cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Στράτος Αιτωλοακαρνανίας
Παραπομπές και σημειώσεις
• Στοιχεία πάρθηκαν και από άρθρο του φοιτητή Μπέρδου Αθανασίου-Φοίβου με τίτλο Ξανα - ανακαλύπτοντας την αρχαία Ακαρνανική πόλη Στράτου, 11 Νοεμβρίου 2009, Αριθμός φύλλου 2084. Εφημερίδα Μαχητής Αιτωλοακαρνανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Στράτου Κατηγορία:Δήμος Αγρινίου Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Αιτωλοακαρνανίας
Χλώριο
Το χλώριο (λατινικά: chlorum, αγγλικά: chlorine) είναι το χημικό στοιχείο με χημικό σύμβολο Cl, ατομικό αριθμό 17. Έχει ατομικό βάρος 35,453 amu.Το χλώριο ανήκει στην ομάδα 17 (πρώην VIIA) του Περιοδικού Συστήματος, δηλαδή στα αλογόνα. Πιο συγκεκριμένα, είναι το δεύτερο ελαφρύτερο αλογόνο, μετά από το φθόριο (F). Οι ιδιότητές του είναι επί το πλείστον ενδιάμεσες μεταξύ αυτών του φθορίου και του βρωμίου (Br). Το χημικά καθαρό χλώριο, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, δηλαδή σε θερμοκρασία 25 °C και υπό πίεση 1 atm, είναι κιτρινοπράσινο διατομικό αέριο. Το χλώριο έχει την υψηλότερη ηλεκτρονιακή συγγένεια και την τρίτη υψηλότερη ηλεκτραρνητικότητα από όλα τα χημικά στοιχεία, δηλαδή μετά από το φθόριο και το οξυγόνο μόνο. Για το λόγο αυτό, το (στοιχειακό) χλώριο είναι ισχυρό οξειδωτικό μέσο. Ελεύθερο (στοιχειακό) χλώριο είναι σπάνιο στη Γη, και, όταν υπάρχει, συνήθως είναι αποτέλεσμα άμεσης ή έμμεσης οξείδωσης από οξυγόνο (O).
Η πιο συνηθισμένη χημική ένωση του χλωρίου είναι το χλωριούχο νάτριο (NaCl) και είναι γνωστό από τους αρχαίους χρόνους. Γύρω στο 1630 συνθέθηκε για πρώτη φορά αέριο (στοιχειακό) χλώριο με χημική αντίδραση, αλλά δεν αναγνωρίστηκε ως θεμελιωδώς σημαντική ουσία. Ο χαρακτηρισμός του αερίου χλωρίου έγινε το 1774 από τον Σουηδό χημικό Καρλ Βίλχελμ Σέελε (Carl Wilhelm Scheele) το 1774, που όμως υπέθεσε (λανθασμένα) ότι είναι οξείδιο ενός νέου (για τότε) χημικού στοιχείου. Το 1809 (κάποιοι) χημικοί πρότειναν ότι το αέριο χλώριο ίσως να είναι ένα καθαρό χημικό στοιχείο, γεγονός που (τελικά) επιβεβαιώθηκε από το Σερ Χάμφρι Ντέιβι (Sir Humphry Davy) το 1810, που το ονόμασε από την ελληνική λέξη «χλωρός», από το χρώμα του.
Εξαιτίας της μεγάλης του δραστηκότητας, σχεδόν όλο το χλώριο που βρίσκεται στο φλοιό της Γης υπάρχει στη μορφή διαφόρων χλωριούχων ιονικών ενώσεων, που συμπεριλαμβάνουν το γνωστό μας μαγειρικό αλάτι. Είναι το δεύτερο σε αφθονία αλογόνο και το 21ο σε αφθονία χημικό στοιχείο στο φλοιό της Γης. Το στοιχειακό χλώριο παράγεται βιομηχανικά με ηλεκτρόλυση άλμης. Το υψηλό οξειδωτικό δυναμικό, οδήγησε το ελεύθερο (στοιχειακό) χλώριο να χρησιμοποιείται ως λευκαντικό και ως απολυμαντικό, αλλά έχει και πολλές εφαρμογές ως κομβικής σημασίας αντιδραστήριο για τη χημική βιομηχανία. Το χλώριο χρησιμοποιείται στην παραγωγή μεγάλης ποικιλίας καταναλωτικών προϊόντων, που περιλαμβάνουν περίπου τα 2/3 των (βιομηχανικών) οργανικών χημικών, όπως το πολυβινυλοχλωρίδιο (PVC), καθώς και ως ενδιάμεση ουσία για την παραγωγή άλλου είδους πλαστικών, καθώς και άλλων προϊόντων που (τελικά) δεν το περιέχουν (το χλώριο). Ακόμη, ως συνηθισμένο απολυμαντικό, τόσο το στοιχειακό χλώριο, όσο και αρκετές αντίστοιχες χλωριούχες ενώσεις, χρησιμοποιούνται περισσότερο απευθείας σε πισίνες, για να τις κρατήσουν καθαρές και υγιεινές, καθώς και για τη χλωρίωση του πόσιμου νερού.
Με τη μορφή των χλωριούχων ανιόντων (Cl-), το χλώριο είναι απαραίτητο για όλες τις γνωστές μορφές ζωής. Άλλοι τύποι χλωριούχων ενώσεων είναι σπάνιοι σε ζωντανούς οργανισμούς και οι τεχνητές οργανοχλωριούχες ενώσεις ποικίλουν από αδρανείς ως τοξικές. Στην ανώτερη ατμόσφαιρα, οργανοχλωριούχες ενώσεις, όπως οι φθοροχλωράνθρακες (CFCs) έχουν πιστωθεί τη λεγόμενη καταστροφή του όζοντος. Μικρές ποσότητες στοιχειακού χλωρίου παράγονται με οξείδωση των χλωριούχων ανιόντων σε υποχλωριώδη (ClO-) στα ουδετερόφιλα, ως μέρος της ανοσοποιητικής αντίδρασης ενάντια στα βακτήρια. Το στοιχειακό χλώριο σε υψηλές συγκεντρώσεις είναι εξαιρετικά επικίνδυνο και δηλητηριώδες για όλους τους ζωντανούς οργανισμούς και χρησιμοποιήθηκε ως χημικό όπλο κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ιδιότητες
Το Χλώριο ανακαλύφθηκε το 1774 από τον Σουηδό χημικό Καρλ Βίλχελμ Σέελε. Συμβολίζεται με τα γράμματα Cl. Το όνομά του προέρχεται από την ελληνική λέξη «χλωρός= πράσινος». Σήμερα βρίσκει ευρύτατη εφαρμογή σε όλο τον κόσμο. Παράγεται με ηλεκτρόλυση του νερού με αλάτι. Θεωρείται ένα από τα κορυφαία εξυγιαντικά στοιχεία. Το Χλώριο σε αντίδραση με το νερό δίνει υποχλωριώδες οξύ (HOCl) και υδροχλωρικό οξύ (HCl). Cl2 + Η2Ο  HOCl + HCl. Η παραγόμενη ποσότητα σ’ αυτά τα οξέα εξαρτάται από τη θερμοκρασία και την οξύτητα του νερού. Το υποχλωριώδες οξύ είναι το κύριο απολυμαντικό. Το μόριο ή τα ιόντα του Χλωρίου καταστρέφουν τα κυτταρικά τοιχώματα των μικροοργανισμών και τελικά αντιδρούν με τις πρωτεΐνες των τελευταίων δημιουργώντας τις γνωστές για τις καρκινογόνες ουσίες τις χλωραμίνες. Το πιο όμως επικίνδυνο είναι η παρουσία αμμωνιακών ενώσεων στο νερό οπότε οι χλωραμίνες σχηματίζονται ταχύτερα και σε μεγάλη συγκέντρωση. Αυτό καθεαυτό το χλώριο είναι πολύ τοξικό και χρησιμοποιήθηκε σε χημικούς πολέμους εξόντωσης των αντιπάλων. Ο διάσημος αυστριακός καθηγητής οικολογικής χημείας και γεωχημείας δρ Oto Huntsinger είχε πει πριν από χρόνια: «Ο Θεός δημιούργησε 91 στοιχεία, ο άνθρωπος 15 και ο Διάβολος μόνο ένα, το Χλώριο».
Για την απολύμανση του νερού στις πισίνες, στα κολυμβητήρια, στα spa και στα υδρομασάζ το Χλώριο χρησιμοποιείται με τις παρακάτω μορφές: • Ως φυσικό αέριο. Η μορφή αυτή, που παλιά αποτελούσε τη βασική τεχνική για την εξυγίανση των δημόσιων πισινών εξαιτίας των προβλημάτων που μπορεί να προκαλέσει στους χρήστες και στο περιβάλλον, βρίσκει σήμερα πολύ περιορισμένη εφαρμογή. • Ως υποχλωριώδες Νάτριο (NaOCl). Χρησιμοποιείται ευρέως τόσο στις δημόσιες όσο και στις ιδιωτικές πισίνες. • Ως δισκία που περιέχουν την χλωριούχο ένωση τριχλωρο-σ-τριαζινετριόνη (trichloro-s-triazinetrione) και το σταθεροποιητή κυανουρικό οξύ (cyanuric acid). • Ως κοκκώδης ένωση, που περιέχει διχλωρο-σ- τριαζινετριόνη (Dichloro-s- triazinetrione). • Ως υποχλωριώδες Λίθιο. • Ως χλωριούχο ασβέστιο που δεν περιέχει τον σταθεροποιητή κυανουρικό οξύ. Η μορφή αυτή είναι και η περισσότερο χρησιμοποιούμενη.
Το χλώριο είναι ανοιχτό πράσινο αέριο με χαρακτηριστική οσμή που είναι ίδια με αυτήν των διαλυμάτων υποχλωριώδους νατρίου, που χρησιμοποιούνται στην οικιακή καθαριότητα. Είναι πολύ ισχυρό οξειδωτικό μέσο και αντιδρά με τα μέταλλα και ερεθίζει το δέρμα και τους βλεννογόνους. Είναι σημαντικό απολυμαντικό και λευκαντικό και διαλύεται εύκολα στο νερό.
Χρήσεις
Το χλώριο είναι σημαντικό βιομηχανικό προϊόν. Χρησιμοποιείται ως απολυμαντικό σε πισίνες και στα συστήματα ύδρευσης των πόλεων. Στην τελευταία αυτή χρήση του έχει αρχίσει να αντικαθίσταται από το όζον, το οποίο έχει το πλεονέκτημα ότι δεν σχηματίζει χλωριωμένες οργανικές ενώσεις και δεν παραμένει στο νερό μετά την απολύμανση. Το χλώριο χρησιμοποιείται επίσης στη λεύκανση υφασμάτων και του χαρτοπολτού.
Ενώσεις του χλωρίου χρησιμοποιούνται ευρέως στην καθημερινή ζωή. Τα χλωριολευκαντικά είναι διαλύματα υποχλωριώδους νατρίου (NaClO). Το πλαστικό PVC, από το οποίο είναι κατασκευασμένα πολλά αντικείμενα καθημερινής χρήσης, παράγεται από αιθυλένιο και χλώριο και είναι η κυριότερη χρήση του χλωρίου στην Ευρώπη. Άλατα του χλωρίου, κυρίως χλωριούχο ασβέστιο (CaCl2) και χλωριούχο νάτριο (NaCl) χρησιμοποιούνται ως αντιπηκτικά τον χειμώνα. Το υδροχλωρικό οξύ, υδατικό διάλυμα του αερίου υδροχλωρίου (HCl) χρησιμοποιείται ως απορρυπαντικό και ως ενδιάμεσο στη βιομηχανία.
Οργανικές ενώσεις του χλωρίου χρησιμοποιούνται στην βιομηχανία πολυμερών, στην παρασκευή διαφόρων ειδών κόλλας και στην παραγωγή διαλυτικών και άλλων προϊόντων για την βιομηχανία χρωμάτων.
Ενώσεις του χλωρίου, όπως το DDT χρησιμοποιούνταν παλιότερα ως εντομοκτόνα. Η χρήση τους όμως έχει απαγορευθεί, καθώς προκαλούσαν σημαντικά περιβαλλοντικά προβλήματα.
Ιστορία
Το χλωριούχο νάτριο ήταν γνωστό από τους αρχαίους χρόνους. Η απομόνωση στοιχειακού χλωρίου έγινε από τον Σουηδό χημικό Καρλ Βίλχελμ Σέελε το 1774. Ο Σέελε παρήγαγε χλώριο με την αντίδραση υδροχλωρικού οξέος με διοξείδιο του μαγγανίου:
4ΗCl + MnO2 → MnCl2 + Cl2 + 2H2O
O Σέελε δεν κατάλαβε εκείνη τη στιγμή ότι είχε ανακαλύψει ένα νέο χημικό στοιχείο. Μετά από τριάντα περίπου χρόνια, ο Σερ Χάμφρι Ντέιβι, ένας Άγγλος χημικός, απέδειξε ότι το χλώριο ήταν στοιχείο.
Χρησιμοποιήθηκε αρχικά ως βακτηριοκτόνο, το 1846 στη Βιέννη. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου χρησιμοποιήθηκε από Γερμανούς και Συμμάχους ως χημικό όπλο, με τρομακτικά αποτελέσματα στους ανθρώπους και στη γύρω πανίδα και χλωρίδα. Γύρω από τις θέσεις των μαχών πολλά δέντρα έχασαν το χρώμα των φύλλων τους και αρκετά λουλούδια άλλαξαν χρώμα.
Παραγωγή
Το χλώριο παράγεται βιομηχανικά από ηλεκτρόλυση διαλύματος χλωριούχου νατρίου. Το μεγαλύτερο μέρος χλωριούχου νατρίου προέρχεται από κοιτάσματα ορυκτού άλατος. Κατά τη διάρκεια της ηλεκτρόλυσης παράγεται και υδροξείδιο του νατρίου, το οποίο επίσης χρησιμοποιείται. Υπάρχουν τρία είδη διεργασιών παραγωγής χλωρίου: η διεργασία κελιού με μεμβράνη, η διεργασία κελιού με διάφραγμα και η διεργασία με υδράργυρο. Από τις τρεις διεργασίες η παλαιότερη είναι η διαδικασία με υδράργυρο. Πλεονεκτεί στο ότι τα προϊόντα της είναι εξαιρετικά καθαρά, αλλά το πρόβλημα της διαφυγής υδραργύρου είναι εξαιρετικά σημαντικό. Γι' αυτό το λόγο, στις μέρες μας προτιμούνται διεργασίες με ημιπερατές μεμβράνες.
Ισότοπα
Στη φύση βρίσκονται δύο σταθερά ισότοπα του χλωρίου: το 35Cl και το 37Cl, με ποσοστά 75,78 % και 24,22 %. Ραδιοϊσότοπα με μαζικό αριθμό 36, 38, 39, 40, 41, 42 και 43 έχουν παρασκευαστεί σε εργαστήρια. Από αυτά το σταθερότερο είναι το 36Cl, με χρόνο ημιζωής 301000 χρόνια.
Χημεία
Ο χημικός δεσμός μεταξύ των δύο ατόμων χλωρίου μπορεί να διασπαστεί ομολυτικά από την θερμότητα ή, συνηθέστερα, από ορατό φως. Οι ελεύθερες ρίζες που προκύπτουν είναι εξαιρετικά δραστικά σώματα, τα οποία μέσα από μία σειρά αντιδράσεων μπορούν να αντικαταστήσουν όλα τα υδρογόνα ενός οργανικού μορίου. Εκτός από τις αντιδράσεις ελευθέρων ριζών, το μόριο του χλωρίου μπορεί να προστεθεί σε διπλούς ή τριπλούς δεσμούς οργανικών μορίων.
Το μόριο του χλωρίου σε υδατικό διάλυμα παθαίνει αυτοοξειδαναγωγή, σύμφωνα με την εξής αντίδραση:
Cl2 + H2O → ClO- + Cl- + 2H+
Η θέση της ισορροπίας εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το pH του διαλύματος.
Το υποχλωριώδες ιόν μπορεί με τη σειρά του να δώσει με αυτοοξειδαναγωγή χλωρικά ιόντα. Αυτά, στη μορφή του άλατος με νάτριο χρησιμοποιούνται στον αποχρωματισμό ξυλοπολτού.
3ClO- → 2Cl- + ClΟ3-
Τα χλωρικά ιόντα με ηλεκτρόλυση σε υδατικό διάλυμα μπορούν να δώσουν υπερχλωρικά ιόντα, τα οποία είναι εκρηκτικά και βρίσκουν χρήση σε αντίστοιχες εφαρμογές. Η χημική εξίσωση της ηλεκτρόλυσης έχει ως εξής:
ClΟ3- + 3H2O → ClΟ4- + 2H3O+ + 2e-
Τοξικότητα
Το χλώριο είναι τοξικό στην επαφή, την κατάποση και την εισπνοή. Απαραίτητη είναι η χρήση γαντιών, γυαλιών ασφαλείας και καλού εξαερισμού κατά την χρήση του. Συγκεντρώσεις άνω των 500 ppm είναι θανατηφόρες. Η μέγιστη επιτρεπόμενη συγκέντρωση στον αέρα για οκτάωρο είναι 1 ppm. Είναι επίσης πάρα πολύ τοξικό για τους θαλάσσιους οργανισμούς. Το χλώριο αποτέλεσε τη βάση για τα πρώτα χημικά όπλα που χρησιμοποιήθηκαν στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η χρήση ενώσεων του χλωρίου στα ψυγεία και τα προωθητικά των σπρέι με τη μορφή των χλωροφθορανθράκων προκαλεί την τρύπα του όζοντος. Επίσης, τα εντομοκτόνα με χλώριο, ειδικά το DDT, προκάλεσαν προβλήματα βιοσυσσώρευσης σε οργανισμούς πιο πάνω στην τροφική αλυσίδα.
Χημικός πόλεμος
Οι χημικές ουσίες που ταξινομούνται ως ασφυξιογόνα χημικά όπλα (choking agents) είναι η Χλωροπικρίνη (Chloropicrin (PS), το Χλώριο (Chlorine, Cl), το Φωσγένιο (Phosgene, CG), και το Διφωσγένιο (Diphosgene, DP). Με κύριους αντιπροσώπους το Χλώριο και το Φωσγένιο, χρησιμοποιήθηκαν πολύ στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Προκαλούν πνευμονικό οίδημα και ασφυξία. Η προστασία γίνεται με προσωπίδες. Είναι άχροα με μυρωδιά φρέσκου κομμένου χόρτου, σανού ή άωρου καλαμποκιού. Σ’ αυτά ανήκουν το φωσγένιο, διφωσγένιο, κ.ά. Προκαλούν: ερεθισμό και φλεγμονή ρινός - φάρυγγος, δύσπνοια και πόνο στο στήθος, βήχα, κυάνωση χειλιών, κόπωση, ναυτία, έμετο, δακρύρροια. Τα συμπτώματα εμφανίζονται είτε αμέσως είτε αν η αραίωση είναι μεγάλη, μέσα στο πρώτο 48ωρο και μπορεί αρχικά να υποχωρήσουν. Ειδική αντιμετώπιση: τεχνητή αναπνοή και υποστηρικτική αγωγή τον αναπνευστικού.
Αλιεία
Η χρήση χλωρίου στην αλιεία και ειδικότερα στην υποβρύχια αλιεία απαγορεύεται αυστηρά. Οι δε κυρώσεις που επισύρει είναι βαρύτατες.
H Χλωρίωση ύδατος δεξαμενών κλπ
Η χλωρίωση του νερού είναι από τις παλαιότερες μεθόδους επεξεργασία του νερού. Το χλώριο σκοτώνει μικροοργανισμούς και βακτήρια και μας προστατεύει από ασθένειες όπως η χολέρα και ο τύφος. Το χλώριο σε μεγάλες ποσότητες είναι καταστρεπτικό για ζωτικά όργανα τους σώματός μας, για αυτό πρέπει να γίνεται χρήση πρόσθετων φίλτρων από μέρους του καταναλωτή. Στο νερό προστίθεται συμπυκνωμένο χλώριο σε ποσότητα 1 λίτρου ανά 1000m3. Σε περίπτωση μεγαλύτερης δόσης υπάρχει πιθανότητα διάβρωσης του δικτύου και η γεύση του νερού γίνεται αποκρουστική, ενώ όπως επισημάνθηκε και παραπάνω μπορεί να γίνει βλαβερό για τον άνθρωπο. Για αυτούς τους λόγους η χλωρίωση γίνεται με ειδική δοσομετρική αντλία, παράλληλα με την αντλία παροχής νερού προς το δίκτυο συμπληρώνοντας την απαραίτητη δόση, ανάλογα με την ποσότητα νερού που θα περάσει προς το δίκτυο. Και ενώ το Χλώριο εξακολουθεί να αποτελεί την κύρια μέθοδο απαλλαγής του πόσιμου νερού από μικρόβια και οργανική ουσία, πολλές έρευνες σε όλο τον κόσμο δείχνουν πως ακόμα και η χλωρίωση του νερού στις πισίνες, στα κολυμβητήρια, στα spa και στα υδρομασάζ αποτελεί σοβαρό κίνδυνο όχι μόνο για τους λουόμενους και κολυμβητές, αλλά και για τους απασχολούμενους με τη διαδικασία εφαρμογής της μεθόδου αυτής. Ας δούμε τα πράγματα με τη σειρά τους.
Το Χλώριο ανακαλύφθηκε το 1774 από τον Σουηδό χημικό Carl Scheele. Συμβολίζεται με τα γράμματα Cl. Το όνομά του προέρχεται από την ελληνική λέξη «χλωρός= πράσινος». Σήμερα βρίσκει ευρύτατη εφαρμογή σε όλο τον κόσμο. Παράγεται με ηλεκτρόλυση του νερού με αλάτι. Θεωρείται ένα από τα κορυφαία εξυγιαντικά στοιχεία. Το Χλώριο σε αντίδραση με το νερό δίνει υποχλωριώδες οξύ (HOCl) και υδροχλωρικό οξύ (HCl). Cl2 + Η2Ο  HOCl + HCl. Η παραγόμενη ποσότητα σ’ αυτά τα οξέα εξαρτάται από τη θερμοκρασία και την οξύτητα του νερού. Το υποχλωριώδες οξύ είναι το κύριο απολυμαντικό. Το μόριο ή τα ιόντα του Χλωρίου καταστρέφουν τα κυτταρικά τοιχώματα των μικροοργανισμών και τελικά αντιδρούν με τις πρωτεΐνες των τελευταίων δημιουργώντας τις γνωστές για τις καρκινογόνες ουσίες τις χλωραμίνες. Το πιο όμως επικίνδυνο είναι η παρουσία αμμωνιακών ενώσεων στο νερό οπότε οι χλωραμίνες σχηματίζονται ταχύτερα και σε μεγάλη συγκέντρωση. Αυτό καθεαυτό το χλώριο είναι πολύ τοξικό και χρησιμοποιήθηκε σε χημικούς πολέμους εξόντωσης των αντιπάλων. Ο διάσημος αυστριακός καθηγητής οικολογικής χημείας και γεωχημείας δρ Oto Huntsinger είχε πει πριν από χρόνια: «Ο Θεός δημιούργησε 91 στοιχεία, ο άνθρωπος 15 και ο Διάβολος μόνο ένα, το Χλώριο».
Για την απολύμανση του νερού στις πισίνες, στα κολυμβητήρια, στα spa και στα υδρομασάζ το Χλώριο χρησιμοποιείται με τις παρακάτω μορφές: • Ως φυσικό αέριο. Η μορφή αυτή, που παλιά αποτελούσε τη βασική τεχνική για την εξυγίανση των δημόσιων πισινών εξαιτίας των προβλημάτων που μπορεί να προκαλέσει στους χρήστες και στο περιβάλλον, βρίσκει σήμερα πολύ περιορισμένη εφαρμογή. • Ως υποχλωριώδες Νάτριο (NaOCl). Χρησιμοποιείται ευρέος τόσο στις δημόσιες όσο και στις ιδιωτικές πισίνες. • Ως δισκία που περιέχουν την χλωριούχο ένωση τριχλωρο-σ-τριαζινετριόνη (trichloro-s-triazinetrione) και το σταθεροποιητή κυανουρικό οξύ (cyanuric acid). • Ως κοκκώδης ένωση, που περιέχει διχλωρο-σ- τριαζινετριόνη (Dichloro-s- triazinetrione). • Ως υποχλωριώδες Λίθιο. • Ως χλωριούχο ασβέστιο που δεν περιέχει τον σταθεροποιητή κυανουρικό οξύ. Η μορφή αυτή είναι και η περισσότερο χρησιμοποιούμενη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αλογόνα Κατηγορία:Χημικά όπλα  Κατηγορία:Βασικά Φάρμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας
Μάρτιν Χάιντεγκερ
Ο Μάρτιν Χάιντεγκερ (γερμανικά: Martin Heidegger, 26 Σεπτεμβρίου 1889 - 26 Μαΐου 1976) ήταν Γερμανός φιλόσοφος. Υπήρξε μια από τις πιο σημαντικές αλλά και αμφιλεγόμενες προσωπικότητες του εικοστού αιώνα. Από τη μια πλευρά ο ενεργός του ρόλος, ως πρύτανη και συμβούλου σε θέματα παιδείας στη ναζιστική Γερμανία και οι (σύμφωνα με τη γνώμη των επικριτών του) ρατσιστικές του αντιλήψεις, κι από την άλλη η βαρύτητα του φιλοσοφικού του έργου, που επηρέασε ένα από τα σημαντικότερα φιλοσοφικά ρεύματα της σύγχρονης εποχής, τον υπαρξισμό, και γέννησε θερμούς υποστηρικτές και φανατικούς επικριτές. Η σημαντικότερη μαθήτριά του ήταν η Χάνα Άρεντ, με την οποία είχε μάλιστα μια ερωτική περιπέτεια στα χρόνια της δεκαετίας του '20.
Φυσιογνωμία του έργου του
thumb|Εδώ μεγάλωσε ο Χάιντεγκερ Μαθητής του πατέρα της φαινομενολογίας, Χούσερλ, ο Χάιντεγκερ θεωρείται ο θεμελιωτής του υπαρξισμού, αν και ο ίδιος ποτέ δεν αποδέχτηκε αυτόν τον χαρακτηρισμό. Ξεκινώντας από το κορυφαίο Πλατωνικό ερώτημα «τί ποτε βούλεσθαι σημαίνειν οπόταν ον φθέγγησθε» («τι εννοούμε όταν λέμε ον») προσπάθησε να εξετάσει την έννοια του όντος, προσδιορίζοντας κατ’ αρχήν την ανθρώπινη ύπαρξη, το υποκείμενο δηλαδή που καλείται να κατανοήσει αυτή την έννοια. Απέφυγε όμως να δώσει έναν ορισμό, καθώς για να οριστεί το Είναι, πρέπει να χρησιμοποιηθεί το ίδιο το Είναι (είτε εκφράζοντας, είτε υπονοώντας το) μέσα στον ίδιο τον ορισμό του. «Το ότι δεν μπορεί όμως να δοθεί ορισμός για το είναι, δεν μας απαλλάσσει από το ερώτημα για το νόημά του».
Είναι και Χρόνος
thumb|Ο τάφος του Μάρτιν Χάιντεγκερ Η ουσία της ανθρώπινης ύπαρξης είναι το ότι κατανοεί το Είναι. Ο άνθρωπος που κατανοεί το Είναι, είναι για τον Χάιντεγκερ ένα ον, που είναι αυτό που είναι, συν τη δυνατότητά του να γίνει κάτι που ακόμα δεν είναι. Είναι δηλαδή ένα ον μπροστά από τον εαυτό του, ένα ον καθ' υπέρβαση, που στοχεύοντας πέρα από αυτό που είναι, επιδιώκει να γίνει αυτό που δεν είναι ακόμα. Η υπερβατικότητα, η έκσταση, που χαρακτηρίζει την ανθρώπινη ύπαρξη, είναι περιορισμένη εντός των ορίων του κόσμου στον οποίο βρίσκεται. Ο άνθρωπος ως ύπαρξη που υπερβαίνει το Είναι του μέσα στον κόσμο ονομάζεται από τον Χάιντεγκερ Εδωνά Είναι (Dasein στο πρωτότυπο του κορυφαίου του έργου Είναι και Χρόνος).
Εισφορές στη Φιλοσοφία
Εξίσου σημαντικό με το Είναι και Χρόνος θεωρείται το έργο του Χάιντεγκερ Εισφορές στη Φιλοσοφία (Για την ιδιοποίηση), που γράφτηκε κατά τα χρόνια 1936-1938, αλλά δημοσιεύτηκε μετά τον θάνατο του συγγραφέα, το 1989.
Βιβλιογραφία
Σε χρονολογική σειρά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Υπαρξιστές Κατηγορία:Φιλόσοφοι της τέχνης Κατηγορία:Ναζιστές Κατηγορία:Φαινομενολόγοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι της ιστορίας Κατηγορία:Μάρτιν Χάιντεγκερ
Θανάσης Τσίγκας
Ο Θανάσης Τσίγκας (20 Σεπτεμβρίου 1982) είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής. Έχει ύψος 1,86 και αγωνίζεται ως επιθετικός.
Καριέρα
Ο Θανάσης Τσίγκας γεννήθηκε στο Αριστεινό του Έβρου στις 20 Σεπτεμβρίου του 1982. Ξεκίνησε την καριέρα του στον Πανηλειακό το 2000. Στην ομάδα του Πύργου είχε 48 εμφανίσεις και 7 γκολ.Το 2004 ο Παναθηναϊκός απέκτησε τα δικαιώματά του και τον παραχώρησε δανεικό στην Καλλιθέα (2004-06), (26 συμμ., 7 γκολ) και στον ΠΑΟΚ (2006-07 α') σαν αντάλλαγμα στην μεταγραφή του Δημήτρη Σαλπιγγίδη, όμως το χειμώνα του 2006 ο Τσίγκας επέστρεψε στην Παιανία. Ενάμιση χρόνο μετά και συγκεκριμένα τον Ιανουάριο του 2008 έφυγε για τον Ατρόμητο μιας και σ' αυτό το χρονικό διάστημα δεν κατάφερε να πείσει για την αξία του. Το καλοκαίρι του 2008 συμφώνησε να συνεχίσει την καριέρα του στην ομάδα της Λάρισας έμεινε για μόλις μια σεζόν και συνέχισε στην Κέρκυρα αγωνίστηκε για τρεις σεζόν, πετυχαίνοντας 13 γκολ σε 74 αγώνες. Την σεζόν 2012-2013 επέστρεψε στην Α.Ε. Λάρισα στην Β' Εθνική και είχε 29 συμμετοχές και 4 γκολ.Το καλοκαίρι του 2013 συμφώνησε με τον Α.Ο. Γλυφάδας που ανέβηκε στην Β'Εθνική .
Πηγές-Παραπομπές
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Πανηλειακού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ.Σ. Καλλιθέας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατρόμητου Αθηνών Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Λάρισας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Κέρκυρας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Γλυφάδας
Γεγονότα Ιουλίου 2018
26 Ιουλίου
(JapanToday)
Ύπατος (Αρχαία Ρώμη)
thumb|right|Ο Φλάβιος Αναστάσιος Πρόμπος, ύπατος της Ανατολικής Αυτοκρατορίας κατά το 537. Ανάγλυφο από το υπατικό του δίπτυχο, Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας. Ο ύπατος (λατινικά: consul) ήταν αξίωμα της Αρχαίας Ρώμης. Κάθε χρόνο εκλέγονταν δύο ύπατοι, οι οποίοι αναλάμβαναν από κοινού - με δικαίωμα αρνησικυρίας του ενός στις αποφάσεις του άλλου - τη διακυβέρνηση της πόλης και της ιταλικής χερσονήσου. Αλλά και οι εκτός Ιταλίας περιοχές, οι αποκαλούμενες επαρχίες, πολύ συχνά διοικούνταν από πρώην υπάτους.
Κανκάν (νομαρχία)
Το Κανκάν (γαλλ: Kankan) είναι μία από τις πέντε νομαρχίες της περιφέρειας Κανκάν στη Γουινέα. Πρωτεύουσα είναι το Κανκάν.
Ύπατος (Αρχαία Ρώμη)
Κατά τη ρεπουμπλικανική περίοδο οι ύπατοι ήταν οι ανώτατοι άρχοντες του κράτους για το έτος της θητείας τους, το οποίο έπαιρνε τα ονόματά τους. Σε καιρό ειρήνης είχαν διευρυμένες αρμοδιότητες στους τομείς της διοίκησης, της νομοθεσίας και της δικαιοσύνης. Ασκούσαν επίσης συγκεκριμένα θρησκευτικά καθήκοντα που απαιτούσαν υψηλόβαθμο κρατικό στέλεχος. Στον πόλεμο ήταν οι αρχηγοί του στρατού και αυτοί που ερμήνευαν τους θεϊκούς οιωνούς πριν ξεκινήσει η μάχη.
Κανκάν (νομαρχία)
Γεωγραφία
Το Κανκάν βρίσκεται ανατολικά της Γουινέας και κεντρικά του Κανκάν. Συνορεύει στα νότια με το Κερουανέ, στα δυτικά με την Κουρουσσά, στα βορειοανατολικά με τη Μαντιανά, στα νοτιοανατολικά με την Μπεϋλά, στα νοτιοδυτικά με το Κισσιντουγκού και στα ανατολικά με την Ακτή Ελεφαντοστού.
Ύπατος (Αρχαία Ρώμη)
Κατά την αυτοκρατορική και βυζαντινή εποχή οι περισσότερες εξουσίες του θεσμού αφαιρέθηκαν (ιδιαίτερα όσες είχαν να κάνουν με τον στρατό) και πέρασαν στην αρμοδιότητα του αυτοκράτορα. Το αξίωμα εξακολούθησε να υφίσταται με υψηλό ηθικό κύρος αλλά μειωμένη πολιτική - στρατιωτική ισχύ.
Ιστορία του θεσμού
Σύμφωνα με την παράδοση, μετά την εκδίωξη του τελευταίου Ετρούσκου βασιλιά της Ρώμης (509 π.Χ.) και την εγκαθίδρυση της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, οι Ρωμαίοι αντικατέστησαν τον βασιλιά με δύο εκλεγμένους άνδρες, τους πραίτορες (praetor: ηγέτης, στρατηγός). Το 305 π.Χ. οι πραίτορες μετονομάσθηκαν σε υπάτους - ο τίτλος του πραίτορα παρέμεινε σε χρήση, αλλά με εντελώς διαφορετικές αρμοδιότητες και περιεχόμενο (βλ.λ. πραίτορας).
Οι ύπατοι εκλέγονταν από την Comitia Centuriata, ένα όργανο που αποτελείτο σχεδόν αποκλειστικά από πλούσιους γαιοκτήμονες. Αρχικά επιλέξιμοι ήταν μόνο οι πατρίκιοι άνω των 41 ετών, μέχρι που το 367 π.Χ. ορίσθηκε ότι τουλάχιστον ένας εκ των δύο έπρεπε να είναι πληβείος. Η αποκλειστική επιλεξιμότητα των πατρικίων τον πρώτο καιρό αμφισβητείται πάντως από αρκετούς ιστορικούς, οι οποίοι φέρνουν ως επιχείρημα ότι το 30% των υπάτων στην προ-367 εποχή έχει ονόματα που παραπέμπουν σε οικογένειες πληβείων. Ενδέχεται δηλαδή να μην ίσχυε ποτέ αποκλεισμός των κατωτέρων τάξεων από το αξίωμα, αλλά απλά οι πατρίκιοι να το μονοπωλούσαν, δεδομένου μάλιστα ότι κυριαρχούσαν στο σώμα που εξέλεγε τους υπάτους.
Μέχρι τον 1ο αι. π.Χ., καθ' όλη δηλαδή τη ρεπουμπλικανική περίοδο, η θέση του υπάτου ήταν το κορυφαίο κρατικό αξίωμα και συνήθως αποτελούσε το επιστέγασμα μιας επιτυχημένης πολιτικής-στρατιωτικής σταδιοδρομίας. Στη συνέχεια εκφυλίσθηκε - συχνά κάποιος ύπατος έβλεπε το αξίωμα ως σκαλοπάτι για να διορισθεί ευκολότερα έπαρχος (ανθύπατος ή λεγάτος αντιστράτηγος). Υπάρχουν έτσι περιπτώσεις αξιωματούχων που υπηρέτησαν για λίγες μόνο ημέρες, με αποκορύφωμα το 190 μ.Χ. όταν από τις δύο θέσεις υπάτων πέρασαν 25 διαφορετικοί άνδρες.
Φρίντριχ Κλόπστοκ
Ο Φρίντριχ Κλόπστοκ (Friedrich Gottlieb Klopstock, Κβέντλινμπουργκ 1724 – Αμβούργο 1803) ήταν Γερμανός ποιητής γνωστός κυρίως για το επικό του ποίημα Ο Μεσσίας (Der Messias, 1748-1773). Η συνεισφορά του στην Γερμανική λογοτεχνία ήταν ότι δημιούργησε νέες προοπτικές πέρα από τα γαλλικά μοντέλα. Μέχρι τότε, στη γερμανική ποίηση χρησιμοποιούσαν τον αλεξανδρινό στίχο και ο Κλόπστοκ έθεσε νέα θεμέλια στη γερμανική λογοτεχνία, πάνω στα οποία στηρίχθηκαν ο Φρίντριχ Σίλερ και ο Γκαίτε.
Ύπατος (Αρχαία Ρώμη)
Ιστορία του θεσμού
Κατά τα ύστερα ρωμαϊκά χρόνια, ο Μέγας Κωνσταντίνος μετακίνησε τον έναν ύπατο από τη Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη. Όταν εν συνεχεία ο Θεοδόσιος Α' χώρισε την αυτοκρατορία σε δύο μέρη, ο διορισμός κάθε υπάτου πέρασε στην αρμοδιότητα του αντίστοιχου αυτοκράτορα. Το αξίωμα διατηρήθηκε με λίγες αρμοδιότητες στην Πόλη, ανάμεσα σε αυτές η απόδοση δικαιοσύνης, έως την εποχή του Λέοντος του Σοφού, ο οποίος το μετέβαλε σε τίτλο ευγενείας, αποδιδόμενο συνήθως σε ηγεμόνες υποτελών περιοχών.
Φρίντριχ Κλόπστοκ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ποιητές Κατηγορία:Γερμανοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Γερμανοί δοκιμιογράφοι
Ύπατος (Αρχαία Ρώμη)
Ύπατος αποδεδειγμένος
Με τον τίτλο ύπατος αποδεδειγμένος (consul designatus ὕπατος ἀποδεδειγμένος  ) ονομαζόταν ο αξιωματούχος, ο οποίος είχε ήδη εκλεγεί ή επανεκλεγεί στη θέση του υπάτου και ανέμενε τον επίσημο διορισμό του, αλλά δεν είχε αναλάβει ακόμη υπηρεσία. Η συντομευμένη γραφή στα λατινικά ήταν ένα «d.» ή «COS. DES.». Στα αρχαία ελληνικά ο όρος αποδεδειγμένος χρησιμοποιούνταν εν προκειμένω, με την έννοια είτε του υποδεικνυόμενου, είτε του επιβεβαιωμένου με αποδεικτικά στοιχεία ή/και με την «αίσθηση του διορισμού».
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Ρωμαϊκοί τίτλοι Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες Κατηγορία:Βυζαντινοί δικαστικοί τίτλοι
Αεροδυναμική σήραγγα
thumb|Αεροδυναμική σήραγγα της [[NASA με μοντέλο αεροπλάνου.]] thumb|Ένα μοντέλο [[Cessna με φυσαλίδες γεμάτες ήλιο που δείχνουν την ροή του αέρα στις πτέρυγες.]] Μια αεροδυναμική σήραγγα είναι ένα εργαλείο που χρησιμοποιείται στην αεροδυναμική έρευνα για να μελετήσει τις επιπτώσεις του αέρα που κινείται γύρω από τα στερεά αντικείμενα. Μια αεροδυναμική σήραγγα αποτελείται από ένα σωληνοειδές πέρασμα με το υπό δοκιμή αντικείμενο τοποθετημένο στη μέση. Ο αέρας κινείται κατά μήκος του αντικειμένου μέσω ενός ισχυρού συστήματος ανεμιστήρων ή άλλων μέσων. Το υπό δοκιμή αντικείμενο, που συχνά ονομάζεται μοντέλο αεροδυναμικής σήραγγας, είναι εξοπλισμένο με κατάλληλους αισθητήρες για τη μέτρηση των αεροδυναμικών δυνάμεων, της κατανομής πίεσης ή άλλων αεροδυναμικών χαρακτηριστικών.
Οι πρώτες αεροδυναμικές σήραγγες επινοήθηκαν στα τέλη του 19ου αιώνα, στις πρώτες ημέρες της αεροναυτικής έρευνας, όταν πολλοί επιχείρησαν να αναπτύξουν επιτυχημένες βαρύτερες από αέρα ιπτάμενες μηχανές. Η αεροδυναμική σήραγγα θεωρήθηκε ως ένα μέσο αναστροφής του συνηθισμένου παραδείγματος: αντί του ασταθούς αέρα και ενός αντικειμένου που κινείται με ταχύτητα μέσα από αυτό, το ίδιο αποτέλεσμα θα προέκυπτε εάν το αντικείμενο ήταν ακίνητο και ο αέρας κινούνταν με ταχύτητα κατά μήκος αυτού. Με αυτόν τον τρόπο ένας σταθερός παρατηρητής θα μπορούσε να μελετήσει το ιπτάμενο αντικείμενο σε δράση και θα μπορούσε να μετρήσει τις αεροδυναμικές δυνάμεις που ενεργούνται σε αυτό.
Η ανάπτυξη αεροδυναμικών σηράγγων συνέβαλε στην ανάπτυξη του αεροπλάνου. Μεγάλες αεροδυναμικές σήραγγες κατασκευάστηκαν κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι δοκιμές στις αεροδυναμικές σήραγγες θεωρήθηκαν στρατηγικής σημασίας κατά την ανάπτυξη των υπερηχητικών αεροσκαφών και βλημάτων κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.
Μεταγενέστερα, η μελέτη των αεροδυναμικών σηράγγων αναπτύχθηκε: οι επιδράσεις του ανέμου στις ανθρώπινες δομές ή τα αντικείμενα έπρεπε να μελετηθούν όταν τα κτίρια απέκτησαν μεγάλο ύψος παρουσιάζοντας μεγάλες επιφάνειες στον άνεμο και οι δυνάμεις που προέκυπταν έπρεπε να αντισταθούν από την εσωτερική δομή του κτιρίου. Ο προσδιορισμός τέτοιων δυνάμεων ήταν απαραίτητος προτού οι πολεοδομικοί κώδικες προσδιορίσουν την απαιτούμενη αντοχή αυτών των κτιρίων ενώ οι δοκιμές αυτές εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται για μεγάλα ή ασυνήθιστα κτίρια.
Καθεδρικός Ναός του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου (Μόσχα)
Ο καθεδρικός ναός του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου (Благовещенский собор, ή Blagoveschensky sobor) είναι μια ρωσική ορθόδοξη εκκλησία αφιερωμένη στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Βρίσκεται στη νοτιοδυτική πλευρά της πλατείας του καθεδρικού ναού (Соборная площадь) στο Κρεμλίνο της Μόσχας στη Ρωσία, όπου συνδέεται απευθείας με το κεντρικό κτήριο του συγκροτήματος του Μεγάλου Παλατιού του Κρεμλίνου, δίπλα στο πολυεδρικό ανάκτορο (Грановитая палата). Αρχικά ήταν το προσωπικό παρεκκλήσι για τους Μοσχοβίτες τσάρους και ο ηγούμενος παρέμεινε προσωπικός εξομολογητής της ρωσικής βασιλικής οικογένειας μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα. Τώρα χρησιμεύει επίσης ως μέρος των Μουσείων του Κρεμλίνου της Μόσχας.
Αεροδυναμική σήραγγα
Πολύ μεταγενέστερα, οι δοκιμές σε αεροδυναμικές σήραγγες εφαρμόστηκαν στα οχήματα, όχι τόσο για τον προσδιορισμό των αεροδυναμικών δυνάμεων, αλλά για τον προσδιορισμό τρόπων μείωσης της ισχύος που απαιτείται για την κίνηση του οχήματος σε οδοστρώματα με δεδομένη ταχύτητα. Σε αυτές τις μελέτες, η αλληλεπίδραση μεταξύ του δρόμου και του οχήματος διαδραματίζει σημαντικό ρόλο, και αυτή η αλληλεπίδραση πρέπει να λαμβάνεται υπόψη κατά την ερμηνεία των αποτελεσμάτων των δοκιμών. Σε πραγματικές συνθήκες, ο δρόμος κινείται σε σχέση με το όχημα, αλλά ο αέρας είναι ακίνητος σε σχέση με το οδόστρωμα, αλλά στην αεροδυναμική σήραγγα ο αέρας κινείται σε σχέση με το οδόστρωμα, ενώ ο δρόμος είναι ακίνητος σε σχέση με το δοκιμαστικό όχημα. Ορισμένες αεροδυναμικές σήραγγες αυτοκινητοβιομηχανιών έχουν ενσωματώσει κινούμενες ζώνες κάτω από το δοκιμαστικό όχημα σε μια προσπάθεια να προσεγγίσουν την πραγματική κατάσταση και πολύ παρόμοιες συσκευές χρησιμοποιούνται σε δοκιμές αεροδυναμικών σηράγγων για την εξέταση των αεροσκαφών όταν απογειώνονται ή προσγειώνονται.
Καθεδρικός Ναός του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου (Μόσχα)
Ιστορία
Ο Καθεδρικός Ναός του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου χτίστηκε από αρχιτέκτονες από το Πσκοφ το 1484-1489 ως μέρος των σχεδίων του Μεγάλου Δούκα Ιβάν Γ ' για μια μεγάλης κλίμακας ανακαίνιση του Κρεμλίνου της Μόσχας. Χτίστηκε στο σημείο ενός παλαιότερου καθεδρικού ναού του 14ου αιώνα, ο οποίος είχε το ίδιο όνομα και είχε ανοικοδομηθεί το 1416. Αυτός ο παλαιότερος καθεδρικός ναός με τη σειρά του είχε αντικαταστήσει μια προηγούμενη ξύλινη εκκλησία του 13ου αιώνα, που είχε πέσει θύμα των συχνών πυρκαγιών στο Κρεμλίνο.
Αεροδυναμική σήραγγα
Οι δοκιμές αεροδυναμικής σήραγγας σε αθλητικό εξοπλισμό έχουν επίσης αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια, συμπεριλαμβανομένων μπαστουνιών γκολφ, μπαλών του γκολφ, κρανών για bobsled, ποδηλάτες και οδηγούς αγωνιστικών αυτοκινήτων. Η αεροδυναμική του κράνους είναι ιδιαίτερα σημαντική στα αγωνιστικά αυτοκίνητα με ανοιχτό cockpit (Indycar, Formula One). Μεγάλες δυνάμεις ανύψωσης στο κράνος μπορούν να προκαλέσουν σημαντική πίεση στο λαιμό του οδηγό και ο διαχωρισμός ροής στην πίσω πλευρά του κράνους μπορεί να προκαλέσει χτυπήματα και συνεπώς προβλήματα όρασης για τον οδηγό σε υψηλές ταχύτητες.
Η πρόοδος στη μοντελοποίηση μέσω της υπολογιστικής δυναμικής ρευστότητας (CFD) σε ψηφιακούς υπολογιστές υψηλής ταχύτητας έχει μειώσει τη ζήτηση για δοκιμές αεροδυναμικής σήραγγας. Ωστόσο, τα αποτελέσματα της μοντελοποίησης CFD εξακολουθούν να μην είναι απολύτως αξιόπιστα και οι αεροδυναμικές σήραγγες χρησιμοποιούνται για την επαλήθευση των προβλέψεων της CFD.
Μετρήσεις αεροδυναμικών δυνάμεων
Η ταχύτητα και οι πιέσεις του αέρα μετριούνται με διάφορους τρόπους στις αεροδυναμικές σήραγγες.
Καθεδρικός Ναός του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου (Μόσχα)
Ιστορία
Από την εποχή της στέψης του Ιβάν του Τρομερού ως Τσάρου, τα μέλη της βασιλικής οικογένειας τελούσαν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα στον καθεδρικό ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, παντρεύτηκαν και βάφτισαν τα παιδιά τους εκεί. Ακόμη και μετά τη μεταφορά της πρωτεύουσας στην Αγία Πετρούπολη, ο καθεδρικός ναός του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου παρέμεινε μία από τις σημαντικότερες εκκλησίες της Ρωσίας.
Αεροδυναμική σήραγγα
Μετρήσεις αεροδυναμικών δυνάμεων
Η ταχύτητα του αέρα στο τμήμα δοκιμής καθορίζεται από το νόμο του Μπερνούλι. Η μέτρηση της δυναμικής πίεσης, της στατικής πίεσης και (μόνο για συμπιεστή ροή) της θερμοκρασίας αυξάνονται στη ροή του αέρα. Η κατεύθυνση της ροής του αέρα γύρω από ένα μοντέλο μπορεί να προσδιοριστεί με δέσμες νημάτων προσαρτημένες στις αεροδυναμικές επιφάνειες. Η κατεύθυνση της ροής του αέρα που προσεγγίζει μια επιφάνεια μπορεί να οπτικοποιηθεί με την τοποθέτηση των νημάτων στη ροή του αέρα μπροστά και πίσω από το μοντέλο δοκιμής. Καπνός ή φυσαλίδες υγρού μπορούν να εισαχθούν στη ροή αέρα πριν από το μοντέλο δοκιμής και η ροή τους γύρω από το μοντέλο μπορεί να φωτογραφηθεί.
Καθεδρικός Ναός του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου (Μόσχα)
Αρχιτεκτονική
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Οι επιχρυσωμένοι τρούλοι σε σχήμα κρεμμυδιού του καθεδρικού ναού του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Σε σύγκριση με τους άλλους δύο μεγάλους καθεδρικούς ναούς του Κρεμλίνου, ο καθεδρικός ναός του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου έχει ελαφρώς μικρότερες διαστάσεις. Είναι επίσης χτισμένο σε πιο παραδοσιακό στυλ, καθώς δημιουργήθηκε από ντόπιους αρχιτέκτονες από το Πσκοφ, και όχι από Ιταλούς ομογενείς αρχιτέκτονες. Το πιο χαρακτηριστικό γνώρισμα του κτηρίου είναι οι εννέα χρυσοί τρούλοι του και η οροφή του με πλούσια κοκοσνίκ διακόσμηση σε μία στρογγυλεμένη μορφή.
Ο καθεδρικός ναός ήταν χτισμένος από τούβλα, με προσόψεις από λευκό ασβεστόλιθο, που είναι καλυμμένοι και διακοσμημένοι. Υπάρχουν είσοδοι στον καθεδρικό ναό στην ανατολική και νότια πλευρά του κτηρίου, με έργα τέχνης με μαιανδρικό σχέδιο επηρεασμένα από την ιταλική αρχιτεκτονική της Αναγέννησης. Οι χάλκινες πόρτες είναι διακοσμημένες με φύλλο χρυσού. Οι τουρίστες εισέρχονται στον καθεδρικό ναό μέσω της ανατολικής σκάλας, ενώ η νότια σκάλα είναι αυτή που προστέθηκε το 1570 από τον Ιβάν τον Τρομερό. Η σχετικά υψηλή είσοδος οφείλεται στο γεγονός ότι το κτήριο χτίστηκε στην υπερυψωμένη βάση του προηγούμενου ναού. αριστερά|μικρογραφία|244x244εσ| [[Εικονοστάσιο (τέμπλο)|Εικονοστάσι του Καθεδρικού Ναού.]] Το εσωτερικό του καθεδρικού ναού αποτελείται από τον κεντρικό χώρο προσευχής και αρκετές στοές, που τον περιβάλλουν, με τις προσθήκες πλευρικών βωμών τον 16ο αιώνα. Το βόρειο μέρος (που βλέπει προς το Παλάτι των Όψεων) είναι ο πρώτος χώρος γκαλερί, ο οποίος εισέρχεται από την είσοδο του επισκέπτη. Περιέχει μια διάσημη εικόνα της εικόνας της Έδεσσας, που αποδίδεται στον διάσημο Ρώσο ζωγράφο εικόνων, Σιμόν Ουσάκοφ. Η γκαλερί χωρίζεται από μια πόρτα από το κύριο δωμάτιο, που δημιουργήθηκε τον 16ο αιώνα από Ιταλούς αρχιτέκτονες χρησιμοποιώντας ένα εντυπωσιακό γαλάζιο μπλε χρώμα με επιχρυσωμένα λουλουδάτα στολίδια. Τα πλευρικά σημεία της πόρτας είναι διακοσμημένα με μορφές αρχαίων ποιητών και φιλοσόφων (συμπεριλαμβανομένου του Διογένη, του Ευριπίδη, του Πλάτωνα και του Ομήρου).
Αεροδυναμική σήραγγα
Μετρήσεις αεροδυναμικών δυνάμεων
Οι κατανομές πίεσης σε ολόκληρο το μοντέλο δοκιμής έχουν ιστορικά μετρηθεί με τη διάνοιξη πολλών μικρών οπών κατά μήκος της διαδρομής της ροής του αέρα και τη χρήση μανόμετρων με πολλαπλούς κυλίνδρους για τη μέτρηση της πίεσης σε κάθε οπή. Οι κατανομές πίεσης μπορούν να μετρηθούν ευκολότερα με τη χρήση βαφής ευαίσθητης στην πίεση, όπου η υψηλότερη τοπική πίεση υποδεικνύεται από τον μειωμένο φθορισμό του χρώματος στο σημείο αυτό. Οι κατανομές πίεσης μπορούν επίσης να μετρηθούν εύκολα με τη χρήση ζωνών πίεσης οι οποίες είναι ευαίσθητες στην πίεση, μια πρόσφατη εξέλιξη στην οποία πολλαπλές μονάδες αισθητήρα πίεσης εξαιρετικά μικρού μεγέθους είναι ενσωματωμένες σε μια εύκαμπτη λωρίδα. Η λωρίδα συνδέεται στην αεροδυναμική επιφάνεια με ταινία και στέλνει σήματα που απεικονίζουν την κατανομή της πίεσης κατά μήκος της επιφάνειάς της.
Καθεδρικός Ναός του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου (Μόσχα)
Αρχιτεκτονική
Ο κύριος τρούλος του καθεδρικού ναού έχει ένα μεγάλο εικονοστάσι, το οποίο περιλαμβάνει εικόνες του 14ου έως 17ου αιώνα, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που ζωγράφισαν ο Αντρέι Ρουμπλιόφ, ο Θεοφάνης ο Έλληνας και του Προκόρ και του 19ου αιώνα, επίσης, ιδιαίτερα στις μεσαίες βαθμίδες. Η πέμπτη (χαμηλότερη) σειρά αποτελείται από μια ασημένια πόρτα, πίσω από την οποία βρίσκεται η παλιά σκάλα προς τα προσωπικά δωμάτια του Τσάρου.
Αεροδυναμική σήραγγα
Μετρήσεις αεροδυναμικών δυνάμεων
Οι κατανομές πίεσης σε ένα δοκιμαστικό μοντέλο μπορούν επίσης να προσδιοριστούν διενεργώντας μια έρευνα αφύπνισης, στην οποία είτε ένας μόνο σωλήνας χρησιμοποιείται για τη λήψη πολλαπλών αναγνώσεων κατάντη του μοντέλου δοκιμής, είτε ένα μανόμετρο πολλαπλών σωλήνων είναι τοποθετημένο κατάντη από όπου λαμβάνονται οι ενδείξεις.
Οι αεροδυναμικές ιδιότητες ενός αντικειμένου δεν μπορούν να είναι εξ ολοκλήρου ίδιες σε ένα κλιμακωτό μοντέλο. Ωστόσο, παρατηρώντας ορισμένους κανόνες ομοιότητας, μπορεί να επιτευχθεί μια πολύ ικανοποιητική αντιστοιχία μεταξύ των αεροδυναμικών ιδιοτήτων ενός κλιμακωτού μοντέλου και ενός αντικειμένου πλήρους μεγέθους. Η επιλογή των παραμέτρων ομοιότητας εξαρτάται από το σκοπό της δοκιμής, αλλά οι πιο σημαντικές συνθήκες που πρέπει να ικανοποιηθούν είναι συνήθως:
Σε ορισμένες περιπτώσεις συγκεκριμένων δοκιμών, πρέπει να πληρούνται και άλλες παράμετροι ομοιότητας, όπως ο αριθμός Froude.
Καθεδρικός Ναός του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου (Μόσχα)
Αρχιτεκτονική
Πίσω από το βωμό (όπου κάποτε βρισκόταν το σκευοφυλάκιο του ναού) μια μεγάλη ασημένια λειψανοθήκη, που περιείχε τα λείψανα περίπου 50 αγίων από διαφορετικά μέρη της Μέσης Ανατολής, ανακαλύφθηκε το 1894.
Αεροδυναμική σήραγγα
Προέλευση
Ο Άγγλος στρατιωτικός μηχανικός και μαθηματικός Μπέντζαμιν Ρόμπινς (1707–1751) εφηύρε μια συσκευή περιστρεφόμενου βραχίονα για να προσδιορίσει την αντίσταση πραγματοποιώντας μερικά από τα πρώτα πειράματα στην ιστορία της αεροπορίας.
thumb|Αντίγραφο της αεροδυναμικής σήραγγας των αδελφών Ράιτ thumb|Οι αεροδυναμικές σήραγγες του Άιφελ στο εργαστήριο του Ωτέιγ
Ωστόσο, ο βραχίονας περιστροφής δεν παράγει επαρκή ροή αέρα η οποία να προσκρούει στο μοντέλο δοκιμής υπό κανονική πρόσπτωση. Οι φυγόκεντρες δυνάμεις και το γεγονός ότι το αντικείμενο κινείται από μόνο του σημαίνει ότι είναι δύσκολη η λεπτομερής εξέταση της ροής του αέρα. Ο Φράνσις Χέρμπερτ Ουένχαμ (1824–1908), μέλος του Συμβουλίου της Αεροναυτικής Εταιρείας της Μεγάλης Βρετανίας, διευθέτησε τα ζητήματα αυτά με το να εφεύρει, να σχεδιάσει και να λειτουργήσει την πρώτη κλειστή αεροδυναμική σήραγγα το 1871. Μόλις επετεύχθη αυτή η ανακάλυψη, λεπτομερή τεχνικά δεδομένα εξήχθησαν γρήγορα με τη χρήση του εργαλείου. Ο Ουένχαμ και ο συνάδελφός του Τζον Μπράουνινγκ πιστώνονται με πολλές θεμελιώδεις ανακαλύψεις, συμπεριλαμβανομένης της μέτρησης των αναλογιών άντωσης/αντίστασης, και την αποκάλυψη των ευεργετικών αποτελεσμάτων της υψηλής αναλογίας.
Ο Κονσταντίν Τσιολκόφσκι κατασκεύασε μια ανοιχτή αεροδυναμική σήραγγα με φυγοκεντρικό φυσητήρα το 1897 και καθόρισε τους συντελεστές οπισθέλκουσας των επίπεδων πλακών, κυλίνδρων και σφαιρών. Ο Δανός εφευρέτης Πόουλ λα Κόουρ εφάρμοσε αεροδυναμικές σήραγγες στη διαδικασία ανάπτυξης και βελτίωσης της τεχνολογίας των ανεμογεννητριών στις αρχές της δεκαετίας του 1890. Ο Καρλ Ρίκαρντ Νίμπεργκ χρησιμοποίησε μια αεροδυναμική σήραγγα κατά το σχεδιασμό του Flugan από το 1897 και μετά.
Σε μια κλασική σειρά πειραμάτων, ο Άγγλος Όσμπορν Ρένολντς (1842–1912) του Πανεπιστημίου του Μάντσεστερ κατέδειξε ότι το μοντέλο ροής αέρα σε ένα μοντέλο κλίμακας θα ήταν το ίδιο για το σκάφος πλήρους κλίμακας εάν μια συγκεκριμένη παράμετρος ροής ήταν η ίδια στις δύο περιπτώσεις. Αυτός ο παράγοντας, γνωστός τώρα ως ο αριθμός Reynolds, είναι μια βασική παράμετρος στην περιγραφή όλων των καταστάσεων ροής του ρευστού, συμπεριλαμβανομένων των σχημάτων των μοτίβων ροής, της ευκολίας μεταφοράς θερμότητας και της εμφάνισης του στροβιλισμού. Αυτό αποτελεί την κεντρική επιστημονική αιτιολόγηση για τη χρήση μοντέλων σε σήραγγες για την προσομοίωση πραγματικών φαινομένων. Ωστόσο, υπάρχουν περιορισμοί στις συνθήκες στις οποίες η δυναμική ομοιότητα βασίζεται μόνο στον αριθμό Reynolds.
Ραψωδία
Η ραψωδία είναι επικό ποίημα που αναφέρεται στη ζωή και τα κατορθώματα ονομαστού ήρωα ή ομάδας ηρώων ή και στη δράση και εξέλιξη επιφανούς πόλεως.
Αεροδυναμική σήραγγα
Προέλευση
Η χρήση απλών αεροδυναμικών σηράγγων από τους αδελφούς Ράιτ το 1901 για να μελετήσουν τις επιπτώσεις της ροής του αέρα πάνω από διάφορα σχήματα, αναπτύσσοντας το Wright Flyer, ήταν κατά κάποιο τρόπο επαναστατική. Μπορούμε να διαπιστώσουμε από τα παραπάνω ότι χρησιμοποιούσαν απλώς την αποδεκτή τεχνολογία της εποχής, αν και αυτή δεν ήταν ακόμα κοινή στην Αμερική.
Ραψωδία
Αρχικά, η δημιουργία της προερχόταν από ανώνυμους λαϊκούς ποιητές και γινόταν σε μικρά τμήματα, σχετικά μεταξύ τους, που όμως το καθένα εξιστορούσε ένα άρτιο και αυτοτελές επεισόδιο. Η μετάδοση από γενιά σε γενιά γινόταν είτε μέσω της παράδοσης είτε μέσω ειδικών προσώπων που αποκαλούνταν αοιδοί.
Αεροδυναμική σήραγγα
Προέλευση
Στη Γαλλία, ο Γκυστάβ Άιφελ (1832-1923) κατασκεύασε την πρώτη του αεροδυναμική σήραγγα ανοιχτής επιστροφής το 1909, με κινητήρα 50 kW, στο Πεδίο του Άρεως, κοντά στους πρόποδες του πύργου που φέρει το όνομά του. Μεταξύ 1909 και 1912, ο Άιφελ πραγματοποίησε περίπου 4000 δοκιμές στην αεροδυναμική του σήραγγα και ο συστηματικός πειραματισμός του έθεσε νέα πρότυπα για την αεροναυπηγική έρευνα. Το 1912 το εργαστήριο του Άιφελ μεταφέρθηκε στο Ωτέιγ, ένα προάστιο του Παρισιού, όπου η αεροδυναμική του σήραγγα με δοκιμαστικό τμήμα 2 μέτρων λειτουργεί ακόμη και σήμερα. Ο Άιφελ βελτίωσε σημαντικά την αποτελεσματικότητα της αεροδυναμικής σήραγγας ανοικτής επιστροφής, περικλείοντας το τμήμα δοκιμής σε ένα θάλαμο, σχεδιάζοντας μια φουσκωτή είσοδο με ένα καλούπι ισορροπίας ροής και προσθέτοντας ένα διαχυτή μεταξύ του τμήματος δοκιμής και του ανεμιστήρα που βρίσκεται στο κατάντη άκρο του διαχυτή. Αυτό ήταν μια διάταξη που ακολουθήθηκε από μια σειρά αεροδυναμικών σηράγγων που κατασκευάστηκαν αργότερα. Για την ακρίβεια η αεροδυναμική σήραγγα χαμηλής ταχύτητας ανοιχτής επιστροφής συχνά ονομάζεται αεροδυναμική σήραγγα τύπου Άιφελ.
Ραψωδία
Με τον καιρό όμως, εκτός απ' αυτούς και ονομαστοί ποιητές, που διέθεταν πλούσια φαντασία και τέλεια γνώση της έμμετρης σύνθεσης ή δημιούργησαν εξ' αρχής εκτενές έπος (Όμηρος, Ησίοδος) ή συναρμολογούσαν με προσθήκες και κατάλληλες συμπληρώσεις τα ποιήματα αυτά σ' ένα ενιαίο μεγάλο ποίημα, αποκαλούμενοι ειδικώς ραψωδοί.
Αεροδυναμική σήραγγα
Ευρεία χρήση
thumb|250px|Γερμανικό εργαστήριο αεροπορίας, 1935
Ραψωδία
Με την πάροδο δε των χρόνων επικράτησε μέχρι και σήμερα να καλείται ραψωδία κάθε ένα από τα στοιχεία των Ομηρικών επών.
Πηγές
Κατηγορία:Έπη
Αεροδυναμική σήραγγα
Ευρεία χρήση
Η μεταγενέστερη χρήση των αεροδυναμικών σηράγγων πολλαπλασιάστηκε καθώς δημιουργήθηκε η επιστήμη της αεροδυναμικής και κανονισμοί στην αεροναυπηγική μηχανική ενώ τα αεροπορικά ταξίδια αναπτύχθηκαν.
Το αμερικανικό πολεμικό ναυτικό κατασκεύασε το 1916 μία από τις μεγαλύτερες αεροδυναμικές σήραγγες στον κόσμο την εποχή εκείνη στο Ναυπηγείο της Ουάσινγκτον. Η είσοδος είχε διάμετρο περίπου 3,4 μέτρα και το τμήμα εκκένωσης είχε διάμετρο 2,1 μέτρων. Ένας ηλεκτρικός κινητήρας 500 αλόγων τροφοδοτούσε τις λεπίδες του ανεμιστήρα.
Το 1931 η NACA δημιούργησε μια αεροδυναμική σήραγγα μήκους 18 μέτρων «πλήρους κλίμακας» στο ερευνητικό κέντρο Langley στο Λάνγκλεϊ της Βιρτζίνια. Η σήραγγα τροφοδοτούνταν από ένα ζεύγος ανεμιστήρων που κινούνταν από ηλεκτροκινητήρες 4000 αλόγων. Η διάταξη ήταν μια μορφή διπλής επιστροφής κλειστού βρόχου και μπορούσε να φιλοξενήσει πολλά πραγματικά μεγάλα αεροσκάφη πλήρους μεγέθους καθώς και μοντέλα κλίμακας. Η σήραγγα έκλεισε τελικά και, μολονότι ανακηρύχθηκε ιστορικό εθνικό ορόσημο το 1995, άρχισε να κατεδαφίζεται το 2010.
Μέχρι τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η μεγαλύτερη αεροδυναμική σήραγγα στον κόσμο, η οποία κατασκευάστηκε την περίοδο 1932-1934, βρισκόταν στο προάστιο Σαλαί Μεντόν του Παρισιού. Σχεδιάστηκε για την δοκιμή αεροσκαφών πλήρους μεγέθους και είχε έξι μεγάλους ανεμιστήρες τροφοδοτούμενους από ηλεκτροκινητήρες υψηλής ισχύος. Η αεροδυναμική σήραγγα του Σαλαί Μεντόν χρησιμοποιήθηκε από την ONERA με την επωνυμία S1Ch μέχρι το 1976, π.χ. στην ανάπτυξη των αεροσκαφών Caravelle και Concorde. Σήμερα, η σήραγγα αυτή διατηρείται ως εθνικό μνημείο.
Ο Λούντβιχ Πραντλ ήταν καθηγητής του Τέοντορ φον Καρμάν στο πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν και πρότεινε την κατασκευή αεροδυναμικής σήραγγας για τις δοκιμές των αερόπλοιων που σχεδίαζαν. Ο δίαυλος στροβιλισμού της ανατάραξης ενός κυλίνδρου δοκιμάστηκε στη σήραγγα. Όταν αργότερα μετακινήθηκε στο πανεπιστήμιο του Άαχεν, αναγνώρισε τη χρήση αυτής της ευκολίας: Όταν ο Καρμάν άρχισε να διαβουλεύεται με την Caltech συνεργάστηκε με τον Κλαρκ Μίλλικαν και τον Άρθουρ Λ. Κλάιν. Αντιτάχθηκε στο σχεδιασμό τους και επέμεινε σε μια ροή επιστροφής κάνοντας τη συσκευή «ανεξάρτητη από τις διακυμάνσεις της εξωτερικής ατμόσφαιρας». Ολοκληρώθηκε το 1930 και χρησιμοποιήθηκε για τη δοκιμή του Northrop Alpha. Το 1939 ο στρατηγός Άρνολντ ρώτησε τι ήταν απαραίτητο για την πρόοδο της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ και ο Καρμάν απάντησε: «Το πρώτο βήμα είναι η κατασκευή της σωστής αεροδυναμικής σήραγγας». Από την άλλη, μετά τις επιτυχίες του Bell X-2 και την προοπτική της πιο εξελιγμένης έρευνας, έγραψε: «Ήμουν υπέρ της κατασκευής ενός τέτοιου αεροπλάνου γιατί ποτέ δεν πίστευα ότι θα μπορούσαμε να λάβουμε όλες τις απαντήσεις από μια αεροδυναμική σήραγγα».
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Το 1941 οι ΗΠΑ κατασκεύασαν μία από τις μεγαλύτερες αεροδυναμικές σήραγγες εκείνη την εποχή στο Ράιτ Φιλντ στο Ντέιτον του Οχάιο. Αυτή η αεροδυναμική σήραγγα είχε άνοιγμα 14 μέτρων και στο βάθος είχε διάμετρο 6,1 μέτρων. Δύο ανεμιστήρες 12 μέτρων τροφοδοτούνταν από έναν ηλεκτροκινητήρα 40.000 ίππων. Μεγάλα μοντέλα αεροσκαφών θα μπορούσαν να δοκιμαστούν σε ταχύτητες αέρα 640 χλμ/ώρα).
Η αεροδυναμική σήραγγα που χρησιμοποιούνταν από Γερμανούς επιστήμονες στο Peenemünde πριν και κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου είναι ένα ενδιαφέρον παράδειγμα των δυσκολιών που συνδέονται με την επέκταση του χρήσιμου εύρους των μεγάλων αεροδυναμικών σηράγγων. Χρησιμοποιούσε μερικές μεγάλες φυσικές κοιλότητες, οι οποίες μεγάλωσαν σε μέγεθος με εκσκαφές και στη συνέχεια σφραγίστηκαν για να αποθηκεύσουν μεγάλους όγκους αέρα που θα μπορούσαν έπειτα να κατευθυνθούν μέσω των αεροδυναμικών σηράγγων. Αυτή η καινοτόμος προσέγγιση επέτρεψε την εργαστηριακή έρευνα σε καθεστώτα υψηλών ταχυτήτων και επιτάχυνε σημαντικά το ρυθμό προώθησης των προσπαθειών της γερμανικής αεροναυτικής μηχανικής. Μέχρι το τέλος του πολέμου, η Γερμανία είχε τουλάχιστον τρεις διαφορετικές υπερηχητικές αεροδυναμικές σήραγγες, με τη μια να έχει δυνατότητα ροής αέρα με ταχύτητα 4,4 Μαχ.
Μια μεγάλη αεροδυναμική σήραγγα υπό κατασκευή κοντά στο Έτζταλ της Αυστρίας θα είχε δύο ανεμιστήρες τροφοδοτούμενους άμεσα από δύο υδραυλικούς στρόβιλους των 50.000 ίππων. Η εγκατάσταση δεν ολοκληρώθηκε μέχρι το τέλος του πολέμου και ο αποσυναρμολογημένος εξοπλισμός μεταφέρθηκε στο Μοντάν της Γαλλίας το 1946, όπου συναρμολογήθηκε και εξακολουθεί να λειτουργεί από την ONERA. Με το τμήμα δοκιμών των 8 μέτρων και ταχύτητα αέρα μέχρι 1 Μαχ είναι η μεγαλύτερη εγκατάσταση αεροδυναμικής σήραγγας στον κόσμο.
Στις 22 Ιουνίου 1942, η Curtiss-Wright χρηματοδότησε την κατασκευή μιας από τις μεγαλύτερες υποηχητικές αεροδυναμικές σήραγγες των ΗΠΑ στο Μπάφαλο, της Νέας Υόρκης. Τα θεμέλια του κτιρίου τέθηκαν στις 22 Ιουνίου 1942 σε μια τοποθεσία που ονομάστηκε Calspan, η οποία εξακολουθεί να λειτουργεί ως η μεγαλύτερη ανεξάρτητη αεροδυναμική σήραγγα στις Ηνωμένες Πολιτείες.