cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μυρέ (Ωτ-Γκαρόν)
Προϊστορία και αρχαιότητα
Το έδαφος του Μυρέ κατοικήθηκε ήδη από τη Νεολιθική περίοδο, σύμφωνα με ανακαλύψεις των αρχαιολόγων. Στα βόρεια της πόλης αποκαλύφθηκαν τα θεμέλια καλύβας που χρονολογείται από το 4000 π.Χ. Διάφορα αντικείμενα από τη Χαλκολιθική περίοδο, περίπου 3.000 έως 2.500 π.Χ. και αργότερα από την Εποχή του Χαλκού από το 1.700 π.Χ. μαρτυρούν τη μόνιμη εγκατάσταση πληθυσμού εδώ. Μια σειρά γαλατο-ρωμαϊκών ερειπίων από τον 1ο αιώνα μ.Χ. βρίσκεται κατά μήκος της δεξιάς όχθης του Γαρούνα. Την τοποθεσία του σημερινού κέντρου της πόλης την καταλάμβανε ένα ρωμαϊκό οχυρωμένο αγρόκτημα (βίλλα). Περιτριγυρισμένο από οχυρά τείχη είχε το όνομα Murellum, το οποίο έγινε Murel, και στη συνέχεια κατά τον Μεσαίωνα Muret, όνομα που διατηρεί έως σήμερα.
Μεσαίωνας
μικρογραφία|250x250εσ|Η μάχη του Μυρέ, 1213, εικονογράφηση από τα [[Μεγάλα Χρονικά της Γαλλίας]] Στις 12 Σεπτεμβρίου 1213 πραγματοποιήθηκε η μάχη του Μυρέ ανάμεσα στα στρατεύματα του Σίμωνα Ε΄του Μονφόρ αφενός και των συνασπισμένων δυνάμεων υπό τον έλεγχο του Ραϋμόνδου ΣΤ΄ της Τουλούζης και του βασιλιά Πέτρου Β΄ της Αραγωνίας που ήρθε για ενίσχυση αφετέρου. Εκείνη την ημέρα, η μάχη άλλαξε τη μοίρα των δύο πλευρών των συνόρων των Πυρηναίων και αποφασίστηκε η τύχη της Οξιτανίας. Σε μια εποχή όπου οι μεγάλοι φεουδάρχες (συμπεριλαμβανομένου του Κόμη της Τουλούζης και των συμμάχων του) εξακολουθούσαν να πιστεύουν ότι ήταν σε θέση να διαδραματίσουν ηγετικό ρόλο στον έλεγχο των περιοχών στις δύο πλευρές των Πυρηναίων, οι βαρώνοι της βόρειας Γαλλίας, που ηγήθηκαν της Σταυροφορίας των Αλβιγηνών, επιβλήθηκαν στο νότο και να εξάλειψαν την αίρεση του Καθαρισμού.
Ο Σίμων Ε΄του Μονφόρ πολεμούσε κατά των αιρετικών κατά τη διάρκεια της Σταυροφορίας των Αλβιγηνών, όταν πολιορκήθηκε από εξαιρετικά πολυάριθμα συνασπισμένα στρατεύματα. Για να μην παραδοθούν ή λιμοκτονήσουν, ο Ντε Μονφόρ αποφάσισε επίθεση. Οδηγώντας τους ιππότες του έξω από την πόλη, προχώρησαν και στη συνέχεια επιτέθηκαν στο ιππικό της Τουλούζης με έναν θόρυβο σαν ένα ολόκληρο δάσος να κόβονταν από τσεκούρι. Στη συνέχεια, οι σταυροφόροι επιτέθηκαν στο ιππικό της Αραγωνίας, όπου ο ίδιος ο βασιλιάς Πέτρος έπεσε στη μάχη. Μετά από αυτό, το μόνο που έμεινε ήταν να διασκορπίσουν το υπόλοιπο ιππικό, που υπερασπίζονταν το πεζικό των συνασπισμένων δυνάμεων που πολιορκούσαν τα τείχη του Μυρέ. Παρά το τεράστιο αριθμητικό πλεονέκτημά τους, τα συνασπισμένα στρατεύματα που αριθμούσαν σχεδόν 34.000 άνδρες καταστράφηκαν από τον στρατό του Ντε Μονφόρ, που αριθμούσε μόνο 2.100 και η πολιορκία του Μυρέ λύθηκε. 7.000-20.000 άνδρες από τα συμμαχικά στρατεύματα σκοτώθηκαν, ενώ ο στρατός του Ντε Μονφόρ είχε συγκριτικά λίγες απώλειες.
Αυτή η ήττα των στρατευμάτων της Οξιτανίας και της Αραγωνίας προκάλεσε την προσάρτηση του Λανγκεντόκ στο στέμμα της Γαλλίας και το τέλος της αίρεσης του Καθαρισμού.
Μνημεία - αξιοθέατα
μικρογραφία|Εσωτερικό της εκκλησίας του Αγίου Ιακώβου
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας Κατηγορία:Οξιτανία Κατηγορία:Υπονομαρχίες της Γαλλίας
Καμπάνα
thumb|Κωδωνοκρουσίες του Ναού Αγίων Πάντων Θεσσαλονίκης. μικρογραφία |[[Κρεμλίνο|Κρεμλίνο-Η καμπάνα "Tsar-Kolokol "Θεωρείται η μεγαλύτερη καμπάνα στον Κόσμο]] thumb|right|250px|Καμπάνα σε ναό του Βούδα στο Βιετνάμ Η καμπάνα (ή καμπανάκι για μικρές διαστάσεις) είναι ιδιόφωνο (άμεσης κρούσης) μουσικό όργανο, γνωστό από την αρχαιότητα. Πρόκειται για μεταλλική θολωτή κατασκευή συνήθως από μπρούντζο η οποία όταν δονείται παράγει ήχο.
Ιστορία
Στη Βίβλο στο δεύτερο βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης "Έξοδος" στο κεφάλαιο 28 (παράγραφοι 33,34,35) ο Μωυσής με εντολή του Θεού κατασκευάζει για τον αρχιερέα Ααρών κατάλληλη στολή η οποία θα φέρει καμπανάκια για να ιερουργήσει στην Σκηνή του Μαρτυρίου
Η χρήση των καμπανών για λειτουργική χρήση στην Δυτική Εκκλησία εισήχθη επί Πάπα Ρώμης Σαβινιανού το 604 μ.Χ .
Από τον Η΄αιώνα στο Βυζάντιο ήταν σε χρήση στους Χριστιανικούς ναούς, μια χονδροειδής κατασκευή τύπου καμπάνας. Οι χρονογράφοι του Βυζαντίου θεωρούν, ότι οι καμπάνες συγκαταλέγονται στα ιερά σκεύη της Εκκλησίας από τον Θ΄ αιώνα, όταν ο Δούκας της Βενετίας Ούρσος χάρισε στον Αυτοκράτορα του Βυζαντίου, δώδεκα μεγάλες καμπάνες σαν ανταπόδοση τιμητικού αξιώματος που έλαβε για την κατατρόπωση των Αράβων στη Δαλματία.
Η χρήση της καμπάνας
Η κύρια χρήση της είναι η μεταφορά μηνύματος. Τοποθετημένες ψηλά στα κωδωνοστάσια και στα παρατηρητήρια των φρουρίων για να ακούγεται ο ήχος τους σε μεγαλύτερη απόσταση μεταφέρουν ανάλογα με τον παλμό τους, ειδοποιήσεις κινδύνου, συγκέντρωσης, χαράς, λύπης κ.α.
Διαδεδομένη υπήρξε η χρησιμοποίηση της στους μεσαιωνικούς και μετέπειτα χρόνους στα ρολόγια των πόλεων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το ρολόι Μπιγκ Μπεν στο Λονδίνο.
Καμπάνες συναντούμε στις πύλες των Ινδουιστικών και Βουδιστικών ναών της Ασίας.
Ορθόδοξη Χριστιανική Εκκλησιαστική χρήση
αριστερά|μικρογραφία|Καμπάνες κρεμασμένες σε [[καμπαναριό]] Η χρήση (κρούση) των καμπανών γίνεται στις εξής περιπτώσεις: (α) Έναρξη Εσπερινού, Όρθρου και Θείας Λειτουργίας. (β) Έξοδος και επάνοδος Λιτανείας στο Ναό. (γ) Εκδήλωση πένθους της Εκκλησίας, όπως για Τα Άγια Πάθη ή θάνατο και κηδεία Ιεράρχου. (δ) Υποδοχή Επισκόπου. (ε) Αναγγελία θανάτου Ορθοδόξου Χριστιανού και άλλες Εκκλησιαστικές αιτίες.
Επίσης γίνεται χρήση για (α) κοσμικά και ταυτόχρονα εκκλησιαστικά γεγονότα, όπως νίκες του στρατού υπέρ πίστεως και πατρίδος. Τέτοιες κωδωνοκρουσίες έγιναν κατά την κατάληψη της Θεσσαλονίκης την 26η Οκτωβρίου 1912 και κατά την κατάληψη της Κορυτσάς την 22 Νοεμβ. 1940. (β) Καθαρώς κοσμικά γεγονότα, όπως σήμανση του μεσημεριού, εορτασμό πολιτικών γεγονότων, σύγκληση κοινοτικών αρχών, για πυρκαγιά ή άλλες περιπτώσεις ανάγκης, άλλες κοσμικές εκδηλώσεις που δεν απάδουν από τα Εκκλησιαστικά ήθη. Την καθήκον κρούσης των καμπανών έχουν διάφορα πρόσωπα ανάλογα με τις Εκκλησιαστικές παραδόσεις.
Είδη καμπάνας
μικρογραφία | Σωληνωτές καμπάνες στη μουσική ακαδημία του Πόζναν
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κρουστά μουσικά όργανα  Κατηγορία:Ιδιόφωνα
Γιατρός κουρέας
thumb|Σκηνή σε δημόσιο λουτρό. Έργο του Jost Amman, 1568 Ο γιατρός κουρέας ήταν σύνηθες χειρωνακτικό επάγγελμα στην μεσαιωνική Ευρώπη. Η ετυμολογία της λέξης «κουρέας» προέρχεται από την «περιποίηση» ή και «θεραπεία» των πελατών. Οι κουρείς χειρουργοί διατηρούσαν δημόσια λουτρά, όπου και δέχονταν και περιποιούνταν τους πελάτες τους.
Περιγραφή
Οι καθεαυτού ιατροί εκείνο τον καιρό, λόγω της ενασχόλησής τους με εκκλησιαστικές σπουδές και επειδή ήταν πολύ μορφωμένοι, σπουδαγμένοι και λόγιοι, δεν καταδέχονταν τον απλό λαό, ή οι υπηρεσίες τους απλά ήταν πολύ ακριβές και απρόσιτες για τους φτωχούς. Έτσι οι κουρείς χειρούργοι ήταν οι «ιατροί» του φτωχού λαού, και θεωρούνταν αξιότιμοι, παρόλο που το επάγγελμά τους δεν είχε και πολύ επιστημονικές βάσεις.
Τα καθήκοντα του κουρέα χειρουργού ήταν το λούσιμο και πλύσιμο των πελατών, η περιποίηση του σώματος, η καλλυντική, διάφορες μικροχειρουργικές επεμβάσεις, το βγάλσιμο δοντιών και η θεραπεία μικροπροβλημάτων των ματιών. Κυρίως όμως βάζαν κλύσματα και εφάρμοζαν το κόψιμο της βεντούζας και την αφαίμαξη. Αυτά τότε ήταν πολύ δημοφιλή και διαδεδομένα προληπτικά μέτρα αλλά και θεραπευτικές αγωγές για κάθε είδους νόσο, και προέρχονταν από τις ιατρικές θεωρίες της αρχαιότητας περί των χυμών του σώματος.
Στο ίδιο μαγαζί δούλευε και ο λεγόμενος «μπαρμπέρης», του οποίου απασχόληση ήταν μόνο να κόβει τα μαλλιά και να ξυρίζει τους πελάτες.
Ιστορική αναδρομή
thumb|Ο κουρέας βγάζει δόντι (ελαιογραφία του 1616-17) Η κοινωνική θέση του κουρέα άλλαξε συχνά με την πάροδο του χρόνου. Στις περιοχές της σημερινής Ιταλίας, της Ελβετίας και της Αυστρίας οι κουρείς ήταν αξιότιμα μέλη της αστικής κοινωνίας, και διατηρούσαν επαγγελματικές οργανώσεις.
Η επαγγελματική ένωση των κουρέων στη Βιέννη έχει μακροχρόνια παράδοση που ξεκινάει τον 15ο αιώνα. Για να ξεκινήσει εκεί κανείς με το επάγγελμα του κουρέα έπρεπε πρώτα να μάθει την τέχνη, και να περάσει όλα τα στάδια, από μαθητευόμενος μέχρι και μάγιστρος (Meister) σύμφωνα με τους κανόνες της σχολής. Η απλή εκπαίδευση διαρκούσε τρία χρόνια, μετά έπρεπε ο φρεσκοχρισμένος κουρέας να δουλέψει τρία χρόνια »πλανόδιος« σε άλλους εγκατεστημένους μάγιστρους, και μετά από επιτυχείς εξετάσεις στην ιατρική σχολή της Βιέννης θα μπορούσε να εγκατασταθεί μόνιμα, να ανοίξει δικό του κατάστημα και να δουλέψει.
Το 1548 στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία το επάγγελμα του κουρέα αναγνωρίστηκε επίσημα.
Η στενή επαφή του κουρέα με τους ασθενείς (π.χ. το κόψιμο της βεντούζας, η αφαίμαξη, οι μικροεγχειρήσεις κλπ.) οφείλονταν στο ότι η δυτική εκκλησία είχε απαγορέψει στους μορφωμένους γιατρούς να έρχονται σε επαφή με το αίμα των ασθενών. Την εποχή της πανούκλας, ο κουρέας ήταν αυτός που περιέθαλπε τους ασθενείς και τους έκανε καυτηρίαση στα σπυριά. Επειδή η επαγγελματική τους αυτή απασχόληση τους έφερνε συχνά σε επαφή με αρρώστους, τραυματίες (στρατιώτες κλπ.) και άλλους δεινοπαθούντες, ο κόσμος τους απέφευγε, και, περιστασιακά το επάγγελμα του κουρέα το θεωρούσαν ανέντιμο, και κατώτερο από άλλα επαγγέλματα.
Εκτός από τους κουρείς, άλλα ιατροφαρμακευτικά επαγγέλματα ήταν το επάγγελμα του μπαρμπέρη, των γιατρών για πληγές και κατάγματα και το επάγγελμα της μαμής.
Βοηθητικά επαγγέλματα
Ο κουρέας συχνά διατηρούσε πολλούς μαθητευόμενους και άλλους υπαλλήλους, που έκαναν συγκεκριμένες δουλειές. Ο μπαρμπέρης κούρευε και ξύριζε, άλλος έκανε μασάζ και σκούπιζε τους λουόμενους, άλλος έβγαζε νερό από το πηγάδι και το ζέστανε για τα λουτρά. Ιατροφαρμακευτικοί βοηθοί ήταν ένας για την αφαίμαξη, άλλος για τις βεντούζες.
Εκτός αυτού, τα δημόσια λουτρά ήταν τόπος συνάντησης και διασκέδασης, και γι' αυτό υπήρχε και άλλο βοηθητικό προσωπικό, μαγείρισσες, σερβιτόρες, μουσικοί, αλλά ακόμα και προξενήτρες και πόρνες.
Προστάτες
Προστάτες του επαγγέλματος είναι οι Άγιοι Κοσμάς και Δαμιανός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαγγέλματα Κατηγορία:Οικονομία του Μεσαίωνα
Ανδροκρατία
Η ανδροκρατία ή ανδραρχία είναι μια μορφή κυβέρνησης στην οποία οι κυβερνητικοί ηγέτες είναι άνδρες.
Παράδειγμα
Στις σύγχρονες κοινωνίες, οι περισσότερες κυβερνήσεις ορίζονται από άντρες. Η άνοδος του φεμινισμού στον 20ο αιώνα έδωσε στις γυναίκες πρόσβαση στην αντισύλληψη και αύξησε τις ίσες ευκαιρίες, γεγονότα που έδωσαν τη δυνατότητα στις γυναίκες να αμφισβητήσουν την παραδοσιακή ηγεμονία των ανδροκρατούμενων θεσμών. Ωστόσο, έρευνες που διεξάχθησαν σε Αφρική, Αυστραλία και Ευρώπη συνεχίζουν να δείχνουν μια δυσανάλογη εκπροσώπηση των αντρών στην κυβέρνηση. Από το 2004, οι γυναίκες εκπροσωπούσαν το 15,5 % του κοινοβουλευτικού σώματος. Οι Σκανδιναβικές χώρες έχουν τα υψηλότερα ποσοστά εκπροσώπησης κοντά στο 40%, ενώ οι Αραβικές έχουν το χαμηλότερο, γύρω στο 6%.
Προκαταλήψεις λόγω φύλου
Η ανδροκρατία ως προκατάληψη βασισμένη στο φύλο μπορεί να επηρεάσει την διαδικασία λήψης αποφάσεων σε πολλές χώρες, και γυναικεία ζητήματα μπορεί ή και όχι να εκπροσωπηθούν ελλιπώς ως αποτέλεσμα διακρίσεως. Οι Kleinberg και Boris οδηγούν στο συμπέρασμα ενός κυριαρχικού παραδείγματος που προωθεί πατέρες που κερδίζουν μισθό και οικονομικά εξαρτημένες μητέρες, τον αποκλεισμό ζεύγων του ιδίου φύλου, και την περιθωριοποίηση των μονογονεϊκών οικογενειών.
Γυναικοκρατία
Το αντίθετο της ανδροκρατίας είναι η γυναικοκρατία, ή κυβέρνηση από γυναίκες. Θεωρούμενα ως στοιχεία γυναικοκρατίας επιζούν σε μύθους και σε μερικές υποθετικές αρχαιολογικές καταγραφές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φεμινισμός και κοινωνία Κατηγορία:Κοινωνιολογικές θεωρίες
Androkratie
Ανακτήσεις γης της Κίνας
μικρογραφία|300x300εσ|Ανάκτηση γης του [[Λιμάνι Βαθέος Νερού Γιανγκσάν|Λιμανιού Βαθύ Νερού του Γιανγκσάν στην Σαγκάη. Η γέφυρα Ντονγκχάι μπορεί να φανεί στην απόσταση.]] Η Κίνα είναι μάλλον ενεργή στην ανάκτηση γης. Από το 1949 έχει ανακτηθεί μεγάλη ποσότητα τεχνητής γης, κυρίως στις ακτογραμμές της. Η Κίνα είναι μεταξύ των χωρών που έχουν χτίσει την περισσότερη τεχνητή γη. Από το 1949 έως τη δεκαετία του 1990, η συνολική έκταση της ανακτημένης γης από την θάλασσα της Κίνας ήταν περίπου 13.000 χλμ2.
ΕΔΠ Χονγκ Κονγκ
Η κυβέρνηση του Χονγκ Κονγκ άρχισε να ανακτά γη από τη γύρω θάλασσα ήδη από τη δεκαετία του 1840. Η επίσημη ανάκτηση γης ξεκινά τη δεκαετία του 1860 και η ανάκτηση της γης συνεχίζεται. Ένα αξιοσημείωτο επίτευγμα είναι το Διεθνές Αεροδρόμιο του Χονγκ Κονγκ, που χτίστηκε τη δεκαετία του 1990 σε ανακτημένη γη, απορροφώντας τα πρώην νησιά Τσεκ Λαπ Κοκ και Λαμ Τσάου.
ΕΔΠ Μακάου
Το αρχικό μέγεθος του Μακάου επεκτάθηκε κατά 170% (17 τ.χλμ. τεχνητής γης). Προς το παρόν η ανάκτηση γης του Μακάου συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Κίνας
Ρόζα Σάλαζαρ
Η Ρόζα Μπιάνκα Σάλαζαρ (Rosa Salazar, 16 Ιουλίου 1985) στο Γκρίνμπελτ (Μέριλαντ) και είναι Αμερικανίδα ηθοποιός.
Βιογραφία
Το επίθετό της προέρχεται από το Μπούργος της Ισπανίας και σημαίνει "παλιό δωμάτιο" (από το ισπανικό "sala ", "salle" και από το βασκικό "zahar", "vieux, vieille"). Είναι περουβιανής καταγωγής και <span class="need_ref" style="cursor:help;" title="Ce passage nécessite une référence.">μεγάλωσε με τη μητέρα της Μέριλιν, τον πατέρα της Λουίς, και τον αδελφό της Βίκτορ. Σπούδασε στο Γυμνάσιο του Γκρίνμπελτ και στο Λύκειο Έλινορ Ρούζβελτ. Μεγάλωσε στο Γκρίνμπελτ του Μέριλαντ.
Ξεκίνησε ως καλλιτέχνης στην ηλικία των 15 ετών. Μετακόμισε στη Νέα Υόρκη σε ηλικία 20 ετών και αργότερα στο Λος Άντζελες, το 2009 όπου και εργάστηκε σε τηλεοπτικές σειρές.
Είναι ιδιαίτερα γνωστή για τους ρόλους της ως Zoe DeHaven στη σειρά Parenthood και ως Nurse Maria στη σειρά American Horror Story. Το 2015 είχε πρώτο ρόλο στην ταινία Ο Λαβύρινθος: Πύρινες Δοκιμασίες, όπου υποδύθηκε την Brenda, την οποία και υποδύεται ξανά στην ταινία Ο Λαβύρινθος: Η Τελική Δοκιμασία, που κυκλοφόρησε το 2018.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ηθοποιοί βιντεοπαιχνιδιών Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Βελιουόνα
Ιστορία
Η Βελιουόνα, επίσης αναφερόμενη ως Γιουνιγκέντα, αναφέρεται για πρώτη φορά το 1291, εντός του χρονικού του Πέτρου του Ντούισμπουργκ, ενώ είναι κυρίως γνωστή ως ο τόπος ταφής του μέγα δούκα Γκεντιμίνας. Παλαιάς χρονολογίας εκκλησία, ανεγερθείσα υπό τον Βυτάουτας τον Μέγα το 1421, ανακατασκευάστηκε και επεκτάθηκε περαιτέρω το 1636. Μεταξύ του 1501 και του 1506, η Βελιουόνα έλαβε το δίκαιο του Μαγδεβούργου από τον Μέγα Δούκα της Λιθουανίας και Βασιλέα της Πολωνίας, Αλέξανδρο Γιαγκελόν.
Κατά τον 18ο αιώνα, η Βελιουόνα ενσωματώθηκε εντός των εδαφών του πρίγκιπα Γιόζεφ Πονιατόβσκι, ενώ κατά τον 19ο αιώνα ενσωματώθηκε εντός των εδαφών της οικογένειας Ζαλέβσκι. Τον Ιούνιο του 1941, ένα Einsatzgruppen αποτελούμενο από Γερμανούς στρατιώτες και Λιθουανούς δωσίλογους προχώρησε στο φόνο περίπου πενήντα Εβραίων κατοίκων του οικισμού, στο πλαίσιο μαζικών εκτελέσεων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικισμοί στη Λιθουανία
Νησί Γρεβενών
Το Νησί είναι χωριό του Δήμου Γρεβενών. Πριν από τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2011, ήταν μέρος του Καποδιστριακού Δήμου Βεντζίου. Η απογραφή του 2011 κατέγραψε 83 κατοίκους στο χωριό. Το Νησί είναι μέρος της κοινότητας Κέντρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Γρεβενών Κατηγορία:Δήμος Γρεβενών
Snow ((Hey Oh))
To Snow ((Hey Oh)) είναι ένα τραγούδι από τo διπλό άλμπουμ των Red Hot Chili Peppers, Stadium Arcadium. Το τραγούδι κυκλοφόρησε μετά το "Tell Me Baby" στις 20 Νοεμβρίου 2006 και έγινε το τρίτο συνεχόμενο νούμερο ένα της μπάντας στο Billboard chart Modern Rock, μια θέση που κατείχε για πέντε συνεχόμενες εβδομάδες. Το τραγούδι ήταν το 11ο τους στην κορυφή των charts δίνοντας στην μπάντα το ρεκόρ όλων των εποχών για κάθε καλλιτέχνη σε αυτό το διάγραμμα, ένα ρεκόρ που εξακολουθούν να κατέχουν μέχρι σήμερα, αφού το ξαναπέρασαν το 2011. Ο τραγουδιστής Anthony Kiedis αναφέρει ότι το κομμάτι είναι "για την επιβίωση, ξεκινώντας ξανά​​. Έχω δημιουργήσει χάος από οτιδήποτε, αλλά έχω μια κενή πλάκα-έναν καμβά με χιονι -και έχω ξεκινήσει από την αρχή." Το συγκρότημα ερμήνευσε το τραγούδι για πρώτη φορά μετά από πέντε χρόνια από το τέλος του Stadium Arcadium Tour στις 28 Ιουνίου, 2012 σε συναυλία τους στο Goffertpark της Nijmegen, στην Ολλανδία κατά τη διάρκεια του I'm with You Tour.
Τα B-side του single ήταν τα: "Funny Face" και "I'll Be Your Domino"
Βασικά στοιχεία
Πρόκειται για ένα χαρακτηριστικά, μελωδικό τραγούδι, όπως και εκείνα που προέρχονται από προηγούμενη άλμπουμ της μπάντας By the Way. Το τραγούδι οδηγείται από ένα ταχύ riff κιθάρας από τον John Frusciante, και γίνεται χρήση της διπλής στάσης με το μπάσο του Flea. Το Frusciante.net αποκάλυψε ότι αυτό επρόκειτο να είναι το τρίτο από τα επτά τραγούδια που θα κυκλοφορήσει ως single από το Stadium Arcadium (αν και τελικά κυκλοφόρησαν μόνο 5). Πριν καν κυκλοφορήσει ως single,ανέβηκε στο # 53 στο top 100 του iTunes του Ηνωμένου Βασιλείου στις 13 Μαΐου. Όπως και ο προκάτοχός του "Tell Me Baby", που έφτασε στο # 16 στο UK Singles Chart.
Τραγούδια
CD-single:
International CD-single:
iTunes version single:
Κατηγορία:Τραγούδια των Red Hot Chili Peppers Κατηγορία:Τραγούδια του 2005 Κατηγορία:Singles του 2006
Μαριάννα Κορομηλά
Η Μαριάννα Κορομηλά (γεν. 1949, Αθήνα) είναι Ελληνίδα συγγραφέας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1949. Το 1966 άρχισε να παρουσιάζει νεανικά προγράμματα στον κρατικό ραδιοφωνικό σταθμό. Έχει εργαστεί ως ξεναγός, ενώ ταυτόχρονα σπούδαζε ιστορία και φιλοσοφία στο Παρίσι. Το 1975 επανήλθε μετά από μια διακοπή στις ραδιοφωνικές εκπομπές, ενώ μέχρι σήμερα έχει παρουσιάσει πάνω από 2.000 εκπομπές ιστορικής θεματολογίας. Μέσω της πολιτιστικής εταιρείας "Πανόραμα" έχει οργανώσει εκατοντάδες σεμινάρια, διαλέξεις και άλλες δράσεις από το 1985.
Έχει γράψει διάφορα βιβλία ιστορικού ενδιαφέροντος, μεταξύ άλλων τα ακόλουθα:
Αβδανίτες Ρεθύμνης
Οι Αβδανίτες, επισήμως γνωστοί ως Αβδανίται, είναι οικισμός της Κοινότητος Δαμαβόλου του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμης της Κρήτης.
Ονομασία
Το όνομα του χωριού πιθανώς προέρχεται από το χωριό Αβδού (Αβδανό) του νομού Ηρακλείου, από όπου προέρχεται το πατριδωνυμικό Αβδανίτης.
Γεωγραφία
Οι Αβδανίτες είναι αγροτικός οικισμός κτισμένος στα 290 μέτρα, κοντά σε ένα μικρό παρακλάδι του Γεροπόταμου. Βρίσκεται Α.ΝΑ. του Ρεθύμνου, από το οποίο απέχει 35 χλμ. περίπου.
Διοικητικές μεταβολές
Ο οικισμός προσαρτάται στην κοινότητα Αγίου Μάμμαντος Ο οικισμός αποσπάται από την κοινότητα Αγίου Μάμμαντος και προσαρτάται στην κοινότητα Δαμαβόλου Ο οικισμός αποσπάται από την κοινότητα Δαμαβόλου και προσαρτάται στο δήμο Κουλούκωνα Ο οικισμός αποσπάται από το δήμο Κουλούκωνα και προσαρτάται στο δήμο Μυλοποτάμου. (Πηγή: https://www.eetaa.gr/metaboles/oikmet_details.php?id=19708)
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό αναφέρεται ήδη από το 1577 από τον Φραγκίσκος Μπαρόκιος. Αργότερα αναφέρεται από τους Καστροφύλακα και Μπασιλικάτα. Οι Αβδανίτες ήταν έδρα δήμου κατά τον 19ο αιώνα. Το 1890 στους Αβδανίτες κατοικούσαν κυρίως Τούρκοι και ο δήμος έφερε το όνομα «Δήμος Αβδανιτών» (106 κάτοικοι). Ο Λαμπρινάκης στη «Γεωγραφία» του, το 1890, γράφει:
Αξιοθέατα
Δύο από τα κτίρια του χωριού έχουν ανακηρυχθεί διατηρητέα μνημεία:
Διάφορα
Εκκλησιαστικά εξυπηρετείται από την ενορία του Δημοβόλου, που υπάγεται στην Α΄ Αρχιερατική περιφέρεια της Ιεράς Μητροπόλεως Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου.
Θρύλοι
Τα ερείπια της Μονής της Αγίας Ειρήνης, δίπλα στο ποτάμι, δείχνουν τη θέση όπου λέγεται ότι οι μοναχοί επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας σκότωναν έναν-έναν τους Τούρκους κάτοικους των Αβδανιτών, ένας μάλιστα κτίστηκε σε τρόχαλο (ξερολιθιά) περιβολιού. Οι πράξεις τους έγιναν σύντομα αντιληπτές και η θανάτωσή τους ήταν παραδειγματική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου
Αβογκαδρίτης
Ο αβογκαδρίτης (avogadrite) είναι σπάνιο αλογονιδιακό ορυκτό, αποτελούμενο από τετραφθοροβορικό κάλιο και καίσιο, με μοριακό τύπο (K,Cs)BF4. Η αναλογία των μορίων με κάλιο προς τα μόρια με καίσιο είναι περίπου 1 προς 9.
Περιγραφή
Το χρώμα του αβογκαδρίτη κυμαίνεται αρκετά, από άχρωμο-υπόλευκο και κιτρινωπό έως μπεζ και ερυθρωπό. Ο αβογκαδρίτης κρυσταλλώνεται στο ορθορομβικό σύστημα (χωρική ομάδα Pnma), με διαστάσεις κρυσταλλικής μονάδας-κυττάρου a 8,66 Å, b 5,48 Å και c 7,03 Å. Οι κρύσταλλοι είναι επιμήκεις και συνήθως μικροί και πλακώδεις Χαρακτηριστικό του αβογκαδρίτη είναι η ελαφρά διπλοθλαστικότητα που έχει (δ = 0,001), με δείκτες διαθλάσεως nα = 1,3239, nβ = 1,3245 και nγ = 1,3247. Ταξινομείται κατά Strunz ως 3.CA.10. Το ορυκτό είναι ισότυπο του βαρίτη.
Ιστορία
Το ορυκτό αυτό ανακαλύφθηκε από τον Ιταλό ορυκτολόγο Φερρούτσιο Ζαμπονίνι το 1926. Ο Ζαμπονίνι ανέλυσε πολλά δείγματα από τις ηφαιστειακές φουμαρόλες στον Βεζούβιο και από τις Αιολίδες νήσους. Στη φύση ο αβογκαδρίτης συναντάται μόνο ως προϊόν ηφαιστειακής εξαχνώσεως γύρω από φουμαρόλες. Ο Ζαμπονίνι έδωσε στο νεοανακαλυφθέν ορυκτό το όνομα του γνωστού Ιταλού επιστήμονα Αμεντέο Αβογκάντρο (1776-1856).
Πηγές
Κατηγορία:Ορυκτά του καλίου Κατηγορία:Ορυκτά του βορίου Κατηγορία:Φθορίδια Κατηγορία:Ενώσεις καισίου
Επιχείρησις (ατμοκορβέττα)
Η τροχήλατη ατμοκορβέττα Επιχείρησις (εκ της Αγγλικής ονομασίας ‘Enterprise’) κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία Brant shipyard, Deptford on Thames, UK το 1824 μαζί με τα άλλα τέσσερα ατμοκίνητα πλοία που παραγγέλθηκαν από την επιτροπή φιλελλήνων της Βρετανίας από τα χρήματα δανείου των 150.000 λιρών.
Οι δοκιμές του άρχισαν τον Απρίλιο του 1824, αλλά παρ’ολίγο να καταστραφεί λόγω έκρηξης του λέβητα και να ανατραπεί εξαιτίας έλλειψης ευστάθειας. Τελικά έφτασε στην Ελλάδα τον Αύγουστο του 1826. Έλαβε μέρος στις τελευταίες επιχειρήσεις του εθνικού αγώνα στο Ιόνιο πέλαγος το φθινόπωρο του 1828 με το πλοίο ‘Καρτερία’ και με μερικά άλλα πλοία.
Λόγω της κακής κατάστασης της μηχανής του παρέμεινε ελλιμενισμένο στο ναύσταθμο του Πόρου. Διαλύθηκε πριν από το 1833 και τα υλικά που εξοικονομήθηκαν εκτιμήθηκαν στις 14.991 δραχμές.
Ιδίου τύπου πλοία είναι τα: Ακαταμάχητος και Ερμής Ι. Ενώ τα ιδίου τύπου 'Alert' και 'Dasher' δεν καθειλκύσθησαν ποτέ.
Σαμάκ Σουνταραβέτζ
Ο Σαμάκ Σουνταραβέτζ (สมัคร สุนทรเวช, 13 Ιουνίου 1935 - 24 Νοεμβρίου 2009) ήταν Ταϊλανδός πρωθυπουργός από τις 28 Ιανουαρίου ως το Σεπτέμβριο του 2008 και ηγέτης του Κόμματος για τη Λαϊκή Εξουσία (People's Power Party) από τον Αύγουστο του 2007.
Πορεία προς την πρωθυπουργία
Στις 29 Ιουλίου 2007 ορισμένα μέλη του κόμματος Τάι Ρακ Τάι συμφώνησαν να προσχωρήσουν στο Κόμμα για τη Λαϊκή Εξουσία και να συμμετάσχουν με αυτό στις βουλευτικές εκλογές του 2007. Μεταξύ αυτών ήταν και ο Σουνταραβέτζ.
Η κατάσταση αυτή δημιουργήθηκε μετά τη διάλυση του Τάι Ρακ Τάι από το Ανώτατο Δικαστήριο της Ταϊλάνδης στις 30 Μαΐου 2007 και ο επακόλουθος αποκλεισμός από την πολιτική πολλών από τους πολιτευτές του, μεταξύ των οποίων και ο πρώην πρωθυπουργός Τάκσιν Σιναουάτρα. Ορισμένα επίσης από τα μέλη του Τάι Ρακ Τάι σχημάτισαν δικά τους πολιτικά κόμματα.
Ο Σαμάκ Σουνταραβέτζ και ο πρώην κυβερνητικός εκπρόσωπος με το Τάι Ρακ Τάι  Σουραπόνγκ Σιουμπονγκλί εκλέχτηκαν πρόεδρος και γενικός γραμματέας του Κόμματος για τη Λαϊκή Εξουσία στις 24 Αυγούστου, 2007.
Ο Σαμάκ Σουνταραβέτζ δήλωσε ότι αποτελεί αναπληρωτή του Σιναουάτρα
Στις 23 Δεκεμβρίου 2007, το PPP κέρδισε 228 από τις 480 έδρες του κοινοβουλίου, οι οποίες αρκούσαν μεν για να νικήσει το Δημοκρατικό Κόμμα, αλλά όχι και για να αποκτήσει την πλειοψηφία των 240 (50%) εδρών που απαιτείται για το σχηματισμό κυβέρνησης. Ο Σαμάκ Σουνταραβέτζ δήλωσε συνέντευξη τύπου ότι ο ίδιος θα αναλάβει καθήκοντα πρωθυπουργού
Στις 24 Δεκεμβρίου ανακοινώθηκε ότι το κόμμα του Σουνταραβέτζ εξασφάλισε τη συνεργασία μικρότερων κομμάτων και θα προβεί στο σχηματισμό συνασπισμού
Ο Σαμάκ ορίστηκε Πρωθυπουργός από το Κοινοβούλιο στις 28 Ιανουαρίου του 2008.
Πολιτική κρίση 2008
Λίγες ημέρες μετά, 30.000 άτομα, υποστηρικτές της Αντιπολίτευσης, κατάλαβαν το πρωθυπουργικό μέγαρο στην κεντρική Μπανγκόγκ και απαίτησαν την παραίτηση του πρωθυπουργού. Οι διαδηλωτές κατέλαβαν ακόμα και αεροδρόμια, παρακωλύοντας την κυκλοφορία.
Στις αρχές Σεπτεμβρίου σκοτώθηκε ένας διαδηλωτής και ο Σουνταραβέτζ κήρυξε τη χώρα σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης.
Στις 9 Σεπτεμβρίου το Συνταγματικό Δικαστήριο ζήτησε από τον πρωθυπουργό να παραιτηθεί, κάνοντας λόγο για παραβίαση του Συντάγματος, με αφορμή τηλεοπτική εκπομπή με συνταγές μαγειρικής, στην οποία εμφανίστηκε ο ίδιος να μαγειρεύει. Ωστόσο, το κυβερνών κόμμα του τον επέλεξε ξανά για την πρωθυπουργία. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Σομτσάι Ουονγκσαουάτ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ταϊλάνδης
Ροβέρτος Γκάλλι
Ο Ροβέρτος Γκάλλι (1840-1931 ) ήταν Ιταλός πολιτικός, δημοσιογράφος και φιλέλληνας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν βουλευτής στην Ιταλία και ένθερμος φιλέλληνας. Ως δημοσιογράφος αρθρογραφούσε τακτικά υπερ της Ελλάδος. Για την φιλελληνική του δράση του απονεμήθηκε ο τίτλος του επίτιμου δημότη της πόλεως των Αθηνών.
Στην Αθήνα (δίπλα στον λόφο του Φιλοπάππου), καθώς και σε άλλες πόλεις ή δήμους της Ελλάδας, όπως στα Χανιά (στη συνοικία Κουμ Καπί) και στην Ηλιούπολη Αττικής, υπάρχουν οδοί που φέρουν το όνομά του.
Παραπομπές
Γκαλλι, Ρο
Λονγκ Άιλαντ
Το Λονγκ Άιλαντ (αγγλικά: Long Island, κυριολεκτικά: «μακρά νήσος») είναι ένα νησί στα νοτιοανατολικά της πολιτείας της Νέας Υόρκης, ακριβώς ανατολικά του Μανχάταν. Εκτείνεται βορειοανατολικά στον Ατλαντικό Ωκεανό, και περιλαμβάνει τέσσερις κομητείες, δύο εκ των οποίων είναι δήμοι της Νέας Υόρκης (Κουίνς και Μπρούκλιν), και δύο εκ των οποίων είναι κυρίως προαστιακά (Νασάου και Σάφολκ). Στη λαϊκή χρήση, ο όρος "Long Island" αναφέρεται συχνά μόνο στις κομητείες Νασάου και Σάφολκ, προκειμένου να τις διαφοροποιήσει από τη Νέα Υόρκη, αν και οι τέσσερις κομητείες που βρίσκονται στο νησί είναι όλες τμήμα της μητροπολιτικής περιοχής της Νέας Υόρκης.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, το Λονγκ Άιλαντ έχει πληθυσμό 7.568.304 κατοίκων, γεγονός που το καθιστά το πιο πυκνοκατοικημένο νησί σε οποιαδήποτε Πολιτεία ή έδαφος των ΗΠΑ. Είναι, επίσης, το 17ο μεγαλύτερο σε πληθυσμό νησί στον κόσμο, μπροστά από την Ιρλανδία, την Τζαμάικα και το ιαπωνικό νησί Χοκκάιντο. Η πυκνότητα του πληθυσμού είναι 5.402 κάτοικοι ανά τετραγωνικό μίλι (2086 /τ.χλμ.). Αν ήταν πολιτεία, το Λονγκ Άιλαντ θα κατατασσόταν στην 13η θέση σε πληθυσμό (μετά την Βιρτζίνια) και πρώτο στην πυκνότητα του πληθυσμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νέα Υόρκη (πολιτεία) Κατηγορία:Νησιά των Ηνωμένων Πολιτειών
Μάρκος Καρ
Ο Μάρκος Καρ (Mark Edward Frederic Kerr) ήταν Άγγλος ναύαρχος, που διετέλεσε αρχηγός της βρετανικής ναυτικής αποστολής και επιθεωρητής του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού στην διετία 1913-1915.
Ο Ναύαρχος Καρ έχοντας λίαν προοδευτικές για την εποχή του ιδέες θεωρήθηκε στο Βρετανικό Ναυτικό πρωτοπόρος και ήλθε πολλές φορές σε σύγκρουση με υπερσυντηρητικούς ανωτέρους και αρχαιότερούς του ναυάρχους. Στο δε ελληνικό ναυτικό υπήρξε θερμός οπαδός της εξ ελαφρών σκαφών συγκρότησής του λόγω του ελληνικού αρχιπελάγους. Ένα δόγμα που ακολουθείται μέχρι και σήμερα. Θέλοντας δε να ενθαρρύνει την οργάνωση ναυτικής αεροπορίας το μέλλον της οποίας και πίστευε, έλαβε κατόπιν συντόμου ασκήσεως, καίτοι ηλικίας 50 ετών, πτυχίο χειριστού αεροπόρου.
Κατά την υπηρεσία του στην Ελλάδα ο τότε υποναύαρχος Καρ βρέθηκε, ως εκ της θέσης του, αναμεμιγμένος στην επί του εξωτερικού ζητήματος πολιτική διένεξη που εξερράγη κατά τον Φεβρουάριο του 1915 εξ αφορμής της παρά του Βασιλέως Κωνσταντίνου απόρριψης της πρότασης του Ελευθερίου Βενιζέλου περί συμμετοχής της Ελλάδας εις την κατά των Δαρδανελίων στρατιωτική επιχείρηση. Καίτοι ως τότε αρχηγός του ελληνικού στόλου προσπάθησε να βοηθήσει στην ευόδωση της προσπάθειας περί εξόδου της Ελλάδας από την ουδετερότητα, εν τούτοις τάχθηκε τελικά υπέρ της πολιτικής του Βασιλέως διαβλέποντας τον συμμαχικό όλεθρο.
Το Φθινόπωρο του 1915 ο αντιναύαρχος τότε Καρ ανακλήθηκε από την Ελλάδα και ανέλαβε την αρχηγία μοίρας αγγλικών θωρηκτών τύπου "Κουήν" που συστάθηκε προς ενίσχυση του ιταλικού στόλου. Το δε επόμενο έτος του ανατέθηκε η αρχηγία της Α/Α άμυνας της περιοχής του Λονδίνου απ΄ όπου και αποστρατεύθηκε με βαθμό ναυάρχου.
Μέχρι τον θάνατό του, που συνέβη το 1944, ο ναύαρχος Καρ διατήρησε ζωηρή αγάπη για την Ελλάδα και υπερηφανευόταν ν΄ αναφέρει ότι είχε διατελέσει αρχηγός του ελληνικού στόλου και πρώτος χειριστής της ελληνικής ναυτικής αεροπορίας η οποία και στη συνέχεια αποτελεί το τρίτο σήμερα όπλο των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι ναύαρχοι Κατηγορία:Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό
Παραίτηση του Γουλιέλμου Β΄
Ο Κάιζερ Γουλιέλμος Β΄ παραιτήθηκε από Γερμανός Αυτοκράτορας και Βασιλιάς της Πρωσίας τον Νοέμβριο του 1918. Η παραίτηση ανακοινώθηκε στις 9 Νοεμβρίου από τον Πρίγκιπα Μαξιμιλιανό της Βάδης και τέθηκε επίσημα σε ισχύ με τη γραπτή πράξη παραίτησης, που εξέδωσε ο Γουλιέλμος στις 28 Νοεμβρίου, όταν είχε ήδη αυτοεξοριστεί στο Αμερόνχεν της Ολλανδίας. Έτσι, τερματίστηκε η ύπαρξη της Γερμανικής Αυτοκρατορίας, καθώς και η 500χρονη κυριαρχία του Οίκου των Χοεντσόλερν επί της Πρωσίας και του Βρανδεμβούργου. Ο Γουλιέλμος βασίλευσε στη Γερμανία και την Πρωσία από τις 15 Ιουνίου του 1888 έως τις 9 Νοεμβρίου του 1918, όταν αυτοεξορίστηκε. Μετά την πράξη της παραίτησής του και την Γερμανική Εξέγερση του 1918-19, η γερμανική αριστοκρατία, ως νομικά υφιστάμενη τάξη, έπαψε να υπάρχει. Στο Σύνταγμα της Βαϊμάρης, που επικυρώθηκε στις 11 Αυγούστου 1919, όλοι οι Γερμανοί χαρακτηρίζονταν ίσοι ενώπιον του νόμου. Οι 22 κυρίαρχοι ηγεμόνες των κρατών της Γερμανίας έπρεπε, επίσης, να εγκαταλείψουν τους μοναρχικούς τους τίτλους και τις περιουσίες τους. Από αυτούς τους ηγεμόνες, τέσσερις είχαν τον τίτλο του βασιλιά (οι βασιλείς Πρωσίας, Βαυαρίας, Σαξονίας και Βυρτεμβέργης), έξι είχαν τον τίτλο του μεγάλου δούκα, πέντε είχαν τον τίτλο του δούκα και επτά τον τίτλο του κυρίαρχου πρίγκιπα.
Διαπραγματεύσεις παραίτησης
Όταν η Ανώτατη Στρατιωτική Διοίκηση αποφάνθηκε ότι το γερμανικό μέτωπο επρόκειτο να καταρρεύσει και ζήτησε άμεση διαπραγμάτευση για την υπογραφή ανακωχής, η κυβέρνηση του Καγκελαρίου Γκέοργκ φον Χέρτλινγκ παραιτήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 1918. Ο Χέρτλινγκ, με την υποστήριξη του Κόνραντ Χάουσμαn, του Χανς Μπερντ φον Χέφτεν και του Έριχ Λούντεντορφ, πρότειναν τον Πρίγκιπα Μαξιμιλιανό της Βάδης ως διάδοχό του στην καγκελαρία της Γερμανίας και την πρωθυπουργία της Πρωσίας.
Όταν ο Μαξιμιλιανός έφτασε στο Βερολίνο την 1η Οκτωβρίου, ο Αυτοκράτορας Γουλιέλμος Β΄ τον έπεισε να αναλάβει το αξίωμα του Καγκελαρίου και να τερματίσει τον πόλεμο. Ο διορισμός του έγινε στις 3 Οκτωβρίου 1918, ενώ την επόμενη μέρα εστάλη επίσημο αίτημα ανακωχής προς τον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών Γούντροου Ουίλσον. Στα τέλη Οκτωβρίου μία επιστολή του Ουίλσον υπονοούσε ότι οι διαπραγματεύσεις για μια ανακωχή θα εξαρτιώνταν από την παραίτηση του Γουλιέλμου Β΄. Την 1η Νοεμβρίου ο Μαξιμιλιανός έγραψε σε όλους τους κυρίαρχους ηγεμόνες της Γερμανίας, ρωτώντας τους αν θα ενέκριναν πιθανή παραίτηση του Αυτοκράτορα. Στις 6 Νοεμβρίου ο Μαξιμιλιανός ζήτησε επίσημα από τον Γουλιέλμο Β΄ να παραιτηθεί από τον θρόνο. Ο Κάιζερ, που είχε καταφύγει από το Βερολίνο στα κεντρικά γραφεία της Ανώτατης Στρατιωτικής Διοίκησης Σπα του Βελγίου, ήταν πρόθυμος να εξετάσει την παραίτηση μόνο ως Γερμανός Αυτοκράτορας, αλλά όχι ως Βασιλιάς της Πρωσίας.
Γύρω στις 4 Νοεμβρίου ξέσπασε ανταρσία από ναύτες του Γερμανικού Αυτοκρατορικού Ναυτικού σε μεγάλες πόλεις της. Μέχρι τις 7 Νοεμβρίου η εξέγερση είχε απλωθεί σε όλες τις μεγάλες παράκτιες πόλεις, αλλά και στο Ανόβερο, το Μπράουνσβαϊγκ, την Φρανκφούρτη και το Μόναχο. Στις 7 Νοεμβρίου, ο Μαξιμιλιανός συναντήθηκε με τον Φρίντριχ Έμπερτ, ηγέτη του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας, και συζήτησε το σχέδιό του να πάει στο Σπα και να πείσει τον Γουλιέλμο Β΄ να παραιτηθεί. Επιθυμούσε μάλιστα να αναλάβει τα βασιλικά καθήκοντα ως Αντιβασιλέας ο δεύτερος γιος του Γουλιέλμου, ο Σκεφτόταν τον Πρίγκιπα Άιτελ Φρειδερίκο της Πρωσίας. Ωστόσο, η επέκταση της εξέγερσης στο Βερολίνο εμπόδισε τον Μαξιμιλιανό να εφαρμόσει το σχέδιό του. Ο Έμπερτ αποφάσισε ότι μόνος τρόπος για να διατηρηθεί ο έλεγχος της σοσιαλιστικής ανταρσίας, ήταν η άμεση παραίτηση του Αυτοκράτορα και ο σχηματισμός μίας νέας κυβέρνησης.
Παραίτηση και εξορία
Παρόλο που η εξέγερση στο Βερολίνο είχε διογκωθεί, ο Γουλιέλμος δεν μπορούσε να αποφασίσει αν έπρεπε να παραιτηθεί. Αναγνώριζε ότι πιθανότατα είχε χάσει τον αυτοκρατορικό του θρόνο, αλλά ήλπιζε ότι μποορούσε να διατηρήσει τον πρωσικό, θεωρώντας ότι ως μονάρχης της Πρωσίας θα μπορούσε να διαδραματίσει ρόλο στη μελλοντική Γερμανία. Κάτι τέτοιο τελικά αποδείχθηκε αδύνατο, καθώς το αυτοκρατορικό στέμμα ήταν συνδεδεμένο με το πρωσικό και το ένα στέμμα δεν μπορούσε να υπάρξει χωρίς την ύπαρξη του άλλου.
"Η Αυτού Μεγαλειότητα ο Αυτοκράτορας και Βασιλιάς πήρε την απόφαση να παραιτηθεί από το θρόνο.
Ο Αυτοκρατορικός Καγκελάριος θα παραμείνει στη θέση του μόνο μέχρι να διευθετηθούν τα θέματα που σχετίζονται με την παραίτηση του Αυτοκράτορα, την παραίτηση της Αυτοκρατορικής και Βασιλικής Υψηλότητας του Διαδόχου των θρόνων της Γερμανικής Αυτοκρατορίας και της Πρωσίας και την εγκαθίδρυση της Αντιβασιλείας. Σκοπεύει να προτείνει στον Αντιβασιλέα το διορισμό του Έμπερτ ως Αυτοκρατορικού Καγκελάριου και την εισαγωγή ενός νομοσχεδίου για την εκλογή με καθολική ψηφοφορία μιας συντακτικής γερμανικής εθνοσυνέλευσης, στην οποία θα εναπόκειται να καθορίσει τη μελλοντική οριστική μορφή διακυβέρνησης του γερμανικού λαού, συμπεριλαμβανομένων των πληθυσμών που θα ήθελαν να ζητήσουν την συμμετοχή τους στο Ράιχ.
Βερολίνο, 9 Νοεμβρίου 1918.
Ο Αυτοκρατορικός Καγκελάριος, Πρίγκιπας Μαξιμιλιανός της Βάδης."
Η τελευταία πρόταση της ανακοίνωσης αναφερόταν στην ενδεχόμενη ενσωμάτωση της Γερμανικής Αυστρίας με την υπόλοιπη Γερμανία, εξαιτίας της κατάλυσης της πολυεθνοτικής Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας.
Ο Μαξιμιλιανός αναγκάστηκε να παραιτηθεί την ίδια μέρα, όταν έγινε σαφές ότι μόνο ο Έμπερτ μπορούσε να ασκήσει αποτελεσματικά έλεγχο της κατάστασης. Αργότερα, την ίδια ημέρα, ένας από τους υπουργούς του Έμπερτ, ο Σοσιαλδημοκράτης Φίλιπ Σάιντεμαν, ανακήρυξε τη Γερμανία σε Δημοκρατία. Ο στρατηγός Βίλχελμ Γκρένερ, αντικαταστάτης του Λούντεντορφ, ενημέρωσε τον Γουλιέλμο ότι ο στρατός δεν θα πολεμούσε για να τον διατηρήσει στον θρόνο. Ο διοικητής του στρατού και φιλομοναρχικός Πάουλ φον Χίντενμπουργκ αισθάνθηκε υποχρεωμένος να συμβουλεύσει τον Γουλιέλμο να εγκαταλείψει το στέμμα. Μόνο τότε ο Γουλιέλμος αποδέχθηκε το τετελεσμένο γεγονός και συμφώνησε να εγκαταλείψει το θρόνο. Στις 10 Νοεμβρίου ο Γουλιέλμος επιβιβάστηκε σε ένα τραίνο και αυτοεξορίστηκε στην Ολλανδία, η οποία παρέμενε ουδέτερη σε όλη τη διάρκεια του πολέμου.
Το άρθρο 227 της Συνθήκης των Βερσαλλιών, η οποία συνήφθη στις αρχές του 1919, προέβλεπε τη δίωξη του Γουλιέλμου για το αδίκημα της παραβίασης της διεθνούς ηθικής και της ιερότητας των συνθηκών. Ωστόσο, η Βασίλισσα Βιλελμίνη της Ολλανδίας και η ολλανδική κυβέρνηση αρνήθηκαν τα αιτήματα των Συμμάχων για την έκδοσή του. Ο Βασιλιάς Γεώργιος Ε΄ του Ηνωμένου Βασιλείου σε επιστολή του ανέφερε ότι ο ξάδελφός του ήταν «ο μεγαλύτερος εγκληματίας στην ιστορία», αλλά τάχθηκε εναντίον στην πρόταση του Πρωθυπουργού Ντέιβιντ Λόιντ Τζορτζ να απαγχονιστεί ο Κάιζερ. Ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Γούντροου Ουίλσον αντιτάχθηκε επίσης στην ποινική δίωξη, υποστηρίζοντας ότι η τιμωρία του Γουλιέλμου θα αποσταθεροποιούσε τη διεθνή τάξη και θα ακύρωνε την ειρήνη.
Πράξη της Παραίτησης
Ο Γουλιέλμος εγκαταστάθηκε αρχικά στο Αμερόνχεν, όπου στις 28 Νοεμβρίου εξέδωσε την πράξη παραίτησής του από τον πρωσικό και τον αυτοκρατορικό θρόνο. Παράλληλα, απελευθέρωσε τους στρατιώτες και τους αξιωματούχους του, τόσο στην Πρωσία όσο και στην Γερμανική Αυτοκρατορία, από τους όρκους πίστης που έδωσαν σε αυτόν. Η Πράξη της Παραίτησης ανέφερε τα εξής:
Προσπάθειες παλινόρθωσης
Στις 15 Μαΐου 1920 ο Γουλιέλμος μετακόμισε στην κωμόπολη Ντορν και εγκαταστάθηκε στην Έπαυλη του Ντορν. Η Δημοκρατία της Βαϊμάρης επέτρεψε στον Γουλιέλμο να απομακρύνει είκοσι τρία σιδηροδρομικά βαγόνια με αντικείμενα από το Νέο Παλάτι του Πότσδαμ. Το 1922 δημοσίευσε τον πρώτο τόμο των απομνημονευμάτων του, στα οποία υποστήριζε ότι δεν ήταν ένοχος για την έναρξη Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και υπερασπιζόταν τη συμπεριφορά του καθ΄ όλη τη διάρκεια της βασιλείας του, ειδικά στα θέματα εξωτερικής πολιτικής.. Στις αρχές της δεκαετίας του 1930, ο Γουλιέλμος φαίνεται να ήλπιζε ότι οι επιτυχίες του γερμανικού Ναζιστικού Κόμματος θα διέγειραν το ενδιαφέρον για την αποκατάσταση της μοναρχίας, με τον μεγαλύτερο εγγονό του ως τέταρτο Κάιζερ.
Μετά τον διορισμό του Αδόλφου Χίτλερ ως Καγκελάριο από τον Χίντενμπουργκ, το 1933, η ναζιστική κυβέρνηση αποκατέστησε την πρωσική αυτοκρατορική σημαία. Στις 21 Μαρτίου 1933 εγκαινιάστηκε το νέο Ράιχσταγκ με μία θρησκευτική τελετή στην Στρατιωτική Εκκλησία του Πότσδαμ, η οποία μέχρι το 1918 αποτελούσε τον ενοριακό ναό της πρωσικής βασιλικής οικογένειας. Αυτή ήταν η λεγόμενη «Ημέρα του Πότσδαμ», που πραγματοποιήθηκε για να καταδείξει την ενότητα μεταξύ του ναζιστικού κινήματος και της παλιάς πρωσικής ελίτ και του στρατού.
Μετά την ένταξη του Διαδόχου Γουλιέλμου στην παραστρατιωτική οργάνωση Χαλύβδινο Κράνος, η οποία το 1931 συγχωνεύτηκε με το Μέτωπο του Χάρτσμπουργκ, ο Χίτλερ επισκέφθηκε τον Διάδοχο στο Σεσίλιενχοφ το 1926, το 1933 και το 1935. Τον Σεπτέμβριο του 1939 ο υπασπιστής του Κάιζερ, Βίλχελμ φον Ντόμες, έγραψε εκ μέρους του στον Χίτλερ, δηλώνοντας ότι ο Οίκος των Χοεντσόλερν «παραμένει πιστός», δηλώνοντας ότι εννέα Πρώσοι Πρίγκιπες υπηρετούν στο μέτωπο. Καταλήγοντας ανέφερε ότι «λόγω των ειδικών συνθηκών που απαιτούν διαμονή σε ουδέτερη ξένη χώρα, η Αυτού Μεγαλειότητα δεν μπορεί προσωπικά να κάνει το προαναφερθέν σχόλιο».
Όταν ο Χίτλερ εισέβαλε στην Ολλανδία, τον Μάιο του 1940, ο Γουλιέλμος αρνήθηκε την προσφορά του Βρετανού Ουίνστον Τσώρτσιλ να του χορηγήσει άσυλο στο Ηνωμένο Βασίλειο και προτίμησε να παραμείνει στην Έπαυλη του Ντορν. Μετά την κατάληψη της Ολλανδίας, ο Γουλιέλμος έστειλε ένα συγχαρητήριο τηλεγράφημα στον Χίτλερ, όπου ανέφερε: «Φύρερ μου, σας συγχαίρω και ελπίζω ότι υπό την υπέροχη ηγεσία σας η γερμανική μοναρχία θα αποκατασταθεί πλήρως». Πέθανε στην Έπαυλη του Ντορν στις 4 Ιουνίου του 1941.
Σε ένα άλλο τηλεγράφημα προς τον Χίτλερ μετά την πτώση του Παρισιού, έναν μήνα αργότερα, ο Γουλιέλμος έγραψε: «Συγχαρητήρια, κερδίσατε χρησιμοποιώντας τα στρατεύματά μου». Σε επιστολή του προς την κόρη του Πριγκίπισσα Βικτώρια Λουίζα, έγραψε θριαμβολογώντας: «Έτσι μηδενίζεται η ολέθρια Εγκάρδια Συνεννόηση του θείου Εδουάρδου Ζ΄»... Σε μια επιστολή του προς την αδελφή του Πριγκίπισσα Μαργαρίτα, το 1940, έγραψε: «Το χέρι του Θεού δημιουργεί έναν νέο κόσμο και πραγματοποιεί θαύματα... Γινόμαστε οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης υπό γερμανική ηγεσία, μια ενωμένη ευρωπαϊκή ήπειρος».
Ωστόσο, η γνώμη του Γουλιέλμου για τον Χίτλερ φαίνεται να μην ήταν καθόλου ευνοϊκή. Σε συνέντευξή του στο περιοδικό Κεν, στις 15 Δεκεμβρίου 1938, ανέφερε τα εξής:
«Υπάρχει ένας άνδρας μόνος, χωρίς οικογένεια, χωρίς παιδιά, χωρίς Θεό... Χτίζει λεγεώνες, αλλά δεν χτίζει ένα έθνος. Ένα έθνος δημιουργείται από οικογένειες, μία θρησκεία, παράδοση: αποτελείται από τις καρδιές των μητέρων, τη σοφία των πατέρων, τη χαρά και την πληθωρικότητα των παιδιών. (Για τη Γερμανία υπό τον Χίτλερ λέει:) ...ένα κράτος που καταπίνει τα πάντα, περιφρονώντας τις ανθρώπινες αξίες και την αρχαία δομή της φυλής μας... Και ο άνθρωπος που, μόνος του, ενσωματώνει στον εαυτό του όλο αυτό το Κράτος, δεν έχει ούτε Θεό να τιμήσει ούτε δυναστεία να συντηρήσει, ούτε παρελθόν να συμβουλευτεί...
Για μερικούς μήνες είχα την τάση να πιστεύω στον Εθνικοσοσιαλισμό. Το σκέφτηκα όπως έναν απαραίτητο πυρετό. Και χάρηκα που είδα ότι υπήρχαν, συνδεδεμένοι με αυτόν για ένα διάστημα, μερικοί από τους πιο σοφούς και εξαιρετικούς Γερμανούς. Αλλά αυτά, ένα προς ένα, τα έχει ξεφορτωθεί ή και σκοτώσει... Δεν έχει αφήσει τίποτα άλλο παρά ένα μάτσο γκάνγκστερ με πουκάμισα...
Αυτός ο άνθρωπος θα μπορούσε να φέρνει νίκες στο λαό μας κάθε χρόνο χωρίς να του φέρνει... δόξα... Αλλά για τη Γερμανία μας, που ήταν ένα έθνος ποιητών και μουσικών και καλλιτεχνών και στρατιωτών, έχει φτιάξει ένα έθνος υστερικών και ερημιτών, τυλιγμένο σε έναν όχλο και καθοδηγούμενο από χίλιους ψεύτες ή φανατικούς...»
Sentence of Death
Sentence of Death είναι ο τίτλος του ΕΡ του γερμανικού thrash metal συγκροτήματος Destruction, το οποίο κυκλοφόρησε στις 10 Νοεμβρίου του 1984 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Steamhammer/SPV".
Ιστορία του ΕΡ
Μετά την ανάληψη των καθηκόντων του μπασίστα και τραγουδιστή από τον Μάρσελ "Schmier" Σίρμερ, το συγκρότημα ξεκίνησε να δουλεύει πάνω στις πρώτες του συνθέσεις, ηχογραφώντας το ντέμο "Bestial Invasion of Hell" τον Ιούνιο του 1984. Το ντέμο αυτό βοήθησε τους Destruction να υπογράψουν στην δισκογραφική εταιρεία "Steamhammer/SPV", μέσω της οποίας κυκλοφόρησαν το πρώτο τους ΕΡ.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, την προώθηση του ΕΡ ανέλαβε η "Metal Blade Records", με διαφορετικό εξώφυλλο απ' ότι στην ευρωπαϊκή έκδοση. Από το "Sentence of Death" πουλήθηκαν περίπου 14.000 αντίτυπα, δίνοντας ώθηση στο συγκρότημα να ηχογραφήσει τον πρώτο του δίσκο, "Infernal Overkill".
Οι κριτικές για το "Sentence of Death" υπήρξαν θετικές, με το το "Ultimate Guitar" να το βαθμολογεί με 9,4 / 10, το "Metal Storm" 8,2 / 10 και το "Metal Archives" 87%.
Τα μέλη των Destruction
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Sentence of Death" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Destruction Κατηγορία:Άλμπουμ του 1984
Εκλογές στην Μποτσουάνα
Οι εκλογές στην Μποτσουάνα διεξάγονται κάθε 5 χρόνια, στο πλαίσιο μιας πολυκομματικής δημοκρατίας με κοινοβουλευτικό σύστημα. Η Εθνοσυνέλευση εκλέγεται άμεσα και στη συνέχεια εκλέγει τον Πρόεδρο και ορισμένα από τα μέλη της. Η Ntlo ya Dikgosi (Βουλή των Αρχηγών) είναι ένα κράμα από διορισμένα, κληρονομικά και έμμεσα εκλεγμένα μέλη.
Το Κοινοβούλιο αποτελείται από 61 έδρες. Εξ αυτών, οι 57 εκλέγονται σε ισάριθμες μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες. Η καθεμία από αυτές εκλέγει έναν βουλευτή. Υπάρχουν και 4 προεπιλεγμένες έδρες. Για το ποιος θα τις καταλάβει αποφασίζουν οι εκλεγμένοι βουλευτές. Εκτός από τις εκλογές για κοινοβούλιο, την ίδια μέρα διεξάγονται και εκλογές για τοπικά συμβούλια.
Πριν την ανεξαρτησία
Οι πρώτες γενικές εκλογές με καθολικό δικαίωμα ψήφου στο προτεκτοράτο της Μπεχουαναλάνδης διεξήχθησαν την 1η Μαρτίου 1965. Το αποτέλεσμα ήταν η σαρωτική νίκη για το Δημοκρατικό Κόμμα της Μπεχουαναλάνδης. Μετά τις εκλογές, η χώρα έγινε ανεξάρτητη με την ονομασία Μποτσουάνα στις 30 Σεπτεμβρίου 1966, με τον πρωθυπουργό Σερέτσε Χάμα να ορκίζεται πρόεδρος. Το ποσοστό προσέλευσης ήταν 74,55% επί συνόλου των 188.950 εγγεγραμμένων ψηφοφόρων.
1969
Οι πρώτες εκλογές μετά την ανεξαρτησία διεξήχθησαν στις 18 Οκτωβρίου 1969 με τους εγγεγραμμένους ψηφοφόρους να αριθμούν τους 140.428 (συμμετοχή 54,73%). Το Δημοκρατικό Κόμμα της Μποτσουάνας κέρδισε σαρωτική νίκη με 24 έδρες από τις συνολικά 31 του κοινοβουλίου.
1987
Το πρώτο δημοψήφισμα στη χώρα διεξήχθη στις 27 Οκτωβρίου 1987. Οι πολίτες με ποσοστό 78% υπερψήφισαν την εισαγωγή διορισμένου από την κυβέρνηση επόπτη για τις εκλογές. Το 1989 λόγω απουσίας μιας ανεξάρτητης εφορευτικής επιτροπής, η αντιπολίτευση επέλεξε να μποϊκοτάρει τις εκλογές εκείνης της χρονιάς.
1997
Μετά τις βίαιες διαδηλώσεις του 1995, οι αλλαγές του 1987 ανακλήθηκαν, έπειτα από άλλο δημοψήφισμα που διοργάνωσε ο πρόεδρος Κουέτ Μασίρε στις 4 Οκτωβρίου 1997 (το 73% υπερψήφισε την κατάργηση του επόπτη που ήταν διορισμένος και την αντικατάστασή του από μια ανεξάρτητη εκλογική επιτροπή). Στο ίδιο δημοψήφισμα, το 70% ενέκρινε την πρόταση να δοθεί δικαίωμα ψήφου στους Μποτσουανούς του εξωτερικού και το 59% την μείωση του ορίου ηλικίας για δικαίωμα ψήφου από τα 21 έτη στα 18.
2001
Στις 3 Νοεμβρίου 2001 διενεργήθηκε ένα δημοψήφισμα για μεταρρυθμίσεις στο δικαστικό σύστημα. Και τα 8 ερωτήματα που αφορούσαν το δικαστικό σύστημα υπερψηφίστηκαν από το εκλογικό σώμα, από τα οποία τα 7 με ποσοστό άνω του 70%. Όμως, το ποσοστό συμμετοχής στις εκλογές ήταν μόλις 4,9%, επί συνόλου 460.252 εγγεγραμμένων ψηφοφόρων.
Παραπομπές
*
Δίγαμμα
Πιθανολογείται ότι το αρχικό όνομα του γράμματος ήταν "ϝαῦ" ([wau]), κατά τη φωνητική του αξία και το ανάλογο φοινικικό γράμμα ουάου. Τη μεταγενέστερη ονομασία "δίγαμμα" οφείλει στο σχήμα του (δις + γάμμα – διπλό, δύο φορές γάμμα). σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Stater,_352_BC,_Olympia._107th_Olympiad_(B).jpg|αριστερά|μικρογραφία|[[Στατήρας της Ολυμπίας της 107ης (352 π.Χ.) διοργάνωσης των αρχαίων ολυμπιακών αγώνων. Απεικόνιση του Δία και αετού, επιγραφή FΑΛΕΙΩΝ]]Την ύπαρξη του δίγαμμα στον Όμηρο κατέδειξε ο Άγγλος φιλόλογος Μπέντλεϊ, εξηγώντας πλήθος μετρικών ανωμαλιών και χασμωδιών στη γλώσσα των ομηρικών επών, που οφείλονταν στην απουσία του γράμματος κατά τη καταγραφή των επών με το κλασσικό ευκλείδειο αλφάβητο των 24 γραμμάτων (σε χρήση από το 403 π.Χ. μέχρι σήμερα) που δεν περιείχε πλέον το δίγαμμα. Στην παμφυλική διάλεκτο υπήρχε άλλο ένα γράμμα με αξία επίσης παρόμοια με το [v] ή [w], αλλά ξεχωριστό από το δίγαμμα, που είχε τη μορφή Ͷ|x16px και ενίοτε αναφέρεται σαν "παμφυλιακό δίγαμμα" σήμερα.
Στην τσακωνική διάλεκτο ακούγονται μέχρι και σήμερα σε ορισμένες λέξεις απομεινάρια του αρχαίου αυτού φθόγγου που προφέρεται σήμερα [v].
Στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης το δίγαμμα, αφού ήταν έκτο στο αλφάβητο, συμβόλιζε τον αριθμό 6. Όταν αποβλήθηκε από το αλφάβητο, παρέμεινε σε χρήση με αυτήν την αριθμητική αξία. Κατά τον Μεσαίωνα υπέστη σύγχυση με το σύμπλεγμα στίγμα ("ϛ" = "στ"), του οποίου η τότε μορφή ήταν ίδια με τη μικρογράμματη μορφή του δίγαμμα και που εξακολουθεί να χρησιμοποιείται για τον αριθμό 6 μέχρι σήμερα.
Το δίγαμμα, καθώς είχε διατηρηθεί στη μορφή του ελληνικού αλφαβήτου που χρησιμοποιήθηκε στην Κάτω Ιταλία, διατηρήθηκε και στο λατινικό που προέκυψε από αυτό, ως F f στην αντίστοιχη θέση (6ο) με το αρχαίο ελληνικό αλφάβητο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γράμματα του ελληνικού αλφαβήτου