cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Η Εκλογή της Σόφι
Υπόθεση
Η ταινία αφηγείται τη ζωή της Σόφι (Μέριλ Στριπ) μιας Πολωνέζας που κατάφερε να γλιτώσει από το στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς και που προσπαθεί να φτιάξει από την αρχή τη ζωή της. Οι μνήμες όμως την κυνηγούν και τα τραύματα είναι κρυμμένα βαθιά μέσα της. Τα όσα πέρασε στο Άουσβιτς επηρεάζουν και τη μετέπειτα ζωή της. Η υπόθεση ξετυλίγεται στη Νέα Υόρκη του 1947. Ένας νεαρός, ο Στίνγκο (Πίτερ Μακ Νίκολ), που φιλοδοξεί να γίνει συγγραφέας, νοικιάζει ένα διαμέρισμα και δημιουργεί σχέσεις με το ζευγάρι που μένει στο επάνω πάτωμα. Είναι η Σόφι κι ένας Αμερικανοεβραίος βιολόγος, που έχει ψύχωση με τις ιστορίες για το Ολοκαύτωμα, ο Νέιθαν (Κέβιν Κλάιν). Ο νεαρός σιγά σιγά αρχίζει να ερωτεύεται την Σόφι, προσπαθώντας ν' ανακαλύψει τι κρύβει στην ψυχή της. Η γυναίκα ζει τραγικές, αλλά και ευτυχισμένες στιγμές δίπλα στους δυο αυτούς άνδρες.
Πληροφορίες Παραγωγής
Η ταινία του Άλαν Τζέι Πάκουλα είναι βασισμένη στο τιμημένο με Πούλιτζερ μυθιστόρημα Γουίλιαμ Στάιρον. Ο Στάιρον έγραψε το μυθισρόρημά του σκεπτόμενος την Ούρσουλα Άντρες, αλλά όταν ο Πάκουλα αποφάσισε να μεταφέρει το μυθιστόρημα στη μεγάλη οθόνη η Στριπ ήταν τόσο αποφασισμένη να πάρει το ρόλο που παρακάλεσε γονατιστή το σκηνοθέτη να της τον παραχωρήσει. Πρώτη επιλογή του Πάκουλα για το ρόλο της Σόφι, ήταν η Σουηδή Λιβ Ούλμαν, καθώς ο σκηνοθέτης πίστευε ότι η ηθοποιός με την σπαστή της προφορά θα μπορούσε να αποδώσει καλύτερα το ρόλο. Άλλες υποψήφιες ήταν οι: Μάγντα Βασαριόβα και η Νάταλι Γουντ (που είχε καταγωγή από τη Ρωσία).
Το φιλμ σηματοδότησε το ντεμπούτο του Κέβιν Κλάιν στα κινηματογραφικά δρώμενα κι ο Τζον Κλιζ αποφάσισε να τον προσλάβει για την ταινία Ένα ψάρι που το έλεγαν Γουάντα (A Fish Called Wanda) το 1988, αφότου είδε την ερμηνεία του στην Εκλογή της Σόφι.
Σταυροφορία της Αραγωνίας
Αιτίες και συμμαχίες
Η παποσύνη οργάνωσε τον πόλεμο, δίνοντάς του την ονομασία της Σταυροφορίας, καθώς ανησυχούσε για τις κατακτήσεις του Πέτρου στη Σικελία. Του αφαίρεσε το Στέμμα της Αραγωνίας, καθώς το βασίλειο ήταν βασάλος της Αγίας Έδρας, αποδίδοντάς το στον Κάρολο του Βαλουά, γιο του Φίλιππου Γ΄. Στη γαλλοαραγωνέζικη διαμάχη ήρθε να προστεθεί μια ενδοοικογενειακή διαμάχη εντός του Οίκου της Βαρκελώνης, καθώς ο Βασιλιάς της Μαγιόρκας Ιάκωβος Β΄, αδελφός του Πέτρου Γ΄, συμμάχησε με τον Φίλιππο Γ΄. Πράγματι, ο Ιάκωβος, ως Κόμης του Ρουσιγιόν, ήταν εγκλωβισμένος μεταξύ των δύο μοναρχών και δεν μπορούσε παρά να συμμαχήσει με τον Γάλλο βασιλιά ώστε να βάλει τέλος στις φιλοδοξίες του μεγαλύτερου αδελφού του, ο οποίος δεν είχε, ουδέποτε, κρύψει τη δυσαρέσκειά του για το γεγονός ότι ένα τμήμα της κληρονομιάς του είχε περάσει στον μικρότερο αδελφό του.
Η Εκλογή της Σόφι
Πληροφορίες Παραγωγής
Η Στριπ, που τελικά ανέλαβε το ρόλο, γύρισε τη σκηνή της "εκλογής της" σε μια λήψη κι αρνήθηκε να την ξαναγυρίσει καθώς ήταν επίπονη για οποιαδήποτε μάνα. Η Στριπ που έχει έφεση στις προφορές έμαθε να μιλάει με πολωνέζικη προφορά κι έμαθε και γερμανικά για το ρόλο.
Σταυροφορία της Αραγωνίας
Διεξαγωγή
Τα γαλλικά στρατεύματα εισήλθαν, λοιπόν, στο Ρουσιγιόν το 1284 με τις ευλογίες του άρχοντα της περιοχής, όμως βρήκαν απέναντί τους την αντίσταση των τοπικών πληθυσμών, όπως αυτή της πόλης Ελν, τη διοίκηση της οποίας είχε ένας ιππότης γνωστός ως μπάσταρδος του Ρουσιγιόν, χωρίς αμφιβολία κάποιος εξώγαμος γιος του Νούνο Σάντσο, άρχοντα του Ρουσιγιόν, η οποία κατελήφθη με τη βία. Παρά την παρουσία παπικών λεγάτων, ο Φίλιππος Γ΄ δεν δίστασε να βάλει φωτιά στις πύλες του Καθεδρικού Ναού της πόλης και να σφάξει τους κατοίκους που είχαν βρει, εντός της, καταφύγιο. Το 1285, ο Φίλιππος Γ΄ πολιόρκησε τη Χιρόνα, την οποία κατάφερε να καταλάβει παρά τη σθεναρή της αντίσταση. Ο Κάρολος του Βαλουά στέφτηκε τότε βασιλιάς, καθώς όμως δεν μπορούσε να βρεθεί στέμμα, η στέψη του έγινε με ένα καπέλο, κάτι που του απέφερε το, διόλου τιμητικό, παρωνύμιο του « βασιλιά του καπέλου ».
Στη θάλασσα, ο Ροζέ ντε Λοριά, ο ναύαρχος του Πέτρου Γ΄, διέλυσε τον γαλλικό στόλο στη Ναυμαχία των Φορμίγκ. Η ήττα αυτή σε συνδυασμό με την επιδημία δυσεντερίας που έπληξε το γαλλικό στρατόπεδο ανέτρεψαν την κατάσταση. Ο Φίλιππος Γ΄, έχοντας πέσει ο ίδιος θύμα της νόσου, υποχρεώθηκε να αποχωρήσει.
Η Εκλογή της Σόφι
Βραβεύσεις
Μετά την προβολή της ταινίας, η Στριπ σάρωσε όλα τα βραβεία των κριτικών κι έπειτα κέρδισε τη Χρυσή Σφαίρα κι έλαβε κι υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου. Η ταινία έλαβε συνολικά 5 υποψηφιότητες για Όσκαρ. Η Στριπ είχε ως αντίπαλό της την Τζέσικα Λανγκ για την ταινία Φράνσις, μια αδέσμευτη γυναίκα (Frances, 1982). Στα στοιχήματα ο αγώνας ήταν αμφίρροπος και οι πιθανότητες μοιρασμένες. Η Στριπ υποδυόταν μια Πολωνή, που κατάφερε να επιβιώσει από τα δεινά του πολέμου και από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, ενώ η Λανγκ έπαιζε τον ρόλο της πρώην στάρλετ του Χόλιγουντ Φράνσες Φάρμερ, που είχε δύσκολη ζωή λόγω του επαναστατικού της πνεύματος και των κομμουνιστικών της πεποιθήσεων. Η Στριπ τελικά υπερίσχυσε αφήνοντας τη Λανγκ (υποψήφια σε δύο διαφορετικές κατηγορίες) με το όσκαρ Β' γυναικείου ρόλου για την Τούτσι (Tootsie, 1982) που είχε κερδίσει λίγα λεπτά νωρίτερα. Έτσι η Στριπ που ήταν έγκυος παρέλαβε το δεύτερό της όσκαρ μετά από εκείνο που είχε κερδίσει τρία χρόνια νωρίτερα για την ταινία του Ρόμπερτ Μπέντον Κράμερ εναντίον Κράμερ (Kramer vs. Kramer, 1979) (μόνο που το πρώτο ήταν Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου). Το μόνο βραβείο που έχασε η Στριπ εκείνη τη χρονιά ήταν το BAFTA.
Σταυροφορία της Αραγωνίας
Συνέπειες
Εάν η διαμάχη αυτή είχε λίγες επιπτώσεις για το Βασίλειο της Γαλλίας, είχε κάμποσες για το Βασίλειο της Μαγιόρκας: οι Βαλεαρίδες Νήσοι κατασχέθηκαν από τον γιο και διάδοχο του Πέτρου Γ΄, τον βασιλιά Αλφόνσο Γ΄ τον Φιλελεύθερο.
Η Εκλογή της Σόφι
Βραβεύσεις
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση:
Σταυροφορία της Αραγωνίας
Συνέπειες
Δεν ήταν παρά μόνο το 1295 που το Σύμφωνο του Ανάγκνι έθεσε ένα τέλος στις διαμάχες που είχαν γεννηθεί με αυτή τη Σταυροφορία, καθώς το Σύμφωνο της Ταρασκόν (1291) δεν είχε επικυρωθεί ελέω του θανάτου του Αλφόνσος Γ΄ της Αραγωνίας, μία εκ των δύο διαπραγματευόμενων πλευρών.
Σημειώσεις
Αραγωνία Κατηγορία:Ιστορία της Ισπανίας Κατηγορία:Αραγωνία
Η Εκλογή της Σόφι
Βραβεύσεις
Υποψηφιότητα:
Διαχρονικότητα
Η ερμηνεία της Στριπ θεωρείται μία από τις καλύτερες που έχουν δοθεί ποτέ και το περιοδικό Premiere την κατέταξε ως την 3η όλων των εποχών, ενώ το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου κατέταξε την ταινία στην 91η θέση όλων των εποχών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Ταινίες του 1982 Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με το Ολοκαύτωμα
Μάγδαλα
μικρογραφία |Άποψη-Τα Μάγδαλα στην θάλασσα της Γαλιλαίας Τα Μάγδαλα είναι γνωστό χωριό των βιβλικών χρόνων, του οποίου η ακριβής θέση στην δυτική όχθη της θάλασσας της Γαλιλαίας δεν έχει ακόμη ορισθεί. Οι μέχρι τώρα ανασκαφές (Βιβλική αρχαιολογία) την προσδιορίζουν στην τοποθεσία με το αραβικό όνομα Ελ- Μεζτέλ (Al-Majdal) 7 χιλιόμετρα περίπου  βόρεια της πόλης Τιβεριάδας και 12 χιλιόμετρα περίπου νότια της Καπερναούμ. Θεωρείται πατρίδα της Μαρίας Μαγδαληνής.
Αναφορές της ονομασίας
Κεφάλαιο:15,39 καὶ ἀπολύσας τοὺς ὄχλους ἀνέβη εἰς τὸ πλοῖον καὶ ἦλθεν εἰς τὰ ὅρια Μαγδαλά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Βίβλου
Δασοκράταιγος
Ο Δασοκράταιγος ή Δασοτρικουκιά (Crataegus orientalis) είναι φυλλοβόλος θάμνος της οικογένειας των Ροδοειδών. Απαντάται σε μεγάλο μέρος της Μεσογείου, της Ανατολικής Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής, σε ορεινούς βιότοπους.
Είναι είδος πολύ ποικίλο. Ο Knud Ib Christensen στη μονογραφία του το διαχωρίζει σε 4 υποείδη, τα οποία ισχύουν ακόμα. Από αυτά οποία στην Ελλάδα απαντά το υποείδος Crataegus o. orientalis.
Περιγραφή
Ο δασοκράταιγος είναι θάμνος πολύκλαδος, αγκαθωτός, φυλλοβόλος, μέχρι 4 μ. ύψος. Φύλλα μέχρι 4 εκ, πτερόλοβα επιμήκη-ωοειδή ή αναστρέψιμα, με απότομη ή οξεία κορυφή, στενή εριώδη και σφηνοειδή βάση και μίσχο μικρό και λεπτό. Φέρει λοβούς συνήθως πέντε, οδοντωτούς στην άκρη. Τα φύλλα σκεπάζονται από πυκνό χνούδι. Μπουμπούκια γενικά κωνικά, μήκους 3 χιλιοστών.
Ταξιανθίες πυκνές, με άνθη λευκά, διαμέτρου 1,5-2 εκ. που βγαίνουν ανά 4 έως 18, τα οποία διαθέτουν 2-6 στύλους. Οι καρποί είναι σφαιρικές δρύπες, πορτοκαλόχρωμες, με διάμετρο μέχρι 2 εκ. Ανθίζει την περίοδο Μαΐου - Ιουλίου. Οι καρποί βγαίνουν τον Σεπτέμβριο.
Εξάπλωση και βιότοπος
Η φυσική εξάπλωση του δασοκράταιγου περιλαμβάνει την Τουρκία, την Αρμενία, τη Γεωργία, την Ουκρανία (συμπεριλαμβανομένης της Κριμαίας ), την Αλβανία, την Ελλάδα, τη Σικελία, τις χώρες της πρώην Γιουγκοσλαβίας και την Ισπανία (1). Βρέθηκε επίσης στη Ρωσία και στο Βόρειο Καύκασο. Συναντάται σε πετρώδεις πλαγιές, ξέφωτα δασών και υποαλπικά λιβάδια, σε υψόμετρο 700-2050 μέτρων.
Στην Ελλάδα ζει στα ορεινά δάση της ηπειρωτικής χώρας και σε μερικά νησιά του Βόρειου και Ανατολικού Αιγαίου.
Σκακιστική νουβέλα
Υπόθεση
Ο δρ. Β κλείνεται σε απόλυτη απομόνωση σε ένα δωμάτιο από το ναζιστικό καθεστώς, όπου δεν έχει απολύτως τίποτα με το οποίο να απασχοληθεί, μέχρι που στα χέρια του μετά από τύχη, πέφτει ένα βιβλίο. Πρόκειται όμως για μία συλλογή παρτίδων σκακιού μεγάλων σκακιστών του παρελθόντος. Μη έχοντας τίποτα άλλο να κάνει, το διαβάζει και το ξαναδιαβάζει ατελείωτα, παίζοντας όλες τις παρτίδες, μέχρι που κυριαρχούν στο μυαλό του.
Στο υπερωκεάνειο με το οποίο ταξιδεύει ο δρ. Β, τυχαίνει να επιβαίνει και ο παγκόσμιος πρωταθλητής στο σκάκι, ο Σέρβος Μίρκο Τσέντοβιτς. Ο δρ. Β πέφτει πάνω σε μια παρτίδα του με μια ομάδα εραστών του σκακιού και τους βοηθά να νικήσουν τον πρωταθλητή, ο οποίος, πέρα από το ότι υπήρξε παιδί-θαύμα με φυσικό ταλέντο στο σκάκι, περιγράφεται ως ένας αγροίκος, χωρίς άλλη δεξιότητα ή μόρφωση. Μετά από αυτό, οι φίλοι του αθλήματος πείθουν τον δρα. B να παίξει μόνος του κατά του Τσέντοβιτς. Σε μία εκπληκτική επίδειξη φαντασίας και συνδυαστικής ικανότητας, ο άγνωστος δρ. Β κατανικά τον παγκόσμιο πρωταθλητή.
Αμέσως ο Τσέντοβιτς ζητά μία παρτίδα ρεβάνς για να αποκαταστήσει την υπόληψή του. Αλλά αυτή τη φορά, έχοντας αντιληφθεί ότι ο δρ. Β έπαιζε γρήγορα, σχεδόν χωρίς να σκέπτεται, σαν να είχε τις κινήσεις έτοιμες στο μυαλό του, επιχειρεί να τον εκνευρίσει, αφήνοντας να περάσουν αρκετά λεπτά προτού κάνει μία κίνηση. Ασκεί έτσι ψυχολογική πίεση στον δρα. B, ο οποίος γίνεται όλο και πιο ανυπόμονος καθώς η παρτίδα προχωρά. Η μεγαλύτερη δύναμή του αποδεικνύεται και η μεγαλύτερη αδυναμία του: καταλήγει να επαναλαμβάνει φανταστικές παρτίδες εναντίον του εαυτού του εμμονικά και μανιωδώς. Η ηρεμία του Τσέντοβιτς οδηγεί τον δρα. B στoν αποσυντονισμό και τελικώς στον παραλογισμό, με αποκορύφωση μία λανθασμένη δήλωση, μετά από την οποία ο δρ. Β ξυπνά από τη φρενίτιδά του.
Ιστορικό υπόβαθρο
thumb|right|Η πρώτη έκδοση της «Σκακιστικής νουβέλας», που έγινε στο [[Μπουένος Άιρες.]]
Μετά από την προσάρτηση της Αυστρίας από τη ναζιστική Γερμανία, οι φιλομοναρχικοί της χώρας (οι υποστηρικτές του Όθωνος των Αψβούργων ως ανώτατου άρχοντα της Αυστρίας), οι συντηρητικοί και οι οπαδοί του καθεστώτος του Ένγκελμπερτ Ντόλφους καταδιώχθηκαν από τους ναζί ως αντίπαλοι της Νέας Τάξεως πραγμάτων. Χιλιάδες από αυτούς εκτελέσθηκαν ή στάλθηκαν σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως, ενώ ο διάδοχος του θρόνου Όθων διέφυγε στις ΗΠΑ, καταδικασμένος σε θάνατο in absentia. Ο συγγραφέας της νουβέλας Στέφαν Τσβάιχ διέφυγε επίσης από την κατεχόμενη Ευρώπη, ταξιδεύοντας με υπερωκεάνειο στη Βραζιλία, όπου και έθεσε τέλος στη ζωή του, Πέρα από αυτό ωστόσο, δεν εντοπίζονται άλλα αυτοβιογραφικά στοιχεία στη νουβέλα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανική λογοτεχνία Κατηγορία:Νουβέλες
Δήμος Ράντοβις
Ο Δήμος Ράντοβις (Општина Радовиш ) είναι δήμος στο ανατολικό μέρος της Βόρειας Μακεδονίας. Αποτελεί μέρος της Νοτιοανατολικής περιφέρειας. Ράντοβις ονομάζεται επίσης η πόλη στην οποία βρίσκεται η έδρα του ομώνυμου Δήμου.
Γεωγραφία
Ο Δήμος Ράντοβις συνορεύει με:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Βόρειας Μακεδονίας  Κατηγορία:Νοτιοανατολική Στατιστική Περιφέρεια (Βόρεια Μακεδονία)
Πανδόλφος ΣΤ΄ της Κάπουα
Ο Πανδόλφος ΣΤ΄, Pandulf VI, (απεβ. 1057) από τον Οίκο της Κάπουα ήταν Λομβαρδός Πρίγκιπας της Κάπουα και δούκας της Γκαέτα από το 1050 έως και το 1057.
Βιογραφία
Ήταν ο γιος και διάδοχος του Πανδόλφου Δ΄ πρίγκιπα της Κάπουα & δούκα της Γκαέτα και της Μαρίας. Συγκυβέρνησε με τον πατέρα του στο δουκάτο της Γκαέτα ήδη το 1032–1038.
Ήταν ένας αδύναμος κυβερνήτης, υπό τον οποίο το πριγκιπάτο μειώθηκε σε σημασία και επιρροή. Μετά το θάτέλος του, το κράτος του περιέπεσε αμέσως σε αταξία υπό τον αδελφό του, τον Λανδούλφος Η΄. Η ίδια η Κάπουα κατακτήθηκε μέσα σε ένα χρόνο από τον Ριχάρδο της Αβέρσα.
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες της Γκαέτα Κατηγορία:Πρίγκιπες της Κάπουα
Αθλητικά γεγονότα του 2009/Σεπτέμβριος
27 Σεπτεμβρίου
09
Λεβισίτης
Ο λεβισίτης (παλιότερα λεβιζίτις, η, αγγλ. "Lewisite"), είναι ένα χημικό όπλο, το οποίο λόγω της ιδιότητάς του να δημιουργεί εγκαύματα στο δέρμα και να προσβάλλει το αναπνευστικό σύστημα, ταξινομείται ως καυστική ουσία (αγγλ. blister agent). Η χρήση της ουσίας για στρατιωτικούς σκοπούς έχει σταματήσει εδώ και μισό αιώνα.
Συγγενείς ουσίες
Με τον όρο "λεβισίτης" εννοείται η ουσία με χημικό τύπο C2H2AsCl3 (Λεβισίτης Α). Υπάρχουν δύο χημικές ουσίες που έχουν παρόμοια χημική δομή με αυτή του λεβισίτη Α:
Ιστορία
Ο λεβισίτης και οι συγγενείς με αυτόν αρσίνες (λεβισίτες Β και Γ) είχαν μελετηθεί λεπτομερώς από Γερμανούς επιστήμονες κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου πριν τους ανακαλύψουν στις ΗΠΑ. Μάλιστα, οι Γερμανοί επιστήμονες Τίλε (J. Thiele), Βίλαντ (H. Wieland) και Μπλέμερ (A. Blömer) δημοσίευσαν σχετικές εργασίες, παραδόξως όμως δεν εισηγήθηκαν τη χρήση του λεβισίτη ως χημικού όπλου.
Το 1918, στο Καθολικό Πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον, ο Αμερικανός πλοίαρχος Ουίνφορντ Λι Λιούις (Winford Lee Lewis) ανακάλυψε και αυτός τον λεβισίτη, βασιζόμενος σε προγενέστερα πειράματα του χημικού Άρθουρ Νιούλαντ (Julius Arthur Nieuwland) αυτή τη φορά όμως η ουσία τράβηξε το ενδιαφέρον του Στρατού. Οι Αμερικανοί άρχισαν να παρασκευάζουν, κάτω από συνθήκες άκρας μυστικότητας, μεγάλες ποσότητες λεβισίτη με τα κωδικά στοιχεία “νέο G-34”, για να τις χρησιμοποιήσουν κατά των Γερμανών στην Ευρώπη. Μάλιστα, το δόγμα χρήσης του λεβισίτη προέβλεπε τον ψεκασμό του αντιπάλου από ειδικά διαμορφωμένα αεροπλάνα. Αυτή την εποχή, ο στρατηγός Έιμος Άλφρεντ Φράιζ (Amos Alfred Fries) έδωσε στην ουσία το όνομα «Δρόσος του Θανάτου» (Dew of Death). Τελικά το Νοέμβρη του 1918, οι Αμερικανοί αποφάσισαν να στείλουν με πλοία 150 τόνους λεβισίτη στην Ευρώπη. Ωστόσο, δεν πρόλαβαν να τον χρησιμοποιήσουν, διότι η Γερμανία συνήψε ανακωχή με τις δυνάμεις της Αντάντ ενώ το φορτίο με τον λεβισίτη ήταν ακόμα εν πλω.
Ο Μπενίτο Μουσολίνι χρησιμοποίησε λεβισίτη και αέριο μουστάρδας κατά την «ηρωική» εκστρατεία του στην Αβησσυνία, το 1935, παρά το ότι η χώρα του δεσμευόταν από το Πρωτόκολλο της Γενεύης, το οποίο απαγόρευε τη χρήση χημικών όπλων. Οι Ιταλοί έκαναν χρήση λεβισίτη τόσο εναντίον στρατιωτών, οι οποίοι στερούνταν τα στοιχειώδη μέτρα προστασίας, όσο και εναντίον αμάχων. Όπως ήταν επόμενο, το έγκλημα αυτό προκάλεσε διεθνή κατακραυγή, ιδιαίτερα από τη Μεγάλη Βρετανία και φυσικά από τον Χαϊλέ Σελασιέ Α'.
Κατά το Μεσοπόλεμο, πολλές χώρες ασχολήθηκαν με την παραγωγή του λεβισίτη, όπως οι ΗΠΑ, η Μεγάλη Βρετανία, η Γαλλία, η Σοβιετική Ένωση, η Ιταλία και η Ιαπωνία.
Η Ιαπωνία ήταν η μόνη χώρα που χρησιμοποίησε λεβισίτη κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο εναντίον των Κινέζων στη Μαντζουρία. Μάλιστα, οι Ιάπωνες, μετά την αποχώρησή τους από την Κίνα, το 1945, κατέστρεψαν τα εκεί αποθέματά τους σε χημικά όπλα, ωστόσο εγκαταλειμμένα όπλα με χημική γόμωση προκαλούν ατυχήματα ακόμη και σήμερα σε ανυποψίαστους Κινέζους.
Μετά τον πόλεμο, οι Αμερικανοί άρχισαν να ενδιαφέρονται περισσότερο για τον λεβισίτη, λόγω του ότι δεν ήταν εύφλεκτος και επειδή, λόγω του χαμηλού σημείου τήξης και της αντοχής του σε χαμηλές και υψηλές θερμοκρασίες, κάτι που έκανε την ουσία κατάλληλη για χρήση σε περιοχές με ακραίες συνθήκες (Βόρειος Πόλος, τροπικές περιοχές), αλλά και την ικανότητά του να διαπερνά το ελαστικό. Εκείνη την εποχή, το κωδικό όνομα του λεβισίτη άλλαξε από Μ1 σε L. Μίγματα αερίου μουστάρδας και λεβισίτη (HL) παρασκευάστηκαν επίσης, προκειμένου να μειωθεί το σημείο τήξης του αερίου μουστάρδας, για χρήση σε περιοχές με ψυχρό κλίμα. Ωστόσο, δοκιμές που πραγματοποιούνταν ήδη από το Μεσοπόλεμο απέδειξαν ότι ο λεβισίτης σε συνθήκες μάχης έχει μάλλον μειωμένα αποτελέσματα επί του αντιπάλου, συν του ότι γίνεται εύκολα αντιληπτός (λειτουργεί ως δακρυγόνο και η έντονη μυρωδιά γερανιού είναι αναγνωρίσιμα χαρακτηριστικά), ενώ είναι χημικά ευπαθής στην υγρασία. Οι ΗΠΑ κατασκεύασαν 20.000 περίπου τόνους λεβισίτη. Τελικά όμως, η εμφάνιση στο προσκήνιο των άχρωμων και άοσμων παραγόντων νεύρων, των οποίων μία σταγόνα είναι υπεραρκετή για να προκαλέσει τον θάνατο, και ειδικά του VX, το 1952, κατέστησε τον λεβισίτη ξεπερασμένο σαν χημικό όπλο. Εν τέλει, τα αμερικανικά αποθέματα λεβισίτη εξουδετερώθηκαν με χλωρίνη και ρίχτηκαν στον Κόλπο του Μεξικού.
Χημικά χαρακτηριστικά
Πρακτικά ωστόσο, το προϊόν της αντίδρασης δεν είναι καθαρός λεβισίτης, αλλά μίγμα λεβισιτών Α, Β και Γ, οι οποίοι προκύπτουν ταυτόχρονα, σύμφωνα με τις αντιδράσεις:
(Λεβισίτης Β)
(Λεβισίτης Γ)
Το μίγμα που προκύπτει υποβάλλεται σε κλασματική απόσταξη, όπου ο λεβισίτης Α, ως λιγότερο πτητικός, εξατμίζεται τελευταίος (ο λεβισίτης Β έχει σημείο ζέσης 130 °C και ο λεβισίτης Γ 151 °C). Επιπλέον, οι λεβισίτες Β και Γ μπορούν και αυτοί με τη σειρά τους να μετατραπούν εύκολα σε λεβισίτη Α με την αντίδρασή τους με τριχλωριούχο αρσενικό σε θερμοκρασία 200 – 250 °C:
Ο λεβισίτης, όπως και οι περισσότερες χλωροαρσίνες, υδρολύεται ταχέως σε ακίνδυνο οξείδιο με την παρουσία νερού ή υγρασίας:
Ο λεβισίτης είναι επίσης δυνατό να εξουδετερωθεί με αλκαλικά διαλύματα όπως διάλυμα υδροξειδίου του νατρίου (NaOH), οπότε εκλύεται ασετυλίνη και παράγεται το δηλητηριώδες, αλλά μη πτητικό, αρσενικώδες νάτριο:
Δράση, συμπτώματα και αντιμετώπιση
250px|left|thumb|Διμερκαπρόλη (BAL)Ο λεβισίτης, ως χημικό όπλο, έχει παρόμοια χαρακτηριστικά με το αέριο μουστάρδας. Επιπλέον όμως, έχει τη δυνατότητα να διαπερνά τα ρούχα και ορισμένα είδη ελαστικού. Οι ατμοί του, επτά φορές βαρύτεροι απ’ τον αέρα, κυλούν από τα ψηλά στα χαμηλά μέρη και προσβάλλουν τους βλεννογόνους αδένες, (και γενικότερα τους ιστούς του σώματος) προκαλώντας τσούξιμο σε μάτια και μύτη. Αν η ουσία έρθει σε επαφή με τα μάτια, μπορεί να προκαλέσει τύφλωση. Άμεσος θάνατος προέρχεται από πνευμονικό οίδημα ή ασφυξία, αν ο λεβισίτης προσβάλλει το αναπνευστικό σύστημα και τους πνεύμονες, οι οποίοι τότε γεμίζουν με αίμα, βλέννα και νεκρούς ιστούς. Η κατάποση λεβισίτη προκαλέι έντονο πόνο, βήχα, ναυτία και εμετό.
Επίσης, αν ο λεβισίτης έρθει σε επαφή με το δέρμα, προκαλεί αρχικά κνησμό και λίγο αργότερα (σε περίπου 12 ώρες από την επαφή) μεγάλες φλύκταινες, οι οποίες συνοδεύονται από φρικτούς πόνους, αλλά σε αντίθεση με το αέριο της μουστάρδας δεν προκαλεί μακροχρόνιες μολύνσεις. Δύο κυβικά εκατοστά λεβισίτη είναι αρκετά για να προκαλέσουν το θάνατο σε έναν ενήλικα εντός δέκα λεπτών, αν απορροφηθούν.
Μακροπρόθεσμα, ο λεβισίτης προκαλεί χρόνιο πνευμονικό οίδημα, υποθερμίες, χαμηλή πίεση, ζημιές στο ενδοκρινολογικό σύστημα και συστηματική καταστροφή του ήπατος, ενώ είναι δυνατό να προκληθούν διαταραχές στο νευρικό σύστημα του θύματος και να το οδηγήσουν στην αυτοκτονία.
Η δηλητηρίαση από λεβισίτη αντιμετωπίζεται αποτελεσματικά με τον "Βρετανικό αντι-λεβισίτη" ή BAL (British Anti-Lewisite) (διμερκαπρόλη).
Παραπομπές
Κατηγορία:Χημικά όπλα Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις με αλογόνα Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις χλωρίου
Φερτέκι
Το Φερτέκι (τουρκικά: Fertek) είναι κωμόπολη του δήμου Νίγδης στην ομώνυμη επαρχία της κεντρικής Τουρκίας στην περιοχή της Καππαδοκίας. Σύμφωνα με υπολογισμούς του 2019, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 9987 κατοίκους.
Τοπωνύμιο
Σχετικά με την προέλευση του ονόματος υπάρχουν διάφορες εκδοχές. Οι κυρίαρχες ελληνικές ονομασίες Φερτέκι και Φερτέκιον προέρχονται εκ του τουρκικού Φερτέκ, το οποίο αναφέρεται και αυτό ως προερχόμενο από τις παλαιότερες ονομασίες Φερτάκαινα ή Φαρτάκαινα. Ο ίδιος ο οικισμός αναφερόταν από τους Έλληνες κατοίκους γειτονικών περιοχών ως Φερτέκινα, Βαρτάκινα και Φερτάκαινα. Ακόμη χρησιμοποιείτο και το όνομα Φερτίκιοϊ ή Φερτέκιοϊ. Στα τέλη της δεκαετίας του 1920 μετονομάστηκε σε Aydınyurt, ωστόσο ανέκτησε την αρχική του ονομασία.
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Το Φερτέκι είναι κτισμένο σε υψόμετρο 1270 μέτρων στους πρόποδες λόφου, σε οροπέδιο που σχηματίζουν οι οροσειρές του Ταύρου και του Αντίταυρου και βρίσκεται 5 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του κέντρου της Νίγδης και 111 χλμ ΝΔ της Καισάρειας. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, ο αρχικός οικισμός ήταν κτισμένος σε άλλη τοποθεσία, ενώ αναφέρεται πως στον νέο οικισμό κατέφυγαν χριστιανοί από την υπόλοιπη Καππαδοκία και την Κιλικία, προκειμένου να αποφύγουν την καταπίεση ενός τοπικού Οθωμανού αξιωματούχου. Μνεία στο Φερτέκι γίνεται το 1815 από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Κύριλλο ΣΤ΄ και το 1856 από τον λόγιο Νικόλαο Ρίζο. Παράλληλα αναφέρεται πως διέθετε ελληνικό σχολείο από το 1820.
Από τα μέσα του 19ου αιώνα και εντεύθεν το Φερτέκι αναφέρεται ως μικτό χωριό στο οποίο κατοικούσαν Έλληνες και Τούρκοι, ωστόσο υπάρχουν αλληλοσυγκρουόμενες εκτιμήσεις όσον αφορά τόσο το μέγεθος όσο και τη σύσταση του πληθυσμού. Οι κάτοικοι ασχολούνταν με τη γεωργία και την ταπητουργία, ενώ μεγάλο κομμάτι των χριστιανών είχε μεταναστεύσει σε αστικά κέντρα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας όπως η Κωνσταντινούπολη (όπου υπήρχε οργανωμένη κοινότητα Φερτεκιωτών ), το Ικόνιο, η Σμύρνη, τα Άδανα κλπ, όπου εργάζονταν ως έμποροι, τεχνίτες, υπάλληλοι κ.ά. Μάλιστα, οι απόδημοι της ελληνικής κοινότητας συντηρούσαν με τις εισφορές τους μια αστική σχολή και ένα παρθεναγωγείο.
Στις αρχές του 20ού αιώνα, το Φερτέκι είχε εξελιχθεί σε τόπο παραθερισμού για τους κατοίκους της γειτονικής Νίγδης, ενώ το 1905 σύμφωνα με οθωμανική στατιστική ζούσαν σε αυτό 4000 άτομα (2500 μουσουλμάνοι και 1500 χριστιανοί). Την ίδια περίοδο παρατηρείται σημαντική μείωση του ελληνικού πληθυσμού της κωμόπολης εξαιτίας της μετανάστευσης, με αποτέλεσμα να καταγραφούν κατά τις παραμονές της ανταλλαγής πληθυσμών μόλις 430 Έλληνες σε σύνολο περίπου 3000 κατοίκων.
Το καλοκαίρι του 1924 εγκαταστάθηκαν στο Φερτέκι 100 οικογένειες Τούρκων προσφύγων από την Ελλάδα και περίπου έναν μήνα αργότερα πραγματοποιήθηκε η αντίστοιχη αποχώρηση των ντόπιων Ελλήνων, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν κυρίως στη Θεσσαλονίκη. Στα τέλη της δεκαετίας του 1920 μετονομάστηκε σε Aydınyurt, ωστόσο στη συνέχεια ανέκτησε την αρχική του ονομασία. Το 1954 ορίστηκε έδρα του ομώνυμου δήμου, ο οποίος καταργήθηκε το 2012 μετά την ενσωμάτωσή του στον δήμο Νίγδης.
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Μιλγουόκι
Ιστορία
Οι πρώτοι Ευρωπαίοι που διήλθαν από την περιοχή ήταν Γάλλοι ιεραπόστολοι και οι έμποροι γούνας. Το 1818, ο Γαλλοκαναδός εξερευνητής Σόλομον Τζούνο εγκαταστάθηκε στην περιοχή, και το 1846 η πόλη του Τζούνο ενώθηκε με τις δύο γειτονικές πόλεις για να σχηματιστεί η πόλη του Μιλγουώκι. Ένας μεγάλος αριθμός Γερμανών και άλλων μεταναστών συνέβαλε στην αύξηση του πληθυσμού της πόλης κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1840 και των επόμενων δεκαετιών.
Φερτέκι
Παραπομπές
Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας Κατηγορία:Καππαδοκία
Μιλγουόκι
Οικονομία
Κάποτε γνωστό σχεδόν αποκλειστικά για τις μονάδες ζυθοποιίας και μεταποίησης, η εικόνα του Μιλγουόκι άλλαξε με την πτώση της βιομηχανίας στο μεγαλύτερο μέρος των ΗΠΑ. Τις τελευταίες δεκαετίες, κατασκευάστηκαν νέες υποδομές στην πόλη όπως το Μιλγουόκι Ρίβεργουκ, το Φροντίερ Ερλάινς Σέντερ (Frontier Airlines Center), το Μίλερ Παρκ, το μουσείο Πιερ Ουισκόνσιν, το Μουσείο Τέχνης του Μιλγουόκι επεκτάθηκε και ανακαινίστηκε η έδρα της ομάδας Μιλγκουόκι Πάνθερς, η U.S. Cellular Arena. Επιπλέον, πολλοί νέοι ουρανοξύστες και διαμερίσματα έχουν κατασκευαστεί στις γειτονιές πλησίον της λίμνης και των όχθεων των ποταμών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Ουισκόνσιν
301 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Νεκχεμπέτ
Μυθολογία
Το πιο παλιό μαντείο της Αιγύπτου ήταν το ιερό της Νεκχεμπέτ στη Νεκχέμπ, την αρχική νεκρόπολη ή πόλη των νεκρών. Η Νεκχέμπ ήταν η ‘αδελφή’ πόλη της Νεκχέν, τη θρησκευτική και πολιτική πρωτεύουσα της Άνω Αιγύπτου κατά το τέλος της προδυναστικής περιόδου (περ. 3200–3100 π.Χ.) και κατά την αρχαϊκή περίοδο (περ. 3100–2686 π.Χ.). Η αρχική κατοίκιση στη Νεκχέν χρονολογείται από την περίοδο των πολιτισμών της Νακάντα και Μπαντάρι. Στο απόγειό της, από το περίπου 3400 π.Χ., η Νεκχέν είχε τουλάχιστον 5.000 ως και ίσως μέχρι και 10.000 κατοίκους.
Οι ιέρειες της Νεκχεμπέτ ονομάζονταν μούου (muu, μητέρες) και φορούσαν μανδύες από φτερά όρνεων.
Η Νεκχεμπέτ ήταν η πολιούχος προστάτης θεότητα της Άνω Αιγύπτου. Μαζί με την αντίστοιχή της Ουατζέτ της Κάτω Αιγύπτου εμφανίζονταν συχνά μαζί ως οι "Δύο Κυρίες". Ένας από τους τίτλους του κάθε ηγεμόνα ήταν το όνομα Nebty, το οποίο άρχιζε με τα ιερογλυφικά [s/he] των Δύο Κυριώνo.... Στην τέχνη η Νεκχεμπέτ αναπαριστάται ως όρνεο. Ο Άλαν Γκάρντινερ αναγνώρισε το είδος που χρησιμοποιούταν στην ιερή εικονογράφηση ως το όρνιο. Όμως, η Arielle P. Kozloff, πιστεύει ότι τα όρνεα στην τέχνη του Νέου Βασιλείου με τα ράμφη με τη γαλάζια άκρη και το χαλαρό δέρμα, μοιάζουν περισσότερο με τον Torgos tracheliotos.
Στην εποχή του Νέου Βασιλείου, το όρνιο εμφανιζόταν δίπλα στον ουραίο στο στέμμα με το οποίο θάβονταν οι βασιλιάδες. Ο ουραίος και το όρνιο παραδοσιακά ερμηνεύονται ως η Ουατζέτ (Μπουτό) και η Νεχμπέτ, αλλά η Edna R. Russmann έχει προτείνει ότι σε αυτό το πλαίσιο αντιπροσωπεύουν την Ίσιδα και την Νέφθυ, της δύο κυριότερες ταφικές θεές.
Η Νεχμπέτ συνήθως αναπαρίσταται να ίπταται, με τα φτερά της απλωμένα πάνω από την βασιλική εικόνα, και έχοντας στα νύχια της δαχτυλίδι Σεν (συμβολίζοντας το άπειρο, το πάν, ή τα πάντα). Ως θεότητα προστάτιδα του Φαραώ, κάποιες φορές αντιμετωπίζεται ως η μητέρα της θεϊκής όψης του Φαραώ, και με αυτήν την ιδιότητα ήταν η Μητέρα των Μητέρων, και η Μεγάλη Άσπρη Αγελάδα της Νεκχέμπ.
Σε κάποια ύστερα κείμενα από το Βιβλίου των Νεκρών, η Νεχμπέτ αναφέρεται ως Πατέρας των Πατέρων, Μητέρα των Μητέρων, αυτή που υπήρχε από την Αρχή, και είναι η Δημιουργός αυτού του Κόσμου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Θεότητες της αιγυπτιακής μυθολογίας
Βυρώνεια Σερρών
Η Βυρώνεια (παλαιότερο όνομα Χατζή-Μπεϊλίκ) είναι χωριό της κοινότητας Βυρωνείαςundefinedτου δήμου Σιντικής, του νομού Σερρών. Βρίσκεται ανάμεσα στη λίμνη Κερκίνη (από την οποία απέχει 5 χλμ.) και τα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα.
Η κοινότητα Βυρωνείας, που είχε πληθυσμό 1.127 κατοίκων κατά την απογραφή του 2001, περιλαμβάνει την Βυρώνεια (905 κάτοικοι), την Άνω Βυρώνεια (75 κάτοικοι) και το Ομαλό (147 κάτοικοι).
Δίπλα στον Σιδηροδρομικό Σταθμό υπάρχει το Δημοτικό Ενυδρείο Βυρώνειας (το δεύτερο σε όλη την Ελλάδα μετά το αντίστοιχο της Ρόδου), το οποίο στεγάζεται σε παλιές αποθήκες του ΟΣΕ.
Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Βυρώνειας οργανώνει κάθε Ιούνιο τις πολιτιστικές εκδηλώσεις "ΒΥΡΩΝΕΙΑ".
Ιστορία
Στο Χατζή-Μπεϊλίκ βρισκόταν το στρατηγείο του βασιλιά Κωνσταντίνου Α' κατά τον Β' Βαλκανικό Πόλεμο. Εδώ μαζί με τον πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο δέχτηκε την 1 Ιουλίου 1913 την αντιπροσωπεία της Βουλγαρίας για να υπογραφεί η συνθήκη ανακωχής μετά την νίκη της Ελλάδας. Ως θέση του στρατηγείου θεωρείται ο πλάτανος του Σιδηροδρομικού Σταθμού Βυρώνειας. Για το σταθμό του Χατζή Μπελίκ ο Σερραίος συγγραφέας Γιώργος Καφταντζής έχει γράψει ένα ποίημα με τον ίδιο τίτλο. Λέγεται ότι ο τόπος πήρε το όνομά του από το λόρδο Βύρωνα (μετά την εγκατάσταση στο Χατζή Μπεϊλίκ των προσφύγων από τον Πόντο το 1922, γίνονταν κάθε χρόνο εκδηλώσεις προς τιμή του λόρδου Βύρωνα τα "Βυρώνεια". Στις 30-8-1924 με το ΦΕΚ Β76/1924,το Χατζή Μπεϊλίκ μετονομάστηκε σε Βυρώνεια).
Προσωπικότητες
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Σιντικής
Τσαμπαράκ
Από την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός της πόλης είναι 5.850.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αρμενίας
Μουσά Νταντίς Καμαρά
Ο Μουσά Νταντίς Καμαρά (Γαλλ.:Moussa Dadis Camara, 1η Ιανουαρίου 1964-) είναι στρατιωτικός, αρχηγός Κράτους της Γουινέας από τις 24 Δεκεμβρίου 2008 ως το 2009, οπότε και αντικαταστάθηκε για λόγους υγείας.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Πρώην λοχαγός του στρατού της Γουινέας, γεννήθηκε στις δασώδεις περιοχές Ν'Ζερεκορέ της Γουινέας. Πήρε πτυχίο νομικής από το πανεπιστήμιο Γκαμάλ Αμπντέλ Νασέρ του Κονακρί. Ξεκίνησε την καριέρα του στο στρατό ως υπεύθυνος της τροφοδοσίας καυσίμων. Συμμετείχε σε δύο προγράμματα εκπαίδευσης με αντικείμενο την στρατιωτική τροφοδοσία, στη Γερμανία.
Άνοδος και στερέωση στην εξουσία
Λίγες ώρες μετά την ανακοίνωση του θανάτου του Λανσάνα Κοντέ, δεύτερου προέδρου της Δημοκρατίας της Γουινέας, ο μέχρι τώρα άγνωστος στο ευρύ κοινό Καμαρά, εμφανίστηκε στο κρατικό ραδιόφωνο και τηλεόραση ως αρχηγός του Εθνικού Συμβουλίου για τη Δημοκρατία και την Ανάπτυξη (Conseil National de la Démocratie et du Developement, CNDD) και ηγούμενος του πραξικοπήματος, ανακοινώνοντας τη διάλυση της κυβέρνησης καθώς και το ότι είχαν ανασταλεί όλοι οι κοινοβουλευτικοί θεσμοί.
Στις 24 Δεκεμβρίου του 2008, έγινε ο τρίτος πρόεδρος της Δημοκρατίας της Γουινέας υποσχόμενος ότι θα οργανώσει "«ελεύθερες, αξιόπιστες και διαφανείς εκλογές»" τον Δεκέμβριο του 2010. .
Το CNDD επέβαλε απαγόρευση της κυκλοφορίας από τις 8 μ.μ. ως τις 6:30 π.μ. σε πανεθνικό επίπεδο, παρότι ανέφερε ότι η απαγόρευση θα ετίθετο σε ισχύ στις 26 του Δεκεμβρίου, ώστε να μην επηρεαστούν οι εορταστικές εκδηλώσεις των Χριστουγέννων από τους Χριστιανούς στη χώρα. Ο πρωθυπουργός Σουαρέ κρυβόταν και επέμεινε ότι δεν είχε ανατραπεί η κυβέρνηση. Ο ίδιος περιέγραφε τον Καμαρά ως έναν άγνωστο στρατιωτικό, ο οποίος δεν ήλεγχε το στρατό. Μάλιστα, επανέλαβε ότι η πλειονότητα του στρατού υποστήριζε τη νόμιμη κυβέρνηση.
Το CNDD διέταξε όλα τα μέλη της κυβέρνησης και του στρατού να μεταβούν στο στρατόπεδο Ντιαλό εντός 24ώρου, απειλώντας για εξονυχιστική έρευνα σε όλη τη χώρα αν δε γινόταν κάτι τέτοιο. Στις 25 Δεκεμβρίου ο Σουαρέ πήγε στο στρατόπεδο και παραδόθηκε μαζί με μέλη της κυβέρνησης εκτός από δύο μέλη, τα οποία βρίσκονταν σε διπλωματική αποστολή στο εξωτερικό, όπως δήλωσε ο Σουαρέ. Ο Καμαρά συναντήθηκε με το Σουαρέ και τόνισε ότι το CNDD ήταν στην εξουσία, λέγοντας παράλληλα ότι ο Σουαρέ και η κυβέρνησή του "μπορούσαν να επιστρέψουν στη δουλειά τους". Στη διάρκεια της συνάντησης ο Σουαρέ εξέφρασε τη θλίψη του για το θάνατο του Κοντέ και εξέφρασε την προθυμία της κυβέρνησής του να συνεργαστεί με το CNDD, δίνοντας έμφαση στο γεγονός ότι η κυβέρνηση αποτελούνταν όχι από πολιτικούς αλλά από τεχνοκράτες.Επίσης απευθύνθηκε στον Καμαρά προσφωνώντας τον "Πρόεδρο".
Σε ομιλία του στο ραδιόφωνο στις 25 Δεκεμβρίου, ο Καμαρά ανέφερε ότι δε σκόπευε να διεκδικήσει το προεδρικό αξίωμα στο τέλος της μεταβατικής περιόδου δύο χρόνων ως τη διενέργεια των εκλογών. Επίσης, τόνισε ότι το CNDD δεν ήταν επιρρεπές σε δωροληψίες. Η κηδεία του Κοντέ έλαβε χώρα στις 26 Δεκεμβρίου και την παρακολούθησαν περισσότερα από 20.000 άτομα. Ο Καμαρά δεν παρέστη στην κηδεία σε αντίθεση με αρκετούς Αφρικανούς ηγέτες. Ο στρατηγός Μαμαντού Μπα Τοτό, εκπρόσωπος του CNDD δήλωσε στη διάρκεια της τελετής ότι προσεύχονταν στο Θεό να τους δώσει κουράγιο να συνεχίσουν το έργο του Κοντέ με ειρήνη για το καλό της Γουινέας
Στις 5 Μαΐου του 2009 η χούντα ανακάλεσε τους πρεσβευτές της από πολλές χώρες, συνολικά 30, από τις ΗΠΑ ως την Κίνα. Λίγο αργότερα, στις 10 Μαΐου του 2009 ο Καμαρά κατέστησε σαφές ότι δε θα ήταν υποψήφιος στις προσεχείς εκλογές.
Επεισόδιο στην πλατεία της 28ης Σεπτεμβρίου
Στις 28 Σεπτεμβρίου του 2009 μέλη της αντιπολίτευσης έκαναν διαδήλωση στην πλατεία 28ης Σεπτεμβρίου στο Κόνακρι, απαιτώντας την παραίτηση του Καμαρά. Οι δυνάμεις ασφαλείας άνοιξαν πυρ εναντίον του πλήθους, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 157 άνθρωποι και να τραυματιστούν 1.200. Η κυβέρνηση σε μια αντίδραση προς την κριτική που δέχθηκε από διεθνείς οργανισμούς, ανέφερε ότι ο αριθμός των νεκρών ήταν μόνο 56 ενώ τα υπόλοιπα θύματα πέθαναν λόγω ποδοπατήματος από διαδηλωτές που έτρεχαν να σωθούν. Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο ξεκίνησε έρευνα για τη διαλεύκανση της υπόθεσης και η Αφρικανική Ένωση ζήτησε την παραίτηση του Νταντίς Καμαρά. Το τελεσίγραφο που του δόθηκε από την δυτικοαφρικανική οικονομική κοινότητα (ECOWAS) να αποσύρει την υποψηφιότητά του από τις εκλογές, εξέπνευσε στις 18 Οκτωβρίου και ο Καμαρά δεν ανακοίνωσε αν θα ήταν υποψήφιος ή όχι στις εκλογές.
Απόπειρα δολοφονίας και προσωρινή αντικατάσταση
Στις 3 Δεκεμβρίου 2009 ο Νταντίς Καμαρά πυροβολήθηκε από τον υπασπιστή του, χωρίς να σκοτωθεί. Μία ημέρα μετά, πηγές από τους New York Times' υποδήλωσαν ότι ο Καμαρά στην πραγματικότητα είχε εγκαταλείψει τη χώρα και μετέβη στο Μαρόκο για ιατρική φροντίδα.
Ο αντιπρόεδρος και υπουργός Άμυνας Σεκουμπά Κονατέ επέστρεψε αεροπορικώς από τον Λίβανο για να αναλάβει την εξουσία. Στο μεταξυ, ο υπασπιστής που αποπειράθηκε να δολοφονήσει τον Καμαρά κρύβεται ακόμα.
Στις 12 Ιανουαρίου 2010 ο Καμαρά μετέβη αεροπορικώς στην Μπουρκίνα Φάσο και συναντήθηκε στην Ουαγκαντουγκού με τον Κονατέ και τον πρόεδρο Μπλεζ Κομπαορέ. Οι συνομιλίες διεξήχθησαν στις 13 και στις 14 Ιανουαρίου και κατέληξαν σε κοινό ανακοινωθέν, στο οποίο τονίζονταν 12 αρχές για υπόσχεση ότι η Γουινέα θα επιστρέψει σε πολιτική διακυβέρνηση εντός έξι μηνών. Συμφωνήθηκε ότι ο στρατός δεν θα ελάμβανε μέρος στις επικείμενες εκλογές και ότι ο Καμαρά θα συνεχίσει την ανάρρωσή του εκτός Γουινέας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Γουινέας Κατηγορία:Πραξικοπηματίες Κατηγορία:Στρατιωτικοί
Ανθρωπολογία
Με τον όρο ανθρωπολογία εννοείται η επιστήμη που μελετά τον άνθρωπο, τις ανθρώπινες φυλές και τους ανθρώπινους πολιτισμούς. Αντικείμενο έρευνας αποτελούν οι πηγές και η ανάπτυξη των ανθρώπινων κοινωνιών, καθώς και οι διαφορές που παρουσιάζουν μεταξύ τους. Η λέξη ανθρωπολογία ετυμολογείται από τις ελληνικές λέξεις άνθρωπος και λόγος. Οι ανθρωπολόγοι επιχειρούν διερευνώντας το φάσμα της ανθρώπινης συμπεριφοράς και δραστηριότητας, να επιτύχουν την πλήρη περιγραφή των πολιτισμικών και κοινωνικών φαινομένων.
Ετυμολογία
Το ουσιαστικό «ανθρωπολογία» ξεκίνησε να χρησιμοποιείται σε ιστορικές αναφορές. Η σημερινή χρήση του όρου πρωτοεμφανίστηκε στην αναγεννησιακή Γερμανία στα έργα του Μάγκνους Χουντ και του Όττο Κάσμαν. Η λατινική λέξη “anthropologia” προέρχεται από την σύνθεση των Ελληνικών λέξεων άνθρωπος και από την λέξη λόγος, μελέτη. Ως επίθετο την λέξη την συναντάμε στα έργα του Αριστοτέλη. Ο όρος ξεκίνησε να χρησιμοποιείται και στα αγγλικά πιθανότατα μέσω του Γαλλικού όρου “anthropologie” στις αρχές του 18ου αιώνα, και έπειτα επεκτάθηκε στα ελληνικά και άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες.
Ανθρωπολογία
Αυτό το άρθρο αναφέρεται στην ανθρωπολογία του 20ού και του 21ου αιώνα.
Η Ανθρωπολογία είναι η επιστημονική μελέτη της ανθρωπότητας. Ασχολείται με την ανθρώπινη συμπεριφορά, την βιολογία, τις κουλτούρες και τις κοινωνίες τόσο του παρελθόντος όσο και του παρόντος, συμπεριλαμβάνοντας παλαιότερα ανθρώπινα είδη. Η Κοινωνική Ανθρωπολογία μελετά διαφορετικά μοτίβα συμπεριφορών ενώ η πολιτισμική ανθρωπολογία μελετά το πολιτισμικό νόημα, στα πλαίσια των κανόνων και των αξιών. Η γλωσσική ανθρωπολογία μελετά το πώς η γλώσσα επηρεάζει την κοινωνική ζωή. Η βιολογική ή αλλιώς φυσική ανθρωπολογία μελετά την βιολογική ανάπτυξη των ανθρώπων. ..
Τα πεδία της ανθρωπολογίας
Η επιστήμη της ανθρωπολογίας διαιρείται σε δύο μείζονα γνωστικά πεδία, ανεξάρτητους κλάδους, τη φυσική ανθρωπολογία και την πολιτισμική ή κοινωνική ανθρωπολογία. Πρόκειται ουσιαστικά για δύο ανεξάρτητες επιστήμες, αν και οι ειδικοί του ενός κλάδου συχνά συμβουλεύονται και συνεργάζονται με ειδικούς του άλλου. Η φυσική ανθρωπολογία ταξινομείται γενικά στις φυσικές επιστήμες, ενώ η κοινωνική ανθρωπολογία ως κοινωνική επιστήμη.
Η φυσική ανθρωπολογία ενδιαφέρεται για τις βιολογικές όψεις της ανθρώπινης ζωής και δραστηριότητας. Προσπαθώντας να αποκτήσει γνώση για τις φυλετικές διαφορές, την ανθρώπινη προέλευση και την εξέλιξη, ο φυσικός ανθρωπολόγος μελετά απολιθώματα και παρατηρεί τη συμπεριφορά άλλων πρωτευόντων. Επιπρόσθετα, ο φυσικός ανθρωπολόγος μπορεί να ασχολείται με τη γενετική σύσταση και την εξέλιξη πρωτευόντων και του ανθρώπου, καθώς και με την εξέλιξη οικολογικών συστημάτων σε σχέση με την εξέλιξη του ανθρώπου.
Η κοινωνική ανθρωπολογία ασχολείται κυρίως με την ανάπτυξη των ανθρώπινων κοινωνιών. Είναι μια σπουδή της ομαδικής συμπεριφοράς, της προέλευσης των θρησκειών, των κοινωνικών έθιμων και συνθηκών, της τεχνολογικής ανάπτυξης και συγγένειας.
Κλάδος της κοινωνικής ανθρωπολογίας είναι η γλωσσολογία, η σπουδή της ιστορίας και της δομής της γλώσσας. Η γλωσσολογία είναι πολύτιμο εργαλείο των ανθρωπολόγων, γιατί τους βοηθά να παρατηρήσουν τα συστήματα επικοινωνίας και να κατανοήσουν τον τρόπο με τον οποίο βλέπουν οι διαφορετικές ομάδες τον κόσμο. Τον βοηθά, επίσης, να συλλέγει τις προφορικές ιστορίες που δημιουργεί μια κοινότητα, την ποίηση, τα τραγούδια τους μύθους, τις παροιμίες και παραμύθια της.
Η φυσική και κοινωνική ανθρωπολογία συνδέονται με δύο άλλα γνωστικά πεδία: την αρχαιολογία και την εφαρμοσμένη ανθρωπολογία. Στις ανασκαφές οι αρχαιολόγοι ανακαλύπτουν τα υπολείμματα αρχαίων κτηρίων, εργαλεία, κεραμική και άλλα τέχνεργα με την βοήθεια των οποίων είναι δυνατόν να αναλυθούν οι διάφορες πτυχές της κοινωνικής ζωής της περιόδου.
Η εφαρμοσμένη ανθρωπολογία χρησιμοποιεί τα αποτελέσματα της έρευνας της φυσικής και κοινωνικής ανθρωπολογίας, προκειμένου να βοηθήσει κυβερνήσεις και άλλους οργανισμούς να εφαρμόσουν πολιτικές για ιδιαίτερες πληθυσμιακές ομάδες. Μπορεί, για παράδειγμα, να βοηθήσει κυβερνήσεις υπό ανάπτυξη χωρών να δείξουν σε ιδιαίτερες ομάδες ή άτομα τον τον τρόπο με τον οποίο μπορούν να ανταπεξέλθουν στις περιπλοκότητες του πολιτισμού του 21ου αιώνα. Τα αποτελέσματα τέτοιων ερευνών είναι δυνατόν να χρησιμοποιηθούν από κυβερνήσεις για τη διαμόρφωση κοινωνικών, εκπαιδευτικών και οικονομικών στρατηγιών για εθνικές μειονότητες. Το έργο της εφαρμοσμένης ανθρωπολογίας γίνεται συχνά από ειδικούς στους τομείς της οικονομίας, της κοινωνιολογίας, της ιστορίας και της ψυχολογίας.
Τα πεδία της ανθρωπολογίας, ωστόσο, περιγράφονται με διαφορετικό τρόπο στις ΗΠΑ και την Ευρώπη. Παρόλο που στις ΗΠΑ ο όρος ανθρωπολογία χρησιμοποιείται γενικώς για να περιγράψει το σύνολο της σπουδής, στην Ευρώπη χρησιμοποιείται συνήθως ο όρος εθνολογία, από την άποψη ότι η εθνολογία μελετά την πολυφυλετική διασπορά της ανθρωπότητας, την προέλευση των φυλών, τα χαρακτηριστικά και τις διαφορές τους. Επίσης, ό,τι αποκαλείται «πολιτισμική ανθρωπολογία» στις Ηνωμένες Πολιτείες, ονομάζεται εθνολογία στις ευρωπαϊκές χώρες που διαθέτουν εκπαίδευση και έρευνα στο συγκεκριμένο γνωστικό πεδίο. Ο όρος φυσική ανθρωπολογία χρησιμοποιείται τόσο στον Παλαιό όσο και στον Νέο κόσμο.
Οι κλάδοι της κοινωνικής ανθρωπολογίας στις ΗΠΑ είναι τρεις: ιστορική ανθρωπολογία ή εθνολογία, προϊστορία (ή προϊστορική αρχαιολογία) και γλωσσολογία (ή γλωσσολογική ανθρωπολογία). Στην Ευρώπη οι κλάδοι είναι: εθνολογία (με την στενή έννοιά της ως ιστορική περιγραφή και σύγκριση των φυλών), προϊστορία ή προϊστορική εθνολογία και γλωσσολογία ή γλωσσολογική εθνολογία.
Διεπιστημονικές προσεγγίσεις
Εξαιτίας του γεγονότος ότι περιλαμβάνει ως κλάδος ένα ευρύ φάσμα γνωστικών πεδίων, ερευνώντας σχεδόν όλες τις όψεις της ανθρώπινης κοινωνίας, η ανθρωπολογία χρησιμοποιεί τα συμπεράσματα ερευνών που προέρχονται από άλλες επιστήμες, προκειμένου να εξάγει τα συμπεράσματά της. Ανάμεσα στις επιστήμες που χρησιμοποιεί συγκαταλέγεται η ιστορία, η γεωγραφία, η γεωλογία, η βιολογία, η ανατομία, η γενετική, η οικονομία, η ψυχολογία και η κοινωνιολογία, μαζί με την αρχαιολογία και τη γλωσσολογία που ήδη αναφέρθηκαν.
Δολάριο Ανατολικής Καραϊβικής
Το δολάριο της Ανατολικής Καραϊβικής (East Caribbean dollar, κωδικός XCD) αποτελεί νόμισμα των 8 επί συνόλου 9 κρατών μελών του Οργανισμού των Χωρών της Ανατολικής Καραϊβικής. Υπάρχει από το 1965 και κανονικά αναγράφεται σύντομα με το σύμβολο του δολαρίου $ ή εναλλακτικά, ως  EC$  για να διακρίνεται από τα άλλα νομίσματα που ονομάζονται δολάρια. Υποδιαιρείται σε 100 λεπτά (αγγλ. cent, πληθ. cents). Η ισοτιμία του επί του Δολαρίου των ΗΠΑ έχει «κλειδωθεί» ως εξής: 1 Δολάριο ΗΠΑ = 2,7 Δολάρια Ανατολικής Καραϊβικής από το 1976.
Χώρες που χρησιμοποιούν το δολάριο της Ανατολικής Καραϊβικής
Έξι από τις χώρες που χρησιμοποιούν για νόμισμα το δολάριο Ανατολικής Καραϊβικής είναι ανεξάρτητες:
Οι άλλες δύο είναι υπερπόντια εδάφη του Ηνωμένου Βασιλείου:
Σημειώνεται ότι το μόνο μη μέλος του Οργανισμού των Χωρών της Ανατολικής Καραϊβικής που δε χρησιμοποιεί το Δολάριο Ανατολικής Καραϊβικής είναι οι Βρετανικές Παρθένοι Νήσοι. Αυτή η χώρα χρησιμοποιεί το Δολάριο ΗΠΑ ως νόμισμα.
Ο συνολικός πληθυσμός είναι 600.000 (σύμφωνα με υπολογισμούς των ετών 2005 και 2006), όσοι είναι δηλαδή οι κάτοικοι του Μαυροβουνίου.
Ιστορία
Το Δολάριο της Ανατολικής Καραϊβικής (EC$) αντικατέστησε το Δολάριο των Βρετανικών Δυτικών Ινδιών (BWI$), το οποίο ήταν σε χρήση από την πάλαι ποτέ Ομοσπονδία Δυτικών Ινδιών το 1965.
Την περίοδο 1965-1983 η αρμόδια αρχή για το νόμισμα της Ανατολικής Καραϊβικής (Eastern Caribbean Currency Authority) τύπωσε το EC$, με τραπεζογραμμάτια από το 1965 και με κέρματα από το 1981.
Σήμερα το EC$ τυπώνεται από την Κεντρική Τράπεζα της Ανατολικής Καραϊβικής, που εδρεύει στην πρωτεύουσα του Αγίου Χριστοφόρου και Νέβις, Μπαστέρ. Η εν λόγω τράπεζα δημιουργήθηκε έπειτα από συμφωνία, (Συμφωνία για την Κεντρική Τράπεζα της Ανατολικής Καραϊβικής (Eastern Caribbean Central Bank Agreement)), η οποία υπογράφηκε στο Πορτ οφ Σπέιν του Τρινιντάντ και Τομπάγκο στις 5 Ιουλίου του 1983.
Κέρματα
Ως το 1981 κυκλοφορούσαν τα κέρματα του Δολαρίου των Βρετανικών Ινδιών (BWI$). Το 1981 νέα σειρά κερμάτων εισήχθη σε ονομαστικές αξίες του 1 και των 2, 5, 10 και 25 λεπτών και του 1 δολαρίου. Το στρογγυλό κέρμα του δολαρίου φτιαγμένο από αλουμίνιο και χαλκό αντικαταστάθηκε το 1989 με δεκαγωνική μορφή από χαλκονικέλιο. Υπάρχουν και μεγαλύτερης ονομαστικής αξίας τιμές όμως αυτές κόπηκαν μόνο ως κέρματα για μετάλλια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομίσματα Κατηγορία:Άγιος Βικέντιος και Γρεναδίνες Κατηγορία:Αγία Λουκία Κατηγορία:Άγιος Χριστόφορος και Νέβις Κατηγορία:Ανγκουίλα Κατηγορία:Αντίγκουα και Μπαρμπούντα Κατηγορία:Μοντσερράτ Κατηγορία:Γρενάδα Κατηγορία:Δομινίκα
302 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μέγα Δέρειο Έβρου
To Μέγα Δέρειο είναι οικισμός του δήμου Σουφλίου στο νομό Έβρου. Βρίσκεται 68 χιλιόμετρα βόρεια της Αλεξανδρούπολης μέσω Αισύμης. Ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 528 κατοίκους (2011). Το χωριό ιδρύθηκε από τους Βούλγαρους τον 13ο αιώνα, και ήταν γνωστό ως Γολιαμ Ντερβέντ (Голям Дервент) στα βουλγαρικά.
Πληθυσμός
Η εξέλιξη του πληθυσμού του Μεγάλου Δερείου έχει ως εξής:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Έβρου Κατηγορία:Δήμος Σουφλίου Κατηγορία:Πομακοχώρια
Έβρος (Θράκη)
Γεωγραφικές πληροφορίες
thumb|right|300px|Οι πηγές του ποταμού Έβρου, στα όρη Ρήλα της Βουλγαρίας. Πηγάζει από τα όρη Ρίλα, πρώην Σκόμιο, της δυτικής Βουλγαρίας και κυλά σε βουλγαρικό έδαφος νοτιοανατολικά, διασχίζοντας την Ανατολική Ρωμυλία, σχηματίζοντας κοιλάδα ανάμεσα στις οροσειρές της Ροδόπης και του Αίμου απ' όπου και διέρχεται από τις πόλεις Πάζαρτζικ, Πλόβντιβ (Φιλιππούπολη), Σβίλεγκραντ. Στη συνέχεια, συναντώντας τα ελληνοβουλγαρικά σύνορα, κοντά στο χωριό Ορμένιο, εισέρχεται για λίγα χιλιόμετρα σε τουρκικό έδαφος, σχηματίζοντας το τρίγωνο του Καραγάτς, κοντά στην Αδριανούπολη, απ' όπου η συνέχεια του ρου του αποτελεί το γεωγραφικό σύνορο μεταξύ Ελλάδας-Τουρκίας, χωρίζοντας και γεωγραφικά τη Δυτική από την Ανατολική Θράκη. Διέρχεται κοντά στις ελληνικές κωμοπόλεις Πύθιο, Φέρες, Διδυμότειχο, Σουφλί, Λάβαρα, Τυχερό, Νέα Βύσσα και στις τουρκικές Μερίτς (Meriç), Κεσάν(η) (Keşan). Εκβάλλει στο βόρειο Αιγαίο Πέλαγος, στο λεγόμενο Θρακικό πέλαγος. Το μήκος του στο ελληνικό έδαφος από τη Νέα Βύσσα μέχρι τις εκβολές του φθάνει τα 206 χιλιόμετρα. Οι κυριότεροι παραπόταμοί του είναι ο Τόνζος (Τούντζας), ο Εργίνης, ο Άρδας και ο Ερυθροπόταμος.
Το Δέλτα του Έβρου
Ο Έβρος στις εκβολές του σχηματίζει ένα τεράστιο και δαιδαλώδες δέλτα, το οποίο αποτελεί τον σημαντικότερο υδροβιότοπο της Ελλάδας. Το Δέλτα του Έβρου αρχίζει από το χωριό Πόρος, όπου διακλαδίζεται σε δύο βραχίονες. Δεν είναι πλωτός σε κανένα σημείο του, έχει όμως σημαντικό όγκο υδάτων που χρησιμοποιούνται για παραγωγή ηλεκτρισμού (φράγμα Κυπρίνου), και αρδεύσεις. Είναι από τους πιο σημαντικούς υδροβιότοπους της Ευρώπης και είναι υπό προστασία.
Πλημμύρες
Νέα πλημμύρα σημειώθηκε την 1 Μαρτίου 2005. Στις 2 Μαρτίου η πλημμύρα απλώθηκε και στην περιοχή του Διδυμότειχου και στα Λάβαρα νοτιοδυτικά. Πυροσβέστες και ομάδες διάσωσης επανδρώθηκαν για να βοηθήσουν τους κατοίκους των πληγέντων περιοχών. Ο στρατός ανατίναξε ανάχωμα στην περιοχή μεταξύ Μάνδρας και Λαβάρων, ώστε ο όγκος των νερών στις πλημμυρισμένες εκτάσεις στα Λάβαρα να επαναδιοχετευθεί στον ποταμό. Στις 7 Μαρτίου 2005 η περιοχή της Αδριανούπολης πλυμμύρισε και το χωριό Καστανιές μετατράπηκε σε λιμνοθάλασσα. Οι πλημμύρες επαναλήφθηκαν και το 2006.
Πλημμύρες έλαβαν χώρα και στις 16 Φεβρουάριου 2010 στην περιοχή του ποταμού. 120.000 στρέμματα πλημμύρισαν και τα Λάβαρα και ο οικισμός του Πόρου αλλά και ο οικισμός Καραγάτς στην Τουρκία εκκενώθηκαν. Έγινε τεχνητή θραύση του αναχώματος στην τοποθεσία Πέτρα ώστε να εκτονωθούν τα νερά στις πλημμυρισμένες εκτάσεις.
Τον Αύγουστο του 2010 έγινε η άσκηση «ΕVRΟS 2010» όπου προσομοιώθηκε η εκκένωση, διάσωση κατοίκων στην περίπτωση νέας μελλοντικής πλημμύρας του Έβρου.