικής μοναρχίας. Ο Γάλλος βασιλιάς και η σύζυγός του Μαρία Αντουανέτα έχασαν τον θρόνο και τη ζωή τους κατά τη διάρκεια της επανάστασης. Ταυτόχρονα, όμως, ξεκίνησε η άνοδος του ανθρώπου, που θα μεταμόρφωνε δραματικά τον πολιτικό χάρτη της Ευρώπης: του Ναπολέοντα Βοναπάρτη. Η Αίθουσα των Επαναστάσεων κυριαρχείται από τις μάχες του Άουστερλιτς, του Βίρτσμπουργκ, του Άσπερν, του Βάγκραμ και της Λειψίας, καθώς και από την εξέγερση του Τιρόλου του 1809 με επικεφαλής τον Αντρέας Χόφερ. Αποκορύφωμα της έκθεσης είναι το παλαιότερο εναπομείναν στρατιωτικό αεροσκάφος στον κόσμο, το γαλλικό πολεμικό αερόστατο "L' Intrépide", που αιχμαλωτίστηκε από τα αυστριακά στρατεύματα στη μάχη του Βίρτσμπουργκ στις 3 Σεπτεμβρίου 1796. Οι μεγάλοι πίνακες του Γιόχαν Πέτερ Κραφτ (ο Αρχιδούκας Καρλ και το επιτελείο του στη μάχη του Άσπερν και η διακήρυξη της νίκης στη μάχη της Λειψίας) απεικονίζουν εντυπωσιακά τα γεγονότα αυτών των ταραγμένων εποχών.
Ιδιαίτερου είδους τεκμηρίωση αποτελούν τα ειδώλια του Χέλμουτ Κράους (1912–1995), τα οποία απεικονίζουν τις στολές των στρατιωτών της εποχής του Ιωσήφ και του Ναπολέοντα με σχολαστική ακρίβεια και αυθεντικότητα. Στολές, μετάλλια και όπλα, καθώς και ειδικά μεμονωμένα αντικείμενα προσθέτουν στη συνολική εικόνα, όπως το παλτό του Ρώσου στρατηγού Πάβελ Αντρέγιεβιτς Σουβάλοφ, που φορούσε ο Ναπολέων στο ταξίδι του στην εξορία στο νησί Έλβα. Το Συνέδριο της Βιέννης και η προσωπικότητα του Αρχιδούκα Καρλ τεκμηριώνονται λεπτομερώς και τα λεγόμενα Info-Points – διαδραστικές οθόνες αφής που μπορούν να χρησιμοποιήσουν οι επισκέπτες - παρέχουν περαιτέρω πληροφορίες για τα γεγονότα αυτής της περιόδου χρησιμοποιώντας σύγχρονα γραφικά, χάρτες και βιογραφικές σημειώσεις. Η Αίθουσα III ονομάζεται επίσης Αίθουσα των Επαναστάσεων επειδή η έκθεση, που περιέχει, ξεκινά με τη Γαλλική Επανάσταση και τελειώνει με την Επανάσταση του 1848.
Αίθουσα IV – Ο Στρατάρχης Ραντέτσκι και η εποχή του (1848–1866)
Η Αίθουσα IV είναι αφιερωμένη στον Γιόζεφ Ραντέτσκι φον Ράντετς και την εποχή του. Εντάχθηκε στον Αυτοκρατορικό Στρατό ως δόκιμος ήδη το 1784 και πολέμησε στον τελευταίο Οθωμανικό Πόλεμο υπό τους διοικητές Λάσι και Λάουντον. Μετά από μια εντυπωσιακή υπηρεσία 72 ετών, συνταξιοδοτήθηκε μόνο αφού συμπλήρωσε τα 90 του χρόνια. Υπηρέτησε υπό πέντε συνολικά αυτοκράτορες και συμμετείχε σε όχι λιγότερες από 17 εκστρατείες, για τις οποίες του απονεμήθηκαν 146 αυστριακά και ξένα μετάλλια. Οι νίκες του εναντίον της Σαρδηνίας-Πιεμόν στη Σάντα Λουσία, Βερόνα, Βιτσέντζα και Κουστόζα το 1848 και εκείνες στη Μορτάρα και τη Νοβάρα το 1849 εδραίωσαν τη βασιλεία του νεαρού αυτοκράτορα Φραγκόισκου Ιωσήφ Α', τουλάχιστον προσωρινά. Η αίθουσα Ραντέτσκι περιέχει επίσης πολυάριθμους πίνακες σύγχρονων καλλιτεχνών όπως ο Άλμπρεχτ Άνταμ και ο Βίλχελμ Ρίχτερ, που κάνουν τις στρατιωτικές του εκστρατείες ζωντανές.
Αίθουσα V – Αίθουσα Φραγκίσκου Ιωσήφ και Σαράγεβο (1867–1914)
Εκτός από τις στολές και τα όπλα, κατά την είσοδό τους στην Αίθουσα του Φραγκίσκου Ιωσήφ, οι επισκέπτες παρατηρούν αμέσως τις 34 στολές του Αυτοκρατορικού και Βασιλικού Στρατού που ζωγράφισε ο Όσκαρ Μπρίχ για την Έκθεση Millennium της Βουδαπέστης το 1896. Ένα τμήμα της αίθουσας είναι αφιερωμένο στην Αυστροουγγρική εκστρατεία του 1878 στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη υπό τη διοίκηση του Γιόσιπ Φιλίποβιτς φον Φίλιπσμπεργκ. Η κεντρική βιτρίνα στην αίθουσα δείχνει τις τεχνικές καινοτομίες του στρατού πριν από το 1914, όπως το αντίγραφο ενός οχήματος μάχης με αλυσίδες (τανκ Burstyn) που δεν κατασκευάστηκε ποτέ στην πραγματικότητα, το πρώτο ισχυρό πολυβόλο του Αυτοκρατορικού και Βασιλικού Στρατού (Schwarzlose) και το αντίγραφο μιας κουζίνας πεδίου. Εκτίθενται επίσης δείγματα των απαρχών της στρατιωτικής αεροπορίας, όπως μοντέλα του Έτριχ Τάουμπε, του Λόχνερ Πφάιφλιγκερ και του στρατιωτικού αερόστατου M 1896. Το αποκορύφωμα της έκθεσης είναι σίγουρα η βιτρίνα με τα προσωπικά αντικείμενα του αυτοκράτορα Φραγκίσκου Ιωσήφ. Αυτά είναι τα μόνα προσβάσιμα στο κοινό, και περιλαμβάνουν τα στρατιωτικά πανωφόρια του και τα μετάλλιά του, τις πίπες του και το pince-nez. Τα επόμενα αντικείμενα που εκτίθενται εδώ είναι οι υπέροχες στολές της Αυτοκρατορικής Φρουράς Arcièren, μια έντονη αντίθεση με τις στολές του Αυτοκρατορικού και του Βασιλικού Στρατού πριν από το ξέσπασμα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου στην απέναντι πλευρά. Σίγουρα ιδιαίτερη σημασία έχουν τα προσωπικά σκεύη του Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου του Στρατού, Φραντς Κόνραντ φον Χέτσεντορφ.
Ένας ξεχωριστός χώρος είναι αφιερωμένος στη δολοφονία του αρχιδούκα Φραγκίσκου Φερδινάνδου, που πυροδότησε άμεσα τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Εδώ εκτίθεται ένα από τα σημαντικότερα σημεία ολόκληρης της έκθεσης, το αυτοκίνητο Gräf & Stift στο οποίο ο Αυστριακός διάδοχος του θρόνου, Αρχιδούκας Φραγκίσκος Φερδινάνδος της Αυστρίας και η σύζυγός του Σοφία δολοφονήθηκαν στις 28 Ιουνίου 1914 στο Σεράγεβο. Τα ίχνη και των δύο δολοφονιών είναι ακόμη ξεκάθαρα ορατά στο αυτοκίνητο. Εξίσου ορατά είναι τα ίχνη σε δύο άλλα αντικείμενα, που είναι προσβάσιμα στους επισκέπτες: η αιματοβαμμένη στολή του Αρχιδούκα και το ανάκλιντρο πάνω στο οποίο ο διάδοχος του θρόνου πέθανε στη συνέχεια από τα τραύματά του. Εκτίθενται επίσης τα όπλα με τα οποία οι δολοφόνοι περίμεναν στο Σαράγεβο να έρθει η στιγμή τους, όπως πιστόλια Browning M.1910/12 και μια χειροβομβίδα Kragujevac. Εκτός από τα εκθέματα, φωτογραφίες και ταινίες των γεγονότων εκτίθενται επίσης σε ψηφιακές οθόνες στην αίθουσα του Σαράγεβο.
Αίθουσα VI – Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος και το τέλος της μοναρχίας των Αψβούργων (1914–1918)
Μεταξύ 2012 και 2014, η ομάδα αιθουσών, που ήταν αφιερωμένη στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο μετατράπηκε πλήρως, εκσυγχρονίστηκε και επανασχεδιάστηκε. Για τη διεύρυνση του αρχικού εκθεσιακού χώρου από 1.000 σε 1.400 m 2, μειώθηκε το ύψος του δωματίου και εισήχθη μια ενδιάμεση πλατφόρμα, έτσι ώστε ολόκληρη η έκθεση να εκτείνεται πλέον σε τρία επίπεδα. Ως αποτέλεσμα αυτών των μέτρων, περίπου 2.000 αντικείμενα που σχετίζονται με τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο είναι πλέον προσβάσιμα στο κοινό, περίπου τα διπλάσια από αυτά που εκτέθηκαν στην προηγούμενη έκθεση. Μια σειρά από βιτρίνες περιέχει τις στολές, τα όπλα και τον εξοπλισμό των αντιμαχόμενων δυνάμεων. Στην αρχή της έκθεσης, τα θέματα επικεντρώνονται στην επιστράτευση των στρατευμάτων το καλοκαίρι του 1914, το αυστριακό πεζικό και ακολουθεί το ιππικό. Στη συνέχεια εκτίθενται στολές και όπλα των αντίπαλων μερών, του Βασιλείου της Σερβίας, της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και του Βασιλείου της Ιταλίας, που κήρυξε τον πόλεμο στην Αυστροουγγαρία το 1915. Αυτό οδήγησε στο λεγόμενο Ιταλικό Μέτωπο του 1915-1918, στο οποίο είναι αφιερωμένος ένας ξεχωριστός χώρος στην έκθεση. Ένα ιδιαίτερο έκθεμα είναι το ορεινό πυροβόλο όπλο M 1899 7 εκατοστών, που ήταν τοποθετημένο γύρω από την κορυφή του Όρτλερ σε υψόμετρο 3.850 μέτρων, καθιστώντας το το υψηλότερο όπλο στην Ευρώπη. Εκτός από τα όπλα, τις στολές και τα είδη στρατιωτικού εξοπλισμού, η έκθεση θεματοποιεί και άλλο σχετικό υλικό σε ξεχωριστούς τομείς, όπως οι γυναίκες στον πόλεμο, το σύστημα στρατιωτικής δικαιοσύνης, η απόδραση και οι εκτοπίσεις, η στέρηση και η προπαγάνδα, οι τραυματισμοί και οι υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης, η θρησκεία, πολεμική αιχμαλωσία, αναπηρία και θάνατος. Εκατοντάδες ψηφιακές εικόνες και ταινίες παρουσιάζονται σε επίπεδες οθόνες.
Κεντρικό στοιχείο της έκθεσης είναι ένα αυστριακό πολιορκητικό αεροσκάφος M 1916 38 cm, το οποίο μπορούσε να εκτοξεύσει οβίδες βάρους 750 κιλών σε απόσταση 15 χλμ. και τρούλοι που έχουν υποστεί ζημιά από οβίδες από τα οχυρά της Αμβέρσας και του Przemyśl δείχνουν την επίδραση των βομβαρδισμών από τόσο βαρύ πυροβολικό. Ένα επαναλαμβανόμενο σύστημα τοποθέτησης διαθέτει μια σειρά από βιτρίνες που δείχνουν τις καινοτομίες στην τεχνολογία και τον εξοπλισμό όπλων από το 1916, συμπεριλαμβανομένου του πρώτου αυστριακού κράνους από χάλυβα, που κατασκευάστηκε με βάση το γερμανικό αντίγραφο. Ένα άλλο ιδιαίτερα αξιοσημείωτο έκθεμα είναι το εκπαιδευτικό και αναγνωριστικό αεροσκάφος Phönix 20.01, πρωτότυπο του αυστροουγγρικής παραγωγής Albatros BI(Ph), ένα από τα 5.200 αεροπλάνα, που ο Στρατός και το πολεμικό ναυτικό χρησιμοποίησε στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Επιπλέον, μια ξεχωριστή περιοχή ήταν αφιερωμένη στο Kriegspressequartier (γραφείο τύπου του πολέμου) και συνεπώς στις τέχνες με θέμα τον πόλεμο, με έργα πολεμικών ζωγράφων όπως οι Άλμπιν Έγκερ-Λίντς, Βίλχελμ Τένι, Όσβαλντ Ρού, Φριτς Σβάρτς-Βάλντεγκ, Στέφανι Χόλενσταϊν, Άντον Φράιστοϊερ, Αλεξάντερ Πόιλριχ και ο Έγκον Σίλε.
Αίθουσα VII – Δημοκρατία και Δικτατορία (1918–1955)
Αυτή η αίθουσα είναι αφιερωμένη στην αρκετά ταραχώδη ιστορία της Πρώτης Δημοκρατίας και του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Επικεντρώνεται κυρίως στον αντίκτυπο των πολιτικών γεγονότων στην κοινωνία και τον στρατό, όπως, για παράδειγμα, η εξέγερση του Ιουλίου του 1927, που πυροδοτήθηκε από την απόφαση Σάττεντορφ και τις συγκρούσεις του Φεβρουαρίου 1934. Τα εκθέματα περιλαμβάνουν το όπλο που χρησιμοποιήθηκε στο Σάττεντορφ, ακόμη και ένα όπλο όπλο M 1918 που αναπτύχθηκε στο τελικό στάδιο του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και χρησιμοποιήθηκε κατά του Σούτσμουντ το 1934. Το μουσείο μόλις πρόσφατα απέκτησε εκείνα τα δύο γραπτά που οι γλύπτες Βίλχελμ Φρας και Άλφονς Ρίντελ είχαν κρύψει σε μία οβίδα κάτω από το μνημείο του νεκρού στρατιώτη στην κρύπτη της Χέλντενπλατς της Βιέννης. Στην οθόνη υπάρχουν αντίγραφα των δύο εγγράφων. Επίσης τεκμηριωμένη είναι η ιστορία του Volkswehr και του μετέπειτα Αυστριακού Ομοσπονδιακού Στρατού. Επιπλέον, γίνεται αναφορά στη δολοφονία του ομοσπονδιακού καγκελαρίου Ένγκελμπερτ Ντόλφους, την προσάρτηση της Αυστρίας στη ναζιστική Γερμανία και την επακόλουθη ενσωμάτωση του Ομοσπονδιακού Στρατού στη Βέρμαχτ το 1938 και την αντίσταση κατά του εθνικοσοσιαλισμού στην Αυστρία.
Εκτός από στολές πεζικού/στρατού, ναυτικού και αεροπορίας της γερμανικής Βέρμαχτ, η έκθεση παρουσιάζει επίσης στολές και πανοπλίες που χρησιμοποιούνται από τα αντίπαλα μέρη του πολέμου. Η έκθεση παρουσιάζει επίσης ξεχωριστές θεματικές περιοχές όπως η Μάχη του Στάλινγκραντ, ο αεροπορικός πόλεμος πάνω από την Αυστρία και η μοίρα του άμαχου πληθυσμού. Επιπλέον, αντιμετωπίζει το ζήτημα της αντίστασης ενάντια στο ναζιστικό καθεστώς, το Ολοκαύτωμα και τις συνέπειες του ολοκληρωτικού πολέμου. Ένα άλλο σημαντικό θέμα είναι η Μάχη της Βιέννης τον Απρίλιο του 1945, με όπλα και στολές, που δόθηκαν στα στρατεύματα στο τελικό στάδιο του πολέμου, όπως ο εκτοξευτής αντιαρματικών πυραύλων Panzerschreck και το τουφέκι Sturmgewehr 44. Η τελευταία ενότητα της έκθεσης πραγματεύεται τη μετάβαση στην περίοδο της κατοχής από τους Συμμάχους και τη μεταπολεμική κατάσταση στην Αυστρία. Το 2012, η μόνιμη έκθεση έλαβε ένα πρόσθετο αντικείμενο, το βαρύ μεταφορέα εκρηκτικών Borgward IV, το οποίο ανακαλύφθηκε κατά τις εργασίες κατεδάφισης στο πρώην Südbahnhof της Βιέννης και μεταφέρθηκε στο μουσείο.
Αίθουσα VIII – Η Αυστρία ως ναυτική δύναμη
Μια ξεχωριστή αίθουσα (VIII) είναι αφιερωμένη στην ιστορία του αυστριακού πολεμικού ναυτικού. Η έκθεση καλύπτει ολόκληρη την περίοδο από τη δημιουργία του πρώτου στολίσκου του Δούναβη έως το 1918. Αυτό που πραγματικά ξεχωρίζει είναι τα πολυάριθμα αντίγραφα πλοίων και ακρόπρωρα πλοίων. Διάφορες ελαιογραφίες, συμπεριλαμβανομένων ορισμένων μνημειακών διαστάσεων, απεικονίζουν την ταραχώδη ιστορία του αυστριακού ναυτικού, όπως αυτή του ναυτικού ζωγράφου Αλεξάντερ Κίρχερ, που απεικονίζει τη ναυμαχία της Λίσσας, μια αυστριακή ναυτική νίκη στην οποία η έκθεση αφιερώνει αρκετό χώρο. Εκτός από ορισμένα προσωπικά αντικείμενα του ναυάρχου Βίλχελμ φον Τέγκετχοφ, στα εκθέματα παρουσιάζεται και το αντίγραφο της ναυαρχίδας του, το SMS Erzherzog Ferdinand Max.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία στη Βιέννη Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Απιδίτσα Αρκαδίας
Η Απιδίτσα είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Χωρέμη, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Μεγαλόπολης, του δήμου Μεγαλόπολης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Αρκαδίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μεγαλόπολης του νομού Αρκαδίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου. Μέχρι το 1928 ο οικισμός ονομαζόταν Δεληχασάνι.
Γεωγραφία
Η Απιδίτσα είναι οικισμός στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Αρκαδίας. Βρίσκεται κοντά στη δυτική όχθη του Αλφειού και λίγο νοτιοδυτικότερα της Μεγαλόπολης, πάνω στην επαρχιακή οδό Μεγαλόπολης-Βάστα και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 393. Απέχει 42 χλμ. περίπου ΝΔ. της Τρίπολης.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 ως Δεληχασάνι και προσαρτήθηκε στον δήμο Λυκοσούρας του νομού Αρκαδίας. Το 1912 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Χωρέμη και το 1928 μετονομάστηκε σε Απιδίτσα. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Χωρέμη και προσαρτήθηκε στον δήμο Μεγαλόπολης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Μεγαλόπολης Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας
Συμμετοχή του Αγίου Χριστοφόρου και Νέβις στους Παναμερικανικούς Αγώνες 2019
Ο Άγιος Χριστόφορος και Νέβις θα συμμετέχει στους Παναμερικανικούς Αγώνες 2019 στη Λίμα του Περού από τις 26 Ιουλίου μέχρι τις 11 Αυγούστου 2019.
Παραπομπές
Αγιος Χριστόφορος και Νέβις Κατηγορία:Αθλητισμός στον Άγιο Χριστόφορο και Νέβις
Κατάλογος Ελληνικών ταινιών του 2010
Ο παρακάτω πίνακας περιλαμβάνει τις ταινίες του Ελληνικού κινηματογράφου που προβλήθηκαν το 2010.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες ανά έτος
Χαράλαμπος Γεωργακάκης
Ο Χαράλαμπος (Μπάμπης) Γεωργακάκης (1941 - 27 Δεκεμβρίου 2002) ήταν Έλληνας αντιστασιακός, ο οποίος θήτευσε ως βουλευτής από το 1981 ως το 1985.
Γεννήθηκε στην Κοξαρέ το 1941. Ανέπτυξε αντιδικτατορική δράση και για τον λόγο αυτό διώχθηκε και φυλακίστηκε από τη χούντα. Ήταν από τους ιδρυτές της οργάνωσης Απελευθερωτικό Κίνημα Κρήτης, τα μέλη της οποίας συνελήφθησαν το 1968. Ο ίδιος φυλακίστηκε στις φυλακές της Κέρκυρας και αποφυλακίστηκε έπειτα από πέντε χρόνια.
Ο Γεωργακάκης ήταν αντιπρόεδρος της επιτροπής για την απομάκρυνση των ξένων βάσεων και ανέπτυξε συνδικαλιστική δράση σε ερευνητικά ιδρύματα (όπως το ΚΕΠΕ).
Μεταπολιτευτικά, υπήρξε ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ και πολιτεύτηκε με το κόμμα. Εξελέγη βουλευτής Ρεθύμνου το 1981 λαμβάνοντας 6.002 ψήφους. Στη συνέχεια ανέλαβε γενικός γραμματέας του Υπουργείου Αιγαίου.
Λίγο πριν πεθάνει, παρουσίασε το βιβλίο του, με τίτλο "Ταραγμένα χωρικά ύδατα".
Απεβίωσε από καρκίνο σε ηλικία 61 ετών στην Αθήνα στις 27 Δεκεμβρίου 2002 και κηδεύτηκε τη μεθεπομένη στην Κοξαρέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Ρεθύμνου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Μαρκολίνο Μόκο
Ο Μαρκολίνο Ζοσέ Κάρλος Μόκο (Marcolino José Carlos Moco, Τσιτούε, Εκούνια, 19 Ιουνίου 1953) είναι πολιτικός από την Ανγκόλα. Ήταν ο 3ος πρωθυπουργός της Ανγκόλας από τις 2 Δεκεμβρίου 1992 έως τις 3 Ιουνίου 1996. Υπηρέτησε ως ο πρώτος Εκτελεστικός Γραμματέας της Κοινότητας Χωρών Πορτογαλικής Γλώσσας, γνωστής και ως Κοινοπολιτεία Lusophone.
Σταδιοδρομία
Ο Μόκο απομακρύνθηκε από τη θέση του από τον Πρόεδρο Ζοζέ Εντουάρντο ντος Σάντος. Ο Σάντος απομάκρυνε ολόκληρο το υπουργικό συμβούλιο μαζί με τον διοικητή της κεντρικής τράπεζας σε μια προσπάθεια να θεωρηθεί αποφασιστικός. Ο Μόκο ήταν μέλος του Λαϊκού Κινήματος για την Απελευθέρωση της Ανγκόλας (MPLA), του κόμματος του Προέδρου, το οποίο ήταν το κυβερνών κόμμα μέχρι το 1991, λίγο πριν ο Μόκο γίνει Πρωθυπουργός (με διακοπή από μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας, μετά από την οποία το MPLA έγινε και πάλι το κυβερνών κόμμα μέχρι σήμερα).
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ανγκόλας
Ρομίνα Πάουερ
Η Ρομίνα Πάουερ (ιταλικά: Romina Francesca Power), (2 Οκτωβρίου 1951) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια.
Πρώτα χρόνια
250px|thumb|Η Ρομίνα μαζί με την αδερφή της Τάιριν
Γεννημένη στο Λος Άντζελες, η Πάουερ είναι η μεγαλύτερη κόρη του Αμερικανού ηθοποιού Τάιρον Πάουερ και της Μεξικανής ηθοποιού Λίντα Κρίστιαν η οποία ήταν η 2η σύζυγός του. Αφού οι γονείς της χώρισαν το 1956, η ίδια και η μικρότερη αδελφή της Τάιριν ζούσαν με τη μητέρα τους σε διάφορα μέρη, κυρίως στο Μεξικό και την Ιταλία, όπου η ίδια και η αδελφή της πέρασαν μεγάλο μέρος της παιδικής τους ηλικίας, αν και η Ρομίνα παρακολούθησε ένα κολλέγιο στην Αγγλία.
Καριέρα
Το ενδιαφέρον της για τη μουσική δημιουργήθηκε από την αμερικανική μουσική της δεκαετίας του 1950, τις μεξικανικές μπάντες Μαριάτσι και την ιταλική μουσική της δεκαετίας του 1960. Στις αρχές της εφηβείας της, η Ρομίνα ανακάλυψε τους Μπιτλς και τον Μπομπ Ντίλαν, που την ενέπνευσαν να συνθέσει μουσική. Αφού πήρε μια κιθάρα ως δώρο γενεθλίων, έμαθε τις χορδές και έγραψε τα πρώτα της τραγούδια. Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε σε αρκετές κυρίως ιταλικές ταινίες από την ηλικία των 14 ετών, συμπεριλαμβανομένης της προσαρμογής του μυθιστορήματος "Τζαστίν" του Μαρκήσιου ντε Σαντ, σε σκηνοθεσία του Τζεσούς Φράνκο. Στις 21 Ιουλίου του 1962 συνάντησε για 1η φορά τον τραγουδιστή και μετέπειτα σύζυγο της Αλ Μπάνο ο οποίος έπαιζε σε ταινίες. Στις 14 Ιουλίου του 1975 ο Αλ Μπάνο κι η Ρομίνα Πάουερ επισκέφθηκαν για 1η φορά την Ελλάδα σαν απλοί τουρίστες. Πήγαν στη Σαντορίνη, στη Μύκονο, στην Πάρο, στη Νάξο, στην Τήνο, στη Σύρο, στην Κίμωλο, στη Μήλο, στη Δήλο όπου είδαν τον Αρχαιολογικό χώρο ο οποίος υπάρχει εκεί καθώς το νησί αυτό πλέον είναι ακατοίκητο και πριν φύγουν για λίγο στα Χανιά της Κρήτης. Τα μέρη τα οποία είδαν τους άρεσαν τόσο πολύ που μόλις επέστρεψαν στην Ιταλία αποφάσισαν και δημιούργησαν ένα μουσικό ντουέτο το οποίο έκανε περιοδείες στις ακόλουθες χώρες: Κατά αυτές τις περιοδείες τους έδωσαν πολλές συναυλίες και δημιούργησαν πολλά άλμπουμ σε διάφορες γλώσσες. Επίσης συμμετείχαν στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision του 1976 και του 1985 για την Ιταλία. Στις 28 Ιουνίου του 1981 ο Έλληνας δημοσιογράφος και στιχουργός Λευτέρης Παπαδόπουλος επισκέφθηκε την Ιταλία και παρακολούθησε μια συναυλία τους. Επειδή εντυπωσιάστηκε πάρα πολύ, μετά το τέλος της συναυλίας τους πλησίασε και αφού τους συστήθηκε κουβέντιασε για λίγο μαζί τους και τους είπε να έρθουν να δώσουν συναυλία και στην Ελλάδα. Λοιπόν ο Αλ Μπάνο κι η Ρομίνα Πάουερ ήρθαν στην Ελλάδα στις 8 Δεκεμβρίου του 1981 και τις επόμενες 2 μέρες έδωσαν μια μεγάλη συναυλία στο Θέατρο Παλλάς την οποία ο Παπαδόπουλος παρακολούθησε κι εντυπωσιάστηκε πολύ περισσότερο απ' την προηγούμενη φορά στην Ιταλία. Στη συνέχεια τους έφερε σ' επαφή με τον παραγωγό της δισκογραφικής εταιρείας Polygram Νίκο Καραγιάννη και τους είπε να εκδώσουν ένα δίσκο τους εδώ στην Ελλάδα. Έτσι στις 10 Μαρτίου του 1982 εκδόθηκε ο δίσκος τους Felicità.
Προσωπική ζωή
Η Ρομίνα Πάουερ και ο Αλ Μπάνο παντρεύτηκαν στις 25 Ιουλίου του 1970 και απόκτησαν 4 παιδιά: Το 1999 ο Αλ Μπάνο κι η Ρομίνα Πάουερ χώρισαν επίσημα μετά από 29 ολόκληρα χρόνια γάμου και η απόφαση του διαζυγίου τους εκδόθηκε στις 21 Μαΐου εκείνου του έτους. Τότε διαλύθηκε οριστικά και το μουσικό ντουέτο το οποίο είχαν δημιουργήσει. Την άνοιξη του 2007 η Ρομίνα αγόρασε ένα σπίτι στην Σιντόνα της Αριζόνα και αποφάσισε να εγκαταλείψει για πάντα την Ιταλία και να μετακομίσει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η συνέντευξη της στην οποία αποκάλυψε τα σχέδιά της δημοσιεύθηκε στο ιταλικό περιοδικό Diva e donna. Σύμφωνα με την Ρομίνα, καθιερώθηκε από το ιταλικό κοινό μόνο ως τραγουδίστρια και για εκείνη ήταν δύσκολο να παραμείνει στην Ιταλία ως ζωγράφος και συγγραφέας. Επιπλέον, δυσαρεστήθηκε από την ενοχλητική προσοχή του τοπικού Τύπου, που δημοσίευε πολλά άρθρα με εικασίες για την ιδιωτική ζωή της και την εξαφάνιση της κόρης της Ιλένια. Λίγο μετά τη μετεγκατάστασή της, το 2008, η μητέρα της Ρομίνα διαγνώσθηκε με καρκίνο του παχέος εντέρου, έτσι πήγε να ζήσει στο σπίτι της μητέρας της στο Παλμ Σπριγκς, όπου παρέμεινε για τρία χρόνια, μέχρι το θάνατο της μητέρας της στις 22 Ιουλίου 2011. Σε συνέντευξη της τον Νοέμβριο του 2009 στην ιταλική τηλεόραση δήλωσε ότι είχε εξετάσει, τουλάχιστον για κάποιο χρονικό διάστημα πιθανή επιστροφή της στην Ιταλία. Επί του παρόντος, η Πάουερ ζει μόνιμα και εργάζεται στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το φθινόπωρο του 2012 κυκλοφόρησε το λεύκωμά της Da lontano, που περιείχε τραγούδια που γράφτηκαν το 1999. Το καλοκαίρι του 2013 ο Αλ Μπάνο και Ρομίνα Πάουερ επανενώθηκαν, σύμφωνα με πληροφορίες, μόνο σε επαγγελματική βάση για μια τελευταία φορά, σε μια συναυλία που έγινε στη Μόσχα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Ιταλία Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1976 Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1985 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Τρίτος διαμελισμός της Πολωνίας
Ο τρίτος διαμελισμός της Πολωνίας (1795) ήταν ο τελευταίος από μια σειρά διαμελισμών της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας και της γης της, μεταξύ της Πρωσίας, της Μοναρχίας των Αψβούργων και της Ρωσικής Αυτοκρατορία, ο οποίος ουσιαστικά τερμάτισε την Πολωνική-Λιθουανική εθνική κυριαρχία μέχρι το 1918. Ο διαμελισμός ήταν το αποτέλεσμα της Εξέγερσης του Κοστσιούσκο και ακολούθησε μια σειρά από πολωνικές εξεγέρσεις κατά τη διάρκεια της περιόδου.
Ιστορικό
Μετά τον πρώτο διαμελισμό της Πολωνίας το 1772, σε μια προσπάθεια να ενισχύσει την σημαντικά εξασθενημένη Κοινοπολιτεία, ο Βασιλιάς Στανίσουαφ Αύγουστος Πονιατόφσκι εφάρμοσε μια σειρά μεταρρυθμίσεων για να ενισχύσει το στρατιωτικό και πολιτικό σύστημα, την οικονομία και την κοινωνία της Πολωνίας. Αυτές οι μεταρρυθμίσεις έφτασαν στο αποκορύφωμά τους με τη θέσπιση του Συντάγματος του Μαΐου το 1791, το οποίο καθιέρωσε μια συνταγματική μοναρχία με χωρισμό σε τρεις κλάδους της κυβέρνησης, ενίσχυσε την αστική τάξη και κατάργησε πολλά από τα προνόμια των ευγενών, καθώς και πολλούς από τους παλιούς νόμους της δουλοπαροικίας. Επιπλέον, για να ενισχύσει τη διεθνή θέση της Πολωνίας, ο Βασιλιάς Στανίσουαφ υπέγραψε το Πολωνο-Πρωσικό Σύμφωνο του 1790, παραχωρώντας περαιτέρω εδάφη στην Πρωσία με αντάλλαγμα μια στρατιωτική συμμαχία. Εξοργισμένη από αυτό που θεωρούνταν επικίνδυνες μεταρρυθμίσεις τύπου Ιακωβίνων, η Ρωσία εισέβαλε στην Πολωνία το 1792, ξεκινώντας τον Πόλεμο για την υπεράσπιση του Συντάγματος. Εγκαταλελειμμένη από τους Πρώσους συμμάχους της και προδομένη από τους Πολωνούς ευγενείς που ήθελαν να αποκαταστήσουν τα προνόμια που είχαν χάσει βάσει του Συντάγματος του Μαΐου, η Πολωνία αναγκάστηκε να υπογράψει το δεύτερο διαμελισμό το 1793, ο οποίος παραχώρησε το Ντόμπσιν, την Κουγιαβία και ένα μεγάλο μέρος της Μείζονος Πολωνίας στην Πρωσία και όλες τις ανατολικές επαρχίες της Πολωνίας από τη Μολδαβία έως τη Λιβονία στη Ρωσία, μειώνοντας την Πολωνία στο ένα τρίτο του αρχικού της μεγέθους πριν από τον πρώτο διαμελισμό.
Εξοργισμένες με την περαιτέρω ταπείνωση της Πολωνίας από τους γείτονές της και την προδοσία από την πολωνική αριστοκρατία και ενθαρρυμένες από τη Γαλλική Επανάσταση που εκτυλίσσοταν στη Γαλλία, οι πολωνικές μάζες στράφηκαν γρήγορα ενάντια στις δυνάμεις κατοχής της Πρωσίας και της Ρωσίας. Μετά από μια σειρά πανεθνικών ταραχών, στις 24 Μαρτίου 1794, ο Πολωνός πατριώτης Ταντέους Κοστσιούσκο, ανέλαβε τη διοίκηση των πολωνικών ενόπλων δυνάμεων και κήρυξε μια εθνική εξέγερση ενάντια στους ξένους κατακτητές της Πολωνίας, σηματοδοτώντας την έναρξη της Εξέγερσης του Κοστσιούσκο. Η Αικατερίνη Β΄ της Ρωσίας και ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος Β΄ της Πρωσίας ' έσπευσαν να ανταποκριθούν και, παρά τις αρχικές επιτυχίες των δυνάμεων του Κοστσιούσκο, η εξέγερση καταπνίγηκε τον Νοέμβριο του 1794. Σύμφωνα με το μύθο, όταν ο Κοστσιούσκο έπεσε από το άλογό του στη Μάχη του Ματσιεγιοβίτσε, λίγο πριν αιχμαλωτιστεί, είπε "Finis Poloniae", που σημαίνει στα λατινικά «[Αυτό είναι] το τέλος της Πολωνίας».
Όροι
Αντιπρόσωποι της Αυστρίας, της Πρωσίας και της Ρωσίας συναντήθηκαν στις 24 Οκτωβρίου 1795 για να διαλύσουν την Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία, με τις τρεις δυνάμεις διαμελισμού να υπογράφουν μια συνθήκη για το διαμελισμό της περιοχής στις 26 Ιανουαρίου 1797. Αυτό έδωσε στη Μοναρχία των Αψβούργων τον έλεγχο των εδαφών της Δυτικής Γαλικίας και της Νότιας Μασοβίας, με περίπου 1,2 εκατομμύριο κατοίκους. Η Πρωσία έλαβε την Ποντλάχια, το υπόλοιπο της Μασοβίας και τη Βαρσοβία, με 1 εκατομμύριο κατοίκους και η Ρωσία έλαβε τα υπόλοιπα εδάφη, συμπεριλαμβανομένου του Βίλνιους και 1.2 εκατομμύριο κατοίκους. Σε αντίθεση με τους προηγούμενους διαμελισμούς, κανένας Πολωνός εκπρόσωπος δεν ήταν συμβαλλόμενο μέρος στη συνθήκη. Οι Αψβούργοι, η Ρωσία και η Πρωσία ανάγκασαν τον Βασιλιά Στανίσουαφ να παραιτηθεί από το θρόνο και να αποσυρθεί στην Αγία Πετρούπολη, όπου πέθανε ως αιχμάλωτος-τρόπαιο της Αικατερίνης Β΄ το 1798. Οι νικητές συμφώνησαν επίσης να σβήσουν το όνομα της χώρας:"«Εν όψει της ανάγκης να καταργηθούν όλα όσα θα μπορούσαν να αναβιώσουν τη μνήμη της ύπαρξης του Βασιλείου της Πολωνίας, τώρα που έχει πραγματοποιηθεί η ακύρωση αυτού του πολιτικού φορέα... τα υψηλά συμβαλλόμενα μέρη συμφωνούν και δεσμεύονται να μην συμπεριλάβουν ποτέ σε τίτλους ... το όνομα ή την ονομασία του Βασιλείου της Πολωνίας, το οποίο θα παραμείνει απαγορευμένο από σήμερα και για πάντα ...»."
Επακόλουθα
μικρογραφία|250x250εσ| Μέρος της μόνιμης έκθεσης αφιερωμένη στους διαμελισμούς της Πολωνίας στο [[Μουσείο Ιστορίας των Πολωνοεβραίων στη Βαρσοβία]] Ο τρίτος διαμελισμός της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας τερμάτισε την ύπαρξη ενός ανεξάρτητου πολωνικού και λιθουανικού κράτους για τα επόμενα 123 χρόνια. Αμέσως μετά τον τρίτο διαμελισμό, οι δυνάμεις κατοχής ανάγκασαν πολλούς Πολωνούς πολιτικούς, διανοούμενους και επαναστάτες να μεταναστεύσουν σε όλη την Ευρώπη, σε αυτό που αργότερα έγινε γνωστό ως η Μεγάλη Μετανάστευση. Αυτοί οι Πολωνοί εθνικιστές συμμετείχαν σε εξεγέρσεις κατά της Αυστρίας, της Πρωσίας και της Ρωσίας σε πρώην πολωνικά εδάφη, και πολλοί θα υπηρετούσαν τη Γαλλία ως μέρος των στρατών του Ναπολέοντα. Επιπλέον, οι Πολωνοί ποιητές και καλλιτέχνες θα έκαναν την επιθυμία για εθνική ελευθερία καθοριστικό χαρακτηριστικό του πολωνικού ρομαντιστικού κινήματος. Η Πολωνία ανέκτησε για λίγο την ημι-αυτονομία το 1807, όταν ο Ναπολέοντας δημιούργησε το Δουκάτο της Βαρσοβίας, αλλά αυτό ουσιαστικά τελείωσε με το Συνέδριο της Βιέννης το 1815. Το Συνέδριο δημιούργησε το Βασίλειο της Πολωνίας, που μερικές φορές ονομάζεται Πολωνία του Συνεδρίου, ως ρωσικό κράτος-μαριονέτα. Ακόμα κι αυτό, ωστόσο, έλαβε τέλος μετά από μια πολωνική εξέγερση το 1831, οπότε η Ρωσία διέλυσε την Πολωνία του Συνεδρίου και επέβαλε πολλαπλά τιμωρητικά μέτρα στον πολωνικό πληθυσμό. Το 1867, η Ρωσία έκανε την Πολωνία επίσημο μέρος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, σε αντίθεση με ένα κράτος-μαριονέτα. Η Πολωνία δεν θα ανακτούσε την πλήρη ανεξαρτησία μέχρι το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν η υπογραφή της Συνθήκης των Βερσαλλιών και η κατάρρευση της Ρωσικής Αυτοκρατορίας επέτρεψαν την ανάσταση της πολωνικής εθνικής κυριαρχίας.
Cromwell Tank
Το Α27Μ Cromwell είναι ένα Βρετανικό άρμα μάχης που χρησιμοποιήθηκε από τους Συμμάχους στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Για πρώτη φορά χρησιμοποιήθηκε στη μάχη τον Ιούνιο του 1944 στη Νορμανδία. To όχημα ονομάστηκε προς τιμήν του Όλιβερ Κρόμγουελ, ηγέτη των Κοινουβουλευτικών κατά τον Αγγλικό εμφύλιο πόλεμο.
Κατηγορία:Άρματα μάχης του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Εθνική Ουζμπεκιστάν (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών του Ουζμπεκιστάν αντιπροσωπεύει το Ουζμπεκιστάν στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης που οργανώνει η FIBA. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης του Ουζμπεκιστάν (Basketball Federation of Uzbekistan).
Συμμετοχή σε διεθνείς διοργανώσεις
Μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και μέχρι το 1991 οι αθλήτριες με καταγωγή από το Ουζμπεκιστάν εντάσσονταν στο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Σοβιετικής Ένωσης.
Μέχρι σήμερα το Ουζμπεκιστάν δεν έχει ποτέ λάβει μέρος σε κάποια Ολυμπιακή Διοργάνωση, ούτε σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Η πρώτη του συμμετοχή στο Ασιατικό Πρωτάθλημα της FIBA Asia έλαβε χώρα το 2001, ενώ διαθέτει, παράλληλα, δικαίωμα συμμετοχής σε διοργανώσεις της CABA, θυγατρικής της FIBA Asia για την περιοχή της Κεντρικής Ασίας.
Επίσης, το Ουζμπεκιστάν διαθέτει δικαίωμα συμμετοχής στους Ασιατικούς Αγώνες και στους Αγώνες Κεντρικής Ασίας υπό τη σκέπη της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής.
Πανελλήνιος Λεμεσού
Ο Πανελλήνιος Λεμεσού ήταν κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα τη Λεμεσό. Ιδρύθηκε το 1953. Έδρα της ομάδας ήταν το Στάδιο ΓΣΟ. Αναδείχθηκε δύο φορές πρωταθλητής Β΄ Κατηγορίας αλλά δεν συμμετείχε ποτέ στην Α΄ Κατηγορία.
Ιστορία
Ο Πανελλήνιος ιδρύθηκε το 1953. Τον ίδιο χρόνο εντάχθηκε στις τάξεις της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) ως ομάδα Β΄ κατηγορίας.
Το 1956 προκλήθηκε μεγάλη αναταραχή μεταξύ συμβουλίου και ποδοσφαιριστών της ΑΕΛ Λεμεσού, η οποία είχε αναδειχθεί πρωταθλήτρια Κύπρου τις προηγούμενες δύο περιόδους (1954-55, 1955-56). Αιτία ήταν η τιμωρία-αποβολή πέντε ποδοσφαιριστών. Σε ένδειξη συμπαράστασης και αλληλεγγύης προς τους συμπαίκτες τους, άλλοι 17 ποδοσφαιριστές αποσκίρτησαν από την ΑΕΛ. Οι 22 ποδοσφαιριστές αρχικά αποτάθηκαν για να ενταχθούν στον Πανελλήνιο, ο οποίος δεν τους αποδέχθηκε. Τότε οι ποδοσφαιριστές αποτάθηκαν στον Απόλλων Λεμεσού, ο οποίος τους αποδέχτηκε και ενισχυμένος πλέον κατέκτησε το πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 1956-57 και προβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία.
Την περίοδο 1957-58 τερμάτισε πρώτος στον όμιλο Λεμεσού-Λάρνακας-Πάφου. Έδωσε αγώνες μπαράζ με τη νικήτρια ομάδα του ομίλου Λευκωσίας-Αμμοχώστου-Κερύνειας, Ορφέα Λευκωσία, αλλά έχασε. Το ίδιο σκηνικό επαναλήφθηκε την περίοδο περίοδο 1960-61 όπου στα μπαράζ έχασε από την Ένωσις Αγίων Ομολογητών.
Την περίοδο 1961-62 τερμάτισε πρώτος στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου. Έδωσε αγώνες μπαράζ με τη νικήτρια ομάδα του ομίλου Λευκωσίας-Κερύνειας, Ένωσις Αγίων Ομολογητών-Κεραυνός και τη νικήτρια του ομίλου Λάρνακας-Αμμοχώστου, Αναγέννηση Λάρνακας. Ο Πανελλήνιος τερμάτισε στην πρώτη θέση και αναδείχθηκε πρωταθλητής. Ακολούθως, συμμετείχε σε αγώνες μπαράζ με τη 12η ομάδα του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 1961-62 Αλκή Λάρνακας για συμμετοχή στην Α΄ κατηγορίας 1962-63. Ο Πανελλήνιος έχασε και παρέμεινε στη Β΄ κατηγορία.
Την περίοδο 1962-63 τερμάτισε πρώτος στον όμιλο Λάρνακας-Λεμεσού-Πάφου. Έδωσε αγώνες μπαράζ με τη νικήτρια ομάδα του ομίλου Λευκωσίας-Κερύνειας-Αμμοχώστου Ένωσις Αγίων Ομολογητών-Κεραυνός. Ο Πανελλήνιος κέρδισε και τους δύο αγώνες και αναδείχθηκε πρωταθλητής. Ακολούθως, συμμετείχε σε αγώνες μπαράζ με την 11η και τη 12η ομάδα του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 1962-63 Ορφέα Λευκωσίας και Αλκή Λάρνακας για συμμετοχή στην Α΄ κατηγορίας 1963-64. Μόνο η πρώτη ομάδα θα συνέχιζε στην Α΄ κατηγορία. Ο Πανελλήνιος τερμάτισε στην 3η θέση και παρέμεινε στη Β΄ κατηγορία. 1Η Β΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε δύο ομίλους. Ο Πανελλήνιος συμμετείχε στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου. 2Η Β΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Ο Πανελλήνιος συμμετείχε στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου. 3Η Β΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε δύο ομίλους. Ο Πανελλήνιος συμμετείχε στον όμιλο Λεμεσού-Λάρνακας-Πάφου.
Ενοποίηση
Το 1963 ο Πανελλήνιος ενοποιήθηκε με τον Ανταίο δημιουργώντας την Ένωσις Πανελληνίου-Ανταίου Λεμεσού (Ε.Π.Α.Λ.).
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Λεμεσού Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (ανδρών) Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1953
Ρόμπερτ Α. Μ. Στερν
Τα σημαντικότερα έργα της εταιρείας του περιλαμβάνουν, την κλασική πολυκατοικία της Νέας Υόρκης 15 δυτικά του Σέντραλ Πάρκ, δύο σχολές κατοικιών στο Πανεπιστήμιο του Γέιλ ,το Μουσείο της Αμερικανικής Επανάστασης της Φιλαδέλφειας και τον μοντερνιστικό ουρανοξύστη του Κέντρου Ψυχαγωγίας στη Φιλαδέλφεια. Το 2011, ο Στερν τιμήθηκε με το Βραβείο Αρχιτεκτονικής Ντριχάους για τα επιτεύγματά του στη σύγχρονη κλασική αρχιτεκτονική.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Ο Στερν γεννήθηκε στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης το 1939 σε μια εβραϊκή οικογένεια. τα πρώτα του χρόνια τα πέρασε με τους γονείς του στο Μανχάταν. Μετά το 1940, μετακόμισαν ξανά στο Μπρούκλιν, όπου και ενηλικιώθηκε. Πήρε πτυχίο από το Πανεπιστήμιο της Κολούμπια το 1960 και μεταπτυχιακό στην Αρχιτεκτονική από το Πανεπιστήμιο του Γέιλ το 1965. Ο Στερν ανέφερε τον ιστορικό Βίνσεντ Σκάλι και τον αρχιτέκτονα Φίλιπ Τζόνσον ως πρώτους μέντορες και επιρρεαστές του.
Καριέρα
Μετά την αποφοίτησή του από το Γέιλ, ο Στερν εργάστηκε ως επιμελητής για την Αρχιτεκτονική Ένωση της Νέας Υόρκης, μια δουλειά που απέκτησε μέσω της σύνδεσής του με τον Φίλιπ Τζόνσον. Ενώ ήταν στο πρωτάθλημα, οργάνωσε το δεύτερο σόου 40 Under 40, το οποίο παρουσίαζε τη δική του δουλειά μαζί με έργα των ελάχιστα γνωστών τότε αρχιτεκτόνων Τσαρλς Μουρ, Ρόμπερτ Βεντούρι και Ρομάλντο Γκιουργόλα, όλοι τους εμφανίστηκαν στο σημαντικό τεύχος του Perspecta that Stern επιμελήθηκε ένα χρόνο πριν στο Γέιλ. Μετά την αποχώρησή του από την πρωτάθλημα Αρχιτεκτόνων το 1966, ο Στερν εργάστηκε για λίγο ως σχεδιαστής στο γραφείο του αρχιτέκτονα Ρίτσαρντ Μάιερ, στη συνέχεια εργάστηκε για δυόμισι χρόνια στη Διοίκηση Στέγασης και Ανάπτυξης της Νέας Υόρκης, μετά την οποία ίδρυσε την Στερν & Χάγκμαν με τον Τζον Σ. Χάγκμαν, συμφοιτητή του από τις μέρες του στο Γέιλ. Το 1977 ίδρυσε την εταιρεία διάδοχό της, Αρχιτέκτονες του Ρόμπερτ ΑΜ Στερν, γνωστή πλέον ως RAMSA. Ο Στερν παραμένει συνεργάτης στη RAMSA και έχει δηλώσει ότι δεν σχεδιάζει να αποσυρθεί.
Διδασκαλία
Ο Στερν ήταν κοσμήτορας της Αρχιτεκτονικής Σχολής του Γέιλ από το 1998 έως το 2016 και συνέχισε να διδάσκει εκεί από το τέλος της θητείας του. Προηγουμένως, δίδαξε στο Πανεπιστήμιο της Κολούμπια, στη Μεταπτυχιακή Σχολή Αρχιτεκτονικής, Σχεδιασμού και Συντήρησης της Κολούμπια, και από το 1984 έως το 1988 ήταν διευθυντής του Κέντρου Μελέτης Αμερικανικής Αρχιτεκτονικής Τεμπλ Χόιν Μπουέλ, της Κολούμπια.
Άλλες δραστηριότητες
Είναι ένας παραγωγικός συγγραφέας. Ο Στερν έχει συγγράψει, συνυπογράψει και επιμεληθεί πολλά βιβλία για την αρχιτεκτονική, συμπεριλαμβανομένων πέντε τόμων για την αρχιτεκτονική ιστορία της πόλης της Νέας Υόρκης, ο καθένας εστιάζει σε μια διαφορετική περίοδο. Το 1986, φιλοξένησε το «Υπερηφάνεια: Χτίζοντας το αμερικανικό όνειρο», μια σειρά ντοκιμαντέρ οκτώ μερών που προβλήθηκε στο PBS. Στη σειρά συμμετείχαν οι Πίτερ Άιζενμαν, Λέον Κρίερ, Φίλιπ Τζόνσον, Φρανκ Γκέρι και άλλοι αξιόλογοι αρχιτέκτονες. Το «Υπερηφάνεια» είχε θετική αποδοχή από το κοινό, αν και ορισμένοι αρχιτέκτονες το αντιπαθούσαν.
Δουλειά
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/ed/Comcast_Philly.JPG/200px-Comcast_Philly.JPG|δεξιά|μικρογραφία|267x267εσ| Comcast Center, στη Φιλαδέλφεια Πολλά από τα πρώτα έργα του Στερν ήταν ιδιωτικές κατοικίες στη μητροπολιτική περιοχή της Νέας Υόρκης, συμπεριλαμβανομένων των Χάμπτονς και της κομητείας Γουέστσεστερ. Οι πρώτες εμπορικές προμήθειες περιλάμβαναν έργα για τον κόσμο του Γουόλτ Ντίσνεϊ, όπως το Θέρετρο γιοτ κλαμπ της Disney , το Disney's Beach Club Resort και το γενικό σχέδιο για το Celebration, Florida, και από το 1992–2003, ο Στερν υπηρέτησε στο διοικητικό συμβούλιο της Εταιρεία του Γουόλτ Ντίσνεϊ.
Ο Στερν είναι πλέον περισσότερο γνωστός για τα έργα μεγάλης κλίμακας συγκυριαρχίας και πολυκατοικιών στη Νέα Υόρκη, τα οποία περιλαμβάνουν τη Λεωφόρος Ιστ Εντ 20, Το Τσάταμ, Το Μπρόμπτον και 15 Σέντραλ Παρκ Γουέστ. Η τελευταία ήταν, τη στιγμή της ολοκλήρωσής της, μια από τις πιο επιτυχημένες οικονομικά πολυκατοικίες που κατασκευάστηκαν ποτέ, με πωλήσεις συνολικά 2 δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Ο Στερν έχει σχεδιάσει μερικές από τις ψηλότερες κατασκευές στις Ηνωμένες Πολιτείες, συμπεριλαμβανομένου του γυάλινου Κέντρου Comcast, του δεύτερου ψηλότερου κτιρίου τόσο στη Φιλαδέλφεια όσο και στην Πενσυλβάνια. Η επιτροπή του Βραβείου Ντρίχαους (σχολιάζοντας ένα προκαταρκτικό σχέδιο, ντυμένο με πέτρα, με πυραμιδοειδές σχήμα ) χαρακτήρισε το σχέδιο ως «[μεταφέρει]πρωτοπόρο των αναλογιών του κλασικού οβελίσκου». Το σχέδιο, μαζί με το Stern's 15 Central Park West, και το γενικό του σχέδιο για τον εορτασμό, αναφέρθηκαν ως παράγοντες που συνέβαλαν στο να κερδίσει το βραβείο. Πιο πρόσφατα, ο Στερν σχεδίασε τρεις ουρανοξύστες στην πόλη της Νέας Υόρκης, τους 220 Central Park South, 520 Park Avenue και 30 Park Place, τα οποία θα είναι από τα ψηλότερα κτίρια στην πόλη και τις Ηνωμένες Πολιτείες όταν ολοκληρωθούν. Το 2017 η RAMSA ολοκλήρωσε μια σημαντική προσθήκη στην πανεπιστημιούπολη του Πανεπιστημίου Γέιλ, με δύο νέα οικιστικά κολλέγια, το κολλέγιο Πάουλι Μάρεϊ και το κολλέγιο Μπέντζαμιν Φράνκλιν, και τα δύο σχεδιασμένα σε συλλογικό γοτθικό στιλ.
Στυλ
Στη δεκαετία του 1970 και στις αρχές της δεκαετίας του 1980, ο Στερν ανέπτυξε τη φήμη ως μεταμοντέρνος αρχιτέκτονας για την ενσωμάτωση κλασικών στοιχείων στα σχέδιά του για σύγχρονα κτίρια, αλλά στα μέσα της δεκαετίας του 1980, το έργο του έγινε πιο παραδοσιακό, περισσότερο σύμφωνο με το τότε αναδυόμενο νέο κλασικό αρχιτεκτονικό κίνημα. Ο Στερν ωστόσο, έχει απορρίψει τέτοιους χαρακτηρισμούς, υποστηρίζοντας ότι τα έργα του αντλούνται απο το λαϊκό πλαίσιο και τις τοπικές παραδόσεις. Τα τελευταία χρόνια, το έργο του γραφείου του Στερν κυμαίνεται από παραδοσιακό έως μοντερνιστικό, ανάλογα με τον τύπο του κτιρίου και τη θέση του έργου και χαρακτηρίζεται καλύτερα ως εκλεκτικό και συναφές με το περιβάλλον.
Προσωπική ζωή
Ο Στερν έχει ένα διαμέρισμα στο The Chatham, ένα κτίριο που σχεδίασε στη Νέα Υόρκη. Το 1966, παντρεύτηκε τη φωτογράφο Λιν Γκίμπελ Σόλινγκερ, κόρη του Ντέιβιντ Σόινγκερ και εγγονή του Μπέρναρντ Γκίμπελ, ένας γάμος που έληξε με διαζύγιο το 1977. Έχουν έναν γιο, τον Νικόλαο Σ. Στερν, ο οποίος διαχειρίζεται την εταιρεία κατασκευής και σχεδιασμού μπουτίκ Stern Projects.
Βιβλιογραφία
Μια επιλογή βιβλίων που έγραψε και συνέγραψε ο Στερν:
Συμμετοχή της Αντίγκουας και Μπαρμπούντας στους Παναμερικανικούς Αγώνες 2019
Η Αντίγκουα και Μπαρμπούντα θα συμμετέχει στους Παναμερικανικούς Αγώνες 2019 στη Λίμα του Περού από τις 26 Ιουλίου μέχρι τις 11 Αυγούστου 2019.
Παραπομπές
Αντίγκουα και Μπαρμπούντα Κατηγορία:Αθλητισμός στην Αντίγκουα και Μπαρμπούντα
Άγιος Γεώργιος Βοιών Λακωνίας
Ο Άγιος Γεώργιος είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Βοιών, του δήμου Μονεμβασίας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης
Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Επιδαύρου Λιμηράς του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου. Στην τοπική κοινότητα Αγίου Γεωργίου ανήκουν και οι οικισμοί Βιγκλάφια και Μεγάλη Σπηλιά.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Γεώργιος είναι πεδινός οικισμός στη ΝΑ. Λακωνία, στα βόρεια παράλια του όρμου Νεαπόλεως και στη μικρή πεδιάδα των Αγίων Αποστόλων, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 20. Απέχει 131 χλμ. περίπου ΝΑ. της Σπάρτης. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 11,052 χμ² (2011).
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κάμπου Βοιών. Το 1963 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κάμπου Βοιών και ορίστηκε έδρα της κοινότητας Αγίου Γεωργίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίου Γεωργίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Βοιών. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Βοιών και προσαρτήθηκε στον δήμο Μονεμβασίας.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λακωνίας Κατηγορία:Δήμος Μονεμβασιάς
Σαλικυλαλδεΰδη
Ο τύπος αυτός δείχνει ότι η βενζαλδεΰδη αποτελείται δομικά από μια βενζοομάδα (-C6H4-), μια υδροξυλομάδα (-ΟΗ) συνδεμένη με το #2 άτομο άνθρακα του βενζολικού δακτυλίου και μια φορμυλομάδα (-CHO). Πιο συγκεκριμένα, αποτελεί μια από τις τρεις (3) ισομερείς υδροξυβενζαλδεΰδες. Οι άλλες δύο (2) υδροξυβενζαλδεΰδες είναι η 3-υδροξυβενζαλδεΰδη [(C6H4)(3-ΟΗ)CHO] και η 4-υδροξυβενζαλδεΰδη [(C6H4)(4-ΟΗ)CHO]. Η χημικά καθαρή σαλικυλαλδεΰδη, στις «κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος», δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm,  είναι άχρωμο ελαιώδες υγρό με οσμή πικραμύγδαλου, όταν οι ατμοί της βρίσκονται σε υψηλή συγκέντρωση. Η σαλικυλαλδεΰδη είναι κομβική πρόδρομη ένωση για μια ποικιλία χηλικών ενώσεων, κάποιες από τις οποίες είναι εμπορικά σημαντικές. Εκτός από τη «μητρική» σαλικυλαλδεΰδη, ο όρος επεκτείνεται και σε σειρά «θυγατρικών» παραγώγων της, που ενίοτε αναφέρονται συλλύβδην (μαζί με τη «μητρική» ένωση) «σαλικυλαλδεΰδες».
Φυσική παρουσία
Η σαλυκυλαλδεΰδη αναγνωρίστηκε χαρακτηριστικό αρωματικό συστατικό του φαγόπυρου.
Αποτελεί επίσης συστατικό του καστορέλαιου, που παράγεται  από το υγρό περιεχόμενο των καστορικών σάκων των ώριμων Βορειοαμερικανικών και Ευροπαϊκών καστόρων, και χρησιμοποιείται στην αρωματοποιία.