cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κούκλα
Βιομηχανική εποχή
Από την αρχαιότητα, οι κούκλες έπαιζαν κεντρικό ρόλο στη μαγεία και τις θρησκευτικές τελετουργίες και χρησιμοποιούνται ως αναπαραστάσεις θεοτήτων. Οι κούκλες ήταν επίσης παραδοσιακά παιχνίδια για παιδιά. Οι κούκλες συλλέγονται επίσης από ενήλικες, για τη νοσταλγική τους αξία, την ομορφιά, την ιστορική τους σημασία ή την οικονομική τους αξία. Οι κούκλες αντίκες που αρχικά κατασκευάζονταν ως παιδικά παιχνίδια έχουν γίνει συλλεκτικά αντικείμενα. Οι κούκλες του δέκατου ένατου αιώνα που κατασκευάζονται από Γάλλους κατασκευαστές όπως οι Μπρου και Ζουμέ μπορεί να αξίζουν σχεδόν 20.000 € σήμερα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κούκλες Κατηγορία:Παραδοσιακά παιχνίδια
Ελισάβετ Σαχτούρη
Η Ελισάβετ Σαχτούρη είναι Ελληνοαμερικανίδα εξελικτική βιολόγος, φουτουρίστρια, σύμβουλος επιχειρήσεων, διοργανώτρια εκδηλώσεων και σύμβουλος των Ηνωμένων Εθνών για θέματα αυτοχθόνων πληθυσμών. Είναι διάσημη λέκτορας, προσωπικότητα της τηλεόρασης και του ραδιοφώνου, συγγραφέας των βιβλίων EarthDance, Biology Revisioned, το οποίο έγραψε μαζί με τον Γουίλις Χάρμαν, και A Walk Through Time: From Stardust To Us.
Ήταν καλεσμένη στην Κίνα από την Εθνική Επιστημονική Ένωση της Κίνας και οργάνωσε τη Γιορτή της Γης το 2000 στην Αθήνα. Συμμετείχε στο συνέδριο Ανθρωπότητα 3000 του Ιδρύματος για το Μέλλον και στο σεμινάριο Synthesis Dialogues με τον Δαλάι Λάμα στη Νταραμσάλα. Είναι σύμβουλος εταιριών και κυβερνητικών οργανισμών στην Αυστραλία, τη Βραζιλία, και τις Η.Π.Α..
Η Δόκτωρ Σαχτούρη τελείωσε τη μεταδιδακτορική εργασία της στο Αμερικανικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας στη Νέα Υόρκη και δίδασκε στο Πανεπιστήμιο της Μασαχουσέτης και στο MIT. Ήταν επιστημονική συγγραφέας για την τηλεοπτική σειρά Horizon.
Έζησε κυρίως στην Ελλάδα και στις Περουβιανές Άνδεις. Προσπαθεί να προωθήσει ένα όραμα που πιστεύει ότι θα έχει ως αποτέλεσμα μια καλύτερη ποιότητα ζωής για την ανθρωπότητα, με αρμονία μέσα στα μεγαλύτερα οικοσυστήματα της Γης και του Σύμπαντος.
Έχει διοργανώσει τα σεμινάρια Γαία μαζί με τους συνεργάτες της Τζέιμς Λάβλοκ (James Lovelock) και Λιν Μαργκούλις (Lynn Margulis).
Παραπομπές
Το άρθρο βασίστηκε στο αντίστοιχο άρθρο της αγγλικής Βικιπαίδειας.
Κατηγορία:Έλληνες βιολόγοι Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς Κατηγορία:Ελληνοαμερικανοί Κατηγορία:Αμερικανίδες βιολόγοι
Νεογενής περίοδος
Η Νεογενής περίοδος (προσαρμογή της ελληνικής γλώσσας : νεογενής, νεογέννητος ) είναι γεωλογική περίοδος με σημείο έναρξης τα 23.03 ± 0,05 εκατομμύρια έτη π.π. έως 2,588 εκατομμύρια έτη πριν, κατά την έναρξη της ανεπίσημης ακόμη τετραδικής περιόδου. Η Νεογενής ακολουθεί την Παλαιογενή της καινοζωικής εποχής. Σύμφωνα με την τρέχουσα πρόταση της ICS, η νεογενής περίοδος αποτελείται από τις υποπεριόδους Μειόκαινο και Πλειόκαινο, αγνοώντας την εν χρήσει Πλειστόκαινο και Ολόκαινο.
Γεωλογικές και βιολογικές μεταβολές
Το κλίμα κατά την έναρξη της Νεογενούς γίνεται ήπιο, ενώ από τις ενδείξεις φαίνεται πως στο βόρειο ημισφαίριο υπήρξε διαδικασία ορογένεσης. Εμφανίζονται, επίσης, σύγχρονα θηλαστικά και αναγνωρίσιμες οικογένειες πτηνών, όπως και ιππάρια και ποικιλίες μαστόδοντων. Τέλος, κάνουν την εμφάνισή τους τα πρώτα ανθρωποειδή. Το ήπιο κλίμα ακολουθεί εντατικοποίηση της Παγετώδους κατά την Πλειόκαινο. Το κλίμα γίνεται ψυχρό και ξηρό. Εμφανίζεται ο Αυστραλοπίθηκος και πολλά από τα υπάρχοντα γένη θηλαστικών. Κατά την Πλειστόκαινο εμφανίζονται νέα θηλαστικά και εξαφανίζονται τα μεγάλα θηλαστικά. Έρχεται στο προσκήνιο ο σύγχρονος άνθρωπος.
Σημειώσεις παραπομπές
Κατηγορία:Καινοζωική εποχή
757 Πορτλανδία
Η Πορτλανδία (Portlandia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,023. Ανακαλύφθηκε το 1908 από τον Αμερικανό αστρονόμο Τζόελ Χάστινγκς Μέτκαλφ, που παρατηρούσε από το Τάουντον της Μασαχουσέτης, και πήρε το όνομά του από την αμερικανική πόλη Πόρτλαντ της πολιτείας Μέιν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πορτλανδια
Τύρας
Ο Τύρας ήταν αρχαία Ελληνική πόλη στη νότια όχθη του ποταμού Δνείστερου, στη θέση της σύγχρονης πόλης Μπιλχορόντ-Ντιστρόβσκι, στην περιοχή της Οδησσού της σημερινής Ουκρανίας. Η πόλη κατοικούταν από τα τέλη του 6ου αι. π.Χ. μέχρι τα τέλη του 4ου αι. μ.Χ. Μετά την καταστροφή της αρχαίας πόλης Τύρας η θέση κατοικήθηκε ξανά το 13ο αιώνα. Σήμερα μεγάλο μέρος της περιοχής της καταλαμβάνεται από το μεσαιωνικό κάστρο του Άκερμαν, ενώ ένα άλλο μέρος της βρίσκεται κάτω από τη σύγχρονη πόλη. Τμήμα της αρχαίας πόλης έχει βυθιστεί στα νερά του δέλτα του Δνείστερου.
Ίδρυση
Η ίδρυση του Τύρα αποδίδεται σε αποικιστές από τη Μίλητο και χρονολογείται στα τέλη του 6ου αιώνα π.Χ. Σύμφωνα με τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο και τον Στέφανο Βυζάντιο, η πόλη αρχικά ήταν γνωστή ως Οφιούσα, όνομα το οποίο απαντά σε αρκετές πηγές. Οι προσπάθειες να παρουσιαστούν η Οφιούσα και ο Τύρας ως δύο διαφορετικοί οικισμοί δεν είναι πειστικές. Κρίνοντας από σχετικές επιγραφές και νομίσματα, τουλάχιστον από τον 4ο αι. π.Χ. στην ίδια την πόλη χρησιμοποιείται αποκλειστικά το όνομα Τύρας, ενώ το όνομα Οφιούσα δεν αναφέρεται καθόλου.
Αρχαϊκή και Κλασική περίοδος
Η πρωιμότερη αναφορά στον Τύρα θεωρείται ότι βρίσκεται στο έργο του Ηροδότου, ο οποίος, ωστόσο, δεν αναφέρεται απευθείας στην πόλη, αλλά γράφει για τους Έλληνες «οι οποίοι αυτοαποκαλούνται Τυρίται». Στον Τύρα δεν έχουν εντοπιστεί αρχαιολογικά στρώματα με χρονολόγηση στον 6ο-5ο αι. π.Χ., και η συγκεκριμένη περίοδος αντιπροσωπεύεται από πολλά διάσπαρτα ευρήματα. Βάσει της αποκατάστασης του ονόματος «Τύρας» σε ένα θραύσμα του αθηναϊκού καταλόγου εισφορών, θεωρείται ότι η πόλη ήταν μέλος της Δηλιακής Συμμαχίας, καταβάλλοντας φόρο ύψους δύο ταλάντων. μικρογραφία|425px|Αρχαίο οχυρό του Τύρα|alt=|αριστερά
Ύστερη Κλασική και Ελληνιστική περίοδος
Ο Τύρας άρχισε να κόβει δικά του νομίσματα (αργυρά και χάλκινα) κατά το δεύτερο μισό του 4ου αι. π.Χ. χρησιμοποιώντας το σύστημα σταθμών που είχε καθιερωθεί στο νησί της Αίγινας. Διάφορα ψηφίσματα της πόλης του 3ου αι. π.Χ μαρτυρούν ότι το πολιτικό καθεστώς του Τύρα την εποχή εκείνη ήταν δημοκρατικό και ότι η πόλη κυβερνούνταν από ένα εκλεγμένο συμβούλιο αρχόντων. Αυτά τα ψηφίσματα αναφέρουν επίσης τους αγωνοθέτες, οι οποίοι ήταν υπεύθυνοι για την οργάνωση και τη διεξαγωγή αθλητικών αγώνων.
Μονδαία
Η Μονδαία ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Περραιβίας, ΒΔ της Ελασσόνας, η οποία δεν αναφέρεται στους γνωστούς αρχαίους συγγραφείς, αλλά μας είναι γνωστή από επιγραφές.
Τύρας
Ύστερη Κλασική και Ελληνιστική περίοδος
Στο δεύτερο μισό του 3ου αι. π.Χ., η περίοδος ακμής στην ιστορία του Τύρα δίνει τη θέση της, όπως και σε άλλες πόλεις της περιοχής, σε μια εποχή κρίσης. Σε σημαντικό βαθμό αυτό οφειλόταν στην αλλαγή των συνθηκών στο βαρβαρικό κόσμο που περιέβαλλε την πόλη. Οι Σαρμάτες που είχαν αφιχθεί προερχόμενοι από περιοχές πέρα από τον ποταμό Ντον απωθούσαν τους Σκύθες από τις στέπες και άρχισαν να διαδραματίζουν ενεργότερο ρόλο στην περιοχή του βόρειου Πόντου. Ταυτόχρονα οι ελληνικές πόλεις απειλούνταν στα δυτικά από τους Βαστάρνες και τους Γαλάτες. Το 2ο αι. π.Χ. ισχυρά "υστεροσκυθικά" βασίλεια αναπτύσσονται στην Δοβρουτσά και στην περιοχή της Κριμαίας. Στα τέλη του 3ου αι. π.Χ., η πόλη Νικώνιον, κοντά στον Τύρα, καταστράφηκε και εγκαταλείφθηκε. Ο Τύρας αντιστάθηκε, ωστόσο οι αγροτικοί οικισμοί στην ενδοχώρα του μαράζωσαν, με ολέθρια αποτελέσματα για την οικονομία της πόλης.
Μονδαία
Επίσης δεν αναφέρεται σε κανένα λεξικό αρχαίων λέξεων. Η λέξη Μονδαία προέρχεται - ως επιθετικός προσδιορισμός- από τη λέξη «μόνδα», που συναντάται σπάνια.
Τύρας
Ρωμαϊκή περίοδος
Τις πρώτες δεκαετίες του 1ου αι. π.Χ., ο Τύρας, όπως και οι γειτονικές του πόλεις, ενσωματώθηκαν στο βασίλειο του Πόντου επί βασιλεία του Μιθριδάτη Στ΄ Ευπάτωρα. Στα μέσα του 1ου αι. π.Χ., η πόλη καταστράφηκε ολοσχερώς από τους Γέτες. Η πόλη επανιδρύθηκε όχι αργότερα από τις αρχές του 1ου αι. μ.Χ., καθώς αρχαιολογικά παρατηρείται ισοπέδωση της θέσης και εφαρμογή νέου χωροταξικού σχεδίου.
Μονδαία
Η Μονδαία είχε πολιούχο τη θεά του δικαίου Θέμιδα και ήταν το κέντρο ενός μικρού Κοινού, μιας συσσωμάτωσης με τις γύρω πολίχνες, του "Μονδαιατάν το Κοινόν".
Τύρας
Ρωμαϊκή περίοδος
Μετά την ανοικοδόμηση, ο Τύρας διατήρησε την ανεξαρτησία του για λίγο, αλλά το έτος 56 ή 57 μ.Χ ενσωματώθηκε στη ρωμαϊκή επαρχία της Μοισίας. Από τη στιγμή αυτή μια νέα εποχή εγκαινιάζεται στην ιστορία της πόλης. Παρά τη μακροχρόνια παρουσία ρωμαϊκής φρουράς στον Τύρα, δεν παρατηρείται σημαντικός εκρωμαϊσμός του πληθυσμού της πόλης. Η Λατινική χρησιμοποιούνταν αποκλειστικά από τους στρατιώτες, ενώ ο πληθυσμός και οι αρχές της πόλης χρησιμοποιούσαν την ελληνική γλώσσα, ακόμα και στην επίσημη αλληλογραφία τους με τις αρχές της επαρχίας.
Μονδαία
Τοποθεσία
Σήμερα τοποθετείται στα σύνορα Κρανιάς και Λουτρού Ελασσόνας, όπου καταλήγει Ανατολικά το οροπέδιο της Δεσκάτης, συγκεκριμένα στη θέση «Καστρί Λουτρό» που είναι λόφος με όνομα Πετρωτό και τη γύρω ποταμιά «μύλο του Τσιγαρίδα», που εποπτεύεται από τον ψηλότερο Κρανιώτικο λόφο "Παλιόκαστρος" όπου διακρίνονται ίχνη τείχους, (λίγη κεραμική αρχαιότερη) και βρέθηκαν αρχαίοι τάφοι-θήκες. Στο "Καστρί" είναι εμφανή τείχη που ορίζουν ακρόπολη και χτίσματα που σε παλιότερες εποχές ήταν πάνω απ' το έδαφος. Κεραμική στη νοτιοδυτική πλευρά του λόφου, κομμάτια (όστρακα) αγγείων κλασσικής - ελληνιστικής εποχής -, ανάγλυφοι μεγαρικοί σκύφοι αλλά και πήλινες αγνίθες (βάρη από αργαλειούς οικιακής παραγωγής υφαντών). Στα ριζά του λόφου βρέθηκαν πέτρινα λειασμένα εργαλεία του ανθρώπου της νεολιθικής εποχής, που φανερώνουν προϊστορική κατοίκηση. Στα χωράφια της ποταμιάς ανάμεσα στα δύο Καστριά η κεραμική αφθονεί, βρίσκονται νομίσματα, μεγάλα πιθάρια και τάφοι (νεκροταφείο με 6 τάφους στο χωράφι του Θόδωρου Μπλάντα), όμως στα ευρήματα που γνωρίζουμε ως τώρα δεν υπάρχει επιγραφή.
Τύρας
Ρωμαϊκή περίοδος
Στα μέσα του 3ου αιώνα, ολόκληρη η πόλη καταστράφηκε από φωτιά που ξεκίνησε κατά τη διάρκεια βαρβαρικής επιδρομής. Όχι αργότερα από τη δεκαετία του 270, ο Τύρας είχε κατοικηθεί εκ νέου και η πόλη συνέχισε να υφίσταται μέχρι την επόμενη καταστροφή της, στο δεύτερο μισό του 4ου αιώνα. Την εποχή εκείνη μόλις ένα μέρος του αρχικού οικισμού ανοικοδομήθηκε με πρόχειρα κτίσματα. Οι κατοικημένες οικίες ήταν τοποθετημένες δίπλα δίπλα σε παλαιότερα ερείπια. Το καθεστώς του Τύρα και η πληθυσμιακή του σύνθεση την περίοδο αυτή δεν είναι γνωστά, πιθανόν πλέον ελέγχονταν και κατοικούνταν από βαρβάρους και όχι από Έλληνες. Μετά την τελική καταστροφή της πόλης, ο τόπος άρχισε να κατοικείται εκ νέου το 13ο αιώνα.
Μονδαία
Τοποθεσία
Η ταύτιση της θέσης με τη Μονδαία έγινε πρώτη φορά από τον Κρανιώτη δάσκαλο-συγγραφέα Ελευθέριο Ε. Λάλο το 1975. Ο Γερμανός αρχαιολόγος-περιηγητής Fr. Stahlin το 1926 υπέθεσε ότι η Μονδαία πρέπει να βρισκόταν στο οροπέδιο της Δεσκάτης και ο αρχαιολόγος Απ. Αρβανιτόπουλος, που το 1912 πέρασε από την περιοχή, προβληματιζόταν για τη θέση της Μονδαίας στο Καστρί του Παλιόκαστρου Ελασσόνας. Το 1995 Γάλλοι αρχαιολόγοι (Ομάδα της Λυόν) επισκέφθηκαν την περιοχή και προέκυψαν άρθρα και το βιβλίο του Gerard Lycas για τις Αρχαίες πόλεις στην κοιλάδα του Τιταρήσιου, ο οποίος ταυτίζει (ο πρώτος ειδικός) τη θέση Καστρί Λουτρού με την ακρόπολη της πόλεως Μονδαίας και την πόλη να απλώνεται στις χωραφιές. Ο Γάλλος επιγραφολόγος- μέλος της Ομάδας της Λυόν - Bruno Helly μελέτησε την επιγραφή της Ελασσόνας του 4ου π.Χ. αι. με κατάλογο πόλεων του Κοινού Περραιβών, όπου η Μονδαία έχει δύο εκπροσώπους. Ο ίδιος στη μελέτη του για τους αρχαίους Γόννους ασχολείται και με επιγραφή Γόννων του 178 π.Χ. όπου τιμώνται δικαστές από τη Μονδαία και αναφέρεται το ιερό της Θέμιδος "προς τους Μονδαιέων ταγούς και την πόλιν...η προξενία αναγραφεί εις κίονα λιθίνην [και] τεθεί εν τω ιερώ της Θέμιδος". Από πολλούς αναφέρεται η επιγραφή του 178 π.Χ., που βρέθηκε στην Κέρκυρα, για διαιτησία που έλυσε διαφορά εδαφική Μονδαίας και Αζώρου. Η Μονδαία όπως βλέπουμε σε επιγραφή σε μεταλλικό έλασμα από το Μαντείο της Δωδώνης 2ου π.Χ.αι. είχε το Κοινό της το «Μονδαιατάν το Κοινόν», που έστειλε τον διακεκριμένο πολίτη του, Εύανδρο, να υποβάλλει ερώτηση για τα χρήματα του ιερού της Θέμιδος. Και πάλι υπήρξε συμμετοχή εκπροσώπου της Μονδαίας με τίτλο στρατηγού «στρατηγούντος Φιλοξένου του Ευάρχου Μονδαιέως» σε κατάλογο πόλεων της Περραιβίας, επιγραφή του 150 π.Χ. , που βρίσκεται εντοιχισμένη στην Ολυμπιώτισσα.
Τύρας
Ανασκαφές και αρχαιολογικά ευρήματα
μικρογραφία|350px|Χάρτης που απεικονίζει της Ελληνικές αποικίες στον [[Εύξεινος Πόντος|Εύξεινο Πόντο, επάνω αριστερά μπορούμε να διακρίνουμε τον Τύρα]] Η θέση του Τύρα εντοπίστηκε πρώτη φορά από τον I.A. Stempkovskii βάσει των ευρημάτων (χάλκινα νομίσματα) που έφεραν το όνομα της πόλης. Στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, βρέθηκαν στον Τύρα και τις γύρω περιοχές πάμπολλα ευρήματα μεταξύ των οποίων θραύσματα αρχαίων γλυπτών, νομίσματα και ορισμένες σημαντικές επιγραφές.
Μονδαία
Τοποθεσία
Αποδεικνύουν την διαχρονική συμμετοχή της πόλης στη φυλετική συμμαχία των Περραιβών παρά την πρόσκαιρη συνοριακή διαφορά με την Άζωρο. Κεραμίδα στέγης βρέθηκε στις ανασκαφές στην Πέλλα με τη σφραγίδα-λέξη ΜΟΝΔΕΕΙΩΝ, που φανερώνει την παραγωγή επώνυμων κεραμιδιών από Μονδαιείς βιοτέχνες στην τότε πρωτεύουσα των Μακεδόνων. Ο Γιάννης Α. Πίκουλας, καθηγητής Ιστορίας Αρχαιολογίας ΙΑΚΑ στο Πανεπ. Θεσσαλίας σε εισηγήσεις του στο 9ο Συμπόσιο Τρικαλινών Σπουδών 2011 και 1η Ημερίδα Ιστορικής Κληρονομιάς Κρανιάς-Λουτρού Ελασσόνας Αυγ. 2011, τονίζει :
Τύρας
Ανασκαφές και αρχαιολογικά ευρήματα
Οι πρώτες συστηματικές αρχαιολογικές ανασκαφές στον Τύρα ξεκίνησαν το 1900 και συνεχίστηκαν μέχρι το 1912. Μολονότι ουσιαστικά αυτές οι ανασκαφές συνίσταντο σε λίγες τομές σε διάφορα σημεία του αρχαιολογικού χώρου, κατορθώθηκε να οριστεί το γενικό περίγραμμα της στρωματογραφίας του Τύρα και προέβη σε σειρά παρατηρήσεων σχετικά με την τοπογραφία του. Στα 1919, 1927-1930, 1932, 1935 και 1940, όταν το Μπέλγκοροντ ανήκε στη Ρουμανία, πραγματοποιήθηκαν νέες ανασκαφές στον αρχαιολογικό χώρο. Το 1945 νέες ανασκαφές ξεκίνησαν από Ουκρανούς αρχαιολόγους του Κιέβου και της Οδησσού, οι οποίες συνεχίζονται, με κάποια μικρά διαλείμματα, μέχρι τις ημέρες μας. Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, ανασκαφές πραγματοποίησαν και αρχαιολόγοι από το Πανεπιστήμιο του Ιασίου.
Μονδαία
Τοποθεσία
Συνεχίζεται η συγκέντρωση ευρημάτων και έγιναν αιτήματα προς ΙΕ' Εφορεία Λάρισας για δοκιμαστική εκσκαφή στη θέση αυτή.
Τύρας
Ανασκαφές και αρχαιολογικά ευρήματα
Το μεγαλύτερο μέρος της ανασκαμμένης περιοχής εντοπίζεται ανάμεσα στο ανατολικό τείχος του μεσαιωνικού κάστρου και της απόκρημνης βουνοπλαγιάς στο άκρο του δέλτα. Τα στρώματα κατοίκησης που βρέθηκαν εκεί χρονολογούνται από τα τέλη του 5ου αι. π.Χ. μέχρι τον 4ο αι. μ.Χ. Αυτά περιλαμβάνουν απομεινάρια οικιστικών περιοχών και ένα τείχος με πύργους. Στα υπόλοιπα τμήματα, συμπεριλαμβανομένου του μεσαιωνικού κάστρου, έχουν πραγματοποιηθεί ανασκαφές περιορισμένης έκτασης.
Μονδαία
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Θεσσαλίας
Τύρας
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίες ελληνικές αποικίες στη Μαύρη Θάλασσα Κατηγορία:Αποικίες της Μιλήτου
Μονογραφία
Μονογραφία (monograph), έννοια προερχόμενη από τις λέξεις μόνο- και γράφω-, είναι η εξειδικευμένη επιστημονική ή ερευνητική, ενδελεχής μελέτη, η οποία συντάσσεται από έναν αναγνωρισμένου κύρους ερευνητή ή τεχνοκράτη ή επιστήμονα. Κάθε μονογραφία πραγματεύεται, σε βάθος, ένα θέμα κατά τρόπο ολοκληρωμένο και πλήρως διεξοδικό. Με βάση την ελληνική νομοθεσία για τα ΑΕΙ (ν. 4957/2022, άρθρο 143), επιστημονική μονογραφία νοείται το ώριμο έργο ενός ερευνητή το οποίο αφορά στην επιστημονική μελέτη, προαγωγή και μετεξέλιξη ενός ειδικού θέματος, και στο οποίο είναι εμφανής -από τη διεθνή βιβλιογραφία- η ερευνητική συνεισφορά του συγγραφέα.
Οι μονογραφίες είναι σπάνιες εκδόσεις και δεν πρέπει να συγχέονται με τις ερευνητικές εργασίες (papers) ή τα άρθρα ανασκόπησης (reviews). Συχνά, μονογραφίες θεωρούνται και εκείνες μόνον οι διδακτορικές διατριβές που εκπονούνται σε ένα πεδίο, σε ένα γνωστικό αντικείμενο, σε πολύ μεγάλο βάθος. Σχεδόν πάντα, κάθε μονογραφία εκπονείται από ένα μόνο άτομο, συνηθέστατα με μεγάλη εμπειρία και γνώση.
Το θέμα της μονογραφίας είναι ειδικό και εξαιρετικά εξειδικευμένο (λ.χ. στα αγγλικά: How the human body uses Vitamin D). Περιέχει μεγάλο αριθμό βιβλιογραφικής έρευνας και καταγραφής όλων των σχετικών δημοσιεύσεων, έργων ή ερευνών που έχουν υλοποιηθεί για το εξειδικευμένο θέμα, σε παγκόσμια κλίμακα, ούτως ώστε να περιέχει όλες τις διαφορετικές θεωρίες ή απόψεις, ή τυχόν λοιπά επιστημονικά πορίσματα. Πρέπει να μην αφήνει κενά, ή αδιευκρίνιστα και ανεξέταστα σημεία του εν λόγω θέματος. Συνεπώς, μια μονογραφία μοιάζει με ένα άρθρο ανασκόπησης (review paper) αλλά είναι κάτι πολύ πιο εμπεριστατωμένο.
Κάθε μονογραφία δύναται να εκδοθεί ως άρθρο σε μία μοναδική και ενιαία έκδοση, εξ’ ολοκλήρου και αυτοτελώς. Στα πανεπιστήμια, η σύνταξη και εκπόνηση μιας (ακαδημαϊκής) μονογραφίας θεωρείται ως πολύ σημαντικό επίτευγμα (academic achievement).
Αντίθετα, στη βιβλιοθηκονομία, μονογραφία σημαίνει κάτι άλλο και απλά δεν αντιπροσωπεύει τον ουσιαστικό και κυριολεκτικό όρο της έννοιας Μονογραφία, όπως περιγράφτηκε. Σημαίνει δηλ. μια οποιαδήποτε μη περιοδική έκδοση, η οποία συμπληρώνεται με ένα μοναδικό τόμο ή ένα συγκεκριμένο και προκαθορισμένο αριθμό τόμων. Έτσι, διαφέρει από μια περιοδική έκδοση, όπως είναι τα περιοδικά, οι επετηρίδες και οι εφημερίδες.
Φάνες Ρόδου
Οι Φάνες είναι παραθαλάσσιος οικισμός της Ρόδου στα Δωδεκάνησα.
Γενικά στοιχεία
Το όνομα του χωριού σύμφωνα με μια εκδοχή προήλθε από το φάρο που υπήρχε παλιότερα ενώ σύμφωνα με άλλη από το ναό του Φαναίου αν και τρίτη υποστηρίζει ότι προέρχεται από ένα είδος χόρτου(άφανες) που φύτρωνε στην περιοχή.
Οι κάτοικοί του ασχολούνται με τη γεωργία (κρασοστάφυλα - κηπευτικά - ελιές) αλλά και με τις τουριστικές επιχειρήσεις. Στο χωριό υπάρχει το παλιό μοναστήρι της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα με θαυματουργή εικόνα.
Διοικητικά - Πληθυσμιακά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα το 1948 στο ΦΕΚ 248Α - 28/09/1948 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το προγράμμα Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, αποτελεί την Κοινότητα Φανών η οποία υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Καμείρου του Δήμου Ρόδου ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 180 κατοίκους. Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Ρόδου
Παστίδα Ρόδου
Η Παστίδα είναι πεδινή κωμόπολη της Ρόδου στα Δωδεκάνησα και βρίσκεται σε υψόμετρο 45 μέτρα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 3.641 κατοίκους και με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης από το 2011 αποτελεί τη Δημοτική Κοινότητα Παστίδας της Δημοτικής Ενότητας Πεταλούδων του Δήμου Ρόδου.
Γεωγραφία - Ονομασία
Η Παστίδα είναι το πλησιέστερο προς την πόλη της Ρόδου χωριό κτισμένο στους νότιους πρόποδες του όρους Φιλέρημος και συνορεύει με την Ιαλυσσό, την Κρεμαστή και τα Μαριτσά. Ο πολιούχος άγιος του χωριού είναι ο Άγιος Νικόλαος. Διαθέτει όμως και άλλα μοναστήρια όπως: Άγιος Γεώργιος, Αγία Μαρκέλα, Άγιος Φανούριος, των Τριών Ιεραρχών, του Σωτήρος. Ο Α.Σ Αστέρας Παστίδας είναι η τοπική ομάδα του χωριού. Στο χωριό δραστηριοποιούνται και άλλοι σύλλογοι όπως: Α.Σ Σότοκαν Καράτε Ρόδου, Πολιτιστικός Σύλλογος Καμάρι που κάθε χρόνο διοργανώνει Πολιτιστικό Φεστιβάλ, Σύλλογος Γυναικών Παστίδας.
Το χωριό, τα τελευταία χρόνια, γνωρίζει άνθηση και οι κάτοικοι που διαμένουν σε αυτό έχουν ξεπεράσει τους 3.000. Το 1961 είχε 595 κατοίκους, στα 1981 είχε 1.021, στα 1991 είχε 1.500 και το 2001 ο πραγματικός πληθυσμός του χωριού ήταν 1.803 άτομα. Διαθέτει πρότυπο δημοτικό σχολείο (12θέσιο), καφετέριες, εστιατόρια, fast food, μεζεδοπωλεία.
Η Παστίδα, σύμφωνα με μια άποψη, πήρε πιθανόν το όνομά της επί Τουρκοκρατίας, από τη λέξη "ada" που στα Τούρκικα σημαίνει "εις τον" και το όνομα κάποιου Τούρκου αξιωματούχου κτηματία Pasti Alis. (Pasti-ada = πηγαίνω εις τον Παστή). Άλλη άποψη αναφέρει ότι επειδή ήταν φρούριο για χρόνια, προήλθε από τη λατινική λέξη "Bastida" που σημαίνει φρούριο.
Ιστορία
Η ίδρυση της Παστίδας πιθανολογείται γύρω στα 1204, κατά τη διάρκεια της Τέταρτης Σταυροφορίας, όταν οι Σταυροφόροι πηγαίνοντας στους Άγιους Τόπους κατέκτησαν τη Ρόδο. Η πρώτη ιστορική αναφορά για το χωριό και τους κατοίκους του γίνεται το 1479 με ένα διάταγμα του Μάγιστρου Ντωμπισόν, στο οποίο αναγράφονται: "Σε περίπτωση εχθρική επιδρομής τα χωριά Τριάντα και Κρεμαστή να μείνουν στα φρούρια τους για να φυλάξουν το ναυτικό. Τα χωριά Παστίδα και Μαριτσά να προστρέξουν στο φρούριο της Ρόδου…". Αναφορά για την Παστίδα κάνει και ο Γάλλος περιηγητής Βίκτωρ Γκέρεν ο οποίος γράφει: "είκοσι πέντε λεπτά πιο πέρα, προς Βορρά, βρίσκεται το μικρό χωριό Παστίδα, που αποτελείται από είκοσι περίπου σπίτια. Είναι στη μέση μιας πεδιάδας και η πεδιάδα αυτή ονομάζεται Καμάρι…".
Στο χωριό έχουν ανασκαφεί κεραμοσκεπείς τάφοι, όπου φαίνεται να ήταν θαμμένοι οι μη ελεύθεροι κάτοικοι της παρακείμενης Ιαλυσίας.
Διοικητικά
Δείτε Κοινότητα Παστίδας
Μουσείο Μέλισσας
Στη Παστίδα βρίσκεται το Μουσείο Μελισσοκομίας και Φυσικής Ιστορίας της Μέλισσας που ιδρύθηκε από ανθρώπους της Μελισσοκομικής Δωδεκανήσου. Στο μουσείο παρουσιάζεται η διαδικασία παραγωγής του μελιού, η βιολογία της μέλισσας και τα παραγόμενα προϊόντα καθώς και η ιστορία, η παράδοση και η εξέλιξη της μελισσοκομίας. Οι επισκέπτες του μπορούν να παρακολουθήσουν τα ζωντανά μελίσσια μέσα σε γυάλινες κυψέλες να λειτουργούν όπως στη φύση. Το Μουσείο φιλοξενεί στους χώρους του οργανωμένες ή μεμονωμένες ενημερωτικές επισκέψεις, εκπαιδευτικές εκδρομές και προσφέρει πλήθος εκθεμάτων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κωμοπόλεις της Ρόδου
Ποκαχόντας ΙΙ: Ταξίδι σε ένα Νέο Κόσμο
Η Ποκαχόντας ΙΙ: Ταξίδι σε ένα Νέο Κόσμο (αγγλικά: Pocahontas II: Journey to a New World) είναι Αμερικανική ταινία κινουμένων σχεδίων της Disney που κυκλοφόρησε απευθείας σε βίντεο το 1998 και αποτελεί συνέχεια της ταινίας Ποκαχόντας. Ενώ η πρώτη ταινία αναφέρεται στη συνάντηση της Ποκαχόντας με τον Τζον Σμιθ και την άφιξη των Βρετανών αποίκων στην Τζέιμσταουν, η συνέχεια επικεντρώνεται στο ταξίδι της Ποκαχόντας στην Αγγλία μαζί με τον Τζον Ρολφ, για να διαπραγματευτεί την ειρήνη μεταξύ των δύο λαών. Ο θάνατός της όμως παραλείπεται από την ταινία.
Πλοκή
Στο Λονδίνο, ο Τζον Σμιθ πέφτει σε ενέδρα από μια ομάδα στρατιωτών οι οποίοι έχουν ένταλμα σύλληψής του. Κατά την καταδίωξη, πέφτει στο ποτάμι και θεωρείται νεκρός. Ο κυβερνήτης Ράτκλιφ, θέλοντας να αποφύγει τις συνέπειες των πράξεών του από την πρώτη ταινία, είπε ψέματα στον Βασιλιά Τζέιμς (εκμεταλλευόμενος την προσωπική τους φιλία) και παγίδευσε τον Σμιθ ως τον προδότη για την κήρυξη του πολέμου εναντίον της φυλής των Παουατάν. Για να αποφύγει τον πόλεμο, ο Βασιλιάς στέλνει έναν νεαρό διπλωμάτη, τον Τζον Ρολφ, στην Αμερική για να φέρει τον αρχηγό Παουατάν στην Αγγλία για διαπραγματεύσεις. Στον Νέο Κόσμο, η Ποκαχόντας, η κόρη του αρχηγού Παουατάν, θρηνεί τον θάνατο του Σμιθ αλλά καταφέρνει τελικά να το ξεπεράσει. Ο Τζον Ρολφ καταφτάνει και χαιρετίζεται από τους Άγγλους πολίτες, οι οποίοι έχουν πια εγκατασταθεί στην Τζέιμσταουν. Η πρώτη του συνάντηση με την Ποκαχόντας δεν είναι και η καλύτερη, μιας και από μια παρεξήγηση παρολίγο να ξεκινήσει ανταλλαγή πυρών, αλλά η Ποκαχόντας - και ο Τζον - το σταμάτησαν. Ο Ρολφ καταφέρνει να συναντήσει τον αρχηγό Παουατάν και να μιλήσει μαζί του, αλλά ο εκείνος αρνείται να να συνοδεύσει τον Τζον πίσω στην Αγγλία. Στη θέση του πηγαίνει η Ποκαχόντας, πιστεύοντας ότι μπορεί να φέρει την ειρήνη μεταξύ των δύο λαών. Ο Παουατάν στέλνει μαζί της και έναν σωματοφύλακα, τον Ουταματομακίν (Ούτι), για να τη συνοδεύσει και να την προστετεύει. Παρά τη δύσκολη αρχή, η Ποκαχόντας και ο Τζον σιγά σιγά τα βρίσκουν.
Στην Αγγλία, ο Ρολφ αφήνει την Ποκαχόντας στην έπαυλή του και πάει να συναντήσει τον Βασιλιά Τζέιμς και τη Βασίλισσα Άννα, αλλά ο Τζέιμς, παρά τις προσπάθειες του Ρολφ να του αλλάξει γνώμη, αρνείται να συναντήσει την Ποκαχόντας γιατί δεν είναι ο αρχηγός της φυλής αλλά μια γυναίκα. Αντ'αυτού, μετά από προτροπή του Ράτκλιφ, ο Τζέιμς προσκαλεί τον Ρολφ και την Ποκαχόντας στον χορό που διοργανώνεται σε μερικές μέρες υποσχόμενος ότι αν η Ποκαχόντας τον εντυπωσιάσει με μια πολιτισμένη συμπεριφορά, θα αποτρέψει τον στόλο να αποπλεύσει για την Τζέιμσταουν. Αν δεν τα καταφέρει, τότε θα κηρύξει τον πόλεμο. Ξέροντας ότι ο Ράτκλιφ χειραγώγησε σκόπιμα τον Βασιλιά, ο Ρολφ και η υπηρέτριά του, η κυρία Τζένκινς, εκπαιδεύουν την Ποκαχόντας στις συνήθειες των Βρετανών για να την προετοιμάσουν για τον χορό. Στον χορό, η Ποκαχόντας καταφέρνει να κερδίσει τον Βασιλιά και τη Βασίλισσα με κολακίες και σχεδόν καταφέρνει να αποτρέψει τον πόλεμο. Μια επίδειξη όμως με αρκούδα, η οποία είχε κανονιστεί από τον Ράτκλιφ και την οποία απολαμβάνουν οι υπεροπτικοί παρευρισκομένοι, κάνει έξω φρενών την Ποκαχόντας και κατηγορεί ανοικτά τον Βασιλιά για βάρβαρη συμπεριφορά. Ο Τζέιμς θυμωμένος διατάζει τη σύλληψη και φυλάκιση της Ποκαχόντας και του Ούτι στον Πύργο του Λονδίνου και στη συνέχεια κηρύσσει τον πόλεμο ενάντια στη φυλή των Παουατάν.
Στο σπίτι του, ο Ρολφ πλησιάζεται από έναν άγνωστο με καλυμμένο το πρόσωπο, ο οποίος τον βοηθά να βγάλει την Ποκαχόντας και τον Ούτι από τη φυλακή και να τους πάει σε ένα πανδοχείο. Εκεί αποκαλύπτεται ότι ο άγνωστος είναι ο Τζον Σμιθ. Ο Σμιθ εκλιπαρεί την Ποκαχόντας να μείνει κρυμμένη μαζί του, αλλά εκείνη προτιμά να ακολουθήσει τη συμβουλή του Ρολφ και αποφασίζει να κάνει μια τελευταία προσπάθεια για να σταματήσει τον πόλεμο. Αντιμετωπίζει ανοικτά τον Βασιλιά στο παλάτι και αποκαλύπτει ότι ο Σμιθ είναι ζωντανός, αποδεικνύοντας ότι ο Ράτκλιφ έλεγε ψέματα συνεχώς. Συνειδητοποιώντας την προδοσία του Ράτκλιφ, ο Τζέιμς στέλνει ένα τάγμα να σταματήσει τον στόλο, ο οποίος είχε ήδη πάρει διαταγή να φύγει για την Τζέιμσταουν. Καταφέρνουν να σταματήσουν τα πλοία πριν βγουν στα ανοικτά, αλλά ο Ράτκλιφ αρνείται να τα παρατήσει και προσπαθεί να σκοτώσει την Ποκαχόντας. Ο Σμιθ εμφανίζεται και πολεμά τον Ράτκλιφ ένας-προς-ένα, μέχρι που ο Ράτκλιφ τραβάει όπλο και τον σημαδεύει. Πριν πυροβολήσει όμως, ο Ρολφ τον σταματάει κτυπώντας τον με το κατάρτι του πλοίου και ρίχνοντάς τον τελικά στη θάλασσα. Ο Ράτκλιφ κολυμπά μέχρι το λιμάνι, όπου και συλλαμβάνεται από τον Βασιλιά.
Ο Σμιθ λαμβάνει βασιλική χάρη και ένα πλοίο από τον Βασιλιά, ως ένδειξη απολογίας. Εν τω μεταξύ, η Ποκαχόντας και ο Ρολφ είναι στα πρόθυρα να παραδεκτούν ότι αγαπούν ο ένας τον άλλο. Πριν το κάνουν, ο Σμιθ εμφανίζεται εκλιπαρώντας την Ποκαχόντας να τον συνοδεύσει στα νέα ταξίδια του σε όλο τον κόσμο. Η Ποκαχόντας επιλέγει όμως διαφορετικά και οι δυο τους πέρνουν τους δρόμους τους παραμένοντας φίλοι. Αργότερα, καθώς η Ποκαχόντας ετοιμάζεται να επιστρέψει στην Τζέιμσταουν, βρίσκει τον Ρολφ να την περιμένει στο πλοίο έχοντας επιλέξει να πάει να ζήσει μαζί της. Οι δυο τους φιλιούνται και το πλοίο σαλπάρει για την επιστροφή.
Soundtrack
Το soundtrack της ταινίας κυκλοφόρησε στις 23 Νοεμβρίου 2009 από την εταιρεία Walt Disney Records. 250px|thumb|right|Εξώφυλλο soundtrack
Υποδοχή
Στην ιστοσελίδα συλλογής κριτικών Rotten Tomatoes, η ταινία συγκεντρώνει ποσοστό 29% με μέσο όρο σκορ 4.4/10, βασισμένο σε 7 κριτικές.
Ο Ντέιβιντ Κέγιες από το Cinemaphile βαθμολόγησε την ταινία με 3/4 λέγοντας: «Φυσιολογικά, θα αρνιόμουν να γράψω κριτική για μια συνέχεια, αλλά η [Ποκαχόντας ΙΙ] μου τράβηξε την προσοχή, επειδή η αυθεντική ταινία «Ποκαχόντας» δεν ήταν και τόσο σπουδαία. Συνήθως, μια συνέχεια της Disney βρίσκεται ένα-δυο βήματα πίσω από την προκάτοχό της, όπως συνέβη και με τον Αλαντίν. Η Ποκαχόντας ΙΙ: Ταξίδι σε ένα Νέο Κόσμο δεν το κάνει--παραμένει στο ίδιο επίπεδο με την αυθεντική, δημιουργώντας διασκεδαστικούς και γεμάτους χρώματα χαρακτήρες, κάτι το οποίο ξέρει να κάνει πολύ καλά η Disney στις ταινίες κινουμένων σχεδίων». Ο Κέγιες συνέχισε επικρίνοντας την ιστορική ανακρίβεια της ταινίας.
Η σελίδα The Movie Report βαθμολογεί την ταινία με 2/4 γράφοντας: «Ενώ το Ταξίδι σε ένα Νέο Κόσμο αποτελεί μια από τις καλύτερες βάσεις για μια συνέχεια κινουμένων σχεδίων της Disney, παραμένει μια βιαστική και απρόσεκτη συνέχεια, χωρίς κανένα από τα υπέροχα χρώματα και την εικονογράφηση που είδαμε στην πρώτη ταινία και λίγο από τη συναισθηματική της απήχηση».
Μεγάλα Καλύβια
Τα Μεγάλα Καλύβια είναι κωμόπολη και δημοτική ενότητα του Δήμου Τρικκαίων. Βρίσκεται στα νοτιοανατολικά της Περιφερειακής Ενότητας Τρικάλων, στο δυτικό τμήμα του θεσσαλικού κάμπου και ανάμεσα στα Τρίκαλα και την Καρδίτσα. Τα Μεγάλα Καλύβια υπήρξαν έδρα του πρώην Δήμου Μεγάλων Καλυβίων και έχουν μόνιμο πληθυσμό 1.849 κατοίκους, κατά την Απογραφή του 2011, ενώ καταλαμβάνουν έκταση 29.000 στρεμμάτων.
Ποκαχόντας ΙΙ: Ταξίδι σε ένα Νέο Κόσμο
Σύγκριση με αληθινά γεγονότα
Η Ποκαχόντας όντως ταξίδεψε στην Αγγλία το 1616, αλλά κατά το ταξίδι της αυτό είχε ήδη βαφτιστεί και πάρει το Χριστιανικό όνομα, Ρεμπέκα. Επιπλέον, ήταν ήδη παντρεμένη με τον Τζον Ρολφ, καθώς επίσης και μητέρα ενός αγοριού, του Τόμας. Ταξίδεψε στην Αγγλία συνοδευόμενη από τον Ρολφ, τον γιο τους, τον Ουταματομακίν και μια ακολουθία από γυναίκες Αμερικάνες ιθαγενείς. Ενώ στην ταινία φαίνεται ότι παραμένει στην Αγγλία για περίπου μία με δύο εβδομάδες, στην πραγματικότητα παρέμεινε στην Αγγλία μέχρι τον θάνατό της, τον Μάρτιο του 1617. Ο Τζον Ρολφ ήταν σίγουρα ερωτευμένος μαζί της, όπως εκφράζεται από γράμματα που είχε γράψει, αλλά είναι άγνωστο το αν η Ποκαχόντας ήταν επίσης ερωτευμένη μαζί του ή αν απλά τον παντρεύτηκε ως ένδειξη πολιτικής συμμαχίας. Το ταξίδι της επιστροφής σταμάτησε πριν το πλοίο βγει στην ανοικτή θάλασσα καθώς η Ποκαχόντας ήταν τόσο άρρωστη για να μπορέσει να ταξιδέψει. Πέθανε σύντομα μετά από αυτό και θάφτηκε στο Γκρέιβσεντ στο Κεντ. Ο γιος της, Τόμας, ήταν επίσης πολύ άρρωστος αλλά κατάφερε να επιβιώσει και παρέμεινε στο Λονδίνο, ενώ ο πατέρας του συνέχισε το ταξίδι του για τη Βιρτζίνια. Ο Ρολφ πέθανε πριν ξαναδεί τον γιο του.
Στην πραγματικότητα, ο Ράτκλιφ πέθανε το 1609, τρία χρόνια πριν η Ποκαχόντας πάει στην Αγγλία. Η Ποκαχόντας συνάντησε τον Τζον Σμιθ κατά τη διάρκεια της παραμονής της στην Αγγλία, αλλά ήταν θυμωμένη μαζί του επειδή είχε προδώσει τη στενή σχέση φιλίας που ανέπτυξε με τον πατέρα της.
Μεγάλα Καλύβια
Ίδρυση
Η κωμόπολη ιδρύθηκε στις αρχές του 19ου αιώνα, από τη συνένωση έξι μικρών οικισμών της περιοχής, με την προτροπή και του Τούρκου αντιπροσώπου του Αλή Πασά, στη δικαιοδοσία του οποίου ήταν τότε η Θεσσαλία. Τα Μεγάλα Καλύβια αποτελούσαν τσιφλίκι του Αλή Πασά και αργότερα του γιου του Βελή Πασά. Μετά τον θάνατο του Αλή Πασά, ο Σουλτάνος δώρισε το χωριό στη χήρα του εγγονού του Αλή, Ισμαήλ Πασά.
Ποκαχόντας ΙΙ: Ταξίδι σε ένα Νέο Κόσμο
Σύγκριση με αληθινά γεγονότα
Κατά τη διάρκεια της σκηνής με το τραγούδι «What A Day In London», ένας χαρακτήρας, ο οποίος προφανώς προορίζεται για να είναι ο Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, εμφανίζεται και φαίνεται να συλλαμβάνει την ιδέα για την ατάκα «να ζει κανείς ή να μη ζει» για το έργο του, τον Άμλετ. Στην πραγματικότητα, ο Σαίξπηρ πέθανε στις 23 Απρίλιου 1616, δύο μήνες πριν την άφιξη της Ποκαχόντας στις 23 Ιουνίου 1616. Ένας άλλος χαρακτήρας φαίνεται δίπλα στον Σαίξπηρ ο οποίος μοιάζει στον Έντγκαρ Άλλαν Πόε και κάνει μια αναφορά στο έργο του Οι δολοφονίες της Οδού Νεκροτομίου. Ο Πόε γεννήθηκε το 1809.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1998 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Μουσικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 1998
Μεγάλα Καλύβια
Τουρκοκρατία και Απελευθέρωση
Οι κάτοικοι των Μεγάλων Καλυβίων συμμετείχαν στην επανάσταση του 1821 με πολλούς αγωνιστές, χωρίς ωστόσο να κερδίσουν την ελευθερία τους. Το 1854 οι Μεγαλοκαλυβιώτες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους λόγω της συμμετοχής τους στην αποτυχημένη επανάσταση του Χριστόδουλου Χατζηπέτρου στη Θεσσαλία και φοβούμενοι αντίποινα των Τούρκων. Κατέφυγαν στην ελεύθερη Ελλάδα και οργανώθηκαν έξω από την πόλη της Λαμίας. Αρκετοί από αυτούς επέστρεψαν στα πάτρια εδάφη μετά από περίπου ένα χρόνο, το 1855.
Το χωριό απελευθερώθηκε από τους  Τούρκους  τον  Αύγουστο  του  1881 και πωλήθηκε στον Κωνσταντίνο Ζάππα, όπως και πολλές εκτάσεις σε όλη τη Θεσσαλία. Οι εκτάσεις του χωριού περιήλθαν στο ελληνικό δημόσιο το 1892, σύμφωνα με τη διαθήκη του Ζάππα. Μέχρι πρότινος, τις εκτάσεις αυτές τις ενοικίαζε στους κατοίκους του. Οι κάτοικοι ήρθαν αντιμέτωποι με τον τουρκικό ζυγό εκ νέου το 1897, έπειτα  από  τον  ατυχή  ελληνοτουρκικό πόλεμο εκείνου του έτους.
Φανοκόρος
Ο φανοκόρος και φανανάπτης όπως αναφέρεται σε εφημερίδες των αρχών του περασμένου αιώνα, ήταν ο άνθρωπος που άναβε τα φανάρια του δημοτικού φωτισμού. Από το τέλος του 18ου αιώνα με την διάδοση του φωταερίου και ειδικά στην Αθήνα από το 1857 με την ίδρυση του εργοστασίου φωταερίου σε συνεργασία με Γαλλική εταιρεία, έγινε επιτακτική η ανάγκη για το φωτισμό της πόλης. Το 1858 αποφάσισαν να φωταγωγήσουν τους δρόμους και τις πλατείες της πόλης. Από το 1862 που τελείωσαν  οι εγκαταστάσεις για το φωταέριο στο Γκάζι (η περιοχή πήρε το όνομά της από το εργοστάσιο), η χρήση του επιτρεπόταν τη νύχτα αποκλειστικά για τον δημοτικό φωτισμό. Έτσι κάθε βράδυ ο φανοκόρος φρόντιζε να ανάβουν οι δημοτικοί φανοστάτες των δρόμων. Με τον ερχομό όμως του ηλεκτρικού ρεύματος το επάγγελμα του φανοκόρου έσβησε.
Μεγάλα Καλύβια
Δικτατορία
Τον Απρίλιο του 1969 οι Μεγαλοκαλυβιώτες αντιστάθηκαν στα σχέδια της χούντας για την απαλλοτρίωση μεγάλης κοινόχρηστης έκτασης. Η είδηση της αντίστασης των Μεγαλοκαλυβιωτών απασχόλησε τα ευρωπαϊκά μέσα ενημέρωσης και προξένησε κατάπληξη σε μια εποχή όπου το δικτατορικό καθεστώς στην Ελλάδα ήταν πανίσχυρο. Αργότερα, εκεί κατασκευάστηκε ένα εργοστάσιο κρέατος – αλλαντικών με την επωνυμία ΕΛ.ΒΙ.Κ. {Ελληνική Βιομηχανία Κρέατος}.
Σήμερα
Τα Μεγάλα Καλύβια έχουν εξελιχθεί σε κωμόπολη, ενώ μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2010 υπήρξαν έδρα του Δήμου Μεγάλων Καλυβίων. Στο δήμο υπάγονταν επίσης τα χωριά Γλίνος και Αγία Κυριακή. Από την 1 Ιανουαρίου 2011, σύμφωνα με τις διατάξεις του σχεδίου "Καλλικράτης", αποτελούν δημοτική ενότητα του Δήμου Τρικκαίων.
Απασχόληση
Η πλειοψηφία των κατοίκων απασχολούνται στο γεωργικό τομέα. Συγκεκριμένα, πιο κοινά επαγγέλματα είναι αυτά του γεωργού, του εκτροφέα ζώων και του κτηνοτρόφου. Οι υπόλοιποι κάτοικοι απασχολούνται στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Η Ελληνική Βιομηχανία Κρέατος πωλήθηκε και λειτουργεί πλέον με την επωνυμία Hellas Farm.
Εκπαίδευση
Το 1878 λειτούργησε το πρώτο δημοτικό σχολείο στις εγκαταστάσεις του ναού του Αγίου Νικολάου και από τις αρχές του 20ου αιώνα το ένα από τα τέσσερα παρθεναγωγεία του νομού Τρικάλων. Επίσης, τη δεκαετία του 1930 λειτούργησε για λίγα χρόνια γεωργικό σχολείο. Σήμερα στα Μεγάλα Καλύβια λειτουργούν νηπιαγωγείο, παιδικός σταθμός, δημοτικό σχολείο και γυμνάσιο.
Αθλητισμός
Σήμερα στα Μεγάλα Καλύβια υπάρχουν οι παρακάτω αθλητικοί όμιλοι και σύλλογοι :
Πολιτισμός
Κατά τη διάρκεια του χρόνου λαμβάνουν χώρα δρώμενα και εκδηλώσεις με έμφαση στον τρόπο ζωής του παρελθόντος. Σημαντικά είναι τα έθιμα της αναπαράστασης του καραγκούνικου γάμου κατά την Καθαρά Δευτέρα όπου προσφέρεται στους επισκέπτες φασολάδα και λαγάνα και της αναβίωσης του παραδοσιακού πανηγυριού κάθε 20 Μαΐου όπου και πάλι προσφέρονται παραδοσιακά φαγητά του κάμπου. Τέλος, τη δεύτερη μέρα του Πάσχα λαμβάνει χώρα η αναπαράσταση του εθίμου Σεργιάνι, όπου οι νέες γυναίκες του χωριού κάνουν βόλτα στην κεντρική πλατεία λοξοκοιτώντας τους όμορφους νεαρούς που κάθονται στα παραδοσιακά καφενεία. Έπειτα ξεκινά χορός με παραδοσιακά τραγούδια και συμμετοχή χορευτικών συγκροτημάτων. Στους επισκέπτες προσφέρονται τσουρέκι, κόκκινα αυγά και πασχαλινά κουλούρια.
Αξιοθέατα
Σημαντικότερα αξιοθέατα είναι το Κονάκι και ο ιερός ναός Αγίου Νικολάου.
Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου ήταν βασιλική με τρεις τρούλους. Ο ναός χτίστηκε κατά την επιθυμία της κυρά Βασιλικής, συζύγου του Αλή Πασά. Ο ναός φέρει στην κεντρική είσοδο χρονολογία κτίσεως 1811 και στο μέσο του θαυμάσιου ξυλογλύπτου τέμπλου χρονολογία 1860. Το 1954 ο ναός υπέστη σοβαρές ζημίες από σεισμό και καταστράφηκαν οι τρούλοι. Το Κονάκι ήταν το σπίτι όπου έμενε ο Τούρκος αφέντης του χωριού. Βρίσκεται στο κέντρο της κωμόπολης. Το 1892 έμεινε εκεί ο Απόστολος Ζάππας ως διευθυντής των τσιφλικιών Καρδίτσας και Τρικάλων. Το 1976 που ιδρύθηκε ο Εκπολιτιστικός και Λαογραφικός Όμιλος Μεγάλων Καλυβίων, ζήτησε το κτίριο για αξιοποίηση και με απόφαση του Υπουργείου Πολιτισμού, που δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ 462/τ.β/24-5-1995, χαρακτηρίστηκε ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο που χρήζει ειδικής κρατικής προστασίας.
Άλλα αξιοθέατα των Μεγάλων καλυβίων είναι επίσης η πέτρινη τοξωτή γέφυρα της Μπαμπαλίνας (στον Πηνειό ποταμό), τα εξωκλήσσια Αγίου Γεωργίου και Αγίων Αποστόλων, το Λαογραφικό Μουσείο (από το 1976) που στεγάζεται στο Κονάκι και το κτίριο του γηροκομείου της Ιεράς Μητρόπολης Τρίκκης και Σταγών.
Διασπορά
Λόγω των δυσκολιών του παρελθόντος, αρκετοί Μεγαλοκαλυβιώτες εγκατέλειψαν τα Μεγάλα Καλύβια και έτσι σήμερα σημαντικός αριθμός τους κατοικεί στις ΗΠΑ, στη Γερμανία και την Αυστραλία. Πολύ μεγάλος αριθμός τους επίσης διαμένουν στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη, στη Λάρισα, στα Τρίκαλα, στη Λαμία και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας. Στην Αθήνα λειτουργεί από το 1960 ο σύλλογος των απόδημων Μεγαλοκαλυβιωτών με την επωνυμία "Η Δήμητρα".
Διατελέσαντες πρόεδροι της Κοινότητας Μεγάλων Καλυβίων
Πρόεδροι από το 1983 και μετά, διατέλεσαν οι Όλες οι εκλογές έγιναν σε έναν γύρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Τρικκαίων
Τζορτζ Ράσελ
Formula Renault 2.0
Το 2014, ο Ράσελ οδήγησε για πρώτη φορά μονοθέσιο, συμμετέχοντας στο πρωτάθλημα της Formula Renault 2.0 Alps. Ενώ αρχικά είχε υπογράψει για λογαριασμό της Prema Powerteam, τη τελευταία στιγμή κατέληξε στη Koiranen GP. Παρόλο που απουσίασε από έναν αγώνα λόγω αρρώστιας τερμάτισε 4ος στο πρωτάθλημα, κατακτώντας και ένα βάθρο στη πίστα του Red Bull Ring, στην Αυστρία.
Ο Βρετανός συμμετείχε και σε δύο αγώνες του πρωταθλήματος του Eurocup Formula Renault 2.0. Αγωνίστηκε στη πίστα της Μόσχας με τη Koiranen GP προτού μετακινηθεί στην Tech 1 Racing για τον τελευταίο αγώνα της σεζόν στη πίστα της Χερέθ. Aγωνιζόμενος ως guest, κατάφερε να πάρει τη νίκη στον τελευταίο αγώνα της σεζόν ξεκινώντας από την pole position.
Formula 4
Την ίδια χρονιά ο Ράσελ συμμετείχε και στο πρωτάθλημα της BRDC Formula 4 με την περσινή πρωταθλήτρια ομάδα της Lanan Racing. Πριν τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς στο Snetterton μονομαχούσε για τον τίτλο κόντρα στον ομόσταβλο του Arjun Maini αλλά και στους οδηγούς της HHC Motorsport, Sennan Fielding και Raoul Hyman. Ξεκινώντας από την πρώτη θέση, ο Ράσελ νίκησε τον 5ο του αγώνα στο πρωτάθλημα, και αναδείχθηκε πρωταθλητής έχοντας μόλις 3 πόντους διαφορά από τον Maini.
Ως επιβράβευση για τη κατάκτηση του πρωταθλήματος της BRDC Formula 4, ο Ράσελ δοκίμασε ένα μονοθέσιο GP3 για λογαριασμό της Arden Motosport στο Yas Marina Circuit στο Άμπου Ντάμπι. Κατάφερε να γίνει ο νεαρότερος νικητής του βραβείου της McLaren Autosport BRDC, επικρατώντας του Αλεξάντερ Άλμπον, του Ben Barnicoat, του Sennan Fielding, του Seb Morris και του Harisson Scott και κερδίζοντας 100.000 £, είσοδο στο British Racing Driver's Club και ένα τεστ στη Formula 1 με το μονοθέσιο της McLaren.
Τον Φεβρουάριο του 2015 ο Ράσελ ανακοινώθηκε ως ένας από τους 12 οδηγούς που επιλέχθηκαν να συμμετάσχουν στο πρόγραμμα των British Racing Drivers Club Superstars, όντας ο νεαρότερος οδηγός που το καταφέρνει.
Formula 3
Ο Ράσελ προβιβάστηκε στη Formula 3 το 2015, αγωνιζόμενος στο πρωτάθλημα της Fia European Formula 3 με την ομάδα της Carlin. Πήρε την πρώτη του νίκη στο πρωταθλήμα στο Σίλβερστοουν, τερματίζοντας μπροστά από τον επίσης "πρωτάρη" Σαρλ Λεκλέρ και τον Αντόνιο Τζιοβινάτζι στον δεύτερο αγώνα του Σαββατοκύριακου. Τερμάτισε επίσης στο βάθρο στις πίστες του Σπα και του Νόρισρινγκ, κατακτώντας την 6η θέση στο πρωτάθλημα.
Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους ο Ράσελ συμμετείχε στον αγώνα των Masters of Formula 3 (αγώνας εκτός πρωταθλήματος) στο Zandvoort. Παρόλο που κατέκτησε τη 4η θέση στις κατατακτήριες δοκιμές, τερμάτισε 2ος στον αγώνα μόνο πίσω από τον teammate του, Τζιοβινάτσι. Επίσης, ήταν προγραμματισμένο να τρέξει και στο Γκραν Πρι του Μακάου με την Carlin, αλλά αντικαταστάθηκε από τον Ιάπωνα οδηγό Yu Kanamaru λίγο πριν τον αγώνα.
Το 2016 ο Ράσελ μετακινήθηκε στη Hightech GP, νίκησε 2 αγώνες και τερμάτισε 3ος στη βαθμολογική κατάταξη.
GP3 Series
Στις 19 Ιανουαρίου του 2017, ο Ράσελ υπέγραψε με την Art Grand Prix για την επερχόμενη σεζόν των GP3 Series. Προηγουμένως, είχε οδηγήσει για την ομάδα δοκιμαζόντας το μονοθέσιο της σε ένα τεστ στο Yas Marina Circuit μετά το τέλος της προηγούμενης σεζόν, το Νοέμβριο του 2016.
Ο Ράσελ έκανε δυνατή εκκίνηση στο πρωτάθλημα, στον αγώνα της Βαρκελώνης στην Καταλονία, τερματίζοντας στη 4η και στη 5η θέση στους αγώνες του Σαββατοκύριακου. Στον επόμενο αγώνα στο Red Bull Ring κατέκτησε την παρθενική του pole position και νίκη στις GP3 Series. Κατάφερε να πετύχει διαδοχικές pole position στον "εντός έδρας" αγώνα στο Σίλβερστοουν, νικώντας στον πρώτο αγώνα του Σαββατοκύριακου και τερματίζοντας 4ος στον δεύτερο αγώνα. Με τα αποτελέσματα αυτά βρέθηκε επικεφαλής του πρωταθλήματος.
Σύντομα ακολούθησε μία εξαιρετική εμφάνιση στη πίστα του Σπα, όπου είδε τη διαφορά του να αυξάνεται από τους διώκτες του στη βαθμολογική κατάταξη, έπειτα από μία 1η και μία 2η θέση στους δύο αγώνες, έχοντας τη pole position και το ταχύτερο γύρο και στους δύο αγώνες.
Στη Μόντσα πραγματοποιήθηκε μόνο ο ένας από τους 2 αγώνες λόγω της πολύ δυνατής βροχής, με αποτέλεσμα να ματαιωθεί ο αγώνας του Σαββάτου. Στον Κυριακάτικο αγώνα ο Ράσελ επικράτησε ύστερα από μια μεγάλη μάχη επί των teammate του Jack Aitken και Anthoine Hubert, παίρνοντας έτσι την 4η νίκη του στη σεζόν.
Έχοντας πάρει 4 νίκες, 3 pole position και 5 βάθρα, ο Ράσελ είχε την ευκαιρία να κλειδώσει και μαθηματικά τον τίτλο του πρωταθλητή στη πίστα της Χερέθ, με έναν αγώνα να απομένει για το τέλος της σεζόν. Τερματίζοντας 4ος στον δεύτερο αγώνα, κατέκτησε το πρωτάθλημα των GP3 Series καθώς το προβάδισμα στη βαθμολογική κατάταξη των οδηγών δε γινόταν πλέον να ανατραπεί.
Formula 2
Στις 18 Ιανουαρίου του 2018 επιβεβαιώθηκε ότι ο Ράσελ θα συμμετείχε με την Art Grand Prix στο πρωτάθλημα της Fia F2, στο οποίο πλέον θα χρησιμοποιούταν στο διευρυμένο καλεντάρι μονοθέσια τύπου Dallara F2/18 για πρώτη φορά. Περίπου έναν μήνα αργότερα (22 Φεβρουαρίου) ανακοινώθηκε ο ρόλος του Ράσελ ως οδηγός ρεζέρβας για την Mercedes-AMG Petronas Motorsport F1, θέση που θα μοιραζόταν με τον Πασκάλ Βερλάιν.
Ο Ράσελ κατετάγη 2ος στις κατατακτήριες δοκιμές στο ντεμπούτο του στο Μπαχρέιν, ενώ στον αγώνα τερμάτισε στη 5η θέση. Στον πρώτο αγώνα του σ/κ στο Μπακού είχε την πρωτοπορία για το μεγαλύτερο μέρος του αγώνα, αλλά προς το τέλος του αγώνα έκανε την εμφάνιση του το Αυτοκίνητο Ασφαλείας, προκαλώντας δράμα στην επανεκκίνηση, χάνοντας έτσι την ευκαιρία να κατακτήσει την παρθενική του νίκη στο πρωτάθλημα. Στον δεύτερο αγώνα, παρά το γεγονός ότι εκκίνησε από την 12η θέση κατάφερε να πάρει τη νίκη, πραγματοποιώντας και το ταχύτερο πέρασμα του αγώνα.
Ο Βρετανός πήρε τη δεύτερη του νίκη στη σεζόν στον πρώτο αγώνα της Βαρκελώνης, έπειτα από συγκλονιστική μονομαχία με τον Nyck de Vries. Με την 4η θέση που κατέλαβε την επόμενη μέρα στον δεύτερο αγώνα, αναρριχήθηκε στη 2η θέση της γενικής κατάταξης. Στο Μόντε Κάρλο όμως αντιμετώπισε πρόβλημα με τον κινητήρα του στις ελεύθερες δοκιμές, γεγονός που περιόρισε τις δυνατότητες του μονοθέσιου του. Στις κατατακτήριες δοκιμές έμεινε μόλις στην 16η θέση, και δεν κατάφερε να βαθμολογηθεί σε κανέναν από τους δύο αγώνες. Ο Ράσελ επανήλθε δυναμικά στο Paul Ricard Circuit της Γαλλίας, κατακτώντας την παρθενική του pole position στη Fia F2. Οδηγώντας σε μεικτές συνθήκες καιρού, δεν απώλεσε ποτέ την πρωτοπορία και πήρε έτσι τη τρίτη νίκη του στο πρωτάθλημα.
Τελικά ο Ράσελ κατέκτησε το πρωτάθλημα στο Άμπου Ντάμπι, επικρατώντας σε μια μακρά μάχη που κράτησε όλη τη σεζόν επί του Βρετανού Λάντο Νόρις.
Γιόχαν Μπαπτίστ Αλγκάερ
Ο Γιόχαν Μπαπτίστ Αλγκάερ (γερμανικά: Johann Baptist Allgaier, 19 Ιουνίου 1763, Βυρτεμβέργη – 3 Ιανουαρίου 1823, Βιέννη) ήταν Γερμανός-Αυστριακός γκρανμαίτρ και θεωρητικός στο σκάκι. Ήταν επίσης ο συγγραφέας του πρώτου εγχειριδίου για το σκάκι στα γερμανικά – Neue theoretisch-praktische Anweisung zum Schachspiel (Βιέννη 1795–1796). κ
Τζορτζ Ράσελ
Formula 1
Στις 19 Ιανουαρίου του 2017 ο Ράσελ εντάχθηκε στο πρόγραμμα των νεαρών οδηγών της Mercedes. Είχε ανακοινωθεί πως ο Ράσελ θα συμμετείχε και στις δύο μέρες του τεστ στη Βουδαπέστη που διεξήχθη στις 1 και 2 Αυγούστου, λίγες μέρες ύστερα από τον αγώνα για το πρωτάθλημα της Formula 1 και των υπόλοιπων κατηγοριών. Στις 7 Νοεμβρίου του ίδιου έτους ακολούθησε η ανακοίνωση ότι ο Ράσελ θα πραγματοποιούσε το ντεμπούτο του σε δοκιμαστικά Formula 1 στο Βραζιλιάνικο Grand Prix, οδηγώντας στις πρώτες δοκιμές (FP1) για τη Force India. Επίσης, ανακοινώθηκε ότι ο Ράσελ θα οδηγούσε για τη Force India και στο FP1 του Άμπου Ντάμπι.
Η Pirelli με τη σειρά της ανακοίνωσε ότι ο Τζόρτζ Ράσελ θα ήταν ένας από τους οδηγούς που θα τέσταραν τα ελαστικά της στην Ισπανία την Πρωτομαγιά του 2018, έπειτα από το Ισπανικό Grand Prix. Οδηγώντας και πάλι Force India, ο Ράσελ συμπλήρωσε 123 γύρους, τους πρώτους του με μονοθέσιο Formula 1 που βασιζόταν στις προδιαγραφές του 2018.
Γιόχαν Μπαπτίστ Αλγκάερ
Βιογραφικά στοιχεία
250px|μικρογραφία|δεξιά|Η πρώτη σελίδα του βιβλίου του Αλγκάερ: Neue theoretisch-praktische anweisung zum schachspiel (1795) Ο Γιόχαν Μπαπτίστ Αλγκάερ γεννήθηκε το 1763 στο Δουκάτο της Βυρτεμβέργης, μητρική του γλώσσα ήταν η σουηβική διάλεκτος. Ο πατέρας του Γκέοργκ Αλγκάερ εργαζόταν σε ένα μοναστήρι ως Hofmeister, το πρόσωπο το οποίο, σε εκείνες τις ημέρες, ήταν υπεύθυνος για την εκπαίδευση των παιδιών των πλουσίων και των ευγενών οικογενειών. Ο νεαρός Γιόχαν έλαβε μια καθολική εκπαίδευση και κατευθύνθηκε από τον πατέρα του προς τη μελέτη της θεολογίας. Όμως, μετά από ένα ταξίδι του στην Πολωνία, έμαθε σκάκι από κάποιον Πολωνοεβραίο και από τότε το παιχνίδι αυτό έγινε το κύριο ενδιαφέρον του σε βάρος της μελέτης της θεολογίας.
Τζορτζ Ράσελ
Williams
Τον Οκτώβριο του 2018 ανακοινώθηκε ότι ο Ράσελ θα οδηγήσει για λογαριασμό της Williams στο πρωτάθλημα της Formula 1 το 2019, έχοντας ως teammate τον Ρόμπερτ Κούμπιτσα.
Γιόχαν Μπαπτίστ Αλγκάερ
Βιογραφικά στοιχεία
Στη συνέχεια, το 1798, μετακόμισε στη Βιέννη και προσχώρησε στο στρατό. Στην αυστριακή πρωτεύουσα, ήταν σε θέση να βελτιώσει τις δεξιότητές του στο σκάκι. Προς το τέλος του 1780, κέρδισε ένα σημαντικό αγώνα από τον οποίο κέρδισε 1500 φλουριά και τη φήμη του καλύτερου παίκτη της πόλης. Αυτό του επέτρεψε την πρόσβαση στους αριστοκρατικούς κύκλους της πρωτεύουσας, όπου έδωσε μαθήματα στο σκάκι. Επίσης, έγινε ο δάσκαλος των γιών και των αδελφών του αυτοκράτορα Φραγκίσκου Β´ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Κατά τη θητεία του στο στρατό, ο Αλγκάερ συμμετείχε στους Ναπολεόντειους πολέμους μεταξύ της Αυστρίας και της Γαλλίας. Το 1809, εργάστηκε σε ένα νοσοκομείο εκστρατείας, όπου αρρώστησε με χρόνιο άσθμα.