cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σάμος
Δεκαετία 1960-Σήμερα
Από τη δεκαετία του 1960 άρχισε σιγά-σιγά να αλλάζει ο τρόπος διασκέδασης των Σαμιωτών. Τα πανηγύρια με το πέρασμα του χρόνου χάνουν την αίγλη τους. Επίσης, στις αρχές της δεκαετίας του 1960 άνοιξαν τα πρώτα νυχτερινά κέντρα διασκεδάσεως στο Κοκκάρι, το Λιμάνι Καρλοβάσου, το Βαθύ και τη Βλαμαρή και τα οποία έφερναν λαϊκές τραγουδίστριες από την Αθήνα. Παράλληλα, δημιουργήθηκαν ορχήστρες όπως η 'Παντσίτο' και αργότερα τα 'Δειλινά' που έπαιζαν κυρίως σε χορούς και συνεστιάσεις που οργάνωναν οι διάφοροι σύλλογοι. Κατά τις δεκαετίες 1980 και 1990 ήταν ελάχιστοι οι παλαιοί παραδοσιακοί οργανοπαίχτες που είχαν απομείνει. Ενδεικτικό είναι ότι δεν υπήρχαν βιολιά και σαντούρια. Ωστόσο, ήδη από τη δεκαετία του 1970 δεσπόζουν στα πανηγύρια, τους γάμους, τους χορούς και στα νυχτερινά κέντρα, συμμετέχοντας οε διάφορες ορχήστρες, ο Κώστας Σεβαστάκης (στο κλαρίνο και το σαξόφωνο), ο Γρηγόρης Μάρκου ή Τσαμπαλάς (στο κλαρίνο) και ο Νίκος Σαράντου (στο τραγούδι και το αρμόνιο).
Γενικές εκλογές του Μαλάουι (2014)
Αποτελέσματα προεδρικών εκλογών
Στις 30 Μαΐου το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι οποιαδήποτε ανακαταμέτρηση θα έπρεπε να γίνει εντός 8 ημερών από το κλείσιμο της κάλπης. Η περίοδος αυτή όμως είχε ήδη λήξει και η εκλογική επιτροπή έπρεπε να ανακοινώσει τα αποτελέσματα.
Ιουλιανή Μοναρχία
Επισκόπηση
Ωθούμενος στο θρόνο από μια συμμαχία μεταξύ των ανθρώπων του Παρισιού, οι Ρεπουμπλικανοί, που είχαν στήσει οδοφράγματα στην πρωτεύουσα, και η φιλελεύθερη μπουρζουαζία, ο "Βασιλιάς Πολίτης" ανατράπηκε από παρόμοια οδοφράγματα κατά την Επανάσταση του Φεβρουαρίου του 1848, η οποια οδήγησε στην διακήρυξη της Δεύτερης Δημοκρατίας. Μετά την απομάκρυνση και την ακόλουθη εξορία στη Βρετανία, η φιλελεύθερη Ορλεανιστική παράταξη (στην οποία αντιτίθεντο οι αντεπαναστάτες Legitimists) συνέχισε να υποστηρίζει μια επιστροφή του Οίκου της Ορλεάνης στο θρόνο, αλλά η Ιουλιανή Μοναρχία αποδείχθηκε η τελευταία μοναρχία της Γαλλίας. Οι Legitimists αποσύρθηκαν από την πολιτική σκηνή στα κάστρα τους, αφήνοντας την σκηνή ανοικτή για την διαμάχη μεταξύ των Ορλεανιστών και των Ρεπουμπλικανών.
Γενικές εκλογές του Μαλάουι (2014)
Αποτελέσματα προεδρικών εκλογών
Η συμμετοχή στις εκλογές ήταν 70,78%. Λίγο πριν την ανακοίνωση του εκλογικού αποτελέσματος, σημειώθηκαν βίαια επεισόδια με απολογισμό 1 νεκρό διαδηλωτή από τα πυρά της αστυνομίας.
Σάμος
Εκπαίδευση
Στη Σάμο υπάρχουν εκπαιδευτικές μονάδες που καλύπτουν όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, από το δημοτικό μέχρι και μεταπτυχιακές σπουδές.
Γενικές εκλογές του Μαλάουι (2014)
Αποτελέσματα προεδρικών εκλογών
Στις 30 Μαΐου το απόγευμα ανακοινώθηκε από την εφορευτική επιτροπή ότι νικητής των προεδρικών εκλογών ήταν ο Μουταρίκα με ποσοστό 36,4% των ψήφων έναντι 27,8% για το Λάζαρους Τσακουέρα και την Τζόις Μπάντα στην 3η θέση με ποσοστό 20,2%. Σε ανακοίνωσή της, η πρόεδρος Μπάντα αναγνώρισε το αποτέλεσμα, αν και συνέχισε να περιγράφει την ψηφοφορία ως "νοθεία". Ο Μουταρίκα ορκίστηκε πρόεδρος στις 31 Μαΐου 2014.
Σάμος
Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση
Η Σάμος διαθέτει 24 δημοτικά σχολεία, μοιρασμένα στο Βαθύ, το Καρλόβασι και 16 χωριά.
Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση
Στη Σάμο υπάρχουν 6 γυμνάσια, 3 Γενικά λύκεια, 3 επαγγελματικά λύκεια (ΕΠΑΛ), εκ των οποίων το ένα είναι εσπερινό, μία επαγγελματική σχολή (ΕΠΑΣ) και το Εργαστήριο Ειδικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης Κατάρτισης
Τριτοβάθμια Εκπαίδευση
Η Πανεπιστημιακή Μονάδα Σάμου του Πανεπιστημίου Αιγαίου έχει έδρα την πόλη του Καρλοβασίου. Περιλαμβάνει τη Σχολή Θετικών Επιστημών, η οποία αποτελείται από τα εξής Τμήματα:
Τμήμα Μηχανικών Πληροφοριακών και Επικοινωνιακών Συστημάτων.
Το τμήμα αυτό διαθέτει και πρόγραμμα μεταπτυχιακών σπουδών, με τέσσερις κατευθύνσεις: Ασφάλεια Πληροφοριακών και Επικοινωνιακών Συστημάτων; Διοίκηση Πληροφοριακών Συστημάτων; Τεχνολογίες Διαχείρισης Πληροφορίας και Παγκόσμιου Ιστού; Τεχνολογίες Δικτύων Επικοινωνιών και Υπολογιστών
Το Τμήμα Μαθηματικών.
Το τμήμα Μαθηματικών διαθέτει και πρόγραμμα μεταπτυχιακών σπουδών, με θέμα: Μαθηματική Μοντελοποίηση στις Φυσικές Επιστήμες και στις Σύγχρονες Τεχνολογίες
Το Τμήμα Στατιστικής και Αναλογιστικών - Χρηματοοικονομικών Μαθηματικών.
Το τμήμα διαθέτει πρόγραμμα μεταπτυχιακών σπουδών, με δύο κατευθύνσεις: Στατιστική και ανάλυση δεδομένων; Αναλογιστικά - Χρηματοοικονομικά μαθηματικά.
Τάε Κβον Ντο
Στο νησί υπάρχει ένας Αθλητικός Σύλλογος που είναι αναγνωρισμένος από την Ελληνική Ομοσπονδία Τάε Κβον Ντο Ελλάδος και τη Γενική Γραμματεία Αθλητισμού με την επωνυμία «Α.Π.Σ. Tae Kwon Do ΑΝΤΑΙΟΣ». Ιδρύθηκε το 2007 και αγωνίζεται σε ένα άνετο, ευχάριστο και ειδικά διαμορφωμένο χώρο στον οποίο έχουν ληφθεί όλα τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας στο Καρλόβασι επί της οδού Πανεπιστημίου με άδεια λειτουργίας από την Αποκεντρωμένη Διοίκηση Βορείου Αιγαίου.
Βόλεϊ
Στο νησί υπάρχουν πολλές ομάδες βόλεϊ. Οι σημαντικότερες ομάδες είναι οι εξής:
Καλαθοσφαίριση
Αθλητικά σωματεία τα οποία διατηρούν τμήματα καλαθοσφαίρισης είναι τα εξής: Στην πόλη Καρλόβασι εδρεύει η ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών της Σχολής Θετικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αιγαίου.
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Αιγαίο Πέλαγος Κατηγορία:Ιωνία Κατηγορία:Νησιά του Αιγαίου
Η Παναγία των Βράχων (Ντα Βίντσι)
right|thumb|250px|Παναγία των Βράχων: Εκδοχή της Πινακοθήκης του Λονδίνου Η Παναγία των Βράχων (ιταλ.: La Vergine delle Rocce, αγγλ.: Virgin of the Rocks ή και Madonna of the Rocks, γαλλ. La Vierge aux Rochers) είναι το όνομα που αποδίδεται σε δύο έργα του Λεονάρντο ντα Βίντσι πάνω στο ίδιο θέμα και με εκτέλεση που διαφέρει μόνο σε ορισμένες λεπτομέρειες (κυρίως στα χρώματα και στην τεχνική). Το ένα έργο εκτίθεται στο Μουσείο του Λούβρου και το άλλο στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου. Τα δύο έργα εκτέθηκαν μαζί για πρώτη φορά σε έκθεση στην Πινακοθήκη του Λονδίνου με τίτλο "Leonardo da Vinci: Painter at the Court of Milan". Η διάρκειά της ήταν από τις 9 Νοεμβρίου 2011 ως τις 5 Φεβρουαρίου 2012.
right|thumb|250px|Παναγία των Βράχων: Εκδοχή της Πινακοθήκης του Λονδίνου Και οι δύο πίνακες απεικονίζουν την Παναγία και τον Ιησού βρέφος, με τον Άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή σε παιδική ηλικία και τον Αρχάγγελο Ουριήλ. Το περιβάλλον είναι ιδιόρρυθμα βραχώδες (εξ ου και η ονομασία του έργου). Οι βασικές τους διαφορές ως συνθέσεων έγκεινται στο γενικότερη οπτική ενατένιση των έργων και στο δεξιό χέρι του Αγγέλου. Σε επιμέρους λεπτομέρειες οι διαφορές είναι σημαντικές, καθώς διαφέρουν ο φωτισμός, τα χρώματα, η βλάστηση και η χρήση της τεχνικής του σφουμάτο. Καθένας έχει ύψος περίπου 2 μ., και οι δύο είναι ελαιογραφίες επάνω σε ξύλο. Ο πίνακας του Λούβρου έχει μεταφερθεί σε καμβά, ύστερα από την αποκατάστασή του το 1815
Μολονότι η απόκτηση και των δύο έργων από το Λούβρο και την Πινακοθήκη είναι απολύτως τεκμηριωμένη, δεν είναι γνωστή η ακριβής ιστορία κανενός από τα δύο. Έχουν γίνει πολλές εικασίες σχετικά με το ποιος από τους δύο πίνακες δημιουργήθηκε πρώτος και ποιος δεύτερος.
Επιπλέον, σήμερα υπάρχει ανοικτή αμφισβήτηση σχετικά με το αν ο ντα Βίντσι είναι ο αποκλειστικός δημιουργός των έργων ή αν αυτά εκτελέστηκαν από μαθητές του κάτω από την επίβλεψή του, ιδιαίτερα για το έργο της Εθνικής Πινακοθήκης.
Το έργο είναι βαθειά συμβολικό, όπως εξηγούν τόσο το Μουσείο του Λούβρου όσο και η Εθνική Πινακοθήκη στις παρουσιάσεις του έργου.
Ιστορικό υπόβαθρο
Τον Απρίλιο του 1483 η Αδελφότητα της Άμωμης Σύλληψης του Μιλάνου παράγγειλε στον Ντα Βίντσι και δύο βοηθούς του ένα τρίπτυχο για το παρεκκλήσιο της Αδελφότητας San Francesco Grande στο Μιλάνο. Η παραγγελία ήταν η πρώτη που έλαβε ο ντα Βίντσι όταν εγκαταστάθηκε στο Μιλάνο προέβλεπε η κεντρική εικόνα του τριπτύχου να απεικονίζει την Παρθένο με τον Ιησού σε μικρή ηλικία. Το φόντο είναι αποτέλεσμα της εκτενούς μελέτης της φύσης από τον ζωγράφο και αποτελεί σημαντική πρωτοτυπία, μια και ως τότε κανένα παρόμοιο τοπίο δεν είχε απεικονιστεί. Ο Ντα Βίντσι δημιούργησε τον πίνακα της Παναγίας των Βράχων και οι μαθητές του τους δύο πλαϊνούς πίνακες του τριπτύχου, καθένας από τους οποίους παρουσιάζει έναν Άγγελο: Ο ένας, σε αποχρώσεις του πράσινου (An Angel in Green with a Vielle) παίζει βιέλλα, πιθανόν δημιουργία του Φραντσέσκο Ναπολετάνο και ο άλλος, σε απόχρωση του κόκκινου, (An Angel in Red with a Lute) παίζει λαούτο, πιθανόν δημιουργία του Τζιοβάννι Αμπρότζιο ντε Πρέντις (Giovanni Ambrogio de Predis). Και οι δύο πίνακες σήμερα βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου, τους οποίους η Πινακοθήκη απέκτησε το 1898.
Προκειμένου οι τρεις πίνακες να αποτελέσουν τρίπτυχο, η αδελφότητα του Μιλάνου είχε ήδη συνάψει συμφωνητικό με τον γλύπτη Τζιάκομο ντελ Μάινο (Giacomo del Maino) για την κατασκευή ξύλινου γλυπτού πλαισίου στο οποίο θα ενσωματώνονταν οι τρεις πίνακες.
Ο πίνακας του Λούβρου
Σύμφωνα με την Εθνική Πινακοθήκη, ο πίνακας που βρίσκεται στο Λούβρο δημιουργήθηκε πρώτος κατά το χρονικό διάστημα 1483 - 1486 αποτελώντας αντικείμενο διαφωνίας, σχετικά με την αμοιβή, μεταξύ του καλλιτέχνη και της αδελφότητας του Μιλάνου, που τον είχε παραγγείλει. Ορισμένα αρχειακά έγγραφα. ωστόσο, δείχνουν ότι ο πίνακας του Λούβρου δεν τοποθετήθηκε ποτέ στο παρεκκλήσιο για το οποίο είχε παραγγελθεί, πιθανότατα επειδή δεν ικανοποίησε τους εντολείς του ντα Βίντσι.
Ο πίνακας καταγράφεται για πρώτη φορά στην γαλλική βασιλική συλλογή το 1627, αλλά υπάρχουν ενδείξεις ότι είχε αποκτηθεί πολύ ενωρίτερα. Η απόρριψη του πίνακα από τους εντολείς του ζωγράφου έδωσε στον Λουδοβίκο 12ο τη δυνατότητα να τον αποκτήσει γύρω στα 1500 - 1503. Αντ' αυτού, ο δεύτερος πίνακας, που σήμερα βρίσκεται στο Λονδίνο, πιθανώς ζωγραφισμένος από τον Αμπρότζιο ντε Πρέντις κατά το χρονικό διάστημα 1495 - 1508 υπό την επίβλεψη του ντα Βίντσι, είναι αυτός που τελικά τοποθετήθηκε στο παρεκκλήσιο των εντολέων. Αυτή η άποψη ενισχύεται από το γεγονός ότι ο πίνακας αυτός ταιριάζει απόλυτα στο πλαίσιο που είχε κατασκευάσει ο ντελ Μάινο για το τρίπτυχο. Ο ντα Βίντσι, σε επιστολή του εκφράζει την απογοήτευσή του για την μεταχείριση που είχε ο πίνακας από την Αδελφότητα και, όταν αυτός τελικά δεν έγινε δεκτός, πιθανότατα τον πώλησε στον άρχοντα του Μιλάνου Λοντοβίκο Σφόρτσα (Lodovico Sforza). Σύμφωνα με την άποψη του Μουσείου του Λούβρου, η καθυστέρηση στην παράδοση του πίνακα οφειλόταν στο ότι η αδελφότητα δεν τήρησε τους οικονομικούς όρους του συμβολαίου και ήταν απρόθυμη να καταβάλει τόσο το σύνολο της αμοιβής όσο και το "μπόνους" που είχε υποσχεθεί στον καλλιτέχνη, με αποτέλεσμα αυτός, απογοητευμένος, να πωλήσει τον πίνακα αλλού. Όταν η οικονομική διαφορά διευθετήθηκε, ο καλλιτέχνης δημιούργησε νέο πίνακα, αυτόν που σήμερα βρίσκεται στο Λονδίνο.
Ο πίνακας της Εθνικής Πινακοθήκης
Και αυτός ο πίνακας αποδίδεται στον ίδιο τον ντα Βίντσι και αναφέρεται σε ημερομηνίες προ του 1508. Σύμφωνα με τον ερευνητή Μάρτιν Κεμπ (Martin Kemp), αν και συχνά αναφέρεται ότι δημιουργήθηκε από μαθητές - συνεργάτες του ντα Βίντσι, ο πίνακας έχει δημιουργηθεί από τον ίδιο τον ντα Βίντσι, αν και είναι πιθανό να δέχτηκε δευτερεύουσες παρεμβάσεις στο εργαστήριο του καλλιτέχνη: Οι μορφές έχουν σαφώς το στυλ που ο Λεονάρντο είχε υιοθετήσει στα μέσα της δεκαετίας του 1490, όταν βρισκόταν στο Μιλάνο, και όταν άρχισε να δημιουργεί τον «αντικαταστάτη» του πρώτου πίνακα. Από τεχνικές επεξεργασίες αποκαλύφθηκε ότι ο ντα Βίντσι εξέτασε και συνθέσεις με αναδιάταξη των προσώπων στον πίνακα, πριν επιστρέψει στην αρχική διάταξη. Στην ίδια άποψη είχαν καταλήξει και οι συντηρητές του πίνακα κατά την σχετικά πρόσφατη συντήρησή του. . Ο πίνακας τελικά πωλήθηκε από την εκκλησία σε ημερομηνία μεταξύ του 1781 και όχι αργότερα του 1785 στον λόρδο Γκάβιν Χάμιλτον, ο οποίος τον μετέφερε στη Βρετανία. Αφού πέρασε στην ιδιοκτησία πολλών ιδιωτικών συλλογών, τελικά κατέληξε στην Εθνική Πινακοθήκη το 1880.
Οι διαφορές
Από πλευράς διαστάσεων, οι μορφές του πίνακα στο Λονδίνο είναι ελαφρώς μεγαλύτερες σε σχέση με του πίνακα του Λούβρου. Μια από τις σημαντικότερες διαφορές των δύο πινάκων είναι το χέρι του Αγγέλου: Στον πίνακα του Λούβρου το χέρι είναι υψωμένο και μοιάζει να δείχνει προς τον Άγιο Ιωάννη, στον πίνακα του Λονδίνου το χέρι ακουμπά στο γόνατό του. Διαφορά επίσης υπάρχει και στο βλέμμα του Αγγέλου: Ενώ το βλέμμα του είναι στραμμένο προς την πλευρά του θεατή στον πίνακα του Λούβρου, στον πίνακα του Λονδίνου μοιάζει να κοιτάζει προς το άπειρο.
Εκτός βέβαια από τη χρωματική διαφορά, στον πίνακα του Λονδίνου οι μορφές είναι πιο συγκεκριμένες και τα ενδεδυμένα σώματα είναι σαφέστερα. Και στους δύο πίνακες οι βράχοι στο φόντο απεικονίζονται με μεγάλη λεπτομέρεια, αν και οι φόρμες τους στον πίνακα του Λούβρου είναι ελαφρά πιο ομιχλώδεις και λεπτότερα απεικονισμένες με την τεχνική του "σφουμάτο" να είναι λιγότερο έντονη. Ωστόσο, σημαντική διαφορά αποτελεί η χρήση του φωτός: Ο φωτισμός στον πίνακα του Λούβρου είναι πιο ήπιος και δίνει πιο "θερμή" εντύπωση, ενώ οι αντιθέσεις στον πίνακα του Λονδίνου είναι εντονότερες. Πιθανόν σε αυτό να συμβάλει και η διαφορετική χρήση των χρωμάτων: Ο πίνακας του Λονδίνου δεν περιέχει κόκκινο, ενώ στον πίνακα του Λούβρου το ένδυμα του Αγγέλου έχει αποχρώσεις έντονου κόκκινου και πράσινου, με διαφορετική διάταξη γενικότερα σε όλα τα ενδύματα. Διαφορετικά είναι, επίσης, και τα "παιχνιδίσματα" του φωτός σε αυτόν, όπου υπάρχουν αναλαμπές διάχυτου φωτός ιδιαίτερα σαφείς, ειδικά κάτω από το χέρι της Παρθένου, ενώ στον πίνακα του Λούβρου χρειάζεται να τις αναζητήσει κανείς κάτω από αλλεπάλληλες στρώσεις κίτρινου χρώματος. Από τον πίνακα του Λούβρου λείπει η άλως στα πρόσωπα και η πιο έντονη άλως, σε χρυσαφιά απόχρωση, του καλαμένιου Σταυρού που κρατά ο Άγιος Ιωάννης. Σύμφωνα με τον Μάρτιν Ντέιβις (Martin Davies), παλαιότερα έφορο της Εθνικής Πινακοθήκης, δεν είναι βέβαιο αν αυτές οι λεπτομέρειες είναι σύγχρονες με την δημιουργία του πίνακα ή προστέθηκαν αργότερα από άλλο, άγνωστο καλλιτέχνη. Διαφορές υπάρχουν, επίσης, και στην χλωρίδα που απεικονίζουν οι δύο πίνακες: Αυτός του Λούβρου απεικονίζει με μεγαλύτερη ακρίβεια τα άνθη του νάρκισσου που βρίσκονται μπροστά από τον Άγιο Ιωάννη καθώς και το μοναδικό άνθος, που συμβολίζει την Άμωμη Σύλληψη εμπρός από την Παρθένο, ενώ τα αντίστοιχα άνθη στον πίνακα του Λονδίνου είναι περισσότερο φανταστικά παρά ακριβή.
Ένα σημαντικό σημείο αμφισβήτησης είναι αυτό που διατείνεται ότι ανακάλυψε η γεωλόγος Αν Πιτσορούσσο (Ann Pizzorusso) στον πίνακα του Λονδίνου. Σύμφωνα με την Πιτσορούσσο, ο ντα Βίντσι, πολύ γνωστός καλλιτέχνης για την ακρίβεια με την οποία αποτύπωνε τα τοπία του, δεν θα μπορούσε να έχει σχεδιάσει βραχώδες τοπίο όπως αυτό που εμφανίζεται στον πίνακα. Επίσης, φιόρδ σαν τα απεικονιζόμενα δεν υπάρχουν στην Ιταλία. Αυτά. σύμφωνα με την Πιτσορούσσο, είναι σημεία που καταδεικνύουν σαφώς ότι ο ντα Βίντσι δεν είναι ο δημιουργός των πινάκων. Η Αυστραλή ιστορικός τέχνης Τάμσυν Τέιλορ (Tamsyn Taylor) αντιτείνει, από την άλλη: "Οι απεικονιζόμενοι βράχοι του σπηλαίου είναι πράγματι θαυμάσια αναπαράσταση σχηματισμών από ερυθρό ασβεστόλιθο που απαντάται στα Απέννινα όρη καθώς και σε άλλα σημεία της βόρειας Ιταλίας. Η διάβρωση του πετρώματος από το νερό και η κατακόρυφη θραύση των βράχων, εκτός του ότι είναι τυπικοί σχηματισμοί της περιοχής, αποδίδονται θαυμάσια. Αυτό που δεν λαμβάνει υπόψη της είναι ότι πρόκειται για δύο διαφορετικούς τύπους πετρώματος Προφανώς η κ. Πιτσορούσσο δεν είναι εξοικειωμένη με τον τρόπο που θραύεται αυτός ο τύπος πετρώματος: Η συγγραφέας παρερμηνεύει το γεγονός ότι οι απεστρογγυλευμένοι βράχοι από ψαμμίτη κοντά στο άνω άκρο του πίνακα είναι από το ίδιο υλικό με τους υπόλοιπους που απεικονίζονται στον πίνακα, με το περίγραμμά τους να σκιάζεται από στρώσεις από πυκνά βρύα, γεγονός που αποκαλύφθηκε ύστερα από την πρόσφατη συντήρηση του πίνακα στην Εθνική Πινακοθήκη". Από την άλλη, σχετικά με τα φιόρδ που αναφέρει η κ. Πιτσορούσσο, απλά δεν πρέπει να έχει δει τις παγετωνικής προελεύσεως λίμνες της βόρειας Ιταλίας, με τις απότομες όχθες και τους τραχείς σχηματισμούς γύρω τους".
Συμβολισμός
Όπως προαναφέρθηκε, ο πίνακας βρίθει συμβολισμών. Ο Ιησούς και ο εξάδελφός του Άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής συναντήθηκαν όταν ήταν παιδιά, σύμφωνα με μυθικές παραδόσεις που έγιναν δημοφιλείς στην Ευρώπη του 14ου αιώνα. Σύμφωνα με αυτές, η Αγία Οικογένεια μετακινήθηκε στην Αίγυπτο όταν ο Ηρώδης διέταξε την σφαγή των νηπίων και κατά τη διάρκεια αυτής της μετακίνησης συνάντησε τον Άγιο Ιωάννη, ο οποίος επίσης διέφυγε της σφαγής.
Η "νέα εικόνα"
Κατά τη διάρκεια συντήρησης του πίνακα στην Εθνική Πινακοθήκη, οι συντηρητές μετακάλεσαν μια ομάδα ειδικών από την Φλωρεντία προκειμένου να διαπιστώσουν τι κρυβόταν κάτω από τον πίνακα. Χρησιμοποίησαν μια νέα τεχνική, την καταγραφή ανάκλασης υπερερύθρου (infrared reflectography) για να διαπιστώσουν τι βρίσκεται, ως σχεδίασμα, κάτω από τις στρώσεις των χρωμάτων του καλλιτέχνη. Ανέμεναν να βρουν ένα σχέδιο που να προσομοιάζει στο γενικό σχέδιο του πίνακα με την διάταξη των αντικειμένων και των εικονιζομένων προσώπων. Έμειναν όμως έκπληκτοι όταν διαπίστωσαν ότι κάτω από το χρώμα βρισκόταν ένα σχεδίασμα τελείως άσχετο με την τελική απεικόνιση: Στο σχεδίασμα απεικονίζεται μια γυναίκα γονατιστή - πιθανώς η Παρθένος - με το ένα χέρι της λυγισμένο να ακουμπά στο στήθος της και το πρόσωπο σχεδόν σε προφίλ. Ο ντα Βίντσι εμφανώς είχε ξεκινήσει εκεί να σχεδιάζει κάποιο άλλο έργο, το οποίο εγκατέλειψε για να ζωγραφίσει τον πίνακα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Λεονάρντο ντα Βίντσι Κατηγορία:Έργα αναγεννησιακής ζωγραφικής Κατηγορία:Πίνακες του Μουσείου του Λούβρου Κατηγορία:Πίνακες της Εθνικής Πινακοθήκης του Λονδίνου
Βελούδινη επανάσταση
Η Βελούδινη επανάσταση (τσεχικά: sametová revoluce, σλοβακικά: nežná revolúcia) ήταν μια ειρηνική επανάσταση (εξ ου και το όνομά της, βελούδινη, λόγω της μη ύπαρξης θυμάτων), που έγινε στην Τσεχοσλοβακία από τις 16 Νοεμβρίου έως 29 Δεκεμβρίου 1989 και είχε ως αποτέλεσμα την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος και κατ' επέκταση της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Τσεχοσλοβακίας.
Χρονοδιάγραμμα
Ως ένα είδος δεισιδαιμονίας, οι Τσέχοι πιστεύουν ότι τα χρόνια που τελειώνου σε "οκτώ" είναι ιδιαίτερα σημαντικά για την ιστορία τους: το 1918 σηματοδοτεί τη δημιουργία της Τσεχοσλοβακίας, το 1938 τη Συμφωνία του Μονάχου, το 1948 το πραξικόπημα στην Πράγα, το 1968 την Άνοιξη της Πράγας και την εισβολή των στρατευμάτων του Συμφώνου της Βαρσοβίας, καθώς και το 1988 στο οποίο, στο πλαίσιο της περεστρόικα, σηματοδοτήθηκε η εικοστή επέτειος από την Άνοιξη της Πράγας. Οι κομμουνιστικές αρχές εντείνουν την καταπίεση απέναντι στους υποστηρικτές της Χάρτας 77. Ωστόσο, ορισμένες σημαντικές εκδηλώσεις λαμβάνουν χώρα σε ολόκληρη την Τσεχοσλοβακία:
Η Βελούδινη Επανάσταση οφείλεται σε ένα φαινόμενο ντόμινο που ξεκίνησε εννέα χρόνια νωρίτερα στα ναυπηγεία του Γκντανσκ, όπου έγινε το πρώτο άνοιγμα του κομμουνισμού.
Γεγονότα
Οι εκδηλώσεις ξεκίνησαν στις 16 Νοεμβρίου 1989 με μια ειρηνική διαδήλωση φοιτητών στην Μπρατισλάβα. Μια ημέρα αργότερα, μια άλλη ειρηνική διαδήλωση στην Πράγα είχε κατασταλεί βίαια από την αστυνομία του καθεστώτος, κάτι που οδηγεί σε μια νέα σειρά διαδηλώσεων στις 19 με 27 Νοεμβρίου.
Οι Τσέχοι και οι Σλοβάκοι αποκτούν επίγνωση των δυνάμεών τους, όταν ο Augustin Navratil ένας απλός φύλακας και πατέρας οκτώ παιδιών, κυκλοφορεί μια αναφορά για τη θρησκευτική ελευθερία με αποτέλεσμα να συγκεντρωθούν 200.000 υπογραφές το 1988 και 1989. Ωστόσο, το γεγονός και μόνο από την υπογραφή ενός τέτοιου εγγράφου θα μπορούσε να προκαλέσει σοβαρά προβλήματα (απώλεια της απασχόλησης, με εξαίρεση το πανεπιστήμιο ...). Στην Πράγα, ο Βάτσλαβ Χάβελ, θεατρικός συγγραφέας και γνωστός στην αστυνομία αφού έχει ήδη αποφυλακιστεί μετά από πέντε χρόνια, τίθεται επικεφαλής όλων των διαμαρτυριών κατά του καθεστώτος. Το καθεστώς αρχίζει να αμφιταλαντεύεται όταν χιλιάδες πολίτες της Ανατολικής Γερμανίας διέφυγαν από τη ΛΔΓ, μετά το άνοιγμα των ουγγρικών συνόρων και με τη γερμανική πρεσβεία στην Πράγα να έχει μεταμορφωθεί σε ένα τεράστιο στρατόπεδο προσφύγων για αρκετές εκατοντάδες ανθρώπους. Μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου, στις 9 Νοεμβρίου 1989, οι σκηνές χαράς που διαδραματίζονται στο Βερολίνο παρακολουθούνται και στην Πράγα από την τηλεόραση. Η κατάσταση κλιμακώνεται. Στην πλατεία Βεγκεσλάου, όπου το 1969, ο φοιτητής Γιαν Πάλαχ αυτοπυρπολήθηκε, διαδηλώνουν κάθε βράδυ εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι. Στις 17 Νοεμβρίου στους δρόμους της Πράγας, η αστυνομία θα διασπάσει μια ειρηνική διαδήλωση 15.000 φοιτητών. Η ψευδής φήμη ότι υπήρξε ένας νεκρός, δεν θα ηρεμήσει τα πνεύματα. Στις 20 Νοεμβρίου, ο αριθμός των διαδηλωτών ξεπερνά τους 200.000 (την προηγούμενη ημέρα) και φτάνει στους 500.000. Στις 27 Νοεμβρίου, μια γενική απεργία παραλύει τη χώρα για δύο ώρες. Περιτριγυρισμένο από την κατάρρευση των κομμουνιστικών καθεστώτων σε ολόκληρη την περιοχή της σοβιετικής αυτοκρατορίας και λόγω των μεγάλων διαδηλώσεων, το Κομμουνιστικό Κόμμα της Τσεχοσλοβακίας ανακοινώνει στις 28 Νοεμβρίου ότι εγκαταλείπει την πολιτική εξουσία. Μετά από απαίτηση του, η Ομοσπονδιακή Συνέλευση ψηφίζει την κατάργηση του άρθρου του συντάγματος σύμφωνα με το οποίο το Κομμουνιστικό κόμμα είναι κυρίαρχο στην κοινωνία και το κράτος. Το αγκαθωτό σύρμα των συνόρων με τη Δυτική Γερμανία και την Αυστρία αφαiρείται στις 5 Δεκεμβρίου 1989 και στις 10 Δεκεμβρίου ο κομμουνιστής πρόεδρος Gustav Husák εγκαθιδρύει την πρώτη σε μεγάλο βαθμό μη-κομμουνιστική κυβέρνηση μετά το 1948, και παραιτείται, συνειδητοποιώντας ότι δεν μπορούσε να υπολογίζει σε βοήθεια από τη Μόσχα. Ο Αλεξάντερ Ντούμπτσεκ εξελέγη αρχηγός του κοινοβουλίου στις 28 Δεκεμβρίου και ο Βάτσλαβ Χάβελ, Πρόεδρος της Τσεχοσλοβακίας στις 29 Δεκεμβρίου 1989.
Συνέπεια της Βελούδινης Επανάστασης ήταν οι εκλογές του Ιουνίου 1990, με την πρώτη δημοκρατική και παράλληλα μη κομμουνιστική κυβέρνηση εδώ και 40 χρόνια.
Μια δευτερεύουσα συνέπεια της επανάστασης ήταν η αιφνίδια άνοδος της δημοτικότητα καταναλωτικών ειδών που ήταν άγνωστα για τους περισσότερους από τους κατοίκους, με αποτέλεσμα τη μείωση της κατανάλωσης των τοπικών προϊόντων (με εξαίρεση τα προϊόντα που είχαν σκοπό για εξαγωγή).
Συνδέσεις
Κατηγορία:Ιστορία της Τσεχοσλοβακίας Κατηγορία:Επαναστάσεις Κατηγορία:Διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες Κατηγορία:Ψυχρός Πόλεμος
Κυχρεύς
Ο Κυχρεύς ήταν ο πρώτος μυθικός βασιλιάς της Σαλαμίνας. Ήταν γιος του Ποσειδώνα και της Νύμφης Σαλαμίνας, κόρης του Ασωπού (ποταμού). Ο Κυχρεύς ανέλαβε βασιλιάς της νήσου αφού φόνευσε προηγουμένως ένα φοβερό δράκοντα (τεράστιο φίδι), που λυμαίνονταν την περιοχή.
Ο Κυχρεύς είχε μόνο μία κόρη που έλαβε σύζυγο ο Σκίρων, ή κατ΄ άλλο μύθο ο Ακταίος. Έτσι όταν πέθαινε άφησε τον θρόνο του στον Τελαμώνα που είχε καταφύγει στη Σαλαμίνα από την Αίγινα, όταν ο πατέρας του, Αιακός, τον εκδίωξε μόλις ανακάλυψε ότι αυτός είχε σκοτώσει τον αδελφό του Φώκο.
Πολλοί αρχαίοι καλλιτέχνες απεικονίζουν τον Κυχρέα ως διφυή, δηλαδή από τη μέση και πάνω με ανθρώπινη μορφή και από τη μέση και κάτω με μορφή φιδιού. Στη Σαλαμίνα υπήρχε προς τιμή του ιδιαίτερο ιερό που λατρεύονταν ως ήρωας. Οι αρχαίοι Αθηναίοι πιστεύοντας ότι στη Ναυμαχία της Σαλαμίνας ο Κυχρεύς είχε λάβει μέρος, βοηθώντας τους στη νίκη, του απέδιδαν θείες τιμές και τελούσαν σπουδαίες εορτές καλούμενες Κυχρεία.
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Σαλαμίνας
Κουκουναριά
Η κουκουναριά (Pinus pinea - Πεύκη η πίτυς  ) είναι ένα ιθαγενές πεύκο της Νότιας Ευρώπης στην περιοχή της Μεσογείου. Το δέντρο καλλιεργείται για τους εδώδιμους σπόρους του από τους προϊστορικούς χρόνους.
Χαρακτηριστικά
Η κουκουναριά μπορεί να υπερβεί τα 25 μέτρα σε ύψος, αν και συνήθως είναι λιγότερο ψηλή, γύρω στα 12-20 μέτρα. Έχει μια χαρακτηριστική ομπρελοειδή μορφή με κοντό κορμό και στρογγυλή επίπεδη κορυφή. Ο φλοιός είναι χοντρός, καστανοκόκκινος και βαθιά χαραγμένος από φαρδιές, κατακόρυφες πλάκες. Έχει ευλύγιστα βελονοειδή φύλλα ανά δυο σε βραχυκλάδια, μήκους 10-18 εκατοστών. Τα νεαρά δέντρα έχουν διαφορετικά φύλλα, μήκους 2-4 εκατοστών με γλαυκοπράσινο χρώμα.
Οι κώνοι είναι ωοειδείς, μήκους 8-15 εκατοστών και χρειάζονται 36 μήνες για να ωριμάσουν, περισσότερο από κάθε άλλο πεύκο. Οι σπόροι είναι μεγάλοι, μήκους δύο εκατοστών, ανοιχτοί καστανοί με μια μαύρη επίστρωση που φεύγει εύκολα. Οι σπόροι διαδίδονται με τα ζώα και στην πρόσφατη ιστορία με την βοήθεια των ανθρώπων.
Χρήση στη μαγειρική
Ο εδώδιμος σπόρος είναι γνωστός ως κουκουνάρι και χρησιμοποιείται στη Μεσογειακή κουζίνα, με πιο γνωστή τη χρήση του ως βασικό συστατικό της Ιταλικής σάλτσας πέστο.
Ιστορία
Η αρχική καταγωγή της κουκουναριάς είναι η Πορτογαλία, η Ισπανία και η Βόρεια Αφρική (όταν το κλίμα ήταν κάποτε πιο υγρό). Καλλιεργείται συστηματικά εδώ και 6.000 χρόνια για τους εδώδιμους σπόρους της, τους οποίους εμπορεύονταν οι άνθρωποι από τα αρχαία χρόνια. Έχει εγκλιματιστεί σε όλη την περιοχή της Μεσογείου εδώ και τόσο καιρό που θεωρείται ιθαγενές στα μέρη που φυτρώνει, ενώ πολύ πρόσφατα (από το 1700) έχει εισαχθεί σε χώρες με μεσογειακό κλίμα. Μέχρι τώρα έχει εγκλιματιστεί στη Νότια Αφρική, την Καλιφόρνια, την Αυστραλία και τη Δυτική Ευρώπη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πευκοειδή Κατηγορία:Μεσογειακή χλωρίδα Κατηγορία:Καλλωπιστικά δέντρα
Δήμος Φυτειών
Ο δήμος Φυτειών ήταν δήμος του νομού Αιτωλοακαρνανίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ξηρομέρου. Βρισκόταν στο βορειοανατολικό τμήμα της Αιτωλοακαρνανίας στα νότια της λίμνης Αμβρακίας. Έδρα ήταν οι Φυτείες Αιτωλοακαρνανίας.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 έχει 2.734 κατοίκους και 96.295 στρέμματα έκταση. Αποτελείται από μόλις δύο δημοτικά διαμερίσματα, το δ.δ Φυτειών (που περιλαμβάνει τα χωριά Φυτείες και Κουβαρά) και το δ.δ. Παπαδάτου (που περιλαμβάνει τα χωριά Παπαδάτο, Άγιο Στέφανο και Ρίβιο).
Διαίρεση
Αναλυτικά τα δημοτικά διαμερίσματα και οι οικισμοί του δήμου (σε παρένθεση ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φυτείες
Σιδηροδρομικός σταθμός Λουτρού
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Λουτρού είναι σιδηροδρομικός σταθμός στο Λουτρό του νομού Ημαθίας. Βρίσκεται σε κατοικημένη περιοχή, κοντά στη κωμόπολη. Εξυπηρετείται από τον Προαστιακό σιδηρόδρομο για Έδεσσα και Θεσσαλονίκη.
Δομή σταθμού
Λουτρος Λουτρος Λουτρος
Εδμόνδος Μπωφόρ, 2ος δούκας του Σόμερσετ
Ο Εδμόνδος Μπωφόρ, 2ος δούκας του Σόμερσετ (1406 - 22 Μαΐου 1455) από τον Οίκο των Μπωφόρ ήταν γιος του Ιωάννη Μπωφόρ, 1ου κόμη του Σόμερσετ και της Μάργκαρετ Χόλλαντ, δούκισσας του Κλάρενς. Ο Εδμόνδος Μπωφόρ ήταν σημαντική στρατιωτική φυσιογνωμία στον Πόλεμο των Ρόδων και τον Εκατονταετή Πόλεμο, διαδέχτηκε επιπλέον τους τίτλους του 4ου κόμη του Σόμερσετ, του 1ου κόμη του Ντόρσετ και του κόμη του Μορτέν. Έμεινε γνωστός για τη σκληρή αντιπαλότητα του με τον Ριχάρδο της Υόρκης.
Πρώτα χρόνια
Οι πατρικοί παππούδες του ήταν ο Ιωάννης της Γάνδης και η Αικατερίνη Σουίνφορντ. Οι μητρικοί παππούδες του ήταν ο Τόμας Χόλλαντ, 2ος κόμης του Κεντ και η Αλίκη Φιτς Άλαν, κόρη του Ριχάρδου Φίτς Άλαν, 10ου κόμη του Αρουντέλ και της Ελεονώρας του Λάνκαστερ. Ο Εδμόνδος ήταν δεύτερος ξάδελφος του Ριχάρδου της Υόρκης και του βασιλιά Ερρίκου ΣΤ΄ της Αγγλίας από τον Οίκο του Λάνκαστερ. Ο Εδμόνδος αν και ανήκε στις μεγαλύτερες ευγενείς Αγγλικές οικογένειες είχε κληρονομιά μονάχα 300 λίρες, αντίθετα τα πλούτη του μεγάλου του αντιπάλου Ριχάρδου της Υόρκης έφτασαν τις 5.800 λίρες. Ο ξάδελφος του Ερρίκος ΣΤ΄ της Αγγλίας έκανε προσπάθειες να αποζημιώσει τον Εδμόνδο Μπωφόρ με εκτάσεις αξίας 3.000 λιρών αλλά ακολούθησαν σκληρές αντιδράσεις από τις υπόλοιπους ευγενείς αφού η σύγκρουση με τον Ριχάρδο ήταν προσωπική και αναταραχές στο στέμμα. Ο Ριχάρδος Νέβιλ, 16ος κόμης του Γουόρικ βρέθηκε επίσης σε ρήξη με τους Μπωφόρ επειδή διεκδίκησε τις ηγεμονίες του Γκλάμοργκαν και του Μοργκανόου, αυτό τον έκανε σύμμαχο με τους Υορκιστές.
Σχέσεις με την Αικατερίνη Βαλουά
Το 1427 κυκλοφόρησαν φήμες ότι είχε παράνομες ερωτικές σχέσεις με την Αικατερίνη της Γαλλίας (1401-1437) τη χήρα του Ερρίκου Ε΄ της Αγγλίας, το Κοινοβούλιο συνεκλήθη και εξέδωσε αυστηρό διάταγμα που αφορούσε τις χήρες βασίλισσες της Αγγλίας και τους νέους γάμους. Η Αικατερίνη προχώρησε σε δεύτερο γάμο με τον Όουεν Τυδώρ παραβιάζοντας το Καταστατικό του 1527 - 1528 που δεν επέτρεπε στις χήρες να παντρευτούν Ουαλούς. Ο ιστορικός Χάρρις γράφει : "είναι φανερό ότι παρά τις αμφιβολίες που υπάρχουν σχετικά με την πατρότητα και την καταγωγή των Τυδώρ ο Εδμόνδος του Ρίτσμοντ και η Μαργαρίτα Μπωφόρ ήταν πρώτα ξαδέλφια, ο Οίκος των Τυδώρ έχει συγγένεια με τον Οίκο των Μπωφόρ από κάθε πλευρά".
Πανωλεθρία από τους Γάλλους
Ο Εδμόνδος έγινε στρατηγός του Αγγλικού στρατού (1431), μετά την ανακατάληψη του Χάρφλερ και τον τερματισμό της πολιορκίας του Καλαί έγινε μέλος του Τάγματος της Περικνημίδας (1436). Μετά από συνεχείς επιτυχίες δημιουργήθηκαν για χάρη του στις 28 Αυγούστου 1441 η κομητεία του Ντόρσετ και στις 24 Ιουνίου 1443 η μαρκησία του Ντόρσετ. Την περίοδο της πενταετούς ανακωχής 1444 - 1449 έγινε Υπολοχαγός της Γαλλίας και το Μάρτιο του 1448 δημιουργήθηκε ξανά το δουκάτο του Σόμερσετ με τον ίδιο στον τίτλο του δούκα αλλά επειδή κατείχε τον τίτλο ο αδελφός του ονομάστηκε δεύτερος δούκας.
Συγκρούσεις με τον δούκα της Υόρκης
thumb|right|250px|Ο Εδμόνδος Μπωφόρ, 2ος δούκας του Σόμερσετ παραδίδεται στον Κάρολο Ζ΄ της Γαλλίας στη [[Ρουέν - Αγγλικά Χρονικά του Τζων ντε Γαβρίν ]] Ο Σόμερσετ ανέβηκε ξανά στην αυλή από το 1451 με βασικό σύμμαχο τη Μαργαρίτα του Ανζού σύζυγο του Ερρίκου ΣΤ΄, την ίδια εποχή κυκλοφόρησαν φήμες ότι ο Σόμερσετ είχε εξωσυζυγικές σχέσεις με τη Μαργαρίτα. Οι φήμες οργίασαν σε τέτοιο βαθμό που όταν η Μαργαρίτα γέννησε γιο τον Οκτώβριο του 1453 τον διάδοχο Εδουάρδο του Ουεστμίνστερ πολλοί είπαν ότι ήταν δικό του παιδί και η Μαργαρίτα πήρε σκληρά μέτρα για να διακόψει τις κακές φήμες. Την περίοδο της εγκυμοσύνης ο Ερρίκος ΣΤ΄ έπασχε από έντονες διανοητικές διαταραχές που κράτησαν έναν χρόνο και του άφησαν βαθιά σημάδια, η ασθένεια ταλαιπωρούσε τον βασιλιά ολόκληρη τη ζωή του. Ο διάδοχος βαπτίστηκε με το όνομα "Εδουάρδος, πρίγκιπας της Ουαλίας" και ο Σόμερσετ ήταν νονός του. Οι τύχες του Σόμερσετ όμως άλλαξαν σύντομα, όταν ο μεγάλος του αντίπαλος Ριχάρδος της Υόρκης έγινε κηδεμόνας του βασιλείου τον φυλάκισε στον Πύργο του Λονδίνου. Η ζωή του σώθηκε επειδή στα τέλη του 1454 ο βασιλιάς ανέκαμψε και καθαίρεσε τον δούκα της Υόρκης από τα αξιώματα του. Ο Ερρίκος ΣΤ΄ όρισε διάδοχο τον μικρό γιο του Εδουάρδο τερματίζοντας οριστικά τις φήμες ότι δεν ήταν δικό του παιδί και ανήγγειλε τη γέννηση του σαν θαύμα.
Η πράξη αυτή οδήγησε τον δούκα της Υόρκης σε όρκο να καταστρέψει τον Σόμερσετ με κάθε μέσο, τον Μάιο του 1454 συγκρότησε στρατό εναντίον του Σόμερσετ και του βασιλιά. Ακολούθησε η πρώτη μάχη του Σαιν Άλμπαν η πρώτη μάχη του Πολέμου των Ρόδων, ο Σόμερσετ σκοτώθηκε ενώ έκανε τις τελευταίες προσπάθειες στο σπίτι που είχε καταφύγει. Ο γιος του Χένρι δεν ξέχασε ποτέ τον βίαιο θάνατο του πατέρα του και αναζητούσε συνεχώς εκδίκηση τόσο απέναντι στον δούκα της Υόρκης και τον Γουόρικ, ξόδεψε εννιά χρόνια σε προσπάθειες να αποκαταστήσει την τιμή της οικογένειας του.
Οικογένεια
Ο Εδμόνδος Μπωφόρ νυμφεύτηκε τη διετία 1431 - 1433 την Ελεονόρα Μποσάμπ, κόρη του Ριχάρδου Μποσάμπ 13ου κόμη του Γουόρικ και της Ελισάβετ κόρης του κόρης και διαδόχου του Τόμας του Μπέρκλεϋ, 5ου βαρόνου του Μπέρκλεϋ και χήρας του Τόμας ντε Ρος, 9ου βαρόνου του Ρος. Η Ελεονώρα ήταν ετεροθαλής αδελφή του Χένρι Μποσάμπ 1ου δούκα του Γουόρικ και της Άννας Μποσάμπ 16ης κόμισσας του Γουόρικ. Μαζί της απέκτησε:
Σύμβολα
Τα σύμβολα του Εδμόνδου Μπωφόρ, 2ου δούκα του Σόμερσετ ήταν ίδια με τα σύμβολα του Αγγλικού βασιλείου με ένα περίβλημα από μπλε και λευκές ταινίες.
Προκατασκευασμένη δόμηση
thumb|right|240px|Tract Housing στο [[Markham του Ontario στον Καναδά.]] Προκατασκευασμένη δόμηση (αγγλικά: Tract Housing) αποκαλείται η μορφή οικοδομικής ανάπτυξης, σύμφωνα με την οποία πολλά πανομοιότυπα ή παραπλήσια σπίτια κατασκευάζονται μαζικά για τη στέγαση μιας κοινότητας. Η πρακτική αυτή μπορεί να καταλαμβάνει ολόκληρες εκτάσεις τετραγωνικών χιλιομέτρων σε πολλές περιοχές. Οι κατασκευές tract housing συνήθως συναντώνται στα προάστια της Βόρειας Αμερικής.
Οι κατασκευές αυτές εστιάζονται σε λίγα μόλις αρχιτεκτονικά σχέδια και τα εργατικά κόστη περιορίζονται καθώς οι εργάτες απλά απαιτείται να μάθουν τις δεξιότητες και τον τρόπο εργασίας πάνω στην οικοδόμιση μιας περιορισμένης κλίμακας σχεδίων. Επιπροσθέτως, όπως όλα τα σπίτια του έργου θα οικοδομηθούν κατά την ίδια χρονική περίοδο, το κόστος της αγοράς και της μεταφοράς οικοδομικών υλικών μπορούν να μειωθούν λόγω των οικονομιών κλίμακας. Συστατικά όπως υποστηρίγματα οροφής, υδραυλικά και σκαλοσιές συχνά κατασκευάζονται σε εργοστάσια και τοποθετούνται επιτόπου. Αυτό επιτρέπει στους εργολάβους να ρίξουν τις τιμές, το οποίο στη συνέχεια κάνει τα σπίτια πιο προσιτά στο ευρύ κοινό, κάτι το οποίο επιτρέπει και στους πωλητές να εξασφαλίσουν υψηλότερα κέρδη.
Έκαστο προκάτατασκευασμένο σπίτι είναι πανομοιότυπο με τα γειτονικά, όμως πιο πρόσφατες κατασκευές διαφοροποιούν λίγο την εξωτερική όψη των σπιτιών. Οι διαφορές συνήθως ποικίλουν, από υποτυπώδεις, αισθητικές διαφοροποιήσεις σε πληθώρα διαφοροποιήσεων στον οικοδομήσιμο χώρο, την όψη της οροφής και τα υλικά. Επιπλέον, τα σχέδια των ορόφων μπορούν να μεταβληθούν, ή δωμάτια και γκαράζ δύνανται να προστεθούν ή να αφαιρεθούν. Όσοι κατασκευάζουν ή αγοράζουν νέα σπίτια μπορούν επίσης να εξειδικεύσουν τα σχέδια στις ανάγκες τους.
Κατηγορία:Σχεδιασμένη δόμηση
Σομπιέσλαφ Β΄ της Βοημίας
O Σομπιέσλαφ Β΄, τσεχ. Soběslav II (π. 1128 - 29 Ιανουαρίου 1180) από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών ήταν δούκας της Βοημίας (1173-78). Δεν υποστηρίχθηκε από τους ευγενείς ή τον βασιλιά της Γερμανίας, αλλά μόνο από τις κατώτερες τάξεις.
Νικόλαος Γ΄ Κυρδινιάτης
Ο Νικόλαος Γ΄ Κυρδινιάτης ή Γραμματικός εξελέγη Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως το 1084 και είχε μια εξαιρετικά μακρόχρονη, για την εποχή, Πατριαρχία, η οποία διήρκεσε 27 χρόνια, έως τον θάνατό του, τον Μάιο του 1111.
Σομπιέσλαφ Β΄ της Βοημίας
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Σομπιέσλαφ Α΄ δούκα της Βοημίας και της Αδελαΐδας των Άρπαντ, κόρης τού Άλμος πρίγκιπα της Ουγγαρίας.
Νικόλαος Γ΄ Κυρδινιάτης
Σπούδασε στην Κωνσταντινούπολη και έζησε πολλά χρόνια στην Αντιόχεια της Πισιδίας, όπου πιστεύεται ότι εκάρη μοναχός. Περί το 1068 έφυγε από την περιοχή που απειλούνταν από επιδρομές Σελτζούκων Τούρκων και εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου ίδρυσε μονή αφιερωμένη στον Ιωάννη τον Βαπτιστή. Το 1084 επελέγη από τον Αυτοκράτορα Αλέξιο Κομνηνό ως διάδοχος του παραιτηθέντα Ευστράτιου Γαριδά.
Σομπιέσλαφ Β΄ της Βοημίας
Βιογραφία
Το 1172 παραιτήθηκε ο εξάδελφός του Βλαδίσλαος Β΄ της Βοημίας και τον διαδέχθηκε ο γιος εκείνου Φρειδερίκος της Βοημίας. Το 1173 ο Φρειδερίκος Α΄ των Χοενστάουφεν βασιλιάς της Γερμανίας συγκάλεσε Συνέλευση (λατιν. Dieta) στο Χέρμσντορφφ, όπου εκθρόνισε τον Φρειδερίκο και τοποθέτησε τον Όλντριχ, νεότερο γιο τού Σομπιέσλαφ Α΄. Ο Όλντριχ αμέσως παραιτήθηκε υπέρ τού μεγαλύτερου αδελφού του Σομπιέσλαφ Β΄, ο οποίος ήταν φυλακισμένος από το 1161.
Νικόλαος Γ΄ Κυρδινιάτης
Ήταν λόγιος ιεράρχης και συνέγραψε ύμνους για διάφορες ακολουθίες. Υποστηρίχθηκε από τον Αυτοκράτορα στην αντιμετώπιση των ζητημάτων που προέκυψαν κατά τη διάρκεια της Πατριαρχίας του, με σημαντικότερα την αίρεση των Βογομίλων και την έριδα του Λέοντος Χαλκηδόνος. Επί των ημερών του εκδόθηκαν συνοδικές αποφάσεις για πολλά εκκλησιαστικά θέματα, θέματα γάμων, διαζυγίων, μοναχισμού, κλπ. Ο ίδιος παρενέβη αρκετά σε θέματα μοναχισμού, στερέωσε το καθεστώς του Αγίου Όρους, από το οποίο ζήτησε να εκδιωχθούν οι Βλάχοι, και φαίνεται ότι συνέγραψε μοναστικό Τυπικό.
Σομπιέσλαφ Β΄ της Βοημίας
Βιογραφία
Ο νέος δούκας της Βοημίας χορήγησε καταστατικό χάρτη στην πόλη της Πράγας. Ήλθε σε διαμάχη με τον Ερρίκο Β΄ των Μπάμπενμπερκ δούκα της Αυστρίας το 1175. Το επόμενο έτος στρατός υπό την ηγεσία τού Κορράδου, γιού τού Κορράδου Β΄ πρίγκιπα τού Ζνόιμο (εξαδέλφου τού Σομπιέσλαφ Β΄) λεηλάτησε την περιοχή βόρεια τού Δούναβη. Επιτέθηκε σε ναούς και μονές με αποτέλεσμα ο πάπας Αλέξανδρος Γ΄ να τον αφορίσει. Ο Φρειδερίκος Α΄ παρενέβη το 1177 και αναγνώρισε τον Φρειδερίκο ως δούκα. Ο Σομπιέλσαφ Β΄ απομακρύνθηκε και απεβίωσε "σε ξένη χώρα" το 1180, άτεκνος.
Νικόλαος Γ΄ Κυρδινιάτης
Ο Αυτοκράτορας Αλέξιος Κομνηνός διεξήγαγε διαπραγματεύσεις με τον Πάπα Ουρβανό Β΄, προκειμένου να του σταλεί βοήθεια από τη Δύση εναντίον των Τούρκων. Από τον Πατριάρχη Νικόλαο ζητήθηκε να γνωματεύσει σχετικά με το ζήτημα της Ένωσης των Εκκλησιών. Ο Νικόλαος εκφράστηκε υπέρ της Ένωσης, χωρίς όμως κανένα συμβιβασμό από μέρους των Ορθοδόξων. Συγκεκριμένα, ζήτησε ως προαπαιτούμενα την ομολογία Ορθόδοξης πίστης από τον Πάπα, την εγκατάλειψη του παπικού πρωτείου, του filioque, καθώς και της χρήσης άζυμου άρτου στη λατρεία.
Πηγές
Νικόλαος Γ Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 11ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 12ου αιώνα
Σομπιέσλαφ Β΄ της Βοημίας
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ελισάβετ των Πιαστ, κόρη τού Μιέσκο Γ΄ υψηλού δούκα της Πολωνίας· δεν επέκτησαν απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Πρεμυσλιδών
Τζαματούν
thumb|Είσοδος του εσωτερικού του τζαματούν του [[Μακαραβάνκ.]] Το τζαματούν είναι καθαρά αρμενική θρησκευτική κατασκευή, η οποία περιλαμβάνεται εντός ενός μοναστηριού, ορισμένες φορές ευρισκόμενη εντός της κύριας εκκλησίας. Αναπτύχθηκε μεταξύ του 12ου και του 13ου αιώνα. Χρησίμευε ως τόπος συναθροίσεως των εκκλησιαστικών. Από αρχιτεκτονικής άποψης, παρουσιάζει αρκετές ομοιότητες με το γκαβίτ. Κύρια τους διαφορά είναι το γεγονός πως το τελευταίο ευρίσκεται πάντοτε εντός της εκκλησίας, ενώ το τζαματούν μπορεί και να ευρίσκεται απομονωμένο από αυτήν. Ορισμένες φορές, υπάρχει σύγχυση μεταξύ των δύο αυτών αρχιτεκτονικών στοιχείων: ως αποτέλεσμα, ο Ζαν-Μισέλ Τιερί τίνει, περισσότερο, να τα χαρακτηρίζει ως μία ενιαία αρχιτεκτονική μορφή, ενώ άλλοι ιστορικοί της αρμενικής τέχνης προχωρούν σε διαχωρισμό αυτών.
Οι εξαιρέσεις είναι πολυάριθμες, όπως στο Γκεγάρντ, όπου το τζαματούν ευρίσκεται εντός του βράχου. Ένα εκ των ομορφότερων είναι, αναμφίβολα, αυτό της Εκκλησίας των Αγίων Αποστόλων της παλαιάς αρμενικής πρωτεύουσας της πρώτης χιλιετίας, Ανί.
AJAX
Η λέξη AJAX μπορεί ν΄ αναφέρεται:
Σηλυβρία
Η Σηλυβρία ή Σηλυμβρία (Silivri) είναι πόλη της Ανατολικής Θράκης στην ακτή της Προποντίδας. Βρίσκεται κοντά στην Κωνσταντινούπολη, της οποίας και ήταν προπύργιο κατά τα βυζαντινά χρόνια. Ωστόσο, η κατάληξη -βρία, η οποία έχει αρχαία θρακική ρίζα, υποδηλώνει ότι η περιοχή κατοικούνταν από την αρχαιότητα. Η σημερινή πόλη μαζί με τα περίχωρά της έχει πληθυσμό περίπου 155.000 κατοίκων (2003).
Αρχαία Ελλάδα και Ρωμαίοι
http://ikee.lib.auth.gr/record/3675/files/GRI-2003-157.pdf
Κατά τον Στράβωνα, «ωνομάσθη Σηλυμβρία από του Σήλυος », ενώ από εκεί καταγόταν και ο Ηρόδικος, αρχαίος Έλληνας ιατρός και δάσκαλος του Ιπποκράτη. Ο Σκύμνος ο Χίος αναφέρει ότι ήταν αποικία Μεγαρέων, η οποία ιδρύθηκε περίπου το 675 π.Χ.
Η Σηλυβρία από την αρχαιότητα αποτέλεσε εμπορικό κέντρο για τη γύρω περιοχή. Το 410 π.Χ. κατελήφθη από τον Αλκιβιάδη με προδοσία και έκτοτε παρέμεινε σύμμαχος των Αθηναίων μέχρι την κατάληψή της το 342 π.Χ. από το Φίλιππο Β' το Μακεδόνα. Μετά το θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου περιήλθε υπό την εξουσία του Λυσίμαχου, βασιλιά της Θράκης, κι αργότερα των Ρωμαίων.
Από τη Σηλυβρία σώζονται αργυρά νομίσματα, τα οποία χρονολογούνται γύρω στο 509-450 π.Χ. Στο μπροστινό τους μέρος φέρουν την επιγραφή ΣΑ και δείχνουν έναν κόκορα, ενώ στην αντίθετη πλευρά ένα τετράγωνο σχεδιασμένο και διαιρεμένο σε 4 μικρότερα.
Βυζάντιο
Κατά τη Βυζαντινή περίοδο, η Σηλυβρία ήταν γνωστή με την ονομασία Ευδοξιούπολις, προς τιμήν της Ευδοξίας, συζύγου του Αυτοκράτορα Αρκάδιου (395-408). Το 479 κατελήφθη από τον Θεοδώριχο των Οστρογότθων, ενώ το 805 από το Βούλγαρο ηγεμόνα Κρούμο. Στα τέλη του 9ου αιώνα, ο αυτοκράτορας Μιχαήλ Γ' ο Μέθυσος έχτισε ένα κάστρο, ερείπια του οποίου σώζονται μέχρι σήμερα, προκειμένου να προστατέψει την πόλη από Σαρακηνούς πειρατές και άλλους εχθρούς.
Το 1082, ο Αλέξιος Α' Κομνηνός επέτρεψε στους Ενετούς να μετατρέψουν την πόλη σε εμπορική αποικία. Μετά την ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης το 1261, ο Μιχαήλ Η' Παλαιολόγος μετέφερε στη Σηλυβρία τα οστά του Βασίλειου Β' του Βουλγαροκτόνου. Κατά το τέλος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, η Σηλυβρία ήταν μια από τις λίγες περιοχές που άντεξαν περισσότερο στην οθωμανική πολιορκία, μέχρι και την τελική πτώση της πόλης το Μάρτιο του 1453.
Υπήρξε έδρα της ιστορικής Μητροπόλεως Σηλυβρίας.
20ός αιώνας και η σύγχρονη πόλη
Στον καιρό της οθωμανικής κατοχής, η Σηλυβρία διατήρησε το ελληνικό στοιχείο και το εμπόριο της ανθούσε. Κατά την ελληνική κυριαρχία στην Ανατολική Θράκη μετά τη Συνθήκη των Σεβρών (1920), η Σηλυβρία ήταν η έδρα του νομού Ραιδεστού και είχε 4.500 κατοίκους, που ασχολούνταν με την αλιεία, τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Κατά την ανταλλαγή πληθυσμών στην Ανατολική Θράκη, οι κάτοικοι της Σηλυβρίας κατέφυγαν στην Ελλάδα κυρίως στις πόλεις της Μακεδονίας, όπως η Θεσσαλονίκη και η Καβάλα.
Σύμφωνα με δημογραφικά στοιχεία του 2003, η σύγχρονη πόλη έχει πληθυσμό περίπου 75.000 κατοίκων και μαζί με τα προάστιά της 155.000. Επίσης, λόγω της μικρής απόστασης της πόλης από την Κωνσταντινούπολη, πολλοί κάτοικοι της πόλης έχουν εκεί παραθεριστικές κατοικίες.
Τεντ Νούτζεντ
Ο Τεντ Νιούτζεντ (αγγλ. Ted Nugent, πλήρες όνομα Theodore Anthony Nugent, 13 Δεκεμβρίου 1948) είναι κιθαρίστας, τραγουδιστής και συνθέτης της χαρντ ροκ μουσικής. Είναι γνωστός με το προσωνύμιο "Motorcity Madman" και έχει συμμετάσχει σε τηλεοπτικά προγράμματα, διδακτικά βίντεο, ενώ έχει κυκλοφορήσει βιβλία μαγειρικής για κυνηγούς.
Ξεκίνησε με τους Amboy Dukes και συνέχισε με την προσωπική του καριέρα, ενώ στις αρχές της δεκαετίας του '90 συμμετείχε στους Damn Yankees. Έχει πουλήσει πάνω από 14 εκατομμύρια δίσκους μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Νιούτζεντ ξεκίνησε να παίζει κιθάρα το 1957, υπό την καθοδήγηση του δάσκαλου Τζο Ποντόρσεκ στο "Capitol School of Music" του Μίσιγκαν. Η πρώτη του ζωντανή εμφάνιση έγινε στην ηλικία των δέκα ετών στα "Fairgrounds" του πανεπιστημίου "Michigan State" με το "Capitol School of Music Revue" του δασκάλου του.
Η πρώτη του επαγγελματική, μουσική εμπειρία ήλθε με τους Amboy Dukes στα τέλη της δεκαετίας του '60. Το συγκρότημα ξεκίνησε να παίζει το 1964, αλλά το 1967 κυκλοφόρησαν το ομώνυμο άλμπουμ τους. Η μεγαλύτερη τους επιτυχία ήλθε με το "Journey to the Center of the Mind" που κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1968 και περιείχε το ομώνυμο κομμάτι που έφθασε στο Top-20 του Billboard, ενώ ο δίσκος ήταν ο μοναδικός του συγκροτήματος που σκαρφάλωσε στο Hot-100.
Μέχρι το 1974, ακολούθησαν άλλα πέντε ποιοτικά, αλλά χωρίς ιδιαίτερη εμπορική επιτυχία, άλμπουμ. Ο Νούτζεντ, ήταν το μοναδικό σταθερό μέλος του συγκροτήματος, όντας ο βασικός κιθαρίστας και συνθέτης των Amboy Dukes. Το συγκεκριμένο σχήμα θεωρείται ένας από τους προπομπούς του Progressive Rock και του Heavy Metal.
Προσωπική καριέρα
Το Νοέμβριο του 1975, κυκλοφόρησε το ομώνυμο ντεμπούτο άλμπουμ του Νιούτζεντ σε παραγωγή του Τομ Γουέρμαν και με τον τραγουδιστή και κιθαρίστα Ντέρεκ Σεντ Χολμς, τον μπασίστα Ρομπ Γκραντζ και το ντράμερ Κλιφ Ντέιβις να τον πλαισιώνουν. Ο δίσκος σκαρφάλωσε στο αμερικάνικο Top-30, αλλά διαμάχες ανάμεσα στα μέλη του συγκροτήματος οδήγησαν τον Σεντ Χολμς σε αποχώρηση, αν και λίγο αργότερα επέστρεψε και πάλι στο συγκρότημα.
Τον Οκτώβριο του 1976, κυκλοφόρησαν το δεύτερο τους άλμπουμ με τίτλο "Free-for-All", με τον Meat Loaf να κάνει δεύτερα φωνητικά στο ομώνυμο κομμάτι. Κατά την περιοδεία για την προώθηση του δίσκου, το συγκρότημα άνοιγε τις εμφανίσεις των Black Sabbath, δημοσιότητα η οποία βοήθησε το δίσκο στο να βραβευθεί ως διπλά πλατινένιος.
Στις αρχές του 1978, κυκλοφόρησε ένα από τα πιο επιτυχημένα άλμπουμ του, το ζωντανά ηχογραφημένο "Double Live Gonzo!", σκαρφαλώνοντας στο # 13 των αμερικάνικων τσαρτ και το # 11 των αντίστοιχων καναδικών, ενώ έχει γίνει τρεις φορές πλατινένιο. Μετά την κυκλοφορία του δίσκου, οι Σεντ Χολμς και Γκραντζ αποχώρησαν για να δημιουργήσουν τους St. Paradise, δίνοντας τη θέση τους στον τραγουδιστή Τσάρλι Χαν και τον μπασίστα Ντέιβιντ Χαλ. Η νέα σύνθεση ηχογράφησε το πλατινένιο "Weekend Warriors", ακολουθούμενο από το "State of Shock" του 1979, όπου το μπάσο είχε αναλάβει ο Ουόλτερ Μονόχαν. Ακολούθησε το "Scream Dream" τον Ιανουάριο του 1980, το οποίο έφθασε στο # 13 στις Ηνωμένες Πολιτείες και έγινε χρυσό.
Ο Νιούτζεντ άλλαξε δισκογραφική εταιρεία, μεταβαίνοντας στην "Atlantic Records" στα τέλη του 1981, με τον Σεντ Χολμς να επιστρέφει και με νέα μέλη τον μπασίστα Ντέιβ Κισγουίνι και τον θρυλικό ντράμερ των Vanilla Fudge και Cactus, Καρμάιν Άπις. Αυτή η σύνθεση κυκλοφόρησε το άλμπουμ "Nugent" το 1982, με τον Νιούτζεντ να αλλάζει ολόκληρη τη σύνθεση του σχήματος του πριν την ηχογράφηση του επόμενου του δίσκου, προσλαμβάνοντας τον μετέπειτα τραγουδιστή των Bad Company, Μπράιαν Χάουι, τον κιμπορντίστα Άλαν Σεντ Τζον, τον μπασίστα Νταγκ Λαμπάν και το ντράμερ Μπόμπι Σινάρντ. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 1984 με τον τίτλο "Penetrator", ξεκινώντας μία περίοδο από μετρίως επιτυχημένα άλμπουμ για τον καλλιτέχνη.
Κατά την κυκλοφορία του δίσκου, ο Νιούτζεντ μετέβη στο Λονδίνο για μία εμφάνιση στο "Hammersmith Odeon" με το σχήμα του να περιλαμβάνει τον Χάουι, τον μπασίστα Μαρκ Μπόουλς, τον κιμπορντίστα Τοντ Χάουαρθ και το ντράμερ Κλιφ Ντέιβις.
Ο Νιούτζεντ εμφανίστηκε στην τηλεοπτική σειρά "Miami Vice", πριν επιστρέψει στη μουσική βιομηχανία με το δίσκο "Little Miss Dangerous" τον Μάρτιο του 1986. Το συγκεκριμένο άλμπουμ χαρακτηρίστηκε από τη συμμετοχή πολλών γκεστ μουσικών, όπως οι τραγουδιστές Σάντι Σλάβιν, Τζέιμι Σεντ Τζέιμς και Τόμι Τάιερ, οι ντράμερ Καρμάιν Άπις και Μάικλ Μέισον, οι μπασίστες Ρίκι Φίλιπς και Τζέι Φέργκιουσον, ενώ μοναδικό μόνιμο μέλος του συγκροτήματος ήταν ο τραγουδιστής Ντέιβ Αμάτο. Την ίδια χρονιά, ο Νιούτζεντ συμμετείχε στο ιδιαίτερα επιτυχημένο άλμπουμ "Count Three & Pray" των Berlin.
Το 1988, είχαν επιστρέψει στο συγκρότημα οι Σεντ Χολμς και Κισγουίνι, με νέο ντράμερ τον Πατ Μαρτσίνο. Η νέα σύνθεση ηχογράφησε το "If You Can't Lick 'Em...Lick 'Em", με τη συμμετοχή των Τζον Μπον Τζόβι και Ρίτσι Σαμπόρα στη σύνθεση του κομματιού "That's The Story Of Love". Η μοναδική του ευρωπαϊκή εμφάνιση για την προώθηση του δίσκου έγινε στο "Hammersmith Odeon" του Λονδίνου, με τους Krokus σαν support συγκρότημα.
Damn Yankees
thumb|right|220px|Ο Νούτζεντ το 2005 Το 1992, οι Damn Yankees κυκλοφόρησαν το χρυσό "Don’t Tread", με το επιτυχημένο σινγκλ "Where You Goin' Now".
Επιστροφή στην προσωπική καριέρα
Μετά τη συνεργασία του με τους Beastie Boys για το δίσκο "Check Your Head", ο Νιούτζεντ επέστρεψε στη δισκογραφία με το άλμπουμ "Spirit of the Wild" που κυκλοφόρησε τον Μάιο του 1995 και έβαλε και πάλι τον καλλιτέχνη στο Top-100 του Billboard μετά από εννέα χρόνια. Ο δίσκος χαρακτηρίστηκε από άλλη μία επιστροφή του Ντέρεκ Σεντ Χολμς, ενώ συμμετείχαν ο μπασίστας Μάικλ Λατζ και ο ντράμερ Ντένι Καρμάσι.