cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άντριεν Ίσενμπραντ
Ο Άντριεν Ίσενμπραντ (φλαμανδικά: Adriaen Isenbrandt (απαντάται και ως Adrien, Isenbrant, Ysenbrant, Ysenbrandt και Hysebrant), μεταξύ 1480 και 1490 – Ιούλιος 1551) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος της Αναγέννησης της βόρειας Ευρώπης, ο οποίος, σύμφωνα με τεκμηριωμένες μαρτυρίες, υπήρξε σαφώς σημαντικός καλλιτέχνης στην εποχή του, αλλά στον οποίο δεν μπορούν να αποδοθούν με σαφήνεια τα έργα του. Όπως υποθέτουν οι ιστορικοί της τέχνης, διατηρούσε μεγάλο εργαστήριο, που ειδικευόταν στα θρησκευτικά θέματα και στις αφιερωματικές αναθέσεις πινάκων και δημιουργούσε εργαζόμενος στα συντηρητικά πρότυπα της πρώιμης ολλανδικής ζωγραφικής. Πιστεύεται από ορισμένους ότι είναι ο ανώνυμος δημιουργός που αποκαλείται Master of the Seven Sorrows of the Virgin (Δάσκαλος των Επτά Θρήνων της Παρθένου). Άλλοι ιστορικοί τέχνης αμφιβάλλουν αν μπορεί με αξιοπιστία να του αποδοθεί έστω και ένα έργο, ενώ ο αριθμός των έργων που του αποδίδονταν από μεγάλα μουσεία έχει αρχίσει να φθίνει επί πολλές δεκαετίες.
Βίος
Σύντομα δημιούργησε σημαντικό εργαστήριο, πιθανόν στην οδό Korte Vlaminckstraat της Μπρυζ. Το εργαστήριο βρισκόταν πολύ κοντά σε αυτό του Ντάβιντ (στην οδό Vlamijncbrugghe) αλλά και στο παλαιό εργαστήριο του Χανς Μέμλινγκ. Η Μπρυζ εκείνη την εποχή ήταν μια από τις πλουσιότερες πόλεις της Ευρώπης. Πλούσιοι έμποροι παράγγελναν δίπτυχα και πορτρέτα για προσωπική τους χρήση. Ο Ίσενμπραντ ζωγράφιζε κυρίως για ιδιώτες πελάτες. Εν τούτοις, ορισμένα έργα του φαίνεται να δημιουργήθηκαν χωρίς συγκεκριμένη παραγγελία. Είχε αρκετές παραγγελίες ώστε να προσφέρει εργασία και σε άλλους ζωγράφους της Μπρυζ, όπως καταφαίνεται από μια δικαστική διαμάχη του με τον Γιαν φαν Άικ το 1534 (όχι τον διάσημο ζωγράφο) για τη μη παράδοση έργων που είχε παραγγείλει. Είχε επίσης αναλάβει την εκπροσώπηση του Άντριααν Προφόοστ, γιου του Γιαν Προφόοστ, ο οποίος το 1530 μετακόμισε στην Αμβέρσα. Σύγχρονες πηγές αναφέρουν τον Ίσενμπραντ ως διάσημο και εύπορο ζωγράφο.
Όταν απεβίωσε στη Μπρυζ λίγο πριν τις 21 Ιουλίου 1551, τάφηκε στο κοιμητήριο του Αγίου Ιακώβου της Μπρυζ πλάι στην πρώτη του σύζυγο. Τα τέκνα του κληρονόμησαν τέσσερις οικίες με τον περιβάλλοντα χώρο τους.
Επαγγελματικός βίος
Μαζί με τους Άλμπερτ Κορνέλις (πριν την περίοδο 1513 - 1531) και τον Αμπρόζιους Μπένσον, ζωγράφο από τη Λομβαρδία, εργάστηκε στο εργαστήριο της ηγετικής φυσιογνωμίας στη ζωγραφική της Μπρυζ Χέραρντ Ντάβιντ, παρά το ότι εκείνη την εποχή ήταν ήδη "Δάσκαλος". Ο Αντόνιους Σαντέρους (Antonius Sanderus ή Antoon Sanders) στο έργο του "De Brugensibus eruditionis fama claris libri duo" (Άμστερνταμ, 1624) μας πληροφορεί επίσης ότι σύμφωνα με μια προγενέστερη αυθεντία, τον Ντιονίσιους Χαρντβάιν (Dionysius Hardwijn ή Harduinus, 1530-1604/1605), ο Άντριεν Ίσενμπραντ περιγράφεται ως μαθητής του Νταβίντ και επιδέξιος στη δημιουργία πορτρέτων και γυμνών μορφών".  Καθώς δεν υπάρχει τεκμηριωμένη απόδειξη ότι ο Ίσενμπραντ υπήρξε ποτέ μαθητής του Νταβίντ, ο όρος "μαθητής" δεν θα πρέπει, πιθανόν, να εκληφθεί ως κυριολεκτικός. Ο Ίσενμπραντ συχνά μνημονεύεται σε εργασίες παλαιότερων ζωγράφων, όπως ο Γιαν βαν Άικ και ο Χούγκο φαν ντερ Χους. Υπάρχει, επίσης, κάποια σχέση με τους πίνακες των συγχρόνων του στη Μπρυζ Αμπρόζιους Μπένσον και Λάνσελοτ Μπλοντέελ. Το μεγάλο εύρος ποιότητας στους πίνακες που έχουν ομαδοποιηθεί ως δημιουργίες του Ίσενμπραντ δείχνει την ύπαρξη μεγάλου εργαστηρίου με πολλούς αντιγραφείς και οπαδούς του.
Είναι πιθανό να ταξίδεψε στη Γένοβα το 1551 μαζί με τον Γιοάχιμ Πατινίρ και τον Νταβίντ. Η επιρροή του Νταβίντ είναι εμφανής στη σύνθεση των τοπίων στο φόντο όσων εργασιών αποδίδονται στον Ίσενμπραντ. Στην κριτική παρουσίαση/κατάλογο εκθεμάτων της Exposition des primitifs flamands à Bruges του 1902 ο σημαντικός γνώστης της πρώιμης φλαμανδικής τέχνης και ιστορικός από τη Γάνδη Ζωρζ Υλαίν ντε Λόο (Georges Hulin de Loo) έφθασε στο συμπέρασμα ότι ο Ίσενμπραντ είναι ο ανώνυμος ζωγράφος "των επτά Θρήνων της Παρθένου" και δημιουργός μιας μεγάλης ομάδας πινάκων που ως τότε αποδίδονταν είτε στον Ντάβιντ είτε στον Γιαν Μόστερτ από τον Γερμανό ιστορικό τέχνης Γκούσταφ Φρίντριχ Βάαγκεν (Gustav Friedrich Waagen). Γι' αυτό και ο Ίσενμπραντ ορισμένες φορές αποκαλείται "ψευδο-Μόστερτ". Ακόμη και αν αυτή η απόδοση έργων στον Ίσενμπραντ δεν μπορεί να αποδειχτεί πέραν πάσης αμφιβολίας, σήμερα είναι εν γένει αποδεκτή από αρκετούς ιστορικούς τέχνης, αν και αρκετοί άλλοι θεωρούν τον Ίσενμπραντ ως "βολική ετικέτα" για ένα σώμα έργων δημιουργημένων από πολλούς διαφορετικούς καλλιτέχνες.
Δεν έχει διασωθεί έργο που να μπορεί με βεβαιότητα να αποδοθεί στον Ίσενμπραντ. Ένα έγγραφο στο οποίο αναφέρεται ότι απέστειλε μερικούς πίνακες από την Αμβέρσα στην Ισπανία καταδεικνύει ότι εργαζόταν και για να εξαγάγει, εκτός από την "τοπική" αγορά, γεγονός που δείχνει την παγκόσμια φήμη του. Δύο πίνακες που συνήθως του αποδίδονται, έχουν χρονολογία 1518:
Μια από τις πρώτες του δημιουργίες, γύρω στα 1518 - 1521 ήταν "Η Παναγία των επτά Θρήνων, λατρευόμενη από την οικογένεια φαν ντερ Φέλντε", δίπτυχο το οποίο μπορεί να δει κανείς στην εκκλησία της Παναγίας της Μπρυζ ενώ η αριστερή του πτέρυγα εκτίθεται στα Βασιλικά Μουσεία Καλών Τεχνών του Βελγίου στις Βρυξέλλες.
Αποτελούσε κοινή πρακτική για μεγάλους καλλιτέχνες, όπως ο Ίσενμπραντ, να ζωγραφίζουν μόνο τα κύρια σημεία των δημιουργιών τους, όπως τα πρόσωπα και τα τμήματα σάρκας των μορφών. Τα τμήματα αυτά διαχωρίζονται με καφέ χρωστική και το φόντο στη συνέχεια συμπληρώνεται από βοηθούς. Η τελική ποιότητα του πίνακα εξαρτάται, με αυτό τον τρόπο, από την ποιότητα εκτέλεσης και την επάρκεια των βοηθών, γεγονός που συχνά οδηγούσε σε πίνακες με μεγάλη ανομοιομορφία ως προς την ποιότητα. Οι βοηθοί ζωγράφισαν, επίσης, όπως ήταν η κοινή πρακτική της εποχής, πολλές παραλλαγές της "Βρεφοκρατούσης Παρθένου" που αποδόθηκαν στον Ίσενμπραντ, δίνοντάς του τη φήμη ότι παρήγαγε μεγάλο όγκο εργασίας. Στην έκθεση για τους πρώιμους Φλαμανδούς ζωγράφους, που πραγματοποιήθηκε στη Μπρυζ το 1902, παρουσιάστηκε μεγάλη συλλογή έργων του. Αντίθετα από τους συγχρόνους του, αναφέρεται μόνον ένας βοηθός του, ο Κορνέλις φαν Καλενμπερχε (Cornelis van Callenberghe), που εισήλθε στο εργαστήριό του το 1520.
Το 1520, μαζί με τους Άλμπερτ Κορνέλις και Λάνσελοτ Μπλοντέελ, εργάστηκε στις διακοσμήσεις για τη θριαμβευτική είσοδο του Καρόλου Κουίντου στη Μπρυζ.
Οι πίνακές του χαρακτηρίζονται από σχολαστική εκτέλεση και μεγάλη λεπτότητα. Οι μορφές χρωματίζονται με θερμότερους τόνους και περισσότερο ζωντανά χρώματα, σε σχέση με αυτές του Ντάβιντ. Ειδικότερα, το κόκκινο της φωτιάς ή το σκούρο μπλε, τοποθετούμενα σε ειδυλλιακό φόντο συνιστώμενο από λοφώδες τοπίο με πλούσια βλάστηση, με κάστρα τοποθετημένα επάνω σε κάθετο βράχο (τυπικό χαρακτηριστικό του Ίσενμπραντ), ποταμούς με μαιάνδρους και δένδρα με πυκνό φύλλωμα δείχνουν την επιρροή του Νταβίντ. Ο Ίσενμπραντ δεν αντέγραφε μόνον συνθέσεις του Νταβίντ αλλά και άλλων, παλαιότερων ζωγράφων, όπως οι Γιαν βαν Άικ, Χούγκο φαν ντερ Χους και Χανς Μέμλινγκ. Δανείστηκε συνθέσεις από τον Γιαν Μαμπούζε (γεγονός που οδήγησε σε σύγχυση έργων του με αυτά του Ίσενμπραντ) και σχέδια από τον Άλμπρεχτ Ντύρερ και τον Μάρτιν Σόνγκαουερ. Τέτοια δάνεια από παλαιότερους δημιουργούς ήταν στην ημερήσια διάταξη και κοινή πρακτική στην εποχή του. Εν τούτοις, τα έργα του Ίσενμπραντ διατηρούν την ατομικότητά τους.
Ζωγράφισε, επίσης, και μερικά πορτρέτα, όπως αυτό του Πάουλους ντε Νίγκρο (Groeningemuseum, Μπρυζ), "Άνδρας που ζυγίζει χρυσό" (1515-1520, (Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης (Νέα Υόρκη) και "Νεαρός άνδρας με ροζάριο" (Μουσείο Νόρτον Σάιμον, Πασαντίνα, Καλιφόρνια). Τα πορτρέτα αυτά, ακόμη και αν είναι στερεοτυπικά και άψυχα, έχουν εκτελεστεί με απαλές γραμμές και την τεχνική του σφουμάτο στις καμπύλες.
Η επίδραση της ιταλικής Αναγέννησης είναι εμφανής στη λεπτομερή προσθήκη σκηνικών στοιχείων, όπως των ακροκιόνων (volute), αρχαίων κιόνων και τις κεφαλές κριαριών, όπως στη σύνθεσή του Συνάθροιση του Αγίου Γρηγορίου του Μεγάλου (σήμερα στο Μουσείο Γκέτι, Λος Άντζελες) και στην "Παναγία με το Βρέφος" (σήμερα στο Ρέικσμουζεουμ του Άμστερνταμ). Μέσω αυτών των στοιχείων μπορεί να θεωρηθεί ως πρόδρομος του ζωγράφου της Αναγέννησης Λάνσελοτ Μπλοντέελ.
Συχνά συγκρίνεται με τον Αμπρόζιους Μπένσον, τον ζωγράφο από τη Λομβαρδία που μετανάστευσε στη Μπρυζ. Είναι πιθανόν αυτός να γνώρισε την τεχνική του σφουμάτο στον Ίσενμπραντ. Μαζί με τον Μπένσον, ο Ίσενμπραντ ανήκει σε μια γενεά που επικαλύπτει και διαδέχεται τη γενιά του Χέραρντ Ντάβιντ και του Γιαν Προφόοστ.
Επιλεγμένα έργα
Πολλά από τα έργα του βρίσκονται σήμερα στις συλλογές μεγάλων μουσείων ανά τον κόσμο:
Σήμερα δεν του αποδίδονται πλέον από τους κατόχους:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι της Αναγέννησης
Fiat 500L
Το Fiat 500L είναι ένα μίνι πολυμορφικό (mini MPV) αυτοκίνητο, που παράγεται από την ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία Fiat, από τον Απρίλιο του 2012 έως σήμερα. Το μοντέλο έχει έντονη αισθητική ομοιότητα, εξωτερικά και εσωτερικά, με το Fiat Nuova 500 που εισήχθη το 2007, ενώ φέρει και τους ίδιους κινητήρες με αυτό, πλην όμως βασίζεται σε άλλη πλατφόρμα, αρκετά μεγαλύτερων διαστάσεων, και είναι αποκλειστικά 5-πορτο, σε αντίθεση με το 3-πορτο Nuova 500. Η ονομασία 500L υποδηλώνει την αισθητική ομοιότητα με το 500 και ειδικότερα το L σημαίνει large / μεγάλο.
Διαθεσιμότητα
thumb|left|Το ταμπλό ενός Fiat 500L του 2013.
Το 500L παρουσιάστηκε στο 82ο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης, τον Μάρτιο του 2012, και η μαζική παραγωγή του ξεκίνησε στις 17 Απριλίου 2012 στο Κραγκούγιεβατς της Σερβίας, στο πρώην εργοστάσιο της Zastava, το οποίο είχε εξαγοράσει η Fiat το 2008 όταν διαλύθηκε η εταιρεία Zastava (σημείωση: αρχικά το 500L επρόκειτο να παραχθεί στο γνωστό εργοστάσιο Mirafiori / Μιραφιόρι στο Τορίνο, αλλά αποφασίστηκε η αλλαγή αυτή λόγω των κάκιστων εργατικών σχέσεων στο ιταλικό εργοστάσιο).
Το μοντέλο κυκλοφόρησε αρχικά στην Ιταλία τον Ιούλιο, και στους επόμενους μήνες στα άλλα κράτη της Ευρώπης, ενώ ειδικότερα στην Ελλάδα οι πρώτες πωλήσεις ξεκίνησαν τον Οκτώβριο. Στο Ηνωμένο Βασίλειο και στις ΗΠΑ έφτασε την άνοιξη του 2013, ως μοντέλο της σεζόν (model year) του 2014. Συνολικά, διατίθεται επίσημα σε πάνω από 100 χώρες διεθνώς, αν και ειδικότερα στη Βόρεια Αμερική η εξαγωγή του διακόπηκε το 2020. Τη σεζόν (model year) του 2018, το μοντέλο υπέστη μια εμφανή ανανέωση.
Στις 22 Φεβρουαρίου 2018, κύλησε από την γραμμή παραγωγής το 500.000-ό αντίτυπο του μοντέλου, ένα 500L Cross 1.6 MultiJet 120 hp πορτοκαλί χρώματος, με μαύρη γυαλιστερή οροφή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μικρομεσαία αυτοκίνητα Κατηγορία:Μοντέλα Fiat
Μουρίκι
Με το όνομα Μουρίκι αναφέρονται δύο χωριά της Ελλάδας
και ένα βουνό:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Εθνικός Οργανισμός Δημόσιας Υγείας
O Εθνικός Οργανισμός Δημόσιας Υγείας (Ε.Ο.Δ.Υ), πρώην Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (ΚΕ.ΕΛ.Π.ΝΟ), συνιστά το επιχειρησιακό κέντρο σχεδιασμού και υλοποίησης δράσεων προστασίας της δημόσιας υγείας στην Ελλάδα με προληπτικό, λειτουργικό και παρεμβατικό χαρακτήρα. Εποπτεύεται από το Υπουργείο Υγείας και έχει έδρα τον Δήμο Αμαρουσίου Αττικής.
Ιστορικό
Ο ΕΟΔΥ είχε αρχικά ιδρυθεί ως Κέντρο Ελέγχου Ειδικών Λοιμώξεων (ΚΕΕΛ) το 1992, το 2005 μετονομάστηκε σε Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (ΚΕ.ΕΛ.Π.ΝΟ) και έτσι λειτούργησε ως νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου (ΝΠΙΔ), μέχρι την αντικατάσταση του με ένα πολυνομοσχέδιο το Μάρτιο του 2019 από την τότε Κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα και την ίδρυση του Ε.Ο.Δ.Υ ως νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου (ΝΠΔΔ) και ως καθολικό διάδοχο του ΚΕΕΛΠΝΟ. Κατά τη συζήτηση του πολυνομοσχεδίου στις αρχές του 2019, ο τότε υπουργός Υγείας Ανδρέας Ξανθός χαρακτήρισε κρίσιμο κεφάλαιο την κατάργηση του ΚΕΕΛΠΝΟ και τη μετατροπή του σε ΕΟΔΥ, υποστήριξε ότι στο παρελθόν ο φορέας «λειτουργούσε με όρους μαφίας» και κατηγόρησε τις προηγούμενες κυβερνήσεις ότι «παρείχαν ασυλία σε όσους ασκούσαν παραδιοίκηση». Ο βουλευτής Ιάσων Φωτήλας της Νέας Δημοκρατίας έκανε λόγο για λογική μικροκομματικής τακτοποίησης, «μετατροπή του χώρου της δημόσιας υγείας σε χώρο εξυπηρέτησης ρουσφετολογικών εξυπηρετήσεων» και κατηγόρησε την τότε κυβέρνηση ότι «μέσω της κατάργησης του ΚΕΕΛΠΝΟ επιχειρεί να κρύψει απευθείας αναθέσεις και προσλήψεις εκτός ΑΣΕΠ». Ο βουλευτής Κωνσταντίνος Μπαργιώτας της Δημοκρατικής Συμπαράταξης, ανέφερε ότι η αλλαγή αφορά μόνο την ονομασία και τη μετατροπή του οργανισμού σε νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου χωρίς άλλη εξυγίανση ή αναθεώρηση, ενώ ο βουλευτής Γιώργος Λαμπρούλης του ΚΚΕ κατηγόρησε την τότε κυβέρνηση ότι συνεχίζει την πολιτική εμπορευματοποίησης της υγείας και ο βουλευτής Αναστάσιος Μεγαλομύστακας της Ένωσης Κεντρώων υποστήριξε ότι το νομοσχέδιο «αφήνει πολλά παραθυράκια». Τον Οκτώβριο του 2019, με νομοσχέδιο της Κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη ο ΕΟΔΥ μετατράπηκε από νομικό πρόσωπο δημοσίου, σε νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου, όπως ήταν το πρώην ΚΕΕΛΠΝΟ.
Διοίκηση
Ως όργανα διοίκησης του ΕΟΔΥ ορίζονται σύμφωνα με την πιο πρόσφατη νομοθεσία το επταμελές Διοικητικό Συμβούλιο (ΔΣ), ο Πρόεδρος του ΔΣ και οι δύο Αντιπρόεδροι, εκ των οποίων ο ένας είναι αρμόδιος για τα μεταδοτικά νοσήματα και ο άλλος για τα μη μεταδοτικά. Τα έξι μέλη του ΔΣ, ο Πρόεδρος και οι Αντιπρόεδροι του ΕΟΔΥ ορίζονται με απόφαση του εκάστοτε Υπουργού Υγείας και η θητεία τους είναι τριετής με δυνατότητα ανανέωσης για μια ακόμη θητεία.
Από το 2000 μέχρι το Νοέμβριο του 2004 πρόεδρος του τότε ΚΕΕΛ διετέλεσε ο ο Γιώργος Σαρόγλου. Στα τέλη του 2009, ο τότε πρόεδρος του ΚΕΕΛΠΝΟ Γιάννης Πιερρουτσάκος παραιτήθηκε για λόγους υγείας και τον διαδέχτηκε εκ νέου ο Γιώργος Σαρόγλου. Στις αρχές του 2011 ο Σαρόγλου υπέβαλλε την παραίτησή του από τη θέση του προέδρου για λόγους που δεν έκανε γνωστούς και τον διαδέχτηκε η Τζένη Κρεμαστινού. Ανάληψη προέδρου Θ. Γιαννόπουλου, διαμάχη με το τότε Υπ. Υγείας και αντικατάσταση. Από τον Οκτώβριο του 2019 μέχρι το Οκτώβριο του 2021 καθώς παραιτήθηκε, πρόεδρος του ΕΟΔΥ ήταν ο Παναγιώτης Αρκουμανέας.
Από το Οκτώβριο του 2021 πρόεδρος του ΕΟΔΥ είναι ο Θεοκλής Ζαούτης.
Ανάληψη προέδρου Θ. Γιαννόπουλου, διαμάχη με το τότε Υπ. Υγείας και αντικατάσταση
250px|μικρογραφία Ο Θανάσης Γιαννόπουλος, Στέλεχος των ΑΝ.ΕΛ. Στα τέλη του 2015, το πόρισμα του Σώματος Επιθεωρητών Υπηρεσιών Υγείας Πρόνοιας (ΣΕΥΥΠ) σχετικά με την επικοινωνιακή καμπάνια του ΚΕΕΛΠΝΟ την περίοδο 2012-2014, υποστήριξε ότι το ΚΕΕΛΠΝΟ ξόδεψε περίπου 3 εκατομμύρια ευρώ με απευθείας αναθέσεις σε εταιρείες επικοινωνίας για εκστρατείες, όπως την εθνική επικοινωνιακή εκστρατεία πρόληψης για τον καρκίνο, δράσεις για την εποχική γρίπη την περίοδο 2011– 2012 και ένα πρόγραμμα για τον ιό HIV, μεταξύ άλλων. Το πόρισμα του ΣΕΥΥΠ υποστήριζε επίσης ότι αν και υπήρχε η δυνατότητα για δωρεάν προβολή από τα ΜΜΕ, αυτό δεν αξιοποιήθηκε από την διοίκηση του Κέντρου.
Την ίδια περίοδο, ο τότε πρόεδρος Θανάσης Γιαννόπουλος και τα υπόλοιπα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου του ΚΕΕΛΠΝΟ κατήγγειλαν ότι ο τότε αναπληρωτής Υπουργός Υγείας Παύλος Πολάκης παρενέβη παράνομα και καθ' υπέρβαση της δικαιοδοσίας του σε διαγωνισμό για τη στελέχωση των Μονάδων Εντατικής Θεραπείας με γιατρούς και νοσηλευτές και εξέδωσε νέο πίνακα κατάταξης των προσληφθέντων. Το Δ.Σ. του ΚΕΕΛΠΝΟ αποφάσισε να μην υιοθετήσει τον πίνακα του Πολάκη για την αξιολόγηση των γιατρών και εισηγήθηκε την ακύρωση του διαγωνισμού και την επαναπροκήρυξη του, γεγονός που είχε σαν αποτέλεσμα ο Πολάκης να ζητήσει τις παραιτήσεις ολόκληρου του Δ.Σ. Ο Γιαννόπουλος αρνήθηκε να παραιτηθεί κάνοντας λόγο για παρανομίες του Πολάκη και τελικά παύθηκε από πρόεδρος με απόφαση του τελευταίου και νέος πρόεδρος ορίστηκε ο Θεόφιλος Ρόζενμπεργκ. Ωστόσο, το φθινόπωρο του 2016 το Συμβούλιο της Επικρατείας χαρακτήρισε αντισυνταγματικές τις παραιτήσεις του πρώην πρόεδρου Θ. Γιαννόπουλου, του αντιπρόεδρου Ι. Γιαννάκη και ενός μέλους του Δ.Σ. του ΚΕΕΛΠΝΟ και τους επανέφερε στη θέση τους, καθώς έκρινε ότι δεν ακολουθήθηκαν οι σωστές διαδικασίες κατά την απομάκρυνση τους αφού δεν κλήθηκαν σε απολογία για τις πράξεις που τους είχαν καταλογιστεί. Στη συνέχεια, το Υπουργείο Υγείας ζήτησε γραπτές εξηγήσεις από τον πρόεδρο και τα άλλα δύο μέλη του Δ.Σ. σύμφωνα με την υπόδειξη του ΣτΕ, οι οποίες δεν κρίθηκαν επαρκείς. Έτσι, με απόφαση του τότε Υπουργού Ανδρέα Ξανθού και του αναπληρωτή Υπουργού Π. Πολάκη, οι Θ.Γιαννόπουλος, Ι. Γιαννάκης και Δ. Μπίτας απομακρύνθηκαν εκ νέου από τη θέση τους και αντικαταστάθηκαν και πάλι από τους Θ. Ρόζενμπεργκ, Α. Μπένος και Μ. Καντζανού.
Καταδίκη προέδρου Θ. Ρόζενμπεργκ
Τον Απρίλιο του 2019 το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών επέβαλε ποινή φυλάκισης 12 μηνών στον τότε πρόεδρο του ΕΟΔΥ Θεόφιλο Ρόζενμπεργκ κρίνοντας τον ένοχο για παράβαση καθήκοντος, αν και ο εισαγγελέας είχε προτείνει την απαλλαγή του. Υπάλληλοι του ΚΕΕΛΠΝΟ είχαν καταγγείλει ότι μια αποσπασμένη υπάλληλος στο γραφείο του Ρόζενμπεργκ προέβαινε σε ενέργειες εκτός των ορισμένων καθηκόντων της με την ανοχή του κατηγορουμένου.
Τις καταγγελίες των υπαλλήλων είχε φέρει υπ'όψιν της Βουλής η Νέα Δημοκρατία, βουλευτές της οποίας μετά την ανακοίνωση της καταδίκης έκαναν λόγο για «σύστημα παραδιοίκησης στο ΚΕΕΛΠΝΟ που εγκαθίδρυσε ο ΣΥΡΙΖΑ» και υποστήριξαν ότι «η απόφαση του δικαστηρίου είναι χωρίς αμφιβολία, η καλύτερη απάντηση στην ηγεσία του Υπουργείου Υγείας που θεωρεί το ΚΕΕΛΠΝΟ τσιφλίκι της». Ο ίδιος ο Ρόζενμπεργκ υποστήριξε ότι «τα κέντρα που κίνησαν τη μήνυση και πανηγυρίζουν για την πρωτόδικη δικαστική αυτή απόφαση, είναι ακριβώς τα ίδια που φέρονται να ενέχονται στα μεγαλύτερα σκάνδαλα κατάχρησης του δημοσίου χρήματος». Το τότε Υπουργείο Υγείας της Κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ εξέφρασε την αμέριστη εμπιστοσύνη του προς τον Ρόζενμπεργκ και τη Διοίκηση του ΕΟΔΥ και υποστήριξε ότι «σε κλίμα συστηματικής υπονόμευσης, διαβολής και συκοφαντίας από ένα φαύλο σύστημα, διασφάλισαν την ανταπόκριση του ΚΕΕΛΠΝΟ σε όλες τις μείζονες προκλήσεις για τη Δημόσια Υγεία». Τον Ιούλιο του 2019 ο Θεόφιλος Ρόζενμπεργκ παραιτήθηκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υγεία στην Ελλάδα
Βασιλικό Ινστιτούτο για τη Δημόσια Υγεία και το Περιβάλλον
Το Ολλανδικό Βασιλικό Ινστιτούτο για τη Δημόσια Υγεία και το Περιβάλλον (ολλανδικά: Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu ή RIVM) είναι ένα ολλανδικό ινστιτούτο που δραστηριοποιείται στο χώρο της Δημόσιας Υγείας, του περιβάλλοντος και της φύσης. Είναι αυτόνομο τμήμα του ολλανδικού υπουργείου Δημόσιας Υγείας, Ευ Ζην και Αθλητισμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιβαλλοντικές οργανώσεις Κατηγορία:Πολιτισμός της Ολλανδίας
Netherlands Environmental Assessment Agency
Άγιος Νικόλαος Βοιωτίας
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Νέα Νότια Ουαλία
Η Νέα Νότια Ουαλία (αγγλικά: New South Wales) είναι η πιο παλιά αποικία-πολιτεία της Κοινοπολιτείας της Αυστραλίας. Συνορεύει στο βορρά με το Κουίνσλαντ, στο νότο με τη Βικτώρια, στα δυτικά με τη Νότια Αυστραλία και εσωτερικά με το Διαμέρισμα της Αυστραλιανής Πρωτεύουσας και την περιοχή Τζέρβις Μπέι. Βρέχεται από τη θάλασσα της Τασμανίας και έχει ακτογραμμή μήκους 2.137 χλμ. Έχει έκταση 801.150 τ.χλμ. και πληθυσμό 8.046.100 κατοίκους (εκτίμηση 2018). Η διάσημη για την όπερα της πρωτεύουσα της αποικίας, Σίδνεϊ, συγκεντρώνει το 62,9% του πληθυσμού της, έχοντας 4.336.374 κατοίκους. Άλλες μεγάλες πόλεις είναι το Νιουκάστλ (523.662 κ.), το Γουόλονγκονγκ (280.159 κ.), που έχει διάσημο πανεπιστήμιο, το Γουάγκα-Γουάγκα (56.147 κ.), η Τουήντ Χέντς (50.726 κ.) κ.α. Η αποικία έχει 11 πανεπιστήμια, μεταξύ των οποίων το Πανεπιστήμιο του Σίδνεϊ, το παλαιότερο της Αυστραλίας (1850).
Γεωφυσικά, η Νέα Νότια Ουαλία χωρίζεται σε τέσσερα μέρη. Τη στενή παραλιακή λωρίδα, της οποίας το κλίμα κυμαίνεται από υποτροπικό στα σύνορα με το Κουΐνσλαντ έως δροσερό στο νότο, την ορεινή περιοχή των Ανατολικών Υψιπέδων, όπου βρίσκονται κορυφές που ξεπερνούν τα 1.000 μέτρα (όρος Κοσζιούσκο 2.229 μ.), τις «αγροτικές» πεδιάδες, που καταλαμβάνουν μεγάλο μέρος της αποικίας και τις Δυτικές πεδιάδες που καλύπτουν τα 2/3 της αποικίας. Η Νέα Νότια Ουαλία έχει πολίτευμα Συνταγματική Μοναρχία, με ανώτατο άρχοντα τον εκάστοτε Μονάρχη της Μεγάλης Βρετανίας (από το 2022 τον Κάρολο Γ΄) και κυβερνάται από το Κοινοβούλιο της, τον πρωθυπουργό της (από τις 28 Μαρτίου 2023 το αξίωμα κατέχει ο Κρις Μινς) και τον Κυβερνήτη της, που αντιπροσωπεύει τη Μοναρχία (από τις 2 Μαΐου 2019 το αξίωμα κατέχει η Μάργκαρετ Μπίζλεϊ).
Αντώνιος Μηλιαράκης
Ο Αντώνιος Μηλιαράκης (Αθήνα, 7 Απριλίου 1841 - Αθήνα, 8 Απριλίου 1905) ήταν Έλληνας γεωγράφος, πανεπιστημιακός και ιστορικός του 19ου αιώνα. Διακρίθηκε για τις ιστορικές και γεωγραφικές μελέτες του.
Βιογραφικά στοιχεία
Το διάστημα 1867 - 68, διετέλεσε γραμματέας της «Κεντρικής Επιτροπής» που διηύθυνε την Κρητική Επανάσταση που βρισκόταν σε εξέλιξη ενώ το 1879 συμμετείχε στην ακολουθία της τριμερούς επιτροπής που στάλθηκε από την Ελλάδα στην οθωμανική, τότε, Πρέβεζα για να διαπραγματευτεί τον καθορισμό των νέων συνόρων μεταξύ των δύο κρατών.
Το 1882, υπήρξε ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας της Ελλάδος, στην οποία διετέλεσε έφορος του αρχείου και αργότερα ισόβιος γραμματέας, αναπτύσσοντας ποικίλο και σημαντικής σημασίας ερευνητικό έργο μέσω μελετών που κάλυπταν ζητήματα ιστορικού και γεωγραφικού περιεχομένου.
Απεβίωσε στις 8 Απριλίου του 1905 στην Αθήνα όπου και κηδεύτηκε.
Συγγράμματα
Ο Μηλιαράκης συνέγραψε μια πληθώρα αξιόλογων ιστορικών και γεωγραφικών έργων τα οποία διακρίνονται για την επιστημονική μεθοδολογία και την έμφαση στα ιστορικά, δημογραφικά, εθνολογικά, πολιτισμικά, λαογραφικά στοιχεία. Τρία από αυτά τα έργα, τα «Κυκλαδικά» ( 1874 ), η «Νεοελληνική γεωγραφική φιλολογία, ήτοι, κατάλογος των από του 1800-1889 γεωγραφηθέντων υπό Ελληνών» ( 1889 ) και η «Ιστορία του βασιλείου της Νικαίας και του Δεσποτάτου της Ηπείρου» βραβεύτηκαν από τον Σύλλογο προς προαγωγήν των ελληνικών σπουδών του Παρισιού.
Άλλα συγγράμματα του Μηλιαράκη είναι τα «Υπομνήματα περιγραφικά των Κυκλάδων νήσων κατά μέρος» ( 1880, 1901 ), το εκδοθέν το 1876 «Ολίγαι λέξεις περί της καταγωγής του Σκενδέρμπεη» με το οποίο προσπάθησε να αντικρούσει τα επιχειρήματα Γερμανών ιστορικών περί σλαβικής καταγωγής του Γεωργίου Καστριώτη, η «Γεωγραφία Πολιτική Νέα και Αρχαία του Νομού Κεφαλληνίας» κ.ά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες γεωγράφοι Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί
Παναγία η Σκριπού
Η μονή της Παναγίας Σκριπούς βρίσκεται στον Ορχομενό Βοιωτίας. Από τη μονή σήμερα λειτουργεί μόνο το καθολικό (εκκλησία) της, το οποίο είναι το πιο σημαντικό μνημείο από τη σειρά ναών του τύπου «σταυροειδής μεταβατικός», στον ελλαδικό χώρο.
Πιθανότατα ο ναός σχεδιάσθηκε ως ταφικό μνημείο του χορηγού του, του Λέοντα, πρωτοσπαθάριου της ανακτορικής φρουράς του Βυζαντινού Αυτοκράτορα (873/874 μ.Χ.).
Ένα κατακόρυφο ηλιακό ρολόι κοσμεί τον ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (καθολικό) της μονής.
Η Μονή και ο ναός
Η Μονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου ή Μονή της Παναγίας Σκριπούς βρίσκεται στην ομώνυμη περιοχή – σημερινός Αθάμας – στον Ορχομενό της Βοιωτίας, απέναντι από τον αρχαιολογικό χώρο της πόλης και την αρχαία Ακρόπολη του Ορχομενού. Στην ευρύτερη περιοχή ο περιηγητής Παυσανίας μνημονεύει δύο ιερά των Χαρίτων και του Διονύσου, τα οποία δεν έχουν μέχρι σήμερα βρεθεί, αλλά πρέπει κατά πάσαν πιθανότητα να βρίσκονταν στη θέση όπου το 874 χτίστηκε η Μονή της Παναγίας Σκριπούς. Αυτό άλλωστε μαρτυρούν οι ανασκαφικές εργασίες που απεκάλυψαν εξωτερικά – στον περίβολο του ναού – ένα κτίσμα μυκηναϊκής περιόδου. Επίσης στο εσωτερικό του ναού απεκάλυψαν την ύπαρξη παλαιοχριστιανικού ψηφιδωτού.
Η Μονή της Παναγίας Σκριπούς είναι κτίσμα του 9ου αιώνα και από το αρχικό συνολικό συγκρότημα σήμερα σώζεται μόνον το Καθολικό, αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου, αλλά και στους αποστόλους Πέτρο και Παύλο, όπως άλλωστε αποδεικνύει το τρισυπόστατο Ιερό Βήμα. Πράγματι, τα δύο ανατολικά πλάγια κλίτη δεν λειτουργούν ως πρόθεση και διακονικό, αλλά σύμφωνα με τις επιγραφές ως παρεκκλήσια των Αγίων Πέτρου και Παύλου «ων Ρώμης βώλαξ ιερήν κόνιν αμφικαλύπτει», κατά το χαραγμένο εκεί εξαιρετικό επίγραμμα.
Ο ναός της Παναγίας Σκριπού της Βοιωτίας, αποτελεί το πιο σημαντικό μνημείο από τη σειρά εκκλησιών του τύπου σταυροειδούς μεταβατικού στον ελλαδικό χώρο και είναι το μεγαλύτερο και πολυτελέστερο γνωστό μνημείο της εποχής, έξω από την Κωνσταντινούπολη. Η μοναστηριακή αυτή εκκλησία ξεχωρίζει για το μέγεθος (22,30 × 18,60 μέτρα), χωρίς τον νάρθηκα, για την πλούσια μαρμάρινη διακόσμηση και τέλος για τις ιστορικές πληροφορίες που παρέχουν 4 επιγραφές με μνημειακή έκφραση. Από αυτές μαθαίνουμε ότι ο ιδρυτής του ναού είναι ο Λέων «βασιλικός Πρωτοσπαθάριος, και επί των οικιακών», δηλαδή αρχηγός των σπαθαρίων — της ανακτορικής φρουράς — στο Ιερό Παλάτιον στην Κωνσταντινούπολη. Ο Λέων ήταν ο ιδιοκτήτης της περιοχής χώρον επικρατέων τε παλαιοτάτου Ορχομένοιο και πως έχτισε την εκκλησία το 873/874. Πράγματι, όσον αφορά τη χρονολογία κτίσεως είμαστε απόλυτα βέβαιοι, επειδή μια γραπτή επιγραφή, που είναι ενσωματωμένη στο εξωτερικό της αψίδας του ιερού, αναγράφει τόσο τη χρονολογία κατασκευής του καθολικού, το 874, όσο και τον χορηγό-κτήτορα της Μονής, τον Λέοντα.
Δεν γνωρίζουμε με βεβαιότητα από που προέρχεται η περίεργη ονομασία Σκριπού για τη Μονή, που σημειωτέον είναι το αρχαιότερο βυζαντινό μνημείο της Βοιωτίας και ένα από τα σπουδαιότερα της Ελλάδας. Η εκκλησία πάντως εξωτερικά είναι γεμάτη από επιγραφές και πιθανότατα σ’ αυτές τις εντοιχισμένες επιγραφές να οφείλεται το όνομα Σκριπού, από το λατινικό scriptus, που σημαίνει επιγραφή (inscription).
Ο ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου είναι εγγεγραμμένος σταυροειδής με τρούλο, με προεξέχουσες τις κεραίες του σταυρού και στενό νάρθηκα δυτικά. Στην τοιχοδομία του έχει χρησιμοποιηθεί άφθονο έτοιμο αρχαίο υλικό (όπως συμβαίνει σε πολλούς χριστιανικούς ναούς της εποχής) το οποίο προέρχεται από τον κοντινό αρχαιολογικό χώρο της ιστορικής πόλης του Ορχομενού. Έτσι, έχουν χρησιμοποιηθεί σπόνδυλοι κιόνων, πελεκημένα αγκωνάρια, ακόμη και επιτύμβιες στήλες που δημιουργούν απροσδόκητα κοσμήματα και αποχρώσεις στους μεγάλους επίπεδους τοίχους.
Το μνημείο αυτό είναι προσπάθεια μετάβασης από την παλαιοχριστιανική Βασιλική στον βυζαντινό ρυθμό. Ο ναός διασώζει θαυμάσια παλαιοχριστιανικά γλυπτά, σπάνιες επιγραφές της χριστιανικής, αλλά και της προχριστιανικής περιόδου, που χρησιμοποιήθηκαν ως οικοδομικό υλικό. Πιθανότατα ο ναός να σχεδιάστηκε ως ταφικό μνημείο του χορηγού του (μολονότι αυτό δεν συνηθιζόταν στη Βυζαντινή Ελλάδα) και ίσως το κατακόρυφο ηλιακό ρολόι που κοσμεί τον ναό να είναι ένα είδος αναφοράς στην αιώνια ζωή. Ούτως ή άλλως ο κτήτορας του ναού θέλησε το κτίσμα αυτό να έχει «τερπνόν αποστίλβον περικαλλέα πάντοθεν αίγλην».
Ο γλυπτικός διάκοσμος του καθολικού της Μονής είναι πλούσιος στις εσωτερικές και εξωτερικές του επιφάνειες, πολλά γλυπτά μέλη όμως (από αρχαίους ναούς ή και από πρωτοχριστιανικό νεκροταφείο) είναι ενσωματωμένα και στα μεταγενέστερα κελλιά, νότια του καθολικού και στο πρόπυλο δυτικά, ενώ άλλα βρίσκονται στις αποθήκες. Τα παλαιότερα κελλιά της Μονής βρίσκονται δυτικά από τα νεότερα, σε ένα κτίριο που αποτελείται από πέντε διαδοχικούς κεραμοσκεπείς χώρους.
Σύμφωνα με τις αρχαιολογικές έρευνες οι παλαιότερες από τις τοιχογραφίες που κοσμούν τον ναό είναι του 12ου αιώνα. Από το 1930 εκτελούνται εργασίες αναστήλωσης, όπως και εργασίες για τη συντήρηση και καθαρισμό των τοιχογραφιών, ενώ το 1939 κτίστηκε (σε σχέδια του Υπουργείου Πολιτισμού) και το κωδωνοστάσιο του ναού, που βρίσκεται βορειοδυτικά στον χώρο της μονής.
Το ιστορικό αυτό μνημείο εντάχθηκε στο Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης 1994-1999, στο Περιφερειακό Επιχειρησιακό Πρόγραμμα Στερεάς Ελλάδας. Και ενώ ολοκληρωνόταν η αποκάλυψη και η συντήρηση των τοιχογραφιών των ιερών, καθώς και η στερέωση και ο καθαρισμός των γλυπτών του νάρθηκα, ο ναός υπέστη εμπρησμό. Από τη φωτιά προκλήθηκαν σοβαρές ζημιές, ωστόσο σε μια πρώτη φάση συντελέστηκε με αμμοβολή ο καθαρισμός του εσωτερικού ναού από την καπνιά, ενώ τώρα αναμένεται η έναρξη των εργασιών της δεύτερης φάσεως για την αποκατάσταση των καμένων παραθυρόφυλλων και των τοιχογραφιών του νάρθηκα.
Η Παναγία Σκριπού για πολλά χρόνια λειτούργησε ως μοναστήρι, ενώ τα τελευταία χρόνια λειτουργεί ως ενοριακός ναός. Πανηγυρίζει στις 15 Αυγούστου, γιορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στις 23 Αυγούστου, απόδοση της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, αλλά και στις 10 Σεπτεμβρίου, ημέρα κατά την οποία, το έτος 1943, ο Ορχομενός και οι κάτοικοί του σώθηκαν, (με θαύμα της Παναγίας, κατά την παράδοση) από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής που ήθελαν να κάψουν την πόλη και να σκοτώσουν τους κατοίκους της.
Το ηλιακό ρολόι του καθολικού
280px|right|thumb|Επιγραφή στη Σκριπού, στα δεξιά της εισόδου Ένα κατακόρυφο ηλιακό ρολόι, ίσως το ωραιότερο από όλα τα Βυζαντινά ηλιακά ρολόγια της Ελλάδας, κοσμεί τον ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στη Μονή της Παναγίας Σκριπούς. Φαίνεται ότι ηλιακό ρολόι τοποθετήθηκε στον ναό τη χρονολογία κατασκευής του καθολικού, το 874 μ.Χ., και έτσι είναι το αρχαιότερο από όλα τα μεσαιωνικά-βυζαντινά κατακόρυφα ηλιακά ρολόγια της Ελλάδας. Αυτό άλλωστε διαπίστωνε ο αρχαιολόγος, βυζαντινολόγος, αρχιτέκτονας και καθηγητής στο Πολυτεχνείο και στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Αναστάσιος Ορλάνδος.
Το κατακόρυφο αυτό ηλιακ\ό ρολόι είναι σκαλισμένο στην εξωτερική επιφάνεια ενός μαρμάρινου ορθογώνιου δομικού λίθου του όλου κτιρίου στον νότιο τοίχο του ναού. Οι διαστάσεις του ορθογώνιου αυτού παραλληλεπιπέδου είναι 125 εκ μήκος, 35 εκ πλάτος και 66 εκ ύψος. Η ωρολογοπλάκα (125 εκ × 66 εκ) φέρει μόνο δέκα ωρικές γραμμές, αριθμημένες με την αρχαία ελληνική αρίθμηση: Α, Β, Γ, Δ, Ε, F, Ζ, Η, Θ και Ι, ενώ φέρει και τη γραμμή του ορίζοντα. Βρίσκεται εντοιχισμένη στον νότιο τοίχο του Καθολικού, σε ύψος περίπου 2 μέτρα από το έδαφος.
Οι ωρικές γραμμές, μήκους 50 εκατοστών, τελειώνουν σε ένα χαραγμένο ημικύκλιο, ακτίνας 50 εκ, ενώ τα καλλιγραφικά κεφαλαία γράμματα του ελληνικού αλφαβήτου είναι σημειωμένα στο τέλος των ωρικών γραμμών εντός ενός κυκλικού δακτυλίου, που σχηματίζεται από το πρώτο ημικύκλιο των 50 εκ και από ένα δεύτερο ημικύκλιο ακτίνας 58 εκατοστών. Η μαρμάρινη ωρολογοπλάκα έξω από το ημικύκλιο, αριστερά και δεξιά είναι διακοσμημένη με δύο γλυπτά παγώνια, εκ των οποίων το ένα κοιτά προς την Ανατολή και το άλλο προς τη Δύση. Το πρώτο είναι μεγαλύτερο σε μήκος από το δεύτερο γιατί έχει μεγαλύτερο μήκος ουράς. Το δεξιό παγώνι έχει συνολικό μήκος 46 εκ, ενώ το αριστερό, όπως βλέπουμε την ωρολογοπλάκα, έχει μήκος 42 εκ. Οι παραστάσεις των πτηνών αυτών πιθανότατα είναι ένα είδος αναφοράς στην αιώνια ζωή. Επιπλέον κάτω από τις ώρες Ε και F, υπάρχει και κάποια άλλη γλυπτή διακόσμηση. Ένα άνθος κάτω από το Ε και ένα άλλο όμοιό του κάτω από το F, ενώ ενδιάμεσα τα συνδέει σαν είδος μίσκου, ένα αγκιστροειδές σκάλισμα.
Σημειώνουμε ότι τα διακοσμητικά στοιχεία της παλαιοχριστιανικής τέχνης προέρχονται από τον ελληνικό «εθνικό» κόσμο. Στην παλαιοχριστιανική τέχνη εμφανίζεται σύνολο από γλυπτές απεικονίσεις και παραστάσεις που είναι κοινές στον ειδωλολατρικό κόσμο, όπως άνθη, πτηνά, δελφίνια κ.ά. Αργότερα εμφανίζονται συμβολικές παραστάσεις, όπως ο ιχθύς, ένας κλάδος φοίνικα, ο αμνός, η περιστερά και τα παγώνια. Ο ιχθύς συμβολίζει τον Ιησού Χριστό (η περίφημη ακροστιχίδα Ιησούς Χριστός Θεού Υιός Σωτήρ). Η περιστερά συμβολίζει την αγνότητα και το Άγιο Πνεύμα. Τέλος, τα παγώνια συμβολίζουν την αιώνια ζωή στον παράδεισο. Π.χ. επιτύμβια επιγραφή ΒΜΧ 400 (5ος – 6ος μ.Χ. αιώνας) με παράσταση αντικριστών παγωνιών στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο Αθηνών. Ακόμα και σήμερα τα παγώνια είναι πολύ συνηθισμένο μοτίβο στις ελληνικές εκκλησίες. Παγώνια βρίσκονται σκαλισμένα στο ξυλόγλυπτο, τέμπλο των ναών, στον ξυλόγλυπτο επιτάφιο και κοσμούν πολλές πρόσφατες εκκλησίες, όπως ο ναός των Εισοδίων της Θεοτόκου στην ομώνυμη Μονή κοντά στον Ωρωπό Αττικής.
Δυστυχώς σε αυτό το ηλιακό αυτό ρολόι, ενώ φαίνεται η θέση του γνώμονα, αυτός έχει καταστραφεί ή έχει κλαπεί και για αυτόν τον λόγο δεν βρίσκεται στη θέση του. Το επίπεδο κατακόρυφο ηλιακό ρολόι της Παναγίας Σκριπούς, ασχέτως από τους αριθμούς που έχει γραμμένους στο τέλος των ωρικών γραμμών, διαιρεί την ημέρα όχι σε δέκα αλλά σε έντεκα ώρες, αφού στο ημικύκλιό του υπάρχουν έντεκα τομείς, όπως ακριβώς και στο ηλιακό ρολόι του Αγίου Λαυρεντίου στο Πήλιο.
Η οριζόντια γραμμή της άνω πλευράς του ηλιακού ρολογιού αντιπροσωπεύει τον ορίζοντα, και το μεσημέρι, στον αληθινό ηλιακό χρόνο, ο Ήλιος θα πέφτει στον μεσημβρινό, που αντιπροσωπεύεται από μια κατακόρυφη γραμμή κάθετη στη γραμμή του ορίζοντα. Αυτή η γραμμή δεν υπάρχει στο ηλιακό ρολόι αυτό. Συνήθως παρουσιάζεται στα ηλιακά ρολόγια που φέρουν μονές ωρικές γραμμές, για παράδειγμα έντεκα ωρικές γραμμές (δηλαδή δώδεκα ώρες) και σημειώνεται στο τέλος της έκτης ώρας, ούτως ώστε η έκτη ώρα να βρίσκεται στο μέσον, ενώ συμμετρικά αριστερά και δεξιά της να βρίσκονται από πέντε ωρικές γραμμές. Ούτως ή άλλως σε ένα τέτοιο επίπεδο κατακόρυφο ηλιακό ρολόι, τοποθετημένο σωστά στον τοίχο του καθολικού της Μονής με νότιο προσανατολισμό, το φως του Ήλιου δεν μπορεί να πέφτει ποτέ πάνω από τη γραμμή του ορίζοντα. Παράλληλα κάθε διάστημα κάτω από τον ορίζοντα θα αποτελεί περιοχή στην οποία οι ηλιακές ακτίνες θα πέφτουν οπωσδήποτε κάποια στιγμή του έτους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας Σκριπου Κατηγορία:Μοναστήρια στη Βοιωτία Κατηγορία:Δήμος Ορχομενού Κατηγορία:Ορχομενός Βοιωτίας
Λέο Κόνερ
Ο Λέο Κόνερ (Leo Kanner, 13 Ιουνίου 1894 – 3 Απριλίου 1981) ήταν Αυστριακός ψυχίατρος  και γιατρός, περισσότερο γνωστός από τις έρευνές του για τον αυτισμό. Το έργο του Κόνερ έθεσε τα θεμέλια για την ψυχιατρική για τα παιδιά και τους εφήβους στις ΗΠΑ και παγκοσμίως.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Κλεκότοβ (Klekotow, σημερινό Klekotiv), ένα μικρό χωριό στα βόρεια του Μπρόντι της Γαλικίας, στην Αυστροουγγαρία, σημερινή Ουκρανία. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου από το 1913. Αναγκάστηκε να διακόψει τις σπουδές του για να υπηρετήσει στον αυστριακό στρατό κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τελικά κατάφερε να πάρει ντοκτορά στην ιατρική (M.D.) το 1921. Το 1924 εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ και ανέλαβε βοηθός ιατρός στο κρατικό νοσοκομείο της κομητείας Γιάνκτον, στην Νότια Ντακότα. Το 1930 επιλέχθηκε από τον Άντολφ Μέγιερ και τον Έντουαρντ Παρκ για να προσφέρουν τις πρώτες ψυχιατρικές υπηρεσίες σε νοσοκομείο παίδων στο νοσοκομείο Τζον Χόπκινς της Βαλτιμόρης. Ο Κόνερ ανέλαβε διευθυντής της ψυχιατρικής στο εν λόγω νοσοκομείο, θέση που διατήρησε ως το 1959. Το 1933 έγινε επίκουρος καθηγητής της ψυχιατρικής.
Από ακαδημαϊκή άποψη, υπήρξε ο πρώτος γιατρός στον κόσμο που αναγνωρίστηκε ως παιδοψυχίατρος, ιδρυτής του πρώτου πανεπιστημιακού τμήματος της παιδοψυχιατρικής στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο Τζον Χόπκινς. Το πρώτο του εγχειρίδιο, Child Psychiatry (Παιδοψυχιατρική) κυκλοφόρησε το 1935 και ήταν το πρώτο γραμμένο στα αγγλικά βιβλίο στο είδος του, το οποίο εστίαζε στα ψυχιατρικά προβλήματα των παιδιών.
Το 1943 με την δημοσίευση "Autistic Disturbances of Affective Contact", έθεσε τις βάσεις, σε συνδυασμό με το έργο του Χανς Άσπεργκερ, για την σύγχρονη μελέτη του αυτισμού.
Εξέδωσε την Ιατρική Επιθεώρηση του Αυτισμού και των Διαταραχών της Ανάπτυξης (Journal of Autism and Developmental Disorders), η οποία μετονομάστηκε σε Επιθεώρηση του Αυτισμού και της Σχιζοφρένειας της Παιδικής Ηλικίας (Journal of Autism and Childhood Schizophrenia) από το 1971 ως το 1974.
Ο Κόνερ παρέμεινε ενεργός ως τον θάνατό του, ο οποίος συνέβη το 1981, σε ηλικία 86 ετών.
Καλλονή Ηρακλείου
Η Καλλονή  (παλιότερα: Σκυλλοί ) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Αρχανών-Αστερουσίων στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Πεδιάδος στο Νομό Ηρακλείου.
Οι κάτοικοι ασχολούνται με την ελαιοκομία και την αμπελοκαλλιέργεια. Παράγεται επίσης σταφίδα. Μέσα στο χωριό λειτουργεί οινοποιείο της «Ενώσεως Πεζών» και βιοτεχνία σιδηρών κατασκευών. Υπάρχει Δημοτικό Σχολείο.
Ιστορικά στοιχεία
Το 1583 αναφέρεται στον Καστροφύλακα ως Schilús με 273 κατοίκους (Καστροφύλακας Κ95). Από το ίδιο το χωριό καταγόταν ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας, Γεράσιμος Β΄ Παλλαδάς και μάλιστα το αναφέρει στη διαθήκη του: «Εγκαταλείπω την εν τω χωρίω Σκιλλούντι περιουσίαν μου». Και οι Τούρκοι σεβάστηκαν το όνομα του χωριού και το αναφέρουν Iskilus (Κρ. Χρονικά Α 93). Το ίδιο το όνομα του χωριού σχετίζεται με τη Σκιλλούντα, την πόλη του Ξενοφώντα στην Τριφυλία της Πελοποννήσου. Το όνομα προέρχεται από τη σκίλλα, τη γνωστή σκιλλοκρεμμύδα, η οποία αφθονεί σε ορισμένα μέρη.
Το χωριό μετονομάστηκε από Σκυλλοί σε Καλλονή το 1926.
Δείτε Κοινότητα Καλλονής
Σημεία ενδιαφέροντος
Ανατολικά του χωριού υπήρχε η Μονή της Αγίας Φωτεινής (Αγία Φωθιά) από την οποία διασώζεται μόνο ο τρίκλιτος ναός ερειπωμένος με υπολείμματα τοιχογραφιών.
Στο βορειοδυτικό μέρος του χωριού σε απόσταση περίπου 3 χλμ. είναι τα ερείπια ενός φρουρίου. Ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα στο χάρτη του σημειώνει στη θέση αυτή το χωριό της Πεδιάδας Castel del Cornaro, το οποίο αναφέρεται το 1583 με το όνομα αυτό και με 127 κατοίκους (Καστροφύλακας Κ 94).
Κοστόβαρος
Ο Κοστόβαρος Α΄, λατιν. COSTOBAR(US), ήταν ένας φίλος του Ηρώδη Α΄ της Ιουδαίας, ο οποίος τον έκανε κυβερνήτη της Ιδουμαίας. Ο Κοστόβαρος νυμφεύτηκε την αδελφή εκείνου Σαλώμη Α΄.
Ο Κοστόβαρος Β΄ και ο αδελφός του Σαούλ μάλλον ήταν εγγονοί του του Κοστόβαρου Α΄.
Ο Κοστόβαρος Α΄, σύζυγος της Σαλώμης Α΄
Η πρώτη του παράβαση που έγινε γνωστή είναι ότι προσέγγισε την Κλεοπάτρα Ζ΄ της Αιγύπτου και της ζήτησε, ο Μ. Αντώνιος να μεταφέρει την Ιδουμαία σε αυτήν, καθώς "ανήκε πάντα στους προγόνους της". Ο Κοστόβαρος ήταν έτοιμος να μεταβιβάσει την υποτέλειά του σε αυτήν και μετά ήλπιζε να γίνει κυβερνήτης της. Η Κλεοπάτρα το ζήτησε, αλλά ο Αντώνιος αρνήθηκε. Μόλις ο Ηρώδης το ανακάλυψε, θέλησε να τον σκοτώσει, αλλά η αδελφή του και η μητέρα του τον απέτρεψαν. Στο τέλος ο Ηρώδης τον συγχώρησε για την πράξη του, αλλά από τότε δεν τον εμπιστευόταν.
Το επόμενο γεγονός ήταν μέρος του διαζυγίου, που η Σαλώμη ζήτησε από τον Κοστόβαρο. Το 27-26 π.Χ. αυτή εξέδωσε γραπτή ακύρωση του γάμου τους, σύμφωνα όμως με τον εβραϊκό νόμο, ο άνδρας μπορούσε να το κάνει αυτό, όχι η γυναίκα. Η Σαλώμη είπε, ότι το έκανε λόγω πίστης προς τον Ηρώδη και τον πληροφόρησε ότι ο Κοστόβαρος θα διέφευγε από τη χώρα με την παρέα τού Φερόρα (αδελφού του Ηρώδη). Ο Φερόρας είχε πέσει στη δυσμένεια του Ηρώδη, διότι ο βασιλιάς, αν και είχε κανονίσει τον γάμο τού Φερόρα, αυτός αρνήθηκε λόγω του ενθουσιασμού του με μία δούλα.
Τότε η Σαλώμη αποκάλυψε μία ακόμη παράβαση, που είχε γίνει πριν από τις άλλες: ο Κοστόβαρος προστάτευε, εδώ και 12 έτη, τους γιους του Μπάμπα, εχθρούς του Ηρώδη. Πράγματι, όταν ο Κοστόβαρος φρουρούσε τις εξόδους της Ιερουσαλήμ το 37 π.Χ., ο Μπάμπα και η οικογένειά του ήταν από αυτούς που ο Ηρώδης ήθελε να κρατήσει. Όμως ο Κοστόβαρος τους έκρυψε στην ιδιοκτησία του, καθώς ήταν δημοφιλείς. Έπειτα αρνήθηκε ότι τους ήξερε. Όταν λοιπόν ο Ηρώδης πληροφορήθηκε όλα αυτά, έστειλε αξιωματικούς στο μέρος που αναφέρθηκε ότι έμεναν και τους σκότωσε μαζί με όσους είχαν κατηγορηθεί με αυτούς. Έτσι ο Κοστόβαρος εκτελέστηκε το 27-26 π.Χ.
Οικογένεια
Ο Κοστόβαρος Α΄ νυμφεύτηκε τη Σαλώμη Α΄, κόρη του Αντίπατρου του Ιδουμαίου και είχε τέκνα:
Ο Κοστόβαρος Β΄, αδελφός του Σαούλ
Αν και ο Ιώσηπος δεν αναφέρει τους γονείς τους, το όνομα δηλώνει ότι ο πάππος τους θα ήταν ο Κοστόβαρος, 2ος σύζυγος της Σαλώμης (αδελφής του Ηρώδη Α΄). Το όνομα είναι ασύνηθες και στα έργα του Ιωσήπου υπάρχουν μόνο αυτοί οι δύο. Οι δύο τους πρέπει να είναι τέκνα του Αντίπατρου Γ΄, γιου του Κοστόβαρου Α΄.
Όταν άρχισε να δυναμώνει η εβραϊκή εξέγερση εναντίον της Ρωμαϊκής κυριαρχίας, ο Κοστόβαρος Β΄, ο Σαούλ και ο Αντίπας ζήτησαν από τον Αγρίππα Β΄ να στείλει βοήθεια για να αποτρέψει την επικείμενη εξέγερση. Τα δύο αδέλφια δραστηριοποιήθηκαν εναντίον των ανταρτών. Όμως μετά τη μάχη του Μπεθ-χορόν (25 Νοεμβρίου 66 μ.Χ.), όπου οι Εβραίοι αντάρτες νίκησαν τον Ρωμαίο στρατηγό Κέστιο, οι τρεις τους πολιορκήθηκαν στο ανάκτορο. Έπειτα οι Κοστόβαρος και Σαούλ διέφυγαν από την Ιερουσαλήμ και επανενώθηκαν με τον Κέστιο. Αυτός τους έστειλε στον Αυτοκράτορα Νέρωνα, στην Αχαΐας της Ελλάδας. Αλλά ο Αντίπας, που είχε μείνει στην Ιερουσαλήμ, συνελήφθη από τους αντάρτες και στη φυλακή δολοφονήθηκε από τον Ιωάννη μπεν Ντόρκους/Ταμπιθά, ο οποίος εκτέλεσε εντολή των ζηλωτών.
Υπάρχει μία περιθωριακή θεωρία, ότι ο Σαούλ στα έργα του Ιώσηπου είναι ο Σαούλ της Καινής Διαθήκης. Σύμφωνα με αυτήν, οι αναφορές του Παύλου στις Πράξεις των Αποστόλων και στην Επιστολή του Παύλου, πιστεύεται ότι αποκαλύπτουν συνδέσεις με τη βασιλική δυναστεία τού Ηρώδη. Έτσι στις Πράξεις ο Σαούλ αναφέρεται σε έναν κατάλογο Χριστιανών προφητών και διδασκάλων, ακολούθων του Μαναέν, ο οποίος "μεγάλωσε μαζί με τον Ηρώδη τον τετράρχη", όμως η φράση δεν συνδέει τον Σαούλ με τον Μαναέν ή τον Ηρώδη. Επίσης στην Προς Ρωμαίους Επιστολή, στο τελευταίο κεφάλαιο, ο Παύλος στέλνει χαιρετισμούς σε κάποιον Ηρωδίωνα (όνομα όχι κοινό στον αρχαίο κόσμο), που τον αποκαλεί συγγενή και ο Παύλος αναφέρεται σε μερικούς άλλους ως συγγενείς στο ίδιο κεφάλαιο. Η έννοια πιθανόν να σημαίνει απλά ότι ο Ηρωδίωνας είναι επίσης Εβραίος (και οι συγγενείς είναι απλά Εβραίοι). Αν ήταν μέλος της Ηρωδιανής δυναστείας, ο Σαούλ θα ήταν Ρωμαίος πολίτης. Η συμπεριφορά του, η οποία είχε κάνει ζημιά στην Εκκλησία πριν τη μεταστροφή του, μπορεί να θεωρηθεί ότι θυμίζει αυτή των Κοστομπάρ και Σαούλ, που "όταν ήταν παράνομοι, λεηλατούσαν όσους ήταν πιο αδύναμοί τους". Ωστόσο η αφήγηση του Ιώσηπου είναι κατά δεκαετίες προγενέστερη της μεταστροφής του Παύλου στον Χριστιανισμό.
Σάκης Καράγιωργας
Ο Σάκης (Διονύσης) Καράγιωργας (Πύργος Ηλείας, 1930 — 17 Αυγούστου 1985) ήταν πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου, ενώ στην περίοδο της Χούντας είχε αναπτύξει έντονη αντιδικτατορική δράση.
Βίος
Γεννήθηκε το 1930 στον Πύργο Ηλείας. Εισήχθη στην Ανωτάτη Βιομηχανική Σχολή Πειραιά και αργότερα και στην Ανωτάτη Σχολή Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών Αθήνας Η πρώτη του επαφή με την ελληνική δημόσια οικονομική διοίκηση ήταν αρχικά στη Διεύθυνση Προγράμματος του υπουργείου Συντονισμού (1955-1956) και μετά στη Διεύθυνση Μελετών της Τράπεζας της Ελλάδος. Παράλληλα εμπλουτίζει τις εμπειρίες του ερευνώντας επίκαιρα προβλήματα της οικονομικής πολιτικής και συνεργάστηκε στη συγγραφή λημμάτων της Οικονομικής και Λογιστικής Εγκυκλοπαίδειας.
Ακολουθώντας άλλους συναδέλφους του, αποφασίζει να μεταβεί για μεταπτυχιακές σπουδές στο εξωτερικό. Επιλέγει ως γνωστικό αντικείμενο τα Δημόσια Οικονομικά και ως πανεπιστήμιο το London School of Economics. Το 1962 γίνεται διδάκτορας και επιστρέφει στη Ελλάδα στην Τράπεζα της Ελλάδος όπου συνεχίζει την ερευνητική του δραστηριότητα. Το 1963 γίνεται επιμελητής στην έδρα της Εφαρμοσμένης Οικονομικής στην Ανωτάτη Βιομηχανική ενώ, επί κυβέρνησης Ένωσης Κέντρου και υφυπουργού Συντονισμού του Ανδρέα Παπανδρέου, ορίζεται γενικός γραμματέας της οικονομικής εξ υπουργών επιτροπής. Το 1964 αποσπάστηκε στο "Κέντρο Προγραμματισμού και Οικονομικών Ερευνών" και ενώ ήταν ήδη υφηγητής της Δημόσιας Οικονομικής, συνεργάστηκε στην κατάρτιση του πρώτου πενταετούς προγράμματος οικονομικής ανάπτυξης της χώρας (1966-1970), συμμετέχοντας ενεργά στη διαδικασία σύνταξής του.
Πρωτοπορεί κατά τη διάρκεια της δικτατορίας στη συγκρότηση της "Δημοκρατικής Άμυνας" και τον Ιούλιο του 1969 συλλαμβάνεται καθώς εκρήγνυται στα χέρια του εκρηκτικός μηχανισμός, ο οποίος προοριζόταν για αντιστασιακή δράση κατά του καθεστώτος. Ο Καράγιωργας βασανίστηκε απάνθρωπα όντας βαριά τραυματισμένος. Ακολουθεί η δίκη της "Δημοκρατικής Άμυνας" και η καταδίκη του από το Έκτακτο Στρατοδικείο τον Απρίλιο του 1970 σε ισόβια, ποινή που θα εκτίσει έως την αμνηστία του 1973.
Μετά την πτώση της δικτατορίας επιστρέφει στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και παράλληλα συμμετέχει στην ιδρυτική διακήρυξη του ΠΑΣΟΚ υπό τον Ανδρέα Παπανδρέου το 1974. Σύντομα και λόγω διαφωνιών θα διαγραφεί μαζί και με άλλα στελέχη από το ΠΑΣΟΚ χωρίς όμως να πάψει να συμμετέχει και να παρεμβαίνει στην καθημερινή πολιτική, δίνοντας μεγάλη έμφαση στην εκπαιδευτική, ερευνητική και θεσμική παρέμβαση στο χώρο της ανώτατης παιδείας .Το 1975 θα πρωταγωνιστήσει στην ίδρυση του πολιτικού σχηματισμού Σοσιαλιστική Πορεία μαζί με τον Νίκο Κωνσταντόπουλο, δεν κατάφερε όμως να εκλεγεί βουλευτής. Ενθαρρύνει διεπιστημονικές έρευνες και αφιερώνει μεγάλο μέρος της ενεργητικότητάς του στο θέμα της αναβάθμισης της ανώτατης παιδείας γενικότερα και της Παντείου σε σύγχρονο πανεπιστήμιο κοινωνικών επιστημών ειδικότερα. Ανώτατη τιμή υπήρξε η εκλογή του σε πρύτανη του ιδίου ιδρύματος.
Απεβίωσε στις 17 Αυγούστου 1985 μετά από μετεμφραγματική επιπλοκή. Ο δήμος Πύργου τον τίμησε ως γνήσιο τέκνο του δίνοντας το όνομα του στη Κεντρική Πλατεία της πόλης (Επαρχείο).
Εθνικό Οπτικοακουστικό Αρχείο
Καραγιωργα Καραγιωργας
Κεβίν Σεραφέν
Ο Κεβίν Σεραφέν (Καγιέν, 7 Δεκεμβρίου 1989) είναι Γάλλος πρώην επαγγελματίας διεθνής καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 2,06 μέτρα, αγωνιζόταν στην θέση του πάουερ φόργουορντ και του σέντερ. Επιλέχτηκε στην 17η θέση των ντραφτ το 2010 από τους Σικάγο Μπουλς. Στη συνέχεια πήγε στα πλαίσια ανταλλαγής στους Ουάσινγκτον Ουίζαρντς αμέσως μετά την επιλογή του.
Σταδιοδρομία
Ο Σεραφέν ξεκίνησε να παίζει μπάσκετ παρά μονάχα το 2004. Εντάχθηκε στα τμήματα υποδομής της Σολέ Μπασκέτ το 2006, προτού προωθηθεί στην ανδρική ομάδα και πραγματοποιήσει το ντεμπούτο του μαζί της στη διάρκεια της σεζόν 2008-09 στην Γαλλική Pro A. Σε 69 αγώνες με την Σολέ Μπασκέτ, είχε κατά μέσο όρο 4.56 πόντους και 3.52 ριμπάουντ σε 12.6 λεπτά για την Γαλλική Pro A, το EuroChallenge και το EuroCup.
Επιλέχτηκε από τους Σικάγο Μπουλς στην 17η θέση των ντραφτ του 2010. Όμως, στις 8 Ιουλίου 2010, ο Σεραφέν κατέληξε ως ανταλλαγή στους Ουάσινγκτον Ουίζαρντς μαζί με τον Κερκ Χάινριχ, με τους Μπουλς, στον αντίποδα να λαμβάνουν δικαιώματα ντραφτ για τον Βλάντιμιρ Βερεμένκο.
Στις 20 Σεπτεμβρίου 2011, υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την ισπανική Κάχα Λαμποράλ στη διάρκεια του lockout του 2011 στο NBA.
Τη σεζόν 2016-17, παρέμεινε στο ΝΒΑ, ωστόσο με την φανέλα των Ιντιάνα Πέισερς. Στις 31 Ιουλίου 2017, έμεινε ελεύθερος από τους Πέισερς και ενώ μέτρησε κατά μέσο όρο 4.7 πόντους και 2.9 ριμπάουντ.
Στις 4 Αυγούστου 2017, επέστρεψε στην Ευρώπη, για να αγωνιστεί με την φανέλα της Μπαρτσελόνα. Τον Μάρτιο του 2018, τραυματίστηκε με αποτέλεσμα να χειρουργηθεί και να χάσει το υπόλοιπο της σεζόν. Στις 17 Φεβρουαρίου 2019, κατέκτησε το Κύπελλο Ισπανίας νικώντας την Ρεάλ Μαδρίτης στον τελικό (94-93), με τον ίδιο να έχει 6 πόντους και 1 ριμπάουντ. Την σεζόν 2018-19 αγωνίστηκε σε 55 αγώνες σε Ισπανία και Ευρωλίγκα, έχοντας 7,8 πόντους και 3,6 ριμπάουντ ανά αγώνα. Τον Ιούλιο του 2019, αποχώρησε από τους Καταλανούς.