cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον
Το τραγούδι έχει μορφή διαμαρτυρίας και αντίστασης, ενώ εμπεριέχεται στον δίσκο Φταίνε Τα Τραγούδια, του Διονύση Τσακνή, που κυκλοφόρησε το 1989, καθώς και στον αντίστοιχο με τίτλο Αλήτης Καιρός, που κυκλοφόρησε το 1991.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά τραγούδια
Η πανούκλα του Χορού του 1518
εναλλ.=Die Wallfahrt der Fallsuechtigen nach Meulebeeck|μικρογραφία|Η χαρακτική απεικονίζει τρεις γυναίκες που έχουν πληγεί από την πανούκλα. Έργο βασισμένο στο πρωτότυπο σχέδιο του Pieter Brueghel, ο οποίος θεωρείται ότι ήταν μάρτυρας ενός από τα επακόλουθα ξεσπάσματα, το 1518 στη Φλάνδρα. Η χορευτική πανούκλα (ή επιδημία χορού) του 1518 ήταν μια περίπτωση μανίας χορού που συνέβη στο Στρασβούργο, στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, τον Ιούλιο του 1518, όταν 50 με 400 άνθρωποι αναφέρεται ότι χόρευαν για μέρες.
Γεγονότα
Σημειώσεις γιατρών, κηρύγματα καθεδρικών ναών, τοπικά και περιφερειακά χρονικά, ακόμη και σημειώσεις που εκδίδονται από το δημοτικό συμβούλιο του Στρασβούργου αναφέρουν ξεκάθαρα ότι τα θύματα χόρευαν. Το γιατί δεν είναι γνωστό.
Ιστορικές πηγές συμφωνούν ότι ξεκίνησε το ξέσπασμα του χορού από μια γυναίκα η οποία άρχισε να χορεύει, και την οποία ακολούθησαν μια ομάδα κυρίως νεαρών γυναικών. Ο χορός δε φάνηκε να σταματάει. Διήρκεσε για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα που προσέλκυσε την προσοχή του δικαστή και του επισκόπου του Στρασβούργου μέχρι που ορισμένοι γιατροί παρενέβησαν και έβαλαν τους πληγέντες σε νοσοκομείο.
Κατάλογος αστέρων του Αιγόκερω
! Ονομασία ! Μπάγιερ ! Φλάμστηντ ! Μεταβλητός αστέρας ! Ντρέιπερ ! Ίππαρχος ! Ορθή αναφορά ! Απόκλιση ! data-sort-type="number" | Φαινόμενο μέγεθος ! Απόλυτο μέγεθος ! Απόσταση έτη φωτός ! Φασματικός τύπος
Πηγές
Α *
Ανδρούλα Ενρίκες
Η Ανδρούλα Ενρίκες (γεννηθείσα το 1936) είναι ακτιβίστρια από την Κύπρο η οποία αγωνίζεται κατά της εμπορίας ανθρώπων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κύπριοι ακτιβιστές
Pan Am
Η Pan American World Airways (ελληνικά: Παναμερικανικές Παγκόσμιες Αερογραμμές), που ιδρύθηκε αρχικά ως Pan American Airways και κοινώς γνωστή ως Pan Am, ήταν αμερικανική αεροπορική εταιρεία που ήταν ο κύριος και μεγαλύτερος διεθνής αερομεταφορέας και ανεπίσημος υπερπόντιος αερομεταφορέας των Ηνωμένων Πολιτειών για μεγάλο μέρος του 20ού αιώνα. Ήταν η πρώτη αεροπορική εταιρεία που δραστηριοποιήθηκε παγκοσμίως και πρωτοστάτησε σε πολυάριθμες καινοτομίες της σύγχρονης αεροπορικής βιομηχανίας, όπως αεροσκάφη τζέτ, τζάμπο τζετ και ηλεκτρονικά συστήματα κρατήσεων. Μέχρι τη διάλυσή της το 1991, η Pan Am «είχε την επιτομή της πολυτέλειας και της αίγλης των διηπειρωτικών ταξιδιών» και παραμένει μια πολιτιστική εικόνα του 20ου αιώνα, που προσδιορίζεται από το λογότυπο της μπλε υδρογείου («The Blue Meatball»), τη χρήση της λέξης «Clipper» στα ονόματα των αεροσκαφών και τα διακριτικά κλήσης.
Ιδρύθηκε το 1927 από δύο πρώην ταγματάρχες του Αεροπορικού Σώματος Στρατού των ΗΠΑ, και ξεκίνησε ως προγραμματισμένη υπηρεσία αεροπορικών αποστολών και επιβατών που πετούσε μεταξύ του Κι Γουέστ της Φλόριντα και της Αβάνας της Κούβας. Υπό την ηγεσία του Αμερικανού επιχειρηματία Χουάν Τριπ, τη δεκαετία του 1930 η αεροπορική εταιρεία αγόρασε ένα στόλο αεράκατων και εστίασε το δίκτυο δρομολογίων της στην Κεντρική και Νότια Αμερική, προσθέτοντας σταδιακά υπερατλαντικούς και υπερειρηνικούς προορισμούς. Στα μέσα του 20ου αιώνα, η Pan Am απολάμβανε σχεδόν μονοπώλιο στις διεθνείς διαδρομές. Οδήγησε τη βιομηχανία αεροσκαφών στην εποχή των αεριωθουμένων με την απόκτηση νέων αεροσκαφών όπως τα Boeing 707 και Boeing 747. Ο σύγχρονος στόλος της Pan Am της επέτρεψε να μεταφέρει μεγαλύτερο αριθμό επιβατών, σε μεγαλύτερη εμβέλεια και με λιγότερες στάσεις από τους ανταγωνιστές. Ο κύριος κόμβος και η ναυαρχίδα του τερματικού σταθμού ήταν το Worldport στο διεθνές αεροδρόμιο Τζον Κένεντι στη Νέα Υόρκη.
Διηπειρωτικό κύπελλο 2000
Το Διηπειρωτικό Κύπελλο 2000 ήταν ένας ποδοσφαιρικός αγώνας που διεξήχθη στις 28 Νοεμβρίου 2000 μεταξύ της ισπανικής Ρεάλ Μαδρίτης, νικήτρια του Τσάμπιονς Λιγκ και της Μπόκα Τζούνιορς, νικήτρια του Κόπα Λιμπερταδόρες. Ο αγώνας έγινε στο Εθνικό Στάδιο του Τόκιο.
Pan Am
Σχηματισμός
μικρογραφία|Εξώφυλλο με αυτόγραφο από τον πιλότο Σι Κάλντγουελ, ο οποίος πετούσε από το Κι Γουέστ, Φλόριντα, στην [[Αβάνα της Κούβας, στην πρώτη αεροπορική πτήση συμβολαίου που πραγματοποιήθηκε από την Pan American Airways, 19 Οκτωβρίου 1927]] μικρογραφία| "Ο τόπος ίδρυσης της Pan American World Airways", Κι Γουέστ, Φλόριντα Η Pan American Airways, Incorporated (PAA) ιδρύθηκε ως εταιρεία βιτρίνα στις 14 Μαρτίου 1927, από τους αξιωματικούς του Αεροπορικού Σώματος Στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών, Χένρι Άρνολντ, Καρλ Σπάατζ και Τζον Τζούεττ λόγω ανησυχίας για την αυξανόμενη επιρροή του Κολομβιανού αερομεταφορέα SCADTA υπό γερμανικης ιδιοκτησίας, στην Κεντρική Αμερική. Δραστηριοποιουμένη στην Κολομβία από το 1920, η SCADTA άσκησε σκληρές πιέσεις για δικαιώματα προσγείωσης στη Ζώνη της Διώρυγας του Παναμά, φαινομενικά για να ερευνήσει αεροπορικές διαδρομές για σύνδεση με τις Ηνωμένες Πολιτείες, τις οποίες το Air Corps θεωρούσε ως πρόδρομο μιας πιθανής γερμανικής εναέριας απειλής για το κανάλι. Την άνοιξη του 1927, τα Ταχυδρομεία των Ηνωμένων Πολιτειών ζήτησαν προσφορές για μια σύμβαση για την παράδοση αλληλογραφίας από το Κι Γουέστ της Φλόριντα στην Αβάνα της Κούβας πριν από τις 19 Οκτωβρίου 1927. Οι Άρνολντ και Σπάατζ συνέταξαν το ενημερωτικό δελτίο για την Pan American όταν έμαθαν ότι η SCADTA προσέλαβε μια εταιρεία στο Ντέλαγουερ για να λάβει συμβόλαια αεροπορικής αλληλογραφίας από την κυβέρνηση των ΗΠΑ.
Διηπειρωτικό κύπελλο 2000
Νικήτρια αναδείχθηκε για δεύτερη φορά η Μπόκα Τζούνιορς.
Pan Am
Σχηματισμός
Επίσης, ανταγωνιζόμενος για το συμβόλαιο, ο Χουάν Τριππ ίδρυσε την Aviation Corporation of the Americas (ACA) στις 2 Ιουνίου 1927, με 250.000 δολάρια σε κεφάλαιο κίνησης και την υποστήριξη ισχυρών και πολιτικά συνδεδεμένων χρηματοδότων, συμπεριλαμβανομένων των Κορνίλιους Βάντερμπλιτ Γουίτνεϊ και Άβερελ Χάριμαν. Η επιχείρηση αυτή είχε πολύ σημαντικά δικαιώματα προσγείωσης για την Αβάνα, έχοντας εξαγοράσει την American International Airways, μια μικρή αεροπορική εταιρεία που ιδρύθηκε το 1926 από τους Τζον Μοντγκόμερι και Ρίτσαρντ Μπέβιερ ως υπηρεσία υδροπλάνου από το Κι Γουέστ στην Αβάνα. Μια τρίτη εταιρεία, η Atlantic, Gulf and Caribbean Airways, ιδρύθηκε στις 11 Οκτωβρίου 1927, από τον επενδυτικό τραπεζίτη της Νέας Υόρκης Ρίτσαρντ Χόιτ για να υποβάλει προσφορά για τη σύμβαση.
Η Ταχυδρομική Υπηρεσία ανέθεσε στην Pan American Airways το συμβόλαιο παράδοσης αλληλογραφίας των ΗΠΑ στην Κούβα, στο τέλος της διαδικασίας υποβολής προσφορών, αλλά η Pan American δεν είχε κανένα αεροσκάφος για να εκτελέσει τη δουλειά και δεν είχε δικαιώματα προσγείωσης στην Κούβα. Λίγες μέρες πριν από τη λήξη της προθεσμίας της 19ης Οκτωβρίου, οι τρεις εταιρείες αποφάσισαν να συνάψουν εταιρική σχέση. Η ACA ναύλωσε ένα πλωτό αεροπλάνο Fairchild FC-2 από έναν μικρό αερομεταφορέα της Δομινικανής Δημοκρατίας, τη West Indian Aerial Express, επιτρέποντας στην Pan Am να πραγματοποιήσει την πρώτη πτήση προς την Αβάνα στις 19 Οκτωβρίου 1927. Οι τρεις εταιρείες συγχωνεύτηκαν επίσημα στις 23 Ιουνίου 1928. Ο Ρίτσαρντ Χόιτ έγινε πρόεδρος της νέας Aviation Corporation of the Americas, αλλά καθώς ο Τριππ και οι συνεργάτες του κατείχαν το 40% του μετοχικού κεφαλαίου διόρισαν τον Γουίτνεϊ ως πρόεδρο. Ο Τριππ έγινε επιχειρησιακός επικεφαλής της Pan American Airways, της κύριας θυγατρικής της νέας εταιρείας. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ ενέκρινε την αρχική σύμβαση παράδοσης αλληλογραφίας της Pan Am με ελάχιστη αντίρρηση, λόγω του φόβου ότι η SCADTA δεν θα είχε ανταγωνισμό στην υποβολή προσφορών για δρομολόγια μεταξύ Λατινικής Αμερικής και Ηνωμένων Πολιτειών. Η κυβέρνηση βοήθησε περαιτέρω την Pan Am απομονώνοντάς την από τους αμερικανούς ανταγωνιστές της, βλέποντας την αεροπορική εταιρεία ως το «επιλεγμένο όργανο» για τα διεθνή αεροπορικά δρομολόγια με έδρα τις ΗΠΑ. Η αεροπορική εταιρεία επεκτάθηκε διεθνώς, επωφελούμενη από το εικονικό μονοπώλιο στα δρομολόγια του εξωτερικού.
Ο Τριππ και οι συνεργάτες του σχεδίαζαν να επεκτείνουν το δίκτυο της Pan Am σε όλη την Κεντρική και Νότια Αμερική. Στα τέλη της δεκαετίας του 1920 και στις αρχές της δεκαετίας του 1930, η Pan Am αγόρασε μια σειρά από προβληματικές ή πτωχευμένες αεροπορικές εταιρείες στην Κεντρική και Νότια Αμερική και διαπραγματεύτηκε με ταχυδρομικούς αξωματούχους για να κερδίσει τα περισσότερα συμβόλαια αεροπορικής αποστολής της κυβέρνησης στην περιοχή. Τον Σεπτέμβριο του 1929, ο Τριππ περιόδευσε τη Λατινική Αμερική με τον Τσαρλς Λίντμπεργκ για να διαπραγματευτεί τα δικαιώματα προσγείωσης σε διάφορες χώρες, συμπεριλαμβανομένου του Μπαρρανκίγια στη περιοχή της SCADTA στην Κολομβία, καθώς και του Μαρακαΐμπο και του Καράκας στη Βενεζουέλα. Μέχρι το τέλος του έτους, η Pan Am προσέφερε πτήσεις κατά μήκος της δυτικής ακτής της Νότιας Αμερικής προς το Περού. Μετά από τις κυβερνητικές ευνοίες για την άρνηση των συμβάσεων αλληλογραφίας στον ανταγωνισμό τους, δημιουργήθηκε με αναγκαστική συγχώνευση η γραμμή Νέα Υόρκη, Ρίο και Μπουένος Άιρες, δίνοντας ένα δρομολόγιο υδροπλάνων κατά μήκος της ανατολικής ακτής της Νότιας Αμερικής στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής και προς τα δυτικά στο Σαντιάγο της Χιλής. Η βραζιλιάνικη θυγατρική της NYRBA do Brasil μετονομάστηκε αργότερα σε Panair do Brasil. Η Pan Am συνεργάστηκε επίσης με την Grace Shipping Company το 1929 για να σχηματίσει την Pan American-Grace Airways, πιο γνωστή ως Panagra, για να αποκτήσει βάση σε προορισμούς στη Νότια Αμερική. Την ίδια χρονιά, η Pan Am απέκτησε το μερίδιο ελέγχου στη Mexicana de Aviación και ανέλαβε τη διαδρομή Ford Trimotor της Mexicana μεταξύ Μπράουνσβιλ του Τέξας και της Πόλης του Μεξικού, επεκτείνοντας αυτή την υπηρεσία στη χερσόνησο του Γιουκατάν για να συνδεθεί με το δίκτυο δρομολογίων της Pan Am στην Καραϊβική.
Η εταιρεία χαρτοφυλακίου της Pan Am, η Aviation Corporation of the Americas, ήταν μια από τις πιο περιζήτητες μετοχές στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης το 1929, και υπήρξε καταιγισμός κερδοσκοπίας κάθε φορά που αποκτούσε νέα δικαιώματα για διαδρομές. Τον Απρίλιο του 1929, ο Τριππ και οι συνεργάτες του κατέληξαν σε συμφωνία με την United Aircraft and Transport Corporation (UATC) για να διαχωρίσουν τις επιχειρήσεις της Pan Am στα νότια των συνόρων Μεξικού - Ηνωμένων Πολιτειών, με αντάλλαγμα η UATC να πάρει ένα μεγάλο μετοχικό μερίδιο (η UATC ήταν η μητρική εταιρεία από τις σημερινές Boeing, Pratt & Whitney και United Airlines). Η Aviation Corporation of the Americas άλλαξε το όνομά της σε Pan American Airways Corporation το 1931.
Διηπειρωτικό κύπελλο 2000
Ο Μαρτίν Παλέρμο πήρε το βραβείου του πολυτιμότερου παίκτη.
Γήπεδο
Κατηγορία:Διηπειρωτικό Κύπελλο ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 2000
Pan Am
Σχηματισμός
Η Pan Am ξεκίνησε τις διαδρομές της στη Νότια Αμερική με αεροσκάφη Consolidated Commodore και Sikorsky S-38. Το S-40, μεγαλύτερο από το S-38 με οκτώ επιβάτες, άρχισε να εκτελεί δρομολόγια για την Pan Am το 1931. Έχοντας τα ψευδώνυμα American Clipper, Southern Clipper και Caribbean Clipper, ήταν τα πρώτα από τη σειρά των 28 Clipper που συμβόλιζαν την Pan Am μεταξύ 1931 και 1946. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η Pan Am εκτελούσε δρομολόγια Clipper προς τη Λατινική Αμερική από το Διεθνές Αεροδρόμιο Pan American στο Ντάινερ Κι στο Μαϊάμι της Φλόριντα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην αεροπορικές εταιρείες
Στέφανος Πετράκης
Ο Στέφανος Πετράκης (1924 – 8 Μαΐου 2022) ήταν πρωταθλητής του στίβου στα 100μ., στα 200μ. και στη σκυταλοδρομία 4Χ100.
Κέρδισε μετάλλια σε Μεσογειακούς Αγώνες και σε τέσσερις Βαλκανικούς Αγώνες τη δεκαετία του 1950. Επίσης πήρε μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες, στο Λονδίνο, το 1948, και στο Ελσίνκι, το 1952.
Βιογραφικό
Ο Στέφανος Πετράκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1924 και ήταν αθλητής του Παναθηναϊκού.
Κέρδισε το πρώτο χρυσό μετάλλιο στα 100μ., σε Πανελλήνιους Αγώνες, το 1948, με χρόνο 11.3. Στο ίδιο αγώνισμα ήταν πρώτος και στους Πανελλήνιους Αγώνες το 1950 και το 1952. Στα 200μ. ήταν πρωταθλητής Ελλάδας τέσσερις φορές: το 1951, το 1952, το 1953 και το 1955. Επίσης υπήρξε πρωταθλητής Ελλάδας με την ομάδα σκυταλοδρομίας του Παναθηναϊκού.
Στους πρώτους Μεσογειακούς Αγώνες, που διεξήχθησαν στην Αλεξάνδρεια, το 1951, κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στα 100 μ., με επίδοση 10.9 και το αργυρό μετάλλιο στη σκυταλοδρομία 4Χ100, μαζί με τους Τσολάκη, Βεντλίκο και Σύλλη. Στους ίδιους αγώνες ήταν έκτος στα 200 μ. Στους Μεσογειακούς Αγώνες της Βαρκελώνης, το 1955, κέρδισε και πάλι το αργυρό μετάλλιο στη σκυταλοδρομία 4Χ100, αυτή τη φορά μαζί με τους Γεωργόπουλο, Κηπουρό και Τσαλαμανιό ενώ στα 200 μ. κατέκτησε ξανά την έκτη θέση.
Στους Βαλκανικούς Αγώνες που διεξήχθησαν στην Αθήνα, το 1953, ήταν πρώτος στα 200μ. με χρόνο 22,6. Στις επόμενες δύο διοργανώσεις, στο Βελιγράδι, το 1954, και στην Κωνσταντινούπολη, το 1955, ήταν δεύτερος. Στους Βαλκανικούς Αγώνες το 1959, στο Βουκουρέστι, κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στα 100 μ.
Πήρε μέρος στους Ολυμπιακούς το 1948 στο Λονδίνο και το 1952 στο Ελσίνκι στα 100, 200 και 4χ100μ στους προκριματικούς γύρους.
Διετέλεσε επί πολλά χρόνια (1964-1967, 1975-1986) δημοτικός σύμβουλος και Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου (1975-1976 και 1979-1982), στο Δήμο Περιστερίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές δρόμων ταχύτητας Κατηγορία:Αθλητές στίβου ΠΑΟ
Α΄ Εθνική Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1979
Το πρωτάθλημα Ελλάδας υδατοσφαίρισης ανδρών 1979 ήταν το τρίτο πρωτάθλημα Α' Εθνικής κατηγορίας. Ολοκληρώθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 1979 με τον αγώνα Εθνικός - Ολυμπιακός 7-2. Στον πρώτο γύρο Εθνικός και Ολυμπιακός αναδείχθηκαν ισόπαλοι 4-4. Πρωταθλητής αναδείχθηκε αήττητος ο Εθνικός.
Συμμετείχαν 8 ομάδες που αγωνίστηκαν μεταξύ τους σε δύο γύρους.
Παραπομπές
1979 Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 1979
Απόψε αυτοσχεδιάζουμε
Απόψε αυτοσχεδιάζουμε (Ιταλικός τίτλος: Questa sera si recita a soggetto) είναι θεατρικό έργο του Λουίτζι Πιραντέλλο. Θεωρείται το τρίτο μέρος της τριλογίας που έχει αφιερώσει ο συγγραφέας στο «θέατρο μέσα στο θέατρο», μετά τα έργα Έξι πρόσωπα ζητούν συγγραφέα (1921) και Καθένας με τον τρόπο του (1924).
Έκανε πρεμιέρα τον Ιανουάριο 1930 σε γερμανική μετάφραση στο Κένιγκσμπεργκ, η πρώτη παράσταση στην Ιταλία πραγματοποιήθηκε στο Τορίνο στις 14 Απριλίου 1930.
Το έργο διερευνά τις σχέσεις του σκηνοθέτη μιας παράστασης με τους ηθοποιούς και, κατά συνέπεια, τη σχέση των ηθοποιών με το κοινό, προβάλλοντας το αγαπημένο θέμα του Πιραντέλλο: τη σύγχυση μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας.
Στην Ελλάδα παρουσιάστηκε πρώτη φορά από το θίασο του Δημήτρη Μυράτ την περίοδο 1961-1962 στο θέατρο Αθηνών σε μουσική Μάνου Χατζηδάκι.
Υπόθεση
Ο λόγος της διαμάχης αφορά τη σκηνοθεσία του έργου, το οποίο βασίζεται στο διήγημα του Πιραντέλλο Λεονώρα, αντίο!, ο σκηνοθέτης θέλει να κάνει τους ηθοποιούς να αυτοσχεδιάσουν χωρίς συγκεκριμένο σενάριο και να διασπάσει την ιστορία σε εικόνες και σκηνές. Έτσι όμως, οι ηθοποιοί πιστεύουν ότι χάνεται η ένταση των συναισθημάτων. Διεκδικώντας την ελευθερία στην ερμηνεία και το δικαίωμα στον αυθορμητισμό των συναισθημάτων, όπου αναδεικνύεται το υποκριτικό τους ταλέντο, έχουν εντελώς αντίθετη άποψη από αυτή του σκηνοθέτη.
Μετά από τον καυγά μεταξύ των ηθοποιών και του σκηνοθέτη, το έργο αρχίζει. Παρουσιάζει την οικογένεια Λα Κρότσε – τον κ. Παλμίρο, μηχανικό ορυχείων θείου, τη δυναμική σύζυγό του κ. Ιγκνάτσια και τις τέσσερις κόρες τους, Μομίνα, Τοτίνα, Ντορίνα και Νενέ– που έχουν μετακομίσει από τη Νάπολη στην πιο συντηρητική Σικελία. Η οικογένεια προσκαλεί στο σπίτι αξιωματικούς, που συναναστρέφονται και φλερτάρουν τόσο με τη μητέρα όσο και με τις κόρες. Ωστόσο, αυτή η συμπεριφορά της οικογένειας αποδοκιμάζεται από την κοινωνία της πόλης, καθώς και από τον Ρίκο Βέρι, έναν από τους αξιωματικούς.
Ένα βράδυ, ο κ. Παλμίρο φέρεται στο σπίτι αιμόφυρτος από μια τραγουδίστρια καμπαρέ με την οποία έχει σχέσεις, αφού μαχαιρώθηκε υπερασπιζόμενος την τιμή της, και πεθαίνει. Αυτό, συμπίπτει με μια διαμάχη μεταξύ των ηθοποιών για το πόσο πρέπει να σέβονται το σενάριο και τη σκηνοθεσία και οι ηθοποιοί, θυμωμένοι με την ανάμειξη του σκηνοθέτη, τον πετούν έξω από το θέατρο.
Η επόμενη σκηνή διαδραματίζεται χρόνια αργότερα. Η Μομίνα έχει παντρευτεί τον Ρίκο Βέρι, ο οποίος είναι τρελός από τη ζήλια για το παρελθόν της γυναίκας του. Την αναγκάζει να παραμελήσει τον εαυτό της και να μένει κλεισμένη στο σπίτι χωρίς καμία διασκέδαση. Μια μέρα, η αδελφή της Τοτίνα, πλέον διάσημη τραγουδίστρια της όπερας, φθάνει στην πόλη για να παίξει στο Ιλ Τροβατόρε του Βέρντι. Η Μομίνα θυμάται τα νιάτα της, όταν πήγαινε στο θέατρο και ήταν χαρούμενη, και διηγείται στα παιδιά της για εκείνες τις εποχές και την ιστορία της όπερας, τραγουδώντας την, με την καρδιά της να χτυπά όλο και πιο γρήγορα και την ανάσα της να εξασθενεί, μέχρι που τραγουδά το αποχαιρετιστήριο ντουέτο. Το πάθος με το οποίο τραγουδάει η Μομίνα είναι τόσο μεγάλο που πέφτει νεκρή.
Το έργο τελειώνει και οι ηθοποιοί πηγαίνουν τρέχοντας να βρουν την ηθοποιό που υποδύονταν τη Μομίνα, η οποία έχει καταρρεύσει σχεδόν άψυχη και με δυσκολία επανέρχεται στην «κανονική» ζωή, εμφανώς καταπονημένη από την προσπάθεια που μόλις κατέβαλε στον ρόλο της.
Ο σκηνοθέτης, που επέστρεψε, ζητά συγγνώμη από το κοινό για τις παρατυπίες της βραδιάς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Λουίτζι Πιραντέλλο
Παλαιόκαστρο Λεχωνίων
μικρογραφία|Μέρος της εξωτερικής οχύρωσης στην δυτική πλευρά του κάστρου.Στο βάθος διακρίνονται τα [[Άνω Λεχώνια Μαγνησίας|Άνω Λεχώνια.]] Το Παλαιόκαστρο ή Καραμπασιότικο Καστρί, υψώνεται στην κορυφή του λόφου βορειοδυτικά από το χωριό Άνω Λεχώνια του Πηλίου. Πρόκειται για την τοποθεσία που βρίσκονται τα ερείπια ενός οχυρωμένου οικισμού - κάστρου, ένας λόφος "προστατευμένος από τα βόρεια, την ανατολή και τη δύση από μεγάλους βράχους, που πέφτουν κατακόρυφα, μέσα σε μια χαράδρα…", όπως αναφέρει ο Γάλλος περιηγητής Alfred Mézières περιγράφοντας την ευρύτερη περιοχή. Στην ουσία πρόκειται για ένα είδος Μιστρά του Πηλίου δηλαδή μία ολόκληρη μεσαιωνική καστροπολιτεία, η οποία είναι χτισμένη στους πρόποδες του όρους και σε συνέχεια και συνάφεια σειράς κάστρων που υπάρχουν στην ευρύτερη περιοχή, όπως αυτά του Βόλου, της Αγίας Τριάδας κ.ά. Μέρος της εξωτερικής οχύρωσης στην δυτική πλευρά του κάστρου.Στο βάθος διακρίνονται τα Άνω Λεχώνια.
Η ιστορία του ξεκινά από την ρωμαϊκή περίοδο όπου πιθανολογείται πως κατοικήθηκε για πρώτη φορά το ύψωμα. Τα οχυρώματα που σώζονται σήμερα χρονολογούνται κατά την Μεσοβυζαντινή περίοδο. Η εποχή ακμής του οικισμού υπήρξε η περίοδος των Μελισσηνών περί τα μέσα του 13ου αιώνα.
Ιστορία του κάστρου
Αν και κάποιοι μελετητές ταυτίζουν το λόφο του Παλαιόκαστρου με την αρχαία Μεθώνη, σημειώνεται οτι σύμφωνα με εγγυρότερες μελέτες και επιτόπιες έρευνες η αρχαία ακρόπολη της ομηρικής Μεθώνης βρίσκεται σε διπλανό υπερκείμενο λόφο (σημ. Νεβεστίκι). Η βυζαντινή καστροπολιτεία χτίστηκε πιθανότατα πάνω στα ερείπια πρώιμου ρωμαϊκού οικισμού, όπως αναφέρει και ο Mézières από τον οποίο αντλούνται οι περισσότερες πληροφορίες για το κάστρο. Ο Γάλλος ιστορικός περιηγήθηκε στα κάστρα του Πηλίου το 1851 και μέσα από τα απομνημονεύματα του στο έργο του Memoire sur le Pèlion et l'Ossa αντικατοπτρίζεται η κατάσταση στην οποία βρίσκονταν το Παλαιόκαστρο εκείνη την εποχή. Κατά την διάρκεια της ιστορίας του το κάστρο άλλαξε πολλούς ηγεμόνες λόγω της ευνοϊκής και φυσικά οχυρωμένης τοποθεσίας του και υπέστη πολλές δομικές επεμβάσεις ειδικότερα στα οχυρώματα του, από τους κατά καιρούς κατακτητές.
Περίοδος ακμής
Η περίοδος κατά την οποία άκμασε η περιοχή του Κάστρου ήταν από τις αρχές του 13ου αιώνα όπου η περιοχή της ευρύτερης Μαγνησίας διαφεντεύεται από τον Βυζαντινό αρχοντικό οίκο των Μελισσηνών και μετέπειτα από τον ελληνοκαταλανικό οίκο των Μελισσηνών - Novel. Ο οίκος των Μελισσηνών θεωρούσε τεράστιας σημασίας την στρατηγική θέση του Κάστρου και επι των ημερών του κατασκευάσθηκε και μεγάλο μέρος της οχύρωσης που διασώζεται μέχρι και σήμερα. Εικάζεται μάλιστα ότι η οικογένεια των Μελισσηνών είχε εγκατασταθεί στον οικισμό του κάστρου για κάποιο χρονικό διάστημα. Βεβαίως ακόμα και κατά την περίοδο της Ενετοκρατίας ο βασικός πληθυσμός της καστροπολιτείας ήταν ελληνικός. Το κάστρο πέρασε στην κατοχή των τούρκων το 1423, εκκενώθηκε από τους κατοίκους του και σταδιακά ερημώθηκε.
Τοποθεσία
Ο λόφος που υψώνεται πάνω από τα Άνω Λεχώνια έχει μικρό οροπέδιο στην κορυφή του, όπου δέσποζε ο οικισμός του κάστρου και μια βυζαντινή εκκλησία της οποίας τα απομεινάρια είναι διακριτά και σήμερα. Το ύψωμα προστατεύεται από γκρεμό ο οποίος καταλήγει στο ρέμα της κουφάλας που πηγάζει από τις παρυφές του Πηλίου και καταλήγει στον οικισμό των Πλατανιδίων.
Η περιοχή παρέχει φυσική προστασία αλλά και εύκολη πρόσβαση στην ευφορη κοιλάδα των Λεχωνίων.
Βιβλιογραφία
Λιάπης Κ., Τα Λεχώνια και το Παλαιόκαστρο τους, Ανάτυπο 39ος τόμος Θεσσαλικά Χρονικά, Λάρισα 2001.
Λιάπης Κ., Τα "Παλιόκαστρα" του Πηλίου, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Θεσσαλίας,   2010.
Mezieres Alfred, Mémoire sur le Pélion et l' Ossa, Παρίσι 1853
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
http://anolehonia.blogspot.com/2011/09/blog-post_16.html
https://www.kastra.eu/castlegr.php?kastro=lehonia
Γκιγιόμ ντε Μποζέ
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γκιγιόμ ντε Μποζέ γεννήθηκε κατά προσέγγιση γύρω στο 1233 και μπήκε στο τάγμα των Ναϊτών σε ηλικία μόλις 20 ετών. Στις 13 Μαΐου 1273 εκλέχτηκε Μεγάλος Μάγιστρος, ως διάδοχος του Τομάς Μπεράρ. Κατά τη διάρκεια της θητείας του νέου Μαμελούκου Σουλτάνου Καλαούν, κατέκτησε εύκολα το 1289 την επαρχία της Τρίπολης, η οποία είχε αγνοήσει τις προειδοποιήσεις του. Το 1290 ο Καλαούν προέλασε στην Άκρα, την πρωτεύουσα του εναπομείναντος Βασιλείου της Ιερουσαλήμ, αλλά πέθανε τον Νοέμβριο πριν από την έναρξη της τελικής επίθεσης. Ωστόσο, ο γιος του και νέος Σουλτάνος Αλ-Ασράφ Χαλίλ αποφάσισε να συνεχίσει την εκστρατεία και ο Γκιγιόμ ντε Μποζέ ηγήθηκε της άμυνας της πόλης.
Σε κάποιο σημείο κατά τη διάρκεια της πολιορκίας, έριξε στο έδαφος το σπαθί του και βάδισε έξω από τα τείχη. Οι ιππότες του διαμαρτυρήθηκαν και ο Γκιγιόμ ντε Μποζέ τους απάντησε "Je ne m'enfuis pas; je suis mort. Voici le coup." («Δεν τράπηκα σε φυγή. Είμαι νεκρός. Εδώ είναι το χτύπημα.») και σήκωσε το χέρι του για να τους δείξει το θανάσιμο τραύμα που είχε δεχθεί. Ένα βέλος κάτω από τη μασχάλη του είχε διεισδύσει μέσα στην πανοπλία του, έτσι ώστε μόνο το πίσω φτερωτό μέρος του βέλους ήταν ορατό. Ο Γκιγιόμ ντε Μποζέ πέθανε από το τραύμα αυτό και λίγο αργότερα η πόλη έπεσε στα χέρια των Μαμελούκων, σηματοδοτώντας το τέλος της κατοχής των σταυροφόρων στους Αγίους Τόπους.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ευρωπαίοι ευγενείς Κατηγορία:Ναΐτες Ιππότες Κατηγορία:Λουξεμβούργιοι ευγενείς του Μεσαίωνα Κατηγορία:Σταυροφόροι
Πάβελ Φιλόνοφ
Ο Πάβελ Νικολάγεβιτς Φιλόνοφ (ρωσικά: Па́вел Никола́евич Фило́нов, αγγλικά: Pavel Nikolayevich Filonov, 8 Ιανουαρίου 1883 – 3 Δεκεμβρίου 1941) ήταν Ρώσος ζωγράφος της πρωτοπορίας (avant-garde) και θεωρητικός της τέχνης.
Βιογραφικά
Ο Πάβελ Φιλόνοφ γεννήθηκε στη Μόσχα στις 8 Ιανουαρίου 1883, έμεινε ορφανός το 1896 και το 1897 πήγε να ζήσει στην Αγία Πετρούπολη, όπου παρακολούθησε κάποια μαθήματα τέχνης. Το 1908 μπήκε στην Ακαδημία Τεχνών της Αγίας Πετρούπολης, από την οποία όμως αποβλήθηκε μετά δύο χρόνια, το 1910, για να ξαναγίνει αργότερα και πάλι δεκτός. Το 1912, ο Φιλόνοφ έγραψε το άρθρο «Ο Κανόνας και ο Νόμος», στο οποίο διαμόρφωσε τις αρχές του «αναλυτικού ρεαλισμού» και στις οποίες παρέμεινε πιστός ως το τέλος της ζωής του.
Το 1919, παρουσίασε έργα του στην «Πρώτη Ελεύθερη Έκθεση Καλλιτεχνών Όλων των Τάσεων» στο Μουσείο Ερμιτάζ. Το 1923, έγινε καθηγητής στην Ακαδημία Τεχνών και μέλος του Ινστιτούτου Καλλιτεχνικής Κουλτούρας. Το 1925 ίδρυσε μια σχολή «αναλυτικής ρεαλιστικής ζωγραφικής» στο Λένινγκραντ, η οποία, όπως όλες οι ιδιωτικές καλλιτεχνικές ομάδες και οργανώσεις, διαλύθηκε το 1928. Το εξαιρετικά πρωτότυπο και προσωπικό ύφος του Φιλόνοφ, που μπορεί να συγκριθεί με το έργο του Πάουλ Κλέε (Paul Klee, 1879 – 1940), επηρέασε ένα σημαντικό αριθμό καλλιτεχνών και την εξέλιξη του σουπρεματισμού και του εξπρεσιονισμού.
Το 1929, οργανώθηκε μια μεγάλη αναδρομική έκθεση της καλλιτεχνικής πορείας του Φιλόνοφ στο Ρωσικό Μουσείο. Εντούτοις, η σοβιετική κυβέρνηση απαγόρευσε την έκθεση. Από το 1923 και εφεξής, ο Φιλόνοφ, παρά τις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετώπιζε, αρνιόταν να πουλήσει τα έργα του σε ιδιώτες συλλέκτες. Σκόπευε να δωρίσει όλα τα έργα του στο Ρωσικό Μουσείο, προκειμένου να ιδρυθεί Μουσείο Αναλυτικού Ρεαλισμού. Ο Φιλόνοφ πέθανε από πείνα στις 3 Δεκεμβρίου 1941, κατά τη διάρκεια της ναζιστικής πολιορκίας του Λένινγκραντ στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Καλλιτεχνική δημιουργία
Σύμφωνα με την επιθυμία του Πάβελ Φιλόνοφ, περίπου 200 πίνακες και πάνω από 200 ακουαρέλες και σχέδια δωρίθηκαν, μετά το θάνατό του, στο Ρωσικό Μουσείο της Αγίας Πετρούπολης από την αδελφή του Ευδοκία Γκλέμποβα (Yevdokia Glebova). Ανάμεσα σε αυτά περιλαμβάνονται:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ζωγράφοι
Ιωάννα της Γαλλίας (1464-1505)
Η Ιωάννα της Γαλλίας, (γαλλικά: Jeanne, 23 Απριλίου 1464 - 4 Φεβρουαρίου 1505) από τον Οίκο των Βαλουά γεννήθηκε πριγκίπισσα της Γαλλίας. Με τον γάμο της με τον Λουδοβίκο ΙΒ΄ της Γαλλίας έγινε σύντομα βασίλισσα της Γαλλίας, από την ημέρα που ενθρονίστηκε μέχρι το διαζύγιο τους. Αποσύρθηκε στις ιδιοκτησίες της και ίδρυσε το "Τάγμα Αδελφών του Ευαγγελισμού της Μαρίας" το οποίο υπηρέτησε ως Ηγουμένη. Από το Τάγμα αυτό δημιουργήθηκε ένα νέο θρησκευτικό κίνημα που ολοκληρώθηκε με το "Τάγμα των Αποστολικών Αδελφών του Ευαγγελισμού" (1787) με στόχο να διδάξει τα παιδιά των φτωχών. Αγιοποιήθηκε από την Καθολική Εκκλησία (28 Μάϊου 1950) ως "Αγία Ιωάννα του Βαλουά".
Οικογένεια
Γεννήθηκε στο κάστρο του Πιέρ Β΄ ντε Μπρεζέ που ήταν έμπιστος οπαδός του παππού της Κάρολου Ζ΄ της Γαλλίας, βρισκόταν στην κομητεία του Ντρε. Οι γονείς της ήταν ο Λουδοβίκος ΙΑ΄ της Γαλλίας και η Καρλόττα της Σαβοΐας κόρη του Λουδοβίκου, δούκα της Σαβοΐας, αδέλφια της ήταν ο Κάρολος Η΄ της Γαλλίας και η αντιβασίλισσα Άννα. Λίγο μετά τη γέννηση της ο πατέρα της υπέγραψε τον γάμο της με τον δεύτερο ξάδελφο της Λουδοβίκο, δούκα της Ορλεάνης τον μετέπειτα Λουδοβίκο ΙΒ΄ της Γαλλίας που ήταν τότε δύο ετών. Η Ιωάννα γεννήθηκε άρρωστη και παραμορφωμένη, η συγγραφέας Κάθλιν Τζόουνς στο έργο της "Γυναίκες Αγίες - ζούσαν σε πίστη" καταγράφει ότι είχε καμπούρα στην πλάτη και έμοιαζε όταν περπατούσε "σαν γερμένο κουτάλι".
Την ανατροφή της ανέλαβε ένας έμπιστος Βαρώνος του πατέρα της με τη σύζυγο του, δεν είχαν παιδιά και την εκπαίδευσαν σαν δικό τους, έμαθε μαθηματικά, ποίηση και ζωγραφική. Το ζεύγος ήταν πιστοί καθολικοί το ίδιο και τα μέλη που ζούσαν στο νοικοκυριό τους. Ο Λουδοβίκος ΙΑ΄ της ζήτησε σε μικρή ηλικία να του προτείνει τον εξομολογητή της, επέλεξε τον Ζαν ντε Λα Φονταίν, φύλακα της Φραγκισκιανής μονής του Αμπουάζ. Ο Λουδοβίκος ΙΑ΄ ενέκρινε την επιλογή, ερχόταν ο ίδιος να ακούσει την Εξομολόγηση της κόρης του παρά τη μεγάλη απόσταση που υπήρχε μεταξύ τους. Η Ιωάννα προσευχόταν πολλές ώρες στο παρεκκλήσι του ναού, ο βαρόνος κατασκεύασε ένα μονοπάτι ανάμεσα στην κατοικία και το παρεκκλήσι για να διευκολύνει την Ιωάννα. Με τις οδηγίες του Βαρόνου η Ιωάννα εντάχθηκε στο "Τρίτο Τάγμα του Αγίου Φραγκίσκου". Ένας Κατηχητής ανέλαβε με εντολή του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΑ΄ να διαδώσει την προσευχή Άβε Μαρία σε ολόκληρο το βασίλειο. Η Άννα τη χρησιμοποιούσε με φανατισμό, η Άννα αργότερα έγραψε ότι την ίδια χρονιά δέχθηκε προφητεία από την Παρθένο Μαρία ότι την ίδια μέρα θα ιδρύσει μια θρησκευτική κοινότητα προς τιμή της.
Γάμος
Ο Λουδοβίκος ΙΑ΄ υπέγραψε γαμήλιες συμφωνίες για τις κόρες του (1473). Η Ιωάννα παντρεύτηκε σε ηλικία 12 ετών (8 Σεπτεμβρίου 1476) τον νεαρό ξάδελφο της Λουδοβίκο, δούκα της Ορλεάνης, τον μετέπειτα Λουδοβίκο ΙΒ΄ της Γαλλίας. Ο πατέρας της γνώριζε πιθανότατα ότι ήταν άτεκνη και κανόνισε τον γάμο για να ξεκληρίσει τον Οίκο της Ορλεάνης αντίπαλο κλάδο του Οίκου του Βαλουά. Ο Λουδοβίκος ήταν δυσαρεστημένος έντονα με τον βίαιο γάμο, το έδειξε με τη συμπεριφορά απέναντι στη σύζυγο του. Ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΑ΄ πέθανε (1483), τον διαδέχθηκε ο ανήλικος γιος του Κάρολος Η΄, την αντιβασιλεία ανέλαβε η μεγαλύτερη αδελφή του Άννα. Ο δούκας ξεκίνησε μια σειρά από στρατιωτικές εκστρατείες σε ολόκληρο το βασίλειο (1484), αργότερα ηττήθηκε και αιχμαλωτίστηκε από τις βασιλικές δυνάμεις (1488). Την περίοδο αυτή έκανε έναν νόθο γιο τον Μισέλ Μπουσύ που διορίστηκε αργότερα επίσκοπος της Μπουρζ. Η Ιωάννα είχε υπό τη διοίκηση της τα εδάφη του αιχμάλωτου συζύγου της ιδιαίτερα το Μιλάνο και το Άστι, φοβήθηκε ότι τον κακομεταχειρίζονται, μετά από σκληρές προσπάθειες τον ελευθέρωσε. Ο δούκας Λουδοβίκος μετά την απελευθέρωση του συμφιλιώθηκε με τον βασιλιά και τον ακολούθησε στην εκστρατεία του στην Ιταλία.
Όταν πέθανε ο αδελφός της σε ατύχημα και τον διαδέχθηκε ο σύζυγος της τον Απρίλιο του 1498 ο Λουδοβίκος ΙΒ΄ έκανε αίτημα στον πάπα να ακυρώσει τον γάμο τους, ήθελε να παντρευτεί την Άννα της Βρετάνης για να ενώσει το Δουκάτο της Βρετάνης με το Γαλλικό στέμμα. Το γεγονός αυτό ήταν ένα από τα "πιο περίεργα νομικά ζητήματα της εποχής". Οι δύο λόγοι για ακύρωση του γάμου ήταν η συγγένεια και η ηλικία γάμου κάτω από τα 14, ο Λουδοβίκος ΙΒ΄ δεν έβρισκε τα κατάλληλα έγγραφα να το αποδείξει. Έτσι ο Λουδοβίκος ΙΒ΄ αποφάσισε να καταφύγει σε άλλες ύπουλες μεθόδους, κατηγόρησε την Ιωάννα ότι ήταν σωματικά ελαττωματική και ανίκανη να εκπληρώσει τα συζυγικά της καθήκοντα της. Η Ιωάννα εξοργισμένη, απήγγειλε βαριές κατηγορίες γι' αυτόν και τον πατέρα του. Αν και η Ιωάννα είχε με το μέρος της όλα τα νόμιμα δικαιώματα και η θέση του Λουδοβίκου ήταν πολύ δύσκολη ο Πάπας Αλέξανδρος ΣΤ΄ υποστήριξε τον Λουδοβίκο ΙΒ΄ επειδή είχε συμφέροντα και διέταξε έρευνα. Η έρευνα έφερε αποδεικτικά στοιχεία ότι ο γάμος δεν είχε ολοκληρωθεί ποτέ και ο πάπας επέτρεψε τη διάλυση του (15 Δεκεμβρίου 1498). Η Ιωάννα υποσχέθηκε ότι θα προσεύχεται για την υγεία του πρώην συζύγου της, έγινε δούκισσα του Μπερί και αποσύρθηκε στην πρωτεύουσα του δουκάτου της Μπουρζ.
Θρησκευτική ζωή
Μόλις αποσύρθηκε στα κτήματα της η Ιωάννα συνάντησε τον πνευματικό της, τον ευλογημένο Γαβριήλ Μαρία και αφοσιώθηκαν στον μοναχισμό, τη βοήθησε στα σχέδια της να ιδρυθεί το "Τάγμα Αδελφών του Ευαγγελισμού της Μαρίας". Ο στόχος ήταν να τιμηθεί ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου στον οποίο ένας Αρχάγγελος είχε αναγγείλει στην Παρθένο Παναγία ότι θα γεννήσει τον Ιησού με θεία επέμβαση. Τι νέο τάγμα έγινε ανεξάρτητο από το "Τάγμα των Καρμηλιτών", τον Μάιο του 1500 δέχτηκε 11 εθελοντές που θα γινόταν ο πυρήνας. Το Τάγμα έγραψε τη "Βασιλεία της Ζωής" που την ενέκρινε ο πάπας Αλέξανδρος Β΄ (12 Φεβρουαρίου 1502), την επόμενη χρονιά οικοδομήθηκε το πρώτο μοναστήρι. Την Πεντηκοστή του 1504 η Ιωάννα και ο Γαβριήλ Μαρία ορίστηκαν συνιδρυτές του Τάγματος. Στα Εισόδια της Θεοτόκου (21 Νοεμβρίου 1504) η Ιωάννα και οι υπόλοιπες γυναίκες ανακήρυξαν δημόσια την ίδρυση του Τάγματος.
Θάνατος
Η Ιωάννα πέθανε (4 Φεβρουαρίου 1505) και τάφηκε στο παρεκλήσι της μονής του Ευαγγελισμού. Ο τάφος της καταστράφηκε, στην πολιορκία της Μπουρζ (27 Μάϊου 1562) οι Ουγενότοι έκαναν εξαγωγή του σώματος της και το έκαψαν. Αμέσως μετά τον θάνατο της καταγράφονται πολλά θαύματα γύρω από τον τάφο της. Οι διαδικασίες για την Αγιοποίηση της ξεκίνησαν το 1631, τις κατοχύρωσε ο Πάπας Βενέδικτος ΙΔ΄ (21 Απριλίου 1742) και τις ολοκλήρωσε ο Πάπας Πίος ΙΒ΄ (28 Μάϊου 1950). Οι μοναχοί του Τάγματος ίδρυσαν πολλά Τάγματα στη Γαλλία, το Βέλγιο, την Κόστα Ρίκα και την Πολωνία. Οι αδελφές του Τάγματος έχουν προσφέρει πολλές υπηρεσίες στο Βέλγιο, το Μπουρούντι, το Καμερούν, τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, τη Γαλλία και τη Γουατεμάλα.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βαλουά Κατηγορία:Βασίλισσες και Αυτοκράτειρες της Γαλλίας Κατηγορία:Δούκισσες του Μπερί Κατηγορία:Δούκισσες της Ορλεάνης
Blackburn Roc
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Την 31η Δεκεμβρίου 1935, το Βρετανικό Υπουργείο Αεροπορίας εξέδωσε την Απαίτηση O.30/35 που αφορούσε στην ανάπτυξη ενός μαχητικού για τα αεροπλανοφόρα με οπλισμό σε πυργίσκο. Η Blackburn συμμετείχε στον σχετικό διαγωνισμό με μετατροπή του βομβαρδιστικού κάθετης εφόρμησης Skua, δύο πρωτότυπα του οποίου είχε κατασκευάσει νωρίτερα μέσα στο 1935. Η Boulton Paul πρότεινε το P.85, το οποίο βασίζονταν στο μαχητικό Defiant με αστεροειδή ή υδρόψυκτο κινητήρα. Παρόλο που η πρόταση της Boulton Paul προβλέπονταν να είναι σημαντικά ταχύτερη, επελέγη τελικά το Roc.
Το Roc, όπως και το Skua, ήταν διθέσιο χαμηλοπτέρυγο μονοπλάνο ολομεταλλικής κατασκευής με ανασυρόμενο σύστημα προσγείωσης. Οι πτέρυγες του ήταν αναδιπλούμενες ώστε να εξοικονομείται χώρος στα αεροπλανοφόρα και προωθούνταν από αστεροειδή κινητήρα Bristol Perseus που έστρεφε τρίφυλλη έλικα. Είχε πανομοιότυπο πυργίσκο πολυβόλων με το Defiant, όπου ήταν εγκατεστημένα τέσσερα πολυβόλα Browning των 7,7 mm. Παρέμειναν επίσης τα φρένα βύθισης και οι πυλώνες ανάρτησης βομβών του Skua.
Στις 28 Απριλίου 1937 το Υπουργείο ζήτησε την παραγωγή 136 αεροσκαφών, όμως η Blackburn ήταν υπερφορτωμένη με το έργο της κατασκευής και ανάπτυξης των Skua και Botha. Τελικά αποφασίστηκε να αναλάβει η Boulton Paul σημαντικό υποκατασκευαστικό έργο για το Roc.
Το πρωτότυπο πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 23 Δεκεμβρίου 1936. Ήταν ανώτερο όσον αφορά τον χειρισμό συγκριτικά με το Skua, όμως οι επιδόσεις του ήταν απογοητευτικές: είχε μέγιστη ταχύτητα μόλις 359 km/h. Σύντομα κατέστη σαφές πως το αεροσκάφος δεν θα μπορούσε να καλύψει τις ανάγκες. Ο Πέμπτος Λόρδος του Ναυαρχείου, Αλεξάντερ Ράμσεϊ (Alexander Ramsay), πρότεινε τον Οκτώβριο του 1938 να ματαιωθεί το όλο εγχείρημα. Δεν εισακούστηκε, κυρίως διότι θα δημιουργούνταν προβλήματα στην γραμμή παραγωγής της Boulton Paul, αλλά αποφασίστηκε ότι το Roc θα χρησιμοποιούνταν ως ρυμουλκό ιπτάμενων στόχων.
Δευτερεύουσα απαίτηση για το νέο μαχητικό ήταν να μπορεί να χρησιμοποιείται και ως υδροπλάνο. Για αυτό τον σκοπό αξιοποιήθηκαν οι πλωτήρες του Blackburn Shark. Το αρχικό πρωτότυπο ήταν ασταθές και συνετρίβη τον Δεκέμβριο του 1939. Παρόλο που η προσθήκη μεγάλου κοιλιακού πτερυγίου επέλυσε τα ζητήματα σταθερότητας, οι πλωτήρες είχαν ιδιαίτερα αρνητικό αντίκτυπο στις επιδόσεις με συνέπεια να εγκαταλειφθεί το εγχείρημα.
Επιχειρησιακή ιστορία
Οι παραδόσεις άρχισαν στα τέλη του 1939. Τα Σμήνη 800 και 803 της Ναυτικής Αεροπορίας (Fleet Air Arm) -μονάδες με Skua- ήταν τα πρώτα που παρέλαβαν τον τύπο. To 803 στάλθηκε αργότερα στην βόρεια Σκωτία ώστε να παρέχει αεροπορική κάλυψη στον κύριο ναύσταθμο του στόλου στο Σκάπα Φλόου, όμως τα μαχητικά της Blackburn αποδείχθηκαν ολοσχερώς ανεπαρκή. Το 1940 μικρός αριθμός αεροσκαφών των Σμηνών 800 και 801 στάλθηκε με το αεροπλανοφόρο HMS Ark Royal στη Νορβηγία για να καλύψει τα συμμαχικά στρατεύματα. Και σε αυτή την περίσταση τα Roc αποδείχθηκαν κατώτερα σε επιδόσεις συγκριτικά με τα μαχητικά της Luftwaffe.
Αεροσκάφη Skua και Roc υποστήριξαν το καλοκαίρι του 1940 την εκκένωση των βρετανικών και των γαλλικών δυνάμεων από την Δουνκέρκη. Σε αυτό το θέατρο επιχειρήσεων σημειώθηκε η μοναδική ίσως κατάρριψη εχθρικού αεροσκάφους από Roc: στις 28 Μαΐου 1940 ένα Roc και δύο Skua αναχαίτισαν πέντε γερμανικά βομβαρδιστικά Junkers Ju 88. Το Roc κατάφερε να χτυπήσει ένα από αυτά και στην συνέχεια επέστρεψε στην βάση του.
Τα Roc ανέλαβαν σε ορισμένες περιπτώσεις αποστολές εγγύς υποστήριξης/προσβολής επίγειων στόχων, όμως μέχρι το 1943 όλα χρησιμοποιούνταν σε δευτερεύοντες ρόλους (κυρίως ρυμούλκηση ιπτάμενων στόχων και αεροδιάσωση). Εντός του 1943 αποσύρθηκαν από την ενεργό υπηρεσία ενώ στα τέλη του 1944 είχαν απομείνει τέσσερα μη λειτουργικά αεροσκάφη που συνέβαλαν με τους πυργίσκους των πολυβόλων τους στην αεράμυνα του αεροδρομίου του Gosport.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροσκάφη Blackburn Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη ναυτικής αεροπορίας Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
NGC 584
NGC 584 ονομάζεται ένας ελλειπτικός γαλαξίας στον αστερισμό Κήτος και βρίσκεται περίπου 23,4 μεγαπαρσέκ (76.400.000 έτη φωτός) μακριά. Ο γαλαξίας ανακαλύφθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 1785 από τον Γερμανοβρετανό αστρονόμο Ουίλιαμ Χέρσελ. Αν και δεν είναι ιδιαίτερα φωτεινός (φαινόμενο μέγεθος 10,4), είναι σχετικά εύκολο να βρεθεί με τηλεσκόπια 4 ιντσών ή μεγαλύτερα σε σκοτεινούς ουρανούς και ανήκει στα αντικείμενα του καταλόγου Χέρσελ 400.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελλειπτικοί γαλαξίες Κατηγορία:Κήτος (αστερισμός) 0584
Αλέξιος Λάσκαρης
Βιογραφία
Ήταν γιος του Μανουήλ και της Ιωάννας Φωκά Καρατζά. Αδέλφια του ήταν ο Μανουήλ, ο Μιχαήλ, ο Γεώργιος, ο Κωνσταντίνος ΙΑ΄, ο Θεόδωρος Α΄ και ο Ισαάκιος.
Κατά την πολιορκία της Κωνσταντινούπολης το 1204 από τους Σταυροφόρους της 4ης Σταυροφορίας, ο Αλέξιος Ε΄ Δούκας ο μούρτζουφλος βλέποντας ότι όλα είχαν χαθεί, εγκατέλειψε την Πόλη το βράδυ της 12ης Απριλίου. Καθώς οι Σταυροφόροι θα έμπαιναν το πρωί στην Πόλη, ο λαός μαζεύτηκε στην Αγία Σοφία για να εκλέξει νέο Αυτοκράτορα. Υποψήφιοι ήταν ο Κωνσταντίνος Λάσκαρης, που είχε συμμετάσχει γενναία στην άμυνα της Πόλης και κάποιος Κωνσταντίνος Δούκας, επίσης ικανός στρατιωτικός. Με κλήρο επιλέχθηκε ο πρώτος, που προσπάθησε να εμψυχώσει τους πολίτες για άμυνα και να χρησιμοποιήσει τη Φρουρά των Βαράγγων. Αλλά όλοι τον εγκατέλειψαν· έτσι έφυγε στις 13 Απριλίου με πλοίο για τη Βιθυνία. Εκεί ο αδελφός του Θεόδωρος Α΄ συγκέντρωσε στρατό και έστειλε τον Κωνσταντίνο να καταλάβει το Αδραμύττιο από τον Ερρίκο λατίνο αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης. Στη μάχη που έγινε στις 19 Μαρτίου 1205, ο Ρωμαϊκός στρατός ηττήθηκε. Έκτοτε δεν αναφέρεται ο Κωνσταντίνος, ίσως λοιπόν σκοτώθηκε ή αιχμαλωτίστηκε. Τα γεγονότα περιγράφει ο ιστορικός Νικήτας Χωνιάτης. Αν ο Κωνσταντίνος Λάσκαρης αριθμηθεί ως ΙΑ΄, τότε ο επόμενος Κωνσταντίνος Παλαιολόγος θα είναι ο ΙΒ΄.
Ο Θεόδωρος το 1205 αξίωσε το δικαίωμα να είναι Αυτοκράτορας και έδωσε στα αδέλφια του τον τίτλο του σεβαστοκράτορος, όπως συνηθιζόταν. Λίγο πριν αποβιώσει ο Θεόδωρος Α΄ προσπάθησε να παντρέψει την δεύτερη κόρη του Ευδοκία με τον Ροβέρτο λατίνο αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης. Το 1221 απεβίωσε χωρίς άρρενα τέκνα και τον διαδέχθηκε ο Ιωάννης Γ΄ Βατάτζης, σύζυγος της πρώτης κόρης του Ειρήνης. Αυτό δυσαρέστησε τον Αλέξιο και τον Ισαάκιο, που πήραν την Ευδοκία και έφυγαν στην Κωνσταντινούπολη, ελπίζοντας να λάβουν στρατό εναντίον του Βατάτζη. Ο γάμος της Ευδοκίας τελικά δεν έγινε. Δύο άλλοι αδελφοί, ο Μιχαήλ και ο Μανουήλ έζησαν μακριά από τη Νίκαια καθ' όλη τη βασιλεία του Ιωάννη Γ΄, ίσως εξαιτίας της αποστασίας των άλλων δύο, επέστρεψαν όμως κατά τη βασιλεία του διαδόχου του Θεοδώρου Β΄ Βατάτζη.
Πράγματι ο Ροβέρτος τους έδωσε καταφύγιο και μία θέση στην Αυλή. Η αδελφή του Μαρία των Κουρτεναί ήταν η τρίτη σύζυγος του Θεοδώρου Α΄ (ο Αλέξιος και ο Ισαάκιος ήταν από την πρώτη). Μάλιστα ο ένας από τους δύο αδελφούς είχε κρατηθεί εκεί αιχμάλωτος το 1220-21 και ήξερε την Αυλή. Η ενέργεια αυτή χάλασε τις σχέσεις της Νίκαιας με τους Λατίνους. Ο Αλέξιος και ο Ισαάκιος τέθηκαν επικεφαλής ενός Λατινικού στρατού, που στάλθηκε να αντιμετωπίσει τον Ιωάννη Γ΄. Στη μάχη του Ποιμανηνού το 1224 ο Βατάτζης νίκησε αποφασιστικά: μετά από σκληρή μάχη ηττήθηκαν οι Λατίνοι, αιχμαλωτίστηκαν οι δύο αδελφοί και ο Αυτοκράτορας αφαίρεσε τα περισσότερα φρούρια των Λατίνων στη ΒΔ Μικρά Ασία. Μετά τύφλωσε τον Αλέξιο και τον Ισαάκιο.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα Αλεξιος Κατηγορία:Βυζαντινοί σφετεριστές
Στάδιο Μαρκαντόνιο Μπεντεγκόντι
Το Στάδιο Μαρκαντόνιο Μπεντεγκόντι (ιταλικά: Stadio Marcantonio Bentegodi) είναι στάδιο πολλαπλών χρήσεων στη Βερόνα της Ιταλίας. Είναι η έδρα της Ελλάς Βερόνα και ήταν επίσης η έδρα της Κιέβο Βερόνα μέχρι το 2021. Φιλοξενεί επίσης αγώνες του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Γυναικών της Βερόνα Κάλτσιο γυναικών, μερικούς αγώνες ομάδων νέων, αγώνες ράγκμπι, εκδηλώσεις στίβου και περιστασιακά ακόμη και μουσικές συναυλίες. Με 39.211 συνολικά θέσεις, από τις οποίες μόνο 31.045 είναι εγκεκριμένες, είναι το 8ο μεγαλύτερο στάδιο στην Ιταλία σε χωρητικότητα. Το στάδιο πήρε το όνομά του από τον ιστορικό ευεργέτη του Μαρκαντόνιο Μπεντεγκόντι.
Ιστορία
Το στάδιο εγκαινιάστηκε ως υπερσύγχρονη εγκατάσταση και ως μία από τις καλύτερες αθλητικές εγκαταστάσεις της Ιταλίας το 1963 και φάνηκε υπερβολικό για μια ομάδα (Ελλάς Βερόνα) που είχε περάσει το καλύτερο μέρος των προηγούμενων 35 ετών στη Σέριε Β. Οι ανακαινίσεις για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990 περιλάμβαναν μια επιπλέον κερκίδα και μια στέγη για την κάλυψη όλων των τμημάτων, βελτιωμένη ορατότητα, συνδέσεις με τα μέσα μαζικής μεταφοράς, έναν αστικό αυτοκινητόδρομο που συνδέει το κέντρο της πόλης με το στάδιο και έξοδο προς το στάδιο από τον αυτοκινητόδρομο της Βόρειας Βερόνα.
Ένα ενσωματωμένο σύστημα φωτοβολταϊκών έχει εγκατασταθεί στην ταράτσα κατά τη διάρκεια μιας μεγάλης ανακαίνισης. Το σύστημα φωτοβολταϊκών έχει ισχύ 999,5 kW. Επίσης, 13.321 ηλιακές μονάδες τελλουριούχου καδμίου λεπτής μεμβράνης "FS 275" (CdTe) της First Solar Inc. έχουν τοποθετηθεί στο σύστημα στήριξης αλουμινίου Riverclack από την ISCOM SpA. Το σύστημα τέθηκε σε λειτουργία στα τέλη Νοεμβρίου 2009. αριστερά|μικρογραφία| Η Βόρεια Κερκίδα του σταδίου το 2019, συνήθως προορίζεται για τους οπαδούς της Κιέβο. Η εμφάνιση της Κιέβο στη σκηνή της Σέριε Α τα τελευταία χρόνια έχει χωρίσει την πόλη σε δύο ομάδες φιλάθλων, και οι δύο πολύ πιστοί στον εκάστοτε σκοπό τους, με την Κιέβο να μάχεται συνεχώς για να επιβιώσει από τον υποβιβασμό στη Σέριε Α και την Ελλάς Βερόνα να επιστρέφει σε αυτήν.
Έργα ανακαίνισης
εναλλ.=|μικρογραφία| Εξωτερική άποψη του σταδίου το 2019. Το στάδιο διεκδικούσε να συμμετάσχει στην ιταλική υποψηφιότητα για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2016, που στη συνέχεια απονεμήθηκε στη Γαλλία. Στις 2 Δεκεμβρίου 2009, η δημοτική διοίκηση ενέκρινε το σχέδιο αναδιάρθρωσης, συνολικού ποσού 40 εκατ. ευρώ, με στόχο την προσαρμογή του σταδίου στους κανόνες της UEFA. Το προκαταρκτικό έργο περιλαμβάνει την ανακαίνιση αποδυτηρίων και τούνελ εισόδου, την επέκταση της οροφής, την κατάργηση του στίβου, την τροποποίηση της εξωτερικής εμφάνισης της κατασκευής (γυάλινη αρχιτεκτονική) και την ανάπτυξη δημόσιων υπηρεσιών όπως μπαρ, καταστήματα. και εστιατόρια. Προς το παρόν, το έργο έχει τεθεί στο ράφι.
Παγκόσμιο Κύπελλο 1990
Το στάδιο ήταν ένας από τα γήπεδα διεξαγωγής του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1990, στο οποίο διεξήχθησαν οι ακόλουθοι αγώνες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Ιταλία Κατηγορία:Στάδια πολλαπλών χρήσεων στην Ιταλία Κατηγορία:Στάδια Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 1990 Κατηγορία:Ελλάς Βερόνα
Ύβλα η Ηραία
Η Ύβλα η Ηραία ήταν αρχαία πόλη της Σικελίας. Η τοποθεσία της ήταν στη σημερινή Ibla, στην κοινότητα της Ραγκούζα. Υπήρχαν τουλάχιστον τρεις (και πιθανώς έως και πέντε) πόλεις με το όνομα «Ύβλα» στη Σικελία, οι οποίες συχνά συγχέονται μεταξύ τους και μερικές φορές είναι πολύ δύσκολο να διακριθούν.
Ιστορία
Η Ύβλα η Ηραία ονομάζεται από τον Στέφανο τον Βυζάντιο «̔́̂Υβλα ἡ ἐλάττων», σε διάκριση με την Ύδρα Μεγίστη, και της δίνεται το προσωνύμιο «Ἥρα» ή «Ἡραία». Από τις πόλεις της Σικελίας που φέρουν το όνομα Ύβλα, είναι η λιγότερο γνωστή από αρχαίες πηγές. Δεν υπάρχει υπαινιγμός για αυτήν στον Παυσανία, ο οποίος διακρίνει τη «Μείζονα» από την «Ελάττονα», ούτε σε κανέναν άλλο γεωγράφο: βρίσκουμε όμως στα «Δρομολόγια» του Αντωνίνου μια πόλη Ύβλα, τοποθετημένη στον δρόμο από τις Συρακούσες προς το Ακράγαντα, που σίγουρα διαφέρει τόσο από τη Μείζονα Ύβλα, όσο και από την Ελάττονα (και από τα Μέγαρα Υβλαία και από την Ύβλα τη Γελεάτι που μπορεί να ταιριάζουν με αυτές), και ως εκ τούτου δεν μπορεί παρά να είναι η τρίτη Ύβλα του Στεφάνου. Βρίσκεται 18 μίλια από τις Άκρες (σύγχρονο Palazzolo). (Itinerarium Antonini Augusti, σελ. 89, Χάρτης Πόιτινγκερ). Ένα απόσπασμα στο οποίο ο Κικέρων μιλά για μια πόλη που ονομάζεται «Ήρα», στη Σικελία (ad Att. ii. 1. § 5), πιστεύεται ότι αναφέρεται σε αυτήν την πόλη, αλλά η θεωρία αυτή είναι πολύ αμφίβολη.
Πηγές
Κατηγορία:Μεγάλη Ελλάδα Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Σικελία
Φώτιος Σαχλός
Ο Φώτιος Σαχλός (1902-1980) ήταν δικηγόρος και βουλευτής Λέσβου.
Γεννήθηκε στην Ερεσό της Λέσβου. Εξελέγη βουλευτής Λέσβου στις εκλογές της 31ης Μαρτίου 1946 με το ψηφοδέλτιο της Ηνωμένης Παρατάξεως Εθνικοφρόνων με 4513 σταυρούς. Συμμετείχε στις εκλογές της 5ης Μαρτίου 1950 με το Λαϊκόν Κόμμα και πήρε 2168 ψήφους χωρίς να εκλεγεί. Το 1955 προσχώρησε στο Κόμμα Προοδευτικών και υπήρξε υποψήφιος του στις εκλογές του 1956 με 352 ψήφους, του 1958 με 447 ψήφους και του 1963 με 332 ψήφους.
Εκτελέσεις Πολωνών καθηγητών και επιστημόνων στο Λβουφ
thumb|Αποκαλυπτήρια του μνημείου στους λόφους Wuleckie στις 3 Ιουλίου 2011 thumb|Τιμητική πλάκα για τους δολοφονηθέντες καθηγητές στο Ινστιτούτο Βιοχημείας και Βιοφυσικής της Πολωνικής Ακαδημίας Επιστημών, στη Βαρσοβία
Τον Ιούλιο του 1941 εκτελέστηκαν στο Λβοφ (σήμερα στην Ουκρανία, Λβιβ) περισσότεροι από 20 Πολωνοί καθηγητές πανεπιστημίου και επιστήμονες, από τις ναζιστικές δυνάμεις κατοχής. Μαζί εκτελέστηκαν και αρκετά μέλη των οικογενειών τους. Δολοφονώντας σημαντικά μέλη της πολωνικής διανόησης, το ναζιστικό καθεστώς ήθελε να εμποδίσει την αντιναζιστική δραστηριότητα στην περιοχή και να αποδυναμώσει την πολωνική αντίσταση.
Παραπομπές
Πολωνοι καθηγητες Εκτελεσεις Πολωνων Κατηγορία:Αντιπολωνικό αίσθημα στην Ευρώπη Κατηγορία:Διωγμός Πολωνών
Κλίμα της Ρωσίας
Το κλίμα της Ρωσίας διαμορφώνεται κάτω από την επίδραση διάφορων καθοριστικών παραγόντων. Το τεράστιο μέγεθος της χώρας και η απομόνωση πολλών περιοχών από τη θάλασσα, έχει ως αποτέλεσμα την κυριαρχία του ηπειρωτικού κλίματος, το οποίο επικρατεί στην Ευρωπαϊκή και Ασιατική Ρωσία, εκτός από την τούνδρα και τις ακραίες νοτιοανατολικές περιοχές. Τα βουνά στα νότια παρεμποδίζουν τη ροή θερμών αέριων μαζών από τον Ινδικό Ωκεανό. Οι πεδιάδες στα δυτικά και βόρεια κάνουν τη χώρα ανοιχτή σε επιρροές της Αρκτικής και του Ατλαντικού. μικρογραφία|400x400εσ|Κλιματικοί τύποι της Ρωσίας
Δυναμική
Λόγω της μέτριας επίδρασης του Ατλαντικού ή του Ειρηνικού, οι περισσότερες περιοχές της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ρωσία, στα νότια της Δυτικής Σιβηρίας και στα νότια της Ρωσικής Άπω Ανατολής, συμπεριλαμβανομένης της Μόσχας και της Αγίας Πετρούπολης, έχουν υγρό μεσογειακό κλίμα. (Τύποι Dfb, Dfa, Dwb, Dwa σύμφωνα με την κλιματική ταξινόμηση Κέππεν). Οι περισσότερες περιοχές της Βόρειας Ευρωπαϊκής Ρωσίας και της Σιβηρίας, ανάμεσα στη Σκανδιναβική χερσόνησο και τον Ειρηνικό Ωκεανό έχουν υποαρκτικό κλίμα με εξαιρετικά σοβαρούς χειμώνες (τύποι Dfd, Dwd) στις εσωτερικές περιοχές της Βορειοανατολικής Σιβηρίας (ως επί το πλείστον στη Δημοκρατία των Σαχά, όπου έχει καταγραφεί η χαμηλότερη θερμοκρασία στη Ρωσία, -69 °C), και πιο μέτρια, σε άλλες περιοχές (τύποι Dwc, Dfc).