cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Η ωραία του κουρέα
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ Κατηγορία:Ταινίες του 1969 Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Νίκου Μαμαγκάκη Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Λάκη Μιχαηλίδη
Μίνα Λακωνίας
Η Μίνα Λακωνίας είναι οικισμός της Ανατολικής Μάνης του νομού Λακωνίας στην Περιφέρεια Πελοποννήσου. Μέχρι το 2010, ανήκε στην Δημοτική Ενότητα Οιτύλου, ο οποίος καταργήθηκε με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και πλέον ανήκει στην Τοπική Κοινότητα Μίνας με έδρα το Γύθειο.
Γεωγραφία
Η Μίνα βρίσκεται δυτικά της Αρεόπολης - Βάθειας στο ύψος του λιμανιού Μέζαπος, σε υψόμετρο 191 m. Απέχει 71 χιλιόμετρα από την Σπάρτη.
Πληθυσμός
Έχει 89 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μάνη Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Μάνης __ΜΕΠΠ__
Λίμνη Χαμούν
Η Λίμνη Χαμούν (περσικά: دریاچه هامون, Daryātscheh-ye Hāmūn) είναι λίμνη στην επαρχία Σιστάν και Μπαλουτσιστάν στο Ιράν. Προερχόμενος από την οροσειρά Χίντου Κους, ο ποταμός Χέλμαντ εκβάλει στη λίμνη σε μία ρηχή λεκάνη. Το νερό της λίμνης εμπλουτίζεται από το χιόνι που λιώνει αλλά και τις βροχοπτώσεις της περιοχής. Πρόκειται για μία τερματική λίμνη, δηλαδή δεν έχει διαφυγή προς τη θάλασσα. Κατά τις περιόδους των βροχοπτώσεων καλύπτει έκταση 4000 τ.χλμ.. Λόγω αυξημένης κατανάλωσης του ύδατος για γεωργικούς σκοπούς αλλά και μειωμένων βροχοπτώσεων την περίοδο από το 1999 έως το 2001, η λίμνη σχεδόν αποξηράνθηκε.
Στο κέντρο της λίμνης βρίσκεται μία νήσος από βασάλτη η οποία φτάνει σε υψόμετρο 600 μέτρων με όνομα Κούχε Κουάτζα. Τα ερείπια του κάστρου Νταχανέγιε Γκολαμάν του Ζαμπόλ βρίσκονται πλησίον της λίμνης.
Παραπομπές
μικρογραφία|Δορυφορική φωτογραφία της λίμνης σε διάφορες χρονικές περιόδους
Κατηγορία:Λίμνες του Αφγανιστάν Κατηγορία:Λίμνες του Ιράν
Μαχίλ Κιλ
μικρογραφία|Φωτογραφία του [[Γεφύρι της Άρτας|Γεφυριού της Άρτας, το 1970, από τον Μαχίλ Κιλ.]] Ο Μαχίλ Κιλ (ολλανδικά: Machiel Kiel, Βόρμερβιερ, 28 Φεβρουαρίου 1938) είναι Ολλανδός καθηγητής ιστορίας της τέχνης, με ειδίκευση στην οθωμανική αρχιτεκτονική της περιοχής των Βαλκανίων.
Ως λιθοξόος και συντηρητής, μεταξύ του 1958 και του 1976, ο Κιλ συμμετείχε στις εργασίες αποκατάστασης της Όουντε Κερκ στο Άμστερνταμ. Το 1959, ταξίδευσε για πρώτη φορά στην περιοχή των Βαλκανίων, πιο συγκεκριμένα στην Ελλάδα, όπου και συμμετείχε σε εργασίες αποκατάστασης του δικτύου ύδρευσης της πόλης των Ιωαννίνων. Στη συνέχεια, πραγματοποίησε σειρά ταξιδιών στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων. Το 1972, έγινε μέλος της διεθνούς επιτροπής της Byzantijnse Studies Nederland, τοπικού παραρτήματος της Association Internationale des Études Byzantines.
Έπειτα από εργατικό ατύχημα του οποίου ο ίδιος υπήρξε θύμα το 1976, πλέον, αδυνατούσε να εργαστεί ως συντηρητής. Στη συνέχεια, φοίτησε στο Πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ, λαμβάνοντας διδακτορικό τίτλο σπουδών το 1983 με τη διατριβή Ecclesiastical Architecture and Mural Painting of Bulgaria in the Ottoman Period. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, γνώρισε τον Τούρκο ιστορικό Εκρέμ Χακί Αϊβερντί, ο οποίος και επηρέασε σημαντικά το έργο του. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του, ο Κιλ ειδικεύτηκε στον τομέα της οθωμανικής αρχιτεκτονικής στην περιοχή των Βαλκανίων, ενώ, παράλληλα, πραγματοποίησε έρευνα για μεγάλο χρονικό διάστημα, η οποία περιλάμβανε την εκ μέρους του μελέτη εγγράφων χρονολογούμενων από την οθωμανική περίοδο τα οποία φυλάσσονταν στην Κωνσταντινούπολη, καθώς και στην Άγκυρα. Ως αποτέλεσμα των ερευνών του, προέκυψαν ολοκληρωμένα συγγραφικά έργα, όπως, μεταξύ άλλων, τα Ottoman Architecture in Albania 1385–1912 και Studies on the Ottoman architecture of the Balkans, τα οποία κυκλοφόρησαν το 1990. Στο πλαίσιο των συγκεκριμένων ερευνών, με απώτερο σκοπό την μελέτη τοπικών μνημείων, πραγματοποίησε τρία ερευνητικά ταξίδια, υπό αντίξοες συνθήκες, μεταξύ του 1967 και του 1983, στη Λαϊκή Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Αλβανίας.
Με σημείο εκκίνησης το 1993, ο Κιλ κατείχε διδακτορική έδρα στο Πανεπιστήμιο της Ουτρέχτης. Έπειτα από τη συνταξιοδότησή του, διετέλεσε διευθυντής του Netherlands Institute in Turkey. Έως και το 2020, ήταν Ανώτερος Ερευνητής στο συγκεκριμένο αρχαιολογικό ινστιτούτο. Ο Κιλ έχει διατελέσει επισκέπτης καθηγητής σε αριθμό πανεπιστημίων, ενώ, μεταξύ άλλων, έχει λάβει επίτιμους διδακτορικούς τίτλους από το Πανεπιστήμιο Αιγαίου (1992), καθώς και από πανεπιστήμιο στο Μπισκέκ.
Συνολικά, ο Μαχίλ Κιλ έχει συγγράψει περισσότερες από 300 επιστημονικές δημοσιεύσεις σε οκτώ διαφορετικές γλώσσες, συμπεριλαμβανομένων, μεταξύ άλλων, 15 βιβλίων.
Ειρήνη του Άουγκσμπουργκ
μικρογραφία|Η πρώτη σελίδα της συνθήκης ([[Μάιντς|Μάιντς, 1555)]] Η Ειρήνη του Άουγκσμπουργκ ήταν μια συνθήκη μεταξύ του Καρόλου Ε' της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Λουθηρανών πριγκίπων της Ένωσης του Σμαλκάλντεν, που υπεγράφη στις 25 Σεπτεμβρίου 1555 στην αυτοκρατορική πόλη του Άουγκσμπουργκ.
Έθεσε επίσημα τέλος στη θρησκευτική διαμάχη μεταξύ των δύο ομάδων και νομιμοποίησε τη συνύπαρξη του Ρωμαιοκαθολικισμού και του Λουθηρανισμού εντός της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, επιτρέποντας στους ηγέτες να επιλέξουν είτε τη μία είτε την άλλη ως επίσημη θρησκεία του κράτους τους, βάσει της αρχής: "cujus regio, ejus religio" («όποιου είναι το βασίλειο, αυτού και η θρησκεία»).
Το σύστημα που δημιουργήθηκε με βάση την Ειρήνη του Άουγκσμπουργκ, κατέρρευσε στις αρχές του 17ου αιώνα, και ήταν μία από τις αιτίες του Τριακονταετούς Πολέμου (1618-1648).
Ιστορικό
μικρογραφία|Κράτη μέλη της Προτεσταντικής Ένωσης το 1608 (με μπλε) στην [[Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία]] μικρογραφία|320x320εσ|Κατανομή του [[Προτεσταντισμός|Προτεσταντισμού (κόκκινο) και του Καθολικισμού (μπλε) στην Κεντρική Ευρώπη (1618).]] Για να καταπνίξει τη Θρησκευτική Μεταρρύθμιση που είχε αρχίσει από το 1517, ο Κάρολος Ε' εξέδωσε το 1521 το Έδικτο της Βορμς που απαγόρευσε αυστηρά την άσκηση της λουθηρανικής πίστης. Το 1529 στη Δίαιτα της Σπάιερ αποφασίστηκε ότι η θρησκευτική λειτουργία πρέπει να γίνεται σύμφωνα με το τυπικό της καθολικής τελετής ακόμη και σε προτεσταντικές περιοχές. Οι υποστηρικτές του Μαρτίνου Λούθηρου αρνήθηκαν αυτήν την απόφαση και έτσι ονομάστηκαν Προτεστάντες.
Από το 1531, οι Λουθηρανοί πρίγκιπες ενώθηκαν στην Ένωση του Σμαλκάλντεν και είχαν την υποστήριξη του βασιλιά της Γαλλίας Φραγκίσκου Α', ο οποίος δεν δίστασε να συμμαχήσει με τους Οθωμανούς που απειλούσαν τη Βιέννη και τους Βερβερίνους πειρατές που από την Τύνιδα και το Αλγέρι λεηλατούσαν τις ιταλικές ακτές, στα πλαίσια της αντιμαχίας του με τον αυτοκράτορα.
Για να απεμπλακεί από τις εσωτερικές διαμάχες για τα θρησκευτικά θέματα, καθώς πέραν των Οθωμανών και των Βερβερίνων ο Κάρολος Ε' είχε ανοιχτό μέτωπο και στους Ιταλικούς πολέμους (1494-1559), το 1532 υπέγραψε τη θρησκευτική ειρήνη της Νυρεμβέργης, από την οποία οι Λουθηρανοί αποκόμισαν σημαντικές παραχωρήσεις.
Το 1546, ο αυτοκράτορας επέλεξε στρατιωτική δράση, πολεμώντας τους ενωμένους στην Ένωση του Σμαλκάλντεν Λουθηρανούς πρίγκιπες. Παρά τη στρατιωτική νίκη του, χρειάστηκαν διαπραγματεύσεις: Οι διαμαρτυρόμενοι είχαν πάρα πολλούς οπαδούς μεταξύ των ισχυρών Γερμανών πριγκήπων. Οι διαπραγματεύσεις άρχισαν στο Άουγκσμπουργκ.
Στις 25 Σεπτεμβρίου 1555, η Ειρήνη του Άουγκσμπουργκ ανέστειλε τις εχθροπραξίες μεταξύ των λουθηρανικών και των καθολικών κρατών στη Γερμανία, υποχρεώνοντας τους υπηκόους να ακολουθούν την πίστη των ηγετών τους. Η συνθήκη βασίστηκε στη θεμελιώδη αρχή του "cujus regio, ejus religio" που αποδίδεται ως «όποιου είναι το βασίλειο, αυτού και η θρησκεία», πιο συγκεκριμένα «αυτός που κατέχει το έδαφος, καθορίζει τη θρησκεία».
Οι πρίγκιπες και οι άρχοντες ήταν πλέον ελεύθεροι να επιλέξουν, για τον εαυτό τους, τους υποτελείς και τους υπηκόους τους, μεταξύ των δύο χριστιανικών ομολογιών. Όσοι διαφωνούσαν με τη θρησκεία του ηγέτη τους είχαν το δικαίωμα να πουλήσουν τα υπάρχοντά τους και να μεταναστεύσουν. Ο Προτεσταντισμός έγινε εκ των πραγμάτων μια νομιμοποιημένη θρησκεία στην Αυτοκρατορία: όχι ως θρησκευτική ελευθερία σε όλους, αλλά ως ένα είδος προνομίων προς τους πρίγκιπες της Αυτοκρατορίας. Ο Λουθηρανισμός άντλησε σημαντικά πλεονεκτήματα και βρέθηκε σε ισότιμη βάση με τον Καθολικισμό.
Βασικές αρχές
Η Ειρήνη του Άουγκσμπουργκ περιείχε τρεις βασικές αρχές:
Εφαρμογή
Η Ειρήνη του Άουγκσμπουργκ ήταν μια συνθήκη που επετεύχθη παρακάμπτοντας έναν μεγάλο αριθμό αμφισβητούμενων ζητημάτων, χάριν της ειρήνης. Παρόλο που δεν ικανοποίησε απολύτως καμία πλευρά, απέτρεψε σοβαρές θρησκευτικές συγκρούσεις εντός της αυτοκρατορίας για πάνω από 50 χρόνια. Η σχετική ειρήνη τελείωσε με την Εκπαραθύρωση της Πράγας (1618), η οποία ήταν η αφορμή του Τριακονταετούς Πολέμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Κατηγορία:Λουθηρανισμός
NGC 2477
Το NGC 2477 είναι ανοικτό σμήνος στον αστερισμό της Πρύμνας. Περιέχει περίπου 300 αστέρες και η ηλικία του υπολογίζεται στα 700 εκατομμύρια χρόνια. Οι εκτιμήσεις όσον αφορά την απόσταση κυμαίνονται ανάμεσα στα 2.300 και 6.200 έτη φωτός. Ο Νικολά Λουί ντε Λακάιγ (Nicolas Louis de Lacaille) ανακάλυψε το NGC 2477 το 1751.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2477 Κατηγορία:Ανοικτά σμήνη Κατηγορία:Πρύμνη (αστερισμός) Κατηγορία:Αντικείμενα Caldwell
Περιφέρεια Βαγιότς Ντζορ
Η περιφέρεια Βαγιότς Ντζορ (Αρμενικά: Վայոց Ձոր) είναι περιφέρεια της Αρμενίας. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο της χώρας, συνορεύει με τον θύλακα Ναχιτσεβάν του Αζερμπαϊτζάν στα δυτικά και το διαμέρισμα Καλμπατζάρ του Αζερμπαϊτζάν στα ανατολικά. Καλύπτει έκταση 2.308 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Με πληθυσμό μόλις 53.230 κατοίκους (απογραφή 2002), είναι η πιο αραιοκατοικημένη περιφέρεια της χώρας. Πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της επαρχίας είναι η πόλη Γεγεγκναντζόρ.
Η περιφέρεια φιλοξενεί πολλά αρχαία μνημεία και τουριστικά αξιοθέατα στην Αρμενία, όπως το συγκρότημα σπηλαίων Αρενί-1 και το οινοποιείο Αρενί-1 της Χαλκολιθικής περιόδου, το μοναστήρι Ταναχάτ του 8ου αιώνα, το φρούριο Σμπαταμπέρντ του 10ου αιώνα και το μοναστήρι Νοραβάνκ του 13ου αιώνα. Το Βαγιότς Ντζορ φιλοξενεί επίσης τη λουτρόπολη Τζερμούκ.
Το χωριό Γκλαντζόρ στο Βαγιότς Ντζορ ήταν η τοποθεσία του Πανεπιστημίου Γκλαντζόρ του 13ου και 14ου αιώνα.
Παραπομπές
Βαγιότς Ντζορ
Πυργέλλα Αργολίδας
Πληθυσμός
Η Πυργέλλα γνώρισε σημαντική πληθυσμιακή ανάπτυξη απο το 1879 μέχρι και το 1951. Έκτοτε ο πληθυσμός έχει μειωθεί σημαντικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αργολίδας Κατηγορία:Δήμος Άργους - Μυκηνών
Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη της Μπρατισλάβα
Η Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη της Μπρατισλάβα(ULB)(σλοβακικά: Univerzitná knižnica v Bratislave) είναι η παλαιότερη βιβλιοθήκη στη Σλοβακία. Ιδρύθηκε το 1919 και σήμερα, είναι η μεγαλύτερη και πιο δημοφιλής βιβλιοθήκη της Σλοβακίας. Η ULB είναι κρατική και ερευνητική βιβλιοθήκη.
Ιστορία
μικρογραφία|373x373px|Παλάτι του Ουγγρικού Βασιλικού Επιμελητηρίου της [[Εκπαιδευτική Επιστημονική και Πολιτιστική Οργάνωση των Ηνωμένων Εθνών|UNESCO]] Η βιβλιοθήκη ήταν ένα από τα πρώτα πολιτιστικά και εκπαιδευτικά ιδρύματα που ιδρύθηκαν στη νεοϊδρυθείσα Τσεχοσλοβακική Δημοκρατία μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο στην επικράτεια της Σλοβακίας για την υποστήριξη του αναδυόμενου συστήματος πανεπιστημιακής, επιστημονικής και βιβλιοθηκονομικής εκπαίδευσης. H δημιουργία της το 1919 συνδέθηκε στενά με το νέο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Τσεχοσλοβακίας Comenius, όπου το όνομα του πανεπιστημίου αντικατοπτρίστηκε στο όνομα της βιβλιοθήκης. Η βιβλιοθήκη δεν έγινε ποτέ αναπόσπαστο μέρος του πανεπιστημίου, αν και η σχέση μεταξύ των δύο ιδρυμάτων βασίστηκε στη συνεργασία και τη στενή επαφή. Η Βιβλιοθήκη διατηρεί το όνομά της διότι αναφέρεται στην αρχική στενή επαφή με το πανεπιστήμιο και ταυτόχρονα αντανακλά τον οικουμενικό χαρακτήρα των συλλογών της. Με την πάροδο του χρόνου, οι αρχές έθεσαν άλλους στόχους και αρμοδιότητες στη ULB σε εθνικό και διεθνές πλαίσιο. Η ULB έγινε η πρώτη βιβλιοθήκη που εγκρίθηκε για νόμιμη κατάθεση από την επικράτεια της Σλοβακίας και είναι η μόνη που έχει διατηρήσει αυτή την παράδοση από το 1919 μέχρι και σήμερα. Οι συλλογές ιστορικών βιβλίων της βιβλιοθήκης έχουν επίσης χαρακτήρα αποθετηρίου. Μέχρι το 1954, η ULB ανέλαβε τα καθήκοντα της εθνικής βιβλιοθήκης της Σλοβακίας. Από τότε, λειτουργεί με το καθεστώς της παγκόσμιας κρατικής ερευνητικής βιβλιοθήκης. Κατά τη διάρκεια της ιστορίας της, δύο σαφείς κατευθύνσεις μπορούν να εντοπιστούν: μια ισχυρή ηγετική θέση στο εθνικό σύστημα βιβλιοθηκών και η ενεργός συμμετοχή στη διεθνή συνεργασία βιβλιοθηκών.
Ανοικοδόμηση των ιστορικών κτιρίων της Βιβλιοθήκης
Βασικός στόχος ήταν η ανακαίνιση των κτιρίων που προστατεύονται ως πολιτιστικά μνημεία, ο εκσυγχρονισμός των χώρων της βιβλιοθήκης, η επίλυση του προβλήματος της έλλειψης ραφιών και η εξάλειψη του κινδύνου στασιμότητας στον τομέα των υπηρεσιών της βιβλιοθήκης. Η υλοποίηση του επενδυτικού έργου «Πολυλειτουργική Βιβλιοθήκη και Πολιτιστικό Κέντρο» οδήγησε σε εκτεταμένη ανανέωση και αναζωογόνηση, επέτρεψε στους χρήστες της βιβλιοθήκης να χρησιμοποιήσουν όχι μόνο τους ανακαινισμένους χώρους, που ήδη γνώριζαν, αλλά και τα μέρη των ιστορικών κτιρίων, τα οποία μέχρι τότε δεν είχε πρόσβαση το κοινό. Κατασκευάστηκαν νέες βιβλιοθήκες, αυξήθηκε ο αριθμός των θέσεων εργασίας. Οι συνθήκες για την προστασία των ιστορικών συλλογών των βιβλιοθηκών βελτιώθηκαν σημαντικά, συμπεριλαμβανομένης της λεγόμενης συλλογής Μπάσαγκιτς με αραβικά, τουρκικά και περσικά χειρόγραφα που περιλαμβάνονται στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO «Μνήμη του Κόσμου». Η παραδοσιακή βιβλιοθήκη μετατράπηκε σε βιβλιοθήκη πολυμέσων και πύλη στον εικονικό κόσμο των πληροφοριών. Το προφίλ της Βιβλιοθήκης έχει διευρυνθεί για να εκπληρώσει πολυλειτουργικές πολιτιστικές και κοινωνικές λειτουργίες. Το έργο ανοικοδόμησης είχε ως αποτέλεσμα τη σύνθεση του παλιού και του νέου: μια σύγχρονη βιβλιοθήκη εξοπλισμένη με τεχνολογίες του 21ου αιώνα σε ένα αναπαλαιωμένο κτίριο, αρχικά μπαρόκ, το οποίο συμπληρώθηκε από νέους χώρους για εκθέσεις, συναυλίες, συνέδρια και κοινωνικά.
Κεντρικό σημείο
Από το ίδρυση της το 1919, η έδρα της Βιβλιοθήκη βρίσκεται στο κέντρο της Μπρατισλάβα, στην καρδιά του ιστορικού κέντρου της σλοβακικής πρωτεύουσας. Σε σύγκριση με άλλες βιβλιοθήκες της πρωτεύουσας ή ορισμένες περιφερειακές πόλεις της Σλοβακίας, αυτή η μοναδική τοποθεσία αποτελεί πλεονέκτημα. Η Μπρατισλάβα είναι το πολιτικό, οικονομικό, εκπαιδευτικό, επιστημονικό, πολιτιστικό και κοινωνικό κέντρο της χώρας. Παραδόξως, αυτό το πλεονέκτημα περιορίζει περαιτέρω ανάπτυξή της, ένας από τους πιο περιοριστικούς παράγοντες είναι η έδρα της Βιβλιοθήκης σε μια πιο ελκυστική τοποθεσία της πόλεως καθώς και ο ιστορικός χαρακτήρας των κύριων κτιρίων της. Αυτές οι δύο βασικές αιτίες αποκλείουν πρακτικά την περαιτέρω επέκτασή της, την καλύτερη πρόσβαση στις μεταφορές και αποτρέπουν την περαιτέρω βελτίωση των υποδομών και των υπηρεσιών.
Σημερινή εικόνα της ULB
Σήμερα η βιβλιοθήκη είναι ένα ενοποιημένο ίδρυμα με υπερσύγχρονη υποδομή και εξαιρετικό επαγγελματικό και ανθρώπινο δυναμικό. Η Βιβλιοθήκη ως πολιτιστικό κέντρο και πολυλειτουργική βιβλιοθήκη επισκέφθηκε από περίπου 300.000 επισκέπτες και μέσω Διαδικτύου, χρησιμοποιείται από 700.000 επιπλέον χρήστες ετησίως.
Συνεργασία με άλλες βιβλιοθήκες
Η συνεργασία με άλλες βιβλιοθήκες σε εθνική και διεθνή κλίμακα ήταν μέρος της αποστολής της ULB από την έναρξή της:
Διμερείς συμφωνίες συνεργασίας με τους πλησιέστερους και πιο σεβαστούς εταίρους:
Διμερή σχέδια συνεργασίας:
Μεταξύ των αναγνωρισμένων ξένων συνεργατών της ULB μέσω του σχεδίου της Παγκόσμιας Ψηφιακής Βιβλιοθήκης είναι:
Συμμετέχει στα ευρωπαϊκά προγράμματα: COPERNICO, IST, FP4, FP6, eTEN, ENRIQUECER, MICHAEL Plus, EZB Minerva project
Ετήσια έκθεση της ULB για το 2015
Ετήσια έκθεση:
Ψηφιακή Βιβλιοθήκη
Η Ψηφιακή Βιβλιοθήκη της ULB είναι μια ανεξάρτητη συλλογή ψηφιοποιημένων αρχείων - περιοδικών, παλαιών εντύπων, μουσικών έργων ή μονογραφιών σε ελκυστική για τον χρήστη διάταξη. Η Ψηφιακή βιβλιοθήκη προσφέρει πρόσβαση σε περισσότερες από 1.100.000 σελίδες πλήρους κειμένου σλοβακικών εντύπων, κυρίως περιοδικών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπρα Μπ Σλο
Γεώργιος Ματθαιουδάκης
Ο Γεώργιος Ματθαιουδάκης (1923-2005) ήταν Έλληνας δικηγόρος, που υπηρέτησε ως βουλευτής Θεσσαλονίκης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και σπούδασε νομικά. Εργάστηκε ως δικηγόρος. Πολιτεύτηκε με την ΕΡΕ και στις εκλογές του 1961 εξελέγη βουλευτής Α΄ Θεσσαλονίκης. Το 1962-63 ήταν γραμματέας της Βουλής. Μετά τη Μεταπολίτευση ανέλαβε γενικός γραμματέας του Υπουργείου Βιομηχανίας (1974-77). Επανεξελέγη βουλευτής το 1977 με τη Νέα Δημοκρατία. Στις εκλογές εκείνες συγκέντρωσε 13.196 ψήφους. . Από το 1982 ως το 1984 ήταν γενικός διευθυντής στη Νέα Δημοκρατία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ
Κόιτ Τοόμε
Ο Κόιτ Τοόμε (γενν. 3 Ιανουαρίου 1979, Τάλιν), είναι Εσθονός τραγουδιστής και μουσικός ηθοποιός. Το 2017, ο Τοόμε πήρε μέρος στο Eesti Laul σε ντουέτο με την Λάουρα με το τραγούδι "Verona" και θα εκπροσωπήσουν την Εσθονία στη Eurovision του 2017 στο Κίεβο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εσθονοί τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Εσθονία Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1999 Κατηγορία:Διαγωνισμός Tραγουδιού Eurovision 2017 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Μπαρεζιά-συρ-λ'Αιν
Το Μπαρεζιά-συρ-λ'Αιν (γαλλικά: Barésia-sur-l'Ain) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Εθνική Βιβλιοθήκη Ηνωμένων Πολιτειών για την Εκπαίδευση
Η Εθνική Βιβλιοθήκη για την Εκπαίδευση (αγγλικά: National Library of Education (United States)) είναι εθνική βιβλιοθήκη των Ηνωμένων Πολιτειών που λειτουργεί ως βασικό αποθετήριο γνώσεων για την εκπαίδευση.
Η βιβλιοθήκη ιδρύθηκε το 1995 αλλά η αρχική της συλλογή χρονολογείται από  το 1872.
Συλλογές
Η βιβλιοθήκη παρέχει συλλογές και υπηρεσίες πληροφόρησης στο κοινό, καθώς και στην εκπαιδευτική κοινότητα και σε άλλες κυβερνητικές υπηρεσίες σχετικά με τρέχοντα και ιστορικά εκπαιδευτικά προγράμματα, δραστηριότητες και εκδόσεις του Υπουργείου Παιδείας των ΗΠΑ.
Η βιβλιοθήκη διατηρεί μια ιστορική συλλογή περίπου 16.000 κυβερνητικών εκθέσεων για την εκπαίδευση που χρονολογούνται από το 1870, περιοδικά και μονογραφίες για την εκπαίδευση και περίπου 16.000 εγχειρίδια για διάφορα θέματα.
Τοποθεσία
Η βιβλιοθήκη βρίσκεται στο κτίριο του Υπουργείου Παιδείας Lyndon Baines Johnson, το οποίο λειτουργεί ως έδρα του Υπουργείου Παιδείας, στη Ουασινγκτον.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνικές βιβλιοθήκες Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στις Η.Π.Α. Η
Ανάπτυξη των Windows 95
Ενώ είχαν κυκλοφορήσει τα Windows 3.1, η IBM κυκλοφόρησε το OS/2 2.0. Τότε η Microsoft κατάλαβε ότι πρέπει να κυκλοφορήσει μια αναβάθμιση των Windows που θα υποστήριζε εφαρμογές 32-bit, αλλά θα εκτελούνταν σε χαμηλά μηχανήματα, κάτι που δεν έκανε το Windows NT. Τότε άρχισε το πλάνο του Windows Chicago και σχεδιάστηκε να κυκλοφορήσει στα τέλη του 1993, γίνοντας γνωστό ως Windows 93. Η επιλογή αυτή έκανε το Chicago να μην έχει ένα νέο user interface, και συγκεντρώθηκε μόνο στο να κάνει την εγκατάσταση, ρύθμιση και εγκατάσταση δικτύου πιο εύκολη. Το Windows 93 θα συμπεριλαμβανόταν με το MS-DOS 7.0, δίνοντας στον χρήστη μια καλύτερη εμπειρία και να εμποδίσει άλλες εταιρίες να κάνουν DOS κλώνους. Το MS-DOS 7.0 ήταν ακόμα σε ανάπτυξη με το codename "Jaguar" και θα εκτελούνταν σε ένα ασφαλισμένο 32-bit kernel ονομαστό "Cougar" για να αγωνιστεί πιο εύκολα με το DR-DOS.
Το σχέδιο της Microsoft ήταν ως εξής:
Η πρώτη έκδοση του Chicago τελείωσε στις 30 Σεπτεμβρίου του 1992. Το Cougar θα γινόταν το kernel της Chicago.
Πριν την κυκλοφορία, η Αμερικάνικη δημοσιότητα είχε τη ευκαιρία να δει πρώτη τα Windows 95 στο πρόγραμμα εμφάνισης των Windows 95. Για 19.95$, χρήστες θα έπαιρναν 3.5 δισκέτες που θα εγκαταστούσαν τα Windows 95 είτε ως μια αναβάθμιση των Windows 3.1 είτε ως μια νέα εγκατάσταση σε ένα καθαρό υπολογιστή. Οι χρήστες μπορούσαν επίσης να δοκιμάσουν και το The Microsoft Network (MSN), το online service που ξεκίνησε η Microsoft μαζί με τα Windows 95. Οι εκδόσεις έληξαν τον Νοέμβριο του 1995, μετά ο χρήστης έπρεπε να αγοράσει μόνος του την τελική έκδοση των Windows 95.
Πολλά beta των Windows 95 είχαν κυκλοφορήσει πριν την τελική κυκλοφορία:
Παραπομπές
Κατηγορία:Microsoft Windows
Ρωσική επίθεση στην νότια Ουκρανία
μικρογραφία|Ρωσικά φορτηγά φαίνονται να μεταφέρουν στρατιώτες από την Κριμαία στην Ουκρανία Η ρωσική επίθεση στη νότια Ουκρανία αποτελεί ένα από τα μέτωπα της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία το 2022. Από τη βάση τους στη προσαρτημένη από τη Ρωσία Κριμαία, οι Ρωσικές Ένοπλες Δυνάμεις επιτέθηκαν στις περιφέρειες Ζαπορίζιας, Νικολάγιεφ και Χερσώνας στη νότια Ουκρανία. Στις 24 Φεβρουαρίου 2022, οι ρωσικές δυνάμεις εισέβαλαν στην Ουκρανία. Ήδη από τη πρώτη μέρα της εισβολής, η Ρωσία είχε καταλάβει κάποιες περιοχές στη νότια περιφέρεια Χερσώνας, για να την καταλάβει σχεδόν ολόκληρη στη συνέχεια.
Το σημαντικότερο μέρος του νοτιοουκρανικού μετώπου είναι η περιφέρεια Χερσώνας. Οι περισσότερες μάχες του νοτιοουκρανικού μετώπου έχουν λάβει στην περιφέρεια Χερσώνας και Ζαπορίζιας, αν και τον Μάρτιο η Ρωσία βομβάρδισε το Νικολάγιεφ σε μια προσπάθεια να προωθηθεί προς τα εκεί, προσπάθεια η οποία απέτυχε τελικά.
Στη νότια Ουκρανία, η Ρωσία ελέγχει το μεγαλύτερο μέρος της περιφέρειας Χερσώνας και Ζαπορίζιας, και ένα μέρος της περιφέρειας Νικολάγιεφ γύρω από τη Σνιχουρίβκα (Οκτώβριος 2022). Στις 29 Αυγούστου 2022 η Ουκρανία ξεκίνησε αντεπίθεση για την ανακατάληψη της περιοχής με την Ουκρανία να καταλαμβάνει στις αρχές Οκτωβρίου 2022 αρκετά εδάφη στη βορειοδυτική περιφέρεια Χερσώνας.
Η σημασία της ρωσικής εισβολής στη νότια Ουκρανία έγκειται στο γεγονός ότι η περιφέρεια Χερσώνας αποτελεί χερσαία γέφυρα για τους Ρώσους, ώστε να συνδέσουν την Κριμαία με την υπόλοιπη Ρωσία. Στις 30 Σεπτεμβρίου 2022 η Ρωσία προσάρτησε τις κατεχόμενες περιοχές στο νοτιοουκρανικό και ανατολικοουκρανικό μέτωπο στη Ρωσία έπειτα από αμφιλεγόμενα δημοψηφίσματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P625 Κατηγορία:Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία (2022)
Λυκόσουρα Αρκαδίας
Η Λυκοσούρα σύμφωνα με την ιστορία του Ελληνικού έθνους χρονολογείται από το 20.000 με 10.000 πρό Χριστού και ήταν η πρώτη οργανωμένη πόλη.
μικρογραφία|1) [[Λυκόσουρα|Αρχαία Λυκόσουρα]] μικρογραφία|2) [[Λυκόσουρα|Αρχαία Λυκόσουρα]] Η Λυκόσουρα είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Αρκαδίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Λυκοσούρας, της Δημοτικής Ενότητας Μεγαλόπολης και υπάγεται στο Δήμο Μεγαλόπολης.
Γεωγραφικές πληροφορίες
Η Λυκόσουρα Αρκαδίας είναι κτισμένη σε υψόμετρο 566 μέτρων και έχει 39 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Είναι μικρός οικισμός ανάμεσα στο Λύκαιο και το Πετροβούνι. Σε μικρή απόσταση από το χωριό, βρίσκεται η Αρχαία Λυκόσουρα, η αρχαιότερη πόλη στον κόσμο.
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="37.398528" longitude="22.074280" zoom="12" width="1000" height="300" align="center" />
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Μεγαλόπολης
Νίκος Κοκλώνης
Ο Νίκος Κοκλώνης (Αθήνα, 4 Αυγούστου 1983) είναι Έλληνας επιχειρηματίας, παραγωγός και τηλεπαρουσιαστής. Είναι ιδρυτής της εταιρείας τηλεοπτικών παραγωγών Barking Well Media και εκδότης του πανελλαδικής κυκλοφορίας περιοδικού ΟΚ! στην Ελλάδα, καθώς και των ιστοσελίδων Znews και OK mag ενώ παλαιότερα υπήρξε ιδρυτής και ιδιοκτήτης της εταιρείας AirFastTickets που χρεωκόπησε. Επί του παρόντος, ο Κοκλώνης και επτά συνεργάτες του σε διάφορες εταιρίες φέρονται πως εμπλέκονται σε υπόθεση ξεπλύματος μαύρου χρήματος. Σύμφωνα με το σχετικό πόρισμα της αρμόδιας «Αρχής για το ξέπλυμα βρόμικου χρήματος», το οποίο έχει διαβιβαστεί στον οικονομικό εισαγγελέα, οι εταιρίες αυτές ήταν «οχήμα[τα] ξεπλύματος μαύρου χρήματος, οι οποίες, μέσα από τη δράση που παρουσιάζουν από τις τραπεζικές συναλλαγές που πραγματοποιούν, ξεπλένουν χρήματα των παράνομων δραστηριοτήτων του Νικολάου Κοκλώνη και άλλων άγνωστων προσώπων».
Επιχειρηματικότητα
Ίδρυσε την AirFastTickets με αρχικό κεφάλαιο €60,000 και έδρα τον Πειραιά. Πουλώντας εισιτήρια με ζημία, κατάφερε να συγκεντρώνει κάθε μήνα ένα σημαντικό ποσό που δεν ανήκε στην εταιρεία, αλλά ήταν τζίρος που επιστρεφόταν στις αεροπορικές εταιρείες. Η εταιρεία ήταν πάντα και επί τούτου ζημιογόνα.
Η εταιρεία άνοιξε γραφεία σε Λονδίνο και Νέα Υόρκη το 2012. Λόγω των εξαιρετικά χαμηλών τιμών που προσέφερε για αεροπορικά εισιτήρια, δέχτηκε πολλές αγωγές για αθέμιτες πρακτικές ανταγωνισμού. Βραβεύτηκε από το Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο Αθηνών. Το 2014, η εταιρεία έγινε γνωστή στις ΗΠΑ μέσα από ένα τέχνασμα που σκέφτηκε ο ίδιος ο Νίκος Κοκλώνης, με αφορμή τα προβλήματα που αντιμετώπιζε ο Τζάστιν Μπίμπερ με τις αρχές των ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένου ενός αεροπορικού εισιτηρίου χωρίς επιστροφή. Έτσι, η εταιρεία έγινε ακόμη πιο γνωστή και κατόρθωσε να παραμείνει στις 3 μεγαλύτερες των ΗΠΑ.
Λόγω του αυξημένου όγκου πωλήσεων και του υψηλού κόστους στην ανάπτυξη λογισμικού, ο Κοκλώνης αθέτησε να παραδώσει εγγυητική ύψους 45 εκατομμυρίων ευρώ στην IATA η οποία το 2014, έκλεισε τη θυγατρική της Airfast στο Ηνωμένο Βασίλειο καθώς και το ελληνικό γραφείο. Ο Κοκλώνης ξεκίνησε συζητήσεις με την ΙΑΤΑ και είπε ότι η εταιρεία θα εκκαθαρίσει τις πληρωμές της. Τον Μάιο του 2015, ο Κοκλώνης καταφέρνει και πουλάει το 51% της εταιρείας στην Hainan Airlines για περίπου 200 εκατομμύρια δολάρια. Τον Σεπτέμβριο του 2015, λόγω διαφωνίας με τους νέους μετόχους, τελικά η εταιρεία εισήλθε σε πτώχευση και εκκαθαρίστηκε τον Οκτώβριο. Την χρονιά εκείνη, πριν από την πτώχευση, η εταιρεία είχε έσοδα 150 εκατομμυρίων ευρώ μηνιαίως.
Ο Κοκλώνης εμφανίστηκε στη λίστα τους 40 πιο επιτυχημένους επιχειρηματίες κάτω από 40 ετών (40 under 40) του διεθνούς επιχειρηματικού περιοδικού Fortune το 2015. Το 2016, ο Κοκλώνης ίδρυσε τη YoTrip, μια εταιρεία που προσφέρει ταξιδιωτικά προϊόντα.
Ο Κοκλώνης ήταν ο χορηγός των Μπρούκλιν Νετς στο NBA για τα έτη 2013, 2014 και 2015. Το 2014, ο Κοκλώνης ήταν αυτός που έριξε την πρώτη μπαλιά του πρωταθλήματος στη Νέα Υόρκη για λογαριασμό των Νιου Γιορκ Γιάνκις.
Ήταν, επίσης, και αντιπρόσωπος της ηλεκτρονικής πλατφόρμας Dealber, η οποία έδρευε και στεγαζόταν στη Λεωφόρο Συγγρού. Η εταιρεία συνεργαζόταν με τον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ, δίνοντας έπαθλα στους νικητές του τηλεπαιχνιδιού Κάνε Παζάρι, ωστόσο έγιναν καταγγελίες από παίκτες οι οποίοι δεν παρέλαβαν ποτέ τα δώρα που κέρδισαν. Το υπουργείο Οικονομικών επέβαλε πρόστιμο 60.000 ευρώ στην εταιρεία, καθώς αυτή παραβίασε τις διατάξεις για την Προστασία Καταναλωτή και ειδικότερα αυτές που διέπουν τις συναλλαγές από απόσταση και τις αθέμιτες εμπορικές πρακτικές σχετικά με τη διάθεση καταναλωτικών προϊόντων στην αγορά. Ο Κοκλώνης αποχώρησε από τη Dealber τον Ιούλιο του 2017.
Έχει επίσης κατηγορηθεί για εμπλοκή σε σχήματα πυραμίδας στην Ινδία, μέσω της εταιρείας Drego Consultants Pvt. Ltd στην Βομβάη.
Τηλεόραση
Ο Κοκλώνης παρουσιάζει στην Ελλάδα, αρχικά στο Open TV από τον Μάρτιο του 2020 και σήμερα στον Alpha TV από τον Σεπτέμβριο του 2021, την διαγωνιστική εκπομπή Just the 2 Of Us, δημιουργία του BBC. Στο φινάλε του δεύτερου κύκλου, στις 26 Δεκεμβρίου 2020, η εκπομπή συζητήθηκε για ένα μοναδικό γεγονός στην ιστορία της ελληνικής μουσικής σκηνής, καθώς στην εκπομπή του J2Us συναντήθηκαν για πρώτη φορά οι ερμηνεύτριες Άννα Βίσση και Δέσποινα Βανδή, καταγράφοντας ρεκόρ τηλεθέασης. Η εκπομπή Just The 2 Of Us είναι μια παραγωγή της εταιρείας Βarking Well Media, την οποία ο Νίκος Κοκλώνης ίδρυσε το 2018.
Η τηλεοπτική πορεία του Κοκλώνη ξεκίνησε το 2016 με την ταξιδιωτική εκπομπή Celebrity Travel, που αρχικά μεταδιδόταν στον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ, σημειώνοντας μεγάλα ποσοστά τηλεθέασης. Την σεζόν 2017-2018, η εκπομπή μεταφέρθηκε στον ΑΝΤ1 και τον Σεπτέμβριο του 2018, στο Open TV. Τον Μάρτιο του 2019, ξεκίνησε να παρουσιάζει την εκπομπή It's Show Time στο ίδιο κανάλι όπου και τελικά με το τέλος της σεζόν η εκπομπή κόβεται. Το 2020, ξεκινά να παρουσιάζει στο ίδιο κανάλι το τηλεοπτικό σόου του BBC, Just the 2 Of Us, με κριτική επιτροπή την Βίκυ Σταυροπούλου, την Δέσποινα Βανδή, την Μαρία Μπακοδήμου και τον Σταμάτη Φασουλή.
Η εταιρεία του Κοκλώνη, Barking Well Media συμμετείχε και στις πρωινές ψυχαγωγικές εκπομπές του Open TV, Ευτυχείτε και Έλα χαμογέλα!, ενώ είχε αναλάβει εξολοκλήρου την παραγωγή και για τις ακόλουθες εκπομπές του ίδιου σταθμού: Just The 2 Of Us, Style Me Up, Μy Greece, Γράμμα για σένα, Γλυκιές αλχημείες. Τη σεζόν 2020-2021 η Barking Well ήταν παραγωγός εταιρεία και για τις εκπομπές Roomies και Celebrity Game Night, του Mega Channel. Την άνοιξη του 2021 ξεκίνησε συνεργασία με τον Alpha TV, αναλαμβάνοντας την παραγωγή της εκπομπής Η Τέλεια Απόδραση. Από τον Σεπτέμβριο του 2021 διευρύνθηκε η συνεργασία με το τελευταίο κανάλι για την παραγωγή και την επιμέλεια στην πρωινή καθημερινή ψυχαγωγική εκπομπή Super Κατερίνα. Στο ίδιο σταθμό πήρε μεταγραφή ο ίδιος ο Κοκλώνης ως παρουσιαστής. Μέσα από τη συχνότητα του Alpha TV προβλήθηκε ο τρίτος κύκλος του Just The 2 Of Us, που έκανε θεαματικό φινάλε το βράδυ της Πρωτοχρονιάς του 2022 έχοντας καλεσμένο τον διεθνή Έλληνα σταρ Νίκο Αλιάγα. H Barking Well ανέλαβε την παραγωγή και για το τηλεπαιχνίδι Total Blackout, ένα διεθνές φορμάτ που επέστρεψε το 2022 τηλεοπτικά επίσης από τον Alpha. Η Barking Well ανέλαβε στη συνέχεια την παραγωγή του Chart Show για τον ίδιο σταθμό. Την σεζόν 2021-2022 ο Κοκλώνης με την Barking Well διεύρυναν τη συνεργασία και με το Mega Channel, αναλαμβάνοντας την παραγωγή για τις ζωντανές ψυχαγωγικές εκπομπές Χαμογέλα και Πάλι και Τι λες Τώρα, πέρα από το Celebrity Game Night.
Ο Κοκλώνης ήταν ο οικοδεσπότης της εορταστικής βραδιάς που διοργάνωσε το Fashion TV, για τα 25α «τηλεοπτικά» του γενέθλια, στην Αθήνα στις 20 Σεπτεμβρίου 2022, με θέα τον ιερό βράχο της Ακρόπολης. Κατά τη διάρκεια της βραδιάς ανακοινώθηκε το λανσάρισμα της ελληνικής έκδοσης (franchise) του καναλιού.
Επενδύσεις στα μέσα ενημέρωσης
Το 2018, μέσω της Barking Well Media δημιούργησε το ηλεκτρονικό περιοδικό Znews.gr, μια ιστοσελίδα που ασχολείται με ειδήσεις σχετικά με την εγχώρια τηλεοπτική βιομηχανία και άλλα θέματα επικαιρότητας, παρουσιάζοντας, σύμφωνα με το σλόγκαν που έχει, «την καλή πλευρά της ζωής». Από τον Δεκέμβριο του 2020 εκδίδει στην Ελλάδα το περιοδικό ΟΚ!, το οποίο κυκλοφορεί μαζί με την εφημερίδα Τα Νέα Σαββατοκύριακο. Τον Αύγουστο του 2021 έφερε για πρώτη φορά στην Ελλάδα την ιστοσελίδα του ΟΚ! στο okmag.gr.
Έλεγχος για ξέπλυμα μαύρου χρήματος
Δημοσιεύματα στις 23 Φεβρουαρίου 2023 ανέφεραν ότι ο Κοκλώνης ελέγχεται για ξέπλυμα μαύρου χρήματος προσώπων που πιθανώς προέρχονται από το εξωτερικό. Σύμφωνα με πόρισμα της Αρχής για το ξέπλυμα μαύρου χρήματος, εμφανίζεται ως εγκέφαλος της οργάνωσης που είχε συστήσει περισσότερες από 10 εταιρείες (νόμιμες και εικονικές). Σύμφωνα με το πόρισμα, δεν κατέβαλλε φόρους και ασφαλιστικές εισφορές και μετέφερε μαύρο χρήμα, το οποίο ξέπλενε στην Ελλάδα, ενώ δεν κατέβαλλε τον ΦΠΑ που εισέπραττε. Τα δημοσιεύματα ανέφεραν ακόμη ότι έχουν δεσμευθεί όλα τα περιουσιακά στοιχεία του Κοκλώνη, ενώ η ζημιά που έχει προκληθεί στο δημόσιο αγγίζει τα 30 εκατομμύρια ευρώ.
Μπαρεταίν
Το Μπαρεταίν (γαλλικά: Barretaine) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
ΦΚ Καϊσάρ
Η ΦΚ Καϊσάρ (Қайсар Футбол Клубы, Qaısar Fýtbol Klýby) είναι ποδοσφαιρική ομάδα από το Καζακστάν από την πόλη Κιζιλορντά. Συμμετέχει στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Καζακστάν. Ιδρύθηκε το 1968. Έδρα της ομάδας είναι το Gany Muratbayev Stadium. Έχει κατακτήσει 1 φορά το κύπελλο (1998).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Καζακστάν Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1968
Μπαβεράν
Το Μπαβεράν (γαλλικά: Baverans) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Ιστορία των σημαιών
μικρογραφία|Πριν από τη μάχη, [[Ντάντε Γκάμπριελ Ροσέτι (1858), που δείχνει μια γυναίκα να τοποθετεί μια σημαία στο κοντάρι ενός δόρατος.]] Η σημαία είναι ένα κομμάτι υφάσματος που χρησιμοποιείται ως σύμβολο ενός κράτους ή για διακόσμηση. Ενώ η προέλευση των σημαιών είναι άγνωστη, σύμβολα που προσομοιάζουν με σημαίες έχουν περιγραφεί ήδη από τον 11ο αιώνα π.Χ. στην Κίνα και έχουν χρησιμοποιηθεί ευρέως από άλλους αρχαίους πολιτισμούς όπως ο αιγυπτιακός και ο ρωμαϊκός.
Αρχικές σημαίες
Η προέλευση των σημαιών είναι άγνωστη. Μερικά από τα πρώτα γνωστά πανό προέρχονται από την αρχαία Κίνα για να προσδιορίσουν τα διαφορετικά μέρη του στρατού. Για παράδειγμα, καταγράφεται ότι οι στρατοί της δυναστείας Τζόου, κατά τον 11ο αιώνα π.Χ. έφεραν ένα λευκό λάβαρο μπροστά τους, αν και δεν υπάρχουν απεικονίσεις αυτών των πανό. Μια πρώιμη αναπαράσταση τέτοιων κινεζικών σημαιών είναι ένα χαμηλό ανάγλυφο γλυπτό στον τάφο του αυτοκράτορα Γου των Χαν που δείχνει δύο ιππείς να φέρουν πανό προσαρτημένα σε κοντάρια και ραβδιά. αριστερά|μικρογραφία|Απεικόνιση των αιγυπτιακών δειγμάτων. Πρώιμες αναπαραστάσεις δειγμάτων μπορούν να βρεθούν σε αιγυπτιακά ανάγλυφα, όπως η παλέτα του Ναρμέρ, η οποία λέγεται ότι είναι η παλαιότερη αναπαράσταση. Αυτά τα δείγματα, ή πρότυπα που έμοιαζαν με σημαία, ήταν σύμβολα των νομών της αρχαίας Αιγύπτου. Μάλιστα, οι αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς απέδιδαν τη δημιουργία του λαβάρου στους Αιγύπτιους. Σύμφωνα με τον Διόδωρο, τα αιγυπτιακά δείγματα αποτελούνταν γενικά από μορφές ιερών ζώων στο άκρο μιας ράβδου λόγχης. Ένα άλλο σύμβολο που χρησιμοποιείται συχνά ήταν μια φιγούρα που έμοιαζε με διευρυμένο ημικυκλικό ανεμιστήρα.
Αρχαία Ρώμη
μικρογραφία|Σύγχρονη αναπαραγωγή ενός ρωμαϊκού vexillum. Ενώ οι Πέρσες χρησιμοποιούσαν υφασμάτινα πανό για να υποδείξουν τους στρατούς τους, ήταν οι Ρωμαίοι που έκαναν πρώτοι ευρέως διαδεδομένη τη χρήση αυτών των συμβόλων, γνωστά και ως vexillum, για να κάνουν γνωστούς τους στρατούς τους. Αυτά τα λάβαρα χρησιμοποιήθηκαν για να αναπαραστήσουν κάθε μονάδα στρατού από το 100 π.Χ. Το vexillum αποτελούνταν από ένα κομμάτι ύφασμα στερεωμένο σε μια εγκάρσια ράβδο στην κορυφή ενός δόρατος, μερικές φορές με κρόσσια γύρω από το εξωτερικό. Το μόνο σωζόμενο ρωμαϊκό νήμα χρονολογείται στο πρώτο μισό του 3ου αιώνα μ.Χ. και στεγάζεται στο Μουσείο Πούσκιν. Είναι ένα σχεδόν τετράγωνο κομμάτι από χοντρό λινό ύφασμα με την εικόνα της θεάς Βικτώριας.
Οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες χρησιμοποιούσαν ένα πανό παρόμοιο σε μορφή με αυτό του ρωμαϊκού στρατού, το οποίο ονομάζεται labarum. Συχνά έφερε πάνω του μια αναπαράσταση του αυτοκράτορα, άλλοτε μόνο του, και άλλοτε συνοδευόμενο από τους αρχηγούς των μελών της οικογένειάς του. Συνδέθηκε με τον Μέγα Κωνσταντίνο και αργότερα με τον Χριστιανισμό αφού υποτίθεται ότι παρέλασε μαζί με ένα λάβαρο που έφερε το Χι Ρο, το 312 π.Χ. Αυτά τα ρωμαϊκά πρότυπα φυλάσσονταν με θρησκευτικό σεβασμό στους ναούς της μητρόπολης και των μεγαλύτερων πόλεων της αυτοκρατορίας.
Ένα άλλο ρωμαϊκό πρότυπο που διαδόθηκε ευρέως κατά την Αργότερη Ρωμαϊκή Περίοδο ήταν ο δράκος, ένα σύμβολο που αρχικά πάρθηκε από τους Πάρθους λίγο καιρό μετά το θάνατο του Τραϊανού. Είχε τη μορφή ενός δράκου κολλημένου σε μια λόγχη με ασημένια σαγόνια και σώμα από πολύχρωμο μετάξι. Όταν ο άνεμος έσκαγε τα ανοιχτά σαγόνια του, το σώμα φούσκωνε.
Μεσαίωνας
Με την καινοτομία του μεταξιού στην Κίνα και την επακόλουθη διάδοση κατά μήκος του Δρόμου του Μεταξιού, οι σημαίες όπως τις γνωρίζουμε σήμερα άρχισαν να αναπτύσσονται. Σημαίες που περιλαμβάνουν ύφασμα προσαρτημένο σε όρθιο κοντάρι στη μία πλευρά φαίνεται ότι χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά τακτικά από τους Άραβες που το εισήγαγαν στον δυτικό κόσμο κατά τον 1ο αιώνα, αν και δεν θα κέρδιζαν δημοτικότητα σε αυτόν, μέχρι τον 9ο αιώνα. Η παράδοση υποστηρίζει ότι μια μαύρη σημαία κυμάτιζε ο Μωάμεθ κατά την Κατάκτηση της Μέκκας και ότι οι οπαδοί του χρησιμοποιούσαν πράσινες σημαίες. Υπάρχουν ενδείξεις ότι τέτοια πρότυπα χρησιμοποιήθηκαν από τους εγγονούς του Μωάμεθ κατά τη διάρκεια του Χαλιφάτου Ρασιντούν και ύστερα, τα οποία ήταν γενικά τριγωνικά και κυματίζονταν από έναν κάθετο στύλο σημαίας. Οι επόμενες ισλαμικές δυναστείες χρησιμοποίησαν μια ποικιλία διαφορετικών χρωμάτων σημαιών για να αναγνωρίζονται, και συχνά επηρεάστηκαν από σημαίες που υποτίθεται ότι κυμάτιζε ο προφήτης κατά τη διάρκεια της ζωής του.
Μια άλλη κατακόρυφη κυματιστή σημαία του 9ου αιώνα είναι το λάβαρο κοράκι που χρησιμοποιήθηκε ευρέως από τους Βίκινγκς. Αν και δεν υπάρχει πλήρης απεικόνιση αυτού του προτύπου, εμφανίζεται σε νομίσματα της Νορθουμβρίας από τις αρχές του αιώνα και αργότερα, τον 11ο αιώνα, πιθανότατα εμφανίζεται στην Ταπισερί της Μπαγιέ
Εραλδικές σημαίες
μικρογραφία|Εραλδικές σημαίες που ανήκουν στους Ιππότες του [[Τάγμα της Περικνημίδας|Τάγματος της Περικνημίδας, κατά τα μέσα του δέκατου έκτου αιώνα, που υποστηρίζονται από τα αντίστοιχα εραλδικά τους σύμβολα.]] Ένα σημαντικό στάδιο στην ανάπτυξη των σημαιών στη δύση ήταν η τέχνη της εραλδικής. Η εραλδική, που αναπτύχθηκε περίπου στο δεύτερο μισό του 12ου αιώνα, ασχολείται κυρίως με την αναγνώριση μέσω σημάτων τοποθετημένων σε ασπίδες, με αυτά τα σύμβολα να γίνονται το μέσο με το οποίο οι ιππότες και αργότερα άλλα άτομα της ανώτερης τάξης προσδιορίζονται. Μετά από λίγο καιρό, αυτά τα εραλδικά διακριτικά έφτασαν να ζωγραφίζονται σε σημαίες. Αρχικά, τα πρότυπα ήταν προεκτάσεις του γκονφάνον, το οποίο αποτελούνταν από μια σημαία δεμένη σε μια λόγχη. Σύντομα, όμως, έγιναν ποικίλες εμφανίσεις των εθνοσήμων σημαντικών ανθρώπων. Παραδοσιακά, υπάρχουν διάφοροι τύποι όπως, λάβαρα ή εραλδικά πρότυπα.
Τα εραλδικά πρότυπα εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται στη Σκωτία. Στις συγκεντρώσεις των Χάιλαντ, το πρότυπο των αρχηγών της φυλής εμφανίζεται στους ασκαύλους του επικεφαλή.
Σημαίες κατά τη διάρκεια των σταυροφοριών
Κατά τη διάρκεια των Σταυροφοριών, αρχής γενομένης από τα τέλη του 11ου αιώνα, υπήρξαν εξελίξεις στις σημαίες. Κατά τη διάρκεια της πρώτης σταυροφορίας, λάβαρα χρησιμοποιήθηκαν από βασιλείς και ευγενείς σε μια επέκταση των πρακτικών στην Ευρώπη με την προσθήκη ορισμένων ιερών ταγμάτων που τα υιοθετούσαν. Ωστόσο, περίπου έναν αιώνα μετά, οι τάξεις άρχισαν να διαφοροποιούνται μέσω των παραλλαγών στο χρώμα των σταυρών στους ώμους τους Το 1188 ο Φίλιππος Β' της Γαλλίας διέταξε να προστεθούν τα χρώματά του σε έναν σταυρό (ένας κόκκινος σταυρός σε ένα λευκό πεδίο) και αμέσως μετά ο Ερρίκος Β' της Αγγλίας διέταξε τη χρήση ενός κόκκινου σταυρού σε ένα λευκό πεδίο. Αυτοί οι χρωματιστοί σταυροί θα ανταλλάσσονταν για κάποιον άγνωστο λόγο, αλλά παρέμειναν σε χρήση στην Αγγλία και τη Γαλλία ως σύμβολα των βασιλείων, με τη μορφή του Σταυρού του Αγίου Γεωργίου και του Σταυρού του Αγίου Ντενίς αντίστοιχα. Άλλα Βασίλεια είχαν παρόμοιες σημαίες, για παράδειγμα ο ασπρόμαυρος Σταυρός των Τεύτονων Ιπποτών αναπτύχθηκε επίσης από τις σταυροφορίες.
Ναυτικές σημαίες
Οι σημαίες πιθανότατα χρησιμοποιήθηκαν στη θάλασσα ως μορφή επικοινωνίας από τις πρώτες μέρες της εμπορίας πλοίων, με κάποιες ενδείξεις της πρακτικής ήδη από τους Αρχαίους Έλληνες. Ωστόσο, καθώς το διεθνές εμπόριο αυξήθηκε κατά τις αρχές του 17ου αιώνα, τα ευρωπαϊκά πλοία άρχισαν να εμφανίζουν σημαίες που απεικονίζαν την εθνικότητα, την πόλη καταγωγής και τον χαρακτηρισμό τους ως στρατιωτικά ή εμπορικά πλοία. Αυτές οι σημαίες τελικά εξελίχθηκαν στις εθνικές και ναυτικές σημαίες της σημερινής εποχής. Ήδη από τον 13ο αιώνα, οι ιταλικές ναυτικές δημοκρατίες χρησιμοποιούσαν ξεχωριστές σημαίες για ναυτική αναγνώριση, και, τον 16ο αιώνα, αγγλικά και σκωτσέζικα πλοία έφεραν σημαίες για να δείξουν τη χώρα καταγωγής τους, με σχέδια που προέρχονταν από κονκάρδες που φορούσαν οι αντίστοιχοι στρατιώτες τους κατά τον Μεσαίωνα. Οι σημαίες έγιναν επίσης το προτιμώμενο μέσο επικοινωνίας στη θάλασσα.
Εθνικές σημαίες
μικρογραφία|290x290εσ|[[Κινεζική γλώσσα|Κινεζική προπαγανδιστική αφίσα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου που δείχνει Αμερικανούς, Κινέζους και Βρετανούς στρατιώτες με τις εθνικές σημαίες των αντίστοιχων χωρών τους.]] Αρχικά, οι σημαίες που αντιπροσωπεύαν μια χώρα ήταν η προσωπική σημαία των ηγεμόνων της. Ωστόσο, με την πάροδο του χρόνου, η πρακτική της χρήσης προσωπικών σημαιών, ως σημαιών χώρων αντίστοιχα, εγκαταλείφθηκε προς όφελος των σημαιών που είχαν κάποια σημασία για το έθνος, συχνά αφορώντας τον προστάτη άγιό. Πρώιμα παραδείγματα αυτών ήταν οι ναυτικές δημοκρατίες όπως η Γένοβα, που θα μπορούσαμε να πούμε πως είχαν εθνική σημαία ήδη από τον 12ο αιώνα. Ωστόσο, αυτές εξακολουθούσαν να χρησιμοποιούνται κυρίως στο πλαίσιο της θαλάσσιας αναγνώρισης.
Ένα πρώιμο παράδειγμα, που προϊδέαζε για τις επόμενες εξελίξεις, ήταν η Σημαία του Πρίγκηπα που αναδείχθηκε ως σημαία αντίστασης και ως σύμβολο ελευθερίας κατά τη διάρκεια του 80ετή πολέμου που οδήγησε στο σχηματισμό της Ολλανδικής Δημοκρατίας. Είναι αξιοσημείωτο ότι είναι μία από τις πρώτες ευρωπαϊκές σημαίες που έσπασαν με την παράδοση που καθιερώθηκε στο μεσαιωνικό πλαίσιο των σταυρών σημαιών που αντιπροσώπευαν βασίλεια.
Αν και ορισμένες σημαίες χρονολογούνται νωρίτερα, η ευρεία χρήση σημαιών εκτός στρατιωτικού ή ναυτικού πλαισίου ξεκινά μόνο με την άνοδο της ιδέας του έθνους κράτους στα τέλη του 18ου αιώνα και ιδιαίτερα είναι προϊόν της Εποχής της Επανάστασης. Επαναστάσεις όπως αυτές στη Γαλλία και την Αμερική κάλεσαν τους ανθρώπους να αρχίσουν να θεωρούν τους εαυτούς τους πολίτες σε αντίθεση με τους υπηκόους ενός βασιλιά. Έτσι χρειάστηκαν σημαίες που αντιπροσώπευαν τη συλλογική ιθαγένεια, όχι μόνο τη δύναμη και το δικαίωμα μιας κυρίαρχης οικογένειας. Καθώς ο εθνικισμός έγινε κοινός σε όλη την Ευρώπη κατά τον 19ο αιώνα, οι εθνικές σημαίες αντιπροσωπεύαν τα περισσότερα από τα κράτη της Ευρώπης. Οι σημαίες άρχισαν επίσης να καλλιεργούν μια αίσθηση ενότητας μεταξύ διαφορετικών λαών, όπως η Σημαία του Ηνωμένου Βασιλείου που αντιπροσωπεύει μια ένωση μεταξύ Αγγλίας και Σκωτίας ή άρχισαν να αντιπροσωπεύουν την ενότητα μεταξύ των εθνών σε έναν αντιληπτό κοινό αγώνα, όπως, για παράδειγμα, τα πανσλαβικά χρώματα.
Καθώς οι Ευρωπαίοι αποίκησαν σημαντικά τμήματα του κόσμου, εξήγαγαν ιδέες εθνικότητας και εθνικών συμβόλων, συμπεριλαμβανομένων των σημαιών, με την υιοθέτηση μιας σημαίας να θεωρείται αναπόσπαστο μέρος της διαδικασίας ανάπτυξης εθνών. Οι πολιτικές αλλαγές, οι κοινωνικές μεταρρυθμίσεις και οι επαναστάσεις σε συνδυασμό με μια αυξανόμενη αίσθηση εθνικότητας μεταξύ των απλών ανθρώπων τον 19ο και τον 20ο αιώνα οδήγησαν στη γέννηση νέων εθνών και σημαιών σε όλο τον κόσμο.
Με τόσες πολλές σημαίες που δημιουργήθηκαν, το ενδιαφέρον για αυτά τα σχέδια άρχισε να αναπτύσσεται και προέκυψε η μελέτη των σημαιών, η βεξιλολογία, τόσο σε επαγγελματικό όσο και σε ερασιτεχνικό επίπεδο. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η δυτική βεξιλολογία πέρασε από μια φάση ταχείας ανάπτυξης, με πολλές ερευνητικές εγκαταστάσεις και δημοσιεύσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτιστική ιστορία Κατηγορία:Σημαίες
Μπωφόρ-Ορμπανιά
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Μπεφιά
Το Μπεφιά (γαλλικά: Beffia) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Βερίν Ντβιν
Το Βερίν Ντβιν (αρμενικά: Վերին Դվին), είναι χωριό στην περιφέρεια Αραράτ της Αρμενίας το οποίο βρίσκεται 30 χιλιόμετρα νότια του Ερεβάν. Η μεγαλύτερη ασσυριακή κοινότητα στην Αρμενία βρίσκεται στο Βερίν Ντβιν, όπου περίπου 2.000 από τους 2.700 κατοίκους του χωριού είναι Ασσύριοι. Το χωριό φιλοξενεί 2 ασσυριακές εκκλησίες, συμπεριλαμβανομένης της εκκλησίας Μαρ Τουμά (Άγιος Θωμάς) η οποία χρονολογείται από το 1828. Το χωριό είναι χτισμένο κοντά στα ερείπια της αρχαίας πόλης του Δουβίου.
Μπεφιά
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Βερίν Ντβιν
Το σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης του χωριού έχει στην πλειοψηφία του Ασσύριους μαθητές και παρέχει μαθήματα ασσυριακής ιστορίας και γλώσσας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Αρμενίας
Ονοράτος Μεδιολάνων
Ο Ονοράτος (ιταλικά : Onorato) ήταν αρχιεπίσκοπος Μεδιολάνων και εκ των γεογονότων επίσκοπος Γένοβας από το 567 έως το 572. Τιμάται ως άγιος από την Καθολική Εκκλησία που τον τιμά στις 8 Φεβρουαρίου στο ρωμαϊκό μαρτυρολόγιο με τα εξής λόγια: «Στο Μιλάνο, απόθεση του Αγίου Ονοράτου, επισκόπου, ο οποίος υπό την απειλή της εισβολής των Λομβαρδών έσωσε μεγάλο μέρος του πληθυσμού αναζητώντας καταφύγιο στη Γένοβα».
Βιογραφία
Σύμφωνα με το Catalogus archiepiscoporum Mediolanensium, ή θητεία του τοποθετείται μεταξύ των επισκόπων Αουσάνο και Φροντόνε, στο δεύτερο μισό του έκτου αιώνα. Ο ίδιος κατάλογος του αναθέτει 2 χρόνια θητείας και λέει ότι είναι θαμμένος στο Nocetam, μια τοποθεσία που σήμερα βρίσκεται στα νότια προάστια του Μιλάνου, κοντά στην Κιαραβάλλε, προς την κατεύθυνση του Λοντί. μεταγενέστερες εκδόσεις του καταλόγου προσθέτουν ότι θάφτηκε στην εκκλησία του Σαν Τζόρτζιο.
Σύμφωνα με το Historia Langobardorum του Παύλου Διάκονου, ο Ονοράτος ήταν επίσκοπος του Μιλάνου όταν ο Αλβοΐνος, βασιλιάς των Λομβαρδών, κατέλαβε την πόλη το 569. ο επίσκοπος, με μεγάλο μέρος του κλήρου και του πληθυσμού της πόλης κατέφυγαν στη Γένοβα, η οποία έγινε έδρα των μητροπολιτών του Μιλάνου μέχρι τα μέσα του έβδομου αιώνα ..
Είναι πιθανό ότι ο Ονοράτο, όπως και οι άλλοι Μιλανέζοι επίσκοποι αυτής της περιόδου, να ήταν σχισματικός επίσκοπος, αφού αρνήθηκε να τηρήσει την καταδίκη των Τριών Κεφαλαίων που ενέκρινε η σύνοδος της Κωνσταντινούπολης το 553.
Η παράδοση, γνωστή από τον δέκατο έβδομο αιώνα, σύμφωνα με την οποία, με το θάνατο του Ονοράτο, εκλέχθηκαν δύο επίσκοποι, ο Λορέντζο Β', που διαδέχθηκε τον Ονοράτο στη Γένοβα, και ο Φροντόνε, σφετεριστής, ο οποίος εκλέχτηκε από τον Μιλανέζικο κλήρο παρέμεινε στο Μιλάνο.
Λιουβιγγέλδος
Ο Λιουβιγγέλδος, Liuvigild, Leuvigild, Leovigild ή Leovigildo στα Ισπανικά και Πορτογαλικά, (Κωνσταντίνη 519 – 586) ήταν Βησιγότθος βασιλιάς της Hispania και της Σεπτιμανίας από το 568 έως το 586. Έμεινε γνωστός για τον Codex Revisus ή Κώδικας του Λιουβιγγέλδου, έναν νόμο που επέτρεπε ίσα δικαιώματα μεταξύ του Βησιγοτθικού και του Ισπανορωμαϊκού πληθυσμού. Το βασίλειό του κάλυπτε τη σύγχρονη Πορτογαλία και το μεγαλύτερο μέρος της σύγχρονης Ισπανίας μέχρι το Τολέδο. Ο Λιουβιγγέλδος κατατάσσεται μεταξύ των μεγαλύτερων Βησιγότθων βασιλέων της Αρειανής περιόδου.
Ονοράτος Μεδιολάνων
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Μιλάνου Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Γένοβας Κατηγορία:Επίσκοποι του 6ου αιώνα Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας