cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φλώρος (πτηνό)
Βιότοπος
Ωστόσο, ολοένα και περισσότερο οι φλώροι απαντούν σε ποικίλες μορφές εγκαταστάσεων του ανθρώπου: αγροκτήματα, μικρά χωριά διάσπαρτα με οπωροκαλλιέργειες, αλλά και στα μεγάλα αστικά κέντρα με πάρκα, στα νεκροταφεία, μεγάλους κήπους ή σε άλλες αστικές τοποθεσίες με την προϋπόθεση να υπάρχουν τουλάχιστον μερικά δέντρα, δενδροστοιχίες ή καλλιέργειες.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο η στατιστική ανάλυση των 5 πρώτων προτιμητέων οικοσυστημάτων, δίνει τα εξής αποτελέσματα: Χωριά, Πόλεις, Λειμώνες, Αρόσιμες εκτάσεις και Πλατύφυλλα δένδρα.
Στην Ελλάδα ο φλώρος απαντά σε άλση, κήπους, ελαιώνες, αμπέλια, καλλιεργούμενες περιοχές στα δασοόρια, σε θαμνότοπους και ποταμιές.
Μορφολογία
thumb|right|350px|Πορτρέτο ενήλικου αρσενικού φλώρου Ο φλώρος είναι μέσου μεγέθους σπίζα, μεγαλύτερος από το λούγαρο και την καρδερίνα, αλλά μικρότερος από τον σπίνο και τον πύρρουλα. Γενικά, έχει «στρουμπουλό» παρουσιαστικό, με εύρωστο κεφάλι και ράμφος. Αναγνωρίζεται από τις κίτρινες άκρες των πρωτευόντων ερετικών φτερών (6ο-8ο), που δημιουργούν κίτρινο πλαίσιο στην, κατά τα άλλα, καφεπράσινη διπλωμένη πτέρυγα και τον πρασινωπό τόνο της κάτω επιφάνειας του σώματος. Επίσης, κατά την πτήση διακρίνεται κίτρινο χρώμα στην βάση των πλευρικών πηδαλιωδών φτερών της διχαλωτής ουράς.
Στο είδος εμφανίζεται φυλετικός διμορφισμός, με το αρσενικό να έχει κιτρινοπράσινο στήθος, ελαιοπράσινη ή πρασινογκρίζα άνω επιφάνεια σώματος, γκρίζα πλευρά κεφαλιού και πολύ κίτρινο στα πρωτεύοντα ερετικά και την ουρά. Το ουροπύγιο είναι φωτεινό πράσινο, ενώ οι πλευρές ανοικτόγκριζες, με γκρίζο πλαίσιο στα δευτερεύοντα ερετικά. Το ράμφος και των δύο φύλων είναι μυτερό, ελαφρώς κωνικό και ισχυρό, με κυρτή μέση ραχιαία γραμμή (culmen), ανταποκρινόμενο στις διατροφικές συνήθειες των πτηνών (σπερματοφάγα). Είναι σαρκόχρωμο, όπως οι ταρσοί και τα πόδια, ενώ η ίριδα είναι μαύρη.
Το θηλυκό έχει πιο «θαμπά», γκρίζα χρώματα, η ράχη και ο μανδύας έχουν καφετί απόχρωση, όπως και τα πλαϊνά του κεφαλιού, ενώ υπάρχει σαφώς λιγότερο κίτρινο χρώμα στα πρωτεύοντα ερετικά και την ουρά, σε σχέση με το αρσενικό. Τα νεαρά άτομα φέρουν διάσπαρτες ραβδώσεις στην κάτω επιφάνεια του σώματος, ενώ το κίτρινο περιθώριο στην πτέρυγα είναι πολύ δυσδιάκριτο. Στους οφθαλμούς υπάρχει ανοικτογκρίζα περιοχή.
Βιομετρικά στοιχεία
(Πηγές:        )
Τροφή
Στην Ελλάδα, η διατροφή τους βασίζεται στα σπέρματα καλλιεργημένων φυτών και ζιζανίων, όλο το έτος, με κάποια είδη ποών αλατούχων ελών να αποτελούν σημαντικό συμπλήρωμα τον χειμώνα, σε κάποιες περιοχές. Από τον Απρίλιο μέχρι τον Μάιο βασίζονται κυρίως στα αχαίνια του Silybum marianum, καθώς και στα κεράτια πολλών Cuciferae, που καρποφορούν μετά την συγκομιδή τους. Αργά το καλοκαίρι προσελκύονται και από άλλα Compositae, όπως τα γένη Onopordum και Cirsium.
Αναπαραγωγή
Η αναπαραγωγική περίοδος είναι από τα μέσα Μαρτίου μέχρι τα μέσα Αυγούστου ανάλογα με το γεωγραφικό πλάτος, αλλά στις περισσότερες περιοχές από τα μέσα Μαΐου, μέχρι τις αρχές Ιουλίου. Οι φλώροι είναι μονογαμικά πτηνά, αλλά έχουν καταγραφεί και πολυγαμικά αρσενικά (μέχρι 5 θηλυκά).
Στις θέσεις αναπαραγωγής (βλ. Βιότοπος), οι φλώροι κατασκευάζουν τη φωλιά τους σε έναν θάμνο, αναρριχητικό φυτό ή σε ένα δένδρο, σε μια διχάλα ή πάνω στον κορμό. Είναι μια μικρή κυπελοειδής κατασκευή, από γρασίδι, βλαστούς και βρύα. Το υλικό επίστρωσης είναι φυτικές ίνες, ρίζες, μαλλί και, μερικές φορές, φτερά. thumb|right|350px|Νεαρός φλώρος Η ωοτοκία πραγματοποιείται δύο ή και τρεις φορές σε κάθε περίοδο φωλιάσματος. Το θηλυκό γεννάει (3-) 4 έως 6 (-8) υποελλειπτικά, γυαλιστερά αβγά, διαστάσεων 20,6 Χ 14,8 χιλιοστών και βάρους 2,2 γραμ. εκ των οποίων 5% είναι κέλυφος. Η επώαση μπορεί να αρχίσει ακόμη και πριν την εναπόθεση του τελευταίου αβγού, διαρκεί (11-) 12 έως 14 (-15) ημέρες και πραγματοποιείται εξ ολοκλήρου από το θηλυκό. Οι νεοσσοί είναι φωλεόφιλοι και χρήζουν της άμεσης προστασίας των γονέων, που τους τρέφουν με εξεμεσμένη τροφή. Ανοίγουν τα μάτια τους μετά από 8 ημέρες, περίπου, και εγκαταλείπουν τη φωλιά στις 13-16 ημέρες σε ημι-πτερωμένη κατάσταση. Μόλις επακολουθήσει η δεύτερη ωοτοκία, τους νεοσσούς αναλαμβάνει το αρσενικό.
Κατάσταση πληθυσμού
To είδος δεν φαίνεται να διατρέχει κάποιο σοβαρό κίνδυνο, -εκτός από το γεγονός ότι αιχμαλωτίζεται συχνά για το κελάηδημά του- και αξιολογείται ως Ελαχίστης Ανησυχίας (LC) από την IUCN. Ωστόσο, περιλαμβάνεται στη Συνθήκη της Βέρνης (Παράρτημα ΙΙ), ως προστατευόμενο είδος. Τους μεγαλύτερους καταγεγραμμένους αναπαραγωγικούς πληθυσμούς στην Ευρώπη, διαθέτουν η Γαλλία, η Ισπανία, η Γερμανία, η Ρωσία και η Πορτογαλία.
Κατάσταση στην Ελλάδα
Ο φλώρος είναι από τα πλέον οικεία πτηνά στη χώρα, αναπαραγόμενος σε όλα τα ηπειρωτικά και σε πολλά νησιά του Αιγαίου και του Ιονίου. Απαντούν από το επίπεδο της θάλασσας μέχρι τα 1.200 μ., αλλά στην Κρήτη μπορούν να βρεθούν μέχρι τα 1.600 μ. Γενικά, φωλιάζουν και σε αστικά περιβάλλοντα, έχοντας συνηθίσει την ανθρώπινη παρουσία.
Αιχμαλωσία
Παρόλο που ο φλώρος είναι από τα προστατευόμενα είδη που περιλαμβάνονται στη Συνθήκη της Βέρνης, αποτελεί από τα «αγαπημένα» πουλιά εκτροφής σε αιχμαλωσία. Εκτός από το θαυμάσιο κελάηδημά του, ένα ακόμη στοιχείο που το κάνει «ευάλωτο» στις προτιμήσεις των εκτροφέων, είναι ότι δεν απαιτεί ιδιαίτερη μέριμνα. Διασταυρώνονται με τα καναρίνια, δίνοντας ενδιάμεσα άτομα (φλωροκάναρα).
Άλλες ονομασίες
Ο Φλώρος απαντά στον ελλαδικό χώρο και με τις ονομασίες: Ατσάραντος (Στερεά, Ζάκυνθος), Λιναρίδι και Λιναροπούλι (Κρήτη), Πρασινοπούλα, Σπιγγάρι και Σπιγγάριος (Αττική), Φιώρι, Φλώρι και Λουλουδάς (Κύπρος).
Σημειώσεις
i. Οι ονομασίες Ακανθυλλίνες και Ακανθυλλίς είναι άμεση απόδοση της λατινικής λέξης Carduelinae, από το carduus «άκανθα, αγκάθι». Ωστόσο, από παλαιότερες αναφορές, καταγράφεται και η απόδοση Ακανθίδες και Ακανθίς,    που πιθανόν να είναι και ορθότερη, αν και έχει επικρατήσει η πρώτη στην ελληνική βιβλιογραφία, ως υποκοριστικό της δεύτερης. . Γενικά, οι δύο όροι θεωρούνται ισοδύναμοι και μπορούν να χρησιμοποιηθουν, είτε ο ένας είτε ο άλλος.
Πηγές
Κατηγορία:Σπιζίδες
Ντιρκ Δ΄ της Ολλανδίας
O Ντιρκ Δ΄, γερμ. Diedrich, λατ. Theodoric/Τheuderic (π. 1020/30 - 13 Ιανουαρίου 1049) από τον Οίκο της Ολλανδίας ήταν κόμης της Φρισίας (Ολλανδίας) (1039-1049).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ντιρκ Γ΄ κόμη της Ολλανδίας και της Οτελίνντις, ίσως κόρης του Βερνάρδου μαργράβου του Νόρντμαρκ.
Έδρα του ήταν το φρούριο που έκτισε ο πατέρας του, το Φλάαρντινγκεν. Η επικράτειά του έφθανε τουλάχιστον ως το Ρίινσμπουρκ βόρεια και περίπου ως το Άαλμπουρκ ανατολικά. Συνέχισε την πολιτική τού πατέρα του να επεκτείνει τα εδάφη του αναπτύσσοντας και εποικώντας τις με χαμηλό υψόμετρο περιοχές με τύρφη της Ολλανδίας και της Ουτρέχτης. Ως αποτέλεσμα ήλθε σε αντιπαράθεση με τους επισκόπους της Ουτρέχτης και της Λιέγης και με μονές της περιοχής.
Το 1046 ο Ερρίκος Γ΄ της Γερμανίας οδήγησε ο ίδιος μία εκστρατεία εναντίον του και τον ανάγκασε να επιστρέψει μερικές από τις καταληφθείσες περιοχές. Μετά όμως τον άφησε να λεηλατεί τις περιοχές των επισκοπών της Ουτρέχτης και της Λιέγης. Ο Ντιρκ Δ΄ συμμάχησε με τον Γοδεφρείδο Γ΄ των Αρντέν δούκα της Κάτω Λωρραίνης και τους κόμητες του Αινώ και της Φλάνδρας.
Μετά από αυτό ο βασιλιάς επέστρεψε το 1047 και κατέλαβε το φρούριο Ρίινσμπουρκ, το οποίο κατεδάφισε εντελώς. Όμως κατά την αποχώρησή του ο στρατός υπέστη σοβαρές απώλειες και οι σύμμαχοι του Ντιρκ Δ΄ προχώρησαν σε ανοικτή εξέγερση. Τελικά το 1049 στο Ντόρντρεχτ δυνάμεις των επισκόπων της Ουτρέχτης, Λιέγης και Μετς έστησαν ενέδρα και τον σκότωσαν.
Ήταν άγαμος και τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Φλόρις Α΄.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Ολλανδίας
Τζούλιαν Σαντς
Ο Τζούλιαν Ρίτσαρντ Μόρλεϋ Σαντς (Julian Richard Morley Sands) 4 Ιανουαρίου 1958- 13 Ιανουαρίου 2023 ) ήταν Άγγλος ηθοποιός γνωστός για τους ρόλους του σε ταινίες όπως οι Κραυγές στη σιωπή, Δωμάτιο με Θέα, Warlock και Αραχνοφοβία. Στην τηλεόραση είναι γνωστός για τους μικρούς ρόλους του ως Βλαντίμιρ Μπιέρκο και Τζορ-Ελ στις δημοφιλείς σειρές 24 και Σούπερμαν: Τα Χρόνια της Νιότης, αντιστοίχως. Ο Σαντς χάθηκε στις 13 Ιανουαρίου 2023, ενώ έκανε πεζοπορία στα βουνά Σαν Γκάμπριελ βορειοανατολικά του Λος Άντζελες. Μια έρευνα από αέρος και ξηράς εντόπισε το αυτοκίνητό του, αλλά δεν εντοπίστηκε κανένα ίχνος του ηθοποιού. Τα σήματα από τους πύργους κινητής τηλεφωνίας δείχνουν ότι η τελευταία γνωστή τοποθεσία του ήταν κοντά στο όρος Σαν Αντόνιο (όρος Μπάλντι). Στις 24 Ιουνίου 2023 τα λείψανά του ανακαλύφθηκαν στην περιοχή που επισκεπτόταν.
Σταδιοδρομία
thumb|Ο Τζούλιαν Σαντς στο [[Φεστιβάλ των Καννών το 1990]] Ο Σαντς άρχισε τη σταδιοδρομία του εμφανιζόμενος σε μικρούς ρόλους σε ταινίες όπως οι Oxford Blues (1984) και Κραυγές στη σιωπή (1984). Είχε επίσης ένα «πέρασμα» (cameo) στον ρόλο ενός Έλληνα στρατιώτη στην τηλεοπτική προσαρμογή τού The Box of Delights από το BBC το ίδιο έτος. Ο πρώτος του πρωταγωνιστικός ρόλος ήταν στη ρομαντική ταινία τού 1985 Δωμάτιο με Θέα. Παρακινούμενος από την επιτυχία αυτής της ταινίας (όπως και του Γκόθικ του Κεν Ράσελ), ο Σαντς αποφάσισε να μεταναστεύσει στο Χόλυγουντ και να επιδιώξει σταδιοδρομία στον αμερικανικό κινηματογράφο.
Ο πρώτος του σημαντικός ρόλος εκεί ήταν του πρωταγωνιστή μάγου στην ταινία τρόμου Warlock (1989). Επίσης έπαιξε τον ρόλο του Λιστ στην ταινία Ερωτική έμπνευση (1991), τον ρόλο του Υβ Κλοκέ στο Γυμνό γεύμα του Κρόνενμπεργκ (1991) και μεγάλους ρόλους στα έργα Αραχνοφοβία (1990), Τεμαχίζοντας την Έλενα (1993) και Αφήνοντας το Λας Βέγκας (1995). Πρωταγωνίστησε, επίσης, στην κινηματογραφική εκδοχή του Φαντάσματος της Όπερας του Dario Argento (1998), και μαζί με τον Τζάκι Τσαν στην κωμική περιπέτεια Το Μαγικό Μενταγιόν (2003).
Στην τηλεόραση ο Σαντς ήταν η φωνή του Βαλμόντ στις Περιπέτειες του Τζάκι Τσαν (κινούμενα σχέδια) τις δύο πρώτες σεζόν και ο Ντόσι των Όρι στο Stargate SG-1, 9η και 10η σεζόν (ένας ρόλος τον οποίο επανέλαβε στην ταινία Stargate: the Ark of Truth). Επίσης, έπαιξε έναν πανεπιστημιακό καθηγητή στη δραματική τηλεοπτική σειρά The L Word το 2004, ενώ το 2001 είχε πρωταγωνιστήσει στη μίνι-σειρά τού Στίβεν Κινγκ Rose Red και στην αντίστοιχη σειρά του 2002 Ναπολέων, στον ρόλο του Μέττερνιχ.
Μικροί αλλά σημαντικοί ήταν οι ρόλοι του ως τρομοκράτης Βλαντίμιρ Μπιέρκο και Τζορ-Ελ (ο βιολογικός πατέρας του Σούπερμαν) στις γνωστές σειρές 24 και Σούπερμαν: Τα Χρόνια της Νιότης, αντιστοίχως. Το 2012 έπαιξε τον Α. Γουέσλεϋ σε επεισόδιο της δραματικής τηλεοπτικής σειράς Person of Interest.
Ο Σαντς ήταν υποψήφιος για το βραβείο για «Outstanding Solo Performance» στα 58α Ετήσια Drama Desk Awards (2013).
Το 2011 ο Σαντς εμφανίσθηκε στο θρίλερ μυστηρίου Το Κορίτσι με το Τατουάζ, στον ρόλο του Χένρικ Βάνγκερ. Στις 26 Απριλίου 2013 ανακοινώθηκε η συμμετοχή του στη δημοφιλή τηλεοπτική σειρά Dexter.
Προσωπική ζωή
Ο Σαντς γεννήθηκε στο Otley, στο Δυτικό Γιόρκσαϊρ, και φοίτησε στο Κολέγιο του Λόρδου Γουάντσγουορθ, στο Λονγκ Σάτον του Χάμπσαϊρ. Η οικογένειά του ήταν αρκετά μεγάλη, καθώς έχει 4 αδελφούς και μία αδελφή. Ο ένας από τους αδελφούς του, ο Κουέντιν, επιλέχθηκε από το περιοδικό She ως ο «Πιο σέξι άνδρας της Βρετανίας» του 1998.
Γάμοι
Ο πρώτος γάμος του Σαντς ήταν με τη Βρετανίδα δημοσιογράφο Σάρα Χάρβεϋ (Sarah Harvey, γενν. 1961), με την οποία απέκτησαν ένα τέκνο, τον Χένρυ Μόρλεϋ Σαντς, που γεννήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 1985. Το ζεύγος πήρε διαζύγιο το 1987. Το 1990 ο Σαντς νυμφεύθηκε την επίσης δημοσιογράφο Ευγενία Σίτκοβιτς (Evgenia Citkowitz, γενν. 1964), κόρη της μυθιστοριογράφου λαίδης Κάρολιν Μπλάκγουντ και του Αμερικανού συνθέτη και πιανίστα Ίσραελ Σίτκοβιτς. Οι Σαντς και Σίτκοβιτς έχουν αποκτήσει δύο κόρες μαζί, τη Ναταλία (γενν. 14 Αυγούστου 1996) και την Άιμοτζεν (γενν. 31 Δεκεμβρίου 1999).
Εξαφάνιση
Στις 13 Ιανουαρίου 2023, ο Σαντς, ένας έμπειρος ορειβάτης, χάθηκε ενώ έκανε πεζοπορία στο όρος Σαν Αντόνιο της Καλιφόρνια, στα βουνά Σαν Γκάμπριελ βορειοανατολικά του Λος Άντζελες. Η έρευνα παρεμποδίστηκε από σφοδρές καταιγίδες που σημειώθηκαν λίγο μετά την εξαφάνιση του ηθοποιού. Το αυτοκίνητό του εντοπίστηκε στις 18 Ιανουαρίου. Στις 19 Ιανουαρίου, αναφέρθηκε ότι τα τρία ενήλικα παιδιά του Σαντς συμμετείχαν στην επίγεια έρευνα για τον πατέρα τους, με τον γιο του Σαντς, τον Χένρι, να ακολουθεί τη διαδρομή που πιστεύεται ότι είχε ακολουθήσει ο πατέρας του, μαζί με έναν έμπειρο ορειβάτη. Σύμφωνα με αναφορές, το κινητό τηλέφωνο του Σαντς εντοπίστηκε τελευταία φορά στις 15 Ιανουαρίου, χωρίς άλλα σημάδια, υποδηλώνοντας ότι είχε τελειώσει η ισχύς του.
Γύρω στο χρόνο της εξαφάνισής του, ο Σαντς πιστεύεται ότι διέσχιζε ένα πέρασμα το οποίο ανεβαίνει 1200 μέτρα πάνω στην υψηλότερη κορυφή στα βουνά Σαν Γκάμπριελ. Οι αναφορές αναφέρουν ότι υπήρχαν στοιχεία χιονοστιβάδων στην περιοχή. Ένας εκπρόσωπος του τμήματος του σερίφη της κομητείας του Σαν Μπερναντίνο επιβεβαίωσε: Η αεροπορική έρευνα συνεχίζεται, αλλά δεν έχουμε καταφέρει να συνεχίσουμε τις έρευνες εδάφους ακόμη, λόγω παγετώνων και απειλής χιονοστιβάδων. Η οικογένεια Σαντς εξέδωσε μια δήλωση την 11η ημέρα μετά την εξαφάνιση του Σαντς, στην οποία επαινούσαν τις ηρωικές ομάδες αναζήτησης και τις προσπάθειές τους στο έδαφος και στον αέρα να τον εντοπίσουν.
Ένας από τους αδελφούς του Σαντς φέρεται να είπε: Έχω συμβιβαστεί με το γεγονός ότι έφυγε και έτσι το αντιμετώπισα, είπε ο Νικ Σαντς.
Στις 24 Ιουνίου 2023, μια ομάδα πεζοπόρων αναψυχής στην περιοχή του Όρους Μπάλντι βρήκε ανθρώπινα λείψανα, τα οποία, μετά από διαδικασία ταυτοποίησης, επιβεβαιώθηκε ότι είναι του Σαντς. "Ο τρόπος θανάτου εξακολουθεί να διερευνάται, εν αναμονή περαιτέρω αποτελεσμάτων εξετάσεων", ανέφερε σε ανακοίνωσή του το τμήμα του σερίφη και ιατροδικαστή της κομητείας Σαν Μπερναρντίνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Σαιν-Βιτάλ (Σαβοΐα)
Το Σαιν-Βιτάλ (γαλλικά: Saint-Vital) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σανβιοταίν (γαλλικά: Sanviotains).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Ανγκουμουά
Το Ανγκουμουά (γαλλικά: Angoumois), ιστορικά η κομητεία του Ανγκουλέμ, ήταν ιστορική επαρχία και κομητεία της Γαλλίας, που βρίσκεται ανάμεσα στο Λιμουζέν στα ανατολικά, το Περιγκόρ στο νότο, την Σαιντόνζ στα δυτικά και του Πουατού στον βορρά.
Αντιστοιχεί περίπου στο κεντρικό τμήμα του σημερινού νομού Σαράντ. Περιλάμβανε επίσης κάποιες περιοχές των σημερινών νομών Ντε-Σεβρ, Ωτ-Βιέν και Δορδόνης.
Πρωτεύουσα ήταν το Ανγκουλέμ με την ακρόπολη και το κάστρο της πάνω στον ποταμό Σαράντ.
Ιστορία
μικρογραφία|320x320εσ|Το Ανγκουμουά και τμήματα των άλλων επαρχιών που σχημάτισαν το νομό [[Σαράντ (νομός)|Σαράντ]] Αυτή η περιοχή ήταν μια κομητεία και παλιά επαρχία της Γαλλίας, που υπαγόταν στο δουκάτο της Ακουιτανίας, όπως και το Περιγκόρ στα νότια. Για μεγάλο χρονικό διάστημα συμμερίστηκε την τύχη της Ακουιτανίας. Πολλές από τις ιστορικές εκκλησίες και κάστρα, ή ερείπια κάστρων στο νομό, έχουν επιβιώσει. Σήμερα το Ανγκουμουά είναι γνωστό για τα ηλιοτρόπια και το ποτό κονιάκ, με προέλευση από την πόλη Κονιάκ, μια από τις μικρές πόλεις του, όσο και για τις καλλιέργειες του καλαμποκιού και του σιταριού.
Κατά τον Μέσο Μεσαίωνα, η Ακουιτανία ήταν υποτελής των Ανδεγαυών βασιλέων της Αγγλίας, των οποίων οι βλέψεις στο θρόνο της Γαλλίας πυροδότησαν τον Εκατονταετή Πόλεμο. Σ' αυτόν τον πόλεμο το βασίλειο της Γαλλίας αναδείχθηκε νικηφόρο στη δεκαετία του 1450, και ενσωμάτωσε πολλές περιοχές, μεταξύ των οποίων την Ακουιτανία και την συμπεριλαμβανόμενη επαρχία Ανγκουμουά, που από τότε κυβερνήθηκαν άμεσα από τους Γάλλους βασιλείς.
Στη λογοτεχνία
Το Ανγκουμουά αναφέρεται σε δύο μυθιστορήματα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ:
Εκλογές Εθνοσυνέλευσης του Μπουτάν (2018)
Οι εκλογές της Εθνικής Συνέλευσης πραγματοποιήθηκαν στο Μπουτάν το 2018. ο πρώτος γύρος πραγματοποιήθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου και ο δεύτερος γύρος στις 18 Οκτωβρίου.
Παραπομπές
2018 Μπουταν
Σαιντ-Φουά-Ταρανταίζ
Το Σαιντ-Φουά-Ταρανταίζ (γαλλικά: Sainte-Foy-Tarentaise) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σανταφεραίν (γαλλικά: Santaférains).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
HGNC
Η HGNC - (HUGO Gene Nomenclature Committee) είναι η επιτροπή του Οργανισμού Ανθρώπινου Γονιδιώματος (ΗUGO) που θέτει τα πρότυπα για την ονοματολογία του ανθρώπινου γονιδίου.
H HGNC είναι υπεύθυνη για την έγκριση μοναδικών συμβόλων και ονομάτων στα ανθρώπινα γονίδια όπως τα γονίδια που κωδικοποιούν ανθρώπινες Πρωτεΐνες, τα γονίδια RNA και ψευδογονίδια ώστε να επιτυγχάνεται κοινός τόπος επικοινωνίας στο σύνολο της επιστημονικής κοινότητας. Η Επιτροπή δίνει ένα μοναδικό και ουσιαστικό όνομα για κάθε γνωστό ανθρώπινο γονίδιο με βάση το ερώτημα πού θέτουν οι  ειδικοί. Εκτός από το όνομα, το οποίο είναι συνήθως 1 έως 10 λέξεις, το HGNC ορίζει επίσης ένα σύμβολο (μια σύντομη ομάδα χαρακτήρων) σε κάθε γονίδιο. Όπως με τα σύμβολα στο SI έτσι και ένα σύμβολο γονιδίου μοιάζει με συντομογραφία αλλά είναι κάτι περισσότερο από αυτό, καθώς είναι ένα δεύτερο μοναδικό όνομα που μπορεί να σταθεί από μόνο του, όσο και να αντικαταστήσει το μεγαλύτερο όνομα. Μπορεί να μην «αντιπροσωπεύει» απαραίτητα τα αρχικά του ονόματος, αν και πολλά σύμβολα γονιδίων αντικατοπτρίζουν την αρχική τους προέλευση.
Σκοπός
Ειδικά οι συντομογραφίες/σύμβολα γονιδίων αλλά και τα πλήρη ονόματα γονιδίων συχνά δεν είναι συγκεκριμένα για ένα μεμονωμένο γονίδιο. Ένα παράδειγμα είναι CAP οποία μπορεί να αναφέρεται σε οποιοδήποτε από 6 διαφορετικά γονίδια( BRD4, CAP1 , HACD1 , LNPEP , SERPINB6 , και SORBS1 ).
Τα σύντομα ονόματα γονιδίων ή τα σύμβολα γονιδίων HGNC, σε αντίθεση με τα σύμβολα που χρησιμοποιήθηκαν ή δημοσιεύτηκαν στο παρελθόν, αποδίδονται ειδικά σε ένα μόνο γονίδιο. Αυτό μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα να επιλέγονται λιγότερο κοινές συντομογραφίες, αλλά μειώνει τη σύγχυση ως προς το ποιο γονίδιο αναφέρεται.
Οδηγίες ονομασίας ανθρώπινου γονιδίου
Το HGNC δημοσίευσε τις πιο πρόσφατες κατευθυντήριες οδηγίες για την ονομασία του ανθρώπινου γονιδίου το 2020 .Αυτές είναι οι εξής :
Παραπομπές
Κατηγορία:Γενετική του ανθρώπου
Σαιντ-Ελέν-ντυ-Λακ
Το Σαιντ-Ελέν-ντυ-Λακ (γαλλικά: Sainte-Hélène-du-Lac) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιντ-Ελενουά (γαλλικά: Saint-Hélénois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Πρώτος Υπουργός της Σκωτίας
Ο πρώτος υπουργός της Σκωτίας (Σκωτσέζικα: heid meinister o Scotland· Σκωτσέζικα Γαελικά: prìomh mhinistear na h-Alba [ˈpʰrʲiəv ˈvinɪʃtʲɛr nə ˈhal̪ˠapə]) είναι ο αρχηγός της κυβέρνησης της Σκωτίας. Ο πρώτος υπουργός προεδρεύει του υπουργικού συμβουλίου της Σκωτίας και είναι κυρίως υπεύθυνος για τη διαμόρφωση, την ανάπτυξη και την παρουσίαση της πολιτικής της κυβέρνησης της Σκωτίας. Οι πρόσθετες υποχρεώσεις του πρώτου υπουργού περιλαμβάνουν την προώθηση και την εκπροσώπηση της Σκωτίας με επίσημη ιδιότητα, στο εσωτερικό και στο εξωτερικό.
Η Νίκολα Στέρτζον του Σκωτικού Εθνικού Κόμματος που ανέλαβε το αξίωμα στις 20 Νοεμβρίου 2014 έγινε η πρώτη γυναίκα που κατέλαβε τη θέση. Σημερινός πρώτος υπουργός είναι ο Χάμζα Γιούσαφ από τις 29 Μαρτίου 2023, ο οποίος εξελέγη την προηγούμενη ημέρα. Ο επίσημος διορισμός του από τον βασιλιά Κάρολο Γ΄ έγινε την ημέρα της ορκωμοσίας του.
Ιστορικό
Μετά το δημοψήφισμα του 1997, στο οποίο το εκλογικό σώμα της Σκωτίας έδωσε τη συγκατάθεσή του, το σκωτικό κοινοβούλιο και η εκτελεστική εξουσία της Σκωτίας ιδρύθηκαν (αργότερα η κυβέρνηση της Σκωτίας) από το Κοινοβούλιο του Ηνωμένου Βασιλείου και την Εργατική κυβέρνηση του πρωθυπουργού Τόνι Μπλερ.
Το πρώην κοινοβούλιο της Σκωτίας είχε ανασταλεί μετά τους νόμους της Ένωσης του 1707, σχηματίζοντας το Κοινοβούλιο της Μεγάλης Βρετανίας. Η επανίδρυση μιας ειδικής νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας για τη Σκωτία ήταν γνωστή ως αποκέντρωση και ξεκίνησε με ένα μέτρο εσωτερικής διακυβέρνησης ή αυτοδιακυβέρνησης στις εσωτερικές της υποθέσεις, όπως η υγεία, η εκπαίδευση και η δικαιοσύνη. Το κίνημα της αποκέντρωσης έφτασε στο προσκήνιο τη δεκαετία του 1970 και οδήγησε σε μια Βασιλική Επιτροπή για το Σύνταγμα, που οδήγησε στον νόμο της Σκωτίας του 1978. Αυτό θα είχε δημιουργήσει ένα αυτόνομο σκωτσέζικο στέλεχος με έναν ηγέτη που ονομαζόταν «Πρώτος Γραμματέας», μια θέση για την οποία ο Strathclyde Geoff Shaw αναμενόταν ευρέως να επιλεγεί, αν και ο πρόωρος θάνατος του Shaw και η αποτυχία σε ένα επόμενο δημοψήφισμα οδήγησαν στη μη εφαρμογή του νόμου και σε μια εικοσαετή αναμονή για τον νόμο της Σκωτίας του 1998.
Η αποκέντρωση της Σκωτίας οδήγησε σε διοικητικές και νομοθετικές αλλαγές στον τρόπο διακυβέρνησης της Σκωτίας και είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία μιας θέσης πρώτου υπουργού ως επικεφαλής της αποκεντρωμένης κυβέρνησης της Σκωτίας. Ο όρος "πρώτος υπουργός" είναι ανάλογος με τη χρήση του premier για να δηλώσει τους αρχηγούς κυβερνήσεων σε υποεθνικές οντότητες των εθνών της Κοινοπολιτείας, όπως οι επαρχίες του Καναδά, οι πολιτείες της Αυστραλίας και οι επαρχίες της Νότιας Αφρικής.
Πριν από την αποκέντρωση, τα παρόμοια καθήκοντα του πρώτου υπουργού ασκούνταν από τον υπουργό για τη Σκωτία, του οποίου το γραφείο ήταν τμήμα της βρετανικής κυβέρνησης που ιδρύθηκε το 1885. Ο υπουργός της Σκωτίας ήταν μέλος του βρετανικού υπουργικού συμβουλίου που διοριζόταν από τον πρωθυπουργό ώστε να έχει την ευθύνη για τις εσωτερικές υποθέσεις της Σκωτίας.
Από το 1999, ο υπουργός για τη Σκωτία έχει πολύ μειωμένο ρόλο στο μετονομασμένο Γραφείο της Σκωτίας (το Γραφείο του Υπουργού Εξωτερικών για τη Σκωτία) ως αποτέλεσμα της μεταβίβασης των αρμοδιοτήτων στο κοινοβούλιο της Σκωτίας και στην κυβέρνηση της Σκωτίας.
Εκλογή και θητεία
Ο πρώτος υπουργός διορίζεται από το κοινοβούλιο της Σκωτίας στην αρχή κάθε περιόδου, μέσω εξαντλητικής ψηφοφορίας μεταξύ των μελών του, και στη συνέχεια διορίζεται επίσημα από τον μονάρχη.
Θεωρητικά, οποιοδήποτε μέλος του κοινοβουλίου της Σκωτίας μπορεί να προταθεί για πρώτος υπουργός. Ωστόσο, η κυβέρνηση πρέπει να διατηρήσει την εμπιστοσύνη του κοινοβουλίου της Σκωτίας προκειμένου να αποκτήσει προσφορά (πρόσβαση στα ταμεία του ταμείου) και να παραμείνει στη θέση της. Για το λόγο αυτό, ο πρώτος υπουργός είναι σχεδόν πάντα ο αρχηγός του μεγαλύτερου κόμματος ή ο αρχηγός του ανώτερου εταίρου σε οποιονδήποτε συνασπισμό της πλειοψηφίας. Δεν υπάρχει θητεία για πρώτο υπουργό, κατέχει αξίωμα «κατ' ευχαρίστηση της Αυτού Μεγαλειότητας». Στην πράξη, ωστόσο, ένας πρώτος υπουργός δεν μπορεί να παραμείνει στη θέση του παρά τη θέληση του κοινοβουλίου της Σκωτίας. Πράγματι, ο νόμος της Σκωτίας απαιτεί ρητά από τον πρώτο υπουργό είτε να παραιτηθεί είτε να επιδιώξει κοινοβουλευτική διάλυση (και μαζί με αυτήν νέες εκλογές) εάν η κυβέρνησή του/της «δεν απολαμβάνει πλέον την εμπιστοσύνη του Κοινοβουλίου». Κάθε φορά που το αξίωμα του πρώτου υπουργού μένει κενό, ο μονάχης είναι υπεύθυνος για το διορισμό του νέου υπουργού μετά από πρόταση από το κοινοβούλιο της Σκωτίας. Ο διορισμός επισημοποιείται σε συνάντηση μεταξύ του μονάρχη και του πρώτου ορισθέντος υπουργού.
Δεδομένου του συστήματος πρόσθετων μελών που χρησιμοποιείται για την εκλογή των μελών του, είναι δύσκολο για ένα μεμονωμένο κόμμα να κερδίσει τη συνολική πλειοψηφία των εδρών στο κοινοβούλιο της Σκωτίας. Όταν η κυβέρνηση των Εργατικών του Γουέστμινστερ μεταβίβασε τις εξουσίες στη Σκωτία, το ΣΕΚ κέρδισε τη συνολική πλειοψηφία των εδρών στις εκλογές του 2011 και έτσι είχε αρκετούς αριθμούς για να ψηφίσει στον αρχηγό του, Άλεξ Σάλμοντ, ως πρώτο υπουργό για δεύτερη θητεία.
Μετά την εκλογή του κοινοβουλίου της Σκωτίας, πρέπει να οριστεί πρώτος υπουργός εντός 28 ημερών. Σύμφωνα με τους όρους του νόμου της Σκωτίας, εάν το Κοινοβούλιο αποτύχει να ορίσει πρώτο υπουργό, εντός αυτού του χρονικού πλαισίου, θα διαλυθεί και θα διεξαχθούν νέες εκλογές. Εάν ένας εν ενεργεία πρώτος υπουργός ηττηθεί σε γενικές εκλογές, δεν εγκαταλείπει αμέσως το αξίωμα. Ο πρώτος υπουργός αποχωρεί από το αξίωμα μόνο όταν το κοινοβούλιο της Σκωτίας ορίσει ένα άτομο που θα τον διαδέχεται.
Μετά την αποδοχή των καθηκόντων του, ο πρώτος υπουργός δίνει τον επίσημο όρκο, όπως ορίζεται στον νόμο περί όρκων του 1868. Ο όρκος προσφέρεται από τον Λόρδο Πρόεδρο του Δικαστηρίου της Συνόδου σε συνεδρίαση του Δικαστηρίου στο Κοινοβούλιο στο Εδιμβούργο.
Η περίοδος της θητείας ενός πρώτου υπουργού δεν συνδέεται με τη θητεία των μελών του κοινοβουλίου της Σκωτίας. Ο νόμος της Σκωτίας όριζε μέγιστη θητεία τεσσάρων ετών για κάθε σύνοδο του Κοινοβουλίου. Ο νόμος ορίζει ότι οι εκλογές για το κοινοβούλιο της Σκωτίας θα διεξάγονται την πρώτη Πέμπτη του Μαΐου, κάθε τέσσερα χρόνια, αρχής γενομένης από το 1999. Το Κοινοβούλιο μπορεί να διαλυθεί και να διεξαχθούν έκτακτες γενικές εκλογές, πριν από τη λήξη της τετραετούς θητείας, αλλά μόνο εάν τα δύο τρίτα (ή περισσότερα) των εκλεγμένων μελών του κοινοβουλίου ψηφίσουν υπέρ αυτής της δράσης σε ψήφισμα. Εάν η απλή πλειοψηφία των μελών του κοινοβουλίου ψήφισε πρόταση δυσπιστίας στον πρώτο υπουργό/Κυβέρνηση, αυτό θα ενεργοποιούσε μια περίοδο 28 ημερών για τον διορισμό αντικαταστάτη. Εάν λήξει αυτή η χρονική περίοδος χωρίς την ανάδειξη νέου πρώτου υπουργού, τότε θα πρέπει να προκηρυχθούν έκτακτες εκλογές.
Κατάλογος πρώτων υπουργών της Σκωτίας
Το 2022 η Νίκολα Στέρτζον έγινε η μακροβιότερη στο αξίωμα της Πρώτης Υπουργού.
Σαιντ-Ελέν-συρ-Ιζέρ
Το Σαιντ-Ελέν-συρ-Ιζέρ (γαλλικά: Sainte-Hélène-sur-Isère) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαντελενουά (γαλλικά: Santélènois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Μαρία ντε Ντομίνιτσι
Βιογραφία
Κατά τη διάρκεια της εφηβείας της, η Ντε Ντομίνιτσι σπούδασε κοντά στον ζωγράφο και γλύπτη Ματία Πρέτι, ο οποίος έκανε γλυπτά και ζωγράφισε το εσωτερικό του καθεδρικού ναού του Αγίου Ιωάννη στη Βαλέτα εκείνη την εποχή. Πιστεύεται ότι συνέβαλε και συγκεκριμένα καταγράφεται ως βοηθός του Πρέτι στο πιο γνωστό έργο του, μια σειρά από πίνακες, που απεικονίζουν τη ζωή και το μαρτύριο του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή (1661–1666), που διακοσμεί τους θόλους του Καθεδρικού ναού.
Ήταν ένα ισχυρό και πολυτάλαντο άτομο, χαρακτηριστικά που φαίνονται ξεκάθαρα στις δύο διαθήκες, που συνέταξε. Το Malta Illustrata (1772) του Τζιοβανναντόνιο Τσιαντάρ ζωγραφίζει μια εικόνα ενός ατόμου, που ήξερε τι ήθελε να κάνει στη ζωή της από νεαρή ηλικία:
«[Η Μαρία έδειξε] μια απέχθεια για να εφαρμόσει την ενέργειά της στα γυναικεία καθήκοντα και γι’ αυτό συχνά αποδοκιμαζόταν από τους γονείς της. . . Δεν θα έκανε τίποτε άλλο από το να ζωγραφίζει φιγούρες και άλλα πράγματα σύμφωνα με το καπρίτσιο και τα φυσικά ταλέντα της. Επιτέλους οι γονείς της, βλέποντάς την τόσο διατεθειμένη και έχοντας κλίση στη ζωγραφική, παρείχαν έναν δεξιοτέχνη της τέχνης να της διδάξει το σχέδιο.» Όντας Καρμελιτική τριτοβάθμια μοναχή, ήταν ελεύθερη να ζήσει έξω από τα τείχη της μονής και μακριά από τους περιορισμούς των οικογενειακών δεσμών.
Φαίνεται ότι μελέτησε γρήγορα και άκμασε υπό την καθοδήγηση του Πρέτι. Ο Τζιοβανναντόνιο Τσιαντάρ παρατηρεί ότι «υπό την καθοδήγησή του [του Πρέτι] δούλεψε καλά και καθώς ζωγράφιζε την οροφή της εκκλησίας του Αγίου Ιωάννη, της επέτρεψε να ζωγραφίσει μερικές από τις γυναικείες φιγούρες. Κάνοντας αυτό πέτυχε σχεδόν πιο εύστοχα από τον κύριο. "
Το 1682, η Ντε Ντομίνιτσι έφυγε από τη Μάλτα, πιθανώς με τη συνοδεία του ανιψιού του Μεγάλου Μαγίστρου και της συζύγου του Isabella d'Avalos d'Aquino d'Aragona, που μαζί με τον αφέντη της Πρέτι ενθάρρυναν την καλλιτέχνιδα να ανοίξει τα φτερά της στο εξωτερικό. Τελικά είχε το δικό της στούντιο στη Ρώμη, όπου άρχισε να λαμβάνει παραγγελίες γλυπτικής και ζωγραφικής χάρη στις επιστολές του Μεγάλου Μαγίστρου. Στη Ρώμη, ζούσε με μια γυναίκα σύντροφο στο στούντιο της κοντά στο Σαν Τζοβάννι ντεϊ Φιορεντίνι.
Έργα
Ενώ βρισκόταν στη Μάλτα, η Μαρία ντε Ντομίνιτσι κατασκεύασε μια σειρά από φορητές λατρευτικές φιγούρες, που χρησιμοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια τοπικών θρησκευτικών εορτών και πομπών στο δρόμο. Αρκετά έργα αποδίδονται στο όνομά της, αν και δεν είναι όλα εύκολα προσβάσιμα για προβολή. Τα πιο προσιτά από τα έργα της Μαρία ντε Ντομίνιτσι στη Μάλτα περιλαμβάνουν: Η Επίσκεψη, στην ενοριακή εκκλησία Ζέμπουγκ, Beato Franco στην καρμελιτική εκκλησία της Βαλέτας και Ο Ευαγγελισμός στο Μουσείο του Καθεδρικού Ναού της Βαλέτας.
Φόρος
Το προφίλ της περιλαμβάνεται στο δίτομο Λεξικό Γυναικών Καλλιτεχνών, που επιμελήθηκε η Ντέλια Γκάζε.
Το 2010, ένας κρατήρας στον Ερμή πήρε το όνομά της.
Ήταν η συμπερίληψη του λεξικού της Ντέλια Γκάζε στην τράπεζα ονομάτων Mercury, που οδήγησε στο να εφαρμοστεί το όνομα της Ντομίνιτσι στον κρατήρα με το γράμμα «D» μετά το δεύτερο πέρασμα του NASA-MESSENGER. Όπως παρατηρεί η Σουσάννα Χόε στην εισαγωγή της στη Μάλτα: Γυναίκες, Ιστορία, Βιβλία και Μέρη:
"Συναρπαστική ή όχι ως εξήγηση, η σκέψη ενός κρατήρα στον Ερμή, που πήρε το όνομά της από μια παραμελημένη Μαλτέζα καλλιτέχνιδα είναι απολαυστική, εμπνέει ακόμη και, ειδικά όταν συναντάς τον κρατήρα της Μαρίας στο Διαδίκτυο, ένα υπέροχο θέαμα!" .
Πλατεία Αμερικής (ταινία)
Βραβεία/Διακρίσεις
Στο 57ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης έλαβε το βραβείο FIPRESCI και το Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής, ενώ ο Βασίλης Κουκαλάνι κέρδισε για την ερμηνεία του το Βραβείο Καλλιτεχνικής Επίτευξης.
Στα Βραβεία της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου κέρδισε το βραβείο μοντάζ (Γιάννης Σακαρίδης).
Νίκολα Τέσλα (Νίσκα Μπάνια)
Το Νίκολα Τέσλα (σερβικά κυριλλικά: Никола Тесла) είναι οικισμός της Σερβίας, ευρισκόμενος εντός του Δήμου της Νίσκα Μπάνια και εντός του εδάφους της Πόλεως του Νις, η οποία ευρίσκεται εντός του Διαμερίσματος της Νίσαβα. Κατά την απογραφή του 2011, αριθμούσε 4,453 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Νις
Δεσιτιάτες
μικρογραφία| Βάτων ο Δεσιτιάτης Οι Δεσιτιάτες ήταν μια φυλή της Ιλλυρίας που καταλάμβανε το έδαφος της σημερινής κεντρικής Βοσνίας, κατά την εποχή της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας. Μαζί με τους Μαζαίους, οι Δεσιτιάτες ήταν τμήμα της δυτικής ομάδας των Παννονίων στη Ρωμαϊκή Δαλματία. Έζησαν στην περιοχή από τα τέλη του 4ου π.Χ. αι. μέχρι τις αρχές του 3ου αι. μ.Χ. Στοιχεία για τις καθημερινές δραστηριότητές τους μπορούν να βρεθούν σε λογοτεχνικές πηγές, καθώς και στα πλούσια υλικά ευρήματα από της Κεντρικής Βοσνίας, τα οποία συνδέονται συνήθως με τη φυλή των Δεσιτιατών.
Ιστορία
Λόγω του ότι οι Δεσιτιάτες ήταν παρόντες κατά την περίοδο της ρωμαϊκής κυριαρχίας στα Δυτικά Βαλκάνια, το όνομά τους μπορεί να βρεθεί σε πολλές επιγραφές καθώς και σε ιστορικά έργα αρχαίων συγγραφέων. Κατά τη διάρκεια του 19ου αι., έρχισε να εμφανίζεται επιστημονικό ενδιαφέρον για τη φυλή των Δεσιτιατών, με τη σχετική έρευνα να επικεντρώνεται σε τμήματα της Άνω Βοσνίας. Ωστόσο, όλες αυτές οι ερευνητικές προσπάθειες δεν έχουν ακόμη καταλήξει σε μια πλήρη ανάλυση της φυλής των Δεσιτιατών. Η φυλή ήταν ένα από τα κύρια συστατικά του εθνοπολιτιστικού συγκροτήματος της Ιλλυρίας που εκτείνεται από τη νότια Αδριατική Θάλασσα έως τον Δούναβη στο βορρά. Εικάζεται πως η πρωτεύουσα της φυλής θα μπορούσε να είναι στη σύγχρονη πόλη Μπρέζα η οποία βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα της Βοσνίας. Οι Δεσιτιάτες ανέπτυξαν μια συνεκτική κοινότητα, η οποία χαρακτηριζόταν από σαφώς καθορισμένες πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές δομές. Λόγω της ευνοϊκής γεωγραφικής τους θέσης, των πλούσιων κοιτασμάτων μεταλλεύματος και της εύφορης γης, έπαιξαν σημαντικό ρόλο μεταξύ των γειτονικών φυλών της Ιλλυρίας. Είχαν αναπτύξει έναν βαθμό πολιτισμικής ενότητας και αρκετά οργανωμένα κέντρα.
Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία
Μετά από σχεδόν τρεις αιώνες πολιτικής ανεξαρτησίας, οι Δεσιτιάτες (και η πολιτεία τους) κατακτήθηκαν από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Οκταβιανό Αύγουστο. Στη συνέχεια, οι Δεσιτιάτες ενσωματώθηκαν στην επαρχία Ιλίρικουμ. Τελικά, το διευρυνόμενο χάσμα μεταξύ της ρωμαϊκής κυβέρνησης και των υποκειμένων της στο Ιλίρικουμ οδήγησε στη μεγάλη εξέγερση των Ιλλυρίων, η οποία ξεκίνησε την άνοιξη του 6 μ.Χ.
Αρχαιολογικοί χώροι
μικρογραφία| Φυλές στην [[Ιλλυρία και την Κάτω Παννονία]] Μετά τον πόλεμο, απέμεινε σημαντικός αριθμός από απομεινάρια οχυρώσεων, χωριών και άλλων οικισμών. Μερικά από αυτά διερευνήθηκαν εν μέρει από αρχαιολογικές ανασκαφές, κατά τις οποίες αποκαλύφθηκαν πολλές νεκροπόλεις και τάφοι, καθώς και οχυρώσεις στην κοιλάδα Lašva του Gradine, στο Kiseljak του Gradine και στον αρχαιολογικό χώρο Kamenjak. Ωστόσο, ο πιο σημαντικός αρχαιολογικός χώρος, που ονομάζεται Gradina Pod, βρέθηκε στο Bugojno. Χαρακτηρίζεται από οικισμούς αστικού τύπου που βρίσκονται κοντά σε μεγάλα συγκροτήματα καλλιεργήσιμης γης και περιείχε υψηλού επιπέδου οικιστική αρχιτεκτονική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιλλυρικές φυλές
Μπαρμπάρα Ρατζιβιουούβνα
Η Μπαρμπάρα Ρατζιβιουούβνα (πολωνικά: Barbara Radziwiłłówna, λιθουανικά: Barbora Radvilaitė) (6 Δεκεμβρίου 1520/23 - 8 Μαΐου 1551) ήταν Βασίλισσα της Πολωνίας και Μεγάλη Δούκισσα της Λιθουανίας, ως σύζυγος του Σιγισμούνδου Β΄ Αυγούστου Α΄, ο οποίος ήταν και ο τελευταίος μονάρχης από τον Οίκο των Γιαγκελλόνων. Η Μπαρμπάρα ήταν γυναίκα σπουδαίας ομορφιάς, η οποία είχε χηρεύσει νωρίς και έγινε σύντροφος του βασιλιά περίπου το 1543, ενώ τον Ιούλιο ή τον Αύγουστο του 1547 παντρεύτηκαν. Ο γάμος τους είχε προκαλέσει σκάνδαλο, καθώς δεν συμμορφωνόταν με τις πεποιθήσεις των Πολωνών ευγενών· και η μητέρα του βασιλιά, Μπόνα Σφόρτσα, τασσόταν εναντίον αυτού του γάμου. Ο Σιγισμούνδος, με τη βοήθεια του ξαδέλφου της Νικολάι Ρατζίβιου και του αδελφού της Νικολάι Ρατζίβιου, αγωνίστηκε πολύ, ώστε να καταφέρει να τη στέψει βασίλισσα της Πολωνίας. Η στέψη, τελικά, έγινε στις 7 Δεκεμβρίου του 1550 στον Καθεδρικό Ναό της Κρακοβίας. Παρόλα αυτά η υγεία της δεν ήταν καλή και απεβίωσε πέντε μήνες μετά τη στέψη. Αν και υπήρξε για λίγο διάστημα βασίλισσα, η θέση της βοήθησε τον Οίκο της να ανέβει πολιτικά, αποκτώντας δύναμη και επιρροή.
Οι επικριτές της ωστόσο την έβλεπαν ως μια γυναίκα ακόλαστη, που σαγήνευσε τον βασιλιά και άσκησε μαγεία για να ανέλθει. Η ζωή της, εν τέλει, περικυκλώθηκε από πολλές φήμες και μύθους: στη λογοτεχνία και στους θρύλους παρουσιάζεται ως μία ηρωίδα. Από τον 18ο αιώνα, η ζωή της άρχισε να αντιμετωπίζεται με ρομαντική ματιά, εξ αιτίας των τραγικών της ερωτικών σχέσεων. Σε πολλές περιπτώσεις χρησιμοποιήθηκε ως παράδειγμα του "η αγάπη τα κατακτά όλα", ενώ η Μπόνα Σφόρτσα παρουσιάστηκε ως κακή και μοχθηρή. Η μορφή της έχει εμπνεύσει διάφορες μορφές τέχνης, όπως για παράδειγμα τον κινηματογράφο (Epitafium dla Barbary Radziwiłłówny), το θέατρο (Barbora Radvilaitė), την ποίηση, τη μουσική (Czornaja Panna), κ.ά. Όλα αυτά κάνουν την Μπαρμπάρα Ρατζίβιλ ως μία από τις πιο γνωστές και αναγνωρίσιμες γυναίκες στην ιστορία της Πολωνικής Βασιλείας και του Μεγάλου Λιθουανικού Δουκάτου.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1537 τον Στανίσλοβα Γκοστάουτας βοεβόδα του Βίλνιους. Δεν απέκτησαν απογόνους και ο Στανίσλοβας απεβίωσε το 1542.
Το 1547, η Μπαρμπάρα παντρεύτηκε μυστικά τον Σιγισμούνδο Β΄ Αύγουστο των Γιαγκιελλόνων, βασιλιά της Πολωνίας & μεγάλο δούκα της Λιθουανίας. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές γυναίκες Κατηγορία:Οικογένεια Ραντζίβιου Κατηγορία:Πολωνοί Ρωμαιοκαθολικοί
Μάχη του Χαρκόβου (2022)
Η μάχη του Χαρκόβου - μέρος του ρωσο-ουκρανικού πολέμου - είναι μια συνεχιζόμενη ένοπλη σύγκρουση μεταξύ της Ρωσίας και της Ουκρανίας για τον έλεγχο και την κατάληψη της πόλης αλλά και της περιφέρειας του Χαρκόβου. Η μάχη ξεκίνησε στις 24 Φεβρουαρίου 2022 και συνεχίζεται με συνεχείς καταλήψεις και ανακαταλήψεις περιοχών μέχρι σήμερα.
Το Χάρκοβο είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Ουκρανίας, σημαντικό στρατιωτικό και βιομηχανικό κέντρο, ήταν από την αρχή στρατηγικός στόχος για τους Ρώσους, αφού η κατάληψή του θα αφαιρούσε από την Ουκρανία την πρόσβαση σε στρατιωτικό υλικό. Απέχοντας μόνο 30 χλμ. από τα σύνορα με τη Ρωσία, επλήγη από το ρωσικό πυροβολικό από τις πρώτες ώρες της εισβολής.
Από τις αρχές Σεπτεμβρίου του 2022 η Ουκρανία βρίσκεται σε επιχείρηση αντεπίθεσης και ανακατάληψης εδαφών που φαίνεται να συνεχίζεται με επιτυχία.
Έναρξη επιχειρήσεων (24–28 Φεβρουαρίου)
Από τα χαράματα της 24ης Φεβρουαρίου, οι ρωσικές δυνάμεις που είχαν συγκεντρωθεί τις προηγούμενες μέρες στο Μπέλγκοροντ πέρασαν τα σύνορα και ξεκίνησαν με βολές πυροβολικού να βομβαρδίζουν επιλεγμένα σημεία της πόλης, ενώ ταυτόχρονα το πεζικό προέλαυνε. Την ουκρανική αντίσταση την συνάντησαν κατ΄ αρχήν στα βόρεια της πόλης, κοντά στο χωριό Τσίρκουνι, όπου οι ουκρανικές δυνάμεις συγκράτησαν την προέλαση των Ρώσων.. αριστερά|μικρογραφία| Μια πολυκατοικία στο Χάρκοβο η οποία υπέστη σοβαρές ζημιές από πύραυλο που έριξαν οι Ρώσοι στις 26 Φεβρουαρίου. Αμερικανοί αξιωματούχοι ανέφεραν ότι οι σκληρότερες μάχες ολόκληρης της ρωσικής εισβολής γίνονταν στο Χάρκοβο.
Τα ξημερώματα της 27ης Φεβρουαρίου -οι ρωσικές δυνάμεις εισήλθαν στη πόλη του Χαρκόβου ύστερα από σφοδρές μάχες.
Ο εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Άμυνας Ιγκόρ Κονασένκοφ ισχυρίστηκε αργότερα ότι οι ρωσικές δυνάμεις εξασφάλισαν την παράδοση του 302ου ουκρανικού συντάγματος αντιαεροπορικών πυραύλων και συνέλαβαν 471 Ουκρανούς στρατιώτες, έναν ισχυρισμό που οι Ουκρανοί αξιωματούχοι διέψευσαν. Ουκρανοί αξιωματούχοι ισχυρίστηκαν ότι οι δυνάμεις τους είχαν καταστρέψει τα μισά ρωσικά στρατιωτικά οχήματα που προχώρησαν στο Χάρκοβο.
Μέχρι το απόγευμα της 27ης Φεβρουαρίου, ο Σινιεχούμποφ υποστήριξε ότι οι Ουκρανοί είχαν και πάλι πλήρη έλεγχο πάνω στη πόλη. Πρόσθεσε ότι δεκάδες Ρώσοι στρατιώτες παραδόθηκαν στους Ουκρανούς και ότι ο ρώσικος στρατός εκδιώχθηκε από την πόλη.
Στις 28 Φεβρουαρίου, ο Χεράστσενκο ισχυρίστηκε ότι δεκάδες άμαχοι σκοτώθηκαν από ρωσικές πυραυλικές επιθέσεις στη πόλη, ενώ ο Σινιεχούμποφ ανέφερε ότι έντεκα άμαχοι σκοτώθηκαν και δεκάδες τραυματίστηκαν. Ο δήμαρχος της πόλης Ίχορ Τέρεχοφ, ανέφερε ότι σκοτώθηκαν 9 άτομα και τραυματίστηκαν 37. Ένας από τους νεκρούς ήταν ένας 25χρονος φοιτητής από την Αλγερία, ο οποίος σκοτώθηκε από Ρώσο ελεύθερο σκοπευτή.
Αργότερα, στις 28 Φεβρουαρίου, ο Τέρεχοφ ανέφερε ότι οι ρωσικές δυνάμεις άρχισαν να καταστρέφουν ηλεκτρικούς υποσταθμούς στο Χάρκοβο, με αποτέλεσμα ορισμένες περιοχές της πόλης να μείνουν χωρίς ρεύμα, θέρμανση και νερό. Πρόσθεσε επίσης ότι 87 σπίτια υπέστησαν ζημιές από ρωσικούς βομβαρδισμούς. Αναφέρθηκε επίσης ότι το εργοστάσιο Μαλίσεφ βομβαρδίστηκε από Ρώσους.
Έντονες μάχες (1 Μαρτίου – 2 Απριλίου)
αριστερά|thumbtime=0:04|μικρογραφία|Βομβιστική επίθεση στο κτίριο της διοίκησης του Χαρκόβου, στην 1η Μαρτίου (βίντεο, που δείχνει την έκρηξη τη στιγμή που συμβαίνει). Το πρωί της 1ης Μαρτίου, ένας ρωσικός πύραυλος 3M54-1 Kalibr έπληξε την Πλατεία Ελευθερίας στο κέντρο του Χάρκοβο, και έπεσε στο κτίριο της διοίκησης της περιφέρειας Χαρκόβου. Από την έκρηξη καταστράφηκε το προξενείο της Σλοβενίας. Ζημιές υπέστησαν μια όπερα και μια αίθουσα συναυλιών. Τουλάχιστον 24 άτομα τραυματίστηκαν και 29 σκοτώθηκαν, σύμφωνα με την τοπική διοίκηση.
Αργότερα, την 1η Μαρτίου, αναφέρθηκε ότι ένας 21χρονος Ινδός φοιτητής που σπούδαζε στο Εθνικό Ιατρικό Πανεπιστήμιο του Χαρκόβου σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια ρωσικών βομβαρδισμών. Ο φοιτητής ήταν από το χωριό Τσαλαγκέρι στην ινδική πολιτεία Καρνάτακα. Σύμφωνα με τον τοπικό επικεφαλής του συνδέσμου των ινδών φοιτητών, σκοτώθηκε από αεροπορική επιδρομή το πρωί ενώ περίμενε στην ουρά για να προμηθευτεί τα αναγκαία. Οι ινδικές αρχές αργότερα ανακοίνωσαν ότι είχαν εκκενώσει όλους τους Ινδούς υπηκόους από το Κίεβο στο πλαίσιο μιας ευρύτερης επιχείρησης. Από τους 8.000 Ινδούς φοιτητές που βρίσκονταν ακόμη στην Ουκρανία την 1η Μαρτίου, περίπου οι μισοί βρίσκονταν στο Χάρκοβο και στο Σούμι. Ένα μέλος της Ειδικής Αποστολής Παρακολούθησης του ΟΑΣΕ στην Ουκρανία, η Μάινα Φένινα, σκοτώθηκε επίσης κατά τη διάρκεια βομβαρδισμών την 1η Μαρτίου. σύνδεσμος=https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/6a/Myronosytska_1_after_Russian_shelling_on_2_March_2022_%2805%29.jpg/220px-Myronosytska_1_after_Russian_shelling_on_2_March_2022_%2805%29.jpg|δεξιά|μικρογραφία|Το κτίριο της σχολής Οικονομικών Επιστημών του Εθνικού Πανεπιστημίου του Χάρκοβο, στις 2 Μαρτίου σύνδεσμος=https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/17/Kharkiv_%28Krasnodarska_Street%29_after_shelling%2C_7_March_2022_%282%29.jpg/220px-Kharkiv_%28Krasnodarska_Street%29_after_shelling%2C_7_March_2022_%282%29.jpg|μικρογραφία|Επακόλουθα του βομβαρδισμού στην Κρασνοντάρσκα στις 7 Μαρτίου. Στις 2 Μαρτίου, ο Σινιεχούμποφ υποστήριξε ότι τουλάχιστον 21 άτομα σκοτώθηκαν και 112 τραυματίστηκαν σε 24 ώρες. Ρώσοι αλεξιπτωτιστές αποβιβάστηκαν στο Χάρκοβο και πραγματοποίησαν επιδρομή σε ουκρανικό στρατιωτικό νοσοκομείο μετά από αεροπορική επίθεση στην πόλη, με αποτέλεσμα να λάβουν χώρα σφοδρές συγκρούσεις μεταξύ των Ρώσων και των Ουκρανών.. Ένας τοπικός αξιωματούχος ισχυρίστηκε αργότερα ότι οι ουκρανικές δυνάμεις εξακολουθούσαν να ελέγχουν το νοσοκομείο.
Το αρχηγείο της αστυνομίας του Χάρκοβο, μια στρατιωτική ακαδημία και το Εθνικό Πανεπιστήμιο του Χάρκοβο υπέστησαν ζημιές από ρωσικούς βομβαρδισμούς στο πρωί της ημέρας. Αρκετές κατοικημένες περιοχές χτυπήθηκαν επίσης από ρωσικούς πυραύλους. Αργότερα, ρωσικοί πύραυλοι έπληξαν ξανά την Πλατεία Ελευθερίας, προκαλώντας ζημιά στο κτίριο του Δημοτικού Συμβουλίου του Χάρκοβο, στο κτίριο της Ντέρζπρομ και σε ορισμένα πολυώροφα κτίρια.
Τη νύχτα της 2ας Μαρτίου, δύο πύραυλοι έπληξαν το αρχηγείο των Δυνάμεων Εδαφικής Άμυνας στο Χάρκοβο. Ο καθεδρικός ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, ο οποίος ήταν καταφύγιο για πολλούς Ουκρανούς, υπέστη ζημιές όπως επίσης και η Καθολική Εκκλησία του Αγίου Αντωνίου. Το CNN ανέφερε ότι από τις 16 τοποθεσίες που χτύπησαν οι Ρώσοι την τελευταία εβδομάδα μέχρι τις 2 Μαρτίου, μόνο 3 δεν κατοικούνταν από ανθρώπους.
Η Υπηρεσία Ασφαλείας της Ουκρανίας δήλωσε στις 6 Μαρτίου ότι ρώσικα ΒΜ-21 Γκραντ βομβάρδιζαν το κτίριο του Ινστιτούτου Φυσικής και Τεχνολογίας του Χάρκοβο, το οποίο στεγάζει μια εγκατάσταση έρευνας της πυρηνικής ενέργειας, ενώ παράλληλα η υπηρεσία προειδοποίησε ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να οδηγήσει σε μεγάλης κλίμακας οικολογική καταστροφή. Ο Διεθνής Οργανισμός Ατομικής Ενέργειας δήλωσε την επόμενη ημέρα ότι η εγκατάσταση έρευνας ναι μεν υπέστη ζημιές αλλά δεν διέρρευσε ραδιενέργεια. Τοπικοί αξιωματούχοι δήλωσαν ότι τη νύκτα της 6ης Μαρτίου σκοτώθηκαν 8 άτομα από βομβαρδισμούς. Το προξενείο του Αζερμπαϊτζάν στην πόλη υπέστη στο μεταξύ σοβαρές ζημιές και το αλβανικό προξενείο στο Χάρκοβο ισοπεδώθηκε. σύνδεσμος=https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/18/Russian_rockets_in_Kharkiv_%2801%29.jpg/220px-Russian_rockets_in_Kharkiv_%2801%29.jpg|μικρογραφία|Ένας πύραυλος σφηνωμένος στην οροφή ενός διαμερίσματος. Στις 7 Μαρτίου, το ουκρανικό Υπουργείο Άμυνας υποστήριξε λανθασμένα ότι οι ουκρανικές δυνάμεις σκότωσαν τον Ρώσο Υποστράτηγο Βιτάλι Γερασίμοφ, έναν αναπληρωτή διοικητή της 41ης Στρατιάς Συνδυασμένων Όπλων. Στις 23 Μαΐου ο Γκερασίμοφ, ο οποίος τελικά δεν σκοτώθηκε, έλαβε το παράσημο του Αλεξάνδρου Νέφσκι. Όμως κάποιοι Ρώσοι αξιωματικοί σκοτώθηκαν επίσης στην επίθεση. Ρώσοι στρατιώτες σκότωσαν επίσης δύο εθελοντές στο Οικοπάρκο Φέλντμαν, καθώς έμπαιναν στο ζωολογικό πάρκο του οικοπάρκου για να τους δώσουν τροφές. Το οικοπάρκο Φέλντμαν έχει υποστεί σοβαρές ζημιές κατά τη διάρκεια της εισβολής.
Στις 8 Μαρτίου, ο Σινιεμπούχοφ δήλωσε ότι περισσότεροι από 600.000 άμαχοι εκκενώθηκαν από την πόλη μέσω σιδηροδρόμων. Ουκρανοί αξιωματούχοι δήλωσαν ότι όλο το Χάρκοβο ήταν υπό ουκρανικό έλεγχο και ότι εκτός από κάποιους βομβαρδισμούς στα περίχωρα της πόλης, οι Ρώσοι δεν έκαναν κάποια επιθετική ενέργεια.
Στις 10 Μαρτίου, η Κρατική Υπηρεσία Έκτακτης Ανάγκης της Ουκρανίας δήλωσε ότι τέσσερα άτομα, μεταξύ των οποίων δύο παιδιά, σκοτώθηκαν από ρωσικούς βομβαρδισμούς στο Χάρκοβο. Οι ρωσικοί βομβαρδισμοί κατέστρεψαν επίσης ένα εμπορικό κέντρο στο κέντρο της πόλης. Αργότερα, ο Χεραστσένκο ισχυρίστηκε ότι μια ρωσική αεροπορική επιδρομή έπληξε το κτίριο που στεγάζει το Ινστιτούτο Φυσικής και Τεχνολογίας του Χαρκόβου.
Στις 14 Μαρτίου, ρωσικοί βομβαρδισμοί έπληξαν μια κατοικημένη περιοχή, σκοτώνοντας δύο πολίτες και τραυματίζοντας έναν. Την επόμενη μέρα, ο Σινιεμπούχοφ υποστήριξε ότι 65 βομβαρδισμοί είχαν ως στόχο τους το Χάρκοβο στις 14 Μαρτίου και ότι συνολικά είχαν καταστραφεί πάνω από 600 κατοικούμενα κτίρια.
Στις 16 Μαρτίου, τρεις άμαχοι σκοτώθηκαν και πέντε τραυματίστηκαν όταν οι ρωσικές δυνάμεις βομβάρδισαν μια αγορά.
Στις 18 Μαρτίου, η περιφερειακή εισαγγελία του Χάρκοβο ανέφερε ότι πολυκατοικίες στις επαρχίες Σλομπόντσκι και Μοσκόφσκι του Χαρκόβου βομβαρδίστηκαν. Επιπλέον, το κτίριο του Ινστιτούτου Κρατικής Διοίκησης της Εθνικής Ακαδημίας Δημόσιας Διοίκησης καταστράφηκε μερικώς. Ο ρωσικός βομβαρδισμός κτιρίων στη Σαλτίβκα στοίχισε τη ζωή στον 96χρονο Μπαρίς Ρομαντσένκο, εβραϊκής καταγωγής, ο οποίος επέζησε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και ασχολήθηκε με τη διατήρηση της μνήμης των εγκλημάτων του ναζισμού.
Στις 19 Μαρτίου, ο Σινιεχούμποφ υποστήριξε ότι το βόρειο Χάρκοβο ήταν υπό συνεχή βομβαρδισμό από τους Ρώσους. Υποστήριξε ότι πολλά διοικητικά και πολιτιστικά κτίρια είχαν υποστεί ζημιές και καταστράφηκαν. Δήλωσε επίσης ότι οι ουκρανικές δυνάμεις αντεπιτέθηκαν και απώθησαν τους Ρώσους.
Στις 24 Μαρτίου, μια ρωσική αεροπορική επιδρομή έπληξε ένα ταχυδρομικό γραφείο, σκοτώνοντας 6 άτομα και τραυματίζοντας άλλα 15. Στις 26 Μαρτίου, ρωσικές οβίδες κατέστρεψαν ένα μνημείο στο χώρο μνήμης του Ολοκαυτώματος Ντρομπίτσκι Γιαρ.
Στις 28 Μαρτίου, ο δήμαρχος του Χαρκόβου Ίχορ Τέρεχοφ δήλωσε ότι το 30% των κατοίκων της πόλης την είχαν εγκαταλείψει μετά την εισβολή. Σύμφωνα με μια άλλη εκτίμηση ως τις 27 Μαρτίου είχαν αποχωρήσει πάνω από 800.000 άτομα. Ο Σινιεχούμποφ ανέφερε ότι οι Ρώσοι είχαν ξανά χτυπήσει γειτονιές της πόλης με πυρομαχικά διασποράς. σύνδεσμος=https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/9d/Kharkiv_after_Russian_shelling%2C_31_March_2022_%2811%29.jpg/220px-Kharkiv_after_Russian_shelling%2C_31_March_2022_%2811%29.jpg|μικρογραφία|Πολυκατοικία στην Σαλτίβκα μετά από βομβαρδισμούς στις 31 Μαρτίου. Εν μέσω αυξημένων βομβαρδισμών με στόχο το Χάρκοβο στις 31 Μαρτίου 2022, οι ρωσικές αρχές απέδωσαν έκρηξη σε αποθήκη πετρελαίου περίπου στο Μπέλγκοροντ της Ρωσίας σε επίθεση που έγινε από δύο ουκρανικά στρατιωτικά ελικόπτερα Mi-24.