cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαγνητικό δίπολο
Μαγνητικό δίπολο είναι το όριο ενός ζεύγους ετερώνυμων μαγνητικών πόλων, ή ενός κλειστού βρόχου ηλεκτρικού ρεύματος, όταν οι διαστάσεις τους τείνουν προς το μηδέν, ενώ η μαγνητική ροπή τους παραμένει σταθερή. Το μαγνητικό δίπολο αποτελεί το μαγνητικό ανάλογο του ηλεκτρικού διπόλου, αλλά η αναλογία δεν είναι πλήρης. Συγκεκριμένα, το μαγνητικό μονόπολο, το μαγνητικό ανάλογο του ηλεκτρικού φορτίου, δεν έχει ποτέ παρατηρηθεί. Επιπλέον, μια μορφή ροπής μαγνητικού διπόλου συνδέεται με μία θεμελιώδη κβαντομηχανική ιδιότητα: το σπιν των στοιχειωδών σωματιδίων.
Το μαγνητικό πεδίο γύρω από οποιαδήποτε πηγή μαγνητικών δυνάμεων μοιάζει όλο και περισσότερο με το πεδίο ενός μαγνητικού διπόλου καθώς η απόσταση από την πηγή μεγαλώνει.
Εξωτερικό πεδίο παραγόμενο από μαγνητικό δίπολο
Στην Κλασική Φυσική το μαγνητικό πεδίο ενός διπόλου (διπολικό μαγνητικό πεδίο) θεωρείται το όριο ενός βρόχου ρεύματος ή ζεύγους πόλων με τις διαστάσεις τους να συρρικνώνονται σε σημείο ενώ ταυτόχρονα η μαγνητική ροπή τους
m
όπου 4π r2 είναι η επιφάνεια σφαίρας ακτίνας r.
Η μαγνητική επαγωγή του πεδίου είναι:
Σε σφαιρικές συντεταγμένες με το διάνυσμα της μαγνητικής ροπής ευθυγραμμισμένο με τον άξονα, αυτή η σχέση εκφράζεται ως
Εναλλακτικά, μπορούμε να υπολογίσουμε το βαθμωτό δυναμικό πρώτα από το όριο του μαγνητικού πόλου,
Εσωτερικό μαγνητικό πεδίο διπόλου
Τα δύο πρότυπα για ένα δίπολο (κλειστός βρόχος ρεύματος και ζεύγος μαγνητικών πόλων) δίνουν τις ίδιες προβλέψεις για το μαγνητικό πεδίο μακριά από αυτό. Ωστόσο, μέσα στην περιοχή της πηγής δίνουν διαφορετικά αποτελέσματα. Το πεδίο ανάμεσα στους πόλους έχει φορά αντίθετη με τη μαγνητική ροπή (διάνυσμα που κατευθύνεται προς τον βόρειο μαγνητικό πόλο), ενώ μέσα σε έναν βρόχο ρεύματος έχει τη φορά της ροπής. Προφανώς τα όρια αυτών των πεδίων πρέπει επίσης να είναι διαφορετικά καθώς οι διαστάσεις του διπόλου τείνουν στο μηδέν. Αυτή η διάκριση έχει σημασία μόνο όταν το όριο του διπόλου χρησιμοποιείται για τον υπολογισμό των πεδίων μέσα σε ένα μαγνητικό υλικό.
Αν ένα μαγνητικό δίπολο σχηματίζεται με τη σμίκρυνση ενός βρόχου ρεύματος όλο και μικρότερο, αλλά κρατώντας το γινόμενο της εντάσεως του ρεύματος επί το εμβαδόν του βρόχου σταθερό, το πεδίο στο όριο τείνει να περιγράφεται από τη σχέση όπου το
x
είναι μοναδιαίο διάνυσμα και
δ(x)
είναι η συνάρτηση δέλτα σε τρεις διαστάσεις. Αντίθετα με τις εκφράσεις στην προηγούμενη ενότητα, αυτό το όριο είναι σωστό και για το εσωτερικό πεδίο του διπόλου.
Αν ένα μαγνητικό δίπολο σχηματίζεται φέρνοντας έναν «βόρειο μαγνητικό πόλο» και έναν «νότιο μαγνητικό πόλο» όλο και πιο κοντά τον έναν στον άλλο, αλλά κρατώντας το γινόμενο της μαγνητικής ποσότητας και της μεταξύ τους αποστάσεως σταθερό, τότε η ένταση του πεδίου στο όριο τείνει στο
, όπου είναι η μαγνήτιση.
Δυνάμεις ανάμεσα σε δύο μαγνητικά δίπολα
Η δύναμη F που ασκείται από ένα δίπολο με μαγνητική ροπή
m1
σε ένα άλλο με μαγνητική ροπή
m2
r
, μπορεί να υπολογισθεί από τη σχέση
ή από τη σχέση
Η δύναμη που ασκείται πάνω στο δίπολο
έχει αντίθετη κατεύθυνση.
Η ροπή που ασκείται π.χ. στο δεύτερο δίπολο δίνεται από τη σχέση:
Διπολικά πεδία από πεπερασμένες πηγές
Το βαθμωτό μαγνητικό δυναμικό
ψ
που παράγεται από πεπερασμένη πηγή δυνάμεων εξωτερικά από αυτή, μπορεί πάντα να αναπαρασταθεί με μία πολυπολική ανάπτυξη. Ο κάθε όρος στην ανάπτυξη αυτή συνδέεται με μία χαρακτηριστική πολυπολική μαγνητική ροπή και ένα δυναμικό με χαρακτηριστικό ρυθμό μειώσεως με την απόσταση
r
από την πηγή. Οι διπολικές ροπές έχουν δυναμικό που μειώνεται με την αυξανόμενη απόσταση ως
1/ r 2
, οι τετραπολικές ροπές έχουν δυναμικό που μειώνεται ως
1/ r 3
, κ.ο.κ.. Επειδή ο μικρότερης τάξεως όρος που παρατηρείται στα μαγνητικά δυναμικά είναι ο διπολικός (αντίθετα από, κυριαρχεί σε μεγάλες αποστάσεις. Για τον λόγο αυτό, από αρκετά μεγάλη απόσταση οποιαδήποτε πηγή μαγνητικού πεδίου παράγει πεδίο σχεδόν ταυτόσημο με αυτό ενός διπόλου με την ίδια μαγνητική ροπή.
Πηγές
Διπολο
Giovanni Bausan (υποβρύχιο)
Περιγραφή
Τα υποβρύχια της κλάσης Pisani σχεδιάστηκαν παράλληλα με τα σκάφη της κλάσης Mameli. Ήταν μεγαλύτερων διαστάσεων συγκριτικά με τα Mameli, γεγονός που τους επέτρεπε να φέρουν μεγαλύτερη ποσότητα καυσίμου και κατά συνέπεια να έχουν μεγαλύτερη ακτίνα δράσης. Είχαν εκτόπισμα 866 LT (880 t) στην επιφάνεια και 1040 LT (1057 t) σε βύθιση. Το μήκος ήταν 68,2 m, το πλάτος 6,09 m και το βύθισμα 4,93 m. Μπορούσαν να επιχειρούν σε βάθος έως και 90 m. Το πλήρωμα αποτελούνταν από 48 αξιωματικούς και ναύτες.
Στην επιφάνεια προωθούνταν από δύο κινητήρες ντίζελ ισχύος 1500 bhp ενώ σε βύθιση το έργο αυτό αναλάμβαναν δύο ηλεκτροκινητήρες των 550 hp. Η μέγιστη ταχύτητα πλεύσης έφθανε τους 15 kn στην επιφάνεια και τους 8,2 kn σε βύθιση. Η ακτίνα δράσης ανέρχονταν σε 5000 ναυτικά μίλια στην επιφάνεια με ταχύτητα πλεύσης 8 kn και σε 70 ναυτικά μίλια με ταχύτητα πλεύσης 4 kn όταν ήταν σε βύθιση.
Ο κύριος οπλισμός αποτελούνταν από τέσσερις τορπιλοσωλήνες διαμέτρου 533 mm στην πλώρη και άλλους δύο στην πρύμνη για τους οποίους έφεραν εννέα τορπίλες. Επίσης υπήρχε ένα πυροβόλο των 102 mm, χάρη στο οποίο μπορούσαν να πληγούν στόχοι όταν το υποβρύχιο ήταν στην επιφάνεια, καθώς και δύο πολυβόλα των 13,2 mm που παρείχαν αντιαεροπορική προστασία.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Υποβρύχια κλάσης Pisani Κατηγορία:Ιταλικά υποβρύχια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Φωσφομυκίνη
Η φωσφομυκίνη, που πωλείται με την επωνυμία Monurol μεταξύ άλλων, είναι αντιβιοτικό που χρησιμοποιείται κυρίως για τη θεραπεία λοιμώξεων της ουροδόχου κύστης. Δεν συνιστάται για λοιμώξεις των νεφρών. Περιστασιακά χρησιμοποιείται για λοιμώξεις του προστάτη. Λαμβάνεται γενικά από το στόμα.
Συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν διάρροια, ναυτία, πονοκέφαλο και κολπική μυκητίαση. Σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες μπορεί να περιλαμβάνουν αναφυλαξία και διάρροια που σχετίζεται με Clostridium difficile. Ενώ η χρήση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης δεν έχει αποδειχθεί επιβλαβής, δεν συνιστάται τέτοια χρήση. Μια εφάπαξ δόση όταν ο θηλασμός φαίνεται να είναι ασφαλής. Η φωσφομυκίνη δρα παρεμβαίνοντας στην παραγωγή του βακτηριακού κυτταρικού τοιχώματος.
Η φωσφομυκίνη ανακαλύφθηκε το 1969 και εγκρίθηκε για ιατρική χρήση στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1996. Συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο βασικών φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας κατατάσσει τη φωσφομυκίνη ως εξαιρετικά σημαντική για την ιατρική. Διατίθεται ως γενόσημο φάρμακο. Αρχικά παρήχθη από ορισμένους τύπους Streptomyces, αν και τώρα παρασκευάζεται χημικά.
Ιατρικές χρήσεις
Η φωσφομυκίνη χρησιμοποιείται για τη θεραπεία λοιμώξεων της ουροδόχου κύστης, όπου χορηγείται συνήθως ως εφάπαξ δόση από το στόμα.
Δεν συνιστάται για παιδιά και άτομα άνω των 75 ετών.
Έχουν προταθεί πρόσθετες χρήσεις. Το παγκόσμιο πρόβλημα της προώθησης της μικροβιακής αντοχής οδήγησε σε ανανεωμένο ενδιαφέρον για τη χρήση του πιο πρόσφατα.
Βακτηριακή ευαισθησία
Το μόριο της φωσφομυκίνης έχει δακτύλιο εποξειδίου ή οξυρανίου, ο οποίος είναι πολύ τεταμένος και συνεπώς πολύ αντιδραστικός.
Η φωσφομυκίνη έχει ευρεία αντιβακτηριακή δραστικότητα έναντι τόσο των Gram-θετικών όσο και των Gram-αρνητικών παθογόνων, με χρήσιμη δραστικότητα έναντι των E. faecalis, E.coli και διαφόρων Gram-αρνητικών όπως το Citrobacter και ο Proteus. Δεδομένης της μεγαλύτερης δραστηριότητας σε περιβάλλον χαμηλού pΗ και της κυριαρχικής απέκκρισης σε δραστική μορφή στα ούρα, η φωσφομυκίνη έχει βρει χρήση για την προφύλαξη και τη θεραπεία των λοιμώξεων του ουροποιητικού που προκαλούνται από αυτά τα ουροπαθογόνα. Αξίζει να σημειωθεί ότι η δραστηριότητα κατά των S. saprophyticus, Klebsiella και Enterobacter είναι μεταβλητή και πρέπει να επιβεβαιωθεί με δοκιμή ελάχιστης ανασταλτικής συγκέντρωσης. Η δράση κατά των παθογόνων που παράγουν β-λακταμάση εκτεταμένου φάσματος (ESBL), ιδίως του E. coli που παράγει ESBL, είναι καλή έως εξαιρετική, επειδή το φάρμακο δεν επηρεάζεται από ζητήματα διασταυρούμενης αντίστασης. Οι υπάρχουσες κλινικές πληροφορίες υποστηρίζουν τη χρήση σε απλές ουρολοιμώξεις, που προκαλούνται από ευαίσθητους οργανισμούς. Ωστόσο, το όριο ευαισθησίας στα 64 mg/l δεν πρέπει να εφαρμόζεται για συστηματικές λοιμώξεις.
Αντίσταση
Η ανάπτυξη βακτηριακής αντοχής υπό θεραπεία είναι συχνό φαινόμενο και καθιστά τη φωσφομυκίνη ακατάλληλη για παρατεταμένη θεραπεία σοβαρών λοιμώξεων. Μεταλλάξεις που απενεργοποιούν τον μη απαραίτητο μεταφορέα γλυκεροφωσφορικών καθιστούν βακτήρια ανθεκτικά στη φωσφομυκίνη.
Η συνταγογράφηση της φωσφομυκίνης μαζί με τουλάχιστον ένα άλλο δραστικό φάρμακο μειώνει τον κίνδυνο ανάπτυξης βακτηριακής αντοχής. Η φωσφομυκίνη δρα συνεργικά με πολλά άλλα αντιβιοτικά, όπως οι κεφαλοσπορίνες, οι καρβαπενέμες, η δαπτομυκίνη και οι αμινογλυκοσίδες.
Ένζυμα που προσδίδουν αντοχή στη φωσφομυκίνη έχουν επίσης ταυτοποιηθεί και κωδικοποιούνται τόσο χρωμοσωμικά όσο και σε πλασμίδια.
Παρενέργειες
Το φάρμακο είναι καλά ανεκτό και έχει χαμηλή συχνότητα επιβλαβών παρενεργειών.
Μηχανισμός δράσης
Η φωσφομυκίνη είναι βακτηριοκτόνος και αναστέλλει τη βιογένεση των βακτηριακών κυτταρικών τοιχωμάτων απενεργοποιώντας το ένζυμο UDP-N-ακετυλογλυκοζαμίνη-3-ενοπυρουβυλτρανσφεράση, επίσης γνωστή ως MurA. Αυτό το ένζυμο καταλύει το δεσμευμένο βήμα στη βιοσύνθεση πεπτιδογλυκάνης, συγκεκριμένα την σύνδεση φωσφονολυπυρουικού εστέρα (ΡΕΡ) προς την 3'-υδροξυλομάδα της UDP-N-ακετυλογλυκοζαμίνης. Αυτό το τμήμα πυροσταφυλικού παρέχει τη σύνδεση που γεφυρώνει το τμήμα γλυκάνης και πεπτιδίου της πεπτιδογλυκάνης. Η φωσφομυκίνη είναι ανάλογο PEP που αναστέλλει τη MurA με αλκυλίωση ενός υπολείμματος κυστεΐνης στη δραστική θέση (Cys 115 στο ένζυμο της Escherichia coli).
Η φωσφομυκίνη εισέρχεται στο βακτηριακό κύτταρο μέσω του μεταφορέα γλυκεροφωσφορικών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αντιβιοτικά Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις με φωσφόρο Κατηγορία:Εποξείδια Κατηγορία:Οργανικά οξέα
Ιστορία της Βραζιλίας
μικρογραφία|270x270εσ|χάρτης της Βραζιλίας του 1886. Απεικονίζει ποτάμια, οροσειρές και γενικά τοπογραφικά χαρακτηριστικά. Η καταγεγραμμένη ιστορία της Βραζιλίας ξεκινά με την άφιξη των Πορτογάλων το 1500. Στα εδάφη της χώρας που ονομάστηκε Βραζιλία ζούσαν αυτόχθονες πληθυσμοί για τουλάχιστον 11.000 χρόνια πριν την έλευση των εξερευνητών από την Πορτογαλία και υποστηρίζεται ότι προήρθαν από την περιοχή της Σιβηρίας, έχοντας περάσει μέσω της Βερίγγειας γέφυρας. Ένα τμήμα αυτών των πληθυσμών εγκαταστάθηκε στην λεκάνη του Αμαζονίου ποταμού, όπου ανέπτυξε πολιτισμό, με πιο γνωστό αυτόν του νησιού Μαραζό.
Η ανακάλυψη της χώρας από τους Ευρωπαίους έγινε τον Απρίλιο του 1500, όταν πορτογαλική αποστολή υπό τον Πέδρο Άλβαρες Καμπράλ με αρχικό προορισμό την ανεύρεση δυτικού δρόμου για τις Ινδίες, έφτασε σε αυτό το κομμάτι της νότιας Αμερικής πιστεύοντας ότι επρόκειτο για νησί. Στις 21 Απριλίου του 1500 ανακαλύφθηκε ένα βουνό που ονομάστηκε Μόντε Πασκοάλ και στις 22 Απριλίου ο Καμπράλ αποβιβάστηκε στις ακτές.
Από τον 16ο έως τις αρχές του 19ου αιώνα, η Βραζιλία δημιουργήθηκε και επεκτάθηκε ως αποικία, βασίλειο και αναπόσπαστο μέρος της Πορτογαλικής Αυτοκρατορίας. Η Βραζιλία ονομάστηκε για λίγο «Γη του Τιμίου Σταυρού» από Πορτογάλους εξερευνητές και σταυροφόρους προτού ονομαστεί «Γη της Βραζιλίας» από τους Βραζιλιάνο-Πορτογάλους αποίκους και εμπόρους, που ασχολούνταν με το εμπόριο ξυλείας του εθνικού δέντρου της Βραζιλίας, που ονομάζεται ξύλο Μπραζίλ (Paubrasilia echinata). Η χώρα επεκτάθηκε νότια κατά μήκος της ακτής και δυτικά κατά μήκος του Αμαζονίου και άλλων ποταμών της ενδοχώρας από τις αρχικές 15 αποικίες, που ιδρύθηκαν στη βορειοανατολική ακτή του Ατλαντικού ανατολικά της Αλεξανδρινής γραμμής του 1494, που χώριζε την πορτογαλική επικράτεια στα ανατολικά από την ισπανική επικράτεια στα δυτικά. Τα σύνορα της χώρας οριστικοποιήθηκαν μόλις στις αρχές του 20ου αιώνα - με το μεγαλύτερο μέρος της επέκτασης να σημειώνεται πριν από την ανεξαρτησία, με αποτέλεσμα τη μεγαλύτερη συνεχόμενη περιοχή στην Αμερική.
Στις 7 Σεπτεμβρίου 1822, η Πορτογαλική Μοναρχία κήρυξε την ανεξαρτησία της Βραζιλίας από την Πορτογαλία και έτσι το Βασίλειο της Βραζιλίας έγινε η Αυτοκρατορία της Βραζιλίας. Η χώρα έγινε προεδρική δημοκρατία το 1889 μετά από ένα στρατιωτικό πραξικόπημα. Μια αυταρχική στρατιωτική χούντα ήρθε στην εξουσία το 1964 και κυβέρνησε μέχρι το 1985. Μετά έγινε αποκατάσταση της πολιτικής διακυβέρνησης και της δημοκρατίας. Η Βραζιλία είναι πλέον μια ομοσπονδιακή δημοκρατία.
Λόγω του πλούσιου πολιτισμού και της ιστορίας της, η χώρα κατέχει τη δέκατη τρίτη θέση στον κόσμο ως προς τον αριθμό των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Η Βραζιλία είναι ιδρυτικό μέλος της Κοινότητας Χωρών της Πορτογαλικής Γλώσσας, της Mercosul, των Ηνωμένων Εθνών, των G20, των BRICS, του Οργανισμού Ιβηροαμερικανικών Κρατών και του Οργανισμού Αμερικανικών Κρατών.
Ιστορία των αυτοχθόνων πληθυσμών
αριστερά|μικρογραφία| [[Ζωγραφική σπηλαίου|Ζωγραφική σπηλαίων στο εθνικό πάρκο Σέρρα ντα Καπιβάρα. Αυτή η περιοχή έχει τη μεγαλύτερη συγκέντρωση προϊστορικών τοποθεσιών στην Αμερική. ]] Μερικά από τα πρώτα ανθρώπινα υπολείμματα, που βρέθηκαν στην Αμερική, η Γυναίκα Λουζία, βρέθηκαν στην περιοχή Πέδρο Λεοπόλντο, Μίνας Ζεράις και παρέχουν στοιχεία για την ανθρώπινη κατοίκηση, που χρονολογείται τουλάχιστον 11.000 χρόνια πίσω.
Όταν οι Πορτογάλοι εξερευνητές έφτασαν στη Βραζιλία, η περιοχή κατοικούνταν από εκατοντάδες διαφορετικούς τύπους φυλών Ζικουάμπου, «η πιο παλιά χρονολογείται τουλάχιστον 10.000 χρόνια στα υψίπεδα του Μίνας Ζεράις». Η χρονολόγηση της καταγωγής των πρώτων κατοίκων, που οι Πορτογάλοι ονόμαζαν «Ινδιάνους» (índios) εξακολουθεί να αποτελεί αντικείμενο διαμάχης μεταξύ των αρχαιολόγων. Η παλαιότερη κεραμική, που βρέθηκε ποτέ στο δυτικό ημισφαίριο, με ραδιενεργό άνθρακα 8.000 ετών, ανασκάφηκε στη λεκάνη του Αμαζονίου της Βραζιλίας, κοντά στο Σανταρέμ, παρέχοντας στοιχεία που ανατρέπουν την υπόθεση ότι η περιοχή του τροπικού δάσους ήταν πολύ φτωχή σε πόρους, για να υποστηρίξει έναν σύνθετο προϊστορικό πολιτισμό» Η τρέχουσα πιο ευρέως αποδεκτή άποψη ανθρωπολόγων, γλωσσολόγων και γενετιστών είναι ότι οι πρώιμες φυλές ήταν μέρος του πρώτου κύματος κυνηγών μεταναστών, που ήρθαν στην Αμερική από την Ασία, είτε μέσω ξηράς, μέσω του Βερίγγειου Στενού, είτε μέσω παράκτιων θαλάσσιων διαδρομών κατά μήκος του Ειρηνικού ωκεανού ή και τα δύο.
Οι Άνδεις και οι οροσειρές της βόρειας Νότιας Αμερικής δημιούργησαν ένα αρκετά έντονο πολιτιστικό όριο μεταξύ των εγκατεστημένων αγροτικών πολιτισμών της δυτικής ακτής και των ημινομαδικών φυλών της ανατολής, που ποτέ δεν ανέπτυξαν γραπτά κείμενα ή μόνιμη μνημειακή αρχιτεκτονική. Για το λόγο αυτό, πολύ λίγα είναι γνωστά για την ιστορία της Βραζιλίας πριν από το 1500. Τα αρχαιολογικά κατάλοιπα (κυρίως κεραμική) υποδηλώνουν ένα περίπλοκο πρότυπο περιφερειακών πολιτιστικών εξελίξεων, εσωτερικών μεταναστεύσεων και περιστασιακών μεγάλων κρατικών ομοσπονδιών.
Την εποχή της ευρωπαϊκής ανακάλυψης, το έδαφος της σημερινής Βραζιλίας είχε έως και 2.000 φυλές. Οι αυτόχθονες πληθυσμοί ήταν παραδοσιακά ως επί το πλείστο ημινομαδικές φυλές, που επιβίωναν με το κυνήγι, το ψάρεμα και τη γεωργία. Επίσης, καλλιεργούσαν μανιόκα και γλυκοπατάτες σε περιοχές, που είχαν εκχερσώσει με φωτιά. Όταν οι Πορτογάλοι έφτασαν το 1500, οι ιθαγενείς ζούσαν κυρίως στις ακτές και στις όχθες μεγάλων ποταμών.
Ο πόλεμος των φυλών, ο κανιβαλισμός και η αναζήτηση του ξύλου Μπαζίλ για την πολύτιμη κόκκινη βαφή του έπεισαν τους Πορτογάλους ότι έπρεπε να εκχριστιανίσουν τους ιθαγενείς. Όμως οι Πορτογάλοι, όπως και οι Ισπανοί στις νοτιοαμερικανικές κτήσεις τους, είχαν φέρει μαζί τους ασθένειες, έναντι των οποίων πολλοί ιθαγενείς ήταν αβοήθητοι λόγω έλλειψης ανοσίας. Η ιλαρά, η ευλογιά, η φυματίωση, η γονόρροια και η γρίπη σκότωσαν δεκάδες χιλιάδες ιθαγενείς. Οι ασθένειες εξαπλώθηκαν γρήγορα κατά μήκος των εμπορικών οδών και ολόκληρες φυλές πιθανότατα εξοντώθηκαν χωρίς να έρθουν ποτέ σε άμεση επαφή με τους Ευρωπαίους.
Ο πορτογαλικός αποικισμός προκάλεσε την εξαφάνιση διάφορων αυτόχθονων φυλών και τη δραματική μείωση κάποιων φυλών. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να μειωθεί ο αριθμός τους από μερικά εκατομμύρια τον 16ο αιώνα σε 245.000 περίπου το 1979.
Πολιτισμός της Μαραζοάρα
Ο πολιτισμός της Μαραζοάρα άκμασε στο νησί Μαραζό στις εκβολές του ποταμού Αμαζονίου. Οι αρχαιολόγοι έχουν βρει εκλεπτυσμένα αγγεία στις ανασκαφές τους στο νησί. Αυτά τα κομμάτια είναι μεγάλα, και περίτεχνα ζωγραφισμένα και εγχάρακτα με παραστάσεις φυτών και ζώων. Αυτά παρείχαν τα πρώτα στοιχεία ότι υπήρχε μια πολύπλοκη κοινωνία στο Μαραζό. Τα στοιχεία της οικοδόμησης των τύμβων υποδηλώνουν περαιτέρω ότι σε αυτό το νησί αναπτύχθηκαν καλοκατοικημένοι, περίπλοκοι και εξελιγμένοι οικισμοί, καθώς μόνο τέτοιοι οικισμοί θεωρούνταν ικανοί για τέτοια εκτεταμένα έργα όπως μεγάλες χωματουργικές εργασίες.
Η έκταση, το επίπεδο πολυπλοκότητας και οι αλληλεπιδράσεις των πόρων του πολιτισμού της Μαραζοάρα έχουν αμφισβητηθεί. Δουλεύοντας τη δεκαετία του 1950 σε μερικές από τις πρώτες έρευνές της, η Αμερικανίδα Μπέτυ Μέγκερς πρότεινε ότι η κοινωνία μετανάστευσε από τις Άνδεις και εγκαταστάθηκε στο νησί. Πολλοί ερευνητές πίστευαν ότι οι Άνδεις κατοικούνταν από Παλαιοϊνδούς μετανάστες από τη Βόρεια Αμερική, που σταδιακά μετακινήθηκαν νότια αφού ήταν κυνηγοί στις πεδιάδες.
Στη δεκαετία του 1980, μια άλλη Αμερικανίδα αρχαιολόγος, η Άννα Κουρτένιους Ρούσβελτ, ηγήθηκε των ανασκαφών και των γεωφυσικών ερευνών του λόφου Teso dos Bichos. Κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η κοινωνία, που κατασκεύασε τους τύμβους προέρχεται από το ίδιο το νησί.
Η προκολομβιανή κουλτούρα του Μαραζό μπορεί να ανέπτυξε κοινωνική διαστρωμάτωση και να υποστήριζε έναν πληθυσμό έως και 100.000 ανθρώπων. Οι ιθαγενείς της Αμερικής του τροπικού δάσους του Αμαζονίου μπορεί να χρησιμοποίησαν τη μέθοδο ανάπτυξης και εργασίας τους στην Terra preta, για να κάνουν τη γη κατάλληλη για τη μεγάλης κλίμακας γεωργία, που ήταν αναγκαία για την υποστήριξη μεγάλων πληθυσμών και περίπλοκων κοινωνικών σχηματισμών.
Ιστορία του αποικισμού
Το παπικό διάταγμα inter caetera είχε μοιράσει τον Νέο Κόσμο μεταξύ της Ισπανίας και της Πορτογαλίας το 1493, και η Συνθήκη της Τορδεσίγιας επέτεινε αυτόν τον διαχωρισμό μετακινώντας τη διαχωριστική γραμμή προς τα δυτικά. Υπάρχουν πολλές θεωρίες σχετικά με το ποιος ήταν ο πρώτος Ευρωπαίος, που πάτησε το πόδι του στη γη που τώρα ονομάζεται Βραζιλία. Εκτός από την ευρέως αποδεκτή άποψη της ανακάλυψης του Καμπράλ, μερικοί λένε ότι ήταν ο Ντουάρτε Πατσέκο Περέιρα μεταξύ Νοεμβρίου και Δεκεμβρίου 1498 και κάποιοι άλλοι λένε ότι ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά από τον Βισέντε Γιάνιες Πινσόν, έναν Ισπανό πλοηγό, που είχε συνοδεύσει τον Κολόμβο στο πρώτο του ταξίδι της ανακάλυψης της Αμερικής, αφού υποτίθεται ότι έφτασε στη σημερινή περιοχή του Περναμπούκο στις 26 Ιανουαρίου 1500, αλλά δεν μπόρεσε να διεκδικήσει τη γη λόγω της Συνθήκης του Τορδεσίγιας. Τον Απρίλιο του 1500, η Βραζιλία διεκδικήθηκε από την Πορτογαλία με την άφιξη του πορτογαλικού στόλου, που διοικούσε ο Πέδρο Άλβαρες Καμπράλ. Οι Πορτογάλοι συνάντησαν ιθαγενείς, που χρησιμοποιούσαν πέτρες χωρισμένους σε πολλές φυλές, πολλοί από τους οποίους μοιράζονταν την ίδια γλωσσική οικογένεια Τούπι-Γκουαρανί και πολέμησαν μεταξύ τους. Τα πρώτα ονόματα για τη χώρα περιλάμβαναν Santa Cruz (Τίμιος Σταυρός) και Terra dos Papagaios (Γη των Παπαγάλων). Μετά την ευρωπαϊκή άφιξη, η κύρια εξαγωγή από τη χώρα ήταν ένα είδος δέντρου, που οι έμποροι και οι άποικοι ονόμασαν pau-Brasil (στα Λατινικά σημαίνει το ξύλο κόκκινο σαν χόβολη) ή ξύλο Μπραζίλ. Αυτό είναι ένα μεγάλο δέντρο (Caesalpinia echinata) του οποίου ο κορμός αποδίδει μια πολύτιμη κόκκινη βαφή, και το οποίο σχεδόν εξαφανίστηκε ως αποτέλεσμα της υπερεκμετάλλευσης.
Μέχρι το 1529 η Πορτογαλία είχε μικρό ενδιαφέρον να εγκατασταθεί στη Βραζιλία, κυρίως λόγω της επικέντρωσής της στα υψηλά κέρδη, που αποκτούσε μέσω του εμπορίου της με την Ινδία, την Κίνα και τις Ανατολικές Ινδίες. Αυτή η έλλειψη ενδιαφέροντος επέτρεψε σε εμπόρους, πειρατές και ιδιώτες πολλών χωρών να εκμεταλλεύονται λαθραία το κερδοφόρο ξύλο Μπραζίλ σε εδάφη, που διεκδικούσε η Πορτογαλία, με τη Γαλλία να ιδρύει τη βραχύβια αποικία της Γαλλικής Ανταρκτικής το 1555. Σε απάντηση, το πορτογαλικό στέμμα επινόησε ένα σύστημα για την αποτελεσματική διευθέτηση της Βραζιλίας. Μέσω του κληρονομικού συστήματος των καπετάνιων της Βραζιλίας, η Βραζιλία χωρίστηκε σε λωρίδες γης, που παραχωρήθηκαν δωρεάν σε Πορτογάλους ευγενείς, οι οποίοι με τη σειρά τους ήταν υπεύθυνοι για την κατοχή και τη διοίκηση της γης και λογοδοτούσαν στον Βασιλιά. Το σύστημα αντικαταστάθηκε αργότερα από μια διακυβέρνηση δύο κρατών το 1572, όπου η χώρα χωρίστηκε στη Βόρεια Κυβέρνηση με έδρα το Σαλβαδόρ και στη Νότια Κυβέρνηση με έδρα το Ρίο ντε Τζανέιρο.
Οι Πορτογάλοι-Βραζιλιάνοι άποικοι εισήγαγαν και διέδωσαν στοιχεία του πολιτισμού του παλαιού κόσμου όπως το ρύζι, ο καφές, η ζάχαρη, οι αγελάδες, το κοτόπουλο, οι χοίροι, το ψωμί (σιτάρι), το κρασί, τα πορτοκάλια, τα άλογα, η λιθοδομή, η μεταλλουργία και οι κιθάρες (και άλλα). Οι Πορτογάλοι παντρεύονταν συχνά τους ντόπιους αυτόχθονες και αφρικανικούς πληθυσμούς - επομένως, όταν αναφέρεται κανείς σε Πορτογάλους-Βραζιλιάνους αποίκους δεν αναφέρεται σε ένα συγκεκριμένο χρώμα δέρματος (όπως θα συνδέατε με το αγγλόφωνο μοντέλο της αποικιοκρατίας). Επίσης, πολλοί Πορτογάλοι άποικοι, που αναχώρησαν από την Ευρώπη είχαν ήδη πολλές διαφορετικές καταβολές και υπόβαθρα, που προέκυψαν από την ιστορία της Πορτογαλίας στην Ιβηρική Χερσόνησο και την εξερεύνηση της αφρικανικής ακτής, που ξεκίνησε το 1415, και έτσι το θέμα δεν πρέπει να γίνει κατανοητό από την οπτική γωνία της Αγγλόφωνης αποικιοκρατίας, όπου ο άκαμπτος φυλετικός διαχωρισμός ήταν ο κανόνας. Παραδείγματα αξιόλογων Πορτογάλων (Πορτογάλων/Βραζιλιάνων), που ηγήθηκαν των μαχών κατά της ολλανδικής εισβολής είναι οι εξής: Φρανσίσκο Μπαρρέτο ντε Μενέσες, Αντόνιο Φιλίπε Καμαράο, Ενρίκε Ντίας και Αντρέ Βιδάλ ντε Νεγκρέιρος. Η Πρώτη Μάχη του Γκουαραράπες το 1648 σηματοδοτεί την έναρξη του βραζιλιάνικου στρατού και γιορτάζεται σήμερα ως τέτοια.
Ιβηρική Ένωση
Το 1578, ο νεαρός βασιλιάς Σεβαστιανός, βασιλιάς της Πορτογαλίας εξαφανίστηκε σε μια σταυροφορία στο Μαρόκο, κατά τη διάρκεια της μάχης του Alcácer Quibir. Ο βασιλιάς είχε μπει στον πόλεμο χωρίς πολλή συμμαχική υποστήριξη ή τους απαραίτητους πόρους, για να πολεμήσει σωστά. Με την εξαφάνισή του, και επειδή δεν είχε άμεσους κληρονόμους, ο Φίλιππος Β' της Ισπανίας, που ήταν θείος του (και του οποίου παππούς ήταν ο Πορτογάλος βασιλιάς Μανουήλ Α' της Πορτογαλίας), ήταν ο μόνος διάδοχος και πήρε την πορτογαλική διοίκηση στα χέρια το 1580, αυτό που ονομαζόταν Ιβηρική Ένωση, που διήρκεσε 60 χρόνια. Αργότερα, το 1640, ο Ιωάννης Δ' της Πορτογαλίας, δούκας της Μπραγκάνσα, αποκατέστησε την πορτογαλική ανεξαρτησία και σχημάτισε την 3η Πορτογαλική Βασιλική Δυναστεία, τον Οίκο της Μπραγκάνσα.
Στη Βραζιλία η πιο σημαντική εκδήλωση του Σεβαστιανισμού έλαβε χώρα στο πλαίσιο της Διακήρυξης της Δημοκρατίας, όταν εμφανίστηκαν κινήματα, που υπερασπίζονταν την επιστροφή στη μοναρχία. Έχει δημιουργηθεί ένα λαϊκό μοτίβο ενός βασιλιά, που κοιμάται στο βουνό, και οι άνθρωποι τον περιμένουν ως έναν ήρωα. Ο Πορτογάλος συγγραφέας Φερνάντο Πεσσόα έγραψε για έναν τέτοιο ήρωα στο έπος του Mensagem (Το Μήνυμα).
Είναι ο μακροβιότερος και πιο σημαντικός θρύλος της χιλιετίας στη Δυτική Ευρώπη, έχοντας βαθιά πολιτική και πολιτιστική απήχηση από την εποχή του θανάτου του Σεβαστιανού μέχρι τουλάχιστον τα τέλη του 19ου αιώνα στη Βραζιλία.
Εξεγέρσεις ιθαγενών
αριστερά|μικρογραφία| Ένας πολεμιστής Σαρρούα, που απεικονίζεται από τον Ζαν-Μπατίστ Ντεμπρέ στις αρχές του 19ου αιώνα Η Συνομοσπονδία Ταμόγιο (Confederação dos Tamoios στην Πορτογαλική γλώσσα) ήταν μια στρατιωτική συμμαχία αυτοχθόνων φύλαρχων της θαλάσσιας ακτής, που εκτείνονταν από τη σημερινή πόλη Σάντος έως το Ρίο ντε Τζανέιρο, που συνέβη από το 1554 έως το 1567.
Ο κύριος λόγος αυτής της μάλλον ασυνήθιστης συμμαχίας μεταξύ χωριστών φυλών ήταν η αντίδραση ενάντια στη σκλαβιά και την εκτεταμένη δολοφονία και καταστροφή, που προκάλεσαν στον λαό Τουπινάμπα οι πρώτοι Πορτογάλοι,που ανακάλυψαν και εποίκησαν τη Βραζιλία. Στη γλώσσα Τούπι, "Ταμούγια" σημαίνει "πρεσβύτερος" ή "παππούς". Ο Κουναμπέμπε εξελέγη αρχηγός της Συνομοσπονδίας από τους ομολόγους του και μαζί με τους αρχηγούς Πιντομπούτσου, Κοακίρα, Αραράι και Αιμπέρε, κήρυξαν τον πόλεμο στους Πορτογάλους.
Εποχή της ζάχαρης
Ξεκινώντας από τον δέκατο έκτο αιώνα, το ζαχαροκάλαμο, που καλλιεργείται σε φυτείες, που ονομάζονται ενγκένιο (engenhos) κατά μήκος της βορειοανατολικής ακτής της Βραζιλίας έγινε η βάση της βραζιλιάνικης οικονομίας και κοινωνίας, με τη χρήση σκλάβων σε μεγάλες φυτείες για την παραγωγή ζάχαρης για την Ευρώπη. Στην αρχή, οι άποικοι προσπάθησαν να υποδουλώσουν τους ντόπιους ως εργάτες, για να δουλέψουν στα χωράφια. Η Πορτογαλία ήταν πρωτοπόρος στο σύστημα φυτειών στα νησιά Μαδέρα και Σάο Τομέ του Ατλαντικού, με καταναγκαστική εργασία και με υψηλές εισροές κεφαλαίων σε μηχανήματα, σκλάβους και ζώα εργασίας. Η εκτεταμένη καλλιέργεια ζάχαρης προοριζόταν για εξαγωγές, γεγονός που απαιτούσε γη, που θα μπορούσε να αποκτηθεί με σχετικά μικρή σύγκρουση από τους ντόπιους κατοίκους. Μέχρι το 1570, η παραγωγή ζάχαρης της Βραζιλίας συναγωνιζόταν εκείνη των νησιών του Ατλαντικού. Στα μέσα του δέκατου έβδομου αιώνα, οι Ολλανδοί κατέλαβαν παραγωγικές περιοχές της βορειοανατολικής Βραζιλίας, από το 1630 έως το 1654, και ανέλαβαν τις φυτείες. Όταν οι Ολλανδοί εκδιώχθηκαν από τη Βραζιλία, μετά από μια ισχυρή ώθηση από τους Πορτογάλους-Βραζιλιάνους και τους αυτόχθονες και Αφρο-Βραζιλιάνους συμμάχους τους, οι Ολλανδοί καθώς και οι Άγγλοι και οι Γάλλοι δημιούργησαν την παραγωγή ζάχαρης στο μοντέλο φυτειών της Βραζιλίας στην Καραϊβική. Η αυξημένη παραγωγή και ο ανταγωνισμός σήμαιναν ότι η τιμή της ζάχαρης έπεσε και το μερίδιο αγοράς της Βραζιλίας μειώθηκε. Η ανάκαμψη της Βραζιλίας από την ολλανδική εισβολή ήταν αργή, αφού ο πόλεμος είχε επηρεάσει τις φυτείες ζάχαρης. Στη Μπαΐα, ο καπνός καλλιεργούνταν για εξαγωγές στην Αφρική, με τον καπνό εμποτισμένο σε μελάσσα (που προέρχεται από την παραγωγή ζάχαρης) να εμπορεύεται για Αφρικανούς σκλάβους. Η οικιστική και οικονομική ανάπτυξη της Βραζιλίας ήταν σε μεγάλο βαθμό στη μεγάλη ακτογραμμή της. Η ολλανδική εισβολή είχε υπογραμμίσει την ευαλωτότητα της Βραζιλίας στους ξένους και το στέμμα απάντησε χτίζοντας παράκτια οχυρά και δημιουργώντας θαλάσσιες περιπολίες για την προστασία της αποικίας. μικρογραφία| Η νίκη των Πορτογάλων στη Μάχη του Γκουαραράπες τερμάτισε την ολλανδική παρουσία στη Βραζιλία. Η αρχική εξερεύνηση του εσωτερικού της Βραζιλίας οφειλόταν σε μεγάλο βαθμό στους παραστρατιωτικούς τυχοδιώκτες, τους μπαντεϊράντες (bandeirantes), που μπήκαν στη ζούγκλα αναζητώντας χρυσό και ντόπιους σκλάβους. Ωστόσο, οι άποικοι δεν ήταν σε θέση να υποδουλώνουν συνεχώς τους ιθαγενείς, και οι Πορτογάλοι καλλιεργητές ζάχαρης στράφηκαν σύντομα στην εισαγωγή εκατομμυρίων σκλάβων από την Αφρική. Τα ποσοστά θνησιμότητας για τους σκλάβους σε επιχειρήσεις ζάχαρης και χρυσού ήταν δραματικές και συχνά δεν υπήρχαν αρκετές γυναίκες ή κατάλληλες συνθήκες, για να αναπληρωθεί ο πληθυσμός των σκλάβων μέσω της φυσικής αύξησης.
Ωστόσο, οι Αφρικανοί έγιναν αναπόσπαστο τμήμα του πληθυσμού της Βραζιλίας και πριν ακόμα την κατάργηση της δουλείας (1888) είχαν αρχίσει να συγχωνεύονται με τον Ευρωπαϊκό πληθυσμό της Βραζιλίας μέσω επιμειξίας.
Εξεγέρσεις σκλάβων
Αναγκασμένοι να αμυνθούν ενάντια στις επαναλαμβανόμενες επιθέσεις της πορτογαλικής αποικιακής δύναμης, οι πολεμιστές του Παλμάρες ήταν ειδικοί στην καποέιρα, μια μορφή πολεμικών τεχνών, που αναπτύχθηκε στη Βραζιλία από Αφρικανούς σκλάβους τον 16ο αιώνα.
Ένας Αφρικανός γνωστός μόνο ως Ζούμπι γεννήθηκε ελεύθερος στο Παλμάρες το 1655, αλλά συνελήφθη από τους Πορτογάλους και δόθηκε σε έναν ιεραπόστολο, τον πατέρα Αντόνιο Μέλο, όταν ήταν περίπου 6 ετών. Βαφτισμένος Φραγκίσκο, ο Ζούμπι διδάχτηκε τα ιερά Μυστήρια, έμαθε πορτογαλικά και λατινικά και βοηθούσε στην καθημερινή Θεία Λειτουργία. Παρά τις προσπάθειες να τον «εκπολιτίσουν», ο Ζούμπι δραπέτευσε το 1670 και, σε ηλικία 15 ετών, επέστρεψε στη γενέτειρά του. Ο Ζούμπι έγινε γνωστός για τη σωματική του ικανότητα και την πονηριά του στη μάχη και ήταν σεβαστός στρατιωτικός στρατηγός μέχρι τα είκοσί του.
Μέχρι το 1678, ο κυβερνήτης του Περναμπούκο, Πέδρο Αλμέιδα, κουρασμένος από τη μακροχρόνια σύγκρουση με την Παλμάρες, πλησίασε τον αρχηγό της Γκάνγκα Ζούμπα με ένα κλαδί ελιάς. Ο Αλμέιδα πρόσφερε ελευθερία σε όλους τους δραπέτες σκλάβους, εάν το Παλμάρες υποτασσόταν στην πορτογαλική αρχή. Ο Γκάνγκα Ζούμπα ήταν υπέρ αυτής της πρότασης. Όμως ο Ζούμπι δεν είχε εμπιστοσύνη στους Πορτογάλους. Επιπλέον, αρνήθηκε να δεχτεί την ελευθερία για τον λαό του Παλμάρες, ενώ άλλοι Αφρικανοί παρέμεναν σκλάβοι. Απέρριψε την πρόταση του Αλμέιδα και αμφισβήτησε την ηγεσία του Γκάνγκα Ζούμπα. Ορκιζόμενος να συνεχίσει την αντίσταση στην πορτογαλική καταπίεση, ο Ζούμπι έγινε ο νέος ηγέτης της Παλμάρες.
Δεκαπέντε χρόνια αφότου ο Ζούμπι ανέλαβε την ηγεσία της Παλμάρες, οι Πορτογάλοι στρατιωτικοί διοικητές Ντομίνγκος Ζόρζε Βέλιο και Βιέιρα ντι Μέλο πραγματοποίησαν επίθεση με πυροβολικό στους κιλόμπο. Στις 6 Φεβρουαρίου 1694, μετά από 67 χρόνια αδιάκοπης σύγκρουσης με τους καφούζος (Μαρούν) του Παλμάρες, οι Πορτογάλοι κατάφεραν να καταστρέψουν το Σέρκα ντο Μακάκο, τον κεντρικό οικισμό της δημοκρατίας. Οι πολεμιστές του Παλμάρες δεν ήταν ισοδύναμοι με το πορτογαλικό πυροβολικό. Η δημοκρατία έπεσε και ο Ζούμπι τραυματίστηκε. Αν και επέζησε και κατάφερε να ξεφύγει από τους Πορτογάλους, προδόθηκε, αιχμαλωτίστηκε σχεδόν δύο χρόνια αργότερα και αποκεφαλίστηκε επί τόπου στις 20 Νοεμβρίου 1695. Οι Πορτογάλοι μετέφεραν το κεφάλι του Ζούμπι στο Ρεσίφε, όπου εκτέθηκε στην κεντρική πλατεία ως απόδειξη ότι, σε αντίθεση με τον δημοφιλή θρύλο μεταξύ των Αφρικανών σκλάβων, ο Ζούμπι δεν ήταν αθάνατος. Έγινε επίσης ως προειδοποίηση για το τι θα συνέβαινε στους άλλους, αν προσπαθούσαν να είναι τόσο γενναίοι όσο αυτός. Τα απομεινάρια των παλαιών κιλόμπο (: κοινότητες στην Βραζίλία την εποχή της αποικιοκρατίας από δραπέτες σκλάβους, που κατέφευγαν στην ζούγκλα και δημιουργούσαν ομάδες αναζητώντας μια ελεύθερη ζωή) συνέχισαν να κατοικούν στην περιοχή για άλλα εκατό χρόνια.
Εξόρυξη χρυσού και διαμαντιών
μικρογραφία| Χρυσό νόμισμα Πορτογαλικής αποικιακής Βραζιλίας από τη νοτιοανατολική πολιτεία [[Μίνας Ζεράις της Βραζιλίας]] Η ανακάλυψη χρυσού στις αρχές του δέκατου όγδοου αιώνα αντιμετωπίστηκε με μεγάλο ενθουσιασμό από την Πορτογαλία, η οποία είχε μια οικονομία σε αταξία μετά από χρόνια πολέμων εναντίον της Ισπανίας και της Ολλανδίας. Γρήγορα ακολούθησε φρενίτιδα εξόρυξης χρυσού, με ανθρώπους από άλλα μέρη της αποικίας και την Πορτογαλία να πλημμυρίζουν την περιοχή στο πρώτο μισό του δέκατου όγδοου αιώνα. Το μεγάλο τμήμα της ενδοχώρας της Βραζιλίας όπου εξορυσσόταν ο χρυσός έγινε γνωστό ως Μίνας Ζεράις (Γενικά Ορυχεία). Η εξόρυξη χρυσού σε αυτήν την περιοχή έγινε η κύρια οικονομική δραστηριότητα της αποικιακής Βραζιλίας κατά τον δέκατο όγδοο αιώνα. Στην Πορτογαλία, ο χρυσός χρησιμοποιήθηκε κυρίως για την πληρωμή βιομηχανοποιημένων αγαθών (υφασμάτων, όπλων), που αποκτήθηκαν από χώρες όπως η Αγγλία και, ειδικά κατά τη διάρκεια της βασιλείας του βασιλιά Ιωάννη Ε', για την κατασκευή μπαρόκ μνημείων όπως το Μοναστήρι της Μάφρα. Στη Βραζιλία δημιουργήθηκαν κωμοπόλεις και πόλεις, που αποτελούν σήμερα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO όπως το Όρου Πρέτου, μια από τις μεγαλύτερες πολυπληθέστερες πόλεις της Αμερικής εκείνη την περίοδο, και πολλές άλλες ιστορικές πόλεις με πλούσια αρχιτεκτονική : Παράτι, Ολίντα, Λονγκόνιας, Γκοϊάς, Ντιαμαντίνα, Σαλβαδόρ, Σάο Λουίς, Πλατεία Σάο Φρανσίσκο, Καθεδρικός ναός Βασιλική του Σαλβαδόρ και Ρίο ντε Τζανέιρο. μικρογραφία| [[Όρου Πρέτου|Το Όρου Πρέτου είναι το στολίδι στο στέμμα των αποικιακών πόλεων του Μίνας Ζεράις. Ήταν η πλουσιότερη πόλη της Βραζιλίας κατά τη διάρκεια της εξόρυξης του χρυσού του 18ου αιώνα. Εκτός από ένα υπαίθριο μουσείο, το Όρου Πρέτου είναι επίσης μια μεγάλη πανεπιστημιακή πόλη, με νεανική και ζωντανή ατμόσφαιρα.]] Το Μίνας Ζεράις ήταν το κέντρο εξόρυξης χρυσού της Βραζιλίας, κατά τον 18ο αιώνα. Η εργασία των σκλάβων χρησιμοποιήθηκε γενικά για το εργατικό δυναμικό. Η ανακάλυψη χρυσού στην περιοχή προκάλεσε τεράστια εισροή Ευρωπαίων μεταναστών και η κυβέρνηση αποφάσισε να φέρει γραφειοκράτες από την Πορτογαλία για τον έλεγχο των επιχειρήσεων. Δημιούργησαν πολυάριθμες διοικητικές υπηρεσίες, συχνά με αντικρουόμενα καθήκοντα και δικαιοδοσίες. Οι αξιωματούχοι γενικά αποδείχθηκαν αδύναμοι στο να ελέγχουν αυτήν την εξαιρετικά προσοδοφόρα βιομηχανία. Μετά την ανεξαρτησία της Βραζιλίας, οι Βρετανοί ακολούθησαν εκτεταμένη οικονομική δραστηριότητα στη Βραζιλία. Το 1830, η εταιρεία εξόρυξης Saint John d'El Rey, που ελέγχεται από τους Βρετανούς, άνοιξε το μεγαλύτερο ορυχείο χρυσού στη Λατινική Αμερική. Οι Βρετανοί έφεραν σύγχρονες τεχνικές διαχείρισης και άριστους μηχανικούς. Το ορυχείο, το οποίο βρίσκεται στη Νόβα Λίμα παρήγαγε μετάλλευμα για 125 χρόνια.
Κοιτάσματα διαμαντιών βρέθηκαν κοντά στο Βίλα ντο Πρίνσιπε, γύρω από το χωριό Τιζούκο τη δεκαετία του 1720, και ακολούθησε φρενίτιδα εξόρυξης των πολύτιμων λίθων, που πλημμύρισαν την ευρωπαϊκή αγορά. Το πορτογαλικό στέμμα παρενέβη, για να ελέγξει την παραγωγή στη Ντιαμαντίνα, την Περιοχή Διαμαντιών. Καθιερώθηκε ένα σύστημα προσφορών για το δικαίωμα εξόρυξης διαμαντιών, αλλά το 1771, καταργήθηκε και το στέμμα διατήρησε το μονοπώλιο.
Βασίλειο και Αυτοκρατορία της Βραζιλίας
αριστερά|μικρογραφία| Βασίλισσα [[Μαρία Α΄ της Πορτογαλίας|Μαρία Α' του Ηνωμένου Βασιλείου της Πορτογαλίας, της Βραζιλίας και των Αλγκάρβες]] Η Βραζιλία ήταν ένα από τα τρία μόνο σύγχρονα κράτη της Αμερικής, που είχαν μοναρχία (τα άλλα δύο ήταν το Μεξικό και η Αϊτή) - για μια περίοδο σχεδόν 90 ετών.
Καθώς η Αϊτινή Επανάσταση για την ανεξαρτησία κατά του γαλλικού στέμματος γινόταν στα τέλη του 1700, η Βραζιλία, τότε αποικία της Πορτογαλίας, ήταν επίσης στα πρόθυρα να ξεκινήσει τη δική της επανάσταση για την ανεξαρτησία. Στις αρχές της δεκαετίας του 1790, συνωμοσίες για την ανατροπή της πορτογαλικής αποικιακής κυβέρνησης πλημμύρισαν τους δρόμους της Βραζιλίας. Φτωχοί λευκοί, λίγοι λευκοί ανώτερης τάξης, απελευθερωμένοι άνθρωποι, σκλάβοι και μιγάδες ιθαγενείς ήθελαν να επαναστατήσουν ενάντια στο πορτογαλικό στέμμα, για να καταργήσουν τη δουλεία, να πάρουν την εξουσία από την Καθολική Εκκλησία, να τερματίσουν κάθε μορφή φυλετικής καταπίεσης και να δημιουργήσουν ένα νέο κυβερνητικό σύστημα, που έδινε ίσες ευκαιρίες σε όλους τους πολίτες. εναλλ.=An old photograph showing a crowded square in front of a large, white, multi-storied building|μικρογραφία| Λίγες στιγμές μετά την υπογραφή του Χρυσού Νόμου, η πριγκίπισσα [[Ισαβέλλα της Βραζιλίας|Ισαβέλλα υποδέχεται από το κεντρικό μπαλκόνι του City Palace ένα τεράστιο πλήθος κάτω στον δρόμο.]] Αν και οι αρχικές συνωμοσίες είχαν αποτραπεί από τις βασιλικές αρχές, οι Βραζιλιάνοι παρέμειναν επίμονοι στη δημιουργία συνωμοσιών για επαναστάσεις μετά από ένα ξέσπασμα επιτυχημένων κινημάτων ανεξαρτησίας. Το σχέδιο ήταν παρόμοιο με αυτό των Γαλλικών Επαναστάσεων, οι οποίες σε αυτή τη χρονική περίοδο είχαν καθιερώσει την επαναστατική ρητορική για μεγάλο μέρος του αποικιακού κόσμου. Ωστόσο, η σκληρή τιμωρία, που επιβλήθηκε στους φτωχούς λευκούς, στους έγχρωμους εργαζόμενους και στους σκλάβους είχε φιμώσει πολλές φωνές της επανάστασης. Όσο για τις λευκές ελίτ, ενώ κάποιοι παρέμειναν επηρεασμένοι από τα επαναστατικά ιδεώδη, που διαδόθηκαν στη Γαλλία, άλλοι είδαν την απίστευτη και εκφοβιστική δύναμη των κατώτερων τάξεων μέσω της επανάστασης της Αϊτής και φοβήθηκαν ότι μια εξέγερση από τη δική τους κατώτερη τάξη μπορεί να οδηγήσει σε κάτι εξίσου καταστροφικό για την κοινωνία τους. Μόλις στις 7 Σεπτεμβρίου 1822, ο Πορτογάλος πρίγκιπας Ντομ Πέδρο θα ανακήρυξε τη Βραζιλία ως τη δική του ανεξάρτητη αυτοκρατορία.
Το 1808, η πορτογαλική βασιλική αυλή, αφού τράπηκε σε φυγή λόγω της εισβολής του Ναπολέοντα στην Πορτογαλία κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Ιβηρικής Χερσονήσου με έναν μεγάλο στόλο συνοδευόμενο από Βρετανούς άνδρες του πολέμου, μετέφερε τον κυβερνητικό μηχανισμό στην τότε αποικία της, τη Βραζιλία, και εγκαταστάθηκε στην πόλη Ρίο Ντε Τζανέιρο. Από εκεί ο Πορτογάλος βασιλιάς κυβέρνησε την τεράστια αυτοκρατορία του για 15 χρόνια και εκεί θα παρέμενε για το υπόλοιπο της ζωής του, αν δεν υπήρχε η αναταραχή, που προκλήθηκε στην Πορτογαλία λόγω, μεταξύ άλλων λόγων, της μακράς παραμονής του στη Βραζιλία μετά το τέλος της βασιλείας του Ναπολέοντα.
Το 1815 ο βασιλιάς δημιούργησε ένα ενωμένο βασίλειο με την Πορτογαλία και το Αλγκάρβε. Το 1817 μια εξέγερση σημειώθηκε στην επαρχία Περναμπούκο, η οποία σε δύο μήνες κατεστάλη.
Όταν ο βασιλιάς Ιωάννης ΣΤ' της Πορτογαλίας έφυγε από τη Βραζιλία, για να επιστρέψει στην Πορτογαλία το 1821, ο μεγαλύτερος γιος του, Πέδρο, έμεινε στη θέση του ως αντιβασιλέας της Βραζιλίας. Ένα χρόνο αργότερα, ο Πέδρο δήλωσε τους λόγους για την απόσχιση της Βραζιλίας από την Πορτογαλία και ηγήθηκε του Πολέμου της Ανεξαρτησίας, ίδρυσε μια συνταγματική μοναρχία στη Βραζιλία, έγινε επικεφαλής της ως αυτοκράτορας Πέδρο Α΄ της Βραζιλίας και στη συνέχεια επέστρεψε στην Πορτογαλία, για να πολεμήσει για μια συνταγματική μοναρχία και εναντίον του απολυταρχικού σφετεριστή αδελφού του Μιγκέλ Α' της Πορτογαλίας στους Φιλελεύθερους Πολέμους. Η ανεξαρτησία της Βραζιλίας αναγνωρίστηκε με τη Συνθήκη του Ρίο ντε Τζανέιρο, το 1825. μικρογραφία| Έκταση του Βασιλείου της Βραζιλίας (1816 - 1822) πριν από την ανεξαρτησία από το Ηνωμένο Βασίλειο της Πορτογαλίας, της Βραζιλίας και του Αλγκάρβες Ο καθορισμός της γεωγραφικής έκτασης της Βραζιλίας ως έθνους επιτεύχθηκε πριν από την ανεξαρτησία από την Πορτογαλο-Βραζιλιάνικη μοναρχία (Οίκος της Μπραγκάνσα) το 1822. Αργότερα έγιναν κάποιες εδαφικές επεκτάσεις και διαμάχες με γειτονικές ισπανικές πρώην αποικίες, καθιστώντας τη Βραζιλία τη μεγαλύτερη συνεχόμενη περιοχή στην Αμερική σήμερα. Αξίζει να σημειωθεί ότι πριν την ανεξαρτησία το Ρίο ντε Τζανέιρο στη Βραζιλία ήταν η πρωτεύουσα της Πορτογαλικής Αυτοκρατορίας για 14 χρόνια.
Ο Πέδρο Α' της Βραζιλίας παραιτήθηκε από τον αυτοκρατορικό θρόνο της Βραζιλίας το 1831 λόγω πολιτικών ασυμβίβαστων (δυσαρεστημένος, τόσο από τις ελίτ των γαιοκτημόνων, που τον θεωρούσαν πολύ φιλελεύθερο όσο και από τους διανοούμενους, που ένιωθαν ότι δεν ήταν φιλελεύθερος αρκετά), και έφυγε για την Πορτογαλία, για να υπερασπιστεί τη διεκδίκηση του πορτογαλικού θρόνου από την κόρη του Μαρία Β' της Πορτογαλίας και να εγκαθιδρύσει συνταγματική μοναρχία στην Πορτογαλία, αφήνοντας τον πεντάχρονο γιο του Πέδρο Β' της Βραζιλίας, μητέρα του οποίου ήταν η Μαρία Λεοπολδίνα της Αυστρίας, ως μελλοντικό αυτοκράτορα της Βραζιλίας. Κατά τη διάρκεια της παιδικής του ηλικίας, η χώρα ήταν υπό την αντιβασιλεία του κηδεμόνα του Πέδρο, Χοσέ Μπονιφάτσιο ντι Ανδράδα ε Σίλβα, μεταξύ 1831 και 1840. Αυτή η περίοδος πλαισιώθηκε από εξεγέρσεις διαφόρων κινήτρων, όπως η Σαμπινάδα, ο πόλεμος Ραγκαμούφιν, η επανάσταση του Μάλε, Καμπανάζεμ και Μπαλαϊάδα, μεταξύ άλλων. Μετά από αυτή την περίοδο, ο Πέδρο Β' στέφθηκε βασιλιάς σε ηλικία 14 ετών και ανέλαβε τα πλήρη προνόμιά του με αφοσίωση. Ο Πέδρο Β' της Βραζιλίας ξεκίνησε μια κοινοβουλευτική μοναρχία, που διήρκεσε σχεδόν 50 χρόνια και έφερε ευημερία και ανάπτυξη στο έθνος. Ο Πέδρο Β' μιλούσε 8 γλώσσες: Πορτογαλικά, Τούπι-Γκουαρανί, Γερμανικά, Γαλλικά, Λατινικά, Ιταλικά, Ισπανικά, Εβραϊκά και μπορούσε να διαβάσει Ελληνικά, Αραβικά, Σανσκριτικά.
Εξωτερικά, εκτός από τον πόλεμο της Ανεξαρτησίας, ξεχώρισαν δεκαετίες πιέσεων από τη Μεγάλη Βρετανία, για να τερματίσει τη συμμετοχή της στο δουλεμπόριο του Ατλαντικού και οι πόλεμοι, που διεξήχθησαν στην περιοχή του ποταμού Ρίο ντε Λα Πλάτα : ο πόλεμος Σισπλατίνης (στο 2ο μισό του 1820), ο Πλατινικός πόλεμος (τη δεκαετία του 1850), ο πόλεμος της Ουρουγουάης και ο πόλεμος της Παραγουάης (τη δεκαετία του 1860). Αυτός ο τελευταίος πόλεμος εναντίον της Παραγουάης ήταν επίσης ο πιο αιματηρός και ο πιο ακριβός στην ιστορία της Νότιας Αμερικής, μετά τον οποίο η χώρα εισήλθε σε μια περίοδο, που συνεχίζεται μέχρι σήμερα, απεχθής στις εξωτερικές πολιτικές και στρατιωτικές επεμβάσεις.
Φυτείες καφέ
αριστερά|μικρογραφία| Σκλάβοι σε φαζέντα (φάρμα καφέ), περίπου 1885 Η καλλιέργεια του καφέ εισήχθη το 1720 και μέχρι το 1850 η Βραζιλία παρήγαγε το ήμισυ του καφέ στον κόσμο. Το κράτος ίδρυσε μία επιτροπή μάρκετινγκ, για να προστατεύσει και να ενθαρρύνει τη βιομηχανία.
Η κύρια εξαγωγική καλλιέργεια τον 19ο αιώνα ήταν ο καφές, που καλλιεργούνταν σε φυτείες μεγάλης κλίμακας στην περιοχή του Σάο Πάολο. Η περιοχή Ζόνα ντα Μάτα Μινέιρα αύξησε το 90% του καφέ στην περιοχή Μίνας Ζεράις κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1880 και το 70% κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920. Οι περισσότεροι από τους εργάτες ήταν μαύροι, μεταξύ των οποίων και σκλάβοι και ελεύθεροι. Όλο και περισσότεροι Ιταλοί, Ισπανοί και Ιάπωνες μετανάστες ήρθαν ως εργατικό δυναμικό. Ενώ οι σιδηροδρομικές γραμμές κατασκευάστηκαν, για να μεταφέρουν τους κόκκους καφέ στην αγορά, παρείχαν επίσης βασικές εσωτερικές μεταφορές τόσο για φορτία όσο και για επιβάτες, καθώς και ευκαιρίες εργασίας για ένα μεγάλο εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό. Στις αρχές του 20ου αιώνα, ο καφές αποτελούσε το 16% του ακαθάριστου εθνικού προϊόντος της Βραζιλίας και τα τρία τέταρτα των εσόδων της από τις εξαγωγές.
Οι καλλιεργητές και οι εξαγωγείς έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην πολιτική. Ωστόσο, οι ιστορικοί διερευνούν αν ήταν ή όχι οι πιο ισχυροί παράγοντες του πολιτικού συστήματος.
Πριν από τη δεκαετία του 1960, οι ιστορικοί γενικά αγνόησαν τη βιομηχανία του καφέ. Ο καφές δεν ήταν μια σημαντική βιομηχανία κατά την περίοδο της αποικιοκρατίας. Σε οποιαδήποτε συγκεκριμένη τοποθεσία, η βιομηχανία του καφέ άκμασε για μερικές δεκαετίες και στη συνέχεια προχώρησε καθώς το έδαφος έχασε τη γονιμότητά του. Ως εκ τούτου, δεν ήταν βαθιά ενσωματωμένο στην ιστορία κάποιας τοποθεσίας. Μετά την ανεξαρτησία, οι φυτείες καφέ συνδέθηκαν με τη δουλεία, την υπανάπτυξη και την πολιτική ολιγαρχία, και όχι τη σύγχρονη ανάπτυξη του κράτους και της κοινωνίας. Οι ιστορικοί αναγνωρίζουν τώρα τη σημασία της βιομηχανίας, και υπάρχει μια ακμάζουσα επιστημονική βιβλιογραφία.
Καουτσούκ
Η ανάπτυξη καουτσούκ στον Αμαζόνιο τη δεκαετία 1880-1910 αναμόρφωσε ριζικά την οικονομία του Αμαζονίου. Για παράδειγμα, μετέτρεψε το απομακρυσμένο φτωχό χωριό της ζούγκλας Μανάους σε ένα πλούσιο, εκλεπτυσμένο, προοδευτικό αστικό κέντρο, με κοσμοπολίτικο πληθυσμό, που προστάτευε το θέατρο, τους λογοτεχνικούς συλλόγους και τα πολυτελή καταστήματα και διατηρούν καλά σχολεία. Γενικά, τα βασικά χαρακτηριστικά της οικονομικής άνθισης του καουτσούκ περιελάμβαναν τις διάσπαρτες φυτείες και μια ανθεκτική μορφή οργάνωσης, αλλά δεν ανταποκρίθηκε στον ασιατικό ανταγωνισμό. Η οικονομική έκρηξη από καουτσούκ είχε σημαντικές μακροπρόθεσμες επιπτώσεις: η ιδιωτική περιουσία έγινε η συνήθης μορφή κατοχής γης. Κατασκευάστηκαν εμπορικά δίκτυα σε όλη τη λεκάνη του Αμαζονίου. Οι αυτόχθονες λαοί συχνά εκτοπίζονταν. Η οικονομική ανάπτυξη καθιέρωσε σταθερά την επιρροή του κράτους σε όλη την περιοχή. Η άνθηση έληξε απότομα στη δεκαετία του 1920 και τα επίπεδα εισοδήματος επανήλθαν στα επίπεδα της φτώχειας της δεκαετίας του 1870. Υπήρχαν σημαντικές αρνητικές επιπτώσεις στο εύθραυστο περιβάλλον του Αμαζονίου.
Παλαιά Δημοκρατία (1889–1930)
Ο Πέδρο Β' καθαιρέθηκε στις 15 Νοεμβρίου 1889 από ένα Ρεπουμπλικανικό στρατιωτικό πραξικόπημα με επικεφαλής τον στρατηγό Ντεοντόρο ντα Φονσέκα, ο οποίος έγινε ο πρώτος de facto πρόεδρος της χώρας μέσω στρατιωτικού πραξικοπήματος. Το όνομα της χώρας έγινε Δημοκρατία των Ηνωμένων Πολιτειών της Βραζιλίας (η οποία το 1967 άλλαξε σε Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Βραζιλίας ). Δύο στρατιωτικοί πρόεδροι κυβέρνησαν τέσσερα χρόνια δικτατορίας εν μέσω συγκρούσεων μεταξύ των στρατιωτικών και πολιτικών ελίτ (δύο ναυτικές εξεγέρσεις, ακολουθούμενες από μια εξέγερση των ομοσπονδιακών) και μιας οικονομικής κρίσης λόγω των επιπτώσεων της έκρηξης μιας οικονομικής φούσκας, του ενσιλιαμέντο (encilhamento).
Από το 1889 έως το 1930, αν και η χώρα ήταν τυπικά συνταγματική δημοκρατία, το Πρώτο Ρεπουμπλικανικό Σύνταγμα, που δημιουργήθηκε το 1891, καθόρισε ότι οι γυναίκες και οι αναλφάβητοι (τότε η πλειοψηφία του πληθυσμού) εμποδίζονταν να ψηφίσουν. Η Προεδρική Δημοκρατία υιοθετήθηκε ως μορφή διακυβέρνησης και το Κράτος χωρίστηκε σε τρεις εξουσίες (Νομοθετική, Εκτελεστική και Δικαστική) «αρμονικές και ανεξάρτητες η μια από την άλλη». Η προεδρική θητεία ορίστηκε σε τέσσερα χρόνια και οι εκλογές έγιναν άμεσες.μικρογραφία| Χενρίκε Μπερναρντέλι : [[Ντεοντόρο ντα Φονσέκα|Ντεοντόρο ντα Φονσέκα, περίπου 1900]]Μετά το 1894, η προεδρία της δημοκρατίας καταλήφθηκε από καλλιεργητές καφέ (ολιγαρχίες) από το Σάο Πάολο και το Μίνας Ζεράις, εναλλάξ. Αυτή η πολιτική ονομαζόταν política do café com leite (πολιτική «καφές με γάλα»). Οι εκλογές για τον πρόεδρο και τους κυβερνήτες διοικούνταν από την Política dos Governadores (πολιτική του Κυβερνήτη), στην οποία είχαν αμοιβαία υποστήριξη, για να εξασφαλίσουν τις εκλογές ορισμένων υποψηφίων. Οι ανταλλαγές ευνοιών έγιναν και μεταξύ πολιτικών και μεγαλογαιοκτημόνων. Χρησιμοποίησαν τη δύναμη, για να ελέγχουν τις ψήφους του πληθυσμού σε αντάλλαγμα την εύνοια (αυτό ονομαζόταν κορονελισμός).