cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαξιμίλιαν φον Σπέε
Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος
Προκειμένου να ενημερώσει την Ανωτάτη Διοίκηση, ο Σπέε απέσπασε στις 8 Σεπτεμβρίου το Nürnberg και το έστειλε στη Χονολουλού, ώστε να υπάρξει επικοινωνία μέσω ουδέτερων χωρών. Το καταδρομικό επέστρεψε με νέα για την κατάληψη της γερμανικής Σαμόα. Τα Scharnhorst και Gneisenau έπλευσαν στην Άπια προκειμένου να διερευνηθεί η κατάσταση. Ο Σπέε ήλπιζε πως θα εντόπιζε εκεί κάποιο εχθρικό πλοίο, αλλά δεν βρήκε κανένα, όταν μπήκε στο λιμάνι. Αποφάσισε να μην πλήξει τις αντίπαλες δυνάμεις στην ξηρά, διότι υπήρχε κίνδυνος να σκοτωθούν άμαχοι και να καταστραφούν περιουσίες Γερμανών πολιτών. Στις 22 Σεπτεμβρίου η Μοίρα Ανατολικής Ασίας έφτασε στη γαλλική αποικία Παπεέτε, την οποία και βομβάρδισαν. Βύθισαν, επίσης, τη γαλλική κανονιοφόρο Zélée. Τα γερμανικά σκάφη δέχτηκαν τα πυρά των γαλλικών παράκτιων πυροβολαρχιών, χωρίς να υποστούν ζημιές. Φοβούμενος την ύπαρξη ναρκών στο λιμάνι, ο Σπέε δεν πήρε τα αποθέματα άνθρακα που βρίσκονταν εκεί. Η γερμανική Μοίρα συνέχισε την πορεία της διαμέσου του Ειρηνικού, παίρνοντας προμήθειες από τις Νήσους Μαρκέζας. Στις 12 Οκτωβρίου έφτασε στη Νήσο του Πάσχα, όπου και ενισχύθηκε από τα καταδρομικά Leipzig και Dresden και τέσσερα ακόμα πλοία ανεφοδιασμού. Η Μοίρα βρίσκονταν, την 1η Νοεμβρίου, στα ανοιχτά της Χιλής. Εκείνη την ημέρα ο Σπέε έμαθε πως το βρετανικό καταδρομικό HMS Glasgow ελλιμενίζονταν στο Κορονέλ και αποφάσισε να προσπαθήσει να το βυθίσει.
Ναυμαχία του Κορονέλ
Το Glasgow ανήκε στην 4η Μοίρα Καταδρομικών του Βασιλικού Ναυτικού υπό τον υποναύαρχο Κρίστοφερ Κράντοκ (Christopher Cradock) και δεν ήταν μόνο του: μαζί βρίσκονταν τα θωρακισμένα καταδρομικά HMS Good Hope και HMS Monmouth και το βοηθητικό καταδρομικό HMS Otranto.
Παρόλο που διαπίστωσε πως θα αντιμετώπιζε ισχυρή εχθρική δύναμη, ο Σπέε αποφάσισε να την εμπλέξει, καθυστερώντας, όμως, την αναμέτρηση μέχρι το ηλιοβασίλεμα, ώστε η σιλουέτα των βρετανικών σκαφών να είναι εύκολα διακριτή. Εν τω μεταξύ τα γερμανικά πλοία θα είχαν πίσω τους τις χιλιανές ακτές, συνεπώς θα ήταν δυσδιάκριτα. Στις 18:07 ο Σπέε έδωσε εντολή στα πλοία του, που ήταν βαρύτερα από τα βρετανικά, να ανοίξουν πυρ. Μέχρι τις 18:50 το Gneisenau είχε θέσει εκτός μάχης το Monmouth και έστρεψε τα πυρά του στο Good Hope, το οποίο επίσης εξουδετέρωσε σε συνδυασμό με το Scharnhorst στις 19:23. Εν συνεχεία τα δύο πλοία αποσύρθηκαν και τα ελαφρά καταδρομικά της γερμανικής μοίρας ανέλαβαν να αποτελειώσουν τα λαβωμένα βρετανικά πλοία. Οι απώλειες για το Βασιλικό Ναυτικό ήταν βαρύτατες: χάθηκαν 1.600 άνδρες, συμπεριλαμβανομένου του Κράντοκ. Ήταν η βαρύτερη ήττα του βρετανικού στόλου από την περίοδο των Ναπολεόντειων Πολέμων.
Μετά τη ναυμαχία, ο Σπέε έπλευσε προς βορά με προορισμό το Βαλπαραΐσο. Επειδή η Χιλή ήταν ουδέτερη χώρα, μόνο τρία πλοία του μπορούσαν να βρίσκονται στο λιμάνι ανά πάσα στιγμή. Ενώ τα σκάφη του ανεφοδιάζονταν, ο Σπέε πληροφορήθηκε από την Ανωτάτη Διοίκηση για τις υπόλοιπες βρετανικές δυνάμεις στην περιοχή. Παρά την μεγάλη επιτυχία του, γνώριζε πως η κατάσταση ήταν πολύ δυσχερής για αυτόν και τη μονάδα του. Ανέφερε χαρακτηριστικά:
"Μην ξεχνάτε πως είμαι επί της ουσίας "άστεγος". Δεν μπορώ να φτάσω στη Γερμανία. Δεν έχουμε άλλο ασφαλές λιμάνι. Είμαι αναγκασμένος να πολεμήσω διαμέσου των θαλασσών προκαλώντας όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ζημιά, μέχρι να εξαντληθούν τα πυρομαχικά μου ή να καταφέρει να με πιάσει αντίπαλος κατά πολύ ισχυρότερος. Αλλά θα του κοστίσει ακριβά μέχρι να με νικήσει."
Ενώ βρίσκονταν στο Βαλπαραΐσο, έλαβε εντολή να επιχειρήσει να φτάσει στη Γερμανία. Στις 6 Νοεμβρίου βρίσκονταν στην Mas a Fuera, όπου εκ νέου ανεφοδιάστηκαν με κάρβουνα από αιχμαλωτισμένα Βρετανικά και Γαλλικά πλοία. Ο στολίσκος πέρασε το Ακρωτήριο Χορν και ανοίχτηκε στο νότιο Ατλαντικό. Παράλληλα το Βασιλικό Ναυτικό είχε στείλει δύο ισχυρά καταδρομικά μάχης, τα HMS Invincible και HMS Inflexible, υπό τον Doveton Sturdee, με αποστολή την οριστική αντιμετώπιση της γερμανικής απειλής.
Ναυμαχία των Νήσων Φώκλαντ
Το πρωί της 6ης Δεκεμβρίου ο Σπέε συζήτησε με τους ανώτερους αξιωματικούς του τους πιθανούς τρόπους αντίδρασης και περαιτέρω πορείας. Υπήρχαν πληροφορίες για την ύπαρξη βρετανικής ναυτικής δύναμης, όμως ήταν συγκεχυμένες, όσον αφορούσε στην ισχύ της. Τελικά αποφασίστηκε να επιτεθούν τα γερμανικά πλοία στα νησιά Φώκλαντ και να καταστρέψουν τον βρετανικό σταθμό ασυρμάτου εκεί. Έφθασαν στον στόχο τους στις 8 Δεκεμβρίου και τα Gneisenau και Nürnberg ανέλαβαν την επίθεση. Καθώς προσέγγιζαν, είδαν στήλες μαύρου καπνού, αλλά θεώρησαν λανθασμένα πως οι Βρετανοί κατέστρεφαν τα αποθέματα κάρβουνού τους για να μην πέσουν σε γερμανικά χέρια. Το παλαιό θωρηκτό HMS Canopus ήταν το πρώτο που έβαλε ενάντια στα γερμανικά πλοία, τα οποία αποσύρθηκαν. Παράλληλα ο Sturdee κινητοποίησε τη δύναμη του για να καταδιώξει τους Γερμανούς.
Ο Σπέε συνειδητοποίησε πως θα ήταν αδύνατο να ξεφύγει από τα κατά πολύ ταχύτερα καταδρομικά μάχης του αντιπάλου. Διέταξε τα τρία ελαφρά καταδρομικά του να επιχειρήσουν να διαφύγουν, ενώ ο ίδιος θα επιχειρούσε να καθυστερήσει τα εχθρικά πλοία με τα Scharnhorst και Gneisenau. Από την άλλη ο Sturdee διέταξε τα δικά του καταδρομικά να καταδιώξουν τα ελαφρά γερμανικά πλοία και ενέπλεξε με τα Invincible and Inflexible τα Scharnhorst και Gneisenau. Τα πλοία του Σπέε αμύνθηκαν ηρωικά απέναντι σε κατά πολύ ισχυρότερους αντιπάλους. Το Scharnhorst κατάφερε μάλιστα να πλήξει το Invincible.
Παρόλα αυτά η βρετανική υπεροπλία έκρινε τη μάχη: μέχρι τις 16:00 το Scharnhorst είχε χτυπηθεί και στις 16:17 ανετράπη και βυθίστηκε αύτανδρο. Τα Gneisenau, Leipzig και Nürnberg επίσης βυθίστηκαν. Μόνο το Dresden κατάφερε να διαφύγει, αλλά και αυτό το εντόπισε τελικά το Βασιλικό Ναυτικό και το κατέστρεψε. Η ολοκληρωτική καταστροφή της Μοίρας Ανατολικής Ασίας επέφερε τον θάνατο 2.200 Γερμανών αξιωματικών και ναυτών, συμπεριλαμβανομένου του ίδιου του Σπέε και των δύο υιών του που υπηρετούσαν σε πλοία του στολίσκου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γερμανοί ναύαρχοι
Χάτζι Μοχάμεντ Αμίν αλ Χουσέινι
Ο Χάτζι Μοχάμεντ Αμίν αλ Χουσέινι (* 1893 στην Ιερουσαλήμ; 1974 στη Βηρυτό), ήταν μωαμεθανός θρησκευτικός ηγέτης και φιλοναζιστης Παλαιστίνιος εθνικιστής. Κατάγονταν από αρχοντική οικογένεια της Ιερουσαλήμ.
Έπαιξε σημαντικό ρόλο στην αραβική αντίσταση κατά των σιωνιστικών στόχων στην Παλαιστίνη, όπως και στην επιστράτευση Βόσνιων μωαμεθανών εθελοντών για την γερμανική Βέρμαχτ κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ανέπτυξε καλές σχέσεις στον ηγετικό κύκλο των Ναζί και έγινε μέλος των SS. Τους υποστήριξε με ραδιοφωνικές εκπομπές και κατά το τέλος του πολέμου με την επιστράτευση εθελοντών. Μετά τον πόλεμο καταζητούνταν σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες ως εγκληματίας πολέμου, αλλά έμεινε στην Αίγυπτο, όπου του παραχωρήθηκε άσυλο. Από εκεί συνέχισε την δραστηριότητά του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θρησκευτικοί ηγέτες Κατηγορία:Μουφτήδες Κατηγορία:Παλαιστίνιοι
Σταθμός Χαλάνδρι (Μετρό Αθήνας)
Ο Σταθμός Χαλάνδρι είναι σταθμός του μετρό της Αθήνας, επί της γραμμής 3. Βρίσκεται στο Χαλάνδρι και πήρε το όνομά του από τον δήμο τον οποίο εξυπηρετεί. Εγκαινιάστηκε στις 24 Ιουλίου 2004. Είναι υπόγειος και βρίσκεται κάτω από τη Λεωφόρο Δουκίσσης Πλακεντίας. Διαθέτει δύο πλευρικές αποβάθρες.
Στα αρχικά σχέδια κατασκευής της γραμμής 3 του μετρό και κατά τη μεγαλύτερη διάρκεια της κατασκευής του, ο σταθμός Χαλανδρίου αναφερόταν με την ονομασία Δουκίσσης Πλακεντίας, η οποία οφειλόταν στο ότι ο σταθμός βρίσκεται κάτω από τη λεωφόρο Δουκίσσης Πλακεντίας (ο σταθμός που είναι σήμερα γνωστός ως σταθμός Δουκίσσης Πλακεντίας ήταν τότε γνωστός με το όνομα Σταυρός και δεν πρέπει να συγχέεται με τον σταθμό Χαλανδρίου). Κατά τη διάρκεια της κατασκευής της γραμμής Εθνικής Άμυνας - Δουκίσσης Πλακεντίας, αποφασίστηκε η μετονομασία του σταθμού στο σημερινό του όνομα. Επίσης, τα αρχικά σχέδια της Αττικό Μετρό προέβλεπαν κεντροβαρική κατασκευή του σταθμού Χαλάνδρι επί της πλατείας Δούρου, αλλά κατόπιν τοπικών αντιδράσεων, εγκαταλείφθηκε η προοπτική αυτή.
Ο σταθμός Χαλανδρίου δεν πρέπει να συγχέεται με τον Σιδηροδρομικό Σταθμό Χαλανδρίου των Σιδηροδρόμων Αττικής, ο οποίος βρισκόταν δυτικά του σταθμού του μετρό.
Στο στέγαστρο κάτω από την είσοδο - έξοδο του σταθμού και με κατεύθυνση προς τα ανατολικά, εκτίθεται τοιχογραφία της Ρένας Παπασπύρου, με τίτλο Εικόνες στην Ύλη. Η τοιχογραφία καταλαμβάνει επιφάνεια 10,2 μ. πλάτους επί 2,7 μ. ύψους. Οι μωσαϊκές πλάκες του έργου δουλεύτηκαν το φθινόπωρο του 2009, όπου η καλλιτέχνιδα ενσωμάτωσε και αγαπημένα σχεδιαστικά στοιχεία της περιόδου ‘90-‘94.
Υπαίθριος χώρος στάθμευσης
Ο ελεγχόμενος υπαίθριος χώρος στάθμευσης του σταθμού Χαλάνδρι είναι συνολικής χωρητικότητας 280 θέσεων. Λειτουργεί παράλληλα με το ωράριο λειτουργίας του Μετρό Αθήνας και παραμένει κλειστός τις Κυριακές και τις Αργίες.
Σταθμός ανταπόκρισης με αστικά λεωφορεία
Ο σταθμός ανταπόκρισης με αστικά λεωφορεία βρίσκεται σε λειτουργία από τον Ιούλιο του 2004, ενώ από το 2006 παραδόθηκε στην ΑΜΕΛ. Στον σταθμό έχουν αφετηρία / τέρμα 6 λεωφορειακές γραμμές (19, 405, 450, 460, 451, 461).
Είσοδοι - Έξοδοι
Οι είσοδοι - έξοδοι του σταθμού καλύπτονται από δύο ευρύχωρα στέγαστρα, κατασκευασμένα από γυαλί και μέταλλο.
Παραπομπές
Χαλανδρι Χαλανδρι Κατηγορία:Χαλάνδρι
Πρόγευμα στο Τίφανις
To Πρόγευμα στο Τίφανις (αγγλικά: Breakfast at Tiffany's) είναι αμερικανική ρομαντική κομεντί παραγωγής 1961. Πρωταγωνιστούν η Όντρεϊ Χέπμπορν και ο Τζoρτζ Πέπαρντ, ενώ συμμετέχουν οι Πατρίσια Νιλ, Μπάντι Έμπσεν, Μάρτιν Μπάλσαμ και Μίκι Ρούνεϊ. Η ταινία σκηνοθετήθηκε από τον Μπλέικ Έντουαρντς και κυκλοφόρησε από την Paramount Pictures. Είναι χαλαρά βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Τρούμαν Καπότε.
Η Χέπμπορν υποδύεται τη Χόλυ Γκολάιτλι, σε έναν ρόλο που θεωρείται ο πιο ινδαλματικός της ηθοποιού. Η ίδια η Χέπμπορν τον θεωρούσε ως έναν από τους πιο απαιτητικούς ρόλους της καριέρας της, καθώς η ίδια ως εσωστρεφής καλούταν να υποδυθεί έναν εξωστρεφή χαρακτήρα. Η ερμηνεία της Χέπμπορν στο τραγούδι "Moon River" βοήθησε τον συνθέτη Χένρυ Μανσίνι και τον στιχουργό Τζόνι Μέρκερ να κερδίσουν το Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού.
Το 2012 η ταινία χαρακτηρίστηκε από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως «πολιτιστικά, αισθητικά και ιστορικά σημαντική» και επιλέχθηκε να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών.
Πλοκή
Η Χόλυ Γκολάιτλι, περιφέρεται στη Νέα Υόρκη, και συντηρείται από πλούσιους άντρες, ελπίζοντας ότι το πάρτι δεν θα τελειώσει ποτέ. Γνωρίζει έναν ταλαντούχο συγγραφέα, τον Πωλ Βάρτζακ, και μια πλατωνική φιλία θα ξεκινήσει. Ο τρόπος ζωής της, βοηθά τον Πωλ να ξεφύγει από το συγγραφικό του μπλόκο και να δημιουργήσει ξανά.
Ελ Σορούκ
Η Ελ Σορούκ (αραβικά : القاهرة الجديدة) είναι μία νέα πόλη στο Κυβερνείο Καΐρου στην Αίγυπτο και καλύπτει έκταση περίπου 70 χιλιάδων στρεμμάτων. Συνορεύει με το Νέο Κάιρο και την Νέα Ηλιούπολη, ιδρύθηκε με προεδρικό διάταγμα το 1995 σαν προέκταση του Καΐρου. Η κατοικημένη έκταση της πόλης καταλαμβάνει έκταση 11,900 στρεμμάτων.
Πρόγευμα στο Τίφανις
Επιρροή
Το μικρό μαύρο φορεμα του οίκου Givenchy που φορέθηκε από την Χέπμπορν στην αρχή της ταινίας θεωρείται ως ένα από τα πιο εικονικά αντικείμενά ρουχισμού στην ιστορία του 20ου αιώνα και ίσως το διασημότερο μικρό μαύρο φόρεμα όλων των εποχών.
Ελ Σορούκ
Η πόλη βρίσκεται πάνω στον αυτοκινητόδρομο από Κάιρο προς Ισμαηλία.
Πρόγευμα στο Τίφανις
Ατάκες
Χόλυ Γκολάιτλι: ''Θα πρέπει να σου πάρει ακριβώς τέσσερα δευτερόλεπτα για να περάσεις το κατώφλι. Εγώ σου δίνω δύο.''
Ώρος Σερέκ
Ο Ώρος Σερέκ (Horus - sérekh) ήταν βασιλιάς της προδυναστικής Αιγύπτου. Έχει βρεθεί ο τάφος του στη νεκρόπολη της Αβύδου, στον οποίο βρέθηκε το σύμβολο Σέρεκ που πάνω του κάθονταν δύο γεράκια. Αυτό δεν ήταν το πραγματικό του όνομα, αλλά δόθηκε από τους αρχαιολόγους.
Πιστεύεται επίσης ότι οι πρώτοι βασιλείς που χρησιμοποιούσαν τα δυο γεράκια ως σύμβολό τους, είχαν ιδρύσει ένα πρώιμο βασίλειο που εκτεινόταν 650 χιλιόμετρα από τη θάλασσα, σε ένα μέρος της κοιλάδας του Νείλου μεταξύ Λούξορ και Έντφου.
Πρόγευμα στο Τίφανις
Ατάκες
Χόλυ Γκολάιτλι: Μπορείς να καταλάβεις πάντα τι είδος γυναίκας σε θεωρεί ένας άνδρας από τα σκουλαρίκια που σου χαρίζει.
Ώρος Σερέκ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ωρος Σε
Πρόγευμα στο Τίφανις
Ατάκες
Χόλυ Γκολάιτλι: ''Είναι εντάξει! Δεν είσαι, γάτε; Κακομοίρη γάτε! Καημένε αλήτη! Καημένε αλήτη χωρίς όνομα! Κατά τη γνώμη μου δεν έχω το δικαίωμα να του δώσω ένα. Δεν ανήκουμε ο ένας στον άλλο.''
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1961 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ρομαντικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής
Γεώργιος Μπάκος
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1892 στην Αθήνα. Πολέμησε στους Βαλκανικούς Πολέμους, στη Μικρασιατική εκστρατεία, καθώς και στον πόλεμο του 1940, ως διοικητής της 3ης Μεραρχίας. Μετά τη συνθηκολόγηση του 1941 έγινε υπουργός στη δοσιλογική κυβέρνηση του Γεωργίου Τσολάκογλου. Στη θέση αυτή παρέμεινε δύο χρόνια και φρόντισε για το μισθολόγιο των στρατιωτικών και για το κτίσιμο του νοσοκομείου ΝΙΜΤΣ (Νοσηλευτικό Ίδρυμα Μετοχικού Ταμείου Στρατού). Επίσης προσπάθησε να βοηθήσει οικονομικά ευέλπιδες που είχαν πολεμήσει στην Κρήτη και γυρνούσαν στην ηπειρωτική Ελλάδα σε πολύ κακή κατάσταση.
Ο Μπάκος ήταν φανατικός γερμανόφιλος και πίστευε στη νίκη του Άξονα. Προσπάθησε, χωρίς επιτυχία, να δημιουργήσει την Κυανόλευκη μεραρχία στην οποία θα συμμετείχαν Έλληνες εθελοντές που θα πολεμούσαν στο ρωσικό μέτωπο μαζί με του Γερμανούς. Κατά τα Δεκεμβριανά συνελήφθη από δυνάμεις του ΕΛΑΣ και αφού κρατήθηκε όμηρος σε περιοχή της Πάρνηθας εκτελέστηκε, ύστερα από σύντομη δίκη, στις 6 Ιανουαρίου του 1945 στο χωριό Κρώρα.
Πηγή
Κατηγορία:Ιστορία της Ελλάδας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς Κατηγορία:Έλληνες συνεργάτες της ναζιστικής Γερμανίας Κατηγορία:Αντικομμουνιστές
Άγιος Γεώργιος Πάγων Κέρκυρας
Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Ελλάδα, δείτε: Άγιος Γεώργιος (ελληνικά τοπωνύμια)
Ο Άγιος Γεώργιος Πάγων είναι παραθαλάσσιο χωριό και τουριστικό θέρετρο της βορειοδυτικής Κέρκυρας σε υψόμετρο 7 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Άγιος Γεώργιος βρίσκεται στον όρμο Αγίου Γεωργίου και είναι το επίνειο των Πάγων και Μακράδων. Απέχει 30 χλμ. ΒΔ. από την πόλη της Κέρκυρας (μέσω Σκριπερό - Λιαπάδες) και 3 χλμ. από τους Πάγους. Είναι οικισμός που δημιουργήθηκε στο τρίτο τέταρτο του 20ου αιώνα χάρη στην ανάπτυξη του τουρισμού. Τα μοναδικά προϋπάρχοντα κτήρια είναι η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου (αναφέρεται ήδη σε καταλόγους εκκλησιών των αρχών του 18ου αιώνα), το μαγαζί και σπίτι του Τσιμπουγή στο νότιο άκρο της παραλίας (κτήριο του 18ου αιώνα) και το μαγαζί του Τάγκου απέναντι από την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου (αρχές 20ου αιώνα). Στο νότιο τμήμα του όρμου δίπλα στο σπίτι Τσιμπουγή, εκτός και εντός της θάλασσας, σώζονται ερείπια και θεμέλια παλαιότερου οικισμού που καταστράφηκε από κατολισθήσεις απροσδιόριστης περιόδου.
Ονομασία - Διοικητικά
Η ονομασία του χωριού οφείλεται στην παλιά εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Πάγων. Το 1997 με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάται από την κοινότητα Πάγων και προσαρτάται στο δήμο Αγίου Γεωργίου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και μετά την τροποποίησή του το 2019, μαζί με τους Πάγους, τις Βατωνιές και τον Πρινύλα αποτελούν την τοπική κοινότητα Πάγων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αγίου Γεωργίου του δήμου Βόρειας Κέρκυρας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 68 κατοίκους, ενώ στην απογραφή του 2001 είχε 130 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημη σελίδα στον ιστοχώρο της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Κέρκυρας
Πλωμάρι
thumb|right|Άποψη του Πολύκεντρου Πλωμαρίου Βενιαμίν ο Λέσβιος thumb|right|Άποψη του Πολύκεντρου Πλωμαρίου Βενιαμίν ο Λέσβιος thumb|right|Άποψη του Πολύκεντρου Πλωμαρίου Βενιαμίν ο Λέσβιος Το Πλωμάρι είναι η πρώτη σε πληθυσμό κωμόπολη της Λέσβου [2.996 κ. (2011)] μετά την πόλη της Μυτιλήνης.
Άγιος Γεώργιος Πάγων Κέρκυρας
Δείτε επίσης
Στη βόρεια Κέρκυρα υπάρχουν οι συνώνυμοι οικισμοί: Άγιος Γεώργιος Αρμενάδων και Άγιος Γεώργιος Κασσιόπης.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά της Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Αγίου Γεωργίου Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κέρκυρας
Πλωμάρι
Τοποθεσία
Βρίσκεται στα νότια παράλια του νησιού και θεωρείται παραδοσιακός οικισμός. Χτίστηκε στη σημερινή του θέση γύρω στο 1842, όταν εξέλιπε ο φόβος των πειρατών και διασχίζεται από τον χείμαρρο Σεδούντα. Στο κέντρο του οικισμού βρίσκεται ο ναός του Αγίου Νικολάου χτισμένος το 1847. Σήμα κατατεθέν του οικισμού ο πλάτανος της κεντρικής πλατείας, που όπως λέγεται φυτεύτηκε το 1813.
Ιδιαίτερα χαρακτηριστικά
Το Πλωμάρι αποτελεί λιμάνι με δυναμική τουριστική κίνηση και έχει καταγραφεί σαν η πατρίδα του ούζου και του σαπουνιού. Ξεχωρίζει για την αρχιτεκτονική και τη ρυμοτομία του, καθώς και για το πλήθος των παλιών βιομηχανικών του κτιρίων (ελαιοτριβείων, σαπωνοποιείων, ταρσανάδων κ.τ.λ.). Η παραγωγή του φημισμένου ούζου γινόταν αρχικά σε μικρά τοπικά αποστακτήρια, (που τα αποκαλούσαν "ρακαριά"). Μετά τα τέλη του 19ου αιώνα αναπτύχθηκαν ιδιαίτερα οι ποτοποιίες, όπως και οι σαπωνοποιίες και αναδείχτηκαν σε σημαντικές βιοτεχνίες με αξιόλογη παραγωγή προς εξαγωγή, δίνοντας ώθηση στον πρωτογενή τομέα του νησιού της Λέσβου εν γένει.
Ιστορία
Το πρώτο όνομα τού Πλωμαρίου ήταν Ποταμός, από το χείμαρρο Σεδούντα που το διασχίζει. Στα μέσα του 19ου αιώνα, με την εξάλειψη της πειρατίας, το μικρό ψαροχώρι άρχισε να προσελκύει κατοίκους από το ορεινό Μεγαλοχώρι (το παλιό Πλωμάρι).
Το Πλωμάρι γνώρισε ιδιαίτερη ανάπτυξη τον 19ο αιώνα, τόσο σε ό,τι αφορά το εμπόριο, όσο και τη βιομηχανία, μέχρι τη Μικρασιατική Καταστροφή, οπότε έχασε τη δυνατότητα συναλλαγών με τα μικρασιατικά παράλια. Το Πλωμάρι, όπως και η υπόλοιπη Λέσβος ελευθερώθηκαν από τους Οθωμανούς στις 8 Νοεμβρίου 1912.
Σήμερα το Πλωμάρι ανοίκει διοικητικά στο Δήμο Μυτιλήνης και οι κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία, τη κτηνοτροφία, την αλιεία, τον τουρισμό και τη βιοτεχνία. Στο Πλωμάρι λειτουργούν τέσσερις ποτοποιίες που παράγουν το φημισμένο, μυρωδάτο και γλυκόπιοτο Πλωμαρίτικο ούζο.
Πολύκεντρο
Πυρήνας της πολιτιστικής ζωής της πόλης, είναι το "Πολύκεντρο", παλιό σαπωνοποιείο που στεγάζει αίθουσα εκδηλώσεων, συνεδρίων, μόνιμες και περιοδικές εκθέσεις. Φέρνει το όνομα "Βενιαμίν ο Λέσβιος", προς τιμήν του μεγάλου Διδασκάλου του Γένους, που γεννήθηκε στο Μεγαλοχώρι της επαρχίας Πλωμαρίου.
Μουσείο Ούζου (Βαρβαγιάννη)
Στο Πλωμάρι λειτουργεί "Μουσείο Ούζου", (στις εγκαταστάσεις της ποτοποιίας Βαρβαγιάννη), όπου ο επισκέπτης μπορεί να δει παλιούς αποστακτήρες και άλλα σύνεργα του τρόπου παραγωγής του προϊόντος, καθώς και έγγραφα δηλωτικά των τρόπων εμπορίας και των αγορών στις οποίες εξαγόταν.
Μουσείο Σαπουνιού
Στο Πολύκεντρο του Δήμου (το ανακαινισμένο και μετασκευασμένο πρώην σαπωνοποιείο Πούλια) λειτουργεί "Μουσείο Σαπουνιού", όπου εκτίθενται όλα τα σύνεργα παρασκευής του προϊόντος, ετικέτες από διάφορες μάρκες λεσβιακών σαπουνιών, καθώς και η εμπορική αλληλογραφία των ιδιοκτητών του σαπωνοποιείου με αγορές του εξωτερικού. Τέλος, στον ίδιο χώρο λειτουργεί και μόνιμη έκθεση φωτογραφικού υλικού για τα πλεούμενα του Πλωμαρίου, μια και η περιοχή είχε έναν αξιόλογο εμπορικό στόλο, με τον οποίο οι πλοιοκτήτες του Πλωμαριού όργωναν το Αιγαίο και τη Μεσόγειο και έφταναν ως τη Μαύρη Θάλασσα.
Το Πλωμάρι- Τουριστικός προορισμός
Σήμερα το Πλωμάρι αποτελεί έναν αξιόλογο και δημοφιλή τουριστικό προορισμό και ταυτόχρονα τόπο παραγωγής προϊόντων υψηλής ποιότητας όπως είναι το ελαιόλαδο και το ούζο Πλωμαρίου. Το Πλωμάρι είναι ιδιαίτερα αξιοποιημένο τουριστικά, με πολλά ξενοδοχειακά συγκροτήματα, καταστήματα, ταβέρνες, καφετέριες και μαγαζιά με τουριστικά είδη. Οι παραλίες της περιοχής είναι ιδιαίτερα δημοφιλείς. Ανάμεσά τους ο Άγιος Ισίδωρος, το Αμμουδέλι και η γειτονική Μελίντα. Η παραλία του Αγίου Ισιδώρου Πλωμαρίου βρίσκεται λίγο πιο έξω από το χωριό και είναι μία από τις μεγαλύτερες και καθαρότερες παραλίες της Λέσβου. Με το ψιλό χαλίκι της, την οργανωμένη παραλία και με την εγγύηση της Γαλάζιας Σημαίας, αποτελεί την ιδανική επιλογή για τους λουόμενους. Στην περιοχή ξεχωρίζουν επίσης οι ακρογιαλιές της Μελίντας, το Αμμουδέλι, της Αγίας Βαρβάρας και της Δρώτας. Τα τελευταία χρόνια λειτουργεί στο Πλωμάρι και μικρή μαρίνα δυναμικότητας 60 σκαφών. Κάθε καλοκαίρι πραγματοποιούνται πλήθος πολιτιστικών εκδηλώσεων με σημαντικότερη τη "Γιορτή του Ούζου" τη Ναυτική εβδομάδα και τα "Βενιαμίνεια". Δέκα χιλιόμετρα βορειότερα βρίσκεται το Μεγαλοχώρι, το παλιό Πλωμάρι, πατρίδα του Σοφού Βενιαμίν του Λεσβίου. Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζουν και τα υπόλοιπα ορεινά χωριά της Επαρχίας Πλωμαρίου. "Τα Πλωμαριτοχώρια", όπως είναι γνωστά, είναι γραφικοί οικισμοί χτισμένοι κι αυτοί στις πλαγιές του Ολύμπου, ανάμεσα στα πεύκα. Το Παλαιοχώρι, το Νεοχώρι, η Πλαγιά, ο Τρίγωνας, το Ακράσι και το Αμπελικό προσφέρουν στον επισκέπτη έναν κόσμο γαλήνης και φυσικής ομορφιάς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του Βορείου Αιγαίου Κατηγορία:Γεωγραφία της Λέσβου Κατηγορία:Δήμος Μυτιλήνης
Κρις Πόλαντ
Ο Κρις Πόλαντ (αγγλ. Christopher Poland) είναι Αμερικανός κιθαρίστας, γνωστός για τη συμμετοχή του στο χέβι μέταλ συγκρότημα των Megadeth.
Βιογραφία
Ο Πόλαντ γεννήθηκε στη Δουνκέρκη της Νέας Υόρκης στις 1 Δεκεμβρίου 1957.
Το πρώτο του συγκρότημα ήταν οι Welkin στα μέσα της δεκαετίας του '70, ενώ μετακόμισε στο Λος Άντζελες το 1977 για να ενταχθεί στο τζαζ-ροκ συγκρότημα New Yorkers, με τους οποίους έπαιξε μέχρι το 1982 συνεργαζόμενος με τον Γκαρ Σάμουελσον στα τύμπανα και τον Ρόμπερτ Παλιάρι στο άταστο μπάσο.
Το 1984 ο Σάμουελσον έγινε μέλος των Megadeth. Σε μία συναυλία του συγκροτήματος ο Πόλαντ πήγε στα παρασκήνια και πρότεινε τον εαυτό του για οντισιόν για να γίνει μέλος των Megadeth αμέσως μετά. Τον Ιούνιο του 1985, κυκλοφόρησε ο πρώτος τους δίσκος με τίτλο "Killing Is My Business... and Business Is Good!" με τον Πόλαντ σαν βασικό κιθαρίστα. Μετά τη σύλληψη του για κατοχή ηρωίνης αποχώρησε προσωρινά δίνοντας τη θέση του στον Μάικ Άλμπερτ, αλλά επέστρεψε για τις ηχογραφήσεις του δεύτερου άλμπουμ του συγκροτήματος, "Peace Sells... but Who's Buying?", ένα από τα σπουδαιότερα άλμπουμ στην ιστορία του heavy και thrash metal. Παρ' όλα αυτά, η σχέση του Πόλαντ με τον Ντέιβ Μαστέιν και τον Ντέιβ Έλεφσον είχε πολλές διαφωνίες και έφτασε στο σημείο να πουλήσει τον εξοπλισμό του συγκροτήματος μαζί με τον Σάμουελσον, για να αγοράσουν ναρκωτικά. Το καλοκαίρι του 1987, παραιτήθηκε από τους Megadeth, με τον Μαστέιν να γράφει το τραγούδι "Liar" γι' αυτόν.
Μετά την αποχώρηση του από τους Megadeth, ο Πόλαντ μπήκε σε πρόγραμμα απεξάρτησης και ανέλαβε χρέη μπασίστα στο πανκ συγκρότημα The Circle Jerks, ενώ το 1990 κυκλοφόρησε τον πρώτο του προσωπικό δίσκο με τίτλο "Return to Metalopolis". Στη συνέχεια ηχογράφησε κάποια ντέμο για το άλμπουμ "Rust In Peace" των Megadeth, αλλά αρνήθηκε να επανενταχθεί στο συγκρότημα. Στα μέσα της δεκαετίας του '90 έγινε μέλος των Damn the Machine, παίζοντας στο ομώνυμο άλμπουμ τους, το 1993. Μετά την αποχώρηση του τραγουδιστή Ντέιβ Κλέμονς, το συγκρότημα προσέλαβε τον Τζον Σκιπ και μετονομάστηκε σε Mumbo's Brain ηχογραφώντας το "Excerpts From The Book Of Mumbo" το 1995.
Το 2000, κυκλοφόρησε τον δεύτερο του δίσκο με τίτλο "Chasing the Sun" και εντάχθηκε στο τζαζ συγκρότημα ΟΗΜ, με τους οποίους ηχογράφησε τρία άλμπουμ μέχρι το 2008. Το 2003 έπαιξε το σόλο κιθάρας για το τραγούδι "Purified" των Lamb of God και την επόμενη χρονιά συνεργάστηκε και πάλι μαζί τους για το "Ashes of the Wake". Το 2004, συνεργάστηκε και πάλι με τους Megadeth ηχογραφώντας σόλο κιθάρας για το δίσκο "The System Has Failed".
Το 2009, σχημάτισε τους OHMphrey, με τους οποίους έχει ηχογραφήσει δύο δίσκους, ενώ το 2013 συμμετείχε στο "Frequency Unknown" των Queensrÿche του Τζεφ Τέιτ, παίζοντας το σόλο του τραγουδιού "The Weight Of The World".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί κιθαρίστες Κατηγορία:Ροκ μουσικοί
Σαμ Μούλντροου
Καριέρα
Ο Μούλντροου ξεκίνησε να αγωνίζεται στα 19 του χρόνια με την ομάδα του κολεγίου της Νότιας Καρολίνας, αποφοιτώντας το 2011, χρονιά κατά την οποία αναδείχθηκε κορυφαίος αμυντικός της περιφέρειας στην οποία αγωνιζόταν.
Την σεζόν 2011-2012, φόρεσε την φανέλα του Άρη, πετυχαίνοντας 154 πόντους σε 24 αγώνες, καταλαμβάνοντας την έβδομη θέση του ελληνικού πρωταθλήματος.
Την επόμενη χρονιά, αγωνίστηκε στην ουκρανική Ντνίπρο Αζότ, από την οποία αποχώρησε τον Μάρτιο, ολοκληρώνοντας την σεζόν στην λιθουανική Πιένο Ζβέγκζντες. Το καλοκαίρι του 2013 επανήλθε στην Ντνίπρο Αζότ, ενώ το φθινόπωρο του 2014 υπέγραψε στην γαλλική Εβρό Μπάσκετ.
Τον Ιανουάριο του 2015, υπέγραψε στην γερμανική Μπάουναχ της δεύτερης κατηγορίας και ολοκλήρωσε την χρονιά στους Τιτάνες Ντελ Λαϊσί από τον Άγιο Δομίνικο.
Τον Ιούλιο του 2015, υπέγραψε με τον Κεραυνό Στροβόλου από την Κύπρο, αλλά αποχώρησε από την ομάδα στις 28 Σεπτεμβρίου 2015, πριν αγωνιστεί σε παιχνίδι με την κυπριακή ομάδα. Μετά από ένα σύντομο πέρασμα από το Κόσοβο, αγωνίζεται πλέον στο καναδικό NBL με την ομάδα των Ναϊάγκρα Ρίβερ Λάιονς.
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ουκρανικών συλλόγων‎‎‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές λιθουανικών συλλόγων‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές γαλλικών συλλόγων‎
Άνω Κορσική
Η Άνω Κορσική (γαλλικά: Haute-Corse; κορσικανικά: Cismonte) είναι γαλλικός νομός στο βόρειο τμήμα του νησιού της Κορσικής.
Ο επίσημος κωδικός είναι 2Β και το Ταχυδρομείο χρησιμοποιεί τον αριθμό 20 για όλη την Κορσική. Πρωτεύουσα του νομού είναι η κοινότητα Μπαστιά και υπονομαρχίες οι κοινότητες Κορτέ και Καλβί. Ο πληθυσμός του νομού ανέρχεται σε 177.689 κατοίκους (2017).
Γεωγραφικά στοιχεία
Η Άνω Κορσική εκτείνεται στο βορειοανατολικό τμήμα του νησιού της Κορσικής. Αυτή η περιοχή ονομάζεται Cismonte. Η κεντρική κορυφογραμμή, στα κορσικανικά i Monti, τη χωρίζει από το νομό Νότια Κορσική (στα κορσικανικά Pumonti). Η Άνω Κορσική συνορεύει ανατολικά με την Τυρρηνική θάλασσα και προς τα δυτικά με τη Μεσόγειο Θάλασσα.
Στην Άνω Κορσική το έδαφος είναι πολύ ορεινό, εκεί βρίσκεται το όρος Μόντε Σίντο, το υψηλότερο βουνό της Κορσικής με υψόμετρο 2.706 μέτρα.
Κλίμα
Το κλίμα μεγάλου τμήματος της Άνω Κορσικής είναι Μεσογειακό: ζεστό και ξηρό το καλοκαίρι, ήπιο και βροχερό το χειμώνα. Ωστόσο, το νησί επηρεάζεται επίσης από το αλπικό κλίμα, ειδικά το χειμώνα. Δεν είναι ασυνήθιστο οι κορυφές των ορεινών περιοχών να είναι χιονισμένες μέχρι τον Μάιο-Ιούνιο.
Γλώσσα
Στην Κορσική μαζί με τα Γαλλικά και τα Ιταλικά που είναι επίσημες γλώσσες, ομιλείται η κορσικανική γλώσσα, η οποία παρά τις διαφορές φωνητικής, μορφολογικής και σημασιολογικής φύσης που υπάρχουν ανάμεσα στο νότιο και το βόρειο τμήμα του νησιού, έχει κοινή λεξιλογική βάση και σύνταξη που επιτρέπουν την αλληλοκατανόηση. Η βόρεια διάλεκτος ομοιάζει περισσότερο με την Τοσκανική, ενώ η νότια θυμίζει τις διαλέκτους της Νότιας Ιταλίας.
Ιστορία
Δείτε επίσης: Ιστορία της Κορσικής
Δεδομένου ότι ο κωδικός αριθμός 20 αντιστοιχούσε στον προηγούμενο ολόκληρο νομό της Κορσικής, η Νότια Κορσική έλαβε τον κωδικό 2Α και η Άνω Κορσική τον κωδικό 2B.
Μετά την εδαφική μεταρρύθμιση του 2015, τα 2 νομαρχιακά συμβούλια της Κορσικής (Άνω Κορσικής και Νότιας Κορσικής) συγχωνεύθηκαν την 1η Ιανουαρίου 2018 με την ενιαία τοπική αυτοδιοίκηση της Κορσικής, η οποία ήδη ασκεί τις εξουσίες μιας περιοχής με ειδικό καθεστώς, και σχημάτισαν την Τοπική αυτοδιοίκηση της Κορσικής. Οι διοικητικές περιφέρειες των νομών Άνω Κορσικής και Νότιας Κορσικής, παραμένουν αμετάβλητες, με τις πρωτεύουσες τους Μπαστιά και Αζαξιό αντίστοιχα.
Διοικητική διαίρεση
μικρογραφία|358x358εσ|Τα διοικητικά διαμερίσματα του νομού Άνω Κορσικής Ο νομός Άνω Κορσικής χωρίζεται σε 3 διοικητικά διαμερίσματα, 15 καντόνια και 236 κοινότητες:
Πόλεις
Οι κυριότερες πόλεις του νομού:
Οικονομία
Η Άνω Κορσική, όπως και το σύνολο του νησιού, έχει μια πολύ χαρακτηριστική οικονομία: έχει μικρή βιομηχανία, αδύναμη γεωργία και έδωσε σημαντικό βάρος στον τουρισμό, τη διοίκηση και το χώρο των κατασκευών. Παραδοσιακά, στην οικονομία της Κορσικής κυριαρχούσε η γεωργία, η κτηνοτροφία και η αλιεία, αλλά πλέον έχει στραφεί προς τον τουρισμό, κυρίως με καταστήματα και την τουριστική βιομηχανία (ξενοδοχεία, αναψυχή).
Αξιοθέατα -Τουρισμός
Ο τουρισμός στην Κορσική αντιπροσωπεύει σημαντικό πλεονέκτημα στην οικονομία του νησιού. Ειδικότερα, η Άνω Κορσική προσελκύει επισκέπτες για τις αμμώδεις παραλίες και τα θαλάσσια σπορ αλλά και για τη φύση: Με το εντυπωσιακό ορεινό τοπίο, τις λίμνες και τα πολλά δάση του, ο νομός είναι ιδανικό μέρος για τους λάτρεις των σπορ και τους λάτρεις της φύσης. Υπάρχουν επίσης αρχαιολογικοί χώροι με μνημεία από την Παλαιολιθική περίοδο. Η Άνω Κορσική έχει επίσης παραδοσιακά χωριά στα ορεινά και όμορφες πόλεις όπως η πρωτεύουσα Μπαστιά ή η Κορτέ, η ιστορική πρωτεύουσα της Κορσικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομοί της Γαλλίας Κατηγορία:Κορσική
Γιάννης Κεφαλληνός
Ο Γιάννης Κεφαλληνός (Αλεξάνδρεια Αιγύπτου, 12 Ιουλίου 1894 – Αθήνα, 27 Φεβρουαρίου 1957), γνωστός και ως Jean Kefalinos, ήταν διακεκριμένος Έλληνας χαράκτης, σχεδιαστής βιβλίων και καθηγητής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας.
Βιογραφία
Οι γονείς του Κεφαλληνού ήταν ευκατάστατοι αστοί με καταγωγή από τη Ζάκυνθο και τη Χίο και είχαν άλλα όνειρα για τον γιο τους. Ο νεαρός Κεφαλληνός ξεκίνησε σπουδές μηχανικού στη Γάνδη του Βελγίου. Όμως, παρά τις εξαιρετικές του επιδόσεις στα μαθηματικά και παρά τις παραινέσεις των γονέων του, ο Κεφαλληνός αποφάσισε να εγκαταλείψει τις σπουδές του στη Γάνδη για να σπουδάσει στο Παρίσι Ιστορία της Τέχνης και ζωγραφική. thumb|Γ. Κεφαλληνός, Κεφάλι αλόγου (1935). Ξυλογραφία σε όρθιο ξύλο, 24 εκ. x 22 εκ. Εθνική Πινακοθήκη - Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου.Κατά την περίοδο 1914-1918 επέστρεψε στην Αλεξάνδρεια για να μείνει μακριά από τη δίνη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Κατά την περίοδο αυτή δημιούργησε και τα πρώτα του χαρακτικά για το σατυρικό περιοδικό Μάσκα (1918) που επρόκειτο να εκδώσει ο κύκλος του λογοτεχνικού περιοδικού Γράμματα. Με το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, επέστρεψε στο Παρίσι όπου συνέχισε να ασχολείται με τη χαρακτική και την εικονογράφηση βιβλίων. Το 1922 εικονογράφησε το βιβλίο του Ζοζέφ Ριβιέρ (Joseph Rivière) Mer océane και δύο χρόνια αργότερα εικονογράφησε το βιβλίο του Ανατόλ Φρανς Πάνω στην άσπρη πέτρα (Sur la pierre blanche).
Το 1930 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και το 1931 ανέλαβε το Εργαστήριο Χαρακτικής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Στο Εργαστήριο του, το οποίο ήταν μία όαση δημιουργική και δημοκρατική σε δύσκολους καιρούς, φοίτησαν μεγάλοι κατοπινοί Έλληνες χαράκτες όπως η Βάσω Κατράκη, ο Κώστας Γραμματόπουλος, ο Τάσσος (Αλεβίζος), ο Γιάννης Μόραλης, ο Γιώργος Βαρλάμος, ο Τηλέμαχος Κάνθος και άλλοι πολλοί.
Αν και δεδηλωμένος ειρηνιστής, με την κήρυξη του Πολέμου του 1940, ο Κεφαλληνός έθεσε το Εργαστήριό του και τους μαθητές του στην υπηρεσία της μαχόμενης Ελλάδας εκδίδοντας αφίσες με πατριωτικό/προπαγανδιστικό περιεχόμενο. To 1942 συμμετείχε στη Β΄ Επαγγελματική Καλλιτεχνική Έκθεση με τρία σχέδια με θέμα τον λιμό της Αθήνας. Συνελήφθη μαζί με τρεις μαθητές του (Α. Τάσσο, Αντώνη Κανά και Αλέξανδρο Κορογιαννάκη) από τις ιταλικές αρχές κατοχής για «ηττοπάθεια και κομμουνιστική δράση» εξαιτίας των έργων τους και οδηγήθηκαν στις φυλακές Αβέρωφ. Αργότερα τάχθηκε ανοιχτά υπέρ του αγώνα της Κύπρου εναντίον της αγγλικής κατοχής.
Κέρδισε δύο φορές το πρώτο βραβείο στις Εκθέσεις Ελληνικού Βιβλίου που οργάνωσε η Εταιρεία των Φιλοτέχνων. Το 1939 στην 9η Έκθεση για το βιβλίο Ο Θάνατος του Μέδικου του Παντελή Πρεβελάκη και το 1946 στην 10η Έκθεση για το βιβλίο Το Παγώνι του Ζαχαρία Παπαντωνίου.
Από το 1954 μέχρι τον θάνατό του (1957) διετέλεσε διευθυντής της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών.
Το έργο του
thumb|Γ. Κεφαλληνός, Η αλεπού (1946). Χαρακτικό για το βιβλίο του [[Ζαχαρίας Παπαντωνίου|Ζ. Παπαντωνίου Το παγώνι.]]
Ο Κεφαλληνός, «ο σιωπηλός» όπως τον αποκάλεσε ο Παντελής Πρεβελάκης και «ο Καλογιάννης» όπως τον αποκαλούσαν οι δικοί του, δεν φρόντισε για την προβολή του έργου του. Τα δημιουργήματά του είναι διάσπαρτα εδώ και εκεί, κυρίως σε βιβλία που σχεδίασε και εικονογράφησε. Τέτοια βιβλία είναι οι Σκλάβοι Πολιορκημένοι του Κώστα Βάρναλη (1928), Ο θάνατος του Μεδίκου του Παντελή Πρεβελάκη (1939), Το παγώνι του Ζαχαρία Παπαντωνίου (1946), η Ασκητική του Νίκου Καζαντζάκη (1927), κ.ά.
Το έργο του Κεφαλληνού προσμετράται επίσης από την επιρροή που είχε στους μαθητές του. Και ήταν οι μαθητές του που φρόντισαν να γίνει μία αναδρομική έκθεση στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών λίγους μήνες μετά τον θάνατό του. Σήμερα το έργο του Κεφαλληνού, το οποίο διακρίνεται για την αρτιότητά του και τον πρωτοποριακό του δυναμισμό, είναι πλέον γνωστό χάρη στις άοκνες προσπάθειες του Εμμανουήλ Χ. Κάσδαγλη, που πρόβαλε εκτενώς το έργο του μεγάλου Έλληνα χαράκτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Έλληνες χαράκτες Κατηγορία:Έλληνες γραφίστες Κατηγορία:Έλληνες της Αιγύπτου
Μπαρτίν (ποταμός)
Ο ποταμός Μπαρτίν (αρχαία ελληνικά: Παρθένιος), είναι ένα μικρό ποτάμι στην ανατολική περιοχή του Διαμερίσματος της Μαύρης Θάλασσας. Οι πηγές του βρίσκονται στα βουνά Ilgaz, στις επαρχίες Κασταμόνης και Καραμπούκ, προχωράει προς τα βόρεια, και εκβάλει στον Εύξεινο Πόντο.
Κατηγορία:Ποταμοί της Τουρκίας
Εργατικό Κόμμα (Ηνωμένο Βασίλειο)
Το Εργατικό Κόμμα (αγγλικά: Labour Party) είναι το κύριο κόμμα της κεντροαριστεράς και στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ιδρύθηκε στη αρχή του εικοστού αιώνα. Ιδεολογικά ανήκει γενικότερα στον σοσιαλδημοκρατικό χώρο, αν και εντός του κόμματος, υπάρχουν πτέρυγες, όπως της αριστεράς (δημοκρατικός σοσιαλισμός), και του προοδευτικού κέντρου (σοσιαλφιλελευθερισμός).
Μαζί με το αντίπαλο Συντηρητικό Κόμμα, αποτελούν τους δύο κυριότερους πολιτικούς πόλους στο Ηνωμένο Βασίλειο. Επί του παρόντος, το Εργατικό Κόμμα, είναι το δεύτερο μεγαλύτερο σε έδρες (200/650) στη Βουλή των Κοινοτήτων, και είναι αξιωματική αντιπολίτευση.
Έξι πρωθυπουργοί της χώρας ήταν Εργατικοί, μεταξύ αυτών και οι τέως πρωθυπουργοί, Χάρολντ Ουίλσον, Τόνι Μπλερ και Γκόρντον Μπράουν.
Θεσμική οργάνωση του κόμματος
Οι κυριότερες ομάδες εξουσίας του Εργατικού κόμματος είναι: α) Ο ηγέτης και το Κοινοβουλευτικό Εργατικό Κόμμα (Parliamentary Labour Party, PLP), β) Η Εθνική Εκτελεστική Επιτροπή (National Executive Committee, NEC) και γ) το Ετήσιο Συνέδριο και πίσω από αυτά τα περιφερειακά Εργατικά κόμματα και τα συμβεβλημένα συνδικάτα, οι σοσιαλιστικές εταιρείες και οι συνεταιριστικοί οργανισμοί. Από την ήττα του 1979 δρομολογήθηκαν ποικίλες αλλαγές στην ισορροπία της ισχύος μεταξύ των παραγόντων.
Ηγέτης
thumb|Ο πρώην πρωθυπουργός της Βρετανίας και ηγέτης των Εργατικών την περίοδο 2007-2010, [[Γκόρντον Μπράουν.]] Ο ηγέτης και ο αναπληρωτής ηγέτης του κόμματος, εκλέγονται από ένα εκλεκτορικό σώμα που σχηματίζεται από τα περιφερειακά Εργατικά κόμματα, τα συμβεβλημένα συνδικάτα και το Κοινοβουλευτικό Εργατικό Κόμμα (PLP) με τις ψήφους καθενός από τα τρία μέρη να αντιστοιχούν στο ένα τρίτο των ψήφων του συνόλου. Αυτό το σύστημα εγκρίθηκε στο συνέδριο του Εργατικού Κόμματος το 1993 και πρωτοχρησιμοποιήθηκε τον Ιούλιο του 1994 μετά το θάνατο του Τζον Σμιθ, όταν ο Τόνι Μπλερ εξελέγη ηγέτης και ο Τζον Πρέσκοτ αναπληρωτής. Πριν το 1981 ο ηγέτης και ο αναπληρωτής εκλέγονταν ετησίως από το Κοινοβουλευτικό Εργατικό Κόμμα (PLP). Η εισαγωγή τον Ιανουάριο του 1981 ενός εκλεκτορικού σώματος όπου 40% των ψήφων δίνονταν στα συνδικάτα, 30% στο PLP και 30% στα περιφερειακά Εργατικά κόμματα υπήρξε διχαστική, θεωρήθηκε μεγάλη νίκη της αριστερής πτέρυγας και συνέβαλλε στον σχηματισμό του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος (Social Democratic Party (SDP)).
Κοινοβουλευτικό Εργατικό Κόμμα
Το PLP εκλέγει ετησίως ένα προεδρείο για τις συνεδριάσεις του. Εκλέγει επίσης μια κοινοβουλευτική επιτροπή από τα μέλη του στη Βουλή των Κοινοτήτων: σ’ αυτήν εκλέγονται ετησίως 18 άτομα από το 1988, έως τότε και από το 1981 ο συνολικός αριθμός των μελών της ήταν 15 (πριν το 1981 ήταν 12) και τρεις έδρες κρατήθηκαν για γυναίκες. Το 1993 το σύστημα άλλαξε με τους εκλογείς να υποχρεώνονται να ψηφίσουν τουλάχιστον τέσσερις γυναίκες υποψήφιες. Εκείνοι που εκλέγονται γίνονται πρωτοκλασάτα στελέχη του κόμματος.
Εθνική Εκτελεστική Επιτροπή
Η NEC (Εθνική Εκτελεστική Επιτροπή) δεύτερη σε σημασία μετά το Συνέδριο εκλέγεται σε αυτό κάθε χρόνο. Από το 1937 υπάρχουν 7 θέσεις για αντιπροσώπους των περιφερειακών κομμάτων που εκλέγονται από αυτά ξεχωριστά. Υπάρχουν 12 θέσεις για συνδικαλιστές και 1 για συμβεβλημένες σοσιαλιστικές ή συνεταιριστικές οργανώσεις, που εκλέγονται από τη σύνοδο των αντιπροσώπων τους. Επιπλέον διατηρούνται πέντε θέσεις για γυναίκες που συμπληρώνονται με ψηφοφορία όλου του συνεδρίου. Από το 1972 υπάρχει και θέση για αντιπρόσωπο της νεολαίας (Labour Party Young Socialists) που εκλέγεται από το εθνικό συνέδριο της τελευταίας. Ο ταμίας του κόμματος εκλέγεται με τις ψήφους όλων των συνέδρων. Ο ηγέτης και ο αναπληρωτής του είναι εκ θέσεως μέλη.
Συνέδριο του κόμματος
Το ετήσιο κομματικό συνέδριο είναι το ανώτατο όργανο του κόμματος, τουλάχιστον εκτός του κοινοβουλίου. Εκλέγει τη NEC, συζητά και ψηφίζει για την πολιτική (αν και απαιτείται πλειοψηφία δύο τρίτων προκειμένου να γίνουν αλλαγές στο πρόγραμμα) και η NEC είναι υπόλογη σε αυτό σχετικά με την εφαρμογή της πολιτικής και τη διοίκηση του κόμματος το παρελθόν έτος. Ιστορικά οι ψήφοι του συνεδρίου κυριαρχήθηκαν από τα συνδικάτα (block votes), κάτι που ο Τόνι Μπλερ προσπάθησε να αλλάξει.
Η σχέση του κόμματος με τα συνδικάτα
''«Δεν ήταν ο Keir Hardie που σχημάτισε αυτό το κόμμα. Ξεπήδησε από τα σπλάχνα της συνομοσπονδίας των συνδικάτων»'' Η συμβολή των εργατικών συνδικάτων στον σχηματισμό του Βρετανικού εργατικού κόμματος συχνά παραγνωρίζεται συγκρινόμενη προς την ιδεολογική συνεισφορά του Ανεξάρτητου Εργατικού Κόμματος (Independent Labour Party), της Φαβιανής Εταιρείας (Fabian Society) και ακόμα της Σοσιαλδημοκρατικής Ομοσπονδίας (Social Democratic Federation). Η υποστήριξη όμως των εργατικών ενώσεων ήταν που έδωσε στο κόμμα τον ξεχωριστό του χαρακτήρα. 250px|right|thumb|Εικόνα από πρόσφατη κινητοποίηση της UNISON ενός από τα μεγαλύτερα βρετανικά συνδικάτα της ΤUC Στην ηπειρωτική Ευρώπη τα διάφορα σοσιαλιστικά και σοσιαλδημοκρατικά κόμματα βασίστηκαν στην ατομική συμμετοχή και τις τοπικές ομάδες για την υποστήριξή τους. Μια σύγκρουση με τα συνδικάτα δεν θα μπορούσε να αποτελέσει γι’ αυτά καίριο πλήγμα. Στη Βρετανία πριν ακόμα από την ίδρυση του Εργατικού Κόμματος υπήρχε οργανωμένη σε εθνικό επίπεδο η Ομοσπονδία των Συνδικάτων (Trade Union Congress, TUC) που πρωτοστάτησε στην ίδρυση του κόμματος ενώ στη Γερμανία, τη Γαλλία και τη Σουηδία τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα προηγήθηκαν της εμφάνισης ισχυρών συνδικάτων. Αυτός είναι και ο λόγος που το Βρετανικό Εργατικό κόμμα θεωρείται τυπικά εξωκοινοβουλευτικής προέλευσης όπου τα συνδικάτα αποτελούν τη μητρική οργάνωση.
Τα συνδικάτα υποστήριζαν οικονομικά το Εργατικό Κόμμα και μέλη του κοινοβουλίου, το τροφοδοτούσαν με μέλη και αποτελούσαν την κύρια πηγή χρηματοδότησης ως το τέλος σχεδόν του 20ού αιώνα. Παράλληλα από τους κόλπους των συνδικάτων προήλθαν πολλά από τα ηγετικά στελέχη του κόμματος. Έτσι τα συνδικάτα έχουν δικό τους μερίδιο στη χάραξη της πολιτικής του κόμματος και η ενίσχυσή τους ήταν ζωτικής σημασίας για την επιβίωση του. Παρά την σημερινή αντίληψη πολλών εκσυγχρονιστών του Εργατικού κόμματος που θεωρούν τους οργανικούς δεσμούς με τα συνδικάτα ως χρόνια αδυναμία είναι γενικώς αποδεκτός ο ρόλος τους στην εξασφάλιση της πολιτικής ανεξαρτησίας του κόμματος.
Γενικά οι συνδικαλιστικές οργανώσεις στήριξαν το κόμμα στη εκατονταετή του πορεία ιδίως στους δύο παγκοσμίους πολέμους και στο διάστημα της ανασυγκρότησης που ακολούθησε. Ενστερνίζονταν τις πολιτικές του κόμματος και τη συγκράτηση των μισθών της διακυβέρνησης Άττλη. Στην επόμενη περίοδο 1964-1979 οι διαφορές της κοινοβουλευτικής ηγεσίας του κόμματος με τα συνδικάτα εντάθηκαν με αποκορύφωμα το χειμώνα της αποσύνδεσης. Παρόλα αυτά τα συνδικάτα στάθηκαν αρωγοί στην αναθεώρηση της πολιτικής του κόμματος με τον Νιλ Κίνοκ. Η οικονομική τους ενίσχυση ήταν τότε ιδιαίτερα πολύτιμη (1983), όμως οι ψηφοφόροι θεωρούσαν τους δεσμούς του κόμματος με τα συνδικάτα ως τον τρίτο κυριότερο λόγο για να μην το ψηφίσουν, πέρα από τους φόβους για τη φορολογία και την δημόσια εικόνα του Κίνοκ. Οι ψηφοφόροι δεν μεταστράφηκαν ούτε στις επόμενες εκλογές και έτσι άρχισε να προβάλλεται η λύση του ‘διαζυγίου’ με τα συνδικάτα και ένας πρώτος περιορισμός ήρθε με την καθιέρωση της ‘OMOV’.
Ο Τόνι Μπλερ πήρε δραστικά μέτρα προς αυτή την κατεύθυνση: προεκλογικά καθησύχασε τους ψηφοφόρους προβάλλοντας μια αναθεωρημένη σχέση του κόμματος με τα συνδικάτα καθώς ύστερα από την αλλαγή της πολιτικής, του καταστατικού και των οργανωτικών δομών, αυτοί οι δεσμοί αποτελούσαν πια το κυριότερο αίτιο της προκατάληψης των ψηφοφόρων. Παρότι η αλλαγή του άρθρου 4 έγινε με την υποστήριξη των συνδικάτων ο Μπλερ τα χαρακτηρίζει αντιπαραγωγικά. Η οικονομική τους όμως ενίσχυση αν και περιορισμένη παραμένει ζωτική για το κόμμα. Υπολογίζεται ότι η στήριξή τους από το 1979 έως το 1997 ανήλθε σε £250 εκατομμύρια. Οι μαζικές εγγραφές μελών αποδείχτηκαν αναποτελεσματικές αν και από το 1998 η συνεισφορά τους με 40% των εσόδων του κόμματος ξεπέρασε αυτή των συνδικάτων. Οι συνεισφορές των μεγάλων φίλων ελάττωσαν αυτή των συνδικάτων στο 30% δύσκολα όμως αναπληρώνονται οι 10.000 ακτιβιστές που προσέφεραν στο κόμμα στις εκλογές του 1997. Την ίδια χρονιά το 34% των μελών του κόμματος προερχόταν από τα συνδικάτα. Οι διαβουλεύσεις μεταξύ κυβέρνησης και συνδικάτων περιορίστηκαν και ακόμα τα ίδια τα συνδικάτα κρατούν αποστάσεις. Στις εκλογές του 1997 η TUC (Trade Union Congress) για πρώτη φορά στην ιστορία δεν κάλεσε τα μέλη της να συστρατευθούν με το Εργατικό κόμμα. Φαίνεται πως ‘η οικογενειακή σχέση’ μιας εκατονταετίας εξελίσσεται σταδιακά στην αρχή του νέου αιώνα σε μια σχέση μεταξύ δύο ‘καλών φίλων’.
Τα Πρώτα Χρόνια: 1900-1923
200px|right|thumb|Ο Κέιρ Χάρντι, από τα ιδρυτικά στελέχη του Εργατικού Κόμματος και πρώτος βουλευτής του μαζί με τον Ρίτσαρντ Μπελ Το Εργατικό κόμμα του Ηνωμένου Βασίλειου ιδρύθηκε επίσημα το 1900 με την αρχική ονομασία Συνέδριο εργατικής αντιπροσώπευσης. Στις εκλογές του ίδιου χρόνου εκλέχθηκαν δυο βουλευτές του, ο Κιέρ Χάρντι και ο Ρίτσαρντ Μπελ. To 1903, ο γραμματέας του συνεδρίου, Ράμσεϋ ΜακΝτόναλντ, συμφώνησε με το Φιλελεύθερο κόμμα ότι οι Εργατικοί θα τους υποστήριζαν με τον όρο πως οι φιλελεύθεροι δεν θα τοποθετούσουν υποψήφιους σε μερικούς εκλογικούς τομείς. Η συνεργασία αυτή ευνόησε το Εργατικό κόμμα, το οποίο διέθετε 29 βουλευτές το 1906, 40 μετά από τις εκλογές του Ιανουαρίου 1910 και 42 μετά από τις εκλογές του ίδιου χρόνου τον Δεκέμβριο.
Τα πρώτα χρόνια μετά τη δημιουργία του, το Εργατικό κόμμα, δεν απειλούσε τους Φιλελεύθερους που κυβερνούσαν με μεγάλη πλειοψηφία. Το 1916 όμως η κατάσταση άλλαξε. Οι Φιλελεύθεροι διασπάστηκαν και οι Εργατικοί έλαβαν μέρος στον συνασπισμό που κυβερνούσε στη διάρκεια του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου. Το γεγονός αυτό, τους πρόσφερε την δυνατότητα να αποκτήσουν κυβερνητική πείρα και να αποδείξουν στο εκλογικό σώμα ότι δεν αποτελούσαν κόμμα αντιπολίτευσης. Τελικά ο νέος νόμος του 1918 έδωσε το δικαίωμα ψηφοφορίας σε ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού, μεγάλο μέρος του οποίου ανήκαν στην εργατική τάξη και το Εργατικό κόμμα κατέλαβε στις εκλογές του 1918 57 έδρες, το 1922, 142 έδρες και τον επόμενο χρόνο 191.
Στην κυβέρνηση: 1923–1924 και 1929-1931
Σε διάστημα είκοσι τριών ετών, το Εργατικό κόμμα κατάφερε να οδηγηθεί από την αφάνεια στη διακυβέρνηση, ενώ παράλληλα, οι Φιλελεύθεροι πραγματοποίησαν αντίθετη πορεία. Ο Ράμσεϋ ΜακΝτόναλντ έγινε πρωθυπουργός όταν το Εργατικό κόμμα σχημάτισε κυβέρνηση τον Ιανουάριο του 1924. Ωστόσο, ήταν κυβέρνηση μειοψηφίας και χρειάστηκε τη βοήθεια των Φιλελεύθερων. Είχε διάρκεια μόλις εννέα μηνών και κατέρρευσε μετά από αδικαιολόγητες φήμες ότι ο ΜακΝτόναλντ ήταν κομμουνιστής. Η δεύτερη κυβέρνηση που σχημάτισε ήταν επίσης μειοψηφίας. Το κόμμα κυβέρνησε από το 1929 μέχρι το 1931 αλλά με την απαιτούμενη υποστήριξη των Φιλελεύθερων δεν μπορούσε να θεσπίσει τις περισσότερο μεταρρυθμιστικές και σοσιαλιστικές προτάσεις του. Ο ΜακΝτόναλντ αποφάσισε να διαλύσει την κυβέρνηση του, τον Αύγουστο του 1931. Πίστευε ότι η χώρα χρειαζόταν μια εθνική κυβέρνηση με μέλη από όλα τα κύρια κόμματα ώστε να λυθούν τα οικονομικά προβλήματα.
Η απόφαση εξόργισε το κόμμα επειδή ο ΜακΝτόναλντ δεν ζήτησε την άδεια τους να διαλύσει την κυβέρνηση. Το κόμμα τον έδιωξε μαζί με εφτά άλλους βουλευτές και παράμεινε στη αντιπολίτευση μέχρι το 1945. Ο ΜακΝτόναλντ συνέχισε στην εθνική κυβέρνηση υπό Συντηρητικό πρωθυπουργό. Στις εκλογές του 1931 το Εργατικό κόμμα έλαβε μόνο 46 έδρες ενώ κέρδισαν 288 έδρες το 1929.
Ο Τζορτς Λάντσμπουρι έγινε ο ηγέτης μετά από την εκλογική αποτυχία και το 1935 το κόμμα άρχισε την αναγέννησή του με απόκτηση αρχικά 154 εδρών. Ο Κλέμεντ Άτλι έγινε ο ηγέτης του κόμματος και στη διάρκεια του Δευτέρου Παγκόσμιου Πολέμου ήταν ο αναπληρωτής πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου υπό τον Συντηρητικό Ουίνστον Τσώρτσιλ.
Στην κυβέρνηση 1945-1951
Στις εκλογές του 1950, το Εργατικό Κόμμα κέρδισε 315 βουλευτές με διαφορά 5 εδρών. Ο Άτλι προσπάθησε να αυξήσει τον αριθμό αυτό με εκλογές τον επόμενο χρόνο, αλλά το κόμμα έχασε και άρχισε μια πολύχρονη περίοδος στην αντιπολίτευση.
Στην αντιπολίτευση 1951-1963
Στην αντιπολίτευση για δεκατρία χρόνια το εργατικό κόμμα προσπάθησε να ανακτήσει την υπόληψη του. Ο Άτλι παρέμεινε στη ηγεσία μέχρι το 1955 όταν έχασε τις εκλογές και αφυπηρέτησε. Ο Χιού Γκέιτσκελ έλαβε τη ηγεσία μέχρι τον θάνατο του το 1963. Υπήρχε μια συνεχιζόμενη μάχη στο κόμμα μεταξύ των μετριοπαθών βουλευτών και των ακροαριστερών. Η ίδρυση της "Εκστρατείας για τον Δημοκρατικό Σοσιαλισμό" προσπάθησε να προστατέψει τις κεντροαριστερές προτάσεις του Γκέιτσκελ. Όμως ο ίδιος αποξένωσε τους οπαδούς του με τη αντίσταση του κατά της ένταξης του Ηνωμένου Βασιλείου στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Οι Συντηρητικοί είχαν παραμείνει δημοφιλείς για περισσότερο από δέκα χρόνια, ωστόσο μετά από διάφορα σκάνδαλα, όπως η "Υπόθεση του Προφούμο" είχε ανοίξει η πόρτα της κυβέρνησης για τους Εργατικούς. Ο νέος ηγέτης, Χάρολντ Ουίλσον έλαβε τη ηγεσία και στις εκλογές του 1964 το κόμμα κέρδισε, αν και με μια μικρή πλειοψηφία.