cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μανθανάρες
Η πορεία του ποταμού
Ο ποταμός Μανθανάρες έχει μήκος 83 χιλ. Οι πηγές του βρίσκονται δίπλα στο ορεινό πέρασμα της Navacerrada, στην οροσειρά Γκουανταρράμα (Guadarrama). Κυλά νοτιοανατολικά και αφού διασχίσει τη μεσαιωνική πόλη Μανθανάρες ελ Ρεάλ (Manzanares el Real) φτάνει στη Μαδρίτη. Κατά τη διάρκεια της πορείας του μέσα στην ισπανική πρωτεύουσα περνά δίπλα από το γήπεδο Βιθέντε Καλδερόν. Λίγο πιο νότια της Μαδρίτης γυρίζει ανατολικά και περνάει από το χωριό Perales del Río και στη συνέχεια χύνεται στον ποταμό Χαράμα (Jarama), που είναι παραπόταμος του Τάγου.
Η λεκάνη απορροής του άνω τμήματος του ποταμού Μανθανάρες αποτελεί το Parque Regional de la Cuenca Alta del Manzanares και έχει αναγνωριστεί ως biosphere reserve από την ΟΥΝΕΣΚΟ. Κοντά στην πόλη Manzanares el Real υπάρχει το φράγμα Σαντιλλάνα (Santillana), που αποτελεί μια από τους σημαντικότερες πηγές ύδρευσης της Μαδρίτης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Ισπανίας
Μεταφορικό ισοδύναμο
Μεταφορικό ισοδύναμο ονομάζεται στην Ελλάδα, μέτρο επιδότησης του μεταφορικού κόστους για τους κατοίκους των νησιών. Με το μέτρο αυτό επιδιώκεται να γίνει εξισωθεί το κόστος μεταφοράς με μέσα μαζικής μεταφοράς προς και από νησιά, με αυτό που θα ίσχυε σε μεταφορές ίδιας απόστασης στην ξηρά.
Το μέτρο θεσμοθετήθηκε τον Ιούλιο του 2018, οπότε ίσχυσε πιλοτικά για 49 νησιά για το κόστος των ακτοπλοϊκών μεταφορών. Επεκτάθηκε και από την 1η Ιανουαρίου 2020 θα ισχύει για όλα τα νησιά και για τη μεταφορά καυσίμων και στις 20 Μαΐου 2019 περιλήφθηκαν εκτός από τις ακτοπλοϊκές και οι αεροπορικές μεταφορές.
Το μέτρο ισχύει και για νησιώτες ως πρόσωπα, αλλά και για επιχειρήσεις. Ο υπολογισμός της επιδότησης γίνεται σύμφωνα με τον Ν. 4551/2018 «Μηχανισμός εφαρμογής, κρατική εποπτεία, γενικοί όροι υλοποίησης του Μεταφορικού Ισοδυνάμου (Μ.Ι.) και άλλες διατάξεις» (ΦΕΚ Α’ 116).
Αναφορές
Κατηγορία:Υπουργείο Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής
Απόστολος Τσουρέλας
Ο Απόστολος Τσουρέλας είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στην θέση του αμυντικού.
Γεννημένος στις 17 Ιουλίου 1963, έπαιξε για πρώτη φορά στον ΠΑΟΚ πριν καν κλείσει τα δεκαεφτά του χρόνια. Είναι ο πιο μικρός σε ηλικία που έκανε ντεμπούτο στον ΠΑΟΚ. Πιο συγκεκριμένα, στις 24 Φεβρουαρίου 1980 ο τότε τεχνικός τού ΠΑΟΚ, Έγκον Πίχατσεκ, τον χρησιμοποίησε ως αλλαγή στα έξι τελευταία λεπτά του εντός έδρας αγώνα κατά της Δόξας Δράμας, που βρήκε νικητές τους γηπεδούχους με 1-0. Αγωνίστηκε στον ΠΑΟΚ απο το 1979 εως το 1989 και συνολικά φόρεσε τη φανέλα του «Δικέφαλου» σε 128 παιχνίδια, σημειώνοντας δύο γκολ. Στην συνέχεια πήγε στον Άρη για δύο χρόνια για να κλείσει την καρίερα του στον Ηρακλή.
Τίτλοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ηρακλή Θεσσαλονίκης
Κώστας Σκρέκας
Ο Κώστας Σκρέκας (14 Μαρτίου 1973) είναι Έλληνας πολιτικός, βουλευτής Τρικάλων με τη Νέα Δημοκρατία από τις εκλογές του Μαΐου του 2012 και υπουργός Ανάπτυξης από τις 27 Ιουνίου 2023. Υπήρξε υπουργός Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας (2014-2015), υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων (2019-2021) και υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας (2021-2023).
Βιογραφικά στοιχεία
Η καταγωγή του είναι από τη Μεγάρχη Τρικάλων. Είναι γιος του πρώην βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας, Θεοδώρου Σκρέκα.
Αποφοίτησε από το τμήμα Πολιτικών Μηχανικών της Πολυτεχνικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ). Το 2000 ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στη Διαχείριση Έργων (MSc in Construction Management, στο Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών) στο Πανεπιστήμιο του Birmingham της Αγγλίας.
Κατά τη διάρκεια των προπτυχιακών σπουδών του εκπροσώπησε τους φοιτητές ως μέλος στη Σύγκλητο του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και ως μέλος στην Κοσμητεία της Πολυτεχνικής Σχολής ΑΠΘ. Το 1994 εκλέχθηκε πρόεδρος του Συλλόγου Φοιτητών Πολιτικών Μηχανικών ΑΠΘ.
Συνέγραψε εργασίες και άρθρα που έχουν δημοσιευτεί σε ελληνικές και διεθνείς οικονομικές ιστοσελίδες και περιοδικά. Συμμετείχε σε διεθνή συνέδρια στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, στις θεματικές ενότητες Negotiations, Strategic Management, Global Marketing Management.
Το 2012 έθεσε για πρώτη φορά υποψηφιότητα στις εκλογές της 6ης Μαΐου και εκλέχθηκε βουλευτής Τρικάλων με τη Νέα Δημοκρατία. Επανεκλέχθηκε βουλευτής στις εκλογές της 17ης Ιουνίου. Διετέλεσε υπουργός Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας από τον Νοέμβριο του 2014 μέχρι τον Ιανουάριο του 2015 στην κυβέρνηση Σαμαρά.
Στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015 εκλέχθηκε πρώτος σε σταυρούς βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας στην περιφέρεια Τρικάλων και επανεκλέχθηκε στις εκλογές της 20ής Σεπτεμβρίου 2015.
Επανεξελέγη βουλευτής Τρικάλων στις εθνικές εκλογές του Ιουλίου 2019 και ανέλαβε καθήκοντα υφυπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, αρμόδιου για θέματα Κοινής Αγροτικής Πολιτικής στην πρώτη κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Μετά τον ανασχηματισμό της 5ης Ιανουαρίου του 2021 έγινε υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας.
Στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου 2023 επανεξελέγη και στις 27 Ιουνίου ανέλαβε υπουργός Ανάπτυξης στη δεύτερη κυβέρνηση Μητσοτάκη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Τρικάλων Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Περιβάλλοντος και Ενέργειας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Ανάπτυξης
Δήμος Ομιλαίων
Ο Δήμος Ομιλαίων ήταν ορεινός δήμος της επαρχίας Φθιώτιδας. Βρισκόταν στα νοτιοδυτικά της επαρχίας, στις πλαγιές των Βαρδουσίων. Λειτούργησε στο διάστημα 1835-1840 και στο διάστημα 1878-1912. Έδρα του ήταν το Γαρδίκι.
Ονομασία - Έμβλημα
Για την επιλογή της ονομασίας τους δήμου δεν γνωρίζουμε λεπτομέρειες. Πιθανότερη εκδοχή θεωρείται η ύπαρξη αρχαίου φρουρίου κοντά στο Γαρδίκι που αποκαλούταν Όμιλαι. Επίσης στην ευρύτερη περιοχή υπήρχε αρχαία πόλη των Οιταίων με το όνομα Όμιλαι, η θέση της οποίας όμως τοποθετείται στα ανατολικά της Υπάτης. Έμβλημα του Δήμου ορίστηκε η «Νύμφη φέρουσα υδρίαν εν τη αριστερά».
Διοικητικές μεταβολές
Ο δήμος συστάθηκε αρχικά το 1835 και περιλάμβανε τα χωριά:
Το 1840 καταργήθηκε και το μεγαλύτερο τμήμα του εντάχθηκε στον δήμο Σπερχειάδας. Ο Δήμος επανασυστάθηκε το 1878 και περιλάμβανε τα χωριά Γαρδίκι, Στάγια (Πλάτανος), Κυριακοχώρι, Νικολίτσι, Μούστρουβο (Περιβόλι), Σέλιανη (Μάρμαρα), Κολοκυθιά και Αργύρια. Ο Δήμος Ομιλαίων καταργήθηκε με την διοικητική αλλαγή του 1912 και αντικαταστάθηκε από μικρότερες κοινότητες
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομός Φθιώτιδας Ομιλαιων
Στάθης Γιαννακίδης
Ο Στάθης Γιαννακίδης (γεν. Καβάλα, 1985) είναι Έλληνας οικονομολόγος και πολιτικός. Ήταν Υφυπουργός Οικονομίας και Ανάπτυξης στην κυβέρνηση Τσίπρα.
Προσωπική ζωή και σπουδές
Ο Στάθης Γιαννακίδης γεννήθηκε στην Καβάλα το 1985. Σπούδασε Οικονομικές Επιστήμες στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης. Είναι παντρεμένος και πατέρας ενός παιδιού.
Εκτός από ελληνικά, ομιλεί και αγγλικά.
Πολιτική σταδιοδρομία
Ο Στάθης Γιαννακίδης ασχολήθηκε από νεαρή ηλικία με την πολιτική. Έχει διατελέσει μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου της Νεολαίας Συνασπισμού και Γραμματέας της Νεολαίας Συνασπισμού στην Κομοτηνή. Επίσης, διετέλεσε μέλος της Νομαρχιακής Επιτροπής Ξάνθης του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., ενώ δραστηριοποιήθηκε ενεργά στο Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ.
Στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 εξελέγη βουλευτής Ξάνθης με το ΣΥ.ΡΙΖ.Α., θέση στην οποία επανεξελέγη και στις εκλογές του Σεπτεμβρίου. Ως κοινοβουλευτικός, συμμετέχει στη Διαρκή Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων, στη Διαρκή Επιτροπή Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης και στην Επιτροπή Οικονομικών της Βουλής. Παράλληλα, είναι γραμματέας της Ειδικής Διαρκούς Επιτροπής του απολογισμού και του γενικού ισολογισμού του Κράτους και ελέγχου της εκτέλεσης του Προϋπολογισμού του Κράτους.
Στις 29 Αυγούστου 2018, στον δεύτερο ανασχηματισμό της Κυβέρνησης Αλέξη Τσίπρα Σεπτεμβρίου 2015, ανέλαβε υφυπουργός Οικονομίας και Ανάπτυξης, αντικαθιστώντας τον Στέργιο Πιτσιόρλα.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Ξάνθης Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Οικονομίας και Ανάπτυξης
Ένα ξεκίνημα στη ζωή
Ένα ξεκίνημα στη ζωή (γαλλικός τίτλος: Un début dans la vie) είναι μυθιστόρημα του Γάλλου μυθιστοριογράφου Ονορέ ντε Μπαλζάκ. Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά σε συνέχειες στο περιοδικό La Législature το 1842 με τίτλο Ο κίνδυνος των κομπασμών. Είναι το έκτο έργο στις Σκηνές της ιδιωτικής ζωής της Ανθρώπινης κωμωδίας. Ο Μπαλζάκ έγραψε το μυθιστόρημα κατά τη διάρκεια μιας από τις πολλές επισκέψεις του στο Λ'Ιλ-Αντάμ, λίγα χιλιόμετρα βόρεια του Παρισιού. Η υπόθεση βασίζεται σε ένα διήγημα της αδερφής του Λορ Συρβίλ, το οποίο εκδόθηκε το 1854 με τον τίτλο Το ταξίδι με την άμαξα. Ο Μπαλζάκ αναδιατύπωσε την ιστορία, μετατρέποντάς τη σε μια βαθιά μελέτη της ανθρώπινης ματαιοδοξίας και των συνεπειών της.
Υπόθεση
Το πρώτο μέρος της υπόθεσης διαδραματίζεται σε μια παλιά άμαξα που μεταφέρει επιβάτες και εμπορεύματα μεταξύ Παρισιού και Βαλ ντ'Ουάζ. Ο κόμης ντε Σεριζί, ένας γερουσιαστής και πλούσιος αριστοκράτης, ταξιδεύει ινκόγκνιτο για να διερευνήσει αναφορές για ατασθαλίες του διαχειριστή της αγροτικής περιουσίας του κ. Μορώ. Ανάμεσα στους συνεπιβάτες του βρίσκεται και ο Οσκάρ Υσόν, ένα 17χρονο φτωχό νεαρό αγόρι που η μητέρα του το στέλνει στο νονό του κ. Μορώ με την ελπίδα να του βρει μια θέση εργασίας, ένας υπάλληλος συμβολαιογράφου, δύο νεαροί καλλιτέχνες και ένας πλούσιος αγρότης της περιοχής. Για να περάσει η ώρα, οι ταξιδιώτες αρχίζουν να διηγούνται διάφορες φανταστικές ιστορίες προσποιούμενοι ότι είναι άλλα πρόσωπα, πολύ σημαντικά, με σκοπό να εντυπωσιάσουν τους συνταξιδιώτες τους. Τα πράγματα γίνονται ενδιαφέροντα όταν ο Οσκάρ συμμετέχει στη συζήτηση και προσποιείται ότι είναι στενός γνώριμος του κόμη ντε Σεριζί και του γιου του. Κατά τη διάρκεια της καυχησιολογίας του, αποκαλύπτει πολλές ιδιωτικές και ντροπιαστικές λεπτομέρειες σχετικά με τον κόμη και τη σύζυγό του - λεπτομέρειες που ο Όσκαρ γνώριζε από την αλληλογραφία της μητέρας του με τον κ. Μορώ, που ήταν πρώην εραστής της. Στο ταξίδι ο κόμης κρυφακούει επίσης μια συζήτηση στην οποία ο πλούσιος αγρότης περιγράφει πώς αυτός και ο Μορώ κανονίζουν να αγοράσουν ένα κτήμα που θέλει ο κόμης και να του το πουλήσουν σε διογκωμένη τιμή. Όταν φθάνουν στο κτήμα του, ο κόμης απολύει τον Μορώ - όχι τόσο για την εξαπάτηση με το κτήμα όσο για την αποκάλυψη των προσωπικών θεμάτων του. Ο Οσκάρ αναγκάζεται να επιστρέψει στο Παρίσι και να αναζητήσει τα προς το ζην με άλλα μέσα. Η μητέρα του καταφέρνει να τον τοποθετήσει σε ένα σημαντικό δικηγορικό γραφείο. Αλλά και πάλι ο νεαρός διαπράττει μια σοβαρή αδιακρισία και τον διώχνουν. Οι ελπίδες του καταστρέφονται για δεύτερη φορά, αναγκάζεται να εγκαταλείψει τη δικηγορία και να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία. Τον στέλνουν στην Αλγερία και, όπως τα φέρνει η τύχη, σώζει ηρωικά τον γιο του κόμη ντε Σεριζί, ο οποίος, ευγνώμων, τον συγχωρεί για την προηγούμενη αδιακρισία του και τον υποστηρίζει. Έτσι ο Οσκάρ κατάφερε να αποκτήσει μια θέση, έκανε πλούσιο γάμο και είναι πλέον ένας ευτυχισμένος αστός στην κοινωνία της Ιουλιανής Μοναρχίας. Όσο για τον πρώην διαχειριστή Μορώ, μαθαίνουμε ότι ανέβηκε σε υψηλά πολιτικά αξιώματα, ευκαιρία για τον αφηγητή να διαλογιστεί γύρω από τις ιδιοτροπίες της τύχης. Στο τέλος του μυθιστορήματος, 14 χρόνια αργότερα, ο Οσκάρ και η μητέρα του ταξιδεύουν με την άμαξα όπου τυχαία βρίσκονται αρκετοί χαρακτήρες του πρώτου ταξιδιού. Όταν ένας επιβάτης αρχίζει να ψιθυρίζει κάτι για τον Μορώ, ο Οσκάρ - που τώρα είναι αυτός που ταξιδεύει ινκόγκνιτο - τον επιπλήττει, τονίζοντας τους κινδύνους να μην κρατάει κανείς τη γλώσσα του σε μια δημόσια άμαξα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ
Αθλητική κοινωνία Λοκομοτίβ
Στο παρελθόν ήταν υπεύθυνη για τα παραρτήματά της στην ΕΣΣΔ. Πλέον δραστηριοποιείται στη Ρωσία (РФСО Локомотив).
Επίσης, είναι μέλος της Διεθνούς Αθλητικής Ένωσης Σιδηροδρόμων (USIC).
Ιστορία
thumb|150px|Σημαία της Λοκομοτίβ
Ιδρύθηκε το 1936 με σκοπό τη σύνδεση των εργαζομένων στις σιδηροδρομικές μεταφορές, τις συγκοινωνίες και το μετρό. Η προέλευση της κοινωνίας χρονολογείται από το 1923, όταν δημιουργήθηκε ο Σύλλογος της Οκτωβριανής Επανάστασης, συνδέοντας ποδοσφαιριστές των σιδηροδρόμων της Μόσχας.
Το 1972 η κοινωνία αριθμούσε περίπου 7.000 συλλόγους φυσικής αγωγής (πάνω από 1,3 εκατομμύρια αθλητές) και καλλιεργούσε περισσότερα από 40 αθλήματα. Τον Ιανουάριο του 1973, η Λοκομοτίβ διέθετε 247 γήπεδα, περίπου 500 γυμναστήρια, 260 χώρους σκι, 127 σκοπευτήρια, 36 πισίνες, περίπου 6.000 αθλητικές εγκαταστάσεις και γήπεδα ποδοσφαίρου.
Το 1987 η σοβιετική κοινωνία Λοκομοτίβ συγχωνεύθηκε με έναν αριθμό άλλων αθλητικών κοινωνιών σε μία ενιαία αθλητική κοινωνία. Το 1999 ιδρύθηκε η ρωσική κοινωνία φυσικής αγωγής «Λοκομοτίβ» (Российское физкультурно-спортивное общество «Локомотив») στα ίχνη της ιστορίας της πανενωτικής εθελοντικής αθλητικής κοινωνίας των εργαζομένων των σιδηροδρομικών μεταφορών, μιας από τις πρώτες αθλητικές κοινωνίες εργαζομένων της ΕΣΣΔ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητισμός στη Σοβιετική Ένωση Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Ρωσίας
Φράνσις φαν Άαρσενς
Ο βαρόνος Φράνσις φαν Άαρσενς (Francis van Aarssens) ή βαρόνος Φρανσουά φαν Αερσέν (François van Aerssen) (27 Σεπτεμβρίου 1572 - 27 Δεκεμβρίου 1641) ήταν διπλωμάτης και πολιτικός των Ηνωμένων Επαρχιών.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις Βρυξέλλες και ήταν γιος του Κορνέλις φαν Άαρσενς, επίσης πολιτικού. Το ταλέντο του επαινέθηκε από τον δικηγόρο Γιόχαν φαν Ολντενμπάρνεβελτ, ο οποίος τον έστειλε, σε ηλικία 26 ετών, ως διπλωματικό πράκτορα του διοικητή στο ανάκτορο της Γαλλίας. Πήρε σημαντικό μέρος στις διαπραγματεύσεις της Δωδεκαετούς Εκεχειρίας το 1609.
Λόγω της συμπεριφοράς του, η οποία δυσαρέστησε τον Γάλλο βασιλιά, ανακλήθηκε από τη θέση του από τον Ολντενμπάρνεβελτ το 1614, μετά από απαίτηση του Γάλλου πρεσβευτή Μπενζαμέν Ωμπερύ ντυ Μωριέ ο οποίος ζήτησε την ανάκληση του Άαρσενς. Ήταν τέτοιο το μίσος που είχε στο εξής εναντίον του πρώην ευεργέτη του, που έκανε ό,τι μπορούσε για να προκαλέσει την καταστροφή του Ολντενμπάρνεβελτ. Ωστόσο, δεν ήταν μέλος του δικαστηρίου που καταδίκασε τον Ολντενμπάρνεβελτ στη Δίκη των Ολντενμπάρνεβελτ, Γκρότιους και Χόγκερμπιτς, όπως λανθασμένα αναφέρει ο Τσίσχολμ.
Στη συνέχεια έγινε ο έμπιστος σύμβουλος του Μαυρίκιου, Πρίγκιπα της Οράγγης, και στη συνέχεια του Φρειδερίκου Ερρίκου, Πρίγκιπα της Οράγγης, για τις εξωτερικές υποθέσεις της δημοκρατίας. Στάλθηκε σε ειδικές πρεσβείες στη Βενετία, στη Γερμανία και στην Αγγλία και επέδειξε τόση διπλωματική ικανότητα και φινέτσα που ο καρδινάλιος Ρισελιέ τον κατέταξε ανάμεσα στους τρεις μεγαλύτερους πολιτικούς της εποχής του. Πέθανε, σε ηλικία 69 ετών, στη Χάγη.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ολλανδοί διπλωμάτες
Εγχειρίδιον (Επίκτητος)
Ως Εγχειρίδιον είναι γνωστό ένα σύντομο εγχειρίδιο στωικών ηθικών συμβουλών που συντάχθηκε από τον Αρριανό, έναν μαθητή Επίκτητου. Αν και το περιεχόμενο του Εγχειριδίου προέρχεται κατά βάση από τις Διατριβές του Επίκτητου, το Εγχειρίδιον δεν αποτελεί μια συνοπτικότερη καταγραφή των Διατριβών του Επικτήτου αλλά μια συλλογή από πρακτικές συμβουλές για τη ζωή. Αποφεύγοντας την αναφορά στην μεταφυσική, ο Αρριανός εστιάζει την προσοχή του στο έργο του Επίκτητου εφαρμόζοντας τη φιλοσοφία στην καθημερινή ζωή. Έτσι, το βιβλίο είναι ένα εγχειρίδιο που δείχνει τον δρόμο για την επίτευξη ψυχικής ελευθερίας και ευτυχίας σε όλες τις περιστάσεις.
Το Εγχειρίδιον ήταν ένα φιλοσοφικό κείμενο που ήταν αρκετά γνωστό στους αρχαίους και στον μεσαίωνα τα ελληνόφωνα μοναστήρια χρησιμοποιούσαν μια προσαρμοσμένη έκδοση του Εγχειριδίου. Τον 15ο αιώνα μεταφράστηκε στα λατινικά και στη συνέχεια, με την έλευση της τυπογραφίας, σε πολλές ευρωπαϊκές γλώσσες. Έφτασε στο απόγειο της δημοτικότητάς του τον 17ο αιώνα, όταν είχε αναπτυχθεί το κίνημα του νεοστωικισμού.
Γραφή
Το έργο αποτελείται από πενήντα τρία σύντομα κεφάλαια τα οποία συνήθως περιέχουν μια ή δύο παραγράφους κειμένου. Συντάχθηκε κάποια στιγμή στις αρχές του 2ου αι. Ο φιλόσοφος του 6ου αιώνα Σιμπλίκιος, στα σχόλια του για το έργο, κάνει αναφορά σε μια επιστολή που έχει γράψει ο Αρριανός ο οποίος έχει προλογίσει το κείμενο του Εγχειριδίου. Σε αυτή την επιστολή ο Αρριανός ανέφερε ότι το κείμενο για το Εγχειρίδιο επιλέχθηκε από τις Διατριβές του Επίκτητου. Στο Εγχειρίδιο τοποθέτησε αυτά που θεωρούσε πιο αναγκαία και χρήσιμα, και πιο προσαρμόσιμα ώστε να συγκινήσουν τον αναγνώστη. Περίπου το ήμισυ της ύλης στο Εγχιρίδιο έχει αποδειχθεί ότι προήλθε από τα σωζόμενα τέσσερα βιβλία των Διατριβών, αλλά έχει τροποποιηθεί σε σχέση με την αρχική πηγή ποικιλοτρόπους. Οι μελετητές υποστηρίζουν ότι ένα μέρος του Εγχειρίδιου προέρχεται από τα τέσσερα χαμένα βιβλία των Διαριβών. Μερικά κεφάλαια φαίνεται να είναι αναδιατυπώσεις ιδεών που παρουσιάζονται στο κείμενο των Διατριβών.
Υπάρχουν κάποιοι γρίφοι που αφορούν τη συμπερίληψη δύο κεφαλαίων. Το Κεφάλαιο 29 είναι ουσιαστικά ακριβής αντιγραφή, λέξη προς λέξη, του κεφαλαίου 15 των Διατριβών. Εφόσον αυτό το κομμάτι παραλείφθηκε και δεν συμπεριλήφθηκε σε μία από τις πρώιμες χριστιανικές εκδόσεις ( Par ), και δεν σχολιάστηκε από τον Σιμπλίκιο, αυτό το κεφάλαιο ίσως να μην αποτελούσε μέρος του πρωτότυπου κειμένου. Το κεφάλαιο 33 αποτελείται από έναν κατάλογο ηθικών οδηγιών, οι οποίες «δεν σχετίζονται προφανώς με το κανονικό στωικό πλαίσιο του Επίκτητου».
Το 1798 όταν ο Γιόχαν Σβαϊγκχόιζερ κυκλοφόρησε την δική του έκδοση του Εγχειρίδιου, χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά η διαίρεση του βιβλίου σε 53 κεφάλαια που έχει επικρατήσει σήμερα. Οι προηγούμενες εκδόσεις έτειναν να χωρίζουν το κείμενο σε περισσότερα κεφάλαια (π.χ. έσπαγαν το κεφάλαιο 33 σε μικρότερα). Ο Ζεράρ Μποτέρ στην κριτική του έκδοση του 1999 διατηρεί τα πενήντα τρία κεφάλαια του Σβαϊγκχόιζερ, αλλά χωρίζει τα κεφάλαια 5, 14, 19 και 48 σε δύο μέρη.
Περιεχόμενα
Το Εγχειρίδιο φαίνεται να είναι μια χαλαρά δομημένη επιλογή αξιών. Στο Σχόλιο του 6ου αιώνα, ο Σιμπλίκιος χώρισε το κείμενο σε τέσσερις διακριτές ενότητες προτείνοντας μια διαβαθμισμένη προσέγγιση της φιλοσοφίας:
Το Κεφάλαιο 29, το οποίο μάλλον απουσίαζε από το κείμενο που είχε στη διάθεση του ο Σιμπλίκιος, είναι ένα μονοσέλιδο κείμενο το οποίο συγκρίνει την προετοιμασία κάποιου για να γίνει Στωικός φιλόσοφος με την αυστηρή προετοιμασία που θέλει κάποιος για να γίνει Ολυμπιονίκης.
Θέματα
Το Εγχειρίδιο ξεκινά με την εξής φράση: «Από τα πράγματα, άλλα εξαρτώνται από τον εαυτό μας, άλλα δεν εξαρτώνται από εμάς». Το βιβλίο λοιπόν με την ανακοίνωση ότι η δουλειά και το ενδιαφέρον του πραγματικού εαυτού πρέπει να επικεντρώνεται σε πράγματα τα οποία είναι στον έλεγχο μας, τα οποία δεν επηρεάζονται από εξωτερικές πιθανότητες ή αλλαγές. Ο Επίκτητος διαχωρίζει τον εξωτερικό κόσμο και τον εσωτερικό κόσμο. Για τον ίδιο ελευθερία είναι να μην επιθυμούμε κάτι που δεν εξαρτάται από εμάς. Όταν είμαστε σε κάτι άτυχοι, δεν πρέπει ποτέ να αφήνουμε τα βάσανά μας να μας κυριεύουν χάνοντας έτσι την ελευθερία και την κυριαρχία μας.
Ο άνθρωπος πρέπει να βρίσκεται συνεχώς σε επαγρύπνηση και ποτέ δεν πρέπει να χαλαρώνει κανείς τη λογική του, γιατί είναι οι κρίσεις και όχι τα πράγματα που ενοχλούν τους ανθρώπους.
Σε μεγάλο βαθμό το Εγχειρίδιο στερείται του φιλικότερου ύφους που υπάρχει στις Διατριβές, αλλά αυτό είναι αποτέλεσμα της φύσεως του έργου. Σε αντίθεση με τις Διατριβές που επιδιώκουν να ενθαρρύνουν τον μαθητή μέσω επιχειρημάτων και λογικής, το Εγχειρίδιο αποτελείται σε μεγάλο βαθμό από ένα σύνολο κανόνων που ο αναγνώστης πρέπει να ακολουθήσει. Το έργο βασίζεται στην αντίληψη ότι ο σοφός άνθρωπος, με τη βοήθεια της φιλοσοφίας, μπορεί να αποκομίσει οφέλη από κάθε εμπειρία της ζωής. Με την κατάλληλη εκπαίδευση ο μαθητής μπορεί να ευδαιμονήσει, τόσο σε δύσκολους αλλά και καλούς καιρούς. Το ανθρώπινο πνεύμα έχει ικανότητες που δεν έχουν καλλιεργηθεί αλλά ο άνθρωπος μπορεί να ωφεληθεί αν τις καλλιεργήσει. Έτσι, το βιβλίο είναι ένα εγχειρίδιο για το πως μπορεί κάποιος να προοδεύσει προς ένα δρόμο ο οποίος είναι απαραίτητος και επαρκής για να επιτευχθεί η ευδαιμονία.
Ο Επίκτητος χρησιμοποιεί πολλές παρομοιώσεις και αναλογίες στο κείμενο του. Παρομοιάζει την ζωή με τα εξής: με ένα ταξίδι πλοίου (Κεφ. 7), με ένα πανδοχείο (Κεφ. 11),με ένα συμπόσιο (Κεφ. 15, 36) και με την συμμετοχή σε ένα θεατρικό έργο (Κεφ. 7). 17, 37). Ο Επίκτητος αντλεί πολλά παραδείγματα από την καθημερινή ζωή, μεταξύ των οποίων: μια σπασμένη κανάτα (Κεφ. 3), ένα ταξίδι στα λουτρά (Κεφ. 4, 43), τη δική του χωλότητα (Κεφ. 9), την απώλεια ενός παιδιού (Κεφ. 11). ), και τη τιμή του μαρουλιού (Κεφ. 25).
Ιστορικό
Η πρώτη έντυπη έκδοση (editio princeps) ήταν η λατινική μετάφραση του Πολιτσιάνο, η οποία δημοσιεύτηκε το 1479. Το 1528 κυκλοφόρησε μια έντυπη μορφή του πρωτότυπου κειμένου στα αρχαία ελληνικά (αν και κάπως συντομευμένο) μαζί με τα σχόλια του Σιμπλίκιου. Η έκδοση που δημοσίευσε ο Σβαϊγκχόιζερ το 1798 ήταν η σημαντικότερη έκδοση για τα επόμενα διακόσια χρόνια. Μια κριτική για το έργο εκδόθηκε από τον Μποτέρ το 1999.
Υπάρχουν δεκάδες επανεκδόσεις και μεταφράσεις του Εγχειριδίου. Η δημοτικότητα του Εγχειριδίου βρέθηκε στο υψηλότερο της σημείο κατά την περίοδο 1550 με 1750. Το κείμενο μεταφράστηκε στις περισσότερες ευρωπαϊκές γλώσσες και εκδόθηκαν πολλές μεταφράσεις στα αγγλικά, γαλλικά και γερμανικά. Η πρώτη αγγλική μετάφραση έγινε από τον Τζέιμς Σάντφορντ το 1567 (ο οποίος μετέφρασε στα αγγλικά μια γαλλική μετάφραση του κειμένου), ενώ το 1610 ο Τζον Χίλι εξέδωσε την πρώτη αγγλική μετάφραση του ελληνικού πρωτότυπου. Το Εγχειρίδιο μεταφράστηκε ακόμη και εν μέρει στα κινέζικα από τον Ιησουίτη ιεραπόστολο Ματέο Ρίτσι. Η δημοτικότητα του έργου ενισχύθηκε από το κίνημα του Νεοστοϊκισμού. Θεμελιωτής του νεοστωικισμού είναι ο Ιούστος Λίψιος. Ένας άλλος Νεοστωικός, ο Γουλιέλμος ντυ Βαιρ, μετέφρασε το βιβλίο στα γαλλικά το 1586 και το διέδωσε στους γαλλόφωνους μέσω του βιβλίου La Philosophie morale des Stoiques (Η ηθική φιλοσοφία των στωικών).
Στον αγγλόφωνο κόσμο το Εγχειρίδιο ήταν, μαζί με τις Διατριβές, αλλά κυρίως το Εγχειρίδιο, ένα δημοφιλές ανάγνωσμα του 17ου αιώνα. Ήταν ένα από τα βιβλία που ο Τζον Χάρβαρντ παρέδωσε στην βιβλιοθήκη του νεοϊδρυθέντος Κολλεγίου Χάρβαρντ το 1638. Το Εγχειρίδιο, γραμμένο σε ένα συγκεκριμένο ύφος, έγινε προσιτό ανάγνωσμα για ανθρώπους χωρίς εκπαίδευση στη φιλοσοφία, και πολλές γυναίκες συγκαταλέγονταν στους αναγνώστες του κειμένου. Η συγγραφέας Μαίρη Μόνταγκιου δημοσίευσε την δική της μετάφραση το 1710 σε ηλικία 21 ετών. Το Εγχειρίδιο ήταν μεταξύ των βιβλίων που διάβαζαν στα σχολεία της Σκωτίας οι μαθητές, κατά τη διάρκεια του Σκωτικού Διαφωτισμού — ο Άνταμ Σμιθ είχε στη βιβλιοθήκη του μια επανέκδοση του 1670, που του είχε δοθεί στα μαθητικά του χρόνια. Στα τέλη του 18ου αιώνα η παρουσία του Εγχειριδίου μαρτυράται στις βιβλιοθήκες του Βενιαμίν Φραγκλίνου και του Τόμας Τζέφερσον.
Τον 19ο αιώνα, ο αμερικάνος Ουόλτ Ουίτμαν ανακάλυψε το Εγχειρίδιο, γύρω στα δεκαέξι. Για τον ίδιο, ήταν ένα πολύ σημαντικό έργο.
The Commentary of Simplicius
Τον 6ο αιώνα, ο νεοπλατωνιστής φιλόσοφος Σιμπλίκιος έγραψε μια τεράστια ερμηνευτική ανάλυση για το έργο, του οποίου το μέγεθος είναι δέκα φορές μεγαλύτερο του Εγχειριδίου. Κάθε κεφάλαιο του Εγχειριδίου αναλύεται, ανατέμνεται, συζητείται και τα διδάγματά του εξάγονται με κάποια κοπιωδία. Ο σχολιασμός του Σιμπλίκιου φέρνει στο φως μια πλατωνιστική κοσμοθεωρία, η οποία συχνά αντιβαίνει τη στωική φύση του Εγχειριδίου. Μερικές φορές ο Σιμπλίκιος εντάσσει και άλλα πράγματα στο βιβλίο αυτό. Έτσι, το σχόλιό του στο κεφάλαιο 27 του Εγχειριδίου περιλαμβάνει και υλικό επικριτικό του μανιχαϊσμού.
Τα σχόλια του Σιμπλικίου πάνω στο Εγχειρίδιο γνώρισαν μεγάλη απήχηση κατά τον 17ο και 18ο αιώνα. Μια αγγλική μετάφραση του Τζορτζ Στάνχοουπ, η οποία εκδόθηκε το 1694, επανεκδόθηκε τέσσερις φορές στις αρχές του 18ου αιώνα. Ο Έντουαρντ Γκίμπον παρατηρεί στο έργο του με τίτλο Η Πτώση και η Κατάρρευση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ότι το Σχόλιο του Σιμπλίκιου για τον Επίκτητο «σώζεται στη βιβλιοθήκη των εθνών, ως κλασικό βιβλίο» σε αντίθεση με τα σχόλια στον Αριστοτέλη «που έχουν πεθάνει μαζί με τη μόδα των καιρών».
Χριστιανικές προσαρμογές
Το Εγχειρίδιο διασκευάστηκε τρεις διαφορετικές εποχές από Έλληνες χριστιανούς συγγραφείς. Το παλαιότερο χειρόγραφο χρονολογείται από τον 10ο αιώνα. Ένα άλλο χειρόγραφο, που έχει αποδοθεί λανθασμένα στον Νίλο, χρονολογείται στον 11ο αιώνα. Ένα τρίτο χειρόγραφο, χρονολογείται από τον 14ο αιώνα. Δεν είναι γνωστό αν τα σωζόμενα τρία χειρόγραφα που αναφέρονται παραπάνω είναι επανεκδόσεις ή αρχικές εκδόσεις.
Οι διασκευές του Εγχειριδίου χρησίμευαν ως κανόνας και οδηγός για τη μοναστική ζωή. Οι διασκευές δεν χρησιμοποιούν αρχαιοελληνικά αλλά χριστιανικά ονόματα (π.χ. στις χριστιανικές διασκευές ο Σωκράτης λέγεται Παύλος). Και τα τρία κείμενα ακολουθούν πολύ στενά το πρωτότπο Εγχειρίδιο, αν και το χειρόγραφο του 10ου αιώνα έχει τη μεγαλύτερη απόκλιση από το πρωτότυπο: στο χειρόγραφο του 10ου αιώνα έχουν προστεθεί ή παραβλεφθεί λέξεις, άλλες ενότητες έχουν επεκταθεί ή μικρύνει, ή και προστεθεί.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κείμενα στην Ελληνιστική Κοινή Κατηγορία:Στωικισμός Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά συγγράμματα
Παλαιοχώρι Μικρού Περιστερίου Ιωαννίνων
Το Παλαιοχώρι Μικρού Περιστερίου ή Μετσόβου είναι ορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων.
Σημείωση
Στην Ήπειρο και το Δήμο Βορείων Τζουμέρκων υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Παλαιοχώρι όπως και στο Δήμο Δωδώνης το Παλαιοχώρι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μετσόβου Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Ιωάννης Σηφάκης
Ο Ιωάννης Σηφάκης είναι Έλληνας πολιτικός του ΣΥΡΙΖΑ, μέλος του Ελληνικού Κοινοβουλίου από τον Ιανουάριο του 2015 έως τον Ιούνιο του 2019.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 17 Απριλίου 1962 στη Μυτιλήνη της Λέσβου. Αποφοίτησε από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Ασχολείται με υδροηλεκτρικά έργα.
Ο Σηφάκης ήταν μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ελλάδας και αργότερα εντάχθηκε στον Συνασπισμός της Αριστεράς, των Κινημάτων και της Οικολογίας. Μέχρι τον Ιανουάριο του 2015 ήταν μέλος της επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ στην Πέλλα.
Εξελέγη βουλευτής Πέλλας με τον ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Ιανουαρίου και του Σεπτεμβρίου 2015.
Παραπομπές
Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Βουλευτές Πέλλας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ
Θερμός
Το θερμός είναι θερμομονωτικό δοχείο, κυριως για υγρά που προσπαθεί να διατηρήσει σταθερή την  θερμοκρασία τους, απομονώνοντας το περιεχόμενο από την θερμοκρασια του περιβάλλοντος. Τα θερμός δεν διαθέτουν μηχανισμό θερμανσης ή ψυξης ! Η λέξη προήλθε απ τη Ελληνική λέξη  "θερμό", όπως αυτή προφέρεται και γράφεται (thermos') στα γαλλικά ,επειδή πρωτοεφευρέθηκε στη Γαλλία κι από κει διαδόθηκε στον υπόλοιπο Κόσμο. Το θερμός το χρησιμοποιούμε κατά την διάρκεια ταξιδιών, στην ύπαιθρο  αλλά και στους χώρους εργασίας για να διατηρήσουμε, κυρίως υγρά, σε μία σταθερή θερμοκρασία.
Κατηγορία:Οικιακά σκεύη
Αναζωογόνηση (γήρανση)
Η αναζωογόνηση είναι ένας ιατρικός κλάδος που εστιάζει στην πρακτική αντιστροφή της διαδικασίας γήρανσης.
Η αναζωογόνηση διαφέρει από την παράταση της ζωής. Οι στρατηγικές παράτασης της ζωής μελετούν συχνά τις αιτίες της γήρανσης και προσπαθούν να αντιταχθούν σε αυτές τις αιτίες προκειμένου να επιβραδύνουν τη γήρανση. Η αναζωογόνηση είναι η αντιστροφή της γήρανσης και συνεπώς απαιτεί μια διαφορετική στρατηγική, δηλαδή την αποκατάσταση της βλάβης που σχετίζεται με τη γήρανση ή την αντικατάσταση του κατεστραμμένου ιστού με νέο ιστό. Η αναζωογόνηση μπορεί να είναι ένα μέσο παράτασης της ζωής, αλλά οι περισσότερες στρατηγικές παράτασης της ζωής δεν περιλαμβάνουν αναζωογόνηση.
Ιστορικό και πολιτιστικό υπόβαθρο
Διάφοροι μύθοι διηγούνται τις ιστορίες για την αναζωογόνηση. Πιστεύεται ότι η μαγεία ή η παρέμβαση μιας υπερφυσικής δύναμης μπορεί να φέρει πίσω τη νεότητα και πολλοί μυθικοί τυχοδιώκτες ξεκίνησαν ένα ταξίδι για να το κάνουν αυτό, για τους ίδιους, τους συγγενείς τους ή κάποια αρχή που τους έστειλε ανώνυμα.
Ένας αρχαίος Κινέζος αυτοκράτορας έστειλε πραγματικά πλοία νεαρών ανδρών και γυναικών για να βρουν ένα μαργαριτάρι που θα τον αναζωογονήσει. Αυτό οδήγησε σε έναν μύθο μεταξύ των σύγχρονων Κινέζων ότι η Ιαπωνία ιδρύθηκε από αυτούς τους ανθρώπους.
Σε ορισμένες θρησκείες, οι άνθρωποι επρόκειτο να αναζωογονηθούν μετά το θάνατο πριν τους τοποθετήσουν στον παράδεισο.
Οι ιστορίες συνεχίστηκαν για τα καλά στον 16ο αιώνα. Ο Ισπανός εξερευνητής Juan Ponce de León οδήγησε μια αποστολή γύρω από τα νησιά της Καραϊβικής και στη Φλόριντα για να βρει τη Κρήνη της Νεότητας. Με επικεφαλής τις φήμες, η αποστολή συνέχισε την αναζήτηση και πολλοί χάθηκαν. Το Σιντριβάνι δεν ήταν πουθενά, καθώς οι ντόπιοι δεν γνώριζαν την ακριβή τοποθεσία του.
Από την εμφάνιση της φιλοσοφίας, οι σοφοί και οι αυτοαποκαλούμενοι μάγοι έκαναν πάντα τεράστιες προσπάθειες να βρουν το μυστικό της νεότητας, τόσο για τον εαυτό τους όσο και για τους ευγενείς προστάτες και χορηγούς τους. Υπήρχε η πεποίθηση ευρέως ότι ορισμένα φίλτρα μπορεί να αποκαταστήσουν τη νεότητα.
Μια άλλη συνήθως αναφερόμενη προσέγγιση ήταν η προσπάθεια να μεταφερθεί η ουσία της νεότητας από τους νέους στους ηλικιωμένους. Μερικά παραδείγματα αυτής της προσέγγισης ήταν να κοιμούνται με παρθένες ή παιδιά (μερικές φορές κυριολεκτικά κοιμούνται, όχι απαραίτητα να κάνουν σεξ), κολυμπώντας ή πίνοντας το αίμα τους.
Η αναζήτηση αναζωογόνησης έφτασε στο απόγειό της με την αλχημεία. Σε όλη την Ευρώπη, αλλά και πέρα, οι αλχημιστές έψαχναν την λεγόμενη Φιλοσοφική Λίθο, τη μυθική ουσία η οποία, όπως πιστεύεται, όχι μόνο θα μπορούσε να μετατρέψει το μόλυβδο σε χρυσό, αλλά επίσης να παρατείνει τη ζωή και να αποκαταστήσει τη νεότητα. Αν και ο καθορισμένος στόχος δεν επιτεύχθηκε, η αλχημεία άνοιξε το δρόμο στην επιστημονική μέθοδο και με αυτόν το τρόπο στην ιατρική πρόοδο του σήμερα.
Ο Ελβετός γιατρός Paul Niehans, ο οποίος ήταν ένας από τους πατέρες της κυτταρικής θεραπείας, ανέπτυξε το 1931-1949 χρόνια τη λεγόμενη θεραπεία με φρέσκα κύτταρα. Η θεραπεία με φρέσκα κύτταρα είναι κυρίως η χρήση κυττάρων ζωντανών εμβρύων ζώων που εγχέονται στον ασθενή με σκοπό την επίτευξη αναζωογονητικής επίδρασης. Αυτά τα κύτταρα γενικά εξάγονται από έμβρυα προβάτων επειδή σε σύγκριση με άλλα ζώα, όπως χοίροι, κουνέλια και αγελάδες, τα πρόβατα είναι καθαρά ζώα και σπάνια προσβάλλονται από ασθένειες. Φυσικά τα ζωικά κύτταρα δεν μπορούν να συμπεριληφθούν στον ανθρώπινο ιστό, αλλά μπορούν να εκκρίνουν παράγοντες αναζωογόνησης. Γι 'αυτό αυτή η τεχνολογία αναζωογόνησης, παρά τη σκληρή κριτική εφαρμόζεται μέχρι σήμερα.
Η τεχνολογία αναζωογόνησης και οι επιπτώσεις της στα άτομα και την κοινωνία αποτελούν εδώ και καιρό αντικείμενο επιστημονικής φαντασίας. Το Misspent Youth and Saga της Κοινοπολιτείας του Peter F. Hamilton είναι από τα πιο γνωστά παραδείγματα αυτού, που ασχολείται με τις βραχυπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες επιπτώσεις μιας σχεδόν τέλειας αλλαγής του σώματος από 80 ετών έως 20 ετών αφήνοντας το νου άθικτο. Η λιγότερο τέλεια αναζωογόνηση που παρουσιάζεται στην τριλογία του Άρη από τον Kim Stanley Robinson οδηγεί σε μακροχρόνια απώλεια μνήμης και απόλυτη πλήξη που έρχεται με την ακραία ηλικία. Οι μεταθανάτιοι χαρακτήρες της σειράς Revelation Space έχουν μακροχρόνια ή ουσιαστικά άπειρη διάρκεια ζωής και η απόλυτη πλήξη τους ωθεί να αναλάβουν δραστηριότητες με εξαιρετικά κίνδυνο.
Επιστημονικό περιοδικό
Κατηγορία:Γήρας Κατηγορία:Τρανσουμανισμός Κατηγορία:Επιμήκυνση ζωής Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Γυναικείες Μονάδες Προστασίας
Οι Γυναικείες Μονάδες Προστασίας (κουρδικά: Yekîneyên Parastina Jin‎, YPJ) είναι το γυναικείο τμήμα των Μονάδων Προστασίας του Λαού (YPG) των Κούρδων. Αποτελείται αποκλειστικά από γυναίκες. Αν και είναι γενικά συνδεδεμένο με τους Κούρδους, στις τάξεις του περιέχονται και γυναίκες από άλλες θρησκευτικές και εθνοτικές ομάδες της βόρειας Συρίας και εθελοντές από το εξωτερικό.
Ιστορία
thumb|200px|left|Μέλη του σώματος των YPJ, κατά τη διάρκεια της επιχείρησης [[Τουρκική εισβολή στο Αφρίν|Κλάδος Ελαίας]] Το σώμα δημιουργήθηκε στις 3 Απρίλη του 2013. Όλες οι γυναίκες που βρίσκονταν στις Μονάδες Προστασίας του Λαού αυτόματα ενσωματώθηκαν στο τμήμα.
Το 2014 ο αριθμός τους ανερχόταν στις 7.000. .
Το Αύγουστο του ίδιου έτους, μαζί με τις μονάδες του Πεκακά βοήθησαν να σωθούν από τη γενοκτονία χιλιάδες Γιαζίντι στο Σιντζάρ, δημιουργώντας διαδρόμους διαφυγής.
Ιδεολογία
Σύμφωνα με τον Οτζαλάν ο φεμινισμός είναι βασικό στοιχείο του Δημοκρατικού Συνομοσπονδισμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κούρδοι
Κώστας Βασιλείου
Ο Κώστας Βασιλείου (1914- 1 Μαΐου 2003) ήταν Κύπριος ποδοσφαιριστής και προπονητής ποδοσφαίρου.
Καριέρα
Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα από την ΕΠΑ Λάρνακας το 1934. Το 1935 συνέχισε στον ΑΠΟΕΛ με τον οποίο κατέκτησε το πρωτάθλημα της περιόδου 1935-36. Το 1936 μετεγγράφηκε στην ΑΕΚ Αθηνών. Ήταν ο πρώτος Κύπριος που αγωνίστηκε με τα χρώματα της ΑΕΚ. Με την ΑΕΚ κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδος 1938-39 και το κύπελλο Ελλάδος 1938-39 όπως και το πρωτάθλημα Ελλάδος 1939-40. Κατά τη διάρκεια παραμονής του στην Ελλάδα, ο Κώστας Βασιλείου συμμετείχε σε τρεις φιλικούς αγώνες της Εθνικής Ελλάδας.
Προσωπική ζωή
Ο Κώστας Βασιλείου ήταν ο πρώτος σύζυγος της Ρένας Βλαχοπούλου , την οποία γνώρισε το 1938 και παντρεύτηκε έναν χρόνο αργότερα. Στο επάγγελμα ήταν φωτογράφος. Ο δισέγγονος του Νικόλας Εγγλέζου υπήρξε επίσης ποδοσφαιριστής της ΑΕΚ Αθηνών για μικρό χρονικό διάστημα.
Ο Κώστας Βασιλείου απεβίωσε την 1η Μαΐου 2003.
Τίτλοι
Ως ποδοσφαιριστής του ΑΠΟΕΛ:
Ως ποδοσφαιριστής της ΑΕΚ:
Ως ποδοσφαιριστής-προπονητής της ΑΕΛ:
Ως προπονητής της Νέας Σαλαμίνας:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΕΠΑ Λάρνακας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΠΟΕΛ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΕΛ Λεμεσού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ανόρθωσης Κατηγορία:Κύπριοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΑΕΛ Λεμεσού Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ανόρθωσης Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Νέας Σαλαμίνας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Λούσιαν Πουλβερμάχερ
Ο Λούσιαν Πουλβερμάχερ (γεννήθηκε με το όνομα Ερλ Πουλβερμάχερ, 1918–2009) ήταν σχισματικός Ρωμαιοκαθολικός ιερέας. Ήταν επικεφαλής της Αληθινής Καθολικής Εκκλησίας, μιας μικρής ομάδας αιρετικών που τον εξέλεξε πάπα Πίο ΙΓ΄  στην Μοντάνα τον Οκτώβριο του 1998. Όταν πέθανε ζούσε στο Σπρίνγκντεϊλ της πολιτείας Ουάσινγκτον στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στις 20 Απριλίου 1918 κοντά στο Μάρσφιλντ του Ουισκόνσιν, στην πόλη του Ροκ στην κομητεία Γουντ. Ο Πουλβερμάχερ ήταν μέλος μιας αγροτικής οικογένειας με εννέα παιδιά. Οι τρεις αδερφοί του έγιναν ιερείς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αντίπαπες
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές Φεβρουαρίου 1974
Οι Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1974 θα διεξάγονταν την Κυριακή 10 Φεβρουαρίου, η προκήρυξή τους ήταν σχεδιασμένη με συνέντευξη τύπου από τον Σπύρο Μαρκεζίνη στις 26 Νοεμβρίου η οποία ακυρώθηκε λόγω του κινήματος του Δημητρίου Ιωαννίδη. Οι εκλογές ήταν μέρος του Σχεδίου Φιλελευθεροποιήσεως του καθεστώτος και της επαναφοράς της δημοκρατίας.
Το κοινοβούλιο θα είχε 150 βουλευτές και η θητεία τους διπλή, οι υπουργοί θα ήταν όλοι εξωκοινοβουλευτικοί. Μάλιστα οι παλαιοί πολιτικοί Παναγιώτης Κανελλόπουλος και Γεώργιος Μαύρος, είχαν δηλώσει ότι δεν θα συμμετάσχουν στις εκλογές της 10ης Φεβρουαρίου 1974, ενώ ο Ηλίας Ηλιού είχε διαφοροποιηθεί.
Αξιοσημείωτο είναι ότι θα συμμετείχε και το ΚΚΕ Εσωτερικού και η ΕΔΑ, ενώ η Ένωσις Κέντρου και η Εθνική Ριζοσπαστική Ένωσις όχι.
Ιστορικό πλαίσιο
Η Ελλάδα βρίσκεται από την 21η Απριλίου υπό ένα στρατιωτικό καθεστώς του οποίου ο λόγος, όπως οι ίδιοι έλεγαν, επιβλήθηκε για την επαναφορά της τάξης και της αποτροπής εκλογής αριστερής κυβέρνησης με την υπόσχεση ότι είναι προσωρινό. Τα χρόνια περνούσαν και ο κόσμος έβλεπε ότι η υπόσχεση δεν εκπληρώνεται. Το 1973 βρίσκει τον Γεώργιο Παπαδόπουλο να έχει ξεκινήσει τη φιλελευθεροποίηση του καθεστώτος, αποφυλακίσεις και κλείσιμο φυλακών σε ξερονήσια. Το κίνημα του Ναυτικού, τα γεγονότα στη Νομική σχολή και η δυσαρέσκεια των ΗΠΑ για τη στάση του καθεστώτος στον πόλεμο του Γιομ Κιπούρ ώθησαν τους συνταγματάρχες να επισπεύσουν τις διαδικασίες για την αποκατάσταση της δημοκρατίας. Έτσι, στις 8 Οκτωβρίου 1973 ο Παπαδόπουλος διορίζει μεταβατική κυβέρνηση με επικεφαλής τον Σπύρο Μαρκεζίνη.
Παραπομπές
1974
Ανδρέας Ζαγκλής
Ο Ανδρέας Ζαγκλής (γεννηθείς το 1980) είναι Έλληνας δικηγόρος και παράγοντας του μπάσκετ, ο σημερινός γενικός γραμματέας της Διεθνούς Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Ο Ζαγκλής είναι ερευνητής στο Ελληνικό Κέντρο Έρευνας για την αθλητική νομοθεσία. Στην χώρα του είναι αναγνωρισμένος ειδικός στο αθλητικό δίκαιο.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Από το 2008, ο Ζαγκλής εργάζεται στο Διαιτητικό Δικαστήριο του Μπάσκετ, είναι νομικός σύμβουλος της ΔΟΠ, παρέχοντας συμβουλές για διάφορα εμπορικά και αθλητικά νομικά ζητήματα. Έχει εκπροσωπήσει διάφορες ομάδες και παίκτες, ενώ ενέργησε και ως βοηθός στο Αθλητικό Διαιτητικό Δικαστήριο σε τρεις Ολυμπιακούς Αγώνες (2004, 2006 και 2008). Ο Ζαγκλής έχει συνεργαστεί με την Μπάγερν Μονάχου για μεταγραφές ποδοσφαιριστών στη Μπάγερν, ενώ έχει συνεργαστεί με ομάδες όπως οι Φενέρμπαχτσε, Παναθηναϊκός, ΠΑΟΚ και ΑΕΚ. Υπηρετεί επίσης ως μέλος της Πειθαρχικής Επιτροπής της Διεθνούς Γυμναστικής Ομοσπονδίας (ΔΓΟ) και του Δικαστηρίου Αντιντόπινγκ της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ποδηλασίας.
Ο Ζαγκλής έχει δημοσιεύσει πολλά άρθρα σχετικά με το αθλητικό δίκαιο, την πολιτική, τις εργασιακές σχέσεις και τη διαιτησία. Είναι επισκέπτης καθηγητής στο Διεθνές Μάστερ Διαχείρισης, Νόμου και Αξιών του Αθλητισμού στο Πανεπιστήμιο του Νεσατέλ. Επίσης είναι επισκέπτης καθηγητής στο Διεθνές μεταπτυχιακό αθλητικού δικαίου στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης, επίσης στην Ελβετία.
Προσωπική ζωή
Ο Ζαγκλής είναι παντρεμένος και έχει δύο παιδιά. Μιλάει πέντε γλώσσες: ελληνικά, αγγλικά, ισπανικά, γερμανικά, γαλλικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι
Φρειδερίκος Μιχαήλ του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν
Ο Φρειδερίκος Μιχαήλ (γερμ. Friedrich Michael von Pfalz-Zweibrücken-Birkenfeld, 27 Φεβρουαρίου 1724 - 15 Αυγούστου 1767) από τον Οίκο των Βίττελσμπαχ, του κλάδου Παλατινάτου-Μπίρκενφελντ, ήταν ο πατέρας του Μαξιμιλιανού Α΄ Ιωσήφ της Βαυαρίας. Ως στρατάρχης της Αυστρίας πολέμησε και μερικές φορές νίκησε τον στρατό του Φρειδερίκου Β΄ της Πρωσίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ριμποβιλέ της Αλσατίας και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Χριστιανού Γ΄ του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν και της Καρολίνας, κόρης του Λουδοβίκου Κράτο του Νάσσαου-Σααρμπρύκεν.
Ήταν στρατάρχης του Παλατινάτου, κυβερνήτης του Μάνχαϊμ και το 1758, ως στρατάρχης της Αυστριακής Αυτοκρατορίας, ήταν διοικητής της αυτοκρατορικής στρατιάς κατά τη διάρκεια του Επταετούς Πολέμου εναντίον του Φρειδερίκου Β΄ της Πρωσίας. Μετά τη μάχη του Ρόσμπαχ κατάφερε να ξανασυγκροτήσει τον ηττημένο αυστριακό στρατό, γι' αυτό έλαβε τον Μεγάλο Σταυρό του Στρατιωτικού Τάγματος της Μαρίας Θηρεσίας.
Το φθινόπωρο του 1758 εισέβαλε στη Σαξονία, κατέλαβε το φρούριο Ζόνενσταϊν και πολιόρκησε τη Λειψία, που τελικά καταλήφθηκε, όπως και το Τόργκαου, τη Βιττεμβέργη και η Δρέσδη. Προστάτευσε τον Λέοπολντ Γιόζεφ, Κόμη του Ντάουν και στρατάρχη της Αυστρίας, στη μάχη του Μάξεν· πολέμησε νικηφόρα στη μάχη του Στρέλεν. Το 1761 παραιτήθηκε, παραδίδοντας τα αυτοκρατορικά στρατεύματα στον στρατάρχη Γιόχαν φον Σερμπελλόνι. Μετά την ειρήνη του Χούμπερτσμπουργκ έλαβε τη γενική διοίκηση της Βοημίας και αργότερα έγινε πρόεδρος του Μυστικού Στρατιωτικού Συνεδρίου.
Οικογένεια
Το 1746 νυμφεύτηκε τη Μαρία Φραγκίσκη του Βίττελσμπαχ, κόρη του Ιωσήφ Καρόλου του Παλατινάτου-Ζούλτσμπαχ, και είχε τέκνα:
Από την εκτός γάμου σχέση του με την Λουίζ Σεβώ είχε ένα φυσικό τέκνο:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Ταμπούρια Ιωαννίνων
Τα Ταμπούρια είναι ορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων, το οποίο βρίσκεται στις βόρειες πλαγιές του όρους Λάκμος (τμήμα της οροσειράς της νότιας Πίνδου) σε υψόμετρο 700 μέτρα. Απέχει 38 χλμ. ΒΑ. από την πόλη των Ιωαννίνων (οδικά - μέσω Εγνατίας) και 13 χλμ. Δ.-ΝΔ. από το Μέτσοβο (έδρα του δήμου). Δίπλα και βορειοδυτικά του χωριού περνά ο Μετσοβίτικος ποταμός και η Εγνατία Οδός. Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1961 να απογράφεται στην κοινότητα Μικρού Περιστερίου και το 1986 με το ΦΕΚ 91Α - 10/07/1986 να ορίζεται έδρα της. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Μικρό Περιστέρι, το Γιαρακάρι, το Νέο Γερακάρι, τα Προσήλια και τη Ραχούλα αποτελούν την τοπική κοινότητα Μικρού Περιστερίου της δημοτικής ενότητας Εγνατίας που υπάγεται στο δήμο Μετσόβου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 140 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μετσόβου Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων
The Ghost of Yotsuya
The Ghost of Yotsuya (東海道四谷怪談, Tōkaidō Yotsuya Kaidan) είναι ιαπωνική δραματική ταινία τρόμου του 1959 σε σκηνοθεσία Nobuo Nakagawa. Η πλοκή του βασίζεται στο kabuki με τίτλο Yotsuya Kaidan.
Πλοκή
Ο Iemon Tamiya είναι ένας αδίστακτος σαμουράι που θέλει να παντρευτεί την νεαρή Oiwa. Ο πατέρας της κοπέλλας όμως αρνείται κατηγορηματικά και φονεύεται από το σπαθί του εξοργισμένου Iemon. Ο σύντροφός του, ο Naosuke, ο οποίος είναι μάρτυρας της δολοφονίας καλύπτει το έγκλημα και μαζί με τον Iemon δολοφονούν τον δήθεν υπαίτιο Yomoschichi, τον γιο του Sato και αρραβωνιαστικό της αδερφής της Oiwa, Sode, ώστε ο Naosuke να παντρευτεί την Sode. Έκτοτε χωρίζουν οι δρόμοι τους.
Ένα χρόνο αργότερα, ο Iemon και η Oiwa παντρεύονται και ζουν στο Edo (αργότερα Τόκιο ) με τον γιο τους. Άγνωστη στην Oiwa, η αδελφή της η Sode και ο Naosuke ζουν επίσης μαζί στην ίδια πόλη. Κουρασμένος από την ανεργία, καθώς και από τον γάμο του με την Οϊβά, ο Ιεμόν αρχίζει να φλερτάρει την Ούμε, την κόρη του ευγενή Ίτο. Αυτός και ο Naosuke σχεδιάζουν να δηλητηριάσουν την Oiwa ώστε ο Iemon να παντρευτεί την Ume και να γίνει πλούσιος ευγενής. Ο Iemon στρατολογεί έναν μασέρ, τον Takuetsu για να αποπλανήσει τη γυναίκα του, επιτρέποντας έτσι στον Iemon να σκοτώσει νόμιμα τη γυναίκα του για μοιχεία. Αφού απέτυχε να αποπλανήσει την Oiwa, ο Takuetsu της εκμυστηρεύεται για το σχέδιο του Iemon. Η Oiwa, έχοντας πιεί το δηλητήριο που της έδωσε ο άντας της ξεσπά σε φρικτούς σπασμούς. Μέασ σε μια κρίση τρέλας, η Οϊβά επιτίθεται στον Τακουέτσου με ένα ξυράφι, αλλά αντ' αυτού αυτοτραυματίζεται θανάσιμα. Καθώς πεθαίνει, ορκίζεται εκδίκηση στον Iemon. Ο Iemon επιστρέφει στο σπίτι και σκοτώνει τον Takuetsu. Αυτός και η Naosuke ρίχνουν τα δύο κουφάρια στο ποτάμι.
Το ίδιο βράδυ, ο Iemon παντρεύεται την Ume. Σύντομα, τόσο ο Iemon όσο και ο Naosuke στοιχειώνονται από οράματα των νεκρών Oiwa και Takuetsu. Ο Iemon τρελός από τύψεις επιτίθεται σκοτώνει κατά λάθος την Ume καθώς και τους δύο γονείς της. Καταφεύγει σε έναν βουδιστικό ναό αναζητώντας λυτρωμό. Το ίδιο βράδυ, το φάντασμα της Oiwa επισκέπτεται την αδελφή της Sode και Naosuke. Όταν τη βλέπει, ο Ναοσούκε ομολογεί τα εγκλήματά του και καταφεύγει στον ίδιο ναό. Το φάντασμα της Oiwa οδηγεί την Sode στο σπίτι του Yomoschichi, ο οποίος είχε επιζήσει από την απόπειρα δολοφονίας. Ο Yomoschichi και ο Sode αποφασίζουν να εκδικηθούν τους δολοφονημένους αγαπημένους τους.
Στο ναό, ο Naosuke χλευάζει τον Iemon, ο οποίος με τη σειρά του σκοτώνει τον Naosuke. Ο Yomoschichi και ο Sode φτάνουν και επιτίθενται στον Iemon. Τρελλός από τα πνεύματα της Oiwa και του Takuetsu, δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του και σκοτώνεται. Η ταινία τελειώνει με ένα όραμα της Oiwa, της οποίας η εμφάνισή της έχει αποκατασταθεί και κρατά τον βρέφος της, πιθανώς στον Παράδεισο - το πνεύμα της τώρα μπορεί να αναπαυθεί εν ειρήνη με την εκδίκησή της να έχει ολοκληρωθεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιαπωνικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ταινίες του 1959 Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά
C7H7N
Ο χημικός τύπος C7H7N, με μοριακή μάζα 105,13718 amu) μπορεί να αναφέρεται και στα ακόλουθα ισομερή:
Ντυράνς
Ο ποταμός Ντυράνς (γαλλικά: La Durance, οξιτανικά: Durença) είναι ποταμός της νότιας Γαλλίας, αριστερός παραπόταμος του Ροδανού. Οι πηγές του βρίσκονται στις Κοττιανές Άλπεις σε υψόμετρο περίπου 2.390 μέτρων, κοντά στο χιονοδρομικό κέντρο Μονζενέβρ, στα γαλλο-ιταλικά σύνορα, στο νομό Ωτ-Αλπ, στο νομό Αλπ-ντε-Ωτ-Προβάνς.
Γεωγραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Γέφυρα κοντά στην [[Μπριανσόν]] Ο ποταμός Ντυράνς έχει μήκος 324 περίπου χιλιόμετρα και είναι ο πιο σημαντικός ποταμός της Προβηγκίας. Η κοιλάδα του αντιπροσωπεύει μία από τις μεγαλύτερες εμπορικές οδούς της περιοχής.
Συμβάλει με τον Ροδανό λίγα χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Αβινιόν μετά από πορεία 305 χιλιομέτρων. Έχει έκταση λεκάνης απορροής 14.225 χμ².
Διέρχεται από τους νομούς Ωτ-Αλπ, Αλπ-ντε-Ωτ-Προβάνς (σε διάφορα τμήματα σχηματίζει το σύνορο μεταξύ αυτών των δύο νομών), Βαρ (στο βορειοδυτικό άκρο του), Μπους-ντυ-Ρον και Βωκλύζ. Οι κύριες πόλεις που διαρρέει είναι οι Μπριανσόν, Σιστερόν, Καβαγιόν και Αβινιόν.
Οι 2 κύριοι παραπόταμοι είναι οι ποταμοί Μπλεόν και Βερντόν.
Φράγματα και κανάλια
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Γέφυρα στο φράγμα Εσκάλ αριστερά|μικρογραφία|350x350εσ|Η συμβολή με τον [[Ροδανός|Ροδανό]] Για προστασία από τις καταστροφικές πλημμύρες έχουν κατασκευαστεί πολλά φράγματα κατά μήκος του ποταμού. Ένα από αυτά δημιούργησε μια από τις μεγαλύτερες τεχνητές λίμνες στη Δυτική Ευρώπη: τη λίμνη του Σερ-Πονσόν. Η κατασκευή του φράγματος ξεκίνησε το 1955 και έληξε το 1961, με αλουβικά υλικά από την κοίτη του ποταμού.