cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ο Άνθρωπος του Βερολίνου
Πλοκή
Το αγόρι αγγελιοφόρος εμφανίζεται στην ανατολική πλευρά (δεν εξηγείται πώς διασχίζει τα σύνορα) και πλησιάζει στο διαμέρισμα όπου κρύβονται ο Ίβο και η Σουζάν με ένα φορτηγό μεταφοράς ρούχων που οδηγείται από τον Κέστνερ. Εκεί κρύβονται στο πίσω μέρος καθώς ο Κέστνερ τους οδηγεί στο σημείο διέλευσης. Κρατούν ο ένας τον άλλον. Τελικά, καθώς ο Κερν και η Μάλισον απέχουν λίγα μόλις μέτρα από την πύλη του Βερολίνου, το φορτηγό εμφανίζει πρόβλημα. Ο Κέστνερ κατορθώνει ωστόσο να το ξαναβάλει μπρος, αλλά επέστησε την προσοχή ενός φρουρού στο φορτηγό. Ο Κερν πηδά από το πίσω μέρος και κυνηγιέται από τους συνοριοφύλακες καθώς τρέχει μακριά από το όχημα. Καθώς το φορτηγό διασχίζει την ουδέτερη ζώνη, ο Κερν προσπαθεί να φτάσει στο πίσω μέρος πάλι του φορτηγού και καθώς απλώνει για το χέρι του για να πιαστεί πυροβολείται από τους φρουρούς, και με αυτόν τον τρόπο χάνει τη ζωή του για να σώσει τη ζωή της Σουζάν.
Κατά τη διάρκεια αυτής της συμπλοκής, το νεαρό αγόρι περιστρέφεται με το ποδήλατό του σε μια ουδέτερη ζώνη, καθώς αποδεικνύεται στο τέλος ότι είναι αυτό που τους πρόδωσε.
Παραγωγή
Τα γυρίσματα της ταινίας πραγματοποιήθηκαν σε τοποθεσίες στο Βερολίνο, στα Στούντιο Σέπερτον στην Αγγλία και στο παγοδρόμιο Ρίτσμοντ.
Κριτικές
Ο Μπόσλεϊ Κράουδερ των The New York Times έγραψε: «Πρέπει να ειπωθεί, χωρίς προβληματισμό, ότι η πίστωση για ό, τι υπάρχει στον τρόπο του συναρπαστικού μελοδράματος σε αυτήν την κυρίως ατμοσφαιρική ταινία πηγαίνει στον κύριο Ριντ για τη σκηνοθεσία του και τα πλάνα της κάμερας».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1953 Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές κατασκοπικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Κάρολ Ριντ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Βερολίνο Κατηγορία:Βρετανικές ασπρόμαυρες ταινίες
Άντριου Κάρνεγκι
Ο Άντριου Κάρνεγκι (25 Νοεμβρίου 1835 - 11 Αυγούστου 1919) ήταν ένας Σκοτσέζος-Αμερικάνος βιομήχανος και φιλάνθρωπος. O Κάρνεγκι ηγήθηκε της επέκτασης της Αμερικάνικης βιομηχανίας χάλυβα στα τέλη του 19ου αιώνα και έγινε ένας απο τους πλουσιότερους Αμερικάνους στην ιστορία, ενώ έγινε ευρέως γνωστός για την φιλανθρωπία του σε Αμερική και Βρετανική Αυτοκρατορία. Τα τελευταία 18 χρόνια της ζωής του, δώρησε περίπου 350 εκατομμύρια ( κατά προσέγγιση 5.2 δις το 2020), σχεδόν το 90 τις εκατό της περιουσίας του σε φιλανθρωπίες, ιδρύματα και πανεπιστήμια. Σε άρθρο που δημοσίευσε το 1889 με τίτλο "The Gospel of Wealth" παρότρυνε τους πλούσιους να χρησιμοποιούν τον πλούτο τους για να βελτιώνουν την κοινωνία, εξέφρασε την υποστήριξη του για κλιμακωτή και κληρονομική φορολογία, ενώ ξεκίνησε και ένα "κύμα" φιλανθρωπίας.
Ο Κάρνεγκι γεννήθηκε στο Ντανφέρμλιν, στην Σκωτία και μετανάστευσε στην Αμερική με τους γονείς του το 1848 σε ηλικία 12 ετών. Ξεκίνησε να δουλεύει ως τηλεγραφιστής και μέχρι το 1860 είχε επενδύσεις σε σιδηρόδρομους, γέφυρες και γερανούς. Στην συνέχεια συγκέντρωσε ακόμη περισσότερο πλούτο ως πωλητής ομολόγων μαζεύοντας χρήματα για Αμερικάνικη επιχείρηση στην Ευρώπη. Ίδρυσε την Pittsburgh's Carnegie Steel Company την οποία στην συνέχεια πούλησε στον Τζ. Π. Μόργκαν το 1901 έναντι 303.450.000 $. Έπειτα απο την συγκεκριμένη πώληση ο Κάρνεγκι ξεπέρασε τον Τζον Ντ. Ροκφέλερ ως ο πλουσιότερος Αμερικάνος για τα επόμενα χρόνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Φιλανθρωπία
Κλημεντίνη της Ορλεάνης
Η Κλημεντίνη (γαλλ. Clémentine d'Orléans, 6 Μαρτίου 1817 - 16 Φεβρουαρίου 1907) από τον Οίκο της Ορλεάνης ήταν πριγκίπισσα της Γαλλίας και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Σαξονίας-Κοβούργου & Γκότα.
Βιογραφία
Η Μαρία Κλημεντίνη Λεοπολδίνα Καρολίνα Κλοτίλδη ήταν η τρίτη (επιζήσασα) κόρη του Λουδοβίκου Φιλίππου της Γαλλίας και της Μαρίας Αμαλίας των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, κόρης του Φερδινάνδου Α΄ των Δύο Σικελιών.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1843 τον Αύγουστο της Σαξονίας-Κοβούργου & Γκότα και είχε τέκνα;
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Ορλεάνης Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γαλλίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα
Δήμος Θίσβης
Ο Δήμος Θίσβης ήταν δήμος του νομού Βοιωτίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Θηβαίων. Έδρα του ήταν η Δομβραίνα και ο πληθυσμός του ήταν 4.480 κάτοικοι. Αποτελούταν από 5 δημοτικά διαμερίσματα: Δομβραίνας, Ελλοπίας, Θίσβης, Ξηρονόμης και Προδρόμου. Περιλάμβανε τα χωριά Ελλοπία (τοπικό όνομα Καραντάς), Ξηρονομή, Δομβραίνα, Θίσβη (τοπικό όνομα Κακόσι), Πρόδρομος (τοπικό όνομα Χώστια), τους παραθαλάσσιους οικισμούς Αλυκή, Άγιο Νικόλαο, Άγιο Ιωάννη, Σαράντι και το λιμάνι Βαθύ.
Ιστορικά στοιχεία της περιοχής του δήμου
Η περιοχή κατοικείται από την αρχαιότητα και υπάρχουν ακόμα ερείπια της Μυκηναϊκής οχύρωσης και κάποιοι θολωτοί τάφοι. Αρκετά αρχαιολογικά ευρήματα της περιοχής βρίσκονται σήμερα στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Θήβας.
Η Θίσβη αναφέρεται από τον Όμηρο στην Ιλιάδα (Β 502), στον κατάλογο των ελληνικών πόλεων που πήραν μέρος στον Τρωικό Πόλεμο, ως πολυτρήρων Θίσβη.
Μέχρι και τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ο δήμος γνώριζε μεγάλη ανάπτυξη και είχε πολλούς κατοίκους. Τον Αύγουστο του 1943 όμως τα χωριά Δομβραίνα, Θίσβη και Πρόδρομος καταστράφηκαν ως αντίποινα για την αντιστασιακή δράση των κατοίκων. Από τότε ο πληθυσμός τους μειώνεται καθώς οι κάτοικοι άρχισαν να τα εγκαταλείπουν και να εγκαθίστανται κυρίως στην κοντινή Θήβα ή την Αθήνα ή να μεταναστεύουν στις Η.Π.Α.
Διαίρεση
Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Θ
Έδεσσα Μεσοποταμίας
Η Έδεσσα ή Αντιόχεια ήταν αρχαία πόλη της Μεσοποταμίας. Στη θέση της βρίσκεται η σημερινή Ούρφα (Şanlıurfa) της Τουρκίας.
Μακεδονική επανίδρυση και ελληνιστική περίοδος
Η ελληνιστική πόλη βρισκόταν πάνω στην παλαιότερη πόλη με το όνομα Ορχόη ή Οσρόη (Πέρσης σατράπης που ονόμασε την γύρω περιοχή Οσροηνή). Κατά τον Αντιοχέα ιστορικό Ιωάννη Μαλάλα, λόγω των καταστροφών της πόλεως από πλημμύρες, ο Σέλευκος Α΄ Νικάτωρ την επανίδρυσε με το όνομα Αντιόχεια Μιξοβάρβαρο και στην συνέχεια της έδωσε το όνομα Έδεσσα (305/4 π.Χ.).
Αργότερα κατά το 212 π.Χ. όταν ο Σελευκίδης βασιλιάς Αντίοχος Γ΄, εκστρατεύοντας κατά της αποστατημένης Σωφηνής, πέρασε διαμέσου της Έδεσσας, αν κρίνει κανείς από το νόμισμα που έκοψε στην πόλη
Αργότερα ο Αντίοχος Δ' ο Επιφανής, κατά μαρτυρία του Πλινίου, τη μετονόμασε σε «Αντιόχεια Καλλιρρόη» ή κατ' άλλους «Αντιόχεια επί Καλλιρρόη» (165/4 π.Χ.). Τα νομίσματά της επί Αντίοχου Δ' φέρουν την επιγραφή « ΑΝΤΙΟΧΕΩΝ ΤΩΝ ΕΠΙ ΚΑΛΛΙΡΡΟΗ ». Το όνομα όμως αυτό δεν διατηρήθηκε για πολύ, καθώς από τα σωζόμενα νομίσματα εξάγεται ότι πολύ γρήγορα (μετά τον Αντίοχο Δ') επανέκτησε το πρότερο όνομα Έδεσσα.
Ρωμαϊκή και παρθική περίοδος
Μετά την αποσύνθεση της Σελευκιδικής αυτοκρατορίας, η Έδεσσα υπήχθη στο αυτόνομο βασίλειο της Οσροηνής (132 π.Χ. -214 μ.Χ.). Το βασίλειο αυτό ιδρύθηκε από αραβικές φυλές (μαζί και οι Ναβαταίοι), και είχε 28 άρχοντες που μερικές φορές ονόμαζαν τους εαυτούς τους "βασιλείς" στα νομίσματά τους.
Στην αρχή η πόλη ήταν υπό την παρθική επικυριαρχία, ύστερα του Τιγράνη της Αρμενίας και στην συνέχεια από την εποχή του Πομπηίου, υπό τους Ρωμαίους. Με την κατάληψη και λεηλασία της Έδεσσας από τον Τραϊανό, η πόλη έπεσε σε ρωμαϊκά χέρια (116 -118 μ.Χ.). Επειδή όμως η πόλη ήταν φίλα προσκείμενη στους Πάρθους, ο Ρωμαίος συναυτοκράτωρ Λούκιος Βέρος την ξαναλεηλάτησε στα μέσα του ίδιου αιώνα. Από το 212 ως το 214, το βασίλειο της Οσροηνής περιήλθε στη ρωμαϊκή κυριαρχία. Ο αυτοκράτωρ Καρακάλλας δολοφονήθηκε στον δρόμο από την Έδεσσα προς τις Κάρρες από έναν φρουρό του (217 μ.Χ.). Το 260 μ.Χ. έγινε διεξήχθη εκεί κοντά αποφασιστική μάχη, στην οποία οι Σασσανίδες Πέρσες του Σαπώρη Α΄ κατανίκησαν τον ρωμαϊκό στρατό του αυτοκράτορα Βαλεριανού. Ο τελευταίος οδηγήθηκε αιχμάλωτος στο Ιράν μαζί με άλλους Ρωμαίους.
Στα μεταγενέστερα χρόνια
Στα χρόνια του Βυζαντινού αυτοκράτορα Ιουστίνου Α΄, η Έδεσσα ξανακτίστηκε ως Ιουστινόπολις. Αν και οι Σασσανίδες του Χοσρόη Β΄ την κατέλαβαν το 609 μ.Χ., εν τούτοις μετά από αιματηρές μάχες την ανέκτησε ο Ηράκλειος (627/8 μ.Χ.). Κατά την Α' Σταυροφορία, η Έδεσσα έγινε πρωτεύουσα της ομώνυμης κομητείας. Η Κομητεία της Έδεσσας ήταν το πρώτο κράτος που ιδρύθηκε από τους Σταυροφόρους, αλλά και το πρώτο που καταλύθηκε, το 1144, πέφτοντας στα χέρια των Τούρκων.
Το σημερινό όνομα της πόλης η οποία ανήκει στην Τουρκία είναι Ούρφα.
Παραπομπές
Μεσοποταμιας Εδεσσα Κατηγορία:Επαρχία Σανλιούρφα Κατηγορία:Ιερές πόλεις
2585 Ιρπεντίνα
Η Ιρπεντίνα (Irpedina) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,5. Ανακαλύφθηκε το 1979 από τον Σοβιετικό αστρονόμο Νικολάι Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά της προς τιμή του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου του Ιρκούτσκ ( IR kutskii PED agog. IN stitut).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Ιρπεντίνα είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Ιρπεντινα
Μαντάμ Φιρμιανί
Μαντάμ Φιρμιανί  (γαλλικός τίτλος: Madame Firmiani) είναι διήγημα του Γάλλου συγγραφέα Ονορέ ντε Μπαλζάκ που δημοσιεύτηκε το 1832 στο περιοδικό Revue de Paris και εκδόθηκε το 1835. Περιλαμβάνεται στις Σκηνές της ιδιωτικής ζωής της Ανθρώπινης κωμωδίας.
Η ιστορία αναπτύσσεται με ένα είδος έρευνας για τη μυστηριώδη κυρία Φιρμιανί, την οποία όλοι φαίνεται να γνωρίζουν και για την οποία ο καθένας φαίνεται να έχει διαφορετική εικόνα ανάλογα με την κοινωνική του θέση. Αυτή η κάπως μπερδεμένη αντιπαράθεση διαφόρων απόψεων, άλλοτε συμπληρωματικών, άλλοτε αντίθετων, ακόμη και αντιφατικών, δίνει μια καλειδοσκοπική εικόνα, χωρίς να καταφέρνει να περιγράψει με ακρίβεια την ταυτότητά της έως ότου αποκαλύπτεται στο τέλος του βιβλίου.
Υπόθεση
Η κυρία Φιρμιανί είναι μια κομψή, όμορφη νεαρή γυναίκα που γίνεται αντικείμενο σχολίων στο Παρίσι. Το πού βρίσκεται ο άντρας της είναι άγνωστο. Μια μέρα δέχεται μια επίσκεψη από τον κύριο ντε Μπουρμπόν, ο οποίος ανησυχεί για τις φήμες ότι ο ανιψιός του Οκτάβ έχει σχέση μαζί της και έχει καταστραφεί οικονομικά εξαιτίας της. Ο Μπουρμπόν γοητεύεται από τη γυναίκα, αλλά όταν αναφέρει ότι ο Οκτάβ είναι ανιψιός του, αυτή αποφεύγει τις ερωτήσεις του.
Την επόμενη μέρα επισκέπτεται τον ανιψιό του Οκτάβ, ο οποίος κερδίζει τη ζωή του διδάσκοντας μαθηματικά και ζει στη φτώχεια. Ο Οκτάβ εξηγεί στον θείο του ότι αυτός και η κ. Φιρμιανί είναι στην πραγματικότητα παντρεμένοι και ότι ο πρώτος της σύζυγος σκοτώθηκε στον πόλεμο στην Ελλάδα το 1823. Περιμένουν επίσημα στοιχεία για τον θάνατό του για να μπορέσουν να επισημοποιήσουν τον γάμο και να κληρονομήσουν την περιουσία του. Ο Οκτάβ λέει επίσης ότι απαρνήθηκε την περιουσία του αείμνηστου πατέρα του, όταν έμαθε ότι την είχε αποκτήσει ανέντιμα. Του λέει επίσης ότι έχει δώσει τα περισσότερα από τα χρήματά του στην οικογένεια Μπουρνιέφ, την οποία είχε αδικήσει ο πατέρας του. Εμφανίζεται τότε η κυρία Φιρμιανί και ανακοινώνει ότι επιτέλους έλαβε την επίσημη είδηση του θανάτου του πρώτου της συζύγου. Στη συνέχεια όλοι συμφιλιώνονται.
Τα πρόσωπα
Το σύντομο διήγημα βασίζεται κυρίως σε τρεις χαρακτήρες:
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ
Ισαβέλλα του Κρόυ
Η Ισαβέλλα (γερμ. Isabel von Croÿ, 27 Φεβρουαρίου 1856 - 5 Σεπτεμβρίου 1931) από τον Οίκο του Κρόυ ήταν κόρη του Δούκα του Κρόυ και με τον γάμο της έγινε Αρχιδούκισσα της Αυστρίας & Δούκισσα του Τέσσεν.
Βιογραφία
Η Ισαβέλλα Εδβίγη Φραγκίσκη Ναταλία ήταν κόρη του Ροδόλφου του Κρόυ και της Ναταλίας του Λιν.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1878 τον Φρειδερίκο, Αρχιδούκα της Αυστρίας & Δούκα του Τέσσεν, και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας
2586 Μάτσον
Ο Μάτσον (Matson) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,9. Ανακαλύφθηκε το 1980 από την Αμερικανίδα αστρονόμο Κάρολιν Σουμέικερ σε φωτογραφίες που λήφθηκαν στο Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ από τους Έλινορ Χέλιν και Σελτ Μπας. Η Σουμέικερ του έδωσε το όνομά του προς τιμή του Αμερικανού πλανητολόγου Ντένις Λ. Μάτσον (Dennis L. Matson).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Μάτσον είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Ματσον
Ντιάν ντε Πουατιέ
Πρώιμα χρόνια
Η Ντιάν ήταν κόρη του Ζαν του Πουατιέ, άρχοντα του Σαιν Βαλλιέ, και της Ζαν ντε Μπαταρναί. Όταν ήταν ακόμα κορίτσι, ήταν για σύντομο χρονικό διάστημα στην ακολουθία της Άννας της Γαλλίας, της μεγαλύτερης αδελφής του Κάρολου Η΄, μιας ικανής και εξαιρετικά έξυπνης γυναίκας η οποία άσκησε καθήκοντα αντιβασίλισσας της Γαλλίας μέχρι την ενηλικίωση του αδελφού της. Η Ντιάν εκπαιδεύτηκε, σύμφωνα με τα πρότυπα του αναγεννησιακού ουμανισμού στη μουσική, τον χορό, το κυνήγι, τους καλούς τρόπους, τις ξένες γλώσσες και τη ρητορική. Έμαθε να διαβάζει λατινικά και ελληνικά και έγινε φανατική κυνηγός και αθλήτρια, έτσι ώστε παρέμεινε σε καλή φυσική κατάσταση μέχρι μεγάλη ηλικία.
Γάμος
Το 1524 ο πατέρας της κατηγορήθηκε για προδοσία ως συνεργός στη συνωμοσία του Κάρολου Γ΄ του Μπουρμπόν. Η θανατική ποινή, που του επιβλήθηκε αρχικά, μεταβλήθηκε σε φυλάκιση μέχρι τη Συνθήκη της Μαδρίτης το 1526.
Όταν ο σύζυγος της Ντιάν πέθανε το 1531 στο Ανέ, η Ντιάν υιοθέτησε τη συνήθεια να φοράει ασπρόμαυρα, ως ένδειξη πένθους, κάτι που διατήρησε για το υπόλοιπο της ζωής της και έγινε το σήμα κατατεθέν της. Το ζωηρό ενδιαφέρον της Ντιάν για τα οικονομικά και νομικά ζητήματα έγινε εμφανές για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Διατήρησε τις αμοιβές του συζύγου της ως κυβερνήτη και μέγα-αυλάρχη της Νορμανδίας, παίρνοντας η ίδια τον τίτλο. Διεκδίκησε δικαστικά το δικαίωμά της να μην επιστρέψει στη βασιλική εξουσία τα κτήματα του συζύγου της. Ο Φραγκίσκος Α΄ επέτρεψε στη χήρα Ντιάν να κρατήσει τη διαχείριση των κληρονομηθέντων κτημάτων της ανεξάρτητα, χωρίς την επίβλεψη ενός αρσενικού κηδεμόνα. Ενώ ο σύζυγός της ήταν ακόμα εν ζωή, η Ντιάν έγινε κυρία επί των τιμών της βασίλισσας Κλαυδίας της Γαλλίας. Αφού πέθανε η Βασίλισσα, υπηρέτησε με την ίδια ιδιότητα την βασιλομήτορα Λουίζα της Σαβοΐας και μετά την επόμενη βασίλισσα,Ελεονώρα της Αυστρίας.
Ευνοούμενη του Ερρίκου
Έπειτα από την ήττα και σύλληψη του Φραγκίσκου Α΄ από τα στρατεύματα του Καρόλου Ε΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κατά τη διάρκεια της μάχης της Παβίας (1525), οι δύο μεγαλύτεροι γιοί του ο Φραγκίσκος και ο Ερρίκος, στάλθηκαν όμηροι στην Ισπανία ως αντάλλαγμα για την απελευθέρωση του πατέρα τους. Η ανταλλαγή του βασιλιά με τους γιους του έγινε στις 15 Μαρτίου 1526 και εκ μέρους της βασιλικής αυλής η Ντιάν έδωσε στον Ερρίκο το αποχαιρετιστήριο φιλί. Η Ντιάν ήταν τότε 26 ετών και ο νεαρός Πρίγκηπας 7. Αυτή ήταν και η πρώτη σημαδιακή επαφή των δυο μετέπειτα εραστών. Στο τουρνουά που διεξήχθη για τη στέψη της νέας συζύγου του Φραγκίσκου, της Ελεονώρας της Αυστρίας, το 1531, ενώ ο Δελφίνος Φραγκίσκος της Γαλλίας χαιρέτισε τη νέα Βασίλισσα όπως συνηθιζόταν, ο Ερρίκος απεύθυνε τον χαιρετισμό του στην Ντιάν.
Το 1533, ο Ερρίκος παντρεύτηκε την Αικατερίνη των Μεδίκων. Είχαν υπάρξει αντιδράσεις γι' αυτή τη συμμαχία, δεδομένου ότι οι Μέδικοι δεν ήταν τίποτε περισσότερο από ανερχόμενοι νεόπλουτοι στα μάτια πολλών στη γαλλική Αυλή. Ωστόσο, η Ντιάν ενέκρινε την επιλογή της νύφης. Η Ντιάν και η Αικατερίνη ήταν στην πραγματικότητα συγγενείς, οι γιαγιάδες τους ήταν αδελφές. Το 1536 πέθανε ο μεγαλύτερος αδελφός του Ερρίκου και η διαδοχή πέρασε στον Ερρίκο. Καθώς το μελλοντικό βασιλικό ζευγάρι παρέμενε άτεκνο, ανησυχώντας με τις φήμες για πιθανή αποκήρυξη μιας βασίλισσας που είχε υπό τον έλεγχο της, η Ντιάν φρόντιζε οι επισκέψεις του Ερρίκου στην κρεβατοκάμαρα της συζύγου του να είναι συχνές. Ο Ερρίκος και η Αικατερίνη απέκτησαν τελικά 10 παιδιά. Μέχρι το 1551, η Ντιάν ήταν υπεύθυνη για την εκπαίδευση των παιδιών τους, οι παιδαγωγοί των οποίων λάμβαναν εντολές από αυτήν. Η κόρη της Φρανσουάζ διαχειριζόταν το νοικοκυριό της Βασίλισσας ως πρώτη κυρία επί των τιμών (Première dame d'honneur). Ο Ερρίκος σύναψε περιστασιακές ερωτικές σχέσεις με τις Φιλίππα Ντούτσι (από την οποία απέκτησε μία κόρη το 1538, την ονόμασαν Ντιάν προς τιμήν της Ντιάν ντε Πουατιέ, και η οποία ανέθρεψε το μωρό), Τζάνετ Στιούαρτ, Λαίδη Φλέμινγκ (απέκτησε μαζί της έναν γιο το 1551, τον Ανρί ντ' Ανγκουλέμ) και Νικόλ ντε Σαβινύ (απέκτησε μαζί της έναν γιο το 1557, τον Ανρί ντε Σιαν Ρεμύ), αλλά η Ντιάν ντε Πουατιέ παρέμεινε πάντα στο πλευρό του, ήταν η πιο ισχυρή επιρροή στη ζωή του και η πιο ισχυρή γυναίκα στη Γαλλία κατά τη διάρκεια της βασιλείας του. Με βάση κάποιες νύξεις στην αλληλογραφία τους, πιστεύεται γενικά ότι έγινε η ερωμένη του το 1534, όταν αυτή ήταν 34 χρονών και ο Ερρίκος ήταν 15. Όσο στον γαλλικό θρόνο βρισκόταν ο Φραγκίσκος Α΄, η Ντιάν ήταν σε ανταγωνισμό με την Ανν ντε Πισσελέ ντ' Εϊγύ, Δούκισσα του Ετάμπ, την ευνοούμενη του βασιλιά. Μετά το θάνατο του Φραγκίσκου, ο γιος του Ερρίκος την απομάκρυνε από την εξουσία και κατάσχεσε το δουκάτο του Ετάμπ.
Η Ντιάν διέθετε αξιοσημείωτη ομορφιά, την οποία και διατήρησε μέχρι τα πενήντα της χρόνια. Με τα ξανθά της μαλλιά, τα σκούρα μπλε μάτια και το πορσελάνινο δέρμα, φημιζόταν ως η ωραιότερη γυναίκα του καιρού της στην Ευρώπη. Η μορφή της απαθανατίστηκε σε γλυπτά και σε πίνακες ζωγραφικής. Σε πίνακα του Φρανσουά Κλουέ εμφανίζεται ως έφηβη καθισμένη γυμνή στο μπάνιο της. Πόζαρε και για άλλους πίνακες της εποχής, άλλοτε γυμνή ή ημίγυμνη, άλλοτε σε παραδοσιακές πόζες. μικρογραφία | Η Κρήνη της Ντιάνας. Περί τα 1549 ένας άγνωστος καλλιτέχνης σχεδίασε ένα άγαλμα ειδικά γι' αυτήν, στο οποίο ενσαρκώνει τη θεά Άρτεμη (της οποίας η λατινική ονομασία είναι Diana). Παρουσιάζεται γυμνή μαζί με τα δύο σκυλιά της και ένα ελάφι και στο χέρι κρατά το τόξο της. Το γλυπτό έχει το όνομα η "Κρήνη της Ντιάνας" και τώρα βρίσκεται στο Λούβρο.
Η Ντιάν εκτός από ομορφιά διέθετε κοφτερό μυαλό και πολιτική οξυδέρκεια, γι' αυτό και ο Ερρίκος Β΄ της ανέθετε να γράψει πολλές από τις επίσημες επιστολές του, μάλιστα τις υπέγραφαν μαζί με το όνομα HenriDiane. Η σταθερότητά της και η πίστη της στον Ερρίκο την έκανε την πιο αξιόπιστη σύμμαχό του στην Αυλή. Η θέση της στην Αυλή ήταν τέτοια ώστε όταν ο Πάπας Παύλος Γ΄ έστειλε στη νέα βασίλισσα της Γαλλίας, Αικατερίνη των Μεδίκων, την τιμητική διάκριση «Χρυσό Τριαντάφυλλο», δεν παραμέλησε να δωρίσει στην ερωμένη του Βασιλιά, τη Ντιάν, ένα μαργαριταρένιο κολιέ. Μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα απέκτησε σημαντική δύναμη σε όλο το βασίλειο. Το 1548 έλαβε τον περίβλεπτο τίτλο της Δούκισσας του Βαλεντινουά και το 1553 έγινε δούκισσα του Ετάμπ. Η λατρεία του Βασιλιά για τη Ντιάν προκαλούσε τη ζήλια της Βασίλισσας Αικατερίνης, ιδιαίτερα όταν ο Ερρίκος εμπιστεύτηκε στη Ντιάν τα βασιλικά κοσμήματα της Γαλλίας, όταν αναπαλαίωσε για χάρη της τον Πύργο του Ανέ και της έδωσε το Κάστρο του Σενονσώ που ανήκε στη βασιλική περιουσία, το οποίον ήθελε η Αικατερίνη για τον εαυτό της. Όσον όμως ζούσε ο Βασιλιάς, η Βασίλισσα ήταν ανίσχυρη μπροστά στην επιρροή της Ντιάν.
Θάνατος του Ερρίκου και πτώση της Ντιάν
Η Ντιάν εξουσίαζε τον αδύναμο σε χαρακτήρα Βασιλιά αλλά η ισχύς της πήγαζε από την παραμονή του στα ηνία του βασιλείου. Το 1559, όταν ο Ερρίκος τραυματίστηκε θανάσιμα σε κονταρομαχία, η Βασίλισσα Αικατερίνη πήρε τον έλεγχο της κατάστασης στα χέρια της, απαγορεύοντας κάθε επαφή ανάμεσα στη Ντιάν και τον ημιθανή Ερρίκο. Παρόλο που ο βασιλιάς φέρεται να επιζήτησε επανειλημμένα την Ντιάν, δεν την κάλεσαν ποτέ να τον δει και μετά το θάνατό του δεν προσκλήθηκε ούτε στην κηδεία του. Στη συνέχεια, η Ντιάν υποχρεώθηκε να παραδώσει στην Αικατερίνη το Κάστρο του Σενονσώ, το στολίδι των αναγεννησιακών παλατιών του Λίγηρα, σε αντάλλαγμα για το Κάστρο του Σωμόν της Αικατερίνης. Η Ντιάν έζησε στο Σωμόν για πολύ λίγο και τελικά πέρασε τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής της στον Πύργο του Ανέ, απομονωμένα, ως ένα είδος εξορίας.
Στην ηλικία των 64 ετών, η Ντιάν έπεσε από το άλογο κατά τη διάρκεια της ιππασίας. Δεν ανάρρωσε ποτέ πλήρως, πέθανε σε ηλικία 66 ετών. Για την ταφή της, σύμφωνα με τις επιθυμίες της, η κόρη της ολοκλήρωσε το εκκλησιαστικό παρεκκλήσι, κοντά στον πύργο. Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, σύλησαν τον τάφο της, η σορός της βεβηλώθηκε και πετάχτηκε σε έναν μαζικό τάφο. Το 1866, ο Ζορζ Γκιφρέ δημοσίευσε την αλληλογραφία της. Όταν Γάλλοι επιστήμονες εντόπισαν τα οστά της Ντιάν το 2009, βρήκαν υψηλά επίπεδα χρυσού στα μαλλιά της. Εικάζεται ότι ο "πόσιμος χρυσός" που φέρεται ότι έπαιρνε σε τακτική βάση γιατί πίστευε ότι διατηρεί τη νεότητα, μπορεί τελικά να την σκότωσε. Τον Μάιο του 2010, θάφτηκε και πάλι στον αρχικό τάφο της στον Πύργο του Ανέ.
Δήμος Θηβαίων (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Ο Δήμος Θηβαίων του προγράμματος Καποδίστριας ήταν δήμος που λειτούργησε την περίοδο 1999-2010. Συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση του παλαιότερου δήμου Θηβαίων και των γειτονικών του παλαιότερων κοινοτήτων, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Το 2010 καταργήθηκε και εντάχθηκε στον νέο διευρυμένο δήμο Θηβαίων. Έδρα του δήμου ήταν Θήβα και ο πληθυσμός του ήταν 23.820 κάτοικοι. Περιλάμβανε 6 δημοτικά διαμερίσματα: Αμπελοχωρίου, Ελεώνος, Θηβαίων, Μουρικίου, Νεοχωρακίου και Υπάτου. Αποτελούταν από 9 οικισμούς. Απέχει 90 χιλιόμετρα από την Αθήνα και σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ήταν ο μεγαλύτερος δήμος στο νομό Βοιωτίας.
Οικονομία της περιοχής του δήμου
Ο τριτογενής τομέας μπορεί να χαρακτηριστεί αναπτυσσόμενος με λίγες και μεμονωμένες πρωτοβουλίες, οι οποίες εστιάζονται κυρίως στον τομέα των μεταφορών και της διοίκησης συστημάτων εφοδιασμού (logistics). Εξάλλου, στη Θήβα λειτουργεί από το 2005 αντίστοιχο τμήμα ΤΕΙ, παράρτημα του ΤΕΙ Χαλκίδας.
Διαίρεση
Ο δήμος θηβαίων περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς (πραγματικοί πληθυσμοί):
Κατηγορία:Δήμος Θηβαίων
Κοινότητα Βρυσών Λασιθίου
μικρογραφία|375x375px|Η κοινότητα σε σχέση με τον δήμο. Συνολικά η κοινότητα έχει 293 κατοίκους και εκπροσωπείται από τον πρόεδρο Ιωάννη Μαυρικάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αγίου Νικολάου
Cretan Airlines
Οι Κρητικές Αερογραμμές ήταν μια βραχύβια αεροπορική εταιρεία με βάση στο Ηράκλειο της Κρήτης και λειτούργησε μεταξύ 1993 και 1995.
Ιστορικό
μικρογραφία|246x246εσ|Cretan Airlines Οι Κρητικές Αερογραμμές ιδρύθηκαν το 1993 από Κρήτες επιχειρηματίες ενεργούς στον τομέα του τουρισμού. Ο σκοπός τους ήταν να λειτουργήσουν μια αεροπορική εταιρεία η οποία θα μετέφερε τουρίστες σε αεροδρόμια κοντά στα ξενοδοχεία τους. Οι Κρητικές Αερογραμμές ήταν η πρώτη Ελληνική αεροπορική εταιρεία που πραγματοποίησε πτήσεις με αεροσκάφη τύπου Airbus A320 τα οποία ήταν μισθωμένα από την Adria Airways. Όμως, η επιβατική κίνηση κατά τους χειμερινούς μήνες ήταν αρκετά χαμηλή, κάτι που οδήγησε την εταιρεία σε μεγάλες οικονομικές απώλειες. Έτσι, οι ιδιοκτήτες της οδηγήθηκαν να διακόψουν τη λειτουργία της εταιρείας στις αρχές του 1995. Κατά την περίοδο αυτή, η εταιρεία είχε μεταφέρει περισσότερους από 100.000 επιβάτες και είχε προσωπικό περίπου 250 ατόμων.
Δρομολόγια
Οι Κρητικές Αερογραμμές εκτελούσαν προγραμματισμένα δρομολόγια μεταξύ Κρήτης και πόλεων σε Γερμανία, Ιταλία και Γαλλία.
Στόλος
Ο στόλος των Κρητικών Αερογραμμών αποτελούνταν από πέντε αεροσκάφη Airbus A320:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην αεροπορικές εταιρείες της Ελλάδας
2587 Γκάρντνερ
Ο Γκάρντνερ (Gardner) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,2. Ανακαλύφθηκε το 1980 από τον Αμερικανό αστρονόμο Έντουαρντ Μπόουελ, που παρατηρούσε από την Άντερσον Μέσα (σταθμός του Αστεροσκοπείου Λόουελ), και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αμερικανού μαθηματικού και επιστημονικού δημοσιογράφου Μάρτιν Γκάρντνερ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Γκάρντνερ είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Γκαρντνερ
BBC Film
Το BBC Film (ελλ.: BBC Ταινία),που πριν το 2020 ονομαζόταν BBC Films, είναι τμήμα του BBC και ασχολείται με την παραγωγή ταινιών. Ιδρύθηκε στις 18 Ιουνίου 1990 ενώ έχει παράγει ή συμπαράγει μερικές από τις πιο επιτυχημένες ταινίες στο Ηνωμένο Βασίλειο μεταξύ των οποίων οι Truly, Madly, Deeply, Alan Partridge: Alpha Papa, Quartet, Chef, Salmon Fishing in the Yemen, Η Μαγική Ομπρέλα, Επτά Μέρες με τη Μέριλιν, Jane Eyre, In the Loop, An Education, StreetDance 3D, Fish Tank, Nativity!, Iris, Notes on a Scandal, Man Up, Billy Elliot και Brooklyn.
Το BBC Films συμπαράγει περίπου οκτώ ταινίες κάθε χρόνο, σε συνεργασία με μεγάλες βρετανικές και διεθνείς εταιρείες του. Η Κριστίν Λάνγκαν είναι η διεθύντρια και η υπεύθυνη για τις επιχειρηματικές δραστηριότητες.
Από το 2013, η έδρα του BBC Films είναι το Ραδιομέγαρο. Πριν από το 2007, στεγάζονταν στην οδό Mortimer, ενώ ήταν ακόμα υπό τον έλεγχο του BBC. Μια αναδιάρθρωση του τμήματος το ενσωμάτωσε στο κύριο τμήμα της τηλεόρασης του BBC, με αποτέλεσμα να μετακινηθεί σε δικά του γραφφεία στο Κέντρο Τηλεόρασης του BBC. Την περίοδο εκείνη ο διευθυντής του BBC Films Ντέιβιντ Τόμπσον αποχώρησε για να δημιουργήσει την δική του εταιρεία παραγωγής. Τον Οκτώβριο του 2020 η εταιρία μετονομάστηκε σε BBC Film, που είναι και η τωρινή της ονομασία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:British Broadcasting Corporation Κατηγορία:Κινηματογραφικές εταιρίες παραγωγής Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής BBC Films
La Paloma
thumb|Παρτιτούρα του «La Paloma» thumb|right|205px|Τα πρώτα μέτρα του «La Paloma» σε σόλο κιθάρα
thumb|thumbtime=191|start=191|end=256|upright=1.5|«La Paloma», το τραγούδι σε καρτούν του 1930 Το «La Paloma» (ισπανική λέξη για το περιστέρι) είναι ένα δημοφιλές ισπανικό τραγούδι, που έχει εκτελεσθεί και ηχογραφηθεί σε διάφορες γλώσσες και κουλτούρες, ενορχηστρώσεις και παραλλαγές τον τελευταίο ενάμισυ αιώνα. Στην ελληνική είναι γνωστό ως «Παλόμα» ή «Μαριώ» Η μουσική του γράφτηκε από τον βασκικής καταγωγής Ισπανό συνθέτη Σεμπαστιάν Ιραντιέρ (ή Υραδιέρ) κατά τη δεκαετία του 1850, ενώ ο ίδιος έγραψε και κάποιους πρώτους στίχους για αυτό. Το 1859 καταγράφηκε από το γραφείο πνευματικής ιδιοκτησίας της Μαδρίτης ως «Cancion Americana con acompañamiento de Piano» («αμερικανικόν άσμα μετά συνοδείας πιάνου»). Ο Ιραντιέρ απεβίωσε έξι χρόνια αργότερα, χωρίς να ζήσει τη μετέπειτα δημοφιλία αυτού του τραγουδιού.
Το «La Paloma» ανήκει σε μια κατηγορία χορευτικών τραγουδιών που αποκαλούνται χαμπανέρες και αναπτύχθηκαν στην Ισπανία του 19ου αιώνα. Σήμερα οι χαμπανέρες είναι ακόμα παρούσες ως παραδοσιακά τραγούδια και επώνυμες μουσικές συνθέσεις, ιδίως στη βόρεια χώρα των Βάσκων, στην Καταλωνία και στη Βαλένθια. Ο χαρακτηριστικός ρυθμός του «La Paloma» (όπως ισχύει για όλες τις χαμπανέρες) αντιπροσωπεύει μια συγχώνευση των τοπικών κουβανέζικων τραγουδιών (που μεταφέρθηκαν από Ισπανούς ναυτικούς στην πατρίδα τους) με τη ρυθμική δομή του φλαμένκο «tanguillo gaditano» (με αρχική καταγωγή από το Κάδιθ).
Πολύ γρήγορα το «La Paloma» έγινε δημοφιλές έξω από την Ισπανία, ιδίως στο Μεξικό, και σύντομα εξαπλώθηκε και στα πιο απομακρυσμένα μέρη του κόσμου. Σε πολλά μέρη, όπως στο Αφγανιστάν, στη Χαβάη, στη Γερμανία, στη Ρουμανία, στη Ζανζιβάρη και στην Γκόα, απέκτησε την υπόσταση ενός ημι-παραδοσιακού τραγουδιού. Μπορεί να θεωρηθεί μία από τις πρώτες παγκόσμιες επιτυχίες («χιτς») και έχει προσελκύσει καλλιτέχνες από ποικίλα μουσικά υπόβαθρα. Υπάρχουν περισσότερες από χίλιες εκδοχές του «La Paloma» και μαζί με το «Yesterday» των Μπητλς είναι τα περισσότερο ηχογραφημένα τραγούδια στην ιστορία της μουσικής.
Το θέμα
Το παραπάνω μοτίβο, ότι δηλαδή ένας τελευταίος σύνδεσμος αγάπης ξεπερνά τον θάνατο και τον αποχωρισμό, μετεικάζεται και στο τραγούδι, σε όλες τις εκδοχές του.
Ιστορία
Το «La Paloma» έγινε το αγαπημένο τραγούδι της πριγκίπισσας Καρλότας του Βελγίου, Αυτοκράτειρας του Μεξικού, και εξαιτίας αυτού οι οπαδοί του προέδρου Μπενίτο Χουάρες και του φιλελεύθερου κόμματος επινόησαν μια παρωδία του.
Στο πορτογαλικό μυθιστόρημα Το έγκλημα του πατρός Αμάρου (1871) του Ζουζέ Μαρία ντε Έσα ντε Κεϊρός, το τραγούδι αναφέρεται ως «[l]a Chiquita, ένα παλιό μεξικάνικο τραγούδι».
Οι πρώτες γαλλικές και γερμανικές εκδοχές του τραγουδιού εμφανίσθηκαν ήδη από τη δεκαετία του 1860. Στην αγγλική γλώσσα, μια εκδοχή υπό τον τίτλο «No More» με στίχους των Ντον Ρόμπερτσον και Χαλ Μπλαιρ ηχογραφήθηκε από τον Ντιν Μάρτιν και μετά από τον Έλβις Πρίσλεϊ. Πριν από αυτούς ωστόσο ο τρομπετίστας Χάρυ Τζέιμς το είχε ηχογραφήσει το 1941.
Στην ελληνική γλώσσα το τραγούδι ηχογραφήθηκε αρχικά από την Ελβίρα ντε Ιντάλγο (1930) και κατόπιν από τους Ελένη Ντε Ροζέ (Ελένη Κοκόρη) και Πάνο Βισβάρδη (1937).
Το «Λα Παλόμα» έχει ερμηνευθεί από μουσικούς της όπερας, της ποπ, της τζαζ, της ροκ, από στρατιωτικές μπάντες και παραδοσιακές ορχήστρες, ακόμα και ως μουσική κάντρι (από τον Μάρτυ Ρόμπινς).
Το τραγούδι μπήκε και στο Βιβλίο Γκίνες των παγκόσμιων ρεκόρ, όταν αποδοθηκε από τη μεγαλύτερη χορωδία, συγκεκριμενα απο 88.600 ανθρώπους, στο Αμβούργο στις 9 Μαΐου 2004.
Στην ελληνική
(Φοίβος Ατρείδης, 1937)
Στον κινηματογράφο
Το «Λα Παλόμα» ακούγεται σε δεκάδες κινηματογραφικές ταινίες. Μεταξύ τους είναι και οι παρακάτω:
Επιπλέον, το τραγούδι είναι το θέμα του γερμανικού ντοκιμαντέρ του 2008 ''La Paloma. Sehnsucht. Weltweit''.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανόφωνα τραγούδια
Bulletin de Nouvelles
Υπήρξε το πρώτο και κύριο έντυπο πληροφόρησης της γαλλικής κοινότητας της Πόλης αλλά και της χώρας εν γένει. Το πρώτο της τεύχος δημοσιεύθηκε τον Αύγουστο του 1795 ενώ εκδιδόταν από τη Γαλλική Πρεσβεία στο Πέραν. Εκείνη την περίοδο, Γάλλος πρέσβης ήταν ο Ρεμόν ντε Βερνινάκ (Raymond de Verninac Saint-Maur), ο οποίος ανέλαβε τη γαλλική αντιπροσωπεία επί σουλτάνου Σελίμ Γ΄ σε μια δύσκολη καμπή των γαλλοοθωμανικών σχέσεων λόγω των πολέμων της Γαλλικής Επανάστασης.
Εκδιδόταν ανά δεκαπενθήμερο, συνήθως με 6 έως 8 σελίδες, μέχρι τον Μάρτιο του 1796. Στη συνέχεια, κυκλοφόρησε με τον τίτλο «Gazette française de Constantinople» (ελλ.: Γαλλική εφημερίδα της Κωνσταντινούπολης) από τον Σεπτέμβριο του 1796 έως τον Μάιο του 1797, και έπειτα ως «Mercure Oriental» (ελλ.: Ερμής της Ανατολής) από τον Μάιο έως τον Ιούλιο του 1797. Κύριος σκοπός της εφημερίδας ήταν να μεταφέρει πληροφορίες για τα τεκταινόμενα της μετεπαναστατικής Γαλλίας στους αλλοδαπούς που διέμεναν στην Κωνσταντινούπολη. Απευθυνόταν κυρίως στους Γάλλους πολίτες παρά στους Οθωμανούς υπηκόους της τότε αυτοκρατορίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Κωνσταντινούπολη Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Οθωμανική Αυτοκρατορία στη γαλλική γλώσσα
Μεταξοχώρι Λάρισας
Το Μεταξοχώρι, με 478 κατοικους (2011) σήμερα ανήκει στον δήμο Αγιάς. Βρίσκεται ανατολικά του νομού Λάρισας στους πρόποδες του Κισσάβου ως το Μαυροβούνι.
Παλιά ονομαζόταν Ρέτσιανη, ενώ το 1927 μετονομάστηκε σε Μελίσσι και το 1929 Μεταξοχώρι.
Ιστορικά στοιχεία
Η γόνιμη γη και τα άφθονα νερά στάθηκαν οι αιτίες της πρώιμης στους προϊστορικούς χρόνους κατοίκισης του χώρου της επαρχίας Αγιάς.
Κατά τον αρχαιολόγο Γ. Τουφεξή, ο προϊστορικός οικισμός της Αγιάς χρονολογείται στην πρώιμη και μέση εποχή του χαλκού και βρίσκεται στη θέση Κωσταρή, περίπου 1 χιλιόμετρο ανατολικά της Αγιάς, 300 μέτρα βορειοδυτικά απο το ξωκλήσι του Αγίου Αθανασίου.
Απο την εποχή αυτή ως και τον 2ο αιώνα π.Χ. υπάρχει ένα τεράστιο κενό, ενώ τα λιγοστά αρχαιολογικά ευρήματα και οι φιλολογικές πηγές προσδιορίζουν την ύπαρξη κάποιου οικισμού στο σημερινό χώρο της πόλης της Αγιάς απο τον 2ο αιώνα π.Χ. και εξής.
Για τους παλαιοχριστιανικούς και μεσαιωνικούς χρόνους τα στοιχεία είναι ελάχιστα. Κατά το 1899 στην περιοχή του σημερινού συνοικισμού “Χρυσαλλίδα”, αποκαλύφθηκε ψηφιδωτό, πιθανότατα μνημείο παλαιοχριστιανικών χρόνων, το οποίο με ευθύνη του τότε Δημάρχου Δήμου Δωτίου σκεπάστηκε.
Κατά τους επόμενους αιώνες, μέχρι τον 11ο αιώνα, δύο βασικές διαπιστώσεις συνάγονται απο τις πηγές:
Κατά τον 11ο αιώνα, η περιοχή της Αγιάς ανήκε στη γνωστή από τις φιλολογικές πηγές “επίσκεψη” (=αυτοκρατορική κτήση) Βεσσαίνης, που διοικούνταν από ιδιαίτερο υψηλόβαθμο πολιτικοστρατιωτικό διοικητή με τον τίτλο του Πρωτοσπαθάριου.
Τις περιπέτειες της Θεσσαλίας κατά τους επόμενους αιώνες (Φραγκοκρατία, επιδρομές Καταλανών και Αλβανών, διαμάχες ενδοβυζαντινές – Σερβοκρατία) τις υπέστη και η περιοχή της Αγιάς. Αποτέλεσμα και αυτών των ανώμαλων καταστάσεων ήταν η πληθυσμιακή συρρίκνωση της περιοχής.
Απασχόληση-Οικονομία
Το Μεταξοχώρι γνώρισε φάσεις οικονομικής ακμής στα μέσα του 17ου αιώνα, στα μέσα του 18ου αιώνα και στα μέσα του 19ου αιώνα.
Η ευφορία του εδάφους, η πλούσια παραγωγή βαμβακιού και παραγωγή μεταξιού υπήρξαν οι βασικότεροι παράγοντες που αργότερα ώθησαν την ανάπτυξη βιοτεχνίας ύφανσης φυτιλιών (μεταξωτών), αλατζάδων (βαμβακερών), τσικμέδων, τσεβρέδων και μαντηλιών, αλλά και του εμπορίου των κόκκινων νημάτων στις χώρες της Ευρώπης μετά τη διάλυση του συνεταιρισμού των Αμπελακίων.
Από χρονολογικό πίνακα των συντεχνιών της Λάρισας παρατηρούμε ότι υπήρχαν συντεχνίες μεταξάδων το 1662 και αργότερα το 1755 και 1756. Ο συντεχνιακός θεσμός είναι μια μορφή «οικονομικής συσσωμάτωσης» μιας τάξης. Η πιο σημαντική λειτουργία των συντεχνιών σε όλους τους αιώνες υπήρξε η χρησιμοποίηση του ως μέσον διοικητικής σύνδεσης ανάμεσα στην κυβέρνηση και τον αστικό πληθυσμό. Έτσι, στην Τουρκία αλλά και στην Αίγυπτο οι συντεχνίες ήταν ένας από τους θεσμούς που έδινε την δυνατότητα στον κατακτητή να ελέγχει την παραγωγή και την αγορά και να επιβάλλει τη δημοσιονομική του πολιτική, όπως έκανε και με τις κοινότητες των ορεινών περιοχών που τις ονόμασε αυτοδιοικούμενες ή ελεύθερες κοινότητες.
Βιοτεχνία
Από το 1863 η Ρέτσιανη φημίζονταν για τις βαφές, τα βαμβακερά νήματα και την υφαντουργία.
Το 1905 ο Κωστάκης Παπαδημητρίου φέρνει τον πρώτο ποδοκίνητο αργαλειό και αναπτύσσεται η βιοτεχνία ύφανσης (αλατζάδες, «χράμια», σεντόνια κ.α.), ενώ ο Αλέξης Λάσκαρης ύφανε μεταξωτά.
Άλλη βιοτεχνία στο χώρο της κηροπλαστικής ήταν του Α. Χατζημιχάλη, γνωστού ως «Λαμπαδάρη», που συνέχισε ο γαμπρός του, Θ.Γεωργοβίτσας. Το κτίσμα της οικίας-βιοτεχνίας σώζεται και έχει αναπαλαιωθεί. Άλλες βιοτεχνίες ήταν:
Το επόμενο στάδιο των ντόπιων παραγωγών ήταν η μεταξοσποροπαραγωγή (Α. Τζήμερος, Γ. Σουφαράτης κ.ά.). Όλα τα σπίτια ήταν βιοτεχνικές μονάδες και σχεδόν όλοι οι κάτοικοι ασχολούνταν με τη διαδικασία της κουκουλοπαραγωγής.
Στην περίοδο 1935-1955 σταδιακά περιορίστηκε η παραγωγή λόγω της πτώσης των τιμών στη διεθνή αγορά και της εμφάνισης των συνθετικών υλικών (π.χ. νάιλον) και σήμερα η σηροτροφία αποτελεί παρελθόν και οι μουριές έχουν ξεριζωθεί.
Παρόν
Σήμερα η δενδροκαλλιέργεια έχει επικρατήσει πλήρως. Τα περιβόλια γέμισαν σταδιακά φουντουκιές, κερασιές και αργότερα μηλιές και αχλαδιές. Η καλλιεργήσιμη περιοχή του Μεταξοχωρίου φτάνει τα 3000 στρέμματα, όπου καλλιεργούνται κυρίως μήλα, κεράσια, φουντούκια, ελιές, ροδάκινα, βύσσινα, σύκα και γεώμηλα σε μικρότερες ποσότητες.
Στην περιοχή της Αγιάς καλλιεργούνται γύρω στο 20% της παραγωγής μήλων στην Ελλάδα. Η καλλιέργεια άρχισε το 1950.
Από τις πηγές του Κρυονερίου ποτίζονται περισσότερα από 400 στρέμματα ενώ τα υπόλοιπα ποτίζονται από πομόνες και γεωτρήσεις.
Βιβλιογραφία
­
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Αγιάς
Σκοτώνουν τ' άλογα όταν γεράσουν
Η ταινία Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν (πρωτότυπος τίτλος They Shoot Horses, Don't They?) είναι δράμα παραγωγής 1969 σε σκηνοθεσία Σίντνεϊ Πόλακ. Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Χόρας ΜακΚόι, την οποία διασκεύασαν για τη μεγάλη οθόνη οι Τζέιμς Πόου και Ρόμπερτ Ε. Τόμπσον. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι οι Τζέιν Φόντα, Μάικλ Σαραζίν, Γκιγκ Γιανγκ, Σουζάνα Γιορκ, Ρεντ Μπάτονς, Μπρους Ντερν και Μπόνι Μπεντέλια.
Η ταινία προτάθηκε για 9 βραβεία Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Σκηνοθεσίας και χάρισε στον Γκιγκ Γιανγκ το Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου.
Υπόθεση
Ο Ρόμπερτ Σάιβερτον (Μάικλ Σαραζίν), που κάποτε ονειρευόταν να γίνει μεγάλος σκηνοθέτης διηγείται στην αστυνομία τα περιστατικά που προηγήθηκαν της σύλληψής του. Όταν ήταν μικρός είχε δει ένα άλογο να σπάει το πόδι του κι έπειτα να το πυροβολούν για να το βγάλουν από το μαρτύριό του. Σε μια παρόμοια κατάσταση βρέθηκε και ο Ρόμπερτ όταν αποφάσισε κατά την περίοδο της οικονομικής κρίσης, να συμμετάσχει σε έναν μαραθώνιο χορού. Ο Ρόμπερτ βρέθηκε εκεί χωρίς παρτενέρ και ο Ρόκι (Γκιγκ Γιανγκ), ο παρουσιαστής του γεγονότος του πρότεινε να συνοδεύσει στο χορό την Γκλόρια (Τζέιν Φόντα), μιαν αποτυχημένη και κυνική ηθοποιό της οποίας ο σύντροφος θεωρήθηκε ακατάλληλος για να συμμετάσχει στον μαραθώνιο. Το βραβείο του νικητή του μαραθωνίου ανέρχεται στα 1.500 δολάρια και μερικοί από τους αντιπάλους του ζευγαριού είναι ο Χάρι Κλάιν (Ρεντ Μπάτονς), μεσήλικας ναύτης, η Άλις (Σουζάνα Γιορκ), μια ηθοποιός που φιλοδοξεί να γίνει η νέα Τζιν Χάρλοου και ο συνοδός της Τζόελ (Ρόμπερτ Φιλντς), καθώς και το ζεύγος των φτωχών αγροτών του Τζέιμς και της εγκύου Ρούμπι (Μπόνι Μπεντέλια). Τις πρώτες ώρες τα πιο αδύναμα ζευγάρια είτε αποχωρούν είτε απορρίπτονται. Οι ώρες και οι μέρες περνούν και διαγωνιζόμενοι βιώνουν όλο και περισσότερο αντίξοες συνθήκες, καθώς το παιχνίδι γίνεται όλο και σκληρότερο, ενώ εκείνοι είναι υποχρεωμένοι να χορεύουν ασταμάτητα φτάνοντας ως και το θάνατο.
Πληροφορίες παραγωγής
Ταινία βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Χόρας ΜακΚόι, που κυκλοφόρησε το 1935 και έχει ως θέμα του την περίοδο της κρίσης του 1929. Ο Τσάρλι Τσάπλιν είχε προσπαθήσει να σκηνοθετήσει την μεταφορά του μυθιστορήματους του ΜακΚόι, ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1950. Αγόρασε λοιπόν τα δικαιώματα του μυθιστορήματος 3.000 δολάρια, έχοντας σκοπό να αναθέσει το ρόλο του Ρόμπερτ στο γιο του Σίντνεϊ και το ρόλο της Γκλόρια στη Μέριλιν Μονρόε. Οι διαδικασίες για την παραγωγή είχαν ολοκληρωθεί, όταν η οικογένεια Τσάπλιν αναχώρησε την ίδια περίοδο προκειμένου να παραστεί στη λονδρέζικη πρεμιέρα της ταινίας του Τσάπλιν Τα φώτα της ράμπας (Limelight). Δεδομένου ότι υπήρχαν όμως υποψίες που ήθελαν τον Τσάπλιν μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος, ο αρχηγός του FBI μεσολάβησε ώστε να απαγορευτεί η επανείσοδός του στις Η.Π.Α. και το εγχείρημα έμεινε απραγματοποίητο.
Δεκαεπτά χρόνια αργότερα η MGM αγόρασε τα δικαιώματα του μυθιστορήματος και προσέγγισε τον Σίντνεϊ Πόλακ για να του αναθέσει τη σκηνοθεσία. Ο Πόλακ με τη σειρά του επέλεξε την Τζέιν Φόντα για τον ρόλο της Γκλόρια (αφού τον είχαν απορρίψει ήδη η Τζούλι Κρίστι και η Μπάρμπαρα Στρέιζαντ). Η ηθοποιός όμως τον απέρριψε καθώς θεωρούσε ότι το σενάριο δεν ήταν καλό. Ο σκηνοθέτης Ροζέ Βαντίμ που εκείνη την περίοδο ήταν σύζυγος της Φόντα κατάφερε να διακρίνει τις επιρροές του μυθιστορήματος από τις διδαχές του γαλλικού υπαρξισμού και την έπεισε να δεχτεί το ρόλο. Μετά την προβολή της ταινίας, η Φόντα είχε κατακτήσει τους κριτικούς με την πρώτη της απόπειρα του να ερμηνεύσει δραματικό ρόλο. Συναντώντας για πρώτη φορά τον Πόλακ για να συζητήσουν για το σενάριο, η ηθοποιός έμεινε έκπληκτη όταν για πρώτη φορά της ζητήθηκε να εκφράσει την άποψή της πάνω στο σενάριο. Το διάβασε λοιπόν για άλλη μια φορά προσεκτικά κάνοντας σημειώσεις πάνω στο χαρακτήρα που κλήθηκε να ερμηνεύσει. Η ηθοποιός κατάλαβε ότι ήταν η πρώτη φορά που καλούταν να ερμηνεύσει κάτι που πραγματευόταν μεγάλα ηθικά και κοινωνικά ζητήματα. Παράλληλα ο γάμος της με το Βαντίμ όδευε προς το τέλος του και η Φόντα προσπάθησε να εισαγάγει την προσωπική της απογοήτευση στον ρόλο.
Ο Γουόρεν Μπίτι και ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ, ήταν ήταν οι δυο ηθοποιοί που προσεγγίστηκαν για το ρόλο του Ρόμπερτ Σάιβερτον, ενώ ο καρατερίστας Λάιονελ Στάντερ ήταν πρώτη επιλογή για το ρόλο του Ρόκι.
Υποδοχή και Βραβεία
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στους κινηματογράφους και τόσο οι κριτικοί όσο και το κοινό την αγάπησαν. Έχοντας προϋπολογισμό 4.8 εκατομμυρίων δολαρίων, έκανε εισπράξεις της τάξης των 12,6 εκατομμυρίων και έγινε η 16η εμπορικότερη της χρονιάς. Οι κριτικοί επαίνεσαν την ερμηνεία των Γιανγκ και Φόντα και η ηθοποιός τιμήθηκε με το Βραβείο των Κριτικών της Νέας Υόρκης για την ερμηνεία της. Η ταινία έλαβε 9 υποψηφιότητες για βραβείο Όσκαρ, δεν έλαβε όμως υποψηφιότητα για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και αποτελεί την ταινία που έλαβε τις περισσότερες υποψηφιότητες στο θεσμό των βραβείων χωρίς να προταθεί για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Η Φόντα, υποψήφια για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου (στην πρώτη της υποψηφιότητα), έχασε από τη Μάγκι Σμιθ, ενώ η Σουζάνα Γιορκ, υποψήφια για Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου έχασε το βραβείο από την Γκόλντι Χον. Ο Σίντνεϊ Πόλακ στην πρώτη του υποψηφιότητα για Όσκαρ Σκηνοθεσίας έχασε το βραβείο από τον Τζον Σλέσιντζερ, νικητή για την ταινία Ο Καουμπόι του Μεσονυχτίου (Midnight Cowboy, 1969). Η μοναδική νίκη για την ταινία ήρθε από τον Γκιγκ Γιανγκ που βραβεύτηκε με Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ)
Βράβευση:
Υποψηφιότητες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1969 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Σίντνεϊ Πόλακ Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής ABC Motion Pictures Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Ίρβιν Γουίνκλερ Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Β΄ Ανδρικού Ρόλου‎ Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την κατάθλιψη Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την αυτοκτονία
Μαρία Αλίκη της Αυστρίας
Βιογραφία
Η Μαρία Αλίκη Εμμανουέλα Αγνή Άννα ήταν η έκτη κόρη του Φρειδερίκου της Αυστρίας, Δούκα του Τέσσεν, και της Ισαβέλλας, κόρης του Ροβέρτου, Δούκα του Κρόυ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1920 τον Φρειδερίκο Ερρίκο Βάλντμποτ του Μπάσενχαϊμ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης
Περιήρης (βασιλιάς της Μεσσηνίας)
Στην ελληνική μυθολογία, ο Περιήρης (το όνομά του σημαίνει ο υπέρθυμος) ' βασιλιάς της Μεσσήνης, μιας αρχαίας πόλης στη νότια Πελοπόννησο.
Βιογραφία
Η καταγωγή και οι απόγονοι του Περιήρη ποικίλλουν μεταξύ των αρχαίων συγγραφέων. Στις περισσότερες πηγές, ωστόσο, ήταν γιος του βασιλιά Αιόλου και της Εναρέτης, κόρης του Δείμαχου. Τα αδέλφια του ήταν ο Αθάμας, ο Κρηθέας, ο Δειονεύς, ο Μάγνης, ο Σαλμωνεύς, ο Σίσυφος, η Αλυκόνη, η Καλύκη, η Κανάκη, η Πεισιδίκη και η Περιμήδη.
Σε ορισμένες μαρτυρίες, ο Περιήρης ονομαζόταν γιος του Διοπλήθους, γιου του βασιλιά Μυρμιδώνος της Φθίας και πιθανώς της Πεισιδίκης, κόρης του Αιόλου.
Η Βιβλιοθήκη του Απολλοδώρου αναφέρει δύο διαφορετικές εκδοχές της γενεαλογίας του Περιήρη ή δύο διακριτούς χαρακτήρες, που ονομάζονταν Περιήρης. Στην πρώτη εκδοχή είναι γιος του βασιλιά Κυνόρτα, συζύγου της Γοργοφόνης, της διάσημης κόρης του Περσέα, και πατέρας του Τυνδάρεω, του Ικαρίου, του Αφαρέα και του Λευκίππου. Εν τω μεταξύ, στη δεύτερη εκδοχή, ο Περιήρης είναι γιος του Αιόλου και πατέρας δύο μόνο γιων της Γοργοφόνης, του Αφαρέα και του Λεύκιππου. Στην περίπτωση αυτή, ο Τυνδάρεως και ο Ικάριος, μαζί με τον Ιπποκόωνα και την Αρήνη, θα ήταν τα παιδιά του Οίβαλου, γιου του Περιήρη, του γιου του Κυνόρτα. η μητέρα τους ήταν η νύμφη Βάτεια. Επιπλέον, η Πολυδώρα και ο Βόρος ονομάζονταν και παιδιά του.
Σύμφωνα με τον Παυσανία, η Γοργοφόνη, κόρη του Περσέα, ήταν μια από τις πρώτες γυναίκες που παντρεύτηκαν δύο φορές. Πρώτα παντρεύτηκε τον Περιήρη, βασιλιά της Μεσσήνης και γιο του Αιόλου, και απέκτησε από αυτόν γιους τον Λεύκιππο και τον Αφαρέα. Μετά το τέλος του Περιήρη, παντρεύτηκε τον Οίβαλο, βασιλιά της Σπάρτης και γιο του Κυνόρτα, και απέκτησε από αυτόν τον Τυνδάρεω, τον Ικάριο και την Αρήνη. Ο Πίσος, γιος του Αφαρέα και ιδρυτής της Πίσας στην Ήλιδα, σε ορισμένες εκδοχές του μύθου, ήταν ένα από τα παιδιά του Περιήρη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Θεσσαλίας Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Μεσσηνίας Κατηγορία:Βασιλείς της ελληνικής μυθολογίας
Ότο Λέσερ
Ο Ότο Λέμπερεχτ Λέσερ (Otto Leberecht Lesser, 16 Οκτωβρίου 1830 – 12 Αυγούστου 1887) ήταν Γερμανός αστρονόμος, γνωστός και ως `Οσκαρ (Oskar) Λέσερ. Γεννήθηκε στην κωμόπολη Μπρότερόντε της Θουριγγίας (τότε στην επικράτεια του εκλέκτορα της Έσσης) και πέθανε στο Αννόβερο σε ηλικία 57 ετών.
Ο Λέσερ είναι κυρίως γνωστός από την ανακάλυψη του αστεροειδούς 62 Ερατώ, την οποία πραγματοποίησε παρατηρώντας από το αστεροσκοπείο του Βερολίνου από κοινού με τον Βίλχελμ Φέρστερ, στις 14 Σεπτεμβρίου 1860. Αυτή ήταν η πρώτη καταγεγραμμένη ανακάλυψη αστεροειδούς από δύο αστρονόμους που παρατηρούσαν μαζί.
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί αστρονόμοι Κατηγορία:Αστρονόμοι του 19ου αιώνα
Γιάννης Τζιφόπουλος
Ο Γιάννης Τζιφόπουλος είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής και προπονητής ποδοσφαίρου, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης από το 1973 μέχρι το 1988.
Ίαν Γκίλαν
Ο Ίαν Γκίλαν (αγγλ. Ian Gillan) είναι Βρετανός τραγουδιστής της Ροκ μουσικής και ένας εκ των σπουδαιότερων του είδους του παγκοσμίως, διακρινόμενος ως ο βασικός τραγουδιστής των Deep Purple ενώ τραγούδησε για τους Ian Gillan Band, τους Gillan, τους Black Sabbath και τους WhoCares.
Γιάννης Τζιφόπουλος
Καριέρα
Ο Τζιφόπουλος ξεκίνησε την καριέρα του στην ομάδα του Τιτάνα Σερβίων και το 1973 συμφώνησε με τον Άρη Θεσσαλονίκης, στου οποίου τη δεύτερη ομάδα αγωνίστηκε ως το 1975. Ο προπονητής Ντόμπρομιρ Ζέτσεφ τον προώθησε στην πρώτη ομάδα του συλλόγου και έβγαλε την πρώτη του ασίστ στο 5-1 εναντίον της Καστοριάς στις 23 Νοεμβρίου 1975. Αγωνίστηκε σε δώδεκα παιχνίδια πρωταθλήματος, για να καθιερωθεί ως πρώτη αλλαγή στην θέση του πλάγιου οπισθοφύλακα, πίσω από τους Μόκαλη και Πάλλα.
Ίαν Γκίλαν
Η αρχή
Γεννήθηκε στις 19 Αυγούστου του 1945 στο Χάνσλοου του Μίντλσεξ της Μεγάλης Βρετανίας. Στην ηλικία των 16 ετών δημιούργησε το πρώτο του συγκρότημα με όνομα The Moonshiners. Μερικές εβδομάδες αργότερα εντάχθηκε στους The Javelins και αποφάσισε να αποχωρήσει από το σχολείο τον Οκτώβριο του 1962. Περίπου σε αυτό το διάστημα άλλαξε το καλλιτεχνικό του όνομα σε "Jess Thunder" και συνέχισε ως ημιεπαγγελματίας με τους Javelins για δύο χρόνια μέχρι τον Δεκέμβριο του 1964 όταν και πήγε στο σόουλ συγκρότημα Wainwright's Gentlemen.
Το καλοκαίρι του 1965 τον προσκάλεσαν οι Episode Six για να παίξει μαζί τους. Το συγκεκριμένο συγκρότημα ήταν το πρώτο με το οποίο γνώρισε κάποια μικρή επιτυχία, κυκλοφορώντας μαζί τους εννέα σινγκλς. Επίσης, σε αυτό το συγκρότημα γνώρισε τον μετέπειτα μπασίστα των Deep Purple, Ρότζερ Γκλόβερ. Οι Episode Six παρ' όλη την αναγνώριση τους ως ένα καλό συγκρότημα για συναυλίες δεν κατάφεραν να γνωρίσουν εμπορική επιτυχία στις όποιες κυκλοφορίες τους.