cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιωσήφ Στάλιν
Πορεία προς το μπολσεβικισμό
Στο δεύτερο συνέδριο του σοσιαλδημοκρατικού εργατικού κόμματος στο Λονδίνο το 1903, υπήρξε μια διαφωνία μεταξύ των Βλαντίμιρ Λένιν και Γιούλι Μάρτοφ, δύο εκ των ηγετών του κόμματος. Ο Λένιν υποστήριξε ένα μικρό κόμμα επαγγελματιών επαναστατών με μεγάλη βάση εξωκομματικών, ανεξάρτητων συμπαθούντων και υποστηρικτών. Ο Μάρτοφ διαφώνησε θεωρώντας ότι ήταν καλύτερο να υπάρξει ένα μεγάλο κόμμα ενεργών στελεχών.
Ο Γιούλι Μάρτοφ βάσιζε τις ιδέες του στα σοσιαλιστικά κόμματα που υπήρχαν σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες όπως το βρετανικό εργατικό κόμμα. Ο Λένιν υποστήριξε ότι η κατάσταση ήταν διαφορετική στη Ρωσία όπου ήταν παράνομο να διαμορφωθούν σοσιαλιστικά πολιτικά κόμματα κάτω από την αυταρχική διακυβέρνηση του τσάρου. Στο τέλος της συζήτησης ο Μάρτοφ κέρδισε την ψηφοφορία με 28 ψήφους έναντι 23. Ο Λένιν απρόθυμος να δεχτεί το αποτέλεσμα διαμόρφωσε μια φράξια γνωστή ως Μπολσεβίκοι. Εκείνοι που παρέμειναν πιστοί στο Μάρτοφ έγιναν γνωστοί ως Μενσεβίκοι.
Ο Στάλιν, όπως οι Γκριγκόρι Ζινόβιεφ, Ανατόλι Λουνατσάρσκι, Μιχαήλ Λασέβιτς, Ναντέζντα Κρούπσκαγια, Μιχαήλ Φρούνζε, Αλεξέι Ρίκοφ, Γιάκοβ Σβερντλόφ, Λεβ Κάμενεφ, Μαξίμ Λιτβίνοφ, Αλεξάντρ Αντόνοφ, Φέλιξ Ντζερζίνσκι, Γκριγκόρι Ορτζονικίτζε και Αλεξάντρ Μπογκντάνοφ υπεστήριξε τους Μπολσεβίκους. Ενώ οι Γκεόργκι Πλεχάνοφ, Πάβελ Αξελρόντ, Λεβ Ντέιτς, Βλαντίμιρ Αντόνοφ-Οβσέγενκο, Λέων Τρότσκι, Βέρα Ζασούλιτς, Ιράκλι Τσερετέλι, Μοϊσέι Ουρίτσκι, Νόε Ζορντάνια, Αντρέι Βισίνσκι και Νταν υποστήριξαν τον Μάρτοφ.
Το 1904 ο Στάλιν δραπέτευσε από τη Σιβηρία και μέσα σε μερικούς μήνες ήταν πίσω οργανώνοντας διαδηλώσεις και απεργίες στην Τιφλίδα. Ο Λένιν εντυπωσιάστηκε με τα επιτεύγματα του Στάλιν και το 1905 κλήθηκε να τον συναντήσει στη Φινλανδία.
Η πρώτη σύζυγος του Στάλιν ήταν η Αικατερίνη Σβανίντζε, με την οποία έμεινε παντρεμένος για ακριβώς τρία έτη μέχρι τον θάνατό της το 1907. Στην κηδεία της, ο Στάλιν είπε ότι κάθε τρυφερό συναίσθημά του για τους ανθρώπους πέθανε μαζί της. Απέκτησαν έναν γιο, τον Ιάκωβο Τζουγκασβίλι, με τον οποίο δεν είχε επαφές τα τελευταία χρόνια. Ο Ιάκωβος υπηρέτησε στον Κόκκινο Στρατό και συνελήφθη από τους ναζί.
Προσφέρθηκαν να τον ανταλλάξουν με έναν ανώτερο Γερμανό αξιωματικό αλλά ο Στάλιν αρνήθηκε την ανταλλαγή. Σύμφωνα με την κόρη του, Σβετλάνα, ο Στάλιν απάντησε «δεν έχω κανέναν γιο που να ονομάζεται Ιάκωβος». Σύμφωνα με άλλες πηγές είπε: «Όλοι οι Σοβιετικοί στρατιώτες είναι παιδιά μου». Σύμφωνα με γερμανικές πηγές, ο Ιάκωβος πέθανε στις 14 Απριλίου 1943 πέφτοντας πάνω σε έναν ηλεκτρικό φράκτη στο στρατόπεδο όπου κρατούνταν. Είναι ασαφές αν αυτοκτόνησε ή αν δολοφονήθηκε κατά τη διάρκεια απόπειρας απόδρασης.
Η δεύτερη σύζυγός του ήταν η Ναντέζντα Αλληλούγεβα, η οποία πέθανε το 1932. Σύμφωνα με μια ιστορική εκδοχή αυτοκτόνησε πυροβολούμενη λόγω κάποιου προβλήματος υγείας που τη βασάνιζε, αφήνοντας ένα σημείωμα που σύμφωνα με την κόρη τους ήταν «εν μέρει προσωπικό και εν μέρει πολιτικό». Επίσημα, πέθανε λόγω καρδιακού επεισοδίου ενώ οι περισσότεροι υποστηρίζουν ότι τη δολοφόνησε ο ίδιος ο Στάλιν. Υποστηρίζεται ότι ο Στάλιν είπε στην κηδεία της πως «πέθανε ένας εχθρός». Μαζί της απέκτησε δύο παιδιά: τον Βασίλι και την Σβετλάνα. Ο Βασίλι έλαβε υψηλή θέση στις τάξεις της Σοβιετικής Πολεμικής Αεροπορίας, κατηγορήθηκε για αλκοολισμό, εξορίστηκε στο Καζάν το 1960 όπου και πέθανε το 1962. Αποκαταστάθηκε κομματικά το 1999. Η Σβετλάνα αυτομόλησε από τη Σοβιετική Ένωση το 1967. Πέθανε στις ΗΠΑ στις 29 Νοεμβρίου 2011.
Ο Στάλιν επέστρεψε στη Ρωσία το 1905 και κατά τη διάρκεια των επόμενων οκτώ ετών συνελήφθη τέσσερεις φορές αλλά κάθε φορά κατόρθωνε να δραπετεύει. Το 1911 μετακόμισε στην Αγία Πετρούπολη και το επόμενο έτος έγινε συντάκτης της Πράβντα. Η πρακτική εμπειρία του τον κατέστησε χρήσιμο στο μπολσεβικικό κόμμα του Λένιν, έτσι κερδίζει μια θέση στην Κεντρική Επιτροπή του τον Ιανουάριο του 1912.
Η μόνη σημαντική συμβολή του στην ανάπτυξη της μαρξιστικής θεωρίας αυτήν την περίοδο υπήρξε μια πραγματεία του, γραμμένη κατά τη σύντομη παραμονή του ως εξόριστου στη Βιέννη, με τίτλο Ο Μαρξισμός και το εθνικό ζήτημα. Παρουσιάζει μια μαρξιστική θέση σε αυτήν την σημαντική συζήτηση. Αυτή η πραγματεία ίσως να συνέβαλε στο διορισμό του ως Λαϊκού Κομισάριου για τις μειονοτικές υποθέσεις μετά την Επανάσταση.
Το 1913 υιοθέτησε το όνομα Στάλιν, το οποίο σημαίνει «ατσάλινος» στα ρωσικά.
Συνελήφθη πάλι το 1913 και εξορίστηκε ισόβια στη βόρεια Σιβηρία.
Κρίσιμη επαναστατική καμπή
Μετά την πτώση του τσάρου Νικολάου Β΄, ο νέος πρωθυπουργός, πρίγκιπας Λβοφ, επέτρεψε σε όλους τους πολιτικούς κρατουμένους να επιστρέψουν στα σπίτια τους. Ο Στάλιν επέστρεψε στην Πετρούπολη (σημερινή «Αγία Πετρούπολη») και ξανάγινε συντάκτης της Πράβντα. Αυτή την ώρα, ο Στάλιν, όπως οι περισσότεροι Μπολσεβίκοι, συμφωνούσε ότι ο ρωσικός λαός δεν ήταν έτοιμος για μια σοσιαλιστική επανάσταση. Εξάλλου οι Στάλιν, Κάμενεφ και η δεξιά τάση των μπολσεβίκων προωθούσαν μια μετριοπαθή στάση κριτικής στήριξης στην προσωρινή κυβέρνηση, θεωρώντας πως έπρεπε να ολοκληρωθεί το αστικοδημοκρατικό στάδιο.
Όταν ο Λένιν επέστρεψε στη Ρωσία στις 3 Απριλίου του 1917, ανήγγειλε αντίθετα αυτό που έγινε γνωστό ως «Θέσεις του Απριλίου». Ο Λένιν επιτέθηκε στους Μενσεβίκους που στήριζαν την Προσωρινή Κυβέρνηση. Αντ' αυτού, υποστήριξε ότι οι επαναστάτες έπρεπε να πείσουν τους Ρώσους ότι αυτοί πρέπει να αναλάβουν την εξουσία της χώρας. Στην ομιλία του, ο Λένιν ενθάρρυνε τους αγρότες να πάρουν τη γη από τους πλούσιους γαιοκτήμονες και τους βιομηχανικούς εργάτες να καταλάβουν τα εργοστάσια.
Μετεπαναστατική πορεία εξουσίας
thumb|right|200px|Με το [[Βλαντιμίρ Λένιν στο Γκόρκι το 1922]]
Κατά τη διάρκεια του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου ο Στάλιν διαδραμάτισε σημαντικό διοικητικό ρόλο σε στρατιωτικά θέματα και πιστώθηκε τη νίκη έναντι του Λευκού Στρατού στο Τσαρίτσιν.
Η φτώχεια, ο εμφύλιος πόλεμος, και η καταστροφή του παραγωγικού ιστού της επαναστατημένης Ρωσίας δημιούργησε κοινωνική δυσαρέσκεια και οδήγησε σε συγκρούσεις με τμήματα του λαού και της εργατικής τάξης με κορυφαίο γεγονός την εξέγερση της Κροστάνδης. Για την αντιμετώπιση αυτής της κατάστασης, τον Μάρτιο του 1921 ο Λένιν ανήγγειλε τις λεπτομέρειες της νέας οικονομικής πολιτικής που έγινε γνωστή ως Ν.Ε.Π. Οι αγρότες είχαν τη δυνατότητα τώρα να πωλούν τα προϊόντα τους στην ελεύθερη αγορά και μπορούσαν να προσλαμβάνουν πολίτες ως εργαζόμενους.
Την περίοδο 1919–1922 ο Στάλιν υπηρέτησε ως λαϊκός κομισάριος εργατικής και αγροτικής επιθεώρησης, από το 1920 έως το 1923 ως μέλος του Επαναστατικού Στρατιωτικού Συμβουλίου και ως μέλος της Κεντρικής Εκτελεστικής Επιτροπής του Συμβουλίου των Σοβιέτ από το 1917.
Τον Απρίλιο του 1922 ο Στάλιν έγινε Γενικός Γραμματέας του κυβερνώντος Κομμουνιστικού Κόμματος, μια θέση που ανέδειξε στη συνέχεια ως την ισχυρότερη στη χώρα.
Εσωκομματική εδραίωση
Μετά το θάνατο του Λένιν τον Ιανουάριο του 1924, τη διοίκηση του κόμματος ανέλαβαν τα ισχυρότερα μέλη, τα οποία και αγωνίστηκαν για την προεδρία, δηλαδή οι Ιωσήφ Στάλιν, Λεβ Κάμενεφ, Γκριγκόρι Ζινόβιεφ, Λέων Τρότσκι και Νικολάι Μπουχάριν.
Στις αποφάσεις των συνεδρίων του μπολσεβικικού κόμματος που έλαβαν μέρος έως το 1927, ο Τρότσκι και οι υποστηρικτές του της αριστερής αντιπολίτευσης ηττήθηκαν για αντικειμενικούς  και υποκειμενικούς λόγους. Ενώ ο Ζινόβιεφ και ο Καμένεφ ήταν υπέρ του Στάλιν, το 1925 στο δέκατο πέμπτο συνέδριο των μπολσεβίκων [μετέπειτα Πανρωσικό Κομμουνιστικό Κόμμα-ΠΚΚ (μπ)], στράφηκαν εναντίον του. Κατέκριναν την εφαρμογή της Νέας Οικονομικής Πολιτικής (ΝοΠ) που αποτελούσε πολιτική επιλογή της «δεξιάς» τάσης (Μπουχάριν κλπ) του κόμματος, την σκληρή αντιμετώπιση απέναντι στους αγρότες και ζήτησαν να διεξαχθούν εκλογές σχετικά με την θέση του Στάλιν, λόγω έλλειψης εμπιστοσύνης στο πρόσωπό του. Το 1925 ο Στάλιν ήταν σε θέση να εκδιώξει τον Τρότσκι από την κυβέρνηση. Οι Ζινόβιεφ και Καμένεφ αποφάσισαν να λάβουν το μέρος του Τρότσκι και τον παρότρυναν να οργανώσουν ένα στρατιωτικό πραξικόπημα στη Μόσχα. Ως κομισάριος του πολέμου και ηγέτης είχε τη δύναμη να το πραγματοποιήσει. Παρά ταύτα ο Τρότσκι απέρριψε την ιδέα και παραιτήθηκε από τη θέση του.
Το 1928 ο Στάλιν και οι υποστηρικτές εντός του ΠΚΚ (μπ) αντιτάχθηκαν στην ΝΕΠ που μέχρι τότε υποστήριζαν και επιτέθηκαν στα «δεξιά» μέλη του Πολίτμπιρο. Τότε ο Στάλιν υιοθέτησε πλευρές της πολιτικής αντίληψης του Τρότσκι ο οποίος επιθυμούσε την άμεση εκβιομηχάνιση της χώρας. Ο Μπουχάριν αγωνίστηκε σκληρά για την υπεράσπιση της ΝΕΠ, αλλά κατέληξε να αποβληθεί από το κόμμα το 1929, μαζί με τους Αλεξέι Ρίκοφ και Μιχαήλ Τόμσκι που ήταν με το μέρος του. Τον ίδιο χρόνο ο Τρότσκι εξορίστηκε από τη χώρα. Έχοντας παροπλίσει τον Μπουχάριν και εξορίσει τον Τρότσκι, ο Στάλιν μπορεί να ειπωθεί ότι αναδείχθηκε ο ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης τον Δεκέμβριο του 1929. Εντούτοις, η δημοτικότητα άλλων ηγετών όπως οι Σεργκέι Κίροφ και η αποκαλούμενη «Υπόθεση Ριούτιν» επρόκειτο να καταδείξουν πως δεν κατέκτησε την απόλυτη εξουσία μέχρι τη Μεγάλη Εκκαθάριση του 1936–1938.
Η πολιτική της κολεκτιβοποίησης
Ο Στάλιν εισήγαγε την αναγκαστική αγροτική κολεκτιβοποίηση. Η αρχή της κολεκτιβοποίησης ήταν ότι θα αντικαθιστούσε τα μικρής κλίμακας μη μηχανοποιημένα και ελάχιστα παραγωγικά αγροκτήματα με μεγάλης κλίμακας μηχανοποιημένα αγροκτήματα που θα παρήγαγαν προϊόντα πιο αποδοτικά.
Οι Δίκες της Μόσχας
Αυτές οι δίκες (όπου παραβρέθηκαν και μάρτυρες και από άλλες χώρες) έμειναν γνωστές ως «Δίκες της Μόσχας». Υπήρξαν τέσσερις βασικές δίκες κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου: η Δίκη των δεκαέξι (Αύγουστος 1936), η Δίκη των δεκαεπτά (Ιανουάριος 1937), η Δίκη των στρατηγών του Κόκκινου Στρατού, συμπεριλαμβανομένων στρατηγών όπως ο στρατάρχης Μιχαήλ Τουχατσέφσκι (Ιούνιος 1937) και τελικά η Δίκη των εικοσιενός (κατά την οποία καταδικάστηκε ο Νικολάι Μπουχάριν) τον Μάρτιο του 1938. Κατά τη διάρκεια των δικών καταδικάστηκαν 11 από τα 21 μέλη της Κεντρικής Επιτροπή ς(ΚΕ) του κόμματος του Αυγούστου του 1917, 18 από τα 31 συνολικά κατά καιρούς μέλη της ΚΕ μεταξύ 1918 ως 1921, 5 από τα 7 μέλη του γραφείου της ΚΕ τον Οκτώβριο του 1917, 8 από τα 10 μέλη του Πολίτμπιρο ως το 1923, 10 από τους 15 κομισάριους/υπουργούς της πρώτης επαναστατικής κυβέρνησης με την Οκτωβριανή Επανάσταση με κατηγορίες πως ήταν πράκτορες της Γερμανίας, Ιαπωνίας και Αγγλίας και λειτουργούσαν σε περιπτώσεις ως πράκτορες ήδη από την απαρχή της Επανάστασης του 1917. Την περίοδο 1936-1938 έγιναν 1,7 εκατομμύρια συλλήψεις στο πλαίσιο των εκκαθαρίσεων από τις οποίες 681.692 κατέληξαν σε καταδίκες για εκτέλεση.
Το Γερμανοσοβιετικό Σύμφωνο μη επίθεσης
Η ερμηνεία του Στάλιν για την απόρριψη από τη Μεγάλη Βρετανία του σχεδίου του για μια αντιφασιστική συμμαχία, ήταν ότι περιλήφθηκαν σε μια σκευωρία με τη Γερμανία ενάντια στη Σοβιετική Ένωση. Αυτή η πεποίθηση ενισχύθηκε όταν συναντήθηκε ο Νέβιλ Τσάμπερλεν με τον Αδόλφο Χίτλερ στο Μόναχο τον Σεπτέμβριο του 1938 και ενέδωσε στις απαιτήσεις του για την περιοχή της Σουδητίας στην Τσεχοσλοβακία. Ο Στάλιν τώρα θεώρησε ότι ο κύριος στόχος της βρετανικής εξωτερικής πολιτικής ήταν να ενθαρρυνθεί η Γερμανία για να κατευθυνθεί στην ανατολή παρά στη δύση.
Ο Στάλιν συνειδητοποίησε ότι ο πόλεμος με τη Γερμανία ήταν αναπόφευκτος. Εντούτοις, για να έχει οποιαδήποτε πιθανότητα νίκης χρειαζόταν χρόνο για να ενισχύσει τις ένοπλες δυνάμεις του. Ο μόνος τρόπος που θα μπορούσε να λάβει χρόνο ήταν να διαπραγματευτεί με τον Χίτλερ. Ο Στάλιν ήταν πεπεισμένος ότι ο καγκελάριος δεν θα ήταν τόσο ανόητος να διεξαγάγει έναν πόλεμο σε δύο μέτωπα. Αν και ο Στάλιν επιθυμούσε ακόμα να ελέγξει τον Χίτλερ, η συμμαχία με τη Γαλλία και την Αγγλία για την υπεράσπιση των Πολωνών θα σήμαινε πόλεμο, τον οποίο ο Σοβιετικός ηγέτης ήθελε να αποφύγει οπωσδήποτε.
Επιπλέον, ήταν δυσμενώς προκατειλημμένος με την τακτική των δυτικών δυνάμεων, των οποίων η πολιτική του κατευνασμού είχε κάνει ελάχιστα για να σταματήσει το Χίτλερ. Αντικατέστησε τον Λιτβίνοφ με τον Βιατσεσλάβ Μόλοτοφ, ο οποίος προχώρησε στη σύναψη ενός συμφώνου μη επίθεσης με τον Γερμανό υπουργό Εξωτερικών, Γιοάχιμ φον Ρίμπεντροπ, σύμφωνα με το οποίο η Ρωσία και η Γερμανία συμφώνησαν να μην επιτεθούν η μία στη άλλη. Αυτή η διπλωματική πράξη, που υπογράφτηκε τον Αύγουστο του 1939, συγκλόνισε και φόβισε τη δύση - αλλά δεν θα έπρεπε να είχε αποτελέσει έκπληξη στους εξοικειωμένους με την πολιτική δεξιοτεχνία του Στάλιν. Έναν μήνα αργότερα, η Γερμανία εισέβαλε στην Πολωνία ξεκινώντας τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Από μία άποψη, το γερμανορωσικό σύμφωνο ήταν μια λαμπρή κίνηση από μέρους του Στάλιν, δεδομένου ότι του έδωσε μια ευκαιρία να βελτιώσει δραστικά τη στρατηγική θέση της χώρας του κατά μήκος των δυτικών συνόρων της, χωρίς ανάμιξη σε μια μεγαλύτερη σύγκρουση. Ενώ οι δυνάμεις του Χίτλερ ισοπέδωναν την Πολωνία, σοβιετικά στρατεύματα πήραν στην κατοχή τους το ανατολικό μέρος της χώρας. Κατόπιν, τον Οκτώβριο του 1939, η ΕΣΣΔ ανάγκασε τα κράτη της Βαλτικής - Λιθουανία, Λετονία και Εσθονία, ανεξάρτητα από την Επανάσταση του 1917 - να επιτρέψουν στις σοβιετικές δυνάμεις να εγκατασταθούν στα σύνορά τους. Αυτό προετοίμασε το έδαφος για την ολοκληρωτική προσάρτηση αυτών των κρατών στην ΕΣΣΔ το επόμενο έτος. Οι Σοβιετικοί εφάρμοσαν παρόμοια πίεση στη Φινλανδία, η οποία ήταν ένα μεγάλο δουκάτο σύμφωνα με τον τσαρικό νόμο, αλλά οι Φινλανδοί αντιστάθηκαν. Έτσι τον Νοέμβριο του 1939 ο Στάλιν διέταξε εισβολή. Ανέμενε έναν γρήγορο, εύκολο πόλεμο, αλλά λόγω των άσχημων καιρικών συνθηκών και της φινλανδικής αποφασιστικότητας ο Κόκκινος Στρατός υπέστη μια σειρά ηττών και οπισθοχωρήσεων, μέχρι που, την άνοιξη του επόμενου έτους, οι Φινλανδοί υπέγραψαν συνθηκολόγηση.
Έως εκείνη τη στιγμή τα στρατεύματα του Χίτλερ είχαν εισβάλει στη Γαλλία, επιτυγχάνοντας σημαντικές νίκες και έθεσαν τους Γάλλους εκτός πολέμου μετά σχεδόν ένα μήνα μαχών. Αν και οι Βρετανοί παρέμεναν ακόμα ελεύθεροι στο περιφραγμένο από τη θάλασσα νησί τους, η ναζιστική Γερμανία στεκόταν ως αναμφισβήτητος κύριος της ηπειρωτικής Ευρώπης. Αυτό άφησε ελεύθερο τον Χίτλερ να επιτεθεί στην Ε.Σ.Σ.Δ. χωρίς φόβο επίθεσης από τη δύση. Αλλά, ενώ το επόμενο έτος ο ηγέτης των ναζί ήταν έτοιμος να προωθήσει την «Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα» ενάντια στη Ρωσία, ο Στάλιν δεν πρόλαβε να πράξει πολλά προκειμένου να προετοιμάσει τη χώρα για εισβολή.
Ο Μεγάλος Πατριωτικός πόλεμος
«Τι κάναμε για να μας αξίζει αυτό;» ρωτούσε στις 21 Ιουνίου του 1941 ο Μολότωφ, όταν τα γερμανικά στρατεύματα περνούσαν τα σύνορα της Ε.Σ.Σ.Δ. και ξεχύνονταν στη σοβιετική ενδοχώρα. Όταν έγινε σαφές ότι τα στρατεύματά του υποχωρούσαν ατάκτως και ότι όποια αντεπίθεση θα αποτύγχανε, βυθίστηκε σε μια κατάσταση κλονισμού που φάνηκε να τον παραλύει για περισσότερο από μία εβδομάδα, ενώ οι εισβολείς κινούνταν όλο και βαθύτερα στη Σοβιετική Ένωση. Στις 3 Ιουλίου ο Στάλιν προέβη σε εθνικό ραδιοφωνικό διάγγελμα, στο οποίο απαιτούσε εθνική ενότητα παρά την κρίση. Τον επόμενο μήνα, ανέλαβε επίσημα την ανώτατη διοίκηση του Κόκκινου Στρατού, θέση που κράτησε μέχρι το τέλος του πολέμου. Στο Σμολένσκ, στην αρχική φάση του πολέμου, οι Ναζί αιχμαλώτισαν τον γιο του Γιάκοφ (ο οποίος κατείχε τη θέση του υπολοχαγού του πυροβολικού. Αργότερα, ο Χίτλερ ζήτησε από τον Στάλιν, ως αντάλλαγμα για την απελευθέρωση του Γιάκοφ, την απελευθέρωση του Γερμανού στρατάρχη Πάουλους ο οποίος είχε παραδοθεί κατά τη μάχη του Στάλινγκραντ. Ο Στάλιν τότε απάντησε «Έχεις στα χέρια σου όχι μόνο τον γιο μου τον Γιάκοφ αλλά εκατομμύρια γιους μου. Ή θα τους ελευθερώσεις όλους ή ο γιος μου θα μοιραστεί την τύχη των υπόλοιπων».
Οι σοβιετικές δυνάμεις δεν είχαν επιστρατευτεί τον Ιούνιο του 1941, ο εξοπλισμός τους ήταν ξεπερασμένος και η ηγεσία τους, μετά από τις εκκαθαρίσεις, ήταν εντελώς άπειρη. Μέχρι το φθινόπωρο του 1941, είχαν υποχωρήσει κατά μήκος του απέραντου μετώπου των 2000 μιλίων. Η Ουκρανία ήταν στα χέρια των Γερμανών, όπως η Κριμαία και τα κράτη της Βαλτικής. Τα γερμανικά στρατεύματα πολιορκούσαν το Λένινγκραντ και τη Σεβαστούπολη. Στο σημείο αυτό ο Στάλιν, με τη μεσολάβηση του Βούλγαρου πρέσβη, διερεύνησε τη δυνατότητα ειρήνευσης με τη Γερμανία με αντάλλαγμα την παραχώρηση εδαφών. Αυτή την κίνηση ο Μολότοφ ονόμασε μια "πιθανή δεύτερη συνθήκη Μπρεστ-Λιτόβσκ". Στο μεταξύ, ενώ η Σοβ. Ένωση λάμβανε βρετανική βοήθεια και προσπαθούσε να προσεγγίσει τη Γερμανία, ο στρατός της αναδιοργανωνόταν με ταχείς ρυθμούς. Η Μόσχα απειλήθηκε και σώθηκε μόνο από την αρχή του χειμώνα, όταν η αντεπίθεση των Σοβιετικών σταμάτησε τη γερμανική πρόοδο.
Η πολεμική στρατηγική του Στάλιν ήταν αρκετά απλή. Θεωρούσε ότι ήταν ζωτικής σημασίας να επιτίθεται στον εχθρό όσο το δυνατόν συχνότερα. Ήταν ιδιαίτερα ενθουσιώδης ως προς το να χρησιμοποιεί νέα, φρέσκα στρατεύματα για αυτές τις επιθέσεις. Ο Στάλιν υποστήριζε ότι οι χώρες της δυτικής Ευρώπης είχαν ηττηθεί από το δικό τους φόβο για τη γερμανική ανωτερότητα. Ο κύριος στόχος του με τη χρησιμοποίηση νέων στρατευμάτων ήταν κατ' αυτό τον τρόπο να τους πείσει ότι οι γερμανικές δυνάμεις δεν ήταν αήττητες. Με το να απωθήσει τον γερμανικό στρατό από τη Μόσχα, ο Στάλιν απέδειξε στα σοβιετικά στρατεύματα ότι οι Ναζί μπορούσαν να αντιμετωπιστούν. Παρείχε επίσης ένα σημαντικό παράδειγμα σε όλα τα στρατεύματα που πάλευαν σε όλο τον κόσμο τη γερμανική πολεμική μηχανή.
Ο γερμανικός στρατός παρεμποδίστηκε σοβαρά από το ρωσικό χειμώνα του 1941 - 1942 και μόλις έφθασε η άνοιξη άρχισαν να προωθούνται για άλλη μια φορά. Οι γερμανικές δυνάμεις ήταν ιδιαίτερα επιτυχείς στο νότο και ήταν σε θέση να περικυκλώσουν το Στάλινγκραντ.
Ο Στάλιν τρόμαξε όταν διάβασε στις εκθέσεις ότι ο Κόκκινος Στρατός στην Ουκρανία υποχώρησε με τόση βιασύνη, ώστε άφησε πίσω τα όπλα και τα εφόδιά του. Όχι μόνο στρατιώτες εκτελέστηκαν για λιποταξία, αλλά ο Στάλιν έδωσε άδεια για δημοσίευση στις εφημερίδες άκρως κριτικών άρθρων. Ο στρατός, που εγκωμιαζόταν κατά τη διάρκεια των αρχικών σταδίων του πολέμου, κατηγορήθηκε τώρα για προδοσία των σοβιετικών πολιτών. Ήταν μια εξαιρετικά επικίνδυνη κίνηση από μέρους του Στάλιν, αλλά είχε το επιθυμητό αποτέλεσμα.
Ο Στάλιν είχε βρει έναν μεγάλο στρατηγό στο πρόσωπο του Γκεόργκι Ζούκοβ, και τώρα που η στρατιωτική δύναμη των Ηνωμένων Πολιτειών συμμετείχε στον πόλεμο, η Γερμανία και η Ιαπωνία αναγκάζονταν βαθμιαία να υποχωρήσουν. Ο Κόκκινος Στρατός ανάγκασε τα ναζιστικά στρατεύματα να υποχωρήσουν από τη Ρωσία, και έπειτα εισέβαλε στη Γερμανία, ενώ οι σύμμαχοι εισέβαλαν στη Γαλλία το 1944 και κατευθύνονταν ανατολικά. Ο Χίτλερ βλέποντας την αυτοκρατορία του να καταρρέει αυτοκτόνησε στις 30 Απριλίου 1945. Τέσσερις μήνες αργότερα, οι Ηνωμένες Πολιτείες πυροδότησαν δύο ατομικές βόμβες στην Ιαπωνία, που οδήγησαν στην ιαπωνική παράδοση και το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
Η Σοβιετική Ένωση έφερε τις μεγαλύτερες στρατιωτικές και ανθρώπινες απώλειες στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Περίπου 8 εκατομμύρια στρατιώτες και 20 εκατομμύρια πολίτες πέθαναν. Οι Ναζί θεωρούσαν τους Σλάβους «υπανθρώπους» (untermenschen) και πολλοί πιστεύουν ότι οι δολοφονίες Σλάβων από τους Ναζί ήταν οργανωμένη εθνική γενοκτονία. Αυτή η έννοια της σλαβικής κατωτερότητας ήταν επίσης ο λόγος για τον οποίο ο Χίτλερ δεν δέχτηκε στο στρατό του τους πολλούς Ρώσους που θέλησαν να παλέψουν το σταλινικό καθεστώς έως το 1944, όταν και χάθηκε ο πόλεμος για τη Γερμανία. Στη Σοβιετική Ένωση ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος άφησε ένα τεράστιο έλλειμμα ανθρώπινου δυναμικού της εν καιρώ πολέμου παραγωγικής γενιάς. Σήμερα ο πόλεμος παραμένει πολύ ζωντανός στη μνήμη στη Ρωσία, τη Λευκορωσία, και άλλα μέρη της πρώην Σοβιετικής Ένωσης ως ο Μεγάλος Πατριωτικός Πόλεμος, και η 9η Μαΐου, η Ημέρα Νίκης, είναι μια από τις μεγαλύτερες εθνικές εορτές της Ρωσίας.
Ο Ψυχρός Πόλεμος και τα τελευταία έτη του Στάλιν
thumb|left|250px|Τσώρτσιλ, Ρούσβελτ και Στάλιν στη [[Γιάλτα]] Σε όλες τις συνομιλίες του με τους δύο δυτικούς ηγέτες, τον Πρόεδρο των Η.Π.Α. Φραγκλίνο Ρούσβελτ και το Βρετανό πρωθυπουργό Ουίνστων Τσώρτσιλ, ο Στάλιν πίεζε για στρατιωτική και οικονομική βοήθεια προς τη Σοβιετική Ένωση, ενώ απαιτούσε να αναγνωρίσουν τη σοβιετική κυριαρχία στην Ανατολική και Κεντρική Ευρώπη. Στη Διάσκεψη της Τεχεράνης, το 1943, και πάλι στη Διάσκεψη της Γιάλτας το Φεβρουάριο του 1945, τους πίεσε να επιτρέψουν την ύπαρξη ενός «σοβιετικού μπλοκ», εκτεινόμενου από τα κράτη της Βαλτικής σε ολόκληρη την Πολωνία και τη Γερμανία, και έπειτα νότια έως τη Γιουγκοσλαβία.
Με τη λήξη του B΄ Παγκοσμίου Πολέμου οι άνθρωποι που είχαν αντέξει τόσες πολλές κακουχίες κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης, τώρα ήλπιζαν ότι οι ζωές τους θα βελτιώνονταν. Στο μυαλό του Στάλιν, φυσικά, μια τέτοια σκέψη παρουσίαζε έναν κίνδυνο: Εάν οι άνθρωποι άρχιζαν να λαχταρούν κάτι καλύτερο, ίσως να επαναστατούσαν. Κατά συνέπεια άρχισε τώρα μια προσπάθεια διατήρησης του ελέγχου. Το περιβάλλον του αναδιαρθρώθηκε. Ο Λαυρέντι Μπέρια παρέμεινε στην εξουσία ως επικεφαλής της μυστικής αστυνομίας, αλλά ο Μόλοτοφ άρχισε να εξασθενεί σε δύναμη και ο Μαλενκόβ, που είχε απολαύσει την εμπιστοσύνη του Στάλιν από την αρχή του πολέμου, αντικαταστάθηκε από Αντρέι Χανόι, ο οποίος οδήγησε μια ανανεωμένη ιδεολογική επίθεση. Οι στρατιώτες που είχαν δει πάρα πολύ την ακμάζουσα δύση τέθηκαν υπό περιορισμό στα στρατόπεδα για να τους αποτρέψουν από "τη μόλυνση" του πληθυσμού με ανατρεπτικές ιδέες. Υπήρξε μια νέα εκκαθάριση του στρατού, στον οποίο ακόμη και ο μεγάλος Ζούκοβ ανέλαβε μία ελάσσονα επαρχιακή διοίκηση και μια νέα πολιτιστική επίθεση προωθήθηκε ενάντια στις εφημερίδες και την υπόλοιπη λογοτεχνία που θεωρήθηκε απειλητική για το καθεστώς.
Φιλοσοβιετικές κυβερνήσεις εγκαθιδρύθηκαν στη Ρουμανία, τη Βουλγαρία, την Τσεχοσλοβακία και κομμουνιστικά κράτη επεκράτησαν στη Γιουγκοσλαβία και την Αλβανία. Η Φινλανδία διατήρησε την επίσημη ανεξαρτησία της, αλλά ήταν πολιτικά απομονωμένη και οικονομικά εξαρτώμενη από τη Σοβιετική Ένωση. Η Ελλάδα, η Ιταλία και η Γαλλία είχαν ισχυρά (αν και στην περίπτωση της Ελλάδας μετά το 1948 παράνομο) κομμουνιστικά κόμματα, τα οποία είχαν μέχρι ενός ορίου εξάρτηση ή φιλικές επαφές με τη Μόσχα. Ο Στάλιν ήλπισε ότι η απόσυρση των Αμερικανών από την Ευρώπη θα οδηγούσε στη σοβιετική ηγεμονία σε ολόκληρη την ήπειρο. Η αμερικανική βοήθεια προς την αντικομουνιστική πλευρά στον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο άλλαξε την κατάσταση. Η Ανατολική Γερμανία πιστοποιήθηκε ως χωριστή χώρα το 1949, κυβερνώμενη από τους Γερμανούς κομμουνιστές. Επιπλέον, ο Στάλιν έλαβε την απόφαση να μεταπηδήσει στον άμεσο έλεγχο των δορυφόρων του στην κεντρική Ευρώπη: όλες οι χώρες επρόκειτο να κυβερνηθούν από τα τοπικά κομμουνιστικά κόμματα που προσπάθησαν να εφαρμόσουν το σοβιετικό πρότυπο τοπικά.
Οι σχέσεις μεταξύ της Σοβιετικής Ένωσης και του πρώην συμμάχων της του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ψυχράνθηκαν σύντομα, και έδωσαν τόπο σε μια παρατεταμένη περίοδο έντασης και δυσπιστίας μεταξύ της Ανατολής και της Δύσης, γνωστής ως Ψυχρός Πόλεμος. Στη χώρα του ο Στάλιν παρουσιάστηκε ως μεγάλος εν καιρώ πολέμου ηγέτης που είχε οδηγήσει την Ε.Σ.Σ.Δ. στη νίκη ενάντια στους Ναζί. Μέχρι το τέλος της δεκαετίας του '40, ο ρωσικός εθνικισμός συνέχισε να αυξάνεται. Παραδείγματος χάριν, μερικές εφευρέσεις και επιστημονικές ανακαλύψεις αποδόθηκαν σε Ρώσους ερευνητές. Τα παραδείγματα περιλαμβάνουν τη μηχανή λεβήτων, που αποδόθηκε στους πατέρα και γιο Τσερεπάνοφ (1833-34), ο ηλεκτρικός λαμπτήρας στους Ιάμπλοτσκοφ (1875) και Λοντίγκιν (1874), το ραδιόφωνο στον Ποπόφ (1895), το αεροπλάνο στο Μοζάισκι (1882) κ.λ.π., ενώ ήδη από τη δεκαετία του '30 οι επιστήμες είχαν δεχτεί καίριο πλήγμα (και ιδιαίτερα η Βιολογία) με τις παρεμβάσεις εγκάθετων "επιστημόνων" όπως ο Λυσένκο. Ο σοβιετικός βιολόγος Zhores Medvedev στη δεκαετία του 1960 αποκάλυψε πώς ο Στάλιν είχε εισάγει την "δικτατορική τρομοκρατία μέσα στην επιστήμη", χρησιμοποιώντας τον Λυσένκο.
Οι εσωτερικές κατασταλτικές πολιτικές του Στάλιν συνεχίστηκαν και εντάθηκαν (συμπεριλαμβάνοντας και τα προσφάτως προσαρτημένα εδάφη), αλλά δεν έφθασαν ποτέ της δεκαετίας του '30. Σύμφωνα με κάποιες μαρτυρίες, οι αντισημιτικές εκστρατείες του 1948 - 1953 ήταν μόνο οι πρόδρομοι μιας μεγαλύτερης επερχόμενης καταστολής, αλλά εάν τέτοια σχέδια πράγματι υπήρξαν, ο Στάλιν πέθανε προτού μπορέσει να τα εφαρμόσει. Ο θάνατός του έσωσε πολλούς από τις φυλακές και τα βασανιστήρια. Μεταξύ αυτών πολλοί προέρχονταν από το χώρο των πολιτικών, όπως ο Βιατσεσλάβ Μολότοφ και ο Αναστάς Μικογιάν, όλοι ύποπτοι για κατασκοπεία υπέρ των ΗΠΑ, της Βρετανίας ή (όπως ο Μικογιάν) των Εβραίων. Το τελευταίο έτος του Στάλιν, το 1952, ήταν ιδιαίτερα απάνθρωπο.
Μέσω μιας σειράς ανακοινώσεων, οι Σοβιετικοί πολίτες ήταν ενήμεροι ότι ο Στάλιν ήταν σοβαρά άρρωστος. Στις τέσσερις το πρωί της 6ης Μαρτίου 1953, αναγγέλθηκε από τον κρατικό ραδιοσταθμό ότι: «Η καρδιά του συντρόφου ηγέτη και συνεχιστή της μεγαλοφυΐας του σκοπού του Λένιν, του σοφού ηγέτη και δασκάλου του Κομμουνιστικού Κόμματος και της Σοβιετικής Ένωσης, έπαψε να χτυπά.»
Ο Ιωσήφ Βησσαριώνοβιτς Τζουγκασβίλι, ο επονομαζόμενος Στάλιν, 73 ετών, είχε υποστεί εγκεφαλική αιμορραγία και είχε πεθάνει στις 9:50 μ.μ. στις 5 Μαρτίου 1953.
Το σώμα του πλύθηκε από μια νοσοκόμα και μεταφέρθηκε έπειτα μέσα σε ένα άσπρο αυτοκίνητο στο νεκροτομείο του Κρεμλίνου. Εκεί έγινε η νεκροψία. Αφού ολοκληρώθηκε η νεκροψία, το σώμα του δόθηκε στους ταριχευτές ώστε να το προετοιμάσουν για το τριήμερο λαϊκό προσκύνημα.
Η Αποσταλινοποίηση
Τρία έτη μετά το θάνατό του ο Νικίτα Χρουστσόφ, νέος ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης, έκανε μια ομιλία με τίτλο: Για τις συνέπειες της προσωπολατρείας (την περίφημη Μυστική Έκθεση) στο εικοστό συνέδριο του Κόμματος, όπου επιτέθηκε στις πολιτικές του Στάλιν. Ο Χρουστσόφ αποκάλυψε σε κλίμα έντονης συκοφαντίας πώς ο Στάλιν ήταν υπεύθυνος για την εκτέλεση χιλιάδων ανθρώπων κατά τη διάρκεια των εκκαθαρίσεων.
Μετά από τις αποκαλύψεις του Χρουστσόφ, έγιναν προσπάθειες να σβηστεί η εικόνα του Στάλιν από την Σοβιετική Ένωση. Τα αγάλματα και τα πορτρέτα του αφαιρέθηκαν από τους δημόσιους χώρους. Οι πόλεις, οι οδοί και τα πάρκα που είχαν το όνομά του μετονομάστηκαν. Το Στάλινγκραντ, που ήταν συνδεμένο με τη στρατιωτική ηγεσία του κατά τη διάρκεια του εμφύλιου και του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου, μετονομάστηκε σε Βόλγκογκραντ.
Το 1961, πέντε ολόκληρα χρόνια από την πλήρη επικράτηση της αντισταλινικής γραμμής του Νικίτα Χρουστσόφ σε πολιτικό επίπεδο και οκτώ χρόνια μετά τον θάνατο του Στάλιν, εκατομμύρια Σοβιετικοί πολίτες συνέχιζαν να συρρέουν κάθε χρόνο στο Μαυσωλείο της Κόκκινης Πλατείας στη Μόσχα, όπου η σορός του Στάλιν εξακολουθούσε να εκτίθεται δίπλα σε εκείνη του Βλαντιμίρ Λένιν. Η αίγλη της τιτάνιας μάχης εναντίον του ναζισμού, του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου όπως αποκαλείτο στην Ε.Σ.Σ.Δ., καθώς και η ταύτιση στη λαϊκή συνείδηση του Στάλιν με την οικοδόμηση του σοβιετικού μοντέλου του σοσιαλισμού καθιστούσαν υψηλό το πολιτικό κόστος απομάκρυνσης της σορού του. Όμως, το 22ο Συνέδριο του Κ.Κ.Σ.Ε. εκτίμησε ότι ήταν πλέον αναγκαία η ενέργεια αυτή. Έτσι, τη νύχτα της 30ης προς 31η Οκτωβρίου του 1961, η σορός του Στάλιν αποσύρθηκε από το Μαυσωλείο και ενταφιάστηκε στο τείχος του Κρεμλίνου. Μία απλή μαύρη ταφόπλακα, χωρίς ούτε καν προτομή, θύμιζε πια την προσωπικότητα που ταυτίστηκε με την ιστορία της Ε.Σ.Σ.Δ. επί 35 σχεδόν χρόνια.
Αν και οι επιφανειακές πτυχές του σταλινισμού αφαιρέθηκαν, το σύστημα που δημιούργησε παρέμεινε. Ήταν ένα σύστημα που οι σοβιετικοί ηγέτες επρόκειτο να το ακολουθήσουν για τα επόμενα τριάντα έτη, ήταν πρόθυμοι να το υιοθετήσουν προκειμένου να αποτραπεί οποιαδήποτε αμφισβήτηση των πολιτικών τους. Συγγραφείς όπως ο Αλεξάντερ Σολζενίτσιν και ο Γιεβγκένι Γιεφτουσένκο ήταν ελεύθεροι να επικρίνουν τον Στάλιν, αλλά όχι εκείνους την περίοδο της εξουσίας τους. Οι υπερβολές του σταλινισμού είχαν εκλείψει, αλλά η δομή του κομματικού/γραφειοκρατικού κράτους παρέμεινε μέχρι το τέλος, που ήρθε με την εμφάνιση του Μιχαήλ Γκορμπατσώφ τη δεκαετία του '80 και τη διάλυση της ΕΣΣΔ από τον ίδιο τον Αύγουστο του 1991.
Αγιοποίηση του Στάλιν (21ος αι.)
Στις αρχές του 21ου αιώνα εμφανίστηκε μια τάση αγιοποίησης του Στάλιν, η οποία εντάσσεται σε μια άποψη θετικής επανερμηνείας του κομμουνισμού και του σταλινισμού, που υπάρχει στην Εκκλησία. Σύμφωνα με αυτή την άποψη, της οποίας εμπνευστής θεωρείται ο πατριάρχης Καλλίνικος, ο κομμουνισμός και ο σταλινισμός είχαν και θετικά στοιχεία τα οποία εντάσσονται σε μια θετική αφήγηση της Ρωσικής ιστορίας. Ο Ιωσήφ Στάλιν εικονίζεται χωρίς αρνητικά χαρακτηριστικά σε αγιογραφίες της Αγίας Ματρόνας της Μόσχας, σαν μια πατρική φιγούρα που έχει λάβει την ευλογία της αγίας. Κυκλοφορούν επίσης αγιογραφίες του Στάλιν με την άλω γύρω από τη μορφή του. Το φαινόμενο του "Ορθόδοξου Σταλινισμού" έχει προσελκύσει το ερευνητικό ενδιαφέρον, ίσως λόγω της παραδοξότητας και της ανάγκης κατανόησής του. Υπάρχουν "Ορθόδοξοι Σταλινιστές" που ζητούν την επίσημη αγιοποίησή του, (σε αντίθεση με τη στάση έναντι του Λένιν, του Καγκάνοβιτς και άλλων). Κομμουνιστές της Αγ. Πετρούπολης έχουν κυκλοφορήσει εικόνες με τον Στάλιν ως άγιο και πιστεύουν ότι μέχρι το τέλος του 21ου αιώνα τέτοιες εικόνες θα βρίσκονται σε κάθε Ορθόδοξη Εκκλησία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γενικοί Γραμματείς του Κ.Κ.Σ.Ε Κατηγορία:Σοβιετικοί πολιτικοί Κατηγορία:Ρώσοι επαναστάτες Κατηγορία:Κομμουνιστές Κατηγορία:Πολιτικοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ήρωες της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Βραβείο Ειρήνης Λένιν Κατηγορία:Αθεϊστές Κατηγορία:Μαρξιστές θεωρητικοί σταλιν Κατηγορία:Πρόσωπο της Χρονιάς (περιοδικό Time) Κατηγορία:Σταλινισμός Κατηγορία:Δικτάτορες
Γιοάννα Μπάτορ
Η Γιοάννα Μπάτορ (πολωνικά: Joanna Bator, γεννημένη στις 2 Φεβρουαρίου1968) είναι Πολωνή μυθιστοριογράφος, δημοσιογράφος, φεμινίστρια και ακαδημαϊκός. Ειδικεύεται στην πολιτισμική ανθρωπολογία και στις σπουδές φύλου. Το 2013 έλαβε το Βραβείου Λογοτεχνίας Νίκε.
Ζωή και σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στην πόλη Βάουμπζιχ (Wałbrzych) στην Κάτω Σιλέσια της νοτιοδυτική Πολωνίας. Σπούδασε πολιτιστικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας. Αποφοίτησε επίσης από τη Σχολή Κοινωνικών Επιστημών που συνδέεται με την Πολωνική Ακαδημία Επιστημών στη Βαρσοβία. Η διδακτορική της διατριβή αφορούσε τις φιλοσοφικές πτυχές της φεμινιστικής θεωρίας και του λόγου σχετικά με την ψυχανάλυση και τον μεταμοντερνισμό. Τα έτη 1999-2008 εργάστηκε ως βοηθός καθηγητής στο Τμήμα φιλοσοφίας και κοινωνιολογίας της Πολωνικής Ακαδημίας Επιστημών. Από το 2007 έως και το 2011 δίδαξε στην Πολωνική-Ιαπωνική Ακαδημία Πληροφορικής. Συμμετείχε επίσης σε υποτροφίες όπως η Νέα Σχολή Κοινωνικών Ερευνών στη Νέα Υόρκη και το Ίδρυμα Ιαπωνίας στο Τόκιο.
Είναι γνωστή για το έντονο ενδιαφέρον της για τον ιαπωνικό πολιτισμό. Το πρώτο βιβλίο της για την Ιαπωνία ήταν το Japoński wachlarz (Ιαπωνική βεντάλια) που γράφτηκε μετά τη διετή παραμονή της στην Ιαπωνία.
Έχει γράψει πολλά βιβλία, τόσο μυθοπλασίας όσο και μη-φαντασίας. Οι τίτλοι της, όπως η Ιαπωνική βεντάλια και το Sandy Mountain, έλαβαν μεγάλη αναγνώριση στην πατρίδα της την Πολωνία. Το 2010, προτάθηκε για το Βραβείο Λογοτεχνίας Γκντύνια και το Βραβείο Νίκε, για το βιβλίο της Sandy Mountain. Το 2013, το μυθιστόρημά της Ciemno, prawie noc (Σκοτάδι, σχεδόν νύχτα) κέρδισε το Βραβείο Νίκε, το κορυφαίο βραβείο λογοτεχνίας της Πολωνίας.
Επίσης, έχει εργαστεί ως αρθρογράφος για τη Gazeta Wyborcza και έχει δημοσιεύσει άρθρα σε περιοδικά όπως τα Tygodnik Powszechny, Twórczość, Bluszcz, Czas kultury και Kultura i społeczeństwo. Έχει υπάρξει μέλος της κριτικής επιτροπής του Βραβείου Ρίσαρντ Καπουστσίνσκι.
Παραπομπες
Κατηγορία:Πολωνές συγγραφείς Κατηγορία:Πολωνές μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Πολωνές δημοσιογράφοι Κατηγορία:Πολωνοί φεμινιστές Κατηγορία:Νικητές Βραβείου Νίκε
Καστανέ (Αβερόν)
Το Καστανέ (γαλλικά και οξιτανικά: Castanet) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Καστανετουά (γαλλικά: Castanetois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Πίτερ Κούκε φαν Ελστ
Ο Πίτερ Κούκε φαν Ελστ (φλαμανδικά Pieter Coecke van Aelst, Άαλστ, Βέλγιο, 14 Αυγούστου 1502 – Βρυξέλλες 6 Δεκεμβρίου 1550) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος, γλύπτης αρχιτέκτονας, σχεδιαστής ξυλογραφιών, υαλογράφος και σχεδιαστής ταπισερί. Πρωταρχικό του θέμα ήταν χριστιανικές θρησκευτικές απεικονίσεις. Εργάστηκε στην Αμβέρσα και στις Βρυξέλλες και ονομάστηκε «Αυλικός ζωγράφος» στην Αυλή του αυτοκράτορα Καρόλου Ε΄.
Ο Κούκε φαν Ελστ ήταν πολύγλωσσος. Δημοσίευσε μεταφράσεις πραγματειών σχετικών με την αρχαία ρωμαϊκή και τη σύγχρονη αρχιτεκτονική στα φλαμανδικά, τα γαλλικά και τα γερμανικά. Οι εκδόσεις αυτές διαδραμάτισαν ζωτικό ρόλο στη διάδοση των ιδεωδών της Αναγέννησης στις Κάτω Χώρες και συνέβαλαν στην μετάβαση, στη βόρεια Ευρώπη, από το ύστερο γοτθικό ύφος, που τότε ήταν το κυρίαρχο στην αρχιτεκτονική, σε πιο σύγχρονο «προσανατολισμένο στην αρχαιότητα» ύφος.
Βιογραφία
Ο Πίτερ Κούκε φαν Ελστ ήταν ο γιος του Αντιδημάρχου του Άαλστ. Ο πρώιμος βιογράφος Κάρελ φαν Μάντερ έγραψε στο βιβλίο του Het Schilder-boeck (= βιβλίο των ζωγράφων), που εκδόθηκε το 1604, ότι ο Κούκε φαν Ελστ μαθήτευσε στον Μπέρναρντ φαν Ορλέι, ηγετική φυσιογνωμία στη Φλαμανδική Αναγεννησιακή ζωγραφική, ο οποίος τότε βρισκόταν στις Βρυξέλλες. Δεν υπάρχουν έγγραφα που να αποδεικνύουν αυτή τη μαθητεία, αλλά υπάρχουν ισχυρές στυλιστικές ομοιότητες στο ύφος των δύο καλλιτεχνών.
Πάντα σύμφωνα με τον Κάρελ φαν Μάντερ, ο φαν Ελστ αργότερα σπούδασε στην Ιταλία, δημιουργώντας στη Ρώμη σχεδιάσματα γλυπτών και αρχιτεκτονημάτων. Αν και δεν υπάρχει ισχυρή απόδειξη ότι ο φαν Ελστ ταξίδεψε στην Ιταλία, οι στυλιστικές μαρτυρίες υποστηρίζουν την άποψη ότι όντως ταξίδεψε εκεί. Η ιταλική επίδραση θα μπορούσε, εν τούτοις, να αποδοθεί στο γεγονός ότι τα χαρτόνια σχεδίασης ταπισερί του Ραφαήλ ήταν διαθέσιμα στις Βρυξέλλες, όπου χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή ταπισερί γύρω στο 1516. Ωστόσο, ο φαν Ελστ είναι σαφές ότι ήδη γνώριζε τη νωπογραφία του Ραφαήλ Ο Θρίαμβος της Γαλάτειας, το οποίο θα μπορούσε να έχει δει μόνο στην Ιταλία.
Ο Πίτερ Κούκε φαν Ελστ νυμφεύτηκε δύο φορές: Η πρώτη του σύζυγος ήταν η Άννα φαν Ντόρνικε, την οποία νυμφεύτηκε το 1525, λίγο μετά τη μετακόμισή του στην Αμβέρσα. Ήταν θυγατέρα του ζωγράφου Γιαν Μέρτενς φαν Ντόρνικε, ενός από τους πλέον επιτυχημένους ζωγράφους που εργάζονταν στην πόλη. Ο πεθερός του ίσως να υπήρξε και δάσκαλός του και όταν απεβίωσε, το 1527, ο φαν Ελστ ανέλαβε το εργαστήριό του. Από τον γάμο αυτόν απέκτησε δύο παιδιά, τον Μίχιελ και τον Πίτερ ΙΙ, ο οποίος έγινε ζωγράφος. Μετά τον θάνατο της συζύγου του, ο οποίος συνέβη πριν το 1529, ο Κούκε φαν Ελστ είχε σχέση με την Αντονέτ φαν ντερ Σαντ (Anthonette van der Sandt), την οποία ποτέ δεν νυμφεύτηκε, αλλά απέκτησε μαζί της μια θυγατέρα, την Αντονέτ, και τουλάχιστον ένα γιο, τον Πάουβελ (Pauwel), ο οποίος έγινε επίσης ζωγράφος.
Ο Πίτερ Κούκε φαν Ελστ καταγράφεται να γίνεται μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας το 1527. Το 1533 ταξίδευσε στην Κωνσταντινούπολη, όπου παρέμεινε επί ένα έτος και προσπάθησε να πείσει τον Τούρκο Σουλτάνο να του δώσει παραγγελίες για ταπισερί. Στο ταξίδι αυτό απέτυχε να πάρει παραγγελίες από τον Σουλτάνο. Όσο όμως παρέμεινε στην Τουρκία, δημιούργησε πολλά σχέδια, περιλαμβανομένων κτιρίων, ανθρώπων και γηγενούς χλωρίδας. Φαίνεται ότι στο ταξίδι αυτό απέκτησε το μόνιμο ενδιαφέρον του για την ακριβή απεικόνιση της Φύσης, την οποία επέδειξε στις ταπισερί του και η οποία τους έδινε μια επιπλέον διάσταση. Τα σχέδια που έφτιαξε στην Τουρκία εκδόθηκαν από τη χήρα του μετά τον θάνατό του υπό τον τίτλο Ces moeurs et fachons de faire de Turcz avecq les regions y appertenantes ont este au vif contrefaictez (Αμβέρσα, 1553).
Με την επιστροφή του στην Αμβέρσα το 1534, ο φαν Ελστ δημιούργησε σχέδια για μια μεγάλης κλίμακας μορφή, τον Αντιγκόν (γίγαντα της Αμβέρσας), του οποίου η κεφαλή από πεπιεσμένο χαρτί πιθανόν διασώζεται σήμερα στο Μουσείο aan de Stroom της Αμβέρσας. Ο γίγας παρουσιάστηκε πολλά χρόνια αργότερα, το 1594, με την ευκαιρία της θριαμβευτικής εισόδου του Φιλίππου Β΄ της Ισπανίας στην πόλη. Η μορφή έγινε αναπόσπαστο τμήμα των δημόσιων εκδηλώσεων στην Αμβέρσα ως τον 20ό αιώνα.
Το 1537 ο φαν Ελστ εξελέγη επικεφαλής της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας και έλαβε μισθό από την τοπική κυβέρνηση. Εκείνη περίπου την εποχή έλαβε και μεγάλες παραγγελίες για τη σχεδίαση βιτρώ σε παράθυρα κτισμάτων, μεταξύ των οποίων και ο Καθεδρικός της Αμβέρσας. Την ίδια δεκαετία απεβίωσε και ο σημαντικός καλλιτέχνης και φίλος του φαν Ελστ, Γιόος φαν Κλέφε.
Μεταξύ 1538 - 1539 ο φαν Ελστ νυμφεύτηκε για δεύτερη φορά. Η δεύτερη σύζυγός του, Μάικεν Φερχούλστ ήταν μικρογράφος, καταγόμενη από το Μέχελεν. Το ζευγάρι απέκτησε τρία παιδιά, δύο θυγατέρες, που ονομάστηκαν Κατελάινε και Μαρία και ένα γιο, τον Πάουβελς (αν και ο φαν Ελστ είχε ήδη ένα γιο με αυτό το όνομα). Ο εξέχων ζωγράφος Πίτερ Μπρίγκελ ο πρεσβύτερος νυμφεύτηκε τη θυγατέρα του φαν Ελστ Μαρία (ή Μάικεν, Mayken). Ο Κάρελ φαν Μάντερ βεβαιώνει ότι η δεύτερη σύζυγος του φαν Ελστ ήταν και η πρώτη διδασκάλισσα των εγγονών της Πίτερ Μπρίγκελ του νεότερου και Γιαν Μπρίγκελ του πρεσβύτερου. Μέσω του γάμου του με τη Μάικεν Φερχούλστ ο φαν Ελστ έγινε κουνιάδος του εξέχοντος χαράκτη και εκδότη Χέντρικ Χόλτσιους, ο οποίος είχε νυμφευτεί την αδελφή της Μάικεν, Ελίζαμπετ.
Υπάρχει η εικασία ότι ο φαν Ελστ είχε δημιουργήσει δεύτερο εργαστήριο στις Βρυξέλλες, αλλά δεν υπάρχουν αποδείξεις για κάτι τέτοιο. Ο φαν Ελστ ονομάστηκε ζωγράφος της Αυλής του Καρόλου Ε΄ λίγους μήνες πριν τον θάνατό του. Βρισκόταν στις Βρυξέλλες όταν απεβίωσε, τον Δεκέμβριο του 1550. Καθώς τα δύο μικρότερα παιδιά του πέθαναν περίπου την ίδια χρονική περίοδο, πιθανότατα και τα τρία μέλη της οικογένειας ήταν θύματα κάποιας επιδημίας.
Ανάμεσα στους μαθητές του συγκαταλέγονται σημαντικοί καλλιτέχνες, όπως ο Χίλλις φαν Κόνινξλοο, ο Βίλλεμ Κέι, ο Χανς Φρέντεμαν ντε Φρις, ο Μίχιελ Κόξι, ο Νικολά Νεσατέλ και ίσως ο Πίτερ Μπρίγκελ ο πρεσβύτερος.
Γενικά
Ο Πίτερ Κούκε φαν Ελστ ήταν πολύπλευρος καλλιτέχνης και κορυφαίος σχεδιαστής, ο οποίος παρήγαγε σχέδια για πολλά έργα, από ταπισερί ως πίνακες, γλυπτά, χαρακτικά, υαλογραφίες και έργα χρυσοχοΐας. Δεν έχει επιβιώσει κανένας υπογεγραμμένος πίνακάς του, ενώ οι αξιόπιστα τεκμηριωμένοι πίνακές του είναι λίγοι.
Ο φαν Ελστ διατηρούσε σε λειτουργία μεγάλο εργαστήριο, οργανωμένο κατά αποτελεσματικό τρόπο. Ο ίδιος ενεργούσε σε αυτό ως επιχειρηματίας, που έδινε στους βοηθούς του πρωτότυπες ιδέες και επέβλεπε τη διαδικασία παραγωγής. Το ύφος που δημιούργησε είχε πολλούς μιμητές.
Ο «Μυστικός Δείπνος»
Ο «Μυστικός Δείπνος» του ήταν ένας από τους πλέον δημοφιλείς πίνακες του 16ου αιώνα. Η παραλλαγή του 1527, που σήμερα βρίσκεται στη συλλογή του Δούκα και της Δούκισσας του Ρούτλαντ, στο κάστρο Μπελβουάρ (Belvoir Castle) στο Γκράνταμ της Αγγλίας πιστεύεται ότι είναι η αρχική δημιουργία, από την οποία προήλθαν όλα τα επόμενα αντίγραφα. Η σύνθεση αυτή έγινε πολύ δημοφιλής μέσω του χαρακτικού που δημιούργησε ο Χέντρικ Χόλτσιους.
Η σύνθεση του θέματος είναι ελεύθερα εμπνευσμένη από τον «Μυστικό Δείπνο» του Λεονάρντο ντα Βίντσι και το χαρακτικό του Μαρκαντόνιο Ραϊμόντι, που έγινε με βάση το σχέδιο του Ραφαήλ με το ίδιο θέμα. Οι χειρονομίες των Αποστόλων βασίζονται σε χαρακτικό του Άλμπρεχτ Ντύρερ του 1523. Υπάρχουν περίπου 45 παραλλαγές του πίνακα σε ποικίλες διαστάσεις, οι οποίες έγιναν με τη συνδρομή των βοηθών του στο εργαστήριο. Πολλές από τις παραλλαγές αυτές είναι χρονολογημένες, με την 6η και την 7η να χρονολογούνται το 1528. Ο «Μυστικός Δείπνος» έχει πιθανόν την προέλευσή του από αρχικό σχεδίασμα-μοντέλο, το οποίο μεταφέρθηκε σε πάνελ μέσω χαρτονιών σχεδίασης (cartoons). Η σύνθεση μπορούσε να παραγγελθεί σε δύο σχήματα: Ένα διαστάσεων 50 x 60 εκ. και ένα σε 60 x 80 εκ. Αυτό με τις μεγαλύτερες διαστάσεις εμφανίζεται ως πιο δημοφιλές. Η αρχική έκδοση του 1527 φέρει εικονογραφία στενά συνδεδεμένη με το μεταρρυθμιστικό κίνημα, αλλά στα αντίγραφα αυτή προβάλλεται πολύ λιγότερο.
Στο υπόβαθρο της σύνθεσης απεικονίζονται μικρές σκηνές από τη Βίβλο, αυξάνοντας έτσι την εντύπωση του κεντρικού θέματος. Μέσω του ανοίγματος μιας αψίδας της Αμβέρσας εμφανίζεται η είσοδος του Ιησού στα Ιεροσόλυμα, το μείζον γεγονός πριν τον Μυστικό Δείπνο, σύμφωνα με τη Χριστιανική παράδοση. Απεικονίσεις της «πτώσης του Ανθρώπου» είναι ορατές στο διακοσμημένο παράθυρο. Τα μετάλλια στον τοίχο αντιπροσωπεύουν τις ιστορίες του Δαβίδ με τον Γολιάθ και του Κάιν με τον Άβελ. Η σκηνή με τους Κάιν και Άβελ είναι απευθείας παρμένη από χαρακτικό ενός άλλου δημοφιλούς καλλιτέχνη της βορειοευρωπαϊκής Αναγέννησης, του Γιαν Γκόσσαερτ. Η όλη εικονογραφία τονίζει τη χριστιανική ενασχόληση με το προπατορικό αμάρτημα και τη Σωτηρία του Ανθρώπου μέσω της θυσίας του Χριστού.
Ο Άγιος Ιερώνυμος στο σπουδαστήριό του
Ένας ακόμη πίνακας ιδιαίτερα δημοφιλής και ευρέως διαδεδομένος ήταν η σύνθεσή του «Ο Άγιος Ιερώνυμος στο σπουδαστήριό του», από την οποία ο φαν Ελστ και το εργαστήριό του δημιούργησαν πολλές παραλλαγές. Ο Άγιος Ιερώνυμος τιμάται από τους Χριστιανούς λόγω της μετάφρασης της Βίβλου στα λατινικά, την οποία ολοκλήρωσε σε μοναστήρι στην Παλαιστίνη. Στην παραλλαγή του θέματος που βρίσκεται στο Μουσείο Γουόλτερς της Βαλτιμόρης, ο Κούκε φαν Ελστ υπαινίσσεται την τοποθεσία απεικονίζοντας μέσω του παραθύρου ένα τοπίο με καμήλες. Στον τοίχο βρίσκεται η νουθεσία Cogita Mori (= αναλογίσου τον θάνατο), ένα μοτίβο "vanitas", το οποίο τονίζεται από τη νεκροκεφαλή. Η Βίβλος του Αγίου είναι ανοιγμένη σε μια εικόνα της «Ύπέρτατης Κρίσης», ενώ η κλεψύδρα και το κερί είναι στοιχεία που υπενθυμίζουν το πέρασμα του χρόνου και την εγγύτητα του θανάτου.
Σχέδια για ταπισερί
Στους πάτρονες για τις ταπισερί αυτές περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, ο αυτοκράτορας Κάρολος Ε΄, ο Φραγκίσκος Α΄ της Γαλλίας, ο Ερρίκος Η΄ της Αγγλίας και ο Κόζιμο Α΄ των Μεδίκων (1519 - 1574). Ο καλλιτέχνης απέκτησε φήμη ως σχεδιαστής ταπισερί με τη δημοφιλή του σειρά σχεδίων για την «Ιστορία του Αγίου Παύλου», τα «Επτά θανάσιμα αμαρτήματα», την «Ιστορία του Αβραάμ», την «Ιστορία του Ιησού του Ναυή», την «Ιστορία του Βερτούμνους και της Πομόνα», τη «Δημιουργία», την «Κατάκτηση της Τύνιδας», την «Ποίηση» (Poesia) και τον «Ιούλιο Καίσαρα».
Στη σειρά «Ποίηση» ο φαν Ελστ απεικονίζει ποικίλες ιστορίες από την κλασική μυθολογία, εμπνευσμένες από τις Μεταμορφώσεις του Οβιδίου. Μόνο μια σειρά από αυτές τελικά υφάνθηκε αφότου σχεδιάστηκαν την περίοδο 1547-48. Ο βασιλέας Φίλιππος Β΄ της Ισπανίας αγόρασε τη σειρά αυτή το 1556. Οι «Ιστορίες της Δημιουργίας» σχεδιάστηκαν γύρω στο 1548 και αγοράστηκαν από τον Κόζιμο Α΄ των Μεδίκων και την Ελεωνόρα του Τολέδο.
Χαρακτικά
Το εργαστήριο του φαν Ελστ ήταν περίφημο για τα χαρακτικά και τις εκδόσεις του. Ο φαν Ελστ είχε φτιάξει μια σειρά σχεδίων κατά την επίσκεψή του στην Τουρκία, απεικονίζοντας τοπικά αξιοθέατα και σκηνές. Τα σχέδια εκδόθηκαν μεταθανάτια από τη χήρα του Μάικεν, όπως προαναφέρθηκε.
Ο φαν Ελστ ήταν επίσης ο εκδότης και σχεδιαστής ενός τόμου με χαρακτικά, με τον τίτλο De seer wonderlijke…Triumphelijke Incompst van … Prince Philips, ως αναμνηστικά της θριαμβετικής εισόδου που πραγματοποίησε ο Φίλιππος Β΄ στην Αμβέρσα το 1549. Ο ίδιος ο φαν Ελστ είχε σχεδιάσει μερικές από τις θριαμβευτικές αψίδες και εξέδρες που αναπαράγονται στον τόμο. Πιστεύεται ότι η ανταπόκριση που βρήκαν αυτά τα χαρακτικά από την ισπανική Αυλή οδήγησε στην αναγόρευσή του ως ζωγράφου της Αυλής του Καρόλου Ε΄.
Αρχιτεκτονικές εκδόσεις
Ο φαν Ελστ ήταν προικισμένος γλωσσομαθής και αξιοσημείωτη είναι η μετάφραση του De architectura (περί αρχιτεκτονικής]] του Βιτρούβιου στα φλαμανδικά, υπό τον τίτλο 'Die inventie der colommen met haren coronementen ende maten. Wt Vitruuio ende andere diuersche auctoren optcorste vergadert, voor scilders, beeltsniders, steenhouders, &c. En allen die ghenuechte hebben in edificien der antiquen, που πρωτοεκδόθηκε το 1539. Ο ίδιος και, μετά τον θάνατό του, η χήρα του Μάικεν Φερχούλστ, εξέδωσαν τα πέντε βιβλία της πραγματείας του Σεμπαστιάνο Σέρλιο Architettura στα φλαμανδικά, στα γαλλικά και στα γερμανικά (η γερμανική μετάφραση έγινε από άλλον μεταφραστή). Η πρώτη μετάφραση που εκδόθηκε ήταν το τέταρτο βιβλίο της Architettura, υπό τον τίτλο Generale Reglen der architecturen op de vyve manieren van edificie'' in 1939.
Η μετάφραση του Βιτρούβιου από τον φαν Ελστ εξυμνήθηκε από τον ουμανιστή Ντομίνικους Λαμψόνιους ως το μόνο βιβλίο στα ολλανδικά που πραγματευόταν το ύφος των κτισμάτων σε άλλες χώρες. Μαζί με τις ιταλικές μεταφράσεις του Βιτρούβιου που εκδόθηκαν λίγο νωρίτερα κατά τον 16ο αιώνα, η μετάφραση του φαν Ελστ προκάλεσε την εικονογράφηση με ξυλογραφίες του κειμένου και χρησιμοποίησε στήλες για να καταδείξει τις διαφορές μεταξύ των τριών τύπων αρχιτεκτονικών αναπαραστάσεων: Σχέδιο, ύψος και θέαση. Επρόκειτο για καθαρή διάσπαση με τις λίγες πραγματείες περί αρχιτεκτονικής που είχαν εκδοθεί νωρίτερα στις Κάτω Χώρες και, εν γένει, δεν έδιναν οπτικές εξηγήσεις.
Η μετάφραση του φαν Ελστ του 1539 του Σέρλιο στα φλαμανδικά προσέφερε στις Κάτω Χώρες μια σχετικά προσιτή οικονομικά απόδοση μιας από τις πρώτες εικονογραφημένες πραγματείες περί αρχιτεκτονικής στην Ευρώπη. Η πρωτότυπη ιταλική έκδοση είχε εμφανιστεί στη Βενετία δύο μόλις χρόνια πριν. Η μετάφραση του φαν Ελστ στα φλαμανδικά, με τη σειρά της, χρησίμευσε ως βάση για την πρώτη αγγλική μετάφραση του Σέρλιο. Οι μεταφράσεις των έργων του Σέρλιο ήταν στην πραγματικότητα, «πειρατικές» εκδόσεις, καθώς ο Σέρλιο ουδέποτε εξουσιοδότησε τον φαν Ελστ να μεταφράσει και να εκδόσει τα έργα του. Στη φλαμανδική έκδοση του 4ου τόμου, ο Σέρλιο μνημονεύεται απλώς σε μια υποσημείωση προς τον αναγνώστη και στο σήμα του εκδότη. Στην πρώτη γερμανική μετάφραση του 1543, ο φαν Ελστ μνημονεύει τον Γιάκομπ Ρέχλινγκερ (Jacob Rechlinger) από το Άουγκσμπουργκ ως μεταφραστή, αλλά αποσιωπά τον ίδιο τον Σέρλιο ως συγγραφέα. Ο Σέρλιο εμφανώς δυσαρεστήθηκε με αυτές τις μη εξουσιοδοτημένες μεταφράσεις και απείλησε επανειλημμένα να διώξει δικαστικά τον φαν Ελστ, ο οποίος, ωστόσο, ήταν στο απυρόβλητο καθώς ζούσε σε περιοχή υπό ισπανικό έλεγχο, ενώ ο Σέρλιο ζούσε στη Γαλλία, τότε εχθρό της Ισπανίας.