cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κόιντος Καικίλιος Μέτελλος Κέλερ
Βιογραφία
Κατά τη διάρκεια του Γ΄ Μιθριδατικού Πολέμου (73-63 π.Χ.) εναντίον τού Μιθριδάτη ΣΤ' τού Πόντου και τού Τιγράνη Β΄ τού Μεγάλου της Αρμενίας, ο Μέτελλος Κέλερ ήταν υποδιοικητής (λεγάτος) τού Πομπήιου κατά τις ανατολικές εκστρατείες του (66-63 π.Χ.). Το χειμώνα του 66 π.Χ. ο βασιλιάς Οροήσης των Αλβανών τού Καυκάσου επιτέθηκε στις δυνάμεις τού Πομπήιου, ενώ αυτοί εόρταζαν την εορτή των Σατουρναλίων στις χειμερινές τους συνοικίες στη Μικρά Αρμενία. Ο Πομπήιος είχε χωρίσει τον στρατό του σε τρία τμήματα. Ο Mέτελλος Κέλερ ήταν υπεύθυνος ενός από αυτούς, και θεματοφύλακας τού Tιγράνη τού νεότερου της Αρμενίας. Ο Μέτελλος απέκρουσε σθεναρά τον Ωροήση, ενώ ο Φλάκκος και ο Πομπήιος, που ήταν επικεφαλής των άλλων δύο μεραρχιών, νίκησαν τους άλλους Αλβανούς.
Κατά τη διάρκεια της πραιτορίας τού Μέτελλου Κέλερ το 63 π.Χ., ο Tίτος Λιβιηνός κατήγγειλε έναν παλαιό γερουσιαστή, τον Γάιο Ραβίνιο, για τη δολοφονία τού Λεύκιου Απουλήιου Σατουρνίνου 36 χρόνια νωρίτερα. Ο Σατουρνίνος είχε αντιταχθεί από τους υπάτους της εποχής με εντολή της Συγκλήτου. Έτσι, με την προτεινόμενη δίκη η Σύγκλητος θα έχανε την εξουσία να επιβάλλει τα διατάγματά της. Πράξεις που είχαν λάβει την έγκριση της Συγκλήτου και είχαν διαπραχθεί πολλά χρόνια νωρίτερα, έτειναν να δίνουν ασυλία σε όσους προσπάθησαν να επαναλάβουν τη συμπεριφορά του Σατουρνίνου και να κάνουν την τιμωρία τέτοιων πράξεων αναποτελεσματική. Η Σύγκλητος εξοργίστηκε, που ένας αθώος ηλικιωμένος γερουσιαστής δέχθηκε επίθεση, και ότι στους τριβούνους ανατέθηκε ο έλεγχος των υποθέσεων. Υπήρχαν παρατάξεις υπέρ και κατά της δίωξης. Ο πρώτος κέρδισε με την υποστήριξη τού Ιούλιου Καίσαρα, ο οποίος ήταν ο δικαστής μαζί με τον Λεύκιο Ιούλιο Καίσαρα, και ο Ραμπίριος κατηγορήθηκε. Οι δικαστές είχαν επιλεγεί παράνομα από τον αστικό πραίτορα, Λέντουλος Σούρα, αντί του λαού. Ο Ραμπίριος άσκησε έφεση και θα είχε καταδικαστεί από τον λαό, αλλά αυτό το εμπόδισε ο Μέτελλος, παρεμποδίζοντας τη συνεδρίαση της συνέλευσης του λαού.
Το 63 π.Χ., όταν ανακαλύφθηκε η Συνωμοσία τού Κατιλίνα, ο Κατιλίνας, ο αρχηγός της, κατηγορήθηκε για βία. Πήγε να μείνει στο σπίτι τού Mέτελου Κέλερ για να κατευνάσει τις υποψίες, καθώς ο Mέτελλος ήταν ο πραίτορας, αλλά δεν τα κατάφερε. Στη συνέχεια, ο Μέτελλος έφερε σε δίκη αρκετούς συνωμότες δυνάμει διατάγματος της Συγκλήτου και τους φυλάκισε. Ο Κικέρων εμπιστεύτηκε τα έξω από τη Ρώμη θέματα στον Μέτελλο Κέλερ. Στάλθηκε στην περιοχή της Πίζας (στην Ετρουρία ) με τρεις λεγεώνες. Όταν έμαθε ότι οι αντάρτες προχωρούσαν προς την Πιστόια για να καταφύγουν στην Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατία (στη βόρεια Ιταλία), στρατοπέδευσε στους πρόποδες τού βουνού από το οποίο έπρεπε να κατέβουν για το πέρασμά τους στην Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατία, ενώ ο ύπατος Γ. Αντώνιος Υ. είχε τα στρατεύματά του στο πίσω μέρος τους. . Πολιόρκησε τις Φαισούλες (Φιέζολε), τη βάση τού Κατιλίνα, μαζί με τον Γ. Αντώνιο. Οι δύο άνδρες ήταν στρατοπεδευμένοι σε δύο διαφορετικά μέρη. Ο Κατιλίνας επιτέθηκε στον Αντώνιο αντί για τον Μέτελλο, ακόμη και μέσω τού πρώτου είχε μεγαλύτερο στρατό. Αναφορές στον Mέτελλο Κέλερ κατά τη διάρκεια της συνωμοσίας έγιναν επίσης από τον Κικέρωνα και τον Βαλέριο Μάξιμο.
Όταν ήταν ύπατος το 60 π.Χ., ο Mέτελλος Κέλερ τάχθηκε στο πλευρό των Αρίστων (Optimates) και εναντιώθηκε σθεναρά στον Πομπήιο σε όλα, επειδή είχε χωρίσει την αδελφή του. Μαζί με τον Κάτωνα τον Νεότερο ήταν ο κύριος αντίπαλος της επικύρωσης των πράξεων, που είχε κάνει ο Πομπήιος με τις πόλεις και τα βασίλεια στην Ασία, ως αποτέλεσμα του Μιθριδατικού Πολέμου. Αντιτάχθηκε επίσης σε ένα αγροτικό νομοσχέδιο που προτάθηκε από τον Φλάβιο, έναν τριβούνο των πληβείων, το οποίο υποστήριξε ο Πομπήιος, και το οποίο προοριζόταν να δώσει επιχορηγήσεις γης στους απολυμένους στρατιώτες τού Πομπήιου που δικαιούνταν. Ο Μέτελλος ηγήθηκε της αντιπολίτευσης στο αγροτικό νομοσχέδιο. Αμφισβήτησε κάθε σημείο τού νομοσχεδίου τού Φλάβιου και τού επιτέθηκε τόσο επίμονα, που ο τριβούνος των πληβείων τον έβαλε στη φυλακή. Ο Μέτελλος ήθελε να συγκαλέσει τη Σύγκλητο εκεί, και ο Φλάβιος κάθισε στην είσοδο του κελιού, για να αποτρέψει αυτό. Ο Μέτελλος έκοψε τον τοίχο, για να τους αφήσει να μπουν. Όταν ο Πομπήιος το άκουσε αυτό, φοβήθηκε την αντίδραση τού κόσμου, και είπε στον Φλάβιο να σταματήσει. Ο Μέτελλος δεν συναίνεσε, όταν οι άλλοι τριβούνοι των πληβείων ήθελαν να τον αφήσουν ελεύθερο.
Οικογένεια
Ο Mέτελλος Κέλερ ήταν νυμφευμένος με την εξαδέλφη του Κλαυδία Κουάρτα (ή Κουαδρανταρία) τη μετέπειτα Κλοδία, κόρη τού Άππιου Κλαύδιου Πούλχερ και αδελφή τού Πόπλιου Κλόδιου Πούλχερ. Είχαν μία κόρη με το όνομα Καικιλία Μετέλλα, όπως όλες οι γυναίκες της οικογένειας των Καικιλίων Μετέλλων. Η φήμη τού Κέλερ επιβαρύνθηκε από τα σκάνδαλα, που συνδέονται με την Κλοδία. Ένα σύγχρονο ποίημα τού Κάτουλλου «μπορεί να αναφέρεται στη συζυγική αναποτελεσματικότητα και αμβλύτητα τού Κέλερ». Το ζευγάρι ήταν γνωστό για τις έντονες δημόσιες διαμάχες του.
Ο Κόιντος Καικίλιος Μέτελλος Κέλερ απεβίωσε ξαφνικά το 59 π.Χ.—σύμφωνα με κάποιους δηλητηριάστηκε από τη σύζυγό του, η οποία ήταν διαβόητα άσωτη, φημισμένη ότι ήταν η ερωμένη: τού αδελφού της Κλόδιου, τού Καίλιου, πιθανώς τού μεγάλου λυρικού ποιητή Κάτουλλου (οι περισσότερες αρχές την προσδιορίζουν ως το θέμα της Λεσβίας του), και πολλά άλλα.
Πηγές
Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Αρχαιολογικός χώρος “Καστρί” Δολίχης
Το Καστρί βρίσκεται 3 χιλιόμετρα δυτικά της Δολίχης στο αριστερό άκρο του λόφου όπου εντοπίστηκαν ελάχιστα  ίχνη κόγχης ιερού. Το 2002 η 7η Εφορία Βυζαντινών αρχαιοτήτων ξεκίνησε την ανασκαφική της έρευνα. Στην πρώτη φάση της ανασκαφής αποκαλύφθηκε το μεγαλύτερο μέρος του ναού και ο νάρθηκας που ως ημερομηνία κτίσης φαίνεται η 5 Σεπτεμβρίου του 553 και η αβεβαιότητα χρονολόγησης είναι +- 24 έτη.
ιστορικό υπόβαθρο
Η περιοχή της Περραιβικής Τρίπολης η οποία οριζόταν από τον ποταμό Τιταρήσιο στο νότο και από τα όρη Αμάρμπεη, Καμβούνια και Όλυμπο στο Βορρά, απαρτιζόταν από τις πόλεις που με το Πύθιο και την Άζωρο, δημιούργησαν την πρώτη εν Ελλάδι αμφικτιονία, με την επωνυμία Περραιβική Τρίπολης, όπως αναφέρει ο αρχαιολόγος Απόστολος Αρβανιτόπουλος. Είναι ο μόνος που ερεύνησε και μελέτησε σχολαστικά όλα τα ευρήματα του Περραιβικού χώρου και ο οποίος υποστηρίζει ότι η αρχαία Δολίχη βρίσκεται στη θέση Καστρί.
Ο Κύριος Ναός
Ο κυρίως ναός είναι μια τρίκλιτη παλαιοχριστιανική βασιλική με εσωτερικές διαστάσεις μήκους 15,80 μέτρα μέχρι την κόγχη και πλάτους 12,10 μέτρα. Η ημικυκλική κόγχη ενισχύεται με δυο αντιρήδες στη βόρεια και ανατολική πλευρά της. Οι δυο κιονοστοιχίες που αποτελούνταν από 5 κίονες η κάθε μια ,πατούν σε υπερυψωμένους κτιστούς στυλοβάτες. Οι κίονες διαφόρων διαστάσεων και λευκόγκριζου μαρμάρου που έφερναν ιωνικά κιονόκρανα, εδράζονταν σε μαρμάρινα βάθρα. Κατά τη διάρκεια της ανασκαφικής έρευνας ήρθε στο φως ένας μεγάλος αριθμός σπαραγμάτων από τα κονιάματα που κοσμούσαν το εσωτερικό του ναού. Ο ναός αποτελείται από 3 κλίτη, το κεντρικό και τα πλάγια τα οποία επικοινωνούν με τον νάρθηκα και το ιερό βήμα. Στο νότιο τοίχος του κεντρικού κλίτους εντοπίστηκε ένα λίθινο κανάλι μέσα στο οποίο βρέθηκαν 6 χάλκινα νομίσματα που χρονολογούνται τον 4ο και 5ο αιώνα.. Το λίθινο κανάλι όπως μπορούμε να υποθέσουμε είχε άμεση σχέση με το ιερό βήμα και λειτουργούσε ως «θάλασσα ή χωνευτήριο» όπου έριχναν τα αγιασμένα νερά είτε από το πλύσιμο της Αγίας Τράπεζας είτε από τις άλλες τελετουργικές καθάρσεις. Το δάπεδο του κεντρικού κλίτους συμπεριλαμβομένου και του βήματος καλύπτεται με ψηφιδωτό. Η διακόσμηση του ψηφιδωτού του ιερού βήματος υπάρχουν οκτάγωνα, ταινίες με διπλό πλοχμό, ρόμβοι με φολίδες που σχηματίζουν σταυροειδή σχήματα και μπροστά από την Αγία Τράπεζα εικονίζεται ένας μεγάλος σταυρός επί βάθρου. Ενώ το ψηφιδωτό του κεντρικού κλίτους κοσμείται με ταινίες από σπειρομαίανδρο, διπλό πλοχμό, ομόκεντρους κύκλους, σταυροειδές σχήματα από ρόμβους και πολλές παραστάσεις από το ζωικό και φυτικό βασίλειο(κύκνους, ελάφι κ.ά.). Στο κέντρο περίπου της νότιας πλευράς του κεντρικού κλίτους αποκαλύφθηκε ο άμβωνας του ναού ο οποίος είναι μεταγενέστερος του ψηφιδωτού δαπέδου και στο νοτιοανατολικό άκρο του νότιου κλίτους αποκαλύφθηκε κάτω από τη στάθμη του δαπέδου του ναού ένας τάφος. Πρόκειται για μια ορθογώνια κατασκευή με δυο καθ΄ ύψος τμήματα, επιχρισμένη με υδραυλικό κονίαμα συνολικού βάθους 1,40 μέτρα μέσα στην οποία βρέθηκε ένας σκελετός χωρίς κρανίο που πιθανότατα πρόκειται για την ταφή ενός μάρτυρα.
Χρονολογία Ίδρυσης
Σύμφωνα με τις έως τώρα έρευνες διακρίνουμε δυο χρονολογικές φάσεις: Η πρώτη φάση είναι πιθανώς του τέλους του 5ου αιώνα ή αρχών του 6ου αιώνα σύμφωνα με τα νομίσματα που έχουν βρεθεί και η δεύτερη χρονολογείται κατά τον 6ο αιώνα μ.Χ. σύμφωνα με επιγραφές και με νομίσματα.
Η Βασιλική Β΄
Το 2003 ξεκίνησαν οι ανασκαφές δυτικά της Βασιλικής Α΄ και αποκαλύφθηκε η Βασιλική Β΄ και  χρονολογείται  μετά την περίοδο Ιουστινιανού Α' (527-565 μ.Χ.) και μετά το δεύτερο μισό του 6ου αιώνα μ.Χ. Πρόκειται για μια τρίκλιτη παλαιοχριστιανική βασιλική με νάρθηκα. Οι τοίχοι της βασιλικής είναι κατασκευασμένοι με αργούς λίθους και φέρουν ασβεστοκονίαμα. Σε σχέση με τη Βασιλική Α΄ είναι εμφανής η απουσία αρχαιότερου δομικού υλικού σε δεύτερη χρήση. Νότια της βασιλικής μεταγενέστερο χρονολογικά αποκαλύφθηκε ένα πρόκτισμα κατασκευασμένο από αργούς λίθους, χωρίς συνδετικό κονίαμα. Στο δάπεδο του κτίσματος βρέθηκαν 16 χάλκινα νομίσματα πιθανόν της αρχαίας περιόδου και άλλα χάλκινα της παλαιοχριστιανικής περιόδου. Δυτικά, στο νάρθηκα, στο αίθριο, εντοπίστηκαν 4 κτίσματα. Στο κτίσμα 1, στο μέσο της δυτικής πλευράς αποκαλύφθηκε ένας κιβωτιόσχημος τάφος μεταγενέστερης εποχής. Επίσης, βρέθηκε ένας πήλινος κωνικός αγωγός για τη μεταφορά νερού και μια μαρμάρινη βάση ενός κιονίσκου εντοιχισμένη στο βόρειο τοίχος. Στο κτίσμα 3 εντοπίστηκε μια ορθογώνια κατασκευή που πιθανόν πρόκειται για τράπεζα προσφορών, ένας θησαυρός 19 χάλκινων νομισμάτων και κατά μήκος του βόρειου τοίχους αρκετά σπαράγματα τοιχογραφιών.
Η Ακρόπολη
Το 2004 ξεκίνησαν οι ανασκαφές στη θέση Ακρόπολη όπου αποκαλύφθηκε ένα εκτεταμένο πολεοδομικό συγκρότημα συνολικής έκτασης 13000 τ.μ, μιας άγνωστης μέχρι στιγμής πόλης, της οποίας η θέση δεν έχει επισημανθεί. Η ακρόπολη είναι οχυρωμένη με τοίχος για την κατασκευή του οποίου χρησιμοποιήθηκαν αρκετοί δομοί και άλλο υλικό σε δεύτερη χρήση. Στο νοτιοανατολικό άκρο της ακροπόλεως αποκαλύφθηκε ένας οχυρωματικός πύργος και στην νοτιοδυτική γωνία του βρέθηκαν τρία μικρά οστέινα πλακίδια τα οποία σώζουν εγχάρακτες επιγραφές και από τις δυο πλευρές τους και χρονολογούνται τον 3ο αιώνα.μ.Χ. Σύμφωνα με τις τοπογραφικές μετρήσεις το τοίχος είχε περίμετρο 562 μ.. Το 2005 η ανασκαφική έρευνα έφερε στο φως 8 διάφορα κτίσματα που διατηρούνται στο επίπεδο του υπόγειου και χρησιμοποιούνται ως αποθηκευτικοί χώροι. Σε αυτά τα κτίσματα βρέθηκαν κανάλια νερού, ένας μικρός κιβωτιόσχημος τάφος, αρκετά μαρμάρινα τμήματα της αρχαίας περιόδου, πολλά χάλκινα νομίσματα της ρωμαϊκής περιόδου και αρκετά της ελληνιστικής και ρωμαϊκής περιόδου.
Πηγές
Κατηγορία:Μνημεία Δήμου Ελασσόνας Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Θεσσαλία
Μονοπλακοφόρα
Τα Μονοπλακοφόρα είναι μία πολυφυλετική ομοταξία μαλακίων που ζούνστον βυθό της βαθιάς θάλασσας. Δεν ήταν γνωστοί σωζόμενοι αντιπρόσωποι μονοπλακοφόρων μέχρι το 1952· προηγουμένως ήταν γνωστά μόνο από απολιθώματα.
<!--Although the shell of many monoplacophorans is limpet-like in shape, they are not gastropods and are not closely related to gastropods.
Definition
Discussion about monoplacophorans is made difficult by the slippery definition of the taxon; some authors take it to refer to all non-gastropod molluscs with a single shell, or all single-shelled molluscs with serially repeated units; whereas other workers restrict the definition to cap-shaped forms, excluding spiral and other shapes of shell. The inclusion of the gastropod-like Bellerophontoidea within the group is also contentious.
One attempt to resolve this confusion was to separate out the predominantly coiled helcionelloids from the traditional, cap-like tergomyans, this latter group containing extant Tryblidiids.
Anatomy and physiology
Monoplacophorans are univalved (though not gastropodal), limpet-shaped, and are untorted. They have a pseudometamerism of bilaterally symmetrical repeated organs and muscles. The extant members of the class live only in the deep ocean (the abyssal zone, the continental shelf, and the continental slope) at depths below 180 m. Cambrian forms predominately lived in shallow seas, whereas later Paleozoic forms are more commonly found and in deeper waters with soft, muddy sea floors.
The repeated organs include from three to six pair of "gills" (actually ctenidia) located in a curved line along each side of the foot (though the number is not always considered definitive of a given species), and as many as six "kidneys" (actually nephridia). The tip or point of their low shells points forward rather than towards the back. The shell ranges from 3mm to 37mm in diameter depending on species. The mouth is located within the animal's undeveloped head in front of its single large foot and contains a radula, a defining characteristic of the mollusca. They also have a cone-shaped stomach with a single crystalline style though no gastric shield. The intestines are long and make between four and six loops before reaching the posteriorly-positioned anus.
Phylogenetic position
In 2006 a molecular study on Laevipilina antarctica suggested that extant Monoplacophora and Polyplacophora form a well-supported clade with the researched Neopilina closest to the chitons. The two classes in this new clade, with the proposed name Serialia, all show a variable number of serially repeated gills and eight sets of dorsoventral pedal retractor muscles.
The fossil record does indicate that the ancestral mollusc was monoplacophoran-like and that the Polyplacophora arose from within the Monoplacophora – not the other way round; this could be reconciled if a secondary loss of shells caused a monoplacophoran body form to reappear secondarily. This is plausible: modern monoplacophorans are not closely related to vent-dwelling representatives from the Silurian, at least.
Cambrian monoplacophoran Knightoconus antarcticus is thought to be an ancestor to the cephalopods.
Fossil species
Families:
The taxonomy of the Gastropoda by Bouchet & Rocroi, 2005 also contains Paleozoic molluscs of uncertain systematic position. It is not known whether these were gastropods or monoplacophorans.-->
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ζωντανά απολιθώματα
Τζιμ Τζάστις
Ο Τζέιμς Κόνλεϊ Τζάστις ΙΙ (αγγλικά: James Conley "Jim" Justice II, 27 Απριλίου 1951), είναι Αμερικανός επιχειρηματίας και πολιτικός, που υπηρετεί ως 36ος Κυβερνήτης της Δυτικής Βιρτζίνια από τον Ιανουάριο του 2017. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.
Με περιουσία που ξεπερνά τα 1,6 δισεκατομμύρια δολάρια, αποτελεί το πλουσιότερο άτομο στην πολιτεία της Δυτικής Βιρτζίνια.
Εξελέγη στο αξίωμα του Κυβερνήτη, το 2016, με το Δημοκρατικό Κόμμα. Τον Αύγουστο του 2017, ανακοίνωσε ότι επανήλθε στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα.
Παραπομπές
__ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Κατηγορία:Κυβερνήτες της Δυτικής Βιρτζίνια Κατηγορία:Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί
Αρχαιολογικός χώρος Μηλέας
Ο Αρχαιολογικός χώρος Μηλέας βρίσκεται Βορειανατολικά της Αζώρου και σε μικρή απόσταση από το Δημοτικό Διαμέρισμα της Μηλεάς του σημερινού Δήμου Σαρανταπόρου. Σο 1998 ξεκίνησε η ανασκαφική έρευνα και ολοκληρώθηκε το 2002. Η έκταση που ερευνήθηκε καταλαμβάνει περίπου 3.000 τ.μ. και αποκαλύφθηκε τρίκλιτη Βασιλική με νάρθηκα και αίθριο. Tα δάπεδα των κλιτών καθώς και του Ιερού Βήματος δεν σώθηκαν.
Ο νάρθηκας επικοινωνεί με τα κλίτη και με τα προσχτίσματα. Στο δάπεδο του νάρθηκα δεν διεσώθη παρά την ύπαρξη παχέους στρώματος καταστροφής. Κάτω από το στρώμα αυτό βρέθηκαν αρκετά νομίσματα τα οποία χρονολογούνται στον 4ο και στον 5ο αιώνα.
Νότια της Βασιλικής και σε επαφή με τον εξωτερικό τοίχο αποκαλύφθηκαν δύο συνεχόμενοι χώροι που επικοινωνούν μεταξύ τους, οι οποίοι αποτελούντο πρόσχτισμα του βαπτιστηρίου το οποίο παρουσιάζει δύο φάσεις. Σχετίζοντας τα νομίσματα του νάρθηκα και του βαπτιστηρίου, θεωρούμε ότι σίγουρη χρονολογία πρέπει να θεωρηθεί το τέλος του 5ου αιώνος κατά το οποίο εχθίστη η παλαιοχριστιανική Βασιλική.
Εντός της παλαιοχριστιανικής Βασιλικής αποκαλύφθηκε μεταγενέστερη τρίκλιτη Βασιλική, τα πλάγια κλίτη της οποίας απολήγουν προς ανατολάς σε ημικυκλικές κόγχες. Τρεις πόρτες υπάρχουν στο δυτικό τοίχο ,ανά μία σε κάθε κλίτος οι οποίες οδηγούσαν στο νάρθηκα του Ναού ο οποίος καλύπτεται από δάπεδα με πήλινες πλάκες.
Αποκαλύφθηκε εκτεταμένο μεσοβυζαντινό νεκροταφείο εντός και εκτός των δύο Βασιλικών. Οι περισσότεροι τάφοι, λακοειδείς και κιβωτιόσχημοι, είχαν κτερίσματα και κυρίως κοσμήματα της περιόδου αυτής. Ένα από τα πολύ ωραία κοσμήματα που βρέθηκαν με το περιδέραιο, τα δύο δακτυλίδια και τα δύο ενώτια.
Ένα μισό τεταρτηρό, είναι μονάδα νομισματική που βρέθηκε μέσα σε αυτούς τους τάφους, χρονολογεί το νεκροταφείο στην περίοδο του Μανώλη Κομνηνού, δηλαδή στο 12ο αιώνα.
Πηγές
Κατηγορία:Μνημεία Δήμου Ελασσόνας Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Θεσσαλία
Ευανθία Καΐρη
Η Ευανθία Καΐρη (1799–1866) ήταν Ελληνίδα λογία που έζησε τον 19ο αι.
Βίος
Η Ευανθία Καΐρη γεννήθηκε το 1799. Ήταν η μικρή - μικρότερη κατά 15 χρόνια - αδελφή του Θεόφιλου Καΐρη. Την πήρε μαζί του το 1812 στη σχολή στις Κυδωνιές και μερίμνησε για τη μόρφωσή της. Το 1818 αναλαμβάνει τη διεύθυνση του Παρθεναγωγείου και επιδίδεται σε ηθικοδιδακτικές μεταφράσεις από τα γαλλικά. Στα χρόνια της Επανάστασης επιστρέφει στην Άνδρο και το 1824 συνοδεύει τον αδελφό της Δημήτρη στην Ερμούπολη της Σύρου. Μαζί του μένει μέχρι το 1839. Εκεί συναναστρέφεται με διάφορους αμερικανούς προτεστάντες μισσιονάριους,οι οποίοι δεν κρύβουν τον θαυμασμό τους για την προσωπικότητά της. Έτσι ο Αμερικανός Henry Post αναφέρει πως τα λογοτεχνικά της επιτεύγματα συνιστούν εξαιρετική περίπτωση για την τότε Ελλάδα. Όπως και ο Άγγλος ιερέας J. Hartley επαναλαμβάνει τον ίδιο θαυμασμό και εκτίμηση για το πρόσωπό της. Η Ευανθία Καΐρη απεβίωσε στην Άνδρο στις 8 Αυγούστου 1866.
Συγγραφικό έργο
Η Καΐρη συγγράφει τρεις μήνες μετά την έξοδο του Μεσολογγίου το 1826 το θεατρικό έργο Νικήρατος, στην Ερμούπολη.
Είναι συντάκτρια της ανοικτής επιστολής-έκκλησης προς τις γυναίκες της Ευρώπης να βοηθήσουν την Ελλάδα Επιστολή Ελληνίδων τινών προς τας Φιλελληνίδας,δημοσιευμένης το 1825 ανώνυμα. Σε αυτή κατηγορεί τις Μεγάλες Δυνάμεις επειδή βοηθούν τους Τούρκους σε επίπεδο στρατιωτικής τεχνογνωσίας. Αυτή μεταφράστηκε στα 1826 από τον George Lee, τον γραμματέα των Ελλήνων απεσταλμένων στο Λονδίνο Ανδρέα Λουριώτη και Ιωάννη Ορλάνδο στα 1824-1827, μετά από παρότρυνση της Ελληνικής Επιτροπής.
Επίσης μας έχει σωθεί και μία ωδή αφιερωμένη προς τον Μητροπολίτη Εφέσου Διονύσιο, ως προστάτη της Σχολής των Κυδωνιών. Χωρίς ιδιαίτερες ποιητικές αξιώσεις έργο, έχει κυρίως επηρεασθεί από την αφιέρωση του Αγάθωνα από τον Κωνσταντίνο Κούμα στον ίδιο μητροπολίτη, καθώς οι πιο πολλοί από τους είκοσι στίχους της ωδής είναι αυτούσιες φράσεις από την αφιέρωση αυτή του Κούμα.
Μεταφραστικό έργο
Η Ευανθία Καΐρη σε ηλικία 15 ετών έστειλε επιστολή στον Αδαμάντιο Κοραή και του ζητούσε να της προτείνει γαλλικά βιβλία για να τα μεταφράσει, ώστε να βοηθηθεί το ελληνικό γένος. Με την προτροπή λοιπόν του Αδαμάντιου Κοραή μετέφρασε από τα γαλλικά στα ελληνικά τα εξής βιβλία:
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς Ευανθια Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Αγωνίστριες του 1821
Σουσάνα Σαμπαλέτα
Η Σουσάνα Σαμπαλέτα (Susana Zabaleta) ισπανική προφορά ΔΦΑ : [suˈsana saβaˈleta], γεννημένη στις 30 Σεπτεμβρίου 1964, είναι μεξικανή τραγουδίστρια και ηθοποιός.
Γεννημένη στη Μονκλόβα, Κοαουίλα, μετακόμισε στην Πόλη του Μεξικού το 1985. Το 1986 εμφανίστηκε στην αίθουσα Ογίν Γιολίστλι και ερμήνευσε παραστάσεις όπερας όπως Τραβιάτα, Διδώ και Αινείας και Αινείας. Συμμετείχε επίσης στο συγκρότημα "Quien es quien" («Ποιος είναι ποιος»).
Το 1987 η Σαμπαλέτα έκανε το ντεμπούτο της στη σκηνή με τα μιούζικαλ El violinista en el tejado «Ο Βιολιστής στη στέγη» και Δον Κιχώτης της Μάντσας. Το 1991 συμμετείχε στη μεξικάνικη εκδοχή του «Γάτες» μαζί με την Μαρία ντελ Σολ.
Το 1995, ηχογράφησε το πρώτο της άλμπουμ με τίτλο ¿Ο fué un sueño? (Ή ήταν ένα όνειρο;) και το 1996, ηχογράφησε την ισπανική εκδοχή της ταινίας Ποκαχόντας της Ντίσνεϊ: Los Colores en el viento (Τα χρώματα του ανέμου).
Η καριέρα ηθοποιίας της άρχισε στις τηλενουβέλες το 1993. Το 1996 γύρισε την πρώτη ταινία της Sobrenatural, μια ταινία τρόμου κατευθυνόμενη από το σύζυγό της, ο σκηνοθέτης Ντανιέλ Γκρουένερ.
Το 1998, συμμετείχε στην μεξικανική ταινία Sexo, pudor y lagrimas «Σεξ, ντροπή και δάκρυα» (κατευθυνόμενη από τον Αντόνιο Σερράνο) για την οποία κέρδισε το Βραβείο Ασημένιο Αριέλ ως καλύτερη ηθοποιό.
Τα τελευταία χρόνια η Σαμπαλέτα έχει συνεργαστεί με το μεξικάνικο συνθέτη Αρμάντο Μανσανέρο, με τον οποίο έχει ηχογραφήσει δύο άλμπουμ: de la A a la Z (2006) και Amarrados (2009).
Το 2011 η Σαμπαλέτα έκανε το ντεμπούτο της ως παρουσιάστρια της δική της τηλεοπτικής εκπομπής.
Ελπίδα Προσφύγων Πάφου
Η Ελπίδα Προσφύγων Πάφου ήταν κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα από την Πάφο. Είχε τρεις συμμετοχές στη Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το 1995 ενοποιήθηκε με την Αναγέννηση Μούτταλλου δημιουργώντας την ομάδα «Αθλητική Ένωση Αναγέννηση Ελπίδα Προσφύγων Πάφου».
Ιστορία
Η Ελπίδα Προσφύγων ιδρύθηκε από πρόσφυγες που μετακινήθηκαν στη Πάφο μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο του 1974. Αρχικά αγωνιζόταν στις διοργανώσεις της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Αγροτικών Σωματείων Πάφου (ΠΟΑΣΠ).Το 1990 εντάχθηκε στη Δ΄ κατηγορία και στις τάξεις της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) μέσω του πρωταθλήματος ένταξης. Στην πρώτη συμμετοχή της στο πρωτάθλημα, την περίοδο 1990-91, τερμάτισε στην έβδομη θέση του ομίλου της. Την επόμενη περίοδο τερμάτισε στην 6η θέση. Η περίοδος 1992-93 ήταν η τελευταία που η Δ΄ κατηγορία διεξαγόταν με ομίλους και έτσι οι περισσότερες ομάδες των ομίλων της περιόδου αυτής υποβιβάστηκαν στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα. Η Ελπίδα τερμάτισε στην έκτη θέση του ομίλου της και υποβιβάστηκε στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα.
Το 1995 ενοποιήθηκε με την Αναγέννηση Μούτταλλου δημιουργώντας την ομάδα «Αθλητική Ένωση Αναγέννηση Ελπίδα Προσφύγων Πάφου».
1Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Η Ελπίδα συμμετείχε στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (ανδρών) Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Πάφου Κατηγορία:Κυπριακοί προσφυγικοί αθλητικοί σύλλογοι Κατηγορία:Δήμος Πάφου
Burnout Crash!
Κριτικές
Το Burnout Crash! πήρε ανάμεικτες αλλά και θετικές κριτικές. Τα site GameRankings and Metacritic έδωσαν στην έκδοση για iOS 81.33% και 77/100, στην έκδοση για PlayStation 3 70.35% και 69/100  και στην έκδοση για Xbox 360 69.25% και 66/100. Αν και μερικοί κριτικοί εντυπωσιάστηκαν, οι φανς της σειράς Burnout απογοητεύτηκαν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Burnout (βιντεοπαιχνίδι)
Ο Χαμένος Κόσμος: Jurassic Park
right|thumb|285px|Σκηνή από την ταινία Η ταινία Ο Χαμένος Κόσμος: Τζουράσικ Παρκ, αλλιώς γνωστή και με τους τίτλους Τζουράσικ Παρκ 2: Χαμένος Κόσμος, Jurassic Park 2 και The Lost World (πρωτότυπος τίτλος:The Lost World: Jurassic Park) είναι μια ταινία θρίλερ και επιστημονικής φαντασίας, σε σκηνοθεσία του Στίβεν Σπίλμπεργκ και κυκλοφόρησε το 1997 με παραγωγούς τους Μπόνι Κέρτις, Κάθλιν Κένεντυ, Τζέραλντ Μόλεν και Κόλιν Γουίλσον, ενώ το σενάριο γράφτηκε από τον Ντέιβιντ Κόεπ και είναι βασισμένο στο μυθιστόρημα του Michael Crichton του 1995, τιτλοδοτούμενο Ο χαμένος κόσμος. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Τζεφ Γκόλντμπλουμ, Τζούλιαν Μουρ, Πιτ Ποστλθγουέιτ, Ρίτσαρντ Σιφ, Βινς Βον, Αρλίς Χάουαρντ, και Ρίτσαρντ Ατένμπορο.
Η ταινία αυτή χρονικά είναι μια συνέχεια της ταινίας Τζουράσικ Παρκ. Τέσσερα χρόνια μετά από τα γεγονότα της προηγούμενης ταινίας η εταιρία InGen έχει φαλιρίσει οικονομικά. Σε μια προσπάθεια να ανακάμψει οικονομικά η εταιρία αποφασίζει να αξιοποιήσει το Νησί Β αιχμαλωτίζοντας τους δεινόσαυρους που υπάρχουν εκεί. Για τον σκοπό αυτό θα σταλθεί μια ομάδα στο νησί αυτό.Όταν το μάθει αυτό ο Τζον Χάμοντ θα στείλει μια δική του ομάδα στο νησί με στόχο να τους σταματήσει.
Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους το 1997. Έλαβε μικτές κριτικές, εξαιτίας της πλοκής και του ύφους της, αλλά ήταν εισπρακτική επιτυχία, με έσοδα πάνω από 618 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως.
Περίληψη
Έχουν περάσει τέσσερα χρόνια από τα γεγονότα της προηγούμενης ταινίας. Η εταιρεία ΙnGen αλλάζει διευθυντή και ο νέος διευθυντής της είναι ο ανιψιός του Τζον Χάμοντ, ο Πίτερ Λάντλοου. Ο Πίτερ Λάντλοου σκέφτηκε να μεταφέρει τους δεινόσαυρους από το νησί και να τους "κλειδώσει" στα νέα τους κλουβιά στο Σαν Ντιέγκο. Για τον σκοπό αυτό προσλαμβάνει μια ομάδα με επικεφαλής της τον ίδιο, με στόχο να πάνε στο νησί, να βρουν και να αιχμαλωτίσουν δεινόσαυρους. Όταν το μαθαίνει αυτό ο Τζον Χάμοντ αποφασίζει να στείλει μια δική του ομάδα στο νησί αυτό, με επικεφαλής τον Ίαν Μάλκολμ, με στόχο να σταματήσει αυτές τις ενέργειες του ανιψιού του. Ωστόσο στην πορεία, η ομάδα του Ιαν Μάλκολμ θα πρέπει να συνεργαστεί με την αντίπαλη ομάδα αν θέλουν να επιβιώσουν.
Εξωτερικοί συνδέσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1997 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας (ταινίες) Κατηγορία:Ταινίες με δεινόσαυρους Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Στίβεν Σπίλμπεργκ Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Τζον Γουίλιαμς Κατηγορία:Jurassic Park Κατηγορία:Αμερικανικές περιπετειώδεις ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ
Ήβη Στάγκαλη
Η Ηβη Στάγκαλη ( 1922 Κωνσταντινούπολη -1999 Αθήνα) ήταν Ελληνίδα ζωγράφος, ιδρυτικό μέλος της τουρκικής πρωτοποριακής Ομάδας των Δέκα, γνωστής ως «Onlar grubu» (1947 – 1955).
Βιογραφία
Το 1964 ως Ελληνίδα υπήκοος απελάθηκε από την Τουρκία μαζί με την κόρη της, ηλικίας ενός έτους, και ήρθε ως πρόσφυγας στην Ελλάδα. Πέρασε  το  υπόλοιπο της ζωής της στην Αθήνα.
Τα πρώτα χρόνια
Η Ήβη Στάγκαλη γεννήθηκε στις 29 Μαρτίου του 1922 στην Κωνσταντινούπολη. Γόνος αστικής οικογενείας, ήταν η μεγαλύτερη από τις δύο κόρες που απέκτησε ο Ιωάννης και η Μαρίκα Στάγκαλη. Η μητέρα της είχε οίκο μόδας ,“Salon” , και ο πατέρας της ήταν καθηγητής γυμναστικής. Μαζί με την αδελφή της Θάλεια, πέρασε ευτυχισμένα παιδικά χρόνια μέσα στο ήρεμο οικογενειακό περιβάλλον που διαταράχθηκε από τον πρόωρο θάνατο του πατέρα της, όταν η ίδια ήταν δεκατεσσάρων ετών.
Οι δυο αδελφές τη δεκαετία του 1930 πήγαν στο Ζάππειο Παρθεναγωγείο.
Σπουδές
Με στόχο τις σπουδές στη Σορβόννη, καθ υπόδειξη του Γάλλου θείου τους Paul Martin, η Ήβη διέκοψε στη μέση τις σπουδές της στο Ζάππειο Παρθεναγωγείο για να τις ολοκληρώσει  κάνοντας μαθήματα κατ οίκον με δυο Γάλλους καθηγητές. Έναν για τα θεωρητικά μαθήματα και έναν για μαθηματικά, φυσική – χημεία κτλ. Το όνειρο της οικογένειας όμως με την νεαρή Ήβη φοιτήτρια στη Σορβόννη δεν  πραγματοποιήθηκε ποτέ.
Η παρουσία του “ θείου Πωλ” στη ζωή της  Ήβης Στάγκαλη, αντίθετα από τα σχέδια που είχε ο ίδιος για τη νεαρή ανιψιά του, καλλιέργησε εκείνο το έδαφος  που χρειαζόταν η Ήβη προκειμένου να αναπτυχθεί η ανεξάρτητη προσωπικότητα της. Ο Paul Martin μαζί με τη σύζυγο του -αδελφή της μητέρας της Ήβης και της Θάλειας– ζούσε μαζί με την οικογένεια. Ήταν διευθυντής στην βιβλιοθήκη του γαλλικού προξενείου στην Τουρκία και καθώς δεν γνώριζε ελληνικά, στο σπίτι μιλούσαν γαλλικά. Η γνώση των γαλλικών ευνόησε τις πνευματικές αναζητήσεις της νεαρής Ήβης. Πέρασε  την εφηβική της ηλικία στο σπίτι, “ κρυμμένη”  στη βιβλιοθήκη του θείου της, και ήρθε σε επαφή με κείμενα που δεν ήταν εύκολο να βρεθούν εκείνη την εποχή στην Κωνσταντινούπολη. Η συστηματική ανάγνωση διεύρυνε  τους πνευματικούς ορίζοντες της νεαρής Ήβης Στάγκαλη  και την ώθησε έξω από τα πλαίσια της κοινότητας των Ρωμιών της Πόλης. Το 1942 κρυφά από την οικογένεια της αρχίζει να παρακολουθεί μαθήματα στην Ακαδημία Καλών Τεχνών ως ακροάτρια καθώς η ελληνική υπηκοότητα δεν της επιτρέπει να εγγραφεί κανονικά. Οι σπουδές της ολοκληρώθηκαν το 1949.
Έργο
Η ΄Ηβη Στάγκαλη από το 1947 μαζί με τους Onlar και αργότερα ως βοηθός του Bedri Rahmi συμμετέχει σε εκθέσεις στην Τουρκία και την Ευρώπη. Παράλληλα κάνει εικονογραφήσεις βιβλίων (Τζακ Λόντον, Ζακ Πρεβέρ κ.α.). Το 1947 γίνεται η πρώτη αγορά έργου της από την Ziraat bankası (Αγροτική τράπεζα). Το 1955 συμμετέχει στην πρώτη έκθεση εκτός της Ομάδας των Δέκα. Το επόμενο έτος παίρνει μέρος στη συλλογική έκθεση του τουρκογερμανικού συνδέσμου στην Άγκυρα. Στην πρώτη Διεθνή έκθεση το 1958 στις Βρυξέλλες είναι υπεύθυνη του τουρκικού περιπτέρου. Το ίδιο έτος μένει για ένα μήνα στο Παρίσι κάνοντας αιματηρές οικονομίες προκειμένου να παρατείνει τη διαμονή της.
Στην Αθήνα
Τον Οκτώβριο έρχεται με την κόρη της στην Αθήνα. Φέρνει μαζί της έργα μικρού μεγέθους, τα μεγάλα τα αφήνει στο σταθμό τρένου του Sirkeci με προορισμό την Αθήνα. Τα έργα της δεν έφτασαν ποτέ και μέχρι σήμερα αγνοούνται. Τον πρώτο καιρό πίστευε ότι θα τα καταφέρει να επιστρέψει στην Τουρκία και να συνεχίσει τη ζωή της εκεί. Την απογοήτευση την διαδέχτηκε βαριάς μορφής κατάθλιψη. Έκανε ελάχιστα έργα και σταδιακά σταμάτησε να ζωγραφίζει. Έζησε σε κατάσταση οικονομικής δυσχέρειας. Για μικρό διάστημα παρέδιδε μαθήματα γαλλικών και έκανε εργασίες βιοποριστικού χαρακτήρα  που εξασφάλιζαν τα στοιχειώδη. Πέθανε από λευχαιμία στις 27 Αυγούστου του 1999.
Έργα τρίτων που αναφέρονται στην Ήβη Στάγκαλη
Το 2011 από τις εκδόσεις SEL, κυκλοφορεί τμήμα της αλληλογραφίας του διάσημου Τούρκου ζωγράφου Turan Erol με γράμματα που έλαβε από φίλους του καλλιτέχνες. Στο βιβλίο Gözlerinden öperim (Σε φιλώ στα μάτια) υπάρχουν έξι γράμματα της Ήβης Στάγκαλη.
Τον Μάιο του ίδιου έτους στο περιοδικό Τέχνης, rh+ artmagazin, ο Celal Binzet γράφει ένα εκτεταμένο άρθρο για την Η. Στάγκαλη με τίτλο İvy Stangali / Gölgeye Düşen Işık (Ήβη Στάγκαλη / Το φως που έπεσε στη σκιά).
Το 2015 κυκλοφόρησε στην Τουρκία από τις εκδόσεις  Türkiye İş Bankası (εκδόσεις Τράπεζας Εργασίας της Τουρκίας), ένα άλμπουμ αφιερωμένο στην αλληλογραφία του  Bedri Rahmi Eyüboğlu, Biz mektup yazardık, (Εμείς γράφαμε γράμματα). Στο άλμπουμ συγκεντρώνονται γράμματα που είχαν σταλεί στον ζωγράφο  την περίοδο  1932 - 1975. Μεταξύ αυτών υπάρχουν και 11 γράμματα της Στάγκαλη. Χαρακτηριστικό είναι το γράμμα που του στέλνει στις 10 Νοεμβρίου του 1964, είκοσι μέρες μετά την άφιξή της στην Ελλάδα, το οποίο αποκαλύπτει την απόγνωση της λόγω της απέλασης.
Το 2019 κυκλοφόρησε από τον εκδοτικό οίκο Yapı Kredi Yağınları της τράπεζας YAPI KREDİ, βιβλίο με τίτλο  “İvi Stangali: Ressamı hatırlamak” ( Ήβη Στάγκαλη, θυμόμαστε την ζωγράφο). Στο βιβλίο δημοσιεύεται  το ημερολόγιο της Η. Στάγκαλη και υπάρχουν κείμενα της συγγραφέως Σούλας Μπόζη, της ιστορικού τέχνης  Seza Sınanlar Uslu και της Μάγιας Στάγκαλη, κόρης της ζωγράφου. Το ίδιο έτος εντοπίστηκε έργο της στο Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης το οποίο εκτίθεται έκτοτε στον εκθεσιακό χώρο του Πανεπιστημίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ζωγράφοι
Βλέπω το Θάνατό σου 2
Βλέπω το Θάνατο σου 2 (αυθεντικός τίτλος στα αγγλικά Final Destination 2) ονομάζεται μια ταινία τρόμου Αμερικανικής παραγωγής έτους 2003. Είναι η συνέχεια της ταινίας Βλέπω το Θάνατό σου από το 2000.
Πεσαβάρ
thumb|right|Το Ισλαμικό Πανεπιστήμιο της Πεσαβάρ Η Πεσαβάρ είναι πόλη του Πακιστάν, πρωτεύουσα του ομώνυμου διαμερίσματος στα ΒΔ. σύνορα με το Αφγανιστάν, περί τα 16 χλμ. από το Πέρασμα Κιμπέρ, την περίφημη Πύλη προς την Κεντρική Ασία. Βρίσκεται κατά μήκος του παραπόταμου Μπαρά του ποταμού Καμπούλ. Λόγω της έντονης ξηρασίας της περιοχής, καλλιεργείται μόνο σιτάρι και το περισσότερο της έκτασης χρησιμεύει για βοσκή. Στη πόλη αυτή παρουσιάζεται η μεγαλύτερη αγορά της περιοχής για τάπητες, δέρματα και κοσμήματα.
Βλέπω το Θάνατό σου 2
Περίληψη
Η ιστορία παίζει ακριβώς ένα χρόνο μετά το δυστύχημα της πτήσης 180. Η νεαρή Κίμπερλυ Κόρμαν (Α. Τζανίν Κουκ) αποφασίζει να πάει εκδρομή με φίλους της το σαββατοκύριακο. Ενώ ταξιδεύουν στον αυτοκινητόδρομο, οραματίζεται ένα φρικτό αυτοκινητικό δυστύχημα, όπου διάφοροι οδηγοί των γύρω αυτοκινήτων, οι φίλοι της και τελικά η ίδια θα χάσουν τη ζωή τους. Τρομοκρατημένη σταματάει στον αυτοκινητόδρομο και αναγκάζει έτσι έναν αστυνομικό (Μάικλ Λάντες) να βγει από το αμάξι του για να δει τι συμβαίνει, σώζοντας έτσι την ζωή του, αφού το ατύχημα όντως συμβαίνει λίγο αργότερα. Χάρη στην Κίμπερλυ που εμπόδισε την κυκλοφορία, αρκετοί άνθρωποι σώζονται από βέβαιο θάνατο.
Πεσαβάρ
Η σπουδαιότητα της πόλης οφείλεται κυρίως στη στρατηγική της θέση για την οποία και επί μακρόν υπήρξε σημαντικός στρατιωτικός σταθμός των Άγγλων. Κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν κέντρο ανεφοδιασμού και εκπαίδευσης των πολεμιστών "Γκούρκας". Σ΄ αυτήν υπήρχε επίσης και κέντρο εκπαίδευσης αλεξιπτωτιστών.
Βλέπω το Θάνατό σου 2
Περίληψη
Ο Θάνατος όμως έχει ήδη στη λίστα του όσους επέζησαν, τις ζωές δηλαδή που του ανήκουν και αρχίζει να τις παίρνει μια μετά την άλλη. Η Κίμπερλυ προσπαθεί να προστατευτεί από διάφορους θανάσιμους κινδύνους, που συνεχώς και πυκνώνουν. Μαζί με τον αστυνομικό, τους υπόλοιπους επιζήσαντες αλλά και την μόνη διασωθείσα της πτήσης 180, την Κλίαρ Ρίβερς (Άλι Λάρτερ), που έζησε το τελευταίο έτος απομονωμένη σε μια κλινική, προσπαθεί να ξεγελάσει το Θάνατο.
Συνθήκες θανάτων
Ακολουθούν οι θάνατοι των πρωταγωνιστών σε χρονολογική σειρά:
Σχέση με την πρώτη ταινία
Το αυτοκινητικό δυστύχημα συμβαίνει ένα χρόνο ακριβώς μετά το αεροπορικό δυστύχημα της πρώτης ταινίας.
Πεσαβάρ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Πακιστάν
Βλέπω το Θάνατό σου 2
Σχέση με την πρώτη ταινία
Συζητώντας με την Κλίαρ, οι επιζήσαντες του αυτοκινητικού δυστυχήματος συνειδητοποιούν ότι όλοι έχουν κάποια έμμεση σχέση με την καταστροφή της πτήσης 180, η οποία στάθηκε αίτια να μην χάσουν τη ζωή τους ήδη ένα χρόνο πριν. Το γεγονός ότι άτομα εγκατέλειψαν και επέζησαν την πτήση επηρέασε και τις ζωές των περισσότερων πρωταγωνιστών της δεύτερης ταινίας:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βλέπω το Θάνατό σου 2 Κατηγορία:Ταινίες του 2003 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής New Line Cinema Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες τρόμου
Ναός Αγίου Νικολάου Κερατσινίου
Ο ναός του Αγίου Νικολάου Κερατσινίου είναι ένας ιστορικός ναός, ο οποίος θεμελιώθηκε γύρω στα 1820 από τον Γεώργιο Καραϊσκάκη προς τιμήν του Αγίου Νικολάου και χτίστηκε για τις ανάγκες των Ταμπουριών - στρατοπέδου. Ο πρώτος ναΐσκος ήταν μόλις 4m², κατασκευασμένος από τσιμεντόλιθους και εσωτερικά κυρίως από ξύλο. Παρόλο που στην περιοχή επικρατούσε εμπόλεμη κατάσταση, η αρχιτεκτονική του Ναού και η διακόσμησή του ήταν σε επιβλητικά για την εποχή επίπεδα.
Αρχιτεχτονική
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Αττική Κατηγορία:Ιερά Μητρόπολις Νικαίας
Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (1990)
Το πρωτάθλημα της Φόρμουλα 1 για το 1990, ήταν το 41ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Φόρμουλα 1, που διοργανώνει η FIA (Διεθνής Ομοσπονδία Αυτοκινήτου). Ο πρώτος αγώνας ήταν αυτός των ΗΠΑ, στη Φοίνιξ, στις 11 Μαρτίου 1990 και το πρωτάθλημα ολοκληρώθηκε στις 4 Νοεμβρίου 1990 στην Αυστραλία. Συνολικά διεξήχθησαν 16 αγώνες και έλαβαν μέρος 20 ομάδες. Παγκόσμιος πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Βραζιλιάνος Άιρτον Σένα, για δεύτερη φορά στην καριέρα του, ενώ το πρωτάθλημα κατασκευαστών κατάκτησε η ομάδα της McLaren.
Βαθμολογία οδηγών
† : Δεν ολοκλήρωσαν τον αγώνα, αλλά πήραν κατάταξη
Βαθμολογία κατασκευαστών
1990 Κατηγορία:Μηχανοκίνητος αθλητισμός το 1990
Κουρέσα Νασάου
Παραπομπές
Νασαου
Γατόπαρδος
Ο γατόπαρδος (γνωστό και ως «τσίτα» ή,λανθασμένα, «τσιτάχ») είναι σαρκοφάγο θηλαστικό της οικογενείας των αιλουριδών. Ανήκει στην υποοικογένεια των αιλουρινών και εντάσσεται ανάμεσα στα μέλη μιας «ομάδας» που απαρτίζουν τις αποκαλούμενες αγριόγατες, που περιλαμβάνει διάφορα γένη και της οποίας αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα μέλη. Το είδος έχει την επιστημονική ονομασία Acinonyx jubatus, απαντά αποκλειστικά στην Αφρική και στο Ιράν και περιλαμβάνει 5 υποείδη.
Ο γατόπαρδος, ένα από τα λιγοστά ζώα της επονομαζομένης Χαρισματικής Μεγαπανίδας (Charismatic Megafauna), αποτελεί άμεσα αναγνωρίσιμο είδος, με το χαρακτηριστικό μοτίβο από μαύρες κηλίδες στο ξανθό-μπεζ υπόστρωμα του τριχώματος και τις λεπτές, μαύρες γραμμώσεις (δακρυικές λωρίδες) στις πλευρές του προσώπου του. Πολλές φορές, ιδιαίτερα από κάποια απόσταση συγχέεται με τη λεοπάρδαλη λόγω παρόμοιου χρωματισμού στο τρίχωμα, η οποία όμως έχει εντελώς διαφορετικό σωματότυπο και οι κηλίδες που διαθέτει είναι ροζέτες και όχι απλές στίξεις.
Πέρα από την αναμφισβήτητη οικολογική σπουδαιότητά του, ο γατόπαρδος είναι από εκείνα τα ζώα πάνω στα οποία στηρίζεται η τουριστική «βιομηχανία» πολλών αφρικανικών χωρών. Τα περισσότερα σαφάρι που οργανώνονται περιλαμβάνουν στο «μενού» τους, μία από τις σπουδαιότερες εμπειρίες που μπορεί να βιώσει κάποιος, την παρακολούθηση αυτού του εκπληκτικού ζώου να κυνηγάει, κάτι που έχει αποτυπωθεί αμέτρητες φορές στον κινηματογράφο, την τηλεόραση και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Ονοματολογία
Η επιστημονική ονομασία του γένους Acinonyx είναι εκλατινισμένη απόδοση της ελληνικής λέξης Ακινόνυξ, η οποία παράγεται από τα επί μέρους συνθετικά α (στερητ.) + κινώ + όνυξ, «ο έχων ακίνητους όνυχες». Η λατινική λέξη jubatus προέρχεται από το juba «χαίτη, λοφίο» και, εκ πρώτης όψεως, δεν δικαιολογείται. Ωστόσο, τα κουτάβια του γατόπαρδου φέρουν χαρακτηριστική σειρά από τρίχες στην περιοχή του τραχήλου (dorsal crest/ mantle), η οποία εκτείνεται μέχρι την αρχή της ράχης και μοιάζει με επίμηκες λοφίο, τύπου  Μοχώκ (sic), εξ ου και η προέλευση του όρου.
Άλλες ονομασίες
Η λόγια λέξη Γατόπαρδος με την οποία αποδίδεται ευρέως στα ελληνικά το θηλαστικό, προέρχεται από τα επί μέρους συνθετικά γάτα/-ος + πάρδος. Η λέξη πάρδος, με τη σειρά της, είναι το αρσενικό της λέξης πάρδαλις (βλ. παρακάτω) η οποία έχει πρωτογενή σημασία και σημαίνει «λεοπάρδαλη», ζώο που ήταν ευρύτατα διαδεδομένο και αγαπητό στην αρχαιότητα. Επομένως, οποιαδήποτε επιστημονική ονομασία περιλαμβάνει αυτούσια τη λέξη ή κάποια επί μέρους συνθετικά της, έχει τη σημασία της λεοπάρδαλης. Ακόμη και η λέξη «παρδαλός» είναι μεταγενέστερη και σημαίνει «αυτός που έχει στίξεις ή κηλίδες σαν της λεοπάρδαλης».
Η λέξη pardus «πάρδος» είναι το αρσενικό της λέξης «πάρδαλις», και είναι μεταγενέστερη. Ο όρος πάρδαλις είναι παλαιά λόγια ονομασία που χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει τη λεοπάρδαλη και προέρχεται από την αρχαία λέξη πόρδαλις. Το Λεξικό Απολλωνίου του Σοφιστού, αναφέρεται με σαφήνεια: πόρδαλις: ο άρσην, η δε θήλεια πάρδαλις. Πρόκειται για δάνεια λέξη που, πιθανόν, έχει ανατολική προέλευση και συνδέεται με την ιρανική Pwrδηκ, την περσική palang και την αρχ. ινδική prdãku-. Ωστόσο το επίθημα -αλις δεν εξηγείται ετυμολογικά.
Τέλος, μεγάλη απήχηση στην ελληνική γλώσσα είχε η ονομασία κυναίλουρος, ιδιαίτερα στα παλαιότερα συγγράματα. Ο όρος προέρχεται από τα επί μέρους συνθετικά κύων + αίλουρος και ονομαζόταν έτσι, επειδή θεωρείτο ότι το θηλαστικό αποτελούσε μεταβατική μορφή «μεταξύ κυνός και γαλής».
Η επίσημη λόγια αγγλική ονομασία του γατόπαρδου είναι cheetah «τσίτα» και ο όρος φαίνεται να έχει ρίζα από την ινδική γλώσσα χίντι, όπου αναφέρεται ως cītā. Αυτή η λέξη, με τη σειρά της, προέρχεται από τη σανσκριτική citrakāyah «ποικίλος, πολύμορφος, κηλιδωτός» και, μάλλον, πρωταρχικά αναφερόταν στην τίγρη.
Συστηματική ταξινομική
Το είδος περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Γερμανό φυσιοδίφη Γιόχαν Σρέμπερ (Johann Christian Daniel von Schreber, 1739-1810), το 1775, ως Felis jubata. Μεταφέρθηκε στο μονοτυπικό γένος Acinonyx από τον Άγγλο ανατομικό και φυσιοδίφη Τζόσουα Μπρουκς (Joshua Brookes, 1761-1833), το 1775.
Ο γατόπαρδος πιθανώς εξελίχθηκε στην Αφρική κατά τη Μειόκαινο Εποχή (2,6 έως 7,5 εκατ. χρόνια πριν), προτού περάσει στην Ασία. Παλαιότερα, οι γατόπαρδοι θεωρούνταν ιδιαίτερα αρχέγονα αιλουροειδή και ότι είχαν εξελιχθεί, περίπου 18 εκατομμύρια χρόνια πριν. Πρόσφατη έρευνα έχει τοποθετήσει τον τελευταίο κοινό πρόγονο όλων των υφιστάμενων πληθυσμών, να έχει ζήσει στην Ασία, 11 εκατ. χρόνια πριν, κάτι το οποίο μπορεί να οδηγήσει σε αναθεώρηση και βελτίωση των υφιστάμενων θεωριών σχετικά με τη φυλογένεση του θηλαστικού. Από τους πλησιέστερους αρτίγονους «συγγενείς» του, το πούμα (Puma concolor) και το γιαγουαρούντι (Puma yaguaroundi), διαχωρίστηκε περίπου 5 εκατομμύρια χρόνια πριν. Τα συγκεκριμένα αιλουροειδή δεν έχουν μεταβληθεί αισθητά, όπως φαίνεται από τα καταγεγραμμένα απολιθώματα.
Το -εξαφανισμένο σήμερα- είδος Acinonyx pardinensis, που έζησε κατά την Πλειόκαινο Εποχή, ήταν πολύ μεγαλύτερο από ό, τι το σύγχρονο είδος και εξαπλωνόταν στη Ευρώπη, την Ινδία και την Κίνα. Το είδος Acinonyx intermedius έζησε κατά τη Μέση Πλειστόκαινο και υπήρχε στις ίδιες περιοχές. Το εξαφανισμένο γένος Miracinonyx ήταν σε μεγάλο βαθμό παρόμοιο με το σημερινό, αν και πρόσφατη ανάλυση DNA έδειξε ότι τα είδη Miracinonyx inexpectatus, M. studeri και M. trumani (αρχές έως τέλη της Πλειστόκαινου Εποχής), από τη Βόρεια Αμερική, δεν ήταν «πραγματικοί» γατόπαρδοι και, μάλλον, συνδέονται φυλογενετικά με το σημερινό πούμα (Puma concolor).
Σήμερα αναγνωρίζονται 5 υποείδη, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η συστηματική του γατόπαρδου έχει επιλυθεί. Μέχρι πρόσφατα, οι εξαφανισμένοι σήμερα πληθυσμοί ενός taxon που εμφάνιζαν διαφορετικές κηλίδες στο σώμα (ροζέτες σαν της λεοπάρδαλης), θεωρείτο ως υποείδος υπό την ονομασία Acinonyx rex «βασιλικός γατόπαρδος». Αργότερα αποδείχθηκε ότι η συγκεκριμένη «ανωμαλία» ήταν απλώς μια παραλλαγή (variation) που οφειλόταν σε ενιαίο υπολειπόμενο γονίδιο (βλ. Μορφές και ποικιλίες).
Γεωγραφική εξάπλωση υποειδών
thumb|right|300px|Γεωγραφική εξάπλωση του είδους Acinonyx jubatus. Κόκκινο = υψηλή προς μέση πυκνότητα, Καφέ = χαμηλή πυκνότητα, Μπεζ = Πολύ χαμηλή πυκνότητα, Ροζ = παλαιότερη, ιστορική εξάπλωση Ο γατόπαρδος απαντά αποκλειστικά στην αφρικανική ήπειρο, σε διάσπαρτους πληθυσμούς που, ανάλογα με το υποείδος κυμαίνονται από ικανοποιητικοί έως χαμηλοί. Επίσης, απαντά και σε κάποιες περιοχές του Β., ΒΚ. Ιράν, αλλά σε πολύ χαμηλούς αριθμούς.
Οι εναπομείναντες πληθυσμοί της Β. Αφρικής επιβιώνουν κυρίως στη Ν. Αλγερία και στον Β. Νίγηρα, ενώ η υποσαχάρια κατανομή είναι πλέον σοβαρά κατακερματισμένη, ιδίως στη Δυτική Αφρική, όπου η συνολική πυκνότητα είναι πολύ χαμηλή. Τα δύο κύρια τμήματα του ολικού πληθυσμού βρίσκονται στην Α. και Ν. Αφρική. Ενδιαφέρον είναι ότι, οι μεγαλύτεροι πληθυσμοί βρίσκονται έξω από τις μεγάλες περιοχές διατήρησης (Εθνικά Πάρκα, Καταφύγια κ.λ.π.). Αυτό, πιθανώς οφείλεται στο γεγονός ότι επειδή άλλα μεγάλα αρπακτικά ζώα, ιδιαίτερα τα λιοντάρια, φθάνουν σε σχετικά υψηλές πυκνότητες μέσα σε πάρκα και καταφύγια, οι γατόπαρδοι δεν μπορούν να ανταγωνιστούν αυτά τα ισχυρά ζώα. Αν και σώζονται σε σχετικά μεγάλο μέρος της πρώην ζώνης εξάπλωσής τους, οι αριθμοί τους είναι πολύ μειωμένοι και συνεχίζουν να μειώνονται. Οι πιο σημαντικοί πληθυσμοί επιβιώνουν σήμερα στην Κένυα και την Τανζανία στην Α. Αφρική και, στη Ναμίμπια και την Μποτσουάνα στη Ν. Αφρική.
Ιστορική κατανομή
Παλαιότερα, το θηλαστικό εξαπλωνόταν σε ολόκληρη σχεδόν την Αφρική με εξαίρεση τα κεντρικά τροπικά δάση βροχής, καθώς και σε ευρεία ζώνη της Ασίας, που ξεκινούσε από την Α. Τουρκία στα δυτικά και, διά μέσου της Εγγύς και Μέσης Ανατολής και της Αραβικής χερσονήσου, έφθανε ανατολικά μέχρι τα σύνορα της Ινδίας με το Μιανμάρ και βόρεια μέχρι το Ν. Καζακστάν και το Τατζικιστάν. Παρά το γεγονός ότι ήταν πολυάριθμος κατά τον 18ο αιώνα στην Ινδία, ο γατόπαρδος άρχισε να σπανίζει όλο και περισσότερο κατά τον 19ο αιώνα, με τις τελευταίες αξιόπιστες καταγραφές στην Ινδία να είναι στη δεκαετία του 1960. Στη δεκαετία του 1970, εξακολουθούσε να υπάρχει σε άνυδρες περιοχές του Τουρκμενιστάν, στα βορειοδυτικά σύνορα του Αφγανιστάν, και το ανατολικό μισό του Ιράν (IUCN 1976).
Σήμερα, εκτιμάται ότι ότι η απώλεια του ιστορικού εύρους κατανομής του γατόπαρδου στην Αφρική ξεπερνάει το 76%, ενώ σε όλο το εύρος στην Ασία έχει εξολοθρευτεί ή είναι στα πρόθυρα της εξαφάνισης.
Σημειώσεις επί των υποειδών
Στις ερημικές περιοχές Τέρμιτ (Termit) του Νίγηρα, ζουν όχι περισσότερα από 10 άτομα. Στην Αλγερία υπολογίζεται ότι ζουν άλλα 50 άτομα, ενώ ο συνολικός αριθμός του υποείδους δε φαίνεται να ξεπερνά τα 250 άτομα. Το 2010 κυκλοφόρησαν σπάνιες φωτογραφίες του στο διαδίκτυο, τραβηγμένες από κάμερες παγίδευσης (σημ. φωτογραφικές μηχανές προτοποθετημένες σε στρατηγικά σημεία και ενεργοποιούμενες από την κίνηση μπροστά στον φακό). Οι περιοχές στις οποίες περιπλανάται είναι τόσο μεγάλες και αφιλόξενες που, οι επιστήμονες θεωρούν πρακτικά αδύνατο να το δουν και εναποθέτουν τις ελπίδες τους στις κάμερες παγίδευσης. Δεν είναι τυχαίο ότι έχει το παρατσούκλι «το φάντασμα της Σαχάρας». thumb|right|250px|Ο εξαιρετικά σπάνιος ασιατικός γατόπαρδος (υποείδος A. j. venaticus)
Βιότοπος
Οι γατόπαρδοι απαντούν κυρίως σε όλες τις ξηρές περιοχές της υποσαχάριας Αφρικής, με πολύ μεγάλα ανοικτά πλατώματα, όπου τα θηράματα είναι άφθονα. Κάθε μεγάλος πληθυσμός από μικρά ή μέσου μεγέθους οπληφόρα θηλαστικά μπορεί να υποστηρίξει τους γατόπαρδους, με την προϋπόθεση η βλάστηση να μην είναι πολύ πυκνή ή το έδαφος πολύ «σπασμένο» (πέτρες, ογκόλιθοι, κ.ο.κ). Τα οικοσυστήματα αυτά χαρακτηρίζονται ως ημι-ερημικά, με μικρό ύψος βροχής, και υπεροχή στη χαμηλή βλάστηση τύπου σαβάνας, πόες, θάμνους και όχι πολλά δένδρα. Ωστόσο, έχουν ευελιξία ενδιαιτημάτων όπως στη Ναμίμπια, όπου απαντούν σε λιβάδια, σαβάνες, πυκνότερη βλάστηση καθώς και σε ορεινό ανάγλυφο του εδάφους. Στα οροπέδια της Αιθιοπίας φθάνουν μέχρι τα 1500 μ., ενώ υπάρχουν αναφορές για περιοχές του όρους Κένυα, στα 4.000 μ.
Ιδανικός βιότοπος είναι ένα μωσαϊκό αραιών δασικών εκτάσεων και βοσκοτόπων. Δεν συνδέονται, γενικά, με πυκνές δασικές περιοχές, γι’ αυτό απουσιάζουν από τη ζώνη των πυκνών δασών της Δ. Αφρικής ( Sudano-Guinean Forest Zone). Ωστόσο, αν και παρατηρούνται συχνότερα στις ανοικτές πεδιάδες με γρασίδι, μπορούν επίσης να κάνουν εκτεταμένη χρήση θάμνων και αραιών δασών, όπου, μάλιστα οι παρατηρήσεις δείχνουν ότι δαπανούν λιγότερη ενέργεια στο κυνήγι. Τέτοιες περιοχές είναι τα οικοσυστήματα με την τοπική ονομασία miombo, στα οποία κυριαρχούν αραιές συστάδες δένδρων της οικογενείας (Fabaceae/Leguminosae), κυρίως των γενών Brachystegia, Julbernardia και Isoberlinia. Αυτές οι ημι-άνυδρες υποτροπικές περιοχές βρίσκονται από την Τανζανία και το Ζαΐρ στα βόρεια, μέχρι την Α. Ανγκόλα, τη Ζιμπάμπουε και τη Μοζαμβίκη στα νότια.