cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χουάν Γκρις
Καριέρα
Στην αρχή ο Γκρις ζωγράφισε στο στυλ του Αναλυτικού Κυβισμού, όρο που επινόησε ο ίδιος αργότερα, αλλά μετά το 1913 άρχισε να μετατοπίζεται προς τον Συνθετικό Κυβισμό, του οποίου έγινε σταθερός διερμηνέας, με εκτενή χρήση του papier collé ή του κολάζ. Σε αντίθεση με τον Πικάσο και τον Μπρακ, των οποίων τα κυβιστικά έργα ήταν πρακτικά μονόχρωμα, ο Γκρις ζωγράφιζε με έντονα αρμονικά χρώματα σε τολμηρούς, πρωτότυπους συνδυασμούς με τον τρόπο του φίλου του Ματίς. Ο Γκρις εξέθεσε έργα μαζί με τους ζωγράφους της ομάδας Puteaux στο Salon de la Section d'Or το 1912. Η προτίμησή του για διαύγεια και τάξη επηρέασε το πουριστικό στυλ των Αμεντέ Οζανφάν και Σαρλ-Εντουάρ Ζανρέ-Γκρι (γνωστό ως Λε Κορμπυζιέ) και έκανε τον Gris σημαντικό υπόδειγμα του μεταπολεμικού κινήματος «επιστροφής στην κανονικότητα». Το 1915 ζωγραφίστηκε από τον φίλο του, Αμεντέο Μοντιλιάνι. Τον Νοέμβριο του 1917 έφτιαξε ένα από τα λίγα γλυπτά του, τον πολύχρωμο γύψο Αρλεκίνος.
Κρυστάλλινος Κυβισμός
μικρογραφία| Χουάν Γκρις, Σεπτέμβριος 1916, Γυναίκα με μαντολίνο, μετά το Corot (La femme à la mandoline, d'après Corot), λάδι σε καμβά, 92 x 60 cm, Kunstmuseum Basel μικρογραφία| Χουάν Γκρις, 1915, Νεκρή φύση μπροστά σε ανοιχτό παράθυρο, Place Ravignan, λάδι σε καμβά, 115,9 x 88,9 cm, Μουσείο Τέχνης της Φιλαδέλφειας Τα έργα του Γκρις από τα τέλη του 1916 μέχρι και το 1917 παρουσιάζουν μια μεγαλύτερη απλοποίηση της γεωμετρικής δομής, μια ασάφεια της διάκρισης μεταξύ αντικειμένων και σκηνικού, μεταξύ θέματος και φόντου. Οι λοξές επικαλυπτόμενες επίπεδες κατασκευές, που απομακρύνονται από την ισορροπία, διακρίνονται καλύτερα στα έργο Γυναίκα με μαντολίνο, μετά το Corot (Σεπτέμβριος 1916) και Προσωπογραφία της Ζοζέτ Γκρις (Οκτώβριος 1916, Museo Reina Sofia).
Το σαφές υποκείμενο γεωμετρικό πλαίσιο αυτών των έργων φαινομενικά ελέγχει τα λεπτότερα στοιχεία των συνθέσεων· τα συστατικά στοιχεία, συμπεριλαμβανομένων των μικρών επιπέδων των όψεων, γίνονται μέρος του ενοποιημένου συνόλου. Αν και ο Γκρις σίγουρα σχεδίαζε εκ των προτέρων την αναπαράσταση του θέματος που επέλεγε, το αφηρημένο προσχέδιο σίγουρα χρησιμεύει ως η αφετηρία για το ίδιο το έργο.
Η γεωμετρική δομή της «κρυστάλλινης περιόδου» του Χουάν Γκρις είναι ήδη αισθητή στο έργο Νεκρή φύση μπροστά σε ανοιχτό παράθυρο, Place Ravignan (Ιούνιος 1915, Μουσείο Τέχνης της Φιλαδέλφειας). Η επικαλυπτόμενη στοιχειακή επίπεδη δομή της σύνθεσης χρησιμεύει ως θεμέλιο για την ισοπέδωση των επιμέρους στοιχείων σε μια ενοποιητική επιφάνεια, προμηνύοντας το σχήμα των πραγμάτων που θα ακολουθήσουν.
Το 1919 και ιδιαίτερα το 1920, καλλιτέχνες και κριτικοί άρχισαν να γράφουν ευδιάκριτα για αυτή τη «συνθετική» προσέγγιση και να επιβεβαιώνουν τη σημασία της στο συνολικό σχήμα του προηγμένου κυβισμού.
Σχεδιαστής και θεωρητικός
Το 1924, σχεδίασε σκηνικά μπαλέτου και κοστούμια για τον Σεργκέι Ντιαγκίλεφ και το διάσημο τότε σχήμα Ballets Russes.
Ο Γκρις διατύπωσε τις περισσότερες από τις αισθητικές του θεωρίες στην περίοδο μεταξύ 1924 και 1925. Παρέδωσε την οριστική του διάλεξη, Des possibilités de la peinture, στη Σορβόννη το 1924. Μεγάλες εκθέσεις των έργων του πραγματοποιήθηκαν στη Galerie Simon στο Παρίσι και στην Galerie Flechtheim στο Βερολίνο το 1923, αλλά και στην Galerie Flechtheim στο Ντίσελντορφ το 1925.
Θάνατος
Μετά τον Οκτώβριο του 1925, ο Γκρις ήταν συχνά άρρωστος με κρίσεις ουραιμίας και καρδιακά προβλήματα. Πέθανε από νεφρική ανεπάρκεια στη Μπουλόν-συρ-Σεν (Παρίσι) στις 11 Μαΐου 1927, σε ηλικία 40 ετών, αφήνοντας τη σύζυγό του, τη Ζοζέτ, και έναν γιό, τον Ζωρζ. μικρογραφία| Χουάν Γκρις, Νεκρή φύση με καρό τραπεζομάντιλο (Nature morte à la nappe à carreaux), 1915, λάδι σε καμβά, 116,5 x 89,3 εκ., [[Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης (Νέα Υόρκη)|Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης, Νέα Υόρκη]]
Λάσλο Νέμετ
Ο Λάζλο Νέμετ (László Németh, 18 Απριλίου 1901 - 3 Μαρτίου 1975) ήταν επιφανής Ούγγρος λογοτέχνης.
Βιογραφικά
Ο Λάζλο Νέμετ γεννήθηκε στις 18 Απριλίου 1901 στην πόλη Nagybánya της Ουγγαρίας. Ο πατέρας του ήταν καθηγητής ιστορίας και γεωγραφίας. Η οικογένειά του έμεινε για μικρό χρονικό διάστημα στο Szolnok κι έπειτα εγκαταστάθηκε στη Βουδαπέστη. Από την εποχή που φοιτούσε σε σχολεία της Βουδαπέστης, άρχισε να γράφει διηγήματα και ποιήματα. Το φθινόπωρο του 1919 γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο Βουδαπέστης για να σπουδάσει φιλοσοφία. Όμως, ύστερα από ένα εξάμηνο προτίμησε στην ιατρική σχολή, από την οποία αποφοίτησε το 1923. Επίσης, εξασκήθηκε στην οδοντιατρική και για ένα διάστημα ασχολήθηκε με αυτή. Στη συνέχεια έγινε καθηγητής φυσικής, επάγγελμα στο οποίο εργάστηκε ως το 1942.
Το 1925 το διήγημά του "Horváthné meghal" τιμήθηκε με το Βραβείο Nyugat. Κι άλλα έργα του δημοσιεύτηκαν στα περιοδικά: Nyugat, Napkelet και Protestáns Szemle. Επίσης, επισκέφτηκε το Παρίσι. Όμως, εξ αιτίας των ριζοσπαστικών αντιλήψεών του, διαχώρισε τη θέση του από τους συντηρητικούς λογοτεχνικούς κύκλους. Διαφώνησε με τον Mihály Babits και το 1932 διέκοψε τη συνεργασία του με το περιοδικό Nyugat. Το ίδιο έτος ίδρυσε το περιοδικό Tanú, το οποίο έγραφε μόνος του ως το 1936. Μέσω του Tanú έγινε ο ιδεολογικός υπέρμαχος των λαϊκιστών συγγραφέων. Το κοινωνικό του όραμα υπήρξε ο ποιοτικός σοσιαλισμός.
Για μικρό διάστημα, το 1934-35, διετέλεσε διευθυντής της λογοτεχνικού τμήματος του Rádió, εξασφαλίζοντας συνεργασίες των συγγραφέων: Válasz, Kelet Népe, Tükör, Híd, και Magyar Csillag. Μετά τον πόλεμο εργάστηκε ως ιδιώτης εκπαιδευτικός στο Χοντμεζοβασάρελι, της νότιας Ουγγαρίας, το 1945-50. Άφησε καλή φήμη στη πόλη και σήμερα ένα σχολείο της φέρει το όνομά του. Μετά το 1950 ζούσε αποκλειστικά από τη συγγραφή. Την περίοδο 1949-53 αναγκάστηκε να σιωπήσει για πολιτικούς λόγους και ασχολήθηκε με μεταφράσεις. Το 1952 το απονεμήθηκε το βραβείο Attila József για τις μεταφράσεις των έργων του Τολστόι και του Zakrutykin. Στην Ουγγρική Επανάσταση του 1956 υποστήριξε το σοσιαλισμό.
Από το 1952 άρχισε να δημοσιεύει πάλι δικά του έργα. Το 1957 του απονεμήθηκε το βραβείο Kossuth για τα έργα του Égető Eszter και Galilei. Το 1959 επισκέφτηκε τη Σοβιετική Ένωση. Πέθανε το 1975.
Το έργο του
Σημαντικές είναι και οι μεταφράσεις του, που περιλαμβάνουν: Γκοντσάροφ, Γκόρκι, Ίψεν, Πούσκιν, Σέξπιρ, Τοσλτόι, Jirásek, Kleist, Lessing, Wilder και Zakrutykin. Έργα του έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες, όπως: γερμανικά, γαλλικά, ισπανικά, ιταλικά, τσέχικα, σέρβικα, βουλγάρικα, φινλανδικά, νορβηγικά.
Εμμανουήλ Κεφαλογιάννης
Με το όνομα Εμμανουήλ Κεφαλογιάννης υπάρχουν οι πολιτικοί:
Τετράδιο
μικρογραφία|Μπλε τετράδιο|228x228εσ
Ιστορική αναδρομή
Η λέξη τετράδιο προέρχεται από το αρχαίο τετράς που θα πει περγαμηνή διπλωμένη στα τέσσερα, επειδή στην Αρχαιότητα οι μαθητές είχαν τέτοιες περγαμηνές για να γράφουν τις εργασίες τους. Το τετράδιο είναι σύνολο αποτελούμενο από πολλά συρραμμένα φύλλα χαρτιού. Η καταγωγή και η γνωστοποίηση του χαρτιού χρονολογείται από τον 6ο π.Χ. αιώνα με τη μάχη μεταξύ Αράβων και Κινέζων για την κατοχή και τη χρησιμότητα του. Πέρα από τη μεγάλη απήχηση του στην Ανατολή γνωρίζει μεγάλη άνθηση και στη Δύση, αλλάζοντας όμως τη μορφή του απ' αυτή του βαμβύκινου χαρτιού στη σύγχρονη του χαρτιού.
Η μορφή του σήμερα
Στη σημερινή του μορφή τα φύλλα του έχουν οριζόντιες γραμμές με στόχο τη βοήθεια του γραφέα να εξασκηθεί με μεγαλύτερη ευκολία στη γραφή όπως και σ' άλλες μορφές της, δηλαδή την καλλιγραφία. Εξωτερικά των χαρτιών συρράπτεται ένα προστατευτικό εξώφυλλο και πάνω του τοποθετείται μια ετικέτα, αναδεικνύοντας το θέμα του τετραδίου, όπως παρατηρείται στην διπλανή εικόνα.
Χρησιμότητα
Η χρησιμότητά του έγκειται στο γεγονός πως ο καθένας μπορεί να καταγράψει ό,τι θέλει όπως σκέψεις, απόψεις, λογαριασμούς κ.ά.. Συνήθως οι μαθητές το χρησιμοποιούν για τα μαθήματά τους, αλλά και για εξωσχολικές τους δραστηριότητες, καθώς μέσω αυτού πολλά παιδιά μαθαίνουν να εξασκούνται στη γραφή αλλά και άλλες ομάδες ανθρώπων όπως έμποροι και δημόσιοι υπάλληλοι για να καταγράφουν τις εμπορικές τους συναλλαγές και ό,τι άλλο θεωρούν απαραίτητο. Πολλοί σπουδαίοι φιλόσοφοι και επιστήμονες έγραφαν τα σπουδαία έργα τους σε τέτοιου τύπου τετράδια προκειμένου να διασωθούν οι πολύτιμες γνώσεις και εμπειρίες τους κατά τη διάρκεια των αιώνων. μικρογραφία|Γραφή σε ηλεκτρονικό υπολογιστή Βέβαια ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι έχουν σταματήσει να γράφουν σε τετράδια αλλά προτιμούν προγράμματα του ηλεκτρονικού υπολογιστή προκειμένου να προστατέψουν το περιβάλλον από την υπερμεγέθης σπατάλη του ανθρώπου σε πρώτες ύλες, όπως είναι το χαρτί. Ορισμένες φορές η αξία για την αγορά ενός τετραδίου ισοδυναμεί με μια πράξη καλής θελήσεως από τον καταναλωτή για να βοηθήσει μια κοινωνική ομάδα σε ανάγκη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τετρ
981 Μαρτίνα
Η Μαρτίνα (Martina) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,856. Ανακαλύφθηκε το 1917 από τον Ρώσο αστρονόμο Σεργκέι Ιβάνοβιτς Μπελιάφσκι, που παρατηρούσε από το Σιμέις της Κριμαίας, και πήρε το όνομά της από το επώνυμο του Γάλλου επαναστάτη Ανρί Μαρτέν (Henri Martin).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαρτινα
Γκρέγκορυ Τσάιτιν
Ο Γκρέγκορυ Τζων Τσάιτιν (αγγλ. Gregory John Chaitin, γενν. 25 Ιουνίου 1947) είναι Αργεντινο-αμερικανός μαθηματικός και επιστήμονας υπολογιστών. Από νεαρής ηλικίας ο Τσάιτιν συνεισέφερε στην αλγοριθμική θεωρία της πληροφορίας και μεταμαθηματικά, ιδίως σε ένα αποτέλεσμα στη θεωρία του υπολογισμού που είναι ισοδύναμο με τα Θεωρήματα μη πληρότητας του Γκέντελ. Θεωρείται ως ένας από τους θεμελιωτές της γνωστής σήμερα ως «αλγοριθμικής πολυπλοκότητας» (ή πολυπλοκότητας Solomonoff-Kolmogorov-Chaitin, ή πολυπλοκότητας Kolmogorov) μαζί με τους Αντρέι Κολμογκόροφ και Ρέυ Σολομόνοφ. Εκτός από το ενδιαφέρον των επιστημόνων υπολογιστών, το έργο του Τσάιτιν προσελκύει το ενδιαφέρον πολλών φιλοσόφων και μαθηματικών σε θεμελιώδη προβλήματα της μαθηματικής δημιουργικότητας και της «ψηφιακής φιλοσοφίας».
Απαρχές, μαθηματικά και επιστήμη υπολογιστών
Ο Τσάιτιν γεννήθηκε στο Σικάγο από γονείς Εβραίους γεννημένους στην Αργεντινή. Μεγάλωσε ωστόσο στη Νέα Υόρκη από μικρής ηλικίας. Εκεί πήγε στο δημόσιο πρότυπο Γυμνάσιο Επιστήμης του Μπρονξ και κατόπιν σπούδασε στο Κολέγιο της Πόλης της Νέας Υόρκης (CCNY), όπου πριν κλείσει τα 19 χρόνια του ανέπτυξε τη θεωρία με βάση την οποία θεμελίωσε ανεξάρτητα την πολυπλοκότητα Κολμογκόροφ με δύο σχετικές δημοσιεύσεις.
Ο Τσάιτιν όρισε τη λεγόμενη σταθερά του Chaitin Ω, έναν πραγματικό αριθμό, μη υπολογίσιμο, τα δεκαδικά ψηφία του οποίου είναι ισοκατανεμημένα και ο οποίος έχει θεωρηθεί ως μία έκφραση της πιθανότητας ότι ένα τυχόν πρόγραμμα υπολογιστή θα σταματήσει προτού ολοκληρωθεί η εκτέλεσή του. Η σταθερά Ω είναι ορίσιμος αριθμός (δηλαδή μπορεί να ορισθεί μονοσήμαντα με μια περιγραφή), με ασυμπτωτικές προσεγγίσεις εκ των κάτω (αλλά όχι και εκ των άνω), αλλά όχι υπολογίσιμος.
Η χρήση χρωματισμού γραφήματος για την εκχώρηση τιμών σε πεπερασμένο αριθμό καταχωρητών στη μεταγλώττιση υπολογιστή (compiling) είναι επίσης επινόηση του Τσάιτιν και είναι γνωστή ως «αλγόριθμος του Chaitin».
Ο Τσάιτιν εργάσθηκε ως ερευνητής στο Κέντρο Ερευνών της IBM «Thomas J. Watson» στη Νέα Υόρκη, ενώ διετέλεσε επίσης καθηγητής στο Ομοσπονδιακό Πανεπιστήμιο του Ρίο ντε Τζανέιρο και στο Πανεπιστήμιο του Μπουένος Άιρες. Συνέγραψε περισσότερα από δέκα βιβλία, που έχουν μεταφρασθεί σε περισσότερες από 15 γλώσσες. Στο ύστερο μέρος της σταδιοδρομίας του, ενδιαφέρθηκε για ζητήματα μεταβιολογίας και πληροφοριοθεωρητικές διατυπώσεις της θεωρίας της εξελίξεως.
Περαιτέρω συνεισφορές
Πολλά κείμενα του Τσάιτιν έχουν φιλοσοφικό θέμα, ιδίως μεταφυσικής και φιλοσοφίας των μαθηματικών (ειδικότερα επί επιστημολογικών ζητημάτων στα μαθηματικά). Ο Τσάιτιν ισχυρίζεται ότι η αλγοριθμική θεωρία πληροφορίας είναι το «κλειδί» για την επίλυση προβλημάτων στα πεδία της βιολογίας (απόκτηση ενός αυστηρού ορισμού του όρου «ζωή», διευκρίνηση της προελεύσεως και της εξελίξεώς της) και της νευροεπιστήμης (το πρόβλημα της συνειδήσεως και η μελέτη του νου).
Το 1994 οργανώθηκε από το Ίδρυμα της Σάντα Φε ένα συνέδριο με τίτλο «Τα όρια της επιστημονικής γνώσεως», με διοργανωτές έναν μαθηματικό και έναν επιστήμονα υπολογιστών του ιδρύματος, όπου συμμετείχαν επιστήμονες με παρόμοια ενδιαφέροντα. Σε αυτό το συνέδριο ο Τσάιτιν προέβλεψε, με βάση την αρχή της «μη πληρότητας» του Γκέντελ, ότι στο μέλλον τα μαθηματικά θα τείνουν να γίνουν όλο και περισσότερο «πειραματική» επιστήμη, βασιζόμενη σε αριθμητικά πειράματα, ενώ από την άλλη οι μαθηματικοί θα προσθέτουν συνεχώς στο «οπλοστάσιό» τους νέα αξιώματα, ώστε να διευρύνουν το πεδίο των ερευνών τους. Αυτό όμως θα μειώνει αντιστοίχως τις αξιώσεις των μαθηματικών για αδιάσειστη βεβαιότητα και αλήθεια. Κατά τον Τσάιτιν, ο «αποχρών λόγος» για την ύπαρξη μιας μαθηματικής οντότητας είναι αυτό που ονομάζουμε «απόδειξη».
Στο ίδιο συνέδριο ο Τσάιτιν έφθασε να πει: «οι φυσικοί γνωρίζουν ότι κάθε εξίσωσή τους είναι ένα ψέμα». Εννοούσε βέβαια ότι οι εξισώσεις στη φυσική είναι προσπάθειες για προσέγγιση της πραγματικότητας, χωρίς να μπορούμε ποτέ να βεβαιώσουμε ότι δεν υπάρχουν παράγοντες που μάς διαφεύγουν, οπότε η εξίσωσή μας δεν μπόρεσε να τους συμπεριλάβει.
Δύο και πλέον δεκαετίες αργότερα, ο Τσάιτιν υπερασπίσθηκε μια θέση γνωστή ως «ψηφιακή φιλοσοφία». Στην επιστημολογία των μαθηματικών ισχυρίζεται από παλαιότερα ότι τα ευρήματά του στη μαθηματική λογική και την αλγοριθμική θεωρία πληροφορίας δείχνουν ότι υπάρχουν «μαθηματικά πράγματα που είναι αληθή χωρίς λόγο, που είναι αληθή γιατί έτσι έτυχε (αγγλ.: by accident)». Προτείνει ότι οι μαθηματικοί πρέπει να εγκαταλείψουν κάθε ελπίδα να αποδείξουν αυτά τα πράγματα και να υιοθετήσουν μία ημι-εμπειρική μεθοδολογία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αργεντινοί επιστήμονες Κατηγορία:Αμερικανοί επιστήμονες υπολογιστών Κατηγορία:Αμερικανοί μαθηματικοί Κατηγορία:Φιλόσοφοι των μαθηματικών Κατηγορία:Επιστημολόγοι Κατηγορία:Αμερικανοί φιλόσοφοι
9η Ταξιαρχία Πεζικού (Ελλάδα)
Η 9η Μηχανοποιημένη Ταξιαρχία Πεζικού (πλήρης τίτλος: 9η Μηχανοποιημένη Ταξιαρχία Πεζικού "Αδριανούπολη", 9η Μ/Π ΤΑΞΠΖ) είναι μηχανοκίνητη ταξιαρχία πεζικού του Ελληνικού Στρατού Ξηράς. Εδρεύει στην Κοζάνη και υπάγεται στο Γ΄ Σώμα Στρατού. Η ταξιαρχία δημιουργήθηκε από την διάλυση της 9ης Μεραρχίας Πεζικού στις 1 Απριλίου 1998. Η αρχική ταξιαρχία ιδρύθηκε το 1913 και διαλύθηκε το 1941 με την συνθηκολόγηση της Ελλάδας μετά την γερμανική εισβολή. Η ταξιαρχία επανιδρύθηκε το 1946.
Δομή
Η 9η Μηχανοποιημένη Ταξιαρχία Πεζικού (9η Μ/Π ΤΑΞΠΖ) έχει την έδρα της στην Κοζάνη.Σχηματίστηκε την 1η Απριλίου του 1998 από την 9η Μεραρχία Πεζικού (IX ΜΠ).
- Τον Λόχο Στρατηγείου (ΛΣ/9ης Μ /Π ΤΑΞΠΖ) στην Κοζάνη.
- Τον 9ο Λόχο Διαβιβάσεων (9 ΛΔΒ)
- Τον 9ο Λόχο Μηχανικού (9 ΛΜΧ)
- Το 523ο Μηχανοποιημένο Τάγμα Πεζικού ΚΕΝ (523 Μ/Π ΤΠ/ΚΕΝ) στο Μαυροδένδρι.
- Το 586ο Μηχανοποιημένο Τάγμα Πεζικού - ΚΕΝ (586 Μ/Π ΤΠ/ΚΕΝ) στα Γρεβενά.
- Την 106η Μοίρα Αυτοκινούμενου Μέσου Πυροβολικού (106η Α/Κ ΜΜΠ) στο Αμύνταιο.
- Το 9ο Τάγμα Υποστήριξης (9 ΤΥΠ) στο Αμύνταιο.
- 1ο Σύνταγμα Πεζικού (1ο ΣΠ) στην Φλώρινα.
- 15ο Σύνταγμα Πεζικού (15ο ΣΠ) στην Καστοριά.
- 504ο μηχανοποιημένο Τάγμα πεζικού Κατηγορία:Ελληνικός Στρατός Κατηγορία:Κοζάνη
Εκτόπισμα
Το Εκτόπισμα (displacement) ενός πλοίου δεν είναι τίποτε άλλο παρά το βάρος του νερού που εκτοπίζει με τον όγκο του (weight of displacement), που ισούται αφενός μεν με αυτό τούτο το βάρος του πλοίου μετρούμενο σε τόνους (displacement tons), αφετέρου δε με τον όγκο του εκτοπιζόμενου ύδατος (volume of displacement).
Διακρίσεις
Το εκτόπισμα διακρίνεται σε πλήρες εκτόπισμα, έμφορτο και άφορτο.
Εφαρμογή
Το πόσο βάρος φορτίου μπορεί να μεταφέρει ασφαλώς ένα πλοίο, είτε είναι βαμβάκι είτε άρματα μάχης ορίζεται από τη γραμμή φόρτωσης του πλοίου. Έτσι υφίσταται άλλη μια έννοια: χωρητικότητα εκτοπίσματος. Χωρητικότητα εκτοπίσματος (dispacement tonnage) είναι το βάρος του εκτοπιζόμενου ύδατος όταν αυτό το πλοίο βυθίζεται (εκ του φορτίου) μέχρι τη γραμμή φόρτωσης. Μετρείται σε τόνους εκτοπίσματος (dispacement tons). Ένας τόνος εκτοπίσματος (dt) ισούται με 35 κυβ. πόδες εκτοπιζόμενου θαλασσινού νερού και 36 κυβ. πόδες γλυκού νερού (ποταμών, λιμνών).
Προσοχή και πάλι, δεν θα πρέπει να συγχέεται η χωρητικότητα εκτοπίσματος που είναι βάρος με τις άλλες έννοιες της χωρητικότητας που είναι όγκος.
Ο υπολογισμός στη φόρτωση είναι πολύ σημαντικός ιδιαίτερα αν το λιμάνι φόρτωσης ή εκφόρτωσης είναι ποτάμιο, για να μη θεωρηθεί το πλοίο υπέρβαρο (παράνομο).
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ναυτική ορολογία Κατηγορία:Πλοίο
Γκέτο της Βουδαπέστης
Το Γκέτο της Βουδαπέστης ήταν ένα γκέτο όπου οι Εβραίοι αναγκάστηκαν να ζήσουν στη Βουδαπέστη της Ουγγαρίας με ένα διάταγμα της φασιστικής κυβέρνησης (Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας) τους τελευταίους μήνες του Δεύτερου Παγκόσμιου Πόλεμου. Το Γκέτο υπήρχε μόνο από τις 29 Νοεμβρίου 1944 έως τις 17 Ιανουαρίου 1945.
Ιστορικό
Η περιοχή αποτελούνταν από πολλά τμήματα της παλιάς εβραϊκής συνοικίας, τα οποία περιελάμβαναν τις δύο κύριες συναγωγές της πόλης, τη Συναγωγή της Οδού Ντόχανυ και τη Συναγωγή Ορθόδοξων στην οδό Kazinczy. Το γκέτο δημιουργήθηκε στις 29 Νοεμβρίου 1944, με διάταγμα της Ουγγρικής Κυβέρνησης. Περιβαλλόταν από ένα ψηλό φράχτη που φρουρούσαν έτσι ώστε να μην επιτρέπεται το λαθρεμπόριο και οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να βγουν έξω. 70 000 Εβραίοι μετακινήθηκαν σε ζώνη 0,26 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Η ναζιστική κατοχή της Βουδαπέστης (Επιχείρηση Margarethe) ξεκίνησε στις 19 Μαρτίου 1944. Το γκέτο ιδρύθηκε το Νοέμβριο του 1944 και λειτούργησε για λιγότερο από δύο μήνες, μέχρι την απελευθέρωση της Βουδαπέστης στις 17 Ιανουαρίου 1945 από τον Σοβιετικό Στρατό κατά τη διάρκεια της Μάχης της Βουδαπέστης.
Όπως και με άλλα γκέτο που είχαν δημιουργηθεί σε άλλα μέρη της κατεχόμενης ναζιστικής Ευρώπης, η περιοχή είχε αποκοπεί εντελώς από τον έξω κόσμο: δεν επιτρεπόταν η είσοδος φαγητού, τα σκουπίδια και τα απόβλητα δεν συλλέγονταν, οι νεκροί συσσωρεύονταν στους δρόμους και στα βομβαρδισμένα καταστήματα και τα κτίρια ήταν υπερπλήρη ανθρώπων, με αποτέλεσμα την εξάπλωση ασθενειών όπως ο τύφος.
Περισσότεροι από τους μισούς από αυτούς που αναγκάστηκαν να κλειστούν στο γκέτο το 1944 στάλθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, ξεκινώντας σχεδόν αμέσως από την ίδρυση του γκέτο. Από την κατοχή στην απελευθέρωση, ο Εβραϊκός πληθυσμός της Βουδαπέστης μειώθηκε από 200.000 σε 70.000. Περίπου 20.000 στεγάστηκαν σε ειδικά σπίτια έξω από το γκέτο, έχοντας λάβει διπλωματική προστασία από ουδέτερους πολιτικούς, συμπεριλαμβανομένων του Ραούλ Βάλενμπεργκ, ενός Σουηδού διπλωμάτη, ο οποίος εξέδιδε διαβατήρια και έσωσε πολλούς Εβραίους εκ μέρους του Swedish Legation, και του Καρλ Λουτζ, ο οποίος έκανε το ίδιο μέσω της Ελβετικής κυβέρνησης. Από αυτούς που απελάθηκαν (οι περισσότεροι από αυτούς σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στα αυστριακά σύνορα), η συντριπτική πλειοψηφία απελευθερώθηκε από τον προελαύνοντα Κόκκινο Στρατό. μικρογραφία|223x223εσ|Ο Κάρολι Σώμπο
Διάσωση του Γκέτο
Ο Κάρολι Σώμπο (Károly Szabó), ένας Ούγγρος υπάλληλος στη Σουηδική Πρεσβεία της Βουδαπέστης, διέσωσε 36 υπαλλήλους από το γκέτο της Βουδαπέστης στις 24 Δεκεμβρίου 1944. Νωρίτερα τα μέλη του Ουγγρικού Κόμματος του Σταυρού των Βελών (του τότε κυβερνώντος ακροδεξιού ουγγρικού κόμματος) είχαν καταλάβει το κτίριο της Πρεσβείας στην οδό Gyopár. Αυτή η δράση προσέλκυσε το ενδιαφέρον του Ραούλ Βάλενμπεργκ. Ο Βάλενμπεργκ συμφώνησε να συναντηθεί με ένα φίλο του Σώμπο, τον Παλ Σωλώι, ένα υψηλόβαθμο μέλος της αστυνομικής δύναμης, το βράδυ της 26ης Δεκεμβρίου. Αυτή η συνάντηση έγινε για τη προετοιμασία της επιχείρησης διάσωσης του γκέτο της Βουδαπέστης τον Ιανουάριο του 1945.
Ο Σωλώι, παρείχε στον Βάλενμπεργκ ιδιαίτερες εύνοιες και κυβερνητικές πληροφορίες. Τη δεύτερη εβδομάδα του Ιανουαρίου 1945, ο Βάλενμπεργκ ανακάλυψε πως ο Άντολφ Άιχμαν σχεδίαζε τον αφανισμό του μεγαλύτερου εβραϊκού γκέτο στη Βουδαπέστη. Ο μόνος που μπορούσε να τον σταματήσει ήταν ο άνδρας που είχε την ευθύνη για τη πραγματοποίηση της σφαγής, ο διοικητής των γερμανικών στρατευμάτων στην Ουγγαρία, ο στρατηγός Γκέρχαρντ Σμιντχούμπερ. Μέσω του Σωλώι, ο Βάλενμπεργκ τού έστειλε ένα σημείωμα στο οποίο επεσήμανε πως θα διασφαλίσει να θεωρηθεί ο ίδιος προσωπικά υπεύθυνος για τη σφαγή και ότι θα κρεμαστεί ως εγκληματίας πολέμου όταν τελειώσει ο πόλεμος. Ο στρατηγός ήξερε ότι ο πόλεμος θα τελείωνε σύντομα και ότι οι Γερμανοί τον είχαν πλέον χάσει. Η σφαγή σταμάτησε την τελευταία στιγμή χάρη στο θάρρος και τη τολμηρή δράση του Βάλενμπεργκ.
Σύμφωνα με τον Τζιόρτζιο Πέρλασκα, ο οποίος παρίστανε τον Ισπανό πρόξενο της Ουγγαρίας το χειμώνα του 1944 και έσωσε 5218 Εβραίους, ο Σωλώι είπε ψέματα για να σωθεί κατά τη διάρκεια της ποινικής δίκης του και η ιστορία της διάσωσης είναι διαφορετική. Πράγματι ο Βάλενμπεργκ έσωσε εκατοντάδες ανθρώπους, αλλά δεν συμμετείχε άμεσα στο σχέδιο διάσωσης του γκέτο. Όταν ο Πέρλασκα, ενημερώθηκε ότι αναμενόταν να καεί το γκέτο, σοκαρισμένος ζήτησε άμεση ακρόαση με τον υπουργό Εσωτερικών της Ουγγαρίας Γκάμπο Βάχνα, στο υπόγειο του Δημαρχείου της Βουδαπέστης όπου είχε την έδρα του, και τον απείλησε ώστε να αναγκαστεί να αποσύρει την απόφαση. Αυτό συνέβη στις επόμενες ημέρες. Ο Βάχνα μεταπολεμικά εκτελέστηκε για εγκλήματα πολέμου, εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και προδοσία.
μικρογραφία|Τμήμα του τείχους του Γκέτο (τα τελευταία τμήματα κατεδαφίστηκαν το 2006)
Μνημείο
Το τελευταίο τμήμα του τείχους του γκέτο κατεδαφίστηκε το 2006 κατά τη διάρκεια κατασκευαστικών εργασιών. Βρισκόταν στην πίσω αυλή ενός κτηρίου (Οδός Király 15) και ήταν αρχικά ένας παλιός πέτρινος τοίχος που χρησιμοποιήθηκε από τους Ναζί το 1944 προσθέτοντας μια γραμμή συρματοπλέγματος. Τα τείχη του γκέτο ήταν συνήθως παλαιότερα κτίσματα που βρέθηκαν στην περιοχή. Ακόμα σε ορισμένες περιοχές στην Εβραϊκή συνοικία παραμένουν μικρά κομμάτια του τείχους. Ένας τοίχος ως μνημείο ανεγέρθηκε στο σημείο του παλιού Γκέτο το 2008.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ολοκαύτωμα Κατηγορία:Ιστορία της Ουγγαρίας Κατηγορία:Βουδαπέστη
Νίκος Καχτίτσης
Ο Νίκος Καχτίτσης (Γαστούνη Ηλείας, 26 Φεβρουαρίου 1926 - Πάτρα, 25 Μαΐου 1970) ήταν Έλληνας πεζογράφος της μεταπολεμικής γενιάς, ο οποίος έζησε για μεγάλο διάστημα και δημιούργησε στο Μόντρεαλ του Καναδά.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Νίκος Καχτίτσης γεννήθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 1926 στη Γαστούνη του νομού Ηλείας, δευτερότοκος και πέμπτο από τα έξι παιδιά του Θωμά και της Μελπομένης Καχτίτση (το γένος Λογοθέτη, με καταγωγή από τη Ζάκυνθο). Ο πατέρας του, με καταγωγή από την Ήπειρο (Κόνιτσα), ήταν σιδηροδρομικός των ΣΠΑΠ (Σιδηρόδρομοι Πειραιώς—Αθηνών—Πελοποννήσου) και την περίοδο εκείνη υπηρετούσε στη Γαστούνη. Πέρασε τα παιδικά του χρόνια στη Μανωλάδα, το Ναύπλιο και την Πάτρα.
Από το 1931 μέχρι το 1935 φοίτησε στο Δημοτικό Σχολείο Βάρδας (κωμόπολης και σιδηροδρομικού κόμβου κοντά στη Μανωλάδα Ηλείας). Τον Σεπτέμβριο του 1935 ο πατέρας του μετατέθηκε στο Ναύπλιο, τόπο διαμονής της οικογένειας μέχρι το καλοκαίρι του 1940, οπότε και μετακόμισε πάλι στη Βάρδα. Ο Καχτίτσης εγκαταστάθηκε τον Σεπτέμβριο 1940 στην Πάτρα ώστε να φοιτήσει στην Δ΄ τάξη του Α΄ Γυμνασίου Αρρένων Πατρών. Το 1942 γνωρίστηκε και κατόπιν ανέπτυξε στενή φιλία με τον κατά ένα χρόνο μεγαλύτερό του Ντίνο Ηλιόπουλο, γιο του τότε Γυμνασιάρχη.
Κατά τη διάρκεια της Κατοχής ο Καχτίτσης με ορισμένους συμμαθητές και φίλους εξέδωσαν, σε χειρόγραφη μορφή, ένα λογοτεχνικό περιοδικό με πατριωτικό περιεχόμενο, τη Μέλισσα. Ο Καχτίτσης καλλιγράφησε ιδιοχείρως τα πρώτα τέσσερα αντίτυπα που κυκλοφόρησαν χέρι χέρι μεταξύ 15 και 20 Μαρτίου 1943. Η έκδοση αναστάλθηκε ύστερα από ανώνυμες απειλές. Παρότι ο Καχτίτσης δεν εντάχθηκε σε άλλη οργάνωση, εντούτοις λίγο πριν την απελευθέρωση της Πάτρας από τον ΕΛΑΣ, στις 4 Οκτωβρίου 1944, συνελήφθη και κρατήθηκε από τα Τάγματα Ασφαλείας, επειδή διατηρούσε αλληλογραφία με τον Λάκη Μπαζό, στενό του φίλο και μέλος της ΕΠΟΝ.
Τον Φεβρουάριο και Μάρτιο 1945, εξέδωσε στην Πάτρα με τον Λ. Μπαζό και φίλους από τη Μέλισσα, το περιοδικό Νέος Ρυθμός, όπου δημοσίευσε με διάφορα ψευδώνυμα. Η έκδοση αναστάλθηκε ύστερα από δύο τεύχη και ενώ το τρίτο τεύχος ήταν έτοιμο, εξαιτίας των αντιδράσεων που προκάλεσε η δημοσίευση νεκρολογίας για τον Γληνό σε συντηρητικούς κύκλους της Πάτρας, στο κλίμα της εποχής μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας.
Μετά την απελευθέρωση εργάστηκε στη Γραμματεία της «Αγγλικής Υπηρεσίας Πληροφοριών» και κατόπιν δίδαξε στο Παράρτημα Πατρών της Βρετανικής Ακαδημίας. Κλήθηκε να υπηρετήσει τη θητεία του στις 24 Μαρτίου 1949, ενώ ο Εμφύλιος συνεχιζόταν. Τον Σεπτέμβριο 1949, μετά τη λήξη των στρατιωτικών επιχειρήσεων, μετατέθηκε στην Ήπειρο, στην περιοχή της Μουργκάνας, όπου έγραψε στα αγγλικά δεκατέσσερα ποιήματα υπό τον τίτλο Vulnerable Point. Απολύθηκε στις 21 Ιουλίου 1952 με το βαθμό του εφέδρου ανθυπολοχαγού.
Από τον Ιανουάριο του 1953 ως τον Απρίλιο του 1955, εργάστηκε ως λογιστής στη βρετανική εταιρεία Paterson, Zochonis & Co Ltd. στην Ντουάλα του Γαλλικού Καμερούν. Κατά την περίοδο αυτή έγραψε αμισθί ανταποκρίσεις για την αθηναϊκή εφημερίδα Ελευθερία. Με την επάνοδό του στην Αθήνα, προσπάθησε, ανεπιτυχώς, να βρει δουλειά ως συντάκτης στην ίδια εφημερίδα.
Το 1956 έλαβε πρόσκληση από τη Θάλεια Τσαπουλάρη (ημερομηνία αποδημίας 12 Μαΐου 2014, Μόντρεαλ) να μεταβεί στον Καναδά ως επίσημος μνηστήρας της. Στις 27 Οκτωβρίου του ίδιου έτους νυμφεύτηκαν στο Μόντρεαλ, με κουμπάρο τον νεανικό του φίλο Ντ. Ηλιόπουλο.
Στο Μόντρεαλ βιοπορίστηκε με ποικίλες εργασίες: κατ' οίκον διδασκαλία αγγλικών και γαλλικών σε ομογενείς, υπάλληλος ταξιδιωτικού πρακτορείου και επίσημος δικαστικός διερμηνέας, εργασία που αποτέλεσε την κύρια πηγή εσόδων του. Το 1962 γεννήθηκε ο γιος του Θωμάς-Κωνσταντίνος.
Με την κήρυξη του στρατιωτικού καθεστώτος την 21η Απριλίου 1967, ακολουθώντας την στάση πολλών Ελλήνων συγγραφέων, έπαψε να τυπώνει κείμενα στην ελληνική γλώσσα. Εξαίρεση η υπό τη διακριτική επωνυμία «Λωτοφάγος» έκδοση τον Δεκέμβριο του 1967 του Ήρωα της Γάνδης, η εκτύπωση του οποίου είχε ξεκινήσει στις αρχές του έτους στον Πύργο και διακόπηκε τέλη Απριλίου. Τον Μάιο του 1968 ως εκδότης πλέον τύπωσε τις Πρόκες του Γ. Δανιήλ και υπό την ίδια διακριτική επωνυμία.
Το καλοκαίρι του 1968 εγκατέστησε στο υπόγειο του σπιτιού του ένα χειροκίνητο πιεστήριο και τύπωσε υπό τη διακριτική επωνυμία «Anthelion Press» στην αγγλική γλώσσα κείμενα δικά του, του Ε. Χ. Γονατά και άλλων καθώς και τρία αντιδικτατορικά τομίδια. Άνθρωπος διηνεκώς κατεχόμενος από φοβίες και λόγω της ημιεπίσημης θέσης του ως δικαστικού διερμηνέως εξέδωσε τις ανωτέρω εκδόσεις ανωνύμως. Παράλληλα δημοσίευσε με ψευδώνυμο σειρά άρθρων στο Ελληνοκαναδικό Βήμα στα οποία λαμβάνει σαφή θέση κατά της Δικτατορίας.
Την άνοιξη του 1970 διαγνώστηκε με οξεία λευχαιμία. Στις 17 Μαΐου αφίχθη, αεροπορικώς, στην Αθήνα και την επομένη στην Πάτρα. Εξέπνευσε στις 25 Μαΐου 1970 μετά από διήμερη νοσηλεία. Ενταφιάστηκε το απόγευμα της επομένης στον οικογενειακό τάφο στο Α΄ Νεκροταφείου Πατρών.
Το εν ζωή δημοσιευμένο έργο
Το πρώτο δημοσίευμα του Καχτίτση ήταν ένα βραβευμένο σε διαγωνισμό ποίημα που δημοσιεύτηκε με ψευδώνυμο στη Διάπλαση των Παίδων το καλοκαίρι του 1941. Το δεύτερο δημοσίευμά του, το φθινόπωρο της ίδιας χρονιάς, ήταν ένα ποίημα στον Νεολόγο Πατρών για το θάνατο από πείνα του φίλου του Νίκου Διαμαντόπουλου.
Υπήρξε εκδότης και βασικός συντελεστής των βραχύβιων περιοδικών Μέλισσα (σε χειρόγραφη μορφή, ένα τεύχος, Πάτρα, Οκτώβριος 1942-Μάρτιος 1943) και Νέος Ρυθμός (σε έντυπη μορφή, δύο τεύχη, Πάτρα, Φεβρουάριος και Μάρτιος 1945), όπου δημοσίευσε ποικίλα κείμενα (πεζά, επιγράμματα, ημερολογιακές σημειώσεις, χρονογραφήματα).
Από το 1945 και εξής δημοσίευσε συνεργασίες στα περιοδικά Παλμός (Αθήνα), Νέος Άνθρωπος (Πάτρα), Βωμός (Πύργος), Μορφές (Θεσσαλονίκη), Εννέα Οδοί (Καβάλα).
Το 1949, έγραψε μία συλλογή ποιημάτων στα αγγλικά με τίτλο Vulnerable Point (Τρωτό σημείο), η οποία εκδόθηκε τελικά ιδίοις αναλώμασιν στο Μόντρεαλ το 1968. Τρία από τα ποιήματα δημοσιεύτηκαν, το 1950, στο περιοδικό Symposium (Πάτρα) που εξέδιδε η Βρετανική Ακαδημία, Παράρτημα Πατρών.
Μεταπολεμικά, μεταξύ 1950 και 1952, ο Καχτίτσης συνέταξε ιδιόγραφα τεύχη ("περιοδικά"), πάντα σε ένα και μοναδικό αντίτυπο, τα οποία συνήθως εν είδει προσωπικής αλληλογραφίας ενεχείριζε ή απέστελλε σε φίλους του (Γ. Παυλόπουλο, Ν. Πεντζίκη). Τα τεύχη φέρουν τους εξής χαρακτηριστικούς τίτλους: "Η Ουλή", "Ρίψασπις", "Λωτός", "Η Σάλπιγξ", "Η εικονογραφημένη Γάνδη", "Η πολιορκημένη Γάνδη".
Το 1955 δημοσίευσε μια σειρά ανταποκρίσεων από την Αφρική και την ακτοπλοϊκή επάνοδό του στην Ευρώπη στην αθηναϊκή εφημερίδα Ελευθερία.
Στην ώριμη περίοδό του, δημοσίευσε κυρίως σε περιοδικά της Θεσσαλονίκης (Διαγώνιος και Νέα Πορεία). Οι πρώτες αυτοτελείς εκδόσεις υπήρξαν ανάτυπα της Διαγώνιου το 1960. Το πρώτο του βιβλίο, Ο Εξώστης, κυκλοφόρησε στη Θεσσαλονίκη το 1962 με επιμέλεια Κ. Τσίζεκ υπό την εκδοτική επωνυμία της «Πρώτης Ύλης», του προσωπικού εκδοτικού εγχειρήματος του Ε. Χ. Γονατά και του Δ. Πσπαδίτσα.
Στον Καναδά δημοσίευσε ορισμένα βιβλιοκριτικά άρθρα, το 1957, στην αγγλόφωνη εφημερίδα The Montreal Star και ποικίλα άρθρα στην ελληνική γλώσσα στην ομογενειακή εφημερίδα Ελληνοκαναδικό Βήμα από το 1966 μέχρι τον θάνατό του το 1970.
Μετά την κήρυξη της Δικτατορίας δημοσίευσε λογοτεχνικά κείμενα αποκλειστικά στην αγγλική γλώσσα (εκτός από τον Ήρωα της Γάνδης, η εκτύπωση του οποίου ολοκληρώθηκε τον Δεκέμβριο του 1967), τα οποία συμποσούνται σε δύο μικρά τομίδια: το πρώτο (1968) περιλαμβάνει την ποιητική συλλογή Vulnerable Point που είχε γράψει το 1949 και το δεύτερο (Δεκέμβριος 1969) ένα και μοναδικό ποίημα που αποτελεί και το κύκνειο άσμα του: New Year’s Rhapsody or The Poor Beggar’s Lyre by Nicholas Prior (1769), "Anthelion Press", Μόντρεαλ, 1970 (?).
Ο χαρακτήρας του έργου του
Τα πεζά, αλλά και τα λιγοστά ποιήματα του Καχτίτση διακατέχονται από μία διαρκή αγωνία και ένα άγχος που συνθλίβει τον άνθρωπο. Οι ήρωές του είναι παγιδευμένοι στις ενοχές που προκαλεί ένα μακρινό παρελθόν και αδυνατούν να απεμπλακούν από την κατάσταση αυτή. Όλοι οι χαρακτήρες του Εξώστη και του Ήρωα της Γάνδης είναι καχύποπτοι και προσπαθούν να εξοντώσουν ψυχολογικά ο ένας τον άλλον. Δεν είναι τυχαίο ότι οι ήρωες του Καχτίτση, και κυρίως ο ετερώνυμος ήρωάς του, Στοπάκιος Παπένγκους, είναι άτομα με έντονες εμμονές που ζουν ή συνδέονται με τη διηνεκώς πολιορκημένη φανταστική πόλη Γάνδη, η οποία ουδεμία σχέση έχει με την ομώνυμη πόλη του Βελγίου την οποία ο Καχτίτσης ουδέποτε επισκέφθηκε.
Ο αφηγηματικός κόσμος του Καχτίτση κυριαρχείται από την ενοχή. Στην αφηγηματική τεχνική συνδυάζει την παρωδία και την ανατροπή των κλασικών τεχνικών αφήγησης.
Ο Καχτίτσης, φανατικός λάτρης του βιβλίου, δέχθηκε κυρίως επιδράσεις από τα ρεύματα του ευρωπαϊκού αισθητισμού και συμβολισμού πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Τα μοντέλα του ήταν κλασικοί προπολεμικοί συγγραφείς όπως ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, ο Τζέιμς Τζόυς, η Βιρτζίνια Γουλφ, ο Φραντς Κάφκα και ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης. Το έργο του επίσης συνδέεται με την μεταπολεμική πεζογραφική παραγωγή της Θεσσαλονίκης, κυρίως με την λεγόμενη σχολή του εσωτερικού μονολόγου (Νίκος-Γαβριήλ Πεντζίκης, Γιώργος Δέλιος κ.ά.). Ο Καχτίτσης υπέφερε από τις πληγές που άφησε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και από τις διάφορες προσωπικές δυσκολίες.
Εκδότης και τυπογράφος
Ο Καχτίτσης πέρα από τη χειροτέχνηση των χειρόγραφων τευχών-τετραδίων και την έκδοση δύο περιοδικών με την επιμέλειά του (Μέλισσα, 1943 και Νέος Ρυθμός, 1945), υπήρξε μανιακός της τυπογραφίας. Μαρτυρίες περί αυτού υφίστανται στις επιστολές του προς τον Γ. Παυλόπουλο, στον οποίο είχε αναθέσει τη στοιχειοθεσία στον Πύργο Ηλείας της Περιπέτειας ενός βιβλίου και του Ήρωα της Γάνδης κατά τα έτη 1965-1967.
Ένα ακόμα βήμα εμπλοκής του με την τυπογραφία έγινε στον Καναδά, από τα τέλη του 1966 μέχρι τον Απρίλιο 1967, όταν στο τυπογραφείο όπου τυπωνόταν η ομογενειακή εφημερίδα Το Ελληνοκαναδικό Βήμα, στοιχειοθέτησε και εξέδωσε δύο τεύχη του τρίγλωσσου περιοδικού Ο Παλίμψηστος — Le Palimpseste — The Palimpsest, μιας ιδιότυπης περιοδικής έκδοσης με σκοπό τη διάδοση και διεύρυνση της ονειρικής γραφής και συμβολές δικές του και ποικίλων συγγραφέων της επιλογής του. Στο ίδιο τυπογραφείο, τον Φεβρουάριο του 1967, βοήθησε στην εκτύπωση της ποιητικής συλλογής του Γιάννη Σταθάτου, Αστάρτη (ιδιωτική έκδοση, Μόντρεαλ, Φεβρουάριος 1967)
Μετά την κήρυξη της Δικτατορίας, ο Καχτίτσης προχώρησε στην ίδρυση του εκδοτικού οίκου «Λωτοφάγος» για να ολοκληρώσει την έκδοση του Ήρωα της Γάνδης, η εκτύπωση του οποίου είχε ανασταλεί στην Ελλάδα. Τον Μάιο του 1968 ως εκδότης πλέον τύπωσε τις Πρόκες του Γ. Δανιήλ, δεύτερο και τελευταίο τόμο των εκδόσεων «Λωτοφάγος».
Το καλοκαίρι του 1968 έκανε ένα ακόμα βήμα αφοσίωσης προς την τυπογραφία, αλλά παράλληλα και απομονώσεώς του, με σκοπό και την αντιχουντική δράση, όταν εγκατέστησε στο υπόγειο του σπιτιού του χειροκίνητο πιεστήριο στο οποίο τύπωσε, υπό τη διακριτική επωνυμία «Anthelion Press», στην αγγλική γλώσσα (λόγω αδυναμίας εύρεσης στον Καναδά ελληνικών τυπογραφικών στοιχείων) οχτώ εν όλω τομίδια σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων:
Αυτοτελείς εκδόσεις 1959-1969
Σημείωση: Οι κατωτέρω εκδόσεις τυπώθηκαν με έξοδα του Καχτίτση (ιδίοις αναλώμασιν) σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων, είτε από προσωποπαγείς εκδοτικούς οίκους («Διαγώνιος», «Πρώτη Ύλη») που έθεσαν στη διάθεσή του την εκδοτική τους επωνυμία, είτε από εκδοτικούς οίκους ιδρυθέντες από τον ίδιο τον Καχτίτση («Λωτοφάγος», «Anthelion Press»). Συνολικά, από τους οκτώ τίτλους, τυπώθηκαν μέσα σε δέκα χρόνια περίπου 2.300 αντίτυπα από τα οποία πολλά ουδέποτε διανεμήθηκαν όσο ζούσε ο Καχτίτσης. Ο συνήθης τρόπος διανομής των αντιτύπων ήταν δια της αποστολής τους σε φίλους και γνωστούς. Ελάχιστα πωλήθηκαν στα βιβλιοπωλεία.
Αυτοτελείς εκδόσεις έργων μετά θάνατον
Δεκαετία 1971-1980
Δεκαετία 1981-1990
Δεκαετία 1991-2000
Δεκαετία 2001-2010
Δεκαετία 2011-2020
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Ελληνοκαναδοί
Ιωάννης ΣΤ΄ Καντακουζηνός
Ο Ιωάννης ΣΤ' Καντακουζηνός (1292 - 15 Ιουνίου 1383) ήταν Βυζαντινός Αυτοκράτορας και ιστορικός, ο οποίος κάθισε στον θρόνο από το 1341 μέχρι την εκούσια παραίτησή του, το 1354. Τυπικά όμως, στέφθηκε Αυτοκράτορας μόλις το 1347, ως συναυτοκράτορας του Ιωάννη Ε', διότι κατά το διάστημα που μεσολάβησε από τον θάνατο του Ανδρόνικου Γ' μέχρι το 1347, δεν υπήρχε επίσημος εστεμμένος Αυτοκράτορας, αφού ο τελευταίος αυτοκράτορας δεν είχε ορίσει διάδοχο.
Βιογραφία
Η απρονοησία του Ανδρόνικου Γ' να ορίσει διάδοχο έφερε το κράτος σε ένα επικίνδυνο καθεστώς ακυβερνησίας. Ο ανήλικος γιος του Ιωάννης Ε' δεν είχε στεφθεί συναυτοκράτορας και έτσι δημιουργήθηκε σοβαρό πολιτικό πρόβλημα, το οποίο έσπευσαν να εκμεταλλευτούν διάφοροι παράγοντες της εξουσίας, όπως η Αυτοκράτειρα και χήρα του Ανδρόνικου Άννα της Σαβοΐας, ο φιλόδοξος Πατριάρχης Ιωάννης ΙΔ΄ Καλέκας και ο στρατηγός Αλέξιος Απόκαυκος. Μόνος εγγυητής της ομαλότητας σε αυτό το χάος ήταν ο έντιμος και πιστός Ιωάννης Καντακουζηνός, ο οποίος είχε σταθεί στο πλευρό του Αυτοκράτορα μέχρι το τέλος, και ο οποίος αρχικά προσπάθησε να εξασφαλίσει τα δικαιώματα του νεαρού Ιωάννη, στο τέλος όμως βρέθηκε αντιμέτωπος μαζί του. Όντας συχνά σε εκστρατείες, ήταν εύκολος στόχος των μηχανορραφιών της Κωνσταντινούπολης. Ο εμφύλιος πόλεμος ξεκινά το 1341 και στη διάρκειά του οι αντίπαλες πλευρές αναγκάστηκαν να συνάψουν συμμαχίες με εχθρούς του Βυζαντίου, όπως τον Στέφανο Δ΄ Δουσάν της Σερβίας, ο οποίος άλλαξε στρατόπεδα κατά τα ίδια συμφέροντα, αλλά ακόμα και τους ίδιους τους Τούρκους, τους οποίους έφεραν ως επιδιαιτητές οι ίδιοι οι Βυζαντινοί στην καθαρά εσωτερική αυτή υπόθεση. Παράλληλα, ξόδεψαν κάθε ίχνος χρυσού που υπήρχε διαθέσιμο, με χαρακτηριστικό δείγμα την κατάθεση των αυτοκρατορικών κοσμημάτων σε βενετικό ενεχυροδανειστήριο από την Άννα της Σαβοΐας έναντι ευτελούς ποσού. Η διαμάχη τελείωσε το 1347, με πρώτο Αυτοκράτορα τον ανήλικο Ιωάννη Ε' Παλαιολόγο και συναυτοκράτορα τον Ιωάννη ΣΤ' Καντακουζηνό. Οι εμφύλιες συγκρούσεις, όμως, έληξαν οριστικά μόνο όταν ο δεύτερος παραιτήθηκε από τον θρόνο το 1354, και εκάρη μοναχός, αφήνοντας μοναδικό ηγέτη τον νεαρό Παλαιολόγο.
Τις ημέρες βασιλείας του Καντακουζηνού, ξέσπασε και η Ησυχαστική διαμάχη, που δίχασε τον ορθόδοξο λαό και κλήρο. Αντίπαλοι στην έριδα αυτή, ο Γρηγόριος Παλαμάς από την πλευρά των ησυχαστών και ο Νικηφόρος Γρηγοράς από τους ενάντιους. Η έριδα αυτή, αν και βαθιά θεωρητική, αποτέλεσε σημαντικό πρόβλημα που προσετέθη στα λοιπά δεινά του κράτους, αφού δηλητηρίασε την κοινωνική ειρήνη για πολλά χρόνια. Κατά την υπερχιλιόχρονη βυζαντινή παράδοση, ο ίδιος ο Αυτοκράτορας κλήθηκε να αντιμετωπίσει το θέμα, με την σύγκλιση 4 διαδοχικών συμβουλίων και τελική έκβαση τη δικαίωση του Ησυχαστικού κινήματος το 1349.
Επίσης, το 1347 ξέσπασε στην Κωνσταντινούπολη επιδημία πανώλης, που οδήγησε στον θάνατο, κατά ορισμένες εκδοχές, έως και τα 8/9 του πληθυσμού της Βασιλεύουσας. Τον ίδιο καιρό σημειώθηκαν διαμάχες μεταξύ των Βενετών και Γενουατών, με πεδίο μάχης την ίδια την Κωνσταντινούπολη. Προσπαθώντας να επιλύσει το πρόβλημα που του προκαλούσε αυτή η αναταραχή, ο Ιωάννης Καντακουζηνός υπέστη οδυνηρή ναυτική ήττα από τους Γενουάτες, στον Κεράτιο το 1349. Νέα μάχη το 1352 είχε το ίδιο αποτέλεσμα. Μελανότερο ίσως σημείο της διακυβέρνησής του είναι η συμμαχία του με τον Σουλεϊμάν πασά, σε εκστρατεία κατά του Ιωάννη Ε', ο οποίος πολιορκούσε την Αδριανούπολη ενάντια στον διοικητή της, γιο του ίδιου του Καντακουζηνού. Οι τουρκικές ορδές επιδόθηκαν σε σφαγές και λεηλασίες, πράξεις που στα μάτια των Βυζαντινών υπηκόων έγιναν με τη συγκατάθεση ή έστω την ανοχή του συναυτοκράτορα.
Το 1354, η ερημωμένη από καταστροφικό σεισμό Καλλίπολη εποικήθηκε από Τούρκους του Σουλεϊμάν, οι οποίοι (προσκεκλημένοι του ίδιου του Καντακουζηνού) διαπίστωσαν και μόνοι τους τον πλούτο και την ευφορία της Θράκης. Έτσι, πατούν για πρώτη φορά πόδι με αξιώσεις στην ίδια την ευρωπαϊκή γη, λίγα χιλιόμετρα μακριά από την ίδια τη Βασιλεύουσα.
Συμμετέχοντας ενεργά στη διακυβέρνηση για περισσότερα από 25 χρόνια, αλλά εστεμμένος Αυτοκράτορας μόλις για επτά, ο Ιωάννης Καντακουζηνός είναι σημαντική μορφή ανάμεσα στους Βυζαντινούς ηγέτες. Προικισμένος με πλείστα από τα προσόντα που απαιτούνται για έναν άξιο Αυτοκράτορα, βρέθηκε να έχει τα ηνία του κράτους υπό τόσο δυσμενείς διεθνείς συγκυρίες, που πιθανόν άλλος, λιγότερο ικανός, να μην είχε καταφέρει να το διασώσει. Είναι χαρακτηριστικό ότι αν και ποτέ δεν αμφισβήτησε επίσημα την πρωτοκαθεδρία του Ιωάννη Ε' στον θρόνο, βρέθηκε μονίμως κατηγορούμενος για έλλειψη αφοσίωσης σε αυτόν, με αποτέλεσμα μακροχρόνιες εμφύλιες διαμάχες, οι οποίες συνέθλιψαν οικονομικά, αλλά και πολιτικά, το Βυζάντιο.
Όταν εγκατέλειψε τον αυτοκρατορικό θρόνο, έγινε μοναχός με το όνομα Ιωάσαφ. Έμεινε για ένα έτος με τον γιό του, στον Μυστρά. Απεβίωσε και ετάφη εκεί, το 1383.
Έργο
Το τετράτομο έργο του, Ιστορία, εκδόθηκε από τον J. Pontanus το 1603, από τον Ludwig Schopen στη Βόννη, ως μέρος της σειράς Corpus Scriptorum Historiae Byzantinae, γύρω στα 1830, καθώς και από τον J.P. Migne στο Παρίσι. Επίσης συνέγραψε σχόλια για τα πρώτα πέντε βιβλία των Ηθικών του Αριστοτέλη, και μερικές αμφιλεγόμενες θεολογικές πραγματείες, στις οποίες συμπεριλαμβάνονται μία υπέρ του Ησυχασμού (Λόγοι αντιρρητικοί) και μία κατά του Μωαμεθανισμού, η οποία εκδόθηκε από τον Migne.
Οικογένεια
Ο Ιωάννης ΣΤ΄ νυμφεύτηκε την Ειρήνη Ασανίνα, κόρη του Ανδρονίκου Ασάν (γιου του Ιβάν Γ΄ Ασέν-Μίτσο τσάρου των Βουλγάρων και της Ειρήνης Παλαιολογίνας). Είχε τέκνα:
Νομίσματα
Ο Ιωάννης ΣΤ' έκοψε χρυσά υπέρπυρα, αργυρά βασιλικά, τορνέζια από κράμα χαλκού με λίγο άργυρο και χάλκινα ιστάμενα.
Στο υπέρπυρον εικονίζεται ο Ιωάννης Ε' και ο Ιωάννης ΣΤ' εκατέρωθεν του Χριστού που τους στέφει. Στην πίσω όψη τείχη πόλεως με πύργους και προτομή της Θεοτόκου στη μέση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιωαννης 06 Κατηγορία:Βυζαντινοί ιστορικοί Κατηγορία:Οικογένεια Καντακουζηνών Κατηγορία:Συναυτοκράτορες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα
Ανακριτική
Η Ανακριτική είναι ιδιαίτερος κλάδος της Ποινικής Επιστήμης, της Εγκληματολογίας, που έχει ως αντικείμενο μελέτης το έγκλημα, την αποκάλυψη του δράστη αυτού, τον εγκληματία και ως σκοπό την καταπολέμηση της εγκληματικότητας. Το ενδιαφέρον της ανακριτικής αρχίζει από την διάπραξη του εγκλήματος, ή και από την πρόληψη σχεδιαζόμενου μέχρι την έκδοση δικαστικής απόφασης ενοχής ή αθώωσης κατηγορουμένου.
Η Ανακριτική ως προς το αντικείμενο προσδιορισμού των οργάνων που επιλαμβάνονται της ανάκρισης των εγκλημάτων, καθώς και για την έρευνα, τη συλλογή και τον έλεγχο των αποδεικτικών στοιχείων που σχετίζονται με τη διάπραξη ενός εγκλήματος για την αποκάλυψη της ταυτότητας του δράστη, περίπου ταυτίζεται με το Ποινικό Δικονομικό Δίκαιο ή Ποινική Δικονομία, που προσδιορίζει και τα όρια μέσα στα οποία μπορούν να δράσουν τα όργανα της ανάκρισης. Το ουσιώδες όμως σημείο της Ανακριτικής είναι η έρευνα σύγχρονων και αποτελεσματικών μεθόδων ανάκρισης καθώς μέσων και τρόπων διαλεύκανσης εγκλημάτων που δια της νομοθετικής οδού εμπλουτίζουν και εκσυγχρονίζουν την Ποινική Δικονομία, π.χ. η καθιέρωση πραγματογνωμόνων, η εισαγωγή επιστημονικών μεθόδων διάγνωσης κρίσιμων θεμάτων, (χρήσης τοξικών ουσιών, οινοπνεύματος, ή βιοχημικών εξετάσεων κ.λπ.), όπως και άλλοι μέθοδοι και μέτρα, αποτελούν κατακτήσεις της Ανακριτικής. Στο προβάδισμα αυτό της Ανακριτικής ακολουθούν πλέον οι διατάξεις της Ποινικής Δικονομίας που τακτικά αναπροσαρμόζονται στις σύγχρονες εξελίξεις, επιστημονικές και τεχνικές κατακτήσεις της Ανακριτικής.
Πρωτοπόροι
Πρωτοπόρος και πατέρας της Ανακριτικής ως επιστημονικού κλάδου θεωρείται ο Χανς Γκρος (1847 – 1915), Αυστριακός ανακριτής και στη συνέχεια καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Γκρατς της Αυστρίας. Αυτός με τα περισπούδαστα έργα του «Handbuch für Untersuchungsrichter als System der Kriminalistik» και «Handbuch fur Untersuchungsrichter, Polizeibeamte, Gendarmen, USW» που αποτελούσαν Εγχειρίδια για τους ανακριτικούς υπαλλήλους της Αστυνομίας και της Αυτοκρατορικής χωροφυλακής, συστηματοποίησε και έθεσε σε ενιαίο σύγγραμμα τις βάσεις αλλά και τις αρχές  καθώς και τις γνώσεις και μεθόδους που απαιτούνται για τον κάθε δικαστή – ανακριτή και ανακριτικό υπάλληλο προκειμένου να συλλέξει τις αποδείξεις και συνάγει αυτές σε κρίση και εκδίκαση υπόθεσης.
Το πρώτο παραπάνω σύγγραμμα του Χ. Γκρος μετέφρασε στην ελληνική ο μοίραρχος και μετέπειτα αντιστράτηγος της Ελληνικής Βασιλικής Χωροφυλακής Φ. Ζήρος.
Στην Ελλάδα πρώτος που ασχολήθηκε συστηματικά με την Ανακριτική ήταν ο Χ. Γιώτης ο οποίος και εξέδωσε συστηματικό έργο με τον τίτλο Ανακριτική. Πραγματικός όμως θεμελιωτής της Ανακριτικής στην Ελλάδα θεωρείται ο καθηγητής Κ. Γαρδίκας που τιτλοφόρησε το δεύτερο τόμο της εγκληματολογίας του «Αστυνομική», όπως ομοίως τιτλοφόρησε ο παραπάνω αντιστράτηγος ε.α. Φ. Ζήρος. Στη συνέχεια ο Σ. Τσαούσης δημοσίευσε σχετική εργασία με τον τίτλο «Αστυνομική Ανακριτική», ενώ ο Δ. Καρανίκας κάνει λόγο για «Επιστημονική ή Τεχνική Αστυνομία ή Ανακριτική». Τέλος ο Κ. Πίττος ως και οι καθηγητές Χωραφάς και Φιλιππίδης χρησιμοποιούν τον όρο «Εγκληματολογική Τακτική» ή «Εγκληματολογική Τεχνική» και ο Μαρκάτος τον όρο «Επιστημονική Αστυνομία».
Πηγές
Κατηγορία:Εγκληματολογία Κατηγορία:Ποινική Δικονομία * Κατηγορία:Επιβολή του νόμου
Καμπόμ
Το Καμπόμ (γαλλικά: Campôme, καταλανικά: Campome) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Καμπομουά (γαλλικά: Campômois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες των Ανατολικών Πυρηναίων
Μαρία του Βάλντεκ και Πύρμοντ
Η Μαρία του Βάλντεκ και Πύρμοντ (Marie zu Waldeck und Pyrmont, 23 Μαΐου 1857 - 30 Απριλίου 1882) ήταν κόρη του πρίγκιπα του Βάλντεκ και Πύρμοντ.
Βιογραφία
Η Γεωργίνα Ερριέττα Μαρία γεννήθηκε στις 23 Μαΐου 1857 στο Άρολσεν, και ήταν το τρίτο παιδί και κόρη του Γεωργίου-Βίκτωρα πρίγκιπα του Βάλντεκ και Πύρμοντ, και της πρώτης συζύγου του Έλενας, κόρης του Γουλιέλμου δούκα του Νάσσαου.
Στις 15 Φεβρουαρίου 1877 παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο (Β΄) τότε πρίγκιπα διάδοχο της Βυρτεμβέργης στο Άρολσεν. Μαζί απέκτησαν τρία παιδιά:
Απεβίωσε από επιπλοκή κατά τη γέννηση του τρίτου παιδιού της στις 30 Απριλίου 1882 στο Λούντβιχσμπουργκ σε ηλικία 24 ετών. Είναι θαμμένη στο Λούντβιχσμπουργκ.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Βυρτεμβέργης Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Βάλντεκ και Πύρμοντ Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Βυρτεμβέργης
Big Brother
frame|Το επίσημο λογότυπο του τηλεπαιχνιδιού Big Brother, δημιουργία της [[Endemol.]] To Big Brother (Μεγάλος Αδελφός) είναι ένα δημοφιλές τηλεοπτικό ριάλιτι σόου δικαιόχρησης που συνήθως διαρκεί 12 εβδομάδες. Οι -συνήθως 12- παίκτες συγκατοικούν σε ένα σπίτι, το οποίο παρακολουθούν κάμερες, και προσπαθούν να αποφύγουν τις εβδομαδιαίες ψηφοφορίες αποχώρησης έπειτα από τηλεφωνική ψήφο του τηλεοπτικού κοινού. Ο παίκτης που δεν θα ψηφιστεί για αποχώρηση μέχρι και την τελευταία εκπομπή, κερδίζει ένα χρηματικό έπαθλο. Το παιχνίδι πήρε το όνομά του από το μυθιστόρημα του Τζορτζ Όργουελ 1984, όπου ο Μεγάλος Αδελφός είναι ένα αυταρχικό πρόσωπο που παρακολουθεί τους πάντες μέσα από κρυφές και μη κάμερες. Μάλιστα, στις αρχικές εκδόσεις του παιχνιδιού, το μόττο του Μεγάλου Αδερφού διατηρήθηκε αυτούσιο από το μυθιστόρημα στο παιχνίδι: Ο Μεγάλος Αδελφός σε βλέπει.
Η ιδέα του παιχνιδιού ανήκει στον Ολλανδό παραγωγό Γιον Ντε Μολ και η παγκόσμια διάθεσή της γίνεται μέσω της εταιρείας Endemol.
Οι όροι του παιχνιδιού
Οι συγκάτοικοι ζουν σε ένα ειδικά διαμορφωμένο σπίτι, σχεδόν κάθε γωνιά του οποίου παρακολουθείται από κάμερες, και στους οποίους δεν επιτρέπεται καμία μορφή επικοινωνίας με τον έξω κόσμο, αν και σε μερικούς κύκλους επεισοδίων των εκδοχών της Ταϊλάνδης, των Φιλιππίνων, του Μεξικού, της Γερμανίας και της Ισπανίας έχουν υπάρξει αλλαγές που επιτρέπουν την επαφή με τον έξω κόσμο με συγκεκριμένες προϋποθέσεις.