cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Επισκοπή Ηρακλείου
Κοινοτάρχες Επισκοπής
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Επισκοπής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηρακλείου Κατηγορία:Δήμος Επισκοπής Κατηγορία:Δήμος Χερσονήσου
Φόρος Τιμής στην Καταλωνία
Το βιβλίο Φόρος Τιμής στην Καταλωνία (ή Πεθαίνοντας στην Καταλωνία ) είναι ένα βιβλίο-μαρτυρία του άγγλου συγγραφέα Τζωρτζ Όργουελ για τα γεγονότα κατά την διάρκεια της Ισπανικής Επανάστασης και Εμφυλίου στην Ισπανία κατά την δεκαετία του 1930.
Το βιβλίο δημοσιεύτηκε το 1938. Ο συγγραφέας ταξίδεψε στην Ισπανία το 1936 κατά την διάρκεια της κορύφωσης του εμφυλίου πολέμου, με σκοπό να γράψει άρθρα για τις Αγγλικές εφημερίδες. Τελικά έζησε από πρώτο χέρι τα γεγονότα και το κλίμα μίας από τις σημαντικότερες στιγμές της σύγχρονης Ευρωπαϊκής ιστορίας, όντας ενταγμένος στην πολιτοφυλακή. Στο βιβλίο αυτό ο Τζωρτζ Όργουελ καταγράφει με ζωντάνια και αλήθεια την ορμή της εξέγερσης, τον πόλεμο των χαρακωμάτων, την οργάνωση των αντιμαχόμενων πλευρών και τις πολιτικές κινήσεις που έπαιξαν βασικό ρόλο στην έκβαση του εμφυλίου πολέμου. Ουσιώδες χαρακτηριστικό της συνολικής αφήγησης είναι το βίωμα της δραματικής προσπάθειας του ανθρώπου για μια νέα ζωή και την αξία αυτής, ανεξάρτητα των συγκεκριμένων ιστορικών γεγονότων.
Το βιβλίο επηρέασε μεταξύ άλλων και τον Νόαμ Τσόμσκι.
Πηγές
Κατηγορία:Τζωρτζ Όργουελ Κατηγορία:Ιστορία της Καταλωνίας
Ογκάστα (Μέιν)
Γεωγραφία
Η Ογκάστα βρίσκεται στις 44.31056°N, -69.77944°W, καθιστώντας την την ανατολικότερη πολιτειακή πρωτεύουσα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Σύμφωνα με το Γραφείο Απογραφής των Ηνωμένων Πολιτειών, η πόλη έχει συνολική έκταση 150,30 τετραγωνικά χιλιόμετρα, από τα οποία, τα 142,79 είναι ξηρά και τα 7,51 είναι ύδατα. Την πόλη διασχίζει ο ποταμός Κένεμπεκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Μέιν
Σέιχ Μουτζιμπούρ Ραχμάν
Ο Σέιχ Μουτζιμπούρ Ραχμάν (শেখ মুজিবুর রহমান, 17 Μαρτίου 1920 – 15 Αυγούστου 1975), γνωστός και ως Σέιχ Μουτζίμπ ή απλώς Μουτζίμπ, ήταν Βεγγαλέζος πολιτικός. Είναι ο εθνοπατέρας της Λαϊκής Δημοκρατίας του Μπαγκλαντές. Ήταν ο πρώτος Πρόεδρος του Μπαγκλαντές και αργότερα πρωθυπουργός του Μπανγκλαντές από τον Μάρτιο του 1971 μέχρι τη δολοφονία του τον Αύγουστο του 1975. Θεωρείται η κινητήρια δύναμη πίσω από την ανεξαρτησία του Μπαγκλαντές. Είναι ευρέως γνωστός υπό τον τίτλο Μπανγκαμπάντου (বঙ্গবন্ধু, Bôngobondhu "Φίλος της Βεγγάλης"). Ήταν ηγετικό πρόσωπο και επικεφαλής του Συνδέσμου Αουάμι, πολιτικό κόμμα στο Ανατολικό Πακιστάν και ηγετικό κόμμα στο Μπανγκλαντές σήμερα. Ο Μουτζίμπ θεωρείται σημαντικό πρόσωπο στις προσπάθειες για την απόκτηση πολιτικής αυτονομίας για το ανατολικό Πακιστάν και αργότερα ήταν κεντρικό πρόσωπο πίσω από το Απελευθερωτικό Κίνημα του Μπαγκλαντές και τον Απελευθερωτικό Πόλεμο του Μπαγκλαντές το 1971. Ονομάζεται και ως Τζατίρ Τζονόκ ή Τζατίρ Πίτα (εθνοπατέρας) του Μπαγκλαντές. Η κόρη του Σέιχ Χασίνα είναι ο σημερινός ηγέτης του Συνδέσμου Αουάμι και σημερινός πρωθυπουργός του Μπαγκλαντές.
Υποστηρικτής του σοσιαλισμού, ο Μουτζίμπ αναρριχήθηκε στην ιεραρχία του Συνδέσμου Αουάμι και της πολιτικής του Ανατολικού Πακιστάν ως χαρισματικό και ισχυρό πρόσωπο. Έγινε δημοφιλής για την εναντίωση του στην εθνοτική και θεσμική διάκριση των Βεγγαλέζων στο Πακιστάν, οι οποίοι αποτελούσαν τη πλειοψηφία του πληθυσμού της χώρας. Με την άνοδο των εντάσεων μεταξύ του Ανατολικού και Δυτικού Πακιστάν, μίλησε για ένα σχέδιο έξι σημείων αυτονομίας και φυλακίστηκε από το καθεστώς του Αγιούμπ Χαν για προδοσία. Ο Μουτζίμπ ήταν επικεφαλής του Συνδέσμου Αουάμι κατά την νίκη του στις πρώτες δημοκρατικές εκλογές του Πακιστάν το 1970. Παρά την απόκτηση πλειοψηφίας, ο Σύνδεσμος δεν κλήθηκε από την κυβερνώσα χούντα να σχηματίσει κυβέρνηση. Καθώς πολιτική ανυπακοή ξέσπαγε σε ολόκληρο το ανατολικό Πακιστάν, ο Μουτζίμπ ανακοίνωσε έμμεσα την ανεξαρτησία του Μπαγκλαντές κατά τη διάρκεια της ομιλίας-ορόσημο στις 7 Μαρτίου 1971. Στις 26 Μαρτίου 1971, ο Πακιστανικός στρατός ανταποκρίθηκε στις μαζικές διαμαρτυρίες με επιχείριση στην οποία ο Μουτζίμπ συνελήφθη και μεταφέρθηκε στο δυτικό Πακιστάν όπου μπήκε σε απομόνωση, ενώ στο ανατολικό Πακιστάν δολοφονήθηκαν βεγγαλέζοι πολιτικοί, φοιτητές, διανοούμενοι, πολιτικοί και στρατιωτικοί αναρχικοί στο πλαίσιο της γενοκτονίας του Μπαγκλαντές το 1971. Παρά την απουσία του Μουτζίμπ, Βεγγαλέζοι απ'όλα τα κοινωνικά στρώματα προσχώρησαν στους Μούκτι Μπαχίνι, πολεμώντας και κερδίζοντας τις ένοπλες δυνάμεις του Πακιστάν στον Απελευθερωτικό Πόλεμο του Μπαγκλαντές. Μετά την ανεξαρτησία του Μπαγκλαντές, ο Μουτζίμπ αποφυλακίστηκε λόγω διεθνών πιέσεων και επέστρεψε στη Ντάκα τον Ιανουάριο του 1972 μετά από σύντομη επίσκεψη στη Βρετανία και την Ινδία.
Ο Σέιχ Μουτζίμπ έγινε πρωθυπουργός του Μπαγκλαντές σύμφωνα με το κοινοβουλευτικό σύστημα που ενέκρινε η νέα χώρα. Η κυβέρνησή του θέσπισε σοσιαλιστικό και κοσμικό σύνταγμα. Ο σύνδεσμος Αουάμι κέρδισε συντριπτικά τις πρώτες γενικές εκλογές της χώρας το 1973. Ωστόσο, ο Μουτζίμπ αντιμετώπισε προκλήσεις όπως η ανεργία, η φτώχεια και η διαφθορά. Το 1974 υπήρξε λιμός. Η κυβέρνηση κατηγορήθηκε ότι αρνήθηκε να αναγνωρίσει τις ιθαγενείς μειονότητες, ενώ παράλληλα κατηγορήθηκε και για παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τις δυνάμεις ασφαλείας της, κυρίως από την Εθνική Αμυντική Δύναμη. Εν μέσω αυξανόμενης πολιτικής ανησυχίας, ο Μουτζίμπ ξεκίνησε κυβέρνηση σοσιαλιστικού κόμματος τον Ιανουάριο του 1975. Έξι μήνες αργότερα, ο ίδιος και το μεγαλύτερο μέρος της οικογένειάς του δολοφονήθηκαν από αξιωματικούς των αποστατών κατά τη διάρκεια πραξικοπήματος. Στη συνέχεια δημιουργήθηκε μια κυβέρνηση στρατιωτικού νόμου.
Σύμφωνα με δημοσκόπηση του BBC Bangla, το 2004, ο Μουτζιμπούρ ψηφίστηκε ως ο Μεγαλύτερος Βεγγαλέζος όλων των εποχών.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
αριστερά|μικρογραφία|Το σπίτι στην Τουνγκιπάρα, στο οποίο γεννήθηκε ο Μουτζίμπ Ο Μουτζίμπ γεννήθηκε στη Τουνγκιπάρα, ένα χωριό στην επαρχία Γκοπαλγκάντζ στην επαρχία της Βεγγάλης στη Βρετανική Ινδία. Ήταν γιος του Σέιχ Λουτφούρ Ραχμάν, σερεσταντάρ (υπάλληλος δικαστηρίου) του αστικού δικαστηρίου του Γκοπαλγκάντζ. Γεννήθηκε σε μια μουσουλμανική, μητρική Βεγγαλική οικογένεια και ήταν το τρίτο παιδί σε μια οικογένεια τεσσάρων κόρων και δύο γιων.
Το 1929, ο Μουτζίμπ εισήλθε στην τρίτη τάξη στο δημόσιο σχολείο του Γκοπαλγκάντζ και δύο χρόνια αργότερα μπήκε στην τέταρτη τάξη στο Λύκειο Μανταριπούρ Ισλάμια. Από πολύ νωρίς ο Μουτζίμπ έδειξε ικανότητες ηγεσίας. Σε συνέντευξη, οι γονείς του σημείωσαν ότι σε νεαρή ηλικία οργάνωσε μια φοιτητική διαμαρτυρία στο σχολείο του για την απομάκρυνση ενός ανάρμοστου διευθυντή. Ο Μουτζίμπ εγκατέλειψε το σχολείο το 1934 για να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση στα μάτια και επέστρεψε στο σχολείο μόνο μετά από τέσσερα χρόνια, λόγω της σοβαρότητας της χειρουργικής επέμβασης και της αργής ανάρρωσης. μικρογραφία|Ο Μουτζίμπ (στα δεξιά) με τον Χουσέιν Σαχίντ Σουχραουάρντι το 1949
Προσωπική ζωή, οικογένεια και συγγενείς
Ο Σέιχ Μουτζίμπ ήταν 13 ετών όταν παντρεύτηκε την ξαδέρφη του Σέιχ Φαζιλατουνέσα. Η Φαζιλατουνέσα ήταν μόλις 3 ετών και έμεινη ορφανή και έτσι ο παππούς τους Σέιχ Αμπντούλ Χαμίντ διέταξε τον γιο του Σέιχ Λουφάρ Ραχμάν να παντρέψει τον Μουτζίμπ με αυτήν. Έμειναν παντρεμένοι μέχρι το 1975, όταν δολοφονήθηκαν μαζί με σχεδόν όλη την οικογένεια το 1975. Απέκτησαν δύο κόρες, τις Σέιχ Χασίνα και Σέιχ Ρεχάνα. Απέκτησαν και τρεις γιους, τους Σέιχ Καμάλ, Σέιχ Τζαμάλ και Σέιχ Ράσελ. Ο Καμάλ ήταν οργανωτής των Μούκτι Μπαχίνι το 1971 κατά τη διάρκεια του πολέμου απελευθέρωσης στον στρατό του Μπαγκλαντές. Θεωρήθηκε ότι ήταν ο διάδοχος του Σέιχ Μουτζίμπ. Ο Σέιχ Τζαμάλ σπούδασε στη Βασιλική Στρατιωτική Ακαδημία Σάντχερστ στη Μεγάλη Βρετανία και αργότερα εντάχθηκε στο Στρατό του Μπαγκλαντές ως Επίτροπος. Η οικογένεια του Σέιχ βρισκόταν σε κατ'οίκον περιορισμό κατά τη διάρκεια του απελευθερωτικού πολέμου μέχρι τις 17 Δεκεμβρίου, Οι Σέιχ Καμάλ και Τζαμάλ βρήκαν τα μέσα για να ξεφύγουν και να περάσουν σε μια απελευθερωμένη ζώνη, όπου εντάχθηκαν στον αγώνα για απελευθέρωση της χώρας. Σχεδόν ολόκληρη η οικογένεια του Σέιχ δολοφονήθηκε στο πραξικόπημα της 15ης Αυγούστου 1975. Οι Σέιχ Χασίνα και Σέιχ Ρεχάνα επέζησαν επειδή βρίσκονταν σε επίσκεψη στη Δυτική Γερμανία, δραπέτευαν. Ο Σέιχ Μουτζίμπ είναι παππούς της Τουλίπ Σιντίκ, Βρετανή πολιτικός, και βουλευτής της περιφέρειας Χάμπστεντ και Κίλμπερν από τις γενικές εκλογές του 2015.
Μπανγκλαντές
Κατά τη διάρκεια της θητείας του Μουτζίμπ ως αρχηγού, οι μουσουλμάνοι θρησκευτικοί ηγέτες και ορισμένοι πολιτικοί επέκριναν έντονα την υιοθέτηση του κρατικού κοσμικισμού από τον Μουτζίμπ. Ορισμένοι φοβούνταν ότι το Μπαγκλαντές θα γινόταν πολύ εξαρτημένο από την Ινδία. Ανησυχούσαν ότι θα γίνουν κράτος-δορυφόρος, λαμβάνοντας εκτεταμένη βοήθεια από την ινδική κυβέρνηση και προσκολλώντας με τη χώρα αυτή σε πολλές ξένες και περιφερειακές υποθέσεις. Η επιβολή μονοκομματικού καθεστώτος και η καταστολή της αντιπολίτευσης από τον Μουτζίμπ, μαζί με τη λογοκρισία και την κατάχρηση της δικαστικής εξουσίας, απομόνωσαν επίσης μεγάλα τμήματα του πληθυσμού. Οι ιστορικοί και οι πολιτικοί πιστεύουν ότι η ανάπτυξη του Μπαγκλαντές ως δημοκρατικό κράτος εκτροχιάστηκε, συμβάλλοντας στην μεταγενέστερη πολιτική αστάθεια και βία. Η οικονομία κατέρρευσε λόγω της εκτεταμένης διαφθοράς κατά την ίδια περίοδο. Στην Οικονομική Ανασκόπηση της Άπω Ανατολής το 1974 ο Λώρενς Λίφσουλτς γράφει ότι οι Μπανγκλαντεσιανοί θεωρούσαν ως πρωτοφανή «τη διαφθορά, κακοδιοίκηση και λεηλασία του εθνικού πλούτου».
Ο Ζαφρουλάχ Τσοντχουρί ισχυρίζεται ότι ο Σέιχ Μουτζιμπούρ Ραχμάν ήταν ένα σημαντικό εμπόδιο στην εκπλήρωση αυτών των προσδοκιών της απελευθέρωσης, αν και παραδέχεται ότι ήταν «μεγάλος ηγέτης».
Μετά τη δολοφονία του, οι διαδοχικές κυβερνήσεις περιόρισαν τους εορτασμούς προς μνήμην του. Η αποκατάσταση του δημόσιου προσώπου του έγινε με την εκλογή κυβέρνησης του Συνδέσμου Αουάμι το 1996, επικεφαλής την μεγαλύτερη κόρη του, την Σέιχ Χασίνα, τον ηγέτη του κόμματος. Από τότε, η 15η Αυγούστου είναι "Εθνική Ημέρα Πένθους" και εκείνη την ημέρα οι σημαίες κυματίζουν μεσίστιες. Το 2016, η κυβέρνηση του συνδέσμου Αουάμι πέρασε νόμο που ποινικοποιούσε οποιαδήποτε κριτική προς τον Σέιχ Μουτζιμπούρ Ραχμάν.
Παρά τη διαμάχη και τη διαφωνία μεταξύ πολιτικών, ο Μουτζίμπ παραμένει δημοφιλής στο Μπαγκλαντές. Σε δημοσκόπηση του BBC Bangla του 2004, ο Μουτζίμπ ψηφίστηκε ως ο "Μεγαλύτερος Βεγγαλέζος όλων των εποχών". Το παλτό που φορούσε ο Μουτζίμπ κατά τη διάρκεια της πολιτικής του εκστρατείας ονομάζεται Παλτό του Μουτζίμπ (মুজিব কোট) στο Μπανγκλαντές.
Παγκοσμίως
"Εν ολίγοις, το Μπαγκλαντές δεν είχε λόγο να απολαύσει ένα ευτυχές πρώτο έτος. Αν δεν είναι η "κασετίνα" που ο Χένρι Κίσινγκερ κάποτε το αποκαλούσε, δεν έγινε ούτε το Σονάρ Μπάνγκλα (Χρυσή Βεγγάλη) που οραματίστηκε ο Μουτζίμπ. Πόσο αυτό είναι το σφάλμα του Μουτζίμπ είναι μια αμφισβητούμενη ερώτηση. Είναι αλήθεια ότι δεν είχε αρκετό χρόνο για να καταπολεμήσει μερικά από τα τεράστια προβλήματα του Μπαγκλαντές. Εντούτοις, ορισμένοι επικριτές ισχυρίζονται ότι έχει σπαταλήσει κάποιο χρόνο παίζοντας το ρόλο της λαϊκής επαναστατικής φιγούρας (όπως να υποδέχεται προσωπικά σχεδόν όλους τους ανθρώπους που τον καλούν), όταν έπρεπε να επικεντρωθεί περισσότερο σε σοβαρά κρατικά ζητήματα. Αν, όπως αναμενόταν, εκλεγεί τον Μάρτιο, ο Μουτζίμπ θα αντιμετωπίσει μια σαφή δοκιμασία για το αν δεν είναι μόνο ο πατέρας του Μπαγκλαντές αλλά και ο σωτήρας του."
"Ο Μουτζίμπ επέστρεψε στο πιο θορυβώδες καλωσόρισμα που είχε δει ποτέ η Ντάκκα - και μια συγκλονιστική σειρά προβλημάτων στην πιθανώς φτωχότερη (και πιο πυκνοκατοικημένη) χώρα της γης. Ουσιαστικά δεν υπήρχαν δημόσιοι υπάλληλοι και μικρή βιομηχανία. Τα λιμάνια ήταν φραγμένα, οι σιδηρόδρομοι κατεστραμμένοι και η εκπαιδευμένη ελίτ ήταν διαπερασμένη. Ακόμη χειρότερα, αυτό που δεν είχε καταστραφεί στον πόλεμο σύντομα καταστράφηκε από μια καταστροφική ξηρασία το 1973 και πλημμύρες πέρυσι που κατέπληξαν τα τρία τέταρτα της χώρας. Αντιμετωπίζοντας τη διάδοση της βίας - υπήρξαν τουλάχιστον 6.000 πολιτικές δολοφονίες από την ανεξαρτησία - ο Μουτζίμπ ανακήρυξε κατάσταση έκτακτης ανάγκης τον περασμένο Δεκέμβριο. Στη συνέχεια απαγόρευσε τα εξτρεμιστικά κόμματα τόσο στην αριστερά όσο και στην δεξιά, έφερε τον Τύπο υπό κυβερνητικό έλεγχο και κατέρρευσε στη διαφθορά. Οι κινήσεις συναντήθηκαν με γενική υποστήριξη στο Μπαγκλαντές. "Μην ξεχνάτε ότι είχα μόνο τρία χρόνια ως ελεύθερη κυβέρνηση", υπενθύμιζε στους επικριτές. "Δεν μπορείτε να περιμένετε θαύματα." Ακόμα και αυτός φάνηκε ανυπόμονος για τα θαύματα στο τέλος. Κανείς δεν αμφέβαλε ποτέ ότι οι στόχοι του ήταν αξιέπαινοι. Ο Μουτζίμπ δεν ήθελε τίποτα λιγότερο από το να χτίσει μια "Σονάρ Μπάνγκλα", τη χρυσή Βεγγάλη του ποιήματος του Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ που χρησιμεύει ως εθνικός ύμνος της χώρας."
Βιβλία
Ο Σέιχ Μουτζίμπ έγραψε αυτοβιογραφία δύο τόμων, όπου εξέφρασε την άποψή του για την πολιτική και περιγράφει την προσωπική του ζωή. Και τα δύο βιβλία δημοσιεύθηκαν μεταθανάτια από την κόρη του και σημερινό πρωθυπουργό του Μπαγκλαντές Σέιχ Χασίνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτικοί του Μπανγκλαντές
Άνω Σύρος
μικρογραφία|Σοκάκι στην Άνω Σύρο Η Άνω Σύρος είναι το μεσαιωνικό διοικητικό κέντρο της Σύρου και ιστορική έδρα του ενιαίου Δήμου της Σύρου. Βρίσκεται στη ανατολική πλευρά του νησιού, στη θέση που προηγουμένως ονομαζόταν Μεσοβούνι. Έχει 862 κατοίκους (2011) και είναι έδρα ομώνυμης δημοτικής κοινότητας ενώ, μέχρι πρότινος, αποτελούσε την έδρα του πρώην Δήμου Άνω Σύρου. Η δημοτική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 51,656 χμ² (2011).
Ιστορία της Άνω Σύρου
Η Άνω Σύρος άρχισε να κατοικείται ως κάστρο από τους κατοίκους της Σύρου που τον μεσαίωνα πληττόταν από την πειρατεία. Οι καθολικοί κάτοικοι του οικισμού και κατ' επέκταση του νησιού οφείλουν την καταγωγή τους σε Ενετούς εμπόρους καθώς και Φράγκους σταυροφόρους. Λόγω του καθολικού στοιχείου στη Σύρο, το νησί είχε τεθεί υπό την προστασία της Γαλλίας. Έτσι, εκείνα τα χρόνια δεν υπήρχε οθωμανική κατοχή, παρά μόνο φορολογική υποτέλεια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Μουσείο Μάρκου Βαμβακάρη
Το Μουσείο του Μάρκου Βαμβακάρη βρίσκεται στην Άνω Σύρο. Στεγάζεται σε ένα παραδοσιακό συριανό σπίτι από το 1995. Στον επάνω όροφο εκτίθενται φωτογραφίες, έργα, αλλά και προσωπικά αντικείμενα του μουσικοσυνθέτη, ενώ στον κάτω προβάλλεται καθ' όλη τη διάρκεια λειτουργίας του μουσείου ημίωρο ντοκιμαντέρ με θέμα τον γνωστό ρεμπέτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Σύρου Α
Μπυντλίνγκ
Το Μπουντλίνγκ (Φραγκονικά της Λωρραίνης: Μπίντλενγκεν, Μπίντλινγκεν) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Σαν Κάντιντο
Το Σαν Κάντιντο (ιταλικά: San Candido, ) ή Ίννιχεν (γερμανικά: Innichen, ) είναι κωμόπολη της Ιταλίας με 	3172 κατοίκους. Βρίσκεται στην περιοχή της Άνω Πουστερίας στην Αυτόνομη επαρχία του Μπολτσάνο στις Άλπεις στα σύνορα με την Αυστρία. Διοικητικά ανήκει στον ιταλικό δήμο "comune delle Tre Cime" (Δήμος των τριών κορυφών) με πρωτεύουσα το Ντομπιάκο, που περιλαμβάνει και την κωμόπολη Σέστο. Το 84,84% των κατοίκων μιλάνε Γερμανικά, το 14,78% Ιταλικά και 0,38% Λαδινικά.
Ιστορία
Αναφέρεται για πρώτη φορά με το όνομα Ίντια (India) το 769, Ίντιχα (Intihha) το 822 και Intichingen το 1070. Πιστεύεται ότι προέρχεται από τα λατινικά "Indius" ή "Intica". Το ιταλικό όνομα της πόλης Σαν Κάντιντο δόθηκε όταν η πόλη πέρασε στην Ιταλία μετά από πρόταση του Ettore Tolomei ο οποίος είχε προτείνει την Drava San Candido.
Στην περιοχή αρχικά ιδρύθηκε ένα μοναστήρι το 769 από τον Βαυαρό δούκα. Τότε η περιοχή ανήκε στο δουκάτο της Βαυαρίας και γύρω από αυτό το μοναστήρι δημιουργήθηκε η σημερινή πόλη. Η πόλη εξελίχθηκε σε θρησκευτικό κέντρο της περιοχής, αργότερα πέρασε στην εξουσία του κόμη του Τιρόλο, Σλάβων, και τέλος της Αυστρίας. Στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο η περιοχή ήταν δίπλα στο μέτωπο του πολέμου της Αυστροουγγαρίας και της Ιταλίας. Με τη συνθήκη του 1919 η πόλη πέρασε στην κατοχή της Ιταλίας. Τότε χτίστηκαν δυο στρατόπεδα στην πόλη για τον στρατιωτικό έλεγχο της περιοχής. Το Ίννικεν αποτελούσε το τέλος της σιδηροδρομικής γραμμής του αυστριακού δικτύου που την ένωνε με την υπόλοιπη Αυστρία.
Μνημεία
Το οχυρωμένο συγκρότημα Stiftskirche Innichen είναι το σημαντικότερο αξιοθέατο της πόλης. Χτίστηκε το 1043 στον χώρο του μοναστηριού των Βενεδικτίνων που ιδρύθηκε το 769 από τον Tassilo ΙΙΙ της Βαυαρίας και στη συνέχεια κατακτήθηκε από τους Σλάβους. Χαρακτηριστικό του είναι ο πανύψηλος πύργος ενώ στο εσωτερικό του φιλοξενεί πολλά έργα τέχνης και πίνακες ζωγραφικής. Θεωρείται το πιο σημαντικό μνημείο ρομανικού ρυθμού στο Νότιο Τιρόλο.
Η μονή του Αγίου Λεοπόλδου χτίστηκε το 600 μ.Χ. και τον 16ο αιώνα εγκαταστάθηκαν εκεί φραγκισκανοί μοναχοί. Στην μονή οι μοναχοί κατασκεύασαν πύργο ενώ είχε και σημαντική βιβλιοθήκη που σήμερα έχει μεταφερθεί στο Μπολτσάνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Μπολτσάνο
Τζέιμς Ίρβινγκ Μανάττ
Ο Τζέιμς Ίρβινγκ Μανάττ (James Irving Manatt) (1845-1915) ήταν Αμερικανός καθηγητής πανεπιστημίου, ελληνιστής φιλόλογος, διπλωμάτης και περιηγητής του 19ου αιώνα.
Συγκεκριμένα δίδασκε ως καθηγητής Ελληνικής φιλολογίας και ιστορίας. Μεταξύ 1ης Ιανουαρίου 1884 και 1ης Ιουλίου 1888 υπηρέτησε στο Πανεπιστήμιο της Νεμπράσκα ως πρύτανης (chancellor). Στη συνέχεια, μεταξύ 1889 - 1893 είχε γίνει πρόξενος των ΗΠΑ στην Αθήνα. Η αγάπη του όμως για την Ελλάδα και τον ελληνικό πολιτισμό τον παρακίνησε να επισκεφθεί ξανά τη Χώρα το 1899, το 1905 και το 1913. Κατά τις επισκέψεις του αυτές ταξίδεψε κυρίως στις Κυκλάδες, Άνδρο, Τήνο, Πάρο, Νάξο και Ίο απ΄ όπου και κατέγραψε τις εντυπώσεις του με πολύ γλαφυρό τρόπο στο βιβλίο που εξέδωσε αργότερα με τον τίτλο "Aegean Days" (= Αιγαιοπελαγίτικες μέρες ή Μέρες του Αιγαίου).
Οι «Μέρες του Αιγαίου» εκδόθηκαν στο Λονδίνο το 1913, και θεωρείται σήμερα μία από τις σημαντικότερες λαογραφικές πηγές των Κυκλάδων της περιόδου εκείνης.
Το 1893, εκλέχθηκε καθηγητής Ελληνικής φιλολογίας και ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Μπράουν, θέση στην οποία έμεινε μέχρι τον αιφνίδιο θάνατό του στις 14 Φεβρουαρίου 1915 στο Πρόβιντενς (Ρόουντ Άιλαντ).
Αναφορές
Μαναττ Μαναττ Μαναττ Κατηγορία:Αμερικανοί πανεπιστημιακοί
Όουλουγιοκι
250px|thumb Ο Όουλουγιοκι (Oulujoki) είναι ποταμός στο διοικητικό διαμέρισμα Όουλου, στη Φινλανδία. Πηγάζει από τη λίμνη Όουλουγιαρβι και η λεκάνη απορροής του καλύπτει μέρος του διοικητικού διαμερίσματος. Χύνεται στη Βαλτική Θάλασσα, στο Όουλου. Η εκβολή του ποταμού βρίσκεται το λιμάνι του Όουλου.
Ο Όουλουγιοκι έχει μήκος 107 χιλιομέτρων, με πλάτος πηγών 122 μέτρων, και συνολική έκταση λεκάνης 22.600 τετραγωνικών χιλιομέτρων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Φινλανδίας
Όουλου
thumb|150px|Το δημαρχείο του Όουλου Το Όουλου (, φινλανδικά: Oulu (σημαίνει πλημμύρα), σουηδικά: Uleåborg ([ˈʉːleɔˌbɔrj]) (κατά λέξη Κάστρο του ποταμού Ούλε)) είναι πόλη και δήμος της Φινλανδίας. Βρίσκεται στο διοικητικό διαμέρισμα Όουλου, στη διοικητική περιφέρεια της Βόρειας Οστροβοθνίας. Με 200.526 κατοίκους (2016), είναι η μεγαλύτερη και πιο σημαντική πόλη της Βόρειας Φινλανδίας, και η 4η μεγαλύτερη στη χώρα. Ο δείκτης αύξησης του πληθυσμού είναι σχεδόν ίδιος με αυτόν της μείζονος περιοχής του Ελσίνκι.
Ιστορία
Το Όουλου ιδρύθηκε στις 8 Αυγούστου του 1605 από τον Κάρολο Θ' της Σουηδίας, απέναντι από το κάστρο στο απέναντι νησί του Λινανσαάρι. Οι γύρω περιοχές είχαν κατοικηθεί πολύ νωρίτερα. Το Όουλου βρίσκεται στο στόμιο του ποταμού Όουλουγιοκι, ο οποίος ήταν παλιά εμπορική οδός. Όουλου στη γλώσσα των Σάαμι σημαίνει «νερό πλημμύρας». Το Όουλου είναι η πρωτεύουσα του διοικητικού διαμερίσματος Όουλου από το 1776.
Το 1822, μια μεγάλη πυρκαγιά κατέστρεψε μεγάλο μέρος της πόλης, η οποία χτίστηκε εκ νέου με τα πολεοδομικά και αρχιτεκτονικά σχέδια του Καρλ Λούντβιχ Ένγκελ, τα οποία παραμένουν ακόμα βάση της διάταξης του κέντρου της πόλης. Ο καθεδρικός ναός της πόλης χτίστηκε επίσης με σχέδιά του, το 1832.
Το Όουλου εξελίχθηκε σε σημαντικό βιομηχανικό και εμπορικό κέντρο, και στις μέρες μας διαθέτει το δεύτερο πιο πολυσύχναστο αεροδρόμιο στη Φινλανδία (Αεροδρόμιο του Όουλου), το οποίο βρίσκεται 6 χιλιόμετρα βόρεια του κέντρου της πόλης. Η πόλη επίσης διαθέτει δικό της λιμάνι (Λιμάνι του Όουλου), και Πανεπιστήμιο (Πανεπιστήμιο του Όουλου).
Σημαντικότεροι εργοδότες (2006)
thumb|200px|right|Το εργοστάσιο του ομίλου Stora Enso είναι σημαντική μονάδα παρασκευής χαρτιού στο Όουλου
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Όουλου έχει αδερφοποιηθεί με τις παρακάτω πόλεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Φινλανδίας Κατηγορία:Πόλεις της Φινλανδίας
Πίτερ Μέλερ (ποδοσφαιριστής)
Ο Πίτερ Μέλερ, στα δανικά Peter Møller-Nielsen (23 Μαρτίου 1972) είναι πρώην επαγγελματίας Δανός ποδοσφαιριστής, ο οποίος έγινε αθλητικός δημοσιογράφος μετά την ολοκλήρωση της ποδοσφαιρικής του σταδιοδρομίας τον Δεκέμβριο του 2005. Κέρδισε τέσσερα πρωταθλήματα της Δανίας για τους ανταγωνιστικούς ομίλους Brøndby IF και ΦΚ Κοπεγχάγη με τη μεγαλύτερη βαθμολογία του παίκτη της Superliga το 2005. Πήρε πέντε γκολ σε 20 αγώνες για τη εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Δανίας και έλαβε μέρος στο Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA το 1998.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Παίκτες της Brøndy IF Κατηγορία:Παίκτες της ΦΚ Κοπεγχάγη
Μπυλ-Λοραίν
Το Μπουλ-Λορραίν (Μπυλ Αμ Κανάλ) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Γεωγραφία
Το χωριό βρίσκεται στη Λωρραίνη, όπως υποδηλώνει το όνομά του, πιο συγκεκριμένα στο Νότιο Μοζέλα. Το Μπουλ-Λορραίν απέχει 3 μίλια από το Σαρμπούρ. Βρίσκεται σε ύψος περίπου 260 μέτρων. Ο δήμος διασχίζεται από τον παραπόταμο Μπιεβρ του Σάαρ.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Φθοριούχο αλουμίνιο
Το φθοριούχο αργίλιο (ΑΙF3) είναι μια ανόργανη ένωση, που χρησιμοποιείται κυρίως για την παραγωγή αλουμινίου. Αυτό το άχρωμο στερεό μπορεί να παρασκευαστεί συνθετικά, ενώ βρίσκεται και στη φύση.
Παραγωγή και εμφάνιση
Το φθοριούχο αργιλίο κυρίως παράγεται με την κατεργασία αλουμίνας και εξαφθοροπυριτικού οξέος:
H2SiF6 + Al2O3 → 2 AlF3 + SiO2 + H2O
Φθοριουχο Αργιλιο Φθοριουχο αργιλιο
Ναός του Δία στην Ολυμπία
μικρογραφία|257x257px|Ναός του Δία στην Ολυμπία (νότια πλευρά) μικρογραφία|257x257px|Ναός του Δία στην Ολυμπία (δυτικό άκρο) Ο Ναός του Δία στην Ολυμπία ήταν ένας αρχαίος ελληνικός ναός στην Ολυμπία, αφιερωμένος στο θεό Δία. Ο ναός, που χτίστηκε μεταξύ 472 και 456 π.Χ., ήταν στο ίδιο το πρότυπο του πλήρως ανεπτυγμένου κλασσικού ελληνικού ναού δωρικού ρυθμού.
Τοποθεσία
Ο Ναός του Δία στην Ολυμπία βρίσκεται μέσα στον περίβολο της Άλτεως, στο ιερό που ήταν αφιερωμένο στο Δία και όπου τελούνταν οι Ολυμπιακοί Αγώνες κατά την αρχαιότητα. Η συγκεκριμένη τοποθεσία ήταν πιθανότατα τόπος λατρείας από το τέλος της Μυκηναϊκής περιόδου. Η Άλτις με το ιερό άλσος, με το σηκό, τους υπαίθριους βωμούς και τον τύμβο του Πέλοπα, για πρώτη φορά διαμορφώθηκε κατά τη διάρκεια του 10ου και 9ου αιώνα π.Χ.
Κατασκευή
Ο ναός κατασκευάστηκε από τον αρχιτέκτονα Λίβονα, με σκαλιστές μετόπες και τρίγλυφα, που αποτελούν τη βάση για τα αετώματα που κοσμούνται με τα γλυπτά του αυστηρού ρυθμού, που τώρα αποδίδονται στον «άγνωστο γλύπτη της Ολυμπίας» και το εργαστήριό του. Η κύρια κατασκευή του κτιρίου ήταν από ντόπιο ασβεστόλιθο που ήταν ελκυστικός και κακής ποιότητας, και γι' αυτό ήταν επικαλυμμένος με ένα λεπτό στρώμα κονιάματος για να του δώσει μια εμφάνιση σαν αυτή του μαρμάρου, από το οποίο ήταν κατασκευασμένος ο γλυπτός διάκοσμος του ναού. Το κτίσμα (βλ. κάτοψη) είναι ένας τυπικός δωρικός περίπτερος ναός, με 6 κίονες στη κάθε στενή και 13 στην κάθε μακριά πλευρά του. Ο στυλοβάτης του έχει μήκος 64,12 μ. και πλάτος 27,68 μ. και οι κίονές του ύψος 10,51 μ. Ο ναός είναι διπλός, ο σηκός του δηλαδή είναι χωρισμένος σε πρόναο, κυρίως ναό και οπισθόδομο. Η είσοδος είναι στα ανατολικά και προσεγγίζεται μέσω ράμπας. Εσωτερικά ο ναός διαθέτει δύο δίτονες (διώροφες) κιονοστοιχίες τοποθετημένες κοντά στους τοίχους (βλ. τομή). Με αυτό τον τρόπο δημιουργούνται τρία κλίτη, το μεσαίο με διπλάσιο πλάτος από τα πλευρικά. Πάνω από τα πλευρικά κλίτη δημιουργείται ένα υπερώο. Κύριο υλικό δομής του ναού είναι ο ντόπιος κογχυλιάτης λίθος, επιχρισμένος με λεπτό λευκό μαρμαροκονίαμα για να δίνει την εντύπωση μαρμάρου. Η στέγη του φέρει κεράμωση κορινθιακού τύπου.
Ιστορία
Ο Ναός του Δία χτίστηκε από τους Ηλείους με τα έσοδα από την εκποίηση των λαφύρων που απέσπασαν κατά το νικηφόρο πόλεμο εναντίον της Πίσας το 471 π.Χ. Μέχρι τότε ο Δίας λατρευόταν στο ναό της Ήρας, ήταν σύνναος με τη θεά. Έχουμε τη μαρτυρία ότι οι Σπαρτιάτες τοποθέτησαν μια χρυσή ασπίδα ως ανάθημα στο επιστύλιο του ναού μετά από νίκη τους στην Τανάγρα το 457 π.Χ. Άρα ο ναός θα πρέπει να ήταν σχεδόν, αν όχι εντελώς έτοιμος, οπότε χτίστηκε μεταξύ 471 και 457 π.Χ., δηλαδή σε λιγότερο από 15 χρόνια.
Ο Ρωμαίος στρατηγός Μόμμιος αφιέρωσε είκοσι μία επιχρυσωμένες ασπίδες αφού λεηλάτησε την Κόρινθο το 146 π.Χ. Είχαν τοποθετηθεί στις μετόπες της ανατολικής μπροστινής πλευράς  και στο μισό του ανατολικού μέρους της νότιας πλευράς. Το 426 μ.Χ ο Θεοδόσιος Β' διέταξε την καταστροφή του ιερού, και οι σεισμοί του 522 και του 551 κατέστρεψαν τα εναπομείναντα ερείπια και άφησαν το Ναό του Δία μερικώς θαμμένο. μικρογραφία|225x225px|Ναός του Δία στην Ολυμπία (Δωρική στήλη)|αριστερά Η θέση του αρχαίου ιερού, ξεχασμένου κάτω από τις κατολισθήσεις και τις πλημμύρες προσάμμωσης, εντοπίστηκε το 1766 από τον Άγγλο Ρίτσαρντ Τσάντλερ. Στις 10 Μαΐου 1829, η «Επιστημονική Αποστολή του Μοριά», με επικεφαλής τον Λεόν-Ζαν-Ζοζέφ Ντυμπουά (τμήμα Αρχαιολογίας) και τον Γκιγιώμ-Αμπέλ Μπλουέ (τμήμα Αρχιτεκτονικής και Γλυπτικής), αναγνώρισε με ακρίβεια και ανάσκαψε μερικώς το ναό του Δία για πρώτη φορά,  παίρνοντας μερικά θραύσματα των αετωμάτων του μαζί της, στο Μουσείο του Λούβρου (με την άδεια της τότε Ελληνικής κυβέρνησης του Ιωάννη Καποδίστρια). Η συστηματική ανασκαφή ξεκίνησε το 1875, υπό τη διεύθυνση του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου, και συνεχίζεται, με κάποιες διακοπές, μέχρι σήμερα.
Διάκοσμος
εναλλ.=|μικρογραφία|258x258px|[[Ηρακλής και ο ταύρος της Κρήτης (Μουσείο του Λούβρου αρ. ΜΑ716)|Ηρακλής και ταύρος της Κρήτης σε μετόπη από το ναό του Δία στην Ολυμπία, περ. 460 π.Χ.]]Ο πλούσιος γλυπτός διάκοσμος του ναού από παριανό μάρμαρο, χρονολογείται γύρω στο 460 π.Χ. και αποτελεί ένα από τα εξοχότερα δείγματα του λεγόμενου Αυστηρού Ρυθμού της πρώιμης κλασικής γλυπτικής.
Ανατολικό αέτωμα
Στην ανατολική πλευρά (βλ. αποκατάσταση) το θέμα στο αέτωμα προέρχεται από τον τοπικό μύθο του Πέλοπα, που ήθελε να πάρει γυναίκα του την Ιπποδάμεια, την κόρη του βασιλιά της Πίσας Οινόμαου. Ο Οινόμαος τον προκάλεσε σε αρματοδρομία, την οποία κέρδισε τελικά ο Πέλοπας μαζί με την Ιπποδάμεια και την εξουσία στην Πίσα. Στο αέτωμα του ναού, που προφανώς υμνούσε μυθολογικά την ιστορική νίκη των Ηλείων επί της Πίσας, απεικονιζόταν στο κέντρο ο Δίας σε ρόλο διαιτητή, αριστερά και δεξιά του οι δύο ήρωες με τα άρματά τους. Ο Παυσανίας αναφέρει το γλύπτη Παιώνιο ως δημιουργό των γλυπτών, πρόκειται όμως μάλλον για λάθος.
Δυτικό αέτωμα
Στο δυτικό αέτωμα παριστάνεται μια θεσσαλική παραλλαγή του θέματος της Κενταυρομαχίας, η απόπειρα απαγωγής των Λαπιθίδων από τους Κενταύρους στο γάμο του Πειρίθου. Κεντρική μορφή είναι εδώ ο θεός Απόλλων. Ο Παυσανίας αναφέρει τον Αλκαμένη ως γλύπτη, πρόκειται όμως και πάλι πιθανότατα για λάθος. Το αέτωμα έφερε επίστεψη από ακρωτήρια, στο κέντρο ένα επίχρυσο άγαλμα Νίκης του γλύπτη Παιωνίου, στα πλάγια από ένα επίχρυσο λέβητα.
Οι μετόπες
Από τις μετόπες μόνο αυτές των δύο στενών πλευρών φέρουν γλυπτό διάκοσμο και αποδίδουν τους Άθλους του Ηρακλή κατ' εντολή του Ευρυσθέα, με τη συμπαράσταση της Αθηνάς (Δωδέκαθλον). Γνωστός ήταν ο ναός και για το λατρευτικό του άγαλμα, το χρυσελεφάντινο άγαλμα του Δία, έργο του γλύπτη Φειδία από τα χρόνια γύρω στο 430 π.Χ. και ένα από τα Επτά Θαύματα του κόσμου. Στο δάπεδο του πρόναου σώζεται ψηφιδωτό δάπεδο ελληνιστικών χρόνων με παράσταση Τριτώνων.
Σύμφωνα με τον Παυσανία
--
Στον Κινηματογράφο
Το 1997 η ταινία κινουμένων σχεδίων της Disney, “Ηρακλής” απεικονίζει το Ναό του Δία ως τη μόνη επικοινωνία που είχε ο Ηρακλής με τον πατέρα του, ενώ ο ίδιος είναι ένας θνητός. Ο Δίας επικοινωνεί έχοντας στην κατοχή του το άγαλμα στο εσωτερικό του ναού. Σε ένα επεισόδιο της σειράς κινουμένων σχεδίων, ο Δίας χρησιμοποιεί περαιτέρω αυτή την ικανότητα να αντιμετωπίσει ένα ζήτημα στη Γη, χρησιμοποιώντας το άγαλμα για να επισκεφθεί άλλες πόλεις κοντά στην Αθήνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ναοί του Δία Κατηγορία:Αρχαία Ολυμπία Κατηγορία:Αρχαίοι ελληνικοί ναοί
Πτώση του ανθρώπου
thumb|300px|Η πτώση του ανθρώπου όπως απεικονίστηκε από τον [[Μιχαήλ Άγγελος|Μιχαήλ Άγγελο στην Καπέλα Σιξτίνα.]] Η πτώση του ανθρώπου προήλθε από την παρακοή και την πονηριά της Εύας και του Αδάμ ( προπατορικό αμάρτημα). Αν και το γεγονός δεν κατονομάζεται στην Βίβλο, αλλά στο τρίτο κεφάλαιο της Γενέσεως, αναφέρεται ότι η Εύα ξεγελάστηκε από τον όφι, ο οποίος ήταν κυριευμένος από το διάβολο, το οποίο της είπε ότι, ο Θεός τους είπε να μην φάνε από το καρπό της γνώσης, επείδη αν το έκαναν, θα γίνονταν κι αυτοί θεοί. Τότε η Εύα έφαγε λίγο από το καρπό, λέγοντας τα λόγια που ακουσε στον Αδάμ, και έτσι τον έπεισε να φάει κι αυτός. Αφού το φάνε, ντρέπονται για την γύμνια τους και ο Θεός τους τιμώρησε αφού δεν αναγνώρισαν την συγχώρεση και τους έδιωξε από την Εδέμ.Από τότε η ανθρωπότητα γνώρισε στο εξής τον πόνο την θλίψη και τον θάνατο μαζί με πολλά ακόμα κακά που ταλαιπωρούν τους ανθρώπους.Αυτό θα αλλάξει μόνο με την Δεύτερα Παρουσία του Ιησού Χριστού οπότε θα εξαλειφθεί οριστικά ο Σατανάς άρα και το κακό και θα εγκαινιαστεί η Βασιλεία των Ουρανών επί της γής.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Παλαιά Διαθήκη Κατηγορία:Βιβλικές εκφράσεις
Πεστά Ιωαννίνων
Γεωγραφία - Ιστορία
Τα Πεστά είναι κτισμένα στους πρόποδες του Μακρυβουνίου και ανήκουν στα λεγόμενα χωριά του Ξηροβουνίου. Το χωριό βρίσκεται 26 χλμ. νότια της πόλης των Ιωαννίνων και ανατολικά της Ιόνιας Οδού. Ο Άγγλος περιηγητής Ουίλιαμ Μ. Ληκ (Leake) αναφέρει γύρω στο 1805 "… το χωριό Πεστά δεξιά (the village of pesta) σε μια θαυμάσια πηγή νερού". Στην τοποθεσία "Αυλότοπος", κοντά σε πηγή, υπάρχουν τα ερείπια αρχαίου κτιρίου που έχουν κηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος. Σύμφωνα με τη τοπική παράδοση, η ονομασία του χωριού προήλθε από κάποιον Μοπέστα, που ήταν ο τσιφλικάς του, και μαζί με άλλα εννέα χωριά της περιοχής αποτελούσαν τα λεγόμενα Κατσιαουνοχώρια. Ο Παναγιώτης Αραβαντινός αναφέρει το 1856 να κατοικείται από 15 χριστιανικές οικογένειες, ενώ ο Ιωάννης Λαμπρίδης το 1880 γράφει "το χωριό Πεστά αριθμεί 10 οικογενείας εν λιτότητι μεν άνευ όμως δυσχερείας διαβιούσας".
Διοικητικά
Ως κοινότητα αναγνωρίστηκε το 1919 (ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919) με έδρα τα ίδια. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί τη τοπική κοινότητα Πεστών που ανήκει στη δημοτική ενότητα Αγίου Δημητρίου του Δήμου Δωδώνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 193 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Δωδώνης
Πανεπιστήμιο Νικολό Κουζάνο
250px|thumb|πανεπιστημιούπολη Νικολό Κουζάνο
Το Πανεπιστήμιο «Νικολό Κουζάνο» (Università degli Studi Niccolò Cusano, UNICUSANO) είναι ιταλικό ιδιωτικό ερευνητικό πανεπιστήμιο που ιδρύθηκε το 2006 από τον Στέφανο Μπαντέτσι. Η κύρια πανεπιστημιούπολη βρίσκεται στο Ρώμη, Ιταλία. Την ακαδημαϊκή χρονιά 2011 - 2012 δέχθηκε περίπου 10.107 νέους φοιτητές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νικόλαος Κουζάνος
Κωνσταντίνος Ντέρος
Ο '''Κωνσταντίνος Αθ. Ντέρος''' (1945 - 13 Φεβρουαρίου 2013) ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός. Υπηρέτησε στην Τοπική Αυτοδιοίκηση στο Χαϊδάρι Αττικής και για πολύ μικρό χρονικό διάστημα ως βουλευτής Λακωνίας
Σταδιοδρομία
Η καταγωγή του ήταν από το Γεωργίτσι Λακωνίας. Σπούδασε Ιατρική. Ως γιατρός υπήρξε πρωτοπόρος στο να συσταθούν και να οργανωθούν ιατρικές ομάδες αποτελούμενες από εθελοντές, με σκοπό τη δωρεάν παροχή ιατρικών υπηρεσιών. Αργότερα ήταν πρόεδρος του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου στο Δαφνί και πρόεδρος της ΕΙΝΑΠ.
Εντάχθηκε στο ΠΑΣΟΚ και ήταν υποψήφιος βουλευτής για πρώτη φορά στις εκλογές του 1981, συγκεντρώνοντας 2.117 ψήφους (δεν εξελέγη).
Το 1983 εξελέγη για πρώτη φορά δημοτικός σύμβουλος Χαϊδαρίου (με το συνδυασμό του Κυριάκου Ντηνιακού) και εν συνεχεία αντιδήμαρχος και πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου. Ήταν υποψήφιος Δήμαρχος Χαϊδαρίου στις δημοτικές εκλογές του 1994.
Στις εκλογές του Νοεμβρίου του 1989 εξελέγη βουλευτής Λακωνίας με το ΠΑΣΟΚ, όμως έχασε την έδρα του στο Εκλογοδικείο από τον Παρασκευά Φουντά, το Μάρτιο του 1990.
Απεβίωσε το 2013 από καρκίνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Λακωνίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 20ού αιώνα
Ιωάννης Κυριαφίνης
Ο Ιωάννης Κυριαφίνης του Γεωργίου (1926 - 2013) ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής Χαλκιδικής με την Ένωση Κέντρου.
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε το 1926. Άσκησε το λειτούργημα του γιατρού και ειδικεύτηκε στην ωτορινολαρυγγολογία. Εξελέγη βουλευτής Χαλκιδικής με την Ένωση Κέντρου στις εκλογές του 1964.
Απεβίωσε το 2013.
Μιχάλης Μακρουλάκης
Ο Μιχάλης Μακρουλάκης (Ερμούπολη Σύρου, 1940) είναι Έλληνας ζωγράφος, σκηνογράφος και ενδυματολόγος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 31 Μαΐου του 1940 στην Ερμούπολη των Κυκλάδων όπου έζησε μέχρι το 1957, όταν μετακόμισε στην Αθήνα όπου σπούδασε ζωγραφική, σκηνογραφία και ενδυματολογία στη Σχολή Δοξιάδη υπό την επίβλεψη καλλιτεχνών όπως ο Γιάννης Τσαρούχης, ο Σπύρος Βασιλείου, ο Θανάσης Απάρτης κ.ά. Αρχικά εργάστηκε ως σκηνογράφος σε διάφορες θεατρικές σκηνές της Αθήνας ενώ το 1971, με αφορμή τη φιλοτέχνηση ενός πορτραίτου της βασίλισσας του Ιράν Φαράχ Παχλαβί ταξίδεψε στην ασιατική χώρα όπου εγκαταστάθηκε και έζησε μέχρι το 1978. Εγκαινίασε την εκθεσιακή του δραστηριότητα το 1963 και έκτοτε παρουσίασε διάφορα έργα του σε ομαδικές και ατομικές εκθέσεις εντός και εκτός Ελλάδας (Γερμανία, Ιράν κλπ).
Τεχνοτροπία
Κατά τα πρώτα στάδια της καλλιτεχνικής του πορείας, ο Μακρουλάκης ασχολήθηκε με την τοπιογραφία και συγκεκριμένα με την ρεαλιστική απεικόνιση του ελληνικού τοπίου. Αργότερα κατευθύνθηκε προς τη νεκρή φύση και την απεικόνιση εσωτερικών χώρων ενώ εισήγαγε στοιχεία της περσικής εικαστικής σχολής, εμφανώς επηρεασμένος από την πολύχρονη παραμονή του στην Τεχεράνη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Έλληνες σκηνογράφοι Κατηγορία:Έλληνες ενδυματολόγοι
Νίκος Διένης (Παπούας)
Ο Νίκος Διένης (Παπούας) (1917-1949) ήταν έλληνας κομμουνιστής, αντιστασιακός, καπετάνιος του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ. Εκτελέστηκε τον Ιούλιο του 1949 στη Λάρισα κατά την περίοδο του εμφυλίου πολέμου.
Νεανικά χρόνια
Ο Νίκος Διένης γεννήθηκε στα Καστέλλια Φωκίδας το 1917 από αγροτική οικογένεια. Φοίτησε στο Γυμνάσιο της Αμφίκλειας και εκεί γνωρίζεται με τον Γιάννη Αλεξάνδρου, τον μετέπειτα Καπετάν Διαμαντή. Το 1935 πηγαίνει στην Αθήνα και σπουδάζει στη Γυμναστική Ακαδημία όπου έρχεται σε επαφή με το ΚΚΕ και γίνεται μέλος του. Τον Μάρτιο του 1938 συλλαμβάνεται από τη Δικτατορία του Μεταξά, αλλά υπογράφει δήλωση μετανοίας και αφήνεται ελεύθερος.
Στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο του 1940 πολέμησε στο Αλβανικό Μέτωπο με το 65ο Σύνταγμα Πεζικού και διακρίθηκε. Μετά την κατάρρευση του μετώπου επιστρέφει στο χωριό του και προσπαθεί να δημιουργήσει αντιστασιακές ομάδες Στις αρχές του 1942 οργανώνεται στο ΕΑΜ και δημιουργεί μικρές αντιστασιακές ομάδες στην ορεινή Φθιώτιδα και Φωκίδα.
Στην Εθνική Αντίσταση
Τον Ιούνιο του 1943 μαζί με τους καπετάνιους Πελοπίδα, Ωρίωνα και άλλους περνάει στην Πελοπόννησο για να οργανώσουν τον ΕΛΑΣ που δρούσε εκεί. Η δράση του στην Πελοπόννησο είναι πολύ σημαντική, ο ΕΛΑΣ σταθεροποιείται στις περιοχές που κατέχει, αυξάνει τις δυνάμεις του και διεξάγει επιχειρήσεις κατά των κατακτητών. Γίνεται καπετάνιος της ΙΙΙης Μεραρχίας του ΕΛΑΣ Πελοποννήσου και δίνει με επιτυχία πολλές μάχες κατά των κατακτητών. Η φήμη του διατρέχει τον Μοριά και επικηρύσσεται από τις κατοχικές δυνάμεις. Παραμένει στην Πελοπόννησο μέχρι τις αρχές του 1945 και λίγο πριν την απελευθέρωση αναλαμβάνει Διοικητής της Επιμελητείας του Αντάρτη (ΕΤΑ) στον Μοριά.
Μετά τη Βάρκιζα
Μετά την Συμφωνία της Βάρκιζας αρχίζουν οι διώξεις για τη συμμετοχή του στην Εθνική Αντίσταση. Καταδικάζεται ερήμην από Έκτακτο Στρατοδικείο και αρχίζει η καταδίωξή του από κυβερνητικές και παρακρατικές δυνάμεις, οπότε αναγκάζεται να επιστρέψει στη Ρούμελη.
Περνάει στη Ρούμελη και κρύβεται στη Γκιώνα και στα Βαρδούσια, ενώ την άνοιξη του 1946 έρχεται σε επαφή με τον επίσης καταδιωκόμενο Διαμαντή. Το καλοκαίρι του 1946 οι πρώτες ομάδες του ΔΣΕ οργανώνονται στα βουνά της Ρούμελης από καταδιωκόμενους πρώην Ελασίτες. Στον Παπούα ανατίθεται η οργάνωση του αντάρτικου στη Δυτική Στερεά Ελλάδα. Τον Ιανουάριο του 1947 ιδρύθηκε το Αρχηγείο Δυτικής Στερεάς του ΔΣΕ με διοικητή τον Παπούα και έδρα τον Προυσό Ευρυτανίας.
Εμφύλιος Πόλεμος
Σαν διοικητής του Αρχηγείου Δυτικής Στερεάς θα δώσει με επιτυχία πολλές μάχες κατά αποσπασμάτων χωροφυλακής και εθνοφυλάκων, αλλά και του κυβερνητικού στρατού (Αράχωβα και Πλάτανος Ναυπακτίας, Αρτοτίνα, Λιδωρίκι). Επίσης θα αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις "Τέρμινους" και "Λαίλαψ" του Εθνικού Στρατού (ΕΣ) στη Ρούμελη, την άνοιξη και το φθινόπωρο του 1947. Η αντάρτικη τακτική του Παπούα με χτυπήματα αποτελεσματικά, εφαρμογή του υποχωρητικού ελιγμού, πέρασμα στα μετόπισθεν του εχθρού κι αιφνιδιαστικά χτυπήματα στα νώτα και στα πλευρά του, με σκοπό τη φθορά και την απόσπαση εφοδίων και πυρομαχικών στέφθηκε με πλήρη επιτυχία. Τα "Τέρμινους" και "Λαίλαψ" απέτυχαν πλήρως. Ούτε ο ΔΣΕ συνετρίβη, ούτε ο ΕΣ κατόρθωσε να διατηρήσει τις περιοχές που προσωρινά κατέλαβε.
Ο Παπούας κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου παντρεύτηκε με πολιτικό γάμο τη Μαριάνθη Αντωνοπούλου, αντάρτισσα από το Μικρό Χωριό.
Στις αρχές του 1948, όταν ιδρύθηκε το Κλιμάκιο Γενικού Αρχηγείου Νότιας Ελλάδας (ΚΓΑΝΕ) του ΔΣΕ, ο Παπούας θα ενταχθεί ως διοικητής ταξιαρχίας στην ΙΙη μεραρχία του ΔΣΕ με διοικητή τον Διαμαντή.
Με την ΙΙη μεραρχία του ΔΣΕ, θα διακριθεί στις μάχες στο Μέτσοβο, στο Πυργούλι, στην Καρδίτσα και στο Καρπενήσι. Μετά την αποχώρηση του ΔΣΕ από το Καρπενήσι, υπό το ανηλεές κυνηγητό του κυβερνητικού στρατού, από τις κακουχίες θα αρρωστήσει και θα αποκοπεί από το κύριο σώμα της Μεραρχίας Διαμαντή. Βρίσκει καταφύγιο στις βουνοκορφές της Γκιώνας και πιάνεται αιχμάλωτος στις 29 Μαΐου του 1949, βαριά άρρωστος από μελιταίο πυρετό.
Μετά τη σύλληψή του, που διαφημίστηκε από τους κυβερνητικούς, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Λαμίας για να νοσηλευτεί και στη συνέχεια δικάστηκε από το Έκτακτο Στρατοδικείο Λάρισας, τον Ιούλιο του 1949. Καταδικάστηκε πέντε φορές σε θάνατο, μαζί με την γυναίκα του Μαριάνθη Αντωνοπούλου και η ποινή εκτελέστηκε άμεσα. Ο Καπετάν Παπούας εκτελέστηκε τον Ιούλιο του 1949 στη Λάρισα.
Ερρίκος Α΄ της Δανίας
Δημοφιλής βασιλιάς της Δανίας
Ο Όλαφ Α΄ εξελέγη νέος βασιλιάς, αλλά η βασιλεία του ήταν πολύ κακή και σύντομη και τον διαδέχθηκε ο Ερρίκος, ο οποίος ήταν εξαιρετικά αγαπητός στον λαό της Δανίας. Με την εκλογή του σταμάτησαν οι λιμοί και οι αρρώστιες που κυριαρχούσαν στη Δανία την εποχή του Όλαφ και αυτό οι υπήκοοί του το θεώρησαν καλό σημάδι από τον θεό. Μεσαιωνικοί χρονικογράφοι περιγράφουν τον Ερρίκο Α΄ ως πολύ απλό άνθρωπο που μπορούσε να συνεννοηθεί με ίσους όρους με τον απλό κόσμο, γύριζε όλες τις γειτονιές και άκουγε τα προβλήματα των ανθρώπων και τους χαιρετούσε μέσα στα σπίτια τους, αγαπούσε τις διασκεδάσεις και είχε έκλυτη ιδιωτική ζωή. Προσπάθησε να κρατήσει καλές σχέσεις και με τους μεγάλους γαιοκτήμονες, παρά το γεγονός ότι είχε ταχθεί ανοιχτά υπέρ των κατώτερων τάξεων στο πλαίσιο της διπλωματικής του πολιτικής, ώστε να μπορεί να έχει την υποστήριξή τους σε περίπτωση ανάγκης. Σε μια επίσκεψη του στον Πάπα ο Ερρίκος ολοκλήρωσε τις προσπάθειες που ξεκίνησε ο αδελφός του Κνούτος Δ΄ να αποκτήσει η Δανία δική της αρχιεπισκοπή στο Λουντ, ενώ μέχρι εκείνη την εποχή η εκκλησία της Δανίας υπαγόταν στην αρχιεπισκοπή Αμβούργου-Βρέμης. Πρώτος αρχιεπίσκοπος της Δανίας εξελέγη ο Άσσερ.
Θάνατος σε ταξίδι στους Αγίους Τόπους
Τα πράγματα άλλαξαν για τον Ερρίκο, όταν κατά τη διάρκεια ενός γλεντιού μέθυσε υπερβολικά και σκότωσε τέσσερις από τους άνδρες του μέσα στην αυλή του. Όταν συνειδητοποίησε το έγκλημά του αποφάσισε να πάει για προσκύνημα στα Ιεροσόλυμα, τα οποία είχαν κατακτηθεί στην Α΄ Σταυροφορία, για να παρακαλέσει τον Θεό να τον συγχωρέσει για το έγκλημα του. Πήγε μαζί με τη σύζυγό του Μπόντιλ, αφήνοντας την αντιβασιλεία της Δανίας στον γιο του Χάραλντ Κέσγε και τον αρχιεπίσκοπο Άσσερ. Ξεκίνησαν από τη Δανία και μέσω Ρωσίας ο πρώτος τους σταθμός ήταν η Κωνσταντινούπολη, όπου τους υποδέχθηκε ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Αλέξιος Α΄ Κομνηνός. Στην Κωνσταντινούπολη ο Ερρίκος Α΄ αρρώστησε, αλλά παρόλα αυτά προτίμησε να συνεχίσει το ταξίδι του για τους Αγίους Τόπους, με αποτέλεσμα να πεθάνει στην Πάφο της Κύπρου τον Ιούλιο του 1103 και να ταφεί εκεί. Η σύζυγός του Μπόντιλ αρρώστησε επίσης, αλλά συνέχισε μόνη της για λογαριασμού του βασιλιά συζύγου της προς τους Αγίους Τόπους, όπου και πέθανε με τον ίδιο τρόπο και τάφηκε στο Όρος των Ελαιών.
Οικογένεια
Διάδοχος του Ερρίκου Α΄ στη Δανία ήταν ο αδελφός του Νιλς της Δανίας. Ο Ερρίκος Α΄ με τη νόμιμη σύζυγο του Μπόντιλ Τούργκοτσνταττερ είχε έναν γιο, που ήταν δημοφιλής:
Ο Ερρίκος είχε και πολλά εξώγαμα παιδιά, όπως τον:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Δανίας Κατηγορία:Οίκος των Έστριντσεν
Όουλουγιαρβι
Η Όουλουγιαρβι ή Ούλουγιαρβι (φινλανδικά: Oulujärvi, προφορά ΔΦΑ : ['ou.lu,jær.ʋi], σουηδικά: Ule träsk) είναι λίμνη στη Φινλανδία. Βρίσκεται στο διοικητικό διαμέρισμα Όουλου, και με συνολική έκταση 887 τετραγωνικών χιλιομέτρων είναι η 5η μεγαλύτερη λίμνη της χώρας. Η λίμνη είναι επίσης γνωστή με το όνομα «θάλασσα Καινούου», και περιβάλλεται από τους δήμους: Βαάλα, Παλτάμο και Καγιαάνι. Το μέσο βάθος της λίμνης είναι 7 μέτρα, ενώ το μέγιστο 38 μέτρα.
Από την Όουλουγιαρβι πηγάζει ο Οουλουγιόκι, που χύνεται στο Βοθνικό κόλπο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λίμνες της Φινλανδίας
Μπυρλιονκούρ
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Φέρντιναντ Σέρνερ
Ο Γιόχαν Φέρντιναντ Σέρνερ (γερμανικά: Johann Ferdinand Schörner) (συναντάται και ως Φερδινάνδος ή Φέρντιναντ Σαίρνερ) (12 Ιουνίου 1892, Μόναχο — 2 Ιουλίου 1973, Μόναχο) ήταν βαυαρικής καταγωγής Γερμανός Στρατάρχης, εγκληματίας πολέμου, κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Έγινε διάσημος για την ιδιόρρυθμη ιδιοσυγκρασία του και τη σκληρότητά του απέναντι στους στρατιώτες του, κυρίως για τις συνοπτικές εκτελέσεις στρατιωτών του στα τέλη του πολέμου. Υπήρξε επίσης ο μοναδικός Στρατάρχης της Γερμανίας που ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως απλός στρατιώτης, κάτι που αποδίδεται συχνά στην τυφλή αφοσίωσή του στο Ναζιστικό Κόμμα και στο πρόσωπο του Αδόλφου Χίτλερ.
Γόνος μικροαστικής οικογένειας και γιος αστυνομικού, ο Σέρνερ επιθυμούσε να ακολουθήσει τη σταδιοδρομία του φιλολόγου, αφού έληξε η εθελοντική μονοετής του θητεία στον στρατό, αλλά ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ανέτρεψε τα σχέδιά του. Διακρίθηκε επανειλημμένα στις αιματηρές μάχες του Δυτικού Μετώπου, των Βαλκανίων και της Ιταλίας, όπου κέρδισε το παράσημο Pour le Mérite. Κατά το Μεσοπόλεμο ασχολήθηκε με την ανάπτυξη των γερμανικών ορεινών στρατευμάτων. Όταν ξεκίνησε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, το σύνταγμα του Σέρνερ διακρίθηκε ιδιαίτερα στην Πολωνία. Διοίκησε την 6η Ορεινή Μεραρχία στη Γαλλία και τη Λαπωνία και διήυθυνε τη δύσκολη υποχώρηση του 1943-1944 από τη Νικόπολη Ουκρανίας. Κατόπιν έγινε επικεφαλής του Εθνικοσοσιαλιστικού Σώματος Κατήχησης, έλαβε μέρος στην καταστροφική υποχώρηση από την Κριμαία με την Ομάδα Στρατιών «Νότια Ουκρανία» και, ως επικεφαλής της Ομάδας Στρατιών «Βορράς», στις μάχες στις χώρες της Βαλτικής. Τον Ιανουάριο του 1945 ο Σέρνερ έγινε ένας από τους 27 μόνον αποδέκτες των Διαμαντιών στον Σταυρό των Ιπποτών του Σιδηρού Σταυρού, μετά Φύλλων Δρυός και Ξιφών. Ανέλαβε τη διοίκηση της Ομάδα Στρατιών «Κέντρο» στις αιματηρές μάχες της Σιλεσίας και της Τσεχοσλοβακίας. Με με τη διαθήκη του Χίτλερ διορίστηκε Ανώτατος Διοικητής του Στρατού, λίγες μέρες πριν την κατάρρευση της Ναζιστικής Γερμανίας.
Μόλις ο πόλεμος τελείωσε, ο Σέρνερ δραπέτευσε μεταμφιεσμένος σε πολίτη στις Άλπεις, όπου συνελήφθη από αμερικανικά στρατεύματα και παραδόθηκε στους Σοβιετικούς. Καταδικάστηκε δις σε εικοσιπενταετή κάθειρξη για εγκλήματα πολέμου, αλλά απελευθερώθηκε τα Χριστούγεννα του 1954. Απέρριψε τα υψηλά αξιώματα που του προσφέρθηκαν για να παραμείνει στην Ανατολική Γερμανία και επέστρεψε στο Μόναχο. Εκεί καταδικάστηκε εκ νέου για παράνομες εκτελέσεις στρατιωτών και καταδικάστηκε σε κάθειρξη τεσσεράμισι ετών και στέρηση της σύνταξής του. Απελευθερώθηκε τον Δεκέμβριο του 1966 και έζησε στην ένδεια ως τον θάνατό του από καρδιακή προσβολή επτά χρόνια αργότερα. Ήταν ο τελευταίος στρατιωτικός της Γερμανίας που έφτασε το βαθμό του Στρατάρχη, και κανένας ως σήμερα δεν έχει ακόμη προαχθεί στο βαθμό αυτό.
Πρώτα χρόνια
Ο Φέρντιναντ Σέρνερ γεννήθηκε στο Μόναχο στις 12 Ιουνίου 1892. Ήταν γιος του αστυνομικού Γιόχαν Σέρνερ (1859-1931) και της Άννα Καταρίνα Μπάουερ (1866-1930), και ήταν ενδεχομένως συγγενής του διάσημου χημικού Γιόχαν Βόλφγκανγκ Ντέμπεραϊνερ (Johann Wolfgang Döbereiner, 1780-1849). Η χαμηλή κοινωνική τάξη στην οποία ανήκαν οι γονείς του έκαναν τον Σέρνερ να αποφεύγει τις συζητήσεις γύρω από την οικογένειά του, καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του. Το 1911 μετά το απολυτήριο (Abitur) του, κατετάγη εθελοντικά για ένα χρόνο στον Βαυαρικό Στρατό και εισήλθε την 1η Οκτωβρίου 1911 στο 12ο Τάγμα του επίλεκτου Βασιλικού βαυαρικού Συντάγματος Σωματοφυλάκων Πεζικού (Königlich Bayerisches Infanterie-Leib-Regiment) όπου προήχθη σε Υποδεκανέα την 1η Απριλίου 1912 και σε Λοχία Α΄ Τάξης τέσσερις μήνες αργότερα, ενώ στις 22 Μαΐου του επόμενου χρόνου έφθασε το βαθμό του εν εφεδρεία Vizefeldwebel.
Αντίθετα με τους υπόλοιπους Γερμανούς αξιωματικούς που έφτασαν το βαθμό του Στρατάρχη στο Γ΄ Ράιχ, ο Σέρνερ δεν σκόπευε να ακολουθήσει τη σταδιοδρομία του στρατιωτικού, αλλά φιλοδοξούσε να σπουδάσει φιλολογία και γλωσσολογία. Έτσι, μετά τη λήξη της εθελοντικής του θητείας στο Στρατό, στις 30 Σεπτεμβρίου 1912, προγραμμάτισε να σπουδάσει, για έξι σχολικές περιόδους, Φιλοσοφία και Ρομανική φιλολογία στη γενέτειρά του αλλά και στη Λωζάνη της Ελβετίας, στη Γκρενόμπλ της Γαλλίας και τη Φλωρεντία της Ιταλίας, ενώ απέκτησε και το πτυχίο του διερμηνέα της γαλλικής και της ιταλικής γλώσσας. Αν και η φοίτησή του έπρεπε να διαρκέσει ως τον Ιούνιο του 1915, το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου τον Αύγουστο του 1914 όμως ανέτρεψε τα σχέδιά του, καθώς ανακλήθηκε σε υπηρεσία στο Σύνταγμά του εν όψει της πολεμικής κινητοποίησης και ονομάστηκε διοικητής διμοιρίας. Στις 28 Αυγούστου 1914 έφτασε τον βαθμό του Offiziers-Stellvertreter.