cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Έφη Φερεντίνου
Σοσιαλιστικός ρεαλισμός
Το 1958, ο Ελληνοσοβιετικός Σύνδεσμος παρουσίασε στην Αθήνα την «Έκθεση σοβιετικής τέχνης» σε μία εποχή που η Σοβιετική Ένωση (ΕΣΣΔ) προσπαθούσε να σπάσει τον εικοσαετή αυτοαποκλεισμό της από τον χώρο της τέχνης. Η Φερεντίνου τόλμησε να γράψει με ειλικρίνεια, στην επιφυλλίδα της, «Ο Σοσιαλιστικός ρεαλισμός», και σε μία εποχή που τα πάθη μαίνονταν και οι πληγές του Εμφυλίου ήταν ακόμη νωπές. Η τότε προοδευτική Ελευθερία δέχτηκε να τη δημοσιεύσει:
Οι απόψεις της Φερεντίνου για το σοσιαλιστικό ρεαλισμό, της πρώτης Ελληνίδας ιστορικού τέχνης που είχε ζήσει και μελετήσει τον αφηρημένο εξπρεσιονισμό στη γενέτειρά του, σίγουρα ενόχλησαν πολλούς που ανήκαν στην αριστερή κουλτούρα συσπειρωμένοι από το 1961 στην «ομάδα τέχνης Α΄» και στην μαρξιστική Επιθεώρηση Τέχνης. Οι αντιδράσεις εναντίον της ήταν, όμως, περιορισμένες. Προφανώς, διότι η ίδια ήταν εαμικής προέλευσης, διότι πολλοί αριστεροί καλλιτέχνες ήδη αντιδρούσαν στην καταπίεσή τους από το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΚΚΕ) επικαλώντας το παράδειγμα του Πάμπλο Πικάσο, και διότι ουδείς ασχολούμενος με τη τέχνη είχε πάει στην Αμερική, με φωτεινή εξαίρεση τον υπερρεαλιστή ποιητή και τεχνοκρίτη Νικόλα Κάλας. Όλοι πήγαιναν στο Παρίσι και δεν είχαν τις απαραίτητες γνώσεις να έρθουν σε αντιπαράθεση με έναν χώρο που δεν γνώριζαν. Ο ζωγράφος και θεωρητικός της τέχνης Γιάννης Χαΐνης, που μαζί με τον γλύπτη Κώστα Κλουβάτο και τον ζωγράφο Δημοσθένη Κοκκινίδη ίδρυσαν την «ομάδα τέχνης Α΄», έχει γράψει με ειλικρίνεια ότι ο άγονος σοσιαλιστικός ρεαλισμός αποτέλεσε το επίσημο δόγμα των κομμουνιστικών κομμάτων και η αναλυτική και κριτική σκέψη δεν ήταν ανεκτές από το κόμμα. Συνεχίζοντας γράφει:
Μοναδικό παράδειγμα αυτογνωσίας και τιμιότητας, ο Χαΐνης έδωσε τον αγώνα του σε πολλά άλλα θέματα. Σήμερα, οι αριστεροί ιστορικοί τέχνης έχουν στέρεα επιστημονική θωράκιση, μεταπτυχιακά στο εξωτερικό και υπολογίσιμο συγγραφικό και ερευνητικό έργο. Παράδειγμα ο καθηγητής της ιστορίας της τέχνης στο Πανεπιστήμιο Κρήτης Ευγένιος Ματθιόπουλος, που πέραν των κειμένων του για τη μεταπολεμική τέχνη, πάντα εξετάζει με μεγάλη λεπτομέρεια τον ρόλο των αριστερών εικαστικών, των αριστερών εντύπων και των αριστερών οργανώσεων από το κόμμα έως τις κινήσεις και ομάδες. Συχνά εστιάζει στην πολιτική και ιδεολογική τρομοκρατία τη δεκαετία του 1950, κάτι γνωστό στους περισσοτέρους μελετητές. Παρά ταύτα, η αγωνία του για δικαιοσύνη τον ωθεί κάποιες φορές σε παρεξηγήσεις. Στην περίπτωση της Φερεντίνου, την προσπάθειά της να ενημερώσει το ελληνικό φιλότεχνο κοινό για τον αφηρημένο εξπρεσιονισμό το θεώρησε προσπάθεια διάδοσης αμερικανικής προπαγάνδας. Ακόμη και την πρόσληψή της ως επιμελήτριας στην έδρα της Ιστορίας της Τέχνης στο Πολυτεχνείο, όπου καθηγητής ήταν ο χαρισματικός Άγγελος Προκοπίου, το θεώρησε επιλήψιμο, καθώς ο Προκοπίου ήταν κόκκινο πανί στην αριστερά. Και εκείνος ήταν θαυμαστής του αφηρημένου εξπρεσιονισμού. Όπως έγραψε ο Ηλίας Πετρόπουλος, από το Παρίσι:
Είναι περίεργο, που στην εποχή της, η Φερεντίνου δεν κατηγορήθηκε από αριστερούς για «αμερικανική προπαγάνδα», αλλά έπρεπε να περάσουν πάνω από είκοσι χρόνια από το θάνατό της για να δοθούν παρόμοιες ερμηνείες στα κείμενά της. Σε απάντηση το 2003, ο καθηγητής της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών (ΑΣΚΤ) Ντένης Ζαχαρόπουλος, που το 1999 εκλέχτηκε Γενικός Επιθεωρητής Καλών Τεχνών του Υπουργείου Πολιτισμού της Γαλλίας, καθώς επίσης Κομισάριος του Γαλλικού Περιπτέρου στη 48η Μπιενάλε της Βενετίας και συνδιευθυντής της "Documenta IX" του Κάσσελ (1992), έγραψε στο έργο του, Οι Πρωτοπόροι :
«Ελληνικότητα» και οικουμενική καλλιτεχνική ενόραση
Από νωρίς η Φερεντίνου τοποθετήθηκε και στο θέμα της «ελληνικότητας» στην τέχνη, αναγνωρίζοντας ότι αποτελούσε τροχοπέδη στην εξέλιξη της τέχνης στην Ελλάδα, όπως είχε διαμορφωθεί. Στο άρθρο της, «Εθνική κι' αληθινή τέχνη», ισχυρίζεται ότι η «ελληνικότητα»:
Λίγες μέρες αργότερα, ο Άγγελος Τερζάκης στην πρωτοσέλιδη επιφυλλίδα του στο Βήμα, Ελληνική Γραμμή, έπιασε το θέμα γράφοντας:
Η σύγχρονη μεταπολεμική γλυπτική
To 1963, η Φερεντίνου εκλίθει από το Αθηναϊκό Τεχνολογικό Ινστιτούτο του αρχιτέκτoνα Κωνσταντίνου Δοξιάδη, το σπουδαίο μη κερδοσκοπικό, ιδιωτικό ερευνητικό και εκπαιδευτικό ινστιτούτο της εποχής, να μιλήσει για το έργο του γλύπτη Αχιλλέα Απέργη και τη σύγχρονη μεταπολεμική γλυπτική. Μέσω του έργου του Απέργη, η Φερεντίνου πραγματοποιεί μία αναδρομή στην κατάσταση της μεταπολεμικής γλυπτικής στην Ελλάδα. Όπως πληροφόρησε το κοινό της :
Διεθνής ένωση κριτικών τέχνης
Η Διεθνής Ένωση Κριτικών Τέχνης (Association Internationale des Critiques d' Art, AICA), ιδρύθηκε το 1948, υπό την αιγίδα της UNESCO, με έδρα το Παρίσι. Στην πρώτη συνεδρίαση συμμετείχαν πέντε διαπρεπείς Έλληνες: ο φιλόλογος Ευριπίδης Φουντουκίδης, ο ποιητής και τεχνοκρίτης της Καθημερινής Οδυσσέας Ελύτης, ο πρώτος διευθυντής του Μουσείου Μπενάκη Μανόλης Χατζηδάκης, ο τεχνοκρίτης της Καθημερινής και αργότερα καθηγητής ιστορίας της τέχνης στο Πολυτεχνείο Άγγελος Προκοπίου και ο καθηγητής του ΕΜΠ Δημήτρης Ευαγγελίδης. Την επόμενη χρονιά προστέθηκαν άλλοι τρεις Έλληνες: ο διευθυντής της Εθνικής Πινακοθήκης Μαρίνος Καλλιγάς, ο τεχνοκρίτης Τώνης Σπητέρης και ο πρέσβης και τεχνοκρίτης Αλέξανδρος Ξύδης. Αυτοί οι οκτώ αποτέλεσαν τον ιδρυτικό πυρήνα του Ελληνικού Τμήματος (Section Hellénique) της AICA. Το 1966, τα δεκαεννέα μέλη του Ελληνικού Τμήματος ιδρύουν την «Εταιρεία Ελλήνων Τεχνοκριτών» (ΕΕΤ), που υπάγεται στην AICA. Νέα μέλη προστέθηκαν με τον καιρό, όπως ο συγγραφέας και κριτικός Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος, ο παιδαγωγός Ευάγγελος Παπανούτσος, η ιστορικός της τέχνης Ελένη Βακαλό, ο αρχαιολόγος και καθηγητής Μανόλης Ανδρόνικος, ο συγγραφέας και καθηγητής της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών Παντελής Πρεβελάκης, ο Γιώργος Πετρής-Σίμος, μέλος της ιδρυτικής ομάδας του μαρξιστικού περιοδικού Επιθεώρηση Τέχνης, η αρχαιολόγος Σέμνη Καρούζου, η μετέπειτα διευθύντρια της Εθνικής Πινακοθήκης Μαρίνα Λαμπράκη-Πλάκα, η Έφη Φερεντίνου και άλλοι.
Η Φερεντίνου είχε ήδη εκλεγεί ομόφωνα μέλος του Ελληνικού Τμήματος από το 1965 και το είχε εκπροσωπήσει και στην 17η Γενική Συνέλευση της AICA (30 Σεπτεμβρίου - 4 Οκτωβρίου 1965) στην πτέρυγα Μαρσόν (Pavillion de Marsan) του Λούβρου, όπου παρέστησαν 42 κράτη. Θα παραμείνει ενεργό μέλος έως το 1978, όταν θα παραιτηθεί για λόγους υγείας, που οδήγησαν την επομένη χρονιά στο θάνατό της. Στα δεκατρία αυτά χρόνια ήταν ενεργό μέλος. Τα τελευταία έξι εκλέγει μέλος του διοικητικού συμβουλίου και ταμίας της ΕΕΤ. Στα χρόνια της χούντας προσπάθησε να μη διαλυθεί η ΕΕΤ, αν και βρισκόταν σε αδράνεια, άνευ διοικητικού συμβουλίου και να εξηγεί στους συναδέλφους της Διεθνούς AICA στο Παρίσι την κατάσταση. Με την Μεταπολίτευση, ο Τώνης Σπητέρης, αντιπρόεδρος της Διεθνούς AICA, κοινοποίησε μία πολυγραφημένη εγκύκλιο με ημερομηνία 31 Ιουλίου 1975 στα μέλη για την επαναδραστηριοποίηση του Ελληνικού Τμήματος, όπου αναφερόμενος στην Φερεντίνου έγραψε:
Οι εκδόσεις
Το πρώτο θέμα που κέντρισε το ενδιαφέρον της Έφης Φερεντίνου, ξεκινώντας τις σπουδές της στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ήταν η αρχαία τραγωδία. Διάβαζε αφειδώς τους αρχαίους τραγικούς στο πρωτότυπο, αλλά και τις μεταφράσεις των γνωστών μεταφραστών, όπως ο Ιωάννης Γρυπάρης, ο Βασίλης Ρώτας, ο Παντελής Πρεβελάκης, ο Παναγής Λεκατσάς, ο Νικόλαος Ποριώτης κ.ά. Ξεκίνησε την πρώτη της έμμετρη μετάφραση, τη Μήδεια του Ευριπίδη, που εκδόθηκε το 1940. Τότε, ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών και ακαδημαϊκός Σωκράτης Κουγέας έγραψε στην Φερεντίνου :
Ακολούθησαν οι Τρωάδες του Ευριπίδη το 1961 από τον «Δίφρο«, τον αριστερό εκδοτικό οίκο του Γιάννη Γουδέλη στο περιοδικό του Καινούρια Εποχή και το 1962 εκδόθηκε από τις εκδόσεις Δίφρος σε βιβλίο. Το περιοδικό Επιθεώρηση Τέχνης έγραψε τότε:
Ραδιοσκηνοθεσίες στο Εθνικόν Ίδρυμα Ραδιοφωνίας (Ε.Ι.Ρ)
Πριν την εμφάνιση της τηλεόρασης στην Ελλάδα, που τελικά πραγματοποιήθηκε στα χρόνια της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών, το θέατρο, αρχαίο και σύγχρονο, έφτανε και στην τελευταία γωνιά του τόπου μέσω των ραδιοσκηνοθεσιών του ΕΙΡ, εκπομπών που είχαν στόχο τον ακροατή και όχι το θεατή. Στις 28 Μαρτίου 1962 μεταδόθηκε η πρώτη μετάφραση αρχαίας τραγωδίας της Φερεντίνου, η Μήδεια του Ευριπίδη, αφιερωμένη στη Διεθνή Ημέρα του Θεάτρου, με μήνυμα του Γάλλου συγγραφέα Ζαν Κοκτώ. Η προσεγμένη ραδιοσκηνοθεσία ήταν του Αλέξη Μινωτή, που έπαιζε και τον Ιάσονα, με Μήδεια την Κατίνα Παξινού. Άλλοι συντελεστές της εκπομπής ο Λυκούργος Καλλέργης, ο Βασίλης Κανάκης, ο Στέλιος Βόκοβιτς κ.ά. Επαναμεταδόσεις στις 10 Μαρτίου 1963, στις 25 Ιουλίου 1973 και στις 25 Φεβρουαρίου 1976 με τη συμπλήρωση τριών χρόνων από το θάνατο της Κατίνας Παξινού.
Τη Μήδεια ακολούθησε η μετάφραση του Ιππόλυτου του Ευριπίδη στις 17 Ιουνίου 1962 σε ραδιοσκηνοθεσία Δημήτρη Μυράτ, που υποδύεται τον Θησέα, και τους Δημήτρη Παπαμιχαήλ (Ιππόλυτος), Βούλα Ζουμπουλάκη (Φαίδρα) κ.ά. Επαναμετάδοση στις 29 Σεπτεμβρίου 1963.
Η τρίτη μετάφραση τραγωδίας της Φερεντίνου, που μεταδώθηκε από τον ΕΙΡ, ήταν οι Τρωάδες του Ευριπίδη στις 6 Νοεμβρίου 1963. Σε σκηνοθεσία του Γιώργου Θεοδοσιάδη εμφανίστηκαν οι Γκίκας Μπινιάρης, Στέλιος Βόκοβιτς, Έλσα Βεργή, Ελένη Χατζηαργύρη, Βασίλης Κανάκης κ.ά. Επαναμετάδοση 22 Νοεμβρίου 1970.
Παραστάσεις στα αρχαία θέατρα
Η πρώτη θεατρική παράσταση σε μετάφραση Έφης Φερεντίνου ανέβηκε από το Εθνικό Θέατρο στις 14 Ιουλίου 1968 με την Μήδεια του Ευριπίδη στα «Επιδαύρια 1968». Στον ομώνυμο ρόλο η Αλέκα Κατσέλη με τον Βασίλη Κανάκη (Ιάσων), σε σκηνοθεσία Λάμπρου Κωστόπουλου, σκηνογραφία Κλεόβουλου Κλώνη και μουσική Δημήτρη Δραγατάκη. Την ίδια χρονιά η παράσταση ανέβηκε και στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού στα πλαίσια του «Φεστιβάλ Αθηνών 1968», στις 13, 14 και 15 Σεπτεμβρίου 1968. Στις 17 Αυγούστου 1969, στο αρχαίο θέατρο της Δωδώνης, το μεγαλύτερο θέατρο της Ελλάδας, στο πλαίσιο των «Η΄ Δωδωναίων 1969», ανέβηκε πάλι η Μήδεια της Φερεντίνου, όπως και το 1970 στην Επίδαυρο (1 Αυγούστου) και στο Ηρώδειο (5 και 6 Σεπτεμβρίου). Η παράσταση του Εθνικού Θεάτρου επαναλήφθηκε στα τέλη Ιουλίου 1971 στην Επίδαυρο με την Έλσα Βεργή να αντικαθιστά την Αλέκα Κατσέλη. Ηταν η πρώτη φορά που η Βεργή επωμίστηκε τον δύσκολο ρόλο της Μήδειας, εκτάκτως συμμετέχουσα στον θίασο του Εθνικού Θεάτρου. Ο κριτικός Άγγελος Δόξας έγραψε για τη μετάφραση της Φερεντίνου:
Στις 21 Ιουλίου 1973, το «Κρατικόν Θέατρον Βορείου Ελλάδος» ανέβασε την Μήδεια της Φερεντίνου σε νέα παραγωγή με Μήδεια την Έλσα Βεργή, που υποδύθηκε τον ρόλο στην Επίδαυρο το 1971 με το Εθνικό, και Ιάσονα τον Γιάννη Βόγλη σε σκηνοθεσία Κωστή Μιχαηλίδη και μουσική Γιώργου Σισιλιάνου στο αρχαίο θέατρο Φιλίππων στον κύκλο παραστάσεων του «Φεστιβάλ Φιλλίπων Θάσου 1973». Η παράσταση επαναλήφθηκε την 1η Αυγούστου στο αρχαίο θέατρο της Θάσου και στις 12 Αυγούστου στα Δωδωναία. Ταυτοχρόνως, το Εθνικό Θέατρο επανέφερε την Αλέκα Κατσέλη ως πρωταγωνίστρια στη δική του παραγωγή της Μήδειας σε μετάφραση Έφης Φερεντίνου στα «Επιδαύρια 1973» στις 5, 18 και 19 Αυγούστου 1973. Τον Αύγουστο του 1974, το Εθνικό Θέατρο ανέβασε και πάλι τη Μήδεια στο Ηρώδειο και ο κριτικός Χρήστος Αγγελομάτης έγραψε:
Σαράντα χρόνια μετά την πρώτη παράσταση της Μήδειας στα «Επιδαύρια 1968», η έμμετρη μετάφραση της Έφης Φερεντίνου επελέγη το 2008 από τον διακεκριμένο Ρώσο σκηνοθέτη του συγχρόνου ευρωπαϊκού θεάτρου Ανατόλι Βασίλιεφ, μαζί με τη μεγάλη ηθοποιό Λυδία Κονιόρδου να ανέβει ξανά στην Επίδαυρο σε μία παραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας και του Ελληνικού Φεστιβάλ, που θα εμφανιζόταν και σε άλλα δέκα αρχαία θέατρα. Φθάνοντας στην Αθήνα, ο αυτοεξόριστος μαιτρ της θεατρικής τέχνης δήλωσε στα Νέα τα κριτήριά του, για την επιλογή της μετάφρασης της Φερεντίνου, αν και δε γνώριζε ελληνικά, ούτε είχε ασχοληθεί παλαιότερα με την αρχαία τραγωδία: «Η γλώσσα της δράσης έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην επιλογή της μετάφρασης». Δήλωσε επίσης τη γνώμη του για το ελληνικό θέατρο λέγοντας: Φαίνεται ότι ο Βασίλιεφ δεν είχε μελετήσει επαρκώς ούτε την αρχαία ελληνική τραγωδία, ούτε την εκφορά του λόγου, που έχει παιδέψει πολλούς σκηνοθέτες, ούτε το σύγχρονο ελληνικό θέατρο. Αν είχε, θα πλησίαζε με δέος το θεατρικό αυτό είδος και όχι με υπεροψία, θα μελετούσε με σεβασμό Έλληνες σκηνοθέτες, όπως ο Φώτος Πολίτης, ο Δημήτρης Ροντήρης ή ο Κάρολος Κουν, που αγωνίστηκαν για την αναβίωση της αρχαίας τραγωδίας και θα ήξερε ότι το Εθνικό Θέατρο έχει συγκριθεί από τον Ευρωπαϊκό τύπο με την Comédie Française, το Old Vic και ακόμη και στην πατρίδα του με το Θέατρο Τέχνης της Μόσχας του Στανισλάφσκι.
Η καθηγήτρια του πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης Φραγκίσκη Αμπατζοπούλου έγραψε για τη μετάφραση της Μήδειας από την Φερεντίνου και τους λόγους που την επέλεξε ο Βασίλιεφ: "«Η Ρωσίδα ελληνίστρια Ευγενία Σμαγκίνα, βάσει των στοιχείων που ήθελε ο Βασίλιεφ, επέλεξε από το σύνολο των μεταφράσεων της Μήδειας στη νέα ελληνική αυτή της Έφης Φερεντίνου-Μπαστιά του 1940, από τις πλέον πιστές στο πρωτότυπο και λιτές μεταφράσεις, και μ' ένα άρωμα παλιότερης γλώσσας -δεν ήθελε μια γλώσσα προφορικού, καθημερινού λόγου. Και δεν ήθελε να είναι 'ποιητική' η απόδοση για να μην ξεφεύγει από την πρωτότυπη διατύπωση.»"Η περίεργη, όμως, απαγγελία των ηθοποιών, κατά τη διδασκαλία του Βασίλιεφ, με τις «συγκοπές και τομές που επέβαλε ο σκηνοθέτης μάλλον συσκότισαν το νόημα του λόγου». Όπως έγραψε ο κριτικός θεάτρου Κώστας Γεωργουσόπουλος: «Η ελληνική γλώσσα στην παράσταση του Βασίλιεφ ηχούσε σαν κινέζικα». Η μοναδική μετάφραση της Φερεντίνου δεν ήταν πια αναγνωρίσιμη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες φιλόλογοι Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί της τέχνης
Κοιμητήριο Νοβοντέβιτσι
Το Κοιμητήριο Νοβοντέβιτσι (ρώσικα: Новоде́вичье кла́дбище,ΔΦΑ: [nəvɐˈdʲevʲɪt͡ɕjə ˈkladbʲɪɕːə]) είναι ιστορικό νεκροταφείο της Μόσχας, όπου έχουν την τελευταία κατοικία τους διάσημες προσωπικότητες της ρωσικής διανόησης, τέχνης και πολιτικής. Συνορεύει με την Μονή Νοβοντέβιτσι, που ίδρυσε ο ηγεμόνας της Μόσχας Βασίλειος ο Γ΄ το 1524 και είναι Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Δεν πρέπει να συγχέεται με το Κοιμητήριο Νοβοντέβιτσι της Αγίας Πετρούπολης.
Ιστορικό
Το Κοιμητήριο Νοβοντέβιτσι άρχισε να λειτουργεί το 1898, όταν διαπιστώθηκε ότι δεν ήταν εφικτό να γίνονται πλέον ταφές μέσα στο εκκλησιαστικό συγκρότημα της Μονής Νοβοντέβιτσι. Στο κοιμητήριο υπάρχουν πλείστα ταφικά μνημεία, φιλοτεχνημένα περίτεχνα από διάσημους Ρώσους καλλιτέχνες. Ένας από τους πρώτους διάσημους που θάφτηκαν εκεί ήταν ο Άντον Τσέχοφ, τον τάφο του οποίου φιλοτέχνησε ο Φιοντόρ Σέχτελ (Фёдор Шехтель). Η έκταση του νεκροταφείου είναι 75.000 τ. μ., όπου έχουν ταφεί πάνω από 26.000 άτομα. Έχει περιβάλλον πάρκου και είναι διάστικτο από μικρά παρεκκλήσια και γλυπτά μνημεία. Ο χώρος της νεκρόπολης είναι χωρισμένος σε ανατολικό και δυτικό τομέα και διαιρείται σε ζώνες: παλαιές ζώνες (1 – 4), νέες ζώνες (5 – 8) και πρόσφατες ζώνες (9 – 11).
Υπό το Σοβιετικό καθεστώς μόνο η ταφή στη Νεκρόπολη του Τείχους του Κρεμλίνου είχε περισσότερο κύρος. Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, τα τείχη του Κρεμλίνου δεν χρησιμοποιούνται πλέον για ταφές και το Κοιμητήριο Νοβοντέβιτσι χρησιμοποιείται, λόγω της ιστορικότητάς του, μόνο για ταφές με υψηλό συμβολισμό. Για παράδειγμα, τον Απρίλιο του 2007 θάφτηκαν εκεί ο πρώτος πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας Μπορίς Γιέλτσιν και ο παγκοσμίως διάσημος βιολοντσελίστας Μστισλάβ Ροστροπόβιτς.
Το 2001 έγινε προσπάθεια να μεταφερθούν τα οστά της μπαλαρίνας Άννας Πάβλοβα στο κοιμητήριο Νοβοντέβιτσι κατά την εκφρασμένη επιθυμία της και μετά από αξιοσημίωτες διαφωνίες.
Ενταφιασμοί και ταφικά μνημεία
Στο Κοιμητήριο Νοβοντέβιτσι έχουν ταφεί πολλοί διάσημοι Ρώσοι συγγραφείς, ποιητές, συνθέτες, ζωγράφοι και γλύπτες, ηθοποιοί και χορευτές, πολιτικοί και στρατιωτικοί ηγέτες, επιστήμονες και κοσμοναύτες. Ανάμεσα στα πρόσωπα που έχουν ενταφιαστεί στο Κοιμητήριο Νοβοντέβιτσι, μεταξύ άλλων, περιλαμβάνονται:
Γλύπτες
Στο Κοιμητήριο Νοβοντέβιτσι υπάρχουν γλυπτά των παρακάτω:
Ελευθέριος Ζαφειρίου
Ο Ελευθέριος Ζαφειρίου (Καβάλα 1916 - ? ), είναι πρώην πρωταθλητής της ελληνικής αντισφαίρισης. Ήταν αθλητής του Ομίλου αντισφαίρισης Αθηνών. Ήταν γιος του Δημητρίου και της Άννας, είχε σπουδάσει κι έπειτα άσκησε την ιατρική στην Αθήνα.
Κοιμητήριο Νοβοντέβιτσι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νοβοντεβιτσι Νοβοντεβιτσι
Ελευθέριος Ζαφειρίου
Στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα ήταν δεύτερος στο μονό αντρών το 1951 όπου έχασε στον τελικό από τον Λάζαρο Στάλιο. Στο διπλό αντρών ήταν πρώτος το 1951, 1952 και 1953 με συμπαίκτη τον Στάλιο, δεύτερος ήταν το 1949 με συμπαίκτη τον Ελευθεριάδη. Στο διπλό μεικτό ήταν δεύτερος το 1950 και το 1951 με συμπαίκτρια την Ασπασία Απέργη. Ήταν επίσης πρωταθλητής εφήβων το 1936.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Αθλητές του ΟΑΑ Κατηγορία:Έλληνες ιατροί
921
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 921 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Lockheed T-33 Shooting Star
200px|right|thumb|USAF Lockheed T-33A right|200px|thumb|T-33 της USAF right|thumb|200px|T-33 της Πορτογαλικής Αεροπορίας right|200px|thumb|T-33 της Ισπανικής Αεροπορίας right|400px|thumb|Χώρες χρήστες του T-33 right|thumb|200px|Εμπρόσθια άποψη T-33 της [[Ελληνική Πολεμική Αεροπορία|Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας]] right|thumb|200px|Οπίσθια άποψη T-33 της [[Ελληνική Πολεμική Αεροπορία|Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας]] Το Lockheed T-33 Shooting Star είναι ένα εκπαιδευτικό αεροσκάφος, Αμερικανικής κατασκευής. Κατασκευάστηκε από την Lockheed και έκανε την πρώτη του πτήση το 1948 με πιλότο τον Tony LeVier. Το Τ-33 βασίζεται στο Lockheed P-80/F-80. Κατά το στάδιο της κατασκευής ονομαζόταν TP-80C/TF-80C ενώ αργότερα πήρε τον κωδικό Τ-33Α. Τα αεροσκάφη που υπηρετήσαν στο Αμερικανικό Ναυτικό έφεραν ονομαζόταν αρχικά TO-2, στη συνέχεια TV-2 και μετά το 1962 T-33B. Παρά την παλαιότητά του, το Τ-33 παραμένει ακόμα σε υπηρεσία παγκοσμίως.
Σχεδίαση
Το T-33 αναπτύχθηκε από το Lockheed P-80/F-80 επιμηκύνοντας την άτρακτό του κατά ένα περίπου μέτρο και προσθέτοντας ένα δεύτερο κάθισμα, όργανα και χειριστήρια ελέγχου. Αρχικά αναφερόταν ως έκδοση του P-80/F-80 με την ονομασία TP-80C/TF-80C.
Η σχεδίαση του Lockheed P-80 άρχισε το 1943, με την πρώτη του πτήση στις 8 Ιανουαρίου του 1944. Το P-80 έγινε το πρώτο αεριωθούμενο μαχητικό που εισήλθε σε πλήρη επιχειρησιακή υπηρεσία με την Αμερικανική Αεροπορία. Καθώς όμως όλο και περισσότερα αεριωθούμενα έμπαιναν σε υπηρεσία, το F-80 ανέλαβε το ρόλο της εκπαίδευσης των πιλότων στα αεροσκάφη αυτά. Συνεπώς το διθέσιο T-33 σχεδιάστηκε για να εκπαιδεύσει πιλότους οι οποίοι ήταν ήδη εκπαιδευμένοι να πετούν ελικοφόρα αεροσκάφη.
Το T-33 έκανε την πρώτη του πτήση στις 22 Μαρτίου 1948 και η παραγωγή στις ΗΠΑ διήρκεσε από το 1948 έως το 1959. Το Αμερικανικό Ναυτικό το χρησιμοποίησε ως εκπαιδευτικό το 1949, επιχειρώντας από βάσεις ξηράς. Η Lockheed ανέπτυξε μία έκδοση ικανή να επιχειρεί από αεροπλανοφόρα, το T2V-1/T-1A SeaStar, το οποίο έμεινε σε υπηρεσία μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1970. Συνολικά κατασκευάστηκαν 6557 αεροσκάφη, τα 5691 από την Lockheed.
Επιχειρησιακή Χρήση
Το T-33 υπηρέτησε σε περισσότερες από τριάντα χώρες και συνεχίζει να υπηρετεί ως εκπαιδευτικό σε κάποιες μικρότερες αεροπορίες. Η Canadair κατασκεύασε 656 T-33 κατόπιν αδείας για την Καναδική Αεροπορία, γνωστά ως CT-133 Silver Star, ενώ η Kawasaki κατασκεύασε 210 αεροσκάφη για την Ιαπωνία.
Τη δεκαετία του 1980 έγινε μία προσπάθεια να αναβαθμιστεί και να εκμοντερνιστεί το T-33, με την ονομασία Boeing Skyfox, όμως η έλλειψη παραγγελιών οδήγησε στην ακύρωση του προγράμματος.
Το T-33 σε Ελληνική Υπηρεσία
Το 1951 η Ελληνική Πολεμική Αεροπορία παρέλαβε τα πρώτα T-33 και ήταν τα πρώτα αεριωθούμενα που μπήκαν σε Ελληνική υπηρεσία. Όλα τα αεροσκάφη εντάχθηκαν στην Εκπαιδευτική Μοίρα Αεριωθουμένων που έδρευε στο στρατιωτικό αεροδρόμιο της Ελευσίνας. Το 1954 η 348 Μοίρα Τακτικής Αναγνώρισης παρέλαβε αεροσκάφη RT-33A, τα οποία και διατήρησε μέχρι το 1958. Οι παραδόσεις θα συνεχιστούν μέχρι την δεκαετία του 1970 ενώ συνολικά θα παραληφθούν περίπου 150 αεροσκάφη. Το T-33 ήταν το βασικό εκπαιδευτικό της Πολεμικής Αεροπορίας για πολλά χρόνια. Χαρακτηριστικά ήταν επίσης τα πορτοκαλί T-33 τις 115 Πτέρυγας Μάχης στη Σούδα που χρησιμοποιούνταν για ρυμούλκηση στόχων. Τα T-33 αποσύρθηκαν οριστικά το 2000.
Φρόντο Μπάγκινς
Ο χαρακτήρας έχει εμφανιστεί σε ταινίες, σε βιντεοπαιχνίδια και σε τηλεοπτικές σειρές. Ωστόσο, η πιο γνωστή εμφάνισή του έγινε στην κινηματογραφική τριλογία του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, του Πίτερ Τζάκσον, από τον Ελάιτζα Γουντ, η οποία γνώρισε μεγάλες εισπρακτικές επιτυχίες αλλά επίσης κέρδισε και πολλά βραβεία Όσκαρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών (χαρακτήρες)
Βαφειό Λακωνίας
Το Βαφειό είναι περιοχή σε απόσταση 6 χλμ. από τη Σπάρτη, στο Νομό Λακωνίας, όπου ανακαλύφθηκε ο περίφημος «θησαυρός του Βαφειού», μέσα σε μεγάλο θολωτό, μυκηναϊκού τύπου τάφο (1500 -1450 π.Χ, με πολύτιμα αντικείμενα, αποτελούμενα από χρυσό, ελεφαντόδοντο και πολύτιμες πέτρες. Ο θησαυρός σήμερα βρίσκεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών.
Στον παραπάνω τάφο αποκαλύφθηκαν τα δύο «χρυσά κύπελλα του Βαφειού», διακοσμημένα με παραστάσεις από κυνήγι ταύρων, που μαρτυρούν τις υψηλές επιδόσεις της εποχής στη μεταλλοτεχνία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομός Λακωνίας Κατηγορία:Μυκηναϊκή τέχνη Κατηγορία:Δήμος Σπάρτης
Αγκέδα (ποταμός)
Ο ποταμός Αγκέδα ή Άγκεδα (Agueda) είναι ποταμός της Ισπανίας που καταλήγει σε παραπόταμο του ποταμού Ντουέρο ή Ντόουρου στην Πορτογαλία. Πηγάζει από την οροσειρά ντας Μάσας (Σέρα ντας Μάσας) στην αυτόνομη επαρχία Καστίλλη και Λεόν όπου μετά από μια δυτική και νότια διαδρομή 130 χλμ. εισέρχεται στην Πορτογαλία, καθιστάμενος έτσι διεθνής ποταμός. Η λεκάνη απορροής του φθάνει τα 2.537 τ.χλμ. η δε μέση ροή του υπολογίζεται σε 197 κ.μ. ανά δευτερόλεπτο.
Ένα μεγάλο μήκος του τέλους του, η νότια διαδρομή του, αποτελεί φυσικό σύνορο μεταξύ Ισπανίας και Πορτογαλίας όπου και καθίσταται έτσι συνοριακός ποταμός.
Πηγές
Κατηγορία:Καστίλη και Λεόν Κατηγορία:Ποταμοί της Ισπανίας Κατηγορία:Ποταμοί της Πορτογαλίας Κατηγορία:Διεθνείς ποταμοί της Ευρώπης Κατηγορία:Συνοριακοί ποταμοί
Ροδακινιά
Η ροδακινιά είναι πυρηνόκαρπο, φυλλοβόλο οπωροφόρο δέντρο που ανήκει στο γένος Προύμνη και στην οικογένεια των Ροδοειδών. Η καταγωγή της είναι από την Κίνα, όπου ακόμα και σήμερα υπάρχει ως αυτοφυής. Στη συνέχεια η καλλιέργεια της επεκτάθηκε προς τις χώρες της Μεσογείου και αργότερα προς την Αμερική και την Αυστραλία. Σήμερα είναι το περισσότερο καλλιεργούμενο οπωροφόρο δέντρο στον κόσμο μετά τη μηλιά.
Περιγραφή
Το ύψος του δέντρου φτάνει τα 4,5 μέτρα ο κορμός και οι βλαστοί έχουν φλοιό κοκκινωπού ή πρασινωπού χρώματος. Τα φύλλα του είναι λογχοειδή, πριονωτά στιλπνά, μυτερά στην κορυφή και χρώματος πράσινου, έχουν δε αδένες στη βάση τους από όπου κατά περιόδους εκκρίνουν ένα υγρό σαν ρετσίνι που προσελκύει διάφορα μικρά έντομα. Τα άνθη της ροδακινιάς έχουν πέντε ρόδινα πέταλα και φύονται στις μασχάλες των φύλλων και των βλαστών. Οι πρώιμες ποικιλίες έχουν μεγάλα πέταλα και οι όψιμες μικρά. Ο καρπός της ροδακινιάς είναι το ροδάκινο.
Καλλιέργεια
Η ροδακινιά ζει 30 χρόνια κατά μέσο όρο, όταν οι συνθήκες είναι κατάλληλες και ανάλογα με το υποκείμενο της ποικιλίας. Αποδίδει καρπούς μετά το τρίτο χρόνο από τη φύτευση της, των οποίων η ποιότητα είναι καλύτερη σε περιοχές όπου τα καλοκαίρια είναι ζεστά και οι χειμώνες ήπια κρύοι. Ένας ανοιξιάτικος παγετός μπορεί να καταστρέψει τα άνθη που είναι αρκετά ευαίσθητα στο κρύο.
Το δέντρο προτιμά τα αμμοπηλώδη εδάφη με καλό στράγγισμα. Η λίπανση θεωρείται απαραίτητη για καλή παραγωγή και γίνεται κυρίως με αζωτούχα και καλιούχα λιπάσματα. Η ροδακινιά αποκρίνεται επίσης καλά σε λίπανση με κοπριά, αλλά βασικό στοιχείο για την καλή της ανάπτυξη και καρποφορία είναι οι κλιματολογικές συνθήκες.
Οι ροδακινιές, όπως και τα περισσότερα οπωροφόρα, ραντίζονται συστηματικά και βάσει ενός εθνικού σχεδίου ολοκληρωμένης καλλιέργειας προκειμένου να μειωθεί η αλόγιστη χρήση φυτοφαρμάκων και να παράγονται όσο το δυνατόν ασφαλέστερα τρόφιμα για τους καταναλωτές. Οι έλεγχοι είναι συνεχείς, ενώ οι παραβάτες παραγωγοί τιμωρούνται παραδειγματικά.
Έδαφος
Η ροδακινιά και η μηλοροδακινιά ευδοκιμούν σε εδάφη βαθιά και κατά προτίμηση αμμοπηλλώδη, με καλή αποστράγγιση και πτωχά σε ανθρακικό ασβέστιο. Τα βαριά εδάφη ή με κακή αποστράγγιση πρέπει να αποφεύγονται, γιατί επηρεάζουν αρνητικά την ανάπτυξη των δένδρων, την παραγωγή και την ποιότητα των καρπών. Σε τέτοια εδάφη, λόγω της υπερβολικής υγρασίας και του κακού αερισμού, παρατηρείται χλώρωση στα φύλλα του δένδρου που διορθώνεται δύσκολα.
Εμβολιασμός
Η ροδακινιά πολλαπλασιάζεται με τον εμβολιασμό (κυρίως με ενοφθαλμισμό Τ), όπου και επιλέγεται η ποικιλία του ήμερου δέντρου. Κατά τον εμβολιασμό, ένα δενδρύλλιο υποκείμενο εμβολιάζεται με ένα οφθαλμό ήμερου καρποφόρου δέντρου με αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός δέντρου που φέρει διαφορετικό γενετικό υλικό στις ρίζες και διαφορετικό στους κλώνους. Το υποκείμενο παίζει καθοριστικό ρόλο στην επιβίωση του δέντρου καθώς είναι υπεύθυνο για το ριζικό σύστημα και συνεπώς για την προσαρμοστικότητα του δέντρου στα διάφορα εδάφη και στο μικρο-κλίμα της κάθε περιοχής. Κυριότερα υποκείμενα είναι:
Ποικιλίες
Παρακάτω παρουσιάζονται οι διάφορες ποικιλίες ενώ δίπλα από τις ονομασίες προβάλλεται η ημερομηνία ωρίμανσης επιτραπέζιων ροδάκινων.
Φύτευση
Η φύτευση των ροδακινιών γίνεται εφόσον έχουμε επιλέξει το σχήμα φύτευσης και τη διαμόρφωση που θα δώσουμε στα δέντρα αργότερα. Βασικά σχήματα φύτευσης είναι:
Αραίωμα
Οι περισσότερες ποικιλίες παράγουν περισσότερους καρπούς από όσους μπορούν τα δέντρα να κρατήσουν και έτσι απαιτείται αραίωμα των καρπών. Επίσης, είναι απαραίτητη διαδικασία προκειμένου να επιτευχθεί το ιδανικό μέγεθος που μπορεί να αποδώσει μια ποικιλία. Εάν δεν αραιωθούν οι καρποί, τότε θα προκύψουν μικροί καρποί που θα επηρεάσουν αρνητικά την τιμή πώλησης τους. Αντίθετα, εάν αραιωθούν υπερβολικά ενδεχομένως να χάσουμε σημαντικό μέρος της παραγωγής καθώς οι καρποί δε μεγαλώνουν απεριόριστα. Σε ορισμένες ποικιλίες που υποστηρίζουν μεγάλες ποσότητες φρούτων (αν βέβαια υποστηρίζει και το δέντρο) τότε μπορούμε να αφήνουμε παραπάνω καρπούς. Τέλος, στις βιομηχανικές ροδακινιές π.χ. Andross που τα δέντρα μπορούν να αποδώσουν έως 150κιλά/δέντρο, αφήνουμε αρκετά περισσότερους καρπούς κατά το αραίωμα.
Συγκομιδή
Η συγκομιδή των ροδάκινων αρχίζει στα τέλη Μαΐου και ολοκληρώνεται στα τέλη Σεπτεμβρίου στη Β. Ελλάδα. Βασικό κριτήριο για την έναρξη συγκομιδής μιας ποικιλίας είναι ο βαθμός ωρίμανσης του καρπού. Έτσι, ενώ στους πίνακες ωρίμανσης μπορούμε να δούμε ενδεικτικές ημερομηνίες, οι καιρικές συνθήκες της κάθε χρονιάς επηρεάζουν το χρόνο συγκομιδής (άλλοτε πρώιμη παραγωγή και άλλοτε όψιμη). Σαν ποικιλία αναφοράς θεωρείται η Red Haven που ωριμάζει το πρώτο 10ήμερο του Ιουλίου.
Ο καρπός θεωρείται έτοιμος για συγκομιδή όταν έχει το μέγεθος και το χρώμα που προστάζει η ποικιλία και έχει πλούσιο άρωμα. Συνήθως τα φρούτα συλλέγονται 1-2 μέρες νωρίτερα προκειμένου να είναι πιο σκληρά ώστε να αντέξουν τη συσκευασία, μεταφορά και παραμονή στο μανάβικο προτού καταστραφούν. Συνήθως το ροδάκινο διατηρεί τη σφριγηλότητα του για 2-3 μέρες εκτός ψυγείου και 5-7 μέρες εντός οικιακού ψυγείου. Εδώ και μια πενταετία, όλες οι εθνικές μεταφορές φρούτων πραγματοποιούνται με φορτηγά ψυγεία, ώστε να απολαμβάνει ο Έλληνας καταναλωτής πάντοτε φρέσκα φρούτα.
Καλλιέργεια στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα καλλιεργείται συστηματικά στην Ημαθία, την Πέλλα, την Πιερία, Κοζάνη, Λάρισα και πρόσφατα και στην Κόρινθο. Πρωτοπόρος Νομός στην καλλιέργεια ροδάκινων είναι ο Νομός Ημαθίας καθώς από τον κάμπο της Νάουσας ξεκίνησε η ελληνική παραγωγή ροδάκινων περίπου τη δεκαετία του 1960. Τα ροδάκινα Νάουσας μάλιστα αποτελούν Προϊόν Ονομασίας Προέλευσης (Π.Ο.Π.) και είναι ευρύτατα γνωστά σε όλη την Ευρώπη. Στην Ελλάδα δραστηριοποιούνται εκατοντάδες επιχειρήσεις εμπορίας, μεταποίησης και συντήρησης (ψυγεία) καθώς και πάμπολλες μεταφορικές εταιρείες ικανές να μεταφέρουν τα ροδάκινα σε όλη την Ευρώπη.
Η εργασία στους οπωρώνες ροδακίνων είναι μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία απασχόλησης ιδιαίτερα στη δύσκολη οικονομική συγκυρία που διανύει η χώρα μας. Το μέσο ημερομίσθιο κυμαίνεται από 20-30€ ενώ ένας εργάτης γης θα μπορούσε να εργαστεί για περισσότερες από 150 ημέρες ετησίως. Επίσης, τα φυτώρια ροδακίνων προσφέρουν αρκετές θέσεις εργασίας και ορισμένες φορές και καλύτερο ημερομίσθιο. Πρόχειρα, θα μπορούσαμε να εκτιμήσουμε ότι η ροδακινο-παραγωγή απασχολεί και συντηρεί περίπου 400.000 Έλληνες και αλλοδαπούς εργάτες (100.000 οικογένειες).
Η ροδακινο-καλλιέργεια συνεισφέρει σημαντικά στην ελληνική οικονομία καθώς τα ροδάκινα είναι από τα κυριότερα εξαγώγιμα προϊόντα της χώρας μας. Ωστόσο, το υψηλό κόστος παραγωγής (πετρέλαια, νερό, λιπάσματα, εργατικά) και οι χαμηλές τιμές των τελευταίων ετών έφεραν του ροδακινο-παραγωγούς σε δύσκολη θέση. Τα ελληνικά ροδάκινα εξάγονται στις περισσότερες Ευρωπαϊκές χώρες, ωστόσο τα τελευταία χρόνια η μεγαλύτερη εξαγωγή γίνεται προς τη Ρωσία που απορροφά σχεδόν το 90% των εξαγωγών, σε σημαντικά όμως χαμηλότερη τιμή. Τα μεταποιημένα ροδάκινα (κομπόστες, μαρμελάδες, χυμός) εξάγονται με επιτυχία μέχρι και τις Η.Π.Α. όπου η ελληνική κομπόστα ροδάκινου τείνει να εκτοπίσει από την εγχώρια αγορά την τοπική παραγωγή κομπόστας κυρίως λόγω της χαμηλότερης τιμής της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δέντρα Κατηγορία:Προύμνη Κατηγορία:Μελιτοφόρα φυτά Κατηγορία:Χλωρίδα της Κίνας Κατηγορία:Δρύπες Κατηγορία:Οπωροφόρα δέντρα
Ευρωπαίος Επίτροπος για την Ανθρωπιστική Βοήθεια και τη Διαχείριση Κρίσεων
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
International Cooperation, Humanitarian Aid and Crisis Response
Χρίβνια
μικρογραφία|1.000 χρίβνια Η χρίβνια (γνωστή και ως χρίβνα/γρίβνα, гривня, συντομογραφία: грн χρν, σύμβολο: ₴, κωδικός: UAH) είναι το εθνικό νόμισμα της Ουκρανίας από τις 2 Σεπτεμβρίου 1996. Η χρίβνια διαιρείται σε 100 καπίκια. Το όνομα της χρίβνιας προέρχεται από το όνομα μιας μεσαιωνικής μονάδας μέτρησης του βάρους, η οποία χρησιμοποιούταν στο μεσαιωνικό κράτος των Ρως του Κιέβου.
Ονοματολογία
Η ονομαστική πληθυντικού της λέξης χρίβνια είναι η χριβνί (гривні), ενώ η γενική πληθυντικού είναι η χριβέν' (гривень). Στην ουκρανική γλώσσα, η ονομαστική πληθυντικού χρησιμοποιείται για τους αριθμούς που λήγουν σε 2, 3, ή 4. Για παράδειγμα οι 2 χρίβνιες λέγονται ντβι χριβνί στα ουκρανικά (дві гривні). Για τους αριθμούς που λήγουν σε 5, 6, 7, 8, 9 και 0 χρησιμοποιείται η γενική πληθυντικού. Για παράδειγμα, οι 100 χρίβνιες λέγονται στο χριβέν (сто гривень) στα ουκρανικά. Για τους αριθμούς που λήγουν σε 1 χρησιμοποιείται ο ενικός. Για παράδειγμα οι 21 χρίβνιες λέγονται ντβανττσιάτ' οντνά χρίβνια (двадцять одна гривня) στα ουκρανικά. Από τον κανόνα περί ονομαστικής εξαιρούνται οι αριθμοί 11, 12, 13 και 14 για τους οποίους χρησιμοποιείται γενική. Για παράδειγμα, οι 12 χρίβνιες ονομάζονται ντβανανττσιάτ' χριβέν' (дванадцять гривень). Ο ενικός της υποδιαίρεσης λέγεται κοπίικα (копійка), η ονομαστική του πληθυντικού είναι κοπίικι (копійки) και η γενική πληθυντικού είναι κοπίιοκ (копійок).
Ιστορία
Οι Ρως του Κιέβου χρησιμοποίησαν ένα νόμισμα το οποίο ονομαζόταν χρίβνα. Το 1917, μετά την ανακήρυξη ανεξαρτησίας της Ουκρανικής Λαϊκής Δημοκρατίας από τη Ρωσική Αυτοκρατορία, το όνομα του νέου ουκρανικού νομίσματος ήταν το χρίβνια, μια αναθεωρημένη έκδοση της λέξης χρίβνα, την οποία χρησιμοποιούσαν οι Ρως του Κιέβου ως ονομασία του νομίσματος τους. Ο σχεδιαστής του νομίσματος ήταν ο Χέορχι Νάρμπουτ.
Η Χρίβνια χρησιμοποιήθηκε παράλληλα με το καρμποβάνετς κατά το μεταβατικό δεκαπενθήμερο 2-16 Σεπτεμβρίου 1996, όπου η ισοτιμία του νέου νομίσματος, της χρίβνιας, ήταν 1 χρίβνια προς 100.000 καρμποβάνετς (το παλιό νόμισμα). Το καρμποβάνετς υπέφερε από υπερπληθωρισμό κατά τις αρχές της δεκαετίας του 1990, μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ.
Μέχρι τα τέλη του Αυγούστου 1996, η εισαγωγή του νέου νομίσματος διατηρήθηκε μυστική. Η εισαγωγή της χρίβνιας έγινε σύμφωνα με το Προεδρικό Διάταγμα της 26ης Αυγούστου 1996, το οποίο δημοσιεύθηκε στις 29 Αυγούστου. Κατά τη μεταβατική περίοδο, από τις 2 έως τις 16 Σεπτεμβρίου, η Ουκρανία είχε δύο νομίσματα, τη χρίβνια και το καρμποβάνετς. Ωστόσο, οι έμποροι έπρεπε να δίνουν ρέστα μόνο σε χρίβνια. Όλες οι τραπεζικές καταθέσεις μετετράπησαν αυτόματα σε χρίβνια. Κατά τη διάρκεια της μεταβατικής περιόδου, το 97% των διαθέσιμων καρμποβάνετς αποσύρθηκαν από τη κυκλοφορία. Το 56% των διαθέσιμων καρμποβάνετς αποσύρθηκε εντός των πρώτων πέντε ημερών της νομισματικής μεταρρύθμισης. Μετά τις 16 Σεπτεμβρίου 1996, όλα τα εναπομείναντα καρμποβάνετς μπορούν να ανταλλαχθούν για χρίβνια σε τράπεζες.
Όταν εισήχθη η χρίβνια ως νόμισμα της Ουκρανίας, πρόεδρος της Εθνικής Τράπεζας της Ουκρανίας ήταν ο Βίκτορ Γιούστσενκο. Τα πρώτα τραπεζογραμμάτια χρίβνιας έφεραν την υπογραφή του Βαντίμ Χετμάν, ο οποίος παραιτήθηκε το 1993. Συγκεκριμένα τα πρώτα τραπεζογραμμάτια χρίβνιας κόπηκαν από την Καναδική Εταιρεία Τραπεζογραμματίων το 1992, αλλά η εισαγωγή της χρίβνιας αναβλήθηκε μέχρι να τεθεί υπό έλεγχο ο υπερπληθωρισμός στην Ουκρανία.
Στις 18 Μαρτίου 2014, μετά την προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία, οι αρχές της νέας Δημοκρατίας της Κριμαίας ανακοίνωσαν ότι η χρίβνια θα είναι το επίσημο νόμισμα της περιοχής μέχρι τον Απρίλιο. Το ρωσικό ρούβλι έγινε το επίσημο νόμισμα της προσαρτημένης Κριμαίας στις 21 Μαρτίου 2014. Στην Κριμαία, μέχρι την 1η Ιουνίου 2014, η χρίβνια μπορούσε να χρησιμοποιηθεί μόνο για πληρωμές σε μετρητά.
Σε αντίθεση με τη Κριμαία, η χρίβνια είναι το κυρίαρχο νόμισμα των διαφιλονικούμενων επαρχιών του Ντονμπάς, δηλαδή στα εδάφη που ελέγχουν οι λαϊκές δημοκρατίες του Ντόνετσκ και του Λουχάνσκ.
Κέρματα και χαρτονομίσματα σε κυκλοφορία
Στις 1 Οκτωβρίου 2019, τα κέρματα 1, 2 και 5 καπικίων έπαψαν να αποτελούν νόμιμο χρήμα. Αυτά τα νομίσματα είναι ανταλλάξιμα στις τράπεζες, ωστόσο οι τραπεζικές καταθέσεις πρέπει να στρογγυλοποιηθούν σε διψήφιες τιμές (δηλαδή τις .10, .20, .30., .40, .50, .60, .70, .80 και .90).
Περικλής Γαβριηλίδης (αντισφαίριση)
Ο Περικλής Γαβριηλίδης (14 Μαΐου 1945 ), είναι πρώην πρωταθλητής της ελληνικής αντισφαίρισης. Ήταν αθλητής του Ομίλου αντισφαίρισης Θεσσαλονίκης.
Χρίβνια
Κέρματα και χαρτονομίσματα σε κυκλοφορία
Σήμερα κυκλοφορούν νομίσματα 10, 25 και 50 καπικίων, καθώς και κέρματα 1 χρβίνια, 2 χριβνί, 5 και 10 χριβέν. Επίσης κυκλοφορούν χαρτονομίσματα 1, 2, 5, 10, 20, 50, 100, 200, 500 και 1.000 χρίβνια.
Περικλής Γαβριηλίδης (αντισφαίριση)
Στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα ήταν πρώτος το 1967 και δεύτερος το 1966, το 1968 , το 1969 , το 1970 και το 1971. Στο διπλό αντρών ήταν πρώτος το 1964 και το 1966 με συμπαίκτη τον Νώντα Αργυρίου, δεύτερος ήταν το 1962, το 1965 και το 1971. Στο διπλό μεικτό ήταν πρώτος το 1964, το 1965 και το 1975 , δεύτερος ήταν το 1966, όλες με συμπαίκτρια τη Διονυσία Αστερή.
Χρίβνια
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομίσματα Κατηγορία:Οικονομία της Ουκρανίας Κατηγορία:Νομίσματα της Ευρώπης
Περικλής Γαβριηλίδης (αντισφαίριση)
To 1962 ήταν πρώτος σε διεθνές τουρνουά στη Γερμανία ,
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Αθλητές του ΟΑ Θεσσαλονίκης
Λευκό κρέας
μικρογραφία| Το [[κοτόπουλο είναι ένα λευκό κρέας που καταναλώνεται ευρέως.]] Από μαγειρική άποψη, το λευκό κρέας είναι το κρέας που έχει ανοιχτό χρώμα πριν και μετά το μαγείρεμα. Στην παραδοσιακή γαστρονομία, το λευκό κρέας περιλαμβάνει το κουνέλι, τα νεαρά θηλαστικά που τρέφονται με γάλα (ιδίως το κρέας από μοσχάρι και αρνί), και μερικές φορές το χοιρινό. Σε μελέτες οικοτροφολογίας και διατροφής, το λευκό κρέας περιλαμβάνει τα πουλερικά και τα ψάρια, αλλά αποκλείει όλες τις σάρκες των θηλαστικών, που θεωρείται μέρος της ομάδας του κόκκινου κρέατος.
Ορολογία
Οι όροι λευκό, κόκκινο, ανοιχτόχρωμο και σκούρο κρέας έχουν ποικίλες και ασυνεπείς σημασίες σε διαφορετικά πλαίσια. Ειδικά ο όρος λευκό κρέας έχει προκαλέσει σύγχυση ως προς το που πρέπει να χρησιμοποιείται και σε τι αναφέρεται, εξαιτίας της υπεραπλούστευσης της έννοιας στις επιστημονικές δημοσιεύσεις, την κακή χρήση του όρου στον δημοφιλή τύπο και την εξέλιξη του όρου εδώ και δεκαετίες. Ορισμένοι συγγραφείς προτείνουν να αποφευχθούν εντελώς οι όροι «κόκκινο» και «λευκό», και να ταξινομηθεί το κρέας με αντικειμενικά χαρακτηριστικά όπως η περιεκτικότητα σε μυοσφαιρίνη ή σίδηρο αίμης και λιπίδια, η σύνθεση λιπαρών οξέων, η περιεκτικότητα σε χοληστερόλη κ.λπ.
Σε διατροφικές μελέτες, το λευκό κρέας μπορεί επίσης να περιλαμβάνει το κρέας από αμφίβια είδη (βατράχους και σαλιγκάρια ξηράς). Η σάρκα των θηλαστικών εξαιρείται από την κατηγορία του λευκού κρέατος και περιλαμβάνεται σε αυτή του κόκκινου. Περιοδικά ορισμένοι ερευνητές κατηγοροποιούν τα άπαχα κομμάτια κουνελιού στην ομάδα του «λευκού κρέατος» επειδή έχει ορισμένες διατροφικές ομοιότητες με τα πουλερικά. Διαφορετικά, οι διατροφικές μελέτες και οι κοινωνικές μελέτες ορίζουν ευρέως το "κόκκινο κρέας" ως το κρέας προερχόμενο από οποιοδήποτε θηλαστικό, το θαλασσινό κρέας ως το κρέας προερχόμενο από ψάρια και οστρακοειδή, ενώ το "λευκό κρέας" προέρχεται από πουλερικά και άλλα ζώα. Ορισμένοι εντομολόγοι έχουν αναφερθεί στα βρώσιμα έντομα ως «το επόμενο λευκό κρέας», δεδομένης της προώθησης του κρέατος από έντομα.
Το Υπουργείο Γεωργίας των Ηνωμένων Πολιτειών συνήθως ταξινομεί το κόκκινο κρέας, τα πουλερικά και τα θαλασσινά ως τρεις διαφορετικές κατηγορίες κρέατος. Το Υπουργείο Γεωργίας θεωρεί ότι όλα τα ζώα εκτροφής (συμπεριλαμβανομένου του βοείου κρέατος, του μοσχαρίσιου, του χοιρινού) ανήκουν στη κατηγορία του «κόκκινου κρέατος», επειδή οι μύες τους περιέχουν αρκετή μυοσφαιρίνη ώστε το φρέσκο κρέας τους να έχει βαθύ κόκκινο χρώμα πριν το μαγείρεμα. Τα πουλερικά και τα θαλασσινά δεν θεωρούνται τμήμα της κατηγορίας του κόκκινου κρέατος γιατί περιέχουν λιγότερη μυοσφαιρίνη. Ο όρος λευκό κρέας χρησιμοποιείται για να περιγράψει συγκεκριμένα το κρέας των πουλερικών. Ο όρος "λευκό κρέας" καλύπτει και το κρέας από χήνες και πάπιες, που γενικά ομαδοποιείται στην ομάδα του σκούρου κρέατος. Τα θαλασσινά αντιμετωπίζονται ως ξεχωριστό προϊόν και δεν περιλαμβάνονται από το αμερικάνικο υπουργείο γεωργίας στη κατηγορία των κρεάτων. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας θεωρεί τα θαλασσινά ξεχωριστή κατηγορία από το λευκό κρέας.
Πουλερικά
Στα πουλερικά, υπάρχουν δύο είδη κρέατος, το λευκό και το σκούρο κρέας. Τα διαφορετικά χρώματα βασίζονται στις διαφορετικές θέσεις και χρήσεις των μυών. Το λευκό κρέας μπορεί να βρεθεί στο στήθος ενός κοτόπουλου ή της γαλοπούλας. Οι σκούροι μύες είναι κατάλληλοι για το σώμα ενός ζώου των πουλερικών ώστε να αναπτύξει σωματική αντοχή και περιέχουν περισσότερη μυοσφαιρίνη από τους λευκούς μύες, επιτρέποντας στον μυ να χρησιμοποιεί τοοξυγόνο πιο αποτελεσματικά για αερόβια αναπνοή. Το λευκό κρέας περιέχει μεγάλες ποσότητες πρωτεΐνης.
Το σκούρο κρέας περιέχει 2.64 φορές περισσότερα κορεσμένα λιπαρά από το λευκό κρέας, ανά γραμμάριο πρωτεΐνης. Ένας σχολιαστής έγραψε ότι το σκούρο κρέας περιέχει περισσότερες βιταμίνες, ενώ ένας αρθρογράφος των New York Times δήλωσε ότι το λευκό κρέας έχει σχεδόν την ίδια θρεπτική αξία με το τυπικό κόκκινο κρέας. Για πτηνά όπως το κοτόπουλο και οι γαλοπούλες, το σκούρο κρέας τους εντοπίζεται σε κομμάτια από τα πόδια, τα οποία υπάρχουν για να υποστηρίξουν το βάρος των ζώων ενώ κινούνται. Σύμφωνα με το Υπουργείο Γεωργίας των ΗΠΑ, 28 γραμμάρια στήθους γαλοπούλας χωρίς κόκαλα, χωρίς δέρμα περιέχουν περίπου ένα γραμμάριο λίπους, σε σύγκριση με περίπου δύο γραμμάρια λίπους για 28 γραμμάρια μηρού χωρίς κόκαλα, χωρίς δέρμα. Οι αριθμοί αυξάνονται όταν το δέρμα διατηρείται μέσα: ένα μπούτι κοτόπουλου, με άθικτο δέρμα, έχει 13 γραμμάρια ολικού λίπους και 3,5 γραμμάρια κορεσμένου λίπους ανά 85 γραμμάρια. Αυτό είναι περίπου το 20 τοις εκατό της συνιστώμενης μέγιστης ημερήσιας πρόσληψης μαγειρεμένου κοτόπουλου από τον άνθρωπο. Τα πουλιά που μπορούν να πετάξουν (όπως οι χήνες και οι πάπιες) έχουν σκούρο κρέας σε όλο τους το σώμα.
Χοιρινό κρέας
Λόγω ανησυχιών για την υγεία, οι παραγωγοί κρέατος ονομάζουν το χοιρινό κρέας μέρος της κατηγορίας του «λευκού κρέατος», εκμεταλλευόμενοι τον παραδοσιακό γαστρονομικό ορισμό.
Στο Ισραήλ, όπου οι εβραϊκοί διατροφικοί νόμοι απαγορεύουν την κατανάλωση χοιρινού (και ο περισσότερος κόσμος εφαρμόζει την απαγόρευση), ο όρος "λευκό κρέας" είναι ο αποδεκτός ευφημισμός για το χοιρινό κρέας.
Επιπτώσεις στην υγεία
Οι επιπτώσεις της κατανάλωσης λευκού κρέατος στην υγεία έχουν μελετηθεί σε σύγκριση με το κόκκινο κρέας και τις χορτοφαγικές δίαιτες. Υπάρχει μειωμένη συχνότητα εγκεφαλικού επεισοδίου, όταν κάποιος καταναλώνει λευκό κρέας. Δεν υπάρχει σχέση του λευκού κρέατος με την παχυσαρκία ή την αντίσταση στην ινσουλίνη. Το λευκό κρέας φαίνεται να έχει ουδέτερη ή ευνοϊκή επίδραση στη πήξη του αίματος. Υπάρχουν πρόσθετες ενδείξεις ότι η μυοσφαιρίνη προάγει την καρκινογένεση σε ορθοκολικά μοντέλα και επομένως τα επιδημιολογικά στοιχεία υποστηρίζουν ότι όσοι καταναλώνουν λευκό κρέας αντί για κόκκινο κρέας έχουν λιγότερο κίνδυνο για καρκίνο του παχέους εντέρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κρέας
922
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 922 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Βουλγαρικές βουλευτικές εκλογές 1976
Οι βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στη Βουλγαρία στις 30 Μαΐου του 1976. Το Πατριωτικό Μέτωπο ήταν ο μόνος κομματικός οργανισμός που συμμετείχε στις εκλογές και είχε έναν υποψήφιο για κάθε εκλογική περιφέρεια. Από τους 400 υποψηφίους οι 272 ήταν μέλη του Κομμουνιστικού κόμματος της Βουλγαρίας, 100 ήταν μέλη της Βουλγαρικής Αγροτικής Εθνικής Ένωσης και οι υπόλοιπα 28 ήταν ανεξάρτητοι. Η προσέλευση των ψηφοφόρων φέρεται να ήταν στο 99,9%.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλγαρικές βουλευτικές εκλογές
925
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 925 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ύψιλον Ανδρομέδας
Από το 2010, τέσσερις εξωηλιακοί πλανήτες (που ονομάζονται Upsilon Andromedae b, c, d και e, οι τρεις πρώτοι που ονομάζονται Saffar, Samh και Majriti, αντίστοιχα) πιστεύεται ότι βρίσκονται σε τροχιά γύρω από το Andromedae A. Και οι τέσσερις είναι πιθανό να είναι γιοβικοί πλανήτες που είναι συγκρίσιμοι σε μέγεθος για τον Δία. Αυτό ήταν και το πρώτο σύστημα πολλαπλών πλανητών που ανακαλύφθηκε γύρω από ένα αστέρι κύριας ακολουθίας, και το πρώτο σύστημα πολλαπλών πλανητών γνωστό σε ένα σύστημα πολλαπλών αστέρων.
Κατηγορία:Διπλοί αστέρες Κατηγορία:Ανδρομέδα (αστερισμός) Κατηγορία:Αστέρες κύριας ακολουθίας τύπου F Κατηγορία:Πλανητικά συστήματα
Μουλάγιε Ουλντ Μοχάμεντ Λαγκντάφ
Καριέρα
Γεννήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 1957 στη Νέμα και είναι μηχανικός, μέλος της φυλής Ταζακάν. . Υπηρέτησε ως πρεσβευτής της χώρας του στο Βέλγιο και στην Ευρωπαϊκή Ένωση από το 2006 ως το 2008. Στη συνέχεια διορίστηκε από τη χούντα στην πρωθυπουργία, έπειτα από το πραξικόπημα του 2008. Τον διορισμό του τον έκανε ο ίδιος ο αρχηγός της χούντας, Μοχάμεντ Ουλντ Αμπντέλ Αζίζ στις 14 Αυγούστου του 2008.
Στις 26 Αυγούστου του 2008 ο Συναγερμός των Δημοκρατικών Δυνάμεων (RFD), ο Συνασπισμός για τη Δικαιοσύνη και τη Δημοκρατία - Κίνημα για Ανανέωση (AJD-MR) και το Κίνημα για Άμεση Δημοκρατία (MDD) ανακοίνωσαν την πρόθεσή τους να μη συμμετάσχουν στην κυβέρνηση του Λαγκντάφ επειδή η χούντα δεν είχε αποσαφηνίσει αν θα επιτρεπόταν σε κάποιο μέλος της να κατέλθει ως υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές. Επίσης, ζήτησαν από το καθεστώς να καταστήσει σαφές για πόσο καιρό θα έμενε στην εξουσία. Η νέα κυβέρνηση υπό τον Λαγκντάφ διορίστηκε στις 31 Αυγούστου και η σύνθεσή της ανακοινώθηκε στην τηλεόραση την 1η Σεπτεμβρίου. Εκτός από τον Λαγκντάφ, η κυβέρνηση αριθμούσε 28 μέλη. Τα μέλη της νέας κυβέρνησης θεωρούνταν γενικά τεχνοκράτες. Στην κυβέρνηση συμπεριελήφθησαν αρκετά μέλη του RFD, παρά την άρνηση του κόμματος να μετάσχει. Το RFD απάντησε ότι τα μέλη του RFD που είχαν δεχθεί θέσεις στην κυβέρνηση είχαν αυτομάτως παραιτηθεί από το κόμμα με την ενέργειά τους εκείνη. Ο Λαγκντάφ ανακοίνωσε στις 6 Σεπτεμβρίου του 2008 τη διεξαγωγή "ανοικτού και εποικοδομητικού διαλόγου"  με σκοπό να οριστεί ένα χρονοδιάγραμμα για τη διεξαγωγή εκλογών και συνταγματικές τροποποιήσεις. Στον διάλογο αυτό θα μπορούσαν να λάβουν μέρος μέλη της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης, οργανώσεις, κόμματα και άλλοι φορείς.
Κυβέρνηση εθνικής ενότητας 2009
Στις 4 Ιουνίου του 2009 συμφωνήθηκε ανάμεσα στους στρατιωτικούς και στην αντιπολίτευση να μεταφερθούν οι εκλογές από τον Ιούνιο για τον Ιούλιο και να σταματήσει την εκστρατεία του ο Μοχάμεντ Ουλντ Αμπντέλ Αζίζ. Επίσης, με βάση την ίδια συμφωνία ο ανατραπείς πρόεδρος Αμπνταλαχί διόρισε νέο υπουργικό συμβούλιο με πρωθυπουργό ξανά τον Λαγκντάφ. Ο προσωρινός πρόεδρος, Μπα Μαμαντού Μπαρέ, παρέμεινε ως την ορκωμοσία του νικητή των προεδρικών εκλογών, οι οποίες διεξήχθησαν στις 18 Ιουλίου.
Μετέπειτα χρόνια
Ο Λαγκντάφ παρέμεινε πρωθυπουργός και μετά το 2009. Στις 3 Φεβρουαρίου 2014 σχημάτισε νέα κυβέρνηση, η σύνθεση της οποίας ανακοινώθηκε στις 12 Φεβρουαρίου, με αμετάβλητο σχήμα. Τον Αύγουστο του 2014 τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Γιαχία Ουλντ Χαντεμίν.
Παραπομπές
Λαγκνταφ
Ξιφασκία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1908
Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1908, διεξήχθησαν 4 αγωνίσματα στην ξιφασκία.
Οι αγώνες του 1908 ήταν οι πρώτοι στους οποίους δεν έγινε το αγώνισμα του ξίφους ασκήσεως. Η παράλειψη αυτή έγινε με το αιτιολογικό ότι το ξίφος ασκήσεως "κατά τη γνώμη των οργανωτών δεν ήταν ο τύπος του αθλήματος που μπορεί να βελτιωθεί με το συναγωνισμό" και διεξήχθη μόνο ως άθλημα επίδειξης. Για πρώτη φορά στους αγώνες του 1908 διεξήχθησαν τα αγωνίσματα του ομαδικού στη σπάθη και στο ξίφος μονομαχίας. Όπως και στους αγώνες του 1904, στους αγώνες του Λονδίνου δεν συμπεριελήφθησαν αγωνίσματα για δασκάλους παρά μόνο για ερασιτέχνες ξιφομάχους.
Συμμετέχουσες χώρες
131 ξιφομάχοι από 14 κράτη αγωνίστηκαν στους αγώνες του 1908.
Παραπομπές
*
Κάμπος Νεράιδας Ηλείας
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ηλεία το: Κάμπος Ηλείας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Αρχαίας Ολυμπίας
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 2002
Ανδρών
* Διεξήχθησαν ξεχωριστά πρωταθλήματα μαραθωνίου και βάδην.
Manchester score
Το Manchester score είναι δείκτης πρόγνωσης του μικροκυτταρικού καρκίνου, ο οποίος υπολογίζεται από ένα σύνολο φυσικών και βιοχημικών δεικτών.
Η μέθοδος χρησιμοποιείται για τον καρκίνο του πνεύμονα, του μαστού, κ.ά..
Οι εκτιμήσεις επιβίωσης για τον μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα γίνονται με βάση των παρακάτω πίνακα:
Manchester score
Έπαυλη του Αδριανού
Η Έπαυλη του Αδριανού στη Ρώμη κτίστηκε από το 118 ως το 134. Βρίσκεται σε απόσταση 30 χιλιομέτρων από την Ρώμη, 5 χιλιόμετρα από το Τίβολι του Λάτιου. Ήταν το καλοκαιρινό ανάκτορο του φιλέλληνα Αδριανού. Είχε οικοδομική έκταση 120 εκταρίων, στην οποία ο Αδριανός είχε κατασκευάσει μινιατούρες φημισμένων κτηρίων και εγκαταστάσεων όπως τις είχε δει στα ταξίδια του, στην Ελλάδα και στην Αίγυπτο. Θεωρείται το εκτενέστερο και πολυσπουδέτερο Ρωμαϊκό ανάκτορο όλων των εποχών, ανάλογο με το μεταγενέστερο Παλάτι των Βερσαλλιών.