cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Επαρχία του Βερτσέλλι
Συνορεύει βόρεια με την επαρχία της Βερμπάνια και την Ελβετία, ανατολικά με την επαρχία της Νοβάρας και τη Λομβαρδία (επαρχία της Παβίας), νότια με την επαρχία της Αλεξάνδρειας και δυτικά με την επαρχία του Τορίνο, την επαρχία της Μπιέλλα και την Κοιλάδα της Αόστα.
Κύριοι Δήμοι
330px
Χοσέ Ελίας Μορένο Τζ.
Ο Χοσέ Ελίας Μορένο Τζ. (José Elías Moreno Jr., γεννημένος ως Χοσέ Ελίας Μορένο Γκονσάλες ντε Κοσίο José Elías Moreno González de Cossío, 13 Ιουνίου 1956 -) είναι Μεξικανός ηθοποιός.
Επαρχία του Βερτσέλλι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βερτσελλι
Χοσέ Ελίας Μορένο Τζ.
Φιλμογραφία
Τηλενουβέλες
Τηλεόραση
Ταινίες
Θέατρο
Ως σκηνοθέτης
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Μεξικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Μεξικανοί σκηνοθέτες
Μοναστήρι του Μπέοτσιν
Το Μοναστήρι του Μπέοτσιν (στα σέρβικα: манастир Беочин) είναι σερβικό ορθόδοξο μοναστήρι που βρίσκεται έξω από την πόλη Μπεοτσίν, στο βουνό Φρούσκα Γκόρα, στη Βοϊβοδίνα, στη βόρεια Σερβία. Το 1990 συμπεριελήφθη στα Μνημεία Πολιτισμού Εξαιρετικής Σημασίας της Σερβίας.
Πότε ιδρύθηκε το μοναστήρι δεν είναι γνωστό. Πρώτη φορά αναφέρεται στα οθωμανικά αρχεία το 1566/1567. Κατά τη διάρκεια των Αυστροτουρκικών πολέμων υπέστη μεγάλες ζημιές και εγκαταλείφτηκε αλλά αργότερα ανακατασκευάστηκε από μοναχούς από τη Μονή Ράτσα. Οι εργασίες στον ναό διήρκησαν από το 1732 μέχρι το 1740 ενώ το καμπαναριό ολοκληρώθηκε το 1762. Το 1893 το σύνολο των κτιρίων του μοναστηριού ανακατασκευάστηκαν εκ νέου. Οι αγιογραφίες έγιναν από τους  Janko Halkozović, Dimitrije Bačević και Teodor Kračun.
Άντριου Τέιτ
Ο Ίμορι Άντριου Τέιτ (αγγλικά: Emory Andrew Tate III, 1 Δεκεμβρίου 1986) είναι Αμερικανός και Βρετανός πυγμάχος, προσωπικότητα των μέσων ενημέρωσης και πρώην επαγγελματίας κικμπόξερ. Λόγω της σταδιοδρομίας του στο κικμπόξινγκ, ο Τέιτ άρχισε να προσφέρει συνδρομητικά μαθήματα μέσω της ιστοσελίδας του και, αργότερα, απέκτησε ευρύτερη δημοσιότητα μέσω του διαδικτύου. Επειδή οι απόψεις του σχετικά με πολλά θέματα δε γίνονταν αποδεκτές από αρκετο κόσμο κατάφεραν τον αποκλεισμό του.
Εγκληματικές κατηγορίες
Ο Τέιτ μαζί με τον αδερφό του, Τρίσταν, συνελήφθησαν στις 29 Δεκεμβρίου 2022 από Ρουμάνους αστυνομικούς, έπειτα από καταγγελίες για συγκρότηση εγκληματικής οργάνωσης που απήγαγε δύο κορίτσια και τα ανάγκασε να δημοσιεύσουν βίντεο στην πλατφόρμα Tiktok, ώστε να πλουτίσουν οι ίδιοι από τα έσοδα του βίντεο, χωρίς αποδεικτικά στοιχεία προς το παρόν. Στις 31 Μαρτίου 2023 τέθηκαν υπό κατ'οίκον περιορισμό μέχρι την ολοκλήρωση της έρευνας, χωρίς να τους έχουν απευθυνθεί επίσημα κατηγορίες. Στις 20 Ιουνίου, κατηγορήθηκαν για εμπορία ανθρώπων και σύσταση ομάδας οργανωμένου εγκλήματος για οικονομική και ενδεχομένως σεξουαλική εκμετάλλευση γυναικών. Στις 1 Αυγούστου ο Τέιτ έθεσε μια έφεση στο ρουμανικό δικαστήριο για την πρόωρη αποφυλάκισή του από κατ' οίκον περιορισμό, την οποία και κέρδισε στις 4 του ίδιου μήνα με απόφαση του δικαστηρίου.
Ως κικμπόξερ
Ο Τέιτ ξεκίνησε να εξασκείται στην πυγμαχία και τις λοιπές πολεμικές τέχνες το 2005, ενώ για να στηρίξει τον εαυτό του οικονομικά εργάστηκε στο τομέα των διαφημίσεων. Τον Νοέμβριο του 2008, κατατάχθηκε ως ο 7ος καλύτερος κικ μπόξερ ελαφρού βαρέων βαρών στη Βρετανία από τη Διεθνή Ένωση Αθλητικού Κικμπόξινγκ. Το 2009, κέρδισε το βρετανικό πρωτάθλημα μεσαίων βαρών (cruiserweight) του Ντέρμπι και κατετάγη νούμερο ένα στην κατηγορία του στην Ευρώπη.
Το 2011, ο Τέιτ κέρδισε τον πρώτο του παγκόσμιο τίτλο έπειτα από μια νίκη σε έναν επαναληπτικό αγώνα εναντίον του Ζαν Λυκ Μπενουά στη φάση των νοκάουτ νοκ-άουτ. Το 2012, ο Τέιτ ηττήθηκε στο τουρνουά Ινφιούζιον από τον Φράντσι Γκράις. Πριν από την ήττα του, ήταν ο δεύτερος καλύτερος κικμπόξερ ελαφρών-βαρέων βαρών στον κόσμο. Το 2013, ο Τέιτ κέρδισε τον δεύτερο παγκόσμιο τίτλο, νικώντας σε έναν αγώνα 12 γύρων εναντίον του Βενσάν Πτιζάν, καθιστώντας τον παγκόσμιο πρωταθλητή σε δύο διαφορετικές κατηγορίες βάρους.
Σταδιοδρομία στα ΜΜΕ
Το 2016, ενώ συμμετείχε στο βρετανικό ριάλιτι Big Brother, ο Τέιτ επικρίθηκε για τα ρατσιστικά και ομοφοβικά σχόλια του στο Twitter. Έξι μέρες μετά την είσοδο του απομακρύνθηκε από το παιχνίδι λόγω ενός βίντεο όπου ο ίδιος χτυπούσε μια γυναίκα με ζώνη. Ο Τέιτ αργότερα ίδρυσε μια ιστοσελίδα η οποία προσέφερε μαθήματα σχετικά με τη συσσώρευση πλούτου και τις «αλληλεπιδράσεις άνδρα-γυναίκας». Σύμφωνα με την ιστοσελίδα, ο ίδιος διαχειριζόταν επίσης ένα στούντιο με διαδικτυακές κάμερες χρησιμοποιώντας τις φίλες του ως υπαλλήλους. Την ιστοσελίδα αυτή διατηρούσε ο ίδιος με τον αδερφό του Τριστάν, και απασχολούσε έως και 75 διαδικτυακά μοντέλα τα οποία παρουσίαζαν ψεύτικες ιστορίες στους άνδρες πελάτες τους για να κερδίσουν τη συμπάθεια τους. Αργότερα παραδέχτηκε ότι το επιχειρηματικό μοντέλο στο οποίο βασίστηκε αυτή η σελίδα ήταν μια «ολική απάτη». Ο Τέιτ είναι ο ιδιοκτήτης της ιστοσελίδας Hustler's University, η οποία είναι μια πλατφόρμα όπου τα μέλη πληρώνουν μια μηνιαία συνδρομή για να λάβουν οδηγίες για θέματα όπως η πώληση εμπορευμάτων μέσω λιανικής χωρίς απόθεμα και διανομής μέσω συνεργατών, αλλά και το εμπόριο κρυπτονομισμάτων. Ο ιστότοπος λειτουργούσε ένα δίκτυο συνεργατών, στο οποίο μέλη της σελίδας έπρεπε να την προωθήσουν σε άλλους. Ο Τέιτ έγινε ιδιαίτερα γνωστός το 2022 για το γεγονός ότι ενθάρρυνε τα μέλη της πλατφόρμας να δημοσιεύσουν βίντεο με τον ίδιο στο διαδίκτυο με στόχο την διαφήμιση της πλατφόρμας. Τον Αύγουστο του 2022, η πλατφόρμα αυτή είχε συγκεντρώσει πάνω από 100.000 συνδρομητές. Τον ίδιο μήνα, η ιρλανδοαμερικανική εταιρεία χρηματοοικονομικών υπηρεσιών Stripe αποσύρθηκε από την επεξεργασία των συνδρομών για την πλατφόρμα και επομένως η πλατφόρμα έκλεισε το δίκτυο συνεργατών. Ο Πωλ Χάριγκαν, καθηγητής μάρκετινγκ στο Πανεπιστήμιο της Δυτικής Αυστραλίας, δήλωσε ότι το δίκτυο συνεργατών αυτής της πλατφόρμας αποτελούσε ένα σύστημα πυραμίδας το οποίο λειτουργούσε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Παρουσία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης
Ο Τέιτ έλαβε σημαντική κάλυψη για τις απόψεις του σχετικά με το τι είναι σεξουαλική παρενόχληση στον απόηχο των υποθέσεων σεξουαλικής κακοποίησης του Χάρβεϊ Βάινσταϊν. Ο ίδιος έχει υποστηρίξει ότι οι γυναίκες θύματα σεξουαλικών επιθέσεων έχουν μερίδιο ευθύνης για τις επιθέσεις που δέχονται- για αυτή τη δήλωση έχει έντονα επικριθεί.
Ο Τέιτ έγινε αρχικά γνωστός στους διαδικτυακούς ακροδεξιούς κύκλους μέσω των εμφανίσεων του στο InfoWars και των γνωριμιών του με γνωστούς ακροδεξιούς, όπως ο Μάικ Σέρνοβιτς, ο Τζακ Ποσόμπιετς και ο Πολ Τζόζεφ Γουότσον. Έγινε ευρέως γνωστός στα μέσα του 2022. Έχει περιγράψει τον εαυτό του ως «απολύτως σεξιστή» και «απολύτως μισογυνιστή» Έχει υποστηρίξει ότι οι γυναίκες «ανήκουν στο σπίτι», ότι «δεν μπορούν να οδηγήσουν» και ότι «δίνονται στον άντρα και ανήκουν στον άνδρα» μεταξύ άλλων.
Η εκστρατεία «Λευκή Κορδέλα», ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός που αντιτίθεται στη βία εναντίον γυναικών από άνδρες, χαρακτήρισε το σχόλιο του Τέιτ «εξαιρετικά μισογυνιστικό» και τις πιθανές μακροπρόθεσμες επιπτώσεις του στο νεανικό ανδρικό κοινό του «ανησυχητικές». Η Hope not Hate, μια ομάδα υπεράσπισης κατά του εξτρεμισμού, σχολίασε ότι η παρουσία του Τέιτ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μπορεί να παρουσιάσει για το κοινό του έναν «επικίνδυνο δρόμο προς την ακροδεξιά». Απαντώντας στην κριτική, ο Τέιτ δήλωσε ότι μεταξύ άλλων ανεβάζει «πολλά βίντεο που επαινούν τις γυναίκες» και στοχεύει κυρίως στο να διδάξει το κοινό του να αποφεύγει «τοξικούς και χαμηλής αξίας ανθρώπους στο σύνολό τους». Δήλωσε επίσης ότι δεν εννοεί αυτά που γράφει και ότι υπάρχει μια διαστρεβλωμένη εντύπωση για εκείνον στο διαδίκτυο.
Τον Νοέμβριο του 2022, μετά την εξαγορά του Twitter από τον Ίλον Μασκ, η φραγή του λογαριασμού του Τέιτ στη πλατφόρμα ήρθη. Τον Δεκέμβριο του 2022, ο Τέιτ απευθύνθηκε στην ακτιβίστρια Γκρέτα Τούνμπεργκ επαινώντας τα αυτοκίνητα με υψηλές εκπομπές άνθρακα. Η απάντηση της ακτιβίστριας έλαβε πολύ μεγάλη προσοχή, και είναι ένα από τα 25 τουίτ με τα περισσότερα «μου αρέσει».
Φραγές στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης
Τρεις από τους λογαριασμούς του Τέιτ στο Twitter έχουν φραγεί. Το 2021, ένας λογαριασμός που δημιούργησε για να παρακάμψει την προηγούμενη φραγή του έλαβε επίσημη πιστοποίηση από το Twitter, σε αντίθεση με τις πολιτικές του. Ο λογαριασμός στη συνέχεια αποκλείστηκε οριστικά και το Twitter είπε ότι η πιστοποίηση του κατόχου του λογαριασμού έγινε κατά λάθος. Τον Αύγουστο του 2022, μετά από μια διαδικτυακή καμπάνια για τον αποκλεισμό του από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, οι λογαριασμοί του στο Facebook και το Instagram φράχθηκαν για πάντα. Η ιδιοκτήτρια εταιρεία του Φέισμπουκ Meta ισχυρίστηκε ότι είχε παραβιάσει την πολιτική της εταιρείας για «επικίνδυνους οργανισμούς και άτομα». Το TikTok, ένα μέσο κοινωνικής δικτύωσης όπου τα βίντεο που τον αναφέρουν σε χάσταγκ έχουν πάρα πολλές θεάσεις, έχει επίσης μπλοκάρει τον λογαριασμό του. Λίγο αργότερα, το YouTube ανέστειλε επίσης το κανάλι του επικαλούμενο πολλαπλές παραβιάσεις, συμπεριλαμβανομένων των παραβιάσεων της πολιτικής για τη ρητορική μίσους και τη παραπληροφόρησης για τον COVID-19.
Προσωπική ζωή
Ο Τέιτ μετακόμισε από το Ηνωμένο Βασίλειο στη Ρουμανία το 2017. Ο Τέιτ ήταν χριστιανός και εντάχθηκε στη Ρουμανική Ορθόδοξη Εκκλησία αφού μετακόμισε στη Ρουμανία. Τον Οκτώβριο του 2022 ανακοίνωσε ότι έγινε μουσουλμάνος.
Στις 11 Απριλίου 2022, η αστυνομία έκανε έφοδο στο σπίτι του Τέιτ στην Πιπέρα στη Ρουμανία αφότου η πρεσβεία των ΗΠΑ ειδοποίησε την ρουμανική αστυνομία ότι μια πολίτης των ΗΠΑ μπορεί να κρατείται στο σπίτι του Τέιτ. Εκεί η αστυνομία βρήκε δύο γυναίκες οι οποίες ισχυρίστηκαν ότι κρατούνταν εκεί παρά τη θέλησή τους, πυροδοτώντας μια έρευνα της ρουμανικής αστυνομίας κατά του Τέιτ και του αδερφού του, με τις κατηγορίες της εμπορίας ανθρώπων και βιασμού. Η ρουμανική αστυνομία προσήγαγε τον ίδιο και μετά από πέντε ώρες αφέθηκε ελεύθερος. Ο Τέιτ αργότερα αρνήθηκε οποιαδήποτε ευθύνη. Στις 29 Δεκεμβρίου 2022 έγινε ξανά έφοδος στη βίλα του. Η ρουμανική αστυνομία έκανε έφοδο και στο σπίτι μιας αστυνομικού που φαίνεται να εμπλέκεται στο κύκλωμα του Τέιτ. Το ένταλμα σύλληψης προέβλεπε αρχική κράτηση για 24 ώρες και ανάκριση των τριών συλληφθέντων. Ο Τέιτ αυτή τη φορά προσήχθη στην αστυνομία για «σύσταση οργανωμένου κυκλώματος που χρησιμοποιούσε κορίτσια για την παραγωγή πορνογραφικών ταινιών».
Παραπομπές
Κατηγορία:Παλαιστές
Συμμετοχή του Ηνωμένου Βασιλείου στη Eurovision
Το Ηνωμένο Βασίλειο συμμετείχε στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 64 φορές. Πρώτα συμμετείχε στο δεύτερο διαγωνισμό το και συμμετέχει κάθε χρόνο από το. Μαζί με την και τη, το Ηνωμένο Βασίλειο είναι μία από τις τρεις μόνο χώρες με νίκες της Eurovision σε τέσσερις διαφορετικές δεκαετίες. Το Ηνωμένο Βασίλειο είναι μία από τις "Μεγάλες Πέντε" χώρες, μαζί με τη, τη , την και την , οι οποίες επιτρέπεται αυτόματα να συμμετάσχουν στον τελικό, καθώς είναι οι πέντε μεγαλύτεροι οικονομικοί συνδρομητές στην Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU). Ο βρετανικός εθνικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας, το BBC, μεταδίδει την εκδήλωση και έχει, σε πολλές περιπτώσεις, οργανώσει διαφορετικές εθνικές διαδικασίες επιλογής για να επιλέξει τη βρετανική συμμετοχή. Το Ηνωμένο Βασίλειο κέρδισε τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision πέντε φορές και τερμάτισε δεύτερο δεκαέξι φορές ρεκόρ. Το Ηνωμένο Βασίλειο έχει φιλοξενήσει τον διαγωνισμό ένα ρεκόρ εννέα φορών, τέσσερις φορές στο Λονδίνο (,, και ) και μία φορά στο Εδιμβούργο , στο Μπράιτον , στο Χαρογκέιτ , στο Μπέρμιγχαμ , και στο Λίβερπουλ.
Οι πέντε νικητές του Ηνωμένου Βασιλείου είναι η Σάντι Σο με το τραγούδι "Puppet on a String", η Λουλού με το "Boom Bang-a-Bang" , οι Brotherhood of Man με το "Save Your Kisses for Me" , οι Bucks Fizz με το "Making Your Mind Up" και οι Katrina and the Waves με το "Love Shine a Light". Το Ηνωμένο Βασίλειο πέτυχε επίσης ένα ρεκόρ δεκαέξι φορών τη δεύτερη θέση, την πρώτη το και την πιο πρόσφατη στο.
Το Ηνωμένο Βασίλειο τερμάτισε εκτός της πρώτης δεκάδας μόνο τρεις φορές πριν από το 2000 (, και ). Τον 21ο αιώνα, το Ηνωμένο Βασίλειο είχε πολύ χαμηλότερο ρεκόρ στον ανταγωνισμό, φτάνοντας μόνο τρεις φορές στην πρώτη δεκάδα, με την Τζέσικα Γκάρλικ που τερμάτισε τρίτη, με τη Τζέιντ Γιούεν πέμπτη και τον Σαμ Ράιντερ δεύτερο , σε συνδυασμό με έντεκα τερματισμούς εκτός των 20 κορυφαίων, συμπεριλαμβανομένου του περιβόητου αποτελέσματος των μηδέν βαθμών των Jemini το  nul points του Jemini, που ήταν η πρώτη φορά που η χώρα είχε έρθει τελευταία στο διαγωνισμό. Το Ηνωμένο Βασίλειο τερμάτισε έκτοτε στην τελευταία θέση το με τον Άντι Έιμπραχαμ (14 βαθμοί), το  με τον Τζός Ντούμποβι (10 βαθμοί), το  με τον Μάικλ Ράις (11 βαθμοί) και το  με τον Τζέιμς Νιούμαν (0 βαθμοί).
Δεκαετίες 1950 με 1970
Υποστηρίχθηκε ότι το Ηνωμένο Βασίλειο αναμενόταν να συμμετάσχει στον πρώτο διαγωνισμό το 1956 και ότι έχασε την προθεσμία υποβολής και, ως εκ τούτου, δεν μπόρεσε να συμμετάσχει. Αυτό αργότερα αποκαλύφθηκε από την EBU τον Ιανουάριο του 2017 ως μυθικό γεγονός που δημιουργήθηκε από τους οπαδούς του διαγωνισμού. Η EBU εξήγησε επίσης ότι το Φεστιβάλ Βρετανικού Λαϊκού Τραγουδιού, ένας διαγωνισμός που δημιουργήθηκε από το BBC για το Ηνωμένο Βασίλειο, αποτέλεσε την έμπνευση που έφερε αλλαγές μορφής στα στοιχεία του διαγωνισμού από τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 1957. Η Πατρίσια Μπρέντιν ήταν ο πρώτος καλλιτέχνης που εκπροσώπησε το Ηνωμένο Βασίλειο στη Eurovision, τερματίζοντας έβδομο το 1957. Το Ηνωμένο Βασίλειο ήταν η πρώτη επιλογή να διοργανώσει τον τρίτο διαγωνισμό το 1958, ωστόσο μετά από αποτυχία να πάρει μια συμφωνία από διάφορα καλλιτεχνικά σωματεία, το BBC απέσυρε την προσφορά τους το καλοκαίρι του 1957 και το Ηνωμένο Βασίλειο δεν εισήλθε για δεύτερη και τελευταία φορά μέχρι σήμερα.
Στη δεύτερη προσπάθειά του στο διαγωνισμό το 1959, το Ηνωμένο Βασίλειο πέτυχε την πρώτη του από το ρεκόρ των δεκαέξι δεύτερων θέσεων, όταν ο Περλ Καρ και ο Τέντι Τζόνσον τραγούδησαν το "Sing, Little Birdie". Το Ηνωμένο Βασίλειο θα επιτύχει τέσσερις ακόμα τερματισμούς στη δεύτερη θέση με τον Μπράιαν Τζόνσον το 1960, τους Allisons το 1961, τον Ματ Μονρό το 1964 και την Κάθι Κίρμπι το 1965, πριν τελικά κερδίσει για πρώτη φορά το 1967. Η Σάντι Σο ήταν ήδη μια επιτυχημένη ερμηνεύτρια, έχοντας δύο φορές την κορυφή του Βρετανικού Singles Chart, και κέρδισε άνετα στη Βιέννη με το "Puppet on a String", που έγινε το τρίτο της νούμερο ένα στο Ηνωμένο Βασίλειο και έφτασε στην κορυφή των chart σε όλη την Ευρώπη. Το 1968, ένας άλλος επιτυχημένος ερμηνευτής επιλέχθηκε για να εκπροσωπήσει το Ηνωμένο Βασίλειο με το τραγούδι "Congratulations". Στο Λονδίνο, ο Κλιφ Ρίτσαρντ έδωσε στο Ηνωμένο Βασίλειο την έκτη δεύτερη θέση, χάνοντας από την Ισπανία και τη Massiel. Το "Congratulations" παραμένει μία από τις δύο μόνο μη νικητήριες συμμετοχές του Ηνωμένου Βασιλείου στη Eurovision που βρίσκονται στην κορυφή των βρετανικών charts. Η δεύτερη νίκη του Ηνωμένου Βασιλείου δόθηκε από την Σκοτσέζα τραγουδίστρια Λουλού, η οποία κέρδισε με το τραγούδι "Boom Bang-a-Bang" το 1969, σε μια τετραπλή ισοπαλία με τη Γαλλία, Ισπανία και Ολλανδία. Ήταν μια άλλη καθιερωμένη ερμηνεύτρια που είχε φτάσει στην κορυφή του αμερικάνικου Billboard Hot 100 με το "To Sir with Love" το 1967.
Έχοντας τερματίσει δεύτερο σε τρεις ακόμη περιπτώσεις στη δεκαετία του 1970, με τη Μαίρη Χόπκιν το 1970, τους The New Seekers το 1972 και τους The Shadows το 1975, το Ηνωμένο Βασίλειο πέτυχε την τρίτη νίκη του το 1976 με τους Brotherhood of Man και το "Save Your Kisses for Me", κερδίζοντας με 164 βαθμούς, που θα παρέμεναν οι υψηλότεροι βαθμοί συνολικά για δέκα χρόνια. Το 1977, το Ηνωμένο Βασίλειο τερμάτισε δεύτερο για δέκατη φορά εκπροσωπούμενο από τους τραγουδιστές-τραγουδοποιούς Λίνσεϊ ντι Πολ και Μάικ Μόραν.
Δεκαετίες 1980 και 1990
Η τέταρτη νίκη του Ηνωμένου Βασιλείου ήρθε το 1981, με τους Bucks Fizz και το "Making Your Mind Up". Η ομάδα δημιουργήθηκε ειδικά για τον τηλεοπτικό διαγωνισμό επιλογής του Ηνωμένου Βασιλείου, "A Song for Europe" (ένα πρόγραμμα που τα επόμενα χρόνια θα μετονομαστεί σε "Making Your Mind Up"). Στη Eurovision στο Δουβλίνο, νίκησαν τη γερμανίδα Λένα Βαλάιτις κατά τέσσερις βαθμούς. Το συγκρότημα συνέχισε με συνεχή επιτυχία, με 13 κορυφαίες 40 επιτυχίες στο Ηνωμένο Βασίλειο τα επόμενα πέντε χρόνια. Αυτή θα ήταν η τελευταία νίκη του Ηνωμένου Βασιλείου για 16 χρόνια, αν και η χώρα συνέχισε να είναι ανταγωνιστική στον διαγωνισμό με άλλα τέσσερα αποτελέσματα στη δεύτερη θέση κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Το 1988, ο Σκότ Φιτζέραλντ έχασε από την Σελίν Ντιόν, που εκπροσωπούσε την Ελβετία, για έναν μόνο βαθμό. Το 1989, οι Live Report έχασαν από τη Γιουγκοσλαβία για επτά βαθμούς. Ο Μάικλ Μπολ το 1992, επίσης, τερμάτισε δεύτερος, πίσω από την Λίντα Μάρτιν της Ιρλανδίας. Η συμμετοχή του 1993, Σόνια, είχε ήδη 10 κορυφαίες 30 επιτυχίες στο Ηνωμένο Βασίλειο, συμπεριλαμβανομένης μιας νούμερο ένα του 1989 με το "You'll Never Stop Me Loving You", όταν επιλέχθηκε να εκπροσωπήσει το Ηνωμένο Βασίλειο στο Μίλστριτ. Με μία χώρα (τη Μάλτα) να μένει για να ψηφίσει, η Νίαμ Κάβανα της Ιρλανδίας προηγήθηκε της Σόνια με 11 βαθμούς. Όταν έφτασε στην ανακοίνωση των 12 βαθμών, ούτε το Ηνωμένο Βασίλειο ούτε η Ιρλανδία είχαν αναφερθεί. Αν το Ηνωμένο Βασίλειο είχε λάβει τους 12, θα είχε κερδίσει με έναν βαθμό. Στο τέλος η Ιρλανδία έλαβε την κορυφαία βαθμολογία και κέρδισε με 23 βαθμούς διαφορά. Παρά το γεγονός ότι τερμάτισε μόλις όγδοη στο διαγωνισμό του 1996, η Gina G σημείωσε τεράστια επιτυχία με τη συμμετοχή της "Ooh Aah... Just a Little Bit", η οποία έγινε μόνο η δεύτερη μη νικήτρια συμμετοχή στο Ηνωμένο Βασίλειο κορυφή στο UK Singles Chart. Έφτασε επίσης στο top 20 του Billboard Hot 100 των ΗΠΑ και έλαβε υποψηφιότητα για Grammy για το Καλύτερο Χορευτικό Κομμάτι. Η πέμπτη νίκη του Ηνωμένου Βασιλείου ήρθε τελικά το 1997, όταν οι Katrina and the Waves, που ήταν γνωστοί για την επιτυχία τους της δεκαετίας του '80, "Walking on Sunshine", κέρδισαν άνετα το διαγωνισμό με το τραγούδι "Love Shine a Light". Σημείωσαν 227 βαθμούς, που θα παρέμενε το υψηλότερο σύνολο βαθμών της προημιτελικής εποχής. Στον διαγωνισμό του 1998 στο Μπέρμιγχαμ, η Imaani πέτυχε τη 15η δεύτερη θέση του Ηνωμένου Βασιλείου και το 20ο αποτέλεσμα στις δύο πρώτες θέσεις, με το τραγούδι "Where Are You?", χάνοντας από τη Ντάνα Ιντερνάσιοναλ του Ισραήλ. Το Ηνωμένο Βασίλειο δεν θα τερματίσει ξανά στις δύο πρώτες θέσεις για 24 χρόνια.
21ος αιώνας
Το Ηνωμένο Βασίλειο ήταν λιγότερο επιτυχές στο διαγωνισμό τον 21ο αιώνα. Δεδομένου ότι οι Precious τερμάτισαν 12ες το 1999, το Ηνωμένο Βασίλειο τοποθετήθηκε τακτικά στο κάτω μισό του βαθμολογικού πίνακα, με λίγες εξαιρέσεις. Στη δεκαετία του 2000, αυτές οι εξαιρέσεις ήταν η Τζέσικα Γκάρλικ το 2002, που τερμάτισε από κοινού τρίτη με το τραγούδι "Come Back, και η Τζέιντ Γιούεν το 2009, η οποία επαινέθηκε για τον τερματισμό της κακής πορείας αποτελεσμάτων της χώρας για μεγάλο μέρος της δεκαετίας, τερματίζοντας πέμπτη με το τραγούδι "It's My Time". Το 2003, το Ηνωμένο Βασίλειο τερμάτισε τελευταίο στον τελικό για πρώτη φορά με το ντουέτο Jemini, που έλαβε τους περίφημους μηδέν βαθμούς. Στη συνέχεια, η χώρα τερμάτισε τελευταία σε δύο ακόμη περιπτώσεις τα επόμενα 7 χρόνια, με τον Άντι Έιμπραχαμ, ο οποίος έλαβε 14 βαθμούς το 2008 και τον Τζός Ντούμποβι, ο οποίος έλαβε 10 βαθμούς το 2010.
Το 2011, το BBC ανακοίνωσε ότι θα παραιτηθεί από την εθνική επιλογή και αντ' αυτού θα επέλεγε εσωτερικά τον επόμενο εκπρόσωπο, επιλέγοντας τελικά το boy band Blue για να εκπροσωπήσει το Ηνωμένο Βασίλειο. Τερμάτισαν 11οι με 100 βαθμούς. Το 2012, το Ηνωμένο Βασίλειο αντιμετώπισε κλήσεις να εγκαταλείψει τον διαγωνισμό όταν ο βρετανός συμμετέχοντας Ένγκελμπερτ Χάμπερντινκ, τερμάτισε 25ος (από τους 26) με μόνο 12 βαθμούς. Ωστόσο, το Ηνωμένο Βασίλειο επιβεβαίωσε τη συμμετοχή του στο διαγωνισμό του 2013, με την ουαλή τραγουδίστρια Μπόνι Τάιλερ, η οποία ήταν πιο γνωστή για την επιτυχία της το 1983, το "Total Eclipse of the Heart", η οποία θα ερμηνεύσει το τραγούδι "Believe in Me". Στο Μάλμε τερμάτισε 19η με 23 βαθμούς. Στη συνέχεια κέρδισε δύο ραδιοφωνικά βραβεία του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision για την Καλύτερη Τραγουδίστρια και το Καλύτερο Τραγούδι.
Το 2014, το BBC επέλεξε εσωτερικά την άγνωστη τραγουδίστρια Μόλι Σμίτεν-Ντάουνς, μέσω του BBC Introducing, το οποίο υποστηρίζει νέες και ανυπόγραφες πράξεις. Εκπροσώπησε το Ηνωμένο Βασίλειο στην Κοπεγχάγη με το καλλιτεχνικό όνομα Molly. Στον τελικό, ερμήνευσε το τραγούδι "Children of the Universe", το οποίο έγραψε μαζί με τον Άντερς Χάνσον και τερμάτισε στην 17η θέση με 40 βαθμούς, έχοντας θεωρηθεί ως ένα από τα φαβορί για να κερδίσει τον διαγωνισμό. Τον Οκτώβριο του 2014, ο Guy Freeman δήλωσε ότι το BBC εξακολουθεί να ασχολείται με τις δισκογραφικές εταιρείες και την πλατφόρμα BBC Introducing για να βρει μια εγγραφή για το διαγωνισμό του 2015 μέσω της εσωτερικής διαδικασίας επιλογής, αλλά ανακοίνωσε ότι επιπλέον, για πρώτη φορά από το 2008, δίνουν στο ευρύ κοινό τη δυνατότητα να υποβάλει συμμετοχή προς εξέταση. Τελικά, η συμμετοχή για το 2015 ήρθε μέσω ανοιχτής υποβολής, με το τραγούδι "Still in Love with You" που ερμήνευσε το ντουέτο Electro Velvet, το οποίο τερμάτισε στην 24η θέση με πέντε βαθμούς.
Στις 30 Σεπτεμβρίου 2015, το BBC επιβεβαίωσε ότι η εκπομπή εθνικής επιλογής θα επέστρεφε το 2016. Έξι συμμετοχές συναγωνίστηκαν στον τελικό στις 26 Φεβρουαρίου και ο νικητής επιλέχθηκε εξ ολοκλήρου με δημόσια ψηφοφορία, η οποία περιελάμβανε τηλεψηφοφορία και διαδικτυακή ψηφοφορία. Το "You're Not Alone" σε ερμηνεία των Τζο & Τζέικ κέρδισε την εθνική τελική εκπομπή ζωντανά στο BBC Four. Τελικά έφτασαν στην 24η θέση με 62 βαθμούς συνολικά. Από αυτούς μόνο 8 προήλθαν από την ψηφοφορία του κοινού, η δεύτερη χαμηλότερη βαθμολογία κοινού, μετά το 0 στην Τσεχία. Παρά το τελευταίο απογοητευτικό αποτέλεσμα, το BBC ανακοίνωσε ότι η μορφή του εθνικού τελικού θα διατηρηθεί για το 2017. Έξι συμμετοχές συμμετείχαν και πάλι στον τελικό, ο οποίος πραγματοποιήθηκε στις 27 Ιανουαρίου 2017. Μεταδόθηκε στο BBC Two σε αντίθεση με το BBC Four το προηγούμενο έτος και ο νικητής καθορίστηκε από έναν συνδυασμό βαθμολογιών από επαγγελματική κριτική επιτροπή και τηλεοπτική ψηφοφορία (συμπεριλαμβανομένων των ψηφοφοριών Cast online). Η πρώην διαγωνιζόμενη του X Factor, Λούσι Τζόουνς, κέρδισε την παράσταση και κέρδισε το δικαίωμα να εκπροσωπήσει το Ηνωμένο Βασίλειο στο διαγωνισμό του 2017 στο Κίεβο, με το τραγούδι "Never Give Up on You", καθιστώντας την, την 60η συμμετοχή του Ηνωμένου Βασιλείου στη Eurovision. Το τραγούδι επαινέστηκε για το εντυπωσιακό του σκηνικό και τερμάτισε 15ο στον τελικό με συνδυασμένη βαθμολογία 111 βαθμών, τερματίζοντας 10ο στην ψηφοφορία της κριτικής επιτροπής με 99 βαθμούς και 20ο στην τηλεψηφοφορία με 12 βαθμούς. Για το, το "Storm" της SuRie επιλέχθηκε από το κοινό για να εκπροσωπήσει το Ηνωμένο Βασίλειο. Η εμφάνισή της στον τελικό αμαυρώθηκε από έναν εισβολέα που έτρεξε στη σκηνή στα μισά του τραγουδιού και άρπαξε το μικρόφωνό της, διακόπτοντας την εμφάνισή της, ωστόσο κατάφερε να ολοκληρώσει την απόδοσή της. Τερμάτισε στην 24η με συνολικό σκορ 48. Το τραγούδι του Μάικλ Ράις, "Bigger than Us" επιλέχθηκε από το κοινό για να εκπροσωπήσει το Ηνωμένο Βασίλειο το 2019. Τερμάτισε στην 26η θέση στον τελικό αφού συγκέντρωσε 11 βαθμούς, σηματοδοτώντας την τέταρτη φορά από την αλλαγή του αιώνα που το Ηνωμένο Βασίλειο τερμάτισε τελευταίο.
Πριν από τον διαγωνισμό του 2020, το BBC δήλωσε ότι θα επέστρεφε στην εσωτερική επιλογή του εκπροσώπου (σε συνεργασία με τη δισκογραφική BMG). Ο Τζέιμς Νιούμαν επιλέχθηκε ως συμμετέχων με το τραγούδι του "My Last Breath". Ωστόσο, ο διαγωνισμός του 2020 ακυρώθηκε λόγω περιορισμών που συνδέονται με την πανδημία του COVID-19. Στη συνέχεια, το BBC ανακοίνωσε ότι τα BBC Studios θα παράγουν το Eurovision: Come Together, μια εκπομπή αντικατάστασης του BBC One με κλασικές παραστάσεις της Eurovision, συνεντεύξεις και μια ματιά στις συμμετοχές που θα είχαν λάβει μέρος στο 2020. Η εκπομπή ήταν μέρος του σχεδίου του BBC να "διασκεδάσει το έθνος σε ώρα ανάγκης". Ο διαγωνισμός επέστρεψε το, με τον Νιούμαν να επιλέγεται ξανά με ένα νέο τραγούδι, το "Embers". Ωστόσο, το τραγούδι τερμάτισε στην τελευταία θέση και έγινε η δεύτερη συμμετοχή στο Ηνωμένο Βασίλειο που έλαβε μηδέν βαθμούς (επίσης, ήταν οι πρώτοι πλήρεις μηδέν βαθμοί από τον σύστημα ψηφοφορίας του 2016 που εφαρμόστηκε για πρώτη φορά).
Για τον διαγωνισμό του 2022, το BBC διατήρησε την εσωτερική μορφή επιλογής, αυτή τη φορά σε συνεργασία με την TaP Music. Ο Σαμ Ράιντερ και το τραγούδι του "Space Man" επιλέχθηκαν για τον διαγωνισμό και έλαβαν τη δεύτερη θέση με 466 βαθμούς, το καλύτερο αποτέλεσμα που πέτυχε το Ηνωμένο Βασίλειο από το 1998, κερδίζοντας τους περισσότερους βαθμούς στην ψηφοφορία της κριτικής επιτροπής και τους περισσότερους βαθμούς που έλαβε ποτέ μια συμμετοχή του Ηνωμένου Βασιλείου. Ο Ράιντερ κέρδισε επίσης βραβείο Μαρσέλ Μπεζανσόν στην κατηγορία Βραβείο Τύπου, και έγινε ο πρώτος Βρετανός συμμετέχων που έλαβε το βραβείο από την έναρξή τους το 2002. Επαινέθηκε από τα μέσα ενημέρωσης για τη θετική του στάση και την επιθυμία του να αλλάξει την αντίληψη του κοινού και του Τύπου του Ηνωμένου Βασιλείου για τον διαγωνισμό.
Το Ηνωμένο Βασίλειο και οι "Big Four/Five - Μεγάλες Τέσσερις/Πέντε"
Το, φημολογήθηκε ότι οι "Μεγάλες Τέσσερις" θα έχαναν την αυτόματη πρόκριση τους και θα έπρεπε να ανταγωνίζονται στους ημιτελικούς για πρώτη φορά. Ωστόσο, η EBU ανακοίνωσε ότι αυτό δεν θα συνέβαινε και οι τέσσερις χώρες θα εξακολουθούσαν αυτόματα να πληρούν τις προϋποθέσεις για τον τελικό του διαγωνισμού του 2009 χωρίς να χρειάζεται να εισέλθουν σε ημιτελικό και αυτό παρέμεινε μέχρι το 2017.
Το 2008, το BBC υπερασπίστηκε χρήματα από τους πληρωτές αμοιβών τηλεοπτικών αδειών για το διαγωνισμό, όταν ο βουλευτής του Liberal Democrat, Richard Younger-Ross, κατέθεσε πρόταση Commons που κάλεσε την εταιρία να αποσύρει τη χρηματοδότηση των £173.000 για τον ετήσιο διαγωνισμό. Την ίδια χρονιά, ο πρώην σχολιαστής της Eurovision Sir Terry Wogan υποστήριξε ότι η εκπομπή δεν είναι πλέον μουσικός διαγωνισμός μετά την ανακοίνωση του αποτελέσματος.
Από την εισαγωγή των Big Four/Five, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γερμανία έχουν τερματίσει και οι δύο στην τελευταία θέση στο διαγωνισμό τρεις φορές. Το Ηνωμένο Βασίλειο έχει επίσης τα λιγότερα κορυφαία δέκα αποτελέσματα των Μεγάλων Πέντε στον 21ο αιώνα, αλλά πέτυχε περισσότερα από πέντε κορυφαία αποτελέσματα από την Ισπανία, έχοντας φτάσει τις πέντε κορυφαίες θέσεις το 2002 και το 2009, ενώ η Ισπανία δεν έχει φτάσει τις πέντε πρώτες από το 1995.
Εθνική διαδικασία επιλογής ("You Decide")
Εκτός από τη μετάδοση του διαγωνισμού κάθε χρόνο, το BBC οργανώνει επίσης τη διαδικασία επιλογής για τη συμμετοχή, συχνά με έναν τηλεοπτικό εθνικό τελικό (με τον ιστορικό τίτλο A Song For Europe). Η διαδικασία ποικίλλει μεταξύ της επιλογής τόσο του ερμηνευτή όσο και του τραγουδιού, ή απλώς του τραγουδιού, με τον καλλιτέχνη να επιλέγεται εσωτερικά.
Για τα περισσότερα χρόνια, το κοινό μπορούσε να ψηφίσει για τον νικητή, στο παρελθόν με ψηφοφορία με καρτ ποστάλ, όπου οι θεατές έστελναν καρτ-ποστάλ με την ψήφο τους στο BBC, αλλά πιο πρόσφατα τηλεψηφίζοντας και διαδικτυακά. Το 2009 και το 2010, ο τραγουδιστής επιλέχθηκε με ψηφοφορία του κοινού και το τραγούδι επιλέχθηκε εσωτερικά. Από το 2011 έως το 2015, δεν υπήρξε τηλεοπτική επιλογή και τόσο ο καλλιτέχνης όσο και το τραγούδι επιλέχθηκαν εσωτερικά από το BBC. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την αναστολή της εθνικής διαδικασίας επιλογής. Ωστόσο, αυτό επέστρεψε το 2016, με τίτλο Eurovision: You Decide, με τους θεατές να επιλέγουν για άλλη μια φορά ποιο τραγούδι θα συμμετάσχουν στον διαγωνισμό. Από το 2017, οι ψήφοι από μια επαγγελματική επιτροπή κριτικής επιτροπής συνδυάζονται με την ψηφοφορία του κοινού για την επιλογή του νικητή. Η τηλεοπτική διαδικασία επιλογής ανεστάλη ξανά τον Σεπτέμβριο του 2019, με το BBC να επιστρέφει στην εσωτερική επιλογή της συμμετοχής του (σε συνεργασία με την BMG το 2020 και το 2021 και με την TaP Music το 2022 και το 2023).
Συμμετοχές
Παρακάτω είναι μια λίστα με όλα τα τραγούδια και τους αντίστοιχους ερμηνευτές τους που έχουν εκπροσωπήσει το Ηνωμένο Βασίλειο στον διαγωνισμό:
Congratulations: 50 Χρόνια του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision
Ακόμη και αν το Ηνωμένο Βασίλειο εισήχθη δύο φορές στο Congratulations: 50 Χρόνια του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision, με την συμμετοχή του 1968, "Congratulations", του Κλιφ Ρίτσαρντ και το βραβευμένο τραγούδι των Brotherhood of Man το 1976, "Save Your Kisses for Me", το BBC αποφάσισε να μην συμμετάσχει, να εκπέμπει το γεγονός ή να συμμετέχει στην ψηφοφορία για το καλύτερο τραγούδι της Eurovision των περασμένων πενήντα χρόνων, αλλά μετέδωσε ένα ωριαίο ειδικό πρόγραμμα με τίτλο "Boom Bang-a-Bang: 50 χρόνια της Eurovision", το οποίο παρουσίασε ο Τέρι Γιόγκαν. Τραγούδια, μόδες, διαγωνισμούς, οικοδεσπότες και οικοδέσποινες που περάσει στη Eurovision εδώ και πενήντα χρόνια.
Eurovision: Come Together
Μετά την ακύρωση του διαγωνισμού του λόγω των περιορισμών της πανδημίας του COVID-19, το BBC αποφάσισε να φιλοξενήσει το Eurovision: Come Together, έναν διαγωνισμό όλων των αστέρων τη νύχτα αυτού που θα ήταν ο τελικός του 2020. Η εκπομπή μεταδόθηκε λίγο πριν από την κύρια εκπομπή αντικατάστασης της EBU Eurovision: Europe Shine A Light. Μια ομάδα εμπειρογνωμόνων επέλεξε τις 19 διαγωνιζόμενες συμμετοχές, τέσσερις από τις οποίες ήταν συμμετοχές στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Ιστορικό ψηφοφορίας
Μέχρι το, το ιστορικό ψηφοφορίας του Ηνωμένου Βασιλείου έχει ως εξής:
Διοργανώσεις
Το Ηνωμένο Βασίλειο έχει φιλοξενήσει τον διαγωνισμό της Eurovision συνολικά εννέα φορές, που αποτελεί ρεκόρ. Ειδικότερα, ανέλαβε τη διοργάνωση του διαγωνισμού στη θέση χωρών που, παρότι είχαν κερδίσει την προηγούμενη χρονιά, δεν μπορούσαν να τον αναλάβουν εξαιτίας οικονομικών δυσκολιών: για την Ολλανδία (1960), Γαλλία (1963), Μονακό (1972) και το Λουξεμβούργο (1974). Επίσης ανέλαβε και τη διοργάνωση του, αφού η νικήτρια του Ουκρανία δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της φιλοξενίας της εκδήλωσης λόγω ανησυχιών για την ασφάλεια που προκλήθηκαν από τη Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία.
Σε τέσσερις περιπτώσεις (1968, 1977, 1982 και 1998) δόθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο το δικαίωμα να φιλοξενήσει ως αποτέλεσμα μιας νίκης. Το 2015 έγινε στο Λονδίνο η διοργάνωση των Μεγαλύτερων Επιτυχιών του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision (Eurovision Greatest Hits), προκειμένου να τιμηθεί η 60ή επέτειος από την έναρξη του διαγωνισμού. Το πρόγραμμα μαγνητοσκοπήθηκε για την τηλεόραση στις 31 Μαρτίου 2015 και προβλήθηκε σε 26 χώρες, με πρώτες το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Βόρεια Ιρλανδία στις 3 Απριλίου 2015. Το BBC προσφέρθηκε να φιλοξενήσει από κοινού τον στο Μπέλφαστ της Βόρειας Ιρλανδίας με τον ιρλανδικό ραδιοτηλεοπτικό φορέα RTÉ, αλλά τελικά το RTÉ αποφάσισε να διοργανώσει το γεγονός μόνο του.
Eurovision Song Contest's Greatest Hits
Το 2015, το Λονδίνο διοργάνωσε το Eurovision Song Contest's Greatest Hits, ένα γεγονός για τον εορτασμό της 60ης επετείου, που μαγνητοσκοπήθηκε για την τηλεόραση στις 31 Μαρτίου 2015 και μεταδόθηκε σε 26 χώρες, ξεκινώντας από το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιρλανδία στις 3 Απριλίου 2015.
Οι μεγάλες βαθμολογίες που έδωσε το Ηνωμένο Βασίλειο
Στους τελικούς:
Κ.Ε. → Κριτική Επιτροπή T. → Τηλεψηφοφορία
Στους ημιτελικούς:
Σχολιαστές και εκπρόσωποι βαθμών
Με το πέρασμα των χρόνων, ο σχολιασμός για το BBC έγινε από έμπειρους ραδιοτηλεοπτικούς παρουσιαστές, συμπεριλαμβανομένων των Τομ Φλέμινγκ, Ντέιβιντ Βάιν, Ντέιβιντ Τζέικομπς, Ντέιβ Λι Τράβις, Πιτ Μάρρεϊ, Τζον Νταν και Μάικλ Άσπελ. Ωστόσο, ο Τέρι Γιόγκαν παρείχε το σχολιασμό για το BBC κάθε χρόνο από το 1980 ως το 2008. Επιβεβαιώθηκε στις 12 Αυγούστου 2008 ότι ο Τέρι Γιόγκαν δε θα παρουσίαζε άλλο τον διαγωνισμό. Ο DJ του BBC Radio 2 ανέφερε πως "είναι καιρός να αναλάβει και κάποιος άλλος". Αντικαταστάθηκε το 2009 από τον Γκράχαμ Νόρτον για τον τελικό. Ο Νόρτον είναι αυτός που ανέλαβε το ρόλο του Γιόγκαν από τότε.
Ο τελικός του διαγωνισμού μεταδόθηκε από το BBC One (προηγουμένως BBC Television Service και BBC TV) από τον πρώτο διαγωνισμό το 1956, η πρώτη ζωντανή έγχρωμη μετάδοση του διαγωνισμού στο Ηνωμένο Βασίλειο ήταν ο διαγωνισμός τραγουδιού της Eurovision 1970, ο πρώτος υψηλής ευκρίνειας η μετάδοση του διαγωνισμού ξεκίνησε το 2007 όταν ο διαγωνισμός έγινε ταυτόχρονα στο BBC HD. Ο τελικός μεταδίδεται επίσης στο ραδιόφωνο, αρχικά στο BBC Light Program μέχρι το διαγωνισμό του 1967. Από το 1968 μεταδόθηκε στο BBC Radio 1 (ταυτόχρονη εκπομπή στο Radio 2), μετακόμισε στο BBC Radio 2 από το διαγωνισμό του 1971 όπου έκτοτε παρέμεινε (εκτός από το 1983-1985). Μεταξύ 1963 και 1976 και από το 1980 έως το 1985 ο διαγωνισμός μεταδόθηκε επίσης στο BFBS Radio. Από το 2004 έως το 2015 και οι δύο ημιτελικοί μεταδόθηκαν στο BBC Three. Από τότε που το BBC Three έγινε διαδικτυακό μόνο κανάλι τον Φεβρουάριο του 2016, η ημιτελική κάλυψη μεταδίδεται τώρα στο BBC Four.
Τα τελευταία χρόνια, η μορφή διπλού σχολιαστή κατά τη διάρκεια των ημιτελικών επέτρεψε στον ραδιοτηλεοπτικό οργανισμό να ενσωματώσει πρόσθετα τμήματα, συνεντεύξεις και αλληλεπίδραση ζωντανών θεατών κατά τη ζωντανή μετάδοση του προγράμματος.
Το 2019 το BBC κυκλοφόρησε το Eurovision Calling, ένα εβδομαδιαίο podcast στο BBC Sounds που φιλοξενείται από τον Mills και τον κωμικό Jayde Adams.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συμμετοχές χωρών στην Eurovision Κατηγορία:Μουσική στο Ηνωμένο Βασίλειο
Ξινόμαυρο
250px|thumb|Ξινόμαυρο thumb|250px|Αμπελώνας της Νάουσας που παράγει την ποικιλία ξινόμαυρο. Η ποικιλία ξινόμαυρο, μαζί με την ποικιλία Αγιωργίτικο θεωρούνται οι ευγενέστερες ερυθρές ελληνικές ποικιλίες. Είναι εξαιρετικά πολύτιμη για την οινοποιία της Βόρειας Ελλάδας. Έχει έντονο χρώμα, υψηλή οξύτητα και πλούσιο άρωμα. Τα χαρακτηριστικά των κρασιών που δίνει το ξινόμαυρο βελτιώνονται με την πάροδο του χρόνου, επιδέχονται δηλαδή παλαίωσης.
Προέλευση
Μακεδονία
712 Βολιβιανή
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Βολιβιανής εκτιμάται σε 127,57 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,051. Η Βολιβιανή περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 11 ώρες και 44 λεπτά.
Ξινόμαυρο
Συνώνυμα
Μαύρο Νάουσας, Μαύρο Ναουστινό, Ποπόλκα, Μαύρο Γουμένισσας.
712 Βολιβιανή
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βολιβιανη
Ξινόμαυρο
Περιοχές καλλιέργειας
Καλλιεργείται στη Βόρεια Ελλάδα, με καλλιεργητικά κέντρα τις περιοχές Νάουσας, Αμυνταίου, Γουμένισσας και Ραψάνης.
Παραγωγή
Από το ξινόμαυρο παράγονται οι οίνοι Ο.Π.Α.Π. Νάουσσα και Αμύνταιο, ενώ η ποικιλία συμμετέχει και τους οίνους Ο.Π.Α.Π. Γουμένισσα (ξινόμαυρο και νεγκόσκα) και Ραψάνη (ξινόμαυρο, κρασάτο και σταυρωτό). Συμμετέχει επίσης στην ποικιλιακή σύνθεση πολλών τοπικών επιτραπέζιων οίνων της Βόρειας Ελλάδας.
Αμπελογραφικά χαρακτηριστικά
Το Ξινόμαυρο είναι μια ποικιλία ζωηρή και παραγωγική. Η διαμόρφωση γινόταν παλαιότερα σε χαμηλόκορμα σχήματα. Τα τελευταία χρόνια άρχισε να διαμορφώνεται σε αμφίπλευρα γραμμοειδή.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές ποικιλίες σταφυλιών
Κάρνταμ
Ο Κάρνταμ (βουλγαρικά: Кардам, 777 - 802/803) ήταν ηγεμόνας της Βουλγαρίας.
Το όνομα του Κάρνταμ είναι το πρώτο που αναφέρεται στις Βυζαντινές πηγές, το 791, όταν ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ΣΤ΄ ξεκίνησε μια εκστρατεία εναντίον της Βουλγαρίας, σε αντίποινα για τις βουλγαρικές επιδρομές στην κοιλάδα του Στρυμόνα το 789. Ο Κάρνταμ προετοιμάστηκε για τη Βυζαντινή εισβολή και συναντήθηκε με τον εχθρό κοντά στην Αδριανούπολη στη Θράκη. Ο Βυζαντινός στρατός ηττήθηκε και τράπηκε σε φυγή. αριστερά|μικρογραφία|240x240εσ|Η πρώτη Βουλγαρική Αυτοκρατορία (680 - 803). Εμφανίζονται μάχες του Κάρνταμ. Το 792 ο Κωνσταντίνος ΣΤ΄ οδήγησε άλλο στρατό κατά των Βουλγάρων και στρατοπέδευσε στις Μαρκέλλες (κοντά στο Καρνομπάτ), στις οποίες προχώρησε για να οχυρώσει. Ο Κάρνταμ έφτασε με το στρατό του στις 20 Ιουλίου και κατέλαβε τα γειτονικά υψώματα. Μετά από λίγη ώρα με τις δύο δυνάμεις να μεγαλώνουν, ο Κωνσταντίνος ΣΤ΄ έδωσε τη καθησυχαστική συμβουλή του "ψευδοπροφήτη" και διέταξε την επίθεση. Αλλά οι Βυζαντινές δυνάμεις είχαν χάσει τον σχηματισμό και πάλι ηττήθηκαν και τράπηκαν σε φυγή, ενώ ο Κάρνταμ κατέλαβε την αυτοκρατορική σκηνή και τους υπάλληλους του αυτοκράτορα (μάχη των Μαρκελλών). Μετά την επιστροφή του στην Κωνσταντινούπολη, ο Κωνσταντίνος ΣΤ΄ υπέγραψε συνθήκη ειρήνης και ανέλαβε την υποχρέωση να πληρώνει ετήσιο φόρο στη Βουλγαρία.
Το 796 η αυτοκρατορική κυβέρνηση ήταν απείθαρχη και ο Κάρνταμ έκρινε απαραίτητο να απαιτήσει το φόρο, ενώ απείλησε να καταστρέψει τη Θράκη, αν δεν είχε πληρωθεί. Σύμφωνα με το χρονικογράφο Θεοφάνη τον Ομολογητή, ο Κωνσταντίνος ΣΤ΄ κορόιδεψε την απαίτηση στέλνοντας κοπριά αντί για χρυσό ως "πρέπον" και υποσχέθηκε να οδηγήσει ένα νέο στρατό εναντίον του ηλικιωμένου Κάρνταμ στις Μαρκέλλες. Για άλλη μια φορά ο αυτοκράτορας κατευθύνθηκε βόρεια, και για άλλη μια φορά συνάντησε τον Κάρνταμ στην περιοχή της Αδριανουπόλεως. Οι στρατοί αντιμετώπιζαν ο ένας τον άλλον για 17 ημέρες χωρίς να μπουν στη μάχη, ενώ οι δύο μονάρχες πιθανόν να εμπλάκησαν σε διαπραγματεύσεις. Στο τέλος η σύγκρουση αποφεύχθηκε και η ειρήνη επαναλήφθηκε με τους ίδιους όρους όπως και το 792.
Η βασιλεία του Κάρνταμ αντιπροσωπεύει την αποκατάσταση της τάξης στη Βουλγαρία, η οποία είχε υποφέρει από τη γρήγορη εναλλαγή των κυβερνητών και είχε επανειλημμένες ήττες από τους Βυζαντινούς στο τρίτο τέταρτο του 8ου αιώνα. Ο Κάρνταμ όχι μόνο στάθηκε στο ύψος του εναντίον του Κωνσταντίνου ΣΤ΄ (που προσπαθούσε να μιμηθεί τον πιο επιτυχημένο παππού και συνονόματού του Κωνσταντίνου Ε΄), αλλά αυτό κατάφερε να προκαλέσει κρίση στη Βυζαντινή αυλή, όπου οι επανειλημμένες αποτυχίες του Κωνσταντίνου ΣΤ΄ υπονόμευσαν τη θέση του αυτοκράτορα εκθρονίστηκε από τη μητέρα του Ειρήνη το 797. Ο Κάρνταμ μάλλον δεν κατάφερε να επιβιώσει για πολύ από τον αντίπαλό του, καθώς δεν είχε ακούσει γι' αυτόν από το 796 και ήταν ήδη νεκρός το 803.
Η συλλογή των Βουλγάρων του Βόλγα Τζαφάρ Ταρίχ του 17ου αιώνα (αμφισβητούμενης γνησιότητας) αντιπροσωπεύει τον Καραντζάμ (δηλαδή τον Κάρνταμ), ως τον αδερφό του Αζάν Τόκτα (δηλαδή τον Τόκτου), και ως εγγονό του Σουβάρ (Σεβάρ). Η ίδια πηγή αναφέρει τον διάδοχό του, τον Κουρίμ (δηλαδή τον Κρούμο) ως ανιψιό του. Αν όλα αυτά είναι σωστά, η προσχώρηση του Κάρνταμ σηματοδοτεί την οριστική αποκατάσταση της φυλής Ντούλο, η οποία θα διατηρήσει το θρόνο της μέχρι το θάνατο του Ρομάν το 997.
Τιμή
Η αντηρίδα Κάρνταμ, στη Νήσο Λίβινγκστον στα Νότια Νησιά Σέτλαντ της Ανταρκτικής, και το χωριό Κάρνταμ στην επαρχία Ντόμπριτς ονομάζονται προς τιμήν του Κάρνταμ.
Πηγές
Κατηγορία:Τσάροι της Βουλγαρίας
Ρόμπερτ Πάουελ
Ο Ρόμπερτ Πάουελ (Robert Powell, 1 Ιουνίου 1944) είναι Βρετανός ηθοποιός της τηλεόρασης και του κινηματογράφου, περισσότερο γνωστός για τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία Ο Ιησούς από την Ναζαρέτ (1977) και για τον ρόλο του ως Richard Hannay. Είναι επίσης γνωστός για τους ρόλους του ως Mark Williams στο ιατρικό δράμα του BBC One Holby City, ως David Briggs στο sitcom The Detectives, μαζί με τον Jasper Carrott, και ως Tobias 'Toby' Wren στο δράμα επιστημονικής φαντασίας Doomwatch.
Η χαρακτηριστική φωνή του έχει γίνει γνωστή σε διαφημίσεις και ντοκιμαντέρ, κυρίως στα ντοκιμαντέρ για τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, συμπεριλαμβανομένων των World War II in HD Colour, Hitler's Bodyguard, The Story of the Third Reich, Secrets of World War II.
Βιογραφία
Ο Ρόμπερτ Πάουελ γεννήθηκε στο Σάλφορντ, κοντά στο Μάντσεστερ, την 1η Ιουνίου 1944. Είναι γιος της Κάθλην (Ντέηβις) και του Τζον Γουίλσον Πάουελ. Φοίτησε στο Manchester Grammar School και στο Royal College of Advanced Technology του Σάλφορντ.
Το 1964 μετακόμισε στο Λονδίνο και αφοσιώθηκε στην υποκριτική τέχνη. Η καριέρα του στον κινηματογράφο ξεκίνησε με αρκετούς δευτερεύοντες ρόλους σε ταινίες εποχής, σε περιπέτειες και σε ταινίες τρόμου. Συνέχισε με πρωταγωνιστικούς σε περισσότερο καλτ και κλασικά φιλμ, όπως το Μάλερ, Τα τέσσερα φτερά, Φρανκεστάιν, Τα 39 σκαλοπάτια, Σάκα Ζουλού, Το άσυλο.
Καριέρα
Ο Πάουελ ξεκίνησε την καριέρα του στην υποκριτική ως προπτυχιακός φοιτητής. Σχεδίαζε να γίνει δικηγόρος και το 1963-64 άρχισε να φοιτά στο Manchester College of Commerce ενώ την ίδια περίοδο ξεκίνησε μαθήματα υποκριτικής με καθηγητή τον Τρέβορ Ναν. Στο College of Commerce ανέλαβε διάφορους ρόλους μαζί με τον Bernard Brandon προκειμένου να διαπιστώσει ποιος ρόλος χάριζε "τα μεγαλύτερα γέλια". Αυτή η πρώιμη εμπειρία του στην κωμωδία συνεχίστηκε με τον Jasper Carrott. Μετά από αυτό, προσλήφθηκε στο θέατρο Stoke-on-Trent. Ο πρώτος του κινηματογραφικός ρόλος ήταν στην ταινία Η μεγάλη ληστεία του τρένου όπου έπαιξε έναν οδηγό τρένου. Είχε έναν μικρό ρόλο στην ταινία Ληστεία αλά ιταλικά (1969), όπου έπαιξε ένα μέλος της σπείρας. Ο Πάουελ έπρεπε να περιμένει λίγα χρόνια για την πρώτη του επιτυχία, η οποία ήρθε το 1970 με τη μίνι σειρά επιστημονικής φαντασίας Doomwatch του BBC όπου ενσάρκωσε τον επιστήμονα Τόμπι Ρεν.
Μετά την επιτυχία του Doomwatch, ο Πάουελ έγινε δημοφιλής και ακολούθησαν πρωταγωνιστικοί ρόλοι σε αρκετές παραγωγές του BBC, συμπεριλαμβανομένων τηλεοπτικών διασκευών των μυθιστορημάτων Sentimental Education (1970) και Jude the Obscure (1971). Επίσης εμφανίστηκε στην σειρά του 1975 Looking for Clancy, το οποίο βασίστηκε στο μυθιστόρημα του Frederic Mullally Clancy.
Για αρκετά χρόνια ο Πάουελ συνέχισε με συχνές εμφανίσεις στην τηλεόραση και με περιστασιακές εμφανίσεις στον κινηματογράφο, ενσαρκώνοντας τον Αυστριακό συνθέτη Γκούσταβ Μάλερ στην ταινία του Κεν Ράσελ Mahler (1974) και ως λοχαγός Γουόκερ στην ταινία του Ράσελ Tommy (1975).
Ύστερα ενσάρκωσε τον Ιησού από την Ναζαρέτ στη μίνι σειρά Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ (1977), μετά από μια επιτυχημένη δεύτερη οντισιόν στον Φράνκο Τζεφιρέλι. Αυτή η τηλεοπτική ταινία σε τέσσερα μέρη είχε τα μεγαλύτερα ονόματα του κινηματογράφου, συμπεριλαμβανομένων των Λόρενς Ολίβιε ως Νικόδημο, τον Έρνεστ Μποργκνάιν ως Ρωμαίο εκατόνταρχο, τον Στέισι Κιτς ως Βαραββά, τον Κρίστοφερ Πλάμερ ως Ηρώδη Αντίπα, τον Μάικλ Γιορκ ως Ιωάννη τον Βαπτιστή, τον Ίαν Μακ Σέιν ως Ιούδα Ισκαριώτη, τον Ροντ Στάιγκερ ως Πόντιο Πιλάτο και τον Τζέιμς Μέισον ως Ιωσήφ τον από Αριμαθαίας. Για αυτόν τον ρόλο, ο Πάουελ ήταν υποψήφιος για βραβείο BAFTA και κέρδισε βραβείο Καλύτερου Ηθοποιού από το TVTimes.
Ο Ιησούς από την Ναζαρέτ
Κορυφαία στιγμή στην καριέρα του είναι το έτος 1974, όπου τον καλούν στο κάστινγκ για την υπερπαραγωγή Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ του Φράνκο Τζεφιρέλι. Ο Πάουελ παρουσιάζεται στην επιτροπή διανομής ρόλων, χωρίς πολλές ελπίδες, μιας και ο σκηνοθέτης είχε, όπως λέγεται, στο μυαλό του σαν πιθανούς Μεσσίες επώνυμους ηθοποιούς της εποχής όπως τον Αλ Πατσίνο και τον Ντάστιν Χόφμαν. Τελικά, γίνεται ο πασίγνωστος και αγαπημένος Ιησούς από τη Ναζαρέτ και από τότε κάνει μια προσπάθεια να χρησιμοποιήσει την επωνυμία του στο Χόλιγουντ. Εκεί όμως οι περισσότεροι σκηνοθέτες διστάζουν να δώσουν στον «άνθρωπο που υποδύθηκε τον Ιησού», ρόλους «γήινους», ρόλους «ανθρώπινης αδυναμίας».
Προσωπική ζωή
Το 1975 ο Πάουελ παντρεύτηκε στο Μαρόκο την χορεύτρια του Pan's People Μπαμπς Λορντ προτού αναλάβει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία Ο Ιησούς από την Ναζαρέτ. Στις 23 Νοεμβρίου 1977 απέκτησαν έναν γιο, τον Μπάρνεϋ, και το 1979 απέκτησαν μια κόρη, την Κέιτ. Μεγάλη του αγάπη είναι τα ταξίδια με σκάφος ανά τον κόσμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Διώρυγα του Παναμά
Η διώρυγα του Παναμά (Canal de Panamá) είναι ένας τεχνητός δίαυλος 82 χιλιομέτρων (51 ναυτικών μιλίων) στον Παναμά, ο οποίος ενώνει τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό ωκεανό. Είναι η δεύτερη σε ναυτιλιακή σπουδαιότητα από την άποψη των θαλασσίων μεταφορών στον κόσμο, μετά τη Διώρυγα Σουέζ. Ενώνει την επί του Ατλαντικού βόρεια ακτή με εκείνη του Ειρηνικού στα νότια, χρησιμοποιώντας δεξαμενές που ανυψώνουν τα πλοία στα 26 μέτρα (85 πόδια) πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, που είναι το επίπεδο της τεχνητής λίμνης Gatún και τα χαμηλώνουν πάλι στην άλλη πλευρά στο ύψος της θάλασσας.
Η πρώτη διέλευση πλοίου έγινε στις 15 Αυγούστου 1914. Από τη δεκαετία του 1930, άρχισε να φαίνεται η ανάγκη για επέκταση των δεξαμενών του καναλιού, λόγω του μεγέθους των νέων πλοίων τα οποία δεν χωρούσαν στις υπάρχουσες και για να χαλαρώσει η έντονη κίνηση, αλλά τα σχέδια εγκαταλείφθηκαν το 1942. Τελικά, οι εργασίες για τις νέες δεξαμενές άρχισαν το 2007 και το έργο παραδόθηκε για χρήση τον Ιανουάριο του 2016.
Η ημερήσια δυναμικότητα διέλευσης της διώρυγας είναι 50 πλοία. Τα πλοία καταβάλλουν τέλη (δικαιώματα) βάσει της χωρητικότητας που έχουν (Panama canal tonnage).
Στρατιωτικά σήμερα η διώρυγα του Παναμά, συνεχίζει να θεωρείται ουδέτερη θάλασσα.
Ιστορία
Ήδη από το 1501, οι άνθρωποι ονειρεύονταν μια γέφυρα νερού που να ενώνει τον Ατλαντικό Ωκεανό με τον Ειρηνικό, μέσα από τον ισθμό του Παναμά. Η προσπάθεια διάνοιξης της διώρυγας είχε αρχίσει από τα πολύ παλιά χρόνια. Πολλοί επιχείρησαν την εκτέλεση του έργου, αλλά οι εδαφικές ανωμαλίες, η διαφορά της στάθμης μεταξύ των δύο Ωκεανών και της παλίρροιας, καθώς και ο κίτρινος πυρετός, έκαναν την κατασκευή προβληματική αν όχι αδύνατη. Το 1859, ολοκληρώθηκε η σιδηροδρομική γραμμή που διέσχιζε τον Ισθμό, αφού στοίχισε όμως πολλές απογοητεύσεις, κόπους και έξοδα. Φαινόταν, λοιπόν, πως τα πλοία θα συνέχιζαν να κάνουν το γύρο του Ακρωτηρίου Χορν, διαπλέοντας 8.000 μίλια (13.000 χιλιόμετρα) παραπάνω. Παρ' όλα αυτά, το 1876 οι Γάλλοι επιλέγουν και πάλι τον ισθμό του Παναμά σαν το ιδανικό μέρος για τη διάνοιξη της διώρυγας και ιδρύουν τη Διεθνή Εταιρεία της Ωκεάνιας Διώρυγας, που εξουσιοδοτεί και τη γαλλική εταιρεία «Lesseps» που είχε ιδρύσει ο Ferdinand de Lesseps να αρχίσει τις εργασίες. Πράγματι, το 1881 αρχίζει η γαλλική προσπάθεια. Όμως οι τροπικοί πυρετοί προκαλούσαν τρομερές απώλειες ζωής στο εργατικό προσωπικό. Η κακή διαχείριση, η διαφθορά και η κλοπή, οργίαζαν. Η προσπάθεια τερματίζεται άδοξα το 1888, με την πτώχευση της εταιρείας. Οι Γάλλοι εγκατέλειψαν το σχέδιο, αφήνοντας πίσω τους σκουριασμένα μηχανήματα και τάφους χιλιάδων εργατών.