cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αζερμπαϊτζάν
Λογοτεχνία
Μεταξύ των μεσαιωνικών συγγραφέων που γεννήθηκαν εντός των εδαφικών ορίων της σύγχρονης Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν ήταν ο Πέρσης ποιητής και φιλόσοφος Νιζαμί, που ονομαζόταν Γκαντζάβι από τον τόπο γέννησής του, Γκαντζά, ο οποίος ήταν ο συγγραφέας του Χαμσέ, που αποτελείται από πέντε ρομαντικά ποιήματα. Η παλαιότερη γνωστή προσωπικότητα στη λογοτεχνία του Αζερμπαϊτζάν ήταν ο Ιτσεντίν Χασάνογλου, ο οποίος συνέθεσε μια ανθολογία (ντιβάν) που αποτελείται από περσικούς και τουρκικούς γκαζάλ.
Η κλασική λογοτεχνία στο Αζερμπαϊτζάν διαμορφώθηκε τον 14ο αιώνα με βάση τις διάφορες διαλέκτους του Πρώιμου Μεσαίωνα του Ταμπρίζ και του Σιρβάν. Μεταξύ των ποιητών αυτής της περιόδου ήταν ο Γαζή Μπουρχαναντίν και ο Χακίκι (ψευδώνυμο του Τζαχάν-σαχ Καρά Κογιουνλού). Το τέλος του 14ου αιώνα ήταν επίσης η περίοδος έναρξης της λογοτεχνικής δραστηριότητας του Ιμαντίν Νασιμί, ενός από τους μεγαλύτερους Τούρκους  Χουρούφι μυστικιστές ποιητές του τέλους του 14ου και των αρχών του 15ου αιώνα και ένας από τους πιο εξέχοντες πρώιμους δασκάλους ντιβάν στην τουρκική λογοτεχνική ιστορία, που επίσης συνέθεσε ποίηση στα περσικά και στα αραβικά. Το στυλ του ντιβάν και του γκαζάλ αναπτύχθηκε περαιτέρω από τους ποιητές Κασίμ-ι Ανβάρ, Φουζουλί και Χατάι (ψευδώνυμο του Σαφαβίδη Σάχη Ισμαήλ Α΄).
Στο διάστημα του 17ου και του 18ου αιώνα, τα μοναδικά είδη του Φουζούλι, καθώς και η ποίηση των Ασίκ, υιοθετήθηκαν από εξέχοντες ποιητές και συγγραφείς όπως ο Κοβσί της Ταμπρίζ, ο Σάχης Αμπάς Σανί, ο Αγάς Μεσίχ Σιρβανί, ο Νισάτ, ο Μολά Βαλί Βινταντί, ο Μολά Πανάχ Βαγίφ και άλλοι. Μαζί με τους Τούρκους, τους Τουρκμένους και τους Ουζμπέκους, οι Αζέροι υμνούν επίσης το Έπος του Κόρογλου (από kor oğlu για τον γιο του τυφλού ), ένα θρυλικό λαϊκό ήρωα.
Παραδοσιακή τέχνη
thumb|Αζέρικο χαλί της σχολής Σιρβάν Οι Αζέροι έχουν μια πλούσια και ξεχωριστή κουλτούρα, ένα μεγάλο μέρος της οποίας είναι η διακοσμητική και εφαρμοσμένη τέχνη. Αυτή η μορφή τέχνης αντιπροσωπεύεται από ένα ευρύ φάσμα χειροτεχνιών, όπως κοσμήματα, χάραξη σε μέταλλο, σκάλισμα σε ξύλο, πέτρα, κόκαλο, χαλιά, ύφανση και εκτύπωση σχεδίων και πλέξιμο και κέντημα.
Το χαλί του Αζερμπαϊτζάν είναι ένα παραδοσιακό χειροποίητο ύφασμα διαφόρων μεγεθών, με πυκνή υφή και επιφάνεια χωρίς πέλος, τα σχέδια του οποίου είναι χαρακτηριστικά των πολλών περιοχών κατασκευής χαλιών του Αζερμπαϊτζάν. Τον Νοέμβριο του 2010 το χαλί του Αζερμπαϊτζάν ανακηρύχθηκε Αριστούργημα Άυλης Κληρονομιάς από την UNESCO.
Κουζίνα
Η παραδοσιακή κουζίνα φημίζεται για τα άφθονα λαχανικά και χόρτα που χρησιμοποιούνται εποχιακά στα πιάτα. Τα φρέσκα χόρτα, όπως η μέντα, ο κόλιανδρος, ο άνηθος, ο βασιλικός, ο μαϊντανός, το εστραγκόν, τα πράσα, το σχοινόπρασο, το θυμάρι, η μαντζουράνα, το φρέσκο κρεμμύδι και το νεροκάρδαμο, είναι πολύ δημοφιλή και συχνά συνοδεύουν τα κύρια πιάτα στο τραπέζι. Η κλιματική ποικιλομορφία και η γονιμότητα της γης αντικατοπτρίζονται στα εθνικά πιάτα, τα οποία βασίζονται σε ψάρια από την Κασπία Θάλασσα, ντόπιο κρέας (κυρίως πρόβειο και βοδινό) και σε άφθονα εποχιακά λαχανικά και χόρτα. Το πιλάφι με σαφράνι είναι το κορυφαίο φαγητό στο Αζερμπαϊτζάν και το μαύρο τσάι είναι το εθνικό ρόφημα. Οι Αζερμπαϊτζάνοι χρησιμοποιούν συχνά παραδοσιακό ποτήρι αρμουντού (σε σχήμα αχλαδιού) καθώς έχουν πολύ ισχυρή κουλτούρα τσαγιού. Τα δημοφιλή παραδοσιακά πιάτα περιλαμβάνουν το μποζμπάς (αρνίσια σούπα που υπάρχει σε πολλές τοπικές ποικιλίες με την προσθήκη διαφορετικών λαχανικών), το κουτάμπ (τηγανητή πιτα με γέμιση από χόρτα ή κιμά) και το ντουσμπαρά (είδος ζύμης με γέμιση κιμά).
Αρχιτεκτονική
αριστερά|μικρογραφία| Το Μαυσωλείο της Μομιμέ Χατούν στο [[Ναχιτσεβάν (πόλη)|Ναχιτσεβάν χτίστηκε τον 12ο αιώνα]] Η αρχιτεκτονική του Αζερμπαϊτζάν συνήθως συνδυάζει στοιχεία Ανατολής και Δύσης. Η αρχιτεκτονική του Αζερμπαϊτζάν έχει έντονες επιρροές από την περσική αρχιτεκτονική. Πολλοί αρχαίοι αρχιτεκτονικοί θησαυροί, όπως ο Πύργος της Παρθένου και το Παλάτι των Σιρβανσάχ στην Περιτειχισμένη πόλη του Μπακού, σώζονται στο σύγχρονο Αζερμπαϊτζάν. Οι συμμετοχές που υποβλήθηκαν στον ενδεικτικό κατάλογο της Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO περιλαμβάνουν το Ατεσγκά του Μπακού, το Μαυσωλείο Μομιμέ Χατούν, το ιστορικό και αρχιτεκτονικό καταφύγιο Σουσά και το παλάτι των Σακί Χαν.
Οπτικές τέχνες
μικρογραφία| Μια μινιατούρα μιας σκηνής μάχης στους τοίχους του παλατιού των Σακί Χαν, 18ος αιώνας, [[Σακί (Αζερμπαϊτζάν)|πόλη Σακί]] Τα πετρογλυφικά Γκαμιγκαγιά, τα οποία χρονολογούνται από την 1η έως την 4η χιλιετία π.Χ., βρίσκονται στην περιοχή Ορντουμπάντ του Αζερμπαϊτζάν. Αποτελούνται από περίπου 1500 εκτοπισμένες και σκαλισμένες βραχογραφίες με εικόνες ελαφιών, κατσικιών, ταύρων, σκύλων, φιδιών, πουλιών, φανταστικών όντων και ανθρώπων, άμαξες και διάφορα σύμβολα βρέθηκαν σε βράχους από βασάλτη. Ο Νορβηγός εθνογράφος και τυχοδιώκτης Θορ Χέιερνταλ ήταν πεπεισμένος ότι οι άνθρωποι από την περιοχή πήγαν στη Σκανδιναβία περίπου το 100 μ.Χ., μετέφεραν τις δεξιότητές τους στην κατασκευή σκαφών και τις εφάρμοσαν στις βάρκες των Βίκινγκ στη Βόρεια Ευρώπη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Α
Χάινριχ Κλάινσροτ
Ο Χάινριχ Κλάινσροτ (γερμανικά : Heinrich Kleinschroth), (15 Μαρτίου 1890 - 10 Ιανουαρίου 1979) ήταν Γερμανός πρωταθλητής της αντισφαίρισης, ερασιτέχνης που διακρίθηκε κυρίως στα διπλά.
Καριέρα στην αντισφαίριση
Στην ηλικία των 20 ετών το 1910 έγινε πρωταθλητής Καταλονίας, κερδίζοντας και το απλό και το διπλό με τον αδελφό του Ρόμπερτ Κλάινσροτ στο τουρνουά της Βαρκελώνης, κέρδισε εκ νέου το διπλό το 1914. Την ίδια χρονιά κέρδισε το Κύπελλο Χόμπουργκ, επίσης κέρδισε το διεθνές πρωτάθλημα Αυστρίας στη Βιέννη. Τον Σεπτέμβριο του 1910 κέρδισε τον τίτλο του απλού στο τουρνουά του Montreux αφού νίκησε τον Νόριτς Γουίλιαμς στον τελικό σε πέντε σετ.
Το 1911 κέρδισε αρκετούς τίτλους διπλού αντρών και μεικτού, όπως της Γαλλικής Ριβιέρας, διατήρησε επίσης τον αυστριακό τίτλο του. Στο πρωτάθλημα της Νότιας Γαλλίας με συμπαίκτη τον Μαξ Ντεκουζί έχασαν στο τελικό από τους Tony Wilding και Josiah Ritchie. Στο τουρνουά του Μέντον έχασε και πάλι από το ίδιο δίδυμο με συμπαίκτη τον αδερφό του Ρόμπερτ.
Το 1913 κέρδισε το διπλό και το μεικτό στο πρωτάθλημα της Νότιας Γαλλίας και στο Κύπελλο του Μόντε Κάρλο μαζί με τον Friedrich Wilhelm Rahe, με τον οποίο συμμετείχε στο διπλό του Γουίμπλεντον. Ένας από τους τελευταίους τίτλους του ήταν στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου το 1931 όπου με συμπαίκτη τον Γκότφριντ φον Κραμ, που ήδη τον προπονούσε, κέρδισαν το διπλό.
Ο Α. Wallis Myers της The Daily Telegraph τον κατέταξε ως Νο 9 στον κόσμο για το 1914. Κατά τη διάρκεια του Α Παγκοσμίου πολέμου πολέμησε στο δυτικό μέτωπο και αιχμαλωτίστηκε στη Γαλλία.
Ήταν προπονητής του Γκότφριντ φον Κραμ, του Χέννερ Χένκελ, και της Εθνικής ομάδας της Γερμανίας στο κύπελλο Ντέιβις κατά τη δεκαετία του 1930.
Ο αδελφός του Ρόμπερτ επίσης αγωνίστηκε σαν ερασιτέχνης φτάνοντας στους ημιτελικούς του παγκόσμιου πρωταθλήματος σκληρού γηπέδου το 1912. Ήταν πτυχιούχος της ιατρικής από το Πανεπιστήμιο Ludwig Maximilian του Μονάχου όπου φοίτησε.
Στις περιόδους μετά την απόσυρση του στη δεκαετία του '60 εργάστηκε για τη διοίκηση της Διεθνούς ομοσπονδίας αντισφαίρισης και συμμετείχε επίσης σε μια υποεπιτροπή αφιερωμένη στην πιθανή συγχώνευση της ερασιτεχνικής και επαγγελματικής σκηνής τένις, ενός έργου που ξεκίνησε μόλις ένα χρόνο μετά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Γερμανοί προπονητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Γερμανοί ιατροί
Επτά επί Θήβας
Αποτελεί το τελευταίο μέρος της τριλογίας του Αισχύλου για τον Θηβαϊκό κύκλο και το μοναδικό έργο της τριλογίας που σώζεται έως σήμερα (περιλαμβάνονται επιπλέον τα έργα της τριλογίας Λάιος και Οιδίπους και το σατυρικό δράμα Σφιγξ ). Παρουσιάστηκε στην Αθήνα το 467 π.Χ. και με το έργο αυτό, ο Αισχύλος κέρδισε τον ποιητικό αγώνα που πραγματοποιήθηκε κατά το πρώτο έτος της 78ης Ολυμπιάδας.
Πλοκή
Η ιστορία της τραγωδίας είναι βασισμένη στο μύθο των γιων του Οιδίποδα και της Ιοκάστης, Ετεοκλή και Πολυνείκη.
Σύμφωνα με αυτόν, τα δύο αδέλφια συμφώνησαν αρχικά να κυβερνούν εναλλάξ τη Θήβα, ωστόσο, μετά από την άρνηση του Ετεοκλή να παραδώσει το θρόνο στον Πολυνείκη, ο τελευταίος οργάνωσε με έξι ακόμα βασιλείς (τον Άδραστο, τον Αμφιάραο, τον Καπανέα, τον Ιππομέδοντα, τον Τυδέα και τον Παρθενοπαίο) εκστρατεία εναντίον του Ετεοκλή και της πόλης της Θήβας. Η πολεμική αυτή σύγκρουση αναφέρεται με τον όρο Επτά επί Θήβαις και κατέληξε με νίκη των Θηβαίων, αλλά και τον θάνατο των δύο διεκδικητών του θρόνου.
Το ίδιο θέμα πραγματεύεται και η τραγωδία του Ευριπίδη Φοίνισσαι, ενώ υπήρχε και το έπος Θηβαΐς, 7.000 στίχων, το οποίο έχει χαθεί.
Πράσο Εχινάδων
Το Πράσο είναι νησίδα του Ιόνιου Πελάγους. Ανήκει στο σύμπλεγμα των Εχινάδων νήσων που βρίσκονται στις νοτιοανατολικές ακτές της Αιτωλοακαρνανίας. Είναι ακατοίκητη και διοικητικά ανήκει στον δήμο Ιθάκης.
Πάτρικ Ογκουνσότο
Ο Πάτρικ Ογκουνσότο (γεννημένος 19 Απριλίου 1983 στη Νιγηρία) είναι Νιγηριανός πρώην ποδοσφαιριστής.
Άρχισε την καριέρα επίσημα στον ΑΠΟΕΛ στην ηλικία των 16. Μετά από έναν χρόνο έκανε τη μεταγραφή στον Εργοτέλη Ηρακλείου, που έπαιξε στην τρίτη εθνική. Στην πρώτη του σεζόν, ο Ογκουνσότο σκόραρε 30 γκολ σε 32 παιχνίδια και βοήθησε την ομάδα του να πάει στη Β' Εθνική. Μετά από άλλο ένα βήμα, ο Πάτρικ σκόραρε 11 τέρματα σε 29 παιχνίδια στην Α΄ εθνική, αλλά η ομάδα κατέβηκε ξανά στη Β'. Ο Ογκουνσότο μετά έκανε τη μεταγραφή του στο Βέλγιο στην ομάδα του Βέστερλο, όπου έγινε και ο τοπ σκόρερ με 20 τέρματα σε 31 ματς.
Στις 18 Ιανουαρίου 2008, Ο Ογκουνσότο επέστρεψε στον Εργοτέλη με ένα συμβόλαιο τριών χρόνων, μετά από μια προσέγγιση με την Ισπανική ομάδα της Κάδιθ. Τον Ιούλιο 2013 υπέγραψε στον Αχαρναϊκό, ενώ έμεινε ελεύθερος το Δεκέμβρη του ίδιου έτους. Στις αρχές του 2013 υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την Αθλητική Ένωση Ερμιονίδας. Στη συνέχεια της καριέρας του αγωνίστηκε διαδοχικά σε Δόξα Τριλόφου, Μακεδονικό, Μέγα Αλέξανδρο Ιάσμου και Ποδοσφαιρικό Όμιλο Μουδανιών, στις μικρές κατηγορίες της Ελλάδας.
Μιχάλης Παπαγιαννάκης
Ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης (19 Αυγούστου 1941 - 26 Μαΐου 2009) ήταν Έλληνας οικονομολόγος, καθηγητής Πανεπιστημίου, πολιτικός της Αριστεράς και βουλευτής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Καλαμάτα και σπούδασε Νομικά, Οικονομικές και Πολιτικές Επιστήμες σε Αθήνα, Μονπελιέ και Παρίσι. Εργάστηκε ως καθηγητής και ερευνητής στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού 2, στο Ινστιτούτο Διοίκησης Επιχειρήσεων του Ορσαί και στο Μεσογειακό Αγρονομικό Ινστιτούτο του Μονπελιέ. Έκανε έρευνες και μελέτες πάνω στη μεσογειακή οικονομία, την ΕΟΚ, την Κινεζική αγροβιομηχανία, την αλιεία στην Ελλάδα και άλλες, για λογαριασμό της ΕΟΚ, της ΓΚΑΤΤ και του ΟΗΕ, από το 1967 ως το 1987. Υπήρξε επιστημονικός συνεργάτης στο Πάντειο και είχε συνεργαστεί και αρθρογραφήσει στο Βήμα, τον Οικονομικό Ταχυδρόμο, το Αντί, την Αυγή και τον Πολίτη. Μιλούσε Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά και Ιταλικά.
Πολιτική
Ως το 1963 ήταν μέλος της ΕΔΑ. Κατά τη στρατιωτική χούντα (1967-1973) εντάχθηκε στη Δημοκρατική 'Αμυνα. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της ΕΑΡ και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και της Εθνικής Γραμματείας της. Όταν το κόμμα του εντάχθηκε στο Συνασπισμό, ο Παπαγιαννάκης έγινε μέλος της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής και εν συνεχεία της Πολιτικής Γραμματείας του, υπεύθυνος του Τμήματος Οικολογία και Ποιότητα της Ζωής. Το 1993 ήταν υποψήφιος για την προεδρία του κόμματος, όμως ηττήθηκε στην πρώτη ψηφοφορία και στήριξε το Νίκο Κωνσταντόπουλο που τελικά εξελέγη.
Ο Παπαγιαννάκης είχε εκλεγεί ευρωβουλευτής με το ΣΥΝ στις ευρωεκλογές του 1989, του 1994 και του 1999.
Πρωταγωνίστησε στην υιοθέτηση από το ΣΥΝ της θέσης εναντίον της εκτροπής του Αχελώου και στη λήψη απόφασης από την Κεντρική Πολιτική Επιτροπή του ΣΥΝ εναντίον της διοργάνωσης των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα το 2004, απορρίπτοντας την εισήγηση της πλειοψηφίας της Πολιτικής Γραμματείας του κόμματος.
Τον Ιούλιο του 2001 ήταν μέλος της αντιπροσωπείας του «Χώρου Διαλόγου και Κοινής Δράσης της Αριστεράς» που συμμετείχε στις διαδηλώσεις στη Γένοβα της Ιταλίας όπου τελούνταν η σύνοδος κορυφής των G8. Εκεί εκφώνησε ομιλία με κεντρικό σύνθημα «να επιβάλουμε στην παγκοσμιοποίηση της οικονομίας την παγκοσμιοποίηση της πολιτικής, της δημοκρατίας, των θεσμών, των δικαιωμάτων».
Το 2004 δεν είχε διεκδικήσει επανεκλογή στο ευρωκοινοβούλιο, επιθυμώντας να δραστηριοποιηθεί στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό. Στο 4ο Συνέδριο του Συνασπισμού (Δεκέμβριος 2004) ήταν ξανά υποψήφιος πρόεδρος του κόμματος, αλλά ηττήθηκε από τον Αλέκο Αλαβάνο. Στις εθνικές εκλογές του 2007 εκλέχθηκε βουλευτής στη Β' Αθηνών, τρίτος σε σταυρούς μέσα στο κόμμα του.
Πέθανε στις 26 Μαΐου του 2009 σε ηλικία 68 ετών από καρκίνο. Η κηδεία του πραγματοποιήθηκε στο δημοτικό νεκροταφείο Καλλιθέας, όπου εκφώνησαν επικήδειους ο πρόεδρος της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέκος Αλαβάνος, ο πρόεδρος της Βουλής Δημήτρης Σιούφας, η Βάσω Κιντή και ο Φώτης Κουβέλης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Συνασπισμό Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με τον Συνασπισμό Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1999-2004 Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1994-1999 Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1989-1994
Αιμιλία Όρτλεπ
Η Αιμιλία κόμισσα του Ράιχενμπαχ-Λέσονιτς, γερμ.: Emilie gräfin von Reichenbach-Lessonitz, γεννημένη με το επώνυμο Ortlöpp (13 Μαΐου 1791 στο Βερολίνο - 12 Φεβρουαρίου 1843 στη Φρανκφούρτη) ήταν ερωμένη, και αργότερα η δεύτερη σύζυγος, του Γουλιέλμου Β΄ εκλέκτορα της Έσσης.
Βιογραφία
μικρογραφία|Η σαρκοφάγος της Αιμιλίας στο Κεντρικό Κοιμητήριο της Φρανκφούρτης.
Η Αιμιλία ήταν η δεύτερη κόρη του Γιόχαν-Κρίστιαν Όρτλεπ χρυσοχόου και της συζύγου του Aγνής-Λουίζας-Σοφίας Βάισενμπεργκ από το Βερολίνο, και από το 1812 η ερωμένη του Γουλιέλμου Β΄ εκλέκτορα της Έσσης, την οποία είχε γνωρίσει κατά τη διάρκεια της διαμονής του στο Βερολίνο. Την έφερε στο Κάσσελ το 1813, οδηγώντας σε έναν de facto τερματισμό του γάμου του με την Αυγούστα της Πρωσίας, αλλά για πολιτικούς λόγους δεν του επιτράπηκε να διαζευχθεί τη γυναίκα του. Το 1815 ο Γουλιέλμος Β΄ και ο Αυγούστα χώρισαν από το κρεβάτι και το φαγητό.
Η Αιμιλία έγινε δεκτή στην Αυλή και αργότερα έζησε στο ανάκτορο Ράιχενμπαχ του Κάσσελ, στη γωνία των Kένιγκστρασε και Φρήντριχσπλατς. Το 1821 ο Γουλιέλμος Β΄ την έκανε κόμισσα του Ράιχενμπαχ (το όνομα από το κάστρο Ράιχενμπαχ στο Χέσις Λίχτεναου) και το 1824 αυτή έλαβε τον αυστριακό τίτλο της κόμισσας του Λέσονιτς, μετά από την αγορά στη Μοραβία από τον Γουλιέλμο Β΄ των κτημάτων Λέσονιτς, Μζένεκ και Ντολνί Mοστενίτσε γι' αυτήν. Ταυτόχρονα αυτή και τα παιδιά της έλαβαν την αυστριακή υπηκοότητα.
Η σχέση τους προκάλεσε σκάνδαλο· έλαβαν ακόμη και απειλές θανάτου. Η κόμισα ήταν μάλλον αντιδημοφιλής και φαίνεται ότι είχε αρνητικό αντίκτυπο στην πολιτική του Γουλιέλμου Β΄, ή τουλάχιστον ορισμένες από τις πολιτικές του αποτυχίες αποδόθηκαν σε αυτήν.
Η σχέση τους ήταν ένας από τους λόγους, για τους οποίους ο Γουλιέλμος Β΄ δεν επέστρεψε στην πρωτεύουσα του Κάσσελ μετά την επανάσταση του 1830. Αρχικά μετακόμισε στο Χάναου και αργότερα στη Φραγκφούρτη, όπου απέκτησε ένα ανάκτορο στο Νόιε Μάιντσερ Στράσε και αργότερα ένα εξοχικό στην περιοχή Γκάλους της Φρανκφούρτης.
μικρογραφία|Το Μαυσωλείο Ράιχενμπαχ-Λέσονιτς από τον Φρήντριχ-Μαξιμίλιαν Χέσεμερ στο Κεντρικό Νεκροταφείο της Φρανκφούρτης.
Η Αυγούστα απεβίωσε στις 19 Φεβρουαρίου 1841. Ο Γουλιέλμος Β΄ και η Αιμιλία παντρεύτηκαν μοργανατικά στις 8 Ιουλίου 1841 στο κάστρο Μπζένεκ στη Μοραβία. Μάρτυρας στην τελετή ήταν ο καγκελάριος του κράτους, πρίγκιπας Kλέμενς φον Μέττερνιχ.
Η Αιμιλία απεβίωσε στις 12 Φεβρουαρίου 1843 στη Φρανκφούρτη επί του Μάιν λόγω ηπατικής λοίμωξης και τάφηκε στο Κεντρικό Κοιμητήριο της πόλης, στη Φρανκφούρτη. Ο εκλέκτορας ανέθεσε στον αρχιτέκτονα Φρήντριχ-Μαξιμίλιαν Χέσεμερ να δημιουργήσει ένα μαυσωλείο σε βυζαντινό στυλ. Ο σταυρός στο εσωτερικό δημιουργήθηκε από τον γλύπτη γιόχαν-Νέπομουκ Τσβέργκερ. Η μαρμάρινη σαρκοφάγος ανατέθηκε από τα παιδιά τής κόμισσας, και δημιουργήθηκε το 1863 από τον γλύπτη Έντουαρντ Σμιτ φον ντερ Λάουνιτς. Ο εκλέκτορας Φειδερίκος-Γουλιέλμος Α΄, ο οποίος είχε διαδεχθεί τον πατέρα του μέχρι τότε, δοκίμασε όλα τα διαθέσιμα διπλωματικά μέσα για να αποτρέψει την εγκατάσταση τού γλυπτού τού πατέρα του στο μαυσωλείο, αλλά δεν επέτυχε τίποτε στην Ελεύθερη Πόλη της Φρανκφούρτης. Σήμερα ο τάφος με μία επιτύμβια πλάκα του 1847 περιέχει έξι φέρετρα.
Μετά το τέλος της Αιμιλίας, ο Γουλιέλμος Β΄ νυμφεύτηκε για τρίτη φορά, με την Καρολίνα του Μπέρλεπς (1820-1877). Απεβίωσε στις 20 Νοεμβρίου 1847 και τάφηκε στην κρύπτη της εκκλησίας της Αγίας Μαρίας στο Χάναου.
Οικογένεια
Ως ερωμένη του Γουλιέλμου Β΄ εκλέκτορα της Έσσης απέκτησε οκτώ παιδιά. Το 1841 τη νυμφεύτηκε μοργανατικά.
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Γερμανοί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Γερμανίδες κόμισσες
ΒήταΠεις
Ιστορία
Την χρονιά του 2002 η ομάδα Β.Π. (Βόρεια Προάστεια) ξεκίνησε με ηχογραφήσεις για τον πρώτο της, δίσκο "To Αθάνατο", που κυκλοφόρησε το 2003 και ήταν διαθέσιμος για δωρεάν κατέβασμα. Λίγους μήνες μετά, έγινε η πρώτη συναυλία τους στην Καλαμάτα στις 27 Δεκεμβρίου. Ένα χρόνο αργότερα γράφτηκε ο δίσκος "Αξέχαστο", ο οποίος κυκλοφόρησε την Άνοιξη του 2004 και με συμμετοχές σε live, έτσι ώστε να γίνει ευρέως γνωστό το συγκρότημα και η μουσική τους κυρίως στην Αθήνα όπου ήταν και είναι η βάση τους.
Την σεζόν 2005 υπάρχουν αλλαγές, όταν ομόφωνα απομακρύνεται από την ομάδα ο Dask λόγω του ότι διαφωνούσε με την αρχική ιδέα της δωρεάν διακίνησης της μουσικής τους, πρίν απο την αποχώρησή του είχε ήδη ηχογραφηθεί το "Αλήθεια λέω", ένα μουσικό κομμάτι που ξεκαθάρισε την θέση του συγκροτήματος μετά την κυκλοφορία του στις 6 Ιανουαρίου του 2006. Ταυτόχρονα είχε ξεκινήσει ήδη η δημιουργία του νέου τρίτου και τελευταίου δίσκου της τριλογίας, με τίτλο "Άκυρον". Κυκλοφόρησε δωρεάν στο διαδίκτυο τον Φεβρουάριο του 2006 και περιέχει 12 επιπλέον κομμάτια που θα έμπαιναν στο "Για Τους Οπαδούς". Επίσης την ίδια χρονιά ολοκληρώθηκε η ηχογράφηση και κυκλοφόρησε το "Για τους οπαδούς".
Το 2014 κυκλοφόρησε ο διαφορετικός δίσκος "Εποχή", ο οποίος συνοδευόταν με ορχηστρικά και πολλά όργανα ζωντανά στη σκηνή αλλά και στην μελοποίηση των τραγουδιών. Αρκετά παλιά κομμάτια δέχτηκαν αλλαγές λόγω του ότι ήθελαν να τους δώσουν μια άλλη όψη, προσθέτοντας τα μουσικά όργανα. Ακολούθησαν παρουσιάσεις μέχρι και την τελευταία τους έως τώρα συναυλία ονομαζόμενη "Lucky Thirteen".
Οι ίδιοι έχουν ανακοινώσει πως η επόμενη συναυλία τους θα διεξαχθεί με την έλευση του καινούργιου δίσκου.
Τον Νοέμβριο του 2019 άρχισε σταδιακά κομμάτι-κομμάτι η κυκλοφορία του νέου δίσκου τους, με όνομα "Ροή του Μέλλοντος", σε στίχους του Hatemost και του Άσαρκου, υπό τους ήχους του dwmndv. Από τότε που ξεκίνησε η σταδιακή κυκλοφορία του νέου δίσκου, οι ΒΗΤΑΠΕΙΣ έχουν πραγματοποιήσει 4 ζωντανές εμφανίσεις. 2 στην Αθήνα με έδρα το Κύτταρο, μία στην Θεσσαλονίκη και μία στην Πάτρα. Στα τέλη του 2021 κυκλοφόρησε το "ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ". Είναι ο έως τώρα μικρότερος τους δίσκος με μονάχα 8 κομμάτια. Επίσης τα 8 αυτά κομμάτια αποτελούν easter egg για την ονομασία του συγκροτήματος Β.Η.Τ.Α.Π.Ε.Ι.Σ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
ΒήταΠεις στο Spotify
Κατηγορία:Ελληνικά hip hop συγκροτήματα Κατηγορία:Ελληνικά μουσικά συγκροτήματα
Κάρολ Γκρουσέτσκι
Ο Κάρολ Γκρουσέτσκι (Karol Gruszecki, γενν. 4 Νοεμβρίου 1989) είναι Πολωνός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως σούτινγκ γκαρντ/σμολ φόργουορντ για την Πόλσκι Τσούκιερ Τόρουν.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ο Γκρουσέτσκι ξεκίνησε την επαγγελματική σταδιοδρομία του από τη βελγική Σπιρού Σαρλερουά τη σεζόν 2013-14. Ολοκλήρωσε τη σεζόν ως δανεικός στην πολωνική Τσάρνι Σλουπσκ. Την επόμενη σεζόν, ο Γκρουσέτσκι υπέγραψε πλήρες συμβόλαιο με την Τσάρνι Σλουπσκ. Στο τέλος της σεζόν 2014-15, ονομάστηκε στην Κορυφαία Ομάδα του Πρωταθλήματος Πολωνίας. Επίσης, τερμάτισε δεύτερος στη ψηφοφορία για τον Καλύτερο Πολωνό Παίκτη. Το καλοκαίρι του 2015, υπέγραψε με την πρωταθλήτρια Μπάσκετ Ζιελόνα Γκούρα. Αγωνίστηκε με την ομάδα για δύο σεζόν, πριν υπογράψει με την Πιερνίκι Τόρουν.
Στις 19 Φεβρουαρίου 2018, η Πιερνίκι Τόρουν κέρδισε το πρώτο της τρόπαιο, όταν κέρδισε τη Ζιελόνα Γκούρα με 88-80 στον τελικό του Κυπέλλου Πολωνίας. Ο Γκρουσέτσκι ονομάστηκε ο Πολυτιμότερος Παίκτης της διοργάνωσης.
Διεθνής σταδιοδρομία
Ο Γκρουσέτσκι συμμετείχε με την Εθνική Πολωνίας στο Ευρωμπάσκετ του 2015 και του 2017.
Ήταν μέλος της Εθνικής Πολωνίας, που συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2019 στην Κίνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Πολωνίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2015 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2017 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2019 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σπιρού Σαρλεουά Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές βελγικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τσάρνι Σλουπσκ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές πολωνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπάσκετ Ζιελόνα Γκούρα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τβάρντε Πιερνίκι Τόρουν
Vivartia
Η Vivartia Συμμετοχών Α.Ε. είναι εταιρεία παραγωγής τροφίμων στην Ελλάδα. Η έδρα της βρίσκεται στα Σπάτα της Αττικής.
Η Vivartia ιδρύθηκε ως BrandCo, έπειτα από τη συγχώνευση της «Δέλτα Πρότυπος Βιομηχανία Γάλακτος Α.Ε.», της «Chipita International Α.Β.Ε.Ε.» και της «Γενική Τροφίμων Α.Ε.» το 2006. Η συγχωνευθείσα εταιρεία έγινε ο μεγαλύτερος όμιλος τροφίμων στην Ελλάδα. Πλεον και μετα την αποχώρηση το 2010 της Chipita, οι εταιρίες του ομίλου είναι η «Δέλτα Τρόφιμα Α.Ε.», ο «Μπάρμπα Στάθης Α.Β.Ε.Ε.», η «Goody's Α.Ε.» και η «Everest Α.Ε.». Η συγχώνευση ήταν το αποκορύφωμα μιας άκρως επιτυχημένης στρατηγικής ανάκαμψης και βελτίωσης, που τέθηκε σε εφαρμογή από το 2003. Ο βασικός μέτοχος της Vivartia ήταν η «Οικογένεια Δασκαλόπουλου» μέχρι την πώληση του 76,89% των μετοχών στη «Marfin Investment Group».
Η εταιρεία εξαγοράστηκε από την «CVC Capital Partners» από την «Marfin Investment Group» έναντι 161 εκατομμύρια ευρώ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές επιχειρήσεις Κατηγορία:Εταιρείες τροφίμων και ποτών στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνικά εμπορικά σήματα
Βέλγιο
Το Βέλγιο, επίσημα Βασίλειο του Βελγίου (ολλανδικά: Koninkrijk België, γαλλικά: Royaume de Belgique, γερμανικά: Königreich Belgien) είναι χώρα στη βορειοδυτική Ευρώπη που συνορεύει με την Ολλανδία, τη Γερμανία, το Λουξεμβούργο και τη Γαλλία. Ανήκει σήμερα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, συγκεντρώνοντας ως έδρα, πολλές από τις κεντρικές υπηρεσίες της, ενώ υπήρξε από τα ιδρυτικά μέλη της πρώην Ε.Ο.Κ. από το 1958.
Έχει πληθυσμό 11.738.796 κατοίκους, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2023, και έκταση 30.528 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Βρίσκεται στα πολιτιστικά σύνορα μεταξύ της γερμανικής και της ρωμανικής Ευρώπης και είναι γλωσσικά και πολιτιστικά διαιρεμένο. Δύο είναι οι βασικές γλώσσες που ομιλούνται στο Βέλγιο: η Ολλανδική - που αποκαλείται μερικές φορές ανεπισήμως Φλαμανδική και ομιλείται στη Φλάνδρα στα βόρεια, και η Γαλλική που ομιλείται στη Βαλλωνική Περιοχή στα νότια.
Η πρωτεύουσά του, οι Βρυξέλλες, είναι επισήμως δίγλωσση, ενώ η πλειονότητα των κατοίκων της μιλά Γαλλικά. Στα ανατολικά βρίσκεται μια επισήμως αναγνωρισμένη μειονότητα Γερμανόφωνων. Η γλωσσική αυτή ποικιλία οδηγεί συχνά σε πολιτικές διαμάχες, οι οποίες αντικατοπτρίζονται στο πολυσύνθετο σύστημα διακυβέρνησης και στην πολιτική ιστορία του Βελγίου.
Το Βέλγιο πήρε το όνομά του από τους πρώτους κατοίκους του, τους Βέλγους (Belgae), μια ομάδα κυρίως Κελτικών φυλών, που έδωσαν το όνομά τους και στη ρωμαϊκή επαρχία Gallia Belgica (Βελγική Γαλατία). Ιστορικά, το Βέλγιο είναι μέρος των λεγόμενων «Κάτω Χωρών», στις οποίες περιλαμβάνονται επίσης η Ολλανδία και το Λουξεμβούργο. Από το τέλος του Μεσαίωνα μέχρι τον δέκατο έβδομο αιώνα ήταν ακμάζον κέντρο εμπορίου και πολιτισμού. Από τον δέκατο έκτο αιώνα μέχρι την ανεξαρτησία του το 1830, το Βέλγιο, αποκαλούμενο την εποχή εκείνη Νότιες Κάτω Χώρες, υπήρξε το πεδίο πολλών μαχών μεταξύ ευρωπαϊκών δυνάμεων. Τα πρόσφατα χρόνια, το Βέλγιο υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, φιλοξενώντας τα αρχηγεία της, καθώς και τα αρχηγεία άλλων μεγάλων διεθνών οργανισμών, όπως του ΝΑΤΟ. Η χώρα κατείχε την Προεδρία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου το β' εξάμηνο του 2010.
Το Βέλγιο είναι ανεπτυγμένη, φιλελεύθερη χώρα, με μια προχωρημένη οικονομία υψηλού εισοδήματος. Η χώρα έχει πολύ υψηλά πρότυπα ζωής, ποιότητας ζωής, υγειονομικής περίθαλψης, εκπαίδευσης, και κατατάσσεται ως "πολύ υψηλή" στον Δείκτη Ανθρώπινης Ανάπτυξης. Κατατάσσεται επίσης ως μία από τις ασφαλέστερες και πιο ειρηνικές χώρες στον κόσμο.
Ιστορία
Κατά τις τελευταίες δύο χιλιετίες, η περιοχή που είναι σήμερα γνωστή ως Βέλγιο έχει καταστεί θεατής σημαντικών δημογραφικών, πολιτικών και πολιτιστικών αναταραχών. Η πρώτη καλά τεκμηριωμένη πληθυσμιακή κίνηση ήταν η κατάκτηση της περιοχής από τη Ρωμαϊκή Δημοκρατία τον 1ο αιώνα π.Χ., ακολουθούμενη τον 5ο αιώνα από το γερμανικό φύλο των Φράγκων. Οι Φράγκοι εγκατέστησαν το Μεροβίγγειο βασίλειο, από το οποίο προήλθε η Καρολίγγειος Αυτοκρατορία τον 8ο αιώνα. Κατά τον Μεσαίωνα, οι Κάτω Χώρες χωρίστηκαν σε πολλά μικρά φεουδαρχικά κράτη. Τα περισσότερα από αυτά ενώθηκαν κατά τον 14ο και 15ο αιώνα υπό τον οίκο της Βουργουνδίας ως οι Βουργούνδιες Κάτω Χώρες. Τα κράτη αυτά κέρδισαν έναν βαθμό αυτονομίας τον 15ο αιώνα και έκτοτε ονομάστηκαν Δεκαεπτά Επαρχίες.
Η ιστορία του Βελγίου διακρίνεται από την ιστορία των Κάτω Χωρών από τον 16ο αιώνα. Ένας εμφύλιος πόλεμος, ο Ογδοηκονταετής Πόλεμος (1568-1648), χώρισε τις Δεκαεπτά Επαρχίες στις Ενωμένες Επαρχίες στον βορρά και τις Νότιες Κάτω Χώρες στον νότο. Οι νότιες επαρχίες κυβερνήθηκαν διαδοχικά από τους Ισπανούς και τους αυστριακούς Αψβούργους. Μέχρι την ανεξαρτησία, οι Νότιες Κάτω Χώρες μπήκαν πολλές φορές στο στόχαστρο της Γαλλίας και ήταν το πεδίο των περισσότερων γαλλοϊσπανικών και γαλλοαυστριακών πολέμων κατά τον 17ο και 18ο αιώνα. Με τις εκστρατείες του 1794 στους πολέμους μετά τη Γαλλική Επανάσταση, οι Κάτω Χώρες - συμπεριλαμβανομένων και περιοχών που δεν βρέθηκαν ποτέ υπό την εξουσία των Αψβούργων, όπως η Επισκοπή της Λιέγης - κατακτήθηκαν από τη Γαλλία η οποία τερμάτισε την ισπανοαυστριακή εξουσία στην περιοχή. Η επανένωση των Κάτω Χωρών ως το Ηνωμένο Βασίλειο των Κάτω Χωρών επήλθε με το τέλος της Γαλλικής Αυτοκρατορίας το 1815.
left|thumb|260px|Επεισόδιο της Βελγικής Επανάστασης του 1830, [[Εζίντ Σαρλ Γκουστάβ Βαπέρς (1834), στο Μουσείο Αρχαίας Τέχνης στις Βρυξέλλες]] Η Βελγική Επανάσταση του 1830 οδήγησε στην εγκαθίδρυση ενός ανεξάρτητου, καθολικού και ουδέτερου Βελγίου υπό προσωρινή κυβέρνηση. Από την ενθρόνιση του Λεοπόλδου Α΄ ως βασιλιά το 1831, το Βέλγιο είναι συνταγματική μοναρχία και κοινοβουλευτική δημοκρατία. Μεταξύ της ανεξαρτησίας και του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το δημοκρατικό σύστημα εξελίχθηκε από ολιγαρχία με την κυριαρχία δύο μεγάλων κομμάτων, τους Καθολικούς και τους Φιλελεύθερους, σε σύστημα καθολικής ψηφοφορίας που συμπεριέλαβε ένα τρίτο κόμμα, το Βελγικό Εργατικό Κόμμα, και ισχυρό ρόλο για τα εργατικά σωματεία. Αρχικά, τα γαλλικά, που ήταν η γλώσσα την οποία είχε υιοθετήσει η αριστοκρατία και η αστική τάξη, ήταν η επίσημη γλώσσα. Εν συνεχεία, η χώρα ανέπτυξε ένα κυρίως δίγλωσσο ολλανδογαλλικό σύστημα.
Στη Διάσκεψη του Βερολίνου του 1885 αποφασίστηκε να παραδοθεί το Κογκό στον Βασιλιά Λεοπόλδο Β΄ ως ιδιωτική κτήση του, αποκαλούμενο Ελεύθερο Κράτος του Κογκό. Το 1908, εκχωρήθηκε στο Βέλγιο ως αποικία, και από τότε αποκλήθηκε Βελγικό Κονγκό. Η ουδετερότητα του Βελγίου παραβιάστηκε το 1914, όταν η Γερμανία εισέβαλε στο Βέλγιο ως μέρος του Σχεδίου Σλίφφεν. Οι πρώην γερμανικές αποικίες Ρουάντα-Ουρούντι - σήμερα αποκαλούμενες Ρουάντα και Μπουρούντι - κατελήφθησαν από το Βελγικό Κονγκό το 1916 και παραχωρήθηκαν στο Βέλγιο το 1924 από την Κοινωνία των Εθνών. Η Γερμανία εισέβαλε ξανά στο Βέλγιο και το κατέλαβε τον Μάιο του 1940. Απελευθερώθηκε από τις συμμαχικές δυνάμεις το 1944. Το Βελγικό Κονγκό κέρδισε την ανεξαρτησία του στις 30 Ιουλίου 1960 κατά τη διάρκεια της Κρίσης του Κογκό, και η Ρουάντα-Ουρούντι έγινε ανεξάρτητη το 1962.
Στα τέλη του 1960, το βαρύ κόστος των γεγονότων στο Κονγκό και η διαπίστωση ότι η χώρα είχε μείνει πολύ πίσω στην κούρσα της μεταπολεμικής ανοικοδόμησης της οικονομίας της σε σχέση με τα υπόλοιπα κράτη-μέλη της Ε.Ο.Κ., ώθησαν την κυβέρνηση να λάβει μία σειρά δρακόντειων αντιλαϊκών μέτρων που αποσκοπούσαν στη βελτίωση των οικονομικών δεικτών, αλλά επέβαλαν αύξηση της φορολογίας και περικοπές στις παροχές του κράτους πρόνοιας. Έτσι, τον Δεκέμβριο του 1960, η ελεγχόμενη από τους σοσιαλιστές Γενική Συνομοσπονδία Βέλγων Εργατών κήρυξε γενική απεργία σε ολόκληρη τη χώρα μέχρι να ανακληθούν τα μέτρα, τα οποία έγιναν γνωστά ως «Ενιαίος νόμος» (Loi Unique). Σε όλες τις μεγάλες πόλεις οργανώθηκαν συλλαλητήρια που γρήγορα ξέφυγαν από κάθε έλεγχο και κατέληξαν σε γενικευμένες ταραχές, ενώ στα οικονομικά αιτήματα, οι Βαλόνοι συνδικαλιστές γρήγορα ανέμειξαν και το κατ' εξοχήν πολιτικό: την αναθεώρηση του συντάγματος και την ομοσπονδοποίηση της χώρας, με χωρισμό του κυριαρχούμενου από τους σοσιαλιστές γαλλόφωνου Νότου της παρηκμασμένης βαριάς βιομηχανίας από τον ταχέως αναπτυσσόμενο ολλανδόφωνο φλαμανδικό Βορρά που, επιπλέον, κυριαρχούσε στη δημόσια διοίκηση. Η Φλάνδρα δαιμονοποιήθηκε εύκολα στο πρόσωπο του πρωθυπουργού Έισκενς, αρχιτέκτονα της επίμαχης οικονομικής πολιτικής. Μέχρι το τέλος του 1960, η κατάσταση είχε εκτραχυνθεί τόσο που βελγικά στρατεύματα που στάθμευαν στη Γερμανία, στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, ανακλήθηκαν στη χώρα για να βοηθήσουν στην αποκατάσταση της τάξης. Τρομερά επεισόδια ξέσπασαν λίγο πριν την Πρωτοχρονιά στις Βρυξέλλες, και, στις 6 Ιανουαρίου στη Λιέγη. Τρία άτομα έχασαν τη ζωή τους στις συγκρούσεις με την αστυνομία, ενώ σιδηροδρομικοί σταθμοί και δημόσια κτίρια καταστράφηκαν από το εξοργισμένο πλήθος. Στις 23 Ιανουαρίου τα συνδικάτα κήρυξαν την αναστολή των κινητοποιήσεων και η χώρα άρχισε να επιστρέφει στους κανονικούς ρυθμούς της.
Μέσω συνταγματικών μεταρρυθμίσεων κατά τις δεκαετίες του 1970 και 1980, η περιφερειοποίηση του ενιαίου κράτους οδήγησε στην εγκαθίδρυση ενός τριμερούς ομοσπονδιακού συστήματος, γλωσσικών κοινοτήτων και τοπικών κυβερνήσεων, συμβιβασμός που σχεδιάστηκε με σκοπό να ελαχιστοποιήσει τις εντάσεις με αφορμή το γλωσσικό ζήτημα. Σήμερα, οι ομόσπονδες αυτές οντότητες διαθέτουν μεγαλύτερη νομοθετική δύναμη από ό,τι τα δύο νομοθετικά σώματα του εθνικού κοινοβουλίου.
Διακυβέρνηση
260px|thumb|right|Εικόνα του Κοινοβουλίου στις [[Βρυξέλλες]] Το Βέλγιο είναι βασιλευομένη κοινοβουλευτική δημοκρατία που εξελίχτηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο από συγκεντρωτικό κράτος σε ομοσπονδία. Το κοινοβούλιο με τα δύο νομοθετικά σώματα αποτελείται από μια Γερουσία και μια Βουλή Αντιπροσώπων. Η Γερουσία είναι μια μείξη από άμεσα εκλεγμένους μεγάλους σε ηλικία πολιτικούς και εκπροσώπους των κοινοτήτων και των περιοχών. Ενώ η Βουλή των Αντιπροσώπων εκπροσωπεί όλους τους Βέλγους άνω των δεκαοκτώ ετών μέσω ενός αναλογικού εκλογικού συστήματος. Το Βέλγιο είναι μία από τις λίγες χώρες που έχει υποχρεωτική συμμετοχή στην ψηφοφορία, και έτσι διαθέτει έναν από τους μεγαλύτερους αριθμούς εκλογικής συμμετοχής στον κόσμο. Επίσης το δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.
Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση, επισήμως διορισμένη από τον βασιλιά, πρέπει να απολαμβάνει της εμπιστοσύνης της Βουλής των Αντιπροσώπων. Επικεφαλής της είναι ο Πρωθυπουργός. Ο αριθμός των Φλαμανδόφωνων και Γαλλόφωνων υπουργών είναι ίσος, όπως ορίζεται από το Σύνταγμα. Αρχηγός του κράτους είναι ο Βασιλιάς ή η Βασίλισσα, αν και έχει περιορισμένα προνόμια. Η πραγματική εξουσία βρίσκεται στον Πρωθυπουργό και τις διάφορες κυβερνήσεις που κυβερνούν τη χώρα. Το δικαστικό σύστημα βασίζεται στο αστικό δίκαιο και κατάγεται από τον Ναπολεόντειο κώδικα. Το Εφετείο βρίσκεται ένα επίπεδο κάτω από το Ακυρωτικό Δικαστήριο, θεσμός που βασίζεται στο Γαλλικό Ακυρωτικό Δικαστήριο.
Οι πολιτικοί θεσμοί του Βελγίου είναι σύνθετοι. Η μεγαλύτερη πολιτική δύναμη οργανώνεται γύρω από την ανάγκη εκπροσώπησης των βασικών γλωσσικών κοινοτήτων. Περίπου από το 1970, τα σημαντικά εθνικά Βελγικά πολιτικά κόμματα έχουν χωριστεί σε διακριτές συνιστώσες που βασικά εκπροσωπούν τα συμφέροντα των κοινοτήτων αυτών. Τα μεγάλα κόμματα σε κάθε μία κοινότητα ανήκουν σε τρεις βασικές πολιτικές οικογένειες: τους δεξιούς Φιλελεύθερους, τους κεντρώους Χριστιανοδημοκράτες, και τους αριστερούς Σοσιαλδημοκράτες. Άλλα σημαντικά νεότερα κόμματα είναι τα Πράσινα Κόμματα και, ιδιαίτερα στη Φλάνδρα, τα εθνικιστικά και ακροδεξιά κόμματα. Η πολιτική επηρεάζεται από ομάδες πίεσης, όπως τα εργατικά σωματεία και από τα επιχειρηματικά συμφέροντα με τη μορφή της Ομοσπονδίας Επιχειρήσεων στο Βέλγιο.
Ο σημερινός βασιλιάς, ο Αλβέρτος Β', διαδέχτηκε τον Βαλδουίνο του Βελγίου το 1993. Το 1999, ο Πρωθυπουργός Γκι Φερχόφσταντ από το VLD ηγήθηκε ενός συνασπισμού έξι κομμάτων Φιλελευθέρων-Σοσιαλδημοκρατών-Πρασίνων, συχνά αποκαλούμενη ως «η κυβέρνηση του ουράνιου τόξου». Αυτή ήταν η πρώτη κυβέρνηση χωρίς τους Χριστιανοδημοκράτες από το 1958. Στις εκλογές του 2003, ο Φερχόφσταντ κέρδισε μια δεύτερη θητεία και ηγήθηκε ενός Φιλελεύθερου-Σοσιαλδημοκρατικού συνασπισμού τεσσάρων κομμάτων. Προσφάτως όμως, η σταθερή άνοδος του Φλαμανδικού ακροδεξιού εθνικιστικού χωριστικού κόμματος Φλάαμς Μπελάνχ, έχει εκτοπίσει το Φλάαμς Μπλοκ εν μέσω ανησυχιών για ρατσισμό που προωθείται από το κόμμα.
Ένα σημαντικό επίτευγμα των δύο διαδοχικών κυβερνήσεων του Φερχόφσταντ ήταν η επίτευξη ισορροπημένου προϋπολογισμού. Το Βέλγιο είναι ένα από τα λίγα κράτη στην ΕΕ που το έχουν καταφέρει. Η πολιτική αυτή εφαρμόστηκε από τις διαδοχικές κυβερνήσεις κατά τη δεκαετία του 1990 κάτω από τη πίεση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Η πτώση της προηγούμενης κυβέρνησης οφειλόταν κυρίως στην κρίση με τις διοξίνες, μεγάλο σκάνδαλο δηλητηρίασης της τροφής το 1999 που οδήγησε στην εγκαθίδρυση της Βελγικής Αντιπροσωπείας Τροφής. Το γεγονός αυτό οδήγησε σε μια ασυνήθιστα μεγάλη εκπροσώπηση των Πρασίνων στο Κοινοβούλιο, και σε μεγαλύτερη έμφαση σε περιβαλλοντικές πολιτικές κατά την πρώτη κυβέρνηση του Φερχόφσταντ. Μια Πράσινη πολιτική, για παράδειγμα, ήταν η νομοθεσία για σταδιακή απόσυρση των πυρηνικών, που έχει τροποποιηθεί από τη σημερινή κυβέρνηση. Η απουσία των Χριστιανοδημοκρατών από τις κυβερνητικές θέσεις έχει δώσει τη δυνατότητα στον Φερχόφσταντ να καταπιαστεί με κοινωνικά θέματα από μια πιο φιλελεύθερη σκοπιά και να αναπτύξει νέα νομοθεσία για τη χρήση μαλακών ναρκωτικών, για τους γάμους ομοφυλοφίλων και για την ευθανασία. Κατά τη διάρκεια των δύο πιο πρόσφατων κοινοβουλίων, η κυβέρνηση έχει προωθήσει δραστήρια διπλωματία στην Αφρική, αντιτέθηκε στη στρατιωτική μεσολάβηση κατά την κρίση του αφοπλισμού του Ιράκ, και έχει περάσει νομοθεσία που αφορά τα εγκλήματα πολέμου. Και οι δύο θητείες του Φερχόφσταντ έχουν σημαδευτεί από φιλονικίες ανάμεσα στις Βελγικές κοινότητες. Τα μεγάλα σημεία τριβής αφορούν στις διαδρομές της νυχτερινής εναέριας κίνησης στο Αεροδρόμιο των Βρυξελλών και το στάτους της εκλογικής περιφέρειας των Βρυξελλών-Χάλλε-Φιλφόορντε.
Το Βέλγιο είναι συνταγματική μοναρχία, με Αρχηγό Κράτους τον Βασιλιά (από το 1993 Βασιλιάς είναι ο Αλβέρτος Β΄ του Βελγίου. Η νομοθετική εξουσία ασκείται από το Κοινοβούλιο.
Γεωγραφία
Η τρίτη γεωγραφική περιοχή, αποκαλούμενη Αρντέν, είναι περισσότερο τραχεία από τις δύο προηγούμενες. Είναι ένα πυκνά δασωμένο οροπέδιο, πολύ βραχώδες και όχι πολύ καλό για αγροτική εκμετάλλευση, το οποίο εκτείνεται στη βόρεια Γαλλία. Εδώ μπορεί να βρεθεί μεγάλο μέρος της άγριας ζωής του Βελγίου. Το υψηλότερο σημείο του Βελγίου, το Σινιάλ ντε Μποτράνζ βρίσκεται στην περιοχή αυτή και είναι μόλις 694 μέτρα.
Το κλίμα είναι θαλάσσιο ήπιο. Η μέση θερμοκρασία κατά τον Ιανουάριο είναι 3 °C και τον Ιούλιο 18 °C.
Η χώρα βρέχεται από τη Βόρεια Θάλασσα.
Πρωτεύουσα του Βελγίου είναι οι Βρυξέλλες, μία από τις δύο έδρες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και έδρα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Άλλες σημαντικές πόλεις είναι η Γάνδη, η Λιέγη, η Μπριζ, το Ναμύρ και η Αμβέρσα.
Δημογραφία
Σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2023, η χώρα έχει πληθυσμό 11.738.796 κατοίκους.
Η πληθυσμιακή πυκνότητα (384,5 κατ. ανά χλμ²) είναι μία από τις μεγαλύτερες στην Ευρώπη, μετά την Ολλανδία και μερικές μικρότερες χώρες όπως το Μονακό. Από το 2005, η Φλαμανδική Περιοχή έχει πληθυσμό περί τα 6.043.161, η Βαλλωνία 3.395.942 και οι Βρυξέλλες 1.006.749. Σχεδόν όλος ο πληθυσμός είναι αστικός (97,3% το 1999). Οι βασικές πόλεις και οι πληθυσμοί τους είναι οι Βρυξέλλες (1.006.749), η Αμβέρσα (457.749), η Γάνδη (230.951), το Σαρλερουά (201.373), η Λιέγη (185.574), και η Μπριζ (117.351).
Περίπου το 60% της χώρας είναι φλαμανδόφωνη, 40% Γαλλόφωνη και 1% Γερμανόφωνη. Ωστόσο, οι αριθμοί αυτοί πρέπει να ερμηνευθούν προσεκτικά, γιατί η πιο πρόσφατη γλωσσολογική απογραφή έλαβε χώρα πριν από το 1960, και η μητρική γλώσσα δεν είναι πάντα η ίδια με τη γλώσσα που χρησιμοποιείται στη δημόσια ή επίσημη ζωή. Οι Βρυξέλλες είναι επίσημα δίγλωσση Ολλανδο-Γαλλόφωνη, αλλά κυρίως ομιλούνται τα Γαλλικά. Εξελίχτηκε από Ολλανδόφωνη περιοχή στον σημερινό κυριαρχούμενο από Γαλλικά χαρακτήρα της όταν το Βελγικό κράτος έγινε ανεξάρτητο το 1830.
Και τα Ολλανδικά που ομιλούνται στο Βέλγιο και τα Βελγικά Γαλλικά έχουν μικρές διαφορές λεξιλογικών και σημασιολογικών αποχρώσεων από τις ποικιλίες που ομιλούνται στη Γαλλία και την Ολλανδία. Πολλοί άνθρωποι μπορούν να μιλήσουν ακόμη διαλέκτους Φλαμανδικών και Βαλλωνικών. Οι διάλεκτοι αυτές, μαζί με κάποιες άλλες όπως οι Πικάρντ και η Λιμβουργιανή γλώσσα, δεν χρησιμοποιούνται στη δημόσια ζωή.
Το κοσμικό σύνταγμα παρέχει ελευθερία στις θρησκείες, και η κυβέρνηση γενικά σέβεται το δικαίωμα αυτό στην πράξη. Σύμφωνα με την Έρευνα και Μελέτη της Θρησκείας του 2001, περίπου 47% του πληθυσμού αυτοχαρακτηρίζονται ως ανήκοντες στην Καθολική Εκκλησία. Σύμφωνα με τα νούμερα αυτά, ο Μουσουλμανικός πληθυσμός είναι η δεύτερη μεγαλύτερη θρησκευτική κοινότητα, με 3,5%. Επίσης, υπάρχουν 25.403 Μάρτυρες του Ιεχωβά και 6.415 Μορμόνοι της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών.
Η μεγάλη πλειονότητα των Βέλγων είναι Φλαμανδοί και Βαλλώνοι. Μαζί αποτελούν λίγο παραπάνω από το 85%. Υπάρχουν πολλοί άλλοι Ευρωπαϊκοί πληθυσμοί που αποτελούν μια μεγάλη και αυξανόμενη κοινότητα όπως Ιταλοί, Γάλλοι και Γερμανοί που αριθμούν 11,1%. Άραβες μετανάστες, κυρίως από το Μαρόκο και την Αλγερία, και Τούρκοι μετανάστες αριθμούν πάνω από 3% του συνολικού πληθυσμού.
Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 81,4 χρόνια (79,3 χρόνια οι άνδρες και 83,5 οι γυναίκες).
Οικονομία
Οι βιομηχανίες της χώρας συγκεντρώνονται κυρίως στη Φλαμανδική της περιοχή (Βόρεια), η οποία είναι και πλέον πυκνοκατοικημένη. Λόγω της έλλειψης εγχώριων πρώτων υλών η χώρα είναι υποχρεωμένη να τις εισάγει. Οι βιομηχανικές δραστηριότητες περιλαμβάνουν εργοστάσια συναρμολόγησης οχημάτων, μεταλλουργικά εργοστάσια, μονάδες παραγωγής ηλεκτρομηχανολογικού εξοπλισμού και επιστημονικών οργάνων, εργοστάσια μεταποίησης τροφίμων και ποτών καθώς και μονάδες παραγωγής χημικών προϊόντων. Το 70% των εμπορικών συναλλαγών της χώρας γίνεται μεταξύ των υπόλοιπων χωρών - μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Λόγω της ανάγκης εισαγωγής πρώτων υλών, η οικονομία της χώρας είναι πρώτη στις αγοραστικές τάσεις και διακυμάνσεις, γι' αυτό και ο ρυθμός ανάπτυξης έπεσε κατά πολύ κατά την περίοδο 2001-2003 με τάσεις ανάκαμψης στη συνέχεια.
Συγκοινωνίες, επικοινωνίες
Με συνολικό μήκος γραμμών 3536 χιλιομέτρων, από τα οποία 2950 χλμ. διατίθενται για ηλεκτροκίνηση, ενώ όλα είναι του διεθνούς εύρους 1,435 μέτρων, το Βέλγιο διαθέτει πυκνό σιδηροδρομικό δίκτυο. Σύμφωνα με στοιχεία του 2004, οι Βελγικοί Εθνικοί Σιδηρόδρομοι (NMBS/SNCB) μετέφεραν 178,4 εκατ. επιβάτες. Από τις Βρυξέλλες διέρχεται και ο ταχύτερος σιδηρόδρομος της Ευρώπης, ο TGV.
Το οδικό δίκτυο του Βελγίου είναι επίσης υψηλής ποιότητος, πυκνό και με καλό οδόστρωμα, αν και υστερεί ελαφρά των γειτονικών του (στα οποία καταλήγει με ομαλό τρόπο) σε οδική σήμανση. Το συνολικό μήκος των Εθνικών οδών (χαρακτηρίζονται με το γράμμα Α) είναι 1.729 χλμ. (Α1-Α5, Α10, Α13, Α14, Α17, Α18). Οι δευτερεύοντες εθνικοί δρόμοι (χαρακτηρίζονται με το γράμμα Ν) καλύπτουν 12.610 χλμ. και το υπόλοιπο οδικό δίκτυο 134.679 χλμ. Η οδήγηση γίνεται στα δεξιά.
Σημαντικές είναι, επίσης, και οι ποτάμιες μεταφορές με συνολικό μήκος περίπου 1.500 χλμ.
Μεγάλοι λιμένες είναι αυτοί της Αμβέρσας (Antwerp), της Μπριζ (Brugges), της Γάνδης (Gent) και της Οστάνδης (Ostend).
Εκπαίδευση
Η εκπαίδευση είναι υποχρεωτική στο Βέλγιο για τις ηλικίες από 7 έως 18 ετών. Το ποσοστό των νέων που συνεχίζουν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι υψηλό, ανερχόμενο περίπου στο 42% (στοιχεία του 2002). Η Ευρωπαϊκή ένωση κατατάσσει την εκπαίδευση του Βελγίου στη 19η θέση παγκοσμίως, θέση σημαντικά υψηλότερη από τον μέσο όρο στις χώρες-μέλη της Ε.Ε. Το ποσοστό αναλφαβητισμού στη χώρα είναι ιδιαίτερα χαμηλό, ανερχόμενο μόνο στο 1% του συνολικού πληθυσμού.
Λόγω θρησκευτικών διαφορών που ανέκυψαν κατά τη δεκαετία του '60 η εκπαίδευση είναι χωρισμένη σε δύο κλάδους: Ορισμένα εκπαιδευτικά ιδρύματα ελέγχονται από την καθολική εκκλησία (αν και ο απώτερος έλεγχος παραμένει στην Πολιτεία) και άλλα υπάγονται στον άμεσο έλεγχο είτε της τοπικής αυτοδιοίκησης είτε της αντίστοιχης Περιφέρειας.
Πολιτισμός
Η Βελγική πολιτιστική ζωή έχει την τάση να συγκεντρώνεται εντός της κάθε κοινότητας. Το κοινό στοιχείο είναι λιγότερο σημαντικό, καθώς δεν υπάρχουν δίγλωσσα πανεπιστήμια, εκτός από τη βασιλική στρατιωτική ακαδημία, κανένα κοινό μέσο ενημέρωσης και καμία κοινή, μεγάλη πολιτιστική ή επιστημονική οργάνωση όπου να εκπροσωπούνται και οι δύο βασικές κοινότητες. Πέρα από τις διαφορές αυτές το Βέλγιο είναι γνωστό για τις καλές τέχνες και την αρχιτεκτονική του.
Καλλιτέχνες
(Αναφέρονται μόνον οι περισσότερο γνωστοί)
Τσακαλονήσι Εχινάδων
Το Τσακαλονήσι είναι νησίδα του Ιόνιου Πελάγους. Ανήκει στο σύμπλεγμα των Εχινάδων νήσων που βρίσκονται στις νοτιοανατολικές ακτές της Αιτωλοακαρνανίας. Είναι ακατοίκητη και διοικητικά ανήκει στον δήμο Ιθάκης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εχινάδες
Λίστα Λαγκάρντ
«Λίστα Λαγκάρντ» ονομάστηκε από τους Έλληνες δημοσιογράφους η λίστα με τα ονόματα 2.059 Ελλήνων καταθετών στο παράρτημα της Γενεύης της τράπεζας HSBC. Η λίστα πήρε το όνομα της Κριστίν Λαγκάρντ, τότε Υπουργό Οικονομικών της Γαλλίας, αφού μέσω πρωτοβουλίας της παραδόθηκε ο κατάλογος με τα ονόματα σε μορφή CD, στον Έλληνα συνάδελφό της, τότε Υπουργό Οικονομικών στη κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου, Γιώργο Παπακωνσταντίνου, στα τέλη του 2010.
MediaWiki
Το MediaWiki αποτελεί μια ελεύθερη διαδικτυακή εφαρμογή μορφής wiki. Αναπτύχθηκε από το Ίδρυμα Wikimedia και άλλους και χρησιμοποιήθηκε για να τρέξει όλα του τα εγχειρήματα, περιλαμβάνοντας τη Βικιπαίδεια, το Βικιλεξικό και τα Βικινέα. Πολυάριθμα άλλα wiki σε όλο τον κόσμο το χρησιμοποιούν επίσης για να ενδυναμώσουν τους ιστοτόπους τους. Είναι γραμμένο σε γλώσσα προγραμματισμού PHP και χρησιμοποιεί μια back-end βάση δεδομένων.
Λίστα Λαγκάρντ
Από τη διερεύνηση που ακολούθησε τους επόμενους μήνες διαπιστώθηκε ότι οι καταθέσεις εντοπιζόταν κυρίως στα έτη 1997 - 2006, ενώ στα ονόματα περιλαμβάνονταν κυρίως επιχειρηματίες του εξωτερικού και ναυτιλιακές εταιρείες. Παρόλα αυτά, διενεργήθηκε εισαγγελική έρευνα για το γεγονός ότι άργησαν να γίνουν οι σχετικές διερευνήσεις του περιεχομένου της λίστας, αφού και ενώ ήταν στα χέρια του Γ. Παπακωνσταντίνου από τα τέλη του 2010, παραδόθηκε στο ΣΔΟΕ τον Ιούλιο του 2011.
MediaWiki
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συστήματα διαχείρισης περιεχομένου Κατηγορία:MediaWiki Κατηγορία:Ελεύθερο λογισμικό
Λίστα Λαγκάρντ
Οι φορολογικοί έλεγχοι που έγιναν σε φυσικά πρόσωπα συνεχίζονται ακόμα.
Παράπλευρη υπόθεση δημιουργήθηκε με την παραπομπή του Γιώργου Παπακωνσταντίνου στο Ειδικό Δικαστήριο, κατόπιν σύστασης Προανακριτικής επιτροπής στη Βουλή, όπου και καταδικάστηκε το 2014 για το πλημμέλημα της νόθευσης εγγράφου.
Η διαδρομή της λίστας
Σύμφωνα με τα διάφορα δημοσιεύματα η ύπαρξη της λίστας Λαγκάρντ αποκαλύφθηκε το καλοκαίρι του 2010, όταν οι γαλλικές μυστικές υπηρεσίες φέρονταν να ενημέρωσαν την ελληνική ΕΥΠ και τον τότε διοικητή της Κ. Μπίκα ότι στο γαλλικό υπουργείο Οικονομικών υπήρχαν ήδη κατάλογοι, σε ψηφιακή μορφή, Ελλήνων καταθετών στην Ελβετία. Στη συνέχεια ο Δ/της της ΕΥΠ Κ. Μπίκας φέρεται να διαχειρίστηκε την όλη υπόθεση, όπου όπως ο ίδιος ισχυρίστηκε, υπήρξε συνεννόηση μεταξύ του ελληνικού και του γαλλικού υπουργείου Οικονομικών, ώστε αυτό το αρχείο να φτάσει στις ελληνικές Αρχές. Έτσι με την εμπλοκή των μυστικών υπηρεσιών το αρχείο παραδόθηκε επίσημα από το γαλλικό Υπουργείο Οικονομικών στην Έλληνα πρέσβη στο Παρίσι με διαβιβαστικό έγγραφο όπου και έφτασε τελικά τον Οκτώβριο του 2010 σε μορφή CD, εκτός διπλωματικού σάκου, που σημαίνει χωρίς αριθμό πρωτοκόλλου, παρακάμπτοντας έτσι το Υπουργείο Εξωτερικών, όταν και παραδόθηκε στον τότε υπουργό οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου. Ο τελευταίος ενημέρωσε σχετικά το Γραφείο Μαξίμου, δηλαδή το γραφείο του Πρωθυπουργού Γ. Α. Παπανδρέου.
Το CD φαίνεται να περιείχε περίπου 2000 αρχεία Excel με αριθμούς τραπεζικών λογαριασμών, ονόματα δικαιούχων και σε κάποιες περιπτώσεις (δηλώσεις αναφέρουν περίπου στους μισούς από αυτούς) χρηματικά ποσά καταθέσεων. Το συνολικό ποσό των καταθέσεων στη λίστα εκτιμάται σε περίπου 1,5 δις ευρώ.
Τον ίδιο μήνα ο Γ. Παπακωνσταντίνου επέλεξε μερικά από αυτά τα ονόματα (οι δηλώσεις μιλούν για περίπου 10-20 ονόματα) με τις μεγαλύτερες καταθέσεις και τα παρέδωσε σε πρόχειρο χαρτί στον τότε Ειδικό Γραμματέα του ΣΔΟΕ Γιάννη Καπελέρη να "διερευνήσει το οικονομικό τους προφίλ". Σύμφωνα με τον κο Καπελέρη, σε αυτή τη λίστα δεν υπήρχαν ονόματα πολιτικών ή γνωστών επιχειρηματιών, χωρίς όμως να δηλωθεί αν έγινε ή δεν έγινε σχετική έρευνα παραβατικότητας στα συγκεκριμένα ονόματα. Τέλος το καλοκαίρι του 2011, λίγο πριν παραιτηθεί από Υπουργός Οικονομικών, ο Γ. Παπακωνσταντίνου παρέδωσε το σύνολο της λίστας στο νέο επικεφαλής του ΣΔΟΕ, Ι. Διώτη σε μορφή USB stick. Παρέλειψε όμως να την παραδώσει και στον διάδοχό του, Ε. Βενιζέλο.
Στη συνέχεια ο μετέπειτα υπουργός Οικονομικών Ε. Βενιζέλος δήλωσε ότι δεν παρέλαβε τέτοιο αρχείο σε CD, αλλά σε μορφή "στικάκι" από τον Ι. Διώτη. Ο κος Βενιζέλος δεν πραγματοποίησε καμία έρευνα σχετικά με τη λίστα, καθώς θεώρησε ότι δεν μπορεί να αξιοποιηθεί νόμιμα, παρότι αυτό είχε επιδοθεί κατά το επισημότερο τρόπο με διαβιβαστικό έγγραφο. Επίσης φέρεται να την διατήρησε (υπεξαίρεσε) στο προσωπικό του γραφείο ακόμη και μετά την παραίτησή του από Υπουργός Οικονομικών. Τέλος, δεν την παρέδωσε στο διάδοχό του Φ. Σαχινίδη ως όφειλε ούτε σε οποιονδήποτε άλλον.
Αποκάλυψη
Το Σεπτέμβριο του 2012 ήρθε για πρώτη φορά στη δημοσιότητα η ύπαρξη της λίστας. Μετά από μια αρχική σύγχυση για τη διαδρομή της λίστας και την εξαφάνισή της, ο Ε. Βενιζέλος αποκάλυψε πως είχε ακόμη στην κατοχή του τη λίστα, την οποία και παρέδωσε στις 2 Οκτωβρίου 2012 στον Πρωθυπουργό Α. Σαμαρά. Παράλληλα, ο Ε. Βενιζέλος άφησε υπόνοιες πως πιθανώς η λίστα που κατείχε να μην ήταν η αυθεντική αλλά να είχε στην πορεία της τροποποιηθεί.
Από το σημείο αυτό και μετά άρχισαν να εγείρονται δικαιολογημένα ερωτηματικά και αμφιβολίες περί της εγκυρότητάς του, αν δηλαδή είχε υποστεί αλλοιώσεις - αφαιρέσεις κ.λπ. αν υπάρχουν αντίγραφα και πόσα, ποιοι τα κατέχουν κ.ά.