cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βοημία
Xoυσίτες και Βοημία
Το 1458 ο Γεώργιος Ποντιέμπραντυ εξελέγη για το θρόνο της Βοημίας. Εμεινε στην ιστορία για την προσπάθειά του να δημιουργήσει μια πανευρωπαϊκή «Χριστιανική Ένωση», που θα σχημάτιζαν όλα τα κράτη της Ευρώπης σε μια κοινότητα βασισμένη στη θρησκεία. Στη διαδικασία των διαπραγματεύσεων όρισε τον Λέο του Ρόζμιταλ να περιοδεύσει στις ευρωπαϊκές αυλές και να διεξάγει τις συνομιλίες. Ωστόσο οι διαπραγματεύσεις δεν ολοκληρώθηκαν επειδή η θέση του Γεωργίου υπέστη σημαντική βλάβη με την πάροδο του χρόνου από την επιδείνωση της σχέσης του με τον Πάπα.
Η Mοναρχία των Αψβούργων
Μετά το θάνατο του Βασιλιά Λουδοβίκου Β' της Ουγγαρίας και της Βοημίας το 1526 στη Μάχη του Μόχατς νέος βασιλιάς της Βοημίας έγινε ο Αρχιδούκας Φερδινάνδος Α' της Αυστρίας και η χώρα έγινε συστατικό κράτος της Μοναρχίας των Αψβούργων.
Στη Βοημία παραχωρήθηκε θρησκευτική ελευθερία μεταξύ 1436 και 1620 και έτσι εξελίχθηκε σε μία από τις πιο φιλελεύθερες χώρες του χριστιανικού κόσμου εκείνη την περίοδο. Το 1609 ο Ροδόλφος Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, πιστός καθολικός ο ίδιος, που έκανε πάλι την Πράγα πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας για την περίοδο κυριαρχίας του, παρακινήθηκε από τους ευγενείς της Βοημίας να εκδώσει το Maiestas Rudolphina, που επιβεβαίωσε το παλαιότερο Confessio Bohemica του 1575.
Αφότου ο Αυτοκράτορας Ματθίας Β' και στη συνέχεια ο Βασιλιάς της Βοημίας Φερδινάνδος Β' (μετέπειτα αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας) άρχισαν να καταπιέζουν τα δικαιώματα των Προτεσταντών στη Βοημία, η Βοημική Εξέγερση που ακολούθησε οδήγησε στο ξέσπασμα του Τριακονταετούς Πολέμου το 1618. Ο εκλέκτορας Φρειδερίκος ο Ε' του Εκλεκτοράτου του του Παλατινάτου Καλβινιστής Προτεστάντης, εξελέγη από τους ευγενείς της Βοημίας για να αντικαταστήσει το Φερδινάνδο στο θρόνο της Βοημίας και έμεινε γνωστός ως Βασιλιάς του Χειμώνα, επειδή η βασιλεία του διήρκεσε μόνο ένα χειμώνα, 1619/20. Η σύζυγός του, η δημοφιλής Ελισάβετ Στιούαρτ και στη συνέχεια η Ελισάβετ της Βοημίας, γνωστή ως Βασίλισσα του Χειμώνα ή Βασίλισσα των Καρδιών, ήταν κόρη του Βασιλιά Ιάκωβου ΣΤ΄ της Σκωτίας.
Μετά την ήττα του Φρειδερίκου στη Μάχη του Λευκού Όρους το 1620 27 γαιοκτήμονες της Βοημίας μαζί με τον Γιαν Γεσένιους, πρύτανη του Πανεπιστημίου του Καρόλου της Πράγας, εκτελέστηκαν στην πλατεία της Παλιάς Πόλης της Πράγας στις 21 Ιουνίου 1621 και οι υπόλοιποι εξορίστηκαν από τη χώρα, ενώ οι γαίες τους δόθηκαν στη συνέχεια σε πιστούς καθολικούς (κυρίως βαυαρικής και σαξονικής καταγωγής). Αυτό τερμάτισε το κίνημα υπέρ της μεταρρύθμισης στη Βοημία και επίσης το ρόλο της Πράγας ως κυρίαρχης πόλης της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Με το ονομαζόμενο "ανανεωμένο σύνταγμα" του 1627 η γερμανική γλώσσα καθιερώθηκε ως δεύτερη επίσημη γλώσσα στις περιοχές της Τσεχίας. Τα τσέχικα παρέμειναν πρώτη γλώσσα στο βασίλειο, αλλά τόσο τα γερμανικά όσο και τα λατινικά ομιλούντο ευρέως από την αριστοκρατία, αλλά τα γερμανικά επικρατούσαν όλο και περισσότερο, ενώ τα τσέχικα έγιναν ομιλούντο κυρίως στην ύπαιθρο.
Η επίσημη ανεξαρτησία της Βοημίας τέθηκε περαιτέρω σε κίνδυνο όταν η Δίαιτα της Βοημίας ενέκρινε τη διοικητική μεταρρύθμιση το 1749, που περιλάμβανε το αδιαίρετο της Αυτοκρατορίας των Αψβούργων και το συγκεντρωτισμό της διοίκησης, που ουσιαστικά σήμαινε τη συγχώνευση της Βασιλικής Καγκελαρίας της Βοημίας με την Αυστριακή.
Στα τέλη του 18ου αιώνα το κίνημα της Εθνικής Αναγέννησης της Τσεχίας, σε συνεργασία με μέρος της αριστοκρατίας της Βοημίας, ξεκίνησε μία εκστρατεία για την αποκατάσταση των παραδοσιακών δικαιωμάτων του βασιλείου, όπως με την αντικατάσταση των γερμανικών από τα τσέχικα στη διοίκηση. Η πεφωτισμένη δεσποτεία του Ιωσήφ Β' και του Λεοπόλδου του Β', που εισήγαγαν μικρές γλωσσικές μεταρρυθμίσεις, φάνηκε υποσχομενη για το εθνικό κίνημα, αν και πολλές αλλαγές καταργήθηκαν αργότερα. Κατά την επανάσταση του 1848 αρκετοί Τσέχοι εθνικιστές ζήτησαν την αυτονομία της Βοημίας από την Αυστρία των Αψβούργων, αλλά οι επαναστάτες ηττήθηκαν. Την ίδια στιγμή οι γερμανόφωνες πόλεις εξέλεξαν αντιπροσώπους για το Πρώτο Γερμανικό Κοινοβούλιο της Φραγκφούρτης. Οι πόλεις μεταξύ του Κάρλσμπαντ και του Ράιχενμπεργκ εξέλεξαν αριστερούς εκπροσώπους, ενώ το Εγκερ, το Ρούμπουργκ και το Τρόπαου συντηρητικούς.[19]Η παλιά Δίαιτα της Βοημίας, ένα από τα κατάλοιπα της παλαιάς ανεξαρτησίας, καταργήθηκε, αν και παράλληλα τα τσέχικα αναβίωσαν καθώς ο ρομαντικός εθνικισμός αναπτυσσόταν μεταξύ των Τσέχων.
Το 1861 ιδρύθηκε μια νέα εκλεγμένη Βοημική Δίαιτα. Η ανανέωση του παλαιού Στέμματος της Βοημίας (Βασίλειο της Βοημίας, Μαργραβιάτο της Μοραβίας και Δουκάτο της Άνω και Κάτω Σιλεσίας) έγινε το επίσημο πολιτικό πρόγραμμα τόσο των Τσέχων φιλελεύθερων πολιτικών όσο και της πλειοψηφίας της Βοημίας αριστοκρατίας («πρόγραμμα για τα κρατικά δικαιώματα»), ενώ τα κόμματα που εκπροσωπούσαν τη γερμανική μειονότητα και μικρό τμήμα της αριστοκρατίας διακήρυξαν την πίστη τους στο συγκεντρωτικό Σύνταγμα (το λεγόμενο «Verfassungstreue»).
Μετά την ήττα της Αυστρίας στον Αυστροπρωσικό Πόλεμο το 1866 οι Ούγγροι πολιτικοί πέτυχαν τον Αυστροουγγρικό Συμβιβασμό του 1867, δημιουργώντας φαινομενικά ισότητα μεταξύ του αυστριακού και του ουγγρικού μισού της αυτοκρατορίας. Μια προσπάθεια των Τσέχων να δημιουργήσουν μια τριμερή μοναρχία (Αυστρία-Ουγγαρία-Βοημία) απέτυχε το 1871. Το «πρόγραμμα για τα κρατικά δικαιώματα» παρέμεινε η επίσημη πλατφόρμα όλων των τσεχικών πολιτικών κομμάτων (εκτός των σοσιαλδημοκρατών) μέχρι το 1918.
Στο πλαίσιο του προγράμματος κρατικών δικαιωμάτων, κάνοντας έκκληση στη σταθερότητα των συνόρων της Βοημίας επί πολλούς αιώνες, το κίνημα χειραφέτησης της Τσεχίας διεκδίκησε τα δικαιώματά του σε ολόκληρη την έκταση της Βοημίας υπεράνω των αντίστοιχων των Γερμανών στο ένα τρίτο της Βοημίας, όπου αποτελούσαν την πλειοψηφία.
20ός αιώνας
Μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο η Βοημία, ως η μεγαλύτερη σε έκταση και πολυπληθέστερη περιοχή, έγινε ο πυρήνας της νεοσύστατης Τσεχοσλοβακίας, που συνένωσε σε ένα κράτος τη Βοημία, τη Μοραβία, την Τσεχική Σιλεσία, την Άνω Ουγγαρία (σημερινή Σλοβακία) και τη Ρουθηνία των Καρπαθίων. Υπό τον πρώτο πρόεδρό της Τόμας Μάζαρικ η Τσεχοσλοβακία έγινε αβασίλευτη φιλελεύθερη δημοκρατία, αλλά προέκυψαν σοβαρά ζητήματα σχετικά με τη σχέση της τσέχικης πλειοψηφίας με τις γηγενείς γερμανικές και ουγγρικές μειονότητες. Οι Γερμανοί της Βοημίας είχαν ζητήσει να συμπεριληφθούν οι περιοχές με γερμανόφωνη πλειοψηφία σε ένα Γερμανικό κράτος.
Με τη Συμφωνία του Μονάχου το 1938 οι συνοριακές περιοχές της Βοημίας που κατοικούνταν κυρίως από Γερμανούς (Σουδητία) παραχωρήθηκαν στη Ναζιστική Γερμανία. Αυτή ήταν και η μόνη φορά στην ιστορία που διαιρέθηκε η περιοχή της Βοημίας. Η υπόλοιπη Βοημία και η Μοραβία προσαρτήθηκε από τη Γερμανία το 1939, ενώ τα εδάφη της Σλοβακίας αποτέλεσαν την ξεχωριστή Σλοβακική Δημοκρατία, κράτος-μαριονέτα της Ναζιστικής Γερμανίας. Από το 1939 ως το 1945 η Βοημία (χωρίς τη Σουδητία) αποτέλεσε μαζί με τη Μοραβία το Γερμανικό Προτεκτοράτο Βοημίας και Μοραβίας (Reichsprotektorat Böhmen und Mähren).
Κάθε ανοιχτή αντίθεση στη γερμανική κατοχή κατεστάλη βάναυσα από τις γερμανικές αρχές και πολλοί Τσέχοι πατριώτες εκτελέστηκαν. Το 1942, μετά τη δολοφονία του Γερμανού κυβερνήτη της Βοημίας-Μοραβίας Ράινχαρντ Χάιντριχ από Τσέχους εκτελεστές, οι Γερμανικές δυνάμεις σε αντίποινα δολοφόνησαν τον πληθυσμό ενός ολόκληρου χωριού, του Λίντιτσε. Μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου το 1945 και την εγκατάλειψη των αρχικών σχεδίων παραχώρησης εδαφών στη Γερμανία ή δημιουργίας γερμανόφωνων καντονιών, η συντριπτική πλειονότητα των Γερμανών της Βοημίας εκδιώχθηκε με τη βία με εντολή της επανιδρυθείσας κεντρικής κυβέρνησης της Τσεχοσλοβακίας, με βάση τη Συμφωνία του Πότσδαμ που πρόβλεπε μεγάλης κλίμακας εθνοκάθαρση. Η περιουσία των Γερμανών της Βοημίας κατασχέθηκε από τις τσεχικές αρχές και σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της εποχής, ανερχόταν στο ένα τρίτο του εθνικού εισοδήματος της Τσεχοσλοβακίας. Οι Γερμανοί που θεωρήθηκαν χρήσιμοι για τις δεξιότητές τους είχαν τη δυνατότητα να μείνουν για να μεταδώσουν τις γνώσεις τους στους Τσέχους μετανάστες. Η απέλαση αποψίλωσε πληθυσμιακά σοβαρά την περιοχή και από εκεί και πέρα οι τοπικές περιοχές αναφέρονται μόνο με τα τσέχικα ονόματά τους, ανεξάρτητα από την προηγούμενη δημογραφική τους σύνθεση. Η επανεποίκηση των περιοχών που κατοικούντο από Γερμανούς επέτρεψε σε πολλούς φτωχότερους ανθρώπους να αποκτήσουν περιουσία, «εξισώνοντας» έτσι την τσεχοσλοβακική κοινωνία.
Το Κομμουνιστικό Κόμμα κέρδισε τις περισσότερες ψήφους σε ελεύθερες εκλογές, αλλά όχι την απόλυτη πλειοψηφία. Ο κομμουνιστής ηγέτης Κλέμεντ Γκότβαλντ έγινε πρωθυπουργός μιας κυβέρνησης συνασπισμού. thumb|200px|right|Σημαία της Βοημίας Το Φεβρουάριο του 1948 τα μη κομμουνιστικά μέλη της κυβέρνησης παραιτήθηκαν σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τα αυθαίρετα μέτρα των κομμουνιστών και των Σοβιετικών προστατών τους σε πολλούς από τους θεσμούς του κράτους. Ο Γκότβαλντ και οι κομμουνιστές απάντησαν με πραξικόπημα και εγκατέστησαν ένα φιλοσοβιετικό αυταρχικό κράτος. Το 1949 η Βοημία έπαψε να αποτελεί διοικητική ενότητα της Τσεχοσλοβακίας, καθώς η χώρα χωρίστηκε σε διοικητικές περιοχές που δεν ακολουθούσαν τα ιστορικά σύνορα.
Το 1989 η Άγκνες της Βοημίας έγινε η πρώτη αγία από χώρα της Κεντρικής Ευρώπης που ανακηρύχθηκε άγια από τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β' πριν από τη «Βελούδινη Επανάσταση» που ακολούθησε τον ίδιο χρόνο.
Μετά το Βελούδινο Διαζύγιο το 1993 η Βοημία παρέμεινε στη Δημοκρατία της Τσεχίας. Το νέο Σύνταγμα της Τσεχικής Δημοκρατίας προέβλεπε την ίδρυση ανώτερων διοικητικών μονάδων, προβλέποντας τη δυνατότητα της Βοημίας ως διοικητικής μονάδας, αλλά δεν διευκρίνιζε τη μορφή που θα έπαιρναν. Μια συνταγματική πράξη το 1997 απέρριψε την αποκατάσταση των αυτοδιοικούμενων ιστορικών τσεχικών εδαφών και αποφάσισε για το περιφερειακό σύστημα που ισχύει από το 2000. Ο Πετρ Πίτχαρτ, πρώην πρωθυπουργός της Τσεχίας και πρόεδρος της Γερουσίας εκείνη την εποχή, παρέμεινε ένας από τους κύριους υποστηρικτές του συστήματος των χωρών, ισχυριζόμενος ότι ο πρωταρχικός λόγος για την άρνησή του ήταν ο φόβος πιθανών αποσχιστικών τάσεων της Μοραβίας.
Η Βοημία παραμένει επομένως μια ιστορική περιοχή και σε αυτήν βρίσκονται οι περιφέρειες της Πράγας, της Κεντρικής Βοημίας, του Πίλζεν, του Κάρλοβι Βάρι, του Ούστι ναντ Λαμπέμ, του Λίμπερετς και του Χράντετς Κράλοβε, καθώς και τμήματα εκείνων του Παρντούμπιτσε, της Βισότσινα, της Νότιας Βοημίας, του Όλομοουτς και της Νότιας Μοραβίας. Εκτός από τη χρήση τους στα ονόματα των περιφερειών τα ιστορικά ονόματα των χωρών παραμένουν σε χρήση σε ονόματα δήμων, κτηματολογικών περιοχών, σιδηροδρομικών σταθμών ή γεωγραφικών ονομασιών. Η διάκριση και τα σύνορα μεταξύ των τσεχικών εδαφών διατηρούνται επίσης στις τοπικές διαλέκτους.
Kλάντσκο
Η περιοχή γύρω από το Kλάντσκο (γερμανικά: Glatz, λατινικά: Glacio) στη νοτιοδυτική Πολωνία αποτελούσε πολιτιστικά και παραδοσιακά τμήμα της Βοημίας και εποικίσθηκε από γερμανόφωνους όπως η γειτονική Σουδητία. Η περιοχή αυτή αποτελεί πλέον τμήμα της Κάτω Σιλεσίας μετά την κατάκτησή της από το Βασίλειο της Πρωσίας το 1763. Αναφερόμενη ως "Μικρή Πράγα" (γερμανικά: Klein-Prag), η περιοχή της Κοιλάδας του Kλάντσκο στον ποταμό Νίσα Kλάντσκο ήταν το επίκεντρο πολλών προσπαθειών να ενσωματωθεί εκ νέου η περιοχή στην Τσεχοσλοβακία, μια από τις πολλές συνοριακές διαμάχες Πολωνίας-Τσεχοσλοβακίας.
Η τελευταία απόπειρα έγινε το Μάιο του 1945, όταν η Τσεχοσλοβακία προσπάθησε να προσαρτήσει την περιοχή, της οποίας η γερμανόφωνη πλειοψηφία εκδιώκονταν από τις πολωνικές αρχές. Οι Τσέχοι υποστήριξαν ότι λόγω της μικρής τσέχικης μειονότητας που υπάρχει στο δυτικό τμήμα της Κοιλάδας του Kλάντσκο, που ονομαζόταν «τσέχικη γωνιά» της περιοχής από τη γερμανική πλειοψηφία, η περιοχή θα έπρεπε να περάσει στην Τσεχοσλοβακία αντί να εκχωρηθεί στην Πολωνία, καθώς καμία πολωνική μειονότητα δεν ζούσε στην περιοχή. Η πίεση που ασκήθηκε από τη Σοβιετική Ένωση οδήγησε σε παύση των στρατιωτικών επιχειρήσεων, με την τσέχικη μειονότητα να εκδιώκεται στη Γερμανία και την Τσεχοσλοβακία. Σύμφωνα με το κανονικό δίκαιο της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας η περιοχή παρέμεινε στη Ρωμαιοκαθολική Αρχιεπισκοπή της Πράγας μέχρι το 1972.
Αξιοποιώντας το ενδιαφέρον σχετικά με την περιοχή του Kλάντσκο στην τσεχική εθνική ψυχή, μια ειδική τουριστική περιοχή του νομού Νάχοντ έχει χαρακτηριστεί ως Τουριστική Περιοχή Σύνορα του Kλάντσκο (Τσεχικά: turistická oblast Kladské pomezí). Η περιοχή, εξ ολοκλήρου εντός της Τσεχικής Δημοκρατίας, ήταν παλαιότερα γνωστή ως Περιφέρεια Γίρασεκ (τσεχικά: Jiráskův kraj), Βράχοι Αντρσπας (Τσεχικά: Adršpašské skály).
Ιστορική διοικητική διαίρεση
Kraje (Περιφέρειες) της Βοημίας στο Βασίλειο της Βοημίας:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Τσεχίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Κεντρικής Ευρώπης
Αρχαία Αγορά της Αθήνας
thumb|Η Αρχαία Αγορά της Αθήνας. Διακρίνεται ο [[Ναός του Ηφαίστου στα αριστερά, η στοά του Αττάλου στα δεξιά και δίπλα της η οδός των Παναθηναίων. Στο κέντρο προς τα κάτω διακρίνεται ο Ναός Αγίων Αποστόλων Σολάκη, εκκλησία μεσοβυζαντινής περιόδου.|410px]] Η Αρχαία Αγορά της Αθήνας είναι ο ανοικτός χώρος που βρίσκεται εγγύτατα και βορειοδυτικά της Ακρόπολης. Στην αρχαιότητα αποτελούσε διοικητικό, φιλοσοφικό, εκπαιδευτικό, κοινωνικό, πολιτιστικό και κυρίως το οικονομικό κέντρο της πόλης. Την Αρχαία Αγορά διέσχιζε η Οδός των Παναθηναίων από την οποία διερχόταν η μεγάλη πομπή προς την Ακρόπολη κατά την διάρκεια των εορτασμών των Παναθηναίων που θέσπισε ο Πεισίστρατος και τελούνταν το τρίτο έτος κάθε Ολυμπιάδας.
Γενικά
μικρογραφία|203x203εσ Αρχικά, από την προϊστορική εποχή (3500 π.Χ), ήταν χώρος κατοίκησης και ταφής ενώ απέκτησε την μετέπειτα χρήση του ως δημόσιος χώρος, κατά την έννοια του όρου, (αγορά < αγείρω = συγκεντρώνω), από τον 6ο αιώνα π.Χ. και ύστερα για να φθάσει στην οριστική του μορφή τον 2ο αιώνα (μ.Χ.).
Η Αρχαία Αγορά της Αθήνας καταστράφηκε και λεηλατήθηκε πολλές φορές, από τους Πέρσες το 480 π.Χ., αργότερα από τους Ρωμαίους υπό τον Σύλλα το 86 π.Χ., στη συνέχεια από τους Ερούλους το 267 (μ.Χ.), και τους Σλάβους επιδρομείς το 580 όπου και τελικά ο χώρος αυτός εγκαταλείφθηκε.
Τον 10ο αιώνα φέρεται να ξανακατοικήθηκε και περί το 1000 χτίσθηκε εδώ ο ναός των Αγίων Αποστόλων. Το 1204 ακολούθησε νέα καταστροφή, αυτή τη φορά από επιδρομές του Λέοντος Σγουρού, δυνάστη τότε του Ναυπλίου οπότε και ακολούθησε νέα ερήμωση. Στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 και ειδικά στη περίοδο 1826-1827 επήλθε η τελευταία καταστροφή μαζί με τον γύρω χώρο. Έτσι, ο 19ος αιώνας βρίσκει την αρχαία αγορά κυριολεκτικά θαμμένη κάτω από την πυκνοκατοικημένη τότε νεότερη Αθήνα που υποδεχόταν τον βασιλέα Όθωνα για να ανακηρύξει την πόλη πρωτεύουσα του νεοσύστατου τότε Βασιλείου (1834).
Οι πρώτες ανασκαφές του χώρου της αρχαίας αγοράς ξεκίνησαν τον 19ο αιώνα από την Αρχαιολογική Εταιρία και από Γερμανούς αρχαιολόγους. Στις 9 Αυγούστου του 1884 μια πυρκαγιά που προκλήθηκε από εμπρησμό κατέστρεψε ένα μεγάλο μέρος των σύγχρονων μικρομάγαζων και κατοικιών που υπήρχαν στη περιοχή της Αγοράς, γεγονός που έδωσε την ευκαιρία στους αρχαιολόγους να ξεκινήσουν έργα ανασκαφών στη Ρωμαϊκή Αγορά και στη βιβλιοθήκη του Αδριανού. Η συστηματική όμως ανασκαφική αρχαιολογική έρευνα ξεκίνησε από την Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών το 1931 μέχρι το 1941, (α΄ περίοδος), από το 1946 μέχρι το 1960, (β΄ περίοδος), το 1969 (γ΄ περίοδος) και από το 1980 που συνεχίζει μέχρι σήμερα.
Προϊστορικοί-Μυκηναϊκοί χρόνοι (3500 π.Χ.-1100 π.Χ.)
Στον χώρο της Αγοράς παρατηρούνται πολλά ίχνη ανθρώπινης δραστηριότητας ήδη από τους νεολιθικούς χρόνους. Βρέθηκαν πολλοί τάφοι με αξιόλογα κτερίσματα, κυρίως αγγεία. Ο χώρος φαίνεται να χρησιμοποιήθηκε ως νεκροταφείο και κατά τους Μυκηναϊκούς χρόνους, εποχή κατά την οποία η πόλη αναπτυσσόταν νότια της Ακροπόλεως. Βρέθηκαν πολλοί τάφοι, εκ των οποίων αρκετοί θαλαμοειδείς, οι οποίοι ήταν παρατεταγμένοι εκατέρωθεν του δρόμου που αργότερα θα γινόταν η οδός των Παναθηναίων..
Γεωμετρική-Αρχαϊκή εποχή (1100 π.Χ.-480 π.Χ.)
Κατά την Γεωμετρική εποχή δεν παρατηρείται ιδιαίτερη δραστηριότητα και ο χώρος της Αγοράς αποκαλείται Κεραμεικός. Γύρω στο 600 π.Χ. ο Σόλωνας μεταφέρει το διοικητικό κέντρο της πόλης από την παλιά αγορά (την λεγόμενη «Αγορά του Θησέα» που βρισκόταν δυτικά της Ακρόπολης) στον χώρο του Κεραμεικού. Λίγο αργότερα, ο Πεισίστρατος τειχίζει την πόλη και ο χώρος της Αγοράς χωρίζεται σε Έξω και Έσω Κεραμεικό. Ο Έσω Κεραμεικός καθιερώθηκε ως το πολιτικό κέντρο της πόλης ενώ ο Έξω Κεραμεικός ήταν έξω από τα τείχη και ήταν ο χώρος ταφής των νεκρών. Η ονομασία της Αγοράς και της περιοχής ως Κεραμεικός διατηρήθηκε μέχρι και τους Ρωμαϊκούς χρόνους.
Μεγάλες αλλαγές πραγματοποιήθηκαν στον χώρο με τις μεταρρυθμίσεις του Κλεισθένη που οδήγησαν στη Δημοκρατία. Το νέο πολίτευμα απαιτούσε νέα κτήρια δημόσιου χαρακτήρα για τις διάφορες λειτουργίες του. Τα κτήρια αυτά κατασκευάζονται στον χώρο που οριοθετείται στα νότια από τον Άρειο Πάγο, στα δυτικά από τον Αγοραίο Κολωνό και στα βόρεια από τον ποταμό Ηριδανό. Ο κενός χώρος που δημιουργήθηκε ανάμεσα στα κτίρια, διαμορφώνεται έτσι ώστε να μπορεί να δεχτεί τις συγκεντρώσεις των πολιτών και ονομάστηκε ορχήστρα. Σε αυτόν το χώρο πραγματοποιούνταν διάφορες εκδηλώσεις και αγωνίσματα. Είναι γνωστό ότι υπήρχαν ξύλινες κερκίδες απ' όπου οι θεατές παρακολουθούσαν τα δρώμενα. Είναι πολύ πιθανό ότι εκεί παρουσιάστηκαν οι πρώτες τραγωδίες του Αισχύλου και όχι στον χώρο νότια της Ακρόπολης, όπου κατασκευάστηκε αργότερα το Θέατρο του Διονύσου. Όλα τα κτήρια, μαζί με την πόλη, καταστράφηκαν κατά την εισβολή των Περσών στην Αθήνα υπό τον στρατηγό Μαρδόνιο, το 479 π.Χ..
Τα σημαντικότερα οικοδομήματα αυτής της Περιόδου είναι τα εξής (σημειώνονται στο διάγραμμα με τους αριθμούς): thumb|right|Η Αγορά το 490 π.Χ.|300px
thumb|right|Η οδός των Παναθηναίων.|300px
Κλασική Εποχή (479 π.Χ - 323 π.Χ.)
thumb|left|Ο ναός του Ηφαίστου|350px
Κατά την ύστερη Κλασική εποχή και στις αρχές της Ελληνιστικής, πραγματοποιήθηκαν κάποιες αλλαγές σε μερικά κτήρια: Χτίζεται ξανά ύστερα από την καταστροφή από τους Πέρσες, νότια της Στοάς του Ελευθερέου Διός, ο Ναός του Πατρώου Απόλλωνα με τον μικροσκοπικό ναό του Διός Φρατρίου και της Αθηνάς δίπλα του (340 π.Χ.). Την ίδια εποχή ο χώρος των Βουλευτηρίων και της Θόλου αποκτά Ιωνικό μνημειακό πρόπυλο ενώ μεταφέρεται από άλλη - νοτιότερη ίσως - θέση, μπροστά από τη Θόλο, το Μνημείο των Επωνύμων Ηρώων. Επίσης, μία κρήνη χτίζεται δυτικά του Αιακείου, η λεγόμενη σήμερα Νοτιοδυτική Κρήνη, σχήματος «Γ». Τέλος, το 300 π.Χ. τη θέση του δικαστικού περιβόλου στα ανατολικά παίρνει ένα τετράγωνο περιστύλιο οικοδόμημα με εσωτερική αυλή στο κέντρο του το οποίο έμεινε ημιτελές. Πιθανώς προοριζόταν και αυτό για δικαστήριο.
Ελληνιστική Εποχή, Πρώιμη Ρωμαϊκή (323 π.Χ - 86 π.Χ.)
Στην Ελληνιστική περίοδο η όψη της Αγοράς αλλάζει ριζικά. Οι διάφοροι ηγεμόνες των Ελληνιστικών πόλεων δίνουν πολλά χρήματα για την κατασκευή μνημείων στην Αθήνα. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του βασιλιά της Περγάμου Αττάλου Β΄, που δώρισε στην Αθήνα την ομώνυμη στοά.
Το 86 π.Χ. ύστερα από μακροχρόνια πολιορκία, ο Ρωμαίος στρατηγός Σύλλας εισβάλλει στην πόλη λεηλατώντας και καταστρέφοντας. Πολλά μνημεία της Αγοράς παθαίνουν σοβαρές ζημιές, κυρίως από τα βλήματα των ρωμαϊκών καταπελτών. thumb|right|Η Αγορά τον 2ο αι. π.Χ.|300px Τα μνημεία της Ελληνιστικής Αγοράς είναι τα εξής (σημειώνονται στο διάγραμμα με τους αριθμούς):
thumb|right|Η Στοά του Αττάλου μετά την αναστήλωση.|350px
Ρωμαϊκή Εποχή (86 π.Χ.-267 μ.Χ.)
Μετά την καταστροφή της πόλης από τον Σύλλα οι Αθηναίοι, με τη βοήθεια πολλών Ρωμαίων αυτοκρατόρων και αξιωματούχων, δίνουν στην Αγορά την τελική και πιο λαμπρή μορφή της. Η Νότια Στοά ΙΙ κατεδαφίζεται επειδή είχε υποστεί ανεπανόρθωτες καταστροφές από την πολιορκία και για χρόνια ο χώρος μετατρέπεται σε λατομείο έτοιμων υλικών. Το κεντρικό σημείο της Αγοράς καταλαμβάνει το ογκώδες Ωδείο του Αγρίππα, δωρεά του Μάρκου Αγρίππα, γαμπρού του Οκταβιανού Αυγούστου. Ταυτόχρονα, χτίζεται λίγο πιο ανατολικά από τον Οκταβιανό Αύγουστο και με χρήματα του θείου του Ιουλίου Καίσαρα, το νέο εμπορικό κέντρο της Αθήνας, η Ρωμαϊκή Αγορά. Έτσι, η Αγορά γίνεται αποκλειστικά πολιτικό και πολιτιστικό κέντρο.
Η λάμψη αυτή της Αγοράς και γενικότερα της Αθήνας, θα κρατήσει μέχρι το 267 μ.Χ., όταν θα εισβάλλουν οι Ερούλοι καταστρέφοντας ολοσχερώς όλη την πόλη. Τα μνημεία της Αγοράς ισοπεδώνονται όλα εκτός από τον Ναό του Ηφαίστου που παθαίνει, παραδόξως, ελάχιστες ζημιές. thumb|right|Η Αγορά τον 2ο αι. μ.Χ.|300px Τα σημαντικότερα μνημεία της Ρωμαϊκής Αγοράς είναι τα εξής (σημειώνονται στο διάγραμμα με τους αριθμούς):
thumb|left|Κάτοψη του Ωδείου του Αγρίππα στην πρώτη φάση του|300px
Υστερορωμαϊκή Εποχή - Βυζαντινή εποχή (267-1456)
thumb|right|Ο Ναός των [[Ναός Αγίων Αποστόλων Σολάκη|Αγίων Αποστόλων του Σολάκη|300px]]Μετά την επιδρομή των Ερούλων το 267 η περιοχή της Αγοράς ισοπεδώθηκε. Λόγω της καταστρεπτικής αυτής επιδρομής, η Αθήνα συρρικνώνεται δραματικά. Χτίζεται νέο πολύ μικρότερο τείχος που αφήνει έξω την περιοχή της Αγοράς. Ο ανατολικός τοίχος της ερειπωμένης στοάς του Αττάλου χρησιμεύει ως το δυτικό σκέλος αυτού του τείχους. Το μόνο κτήριο που έμεινε σχεδόν ανέπαφο ήταν ο Ναός του Ηφαίστου. Τα απομεινάρια του Ωδείου του Αγρίππα και των Νοτίων Στοών μετατράπηκαν σε ένα μεγάλο συγκρότημα Γυμνασίων και Λουτρών. Ενώ στη θέση του Βουλευτηρίου και του Μητρώου χτίζεται μία μικρή βασιλική. Το 384 ο Θεοδόσιος Α΄ διατάσσει την διακοπή λειτουργίας των φιλοσοφικών σχολών και των αρχαίων ιερών. Κατά συνέπειαν, πολλοί ναοί στην Αθήνα αλλάζουν λειτουργία. Ο Ναός του Ηφαίστου μετατρέπεται σε εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Γύρω στο 1000 χτίζεται ο ναός των Αγίων Αποστόλων του Σολάκη. Ο ναός αυτός αποτελεί το πρώτο δείγμα του επονομαζόμενου Αθηναϊκού ρυθμού και βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο της Αγοράς.
Νεότερα Χρόνια (1456-1931)
Μετά την κατάληψη της Αθήνας από τους Οθωμανούς, το 1456, η πόλη αρχίζει να επεκτείνεται προς την περιοχή της Αγοράς. Πλήθος οικιών και εκκλησιών κατακλύζουν το μέρος. Είναι αξιοσημείωτο όμως ότι παρά τις τόσες προσθήκες, η Οδός των Παναθηναίων παραμένει στην ίδια χάραξη.
Οι ανασκαφές
Το 1931 η Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα αναλαμβάνει να κάνει ανασκαφές στον χώρο της Αγοράς. Το έργο ήταν αρκετά δύσκολο καθώς έπρεπε να απαλλοτριωθεί και να κατεδαφιστεί μία ολόκληρη συνοικία της πόλης. Οι ανασκαφές ξεκίνησαν στις 25 Μαΐου ανατολικά του Ναού του Ηφαίστου. Στις 4 Ιανουαρίου 1954 γίνεται καθαρισμός της επιφάνειας της Αγοράς και το 1956 ολοκληρώνεται η αναστήλωση της Στοάς του Αττάλου και η ανακαίνιση του ναού των Αγίων Αποστόλων. Τη δεκαετία του '80 οι ανασκαφές συνεχίστηκαν πιο βόρεια, πάνω από την οδό Αδριανού όπου εντοπίστηκε το δυτικό άκρο της Ποικίλης Στοάς. Στο διάστημα μεταξύ 2006 και 2007 κατεδαφίστηκαν τρία κτήρια στο σημείο αυτό (γωνία Αδριανού και Αγίου Φιλίππου) και αποκαλύφθηκε και το ανατολικό άκρο της Ποικίλης Στοάς. Οι ανασκαφές προς το παρόν συνεχίζονται σε αυτήν την περιοχή.
Αρχιερέας
Ο αρχιερέας είναι ιερατικό αξίωμα στον Ιουδαϊσμό και τον Χριστιανισμό.
Στον Ιουδαϊσμό έπαψε να υφίσταται με την καταστροφή του Ναού της Ιερουσαλήμ, ενώ στις παραδοσιακές χριστιανικές Εκκλησίες το αξίωμα του αρχιερέα ταυτίζεται με του επισκόπου.
Κατηγορία:Θρησκευτικοί τίτλοι και βαθμοί
Αγία Γραφή
Αγία Γραφή ή Άγιες Γραφές (ή Θεία Γραφή, Γραφή, Γραφές) ή Ιερά Γράμματα ή Βίβλος, χαρακτηρίζεται το σύνολο ή «βιβλιοθήκη» κειμένων θρησκευτικού χαρακτήρα. Με τον όρο αυτό περιγράφεται η Εβραϊκή Βίβλος του ιουδαϊσμού αλλά και ο συνδυασμός αυτής, δηλαδή της Παλαιάς Διαθήκης, που αναφέρεται στη προ Χριστού εποχή και της Καινής Διαθήκης, που αναφέρεται στην παρουσία του Χριστού, τη διδασκαλία του και στις Επιστολές και Πράξεις των Αποστόλων, του χριστιανισμού.
Το όνομα «Βίβλος» ως δήλωση της Αγίας Γραφής οφείλεται περισσότερο στην επίδραση των αντίστοιχων λέξεων των νεότερων ευρωπαϊκών γλωσσών Bible, Bibel κ.λπ. Αυτές προήλθαν εκ του biblia -orum και ειδικότερα από το μεσαιωνικό Biblia -ae που και αυτά έχουν προέλευση στην Παλαιά Διαθήκη όπου αναφέρονται «οι βίβλοι» (Δανιήλ, θ΄ 2), «τα βιβλία τα άγια» (Α΄ Μακκαβαίων, ιβ΄:9), «η ιερά βίβλος» (Β΄ Μακκαβαίων, η΄:23).
Το σύνολο των βιβλίων που συγκροτεί τον «χριστιανικό κανόνα» της Παλαιάς Διαθήκης (1ο μέρος της Αγίας Γραφής) και Καινής Διαθήκης (2ο μέρος της Αγίας Γραφής), προέκυψε από την ανάγκη να καθορισθούν τα βιβλία εκείνα που εκφράζουν αυθεντικά την πίστη της Εκκλησίας, ώστε να αποκλειστούν μεταγενέστερα ψευδεπίγραφα έργα, που περιείχαν μη αποδεκτές ή και αιρετικές διδασκαλίες. Παρόλα αυτά όμως, οι διάφορες τοπικές Εκκλησίες, ενώ δέχθηκαν όλες την Καινή Διαθήκη, περίπου στο σύνολό της, ακολούθησαν διαφορετικές πρακτικές στην αναγνώριση των βιβλίων της Παλαιάς Διαθήκης, με αποτέλεσμα να μην υπάρξει ένας ενιαίος κανόνας ολόκληρης της χριστιανικής Εκκλησίας.
Κανόνας της Βίβλου
Το μεγάλο σχίσμα μεταξύ Ανατολικής και Δυτικής Εκκλησίας και αργότερα η Μεταρρύθμιση συνέβαλαν στο να παγιωθούν οι διαφορετικές παραδόσεις στο θέμα του κανόνα, με αποτέλεσμα οι τρεις μεγάλες Ομολογίες να δέχονται σήμερα διαφορετικό αριθμό βιβλίων, διαφορετικό κανόνα της Παλαιάς Διαθήκης.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Η Ορθόδοξη Εκκλησία δέχεται συνολικά 76 «κανονικά» ή «πρωτοκανονικά» βιβλία. Αυτά είναι: τα 27 βιβλία της Καινής Διαθήκης (τα Ευαγγέλια του Ματθαίου, του Μάρκου, του Λουκά και του Ιωάννη· οι Πράξεις των Αποστόλων· οι 21 Αποστολικές Επιστολές και η Αποκάλυψη) και τα 49 βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης ή ιουδαϊκής Βίβλου, τα οποία τιτλοφορούνται σύμφωνα με τη μετάφραση των Εβδομήκοντα. Επίσης, δέχεται τα εξής 10 «αναγινωσκόμενα» ή «δευτεροκανονικά» βιβλία:
Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία
Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία δέχεται συνολικά 73 βιβλία. Πέρα από την Καινή Διαθήκη, δέχεται 46 βιβλία από την Παλαιά Διαθήκη τα οποία χωρίζει σε «πρωτοκανονικά» και «δευτεροκανονικά». Στα πρωτοκανονικά έργα περιλαμβάνονται τα 39 βιβλία της ιουδαϊκής Βίβλου, ενώ στα δευτεροκανονικά τα εξής 7 συγγράμματα:
Προτεστάντες
Οι Προτεστάντες γενικά δέχονται συνολικά 66 βιβλία. Μαζί με τα 27 βιβλία της Καινής Διαθήκης (αναφέρονται σε αυτό το τμήμα και ως «Ελληνική Καινή Διαθήκη») αποδέχονται και τον ιουδαϊκό κανόνα με τα 39 βιβλία μόνο. Τα επιπλέον βιβλία που περιλαμβάνονται στον κανόνα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας τα ονομάζουν γενικά «απόκρυφα», αν και μπορούν να χρησιμοποιηθούν στη λατρεία. Υπάρχει μία σύγχρονη έκδοση της Βίβλου από τον καθολικό θεολόγο Hubertus Halbfas στα γερμανικά, η οποία ενώ προφανώς απευθύνεται σε προτεσταντικό κοινό, δεν περιέχει τα βιβλία των Νόμων, δηλ. το Λευιτικό, τους Αριθμούς και το Δευτερονόμιο.
Μάρτυρες του Ιεχωβά
Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά δέχονται συνολικά 66 βιβλία. Μαζί με τα 27 βιβλία της Καινής Διαθήκης (αναφέρονται σε αυτό το τμήμα και ως «Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές»), αποδέχονται αποκλειστικά τον ιουδαϊκό (αλεξανδρινό) κανόνα με τα 39 βιβλία μόνο (αναφέρονται σε αυτό το τμήμα και ως «Εβραϊκές Γραφές»). Οποιαδήποτε άλλα βιβλία δεν τα θεωρούν θεόπνευστα και τα κατατάσσουν στα «απόκρυφα».
thumb|right|Τμήμα γραφής σε ασημένιο ειλητάριο με την «Ιερατική Ευλογία» ([[Αριθμοί (βιβλίο)|Αριθμοί, 6:24-26) στο οποίο φαίνεται το Τετραγράμματο: «Είθε ο Κύριος να σε ευλογεί και να σε φυλάει· ο Κύριος να κάνει το πρόσωπό του να λάμψει επάνω σου και να σε ευσπλαχνεί· ο Κύριος να υψώσει το πρόσωπό του πάνω σου και να σου χαρίσει ειρήνη». Χρονολογείται περί το 600 π.Χ. και βρέθηκε το 1979 στην Ιερουσαλήμ]]
Ιουδαίοι
Κοινό στοιχείο στους κανόνες όλων των χριστιανικών ομολογιών αποτελεί το σύστημα κατάταξης των βιβλικών έργων, που διαφέρει από εκείνο της ιουδαϊκής Βίβλου. Έτσι, τα βιβλία κατατάσσονται με βάση το φιλολογικό χαρακτήρα και το περιεχόμενο τους σε 3 ομάδες: Η Εβραϊκή Βίβλος ομαδοποιεί τα βιβλία ως εξής:
Βιβλιογραφία
* Κατηγορία:Θρησκευτική λογοτεχνία
Σταθμός Ημαθίας
Ο Σταθμός είναι οικισμός της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Ημαθίας, ο οποίος βρίσκεται κοντά στο χείμαρρο Κοτίχα σε απόσταση περίπου 7 χλμ. Α. από τη Νάουσα (έδρα του δήμου) και 87 χλμ. Δ. από την Θεσσαλονίκη.
Αναφέρεται επίσημα, ως ξεχωριστός οικισμός, το 1940 να απογράφεται στον τότε δήμο Ναούσης. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με τη Νάουσα, τον Άγιο Νικόλαο, το Άνω Σέλι, τα Πηγάδια και τη Ροδακινιά αποτελούν την κοινότητα Νάουσας η οποία υπάγεται στη δημοτική ενότητα Νάουσας του Δήμου Ηρωικής Πόλης Νάουσας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 85 κάτοικοι.
Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Παραπομπές
Σταθμος Σταθμος
Εκλογή της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών στο Μισισίπι 2000
Η εκλογή της Γερουσίας των Ηνωμένων πολιτειών στο Μισισίπι 2000 διεξάχθηκε στις 7 Νοεμβρίου 2000. Ο κάτοχος του αξιώματος Ρεπουμπικανός Γερουσιαστής Τρεντ Λοτ επανεκλέχθηκε σε τρίτη θητεία.
Αναφορές
Κατηγορία:Εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Διάστρεμμα
Διάστρεμμα (γνωστό και ως στραμπούληγμα) ονομάζεται η βίαιη διάταση των συνδέσμων και του θυλάκου της άρθρωσης. Η πτώση, το στρίψιμο ή το χτύπημα μπορεί να προκαλέσουν αυτόν τον τραυματισμό. Τα συνήθη σημεία στα οποία παρατηρείται το διάστρεμμα είναι ο αστράγαλος, το γόνατο και ο καρπός. Τα συμπτώματα μπορεί να διαφέρουν ανάλογα με τη βαρύτητα του τραυματισμού, τα οποία μπορεί να περιλαμβάνουν πόνο, πρήξιμο, μώλωπες, αστάθεια και απώλεια της ικανότητας κίνησης και χρήσης της άρθρωσης.
Υπάρχουν τρεις βαθμοί διαστρέμματος (ήπιος, μέσος και βαρύς) ανάλογα με τη βαρύτητα της κάκωσης, οπότε αντιμετωπίζεται και διαφορετικά, είτε συντηρητικά με ελαστική περίδεση και ψυχρά επιθέματα είτε με τοποθέτηση γύψινου νάρθηκα. Σε περιπτώσεις πλήρους ρήξης των συνδέσμων συνήθως ακολουθείται χειρουργική θεραπεία. Η διάγνωση πραγματοποιείται με κλινική εξέταση και χρήση απεικονιστικών εξετάσεων. Αρχικά χρησιμοποιείται η ακτινογραφία για να προσδιοριστεί αν υπάρχει σπασμένο οστό. Ανάλογα με τη βαρύτητα της κάκωσης, μπορεί να χρειαστεί να πραγματοποιηθεί μυοσκελετικό υπερηχογράφημα ή μαγνητική τομογραφία για την περαιτέρω αξιολόγηση του τραυματισμού.
Συνήθη τραυματισμοί συνδέσμων
μικρογραφία|280x280εσ|Διάστρεμμα αστραγάλου. μικρογραφία|280x280εσ|Διάστρεμμα γόνατος. μικρογραφία|280x280εσ|Απεικόνιση της ακρωμιοκλειδικής άρθρωσης. Αν και τα διαστρέμματα μπορούν να εμφανιστούν σε οποιαδήποτε άρθρωση, ορισμένα από τα πιο συνηθισμένα σημεία είναι τα ακόλουθα :
Συμπτώματα
Η γνώση των συμπτωμάτων ενός διαστρέμματος μπορεί να είναι χρήσιμη στη διαφοροποίηση του τραυματισμού από την θλάση ή το κάταγμα. Η θλάση συνήθως παρουσιάζεται με πόνο, κράμπες, μυϊκό σπασμό και μυϊκή αδυναμία, ενώ το κάταγμα συνήθως παρουσιάζεται με ευαισθησία στα οστά, ειδικά όταν φέρουμε βάρος. Τα συνήθη συμπτώματα ενός διαστρέμματος είναι τα εξής :
Διάγνωση
μικρογραφία|280x280εσ|Απεικόνιση διαστρέμματος ποδοκνημικής. Τα διαστρέμματα μπορούν συχνά να διαγνωστούν κλινικά με βάση τα συμπτώματα του ασθενούς, τον μηχανισμό τραυματισμού και τη φυσική εξέταση. Επίσης, μπορούν να ληφθούν ακτινογραφίες για να προσδιοριστεί εάν παράλληλα υπάρχει κάταγμα, ειδικά σε περιπτώσεις ευαισθησίας ή πόνου στο οστό στο τραυματισμένο σημείο. Σε ορισμένες περιπτώσεις, ιδιαίτερα εάν η διαδικασία επούλωσης παρατείνεται ή υπάρχει υποψία για πιο σοβαρό τραυματισμό, πραγματοποιείται μαγνητική τομογραφία για να εξεταστούν οι περιβάλλοντες μαλακοί ιστοί και οι σύνδεσμοι.
Αντιμετώπιση
Η αντιμετώπιση του διαστρέμματος συνήθως περιλαμβάνει την χρήση συντηρητικών μέτρων για τη μείωση των συμπτωμάτων, τη χειρουργική επέμβαση για την αποκατάσταση σοβαρών διατάσεων ή ρήξεων, και την αποκατάσταση για την επαναφορά του εύρους κίνησης και της λειτουργίας της τραυματισμένης άρθρωσης. Αν και τα περισσότερα διαστρέμματα μπορούν να αντιμετωπιστούν χωρίς χειρουργική επέμβαση, οι σοβαροί τραυματισμοί μπορεί να απαιτούν μόσχευμα τενόντων ή αποκατάσταση συνδέσμων ανάλογα με την περίπτωση. Ο χρόνος που απαιτείται για την ανάρρωση εξαρτάται από τη βαρύτητα του τραυματισμού.
Συντηρητικά μέτρα
μικρογραφία|280x280εσ|Αρχικά στάδια αντιμετώπισης διαστρέμματος - ξεκούραση, πάγος, συμπίεση, ανύψωση. Ανάλογα με τον μηχανισμό του τραυματισμού, την άρθρωση που προσβλήθηκε και τη βαρύτητα, τα περισσότερα διαστρέμματα μπορούν να αντιμετωπιστούν χρησιμοποιώντας συντηρητικά μέτρα (ξεκούραση, πάγος, συμπίεση, ανύψωση) εντός των πρώτων 24 ωρών από τον τραυματισμό. Αργότερα, η αντιμετώπιση θα πρέπει να εξατομικεύεται ανάλογα με τον συγκεκριμένο τραυματισμό και τα συμπτώματα του ασθενούς. Τα μη συνταγογραφούμενα φάρμακα, όπως τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα μπορούν να βοηθήσουν στην ανακούφιση του πόνου, όπως επίσης τα τοπικά αντιφλεγμονώδη παυσίπονα.
Χειρουργική επέμβαση
Ένα μέτριο ή βαρύ διάστρεμμα, ιδιαίτερα του αστραγάλου, μπορεί να απαιτεί σκληρό γύψο. Τα βαριά διαστρέμματα μπορεί να απαιτούν χειρουργική επέμβαση για την αποκατάσταση ή την ανακατασκευή των συνδέσμων που έχουν υποστεί ρήξη.
Λειτουργική αποκατάσταση
Τα συστατικά ενός αποτελεσματικού προγράμματος αποκατάστασης για όλους τους τραυματισμούς από διάστρεμμα περιλαμβάνουν αύξηση του εύρους κίνησης της πάσχουσας άρθρωσης και προοδευτικές ασκήσεις μυϊκής ενδυνάμωσης. Μετά την εφαρμογή συντηρητικών μέτρων για τη μείωση του οιδήματος και του πόνου, η κινητοποίηση του άκρου εντός 48-72 ωρών μετά τον τραυματισμό έχει αποδειχθεί ότι προάγει την επούλωση διεγείροντας αυξητικούς παράγοντες στους μυοσκελετικούς ιστούς που συνδέονται με την κυτταρική διαίρεση.
Η παρατεταμένη ακινητοποίηση μπορεί να καθυστερήσει την επούλωση ενός διαστρέμματος, καθώς συνήθως οδηγεί σε μυϊκή ατροφία και αδυναμία. Κατά τη χρήση ενός νάρθηκα, είναι απαραίτητο να διασφαλιστεί επαρκής ροή αίματος στο άκρο. Τελικά, ο στόχος της λειτουργικής αποκατάστασης είναι να επιστρέψει ο ασθενής σε πλήρεις καθημερινές δραστηριότητες ελαχιστοποιώντας παράλληλα τον κίνδυνο επανατραυματισμού.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Τραυματισμοί
Ζαχαροπλαστείο Τσίτας
alt= "Δίπλωμα ΤΙμής μετά Χρυσού Μεταλλίου" για την επιχείρηση "Κ. ΤΣΙΤΑΣ - ΑΦΟΙ ΓΕΡΑΚΑΚΗ Ο.Ε." στην Έκθεση "Ζαχαροπλαστικής - Επισιτιστικής & Λοιπών Ειδών Διατροφής" το 1939|thumb|"Δίπλωμα Τιμής μετά Χρυσού Μεταλλίου" για την επιχείρηση "Κ. ΤΣΙΤΑΣ - ΑΦΟΙ ΓΕΡΑΚΑΚΗ Ο.Ε." στην Έκθεση "Ζαχαροπλαστικής - Επισιτιστικής & Λοιπών Ειδών Διατροφής" το 1939 Το Ζαχαροπλαστείο-Καφεστιατόριο Τσίτας ήταν ένα από τα σημαντικότερα καταστήματα του είδους στην Αθήνα του Μεσοπολέμου και των δεκαετιών μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, μαζί με τα ζαχαροπλαστεία «Φλόκας», «Ζώναρς» και «Ρωσικόν».
Ιδρύθηκε το έτος 1888 από τους Ευάγγελο Γ. Γερακάκη και Κωνσταντίνο Τσίτα, αρχικά ως αρτοποιείο.
Τα πρώτα χρόνια η επιχείρηση λειτούργησε στην οδό Σταδίου. Κατόπιν αγοράστηκε οικόπεδο στην οδό Πανεπιστημίου (Πανεπιστημίου 57 κατά την παλαιά αρίθμηση - σήμερα Πανεπιστημίου / Ελ. Βενιζέλου 43), απέναντι από την Εθνική Βιβλιοθήκη, όπου και λειτούργησε από το 1906 μέχρι το 1968, υπό την επωνυμία "Κ. Τσίτας - Αφοί Γερακάκη Ο.Ε.".
Ο τεχνολογικός εξοπλισμός του ήταν πρωτοποριακός για την εποχή: μηχανές εσπρέσσο, μηχανές ζύμωσης, μπλέντερ για φυσικούς χυμους.
Στην καλύτερή του εποχή το κατάστημα απασχολούσε 180 άτομα. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής από τα γερμανικά στρατεύματα η επιχείρηση συμμετείχε ενεργά σε συσσίτια για τον λιμοκτονούντα πληθυσμό της Αθήνας, υποστηρίζοντας ταυτόχρονα τις οικογένειες των εργαζομένων σε αυτήν, καθώς και διαφυγόντες αγωνιστές της Αντίστασης.
Το 1945, έξι μήνες μετά την Απελευθέρωση, η επιχείρηση επαναλειτούργησε και ξαναστήθηκε από την οικογένεια Γερακάκη με δάνεια και πολλούς κόπους.
Ατυχή γεγονότα κατά το τέλος της δεκαετίας του 1950 οδήγησαν στο κλείσιμο της επιχείρησης κατά το έτος 1968.
Μνεία στο κατάστημα "Τσίτας" κάνει ο συνθέτης και τραγουδιστής Λουκιανός Κηλαηδόνης στο τραγούδι του "The Fucking Fifties".
Σήμερα, στη θέση του καταστήματος, σε κτήριο που κτίσθηκε το 1975, στεγάζονται γραφεία της τράπεζας Alpha Bank.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χώροι εστίασης στην Αθήνα
Πέτρος Βάλβης
Ο Πέτρος Βάλβης είναι Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ.
Γεννήθηκε το 1938 στην Ερμούπολη Σύρου. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Διετέλεσε βουλευτής Κυκλάδων του ΠΑΣΟΚ από το 1977 ως το 1989, και χρημάτισε υπουργός Αιγαίου από τον Φεβρουάριο του 1987 ως το Νοέμβριο του 1988.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Βουλευτές Κυκλάδων Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Αιγαίου
Πολυκατοικία του Λιούμπομιρ Μιλαντίνοβιτς
Η Πολυκατοικία του Λιούμπομιρ Μιλαντίνοβιτς (σερβικά κυριλλικά: Зграда Љубомира Миладиновића, σερβικά λατινικά: Zgrada Ljubomira Miladinovića) ευρίσκεται στο Βελιγράδι, πρωτεύουσα της Σερβίας, εντός του αστικού δήμου του Στάρι Γκραντ. Ανεγερθείσα το 1938, είναι καταγεγραμμένη εντός του καταλόγου των πολιτισμικών αγαθών της Πόλεως του Βελιγραδίου.
Παρουσίαση
Η πολυκατοικία του Λιούμπομιρ Μιλαντίνοβιτς, ευρισκόμενη επί του αριθμού 6 της Οδού Σβετόγκορσκα, ανεγέρθηκε το 1938 σύμφωνα με σχέδια του Μόμτσιλο Μπέλομπρκ. Αποτελείται από έξι ορόφους, με πάρκινγκ στο επίπεδο του ισογείου. Η οικία έγινε γνωστή, στην συνέχεια, ως «το πάρκινγκ». Το κτίριο, αποτέλεσμα σχεδίων του Μπέλομπρκ, χαρακτηρίζεται από την μοντέρνα αρχιτεκτονική, καθώς και τον πουριστικό χαρακτήρα του, οφείλεται στην επαναλαμβανόμενη εφαρμογή του λειτουργισμού.
Το σύνολο των παραπάνω χαρακτηριστικών σημάδευσαν το έργο του αρχιτέκτονα Μπέλομπρκ, στον οποίον και απέφεραν υψηλή καταξίωση εντός της αρχιτεκτονικής της Σερβίας και του Βελιγραδίου, καθώς και εντός της μοντέρνας αρχιτεκτονικής.
Παραπομπές
Μιλαντινοβιτς
Λία Γκότι
Η Λία Γκότι γεννήθηκε στις 4 Οκτωβρίου 1997 και είναι Αμερικανίδα ηθοποιός πορνογραφικών ταινιών. Ξεκίνησε την καριέρα της στην βιομηχανία πορνό το 2015, σε ηλικία δεκαοκτώ ετών και κατά την διάρκεια της καριέρας της, αριθμεί περισσότερες από 40 ταινίες στις οποίες έχει συμμετάσχει.
Παιδικά χρόνια
Η Λία Γκότι, (γεννημένη ως Raegan Brogdon) γεννήθηκε στις 4 Οκτωβρίου 1997 στο Τέξας των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής. Τα παιδικά της χρόνια, τα έζησε στο Τέξας μαζί με την οικογένειά της. Αποφοίτησε από το Λύκειο στην ηλικία των δεκαοκτώ ετών και ξεκίνησε τις σπουδές της στο Πανεπιστήμιο Βιοτεχνολογίας και Μηχανικής του Τέξας, αλλά σταμάτησε προσωρινά τις σπουδές της για να ασχοληθεί με την καριέρα της στο πορνό.
Καριέρα
Η Λία Γκότι ξεκίνησε την καριέρα της στην βιομηχανία πορνό το 2015, σε ηλικία δεκαοκτώ ετών. Αρχικά υπέγραψε συμβόλαιο με την Exxxotica, και μετά από λίγους μήνες κέρδισε στον διαγωνισμό της εταιρείας και κέρδισε τον τίτλο Miss Exxxotica. Αυτός είναι και ο λόγος όπου έγινε ευρέως γνωστή. Αρχικά εμφανίστηκε μόνο σε σόλο σκηνές, αλλά μόλις χώρισε με το αγόρι της αποφάσισε, να συμμετάσχει σε λεσβιακές σκηνές και σε σκηνές αγόρι με κορίτσι. Κατά την διάρκεια της καριέρας της, η Λία Γκότι έχει συνεργαστεί με διάφορες εταιρείες όπως, Tushy, Vixen, Mofos, Blacked, Met-Art, Evil Angel, Naughty America και Jules Jurdan.
Προσωπική ζωή
Η Λία Γκότι, στον ελεύθερο χρόνο της ασχολείται με την γυμναστική και κυρίως με το crossfit. Επίσης, απολαμβάνει να ασχολείται με το ψάρεμα. Έχει δηλώσει ότι, όταν δεν βρίσκεται σε σχέση με κάποιο αγόρι αυνανίζεται 10-12 φορές την ημέρα χρησιμοποιώντας την μέθοδο Hitachi και ότι αναμένει στο μέλλον να συνεχίσει τις σπουδές της στην βιοτεχνολογία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί πορνογραφικών ταινιών
Νυδρί Λευκάδας
Το Νυδρί είναι παραλιακό χωριό της Λευκάδας στα Επτάνησα.
Γεωγραφικά στοιχεία
Το Νυδρί βρίσκεται στο ανατολικό τμήμα του νησιού, σε υψόμετρο 6 μέτρα και απέχει 16 χλμ. νότια από την πόλη της Λευκάδας. Είναι γνωστό και κοσμοπολίτικο τουριστικό θέρετρο όλου του νομού. Το χωριό έγινε ιδιαίτερα γνωστό, όταν το 1963 ο εφοπλιστής Αριστοτέλης Ωνάσης αγόρασε την αντικρινή νησίδα Σκορπιός. Έκτοτε το χωριό φιλοξένησε πλήθος διασημοτήτων από όλο τον κόσμο. Στο λιμάνι του χωριού υπάρχει σήμερα ανδριάντας του Ωνάση. Ο ποδοσφαιρικός σύλλογος του χωριού ονομάζεται Οδυσσέας και το 2016 αδερφοποιηθήκε με την ΑΣ Μονακό Γαλλίας. μικρογραφία|κέντρο|572px|Πανοραμική Νυδρί από τη θάλασσα
Ιστορικά στοιχεία
Ο Γερμανός αρχαιολόγος Βίλελμ Ντέρπφελντ ή Δαίρπφελντ υποστήριζε ότι στην περιοχή βρισκόταν η πρωτεύουσα του Οδυσσέα και η Ομηρική Ιθάκη. Έγιναν ανασκαφές στην περιοχή "Στενού" και έχουν βρεθεί κυκλικοί τύμβοι της Πρώιμης και αρχή Μέσης Εποχής Χαλκού. Η περιοχή της πεδιάδας Νυδριού μέχρι και τις νοτιοανατολικές πλαγιές του όρους Σκάρος έχουν κηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος.
Διοικητικά στοιχεία
Το Νυδρί αναφέρεται επίσημα, μετά την Ένωση των Επτανήσων (1864), το 1897 στο ΦΕΚ 59Β - 17/06/1897 να προσαρτάται στον τότε δήμο Καρυάς ενώ το 1930 στο ΦΕΚ 142Α - 05/05/1930 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τη Ράχη αποτελούν την τοπική κοινότητα Νυδρίου που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ελλομένου του Δήμου Λευκάδας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει συνολικό πληθυσμό 1.218 κατοίκους ενώ ως οικισμός 971.
Άγγελοι της Κολάσεως
Οι Άγγελοι της Κολάσεως («Hells Angels») είναι μια Λέσχη Μοτοσικλετιστών τα μέλη της οποίας συνήθως οδηγούν μοτοσικλέτες Harley-Davidson. Υπολογίζεται ότι στη λέσχη αυτή συμμετέχουν περίπου 6000 μηχανόβιοι με 467 παραρτήματα που βρίσκονται σε 59 χώρες, και θεωρείται η μεγαλύτερη λέσχη μοτοσικλετιστών στον κόσμο.
Πολυάριθμες αστυνομικές και διεθνείς υπηρεσίες πληροφοριών, συμπεριλαμβανομένου του Υπουργείου Δικαιοσύνης των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ευρωπόλ, θεωρούν την λέσχη ότι ανήκει στο οργανωμένο έγκλημα.
Ιστορία
Οι Άγγελοι της Κολάσεως ιδρύθηκαν στις 17 Μαρτίου 1948, στη Φοντάνα της Καλιφόρνια, όταν αρκετά μικρά σωματεία μοτοσικλετιστών συμφώνησαν να συγχωνευθούν. Ο Όττο Φρίντλ, βετεράνος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, πιστώνεται ότι ξεκίνησε την λέσχη αφότου αποχώρησε από τη λέσχη μοτοσικλετιστών Pissed Off Bastards εξαιτίας μιας διαμάχης με αντίπαλη συμμορία.
Σύμφωνα με τον ιστότοπο των Αγγέλων, το όνομα της λέσχης προτάθηκε για πρώτη φορά από τον συνεργάτη των ιδρυτών Άρβιντ Όλσεν, ο οποίος είχε υπηρετήσει στη μοίρα «Άγγελοι της Κολάσεως» των Ιπτάμενων Τίγρεων στην Κίνα κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Θεωρείται ότι το όνομα είναι εμπνευσμένο από την παράδοση από τον Α' και Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, σύμφωνα με το οποίo οι Αμερικανοί έδωσαν στους μοίρες τους σκληρά προσωνύμια. Ένα παράδειγμα βρίσκεται σε μία από τις τρεις μοίρες του P-40 των Ιπτάμενων Τίγρεων που συμμετείχαν στη Βιρμανία και την Κίνα, η οποία ονομάστηκε «Άγγελοι της Κολάσεως». Το 1930, η ομώνυμη ταινία του εκκεντρικού μεγιστάνα Χάουαρντ Χιουζ με πρωταγωνίστρια την Τζιν Χάρλοου, παρουσίασε τα εξαιρετικά και επικίνδυνα κατορθώματα της αεροπορίας και πιστεύεται ότι οι ομάδες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου που χρησιμοποίησαν αυτό το όνομα βασίστηκαν στην ταινία.
Άλλες πηγές ισχυρίζονται ότι οι Άγγελοι της Κολάσεως στο Σαν Φρανσίσκο οργανώθηκαν το 1953 από τον Ρόκι Γκρέιβς, μέλος της λέσχης των Αγγέλων της Κολάσεως από το Σαν Μπερναρντίνο, υπονοώντας ότι οι «Άγγελοι της Κολάσεως του Φρίσκο» γνώριζαν πολύ καλά τους προγόνους τους.. Τα μέλη της Φρίσκο αναδιοργανώθηκαν το 1955 με δεκατρία μέλη, με επικεφαλής τον Φρανκ Σάντιλεκ και χρησιμοποιώντας το μικρότερο, πρωτότυπο λογότυπο της «Νεκροκεφαλής». Το παράρτημα του Όκλαντ, με επικεφαλής τον Μπάργκερ, χρησιμοποίησε μια μεγαλύτερη έκδοση του λογότυπου της «Νεκροκεφαλής» με το παρατσούκλι «Μπάργκερ Λάργκερ», το οποίο χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1959. Αργότερα έγινε το λογότυπο της λέσχης με το πρώτο παράρτημα που άνοιξε έξω από την Καλιφόρνια και ιδρύθηκε στο Όκλαντ της Νέας Ζηλανδίας, το 1961.
Η λέσχη έγινε διάσημη και καθιέρωσε τη φήμη της ως μέρος του κινήματος αντι-κουλτούρας της δεκαετίας του 1960 στην περιοχή Haight-Ashbury του Σαν Φρανσίσκο, διαδραματίζοντας ρόλο σε πολλά από τα σημαντικότερα γεγονότα του κινήματος. Τα μέλη ήταν άμεσα συνδεδεμένα με πολλούς από τους κύριους ηγέτες της αντι-κουλτούρας, όπως ο Κεν Κέσεϊ και οι Μέρι Πράνκστερς, Άλλεν Τζίνσμπεργκ, Τομ Γουλφ, Μικ Φάρεν, Τίμοθυ Λίρι, καθώς και οι The Beatles και Rolling Stones. Γράφοντας το βιβλίο με τίτλο «Hell’s Angels: A Strange and Terrible Saga» ξεκίνησε την καριέρα του ο δημοσιογράφος Χάντερ Τόμσον. Από το 1968-69, η έδρα των Αγγέλων της Κολάσεως του Σαν Φρανσίσκο βρισκόταν στο Άσμπουρυ 715.
Διακριτικά
Ο επίσημος ιστότοπος της λέσχης αποδίδει τον επίσημο σχεδιασμό διακριτικών της «Νεκροκεφαλής» στον Φρανκ Σάντιλεκ, προηγούμενο πρόεδρο του παραρτήματος του Σαν Φρανσίσκο. Τα χρώματα και το σχήμα του εμβλήματος στο μπούφαν αρχικού στιλ (πριν από το 1953) αντιγράφηκαν από τα διακριτικά της 85ης μοίρας μαχητικών και της 552ης μεσαίας μοίρας βομβαρδιστικών.
Οι Άγγελοι της Κολάσεως χρησιμοποιούν ένα σύστημα εμβλημάτων παρόμοιο με στρατιωτικά μετάλλια. Αν και η συγκεκριμένη έννοια κάθε εμβλήματος δεν είναι γνωστή στο κοινό, ωστόσο τα εμβλήματα προσδιορίζουν συγκεκριμένες ή σημαντικές ενέργειες ή πεποιθήσεις κάθε μηχανόβιου. Τα επίσημα χρώματα των Αγγέλων της Κολάσεως είναι κόκκινα γράμματα σε λευκό φόντο - εξ ου και το ψευδώνυμο της λέσχης «Οι Κόκκινοι και οι Λευκοί» (The Red and White). Αυτά τα έμβληματα φοριούνται σε δερμάτινα ή τζιν μπουφάν και γιλέκα.
Το κόκκινο και το λευκό χρησιμοποιούνται επίσης για την εμφάνιση του αριθμού 81 σε πολλά εμβλήματα, όπως στο «Υποστήριξη 81, Διαδρομή 81». Επίσης χρησιμοποιούνται από φίλους και υποστηρικτές του συλλόγου σε σχέση με τους κανόνες της λέσχης, οι οποίοι επιδιώκουν να περιορίσουν τη χρήση εικόνων των Αγγέλων της Κολάσεως στα μέλη του συλλόγου. Χρησιμοποιείται επίσης το έμβλημα με ένα διαμάντι σε σχήμα διαμαντιού, με ένδειξη «1%» με κόκκινο χρώμα σε λευκό φόντο με κόκκινο περίβλημα. Ο όρος «Ένα-Κέντρο» λέγεται ότι αποτελεί απάντηση στο σχόλιο της Αμερικανικής Ένωσης Μοτοσυκλετιστών σχετικά με το συμβάν του Χόλιστερ, σύμφωνα με το οποίο το 99% των μοτοσυκλετιστών ήταν νόμιμοι πολίτες και μόλις το 1% ήταν παράνομοι. Πάντως η Αμερικανική Ένωση Μοτοσυκλετιστών δεν έχει καμία καταγραφή τέτοιας δήλωσης στον Τύπο και αποκαλεί αυτήν την ιστορία ψεύτικη.
Τα περισσότερα μέλη φορούν ένα ορθογώνιο έμβλημα (και πάλι, λευκό φόντο με κόκκινα γράμματα και κόκκινο συγχωνευμένο περίγραμμα) που προσδιορίζουν τις αντίστοιχες θέσεις στη λέσχη. Ένα άλλο παρόμοιο έμβλημα έχει την ένδειξη «Άγγελοι της Κολάσεως». Κατά περίπτωση, τα μέλη του συλλόγου φορούν ένα έμβλημα που δηλώνει τη θέση ή την κατάταξή τους στον οργανισμό. Το έμβλημα είναι ορθογώνιο και, παρόμοιο με τα διακριτικά που περιγράφονται παραπάνω, εμφανίζει ένα λευκό φόντο με κόκκινα γράμματα και κόκκινο συγχωνευμένο περίγραμμα. Μερικά παραδείγματα των τίτλων που χρησιμοποιούνται είναι ο Πρόεδρος, ο Αντιπρόεδρος, ο Γραμματέας, ο Ταμίας και ο λοχίας. Ορισμένα μέλη φορούν επίσης ένα έμβλημα με τα αρχικά «AFFA», που σημαίνει «Angels Forever; Forever Angels», αναφερόμενοι στη δια βίου συμμετοχή τους στη λέσχη (σε ελληνική απόδοση μεταφράζεται ως «μια φορά μέλος, πάντα μέλος»).