cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αίγυπτος
Η σύγχρονη Αίγυπτος χρονολογείται από το 1922, όταν κέρδισε την ανεξαρτησία της από τη Βρετανική Αυτοκρατορία ως μοναρχία. Μετά την επανάσταση του 1952, η Αίγυπτος αυτοανακηρύχτηκε δημοκρατία και το 1958 συγχωνεύτηκε με τη Συρία για να σχηματίσει την Ηνωμένη Αραβική Δημοκρατία, η οποία διαλύθηκε το 1961. Κατά τη διάρκεια του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα, η Αίγυπτος υπέμεινε κοινωνικές και θρησκευτικές διαμάχες και πολιτική αστάθεια, πολεμώντας πολλές ένοπλες συγκρούσεις με το Ισραήλ το 1948, 1956, 1967 και 1973, και κατέχοντας τη Λωρίδα της Γάζας κατά διαστήματα μέχρι το 1967. Το 1978, η Αίγυπτος υπέγραψε τις Συμφωνίες του Καμπ Ντέιβιντ, αποχωρώντας επίσημα από τη Λωρίδα της Γάζας και αναγνωρίζοντας το Ισραήλ. Η χώρα συνεχίζει να αντιμετωπίζει προκλήσεις, από πολιτικές αναταραχές, συμπεριλαμβανομένης της πρόσφατης επανάστασης του 2011 και των συνεπειών της, μέχρι την τρομοκρατία και την οικονομική υπανάπτυξη. Η σημερινή κυβέρνηση της Αιγύπτου, μια ημιπροεδρική δημοκρατία υπό την ηγεσία του Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι, έχει περιγραφεί από αρκετούς ως αυταρχική ή επικεφαλής ενός αυταρχικού καθεστώτος, υπεύθυνη για τη διαιώνιση των προβληματικών επιδόσεων της χώρας στα ανθρώπινα δικαιώματα.
Η χώρα είναι διάσημη για τον αρχαίο πολιτισμό της και μερικών από τα πιο διάσημα μνημεία, που περιλαμβάνουν την Γκίζα και το σύμπλεγμα των πυραμίδων, καθώς και τη Μεγάλη Σφίγγα. Η νότια πόλη του Λούξορ περιλαμβάνει πολλά αρχαία τεχνουργήματα, όπως τον Ναό του Καρνάκ και την Κοιλάδα των Βασιλέων. Η Αίγυπτος θεωρείται ως ένα σημαντικό πολιτικά και πολιτιστικά έθνος της Μέσης Ανατολής αλλά και της Αφρικής.
Κατέχει, ακόμη, μια από τις πιο ανεπτυγμένες οικονομίες στη Μέση Ανατολή, με τομείς όπως ο τουρισμός, η γεωργία, η βιομηχανία και οι υπηρεσίες, που μοιράζονται σχεδόν ίσα μερίδια του ΑΕΠ της χώρας. Συνολικά, η Αιγυπτιακή Οικονομία είναι ταχέως αναπτυσσόμενη, εν μέρει χάριν της νομοθεσίας της, που στοχεύει στην προσέλκυση επενδύσεων, σε συνδυασμό με την εσωτερική και πολιτική σταθερότητα και την εμπορική φιλελευθεροποίηση.
Η Αίγυπτος θεωρείται περιφερειακή δύναμη στη Βόρεια Αφρική, τη Μέση Ανατολή και τον μουσουλμανικό κόσμο και μια μεσαία δύναμη παγκοσμίως. Είναι μια αναπτυσσόμενη χώρα, καταλαμβάνοντας την 116η θέση στον Δείκτη Ανθρώπινης Ανάπτυξης. Έχει μια διαφοροποιημένη οικονομία, η οποία είναι η δεύτερη μεγαλύτερη στην Αφρική, η 33η μεγαλύτερη οικονομία σε ονομαστικό ΑΕΠ και η 20η μεγαλύτερη παγκοσμίως σε ΙΑΔ. Η Αίγυπτος είναι ιδρυτικό μέλος των Ηνωμένων Εθνών, του Κινήματος των Αδεσμεύτων, του Αραβικού Συνδέσμου, της Αφρικανικής Ένωσης, του Οργανισμού Ισλαμικής Συνεργασίας και του Παγκόσμιου Φόρουμ Νεολαίας.
Ετυμολογία
Στα αρχαία αιγυπτιακά το όνομα της χώρας ήταν Kemet (km.t), που σημαίνει «Μαύρη γη», αναφερόμενο στα εύφορα μαύρα ιζήματα του Νείλου, στα ετήσια πλημμυρισμένα από το Νείλο χωράφια, διαφοροποιούμενο έτσι από την «Κόκκινη γη» (dsr.t) της ερήμου. Το όνομά άλλαξε από «kīmi» σε «kīmə» στην Κοπτική Περίοδο της Αιγυπτιακής Γλώσσας και εμφανίστηκε στα (πολύ) Αρχαία Ελληνικά σε «Χημία» («Khēmía»). Ένα άλλο όνομα ήταν το «Ta Mery» (t3-mry), που σημαίνει «αγαπημένη χώρα». Τα ονόματα της Άνω και Κάτω Αιγύπτου ήταν «Ta-Shemaw» («t3-šmˁw»), δηλαδή «χώρα των σπαρτών», και «Ta-Mehw» («t3 mḥw»), δηλαδή «χώρα των παπύρων», αντίστοιχα.
Η ελληνική ονομασία «Αίγυπτος» προέρχεται από την αρχαιότερη Γραμμική Β΄ (μυκηναϊκή ελληνική) «ai-ku-pi-ti-jo», που μεταφέρθηκε στα μεταγενέστερα Αρχαία Ελληνικά με τη σύγχρονη μορφή του. Το επίθετο «αιγύπτιος» μετατράπηκε στα Κοπτικά ως «γύπτιος», «κύπτιος» και από εκεί στα Αραβικά ως «qubṭī» και μετά σε «qubṭ» στα Αγγλικά Κοπτικά. Η ελληνική ονομασία φέρεται ότι προερχόταν από τη νεώτερη αρχαίας Αιγυπτιακή φράση (Αμάρνα) «Hikuptah», που προερχόταν με τη σειρά της από την παραφθορά της αρχαιότερης «Hwt-ka-Ptah» («ḥwt-k3-ptḥ»), η οποία σήμαινε «οίκος της ψυχής (ka) του Πτα», ονομασία ενός ναού του θεού Πτα στη Μέμφιδα.
Το «Miṣr», το Αραβικό και σύγχρονο επίσημο όνομα της Αιγύπτου (στα Αιγυπτιακά Αραβικά «Maṣr», είναι σημιτικής προέλευσης, απευθείας παράγωγη από άλλες σημιτικές λέξεις για την Αίγυπτο, όπως η Εβραϊκή «מִצְרַיִם» («Mitzráyim»), που σημαίνει «τα δύο στενά», σε αναφορά της παλαιάς δυναστικής διαίρεσης σε Άνω και Κάτω Αίγυπτο . Η ίδια λέξη πολύ συχνά μεταφράζεται και σαν «μητρόπολη», «πολιτισμός», «χώρα» ή «συνοριακή γη».
Ιστορία
thumb|260px|Οι [[πυραμίδες της Γκίζας είναι το παλαιότερο από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου και το μόνο που εξακολουθεί να υπάρχει.]] Η χώρα που είναι γνωστή ως Αίγυπτος έχει μια μακριά και πολύπλοκη, πληθυσμιακή ιστορία. Αυτό συνέβη εν μέρει λόγω της γεωγραφικής της χωροθέτησης στα σταυροδρόμια πολλών κύριων πολιτιστικών περιοχών: της Μεσογείου, της Μέσης Ανατολής, της Σαχάρας και της Ανατολικής Αφρικής. Επιπρόσθετα η Αίγυπτος δέχθηκε πολλές μαζικές εισβολές κατά τη διάρκεια της μακράς της ιστορίας, περιλαμβάνοντας τους Χαναανίτες, τους Λίβυους, τους Νούβιους, τους Ασσύριους, τους Κουσίτες, τους Πέρσες, τους Έλληνες, τους Ρωμαίους, τους Άραβες, τους Οθωμανούς, τους Γάλλους και τους Βρετανούς. Οι πολλές κατακτήσεις μέσα στο χρόνο κάνουν ερευνητική τη σχέση μεταξύ σύγχρονων και αρχαίων Αιγυπτίων.
Το περιβάλλον έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ιστορία της Αιγύπτου. Όταν η ανομβρία ανάγκασε τους πρώτους νομάδες κατοίκους να μεταναστεύσουν προς την κοιλάδα του Νείλου, η εύφορη πεδιάδα γέννησε ένα λαό ο οποίος έδωσε κάποια από τα σημαντικότερα επιτεύγματα στην ιστορία του ανθρώπου και δημιούργησε έναν πολιτισμό που θα παρέμενε σχεδόν αναλλοίωτος επί 3000 χρόνια.
Μολονότι ως αρχή της αιγυπτιακής ιστορίας θεωρείται το 3100 π.Χ., ίχνη ανθρώπινης δραστηριότητας εντοπίζονται κατά την προδυναστική περίοδο, χιλιάδες χρόνια πριν από αυτή την ημερομηνία. Η Σαχάρα ήταν κάποτε μία καταπράσινη, εύφορη σαβάνα, οι νομάδες κάτοικοι της οποίας κυνηγούσαν ζώα και τα σχεδίαζαν στους βράχους (πετρογλυφικά). Οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν ότι οι βοσκοί της Νάμπτα Πλάγια στη Δυτική Έρημο κατασκεύαζαν πέτρινα κυκλικά ημερολόγια ήδη από το 8000 π.Χ.
thumb|upright|Η πτολεμαϊκή βασίλισσα [[Κλεοπάτρα Ζ΄ της Αιγύπτου και ο γιος της από τον Ιούλιο Καίσαρα, Πτολεμαίος ΙΕ΄ Καισαρίων.]] Ο τρόπος ζωής αυτών των λαών παρέμεινε ο ίδιος επί 4000 χρόνια, όμως καθώς το κλίμα γινόταν όλο και ξηρότερο εγκατέλειψαν την έρημο (ντεσρέτ ή κόκκινη γη) για τις όχθες του Νείλου, όπου οι ετήσιες πλημμύρες έκαναν γόνιμο το έδαφος (κεμέτ ή μαύρη γη). Οι ανασκαφές στους οικισμούς τους αποκάλυψαν έναν εκλεπτυσμένο πολιτισμό, με σπίτια και εργαστήρια από πλίνθους και πρωτόγονους ναούς.
Η ανάγκη οργάνωσης των οικισμών αυτών οδήγησε στην επινόηση του πρώτου «αλφαβήτου» στον κόσμου, των ιερογλυφικών. Ανασκαφές στην Άβυδο έδειξαν ότι η γραφή αυτή χρησιμοποιείτο από το 3250 π.Χ., αρκετούς αιώνες πριν από τα πρώτα γραπτά κείμενα της Μεσοποταμίας. Με την επέκτασή τους, οι κοινότητες αναπόφευκτα ήρθαν σε σύγκρουση. Η χώρα διαιρέθηκε σε δύο αντίπαλα βασίλεια, του βορρά (Κάτω Αίγυπτος) και του νότου (Άνω Αίγυπτος). Γύρω στο 3100 π.Χ. ενώθηκαν για πρώτη φορά, σχηματίζοντας ενιαίο κράτος. Το γεγονός αυτό μνημονεύεται στον τελετουργικό χρωματοτρίπτη του βασιλιά Μήνη (γνωστός και ως Ναρμέρ) που βρέθηκε στην Ιεράκων πόλη. Πρόκειται ίσως για το σημαντικότερο ιστορικό μνημείο ολόκληρης της αιγυπτιακής ιστορίας, αφού καταγράφει τη δημιουργία του πρώτου έθνους-κράτους. Η στάση του, καθώς είναι έτοιμος να συντρίψει το κρανίο του νικημένου εχθρού του, καθιερώθηκε ως ο τρόπος απεικόνισης των Αιγύπτιων βασιλιάδων για τα επόμενα 3000 χρόνια. Ο ιδιαίτερος χαρακτήρας του πολιτισμού της αρχαίας Αιγύπτου και η πραγματική απαρχή της αιγυπτιακής ιστορίας και του αιγυπτιακού πολιτισμού συμπίπτει με την αρχή αυτής της περιόδου.
Η οριοθέτηση των Ανατολικών συνόρων είναι συνδεδεμένη με τη δημιουργία στην Παλαιστίνη, μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο, του κράτους του Ισραήλ. Με τις συμφωνίες ανακωχής του 1949, η Αίγυπτος καθόριζε τη διοίκησή της στο τμήμα της Παλαιστίνης (βρετανική εντολή) που λεγόταν Λωρίδα της Γάζας, η οποία είχε παραχωρηθεί στο αραβο-παλαιστινιακό κράτος από το σχέδιο διαμελισμού του ΟΗΕ το 1947, το οποίο δεν εφαρμόστηκε ποτέ. Τις λωρίδες της Γάζας και του Σινά κατέλαβαν όμως οι δυνάμεις του Ισραήλ στη διάρκεια της αραβοϊσραηλινής σύρραξης του 1967.
thumb|right|Ο Αιγύπτιος πρόεδρος [[Γκαμάλ Άμπντελ Νάσερ στη Μανσούρα, 1960]] Από τον Μάιο μέχρι το τέλος Οκτωβρίου του 1969, σχεδόν επί καθημερινής βάσεως αιγυπτιακές μονάδες συγκρούονταν με ισραηλινές δυνάμεις κατά μήκος της διώρυγας του Σουέζ. Η σημαντικότερη από τις αιγυπτοϊσραηλινές συγκρούσεις σημειώθηκε στις 20 Ιουλίου. Η επίθεση άρχισε τα χαράματα με την κατάληψη από τους Ισραηλινούς, ύστερα από σκληρή μάχη σώμα με σώμα, αιγυπτιακού φρουρίου ενώ διεξαγόταν σφοδρή μονομαχία πυροβολικού και στον ουρανό πάνω από το Σουέζ συγκρούονταν δεκάδες μαχητικά αεροσκάφη αμφοτέρων των πλευρών. Ο τελικός απολογισμός της σύγκρουσης είναι ζήτημα υποκειμενικό, καθώς κάθε πλευρά έδωσε στη δημοσιότητα τα δικά της στοιχεία για νεκρούς, τραυματίες και καταρρίψεις.
Το 1973, οι Αιγύπτιοι προσπάθησαν να επανακτήσουν τη χερσόνησο του Σινά, αλλά απέτυχαν. Ακολούθησαν διαπραγματεύσεις με τη μεσολάβηση των ΗΠΑ που κατέληξαν (ύστερα από ενδιάμεσες συμφωνίες) στη συμφωνία του Καμπ Ντέιβιντ (1979) και στην οριστική αποχώρηση του Ισραήλ από τις περιοχές που κατείχε από το 1967 έως το 1982. Το 2001-2 η ένταση αναζωπυρώθηκε και οι Ισραηλινοί αναπτύχθηκαν στρατιωτικά σε όλα τα κατεχόμενα εδάφη.
Πραξικόπημα 3ης Ιουλίου 2013
Την Τετάρτη 3 Ιουλίου 2013, και ενώ οι διαδηλώσεις εναντίον του Μοχάμεντ Μόρσι συνεχίζονταν, αμέσως μετά την λήξη της διορίας 48 ωρών του στρατιωτικού τελεσίγραφου δυνάμεις του Στρατού κατέλαβαν το κτήριο της κρατικής τηλεόρασης και έθεσαν σε περιορισμό τον Μοχάμεντ Μόρσι, καταλαμβάνοντας περιμετρικά το στρατόπεδο της Ρεπουμπλικανικής Φρουράς, όπου βρισκόταν και συνέχιζε να εργάζεται ο πρόεδρος της Αιγύπτου. Ο Στρατός καθαίρεσε τον πρόεδρο Μόρσι του αξιώματός του και ανέστειλε την ισχύ του Συντάγματος, παρουσιάζοντας τον οδικό χάρτη που είχε σχεδιάσει τις προηγούμενες ημέρες το Ανώτατο Στρατιωτικό Συμβούλιο, που θα κυβερνά τη χώρα μέχρι τις προεδρικές και βουλευτικές εκλογές. Ο Στρατός παραχώρησε την εξουσία της χώρας στον πρόεδρο του Συνταγματικού Δικαστηρίου, δικαστή Αντλί Μανσούρ. .
Βιογεωγραφική προέλευση βασισμένη σε κοινωνικό-πολιτιστικά δεδομένα
Ένας συγγραφέας έχει δηλώσει ότι η Κοινωνία Νακάντα της Προδυναστικής Αιγύπτου, στην Άνω Αίγυπτο, είναι σχεδόν ταυτόσημη με την «Κοινωνία ομάδα-Α» του Κάτω Σουδάν. Βασίστηκε εν μέρει σε ομοιότητες στους βασιλικούς τάφους του Κουστούλ, ώστε κάποιοι μελετητές να προτείνουν μια Αιγυπτιακή προέλευση στη Νουβία ανάμεσα στην «Κοινωνία Α». Το 1996 οι Λόβελ και Πράους ανέφεραν την παρουσία ανεξάρτητων ηγετών θαμένων στη Νακάντα που θεωρήθηκε ότι είναι σε εξαιρετικούς, υψηλότερης στάθμης τάφους, δείχνοντας ότι είναι πιο κοντά στη σχετική μορφολογία με τους πληθυσμούς της Βόρειας Νουβίας, παρά σ' αυτούς της Νότιας Αιγύπτου. Ωστόσο, οι περισσότεροι μελετητές απέρριψαν αυτήν την υπόθεση και δικαιολόγησαν την ταυτόχρονη παρουσία βασιλικών τάφων με αυτούς στο Κουστούλ ως απλά επεξεργασμένη ταυτόχρονα μαζί με προβλήματα στις χρονολογικές τεχνικές.
Ο Τόμπι Γουίλκονσον, στο βιβλίο του «Γέννεση των Φαραώ» προτείνει την προέλευση των Αιγυπτίων από κάπου στην Ανατολική Έρημο. Παρουσίασε ενδείξεις σύμφωνα με τις οποίες η Προδυναστική Αίγυπτος αντέγραψε την παραδοσιακή Αφρικανική κοινωνία των βοοειδών, τυπική στους Νοτιοσουδανούς και γενικά Ανατολικοαφρικανούς ημινομάδες ως σήμερα. Ο Κένταλ συμφωνεί με ότι η ερμηνεία του Ουίλκινσον ότι οι αρχαίες βραχογραφίες της περιοχής μπορούν να αντιπροσωπεύουν τα πρώτα παραδείγματα βασιλικών στεμμάτων που επίσης δείχνουν στο Κουστούλ της Νουβίας ως πιθανή υποψηφιότητα της προέλευσης του λευκού στέμματος, που είναι τα αρχαιότερα γνωστά παραδείγματα που ανακαλύφθηκαν στην περιοχή.
Υπάρχουν επίσης ενδείξεις ότι τα πρόβατα και οι κατσίκες έγιναν γνωστές στη Νουβία εδώ και περίπου 8.000 χρόνια. Υπάρχει κάποια υποψία, ότι αυτή η κουλτούρα είναι πιθανό να είναι ο πρόδρομος των Αιγυπτίων, που βασίζεται στις πολιτισμικές ομοιότητες και στην κοινωνική πολυπλοκότητα, η οποία πιστεύεται ότι αντανακλά το Παλαιό Βασίλειο της Αιγύπτου, από τη Νοτιοδυτική Ασία.
Έλληνες της Αιγύπτου
Η παρουσία του ελληνικού στοιχείου στην Αίγυπτο υπήρξε αξιοσημείωτη κατά την διάρκεια των αιώνων από την αρχαιότητα έως και τον 20ό αιώνα. Σήμερα εξακολουθεί να υπάρχει ελληνικός πληθυσμός στην Αίγυπτο, συγκεντρωμένος κυρίως στην Αλεξάνδρεια και το Κάιρο.
Πολίτευμα
μικρογραφία|Ο [[Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι είναι ο σημερινός Πρόεδρος της Αιγύπτου .]] Η χώρα είναι ημιπροεδρική δημοκρατία, με αρχηγό Κράτους τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ο οποίος καθορίζει την εξωτερική και αμυντική πολιτική της χώρας και διευθύνει σε συνεργασία με τον πρωθυπουργό την εσωτερική και οικονομική πολιτική. Από το 1981 ως το Φεβρουάριο του 2011 στο αξίωμα αυτό διετέλεσε ο Χόσνι Μουμπάρακ. Ύστερα από ταραχές και διαδηλώσεις με 300 και πλέον νεκρούς ο πρόεδρος Μουμπάρακ εξαναγκάστηκε σε παραίτηση και εν συνεχεία ανέλαβε προσωρινός πρόεδρος ο στρατιωτικός Μοχάμεντ Χουσεΐν Ταντάουι στις 11 Φεβρουαρίου 2011 ο οποίος διόρισε πρωθυπουργό της Αιγύπτου τον ακαδημαϊκό Εσσάμ Σαράφ. Ο Σαράφ διετέλεσε πρωθυπουργός έως τον Νοέμβριο του 2011 οπότε και παραιτήθηκε και την πρωθυπουργία ανέλαβε ο Καμάλ Γκανζούρι, ο οποίος είχε διατελέσει και παλαιότερα πρωθυπουργός από το 1996 έως το 1999. Η οργάνωση του κράτους από τις αρχές ήδη της 3ης χιλιετίας π.Χ. βασιζόταν στην ιδέα της θεοποίησης του φαραώ. Ο ρόλος της θρησκείας στη ζωή των Αιγυπτίων, όπως άλλωστε και στη ζωή των λαών της Μεσοποταμίας, ήταν καθοριστικός. Πλήθος επιγραφών αναφέρουν το φαραώ ως θεό, ενώ υπάρχουν και κείμενα που τον αντιμετώπιζαν ως άνθρωπο. Σε καμία περίπτωση δεν μείωναν όμως τη θεϊκή του υπόσταση, δεδομένου ότι οι θεοί παρουσιάζονταν με ανθρώπινες ιδιότητες στους αιγυπτιακούς μύθους. Η οργάνωση του κράτους είχε χαρακτήρα θεοκρατικό.
Η Βουλή των Αντιπροσώπων, τα μέλη της οποίας εκλέγονται για πενταετή θητεία, ειδικεύεται στη νομοθεσία. Οι εκλογές διεξήχθησαν τελευταία φορά μεταξύ Νοεμβρίου 2011 και Ιανουαρίου 2012, οι οποίες αργότερα διαλύθηκαν. Οι επόμενες βουλευτικές εκλογές ανακοινώθηκε ότι θα διεξαχθούν εντός 6 μηνών από την επικύρωση του συντάγματος στις 18 Ιανουαρίου 2014 και διεξήχθησαν σε δύο φάσεις, από τις 17 Οκτωβρίου έως τις 2 Δεκεμβρίου 2015. Αρχικά, το κοινοβούλιο επρόκειτο να σχηματιστεί πριν από την εκλογή του προέδρου, αλλά ο προσωρινός πρόεδρος Αντλί Μανσούρ ώθησε την ημερομηνία. Οι προεδρικές εκλογές της Αιγύπτου, 2014, διεξήχθησαν στις 26-28 Μαΐου 2014. Τα επίσημα στοιχεία έδειξαν συμμετοχή 25.578.233 ή 47,5%, με τον Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι να κερδίζει με 23.780.000 ψήφους, ή 96,9% έναντι 757.511 (3,1%) του Χαμντίν Σαμπάχι.
Μετά από ένα κύμα δημόσιας δυσαρέσκειας για τις αυταρχικές υπερβολές της κυβέρνησης της Μουσουλμανικής Αδελφότητας υπό τον Μοχάμεντ Μόρσι, στις 3 Ιουλίου 2013 ο τότε στρατηγός Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσισ ανακοίνωσε την απομάκρυνση του Μόρσι από τη θέση του προέδρου και την αναστολή του συντάγματος. Συγκροτήθηκε 50μελής συνταγματική επιτροπή για την τροποποίηση του συντάγματος, το οποίο δημοσιεύθηκε αργότερα για δημόσια ψηφοφορία και εγκρίθηκε στις 18 Ιανουαρίου 2014.
Η Αίγυπτος έχει την αρχαιότερη συνεχή κοινοβουλευτική παράδοση στον αραβικό κόσμο. Η πρώτη λαϊκή συνέλευση ιδρύθηκε το 1866. Διαλύθηκε ως αποτέλεσμα της βρετανικής κατοχής του 1882, και οι Βρετανοί επέτρεψαν να λειτουργεί μόνο ένα συμβουλευτικό σώμα. Το 1923 όμως, μετά την κήρυξη της ανεξαρτησίας της χώρας, νέο σύνταγμα προέβλεπε κοινοβουλευτική μοναρχία.
Άμυνα
thumb|Δύο αιγυπτιακά ελικόπτερα Mi-17 μετά την αποβίβαση στρατιωτών στη διάρκεια εκπαιδευτικής άσκησης.Οι Ένοπλες Δυνάμεις της Αιγύπτου αποτελούνται από 450.000 μέλη και στα 4 σώματα: Στρατό, Ναυτικό, Πολεμική Αεροπορία και Αεροπορική Άμυνα (Air Defense Command), στα οποία οι πολίτες πρέπει να εκπληρώσουν υποχρεωτική στρατιωτική θητεία 36 μηνών. Το 1998 η στρατιωτική δύναμη της Αιγύπτου αριθμούσε 450.000 άτομα. Ο στρατός ξηράς με προσωπικό 320.000 άτομα αποτελείται μεταξύ των άλλων και από επτά τμήματα πεζικού και 23 χωριστές ταξιαρχίες. Στο ναυτικό υπηρετούν 20.000 άτομα και στην αεροπορία 30.000. . Οι συνολικές δαπάνες για την άμυνα ανέρχονται στο 4,1% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος (ΑΕΠ).
Εκλογές
Δικαίωμα ψήφου έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω. Η ψηφοφορία είναι υποχρεωτική.
Διοικητική διαίρεση
150px|right|thumb|Διοικητική διαίρεση της Αιγύπτου Η Αίγυπτος διαχωρίζεται σε 27 επαρχίες, γνωστές αλλιώς και ως κυβερνεία. • 3
Από το 2017 έχει ανακοινωθεί ότι θα λειτουργήσουν 5 νέα κυβερνεία, αυτά είναι τα εξής :
Εγκληματικότητα
Στην Αίγυπτο ισχύει η θανατική ποινή. Ο συνολικός αριθμός των κρατουμένων φτάνει τους 64.378. Τρομοκρατικές επιθέσεις έχουν πλήξει τη φήμη της Αιγύπτου ως μετριοπαθούς χώρας. Η εγκληματικότητα του δρόμου και οι κλοπές που ήταν σπάνιες, έχουν αρχίσει να αυξάνονται. Επίσης η διακοινοτική βία μεταξύ Μουσουλμάνων και Χριστιανών έχει αποκτήσει πιο μόνιμα χαρακτηριστικά. Οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα έχουν ασκήσει κριτική στην αστυνομία για κατάχρηση της τρέχουσας νομοθεσίας εκτάκτου ανάγκης, που έχει ως αποτέλεσμα τη διαπίστωση βασανιστηρίων ή θανάτων πολιτικών κρατουμένων κατά τη διάρκεια της κράτησής τους.
Γεωγραφία
Η χώρα βρίσκεται κυρίως μεταξύ του γεωγραφικού πλάτους του 22ου και 32ου παράλληλου, και του γεωγραφικού μήκους του 25ου και 35ου αντίστοιχα. Έχει έκταση 1.001.450 τετραγωνικά χιλιόμετρα, και αποτελεί την 30η μεγαλύτερη σε έκταση χώρα διεθνώς. Λόγω των υψηλών θερμοκρασιών και ξηρασίας το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού κατοικεί κοντά στις όχθες των ποταμών και της θάλασσας, με συνέπεια το 99% του πληθυσμού να διαμένει στο 5.5% της συνολικής έκτασης.
Στα δυτικά της χώρας βρίσκεται η Λιβύη, στα νότια το Σουδάν, και στα ανατολικά μετά τη χερσόνησο του Σινά βρίσκεται η Λωρίδα της Γάζας και το Ισραήλ. Η γεωστρατηγική της θέση είναι ιδιαίτερα σημαντική καθώς εκτός από το ότι εκτείνεται στις ηπείρους της Αφρικής και Ασίας, στην επικράτεια της βρίσκεται η διώρυγα του Σουέζ η οποία συνδέει τη Μεσόγειο Θάλασσα με τον Ινδικό ωκεανό μέσω της Ερυθράς Θάλασσας.
Με εξαίρεση τις παράκτιες περιοχές και αυτές γύρω από τον ποταμό Νείλο, το μεγαλύτερο ποσοστό της Αιγύπτου αποτελείται από έρημο -τμήματα της Λιβυκής ερήμου και της Σαχάρας- και σποραδικές οάσεις σε αυτή με γνωστότερη αυτή της όασης Σίβα στα κεντροδυτικά της χώρας. Οι άνεμοι της ερήμου οδηγούν στη δημιουργία αμμολόφων οι οποίοι μπορούν να φτάσουν έως και τα 30 μέτρα σε ύψος.
Οι μεγαλύτερες πόλεις είναι αυτές της Αλεξάνδρειας, Ασσουάν, Ασιούτ, και το Κάιρο το οποίο είναι και η πρωτεύουσα της χώρας.
Κλίμα
μικρογραφία|Χάρτης [[Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν|κλιματικής ταξινόμησης Κέππεν για την Αίγυπτο]] μικρογραφία|Το [[βύθισμα Κατάρα στα βορειοδυτικά της Αιγύπτου.]] Το μεγαλύτερο μέρος της βροχής στην Αίγυπτο πέφτει τους χειμερινούς μήνες. Νότια του Καΐρου, η μέση βροχόπτωση είναι μόνο περίπου 2 με 5 χιλιοστόμετρα κατά μέσο όρο ανά έτος και σε διαστήματα πολλών ετών. Σε μια πολύ λεπτή λωρίδα της βόρειας ακτής η βροχόπτωση μπορεί να φτάσει και τα 410 χιλιοστόμετρα ανά έτος, κυρίως μεταξύ Οκτωβρίου και Μαρτίου. Το χιόνι πέφτει στα όρη του Σινά και σε ορισμένες από τις βόρειες παράκτιες πόλεις όπως η Δαμιέτη, η Μπαλτίμ και η Σιντί Μπαρανί, και σπάνια στην Αλεξάνδρεια. Πολύ μικρή ποσότητα χιονιού έπεσε στο Κάιρο στις 13 Δεκεμβρίου 2013, για πρώτη φορά μετά από πολλές δεκαετίες. Ο παγετός είναι επίσης γνωστός στα μέσα του Σινά και στο κέντρο της Αιγύπτου. Η Αίγυπτος είναι η πιο ξηρή και ηλιόλουστη χώρα στον κόσμο και το μεγαλύτερο μέρος της χερσαίας της επιφάνειας είναι έρημος.
Η Αίγυπτος έχει ένα ασυνήθιστα ζεστό, ηλιόλουστο και ξηρό κλίμα. Οι μέσες υψηλές θερμοκρασίες είναι υψηλές στα βόρεια, αλλά πολύ έως εξαιρετικά υψηλές στην υπόλοιπη χώρα κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Οι πιο δροσεροί μεσογειακοί άνεμοι πνέουν σταθερά πάνω από τη βόρεια ακτή της θάλασσας, γεγονός που βοηθά να έχουμε πιο μέτριες θερμοκρασίες, ειδικά στο ύψος του καλοκαιριού. Ο Χαμσίν είναι ένας ζεστός, ξηρός άνεμος που πηγάζει από τις απέραντες ερήμους στο νότο και φυσά την άνοιξη ή στις αρχές του καλοκαιριού. Φέρνει καυτή άμμο και σωματίδια σκόνης και συνήθως φέρνει θερμοκρασίες κατά τη διάρκεια της ημέρας πάνω από 40 βαθμών Κελσίου και μερικές φορές πάνω από 50 βαθμών Κελσίου στο εσωτερικό, ενώ η σχετική υγρασία μπορεί να πέσει στο 5% ή και λιγότερο. Οι απόλυτες υψηλότερες θερμοκρασίες στην Αίγυπτο σημειώνονται όταν φυσά ο Χαμσίν. Ο καιρός είναι πάντα ηλιόλουστος και καθαρός στην Αίγυπτο, ειδικά σε πόλεις όπως το Ασουάν, το Λούξορ και το Ασιούτ. Είναι μια από τις λιγότερο νεφελώδεις και λιγότερο βροχερές περιοχές στη Γη.
Πριν από την κατασκευή του φράγματος του Ασουάν, ο Νείλος πλημμύριζε κάθε χρόνο (στην καθομιλουμένη Το δώρο του Νείλου) αρδεύοντας το έδαφος της Αιγύπτου. Αυτό έδωσε στην Αίγυπτο μια σταθερή συγκομιδή όλα αυτά τα χρόνια.
Η πιθανή άνοδος της στάθμης της θάλασσας λόγω της υπερθέρμανσης του πλανήτη θα μπορούσε να απειλήσει την πυκνοκατοικημένη παράκτια λωρίδα της Αιγύπτου και να έχει σοβαρές συνέπειες για την οικονομία, τη γεωργία και τη βιομηχανία της χώρας. Σε συνδυασμό με τις αυξανόμενες δημογραφικές πιέσεις, μια σημαντική άνοδος της στάθμης της θάλασσας θα μπορούσε να μετατρέψει εκατομμύρια Αιγύπτιους σε περιβαλλοντικούς πρόσφυγες μέχρι το τέλος του 21ου αιώνα, σύμφωνα με ορισμένους ειδικούς για το κλίμα.
Πανίδα
Υπάρχουν γαζέλες, αγριοπρόβατα της ερήμου, μεγάλα τρωκτικά που μοιάζουν με καγκουρό, αιγυπτιακά τσακάλια, αγριόγατες, κόμπρες στις αγροτικές περιοχές, μαγκούστα, τρία είδη βαράνων (μιας φοβερής γιγάντιας σαύρας) αλλά δεσπόζει ο περίφημος κροκόδειλος του Νείλου το μεγαλύτερο ερπετό στη Γη και του είδους με μήκος που φτάνει και τα 10 μέτρα. Επίσης υπάρχουν περί τα 350 είδη πτηνών ενώ ο Νείλος έχει πάνω από 200 ποικιλίες ψαριών.
Δημογραφία
μικρογραφία|Πληθυσμιακή πυκνότητα της Αιγύπτου (αριθμός κατοίκων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο)
Με 104.462.545 κατοίκους, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2023, η Αίγυπτος είναι η πληθυσμιακά μεγαλύτερη χώρα της Μέσης Ανατολής, και η 3η πολυπληθέστερη στην Αφρική. Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 71,8 χρόνια (69,6 χρόνια οι άνδρες και 74,1 οι γυναίκες). Ο πληθυσμός μεγάλωσε ραγδαία από το 1970 έως το 2010 με την άνοδο του βιοτικού επιπέδου τη βελτίωση της περίθαλψης και την αύξηση της αγροτικής παραγωγής. Στα τέλη του 18ου αιώνα ο πληθυσμός της χώρας ήταν μόλις 3 εκατομμύρια.
Η Αίγυπτος είναι ιδιαίτερα αστικοποιημένη, συγκεντρωμένοι κατά μήκος του ποταμού Νείλου (κυρίως του Καΐρου και της Αλεξάνδρειας), στο Δέλτα και κοντά στη Διώρυγα του Σουέζ. Οι Αιγύπτιοι διαιρούνται δημογραφικά σε αυτούς που ζουν στα μεγάλα αστικά κέντρα και στους φελλαχίν, ή αγρότες, που κατοικούν σε αγροτικές περιοχές, σε χωριά. Η κατοικημένη περιοχή της Αιγύπτου καταλαμβάνει 77.041 τ.χλμ., τοποθετώντας τη φυσιολογική πυκνότητα σε πάνω από 1.200 άτομα ανά τ.χλμ. παρόμοια με το Μπαγκλαντές.
Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού είναι συγκεντρωμένο κατά μήκους του ποταμού Νείλου, το Δέλτα, καθώς και κοντά στη διώρυγα του Σουέζ.
Εθνολογία
Οι Αιγύπτιοι είναι μακράν η μεγαλύτερη εθνότητα στη χώρα, αποτελώντας το 99.7% του συνολικού πληθυσμού. Οι εθνοτικές μειονότητες περιλαμβάνουν τους Αμπαζά (εθνότητα του Καυκάσου που έφυγε από τον ρωσικό Καύκασο κατά την φυγή των μουσουλμάνων Καυκάσιων το 1858-1870), τους Τούρκους, τους Έλληνες, τις αραβικές φυλές Βεδουίνων που ζουν στις ανατολικές ερήμους και τη χερσόνησο του Σινά, τους βερβερόφωνους Σίβι της Όασης Σίβα και τις κοινότητες των Νουβίων που συγκεντρώνονται κατά μήκος του Νείλου. Υπάρχουν επίσης φυλετικές κοινότητες Μπέτζα συγκεντρωμένες στη νοτιοανατολική γωνιά της χώρας και μια σειρά από φυλές Ντομ κυρίως στο Δέλτα του Νείλου και το Φαγιούμ που αφομοιώνονται σταδιακά καθώς αυξάνεται η αστικοποίηση.
Το Γραφείο της Ύπατης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες εκτίμησε ότι ο συνολικός αριθμός των «ανθρώπων προς ανησυχία» (πρόσφυγες, αιτούντες άσυλο και απάτριδες) ήταν περίπου 250.000. Το 2015, ο αριθμός των εγγεγραμμένων Σύριων προσφύγων στην Αίγυπτο ήταν 117.000, μείωση σε σχέση με το προηγούμενο έτος. Η αιγυπτιακή κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι μισό εκατομμύριο Σύροι πρόσφυγες ζουν στην Αίγυπτο, αριθμός που για πολλούς θεωρείται υπερβολικός. Υπάρχουν 28.000 εγγεγραμμένοι Σουδανοί πρόσφυγες στην Αίγυπτο.
Οι κάποτε ζωντανές και αρχαίες ελληνικές και εβραϊκές κοινότητες στην Αίγυπτο έχουν σχεδόν εξαφανιστεί, με έναν μικρό μόνο αριθμό να παραμένει στη χώρα, αλλά πολλοί Αιγύπτιοι Εβραίοι επισκέπτονται για θρησκευτικές ή άλλες περιπτώσεις και για τουρισμό. Αρκετοί σημαντικοί εβραϊκοί αρχαιολογικοί και ιστορικοί χώροι βρίσκονται στο Κάιρο, την Αλεξάνδρεια και άλλες πόλεις.
Θρησκεία
Η θρησκεία κατέχει κυρίαρχο ρόλο στην αιγυπτιακή κοινωνία. Η βαθιά θρησκευτική πίστη θεωρείται βασικό και απαραίτητο χαρακτηριστικό του Αιγύπτιου πολίτη. Η Αίγυπτος είναι στα πέντε πιο βαθιά θρησκευόμενα κράτη παγκοσμίως με όλους τους Αιγύπτιους να έχουν εντυπωσιακή τέλεση των θρησκευτικών τους υποχρεώσεων.Το 85-90% του πληθυσμού ασπάζεται το Ισλάμ στη συντριπτική τους πλειονότητα Σουνίτες αλλά υπάρχει και μια Σιιτική μειονότητα 2.000.000 ατόμων. Το 10-15% του πληθυσμού ασπάζεται τον Χριστιανισμό στη συντριπτική τους πλειονότητα Κόπτες χριστιανοί οι οποίοι είναι απόγονοι των Αρχαίων Αιγυπτίων που δεν εξισλαμίστηκαν και δεν αφομοιώθηκαν από τους Άραβες. Άλλες πηγές των Κοπτών ανεβάζουν το ποσοστό των χριστιανών ακόμα περισσότερο στο 23-30%.
Ορισμένες ανεξάρτητες οργανώσεις υπολογίζουν τον αριθμό των χριστιανών της Αιγύπτου σε 20-30% του πληθυσμού. Οι Κόπτες σήμερα μολονότι διατηρούν τη χριστιανική θρησκεία βαθιά ριζωμένη στην ταυτότητα τους εντούτοις μιλούν πλέον τα Αραβικά. Οι Κόπτες ανήκουν στην Κοπτική Εκκλησία η οποία υπερτερεί σε σύγκριση με την Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία σε αριθμό πιστών και στην τέλεση των θρησκευτικών υποχρεώσεων των πιστών. Οι Κόπτες έχουν διατηρήσει πολλές δικές τους συνήθειες όπως η περιτομή κ.α. Οι Κόπτες διακρίνονται όπως και οι άλλοι χριστιανοί της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής για την κατά γραμμα προσήλωση τους στις αρχές του Ευαγγελίου και για την ισχυρή θρησκευτική τους πίστη. Οι Ελληνορθόδοξοι υπολογίζονται σε 15.000-30.000 άτομα.Υπάρχουν μικρότερες κοινότητες Αρμενορθοδόξων και άλλων χριστιανών. Το Αιγυπτιακό σύνταγμα ορίζει ως επίσημη θρησκεία το Ισλάμ αλλά αναφέρει ότι ο Χριστιανισμός αποτελεί και αυτός μαζί με το Ισλάμ παραδοσιακή θρησκεία των Αιγυπτίων και έχει έτσι κι αυτός δικαίωμα στην απεικόνιση και παρουσία των συμβόλων του σε δημόσια κτίρια,σε σχολεία, σε πανεπιστήμια,στις ένοπλες δυνάμεις και σε άλλους χώρους και φορείς ενώ η θρησκευτική διδασκαλία στο σχολείο αφορά το Ισλάμ για τους μουσουλμάνους και τον χριστιανισμό για τους χριστιανούς. Οι μισθοί των κληρικών του Ισλάμ και της Κοπτικής Ορθόδοξης Εκκλησίας πληρώνονται από το κράτος το οποίο υιοθετεί ως αργίες τόσο τις ισλαμικές όσο και τις χριστιανικές θρησκευτικές εορτές. Η ανεξιθρησκεία σύμφωνα με το Αιγυπτιακό Σύνταγμα είναι επιτρεπτή μόνο στο Ισλάμ και τον Χριστιανισμό.
Οικονομία
μικρογραφία|Ιστορική μεταβολή στο κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Αιγύπτου, 1820–2018. Τα στοιχεία είναι προσαρμοσμένα στον πληθωρισμό στα διεθνή δολάρια του 2011. Η οικονομία της Αιγύπτου εξαρτάται κυρίως από τη γεωργία, τα μέσα ενημέρωσης, τις εισαγωγές πετρελαίου, το φυσικό αέριο και τον τουρισμό. Υπάρχουν επίσης πάνω από τρία εκατομμύρια Αιγύπτιοι που εργάζονται στο εξωτερικό, κυρίως στη Λιβύη, τη Σαουδική Αραβία, τις χώρες που βρέχει ο Περσικός Κόλπος και την Ευρώπη. Η ολοκλήρωση του φράγματος του Ασουάν το 1970 και η λίμνη Νάσερ έχουν αλλάξει την θέση του ποταμού Νείλου στη γεωργία και την οικολογία της Αιγύπτου. Ο ταχέως αυξανόμενος πληθυσμός, η περιορισμένη καλλιεργήσιμη γη και η εξάρτηση από τον Νείλο εξακολουθούν να υπερφορολογούν τους πόρους και να πιέζουν την οικονομία.
Η κυβέρνηση έχει επενδύσει στις επικοινωνίες και τη φυσική υποδομή. Η Αίγυπτος λαμβάνει εξωτερική βοήθεια από τις Ηνωμένες Πολιτείες από το 1979 (κατά μέσο όρο 2,2 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως) και είναι ο τρίτος μεγαλύτερος αποδέκτης τέτοιων κεφαλαίων από τις Ηνωμένες Πολιτείες μετά τον πόλεμο στο Ιράκ. Η οικονομία της Αιγύπτου βασίζεται κυρίως σε αυτές τις πηγές εισοδήματος: τουρισμό, εμβάσματα από Αιγύπτιους που εργάζονται στο εξωτερικό και έσοδα από τα πλοία που περνούν τη Διώρυγα του Σουέζ. μικρογραφία|Η [[Διώρυγα του Σουέζ]] μικρογραφία|Οργανόγραμμα των εξαγωγών της Αιγύπτου ανά Προϊόν (2014) από τον Άτλαντα Οικονομικής Πολυπλοκότητας του Χάρβαρντ. Η Αίγυπτος έχει μια ανεπτυγμένη αγορά ενέργειας που βασίζεται στον άνθρακα, το πετρέλαιο, το φυσικό αέριο και την υδροηλεκτρική ενέργεια. Σημαντικά κοιτάσματα άνθρακα στο βορειοανατολικό Σινά εξορύσσονται με ρυθμό περίπου 600.000 τόνων ετησίως. Το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο παράγονται στις δυτικές περιοχές της ερήμου, στον Κόλπο του Σουέζ και στο Δέλτα του Νείλου. Η Αίγυπτος έχει τεράστια αποθέματα φυσικού αερίου, που υπολογίζονται σε 2.180 κυβικά χιλιόμετρα, και το αιγυπτιακό υγροποιημένο φυσικό αέριο εξάγεται σε πολλές χώρες. Το 2013, η Γενική Αιγυπτιακή Εταιρεία Πετρελαίου δήλωσε ότι η χώρα θα μειώσει τις εξαγωγές φυσικού αερίου και θα δώσει εντολή στις μεγάλες βιομηχανίες να επιβραδύνουν την παραγωγή αυτό το καλοκαίρι για να αποφύγουν μια ενεργειακή κρίση και να αποτρέψουν την πολιτική αναταραχή, ανέφερε το Reuters. Η Αίγυπτος υπολογίζει στον κορυφαίο εξαγωγέα υγροποιημένου φυσικού αερίου, το Κατάρ, για να αποκτήσει πρόσθετους όγκους φυσικού αερίου το καλοκαίρι, ενώ ενθαρρύνει τα εργοστάσια να προγραμματίσουν την ετήσια συντήρησή τους για αυτούς τους μήνες αιχμής, δήλωσε ο πρόεδρος της εταιρείας Ταρέκ ελ Μπαρκατάουι. Η Αίγυπτος παράγει τη δική της ενέργεια, αλλά είναι καθαρός εισαγωγέας πετρελαίου από το 2008 και γίνεται ταχύτατα καθαρός εισαγωγέας φυσικού αερίου. αριστερά|μικρογραφία|Το Έξυπνο Χωριό μια επιχειρηματική περιοχή που ιδρύθηκε το 2001 για να διευκολύνει την ανάπτυξη των επιχειρήσεων υψηλής τεχνολογίας στην Αίγυπτο. Οι οικονομικές συνθήκες έχουν αρχίσει να βελτιώνονται σημαντικά, μετά από μια περίοδο στασιμότητας, λόγω της υιοθέτησης πιο φιλελεύθερων οικονομικών πολιτικών από την κυβέρνηση καθώς και των αυξημένων εσόδων από τον τουρισμό και της άνθησης του χρηματιστηρίου. Στην ετήσια έκθεσή του, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) έχει αξιολογήσει την Αίγυπτο ως μία από τις κορυφαίες χώρες στον κόσμο που πραγματοποιούν οικονομικές μεταρρυθμίσεις. Ορισμένες σημαντικές οικονομικές μεταρρυθμίσεις που έχει αναλάβει η κυβέρνηση από το 2003 και έπειτα περιλαμβάνουν δραματική μείωση των φόρων τελωνείων και των δασμών. Ένας νέος φορολογικός νόμος που εφαρμόστηκε το 2005 μείωσε τους εταιρικούς φόρους από 40% στο σημερινό 20%, με αποτέλεσμα μια δηλωμένη αύξηση 100% στα φορολογικά έσοδα μέχρι το έτος 2006.
Αν και ένα από τα κύρια εμπόδια που αντιμετωπίζει ακόμη η αιγυπτιακή οικονομία είναι η περιορισμένη ροή του πλούτου στον μέσο πληθυσμό, πολλοί Αιγύπτιοι επικρίνουν την κυβέρνησή τους για τις υψηλές τιμές των βασικών αγαθών, ενώ το βιοτικό τους επίπεδο ή η αγοραστική τους δύναμη παραμένει σχετικά στάσιμο. Η διαφθορά αναφέρεται συχνά από τους Αιγύπτιους ως το κύριο εμπόδιο για την περαιτέρω οικονομική ανάπτυξη. Η κυβέρνηση υποσχέθηκε μεγάλη ανακατασκευή της υποδομής της χώρας, χρησιμοποιώντας τα χρήματα που καταβλήθηκαν για τη νέα άδεια κινητής τηλεφωνίας (με ύψος 3 δισεκατομμύρια δολάρια) που αγοράστηκε από την Etisalat το 2006. Στον Δείκτη Αντίληψης Διαφθοράς 2013, η Αίγυπτος κατατάχθηκε στην 114η θέση από 177 χώρες.
Εκτιμάται ότι 2.7 εκατομμύρια Αιγύπτιοι στο εξωτερικό συμβάλλουν ενεργά στην ανάπτυξη της χώρας τους μέσω των εμβασμάτων (7,8 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ το 2009), καθώς και με την κυκλοφορία ανθρώπινου και κοινωνικού κεφαλαίου και επενδύσεων. Τα εμβάσματα, δηλαδή τα χρήματα που κερδίζουν οι Αιγύπτιοι που ζουν στο εξωτερικό και έπειτα στέλνουν στην πατρίδα τους, έφτασαν στα 21 δισεκατομμύρια δολάρια το 2012, σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα.
Η αιγυπτιακή κοινωνία είναι μετρίως άνιση όσον αφορά την κατανομή του εισοδήματος, με περίπου 35–40% του πληθυσμού της Αιγύπτου να κερδίζει λιγότερο από το ισοδύναμο των 2 δολαρίων την ημέρα, ενώ μόνο το 2–3% περίπου μπορεί να θεωρηθεί πλούσιο.
Μεταφορές
Κύρια λιμάνια είναι η Αλεξάνδρεια, η Νταμιέτα, το Σουέζ και το Πορτ Σάιντ. Η Αίγυπτος συνδέεται σιδηροδρομικά με τη Λιβύη και το Σουδάν. Το οδικό δίκτυο καλύπτει περισσότερα από 92.000 χλμ. Η οδήγηση γίνεται στα δεξιά. Οι αεροπορικές συγκοινωνίες εξυπηρετούνται από 85 αεροδρόμια (με βάση στοιχεία του 2008). Το 2007 λειτουργούσαν και τρία ελικοδρόμια.
Παράγωγα προϊόντα της Αιγύπτου
Καλλιεργούνται ζαχαροκάλαμο 12 εκ. τόνοι, αραβόσιτος 5 εκ. τόνοι, ντομάτες 4,5 εκ., πατάτες, ρύζι, σιτάρι, βαμβάκι, τριφύλλι. Κτηνοτροφία καλή με εκτροφή βοοειδών, βουβαλιών και αμνοεριφίων. Η Αίγυπτος είναι πετρελαιοπαραγωγός χώρα με παραγωγή 335 εκ. βαρελιών ετησίως και πετρελαιοειδών καθώς και φυσικό αέριο (25 εκ. μετρικοί τόνοι). Υπάρχουν επίσης αρκετά ορυχεία αλατιού, σιδήρου και αργίλου.
Εισαγωγές
Χημικά προϊόντα, μηχανήματα, εξοπλισμός μεταφορών, τρόφιμα, βασικά μέταλλα κυρίως από την Ευρωπαϊκή Ένωση 37% και τις Η.Π.Α. 18%.
Εξαγωγές
Πετρέλαιο και πετρελαιοειδή 49%, βαμβακερά νήματα και υφάσματα 16%. Μεταλλουργικά προϊόντα, με προορισμό κυρίως την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις Η.Π.Α.
Πολιτισμός
αριστερά|μικρογραφία|Το [[Πάρκο Αλ-Αζχάρ|πάρκο αλ-Αζχάρ έχει καταχωρηθεί ως ένας από τους εξήντα σπουδαίους δημόσιους χώρους του κόσμου από το Έργο για τους Δημόσιους Χώρους.]] Η Αίγυπτος είναι μια αναγνωρισμένη πολιτιστική δύναμη του αραβόφωνου κόσμου. Η σύγχρονη αραβική κουλτούρα της Μέσης Ανατολής επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό από την αιγυπτιακή λογοτεχνία, τη μουσική, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Η Αίγυπτος απέκτησε έναν περιφερειακό ηγετικό ρόλο κατά τις δεκαετίες του 1950 και του 1960, δίνοντας μια περαιτέρω διαρκή ώθηση στη θέση του αιγυπτιακού πολιτισμού στον αραβόφωνο κόσμο.
Η αιγυπτιακή ταυτότητα εξελίχθηκε στο διάστημα μιας μακράς περιόδου κατοχής φιλοξενώντας το Ισλάμ, τον Χριστιανισμό και τον Ιουδαϊσμό, και μια νέα γλώσσα, τα αραβικά, μαζί με τον προφορικό απόγονο της, τα αιγυπτιακά αραβικά, η οποία επίσης βασίζεται σε πολλές αρχαίες αιγυπτιακές λέξεις.
Το έργο του λόγιου των αρχών του 19ου αιώνα Ριφα'ά αλ-Ταχταουί ανανέωσε το ενδιαφέρον για την αιγυπτιακή αρχαιότητα και εξέθεσε την αιγυπτιακή κοινωνία στις αρχές του Διαφωτισμού. Ο Ταχταουί συνίδρυσε με τον μεταρρυθμιστή της εκπαίδευσης Αλί Μουμπάρακ μια γηγενή σχολή Αιγυπτιολογίας που αναζητούσε έμπνευση στους μεσαιωνικούς Αιγύπτιους μελετητές, όπως οι Σουγιουτί και Μακρίζι, οι οποίοι μελέτησαν οι ίδιοι την ιστορία, τη γλώσσα και τις αρχαιότητες της Αιγύπτου.
Η πολιτιστική αναγέννηση της Αιγύπτου κορυφώθηκε στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα μέσω της εργασίας των Μουχαμάντ Αμπντού, Αχμέτ Λουτφί ελ-Σάιντ, Μουχαμάντ Λουτφί Γκούμα, Τοφίκ αλ-Χακίμ, Λουίς Άουαντ, Κασίμ Αμίν, Σαλάμα Μουσέν, Τάχα Χουσέιν, Μαχμούντ Μοχτάρ/Σφυρηλάτησαν ένα φιλελεύθερο μονοπάτι για την Αίγυπτο που εκφράστηκε ως δέσμευση για προσωπική ελευθερία, κοσμικότητα και πίστη στην επιστήμη ως φορέας προόδου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Κράτη της Ερυθράς Θάλασσας Κατηγορία:Ανατολική Μεσόγειος Κατηγορία:Χώρες της Αφρικής Κατηγορία:Κράτη της Ασίας Κατηγορία:Κράτη της Μέσης Ανατολής
Ρέικιαβικ
Το Ρέικιαβικ (ισλανδικά: Reykjavík) είναι η πρωτεύουσα της Ισλανδίας, η μεγαλύτερη πόλη της χώρας και, ταυτόχρονα, η βορειότερη πρωτεύουσα του κόσμου. Βρίσκεται στα νοτιοδυτικά παράλια της χώρας. Είναι η πρωτεύουσα του Μείζονος Ρέικιαβικ.
Με γεωγραφικό πλάτος 64°08' Β, είναι αρκετά κοντά στον Αρκτικό Κύκλο (66°33' Β). Έχει πληθυσμό 139.940 κατοίκους (1-2023), ενώ η ευρύτερη περιοχή της πόλης συγκεντρώνει 247.590 κατοίκους (1-2023). Ο συνολικός πληθυσμός της χώρας ανέρχεται σε 387.800 κατοίκους (1-2023).
Ιστορία
thumb|left|Ο Ινγκόλφουρ διατάζει να στηθούν οι κολώνες του θρόνου του, στο σημείο όπου βρίσκεται σήμερα η πόλη. Πίνακας του Johan Peter Raadsig
Ο πρώτος οικισμός στην Ισλανδία από τους Νορβηγούς εξερευνητές, υπολογίζεται πως χτίστηκε γύρω στο 870 μ.Χ. από τον Ινγκόλφουρ Άρναρσον. Λέγεται πως ο Άρναρσον αποφάσισε που να χτίσει το οικισμό στο με τον παραδοσιακό τρόπο των Βίκινγκς, ρίχνοντας τις δύο κολώνες του θρόνου του στον ωκεανό μόλις φάνηκε η ακτή, και διατάζοντας να χτιστεί στο σημείο όπου οι κολώνες ξεβράστηκαν στη στεριά από το κύμα.
Θεωρείται πως η πόλη πήρε το όνομα της από τους ατμούς που αναδύονταν από ιαματικές πηγές. Η λέξη Ρέικιαβικ μπορεί να μεταφραστεί ως Ο Ορμίσκος του Καπνού, καθώς η κατάληξη «Βικ» σημαίνει ορμίσκος. Μέχρι και σήμερα, η πόλη αναφέρεται ως Ο Κόλπος του Καπνού.
Η πόλη δεν αναφέρεται σε μεσαιωνικές πηγές παρά μόνο ως αγροτικός οικισμός, αλλά κατά τον 18ο αιώνα η πόλη γνώρισε ραγδαία ανάπτυξη.
Γεωγραφία
Το Ρέικιαβικ βρίσκεται στο νοτιοδυτικό μέρος της Ισλανδίας. Η περιοχή του Ρέικιαβικ διαθέτει χερσονήσους, ορμίσκους, ισθμούς και νησιά. Ο μεγαλύτερος ποταμός που διασχίζει την πόλη είναι ο Ελλιδάα, ο όποιος δεν είναι πλωτός. Η πόλη είναι χτισμένη κυρίως πάνω στην χερσόνησο Σελτγιαρνάρνες, αλλά τα προάστια επεκτείνονται προς τα νότια και τα ανατολικά. Το Ρέικιαβικ είναι μια πολύ αραιοκατοικημένη πόλη και τα εξωτερικά προάστια είναι τόσο αραιοκατοικημένα που μεταξύ των σπιτιών περνούν οι κύριοι αυτοκινητόδρομοι της χώρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ισλανδίας Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Ευρώπης
Ολυμπιακό Γυμναστήριο Γαλατσίου
Το Ολυμπιακό Γυμναστήριο Γαλατσίου είναι κλειστό γυμναστήριο πολλαπλών χρήσεων στο Γαλάτσι της Αθήνας. Ήταν ο χώρος στον οποίο διεξήχθησαν οι αγώνες επιτραπέζιας αντισφαίρισης και ρυθμικής γυμναστικής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων 2004. Το Ολυμπιακό Γυμναστήριο Γαλατσίου έχει χωρητικότητα 6.200 θέσεων, εκ των οποίων οι 5.141 είναι μόνιμες στο άνω τμήμα. Οι υπόλοιπες ανήκουν σε πτυσσόμενες κερκίδες στο κάτω τμήμα.
Ιστορικό
Η κατασκευή του γυμναστηρίου ολοκληρώθηκε τον Μάιο του 2004, και εγκαινιάστηκε επισήμως στις 30 Ιουλίου 2004, λίγο πριν από την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων. Μετά την Ολυμπιάδα, το Ολυμπιακό Γυμναστήριο Γαλατσίου, αποτέλεσε έδρα της ομάδας καλαθοσφαίρισης της ΑΕΚ, προτού αυτή μετακομίσει στο Ολυμπιακό Κλειστό Γυμναστήριο το 2006. Ο χώρος της εγκατάστασης στη συνέχεια παραχωρήθηκε στις ιδιωτικές εταιρείες Ακροπόλ Χαραγιώνης και Sonae Sierra SGPS S.A, και χρησιμοποιήθηκε ως εμπορικό κέντρο.
Το φθινόπωρο του 2015 το γυμναστήριο άρχισε να αποτελεί προσωρινός χώρος διαμονής προφύγων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γαλατσιου Γαλατσιου Γαλατσιου Γαλατσιου Γαλατσιου Γαλατσιου Κατηγορία:Δήμος Γαλατσίου
Μετάλλιο για την διάκριση στην άμυνα των συνόρων της Ρωσικής Ομοσπονδίας
Το Μετάλλιο για την διάκριση στην άμυνα των συνόρων της Ρωσικής Ομοσπονδίας (ρωσ. Медаль «За отличие в охране государственной границы») είναι βραβείο της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Δημιουργήθηκε στις 2 Μαρτίου του 1994, με το διάταγμα Νο.442. Ωστόσο το βραβείο είχε υποστεί 2 αλλαγές, χάρη στα διατάγματα Νο.19 που εκδόθηκε στις 6 Ιανουαρίου του 1999, και διάταγμα Νο.1365 που εκδόθηκε στις 19 Νοεμβρίου του 2003.
Απονομή
Διακριση στην αμυνα
Μούμιες Γουάντσε
250px|thumb|Μούμια [[Γκουάχες|Γκουάχε, Μουσείο της Φύσης και του Ανθρώπου, Σάντα Κρουθ ντε Τενερίφε]] Μούμιες Γουάντσε, (ισπανικά: Momias guanches) η Γκουάχε είναι μούμιοποιημένα σώματα αρχαίων κατοίκων του νησιού της Τενερίφης στα Κανάρια Νησιά (Ισπανία), οι οποίοι συνήθιζαν να μουμιοποιούν τους νεκρούς τους.
Το έθιμο αυτό είχε ως στόχο να διατηρήσει το σώμα του νεκρού με ταρίχευση με τεχνικές παρόμοιες με εκείνες που χρησιμοποιήθηκαν από άλλους αρχαίους πολιτισμούς. Ο σκοπός του, που συνδέεται με θρησκευτικές πεποιθήσεις, ήταν να προστατεύσει το σώμα και να διακρίνει την κοινωνική σημασία του. Υπήρχαν διάφορες μορφές ταρίχευσης. Σύμφωνα με έρευνα που διεξήχθη με τη μέθοδο του άνθρακα-14, οι ταφές ανάγονται σε χρονικά διαστήματα που καλύπτουν την περίοδο από τον τρίτο αιώνα μ.Χ. μέχρι τη στιγμή της κατάκτησης των Καναρίων Νήσων κατά τον δέκατο πέμπτο αιώνα μ.Χ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μούμιες Κατηγορία:Κανάριες νήσοι Κατηγορία:Ταφικά έθιμα Κατηγορία:Γουάντσε
Βισάλτης
Με το όνομα Βισάλτης αναφέρονται δύο διαφορετικά πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας, τα εξής:
Πηγή
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Αρχαίοι Θράκες
Βάζο του Σουασόν
μικρογραφία|348x348εσ|Ο [[Κλόβις Α΄|Κλόβις και το βάζο του Σουασόν, Μεγάλα Χρονικά της Γαλλίας, 15ος αιώνας]] Το βάζο του Σουασόν (Γαλλικά: Le vase de Soissons) είναι πολύτιμο αντικείμενο, το θέμα ενός ιστορικού γεγονότος, το οποίο θεωρείται ότι συνέβη μετά τη μάχη του Σουασόν το 486. Το αφηγήθηκε κατά το δεύτερο μισό του 6ου αιώνα ο ιστορικός Γρηγόριος της Τουρ, σχεδόν έναν αιώνα μετά το γεγονός.
Επειδή ο Γρηγόριος κατέγραψε το γεγονός σχεδόν έναν αιώνα μετά την καταστροφή του αγγείου, είναι δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να διακρίνουμε τον μύθο από την ιστορία.
Ιστορικό
αριστερά|μικρογραφία|Ο Κλόβις σκοτώνει τον στρατιώτη Σύμφωνα με τον Γρηγόριο της Τουρ, που διηγήθηκε το γεγονός στο βιβλίο II, κεφάλαιο 27 της Ιστορίας των Φράγκων, το αγγείο ήταν θαυμάσιο σε μέγεθος και ομορφιά και αφαιρέθηκε, μαζί με άλλα ιερά σκεύη, από μια εκκλησία στη λεηλασία που ακολούθησε τη μάχη του Σουασόν του 486, μια μάχη που κέρδισε ο Φράγκος βασιλιάς Κλόβις Α', ο οποίος εκείνη την εποχή ήταν 20 ετών και δεν είχε ακόμη μεταστραφεί στον Χριστιανισμό.
Ο Άγιος Ρεμίγιος, επίσκοπος της Ρενς, έστειλε αγγελιοφόρους στον Κλοβίς, παρακαλώντας τον να επιστρέψει τουλάχιστον αυτό από τα ιερά σκεύη που είχαν διαρπαγεί. Ο Κλοβίς συμφώνησε και έτσι, κατά το μοίρασμα των λαφύρων, ζήτησε από τους στρατιώτες του το βάζο ως νόμιμο μέρος της λείας του. Ένας στρατιώτης διαφώνησε και, προς γενική κατάπληξη όλων, έσπασε το αγγείο με τον πολεμικό του πέλεκυ (φρανσίσκα) λέγοντάς του «Θα λάβεις μόνο αυτό που πραγματικά θα σου αποδώσει η τύχη!», φράση που αποτελεί μαρτυρία πως οι Φράγκοι διαμοίραζαν τα πολεμικά λάφυρα με κλήρωση.
Ο Κλοβίς αρχικά έπνιξε την οργή του και δεν αντέδρασε στην καταστροφή. Παρέδωσε το σπασμένο αγγείο στον Ρεμίγιο, φυλάγοντας όμως στην καρδιά του την προσβολή. Ένα χρόνο αργότερα, ωστόσο, σε επιθεώρηση των στρατευμάτων του, είδε τον στρατιώτη ξανά, τον κατηγόρησε ότι δεν είχε περιποιηθεί τα άρματά του και πήρε τον πέλεκύ του και τον πέταξε στο έδαφος. Ο άντρας έσκυψε να τον σηκώσει και ο Κλόβις του έσπασε το κρανίο με τον δικό του πέλεκυ, λέγοντάς του: «Όπως έκανες στο βάζο του Σουασόν!»
Στον γαλλικό πολιτισμό
Αυτή η ιστορία ήταν ένα βασικό κείμενο στα γαλλικά βιβλία Ιστορίας του Δημοτικού σχολείου από την Τρίτη Γαλλική Δημοκρατία (1875-1940) και μέχρι τη δεκαετία του 1960. Η φράση που αποδίδεται στον Κλόβις αναδιατυπώθηκε ως «Θυμήσου το αγγείο του Σουασόν!» ("Souviens-toi du vase de Soissons!").
Το επεισόδιο του Βάζου του Σουασόν αναπαρίσταται σε μνημείο που έχει ανεγερθεί το 1935 σε κεντρική πλατεία της κοινότητας Σουασόν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φράγκοι Κατηγορία:Ύστερη Αρχαιότητα
Επαναστατικό Συμβούλιο (Αλγερία)
Το Επαναστατικό Συμβούλιο ήταν το κυβερνητικό όργανο που κυβέρνησε την Αλγερία μετά το πραξικόπημα τον Ιούνιο του 1965. Ο συνταγματάρχης Χουαρί Μπουμεντιέν ήταν πρόεδρος του από τις 19 Ιουνίου 1965 έως τις 10 Δεκεμβρίου 1976. Στη συνέχεια, ο Μπουμεντιέν υπηρέτησε ως πρόεδρος μέχρι το θάνατό του στις 27 Δεκεμβρίου 1978.
Τα μέλη είχαν ως εξής το 1970:
Δύο από τα μέλη του συμβουλίου αργότερα έγιναν πρόεδροι της Αλγερίας:
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Αλγερίας
Ημέρα του Συντάγματος της 3ης Μαΐου
Η Ημέρα του Συντάγματος της 3ης Μαΐου (επίσης: Αργία του Συντάγματος της 3ης Μαΐου, πολωνικά: Święto Konstytucji 3 Maja) είναι πολωνική εθνική και δημόσια αργία που λαμβάνει χώρα στις 3 Μαΐου. Η εορτή εορτάζει τη διακήρυξη του Συντάγματος της 3ης Μαΐου 1791. Οι εορτασμοί πάνε πίσω στο Δουκάτο της Βαρσοβίας στις αρχές του 19ου αιώνα, αλλά έγινε επίσημη αργία μόλις το 1919 στη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία. Διαγράφηκε κατά την εποχή της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας και αποκαταστάθηκε μετά την πτώση του κομμουνισμού στη σύγχρονη Πολωνία.
Ιστορικό
αριστερά|μικρογραφία|260x260εσ| Παρέλαση της 3ης Μαΐου στο [[Μπίντγκοστς, 2014]] Το Σύνταγμα της 3ης Μαΐου 1791 θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα επιτεύγματα στην ιστορία της Πολωνίας, παρά το γεγονός ότι ίσχυε μόνο για ένα χρόνο, μέχρι τον Πόλεμο Πολωνίας-Ρωσίας του 1792. Ο ιστορικός Νόρμαν Ντέιβις το αποκαλεί «το πρώτο σύνταγμα του είδους του στην Ευρώπη». Άλλοι μελετητές αναφέρονται επίσης σε αυτό ως το δεύτερο παλαιότερο σύνταγμα στον κόσμο.
Το Σύνταγμα της 3ης Μαΐου σχεδιάστηκε για να αποκαταστήσει τα μακροχρόνια πολιτικά ελαττώματα της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας. Το Σύνταγμα προσπάθησε να αντικαταστήσει την υπάρχουσα αναρχία που προωθήθηκε από μερικούς άρχοντες της χώρας με μια πιο δημοκρατική συνταγματική μοναρχία. Η υιοθέτηση του Συντάγματος της 3ης Μαΐου προκάλεσε την ενεργή εχθρότητα των γειτόνων της Κοινοπολιτείας, που οδήγησε στον δεύτερο διαμελισμό της Πολωνίας το 1792, στην Εξέγερση του Κοστσιούσκο του 1794 και στον τελικό τρίτο διαμελισμό της Πολωνίας το 1795. Σύμφωνα με τα λόγια δύο εκ των συν-συγγραφέων του, του Ιγκνάτσι Ποτότσκι και του Χούγκο Κοουόνταϊ, ήταν «η τελευταία επιθυμία και διαθήκη της εκπνέουσας πατρίδας».
Εορτασμοί
δεξιά|μικρογραφία| Πολωνός ιππέας με παραδοσιακή ενδυμασία κατά τη διάρκεια των εορτασμών της 3ης Μαΐου 2007 Η 3η Μαΐου ανακηρύχθηκε για πρώτη φορά αργία στις 5 Μαΐου 1791 και εορτάστηκε ένα χρόνο αργότερα, στις 3 Μαΐου 1792. Απαγορεύτηκε κατά τους διαμελισμούς της Πολωνίας, εορτάστηκε στο Δουκάτο της Βαρσοβίας το 1807 και ανεπίσημα στην Πολωνία του Συνεδρίου από διάφορους ακτιβιστές υπέρ της ανεξαρτησίας, πιο ανοιχτά κατά τη διάρκεια των εξεγέρσεων, όπως η Νοεμβριανή Εξέγερση. Έγινε και πάλι επίσημη πολωνική αργία τον Απρίλιο του 1919 υπό τη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία - η πρώτη αργία που εισήχθη επίσημα στη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία. Η αργία της 3ης Μαΐου απαγορεύτηκε για άλλη μια φορά κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου από τους ναζιστές και σοβιετικούς κατακτητές. Εορτάστηκε στις πολωνικές πόλεις τον Μάιο του 1945, αν και με έναν κατά κύριο λόγο αυθόρμητο τρόπο. Οι εορτασμοί ακυρώθηκαν επίσημα λίγο πριν τις 3 Μαΐου 1946 και οι αντικομμουνιστικές διαδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν αργότερα εκείνη την ημέρα. Αυτό, καθώς και ο διαγωνισμός που δημιουργήθηκε με τους εορτασμούς της 1ης Μαΐου για την Εργατική Πρωτομαγιά από τους κομμουνιστές, σήμαινε ότι η Ημέρα του Συντάγματος της 3ης Μαΐου έχασε την υποστήριξη των αρχών της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας. Το 1947 μετονομάστηκε επίσημα στην Ημέρα του Δημοκρατικού Κόμματος και αφαιρέθηκε από τον κατάλογο των εθνικών εορτών είτε τότε είτε το 1951 (οι πηγές ποικίλλουν). Μέχρι το 1989, η 3η Μαΐου ήταν μια κοινή ημέρα για αντικυβερνητικές και αντικομμουνιστικές διαδηλώσεις. Η 3η Μαΐου αποκαταστάθηκε ως επίσημη πολωνική αργία τον Απρίλιο του 1990, μετά την πτώση του κομμουνισμού. Το 2007, η 3η Μαΐου ανακηρύχθηκε επίσης εθνική αργία της Λιθουανίας. Ο πρώτος κοινός εορτασμός από το πολωνικό Σέιμ και το Λιθουανικό Σέιμας πραγματοποιήθηκε στις 3 Μαΐου 2007.