cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χαλαπένιο
Μονάδες καυστικότητας Σκόβιλ
Σε σύγκριση με άλλες τσίλι, το επίπεδο καυστικότητας των χαλαπένιο ποικίλλει από ήπιο σε καυτό ανάλογα με την καλλιέργεια και την προετοιμασία και μπορεί να έχει από μερικές χιλιάδες έως πάνω από 10.000 μονάδες Σκόβιλ. Ο αριθμός των ουλών στην πιπεριά, που εμφανίζονται ως μικρές καφέ γραμμές, έχει θετική συσχέτιση με το επίπεδο καυστικότητας, καθώς οι συνθήκες ανάπτυξης που αυξάνουν το επίπεδο καυστικότητας ωθούν την πιπεριά να σχηματίσει ουλές.
Μέθοδοι σερβιρίσματος
μικρογραφία| Πιπεριές χαλαπένιο τυλιγμένες σε ρολά μισοφέγγαρο
Παραπομπές
Κατηγορία:Κουζίνα του Νέου Μεξικού Κατηγορία:Μεξικάνικη κουζίνα Κατηγορία:Ποικιλίες Καψικόν Κατηγορία:Πιπεριές τσίλι
Ανδρέας Σάμαρης
Ο Ανδρέας Σάμαρης (Πάτρα, 13 Ιουνίου 1989) είναι Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής (με καταγωγή από τη Βάρδα Ηλείας), ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος με τη φανέλα της Ολλανδικής Φορτούνα Σίταρντ.
Σε συλλογικό επίπεδο
Ο Ανδρέας Σάμαρης έκανε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα σε μικρή ηλικία στην ομάδα του ΠΑΟ Βάρδας, στην Ηλεία. Στη συνέχεια αγωνίστηκε στην Παναχαϊκή, με την οποία στις 10 Απριλίου 2007 υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο.
Κατά τη διάρκεια της μεταγραφικής περιόδου του Ιανουαρίου του 2010, ο Σάμαρης υπέγραψε συμβόλαιο διάρκειας 4,5 ετών στον Πανιώνιο. Το καλοκαίρι του 2012 αποκτήθηκε από τον Ολυμπιακό, μετά από πρόταση της πειραϊκής ομάδας ύψους 350.000 ευρώ, παρέμεινε όμως ως δανεικός στην ομάδα της Νέας Σμύρνης για μία ακόμη περίοδο.
Το καλοκαίρι του 2013, με το τέλος του δανεισμού του, επέστρεψε στον Ολυμπιακό, με τη φανέλα του οποίου πραγματοποίησε το ευρωπαϊκό του ντεμπούτο σε συλλογικό επίπεδο, στον εντός έδρας αγώνα με την Παρί Σεν Ζερμέν (ήττα 1-4), για το Τσάμπιονς Λιγκ, με τον ίδιο να αγωνίζεται σε ολόκληρο το ενενηντάλεπτο. Το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2013-14 βρήκε τον Σάμαρη πρωταθλητή Ελλάδας με τον Ολυμπιακό για πρώτη φορά στην καριέρα του, έχοντας πραγματοποιήσει πολύ καλές εμφανίσεις που προκάλεσαν το ενδιαφέρον αρκετών ομάδων της Ευρώπης.
Η ομάδα που κατάφερε τελικά να τον αποκτήσει ήταν η πορτογαλική Μπενφίκα, έπειτα από πρόταση δέκα εκατομμυρίων ευρώ που κατέθεσε στον Ολυμπιακό τον Αύγουστο του 2014, η οποία έγινε αποδεκτή και αποτέλεσε τότε τη δεύτερη ακριβότερη μεταγραφή Έλληνα ποδοσφαιριστή όλων των εποχών (ακολούθησε μερικές ημέρες αργότερα η μεταγραφή του Κώστα Μανωλά στη Ρόμα με 13 εκ. ευρώ), έπειτα από αυτή του Κώστα Μήτρογλου τον Ιανουάριο του 2014 στη Φούλαμ, έναντι 15,2 εκ. ευρώ.
Ο Σάμαρης υπέγραψε πενταετές συμβόλαιο συνεργασίας με την πορτογαλική ομάδα, έχοντας ως ρήτρα αποδέσμευσης 45 εκατομμύρια ευρώ και τις ετήσιες απολαβές του να φθάνουν τις επτακόσιες χιλιάδες ευρώ.
Στις εθνικές ομάδες
Υπήρξε διεθνής με την εθνική Νέων, φορώντας τη φανέλα της στα προκριματικά του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος Νέων που έγιναν στο Λουξεμβούργο, τον Αύγουστο του 2007. Αγωνίστηκε στα περισσότερα φιλικά προετοιμασίας που έδωσε η εθνική ομάδα και στον αγώνα της πρώτης προκριματικής φάσης εναντίον της Γαλλίας, στον οποίο αντικαταστάθηκε στο 62΄.
Τον Οκτώβριο του 2013 κλήθηκε από τον Φερνάντο Σάντος στην εθνική Ανδρών και στις 15 του ίδιου μήνα πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στον εντός έδρας αγώνα εναντίον του Λίχτενσταϊν (2-0) για τα προκριματικά του Μουντιάλ 2014.
Υπήρξε μέλος της αποστολής που συμμετείχε στο Μουντιάλ του 2014 στη Βραζιλία, αγωνιζόμενος δύο φορές. Στον τελευταίο αγώνα της φάσης των ομίλων, στη νίκη εναντίον της Ακτής Ελεφαντοστού (2-1), σημείωσε το πρώτο τέρμα της Ελλάδας, ανοίγοντας ουσιαστικά τον δρόμο για την πρόκριση στην επόμενη φάση.
Προσωπική ζωή
Στις 16 Ιουνίου 2019, παντρεύτηκε το μοντέλο Εύα Δελλή και έχουν αποκτήσει δύο παιδιά: μια κόρη, την Αγγελική (γενν. 2017) και έναν γιο, τον Διονύση (γενν. 2018).
Πηγές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναχαϊκής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπενφίκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Πορτογαλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φορτούνα Σίταρντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έρεντιβιζι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρίο Άβε ΦΚ
Λιθοξοΐα
Η Λιθοξοΐα είναι η τέχνη της λάξευσης λίθων και μαρμάρων. Ο λιθοξόος, εκείνος που ασκεί την τέχνη της λιθοξοΐας, λέγεται διαφορετικά και λιθοπελεκητής, λιθουργός ή μαρμαράς. Οι λιθοξόοι κατεργάζονται συνήθως ασβεστόλιθο, πωρόλιθο και μάρμαρο, δίνοντας στα υλικά τους ένα αρχικό σχήμα, ιδιαίτερα όταν οι λίθινοι όγκοι είναι μεγάλου μεγέθους για να μεταφερθούν αυτούσιοι. Τα εργαλεία τους διαχρονικά περιλαμβάνουν κανόνες, σφύρες και βελόνια, καθώς και μεγάλους δοκούς, που λειτουργούν ως μοχλοί για τη μετακίνηση των ογκόλιθων.
Η διαχρονική παρουσία των λιθοξόων
Από την αρχαιότητα έως τη σύγχρονη εποχή οι λιθοξόοι ως τεχνίτες όφειλαν να ακολουθούν συγκεκριμένα σχέδια αρχιτεκτόνων και έως τον 11ο αιώνα τουλάχιστον δεν υπέγραφαν τα έργα τους. Επίσης, είναι εκείνοι κυρίως που χρησιμοποιήθηκαν στην ανακύκλωση των αρχαίων οικοδομικών υλικών. Πολύ γνωστός λιθοξόος στον 16ο αιώνα θεωρείται ο Αντρέα Παλλάντιο, ο οποίος μάλιστα καθιέρωσε τον παλλαντιανό ρυθμό με σαφείς αναφορές στην αρχαία ελληνική αρχιτεκτονική. Ειδικευμένοι λιθοξόοι χρησιμοποιούνται σήμερα στη διαδικασία αναστήλωσης αρχαίων μνημείων.
Παραπομπές-σημειώσεις
Κατηγορία:Επαγγέλματα Κατηγορία:Λίθος (υλικό)
Μπίντια Ντεβί Μπαντάρι
Η Μπίντια Ντεβί Μπαντάρι (विद्यादेवी भण्डारी, 19 Ιουνίου 1961-) είναι πολιτικός από το Νεπάλ η οποία εξελέγη ως η πρώτη γυναίκα Πρόεδρος του Νεπάλ, υπηρετώντας από τις 28 Οκτωβρίου 2015 έως τις 13 Μαρτίου 2023. Διετέλεσε αντιπρόεδρος του Κομμουνιστικού Κόμματος Νεπάλ (Ενοποιημένο Μαρξιστικό-Λενινιστικό) και πρόεδρος της Ένωσης Γυναικών του Νεπάλ πριν από την εκλογή της στην προεδρία της χώρας. Στην προεδρική ψηφοφορία του Κοινοβουλίου του Νεπάλ, η ίδια συγκέντρωσε 327 από τις συνολικά 549 ψήφους των βουλευτών, κερδίζοντας τον αντίπαλό της Κουλ Μπαχαντούρ Γκουρούνγκ. Στο παρελθόν, διετέλεσε υπουργός Άμυνας του Νεπάλ. Επανεξελέγη πρόεδρος τον Μάρτιο του 2018.
Πρώτα χρόνια
Η Μπίντια Ντεβί Μπαντάρι γεννήθηκε στις 19 Ιουνίου 1961 στο Μάνε Μπαντζιάνγκ της Επαρχίας Μποζπούρ του Νεπάλ. Η ενασχόλησή της με την πολιτική άρχισε από νεαρή ηλικία.
Εξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 1994 και του 1999, ωστόσο δεν εξελέγη στις εκλογές του 2008. Διετέλεσε υπουργός Άμυνας στην κυβέρνηση του Μαντχάβ Κουμάρ Νεπάλ, ενώ επανεξελέγη στις εκλογές του 2013.
Πολιτική σταδιοδρομία
Η Μπαντάρι έγινε μέλος του Συνδέσμου Νεολαίας του Κομμουνιστικού Κόμματος Νεπάλ (Ενοποιημένο Μαρξιστικό-Λενινιστικό) το 1978, ενώ ήταν υπεύθυνη της Επιτροπής Ανατολικής Ζώνης της Παν-Νεπαλικής Εθνικής Ένωσης Ελεύθερων Σπουδαστών. Επίσης, διετέλεσε επικεφαλής της πτέρυγας γυναικών της Γενικής Συνομοσπονδίας Νεπαλικών Συνδικάτων από το 1993 μέχρι το 1997, οπότε και εξελέγη μέλος της κεντρικής επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος Νεπάλ (Ενοποιημένο Μαρξιστικό-Λενινιστικό). Αργότερα, εξελέγη αντιπρόεδρος του κόμματος. Στις 13 Μαρτίου 2018 επανεξελέγη πρόεδρος του Νεπάλ από το Εθνικό Κοινοβούλιο λαμβάνοντας 39.275 ψήφους έναντι 11.730 για τον Κουμάρι Λαξμί Ράι.
Προσωπική ζωή
Η Μπίντια Ντεβί Μπαντάρι ήταν παντρεμένη με τον δημοφιλή κομμουνιστή ηγέτη Μαντάν Μπαντάρι, ο οποίος σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα στην Περιφέρεια Τσιτουάνγκ του Νεπάλ το 1993. Το ατύχημα θεωρείται ως δολοφονική ενέργεια, ωστόσο δεν έχουν διευκρινιστεί ακόμα τα αίτιά του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι του Νεπάλ
Gazprom
Η Gazprom (ρωσικά: Газпром, ) είναι μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες και έχει τα μεγαλύτερα αποθέματα φυσικού αερίου στον κόσμο. Η έδρα της εταιρείας βρίσκεται στη συνοικία Τσεργιομούσκι της Μόσχας, οδός Ναμέτκινα 16. Η εταιρεία έχει δύο εμπορικά σήματα κατατεθέντα, ένα με βάση το κυριλλικό αλφάβητο «Газпром» και ένα ακόμη με βάση το λατινικό αλφάβητο «Gazprom». Κύριες επιχειρηματικές δραστηριότητες της είναι η γεωλογική έρευνα, η παραγωγή, η μεταφορά, η αποθήκευση, η επεξεργασία και η πώληση φυσικού αερίου, υγροποιημένου φυσικού αερίου και πετρελαίου, καθώς και η παραγωγή και εμπορία θερμότητας και ηλεκτρικής ενέργειας.
Το μερίδιο της εταιρείας στα παγκόσμια και ρωσικά αποθέματα φυσικού αερίου αποτελούν το 18% και 72%, αντίστοιχα, και συμβάλλει στο 14% και 74% της παγκόσμιας και της ρωσικής παραγωγής φυσικού αερίου. Η εταιρεία εφαρμόζει ενεργά έργα μεγάλης κλίμακας με στόχο την αξιοποίηση των πόρων του φυσικού αερίου στη χερσόνησο Γιαμάλ, την Αρκτική, την Ανατολική Σιβηρία και την Άπω Ανατολή, καθώς και έργα για την εξερεύνηση και παραγωγή υδρογονανθράκων στο εξωτερικό. Η Gazprom είναι προμηθευτής αερίου Ρώσων και ξένων καταναλωτών. Η εταιρεία διαθέτει το μεγαλύτερο δίκτυο στον κόσμο για τη μεταφορά του φυσικού αερίου - ενοποιημένου συστήματος προμήθειας φυσικού αερίου της Ρωσίας με συνολικό μήκος άνω των 168000 χλμ. Η Gazprom πουλάει περισσότερο από το ήμισυ του παραγόμενου αερίου στους Ρώσους καταναλωτές και τις εξαγωγές φυσικού αερίου σε περισσότερες από 30 χώρες εντός και εκτός της πρώην Σοβιετικής Ένωσης.
Ιστορία
Η Gazprom (Газпром, газовая промышленность, γκάζοβαϊα προμίσλενοστ, βιομηχανία φυσικού αερίου) δημιουργήθηκε το 1989, όταν το Υπουργείο Βιομηχανίας Αερίου της Σοβιετικής Ένωσης, έγινε ανώνυμη εταιρεία, διατηρώντας όλα τα περιουσιακά της στοιχεία. Αργότερα η εταιρεία ιδιωτικοποιήθηκε μερικώς, αλλά επί του παρόντος η ρωσική κυβέρνηση κατέχει ένα μεγάλο μέρος του ελέγχου.
Συνέλευση των μετόχων
Η ανώτατη αρχή της «Gazprom» είναι η Γενική Συνέλευση των Μετόχων που πραγματοποιείται σε ετήσια βάση. Η Γενική Συνέλευση των Μετόχων συγκαλεί επίσης σε έκτακτες συνεδριάσεις. Κάθε μέτοχος δικαιούται να μετέχει στη συνεδρίαση αυτοπροσώπως ή δι' αντιπροσώπου. Η αρμοδιότητα της Γενικής Συνέλευσης των Μετόχων είναι η εισαγωγή αλλαγών στο Καταστατικό της Εταιρίας, την έγκριση της ετήσιας έκθεσης και της έκθεσης του ελεγκτή, διανομή κερδών, την εκλογή του Διοικητικού Συμβουλίου και της Ελεγκτικής Επιτροπής, αποφασίζει για το μετασχηματισμό ή διάλυση της εταιρείας καθώς και την αύξηση ή μείωση στα ίδια κεφάλαια.
Διοικητικό Συμβούλιο
μικρογραφία|Τα κεντρικά γραφεία της Gazprom στη Μόσχα
Το Διοικητικό Συμβούλιο ασκεί τη γενική διαχείριση της Εταιρείας, εκτός από τα θέματα που εμπίπτουν στην αρμοδιότητα της Γενικής Συνέλευσης των Μετόχων. Τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου εκλέγονται από τη Γενική Συνέλευση των Μετόχων για την περίοδο μέχρι την επόμενη Ετήσια Γενική Συνέλευση. Ανάμεσα στα πολλά καθήκοντα, το Διοικητικό Συμβούλιο καθορίζει τους τομείς προτεραιότητας της Εταιρείας, εγκρίνει τον ετήσιο προϋπολογισμό του προγράμματος και των επενδύσεων, αποφασίζει για τη σύγκληση της Γενικής Συνέλευσης των Μετόχων και του σχηματισμού της εκτελεστικής της Gazprom, και την συνιστώμενη τιμή του μερίσματος μετοχής.
Εκτελεστικές αρχές
Ο Πρόεδρος της Επιτροπής Διαχείρισης (μοναδικό εκτελεστικό όργανο) και της Επιτροπής Διαχείρισης (συλλογικό εκτελεστικό όργανο) διαχειρίζονται τις εργασίες της Gazprom. Εξασφαλίζουν ότι οι αποφάσεις που λαμβάνονται από τη Γενική Συνέλευση των Μετόχων και του Διοικητικού Συμβουλίου και είναι υπόλογοι έναντι αυτών. Ο πρόεδρος και τα μέλη της Επιτροπής Διαχείρισης πρέπει να εκλέγονται από το Διοικητικό Συμβούλιο για περίοδο πέντε ετών. Ειδικότερα, η Επιτροπή Διαχείρισης συντάσσει τον ετήσιο προϋπολογισμό, επενδυτικά προγράμματα, μακροπρόθεσμα και βραχυπρόθεσμα σχέδια, συντάσσει εκθέσεις, οργανώνει τη ροή του αερίου και επιβλέπει τις εργασίες του ενοποιημένου συστήματος των προμηθειών φυσικού αερίου προς τη Ρωσία.
Στα κεντρικά γραφεία της Gazprom, Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου είναι ο Αλεξέι Μίλερ. Πρώην διευθυντικό στέλεχος της «Gazprom» είναι ο σημερινός πρωθυπουργός της Ρωσίας Ντμίτρι Μεντβέντεφ.
Στρατηγική αποθήκευσης
Από το 2005, η Gazprom γεμίζει συνεχώς τον ετήσιο όγκο της παραγωγής της και συσσωρεύει τα αποθεματικά της μέσω γεωλογικών μελετών. Ταχείες δραστηριότητες εξερεύνησης της εταιρείας έχουν ως στόχο την ανάπτυξη του ορυκτού και τη βάση της πρώτης ύλης στις κύριες περιοχές παραγωγής του φυσικού αερίου, διαμορφώνοντάς το στη Yamal, την υφαλοκρηπίδα, στην ανατολική Σιβηρία και την Άπω Ανατολή.
thumb|Βυτιοφόρο όχημα στο αεροδρόμιο του Τομσκ
Η Gazprom διενήργησε επίσης γεωλογικές μελέτες στην Κεντρική και τη Νοτιοανατολική Ασία, την Αφρική και τη Λατινική Αμερική. Μετά τη στρατηγική της παγκόσμιας παρουσίας στην παγκόσμια αγορά πετρελαίου και φυσικού αερίου, η εταιρεία στοχεύει να συμμετάσχει στην έρευνα, εξόρυξη, μεταφορά υδρογονανθράκων, τα σχέδια μάρκετινγκ σε τρίτες χώρες, μέσω διαγωνισμών, προσφορών και συμβάσεων ανταλλαγής περιουσιακών στοιχείων.
Στρατηγική παραγωγής πετρελαίου και φυσικού αερίου
Μέχρι το 2020, η Gazprom σχεδιάζει να παράγει μεταξύ 640 και 660 δις M³ ετησίως, υπό την προϋπόθεση ότι υπάρχει ζήτηση διαλύτη για το φυσικό αέριο στην εγχώρια αγορά και ευνοϊκών εξωτερικών συνθηκών. Περισσότερο από το 70% των συνολικών ρωσικών αποθεμάτων, θα παραμείνουν στην επίκεντρο περιοχή παραγωγής φυσικού αερίου της χώρας μέσα σε ένα ορισμένο χρονικό διάστημα, ενώ η χερσόνησος Γιαμάλ και οι ρωσικές βόρειες θάλασσες θα είναι για ανάπτυξη μακροπρόθεσμων στόχων.
Για την Ανατολική Σιβηρία και την Άπω Ανατολή έχουν επίσης προγραμματιστεί να γίνουν μακροπρόθεσμα βασικοί τομείς για την παραγωγή φυσικού αερίου. Αυτό θα δημιουργήσει κέντρα για την εξόρυξη φυσικού αερίου στο έδαφος του Κρασνογιάρσκ, περιοχή Ιρκούτσκ, στη Δημοκρατία της Σακά (Γιακουτία), περιοχή Σαχαλίνη και το έδαφος της Καμτσάτκα. Επιπλέον, το πρόγραμμα του Ανατολικού αερίου προβλέπει ότι οι εγκαταστάσεις για την επεξεργασία του φυσικού αερίου, συμπεριλαμβανομένων του φυτού ήλιο και υγροποιημένου φυσικού αερίου, θα αναπτυχθούν από κοινού με κέντρα παραγωγής για το φυσικό αέριο και την κατασκευή ενός ενιαίου συστήματος μεταφοράς.
Ανάπτυξη στρατηγικής επιχειρήσεων πετρελαίου
Η ανάπτυξη στρατηγικής επιχειρήσεων πετρελαίου προβλέπει ότι η ετήσια παραγωγή θα φτάσει το 100 εκατ. τόνων ισοδυνάμου πετρελαίου και η ικανότητα διύλισης θα ανέλθει σε 70 εκατ. τόνους έως το 2020. Το επίπεδο της παραγωγής το 2020 θα επιτευχθεί μέσω της σταδιακής ενσωμάτωσης όλων των εξεταζόμενων περιοχών της Gazprom Neft (συμπεριλαμβανομένου 50% των μετοχών της εταιρείας Σλαβνέφτ και Τομσκνέφτ) στην παραγωγική διαδικασία, της επέκτασης της βάσης των πόρων μέσα από την ανάθεση στους τομείς του πετρελαίου σε άλλες εταιρείες του ομίλου της Gazprom, καθώς και μέσω της απόκτησης των νέων αδειών. Η Gazprom Neft έχει δεσμευτεί να επεκτείνει εντατικά την παρουσία της στο εξωτερικό σε τομείς όπως η παραγωγή και διύλιση για να αυξήσει το μερίδιο των ξένων παραγωγικών δραστηριοτήτων στο χαρτοφυλάκιό της σε 10% μέχρι το 2020.
Εξαγωγή
Η Gazprom κάνει προμήθειες φυσικού αερίου σε 25 ευρωπαϊκές χώρες, με εξαίρεση την Ισπανία και την Πορτογαλία. Η πλειοψηφία του ρωσικού φυσικού αερίου που πωλείται στην Ευρώπη είναι από μακροχρόνιες συμβάσεις με διάρκεια ισχύος μεταξύ 20 και 25 χρόνων, αν και πρόσφατα η θυγατρική εταιρεία "Газпром Маркетинг енд Трейдинг" (Gazprom Marketing and Trading) είναι όλο και πιο ενεργή στις ανοικτές πωλήσεις της.
Από το τέλος του 2004, η Gazprom είναι ο μοναδικός προμηθευτής φυσικού αερίου στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, την Εσθονία, τη Φινλανδία, την ΠΓΔΜ, τη Λετονία, τη Λιθουανία, τη Μολδαβία, τη Σερβία και τη Σλοβακία. Ταυτόχρονα, η εταιρεία προμηθεύει το 97% του φυσικού αερίου της Βουλγαρίας, το 89% της Ουγγαρίας, το 86% της Πολωνίας, σχεδόν τα τρία τέταρτα του φυσικού αερίου της Τσεχικής Δημοκρατίας, το 67% της Τουρκίας, το 65% της Αυστρίας, το 40% της Ρουμανίας, το 36% της Γερμανίας, το 27% της Ιταλίας και το 25% της Γαλλίας. Περίπου το 25% του φυσικού αερίου που αγοράζει η ΕΕ από την "Gazprom".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Ρωσίας Κατηγορία:Ρωσικά εμπορικά σήματα Κατηγορία:Εταιρίες φυσικού αερίου
L'Amour est bleu
Το L' Amour est bleu είναι ένα τραγούδι του οποίου τη μελωδία συνέθεσε ο Αντρέ Ποπ (André Popp) σε στίχους του Πιέρ Κουρ (Pierre Cour) το 1967. Τραγουδήθηκε στα γαλλικά από τη Βίκυ Λέανδρος που εκπροσώπησε το Λουξεμβούργο στο Φεστιβάλ του Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision το 1967 καταλαμβάνοντας την 4η θέση. Έκτοτε έχει καταγραφεί από πολλούς μουσικούς σε διαφορετικές γλώσσες· είναι ιδιαίτερα σημαντική η έκδοση του Πωλ Μωριά (Paul Mauriat).
Ramones
Οι Ramones είναι αμερικάνικο punk rock μουσικό συγκρότημα. Το συγκρότημα δημιουργήθηκε στο Κουίνς της Νέα Υόρκης το 1974. Αποτελούνταν από τους Τζόι, Johnny,Ντι Ντι, Tommy. Υιοθέτησαν το ψευδώνυμο Ramones ως επίθετο όλοι τους. Ήταν μια ιδέα του Dee Dee, παρόλο που δεν έχουν καμία συγγένεια μεταξύ τους. Το επίθετο Ramone ήταν εμπνευσμένο από το παρατσούκλι του Πωλ ΜακΚάρτνεϋ, "Paul Ramon", που χρησιμοποιούσε στα πρώτα χρόνια των Beatles.
Τα 22 χρόνια που ήταν ενεργοί έδωσαν συνολικά 2.263 συναυλίες. Η τελευταία συναυλία δόθηκε στο Palace του Χόλιγουντ στην Καλιφόρνια στις 6 Αυγούστου 1996. Στα επόμενα χρόνια ο Joey Ramone απεβίωσε από καρκίνο, όπως και ο Johnny, ενώ είχε μεσολαβήσει ο θάνατος από ναρκωτικά του Dee Dee. Το καλοκαίρι του 2014 ο αρχικός ντράμερ του γκρουπ Tommy έφυγε σε ηλικία 65 ετών από καρκίνο.
Στις 18 Μαρτίου του 2002, οι Ramones συμπεριελήφθησαν στο Rock N Roll Hall Of Fame. To 2011 απέσπασαν το βραβείο Grammy Lifetime Achievment Award για την συνολική τους προσφορά στον χώρο της μουσικής.
Τα πρώτα χρόνια: 1974–1976
Η αρχική τετράδα των μελών ζούσε στην γειτονιά Forest Hills στο Κουίνς της Νέας Υόρκης. Ο μικρότερος αδελφός του Joey, ο Mickey Leigh, έκανε παρέα με τον Johnny Ramone.
Ο Johnny είχε ήδη συνεργαστεί με τον Tommy σε μια μπάντα. Επίσης ο Johnny έκανε παρέα με τον Dee Dee. Οι δύο τελευταίοι αποφάσισαν να ξεκινήσουν μαζί μια μπάντα. Στο μεταξύ ο Mickey είχε φέρει σε επαφή τον Joey με τον Johnny. Παρά τις όποιες διαφορές τους χρειαζόταν έναν ντράμερ και αυτός σε αυτή την φάση δε μπορούσε να ήταν άλλος από τον Joey. Ο Tommy ανέλαβε καθήκοντα μάνατζερ έχοντας ήδη εμπειρία από την ζωή στο στούντιο λόγω της συνεργασίας του στο Band of Gypsys ως μηχανικός ήχου στον Τζίμι Χέντριξ.
Γρήγορα διαπίστωσαν πως ο Dee Dee δεν τα κατάφερνε στα φωνητικά και ο Joey είχε και αυτός ένα πρόβλημα με τα ντραμς. Έτσι προσωρινά ο Τοmmy ανέλαβε τα ντραμς και δοκίμασαν τον Joey στα φωνητικά. Το σχήμα αυτό τους άρεσε και το διατήρησαν. Βέβαια ο Tommy παρέμενε ο manager του συγκροτήματος και μετέπειτα παραγωγός.
Σύντομα μετακόμισαν στο σπίτι του Arturo Vega, που έμελλε να γίνει ο υπεύθυνος για το καλλιτεχνικό τμήμα και να αναλάβει και τεχνικός στα φώτα στις συναυλίες. Εκεί ξεκίνησαν να γράφουν τραγούδια και να εξασκούν τις ικανότητές τους στα μουσικά όργανα.
Η πρώτη τους συναυλία έγινε στο Performance Studio στις 30 Μαρτίου 1974. Σύντομα το CBGB club, που ήδη είχε αρχίσει να φτιάχνει όνομα στην underground κοινότητα, θα τους υποδεχόταν στις 16 Αυγούστου. Το κοινό παρέμενε μικρο για την ώρα, καθώς οι Ramones προσπαθούσαν να δημιουργήσουν τον μοναδικό τους ήχο, αλλά δεν άργησαν να τραβήξουν την προσοχή τόσο του Legs McNeil (συνιδρυτή του Punk magazine) όσο και της Linda Stein, συζύγου του Seymour Stein της Sire Records, που μετά από δική της επιμονή υπέγραψαν συμβόλαιο και συμφώνησαν να ηχογραφήσουν κάποια demo. Αργότερα η Linda μαζί με τον Danny Fields θα έπαιζαν τον ρόλο του manager για το συγκρότημα.
Στεφάν Νταρμπιόν
Ο Στεφάν Νταρμπιόν, γεννημένος στις 22 Μαρτίου 1984 στη πόλη Belley της Γαλλίας, είναι ποδοσφαιριστής. Αγωνίζεται ως Μεσοεπιθετικός. Ξεκίνησε την καριέρα του από τα τμήματα υποδομής της Μονπελιέ Έπειτα από παρουσία πέντε ετών πήγε στην Αζαξιό, στην οποία παρέμεινε για δύο χρόνια (2007-2009). Επόμενος σταθμός ήταν η Ναντ όπου σε 2 χρόνια (2009-2011) είχε 58 συμμετοχές και 7 γκολ. Τον Αύγουστο του 2011 πήγε στον Ολυμπιακός Βόλου όπου αγωνίστηκε σε 4 αγώνες (όλες στο Europa League) αλλά μετά τον υποβιβασμό της ομάδας μέσα σε λίγους μήνες από την Επιτροπή Επαγγελματικού Αθλητισμού (ΕΕΑ) μετακόμισε τον Οκτώβριο στην Skoda Ξάνθη.
Πηγές-Συνδέσεις
http://www.skodaxanthifc.gr/?q=node/1770
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μονπελιέ ΕΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Αζαξιό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ναντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Βόλου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Ξάνθη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΕΣ Τρουά ΑΚ
Πρόεδρος της Σλοβενίας
Ο θεσμός του Προέδρου της Δημοκρατίας της Σλοβενίας (σλοβεν. Predsednik Republike Slovenije) δημιουργήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου του 1991, όταν το Κοινοβούλιο της Σλοβενίας ψήφισε το νέο Σύνταγμα της χώρας, ως αποτέλεσμα της ανεξαρτητοποίησής της από την Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας.
Καθώς το Σλοβενικό Σύνταγμα δίνει στον Πρόεδρο περιορισμένες εξουσίες, το αξίωμα είναι ως επί το πλείστον συμβολικό. Μεταξύ άλλων, ο Πρόεδρος είναι Αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων. Η έδρα του Προέδρου είναι το Προεδρικό Μέγαρο στη Λιουμπλιάνα. Ο Πρόεδρος της Σλοβενίας εκλέγεται με άμεση καθολική ψηφοφορία κάθε πέντε χρόνια. Κάθε Σλοβένος πολίτης μπορεί να θέσει υποψηφιότητα για τον θεσμό, αλλά μπορεί να εκλεγεί μόνο μέχρι δύο θητείες.
Ρενέ Κλαιρ
Ο Ρενέ Κλαιρ (Γαλλικά: René Clair), καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Ρενέ-Λυσιέν Σομέτ (René-Lucien Chomette1898-1981), ήταν Γάλλος σκηνοθέτης, σεναριογράφος, συγγραφέας και ηθοποιός.
Ο Ρενέ Κλαιρ αναγνωρίστηκε από τη δεκαετία του 1920 ως σκηνοθέτης ταινιών του βωβού κινηματογράφου που ξεχώρισαν για το χιούμορ και τη φαντασία τους. Συνέχισε δημιουργώντας μερικές από τις πιο καινοτόμες πρώιμες ηχητικές ταινίες στη Γαλλία. Εργάστηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο και τις ΗΠΑ για περισσότερο από μια δεκαετία. Επιστρέφοντας στη Γαλλία μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, συνέχισε να γυρίζει ταινίες που χαρακτηρίζονταν από κομψότητα και εξυπνάδα, παρουσιάζοντας συχνά μια νοσταλγική άποψη της γαλλικής ζωής των περασμένων χρόνων. Στις πιο σημαντικές ταινίες του περιλαμβάνονται Το ψάθινο ιταλικό καπέλο (Un Chapeau de paille d'Italie,1927), Κάτω από τις στέγες του Παρισιού (1930), Το εκατομμύριο (Le Million, 1931), Ζήτω η ελευθερία! (À Nous la Liberté, 1932), Παντρεύτηκα μια μάγισσα (I Married a Witch,1942) και Δέκα μικροί νέγροι (And There Were None,1945).
Το 1960 εξελέγη μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας.
Εργοβιογραφία
Ο Ρενέ Κλαιρ γεννήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 1898 στο Παρίσι. Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, υπηρέτησε στον γαλλικό στρατό ως οδηγός ασθενοφόρου και στη συνέχεια εργάστηκε ως δημοσιογράφος, κριτικός και στιχουργός πριν ασχοληθεί με τον κινηματογράφο αρχικά ως ηθοποιός το 1920, οπότε και υιοθέτησε το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Κλαιρ. Παράλληλα έγραφε κριτική ταινιών και εργάστηκε ως βοηθός σκηνοθέτη. Το 1923 έγραψε και σκηνοθέτησε την πρώτη του ταινία, Το Παρίσι που κοιμάται-Η αόρατη ακτίνα (Paris qui dort, 1923), φανταστική ιστορία ενός επιστήμονα που εφευρίσκει μια μυστηριώδη ακτίνα, που αποκοιμίζει τους Παριζιάνους. Στην επόμενη ταινία του, Το διάλειμμα (Entr'acte,1924), η οποία δημιουργήθηκε σαν ιντερμέτζο ανάμεσα στις δύο πράξεις μιας παράστασης μπαλέτου του συνθέτη Ερίκ Σατί, εμφανίζονταν μερικοί από τους πιο καινοτόμους καλλιτέχνες της εποχής, μεταξύ των οποίων ο Σατί και οι ντανταϊστές καλλιτέχνες Μαρσέλ Ντυσάν, Φράνσις Πικαμπιά και Μαν Ραίη. Αυτές οι δύο ταινίες καθιέρωσαν τον Ρενέ Κλαιρ ως ηγέτη της πρωτοπορίας. Ο Ρώσος συγγραφέας Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι έγραψε ένα σενάριο ειδικά γι 'αυτόν, αλλά δεν γυρίστηκε ποτέ σε ταινία.
Στη συνέχεια, οι ταινίες του, όπως το Το ψάθινο ιταλικό καπέλο (Un Chapeau de paille d'Italie,1927), βασισμένο στη φάρσα του Εζέν Λαμπίς, συνδύασαν τον μοντερνισμό με την παράδοση με έναν πρωτότυπο τρόπο. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου δημοσίευσε επίσης ένα μυθιστόρημα, το Άνταμς (Adams,1926).
Η έλευση του ήχου στις κινηματογραφικές ταινίες στα τέλη της δεκαετίας του 1920, αρχικά απογοήτευσε τον Ρενέ Κλαιρ που πίστευε ότι ο ήχος θα καταστρέψει την τέχνη των ταινιών, σύντομα όμως τον αναγνώρισε και τον χρησιμοποίησε. Οι ταινίες του Κάτω από τις στέγες του Παρισιού (1930), Το εκατομμύριο (Le Million,1931) και Ζήτω η ελευθερία! (À Nous la Liberté,1932) αποτέλεσαν φόρο τιμής στην τέχνη του βωβού κινηματογράφου και το μανιφέστο ενός νέου κινηματογράφου. Ο Κλαιρ δημιούργησε κωμικές καταστάσεις χρησιμοποιώντας είτε εικόνες είτε ήχους ανεξάρτητα και η χρήση της μουσικής για να προωθήσει την αφήγηση εισήγαγε μια νέα μορφή στο κινηματογραφικό μιούζικαλ. Η πολιτική σάτιρα αυτών των ταινιών και ιδιαίτερα της επόμενης ταινίας Ο τελευταίος δισεκατομμυριούχος (Le Dernier Milliardaire,1934), στην οποία εξέφρασε την αντίθεσή του στον ολοκληρωτισμό και που απαγορεύτηκε στη Γερμανία και άλλες χώρες, είχε ως αποτέλεσμα πολιτικές και οικονομικές δυσκολίες για τον σκηνοθέτη. Πήγε στην Αγγλία και γύρισε το Φάντασμα ταξιδεύει (The Ghost Goes West), συνδυάζοντας το αγγλικό χιούμορ με τον γαλλικό οίστρο, η ταινία είχε διεθνή αναγνώριση. Επέστρεψε στη Γαλλία, αλλά σύντομα έφυγε ξανά, το 1940, όταν οι Γερμανοί κατέλαβαν τη χώρα στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Πέρασε τα χρόνια του πολέμου στο Χόλυγουντ, όπου γύρισε τη Φλόγα της Νέας Ορλεάνης (1940), η οποία όμως ήταν αποτυχία. Συνέχισε με επιτυχημένες ταινίες, το Παντρεύτηκα μια μάγισσα (1942), το Συνέβη αύριο (1944) και το Δέκα μικροί νέγροι (And There Were None,1945), μια διασκευή του αστυνομικού μυθιστορήματος της Αγκάθα Κρίστι.
Μετά τον πόλεμο, επέστρεψε στη Γαλλία, όπου έκανε το Η σιωπή είναι χρυσός (Le Silence est d’or 1947), μια ανάπλαση του παρισινού παρελθόντος και της νιότης του. Αν και οι επόμενες ταινίες του Κλαιρ, όπως Η ομορφιά του διαβόλου (La Beauté du diable,1949), στην οποία παρουσίαζε το θέμα του Φάουστ, και Τα μεγάλα γυμνάσια (Les Grandes Maneuvers,1955) ήταν αξιόλογες, δεν έφθαναν στο ύψος των προηγούμενων γαλλικών ταινιών του. Στις δύο αυτές ταινίες όπως και στην ενδιάμεση Οι ωραίες της νύχτας (Les Belles de nuit, 1952), πρωταγωνίστησε ο ηθοποιός Ζεράρ Φιλίπ. Το 1957 γύρισε τις Πύλες του Παρισιού (Porte des Lilas), μια σκοτεινή ταινία, γυρισμένη για άλλη μια φορά σε μια γραφική συνοικία του Παρισιού, για την οποία ο τραγουδιστής Ζωρζ Μπρασένς πείστηκε να δώσει την πρώτη και μοναδική του κινηματογραφική παράσταση. Το 1965 γύρισε την τελευταία ταινία του Ερωτικές γιορτές (Les Fêtes galantes).
Το 1960 εξελέγη μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας, επίσημη αναγνώριση της προσφοράς του στον γαλλικό κινηματογράφο.
Πέθανε στις 15 Μαρτίου 1981 στο Νεϊγί-συρ-Σεν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες Κατηγορία:Σκηνοθέτες βωβών ταινιών Κατηγορία:Γάλλοι ακαδημαϊκοί Κατηγορία:Γάλλοι άνδρες ηθοποιοί βωβών ταινιών
Συμεών Κουπελόγλου
Ο Συμεών (Σίμος) Κουπελόγλου (Θεσσαλονίκη, 1986) είναι Έλληνας επιχειρηματίας και πολιτικός, βουλευτής Α΄ Θεσσαλονίκης με την Ελληνική Λύση από τον Μάιο του 2023. Στις εκλογές του Ιουνίου του 2023, επανεξελέγη στην ίδια θέση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ελληνική Λύση
Θάνατοι το 1901
Δεκέμβριος
Κατηγορία:1901
LTE
3GPP Long Term Evolution, ή απλώς LTE ονομάζεται η τεχνολογία αιχμής που χρησιμοποιείται για την ασύρματη επικοινωνία και δικτύωση των κινητών συσκευών, με υψηλές ταχύτητες. Βασίζεται στα προϋπάρχοντα δίκτυα GSM/EDGE και UMTS/HSPA, αυξάνοντας τη χωρητικότητα και τη ταχύτητα του δικτύου χρησιμοποιώντας νέες τεχνικές διαμόρφωσης. Το πρότυπο αυτό αναπτύσσεται από τον οργανισμό 3GPP.
Το πρώτο δημόσιο δίκτυο LTE που εγκαταστάθηκε στο κόσμο, ήταν στο Όσλο και τη Στοκχόλμη από την εταιρεία TeliaSonera στις 14 Δεκεμβρίου 2009. Το LTE αποτελεί τη φυσική εξέλιξη των δικτύων GSM/UMTS, αλλά ακόμα και πάροχοι δικτύων CDMA (όπως η Verizon στη Β. Αμερική και η au by KDDI στην Ιαπωνία) έχουν υιοθετήσει το LTE. Έτσι, οι δημιουργοί του LTE φιλοδοξούν να αποτελέσει το πρώτο πραγματικά παγκόσμιο πρότυπο κινητής τηλεφωνίας.
Παρ’ όλο που αναφέρεται ως σύστημα 4ης γενιάς κινητής τηλεφωνίας (4G) αυτό δεν ισχύει καθώς δεν ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις που έχει ορίσει ο διεθνής οργανισμός ITU-R. Γι’ αυτό το λόγο, το LTE αναβαθμίστηκε σε LTE Advanced για να πληρoί τις προϋποθέσεις έτσι ώστε να θεωρείται σύστημα 4G.
Επισκόπηση
Το LTE αποτελεί πρότυπο για την ασύρματη επικοινωνία και εξέλιξη του GSM/UMTS. Ο στόχος του LTE είναι να αυξήσει τη χωρητικότητα και τη ταχύτητα των υφιστάμενων δικτύων με τη χρησιμοποίηση καινοτόμων τεχνικών ψηφιακής επεξεργασίας και διαμόρφωσης σήματος. Λειτουργεί σε διαφορετικό εύρος ζώνης συχνοτήτων καθώς η διεπαφή του δεν είναι συμβατή με τα υφιστάμενα δίκτυα 2ης και 3ης γενιάς.
Το LTE προτάθηκε για πρώτη φορά στην Ιαπωνία το 2004. Το πρότυπο οριστικοποιήθηκε το 2008 και τα πρώτο δίκτυα στο κόσμο που εγκαταστάθηκαν για δημόσια χρήση, ήταν στο Όσλο και τη Στοκχόλμη από την εταιρεία TeliaSonera, τον Δεκέμβρη του 2009. Τα πρώτα εμπορικώς διαθέσιμα LTE smartphone που κυκλοφόρησαν ήταν τα Samsung Galaxy Indulge (από τη MetroPCS) και HTC Thunderbolt για την αγορά της Β. Αμερικής. Αρχικώς, οι διαχειριστές των δικτύων CDMA είχαν σχεδιάσει να αναβαθμίσουν τα συστήματά τους σε μια ανταγωνιστική τεχνολογία ονόματι UMB, ωστόσο όλες οι μεγάλες εταιρείες κινητής τηλεφωνίας αποφάσισαν να συνεχίσουν με το LTE. Η εξέλιξη του LTE είναι το LTE Advanced, το οποίο προτυποποιήθηκε το Μάρτιο του 2011. Οι αναβαθμισμένες υπηρεσίες του LTE Advanced αναμένεται να διατεθούν το 2013.
Το πρότυπο του LTE είναι σχεδιασμένο ώστε να παρέχει ρυθμούς μεταφοράς δεδομένων στη καθοδική ζεύξη (downlink) της τάξης των 300 Mbps και στην ανοδική (uplink) μέχρι και 75 Mbps. Το εύρος ζώνης του φέροντος σήματος είναι μεταβλητό, κυμαινόμενο από τα 1.4 έως τα 20 ΜΗz και υποστηρίζονται τόσο η διπλεξία διαίρεσης συχνότητας (FDD) όσο και η διπλεξία διαίρεσης χρόνου (ΤDD). Η αρχιτεκτονική του δικτύου βασίζεται σε μια απλοποιημένη μορφή αρχιτεκτονικής IP, το Evolved Packet Core (EPC), το οποίο σχεδιάστηκε για να αντικαταστήσει το GPRS Core Network και υποστηρίζει την απρόσκοπτη μετάδοση τόσο δεδομένων όσο και φωνής ακόμα και σε δίκτυα με παλαιότερη τεχνολογία δικτύου (GSM, UMTS, CDMA2000). Η απλούστερη αρχιτεκτονική αποσκοπεί σε χαμηλότερα λειτουργικά έξοδα.
Τηλεφωνικές Κλήσεις
Το πρότυπο του LTE υποστηρίζει μεταγωγή πακέτων, αφού η δομή του βασίζεται στην αρχιτεκτονική δικτύου IP. Οι τηλεφωνικές κλήσεις που πραγματοποιούνται στα δίκτυα GSM, UMTS και CDMA2000 αποτελούν μεταγωγή κυκλώματος. Έτσι οι πάροχοι θα πρέπει να επαναπροσδιορίσουν τη λειτουργία του δικτύου κατά τη πραγματοποίηση τηλεφωνικών κλήσεων. Πάνω σε αυτό το θέμα αναπτύχθηκαν τρεις εναλλακτικές επιλογές. Αρχικώς, οι μεγάλοι χρηματοδότες του εγχειρήματος του LTE, προώθησαν το VoLTE (Voice over LTE). Ωστόσο, η έλλειψη στην υποστήριξη εφαρμογών τόσο στις τερματικές συσκευές όσο και στις συσκευές του πυρήνα του δικτύου οδήγησαν ορισμένους πάροχους στη προώθηση του VoLGA (Voice over LTE Generic Access) ως μια ενδιάμεση λύση. Η ιδέα ήταν να χρησιμοποιηθούν οι ίδιες αρχές στις οποίες βασίστηκε το GAN (Generi Access Network), το οποίο καθορίζει τα πρωτόκολλα μέσω των οποίων ένα κινητό τηλέφωνο μπορεί να πραγματοποιεί τηλεφωνικές κλήσεις χρησιμοποιώντας μια ιδιωτική σύνδεση στο Διαδίκτυο, συνήθως μέσω ενός ασύρματου τοπικού δικτύου. Όμως το VoLGA δεν έτυχε μεγάλης αναγνώρισης, καθώς το VoLTE υποσχόταν μεγαλύτερη ευελιξία υπηρεσιών παρ’ όλο το κόστος αναβάθμισης ολόκληρων των υποδομών του δικτύου. Παρ’ όλο που η βιομηχανία του LTE φαινομενικά έχει καταλήξει στo VoLTE για μελλοντική υλοποίηση, η ανάγκη για την άμεση και ομαλή πραγματοποίηση τηλεφωνικών κλήσεων, οδήγησε τους παρόχους LΤΕ στην εισαγωγή του CSFB (Circuit Switched FallBack) ως μια προσωρινή λύση. Με αυτό το μηχανισμό, οι συσκευές LTE θα διεκπεραιώνουν τη κλήση μέσω των δικτύων 2G ή 3G για όσο διαρκεί η κλήση.
Συχνότητες Λειτουργίας
Το LTE μπορεί να λειτουργήσει σε διάφορες συχνότητες. Στη Βόρεια Αμερική, σχεδιάζονται να χρησιμοποιηθούν οι συχνότητες των 700MHz και 1.7GHz. Στην Ευρώπη οι συχνότητες των 800ΜΗz, 1.8 και 2.6 GHz, στην Ασία οι 1.8 και 2.6 GHz και στην Αυστραλία οι συχνότητες στα 2.6 GHz. Ως εκ τούτου, οι τηλεφωνικές συσκευές σε μια χώρα μπορεί να μη λειτουργούν σε μια άλλη. Για την πραγματοποίηση παγκόσμιας περιαγωγής είναι αναγκαία μια τηλεφωνική συσκευή που να μπορεί να συντονιστεί σε πολλαπλές μπάντες συχνοτήτων.
Αναλυτικές τεχνικές λεπτομέρειες
Κατηγορία:Δίκτυα υπολογιστών
Τόμας Μπωφόρ, δούκας του Έξετερ
Ο Τόμας Μπωφόρ, 1ος δούκας του Έξετερ (Thomas Beaufort, Ιανουάριος 1377 - 31 Δεκεμβρίου 1426) από τον Οίκο του Λάνκαστερ ήταν Άγγλος πολέμαρχος στη διάρκεια του εκατονταετούς πολέμου και 1ος Δούκας του Έξετερ.
Βιογραφία
Ήταν τρίτος και μικρότερος γιος του Ιωάννη της Γάνδης από την τελευταία σύζυγό του και πρώην ερωμένη του Αικατερίνη Σουίνφορντ. Οι γονείς του προχώρησαν σε γάμο με στόχο να νομιμοποιήσουν τα παιδιά τους: ο Τόμας νομιμοποιήθηκε με τα υπόλοιπα αδέλφια του δύο φορές (1390, 1397).
Νυμφεύτηκε τη Μάργκαρετ Νέβιλ, κόρη του σερ Τόμας Νέβιλ, με την οποία απέκτησε ένα παιδί, τον Ερρίκο Μπωφόρ, που απεβίωσε σε βρεφική ηλικία.
Βασιλεία Ερρίκου Δ΄
Μετά την άνοδο του ετεροθαλούς αδελφού του Ερρίκου Δ΄ της Αγγλίας έγινε μέλος του Τάγματος της Περικνημίδας και πήρε σημαντικές στρατιωτικές θέσεις: Κοντόσταυλος του Λάντλοοθ (1402), Στρατηγός του Βορρά (1403), καπετάνιος (διοικητής) του Καλαί (1407) και ισόβιος στρατηγός του Βορρά και της Δύσης (1408). Η πιο σημαντική στρατιωτική του δράση ήταν η εκστρατεία εναντίον της επανάστασης των βορείων (1405). Έγινε Καγκελάριος της Αγγλίας, όταν ο Ερρίκος Δ΄ βρισκόταν σε ταραχές με τον κλήρο (31 Ιανουαρίου 1410 - 5 Ιανουαρίου 1412)· στη συνέχεια επέστρεψε στα στρατιωτικά του καθήκοντα και έγινε κόμης του Ντόρσετ (1412).
Βασιλείου Ερρίκου Ε΄
Όταν ανέβηκε στον θρόνο ο Ερρίκος Ε΄ της Αγγλίας έγινε Υπολοχαγός της Ακουιτανίας (1413), Καπετάνιος του Χάρφλερ (1415), Υπολοχαγός της Νορμανδίας (1416) και ισόβια δούκας του Έξετερ (1416). Επέστρεψε στην Αγγλία (1417), όταν ο βασιλιάς βρισκόταν στη Νορμανδία, αλλά είχε προβλήματα με τους Σκώτους, επανήλθε στη Νορμανδία (1418) και πήρε μέρος με μεγάλη στρατιωτική δύναμη στις πολιορκίες του Εβρέ του Ιβρύ και της Ρουέν. Μετά την πτώση της Ρουέν (1419) έγινε Καπετάνιος της πόλης και κατέκτησε άλλες μικρότερες Νορμανδικές πόλεις, κατέλαβε το φρούριο του Σατώ-Γκαγιάρ ανάμεσα στη Ρουέν και το Παρίσι ύστερα από εξάμηνη πολιορκία (1419). Την ίδια εποχή ο Ερρίκος Ε΄ δημιούργησε Νορμανδικούς τίτλους για τους αριστοκράτες του: ο Τόμας Μπωφόρ έγινε κόμης του Αρκούρ (1418).
Ο Τόμας Μπωφόρ βοήθησε στις διαπραγματεύσεις για τη Συνθήκη του Τρουά, την επόμενη χρονιά συνελήφθη στη μάχη του Μποζώ, στην οποία σκοτώθηκε ο ανιψιός του Θωμάς του Κλάρενς. Ο Τόμας επέστρεψε στην Αγγλία με το τέλος του Ερρίκου Ε΄ (1422), επειδή το όνομά του συμμετείχε στη διαθήκη του βασιλιά, έγινε μέλος της Αντιβασιλείας και κηδεμόνας του Ερρίκου ΣΤ΄ της Αγγλίας, αν και πέρασε πολύ χρόνο στη Γαλλία.
Ο χαρακτήρας του δούκα του Έξετερ φαίνεται στο έργο τού Ουίλλιαμ Σαίξπηρ "Ερρίκος Ε΄". Απεβίωσε στις 31 Δεκεμβρίου 1426· η ημερομηνία τού τέλους του είναι ανάμεσα στις 27 Δεκεμβρίου 1426 και στις 1 Ιανουαρίου 1427.
Σύμβολα
Ο Τόμας Μπωφόρ, σαν εγγονός του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας, έφερε τον θυρεό του βασιλείου περιτριγυρισμένο με τμήματα γαλάζια και ερμίνας εναλλάξ.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος Μπωφόρ Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας Κατηγορία:Πρόσωπα του Εκατονταετούς Πολέμου Κατηγορία:Δούκες του Έξετερ
Ανθούσα Τρικάλων
Η Ανθούσα είναι οικισμός και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ασπροποτάμου, του δήμου Μετεώρων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Τρικάλων, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Καλαμπάκας του νομού Τρικάλων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.
Γεωγραφία
Η Ανθούσα είναι οικισμός στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού Τρικάλων. Βρίσκεται στην περιοχή των βλαχοχωρίων του Ασπροποτάμου, στις κλιτύς της κορυφής «Κέδρος» του όρους Λάκμος (Περιστέρι) και στις όχθες του ρέματος Λεπενίτσας, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 1.100. Απέχει 65 χλμ. περίπου Δ. της Καλαμπάκας και 89 χλμ. περίπου ΒΔ. των Τρικάλων (μέσω Καλαμπάκας). Η τοπική κοινότητα Ανθούσας είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 39,054 χμ² (2011). Από αυτή την έκταση, τα δάση καλύπτουν 19.300 στρέμματα, οι βοσκότοποι 17.400 στρέμματα, καλλιεργήσιμες εκτάσεις 100 στρέμματα, 300 στρέμματα αποτελούν τα νερά των ποταμών και των ρυακιών, 500 στρέμματα ανήκουν σε δρόμους-οικισμούς, ενώ 1.500 στρέμματα καλύπτουν άλλες εκτάσεις.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1883 ως Λεπενίτσα (Λιπινίτσα) και προσαρτήθηκε στον δήμο Λάκμωνος του νομού Τρικ(κ)άλων. Το 1912 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας και το 1928 μετονομάστηκε σε Ανθούσα. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ανθούσας και προσαρτήθηκε στον δήμο Ασπροποτάμου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ασπροποτάμου και προσαρτήθηκε στον δήμο Καλαμπάκας ο οποίος, το 2018, μετονομάστηκε σε δήμο Μετεώρων.
Γενικά στοιχεία
Το χωριό είναι σχεδόν ακατοίκητο τον χειμώνα (οι περισσότεροι κάτοικοι διαχειμάζουν στην περιοχή των Φαρσάλων) και αρχίζει να αποκτά πάλι ζωή από τα μέσα της άνοιξης. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την κτηνοτροφία, την υλοτομία στα εξαιρετικά πλούσια δάση της περιοχής και την μελισσοκομία. H Βλαχολεπενίτσα, όπως την αποκαλούν οι κάτοικοί της – λόγω του ότι μιλούν εκτός της ελληνικής, ως δεύτερη γλώσσα και τη Βλάχικη – γνώρισε περιόδους ακμής στα ύστερα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Κατά την παράδοση εδώ άκμαζε η τέχνη της χρυσοχοΐας αλλά και η κτηνοτροφία. Η Ανθούσα, με τα πολλα πετρόκτιστα σπίτια και εκκλησίες, τα καλντερίμια και τις παραδοσιακές βρύσες έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός.
Ιστορικά στοιχεία
Ο αγωνιστής του 1821 και πρωτοπαλίκαρο του Αθανάσιου Διάκου, Μήτρο Σίμος, καταγόταν από την Ανθούσα. Σήμερα ζουν απόγονοί του όπως επίσης και απόγονοι του Θεοδωράκη Γρίβα, που έδρασε μετεπαναστικά, τον 19ο αιώνα. Κατά την απογραφή του 1820, που διενεργήθηκε από τους Τούρκους με σκοπό την επιβολή φορολογίας στους κατοίκους της Ανθούσας, η Λεπενίτσα είχε 60 σπίτια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητα Ασπροποτάμου Τρικάλων
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Μετεώρων
Προσκύνημα
thumb|250px|Μουλμάνοι πιστοί κατά τη διάρκεια του [[Χατζ γύρω από την Κάαμπα, στη Μέκκα.]] Γενικά, με τον όρο προσκύνημα χαρακτηρίζεται η, με γονυκλισία ή επίκυψη, εκδήλωση σεβασμού, τιμής, λατρείας προς τον Θεό, Αγίους, ιερών λειψάνων κ.λπ., καθώς και η υπό υπηκόου εκδήλωση πίστης και υποταγής προς το Δεσπότη ή κυρίαρχο Ηγεμόνα.
Επίσης προσκύνημα ονομάζεται και η μετάβαση ή το ταξίδι που εκτελεί ένας πιστός σε ιερό της θρησκείας του τόπο όπου και κατ΄ επέκταση ονομάζεται ομοίως προσκύνημα και ο τόπος αυτός καθώς και όλα τα αντικείμενα τα επιδεχόμενα την προσκύνηση αυτή π.χ. εικόνες, ιερά λείψανα, τάφοι αγίων, χώροι μαρτυρίων κ.λπ.
Με τον όρο στο πληθυντικό "τα προσκυνήματα" κατά τις παλαιότερες κοινωνικές εκφράσεις αποδίδονταν επιπλέον με τη έννοια του χαιρετισμού υπό μορφή ευγενείας. π.χ. "τα προσκυνήματά μου στην κυρία μητέρας σας"΄, ή "προσκυνώ Δέσποτα" που λέγεται σήμερα από λαϊκό πιστό προς Αρχιερέα ως εκδήλωση τιμής και σεβασμού, προκειμένου να λάβει ευλογία ή που επαναλαμβάνει κατά την αποχώρηση.
Ιστορία του όρου
Από την αρχαιότητα επικράτησε σ΄ όλους σχεδόν τους λαούς της Γης η ιδέα πως η απόδοση της λατρείας προς το Θείον π.χ. δέηση, θυσία κ.λπ. είναι περισσότερο αποδεκτή από ορισμένο τόπο παρά απ΄ οπουδήποτε. Έτσι αναφαίνονται στην Αίγυπτο, Μεσοποταμία, Φοινίκη κ.α. τέτοιοι ιεροί τόποι όπου παρατηρούνταν αθρόα προσέλευση προσκυνητών κάθε χρόνο και μάλιστα σε ορισμένη χρονική περίοδο. Ένας τέτοιος τόπος αναδείχθηκε και η Ιερουσαλήμ.
Αλλά και πολύ πιο πρώιμα, στον ελλαδικό χώρο, που υπέστη τις φοβερές και τεράστιες γεωλογικές και κλιματολογικές αναστατώσεις όπου στην πρώιμη εκείνη παρατήρηση των κατοίκων η αναμέτρηση των ορεινών όγκων με το υγρό στοιχείο ερμηνεύτηκε ως γιγαντομαχία και τιτανομαχία η αναζήτηση και δημιουργία ιερών τόπων υπήρξε περισσότερο έντονη απ΄ οπουδήποτε αλλού. Έτσι ο Όλυμπος, η τελευταία ελπίδα σωτηρίας στο κατακλυσμό ήταν ο πρώτος ιερός χώρος που παρέμεναν οι φυσικές δυνάμεις (Θεοί). Στη συνέχεια με την αποχώρηση των υδάτων και την ηρεμία προσδιορίστηκαν νέοι ιεροί τόποι που συνδέθηκαν με αλληγορικές σημασίες στην πρώιμη αναζήτηση των αιτιών. Έτσι τόποι φοβεροί, ή παραδείσιοι ή τόποι που προσδιόριζαν εκείνη την παλιά αναμέτρηση αναδείχθηκαν ιεροί όπως η Δωδώνη, οι Δελφοί, η Ελευσίνα, το Σούνιο και γενικά κάθε κορυφή όρους που αντίκριζε τις πρώτες ακτίνες του Ήλιου Απόλλωνα. Αλλά και οι Ρωμαίοι είχαν τη συνήθεια να ταξιδεύουν κατά ομάδες για να προσκυνήσουν μακρινά ιερά. Και η συνήθεια αυτή υπάρχει μέχρι σήμερα σ΄ όλες τις θρησκείες του κόσμου. Έτσι οι Βουδιστές μεταβαίνουν στο Θιβέτ, οι Μουσουλμάνοι στη Μέκκα και τη Μεδίνα, οι Ινδουιστές στο Μπενάρες, κ.λπ. Οι Χριστιανοί διατήρησαν τη συνήθεια του προσκυνήματος και στους τάφους μαρτύρων από τον 4ο αιώνα, ενώ το παράδειγμα της συρροής προσκυνητών στους Αγίους Τόπους έδωσε η Αγία Ελένη μητέρα του Αυτοκράτορα Μ. Κωνσταντίνου που επισκέφθηκε την Παλαιστίνη το 327  που μερίμνησε στην ανεύρεση του Τιμίου Σταυρού.
Άλλα σημαντικά προσκυνήματα στη μεν Δύση είναι η Ρώμη, ο Άγιος Ιάκωβος της Κομποστέλλα στην Ισπανία, και η Λούρδη στη Γαλλία. Στη δε Ανατολή επίσης μεγάλα χριστιανικά προσκυνήματα είναι τα νησιά Τήνος και Πάτμος, με προεξέχουσα θέση το Άγιο Όρος και τα Μετέωρα, των οποίων και ακολουθούν πλείστες άλλες Ιερές Μονές και Εκκλησίες. Στη δε Μικρά Ασία η Έφεσος, όπου κατά μία παράδοση εκεί "εκοιμήθη" η Παναγία.
Τουρκοκρατία
Στην περίοδο της Τουρκοκρατίας στον Ελλαδικό χώρο το "προσκύνημα" πήρε τελείως διάφορη σημασία από τη θρησκειολογική. Τότε αποδιδόταν με τη σημασία της εκδήλωσης μετάνοιας χωριού ή ατόμων ή ομάδων που προηγουμένως είχαν επαναστατήσει κατά του κυρίαρχου ή των εκπροσώπων του. Μάλιστα πολλές φορές το προσκύνημα αποδιδόταν και με προληπτικό χαρακτήρα ότι δηλαδή δεν υφίσταται σχέση, ούτε θα υπάρξει με τους επαναστάτες, τους οποίους ο προσκυνών θεωρούσε πολέμιούς του, ως πιστός "ραγιάς" του Σουλτάνου και του Δοβλετίου. Προς επιβεβαίωση δε των προσκυνούντων με αυτές τις προϋποθέσεις οι Τούρκοι παρείχαν τα λεγόμενα "προσκυνοχάρτια" (πιστοποιητικά) με τα οποία εφοδιάζονταν οι προσκυνούντες. Τέτοια προσκυνοχάρτια εκδόθηκαν άπειρα, ειδικά μετά την εκδήλωσης της Επανάστασης του 1821 προκειμένου οι Τούρκοι, με αυτό το μέτρο, να εκφοβίσουν και να καταστείλουν περαιτέρω εξεγέρσεις. Με ανάλογες ενέργειες, βιαιότερες και συστηματικότερες προέβει και ο Ιμπραήμ Πασάς στα τελευταία χρόνια του Αγώνα, όπου με την πίεση και την απειλή ολοκαυτωμάτων και γενικής καταστροφής "δια πυρός και σιδήρου" αναγκάσθηκαν να προσκυνήσουν ομαδικά και ολόκληρες επαρχίες της Στερεάς Ελλάδας και της Πελοποννήσου. Σ΄ αυτά ακριβώς αντέδρασε ενεργά και αποτελεσματικά ο στρατηγός Θεόδωρος Κολοκοτρώνης με αντίμετρα δίνοντας το ιστορικό σύνθημα "Φωτιά και τσεκούρι" κατά των "προσκυνημένων".
Εθνικό Πάρκο Κρούγερ
Σήμερα το πάρκο είναι η μία από τις συνιστώσες του «Μεγάλου Διασυνοριακού Πάρκου του Λιμπόπο», μιας ευρύτερης περιοχής που περιλαμβάνει και το Εθνικό Πάρκο Γκοναρέζου στη Ζιμπάμπουε και με το Εθνικό Πάρκο του Λιμπόπο στη Μοζαμβίκη. Το Εθνικό Πάρκο Κρούγερ έχει εννέα κύριες πύλες.
Ιστορία
Περισσότεροι από 420 καταγεγραμμένοι αρχαιολογικοί τόποι στο έδαφος του Πάρκου Κρούγερ μαρτυρούν την κατοίκησή του από τον άνθρωπο πολύ πριν από τη νεότερη εποχή. Ωστόσο η πλειονότητά τους κατοικήθηκε για σχετικώς σύντομες χρονικές περιόδους, καθώς τα πολλά σαρκοφάγα ζώα και η μύγα τσε-τσε δυσχέραιναν και περιόριζαν την κτηνοτροφία βοοειδών. Στον λόφο Μαζορίνι γινόταν μεταλλουργία σιδήρου από τους ιθαγενείς μέχρι την εποχή Μφεκάνε τον 18ο αιώνα.
Πριν από τον Δεύτερο Πόλεμο των Μπόερς η έκταση που σήμερα αποτελεί το πάρκο ήταν μια απομακρυσμένη περιοχή του έσχατου άγριου μέρους της ανατολικής Δημοκρατίας του Τράνσβααλ, κατοικούμενη τότε από λίγους ιθαγενείς Τσόνγκα. Ο τότε πρόεδρος της χώρας αυτής Πάουλ Κρούγερ, ανακήρυξε την έκταση αυτή καταφύγιο για την προστασία των άγριων ζώων. Ο Έιμπελ Τσάπμαν, κυνηγός ο ίδιος αλλά με αγάπη για τη φύση, διεπίστωσε με άλλους κυνηγούς ότι η περιοχή είχε «υπερθηρευθεί» στα τέλη του 19ου αιώνα και φρόντισε να λάβει αυτό το γεγονός ευρύτερη δημοσιότητα. Έτσι το 1895 ο Γιάκομπ Λούις φαν Βυκ εισήγαγε προς συζήτηση στο κοινοβούλιο του Τράνσβααλ μια πρόταση για τη δημιουργία του καταφυγίου θηραμάτων. Η προταθείσα περιοχή εκτεινόταν από τον Ποταμό των Κροκοδείλων έως τον Ποταμό Σάμπι στα βόρεια. Η πρόταση έγινε δεκτή για συζήτηση τον Σεπτέμβριο του 1895 με πλειοψηφία μιας μόνο ψήφου και το αποτέλεσμα ήταν η προαναφερθείσα ανακήρυξη από τον Κρούγερ της δημιουργίας ενός «Κρατικού Πάρκου Αγρίας Ζωής», στις 26 Μαρτίου 1898. Αργότερα έγινε γνωστό ως «Καταφύγιο Θηραμάτων του Σάμπι».
Ο πρώτος υπεύθυνος του πάρκου ήταν ο Αγγλοϊρλανδός Τζέιμς Στήβενσον-Χάμιλτον (James Stevenson-Hamilton, 1867-1957), που ανέλαβε τη θέση το 1902 και παρέμεινε σε αυτή έως το 1946. Το καταφύγιο αντιστοιχούσε μόλις στο νότιο ένα τρίτο του σημερινού πάρκου. Το Καταφύγιο του Σινγκουέζντι, το σημερινό βόρειο τμήμα του Πάρκου Κρούγερ, ανακηρύχθηκε καταφύγιο το 1903. Στις επόμενες δεκαετίες όλες οι φυλές ιθαγενών απομακρύθηκαν από το καταφύγιο, με τους τελευταίους να μετεγκαθίστανται τη δεκαετία του 1960 από το τρίγωνο Παφούρι ή Μακουλέκε (στα βόρεια). Στις 31 Μαΐου 1926 το Καταφύγιο Θηραμάτων του Σάμπι, το Καταφύγιο του Σινγκουέζντι και εκτάσεις αγροκτημάτων συνενώθηκαν, και έτσι δημιουργήθηκε το Εθνικό Πάρκο Κρούγερ.
thumb|Αναμνηστική πλάκα στο Πάρκο. Από καιρού σε καιρό πράγματι σκοτώνονται άνθρωποι από άγρια θηρία, ωστόσο αυτό είναι εξαιρετικά σπάνιο. Οι πρώτες κάπως μεγάλες ομάδες τουριστών άρχισαν να επισκέπτονται το καταφύγιο από το 1923, αλλά ως μέρος ευρύτερου «τουρ» που διοργάνωνε η Εταιρεία των Σιδηροδρόμων. Σύντομα ωστόσο έγινε το πιο ενδιαφέρον τμήμα του τουρ, γεγονός που χάρισε πολύτιμη στήριξη στην εκστρατεία να μετατραπεί το τότε καταφύγιο Sabie Game Reserve σε εθνικό πάρκο.
Τα πρώτα τρία αυτοκίνητα με τουρίστες μπήκαν στο πάρκο το έτος 1927 και ο αριθμός τους «εκτοξεύθηκε» σε 180 το 1928 και σε 850 αυτοκίνητα το 1929.
Το 1959 άρχισαν εργασίες για την πλήρη περίφραξη των συνόρων του πάρκου, με βασικό στόχο τον περιορισμό της διαδόσεως ασθενειών, τη διευκόλυνση της φυλάξεως των συνόρων και τον περιορισμό της λαθροθηρίας. Το έργο ολοκληρώθηκε λίγα χρόνια αργότερα.
Το 1996 η φυλή Μακουλέκε υπέβαλε αίτηση διεκδικήσεως γης για έκταση 198,42 τετραγωνικών χιλιομέτρων, στο Παφούρι, το βορειότερο μέρος του Πάρκου. Η γη τελικώς επιστράφηκε στη φυλή, ωστόσο τα μέλη της επέλεξαν να μην επανεγκατασταθούν εκεί, αλλά να επενδύσουν στον τουρισμό σε συνεργασία με τον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας: κτίσθηκαν αρκετοί ξενώνες, από τους οποίους τα μέλη της φυλής προσπορίζονται δικαιώματα.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1990 τα Καταφύγια Κλαζέρι, Όλιφαντς και Μπαλούλε, εκτάσεως συνολικά 4.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων, ενσωματώθηκαν στο Πάρκο Κρούγερ. Την επόμενη δεκαετία, το 2002, το Πάρκο Κρούγερ ενσωματώθηκε στο «Μέγα Διασυνοριακό Πάρκο του Λιμπόπο», που περιλαμβάνει και το Εθνικό Πάρκο Γκοναρέζου στη Ζιμπάμπουε και με το Εθνικό Πάρκο του Λιμπόπο στη Μοζαμβίκη.