cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θέατρο Badminton
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεατρικοί χώροι στην Αθήνα Badminton Badminton Badminton Κατηγορία:Αντιπτέριση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Γήπεδα αντιπτέρισης στην Ελλάδα
Θάνατοι το 1918
Χωρίς γνωστή ημερομηνία
Κατηγορία:1918
TOFAS
H Tofaş (ακρωνύμιο του Türk Otomobil Fabrikası Anonim Şirketi - Τουρκική Βιομηχανία Αυτοκινήτων Α.Ε.), είναι τουρκική αυτοκινητοβιομηχανία, η οποία ιδρύθηκε το 1968 από τον Vehbi Koç, με έδρα την Προύσα, όπου βρίσκεται το εργοστάσιο κατασκευής της εταιρείας. Ανήκει από κοινού στην "Stellantis" και την "Koç Holding" (το 37,8% των μετοχών της εταιρείας ανήκει στην "Stellantis" (μέσω της FIAT), το 37,8% στην "Koç Holding" και το 24,3% σε διάφορους μικρότερους μετόχους ).
Η Tofaş κατασκευάζει τόσο επιβατικά αυτοκίνητα όσο και ελαφρά επαγγελματικά. Είναι μία από τις μεγαλύτερες αυτοκινητοβιομηχανίες του κλάδου με περίπου 7.000 εργαζόμενους (από τους οποίους μόνο οι 1.482 είναι πλήρους και ολικής απασχόλησης ) και ετήσια παραγωγική ικανότητα 450.000 οχημάτων, και η 7η μεγαλύτερη τουρκική βιομηχανική επιχείρηση σε όλους τους κλάδους. Η Tofaş κατασκευάζει για τη Fiat, τα "Doblò", "Fiorino", και "Egea". Η εταιρεία στο πλαίσιο του προγράμματος ποιοτικής παραγωγής "WCM-World Class Manufacturing Program" που εφαρμάζει η  "Stellantis", κατέκτησε το 2013 το «Χρυσό επίπεδο», ανάμεσα στα 175 εργοστάσια της μητρικής εταιρείας.
Εκτός από την κατασκευή αυτοκινήτων, η εταιρεία συμμετέχει και στην εμπορία αυτοκινήτων, καθώς και στο after sales service των Fiat, Alfa Romeo, Lancia, Jeep, Ferrari (22 πωλήσεις το 2020) και Maserati (47 πωλήσεις το 2020).
Η Tofaş για το 2020 παρήγαγε 250.630 αυτοκίνητα, και πούλησε 259.479. Τα έσοδα για το ίδιο έτος ανήρθαν 23.6 δισεκαττομύριο τουρκικές λίρες, (1.8 δις, καθαρά έσοδα).
Η εταιρεία είναι ο επίσημος χορηγός της ομάδας μπάσκετ Τόφας ΣΚ.
Παραγωγή
Η πρώτη παραγωγή αριθμούσε 20.000 αυτοκίνητα. Σήμερα, η ετήσια παραγωγή ξεπερνάει τα 250.000 αυτοκίνητα. Στην ουσία, κατασκευάζει πολλά μοντέλα της Fiat. Αρχικά, τα 124 και 134, όπου στην Τουρκία είχαν το σήμα της TOFAŞ. Το γνωστό Fiat Regata είναι στην ουσία TOFAŞ, όπου στην Τουρκία έβγαινε σε 2 εκδόσεις: Doğan και Sabiha. Σήμερα, τα δύο αυτά μοντέλα έχουν αντικατασταθεί από το Albea. Παλιότερα, τα Fiat Tempra, Tipo και Uno κατασκευάζονταν και στην Προύσα. Τα μοντέλα αυτά, εκτός από το λογότυπο της Fiat, έφεραν και αυτό της TOFAŞ.
Η TOFAS εμπορεύεται
right|thumb|300px|Tofaş Şahin
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυτοκινητοβιομηχανία Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Τουρκίας
Ιωάννης Καραγεωργιάδης
Ο Ιωάννης Καραγεωργιάδης ήταν Ελληνοκύπριος ιατρός, λόγιος και συγγραφέας. Διετέλεσε Δήμαρχος Λεμεσού την περίοδο 1885-1887 και την περίοδο 1896-1908.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ιωάννης Καραγεωργιάδης γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1842. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου αναγορεύθηκε σε διδάκτορα. Συνέχισε με μετεκπαίδευση στο Παρίσι. Το 1869 επέστρεψε στην Κύπρο, ξεκινώντας να ασκεί το ιατρικό επάγγελμα. Επιπλέον, ήταν και από τους πρώτους φαρμακοποιούς της Κύπρου.
Υπήρξε ένας πολύγλωσσος και εγκυκλοπαιδικός ιατροφιλόσοφος. Σε ευρωπαϊκά ιατρικά συνέδρια κορυφαίων επιστημόνων αναγνώστηκαν ανακοινώσεις του.
Ήταν ιδρυτής του εν Κύπρω Ελληνικού Τεκτονισμού, εκ των ιδρυτών στη Λεμεσό της πρώτης στοάς «Ζήνων» (1893) και έφερε τον τεκτονικό βαθμό του 33ου. Ήταν μέλος του Υπάτου Τεκτονικού Συμβουλίου της Ελλάδας επί σειρά ετών, ως και μέγας επιθεωρητής των κυπριακών στοών των υπαγομένων στη Μεγάλη Ανατολή της Ελλάδας.
Ο Ιωάννης Καραγεωργιάδης συνέγραψε ιατρικές μελέτες. Ακόμη, ήταν λόγιος και ποιητής. Επιπλέον, ασχολήθηκε με μεταφράσεις ποιημάτων της ευρωπαϊκής ποίησης (όπως το «Ό απολεσθείς Παράδεισος» του Τζον Μίλτον), καθώς και με το δράμα. Ήταν από τους πρώτους Κύπριους θεατρικούς συγγραφείς. Έγραψε τα δράματα «Κύπρος δούλη» και «Ιουστινιανός και Θεοδώρα» (1898) και την κωμωδία «Ατλαντίς» (1923), τα οποία είναι από τα πρώτα έργα Κυπρίων συγγραφέων που παρουσιάστηκαν στη σκηνή στα πρώτα βήματα του νεότερου κυπριακού θεάτρου, κατά την πρώτη περίοδο της Αγγλοκρατίας.
Παντρεύτηκε την εκ Κορίνθου γερμανικής (βαυαρικής) καταγωγής Αρσακειάδα Ελένη Έρμαν Έβερτ (αδελφή του Μιλτιάδη Έβερτ, παππού του Μιλτιάδη Έβερτ), η οποία διετέλεσε διευθύντρια του Παρθεναγωγείου Λεμεσού. Μαζί απέκτησαν δυο υιούς, τον Γεώργιο και τον Έρμαν, οι οποίοι σπούδασαν στη Γαλλία όπου εγκαταστάθηκαν μόνιμα. Ο Έρμαν Καραγεωργιάδης υπήρξε σημαντικός γιατρός και λόγιος στη Γαλλία, γνωστός περισσότερο ως Hermann Cara. Επίσης, ήταν εθελοντής γιατρός στον ελληνικό στρατό το 1897 και το 1912-1913. Επιπλέον, για σειρά ετών ήταν άμισθος Πρόξενος της Ελλάδας στο Βισύ.
Η Ελένη Έρμαν Έβερτ απεβίωσε σε ηλικία 33 ετών. Στη συνέχεια, ο Ιωάννης Καραγεωργιάδης διετέλεσε και δεύτερο γάμο, με την εκ Λεμεσού Ιφιγένεια Νικολάου Σιβιτανίδη και υιοθέτησαν ένα κορίτσι, την Αλεξάνδρα μετέπειτα Κίρζη.
Δημαρχεία Ιωάννη Καραγεωργιάδη
Ο Ιωάννη Καραγεωργιάδη ανέλαβε Δήμαρχος Λεμεσού το 1885. Παρέμεινε στη θέση αυτή έως το 1887. Διετέλεσε δήμαρχος και σε δεύτερη θητεία, την περίοδο 1896-1908.
Στη δεύτερη θητεία του Ιωάννη Καραγεωργιάδη αντιμετωπίστηκε το πρόβλημα της ύδρευσης της πόλης και της προστασίας της από τις πλημμύρες, δύο διαχρονικά προβλήματα της πόλης. Ο ποταμός Γαρύλλης και άλλα ρέματα κατέβαιναν προς την πόλη που πλημμύριζε συχνά, με καταστροφές σε κτίρια, ιδιαίτερα στην τουρκική συνοικία, και επηρέαζαν και το παραλιακό μέτωπο. Ο Ιώαννης Καραγεωργιάδης εξασφάλισε κυβερνητικά δάνεια με τα οποία βελτιώθηκε το υδατικό δίκτυο, εγκαταστάθηκε μηχανή που διοχέτευε το νερό στο δίκτυο και κτίστηκε δεύτερη δεξαμενή στη χαβούζα.
Επιπλέον, δημιουργήθηκαν νέοι δρόμοι. Επίσης, διπλασιάστηκαν οι φανοί πετρελαίου του οδικού δικτύου. Ακόμη, καταρτίστηκε και εφαρμόστηκε το πρώτο σχέδιο ρυμοτομίας. Επιπλέον, δημιουργήθηκαν τα πρώτα σχέδια για τον ηλεκτροφωτισμό της πόλης, που όμως εγκαταλείφθηκαν λόγω των υπερβολικών απαιτήσεων της ιδιωτικής εταιρείας που θα τα υλοποιούσε (ο ηλεκτροφωτισμός έγινε τέσσερα χρόνια αργότερα επί δημαρχίας Χριστόδουλου Σώζου).
Επιπρόσθετα, αγοράστηκε το κυβερνητικό φυτώριο και δημιουργήθηκε ο Δημοτικός Κήπος Λεμεσού.
Επί δημαρχίας Ιωάννη Καραγεωργιάδη έγινε η πρώτη προσπάθεια για παραλιακό τουρισμό υψηλής ποιότητας έξω από την πόλη, στα ανατολικά, η οποία όμως απέτυχε. Το «Βασιλικόν Ξενοδοχείον» ή «Το ξενοδοχείο της Ευρώπης» που κτίστηκε γύρω στο 1900 (εκεί που σήμερα έχει δημιουργηθεί ο χώρος στάθμευσης του Εναερίου), αγοράστηκε στη συνέχεια από τον Δήμο Λεμεσού, όπου και μεταστεγάστηκε το Δημοτικό Νοσοκομείο.
Το 1897 δημιουργήθηκε το στάδιο ΓΣΟ (το οποίο μέχρι τότε ήταν στον αυλόγυρο της εκκλησίας της Αγίας Νάπας). Τέλος, επί δημαρχίας του άρχισαν οι πρώτες οργανωμένες καρναβαλίστικες παρελάσεις με βραβεία σε άρματα και μασκαρεμένους.
Ο Ιωάννης Καραγεωργιάδης πέθανε σε βαθύ γήρας το 1928.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Λεμεσού Κατηγορία:Κύπριοι ιατροί Κατηγορία:Κύπριοι φαρμακοποιοί Κατηγορία:Αργυρός σταυρός του Τάγματος του Σωτήρος Κατηγορία:Κύπριοι λόγιοι Κατηγορία:Κύπριοι συγγραφείς Κατηγορία:Κύπριοι ποιητές Κατηγορία:Κύπριοι θεατρικοί συγγραφείς
Αθηναγόρας ο Αθηναίος
Ο Αθηναγόρας ο Αθηναίος έζησε στα τέλη του 2ου αιώνα μ.Χ., ήταν σύγχρονος του Ρωμαίου αυτοκράτορα Μάρκου Αυρήλιου. Ήταν Χριστιανός και ταυτόχρονα δάσκαλος φιλοσοφίας. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους απολογητές του Χριστιανισμού την περίοδο εκείνη. Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του ως αγίου στις 24 Ιουλίου.
Έργα
Εθνικός αρχικώς ο Αθηναγόρας, σχεδίαζε να συντάξει λίβελλο κατά των χριστιανών, αλλά αφού προσχώρησε στον Χριστιανισμό από κατήγορός του έγινε ένθερμος απολογητής. Το κυριότερο έργο του Αθηναγόρα Πρεσβεία περί των Χριστιανών, απευθυνόμενο προς τον φιλόσοφο και αυτοκράτορα Μάρκο Αυρήλιο και τον γιο του Κόμμοδο, θεωρείται από τα σημαντικότερα κείμενα της περιόδου. Σε αυτό ο Αθηναγόρας αντικρούει τις τρεις βασικότερες κατηγορίες εναντίον των Χριστιανών:
« Τρία ἐπιφημίζουσιν ἡμῖν ἐγκλήματα͵ ἀθεότητα͵ Θυέστεια δεῖπνα͵ Οἰδιποδείους μίξεις ». (Πρεσβεία περί Χριστιανών 3:1)
Χαρακτήρας της σκέψης του
Επειδή δεν καταφεύγει στη βιβλική θεμελίωση και δεν συγκροτεί αυστηρή θεολογική επιχειρηματολογία, αλλά υιοθετεί φιλοσοφική θεμελίωση στις απόψεις του, με επιστράτευση όρων από τη λογική και το δίκαιο, έχει χαρακτηριστεί ως χριστιανός φιλόσοφος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκκλησιαστικοί συγγραφείς Κατηγορία:Χριστιανοί απολογητές Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας
Ινστιτούτο των Ελληνικών Μύλων
Το Ινστιτούτο των Ελληνικών Μύλων (Ι.τ.Ε.Μ) είναι σωματείο μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα που δημιουργήθηκε ώστε να ερευνήσει, να καταγράψει, να μελετήσει και να προστατέψει τους ιστορικούς μύλους που υπάρχουν στην Ελλάδα αλλά και των συγγενών παραδοσιακών συστημάτων. Δραστηριοποιείται ώστε να δημιουργηθεί σχετικό αρχείο και κέντρο τεκμηρίωσης, να εξειδικευτεί επιστημονικό και τεχνικό δυναμικό και να δημιουργηθεί σχετικό μουσείο της ιστορίας των μύλων. Επίσης μέσα στο φάσμα των στόχων του είναι η οργάνωση τοπικών και διεθνών συναντήσεων, εκθέσεων, εκδόσεων, η παραγωγή ταινιών και άλλων δραστηριοτήτων, που θα προβάλουν τα παραδοσιακά και παραγωγικά αυτά κτίσματα που απειλούνται με πλήρη εξαφάνιση ή με την εμπορευματικό - τουριστική αλλοίωσή τους.
Παππούδες εν δράσει
Οι Παππούδες εν δράσει ήταν μια ελληνική κοινωνική σειρά, σε σενάριο Νίκου Μουρατίδη και Λίνας Δημοπούλου, και σκηνοθεσία Χρήστου Παληγιαννόπουλου, που προβλήθηκε από την ΕΤ1 τη σεζόν 2000-2001.
Ινστιτούτο των Ελληνικών Μύλων
Περιγραφή έργου
Η κατηγοριοποίηση των μύλων είναι ένας στόχος του Ινστιτούτου που γίνεται σύμφωνα με την κινητήρια δύναμη (χειρόμυλοι, ανθρωπόμυλοι, ζωόμυλοι, ανεμόμυλοι, νερόμυλοι κλπ.), με το παραγόμενο προϊόν (αλευρόμυλοι, ριζόμυλοι, μπαρουτόμυλοι, ζαχαρόμυλοι, ελιόμυλοι ταμπακόμυλοι κλπ.), με το μηχανικό τμήμα που κινούν (σύνθλιψης, αποφλοίωσης, πριονίσματος, αλέσματος, τριβής, τεμαχισμού κλπ.) αλλά και όλα τα στοιχεία που συνθέτουν τον περιβάλλοντα χώρο τους. Επίσης στόχος του είναι να ενημερώνει το κοινό μέσω της έκδοσης σχετικών βιβλίων, ερευνών, οργανώνοντας επιστημονικές συναντήσεις, εκθέσεις και εκπαιδευτικά προγράμματα για λιοτρίβια και ανεμόμυλους, δημιουργώντας εξειδικευμένη σε θέματα μυλολογίας βιβλιοθήκη αλλά και μέσω των επίσημων ιστοσελίδων του. Επίσης έχει σαν στόχο να επιδείξει σημαντικό έργο με συνεργασίες του με αντίστοιχους φορείς. Έχει λειτουργήσει συμβουλευτικά σε αναστηλώσεις ανεμόμυλων στη Σαντορίνη αλλά και δημιουργώντας εκπαιδευτικό υλικό σχετικά με την αποκατάστασης του νερόμυλου «Κυριμογιάννη» στην Επισκοπή Μυλοποτάμου Νομού Ρεθύμνης. Δεν υπάρχει άλλο μουσείο στην Ελλάδα που να ασχολείται με το συγκεκριμένο αντικείμενο και οι επισκέπτες του έχουν την δυνατότητα να ενημερωθούν σχετικά με τα διάφορα είδη μύλων, τους τρόπους λειτουργίας και την ιστορία/εξέλιξή τους στο πέρασμα του χρόνου.
Παππούδες εν δράσει
Υπόθεση
Στο ιδιωτικό γηροκομείο «Ο καλός Σαμαρείτης», τα πράγματα είναι πολύ δυσάρεστα, μέχρι τη στιγμή που εμφανίζονται δυο καινούριοι τρόφιμοι, ο Πέτρος και ο Παύλος. Όταν αντικρίζουν την κατάσταση, αποφασίζουν ότι πρέπει να επέμβουν δυναμικά. Προσπαθούν να βελτιώσουν τις συνθήκες διαμονής, να τους κάνουν όλους μια μεγάλη παρέα, να ξεχάσουν τις διαφορές τους, τις μικροκακίες, τους τσακωμούς για να μπορέσει από δω και πέρα να κυλήσει η ζωή τους πιο ευχάριστα. Τροχοπέδη σε όλο αυτό το εγχείρημα είναι η διευθύντρια του γηροκομείου, η οποία προσπαθεί ανεπιτυχώς, να τους κάνει το βίο αβίωτο. Παρόλο που οι ήρωες ανήκουν στην τρίτη ηλικία, δεν στερούνται ούτε χιούμορ, ούτε ενέργειας, ούτε σκανδαλιστικής διάθεσης. Θα γίνουν μια μεγάλη παρέα, θα συνδεθούν μεταξύ τους, θα εξομολογηθούν τα πιο καλά κρυμμένα μυστικά τους, θα αρχίσουν να νοιάζονται ο ένας για τον άλλον, μέχρι που όλη η ομάδα θα θυμίζει οικογένεια. Όταν πια συμβεί και αυτό, τους έρχεται μια ιδέα. Να ρευστοποιήσουν τις περιουσίες τους και να παίξουν τα χρήματα στο χρηματιστήριο.
Ινστιτούτο των Ελληνικών Μύλων
Ιστορικό
thumb|right|250px| [[Σπίτι με τις Καρυάτιδες Ασωμάτων 45, Ψυρρή ]] Ιδρύθηκε το 1996 και στεγαζόταν στη λεωφόρο Βασ. Κωνσταντίνου 28. Το πρώτο Διοικητικό Συμβούλιο του Ι.τ.Ε.Μ. αποτελούσαν οι: Στέφανος Νομικός (αρχιτέκτονας, πρόεδρος), Παναγιώτης Καμηλάκης (ερευνητής του Κέντρου Λαογραφίας της Ακαδημίας Αθηνών, αντιπρόεδρος), Μαρία Γρυπάρη (αρχιτεκτόνισσα του ΥΠΠΟ, γενική γραμματέας), Βασιλική Οικονόμου (αρχιτεκτόνισσα του ΥΠΠΟ, ταμίας), Εφη Καρπονίδη - Δημητριάδη (αρχαιολόγος - λαογράφος, πρόεδρος του δικτύου PACT - EURETHNO του Συμβουλίου της Ευρώπης, ειδική γραμματέας). Το αντικείμενο του Ινστιτούτου, το οποίο σήμερα αριθμεί περισσότερα από 222 τακτικά μέλη (αρχιτέκτονες, αρχαιολόγους, ιστορικούς, λαογράφους, πολιτικούς μηχανικούς κ.ά.) σχετίζεται άμεσα με το Υπουργείου Πολιτισμού και είναι μέλος του T.I.M.S. (The International Molinological Society). Το 2005 στεγαζόταν σε κτίριο του Υπουργείου Πολιτισμού επί της οδού Αγ. Ασωμάτων 33, στου Ψυρρή μέχρι την βίαιη αποβολή του από το κτίριο στις 30.10.2009. Σήμερα στεγάζεται στο διατηρητέο κτίριο της Οδού Ασωμάτων 45, στου Ψυρρή στην Αθήνα.
Παππούδες εν δράσει
Μιχάλης
Ένας φιλόδοξος νέος, ο Μιχάλης, ξεκίνησε να σπουδάσει φιλόλογος. Όταν διορίστηκε, ανέλαβε της δύο τελευταίες τάξεις του γυμνασίου. Εκεί μία μαθήτρια του τον ερωτεύτηκε. Η γνωστή ιστορία του καθηγητή με τη μαθήτρια. Επειδή, όμως, εκείνος δεν της ανταποκρινόταν, εκείνη αποφάσισε να δώσει ένα τραγικό τέλος στο πρόβλημα αυτό. Αυτοκτόνησε! Όμως, πριν, άφησε ένα γράμμα, που τον κατηγορούσε για όλα. Δικάστηκε και έζησε τα περισσότερα χρόνια της ζωής σε ένα κελί.
Ινστιτούτο των Ελληνικών Μύλων
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσεία στην Ελλάδα Κατηγορία:Μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί
Παππούδες εν δράσει
Μπάμπης
Όταν ο Μπάμπης ήταν δεκαπέντε χρονών, έπρεπε να βγει στο μεροκάματο. Στην αρχή σαν γκαρσόνι σε κάποια ταβέρνα. Έτσι, κάπου εκεί γνώρισε την Ελένη. Παντρεύτηκαν, κάναν τα παιδιά τους. Τότε, εκείνος δούλευε σε κάποιο καμπαρέ. Εκεί, όμως, άρεσε σε κάποια τραγουδίστρια και όλο και τον περιτριγύριζε. Ώσπου κάποια στιγμή παραδόθηκε. Για να δώσει ένας τέλος σε όλο αυτό το κυνηγητό, παραιτήθηκε. Τα χρόνια, όμως, περνούσαν και τα παιδιά έπρεπε να σπουδάσουν. Έπρεπε να βρεθούν τα χρήματα. Μια βραδιά, κάποιοι τύποι σκότωσαν το αφεντικό του στο μαγαζί και το 'σκάσαν χωρίς να τους δει κανένας. Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζαν. Πάνω στο γραφείο του αφεντικού υπήρχε μια βαλίτσα με χρήματα. Έτσι, ο Μπάμπης, ο μόνος που το ήξερα όλα, τα πήρε για να σπουδάσει τα παιδιά του. Ήταν δώρο από τους ουρανούς.
Ελένη
Η Ελένη πίστευε πως είχε πει ένα πολύ μεγάλο ψέμα στο Μπάμπη, ότι είναι συνομήλικοι. Όμως, δεν είναι! Είναι μεγαλύτερη του κατά τρία χρόνια...
Παναγής
Ο Παναγής ήταν παιδί της Κατοχής. Τα παιδικά του χρόνια ήταν δύσκολα. Έτρεχε στους δρόμους για ένα κομμάτι ψωμί. Τελικά μπήκε στην Αντίσταση και έφυγε στο βουνό. Όταν τελείωσε ο πόλεμος, έμαθε την τέχνη του τυπογράφου. Σιγά σιγά, παντρεύτηκε και έκανε και το γιο του. Στη Χούντα, τύπωνε παράνομες προκηρύξεις, όμως, κάποιο βράδυ τον πιάσανε. Μπήκε φυλακή για επτά μήνες. Όταν βγήκε, έχασε και τη γυναίκα του. Έμεινε μόνος με τον δεκατετράχρονο γιο του. Όμως τα κατάφερε. Τον σπούδασε με τη βοήθεια του κόμματος. Τον έστειλαν στη Ρωσία για οικονομικές σπουδές. Όταν γύρισε, τον προσέλαβε το κόμμα. Σύντομα, παντρεύτηκε και έκανε και τα παιδιά του. Όμως, κάποια στιγμή ανακοίνωσε στον πατέρα του, ότι σκοπεύει να φύγει από το κόμμα. Τότε ο Παναγής είπε "αν φύγεις εσύ από το κόμμα, θα φύγω κι εγώ από το σπίτι!"
Ευαγγελία
Η Ευαγγελία έχασε τη μάνα της πολύ νωρίς και έτσι ως μεγαλύτερη αδελφή μεγάλωσε τα επτά μικρότερα αδέλφια της. Ήταν η μάνα του σπιτιού. Τα αδέλφια της, όμως μεγάλωσαν και εκείνη δεν παντρεύτηκε ποτέ. Το μόνο που της άρεσε ήταν να τραγουδάει και έτσι, να ξεχνιέται. Κάποτε μάλιστα της πρότειναν να τραγουδήσει σε κέντρο. Ο πατέρας της όμως δεν την άφησε κι έτσι, έμεινε να φροντίζει τους πάντες.
Βαρβάρα
Η Βαρβάρα ήταν ένα παιδί, που μεγάλωσε μέσα στις παθολογικές ζήλιες του πατέρα της. Ζήλευε παθολογικά τη μητέρα της, όντας πολύ μεγαλύτερος της. Όταν γνώρισε το Δημήτρη, νόμιζε, ότι η ζωή της θα άλλαζε. Ήταν ευτυχισμένη κοντά του. Όμως, ο διάβολος δεν την άφηνε σε ησυχία. Κάποιο βράδυ, που γύριζε σπίτι, μπροστά στα μάτια της ο πατέρας σκότωσε τη μητέρα της. Έπειτα αστυνομίες, δικαστήρια, φυλακές και να η Βαρβάρα στο δρόμο μόνη και αβοήθητη.
Άννα
Η Αννούλα δεν ήταν πέντε χρονών, όταν τηλεφώνησαν στο σπίτι των παππούδων της και τους είπαν ότι οι γονείς της σκοτώθηκαν σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Ήταν ένα παιδί που θα μεγάλωνε μόνο με τον παππού και τη γιαγιά, χωρίς γονείς. Τα πρώτα χρόνια πέρασαν μέσα στη δυστυχία. Δεν έκανε εύκολα φίλους. Οι φίλοι της ήταν ο παππούς και η γιαγιά. Όμως, ο παππούς και η γιαγιά είχαν μεγαλώσει. Τότε η Άννα αποφάσισε να σπουδάσει νοσηλευτική, για να τους βοηθήσει άμεσα. Εκεί γνώρισε και τον Παναγιώτη. Όμως, ο Παναγιώτης δεν μπορούσε να δεχτεί, ότι νιόπαντροι, θα μένουν μαζί με τους παππούδες και έτσι τελικώς χώρισαν. Περνώντας κάποια χρόνια, έφυγε πρώτα ο παππούς και έπειτα η γιαγιά και η Αννούλα έμεινε ολομόναχη.
Ρόζα
Η Ρόζα αγαπούσε πολύ το θέατρο, αλλά δεν μπόρεσε ποτέ να βγει στη σκηνή. Όλη τη ζωή της όμως, την πέρασε μέσα στο θέατρο, σαν μοδίστρα. Ήταν μία ονειροπόλος. Όταν όμως περιορίστηκε το επάγγελμα της, έφυγε από το θέατρο με τη μαγεία και τις μνήμες που είχε.
Αναστασία
Ένα μικρό κορίτσι, η Αναστασία, μόλις που είχε πατήσει τα εφηβικά της χρόνια, κλέφτικε με ένα πρωτευουσιάνο και εγκατέλειψε για πάντα το χωριό και τους γονείς της. Όταν ήρθαν στην Αθήνα, αυτός φανέρωσε το πραγματικό του πρόσωπο. Έλειπε ώρες ατέλειωτες, έπινε, της φερόταν άσχημα και ήθελε να γίνει και επιχειρηματίας. Άνοιξε δικό του μπαρ, όπου την έβαλε να δουλεύει. Δεν έλειψαν, μάλιστα, οι φορές που της έφερναν, να γνωριστεί, με άντρες. Μέσα σε αυτά τα κελεπούρια γνώρισε το Μάκη. Έναν καθωσπρέπει άνθρωπο, που ποτέ δεν την έθιξε. Όταν έμεινε έγκυος, πίστεψε ότι όλα θα άλλαζαν. Όμως η μοίρα ήταν ήδη γραμμένη. Ο άντρας της σκοτώνεται μέσα σε ένα καβγά. Έμεινε μόνη. Το μόνο στήριγμα της ήταν ο Μάκης. Έτσι κατάφερε να γεννήσει και να μεγαλώσει το παιδί της. Σιγά σιγά, χώρισε με το Μάκη, λόγω προβλημάτων υγείας του. Έτσι αναγκάστηκε να ξαναβγεί στη δουλειά. Αφού πέρασαν τα χρόνια, η κόρη της γνώρισε ένα παλικάρι και ήταν έτοιμοι να παντρευτούν. Όμως το παλικάρι ήταν ο γιος του Μάκη! Έπρεπε να εξαφανιστεί, να μην καταστρέψει την ευτυχία της κόρης της. Αυτό και έκανε, χάθηκε!
Μεταξά
Η Σμαράγδα ήταν ένα μικρό κορίτσι όταν πέθανε ο "πατέρας" της και η μάνα της την εγκατέλειψε. Όπως έλεγε η μάνα της "ήταν νέα και ήθελε να ζήσει. Και εσύ εμπόδιο μου είσαι!". Έτσι μεγάλωσε με την αδιαφορία της μάνας της και έπειτα με την αδιαφορία του ορφανοτροφείου. Όταν γνώρισε ένα γιατρό, έμεινε έγκυος. Της είπε να το ρίξει, γιατί ήταν παντρεμένος. Έτσι και έκανε και έμεινε μόνη, χωρίς ποτέ της να γνωρίσει την αγάπη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές ΕΡΤ Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Ελληνικές κοινωνικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές της δεκαετίας του 2000
Μογγολικές προεδρικές εκλογές 2021
Στις 9 Ιουνίου 2021 διεξήχθησαν προεδρικές εκλογές στη Μογγολία.
Μετά τις νέες συνταγματικές τροποποιήσεις που εισήχθησαν η προεδρική θητεία έγινε εξαετής και μη ανανεώσιμη. Δηλαδή κανείς δεν μπορεί να εκλεγεί Πρόεδρος για δεύτερη φορά, και γι'αυτό ο απερχόμενος Πρόεδρος Χατμάα Μπατούλγκα δεν συμμετέχει σε αυτές τις εκλογές.
Η προεκλογική περίοδος επισκιάστηκε από την πανδημία κορονοϊού και οι εκστρατείες ήταν περιορισμένες για τους τρεις υποψήφιους που συμμετείχαν στην προεδρική εκλογή. Ο Ουχναγκίν Χουρελσούχ, ο αρχηγός του Μογγολικού Λαϊκού Κόμματος, που είναι το μεγαλύτερο κόμμα στο Μογγολικό κοινοβούλιο, εξελέγη Πρόεδρος με το 67,76% των ψήφων.
Εκλογικό σύστημα
Η προσέλευση στην ψηφοφορία δεν είναι υποχρεωτική. Δικαίωμα ψήφου έχουν όλοι οι πολίτες της Μογγολίας ηλικίας άνω των 18 ετών, υπό την προϋπόθεση να διαμένουν στη χώρα, να μην είναι παράνομοι μετανάστες και να μην έχουν αποστερηθεί το δικαίωμα με δικαστική απόφαση, ιατρική διάγνωση ή λόγω κηδεμονίας.
Διεξαγωγή
Οι κάλπες άνοιξαν στις 7.00 το πρωί σε 2.087 εκλογικά κέντρα σε όλην την χώρα για τους 2,1 εκατομμύρια εγγεγραμμένους ψηφοφόρους της χώρας. Η ψηφοφορία ολοκληρώθηκε στις 22.00 το βράδυ. Ο Χουρελσούχ και ο Ερντέν ψήφισαν στην Ουλάν Μπατόρ ενώ ο Ενχμπάτ διαγνώστηκε θετικός στον κορονοϊό και ψήφισε εξ'αποστάσεως από το νοσοκομείο όπου νοσηλεύεται.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογές στη Μογγολία Κατηγορία:Εκλογές του 2021
Οι φρουροί της Αχαΐας
Οι φρουροί της Αχαΐας ήταν μια δημοφιλής κοινωνική σειρά, που προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό Mega Channel την σεζόν 1992-1993. Ήταν μια διασκευή του ομώνυμου μυθιστορήματος του ακαδημαϊκού Τάσου Αθανασιάδη και ολοκληρώθηκε σε 40 επεισόδια. Τη διασκευή έκανε η Σούλα Πιερράκου και τη σκηνοθεσία υπέγραφε ο Γιάννης Διαμαντόπουλος. Στη σειρά πρωταγωνιστούσαν η Μιμή Ντενίση (Μελιώ Βίλλη), ο Στράτος Τζώρτζογλου (Ζανής Καζιάνης), η Άννα Συνοδινού (Ναταλία Βίλλη) η Κατερίνα Χέλμη (Αναστασώ Καρίμπα), ο Νίκος Γαροφάλλου (Φωκίων Νέζης), ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης (Κωστής Καζιάνης), ο Μπάμπης Χατζηδάκης (Μάριος), ο Κώστας Τριανταφυλλόπουλος (Γιάννης Φιλίνης), ο Θωμάς Κινδύνης, ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης (Βενιαμίν),ο Νίκος Παπαδόπουλος (Στράτος Καζιάνης), ο Ακίνδυνος Γκίκας και πολλοί άλλοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φρουροι της Α Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Ελληνικές τηλεοπτικές σειρές εποχής
Το φιντανάκι
Το «Φιντανάκι» του Παντελή Χορν είναι δραματικό έργο της αθηναϊκής γειτονιάς του μεσοπολέμου και γράφτηκε το 1921. Το θέμα είναι εμπνευσμένο από τα γεγονότα της εν λόγω εποχής. Οι οικονομικές όσο και οι κοινωνικές συνθήκες που επικρατούσαν, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε όλη την Ευρώπη, (για παράδειγμα ο 1ος παγκόσμιος πόλεμος, η εκβιομηχάνιση), επηρέαζαν ουσιαστικά και ριζικά -εκτός των άλλων- τα πολιτιστικά δρώμενα. Η Ελλάδα, επίσης, βίωσε τον εθνικό διχασμό μετά τη μικρασιατική καταστροφή, όπως και την απογοήτευση για τον μεγαλοϊδεατισμό και τις εδαφικές της διεκδικήσεις. Παράλληλα, η αστάθεια σε όλα τα επίπεδα της ζωής, αποτέλεσε αιτία για οικονομικό μαρασμό, όπως και για μια σειρά αδιέξοδων πολιτικών επιλογών. Το αποτέλεσμα ήταν να αναδυθούν σημαντικά εσωτερικά προβλήματα, που κατέληξαν σε δικτατορίες αλλά και εμφύλιο σπαραγμό.
Η υπόθεση του έργου
Σε μια πλακιώτικη αυλή λίγο καιρό πριν από την Μικρασιατική καταστροφή, η Τούλα, (το νεαρό φιντανάκι), φτωχή μοδίστρα, κόρη του ταχυδρόμου κυρ- Αντώνη, θα γνωρίσει τον έρωτα στο πρόσωπο του Γιάγκου, ενός νέου άνεργου μάγκα (κουτσαβάκης). Ο Γιάγκος θα προδώσει τον έρωτά της για χάρη της Εύας, που εκτός από όμορφη έχει και πολλές γνωριμίες που ίσως φανούν χρήσιμες στον Γιάγκο. Η Τούλα όμως, περιμένει το παιδί του. Μπροστά στο σκάνδαλο και με προτροπή της κυρά-Κατίνας, μιας γυναίκας ελαφρών ηθών- ο κυρ-Αντώνης θα καταχραστεί χρήματα της υπηρεσίας του και θα κινδυνέψει να οδηγηθεί στη φυλακή. Στο τέλος του έργου, ο κυρ-Αντώνης πεθαίνει, πληγωμένος βαθιά στην αξιοπρέπειά του, και η Τούλα ακολουθεί τον ηλικιωμένο αλλά εύπορο Γιαβρούση προκειμένου να φύγει από την φτώχεια.
Ηθογραφία
Στο Φιντανάκι, κάτω από το επίχρισμα της «αθηναϊκής ηθογραφίας», βρίσκεται η δυναμική ενός οικογενειακού και κοινωνικού δράματος, από την οποία το έργο αντλεί όλη τη διαχρονική αξία και ζωντάνια του. Ωστόσο, θα πρέπει να αναφέρουμε ότι ο όρος ηθογραφία δεν αποτελεί επί της ουσίας θεατρικό είδος ενταγμένο στην κατηγοριοποίηση της δραματουργίας, όπως η κωμωδία ή το ιστορικό δράμα, αλλά αποτελεί αναφορά στη δραματουργική θεματική παραγωγή της συγκεκριμένης εποχής.
Η απλή καθημερινή ιστορία της Τούλας και του κυρ-Αντώνη στη γραφική γειτονιά, μοιάζει να περιγράφει ένα μικρόκοσμο, συνηθισμένα περιστατικά με τύπους λαϊκούς από τη σκοπιά μιας φωτογραφικής απεικόνισης των ηθών. Μοιάζει επίσης να ρέπει προς το μελόδραμα, στοιχείο κληροδοτημένο από τον 19ο αιώνα, με τους καλούς και κακούς σε θεμελιακή αντιπαράθεση, με την ατιμασμένη κόρη και τον πικραμένο πατέρα, τη φτώχεια, την πορνεία, τον προδωμένο έρωτα. Όμως ο Π. Χορν ούτε στη φολκλορική επιφάνεια της αυλής στέκεται, ούτε την ηθικοπλαστική έκβαση του μελοδράματος υπηρετεί. Δε λειτουργεί με την επιθυμία του κοινού αισθήματος δικαίου και την ψευδαίσθηση ότι η διασαλεμένη τάξη τελικά θα αποκατασταθεί υπέρ των αθώων και τιμίων, του αδικημένου και του θύματος. Το έργο είναι βαθύτερα ρεαλιστικό στον βαθμό που, ξεκινώντας από μια κλειστή ανθρωπογεωγραφία, ξανοίγεται χωρίς προκαταλήψεις προς τα κοινωνικά προβλήματα, τις συγκρούσεις συμφερόντων και τις διαπροσωπικές αντιθέσεις, οι οποίες όχι απλώς δεν είναι εποχιακές ή πρόσκαιρες, αλλά βρίσκονται σταθερά στη βάση της αστικής κοινωνίας και ιδεολογίας.
Κεντρικό σημείο του συγκεκριμένου δράματος αποτελεί η ηθική καταρράκωση των πρωταγωνιστών, που αποτελούν θύματα του κοινωνικού και οικονομικού μαρασμού. «Δ''ε βαριέσαι, ο μισθός τιποτένιος. Τα τυχερά πότε είναι και πότε δεν είναι … τι τα θες δεν είμαστε τυχεροί''», είναι τα λόγια του κυρ- Αντώνη για την κακοτυχία που κατατρέχει τους μεροκαματιάρηδες της αυλής, λόγια που ο Χορν χρησιμοποιεί για να τονίσει την οικονομική ανέχεια που τους διακρίνει. «''Τόσες χιλιάδες περνάνε από τα χέρια σου. Ποιος έχει το μέλι στα δάκτυλά του και δεν το γλύφει;''». Αυτά είναι τα λόγια της Φρόσως, από την άλλη πλευρά, λόγια που αποτελούν χαρακτηριστική εικόνα, της χαμένης ηθικής, της παρακμής των αξιών, από πεινασμένους -υλικά και πνευματικά- ταλαίπωρους ανθρώπους. Ανθρώπους που έχουν παραμερίσει τις ατομικές -κάθε είδους- αναστολές, προκειμένου να ζήσουν το ελάχιστα ευτυχέστερο, πέρα από την καθημερινή αθλιότητα που τους σκοτώνει.
Δεν ωραιοποιεί ο Π. Χορν τα γεγονότα. Αντίθετα, τα παρουσιάζει με ιδιαίτερο ρεαλισμό, παρουσιάζει συναισθηματικές εξάρσεις που προβάλλουν την οδύνη με έντονο τρόπο, καθώς οι πρωταγωνιστές του αργά ή γρήγορα, θα ακολουθήσουν την άτυχη κατά τα λόγια του κυρ-Αντώνη μοίρα τους.
Χρησιμοποιεί στα έργα του τη δημοτική με χαρακτηριστικό τρόπο. Αναφέρεται με λαϊκές εκφράσεις, όπως η φράση του Γιάγκου: «Σιλάνς, μωρή» και η απάντηση της Φρόσως: «Σιλάνσης είσαι και φένεσαι!». Με αυτόν τον τρόπο καταφέρνει την δια του λόγου καταγραφή της πνευματικής καλλιέργειας, όπως και την προβολή της κοινωνικής και αισθητικής συμπεριφοράς της εποχής. Η γραφή του βρέθηκε, αρκετές φορές, σε αντιπαράθεση με το πνεύμα άλλων θεατρικών συγγραφέων της εποχής. Η τάση που επικρατούσε ήταν να γράφονται έργα με πιο απλά λόγια όσο και πιο ανάλαφρη θεματολογία, εστιάζοντας στην παράδοση και την αναφορά στα ελληνικά ήθη και έθιμα. Αν και λογοτέχνης με ιδιαίτερη καλλιέργεια, ο Χορν είχε επιλέξει -όπως ανέφερε και ο ίδιος- μια κατάσταση γλωσσικής ελευθερίας ή αναρχίας, χωρίς να νοιάζεται ιδιαίτερα για την κοινωνική κριτική. Διαφαίνεται ότι με τον λόγο του, τις φράσεις που χρησιμοποιούσε, επιθυμούσε την προβολή των χαρακτήρων των έργων του με αυθεντικό τρόπο, χωρίς ηθικούς φραγμούς και καλλιτεχνικές αναστολές. Η πραγματικότητα και η γνήσια καταγραφή της είναι το ζητούμενο και εκεί είχε στραμμένο προφανώς το ενδιαφέρον του ο Χορν.
Η Τούλα, το κεντρικό πρόσωπο
Είναι ιδιαίτερο το σημείο όπου ο κυρ-Αντώνης λέει στην κόρη του την Τούλα πως είναι η μοναδική του παρηγοριά. Η Τούλα, αγνή κόρη ενός φτωχού αλλά τίμιου πατέρα. Αποτελεί το πρόσωπο της αυλής που σε αντίθεση με το κουτσαβάκι τον Γιάγκο, αντιστέκεται ή εκπροσωπεί θα λέγαμε την αγνότητα, την ηθική, της πάλαι ποτέ ρομαντικής εποχής. «Έχω φυλάξει από κάτι που έραψα… Πάρε το αφού έχεις ανάγκη..» Σε αυτούς τους κόσμους που η Τούλα ζει στα όνειρά της, υφίσταται ακόμα η αγάπη, η αφιέρωση. Υπάρχει ο πρίγκιπας του παραμυθιού και το όνειρο κάθε κοπέλας της φτωχογειτονιάς, που θέλει να το ζήσει έξω από τα βρωμόνερα της αυλής και τους μίζερους καυγάδες των ανέργων ενοίκων της «πρέπει, θέλει δε θέλει η μάνα μου να με πάρεις και να φύγουμε από δω μέσα» λέει στον Γιάγκο. Είναι μια εικόνα που, αργά ή γρήγορα, θα αποδειχθεί ουτοπική. «Στην ποδιά μου θα στο προσφέρω να το ξεφλουδίσεις γιατί σε ξέρω για ασίκη», λέει η Κατίνα η παλιά πόρνη της αυλής στον Γιαβρούση, τον τύπο που επιβουλεύεται την Τούλα. Είναι χαρακτηριστικές καταστάσεις αστικού ρεαλισμού, που με απλό και σαφή τρόπο παρουσιάζουν την προκαθορισμένη πορεία των πρωταγωνιστών.
Μια ανάλογη εικόνα χρησιμοποιεί -αν και χρονικά αναφέρεται σε ελάχιστες δεκαετίες αργότερα- καθώς τα ήθη και οι προσδοκίες παραμένουν ανάλογες στις φτωχογειτονιές της Αθήνας, ο γιος του Π. Χορν, Δημήτρης Χορν στο έργο «Οδός Ονείρων». Στο ανάτυπο του έργου παρουσιάζει τη μουσική και τους στίχους του Μάνου Χατζιδάκι, ως εξής: «''Αυτή η γειτονιά είναι για όλους μας ένα κλουβί, κανείς δε ζει αληθινά αυτό που θα ήθελε να ζει, γιατί το όνειρο είναι μια στιγμή και όλες οι άλλες οι στιγμές απελπισία. Μέσα σε αυτή τη γειτονιά γεννιόμαστε, ζούμε και πεθαίνουμε, μαζί με εμάς και τα όνειρά μας, μαζί με εμάς και τα παιδιά μας…''».
Με την ίδια σκηνή περιγράφεται το μοιραίο φινάλε και στο «φιντανάκι», καθώς η Τούλα έχει πάρει το δρόμο της τελικά με τον Γιαβρούση: (ο κυρ Αντώνης πέφτει αποκαμωμένος σε μια καρέκλα, ακουμπάει το κεφάλι του στο τραπέζι και αφήνει την τελευταία του πνοή), οι γυναίκες ξαφνιάζονται. Με το φυσικό θάνατο του πατέρα και τον ηθικό θάνατο της Τούλας που οδηγείται στην εκπόρνευση, ολοκληρώνεται η τελευταία πράξη και η αυλαία κλείνει.
Επιδράσεις
Το ρεύμα του νατουραλισμού-ρεαλισμού, βασικό σημείο επίδρασης στους καλλιτέχνες της εποχής. Στον τομέα της λογοτεχνίας εμφανίστηκαν νέες τάσεις, με περισσότερους, εσωτερικούς μονόλογους, αλλά και έντονο κοινωνικό προβληματισμό. Υπαρξιακές αναζητήσεις, καλλιτεχνικές απαγορεύσεις και πιέσεις υπό το καθεστώς της δικτατορίας σε ορισμένες περιόδους, αλλά και η ψυχική διάθεση των δημιουργών όσο και του θεατρικού κοινού της εποχής, διαμόρφωσαν το σκηνικό για τη δημιουργία του «αστικού ρεαλισμού». Οι συγγραφείς αυτής της περιόδου προσπάθησαν να συνδυάσουν την ψυχολογία του ρομαντισμού, με τη ρεαλιστική περιγραφή της αντικειμενικής πραγματικότητας και να κάνουν μια εγκυκλοπαιδική προσέγγισή της, αναζητώντας τα βαθιά κρυμμένα ανθρώπινα συναισθήματα και τα καθημερινά δράματα. Αντιδρώντας στις εξάρσεις της ρομαντικής φαντασίας αποτύπωσαν φωτογραφικά τον κόσμο με αμερόληπτη αντικειμενικότητα και ανεπιτήδευτο ύφος. Για αυτό και άντλησαν τα θέματά τους από την καθημερινή, κοινωνική κυρίως ζωή και επέλεξαν μια απρόσωπη τεχνική γραφής. Οι ήρωες των ρεαλιστικών έργων δεν έχουν τίποτε το ηρωικό. Αντίθετα, είναι άνθρωποι συνηθισμένοι, μπλεγμένοι στα γρανάζια της καθημερινότητας, με ό,τι ασήμαντο και τραγικό εμπεριέχει, άνθρωποι κοινοί, πάνω στους οποίους για πρώτη φορά στρέφει το βλέμμα της σοβαρά η λογοτεχνία. Οι συγκεκριμένες αρχές, καθώς και άλλα επιμέρους ζητήματα, όπως αυτά της κληρονομικότητας και της επιβίωσης του ισχυρότερου, άσκησαν σημαντική επίδραση στην ανοιχτή σε νέα λογοτεχνικά ρεύματα, όπως η «Νέα Σκηνή» του Κ. Χριστομάνου και του Π. Χορν. Ουσιαστικό ρόλο έπαιξε σε όλη αυτή την καλλιτεχνική διαμόρφωση και η μετακίνηση πληθυσμών από την επαρχία στην πόλη, οι οποίοι πέραν των υλικών αποκτημάτων και των συνηθειών, έφεραν στο άστυ το πολιτισμικό τους υπόβαθρο. Η ζωή της πόλης, είναι ένας άλλος κόσμος με βρωμιά, καταγώγια, πορνεία και φτωχογειτονιές. Οι εικόνες που αποτυπώνονται στο σκηνικό και τα πρόσωπα, μοιάζουν με αυτές που περιγράφει ο Α. Τερζάκης στην κριτική που κάνει για το «φιντανάκι»: [''…Η Πλάκα, η αυλή της, η κοινωνία της...Οι ήρωες του έργου είναι «τύποι». Θα μπορούσε να τους παραστήσει κανείς με μια μονάχη λέξη, σαν ετικέτα. Η μεσίτρα, ο παραλής, το τσόκαρο, ο κουτσαβάκης, ο νοικοκύρης-άνθρωπος, η «προκομμένη»...Έτσι όπως και η ηρωίδα του έργου είναι το Φιντανάκι. Πιστεύω ακράδαντα στην σημαντικότητα τέτοιων έργων, μέτριων κι αγνών, σε αντίθεση προς τα άλλα, τα διασκευασμένα επιτήδεια «εκ του γαλλικού». Στο υλικό των πρώτων βρίσκεται ασυνειδητοποίητος όλος το δυναμισμός ενός λαού παρθένου, όλο το υλικό εκείνο που θα αποτελέσει αύριο τη βάση της ηθικής του χειραφέτησης…''].
Σύνοψη
Στο συγκεκριμένο θεατρικό έργο προσεγγίζονται ζητήματα της νεοαστικής ηθογραφίας του μεσοπολέμου βάσει των κοινωνικών και πολιτιστικών χαρακτηριστικών των οποίων προέκυψαν. Είναι ένα γεγονός που συμβαίνει στις περιόδους των μεγάλων πολεμικών συρράξεων και κοινωνικών αναταραχών. Στην ελληνική πραγματικότητα μιας ταραγμένης ιστορικά εποχής, η τέχνη του θεάτρου έχει να παρουσιάσει σημαντικά έργα τα οποία σφράγισαν με τον τρόπο τους την συγκεκριμένη περίοδο και έμειναν παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές των θεατρικών καλλιτεχνών. Το «Φιντανάκι» γνώρισε επίσης μεγάλη επιτυχία διασκευασμένο ως οπερέτα από τον μουσικοσυνθέτη Μίμη Κατριβάνο.
Θεατρικές Παραστάσεις
Κατάλογος βασικών πληροφοριών ελληνικών θεατρικών αναπαραστάσεων του έργου "Το Φιντανάκι"
Βιβλιογραφία
Φ
Εθνόσημο της Τυνησίας
thumb|180px|Το εθνόσημο της Τυνησίας. To εθνόσημο της Τυνησίας δείχνει ένα πλοίο με ένα λιοντάρι που κρατάει ένα σπαθί και μια ζυγαριά. Στο κέντρο, κάτω ακριβώς από το καράβι βρίσκεται το εθνικό ρητό, γραμμένο στην αραβική: Ελευθερία - Τάξη - Δικαιοσύνη. Πάνω από το θυρεό φαίνεται το κεντρικό έμβλημα της σημαίας της Τυνησίας. Το φόντο είναι χρυσό σε όλα τα τμήματά του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τυνησία Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Τυνησίας
Τοντ Μίτσελ
Ο Έρνεστ Τοντ Μίτσελ (γεννημένος στις 26 Ιουλίου 1966) είναι Αμερικανός παλαίμαχος καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,00 μ. και αγωνιζόταν τόσο ως πάουερ φόργουορντ όσο και ως σμολ φόργουορντ.
Κολλεγιακή καριέρα
Ο Τοντ Μίτσελ εισήχθη το 1984 στο Πανεπιστήμιο Περντού της Ιντιάνα, με τη μπασκετική ομάδα του οποίου αγωνίστηκε στο Κολλεγιακό Πρωτάθλημα.
Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Ιντιάνα το 1988, σε ηλικία 22 ετών.
Επαγγελματική καριέρα
Ο Τοντ Μίτσελ συμμετείχε στα Ντραφτς του ΝΒΑ το 1988 και επιλέχθηκε από τους Ντένβερ Νάγκετς, με τους οποίους ωστόσο δεν πραγματοποίησε καμία συμμετοχή.
Η πρώτη ομάδα του ΝΒΑ με την οποία αγωνίστηκε ήταν οι Μαϊάμι Χιτ, στους οποίους υπέγραψε το 1998.
Κατά τη διάρκεια της σεζόν 1988-89 πραμγατοποίησε ένα σύντομο πέρασμα και από τους Σαν Αντόνιο Σπερς.
Το καλοκαίρι του 1989 ταξίδεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς, στον οποίο παρέμεινε για ένα χρόνο, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο.
Την τριετία 1990-93 αγωνίστηκε με τη γαλλική Σολέ Μπασκέτ, τις ιταλικές Παλακανέστρο Φιρένζε και Παλακανέστρο Μαρσάλα, καθώς και τις αμερικανικές Πίτσμπουργκ Πιράνχας και Ρόκφορντ Λάιτινγκ.
Το 1993 επέστρεψε στην Ελλάδα και αγωνίστηκε στον Α.Σ. Παπάγου.
Τη διετία 1995-1997, ο Τοντ Μίτσελ πέρασε από αρκετές ομάδες και συγκεκριμένα από την ισπανική Μπαλκονέστο Σαλαμάνκα, την αμερικάνικη Σιου Φολς Σκάι Φορς, τη γαλλική Μονπελιέ Παιλάντ και τη Μπνέι Χερζίλια, ομάδα του Ισραήλ.
Την αμέσως επόμενη διετία αγωνίστηκε στην ιταλική Πιστόια Μπασκέτ, στο Στρασβούργο, ομάδα της Γαλλίας και τέλος στους Λουγκάνο Τάιγκερς, ομάδα της Ελβετίας.
Μετά το πέρας της αγωνιστικής περιόδου 1998-99, ο Τοντ Μίτσελ αποφάσισε να αποσυρθεί από την ενεργό δράση και να βάλει τέλος στην καριέρα του ως επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μαϊάμι Χιτ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σαν Αντόνιο Σπερς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σολέ Μπασκέτ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παπάγου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σαλαμάνκα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μονπελιέ Πεϊγιάντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Στρασμπούρ Ίλκιρχ-Γκράφενσταντεν Μπασκέτ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ιταλικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισραηλινών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελβετικών συλλόγων
Ταοϊσμός
μικρογραφία|285x285εσ|Ταοιστικός ναός στην [[Τσενγκντού, Κίνα|εναλλ.=]] Ο Ταοϊσμός (ονομάζεται ενίοτε και Νταοϊσμός) ως όρος χρησιμοποιείται για να προσδιορίσει:
Η λέξη «Ταοϊσμός» χρησιμοποιείται ως μετάφραση των κινεζικών όρων Νταοτζιάο (道教, «διδασκαλίες/θρησκεία του Ντάο») και Νταοτζιά (道家 , «σχολή του Ντάο»). Ο χαρακτήρας Τάο 道 (ή Ντάο, ανάλογα με το σχήμα εκλατινισμού της λέξης που ακολουθεί κανείς) σημαίνει «ατραπός« ή «δρόμος», αλλά στην κινεζική θρησκεία και φιλοσοφία έχει προσλάβει περισσότερο αφηρημένα νοήματα. Το σύνθετο Νταοζιάο αναφέρεται στον Νταοϊσμό ως θρησκεία. Το Νταοζία αναφέρεται στην δραστηριότητα των λογίων κατά τη σπουδή τους. Η συγκεκριμένη διάκριση είναι αφεαυτής αντιφατική και παρουσιάζει δυσκολίες ως προς την ερμηνεία της.
Επικρατεί αρκετή σύγχυση σε ό,τι αφορά στο νόημα του Ταοϊσμού, καθώς ο όρος χρησιμοποιείται συχνά εσφαλμένα για να περιγράψει παρόμοιες φιλοσοφικές σχολές όπως το Ζεν. Σε ορισμένες χώρες και σε διαφορετικά εννοιολογικά πλαίσια (για παράδειγμα, στις «ταοϊστικές» οργανώσεις της Κίνας και της Ταϊβάν), ο όρος εφαρμόζεται στην κινεζική λαϊκή θρησκεία, χάριν αναγνώρισης. Ωστόσο πολλοί, αν όχι οι περισσότεροι, από εκείνους που ακολουθούν τις συγκεκριμένες θρησκείες δεν αναγνωρίζουν τον Ταοϊσμό (σε οποιαδήποτε γλώσσα) ως όνομα της θρησκείας του. Επιπλέον, οι αρκετές μορφές αυτού που συνήθως αποκαλείται «ελίτ» ή «οργανωμένος» Ταοϊσμός συνήθως διακρίνουν τις τελετουργικές δραστηριότητές του από εκείνες της λαϊκής θρησκείας, τις οποίες οι επαγγελματίες Ταοϊστές (Νταοσί) τείνουν να θεωρούν ως υποβαθμισμένες.
Η κινεζική αλχημεία, η κινεζική αστρολογία, η κινεζική κουζίνα, αρκετές κινεζικές πολεμικές τέχνες, η κινεζική παραδοσιακή ιατρική, το φενγκ σούι, πολλά στυλ του τζι γκονγκ, παρουσιάζουν κάποια σχέση με τον Ταοϊσμό.
Ιστορία
framed|Ο [[Κινεζικός χαρακτήρας τάο ή ντάο («δρόμος»)]] Ανάλογα με τα συμφραζόμενα που αποδίδει κανείς στον Ταοϊσμό, οι ρίζες του είναι δυνατόν να ανιχνευθούν σε:
Εναλλακτικά, υφίσταται ο ισχυρισμός πως ο Ταοϊσμός ως διακριτή θρησκευτική οντότητα διαμορφώθηκε σε ύστερες περιόδους, ως αντίδραση στην νεοαφιχθείσα θρησκεία του Βουδισμού, ή με την κωδικοποίηση των κειμένων Σανγκτσίνγκ και Λινμπάο, (4ος αιώνας).
Σύμφωνα με άλλες αφηγήσεις ο Λάο Τσε (ο υποτιθέμενος συγγραφέας του Τάο Τε Κινγκ/Ντάο Ντε Τζινγκ) υπήρξε διδάσκαλος τόσο του Βούδα όσο και του Κομφούκιου. Ο πρώιμος Ταοϊσμός φαίνεται πως σχετίστηκε με αρχαία εικονογραφία, τον μυστικισμό και τη γηγενή προγονολατρεία. Ο παρατηρούμενος συμβολισμός σε κελύφη χελώνας προηγείται χρονικά της πρώιμης κινεζικής καλλιγραφίας και είναι η βάση της γραπτής Κινεζικής σε τέχνεργα που χρονολογούνται προγενέστερα του 1600 Π.Κ.Ε.
Δυναστεία Χαν (206 ΠΚΕ–220)
Κατά την πρώιμη περίοδο της δυναστείας ο Χαν λατρευόταν ως θείος, είτε σε σχέση ή συγχωνευμένος με τον Κίτρινο Αυτοκράτορα. Μείζον κείμενο από το κίνημα Χουάνγκ-Λάο (Huang-Lao) είναι το Χουαϊνανζί, (Huainanzi), που ερμηνεύει τις πρώιμες ταοϊστικές διδασκαλίες στο φως της αναζήτησης για αθανασία.
Ο Ζανγκ Νταολίνγκ ισχυρίστηκε ότι άρχισε να λαμβάνει νέες αποκαλύψεις από τον Λάο Τσε το 142 μ.Χ. όντας στην (νυν) επαρχία Σιτσουάν και γύρω από τον πυρήνα αυτών των αποκαλύψεων ίδρυσε την Τιανσί (Tianshi) σέκτα («Ουράνιοι Διδάσκαλοι»). Ασκούσε την πνευματική θεραπεία και συνέλεγε προσφορές «πέντε χούφτες ρύζι» από τους οπαδούς του, γεγονός που οδήγησε στην ανάλογη εναλλακτική ονομασία του κινήματός του. Το κεντρικό μήνυμα του Ζανγκ Νταολίνγκ ήταν πως η ουράνια τάξη θα έφθανε σύντομα στο τέλος της και θα τη διαδεχόταν μια περίοδος «Μεγάλης Ειρήνης», (Ταϊπίνγκ). Στην πραγματικότητα οι δραστηριότητες της συγκεκριμένης σέκτας επιτάχυναν την πτώσης της Χαν δυναστείας. Το ίδιο θα μπορούσε να λεχθεί για τους σύγχρονους του Ζανγκ Νταολίνγκ Ταοϊστές της σέκτας του Κίτρινου Τουρμπανιού. Ο εγγονός του Ζανγκ ίδρυσε ένα θεοκρατικό κράτος στην επαρχία Σιτσουάν. Η σύγχρονη σέκτα Ζενγκύι (Zhengyi) διεκδικεί την καταγωγή της από τη σέκτα των Ουράνιων Διδασκάλων και ο νυν Ουράνιος Διδάσκαλος ζει στην Ταϊβάν.
Ο Λαο Τσε έλαβε την αυτοκρατορική αναγνώριση ως θεότητα το 166. Το Γιν και Γιανγκ και τα «πέντε στοιχεία» ως θεωρίες προέρχονται από εκείνη την εποχή, αλλά δεν ενσωματώθηκαν εξαρχής στον Ταοϊσμό.
Το όνομα Νταοτζία προέρχεται από τη δυναστεία Χαν. Στην ιστορία του Σίμα Κιάν (κεφ. 63) αναφέρεται στους αθανάτους. Στον Λίου Ξιάνγκ σχετίζεται με τον Λαοτζί και τον Ζουανγκτζί. Εντέλει ο όρος Νταοτζιάο εφαρμόστηκε για τα θρησκευτικά κινήματα που αναφέρονται πιο πάνω. Οι δύο όροι χρησιμοποιούνταν εναλλακτικά έως πρόσφατα και η διάκρισή τους έγινε από κομφουκιανιστές συγγραφείς. Το πρωιμότερο σχόλιο για το Ντάο Ντε Τζινγκ είναι αυτό του Χεσάνγκ Γκονγκ (= «διδάσκαλος της όχθης»), εκπροσώπου του θρησκευτικού Ταοϊσμού.
Η Περίοδος των Τριών Βασιλείων (220–265)
Η σχολή Σουανσούε (Xuanxue) («Μυστηριώδης σοφία»), στην οποία περιλαμβάνεται ο Γουάνγκ Μπι, εστιάζεται στα κείμενα του Λαοτζί και του Ζουανγκτζί αλλά όχι στην οργανωμένη θρησκεία.
Έξι Δυναστείες (316–589)
Ο Ταοϊστής αλχημιστής Γκε Χονγκ, γνωστός επίσης ως Μπαοπουτζί (Baopuzi) (抱扑子, ο «διδάσκαλος που αγκαλιάζει την απλότητα») ενεργός κατά τον τρίτο και τέταρτο αιώνα μ.Χ. άσκησε μεγάλη επίδραση στον ύστερο Ταοϊσμό. Σημαντικά κείμενα του Ταοϊσμού γράφτηκαν στη διάρκεια αυτής της περιόδου, ανάμεσα στα οποία περιλαμβάνονται το Σανγκτσίνγκ (Shangqing) (上清 «Υψίστη Αγνότητα») (365–370) και το Λινγκμπάο (Lingbao) (靈寶, «Ιερός Θησαυρός») (397–402) που λήφθηκαν στο Μαοσάν. Οι αποκαλύψεις Σανγκκίνγκ λήφθηκαν από τον Γιάνγκ Σι (Yang Xi), συγγενή του Γκε Χονγκ. Στα συγκεκριμένα κείμενα δόθηκε έμφαση στον διαλογιστικό οραματισμό (內觀, νεϊγκουάν (neiguan)).
Μιλούσαν για τον ουρανό Σανγκτσίνγκ, ο οποίος βρισκόταν υπεράνω του ύψιστου ουρανού των Ταοϊστών του Ουράνιου Διδάσκαλου. Οι αποκαλύψεις του Γιανγκ Ξι θεωρούνταν το αποτέλεσμα των επισκέψεων των κατοίκων αυτού του ουρανού (οι «Ζεν Ρεν») πολλοί από τους οποίους ήταν πρόγονοι ενός αριστοκρατικού κύκλου της νότιας Κίνας. Οι Ζεν Ρεν μιλούσαν για μια αποκάλυψη, η οποία θα λάμβανε χώρα το 384 και διατείνονταν πως μόνον ορισμένα άτομα από αυτούς τους αριστοκρατικούς κύκλους είχαν επιλεγεί να σωθούν. Τον πρώτο αιώνα της εμφάνισής του ο Ταοϊσμός Σανγκκίνγκ ήταν απομονωμένος στους συγκεκριμένους φιλοσοφικούς κύκλους. Αργότερα ο Τάο Χονγκτζίνγκ (Tao Hongjing) (456–536) κωδικοποίησε και σχολίασε τα κείμενα του Γιάνγκ Ξι, ανοίγοντας έτσι το δρόμο για τη μετατροπή του Ταοϊσμού Σανγκτσίνγκ (Shangching) σε λαϊκή θρησκεία. Οι γραφές Λινγκμπάο πρόσθεσαν ορισμένα βουδιστικά στοιχεία, ανάμεσα στα οποία περιλαμβάνονται τελετουργικές ψαλμωδίες, και έδωσαν έμφαση στην παγκόσμια σωτηρία.
Στο Χουαχουτζίνγκ (Huahujing (化胡經, «γραφή της μεταστροφής των βαρβάρων») καταγράφεται ο ισχυρισμός πως ο Λάο Τσε πήγε στην Ινδία, όπου δίδαξε λιγότερα εξελιγμένα δόγματα με το όνομα του Βούδα. Οι Βουδιστές με τη σειρά τους είχαν αντιρρήσεις και οι αυτοκράτορες καταδίκασαν «κανονικά» τον ισχυρισμό. Παρόμοιος ισχυρισμός υπάρχει και στο Σισενγκτζίνγκ (Xishengjing) (西升經 , «Γραφή της Δυτικής Εξύψωσης»).
Δυναστεία Τανγκ (618–907)
Ο Ταοϊσμός κέρδισε επίσημη θέση στην Κίνα κατά τη διάρκεια της δυναστείας Τανγκ, (618-907), οι αυτοκράτορες της οποίας διεκδικούσαν συγγένεια με τον Λάο Τσε. Ωστόσο, αναγκάστηκε να ανταγωνιστεί τον Κομφουκιανισμό και τον Βουδισμό, που ασκούσαν εξίσου σημαντικές κοινωνικές, θρησκευτικές και πολιτικές επιδράσεις. Ο αυτοκράτορας Σουαντσόνγκ (685–762) έγραψε σχόλια σε κείμενα και από τις τρεις αυτές παραδόσεις, γεγονός που σημαίνει ότι για πολλούς ανθρώπους κανένα από τα παραπάνω ρεύματα δεν ήταν αποκλειστικά μοναδικό. Η συγγραφή των σχολίων χαρακτηρίζει την αρχή μιας μακρόχρονης τάσης στην αυτοκρατορική Κίνα, σύμφωνα με την οποία η κυβέρνηση υποστήριζε (και ταυτόχρονα ρύθμιζε) και τα τρία θρησκευτικοφιλοσοφικά ρεύματα.
Ο αυτοκράτορας Τανγκ Γκαοζόνγκ πρόσθεσε το Ντάο Ντε Τζινγκ στον κατάλογο των «κλασικών κειμένων» (τζινγκ, 經) που έπρεπε να μελετώνται για τις αυτοκρατορικές εξετάσεις, εξ ου και ο προσδιορισμός -τζινγκ στον τίτλο του κειμένου.
Δυναστεία Σονγκ (960–1279)
Στην περίοδο της δυναστείας Σονγκ (960-1279) αρκετοί αυτοκράτορες –ιδιαίτερα ο Χουϊζόνγκ- προώθησαν τον Ταοϊσμό, συλλέγοντας ταοϊστικά κείμενα και εκδίδοντας επανειλημμένα το Νταοζάνγκ. Η σχολή Κουανζέν του Ταοϊσμού ιδρύθηκε σε αυτή την περίοδο, και μαζί με τους Ουράνιους Διδάσκαλους Ζενγκγί είναι μια από τις δύο σχολές του Ταοϊσμού που επιβίωσε έως σήμερα.
Στην ίδια περίοδο παρατηρείται μια σύνθετη αλληλεπίδραση ανάμεσα στις ελίτ παραδόσεις του οργανωμένου Ταοϊσμού τον οποίο ασκούσαν οι εντεταλμένοι νταοσί και τις τοπικές παραδόσεις της λαϊκής θρησκείας, την οποία ασκούσαν πνευματιστικά διάμεσα (βου) και μια νέα τάξη μη εντεταλμένων τελετουργών ιερέων που έγιναν γνωστοί ως φάσι. Το αποτέλεσμα τούτης της αλληλεπίδρασης υπήρξε η ενσωμάτωση των 'μετεστραμμένων' τοπικών θεοτήτων στο γραφειοκρατικά οργανωμένο ταοϊστικό πάνθεο και η εμφάνιση νέων εξορκιστικών τελετουργικών, ανάμεσα στα οποία περιλαμβάνονται οι Ιεροτελεστίες της Ουράνιας Καρδιάς και οι Ιεροτελεστίες της Βροντής.
Όψεις του Κομφουκιανισμού, του Ταοϊσμού και του Βουδισμού συντέθηκαν στη σχολή του Νεοκομφουκιανισμού, που έγινε με τη σειρά του αυτοκρατορική ορθοδοξία για κρατικούς γραφειοκρατικούς σκοπούς.
Δυναστεία Γιουάν (1279–1367)
thumb|Μονή του Λευκού Σύννεφου, Πεκίνο Κατά την περίοδο της δυναστείας Γιουάν (1279-1367) το Νεϊντάν («Εσωτερική Αλχημεία») έγινε το επίκεντρο της σέκτας Κουανζέν, οι οπαδοί της οποίας ακολουθούσαν ένα μοναστικό πρότυπο εμπνευσμένο από τον Βουδισμό. Ένας από τους αρχηγούς της, ο Τσίου Τσουτσί (Qiu Chuji) έγινε διδάσκαλος του Τζένγκις Χαν και χρησιμοποίησε την επιρροή του για να σώσει εκατομμύρια ανθρώπινες ζωές. Ξεκινώντας από το Σάνξι και τη Σαντόνγκ, η σέκτα οργάνωσε το θρησκευτικό κέντρο της στο Μπαϊγιουνκουάν του Πεκίνου («Μονή του Λευκού Σύννεφου»). Ωστόσο, πριν το τέλος της δυναστείας επανήλθε στο προσκήνιο η σέκτα των Ουράνιων Διδασκάλων και φυσικά ο Βουδισμός.
Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας (1949–παρόν)
Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας, επίσημα αθεϊστικό, αρχικά κατέστειλε τον Ταοϊσμό, μαζί με άλλες θρησκείες. Ένα μεγάλο τμήμα της ταοϊστικής υποδομής καταστράφηκε. Οι μοναχοί και οι ιερείς κλείστηκαν σε στρατόπεδα εργασίας. Τούτη η πρακτική εντάθηκε κατά τη διάρκεια της πολιτιστικής επανάστασης, από το 1966 έως το 1976, ξερριζώνοντας σχεδόν τα περισσότερα ταοϊστικά κέντρα.
Ο Ντενγκ Σιαοπίνγκ απεκατέστησε σταδιακά κάποια θρησκευτική ανοχή από το 1982 και στη συνέχεια οι κομμουνιστές ηγέτες αναγνώρισαν τον Ταοϊσμό ως σημαντική παραδοσιακή θρησκεία της Κίνας και επίσης ως πιθανή προσοδοφόρα εστία προσέλκυσης τουρισμού. Πολλοί από τους φυσικούς ναούς και τις μονές επισκευάστηκαν και άνοιξαν τις πύλες τους στο κοινό.
Θρησκευτικός Ταοϊσμός (Νταοτζιάο)
180px|thumb|Ταοϊστικός ναός της Ταϊβάν. Διακρίνεται η θρησκευτική πρακτική της καύσης θυμιάματος και τα πνεύματα φύλακες Φου Ντογκ και Δράκων
Ο Ταοϊσμός ως θρησκεία δεν επικεντρώνεται γύρω από δόγματα και δεν υπάρχουν γνωστές ταοϊστικές «διακηρύξεις πίστης». Ταυτόχρονα είναι δυνατόν να αναγνωρίσει κανείς ορισμένες χαρακτηριστικές πεποιθήσεις ή υποθέσεις. Πέραν της κινεζικής λαϊκής θρησκείας, διάφορα τελετουργικά και ασκήσεις θεωρούνται από τους ακόλουθους του Ταοϊσμού ότι επηρεάζουν θετικά τη φυσική υγεία, ευθυγραμμίζουν την πνευματική ύπαρξη με τις κοσμικές δυνάμεις ή ωθούν σε εκστατικά πνευματικά ταξίδια. Αυτού του είδους οι ιδέες φαίνονται βασικές για τον Ταοϊσμό στις ελίτ μορφές του.