cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βασιλεία Μαυρέλου
Σε επίπεδο συλλόγων, αγωνίστηκε 11 χρόνια για τον Ολυμπιακό (2002-2013), κερδίζοντας 2 ελληνικά Πρωταθλήματα και πολλές Ευρωπαϊκές διακρίσεις (φιναλίστ του Λεν Τρόφι 2007-08, τρίτη θέση στο Κύπελλο Πρωταθλητών ΛΕΝ 2010-11 και άλλες διακρίσεις). Στην σεζόν 2015-16 αγωνίστηκε στον Ν.Ο. Ρεθύμνου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες υδατοσφαιρίστριες Κατηγορία:Υδατοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Υδατοσφαιρίστριες ΟΣΦΠ
Γιάτζιουλου Ρεσατιάς
Η Γιάτζιουλου (τουρκικά: Yaycili = Γιαγλί, λιπαρό, ίσως και από το yazi = η γραφή και yazici = ο γραφεύς, γραφηάς και yazili = το γραμμένο, από το ρ. yazmak = γράφω. Από εδώ και τα επώνυμα Γιάτσης, Γιατσής, Γιατσιτσόπουλος, Γιατσιτσής κ.ά. ο γραμματιζούμενος, ο μορφωμένος), ήταν ένα ορεινό ελληνικό (ποντιακό) χωριό, σε υψόμετρο πάνω από 1500 μ., στην ευρύτερη ενδοχώρα της Ορντούς, (Κοτυώρων) του Πόντου περί τα 120 χιλιόμετρα νότια αυτής, στην επαρχία Ρεσαδιέ, της περιοχής Μελανθίας (Μελέτ), στα όρια του νομού Σεβαστείας τότε, (πριν το 1922) και του νομού Τοκάτης σήμερα (2017). Γι' αυτό και οι Γιάτζουλήδες, ενώ 'περνιόταν' ως Ορντουλήδες, δήλωναν προερχόμενοι από το ν. Σεβαστείας.
Η Γιάτζιουλου ή Γιάϊτζιουλου ήταν αμιγές ελληνικό χωριό με 140 περίπου οικογένειες την εποχή του εκπατρισμού (1922). Οι αρχικοί οικιστές της θα πρέπει να εγκαταστάθηκαν εκεί περί τα μέσα του 19ου αιώνα προερχόμενοι από τα χωριά της παρηκμασμένης μεταλλοφόρου περιοχής Αργυρούπολης (Κιουμουσχανέ).
Κοντινότερο χωριό, (πέντε χιλιόμετρα), ήταν το τουρκικό Μπαϊνταρλί (Baydarli), σήμερα μικρός δήμος των 3.000 κατοίκων, ενώ η πολιτεία της επαρχίας ήταν η Ρεσαδιέ, των 10 - 12.000 χιλιάδων κατοίκων, τεσσάρων ωρών δρόμος με τα πόδια (είκοσι χιλιόμετρα) δυτικότερα. Γειτονικά ρωμαίικα χωριά ήταν το Σουλεϊμανλί, η Σένια, το Ασσαρτσιούχ του Νήκσαρ, ενώ λίγο μακρύτερα η Γούρτζιαλη, Κιόλκιοϊ, Μουζάμανα, πιο πέρα το Σεμέν, το βουνό Καραγκιόλ, το Τσιάμπασι, το μοναστήρι της Σιναλούς και τα χωριά της Μελανθίας (Μελέτ, Μεσσουδιέ). Από την πλευρά των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών (γλώσσα, συνήθειες, παραδόσεις), οι Γιατζιουλήδες συγκαταλέγονται μεταξύ των 'Ορτουλήδων' Ποντίων. Η Γιάτζιουλου διέθετε εξατάξιο δημοτικό σχολείο και εκκλησία αφιερωμένη στην μνήμη της αποκεφάλισης του αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή. Οι Πόντιοι κάτοικοι, που μιλούσαν την ποντιακή γλώσσα στο ιδίωμα των Κοτυώρων (Ορντούς), ασχολούνταν με την μικρή γεωργία, την κτηνοτροφία στους απέραντους βοσκότοπους (γιαϊλιάδες), τη χαλκουργία και το μικροεμπόριο, ενώ μερικοί διέθεταν και μικρή οικογενειακή βιοτεχνία στην Ρεσατιά, όπου συντηρούσαν και δεύτερη κατοικία, ιδίως τους μακρούς χειμερινούς μήνες. Διατηρούσαν έντονες μνήμες από τις συναλλαγές τους στην μεγάλη και ονομαστή στην ευρύτερη περιοχή εβδομαδιαία αγορά, το περίφημο Σελεμέν παζάρ (λειτουργεί κατά πληροφορίες, μέχρι σήμερα). Διέθεταν ακόμη από αγορά ιδιοκτησία, πολλοί είχαν στη δούλεψή τους και μουσουλμάνους, τους ενδιέφεραν τα γράμματα και γενικά έδειχναν ευχαριστημένοι από την συμβίωσή τους με τους μουσουλμάνους των γύρω χωριών επί εποχής του Σουλτάνου Αβδούλ Χαμίτ Β΄. Η κατάσταση άρχισε να αλλάζει εις βάρος τους προς το χειρότερο, μετά το εθνικιστικό κίνημα των Νεοτούρκων (1908) και τους Βαλκανικούς Πολέμους (1912 - 1913).
Στα ταραγμένα τελευταία χρόνια αναπτύχθηκε αξιόλογο ανταρτικό κίνημα στη Γιάτζιουλου, (Θεόδωρος Κουρτίδης 'η επαρχία Μελανθίας' σελ. 106), μοναδικό στην επαρχία Μελανθίας, εν μέσω πλήθους τουρκικών χωριών, που οργανώθηκε κυρίως για λόγους αυτοάμυνας και αυτοπροστασίας από τους αδίστακτους Τούρκους τσιέτες, μηδέ του Τοπάλ Οσμάν εξαιρουμένου. Ο τελευταίος αρχισυμμορίτης 'συνταγματάρχης', ο εξολοθρευτής των αμάχων, αντιμετωπίσθηκε επιτυχώς από τους αντάρτες της Γιάτζιουλους, κατά την εξοντωτική και δολοφονική πορεία του προς τον Σαγγάριο τον Ιούνιο του 1921 και πριν από τα ολοκαυτώματα των Ασσαρτσιούχ (Νήκσαρ), της Έρμπαας, Μερζεφούντας, που δεν προέβαλαν ένοπλη αντίσταση, όπως η Γιάτζιουλου με τους 120 καλά οχυρωμένους ενόπλους της, (Σάββα Κανταρτζή: 'Νίκη χωρίς Ρομφαία' τόμος Β΄ σελ.296 και 323). Επίσης αντιμετώπισε αποτελεσματικά επιθέσεις και άλλων ληστοσυμμοριτών (Σοϊτάρογλου κλπ), που λυμαίνονταν την περιοχή τους χρόνους εκείνους. Γνωστότερος οπλαρχηγός επικεφαλής ομάδας οπλοφόρων εκδικητών των ληστοσυμμοριών αναδείχθηκε ο Γιάτζιουλης Ντελή Παντούκ (Παναγιώτης Παρασκευαΐδης) (Θεόδωρος Κουρτίδης, 'η επαρχία της Μελανθίας', σελ. 39) και εν συνεχεία ο γιος του Γεώργιος Παρασκευαϊδης, ενώ από την Γιάτζιουλου κρατούσε την καταγωγή και ο οπλαρχηγός στις ομάδες του Γοτσιά - Αναστάς Ιάκωβος (Γιακώβ) Πουρσανίδης (Λάζαρος Τσακιρίδης: Τόπτσαμ, Το ποντιακό ανταρτικό με τον Καπετάν Γοτσάναστας, έκδ. ελληνορθόδοξη διακονία, Κατερίνη 2005).
Η Γιάτζιουλου αριθμεί πολλά θύματα, κυρίως μεταξύ των νεαρότερων τέκνων της, που στρατολογήθηκαν κατά τον Μεγάλο Ευρωπαϊκό Πόλεμο και κατατάχθηκαν στα τάγματα εργασίας (αμελέ ταπουρού). Περισσότερους επίσης θανάτους μέτρησε κατά τον εκπατρισμό, (22 Νοεμβρίου 1922), που προήλθαν από λομώδεις αρρώστιες (εξανθηματικός τύφος, ευλογία κλπ), κατά την πολύμηνη διάρκεια της πορείας για την Ελλάδα, όπως κατά τον εγκλεισμό και παραμονή τους επί μήνες στο αλήστου μνήμης στρατόπεδο Σελημιέ στο Σκούταρι της Κωνσταντινούπολης. Θανάτους είχαν και στο λοιμοκαθαρτήριο της Μακρονήσου, αλλά και στην Βλαντάγια (Ακρίτας) Κιλκίς,προσωρινή διαμονή,(ομιλούν περί τα 80 άτομα), μέχρις ότου γίνει η οριστική εγκατάσταση κυρίως στο Παρόχθιο (Γότσια μαχαλά) με τους συνοικισμούς του Λαγκαδοχώρι (Τσιφλίκ μαχαλά) και Κεφαλοχώρι (Μπας μαχαλά) και λίγοι στην Επτάλοφο (Σεβιντικλί) του Κιλκίς. Αρκετοί από τη Γιάτζιουλου προτίμησαν χωριά της Καστοριάς, όπως Βασιλειάδα (Ζαγορίτσιανη) και Άργος Ορεστικό (Χρούπιστα).
Μεταξύ των απογόνων των Ποντίων προερχομένων από το ανύπαρκτο πλέον ορεινό χωριό Γιάτζιουλου Ρεσατιάς του σημερινού νομού Τοκάτης Τουρκίας, που εγκαταστάθηκαν στο Παρόχθιο Κιλκίς, συγκαταλέγονται: ο Δήμαρχος Κιλκίς 1990 - 1998 ιατρός Τάσος Αμανατίδης, ο Υφυπουργός Εξωτερικών 2015 - 2017, Βουλευτής Α΄Θεσσαλονίκης Γιάννης Αμανατίδης, ο υποστράτηγος ε.α. Κυριάκος Διονυσιάδης, οι πολιτικοί μηχανικοί Ιωάννης Σ. Αμανατίδης, Σολομών Ι. Αμανατίδης, οι νομικοί Δέσποινα Σ. Αμανατίδου, Μαρία Γ. Αμανατίδου, Μαρία Μ. Αμανατίδου, Μαρία Ι. Αμανατίδου, η φιλόλογος Συμέλα Π. Αμανατίδου, η φιλόλογος αγγλικών Μ. Θ. Αμανατίδου, Σοφ. Χ. Αμανατίδου, οι δάσκαλοι Γεώργιος Ι. Αμανατίδης, Φωτεινή Ν. Παρασκευαΐδου, Θεοχάρης Χ. Πουρσανίδης, Σοφία Ι. Μαστορίδου, Μαγδ. Γ. Αμανατίδου, Δέσπ. Γ. Αμανατίδου, ο διεθνής ποδοσφαιριστής Η Πουρσανίδης, ο αντιδήμαρχος Αμπελοκήπων Θεσσαλονίκης και επιμελητής της ποντιακής εκπομπής του EUROPE 1 Τριαντάφυλλος Πουρσανίδης και πολλοί επιτυχημένοι επαγγελματίες και αγροτοκτηνοτρόφοι δεύτερης, τρίτης και τέταρτης γενιάς.
Οι πλείστοι των απογόνων είναι πλέον εγκατεστημένοι στην Θεσσαλονίκη, αρκετοί σε Κιλκίς και άλλα μέρη της Ελλάδας και του εξωτερικού (Γερμανία, Σουηδία, Αμερική, Αυστραλία). Οι οικογένειες της Γιάτζιουλους έφεραν τα επώνυμα: Αμανατίδης, Παρασκευαΐδης, Πουρσανίδης (οι περισσότεροι), Μαστορίδης, Τοκατλίδης, Καλαϊτζίδης, Καζαντζίδης, Διονυσιάδης, Λαζαρίδης.
Πηγές:
Η Επαρχία Μελανθίας του Θεόδωρου Κουρτίδη (έκδοση Παναγίας Σουμελά Θεσσαλονίκη 1973)
Τα Χρονικά των Κοτυώρων του Ι. Σαλτσή.
Νίκη χωρίς Ρομφαία τόμος Β' του Σάββα Κανταρτζή (εκδ. Ελλην. Κίνημα Πνευματικής Αναγέννησης Κατερίνη 1975)
Τόπτσαμ: Το ποντιακό αντάρτικο του Λάζαρου Τσακιρίδη (έκδ. Ελληνορθόδοξη Διακονία, Κατερίνη 2005)
Αναλαμπές στα παρελθόντα μιας χαμένης πατρίδας (Μεταλλείου - Μεσσουδιέ, Πόντου) του Αριστείδη Σιδέρη (έκδοση εφημερίδος 'Μαχητής του Κιλκίς')
Αναστ. Αμανατίδης
Ανισότητα Νέσμπιττ
Στα μαθηματικά, η ανισότητα Νέσμπιττ αφορά οποιουσδήποτε τρεις θετικούς πραγματικούς αριθμούς a, b, c και λέει ότι Η ισότητα ισχύει αν και μόνο αν a = b = c.
Αποδείξεις
Η ανισότητα αυτή είναι γνωστή για τους πολλούς τρόπους με τους οποίους μπορεί να αποδειχθεί.
Με ανισότητα αριθμητικού-γεωμετρικού μέσου
Θεωρούμε x = b + c, y = a + c και z = a + b. Τότε, έχουμε ότι Επομένως, η ανισότητα Νέσμπιττ, γράφεται ως εξής: Αναδιατάσσοντας τους όρους, έχουμε την ισοδύναμη ανισότητα η οποία είναι ισοδύναμη με την Η ανισότητα αυτή προκύπτει από την ανισότητα αριθμητικού-γεωμετρικού μέσου για 6 όρους, Επίσης, προκύπτει και την σχετικά πιο απλή ειδική περίπτωση της ανισότητα αριθμητικού-γεωμετρικού μέσου για 2 όρους Και από τις δύο αυτές ανισότητες λαμβάνουμε ότι η ισότητα ισχύει αν και μόνο αν x = y = z, που είναι ισοδύναμο με a = b = c.
Με ανισότητα Γένσεν
Έστω το άθροισμα των τριών αριθμών. Τότε η ανισότητα Νέσμπιττ, γράφεται ως Θεωρούμε την συνάρτηση , Η f είναι κυρτή στο διάστημα (0, S) καθώς Επομένως, εφαρμόζοντας την ανισότητα Γένσεν για την f και τους a, b, c η οποία είναι ισοδύναμη με Από την ανισότητα Γένσεν, προκύπτει η ισότητα αν και μόνο αν a = b = c.
Με ανισότητα Κωσύ-Σβαρτς
Θα χρησιμοποιήσουμε την εξής μορφή της ανισότητας Κωσύ-Σβαρτς,
Επιστρέφοντας στην ανισότητα Νέσμπιττ, προσθέτουμε 3 και στα δύο μέλη της ανισότητας, λαμβάνοντας την ισοδύναμη Παραγοντοποιώντας το αριστερό μέλος, λαμβάνουμε που είναι επίσης ισοδύναμη με Θέτοντας, , και , ,  στην ανισότητα Κωσύ-Σβαρτς, αποδεικνύουμε αυτή την ανισότητα.
Με ανισότητα αριθμητικού-αρμονικού μέσου
Στην προηγούμενη απόδειξη μπορούμε να αποδείξουμε την ( χρησιμοποιώντας την ανισότητα αριθμητικού-αρμονικού μέσου για τους αριθμούς x = a + b, y = b + c και z = c + a. Συγκεκριμένα, λαμβάνουμε Αναδιατάσσοντας τους όρους, καθώς είναι θετικοί, λαμβάνουμε η οποία είναι ισοδύναμη της ανισότητας Νέσμπιττ.
Με ανισότητα της αναδιάταξης
Χωρίς βλάβη της γενικότητας, αφού η ανισότητα είναι συμμετρική ως προς τα a, b, c μπορούμε να θεωρήσουμε ότι, και επομένως έχουμε ότι και ότι Επομένως από την ανισότητα της αναδιάταξης έχουμε ότι και Αθροίζοντας της δύο ανισότητες, λαμβάνουμε Αναδιατάσσοντας, λαμβάνουμε την ανισότητα Νέσμπιττ.
Ιστορία
Η ανισότητα αυτή πήρε το όνομα της από τον Μ. Α. Νέσμπιττ που τη δημοσίευσε ως πρόβλημα στο περιοδικό Educational Times το 1902.
Η ανισότητα Νέσμπιττ είναι μία ειδική περίπτωση της ανισότητας Σαπίρο, η οποία μελετάει κάτω φράγματα για το εξής κυκλικό άθροισμα n αριθμών
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανισότητες
Μασάλι (πόλη)
Μασάλι (αζερικά: Masallı) ονομάζεται η πόλη και πρωτεύουσα της επαρχίας Μάσαλι στο Αζερμπαϊτζάν. Το 2013, ο πληθυσμός της ανερχόταν στους 9.600 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Μασάλλι
Κοινότητα Αγίου Κωνσταντίνου Ρεθύμνης
Η Κοινότητα Αγίου Κωνσταντίνου είναι κοινότητα του Δήμου Ρεθύμνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 με έδρα τον οικισμό Ατσιπόπουλο. Εκτός από την έδρα της περιλαμβάνει και τον οικισμό Άγιος Γεώργιος. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Η κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Ιωσήφ Γαβαλά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ρεθύμνης
Σχέδιο Ράντκλιφ
Το σχέδιο Ράντκλιφ ή συνταγματικές προτάσεις Ράντκλιφ ήταν η πρόταση για λύση του Κυπριακού που κατέθεσε ο λόρδος Ράντκλιφ τo 1956. Προέβλεπε συνέχιση της βρετανικής κυριαρχίας στο νησί.
Το σχέδιο Ραντκλιφ
Το 1956, μαινόταν ο αγώνας της ΕΟΚΑ στην Κύπρο για Ένωση με την Ελλάδα, με τον τότε κυβερνήτη Τζον Χαρντιγκ να έχει παρει σκληρά μετρα για πάταξη του αντάρτικου.
Ο Ρανκλιφ ήρθε στην Κύπρο αρχικα στις στις 15 Ιουλίου 1956 όπου συναντήθηκε με τουρκοκύπριους πολιτικούς-οι ελληνοκύπριοι απέφυγαν συναντήσεις μαζί του καθότι του ανενδοτου αγώνα για ένωση.
Στις 14 Νοεμβρίου, ο Ραντκλιφ υπέβαλε το σχέδιο στην αγγλική κυβέρνηση. Σύμφωνα με τον ιστορικό Χαινς Ρίχτερ, επρόκειτο για ενα φιλελεύθερο σύνταγμα στο οποίο πρότεινε τη δυαρχία νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας, με ενισχυμένη προστασία μειονοτήτων, ενώ άφηνε ανοικτό τον δρόμο για την αυτοδιάθεση.
Ο Χαινς Ριχτερ αναφέρει πως το σύνταγμα προνοούσε ένα σύστημα δυαρχίας, όπου ο Κυβερνήτης θα είχε καθήκοντα για την εξωτερική πολιτική, άμυνα και εσωτερική ασφάλεια, ενώ τα υπόλοιπα θέματα, άπτονταν του Νομοθετικού Συμβουλίου το οποίο θα αποτελείτο από 24 Ελληνοκύπριους και 6 Τουρκοκύπριους, οι οποίοι θα εκλέγονταν. Άλλοι έξι θα διορίζονταν από τον Κυβερνήτη. Το σύνταγμα συνοδευόταν από τέσσερις όρους: α) η Κύπρος θα παρέμενε υπό βρετανική κυριαρχία, β) θα παρέμεναν στην Κύπρο οι στρατιωτικές αγγλικές βάσεις, γ) Ο Κυβερνήτης θα ήταν υπεύθυνος για εξωτερική πολιτική και εσωτερική ασφάλεια δ) το σύστημα θα είχε φιλελεύθερο χαρακτήρα, για να εξασφαλιστεί αυτοκυβέρνηση με ρήτρες όμως για προστασία των μειονοτήτων
Ο Χαινς Ρίχτερ σημειώνει επίσης πως μεγάλο μέρος του συντάγματος αφορούσε τις σχέσεις των δυο κοινοτήτων αφου παρείχε αρκετή προστασία στους Τουρκοκύπριους, όχι όμως αριθμητική αναβάθμιση στο Νομοθετικό Σώμα, όπως ζητούσαν, γιατί το θεωρούσε αντιδημοκρατικό..
Αντιδράσεις
Η Ελληνική κυβέρνηση και αντιπολίτευση απέρριψαν το σχέδιο. Αντιθέτως η Τουρκία όσο και οι τουρκοκύπριοι, βλέποντας πως άνοιγε τον δρόμο για διχοτόμηση, ήταν θετικά διακείμενοι απέναντι του.
Πηγές
Κατηγορία:Σχέδια λύσης Κυπριακού
Κηφισιά Θεσσαλονίκης
Η Κηφισιά είναι συνοικία της ανατολικής Θεσσαλονίκης του δήμου Καλαμαριάς.
Πληροφορίες
Η Κηφισιά αποτελείται από πολυκατοικίες, μονοκατοικίες, κτίρια, μαγαζιά, πλατείες και διάφορα αξιοθέατα. Στην οδό "Κηφισίας" υπάρχει το Β' ΚΑΠΗ του δήμου Καλαμαριάς.
Επίσης υπάρχει και η παιδική βιβλιοθήκη στην δυτική είσοδο της συνοικίας, η οποία λειτουργεί από το 2007.
Εκπαίδευση
Η συνοικία παρέχει δημοτικό σχολείο, γυμνάσιο, λύκειο, καθώς και αρκετά φροντιστήρια.
Συγκοινωνία
Από το κέντρο της Κηφισιάς υπάρχει η γραμμή 39 του ΟΑΣΘ, που εκτελεί την διαδρομή "Δικαστήρια - Κηφισιά", και επίσης η γραμμή 39Α που εκτελεί την διαδρομή "Δικαστήρια - Εμπορικό Κέντρο Μακεδονία". Επίσης εξωτερικά της συνοικίας περνάνε οι γραμμές 01Χ, 3Κ, 10, 33, 36 και 66.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Καλαμαριάς Κατηγορία:Συνοικίες και περιοχές Θεσσαλονίκης
Ντίβον
Η Ντίβον (πραγματικό όνομα Ντέβιν Στράικερ) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός που υποδύεται ερωτικούς ρόλους.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 28 Μαρτίου 1977 στο Νιού Τζέρσι και μεγάλωσε στο Άλεντάουν της Πενσυλβάνια. Αρχικά εμφανίστηκε ως ερασιτέχνης γυμνή χορεύτρια στο Al’s Diamond Cabaret στην Πενσιλβανία για τρία χρόνια. Προωθήθηκε από τον πρώην εραστή της, ο οποίος έστειλε μια ερασιτεχνική ερωτική κασέτα της στην εταιρία Vivid Entertainment. Η εταιρεία την προσέλαβε και της έδωσε αποκλειστική σύμβαση. Στις 12 Μαρτίου 1999 εμφανίστηκε στην εκπομπή του Howard Stern, και γρήγορα έγινε δημοφιλής. Κυκλοφόρησε στο εξώφυλλο πολλών περιοδικών, στο Club και στο Πέντχαουζ), όπου το 2001 εκλέχτηκε μοντέλο Penthouse Pet του έτους 2001. Παρέμεινε δύο χρόνια με την Vivid και από εκεί πήγε για μικρό διάστημα στην Jill Kelly Productions, για να καταλήξει στην Digital Playground, με την οποία κυκλοφόρησε το διαδραστικό DVD της ερωτικής σειράς Virtual Sex with … Devon. Η παραγωγή αυτή τιμήθηκε τον Ιανουάριο του 2002 με το βραβείο AVN Award στην κατηγορία καλύτερου διαδραστικού DVD. Ακολούθησαν βραβεύσεις και από Empire και AVR.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες πορνογραφικών ταινιών Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί πορνογραφικών ταινιών Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί πορνογραφικών ταινιών
Ακτή Ξαβερίου
Η Ακτή Ξαβερίου ή Ξαβέρη αποτελεί προέκταση της Ακτής Μιαούλη στα δυτικά της Πειραικής χερσονήσου, στον προλιμένα Πειραιώς βόρεια της συνοικίας του Χατζηκυριακείου, ξεκινάει από την Πύλη Ε12 ή Πύλη του Λέοντα μέχρι περίπου τα κεντρικά γραφεία του ΟΛΠ στα Καρβουνιάρικα, εκεί μετονομάζεται σε Ακτή Μιαούλη. Στην περιοχή κυριαρχεί το αντίγραφο του λέοντος του Πειραιά που βρίσκεται στο κέντρο της ακτής γύρω από αυτό υπάρχει και το ομώνυμο εστιατόριο για τους επισκέπτες και η εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής που ανήκει στο Χατζηκυριάκειο.
Το αντίγραφο του λιονταριού του Πειραιά
Το πραγματικό λιοντάρι του Πειραιά είχε βρεθεί το 1328 από τον Γενοβέζο Πέτρο Βισκόντι, είναι άγνωστη η ημερομηνία κατασκευής του το σίγουρο είναι ότι προϋπήρχε το 1000 μ.Χ. Το μαρμάρινο λιοντάρι κλάπηκε από τον Βενετό Μοροζίνι το 1688 μαζί με πολλά άλλα αρχαία κειμήλια, μεταφέρθηκε στην Βενετία εκεί κοσμεί το κεντρικό λιμάνι της Βενετίας σαν σύμβολο της πόλης. Οι Βενετοί έχουν οικειοποιηθεί το λιοντάρι σαν δικό τους, έχουν γίνει από τότε πολλές προσπάθειες να επανέλθει το λιοντάρι στην φυσική του θέση στον Πειραιά αλλά όλες χωρίς αποτέλεσμα. Ο πρώην δήμαρχος Πειραιά Στέλιος Λογοθέτης έδωσε εντολή στον γλύπτη Γιώργο Μέγκουλα την κατασκευή μαρμάρινου αντιγράφου του λιονταριού στο κέντρο της ακτής Ξαβερίου με θέα από την οδό Μαριγώς Χατζηκυριακού απέναντι από την εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής. Το μαρμάρινο αντίγραφο του λέοντα είναι σήμερα το μεγαλύτερο αξιοθέατο του σημερινού Πειραιά σε περίοπτη θέση στην ακτή και είναι ορατό σε ολόκληρο το λιμάνι.
Ιστορία
Η περιοχή κατοικήθηκε το 1858 από τον Ιταλό Ξαβέριο Στέλλα που έφτασε τότε σε ηλικία 22 ετών από την Απουλία κοντά στο Μπάρι και έδωσε το όνομα του στην ακτή. Ο Ξαβέριος εργαζόταν στην Πειραϊκή ακτή ως προμηθευτής πλοίων ενώ ο γιος του Νικόλαος οικοδόμησε στην ακτή μεγάλη ταβέρνα ονομαστή στον Πειραιά του 19ου αιώνα, εκτός από την ταβέρνα υπήρχε βιομηχανία κονιάκ του Καμπά και οικόπεδο ιδιοκτησίας του εφοπλιστή Λαιμού. Ο οικογενειακός τάφος της οικογένειας Ξαβερίου βρίσκεται στο Καθολικό κοιμητήριο μέσα στο νεκροταφείο της Ανάστασης. Στην περιοχή σταδιακά εγκαταστάθηκε πλήθος φτωχών προσφύγων δημιουργώντας ξύλινα παραπήγματα σε έναν ενιαίο οικισμό χωριάτικης μορφολογίας στην ευρύτερη περιοχή που περιλαμβάνει το Ξαβέριο και τα γειτονικά Καρβουνιάρικα. Ο οικισμός αυτός καλύφθηκε με την κατασκευή της μεγάλης γέφυρας - αυτοκινητόδρομου που συνδέει την ακτή Μιαούλη με το Χατζηκυριάκειο, η γέφυρα αυτή ονομάστηκε Ακτή Ξαβερίου. Ο παλιός οικισμός εξακολουθεί να υπάρχει παρ'όλα αυτά ακόμα και σήμερα κατοικήσιμος, διακρίνεται κάτω από την γέφυρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνοικίες και περιοχές του Πειραιά
Γκρούνια Σουχάρεβα
Η Γκρούνια Γεφίμοβνα Σουχάρεβα (ρωσικά: Груня Ефимовна Сухарева) (11 Νοεμβρίου 1891 – 26 Απριλίου 1981 ) ήταν Σοβιετική παιδοψυχίατρος. Ήταν η πρώτη που δημοσίευσε μια λεπτομερή περιγραφή των συμπτωμάτων του αυτισμού το 1925. Το πρωτότυπο έγγραφο ήταν στα ρωσικά και δημοσιεύτηκε στα γερμανικά ένα χρόνο αργότερα. Η Σούλα Γουλφ το μετέφρασε το 1996 για τον αγγλόφωνο κόσμο.
Αρχικά χρησιμοποίησε τον όρο «σχιζοειδής ψυχοπάθεια», όπου «σχιζοειδής» σήμαινε «εκκεντρική» εκείνη την εποχή, αλλά αργότερα τον αντικατέστησε με «αυτιστική (παθολογικής αποφυγής) ψυχοπάθεια» για να περιγράψει την κλινική εικόνα του αυτισμού. Το άρθρο δημιουργήθηκε σχεδόν δύο δεκαετίες πριν από τις αναφορές περιπτώσεων των Χανς Άσπεργκερ και Λέο Κόνερ, οι οποίες δημοσιεύτηκαν ενώ το πρωτοποριακό έργο της Σουχάρεβα παρέμεινε απαρατήρητο. Καθώς η έρευνα για τον αυτισμό της Σουχάρεβα μεταφράστηκε και δημοσιεύτηκε σε γερμανικά περιοδικά, εντός ενός έτους από την εγχώρια δημοσίευσή της στα ρωσικά, δεν υπήρχε κανένα σοβαρό εμπόδιο στην πρόσβαση σε αυτά τα υλικά από τους Άσπεργκερ και Κόνερ. Ωστόσο, ο ακριβής λόγος για τον οποίο η εκτεταμένη έρευνά της δεν αναφέρεται στο έργο αυτών των δύο επιστημόνων, δεν μπορεί να προσδιοριστεί επακριβώς και εξακολουθεί να είναι θέμα συζήτησης από τους ειδικούς. Το όνομά της μεταγράφηκε ως «Ssucharewa» όταν εμφανίστηκαν τα χαρτιά της στη Γερμανία και ο ερευνητής του αυτισμού Χανς Άσπεργκερ, πιθανότατα επέλεξε να μην αναφέρει το έργο της, λόγω της σχέσης του με το Ναζιστικό Κόμμα και την εβραϊκή κληρονομιά της.
Βιογραφία
Η Σουχάρεβα γεννήθηκε στο Κίεβο, σε εβραϊκή οικογένεια. Οι γονείς ήταν ο Χαΐμ Φαϊτελέβιτς και η Ραχίλ Ιωσηφόβνα Σουχάρεβα. Μεταξύ 1917 και 1921, εργάστηκε σε ένα ψυχιατρείο στο Κίεβο. Από το 1921 εργάστηκε στη Μόσχα και από το 1933 έως το 1935 ηγήθηκε του τμήματος Ψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο του Χάρκοβο (Ψυχονευρολογικό Ινστιτούτο του Χάρκοβο).
Η Σουχάρεβα μελέτησε αυτιστικά παιδιά και τα περιέγραψε με τρόπο που έχει συγκριθεί με τη σύγχρονη περιγραφή του αυτισμού στο DSM-5. Βοήθησε να ανοίξουν σχολεία για αυτιστικά παιδιά όπου συμμετείχαν σε πολλαπλές δραστηριότητες, όπως γυμναστική, σχέδιο και ξυλουργική.
Το 1935, η Σουχάρεβα ίδρυσε μια σχολή Παιδοψυχιατρικής στο Κεντρικό Ινστιτούτο Μεταπτυχιακής Ιατρικής Εκπαίδευσης. Το 1938, ηγήθηκε μιας κλινικής παιδικής ψύχωσης υπό το Υπουργείο Γεωργίας και Τροφίμων της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας. Για πολλά χρόνια, εργάστηκε ως σύμβουλος και επικεφαλής του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Καστσένκο στη Μόσχα.
Η Σουχάρεβα πίστευε ότι για να εμφανιστούν διαταραχές προσωπικότητας σε παιδιά και εφήβους, απαιτείται ένας σημαντικός κοινωνικός παράγοντας. Μερικοί από τους παράγοντες που συζήτησε για τις διαταραχές προσωπικότητας ήταν το φτωχό οικογενειακό περιβάλλον και η κοινωνική δομή. Ήταν πρωτοπόρος στη χρήση της μεθόδου της υπόδειξης και αγωνίστηκε για τα δικαιώματα των παιδιών, δηλώνοντας ότι τα δύσκολα παιδιά δεν πρέπει να στέλνονται σε φυλακές, αλλά σε ιατρικά ιδρύματα. Σπούδασε επίσης PTSD από τραυματισμούς πολέμου που υπέστησαν παιδιά.
Με εντολή του Υπουργείου Υγείας της Μόσχας, το Επιστημονικό και Πρακτικό Κέντρο για την Ψυχική Υγεία Παιδιών και Εφήβων της Μόσχας πήρε το όνομά του από τη Σουχάρεβα, με το πρόθεμα Γ.Γ. Σουχάρεβα να προσαρτάται στο μπροστινό μέρος. Το κέντρο είναι το κορυφαίο εξειδικευμένο ιατρικό ίδρυμα για τη θεραπεία καταστάσεων αυτοκτονίας σε παιδιά και εφήβους κάτω των 18 ετών.
Ασθενείς της Σουχάρεβα
Το 1926 και μετά το 1927, η Σουχάρεβα περιέγραψε έξι αγόρια και πέντε κορίτσια, ότι είχαν αυτό που σήμερα θεωρείται αυτισμός. Αυτοί οι ασθενείς είναι από τους πρώτους που διαπιστώθηκε ότι έχουν τη διαταραχή. Οι ασθενείς, αν και ανώνυμοι, περιγράφονται ως εξής:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ουκρανοί ψυχίατροι Κατηγορία:Ρώσοι ψυχίατροι Κατηγορία:Ουκρανοί επιστήμονες Κατηγορία:Ρώσοι επιστήμονες Κατηγορία:Παιδίατροι Κατηγορία:Εβραίοι ιατροί Κατηγορία:Ερευνητές του αυτισμού Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λένιν
Σρεμ
Το Σρεμ (πολωνικά: Śrem, Schrimm) είναι πόλη και η έδρα του Πόβιατ Σρεμ, στο Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας της Πολωνίας, στον ποταμό Βάρτα. Τα έτη 1975 έως το 1998, ήταν μέρος του Βοεβοδάτου Πόζναν. Ο πληθυσμός του είναι 29.022 κάτοικοι (2020).
Το Σρεμ βρίσκεται 45 χιλιόμετρα νότια του Πόζναν, στο οποίο βρίσκεται μια τοπική οδική διασταύρωση στο δρόμο από το Πόζναν προς το Ράβιτς. Άλλοι δρόμοι οδηγούν από την πόλη προς τη Βζέσνια, το Λέσνο και το Γκουοχόβο.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|258x258εσ| Δήλωση υπογεγραμμένη από τον [[Γιούζεφ Βιμπίτσκι, συγγραφέα των στίχων του εθνικού ύμνου της Πολωνίας, ότι έγινε δημότης του Σρεμ το 1791]] Το Σρεμ ιδρύθηκε το δεύτερο μισό του 10ου αιώνα στο λίκνο του αναδυόμενου πολωνικού κράτους, όταν ένας οχυρωμένος οικισμός, ο οποίος προστάτευε το γκορντ στη διέλευση του Βάρτα σε μια σημαντική εμπορική οδό από τη Σιλεσία στο Πόζναν, χτίστηκε στη δεξιά όχθη του ποταμού Βάρτα και σύντομα αναπτύχθηκε ένας εμπορικός οικισμός στην αριστερή όχθη. Συγκαταλέγεται στους παλαιότερους οικισμούς των Λεχιτών. Το Σρεμ έλαβε δημοτικά δικαιώματα από τους δούκες Μπολέσλαφ τον Ευσεβή και Πσέμισλ Α΄ της Μείζονος Πολωνίας το 1253, την ίδια χρονιά με το Πόζναν.
Το Σρεμ αναπτύχθηκε γρήγορα και τον 14ο αιώνα έγινε βασιλική πόλη του Στέμματος του Βασιλείου της Πολωνίας και έδρα τοπικών βασιλικών αξιωματούχων (σταρόστα). Διοικητικά βρισκόταν στο Βοεβοδάτο Πόζναν στην Επαρχία Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος. Η ακμή του ήταν το πρώτο μισό του 15ου αιώνα και το δεύτερο μισό του 16ου αιώνα. Αργότερα, μακροχρόνιοι πόλεμοι, επιδημίες και φυσικές καταστροφές προκάλεσαν την παρακμή του Σρεμ, όπως και πολλών άλλων πόλεων στην περιοχή της Μείζονος Πολωνίας. Στα τέλη του 18ου αιώνα, ο Γιούζεφ Βιμπίτσκι, Πολωνός νομικός, ποιητής, πολιτικός και στρατιωτικός ακτιβιστής, γνωστός ως ο συγγραφέας των στίχων του πολωνικού εθνικού ύμνου, εγκαταστάθηκε στο κοντινό Μανιέτσκι και το 1791 έγινε επίτιμος πολίτης του Σρεμ.
Η πόλη προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας στο δεύτερο διαμελισμό της Πολωνίας το 1793, ανακτήθηκε από Πολωνούς και περιλήφθηκε στο βραχύβιο Δουκάτο της Βαρσοβίας το 1807, προσαρτήθηκε εκ νέου από την Πρωσία το 1815 και από το 1871 ήταν μέρος της Γερμανικής Αυτοκρατορίας. Παρά την εισροή Γερμανών αξιωματούχων, το Σρεμ παρέμεινε μια τυπική πολωνική πόλη. Κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης της Μείζονος Πολωνίας (1848), ιδρύθηκε στην πόλη ένα νοσοκομείο για Πολωνούς αντάρτες και τις επόμενες δεκαετίες η πόλη παρέμεινε κέντρο της πολωνικής αντίστασης και οι Πολωνοί ίδρυσαν διάφορες οργανώσεις και επιχειρήσεις. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Πολωνία ανέκτησε την ανεξαρτησία του τον Νοέμβριο του 1918 και ξέσπασε η Εξέγερση της Μείζονος Πολωνίας (1918-1919), κατά την οποία τον Δεκέμβριο του 1918, η τοπική γερμανική φρουρά παραδόθηκε χωρίς αντίσταση και η πόλη τελικά αποκαταστάθηκε στη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία. Στο μεσοπόλεμο άνοιξαν νέα εργοστάσια και χτίστηκαν νέες κατοικίες. αριστερά|μικρογραφία| Δημόσια τελετή για τη μνημόνευση της 73ης επετείου μιας γερμανικής δημόσιας εκτέλεσης Πολωνών κατά τη διάρκεια του [[Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος|Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου]] Το Σρεμ βομβαρδίστηκε από τη Γερμανία την 1η Σεπτεμβρίου 1939, την πρώτη ημέρα της εισβολής στην Πολωνία, η οποία ξεκίνησε το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, ο πολωνικός πληθυσμός υποβλήθηκε σε μαζικές συλλήψεις, φυλακίσεις, εκτελέσεις και απελάσεις σε ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Τον Σεπτέμβριο του 1939, η Einsatzgruppe VI πραγματοποίησε μαζικές συλλήψεις Πολωνών, πολλοί από τους οποίους δολοφονήθηκαν αμέσως. Η Einsatzgruppe VI πραγματοποίησε δημόσιες εκτελέσεις Πολωνών από το Σρεμ και τα κοντινά χωριά στις 20 Σεπτεμβρίου και 20 Οκτωβρίου 1939, σκοτώνοντας 20 και 19 άτομα αντίστοιχα, συμπεριλαμβανομένων πρώην Πολωνών ανταρτών του 1918-1919, τοπικής διοίκησης και δικαστικών αξιωματούχων, εμπόρων και γαιοκτημόνων. 12 Πολωνοί που συνελήφθησαν στο Σρεμ εκτελέστηκαν επίσης στο κοντινό χωριό Ζμπρουντζέβο στις 8 Νοεμβρίου 1939. Περαιτέρω μαζικές συλλήψεις 45 Πολωνών, κυρίως δασκάλων, πραγματοποιήθηκαν τον Μάιο του 1940 και οι περισσότεροι απελάθηκαν στη συνέχεια στα στρατόπεδα συγκέντρωσης Μαουτχάουζεν και Νταχάου, όπου δολοφονήθηκαν εκεί. Το 1939 και το 1940, οι Γερμανοί έδιωξαν εκατοντάδες Πολωνούς στο Γενικό Κυβερνείο, τα σπίτια των οποίων στη συνέχεια παραδόθηκαν σε Γερμανούς αποίκους ως μέρος της πολιτικής Lebensraum (Ζωτικός χώρος).
Αξιοθέατα
Για αξιοθέατα, αναφέρονται τα τοπία, τα παλάτια και τα αρχοντικά με τα γύρω πάρκα, την οικιακή και θρησκευτική αρχιτεκτονική, καθώς και τα καταφύγια της φύσης. Η υποδομή περιλαμβάνει καταλύματα, εστιατόρια και αθλητικές και ψυχαγωγικές εγκαταστάσεις.
Το Σρεμ είναι επίσης η έδρα των εκπαιδευτικών εγκαταστάσεων: σχολές επαγγελματικής και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης καθώς και παράρτημα του Πανεπιστημίου του Πόζναν «Άνταμ Μιτσκιέβιτς». Το παράρτημα προσφέρει μαθήματα Πτυχίου Επιστημών στη χημεία υλικών και τον τουρισμό. Επιπλέον, υπάρχουν πολιτιστικά ιδρύματα όπως το Μουσείο του Σρεμ, η δημόσια βιβλιοθήκη, το Πολιτιστικό Κέντρο και τοπικά μέσα ενημέρωσης, όπως ο Τύπος, η τηλεόραση.
Υπάρχουν επίσης μνημεία για αξιόλογους ανθρώπους που συνδέονται με το Σρεμ, συμπεριλαμβανομένων των Γιούζεφ Βιμπίτσκι και Πιοτρ Βαβζίνιακ, και μνημεία για τους συμμετέχοντες στην Εξέγερση της Μείζονος Πολωνίας (1918-1919) και τα θύματα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Μείζονος Πολωνίας Κατηγορία:Βοεβοδάτο Πόζναν (1921-1939)
Καλημέριος Μεδιολάνων
Θρύλος
Σύμφωνα με εκδοχή του θρύλου του, γεννήθηκε σε μια ευγενή ρωμαϊκή οικογένεια, ακολούθησε στρατιωτική θητεία και έφτασε στην τάξη του αξιωματικού όταν μεταστράφηκε στον χριστιανισμό από τους Αγίους Φαυστίνο και Ιωβίτα. Σύμφωνα με έναν άλλο μύθο, γεννήθηκε στην Ελλάδα και εκπαιδεύτηκε στη Ρώμη, ως μαθητής του Πάπα Τελεσφόρου. Ήταν ιερέας στο Μιλάνο επί επισκόπου Καστριτιανού και μετά τον θάνατο του εξελέγη επίσκοπος στην θέση του.
Τα λείψανα του Καλημέριου βρέθηκαν τον όγδοο αιώνα από τον Επίσκοπο Τομάσσο Γκράτσι του Μιλάνου. Τα λείψανα βρέθηκαν βυθισμένα στο νερό, ίσως λόγω των πολλών υπόγειων καναλιών που έτρεχαν κάτω από την πόλη. Ωστόσο, το γεγονός ότι βρέθηκαν με αυτόν τον τρόπο, οδήγησε του συγγραφείς της αγιογραφίας του στην εκδοχή ότι ο Καλημέριους μαρτύρησε όταν τον πέταξαν με το κεφάλι σε ένα πηγάδι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Μιλάνου Κατηγορία:Επίσκοποι του 3ου αιώνα Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Χίλντεμπραντ Α΄
Ο Χίλντεμπραντ Α΄, γαλλ. Childebrand I (678 - 751) από τον Οίκο των Καρολιδών ήταν Φραγκικής καταγωγής και έγινε δούκας της Βουργουνδίας.
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Πεπίνου του Χέρσταλ, μαγιορδόμου της Φραγκίας & δούκα-πρίγκιπα των Φράγκων και της αυλικής του Αλπαΐδας. Αμφιθαλής αδελφός του ήταν ο Κάρολος Μαρτέλος. Ο πατέρας του είχε δύο γιους από τη νόμιμη σύζυγό του, τον Γκρίμοαλντ και τον Ντρόγκο, που όμως απεβίωσαν πριν από αυτόν.
Ο πατέρας του τον έκανε δούκα. Κατά την απέλαση των Σαρακηνών από τη Γαλλία, διακρίθηκε στις επιχειρήσεις.
Το 751 απεβίωσε σε ηλικία 73 ετών. Ήταν προστάτης του συνεχιστή του Χρονικού του Φρέντεγκαρ, όπως και ο γιος του Νίμπελουνγκ Α΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Έμμα στης Αυστρασίας και είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Καρολιδών Κατηγορία:Πεπινίδες
Τσίμπα
Η Τσίμπα (千葉市, Chiba-shi), που κυριολεκτικά σημαίνει «Χιλιάδες Φύλλα», είναι η πρωτεύουσα του νομαρχιακού διαμερίσματος Τσίμπα της Ιαπωνίας. Βρίσκεται περίπου 40 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του κέντρου του Τόκιο στον κόλπο του Τόκιο. Η πόλη της Τσίμπα έγινε πόλη που ορίστηκε από την κυβέρνηση το 1992. Τον Φεβρουάριο του 2016, ο πληθυσμός της ήταν 972.861, με πληθυσμιακή πυκνότητα 3.580 κατοίκων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Η πόλη έχει έκταση 271,76 τετραγωνικών χιλιομέτρων.
Η πόλη της Τσίμπα είναι ένας από τους κύριους λιμένες της περιοχής Καντό και φιλοξενεί το λιμάνι της Τσίμπα, το οποίο χειρίζεται έναν από τους υψηλότερους όγκους φορτίου στο έθνος. Μεγάλο μέρος της πόλης είναι οικιστικό, αν και υπάρχουν πολλά εργοστάσια και αποθήκες κατά μήκος της ακτής. Υπάρχουν πολλά μεγάλα αστικά κέντρα στην πόλη, συμπεριλαμβανομένου του Μακουχάρι, μια πρωταρχική επιχειρηματική συνοικία στην οποία βρίσκεται το Μακουχάρι Μέσσε και η κεντρική Τσίμπα, στην οποία βρίσκονται το νομαρχιακό γραφείο της κυβέρνησης και το δημαρχείο.
Η Τσίμπα είναι γνωστή για τον Αστικό Μονοτρόχιο Σιδηρόδρομό της, ο μεγαλύτερος ανεσταλμένος μονοτρόχιος σιδηρόδρομος στον κόσμο. Ορισμένοι δημοφιλείς προορισμοί στην πόλη περιλαμβάνουν: το Σωρό Οστράκων Κασόρι, η μεγαλύτερη στιβάδα οστράκων στον κόσμο με 134.000 τ.μ., την Παραλία Ινάγκε, την πρώτη τεχνητή παραλία στο έθνος που αποτελεί μέρος της μακρύτερης τεχνητής παραλίας στην Ιαπωνία, και το ζωολογικό πάρκο της πόλης της Τσίμπα, δημοφιλές λόγω του κόκκινου πάντα ονόματι Φούτα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ιαπωνίας
Άλμπερτ Φίνεϊ
O Άλμπερτ Φίνεϊ (αγγλικά: Albert Finney, 9 Μαΐου 1936 - 8 Φεβρουαρίου 2019) ήταν Άγγλος ηθοποιός.
Γεννήθηκε το 1936 και είναι απόφοιτος της Βασιλικής Ακαδημίας Δραματικών Τεχνών του Λονδίνου. Έχει βραβευτεί με Χρυσή Σφαίρα, με BAFTA, με Έμμυ και με SAG και ήταν τέσσερις φορές υποψήφιος για Όσκαρ Α' ανδρικού ρόλου. Πέθανε στις 8 Φεβρουαρίου 2019 ύστερα από σύντομη ασθένεια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Κωμωδίες ή Μιούζικαλ) Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης (νικητές-Α' Αντρικός Ρόλος) Κατηγορία:Άγγλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Κνάτσπιρνουντεϊλντ ΟΜΦΓ
Η Κνάτσπιρνουντεϊλντ ΟΜΦΓ (ισλανδικά: Knattspyrnudeild UMFG) είναι το ποδοσφαιρικό τμήμα του αθλητικού συλλόγου Ούνγκμεναφελαγκ Γκρίνταβικουρ με έδρα το Γκρίνταβικ. Η ομάδα διεξάγει τουε εντός έδρας αγώνες της στο γήπεδο Γκρίνταβικβελουρ χωρητικότητας 1.750 θεατών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ισλανδίας
Seversky XP-41
Το Seversky XP-41 ήταν μονοκινητήριο μαχητικό το οποίο αναπτύχθηκε στις ΗΠΑ το 1939. Κατασκευάστηκε μονάχα ένα πρωτότυπο, μέσω της μετατροπής του τελευταίου αεροσκάφους Seversky P-35 από τη γραμμή παραγωγής. Προωθούνταν από κινητήρα Pratt & Whitney R-1830-19, είχε νέα και βελτιωμένη ως προς τα αεροδυναμικά της χαρακτηριστικά καλύπτρα για το κόκπιτ καθώς και βελτιωμένο σύστημα προσγείωσης.
Το XP-41 πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση το Μάρτιο του 1939. Η ανάπτυξή του γινόταν παράλληλα με του P-43 Lancer, το οποίο τελικά προτιμήθηκε από το Αεροπορικό Σώμα του Στρατού των ΗΠΑ (United States Army Air Corps, USAAC), με συνέπεια η περεταίρω εξέλιξη του XP-41 να ματαιωθεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροσκάφη Seversky Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Μαχητικά αεροσκάφη
Μόσφελσμπερ
Το Μόσφελσμπερ (ισλανδικά: Mosfellsbær) είναι πόλη στα νοτιοδυτικά της Ισλανδίας, 12 χιλιόμετρα (7 μίλια) ανατολικά της πρωτεύουσας της χώρας, Ρέικιαβικ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ισλανδίας
Μαρία Τσουρή
Η Μαρία Τσουρή (γεννηθείσα στις 25 Μαΐου 1986 στη Χίο) είναι Ελληνίδα πρώην παίκτρια της υδατοσφαίρισης, μέλος της Ελληνικής εθνικής ομάδας υδατοσφαίρισης γυναικών η οποία κέρδισε το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα 2010 στο Ζάγκρεμπ και το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα 2005 στο Κίρισι. Επίσης κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα 2010 στο Σαν Ντιέγκο ως μέλος της εθνικής ομάδας. Επίσης αγωνίστηκε με την Εθνική Ομάδα στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 2006 (6η θέση), στο παγκόσμιο πρωτάθλημα του 2007 (8η θέση), στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 2008 (6η θέση) και τους Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 στο Πεκίνο (8η θέση).
Σε επίπεδο συλλόγων αγωνίστηκε κυρίως στον Ολυμπιακό, τον Εθνικό Πειραιά και τη Γλυφάδα. Κέρδισε το ΛΕΝ Τρόφι 2010 με τον Εθνικό. Επίσης κέρδισε το ελληνικό πρωτάθλημα 2011 (ενώ τερμάτισε και στην τρίτη θέση στο ΛΕΝ Τρόφι 2010-11) με τον Ολυμπιακό.
Προσωπική ζωή
Είναι νυμφευμένη με τον καλαθοσφαιριστή Παναγιώτη Βασιλόπουλο από το 2012. Το ζευγάρι έχει δύο γιους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες υδατοσφαιρίστριες Κατηγορία:Υδατοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Υδατοσφαιρίστριες ΟΣΦΠ Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές του Εθνικού Πειραιώς
Μόνας Μεδιολάνων
Ο Μόνας ήταν ο πέμπτος επίσκοπος Μεδιολάνων, από το τέλος του 3ου αιώνα έως στις αρχές του 4ου αιώνα. Τιμάται από την Καθολική Εκκλησία ως άγιος στις 12 Οκτωβρίου.
Βιογραφία
Εξελέγη Επίσκοπος Μεδιολάνων κατά τα τέλη του 3ου αιώνα (ίσως το 283) και η επισκοπική του θητεία διήρκεσε μέχρι πριν από το 313.
Ο Μόνας πέθανε στις 25 Μαρτίου (το έτος δεν είχε καταγραφεί) και ετάφη κοντά στην εκκλησία του Αγίου Βιταλίου του Μιλάνου (βασιλική Φαύστα), στην περιοχή όπου τώρα βρίσκεται η βασιλική του Αγίου Αμβροσίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Μιλάνου Κατηγορία:Επίσκοποι του 3ου αιώνα Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Μιχαήλ (Νουβέλα)
Το Μιχαήλ, ένα γερμανικό πεπρωμένο σε φύλλα ημερολογίου είναι μυθιστόρημα που γράφτηκε από τον Γιόζεφ Γκαίμπελς και δημοσιεύθηκε το 1929. Το μυθιστόρημα είναι ένας συνδυασμός των ιδεών του Γκαίμπελς και της ζωής του καλύτερου φίλου του Richard Flisges που είχε πολεμήσει στον Α 'Παγκόσμιο Πόλεμο και ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο κολέγιο και εργάστηκε σε ένα ορυχείο όπου σκοτώθηκε σε ατύχημα. Το πρωτότυπο βιβλίο έφερε τον τίτλο Μichael Voormann, ένα ανθρώπινο πεπρωμένο σε φύλλα ημερολογίου. Το βιβλίο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά από τον εκδοτικό οίκο Franz eher Verlag στη Γερμανία και σημείωσε σημαντική επιτυχία την περίοδο εκείνη, κάνοντας δεκαεπτά εκδόσεις. Μεταφράστηκε στην ιταλική, γαλλική, ισπανική και ιαπωνική γλώσσα.
Πλοκή
Το μυθιστόρημα, μας εξιστορεί την ιστορία και το ταξίδι του Μιχαήλ που μόλις επέστρεψε από τον Α΄ παγκόσμιο Πόλεμο και προσπαθεί να επανέλθει στη γερμανική πραγματικότητα. Βρίσκει μια νέα δημοκρατική Γερμανία που προσπαθεί να ανακάμψει από τις συνέπειες της συνθήκης των Βερσαλλιών και επιδεικνύει τις πρώιμες εθνικιστικές ιδέες του. Ο Γκαίμπελς, μέσω του πρωταγωνιστή Μίκαελ, αναφέρεται συχνά στην εργασία, τη φιλοσοφία, την τέχνη, τη μουσική, τον έρωτα και τη θρησκεία.
Ο βιογράφος του Γιόζεφ Γκαίμπελς, ο Ιστορικός Γιοακίμ Φεστ, αναφέρει ότι το μυθιστόρημα Μιχαήλ, ρίχνει φως στο πνεύμα και την εικόνα του Γκαίμπελς: Το ίδιο το όνομα του ήρωα, ο Μίκαελ, στον οποίον έδωσε αυτοβιογραφικά ψήγματα, και υποδηλώνει: μια μορφή φωτός, ένα ακτινοβόλο φως, άπιαστο, να στέκεσαι, να είσαι πάντα στρατιώτης.
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανικά μυθιστορήματα
Βασίλειος Κρίκος
Ο Βασίλειος Κρίκος (1902-1969), του Βασιλείου, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής Φωκίδας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Πάνορμο της Φωκίδας (επαρχία Δωρίδας) το 1902. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και σταδιοδρόμησε ως δικηγόρος στην Αθήνα, από το 1928.
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Φθιωτιδοφωκίδος στις εκλογές του 1946 με το Λαϊκό Κόμμα (συνδυασμός Ηνωμένη Παράταξις Εθνικοφρόνων) συγκεντρώνοντας 4.813 ψήφους. Το 1956 επανεξελέγη βουλευτής Φθιώτιδας και Φωκίδας με την ΕΡΕ, όπως και βουλευτής Φωκίδας με το ίδιο κόμμα το 1958 και το 1963. Από το 1959 ως το 1961 διετέλεσε αντιπρόεδρος της Βουλής και νωρίτερα ήταν γενικός γραμματέας της.
Πέθανε αιφνίδια στο Ευπάλιο στις 21 Μαΐου 1969 και κηδεύτηκε την επομένη Ήταν παντρεμένος με την Μαριάννα Σιδέρη. Στην αναγγελία για το μνημόσυνό του (για τα 15χρονα από το θάνατό του, το 1984), αναγράφεται: "Η οικογένεια δηλώνει ότι ο αείμνηστος Βασίλειος Βασ. Κρίκος ουδεμίαν συγγένεια έχει με τον συνώνυμον βουλευτήν Αθανάσιον Κρίκον".
Ούνγκμεναφελαγκ Γκρίνταβικουρ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Ισλανδίας
ΑΕΚ Πύργου
Η Α.Ε.Κ Πύργου (Αθλητική Ένωση Κανουλιών Πύργου) αποτελούσε ποδοσφαιρικό σωματείο από την περιοχή Κανούλια του Πύργου Ηλείας. Το σωματείο ιδρύθηκε το έτος 1986, μεγαλύτερη διάκριση για την ομάδα αποτελεί η συμμετοχή της στο πρωτάθλημα της Δ´ εθνικής την περίοδο 1998-99, όπου και αγωνίστηκε στον τέταρτο όμιλο, η Α.Ε.Κ με απολογισμό 14 νίκες, 7 ισοπαλίες και 13 ήττες και συγκομιδή 52 βαθμούς τερμάτισε στην δέκατη θέση και δε μπόρεσε έτσι να κρατηθεί στην κατηγορία καθώς από τις συνολικά 18 ομάδες του ομίλου υποβιβάζονταν οι 11 τελευταίες. Στις διακρίσεις του συλλόγου σε τοπικό επίπεδο συγκαταλέγεται το πρωτάθλημα της Α κατηγορίας την περίοδο 1997-98 καθώς και η συμμετοχή της ομάδας στον τελικό του κυπέλλου Ηλείας την ίδια χρονιά. Τον Αύγουστο του 2018 μετά από αρκετά χρόνια συμμετοχής στα τοπικά πρωταθλήματα της ΕΠΣ Ηλείας αποφασίστηκε να μην κατέβει στο πρωτάθλημα της Β Κατηγορίας για οικονομικούς λόγους
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1986 Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Ηλείας
Γουάσιν
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| [[Γοτθική αρχιτεκτονική|Γοτθική Εκκλησία της Αγίας Αικατερίνης]] Η ιστορία του Γουάσιν χρονολογείται από την κυριαρχία του πρώτου Πολωνού Βασιλιά, Μπολέσλαφ Α΄ του Γενναίου. Οι Πολωνοί αδελφοί Ματέους και Γιάκουμπ είχαν γη κοντά στον ποταμό Γουασίνκα (Γουάσιν). Το έτος 1298, τους την πήρε ο Επαρχιακός Άρχοντας του Τευτονικού Τάγματος, Μάινχαρτ φον Κούεφουρτ και δόθηκε στον Γιαν ντε Νεμόρε, ο οποίος ίδρυσε το χωριό Γουάσιν. Επίσης το 1298, η πόλη έλαβε τα γερμανικά Δικαιώματα του Μαγδεβούργου από το μοναστικό Κράτος του Τευτονικού Τάγματος στο οποίο βρισκόταν.
Το 1454, ο Βασιλιάς Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας επανενσωμάτωσε τη Γη του Χέουμνο στο Στέμμα του Βασιλείου της Πολωνίας κατόπιν αιτήματος της Πρωσικής Συνομοσπονδίας, ωστόσο, το ίδιο το Γουάσιν καταλήφθηκε από τους Πολωνούς το 1461 κατά τον επόμενο Δεκατριετή Πόλεμο (1454-1466). Μετά τον πόλεμο, το 1466, οι Τεύτονες Ιππότες απαρνήθηκαν τις αξιώσεις στην πόλη και την αναγνώρισαν ως μέρος της Πολωνίας. Διοικητικά βρισκόταν στο Βοεβοδάτο Χέουμνο της Βασιλικής Πρωσίας στην Επαρχία Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος.
Μετά τον πρώτο διαμελισμό της Πολωνίας το 1772, η πόλη, ως Lessen (Λέσεν), προσαρτήθηκε από τον βασιλιά Φρειδερίκο Β΄ της Πρωσίας και έγινε μέρος του Βασιλείου της Πρωσίας. Το 1871, με την ενοποίηση της Γερμανίας υπό την ηγεσία της Πρωσίας, έγινε μέρος της Γερμανικής Αυτοκρατορίας. Ανήκε στην περιοχή Γκράουντενς (Graudenz) στην πρωσική επαρχία της Δυτικής Πρωσίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 1871, η πόλη είχε πληθυσμό 2.385 κατοίκων, εκ των οποίων οι 1.390 (58,3%) ήταν Πολωνοί.
Μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το 1920, σύμφωνα με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών, το Γουάσιν έγινε μέρος της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας, αφού ανέκτησε την ανεξαρτησία της το 1918. Στον μεσοπόλεμο Πολωνία, δήμαρχος του Γουάσιν ήταν ο Στέφαν Τομτσίνσκι, ένας Πολωνός ακτιβιστής και αποτελεσματικός διαχειριστής, ο οποίος παρενοχλήθηκε στο παρελθόν από τους Πρώσους για φιλοπολωνική δραστηριότητα στον Πρωσικό Διαμελισμό.
Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής της Πολωνίας (Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος), τον Οκτώβριο του 1939, οι Selbstschutz πραγματοποίησαν πολλές μαζικές εκτελέσεις Πολωνών κατοίκων του Γουάσιν και των περιχώρων του, σκοτώνοντας 150 άτομα.
Πολιτισμός
Ένα μουσείο αφιερωμένο στην πυρόσβεση (Muzeum Pożarnictwa Ziemi Pomorskiej) βρίσκεται στο Γουάσιν.
Αθλητισμός
Ο αθλητικός σύλλογος Πιαστ Γουάσιν εδρεύει στο Γουάσιν, με τμήματα ποδοσφαίρου, επιτραπέζιας αντισφαίρισης και άρσης βαρών σε πάγκο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Κουγιαβίας-Πομερανίας
Αλέξανδρος Φαρνέζε της Πάρμας
O Αλέξανδρος, ιταλ. Alessandro (27 Αυγούστου 1545 - 3 Δεκεμβρίου 1592) από τον Οίκο των Φαρνέζε ήταν δούκας της Πάρμας, Πλακεντίας & Κάστρο (1586-92) και κυβερνήτης των Ισπανικών Κάτων Χωρών (1578-92). Έμεινε γνωστός για την επιτυχή εκστρατεία του (1578-92) εναντίον της Ολλανδικής Εξέγερσης, όπου κατέλαβε τις νότιες επαρχίες (νυν Βέλγιο) και τις επέστρεψε στον έλεγχο της Καθολικής Ισπανίας. Με το ταλέντο του στη διεξαγωγή των μαχών, στη στρατηγική και στην οργάνωση κέρδισε το σεβασμό των συγχρόνων του και των ιστορικών ως ο κορυφαίος στρατάρχης της εποχής του.
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος τού Οκταβίου δούκα της Πάρμας, Πλακεντίας & Κάστρο και της Μαργαρίτας των Αψβούργων, νόθης κόρης τού Καρόλου Ε΄ της Γερμανίας. Ετεροθαλή αδέλφια της Μαργαρίτας ήταν ο Φίλιππος Β΄ της Ισπανίας και ο δον Χουάν ο Αυστριακός.
Ο Αλέξανδρος είχε ανατραφεί στην Ισπανία μαζί με τον εξάδελφό του δον Κάρλος διάδοχο της Ισπανίας και τον θείο του δον Χουάν· όλοι ήταν της ίδιας ηλικία περίπου. Συνόδευσε τη μητέρα του στις Βρυξέλλες, όταν αυτή διορίστηκε κυβερνήτης των Κάτω Χωρών. Το 1565 ο γάμος του με τη Μαρία της Πορτογαλίας εορτάστηκε στις Βρυξέλλες με μεγάλη λαμπρότητα. Μετά τον γάμο του εγκαταστάθηκε αμέσως στην Αυλή της Μαδρίτης. Έκανε μία σημαντική στρατιωτική και διπλωματική σταδιοδρομία στην Ισπανία, στην υπηρεσία τού θείου του. Πολέμησε το 1571 στη ναυμαχία τού Λεπάντο (της Ναυπάκτου) και μετά στις Κάτω Χώρες εναντίον των εξεγερθέντων.
Επτά έτη μετά τη ναυμαχία, είχε πάλι την ευκαιρία να επιδείξει το μεγάλο στρατιωτικό ταλέντο του. Τότε οι επαρχίες των Κάτω Χωρών εξεγέρθηκαν εναντίον της Ισπανικής εξουσίας. Εστάλη ο δον Χουάν, αλλά βρήκε δυσκολίες, όταν ο Γουλιέλμος Α΄ της Οράγγης επέτυχε να ενώσει τις επαρχίες σε κοινή αντίσταση κατά τού Φιλίππου Β΄. Τότε εστάλη ο Αλέξανδρος ως επικεφαλής ενισχύσεων. Η ικανή στρατηγική του και η γρήγορη απόφαση σε μία κρίσιμη στιγμή της μάχης τού Ζαμπλού τον έκανε να νικήσει το 1578.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Μαρία των Αβίς, κόρη τού Εδουάρδου 4ου δούκα τού Γκουιμαράες και είχε τέκνα:
Το 1577 απεβίωσε η Μαργαρίτα και ο Αλέξανδρος από τη μη νόμιμη σχέση του με την Αικατερίνη ντε Ροκουόι από τη Φλάνδρα είχε φυσικό τέκνο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Φαρνέζε
Γκρίνταβικ
Το Γκρίνταβικ (ισλανδία: Grindavík) είναι ένα ψαροχώρι στη νότια χερσόνησο στα νοτιοδυτικά παράλια της Ισλανδίας. Είναι μία από τις λίγες πόλεις με λιμάνι σε αυτή την ακτή. Οι περισσότεροι από τους κατοίκους εργάζονται στον κλάδο της αλιείας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ισλανδίας
Εσωτερικoί δορυφόροι του Δία
Οι εσωτερικοί δορυφόροι του Δία (ή ομάδα της Αμάλθειας) είναι μια ομάδα φυσικών δορυφόρων του Δία. Σε αυτήν συγκαταλέγονται η Μήτις, η Αδράστεια, η Αμάλθεια και η Θήβη. Οι δορυφόροι αυτοί πειρφέρονται γύρω από το Δία σε πολύ μικρές αποστάσεις από αυτόν. Μάλιστα, η Μήτις και η Αδράστεια, που είναι οι δύο εγγύτεροι σε αυτόν, ολοκληρώνουν μια περιφορά γύρω από τον πλανήτη σε λιγότερο από μία μέρα του Δία. Η Αμάλθεια και η Θήβη αποτελούν τον πέμπτο και έβδομο μεγαλύτερο δορυφόρο του Δία, αντίστοιχα. Διάφορες παρατηρήσεις οδηγούν στο συμπέρασμα ότι τουλάχιστον ο μεγαλύτερος δορυφόρος της Ομάδας, η Αμάλθεια, δεν σχηματίστηκε στην περιοχή όπου βρίσκεται σήμερα η τροχιά της, αλλά πολύ πιο μακριά, ή ήταν ένα αντικείμενου του Ηλιακού Συστήματος που αιχμαλωτίστηκε από το Δία. Αυτοί ου δορυφόροι, μαζί με άλλους μικρούς δορυφόρους που δεν έχουν ακόμα εντοπιστεί, αναπληρώνουν και συντηρούν το λεπτό σύστημα δακτυλίων του Δία. Η Μήτις και η Αδράστεια συτνηρούν τον κύριο δακτύλιο του Δία, ενώ η Αμάλθεια και η Θήβη διατηρεί η κάθε μία τον δικό της λεπτό δακτύλιο.
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Δία
Θρησκεία στο Κόσοβο
Στατιστικά
δεξιά|μικρογραφία| Θρησκευτικός χάρτης του Κοσσυφοπεδίου το 2011 από οικισμούς. Η γκρίζα περιοχή της Σερβίας στο βορρά ( [[Βόρειο Κοσσυφοπέδιο ) είναι πιθανώς πλειοψηφία Ορθόδοξη.]] Σύμφωνα με την Έκθεση Διεθνούς Θρησκευτικής Ελευθερίας του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ το 2007, «η τελευταία αξιόπιστη απογραφή πραγματοποιήθηκε τη δεκαετία του 1980» και έπρεπε να εκτιμηθούν τα θρησκευτικά δημογραφικά στοιχεία. Η Έκθεση διαπίστωσε ότι το Ισλάμ ήταν η κυρίαρχη πίστη στο Κοσσυφοπέδιο, "το οποίο ισχυρίζονται οι περισσότεροι Αλβανικοί πληθυσμοί, οι Βοσνιακοί, οι Γκοράνοι και οι τουρκικές κοινότητες, καθώς και ορισμένες από τις κοινότητες Ρομά / Ασκάλι / Βαλκάνιοι Αιγύπτιοι" Περίπου 100.000-120.000 άνθρωποι ήταν Σέρβοι, και αυτοί ήταν σε μεγάλο βαθμό Σέρβοι Ορθόδοξοι. Περίπου το 3,4% των Αλβανών ήταν Καθολικοί, ενώ οι Προτεστάντες αποτελούσαν μια μειονότητα κάτω του 1%, υπήρχαν μόνο δύο γνωστές οικογένειες εβραϊκής καταγωγής και δεν υπήρχαν αξιόπιστα στοιχεία για τους άθεους. Είναι επίσης πιθανό ότι υπάρχουν ορισμένοι Ορθόδοξοι Αλβανοί στο Κοσσυφοπέδιο. Ωστόσο, με την τρέχουσα ένταση μεταξύ Κοσοβάρων και Σέρβων, μπορεί να αισθάνονται σαν να μην θέλουν να ταυτοποιηθούν ως Ανατολικοί Ορθόδοξοι, καθώς μπορεί να θεωρηθούν ως «Σέρβοι» λόγω της ανατολικής Ορθόδοξης κατάστασής τους. Επομένως, δεν εκπροσωπούνται στην απογραφή. Επιπλέον, η έκθεση ισχυρίστηκε ότι η θρησκεία δεν ήταν «σημαντικός παράγοντας στη δημόσια ζωή. Η θρησκευτική ρητορική απουσίαζε σε μεγάλο βαθμό από το δημόσιο λόγο σε μουσουλμανικές κοινότητες, η συμμετοχή στο τζαμί ήταν χαμηλή και οι δημόσιες εμφανίσεις συντηρητικών ισλαμικών ενδυμάτων και πολιτισμού ήταν ελάχιστες.
Η απογραφή πληθυσμού του Κοσσυφοπεδίου το 2011 μποϊκοτάρεται σε μεγάλο βαθμό από τους Σέρβους του Κοσσυφοπεδίου (οι οποίοι κατά κύριο λόγο αναγνωρίζονται ως Σέρβοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί), ειδικά στο Βόρειο Κοσσυφοπέδιο, αφήνοντας τον Σερβικό πληθυσμό υποεκπροσωπούμενο. Άλλες θρησκευτικές κοινότητες, συμπεριλαμβανομένων των Ταρίκατ και των Προτεσταντών, αμφισβητούν επίσης τα στοιχεία της απογραφής. Οι προτεστάντες ηγέτες και όσοι δεν έχουν θρησκευτική ένωση δηλώνουν ότι ορισμένα μέλη των κοινοτήτων τους χαρακτηρίστηκαν λανθασμένα ως μουσουλμάνοι από απογραφείς.
Τα αποτελέσματα της απογραφής του 2011 έδωσαν τις ακόλουθες θρησκευτικές σχέσεις με τον πληθυσμό, που περιλαμβάνονται στην απογραφή: