cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Η συγγραφέας ντετέκτιβ
Τέλος
Βρέθηκε, ωστόσο, λύση, η οποία έδωσε τη δυνατότητα στη Λάνσμπερι να συνεχίσει αλλά και να ξεκουραστεί. Αυτό επέτρεψε και σε ορισμένους δευτερεύοντες χαρακτήρες να αποκτήσουν μεγαλύτερο ρόλο. Για τις επόμενες δύο σεζόν, η Λάνσμπερι μείωσε τις εμφανίσεις της σε πολλά επεισόδια, εμφανιζόμενη μόνο στην αρχή και στο τέλος, για να παρουσιάσει ιστορίες με πρωταγωνιστές αρκετούς φίλους της Τζέσικα, όπως ο ιδιωτικός ντετέκτιβ Χάρι Μαγκρό, ο πρώην κλέφτης Ντένις Στάντον και ο πράκτορας της MI5 Μάικλ Χάγκαρτι. Το «πείραμα» τελείωσε το 1991. Το 1992, η Λάνσμπερι ανέλαβε έναν πιο εκτεταμένο ρόλο στην παραγωγή, καθώς έγινε εκτελεστική παραγωγός της σειράς.
Μέχρι το τέλος του 11ου κύκλου (1994-1995) της Συγγραφέως ντετέκτιβ, η Λάνσμπερι σκεφτόταν και πάλι να αποσυρθεί. Αυτό το έκανε στον επόμενο 12ο κύκλο.
Η μετακίνηση έθεσε τη Συγγραφέα ντετέκτιβ σε άμεσο ανταγωνισμό με τη σειράς Must See TV του NBC, η οποία σημείωνε επί χρόνια τις υψηλότερες βαθμολογίες της εβδομάδας σε οποιοδήποτε δίκτυο. Παρά τις διαμαρτυρίες πολλών θαυμαστών της σειράς (οι οποίοι πίστευαν ότι το CBS έκανε σκόπιμα την εκπομπή να αποτύχει στη νέα του ώρα), το CBS αρνήθηκε να υποχωρήσει. Η συγγραφέας ντετέκτιβ έπεσε τότε από την 8η στην 58η θέση στις ετήσιες βαθμολογίες. Η σειρά έχασε σχεδόν 6 εκατομμύρια θεατές.
Το CBS τελικά αποφάσισε ότι η πτώση της τηλεθέασης παραήταν μεγάλη και σταμάτησε τη Συγγραφέα ντετέκτιβ μετά από δώδεκα κύκλους. Μετά από μια παύση τριών εβδομάδων τον Απρίλιο του 1996, το δίκτυο επέστρεψε την εκπομπή στο βράδυ της Κυριακής για να ολοκληρώσει την προβολή της. Το φινάλε προβλήθηκε στις 19 Μαΐου 1996. Το δίκτυο συμφώνησε επίσης να γυριστούν τέσσερις ταινίες στο ίδιο θέμα τα επόμενα χρόνια. Το πρώτο ήταν South by Southwest (1997), με άλλα τρία να ακολουθούν ως A Story to Die For (2000), The Last Free Man (2001) και Το μυστήριο του μεσονυχτίου (The Celtic Riddle, 2003).
Η Λάνσμπερι δήλωσε τον Μάιο του 2011 ότι θα ήθελε να κάνει μια εμφάνιση επιστρέφοντας ως Τζέσικα Φλέτσερ. Ωστόσο, σε μια συνέντευξή της το 2015, απέρριψε την ιδέα της επανάληψης του πολυαγαπημένου ρόλου. Στη συνέχεια, εξέφρασε ενδιαφέρον να ξαναπαίξει τον ρόλο το 2017.
Πιθανή επανεκκίνηση
Το Deadline Hollywood ανέφερε τον Οκτώβριο του 2013 ότι το NBC σχεδίαζε μια επανεκκίνηση της σειράς, με πρωταγωνίστρια τη βραβευμένη με Όσκαρ ηθοποιό Οκτάβια Σπένσερ.
Η Λάνσμπερι σχολίασε ότι δεν θα της άρεσε η χρήση του τίτλου. Αποφασίστηκε από τους παραγωγούς ότι ο ρόλος της Σπένσερ δεν θα ονομαζόταν Τζέσικα Φλέτσερ, γιατί μόνο η Λάνσμπερι θα μπορούσε να υποδυθεί την Τζέσικα Φλέτσερ. Στις 21 Ιανουαρίου 2014, ανακοινώθηκε ότι η επανεκκίνηση δεν θα συνεχιστεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές της Universal Television
Βαλκανικοί αγώνες καλαθοσφαίρισης ανδρών 1969
Οι 11οι Βαλκανικοί Αγώνες καλαθοσφαίρισης διεξήχθησαν από τις 01-05 Σεπτεμβρίου 1969 στη Θεσσαλονίκη, Ελλάδας. Μετείχαν πέντε χώρες και νικήτρια αναδείχθηκε η Γιουγκοσλαβία για ένατη φορά. Το αργυρό και χάλκινο μετάλλιο κρίθηκαν στην διαφορά πόντων καθώς υπήρξε τριπλή ισοβαθμία μεταξύ Ελλάδας, Ρουμανίας και Βουλγαρίας.
Τα αποτελέσματα
01/09 Βουλγαρία-Γιουγκοσλαβία 76-83(43-40) 01/09 Ελλάδα-Τουρκία 75-65(45-30) 02/09 Ελλάδα-Βουλγαρία 74-80(35-45) 02/09 Ρουμανία-Τουρκία 63-51(38-22) 03/09 Ελλάδα-Ρουμανία 80-65(40-34) 03/09 Γιουγκοσλαβία-Τουρκία 89-65(36-28) 04/09 Γιουγκοσλαβία-Ρουμανία 83-78(43-32) 04/09 Βουλγαρία-Τουρκία 92-68(44-37) 05/09 Βουλγαρία-Ρουμανία 63-75(28-33) 05/09 Ελλάδα-Γιουγκοσλαβία 70-72(33-34)
Παραπολιτικά 90.1 FM
Ο Παραπολιτικά 90.1 FM είναι ενημερωτικός ραδιοφωνικός σταθμός, ο οποίος ανήκει στον Γιάννη Κουρτάκη, που εκδίδει και την ομώνυμη πανελλαδική εφημερίδα.
Ιστορία
Ο σταθμός είναι διάδοχος του ραδιοφωνικού σταθμού του ΚΚΕ, 902 Αριστερά. Η επιχείρηση που είχε τον ραδιοφωνικό σταθμό (Ραδιοτηλεοπτική Α.Ε.) είχε στην κατοχή του και τον τηλεοπτικό σταθμό 902 TV (μετέπειτα Epsilon TV, σήμερα Open Beyond).
Στις 31 Ιουλίου 2013 η ραδιοτηλεόραση του 902 πουλήθηκε με συμβολαιογραφική πράξη στην κυπριακή εταιρεία A-Orizon Media Ltd. και το Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, ο 902 Αριστερά μετονομάστηκε προσωρινά σε E Radio και μετατράπηκε σε μουσικό ραδιόφωνο (παρά την ενημερωτική άδεια που διέθετε), ωστόσο μετέπειτα στις 31 Δεκεμβρίου, του ίδιου έτους, πέρασε στα χέρια του Γιάννη Κουρτάκη, έναντι του ποσού των 900.000 ευρώ. Στις 28 Απριλίου 2014, ο σταθμός πήρε το σημερινό του όνομα.
Εμβέλεια
Ο σταθμός δεν έχει πανελλαδική εμβέλεια, αλλά έχει δημιουργήσει το δικό του δίκτυο συνεργατών στην Ελλάδα ενώ από τις πρώτες εκπομπές του ξεκίνησε να αναμεταδίδεται στη Θεσσαλονίκη, αρχικά μέσω του Flash 99.4 (2014-2019) και αργότερα μέσω του Radio North 98 (2019-2023).
Ιδιοκτησία
Ο σταθμός ανήκει στην εταιρεία περιορισμένης ευθύνης Παρά ΕΝΑ Εκδόσεις και Υπηρεσίες Διαδικτύου μετά από την πώλησή του στον Γιάννη Κουρτάκη. Η μετάβαση εγκρίθηκε από το ΕΣΡ στις 9 Σεπτεμβρίου 2014.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί Κατηγορία:Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης του Πειραιά
NGC 1260
Ο NGC 1260 είναι σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό του Περσέα. Απέχει περίπου 250 εκατομμύρια έτη φωτός και ανήκει στο σμήνος γαλαξιών του Περσέα. Αποτελεί ζεύγος γαλαξιών με τον κοντινό PGC 12230. Υπάρχουν ενδείξεις για την ύπαρξη ενός αχνού εξωτερικού σπειροειδή βραχίονα και μιας κεντρικής ράβδου. Στον πυρήνα είναι έντονη η παρουσία σκόνης και η εκπομπή Ηα, που συνδέονται με την γέννηση νέων αστέρων. Το 2006 καταγράφτηκε εκεί ο δεύτερος φωτεινότερος υπερκαινοφανής στο παρατηρήσιμο σύμπαν, ο SN 2006gy.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1260 Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Περσεύς (αστερισμός) 12219 02634
Ντρου Νέιμικ
Ο Ντρου Νέιμικ, γεννημένος στις 18 Φεβρουαρίου 1985 στο Μούσκεγκον του Μίσιγκαν, είναι Αμερικανός καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στην ομάδα του Άρη την σεζόν 2014-15.
Καριέρα
Ο Νέιμικ ξεκίνησε να παίζει μπάσκετ στο λύκειο του βόρειου Μούσκεγκον και το 2003 ξεκίνησε την φοίτηση του στο κολέγιο του Μίσιγκαν Στέιτ. Στην πρώτη του χρονιά αγωνίστηκε σε 22 αγώνες, ενώ την δεύτερη χρονιά του απονεμήθηκε το βραβείο του σπουδαστή-αθλητή του κολεγίου. Η ομάδα του έφθασε στο φάιναλ-φορ του NCAA και τις δύο χρονιές, αλλά το 2005-06 ο Νέιμικ τραυματίστηκε στις αρχές της περιόδου χάνοντας το υπόλοιπο της χρονιάς, με αποτέλεσμα η αμερικάνικη ομοσπονδία να του δώσει έναν ακόμη χρόνο στο NCAA. Το 2006-07, αγωνίστηκε σε 35 αγώνες και πραγματοποίησε 55 κοψίματα, ρεκόρ που ήταν δεύτερο στην ιστορία του πανεπιστημίου, ενώ στους Big Ten ήταν τρίτος στα κοψίματα.
Στις 24 Σεπτεμβρίου 2010, υπέγραψε στους Λέικερς, οι οποίοι τον απελευθέρωσαν μετά το προπονητικό καμπ, για να υπογράψει τελικά στους Μπέικερσφιλντ Τζαμ της NBA Development League.
Την επόμενη διετία, αγωνίστηκε στην Τσεχία και τη Νίμπουρκ, με την οποία κατέκτησε το νταμπλ και τις δύο χρονιές. Το 2014, έπαιξε για μικρά χρονικά διαστήματα στο Μεξικό και το Πουέρτο Ρίκο και το καλοκαίρι του 2014 μεταγράφηκε στον Άρη Θεσσαλονίκης, με τον οποίο κατέκτησε την τέταρτη θέση του ελληνικού πρωταθλήματος, αν και αντιμετώπισε συχνά προβλήματα τραυματισμού.
Το Νοέμβριο του 2015, υπέγραψε στην γερμανική Μπαϊρόιτ, διακόπτοντας την συνεργασία τους μόλις δύο μήνες αργότερα.
Συνέχισε στην Ιαπωνία με τις ομάδες των Λινγκ Τγκίτσι Μπρεξ και Αλβάρκ Τόκιο.
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπέικερσφιλντ Τζαμ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές πολωνικών συλλόγων‎‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισπανικών συλλόγων‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές τσεχικών συλλόγων‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές μεξικανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές πορτορικανικών συλλόγων‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές γερμανικών συλλόγων
Παλαί ντε λα Σιτέ
μικρογραφία|417x417εσ|Το Παλαί ντε λα Σιτέ στις [[Οι Πολύ Πλούσιες Ώρες του Δούκα του Μπερί|Πολύ πλούσιες ώρες του δούκα του Μπερί]] Το Παλαί ντε λα Σιτέ (Γαλλικά: Palais de la Cité) ήταν η κατοικία των βασιλέων της Γαλλίας από τον 10ο έως τον 14ο αιώνα. Βρισκόταν στο δυτικό τμήμα του Ιλ ντε λα Σιτέ στον ποταμό Σηκουάνα, στο 1ο διαμέρισμα του Παρισιού.
Από τον 14ο αιώνα έως τη Γαλλική Επανάσταση, ήταν η έδρα του γαλλικού θησαυροφυλακίου, του δικαστικού σώματος και του Κοινοβουλίου του Παρισιού, μιας συνέλευσης ευγενών. Το ισόγειο του παλατιού μετατράπηκε σε κρατική φυλακή το 1370, όταν το παλάτι εγκαταλείφθηκε ως κατοικία από τον Κάρολο Ε', ο οποίος μετέφερε τα ανάκτορα στο παλάτι του Λούβρου. Κατά την περίοδο της Τρομοκρατίας θεωρούνταν ως προθάλαμος για την γκιλοτίνα. Η Μαρία Αντουανέτα και άλλοι κρατούμενοι κρατήθηκαν και καταδικάστηκαν από το Επαναστατικό Δικαστήριο.
Από τον 19ο αιώνα μέχρι την άνοιξη του 2018, ο χώρος στέγαζε σε μεγάλο βαθμό τα κτήρια του Δικαστικού μεγάρου, αλλά μερικά σημαντικά τμήματα του παλατιού έχουν διασωθεί:
Το ρωμαϊκό παλάτι
Οι αρχαιολογικές ανασκαφές έχουν βρει ίχνη ανθρώπινης κατοίκησης στο Ιλ ντε λα Σιτέ από το 5000 π.Χ. έως τις αρχές της εποχής του Σιδήρου, αλλά δεν υπάρχουν στοιχεία ότι οι Κέλτες κάτοικοι, οι Παρίσιοι, χρησιμοποίησαν το νησί ως πρωτεύουσα τους. Ωστόσο, μετά την κατάκτηση των Παρισίων από τους Ρωμαίους τον 1ο αιώνα π.Χ., το νησί αναπτύχθηκε γρήγορα. Ενώ το φόρουμ και το μεγαλύτερο μέρος της ρωμαϊκής πόλης, που ονομάζονταν Λουτέτια, βρίσκονταν στην αριστερή όχθη του Σηκουάνα, ένας μεγάλος ναός βρισκόταν στο ανατολικό άκρο του νησιού, όπου βρίσκεται σήμερα ο καθεδρικός ναός της Παναγίας των Παρισίων. Το δυτικό άκρο του νησιού ήταν κατοικημένο, και ήταν η τοποθεσία του ανακτόρου των Ρωμαίων διοικητών. Επρόκειτο για ένα γαλατορωμαϊκό φρούριο που περιβάλλονταν από τείχη. Το 360 μ.Χ., ο Ρωμαίος διοικητής Ιουλιανός ο Αποστάτης ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας της Ρώμης από τους στρατιώτες του ενώ κατοικούσε στην πόλη.
Το παλάτι των Μεροβίγγειων
Από τις αρχές του 6ου αιώνα, οι Μεροβίγγειοι βασιλιάδες χρησιμοποιούσαν το παλάτι ως κατοικία τους όταν βρίσκονταν στο Παρίσι. Ο Κλόβις Α', βασιλιάς των Φράγκων, έζησε στο παλάτι από το 508 μέχρι το θάνατό του το 511. Οι βασιλείς της δυναστείας των Καρολιδών που τον ακολούθησαν, μετέφεραν την πρωτεύουσά τους στο ανατολικό τμήμα της επικράτειάς τους, και δεν έδωσαν μεγάλη προσοχή στο Παρίσι. Στο τέλος του 9ου αιώνα, μετά από μια σειρά εισβολών των Βίκινγκς που απειλούσαν την πόλη, ο βασιλιάς Κάρολος ο Φαλακρός επιδιόρθωσε και ενίσχυσε τα τείχη. Ο Ούγος Καπέτος (941-996), Κόμης του Παρισιού, εξελέγη βασιλιάς των Γάλλων το 987 και κατοικούσε στο φρούριο όταν ήταν στο Παρίσι, αλλά αυτός και οι άλλοι βασιλιάδες του του Οίκου των Καπετιδών πέρασαν λίγο χρόνο στην πόλη και είχαν άλλες βασιλικές κατοικίες στη Βενσέν, την Κομπιένη και την Ορλεάνη. Η διοίκηση και τα αρχεία του βασιλείου την εποχή εκείνη μεταφέρονταν οπουδήποτε πήγαινε ο βασιλιάς.
Το παλάτι των Καπετιδών
Στην αρχή της δυναστείας των Καπετιδών, η εξουσία του βασιλιά της Γαλλίας έφτανε λίγο μακρύτερα από την σημερινή περιοχή Ιλ ντε Φρανς. Μέσω όμως πολιτικών συμφωνιών και γάμων, άρχισαν να επεκτείνουν το βασίλειό τους και να μετατρέπουν το παλιό γαλατορωμαϊκό φρούριο σε πραγματικό παλάτι. Ο Ροβέρτος Β΄ της Γαλλίας, γιος του Ούγου Καπέτου, κυβέρνησε από το 972 έως το 1031 και έμενε στο Παρίσι πιο συχνά από τους προκατόχους του. Ξαναέχτισε το φρούριο, ειδικότερα για να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις της τρίτης συζύγου του, Κωνστάνς της Αρλ, για μεγαλύτερη άνεση. Επίσης, ενίσχυσε τα παλιά τείχη και πρόσθεσε οχυρωμένες πύλες. Τα τείχη περιέβαλαν ένα ορθογώνιο μήκους 130 μέτρων και πλάτους 110 μέτρων. Μέσα στα τείχη ο Ροβέρτος κατασκεύασε την Αίθουσα του Βασιλιά, αίθουσα συσκέψεων για το βασιλικό συμβούλιο (Curia Regis), και τη συνέλευση των ευγενών. Στα δυτικά αυτού του κτηρίου έχτισε τη δική του κατοικία. Τέλος, έχτισε ένα παρεκκλήσι αφιερωμένο στον Άγιο Νικόλαο.
Περαιτέρω προσθήκες έγιναν από τον Λουδοβίκο ΣΤ΄, με τη βοήθεια του φίλου και συνεργάτη του Συζέ, αβά της Βασιλικής του Σαιν-Ντενί. Αυτή την εποχή ολοκληρώθηκε το παρεκκλήσι του Αγίου Νικολάου, κατεδαφίστηκε ο παλιός κεντρικός πύργος και ανοικοδομήθηκε ένας νέος τεράστιος, ο Grosse Tour, πλάτους 11,7 μέτρων στη βάση, με τείχη πάχους 3 μέτρων. Αυτός ο πύργος υπήρχε μέχρι το 1776.
Φίλιππος-Αύγουστος
Ο Φίλιππος-Αύγουστος (1180-1223) εκσυγχρόνισε τη βασιλική διοίκηση και εγκατέστησε στο Παλαί ντε λα Σιτέ τα βασιλικά αρχεία, το θησαυροφυλάκιο και τα δικαστήρια. Στη συνέχεια η πόλη λειτούργησε, εκτός από σύντομες περιόδους, ως πρωτεύουσα του βασιλείου. Το 1187 φιλοξένησε στο παλάτι τον Άγγλο βασιλιά Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο. Η παρουσία του δικαστηρίου δημιούργησε μια νέα επίσημη θέση, τον Κονσιέρζ, φύλακα του χώρου, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για τη διοίκηση των δικαστηρίων κατώτερου και μεσαίου επιπέδου στο Παλάτι. Ο χώρος του δικαστηρίου αργότερα πήρε το όνομά του από αυτήν τη θέση, η Κονσιερζερί. Ο Φίλιππος βελτίωσε επίσης πολύ τον χώρο γύρω από το Παλάτι, πλακοστρώνοντας τους λασπωμένους δρόμους γύρω από το Παλάτι. Αυτοί ήταν οι πρώτοι πλακόστρωτοι δρόμοι στο Παρίσι.
Λουδοβίκος Θ' και Σαιντ-Σαπέλ
Ο εγγονός του Φίλιππου Αυγούστου, Λουδοβίκος Θ' (1214-1270), αργότερα γνωστός ως Άγιος Λουδοβίκος, έχτισε ένα νέο ιερό μέσα στα τείχη των ανακτόρων για να δείξει ότι δεν ήταν μόνο ο βασιλιάς της Γαλλίας, αλλά και ο ηγέτης του χριστιανικού κόσμου. Μεταξύ 1242 και 1248, στον χώρο του παλιού παρεκκλησίου, ανεγέρθηκε η Σαιντ-Σαπέλ για να στεγάσει τη συλλογή του βασιλιά από τα λείψανα του Θείου Πάθους του Χριστού που είχε αποκτήσει το 1239, μεταξύ των οποίων το Ακάνθινο στεφάνι του Χριστού - ένα από τα πιο σημαντικά λείψανα του μεσαιωνικού Χριστιανισμού και Τίμιο ξύλο από το σταυρό της Σταύρωσης του Χριστού. Το παρεκκλήσι είχε δύο επίπεδα, το κατώτερο επίπεδο για τους υπαλλήλους του βασιλιά και το ανώτερο επίπεδο για τον βασιλιά και τη βασιλική οικογένεια. Το ανώτερο παρεκκλήσι συνδέονταν απευθείας με την κατοικία του βασιλιά από ένα σκεπαστό πέρασμα. Μόνο ο βασιλιάς επιτρεπόταν να αγγίξει το στέμμα των αγκαθιών, το οποίο έβγαζε κάθε χρόνο τη Μεγάλη Παρασκευή.
Ο Λουδοβίκος Θ' δημιούργησε επίσης πολλά νέα γραφεία για τη διαχείριση των οικονομικών, της διοίκησης και του δικαστικού συστήματος του αναπτυσσόμενου βασιλείου του.
Φίλιππος Δ'
αριστερά|μικρογραφία|341x341εσ|Ένα συμπόσιο το 1358 που παρέθεσε ο [[Κάρολος Ε΄ της Γαλλίας|Κάρολος Ε' της Γαλλίας στη Μεγάλη αίθουσα για τον θείο του Κάρολο Δ' του Λουξεμβούργου, έργο του Ζαν Φουκέ]] Ο Φίλιππος Δ' ο Ωραίος (1285-1314) ανακατασκεύασε, διεύρυνε και εξωράισε το Παλάτι. Στον χώρο της παλιάς Αίθουσας του Βασιλιά έχτισε μια πολύ μεγαλύτερη και πιο πλούσια διακοσμημένη, τη Μεγάλη αίθουσα, που είχε διπλό κλίτος, καθένα τμήμα ήταν καλυμμένο με ψηλή τοξωτή ξύλινη στέγη. Μια σειρά από οκτώ κίονες στο κέντρο της αίθουσας στήριζε το ξύλινο πλαίσιο της οροφής. Σε κάθε έναν από τους πυλώνες, και κίονες γύρω στους τοίχους, τοποθετήθηκαν πολύχρωμα αγάλματα των βασιλέων της Γαλλίας. Στο κέντρο της αίθουσας βρισκόταν ένα τεράστιο τραπέζι από μαύρο μάρμαρο, που χρησιμοποιούσαν για δεξιώσεις, όρκους, συναντήσεις υψηλών προσώπων και άλλες επίσημες λειτουργίες. Ένα κομμάτι του τραπεζιού εξακολουθεί να υπάρχει και εκτίθεται στην Κονσιερζερί. Η Μεγάλη αίθουσα ήταν ο χώρος για συμπόσια, δικαστικές διαδικασίες και θεατρικές παραστάσεις.
Στο δυτικό άκρο του νησιού, όπου βρίσκεται σήμερα η πλατεία Ντωφίν, δημιουργήθηκε ένας περιφραγμένος ιδιωτικός κήπος με ένα χώροό όπου ο βασιλιάς μπορούσε να κολυμπήσει στα νερά του ποταμού και μια αποβάθρα, από την οποία ο βασιλιάς μπορούσε να ταξιδέψει με βάρκα στις άλλες του κατοικίες, το φρούριο του Λούβρου στη δεξιά όχθη και τον πύργο Νελ στην αριστερή όχθη.
Πηνελόπη Παυλοπούλου
Η Πηνελόπη Παυλοπούλου (Αθήνα, 3 Μαρτίου 1996), είναι Ελληνίδα καλαθοσφαιρίστρια. Διαθέτοντας ύψος 172 εκατοστά, αγωνίζεται ως πόιντ γκαρντ στην ομάδα του Παναθηναϊκού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος νέων γυναικών Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος νεανίδων Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος κορασίδων Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Πανιωνίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Πρωτέα Βούλας Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες ΠΑΟΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες ΠΑΟ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές πολωνικών συλλόγων
Παλαί ντε λα Σιτέ
Δικαστήριο και φυλακή
Ο Εκατονταετής πόλεμος μεταξύ Αγγλίας και Γαλλίας άλλαξε την ιστορία και τη λειτουργία του παλατιού. Το 1356, ο βασιλιάς Ιωάννης Β΄ συνελήφθη αιχμάλωτος από τους Άγγλους στη μάχη του Πουατιέ. Το 1358 ο επόπτης των εμπόρων στο Παρίσι Ετιέν Μαρσέλ, ηγήθηκε εξέγερσης κατά της βασιλικής εξουσίας. Οι στρατιώτες του εισέβαλαν στο Παλαί ντε λα Σιτέ και, παρουσία του γιου του βασιλιά, του μελλοντικού Κάρολου Ε', σκότωσαν δύο συμβούλους του βασιλιά. Η εξέγερση απέτυχε και ο Μαρσέλ σκοτώθηκε, αλλά όταν ο Κάρολος Ε' ανέλαβε το θρόνο το 1364, αποφάσισε να μετακινήσει την κατοικία του σε μια ασφαλή απόσταση από το κέντρο της πόλης. Οικοδόμησε μια νέα κατοικία, το μέγαρο Σαιν-Πωλ, στην περιοχή Μαραί, κοντά στην ασφάλεια του φρουρίου της Βαστίλης. Αργότερα το παλάτι του Λούβρου και μετά το παλάτι του Κεραμεικού έγιναν οι βασιλικές κατοικίες.
Το Παλαί ντε λα Σιτέ άλλαξε χρήση και στέγαζε τα δικαστήρια και φυλακές. Κατά τη Γαλλική επανάσταση, την περίοδο της Τρομοκρατίας θεωρούνταν ως προθάλαμος για την γκιλοτίνα. Η Μαρία Αντουανέτα και άλλοι κρατούμενοι κρατήθηκαν και καταδικάστηκαν από το Επαναστατικό Δικαστήριο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Το Παλαί ντε λα Σιτέ στην ιστοσελίδα Paris et son histoire (γαλλικά, αγγλικά)
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλικές κατοικίες στη Γαλλία Κατηγορία:Παλάτια στη Γαλλία
Λαμπιώτες Ρεθύμνης
Οι Λαμπιώτες (επίσημο: αι Λαμπιώται) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Αμαρίου, στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Απέχουν 41 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο και είναι κτισμένοι σε υψόμετρο 340 μέτρα.
Ιστορικά στοιχεία
Σύμφωνα με τον Στέργο Σπανάκη το χωριό δημιουργήθηκε από κατοίκους της αρχαίας Λάππας ή Λάμπης, η οποία βρίσκεται κοντά στην Αργυρούπολη, οι οποίοι αποκαλούνται Λαμπιώτες. Η παλαιότερη μνεία στο χωριό γίνεται σε συμβόλαιο του 1301, όπου αναφέρεται ως Lambrotes. Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Lambrotes. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Lambiotes με 80 κατοίκους και στην απογραφή του Βασιλικάτα κατά το 1630 αναφέρεται ως Lambiotes.
Στην απογραφή του 1834 η οποία πραγματοποιήθηκε από τους Αιγυπτίους καταγράφηκαν 8 χριστιανικές οικογένειες να διαμένουν στο χωριό. Ο Χουρμουζής Βυζάντιος στο έργο του Κρητικά αναφέρει το χωριό ως Ζαμπρώτες. Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται στον δήμο Μοναστηρακίου και είχε 133 χριστιανούς κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 178 κατοίκους. Στην απογραφή του 1920 αναφέρεται ως έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Το 1925, οι Λαμπιώτες υπάχθηκαν στην κοινότητα Βυζαρίου. Το 1934 το χωριό ορίστηκε έδρα δικής του κοινότητας της επαρχίας Αμαρίου μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, οπότε και προσαρτήθηκε στον Δήμο Κουρητών. Από το 2011 υπάγεται στον δήμο Αμαρίου.
Στους Λαμπιώτες βρίσκεται ο μονόχωρος τοιχογραφημένος ναός της Παναγίας, ο οποίος χρονολογείται από τις αρχές του 14ου ή τον 15ο αιώνα. Στον εξωτερικό τοίχο του ναού βρίσκεται τάφος με οικόσημο. Ο ναός βρίσκεται περίπου 500 μέτρα από το χωριό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Αμαρίου
Τόμας Μπρίγκστοκ
Ο Τόμας Μπρίγκστοκ (Thomas Brigstocke) (1809 – 11 Μαρτίου 1881) ήταν Ουαλός ζωγράφος. Σπούδασε τέχνη στο Λονδίνο και μετά πέρασε οκτώ χρόνια στην Ιταλία προτού επιστρέψει στην Αγγλία. Στη δεκαετία του 1840 επισκέφτηκε την Αίγυπτο, όπου φιλοτέχνησε πορτρέτα του Μωάμεθ Αλή Πασά και της οικογένειάς του.
Ζωή και δουλειά
Ο Μπρίγκστοκ γεννήθηκε στο Καρμάρθεν, στις 17 Απριλίου 1809, ο τρίτος γιος του Ντέιβιντ και της Μαίρη Μπρίγκστοκ. Σπούδασε στο Queen Elizabeth's Grammar School στο Καρμάρθεν. Όταν έκλεισε τα 16 οι γονείς του τον έστειλαν για σπουδές στο στούντιο του Χένρι Σας στην Charlotte Street του Λονδίνου. Οκτώ μήνες αργότερα έγινε μαθητής στα Σχολεία της Βασιλικής Ακαδημίας αρχικά υπό τον Χένρι Περόνετ Μπριγκς και στη συνέχεια υπό τον Τζον Πρέσκοτ Νάιτ. Το 1833 άφησε τη Βρετανία για να σπουδάσει στο Παρίσι, τη Φλωρεντία, τη Ρώμη και τη Νάπολη, περνώντας οκτώ έτη στην Ιταλία.
Την περίοδο εκείνη δημιούργησε διάφορα αντίγραφα των παλαιών δασκάλων, συμπεριλαμβανομένου ενός από τη Μεταμόρφωση του Ραφαήλ, το οποίο αγοράστηκε ως βωμό για την Εκκλησία του Χριστού, στην οδό Albany, στο Λονδίνο, κατόπιν σύστασης του ζωγράφου Γουίλιαμ Κολίνς. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Ρώμη έκανε παρέα με δύο άλλους Ουαλούς καλλιτέχνες που κατοικούσαν εκεί, τον Τζον Γκίμπσον και τον Πένρι Γουίλιαμς, καθώς και με Άγγλους όπως ο Έντουαρντ Μάθιου Γουόρντ και ο Τζόζεφ Σέβερν. Ο Μπρίγκστοκ, ομιλητής της ουαλικής, λέγεται ότι δίδαξε τη γλώσσα στον διάσημο γλωσσολόγο Καρδινάλιο Μεζοφάντι.
Ο Μπρίγκστοκ εξέθεσε για πρώτη φορά στη Βασιλική Ακαδημία το 1842, παρουσιάζοντας έναν πίνακα που ονομάζεται Alnaschar, ο πέμπτος αδελφός του κουρέα. Από τότε έως το 1865 εξέθεσε 16 έργα στην Ακαδημία και δύο στο Βρετανικό Ίδρυμα. Η Oriental Club του ανέθεσε να ζωγραφίσει ένα πορτρέτο του στρατηγού Sir Γουίλιαμ Νοτ, μετά την επιστροφή του από μια εκστρατεία στο Αφγανιστάν, και το 1847 ο Μπρίγκστοκ πήγε στην Αίγυπτο με μια εισαγωγική επιστολή από την Oriental Club προς τον Αλή Πασά και ζωγράφισε τα πορτρέτα του και την οικογένειά του. Πέρασε δεκαέξι μήνες δουλεύοντας στην Αίγυπτο, κυρίως στο Παλάτι της Σούμπρα, στον Νείλο, κοντά στο Κάιρο, και στο Ρας Ελ Τιν της Αλεξάνδρειας.
Στο Λονδίνο ζωγράφιζε, περιστασιακά, σκυλιά.
Ο Μπρίγκστοκ πέθανε στις 11 Μαρτίου 1881, σε ηλικία 72 ετών, και ενταφιάστηκε στο νεκροταφείο Kensal Green.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουαλοί ζωγράφοι
Πρεζιγί (Άνω Σαβοΐα)
Το Πρεζιγί (γαλλικά: Présilly) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πρεζιλιέν (γαλλικά: Présilliens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Ντέιβιντ Γκρίφιθς (προσωπογράφος)
Ο Ντέιβιντ Γκρίφιθς (David Griffiths) (γεννημένος στις 16 Φεβρουαρίου 1939) είναι Ουαλός ζωγράφος πορτρέτων.
Βιογραφία
Γεννήθηκε σε μια οικογένεια Ουαλών στο Λίβερπουλ της Αγγλίας, αλλά η οικογένεια μετακόμισε στο Φέλχελι σε ηλικία επτά ετών. Σπούδασε στο Slade School of Fine Art του Λονδίνου υπό τη διεύθυνση του καθηγητή Sir Γουίλιαμ Κόλντστριμ.
Η Midland Bank χρηματοδότησε μια μεγάλη έκθεση του έργου του στο Εθνικό Eisteddfod του 1970. Το 2002, η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ουαλίας πραγματοποίησε μια αναδρομική έκθεση του έργου του. Πάνω από εξήντα από τις ελαιογραφίες του βρίσκονται σε συλλογές πανεπιστημίων ή γκαλερί του Ηνωμένου Βασιλείου. Διορίστηκε Μέλος του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (MBE) στην Πρωτοχρονιά του 2019 για υπηρεσίες στην Τέχνη, ιδιαίτερα στη Ζωγραφική Πορτραίτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέλη του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ουαλοί ζωγράφοι
Πυμπλιέ
Το Πυμπλιέ (γαλλικά: Publier) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πυμπλιεραίν ή Αμφιοναί (γαλλικά: Publiérains ή Amphionnais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Κεντάλ (Άνω Σαβοΐα)
Το Κεντάλ (γαλλικά: Quintal) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κενταλίς (γαλλικά: Quintalis).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Ρενιέ-Εζερί
Το Ρενιέ-Εζερί (γαλλικά: Reignier-Ésery) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ρενιεράν (γαλλικά: Reignerands).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Το πλοίο της αγάπης
Το πλοίο της αγάπης (αγγλικά: The Love Boat) είναι μια αμερικανική τηλεοπτική σειρά ρομαντικής κωμωδίας / δράματος που προβαλλόταν από το ABC από το 1977 έως το 1986. Η σειρά διαδραματίστηκε στο πολυτελές κρουαζιερόπλοιο MS Pacific Princess και περιστράφηκε γύρω από τον καπετάνιο του πλοίου, Μέριλ Στούμπινγκ (που υποδύεται ο Γκάβιν Μακλίοντ), και το μικρό πλήρωμά του, με επιβάτες που ερμηνεύονται από διαφορετικούς ηθοποιούς σε κάθε επεισόδιο, οι οποίοι συμμετέχουν σε αισθηματικές και χιουμοριστικές περιπέτειες. Τα συνήθη λιμάνια του πλοίου ήταν το Πουέρτο Βαγιάρτα, το Ακαπούλκο και το Μαζατλάν.
Η ομότιτλη αρχική ταινία του 1976 που φτιάχτηκε για την τηλεόραση στην οποία βασίστηκε η εκπομπή βασιζόταν στο βιβλίο μη μυθοπλασίας The Love Boats της Τζέραλντιν Σόντερς, μιας πραγματικής συντονίστριας κρουαζιερών σε κρουαζιερόπλοια. Η Σάντερς εμπνεύστηκε επίσης εν μέρει το γερμανικό κρουαζιερόπλοιο MV Aurora. Την τηλεοπτική ταινία ακολούθησαν άλλες δύο (με τίτλο The Love Boat II και The New Love Boat), οι οποίες προβλήθηκαν όλες πριν ξεκινήσει η σειρά τον Σεπτέμβριο του 1977.
Εκτελεστικός παραγωγός της σειράς ήταν ο Άαρον Σπέλινγκ, ο οποίος γύρισε αρκετές τηλεοπτικές σειρές για την Four Star Television και το ABC από τη δεκαετία του 1960 έως τη δεκαετία του 1990.
Μια άλλη ταινία γυρισμένη για την τηλεόραση, με τίτλο The Love Boat: A Valentine Voyage, με πρωταγωνιστές τέσσερα από τα αρχικά μέλη του καστ, προβλήθηκε τον Φεβρουάριο του 1990.
Διανομή
δεξιά|μικρογραφία| Τα μέλη του καστ με στολές, 2015
Οι Μακλίοντ, Κόπελ και Λανγκ είναι τα μόνα μέλη του καστ που εμφανίζονται σε κάθε επεισόδιο της τηλεοπτικής σειράς, καθώς και στις τρεις τελευταίες ταινίες που φτιάχνονται για τηλεόραση. Ο Γκράντι εμφανίστηκε σε κάθε επεισόδιο σε όλη τη διάρκεια της σειράς, αλλά δεν εμφανίστηκε στην τελευταία από τις τηλεοπτικές ταινίες, καθώς κατέβαινε σε εκλογές για την πρώτη από τις τέσσερις συνεχόμενες θητείες του στη Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ. Ο Μακλίοντ δεν ήταν ο καπετάνιος του Pacific Princess στις δύο πρώτες τηλεοπτικές ταινίες και δεν εμφανίστηκε σε αυτές, αν και όταν παρουσιάστηκε ο ρόλος του, αναφέρθηκε ότι ήταν ο νέος καπετάνιος.
Ανάμεσα στα δυνατά χαρτιά της σειράς ήταν το κάστινγκ γνωστών ηθοποιών σε ρόλους γκεστ σταρ, με πολλούς διάσημους αστέρες του κινηματογράφου προηγούμενων δεκαετιών να κάνουν σπάνιες τηλεοπτικές εμφανίσεις. Το πλοίο της αγάπης δεν ήταν η πρώτη κωμική σειρά που χρησιμοποίησε τη μορφή ανθολογίας καλεσμένων - το Love, American Style είχε χρησιμοποιήσει τη συνταγή επτά χρόνια νωρίτερα - αλλά είχε τέτοια επιτυχία που μελλοντικές σειρές με παρόμοιο στιλ (όπως Ταξίδι μυστηρίου, Supertrain και Masquerade) ακολούθησαν την ίδια τακτική. Συνολικά, 32 προηγούμενοι και μελλοντικοί νικητές βραβείων Όσκαρ ήταν καλεσμένοι στο Πλοίο της αγάπης, συμπεριλαμβανομένης της καλύτερης ηθοποιού της πρώτης τελετής των Όσκαρ το 1929, Τζάνετ Γκέινορ.
Στον τελευταίο κύκλο, παρουσιάστηκε ένας θίασος χορευτών που ερμήνευσαν χορογραφημένες παραστάσεις.
Μορφή γραφής
Κάθε επεισόδιο περιείχε πολλές ιστορίες, καθεμία από τις οποίες ήταν γραμμένη από διαφορετική συγγραφική ομάδα. Έτσι, τα επεισόδια έχουν πολλούς τίτλους που αναφέρονται σε ταυτόχρονες ιστορίες τους.
Υπήρχαν συνήθως τρεις ιστορίες. Μια ιστορία επικεντρωνόταν συνήθως σε ένα μέλος του πληρώματος, μια δεύτερη ιστορία επικεντρωνόταν συχνά σε ένα μέλος του πληρώματος σε σχέση με έναν επιβάτη και η τρίτη ιστορία επικεντρωνόταν περισσότερο σε έναν μόνο επιβάτη (ή σε μια ομάδα επιβατών). Οι τρεις ιστορίες συνήθως ακολουθούσαν παρόμοιο θεματικό μοτίβο: Η μία ιστορία ήταν κωμωδία. Η δεύτερη ακολουθούσε συνήθως περισσότερο μια μορφή ρομαντικής κωμωδίας (με περιστασιακά δραματικά στοιχεία). Η τρίτη ιστορία ήταν συνήθως η πιο δραματική από τις τρεις, προσφέροντας συχνά λίγα (ή καθόλου) γέλια και έναν πολύ πιο σοβαρό τόνο.
Τραγούδι τίτλων
Το τραγούδι των τίτλων του Πλοίου της αγάπης ερμήνευσε ο Τζακ Τζόουν (εκτός από την τελευταία σεζόν, όπου χρησιμοποιήθηκε μια διασκευή από την Ντιον Γουόργουικ). Οι στίχοι γράφτηκαν από τον Πολ Γουίλιαμς σε μουσική του Τσαρλς Φοξ. Το τραγούδι από τότε ηχογραφήθηκε και κυκλοφόρησε εμπορικά, από τον Charo το 1978 και την Αμάντα Λιρ το 2001.
Υποδοχή
Για τα πρώτα επτά χρόνια του, Το πλοίο της αγάπης ήταν πολύ επιτυχημένο στους καταλόγους τηλεθέασης. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, κατατάχθηκε μεταξύ των κορυφαίων 20, ακόμη και των κορυφαίων 10 σειρών. Στη σεζόν 1980–81, σημείωσε την υψηλότερη βαθμολογία στο Νο. 5. Στην αρχή της σεζόν 1984–85, οι βαθμολογίες άρχισαν να πέφτουν και στο τέλος της επόμενης χρονιάς, το Το πλοίο της αγάπης σταμάτησε μετά από εννέα χρόνια στο ABC.
Στην Ελλάδα, Το πλοίο της αγάπης προβαλλόταν από την ΕΡΤ μεταξύ 1977 και 1986.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές βασισμένες σε βιβλία Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές των CBS Television Studios
Βλαντιμίρ Τσβέτκοβιτς
Βλαντιμίρ Τσβέτκοβιτς ( Владимир Цветковић  ; γεννημένος στις 24 Μαΐου 1941) είναι Σέρβος πρώην μπασκετμπολίστας και αθλητικός διευθυντής, ο οποίος είναι επίτιμος πρόεδρος του Ερυθρού Αστέρα. Έπαιξε με τον Ερυθρό Αστέρα για 13 σεζόν από το 1959 ως το 1972. Με τον Ερυθρό Αστέρα κατέκτησε 2 Εθνικά Πρωταθλήματα και 1 Εθνικό Κύπελλο. Πέρασε όλη την καριέρα του από το 1959 ως το 1972 στον Ερυθρό Αστέρα.
Ιστορικές ελεύθερες βολές του Τσβέτκοβιτς
Η εθνική ομάδα της Γιουγκοσλαβίας κέρδισε το πρώτο της Ολυμπιακό μετάλλιο στο Μεξικό το 1968. Οι Γιουγκοσλάβοι έπαιξαν καλά και βρέθηκαν στα ημιτελικά όπου έπαιξαν εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης. Στη σύγκρουση "μπασκετικού Δαβίδ και Γολιάθ", μπροστά σε 22.000 θεατές έδωσαν την υποστήριξη τους στον Δαβίδ, δηλαδή στη Γιουγκοσλαβική ομάδα. Κλειδί του αγώνα αποδείχθηκε ο Βλαντιμίρ Τσβέτκοβιτς.
Επτά δευτερόλεπτα πριν το τέλος του αγώνα, ενώ το αποτέλεσμα ήταν 61–60 για τη Γιουγκοσλαβία, ο Τσβέτκοβιτς πέτυχε δύο κρίσιμες ελεύθερες βολές για το 63–61. Οι Σοβιετικοί είχαν αρκετό χρόνο για να μειώσουν σε 63–62, αλλά όχι αρκετό για να αποφύγουν την ήττα. Η γιορτή των Μεξικανών για τη νίκη της Γιουγκοσλαβικής ομάδας μεταφέρθηκε γρήγορα από το γήπεδο στους δρόμους της Πόλη του Μεξικού και κράτησε μέχρι το ξημέρωμα.
Η ομάδα των ΗΠΑ ήταν πολύ δυνατός αντίπαλος στον τελικό και η Γιουγκοσλαβική ομάδα ηττήθηκε με 50–65 κατακτώντας τη δεύτερη θέση στο ολυμπιακό τουρνουά μπάσκετ.
Δολοφονία του Σίνζο Άμπε
Στις 8 Ιουλίου 2022, ο Σίνζο Άμπε, πρώην πρωθυπουργός της Ιαπωνίας και εν ενεργεία μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων, δολοφονήθηκε την ώρα που μιλούσε σε πολιτική εκδήλωση έξω από τον σταθμό Γιαμάτο-Σαϊντάι-τζι στην πόλη Νάρα της Ιαπωνίας. Περίπου στις 11:30 π.μ. (Ώρα Ιαπωνίας), ενώ προλόγιζε προεκλογική ομιλία ενός υποψηφίου του Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος, ο Άμπε πυροβολήθηκε από πίσω σε κοντινή απόσταση με ηλεκτρικό πυροβόλο όπλο. Αμέσως εταφέρθηκε με ιατρικό ελικόπτερο στο Ιατρικό Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Νάρα, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατός του στις 17:03 μ.μ., πεντέμισι ώρες μετά τους πυροβολισμούς.
Αποτελεί τον πρώτο πρώην πρωθυπουργό της Ιαπωνίας που δολοφονείται μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Δολοφονία
Περίπου στις 11:30 π.μ. (Ώρα Ιαπωνίας) στις 8 Ιουλίου 2022, ο Άμπε κατέρρευσε αφού πυροβολήθηκε δύο φορές στην πλάτη και στον λαιμό ενώ εκφωνούσε μια προεκλογική ομιλία κοντά στο σιδηροδρομικό σταθμό Γιαμάτο-Σαϊντάι-τζι στην πόλη Νάρα. Μεταφέρθηκε σε τοπικό νοσοκομείο, το οποίο συνδέεται με το Ιατρικό Πανεπιστήμιο της Nάρα, μέσω ελικοπτέρου. Έξι ώρες αργότερα, το Ιατρικό Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Νάρα ανακοίνωσε ότι ο Άμπε υπέκυψε στα τραύματά του στις 17:03 μ.μ.
Ο ίδιος ήλπιζε σε νίκη του κόμματος του στις εκλογές της 10ης Ιουλίου, που θα πραγμάτωνε το όραμά του για την δημιουργία ενός μόνιμου στρατού για την Ιαπωνία. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης διέκοψαν τις προεκλογικές τους εκστρατείες μετά τη δολοφονία του.
Η δολοφονία του Άμπε προκάλεσε μεγάλη έκπληξη στην Ιαπωνία και σε όλο το κόσμο, καθώς οι επιθέσεις με όπλα είναι σπανιότατες, λόγω της αυστηρότητας της σχετικής νομοθεσίας. Ακόμη και το οργανωμένο έγκλημα χρησιμοποιεί κυρίως αυτοκίνητα ή μαχαίρια για τις δολοφονικές επιθέσεις.
Αντίκτυπο
Η δολοφονία του Άμπε πάντως έχει προκαλέσει ανησυχία στο Πεκίνο, καθώς είναι υπαρκτές οι ανησυχίες για την άνοδο της προσπάθειας επαναστρατιωτικοποίησης της Ιαπωνίας σαν αποτέλεσμα των πολιτικών σχεδιασμών που μπορεί να φέρουν τα επακόλουθα της δολοφονίας του Άμπε.
Δράστης
Εμφανίζοντας ήρεμη συμπεριφορά, δεν έκανε καμία προσπάθεια διαφυγής. Ο Γιαμαγκάμι δεν είχε προηγούμενο ποινικό μητρώο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεγονότα το 2022
Νομή Τρικάλων
Η Νομή είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων.
Γενικά στοιχεία
Η Νομή βρίσκεται στα νότια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας σε υψόμετρο 95 μέτρα ενώ απέχουν περίπου 18 χλμ. Α.-ΝΑ. από το κέντρο των Τρικάλων, 24 χλμ. Β. από την Καρδίτσα και 23 Δ.-ΝΔ. από την Φαρκαδόνα (έδρα του δήμου). Στη βόρεια άκρη του χωριού περνάει ο Ληθαίος ποταμός ενώ στη νότια ο Πηνειός ποταμός, που την διαχωρίζει από το Πεδινό. Βόρεια είναι ο Πετρόπορος και βορειοδυτικά η Φανερωμένη. Οι κάτοικοι είναι Καραγκούνηδες οι οποίοι ασχολούνται κυρίως με την γεωργία και την κτηνοτροφία. Αξιοθέατο είναι η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής στη νότια άκρη.
Αναφέρεται επίσημα, μετά την Ένωση της Θεσσαλίας, το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο Τρικκαίων και το 1950 στο ΦΕΚ 141Α - 27/06/1950 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, αποτελεί κοινότητα που υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Πελινναίων του Δήμου Φαρκαδόνας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 378 κάτοικοι. Η πορεία του πληθυσμού, μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο, σύμφωνα με τις απογραφές είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Φαρκαδόνας
Σιγέριχος
Ο Σιγέριχ, Sigeric, (απεβ. 22 Αυγούστου 415) ήταν Βησιγότθος βασιλιάς για επτά ημέρες το 415.
Βιογραφία
Αφού έγινε βασιλιάς, ο Σιγέριχ δολοφόνησε τα παιδιά του Aταούλφου από την πρώτη του σύζυγο. Ανάγκασε επίσης τη Γάλλα Πλακιδία, χήρα του Aταούλφ και κόρη του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Θεοδόσιου Α΄ και αδελφή του Αυτοκράτορα Ονώριου, να περπατήσουν περισσότερα από δώδεκα μίλια με τα πόδια ανάμεσα στο πλήθος των αιχμαλώτων, που οδηγούνταν μπροστά από το έφιππο Σιγέριχ. Την έβδομη ημέρα μετά την ανάρρησή του, ο Σιγέριχ δολοφονήθηκε και τον αντικατέστησε ο συγγενής τού Αταούλφου, Βάλλια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δυναστεία των Αμαλών Κατηγορία:Βασιλείς των Βησιγότθων
Λα Ριβιέρ-Ανβέρς
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ριβρό (γαλλικά: Riverots).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Ρεβρό
Το Ρεβρό (γαλλικά: Reyvroz) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ρεβράν (γαλλικά: Reyvrans).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Νέα Κεντροδεξιά
Η Νέα Κεντροδεξιά (Nuovo Centrodestra, NCD) ήταν ένα κεντροδεξιό πολιτικό κόμμα στην Ιταλία.
Το κόμμα ιδρύθηκε στις 15 Νοεμβρίου 2013 από μια ομάδα αντιφρονούντων του Λαού της Ελευθερίας που αντιτάχθηκαν στη μετατροπή του κόμματος σε Φόρτσα Ιτάλια, που θα γινόταν την επόμενη μέρα. Ηγέτης του κόμματος ήταν ο Αντζελίνο Αλφάνο, ο οποίος ήταν προστατευόμενος του Σίλβιο Μπερλουσκόνι και εθνικός γραμματέας του Λαού της Ελευθερίας, από το 2011 έως το 2013.
Στις 11 Σεπτεμβρίου 2014, η Νέα Κεντροδεξιά έγινε επίσημα δεκτή στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα.
Στις 18 Μαρτίου 2017, η Νέα Κεντροδεξιά συγχωνεύθηκε στη Λαϊκή Εναλλακτική.
Ιστορικό
Η Νέα Κεντροδεξιά ιδρύθηκε από στελέχη που αποχώρησαν από το Λαό της Ελευθερίας, στις 15 Νοεμβρίου 2013. Οι ιδρυτές του κόμματος ήταν ένθερμοι υποστηρικτές της κυβέρνησης του Ενρίκο Λέτα και αρνήθηκαν να ενταχθούν στη νέα Φόρτσα Ιτάλια, που ιδρύθηκε μετά τη διάλυση του Λαού της Ελευθερίας. Και οι πέντε υπουργοί του Λαού της Ελευθερίας, τρεις υφυπουργοί, 30 γερουσιαστές και 27 βουλευτές εντάχθηκαν αμέσως στη Νέα Κεντροδεξιά. Οι περισσότεροι ήταν χριστιανοδημοκράτες και πολλοί κατάγονταν από τις νότιες περιοχές της Καλαβρίας και της Σικελίας.
Τον Φεβρουάριο του 2014, μετά την πτώση της κυβέρνησης Λέτα, η Νέα Κεντροδεξιά προσχώρησε σε μια νέα κυβέρνηση συνασπισμού με επικεφαλής τον Ματέο Ρέντσι, ο οποίος είχε εκλεγεί γραμματέας του Δημοκρατικού Κόμματος, τον Δεκέμβριο του 2013.
Το κόμμα συμμετείχε στις ευρωεκλογές του 2014 μαζί με την Ένωση Κέντρου. Η λίστα συγκέντρωσε το 4,4% των ψήφων και εξέλεξε τρεις ευρωβουλευτές, δύο για τη Νέα Κεντροδεξιά και έναν για την Ένωση Κέντρου. Η λίστα πήγε ιδιαίτερα καλά στο Νότο.
Τον Δεκέμβριο του 2014, η Νέα Κεντροδεξιά σχημάτισε κοινές κοινοβουλευτικές ομάδες με την Ένωση Κέντρου τόσο στην Βουλή των Αντιπροσώπων όσο και στη Γερουσία της Δημοκρατίας. Οι δύο ομάδες, ένα βήμα προς την πλήρη συγχώνευση των δύο κομμάτων, ονομάστηκαν «Λαϊκή Περιοχή».
Μετά την απόφαση του Αλφάνο να υποστηρίξει την προσπάθεια του Σέρτζιο Ματαρέλα να γίνει Πρόεδρος της Ιταλίας κατά τις προεδρικές εκλογές του 2015, η Νέα Κεντροδεξιά γνώρισε μια εσωτερική κρίση. Οι επικεφαλής των ομάδων του κόμματος στη Βουλή και τη Γερουσία παραιτήθηκαν από τη θέση τους και παραιτήθηκαν από το κόμμα. Επιπλέον, ο Μαουρίτσιο Λούπι, υπουργός Υποδομών και Μεταφορών, παραιτήθηκε λόγω ενός σκανδάλου. Ως αποτέλεσμα, το κόμμα έμεινε με μόνο δύο υπουργούς. Ακόμα, ένας βουλευτής και ένας ευρωβουλευτής επανεντάχθηκαν στη Φόρτσα Ιτάλια.
Μετά τα άσχημα αποτελέσματα της Νέας Κεντροδεξιάς στις τοπικές εκλογές του 2016, αρκετοί βουλευτές, κυρίως γερουσιαστές, άρχισαν να σκέπτονται την αποχώρηση από το κόμμα. Μερικές εβδομάδες αργότερα, κάποιοι από αυτούς αποχώρησαν από το κόμμα και επέστρεψαν στη Φόρτσα Ιτάλια.
Ενόψει του συνταγματικού δημοψηφίσματος του 2016, η Ένωση Κέντρου έκανε εκστρατεία υπέρ του «όχι», ενώ η Νέα Κεντροδεξιά ήταν από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές του «ναι». Μετά το δημοψήφισμα, το οποίο είδε μια τεράστια ήττα από την πλευρά του «όχι», η Ένωση Κέντρου αποχώρησε εντελώς από τη Λαϊκή Περιοχή, αλλά ορισμένοι που αποχώρησαν από την Ένωση Κέντρου και ίδρυσαν τους Κεντρώους για την Ιταλία, όπως ο Πιερ Φερντινάντο Καζίνι, παρέμειναν σε αυτή. Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος και η κατάρρευση του υπουργικού συμβουλίου του Ρέντσι αναβίωσαν επίσης τις εσωτερικές εντάσεις της Νέας Κεντροδεξιάς, που οδήγησαν σε νέες αποχωρήσεις βουλευτών και γερουσιαστών.
Στις 18 Μαρτίου 2017 το κόμμα διαλύθηκε για να συγχωνευτεί στη Λαϊκή Εναλλακτική, το μεγαλύτερο μέρος της οποίας αποτελείται από πρώην στελέχη της Νέας Κεντροδεξιάς.
Ιδεολογία
Παρά το γεγονός ότι υπήρχαν ορισμένοι σοσιαλδημοκράτες, το κόμμα ήταν κυρίως ένα χριστιανοδημοκρατικό κόμμα με κοινωνικά συντηρητικές θέσεις. Σύμφωνα με την Corriere della Sera, εν αντιθέσει με το Φόρτσα Ιτάλια, οι θέσεις της Νέας Κεντροδεξιάς για τα «λεγόμενα ηθικά ζητήματα» (άμβλωση, δικαιώματα LGBT κ.λπ.) ήταν «πιο κοντά σε εκείνες της ευρωπαϊκής παραδοσιακής δεξιάς» και «άρα δεν ήταν πολύ συμβατές με εκείνες της τα κόμματα του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος σε μεγάλες χώρες όπως η Γερμανία». Ωστόσο, το κόμμα ψήφισε υπέρ του συμφώνου συμβίωσης, ενώ τα περισσότερα μέλη της Φόρτσα Ιτάλια ψήφισαν κατά. Η Νέα Κεντροδεξιά επικρίθηκε επίσης από ορισμένες καθολικές ενώσεις για το ότι δεν αντιτίθεται αρκετά στη διδασκαλία των σπουδών φύλου στα σχολεία. Επιπλέον, η Νέα Κεντροδεξιά, ως μέρος των κεντροαριστερών κυβερνήσεων, αποδείχθηκε πιο προοδευτική από το Φόρτσα Ιτάλια στη διαχείριση της παράνομης μετανάστευσης, η οποία αξιολογήθηκε αρνητικά από το κόμμα του Μπερλουσκόνι. Ακριβώς για αυτούς και άλλους λόγους, αρκετοί πολιτικοί της Νέας Κεντροδεξιάς εγκατέλειψαν το κόμμα είτε για να σχηματίσουν την Identity and Action ή επανήλθαν στη Φόρτσα Ιτάλια. Και στις δύο περιπτώσεις ευθυγραμμίστηκαν εκ νέου με τον κεντροδεξιό συνασπισμό υπό την ηγεσία της Φόρτσα Ιτάλια.
Ρυμιγί (Άνω Σαβοΐα)
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ρυμιλιέν (γαλλικά: Rumilliens).
Λα Ρος-συρ-Φορόν
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ροσουά (γαλλικά: Rochois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Ρυμιγί (Άνω Σαβοΐα)
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Τσεχικές βουλευτικές εκλογές 2013
Πρόωρες βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στην Τσεχία στις 25 και 26 Οκτωβρίου 2013, επτά μήνες πριν λήξει, βάσει του συντάγματος, η θητεία του κοινοβουλίου. Η κυβέρνηση εξελέγη τον Μάιο του 2010 με επικεφαλής τον πρωθυπουργό Πετρ Νέτσας αναγκάστηκε να παραιτηθεί στις 17 Ιουνίου 2013, έπειτα από ένα σκάνδαλο διαφθοράς και δωροδοκίας. Μια υπηρεσιακή κυβέρνηση με επικεφαλής τον πρωθυπουργό Ζίρι Ρούσνοκ διορίστηκε στη συνέχεια από τον πρόεδρο, αλλά έχασε οριακά την ψήφο εμπιστοσύνης στις 7 Αυγούστου, με αποτέλεσμα την παραίτησή της έξι ημέρες αργότερα. Η Βουλή των Αντιπροσώπων ενέκρινε τη διάλυση του κοινοβουλίου στις 20 Αυγούστου και απαιτήθηκε να προκηρυχθούν νέες εκλογές σε διάστημα 60 ημερών. Ο Πρόεδρος έδωσε τη συγκατάθεσή του στις 28 Αυγούστου και οι εκλογές προγραμματίστηκαν για τις 25 και τις 26 Οκτωβρίου 2013.
Παραπομπές
2013 βουλ Τσεχια βουλ
Τσεχικές εκλογές Γερουσίας 2012
Στις '''εκλογές για το 1/3 της Γερουσίας, που διεξήχθησαν στην Τσεχία στις 12-13 Οκτωβρίου και στις 19-20 Οκτωβρίου 2012´´, οι Σοσιαλδημοκράτες κέρδισαν 46 έδρες.
Δομή
Η Γερουσία έχει 81 μέλη, που εκλέγονται για εξαετή θητεία, μέσω ενός εκλογικού πλειοψηφικού συστήματος, το οποίο αντιπροσωπεύει τις εκλογικές περιφέρειες της χώρας. Ένας υποψήφιος για τη Γερουσία δεν απαιτείται να είναι μέλος κάποιου πολιτικού κόμματος (σε αντίθεση με την κάτω βουλή).
Παραπομπές
2012 Τσεχια
Άγιος Γεώργιος Κασσιόπης Κέρκυρας
Ο Άγιος Γεώργιος Κασσιόπης, είναι ημιορεινό μικρό χωριό στα βορειοανατολικά της Κέρκυρας και τις πλαγιές του Παντοκράτορα σε υψόμετρο 290 μέτρα. Βρίσκεται σε απόσταση 37 χλμ. (οδηγικά) Β. από την πόλη της Κέρκυρας και 3 χλμ. Ν.-ΝΔ. από την Κασσιόπη. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1940 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Κασσιόπης. Το 1994 με το ΦΕΚ 56Α - 14/04/1994 αποσπάται από την κοινότητα Σινιών και προσαρτάται στον τότε δήμο Κασσοπαίων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και μετά την τροποποίησή του το 2019 ανήκει στη δημοτική ενότητα Κασσιόπης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κασσωπαίων του δήμου Βόρειας Κέρκυρας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 1 μόνο κάτοικο.
Δείτε επίσης
Στη βόρεια Κέρκυρα υπάρχουν οι συνώνυμοι οικισμοί: Άγιος Γεώργιος Αρμενάδων και Άγιος Γεώργιος Πάγων.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά της Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κέρκυρας
Φρέντρικ Μπάγερ
Ο Φρέντρικ Μπάγερ (21 Απριλίου 1837 - 22 Ιανουαρίου 1922) ήταν ένας Δανός συγγραφέας, δάσκαλος και πασιφιστής πολιτικός, ο οποίος το 1908 βραβεύτηκε με το Νόμπελ Ειρήνης, μαζί με τον Κλας Πόντους Άρνολντσον.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1837 στην Νάστβετ της Δανίας, και ο πατέρας του ήταν κληρικός. Ήταν ο μεγαλύτερος από τέσσερα παιδιά. Το 1848-1854 σπούδασε στην Ακαδημία του Σόρο, και μετά φοίτησε στη στρατιωτική ακαδημία. Το 1856 μπήκε στο στρατό.
Στον Δανο-Γερμανικό πόλεμο του 1864 κατά της Πρωσίας και της Αυστρίας, ο Μπάγερ διοίκησε στρατεύματα στη βόρεια Γιουτλάνδη, επέδειξε μεγάλη ικανότητα και προήχθη στην βαθμίδα του πρώτου υπολοχαγού. Το 1865 απολύθηκε από το στρατό, επειδή μετά το τέλος του πολέμου έπρεπε να γίνουν περικοπές στα στρατεύματα. αριστερά|μικρογραφία|Ο Φρέντρικ και η Ματίλντε Μπάγερ αγωνίστηκαν για τα γυναικεία δικαιώματα Έπειτα, μετακόμισε στην Κοπεγχάγη. Στην ηλικία των 28-35 ετών, μελέτησε ξένες γλώσσες και εργάστηκε ως δάσκαλος, μεταφραστής και συγγραφέας. Επηρεάστηκε από τον Γάλλο ειρηνιστή Φρεντερίκ Πασσύ και το 1867 μπήκε στη Λίγκα της Ειρήνης και Ελευθερίας. Ως πολιτικός ασχολήθηκε με: τη διεθνή ειρήνη και την ουδετερότητα της Δανίας, την ενότητα στη Σκανδιναβία, τα γυναικεία δικαιώματα και την εκπαίδευση. Το 1870 ίδρυσε την Κοινότητα για τα Σκανδιναβικά Κράτη, της οποίας αποστολή ήταν η προαγωγή της ενότητας και της συνεργασίας στη Σκανδιναβία. Παντρεύτηκε τη Ματίλντε Μπάγερ, μία Δανή πασιφίστρια και ακτιβίστρια για τα γυναικεία δικαιώματα, και το 1871 ίδρυσαν την Δανική Κοινότητα Γυναικών.
Το 1872 μπήκε στο Δανικό Κοινοβούλιο (Φόλκετινγκ) και κράτησε την έδρα του εκεί για τα επόμενα 23 χρόνια. Στην πολιτική επέδειξε φιλελεύθερες τάσεις, ενώ απέρριψε την κομματική πειθαρχία και παρέμεινε ανεξάρτητος από την υπαγωγή σε πολιτικό κόμμα. Το 1882 ίδρυσε την Δανική Ειρηνευτική Κοινότητα, το 1884 συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό Συνέδριο για την Ειρήνη στη Βέρνη, το 1885 στην πρώτη Σκανδιναβική Συνέλευση για την Ειρήνη, το 1889 στο πρώτο Παγκόσμιο Συνέδριο για την Ειρήνη, κ.α. Ως μέλος του κοινοβουλίου, ασχολήθηκε με την εφαρμογή της διεθνούς διαιτησίας για την επίλυση συγκρούσεων μεταξύ των εθνών, κερδίζοντας μία ιδιαίτερη θέση για το Δανικό κοινοβούλιο στη Διακοινοβουλευτική Ένωση. Το 1888 με μεγάλη προσοχή διατύπωσε μία πρόταση για προσφυγή σε συμφωνία διαιτησίας με τη Σουηδία και τη Νορβηγία.
Το 1891 ο Μπάγερ έγινε ιδρυτής και πρώτος πρόεδρος του Διεθνούς Γραφείου για την Ειρήνη, με έδρα στη Βέρνη Ελβετίας. Τον ίδιο χρόνο ίδρυσε την Δανική Διακοινοβουλευτική Ομάδα, όπου διετέλεσε Γραμματέας για 25 χρόνια, και άνοιξε το δρόμο για την ίδρυση της Σκανδιναβικής Διακοινοβουλευτικής Ομάδας το 1908.
Το 1922 πέθανε στην Κοπεγχάγη.
Συγγραφικό έργο
αριστερά|μικρογραφία|244x244εσ|Ο Μπάγερ μετέφρασε την "Αιώνια Ειρήνη" του [[Ιμμάνουελ Καντ.]]Τα βιβλία του Φρέντρικ Μπάγερ διατίθενται σε ηλεκτρονική μορφή από την Βασιλική Βιβλιοθήκη της Δανίας:
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Ειρήνης Κατηγορία:Δανοί νομπελίστες
Αμέσα Σπέντα
Οι Αμέσα Σπέντα ή Αμίσα Σπέντα (αβεσ. Aməša Spəṇta) στον Ζωροαστρισμό είναι μια τάξη θεϊκών πνευμάτων, ή δύναμεων (αγγέλων), που εκπορεύονται από τον Αχουραμάσδα, τον ανώτατο θεό της αρχαίας αυτής θρησκείας. Το όνομα σημαίνει «αθάνατοι (από το στερητικό a και το mer, την πρωτοϊνδοευρωπαϊκή λέξη που σημαίνει «θάνατος») ιεροί ή γενναιόδωροι (από το επίθετο spenta = ιεροί, γενναιόδωροι, ισχυροποιοί, συνεχίζοντες)». Μεταγενέστερες μορφές του ονόματος, στη μέση περσική γλώσσα, είναι η σύντμηση σε μία λέξη Ameshaspand και οι απαντώμενες μόνο σε ζωροαστρικά κείμενα Mahraspand και Amahraspand.
Ως θεϊκές οντότητες
Η βασική (αλλά στενότερη) σημασία του όρου αναφέρεται στα επτά μεγάλα θεϊκά πνεύματα που εκπορεύονται από τον Αχουραμάσδα. Στη ζωροαστρική παράδοση αυτές είναι οι πρώτες επτά εκπορεύσεις του «αδημιούργητου Δημιουργού», μέσω των οποίων έγινε όλη η υπόλοιπη Δημιουργία. Αυτό το θεμελιώδες δόγμα είναι κάτι το οποίο υπαινίσσεται απλώς η Αβέστα, αλλά περιγράφεται συστηματικώς σε μεταγενέστερα κείμενα της μέσης περσικής, ιδίως στο Μπουνταχίσν,, ένα έργο του 11ου ή του 12ου αιώνα, που εξιστορεί τη ζωροαστρική κοσμολογία.
Ο όρος Αμέσα Σπέντα δεν απαντάται στις Γκάτας, αλλά η ονομασία «δόθηκε πιθανώς από τον ίδιο τον Ζωροάστρη. Το Spenta είναι χαρακτηριστική λέξη στην αποκάλυψή του...». Η αρχαιότερη βεβαιωμένη χρήση του όρου βρίσκεται στη Yasna Haptanghaiti, όπου αναφέρεται ανάποδα, ως Σπέντα Αμέσα.