cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παλαμέντε Γκαττιλούζιο
Οικογένεια
Απόγονοι της Τζινέβρας είναι ο Κάρολος Γ΄ Βουρβόνων δούκας της Πάρμας, που τον διαδέχθηκε ο υιός του Ρομπέρτο των Βουρβόνων, όλοι οι πρίγκιπες του Μονακό, ο Ντονασιάν Αλφόνς Φρανσουά μαρκήσιος ντε Σαντ, η ηθοποιός Brooke Shields, κά.
ΚΠ Μέριδα
Η Κλουμπ Πολιντεπορτίβο Μέριδα (ισπανικά: Club Polideportivo Mérida) ήταν ισπανική ποδοσφαιρική ομάδα από την Μέριδα (Ισπανία), στην αυτόνομη κοινότητα της Εξτρεμαδούρα. Ιδρύθηκε το 1912 και διαλύθηκε το 2000. Έδρα της ομάδας ήταν το Estadio Romano χωρητικότητας 14600 θεατών. Συμμετείχε δύο φορές στην Πριμέρα Ντιβιζιόν (1995-96, 1997-98), 7 φορές στην Σεγούντα Ντιβιζιόν, 3 στην Σεγούντα Ντιβιζιόν Β' και 37 στην Tercera División.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ισπανίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1912
Καρβουναίικα Ηλείας
Τα Καρβουναίικα είναι πεδινός οικισμός της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 17 μέτρα. Απέχει 16 χλμ. Α.-ΒΑ. από τα Λεχαινά (έδρα του δήμου) και στα ανατολικά του χωριού περνάει η ΕΟ Πάτρας - Πύργου. Είναι κτισμένο ανάμεσα στη Βάρδα (Ν.) από την οποία τα χωρίζει ο χείμαρρος Βέργας, στη Μανολάδα (Δ.) και στη Νέα Μανολάδα (ΒΑ.). Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1940 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Μανολάδος. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης ανήκει στην τοπική κοινότητα Μανολάδος που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Βουπρασίας του Δήμου Ανδραβίδας - Κυλλήνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 40 κατοίκους.
Στρατιωτικός
Στρατιωτικός είναι πρόσωπο που εκτελεί υπηρεσίες για τις ένοπλες δυνάμεις ενός αναγνωρισμένου κράτους, συνήθως της πατρίδας του.
Εάν το άτομο που αναφέρεται παραπάνω δεν απασχολείται από ένα αναγνωρισμένο κράτος, αυτό αναφέρεται ως μισθοφόρος, πολεμιστής, επαναστάτης και σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμη και τρομοκράτης. Οι οργανώσεις με τέτοια άτομα αποκαλούνται συνήθως πολιτοφυλακές. Διακρίνεται μεταξύ μη στρατιωτών και αμάχων. Υπάρχει μια γκρίζα περιοχή μεταξύ στρατιωτικού και πολίτη, για την οποία οι Συμβάσεις της Γενεύης προσπαθούν να δώσουν σαφήνεια.
Εάν ένας στρατιώτης έχει προσφερθεί εθελοντικά, μιλάμε για έναν επαγγελματία στρατιώτη. Εάν είναι υποχρεωμένος να κάνει στρατιωτική θητεία σύμφωνα με την εθνική νομοθεσία του, αποκαλείται στρατιώτες. Κάθε στρατιώτης εμπίπτει στην στρατιωτική πειθαρχία.
Οι ρόλοι των στρατιωτικών, ο μισθός, και οι υποχρεώσεις διαφέρουν ανάλογα με το στρατιωτικό σκέλος (στρατός, ναυτικό, πεζοναύτες, πολεμική αεροπορία, και μερικές φορές ακτοφυλακή), το βαθμό (αξιωματικός, υπαξιωματικός, ή στρατολογημένος), καθώς και το στρατιωτικό τους έργο, όταν αναπτύσσονται σε πολεμικές επιχειρήσεις ή ασκήσεις.
Ο Τρόπος του Καζακστάν
Ο Τρόπος του Καζακστάν είναι ένα βιβλίο από τον Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγεφ, Πρόεδρο της Δημοκρατίας του Καζακστάν. Στο βιβλίο, ο Ναζαρμπάγεφ περιγράφει τη διαδικασία της ανεξαρτησίας του Καζακστάν και τον σχεδιασμό και την εκτέλεση των οικονομικών και πολιτικών μεταρρυθμίσεων. Ο Τρόπος του Καζακστάν δημοσιεύθηκε στις 18 Μαΐου 2010 και παρουσιάστηκε σε εκδήλωση στο Σαλού στην Ισπανία.
Ο Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγεφ δήλωσε ότι: "Αφιερώνω αυτό το βιβλίο για τη νέα μας γενιά - μια ειδική γενιά. Θα έχουν γεννηθεί και ωριμάζουν σε ένα ανεξάρτητο Καζακστάν ήδη. Η εποχή της νιότης σας, είναι η ώρα της ανόδου και της άνθησης της χώρας μας. Έχετε απορροφήσει το πνεύμα του επιτεύγματος και της επιτυχίας. Τα πεπρωμένα σας θα καθορίσουν τη μοίρα της χώρας μας. Το βιβλίο μου, που περιγράφει γεγονότα του παρελθόντος, είναι βασικά προσανατολισμένο προς το μέλλον. Ελπίζω ότι το βιβλίο μου θα είναι ένα εγχειρίδιο για τους μελλοντικούς ηγέτες του Καζακστάν."
Παραπομπές
Κατηγορία:Καζακστάν-επέκταση Κατηγορία:Πολιτική ιστορία του Καζακστάν
Μίρκα Καλατζοπούλου
Η Μίρκα Καλατζοπούλου (γεννηθείσα στις 5 Σεπτεμβρίου 1945) είναι Ελληνίδα ηθοποιός. Μαζί με τον αδελφό της Γιάννη Καλατζόπουλο και τον Βασιλάκη Καΐλα θεωρήθηκαν τα παιδιά θαύματα της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου.
Πρώτα χρόνια και καριέρα
Η Μίρκα Καλατζοπούλου γεννημένη στην Αθήνα το 1945 από πολύ μικρή ηλικία ξεκίνησε μαθήματα κλασικού χορού. Στα μέσα της δεκαετίας του 1950 άρχισε τις εμφανίσεις στο παιδικό θέατρο μαζί με τον αδελφό της Γιάννη.
Έκανε το κινηματογραφικό ντεμπούτο της το 1955 σε ηλικία μόλις 9 ετών με την αισθηματική ταινία Η δούκισσα της Πλακεντίας σε σκηνοθεσία της Μαρίας Πλυτά και με πρωταγωνίστρια την Ρίτα Μυράτ στο ρόλο της δούκισσας Σοφίας. Ο πρώτος πρωταγωνιστικός της ρόλος ήταν στα Ερωτικά παιχνίδια του 1960 σε σκηνοθεσία Γιώργου Θεοδοσιάδη. Άλλοι σημαντικοί της ρόλοι στην δεκαετία του 1960 ήταν στις ταινίες Ο κατήφορος του Γιάννη Δαλιανίδη, Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο του Αλέκου Σακελλάριου και το Κορόιδο γαμπρέ του Κώστα Καραγιάννη.
Το 1967 μετά τον γάμο της με τον επιχειρηματία Καρλ Έπσερ έφυγε για τις Ηνωμένες Πολιτείες όπου ξεκίνησε να εμφανίζεται στη αμερικανική τηλεόραση συμμετέχοντας σε διάφορες εκπομπές, ενώ παράλληλα άρχισε να παρακολουθήσει μαθήματα υποκριτικής στη Σχολή της Κολούμπια, καθώς και μαθήματα στην διοίκηση επιχειρήσεων στο πανεπιστήμιο UCLA. Το 1978 η Καλατζοπούλου επέστρεψε στην Ελλάδα και άρχισε να παίρνει μέρος σε παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου, ενώ δύο χρόνια αργότερα το 1980 θα κάνει την επανεμφάνιση της στον κινηματογράφο με την ταινία Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο σε σκηνοθεσία του Νίκου Τζίμα. Το 1986 συμμετείχε στην ταινία Καραβάν Σαράι του Τάσου Ψαρρά, όπου και βραβεύτηκε για την ερμηνεία της. Η τελευταία της συμμετοχή στον κινηματογράφο ήταν στην ταινία Το βλέμμα του Οδυσσέα το 1995 σε σκηνοθεσία Θόδωρου Αγγελόπουλου.
Προσωπική ζωή
Το 1967 γνώρισε και παντρεύτηκε τον σύζυγο της, τον Αμερικανό επιχειρηματία Καρλ Έπσερ γερμανικής καταγωγής και μετακόμισαν στο Λος Άντζελες, εκεί όπου δραστηριοποιόταν ο σύζυγος της. Μαζί απέκτησαν δυο παιδιά και τέσσερα εγγόνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί φωνής
ΚΝ Σάντα Κλάρα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Πορτογαλίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1921 Κατηγορία:ΚΝ Σάντα Κλάρα
ΚΦ Μπαδαλόνα
Η ΚΦ Μπαδαλόνα είναι μια ισπανική ποδοσφαιρική ομάδα από την Μπαδαλόνα, στην αυτόνομη κοινότητα της Καταλονίας. Ιδρύθηκε το 1903. Έδρα της ομάδας είναι το Camp del Centenari, χωρητικότητας 1000 θεατών. Συμμετέχει στην Σεγούντα Ντιβιζιόν Β'. Μετράει 14 συμμετοχές στην Σεγούντα Ντιβιζιόν (1934–36, 1939–41, 1947–52, 1963–68).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ισπανίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1903
Η αθωότητα των Μουσουλμάνων
Η ταινία προβλήθηκε για πρώτη φορά στις αρχές του χρόνου σε ένα κινηματογράφο του Χόλιγουντ, στην Καλιφόρνια. Ο Nακούλα, ισχυρίστηκε ότι είχε δημιουργήσει μια επική, δύο ωρών ταινία, ωστόσο καμία τέτοια ταινία δεν έκανε την εμφάνισή της στη δημοσιότητα. Τα 14λεπτα video clips αρχικά μεταφορτώθηκαν στο YouTube τον Ιούλιο του 2012, με τίτλους The Real Life of Muhammad και Muhammad Movie Trailer. Η ιστορία είχε θρησκευτικές αναφορές και αντί-ισλαμικό περιεχόμενο που προκάλεσε βίαιες αντιδράσεις σε πολλές χώρες, εκκινώντας στις 11 Σεπτεμβρίου στην Αίγυπτο.
Μιτροβίτσα
Η Μιτροβίτσα (αλβανικά: Mitrovicë) ή Μιτρόβιτσα (σερβικά: Косовска Митровица / Kosovska Mitrovica) είναι πόλη και δήμος στο Κοσσυφοπέδιο. Ο δήμος το 2018 είχε 81.000 κατοίκους, από τους οποίους υπολογίζεται ότι 45.000 κατοικούν στην πόλη. Η μεγαλύτερη εθνική ομάδα στην πόλη είναι οι Αλβανοί και ακολουθούν οι Σέρβοι, οι οποίοι είναι συγκεντρωμένοι στο βόρειο τμήμα της πόλης. Η Βόρεια Μιτρόβιτσα είναι η de facto πρωτεύουσα του βόρειου Κοσόβου. Η πόλη βρίσκεται σε μια κοιλάδα την οποία διαρρέει ο ποταμός Ιμπάρ, ο οποίος διχοτομεί την πόλη, και ο ποταμός Σίτνικα. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 508 μέτρων.
Ονομασία πόλεως
Το όνομά της το πήρε από τη σλάβικη παραφθορά του ονόματος του Αγίου Δημητρίου από μία εκκλησία που υπήρχε από τον 14ο αιώνα.Την περίοδο από 1981 έως 1991 ονομαζόταν Τίτοβα Μιτρόβιτσα από το όνομα του στρατάρχη Τίτο της σοσιαλιστικής Γιουγκοσλαβίας.
Καρίτσα Λάρισας
Η Καρίτσα ή Καρύτσα είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας.
Μιτροβίτσα
Ιστορία
Η πόλη δημιουργήθηκε περίπου τον 14ο αιώνα και η πρώτη αναφορά σε αυτή γίνεται το 1455. Παρέμεινε μια μικρή πόλη μέχρι την ανακάλυψη μεταλλευμάτων μολύβδου και ψευδαργύρου των οποίων η εκμετάλλευση ώθησε την πόλη σε γρήγορη ανάπτυξη με αποτέλεσμα να γίνει μια από τις σημαντικότερες πόλεις στη Σερβία. Η πόλη το 1999, όταν άρχισε ο πόλεμος του Κοσόβου, είχε 116.500 κατοίκους. Η πόλη καταστράφηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου. Μετά τη λήξη του πολέμου η πόλη έγινε ένα από τα σύμβολα της διαίρεσης του Κοσόβου. Για ένα διάστημα μετά το πόλεμο τις γέφυρες στο ποταμό Ιμπάρ φυλούσαν δυνάμεις της KFOR ώστε να αποφευχθούν οι συγκρούσεις. Η πόλη έχει γίνει θέατρο πολλών συγκρούσεων ανάμεσα σε Αλβανούς και Σέρβους, όπως το 2004 με συνολικά 19 νεκρούς, με την ύπαρξη εξτρεμιστικών ομάδων και στις δύο πλευρές.
Καρίτσα Λάρισας
Γενικά στοιχεία
Η Καρίτσα βρίσκεται βορειοανατολικά της Λάρισας κοντά στις εκβολές του ποταμού Πηνειού στο Αιγαίο πέλαγος (Νότιος Θερμαϊκός κόλπος), σε υψόμετρο 300 μέτρα. Απέχει περίπου 54 χλμ. ΒΑ. από την Λάρισα και 34 χλμ. Β. από την Αγιά (έδρα του δήμου). Βορειοδυτικά του χωριού είναι το Στόμιο και νοτιοδυτικά το Κόκκινο Νερό.
Μιτροβίτσα
Ιστορία
Στην πόλη στεγάζεται προσωρινά από το 2001 το Πανεπιστήμιο της Πρίστινα καθώς κατά τη διάρκεια του πολέμου καθηγητές και φοιτητές που διδάσκονταν στα σερβικά εκδιώχθηκαν από τα σπίτια τους. Το πανεπιστήμιο αρχικά μεταφέρθηκε στο Κρούσεβατς και σε άλλες πόλεις και το 2001 με απόφαση της σερβικής κυβέρνησης η έδρα του πανεπιστημίου μεταφέρθηκε στη Μιτροβίτσα. Σήμερα στο πανεπιστήμιο φοιτούν περίπου 10.000 φοιτητές.
Καρίτσα Λάρισας
Γενικά στοιχεία
Παλαιότερα η σωστή ορθογραφία ήταν Καρύτσα με το ύψιλον. Τα τελευταία χρόνια, όμως, η ορθογραφία έχει απλοποιηθεί και καθιερώθηκε σαν επίσημη ορθογραφία Καρίτσα με το γιώτα
Μιτροβίτσα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Κοσσυφοπεδίου Κατηγορία:Δήμοι του Κοσσυφοπεδίου Κατηγορία:Γκεγκερία
Καρίτσα Λάρισας
Προσωπικότητες
Από την Καρύτσα καταγόταν το ηγετικό στέλεχος του εργατικού κινήματος των ΗΠΑ Σταύρος Κουτόβας (Steve Katovis), ο οποίος δολοφονήθηκε το 1930 στη Νέα Υόρκη κατά τη διάρκεια μιας εργατικής συγκέντρωσης. Επίσης από την Καρύτσα καταγόταν και ο επαναστάτης  Γεώργιος Βόγιας  γνωστός με το ψευδώνυμο Καπετάν ΚΑΡΤΣΙΩΤΗΣ, καπετάνιος του ΕΛΑΣ και υποστράτηγος του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ). Έπεσε ηρωικά 21  Μαΐου, 1947 στον Κόζιακα του νομού Τρικάλων.
Διοικητικά - πληθυσμιακά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα, μετά την ενσωμάτωση της Θεσσαλίας, το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 γραμμένη ως Καρύτσα (με "υ") να προσαρτάται στον τότε δήμο Ευρυμενών. Το 1912 με το ΦΕΚ 262Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1940 το όνομά της διορθώθηκε σε Καρίτσα. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με την Αγία Παρασκευή, το Κόκκινο Νερό και την Πλατειά Άμμο αποτελούν την κοινότητα Καρίτσης που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Ευρυμενών του Δήμου Αγιάς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 436 κάτοικοι. Η πορεία του πληθυσμού μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο σύμφωνα με τις απογραφές είναι:
Παραπομπές
Καρίτσα Κατηγορία:Δήμος Αγιάς
Αλ Χαζίνι
Ο Αλ Χαζίνι (πλήρες όνομα Αμπού αλ-Φαθ Αμπντ αλ-Ραχμάν Μανσούρ αλ Χαζίνι, أبو الفتح الخازني,, 12ος αιώνας) ήταν μουσουλμάνος αστρονόμος, μαθηματικός, φυσικός και μηχανικός ελληνικής καταγωγής από την Μερβ, η οποία την εποχή εκείνη βρισκόταν στην περιοχή Χορασάν της Περσίας -περιοχή που αντιστοιχεί στο σημερινό Τουρκμενιστάν-, και αποτελούσε ένα από τα πνευματικά κέντρα του ισλαμικού κόσμου κατά τον Μεσαίωνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Υπάρχουν πολύ λίγα στοιχεία τα οποία είναι γνωστά για την ζωή του.
Ο αλ Χαζίνι ήταν Έλληνας του Βυζαντίου και σκλαβώθηκε σε νεαρή ηλικία με την επέκταση των Σελτζούκων Τούρκων στα Βυζαντινά εδάφη της ανατολικής Μικράς Ασίας. Ως ευνούχος σκλάβος στην Μερβ, πήρε το όνομα του από παραφθορά του ονόματος του αφέντη του, του αλ-Χαζίν, ο οποίος ήταν εύπορος αξιωματούχος της πόλης και φρόντισε για την εκπαίδευση του αλ Χαζίνι στα μαθηματικά και την φιλοσοφία. Ο αλ Χαζίνι έδειξε μεγάλη κλίση στα μαθηματικά, και επέκτεινε τις γνώσεις του σημαντικά μαθητεύοντας κοντά στον διάσημο μαθηματικό και αστρονόμο Ομάρ Καγιάμ.
Ήταν μοναχικός και μετριόφρων άνθρωπος και αρνούνταν να πληρωθεί για τα έργα και διδασκαλία του, λέγοντας πως δεν χρειάζεται πολλά χρήματα για να ζήσει καθώς στο σπιτικό του ζούσαν μόνο αυτός και η γάτα του.
Έργο
Τα σημαντικότερα συγγράμματα του έχουν να κάνουν με μελέτες σχετικά με την αστρονομία και τα αστρονομικά όργανα παρατήρησης:
Παραπομπές
Κατηγορία:Αστρονόμος-επέκταση Κατηγορία:Αστρονόμοι του 12ου αιώνα Κατηγορία:Αστρονόμοι της Ισλαμικής περιόδου
Πλάτων
Ο Πλάτων (Αρχαία Αθήνα, 427 π.Χ. – Αρχαία Αθήνα, 347 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος από την Αθήνα, ο πιο γνωστός μαθητής του Σωκράτη και δάσκαλος του Αριστοτέλη. Το έργο του, που με τη μορφή φιλοσοφικών διαλόγων έχει διασωθεί ολόκληρο (του αποδίδονται ακόμα και μερικά νόθα έργα), άσκησε τεράστια επιρροή στην αρχαία ελληνική φιλοσοφία και γενικότερα στη δυτική φιλοσοφική παράδοση μέχρι και σήμερα. Κύριος οικοδόμος της φιλοσοφίας, οδηγητής είτε προάγγελος μεταγενεστέρων προβάσεών της, εμπνευστής άμεσα ή έμμεσα των σπουδαιότερων κοινωνικοπολιτικών οραματισμών.
Ο Πλάτων, μεταξύ άλλων, έγραψε την Απολογία του Σωκράτους, η οποία θεωρείται ως μια σχετικά ακριβής καταγραφή της απολογίας του Σωκράτη στη δίκη που τον καταδίκασε σε θάνατο, το Συμπόσιο όπου μιλά για τη φύση του έρωτα, τον «Πρωταγόρα» όπου μεταξύ άλλων θεμελιώνεται θεωρητικά η αρχή της «πρόληψης» που δεν λαμβάνει την ποινή ως απολύτως «ανταποδοτική» 324b, τον Παρμενίδη και τον Θεαίτητο, όπου θεμελιώνει την αντικειμενικότητα του λόγου και της ιδέας, ενώ σε δύο μακρούς διαλόγους, την Πολιτεία και τους Νόμους περιέγραψε μια ιδανική πολιτεία, μια κοινωνία τριών τάξεων: (α) οι ολίγοι,  ηγεμόνες - βασιλείς, (β) οι επίκουροι, μια κάστα πολεμιστών, (γ) το πλήθος των ελεύθερων πολιτών που δεν έχει καμία πρόσβαση στην εξουσία. Οι ολίγοι, με αρετή τη σοφία - λογική, και οι επίκουροι, με αρετή τη γενναιότητα - βούληση, εξουσιάζουν τα πάθη του πλήθους.
Στον 20ο αιώνα ο φιλόσοφος Καρλ Πόππερ κατέκρινε την ιδανική πολιτεία του Πλάτωνα ως ένα ολοκληρωτικό μόρφωμα. Κάτι τέτοιο δεν είναι κοινώς αποδεκτό, αφού ο Πλάτων δίνει βαρύτητα στην παιδαγωγική αξία του έργου και όχι στην πρακτική. Πολλοί αναλυτές μάλιστα, περιγράφουν τις ιδέες του Πλάτωνα που προωθούν την ομαδική κοινωνική ευδαιμονία, ως απόλυτα δημοκρατικές και άλλοι θεωρούν ότι ενέπνευσε τον Καρλ Μαρξ. Ο Πλάτων περιέγραφε μια ιδανική - ουτοπική κοινωνία, όπου θα είναι ξεκάθαρο ποιοι είναι οι άξιοι να κυβερνήσουν και να πολεμήσουν. Αυτό είναι σαφέστατα αδύνατο σε μια πραγματική κοινωνία, κάτι που ήταν σίγουρα γνωστό στον Πλάτωνα, του οποίου το έργο ήταν φιλοσοφικό και θεωρητικό και όχι πρόταση διακυβέρνησης.
Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία|Ο Πλάτων, ο [[Σενέκας ο Νεότερος|Σενέκας και ο Αριστοτέλης σε μεσαιωνικό χειρόγραφο]] Πληροφορίες για τη ζωή του Πλάτωνα αντλούμε κυρίως από αρχαίες βιογραφίες. Σημαντικότερες θεωρούνται εκείνες του Απουλήιου (De platone et eius dogmate, 2ος αι. μ.Χ.), του Διογένη Λαέρτιου (Βίοι καὶ γνῶμαι τῶν ἐν φιλοσοφίᾳ εὐδοκιμησάντων) και του Ολυμπιόδωρου (Βίος Πλάτωνος, 6ος αι. μ.Χ.). Όπως παραδίδεται από τη βιογραφική παράδοση, γεννήθηκε το 427 π.Χ. στην Αθήνα ή, κατά τον Διογένη, στην Αίγινα. Καταγόταν από εύπορη αριστοκρατική αθηναϊκή οικογένεια. Πατέρας του ήταν ο Αρίστων, από το γένος του βασιλιά Κόδρου, και μητέρα του η Περικτιόνη, η οποία ήταν αδερφή του Χαρμίδη, ενός από τους Τριάκοντα τυράννους, και ανιψιά του Κριτία, επίσης μέλος των Τριάκοντα, με καταγωγή από το γένος του νομοθέτη Σόλωνος. Αδέρφια του ήταν οι Αδείμαντος, Γλαύκων και Ποτώνη. Το πρώτο του όνομα ήταν Αριστοκλής, αλλά αργότερα ονομάστηκε Πλάτων επειδή είχε ευρύ στέρνο και πλατύ μέτωπο. Όταν ο πατέρας του πέθανε, η Περικτιόνη παντρεύτηκε το θείο της, Πυριλάμπη, ο οποίος συνδεόταν φιλικά με τον Περικλή. Ο Πλάτων γνώρισε τον Σωκράτη σε ηλικία 20 ετών και έμεινε κοντά του μέχρι τον θάνατό του το 399 π.Χ.. Μετά τη θανάτωση του Σωκράτη παρέμεινε στην Αθήνα για περίπου τρία χρόνια και κατόπιν κατέφυγε στα Μέγαρα, κοντά στον συμμαθητή του Ευκλείδη και άλλους σωκρατικούς. Ύστερα γύρισε στην Αθήνα, όπου για 10 χρόνια ασχολήθηκε με τη συγγραφή φιλοσοφικών έργων, τα οποία φέρουν τη σφραγίδα της σωκρατικής φιλοσοφίας. Στη συνέχεια εικάζεται πως ταξίδεψε στην Αίγυπτο και στην Κυρήνη, όπου σχετίστηκε με τον μαθηματικό Θεόδωρο, ωστόσο τα στοιχεία που διαθέτουμε για το ταξίδι αυτό θεωρούνται επισφαλή. Αντιθέτως, βεβαιότητα υπάρχει για τα ταξίδια του στη Σικελία και στην Κάτω Ιταλία. Στον Τάραντα το 387 π.Χ. γνώρισε τους πυθαγόρειους, από τη φιλοσοφική σκέψη των οποίων επηρεάστηκε αποφασιστικά. Στην αυλή του βασιλιά των Συρακουσών Διονυσίου του πρεσβύτερου γνώρισε τον βασιλικό γυναικάδελφο Δίωνα, με τον οποίον συνδέθηκε φιλικά. Η φιλία όμως αυτή προκάλεσε τις υποψίες του Διονυσίου για συνωμοσία, γι' αυτό έδιωξε τον Πλάτωνα από τη Σικελία. Στην Αίγινα οδηγήθηκε προς πώληση σε σκλαβοπάζαρο όπου ο Κυρηναίος φίλος του Αννίκερις εξαγόρασε την ελευθερία του.
Επιστρέφοντας στην Αθήνα ίδρυσε τη φιλοσοφική σχολή του, την Ακαδημία (περ. 387 π.Χ.). Το 367 π.Χ ο Διονύσιος Β' ο Νεότερος διαδέχτηκε τον Διονύσιο Α' στην εξουσία. Με προτροπή του Δίωνα, ο Διονύσιος προσκάλεσε τον Πλάτωνα ως σύμβουλό του και εκείνος αποδέχτηκε την πρόσκληση με την ελπίδα πως θα εφάρμοζε τα πολιτικά του ιδεώδη. Ταξίδεψε στις Συρακούσες το 366 π.Χ. ωστόσο σύντομα επήλθε ρήξη με τους άλλους συμβούλους του βασιλιά. Ο Δίων εξορίστηκε και ο Πλάτωνας παρέμεινε στην αυλή του Διονυσίου ως φιλοξενούμενος και αιχμάλωτος μέχρι το 365. Για τρίτη φορά ήρθε στην αυλή των Συρακουσών το 362 π.Χ., μετά τη συμφιλίωση του Δίωνα με τον Διονύσιο, ωστόσο νέες προστριβές μεταξύ τους οδήγησαν τον Πλάτωνα στην απόφαση να εγκαταλείψει τις Συρακούσες το 361. Επέστρεψε στην Αθήνα όπου μέχρι το θάνατό του ασχολήθηκε με τη διδασκαλία και με τη συγγραφή φιλοσοφικών έργων. Μέχρι τον 1ο αιώνα π.Χ, [Νεότερη περίοδος] υπό τη διεύθυνση του Αντίοχου του Ασκαλωνίτη η Ακαδημία αποτελούσε το κέντρο της πλατωνικής φιλοσοφίας. Στις αρχαίες βιογραφικές πηγές διακρίνονται ετερόκλητες κρίσεις για το χαρακτήρα του Πλάτωνα, καθώς σε ορισμένες παρουσιάζεται ως σοφός και θείος (θεϊκός) ενώ άλλες τον περιγράφουν ως υπερόπτη και ζηλόφθονο υπηρέτη των τυράννων, που σχεδίασε εσφαλμένα την εικόνα του Σωκράτη και των σοφιστών.
Έργο
Το συγγραφικό έργο του Πλάτωνα είναι αρχικά μνήμη και φήμη, εξιδανικευτική, του βίου και του θανάτου και του ήθους του Σωκράτη, αλλά και ανάπτυξη, ευμέθοδη και πολύπτυχη της διδασκαλίας του, πιστή ως κάποιο βαθμό στο πνεύμα του. Τα έργα του Πλάτωνα (36) εκτός από την Απολογία και τις Επιστολές είναι γραμμένα σε μορφή διαλόγου. Ως κεντρικό πρόσωπο στους διαλόγους, εκτός από έναν, τους Νόμους, παρουσιάζεται ο Σωκράτης, ακόμη και όταν σε κάποιον διάλογο σαν να παραμερίζεται σε θέση ακροατή. Σε κανένα διάλογο δεν εμφανίζεται ο ίδιος ο Πλάτων. Οι συζητήσεις ονομάζονται με το όνομα ιστορικά υπαρκτών προσώπων και μόνο σε τρεις διαλόγους της τελευταίας περιόδου: στον Σοφιστή, στον Πολιτικό και στους Νόμους εμφανίζεται ως κύριος συζητητής δίχως μνεία ονόματος ο «Ελεάτης Ξένος» στον πρώτο, ο «Ξένος» στο δεύτερο, ο «Αθηναίος Ξένος» στον τρίτο. Στον Πλάτωνα αποδίδονται και 13 επιστολές, η γνησιότητα των οποίων γενικά αμφισβητείται, εκτός από την Ζ' Επιστολή όπου περιγράφει ο Πλάτωνας τη δραστηριότητά του στη Σικελία. Και στη συγγραφή ο φιλόσοφος μιμήθηκε τη διδασκαλία του Σωκράτη, ο οποίος δίδασκε διαλογικά. Οι διάλογοί του υπογράφονται συνήθως με το όνομα κάποιου από τα συνδιαλεγόμενα πρόσωπα, π.χ. Τίμαιος, Γοργίας, Πρωταγόρας κ.λπ. Έξι μόνο διάλογοι, το Συμπόσιον, η Πολιτεία, ο Σοφιστής, ο Πολιτικός, οι Νόμοι και η Επινομίς τιτλοφορούνται από το περιεχόμενό τους. Στους παλαιότερους διαλόγους διατηρεί την εικόνα του πραγματικού Σωκράτη, ενώ στους νεότερους, όπως εικάζουν οι φιλόλογοι, κάτω από το πρόσωπο του δάσκαλου κρύβεται ο ίδιος ο μαθητής.
Στον Πλάτωνα αποδίδονται περί τα τριάντα επιγράμματα της Παλατινής Ανθολογίας, πολλά από τα οποία αμφισβητούμενα.
Η χρονολόγηση των πλατωνικών διαλόγων
Ο Ούλριχ Βιλαμόβιτς είναι εκείνος που μελέτησε και τα έργα του Tenneman, Schlermacher, Zeller και έφερε εις πέρας το έργο τούτο: Δύο πράγματα είναι σήμερα πια βέβαια ότι πρώτον το ύφος του Πλάτωνος, όσο προχωρεί ο ίδιος σε ηλικία γίνεται δύσκαμπτο, χάνει την πλαστικότητα που έχουν διάλογοι της ακμής καθώς και την ευχέρεια της αισθητικής σκηνοθεσίας που έχουν τα πρώτα δοκίμια της δημιουργίας του. Και δεύτερον, ότι ύστερα από τη μυθοποιία της ιδέας, όπως παρουσιάζεται στα στα τρία έργα «Συμπόσιο», «Φαίδωνα» ή περί ψυχής, όπου περιγράφονται οι τελευταίες στιγμές του Σωκράτη [59b]. και «Φαίδρο»,  στα πολύ πιό ώριμα χρόνια της ζωής του ο Πλάτων έγραψε τα καθαρώς λογικά έργα «Παρμενίδης» ή περί ιδεών, «Θεαίτητο» ή περί επιστήμης, «Σοφιστής» ή περί του μη όντος, «Πολιτικός» και «Φίληβος» ή περί ηδονής ηθικός, όπου ο λόγος άσκεπος πια από μύθο, όλος ρώμη και κάματο πορεύεται μόνος προς το ιδανικό τέρμα της ζωής του, την ιδέα.
Πλαστοί διάλογοι
Η στατιστική όμως της γλώσσας μαζί με την κριτική του περιεχομένου των διαλόγων δεν έλυσαν μόνον το ζήτημα της χρονολογικής τους σειράς, αλλά τερμάτισαν και το ζήτημα της γνησιότητας. Ότι οι διάλογοι αυτοί είναι υποβολιμαίοι, προκύπτει όχι μόνον από τη γλωσσική κριτική, αλλά και από εσωτερικούς λόγους, δηλαδή το περιεχόμενό τους δεν είναι καθ΄ όλα σύμφωνο με την πλατωνική φιλοσοφία.
Έτσι κατά τη σημερινή κρίση της φιλολογίας, πρέπει από τους διαλόγους, που ο παλιός γραμματικός Θράσυλλος έχει κατατάξει σε τετραλογίες, να θεωρηθούν πλαστοί οι ακόλουθοι: ο «Αλκιβιάδης Β´», ο «Ίππαρχος», οι «Αντερασταί», ο «Θεάγης», ο «Κλειτοφών», ο «Μίνως», η «Επινομίς». Ο «Αλκιβιάδης Α´» ή ο μείζων είναι φανερόν, ότι προϋποθέτει τον «Αλκιβιάδη το ΙΙ» ή ελάσσονα, ώστε είναι γραμμένος ύστερα απ΄ αυτόν. Πλαστά είναι επίσης και τα δοκίμια που ο Θράσυλλος άφησε έξω από τις τετραλογίες του, δηλαδή οι «Όροι», «Περί δικαίου», «Περί αρετής», ο «Δημόδοκος», ο «Σίσυφος», η «Αλκυών», ο «Ερυξίας», ο «Αξίοχος», «Τιμαίω τῶ Λοκρῶ»
Φιλοσοφία
μικρογραφία|Ακαδημία Πλάτωνος, [[Ψηφιδωτό|ψηφιδωτή απεικόνιση|εναλλ.=|αριστερά]] Στον Πρωταγόρα : «ὁ δέ νόμος τύραννος ὢν τῶν ἀνθρώπων πολλά παρά φύσιν, βιάζεται (παραβιάζει)» διατυπώνεται η διάκριση φυσικού και θετικού δικαίου) και στο ίδιο έργο στο γνωστό μύθο του Πρωταγόρα ο Δίας τελικά αποφαίνεται δίνοντας εντολή στον Ερμή: «καὶ νόμον γε θὲς παρ’ ἐμοῦ τὸν μὴ δυνάμενον αἰδοῦς καὶ δίκης μετέχειν κτείνειν ὡς νόσον πόλεως». Στον Γοργία:
Επισημαίνεται ότι το συμφέρον του ρήτορα δεν είναι να ικανοποιεί τη ματαιοδοξία του, αλλά να επιδιώκει το καλόν και το δίκαιο και διατυπώνει τι αξίωμα: «τό ἀδικείν αἴσχιον εἶναι τοῦ ἀδικείσθαι»482d,
Ενώ στην Πολιτεία:
Υποστηρίζεται (Θρασύμαχος): «δίκαιον εἶναι οὑκ άλλο τι ή τοῦ κρείττονος συμφέρον», ανάλογα προς το εκάστοτε κρατούν πολιτικό καθεστώς, αλλά και στο Ευθύφρονα γίνεται απόπειρα ορισμού του τι είναι όσιο και το τι ανόσιο.
Κάθε διάλογος είναι δοκίμιο της πλατωνικής τέχνης και της πλατωνικής διαλεκτικής, το ιδιαίτερο κλίμα της πλατωνικής ψυχής και φιλοσοφίας. Ο Σωκράτης που απουσιάζει από το τελευταίο έργο της πλατωνικής δημιουργίας, τους Νόμους, χειρίζεται μέσα στο διάλογο κυρίαρχα όλα τα είδη του λόγου γιατί στην πλατωνική φιλοσοφία προπορεύεται η θέαση και ακολουθεί η αφαίρεση. Ο έρως, η ελευθερία, η ανάγκη, ο θάνατος, η ψυχή και κρίση της, η δημιουργία του κόσμου και η ιδέα είναι τα θέματα του φιλοσοφικού πλατωνικού μύθου.
Θεολογική σκέψη
thumb|left|ἀλλὰ γὰρ ἤδη ὥρα ἀπιέναι, ἐμοὶ μὲν ἀποθανουμένῳ, ὑμῖν δὲ βιωσομένοις· ὁπότεροι δὲ ἡμῶν ἔρχονται ἐπὶ ἄμεινον πρᾶγμα, ἄδηλον παντὶ πλὴν ἢ τῷ θεῷ. Τελευταία φράση της Απολογίας [[s:Απολογία Σωκράτους (Πλάτων)#p42a|42a]]
«Όντας απασχολημένος μ΄αυτό το έργο δεν ευκαιρώ ούτε για την πόλη να κάνω τίποτα αξιόλογο ούτε για την οικογένειά μου, αλλά βρίσκομαι σε φοβερή φτώχεια υπηρετώντας τον θεό» (πενίᾳ μυρίᾳ εἰμὶ διὰ τὴν τοῦ θεοῦ λατρείαν 23c)
«Σε μένα λοιπόν αυτό άρχισε να υπάρχει από τότε που ήμουνα παιδί, είναι μια εσωτερική φωνή που ακούω, η οποία, όποτε την ακούω, πάντοτε με αποτρέπει από κάτι που πρόκειται να κάνω, και ποτέ δεν με προτρέπει σε τίποτε. Αυτή είναι που με εμποδίζει ν΄ασχοληθώ με την πολιτική. Και μου φαίνεται, ότι κάνει πάρα πολύ καλά που με εμποδίζει γιατί θα είχα αφανιστεί και ούτε εσάς θα είχα ωφελήσει σε τίποτα ούτε τον εαυτό μου» Απολογία Σωκράτους 31d Στον «Φαίδωνα» όμως ο Σωκράτης έρχεται κοντά στο θάνατο και τον γνωρίζει. Ο θάνατος είναι κι΄αυτός, όπως και ο έρως, ένας σύντροφος της ζωής που πρέπει να συμφιλιωθείς μαζί του. ΄Όλοι όσοι φιλοσοφούν αληθινά γνωρίζονται βαθιά με τον θάνατο § 64.
Οι επιδράσεις του Πλάτωνα στους μετέπειτα αιώνες
thumb|Η "αλληγορία (μύθος) του σπηλαίου" στην [[Πολιτεία του Πλάτωνα|Πολιτεία (Απόδοση στη νεοελληνική).]]
Ο Γάλλος ιστορικός της φιλοσοφίας Ζακ Σεβαλιέ τονίζει στο έργο του «Ιστορία της σκέψης» (1955) την κυρίαρχη παρουσία ή έστω ανταύγεια της πλατωνικής φιλοσοφίας σε ολόκληρο το Μεσαίωνα και στην Αναγέννηση και στους Νεότερους χρόνους, ενώ ο Γερμανός φιλόσοφος Καρλ Γιάσπερς προβάλλει τον Πλάτωνα ως το τον πρώτο από τους τρεις θεμελιωτές του φιλοσοφείν.
Κατά την εποχή του Αυγούστου υπήρξε αναβίωση της πλατωνικής φιλοσοφίας, ο μεσοπλατωνισμός με εκπροσώπους όπως ο Φίλων ο Αλεξανδρεύς, ενώ κατά τα τέλη του δεύτερου αιώνα ο μεσοπλατωνισμός άρχεσαι να μετατρέπεται σταδιακά, υπό την επίδραση του νεοπυθαγορισμού και του ερμητισμού στην κατεχόμενη από τους Ρωμαίους Αίγυπτο, στο κίνημα του νεοπλατωνισμού, με αρχικούς εκπροσώπους όπως ο Πλωτίνος, το οποίο είχε ιδεαλιστικό, μυστικιστικό και σωτηριολογικό χαρακτήρα. Η Ακαδημία στην Αθήνα επανιδρύθηκε ως κέντρο νεοπλατωνικών μελετών κατά τον τέταρτο αιώνα.
Την ίδια εποχή, περίοδο έντονων θρησκευτικών ζυμώσεων στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και σταδιακής επικράτησης του χριστιανισμού στη Μεσόγειο, οι ακόλουθοι της αστικής ελληνορωμαϊκής θρησκείας αλλά και των ελληνικών μυστηριακών λατρειών συσπειρώθηκαν γύρω από τον νεοπλατωνισμό ως υπερασπιστή του μέχρι πρότινος επικρατούντος παγανισμού. Μεμονωμένοι νεοπλατωνικοί και παγανιστικοί πυρήνες επέζησαν ως τον έκτο αιώνα, οπότε και ο Αυτοκράτορας Ιουστινιανός έκλεισε με διάταγμα την Ακαδημία της Αθήνας (529 μ.Χ.). Μετά περίπου εννέα αιώνες το έτος 1439 ο Γεώργιος Γεμιστός ή Πλήθων γράφει στη Φλωρεντία το πολύκροτο έργο του: Περί ὧν Αριστοτέλης πρός Πλάτωνα διαφέρεται που αποτέλεσε το έναυσμα της διαμάχης πλατωνικών και αριστοτελικών στο Βυζάντιο και στην Ιταλία.
Πλατωνισμός
Ο πλατωνισμός επιβίωσε υπογείως καθ' όλον τον Μεσαίωνα, κρυμμένος σε μυστηριακά ρεύματα, έως ότου οι πρωτότυπες ιδέες του ήλθαν και πάλι στο φως και σχολιάστηκαν κατά την Αναγέννηση. Έτσι ούτε η νεότερη φιλοσοφική σκέψη έμεινε ανεπηρέαστη από αυτόν. Τα διάφορα φιλοσοφικά συστήματα ή προσπαθούν να ανατρέψουν τις ιδέες του ή οικοδομούνται πάνω σ' αυτές εκσυγχρονίζοντάς τες.
Θάνατος
Ο Πλάτωνας πέθανε ήσυχα σε ηλικία 81 ετών.
Σημειώσεις
<div class="references-small" style="font-size:85%; -moz-column-count:1; -webkit-column-count:1; column-count:1;"><i>
.
</i>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νεοελληνικές μεταφράσεις
* Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Μαθητές του Σωκράτη Κατηγορία:Ακαδημεικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Πολιτικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι της γλώσσας Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία Κατηγορία:Ανθολογία του Πλανούδη Κατηγορία:Πλατωνισμός Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες σκλάβοι Κατηγορία:Νοησιαρχία
Εσπρί Φλεσιέ
Ο Εσπρί Φλεσιέ (γαλλικά: Valentin Esprit Fléchier), γεννήθηκε το 1632 και πέθανε το 1710, ήταν Γάλλος ιεροκήρυκας, επίσκοπος του Λαβώρ και αργότερα της Νιμ. Θεωρείται ένας από τους μεγάλους ρήτορες του 17ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
μικρογραφία|Το άγαλμα του Φλεσιέ στο σιντριβάνι της πλατείας Σαιν-Συλπίς στο Παρίσι. Ο Εσπρί Φλεσιέ γεννήθηκε στις 10 Ιουνίου 1632 στο Περν-λε-Φονταίν, στον σημερινό νομό Βωκλύζ. Έμεινε ορφανός νωρίς, σπούδασε στο Κολέγιο του Χριστιανικού Δόγματος και έγινε ιερέας αυτής της εκκλησίας το 1648. Ανακάλυψε την κλίση του στη ρητορική ως ιεροκήρυκας σε επικήδειους λόγους και έφυγε από το νότο της Γαλλίας για να δοκιμάσει την τύχη του στο Παρίσι.
Στο Παρίσι, έγινε κατηχητής, έγραψε ποιήματα στα λατινικά και τα γαλλικά και έγινε οικοδιδάσκαλος του δελφίνου Λουδοβίκου της Γαλλίας.
Οι επικήδειοι λόγοι που εκφωνούσε τον έκαναν να διακριθεί και το 1672 εξελέγη μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας. Η ομιλία του προς τιμήν του Τυρέν το 1676 του εξασφάλισε την εύνοια της βασιλικής αυλής και του Λουδοβίκου ΙΔ΄, ο οποίος του χορήγησε το αβαείο του Σαιν-Σεβερέν και τον διόρισε εξομολογητή της δελφίνης Μαρίας Άννας Βικτωρίας της Βαυαρίας.
Πύλη της Ιστάρ
Η Πύλη της Ιστάρ (Περσικά : دروازه ایشتار) (Αραβικά : بوابة عشتار) ήταν η όγδοη πύλη προς το κέντρο της πόλης της Βαβυλώνας. Χτίστηκε γύρω στο 575 π.Χ. με διαταγή του βασιλιά Ναβουχοδονόσορα του Β΄ στη βόρεια πλευρά της πόλης. Το ανώτερο μέρος της εκτίθεται στο Μουσείο της Περγάμου, στο Νησί των Μουσείων, στο Βερολίνο και τμήματά της σε πολλά μουσεία σε όλο τον κόσμο.
Εσπρί Φλεσιέ
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1685, διορίστηκε επίσκοπος του Λαβώρ και στη συνέχεια το 1689 επίσκοπος της Νιμ, όπου διακρίθηκε για την ασυνήθιστη καλοσύνη του προς τους Προτεστάντες και από τις ελεημοσύνες που έκανε κατά τη διάρκεια της πείνας του 1709.
Ευρωπαϊκό Φόρουμ Βαχάου
Το Ευρωπαϊκό Φόρουμ Βαχάου είναι ένα ευρωπαϊκό πολιτικό φόρουμ που εισήχθη το 1995 στο Γκέττβαϊγκ στο Φούρθ κοντά στο Γκέττβαϊγκ στην περιοχή Κρέμς Λάντ της Κάτω Αυστρίας. Διοργανώνεται από το Σύνδεσμο Ευρωπαϊκό Φόρουμ Βαχάου σε συνεργασία με το Ομοσπονδιακό Υπουργείο Ευρώπης, Ένταξης και Εξωτερικών Υποθέσεων και το Γραφείο της Κυβέρνησης της Κάτω Αυστρίας. Ο συντονιστής είναι ο δημοσιογράφος Πάουλ Λέντβαϊ.
Πύλη της Ιστάρ
Ιστορία
Αφιερωμένο στη βαβυλωνιακή θεά Ιστάρ, η πύλη κατασκευάστηκε με εφυαλωμένα τούβλα με εναλλασσόμενες σειρές από ανάγλυφους δράκους (mušḫuššu) και άουροχς.
Ευρωπαϊκό Φόρουμ Βαχάου
Ίδρυμα και οργάνωση
Η εκδήλωση ξεκίνησε το 1995 με την υπουργό Εξωτερικών Αλόις Μόκ και τον διοικητή Έρβιν Πρέλ στην ένταξη της Αυστρίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση με την ιδέα της ενίσχυσης της ευρωπαϊκής ιθαγένειας ως πηγή έμπνευσης και πλατφόρμας συζήτησης για τις αποφάσεις ευρωπαϊκής πολιτικής και την επέκτασή τους. Διοργανώνεται από το Σύνδεσμο Ευρωπαϊκό Φόρουμ Βαχάου σε συνεργασία με το Ομοσπονδιακό Υπουργείο Ευρώπης, Ένταξης και Εξωτερικών Υποθέσεων και το Γραφείο της Κυβέρνησης της Κάτω Αυστρίας. Το επίκεντρο των θεμάτων είναι η περιφερειακή πολιτική ανάπτυξη της περιοχής του Δούναβη. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην πολιτική ασφάλειας, στις περιφερειακές, οικονομικές και πολιτιστικές εξελίξεις. Ο αυστριακός δημοσιογράφος Πάουλ Λέντβαϊ μετριάζει τους κύκλους συζήτησης από το πρώτο Ευρωπαϊκό Φόρουμ το 1995. Το "Europa-Forum Wachau", που διεξάγεται ετησίως από το 1995, ιδρύθηκε με στόχο την ενίσχυση της ιδέας της Ευρώπης. Αυτός ήταν ο λόγος για την ένταξη της Αυστρίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση μετά το δημοψήφισμα στις 12 Ιουνίου 1994. Ο χώρος, Γκέττβαϊγκ στο Βαχάoυ, επελέγη σκόπιμα για να υπογραμμίσει την ευρωπαϊκή πολιτική σημασία του Χριστιανισμού και τη σημασία της προσέγγισης των πολιτών του. Η ετήσια εκδήλωση διοργανώνεται από την επαρχιακή κυβέρνηση της Κάτω Αυστρίας. Επιπλέον, το Φόρουμ συνεργάζεται στενά με το "Αυστριακό Ινστιτούτο για την Ευρωπαϊκή Πολιτική και την Πολιτική Ασφάλειας" και τα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Επιπλέον, το Ευρωπαϊκό Φόρουμ Βαχάου υποστηρίζεται από χορηγούς όπως το „Raiffeisen“, το „WKO“ και άλλοι.
Πύλη της Ιστάρ
Ιστορία
Η οροφή και οι πόρτες της πύλης ήταν από κέδρο, σύμφωνα με την πλάκα αφιέρωσης. Την πύλη διέσχιζε η Οδός της Λιτανείας, ο οποίος ήταν ευθυγραμμισμένος με τοίχους επενδυμένους με παραστάσεις λιονταριών σε εφυαλωμένα τούβλα (περίπου 120 από τους τοίχους αυτούς).
Ευρωπαϊκό Φόρουμ Βαχάου
1995-2004
Έξι χρόνια μετά την πτώση του σιδερένιου παραπετάσματος και την επανένωση της Ευρώπης, το πρώτο συνέδριο συζήτησης του Ευρωπαϊκό Φόρουμ Βαχάου πραγματοποιήθηκε το 1995 στο „Benedictine monastery Göttweig“. Παρόντες κατά τα πρώτα δέκα χρόνια ήταν ο κυβερνήτης Έρβιν Πρελ και ο πρώην καγκελάριος Βόλφγκανγκ Σούσελ. Οι συμμετέχοντες συμμετείχαν επίσης από το 1995 έως το 2004 κάθε χρόνο. Στόχος του φόρουμ είναι να συμβάλει στη διαδικασία ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Ως αποτέλεσμα της διεύρυνσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης από δέκα περισσότερα κράτη μέλη το 2004, η Κάτω Αυστρία μεταφέρθηκε στο κέντρο της ΕΕ, τόσο πολιτικά όσο και γεωγραφικά. Η σταδιακή κατάργηση των συνόρων σε γειτονικές χώρες όπως η Τσεχική Δημοκρατία και η Σλοβακία κατέστη δυνατή. Ως εκ τούτου, την 1η Μαΐου 2004, η Κάτω Αυστρία οργάνωσε «Τρίτη Χώρα» με τους γείτονές της. Η νέα "Ευρωπαϊκή Ένωση των 25" ήταν το κύριο θέμα του φετινού 10ου Ευρωπαϊκού Φόρουμ.
Εσπρί Φλεσιέ
Βιογραφικά στοιχεία
Πέθανε στις 16 Φεβρουαρίου 1710 στο Μονπελιέ.
Μνημεία
Ο Εσπρί Φλεσιέ κατά τον 18ο αιώνα απολάμβανε φήμη ισάξια των μεγάλων ιεροκηρύκων Ζακ Μπενίν Μποσσυέ, Ζαν-Μπατίστ Μασιγιόν και Λουί Μπουρνταλού.
Πύλη της Ιστάρ
Ιστορία
Αρχικά η πύλη, που είναι μέρος από τα τείχη της Βαβυλώνας, θεωρήθηκε ένα από τα επτά θαύματα του κόσμου, έως ότου αντικαταστάθηκε από τον Φάρο της Αλεξάνδρειας τον 6ο αιώνα μ.Χ.
Ευρωπαϊκό Φόρουμ Βαχάου
2013
Το Ευρωπαϊκό Φόρουμ Βαχάου πραγματοποιήθηκε στις 15 και 16 Ιουνίου 2013 και ασχολήθηκε με την κατάσταση κρίσης στις χώρες της ΕΕ. Με το σύνθημα «Πέρα από την κρίση - Περιγράμματα μιας νέας Ευρώπης», ξεκίνησε μια συζήτηση μεταξύ πολλών πολιτικών από τα Βαλκανικά κράτη, την ΕΕ και την Αυστρία. Ιδιαίτερα σημαντική για το πρώην Ευρωπαϊκό Φόρουμ ήταν η λεπτή συνάντηση των δύο αρχηγών κυβερνήσεων της Σερβίας και του Κοσσυφοπεδίου. Ο Υπουργός Εξωτερικών Μίχαελ Σπίντελεγκερ ήταν υπεύθυνος για τη συνάντηση των Ίβιτσα Ντάσιτς και Χασίμ Θάτσι και τους έκανε ένα μεγάλο βήμα προς την ΕΕ. Ο Μιγκέλ Χέρτς-Κέστρανεκ, ο Έρβιν Πρελ, ο Γιοχάνες Χαν και ο Βάλντις Ντομπρόβσκις ήταν προσκεκλημένοι και πραγματοποίησαν τις ομιλίες τους το Σάββατο.
Πύλη της Ιστάρ
Διατήρηση
Η ανοικοδόμηση της Πύλης της Ιστάρ και της Οδού της Λιτανείας έγινε στο Μουσείο της Περγάμου στο Βερολίνο από υλικό που ανασκάφηκε από τον Ρόμπερτ Κόλντεβαϊ και τελείωσε το 1930. Περιλαμβάνει την πλάκα επιγραφής. Στέκεται 14 μέτρα υψηλή και 30 μέτρα πλάτος. Η ανασκαφή διήρκεσε από το 1902 έως το 1914, και, κατά τη διάρκεια αυτού του χρόνου, 13 μέτρα των θεμελίων της πύλης αποκαλύφθηκαν.
Ευρωπαϊκό Φόρουμ Βαχάου
2014
Στις 17 και 18 Μαΐου 2014, το Ευρωπαϊκό Φόρουμ Βαχάου πραγματοποιήθηκε με το σύνθημα «Η δημοκρατία στην Ευρώπη - έχουμε την επιλογή». Το επίκεντρο της συζήτησης το 2014 ήταν κυρίως η σύγκρουση μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας και το ζήτημα της ευρωπαϊκής πολιτικής ασφάλειας.
Πύλη της Ιστάρ
Διατήρηση
Ήταν μια διπλή πύλη. Το τμήμα που δεικνύεται εις το Μουσείο της Περγάμου σήμερα είναι το μικρότερο, πρόσθιο τμήμα. Το μεγαλύτερο, οπίσθιο μέρος θεωρήθηκε πολύ μεγάλο για να χωρέσει μέσα τους περιορισμούς της δομής του μουσείου και βρίσκεται στην αποθήκη.
Ευρωπαϊκό Φόρουμ Βαχάου
2014
Για άλλη μια φορά οι διάσημοι επισκέπτες, όπως ο Έρβιν Πρελ, ο Άλφρεντ Γκούζενμπαουερ, ο Σεμπάστιαν Κουρτς, ο Γιοχάνες Χαν και ο Μίχαελ Σπίντελεγκερ είχαν παρευρεθεί. Ο πρωθυπουργός της Σερβίας Αλεξάνταρ Βούτσιτς αναγκάστηκε να ακυρώσει την αναγγελθείσα επίσκεψή του στο Ευρωπαϊκό Φόρουμ λόγω της καταστροφής πλημμύρας στη Σερβία. Εκπροσωπήθηκε από τον Σέρβο Πρέσβη Πέρο Γιάνκοβιτς.
2016
Το 2016, το Ευρωπαϊκό Φόρουμ Βαχάου πραγματοποιήθηκε από τις 11 έως τις 12 Ιουνίου. Αυτή τη φορά ψηφίστηκε ο τίτλος "Η Ευρώπη - Ενωμένη στην ευημερία, χωρισμένη σε κρίσεις". Επίσης αυτή τη φορά ο Πάουλ Λέντβαϊ μετριάστηκε. Μεταξύ άλλων συζητήθηκε η κρίση των προσφύγων, ο κίνδυνος εθνικισμού και λαϊκισμού και ο ρόλος της Ευρώπης στην οικονομία. Προσκεκλημένοι ήταν προσωπικότητες από την πολιτική, τις επιχειρήσεις, τον πολιτισμό και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, όπως ο Αυστριακός υπουργός Εξωτερικών Σεμπάστιαν Κούρτς, ο διοικητής Έρβιν Πρελ, ο υπουργός Εξωτερικών της Βουλγαρίας Ντάνιελ Μίτζο και πολλοί άλλοι.
2017
Το Ευρωπαϊκό Φόρουμ 2017 διεξήχθη υπό την έννοια της εγγύτητας των πολιτών στην Ευρώπη. Οι τέσσερις ομάδες εργασίας είχαν το θέμα
Τα περιεχόμενα του „Europa-Forum Wachau“ για το έτος 2017 αποτέλεσαν για πρώτη φορά αντικείμενο διαλέξεων του Πανεπιστημίου της Βιέννης μαζί με το Wikimedia Austria, στο οποίο κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης στο Γκέττβαϊγκ τα συνοδευτικά περιεχόμενα συνοψίζονται σε εγκυκλοπαιδική μορφή καθώς και μεταφράσεις σε άλλες γλώσσες παρέχεται το κατάλληλο πλάτος πληροφοριών.
2018
Το Φόρουμ 2018 θα λάβει χώρα στις 15 και 16 Ιουνίου 2018 υπό το γενικό θέμα «Να κάνουμε λιγότερο αποτελεσματικά» - να εστιάσουμε στα βασικά θέματα ως κατευθυντήριες γραμμές για το μέλλον της Ευρώπης.
Νεολαία στο φόρουμ Europa
Για τη 10η επέτειο του Ευρωπαϊκό Φόρουμ Βαχάου το 2004, η Γιοχάνα Μικλ-Λάιτνερ, που στη συνέχεια ενεργούσε ως κρατικός σύμβουλος για τις κοινωνικές υποθέσεις, την εργασία και την οικογένεια, διοργάνωσε σύνοδο ολομέλειας για τη νεολαία στην Κάτω Αυστρία. Νέοι ηλικίας μεταξύ 18 και 25 ετών προσκλήθηκαν να συμμετάσχουν στην ολομέλεια της Νεολαίας 2025 από τα 25 κράτη μέλη. Στόχος ήταν να ενισχυθεί η συμμετοχή των νέων στην Ευρώπη και να προωθηθούν οι προσωπικές επαφές. "Μεμονωμένα είμαστε λόγια, μαζί ένα ποίημα. Η Ευρώπη δεν πρέπει να παραμείνει μια λέξη, η Ευρώπη πρέπει να γίνει ένα ποίημα " - Έρβιν Πρελ: Γιορτή Ιωβηλαίων 15ο Ευρωπαϊκό Φόρουμ Βαχάου. Οι σπουδαστές του Πανεπιστημίου Εφαρμοσμένων Επιστημών, Ζανκτ Πέλτεν (St. Pölten), ανέπτυξαν τέσσερις διαφορετικές έννοιες PR για το Ευρωπαϊκό Φόρουμ Βαχάου το 2016, το οποίο αναφερόταν στα μέτρα κοινωνικών μέσων και στις δραστηριότητες τύπου πριν, κατά τη διάρκεια και μετά την εκδήλωση. Στόχος ήταν να χρησιμοποιηθούν οι τεχνικές δυνατότητες για την ευρύτερη επικοινωνία των μηνυμάτων του ευροπαϊκού φόρουμ. Κάποια μέτρα ελήφθησαν από τις έννοιες και εφαρμόστηκαν.
Πύλη της Ιστάρ
Διατήρηση
Μέρη της πύλης και τα λιοντάρια από την Οδό της Λιτανείας βρίσκονται σε διάφορα άλλα μουσεία σε όλο τον κόσμο. Μόνο τρία μουσεία απέκτησαν δράκους, ενώ τα λιοντάρια πήγαν σε διάφορα μουσεία. Το Αρχαιολογικό Μουσείο της Κωνσταντινούπολης έχει λιοντάρια, δράκους και ταύρους. Το Ινστιτούτο Τεχνών του Ντητρόιτ φιλοξενεί ένα δράκο. Το Μουσείο Röhsska στο Γκέτεμποργκ της Σουηδίας, έχει ένα δράκο και ένα λιοντάρι. Το Λούβρο, το Κρατικό Μουσείο Αιγυπτιακής Τέχνης στο Μόναχο, το Βασιλικό Μουσείο του Οντάριο στο Τορόντο, το Μουσείο Αρχαιολογίας και Ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια στη Φιλαδέλφεια, το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης στη Νέα Υόρκη, το Ινστιτούτο Ανατολικών Σπουδών στο Σικάγο, το Μουσείο Τέχνης της Σχολής Σχεδίου του Ρόυντ Άιλαντ, το Μουσείο Καλών Τεχνών της Βοστώνης, και η Πινακοθήκη Τέχνης του Πανεπιστημίου του Γέιλ στο Νιου Χέιβεν, Κοννέκτικατ, έχουν λιοντάρια.
Μία μικρότερη αναπαράσταση της πύλης χτίστηκε στο Ιράκ υπό τον Σαντάμ Χουσεΐν ως την είσοδο σε μουσείο που δεν έχει ολοκληρωθεί. Ζημιές σε αυτή την αναπαράσταση έλαβαν χώρα κατά τον πόλεμο στο Ιράκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαία τέχνη Κατηγορία:Αρχαία μνημεία Κατηγορία:Βαβυλώνα Κατηγορία:Εκθέματα στο Πέργκαμονμουζέουμ, Βερολίνο Ισταρ Κατηγορία:Ναβουχοδονόσορ Β΄
Εσπρί Φλεσιέ
Μνημεία
Το άγαλμά του (μαζί με αυτά των Μποσυέ, Φενελόν και Μασιγιόν) κοσμεί το σιντριβάνι της πλατείας Σαιν-Συλπίς στο Παρίσι.
Ανδριάντας του βρίσκεται στο Λούβρο, ανάμεσα στους 86 Επιφανείς Άνδρες της Γαλλίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ακαδημαϊκοί Κατηγορία:Γαλλικός Ρωμαιοκαθολικός κλήρος
Κοσμάς Στράτος
Ο Κοσμάς Στράτος (γενν. Λάρισα, 3 Ιουλίου 1959) είναι Έλληνας πρώην διεθνής αθλητής στίβου («σπρίντερ») που διακρίθηκε για τις επιδόσεις του στο αγώνισμα των 100 μ., κατά τη δεκαετία της δεκαετίας του 1980. Αγωνίσθηκε με τα χρώματα του Γ.Σ. Λάρισας και αναδείχθηκε πέντε φορές πρωταθλητής Ελλάδας, στα 1981 (με χρόνο 10,62), 1983 (10,38), 1985 (10,46), 1986 (10,40) και 1988 (10,61).
Υπήρξε στέλεχος της Εθνικής Ομάδας Στίβου των Ανδρών, δις βαλκανιονίκης (στο Βουκουρέστι το 1982, με χρόνο 10,42 και στη Σμύρνη το 1983 με χρόνο 10,58) και ο μοναδικός Λαρισινός που ανακηρύχθηκε "Αθλητής Χρονιάς" από τον Π.Σ.Α.Τ. Πήρε μέρος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα που έγινε στην Αθήνα από 6-12 του Σεπτεμβρίου 1982, όπου τερμάτισε στην 8η θέση του Τελικού με χρόνο 12,56 και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Ελσίνκι, όταν στις 7 Αυγούστου του 1983 κατετάγη 5ος στην 6η προκριματική σειρά, με επίδοση 10,65.
Μετά την καριέρα του ως αθλητής, εργάστηκε ως γυμναστής σε κορυφαίες ποδοσφαιρικές όμάδες όπως ο Παναθηναϊκός ο Ολυμπιακός ο Άρης και άλλες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές δρόμων ταχύτητας Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων των Βαλκανικών Αγώνων Στίβου
Κίρκος (σκάκι)
Ο κίρκος, γνωστός και ως Σκάκι κίρκου ή Σκάκι της Κίρκης (Circe chess) είναι παραλλαγή στο σκάκι, στην οποία τα κομμάτια τη στιγμή που συλλαμβάνονται επιστρέφουν στην σκακιέρα βάσει των κανόνων του παιχνιδιού. Η επιστροφή τους αυτή, συχνά αναφέρεται και ως αναγέννηση. Η ονομασία κίρκος είναι αρχαία ελληνική λέξη, γνωστή και ως κρίκος, το θηλυκό της οποίας είναι κίρκη, εξού και το όνομα της μυθολογικής Κίρκης, στο οποίο βασίζονται και οι αναφορές του παιχνιδιού ως Κίρκη.
Κανόνες
Στην παραλλαγή αυτή τα κομμάτια τη στιγμή που συλλαμβάνονται επιστρέφουν στην αρχική τους θέση κατά την παράταξη εκκίνησης, με βάση τους εξής κανόνες:
Τα πιόνια επιστρέφουν στη θέση εκκίνησης στην ίδια στήλη την οποία συλλαμβάνονται. Οι πύργοι, οι ίπποι και οι αξιωματικοί επιστρέφουν στο αρχικό τετράγωνο που είναι ιδίου χρώματος με το τετράγωνο το οποίο συλλαμβάνονται. Για παράδειγμα, ένα λευκό πιόνι που συλλαμβάνεται στο τετράγωνο β4 αναγεννιέται στο β2, επίσης, ένας μαύρος ίππος που συλλαμβάνεται στο τετράγωνο ζ6 αναγεννιέται στο β8, ενώ ένας μαύρος πύργος που συλλαμβάνεται στο ίδιο τετράγωνο αναγεννιέται στο θ8.
Όταν το τετράγωνο που πρόκειται να αναγεννηθεί κάποιο κομμάτι, καταλαμβάνεται από άλλο κομμάτι (φιλικό ή εχθρικό), η αναγέννηση δεν μπορεί να γίνει και αντ' αυτού αφαιρείται από τη σκακιέρα και δεν ξαναμπαίνει στο παιχνίδι (όπως σε μια σύλληψη στο ορθόδοξο σκάκι).
Όταν κάποιο πιόνι συλλαμβάνει εν διελεύσει, παραμένει μπροστά από το αναγεννημένο πιόνι του αντιπάλου, μπλοκάροντάς το. Το Ροκέ με κάποιον αναγεννημένο πύργο επιτρέπεται.
Οι παραπάνω κανόνες της παραλλαγής δημοσιεύθηκαν λεπτομερώς για πρώτη φορά σε ένα άρθρο των P. Monréal και J.-P. Boyer στο περιοδικό Problème το 1968. Αυτοί ήταν οι συνηθέστεροι κανόνες της παραλλαγής, καθώς υπάρχουν πολλές άλλες μορφές του παιχνιδιού που οι κανόνες αναγέννησης μπορεί να διαφέρουν.
Σκακιστικά προβλήματα
Σπάνια παίζονται παρτίδες με την παραλλαγή κίρκου, εκτός αν είναι σε συνδυασμό με το προοδευτικό σκάκι, αλλά χρησιμοποιείται πολύ συχνά σε συνθέσεις σκακιστικών προβλημάτων.
Όταν σημειογραφείται μια παρτίδα Κίρκου σε αλγεβρική σκακιστική γραφή, είναι επιθυμητό σε περίπτωση αναγέννησης κομματιού μετά την κίνηση να τοποθετείται σε παρένθεση το πού αναγεννάται το κομμάτι αυτό. Για παράδειγμα, αν στο διάγραμμα στα δεξιά, τα λευκά συλλάβουν τον μαύρο ίππο, αυτό πρέπει να σημειογραφηθεί ως Π:ε8(Ιη8).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιτραπέζια παιχνίδια Κατηγορία:Σκακιστικές παραλλαγές Κατηγορία:Σκακιστικά προβλήματα
Νεοβαβυλωνιακή Περίοδος
Η Χρονολόγηση της Νεο-Βαβυλωνιακής περιόδου
Ως τις αρχές του 21ου αιώνα, η ακρίβεια των παράλληλων γραμμών αποδείξεων της χρονολόγησης αυτής, έφθασε σε 19, καθιστώντας την ίσως την πλέον ελεγμένη επιστημονικά και βεβαιωμένη χρονολογικά περίοδο.
Οι πρώτες και σημαντικότερες 7 γραμμές απόδειξης για τη χρονολόγηση της Νεο-Βαβυλωνιακής περιόδου, (χωρισμένες σε 4 ομάδες), είναι οι εξής:
1. Χρονικά και άλλα ιστορικά υπομνήματα:
Α. Ο Βερόσσος, και ο Κλαύδιος Πτολεμαίος –ανεξάρτητα ο ένας από τον άλλον- πήραν τις χρονολογίες που αναφέρουν για τις βασιλείες των Νέο-Βαβυλώνιων βασιλείων, από τα Νέο-Βαβυλωνιακά. Εφόσον οι χρονολογήσεις τους συμφωνούν, γνωρίζουμε με βεβαιότητα ότι τα χρονικά αυτά έχει διασωθεί αναλλοίωτα από το Βερόσσο και τον Πτολεμαίο. Και οι δυο συμφωνούν σχετικά με το μήκος της Νέο-Βαβυλωνιακής εποχής. Οι αριθμοί που δίνουν υποδεικνύουν το 604/03 π.Χ. ως το πρώτο έτος της βασιλείας του Ναβουχοδονόσορα.
Β. Η βασιλική επιγραφή Nabon. Νο 8 (στήλη της Χιλλάχ), που προφανώς γράφηκε στο δεύτερο έτος του Ναβονίδη, μας πληροφορεί ότι ο ναός ε-χουλ-χουλ στη Χαρράν, παρέμενε ερημωμένος για πενήντα τέσσερα χρόνια, δηλαδή μέχρι το έτος ενθρόνισης του Ναβονίδη ο οποίος θέλησε να τον ανοικοδομήσει και πάλι. Τόσο το χρονικό Β.Μ. 21901, όσο και η στήλη της Χαρράν Nabon.Η 1,Β, αναφέρουν ότι οι Μήδοι κατέστρεψαν τη Χαρράν και το ναό της στο δέκατο έκτο έτος του Ναβοπολασσάρ, του πατέρα του Ναβουχοδονόσορα. Έτσι ο Ναβονίδης λογαριάζει τα πενήντα τέσσερα αυτά χρόνια από το έτος εκείνο μέχρι το δικό του έτος ενθρόνισης. Και βεβαίως οι αριθμοί που διατηρήθηκαν από το Βερόσσο και τον Πτολεμαίο κι αυτοί επίσης δείχνουν πως πρόκειται για μια περίοδο πενήντα τεσσάρων χρόνων. Επιπλέον, το Nabon. Νο 18 καταγράφει αστρονομικές παρατηρήσεις βάσει των οποίων, ορίζεται ως πρώτο έτος του Ναβονίδη το 555/554 π.Χ. Άρα, τα πενήντα τέσσερα χρόνια άρχισαν το 610/09 π.Χ. Αν αυτό ήταν το δέκατο έκτο έτος του Ναβοπολασσάρ, τότε το πρώτο έτος του Ναβουχοδονόσορα ήταν το 604/03 π.Χ.
Υπάρχουν κάποιες αποδείξεις πως τα χρονικά συντάχθηκαν με τη βοήθεια των χρονογραφικών πληροφοριών που παρέχονται στα αστρονομικά ημερολόγια. Η πιθανή αλληλεξάρτηση αυτών των πηγών δεν εξασθενεί την αποφασιστική τους ισχύ. Αντιθέτως την ενισχύει. Εφόσον οι βασιλικές επιγραφές διασώζουν χρονολογικές πληροφορίες που είναι σύγχρονες της Νεο-Βαβυλωνιακής εποχής, έχουμε κάθε λόγο να δεχθούμε αυτές τις πληροφορίες ως πραγματικές και αληθινές. Αν οι βασιλικές επιγραφές και οι Βερόσσος και Πτολεμαίος, άντλησαν τις πληροφορίες τους από τα Βαβυλωνιακά χρονικά, τότε οι αριθμοί που δίνουν αποδεικνύεται πως διασώθηκαν σωστοί, αφού συμφωνούν με τις βασιλικές επιγραφές.
2. Οικονομικά και διοικητικά έγγραφα:
Έχουν διασωθεί από τη Νεο-Βαβυλωνιακή περίοδο χιλιάδες έγγραφα (οικονομικά και διοικητικά), στα οποία καταγράφεται το έτος, ο μήνας και η μέρα βασιλείας του βασιλιά που βασίλευε στον καιρό συγγραφής του. Έχουμε λοιπόν πολλές πινακίδες από κάθε έτος αυτής της περιόδου. Από αυτά τα έγγραφα μπορεί εξακριβωθεί το μήκος της βασιλείας κάθε βασιλιά, μερικές φορές σχεδόν με προσέγγιση ημέρας. Τα αποτελέσματα στα οποία καταλήγουμε, συμφωνούν με τους αριθμούς που δίνουν ο Βερόσσος και ο Πτολεμαίος, τα χρονικά και οι παράλληλες βασιλικές επιγραφές από τη βασιλεία του Ναβονίδη. Ένα παράδειγμα γι' αυτό, είναι οι χιλιάδες πινακίδες από το αρχείο του τραπεζικού οίκου "Υιοί Εγκιμπί". Τα οικονομικά και διοικητικά έγγραφα είναι πρωτότυπα έγγραφα γραμμένα κατά την ίδια τη Νεο-Βαβυλωνιακή εποχή, και αυτό κάνει αυτή την αποδεικτική γραμμή εξαιρετικά ισχυρή.
3. Αστρονομικά ημερολόγια: