cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βαγγέλης Παυλίδης
Βίλεμ ΙΙ
Στις 17 Ιανουαρίου 2019 η Βίλεμ ΙΙ επιβεβαίωσε τη μετακίνηση του ως δανεικού από τη Μπόχουμ μέχρι το τέλος της σεζόν 2018-19. Στις 23 Ιανουαρίου 2019 σημείωσε το πρώτο του γκολ με την ομάδα, ύστερα από ασίστ του Μάριου Βρουσάι, σε μια εκτός έδρας νίκη με 3-2 για το Κύπελλο εναντίον της Τβέντε. Στις 16 Φεβρουαρίου 2019 σημείωσε το πρώτο του γκολ στο Πρωτάθλημα με σουτ από πολύ κοντινή απόσταση, στην εκτός έδρας ήττα με 3-2 από τη Φίτεσε. Την 1η Ιουλίου 2019 η μετακίνηση έγινε μόνιμη, καθώς η Βίλεμ ΙΙ αγόρασε τα δικαιώματα του Παυλίδη για 250.000 ευρώ.
Εθνικές ομάδες
Έχει αγωνιστεί στις «μικρές» Εθνικές Ελλάδας (Παίδων, Νέων, U20 και Ελπίδων).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦφΛ Μπόχουμ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές 2. Μπουντεσλίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεγκιονάλλιγκα Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βίλεμ ΙΙ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έρεντιβιζι Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ολλανδία
Στοά του βιβλίου
Η Στοά του βιβλίου ιδρύθηκε από τη "Φιλεκπαιδευτική Εταιρεία" τον Ιούνιο του 1996 στο κέντρο της Αθήνας, μεταξύ των οδών Σταδίου και Πανεπιστημίου. Πυρήνας της ίδρυσής της ήταν ο πολιτισμός του βιβλίου και στόχευε στη διεύρυνση των πνευματικών οριζόντων μέσω της παιδείας.
Στόχοι
Στόχος της ίδρυσης της "Στοάς του Βιβλίου" είναι η διεύρυνση των πνευματικών οριζόντων και η όξυνση της κριτικής σκέψης όλων των ανθρώπων που ενδιαφέρονται να συμμετάσχουν στις εκδηλώσεις που οργανώνει ανεξαρτήτως ηλικίας, επαγγέλματος και μόρφωσης. Και αυτό επιτυγχάνεται μέσω των μαθημάτων που προσφέρονται πάνω σε ποικίλα θέματα, τα οποία παρουσιάζουν καθηγητές Πανεπιστημίου και άλλοι διαπρεπείς στον χώρο τους επιστήμονες, καλλιτέχνες και δημιουργοί.
Ελεύθερο Πανεπιστήμιο της Στοάς του Βιβλίου
Το μορφωτικό πρόγραμμα της Στοάς του Βιβλίου εντάσσεται σε μια δραστηριότητα που χαρακτηρίζεται ως "Ελεύθερο Πανεπιστήμιο" καθώς η παρακολούθησή του γίνεται εκούσια και ελεύθερα από κάθε άνθρωπο, με βάση τα ενδιαφέροντά του. Μάλιστα, το "Πανεπιστήμιο της Στοάς του Βιβλίου" υπέγραψε μια συμφωνία συνεργασίας με τη Βουλή των Ελλήνων, κατά την οποία η δραστηριότητά του θα στρέφεται γύρω από την προβολή της εκπαιδευτικής δραστηριότητας σε ολόκληρο τον Ελληνισμό.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκπαίδευση στην Αθήνα Κατηγορία:Καλλιτεχνικοί πολυχώροι στην Αθήνα Βιβλιου
Λουκάς Μούσουλος
Ο '''Λουκάς Σ. Μούσουλος''' (Καραβάς Κύπρου, 1910 – Αθήνα, 29 Οκτωβρίου 1993) ήταν διακεκριμένος Ελληνοκύπριος μηχανικός μεταλλείων–μεταλλουργός μηχανικός, καθηγητής του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου, μέλος και πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών, και συγγραφέας πολλών επιστημονικών άρθρων και βιβλίων.
Γεννήθηκε το 1910 στον Καραβά της Επαρχίας Κερύνειας της Κύπρου. Γονείς του ήταν ο Σοφοκλής και η Ευρυδίκη Μούσουλου. Σπούδασε στη Γαλλία, αρχικά στο Πανεπιστήμιο της Τουλούζης (1928–1930) και κατόπιν στην Εθνική Ανώτατη Σχολή Μεταλλείων του Σαιντ Ετιέν (École Nationale Supérieure de Saint-Étienne, 1930–1933).
Το 1977 συνταξιοδοτήθηκε από το Μετσόβιο Πολυτεχνείο λόγω ηλικίας. Την ίδια χρονιά εκλέχθηκε τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Το έτος 1985–1986 χρημάτισε πρόεδρος της Ακαδημίας. Ήταν επίσης μέλος του ΔΣ του Ιδρύματος Υποτροφιών Ι. Λάτση.
Έναν χρόνο πριν τον θάνατό του, το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο τον τίμησε εκδίδοντας ειδικό επιστημονικό τόμο αφιερωμένον σ' αυτόν. Μετά τον θάνατό του, η Ακαδημία Αθηνών θέσπισε επίσης βραβείο στο όνομά του με αντικείμενο τις μεταλλευτικές και μεταλλουργικές διεργασίες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κύπριοι πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Κύπριοι συγγραφείς Κατηγορία:Μέλη Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Πρόεδροι της Ακαδημίας Αθηνών
Εύμηλος (αποσαφήνιση)
Το Εύμηλος (< εὑ- (πολύ, καλό) + μῆλον (μεῖλον, πρόβατο, ζωντανό), "αυτός που έχει πολλά πρόβατα") είναι αρχαίο ελληνικό όνομα:
Φερδινάνδος Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Ο Φερδινάνδος Β΄ (γερμανικά: Ferdinand II., Γκρατς, 9 Ιουλίου 1578 – Βιέννη, 15 Φεβρουαρίου 1637), αρχιδούκας της Αυστρίας και μέλος του Οίκου των Αψβούργων, ήταν αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από το 1619 μέχρι το 1637, βασιλιάς της Βοημίας τις περιόδους 1617–1619 και 1620–1637, καθώς και βασιλιάς της Ουγγαρίας από το 1618 μέχρι το 1625. Η θητεία του συνέπεσε με τον Τριαντακονταετή Πόλεμο.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Γκρατς, ήταν γιος του Καρόλου Β΄, Αρχιδούκα της Έσω Αυστρίας, και της Μαρίας Άννας της Βαυαρίας. Ο πατέρας του ανήκε στη δυναστεία των Αψβούργων, γιος του Φερδινάνδου Α΄. Η μητέρα του ήταν κόρη του Αλβέρτου Ε΄ της Βαυαρίας της δυναστείας των Βίττελσμπαχ. Οι δύο οίκοι ήταν οι σημαντικότερες καθολικές δυνάμεις της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και στο παρελθόν είχαν βρεθεί αντιμέτωπες. Ο Φερδινάνδος ήταν το έκτο από τα δεκαπέντε παιδιά του ζεύγους.
Σε ηλικία 8 ετών εγγράφηκε ως πρώτος φοιτητής στο Πανεπιστήμιο του Γκρατς που ίδρυσε ο πατέρας του. Το 1590, στα δώδεκα του χρόνια, στάλθηκε από τους γονείς του στο κολλέγιο του Ίνγκολστατ που διευθυνόταν από τους Ιησουίτες. Την ίδια χρονιά απεβίωσε ο πατέρας του. Ο Κάρολος στη διαθήκη του είχε ορίσει τέσσερις κηδεμόνες του ανήλικου διάδοχό του, τον ανιψιό του και επικεφαλής του οίκου των Αψβούργων Ροδόλφο Β΄, τον αδερφό του Φερδινάνδο, Αρχιδούκα της Πέρα Αυστρίας, τη σύζυγο του Μαρία Άννα και τον αδερφό της Γουλιέλμο Ε΄ της Βαυαρίας, ενώ ο Φερδινάνδος θα ανέβαινε στο θρόνο μόνο κατά την ενηλικίωση του. Παρά την προσπάθεια της Μαρίας Άννας να αποκτήσει την αντιβασιλεία ως τότε, ο αυτοκράτορας διόρισε στη θέση αυτή αρχικά τον αδερφό του Ερνέστο και κατόπιν το 1593 τον άλλο αδελφό του Μαξιμιλιανό.
Ο Φερδινάνδος παρέμεινε στο Ίνγκολσταντ για πέντε χρόνια σπουδάζοντας στο κολλέγιο και το πανεπιστήμιο των Ιησουιτών, όπου ενισχύθηκε και η πίστη του στον Καθολικισμό. Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του το 1595, επέστρεψε στην επικράτειά του και το 1596 ως ενήλικος ανέλαβε καθήκοντα. Τα κύρια ζητήματα που είχε να αντιμετωπίσει ήταν οι Προτεστάντες ευγενείς στη Στυρία και η απειλή των Οθωμανών στα ανατολικά. Κατάφερε να κερδίσει αρχικά την υπακοή των Προτεσταντών, όμως ο Φερδινάνδος είχε στόχο να επιβάλλει πλήρως τον καθολικισμό στην Αυστρία. Σύμφωνα με τη συνθήκη μεταξύ του Αυτοκράτορα και των Γερμανών ηγεμόνων στην Ειρήνη της Αυγούστας, κάθε άρχοντας είχε το δικαίωμα να επιβάλλει τη δική του ομολογία στην επικράτειά του. Παρά τις επιφυλάξεις του αυτοκράτορα Ροδόλφου που συνάντησε στην Πράγα το 1596 και του Πάπα Κλήμεντος Η' που συνάντησε κατά τη διάρκεια προσκυνήματός του στη Ρώμη το 1598, ο Φερδινάνδος άρχισε να μια εκστρατεία επαναφοράς του καθολικισμού στις περιοχές όπου είχε εξαπλωθεί ο προτεσταντισμός. Το 1600 παντρεύτηκε την ξαδέρφη του, Μαρία Άννα της Βαυαρίας, την οποία είχε γνωρίσει την εποχή που ζούσε στο Ίνγκολσταντ. 200px|μικρογραφία|αριστερά|Ο Φερδινάνδος Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Στα πρώτα χρόνια, ο Φερδινάνδος πέρα από τα προβλήματα με τους Προτεστάντες είχε να αντιμετωπίσει και την επέκταση των Οθωμανών. Οι Τούρκοι ακόμα και σε περιόδους ειρήνης διεξήγαγαν επιδρομές στα εδάφη της Αυτοκρατορίας. Το 1593 η Οθωμανική Αυτοκρατορία κήρυξε και επίσημα τον πόλεμο που διήρκησε μέχρι το 1606. Μετά την κατάληψη του σημαντικού φρουρίου της Ναγκικανίζσα το 1600, ο Φερδινάνδος αποφάσισε να οδηγήσει ο ίδιος στρατό για την ανακατάληψή του την επόμενη χρονιά. Η επιχείρηση έληξε με απόλυτη αποτυχία ο Αυστριακός στρατός αναγκάστηκε να αποχωρήσει με τεράστιες απώλειες ανδρών και υλικού. Ευτυχώς για τον Φερδινάνδο οι κατοπινές συγκρούσεις του πολέμου έλαβαν χώρα στα εδάφη της Ουγγαρίας. Εν μέσω του πολέμου υπήρξε διαμάχη μεταξύ του Αυτοκράτορα Ροδόλφου και του αδελφού του Ματθία, καθώς ο Ροδόλφος θεωρήθηκε ανεπαρκής. Ο Φερδινάνδος στήριξε αρχικά διακριτικά τις προσπάθειες του Ματθία να εξασφαλίσει τη διαδοχή από τον Ροδόλφο και να λάβει τον τίτλο του βασιλιά των Ρωμαίων αλλά προσπάθησε να διατηρήσει και την εύνοια του Ροδόλφου. Το 1607 ο Ροδόλφος συγκάλεσε Αυτοκρατορική Δίαιτα στο Ρέγκενσμπουργκ ορίζοντας τον Φερδινάνδο ως αντιπρόσωπό του. Ο Ροδόλφος έφτασε σε συμβιβασμό το 1608 με το Ματθία παραχωρώντας του την Ουγγαρία και τη Μοραβία ενώ ο Ματθίας παραιτήθηκε από το Τυρόλο και την Πέρα Αυστρία. Καθώς ο Φερδινάνδος ήταν το μοναδικό μέλος του οίκου των Αψβούργων που είχε αρσενικό διάδοχο, αντιπροσώπευε μακροπρόθεσμα το μέλλον της δυναστείας. Η προοπτική της διαδοχής του Φερδινάνδου θορύβησε τους Προτεστάντες ηγεμόνες οι οποίοι σύναψαν το 1608 αμυντική συμμαχία, την Προτεσταντική Ένωση. Από την άλλη ο Φερδινάνδος κινήθηκε για τη δημιουργία αντίστοιχου συνασπισμού, της Καθολικής Λίγκας. Τέθηκαν έτσι οι βάσεις για το ξέσπασμα του πολέμου μια δεκαετία αργότερα.
Το 1612 ο Ματθίας διαδέχθηκε τελικά τον Ροδόλφο ως αυτοκράτορας. Οι καθολικοί ηγεμόνες προσπάθησαν να εξασφαλίσουν τον Φερδινάνδο ως διάδοχο του Ματθία αλλά υπήρχαν δύο δυσκολίες. Η πρώτη ήταν οι πιθανές αντιδράσεις των προτεσταντών πριγκήπων που θα διακινδύνευαν την ενότητα της Αυτοκρατορίας μπροστά στον Οθωμανικό κίνδυνο. Η δεύτερη προερχόταν από τη μεριά του Φίλιππου Γ΄ της Ισπανίας, ο οποίος είχε δικαιώματα στους θρόνους της Ουγγαρίας και της Βοημίας. Το 1617 ο Ματθίας υιοθέτησε τον Φερδινάνδο ενώ μετά από διαπραγματεύσεις με τον Ισπανό Κόμη Ονιάτε, ο Φερδινάνδος έλαβε τη στήριξη των ισπανικών Αψβούργων στη διαδοχή του άτεκνου ξαδέλφου του, με αντάλλαγμα κάποιες παραχωρήσεις στην Αλσατία και την Ιταλία. Το 1617, εξελέγη βασιλιάς της Βοημίας από τη Βουλή της Βοημίας, το 1618, βασιλιάς της Ουγγαρίας λόγω των ουγγρικών κτήσεών του, και το 1619, έγινε αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η εκπαραθύρωση των απεσταλμένων του αυτοκράτορα το 1618 στην Πράγα από τους προτεστάντες στάθηκε η αφορμή να ξεσπάσει ο καταστροφικός Τριακονταετής πόλεμος στο εσωτερικό της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας εμπλέκοντας στη συνέχεια και τις περισσότερες ευρωπαϊκές δυνάμεις.
Πέθανε το 1637, αφήνοντας στο γιο του, τον Φερδινάνδο Γ΄, μια αυτοκρατορία που εξακολουθούσε να εμπλέκεται σε έναν μακρύ πόλεμο, ενώ οι περιουσίες τους εξασθενούσαν όλο και πιο πολύ. Ο Φερδινάνδος Β΄ θάφτηκε στο Μαυσωλείο του στο Γκρατς. Η καρδιά του παραμένει φυλαγμένη σε Herzgruft (κρύπτη καρδιάς) στην Αυγουστιανιανή Εκκλησία της Βιέννης.
Οικογένεια
Το 1616 απεβίωσε η Μαρία Άννα και ο Φερδινάνδος Β΄ έκανε δεύτερο γάμο, με την Ελεονώρα Γκοντζάγκα, κόρη του Βιντσέντσο Α΄ του Μιλάνου (εγγονού της Μαργαρίτας Παλαιολογίνας). Δεν απέκτησαν απογόνους.
Αρχηγός αθλητικής ομάδας
Αρχηγός ομάδας στα ομαδικά σπορ (αγγλ. Captain) είναι ένας τιμητικός τίτλος που δίνεται στο μέλος της ομάδας που θεωρείται καταλληλότερο να έχει την ευθύνη για τη στρατηγική και την ομαδική εργασία κατά τη διάρκεια του αγώνα.
Επιλογή
Η επιλογή του αρχηγού δεν έχει συγκεκριμένους κανόνες. Βασικό κριτήριο είναι η προσωπικότητα και κατά δεύτερο η εμπειρία του αθλητή. Γι' αυτό, συνήθως, ο αρχηγός επιλέγεται από τα παλιότερα ή τα μεγαλύτερης ηλικίας μέλη του συλλόγου.
Επίσης, ο τρόπος επιλογής διαφέρει από σωματείο σε σωματείο και από άθλημα σε άθλημα. Σε κάποιες περιπτώσεις ο αρχηγός ορίζεται από τον προπονητή, σε άλλες από τους συμπαίκτες του και άλλοτε από τη διοίκηση.
Ρόλος
Ο ρόλος του αρχηγού είναι σημαντικός κατά τη διάρκεια επεισοδίων, εκνευρισμού και γενικά όταν το παιχνίδι ξεφεύγει από τα αθλητικά πλαίσια. Στον αρχηγό απευθύνεται ο προπονητής για να δώσει εντολές καθώς το παιχνίδι εξελίσσεται. Επίσης, με τον αρχηγό έρχεται σε διαβούλευση ο διαιτητής αν θέλει να κάνει κάποιες παρατηρήσεις ή υποδείξεις.
Αξιοσημείωτα
Ο μακροβιότερος αρχηγός ομάδας στο διεθνή χώρο ήταν ο αρχηγός της Εθνικής Κρίκετ της Ν. Ζηλανδίας Στέφεν Φλέμινγκ, ο οποίος είχε αυτό το πόστο από το 1993 μέχρι το 2008.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πρόσωπα του αθλητισμού
Ηρόφιλος
Ο Ηρόφιλος της Χαλκηδόνας (331-280 π.Χ.) ήταν Έλληνας γιατρός και ανατόμος της Ελληνιστικής περιόδου και από τους μέγιστους ιατρούς της αρχαιότητας. Γεννήθηκε στη Χαλκηδόνα της Μικράς Ασίας το 331 π.Χ. και άκμασε στην Αλεξάνδρεια περί το 300 π.Χ.. Υπήρξε μαθητής του Πραξαγόρα του Κώου και του Χρυσίππου του Κνιδίου. Μαζί με τον Ερασίστρατο, θεωρείται ως ο θεμελιωτής της μεγάλης ιατρικής σχολής της Αλεξάνδρειας. Ήταν ο πρώτος που βάσισε τα συμπεράσματά του στην ανατομή του ανθρώπινου σώματος και δίκαια θεωρείται από τους πρώτους σκαπανείς της ανατομίας, αλλά και της φυσιολογίας χρησιμοποιώντας σε ευρεία κλίμακα το πείραμα, άριστος παθολόγος, φαρμακολόγος, γυναικολόγος και μαιευτήρας, πιθανώς και χειρουργός πλην όμως δεν έχουν διασωθεί χειρουργικά του έργα. Άλλωστε κανένα από τα έργα του δεν έχουν διασωθεί εκτός από τους τίτλους τους. Μελέτησε τον εγκέφαλο, αναγνωρίζοντάς τον ως το κέντρο του νευρικού συστήματος και έδρα της νόησης. Επίσης μελέτησε επισταμένως το νευρικό σύστημα, διακρίνοντας τα νεύρα από τα αιμοφόρα αγγεία και τα κινητικά από τα αισθητήρια νεύρα. Άλλα πεδία της ανατομικής μελέτης του περιλαμβάνουν το μάτι, το ήπαρ, το πάγκρεας και το πεπτικό σύστημα, καθώς και τους σιελογόνους αδένες και το αναπαραγωγικό σύστημα.
Τα έργα του έχουν χαθεί, αλλά αναφέρονται εκτενώς από τον Γαληνό κατά τον 2ο μ.Χ. αιώνα. Ο Κέλσος στο έργο του "De Medicina" και ο Πατέρας της Εκκλησίας Τερτυλλιανός αναφέρουν ότι ο Ηρόφιλος ανέταμε πειραματιζόμενος τουλάχιστον 600 ζωντανούς καταδίκους.
Μεταξύ των πρώτων επιστημόνων, ο Ηρόφιλος θεωρείται ως ένας από τους θεμελιωτές της επιστημονικής μεθόδου. Είχε εισάγει την πειραματική μέθοδο στην ιατρική, διότι την θεωρούσε ουσιαστική για την θεμελίωση της γνώσης σε εμπειρική βάση. Για τούτο του ασκήθηκε κριτική από τον Γαληνό, ο οποίος θεωρούσε ότι η πειραματική μέθοδος αντίκειτο στον ορθολογισμό. Ο Ηρόφιλος εισήγαγε επίσης πολλούς από τους επιστημονικούς όρους που χρησιμοποιούνται μέχρι και σήμερα για να περιγράψουν ανατομικά φαινόμενα. Ήταν μεταξύ των πρώτων που εισήγαγαν την έννοια της συμβατικής ορολογίας, έναντι της χρήσης των "φυσικών ονομάτων", χρησιμοποιώντας όρους που έπλασε για να περιγράψει τα αντικείμενα της μελέτης του, ονομάζοντάς τα για πρώτη φορά. Ένα τμήμα του κρανίου, ο ληνός του Ηρόφιλου (torcular Herophili) πήρε την ονομασία του από αυτόν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ηροφιλος Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ανατόμοι Κατηγορία:Γυναικολόγοι
Σκοτ Φόρτσιουν
Ο Σκοτ Τόμας Φόρτσιουν (γεννημένος στις 23 Ιανουαρίου 1966) είναι Αμερικανός παλαίμαχος διεθνής πετοσφαιριστής. Έχει ύψος 198εκ και αγωνιζόταν στη θέση του διαγωνίου.
Καριέρα
Ο Σκοτ Φόρτσιουν αγωνιζόταν από το 1981 μέχρι το 1984 στην ομάδα πετοσφαίρισης του λυκείου του, το Λαγκούνα Μπιτς. Μάλιστα, με την ομάδα του σχολείου κατάφερε να κατακτήσει το τοπικό Πρωτάθλημα CIF ΤΟ 1983.
Το 1985 εισήχθη στο κολλέγιο Στάνορντ Κόλετζ, όπου συνέχισε να παίζει πετοσφαίριση μέχρι την αποφοίτησή του, τέσσερα χρόνια αργότερα. Οι εμφανίσεις του με την ομάδα του κολλεγίου του οδήγησαν τον Φόρτσιουν μέχρι και την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης των ανδρών των ΗΠΑ. Μάλιστα, κατάφερε να κατακτήσει το χρυσό μετάλιο στους Ολυμπιακούς Αγωνες του 1988.
Αμέσως μετά την αποφοίτησή του και μέχρι το 1992, ο Φόρτσιουν συνέχισε να αγωνίζεται ως πετοσφαιριστής, κυρίως όμως με την εθνική ομάδα της Αμερικής, με την οποία συμμετείχε σε πολλές διοργανώσεις όπως Παγκόσμια Πρωταθλήματα, Αγώνες Καλής Θελήσεως, Παναμερικανικούς Αγώνες κλπ. Το 1992 μάλιστα κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης.
Το 1992 αποφάσισε να αναζητήσει την τύχη του και εκτός των συνόρων των ΗΠΑ, με αποτέλεσμα να βρεθεί στην Ευρώπη και συγκεκριμένα στην Ιταλία, όπου αγωνίστηκε για ένα χρόνο στο εγχώριο πρωτάθλημα με τη φανέλα της Μπρέσια. Στη συνέχεια μεταπήδησε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς στον οποίο αγωνίστηκε για ένα χρόνο κατακτώντας μάλιστα το πρωτάθλημα Ελλάδας του 1994.
Μετά το επιτυχημένο πέρασμά του από την Ευρώπη, ο Φόρτσιουν αποφάσισε να επιστρέψει στις ΗΠΑ το 1994 και λίγο καιρό αργότερα τερμάτισε την καριέρα του.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Σκοτ Φόρτσιουν ήταν διεθνής με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης των ΗΠΑ για δέκα χρόνια (1986-96) πραγματοποιώντας δεκάδες συμμετοχές.
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανοί πετοσφαιριστές Κατηγορία:Αμερικανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΟΣΦΠ
Αβαρία
thumb|200px|Αβαρία Γενικά με τον όρο αβαρία, ή γενική αβαρία (general average) χαρακτηρίζεται οποιαδήποτε εκούσια θυσία μικρότερου συμφέροντος προς διάσωση σαφώς μεγαλυτέρου.
Ο διεθνής σήμερα, όρος αβαρία που προέρχεται από την ιταλική λέξη «avaria», αποτελεί όρο του Ναυτικού Δικαίου που απαντάται κυρίως στις θαλάσσιες μεταφορές, όπου κατά τη διεξαγωγή τους πολλές φορές καθίσταται αναγκαία, λόγω εκτάκτων καταστάσεων, η απόρριψη (εκβολή) μέρους του μεταφερόμενου φορτίου στη θάλασσα, προς ανακούφιση και διάσωση του πλοίου και του υπόλοιπου φορτίου. Παλαιότερα ο όρος περιελάμβανε και την αποκοπή των ιστίων (πανιών) των πλοίων (ιστιοφόρων) όταν αυτά δημιουργούσαν επικίνδυνη κλίση στο πλοίο.
Γενικά
Γενικά η "αβαρία" αναπτύχθηκε ως ναυτικό έθιμο το οποίο σήμερα αποτελεί ειδικό θεσμό (των αβαριών) που ειδικές περί αυτού νομικές διατάξεις παρέχουν τους σχετικούς ορισμούς και ρυθμίζουν τα του κανονισμού των, εκ των επερχομένων ζημιών, αποζημιώσεων.
Ο θεσμός βασίζεται επί της γενικής περί Δικαίου αντίληψης, ότι δεν είναι θεμιτό να ωφελείται κάποιος από τη ζημιά άλλου, η οποία συνέβη εν ώρα κοινού κινδύνου. Είναι αρχαιότατος, και απαντούσε στο Νόμο των Ροδίων (408 π.Χ.), στο Ρωμαϊκό και Ιουστινιάνειο Δίκαιο (Lex Rhodia de Jactu) και στη Μεσαιωνική Ευρώπη, ενώ ρυθμίστηκε νομοθετικά αρχικά στη Γαλλία (Ordonance, 1681) και κατόπιν στο, Κώδικα Εμπορίου (Code de Commerce, 1808).
Με το χρόνο και με την αύξηση της παγκόσμιας ναυτιλίας στην αβαρία προσθέτονταν και άλλες ζημίες ή δαπάνες που γίνονταν προς το συμφέρον του πλοίου και του φορτίου. Έτσι κατέστη αναγκαία η διεθνής συνεννόηση των ναυτικών κρατών για τη ρύθμιση των διαφόρων απαιτήσεων, που αναφύονταν με πολύπλοκα ζητήματα, επί ενιαίου κανονισμού. Τελικά οι διεθνείς αυτές συνεννοήσεις που ξεκίνησαν το 1877 κατέληξαν στη διατύπωση κανόνων αβαρίας διεθνούς εφαρμογής που βελτιούμενες με συμπληρώσεις, κωδικοποιήθηκαν και αποτέλεσαν τον λεγόμενο «Κώδικα κανόνων Υόρκης – Αμβέρσας» του 1890, γνωστών στο ναυτιλιακό χώρο ως “York and Antwerp Rules”. Επ΄ αυτών προσαρμόσθηκαν οι νομοθεσίες των διαφόρων ναυτικών χωρών μεταξύ των οποίων και η ελληνική, με ειδικές διατάξεις που περιείχε ο άλλοτε Εμπορικός Νόμος. Σήμερα τα περί «κοινής αβαρίας»(*), στην ελληνική νομοθεσία ρυθμίζει ο νέος ελληνικός Κ.Ι.Ν.Δ..
Έννοια – στοιχεία
Σύμφωνα με τον Κ.Ι.Ν.Δ. τις κοινές αβαρίες αποτελούν οι επερχόμενες «ζημίες» καθώς και οι «έκτακτες δαπάνες» που έγιναν «εκούσια» κατόπιν «εύλογης κρίσης», προς διάσωση του πλοίου και του φορτίου από «κοινό θαλάσσιο κίνδυνο» και εφόσον επήλθε το δι΄ αυτών επιδιωκόμενο «ωφέλιμο αποτέλεσμα». Από τους όρους που σημειώνονται με εισαγωγικά καθίστανται εμφανή τα στοιχεία εκείνα που χαρακτηρίζουν τη κοινή αβαρία, τα οποία και είναι:
Περιπτώσεις κοινής αβαρίας
Συνηθέστερες περιπτώσεις αβαριών που απαντώνται ευρύτερα είναι:
Κανονισμός αβαρίας
Αμέσως μετά από κάθε αβαρία συντάσσεται ο κανονισμός των συνεισφορών της. Ο κανονισμός αυτός περιλαμβάνει τον τρόπο αποζημιώσεων των θυσιών που έγιναν προς το συμφέρον του πλοίου και του φορτίου μεταξύ των οποίων και κατανέμεται η συνολική αξία των θυσιών (ζημίες και δαπάνες). Ο έχων την κυριότητα των θυσιασθέντων συμμετέχει αναλογικά και αυτός, συμπεριλαμβανόμενος μαζί με τους λοιπούς συνεισφέροντες, και τούτο διότι θα ήταν άδικο ν΄ αποζημιωνόταν πλήρως, χωρίς να μετέχει αναλογικά στη θυσία. Ο Κανονισμός συντάσσεται υπό την επιμέλεια του πλοιάρχου ή κάποιου εκ των ενδιαφερομένων, από ειδικευμένα πρόσωπα, στον λιμένα εκφόρτωσης του διασωθέντος φορτίου, ή στον λιμένα αναγκαστικής προσέγγισης και διακοπής του πλου. Σημειώνεται ότι η διεργασία της σύνταξής του είναι σχετικά δυσχερής και απαιτεί πείρα και ειδίκευση και για το λόγο αυτό ανατίθεται σε ειδικευμένα πρόσωπα τους λεγόμενους πραγματογνώμονες – κανονιστές (Adjusters), όπου στην Ελλάδα διορίζονται από το Πρόεδρο Πρωτοδικών στο δε εξωτερικό υπό την ελληνική Προξενική Αρχή (για τα υπό ελληνική σημαία πλοία). Μετά την ολοκλήρωση της σύνταξης του κανονισμού, αυτός επικυρώνεται από το Πρωτοδικείο ή την Προξενική Αρχή και ελλείψει αυτών από την επιτόπια Λιμενική Αρχή.
Συμμετοχή συνεισφοράς
Όπως προαναφέρθηκε στη συνεισφορά στην αβαρία συμμετέχουν τόσο οι κύριοι των διασωθέντων όσο και οι κύριοι των θυσιασθέντων πραγμάτων. Για τον καθορισμό του ποσού της συνεισφοράς εκάστου μέρους συγκροτούνται λογιστικά δύο ομάδες η «παθητική» και η «ενεργητική». Στη μεν «παθητική» συμμετέχουν οι κύριοι των πραγμάτων που κινδύνευσαν κατά το χρόνο της θυσίας. Συνεπώς σ΄ αυτή συμμετέχουν τόσο οι κύριοι των διασωθέντων όσο κι εκείνοι των θυσιασθέντων. Στη δε «ενεργητική ομάδα» μετέχουν μόνο οι κύριοι των πραγμάτων που θυσιάστηκαν ή υπέστησαν ζημίες.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ναυτικό Δίκαιο Κατηγορία:Θαλάσσιες μεταφορές
Ασπίδα ΣΤΟΚ
Η Ασπίδα ΣΤΟΚ είναι αγώνας Ασπίδας που διεξάγεται μεταξύ του νικητή του Πρωταθλήματος πρωταθλητριών ΣΤΟΚ και του νικητή του Κυπέλλου Κυπελλούχων ΣΤΟΚ. Διεξάγεται υπό την αιγίδα της Συνομοσπονδίας τοπικών ομοσπονδιών Κύπρου (ΣΤΟΚ). Κάθε πενταετία η Ασπίδα περιέρχεται στην κατοχή της ομάδας που την κατάκτησε τις περισσότερες φορές στην πενταετία αυτή.
Ιστορία
Ο θεσμός ξεκίνησε για πρώτη φορά το 2004 με την καθιέρωση αγώνα Ασπίδας στη μνήμη Νίκου Γρηγορίου. Το όνομα της νικήτριας ομάδας αναγράφεται πάνω στην Ασπίδα. Με τη συμπλήρωση πέντε διοργανώσεων η Ασπίδα δίνεται μόνιμα στην ομάδα που την κατακτά τις περισσότερες φορές. Η ασπίδα Νίκου Γρηγορίου δεν δόθηκε σε καμμιά ομάδα, αφού είχαμε 5 διαφορετικούς νικητές. Το 2009 ο θεσμός ανανεώθηκε για μια πενταετία στη μνήμη Δημήτρη Κουντουρή. Η Ασπίδα Δημήτρη Κουντουρή δεν δόθηκε σε καμμιά ομάδα, αφού ξανά είχαμε 5 ξεχωριστούς νικητές. Το 2014 ο θεσμός ανανεώθηκε για ακόμη μια πενταετία στη μνήμη Νίκου Ζαμπά. Η Ασπίδα Νίκου Ζαμπά δεν δόθηκε σε καμμιά ομάδα, αφού και πάλι είχαμε 5 ξεχωριστούς νικητές. Το 2019 ο θεσμός ανανεώθηκε ξανά για μια πενταετία στη μνήμη Ρένου Πιπερίδη. Πολυνίκεις ομάδες του θεσμού είναι η Δάφνη Τρούλλων, η Δυναμό Περβολιών και ο Κούρης Ερήμης που έχουν απο δύο κατακτήσεις.
Οι νικήτριες
Σημειώσεις:
1. Το 2004 αγώνας Ασπίδας ΚΝ Αγίου Ιωάννη Πιτσιλιάς-Μιλτιάδης Τάλας δεν έχουν βρεθεί στοιχεία για τον νικητή.
2. Το 2005 αγώνας Ασπίδας ΑΠΕΠ Πελενδρίου-FC Επισκοπής δεν έχουν βρεθεί στοιχεία για τον νικητή.
Πηγές
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Κύπρου Κατηγορία:Συνομοσπονδία Τοπικών Ομοσπονδιών Κύπρου
Φρανς Σαμούτ
Ο Φρανς Σαμούτ "Frans Sammut" (19 Νοεμβρίου 1945 – 4 Μαΐου 2011 ) ήταν Μαλτέζος μυθιστοριογράφος και δοκιμιογράφος.
Βιογραφικά στοιχεία
thumb|295px|left|Ο Φρανς Σαμούτ στα μέσα της δεκαετίας 2010 Ο Σαμούτ γεννήθηκε στο Zebbug της Μάλτας. Φοίτησε στο δημοτικό σχολείο του Zebbug, εν συνεχεία στο St Aloysius' College, στην Παιδαγωγική ακαδημία St. Michael, στο Πανεπιστήμιο της Μάλτας (πτυχίο και μεταπτυχιακό στη Θεολογία) και στο Πανεπιστήμιο της Περούτζια (δίπλωμα για τη διδασκαλία της ιταλικής γλώσσας στο εξωτερικό).
Ο Σαμούτ απέσπασε για πρώτη φορά την αναγνώριση στις αρχές της δεκαετίας του '60 όταν, έφηβος ακόμα, με το διήγημά του L-Istqarrija (Η Διακήρυξη) κέρδισε την πρώτη θέση σε διαγωνισμό που διοργάνωσε η Għaqda Kittieba Żgħażagħ (Σύλλογος Νέων Συγγραφέων), όπως επίσης και με δύο άλλα διηγήματα τα οποία κέρδισαν τη δεύτερη και την τέταρτη θέση στον ίδιο διαγωνισμό. Στα τέλη της δεκαετίας του '60, υπήρξε ένας από τους ιδρυτές του Moviment Qawmien Letterarju(Λογοτεχνικό Κίνημα Αναγέννησης). Αργότερα, υπηρέτησε ως γραμματέας στην Akkademja tal-Malti (Ακαδημία Μαλτέζικης Γλώσσας).
Το 2010, διατέλεσε συνεργάτης στη Διεθνή Ναπολεόντειο Εταιρία (International Napoleonic Society).
Ο Σαμούτ έκλεισε τη σταδιοδρομία του στην εκπαίδευση ως Διευθυντής Σχολείου, και κατά την χρονική περίοδο 1996 - 1998 διετέλεσε σύμβουλος του Πρωθυπουργού της Μάλτας σε θέματα πολιτισμού. Νυμφεύθηκε την Αικατερίνη Κάκια με την οποία απέκτησε δύο γιους, τον Μαρκ και τον Ζαν-Πιερρε.
Το έργο του
Δημόσιευσε πολλά έργα, μεταξύ των οποίων το μπεστ σέλερ Il-Gaġġa (Το Κλουβί), που αποτέλεσε τη βάση για την κινηματογραφική ταινία Gaġġa (το 1971) την οποία σκηνοθέτησε ο Mario Philip Azzopardi, Samuraj, που κέρδισε το βραβείο Rothmans, Paceville, που κέρδισε το Λογοτεχνικό βραβείο της Κυβέρνησης και Il-Ħolma Maltija (το Μαλτέζικο όνειρο), για το οποίο ο κριτικός της λογοτεχνίας Norbert Ellul-Vincenti έγραψε, «δεν υπάρχει τίποτε πιο μεγαλειώδες στη μαλτέζικη λογοτεχνία. » Ο πρώην πρωθυπουργός και θεατρικός συγγραφέας Alfred Sant το θεωρούσε ως «το αριστούργημα του Sammut», και η βρετανή ποιήτρια και συγγραφέας Marjorie Boulton το αποκάλεσε «κολοσσιαίο έργο».
Ο Σαμούτ δημόσιευσε επίσης συλλογές διηγημάτων: Labirint (Λαβύρινθος), Newbiet (Εποχές), και Ħrejjef Żminijietna (Ιστορίες των καιρών μας).
Οι μελέτες και τα δοκίμιά του περιλαμβάνουν: Ir-Rivoluzzjoni Franċiża: Il-Ġrajja u t-Tifsira (η Γαλλική Επανάσταση: Ιστορία και σημασία), Bonaparti f'Malta (Ο Βοναπάρτης στη Μάλτα), του οποίου η γαλλική μετάφραση κυκλοφόρησε το 2008, και το On The Da Vinci Code (2006), δίγλωσσο σχόλιο (στα αγγλικά και τα μαλτέζικα) για το διεθνές μπεστ σέλερ. Εξέδωσε επίσης το Λεξικό Μικιελ Αντον Vασσαλλι του. Ο Vασσαλλι (απεβίωσε το 1829) θεωρείται ο πατέρας της μαλτέζικης γλώσσας. Το 2006, κυκλοφόρησε το έργο του Vασσαλλι Motti, Aforismi e Proverbii Maltesi σε μετάφραση του Σαμούτ με τίτλο Għajdun il-Għaqal, Kliem il-Għerf u Qwiel Maltin. Το 2007, το έργο του Il-Ħolma Maltija, σε μετάφραση (ως La Malta Revo), αντιπροσώπευσε τη Μάλτα στη συλλογή των κλασικών λογοτεχνικών έργων στη γλώσσα εσπεράντο τα οποία δημοσιεύθηκαν από την Mondial Books της Νέας Υόρκης. Το 2008, κυκλοφόρησε η πέμπτη έκδοση του μυθιστορήματος Il-Gaġġa. Το 2009, ο Σαμούτ παρουσίασε μια επαναστατική νέα ερμηνεία του ποιήματος Xidew il-qada (επίσης γνωστού ως «Il Cantilena») του Pietru Caxaro, του παλαιότερου γραπτού τεκμηρίου της μαλτέζικης γλώσσας.
Διακήρυξη της Γενεύης για το Μέλλον του Παγκόσμιου Οργανισμού Πνευματικής Ιδιοκτησίας
Η Διακήρυξη της Γενεύης για το Μέλλον του Παγκόσμιου Οργανισμού Πνευματικής Ιδιοκτησίας είναι ένα έγγραφο το οποίο υπογράφηκε το 2004 από έναν αριθμό μη-κερδοσκοπικών οργανώσεων, επιστημόνων, ακαδημαϊκών και άλλων προσώπων με την παρότρυνση προς τον Παγκόσμιο Οργανισμό Πνευματικής Ιδιοκτησίας (WIPO) να εστιάσει στις ανάγκες των αναπτυσσόμενων χωρών σε σχέση με τη νομοθεσία περί πνευματικής ιδιοκτησίας.
Φρανς Σαμούτ
Το έργο του
Ο Σαμούτ μετέφρασε τα θεατρικά έργα Φαίδρα του Ρακίνα (1978) και Στον βυθό του Μαξίμ Γκόργκι, τα οποία ανέβηκαν στο θέατρο Manoel, σε σκηνοθεσία του ποιητή Mario Azzopardi.
Διακήρυξη της Γενεύης για το Μέλλον του Παγκόσμιου Οργανισμού Πνευματικής Ιδιοκτησίας
Οι συντάκτες και οι υπογράφοντες πιστεύουν ότι "ο κόσμος αντιμετωπίζει μια κρίση στη διακυβέρνηση της γνώσης, της τεχνολογίας και του πολιτισμού, ιδιαίτερα εξαιτίας της ανισότιμης πρόσβασης σε ζωτικής σημασίας φάρμακα και εκπαίδευση, αντι-ανταγωνιστικές οικονομικές συμπεριφορές, συγκέντρωση κυριότητας, τεχνολογικά μέτρα όπως Διαχείριση ψηφιακών δικαιωμάτων (DRM), τη δίκαιη ανταμοιβή για συντάκτες και δημιουργούς και τον αποκλεισμό του δημόσιου χώρου από ιδιωτικά συμφέροντα.
Φρανς Σαμούτ
Το έργο του
Ο πρώην πρύτανης του Πανεπιστημίου της Μάλτας, Peter Serracino Inglott (1933-2012), καθηγητής φιλοσοφίας και γνωστός διανοούμενος, δήλωσε για τον Σαμούτ:
Διακήρυξη της Γενεύης για το Μέλλον του Παγκόσμιου Οργανισμού Πνευματικής Ιδιοκτησίας
Η Διακήρυξη ασκεί κριτική στον WIPO ότι ενστερνίζεται "μια κουλτούρα δημιουργίας και επέκτασης μονοπωλιακών προνομίων, συχνά χωρίς να αντιλαμβάνεται τις επιπτώσεις", και καλεί τον οργανισμό να στρέψει την προσοχή του από την πνευματική ιδιοκτησία ως τελικό σκοπό, σε ένα μέσο προς όφελος της ανθρωπότητας. Συγκεκριμένα, καλεί για ένα μορατόριουμ στην τρέχουσα κοινή πρακτική της εναρμόνισης της νομοθεσίας περί πνευματικής ιδιοκτησίας του αναπτυσσόμενου κόσμου με τους νόμους που ισχύουν στις Ηνωμένες Πολιτείες και στην Ευρώπη.
Φρανς Σαμούτ
Τελευταία λόγια
Τα τελευταία λόγια του Φρανς Σαμούτ ήταν: «Η σύζυγός μου και εγώ πρέπει να πάμε στα Ιεροσόλυμα, αλλά φαίνεται ότι τα σχέδια έχουν αλλάξει: τώρα βαδίζω εγώ για την Άνω Ιερουσαλήμ.» Η αντίδραση του Serracino Inglott σε αυτή τη φράση ήταν: «Τώρα συνειδητοποιώ ότι μερικές φορές δάκρυα και γέλιο εναλλάσσονται.»
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαλτέζοι λογοτέχνες Κατηγορία:Μαλτέζοι δοκιμιογράφοι
Διακήρυξη της Γενεύης για το Μέλλον του Παγκόσμιου Οργανισμού Πνευματικής Ιδιοκτησίας
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών
Άδμητος
Στην ελληνική μυθολογία, ο Άδμητος ήταν βασιλιάς των Φερών της Θεσσαλίας, γιος του Φέρητα και της Κλυμένης ή Περικλυμένης, και επομένως εγγονός του βασιλιά του Ορχομενού Μινύα.
Ο μύθος
Ο Άδμητος είχε τα ανάκτορά του στο Χαλκοδόνιο όρος. Κατά την παράδοση, όταν ο Δίας σκότωσε με κεραυνό τον γιο του Απόλλωνα Ασκληπιό, ο Απόλλων με τη σειρά του σκότωσε τους Κύκλωπες που έφτιαχναν τους κεραυνούς του Δία ή μάλλον τους γιους τους, καθώς οι Κύκλωπες ήταν αθάνατοι. Ο πατέρας των θεών, για να τιμωρήσει τον Απόλλωνα, τον έστειλε να υπηρετήσει ως βοσκός επί ένα έτος τον Άδμητο. Ο βασιλιάς των Φερών του φέρθηκε με αγάπη και σεβασμό, που ο Απόλλωνας ανταπέδωσε στον Άδμητο σε δύσκολες στιγμές της ζωής του δεύτερου, και «τας θηλείας βόας πάσας διδυμοτόκους εποίησεν» (Απολλόδωρος, Γ 10, 4), ενώ έκανε τα άλογα του Αδμήτου τα ωραιότερα και τα καλύτερα από όλα τα άλλα (Ιλιάδα Β 763). Από την υπηρεσία του Απόλλωνα προς τον Άδμητο οι κυνικοί φιλόσοφοι και οι Πατέρες της Εκκλησίας άντλησαν επιχειρήματα εναντίον της αρχαίας ειδωλολατρίας. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, ο Απόλλων εργάσθηκε με τη θέλησή του ως δούλος του Αδμήτου από τον σφοδρό έρωτα που του ενέπνευσε η ομορφιά του βασιλιά των Φερών. Ωστόσο, ο Απόλλων βοήθησε τον Άδμητο να αποκτήσει για σύζυγό του την Άλκηστη, μία από τις 4 κόρες του Πελία, της οποίας ο πατέρας έθετε ως όρο στους υποψήφιους μνηστήρες της να ζέψουν ένα αγριογούρουνο και ένα λιοντάρι σε άρμα. Ο Άδμητος κατάφερε να ζέψει τα δύο θηρία χάρη στη βοήθεια του Απόλλωνα (η σκηνή εικονιζόταν στον θρόνο του Αμυκλαίου Απόλλωνα στην Ολυμπία).
Την ημέρα της γιορτής των γάμων του, ο Άδμητος ενεπλάκη και πάλι σε περιπέτειες: ξέχασε να θυσιάσει στην Άρτεμη και βρήκε το νυφικό θάλαμο γεμάτο δράκοντες, πράγμα που σήμαινε πως έπρεπε να πεθάνει. Ο Άδμητος διέφυγε τον κίνδυνο και πάλι χάρη στον Απόλλωνα, που πέτυχε να εξευμενίσει την αδελφή του θεά και να πείσει τις Μοίρες να απαλλάξουν τον βασιλιά από τον θάνατο αν κάποιος στενός συγγενής του δεχόταν να πεθάνει στη θέση του. Αλλά οι γονείς του Αδμήτου δεν δέχθηκαν να θυσιασθούν για το παιδί τους. Αντίθετα, η Άλκηστη, χωρίς να διαστάσει, θυσιάστηκε στη θέση του συζύγου της. Τότε η Περσεφόνη, συγκινημένη από την αγάπη της Άλκηστης, δεν τη δέχθηκε στον Άδη, αλλά την έστειλε πίσω στον επάνω κόσμο.
Αυτή είναι η αρχαιότερη παράδοση, ενώ νεότερη εκδοχή αναφέρει ότι, όταν ο Άδμητος θρηνούσε τη γυναίκα του, τον επισκέφθηκε ο Ηρακλής, παλιός του σύντροφος στην Αργοναυτική εκστρατεία. Ο ήρωας, μόλις πληροφορήθηκε τον θάνατο της Άλκηστης, κατέβηκε στον Κάτω Κόσμο και «μαχεσάμενος `Αιδη» τον νίκησε και έφερε την Άλκηστη πίσω στον σύζυγό της (Απολλόδ. Α 9, 15). Σύμφωνα με τρίτη εκδοχή, ο Ηρακλής παραφύλαξε κοντά στην Άλκηστη όταν αυτή ξάπλωσε για να πεθάνει, και όταν ήρθε ο Θάνατος για να την πάρει τον ανάγκασε, ύστερα από πάλη, να την αφήσει (Ευριπίδη Άλκηστις, στ.1140 κ.ε.).
Ο Άδμητος και η Άλκηστη θεωρούνταν στην αρχαιότητα πρότυπα συζυγικής στοργής. Απέκτησαν τρία παιδιά, τον Εύμηλο, τον Ίππασο και τον Περιμήλη. Από αυτούς ο Εύμηλος διακρίθηκε ως αρχηγός των Φεραίων στην εκστρατεία των Ελλήνων κατά της Τροίας. Ο Φανόδημος σε σχόλιο στους Σφήκες του Αριστοφάνη λέει πως όταν γέρασαν, ο Άδμητος και η Άλκηστη διώχθηκαν από τις Φερές και, μαζί με τον γιο τους Ίππασο έφθασαν στην Αθήνα, όπου ο Θησέας τους υποδέχθηκε με εγκαρδιότητα. Η παράδοση αυτή είναι τοπική, αττική. Ο Στράβων γράφει (Ι 447) ότι ο Άδμητος ίδρυσε ιερό του Απόλλωνα στην Ερέτρια, 'ὁμώνυμον τῆ Εὐβοϊκῆ' κοντά στα Φάρσαλα.
Υπάρχουν και άλλοι μύθοι για τον Άδμητο, για τη συμμετοχή του στην Αργοναυτική εκστρατεία, στο κυνήγι του Καλυδώνιου κάπρου και στους αγώνες που έγιναν στη μνήμη του πεθερού του Πελία.
Ο Άδμητος στην Τέχνη
Πέρα από την παράσταση στον θρόνο του Αμυκλαίου Απόλλωνα στην Ολυμπία, που παριστάνει τον Άδμητο πάνω σε άρμα συρόμενο από ένα αγριογούρουνο και ένα λιοντάρι (η παράσταση αυτή σε κάπως διαφορετική μορφή σώζεται και σε ρωμαϊκό τάφο), άλλες παραστάσεις από γεγονότα της ζωής του υπάρχουν στη Λάρνακα του Κυψέλου στην Ολυμπία, όπου αγωνίζεται σε άρμα στους νεκρικούς αγώνες στη μνήμη του Πελία (σε αυτούς έλεγαν ότι ο Άδμητος είχε αντίπαλο στην πυγμαχία τον Μόψο). Επίσης, στο λεγόμενο «αγγείο Φρανσουά», που εικονίζει τον βασιλιά να μάχεται με τον Καλυδώνιο κάπρο, και στη Βίλα Αλμπάνι, όπου σώζονται σκηνές εμπνευσμένες από το δράμα του Ευριπίδη Άλκηστις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηρακλής Κατηγορία:Αργοναύτες Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Θεσσαλίας
Ποδοσφαιρική Ένωση Σάαρλαντ
Η Ποδοσφαιρική Ένωση Σάαρλαντ (γερμανικά: Saarländischer Fußballverband, SFV) είναι διοικητικό όργανο όσον αφορά το άθλημα του ποδοσφαίρου στο γερμανικό κρατίδιο του Σάαρλαντ. Η έδρα της βρίσκεται στο Σααρμπρύκεν και είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των ποδοσφαιρικών διοργανώσεων του κρατιδίου, των πρωταθλημάτων όπως και του θεσμού του κυπέλλου. Η SFV υπάγεται στη Νοτιοδυτική Περιφερειακή Ποδοσφαιρική Ένωση και αποτελεί ένα από τα 21 μέλη της Γερμανικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας.
Ιστορία
Η SFB είχε στη σύντομη ιστορία της, μία εκπροσώπηση σε διεθνές διασυλλογικό επίπεδο στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης. Την περίοδο 1955-1956 η ΦΚ Σααρμπρύκεν αγωνίστηκε στο Κυπέλλου Πρωταθλητριών ως πρωταθλήτρια Σάαρλαντ. Εκεί, κέρδισε τη ΑΚ Μίλαν στο πρώτο παιχνίδι με 3-4 μέσα στο Μιλάνο, αλλά αποκλείστηκε μετά από μια ήττα στην έδρα της με 1-4. Στις 8 Ιουλίου 1956 η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Σάαρλαντ (SFB) μετονομάστηκε σε Ποδοσφαιρική Ένωση Σάαρλαντ (SFV). Μετά την προσχώρηση του Σάαρ στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας (1η Ιανουαρίου 1957), η Ένωση παραιτήθηκε από τη FIFA και προσχώρησε στην Γερμανική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες Γερμανίας Κατηγορία:Αθλητικοί οργανισμοί που ιδρύθηκαν το 1948
Φάιναλ Φορ Ευρωλίγκας ανδρών 2013
Το Φάιναλ Φορ της Ευρωλίγκας ανδρών 2013 ήταν η τελική διοργάνωση του Φάιναλ Φορ της Ευρωλίγκα ανδρών 2012-13. Διεξήχθη από τις 10 Μαΐου έως τις 12 Μαΐου 2013, στην The O2 Arena στο Λονδίνο. Ο πρωταθλητής Ελλάδας Ολυμπιακός υπερασπίστηκε με επιτυχία τον τίτλο του στην Ευρωλίγκα από την προηγούμενη σεζόν, αφού νίκησε στον τελικό τη Ρεάλ Μαδρίτης.
Ο Βασίλης Σπανούλης κέρδισε τον δεύτερο συνεχόμενο βραβείο του MVP του Φάιναλ Φορ και τον τρίτο στην καριέρα του. Ο Σπανούλης μπήκε στην ίδια λίστα με τον Τόνι Κούκοτς, ως ο μοναδικός παίκτης που κέρδισε το βραβείο τρεις φορές.
Γήπεδο
Στις 12 Μαΐου 2012, ανακοινώθηκε ότι το Φάιναλ Φορ θα φιλοξενηθεί στην The O2 Arena στο Λονδίνο της Αγγλίας. Η O2 Arena είναι κλειστή αρένα πολλαπλών χρήσεων που βρίσκεται στο κέντρο του συγκροτήματος ψυχαγωγίας The O2, στη χερσόνησο του Γκρίνουιτς, στο νοτιοανατολικό Λονδίνο. Πήρε το όνομά της από τον κύριο χορηγό της, την εταιρεία τηλεπικοινωνιών O2.
Η O2 Arena είναι το μεγαλύτερο κτήριο στον κόσμο, σε μέτρηση κατά εμβαδόν και έχει τη δεύτερη μεγαλύτερη χωρητικότητα θέσεων από οποιονδήποτε εσωτερικό χώρο στο Ηνωμένο Βασίλειο, πίσω από την Αρένα Μάντσεστερ, αλλά πήρε την κορωνίδα της πιο πολυσύχναστης μουσικής αρένας στον κόσμο από το Madison Square Garden της Νέας Υόρκης το 2008. Ο πλησιέστερος σταθμός του μετρό στο γήπεδο είναι ο σταθμός Βόρειου Γκρίνουιτς, στη γραμμή Jubilee.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωλίγκα ανδρών 2012-13 2013
Λεβάντες (άνεμος)
Ο Λεβάντες, στην αρχαία ελληνική γνωστός ως ο τοπικός άνεμος Απηλιώτης, πρόκειται για ανατολικό άνεμο που πνέει στη δυτική Μεσόγειο θάλασσα και στη βόρεια Γαλλία.
Όροι
Ο όρος λεβάντες προέρχεται από την ισπανική λέξη Levante, που σημαίνει ανατολή. Η άλλη του ονομασία, απηλιώτης είναι ελληνική, και προέρχεται από τις λέξεις από και ήλιος, δηλαδή ο άνεμος ο οποίος φυσάει από εκεί που βγαίνει ο ήλιος, την ανατολή.
Ναυτιλία
Στη ναυτιλία, με το όνομα Απηλιώτης χαρακτηρίζεται ιδιαίτερα η διεύθυνση του αζιμούθ των 90 μοιρών. Συνεπώς όταν γίνεται αναφορά στο παραπάνω αζιμούθ ως προς το σημείο ορίζοντος, εννοείται η Ανατολή, όταν γίνεται αναφορά στον άνεμο που πνέει από το ίδιο σημείο, εννοείται ο Απηλιώτης ή Ανατολικός. Και οι δύο όροι (Ανατολή – Απηλιώτης) συμβολίζονται με το ελληνικό κεφαλαίο γράμμα Α. Αυτό είχε ως συνέπεια, επειδή πολλές φορές παρατηρείται σύγχυση των δύο εννοιών, να έχουν καθιερωθεί σήμερα ως ταυτόσημες.
Ο Απηλιώτης χαρακτηρίζεται «αληθής» όταν το «αζιμούθ των 90 μοιρών» υπολογίζεται από τον αληθή Βορρά και «μαγνητικός» όταν υπολογίζεται από τον μαγνητικό Βορρά της (μαγνητικής) πυξίδας.
Ο όρος λεβάντες χρησιμοποιείται στη ναυτική διάλεκτο από την αντίστοιχη χρήση του ισπανικού όρου Levante.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Άνεμοι Κατηγορία:Ναυτική ορολογία Κατηγορία:Τοπογραφία Κατηγορία:Χαρτογραφία Κατηγορία:Μετεωρολογία
Γεώργιος Χατζιδάκις
Ο Γεώργιος Νικολάου Χατζιδάκις (1848 – 1941) υπήρξε ο θεμελιωτής της επιστήμης της γλωσσολογίας στην Ελλάδα και πρώτος καθηγητής της Γλωσσολογίας και της Ινδικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, από το 1890 έως το 1923. Ανήκε στα ιδρυτικά μέλη της Ακαδημίας Αθηνών το 1926, και ένα χρόνο αργότερα διετέλεσε πρόεδρός της.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γεώργιος Χατζιδάκις γεννήθηκε στην Μύρθιο Αγίου Βασιλείου στην Κρήτη στις 1848 και σπούδασε κλασική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών υπό τον Κωνσταντίνο Σ. Κόντο. Το 1877, μετά από νίκη του σε πανεπιστημιακό γλωσσολογικό διαγωνισμό, του χορηγήθηκε υποτροφία από το Πανεπιστήμιο Αθηνών για μεταπτυχιακές σπουδές στο εξωτερικό. Ο Χατζιδάκις ταξίδεψε στη Γερμανία (Πανεπιστήμια Λειψίας, Ιένας και Βερολίνου) και μαθήτευσε για τρία περίπου χρόνια δίπλα σε γνωστούς γλωσσολόγους, όπως ο Γκέοργκ Κούρτιους (Georg Curtius), και ο μαθητής του στη Λειψία Καρλ Μπρούγκμαν (Karl Brugmann), ο Έντουαρντ Σίβερς (Eduard Sievers) και ο Μπέρτολτ Ντέλμπρυκ (Berthold Delbrück) στην Ιένα.
Το 1880 επέστρεψε στην Ελλάδα όπου αρχικά εργάστηκε στο Διδασκαλείο Αθηνών. Ένα χρόνο αργότερα, το 1881, και σε ηλικία 33 ετών, ο Χατζιδάκις ανακηρύχθηκε διδάκτορας (ο ίδιος μάλιστα, γι' αυτόν τον λόγο, χαρακτήριζε τον εαυτό του «ὀψιμαθῆ») με την διατριβή: «Περὶ τῶν εἰς -ους Συνῃρημένων τῆς Β΄ Κλίσεως καὶ τῶν εἰς -ος Οὐδετέρων Ὀνομάτων τῆς Γ΄ ἐν τῇ Νέᾳ Ἑλληνικῇ». Το ίδιο έτος διορίστηκε υφηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, το 1885 προάχθηκε σε έκτακτο καθηγητή, ενώ το 1890 εκλέχθηκε τακτικός καθηγητής της Γλωσσολογίας και της Ινδικής Φιλολογίας και ανέλαβε την ομώνυμη έδρα. Αποσύρθηκε το 1923. Το 1906 εκλέχθηκε Πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ διετέλεσε δύο φορές (1892-1893 και 1908-1909) κοσμήτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου. Ήταν ο άνθρωπος που προώθησε την ιδέα της δημιουργίας του Κέντρου Συντάξεως τοῦ Ἱστορικοῦ Λεξικοῦ τῆς Νέας Ἑλληνικῆς Γλώσσης, το οποίο στην πορεία του χρόνου διαμορφώθηκε ως Κέντρον Ἐρεύνης τῶν Νεοελληνικῶν Διαλέκτων καὶ Ἰδιωμάτων - ΙΛΝΕ. Πολέμησε δύο φορές στις κρητικές εξεγέρσεις, τη μία σε νεαρή ηλικία το 1866 και την άλλη το 1897, ήδη καθηγητής της έδρας της Γλωσσολογίας και της Ινδικής Φιλολογίας. Επίσης ήταν εκλεγμένο ανεπιστέλλον μέλος των Ακαδημιών του Βερολίνου, της Βιέννης, του Μονάχου και της Βουδαπέστης, της Επιστημονικής Εταιρείας του Γκέτινγκεν και της εταιρείας Ελληνικών Σπουδών του Λονδίνου. Ακόμη κατείχε τη θέση του διδάκτορα στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας.
Απεβίωσε στην Αθήνα στις 28 Ιουνίου 1941.
Αδελφός του ήταν ο μαθηματικός και καθηγητής πανεπιστημίου Ιωάννης Χατζιδάκις. Ανιψιός του ήταν ο καθηγητής Θεωρητικής Μηχανικής, Αστρονομίας και Ανώτερων Μαθηματικών και λογοτέχνης Νικόλαος Χατζιδάκις και απόγονός του (κόρη του ανιψιού του Νικόλαου Χατζιδάκι) ήταν η συγγραφέας, μεταφράστρια και κριτικός Φούλα Χατζιδάκη (1906-1984) με αντιστασιακή δράση.
Ιδεολογία
Ο Γεώργιος Χατζιδάκις διαμόρφωσε την άποψη ότι η νέα ελληνική γλώσσα εξελίχθηκε με φυσικό τρόπο από την αρχαία αττική διάλεκτο, τη συνέχειά της την αλεξανδρινή κοινή και τη μεσαιωνική ελληνική των βυζαντινών χρόνων. Ουσιαστικά πίστευε στη διατήρηση και τον κατά δύναμη εξωραϊσμό της καθαρεύουσας σε αναμονή της εξέλιξης της ομιλούμενης γλώσσας και ως προς το γλωσσικό ζήτημα ακολούθησε τη μέση οδό, εκείνη του Αδαμάντιου Κοραή, αντιτιθέμενος εξίσου στους αρχαϊστές και τους άκρατους δημοτικιστές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες γλωσσολόγοι Κατηγορία:Πρόεδροι της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών
Γιάννης Φάκας
Ο Γιάννης Φάκας (γεννημένος στις 16 Μαρτίου 1964) είναι Έλληνας προπονητής πετοσφαίρισης και παλαίμαχος επαγγελματίας διεθνής πετοσφαιριστής. Έχει ύψος 196εκ και αγωνιζόταν στη θέση του ακραίου.
Καριέρα
Ο Γιάννης Φάκας έκανε τα πρώτα του βήματα στο χώρο της πετοσφαίρισης στις ακαδημίες του ΑΓΣ Ιωαννίνων, με τον οποίο μάλιστα υπέγραψε και το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο συνεργασίας.
Στην ομάδα των Ιωαννίνων παρέμεινε μέχρι το 1983, χρονιά κατά τη διάρκεια της οποίας μετεγγράφη στον Ολυμπιακό Πειραιώς. Στην ομάδα του Πειραιά παρέμεινε για δώδεκα ολόκληρα χρόνια κατακτώντας οκτώ πρωταθλήματα Ελλάδας (1987, 1988, 1989, 1990, 1991, 1992, 1993, 1994), τέσσερα κύπελλα (1989, 1990, 1992, 1993) και ενα Λιγκ Καπ (1994).
Το 1995 μετεγγράφη στην ΑΕΚ στην οποία παρέμεινε για τέσσερα χρόνια, ενώ στη συνέχεια μεταπήδησε στον Πανελλήνιο, ο οποίος έμελλε να αποτελέσει την τελευταία ομάδα στην επαγγελματική του καριέρα.
Προπονητική καριέρα
Ο Γιάννης Φάκας έχει διατελέσει προπονητής σε αρκετούς συλλόγους της Ελλάδας αλλά και χωρών του εξωτερικού, ενώ παράλληλα έχει διατελέσει και προπονητής τόσο της Εθνικής Ενόπλων όσο και της ελληνικής Εθνικής ομάδας των ανδρών.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Γιάννης Φάκας έχει πραγματοποιήσει συνολικά 103 συμμετοχές με την εθνική ομαδα πετοσφαίρισης της Ελλάδας ενώ έχει αγωνιστεί με τα γαλανόλευκα και ως αθλητης μπιτς βόλει.
Πηγές
Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΑΕΚ
Δωδεκάεδρο
Δωδεκάεδρο στη στερεομετρία λέγεται ένα πολύεδρο που έχει δώδεκα έδρες.
Το κανονικό δωδεκάεδρο είναι ένα από τα Πλατωνικά στερεά, που έχει ως έδρες δώδεκα κανονικά πεντάγωνα, τα οποία ενώνονται ανά τρία σε κάθε κορυφή του.
Ο Ευκλείδης ασχολείται με το κανονικό δωδεκάεδρο στην Πρόταση 17 του 13ου βιβλίου των Στοιχείων του (XXIII.17).
Εκτός από το κανονικό δωδεκάεδρο, άλλα δωδεκάεδρα είναι το ρομβικό δωδεκάεδρο, το δεκαγωνικό πρίσμα, το πενταγωνικό αντιπρίσμα κ.ά.
Γεωμετρικά χαρακτηριστικά κανονικού δωδεκαέδρου
Αν θεωρήσουμε \alpha \,\! το μήκος της ακμής του δωδεκαέδρου, τότε ισχύουν τα εξής:
όπου \phi \,\! ο χρυσός αριθμός.
Η δίεδρη γωνία του κανονικού δωδεκαέδρου είναι ίση με 116.56505°.
Το δυϊκό πολύεδρο του δωδεκαέδρου είναι το εικοσάεδρο, δηλαδή τα κέντρα των πενταγωνικών εδρών του δωδεκαέδρου αποτελούν κορυφές εικοσαέδρου. Επίσης, ισχύει και το αντίστροφο, δηλαδή τα κέντρα των εδρών του εικοσαέδρου αποτελούν κορυφές δωδεκαέδρου. Τόσο το δωδεκάεδρο όσο και το εικοσάεδρο ανήκουν στην ίδια ομάδα συμμετρίας, την εικοσαεδρική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολύεδρα Κατηγορία:Στερεομετρία Κατηγορία:Πλατωνικά στερεά
Η Ανάπαυλα
Η Ανάπαυλα (ισπανικά: La tregua και προφέρεται «Λα τρέγουα») είναι ένα μυθιστόρημα του συγγραφέα Μάριο Μπενεντέττι, το οποίο γράφτηκε το 1959 και τοποθετείται στο Μοντεβιδέο της Ουρουγουάης.
Δομή αφήγησης
Το μυθιστόρημα είναι γραμμένο με τη μορφή καταχωρήσεων στο προσωπικό ημερολόγιο του πρωταγωνιστή Μαρτίν Σαντομέ. Σε αυτό διηγείται μια περίοδο της ζωής του όντας υπάλληλος και χήρος, που πλησιάζει στη συνταξιοδότηση, καθώς και την εμφάνιση και εξέλιξη της ερωτικής του σχέσης.
Υπόθεση
Το μυθιστόρημα εξελίσσεται στην πόλη Μοντεβιδέο της Ουρουγουάης, από τις 11 Φεβρουαρίου του 1958 έως τις 28 Φεβρουαρίου του 1959. Ο Μαρτίν Σαντομέ είναι ένας χήρος 49 χρόνων που οδεύει προς την σύνταξη του. Η σχέση του με τα τρία παιδιά του, που έχουν ήδη μεγαλώσει, τη Μπλάνκα, το Χάιμε και τον Εστέμπαν, δεν είναι πολύ καλή λόγω της εμμονής του με τη δουλειά. Ο Μαρτίν ξεκινάει μια ρομαντική σχέση με την εικοσιτετράχρονη Λάουρα Αβεγιανέδα, η οποία αρχίζει να εργάζεται στην ίδια εταιρεία με αυτόν. Σιγά σιγά, η σχέση μεταξύ τους προχωράει μέχρι που ζουν μαζί σε ένα διαμέρισμα που νοικιάζει ο Μαρτίν αποκλειστικά για τις συναντήσεις τους, οι οποίες όπως ο πρωταγωνιστής αφήνει να εννοηθεί στο ημερολόγιο του, είναι κάτι παραπάνω από ερωτικές, αφού ήδη έχει αναπτυχθεί μια σχέση αγάπης μεταξύ τους. Μετά από λίγο καιρό ο Μαρτίν αποφασίζει να ζητήσει τη Λάουρα σε γάμο, όμως η πρόθεση του δεν υλοποιείται εξαιτίας της αιφνίδιας απουσίας της από το γραφείο: αρρώστησε εξαιτίας μιας γρίπης. Σε αυτό το σημείο της ιστορίας οι σημειώσεις στο ημερολόγιο του Μαρτίν γίνονται μπερδεμένες και σποραδικές. Τελικά μαθαίνουμε ότι η Λάουρα έχει πεθάνει και γι’ αυτό οι σημειώσεις στο ημερολόγιο δεν ήταν τόσο συχνές όσο αρχικά. Στη συνέχεια ο Μαρτίν διηγείται τη ζωή του μετά τη Λάουρα, όταν επιστρέφει στη μονοτονία της δουλειάς του και αναπολεί μια αγάπη άγνωστη σε όλους. Ο τελευταίος στοχασμός του πρωταγωνιστή πριν το τέλος της ιστορίας είναι ότι η ζωή του είχε προορισμό τη μονοτονία και τη μοναξιά, και ότι ο Θεός  του έδωσε αυτή την αξιολύπητη ύπαρξη, πριν το θάνατο της του χάρισε μια ανάπαυλα με την Λάουρα για να αισθανθεί ζωντανός για μια στιγμή, ωστόσο αργά ή γρήγορα θα επέστρεφε στη ρουτίνα του, στην πραγματική ζωή του.
Πρόσωπα του έργου
Μαρτίν Σαντομέ (Martín Santomé)
Κεντρικό πρόσωπο του έργου, ένα ώριμος άντρας 49 χρονών, γκριζομάλλης, που εργάζεται στο τμήμα οικονομικών μίας εταιρείας με ανταλλακτικά ποδηλάτων βουνού. Ήδη ενώ βρίσκεται κοντά στη συνταξιοδότηση, ερωτεύεται μια υφισταμένη του την Λάουρα Αβεγιανέδα, και με εκείνη μοιράζεται τις στιγμές που ξαναγίνεται ευτυχισμένος, όμως  μετά το θάνατο της αγαπημένης του φτάνει στο συμπέρασμα ότι ο Θεός του χάρισε μια ανάπαυλα, μία μικρή περίοδο ευτυχίας. Κατά τη διάρκεια του μυθιστορήματος ο Μαρτίν Σαντομέ αποκτά και μία «καλή» σχέση με τα παιδιά του Εστέμπαν και Μπλάνκα.
Λάουρα Αβεγιανέδα (Laura Avellaneda)
Είναι μια νεαρή γυναίκα με γλυκά χαρακτηριστικά και γαλήνια πράσινα μάτια, λεπτή μύτη, μαύρα μαλλιά και ανοιχτόχρωμη επιδερμίδα. Είναι μια γυναίκα αποφασιστική, σίγουρη για τον εαυτό της και για τα θέλω της, έξυπνη, εργατική, στοργική και αφοσιωμένη. Έκανε σχέση με τον Μαρτίν Σαντομέ… που διήρκησε λίγο παραπάνω από δυο μήνες και μετά πεθαίνει εξαιτίας μιας γρίπης που παρουσίασε επιπλοκές.
Μπλάνκα (Blanca)