cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Συνέλευση της Βόρειας Μακεδονίας
Η Συνέλευση της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας (Собрание на Република Северна Македонија) ή Σομπράνιε (Собрание) είναι το κοινοβουλευτικό αντιπροσωπευτικό όργανο των πολιτών της Βόρειας Μακεδονίας. Είναι το μόνο νομοθετικό όργανο της Βόρειας Μακεδονίας. Σύμφωνα με το Σύνταγμα, η Συνέλευση αντιπροσωπεύει τον λαό και έχει νομοθετική εξουσία. Αποτελείται από 120 βουλευτές, οι οποίοι εκλέγονται με αναλογική εκπροσώπηση από 6 εκλογικές περιφέρειες, εκ των οποίων 20 μέλη και 3 αναπληρωματικά μέλη που εκλέγονται από τη διασπορά, έδρες οι οποίες απονέμονται μόνο εάν η προσέλευση των ψηφοφόρων είναι επαρκής. Οι βουλευτές εκλέγονται για θητεία τεσσάρων ετών και δεν μπορούν να εκλεγούν εκ νέου. Η οργάνωση και η λειτουργία του ρυθμίζονται από το Σύνταγμα και τον Κανονισμό. Η έδρα της Συνέλευσης βρίσκεται στην πρωτεύουσα του κράτους, στα Σκόπια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βορεια Μακεδ Συνελευση
Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1972-73
Το Κύπελλο Κύπρου 1972-73 ήταν η 31η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου. Νικητής ήταν ο ΑΠΟΕΛ για όγδοη φορά στην ιστορία του.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο κύπελλο Κύπρου 1972-73 συμμετείχαν οι 14 ομάδες του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 1972-73, οι 14 ομάδες του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας 1972-73 και οι 8 πρώτες ομάδες του πρωταθλήματος Γ΄ κατηγορίας 1972-73 (το κύπελλο διεξήχθη μετά την ολοκλήρωση των πρωταθλημάτων).
Διεξήχθη σε 5 γύρους με το σύστημα νοκ-άουτ. Οι αγώνες ήταν μονοί και διεξάγονταν στην έδρα της ομάδας που είχε κληρωθεί ως γηπεδούχος. Σε περίπτωση ισοπαλίας διεξαγόταν επαναληπτικός στην έδρα της άλλης ομάδας.
Η κυπελλούχος ομάδα είχε το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης ποδοσφαίρου 1973-74. Επειδή η κυπελλούχος ομάδας είχε κατακτήσει και το πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 1972-73 (οπόταν εξασφάλισε συμμετοχή στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης 1973-74), στο Κύπελλο Κυπελλούχων 1973-74 συμμετείχε ο φιναλίστ του Κυπέλλου Κύπρου 1972-73.
Προκριματικός γύρος
Στον προκριματικό γύρο συμμετείχαν οι 8 πρώτες ομάδες του πρωταθλήματος Γ΄ κατηγορίας 1972-73.
Α΄ γύρος
Στον Α΄ γύρο έλαβαν μέρος οι 14 ομάδες της Α΄ κατηγορίας, οι 14 ομάδες της Β΄ κατηγορίας και οι 4 ομάδες της Γ΄ κατηγορίας που προκρίθηκαν από τον προκριματικό γύρο.
Τελικός
Στον τελικό προκρίθηκαν ο ΑΠΟΕΛ και ο Πεζοπορικός. Ο τελικός διεξήχθη στις 17 Ιουνίου 1973 στο Παλιό Γ.Σ.Π. (το οποίο ήταν και έδρα του ΑΠΟΕΛ) στη Λευκωσία. Νικητής ήταν ο ΑΠΟΕΛ με σκορ 1-0.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κύπελλο Κύπρου (ποδόσφαιρο ανδρών) Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1972-1973
Πύλη Βοιωτίας
Με τα χωριά Λεύκα, Πάνακτο και Πράσινο συναποτελούν την Τοπική Κοινότητα Πύλης, με συνολικό πληθυσμό 745 κατοίκους.
Μέχρι το 1927 ονομαζόταν Δερβενοσάλεσι οπότε μετονομάστηκε σε Πύλη. Στην Πύλη το καλοκαίρι του 1943 πραγματοποιήθηκε μια από τις σημαντικότερες μάχες της Εθνικής Αντίστασης.
Σε απόσταση περίπου δύο χιλιομέτρων από τη Πύλη βρίσκεται η Μονή Ζωοδόχου Πηγής, η οποία χρονολογείται από τον 12ο αιώνα μ.Χ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Βοιωτίας Κατηγορία:Δήμος Τανάγρας Κατηγορία:Αρβανιτοχώρια του νομού Βοιωτίας
Κούσκοβο
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Εκκλησία και καμπαναριό στο Κούσκοβο δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Δωμάτιο με ταπετσαρίες του παλατιού Κούσκοβο δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Καθημερινή κρεβατοκάμαρα του παλατιού Κούσκοβο δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Τραπεζαρία του παλατιού Κούσκοβο δεξιά|μικρογραφία|333x333εσ| Ερμιτάζ στον κήπο του Κούσκοβο δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Κήπος à la Française και σπήλαιο στο Κούσκοβο δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Σερβίτσια πορσελάνης των Σεβρών, που δόθηκε από τον Ναπολέοντα στον τσάρο Αλέξανδρο Α΄ το 1807, τα οποία εκτίθενται στην αίθουσα χορού. Το Κούσκοβο (Куско́во) ήταν θερινή εξοχική κατοικία και ιδιωτική έκταση της οικογένειας Σερεμέτεφ. Χτισμένο στα μέσα του 18ου αιώνα, βρισκόταν αρχικά αρκετά μίλια ανατολικά της Μόσχας, αλλά τώρα αποτελεί μέρος της Ανατολικής Περιφέρειας της πόλης. Ήταν ένα από τα πρώτα υπέροχα καλοκαιρινά κτήρια της ρωσικής αριστοκρατίας και ένα από τα λίγα κοντά στη Μόσχα, που διατηρούνται ακόμη. Σήμερα το ανίκητο είναι το σπίτι του Ρωσικού Κρατικού Μουσείου Κεραμικών και το πάρκο είναι ένας αγαπημένος χώρος αναψυχής για τους Μοσχοβίτες.
Ιστορία
Τον 17ο αιώνα, το Κούσκοβο έγινε ιδιοκτησία του Μπόρις Πέτροβιτς Σερεμέτεφ (1652-1719), ενός Ρώσου στρατάρχη υπό τον τσάρο Πέτρο τον Μέγα, ο οποίος οδήγησε τον ρωσικό στρατό στη νίκη επί των Σουηδών στη μάχη της Πολτάβα (1707) στον Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο. Υπήρχε ήδη μια ξύλινη εκκλησία στο χώρο, ένα σπίτι και πολλές λίμνες.
Η κατασκευή πραγματοποιήθηκε μεταξύ της δεκαετίας του 1730 και του 1790 σε μια περιοχή άνω των 300 εκταρίων. Η αρχαιότερη σωζόμενη δομή είναι η εκκλησία του Σωτήρος, στη θέση της παλιάς ξύλινης εκκλησίας, χτισμένη το 1737-39 σε Πετροβιανό μπαρόκ στιλ και διακοσμημένη με μαρμάρινα αγάλματα. Το νεοκλασικό καμπαναριό προστέθηκε αργότερα, το 1792.
Το ολλανδικό σπίτι χτίστηκε μεταξύ 1749 και 1751 από τον αρχιτέκτονα Y.I. Κολογκρίβοφ, ο οποίος στη συνέχεια μεγέθυνε τη μικρή λίμνη σε λίμνη και δημιούργησε το πάρκο και τα κανάλια. Μετά το θάνατο του Κολογκρίβοφ το 1754, η κατασκευή του παλατιού ξεκίνησε από τον νεαρό αρχιτέκτονα Φιοντόρ I. Αργκούνοφ, ο οποίος σχεδίασε το σπήλαιο και τον εξώστη στο κανάλι στο ανατολικό τμήμα του πάρκου. Όταν ο Φιοντόρ I. Αργκούνοφ ασχολήθηκε με την κατασκευή του σπιτιού του Σερεμέτεφ στη Φοντάνκα στην Αγία Πετρούπολη, το έργο του σχεδιασμού του παλατιού ανατέθηκε στον διάσημο αρχιτέκτονα από τη Μόσχα Καρλ Μπλανκ. Η κατασκευή του σπιτιού έγινε κατά τη δεκαετία του 1760. Η νεοκλασική πρόσοψη, που αποδίδεται στον Γάλλο αρχιτέκτονα Τσάρλς ντε Βαγίι, προστέθηκε το 1774, αφού ο γιος του ιδιοκτήτη επέστρεψε από το Παρίσι το 1773.
Τα είκοσι έξι δωμάτια του παλατιού σχεδιάστηκαν, για να διασκεδάσουν και να εντυπωσιάσουν τους επισκέπτες σε κρατικές εκδηλώσεις. Ο κόμης Σερεμέτεφ διασκέδαζε με πλούσιο στιλ. Οι υπαίθριες ψυχαγωγικές εκδηλώσεις του στο πάρκο προσέλκυσαν εικοσιπέντε χιλιάδες επισκέπτες. Η ψυχαγωγία περιλάμβανε ένα διάσημο θέατρο και ορχήστρα με δούλους ηθοποιούς. Το κτήμα το επισκέφθηκε η αυτοκράτειρα Αικατερίνη Β΄ το 1775. Ένας οβελίσκος στο πάρκο επισημαίνει το γεγονός.
Μέχρι το τέλος του 18ου αιώνα, η ιδιόκτητη έκταση άρχισε να παρακμάζει. Καταστράφηκε πολύ κατά τη διάρκεια της γαλλικής εισβολής το 1812. Τη δεκαετία του 1830, το θέατρο γκρεμίστηκε. Μετά την κατάργηση της δουλείας το 1861, τα αγροτεμάχια χωρίστηκαν και ενοικιάστηκαν. Τον 19ο αιώνα μεγάλο μέρος των επίπλων μεταφέρθηκε στις αστικές κατοικίες των Σερεμέτεφ στη Μόσχα και την Αγία Πετρούπολη.
Μετά την Επανάσταση του 1917, το κτήμα κρατικοποιήθηκε. Το 1919 το παλάτι μετατράπηκε σε ένα μικρό μουσείο φυσικής ιστορίας. Δέκα χρόνια αργότερα έγινε το σπίτι του κρατικού μουσείου πορσελάνης, το οποίο είχε ιδρυθεί το 1918-20 στην οδό Ποντοσένσκι στη Μόσχα. Φιλοξενούσε τις εθνικοποιημένες συλλογές των Ρώσων συλλεκτών τέχνης A. Μοροζόφ,Λ. Ζουμπάλοφ και Μπότκινε. Το 1932 μετονομάστηκε σε Κρατικό Μουσείο Κεραμικών.
Το παλάτι του Κούσκοβο
Το παλάτι σχεδιάστηκε με το νεοκλασικό στυλ, και έγινε δημοφιλές για τα κρατικά κτήρια στην Αγία Πετρούπολη και τη Μόσχα. Το εξωτερικό ήταν φτιαγμένο από ξύλινες σανίδες, οι οποίες ήταν σοβατισμένες και βαμμένες σε απαλά παστέλ χρώματα. Το παλάτι έβλεπε σε μια αυλή τιμής, που σχηματίστηκε από το παλάτι, την εκκλησία και τη μεγάλη λίμνη. Η εξάστηλη στοά στο μπροστινό μέρος του σπιτιού σχεδιάστηκε με ράμπα έτσι ώστε άμαξες με έως και οκτώ άλογα να μπορούν να έρχονται απευθείας στην μπροστινή πόρτα. Όταν έφτανε η άμαξα, οι υπηρέτες έτρεχαν έξω από τις μπροστινές πόρτες και κρατούσαν τα άλογα ενώ οι καλεσμένοι κατέβαιναν.
Μέσα στο παλάτι στο δυτικό άκρο του κτηρίου, υπήρχαν δώδεκα μεγάλα δωμάτια και δύο μικρότερα σύνολα δωματίων για οικιστική χρήση.
Το πάρκο του Κούσκοβο
Το πάρκο του Κούσκοβο δημιουργήθηκε μεταξύ 1750 και 1780 ως επίσημος κήπος à la française, με μεγάλα διακοσμητικά παρτέρια λουλουδιών, προσεκτικά κλαδεμένους φράχτες και δρομάκια, που συναντιόντουσαν σε ορθές ή διαγώνιες γωνίες, διακοσμημένα με αγάλματα και επενδεδυμένα είτε με σειρές δέντρων κομμένα σε σφαίρες, μεγάλα βάζα, πορτοκαλιές είτε μυρτιές, που ήταν κλαδεμένες σε κώνους. Οκτώ δρομάκια του πάρκου συγκλίνουν σε ένα μόνο σημείο, όπου βρίσκεται σήμερα το κυκλικό περίπτερο Ερμιτάζ (1764–77). Ο κόμης Σερεμέτεφ περνούσε τον περισσότερο χρόνο του στο Ερμιτάζ, ερχόμενος στο Παλάτι μόνο για επίσημες εκδηλώσεις και διακοπές.
Τη δεκαετία του 1770, ακολουθώντας τις μεταβαλλόμενες προτιμήσεις της περιόδου, ένα δεύτερο πάρκο σε στιλ κήπου αγγλικού τοπίου, που δεν υπήρχε πλέον, δημιουργήθηκε στα βόρεια του γαλλικού πάρκου. Αυτό το πάρκο παρουσίασε μια εξιδανικευμένη εκδοχή της φύσης, με ελικοειδή μονοπάτια, σήραγγες πρασίνου, γραφικά άλση με δέντρα, γρασίδι και υπόστεγα. Μόνο το Ερμιτάζ παραμένει από αυτό το μέρος του πάρκου.
Το Σπήλαιο
Το σπήλαιο κατασκευάστηκε μεταξύ 1755 και 1761 από τον αρχιτέκτονα Φ. Αργκούνοφ και προοριζόταν να απεικονίζει το παλάτι του Βασιλιά των Θαλασσών. Τοποθετήθηκε δίπλα σε μια μεγάλη λίμνη, η οποία αντανακλούσε την επιβλητική πρόσοψη και τον τρούλο της. Μέσα σε σειρές κογχών τοποθετήθηκαν αγάλματα της Αφροδίτης, της Νταϊάνα, της Κέρες, της Φλόρας, του Γιούνο και του Δία. Τα παράθυρα ήταν καλυμμένα με σιδερένιες σχάρες σφυρηλατημένες από δούλους τεχνίτες, που μοιάζουν με πλεξούδα από φύκια. Ο εσωτερικός χώρος, κάτω από τον θόλο, επρόκειτο να είναι η αίθουσα του θρόνου του Ποσειδώνα, με επίστρωση από κοχύλια (1771-1775). Το σπήλαιο είναι ένα από τα λίγα σπήλαια του 18ου αιώνα, που διατηρούν ακόμα την αρχική του διακόσμηση.
Το Ολλανδικό Σπίτι
Ένα παραδοσιακό ολλανδικό σπίτι από τούβλα χτίστηκε τη δεκαετία του 1750 σε μια μικρή λίμνη κοντά στο Παλάτι. Το σπίτι έχει κουζίνα στο ισόγειο διακοσμημένη από το δάπεδο μέχρι την οροφή με πλακάκια από το Ντελφτ. Τα γεύματα σερβίρονταν στους επισκέπτες στην κουζίνα, αν και παρασκευάζονταν στην άλλη κουζίνα στο δάσος εκεί κοντά και μεταφέρονταν από υπηρέτες στο σπίτι. Ο επάνω όροφος είναι επιπλωμένος με απλά, μασίφ ολλανδικά έπιπλα και διακοσμημένος με πλακάκια Ντελφτ.
Ο Πορτοκαλεώνας
Ο πορτοκαλεώνας (1761–1764) σχεδιάστηκε από τον Φ. Αργκούνοφ. Δεν χρησιμοποιήθηκε ως πορτοκαλεώνας - τα λεμόνια, τα πορτοκάλια και οι ανανάδες, που προσφέρονταν στους επισκέπτες στο Κούσκοβο καλλιεργούνταν σε θερμοκήπια έξω από το πάρκο. Μάλλον, χρησιμοποιήθηκε ως μια μεγάλη αίθουσα δεξιώσεων για τους επισκέπτες. Στη δεκαετία του 1960, μετατράπηκε σε αίθουσα έκθεσης για τις συλλογές πορσελάνης.
Κρατικό Μουσείο Κεραμικών
Το μουσείο στον πορτοκαλεώνα περιέχει συλλογές από εκλεκτή πορσελάνη, που συγκεντρώθηκαν από Ρώσους εμπόρους και την αυτοκράτειρα Μαρία Φεντορόβνα πριν από τη Ρωσική Επανάσταση. Τα κυριότερα τμήματα είναι:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιστορικές οικίες-μουσεία στη Ρωσία Κατηγορία:Μουσεία στη Μόσχα Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Ρωσία Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Οικογένεια Σπηλιωτόπουλου
Η οικογένεια Σπηλιωτόπουλου είναι παλιά οικογένεια πολιτικών και στρατιωτικών με σημαντική δράση στην ελληνική επανάσταση του 1821.
Γενικά στοιχεία
Η καταγωγή της είναι από την Δημητσάνα, υποστηρίζεται δε ότι γενάρχης της οικογένειας ήταν ο Σπηλιώτης Γαβράς, γόνος βυζαντινού οίκου.
Μέλη
Σπηλιωτοπουλοι
Ready for Romance
Κυκλοφόρησαν δύο single από το Ready for Romance, το "Brother Louie" και το "Atlantis Is Calling (S.O.S. for Love)", τα οποία έφτασαν στο Νο.1 στη Γερμανία και μπήκαν στην πρώτη πεντάδα στην Αυστρία, τη Σουηδία και την Ελβετία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1986 Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ισπανικά (es) Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γερμανικά (de) Κατηγορία:Δισκογραφία των Modern Talking
1405 Σιμπέλιους
Ο Σιμπέλιους (Sibelius) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται κυρίως στην εσωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,573. Ανακαλύφθηκε το 1936 από τον Φινλανδό αστρονόμο Ούργιο Βάισαλα, που παρατηρούσε από το Τούρκου της Φινλανδίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Φινλανδού συνθέτη κλασικής μουσικής Γιαν Σιμπέλιους.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Σιμπέλιους εκτιμάται σε 12,18 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό του είναι 0,1432. Ο Σιμπέλιους περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 6 ώρες και 3 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σιμπελιους
Για πάντα αγάπη μου
Για πάντα αγάπη μου (Ισπανικά: Por siempre mi amor) είναι τηλενουβέλα μεξικάνικης παραγωγής του 2013. Είναι ριμέικ της Μεξικάνικης τηλενουβέλας του 1989, Mi segunda madre.
Πρωταγωνιστούν Σουσάνα Γκονσάλες, Γκάι Έκερ, Τέλμα Μαδριγάλ και Πάμπλο Λάιλε.
Υπόθεση
Ο Αρτούρο ντε λα Ρίβα είναι ένας επιτυχημένος αρχιτέκτονας, παντρεμένος με την Εουχένια και έχουν μια 10χρονη κόρη, την Αράνσα. Ωστόσο, δεν φαντάζονται ότι η Σόνια, ξαδελφή της Εουχένια, είναι κρυφά ερωτευμένη με τον Αρτούρο και μισεί κρυφά την Εουχένια γι' αυτό και προσπαθεί να την ξεφορτωθεί αλλάζοντας κρυφά τα φάρμακα της Εουχένια, προξενόντας της το κώμα, για να έχει τον Αρτούρο για τον εαυτό της.
Εν τω μεταξύ, η Ισαμπέλ Λόπεζ Σερντάν είναι μια επιτυχημένη διακοσμήτρια εσωτερικών χώρων, η οποία είναι παντρεμένη, με τον Φερνάντο Κόρδοβα, τον οποίο αγαπά πάνω απ' όλα.
Μετά από αυτά τα χτυπήματα, η Ισαμπέλ και ο Αρτούρο ενώνονται από το πεπρωμένο σε μια παραδεισένια παραλία του Μεξικού, ξεκινώντας μια σχέση που θα πρέπει να ξεπεράσει διαφορετικά εμπόδια, όπως η χειραγώγηση της Αράνσα από τη Σόνια, έτσι ώστε να μην αποδέχεται την Ισαμπέλ και επίσης τον Φερνάντο που δραπετεύει από τη φυλακή για να εκδικηθεί τόσο την Ισαμπέλ όσο και την Αντρέα.
Σταύρος Γκέλιας
Ο Σταύρος Γκέλιας (Stavros Ioulios Gkelias), γεννημένος στις 20 Δεκεμβρίου 1996 στα Ιωάννινα της Ελλάδας, είναι Ελληνορουμάνος ποδοσφαιριστής. Αγωνίζεται ως κεντρικός επιθετικός στη ΣπόρτΦρόιντε Χάμπιχορστ. Τη σεζόν 2014-2015 ο Γκέλιας στο Αθλητικό Όμιλο Μαζαρακιας πέτυχε 11 γκολ και 7 ασίστ όταν ήταν 17 χρονών τότε το όνομα του μπήκε στη λίστα πολλών ομάδων. Μετά από αυτή τη χρονιά ο Γκέλιας τον Οκτώβριο του 2015 πήγε στο Τσάρσκο Σελο με μεταγραφή και 1 χρόνο συμβόλαιο σε έναν από τους ταχέως αναπτυσσόμενους  συλλόγους της Βουλγαρίας.
Παραπομπές
Γκελιας
Δουκάτο της Γασκώνης
Το Δουκάτο της Γασκώνης ή Δουκάτο της Βασκονίας (βασκικά: Baskoniako dukerria, οξιτανικά: ducat de Gasconha, duché de Gascogne, duché de Vasconie) ήταν δουκάτο από το 824 στη σημερινή νοτιοδυτική Γαλλία και βορειοανατολική Ισπανία, τμήμα του οποίου αντιστοιχεί στην σύγχρονη περιοχή της Γασκώνης. Το Δουκάτο της Γασκώνης, γνωστό τότε ως Βασκονία, ήταν αρχικά Φραγκική μαρκία που σχηματίστηκε για να απωθήσει τους Βάσκους (Βασκόνους). Ωστόσο, το δουκάτο πέρασε από διάφορες περιόδους, από τα πρώτα χρόνια με το διακριτό βασκικό του στοιχείο, έπειτα στην συγχώνευση σε προσωπική ένωση με το Δουκάτο της Ακουιτανίας, μέχρι τη νεότερη περίοδο ως εξαρτημένο από τους Πλανταγενέτες βασιλιάδες της Αγγλίας.
Κατά τον Εκατονταετή Πόλεμο, ο Κάρολος Ε´ της Γαλλίας κατέκτησε από το 1380 τα περισσότερα από τα εδάφη της Γασκώνης, ενώ υπό τον Κάρολο Ζ´ της Γαλλίας το 1453 ενσωματώθηκε στο σύνολό του στο βασίλειο της Γαλλίας. Το αντίστοιχο τμήμα του εντός της Ισπανίας έγινε μέρος του Βασκικού Βασιλείου της Ναβάρρας.
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Ιστορία της Χώρας των Βάσκων Κατηγορία:Δούκες της Γασκώνης Γ
Αλμάτι
thumb|300x300px|Πανοραμική άποψη της πόλης τη νύχτα Το Αλμάτι (καζακικά: Алматы), πρώην Αλμά-Ατά από το 1921 έως το 1993, είναι η μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη του Καζακστάν και πρωτεύουσα του από το 1929 έως το 1997, οπότε η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στην Αστάνα. Ο πληθυσμός της υπολογίζεται σε 1.552.349 κάτοικοι (εκτίμηση 2015) και είναι το οικονομικό και εμπορικό κέντρο της χώρας. Η πόλη είναι χτισμένη στο ορεινό τμήμα της χώρας κοντά στο Κιργιστάν. Στις 12 Σεπτεμβρίου 1978, στην Αλμά-Ατά της τότε ΕΣΣΔ έλαβε χώρα η Διεθνής Διάσκεψη για την Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας, καταλήγοντας στην Διακήρυξη της Αλμά-Ατά (Alma Ata Declaration).
Ιδρύθηκε το 1854 με την ονομασία οχυρό Βέρνι (ρωσικά: Верный) για να υπερασπιστεί η Ρωσία την αυτοκρατορία της κοντά στην οροσειρά Ζαιλιίσκι Αλατάου μεταξύ των ποταμών Μπολσάγια και Μαλένκαγια Αλματίνκα. Η κατασκευή του ξεκίνησε στις 4 Φεβρουαρίου του 1854 και είχε σχεδόν ολοκληρωθεί μέχρι το φθινόπωρο του ίδιου έτους. Το 1855 εκτοπισμένοι Κοζάκοι από τα νομαδικά τους εδάφη εγκαταστάθηκαν στο Βέρνι. Ενώ από το 1856, στην περιοχή άρχισαν να εγκαθίστανται και Ρώσοι αγρότες. Το 1867 το οχυρό Βέρνι είχε αναπτυχθεί σε πόλη με το ίδιο όνομα.
Από το 1929 έως το 1936, η Αλμά-Ατά ήταν πρωτεύουσα της Αυτόνομης Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Καζακστάν. Από το 1936 έως το 1991 αποτέλεσε την πρωτεύουσα της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Καζακστάν στο πλαίσιο της Σοβιετικής Ένωσης. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου σημαντικός αριθμός βιομηχανιών, νοσοκομείων, πανεπιστημίων και πολιτιστικών ιδρυμάτων και μετακινήθηκαν στην Αλμά-Ατά από τα ευρωπαϊκά εδάφη της ΕΣΣΔ τα οποία αποτέλεσαν σκηνικό πολέμου. Κατά την ίδια περίοδο μετακινήθηκε επίσης μεγάλος αριθμός εργατών για την στελέχωση των υπηρεσιών αυτών. Ως αποτέλεσμα αυτού η πόλη διαθέτει μέχρι και σήμερα πληθυσμιακά μεγάλο ποσοστό Ρώσων και Ουκρανών.
Μεταξύ 1966 και 1971 το Αλμάτι γνώρισε άνθηση στους τομείς των υποδομών και κατασκευών, καθώς χτίστηκαν πολλές νέες κατοικίες, νοσοκομεία, σχολεία και διάσημα κτίρια της πόλης όπως, μεταξύ άλλων, το Παλάτι του Λένιν, το Hotel Kazakhstan και το χειμερινό αθλητικό κέντρο Medeo.
Σήμερα το Αλμάτι αποτελεί ένα από τα κυριότερα εμπορικά, βιομηχανικά και πολιτιστικά κέντρα της Κεντρικής Ασίας, παράγοντας το 20% του συνολικού ΑΕΠ του Καζακστάν. Αποτελεί βάση για μια σειρά μεγάλες εταιρείες όπως η BTA Bank, η αεροπορική εταιρεία Air Astana, κρατικές και ιδιωτικές εταιρείες μέσων ενημέρωσης αλλά και διεθνείς ομίλους όπως η HSBC, η Credit Suisse, οι ξενοδοχιακοί κολοσσοί Ritz-Carlton και Interncontinental.
Συγκοινωνίες
Το Διεθνές Αεροδρόμιο του Αλμάτι είναι το μεγαλύτερο στο Καζακστάν εξυπηρετώντας ετησίως περίπου 4 εκατομμύρια επιβάτες, με πτήσεις και ανταποκρίσεις προς τις μεγαλύτερες πόλεις της Ασίας και της Ευρώπης. Ο βασικός σταθμός τρένων Καζακστάν Τεμίρ Ζόλις χωρίζεται σε δύο υποσταθμούς, τους Αλμάτι 1 και Αλμάτι 2 εξυπηρετώντας προορισμούς προς άλλες πόλεις της χώρας, αποτελώντας και ενδιάμεσο σταθμό τρένων από γειτονικές χώρες όπως η Κίνα, το Κιργιστάν και το Ουζμπεκιστάν.
Κανόνας του Μπόντε
Ο λεγόμενος Κανόνας του Μπόντε ή Νόμος Μπόντε είναι μία από τις σπουδαιότερες θεωρητικές ανακαλύψεις του Γιόχαν Μπόντε, προς τιμή του οποίου και φέρει το όνομα και δια του οποίου έγιναν σημαντικές ανακαλύψεις του ηλιακού μας συστήματος. Διατυπώθηκε το 1772.
Νόμος Μπόντε
Έτσι αναλογικά στη θέση 0,4 είναι η θέση απόσταση του Ερμή από τον Ήλιο, στη θέση 0,7 η Αφροδίτη, στη θέση 1,0 (μονάδα του νόμου) η Γη, που αντιστοιχεί σε 150 εκατομμύρια χιλιόμετρα, ενώ στις θέσεις 1,6, 5,2 και 10,0 αντιστοιχούν κατά σειρά οι αποστάσεις του Άρη, του Δία και του Κρόνου.
Σύμφωνα με τον Νόμο ή Κανόνα αυτόν τα παραπάνω αποδίδονται αναλυτικά στον ακόλουθο πρακτικό πίνακα:
..0 + 4 : 10 = 0,4 Ερμής ..3 + 4 : 10 = 0,7 Αφροδίτη ..6 + 4 : 10 = 1,0 Γη .12 + 4 : 10 = 1,6 Άρης .24 + 4 : 10 = 2,8 --κενό-- (αστεροειδείς) .48 + 4 : 10 = 5,2 Δίας .96 + 4 : 10 = 10,0 Κρόνος 192 + 4 : 10 = 19,6 Ουρανός 384 + 4 : 10 = 38,8 Ποσειδώνας (δεν συμφωνεί με την πραγματική)
Σημειώσεις
Οι αποστάσεις των πλανητών με τον Κανόνα, συμφωνούν με τις πραγματικές εκτός εκείνης του Ποσειδώνα. Επίσης στην απόσταση των 2,8 αστρονομικών μονάδων δεν ήταν γνωστός κανένας πλανήτης, ούτε ήταν γνωστοί οι αστεροειδείς, αλλά και ούτε πέρα από τον Κρόνο άλλοι πλανήτες. Όμως στις 1 Ιανουαρίου του 1801 ανακαλύφθηκε εκεί τελείως τυχαία ο πρώτος "μικρός πλανήτης" η 1 Δήμητρα, την ανακάλυψη της οποίας ακολούθησε η ανακάλυψη και άλλων σωμάτων, τα οποία σήμερα είναι γνωστά ως αστεροειδείς της κύριας ζώνης, που πιστεύεται πλέον ότι προήλθαν από θρυμματισμό κάποιου άλλου άγνωστου πλανήτη.
Ο Νόμος αυτός είναι γνωστός ακόμη και με την επωνυμία "Σειρά του Μπόντε". Επίσης, επειδή διατυπώθηκε ταυτόχρονα και από τον αστρονόμο Τίτιους, φέρεται και με το όνομα "Νόμος Μπόντε-Τίτιους".
Παρατηρήσεις
Κατηγορία:Πλανήτες Κατηγορία:Νόμοι Πλανητικού Συστήματος
Χειροσφαίριση
Η χειροσφαίριση (ή χάντμπολ, από το αγγλ. handball < hand = χέρι + ball = μπάλα) είναι ομαδικό ολυμπιακό άθλημα, το οποίο παίζεται από άνδρες και γυναίκες. Διαθέτει στοιχεία από όλα τα ομαδικά αθλήματα. Ωστόσο, πιο πολύ προσιδιάζει στο ποδόσφαιρο, με τη διαφορά ότι το χάντμπολ παίζεται με τα χέρια και σε κλειστό γήπεδο. Επίσης, οι παίκτες στο ποδόσφαιρο είναι περισσότεροι από εκείνους της χειροσφαίρισης. Ο αγώνας χωρίζεται σε δύο ημίχρονα, από τα οποία το καθένα διαρκεί 30 λεπτά. Ανάμεσα σε αυτά υπάρχει μία διακοπή δεκαπέντε λεπτών. Σκοπός του παιχνιδιού είναι να επιτευχθούν τέρματα, με νικήτρια ομάδα να είναι εκείνη που πετυχαίνει τα πιο πολλά από αυτά. Το άθλημα εντάχθηκε στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών Αγώνων του 1972.
Γήπεδο και παίκτες
thumb|Μέγεθος και σχέδιο ενός γηπέδου χειροσφαίρισης. Οι διαστάσεις του χώρου όπου διεξάγονται οι αγώνες είναι 40Χ20 μ. Το γήπεδο χωρίζεται στα δύο από μία κεντρική γραμμή (κατά πλάτος). Στο κέντρο των δύο ακριανών γραμμών κατά πλάτος του γηπέδου βρίσκονται δύο εστίες, με ύψος 2 μέτρα και μήκος 3 μέτρα. Η περιοχή του τέρματος ορίζεται στα 6 μέτρα. Μια γραμμή σε σχήμα ημικύκλιου επιτρέπει να ξεχωρίζει η περιοχή αυτή. Δικαίωμα να πατήσει σε αυτή τη περιοχή έχει αποκλειστικά ο τερματοφύλακας και κανένας άλλος από τους παίκτες. Αναφορικά με τους παίκτες, οι τελευταίοι διακρίνονται σε βασικούς, που είναι επτά (συμπεριλαμβανομένου του τερματοφύλακα) και σε ισάριθμους αναπληρωματικούς.
Μπάλα και στολές
Η μπάλα που χρησιμοποιείται στο άθλημα είναι κατασκευασμένη από δέρμα και η περίμετρός της διαφέρει στους άνδρες σε σχέση με τις γυναίκες. Έτσι, για τους άνδρες ορίστηκε σε 58-60 εκατοστά, ενώ για τις γυναίκες σε 54-56 εκατοστά. Η στολή των παικτών και παικτριών αποτελείται από φανέλα με κοντά μανίκια (και με αρίθμηση από το 1 ως το 99) και κοντό παντελόνι. Για να υπάρχει καλύτερη επαφή, επαλείφουν τις άκρες των δακτύλων τους με κόλλα.
Κανόνες
thumb|Περίμετρος 58-60 εκ.(ανδρών) και 54-56 εκ. (γυναικών) Ο βασικός σκοπός είναι η να σταλεί η μπάλα στο τέρμα της αντίπαλης ομάδας από τους παίκτες ή τις παίκτριες. Αυτό γίνεται με την αποκλειστική χρήση των χεριών. Οι παίκτες που πραγματοποιούν επίθεση δεν επιτρέπεται να κρατήσουν την μπάλα για χρόνο μεγαλύτερο των 3 δευτερολέπτων χωρίς να πασάρουν, να σουτάρουν ή να κάνουν ντρίμπλα. Στη διάρκεια του αγώνα μπορεί να γίνουν απεριόριστες αλλαγές μεταξύ των παικτών ή παικτριών.
Φάουλ
Σε περίπτωση που ο παίκτης ή η παίκτρια χτυπήσει τον αντίπαλο με αντιαθλητικό τρόπο, τότε δέχεται απευθείας κόκκινη κάρτα. Εάν κάποιος αμυντικός παίκτης ή παίκτρια χτυπήσει αντίπαλο, τότε του/της καταλογίζεται φάουλ από τους δύο διαιτητές του αγώνα. Κανονικά ο διαιτητής προειδοποιεί με κίτρινη κάρτα για παράβαση, αλλά σε περίπτωση που το χτύπημα είναι σκληρό, τότε μπορεί να παραβλέψει την προειδοποίηση και ο παίκτης που έκανε το χτύπημα αποβάλλεται για δύο λεπτά και μετά την παρέλευση της ποινής, επανέρχεται στο παιχνίδι. Ωστόσο, ο παίκτης μπορεί να αποβληθεί οριστικά από τον αγώνα εάν συμπληρώσει τρεις αποβολές διάρκειας δύο λεπτών η καθεμιά. Επίσης μπορεί να αποβληθεί και να του πάρουν το αθλητικό δελτίο με μπλε κάρτα σε περίπτωση που έχει άσχημη συμπεριφορά. Τότε πρέπει να περάσει από αθλητικό δικαστήριο.
Μπιτς χάντμπολ
Παραλλαγή του αθλήματος της χειροσφαίρισης αποτελεί η χειροσφαίριση στην άμμο, γνωστότερη με την ξενική της ονομασία (μπιτς χάντμπολ). Το άθλημα αυτό παίζεται αποκλειστικά στην άμμο με ανάλογους κανονισμούς. Την τελευταία δεκαετία διεξάγονται και ευρωπαϊκά όπως επίσης και παγκόσμια πρωταθλήματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παιχνίδια με μπάλα Κατηγορία:Ομαδικά αθλήματα
Διεθνές Βραβείο Ίψεν
Το Διεθνές Βραβείο Ίψεν θεσμοθετήθηκε από την νορβηγική κυβέρνηση με σκοπό να τιμηθεί ένα πρόσωπο, οργανισμός ή ίδρυμα στο χώρο της τέχνης και του πολιτισμού για τις προσπάθειές τους στο πνεύμα του Ίψεν.
Συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο ύψους 2,5 εκατ. νορβηγικών κορονών. Ο πρώτος που τιμήθηκε με το βραβείο ήταν ο Πίτερ Μπρουκ στις 31 Αυγούστου 2008 στη διάρκεια του Φεστιβάλ Ίψεν στο Εθνικό Θέατρο (Nationaltheatret). Πρόεδρος της κριτικής επιτροπής ήταν η Λιβ Ούλμαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ibsenprisen Ibsenprisen
Κεντρική τράπεζα
thumb|right|200px|Το κτήριο της [[Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα|Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στην Φραγκφούρτη της Γερμανίας]] Η κεντρική τράπεζα μίας χώρας είναι το χρηματοπιστωτικό ίδρυμα που συντονίζει τις εγχώριες τράπεζές της ως προς τη γενική πολιτική τους και η τράπεζα που διαθέτει το εκδοτικό προνόμιο, την αρμοδιότητα δηλαδή να εκδίδει νέο χρήμα.
Η Κεντρική Τράπεζα επίσης παρέχει πιστώσεις στις τράπεζες για την ομαλή διεξαγωγή των εργασιών τους (όταν για παράδειγμα αυτές αδυνατούν προσωρινά να αντεπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους).
Σε εξαιρετικές περιπτώσεις όπου μία τράπεζα έχει αυξημένες υποχρεώσεις, τις οποίες δεν δύναται να εκπληρώσει με άλλο τρόπο, η Κεντρική Τράπεζα μπορεί να αναλάβει τις υποχρεώσεις αυτές. Για τον λόγο αυτό η Κεντρική Τράπεζα δέχεται ένα ετήσιο ποσοστό εισφοράς από τις άλλες τράπεζες προς κάλυψη τέτοιων περιπτώσεων.
Τέλος οι Κεντρικές Τράπεζες είναι πολλές φορές επιφορτισμένες με τη διεξαγωγή ερευνών και μελετών σχετικά με τον ιδιωτικό και επιχειρηματικό δανεισμό, με τη στατιστική επεξεργασία των ευρημάτων και τη διεξαγωγή πορισμάτων για την πορεία της οικονομίας του κράτους.
Ναρίνιο
μικρογραφία|Περιοχή δραστηριοποίησης Οι Ναρίνιο (ισπανικά: nariño) ήταν προκολομβιανές κοινότητες ανθρώπων που ζούσαν στα βουνά της νοτιοδυτικής Κολομβίας.
Τέχνη
Η τέχνη τους αποτελούταν από κοσμήματα όπως οι κρίκοι για την μύτη φτιαγμένα απο ξύλο, πέτρα, μαλλί ή ακόμη και χρυσό.
Καθενοί Εύβοιας
Οι Καθενοί είναι μικρό ορεινό χωριό στους πρόποδες του όρους Δίρφη. Το αρχικό του όνομα ήταν Σταθενούς αλλά το 1841 άλλαξε σε Καθενοί .Διοικητικά ανήκουν στον Δήμο Διρφύων - Μεσσαπίων, στον Νομό Εύβοιας. Απέχουν 8 χιλιόμετρα από τη Στενή και 23 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από τη Χαλκίδα. Σύμφωνα με την Απογραφή του 2011 έχουν 630 κατοίκους.
Ιστορία
Ο οικισμός συστάθηκε από βοσκούς της περιοχής.
Μετά την Επανάσταση του 1821, στο χωριό εγκαταστάθηκαν παλαιότεροι κάτοικοι από τις Άκρες Μεσσαπίων.
Το 1836, όταν εγκαθιδρύθηκε η διοικητική διαίρεση της Εύβοιας, ο οικισμός ανήκε στον δήμο Ληλαντίων.
Βίντεο
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Διρφύων - Μεσσαπίων
Μαζάρι Σαρίφ
Η Μαζάρι Σαρίφ ή Μαζάρ-ι-Σαρίφ είναι πόλη του βορείου Αφγανιστάν κατέναντι των συνόρων με το Ουζμπεκιστάν, πρωτεύουσα του νομού Μπαλχ, και 4η σε πληθυσμό πόλη της Χώρας. Αποτελεί μεγάλο και σπουδαίο εμπορικό κέντρο των Αφγανών.
Σούζαν Χέιγουορντ
Η Σούζαν Χέιγουορντ (αγγλ. Susan Hayward), (30 Ιουνίου 1917 - 14 Μαρτίου 1975) ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός του κινηματογράφου βραβευμένη με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου για την ταινία του 1958 ''Θέλω να Ζήσω! (I Want to Live!)''. Η Χέιγουορντ είναι γνωστή επίσης για τις ταινίες Μπο Ζεστ (Beau Geste, 1939), Συντρίμια της Ζωής (Smash-Up: The Story of a Woman, 1947), Αρχίσαμε με ένα Φιλί (My Foolish Heart, 1949), Δαβίδ και Βησθαβεέ (David and Bathsheba, 1951), Σ'Έχω Κλείσει στην Καρδιά Μου (With a Song in My Heart, 1952), Δημήτριος και Μεσσαλίνα (Demetrius and the Gladiators, 1954), Θα Κλάψω Αύριο (I'll Cry Tommorrow, 1955) και Η Κοιλάδα με τις Κούκλες (Valley of the Dolls, 1967). Η ηθοποιός ξεκίνησε την καριέρα της στο χώρο του θεάματος ως μοντέλο το 1937 και μεταπήδησε στον κινηματογράφο υπογράφοντας συμβόλαιο με εταιρία του Χόλιγουντ. Η Χέιγουορντ ήταν μια από τις ηθοποιούς που πέρασαν από ακρόαση για το ρόλο της Σκάρλετ Ο'Χάρα στην επική ταινία του 1939 Όσα παίρνει ο άνεμος (Gone With the Wind), τον οποίο ανέλαβε τελικά η Βίβιαν Λι. Η Χέιγουορντ αναλάμβανε αρχικά μικρούς ρόλους σε ταινίες και χάρη στην υποκριτική της ικανότητα σε δραματικές ταινίες καθιερώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του '40. Έλαβε την πρώτη της υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου το 1947 για την ταινία Συντρίμια της Ζωής (Smash-Up: The Story of a Woman, 1947) και ακολούθησαν άλλες τέσσερις υποψηφιότητες και μια νίκη το 1958 υποδυόμενη την εγκληματία Μπάρμπαρα Γκράχαμ, η οποία έλαβε τη θανατική ποινή και εκτελέστηκε σε θάλαμο αερίων στην ταινία ''Θέλω να Ζήσω! (I Want to Live!)''. Η ηθοποιός απεβίωσε το 1975 από καρκίνο.
Όρνιθες (κωμωδία)
μικρογραφία|Προτομή του [[Αριστοφάνης|Αριστοφάνους]] Οι Όρνιθες είναι κωμωδία του Αριστοφάνη που παρουσιάσθηκε το 414 π.Χ. στα Μεγάλα Διονύσια, χαρίζοντας στον δημιουργό της το δεύτερο βραβείο. Ο Αριστοφάνης έγραψε τους Όρνιθες απογοητευμένος από την τροπή του Πελοποννησιακού Πολέμου. Με το μεγάλο αυτό έργο, ο Αριστοφάνης βρίσκει την ευκαιρία να διακωμωδήσει τους συκοφάντες και τους κόλακες του δήμου, καθώς και τις θεωρίες για νέα πολιτεύματα. Το έργο πραγματεύεται τη φυγή δυο ανθρώπων από την τυραννία του κόσμου στο βασίλειο του παραμυθιού και συνενώνει την πιο τολμηρή φαντασία με την πιο ανάερη ποίηση. Κομίζω γλαύκας εν Αθήναις δηλαδή για ποιον λόγο έγινε ο πελοποννησιακός πόλεμος γενικά ειδικά η εκστρατεία του νεαρού στρατηγού Αλκιβιάδη στη Σικελία που κατέληξε σε τραγωδία τον διακωμωδεί ο Αριστοφάνης με τη φράση "τι γλαύκας κομίζεις εν Αθήναις στρατηγέ" σήμερα το λέμε για την κερδοφορία του πολέμου δηλαδή ο πόλεμος πρέπει να αποφέρει κέρδη.
Σούζαν Χέιγουορντ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένες με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Κωμωδίες ή Μιούζικαλ)
Μαζάρι Σαρίφ
Το όνομα της πόλης σημαίνει "επιβλητικό τέμενος" που αναφέρεται στο μεγάλο προσκυνηματικό τέμενος "Βωμός του Χαζράτ Αλή", λεγόμενο και "μπλέ τζαμί", του 15ου αιώνα που υφίσταται στη πόλη. Πολλοί μουσουλμάνοι πιστεύουν ότι η θέση του τεμένους αυτού είναι το σημείο που τάφηκε ο Χαλίφης Αλί ιμπν Αμπού Τάλιμπ, εξάδελφος του Μωάμεθ. Αντίθετα οι 12ιστές μουσουλμάνοι πιστεύουν ότι ο πραγματικός τάφος εκείνου βρίσκεται στη Νατζάφ στο Ιράκ. Άλλοι επίσης ισχυρίζονται ότι πρόκειται για το σημείο που ενταφιάσθηκε ο Ζωροάστρης.
Όρνιθες (κωμωδία)
Υπόθεση
Τα πουλιά εμφανίζονται αγριεμένα από την εισβολή των ανθρώπων και θεωρώντας ότι ο τσαλαπετεινός τούς πρόδωσε, ετοιμάζονται να επιτεθούν στους εισβολείς. Για άλλη μια φορά όμως ο Πεισθέταιρος παίρνοντας τον λόγο, φουσκώνει τα μυαλά των πουλιών. Στο τέλος πείθει τα πουλιά να ιδρύσουν τη Νεφελοκοκκυγία (= κατοικία των κούκων στα σύννεφα, την πόλη δηλαδή των πουλιών) με στόχο να αναδειχτούν ρυθμιστές της θεϊκής εξουσίας λειτουργώντας ως ενδιάμεσοι των θεών με τους ανθρώπους.
Μαζάρι Σαρίφ
Ο πληθυσμός της ανέρχονταν κατ΄ εκτίμηση, το 2006, σε 300.600 κατοίκους, που επί το πλείστον είναι Ουζμπέκοι και Τατζίκοι. Κύριες ομιλούμενες γλώσσες της περιοχής είναι η δαρική (περσική) ή ουζμπεκική. Η πόλη αυτή, που είναι κτισμένη σε υψόμετρο 380 μ., παρουσιάζει σημαντικό τουριστικό ενδιαφέρον λόγω των πολλών ελληνιστικών αρχαιολογικών χώρων που βρίσκονται στη γύρω περιοχή.
Όρνιθες (κωμωδία)
Υπόθεση
Έτσι, τα πουλιά χωρίζονται σε ομάδες εργασίας και ξεκινάει το χτίσιμο του τείχους που θα περιβάλλει τη χώρα των πουλιών και θα εμποδίζει έτσι την τσίκνα από τις θυσίες των ανθρώπων να ανεβαίνει στους θεούς. μικρογραφία|Όρνιθες 1883 - Πεισθέταιρος και Ευελπίδης Πριν ακόμα καλά καλά χτιστεί η πόλη και με πρώτον από όλους τον ιερέα που έρχεται για να κάνει θυσία, καταφθάνουν διάφοροι εκμεταλλευτές και καλοθελητές που προσπαθούν να αποκομίσουν οφέλη από την ίδρυση της Νεφελοκοκκυγίας. Ο Πεισθέταιρος όμως τους ξεφορτώνεται όλους και σιγά σιγά το τείχος ολοκληρώνεται.
Μαζάρι Σαρίφ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Αφγανιστάν
Όρνιθες (κωμωδία)
Υπόθεση
Εν τω μεταξύ οι θεοί αρχίζουν να πεινούν και να ανησυχούν γιατί δεν φτάνει πια στους ουρανούς η τσίκνα των σφαχτών. Αρχικά στέλνουν την Ίριδα ως αγγελιαφόρο, την οποία όμως εκδιώκει βίαια ο Πεισθέταιρος. Έπειτα εμφανίζεται ο -πάντα αντιεξουσιαστής- Προμηθέας για να ενημερώσει μυστικά τον Πεισθέταιρο για τις αποφάσεις των θεών και να τον συμβουλέψει τι να κάνει για να τους πάρει την εξουσία.
Πραγματικά, όπως έχει προειδοποιήσει ήδη ο Προμηθέας, φτάνει αντιπροσωπεία των θεών για να διαπραγματευτεί την ελεύθερη διακίνηση της τσίκνας. Η αντιπροσωπεία απαρτίζεται από τον διπλωμάτη Ποσειδώνα, τον φοβερό φαγά Ηρακλή και τον αγροίκο Τριβαλλό, που είναι εκπρόσωπος των βαρβαρικών θεών. Οι διαπραγματεύσεις -οι οποίες διεξάγονται δίπλα από ένα σφαχτό που ψήνεται- καταλήγουν, πάντα σύμφωνα με τις συμβουλές του Προμηθέα, στον γάμο της όμορφης νεαρής θεάς Βασιλείας με τον Πεισθέταιρο. Έτσι το έργο τελειώνει με τη γαμήλια ένωση του Πεισθέταιρου και της ουράνιας θεάς.
Η παράσταση του Θεάτρου Τέχνης το 1959
Το 1959 πρωτοπαρουσιάστηκε η παράσταση του Θεάτρου Τέχνης. Τότε ο συνθέτης Μάνος Χατζιδάκις συναντήθηκε καλλιτεχνικά με άλλους κορυφαίους καλλιτέχνες: τον Κάρολο Κουν, τον σκηνοθέτη της παράστασης και καλλιτεχνικό διευθυντή του Θεάτρου Τέχνης, τον ζωγράφο Γιάννη Τσαρούχη, που είχε επιμεληθεί τα σκηνικά και τα κοστούμια, και τη χορογράφο Ραλλού Μάνου. αριστερά|μικρογραφία|240x240εσ|Όρνιθες του [[Αριστοφάνης|Αριστοφάνη, Τζέιμς Ρόμπινσον Πλάντσι (1846)]] μικρογραφία|240x240εσ|Παράσταση της κωμωδίας από θεατρική ομάδα του [[Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ|Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ το 1883]] Η παράσταση όμως κάθε άλλο παρά ευπρόσδεκτη ήταν. Το κοινό αντέδρασε αρνητικά στην πρεμιέρα (29 Αυγούστου), με αποτέλεσμα να απαγορευθούν οι επόμενες παραστάσεις από τον Υπουργό Προεδρίας Κυβερνήσεως Κωνσταντίνο Τσάτσο. Ενώ το κοινό αποδοκίμασε μόνο τη σκηνή με τον ιερέα, που είχε παρουσιαστεί ως ορθόδοξος ιερέας, και όχι όλο το έργο, η παράσταση διακόπηκε άδοξα.
''«Ο κ. Ρώτας στη μετάφρασή του, τη συχνά ρωμαλέα, πέφτει και πάλι στο λάθος να συγχέει τη γλώσσα του πεζοδρομίου με τον κρουστό δημοτικό λόγο. Αυτό δεν αφορά βέβαια τις βωμολοχίες, που είναι - για το αίσθημα του καιρού μας - κακό αναπόφευκτο»''. Καταληκτικά διατύπωσε το ερώτημα «Άκουγα προχτές τις χυδαιολογίες, έβλεπα τα - αστοχημένα άλλωστε - επιθεωρησιακά καμώματα, και αναρωτιόμουν: Πώς θα εξηγήσουμε στον μέσο θεατή, δηλαδή στη συντριπτική πλειοψηφία, πως αυτά - εδώ είναι θεμιτά, ωραία, αξιοσύστατα, καλλιτεχνικώς δικαιωμένα, ενώ, όταν γίνονται αλλού, είναι βρωμερά, φτηνά, αθέμιτα; Η σύγχυση είναι κρίσιμη».
Η πορεία του μουσικού έργου, ωστόσο, δεν διακόπηκε. Ο συνθέτης αποφάσισε να ασχοληθεί με τις λεπτομέρειές του και να το ενορχηστρώσει. Το έργο πήρε την οριστική του μορφή (καντάτα) το 1964. Έναν χρόνο μετά, ο Μωρίς Μπεζάρ σκηνοθετεί και χορογραφεί τους Όρνιθες σε μουσική διεύθυνση του ίδιου του Χατζιδάκι και παρουσιάζει το έργο στην Όπερα των Βρυξελλών. Με τους Όρνιθες, το πολυεδρικό πρόσωπο του Μάνου Χατζιδάκι πλουτίζεται με νέα στοιχεία και σημειώνεται ένας ακόμη μεγάλος σταθμός, όχι μόνο στη δική του πορεία, αλλά και σ' εκείνη της σύγχρονης ελληνικής μουσικής.
Η παράσταση του Θεάτρου Τέχνης, μετά τη διακοπή του 1959, επαναλαμβάνεται το 1960 στην οριστική της μορφή με τις χορογραφίες της Ζουζούς Νικολούδη. Συνεχίζει παραστάσεις και τα επόμενα χρόνια στην Ελλάδα και το εξωτερικό και το 1965 παίρνει το α΄ βραβείο στο Φεστιβάλ των Εθνών. Επανέρχεται από τότε τακτικά στο ρεπερτόριο του Θεάτρου Τέχνης το 1975, το 1986, το 1997, το 2008.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κωμωδίες του Αριστοφάνη Κατηγορία:Αρχαίοι ελληνικοί χοροί
1406 Κόμπα
Ο Κόμπα (Komppa) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,286. Ανακαλύφθηκε το 1936 από τον Φινλανδό αστρονόμο Ούργιο Βάισαλα, που παρατηρούσε από το Τούρκου της Φινλανδίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Φινλανδού χημικού Γκούσταφ Κόμπα (Gustaf Komppa, 1867-1949), εκ των ιδρυτών του Αστεροσκοπείου του Τούρκου.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Κόμπα εκτιμάται σε 25,89 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι Ld (κατά SMASSII), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,1517. Ο Κόμπα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε περίπου 3 ως 4 ώρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κομπα
Κάθισμα (μοναστικό)
Τα μοναστικά καθίσματα αποτελούν και αυτά μοναστικά ιδρύματα όπως οι καλύβες, που υπάγονται σε κυρίαρχη Μονή ή Μοναστήρι.
Αυτά είναι μικρά κτίσματα, περίπου σαν τις καλύβες, που συνηθέστερα βρίσκονται πολύ κοντά και γύρω από το Μοναστήρι που υπάγονται. Αυτά στερούνται εδαφικής έκτασης και παραχωρούνται σε διαμονή μοναχών "κατά μόνας", περισσότερο με προσωρινό χαρακτήρα. Οι μοναχοί αυτών των ιδρυμάτων λαμβάνουν τρόφιμα από τη κυρίαρχη Μονή αντί καταβολής μικρού χρηματικού ποσού.
Μοναστικά καθίσματα δυνατόν να απαντώνται σε όλα τα μεγάλα Μοναστήρια (Μονές). Τα περισσότερο φημισμένα είναι στο Άγιο Όρος. Σημαντικό τέτοιο κάθισμα που αναδείχθηκε με τη βοήθεια των πιστών σε μεγάλο μοναστήρι είναι η Μονή της Αγίας Πελαγίας στη Τήνο.
Κυβέρνηση Δημητρίου Βούλγαρη 1865
Η Κυβέρνηση Δημητρίου Βούλγαρη 1865 (αποκαλούμενη τότε Υπουργείον Βούλγαρη) (3 - 6 Νοεμβρίου 1865) με διάρκεια ζωής μόλις τριών ημερών, παραιτήθηκε γιατί δεν θεώρησε ότι δεν είχε την στήριξη του βασιλιά.
Συγκεκριμένα ο Βούλγαρης ζήτησε από τον βασιλιά Γεώργιο ''...«την λήξιν της πρώτης συνόδου, της πρώτης περιόδου της Βουλής, αφού ο προϋπολογισμός του 1865 είναι ήδη επιψηφισμένος, και την κατά τους όρους του Συντάγματος συγκάλεσιν της Βουλής εντός του προσεχούς Ιανουαρίου, όπως εγκαίρως ψηφισθώσιν ο τε προϋπολογισμός του 1866 και οι οικονομικοί του Κράτους νόμοι. Το στοιχειωδέστατον τούτο κυβερνητικό μέτρο ουδαμώς αντιβαίνων ούτε εις το σύνταγμα ούτε εις τα συνταγματικά έθιμα έκρινον ως δυνάμενον να διευκολύνην την Κυβέρνησιν όπως ανταποκριθεί εις τα ευχάς της Υ. Μ. και εις τας προσδοκίας του έθνους. ...»''
Όμως, ο βασιλιάς, αρνήθηκε να κάνει κάτι τέτοιο και έτσι ο Βούλγαρης ''«...αισθανόμενος ότι τοσούτον συντόμως αι συμβουλαί μου δεν εθεωρήθησαν επαρκείς εις το Στέμμα και σύμφωνοι προς τα συμφέροντα του Κράτους, λαμβάνω την τιμή να παρακαταθέσω εις τους πόδας της Υ. Μ. την τε εμήν παραίτησιν και την των συν εμοί υπουργών της Υ. Μ.»''
Πηγές
1865 11 03 Κατηγορία:1856
Νέα Ορλεάνη
Η Νέα Ορλεάνη (αγγλικά: New Orleans, γαλλικά: La Nouvelle-Orléans) είναι η μεγαλύτερη πόλη της πολιτείας της Λουιζιάνας και μια από τις σημαντικότερες πόλεις των ΗΠΑ.
Είναι μεγάλο λιμάνι πάνω στον ποταμό Μισσισσιππή και βιομηχανικό κέντρο. Ιδρύθηκε το 1718 από τους Γάλλους και αποκτήθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες το 1803 ως τμήμα της Αγοράς της Λουιζιάνας. Έχει πληθυσμό 500.000 κατοίκους. Εκτός από ναυτικό και βιομηχανικό κέντρο είναι και σπουδαίο εμπορικό κέντρο, όπου διεξάγονται διεθνείς αγοραπωλησίες βαμβακιού, πετρελαίου, καφέ, ζάχαρης, καπνού, ρυζιού, ξυλείας κ.ά. Η πνευματική της ανάπτυξη δεν υστερεί: έχει πανεπιστήμια, βιβλιοθήκες, αρκετά μουσεία και ινστιτούτα επιστημονικής έρευνας. Επιπλέον είναι μία από τις πλέον τουριστικές πόλεις των ΗΠΑ, με την ξεχωριστή μουσική της (θεωρείται πατρίδα της τζαζ), την κρεολική κουζίνα της, και κυρίως το ετήσιο Καρναβάλι της, γνωστό ως «Μάρντι Γκρα» (από τη γαλλική φράση Mardi Gras). Η ιστορική καρδιά της πόλης είναι το «Γαλλικό Τετράγωνο» (French Quarter), γνωστό για τη γαλλική αρχιτεκτονική του και την έντονη νυκτερινή ζωή του κατά μήκος της οδού Μπέρμπον.
Τον Αύγουστο του 2005 το 80% της πόλης πλημμύρισε όταν τα αναχώματα υποχώρησαν από το πέρασμα του τυφώνα «Κατρίνα».
Ονομασία
Επιπλέον η Νέα Ορλεάνη έχει τρία τουλάχιστον γνωστά προσωνύμια (παρατσούκλια):
Ιστορία
Η Νέα Ορλεάνη ιδρύθηκε ως La Nouvelle-Orléans την άνοιξη του 1718 (η 7η Μαΐου είναι η παραδοσιακή ημερομηνία για τον εορτασμό της επετείου, αλλά η πραγματική ημέρα είναι άγνωστη ) από τη Γαλλική Εταιρεία Μισσισσιππή, υπό τη διεύθυνση του Ζαν-Μπατίστ Λε Μον ντε Μπιενβίλ, πάνω σε γη που κατοικούσαν Ινδιάνοι της φυλής Τσιτιμάσα. Αυτή η αποικία της «Νέας Γαλλίας» παραχωρήθηκε στην Ισπανική Αυτοκρατορία με τη Συνθήκη των Παρισίων το 1763, μετά την ήττα της Γαλλίας από τη Μεγάλη Βρετανία στον Επταετή Πόλεμο.
Κατά τον πόλεμο της Αμερικανικής Επαναστάσεως η Νέα Ορλεάνη ήταν σημαντικό λιμάνι για τη διοχέτευση εφοδίων στους επαναστάτες, καθώς και για τη μεταφορά στρατιωτικού εξοπλισμού μέσω του ποταμού Μισσισσιππή. Ο Βερνάρδο δε Γκάλβες, 1ος υποκόμης του Γκάλβεστον εξαπέλυσε μια επιτυχημένη νότια εκστρατεία κατά των Βρετανών από τη Νέα Ορλεάνη το 1779.
Η Nueva Orleans (η ισπανική ονομασία της Νέας Ορλεάνης) παρέμεινε ισπανικό έδαφος μέχρι το 1803, οπότε επέστρεψε για λίγο στους Γάλλους. Σχεδόν όλη η σωζόμενη αρχιτεκτονική του 18ου αιώνα του Vieux Carré (Γαλλικό τέταρτο) χρονολογείται από την ισπανική περίοδο, με αξιοσημείωτη εξαίρεση το κοινόβιο των Ουρσουλίνων.
Ο Ναπολέων πούλησε τη γαλλική Λουιζιάνα (μια έκταση πολλαπλάσια της σημερινής πολιτείας της Λουιζιάνας) στις ΗΠΑ με την Αγορά της Λουιζιάνας το 1803. Στη συνέχεια η πόλη μεγάλωσε γρήγορα με τις εισροές Αμερικανών, Γάλλων, Κρεολών και Αφρικανών. Μεταγενέστερα ήρθαν και Ιρλανδοί, Γερμανοί, Πολωνοί και Ιταλοί. Μεγάλες καλλιέργειες με εξαγωγικό προσανατολισμό ήταν το ζαχαροκάλαμο και το βαμβάκι, που καλλιεργούνταν από δούλους σε κοντινές μεγάλες φυτείες.
Χιλιάδες πρόσφυγες από την Αϊτινή Επανάσταση, τόσο λευκοί, όσο και μαύροι, έφθασαν στην πόλη το 1804. Παρά το ότι ο κυβερνήτης Γουίλιαμ Κλαίμπορν και άλλοι αξιωματούχοι ήθελαν να αποτρέψουν την εγκατάσταση ελεύθερων μαύρων, οι Γάλλοι Κρεολοί ήθελαν να αυξήσουν τον γαλλόφωνο πληθυσμό. Καθώς μαθεύτηκε ότι γίνονται δεκτοί περισσότεροι πρόσφυγες, έφθασαν και πιο εύποροι Αϊτινοί, που είχαν αρχικώς καταφύγει στην Κούβα. Πολλοί από τους λευκούς γαλλόφωνους είχαν απελαθεί από την Κούβα ως αντίποινα για συνωμοσίες των Βοναπαρτιστών.
thumb|upright=1.15|Η [[Μάχη της Νέας Ορλεάνης το 1815]] Κατά την τελική εκστρατεία του Πολέμου του 1812 οι Βρετανοί έστειλαν δύναμη 11.000 ανδρών για την κατάληψη της πόλεως. Παρά τις δυσκολίες, ο στρατηγός Άντριου Τζάκσον, με τη στήριξη του αμερικανικού ναυτικού, κατόρθωσε να συγκεντρώσει ένα ετερόκλητο στράτευμα από στρατιώτες των ΗΠΑ, ελεύθερους μαύρους, εθνοφύλακες του Τενεσή, Ινδιάνους πολεμιστές Τσόκτο και Γάλλους... κουρσάρους (υπό τον πειρατή Ζαν Λαφίτ), και να καταγάγει αποφασιστική νίκη κατά των Βρετανών του σερ Έντουαρντ Πάκενχαμ στη Μάχη της Νέας Ορλεάνης, στις 8 Ιανουαρίου 1815.
Οι συμμετέχοντες στη μάχη δεν γνώριζαν ότι στην Ευρώπη είχε ήδη υπογραφεί η Συνθήκη της Γάνδης, που τελείωνε τον πόλεμο. (Ωστόσο η Συνθήκη δεν καλούσε για τον τερματισμό των εχθροπραξιών μέχρι που να την επικυρώσουν αμφότερες οι κυβερνήσεις — και η αμερικανική κυβέρνηση την επεκύρωσε στις 16 Φεβρουαρίου 1815.) Οι εχθροπραξίες στη Λουιζιάνα είχαν αρχίσει από τον Δεκέμβριο του 1814 και δεν σταμάτησαν παρά στα τέλη Ιανουαρίου του 1815, μετά την επιτυχή αντίσταση κατά της δεκαήμερης πολιορκίας του Φρουρίου Σαιν Φίλιπ από το Βασιλικό Ναυτικό.
thumb|upright=1.15|left|Ατμοκίνητα ποταμόπλοια στο λιμάνι της Ν. Ορλεάνης στον Μισσισσιππή το 1853 Ως λιμάνι, η Νέα Ορλεάνη διεδραμάτισε σημαντικό ρόλο πριν τον Εμφύλιο στο διατλαντικό εμπόριο σκλάβων, όπως και στο εμπόριο αγαθών. Τα εισαγόμενα από το εξωτερικό αγαθά έπρεπε να ξεφορτωθούν σε αποθήκες προτού φορτωθούν σε μικρότερα σκάφη (ποταμόπλοια) για να ανεβούν τον Μισσισσιππή. Παρά τον ρόλο της στο δουλεμπόριο, η Νέα Ορλεάνη είχε τότε και τον μεγαλύτερο και πλέον ευημερούντα πληθυσμό ελεύθερων έγχρωμων ανθρώπων στις ΗΠΑ, αρκετοί από τους οποίους ήταν μορφωμένοι άνθρωποι της μεσαίας τάξεως και κατείχαν ακίνητη περιουσία. Ο πληθυσμός της από 27.176	κατοίκους το 1820 ξεπέρασε τις 100 χιλιάδες το 1840.
thumbnail|right|upright|Ο «Κουταλάκιας» Μπέντζαμιν Φ. Μπάτλερ Το κεντρικό σημείο καμπής στον πολιτισμό και στον τρόπο ζωής των κατοίκων της Νέας Ορλεάνης απετέλεσε ο Αμερικανικός Εμφύλιος Πόλεμος — όπως και για τον υπόλοιπο Νότο των ΗΠΑ, ουσιαστικά ο κόσμος τους άλλαξε για πάντα. Το 1862, μετά από τη Μάχη των Φρουρίων Τζάκσον και Σαιν Φίλιπ, η πόλη βρέθηκε στην κατοχή των Βορείων, υπό τη διοίκηση του στρατηγού Μπέντζαμιν Μπάτλερ, πρώην πρακτικού δικηγόρου της Μασαχουσέτης. Οι κάτοικοι του έδωσαν τα παρατσούκλια «το Κτήνος», εξαιτίας μιας διαταγής μη σεβασμού των γυναικών των Νοτίων που είχε εκδώσει, και «ο Κουταλάκιας» ("Spoons Butler") επειδή σε επίσημα δείπνα, όπου τον καλούσε υποχρεωτικώς η αριστοκρατία της πόλης, κάποια ασημένια κουταλάκια κατέληγαν στις τσέπες του, αλλά κυρίως επειδή μια φορά είχε κατασχέσει ολόκληρο ασημένιο σερβίτσιο 38 κομματιών από μια γυναίκα που επιχειρούσε να βγει από τη ζώνη κατοχής.
Ο Μπάτλερ κατάργησε τη διδασκαλία της γαλλικής στα σχολεία της πόλεως και η πολιτική «αγγλικά μόνο» συνεχίσθηκε σε όλη τη Λουιζιάνα και μεταπολεμικώς. Παρά τη σταδιακή εξαφάνιση της γαλλικής γλώσσας (εξαιτίας και των πιέσεων από Ιρλανδούς, Ιταλούς και Γερμανούς μετανάστες) μέχρι και το 1902 «το ένα τέταρτο του πληθυσμού της πόλεως» μιλούσε τη γαλλική στη συνήθη καθημερινή συναναστροφή, ενώ «άλλα δύο τέταρτα» μπορούσαν να κατανοήσουν εύκολα τη γλώσσα Μέχρι το 1945 πολλές Κρεολές γυναίκες μεγάλης ηλικίας δεν μιλούσαν αγγλικά. Η τελευταία μεγάλη εφημερίδα της πόλης στη γαλλική γλώσσα, η L'Abeille de la Nouvelle-Orléans (= «Η μέλισσα της Νέας Ορλεάνης»), έπαψε να εκδίδεται στα τέλη του 1923, μετά από 96 χρόνια κυκλοφορίας. Κατά μερικές πηγές μία μικρότερη εφημερίδα, η Le Courrier de la Nouvelle Orleans, συνέχισε να εκδίδεται μέχρι το 1955.
Καθώς η πόλη καταλήφθηκε νωρίς στον πόλεμο, γλίτωσε την καταστροφή που υπέστησαν πολλές άλλες πόλεις του αμερικανικού Νότου. Ο στρατός των Βορείων επεξέτεινε τον έλεγχό του προς τα βόρεια κατά μήκος του ποταμού Μισσισσιππή. Το μεγαλύτερο μέρος της νότιας Λουιζιάνας εξαιρέθηκε αρχικώς από τις διατάξεις της «Διακηρύξεως Απελευθερώσεως των Δούλων» που εξέδωσε ο Πρόεδρος Αβραάμ Λίνκολν το 1863. Πολλοί πρώην δούλοι και μερικοί ελεύθεροι έγχρωμοι από την πόλη σχημάτισαν ως εθελοντές τα πρώτα σώματα μαύρων που πολέμησαν στον Αμερικανικό Εμφύλιο. Με διοικητή τον ταξίαρχο Ντάνιελ Ούλμαν (1810-1892), ήταν γνωστά ως «Corps d' Afrique» (υπήρχε μια ομώνυμη πολιτοφυλακή πριν τον πόλεμο, αλλά σε αυτή δεν συμμετείχαν πρώην δούλοι ,ενώ σε αυτά τα σώματα οι πρώην σκλάβοι ήταν η πλειονότητα). Τα δύο τελευταία έτη του πολέμου οργανώθηκε και το «Έγχρωμο Στράτευμα των Ηνωμένων Πολιτειών», που διεδραμάτισε σημαντικό ρόλο στον πόλεμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νεα Ορλεανη
Πηγή Ρεθύμνης
Η Πηγή είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του Δήμου Ρεθύμνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας ήταν έδρα του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος του  Καποδιστριακού δήμου Αρκαδίου.