cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κίδαρις Ξάνθης
Η Κίδαρις είναι μικρό ορεινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης.
Τίγρη
Κατανομή ανά κράτος
Μπανγκλαντές, Μπουτάν, Καμπότζη, Κίνα (Anhui - Περιφερειακά εξαφανισμένο (ΠΕ), Πεκίνο - Τοπικά εξαφανισμένο (ΤΕ), Chongqing - (ΠΕ), Φουτσιάν - Ενδεχομένως εξαφανισμένο (ΕΕ), Γκουανγκντόνγκ - (ΕΕ), Guangxi - (ΠΕ), Κουεϊτσόου - (ΠΕ), Χεμπέι - (ΠΕ), Χεϊλονγκτσιάνγκ, Χενάν - (ΠΕ), Χουμπέι - (ΠΕ), Χουνάν - (ΕΕ), Τσιανγκσού -(ΠΕ), Τσιανγκσί - (ΕΕ), Jilin, Λιαονίνγκ - (ΠΕ), Σαανσί - (ΕΕ), Σαντόνγκ - (ΠΕ), Σαγκάη - (ΤΕ), Σανξί - (ΠΕ), Σιτσουάν - (ΠΕ), Tianjin - (ΠΕ), Θιβέτ, Σιντζιάνγκ - (ΠΕ), Γιουνάν, Τσετσιάνγκ - (ΕΕ)), Ινδία, Ινδονησία (Μπαλί - (ΤΕ), Ιάβα - (ΠΕ), Σουμάτρα), Λάος, Μαλαισία (χερσόνησος της Μαλαισίας), Μιανμάρ, Νεπάλ, Ρωσία, Ταϊλάνδη, Βιετνάμ, Βόρεια Κορέα - (ΕΕ): Εξαφανισμένο: Αφγανιστάν, Ιράν, Καζακστάν, Κιργιστάν, Πακιστάν, Σιγκαπούρη, Τατζικιστάν, Τουρκία, Τουρκμενιστάν, Ουζμπεκιστάν Πηγή:
Βιότοπος
Οι τίγρεις μπορούν να καταλαμβάνουν ένα ευρύ φάσμα ενδιαιτημάτων, αλλά απαιτούν σχεδόν πάντοτε, επαρκή φυτική κάλυψη, γειτνίαση με το νερό και, σχετική αφθονία θηραμάτων. Οι πληθυσμοί της ινδικής υποηπείρου ζουν σε πολλούς τύπους δασών, συμπεριλαμβανομένων των υγρών, αειθαλών και ημιαειθαλών δασών του Άσαμ και της ανατολικής Βεγγάλης. Επίσης συχνάζουν στα βαλτώδη μαγκρόβια δάση του Δέλτα του Γάγγη, το δάσος φυλλοβόλων του Νεπάλ, και τα δάση ακανθωτών ειδών των δυτικών Γκατς. Σε διάφορα τμήματα της περιοχής τους, επίσης, κατοικούν ή έχουν κατοικήσει στα μερικώς ανοικτά λιβάδια και τη σαβάνα, καθώς και στα δάση της τάιγκας και βραχώδεις οικοτόπους. Σε σύγκριση με το λιοντάρι, η τίγρη προτιμά πυκνότερη βλάστηση, στην οποία ο καμουφλάζ-χρωματισμός της ταιριάζει ιδανικά και, όπου ένα μοναχικό αρπακτικό δεν βρίσκεται σε μειονεκτική θέση σε σχέση με άλλα αιλουροειδή που κινούνται κοπαδιαστά. Μια περαιτέρω απαίτηση των βιοτόπων των τίγρεων, είναι η θέση των κατάλληλα απομονωμένων περιοχών φωλιάσματος, που μπορεί να περιλαμβάνει σπηλιές, μεγάλα κοίλα δέντρα, ή πυκνή βλάστηση. Οι τίγρεις συνήθως παραμένουν σε περιοχές κάτω των 2.000 μέτρων. Στο Καζακστάν, τα ζώα εντοπίζονται κατά καιρούς στα 2.500 μ., ενώ στα Ιμαλάια εντοπίστηκαν ακόμη και σε ύψος 4.000 μ., και φωτογραφίες ατόμων μέχρι τα 4.500 μ. έχουν τραβηχτεί στο Μπουτάν.
Βελίκο Τάρνοβο
Κατά το Μεσαίωνα το χωριό ήταν μία από τις εστίες του Ευρωπαϊκού πολιτισμού και έδωσε το όνομά της στην αρχιτεκτονική και τη ζωγραφική της Καλλιτεχνικής Σχολής του Τίρνοβο και στη φιλολογία. Το Βελίκο Τίρνοβο είναι σημαντικό διοικητικό, οικονομικό, εκπαιδευτικό και πολιτιστικό κέντρο της Βόρειας Βουλγαρίας.
Τίγρη
Γενικά μορφολογικά χαρακτηριστικά
Οι τίγρεις διαθέτουν εξαιρετικά μυώδες σώμα, με ιδιαίτερα ισχυρά εμπρόσθια άκρα και μεγάλο κρανίο. Ο χρωματισμός της γούνας τους ποικίλλει μεταξύ των αποχρώσεων του πορτοκαλί ή καφέ, με λευκές κεντρικές περιοχές και διακριτές μαύρες ρίγες. Τα πρόσωπά τους έχουν μακριά μουστάκια (whiskers), ιδιαίτερα μεγάλα στα αρσενικά. Οι κόρες των οφθαλμών είναι κυκλικές με κίτρινες ίριδες. Τα μικρά, στρογγυλεμένα αυτιά έχουν μαύρα σημάδια στο πίσω μέρος, τα οποία περιβάλλουν μια λευκή κηλίδα. Αυτές οι κηλίδες, που ονομάζονται οφθαλμίσκοι (ocelli), διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην επικοινωνία εντός του εκάστοτε πληθυσμού. Υπάρχει μια ευδιάκριτη σκοτεινόχρωμη εγκάρσια λωρίδα που εκτείνεται από το κεφάλι και πάνω από το σώμα, μέχρι την άκρη της ουράς έτσι, ώστε η τελευταία να φαίνεται «κουλουριασμένη» (curled).
Ρίγες
Το μοτίβο των καθέτων λωρίδων είναι μοναδικό για κάθε ζώο και, αυτές οι ξεχωριστές σημάνσεις, μπορούν να χρησιμοποιηθούν από τους ερευνητές για την αναγνώριση ατόμων (τόσο στην άγρια κατάσταση όσο και στην αιχμαλωσία), με τον ίδιο τρόπο όπως τα δακτυλικά αποτυπώματα χρησιμοποιούνται για την ταυτοποίηση στον άνθρωπο. Είναι τις περισσότερες φορές μαύρες, αλλά στο P. t. altaica, έχει διάφορες αποχρώσεις του καφέ, ιδιαίτερα στα πλευρά, στους μηρούς και το εμπρόσθιο τμήμα της ουράς, ενώ παραμένουν μαύρες στο κεφάλι, τη ράχη και το οπίσθιο τμήμα της ουράς. Σε κάποια υποείδη, οι ρίγες είναι υποβαθμισμένες στην περιοχή των ώμων, στα μπροστινά πόδια και στο θώρακα. Στο υποείδος P. t. sumatrae, έχουν τη μορφή κηλίδων στα άκρα τους, ενώ αχνές γραμμές από μικρά, σκούρα σημάδια μεταξύ των κανονικών ριγών, μπορεί να υπάρχουν στη ράχη, στα πλευρά και στα πίσω πόδια.
Ο ρόλος τους είναι παραλλακτικός (καμουφλάζ), για να βοηθούν τις τίγρεις να κρύβονται μέσα στις σκιερές θέσεις και το ψηλό χορτάρι του περιβάλλοντος χώρου, καθώς ελλοχεύουν το θήραμά τους. Πρακτικά, είναι πολύ δύσκολο να ξεχωρίσει μια τίγρη μέσα στη βλάστηση, ιδιαίτερα όταν υπάρχουν μακρόστενα και λεπτά φύλλα, τα οποία «αναμιγνύονται» με τις παράλληλες ρίγες του σώματος. Μόνον η τίγρη της Σιβηρίας, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια του χειμώνα, ξεχωρίζει στο μονότονο, χιονισμένο τοπίο, αυτό όμως δεν ισχύει στις άλλες εποχές:
Γούνα
Το βασικό χρώμα της γούνας ποικίλλει από ξανθό-πορτοκαλί μέχρι κανελλί-καφέ στα υποείδη που ζουν νότια, ενώ είναι ωχρό-πορτοκαλί έως σκούρο-πορτοκαλί στους βόρειους πληθυσμούς. Ο χρωματισμός της κοιλιάς είναι συνήθως υπόλευκος, αλλά σε κάποιους νότιους πληθυσμούς, υπάρχει κάποια απόχρωση όμοια με της γούνας. Γενικά, ανοικτότερα χρωματισμένα είναι τα άτομα της τίγρης της Σιβηρίας, αν και, πολλές τίγρεις της Βεγγάλης από τη βόρεια ή κεντρική Ινδία είναι σχεδόν εξίσου φωτεινές σε χρώμα.
Οι τρίχες της γούνας είναι κοντές, με μήκος 0,7-2 εκ. στη ράχη και 1,5-3,5 εκ. στην κοιλιά για όλα τα υποείδη, πλην του P. t. altaica στο οποίο, ιδιαίτερα το χειμώνα έχουν μήκος 4-6 εκ. στη ράχη και 7-10,5 εκ. στην κοιλιά. Τουλάχιστον στους ζωολογικούς κήπους, όπου μπορεί να υπάρξει λεπτομερής παρατήρηση, όλα τα υποείδη μπορούν να αναπτύξουν ένα «χειμερινό παλτό», με το μήκος της τρίχας και την πυκνότητα, να διαφέρουν ανάμεσα στα υποείδη και, ανάλογα με τις κλιματικές συνθήκες. Το καλοκαίρι η γούνα είναι πολύ μικρότερη και λιγότερο πυκνή, ειδικά στο σιβηρικό υποείδος. Η πυκνότητα των τριχών είναι περίπου 1.800 τρίχες ανά τετραγωνικό εκατοστό στις τίγρεις της Βεγγάλης και 3.200 τρίχες στις τίγρεις της Σιβηρίας το χειμώνα, συγκρίσιμη με εκείνη των λεοπαρδάλεων (συγκριτικά ο λύγκας μπορεί να φθάσει σε πυκνότητα τις 9.000 τρίχες ανά τετραγωνικό εκατοστό). Την άνοιξη, η μακριά γούνα του χειμώνα, αντικαθίσταται από άλλη κοντύτερη, αλλά για τις τίγρεις της Ινδίας, αυτό δεν είναι απολύτως σαφές.
Μέγεθος
Η τίγρη ποικίλλει σε μέγεθος περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο αιλουροειδές, ακόμη και από την ποικιλόμορφη λεοπάρδαλη και, ιδιαίτερα από το λιοντάρι. Τα υποείδη P. t. tigris και P. t. altaica, αποτελούν τα μεγαλύτερα αιλουροειδή που ζουν σήμερα και, μαζί με το εξαφανισμένο P. t. virgata, συγκαταλέγονται μεταξύ των μεγαλύτερων που υπήρξαν ποτέ. Ένα μέσο ενήλικο αρσενικό άτομο από τη βόρεια Ινδία ή τη Σιβηρία υπερτερεί από ένα μέσο ενήλικο αρσενικό λιοντάρι κατά περίπου 45,5 κιλά. Βέβαια, τα θηλυκά υπολείπονται σε μήκος και βάρος από τα αρσενικά: έχουν μέσο μήκος 200-275 εκατοστά και ζυγίζουν 65-167 κιλά, κατά μέσον όρο, με ένα μέγιστο μήκος κρανίου που κυμαίνεται από 26,8 έως 31,8 εκ. Τα αρσενικά κυμαίνονται σε μέγεθος από 250 έως 390 εκ. και ζυγίζουν από 90-306 κιλά, με μέγιστο μήκος κρανίου από 31,6 έως 38,3 εκ.
Το μέγεθος σώματος των διαφορετικών πληθυσμών φαίνεται να συσχετίζεται με την κλιματική συνιστώσα του Κανόνα του Μπέργκμαν και, μπορεί να εξηγηθεί από το φαινόμενο της θερμορρύθμισης. Οι μεγάλες αρσενικές τίγρεις της Σιβηρίας (βλ. Υποείδη) μπορεί να φτάσουν σε συνολικό μήκος άνω των 3,5 μέτρων και να ζυγίζουν μέχρι 306 κιλά, σημαντικά μεγαλύτερα μεγέθη από τα μικρότερα υποείδη, όπως την τίγρη της Σουμάτρας, που φθάνει σε σωματικό βάρος από 75 έως 140 κιλά. Βέβαια, η ουρά συμμετέχει κατά ένα ικανοποιητικό ποσοστό στο ολικό μήκος σώματος, από 0,6 έως 1,1 μέτρα, ενώ το ύψος στην περιοχή του ώμου κυμαίνεται από 0,7 έως 1,22 μέτρα.
Γενικά, τα θηλυκά είναι μικρότερα από τα αρσενικά σε κάθε υποείδος, με τη διαφορά μεγέθους να είναι μεγαλύτερη στα μεγαλύτερα υποείδη και, τα αρσενικά να ζυγίζουν 1,7 φορές περισσότερο από ό,τι τα θηλυκά. Επιπλέον, οι αρσενικές τίγρεις έχουν πλατύτερα «μαξιλαράκια» στα πέλματα των μπροστινών άκρων από τα θηλυκά. Μάλιστα, αυτό το στοιχείο βοηθάει επί πλέον στον καθορισμό του φύλου.
Διάφορα
Ο σκελετός της τίγρης είναι ένας τυπικός σκελετός «γάτας» σε μεγέθυνση και, μοιάζει πολύ με εκείνον του λιονταριού. Μόνο το βραχιόνιο οστό εμφανίζει κάποιες διαφορές. Η σπονδυλική στήλη αποτελείται από 55-56 σπονδύλους, ενώ ο θώρακας έχει 13 ζεύγη πλευρών. Μια καρδιά τίγρης ζυγίζει περίπου 600 έως 1.100 γραμμάρια, ενώ το έντερο είναι περίπου 7 μέτρα. Η τίγρη της Σιβηρίας κατά τον χειμώνα έχει ένα παχύ στρώμα λίπους, του οποίου το πάχος στις λαγόνες είναι περίπου 5 εκατοστά.
Το κρανίο της τίγρης είναι παρόμοιο με εκείνο του λιονταριού, αν και η μπροστινή περιοχή του δεν είναι συνήθως τόσο συμπιεσμένη ή πεπλατυσμένη, ενώ η οπισθοκογχική περιοχή είναι ελαφρώς μεγαλύτερη. Επίσης, το κρανίο του λιονταριού έχει ευρύτερα ρινικά ανοίγματα. Ωστόσο, λόγω της κυμαινόμενης διακύμανσης του κρανίου στα δύο ζώα, συνήθως μόνο η δομή της κάτω γνάθου μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως αξιόπιστος διαγνωστικός δείκτης.
Τα μπροστινά πόδια έχουν 5 δάκτυλα, από τα οποία το μεγάλο (pollex), είναι υπερυψωμένο σε σχέση με τα άλλα και δεν έρχεται σε επαφή με το έδαφος. Τα πίσω πόδια έχουν 4 δάκτυλα, με το μεγάλο (hallux) να λείπει. Όλα τα δάκτυλα φέρουν μεγάλους, καμπυλωτούς και πλευρικά συμπιεσμένους όνυχες 8-10 εκατοστών, που είναι συσταλτοί προς τη θήκη τους και, εξάγονται μέσω της ακραίας ονυχοφόρας φάλαγγας μόνο για τη σύλληψη της λείας και για την άμυνα. Πάντως, τα νύχια αντικαθίστανται τακτικά. Πρώτα «ξεφλουδίζουν» σε στρώματα και στη συνέχεια πέφτουν, ενώ νέα «φυτρώνουν» από κάτω. thumb|right|300px|Οι άνω [[Κυνόδοντας|κυνόδοντες μιας σιβηρικής τίγρης]] Οι οδόντες της τίγρης είναι εξαιρετικά ισχυροί, με τους κυνόδοντες να είναι μακρείς και ελαφρά καμπυλωτοί. Το μήκος τους είναι το μεγαλύτερο από όλων των σύγχρονων αιλουροειδών, περίπου 7,45 εκ. κατά μέσον όρο στο υποείδος P. t. altaica, αλλά μπορεί να φθάσουν και τα 9 εκ. Οι κυνόδοντες της κάτω γνάθου είναι ελαφρά μικρότεροι. Ο δεύτερος άνω προγόμφιος και ο μοναδικός άνω γομφίος έχουν μικρό μέγεθος και μικρό λειτουργικό ρόλο, γι’ αυτό και μερικές φορές απουσιάζουν. Η μόνιμη οδοντοφυΐα της τίγρης περιλαμβάνει 30 συνολικά δόντια.
Η μύτη της τίγρης είναι γενικά ροζ, αλλά δείχνει με το πέρασμα της ηλικίας μικρές μαύρες κουκίδες.
Σωζόμενα
Σήμερα, είναι καταχωρημένα 9 υποείδη τίγρης, 3 από τα οποία έχουν εξαφανιστεί. Η ιστορική τους κατανομή στο Μπανγκλαντές, τη Σιβηρία, το Ιράν, το Αφγανιστάν, την Ινδία, την Κίνα και τη νοτιοανατολική Ασία, μεταξύ των οποίων και 3 νησιά της Ινδονησίας, έχει μειωθεί και εξακολουθεί να μειώνεται σημαντικά. Τα σωζόμενα υποείδη, αναφέρονται κατά φθίνουσα σειρά -άγριου πληθυσμού:
Εξαφανισμένα (ΕΧ)
Πηγή: Mazák Vratislav, Panthera tigris, in Mammalian Species, No 152, pp. 1–8, 1981, (τα μήκη σε εκατοστά, το βάρος σε κιλά)
Σημειώσεις επί των υποειδών
thumb|right|300px|Τίγρη της Βεγγάλης P. t. tigris
Το 1972, το Project Tiger ιδρύθηκε στην Ινδία με στόχο την εξασφάλιση ενός βιώσιμου πληθυσμού των τίγρεων της χώρας και διατήρηση των περιοχών οικολογικής σημασίας, ως φυσική κληρονομιά (natural heritage) για τον άνθρωπο. Αλλά η παράνομη ζήτηση για τα οστά και άλλα μέρη του σώματος για χρήση στην παραδοσιακή κινεζική ιατρική είναι ο λόγος για την αδυσώπητη λαθροθηρία τους. Μεταξύ 1994-2009, η Εταιρεία Προστασίας Άγριας Ζωής της Ινδίας έχει καταγράψει 893 περιστατικά θανάτων στην Ινδία, που είναι μόλις ένα κλάσμα της πραγματικής λαθροθηρίας και του παράνομου εμπορίου μερών της τίγρης κατά τη διάρκεια αυτών των ετών. Μια περιοχή ιδιαίτερου περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος, είναι το περίφημο συγκρότημα οικοσυστημάτων TAL (Terai Arc), στoyς πρόποδες των Ιμαλαΐων στη βόρεια Ινδία και το νότιο Νεπάλ, όπου 11 προστατευόμενες περιοχές που περιλαμβάνουν ξηρά δάση στους πρόποδες και σαβάνες με υψηλή βλάστηση, παρέχουν καταφύγιο στις τίγρεις σε ένα χώρο 49.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Στόχος είναι η διαχείριση του πληθυσμού των τίγρεων ως ενιαίο μεταπληθυσμό (metapopulation), η διασπορά του οποίου μέσα στον πυρήνα του καταφυγίου μπορεί να βοηθήσει στην διατήρηση της γενετικής, δημογραφικής και οικολογικής ακεραιότητας και, επίσης, να διασφαλιστεί ότι, η διατήρηση των ειδών και των οικοτόπων, θα ενσωματωθεί στο θεματολόγιο της αγροτικής ανάπτυξης. Στο Νεπάλ, έχει αναπτυχθεί ένα τουριστικό πρότυπο-μοντέλο που έχει ως βάση τον τουρισμό, με ιδιαίτερη έμφαση στην ανταλλαγή οφελών με τους ντόπιους και στην αναγέννηση των υποβαθμισμένων δασών. Η προσέγγιση ήταν επιτυχής όσον αφορά στη μείωση της λαθροθηρίας, την αποκατάσταση των οικοτόπων, καθώς και τη δημιουργία μιας τοπικής εκλεγμένης αντιπροσωπείας για τη διατήρηση της. thumb|left|240px|Τίγρη της Ινδοκίνας P. t. corbetti thumb|right|240px|Τίγρη της Μαλαισίας P. t. jacksoni thumb|left|240px|Τίγρη της Σουμάτρας P. t. sumatrae Η τίγρη της Σουμάτρας είναι διακριτή από τις άλλες τίγρεις, τόσο από γενετική όσο και μορφολογική άποψη. Πρόσφατες γενετικές μελέτες απεκάλυψαν την παρουσία μοναδικών γενετικών δεικτών, που δείχνουν ότι μπορεί να εξελιχθεί σε ένα ξεχωριστό είδος, εάν δεν εξαφανιστεί, βέβαια. Αυτό έχει οδηγήσει σε προτάσεις, ώστε η τίγρη της Σουμάτρας να πρέπει να έχει μεγαλύτερη προτεραιότητα για διατήρηση από οποιοδήποτε άλλο υποείδος. Ενώ η καταστροφή των ενδιαιτημάτων είναι η κύρια απειλή για τον υπάρχοντα πληθυσμό της τίγρης (η υλοτομία συνεχίζεται ακόμα και στα υποτιθέμενα προστατευόμενα εθνικά πάρκα), 66 τίγρεις πυροβολήθηκαν θανάσιμα μεταξύ 1998 και 2000, ή σχεδόν το 20% του συνολικού πληθυσμού. thumb|right|300px|[[Τίγρη της Σιβηρίας Panthera tigris altaica]] thumb|left|240px|Τίγρη της Νότιας Κίνας P. t. amoyensis thumb|right|240px|[[Τίγρη του Μπαλί P. t. balica πυροβολημένη το 1911]] thumb|left|240px|[[Τίγρη της Κασπίας P. t. virgata σε φωτογραφία του 1899]] thumb|right|240px|[[Τίγρη της Ιάβας P. t. sondaica σε φωτογραφία του 1938]]
Υβρίδια
thumb|left|340px|Ζευγάρι λεοντοτίγρεων σε ζωολογικό κήπο Ο υβριδισμός μεταξύ των μεγάλων αιλουροειδών, συμπεριλαμβανομένης της τίγρης, έγιναν για πρώτη φορά κατανοητές κατά τον 19ο αιώνα, όταν οι ζωολογικοί κήποι έδειξαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον και επεδίωξαν τη δημιουργία «παραδοξοτήτων», με απώτερο σκοπό το κέρδος. Το λιοντάρι είναι γνωστό ότι μπορεί να διασταυρωθεί με τίγρεις, ιδιαίτερα με τα υποείδη 1 και 5 (βλ. Υποείδη). Τα παραγόμενα υβρίδια έχουν τις χαρακτηριστικές ονομασίες τιγρολέοντες (tigons) ή λεοντοτίγρεις (ligers). Τέτοια υβρίδια ήταν κάποτε ευρέως διαδεδομένα σε ζωολογικούς κήπους, αλλά αυτό τώρα αποθαρρύνεται λόγω της έμφασης στη διατήρηση των ειδών και υποειδών. Ωστόσο, υβρίδια εξακολουθούν να δημιουργούνται και να εκτρέφονται σε ιδιωτικά θηριοτροφεία και σε ζωολογικούς κήπους στην Κίνα. Η λεοντοτίγρη (liger) είναι ο καρπός μεταξύ ενός αρσενικού λιονταριού και μιας τίγρης. Επειδή το λιοντάρι-πατέρας εισάγει ένα γονίδιο που ευνοεί την ανάπτυξη, αλλά το ομόλογο γονίδιο αναστολής της ανάπτυξης από την τίγρη-μητέρα απουσιάζει, οι λεοντοτίγρεις έχουν μέγεθος μεγαλύτερο από τους δύο γονείς. Μοιράζονται φυσικές και ηθολογικές ιδιότητες και από τους δύο γονείς, όπως κηλίδες και ρίγες (τίγρη) σε αμμόχρωμο φόντο (λιοντάρι). Η αρσενική λεοντοτίγρη είναι στείρα, αλλά η θηλυκή είναι συχνά γόνιμη. Τα αρσενικά εμφανίζουν πιθανότητα 50%, περίπου, να έχουν χαίτη, αλλά ακόμα και αν αυτό συμβεί, οι χαίτες τους θα έχουν περίπου το μισό μέγεθος από αυτό ενός καθαρού λιονταριού. Πάντως έχουν εξαιρετικά μεγάλα βιομετρικά μεγέθη, με το σώμα τους να αγγίζει τα 4 μέτρα σε μήκος και το βάρος τους να ξεπερνάει τα 400 κιλά (!) Ο τιγρολέων (tigon) είναι λιγότερο συνηθισμένος στους ζωολογικούς κήπους και, αποτελεί το προϊόν διασταύρωσης μεταξύ μιας αρσενικής τίγρης και μιας λέαινας.
Λευκές τίγρεις
thumb|right|300px|[[Λευκή τίγρη της Βεγγάλης]] Ένα πολύ γνωστό αλληλόμορφο γονίδιο είναι η αιτία της δημιουργίας της λευκής τίγρης, ενός ζώου το οποίο είναι σπάνιο στη φύση, αλλά εκτρέφεται ευρέως σε ζωολογικούς κήπους λόγω της δημοτικότητάς του. Τυχόν αναπαραγωγή των λευκών τίγρεων συχνά οδηγεί σε ενδογαμία (επειδή το χαρακτηριστικό είναι υπολειπόμενο). Πολλές πρωτοβουλίες έχουν αναληφθεί για να διασταυρωθούν «κανονικές» με «λευκές» τίγρεις, σε μια προσπάθεια να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα, διότι τέτοια ενδογαμία έχει οδηγήσει σε λευκές τίγρεις με μεγαλύτερη πιθανότητα να γεννηθούν με φυσικά ελαττώματα, όπως στρεβλό υπερώο και σκολίωση. Επιπλέον, τα λευκά άτομα είναι επιρρεπή στην εμφάνιση στραβισμού. Συμπερασματικά, ακόμη και οι φαινομενικά υγιείς λευκές τίγρεις, δεν ζουν όσο οι ομόλογες φυσιολογικές. Η πρώτη καταγραφή λευκών ατόμων έγινε στις αρχές του 19ου αιώνα. και η δημιουργία τους πραγματοποιείται μόνο όταν και οι δύο γονείς φέρουν το σπάνιο προαναφερθέν γονίδιο, το οποίο έχει υπολογιστεί να υπάρχει σε μόνο μία (1) σε κάθε 10.000 γεννήσεις. Πρέπει να τονιστεί ότι η λευκή τίγρη δεν αποτελεί ένα ξεχωριστό υποείδος, αλλά μόνο χρωματική ποικιλία (varietas, variety). Δεδομένου ότι οι μόνες λευκές τίγρεις που έχουν παρατηρηθεί σε άγρια κατάσταση είναι τίγρεις της Βεγγάλης και, όλες οι λευκές τίγρεις σε αιχμαλωσία είναι τουλάχιστον κατά ένα μέρος της Βεγγάλης, το υπολειπόμενο γονίδιο που προκαλεί το λευκό χρωματισμό θεωρείται συνήθως ότι «μεταφέρεται» μόνο από τίγρεις της Βεγγάλης, αν και οι λόγοι γι' αυτό δεν είναι γνωστοί. Πάντως, ουδόλως απειλούνται περισσότερο από ό,τι οι «φυσιολογικές» τίγρεις, κάτι που αποτελεί κοινή παρερμηνεία. Μια άλλη δοξασία είναι οτι, οι λευκές τίγρεις είναι τύπος αλμπίνο, κάτι που δεν ισχύει διότι οι χρωστικές ουσίες στις ρίγες είναι εμφανείς στο σώμα τους. Επίσης, είναι ξεχωριστές, όχι μόνο λόγω της λευκής απόχρωσης τους, αλλά επίσης, διότι έχουν και μπλε -αντί κόκκινα- μάτια
Η Τίγρη της Μάλτας
Η τίγρη της Μάλτας (ή μπλε τίγρη) δεν είναι ξεχωριστό υποείδος, αλλά μία πολύ σπάνια, «έγχρωμη έκδοση» της τίγρης της Νότιας Κίνας, που προέρχεται από μεταλλαγμένο γονίδιο. Έχει ένα θαυμάσιο γκρίζο του σχιστόλιθου (slate grey) χρώμα, με μπλε απόχρωση. Η ονομασία της ποικιλίας φαίνεται να σχετίζεται μόνο με τις μαλτέζικες γάτες, που προέρχονται από το νησί της Μάλτας και, έχουν παρόμοιο χρώμα.
Ζωτικός χώρος
Οι τίγρεις είναι μοναχικά ζώα και συγκεντρώνονται μόνο σε μεταβατική βάση, όταν ειδικές συνθήκες το επιτρέπουν, όπως η αφθονία των τροφίμων. Οριοθετούν και διατηρούν αυστηρά το ζωτικό τους χώρο. Οι ενήλικες και των δύο φύλων που κατοικούν μόνιμα σε μία συγκεκριμένη περιοχή, τείνουν να περιορίζουν τις μετακινήσεις τους εντός των ορίων της, όπου ικανοποιούν τις όποιες ανάγκες τους που, στην περίπτωση των θηλυκών, είναι κυρίως εκείνες των μικρών τους που μεγαλώνουν. Στην περίπτωση που υπάρχουν περισσότερα του ενός άτομα στην ίδια περιοχή, το ένα γνωρίζει καλά τις κινήσεις και τις δραστηριότητες του άλλου. Το μέγεθος του ζωτικού χώρου μιας τίγρης εξαρτάται κυρίως από την αφθονία των θηραμάτων και, στην περίπτωση των αρσενικών, από την πρόσβαση στα θηλυκά. Μια θηλυκή τίγρη μπορεί να κατέχει μια περιοχή 20 τετραγωνικών χιλιομέτρων, ενώ τα εδάφη των αρσενικών είναι πολύ μεγαλύτερα και καλύπτουν 60 έως 100 τ.χ. Επίσης, ο χώρος ενός αρσενικού τείνει να επικαλύπτει τον χώρο αρκετών θηλυκών.
Μοίρασμα της λείας
Οι σχέσεις μεταξύ των ατόμων μπορεί να είναι αρκετά περίπλοκες και, προφανώς οι τίγρεις δεν ακολουθούν κάποιους «κανόνες», όταν πρόκειται για εδαφικά δικαιώματα και παραβίασή τους. Ωστόσο, αν και οι τίγρεις αποφεύγουν τη συνάντηση μεταξύ τους, τόσο οι αρσενικές όσο και οι θηλυκές μπορεί να μοιράζονται τη λεία τους, συνήθως με άτομα του αντίθετου φύλου, ή ακόμη και με μικρά τιγράκια. Υπάρχει καταγεγραμμένη περίπτωση που, ένα αρσενικό μοιραζόταν τη λεία του με δύο θηλυκά και τέσσερα μικρά. Τα θηλυκά, τις περισσότερες φορές, δεν αφήνουν τα αρσενικά να πλησιάσουν τα μικρά τους, αλλά αυτό μπορεί να συμβεί, ιδιαίτερα εάν πρόκειται για τον πατέρα. Αυτή η συμπεριφορά, δεν υφίσταται στα λιοντάρια, που στην πλειονότητα των περιπτώσεων θανατώνουν τους λεοντιδείς, ανεξάρτητα από το εάν πρόκειται για τον πατέρα ή όχι. Επίσης, αντίθετα με τα αρσενικά λιοντάρια, οι αρσενικές τίγρεις επιτρέπουν στα θηλυκά και στα μικρά να τραφούν πρώτα από τη λεία και, φαίνεται να συμπεριφέρονται σχετικά φιλικά όταν την μοιράζονται, σε αντίθεση με τα λιοντάρια, τα οποία τείνουν να καυγαδίζουν ή και να μάχονται μεταξύ τους. Επιπλέον, έχουν παρατηρηθεί και περιπτώσεις που, «ξένες» τίγρεις συμμετέχουν στο μοίρασμα της λείας.
Ζωτικός χώρος
Όταν οι νεαρές θηλυκές τίγρεις οριοθετήσουν μία επικράτεια, έχουν την τάση να το κάνουν, αρκετά κοντά στην περιοχή της μητέρας τους. Η αλληλοεπικάλυψη μεταξύ του δικού τους εδάφους και εκείνου της μητέρας, τείνει να μειώνεται με το πέρασμα του χρόνου. Τα αρσενικά, ωστόσο, περιπλανώνται πιο πέρα από τα θηλυκά αδέλφια τους, και οριοθετούν σε νεαρότερη ηλικία τη δική τους περιοχή. Ένα νεαρό αρσενικό θα εγκατασταθεί σε μια περιοχή, είτε μέσω της αναζήτησης εδάφους που δεν έχει καταληφθεί από άλλα αρσενικά, είτε μένει παροδικά στο έδαφος κάποιου άλλου αρσενικού, μέχρι να ενηλικιωθεί, να δυναμώσει και να διεκδικήσει πλέον την περιοχή από τον κάτοχό της. Δεν είναι τυχαίο ότι, το υψηλότερο ποσοστό θνησιμότητας -30-35% ετησίως- μεταξύ των ενηλίκων τίγρεων, εμφανίζεται σε νεαρά αρσενικά που έχουν εγκαταλείψει προσφάτως το γενέθλιο χώρο τους, αναζητώντας τα δικά τους εδάφη. thumb|left|300px|Δύο άτομα σε... ανταλλαγή φιλοφρονήσεων Γενικά, οι αρσενικές τίγρεις είναι πιο «αδιάλλακτες» ως προς άλλα αρσενικά στο έδαφός τους, από ό,τι οι θηλυκές ως προς άλλα θηλυκά. Σε μεγάλο ποσοστό, ωστόσο, οι εδαφικές διαφορές συνήθως επιλύονται με επιδείξεις εκφοβισμού, παρά με αληθινές μάχες. Τέτοιες επιδείξεις έχουν συχνά παρατηρηθεί, όπως εκείνες κατά τις οποίες η υποδεέστερη τίγρη αποδέχεται την ήττα της, γυρνώντας ανάσκελα και δείχνοντας την κοιλιά της, μια στάση που δηλώνει υποταγή. Όταν εδραιώσει την κυριαρχία του, ένα αρσενικό μπορεί να ανεχθεί πραγματικά ένα «υποδεέστερο» άτομο εντός του ζωτικού του χώρου, εφόσον βέβαια δεν πλησιάζουν πολύ μεταξύ τους. Πάντως οι πιο βίαιες διαμάχες τείνουν να συμβαίνουν ανάμεσα σε δύο αρσενικά, όταν ένα θηλυκό βρίσκεται σε οίστρο και, τότε, μπορεί να επακολουθήσει ο θανάσιμος τραυματισμός ενός από τα αρσενικά, αν και αυτό συμβαίνει σπάνια.
Για την οριοθέτηση της περιοχής του, το αρσενικό «ψεκάζει» τα δέντρα με ούρα και εκκρίσεις αδένων του πρωκτού, αλλά μπορεί, επίσης, να σηματοδοτεί τα μονοπάτια απ’ όπου περνάει, με περιττώματα. thumb|right|300px|Αρσενική τίγρη της Σουμάτρας που παρουσιάζει αντίδραση φλέμεν
Βρυχηθμός
Όπως και τα άλλα αιλουροειδή του γένους Panthera, οι τίγρεις μπορούν να βρυχώνται, τόσο για επιθετικούς όσο και για μη επιθετικούς λόγους. Άλλες φωνητικές επικοινωνίες της τίγρης περιλαμβάνουν στεναγμούς, σφυρίγματα, γρυλισμούς και, βέβαια, πουρπουρίσματα, όπως όλες οι γάτες.
Παρακολούθηση των τίγρεων
Οι τίγρεις σε άγρια κατάσταση, έχουν μελετηθεί χρησιμοποιώντας μια ποικιλία τεχνικών. Οι πληθυσμοί τους κατά το παρελθόν, υπολογίζονταν χρησιμοποιώντας εκμαγεία των ιχνών των πελμάτων τους, αλλά η μέθοδος αυτή είχε επικριθεί, ως ανακριβής. Κατόπιν, έγιναν προσπάθειες να χρησιμοποιηθούν φωτογραφικές κάμερες «παγίδευσης». Νεότερες τεχνικές που βασίζονται στο DNA από τα περιττώματά τους, είναι επίσης στο στάδιο της αξιολόγησης. Τα ραδιοκολάρα αποτελούν, επίσης, μια δημοφιλή προσέγγιση για τον εντοπισμό και τη μελέτη τους στην άγρια φύση.
Τροφή
Στη φύση, οι τίγρεις τρέφονται κυρίως με μεγάλα και μεσαίου μεγέθους ζώα και, οι περισσότερες μελέτες δείχνουν, ότι έχουν μια προτίμηση στα ιθαγενή οπληφόρα που ζυγίζουν 90 κιλά τουλάχιστον.
Τα ελάφια σαμπάρ (Rusa unicolor), σίκα (Cervus nippon), τσιτάλ (Axis axis) και μπαρασίνγκα (Rucervus duvaucelii), τα αγριογούρουνα (Sus scrofa), το βοοειδές γκάουρ (Bos gaurus), η αντιλόπη νιλγκάι (Boselaphus tragocamelus), ο άγριος νεροβούβαλος (Bubalus arnee) καθώς και ο εξημερωμένος νεροβούβαλος (Bubalus bubalis), αποτελούν κατά φθίνουσα σειρά προτίμησης, τα αγαπημένα θηράματα της τίγρης στην Ινδία.
Επειδή η τίγρη βρίσκεται στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας, αρκετές φορές επιτίθεται και σε άλλα αρπακτικά, συμπεριλαμβανομένων μεγάλων ειδών, όπως η λεοπάρδαλη και ο πύθωνας. Περιστασιακά επιτίθεται και σε ζώα όπως αρκούδα, και ο κροκόδειλος αλλα σε αυτές τις περιπτώσεις διακινδυνεύει την ζωή της αν η αρκούδα ή ο κροκόδειλος είναι αρκετά μεγάλοι και δυνατοί. Στη Σιβηρία, τα κύρια θηράματα είναι το γουαπίτι της Μαντζουρίας (Cervus canadensis xanthopygus) και το αγριογούρουνο (Sus scrofa), με τα δύο αυτά είδη να αποτελούν σχεδόν το 80% της λείας, ακολουθούμενα από το ελάφι σίκα (Cervus nippon), την άλκη (Alces alces), το ζαρκάδι της Σιβηρίας (Capreolus pygargus) και τη μοσχέλαφο της Σιβηρίας (Moschus moschiferus).
Στη Σουμάτρα, τα κύρια θηράματα είναι τα ελάφια σαμπάρ (Rusa unicolor) και μουντζάκ (Muntiacus vaginalis), το αγριογούρουνο (Sus scrofa) και ο τάπιρος της Μαλαισίας (Tapirus indicus). Όπως πολλά αρπακτικά ζώα, οι τίγρεις είναι οπορτουνιστές θηρευτές, εκμεταλλευόμενες ακόμη και μικρότερη λεία όταν τα μεγάλα θηράματα δεν είναι διαθέσιμα. Έτσι, τρέφονται και με πιθήκους, παγώνια και άλλα μεγάλα πτηνά που απαντώνται στο έδαφος, λαγούς, σκαντζόχοιρους, καθώς και ψάρια.
Οι ενήλικοι ελέφαντες είναι πολύ μεγάλα ζώα ακόμη και για την τίγρη και, σε πιθανή αντιπαράθεση μεταξύ τους, το σαρκοφάγο βγαίνει πάντοτε χαμένο. Το ίδιο ισχύει και για τον, επίσης, τεράστιο ινδικό ρινόκερο (Rhinoceros unicornis), με μία (1) μόνον επίσημη αναφορά θανάτωσης του παχύδερμου από τίγρη. Γενικά, τόσο οι ενήλικες ελέφαντες όσο και οι ενήλικες ρινόκεροι απορρίπτονται ως δυνητική λεία, όχι μόνον λόγω του τεράστιου όγκου τους (ιδιαίτερα για τον ελέφαντα), αλλά και λόγω της επιθετικής τους ιδιοσυγκρασίας και του πολύ παχέος και εξαιρετικά σκληρού δέρματος (ιδιαίτερα στον ρινόκερο). Αυτό, όμως, δεν ισχύει για τα μικρά τους που, αρκετές φορές, όταν μένουν απροστάτευτα, γίνονται εύκολη λεία για το σαρκοφάγο.
Τέλος, αρκετές φορές, οι τίγρεις καταναλώνουν και φυτικό υλικό, λόγω της ανάγκης ινών για τον οργανισμό τους. Μάλιστα, τους αρέσει ιδιαίτερα ο καρπός του Careya arborea, ενός δένδρου ενδημικού στην Ινδία.
Κυνήγι
Οι τίγρεις, σε γενικές γραμμές είναι νυκτόβια αρπακτικά. Ωστόσο, σε περιοχές όπου ο άνθρωπος είναι συνήθως απών, έχουν παρατηρηθεί μέσω τηλεκατευθυνομένων, κρυφών καμερών, να κυνηγούν και κατά τη διάρκεια της ημέρας. Στην πλειονότητα των περιπτώσεων κυνηγούν μοναχικά, στήνοντας ενέδρα στο θήραμά τους, όπως και τα περισσότερα αιλουροειδή, υπερισχύοντας από κάθε άποψη της λείας τους, αφού δεν υπάρχει ζώο -πλην των προαναφερθέντων παχυδέρμων- για να την αντιμετωπίσει. Η, συνήθως, επιτυχημένη έκβαση της κυνηγετικής της τεχνικής, περιλαμβάνει ενέδρα, αστραπιαία επίθεση, ανατροπή του θηράματος από τη θέση ισορροπίας του και ισχυρό δάγκωμα στο λαιμό ή τον τράχηλο, που επιφέρει ακαριαίο θάνατο στη λεία. Παρά τον όγκο τους, οι τίγρεις μπορεί να φτάσουν σε ταχύτητες περίπου 49-65 χμ/ώρα, αν και μπορούν να το κάνουν μόνο σε μικρά ξεσπάσματα, δεδομένου ότι έχουν σχετικά μικρή αντοχή. Κατά συνέπεια, οι τίγρεις πρέπει να είναι σχετικά κοντά στο θύμα, πριν αποκαλύψουν τη θέση ενέδρας τους. Είναι αξιοσημείωτο ότι, εάν το θήραμα «μυρίσει» την τίγρη στον αέρα και αρχίσει να φεύγει, εκείνη εγκαταλείπει πάραυτα, χωρίς καν να καταβάλλει προσπάθεια να κυνηγήσει το θήραμα. Πάντως, οι τίγρεις έχουν μεγάλες αλτικές ικανότητες, με τη δυνατότητα να εκτελούν οριζόντια άλματα μέχρι και 10 μέτρα, αν και στις περισσότερες περιπτώσεις η απόσταση του άλματος είναι η μισή. Ωστόσο, μόνο ένα στα 20 πραγματικά κυνήγια, με καταδίωξη του θηράματος, έχουν επιτυχή έκβαση, αντίθετα με την ενέδρα. Βέβαια, μια ενήλικη τίγρη μπορεί να αντέξει μέχρι και δύο εβδομάδες χωρίς φαγητό, αλλά μπορεί, της ευκαιρίας δοθείσης, να καταναλώσει μέχρι και 34 κιλά (!) σάρκας σε ένα μόνο γεύμα. Σε αιχμαλωσία, οι ενήλικες τίγρεις τρέφονται με 3 έως 6 κιλά κρέας την ημέρα. Λόγω της ικανότητάς τους να περνούν παρατεταμένες περιόδους χωρίς τροφή και, της μικρής πυκνότητας του πληθυσμού τους, οι τίγρεις έχουν μικρή ή και καμία επιβλαβή επίδραση επί των πληθυσμών των ειδών, τα οποία θηρεύουν. Αυτό, σε αντίθεση με πολλά άλλα μεγάλα σαρκοφάγα, όπως τα λιοντάρια, λύκοι και οι ύαινες που, ζώντας σε ομάδες, πρέπει να συλλάβουν σχετικά μεγάλες ποσότητες λείας για να τραφούν και να διατηρηθεί η σταθερότητα στα κοπάδια τους.
Στο κυνήγι μεγάλων θηραμάτων, οι τίγρεις προτιμούν να δαγκώνουν το λαιμό και να χρησιμοποιούν τα εξαιρετικά ισχυρά μπροστινά πόδια τους για να κρατήσουν το θήραμα στο έδαφος, μέχρι αυτό να πεθάνει από ασφυξία. Με τη μέθοδο αυτή, θανατώνονται βοοειδή που ζυγίζουν πάνω από 1.000 κιλά, ενώ οι ίδιες οι τίγρεις έχουν το 1/6 αυτού του βάρους. Παρά το γεγονός ότι μπορούν να σκοτώσουν υγιείς ενήλικες των μεγάλων βοοειδών, βάρους τουλάχιστον 1.000 κιλών, οι τίγρεις επιλέγουν συχνά τα μικρά μοσχάρια ή τα ανήμπορα άτομα. Αυτό, είναι απολύτως φυσιολογικό, διότι τα μεγάλα αυτά θηράματα μπορεί να καταστούν αρκετά επικίνδυνα στην κατά μέτωπον αντιπαράθεση, με το μεγάλο όγκο και τα τεράστια κέρατα, τα ισχυρά πόδια και τα αιχμηρά κέρατα ή χαυλιόδοντες (των κάπρων), που διαθέτουν και, μπορεί να αποβούν μοιραία για την τίγρη. Στα μικρά θηράματα, όπως οι πίθηκοι και οι λαγοί, η τίγρη δαγκώνει το σβέρκο τους, συχνά θρυμματίζοντας τη σπονδυλική στήλη, τρυπώντας την τραχεία, ή διαρρηγνύοντας τη σφαγίτιδα φλέβα ή την κοινή καρωτιδική αρτηρία. Αν και σπάνια παρατηρείται, ορισμένες τίγρεις έχουν καταγραφεί να σκοτώνουν το θήραμα με τα μπροστινά πόδια τους, τα οποία είναι αρκετά ισχυρά για να συνθλίψουν το κρανίο ενός βοοειδούς, ή να σπάσουν τη ράχη μιας μικρής αρκούδας. Μετά τη θανάτωση των θηραμάτων, οι τίγρεις μερικές φορές τα σύρουν για να τα κρύψουν στη βλάστηση, συνήθως τραβώντας τα με το στόμα τους στο σημείο θανάτωσης (στο λαιμό σε μεγάλο θήραμα, στον αυχένα σε μικρότερη λεία). Αυτό είναι κάτι που, επίσης, απαιτεί μεγάλη σωματική δύναμη.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, μια αρσενική τίγρη που ονομαζόταν Genghis, παρατηρήθηκε να κυνηγάει στα βαθιά νερά της λίμνης του Εθνικού Πάρκου Ranthambhore, μία συμπεριφορά που δεν είχε προηγουμένως καταγραφεί σε, πάνω από 200 χρόνια παρατηρήσεις. Επιπλέον, το ίδιο ζώο φάνηκε να είναι εξαιρετικά επιτυχημένος κυνηγός, με ποσοστό επιτυχίας, πάνω από 20%.
Ζευγάρωμα και φωλιά
Η τίγρη μπορεί να ζευγαρώνει όλο το χρόνο, αλλά πιο συχνά μεταξύ Νοεμβρίου και Απριλίου. Ένα θηλυκό είναι δεκτικό μόνο για 3-6 ημέρες, οπότε το ζευγάρωμα είναι πολύ συχνό κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης χρονικής περιόδου. Ένα ζευγάρι μπορεί να συνουσιάζεται συχνά και θορυβωδώς, όπως κάνουν και οι άλλες «γάτες», ενώ η περίοδος κύησης μπορεί να κυμαίνεται από 93-112 ημέρες, αν και ο μέσος όρος είναι 104-106 ημέρες.
Τιγράκια
thumb|right|300px|Τίγρη της Σιβηρίας με τα μικρά της Οι θηλυκές μεγαλώνουν μόνες τους τα μικρά, με τη φωλιά να βρίσκεται καλά προφυλαγμένη, σε θέσεις όπως, θαμνώνες, σπήλαια και βραχώδεις ρωγμές. Το μέγεθος της γέννας μπορεί να είναι από 1-6 μικρά, αλλά συνήθως ο κανόνας είναι 2-3 μικρά. Τα κουτάβια (cubs) μπορεί να ζυγίζουν από 780 έως 1.600 γραμμάρια και το μήκος του σώματός τους κυμαίνεται από 31,5-40 εκ., ενώ η ουρά είναι 13-16 εκ. Το τρίχωμά τους είναι παχύ, με το ίδιο χρωματικό μοτίβο με εκείνο των ενηλίκων, αλλά λίγο πιο ανοικτό. Αυτό το πρώτο τρίχωμα αντικαθίσταται στους 3,5-5 μήνες, ενώ αποκτούν το οριστικό τους τρίχωμα στα 2-3 χρόνια. Τα μάτια, αλλά και τα αυτιά των κουταβιών είναι κλειστά κατά τη γέννησή τους, και ανοίγουν στις 6-14 και 9-11 ημέρες, αντίστοιχα. Η ανάπτυξή τους γίνεται με ρυθμό, 100-250 γραμμαρίων κάθε ημέρα, από τις ημέρες 1-140 και, με ρυθμό 300-550 γραμμαρίων την ημέρα, από τις ημέρες 141-180.
Ο πατέρας των κουταβιών δεν συμμετέχει στην ανατροφή τους, ενώ διάφορα περιπλανώμενα αρσενικά, μπορούν ακόμη και να τα σκοτώσουν, ούτως ώστε να ξανακάνουν το θηλυκό δεκτικό, δεδομένου ότι η τίγρη μπορεί να γεννήσει ακόμη μία φορά μέσα σε πέντε μήνες, εάν τα μικρά της προηγούμενης γέννας χαθούν. Το ποσοστό θνησιμότητας των κουταβιών της τίγρης είναι αρκετά υψηλό. Περίπου τα μισά δεν επιβιώνουν περισσότερο από δύο χρόνια, αν και λίγα άλλα αρπακτικά τολμούν να τους επιτεθούν, λόγω της μητρικής φροντίδας και προστασίας. Πέρα από τον άνθρωπο και τις άλλες τίγρεις, κοινές αιτίες θνησιμότητας των κουταβιών είναι πείνα, η παγωνιά και τα ατυχήματα.
Σε γενικές γραμμές, ένα (1) κυρίαρχο κουτάβι εξελίσσεται σε κάθε γέννα που, τείνει να είναι αρσενικό, χωρίς όμως να αποκλείεται να είναι θηλυκό. Το συγκεκριμένο κουτάβι κυριαρχεί γενικά στα αδέλφια του, κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού και τείνει να είναι πιο ενεργό, αφήνοντας τη μητέρα του νωρίτερα από το συνηθισμένο. Στις 8 εβδομάδες, τα τιγράκια μπορούν να κάνουν σύντομες εξόδους από τη φωλιά, μαζί με τη μητέρα τους, αλλά δεν την συνοδεύουν στις περιπλανήσεις της, μέχρι να μεγαλώσουν αρκετά. Τα κουτάβια φροντίζονται από τη μητέρα τους, συνολικά για μια περίοδο τριών έως έξι μηνών, ενώ όσο πλησιάζει ο απογαλακτισμός τους, αρχίζουν να συμμετέχουν κανονικά, στις περιπλανήσεις της μητέρας τους. Κατά το στάδιο αυτό, οι νεαρές τίγρεις διδάσκονται, επίσης, πώς να κυνηγούν. Τα κουτάβια είναι συχνά σε θέση (έχοντας σχεδόν το μέγεθος του ενήλικα) να κυνηγούν από τη στιγμή που γίνονται 11 μηνών. Όταν γίνουν ενός έτους, τα νεαρά άτομα ζυγίζουν ήδη 90-130 κιλά. Ανεξαρτητοποιούνται στους 18 μήνες, περίπου, αλλά δεν εγκαταλείπουν εντελώς τη μητέρα τους, μέχρι να γίνουν 2-2 ½ ετών. Τα θηλυκά φθάνουν στη σεξουαλική ωριμότητα σε 3-4 χρόνια, ενώ τα αρσενικά σε 4-5 χρόνια.
Σχέσεις με άλλα αρπακτικά
Οι τίγρεις, συνήθως προτιμούν να τρώνε εκείνα τα θηράματα που έχουν συλλάβει οι ίδιες, αλλά σε περιόδους έλλειψης τροφής, μπορεί να συμπεριφερθούν «πειρατικά», αρπάζοντας τη λεία από άλλα μεγάλα σαρκοφάγα. Παρά το γεγονός ότι τα αρπακτικά ζώα υψηλής θέσης στη διατροφική αλυσίδα τείνουν να αποφεύγουν συνήθως το ένα το άλλο, αν ένα θήραμα τεθεί «υπό αμφισβήτηση» ή υπάρχει ανάμιξη ενός σοβαρού ανταγωνιστή, οι επιδείξεις επιθετικότητας είναι συχνό φαινόμενο. Αν αυτές δεν επαρκούν, οι συγκρούσεις μπορούν να γίνονται βίαιες και, οι τίγρεις μπορούν να σκοτώσουν ισχυρούς ανταγωνιστές, όπως λ.χ. λεοπαρδάλεις, στικτές ύαινες, μικρούς πύθωνες, ακόμη και μικρά είδη κροκόδειλων, ανάλογα με την περίσταση. Μάλιστα, σε ορισμένες περιπτώσεις, αντί να είναι ανταγωνιστικές για τη λεία, οι επιθέσεις από τίγρεις σε άλλα μεγάλα σαρκοφάγα φαίνεται να έχουν καθαρά επιθετικό-διατροφικό χαρακτήρα. Έτσι, εκεί όπου εμπλέκονται μικρότερα αρπακτικά, όπως ασβοί, λύγκες, αλεπούδες, κ.ο.κ., είναι σχεδόν βέβαιη η εξόντωση και κατανάλωσή τους.
Είναι ενδιαφέρον ότι, ο πλησιέστερος συγγενής της τίγρης, το λιοντάρι, χειρίζεται την ίδια κατάσταση πολύ διαφορετικά, αναμφίβολα επειδή ζει σε μεγάλες αγέλες. Τα λιοντάρια, δηλαδή, δεν αντιμετωπίζουν άλλα αρπακτικά ζώα ως πιθανό θήραμα, όπως κάνουν οι τίγρεις, αλλά επενδύουν πολύ χρόνο στον προληπτικό εντοπισμό και τη θανάτωσή τους και, στη συνέχεια, αφήνουν το σώμα τους άθικτο χωρίς να το φάνε. Τα λιοντάρια σκοτώνουν ανταγωνιστές όπως ασβούς, στικτές ύαινες κ.ο.κ., ενώ σε προστατευόμενες περιοχές της Αφρικής, είναι η κύρια αιτία θνησιμότητας για τα αφρικανικά αγριόσκυλα και τα τσιτάχ. Αντίθετα, η τίγρη δεν ξοδεύει χρόνο για τον εντοπισμό άλλων αρπακτικών ζώων, αλλά όταν βρεθούν στο δρόμο της θα αντιμετωπιστούν ως πιθανά θηράματα.
Η, σημαντικά μικρότερη, λεοπάρδαλη αποφεύγει «έντεχνα» τον ανταγωνισμό με τις τίγρεις, κυνηγώντας σε διαφορετικές ώρες της ημέρας και, διαφορετικά θηράματα. Στο Εθνικό Πάρκο Nagarhole της Ινδίας, η λεία που επιλέγουν οι λεοπαρδάλεις είναι από 30 έως 175 κιλά, «αφήνοντας» τα θηράματα που ζυγίζουν πάνω από 176 κιλά στις τίγρεις, με το μέσο βάρος λείας στις δύο μεγάλες «γάτες» στην Ινδία, να είναι 37,6 κιλά και 91,5 κιλά, αντίστοιχα. Πάντως, με σχετική αφθονία τροφής, τίγρεις και λεοπαρδάλεις συνυπάρχουν με επιτυχία χωρίς ανταγωνιστικό αποκλεισμό ή ιεραρχίες κυριαρχίας μεταξύ των δύο ειδών, σαν εκείνες που είναι πιο συχνές στη σαβάνα (όπου η εκεί λεοπάρδαλη συνυπάρχει με το λιοντάρι). Αντίθετα, η τίγρης μπορεί να καταστέλλει πληθυσμούς λύκων σε περιοχές όπου τα δύο είδη συνυπάρχουν, κυρίως μέσω ανταγωνιστικού αποκλεισμού. Υπάρχουν τέσσερις αποδεδειγμένες περιπτώσεις από τίγρεις της Σιβηρίας, που έχουν θανατώσει λύκους χωρίς να τους φάνε.
Στην ινδική υποήπειρο, ωστόσο, έχουν παρατηρηθεί αγέλες Ασιατικών Αγριόσκυλων (Cuon alpinus), όχι μόνον να διεκδικούν τροφή από τις μεγάλες «γάτες», αλλά και να έχουν σκοτώσει ακόμα και τίγρεις, σε σπάνιες περιπτώσεις. Αυτό έχει συμβεί και αντίστροφα που, τίγρεις έχουν επίσης παρατηρηθεί να σκοτώνουν πολλά αγριόσκυλα ταυτόχρονα, διότι θα επιτεθούν σε μια τίγρη άμεσα, μόνο αν το κοπάδι είναι αρκετά μεγάλο. Κάποια τσακάλια (Canis aureus), εκδιωγμένα από την αγέλη τους, έχει γίνει γνωστό ότι αναπτύσσουν συμβιωτική σχέση με τίγρεις. Αυτά τα μοναχικά ζώα που, ονομάζονται στην τοπική κοινωνία ως kol-bahl, θα προσκολληθούν σε μια συγκεκριμένη τίγρη, ακολουθώντας από πίσω σε μια ασφαλή απόσταση και, εκμεταλλεύονται τα υπολείμματα του θηράματος που αφήνει η μεγάλη «γάτα». Μάλιστα, ένα τέτοιο kol-bahl μπορεί, ακόμη και να «ειδοποιήσει» μια τίγρη με ένα δυνατό ουρλιαχτό. Όταν αντιληφθεί μια τίγρη, ένα τσακάλι φαίνεται να βγάζει κάποιο ουρλιαχτό πολύ διαφορετικό από το κανονικό, που λειτουργεί ως προειδοποίηση προς άλλα τσακάλια. thumb|right|270px| Τίγρη σε θέση εφόρμησης Περιστασιακά, ένας μεγάλος κροκόδειλος μπορεί να προσπαθήσει να επιτεθεί σε μια τίγρη. Όταν ένας κροκόδειλος αρπάξει στα σαγόνια του μια τίγρη, εκείνη θα αντιδράσει, στοχεύοντας τα μάτια του ερπετού με τα ισχυρά πόδια της. Στον 18ο αιώνα, ο φυσιοδίφης Όλιβερ Γκόλντσμιθ (Oliver Goldsmith) περιέγραψε τις συχνές συγκρούσεις μεταξύ των ινδικών κροκοδείλων (Crocodylus palustris) και τίγρεων που, συνέβαιναν συχνά κατά τη διάρκεια εκείνης της εποχής. Διψασμένες τίγρεις κατέβαιναν συχνά στους ποταμούς και, σε κάποιες περιπτώσεις αρπάχτηκαν και θανατώθηκαν από τους κροκόδειλους, αν και, πιο συχνά, κατάφερναν να δραπετεύσουν. Οι ενήλικες κροκόδειλοι μπορεί να στοχεύουν το ίδιο θήραμα με την τίγρη, συμπεριλαμβανομένων των ελαφιών και των βουβάλων. Περιστασιακά, ένας κροκόδειλος και μια τίγρη θα προσπαθήσουν να διεκδικήσουν ένα ζώο σκοτωμένο από κάποιον από τους δύο, με αποτέλεσμα μια διελκυστίνδα (sic) στην άκρη του νερού, μέχρι ο ένας να απομακρυνθεί με το σφάγιο.
Εκτός από τoν σπάνιο προαναφερθέντα κροκόδειλο ή τα μεγάλα κοπάδια των αγριόσκυλων, οι μόνοι σοβαροί ανταγωνιστές για τις τίγρεις είναι κάποιες αρκούδες, ειδικά η μεγαλόσωμη καφέ αρκούδα (Ursus arctos), στις περιοχές της κεντρικής Ασίας, όπου συναντώνται τα δύο είδη. Η αρκούδα θα προσπαθήσει να κλέψει τη λεία της τίγρης και εκείνη θα υπερασπιστεί μερικές φορές την τροφή της. Ωστόσο, σε ορισμένες περιπτώσεις, κάποιες αρκούδες (κυρίως τα μικρά) γίνονται οι ίδιες θηράματα των τίγρεων. Παρά το γεγονός ότι κυνηγούν με ενέδρα, οι τίγρεις είναι ιδιαίτερα προσεκτικές κατά το χειρισμό των αρκούδων, διότι κάποια μεγαλόσωμα άτομα είναι ικανά να σκοτώσουν μια τίγρη, υπερασπιζόμενες τον εαυτό τους. Βέβαια, τα περιστατικά με την μικρότερη αρκούδα του Μελιού (Melursus ursinus), είναι ιδιαίτερα διαδεδομένα στην Ινδία, όπου οι τίγρεις μπορούν να επιτεθούν στις συγκεκριμένες αρκούδες. Εκείνες, παρά το σχετικά μικρό τους μέγεθος μπορεί να γίνουν αρκετά επιθετικές και, σε κάποιες περιπτώσεις, καταφέρνουν να διώξουν νεαρές κυρίως τίγρεις, ή να υπερασπιστούν επιτυχώς τον εαυτό τους με αντεπιθέσεις. Παρά το γεγονός αυτό, οι περισσότερες θανατώνονται αρκετά συχνά και, αντιδρούν φοβισμένα στην παρουσία των τίγρεων ή ακόμα και στις φωνές μίμησης που αρθρώνουν (όπως η κλήση του ελαφιού σάμπαρ (βλ. Κυνήγι)).
Οι αρκούδες, γενικά, -τόσο η ασιατική όσο και η καφέ- αποτελούν το 5-8% της διατροφής της τίγρης στη ρωσική Άπω Ανατολή. Ορισμένες αναφορές ισχυρίζονται ότι οι μικρότερες ασιατικές αρκούδες του μελιού, έχουν μεγαλύτερη επιτυχία στη διαφυγή από τις τίγρεις, επειδή είναι εξειδικευμένοι αναρριχητές στα δένδρα, αν και διαιτητικές αναλύσεις έχουν, εν αντιθέσει, δείξει ότι η μικρή αρκούδα αποτελεί το 4-6,5% της διατροφής της τοπικής τίγρης, ενώ η μεγάλη καφέ αρκούδα, το 1-1,5% της διατροφής. Οι τίγρεις της Σιβηρίας και οι καφέ αρκούδες συνήθως αποφεύγουν την αντιπαράθεση, αλλά μπορεί μερικές φορές να είναι ανταγωνιστές, με τον ανταγωνισμό να καθορίζεται περισσότερο από την ηλικία, το φύλο και το μέγεθος των αντιπάλων και όχι από αυτό καθαυτό το είδος. Έτσι, τα μεγαλύτερης ηλικίας και μεγέθους αρσενικά -και των δύο ειδών- τείνουν να κυριαρχήσουν σε αυτή την αντιπαράθεση. Μερικές καφέ αρκούδες, κατά την έξοδο από την κατάσταση χειμερίας νάρκης, ακολουθούν ενστικτωδώς τις τίγρεις για να κλέψουν τη λεία τους. Οι τίγρεις, από την άλλη, μπορούν να σκοτώσουν καφέ αρκούδες και κυρίως τα μικρά τους, ειδικά σε ορισμένες περιπτώσεις που ανακαλύπτουν τα λημέρια τους, κατά τη διάρκεια του κύκλου αδρανοποίησής τους ή σε περιόδους χαμηλής αφθονίας τροφής, το φθινόπωρο. Υπάρχουν επίσης αναφορές που η καφέ αρκούδα σκοτώνει τίγρεις μέχρι το μέγεθος των ενήλικων αρσενικών, είτε σε αυτοάμυνα, είτε σε διεκδίκηση λείας. Τέλος, οι τίγρεις μπορεί να επιτίθενται και σε άλλα είδη αρκούδας που απαντώνται -ή ιστορικά έχουν απαντηθεί- στην επικράτειά τους, κυρίως το γιγαντιαίο πάντα (Ailuropoda melanoleuca) και την αρκούδα της Μαλαισίας (Helarctos malayanus), αλλά τα υπάρχοντα δεδομένα είναι αρκετά ελλιπή.
Διάσωση της τίγρης
Η τίγρη είναι Κινδυνεύον Είδος (EN) και, μάλιστα, αυτό ισχύει για τον μέσο όρο του παγκόσμιου πληθυσμού, αφού ορισμένα υποείδη απειλούνται με εξαφάνιση. Η λαθροθηρία που οργιάζει, για τη γούνα και τα μέρη του σώματός της, καθώς και η καταστροφή των οικοτόπων της, έχουν μειώσει δραματικά τους πληθυσμούς της τίγρης στην άγρια φύση. Στην αρχή του 20ού αιώνα, εκτιμάται ότι υπήρχαν πάνω από 100.000 τίγρεις στην άγρια φύση, αλλά ο πληθυσμός έχει συρρικνωθεί -εκτός αιχμαλωσίας-, κάτω από τα 2.500 άτομα. Η ζήτηση για μέρη του σώματος τίγρης, που «χρησιμεύουν» στην παραδοσιακή κινέζικη ιατρική, είναι σημαντική απειλή για τους πληθυσμούς της.
Ινδία
Δυστυχώς, μια απογραφή που πραγματοποιήθηκε το 2007 και δημοσιεύθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 2008, έδειξε ότι ο άγριος πληθυσμός της τίγρης στην Ινδία μειώθηκε κατά 60% περίπου, σε 1.411 άτομα. Σημειώνεται στην έκθεση, ότι η μείωση αυτή μπορεί να αποδοθεί άμεσα στη λαθροθηρία. Μετά τη δημοσίευση της έκθεσης, η ινδική κυβέρνηση υποσχέθηκε 153 εκατομμύρια δολάρια για να χρηματοδοτήσει περαιτέρω την πρωτοβουλία Project Tiger, να συσταθεί ένα σώμα προστασίας για την καταπολέμηση της λαθροθηρίας και, να χρηματοδοτήσει την μετεγκατάσταση μέχρι 200.000 χωρικών, ώστε να ελαχιστοποιηθεί η αλληλεπίδραση ανθρώπου-τίγρης. Επιπλέον, συστάθηκαν 8 νέα καταφύγια στην Ινδία. Στο μεταξύ, Ινδοί αξιωματούχοι ξεκίνησαν με επιτυχία ένα έργο για να επαναφέρουν τις τίγρεις στο Καταφύγιο Σαρίσκα. Το Εθνικό Πάρκο Ράθανμπορ συχνά έχει αναφερθεί από Ινδούς αξιωματούχους, ως παράδειγμα επιτυχών προσπαθειών εναντίον της λαθροθηρίας. Το πρόγραμμα Τίγρεις Για Πάντα (Tigers Forever) είναι μια συνεργασία μεταξύ της Wildlife Conservation Society και του Panthera Corporation για να χρησιμεύσει ως ένα σχέδιο δράσης με βάση την επιστήμη, αλλά και ως ένα επιχειρηματικό μοντέλο για να εξασφαλιστεί ότι οι τίγρεις θα ζουν σε άγρια κατάσταση για πάντα. Οι αρχικές επιλεγμένες τοποθεσίες του προγράμματος, περιλαμβάνουν το μεγαλύτερο φυσικό καταφύγιο του κόσμου, εκτάσεως 21.756 τετραγωνικών χιλιομέτρων, στην κοιλάδα Χουκάουνγκ του Μιανμάρ (Hukaung Valley), τα δυτικά Γκατς (Ghats) στην Ινδία, τις προστατευόμενες περιοχές Huai Khai Khaeng και Thung Yai της Ταϊλάνδης, και άλλες περιοχές στο Λάος, τη Καμπότζη, τη Ρωσική Άπω Ανατολή και την Κίνα, καλύπτοντας περίπου 260.000 τ. χμ. των κρίσιμων ενδιαιτημάτων της τίγρης.
Ρωσία
Η τίγρη της Σιβηρίας ήταν στα πρόθυρα της εξαφάνισης, με μόνο περίπου 40 ζώα σε άγρια κατάσταση στη δεκαετία του 1940. Υπό το σοβιετικό καθεστώς, ο έλεγχος της λαθροθηρίας ήταν αυστηρότατος και ιδρύθηκε ένα δίκτυο προστατευομένων ζωνών (zapovedniks), οδηγώντας σε αύξηση του πληθυσμού της τίγρης σε αρκετές εκατοντάδες. Η λαθροθηρία έγινε πρόβλημα και πάλι στη δεκαετία του 1990, όταν η οικονομία της Ρωσίας κατέρρευσε, οι ντόπιοι κυνηγοί απέκτησαν πρόσβαση σε μία, πρώην κλειστή και νυν προσοδοφόρα, αγορά της Κίνας και η υλοτομία στην περιοχή αυξήθηκε. Ενώ η βελτίωση της τοπικής οικονομίας έχει οδηγήσει σε περισσότερους πόρους που επενδύονται στις προσπάθειες διατήρησης, η αύξηση της οικονομικής δραστηριότητας οδήγησε σε αυξημένο ρυθμό ανάπτυξης και αποψίλωση των δασών. Το μεγαλύτερο εμπόδιο για τη διατήρηση του υποείδους, είναι ο τεράστιος ζωτικός χώρος που απαιτούν οι συγκεκριμένες τίγρεις, έως και 450 τ. χμ. για ένα (1) θηλυκό και κάτι περισσότερο για ένα αρσενικό. Οι σημερινές προσπάθειες διατήρησης κατευθύνονται από τις τοπικές κυβερνήσεις και τις ΜΚΟ, σε συνεργασία με διεθνείς οργανισμούς, όπως το Παγκόσμιο Ταμείο για τη Φύση και η Wildlife Conservation Society. Ο ανταγωνιστικός αποκλεισμός των λύκων από τις τίγρεις (βλ. Σχέσεις με άλλα αρπακτικά) έχει χρησιμοποιηθεί από τις ρωσικές οικολογικές οργανώσεις, ως κίνητρο να πείσει τους κυνηγούς στην Άπω Ανατολή να ανεχθούν τις μεγάλες «γάτες», διότι περιορίζουν τους πληθυσμούς των οπληφόρων λιγότερο από τους λύκους και, είναι αποτελεσματικές στην καταπολέμηση του τελευταίου. Επί του παρόντος, υπάρχουν περίπου 400-550 ζώα στην άγρια φύση.
Κίνα
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, στη Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για το Ανθρώπινο Περιβάλλον, η Κίνα απέρριψε τo καθοδηγούμενo από τη Δύση περιβαλλοντολογικό κίνημα ως μομφή για την πλήρη αξιοποίηση των ιδίων πόρων της. Ωστόσο, αυτή η στάση «μαλάκωσε» κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, όταν η Κίνα βγήκε από τη διπλωματική απομόνωση και ζήτησε ομαλές εμπορικές σχέσεις με τις δυτικές χώρες. Έγινε συμβαλλόμενο μέρος της Συνθήκης CITES του 1981, ενισχύοντας τις προσπάθειες στη διατήρηση της τίγρης από διεθνείς ομίλους, όπως το Project Tiger, οι οποίες υποστηρίζονται από το Πρόγραμμα Ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών και της Παγκόσμιας Τράπεζας. Το 1988, η Κίνα πέρασε το νόμο για την προστασία της άγριας ζωής, κατατάσσοντας την τίγρη ως Προστατευόμενο Είδος κατηγορίας Ι. Το 1993, απαγόρευσε το εμπόριο μερών του σώματος τίγρης, γεγονός που οδήγησε σε κάποια μείωση του αριθμού των οστών τίγρης που συλλέγονται για χρήση στην παραδοσιακή κινεζική ιατρική. thumb|right|340px| Η τίγρη είναι ένα, τυπικά, μοναχικό ζώο
Ωστόσο, επειδή το εμπόριο οστών τίγρης καταπολεμήθηκε από την αποτελεσματική κινεζική νομοθεσία στη δεκαετία του 1990, άρχισε να αναπτύσσεται το εμπόριο δέρματος του ζώου στην περιοχή του Θιβέτ. Καθώς άρχισε να αυξάνεται εκεί ο πλούτος, διάφοροι ντόπιοι νεόπλουτοι, όπως τραγουδιστές και συμμετέχοντες στις ετήσιες ιπποδρομίες άρχισαν να φοράνε chuba (παλτά φτιαγμένα από δέρματα τίγρης). Το ντύσιμο με τομάρι τίγρης έγινε ένα «πρότυπο ομορφιάς», ακόμη και υποχρεωτικό σε γάμους, με τις θιβετιανές οικογένειες να ανταγωνίζονται για να αγοράσουν όλο και μεγαλύτερα ενδύματα, για να επιδείξουν την κοινωνική τους θέση. Το 2003, οι κινεζικές τελωνειακές αρχές κατέσχεσαν 31 τίγρεις, 581 λεοπαρδάλεις και 778 βίδρες που, αν πωλούνται στην πρωτεύουσα Λάσα θα απέφεραν μεγάλα κέρδη στους εμπόρους.
Κατάσταση πληθυσμού
Ο παγκόσμιος πληθυσμός της τίγρης που ζει σε άγρια κατάσταση, είναι δύσκολο να καταγραφεί με ακρίβεια, διότι πολλές μετρήσεις είναι ήδη παρωχημένες, κάποιες άλλες προέρχονται από απλές εκτιμήσεις, ενώ αρκετές θεωρούνται αναξιόπιστες. Το Παγκόσμιο Ταμείο για τη Φύση υπολόγιζε τον πληθυσμό της τίγρης στα 3.200 άτομα, το 2011 και η IUCN σε λιγότερα από 3.000 άτομα.
Τα 6 υποείδη τίγρης που ζουν σήμερα, έχουν χαρακτηριστεί ως κινδυνεύοντα (EN) από την IUCN (κριτήρια A2bcd+4bcd, 2011). Το εύρος τους φαίνεται να έχει μειωθεί κατά περισσότερο από 50% κατά τη διάρκεια των τριών τελευταίων γενεών (21-27 έτη). Συγκρίνοντας την τωρινή εκτίμηση του πληθυσμού με εκείνη της δεκαετίας του 1990, παρά την ασάφεια της πρώτης, υπάρχει μια μείωση τουλάχιστον κατά 50% κατά την περίοδο αυτή. Η πτωτική τάση είναι πιθανό να συνεχιστεί στο εγγύς μέλλον. Τα αίτια της μείωσης του πληθυσμού μπορεί να μην είναι αναστρέψιμα σε ορισμένους τομείς.