cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ημικυτταρίνες
Όρος
Ο όρος ημικυτταρίνες είναι συλλογικός και αναφέρεται σε μίγμα πολυσακχαριτών που αποτελούνται (δομούνται) από τα μονοσάκχαρα της γλυκόζης, της μαννόζης και της ξυλόζης, και σε μικρότερη αναλογία της γαλακτόζης, αραβινόζης και ραμνόζης, κ.α. Οι δύο (2) κύριες κατηγορίες τους στο ξύλο, είναι: οι γλυκομαννάνες και οι ξυλάνες. Ο όρος ημικυτταρίνη δεν είναι ορθός, διότι δεν υπάρχει μία.
Χαρακτηριστικά
Από φυσικής, χημικής και δομικής άποψης, διαφέρουν σημαντικά από την κυτταρίνη, λ.χ. είναι άμορφες, έχουν πολύ μικρό βαθμό πολυμερισμού (150-200), διαλύονται σε αλκαλικά διαλύματα και υδρολύονται πολύ εύκολα με αραιά διαλύματα οξέων. Οι ημικυτταρίνες απαντώνται στη φύση πάντοτε μαζί με την κυτταρίνη, και ίσως και τη λιγνίνη.
Οι ημικυτταρίνες (hemicelluloses) είναι οι πλέον υδρόφιλες ουσίες του ξύλου. Ο διαχωρισμός τους από την κυτταρίνη, χημικά, είναι εφικτός διότι διαλύονται σε διάλυμα υδροξειδίου του νατρίου (ΝαΟΗ) 17,5%, ενώ η κυτταρίνη παραμένει αδιάλυτη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολυσακχαρίτες
Κιμ Γιο-τζονγκ
Η Κιμ Γιο-τζονγκ (κορεατικά: 김여정, γεν. 26 Σεπτεμβρίου 1987) είναι Βορειοκορεάτισσα πολιτικός, πρώτος αναπληρωτής διευθυντής του Τμήματος του Ενωμένου Μετώπου του Εργατικού Κόμματος Κορέας. Ήταν εναλλακτικό μέλος του Πολιτικού Γραφείου του Εργατικού Κόμματος της Κορέας από το 2017 έως το 2019, και ξαναδιορίστηκε στον ρόλο τον Απρίλιο του 2020.
Πρώτα χρόνια
Η Κιμ Γιο-τζονγκ είναι το νεότερο παιδί του πρώην ηγέτη της χώρας Κιμ Τζονγκ-ιλ και της συντρόφου του, Κο Γιονγκ-χουί. Το Υπουργείο Οικονομικών των Ηνωμένων Πολιτειών αναφέρει ότι γεννήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 1989, ενώ πηγές από τη Νότια Κορέα δηλώνουν ότι γεννήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 1987. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος των πρώτων χρόνων της παιδικής ζωής της στην κατοικία της μητέρας της στην Πιονγιάνγκ, όπου μεγάλωσε μαζί με τα αδέλφια της. Από το 1996 μέχρι τον Δεκέμβριο του 2000, η Κιμ και οι μεγαλύτεροι αδελφοί της φοίτησαν στο δημόσιο σχολείο Λίμπεφελντ-Σταϊνχέλτσλι της Βέρνης, πρωτεύουσας της Ελβετίας, με το ψευδώνυμο Πακ Μι-χιανγκ. Πιστεύεται ότι εκείνη την εποχή ανέπτυξε στενή σχέση με τον αδερφό της Κιμ Γιονγκ-ουν, τον σημερινό ηγέτη της Βόρειας Κορέας. Αφού επέστρεψε στην Πιονγιάνγκ, αργότερα ολοκλήρωσε τις σπουδές της στην επιστήμη των υπολογιστών στο Πανεπιστήμιο Κιμ Ιλ-σουνγκ.
Σταδιοδρομία
Το 2007, η Κιμ διορίστηκε στο επιτελείο του Εργατικού Κόμματος Κορέας, πιθανώς εργαζόμενη είτε υπό τον πατέρα της ή τον θείο της, τον Κιμ Κιονγκ-χουί. Κατά τη διάρκεια του 2009 και του 2010, ήταν ενεργή στην ίδρυση της εκστρατείας διαδοχής του πατέρα της, ενώ εργαζόταν και στην Εθνική Επιτροπή Άμυνας και στην προσωπική γραμματεία του πατέρα της. Ξεκινώντας από τον Μάρτιο του 2009, εντάχθηκε σε μια ομάδα υψηλόβαθμων αξιωματούχων και μελών της οικογένειας που εμφανίζονταν στο πλευρό του πατέρα της σε δημόσιες εμφανίσεις, αλλά η παρουσία της γινόταν σπάνια αντιληπτή μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2010, όταν αναγνωρίστηκε μεταξύ των συμμετεχόντων στο 3ο Συνέδριο του Εργατικού Κόμματος Κορέας.
Ανώνυμες δημόσιες εμφανίσεις
Η Κιμ Γιο-τζονγκ έλαβε αρκετή δημοσιότητα κατά τη διάρκεια της διαδικασίας ταφής του Κιμ Τζονγκ-ιλ τον Δεκέμβριο του 2011, όταν εμφανίστηκε μαζί με τον αδερφό της Κιμ Γιονγκ-ουν και συνόδευε μια ομάδα ανώτερων αξιωματούχων του κόμματος που υποκλίνονταν στο φέρετρο του πατέρα της. Στις αρχές του 2012, σύμφωνα με αναφορές, της δόθηκε μια θέση στην Εθνική Επιτροπή Άμυνας ως διαχειρίστρια για τα ταξίδια του αδερφού της, κανονίζοντας τα δρομολόγια, το πρόγραμμα, τις λογιστικές ανάγκες και τις ανάγκες ασφαλείας. Δεν εμφανιζόταν σε δελτία ειδήσεων εκείνη την εποχή εκτός από τον Νοέμβριο του 2012, όταν η Κορεατική Κεντρική Τηλεόραση την έδειξε να συνοδεύει τον αδερφό της και τον θείο της σε χώρο ιππασίας του στρατού.
Δημόσια αναγνώριση
Η Κιμ ονομάστηκε για πρώτη φορά επίσημα στα κρατικά μέσα ενημέρωσης τον Μάρτιο του 2014, όπου συνόδευσε τον αδερφό της για να ψηφίσει για τις εκλογές στην Ανώτατη Λαϊκή Συνέλευση. Ονομάστηκε "ανώτερη αξιωματούχος" της Κεντρικής Επιτροπής του Εργατικού Κόμματος Κορέας. Τον Οκτώβριο του 2014, σύμφωνα με αναφορές, ανέλαβε κρατικά καθήκοντα για λογαριασμό του αδερφού της ενώ εκείνος είχε υποβληθεί σε ιατρική θεραπεία. Τον επόμενο μήνα, διορίστηκε πρώτη αναπληρώτρια διευθυντής του Τμήματος Προπαγάνδας και Αγκιτάτσιας του κόμματος. μικρογραφία|Η Κιμ Γιο-τζονγκ, ο [[Πρόεδρος της Νότιας Κορέας|νοτιοκορεάτης πρόεδρος Μουν Τζε-ιν και ο αμερικάνος αντιπρόεδρος Μάικ Πενς στην τελετή έναρξης των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2018 ]]
Στην ηγεσία του τμήματος προπαγάνδας και αγκιτάτσιας
Στον ρόλο της ως αναπληρώτρια διευθυντής στο τμήμα, η Κιμ είναι υπεύθυνη για τη "βοήθεια στην εδραίωση της εξουσίας του Κιμ Γιονγκ-ουν" εισάγοντας "προγράμματα ειδωλοποίησης". Τον Ιούλιο του 2015, σύμφωνα με αναφορές, έπαιζε τον ρόλο του ντε φάκτο επικεφαλής του τμήματος, με τον ονομαστικό διευθυντή Κιμ Κι-ναμ να παίζει υποστηρικτικό ρόλο. Έχει ένα αναπληρωματικό υπουργικό πόστο αλλά δεν είναι γνωστή η αρμοδιότητά της. Συνοδεύει συχνά του Κιμ Γιονγκ-ουν σε περιοδείες "επιθεώρησης πεδίου". μικρογραφία|Συνομιλίες στον [[Οίκος της Ειρήνης|Οίκο της Ειρήνης τον Απρίλιο του 2018]] Λέγεται ότι είναι η κινητήριος δύναμη πίσω από την ανάπτυξη της προσωπολατρείας για τον αδερφό της, βασισμένη σε αυτή του παππού της Κιμ Ιλ-σουνγκ. Ο Τε Γιονγκ-χο, βορειοκορεάτης αποστάτης και πρώην διπλωμάτης, δήλωσε το 2017 ότι η Κιμ Γιο-τζονγκ οργάνωσε όλες τις κύριες δημόσιες εκδηλώσεις στη Βόρεια Κορέα. Λέγεται ότι η Κιμ Γιο-τζονγκ έχει ενθαρρύνει τον αδερφό της να παρουσιάσει την εικόνα ενός "άνδρα του λαού", για παράδειγμα μέσω των επισκέψεων σε δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς στη χώρα και της φιλίας με τον καλαθοσφαιριστή Ντένις Ρόντμαν.
Ένταξη στο Πολιτικό Γραφείο
Τον Οκτώβριο του 2017, η Κιμ Γιο-τζονγκ έγινε εναλλακτικό μέλος του Πολιτικού Γραφείου, όντας η δεύτερη γυναίκα που έχει γίνει μέλος του πολιτικού γραφείου. Σύμφωνα με τις φήμες που είχαν βγει προηγουμένως, η ένταξή της στο ανώτατο σώμα διακυβέρνησης της χώρας μπορεί να υποδεικνύει ότι είναι η αντικαταστάτρια του Κιμ Γιονγκ-ουν για τον θείο του, τον Κιμ Κιονγκ-χουί (με τον οποίο η Γιο-Τζονγκ φαίνεται να διατηρεί καλές σχέσεις), ο οποίος δεν έχει παίξει ενεργό ρόλο στο καθεστώς του Γιονγκ-ουν. Λέγεται ότι η νέα θέση της θα την κάνει υπεύθυνη για το Τμήμα Κρατικής Ασφαλείας.
Ειδική αντιπρόσωπος του Κιμ Γιονγκ-ουν
Σύμφωνα με τον Κιμ Γιονγκ-χιούν, καθηγητή βορειοκορεατικών σπουδών στο Πανεπιστήμιο Ντόνγκουκ στη Σεούλ (καθώς και άλλους καθηγητές), η προώθηση της Γιο-τζονγκ και άλλων είναι ένδειξη ότι το "καθεστώς του Κιμ Τζονγκ-ουν έχει τελειώσει τη συνύπαρξή του με τα απομεινάρια του προηγούμενου καθεστώτος του Κιμ Τζονγκ-ιλ κάνοντας μια γενεαλογική αντικατάσταση στα κύρια αξιώματα της ελίτ του κόμματος". Ο Τομ Ο'Κόννορ του Newsweek υποστηρίζει την άποψη αυτή, γράφοντας ότι η ανέλιξη της Κιμ Γιο-τζονγκ είναι μέρος του γενικού σχεδίου του Κιμ Γιονγκ-ουν να τοποθετήσει νεαρότερα άτομα σε αξιώματα που υπηρετούσαν μεγαλύτεροι αξιωματούχοι της ελίτ του κόμματος κατά τη θητεία του πατέρα της, οι οποίοι μπορεί να έχουν εκφράσει ανησυχίες για την ικανότητα του νεότερου Κιμ Γιονγκ-ουν να κυβερνήσει τη χώρα.
Εκλογή στην Ανώτατη Λαϊκή Συνέλευση
Στις 8 Ιουλίου 2020, η Κιμ μηνύθηκε από τον Λι Κιουνγκ-τζε, δικηγόρο της δικηγορικής εταιρείας Ντόνγκμπουκα λόγω της ανάμειξης της στην ανατίναξη του διακορεατικού γραφείου του επιτρόπου. Ο Λι έκανε μήνυση και στον Πακ Τζον-τσονγκ, ο οποίος είναι Επικεφαλής του Γενικού Επιτελείου του Κορεατικού Λαϊκού Στρατού. Ο Λι προσέθεσε ότι η Κιμ διέταξε την καταστροφή του γραφείου του επιτρόπου και ότι είναι "απολύτως υπεύθυνη" για το συμβάν.
Διαδικτυακή κάλυψη
Τον Απρίλιο του 2020, οι φήμες για την κακή κατάσταση της υγείας του Κιμ Γιονγκ-ουν έφεραν σημαντική ειδησεογραφική κάλυψη για την Κιμ Γιο-τζονγκ ως μια πιθανή διάδοχος στην ηγεσία της κυβέρνησης στη Βόρεια Κορέα. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, έλαβε σημαντική κάλυψη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η Κιμ Γιο-τζονγκ απέκτησε επιπλέον ειδησεογραφική και μη κάλυψη στα μέσα του Αυγούστου 2020, όταν σύμφωνα με φήμες ο Κιμ Γιονγκ-ουν βρισκόταν σε κώμα. Αυτό έφερε στο φως πάλι τη πιθανότητα που έχει η Κιμ Γιο-τζονγκ να αναλάβει τα καθήκοντα του άρρωστου αδελφού της.
Προσωπική ζωή
Στα τέλη του 2014, σύμφωνα με αναφορές, παντρεύτηκε τον Τσε Σονγκ, τον δεύτερο γιο του κυβερνητικού αξιωματούχου Τσε Ριονγκ-χε. Ο Σονγκ είναι είτε συμφοιτητής στο Πανεπιστήμιο Κιμ Ιλ-σουνγκ, είτε αξιωματούχος στην Αίθουσα 39 του Εργατικού Κόμματος Κορέας ή εργάζεται σε μια στρατιωτική μονάδα υπεύθυνη για τη φρούρηση του ηγέτη της χώρας. Σύμφωνα με αναφορές, τον Μάιο του 2015, η Γιο-τζονγκ γέννησε ένα παιδί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δυναστεία των Κιμ (Βόρεια Κορέα) Κατηγορία:Βορειοκορεάτισσες πολιτικοί
Νομός Φωκίδας
Η Φωκίδα είναι γεωγραφική περιοχή και περιφερειακή ενότητα της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας. Έχει έκταση 2.120 χλμ² και πληθυσμό 45.343 μόνιμους κατοίκους (Ελληνική απογραφή 2021).
Η οικονομία της Φωκίδας βασίζεται στην καλλιέργεια της ελιάς, στον βωξίτη, τον τουρισμό, την παραγωγή μελιού, τις ιχθυοκαλλιέργειες, την κτηνοτροφία, την πτηνοτροφία και την αλιεία. Πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη του νομού είναι η Άμφισσα, δεύτερη μεγαλύτερη η Ιτέα, ενώ άλλες σημαντικές κωμοπόλεις και χωριά είναι οι Δελφοί, η Δεσφίνα, το Γαλαξίδι, το Λιδωρίκι, η Ερατεινή, το Ευπάλιο, η Σουβάλα και η Γραβιά.
Η Φωκίδα παραδοσιακά είχε δύο επαρχίες, την Παρνασσίδα και τη Δωρίδα. Πλέον οι επαρχίες έχουν καταργηθεί ως διοικητική διαίρεση, αλλά οι δύο περιοχές διατηρούνται ως Δημοι: ο Δήμος Δωρίδας και ο Δήμος Δελφών.
Γεωγραφία
Η Φωκίδα βρίσκεται στην καρδιά της Ρούμελης και συνορεύει με τη Βοιωτία ανατολικά, τη Φθιώτιδα βόρεια και την Αιτωλοακαρνανία δυτικά. Στα νότια βρέχεται από τον Κορινθιακό κόλπο.
Είναι από τους πιο ορεινούς νομούς της Ελλάδας με εναλλασσόμενο γεωμορφολογικό τοπίο, αφού περιλαμβάνει τέσσερα από τα υψηλότερα βουνά της χώρας, την Γκιώνα, τον Παρνασσό, τα Βαρδούσια και την Οίτη, με πετρώδες, αλλά και πολλές φορές κατάφυτο τοπίο, ενώ ταυτόχρονα διαθέτει την Λίμνη του Μόρνου από την οποία υδροδοτείται η Αθήνα και το Κρισσαίο Πεδίο, ίσως την μεγαλύτερη έκταση με ελιές που υπάρχει σήμερα.
Αξιοθέατα - Τουρισμός
Πόλο έλξης στην περιοχή αποτελούν οι ιστορικοί Δελφοί με το Αρχαιολογικό Μουσείο και τον τεράστιο Αρχαιολογικό Χώρο που το περιβάλει, με μεγάλη επισκεψιμότητα από τουρίστες που έρχονται από κάθε μέρος της Γης. Η περιοχή είναι γεμάτη ναούς, ενώ ξεχωρίζουν συγκεκριμένα ο Θώλος της Αθηνάς Προναίας, ο Ναός του Απόλλωνα, το αρχαίο Θέατρο και το Στάδιο. Από τους Δελφούς περνάει και το ιστορικό μονοπάτι Κίρρας-Δελφών το οποίο περνά από τον Αρχαιολογικό Χώρο και την Κασταλία Πηγή και η προέκταση προς την άλλη κατεύθυνση οδηγεί στο Κορύκειο Άνδρο. μικρογραφία|300x300px|Ναός του Απόλλωνα στους Δελφούς|αριστερά
Το γραφικό Γαλαξίδι αποτελεί ιδανικό προορισμό για εκδρομή και έχει χαρακτηριστεί πολη-μουσείο. Η ναυτοπολιτεία, διατηρεί την αρχιτεκτονική που επικρατούσε την περίοδο της Τουρκοκρατίας και είναι γεμάτη αρχοντικά αφού το Γαλαξίδι ήταν ιδιαίτερα πλούσιο την εποχή αυτή. Συγκαταλέγεται στα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της Unesco. Ειδικά κάθε Καθαρά Δευτέρα, με το έθιμο του Αλευρομουτζουρωματος, "βουλιάζει από τον κόσμο".
Ιστορικό Μνημείο είναι και το αναδιαμορφωμένο χάνι της Γραβιάς, το σημείο δηλαδή όπου ελάχιστοι Έλληνες υπό την ηγεσία του Οδυσσέα Ανδρούτσου συνέτριψαν τα τουρκικά στρατεύματα κατά την Ελληνική Επανάσταση. Στα αξιοθέατα του νομού μπορεί να προστεθεί και το Αρχαιολογικό Μουσείο Άμφισσας. Το Χιονοδρομικό Κέντρο Παρνασσού, το θερινό παραθεριστικό θέρετρο της Ιτέας, η Λίμνη του Μόρνου, το Κάστρο της Ωριάς στην Άμφισσα, το γραφικό Χρισσό, το Κρισσαίο Πεδίο και το Μοναστήρι του Προφήτη Ηλία αποτελούν στοιχεία που κάνουν την Φωκίδα περιοχή με μοναδική ομορφιά παρά το μικρό μέγεθός της.
Απερίγραπτης φυσικής ομορφιάς είναι και τα πανέμορφα τοπία των βουνών της Γκιώνας, των Βαρδουσίων και της Οίτης (βουνό και με μυθολογική σημασία εφόσον στο χωριό Πυρά Οίτης κάηκε ζωντανός και αποθεώθηκε ο Ηρακλής), με τα γραφικά χωριά της ορεινής Φωκίδας να ξεχωρίζουν. μικρογραφία|300x300px|Τα Τροιζόνια|αριστερά
Επίσης ιδιαίτερα δημοφιλής περιοχή για εκδρομές, ιδιαίτερα την καλοκαιρινή περίοδο, είναι η παραθαλάσσια Δωρίδα. Διαθέτει πολλές παραλίες και γραφικά χωριά όπως η Σεργούλα, το Μοναστηράκι, ο Άγιος Νικόλαος αλλά και η κωμόπολη της Ερατεινής. Το χωριό-νησί που κάνει ακόμα πιο διάσημη την περιοχή όμως, είναι τα γραφικά Τροιζόνια που διαθέτουν φυσικό λιμάνι, διαμορφωμένο τα τελευταία χρόνια σε μαρίνα σκαφών αναψυχής, που πλέουν στον Κορινθιακό.
Ιστορία
Προϊστορικοί κάτοικοι της Φωκίδας ήταν οι Πελασγοί ενώ αργότερα ήρθαν σε αυτή οι Αιολείς και τελευταίοι οι Δωριείς. Η ανάμειξη όλων αυτών είχε ως αποτέλεσμα την δημιουργία της Ελληνικής φυλής των Φωκιέων. Η Φωκίδα, σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία και κατά την επικρατέστερη άποψη, πήρε το όνομά της από τον Φώκο, γιο του Ορτυνίωνα, που ήταν ο αρχηγός των Δωριέων Κορινθίων που κυρίευσαν την περιοχή και μετονομάστηκαν σε Φωκείς. Ήταν διάσημη για το σημαντικότερο μαντείο της αρχαιότητας, το Μαντείο των Δελφών που βρισκόταν στον «ομφαλό της γης», τους Δελφούς. thumb|300x300px|Ο 'Ομφαλός της Γης'|εναλλ.=|αριστερά
Στην αρχαιότητα η Φωκίδα ήταν μεγαλύτερη από την σημερινή. Τα σύνορά της ήταν ανατολικότερα και εκτεινόταν μέχρι το σημερινό Στείρι, ενω συμπεριλάμβανε και την Οζολία Λοκρίδα. Οι σπουδαιότερες πόλεις της Φωκίδας ήταν οι Δελφοί, η Κίρρα, η Ναύπακτος, το Χρισσό, η Ελάτεια, η Άμφισσα, η Μυωνία (σημερινή Αγία Ευθυμία), η Υάμπολη, η Δαυλίδα (σημερινή Δαύλεια), το Χάλαιον, η Οιάνθεια (σημερινό Γαλαξίδι), ο Φύσκος (σημερινό Μαλανδρίνο) ο Τολοφώνας και το Ευπάλιον.
Η πρώτη αναφορά των Φωκέων στην ιστορία γίνεται από τον Όμηρο, που αναφέρει εννέα συνολικά Φωκικές πόλεις που έλαβαν μέρος στην Τρωική Εκστρατεία. Τα επόμενα χρόνια στην περιοχή της Φωκίδας εγκαταστάθηκαν Δωριείς οι οποίοι αφομοιώθηκαν σταδιακά από τον ντόπιο πληθυσμό, διαμορφώνοντας το φύλο των Φωκέων.
Από τον 8ο αιώνα, όταν πλέον επικράτησε η λατρεία του Απόλλωνα, το ιερό των Δελφών απέκτησε ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο στον αρχαίο ελληνικό κόσμο, ενώ η επιρροή του εξαπλώθηκε σταδιακά σε ένα μεγάλο τμήμα του ευρύτερου χώρου της ανατολικής Μεσογείου. Σημαντικός αριθμός αφιερωμάτων που βρέθηκαν στους Δελφούς, προέρχεται ακόμα και από περιοχές της Συρίας και της Αρμενίας, γεγονός που μαρτυρά την έκταση της επιρροής του ιερού. Λόγω του μεγάλου κύρους του μαντείου, οι ελληνικές πόλεις κατέφευγαν σ’ αυτό για να βοηθηθούν στη λήψη σημαντικών αποφάσεων. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του αποικισμού, όπου οι μητροπόλεις κατέφευγαν στο μαντείο για να το συμβουλευτούν, για την επιλογή κατάλληλης θέσης για την ίδρυση αποικίας. Το ιερό των Δελφών έγινε σταδιακά κέντρο της σημαντικότερης Αμφικτυονίας του αρχαίου ελληνικού κόσμου, Η Αμφικτυονία αυτή που έγινε γνωστή ως Δελφική Αμφικτυονία, ήταν μία ομοσπονδιακή ένωση δώδεκα φυλών με θρησκευτικό κυρίως χαρακτήρα. Οι Φωκείς ξεπρόβαλαν στην πολεμική ιστορία κυρίως κατά την διάρκεια του Πρώτου Ιερού Πολέμου. Η αφορμή για το ξέσπασμα αυτού του πολέμου ήταν πως οι κάτοικοι της Κίρρας εκμεταλλεύονταν τους προσκυνητές του μαντείου των Δελφών. Η Δελφική Αμφικτυονία, της οποίας τότε ηγούνταν οι Θεσσαλοί, ήθελε να αποκτήσει τον έλεγχο του μαντείου και έτσι το 595 π.Χ. περίπου ξέσπασε πόλεμος μεταξύ της Δελφικής Αμφικτυονίας και των Φωκέων ο οποίος είχε διάρκεια δέκα χρόνια και τελείωσε με ήττα των τελευταίων. Μετά τον πόλεμο οι Φωκείς υποδουλώθηκαν στους Θεσσαλούς. και λίγο μετά, πιθανόν το 590π.Χ., αποφάσισαν να δημιουργήσουν την Φωκική συμπολιτεία για να αντιμετωπίσουν τους επικυριαρχούς τους Θεσσαλούς. Η υποδούλωση στους Θεσσαλούς ενίσχυσε τους δεσμούς μεταξύ των Φωκικών πόλεων οι οποίες κατάφεραν τελικά να απελευθερωθούν το 571 π.Χ. όταν οι Θεσσαλοί ηττήθηκαν από τους Βοιωτούς και αναγκάστηκαν να αποσυρθούν και από την Φωκίδα. Το 510 π.Χ. αντιμετώπισαν νικηφόρα τον Θεσσαλικό στρατό στην μάχη της Υάμπολης και διατήρησαν την ανεξαρτησία τους. Μετά την μάχη αυτή, οι Φωκείς δεν απειλήθηκαν ξανά από τους βόρειους γείτονές τους.
Η περιοχή της Φωκίδας είχε μέγιστη συνεισφορά στην Επανάσταση του 1821, αντιστρόφως ανάλογη του μικρού μεγέθους της, με την ανάδειξη αγωνιστών όπως ο Σαλώνων Ησαΐας, ο Αθανάσιος Διάκος, ο Οδυσσέας Ανδρούτσος, ο Πανουργιάς, ο Γιάννης Δυοβουνιώτης, ο Τράκας, ο Γιάννης Γκούρας, ο Μητρόπουλος, ο Στρατηγός Γιάννης Μακρυγιάννης και άλλοι. Οι επέτειοι της κατάληψης του Κάστρου της των Σαλώνων από τους Έλληνες (10 Απριλίου 1821) καθώς και της Ναυμαχίας της Αγκάλης (17 Σεπτεμβρίου 1827) εορτάζονται με κάθε επισημότητα κάθε χρόνο από τους κατοίκους της Άμφισσας και της Ιτέας αντίστοιχα.
Στα χρόνια της κατοχής από τους Ιταλούς και Γερμανούς, η Φωκίδα πρωταγωνίστησε στην Αντίσταση εναντίον των δυνάμεων του Άξονα. Η περιοχή δοκιμάστηκε άσχημα και υπήρξαν καταστροφές (κάψιμο χωριών, εκτελέσεις) όπως αυτές που έγιναν σε Αγία Ευθυμία, Βουνιχώρα, Σεγδίτσα, Επτάλοφο, Καλοσκοπή, Καρούτες, Λιλαία και Μαυρολιθάρι. Το οργανωμένο αντάρτικο όμως στα βουνά είχε νικηφόρες μάχες εναντίον των κατακτητών με αποκορύφωμα την Μάχη στις Καρούτες. Η περιοχή, δοκιμάστηκε και στον Εμφύλιο Πόλεμο με πολλές απώλειες για τους κατοίκους της.
Αλευρομουτζούρωμα στο Γαλαξίδι
Το Αλευρομουτζούρωμα στο Γαλαξίδι αποτελεί σημαντικό έθιμο για την περιοχή. Άτομα από όλη την Ελλάδα αλλά και το εξωτερικό συρρέουν στο Γαλαξίδι κάθε Καθαρά Δευτέρα με σκοπό να συμμετάσχουν σε ένα από τα πιο ανατρεπτικά και γεμάτα ενέργεια έθιμα της Αποκριάς. Η αδρεναλίνη να ανεβαίνει στα ύψη, όλοι οι συμμετέχοντες ξεχύνονται με αυτοσχέδια άρματα ή πεζή στο Λιμάνι της ναυτοπολιτείας και ο «πόλεμος» αρχίζει. Τόνοι από αλεύρι και φούμο εκτοξεύονται προς κάθε κατεύθυνση και όλοι βάφονται στα χρώματα του παιχνιδιού. Το αλεύρι διανέμεται δωρεάν από το Δήμο. Οι λιγότερο τολμηροί μπορούν να το απολαύσουν από την απέναντι πλευρά του λιμανιού …ασφαλείς.μικρογραφία|310x310px|Το [[Δελφικό τοπίο|Κρισσαίο Πεδίο, η Ιτέα και στο βάθος το Γαλαξίδι]]
Θεοφάνεια στην Ιτέα
Κάθε 6 Γενάρη, ανήμερα των Φώτων, πλήθος κόσμου από την Φωκίδα και τις γύρω περιοχές συγκεντρώνεται στην Ιτέα όπου τα Θεοφάνεια γιορτάζονται μεγαλοπρεπώς. Θαρραλέοι κολυμβητές βουτούν στα παγωμένα νερά της Ιτέας,με σκοπό να πιάσουν τον σταυρό, ενώ πλήθος κόσμου από όλη τη Φωκίδα και την γύρω περιοχή κατακλύζει το λιμάνι της Ιτέας. Ακολουθεί περιφορα του Σταυρού από τους ιερείς, τον νικητή αλλά και τους υπόλοιπους κολυμβητές, ενώ ο κόσμος γεμίζει τα μαγαζιά στο κέντρο της πόλης.
Το στοιχειό της Χάρμαινας στην Άμφισσα
Κάθε τελευταίο Σάββατο της Αποκριάς, τα πλήθη στρέφονται προς την Άμφισσα. Εκεί οι ντόπιοι οργανώνουν μία εκδήλωση βασισμένη σε έναν τοπικό θρύλο, τον μύθο της Λενιώς και του Κωνσταντή, δύο όμορφων ερωτευμένων νέων που ήθελαν να παντρευτούν.'' Ο Κωνσταντής ήταν βυρσοδέψης βιοπαλαιστής. Περιόδευε από πόλη σε πόλη και από χωριό σε χωριό για βδομάδες και οι παραγγελίες των δερμάτων ολοένα αυξανόταν. Όλες του οι προσπάθειες, δεν πήγανε στράφι και μετά από κάμποσο καιρό γύρισε στην Άμφισσα με ένα δαχτυλίδι για την αγαπημένη του. Έτρεξε ανυπόμονα στο σπίτι της Λενιώς για να τη ζητήσει από τον πατέρα της σε γάμο. Όταν έφτασε εμαθε από τους γείτονες και τον καρδιακό του φίλο Γιάννο, τον απρόσμενο θάνατο της αγαπημένης του. Η Λενιώ, είχε πάει στην Πηγή της Χάρμαινας, για να γεμίσει τη στάμνα της με δροσερό νερό και ξαφνικά, ένας κεραυνός τη χτύπησε και σωριάστηκε εκεί, στην πηγή τους, μ’ ένα φρεσκοκομμένο ματσάκι γιασεμί, να ανεμίζει στα μακριά μαλλιά της. Η λύπη και ο πόνος τρύπωσαν μέχρι τα μύχια της καρδιάς του Κωνσταντή και μη μπορώντας να αντέξει τον άδικο χαμό της αγαπημένης του, ράγισε η καρδιά του και αυτοκτόνησε πιστεύιντας ότι η ψυχή του θα ενωνόταν με την αγαπημένη του Λενιώ. Η θρησκεία όμως, δεν τον δέχτηκε στην αγκαλιά της και καταδικάστηκε να περιπλανιέται. Από τότε, ο Κωνσταντής στοίχειωσε και καταφεύγει στο λημέρι του, την Πηγή της Χάρμαινας. Μοιρολογεί για τα νιάτα που δεν έζησε, θρηνεί για την αγάπη που έχασε, προστατεύει τους βυρσοδέψες κι όταν κάποιος απ’ αυτούς είναι ετοιμοθάνατος,γυρνάει έξω από το σπίτι του και άρχιζε ένα αξιοθρήνητο ουρλιαχτό πόνου.'' Έτσι κάθε Σάββατο της Αποκριάς, το Στοιχείο της Χάρμαινας μαζί με τα άλλα (τα κακά) στοιχειά, βγαίνουν και παλεύουν στην Πλατεία Κεχαγιά συνοδευόμενα από τους κατοίκους της πόλης ντυμένους ως κουδουνάδες.
Πανηγύρια
Η Φωκίδα είναι ξακουστή για τα πανηγύρια που λαμβάνουν χώρα τον Ιούλιο και τον Αύγουστο. Πλήθος κόσμου συρρέουν στα χωριά και γλεντούν μέχρι τα ξημερώματα, με παραδοσιακή μουσική, ψητά και άφθονο αλκοόλ. Μερικά από αυτα είναι της Δεσφίνας, της Άη Θυμιάς, της Βουνιχώρας,του Ευπαλίου, του Λιδωρικίου, του Μαλανδρίνου, της Πεντάπολης, της Πλέσσας, των Πεντεορίων και της Κίρρας.
Αρχαιότητα
Η Φωκίδα ηταν παραδοσιακά ένας αθλητικός νόμος καθώς από την αρχαιότητα, κάθε τέσσερα χρόνια διοργανώνονταν εκεί τα Πύθια, η δεύτερη σημαντικότερη αθλητική διοργάνωση στην αρχαία Ελλάδας. Διέθετε πολύ προηγμένο στάδιο για τα δεδομένα της εποχής στους Δελφούς, ενώ υπήρχε και ιππόδρομος στην Ιτέα.
Ποδόσφαιρο
Μεγαλύτεροι σύλλογοι στην Φωκίδα είναι ο Αστέρας Ιτέας και ο Φωκικός Αμφισσας.
Αναλυτικά:
Μπάσκετ
Ο νομος έχει τέσσερις ομάδες μπάσκετ, τον Γ.Σ. Ιτέας, τον Μάκαρο Άμφισσας, την Δωρίδα Ερατεινής και τον Ηνίοχο Άμφισσας. Στα παιδικά πρωταθλήματα λειτουργεί και η Ακαδημία Άμφισσας.
Ιστιοπλοΐα
Κάθε χρόνο διοργανώνεται πανελλήνιο πρωτάθλημα ιστιοπλοΐας στο Γαλαξίδι με συμμετοχές και ξένων αθλητών.
Βουλευτές Φωκίδας 1974-σήμερα
Ακολουθούν οι βουλευτές Φωκίδας της περίοδου 1974-2015
Διοικητική ιστορία
Κατά τη διοικητική διαίρεση του ελληνικού κράτους το 1833, ιδρύθηκε ο νομός Φωκίδος και Λοκρίδος, ο οποίος περιελάμβανε τις μέχρι τότε επαρχίες Σαλώνων, Γαλαξειδίου, Λιδωρικίου, Μαλανδρίνου, Ζητουνίου, Πατρατζικίου και Βουδουνίτσης. Ο νομός αυτός αποτελούνταν από τις επαρχίες: Παρνασσίδος με έδρα τα Σάλωνα (Άμφισσα), Δωρίδος με έδρα το Λιδωρίκι, Φθιώτιδος με έδρα το Ζητούνιον (Λαμία) και Λοκρίδος με έδρα το Ταλάντιον (Αταλάντη). Πρωτεύουσα του νομού ορίστηκε η Άμφισσα.
Το 1836 - 1837 ο νομός, με την εισαγωγή του συστήματος διοικήσεων - υποδιοικήσεων, διαιρέθηκε στις διοικήσεις Φωκίδος και Φθιώτιδος και τις υποδιοικήσεις Δωρίδος και Λοκρίδος. Το 1845 ιδρύθηκε εκ νέου ο παλαιός νομός, με το όνομα Φθιώτιδος και Φωκίδος, με την έδρα του να μεταφέρεται στη Λαμία. Το 1899 ο νομός διασπάστηκε και έτσι για πρώτη φορά ιδρύθηκαν δύο ξεχωριστοί νομοί, ο νομός Φωκίδος (με έδρα την Άμφισσα) και ο νομός Φθιώτιδος (με έδρα τη Λαμία). Το 1909 ανασυστάθηκε ο νομός Φθιώτιδος και Φωκίδος (Φθιωτιδοφωκίδος), ενώ το 1946 διασπάστηκε ξανά, αυτή τη φορά οριστικά μέχρι και σήμερα, με τον νομό Φωκίδας να αποτελείται από τις δύο επαρχίες (Παρνασσίδα και Δωρίδα), μέχρι την κατάργηση των επαρχιών και την ίδρυση των καποδιστριακών δήμων.
Με το Σχέδιο Καποδίστριας, ο Νομός ήταν χωρισμένος σε 12 δήμους. Για τον πλήρη κατάλογο των καποδιστριακών πόλεων και οικισμών του νομού όπως ίσχυε έως το 2010, δείτε: Διοικητική διαίρεση νομού Φωκίδας.
Από την 1η Ιανουαρίου του 2011 έως σήμερα και με την εφαρμογή του Προγράμματος «Καλλικράτης», ο Νομός Φωκίδας αποτελεί την Περιφερειακή Ενότητα Φωκίδας (με πρωτεύουσα την Άμφισσα) της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας. Με την συνένωση και συγχώνευση των δήμων από 12 σε 2 όπως προέβλεπε το Πρόγραμμα, οι νέοι δήμοι που προέκυψαν είναι οι:
Εθνικός εναέριος χώρος
Εθνικός εναέριος χώρος ονομάζεται ο εναέριος χώρος που εκτείνεται πάνω από την επικράτεια ενός κυρίαρχου κράτους. Στη περίπτωση που το κράτος είναι παράλιο, ή νήσος, ή αρχιπελαγικό, καθίσταται σαφές ότι ο όρος περιλαμβάνει και τον υπερκείμενο χώρο της έκτασης των χωρικών των υδάτων, δυνάμενο να επεκταθεί και σε διεθνή.
Ο εθνικός εναέριος χώρος ως όρος του Διεθνούς Δικαίου καθιερώθηκε (αναγνωρίστηκε) επίσημα από τη διεθνή πολυμερή σύμβαση για τη ρύθμιση της εναέριας κυκλοφορίας που υπογράφηκε στο Παρίσι στις 13 Οκτωβρίου του 1919, μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το προσχέδιο της σύμβασης αυτής είχε επεξεργαστεί ειδική αεροναυτική επιτροπή η σύσταση της οποίας είχε προβλεφθεί από τη Συνθήκη των Βερσαλλιών του 1919. Σύμφωνα με το άρθρο 1 της Σύμβασης των Παρισίων αναγνωρίστηκε ότι τα κράτη μέλη έχουν πλήρη και αποκλειστική κυριαρχία επί του εθνικού τους εναερίου χώρου.
Σημειώνεται όμως ότι λαμβάνοντας υπόψη τις διεθνείς σχέσεις όπως αυτές είχαν διαμορφωθεί μεταξύ των διαφόρων Βασιλείων της Ευρώπης και άλλων ηγεμονιών, στην ουσία το άρθρο 1 της παραπάνω συνθήκης είχε περισσότερο τον χαρακτήρα διακήρυξης μιας αρχής που ίσχυε ήδη, εθιμικά καθιερωμένης.
Συνέχεια της παραπάνω συνθήκης που αποτέλεσε και την αρχή του Διεθνούς Αεροπορικού Δικαίου ακολούθησαν και άλλες συνθήκες και επιμέρους συμφωνίες με κυρίαρχη την διεθνή Συνδιάσκεψη του Σικάγου του 1944, όπου αφού προσδιορίστηκαν επιμέρους θέματα, συνομολογήθηκαν και υπογράφηκαν τρία αυτοτελή συμβατικά κείμενα, μια Σύμβαση με 96 άρθρα που αφορά τη διεθνή πολιτική αεροπορία, σύμφωνα με την οποία δημιουργήθηκε και ο ΔΟΠΑ (ICAO), και δύο πρόσθετα Σύμφωνα που αφορούν τις τακτικές αεροπορικές συνδέσεις, το "Περί διεθνών αεροπορικών υπηρεσιών διαμετακόμισης" και το "Περί διεθνών αεροπορικών μεταφορών".
Έτσι αφενός η Σύμβαση του Σικάγου όπου στο άρθρο 1 επαναλαμβάνεται η εθιμικά καθιερωμένη ήδη αρχή της Σύμβασης των Παρισίων και αφετέρου οι διεθνείς αεροναυτικοί κανονισμοί του ΔΟΠΑ – που εγκαθιδρύθηκε με τη σύμβαση – που περιλαμβάνονται ως Παραρτήματα (Annexes) της Σύμβασης, εξειδίκευσαν τα κυριαρχικά δικαιώματα και τις δικαιοδοσίες των κρατών στον εθνικό εναέριο χώρο τους και τις ευθύνες των «περιοχών πληροφόρησης πτήσεων, γνωστότερες εκ του αγγλικού όρου ως Εφ-Άι-Αρ (FIR), καθώς και το δικαίωμα εκ μέρους του κάθε συμβαλλόμενου σ΄ αυτή κράτους της έκδοσης νομοθετικών και διοικητικών πράξεων που αφορούν θέματα εσωτερικής εναερίου κυκλοφορίας.
Γιώργος Καλαφάτης
Ο Γιώργος Καλαφάτης (17 Μαρτίου 1890 - 19 Φεβρουαρίου 1964). υπήρξε ο ιδρυτής του ποδοσφαιρικού τμήματος του Παναθηναϊκού Αθλητικού Ομίλου (Ποδοσφαιρικός Όμιλος Αθηνών). Από μικρός διακρίθηκε στον κλασσικό αθλητισμό και σε ηλικία 15 ετών μυήθηκε στο ποδόσφαιρο το οποίο τον ενθουσίασε. Ξεκίνησε την καριέρα από τον Εθνικό Αθηνών και στη συνέχεια αγωνίστηκε στον Πανελλήνιο Γυμναστικό Σύλλογο. Το 1908 αποφάσισε να ιδρύσει ένα νέο ποδοσφαιρικό σύλλογο. Στις 3 Φεβρουαρίου εκείνου του έτους, πραγματοποιήθηκε στο Πεδίον του Άρεως η ιδρυτική συγκέντρωση του Ποδοσφαιρικού Ομίλου Αθηνών, που το 1924 μετονομάστηκε σε Παναθηναϊκό Αθλητικό Όμιλο αποτελώντας πλέον πολυαθλητικό όμιλο. Παράλληλα με την ποδοσφαιρική του δραστηριότητα στον ΠΟΑ, υπήρξε και αθλητής στίβου του Πανελληνίου ως το 1918 οπότε και ο Παναθηναϊκός δημιούργησε δικό του τμήμα στίβου.
Εκπροσώπησε την Ελλάδα στους Διασυμμαχικούς Αγώνες του 1919 στο Παρίσι και στη συνέχεια αφοσιώθηκε στην ανάπτυξη όλων των αθλημάτων του Παναθηναϊκού. Η συμμετοχή του στους Αγώνες είχε μεγάλη σημασία για την καλλιέργεια νέων τμημάτων στην ομάδα του ΠΑΟ, αλλά και για την εξέλιξη του ελληνικού ομαδικού αθλητισμού, καθώς εκεί εξασφάλισε την προμήθεια του αναγκαίου αθλητικού υλικού και πληροφοριών, ιδίως για το μπάσκετ και την πετοσφαίριση, αθλήματα άγνωστα ακόμα στην Ελλάδα.
Ο Γιώργος Καλαφάτης αποτέλεσε έναν από τους πρωτοπόρους του ποδοσφαίρου στην Ελλάδα. Διακρίθηκε ως αθλητής μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του 1920, ενώ στη συνέχεια διατέλεσε διοικητικός παράγοντας του Παναθηναϊκού Αθλητικού Ομίλου από διάφορες θέσεις.
Πληροφορίες για τη ζωή του
Σπούδασε γιατρός και ακολούθησε στρατιωτική καριέρα στο Πολεμικό Ναυτικό, λαμβάνοντας μέρος στους Βαλκανικούς και τον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο, αποστρατευόμενος δε με το βαθμό του υποναυάρχου.
Πέθανε στις 19 Φεβρουαρίου 1964. Τάφηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών και στη μαρμάρινη πλάκα υπήρχε χαραγμένο το τριφύλι. Ο τάφος του δεν υπάρχει πια.
Αθλητής του Εθνικού Γυμναστικού Συλλόγου
Από τη νεαρή του ηλικία υπήρξε αθλητής του Εθνικού Γυμναστκού Συλλόγου. Δεν ήταν ψηλός αλλά διέθετε δύναμη και ταχύτητα και θεωρούνταν ένας από τους ανερχόμενους νέους αθλητές. Το Μάιο του 1905 σε ηλικία 15 ετών μετείχε στους αγώνες παίδων και εφήβων που διοργώνωσε ο Εθνικός Γυμναστικός Σύλλογος και αναδείχθηκε πρώτος στο άλμα απλούν, στη σφυροβολία, στο δρόμο 400 μέτρων και στο μονόζυγο. Το 1905 στο γυμναστήριο του Εθνικού ΓΣ επιχειρήθηκε η σύσταση ποδοσφαιρικού τμήματος με υπεύθυνο και αρχηγό τον Παναγή Βρυώνη ο οποίος επέλεξε τον Καλαφάτη για την ποδοσφαιρική ομάδα.
Το 1906 αγωνίστηκε με τον Εθνικό Γυμναστικό Σύλλογο στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα μαζί με τον αδερφό του Αλέξανδρο Καλαφάτη. Στη συνέχεια αγωνίστηκε στους αγώνες στίβου που ακολούθησαν συμμετέχοντας στον τελικό των 100 μέτρων και του άλματος μήκους μετά φοράς. Το ίδιο έτος υπήρξε μέλος της ομάδας του Εθνικού Γυμναστικού Συλλόγου που συμμετείχε στη Μεσολυμπιάδα της Αθήνας εκπροσωπώντας τα εθνικά χρώματα και είχε δηλωθεί στις λίστες με το νούμερο 357. Συμμετείχε στους αγώνες ποδοσφαίρου που έδωσε η ελληνική ομάδα για το ολυμπιακό τουρνουά. Μετά την τιμωρία της ομάδας του Εθνικού κατά την ποδοσφαρική διοργάνωση της Μεσολυμπιαδας ακολούθησαν αποχωρήσεις αθλητών από το σύλλογο με κυριότερη εκείνη του Παναγή Βρυώνη ο οποίος ίδρυσε τον ΣΠ Γουδή που εξελίχθηκε σε έναν από τους ισχυρότερους συλλόγους της χώρας. Δεν τον ακολούθησαν ο Γιώργος Καλαφάτης και ο αδερφός του Αλέξανδρος που αποχώρησαν στις 3 Σεπτεμβρίου του 1906 με σκοπό να αγωνιστούν στον Πανελλήνιο ΓΣ καθώς το τμήμα στίβου του παρείχε στο Γιώργο Καλαφάτη τα εχέγγυα για μελλοντικές διακρίσεις.
Αθλητής του Πανελληνίου Γυμναστικού Συλλόγου
Οι αδερφοί Καλαφάτη εγγράφηκαν στα μητρώα του Πανελληνίου Γυμναστικού Συλλόγου στις 18 Σεπτεμβρίου 1906. Ο Γιώργος Καλαφάτης πρότεινε στη διοίκηση του Πανελληνίου ΓΣ την ίδρυση ποδοσφαιρικού τμήματος και ενώ αρχικά υπήρξαν αντιδράσεις, θεωρώντας το ασύμβατο με τα παραδοσιακά αθλήματα του στίβου, στη συνέχεια του δόθηκε η άδεια να πρωτοστατήσει στην οργάνωση του τμήματος. Συνάντησε πολλά εσωτερικά εμπόδια στο έργο του με συνέπεια να απέχει από τον αγώνα ενάντια στο ΣΠ Γουδί για το πρωτάθλημα Ελλάδας κατά τον οποίον ο Πανελλήνιος ΓΣ υπέστη πανωλεθρία. Νωρίτερα ο Πανελλήνιος με τη συμμετοχή του Καλαφάτη είχε επικρατήσει επί του ΣΠ Γουδί σε φιλικό αγώνα. Οι αντιδράσεις από τα μέλη του Πανελληνίου ΓΣ που δεν επιθυμούσαν τη διατήρηση του ποδοσφαιρικού τμήματος υπήρξαν σφοδρές, με συνέπεια να καταργηθεί και ο Καλαφάτης να προχωρήσει στην ίδρυση δικού του αμιγώς ποδοσφαιρικού συλλόγου. Παρέμεινε όμως αθλητής του Πανελληνίου ΓΣ ως το 1918, καθώς ο νεοσύστατος σύλλογός του δεν διέθετε ακόμα δικό του τμήμα στίβου.
Κατάλογος λιμνών της Αργεντινής
Ακολουθεί κατάλογος λιμνών στην Αργεντινή.
Γιώργος Καλαφάτης
Ιδρυτής του Ποδοσφαιρικού Ομίλου Αθηνών
thumb|200px|Ο Καλαφάτης με τον ΠΟΑ το 1908
Κατάλογος λιμνών της Αργεντινής
*
Γιώργος Καλαφάτης
Ιδρυτής του Ποδοσφαιρικού Ομίλου Αθηνών
Ο Γιώργος και ο Αλέξανδρος Καλαφάτης οραματίστηκαν ένα σύλλογο που να ξεχωρίζει από τους ήδη υπάρχοντες, ''"Ήθελαν ο Σύλλογός τους να μην είναι σαν όλους τους άλλους, αλλά μια ομάδα για την Αθήνα, ολόκληρη την πρωτεύουσα... που όπως το είχε φαντασθή, έγινε αργότερα ο μεγαλύτερος αθλητικός οργανισμός της Ελλάδας μας." (Λουκάς Πανουργιάς, κείμενο 1955) Στις 3 Φεβρουαρίου του 1908 ιδρύθηκε ο Ποδοσφαιρικός Όμιλος Αθηνών με πρωτοβουλία του Γιώργου και του Αλέξανδρου Καλαφάτη και "Ήταν τόση μάλιστα η προσωπικότητα των δυο αυτών ηγετών, ώστε για πολλά χρόνια οι Αθηναίοι ονόμαζαν το Σύλλογο... «η ομάδα των Καλαφάτηδων»." (Πανουργιάς)'' Ο Γιώργος Καλαφάτης έδωσε την γενική αρχηγία της ομάδας στο Τζον Σίριλ Κάμπελ που κατείχε άρτια γνώση του αθλήματος (καθότι άθλημα που -με τη σύγχρονη του μορφή- επινοήθηκε στη Βρετανία), ενώ ο ίδιος ανέλαβε το ρόλο του υπαρχηγού. Συμμετείχε και αγωνίστηκε στον αγώνα για τα εγκαίνια του συλλόγου στις 11 Μαΐου του 1908. Στις 9 Αυγούστου του 1908 αγωνίστηκε ως τερματοφύλακας ενάντια στην ομάδα Άγγλων αξιωματικών του πολεμικού πλοίου Διάνα με ισόπαλο σκορ 2-2, αποτέλεσμα που υπήρξε μη αναμενόμενο, καθώς η διαφορά κλάσης των αγγλικών ομάδων εκείνη την εποχή ήταν πολύ μεγαλύτερη.
Στις 9 Σεπτεμβρίου 1908 ο Ποδοσφαρικός Όμιλος Αθηνών με κορυφαίο το Γιώργο Καλαφάτη κατέκτησε τον πρώτο του τίτλο. Στη μοναδική αναμέτρηση για το κύπελλον ποδοσφαιρίσεως στους Πανθεσσαλικούς αθλητικούς αγώνες Τρικάλων σημείωσε 3 τέρματα. Ο ΠΟΑ αναδείχθηκε για την ίδια περίοδο 1908-09 και πρωταθλητής Ελλάδας στις 30 Νοεμβρίου 1908, με το Γιώργο Καλαφάτη αρχηγό στη σύνθεσή του. Κατά τους προαναφερόμενους Πανθεσσαλικούς αγώνες, ο Καλαφάτης κατέκτησε την πρώτη θέση στο μήκος και την τρίτη στα 100 μέτρα και τη λιθοβολία. Στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου 1909 ο Καλαφάτης αγωνιζόμενος με τον Πανελλήνιο ΓΣ κατέκτησε την 1η θέση στα 192μ (δρόμος σταδίου), την 2η θέση στα 100μ. και την 3η θέση στο μήκος ενώ κατέκτησε και την 1η θέση στη σκυταλοδρομία.
Γέζι Μπορέισα
Ο Γέζι Μπορέισα (πολωνικά: Jerzy Borejsza, γεννημένος ως Μπένιαμιν Γκόλντμπεργκ [Beniamin Goldberg], 14 Ιουλίου 1905, Βαρσοβία – 19 Ιανουαρίου 1952, Βαρσοβία) ήταν Πολωνός κομμουνιστής ακτιβιστής και συγγραφέας. Κατά τη διάρκεια της σταλινικής περιόδου της κομμουνιστικής Πολωνίας, ήταν επικεφαλής ενός κρατικού τύπου και εκδοτικού συνδικάτου.
Γιώργος Καλαφάτης
Ιδρυτής του Ποδοσφαιρικού Ομίλου Αθηνών
Στα τέλη του 1909 υπήρξε διοικητική αστάθεια στον ΠΟΑ. Ο πρόεδρος Μαρίνος Μαρινάκης συμπεριφερόταν απολυταρχικά όντας ο κύριος χρηματοδότης της ομάδας και τελικά ήρθε σε ρήξη με τον ιδρυτή του ΠΟΑ Γιώργο Καλαφάτη. Η μη συμμετοχή στο ετήσιο πρωτάθλημα και η δυσαρέσκεια στο πρόσωπο του Μαρίνου Μαρινάκη από την πλειονότητα των μελών του ΠΟΑ οδήγησαν στη διάσπαση, καθώς συχνά κατάρτιζε την ενδεκάδα με παίκτες που προέρχονταν από τον Εθνικό ΓΣ τους οποίους είχε φέρει ο ίδιος, ενώ επειχείρησε να αλλοιώσει υπέρ του τη σύνθεση του ΔΣ.
Η δημιουργία του Πανελληνίου Ποδοσφαιρικού Ομίλου
Στις αρχές του 1910 ο Καλαφάτης αποχωρεί από τον ΠΟΑ μαζί με μεγάλη μερίδα των αθλητών της ομάδας, όμως ο ΣΕΓΑΣ δεν θα επιτρέψει την άμεση δημιουργία νέας ομάδας παρά μόνο μετά την πάροδο 14 μηνών. Ο ΠΟΑ κατακτά το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα του ΣΕΓΑΣ το φθινόπωρο του 1910, ενώ η νέα ομάδα του Καλαφάτη εθεωρείτο παρακλάδι του ΠΟΑ. Το 1911, μετά τη λήξη της τιμωρίας του ΣΕΑΓΣ, υπό το όνομα Πανελλήνιος Ποδοσφαιρικός Όμιλος η ομάδα του Καλαφάτη μπορούσε να συνεχίσει αυτόνομα την πορεία της και να αποκοπεί και επισήμως από τον ΠΟΑ, ο οποίος στη συνέχεια απορροφήθηκε από τον προαναφερόμενο ΣΠ Γουδή και προέκυψε ο Αθηναϊκός Σύλλογος Ποδοσφαιρίσεως.
Γέζι Μπορέισα
Βιογραφία
Ο Μπορέισα γεννήθηκε ως Μπένιαμιν Γκόλντμπεργκ σε μια πολωνοεβραϊκή οικογένεια. Ήταν μεγαλύτερος αδελφός του Γιούζεφ Ρουζάνσκι – μετέπειτα μέλος του σοβιετικού Λαϊκού Επιτροπείου Εσωτερικών Υποθέσεων και υψηλόβαθμος ανακριτής στο Υπουργείο Δημόσιας Ασφάλειας της Πολωνίας. Ως νεαρός, ο Μπορέισα συμπαθούσε τη σιωνιστική ριζοσπαστική αριστερά και τις αναρχικές πολιτικές φατρίες. Αφού αντιμετώπισε προβλήματα με τις πολωνικές αρχές, ο πατέρας του χρηματοδότησε την κατοικία του στη Γαλλία. Ο Μπορέισα σπούδασε μηχανική, στη συνέχεια ισπανική κουλτούρα στη Σορβόννη και παρέμεινε βαθιά συνδεδεμένος με την πολιτική και τον ακτιβισμό του αναρχισμού.
Μετά τις σπουδές του, ο Μπορέισα επέστρεψε στην πατρίδα του και κατατάχθηκε για λίγο στον πολωνικό στρατό στα τέλη της δεκαετίας του 1920. Το 1929 εντάχθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα Πολωνίας (ΚΚΠ). Στη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία, φυλακίστηκε πολλές φορές κατά τα έτη 1933-1935, για ταραχή και πολιτική προπαγάνδα.
Γιώργος Καλαφάτης
Η δημιουργία του Πανελληνίου Ποδοσφαιρικού Ομίλου
Με την αρωγή του Καλαφάτη ο ΠΠΟ ενισχύεται με μεταγραφές, κορυφαίες εκ των οποίων ήταν οι Κωνσταντινουπολίτες Μιχάλης Ρόκκος και Μιχάλης Παπάζογλου. Το Φεβρουάριο του 1911, ενώ βρισκόταν ακόμα σε τιμωρία, διοργανώνει τουρνουά ποδοσφαίρου και το κατακτά. Στις 4 Δεκεμβρίου 1911 ο Πανελλήνιος Ποδοσφαιρικός Όμιλος αναδεικνύεται πρωταθλητής Ελλάδας σημειώνοντας μια εμφατική νική απέναντι στην ισχυρή ομάδα του Πειραϊκού Συνδέσμου με σκορ 10-2. Ο Καλαφάτης είχε καταφέρει για μια ακόμη φορά να οδηγήσει το σύλλογό του στην κορυφή. Μετά την αποχώρηση του Τζον Σίριλ Κάμπελ ο Καλαφάτης ανέλαβε και την προπόνηση της ομάδας για τα επόμενα έτη.
Γέζι Μπορέισα
Βιογραφία
Μετά τη σοβιετική εισβολή στην Πολωνία το 1939, ο Μπορέισα έγινε ένθερμος υποστηρικτής του σοβιετικού κομμουνιστικού καθεστώτος, δημοσιεύοντας πολωνικές μεταφράσεις της σοβιετικής προπαγάνδας. Υπηρέτησε ως διευθυντής του Ινστιτούτου Ossolineum στο Λβουφ (σημερινό Λβιβ) το 1939-1940. Μετά τον πόλεμο, καθώς το Λβιβ μεταφέρθηκε στην Ουκρανική ΣΣΔ, βοήθησε στη μεταφορά των περισσότερων αρχείων του Ossolineum στο Βρότσουαφ. Ήταν ένας από τους ιδρυτές της Ένωσης Πολωνών Πατριωτών – μιας οργάνωσης από την οποία προήλθε εν μέρει η κομμουνιστική κυβέρνηση της μεταπολεμικής Πολωνίας. Ο Μπορέισα υπηρέτησε με τον βαθμό του ταγματάρχη στον Κόκκινο Στρατό και στη συνέχεια στον Πρώτο Πολωνικό Στρατό.
Εντάχθηκε στο νέο φιλοσοβιετικό πολωνικό κομμουνιστικό κόμμα, το Πολωνικό Εργατικό Κόμμα και έγινε αναπληρωτής στο Κρατικό Εθνικό Συμβούλιο. Οργάνωσε μεγάλο μέρος της κομμουνιστικής προπαγάνδας στη μεταπολεμική Πολωνία και ήταν ηγετική φυσιογνωμία στην εφαρμογή του κρατικού ελέγχου και της λογοκρισίας στον τομέα της κουλτούρας. Δημιούργησε τον γιγάντιο εκδοτικό οίκο Czytelnik («Αναγνώστης»). Ο Μπορέισα ευνόησε μια μέτρια προσέγγιση στον έλεγχο της κουλτούρας, την οποία ονόμασε «ήπια επανάσταση». Υποστήριξε τη δημιουργία πολιτιστικών σχέσεων με τη Δύση και ο ίδιος ταξίδεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες και στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το 1948, ήταν ένας από τους κύριους διοργανωτές του Παγκόσμιο Συνέδριο Διανοουμένων για την Προάσπιση της Ειρήνης στο Βρότσουαφ. Έπεσε σε δυσμένεια με τους σταλινικούς σκληροπυρηνικούς που τον έβλεπαν ως πολύ ανεξάρτητο, πολύ δύσκολο να επηρεαστεί και όχι αρκετά ριζοσπαστικό. Ο πολιτικός του ρόλος μειώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1940, ιδιαίτερα μετά τους τραυματισμούς αναπηρίας που υπέστη σε τροχαίο ατύχημα το 1949.
Ο Μπορέισα έλαβε το Τάγμα της Αναγέννησης της Πολωνίας. Τάφηκε στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι στη Βαρσοβία.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Πολωνοί συγγραφείς Κατηγορία:Πολωνοί ακτιβιστές Κατηγορία:Εβραιοπολωνοί πολιτικοί Κατηγορία:Πολωνοί σοσιαλιστές Κατηγορία:Πολιτικοί του Κομμουνιστικού Κόμματος Πολωνίας Κατηγορία:Πολιτικοί του Πολωνικού Εργατικού Κόμματος Κατηγορία:Μέλη του Ενιαίου Εργατικού Κόμματος Πολωνίας Κατηγορία:Πολωνικό στρατιωτικό προσωπικό του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας (1944-1989) Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Γιώργος Καλαφάτης
Η δημιουργία του Πανελληνίου Ποδοσφαιρικού Ομίλου
Ο Καλαφάτης συνέχισε να διακρίνεται και ως αθλητής του στίβου ανήκοντας στους κορυφαίους της χώρας. Στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου του 1911 αναδείχθηκε 2ος στα 192μ (δρόμος σταδίου), 3ος στα 100μ. και 3ος στο μήκος. Στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου του 1912 αναδείχθηκε 2ος στα 100μ., 3ος 192μ (δρόμος σταδίου) και 3ος στα 110μ. με εμπόδια. Στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου του 1914 κατέκτησε τη 2η θέση στο Αθλητικό πένταθλο.
Το 1914 ο Γιώργος Καλαφάτης θα εντάξει στην ομάδα τον Απόστολο Νικολαΐδη που αποτέλεσε μια από τις μεγαλύτερες μορφές του συλλόγου και το Ντέιβιντ Μπέιρνς έναν από τους καλύτερους αθλητές της εποχής. Στις 17 Μαΐου 1915 ο Πανελλήνιος Ποδοσφαιρικός Όμιλος επικράτησε με σκορ 2-1 επί της Πειραϊκής Ένωσης και κατέκτησε το πρωτάθλημα.
Ο Καλαφάτης με τα εθνικά χρώματα
Το 1919 διοργανώνονται οι Διασυμμαχικοί Αγώνες στο Παρίσι, σημαντικό αθλητικό γεγονός της εποχής. Ο ΣΕΓΑΣ αρνήθηκε να αποστείλει ποδοσφαιρική ομάδα και περιορίστηκε στο στίβο. Ο Γιώργος Καλαφάτης συστήνει μικτή εθνική ομάδα ποδοσφαίρου 18 αθλητών με 6 ποδοσφαιριστές του ΠΠΑΟ. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1920 στην Αμβέρσα, ο Καλαφάτης ήταν ο εκλέκτορας, προπονητής και αρχηγός της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου η οποία συμπεριλάμβανε και τρεις ακόμα ποδοσφαιριστές του ΠΠΑΟ.
Η δημιουργία νέων τμημάτων στον Παναθηναϊκό
thumb|left|200px|Με την ομάδα μπάσκετ το 1922
Κατά τη διεξαγωγή των Διασυμμαχικών Αγώνων ο Καλαφάτης συγκεντρώνει αθλητικό υλικό αλλά και τεχνογνωσία από τα άλλα αθλήματα που διεξάγονταν και επιστρέφοντας στην Ελλάδα υποστηρίζει έτσι τα νέα τμήματα του ΠΠΑΟ. Η κίνηση αυτή ήταν πολύ σημαντική για τον ΠΠΑΟ καθώς ήταν πλέον σε θέση να καλλιεργήσει την ίδια χρονιά, εκτός του τμήματος στίβου, και το τμήμα βόλεϊ, από το 1922 το τμήμα μπάσκετ και από το 1924 το τμήμα πινγκ πονγκ. Ο Καλαφάτης υπήρξε παράλληλα και αθλητής των νεοσύστατων ομάδων μπάσκετ και βόλεϊ του ΠΠΑΟ. Έφερε ακόμα στην Ελλάδα βιβλία με κανονισμούς για το ποδόσφαιρο, το μπάσκετ και το βόλεϊ και έτσι άρχισε μια γόνιμη περίοδος για τον ομαδικό αθλητισμό στην Ελλάδα. Το 1922 στο Παναθηναϊκό Στάδιο δόθηκε ο πρώτος αγώνας μπάσκετ ελληνικών ομάδων ανάμεσα στον Παναθηναϊκό και τη ΧΑΝΘ. Μέλη της πρώτης αυτής ομάδας υπήρξαν οι μεγάλες μορφές του συλλόγου Καλαφάτης, Νικολαΐδης και Πανουργιάς.
Πρωταθλητής ΕΠΣ Ελλάδος
thumb|right|220px|Ο Καλαφάτης με τον ΠΠΑΟ το 1921
Το 1921 και το 1922 ο ΠΠΑΟ κατακτά τα δύο πρώτα πρωταθλήματα που διοργάνωσε η ΕΠΣΕ με τον Καλαφάτη στη σύνθεσή του. Αποχώρησε από την ενεργό δράση ένα χρόνο αργότερα το 1923. Στις 8 Μαρτίου 1922 μετά από ενέργειες ετών του Καλαφάτη παραχωρείται στον ΠΠΑΟ ο χώρος της Περιβόλας για την ανέγερση γηπέδου, αλλά η υπόθεση δεν ξεκαθάρισε έως τις 7 Ιουλίου 1924 οπότε και έγινε η οριστική παραχώρηση του χώρου όπου σήμερα στεγάζεται το γήπεδο Απόστολος Νικολαϊδης.
Το 1932 ο Γιώργος Καλαφάτης υπήρξε θύμα της εμφύλιας διαμάχης που διεξήχθη στον Παναθηναϊκό. Κατά τις εκλογές του συλλόγου υποστήριξε για την προεδρία την παράταξη του Σταμάτη Μερκούρη, η οποία ήταν αντίπαλη εκείνης του Νικόλαου Ξηρού που τελικά αναδείχθηκε νικήτρια και είχε τη στήριξη και του Απόστολου Νικολαΐδη. Έτσι, διαγράφηκαν όλα τα αντιπολιτευόμενα μέλη και μαζί τους και ο Καλαφάτης. Το 1950 το ιστορικό λάθος αποκαταστάθηκε και ο Γιώργος Καλαφάτης επανεγγράφηκε στα μητρώα του συλλόγου. Στις 19 Φεβρουαρίου του 1964 άφησε την τελευταία του πνοή στο Ναυτικό Νοσοκομείο Αθηνών σε ηλικία 74 ετών. Την ίδια χρονιά ο Παναθηναϊκός κατέκτησε το μοναδικό αήττητο πρωτάθλημα από την καθιέρωση της Α΄ εθνικής κατηγορίας και οι αθλητές του συλλόγου το αφιέρωσαν στη μνήμη του.
Στίβος
Ως αθλητής του Πανελληνίου Γυμναστικού Συλλόγου.
Ποδόσφαιρο
Με την εθνική Ανδρών Ελλάδας.
Με τον Ποδοσφαιρικό Όμιλο Αθηνών (ΠΟΑ), από το 1911 Πανελλήνιο Ποδοσφαιρικό Όμιλο (ΠΠΟ) και από το 1920 Πανελλήνιο Ποδοσφαιρικό & Αθλητικό Όμιλο (ΠΠΑΟ).
Με τον Εθνικό Γυμναστικό Σύλλογο.
Μπάσκετ
Με τον Παναθηναϊκό
Στίβος στην Ολυμπιάδα 1906
Στους Μεσοολυμπιακούς Αγώνες του 1906 που έγιναν στην Αθήνα τα αγωνίσματα στίβου διεξήχθησαν στο καλλιμάρμαρο Παναθηναϊκό Στάδιο, στο οποίο είχε διεξαχθεί και η Α΄ Ολυμπιάδα το 1896.
Συνολικά έγιναν 21 αγωνίσματα. Τα μετάλλια μοιράστηκαν αθλητές από 12 χώρες.
Ρίψεις
thumb|right|200px|Ο Νικόλαος Γιωργαντάς στη λιθοβολία. thumb|right|350px|Ο Γιωργαντάς στη δισκοβολία στο Παναθηναϊκό Στάδιο στη Μεσοολυμπιάδα του 1906.
Ιωάννης Βαληνάκης
Ο Ιωάννης Βαληνάκης (31 Μαΐου 1955) είναι Έλληνας καθηγητής πανεπιστημίου στον τομέα των διεθνών σχέσεων και πολιτικός.
Ράχη Σταυροδρομίου Αχαΐας
Η Ράχη Τριταίας είναι ένα μικρό χωριό της Αχαΐας. Ανήκει διοικητικά από το 2010 στο Δήμο Ερυμάνθου ως τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Σταυροδρομίου.
Τοποθεσία
Βρίσκεται σε υψόμετρο 411 μέτρων στη γεωγραφική περιοχή της Τριταίας.
Ιστορία
Το παλιό όνομα Παλαιοκωστέικα του χωριού Ράχη είναι ανθρωπωνυμικό και προέρχεται από το επίθετο του πρώτου οικιστή της περιοχής (ήδη από το 19ο αιώνα), δηλ. κάποιου "Παλιοκώστα". Στην τρίτη έκδοση της "Ελληνικής χωρογραφίας" (1901) του Ιωάννη Εμμ. Νουχάκη αναφέρονται τα Παλαιοκωστέικα ως συνοικία του χωριού Ρένεσι (νυν Ξηροχώρι) με το όνομα Παλαιοχώριον και οι κάτοικοί του να μην καταγράφονται ξεχωριστά αλλά να συμπεριλαμβάνονται στον πληθυσμό του Ρενεσίου. Όπως αναφέρεται, απείχε στα 1901 εννιάμισι ώρες δρόμο από την Πάτρα ενώ η απόστασή του από την Προστοβίτσα, την έδρα του τότε δήμου Τριταίας, ήταν δυόμισι ώρες δρόμο.
Ιωάννης Βαληνάκης
Γενικά στοιχεία
Έχει συγγράψει βιβλία σχετικά με τις διεθνείς σχέσεις ενώ έχει δημοσιεύσει επιστημονικά άρθρα και μελέτες στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Μιλάει αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά.
Συμμετείχε σε πολλές διεθνείς και ελληνικές επιτροπές και έλαβε πολλές τιμητικές διακρίσεις, διεθνή παράσημα και μετάλλια, από τη Γερμανία (Μεγαλόσταυρος του Τάγματος της Αξίας, 2009), Ιταλία (Μεγαλόσταυρος του Τάγματος της Αξίας, 2008), Αυστρία (Χρυσός Μεγαλόσταυρος Α΄ Τάξεως του Τάγματος της Τιμής, 2007), Δανία (Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Ντάνενμπρογκ, 2006), Κύπρο (Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Μακαρίου Γ΄, 2005) και Νορβηγία (Μεγαλόσταυρος του Τάγματος της Αξίας, 2004).
Ράχη Σταυροδρομίου Αχαΐας
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Ιωάννης Βαληνάκης
Πανεπιστημιακή σταδιοδρομία
Το 1983, σε ηλικία 28 χρόνων, εξελέγη επίκουρος καθηγητής στο Τμήμα Νομικής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης. Το 1988 εξελέγη αναπληρωτής καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών στο γνωστικό αντικείμενο «Διεθνείς Σχέσεις». Το 1992 εξελέγη καθηγητής της διεθνούς και ευρωπαϊκής πολιτικής στο ίδιο Πανεπιστήμιο. Έχει τιμηθεί από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή (2000, 2010, 2013 και 2017) με τα ευρωπαϊκά βραβεία "Έδρα Jean Monnet" και "Ευρωπαϊκή Αριστεία Jean Monnet". Το 2013 του απενεμήθη η ανώτατη ευρωπαϊκή διάκριση της Έδρας "Jean Monnet Ad Personam" για το συνολικό πανεπιστημιακό και πολιτικό του έργο και την προσφορά του στην ευρωπαϊκή ενοποίηση.
Στίβος στην Ολυμπιάδα 1906
Σύνθετα
Το πένταθλο στην Ολυμπιάδα 1906 θα μπορούσε να ονομαστεί και "ελληνικό πένταθλο", αφού περιλάμβανε τα αγωνίσματα: μήκος άνευ φοράς, ελληνική δισκοβολία, ακοντισμό, δρόμο 192 μέτρων και ελληνορωμαϊκή πάλη.
Ιωάννης Βαληνάκης
Πανεπιστημιακή σταδιοδρομία
Δίδαξε και διετέλεσε ερευνητής σε πολλά Πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Μεταξύ αυτών στη Νέα Υόρκη (Ινστιτούτο Ανατολικών και Δυτικών Σπουδών), τις Βρυξέλλες (Κέντρο Ευρωπαϊκών Σπουδών), το Λονδίνο (Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου), το Παρίσι (Ινστιτούτο Σπουδών Ασφάλειας στην ΕΕ) και την Κύπρο (Κοσμήτορας της Νομικής Σχολής στο Πανεπιστήμιο Νεάπολις), ενώ είναι συγγραφέας πολλών βιβλίων και μελετών σχετικά με τις Διεθνείς Σχέσεις, την Ευρωπαϊκή Ένωση και την ελληνική εξωτερική πολιτική.
Έχει διετελέσει γενικός διευθυντής στο Ελληνικό Ίδρυμα Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΛΙΑΜΕΠ) (1988-1998), δενικός διευθυντής (2000-2004) και πρόεδρος του Κέντρου Αριστείας Jean Monnet του Πανεπιστημίου Αθηνών (2009-σήμερα), επιστημονικός ακόλουθος στη Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου (2011-2013) και στο Ινστιτούτο Μελετών για θέματα ασφαλείας της Δυτικοευρωπαϊκής Ένωσης (1997-1998). Ήταν, επίσης, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου Ρόμπερτ Σούμαν (1999-2001), του Διεθνούς Κέντρου Μελετών Ευξείνου Πόντου (ΔΙΚΕΜΕΠ) και άλλων ερευνητικών φορέων.