cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σοφία Μαγδαληνή της Δανίας
Βασίλισσα
Η βασίλισσα Σοφία Μαγδαληνή δεν ασχολήθηκε ποτέ με την πολιτική, εκτός από μία και μόνο περίπτωση. Τον Αύγουστο του 1788, κατά τη διάρκεια του Ρωσο-Σουηδικού Πολέμου (1788–1790), ο Βασιλιάς της ανέθεσε να αρχίσει διαπραγματεύσεις με τη Δανία για να την αποτρέψει από το να κάνει πόλεμο κατά τη διάρκεια του συνεχιζόμενου πολέμου κατά της Ρωσίας. Της ζήτησε να καλέσει τον Δανό πρεσβευτή Ρεβέντλοου, και να του δώσει μια επιστολή της, προς ανάγνωση στο βασιλικό συμβούλιο της Δανίας ενώπιον του αδερφού της, που ήταν ο Βασιλιά της Δανίας. Της έδωσε το ελεύθερο να γράψει το γράμμα όπως εκείνη πίστευε ότι θα ήταν καλύτερο για την ευνοϊκή επίλυση του ζητήματος. Όμως της επισήμανε να χρησιμοποιήσει το επιχείρημα ότι μιλούσε ως αδελφή και μητέρα ενός γιου με δικαίωμα στο Δανικό θρόνο. Βέβαια όλα αυτά έπρεπε να φανούν ότι γράφονται με δική της πρωτοβουλία. Η Σοφία Μαγδαληνή πράγματι κάλεσε τον πρέσβη της Δανίας, και ακολούθησε μια μακρά συζήτηση μεταξύ τους. Έπειτα του έδωσε την επιστολή γραμμένη ως «θερμή έκκληση» προς τον αδελφό της. Ένα αντίγραφο της, εστάλη στον Γουσταύο Γ’ και η επιστολή της διαβάστηκε στο βασιλικό συμβούλιο της Δανίας, όπου φέρεται να έκανε καλή εντύπωση. Ωστόσο, η μεσολάβηση της ήταν ανεπιτυχής, καθώς η Ρωσο-Δανική συμμαχία δεν προχώρησε όπως αναμενόταν, και η Δανία κήρυξε πόλεμο λίγο αργότερα. Εκείνη την εποχή μάλιστα, είχε ακουστεί ότι η Βασίλισσα συνάντησε δύο Ρώσους αιχμαλώτους πολέμου στο πάρκο του Παλατιού Χάγκα και έδωσε στον καθένα τους, από 100 κορόνες.
Ινστιτούτο Κροατικής Γλώσσας και Γλωσσολογίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κροατική γλώσσα
Σοφία Μαγδαληνή της Δανίας
Βασίλισσα
Στο Κοινοβούλιο του 1789, ο Γουσταύος Γ΄ ένωσε τις άλλες κοινωνικές παρατάξεις ενάντια στην αριστοκρατία και για να κερδίσει υποστήριξη για τον πόλεμο και να πετύχει τη συνταγματική του μεταρρύθμιση. Ήρθε σε σύγκρουση με τους ευγενείς, και φυλάκισε πολλούς από τους εκπροσώπους τους. Αυτή η πράξη οδήγησε σε κοινωνικό μποϊκοτάζ εναντίον του μονάρχη από τις γυναίκες μέλη της αριστοκρατίας, με «πρωτεργάτισσες» την Ιωάννα φον Λάντινγκσαουσεν, καθώς και την αδελφή του Βασιλιά, Σοφία Αλβερτίνα και τη Δούκισσα Χεδβίγη Ελισάβετ Καρλόττα. Η βασίλισσα δεν συμμετείχε σε αυτήν την πολιτική διαδήλωση και αρνήθηκε να επιτρέψει οποιαδήποτε συζήτηση για την πολιτική ενόψει της παρουσία της. Ωστόσο, συμμετείχε σε μια σύγκρουση που ακολούθησε. Όταν ο Βασιλιάς μίλησε στον γιο του για όσα συμβαίνουν, ανακάλυψε ότι το παιδί είχε ήδη ενημερωθεί με τρόπο που εκείνος δεν ενέκρινε. Υποψιάστηκε ότι υπεύθυνη γι’ αυτό ήταν η Βασίλισσα και ζήτησε από τον «κηδεμόνα» (υπεύθυνος εκπαίδευσης) του πρίγκιπα, Κόμη Νιλ Γκιλντενστόλπ, να της μιλήσει. Ο Γκιλντενστόλπ, ωστόσο, δεν πήγε ο ίδιος, αλλά έστειλε έναν από του φίλους του Γουσταύου, τον βαρόνο Ερρίκο Μπογιέ. Η Σοφία Μαγδαληνή, που απεχθανόταν τους ευνοούμενους του Βασιλιά, είπε οργισμένα στον Μπογιέ ότι μίλησε με τον γιο της με τον τρόπο που εκείνη επιθυμούσε. Επίσης του τόνισε πως η περιφρόνηση της για εκείνον την απέτρεψε από το να τον ρίξει έξω από το παράθυρο. Ήταν γνωστό ότι εκείνη αντιπαθούσε τις μεταρρυθμίσεις του έτους 1789. Γι' αυτό, κατά τους εορτασμούς της νίκης στο Φρέντρικσαμν το 1790, αρνήθηκε να συνοδεύεται από τον Βασικό Σύμβουλο Ιωακείμ Μπεκ-Φρις, ο οποίος ήταν υπέρ της μεταρρύθμισης, και ζήτησε να τη συνοδεύσει ο Κόμης Άξελ φον Φέρσεν ο Πρεσβύτερος, ο οποίος ήταν αντίθετος με αυτή.
Το φθινόπωρο του 1790, ο Βασιλιάς επέλεξε να παραμείνει στη θερινή κατοικία του παλατιού Ντόρτινινχολμ λόγω του κοινωνικού μποϊκοτάζ. Τελικά, η βασίλισσα επέστρεψε στην πρωτεύουσα χωρίς τη συγκατάθεση του, κάτι που τον έκανε να την κατηγορήσει ότι έχει χειραγωγηθεί για να συμμετάσχει στην πολιτική διαδήλωση. Επιπρόσθετα, υποψιαζόταν ότι η Χεδβίγη Ελεονώρα φον Φέρσεν, ήταν ανάμεσα στα πρόσωπα που είχαν πείσει τη Βασίλισσα να συμμετάσχει στο μποϊκοτάζ. Αυτό όμως φαίνεται να μην ισχύει. Ανόμοια με αυτό που σκεφτόταν ο Γουσταύος, και λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι η Βασίλισσα δεν ασχολούνταν με τα πολιτικά ζήτημα, λέγετε ότι η αιτία που την ώθησε να εγκαταλείψει τη θερινή κατοικία ήταν λόγοι υγείας, καθώς το Παλάτι Ντόρτινινχολμ ήταν αρκετά κρύο εκείνη την εποχή του χρόνου και η Σοφία Μαγδαληνή είχε προσβληθεί από λοίμωξη στο αυτί. Σε κάθε περίπτωση, ο Βασιλιάς υποπτευόταν ότι ήταν αντίθετη με την πολιτική του, και πριν από το ταξίδι του στο Άαχεν το 1791, διέταξε να απομονωθεί ο πρίγκιπας από τη Βασίλισσα κατά τη διάρκεια της απουσίας του στο εξωτερικό. Όταν το έμαθε αυτό η Σοφία Μαγδαληνή, προκάλεσε μια δημόσια σκηνή όταν τον επισκέφτηκε στο θεωρείο του στην όπερα και απαίτησε να της δοθεί ξανά πρόσβαση στον γιο της. Αυτό οδήγησε σε ένα έντονο διαπληκτισμό και η Βασίλισσα άφησε το θεωρείο με τις λέξεις: «''Θα πάρω την εκδίκηση μου κύριε. Σου δίνω τον ιερό μου όρκο, γι’ αυτό''!»
Ζητήματα διαδοχής
Η Σοφία Μαγδαληνή είναι κυρίως γνωστή στη Σουηδική ιστορία για το σκάνδαλο που δημιουργήθηκε γύρω από την ολοκλήρωση του γάμου της και την αμφισβητούμενη νομιμότητα του γιου της. Ο γάμος της ήταν ένας βασιλικός αγώνας για πολιτική ευκολία, στον οποίο η Βασίλισσα αρχικά χαρακτηρίστηκε από τον σύζυγο της ως «ψυχρή όσο ο πάγος». Η θρησκευτική ανατροφή και ο εσωστρεφής χαρακτήρας της Σοφίας Μαγδαληνής την έκανε να αποφύγει τη ζωντανή και αυθόρμητη βασιλική ζωή του Γουσταύου, η οποία την έκανε ακόμα λιγότερο ελκυστική στα μάτια του εξερχόμενου συζύγου της. Ο γάμος τους δεν ολοκληρώθηκε μέχρι το 1775, δηλαδή τα εννέα πρώτα χρόνια της κοινής τους συζυγικής ζωής. Η παρούσα κατάσταση μεταξύ του Γουσταύου Γ’ και της συζύγου του καλλιεργήθηκε από τη μητέρα του, η οποία δεν ήθελε ανταγωνισμό στην επιρροή που ασκούσε πάνω στον γιο της. Υπήρχαν φήμες ότι ο Βασιλιάς ήταν ομοφυλόφιλος ή σεξουαλικά ανίκανος. Η έκφραση της σεξουαλικότητα του είχε μεγάλη επίδραση στη ζωή της Σοφία Μαγδαληνή, καθώς ο βασιλικός γάμος είχε σχεδιαστεί για να παράγει απογόνους, και γι’ αυτό συζητήθηκε πολύ. Η σεξουαλική του απειρία έχει κατηγορεί ως μη προοδευτική ή επίσης ότι ήταν ανύπαρκτη. Ως έφηβος, είχε ερωτευτεί τη μητέρα του Άξελ φον Φέρσεν, τη Χεδβίγη Κατερίνα Ντε λα Γκάρντι, όμως αυτό το αίσθημα δεν οδήγησε σε σεξουαλική επαφή μεταξύ τους. Το 1768, είχε άλλον ένα ερωτικό ενθουσιασμό για την αριστοκράτισσα Καρλόττα Ντυ Ριτζ, ο οποίος πάλι δεν θεωρείτε ότι ολοκληρώθηκε σεξουαλικά. Διάφορα έγγραφα που γράφτηκαν κατά τη διάρκεια της ζωής του, ισχυρίστηκαν ότι ήταν αμφιφυλόφιλος ή ομοφυλόφιλος.
Ορισμένες πηγές εξηγούν ότι τόσο η Βασίλισσα όσο και ο Βασιλιάς είχαν σοβαρά ανατομικά προβλήματα με αποτέλεσμα να υπάρχουν ερωτικές επιπλοκές. Ο Σουηδός ιστορικός Ερρίκος Λόνροθ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει καμία πραγματική απόδειξη για τις φήμες ότι ο Γουσταύος Γ΄ είχε την τάση για ομοφυλοφιλία ή αμφιφυλοφιλία, ούτε βέβαια για το γεγονός ότι ο γιος του, Γουσταύος Αδόλφος, ήταν νόθο παιδί.
Το 1774, ο Βασιλιάς διοργάνωσε το γάμο μεταξύ του αδελφού του, του μελλοντικού Κάρολου ΙΓ’ της Σουηδίας, και της Δούκισσας Χεδβίγης Ελισάβετ Καρλόττας, για να λύσει το άμεσο ζήτημα ενός κληρονόμου του θρόνου. Παρόλα αυτά, η Δούκισσα είχε ανύπαρκτες εγκυμοσύνες ή αποβολές μόνο, κάτι που μπορεί να έκανε τον Βασιλιά να επισπεύσει την ολοκλήρωση του δικού του γάμου και να αποκτήσει ένα δικό του γιο.
Το 1778, η Σόφια Μαγδαληνή γέννησε τον Γουσταύο Αδόλφο, διάδοχο του θρόνου. Σε ορισμένους κύκλους του Βασιλιά, υπήρχε η φημολογία ότι αυτό το αγόρι δεν ήταν δικό του παιδί. Κάποιοι πίστευαν ότι ο βιολογικός πατέρας ήταν ο Κόμης Αδόλφος Φρειδερίκος Μούνκ. Αυτή η φήμη υποστηρίχτηκε από μερίδα της κοινής γνώμης και του βασιλικού Παλατιού. Το γεγονός ότι η μητέρα του Γουσταύου Γ’, Λουΐζα Ουλρίκα είχε την ιδία γνώμη γι' αυτό το ζήτημα, οδήγησε σε μια μεγάλη ρήξη μεταξύ εκείνης και του γιου της.
Βασιλικό σκάνδαλο
Το 1775, ο Βασιλιάς Γουσταύος Γ΄ της Σουηδίας αποφάσισε να ολοκληρώσει τον γάμο του. Ισχυριζόμενος ότι είναι σεξουαλικά άπειρος κάλεσε τον Mούνκ να τον βοηθήσει να συμφιλιωθεί με τη σύζυγο του, και να διδάξει το ζευγάρι τους τρόπους σεξουαλικής επαφής για να ολοκληρώσουν το γάμος τους. Μέσω της Άννας Σοφίας Ράμστρομ, ο Κόμης Αδόλφος Φρειδερίκος Μούνκ της Φούλκιλας ήρθε σε επαφή με την Ίνγκριντ Μαρία Γουένερ, στην οποία είχε ανατεθεί να ενημερώσει τη βασίλισσα για την επιθυμία του βασιλιά, επειδή ήταν παντρεμένη και έμπιστη της βασίλισσας. Στις διαπραγματεύσεις, η Ράμστρομ ανέλαβε τον ρόλο του αγγελιοφόρου της Βασίλισσας, ενώ ο Κόμης Αδόλφος Φρειδερίκος Μούνκ έπαιξε τον ίδιο ρόλο για τον Βασιλιά. Αρχικά, η Μαρία Αούρορα Ούγκλα είχε εξεταστεί για αυτή την αποστολή, αλλά επιλέχτηκαν τελικά ο Μούνκ και η Άννα Σοφία επειδή ήταν εραστές εκείνη την εποχή.
Όταν έφτασε η ώρα να συνευρεθεί το βασιλικό ζεύγος, ο Φρειδερίκος Μούνκ και η Ράμστρομ βρίσκονταν σε ένα δωμάτιο κοντά στην κρεβατοκάμαρα, ώστε να είναι έτοιμοι να βοηθήσουν αν αυτό κρινόταν απαραίτητο. Πράγματι ο Αδόλφος Φρειδερίκος Μούνκ κλήθηκε στην κρεβατοκάμαρα κάποιες φορές. Στα γραπτά του αρχεία, τα οποία διατηρούνται στα Εθνικά Αρχεία της Σουηδίας, ο ίδιος ο Μούνκ αναφέρει ότι για να πετύχει αυτό που του ανατέθηκε, ήταν υποχρεωμένος να αγγίξει το ζευγάρι σωματικά. Όταν είχε γίνει πλέον γνώστη η συμμέτοχη του στη συμφιλίωση του βασιλικού ζευγαριού, άρχισαν σύντομα να κυκλοφορούν οι φήμες ότι ο Μούνκ ήταν ο πραγματικός πατέρας του παιδιού της Βασίλισσας Σοφίας Μαγδαληνής. Το 1786, όλα αυτά χρησιμοποιήθηκαν από την πολιτική αντιπολίτευση ως αντικείμενο κατηγοριών, και το 1789, ισχυρίστηκαν ότι ολόκληρο το Έθνος γνώριζε τη φήμη ότι ο Βασιλιάς ζήτησε από τον Mούνκ να αφήσει τη βασίλισσα έγκυο. Το σκάνδαλο πήρε όμως ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις, όταν κάποια φυλλάδια που παρουσίαζαν το θέμα, δημοσιεύτηκαν σε όλη τη Στοκχόλμη. Επιπρόσθετα, αυτό το ζήτημα έγινε καρικατούρα και από τον Κάρολο Αύγουστο Έρενσβαρντ σε ιδιωτικές του επιστολές (το σχέδιο του δημοσιεύθηκε το 1987), και κληροδότησε μια σειρά από φήμες και αστεία σχετικά με τον Γουσταύο Γ’, τη Σοφία Μαγδαληνή και Αδόλφος Φρειδερίκος Μούνκ, χωρίς να συμπεραίνετε όμως από τα λεγόμενα του, ότι πίστευε ότι αυτές οι διαδόσεις ήταν αληθινές. Υπήρξε επίσης μια φήμη ότι ο Βασιλιάς και η Βασίλισσα είχαν χωρίσει κρυφά και ότι η Βασίλισσα παντρεύτηκε τον Μούνκ.
Δεν υπάρχει απόδειξη ότι ο Μούνκ ήταν ο πατέρας του πρίγκιπα. Ο ιστορικός Ερρίκος Λόνροθ υπαινίχθηκε ότι τα ανατομικά προβλήματα που αναφέρονται στις αναφορές του Μούνκ, γνωστά μόνο σε λίγα έμπιστα άτομα, ήταν ο πρωταρχικός παράγοντας για το ότι άργησαν να αποκτήσουν κληρονόμο. Εκείνη την εποχή, οι φήμες έγιναν πιο έντονες, όταν το βασιλικό ζευγάρι πρόσφερε στον Μούνκ δώρα. Δηλαδή ο Βασιλιάς τον αναβάθμισε σε βαθμό αξιώματος και η βασίλισσα του έβγαλε σύνταξη, και του πρόσφερε ένα διαμαντένιο δαχτυλίδι και ένα ρολόι με την εικόνα της.
Η Λουΐζα Ουλρίκα διέταξε τον γιο της, Δούκα Κάρολο να ανακρίνει τον Μούνκ, και η είδηση έφτασε στα αυτιά του Βασιλιά και αυτός σοκαρίστηκε. Η Σοφία Μαγδαληνή σκανδαλίστηκε εξίσου από τις κατηγορίες. Ορκίστηκε ότι δεν θα μιλούσε ποτέ ξανά στην πεθερά της, και πράγματι έτσι και έκανε.
Ο Βασιλιάς διέταξε τη μητέρα του να ζητήσει δημόσια συγγνώμη για την κατηγορία της, παρουσία ολόκληρης της Βασιλικής Οικογένειας στις 12 Μαΐου 1778. Το γεγονός αυτό, όπως ήταν επόμενο, τράβηξε την προσοχή του κόσμου, αλλά επίσης διέρρηξε τους δεσμούς μεταξύ του Γουσταύου Γ΄ και της μητέρας του. Το σκάνδαλο όμως διατάραξε και τις Βασιλικές γιορτές. Σε μια από αυτές, συνέβη ένα ατύχημα. Συγκεκριμένα, το κοινό προσκλήθηκε σε ένα δημόσιο συμπόσιο για να γιορτάσει τη γέννηση του κληρονόμου, αλλά επιτράπηκε η είσοδος σε πάρα πολλά άτομα, και το πλήθος πανικοβλήθηκε. Αυτός ο πανικός οδήγησε στο να ποδοπατηθεί μέχρι θανάτου ένα μεγάλος αριθμός ατόμων που υπολογίζεται ότι ήταν μεταξύ των εξήντα και των εκατό.
Ο Στέφανος Ανδρέας Χέντιν, γιατρός στο βασιλικό παλάτι, ο οποίος παντρεύτηκε με μια από τις καμαριέρες της Βασίλισσας, την Καρλόττα Χέλμαν, ορθογράφησε δύο δηλώσεις που έχουν αναφερθεί σε σχέση με το σκάνδαλο. Το καλοκαίρι του 1780, κατά τη διάρκεια της απουσίας του Βασιλιά στο εξωτερικό, πέρασε από τα ιδιωτικά διαμερίσματα της Βασίλισσας, τα οποία αναμενόταν να είναι άδεια εκείνη την ώρα. Εκεί, ισχυρίστηκε ότι είδε τη βασίλισσα και τον βαρόνο Μούνκ να αγκαλιάζονται μεταξύ τους μέσω της όχι πολύ κλειστής πόρτας στην κρεβατοκάμαρα της. Για να τους προειδοποιήσει ότι δεν ήταν μόνοι, μουρμούρισε μια μελωδία και προσποιήθηκε ότι μιλούσε στον εαυτό του, λέγοντας ότι θα είχε πρόβλημα αν η Βασίλισσα τον ανακάλυπτε εκεί και έπειτα έφυγε από το δωμάτιο. Κατόπιν, ισχυρίστηκε ότι βρήκε τρείς ακριβές ενδυμασίες στο δωμάτιο του, λίγες μέρες μετά από αυτό το περιστατικό. Τον Οκτώβριο του 1781, ο Χέντιν συναντήθηκε με τον Βασιλιά στο διάδρομο καθώς πήγαινε προς την κρεβατοκάμαρα της Βασίλισσας. Ο Γουσταύος Γ’ τον ρώτησε τι ώρα ήταν, και ο γιατρός (σύμφωνα με τα λεγόμενα του) του απάντησε ως εξής στην ερώτηση του: "Σε εννέα μήνες, θα μπορώ να απαντήσω ακριβώς!" απάντηση που υπονοούσε ότι ο Βασιλιάς θα θυμόταν την ώρα που θα έπρεπε να αναρωτηθεί την πατρότητα του επόμενου παιδιού.
Το 1782, η Σοφία Μαγδαληνή απέκτησε ένα δεύτερο γιο, ο οποίος έζησε μόνο για ένα χρόνο. Μετά το θάνατο του μικρότερου γιου της, ο γάμος της επιδεινώθηκε περισσότερο. Τον Μάιο του 1784, η Βασίλισσα πιστεύεται ότι είχε μια αποβολή, και μετά από αυτό, δεν υπάρχουν άλλες σημειώσεις εγκυμοσύνης. Μια σύντομη συμφιλίωση του ζευγαριού που έγινε το 1787, θεωρήθηκε από τη Δούκισσα Χεδβίγη Ελισάβετ Καρλόττα στα ημερολόγια της ως προσωρινή, χωρίς ελπίδα να είναι πλήρης και διαρκής, καθώς ο Βασιλιάς δεν ήταν «δεκτικός στη γυναικεία γοητεία» (μια άλλη υπόνοια της Δούκισσας ότι ήταν ομοφυλόφιλος).
Το 1787, η Σοφία Μαγδαληνή κατέθεσε το ποσό των 50.000 ρίξνταλερς σε έναν λογαριασμό για τον Μούνκ, το οποίο φημολογείται γενικά ότι ήταν ένα «αποχαιρετιστήριο δώρο». Σε αυτό το σημείο, ο Μούνκ είχε ξεκινήσει μια σχέση με την μπαλαρίνα Γιοβάννα Μπάσσι, στην οποία η Σοφία Μαγδαληνή έδειχνε μεγάλη αντιπάθεια. Ο Βασιλιάς τρομοκρατήθηκε όταν άκουσε ότι η βασίλισσα είχε κάνει αυτή την κατάθεση και προσπάθησε να εμποδίσει να γίνει δημόσια γνώστη η συναλλαγή, αλλά δεν τα κατάφερε. Ωστόσο, ο Μούνκ συνέχισε να χρησιμοποιείται ως μεσολαβητής και αγγελιοφόρος μεταξύ του Βασιλιά και της Βασίλισσας, ειδικά κατά τη διάρκεια συγκρούσεων τους.
Είναι ενδιαφέρον όμως ότι ένα παιδί της Γιοβάννα Μπάσσι, που φημολογείται ότι είναι το παιδί του Μούνκ, είχε μια ισχυρή ομοιότητα με τον Πρίγκιπα.
Χήρα βασίλισσα
Στις 16 Μαρτίου 1792 ο Γουσταύος Γ’ δέχθηκε επίθεση που οδήγησε στον θάνατο του. Σύμφωνα με πληροφορίες, η Σοφία Μαγδαληνή σοκαρίστηκε και τρομοκρατήθηκε από αυτό το συμβάν. Καθώς η κηδεμονία ήταν απαραίτητη για τεθεί ο ανήλικος μονάρχης στο θρόνο, οι συνωμότες σκόπευαν να προσφέρουν αυτόν τον ρόλο στη Σοφία Μαγδαληνή, αντί του κουνιάδου της Δούκα Κάρολου, αναλαμβάνοντας εκείνοι τον στρατιωτικό έλεγχο. Αμέσως μετά την ενημέρωση για την επίθεση, η Σοφία Μαγδαληνή φώναξε τον αγαπημένο φίλο του βασιλιά, τον Γουσταύο Μαυρίκιο Άρμφελτ, και τον πήγε κοντά στον ετοιμοθάνατο μονάρχη. Εκεί, έπιασε τα χέρια του Βασιλιά και κλαίγοντας είπε στον Άρμφελτ: «''Πόσο τρομακτικό! Μια τόσο σκληρή φρικαλεότητα''!» Ενημερώθηκε για την κατάσταση του από τον Άρμφελτ, αλλά δεν της επιτράπηκε να πραγματοποιήσει περαιτέρω επισκέψεις, επειδή ο Βασιλιάς δεν ήθελε να λαμβάνει επισκέψεις από γυναίκες λόγω της άσχημης μυρωδιάς που έβγαινε από τις πληγές του. Με το θάνατο του στις 29 Μαρτίου 1792, η βασίλισσα προσπάθησε να πάει κοντά του, αλλά τη σταμάτησε ο κουνιάδος της, Δούκας Κάρολος, ο οποίος γονάτισε μπροστά της για να την εμποδίσει να μπει στο δωμάτιου του Γουσταύου Γ'. Η Σοφία Μαγδαληνή σκανδάλισε την κοινωνία του Παλατιού, καθώς παρατηρήθηκε ότι δεν φορούσε πένθιμα ενδύματα στην καθημερινότητα της, αλλά μόνο σε επισκέψεις και σε επίσημες περιστάσεις.
Ως χήρα βασίλισσα, ήταν ανακούφιση για εκείνη το να αποσυρθεί από τη δημόσια ζωή. Ο γαμπρός της, ο Δούκας Κάρολος, έγινε αντιβασιλέας και έτσι απέφυγε έναν πολιτικό ρόλο. Αντίθετα, η Σοφία Μαγδαληνή δεν ήθελε να συμμετάσχει σε αντιπροσωπευτικά καθήκοντα, και εγκατέλειψε τα καταλύματα της στο Παλάτι Ντόρτινινχολμ για να απαλλαγεί από αυτά. Ζούσε στο Βασιλικό Παλάτι της Στοκχόλμης κατά τη διάρκεια του χειμώνα, και στο Παλάτι Ουλρίκσνταλ κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Ζούσε σε έναν κύκλο της δικής της αυλής και σπάνια φιλοξένησε καλεσμένους εκτός από τις δια βίου φίλες της, Μαρία Αουρόρα Ούγκλα και τη βαρόνη Βιργινία Καρλόττα Μάντερστρομ. Σημειώνεται ότι, αν και απεχθανόταν τους εννοούμενους του συζυγούς της κατά τη διάρκεια της ζωής του, παρόλα αυτά ως χήρα, τους έδωσε αρμοδιότητες και θέσεις μέσα στο παλάτι. Η Σοφία Μαγδαληνή είχε στενή σχέση με τον γιο της, τον Γουσταύο Δ΄ Αδόλφο, ο οποίος την επισκεπτόταν τακτικά και μοιραζόταν μαζί του τα ενδιαφέροντα της για τη θρησκεία.
Το 1797, επέμενε να παραλείψει το πρωτόκολλο στην υποδοχή της νύφης της, Φρειδερίκη της Βάδης. Η εθιμοτυπία απαιτούσε ότι ως χήρα βασίλισσα, δεν πρέπει να χαιρετήσει τη νύφη της στη σκάλα του βασιλικού παλατιού με την υπόλοιπη βασιλική οικογένεια, αλλά να την περιμένει στο δικό της σαλόνι. Ωστόσο το αρνήθηκε δηλώνοντας: «''Ξέρω από τον εαυτό μου ποσό υπέφερα όταν έφτασα στη Σουηδία, και πόσο οδυνηρή ήταν για μένα η ψυχρή υποδοχή που μου δόθηκε από τη βασίλισσα Λουΐζα Ουλρίκα. Όσο για τη νύφη μου, αποφάσισα να την απαλλάξω από το να βιώσει τέτοια πικρά συναισθήματα!»'' Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του γιου της, σπάνια εμφανιζόταν στο παλάτι εκτός από τις Κυριακές και τις επίσημες περιστάσεις του Βασιλείου, και προτίμησε να μείνει στο σπίτι της. Συναντούσε τακτικά τον γιο της και την οικογένεια του σε οικογενειακές επισκέψεις, αλλά δεν συμμετείχε στη Βασιλική ζωή.
Το 1809 έγινε μάρτυρας του πραξικοπήματος και της επακόλουθης παραίτησης του παιδιού της, αφού η Σουηδία έχασε τη Φινλανδία από τη Ρωσία. Επηρεάστηκε βαθιά από την καθαίρεση του. Την ημέρα του πραξικοπήματος, ενημερώθηκε από τη φίλη της Μαρία Αούρορα Ούγκλα, και έσπευσε αμέσως να βρει τον γιο της, στον κατ’ οίκον περιορισμό του. Οι φρουροί όμως δεν της επέτρεψαν την είσοδο, και έπεσε κλαίγοντας στην αγκαλιά της φίλης της Ούγκλα. Λίγο αργότερα, τον επισκέφτηκε ο θειος του, Δούκας Κάρολος, συνοδευόμενος από φρουρούς, και της εξήγησε λεπτομερώς τι είχε συμβεί, κάτι που την έκανε να ξεσπάσει ξανά σε δάκρυα, εφόσον απαγορεύοντας επίσημα να δει τον γιο της. Όταν, κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας του Γουσταύου Δ' Αδόλφου, ζήτησε επίσημα άδεια για να τον δει, ο Κάρολος της είπε ότι δεν μπορούσε να το κάνει, παρά μόνο εάν της δινόταν άδεια από την κυβέρνηση. Τότε η Σοφία Μαγδαληνή σχολίασε δημοσίως: «''Η κυβέρνηση δεν ζήτησε άδεια για τη δολοφονία του συζύγου μου, ούτε ζήτησε καμία άδεια για την καθαίρεση και τη φυλάκιση του γιου μου. Αλλά εγώ είμαι υποχρεωμένη να λάβω την έγκριση τους, για να μιλήσω με το παιδί μου''.» Δεν είδε πότε ξανά τον γιο της, αλλά αλληλογραφούσε μαζί του για τα υπόλοιπο η ζωή της. Ο Γουσταύος Δ’ εξορίστηκε και αντικαταστάθηκε από τον θείο Κάρολο ΙΓ’. Εντούτοις, η Σοφία Μαγδαληνή παρέμεινε στη Σουηδία μέχρι το θάνατο της. Κατάφερε όμως να αποχαιρετήσει τη νύφη της και τα εγγόνια της, όταν αυτοί έφυγαν από τη Στοκχόλμη για να πάνε να ζήσουν μαζί με τον Γουσταύο Δ΄.
Τον Ιανουάριο του 1810, παρουσιάστηκε στον εκλεγμένο κληρονόμο του θρόνου, τον Κάρολο Αύγουστο, και ενθρονισμένο πρίγκιπα της Σουηδίας. Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του, σταμάτησε πριν από το πορτρέτο του εγγονού της Γουσταύου, και την ενημέρωσε ότι ήθελε να τον υιοθετήσει ως διάδοχο του. Αργότερα εκείνο το έτος (στις 2 Νοεμβρίου 1810), μετά τον αιφνίδιο θάνατο του Κάρολου Αύγουστου, παρουσιάστηκε στον επόμενο εκλεγμένο διάδοχο του θρόνου, τον Κάρολο ΙΔ’ Ιωάννη. Την αντιμετώπισε με καχυποψία, καθώς πίστευε ότι η Σοφία Μαγδαληνή δεν ήθελε να τον συναντήσει. Εκείνη όμως σχολίασε: «''Είμαι ευγνώμων για την ευαισθησία του πρίγκιπα του Στέμματος, αλλά κάνει λάθος, αν πιστεύει ότι δεν θέλω να τον δω! Θα ήταν άδικο αν ήθελα να του κρατήσω την ελάχιστη δυσαρέσκεια απέναντι του, γιατί δεν είναι αυτός που εκθρόνισε τον γιο μου''!». Στη συνάντηση, το πρόσωπο της λέγεται ότι ήταν χλωμό, αλλά στο τέλος εκείνη ήταν ενθουσιασμένη από τη γοητεία του. Μάλιστα το 1811, η Σοφία Μαγδαληνή ήταν ανάμεσα στα λίγα άτομα του Σουηδικού Παλατιού που φέρονταν με ευγένεια στη σύζυγο του μονάρχη, την Ντεζιρέ Κλαρί.
Τον Σεπτέμβριο του 1812, η Ζερμαίν ντε Σταλ συνάντησε τη Σοφία Μαγδαληνή και της έδωσε την εξής εντύπωση: «''Η Μεγαλειότης της ανέλυσε τα βιβλία μου, ως μια μορφωμένη γυναίκα, της οποίας η κρίση έδειξε μεγάλη πληρότητα, όσο και ευαίσθητο συναίσθημα. Κανένας δεν με έχει εντυπωσιάσει τόσο πολύ, (όσο η Σοφία Μαγδαληνή) έκτος από τη βασίλισσα σας(Ντεζιρέ Κλαρί)! Σχεδόν τόλμησα να μην της απαντήσω, και ήμουν συνεπαρμένη από τη βασιλική δόξα γύρω της. Μου απέπνευσε τόσο σεβασμό, που εγώ αναρίγησα''!». Όταν ο Πρίγκιπας απαγόρευσε οποιαδήποτε επαφή μεταξύ των Σουηδών και της πρώην βασιλικής οικογένειας, η Ζερμαίν ντε Σταλ ζήτησε να γίνει εξαίρεση για τη Σοφία Μαγδαληνή. Αν και της δόθηκε τελικά η άδεια, οι επιστολές της έπρεπε πρώτα να διαβάζονται από τον Υπουργό Εξωτερικών Λαρς φον Ένγκστρομ.
Η Σοφία Μαγδαληνή προς το τέλος της ζωής της απομονώθηκε περισσότερο και η υγεία της επιδεινώθηκε. Από το 1812, αφιέρωσε μεγάλο μέρος του χρόνου της στη φιλία της με τον νεαρό ερασιτέχνη βοτανολόγο, τον βαρόνο Αντώνη Φρειδερίκο Γράνγκελ. Δεν ανέκαμψε ποτέ πλήρως μετά από ένα εγκεφαλικό επεισόδιο που υπέστη τον Μάιο του 1813. Πέθανε λίγους μήνες αργότερα στις 21 Αύγουστου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Όλντενμπουργκ Κατηγορία:Βασίλισσες της Σουηδίας Κατηγορία:Βασιλομήτωρ Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Δανίας Κατηγορία:Διάδοχοι της Σουηδίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Νορβηγίας
Σχέσεις Γερμανίας-Καζακστάν
Οι διπλωματικές σχέσεις μεταξύ της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας και της Δημοκρατίας του Καζακστάν δημιουργήθηκαν το 1991 μετά την ανεξαρτησία του Καζακστάν από την πρώην Σοβιετική Ένωση. Οι Γερμανοί και οι Καζάκοι έχουν μια κοινή ιστορία, που χρονολογείται από τον Β ' Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν οι Γερμανοί που ζούσαν στην περιοχή του Βόλγα της Ρωσίας μεταφέρθηκαν ή φυλακίστηκαν στην ανατολική στέπα της Σοβιετικής Ένωσης στο σημερινό έδαφος του Καζακστάν. Με την κατάρρευση της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, περίπου ένα εκατομμύριο Γερμανοί έζησαν στο Καζακστάν.
Πολιτιστικές σχέσεις
Η Γερμανία και το Καζακστάν διαθέτουν ένα ισχυρό πλαίσιο για την προώθηση και τη διατήρηση της πολιτιστικής ανταλλαγής και των ανθρώπινων σχέσεων.
Οικονομικές σχέσεις
Πάνω από 1450 εταιρείες με γερμανικό κεφάλαιο, συμπεριλαμβανομένων κοινοπραξιών, αντιπροσωπειών γερμανικών εταιρειών και τραπεζών, είναι εγγεγραμμένες στο Καζακστάν. Πάνω από 900 γερμανικές επιχειρήσεις δραστηριοποιούνται ενεργά στο Καζακστάν, συμπεριλαμβανομένων των Heidelberg Cement, Daimler, Volkswagen, MAN, Siemens, Knauf, RWE, Bayer, BASF, Bosch, METRO κ.λπ.
Εμπορικές συναλλαγές
Η Γερμανία ήταν μια από τις πρώτες χώρες, που επέκτεινε εξαγωγικές πιστώσεις στο πλαίσιο διμερούς συμφωνίας προς το Καζακστάν το 1992 για τη στήριξη Γερμανών κατασκευαστών και τον εκσυγχρονισμό της οικονομίας της αγοράς του Καζακστάν. Το διμερές εμπόριο μεταξύ των δύο χωρών ανήλθε σε 4 δισεκατομμύρια ευρώ το 2016. Ο κύκλος εργασιών μεταξύ Καζακστάν και Γερμανίας, ο οποίος παρουσίασε μείωση το 2014-2016 λόγω της οικονομικής κρίσης, σχεδόν έφτασε στο επίπεδο πριν από την κρίση το 2017. Το συνολικό εμπόριο μεταξύ Καζακστάν και Γερμανίας το 2017 ανήλθε σε 4 δισεκατομμύρια 856 εκατομμύρια ευρώ, το οποίο αντιστοιχεί στο 81,3% του κύκλου εργασιών της Γερμανίας με τις χώρες της Κεντρικής Ασίας.
Επένδυση
Ένα μεγάλο μέρος των ξένων επενδύσεων στο Καζακστάν προέρχεται από τη Γερμανία. Οι άμεσες ξένες επενδύσεις (FDI) στο Καζακστάν από τη Γερμανία ξεπέρασαν τα 183 εκατομμύρια δολάρια το 2018. Οι ΑΞΕ κατευθύνθηκαν κυρίως στο εμπόριο, τη βιομηχανία και τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.
Διπλωματία για το κλίμα
Η Πρωτοβουλία για την Πράσινη Κεντρική Ασία είναι μια πρωτοβουλία της Δημοκρατίας της Γερμανίας για την ευθυγράμμιση και την προώθηση πολιτικών για το κλίμα και την ασφάλεια στο Καζακστάν και σε άλλα περιφερειακά έθνη.
Κρατικές επισκέψεις
Η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ επισκέφθηκε το Καζακστάν το 2010, όπου συναντήθηκε με τον Πρόεδρο Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγεφ, για να ξεκινήσει μια «πιο δυναμική συνεργασία» με το Καζακστάν. Η Μέρκελ έθεσε ένα στεφάνι στο μνημείο Otan Qorgaushylar, ένα μνημείο στην Αστάνα για τους πεσόντες στρατιώτες του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου (το Ανατολικό Μέτωπο του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου).
Ο Γερμανός πρόεδρος Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάιερ σημείωσε σε μια επίσκεψη τον Ιούλιο του 2017 στην Αστάνα ότι οι σχέσεις Γερμανίας-Καζακστάν είχαν αυξηθεί πιο κοντά και ευρύτερα τα τελευταία 25 χρόνια. Ο Γερμανός Πρόεδρος πραγματοποίησε την επίσκεψή του, για να συμμετάσχει στην Εθνική Ημέρα της Γερμανίας στην EXPO-2017. Κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του, ο Γερμανός Πρόεδρος συναντήθηκε με τον ομόλογό του από το Καζακστάν Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγεφ, για να συζητήσει τη συνεργασία των χωρών στην οικονομία, την τεχνολογία και την εκπαίδευση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διμερείς σχέσεις της Γερμανίας
Ντουμπροβάτσκο Πριμόριε
Ο Ντουμπροβάτσκο Πριμόριε (Dubrovačko Primorje, Παράλιο Ντουμπρόβνικ) είναι δήμος που βρίσκεται βορειοδυτικά του Ντουμπρόβνικ στην κομητεία Ντουμπρόβνικ-Νέρετβα στη νότια Κροατία. Ο δήμος σύνορα εκτείνονται σε όλη τη διαδρομή μέχρι το Νέουμ στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Είναι υπανάπτυκτος δήμος και χαρακτηρίζεται στατιστικά ως η Περιοχή Ειδικής Κρατικής μέριμνας Πρώτης Κατηγορίας από την Κυβέρνηση της Κροατίας.
Ο δήμος αποτελείται από τους παρακάτω οικισμούς:
Παραπομπές
Κατηγορία:Κομιτάτο του Ντούμπροβνικ-Νερέτβα
Γκρίμπουφ
Το Γκρίμπουφ (πολωνικά: Grybów, Грибів, Grünberg, γίντις: גריבאוו) είναι πόλη του Πόβιατ Νόβι Σοντς, στο Βοεβοδάτο Ελάσσονος Πολωνίας της Πολωνίας. Ο πληθυσμός του είναι 5.962 κάτοικοι (2020). Βρίσκεται στην καρδιά της οροσειράς Ντόουι Γιασιέλσκο-Σανότσκιε και το μέσο υψόμετρο είναι 370 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, αν και υπάρχουν ορισμένοι λόφοι που βρίσκονται εντός των ορίων της πόλης. Το Γκρίμπουφ είχε την πιο απότομη πλατεία πόλης στη μεσαιωνική Ευρώπη.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Πλατεία αγοράς Η ιστορία του Γκρίμπουφ χρονολογείται από τον Πρώιμο Μεσαίωνα στην Πολωνία, όταν ο οικισμός ανήκε στο Καστελανάτο του Μπιετς υπό τον Βασιλιά Καζίμιρ Γ΄ το Μέγα της δυναστείας των Πιαστ. Ο χάρτης πόλης της εκδόθηκε από τον Καζίμιρ στις 15 Μαΐου 1340 για τον Χάνκο Μπόγκατς, μετά την καταστροφή που προκλήθηκε από την εισβολή των Μογγόλων. Το νέο κέντρο της πόλης ανεγέρθηκε σε ένα λόφο στη θέση του πρώην χωριού Μπιάουα( Biała). Εκείνη την εποχή, το Γκρίμπουφ ονομαζόταν Γκρίνμπεργκ (Grynberg).
Περίοδος των διαμελισμών
Από τον πρώτο διαμελισμό της Πολωνίας το 1772 έως το 1918, η πόλη ήταν μέρος της Μοναρχίας των Αψβούργων, η κύρια πόλη της περιφέρειας με το ίδιο όνομα και μία από τις 78 επαρχίες της Αυστριακής Γαλικίας. Κατά τη διάρκεια της αυστριακής κυριαρχίας, υπήρχε εκτεταμένη φτώχεια και πείνα μεταξύ των ντόπιων αγροτών. Το 1846, πολλά αρχοντικά κάηκαν στη λεγόμενη Σφαγή της Γαλικίας. Το 1849, το Γκρίμπουφ επισκέφτηκε ο Αυτοκράτορας Φραγκίσκος Ιωσήφ Α΄ της Αυστρίας, και τη δεκαετία του 1860, την πόλη επισκέφτηκε ο ζωγράφος Άρτουρ Γκρότγκερ, ο οποίος ήρθε εδώ για να δει την αρραβωνιαστικιά του, Άννα Μοννέ. Το 1900, ο Στανίσουαφ Βισπιάνσκι και ο Γιούζεφ Μεχόφερ επισκέφτηκαν επίσης την πόλη.
Στα τέλη του 19ου αιώνα, το Γκρίμπουφ ανέκαμψε σταδιακά, λόγω της κατασκευής σιδηροδρομικής γραμμής και της ανακάλυψης πετρελαίου. Τον Μάιο του 1915, η Επίθεση στο Γκορλίτσε-Τάρνουφ έγινε εκεί κοντά. Στη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία, το Γκρίμπουφ ήταν η πρωτεύουσα ενός πόβιατ, αλλά μόνο μέχρι το 1932, όταν το Πόβιατ Γκρίμπουφ διαλύθηκε. Στη δεκαετία του 1930, τα τοπικά χωριά ήταν κέντρα διαδηλώσεων αγροτών (βλ. απεργία χωρικών στην Πολωνία του 1937), και την πόλη επισκέφτηκε πολλές φορές ο Βιντσέτι Βίτος.
Στις 20 Αυγούστου 1942, 360 Εβραίοι πολίτες της πόλης συγκεντρώθηκαν από τους Ναζί και απομακρύνθηκαν 2 χιλιόμετρα μακριά για να σφαγιαστούν στα δάση της Μπιάτα Νόβα. Υπάρχει ένα μνημείο στον ομαδικό τους τάφο σήμερα και το αναστηλωμένο εβραϊκό νεκροταφείο αποκαλύφθηκε τον Νοέμβριο του 2019.
Κάμιεν Κραγένσκι
Το Κάμιεν Κραγένσκι (πολωνικά: Kamień Krajeński, Kamin in Westpreußen), μεταξύ 1920-1945 Κάμιεν Πομόρσκι (Kamień Pomorski), είναι πόλη του Πόβιατ Σεμπούλνο, στο Βοεβοδάτο Κουγιαβίας-Πομερανίας της βόρειας Πολωνίας. Ο πληθυσμός του είναι 2.338 κάτοικοι (2020). Βρίσκεται στην εθνοπολιτιστική περιοχή Κράινα.
Γκρίμπουφ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Ελάσσονος Πολωνίας Κατηγορία:Πόβιατ Νόβι Σοντς Κατηγορία:Βοεβοδάτο Κρακοβίας (14ος αιώνας-1795) Κατηγορία:Βοεβοδάτο Κρακοβίας (1919-1939)
Κάμιεν Κραγένσκι
Ιστορία
Η πρώτη ιστορική καταγραφή του Κάμιεν προέρχεται από το 1107. Το όνομά του σημαίνει «πέτρα» στα πολωνικά. Ήταν έδρα ενός καστελάτου κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μπολέσλαφ Γ΄ του Στραβόστομου του Βασιλείου της Πολωνίας. Τον 13ο αιώνα ανήκε στον Αρχιεπίσκοπο του Γκνιέζνο. Καταλήφθηκε για λίγο από τους Τεύτονες Ιππότες το 1339 πριν επιστρέψει στην Πολωνία. Το 1359, έλαβε δημοτικά δικαιώματα από τον Αρχιεπίσκοπο Γιαρόσουαφ Μπογκόρια. Λίγο μετά χτίστηκε ένα αμυντικό κάστρο που επέζησε μέχρι το 1721. Διοικητικά βρισκόταν στο Πόβιατ Νάκουο στο Βοεβοδάτο Κάλις (1314-1793) στην Επαρχία Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος.
Μετά τον πρώτο διαμελισμό της Πολωνίας το 1772, το Κάμιεν προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας και με το γερμανοποιημένο όνομα Kamin (Κάμιν), αποτελούσε μέρος του Κράις Φλάτοφ στην πρωσική επαρχία της Δυτικής Πρωσίας. Από το 1871 ανήκε στη Γερμανική Αυτοκρατορία. Σύμφωνα με την απογραφή του 1910, το Κάμιν είχε πληθυσμό 1.547 κατοίκων, εκ των οποίων οι 1.312 (84,8%) ήταν Γερμανοί.
Το 1920, το ανατολικό τμήμα της περιοχής, συμπεριλαμβανομένων των πόλεων Κάμιεν, Βιέντσμπορκ και Σεμπούλνο Κραγένσκιε, που είχε 30.516 κατοίκους (συμπεριλαμβανομένων 8.600 Πολωνών) επανενσωματώθηκε στη νεοσύστατη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία μετά τη Συνθήκη των Βερσαλλιών. Η πόλη έγινε μέρος του Πόβιατ Σεμπούλνο. Μετά τη γερμανική εισβολή στην Πολωνία, το Πόβιατ Σεμπούλνο προσαρτήθηκε από τη Ναζιστική Γερμανία το 1939 και έγινε μέρος του Κράις Σέμπελμπουργκ. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, οι Πολωνοί υπέστησαν διώξεις, μαζικές συλλήψεις, απελάσεις και σφαγές. Πολλοί Πολωνοί φυλακίστηκαν σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Ράντζιμ και σε μια φυλακή που ιδρύθηκε από τους Selbstschutz στο Σεμπούλνο Κραγένσκιε και αργότερα δολοφονήθηκαν εκεί ή απελάθηκαν σε άλλα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Μαζικές συλλήψεις Πολωνών πραγματοποιήθηκαν από τον Σεπτέμβριο του 1939. Το 1945, η πόλη αποκαταστάθηκε στην Πολωνία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Κουγιαβίας-Πομερανίας Κατηγορία:Δυτική Πρωσία Κατηγορία:Βοεβοδάτο Πομερανίας (1919-1939)
Οκτάβιος Φαρνέζε της Πάρμας
Ο Οκτάβιος, ιταλ. Ottavio (9 Οκτωβρίου 1524 - 18 Σεπτεμβρίου 1586) από τον Οίκο των Φαρνέζε ήταν δούκας της Πάρμας & Πλακεντίας (1547-86) και τού Κάστρο (1545-47, 53-86).
Βιογραφία
Το 1538 έκανε τον γάμο του με τη Μαργαρίτα των Αψβούργων, νόθη κόρη τού Καρόλου Ε΄ της Γερμανίας. Ο Οκτάβιος ήταν 14 ετών, ενώ η Μαργαρίτα, πρόσφατα χήρα, 15 ετών. Στην αρχή δεν την ήθελε, αλλά όταν το 1541 επέστρεψε τραυματισμένος από μία εκστρατεία στο Αλγέρι, έγινε στοργικός μαζί της. Το 1540 έγινε κύριος τού Καμερίνο, αλλά παραιτήθηκε από το φέουδο αυτό, όταν ο πατέρας του έγινε δούκας της Πάρμας το 1545. Το 1547 οι ευγενείς της Πάρμας φόνευσαν τον Πέτρο-Λουδοβίκο και τότε στρατεύματα τού Καρόλου Ε΄ κατέλαβαν την Πλακεντία. Ο Πάπας Παύλος Γ΄ διόρισε στην Πάρμα έναν παπικό απεσταλμένο (legatus), δίνοντας στον Οκτάβιο το Καμερίνο ως αντιστάθμισμα· [ροσπάθησε να ανακαταλάβει την Πλακεντία και τη ζήτησε από τον Κάρολο Ε΄ για την Εκκλησία.
Τότε οι Φαρνέζε προσπάθησαν βίαια να καταλάβουν την Πάρμα· δεν επέτυχαν και ήλθαν σε συνεννόηση με τον κονντοττιέρο Φερδινάνδο Γκοντζάγκα. Ο πάπας απεβίωσε το 1549 και στο μεσοδιάστημα που ακολούθησε, ο Οκτάβιος προσπάθησε να εκδιώξει τον κυβερνήτη της Πάρμας, αλλά χωρίς επιτυχία. Ο νέος Πάπας Ιούλιος Γ΄ του απένειμε το δουκάτο το 1551.
Ο Φερδινάνδος Γκοντζάγκα αρνήθηκε να εγκαταλείψει την Πλακεντία και απείλησε να καταλάβει την Πάρμα, έτσι ο Οκτάβιος ζήτησε τη συνδρομή της Γαλλίας. Ο πάπας, που διεξήγε τότε τη Σύνοδο τού Τρέντο και ήθελε να έχει καλές σχέσεις με τον Κάρολο Ε΄, διέταξε τον Οκτάβιο να τού επιστρέψει την Πάρμα. Ο Φαρνέζε αρνήθηκε και ο πάπας τον αποστέρησε από τις Ρωμαϊκές κτήσεις του και το ίδιο έκανε ο Κάρολος Ε΄ για τις Λομβαρδικές κτήσεις τού Οκτάβιου. Τότε Γαλλικός στρατός κατέλαβε την Πάρμα και ο Φερδινάνδος πολιόρκησε την πόλη. Ο Οκτάβιος ήλθε σε συνεννόηση με τον πεθερό του Κάρολο Ε΄ και έτσι ανέκτησε την Πλακεντία και άλλα φέουδα. Πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του ήσυχα στη διαμονή του και κυβέρνησε με μετροπάθια και σύνεση, κερδίζοντας τη συμπάθεια τού λαού του. Απεβίωσε το 1586 και τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Αλέξανδος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα των Αψβούργων, κόρη τού Καρόλου Ε΄ της Γερμανίας και είχε τέκνο:
Είχε δύο ακόμη τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Φαρνέζε
Πάος ποταμός
Ο Πάος είναι παραπόταμος του Λάδωνα. Ονομάζεται επίσης "Πάϊος" ή "Ξεροπόταμος" ή "χείμαρρος της Πάου" αλλά και "Γαϊδουροπνίκτρης".
Πρόκειται στην πραγματικότητα για μικρό χείμαρρο ο οποίος πηγάζει από τις πλαγιές των βουνών "Άγιος Αθανάσιος", "Ράχες" και "Τρίφτα" και συγκεκριμένα από τα ρυάκια "Αιτία" και "Αχνίτικο", τα οποία διασχίζουν το εγκαταλελειμμένο χωριό Πάος (πρώην: Σκούπι) το οποίο βρίσκεται κτισμένο σε αυτές τις πλαγιές, και αποτελούν τις πηγές του ποταμού ο οποίος ονομάζεται και Σκουπέικος. Το καλοκαίρι ξηραίνεται λόγω των ποτιστικών αγρών.
Φυσιογνωμία
Αναφέρεται ότι και αυτός, όπως κυρίως ο Λάδωνας, προσφέρεται για αθλητικές δραστηριότητες π.χ. κανόε-καγιάκ και ράφτινγκ. Στο ρου του υπάρχουν δύο πέτρινα γεφύρια: το "Τζηφαίικο" και το επονομαζόμενο "Τρικάμαρο", που είναι περισσότερο γνωστό, το οποίο έχει τρεις ανισομερείς τοξωτές καμάρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Παΐων Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Χέραρντ Σχέρλερ
Ο Χέραρντ Σχέρλερ (Gerard Jacobus Scheurleer), (Χάγη, 29 Μαΐου 1886 - Χάγη, 11 Οκτωβρίου 1948 ), ήταν Ολλανδός πρωταθλητής της αντισφαίρισης και του χόκεϊ επί χόρτου, καθώς και αθλητικός συγγραφέας. Ήταν μέλος του συλλόγου της Χάγης Λόουν τένις Κλαμπ Λεϊμόνιανς και συνέβαλε στην ανάπτυξη της αντισφαίρισης στις Κάτω Χώρες.
Οικογένεια
Ήταν γιος του Χέραρντ Σχέρλερ (1854-1890), που είχε την εταιρεία Scheurleer & Zoonen και της Γιοχάνα Βίκενς (1856-1927). Θείος του ήταν ο Ντανιέλ Φρανσουά Σχέρλερ τραπεζίτης, επιχειρηματίας και ιστορικός μουσικής, Ο ίδιος δεν παντρεύτηκε ποτέ.
Αθλητική καριέρα
Ο Σχέρλερ κέρδισε τον πρώτο του τίτλο στην αντισφαίριση το 1908, ενώ συνολικά ήταν οκτώ φορές πρωταθλητής Ολλανδίας στο διπλό ανδρών και τέσσερις στο μικτό. Σαν αθλητής του χόκεϊ σε χόρτο αγωνίστηκε με τους συλλόγους ODIS και TO.GO όπου κέρδισε αρκετές φορές το πρωτάθλημα Ολλανδίας. Το 1922 έχασε το ένα του πόδι σε ατύχημα με μοτοσικλέτα και έκτοτε ήταν προπονητής.
Το 1906 συμμετείχε στη Μεσολυμπιάδα της Αθήνας στην αντισφαίριση. Στο μονό ανδρών κατέλαβε την τέταρτη θέση, αφού αποκλείστηκε στα ημιτελικά από τον Γάλλο Μορίς Ζερμό με 2-0 σετ, ενώ στο διπλό ανδρών με συμπαίκτη τον Κάρελ Μπέκεμα αποκλείστηκαν στο δεύτερο γύρο, χάνοντας με 2-0 σετ από τους μετέπειτα χρυσούς ολυμπιονίκες Ντεκουζί - Ζερμό. Συμμετείχε στο τουρνουά Γουίμπλεντον το 1919 όπου αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο, καθώς και το 1920 όπου αποκλείστηκε στον τρίτο γύρο.
Το 1936 ήταν ρεπόρτερ και σχολιαστής στους Ολυμπιακούς αγώνες του Βερολίνου.
Συγγραφικό έργο
Ο Σχέρλερ συνέγραψε βιβλία με θεματολογία την αντισφαίριση :
Κοιλάδα του κεντρικού Ρήνου
Η Κοιλάδα του κεντρικού Ρήνου (ή φαράγγι του Ρήνου) είναι το όνομα που χρησιμοποιείται για τον προσδιορισμό μιας έκτασης περίπου 65 χιλιομέτρων κατά μήκος του ποταμού Ρήνου, μεταξύ των πόλεων Κόμπλεντς και Μπίνγκεν της Γερμανίας. Το 2002, η περιοχή αυτή συμπεριλήφθηκε στον Κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO λόγω της σπουδαιότητας των γεωλογικών, ιστορικών, πολιτιστικών και βιομηχανικών στοιχείων που συνδυάζει.
Περιγραφή
Οι βράχοι της περιοχής έχουν δημιουργηθεί κατά την Δεβόνια περίοδο και είναι γνωστοί ως Φάση του Ρήνου. Πρόκειται για ιζηματογενή βράχια που αποτελούνται κυρίως από σχιστόλιθο και είναι πλούσια σε απολιθώματα. Οι βράχοι υπέστησαν σημαντική αναδίπλωση κατά τη διάρκεια της Λιθανθρακοφόρου περιόδου. Το φαράγγι δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια μιας πολύ πιο πρόσφατης ανύψωσης του εδάφους κατά την οποία δημιουργήθηκαν τα απότομα τοιχώματα του ποταμού, τα οποία σε κάποια σημεία φτάνουν σε ύψος 200 μ., με τον πιο διάσημο, τον βράχο της Λόρελάϊ.
Η κοιλάδα έχει το ιδιαίτερο μικροκλίμα της και φιλοξενεί ορισμένα είδη του ζωικού και φυτικού βασιλείου που δεν απαντώνται σε άλλα μέρη της ευρύτερης περιοχής. Στις πλαγιές είχαν ήδη δημιουργηθεί αναβαθμίδες πριν από πολλούς αιώνες για γεωργικούς σκοπούς, ιδίως για την αμπελουργία και ιδιαίτερα σε εκείνες τις πλαγιές που είναι προσανατολισμένες προς τον Νότο.
Ιστορία
Ο Ρήνος υπήρξε βασική εμπορική οδός της κεντρικής Ευρώπης από τους προϊστορικούς χρόνους, επιτρέποντας τη γέννηση πολλών μικρών οικισμών κατά μήκος της πορείας του. Λόγω των γεωγραφικών περιορισμών, πολλοί από αυτούς τους οικισμούς δεν μπόρεσαν να αναπτυχθούν σημαντικά, διατηρώντας έτσι τη μεσαιωνική γοητεία τους ανέπαφη. Κατά τη διάρκεια του μεσαίωνα χτίστηκαν σημαντικά κάστρα και η περιοχή ήταν μια από τις σημαντικότερες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Πολλά από τα κάστρα καταστράφηκαν στον Τριακονταετή Πόλεμο, ενώ τώρα τα ερείπια τους αποτελούν τουριστικό πόλο έλξης. Βάσει της Συνθήκης Ειρήνης της Βασιλείας του 1785 η Γαλλία έλαβε ολόκληρη την δυτική όχθη του Ρήνου. Το 1806 οι πρίγκιπες της Ρηνανίας εντάχθηκαν στην Συνομοσπονδία του Ρήνου, ένα κρατίδιο-μαριονέτα της Γαλλίας. Με τη λήξη των Ναπολεόντειων Πολέμων, στο Συνέδριο της Βιέννης (1815), η κοιλάδα πέρασε στην Πρωσία και μετατράπηκε σε εμβληματική εικόνα της Γερμανίας. Η περιοχή ανήκει πλέον στο κρατίδιο της Ρηνανίας-Παλατινάτου και ένα μικρό μέρος της στο κρατίδιο της Έσσης.
Αυτό το τμήμα της κοιλάδας του Ρήνου είναι πλούσιο σε φολκλόρ και πολύ σημαντικό για τη γερμανική λαογραφία, πέρα από το μύθο της Λόρελαϊ, που καθισμένη στον πιο ψηλό βράχο μάγευε τους περαστικούς, εδώ διαδραματίζεται η ιστορία της όπερας Το Λυκόφως των Θεών του Ρίχαρντ Βάγκνερ. Τα τελευταία χρόνια διοργανώνεται το ετήσιο Φεστιβάλ του Φλεγόμενου Ρήνου (Rhein in Flammen) με θεαματικά πυροτεχνήματα από τον Μάιο μέχρι τον Σεπτέμβριο.
Πόλεις κατά μήκος της κοιλάδας
δεξιά|250px|χάρτης
Κάστρα και παλάτια κατά μήκος της κοιλάδας
κέντρο|500px 2000px|Πανοραμική όψη της κοιλάδας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς Κατηγορία:Περιοχές της Γερμανίας Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Γερμανία
Μαλτέζικη τίγρη
thumb|Καλλιτεχνική αναπαράσταση μαλτέζικης τίγρεως Η μαλτέζικη τίγρη ή μπλε τίγρη είναι αναφερομένη αλλά μη αποδεδειγμένη χρωματισμένη μορφή μιας τίγρης, αναφερόμενη κυρίως στο Φουτσιάν της Κίναςς.
Λέγεται ότι έχει μπλε γούνα με σκούρες γκρι λωρίδες. Οι περισσότερες από τις μαλτέζικες τίγρεις αναφέρθηκαν ως προερχόμενες από το πληθυσμό της τίγρης της Νότιας Κίνας. Η νότια κινεζική τίγρη σήμερα είναι εξαιρετικά απειλούμενη λόγω της παράνομης και συνεχιζόμενης χρήσης της στην παραδοσιακή κινεζική ιατρική και οι «μπλε» αποχρώσεις μπορεί να έχουν εξαφανιστεί ολοκληρωτικά. Μπλε τίγρεις έχουν αναφερθεί και στη Κορέα.
Ο όρος «μαλτέζικη» προέρχεται από τη ορολογία της σπιτικής γάτας για το μπλε τρίχωμα και αναφέρεται στο σχιστολιθικό γκρι. Πολλές γάτες με αυτό το χρώμα υπάρχουν στη Μάλτα, γεγονός που μπορεί να έχει συμβάλει στη χρήση του επιθέτου σε αυτή την περίπτωση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αιλουρίδες
Φλωριάδα Αιτωλοακαρνανίας
Η Φλωριάδα είναι ορεινό χωριό στην Αιτωλοακαρνανία σε υψόμετρο 540 μέτρα.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Η Φλωριάδα βρίσκεται στα βόρεια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Άρτας, σε απόσταση 46,5 χλμ. Β. από την Αμφιλοχία και 25 χλμ. ΝΑ. από την Άρτα. Είναι κτισμένη στις βόρειες πλαγιές του Μακρυνόρους και δίπλα από το χωριό περνάει η επαρχιακή οδός Κομποτίου - Πατιοπούλου. Το πιο σημαντικό θρησκευτικό αξιοθέατο της περιοχής είναι στα νότια του χωριού ανάμεσα με το Ελαιόφυτο, η Ιερά Μονή Δρυμοναρίου που είναι  αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου και από το 1986 έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Το καθολικό της μονής είναι "στενόμακρη βασιλική χτισμένη σε διαφορετικά χρονικά διαστήματα (με παλαιότερη χρονολογία 1639), με ξυλόγλυπτο τέμπλο, οροφή με ρομβόσχημο φάτνωμα, είναι δε κατάγραφη με τοιχογραφίες του 18ου αιώνα". Ιστορικό διατηρητέο μνημείο είναι και η "Κούλια Φλωριάδας", διώροφος πύργος κυλινδρικής διατομής ο οποίος αποτελεί "χαρακτηριστικό κτίσμα φρουριακής τεχνικής, από τα ελάχιστα που σώζονται σήμερα, σε καλή κατάσταση στην Eλλάδα"
Ονομασία - Διοικητικά
Η παλιά ονομασία του χωριού είναι Λιάσκοβο και έτσι αναφέρεται επίσημα το 1971 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Φλωριάδας. Το 1974 με το ΦΕΚ 229Α - 24/08/1974 ορίζεται έδρα της κοινότητας Φλωριάδας και το 1978 με το ΦΕΚ 18Α - 16/02/1978 μετονομάστηκε σε Φλωριάδα. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με την Παλαιά Φλωριάδα, το Ελαιόφυτο, το Καθαροβούνι, την Καστριώτισσα, την Χρυσοπηγή, το Παλαιόκαστρο και τη Χρυσορράχη αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Φλωριάδας που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Μενιδίου του Δήμου Αμφιλοχίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 699 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 127.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αμφιλοχίας
Τρωική ομάδα του Δία
Τα τρωικά αντικείμενα του Δία ή Τρώες του Δία, είναι μεγάλος σχηματισμός αστεροειδών τύπου τρωικών αντικειμένων, οι οποίοι βρίσκονται στην τροχιά του Δία γύρω από τον Ήλιο, και κινείται γύρω από ένα από τα δύο σημεία Λαγκράντζ του Δία (L4 60° μπροστά από τον πλανήτη, και L5, 60° πίσω). Οι αστεροειδείς αυτοί διακρίνονται σε 2 ομάδες, την τρωική (ή τρωικό στρατόπεδο) και την ελληνική (ή ελληνικό στρατόπεδο) καθώς οι αστεροειδής ονομάζονται με τα ονόματα των πρωταγωνιστών της Ιλιάδας.
Οι Τρώες αστεροειδείς του Δία έχουν σκοτεινή επιφάνεια με ερυθρό φάσμα χρωμάτων χωρίς άλλα χαρακτηριστικά. Δεν υπάρχουν στοιχεία για την παρουσία νερού πάνω τους, ή άλλων συγκεντρώσεων υλικών, θεωρείται όμως ότι καλύπτονται από θολίνη, οργανικό πολυμερές υλικό το οποίο σχηματίζεται από την ακτινοβολία του Ήλιου. Οι πυκνότητες των σωμάτων τους ποικίλλουν από 0,8 έως 2,5 g·cm−3. Θεωρείται ότι βρέθηκαν στην θέση που είναι σήμερα κατά τα πρώιμα στάδια του σχηματισμού του Ηλιακού Συστήματος ή σύντομα έπειτα, κατά την διάρκεια της πλανητικής μετανάστευσης των πλανητών γιγάντων.
Ο γενικότερος χαρακτηρισμός τρωικός για αστεροειδείς χρησιμοποιείται για τα μικρά σώματα του Ηλιακού Συστήματος τα οποία έχουν παρόμοια σχέση με μεγαλύτερα ουράνια σώματα (στην ίδια τροχιά χωρίς να συγκρούεται), και αντίστοιχα υπάρχουν και τρωικά αντικείμενα του Άρη καθώς και του Ποσειδώνα και του Κρόνου, και ενδεχομένως και της Γης. Τις περισσότερες φορές όμως ο όρος όταν χρησιμοποιείται χωρίς προσδιορισμό υποδηλώνει πως πρόκειται για Τρώα του Δία καθώς ήταν οι πρώτοι που ανακαλύφθηκαν, είναι οι πλέον γνωστοί, καθώς και οι πλέον πολυάριθμοι.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αστεροειδείς της Τρωικής Ομάδας
Σογιούζ-FG
Το όχημα εκτόξευσης Soyuz-FG ήταν μια βελτιωμένη έκδοση του Soyuz-U από την οικογένεια πυραύλων R-7, που σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε από την TsSKB-Progress στη Σαμάρα της Ρωσίας. Το σύστημα καθοδήγησης, πλοήγησης και ελέγχου αναπτύχθηκε και κατασκευάστηκε από το «Polisvit» Special Design Bureau[6] (Kharkov, Ουκρανία).
Το Soyuz-FG πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 20 Μαΐου 2001, μεταφέροντας ένα διαστημόπλοιο φορτίου Progress στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS). Αποσύρθηκε μετά την εκτόξευση του Soyuz MS-15 στις 25 Σεπτεμβρίου 2019 στον ISS. το αναλογικό σύστημα ελέγχου περιόρισε σημαντικά τις δυνατότητές του και προκάλεσε την αντικατάστασή του από το Soyuz-2.[7] Από τις 30 Οκτωβρίου 2002 έως τις 25 Σεπτεμβρίου 2019, το Soyuz-FG ήταν το μόνο όχημα που χρησιμοποιήθηκε από τη Ρωσική Ομοσπονδιακή Διαστημική Υπηρεσία για την εκτόξευση του διαστημικού σκάφους Soyuz-TMA και Soyuz-MS στον ISS.
Για πτήσεις χωρίς πλήρωμα, το Soyuz-FG πέταξε προαιρετικά με ανώτερη βαθμίδα Fregat, που αναπτύχθηκε και παρήχθη από την ένωση Lavochkin στο Khimki. Η παρθενική πτήση αυτής της διαμόρφωσης έγινε στις 2 Ιουνίου 2003, η πρώτη από τις δέκα τέτοιες εκτοξεύσεις.[3] Οι εκτοξεύσεις της διαμόρφωσης Soyuz-FG/Fregat διατέθηκαν στο εμπόριο από μια ευρωπαϊκή-ρωσική εταιρεία που ονομάζεται Starsem.
Το Soyuz-FG εκτοξεύτηκε από το κοσμοδρόμιο Baikonur στο Καζακστάν, από το Gagarin's Start (pad LC-1/5) για αποστολές με πλήρωμα και από το LC-31/6 για εκτοξεύσεις δορυφόρων με την παραλλαγή Fregat.
Το Soyuz-FG πραγματοποίησε 64 επιτυχημένες εκτοξεύσεις μέχρι την πρώτη του αποτυχία στις 11 Οκτωβρίου 2018 με την αποστολή Soyuz MS-10. Μια εγγραφή βίντεο της διαστημικής πτήσης που κυκλοφόρησε αρκετές εβδομάδες αργότερα υποδηλώνει έναν ελαττωματικό αισθητήρα, που είχε ως αποτέλεσμα την καταστροφή του πυραύλου. Το πλήρωμα, ο αστροναύτης της NASA Nick Hague και ο Ρώσος κοσμοναύτης Aleksey Ovchinin, διέφυγαν με ασφάλεια.[8]
Δημοψήφισμα της Ουρουγουάης του 2022
Στις 27 Μαρτίου 2022 διεξήχθη δημοψήφισμα στην Ουρουγουάη, για την κατάργηση 135 άρθρων του Νόμου 19.889 του 2020.
Το 2020 η κυβέρνηση του Προέδρου της Ουρουγουάης Λουίς Λακάγιε Πόου πέρασε ένα πακέτο νόμων με γύρω στα 475 άρθρα, για θέματα όπως τα δικαιώματα απεργίας, οι τιμές των προϊόντων, οι αρμοδιότητες των αστυνομικών δυνάμεων, φορολογικές ρυθμίσεις, και άλλα. Η αντιπολίτευση, το Ευρύ Μέτωπο του Φερνάντο Περέιρα και τα συνδικάτα εμπόρων, συγκέντρωσαν γύρω στις 800.000 υπογραφές εκλογέων και τις υπέβαλλαν στο Δικαστήριο Εκλογών ως ένσταση για τον πολυνόμο. Σύμφωνα με το Σύνταγμα της Ουρουργουάης, αφού η λαϊκή πρωτοβουλία κατάφερε να συγκεντρώσει αριθμό υπογραφών μεγαλύτερο του 25% του αριθμού εγγεγραμμένων ψηφοφόρων προκηρύχθηκε αυτό το δημοψήφισμα για την κατάργηση 135 άρθρων. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Στα κιβώτια βρίσκονται οι 800.000 υπογραφές της ένστασης Οι εκλογείς κλήθηκαν να απαντήσουν στην ερώτηση: «Ψηφίζετε ΝΑΙ ή ΟΧΙ στο δημοψήφισμα ένστασης σε 135 άρθρα του Νόμου 19.889 της 9ης Ιουλίου 2020;». Οι εκλογείς έπρεπε να επιλέξουν ένα από τα δύο ψηφοδέλτια, το ροζ για ΝΑΙ ή το γαλάζιο για ΟΧΙ, και να το βάλουν στο φάκελο.
Το ΟΧΙ κέρδισε στο δημοψήφισμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογές στην Ουρουγουάη Ουρουγου Ουρουγουαη
Οικογένεια Σπένσερ
Η οικογένεια Σπένσερ είναι μια αριστοκρατική οικογένεια του Ηνωμένου Βασιλείου, που ιδρύθηκε τον 15ο αιώνα. Δύο εξέχοντα μέλη της οικογένειας κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα ήταν ο Βρετανός Πρωθυπουργός Σερ Ουίνστον Τσόρτσιλ και η Νταϊάνα, Πριγκίπισσα της Ουαλίας.