cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ελληνική Δημοκρατική Νεολαία
Ιστορικά έντυπα
=== Ενημερωτικό Δελτίο της Ε.Σ.ΔΗ.Ν. Νομού Ηρακλείου  ===
Με την συνένωση των διάφορων Σοσιαλιστικών Νεολαιών γύρω από την Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου, δημιουργείται λίγο μετά τον θάνατο του Αλέκου Παναγούλη η Ελληνική Σοσιαλιστική Δημοκρατική Νεολαία. Πρώτος Γραμματέας της Ε.Σ.ΔΗ.Ν. είναι ο Γιάννης Κλωνιζάκης, Γραμματέας της Ελληνικής Δημοκρατικής Νεολαίας, μετά την απώλεια του Αλέκου Παναγούλη. Η Περιφερειακή Επιτροπή Νομού Ηρακλείου της Ε.Σ.ΔΗ.Ν. εκδίδει 15-ήμερο Ενημερωτικό Δελτίο με Επιτροπή Σύνταξης αποτελούμενη από τους Αποστολάκη Κατερίνα, Βασιλείου Γιώργο και Πευκιανάκη Νίκο.
Νεολαία '77
Η Ελληνική Σοσιαλιστική Δημοκρατική Νεολαία (Ε.Σ.ΔΗ.Ν.) εκδίδει το 1977 περιοδικό με τίτλο “Νεολαία '77”. Εκδότης εμφανίζεται ο Θεμιστοκλής Λέστος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεολαίες πολιτικών κομμάτων στην Ελλάδα Κατηγορία:Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου
Ίζαντορ Σίνγκερ
Ο Ίζαντορ Μάνουελ Σίνγκερ (αγγλ. Isadore Manuel Singer, 3 Μαΐου 1924 – 11 Φεβρουαρίου 2021) ήταν Αμερικανός μαθηματικός, με σημαντικό έργο στη διαφορική γεωμετρία και την τοπολογία. Αξιοσημείωτη είναι η συνεργασία του με τον Mάικλ Ατίγια, που απέφερε την απόδειξη του ομώνυμου θεωρήματος το 1962, γεγονός που άνοιξε τον δρόμο για νέες αλληλεπιδράσεις ανάμεσα στα καθαρά μαθηματικά και τη θεωρητική φυσική.
Ο Σίνγκερ διετέλεσε καθηγητής σε κορυφαία αμερικανικά πανεπιστήμια  και είχε τιμηθεί με το Βραβείο Άμπελ.
Οικογένεια και σπουδές
Ο Σίνγκερ γεννήθηκε στο Ντιτρόιτ και οι γονείς του ήταν πολωνοεβραϊκής καταγωγής. Ο πατέρας του, ονόματι Σάιμον, εργαζόταν ως τυπογράφος, ενώ η μητέρα του, η Φρέντα, ως μοδίστρα.
Ο Σίνγκερ σπούδασε φυσική στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν μέσα σε μόλις δυόμισυ χρόνια, αποφοιτώντας το 1944. Κατόπιν υπηρέτησε στον αμερικανικό στρατό, ως χειριστής ραντάρ στις Φιλιππίνες. Ταυτοχρόνως όμως έκανε μαθήματα δι' αλληλογραφίας στα μαθηματικά. Μετά την απόλυσή του από τον στρατό, ο Σίνγκερ σπούδασε αρχικώς επί ένα έτος μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου. Παρότι αρχικώς αποσκοπούσε να επιστρέψει στη φυσική, το ενδιαφέρον του για τα μαθηματικά αυξήθηκε και τελικώς συνέχισε τις σπουδές του στο πεδίο αυτό, παίρνοντας «μάστερ» το 1948 και διδακτορικό στα μαθηματικά το 1950 υπό την επίβλεψη του Ίρβινγκ Σήγκαλ.
Σταδιοδρομία
Το 1950 ο Σίνγκερ πήρε μια μεταδιδακτορική υποτροφία με υποχρέωση διδασκαλίας στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο Μασαχουσέτης (MIT). Μετά από συνακόλουθες θέσεις στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια (Λος Άντζελες), το Κολούμπια και το Πρίνστον, επέστρεψε στο MIT ως καθηγητής το 1956 και διορίσθηκε στην έδρα «Νόρμπερτ Βήνερ» το 1970. Και πάλι όμως εγκατέλειψε την έδρα το 1979 και έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια (Μπέρκλεϋ). Επέστρεψε, αυτή τη φορά οριστικά, στο MIT το 1983 ως ο πρώτος που κατέλαβε την έδρα John D. MacArthur.
Ο Σίνγκερ προήδρευε της Επιτροπής Επιστήμης και Δημόσιων Θεμάτων της Αμερικανικής Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών, ενώ ήταν μέλος του Επιστημονικού Συμβουλίου του Λευκού Οίκου (1982-1988) και του διοικητικού συμβουλίου του Εθνικού Συμβουλίου Ερευνών των ΗΠΑ (1995-1999). Υπήρξε επίσης ένας από τους ιδρυτές του ανεξάρτητου Ερευνητικού Ινστιτούτου Μαθηματικών Επιστημών, στο Μπέρκλεϋ.
Ερευνητικό έργο
Οι Σίνγκερ και Ρίτσαρντ Κάντισον πρότειναν (το 1959) το ομώνυμο «πρόβλημα Kadison–Singer» στη συναρτησιακή ανάλυση, εμπνευσμένο από την κβαντομηχανική, που αποδείχθηκε ότι έχει αναδιατυπώσεις στη μηχανική και στην επιστήμη των υπολογιστών. Τελικώς επιλύθηκε το 2013.
Ο Σίνγκερ ανέπτυξε την έννοια της αναλυτικής συστροφής μαζί με τον D.B. Ray, ενώ με τον Χένρυ Μακήν εισήγαγαν σχέσεις εξισώσεων στο Θεώρημα δείκτη Ατίγια-Σίνγκερ. Αξιοσημείωτες συνεισφορές του Σίνγκερ στα μαθηματικά είναι επίσης το «θεώρημα ολονομίας Ambrose–Singer» και το θεώρημα McKean–Singer.
Βραβεία
Μεταξύ των βραβείων που απονεμήθηκαν στον Σίνγκερ κορυφαίο θεωρείται το Βραβείο Άμπελ, το οποίο δόθηκε από κοινού στον Σίνγκερ και τον Mάικλ Ατίγια το 2004. Μερικά άλλα είναι τα:
Μέλος Ακαδημιών
Ο Σίνγκερ ήταν μέλος στις παρακάτω Ακαδημίες:
Προσωπική ζωή
Ο πρώτος γάμος του Σίνγκερ ήταν με τη Σήλα Ραφ (Sheila Ruff), ψυχοθεραπεύτρια για παιδιά με ειδικές ανάγκες, και έληξε με διαζύγιο. Αργότερα, το 1956, ο επιστήμονας νυμφεύθηκε τη Ρόζμαρι Σινγκερ, με την οποία παρέμειναν συζευγμένοι μέχρι τον θάνατό του. Ο Σίνγκερ απέκτησε παιδιά με αμφότερες τις συζύγους του, συνολικώς πέντε: τον Στήβεν, τον Έλιοτ και τη Νατάσα από τη Σήλα, και την Έμιλυ και την Αναμπέλ από τη Ρόζμαρι. Ο αδελφός του Σίνγκερ, ο Σίντνεϋ, ήταν φυσικός στοιχειωδών σωματιδίων στο Εθνικό Εργαστήριο του Λος Άλαμος και απεβίωσε πριν από τον Ίζαντορ, το 2006.
Ο Ίζαντορ Σίνγκερ πέθανε σε ηλικία 96 ετών, στο σπίτι του στο Μπόξμπορω της Μασαχουσέτης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί μαθηματικοί Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι επιστήμονες
Νερόλι Φέρχολ
Η Νερόλι Φέρχολ (αγγλικά: Neroli Susan Fairhall, 26 Αυγούστου 1944 - 11 Ιουνίου 2006) ήταν Νεοζηλανδή αθλήτρια της τοξοβολίας, η πρώτη παραπληγική αθλήτρια που πήρε μέρος σε Ολυμπιακούς Αγώνες (στους Παραολυμπιακούς των ετών 1972, 1980, 1988 και του 2000). Τιμήθηκε με τον τίτλο του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Κράιστσερτς στις 26 Αυγούστου του 1944. Η αθλητική της καριέρα φαινόταν να τερματίζεται λόγω ατυχήματος που υπέστη με μοτοσικλέτα. Πήρε μέρος, ωστόσο, στο αγώνισμα της τοξοβολίας, με αναπηρικό καροτσάκι: το 1984 εκπροσώπησε τη Νέα Ζηλανδία στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες, όπου κατατάχθηκε 35η και πέτυχε το ρεκόρ να γίνει η πρώτη παραπληγική αθλήτρια που πήρε μέρος σε Ολυμπιάδα. Εκτός από την Ολυμπιάδα, κέρδισε ένα χρυσό μετάλλιο στους Παραολυμπιακούς Αγώνες (1980) στην τοξοβολία (είχε λάβει μέρος και στο στίβο στην ίδια διοργάνωση) και άλλο ένα στους Αγώνες της Κοινοπολιτείας στο Μπρισμπέιν (1982). Στις Παραολυμπιάδες του 1988 και του 2000 έλαβε μέρος μόνο στο αγώνισμα της τοξοβολίας. . Μετά την αποχώρησή της από τη σκοποβολή συνέχισε να εργάζεται ως προπονήτρια.
Απεβίωσε από ασθένεια σχετική με την αναπηρία της, στις 11 Ιουνίου του 2006.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοζηλανδοί αθλητές
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1958 – Άλμα εις τριπλούν ανδρών
Το άλμα εις τριπλούν ανδρών στους Βαλκανικούς Αγώνες Στίβου 1958 πραγματοποιήθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου.
Στο αγώνισμα αυτό, η Βουλγαρία κέρδισε το χρυσό και το αργυρό μετάλλιο. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Λιούμπεν Γκουργκουσίνοφ για δεύτερη συνεχή φορά μπροστά από τον Ντόντιου Παταρίνσκι. Το χάλκινο μετάλλιο κατέκτησε ο Έλληνας Κωνσταντίνος Σφήκας.
Τελικός
Ο τελικός πραγματοποιήθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου.
Μετέχουσες χώρες
Κάποιες από τις χώρες που συμμετείχαν στο αγώνισμα ήταν:
• 4
Πίνακας μεταλλίων (1929—1958)
Το συνολικό υπόλοιπο μεταλλίων στο άλμα εις τριπλούν ανδρών μετά τους Βαλκανικούς Αγώνες 1958. Οι Βαλκανικοί Αγώνες του 1946 και οι Βαλκανο-κεντροευρωπαϊκοί Αγώνες του 1947 δεν συμπεριλαμβάνονται στον πίνακα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνίσματα στους Βαλκανικούς Αγώνες Στίβου 1958 1958
Λις Άσια
Η Ρόζα Μίνα Σέραρ (Lys Assia, 3 Μαρτίου 1924, Ρούπερσβιλ – 24 Μαρτίου 2018, Ζόλικον), ευρύτερα γνωστή ως Λις Άσια, ήταν Ελβετή τραγουδίστρια του ελαφρού τραγουδιού που κέρδισε στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 1956. Γεννήθηκε στο Ρούπερσβιλ και ξεκίνησε την καριέρα της ως χορεύτρια αλλά το 1940 μεταπήδησε στο τραγούδι.
Διαγωνισμός Τραγουδιού της Eurovision
Το 1956 ήταν η νικήτρια του πρώτου Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision, όταν εκπροσώπησε την Ελβετία με το τραγούδι Refrain. Την ίδια χρονιά ήταν υποψήφια στον εθνικό τελικό της Γερμανίας και επέστρεψε στον Διαγωνισμό για την Ελβετία το 1957 και το 1958.
Το 2005 τραγούδησε για το επετειακό φεστιβάλ για τα 50χρονα της Eurovision.
Τον Σεπτέμβριο του 2011 η Άσια ήταν υποψήφια στον εθνικό τελικό της Ελβετίας για την Eurovision του 2012 στο Μπακού με το τραγούδι "C'était ma vie" σε στίχους του Ραλφ Σίγκελ και του Ζαν Πολ Καρά. Ωστόσο το τραγούδι κατέκτησε την όγδοη θέση. Η ίδια παρακολούθησε τον διαγωνισμό στο Μπακού ως τιμώμενη προσκεκλημένη.
Προσωπική ζωή
Η Άσια παντρεύτηκε τον Γιόχαν Χάινριχ Κουντς στις 11 Ιανουαρίου 1957 στην Ζυρίχη. Ο Κουντς πέθανε εννιά μήνες αργότερα από μια σοβαρή ασθένεια. Η Άσια τότε παντρεύτηκε τον Όσκαρ Πέντερσεν το 1963. Ο Πέντερσεν πέθανε το 1995.
Η Άσια πέθανε στις 24 Μαρτίου 2018 στο νοσοκομείο Zollikerberg της Ζυρίχης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελβετοί τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Ελβετία Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1956 Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1957 Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1958 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Νικητές Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision
Μπάρδουρ α Στέιγκ Νίλσεν
Ο Μπάρδουρ α Στέιγκ Νίλσεν (Bárður á Steig Nielsen', προφορά στη γλώσσα φερόε: [ˌbɔ͡ɑɹʊɹ ɔ͡ɑ ˈsta͡ɪ ˈnɪlsɛn] ; γεννημένος στις 16 Απριλίου 1972) είναι πολιτικός και επιχειρηματίας από τις νήσους Φερόε που υπηρετεί ως ηγέτης του Κόμματος της Ένωσης από το 2015 και υπηρέτησε ως πρωθυπουργός από τις 16 Σεπτεμβρίου 2019 έως τις 22 Δεκεμβρίου 2022. Είναι επίσης τερματοφύλακας της ομάδας χάντμπολ VÍF Vestmanna και πρώην παίκτης χάντμπολ της εθνικής ομάδας των Νήσων Φερόε.
Εκπαίδευση και επαγγελματική σταδιοδρομία
Ο Νίλσεν ολοκλήρωσε το πρώτο μέρος της εκπαίδευσης του στη Διοίκηση λογιστικής από το Πανεπιστήμιο του Άαρχους, τη Σχολή Επιχειρήσεων και Κοινωνικών Επιστημών και έχει παρακολουθήσει μερικά από τα μαθήματα της εκπαίδευσης Merkonom από τη Føroya Handilsskúli.
Ξεκίνησε την επιχειρηματική του καριέρα ως υπάλληλος στη λογιστική εταιρεία Rasmussen og Weihe στο Τόρσχαβν 1993–2000. Από το 2001 έως το 2004 εργάστηκε ως επικεφαλής λογιστής στο Kollafjord Pelagic στο Kollafjørður. Το 2007 άφησε τη θέση του ως υπουργός Οικονομικών των Νήσων Φερόε για να γίνει ο γενικός διευθυντής του μεγάλης κλίμακας οικοδομικού έργου SMI Stóratjørn στο Hoyvík, που σχεδιάστηκε από Ισλανδούς επιχειρηματίες. Το έργο δεν υλοποιήθηκε ποτέ λόγω της οικονομικής κρίσης του 2007–08. Ο Νίλσεν εργάσθηκε εκεί μέχρι τον Φεβρουάριο του 2009. Το 2009–2010 ήταν ο γενικός διευθυντής ενός μηχανουργείου στο Χόιβικ 2009–2010. Από το 2010 ήταν ο CFO της τηλεφωνικής εταιρείας Vodafone Føroyar στην Τόρσχαβν.
Υπήρξε μέλος του διοικητικού συμβουλίου του αεροδρομίου Vágar, της Kollafjord Pelagic και μερικών άλλων εμπορικών εταιρειών στην Τόρσχαβν.
Πολιτική καριέρα
Ο Νίλσεν εξελέγη στο κοινοβούλιο των Φερόε εκπροσωπώντας το Norðurstreymoy κατά τις περιόδους 2002–2004 και 2004–2008. Διετέλεσε υπουργός Οικονομικών στο πρώτο υπουργικό συμβούλιο του Γιόανες Άιντεσγκααρτ από το 2004, αλλά άφησε τη θέση για να γίνει επικεφαλής του οικοδομικού έργου Stóra Tjørn, το οποίο αργότερα ακυρώθηκε λόγω της οικονομικής κρίσης. Στις εκλογές του 2011, επανεξελέγη στο Løgting. Τον Μάρτιο του 2015 εξελέγη αντιπρόεδρος του κόμματός του και στις 24 Οκτωβρίου 2015 εξελέγη πρόεδρος του Κόμματος της Ένωσης.
Παραπομπές
Μπαρδουρ
Libero.it
thumb|Libero.it
Ιστορία
Χάρη στη συνεργασία με την Olivetti και το Πανεπιστήμιο της Πίζας, το 1996 ο ιστότοπος είχε αναπτύξει την Arianna, μια αυτοματοποιημένη υπηρεσία ευρετηρίου ιστοσελίδων με σκοπό να γίνει η πρώτη μηχανή αναζήτησης περιεχομένου στα Ιταλικά. Στη συνέχεια, η Arianna ενσωματώνεται στο Libero. Η επιτυχία του έργου και η επέκταση νέων δωρεάν υπηρεσιών, όπως το webmail, οδήγησαν την αγορά «Italiaonline» από τον όμιλο Infostrada το 1997.
Το 1998 δημιουργήθηκε η εικονική κοινότητα του Digiland, ένα κοινωνικό δίκτυο όπου όπου με την δωρεάν εγγραφή δίνεται η ευκαιρία να δημοσιευτούν άρθρα html και η δυνατότητα συνομιλίας με άλλα άτομα που είναι συνδεδεμένα στην σελίδα.
Το 2002, μετά την αγορά του ομίλου Infostrada από τον τηλεφωνικό όμιλο Wind Telecomunicazioni, Libero, η πύλη που συνδέει όλες τις λειτουργίες των Italia On Line, Libero.it και InWind , ζωντανεύει.
Με την πάροδο του χρόνου, το Libero.it έχει υποστεί πολυάριθμες αναδιαμορφώσεις για να παρακολουθήσει την εξέλιξη της μηχανής και των χρηστών του. Το 2004 αγόρασε τον ιταλικό τηλεφωνικό κατάλογο, μετονομάζοντας τον σε Pagine Bianche.
Στις 4 Μαΐου 2011, ανακοινώθηκε η έξοδος από την Wind και η δημιουργία μιας νέας εταιρείας που ονομάζεται Libero S.r.l., η οποία περιλαμβάνει επίσης τον πάροχο υπηρεσιών Διαδικτύου ITNet, που ανήκει στην Weather Investments και τον Αιγύπτιο μεγιστάνα Naguib Sawiris. Το Σεπτέμβριο του 2011, σύμφωνα με την Alexa.com, το Libero ήταν ο 251ος ιστότοπος παγκοσμίως και ο έβδομος ιστότοπος στην Ιταλία για πρόσβαση.
Πολυκέρασο Καστοριάς
Το Πολυκέρασο είναι χωριό του νομού Καστοριάς. Ανήκει στο Δήμο Καστοριάς, στην περιοχή Πόπολη, και είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.220 μ. στο Βίτσι. Παλαιότερα ονομαζόταν "Τσερέσνιτσα". Αποτέλεσε κοινότητα μαζί με τους οικισμούς Πολυκάρπη και Φωτεινή το (1918) και ομώνυμη κοινότητα το 1926.
Γενικά
Βρίσκεται στον οδικό άξονα Φλώρινας Καστοριάς μέσω Βιτσίου, και κατηφορίζοντας για Καστοριά, αμέσως μετά το χιονοδρομικό κέντρο του Βιτσίου, ασφάλτινος δρόμος οδηγεί στο όμορφο και ήσυχο Πολυκέρασο.
Το 2006 κηρύχθηκε ιστορικός τόπος (διατηρητέος οικισμός) από το Υπουργείο Πολιτισμού «λόγω της αρχιτεκτονικής, λαογραφικής και εν γένει ιστορικής σημασίας του». Ο Πολυκέρασος βρίσκεται στον οδικό άξονα Φλώρινας Καστοριάς μέσω Βιτσίου, απέχει τρία χιλιόμετρα από το χιονοδρομικό κέντρο Βιτσίου και 13 χλμ. από το Νυμφαίο.
Πληθυσμιακά στοιχεία
Το χωριό έχει πλέον 12 μόνιμους κατοίκους. Είναι χτισμένο σε ένα πλάτωμα (οροπέδιο) ανάμεσα από δυο μικρούς κατάφυτους λόφους, με λιβάδια να το πλαισιώνουν, και λίγο πιο πέρα το πλούσιο δάσος με τις οξυές που απλώνει σε όλο σχεδόν το βουνό, έχει εύφορο έδαφος και παρθένα φύση. Το κλίμα είναι εξαιρετικό χειμώνα καλοκαίρι, και ιδίως τις ζεστές ημέρες είναι μια πραγματική ανάσα δροσιάς μια και η θερμοκρασία δύσκολα ανεβαίνει πάνω από τους 30 βαθμούς.
Νοτιοανατολικά του χωριού βρίσκεται η Μονή Αγίων Αναργύρων, της οποίας το 1822 εκτελέστηκε ο ηγούμενος Γρηγόριος από τους Οθωμανούς, μετά από προδοσία, ως πρωτεργάτης του ξεσηκωμού της περιοχής κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821.
Η εκκλησία του χωριού, ο Αη Νικόλας, χτισμένη το 1844 πανηγυρίζει στις 20 Μαΐου (ο Αη Νικόλας των βουνών). Ο χωματόδρομος που περνά πίσω από την εκκλησία αποτελεί εναν σύντομο τρόπο πρόσβασης (3 περίπου χιλιόμετρα) στο μοναστήρι των Αγίων Αναργύρων.
Από το 2001 με πρωτοβουλία του συλλόγου του χωριού και συνδρομή του Δήμου Βιτσίου, και μετά από 35 σχεδόν χρόνια από το τελευταίο πανηγύρι του χωριού, καθιερώθηκε η «Γιορτή της Πατάτας» το καλοκαιρινό πανηγύρι, που λαμβάνει χώρα συνήθως μέσα στον Ιούλιο, στον αυλόγυρο της εκκλησίας και στην πλακόστρωτη πλατεία του χωριού, και το οποίο συγκεντρώνει πλήθος επισκεπτών τόσο από τα γύρω χωριά, από την πόλη της Καστοριάς αλλά και επισκέπτες από όλη σχεδόν την Ελλάδα και τον κόσμο.
Το Πολυκέρασο μαζί με άλλα χωριά του Βιτσίου και του νομού Καστοριάς, επέλεξε και ο Παντελής Βούλγαρης για να κάνει τα γυρίσματα της νέας του κινηματογραφικής ταινίας τα οποία έγιναν μέσα στον Νοέμβριο του 2008.
Φωτογραφίες από το Πολυκέρασο
thumb|center|280px| Χειμώνας στο χωριό
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καστοριάς Κατηγορία:Δήμος Καστοριάς
Πορθμός Τατάρων
thumb|180px|Ο Πορθμός των Τατάρων Ο Πορθμός Τατάρων ή και Κόλπος Τατάρων (ρωσικά: Татарский пролив Τατάρσκι πραλίβ και αγγλικά: Tatar Strait ή Gulf of Tartary) είναι ένας στενός πορθμός στον ΒΔ. Ειρηνικό ωκεανό. Εκτείνεται μεταξύ της νήσου Σαχαλίνης (ανατολικά) και της ρωσικής ασιατικής χερσονήσου δυτικά, κατά διεύθυνση Β-Ν. Το εύρος (πλάτος) του πορθμού ξεκινά από 342 χιλιόμετρα και φθάνει στο ελάχιστο τα 7 χλμ., το δε μήκος του είναι περίπου 632 χλμ. και το βάθος του δεν υπερβαίνει τα 210 μέτρα, με ελάχιστο στο στενότερο σημείο περίπου τα 4,5 μέτρα.
Όνομα
thumb|left|Ο Πορθμός Τατάρων χαρτογραφημένος από τον Λα Περούζ το 1787. Η ξηρά αριστερά με όνομα «Κινεζική Ταταρία». Η ονομασία του πορθμού αυτού δόθηκε από τους Ευρωπαίους θαλασσοπόρους εξερευνητές που έφθασαν στη περιοχή περί τον 18ο αιώνα, έχοντας υπόψη τη γενικότερη ονομασία των κατοίκων των ανατολικών ακτών της ΒΑ. Ασίας, Σιβηρίας, Μαντζουρίας κλπ. τους Τατάρους.
Πρώτος Ευρωπαίος θαλασσοπόρος που έφθασε στη περιοχή αυτή ήταν ο Γάλλος σπουδαίος θαλασσοπόρος εξερευνητής Λα Περούζ το 1787, ο οποίος φέρεται να έκανε με τη βοήθεια εξάντα και πυξίδας τη πρώτη χαρτογράφηση του πορθμού, μελετώντας τις ακτές και ονοματίζοντάς τον. Σχεδόν έναν αιώνα αργότερα, έφθασε ο επίσης Γάλλος πλοίαρχος Ερρίκος Ραινιέ, ο οποίος, κατευθυνόμενος από τον λιμένα Αλεξαντρόφσκ (Σαχαλίνη) προς την Ιαπωνία, διέπλευσε τον πορθμό στις 5 Αυγούστου του 1876.
Το ιαπωνικό όνομα Μαμίγια δόθηκε προς τιμή του ομώνυμου Ιάπωνα εξερευνητή που διήλθε από αυτόν το 1808, ενώ το ρωσικό όνομα Νεβελσκόι δόθηκε προς τιμή του Ρώσου εξερευνητή που διήλθε την περιοχή το 1848, για το βόρειο τμήμα του πορθμού, ενώ το υπόλοιπο αναφέρεται με το ευρωπαϊκό όνομα Τατάρσκα. Παράλληλα με τις προηγούμενες ονομασίες ο πορθμός είναι επίσης γνωστός και ως Στενό Σαχαλίνης.
Πηγές
Τατάρων Τατάρων
41η Συμφωνία (Μότσαρτ)
Η 41η Συμφωνία σε Ντο μείζονα, K. 551 είναι μία συμφωνία Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, που ολοκληρώθηκε στις 10 Αυγούστου 1788. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη σε διάρκεια συμφωνία του Αυστριακού συνθέτη, καθώς και την τελευταία του. Από πολλούς μουσικούς κριτικούς, θεωρείται μία από τις σπουδαιότερες συμφωνίες της κλασικής μουσικής. Η Συμφωνία είναι γνωστή και ως Jupiter (ελληνιστί: Συμφωνία του Διός). Το προσωνύμιο της αποδίδεται στον ιμπρεσάριο Γιόχαν Πίτερ Σάλομον.
Η Συμφωνία χωρίζεται σε τέσσερα μέρη: Ι) Allegro vivace, 4/4, II) Andante cantabile, 3/4, σε Φα μείζονα, ΙΙΙ) Menuetto: Allegretto – Trio, 3/4, IV) Molto allegro, 2/2. Περίπου ο μέσος χρόνος εκτέλεσής της κυμαίνεται στα 33 λεπτά. Η συμφωνία είναι γραμμένη σε για φλάουτο, 2 όμποε, 2 φαγκότο, 2 κόρνο σε Ντο, 2 τρομπέτες σε Ντο, τιμπάνι σε Ντο και Σολ και έγχορδα. Επίσης, είναι άγνωστο αν η πρώτη εκτέλεσης της συμφωνίας, έγινε κατά την περίοδο που ζούσε ο Μότσαρτ.
Παραπομπές
<References/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συμφωνίες του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ Κατηγορία:Συνθέσεις σε Ντο μείζονα Κατηγορία:Συνθέσεις του 1788
Ερρίκος ο 5ος (ταινία)
Η ταινία Ερρίκος Ε (αγγλ. The Cronicle History of King Henry the Fift with His Battell Fought at Agincourt in France) αποτελεί κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου θεατρικού έργου του Σαίξπηρ σκηνοθεσίας Λόρενς Ολίβιε. Ο Ολίβιε εκτός από τη σκηνοθεσία, συμμετείχε στη συγγραφή του σεναρίου σε συνεργασία με τους Ντάλας Μπάουερ και Άλαν Ντεντ, συμμετείχε στην παραγωγή και πρωταγωνίστησε στην ταινία.
Πληροφορίες
Μεταφορά του διάσημου θεατρικού έργου του Σαίξπηρ στη μεγάλη οθόνη από τον Λόρενς Ολίβιε, που θεωρείται ο μεγαλύτερος σαιξπηρικός ηθοποιός του 20ου αιώνα. Η ταινία αποτέλεσε την πρώτη κινηματογραφική μεταφορά έργου του Σαίξπηρ με σκηνοθέτη τον Ολίβιε. Ακολούθησαν ο Άμλετ το 1948 και ο Ριχάρδος Γ' το 1955. Η ταινία ξεκινά ως θεατρική παράσταση, για να περάσει από το θέατρο στα κινηματογραφικά στερεότυπα της εποχής, ενώ η εισαγωγή της ταινίας στο Θέατρο Γκλόουμπ της Αγγλίας του 16ου αιώνα ήταν επινόηση του Ολίβιε.
Ο Ολίβιε που υποδύθηκε τον Ερρίκο είχε αναθέσει αρχικά το ρόλο της Αικατερίνης του Βαλουά στη σύζυγό του Βίβιαν Λι, η οποία λόγω ασθένειας αναγκάστηκε να αποχωρήσει από το καστ της ταινίας και τη θέση της πήρε η Ρενέ Άσερσον. Ο Έσμοντ Νάιτ, που ανέλαβε το ρόλο του Ουαλλού πατριώτη Φουέλεν, ήταν βετεράνος του πολέμου. Είχε τραυματιστεί θανάσιμα το 1941 και είχε χάσει την όρασή του. Το 1943 είχε επανακτήσει την όραση μόνο στο ένα του μάτι.
Η ταινία προβλήθηκε το 1944, ενώ το αγγλικό κράτος μαστιζόταν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Ολίβιε έπειτα από προτροπή του Άγγλου πρωθυπουργού Ουίνστον Τσώρτσιλ αποφάσισε να δώσει στην ταινία ύφος προπαγάνδας, προκειμένου να δώσει δύναμη στα αγγλικά στρατεύματα που βρισκόταν σε πόλεμο. Η πρεμιέρα της ταινίας συνέπεσε με την απόβαση των συμμάχων στην Νορμανδία. Οι σκηνές της μάχης του Αζενκούρ, έγιναν στο ουδέτερο κομμάτι της Ιρλανδίας το 1943, όπου χρησιμοποιήθηκαν εκατοντάδες ντόπιοι ως κομπάρσοι. Ο Ολίβιε δεν συμμετείχε σε καμιά ταινία για δεκαοκτώ μήνες μετά την προβολή του Ερρίκος Ε' φοβούμενος ότι κάτι τέτοιο θα είχε επιπτώσεις στην προώθηση της ταινίας του .
Βραβεία
Η ταινία γυρίστηκε με έγχρωμη φωτογραφία σε τεχνικόλορ και οι κριτικοί της εποχής την λάτρεψαν, συγκεκριμένα η δύσκολη κριτικός κινηματογράφου Πωλίν Καέλ την αποκάλεσε θρίαμβο χρώματος, μουσικής, θεάματος και ηρωικής ποίησης. Το έπος του Ολίβιε έλαβε 4 υποψηφιότητες για βραβείο όσκαρ στην τελετή του 1946. Ο Ολίβιε ήταν υποψήφιος τόσο ως παραγωγός όσο και ως πρωταγωνιστής της ταινίας. Το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας πήγε στο αντιπολεμικό δράμα του Γουίλιαμ Γουάιλερ Τα καλύτερα χρόνια της ζωής μας (The Best Years Of Our Lives), ενώ ο ηθοποιός έχασε το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου από τον Φρέντρικ Μαρτς, πρωταγωνιστή της ταινίας του Γουάιλερ. Η ακαδημία απένειμε στον ηθοποιό τιμητικό βραβείο όσκαρ για την παραγωγή, τη σκηνοθεσία και την ερμηνεία του στην ταινία. Ο ηθοποιός έπρεπε να περιμένει άλλα δυο χρόνια όταν το 1948 χρίστηκε νικητής του βραβείου για την παραγωγή και την ερμηνεία του Άμλετ (Hamlet, 1948).
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση: Τιμητικό Βραβείο για την παραγωγή, τη σκηνοθεσία και την ερμηνεία στην ταινία
Υποψηφιότητα:
Σεναριακές παραλήψεις
Ο Ολίβιε άφησε εσκεμμένα εκτός σεναρίου κάποιες από τις μελανές σελίδες της ιστορίας της Αγγλίας κατά την απόβαση του στρατού του Ερρίκου Ε' στη Γαλλία, όπως την απόφαση του βασιλιά να αφήσει τους στρατιώτες του να πλιατσικολογήσουν και να βιάσουν στην περιοχή του Αρφλέρ, όπως και τον απαγχονισμό των τριών προδοτών, μεταξύ των οποίων και του φίλου του Μπάρντολφ.
Άλλες εκδοχές
Το θεατρικό του Σαίξπηρ μεταφέρθηκε επίσης στη μεγάλη οθόνη από τον Κένεθ Μπράνα το 1989.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1944 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Σκηνοθετικό ντεμπούτο σε ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές επικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Βρετανικές βιογραφικές ταινίες
Αναστάσιος Π. Χαραλάμπης
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1730 στη Ζαρούχλα Καλαβρύτων και ήταν γιος του Πανάγου Χαραλάμπη προεστού της Ζαρούχλας. Μετά το θάνατο του πατέρα του, λόγω της μόρφωσης και των ικανοτήτων που διέθετε, εξελέγη και αυτός προεστός, αρχικά στο χωριό του και στη συνέχεια στα Καλάβρυτα. Αργότερα διορίστηκε από του Οθωμανούς βεκίλης (αντιπρόσωπος) της Επαρχίας Καλαβρύτων στην Υψηλή Πύλη και στάλθηκε στην Κωνσταντινούπολη όπου και παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του.
Παιδιά του ήταν οι αγωνιστές της Επανάστασης Ιωάννης  και Σωτήριος Χαραλάμπης.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες πρόκριτοι Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Οικογένεια Χαραλάμπη
Πύρο Σουλιώτη
Ο Πύρο Σουλιώτη (Κορυτσά, 7 Σεπτεμβρίου 1924 - Κορυτσά, 24 Δεκεμβρίου 2011) ήταν Αλβανός τραγουδιστής.
Η έναρξη της καλλιτεχνικής πορείας
Τα πρώτα μουσικά του ερεθίσματα τα πήρε τόσο από τον πατέρα του Χρήστο που έπαιξε το ακορντεόν, όσο και από τον παππού του Λουκά, που τον έπαιρνε από ηλικία 7 ετών να ψάλει στον ορθόδοξο ναό Προφήτη Ηλία Κορυτσάς. Η μητέρα του Παρασκευή Σταυροπούλου με καταγωγή από τη Φλώρινα τον έμαθε από πολύ μικρή ηλικία την ελληνική γλώσσα και ως εκ τούτου δεκάδες ελληνικά τραγούδια. Στην ηλικία των 12 ετών ο ίδιος ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με το ευρύ κοινό καθώς τραγούδησε σε μια ανοιχτή συναυλία που διοργάνωσε ο πασίγνωστος συνθέτης της Αλβανίας, Κρίστο Κόνο. Ο Σουλιώτης, ανακαλύφθηκε εντελώς τυχαία από τον Κόνο, όταν εκείνος αναζητούσε νέα ταλέντα για την καλλιτεχνική ομάδα του γυμνασίου της Κορυτσάς το 1936. Από τη στιγμή της τυχαίας ανακάλυψής του ως εξαιρετικού ταλέντου, ο Κόνο του εμπιστεύτηκε μερικά από τα τραγούδια του και ο Σουλιώτης άρχισε να γίνεται γνωστός στους καλλιτεχνικούς κύκλους της πόλης. Σημαντική όμως υπήρξε η γνωριμία του με τον Πέτρο Παπακρήστο, τον «πατέρα» των σατυρικών τραγουδιών και των Καντάδων της Κορυτσάς, ο οποίος τον προώθησε στις ζωντανές εκπομπές του Radio Korça (Ράδιο Κορυτσά) σηματοδοτώντας έτσι την αρχή της καλλιτεχνικής του καριέρας. Μετά τις «ραδιοφωνικές συναυλίες» έγινε πασίγνωστος στο ευρύ κοινό, ενώ δεκάδες πολίτες συγκεντρώνονταν στην κεντρική λεωφόρο της πόλης, περιμένοντας το κεντρικό ηχείο του δήμου που ήταν τοποθετημένο σε έναν ηλεκτρικό στύλο να αναμεταδίδει ζωντανά τα τραγούδια του.
Αντιφασιστικός πόλεμος και παρανομία
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου συμμετείχε στις αντάρτικες ομάδες της Κορυτσάς και ενεργοποιήθηκε σε διάφορες επιχειρήσεις κατά των Ιταλών και Γερμανών κατακτητών. Το 1942 συμμετείχε στην επιχείρηση «καταστροφής δυναμίτη», παίζοντας πρωταγωνιστικό ρόλο στην αντάρτικη μονάδα του Çiflig (Τσιφλίκ). Το 1943 τραγουδούσε ως σολίστ με τους αντάρτες της πόλης στα βουνά και στα χωριά απ’ όπου περνούσαν οι διμοιρίες, ενώ λίγο αργότερα πρωταγωνίστησε στο μελόδραμα "Vllavrasja"(αδελφοκτονία), όπου έπαιξε το ρόλο του χωροφύλακα μαζί με τους γνωστούς ηθοποιούς της Αλβανίας Αλέκο Κόλετς και Μιχαλάκη Λέσνια (Aleko Kolec, Mihallaq Leshnja.) Αυτό το μελόδραμα παιζόταν παράνομα σε διαφορετικά αγωνιστικά σπίτια στην κατακτημένη Κορυτσάς, ενώ αργότερα περιόδευσε και σε ορισμένα χωριά. Μετά την απελευθέρωση, παίχτηκε επίσης και στον κινηματογράφο Morava. Το 1944 κι αφού ήδη είχε βγει στην παρανομία, συναντήθηκε κρυφά με τον Κρίστο Κόνο ο οποίος του εμπιστεύθηκε τον «Ύμνο του Αλβανού Παρτιζάνου» (ένα πασίγνωστο εμβατήριο στην Αλβανία μέχρι τις μέρες μας) ώστε να το μεταφέρει και να το μάθει στους αντάρτες της δεύτερης Ταξιαρχίας του '''Α.Ε.Σ. (ΑΛΒΑΝΙΚΟΥ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ)''' στο χωριό Δάρδα δίπλα από τη Μεθόριο. Αμέσως μετά προσχώρησε στις τάξεις του '''Ε.Α.Μ.Α. (ΕΘΝΙΚΟΥ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΑΛΒΑΝΙΑΣ) και στο Α.Ε.A.Σ.''' (ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΟ ΕΘΝΙΚΟ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ) όπου κι έγινε ένας από τους πρώτους σολίστ της Αντιφασιστικής Χορωδίας στο χωριό Λάβνταρ.
Η έκρηξη της καριέρας του
μικρογραφία| Ο Πίρο Σουλιώτη στο ρόλο του "Sokol" στην Οπερέτα Αγκίμι Μετά την απελευθέρωση της χώρας, συμμετείχε στη Χορωδία Νέων με επικεφαλής τον μαέστρο Μίστο Νούκε (Misto Nuke), αλλά σύντομα έφυγε για το Στρατιωτικό Ανσάμπλ όπου τραγούδησε ως δεύτερος τενόρος μέχρι το 1948 με τους Gaqo Avrazι. Ibrahim Tukici και Avni Mula. Στις αρχές του 1949 κι αφού επέστρεψε από το στρατό, ήδη από τις πρώτες μέρες της αστικής του ζωής, δραστηριοποιήθηκε σε διάφορες δραστηριότητες της Λέσχης Πολιτισμού της Κορυτσάς και δραστηριοποιείται στην εκκλησιαστική χορωδία με επικεφαλής τον καθηγητή Μιχαήλ Τσίκο (Mihal Çiko), ενώ ταυτόχρονα γίνεται μέλος της Ερασιτεχνικής Ομάδας Ραδιοφώνου της Κορυτσάς. Την συγκεκριμένη χρονική περίοδο ηχογραφεί δεκάδες αντάρτικα και ελαφρά αλβανικά τραγούδια καθώς επίσης πραγματοποιεί σειρά σε διάφορες πόλεις και χωριά της Αλβανίας. Μετά την εξαιρετική επιτυχία του, γίνετε ιδρυτικό μέλος της ομάδας σολίστ της Αλβανικής Ραδιοφωνίας, μαζί με τις Αννίτα Τάκε, Καίτη Τσίτσου και Παυλίνα Νίκαϊ (Anita Take, Keti Cico, Pavlina Nikaj) Ηχογραφεί δεκάδες τραγούδια νέου κύματος ελαφράς αλβανικής μουσικής και ερμηνεύει τραγούδια όλων των εν ζωή Αλβανών δημιουργών όπως Κρίστο Κόνο, Γκάκο Αβράζη, Λεονάρντ Ντέντα, Νικόλα Ζοράκη, Μουχαρέμ Τζεντίκου, Αβνί Μούλα, Βαθ Τσάνγκου, Αμπντουλά Γκρίμτσι, Γκάκο Γιοργαντζή, Παύλο Σόλα, Θόαν Νέσι κτλ. (Kristo Konos, Gaqo Avrazi, Leonard Deda, Nikola Zoraqi, Muharrem Xhediku, Avni Mulës, Vath Çangu, Abdulla Grimci, Gaqo Jorganxhiu, Pavlo Sholla, Thoan Nesi) κ.λπ.
Σούπερ Καπ Κύπρου (πετοσφαίριση γυναικών)
Το Σούπερ Καπ αποτελεί το τρίτο πιο σημαντικό τρόπαιο στην πετοσφαίριση γυναικών (μετά το πρωτάθλημα και το κύπελλο). Πραγματοποιείται κάθε χρόνο και σηματοδοτεί την έναρξη της καινούριας πετοσφαιρικής περιόδου. Πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1993. Στο παιχνίδι αυτό διαγωνίζονται η πρωταθλήτρια της προηγούμενης περιόδου με την αντίστοιχη κυπελλούχο. Στην περίπτωση που πρωταθλήτρια και κυπελλούχος είναι η ίδια ομάδα, στο παιχνίδι διαγωνίζεται η φιναλίστ του κυπέλλου.
Πύρο Σουλιώτη
Η έκρηξη της καριέρας του
Ο Σουλιώτης, φτασμένος τραγουδιστής πλέον στο εσωτερικό της Αλβανίας συμμετέχει στις πρώτες συναυλίες στο εξωτερικό, όπως την ΕΣΣΔ, τη Ρουμανία, τη Βουλγαρία, την Ουγγαρία, την Πολωνία, την Τσεχοσλοβακία και τη Γιουγκοσλαβία. Το 1951 τιμήθηκε με πιστοποιητικό τιμής ως έφεδρος διοικητής της εθελοντικής ταξιαρχίας. Εν τω μεταξύ, τρία χρόνια αργότερα (το 1954) με την ευκαιρία της 10ης επετείου από την απελευθέρωση της Αλβανίας, το Κέντρο Πολιτισμού της Κορυτσάς θα ανεβάσει την πρώτη αλβανική οπερέτα "ΑΓΚΙΜΙ" με τα ηχηρότερα ονόματα της χώρας. (Μουσική του Κρίστο Κόνο. Σενάριο του Κόλε Γιακόβα (Kole Jakova), Σκηνοθεσία: Σωκράτη Μίου, (Socrat Mio) Καλλιτεχνικό διευθυντή τον Μιχαήλ Τσίκο (Mihal Çikos) και σκηνογραφία του Ευάγγελου Μίο, (Vangjush Mios), Τραγουδιστές όπως: Μαρίκα Μπαλιάση (Marika Balashi) και Λευκοθέα Κάνε ( Lefkothe ​​Kane), και τους γνωστούς ηθοποιούς Δήμητρα Μέλε (Dhimitra Mele), Πάντι Ροΐδη ( Pandi Raidhi,) Αλέκο Σκάλι κτλ. Ο Σουλιώτης έπαιξε τον πρωταγωνιστικό ρόλο του "Σοκόλ", γνωρίζοντας μεγάλη επιτυχία. Η οπερέτα "Αγκίμι" παίχτηκε 107 φορές σε όλη τη χώρα για τους πολίτες και μια φορά για τον δικτάτορα Ενβέρ Χότζα και την Κεντρική Επιτροπή του Κόμματος Εργασίας Αλβανίας. Η επιτυχία του Πίρο τον έβαλε στην πρώτη γραμμή της καλλιτεχνικής αντιπροσωπείας που υποδέχτηκε τον Σοβιετικό ηγέτη Νικήτα Χρουστσόφ στην Αλβανία κατά την ιστορική του επίσκεψη στη χώρα τον Μάιο του 1959. Κατά την ίδια χρονική περίοδο συμμετείχε σε διάφορες οπερέτες ως πρωταγωνιστής με κυριότερες τις "Μαζί η ζωή θα μοιάζει τραγούδι" και "Η Χρυσή Κοιλάδα " κτλ. Το 1960, μαζί με τον Ήλο Έβρο (Ilo Evron), δημιούργησαν τη χορωδία Partizan της Κορυτσάς. Εν τω μεταξύ, κατά τη διάρκεια των ετών 1960-1970 στην Αλβανία, πραγματοποιήθηκαν ραδιοτηλεοπτικά φεστιβάλ τραγουδιού, στα οποία συμμετείχε ανελλιπώς κατακτώντας πάντα πρώτα και δεύτερα βραβεία. Μάλιστα, σ’ ένα από τα φεστιβάλ που έλαβαν χώρα, ο Πίρο έχασε το πρώτο βραβείο, κατατάσσοντας τον δεύτερο, από τον γιο του Γκιέργκι Σουλιώτη, ο οποίος μόλις είχε κάνει το ντεμπούτο του στη μουσική σκηνή. Το 1968 έγινε μέλος της Εθνικής Χορωδίας της Εργατικής Τάξης, συμμετέχοντας στις παραστάσεις του Καλλιτεχνικού Ανσάμπλ των Τιράνων στη Δημοκρατία της Κίνας μαζί με τους Μουσταφά Γκερκάλιου, Αβνί Μουλά, Βάτσε Ζέλα, Μεντόρ Τζεμαλί κτλ. προς τιμή του Μάο Τσε Τουνγκ, ο οποίος παρακολούθησε ζωντανά την κεντρική συναυλία στο Πεκίνο. Ένα χρόνο αργότερα, ο Σουλιώτης διακρίνεται για τη συμμετοχή του στο Εθνικό Φεστιβάλ Φολκλόρ Θιάσων στην Αυλώνα Αλβανίας και λαμβάνει ειδικό τιμητικό τίτλο για το πολιτιστικό του έργο από την Εθνική Επιτροπή Πολιτισμού και Τεχνών της Αλβανίας (Υπουργείο Πολιτισμού).
Σούπερ Καπ Κύπρου (πετοσφαίριση γυναικών)
Αγώνες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει όλους τους αγώνες της διοργάνωσης.
Δείτε ακόμη
Κατηγορία:Πετοσφαίριση στην Κύπρο
Πύρο Σουλιώτη
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλβανοί τραγουδιστές
Κοινότητα Βουναρίων Μεσσηνίας
Η Κοινότητα Βουναρίων είναι μία από τις 10 Κοινότητες της Δημοτικής Ενότητας Κορώνης του Δήμου Πύλου-Νέστορος, ο οποίος δημιουργήθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης και υπάγεται στην Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας της Περιφέρειας Πελοποννήσου. Η Δημοτική Ενότητα Κορώνης βρέχεται από τη θάλασσα σχεδόν περιμετρικά κατά το μεγαλύτερό της μέρος.
Η Κοινότητα Βουναρίων, μέχρι το 2010 ήταν ένα από τα 10 Δημοτικά Διαμερίσματα του πρώην Δήμου Κορώνης που συστάθηκε το 1999 με το Σχέδιο Καποδίστριας από παλαιότερες κοινότητες της περιοχής, λειτούργησε την περίοδο 1999 - 2010, οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο Δήμο Πύλου-Νέστορος.
Η Κοινότητα Βουναρίων έχει ως έδρα της τα Βουνάρια, και καταλαμβάνει έκταση 3,225 τ.χλμ.
Σύνθεση Κοινότητας
Στον παρακάτω κατάλογο αναφέρονται οι οικισμοί της Κοινότητας Βουναρίων.
Ιστορικό Κοινότητας
Η Κοινότητα Βουναρίων είχε, όπως και πολλές άλλες περιοχές της Ελλάδας, αξιόλογες διοικητικές μεταβολές, κατά τον 20ο και 21ο αιώνα, που σε γενικές - συνοπτικές γραμμές έχουν ως εξής:
Διοικητικές μεταβολές του 1912
Με τη Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας 1912 πραγματοποιούνται, (ημερομηνία μεταβολής: 31/08/1912), οι εξής μεταβολές:
Διοικητικές μεταβολές του 1916
Το 1916 πραγματοποιείται, (ημερομηνία μεταβολής: 18/03/1916), η εξής μεταβολή:
Διοικητικές μεταβολές του 1919
Το 1919 πραγματοποιείται, (ημερομηνία μεταβολής: 26/03/1919), η εξής μεταβολή:
Διοικητικές μεταβολές του 1920
Το 1920 πραγματοποιείται, (ημερομηνία μεταβολής: 18/12/1920), η εξής μεταβολή:
Διοικητικές μεταβολές του 1940
Το 1940 πραγματοποιούνται, (ημερομηνία μεταβολής: 16/10/1940), οι εξής μεταβολές:
Διοικητικές μεταβολές του 1997
Με τη Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας 1997 πραγματοποιούνται, (ημερομηνία μεταβολής: 04/12/1997), οι εξής μεταβολές:
Διοικητικές μεταβολές του 2010-σήμερα
Με τη Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας 2011 πραγματοποιείται, η εξής μεταβολή:
Οι κάτοικοι της Κοινότητας Βουναρίων
Οι κάτοικοι της Κοινότητας Βουναρίων απασχολούνται με παραδοσιακές αγροτικές καλλιέργειες, όπως η παραγωγή ελαιολάδου και σταφίδας, την αγγειοπλαστική και τον τουρισμό.
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="36.783992" longitude="21.831894" zoom="12" width="1000" height="500" align="center" />
Σπουδή Op. 10, No. 4 (Σοπέν)
Η Σπουδή Op. 10, No. 4 σε Ντο δίεση ελάσσονα είναι σπουδή του Φρεντερίκ Σοπέν, που γράφτηκε το 1830. Πρώτα δημοσιεύθηκε το 1833, σε Γαλλία, Γερμανία και Αγγλία και πρόκειται για την τέταρτη από τις Opus 10. Χαρακτηριστικά της σπουδής αυτής είναι το πάθος και η ταχύτητα (Presto con fuoco), η οποία αποδίδεται συνεχώς σε δέκατα έκτα, ενώ και τα δύο χέρια έχουν απαιτητική δουλειά. Μία μέση εκτέλεσή της διαρκεί περίπου 2 λεπτά. Στην αγγλική γλώσσα είναι γνωστή και ως Torrent.
Παραπομπές
<References/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
10 04 Κατηγορία:Συνθέσεις σε Ντο δίεση ελάσσονα Κατηγορία:Συνθέσεις του 1830
Έντμουντ Κίλι
Ο Έντμουντ Κίλι (Edmund Keeley) (5 Φεβρουαρίου 1928, Δαμασκός, Συρία - 23 Φεβρουαρίου 2022) ήταν Αμερικανός μεταφραστής, δοκιμιογράφος, νεοελληνιστής, και συγγραφέας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Έντμουντ Κίλι γεννήθηκε στη Δαμασκό της Συρίας, από Αμερικανούς γονείς, και έζησε τα νεανικά του χρόνια στη Συρία, στον Καναδά, και στην Ελλάδα, όπου ο πατέρας του ήταν ο Αμερικανός πρόξενος στη Θεσσαλονίκη (1936-1939). Είναι απόφοιτος των πανεπιστημίων του Πρίνστον (1949) και της Οξφόρδης (1952). Δίδαξε συγκριτική λογοτεχνία, δημιουργική γραφή, και νεοελληνική λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον (1954-1993). Υπήρξε συνιδρυτής με τους Πίτερ Μπην (Peter Bien) και Πίτερ Τόππινκ (Peter Topping) του Modern Greek Studies Association, και αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Βραβεύσεις
Για το πρώτο μυθιστόρημά του The Libation (Η σπονδή) ο Edmund Keeley τιμήθηκε με το Rome Prize της Αμερικανικής Ακαδημίας Γραμμάτων και Τεχνών (1959). Για τις μεταφράσεις έργων ποίησης έχει τιμηθεί με το Columbia Translation Center/PEN Award (1975), το Harold Morton Landon Award της Ακαδημίας Αμερικανών Ποιητών (1980), το Πρώτο Ευρωπαϊκό Βραβείο για τη Μετάφραση Ποίησης που απονέμει η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (1987), και το PEN/Ralph Manheim Medal for Translation (2000). Το 1992 εκλέχτηκε Εταίρος της Αμερικανικής Ακαδημίας Γραμμάτων και Επιστημών.
Το 2008 τιμήθηκε με το βραβείο "Διδώ Σωτηρίου'' της Εταιρίας Ελλήνων Συγγραφέων.
Απεβίωσε σε ηλικία 94 ετών στις 23 Φεβρουαρίου 2022
Βέλιμιρ Στεπάνοβιτς
Ο Βέλιμιρ Στεπάνοβιτς (7 Αυγούστου 1993) είναι Σέρβος κολυμβητής.
Ο Βέλιμιρ διαγωνίστηκε το 2009 στους Ευρωπαϊκούς Αγώνες. Κέρδισε ένα χρυσό μετάλλιο στα 100μ Πεταλούδα και αργυρό στα 100μ. Ελεύθερο. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες Νέων 2010, ήταν ο Σέρβος σημαιοφόρος και κέρδισε 2 μετάλλια, αργυρό στα 100μ ελεύθερο και χάλκινο στα 100μ Πεταλούδα ως εκ τούτου, η Ολυμπιακή Επιτροπή της Σερβίας τον κήρυξε καλύτερο νέο αθλητή το 2010.
Στους Μεσογειακούς Αγώνες του 2013 που πραγματοποιήθηκε στη Μερσίνη κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στα 200μ. και 400μ. ελεύθερο και 200μ πεταλούδα. Ο Στεπάνοβιτς διαγωνίστηκε το 2013 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα υγρού στίβου και προκρίθηκε στον ημιτελικό των 200μ. ελεύθερο και 200μ. πεταλούδα, ενώ τερμάτισε 18ος στα 400μ. ελεύθερο.
Στους Μεσογειακούς Αγώνες 2018 κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στα 200 μ ελεύθερο και στα 4×100 ελεύθερο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημο προφίλ
Αγία Ελένη Τροιζήνας
Η Αγία Ελένη είναι χωριό της τοπικής κοινότητας Άνω Φαναρίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Τροιζήνος του δήμου Τροιζηνίας-Μεθάνων, της περιφερειακής ενότητας Νήσων, στην περιφέρεια Αττικής, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Τροιζηνίας του νομού Αττικής, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
Γεωγραφία
Η Αγία Ελένη είναι οικισμός στο δυτικό τμήμα της Τροιζηνίας. Βρίσκεται κοντά στα όρια με το νομό Αργολίδας, σε ημιορεινή περιοχή μεταξύ των κορυφών Ορθολίθι και Μπελένι και μέσο σταθμικό υψόμετρο 400. Απέχει περίπου 46 χλμ. Α.ΝΑ. του Ναυπλίου.
Πηγές
Δήμος Τροιζηνίας-Μεθάνων Κατηγορία:Χωριά του νομού Αττικής
Και ο πρώτος ματάκιας
Το Και ο Πρώτος Ματάκιας (γνωστό και ως Ο περίεργος) είναι ο τίτλος μίας ελληνικής κινηματογραφικής ταινίας του 1982, σε σκηνοθεσία Ομήρου Ευστρατιάδη και σενάριο Γιάννη Σκλάβου, με πρωταγωνιστές τους Στάθη Ψάλτη, Καίτη Φίνου και με τον Μίμη Φωτόπουλο.
Πλοκή
Ο ηδονοβλεψίας Σίμος Αυτιάς (Στάθης Ψάλτης) είναι γκρουμ σε ένα ξενοδοχείο το οποίο αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα, γιατί κάποιος σαμποτάρει την επιχείρηση, έχοντας βάλει στο στόχαστρο το χρηματοκιβώτιο. Αυτόν θέλει να ανακαλύψει η Μυρτώ (Καίτη Φίνου), η κόρη του ιδιοκτήτη, η οποία προσπαθεί να κρατήσει μυστική την ταυτότητα της και γι' αυτό εργάζεται στη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου. Από την πρώτη στιγμή η Μυρτώ έρχεται σε σύγκρουση με τον Σίμο.
Αυτοί που επιβουλεύονται το χρηματοκιβώτιο του ξενοδοχείου είναι μια συμμορία πέντε γυναικών, οι οποίες έχουν εγκατασταθεί στο ξενοδοχείο, περιμένοντας την κατάλληλη ευκαιρία για να κάνουν διάρρηξη. Το πάθος του Σίμου τον οδηγεί στην ανακάλυψη των σχεδίων της συμμορίας των πέντε, με αποτέλεσμα αφενός να γλιτώσει το χρηματοκιβώτιο από τη διάρρηξη και αφετέρου να κερδίσει την καρδιά της Μυρτώς, η οποία στο μεταξύ τον έχει ερωτευτεί.
Παραγωγή
Ο Γιώργος Μαργαρίτης ακούγεται στο τραγούδι "Εσύ μιλάς στην καρδιά μου".
Η ταινία κυκλοφόρησε στις αίθουσες τη σεζόν 1981-1982 κόβοντας 168.524 εισιτήρια και κατατάχθηκε στην 7η θέση ανάμεσα σε 45 ταινίες της ίδιας σεζόν. Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 21 Αυγούστου 2013.
Affiliate
Affiliate marketing είναι ένας τύπος performance based marketing και αφορά προώθηση προϊόντων ή υπηρεσιών στο διαδίκτυο. Affiliate είναι ο Συνεργάτης ενός Δικτύου Συνεργατών (affiliate network), ο οποίος προωθεί προϊόντα ή υπηρεσίες ενός Διαφημιζόμενου στο διαδίκτυο. Το affiliate marketing λειτουργεί ως εξής: Μια εταιρία ή επιχείρηση (Διαφημιζόμενος) ανταμείβει τους Συνεργάτες (affiliates) για κάθε πελάτη ή επισκέπτη που οδηγούν στην διαδικτυακή τους ιστοσελίδα. Η ανταμοιβή μπορεί να είναι ένα ποσοστό προμήθειας από μια επιτυχημένη online πώληση (CPS), είτε ένα ποσό για μια συγκεκριμένη ενέργεια, όπως μια εγγραφή μέλους ή newsletter (CPL). Ο affiliate προωθεί Διαφημιζόμενες εταιρίες χρησιμοποιώντας διάφορες διαφημιστικές καμπάνιες ή μεθόδους marketing μέσα από διαδικτυακές πηγές, όπως ιστοσελίδες, ιστολόγια, ηλεκτρονικά μηνύματα και άλλα πολλά.
Και ο πρώτος ματάκιας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1982 Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ομήρου Ευστρατιάδη Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Γιώργου Καραγιάννη
Affiliate
Ιστορία
Οι ρίζες του Affiliate Marketing εντοπίστηκαν το 1989, όταν ο William J. Tobin είχε την ιδέα να δώσει ανταμοιβή σε οποιονδήποτε θα κατάφερνε να οδηγήσει διαδικτυακούς επισκέπτες στην ιστοσελίδα του με σκοπό μιας online πώλησης. Ο William J. Tobin ήταν ο ιδρυτής της ιστοσελίδας PC Flowers & Gifts, η οποία γνώρισε μεγάλη επιτυχία με ετήσια κέρδη εκατομμυρίων.
Τον Ιούλιο του 1996 το Amazon ενστερνίστηκε το επιχειρηματικό μοντέλο του Affiliate Marketing λανσάροντας το δικό της associate affiliate program. Η επιτυχία αυτού του μοντέλου έγινε σταθμός στις Διαδικτυακές Συνεργασίες και λειτουργεί μέχρι και σήμερα.
Σήμερα, σχεδόν ο κάθε ιδιοκτήτης διαδικτυακού υλικού μπορεί να συνεργαστεί ως Affiliate και να επιλέξει ανάμεσα σε χιλιάδες εταιρίες που προωθούν τα προϊόντα ή τις υπηρεσίες τους online στο internet. Το Affiliate Marketing αποτελεί τον πιο αποδοτικό τρόπο διαφήμισης, τόσο για τους Διαφημιζόμενους, όσο και για τους Affiliates.
Διαφημιστικές Καμπάνιες
Οι διαφημιστικές καμπάνιες που υποστηρίζονται από το Affiliate Marketing είναι οι παρακάτω:
Πρόγραμμα Παραπομπής-Σύστασης
Τα τελευταία χρόνια η ανάπτυξη του Affiliate Marketing και των Networks σε παγκόσμιο επίπεδο είναι ραγδαία. Ο ανταγωνισμός μεταξύ των Networks για εύρεση νέων Affiliates και Advertisers, έχοντας ως στόχο να αυξήσουν την επιρροή τους σε παγκόσμιο επίπεδο έχει συντελέσει στη δημιουργία του προγράμματος των Referrals. Πολλά Networks χρησιμοποιούν αυτό το πρόγραμμα δίνοντας ένα κίνητρο στους Affiliates για να τους διαφημίσουν. Το κίνητρο αφορά κάποια επιπλέον προμήθεια για τους Affiliates που θα συστήσουν νέους Affiliates ή νέους Advertisers στο εν λόγω Network. Το πρόγραμμα των Referrals θα το συναντήσετε και ως Partner Program, ή Super Affiliate, ή Affiliate Program, ή Referral Program.
Υπάρχουν πολλές επιχειρήσεις που επιλέγουν να "τρέξουν" inhouse το δικό τους affiliate πρόγραμμα. Η επιλογή τους οφείλεται, στο γεγονός ότι προτιμούν να συνεργαστούν με affiliates, που είναι συνήθως επαγγελματίες ή εταιρίες, με υπάρχουσα λίστα πελατών και προσφέρουν συναφή προϊόντα ή υπηρεσίες. Για παράδειγμα, μια εταιρία, που εμπορεύεται νυφικά, επιδιώκει να συνεργαστεί με άλλες επιχειρήσεις που εμπορεύονται, κοσμήματα γάμου ή catering. Ο δεύτερος σημαντικός λόγος, είναι ότι η εταιρία χρησιμοποιεί τις υπηρεσίες ενός επαγγελματία affiliate manager, που αναλαμβάνει την στρατολόγηση, την παρακίνηση και την ηγεσία προς τους επιλεγμένους affiliates. Αυτή η διαχείριση δεν ενδύκνειται μέσω των affiliate networks, παρά το γεγονός ότι αρκετά από αυτά, δεν το απαγορεύουν.
Μέθοδοι Προώθησης
Οι μέθοδοι προώθησης που μπορούν να χρησιμοποιήσουν οι Affiliates αφορούν οποιοδήποτε διαδικτυακό υλικό. Οι πιο κοινές πηγές προώθησης διαφημίσεων στο διαδίκτυο είναι οι ιστοσελίδες, τα ιστολόγια, τα forums, τα emails, τα newletters και τα social media. Ακολούθως θα συναντήσετε διαφημιστικές καμπάνιες σε video, αρχεία ήχου και σε video-games.
Πηγές
Κατηγορία:Μάρκετινγκ
Βάιος Καραγιάννης
Ο Βάιος Καραγιάννης (25 Ιουνίου 1968, Ιτέα Καρδίτσας ) είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής, και μετέπειτα προπονητής ποδοσφαίρου.
Αγωνιστική ιστορία
Αγωνιζόταν στην άμυνα. Ξεκίνησε την καριέρα του από την Α.Ο. Καρδίτσας το 1986 και μέχρι το 1990, όταν και πήγε στην ΑΕΚ. Αγωνίστηκε για 11 χρόνια στην ΑΕΚ με την οποία κατέκτησε 3 Πρωταθλήματα (1992,1993,1994) και 4 Κύπελλα Ελλάδος (1996,1997,2000,2002).
Το 2002 αγωνίστηκε με τον Ποσειδώνα Νέων Πόρων και το 2004 πήγε στην Αναγέννηση Καρδίτσας για άλλα 3 χρόνια, όπου και τελείωσε την καριέρα του ως παίκτης.
Μετέπειτα πορεία
Στη συνέχεια ακολούθησε προπονητική καριέρα, πρώτα στην Αναγέννηση Καρδίτσας της οποίας ήταν προπονητής από το 2006 ως το 2008. Το Δεκέμβριο του 2008 ανέλαβε προπονητής του Α.Ο. Τρικάλων, μέχρι το Μάρτιο του 2009. Ξαναγυρνάει για λίγο στον Α.Ο. Καρδίτσας, ενώ την περίοδο 2010-2011 πάλι στην Αναγέννηση, συνεργασία η οποία τερματίστηκε στις 22 Νοεμβρίου 2011 , ενώ συνεχίσει την περίοδο 2012-2013 ως προπονητής στον Α.Ο. Καρδίτσας. Είχε ανακοινωθεί η συνέχεια της συνεργασίας του, αλλά αυτή τερματίστηκε το Σεπτέμβριου του 2013, λόγω του αποκλεισμού από το Κύπελλο Γ΄ εθνικής και η κακή εικόνα στα παιχνίδια προετοιμασίας. Την περίοδο 2014-2015 είχε αναλάβει προπονητής του Ατρόμητου Παλαμά.
Το 2010 συμμετείχε στις εκλογές το 2010 ως υποψήφιος σύμβουλος του Δήμου Παλαμά με το συνδυασμού του (εκλεγμένου τότε δημάρχου 2010-2014) Κωνσταντίνου Πατσιαλή «Ενωτική Δημοτική Κίνηση Παλαμά», εκλέχθηκε στο Δημοτικό Συμβούλιο 6ος με 760 ψήφους , ενώ τον Ιανουάριο του 2013 ορίστηκε Αντιδήμαρχος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Σ. Αναγέννησης Καρδίτσας 1904 Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Σ. Αναγέννησης Καρδίτσας 1904 Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1994 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Κύπελλο Ελλάδας υδατοσφαίρισης ανδρών 2023
== Α' Φάση ==
Παραπομπές
2023 Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 2023
Καφού
Ο Μάρκος Εβανγκελίστα ντε Μοράις (πορτογαλικά: Marcos Evangelista de Morais, γεννήθηκε 7 Ιουνίου 1970), περισσότερο γνωστός ως Καφού (Cafu), είναι Βραζιλιάνος διεθνής πρώην ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν ως δεξιός πλάγιος αμυντικός, θεωρούμενος ως ένας από τους κορυφαίους στη θέση του όλων των εποχών. Το 2021 η IFFHS τον συμπεριέλαβε στην καλύτερη ενδεκάδα όλων των εποχών στη θέση του δεξιού οπισθοφύλακα.
Βιογραφία
Μεγάλωσε σε φαβέλα του Σάο Πάολο. Στην ηλικία των επτά μπόρεσε να παρακολουθήσει μία ακαδημία ποδοσφαίρου. Εντάχθηκε στην ομάδα νέων της Νασιονάλ Ατλέτικο Κλούμπε (Nacional Atlético Clube), ενώ έπαιξε και για δύο χρόνια ποδόσφαιρο σάλας. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, απορρίφθηκε από τις ομάδες νέων των Κορίνθιανς,  Παλμέιρας, Σάντος, Ατλέτικο Μινέιρο. Μόνο το 1988 σε ηλικία 18 ετών εισήχθη στην ομάδα νέων της Σάο Πάολο και στη συνέχεια κέρδισε το τουρνουά νεολαίας "Κύπελλο Σάο Πάολο" εκείνο το έτος.