cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Συνέδριο του Γκνιέζνο
Η πράξη
Το καθεστώς της Επισκοπής του Πόζναν του Επισκόπου Ούνγκερ, της οποίας η επισκοπή περιλάμβανε επίσης το Γκνιέζνο στο παρελθόν και η οποία δεν είχε υποστηρίξει τη δημιουργία ξεχωριστής αρχιεπισκοπής στο Γκνιέζνο, αποτελεί επίσης αντικείμενο ιστορικής συζήτησης. Μια άποψη υποστηρίζει ότι παρέμεινε ανεξάρτητη και με τον Ούνγκερ ως ιεραπόστολο επίσκοπο άμεσα υποταγμένο στον πάπα, ενώ μια άλλη υποστηρίζει ότι ήταν προσαρτημένη στην Αρχιεπισκοπή του Μαγδεμβούργου, την πλησιέστερη γερμανική εκκλησιαστική επαρχία. Ωστόσο, γενικά, το συνέδριο θεωρείται ότι καθιέρωσε την πλήρη εκκλησιαστική ανεξαρτησία της πολωνικής εκκλησίας από το Μαγδεμβούργο.
Ο Μπολέσλαφ στη συνέχεια συνόδευσε τον Όθωνα Γ΄ στο δρόμο της επιστροφής στη Γερμανία. Και οι δύο προχώρησαν στον τάφο του Καρλομάγνου στον Καθεδρικό Ναό του Άαχεν, όπου ο Μπολέσλαφ έλαβε ως δώρο τον θρόνο του Καρλομάγνου. Και οι δύο κανόνισαν τον αρραβώνα του γιου του Μπολέσλαφ, Μιέσκο Β΄ Λάμπερτ με την ανιψιά του αυτοκράτορα, Ρίχετσα της Λοθαριγγίας.
Επακόλουθα
Λόγω του πρόωρου θανάτου του Όθωνα το 1002, οι πολιτικές renovatio του δεν υλοποιήθηκαν πλήρως. Ο βασιλιάς Ερρίκος Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ο διάδοχος του Όθωνα, άλλαξε τις πολιτικές της αυτοκρατορίας. Ο Μπολέσλαφ υποστήριξε τον αντίπαλο του Ερρίκου, Μαργράβο Έκαρντ Α΄ του Μάισεν, επέκτεινε το Πολωνικό Βασίλειο στην Περιοχή της Λουσατίας και στα εδάφη των Μιλτσένων, και πήρε επίσης τον θρόνο της Βοημίας στην Πράγα, παρεμβαίνοντας στα συμφέροντα του Ερρίκου. Κατά τη διάρκεια μιας συνάντησης με τον Ερρίκο Β΄ στο Μέρσεμπουργκ, ο Μπολέσλαφ δέχτηκε επίθεση από τους άνδρες του Ερρίκου και διέφυγε για λίγο το θάνατο. Κατά συνέπεια, οι άριστες σχέσεις μεταξύ της Αυτοκρατορίας και της Πολωνίας που χαρακτηρίστηκαν από το Συνέδριο του Γκνιέζνο μετατράπηκαν σε μια κατάσταση εχθρότητας που σύντομα εξελίχθηκε σε Γερμανο-Πολωνικό Πόλεμο, που τελικά έληξε με την Ειρήνη του Μπάουτσεν το 1018. μικρογραφία| Μνημείο που ανεγέρθηκε το 2000 στο [[Κοουόμπζεγκ]] Μόλις πέθανε ο Ερρίκος το 1024, ο Μπολέσλαφ μπόρεσε να αποκτήσει την παπική συγκατάθεση για τη στέψη του ως Πολωνός βασιλιάς. Η πομερανική Επισκοπή του Κοουόμπζεγκ, που ιδρύθηκε ως συνέπεια του Συνεδρίου του Γκνιέζνο, ανατράπηκε από μια παγανιστική αναζωπύρωση των Πομεράνιων γύρω στο 1007, και ο επίσκοπος Ράινμπερν αναγκάστηκε να επιστρέψει στην αυλή του Μπολέσλαφ.
Η δημιουργία της ξεχωριστής Αρχιεπισκοπής του Γκνιέζνο, ως άμεσα υποταγμένης στην Αγία Έδρα και όχι μιας γερμανικής αρχιεπισκοπής, κράτησε την Πολωνία ανεξάρτητη από την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία καθ΄ όλη τη διάρκεια του Μεσαίωνα. Γύρω στο 1075, η Επισκοπή του Πόζναν έγινε βοηθητική επισκοπή του Γκνιέζνο. Η αρχιεπισκοπή έλεγχε τότε ολόκληρο το βασίλειο τως Πιαστ, όπως επιβεβαίωσε το παπικό Διάταγμα του Γκνιέζνο το 1136.
Παραπομπές
Κατηγορία:10ος αιώνας στην Πολωνία Κατηγορία:Γκνιέζνο Γκνιεζνο Συνεδριο Γκνιεζνο Συνεδριο
Αστική Περιοχή Ντζόμπε
Η Αστική Περιοχή Ντζόμπε (Αγγλικά: Njombe Urban District, Σουαχίλι: Wilaya ya Njombe Mjini), είναι μία από τις έξι επαρχίες στην Περιφέρεια Ντζόμπε (Njombe Region) της Τανζανίας.
Η διοικητική έδρα είναι στην πόλη Ντζόμπε (Njombe).
Ιστορία
Η Αστική Επαρχία Ντζόμπε (Njombe Urban District), ιδρύθηκε επισήμως, όταν τον Μάρτιο του 2012, δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα της Κυβερνήσεως. Δημιουργήθηκε από το βόρειο τμήμα της παλαιάς Περιοχής Ντζόμπε (Njombe District) η οποία υπήρχε στην Περιφέρεια Ιρίνγκα (Iringa Region). Η Δυτική Περιοχή Ντζόμπε (Western Njombe District), έγινε Περιοχή Ουανγκινγκ'όμπε (Wanging'ombe District) και το βόρειο τμήμα έγινε η Αγροτική Περιοχή Ντζόμπε (Njombe Rural District).
Εθνοτικές φυλές
Η Αστική Περιοχή Ντζόμπε (Njombe Urban District), κατοικείται κυρίως από τρεις φυλές, τους: Μπένα (Bena), Πάνγκουα (Pangwa) και Κίνγκα (Kinga).
Οικονομία
Οι περισσότεροι κάτοικοι απασχολούνται στη βοσκή και την καλλιέργεια επιβίωσης.
Μεταφορές
Το οδικό δίκτυο είναι σε κακή κατάσταση και δεν μπορεί να εξυπηρετήσει οχήματα βαρέως τύπου.
Εκλογικές Περιφέρειες
Για τις βουλευτικές εκλογές, η Τανζανία χωρίζεται σε εκλογικές περιφέρειες. Από τις εκλογές του 2010, η περιοχή που έγινε η Αστική Περιοχή Ντζόμπε (Njombe Urban District), είχε μία εκλογική περιφέρεια:
Τομείς
Η Αγροτική Περιοχή Ντζόμπε (Njombe Rural District), διαιρείται διοικητικά σε Τομείς.
Τμήματα
Από το 2012, η Αστική Περιοχή Ντζόμπε (Njombe Urban District), διαιρείται διοικητικά σε δεκατέσσερα Τμήματα:
• 4
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχίες στην Περιφέρεια Ντζόμπε Κατηγορία:Επαρχίες της Τανζανίας
Βιρμανοί
Οι Βιρμανοί (αγγλικά: Bamar people) είναι η κυρίαρχη εθνότητα στη Μιανμάρ (πρώην Βιρμανία ή Μπούρμα). Οι Βιρμανοί ζουν κυρίως στο λεκανοπέδιο του ποταμού Ιραβάντι και ομιλούν τη βιρμανέζικη γλώσσα, που είναι η επίσημη γλώσσα της Μιανμάρ. Τα έθιμα των Βιρμανών και η ταυτότητά τους είναι συνδεδεμένα με την ευρύτερη βιρμανέζικη κουλτούρα. Από το όνομα των Βιρμανών, που αποτελούσαν και αποτελούν την πλειοψηφία στη Mιανμάρ, πήρε το παλαιότερο όνομά της (Βιρμανία) ολόκληρη η χώρα, η οποία όμως αποτελείται και από άλλες εθνότητες-μειονότητες, που αναφέρονταν συλλογικά ως Βιρμανοί πριν τη μετονομασία της χώρας σε Μιανμάρ, χωρίς να ανήκουν όμως στην εθνότητα αυτή καθαυτή των Βιρμανών.
Εθνικές καταβολές
Οι Βιρμανοί ομιλούν μια σινοθιβετιανή γλώσσα (πιο άμεσα συνδεδεμένη με τη θιβετιανή γλώσσα και πολύ λιγότερο με την κινεζική). Κατά τη διάρκεια της τελευταίας χιλιετίας, ο βιρμανέζικος πολιτισμός έχει σε μεγάλο βαθμό αντικαταστήσει/απορροφήσει τον προηγούμενο της εθνότητας των Μον (αυστροασιατική εθνότητα), καθώς και τις υπόλοιπες σινοθιβετιανές κουλτούρες των παλαιών πόλεων-κρατών της εθνότητας Πιου, οι οποίες κυριαρχούσαν πριν στην περιοχή.
Ιστορία
Οι Βιρμανοί κατάγονται από την περιοχή του Θιβέτ. Πριν από 3.000 χρόνια (περίπου στα 1000 π.Χ.), ξεκίνησαν να μεταναστεύουν στο νότο. Τον 15ο αιώνα μ.Χ., οι Βιρμανοί εγκαταστάθηκαν τελικώς στο βόρειο τμήμα της κοιλάδας του ποταμού Ιραβάντι. Η περιοχή αυτή κυριαρχείτο προηγουμένως από την εθνότητα των Πιου, οι οποίοι όμως ηττήθηκαν το 832 μ.Χ. από το Βασίλειο του Ναντσάο (που είχε κέντρο την επαρχία Γιουνάν της σημερινής Κίνας). Οι Πιου, εθνολογικώς κοντινοί με τους Βιρμανούς, λόγω της εξίσου σινοθιβετιανής καταγωγής τους, γρήγορα αφομοιώθηκαν από αυτούς, όταν οι τελευταίοι κατέφτασαν στην περιοχή. Το πρώτο βιρμανέζικο κράτος υπήρξε το Bασίλειο του Παγκάν, το οποίο σύμφωνα με την παράδοση ιδρύθηκε το 849. Τον 11ο αιώνα, οι Βιρμανοί κατέκτησαν την επικράτεια της αυστροασιατικής καταγωγής εθνότητας των Μον (Κάτω Βιρμανία, η μετέπειτα Βρετανική Βιρμανία, περιλαμβάνει το λεκανοπέδιο του ποταμού Ιραβάντι και τις παράκτιες περιοχές). Η επαφή τους με την εθνότητα των Μον υπήρξε καθοριστική, καθώς οι Βιρμανοί υιοθέτησαν από τους Μον τη λατρεία του Βουδισμού, και ειδικώς του κλάδου Θεραβάντα αυτού. Το Βασίλειο του Παγκάν κατέρρευσε το 1287 λόγω των εισβολών των Μογγόλων.
Στη συνέχεια οι Σαν (μία από τις μειονότητες στη Μιανμάρ σήμερα, αποτελεί εθνότητα της ομάδας εθνών Τάι) ίδρυσαν το 1364 το Βασίλειο της Άβα, που κυριάρχησε στην Άνω Βιρμανία, και στο οποίο η πλειοψηφία του πληθυσμού ήταν Βιρμανοί (υποτελείς της μειονότητας των Σαν). Εντούτοις, υφίστατο την περίοδο εκείνη ένα μικρό και ανεξάρτητο βιρμανέζικο βασίλειο, το Βασίλειο του Ταουνγκού, που ιδρύθηκε το 1372. Τον 16ο αιώνα, οι βασιλιάδες του Ταουνγκού κατάφεραν να κυριεύσουν ταυτόχρονα τις επικράτειες των Μον και του βασιλείου της Άβα. Αργότερα, οι Βιρμανοί ενεπλάκησαν σε πόλεμο με τους Σιαμέζους (σημερινούς Ταϊλανδούς), τους οποίους οδήγησαν σε μερική κατάρρευση του βασιλείου τους προς το τέλος του 16ου αιώνα. Ένα βιρμανέζικο βασίλειο που περιείχε το λεκανοπέδιο της Βιρμανίας επανιδρύθηκε ταχύτατα, αλλά έως το 1629 η ισχύς του είχε πλέον εξασθενήσει. Το 1740, οι Μον επανέκτησαν την ανεξαρτησία τους, κυριεύοντας έπειτα το Βασίλειο της Άβα (υπό βιρμανέζικη τότε εξουσία, μετά την παλαιότερη ήττα των Σαν). Οι Βιρμανοί όμως ίδρυσαν το 1752 μια νέα δυναστεία υπό έναν πρώην αρχηγό χωριού, τον Αλαουνγκπάγια (δυναστεία Κονμπαούνγκ) και κατάφεραν να κατακτήσουν ξανά τη χώρα των Μον. Με τον καιρό, οι Βιρμανοί αφομοίωσαν την πλειοψηφία της εθνότητας των Μον και σήμερα αποτελούν τη μεγαλύτερη σε πληθυσμό και επιρροή εθνότητα στο λεκανοπέδιο της Βιρμανίας (σημερινής Μιανμάρ).
Θρησκεία
Η πλειοψηφία των Βιρμανών είναι ακόλουθοι του κλάδου Θεραβάντα του Βουδισμού. Στα περισσότερα χωριά υπάρχουν βουδιστικοί ναοί. Τα παιδιά συνήθιζαν να εκπαιδεύονται στα γράμματα από μοναχούς, πριν εισαχθεί ο θεσμός των κοσμικών σχολείων. Οι δε χριστιανοί ιεραπόστολοι άσκησαν μικρή επίδραση στους Βιρμανούς παρά τη δημοφιλία των ιεραποστολικών σχολείων στις πόλεις της χώρας.
Ο όρος "Βιρμανός" καμιά φορά συνηθίζεται ν'αναφέρεται τόσο στην εθνική βιρμανέζικη ταυτότητα όσο και στην πρακτική του Βουδισμού που ακολουθείται στη χώρα, με όλα τα επιμέρους ιδιόμορφα τοπικά χαρακτηριστικά της. Υπάρχουν όμως και Βιρμανοί μουσουλμάνοι, οι οποίοι διεκδικούν τη βιρμανέζικη πολιτιστική κληρονομιά σε όλα τα θέματα εκτός της θρησκείας.
Κατηγορία:Ασιάτες Κατηγορία:Μιανμάρ
Tech N9ne
Ο Aaron Dontez Yates (8 Νοεμβρίου 1971), πιο γνωστός με το καλλιτεχνικό όνομα Tech N9ne (Tech Nine), είναι Αμερικανός ράπερ από το Kansas City, Missouri. Το 1999, ο Tech N9ne και Travis O'Guin ίδρυσαν τη δισκογραφική εταιρεία Strange Music. Σε όλη τη σταδιοδρομία του, ο Tech N9ne έχει πουλήσει πάνω από ένα εκατομμύριο άλμπουμ και τη μουσική του εμφανίζεται σε ταινίες,στην τηλεόραση, σε βίντεο και σε παιχνίδια. Το 2009, κέρδισε το βραβείο Left Field Woodie στα Βραβεία mtvU Woodie Awards.
Το καλλιτεχνικό του όνομα προέρχεται από το ημιαυτόματο πιστόλι TEC-9, του το έδωσε ο ράπερ Black Walt λόγω του γρήγορου ρυθμικού του στυλ. Ο Yates αργότερα εφάρμοσε ένα βαθύτερο νόημα στο όνομα του, υποστηρίζοντας ότι έχει την πλήρη τεχνική της ομοιοκαταληξίας, με τη λέξη «tech», εννοώντας την τεχνική και «nine» να αντιπροσωπεύει τον αριθμό της ολοκλήρωσης.
Νεανική ζωή
Ο Tech N9ne γεννήθηκε ως Aaron Dontez Yates στις 8 Νοεμβρίου 1971 στην ανεξαρτησία του Missouri. Ξεκίνησε να ραπάρει σε πολύ νεαρή ηλικία, και ράπαρε τα γράμματα του ονόματός του για να θυμάται πώς να τα συλλαβίζει. Οι επαφές με τον πατέρα του ήταν σπάνιες, και η μητέρα του έπασχε από επιληψία και Λύκο όταν ήταν παιδί, που τον επηρέασε βαθιά και τον ενέπνευσε να "αναζητήσει τον Θεό". θα περιπλανηθεί σε εγκαταλελειμμένα κτίρια με τον καλύτερό του φίλο, Brian Dennis, ελπίζοντας να πιάσουν ένα φάντασμα σε ταινία. Το 2002, ο Dennis πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε από τον πρώην-φίλο της φίλης του, που ενέπνευσε περαιτέρω την αναζήτηση του Yates για μια "ανώτερη δύναμη", καθώς και δίνοντας του την ώθηση για τη διέξοδο των απογοητεύσεων του στη μουσική του.
Καριέρα
Από νωρίς στη ζωή του, ο Yates ήταν μέλος της ομάδας που αποτελείται από το 1991 που ονομάζεται Black Mafia. Είδε της αναλαμπές της επιτυχίας στην ομάδα Villians 57th Street Dog Rogue με το σινγκλ "Let's Get Fucked Up". Ως μέλος της ομάδας Nnutthowze, o Yates υπέγραψε με την Perspective Records το 1993. Ωστόσο, η ομάδα διαλύθηκε αμέσως μετά την απελευθέρωση από την εταιρεία. Ο Yates υπέγραψε με την Qwest Records λίγο πριν μετακομίσει στην JCOR Records.
Το 1997, ο Yates προσχώρησε στην ομάδα The Regime που σχηματίστηκε από τον ράπερ Yukmouth. Το επόμενο έτος, συμμετείχε στο soundtrack για την ταινία Gang Related. Ο Yates εμφανίστηκε στο τραγούδι "The Anthem" από τους Sway & King Tech το 1999, στο οποίο συνεργάστηκε με τους καλλιτέχνες RZA, Eminem, Xzibit, Pharoahe Mönch, Jayo Felony, Chino XL, KRS-One, και Kool G. Rap. Αργότερα εκείνο το έτος, αυτός και ο Travis O'Guin ίδρυσαν τη δισκογραφική εταιρεία Strange Music.
Το 2001, ο Yates κυκλοφόρησε το άλμπουμ Anghellic με την JCOR Records. Ο Tech N9ne δεν συμμετείχε οπουδήποτε τώρα ότι ήταν με τους Strange Music. Τώρα που έκανε το δικό του και όχι των άλλων. Οι άνθρωποι τον κοίταξαν με ένα διαφορετικό τρόπο. Οι άνθρωποι (Mainstream) ήταν πεπεισμένοι ότι Tech N9ne ήταν λάτρης του διαβόλου και η μουσική του ότι ήταν μια μορφή σατανικής μουσικής
Το επόμενο έτος,ο Yates κυκλοφόρησε το άλμπουμ Killer. Εκείνο τον Σεπτέμβριο, ξεπέρασε τις ένα εκατομμύριο πωλήσεις. Ο Yates παρατήρησε σχετικά με την ολοκλήρωση ότι, "Μου θύμισε λίγο από όλα η δουλειά που είχαμε κάνει από το παρελθόν, μέχρι τώρα [...]. Γιορτάζω για τις τελευταίες δύο ημέρες, επειδή αυτό είναι μια κόλαση από ένα επίτευγμα. Σχεδίαζα την επιτυχία όλη μου τη ζωή. Δεν έχω έκπληκτος από αυτό, είμαι χαρούμενος γι' αυτό. Αυτό απλά σημαίνει ότι είχα δίκιο. " Ο Yates κυκλοφόρησε το δεύτερο άλμπουμ της σειράς Collabos, Sickology 101, τον Απρίλιο του 2009.
Στις 7 Ιούνη του 2011 ο Yates κυκλοφόρησε το πιο πρόσφατο άλμπουμ του, το All 6's and 7's. Το άλμπουμ περιλαμβάνει μια μυριάδα καλλιτεχνών χιπ-χοπ, συμπεριλαμβανομένων των B.o.B, E-40, Snoop Dogg, T-Pain, Mint Condition, Hopsin, Busta Rhymes, Twista, Lil Wayne, Yelawolf, και Deftones.
Άλμπουμ
με τον K.A.B.O.S.H.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί ράπερ
Τέμενη Αχαΐας
Η Τέμενη είναι μεγάλος πεδινός παραθαλάσσιος οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας.
Τοποθεσία
Βρίσκεται κτισμένη εγγύς του Αιγίου, σε πεδινή παραθαλάσσια τοποθεσία, σε υψόμετρο περίπου 15 μέτρων, πλησίον της Ε.Ο. Πατρών-Κορίνθου και μεταξύ Διγελιώτικων και Βαλιμίτικων. Λόγω της εγγύτητάς της με το Αίγιο θεωρείται οικιστική του συνέχεια και αποτελεί τόπο μόνιμης διαμονής. Αποτελεί σημαντικό παραθεριστικό προορισμό.
Ονομασία
Το όνομα Τέμενη δεν είναι γνωστό με ακρίβεια από πού προήλθε.
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό αναφέρεται στα 1700 με την ονομασία «Catu Temeni» στη βενετική καταγραφή «Grimani», όπου βρέθηκε να κατοικείται από 8 οικογένειες (30 κάτοικοι). Αναφέρονται τοποθεσίες με τις ονομασίες «Πάνω Τέμενη» και «Κάτω Τέμενη» στο Ενετικό Κτηματολόγιο της Βοστίτσας να αποτελούν ζευγολατιά στα περίχωρα πόλης της Βοστίτσας. Στα 1817 αναφέρεται ότι υπέστη σημαντικές ζημιές από σεισμό. Στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα έγινε προορισμός μόνιμης κατοίκησης για λόγους καλύτερου βιοτικού επιπέδου ζωής, βιοπορισμού και ύπαρξης καλλιεργειών από κατοίκους της ορεινής Αιγιαλείας και των Καλαβρύτων.
Δημογραφική εξέλιξη
Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Αιγίου Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας Κατηγορία:Παραλίες της Αχαΐας
Εκρωσισμός των Πολωνών κατά τη διάρκεια των διαμελισμών
Ο εκρωσισμός των Πολωνών (πολωνικά: rusyfikacja Polaków w okresie zaborów, Русификация Польшы) ήταν μια έντονη διαδικασία εκρωσισμού, ειδικά στο πλαίσιο της διαμελισμένης Πολωνίας, όταν το ρωσικό κράτος είχε στόχο να αποεθνικοποιήσει τους Πολωνούς μέσω της σταδιακής επιβολής της γλώσσας, του πολιτισμού, των τεχνών, της ορθόδοξης θρησκείας και των ρωσικών πρακτικών. Ο πιο δυναμικός εκρωσισμός επιβλήθηκε στα παιδιά, λόγω της κακής γνώσης του πολωνικού πολιτισμού και γλώσσας.
Ιστορία
Η αποφασιστικότητα του Μεγάλου Δούκα Κωνσταντίνου Πάβλοβιτς της Ρωσίας και η παραβίαση του Συντάγματος του Βασιλείου της Πολωνίας, μαζί με την άνοδο των μυστικών εταιρειών, οδήγησαν στη Νοεμβριανή Εξέγερση (1830-1831). Η εντατικοποίηση του εκρωσισμού σημειώθηκε μετά την αποτυχία της προαναφερθείσας εξέγερσης, που οδήγησε στην κατάργηση του Συντάγματος του 1815 (παροχή εθνικής αυτονομίας στο Βασίλειο της Πολωνίας). Το 1832, με την εφαρμογή του Οργανικού Καταστατικού του Βασιλείου της Πολωνίας, το Σέιμ εκκαθαρίστηκε μαζί με τις ένοπλες δυνάμεις του Βασιλείου, οι ρωσικοί θεσμοί και ο νόμος εφαρμόστηκε και οποιοσδήποτε είχε βοηθήσει στη Νοεμβριανή Εξέγερση του κατασχέθηκε η περιουσία.
Ο στρατιωτικός νόμος εφαρμόστηκε το 1833. Όλες οι αποφάσεις λήφθηκαν από τους Ρώσους στρατιωτικούς αρχηγούς και τον Αντιβασιλέα, Ιβάν Πασκέβιτς. Το διατηρηθέν Συμβούλιο της Επικρατείας (μέχρι το 1914) είχε ρωσική πλειοψηφία. Σταδιακά, οι περισσότερες πτυχές της κοινωνίας υπάγονταν στην κεντρική εξουσία στην Αγία Πετρούπολη. Το Πανεπιστήμιο του Βίλνιους, το Λύκειο του Κσεμιένιετς και άλλα πολωνικά σχολεία εκκαθαρίστηκαν.
Το ρωσικό νομισματικό σύστημα εφαρμόστηκε το 1841, ακολουθούμενο από τον ρωσικό κώδικα δικαίου το 1847. Η επόμενη κίνηση προς τα εμπρός ήταν η υποταγή του Βασιλείου της Πολωνίας στον Ρώσο Αντιβασιλέα, Ιβάν Πασκέβιτς. Το 1837, τα πολωνικά βοεβοδάτα, που αποτελούσαν τη διοικητική διαίρεση του Βασιλείου, μετονομάστηκαν σε κυβερνεία, αντανακλώντας το ρωσικό αυτοκρατορικό μοντέλο. δεξιά|μικρογραφία|283x283εσ| [[Πρόσοψη του Παλατιού του Στάσιτς, όπου μετά το 1893 στήθηκε το Τσέρκβα της Αγίας Τατιάνας της Ρώμης, με βυζαντινό-ρωσικό στυλ, που αναδεικνύει το αρχιτεκτονικό στοιχείο του εκρωσισμού στη Βαρσοβία]] Η επόμενη έξαρση του εκρωσισμού ήρθε μετά την αποτυχημένη Ιανουαριανή Εξέγερση (1863-1864): ο εκρωσισμός διοικητικών και εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και η εκκαθάριση της Ουνιτικής Εκκλησίας. Τον Ιανουάριο του 1874, Ρώσοι στρατιώτες σκότωσαν τουλάχιστον 10 Ουνίτες στο Ντρέλουφ και 13 στο Πρατούλιν. Πολωνοί υπέστησαν απελάσεις και τους πήραν την περιουσία. Αρχικά, τα πολωνικά ονόματα πόλεων εκρωσίστηκαν. Το 1869, το Κεντρικό Σχολείο της Βαρσοβίας έκλεισε και στη θέση του άνοιξε το Ρωσικό Αυτοκρατορικό Πανεπιστήμιο. Τα έτη 1869-1885, είδαν τη συστηματική αφαίρεση της πολωνικής γλώσσας από το εκπαιδευτικό σύστημα, το τελικό αποτέλεσμα, το 1885, ήταν η τοποθέτησή της ως δεύτερη, μη υποχρεωτική σχολική γλώσσα. Μόνο η θρησκεία διδάσκονταν στα πολωνικά. Τα εγχειρίδια ιστορίας του Ντμίτρι Ιλοβάισκι επιβλήθηκαν στα σχολικά μαθήματα ιστορίας, παραποιώντας την ιστορία και ως εκ τούτου εφάρμοζαν συνεχώς τον εκρωσισμό. Επιπλέον, η ρωσική γλώσσα εισήχθη στα λαϊκά σχολεία. Συμπερασματικά, η ομιλία της πολωνικής γλώσσας απαγορεύτηκε στα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Υπήρξε επίσης μια προσπάθεια εισαγωγής του κυριλλικού αλφαβήτου στα πολωνικά.
Ο προϋπολογισμός του Βασιλείου της Πολωνίας συγχωνεύτηκε σε αυτόν της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Το 1874, η θέση του Αντιβασιλέα αντικαταστάθηκε από το Γενικός Κυβερνήτης. Το Γενικό Κυβερνείο θα ήταν επικεφαλής της Στρατιωτικής Περιφέρειας της Βαρσοβίας που περιλάμβανε όλη την Πολωνία του Συνεδρίου.
Η συμβολική φιγούρα πίσω από τον εκρωσισμό ήταν ο Γενικός Κυβερνήτης της Στρατιωτικής Περιφέρειας της Βαρσοβίας, Αλεξάντερ Απούκτιν, ο οποίος, μεταξύ άλλων, εισήγαγε την εκπαίδευση ικανών πληροφοριοδοτών και τη διπλή διασταύρωση των μαθητών, κάτι που έγινε θεμελιώδες για την αστυνόμευση στα σχολεία. Το 1869, τα ρωσικά έγιναν η μόνη νόμιμη γλώσσα για τα δικαστήρια και τη διοίκηση. Το 1875, η τότε πολωνική δικαστική διαδικασία καταργήθηκε υπέρ του ρωσικού ομολόγου της. Μέχρι τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το Βασίλειο της Πολωνίας κατακλύζονταν από «έκτακτα δικαιώματα», με τα οποία το Γενικό Κυβερνείο είχε την εξουσία να παραπέμψει οποιοδήποτε πολιτικό άτομο σε δίκη σε στρατιωτικό δικαστήριο ή να το στείλει στη Ρωσική Άπω Ανατολή εάν κρινόταν ως «πολιτικός ύποπτος». Το 1885, η Τράπεζα της Πολωνίας αντικαταστάθηκε από την Ρωσική Κρατική Τράπεζα.
Πιο ριζοσπαστικός εκρωσισμός συνέβη σε μέρη της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας, που μετά τους διαμελισμούς δεν ενσωματώθηκαν στο Βασίλειο της Πολωνίας και αντ΄ αυτού απευθείας στη Ρωσική Αυτοκρατορία. Το Πανεπιστήμιο του Βίλνιους και το Λύκειο του Κσεμιένιετς έκλεισαν, ως αντίποινα για τη συμμετοχή των μαθητών στη Νοεμβριανή Εξέγερση. Μεταξύ 1832 και 1834, με βασιλικό προνόμιο του Τσάρου Νικολάου Α΄, αρκετές χιλιάδες πολωνικές οικογένειες εκδιώχθηκαν στη Σιβηρία από τη Βολυνία και την Ποδολία. Όταν το 1839 η Ουνιτική Εκκλησία εκκαθαρίστηκε, οι οπαδοί και οι ιερείς της αναγκάστηκαν να προσηλυτίσουν στην Ανατολική Ορθοδοξία. Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία είδε περαιτέρω περιορισμούς, με τον πλούτο της να κατάσχεται, αφού διακήρυξε υποστήριξη στην Ιανουαριανή Εξέγερση. Παρομοίως κατασχέθηκαν περιουσίες από τους συμμετέχοντες στην Ιανουαριανή Εξέγερση, με τους ιδιοκτήτες γης να τους επιβάλλεται πρόσθετος φόρος στην περιουσία τους. Απαγορευόταν στους Πολωνούς να αγοράζουν γη. Πολωνικά θέατρα, περιοδικά, σχολεία και κοινωνίες εκκαθαρίστηκαν. Οι προαναφερθείσες μέθοδοι εκρωσισμού επιβλήθηκαν και σε άλλους μη ρωσικούς πληθυσμούς, με το είδος της σοβαρότητας να εξαρτάται από την τοποθεσία.
Παραπομπές
Κατηγορία:19ος αιώνας στη Ρωσική Αυτοκρατορία Κατηγορία:Αντιπολωνικό αίσθημα στην Ευρώπη Κατηγορία:Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία Κατηγορία:Εκρωσισμός
Ταϊρίς Ράις
Ο Ταϊρίς Ράις (αγγλικά: Tyrese Rice) (Ρίτσμοντ Βιρτζίνια, 15 Μαΐου 1987) είναι Αμερικανός-Μαυροβούνιος πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως πόιντ γκαρντ. Αγωνίστηκε κυρίως στην Ευρώπη, ενώ έχει αναδειχθεί MVP και στις τρεις σημαντικότερες διοργανώσεις της ηπείρου (Ευρωλίγκα, Γιούροκαπ, Μπάσκετμπολ Τσάμπιονς Λιγκ).
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Ο Ράις δεν επιλέχθηκε στο NBA Ντρ o 1969, όπου είχε προγραμματιστεί να επιλεγεί στον δεύτερο γύρο ή να μην επιλεχθεί. Στη συνέχεια, εντάχθηκε στον Πανιώνιο για τη σεζόν 2009-10.
Ο Ράις έπαιξε για τους Γιούτα Τζαζ στο Σάμερ Λιγκ του Ορλάντο και αργότερα με τους Σακραμέντο Κινγκς στο Σάμερ Λιγκ του 2010. Υπέγραψε με την Άρτλαντ Ντράγκονς για τη σεζόν 2010-11, ομάδα του Πρωταθλήματος Γερμανίας.
Τη σεζόν 2011-12, έπαιξε για τη λιθουανική Λιέτουβος Ρίτας. Τη σεζόν 2012-13, επέστρεψε στη Γερμανία για να παίξει στην Μπάγερν Μονάχου.
Στις 11 Ιουλίου 2013, ο Ράις υπέγραψε διετές συμβόλαιο με την ισραηλινή Μακάμπι Τελ Αβίβ. Στην πρώτη του σεζόν με τη Μακάμπι κέρδισε την Ευρωλίγκα, με τον ίδιο να έχει κατά μέσο όρο 9,5 πόντους, 3,2 ασίστ και 2,1 ριμπάουντ ανά αγώνα σε σύνολο 30 αγώνων. Μετά τη νίκη επί της Ολίμπια Μιλάνο σε μία δραματική σειρά πλέι οφ, η Μακάμπι προκρίθηκε στο Φάιναλ Φορ της Ευρωλίγκα. Στον ημιτελικό αγώνα, ήταν ο υπεύθυνος για τη νίκη επί της ΤΣΣΚΑ Μόσχας με 68-67, σημειώνοντας το νικητήριο καλάθι με 5,5 δευτερόλεπτα να έχουν απομείνει στο χρονόμετρο. Στο τελικό αγώνα εναντίον της Ρεάλ Μαδρίτης σημείωσε 26 πόντους, οδηγώντας την ομάδα του στον έκτο ευρωπαϊκό τίτλο, μετά από τη νίκη με 98-86 στην παράταση. Για την απόδοση του, βραβεύτηκε ως ο Πολυτιμότερος Παίκτης του Φάιναλ Φορ.
Στις 30 Ιουνίου 2014, ο Ράις υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με τη ρωσική Χίμκι. Στο EuroCup 2014-15, μπήκε στην Κορυφαία Ομάδα του EuroCup και αναδείχθηκε ο Πολυτιμότερος Παίκτης. Η Χίμκι κέρδισε τελικά το EuroCup και ο Ράις αναδείχτηκε ο Πολυτιμότερος Παίκτης των Τελικών του EuroCup.
Στις 26 Ιουλίου 2016, υπέγραψε διετές συμβόλαιο με τη Μπαρτσελόνα. Για να τον κάνει δικό της η ισπανική ομάδα, πλήρωσε 1 εκατομμύριο δολάρια στη ρωσική ομάδα και «έσπασε» το συμβόλαιο ύψους 7,9 εκατ. δολ. για τρία χρόνια, που είχε υπογράψει ο Ράις μαζί της. Τη σεζόν 2016-2017 ο Αμερικανός γκαρντ είχε 13 πόντους και 4,8 ασίστ ανά ματς με τους Καταλανούς. Ωστόσο το καλοκαίρι του 2017, του ανακοινώθηκε ότι δεν υπολογίζεται πλέον από τους Καταλανούς. Ο ίδιος δεν συμφώνησε στη λύση του συμβολαίου του και βρέθηκε στην Β΄ ομάδα της Μπαρτσελόνα. Στις 15 Ιανουαρίου 2018, έμεινε ελεύθερος από την ομάδα.
Μετά την Ισπανία αμέσως βρέθηκε στην κίνα και υπέγραψε με τους Σενζέν Λέοπαρντς, για το υπόλοιπο της σεζόν, ως αντικαταστάτης του Κιθ Λάνγκφορντ.
Στις 5 Αυγούστου 2018, ο Ράις επέστρεψε στη Γερμανία για τρίτη φορά, υπογράφοντας μονοετές συμβόλαιο με τη Μπρόζε Μπάμπεργκ. Με τη Μπάμπεργκ έπαιξε στο Μπάσκετμπολ Τσάμπιονς Λιγκ, όπου ονομάστηκε ο Πολυτιμότερος Παίκτης της διοργάνωσης, έχοντας 16.8 πόντους με 44.5% στο δίποντο, 36.7% στο τρίποντο, 86% στις βολές, 2.5 ριμπάουντ, 4.4 ασίστ και 1.1 κλεψίματα ανά 30.1 λεπτά. . Οδήγησε τη Μπάμπεργκ στο Φάιναλ Φορ, όπου η ομάδα ηττήθηκε σε ημιτελικό και μικρό τελικό και έτσι τερμάτισε στην τέταρτη θέση.
Την 1η Ιουλίου 2019, υπέγραψε με τον Παναθηναϊκό του Πρωταθλήματος Ελλάδας και της Ευρωλίγκα. Στις 7 Νοεμβρίου 2019, ανακοινώθηκε η υποψηφιότητά του για την καλύτερη ομάδα της δεκαετίας 2010-2020 στην Ευρωλίγκα. Στις 6 Δεκεμβρίου 2019, έκανε ρεκόρ καριέρας στην Ευρωλίγκα με 41 πόντους κόντρα στον Ολυμπιακό, έχοντας 5/7 δίποντα, 8/16 τρίποντα και 7/7 βολές, με 33 μονάδες στο σύστημα αξιολόγησης. Μάλιστα οι 41 πόντοι που πέτυχε ο Ράις συνιστούν τη δεύτερη καλύτερη επίδοση στην ιστορία της Ευρωλίγκα για ένα παιχνίδι. Τον Μάρτιο του 2020, είχε την ασίστ του μήνα για την Ευρωλίγκα.
Στα μέσα του 2020, ο Ράις ανακοίνωσε πως η σεζόν 2019-20 θα ήταν η τελευταία της σταδιοδρομίας του αν και ο ίδιος βρισκόταν στο 33ο έτος της ηλικίας του. Ωστόσο η ακύρωση της σεζόν λόγω της πανδημίας του κορονοϊού, του στερούσε όπως ο ίδιος δήλωσε ένα ικανοποιητικό τέλος. Με τους πράσινους είχε 10,1 πόντους, 4,6 ασίστ και 2,3 ριμπάουντ ανά παιχνίδι στην Α1 και στην Ευρωλίγκα είχε 10,0 πόντους, 2,8 ασίστ και 1,8 ριμπάουντ ανά παιχνίδι.
Στις 17 Αυγούστου 2020, ο Ράις υπέγραψε με την ΑΕΚ μέχρι το τέλος του Final 8 του Μπάσκετμπολ Τσάμπιονς Λιγκ 2019-20. Στο Final 8, είχε πολύ καλή παρουσία, μετρώντας 15,7 πόντους, 4,7 ασίστ και 1 ριμπάουντ κατά μέσο όρο, ενώ έφτασε μέχρι τον τελικό όπου η ΑΕΚ ηττήθηκε από την Μπούργκος 85-74. Μετά το τέλος της διοργάνωσης δεν ανανεώθηκε η συνεργασία του με την ομάδα.
Εθνική Μαυροβουνίου
Τον Ιούλιο του 2013, ο Ράις έλαβε μαυροβουνιακό διαβατήριο που του επέτρεψε να παίξει στην Εθνική Μαυροβουνίου στο Ευρωμπάσκετ του 2013. Έπαιξε επίσης στο Ευρωμπάσκετ του 2017.
Απόστολοι Ρεθύμνης
Οι Απόστολοι είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Αμαρίου, στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνου της Κρήτης. Εντός των ορίων της κοινότητος βρίσκεται και η έδρα του δήμου στην Αγία Φωτεινη. Οι Απόστολοι απέχουν 30 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από το Ρέθυμνο και είναι κτισμένοι σε υψόμετρο 500 μ.
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως S(an)ti Apostoli et Molini. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως S. Apostolli με 175 κατοίκους και στην απογραφή του Βασιλικάτα κατά το 1630 αναφέρεται ως Apostoli. Σύμφωνα με την παράδοση το όνομα προέρχεται από μια μικρή εκκλησία αφιερωμένη στους Απόστολους η οποία κτίστηκε προς μνήμην των Αγίων Δέκα, οι οποίοι κρύβονταν σε δάσος της περιοχής όταν τους συνέλαβαν οι Ρωμαίοι.
Κατά τη διάρκεια της οθωμανικών χρόνων, το χωριό ήταν βακουφικό. Στην απογραφή του 1834 η οποία πραγματοποιήθηκε από τους Αιγυπτίους καταγράφηκαν 3 χριστιανικές οικογένειες και 4 τουρκικές να διαμένουν στο χωριό. Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται στον δήμο Μέρωνα και είχε 153 χριστιανούς κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 224 κατοίκους. Στην απογραφή του 1920 αναφέρεται ως έδρα δικής του κοινότητας. Το 1937 το χωριό ορίστηκε έδρα δικής του κοινότητας της επαρχίας Αμαρίου μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, οπότε και προσαρτήθηκε στον Δήμο Σιβρίτου. Από το 2011 υπάγεται στον δήμο Αμαρίου.
Απογραφές πληθυσμού
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Σημεία ενδιαφέροντος
Στο χωριό βρίσκονται οι τοιχογραφημένοι ναοί του Αγίου Νικολάου, με τιμωρίες κολασμένων και κτητορική επιγραφή, και του Αγίου Σπυρίδωνα. Η κεντρική εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στους Αποστόλους και κτίστηκε το 1880 στη θέση παλαιότερου ναού.
Από το 1916 λειτουργεί στο χωριό δημοτικό σχολείο. Μέχρι την κατασκευή του κτιρίου του σχολείου το 1927, τα μαθήματα γίνονταν σε οικίες. Λειτούργησε ως μονοθέσιο/τρίθεσιο. Από το 2009 στο χωριό λειτουργεί εξαθέσιο δημοτικό σχολείο και νηπιαγωγείο.
Μεταφορές
Το χωριό διασχίζει η Επαρχιακή Οδός 13, γνωστή και ως Αμαριώτικος Δρόμος, που το με το Ρέθυμνο (Περιβόλια, Πρασιές) και το υπόλοιπο Αμάρι (Γεωργική Σχολή, Βιζάρι, Φουρφουράς, Κουρούτες, Νίθαυρις, Αποδούλου, Βαθιακό, Πλάτανος, Άρδακτος, Λοχριά). Ο δρόμος ολοκληρώθηκε κατασκευαστικά το 2009.
Διοικητικά στοιχεία
Δείτε: Κοινότητα Αποστόλων
Οι Απόστολοι αναφέρονται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτόνται στην τότε κοινότητα Θρόνου και το 1927 στο ΦΕΚ 213Α - 06/10/1927 να ορίζονται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι, μαζί με τους οικισμούς Αγία Φωτεινή και Γέννα αποτελούν την κοινότητα Αποστόλων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σιβρίτου του δήμου Αμαρίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει 277 κατοίκους ενώ ως οικισμός 162.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Αμαρίου
Βάτραχος του Κονγκό
Ο Βάτραχος του Κονγκό είναι ένα αμφίβιο της κεντρικής Αφρικής, που μπορεί να παίρνει τη μορφή της πιο δηλητηριώδους οχιάς της Αφρικής (οχιά Γκαμπόν), προκειμένου να προστατέψει τον εαυτό του. Τόσο η συμπεριφορά του όσο και η εμφάνιση προσομοιάζουν σε αυτή την οχιά. Μπορεί δηλαδή να καμουφλάρεται αλλά και να δρα σαν οχιά, και λόγω του μεγέθους του που είναι μεγάλο, θα ήταν κανονικά ένα καλό γεύμα. Τα αποτελέσματα της έρευνας έχουν δημοσιευτεί στο journal of natural history. Πρόκειται για φρύνο ουσιαστικά, ένα είδος βατράχου.
Η έρευνα
Πρόκειται για έρευνα μιας δεκαετίας και λίγοι έιχαν την τύχη να δουν εκείνο το βάτραχο μετά τη μεταμόρφωση. Πρόκειται για ένα είδος μπατεσιανού μιμητισμού, τονίζει ο ο Δρ. Έλι Γκρίνμπαουμ, ερπετολόγος του πανεπιστημίου του Τέξας στο Ελ Πάσο, όπου δηλαδή ένα άκακο πλάσμα παίρνει τη μορφή ενός άλλου επικίνδυνου. Η έρευνα έπρεπε να περιέχει και θηρευτές να ξεγελιούνται από το βάτραχο αλλά αυτό θα ήταν δύσκολο στην υλοποίηση λόγω της σπάνιας εμφάνισης τους, όπως εξηγεί ο ίδιος. Παρόλα αυτά οι αποδείξεις είναι επαρκείς να καταδείξουν ότι πρόκειται γι' αυτό το μιμητισμό.
Που συναντάται και πως επιτίθεται
Ο βάτραχος όπως είπαμε απαντάται στην κεντρική Αφρική και η οχιά στην κεντρική, νότια και ανατολική περιοχή αυτής της Ηπείρου. Όταν μεταμορφώνεται σε οχιά της Γκαμπόν (η οποία μπορεί να σκοτώσει με ένα δάγκωμα) τα χρώματά του μοιάζουν με αυτής, όπως και το κεφάλι του στο σχήμα. Από ένστικτο οι θηρευτές το αποφεύγουν. Εκτός των άλλων, αυτός ο βάτραχος έχει την ικανότητα να μιμείται τον ήχο της οχιάς που είναι δυνατός και μακρόσυρτος. Αυτός αντίστοιχα κάνει ένα ήχο σα να βγαίνει αέρας σιγά σιγά από ένα μπαλόνι. Γέρνει το κεφάλι κατά τη διάρκεια. Μελέτες έως και ένα αιώνα πριν έδειξαν πως ο βάτραχος δεν στηρίζεται στα δυο μπροστινά πόδια του όταν μιμείται την επίθεση της οχιάς.
Είναι γνωστό από τις μελέτες ότι και στις 11 τοποθεσίες που ανακαλύφθηκε ο βάτραχος κάπου υπήρχε και η οχιά σε αυτό το μέρος.
Ιστορικό
Αυτά τα δυο είδη εξελίσσονται μαζί εδώ και 4 με 5 εκατομμύρια χρόνια από την αρχή της Πλειοκαίνου, γεγονός που συμπεραίνεται από τις ομοιότητές τους. Αυτό συνάδει με το μπατεσιανό μιμητισμό.
Λεπτομέρειες
Η οχιά της Γκαμπόν είναι από τις μεγαλύτερες στην Αφρική με τους κυνόδοντές της να φτάνουν τα 5 εκατοστά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πανίδα της Αφρικής
Οι Δαιμονισμένοι
Οι Δαιμονισμένοι - (ρωσικά : Бесы) είναι μυθιστόρημα του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι που δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο περιοδικό    το 1871–72. Θεωρείται, μαζί με τα Έγκλημα και Τιμωρία (1866), Ο Ηλίθιος (1869) και Αδελφοί Καραμάζοφ (1880), ένα από τα τέσσερα αριστουργήματα που έγραψε ο Ντοστογιέφσκι μετά την επιστροφή του από την εξορία του στη Σιβηρία.
«Οι Δαιμονισμένοι» είναι κοινωνική και πολιτική σάτιρα, ψυχολογικό δράμα και τραγωδία μεγάλης κλίμακας. Η Αμερικανίδα συγγραφέας Τζόις Κάρολ Όουτς το έχει περιγράψει ως «το πιο συγκεχυμένο και βίαιο μυθιστόρημα του Ντοστογιέφσκι και το τραγικότερο έργο του». Σύμφωνα με τον Ρόναλντ Χίνγκλεϊ, συνιστά τη «μεγαλύτερη επίθεση του Ντοστογιέφσκι στο Μηδενισμό» και «ένα από τα εντυπωσιακότερα επιτεύγματα της ανθρωπότητας –πιθανόν και το ανώτερο επίτευγμά της– στην τέχνη της πεζογραφίας».
«Οι Δαιμονισμένοι» αποτελούν μια αλληγορία για τις δυνητικά καταστροφικές συνέπειες του πολιτικού και ηθικού μηδενισμού που είχε αρχίσει να διαδίδεται στη Ρωσία τη δεκαετία του 1860. Μια φανταστική επαρχιακή πόλη διολισθαίνει στο χάος καθώς γίνεται το επίκεντρο μιας απόπειρας εξέγερσης σχεδιασμένης από τον αρχι-συνωμότη Πιοτρ Βερχοβένσκι. Η μυστηριώδης φιγούρα του αριστοκρατικής καταγωγής Νικολάι Σταβρόγκιν -ο οποίος αποτελεί το αντίστοιχο του Βερχοβένσκι στην ηθική σφαίρα- κυριαρχεί στο μυθιστόρημα, ασκώντας ιδιαίτερη επίδραση στις καρδιές και το μυαλό σχεδόν όλων των άλλων χαρακτήρων. Οι εκπρόσωποι της ιδεαλιστικής και δυτικόφιλης γενιάς της δεκαετίας του 1840, που συνοψίζεται στον χαρακτήρα του Στεπάν Βερχοβένσκι (πατέρα του Πιοτρ Βερχοβένσκι και παιδαγωγού του Νικολάι Σταβρόγκιν), παρουσιάζονται ως οι εν αγνοία τους πρόγονοι και ανήμποροι συνεργοί των «δαιμονικών» δυνάμεων που καταλαμβάνουν την πόλη.
Ιστορικό πλαίσιο
μικρογραφία|Σεργκέι Νετσάγιεφ μικρογραφία|Νικολάι Σπέσνεφ Στα τέλη της δεκαετίας του 1860 στη Ρωσία υπήρξε μια ασυνήθιστα έντονη πολιτική αναταραχή που προκλήθηκε από φοιτητικές ομάδες επηρεασμένες από φιλελεύθερες, σοσιαλιστικές και επαναστατικές ιδέες. Το 1869, ο Ντοστογιέφσκι συνέλαβε την ιδέα ενός «μυθιστορήματος-προκήρυξης» που θα στρεφόταν κατά των ριζοσπαστών. Τον απασχολούσε ιδιαίτερα η ομάδα που είχε οργανώσει ο νεαρός επαναστάτης Σεργκέι Νετσάγιεφ και η δολοφονία από τα μέλη της ομάδας ενός πρώην συντρόφου τους - του Ιβάν Ιβάνοφ - στην Αγροτική Ακαδημία Πετρόβσκαγια στη Μόσχα. Ενδιαφερόταν επίσης εκείνη την εποχή για την απόρριψη του ριζοσπαστισμού και ήθελε να πιέσει τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία και τον Οίκο των Ρομανώφ να αναλάβουν τον ρόλο των θεματοφυλάκων του πεπρωμένου της Ρωσίας. Όταν πρωτοάκουσε από τον κουνιάδο του, ο οποίος ήταν φοιτητής στην Ακαδημία Πετρόβσκαγια, για τη δολοφονία του Ιβάνοφ, αναστατώθηκε και ορκίστηκε ότι θα έγραφε ένα πολιτικό μυθιστόρημα πάνω σε αυτό που ονόμαζε «το πιο σημαντικό πρόβλημα της εποχής μας». Ο Ντοστογιέφσκι εργαζόταν εκείνη την περίοδο πάνω σε ένα φιλοσοφικό μυθιστόρημα (με τίτλο «Η Ζωή ενός Μεγάλου Αμαρτωλού») στο οποίο θα εξέταζε τις ψυχολογικές και ηθικές επιπτώσεις του αθεϊσμού. Η πολεμική του εναντίον του ριζοσπαστισμού αλλά και τμήματα του φιλοσοφικού μυθιστορήματος που προσπαθούσε να γράψει, συγχωνεύτηκαν σε ένα ενιαίο έργο μεγαλύτερης κλίμακας, που μετατράπηκε στους «Δαιμονισμένους». Καθώς το μυθιστόρημα προχωρούσε, οι χαρακτήρες με φιλελεύθερες και μηδενιστικές αντιλήψεις άρχισαν να διαδραματίζουν δευτερεύοντα ρόλο, καθώς ο Ντοστογιέφσκι εστίαζε περισσότερο στον αμοραλισμό μιας χαρισματικής αριστοκρατικής φιγούρας, του Νικολάι Σταβρόγκιν.
Αν και συνιστούν μια ανελέητη σατιρική επίθεση εναντίον διαφόρων μορφών ριζοσπαστικής σκέψης και δράσης, οι «Δαιμονισμένοι» δεν έχουν πολλά κοινά με τα τυπικά αντι-μηδενιστικά μυθιστορήματα της εποχής όπως αυτά που απαντούν στο έργο του για παράδειγμα. Τα μυθιστορήματα αυτά παρουσίαζαν συνήθως τους μηδενιστές ως δόλιους εγωιστές μέσα σε έναν ουσιαστικά ασπρόμαυρο ηθικό κόσμο. Αντίθετα, οι μηδενιστές του Ντοστογιέφσκι απεικονίζονται με τις τυπικές ανθρώπινες αδυναμίες τους και έλκονται από τις καταστρεπτικές ιδέες μέσω της ματαιοδοξίας, της αφέλειας, του ιδεαλισμού και της ευαισθησίας που χαρακτηρίζουν τη νεολαία. Όταν φανταζόταν το πώς ο Νετσάγιεφ σχεδίασε τη δολοφονία του Ιβάνοφ, ο Ντοστογιέφσκι προσπαθούσε να «απεικονίσει τα διαφορετικά και πολυμορφικά κίνητρα που ωθούν ακόμη και τις πιο αγνές καρδιές, ακόμη και τους πιο αθώους ανθρώπους σε τόσο τερατώδη εγκλήματα» Στο Ημερολόγιο Ενός Συγγραφέα καταγίνεται με τη σχέση των ιδεών της δικής του γενιάς με εκείνες των νέων της εποχής του και ισχυρίζεται ότι και εκείνος θα μπορούσε στα νιάτα του να γίνει οπαδός ενός ανθρώπου όπως ο Νετσάγιεφ. Στη νεότητά του ο Ντοστογιέφσκι είχε υπάρξει ο ίδιος μέλος μιας ριζοσπαστικής οργάνωσης (του κύκλου Πετρασέφσκι). Ο Ντοστογιέφσκι συμμετείχε ενεργά σε μια μυστική επαναστατική οργάνωση που σχηματίστηκε μεταξύ των μελών του κύκλου Πετρασέφσκι και για την ανάμειξή του σε αυτή την οργάνωση, συνελήφθη και εξορίστηκε σε μια φυλακή της Σιβηρίας. Ο ιδρυτής και αρχηγός αυτής της μυστικής οργάνωσης, ο αριστοκράτης, θεωρείται από πολλούς σχολιαστές ως η κύρια έμπνευση για τον χαρακτήρα του Σταβρόγκιν.
Αφήγηση
Η πρωτοπρόσωπη αφήγηση γίνεται από τον Αντόν Λαβρέντιεβιτς Γκ-β, έναν ελάσσονα χαρακτήρα του μυθιστορήματος και έμπιστο φίλο του Στεπάν Βερχοβένσκι. Νέος, μορφωμένος, αξιοπρεπής και λογικός, ο Αντόν Λαβρέντιεβιτς είναι ένας δημόσιος υπάλληλος που αποφασίζει να γράψει ένα χρονικό των παράξενων γεγονότων που έχουν συμβεί πρόσφατα στην πόλη του. Παρότι δευτερεύων χαρακτήρας, ο Αντόν Λαβρέντιεβιτς γνωρίζει τέτοιες λεπτομέρειες για κάθε χαρακτήρα και περιστατικό, ώστε να νομίζει κανείς πως ακούει έναν τριτοπρόσωπο παντογνώστη αφηγητή. Σύμφωνα με τον Τζόζεφ Φρανκ, αυτή η επιλογή επιτρέπει στον Ντοστογιέφσκι να δημιουργήσει ένα φόντο με φήμες, απόψεις και σκανδαλολογίες, που παίζουν το ρόλο των χορικών στην αρχαιοελληνική τραγωδία.
Ο λόγος του αφηγητή είναι έξυπνος, συχνά ειρωνικός και με βαθιά κατανόηση της ψυχολογίας των χαρακτήρων. Όμως, μόνο κατά περιόδους αποτελεί την κυρίαρχη φωνή στο μυθιστόρημα, ενώ συχνά μοιάζει να εξαφανίζεται εντελώς. Μεγάλο μέρος της αφήγησης ξεδιπλώνεται μέσω διαλόγων και δεν βασίζετο τόσο στις εξιστορήσεις ή τις περιγραφές του αφηγητή. Αντίθετα παρουσιάζεται υπαινικτικά μέσω της αλληλεπίδρασης των χαρακτήρων, του εσωτερικού μονολόγου κάποιου προσώπου, ή μέσω κάποιου συνδυασμού αυτών των δύο τεχνικών. Στη μελέτη του Προβλήματα της Ποιητικής του Ντοστογιέφσκι ο Ρώσος φιλόσοφος και θεωρητικός της λογοτεχνίας Μιχαήλ Μπαχτίν χαρακτηρίζει το λογοτεχνικό ύφος του Ντοστογιέφσκι πολυφωνικό, με τους χαρακτήρες να συνθέτουν ένα σύνολο "φωνών-ιδεών", που η καθεμιά τους επαναορίζεται ακατάπαυστα σε σχέση με τις άλλες. Υπό αυτή την έννοια, ο αφηγητής δεν είναι παρά αυτός που αναλαμβάνει να συγχρονίσει και να καταγράψει τις πολλαπλές αυτόνομες αφηγήσεις, ενώ η δική του φωνή «μπαινοβαίνει» στην αντιστικτική δομή του μυθιστορήματος.
Σύνοψη
Το μυθιστόρημα χωρίζεται σε τρία μέρη. Προηγούνται δύο παραθέματα, το πρώτο από το ποίημα του Αλεξάντρ Πούσκιν «Δαίμονες» και το δεύτερο από το Κατά Λουκάν Ευαγγέλιο 8: 32–36.
Πρώτο Μέρος
Μετά από μια παρολίγον σπουδαία αλλά πρόωρα διακοπείσα ακαδημαϊκή σταδιοδρομία, ο Στεπάν Τροφίμοβιτς Βερχοβένσκι διαμένει με την πλούσια γαιοκτήμονα Βαρβάρα Πετρόβνα Σταβρόγκινα στο Σκβορέσνικι, το κτήμα της σε μια επαρχιακή ρωσική πόλη. Ο Στεπάν Τροφίμοβιτς, που παλιότερα εργαζόταν ως δάσκαλος του γιου της Σταβρόγκινα Νικολάι Βσεβολόντοβιτς, εξακολουθεί να ζει στο κτήμα για είκοσι χρόνια, διατηρώντας μια στενή αλλά πλατωνική σχέση με την ευγενή του προστάτιδα. Ο Στεπάν Τροφίμοβιτς έχει επίσης από έναν προηγούμενο γάμο έναν γιο, ο οποίος όμως έχει μεγαλώσει αλλού, μακριά από τον πατέρα του.
Η Βαρβάρα Πετρόβνα επιστρέφει ανήσυχη από την Ελβετία όπου είχε πάει για να επισκεφτεί τον Νικολάι Βσεβολόντοβιτς. Κατηγορεί τον Στέπαν Τρόφιμοβιτς για ανευθυνότητα στις οικονομικές του υποθέσεις, αλλά η κύρια ανησυχία της είναι μια «ίντριγκα» που αντιμετώπισε στην Ελβετία και αφορά τον γιο της και τις σχέσεις του με τη Λίζα Τούσινα - την όμορφη κόρη της φίλης της Πρασκόβια. Η Πρασκόβια και η Λίζα φτάνουν στην πόλη χωρίς τον Νικολάι Βσεβολόντοβιτς, που έχει μεταβεί στην Πετρούπολη. Σύμφωνα με την Πρασκόβια, η Ντάρια Πάβλοβνα (Ντάσα), μια νεαρή προστατευομένη της Βαρβάρα Πετρόβνα, έχει κι αυτή κάποια σχέση με τον Νικολάι Βσεβολόντοβιτς, αλλά οι σχετικές λεπτομέρειες είναι ασαφείς. Η Βαρβάρα Πετρόβνα έχει ξαφνικά την ιδέα να αρραβωνιάσει τον Στέπαν Τροφίμοβιτς με την Ντάσα. Αν και απογοητευμένος, ο Στέπαν Τρόφιμοβιτς αποδέχεται την πρότασή της, η οποία συμβαίνει επίσης να επιλύει ένα λεπτό οικονομικό του ζήτημα. Επηρεασμένος από τα κουτσομπολιά, αρχίζει να υποψιάζεται ότι τον παντρεύουν για να καλυφθούν οι «αμαρτίες κάποιου άλλου» και γράφει «ευγενικές» επιστολές στην αρραβωνιαστικιά του και τον Νικολάι Βσεβολόντοβιτς. Τα θέματα περιπλέκονται ακόμη περισσότερο από την άφιξη μιας μυστηριώδους «ανάπηρης γυναίκας», της Μαρίας Λεμπιάτκινα, με την οποία φημολογείται ότι συνδέεται επίσης ο Νικολάι Βσεβολόντοβιτς, αν και κανείς δεν φαίνεται να ξέρει πώς ακριβώς. Στον αναγνώστη παρέχεται μια σχετική υπόδειξη όταν η Βαρβάρα Πετρόβνα ρωτά την ψυχικά διαταραγμένη Μαρία, που την έχει πλησιάσει έξω από την εκκλησία, αν είναι η Λεμπιάτκινα και εκείνη απαντά ότι δεν είναι.
Δεύτερο Μέρος
Τα νέα σχετικά με τα γεγονότα στο Σκβορέσνικι διαδίδονται αμέσως στην κοινωνία της επαρχιακής πόλης. Οι βασικοί πρωταγωνιστές επιλέγουν να απομονωθούν, ενώ εξαίρεση αποτελεί ο Πιοτρ Στεπάνοβιτς που συμμετέχει ενεργά στην κοινωνική ζωή της πόλης. Ύστερα από οκτώ ημέρες, επισκέπτεται τον Σταβρόγκιν και η πραγματική φύση των σχέσεών τους αρχίζει να ξεκαθαρίζει. Φαίνεται πως οι δυο τους δεν ήταν συνεννοημένοι, όπως κάποιοι υποψιάζονται. Αντίθετα ο Πιότρ Στεπανόβιτς μάλλον προσπαθεί να εμπλέξει τον Σταβρόγκιν σε κάποια δικά του ριζοσπαστικά πολιτικά σχέδια, και επιδιώκει με ζήλο να τον χρησιμοποιήσει για την επιτυχία αυτών των επιδιώξεών του. Ο Σταβρόγκιν φαίνεται να αποδέχεται ότι ο Πιοτρ Στεπανόβιτς θα ενεργεί για λογαριασμό του, αλλά από την άλλη μοιάζει να αδιαφορεί εν πολλοίς για τις προτάσεις του Πιοτρ Στεπάνοβιτς και συνεχίζει να ακολουθεί τις δικές του επιδιώξεις.
Η μονομαχία λαμβάνει χώρα το επόμενο απόγευμα, αλλά κανείς δεν σκοτώνεται σε αυτή. Ο Σταβρόγκιν μοιάζει να αστοχεί σκόπιμα και έτσι προκαλεί τον έντονο θυμό του Γκαγκάνκοφ, ο οποίος νομίζει πως ο αντίπαλός του θέλει να υποτιμήσει τη σημασία της μονομαχίας και να τον προσβάλει. Ο ίδιος ο Σταβρόγκιν πάντως εξηγεί ότι αστοχεί επειδή δεν θέλει πια να σκοτώσει κανέναν. Επιστρέφει στο Σκβορέσνικι όπου συναντά τη Ντάσα. Σε αυτή τη συνάντηση καθίσταται προφανές ότι η κοπέλα έχει αναλάβει τον ρόλο της έμπιστης "νοσοκόμας" του. Της διηγείται τα περιστατικά της μονομαχίας και της συνάντησης με τον Φέντκα. Της αποκαλύπτει επίσης ότι άδειασε το πορτοφόλι του στο πρόσωπο του Φέντκα, κάτι που θα μπορούσε να ερμηνευθεί ως η καταβολή μιας προκαταβολής για να δολοφονήσει ο δραπέτης τη σύζυγό του. Στο τέλος, ο Σταβρόγκιν ρωτάει, με ειρωνικό τόνο, την Ντάσα αν θα ερχόταν να τον βρει ακόμη κι αν εκείνος επέλεγε να δεχθεί την προσφορά του Φέντκα. Η Ντάσα, τρομοκρατημένη, αποφεύγει να απαντήσει στην ερώτησή του.
Στο μεταξύ ο Πιοτρ Στεπανόβιτς δραστηριοποιείται έντονα στην τοπική κοινωνία, χτίζοντας γνωριμίες και καλλιεργώντας τις συνθήκες που κρίνει ότι θα βοηθήσουν τους πολιτικούς του στόχους. Εστιάζει ιδιαίτερα στη Γιούλια Μιχαήλοβνα φον Λέμπκε, τη σύζυγο του κυβερνήτη. Χρησιμοποιώντας το όπλο της κολακείας, περιβάλλοντάς την με μιαν κουστωδία από ακολούθους και ενθαρρύνοντας τις ακραία φιλελεύθερες επιδιώξεις της, αποκτά επιρροή πάνω της αλλά και γενικότερα πάνω σε όσους συχνάζουν στο σαλόνι της. Μαζί με τα άλλα μέλη της ομάδας των συνωμοτών εκμεταλλεύονται την νεοαποκτηθείσα αποδοχή τους από την υψηλή κοινωνία, για να καλλιεργήσουν στην πόλη ένα κλίμα αδιαφορίας και κυνισμού. Επιδίδονται σε κακόγουστες διασκεδάσεις, διανέμουν λαθραία υλικό επαναστατικής προπαγάνδας και ξεσηκώνουν τους εργάτες στο εργοστάσιο του Σπιγκούλιν. Διαφημίζουν με ιδιαίτερο ζήλο τη «Λογοτεχνική Γιορτή» της Γιούλια Μιχαήλοβνα, μετατρέποντάς την σε πολυαναμενόμενο γεγονός για ολόκληρη την πόλη. Ο Κυβερνήτης, ο Αντρέι Αντόνοβιτς, ανησυχεί βαθιά παρακολουθώντας την επιρροή του Πιοτρ Στεπανόβιτς στη σύζυγό του αλλά και την έλλειψη σεβασμού προς την εξουσία του. Είναι όμως απελπιστικά ανίκανος να πράξει το παραμικρό για όλα αυτά. Αδυνατεί να διαχειριστεί τα πρωτάκουστα γεγονότα και την αυξανόμενη πίεση που του προκαλούν, ενώ αρχίζει να παρουσιάζει τα συμπτώματα μιας οξείας ψυχικής διαταραχής. Ο Πιοτρ Στεπάνοβιτς υιοθετεί μια παρόμοια αποσταθεροποιητική προσέγγιση απέναντι στον πατέρα του: οδηγεί τον Στεπάν Τροφίμοβιτς σε παράκρουση, γελοιοποιώντας τον αδιάκοπα και υπονομεύοντας περαιτέρω την ήδη καταρρέουσα σχέση του με τη Βαρβάρα Πέτροβνα.
Ο Πιοτρ Στεπανόβιτς επισκέπτεται τον Κιρίλοφ για να του υπενθυμίσει τη «συμφωνία» του να αυτοκτονήσει σε χρόνο πρόσφορο για τις επιδιώξεις του ομίλου των επαναστατών. Προσκαλεί τον Κιρίλοφ -- και στη συνέχεια κάνει το ίδιο επισκεπτόμενος και τον Σάτοφ -- σε μια συνάντηση του τοπικού παραρτήματος του ομίλου, η οποία πρόκειται να πραγματοποιηθεί αργότερα εκείνη την ημέρα. Στη συνέχεια επισκέπτεται και τον Σταβρόγκιν, φτάνοντας στο σπίτι του λίγο πριν να αναχωρήσει από εκεί, σε έξαλλη κατάσταση, ο Μαυρίκι Νικολάγιεβιτς, ο νέος αρραβωνιαστικός της Λίζας. Παρ' όλ' αυτά, ο Σταβρόγκιν φαίνεται να βρίσκεται σε καλή διάθεση και δέχεται να συνοδεύσει τον Πιοτρ Στεπανόβιτς στη συνάντηση. Από τη μεγάλη γκάμα ιδεαλιστών, δυσαρεστημένων και ψευδο-διανοούμενων που είναι παρόντες σε αυτή τη συνάντηση, ξεχωρίζει ο φιλόσοφος Σιγκαλιόφ, ο οποίος προσπαθεί να αναπτύξει τη θεωρία του για τον ιστορικά απαραίτητο ολοκληρωτισμό που θα διέπει την κοινωνία του μέλλοντος. Οι συζητήσεις που γίνονται μοιάζουν ασυνάρτητες, μέχρι τη στιγμή που παίρνει το λόγο ο Πιοτρ Στεπανόβιτς. Επιθυμεί να εξακριβώσει εάν οι παρευρισκόμενοι έχουν πραγματικά τη διάθεση να δεσμευτούν ότι θα υπηρετήσουν τον στόχο της βίαιης επανάστασης. Ισχυρίζεται ότι αυτό το ζήτημα μπορεί να επιλυθεί εφόσον ο καθένας τους δεχθεί να απαντήσει σε μια απλή ερώτηση: στην περίπτωση που μάθει ότι έχει προγραμματιστεί μια πολιτική δολοφονία, θα ενημερώσει ή όχι την αστυνομία; Ενώ όλοι σχεδόν βιάζονται να επιβεβαιώσουν ότι φυσικά και δεν θα ενημερώσουν την αστυνομία, ο Σάτοφ σηκώνεται από τη θέση του και αποχωρεί, με τους Σταβρόγκιν και Κιρίλοφ να τον μιμούνται. Μέσα στον σάλο που επακολουθεί, ο Πιοτρ Στεπάνοβιτς εγκαταλείπει κι αυτός τη συνάντηση και τρέχει πίσω από τον Σταβρόγκιν και τον Κιρίλοφ. Συναντά και τους δυο τους στο σπίτι του Κιρίλοφ, όπου βρίσκεται επίσης και ο Φέντκα. Ο Βερχοβένσκι απαιτεί να μάθει αν ο Σταβρόγκιν θα δώσει τα χρήματα για να αντιμετωπισθεί το θέμα των Λεμπιάτκιν. Για να πείσει τον Σταβρόγκιν ότι ο Λεμπιάτκιν σχεδιάζει να τους προδώσει, του παρουσιάζει ως απόδειξη μια επιστολή που έχει στείλει ο λοχαγός στον φον Λέμπκε. Ο Σταβρόγκιν αρνείται, του λέει ότι δεν θα συμφωνήσει ούτε για την περίπτωση του Σάτοφ, και αποχωρεί. Ο Βερχοβένσκι προσπαθεί να τον σταματήσει, αλλά ο Σταβρόγκιν τον ρίχνει στο έδαφος και συνεχίζει την πορεία του. Ο Βερχοβένσκι σπεύδει να τον ακολουθήσει ξανά και, προς μεγάλη έκπληξη του Σταβρόγκιν, συμπεριφέρεται πλέον ως παράφρονας. Αρχίζει έναν ασυνάρτητο μονόλογο στον οποίον, πότε με πάθος και πότε με δουλοπρέπεια, παρακαλεί απεγνωσμένα τον Σταβρόγκιν να τον συντροφεύσει στις επιδιώξεις του. Ο λόγος του, που θυμίζει εξομολόγηση ερωτευμένου, φτάνει στην αποκορύφωση με την αναφώνηση "Σταβρόγκιν, είσαι υπέροχος!" και την προσπάθεια του Πιοτρ Στεπάνοβιτς να φιλήσει το χέρι του ινδάλματός του. Όπως αποδεικνύεται, ο Βερχοβένσκι δεν οραματίζεται καμιά σοσιαλιστική κοινωνία, αλλά επιθυμεί απλώς την καταστροφή της παλιάς τάξης και την κατάληψη της εξουσίας. Στο τιμόνι σχεδιάζει να τοποθετήσει τον Σταβρόγκιν ως έναν ηγέτη με σιδερένια πυγμή. Ο ίδιος ο Σταβρόγκιν παραμένει ψυχρός απέναντι σε όλα αυτά, χωρίς όμως και να τα απορρίπτει ξεκάθαρα.