cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αφλατοξίνη
Παθολογία
Κανένα ζωικό είδος δεν είναι γνωστό να έχει ανοσία στις οξείες τοξικές επιδράσεις των αφλατοξινών. Οι ενήλικες άνθρωποι έχουν υψηλή ανοχή στην έκθεση σε αφλατοξίνες και σπάνια καταλήγουν από οξεία αφλατοξίκωση, όμως τα παιδιά επηρεάζονται ιδιαίτερα και η έκθεσή τους μπορεί να οδηγήσει σε καθυστέρηση στην ανάπτυξη, πέρα των συμπτωμάτων που αναφέρονται παρακάτω.
Η χρόνια, υποκλινική έκθεση δεν οδηγεί σε συμπτώματα τόσο δραματικά όσο η οξεία αφλατοξίκωση. Η χρόνια έκθεση αυξάνει τον κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου του ήπατος και της χοληδόχου κύστης, καθώς οι μεταβολίτες της αφλατοξίνης μπορεί να παρεμβάλλονται στο DNA και να αλκυλιώνουν τις βάσεις μέσω της μονάδας εποξειδίου. Αυτό πιστεύεται ότι προκαλεί μεταλλάξεις στο γονίδιο p53, ένα σημαντικό γονίδιο για την πρόληψη της εξέλιξης του κυτταρικού κύκλου όταν υπάρχουν μεταλλάξεις του DNA ή που σηματοδοτεί την απόπτωση (προγραμματισμένος κυτταρικός θάνατος). Αυτές οι μεταλλάξεις φαίνεται να επηρεάζουν ορισμένες τοποθεσίες ζευγών βάσεων περισσότερο από άλλες, για παράδειγμα, η τρίτη βάση του κωδικονίου 249 του γονιδίου p53 φαίνεται να είναι πιο επιρρεπής σε μεταλλάξεις που προκαλούνται από αφλατοξίνη από τις κοντινές βάσεις. Όπως και άλλοι παράγοντες αλκυλίωσης DNA, η αφλατοξίνη Β1 μπορεί να προκαλέσει ανοσοκαταστολή και η έκθεση σε αυτήν σχετίζεται με αυξημένο ιικό φορτίο σε άτομα θετικά στον HIV.
Κατάλογος εξάρσεων
Διεθνείς πηγές εμπορικού φυστικοβούτυρου, μαγειρικών ελαίων (π.χ. ελαιόλαδο, φυστικέλαιο και σησαμέλαιο) και καλλυντικών έχουν αναγνωριστεί ως μολυσμένα με αφλατοξίνη. Σε ορισμένες περιπτώσεις, η υγρή χρωματογραφία – διαδοχική φασματομετρία μάζας (LC–MS/MS) και άλλες αναλυτικές μέθοδοι, αποκάλυψαν ένα εύρος από 48% έως 80% των επιλεγμένων δειγμάτων περιείχαν ανιχνεύσιμες ποσότητες αφλατοξίνης. Σε πολλά από αυτά τα μολυσμένα τρόφιμα, η αφλατοξίνη ξεπερνούσε τα ασφαλή όρια του Οργανισμού Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ (FDA) ή άλλου ρυθμιστικού οργανισμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τοξικές ουσίες Κατηγορία:Μυκητολογία
Μοναστηράκι Πέλλας
Το Μοναστηράκι (μέχρι το 1922 Μοναστηρτζίκ ) είναι χωριό του δήμου Αλμωπίας, της περιφερειακής ενότητας (πρώην νομού) Πέλλας, στην περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, το Μοναστηράκι έχει 164 κατοίκους. Βρίσκεται σε υψόμετρο 240 μέτρων.
Το χωριό είχε μουσουλμανικό πληθυσμό στις αρχές του 20ού αιώνα. Στην απαρίθμηση του 1913 είχε 427 κατοίκους και στην απογραφή του 1920 είχε 348 κατοίκους. Με την ανταλλαγή πληθυσμών το 1923, οι μουσουλμάνοι αναγκάστηκαν να μετοικήσουν στην Τουρκία και στο χωριό εγκαταστάθηκαν 62 προσφυγικές οικογένειες και ο οικισμός έγινε αμιγώς προσφυγικός. Στην απογραφή του 1928 είχε 310 κατοίκους και στην απογραφή του 1940 ο πληθυσμός του είχε αυξηθεί σε 373.
Στο Μοναστηράκι Αλμωπίας γεννήθηκε και μεγάλωσε ο Μητροπολίτης Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας Χρυσόστομος (1931-20 Ιουλίου 2002).
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Πέλλας Κατηγορία:Δήμος Αλμωπίας
Χαϊδάρια Λάρισας
Τα Χαϊδάρια είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Λάρισας, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Διοικητικά ανήκουν στην Κοινότητα Φαρσάλων, της Δημοτικής Ενότητας Φαρσάλων και υπάγονται στον Δήμο Φαρσάλων.
Γεωγραφικές πληροφορίες
Το Χαϊδάρια Λάρισας βρίσκονται σε υψόμετρο 177 μέτρων και έχουν πληθυσμό 0 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Φαρσάλων
Αρζβιλέρ
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Λευκός Καρπάθου
Ο Λευκός ή Πάνω Λευκός είναι μικρό ημιορεινό χωριό της Καρπάθου στα Δωδεκάνησα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Λευκός βρίσκεται στο κέντρο του νησιού και προς τα δυτικά παράλιά του, σε απόσταση 30 χλμ. ΝΔ. από την Κάρπαθο (ή Πηγάδια) (μέσω Πύλες). Είναι κτισμένος στους πρόποδες του όρους Λάστος (ή Καλολίμνη) σε υψόμετρο 148 μέτρα. Στην ευρύτερη περιοχή (από τον ποταμό Ποτάλι, την κορυφογραμμή Καλολίμνης, τον χείμαρρο που εκβάλλει στον κόλπο Λαρών και όλη την ακτογραμμή, συμπεριλαμβανομένης της νησίδας Σώκαστρο) υπάρχει πλήθος αρχαιοτήτων από την παλαιοχριστιανική μέχρι την βυζαντινή-μεσαιωνική περίοδο, γι΄ αυτό και από το 1999 έχει κηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος. Σημαντικότερα αξιοθέατα της περιοχής είναι η πεντάτρουλη βυζαντινή εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Στο εσωτερικό της υπάρχουν τοιχογραφίες σε δύο στρώματα (η παλαιότερη χρονολογείται γύρω στο 1300) και από το 1950 έχει χαρακτηριστεί ιστορικό μνημείο. Στο διπλανό της ύψωμα βρίσκονται ερείπια ελληνιστικού οχυρού με πύργο ισοδομικής τοιχοποιίας και υπόγειες δεξαμενές (ρωμαϊκό υδραγωγείο). Η γύρω του χωριού περιοχή και μέχρι τα ανατολικά παράλια του νησιού περιλαμβάνεται στον χαρακτηρισμένο βιότοπο Natura2000 με κωδικό GR4210002 "Κεντρική Κάρπαθος:Καλή Λίμνη - Λάστος - Κυρά Παναγιά και παράκτια ζώνη".
Ως οικισμός αναφέρεται το 1981 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Μεσοχωρίου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Μεσοχώρι, τον Κάτω Λευκό, τη νησίδα Νησί και τη νησίδα Σώκαστρο αποτελούν την τοπική κοινότητα Μεσοχωρίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Καρπάθου του Δήμου Καρπάθου και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 57 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Καρπάθου
Αδάμ Βεντσέσλαος του Τσέσυν
Ο Αδάμ-Βεντσέσλαος, πολων. Adam-Wacław Cieszyński (12 Δεκεμβρίου 1574 - 13 Ιουλίου 1617) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Τσέσυν ήταν δούκας του Τσέσυν (από το 1579).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος (1ος από τον 2ο γάμο) του Βεντσέσλαου Γ΄ Αδάμ δούκα του Τσέσυν και της 2ης συζύγου του Σιδωνία-Αικατερίνη των Ασκάνια, κόρη του Φραγκίσκου Α΄ δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1595 την Ελισάβετ των Κέττλερ (απεβ. 1601), κόρη του Γκότχαρντ δούκα της Κουρλάνδης και Σεμιγαλίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Furry Weekend Atlanta
Το Furry Weekend Atlanta, συντομευμένα ως FWA, είναι ένα συνέδριο furry που πραγματοποιείται κάθε χρόνο στην Ατλάντα της Τζόρτζια. Στο 2016, το Furry Weekend Atlanta καταγράφηκε ως το 4ο μεγαλύτερο συνέδριο furry στον κόσμο.
Ιστορία
Το Furry Weekend Atlanta ξεκίνησε ως αποτέλεσμα τοπικών συναντήσεων από furries που πραγματοποιούνταν για χρόνια στην Ατλάντα στα σπίτια διαφόρων μελών του furry fandom. Καθώς οι συγκεντρώσεις έγιναν μεγαλύτερες, τέθηκε η ιδέα να υπάρξει ένα ολοκληρωμένο συνέδριο· για πρώτη φορά το 2001, όταν τίποτα δεν έγινε από αυτό, και μετά ξανά το 2003. Ως αποτέλεσμα διαφόρων προγραμματισμένων συνεδριάσεων που πραγματοποιήθηκαν τον Αύγουστο του 2003, ένα καλά σχεδιασμένο σχέδιο ξεπρόβαλε για να πραγματοποιήσει ένα συνέδρο τον Φεβρουάριο του 2004. Το όνομα Furry Weekend Atlanta επιλέχθηκε για να αντηχεί στο όνομα του συνεδρίου άνιμε που πραγματοποιείτε στην πόλη (Ατλάντα), το Anime Weekend Atlanta. Το όνομα έγινε επωνυμία στις 2 Δεκεμβρίου του 2008. Αρχικά πραγματοποιούνταν γύρω στην Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, το συνέδριο επαναπρογραμματίστηκε για να πραγματοποιείται στα μέσα Μαρτίου κατά το έτος 2009.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνέδρια furry Κατηγορία:Πολιτισμός της Ατλάντα
Ελεύσινος
Αναφορές
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Ελευσίνας
Πριγκίπισσα Γιασμίν Αγά Χαν
Η Πριγκίπισσα Γιασμίν είναι η δεύτερη κόρη της Αμερικανίδας ηθοποιού και σταρ του Χόλυγουντ, Ρίτας Χέιγουορθ και το τρίτο παιδί του Πρίγκιπα Αλί Χαν, ο οποίος υπήρξε αντιπρόσωπος του Πακιστάν στα Ηνωμένα Έθνη από τον Φεβρουάριο του 1958 μέχρι το θάνατό του το 1960.
Πρώτα χρόνια
Γεννημένη στη Λωζάνη της Ελβετίας, η Γιασμίν Αγά Χαν πέρασε τα παιδικά της χρόνια μαζί με την μητέρα της και την ετεροθαλή αδερφή της, Ρεμπέκα Γουέλς Μάνινγκ (1944-2004), κόρη της Χέιγουορθ από τον γάμο της με τον ηθοποιό Όρσον Γουέλς. Τα αλλά δύο ετεροθαλή αδέλφια της είναι η Αυτού Εξοχότης Πρίγκιπας Καρίμ Αγά Χαν IV και ο Πρίγκηπας Αμίν Αγά Χαν.
Παρακολούθησε το σχολείο Μπάξτον, ένα μικρό οικοτροφείο στο Ουιλιαμστάουν της Μασαχουσέτης και την Διεθνή Σχολή της Γενεύης. Το 1973, αποφοίτησε από το Κολλέγιο Μπενίγκτον στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Φιλανθρωπική δραστηριότητα
Επηρεασμένη από το θάνατο της μητέρας της, την οποία φρόντιζε για πολλά χρόνια, από τη νόσο του Αλτσχάιμερ, η Γιασμίν Αγά Χαν είναι Αντιπρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της Ένωσης Αλτσχάιμερ και Συναφών Διαταραχών. Είναι επίσης πρόεδρος της Alzheimer Disease International, μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του Ινστιτούτου Σαλκ και εκπρόσωπος της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Βοστώνης. Εργάζεται επίσης σε πολυάριθμα διοικητικά συμβούλια του Ιδρύματος Αγά Χαν.
Προσωπική ζωή
Η Γιασμίν Αγά Χαν έκανε δύο γάμους. Ο πρώτος ήταν με τον Έλληνα εφοπλιστή Βασίλη Εμπειρίκο το 1985, και απέκτησε τον γιο της, τον Άντριου Αλί Αγά Χαν Εμπειρίκος. Η Πριγκίπισσα Γιασμίν και ο Βασίλης Εμπειρίκος πήραν διαζύγιο δύο χρόνια αργότερα, το 1987. Ο γιος της Άντριου πέθανε στο διαμέρισμά του στο Τσέλσι, του Μανχάταν στις 4 Δεκεμβρίου 2011 σε ηλικία 25 ετών.
Ο δεύτερος γάμος της ήταν με τον Αμερικανό δικηγόρο και κτηματομεσίτη Κρίστοφερ Μάικλ Τζέφρις το 1989, όπου μετά από 4 χρόνια γάμου, πήραν διαζύγιο το 1993.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί
Αρς-συρ-Μοζέλ
Το Αρς-συρ-Μοζέλ (Αρς αν ντερ Μόζελ) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Ιστορία
Το Αρς-σουρ-Μοζέλ ήταν ένα τμήμα της Γερμανίας, στην αυτοκρατορική επικράτεια της Αλσατίας-Λορένης, από το 1871 έως το 1918. Ονομάζόταν Αρς-αν-ντερ-Μόζελ στα γερμανικά.
Αξιοθέατα
Η κωμόπόλη έχει μια όμορφη Ρωμαιοκαθολική εκκλησία. Στην περιοχή βρίσκονται τα λείψανα ενός ρωμαϊκού υδραγωγείου, το οποίο προηγουμένως κάλυπτε την κοιλάδα.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Λαουριάκουμ
δεξιά|μικρογραφία| Χάρτης των [[Λίμες|λιμών του Δούναβη.]] δεξιά|μικρογραφία| Αναπαράσταση του καταυλισμού και του γειτονικού <a href="./Oppidum" rel="mw:WikiLink" data-linkid="undefined" data-cx="{&quot;userAdded&quot;:true,&quot;adapted&quot;:true}">oppidum</a>. Το Λαουριάκουμ ήταν μια σημαντική ρωμαϊκή πόλη λεγεωνάριων, η οποία βρισκόταν στους λίμες του Δούναβη στην Αυστρία.
Ρωμαϊκή εποχή
Στη θέση όπου κάποτε βρισκόταν ένας μόνο μικρός ρωμαϊκός οικισμός, σε μια οδό πάνω από την πόλη Ενς, η λεγεώνα Legio II Italica έχτισε ένα στρατόπεδο λεγεωνάριων γύρω στα 200 μ.Χ., μετά την εγκατάλειψη παλαιότερης θέσης του στο Άλμπινγκ. Κατά τα επόμενα 400 χρόνια της κατοχής του, το στρατόπεδο χρησίμευσε ως το διοικητικό κέντρο της ρωμαϊκή επαρχία Νόρικουμ. Στη συνέχεια, το στρατόπεδο λεγεωνάριων αποτέλεσε επίσης μέρος των λιμών του Δούναβη, ενώ είναι πολύ πιθανό από τον 3ο έως τον 5ο αιώνα να κατεχόταν συνεχώς από τα ρωμαϊκά στρατεύματα. Στα βόρεια και νοτιοδυτικά του στρατοπέδου, υπήρχε ένας εκτεταμένος οικισμός πολιτών, ο οποίος πιθανότατα ενσωματώθηκε στον δήμο στις αρχές του τρίτου αιώνα μ.Χ., ενώ εντάχθηκε στη δικαιοδοσία του επισκόπου του βόρειου Νόρικουμ τον 5ο αιώνα. Επίσης, υπήρχε εκτεταμένη έκταση με χωράφια σε πολλά μέρη εντός και εκτός της περιοχής του οικισμού. μικρογραφία| Το Λαουριάκουμ στον [[Χάρτης του Πόιτινγκερ|Χάρτη του Πόιτινγκερ.]] Στα τέλη της ίδιας περιόδου, το Λαουριάκουμ έγινε η βάση για έναν στόλο περιπολικών σκαφών καθώς και κέντρο παραγωγής για ένα κρατικού εργοστασίου ασπίδων. Μετά την εγκατάλειψη των συνόρων στο Νόρικουμ και τη Ρέτια ως αποτέλεσμα της διάλυσης της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, το Λαουριάκουμ έπαιξε και πάλι σημαντικό ρόλο από ιστορικής πλευράς κατά την εκκένωση του ρωμαϊκού πληθυσμού από το Νόρικουμ. Το μεγαλύτερο μέρος του αρχαίου οικοδομικού υλικού πέφτει θύμα της εξόρυξης λίθινου υλικού κατά τα χρόνια του Μεσαίωνα και τη νεότερη εποχή, ενώ υφίσταται καταστροφές και από διάφορες οικοδομικές δραστηριότητες, από τη γεωργική χρήση και από τη διάβρωση του εδάφους.
Μεσαιωνικά χρόνια
Αν και σήμερα αποτελεί μέρος της πόλης Ενς, κατά τον Μεσαίωνα αυτή η συνοικία αποτελούσε αυτόνομο οικισμό. Η πόλη έχει δημιουργηθεί από τη ρωμαϊκή πόλη Λαουριάκουμ, που ονομάστηκε προς τιμήν του Αγίου Λαυρεντίου.
Αρχαιολογία
Μετά την ολοκλήρωση των ανασκαφικών έργων το 1966, ο Άγιος Λαυρέντιος απέκτησε σύντομα νέο αρχαιολογικό ενδιαφέρον:
Επισκοπή του Λαουριάκουμ
Το Λαουριάκουμ αποτελεί επισκοπική έδρα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, ο καθεδρικός της οποίας βρίσκεται στην περιοχή Lorch της πόλης Ενς.
Η αρχαία επισκοπή μπορεί να ήταν μια κάπως δομημένη ιεραποστολική αποστολή που ιδρύθηκε από την Ακυληία και μεταφέρθηκε στους λίμες με τη μετεγκατάσταση της πρωτεύουσας του Νόρικουμ από την Teurnia (στην Καρινθία, επισκοπή της Tiburnia) στην Ovilava (Βελς). Κατά την αναταραχή που επέφερε η μετανάστευση των πληθυσμών, η πόλη εγκαταλείφθηκε μετά την απόσυρση των Ρωμαίων το 488 και ο πληθυσμός της δεν αντικαταστάθηκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωμαϊκές πόλεις Κατηγορία:Ιστορία της Αυστρίας
Αν μάθετε τίποτα
Η Αν μάθετε τίποτα είναι κοινωνική ταινία μεγάλου μήκους σε σκηνοθεσία Μιχάλη Γιαρίμουστα, παραγωγής του 1979. .
Η διάρκεια της ταινίας είναι 75 λεπτά.
Ήταν υποψήφια στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1979.
Πλοκή
Η ταινία πραγματεύεται τη μοναξιά μιας γυναίκας η οποία ζει σε μια χώρα με ολοκληρωτικό καθεστώς. Επίσης, βασικό στοιχείο της ταινίας είναι η δύσκολη επικοινωνία της γυναίκας με έναν άνδρα ο οποίος καταζητείται λόγω των πολιτικών πεποιθήσεων του.
Ρόμπερτ Στράουντ
Ο Ρόμπερτ Στράουντ (αγγλικά: Robert Stroud) (28 Ιανουαρίου 1890 - 21 Νοεμβρίου 1963), γνωστός ως «Birdman of Alcatraz», ήταν καταδικασμένος δολοφόνος, Αμερικανός ομοσπονδιακός κρατούμενος και συγγραφέας που έχει αναφερθεί ως ένας από τους πιο διαβόητους εγκληματίες στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Πρώτα χρόνια
Γεννημένος το 1890, ο Ρόμπερτ Στράουντ ήταν ο πρωτότοκος γιος της Ελίζαμπεθ και του Μπέντζαμιν. Η μητέρα του είχε δύο κόρες από προηγούμενο γάμο της. Ο πατέρας ήταν αλκοολικός και ο Ρόμπερτ το έσκασε από το σπίτι σε ηλικία 13 ετών. Στα 18 του, αφού γνώρισε την 36χρονη Κίτι, την εκπόρνευσε στο Τζούνο της Αλάσκας. Σύμφωνα με τον ίδιο, στις 18 Ιανουαρίου 1909, ενώ έλειπε ο ίδιος σε δουλειές, ένας μπάρμαν αρνήθηκε να πληρώσει την Κίτι για τις υπηρεσίες της. Την χτύπησε και της τράβηξε το μενταγιόν από τον λαιμό της, το οποίο είχε την φωτογραφία της κόρης της και είχε συναισθηματική αξία για εκείνη. Το βράδυ γνωστοποιήθηκε το συμβάν στον Ρόμπερτ, ο οποίος πήγε στο μπαρ και πάλεψε μαζί του προτού τελικά ακολουθήσει ο πυροβολισμός.
Η διαφορά με την εκδοχή της αστυνομίας είναι ότι ο Ρόμπερτ πυροβόλησε εν μέσω σύγκρουσης. Η εκδοχή της αστυνομίας, από την άλλη, είναι ότι ο Ρόμπερτ άφησε τον Τσάρλι αναίσθητο και έπειτα τον πυροβόλησε. Η μητέρα του προσέλαβε δικηγόρο και τελικά στις 23 Αυγούστου 1909 καταδικάστηκε σε 12 χρόνια φυλάκισης για φόνο εξ αμελείας στο ομοσπονδιακό σωφρονιστικό κέντρο του ΜακΝιλ Άιλαντ.
Ζωή στη φυλακή
Ως φυλακισμένος στο ΜακΝιλ Άιλαντ, ο Ρόμπερτ ήταν ένας από τους πιο βίαιους τρόφιμους. Ερχόταν συχνά σε διενέξεις με συγκρατούμενους και προσωπικό, ενώ ήταν επιρρεπής σε διάφορες φυσικές ασθένειες. Μαχαίρωσε συγκρατούμενό του επειδή εκείνος τον πρόδωσε για κλοπή φαγητού από την κουζίνα. Επίσης επιτέθηκε σε μία νοσοκόμα μεγάλης ηλικίας ,η οποία είχε κάνει αναφορά ότι προσπαθούσε να αποσπάσει μορφίνη μέσω απειλών και εκφοβισμού, ενώ φέρεται να μαχαίρωσε και έναν συγκρατούμενό του, ο οποίος συμμετείχε στην προσπάθεια να περάσουν λαθραία τα ναρκωτικά.
Στις 5 Σεπτεμβρίου 1912 αυξήθηκε η ποινή του κατά 6 μήνες, ενώ μεταφέρθηκε στις φυλακές του Λέβενργουορθ.
Στις 26 Μαρτίου 1916, αφού βρισκόταν έξι μήνες εκεί, επιπλήχθηκε από τον Άντριου, έναν φρουρό της καφετέριας, για μια μικρή παράβαση κανόνα, Τον απείλησε ότι θα ακύρωνε το προνόμιο του να δεχθεί επίσκεψη από τον νεότερο αδελφό του, τον οποίο είχε να δει οκτώ χρόνια. Ο Ρόμπερτ μαχαίρωσε στην καρδιά τον Άντριου.
Καταδικάστηκε για πρώτου βαθμού δολοφονία σε θανατική ποινή στις 2 Μαΐου. Εν αναμονή της εκτέλεσής του δι' απαγχονισμού ήταν κλεισμένος στην απομόνωση. Μετά από αρκετές δίκες, εκκλήσεις της μητέρας στον τότε Πρόεδρο και δημοσιεύσεις στον τύπο, η ποινή μετατράπηκε σε ισόβια κάθειρξη. Υπήρξαν πολλές αντιδράσεις λόγω της βιαιότητας που είχε επιδείξει όλον αυτόν τον καιρό. Τελικά μετατράπηκε η ποινή του σε ισόβια ,διαχωρισμένος από τους υπόλοιπους συγκρατούμενους.
Ο Birdman του Λέβενγουορθ
Το 1920, ο Ρόμπερτ βρήκε στο προαύλιο της φυλακής μια φωλιά με τρία τραυματισμένα σπουργίτια, τα οποία ανέθρεψε στο κελί του. Μερικές φορές δινόταν η ευκαιρία στους τρόφιμους να αγοράζουν καναρίνια. Έτσι και ο Στράουντ τα πρόσθεσε στην συλλογή του, περνώντας τον χρόνο του μεγαλώνοντας και φροντίζοντάς τα. Αυτά θα μπορούσε να τα πουλήσει στο μέλλον για προμήθειες και για να βοηθήσει οικονομικώς την μητέρα του. Ένα καρφί και ένα ξυράφι ήταν τα εργαλεία με τα οποία έφτιαξε το πρώτο κλουβί.
Λίγο αργότερα, άλλαξε η διοίκηση των φυλακών και ο νέος φύλακας, εντυπωσιασμένος με τις δυνατότητες προόδου του σωφρονιστικού ιδρύματος, του παρείχε κλουβιά, χημικά και χαρτικά ώστε να μπορέσει ο Ρόμπερτ να διεξάγει τις ορνιθολογικές του δραστηριότητες. Πολλοί ήταν εκείνοι που αγόρασαν καναρίνια από εκείνον. Με τα χρόνια, είχε καταφέρει να αναθρέψει πάνω από 300 καναρίνια, καθώς και να συγγράψει μια πραγματεία με τίτλο «Stroud's Digest on the Diseases of Birds» (1943), συνεισφέροντας στη γνώση γύρω από την παθολογία της γρίπης με κυριότερη την θεραπεία της οικογένειας ασθενειών της αιμορραγικής σηψαιμίας. Κέρδισε τον σεβασμό και κάποια συμπάθεια από τους λάτρεις των πτηνών.
Όλη αυτή η εξυπηρέτηση δημιούργησε προβλήματα στην διαχείριση των φυλακών. Πολλές φορές έγιναν προσπάθειες να αναγκάσουν τον Ρόμπερτ να παρατήσει την δουλειά αυτή και να ξεφορτωθεί τα πουλιά, οι οποίες απέτυχαν μετά από την δημοσιοποίηση που έκανε η Ντέλα, ερευνήτρια πάνω στα πτηνά, στις εφημερίδες. Μια επιστολή πενήντα χιλιάδων υπογραφών είχε ως αποτέλεσμα ο πρόεδρος Χούβερ να επιτρέψει στον Ρόμπερτ να κρατήσει τα πτηνά του και να διαθέσουν δεύτερο δωμάτιο ώστε να επεκταθεί το εργαστήριο. Ωστόσο, η απάντηση του προέδρου περιόρισε σε μεγάλο βαθμό τα προνόμια της επιστολής. Ο Ρόμπερτ και η Ντέλα συνδέθηκαν περισσότερο μεταξύ τους τόσο, ώστε να μετακινηθεί στο Κάνσας το 1931, ανοίγοντας παράλληλα επιχείρηση η οποία θα πουλούσε τα φάρμακα που θα παρασκεύαζε ο πρώτος.
Η σχέση του Ρόμπερτ με την μητέρα του αποδείχθηκε ότι ήταν κατώτερη των περιστάσεων, αφού εκείνη αποδοκίμασε τον γάμο του με την Ντέλα. Το τρίτο πρόσωπο που μπήκε στις "οικογενειακές υποθέσεις" του νομικού τρεχάματος είχε σαν συνέπεια η μητέρα του να αρνηθεί κάθε επαφή με τον γιο του μέχρι και τον θάνατό της το 1937.
Αλκατράζ
Το 1942, με αφορμή την παρασκευή αλκοόλ που έκανε ο Ρόμπερτ από τα χημικά παρασκευάσματα, δόθηκε εντολή να μεταφερθεί στο Αλκατράζ, αφήνοντας πίσω του τα πτηνά που τόσα χρόνια ανάτρεφε.
Οι φυλακές του Αλκατράζ ήταν ένα νέο σωφρονιστικό ίδρυμα και φυλακές ύψιστης ασφαλείας. Το 1943 διαγνώστηκε ψυχασθενής. Μετά από μια επίσκεψη της Ντέλα, ο Ρόμπερτ της ζήτησε να διακόψουν τις επαφές τους, αναλογιζόμενος ότι δεν υπήρχε κανένα περιθώριο ελάφρυνσης της ποινής. Απογοητευμένος από τα γεγονότα, μελέτησε νομικά και την ιστορία της ποινικής δικαιοσύνης στην Αμερική και έγραψε δύο χειρόγραφα, την βιογραφία του και το «Looking Outward: A History of the U.S. Prison System from Colonial Times to the Formation of the Bureau of Prisons». Ο δικαστής αποφάνθηκε ότι η συγγραφή είναι δικαίωμα, αλλά ο διοικητής απέτρεψε την έκδοση του τελευταίο χειρόγραφου. Στον όρο «αναμόρφωση» ο Ρόμπερτ άσκησε κριτική για την αποτυχία της ποινικής επιστήμης. Τα χειρόγραφα, μετά τον θάνατο του Ρόμπερτ, παραδόθηκαν στον δικηγόρο Ρίτσαρντ Ίνγκλις.
Μετά από την 17χρονη «πορεία» του στο Αλκατράζ και τον θάνατο του επί 35 χρόνια διοικητή των φυλακών, ο Ρόμπερτ μεταφέρθηκε λόγω προβλημάτων υγείας στο νοσοκομείο των ομοσπονδιακών φυλακών στο Σπρίνγκφιλντ του Μιζούρι. Το ίδιο έτος, το 1959, έγιναν προσπάθειες από αυτόν και άλλους ώστε να αφεθεί ελεύθερος. Όμως τελικά οι προσπάθειες αυτές ναυάγησαν.
Θάνατος
Τελικώς, στις 21 Νοεμβρίου 1963 ο Ρόμπερτ πέθανε σε ηλικία 73 ετών. Επί 54 έτη έζησε στις φυλακές, 42 έτη απομονωμένος από τους υπόλοιπους. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του μελετούσε γαλλικά.
Ο Ρόμπερτ Στράουντ θεωρείται ότι είναι ένας από τους πιο διαβόητους εγκληματίες στην αμερικανική ιστορία. Κάποιοι δηλώνουν ότι ο Ρόμπερτ ήταν ένας επικίνδυνος, απειλητικός ψυχοπαθής, μισητός και δύσπιστος από δεσμοφύλακες και συγκρατούμενους. Ωστόσο, στα τελευταία χρόνια του έδινε θετική εντύπωση. Ο δικαστής Μπέκερ θεωρούσε ότι ο Ρόμπερτ ήταν ένας άνθρωπος μετριοπαθής, ακίνδυνος για την κοινωνία και με μια πραγματική αγάπη για τα πτηνά.
Τον προσδίδουν την πρόταση «λαμπρός - αυτοδίδακτος - εμπειρογνώμονας στα πτηνά, και ίσως το πιο γνωστό παράδειγμα αυτοβελτίωσης και αποκατάστασης στις φυλακές των ΗΠΑ», χωρίς βέβαια να του αναγνωριστεί το δεύτερο ενόσω ζούσε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί εγκληματίες
Στάντιον Μπαλγκάρσκα Άρμια
Το Στάντιον Μπαλγκάρσκα Άρμια (Стадион "Българска Армия", το οποίο μεταφράζεται ως Στάδιο του Βουλγάρικου Στρατού) αποτελεί ποδοσφαιρικό γήπεδο και έδρα της βουλγάρικης ΤΣΣΚΑ Σόφιας. Ευρίσκεται εντός του Μπορίσοβα Γκράντινα (Κήπο του Βασιλέα Μπόρις) στο κέντρο της Σόφιας. Το γήπεδο είναι χωρισμένο σε τέσσερα τμήματα, ενώ έχει συνολική χωρητικότητα της τάξεως των 22.995 (18.495) θέσεων, εκ των οποίων οι 2.100 καλύπτονται από οροφή. Το μήκος του αγωνιστικού χώρου είναι 106 μέτρα και το πλάτος του 66 μέτρα.
Η χωρητικότητα του γηπέδου είναι καταμερισμένη σε τέσσερα τμήματα:
Ιστορία
Το 2000, το γήπεδο εξοπλίστηκε με νέα ηχητικό σύστημα τύπου Dynacord, επιπέδου 48 κιλοβάτ και 107 ντεσιμπέλ. Ο ηλεκτρικός φωτισμός, επίσης, αντικαταστάθηκε με τελευταίας γενιάς σύστημα και, πλέον, καλύπτει τον αγωνιστικό χώρο με ενέργεια της τάξεως των 2100 λουξ.
Πρόσφατες εργασίες
Στις αρχές του 2009, οι νέοι ιδιοκτήτες του συλλόγου ανακοίνωσαν ένα φιλόδοξο σχέδιο για την κατασκευή ενός νέου γηπέδου στην θέση του τωρινού, η ανέγερση του οποίου θα ξεκινούσε εφόσον η ΤΣΣΚΑ Σόφιας προκρινόταν για την φάση των ομίλων της σεζόν 2009-10 του Γιουρόπα Λιγκ, κάτι το οποίο ο σύλλογος κατάφερε να πετύχει.
Στις 13 Οκτωβρίου 2009, έγινε γνωστό από τους ιδιοκτήτες του συλλόγου πως η ανέγερση ενός νέου γηπέδου θα ξεκινούσε στις 1 Φεβρουαρίου 2010. Το τωρινό Στάντιον Μπαλγκάρσκα Άρμια θα κατεδαφιζόταν, ώστε να δημιουργηθεί ο απαραίτητος χώρος για την ανέγερση ενός νέου και σύγχρονου γηπέδου χωρητικότητας 30.000 θέσεων. Ωστόσο, οι εργασίες κατασκευής ουδέποτε ξεκίνησαν, καθώς οι διαπραγματεύσεις μεταξύ των ιδιοκτητών του συλλόγου και του Υπουργείου Αθλητισμού κατέληξαν σε αδιέξοδο. Οι ιδιοκτήτες του συλλόγου προχώρησαν στην ανακατασκευή, μονάχα, ορισμένων τμημάτων του γηπέδου, ώστε η ομάδα να λάβει άδεια συμμετοχής για το βουλγάρικο πρωτάθλημα.
Παραπομπές
Κατηγορία:ΤΣΣΚΑ Σόφιας (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στη Βουλγαρία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Σόφια
Κρίναν του Ντάνκελντ
Ο Κρίναν του Ντάνκελντ (Crínán of Dunkeld, ... - 1045) ήταν κληρονομικός ηγούμενος του αβαείου του Ντάνκελντ, μορμάρος του Άθολ και ο γενάρχης του Οίκου του Ντάνκελντ που κυβέρνησε την Σκωτία μέχρι τα τέλη του 13ου αιώνα, ήταν γαμπρός και πατέρας βασιλέων. Ο Κρίναν του Ντάνκελντ παντρεύτηκε την Μπέθοκ κόρη του Μάλκολμ Β΄ της Σκωτίας που δεν είχε γιο και ο Κρίναν έγινε ο πιο κοντινός συγγενής του για την διαδοχή. Ο μεγαλύτερος γιος του Κρίναν και της Μπέθοκ Ντάνκαν Α΄ της Σκωτίας έγινε βασιλιάς της Σκωτίας την περίοδο 1034 - 1040. Πολλοί πιστεύουν ότι ο Κρίναν είχε άλλον έναν γιο τον Μάλντρεντ, πατέρα του Γκόσπατρικ της Νορθουμβρίας.
Το μοναστήρι του Αγίου Κολούμπα ιδρύθηκε στην βόρεια όχθη του ποταμού Τάι τον 6ο αιώνα και στις αρχές του 7ου αιώνα στην εκστρατεία του Αγίου Κολούμπα στην γη των Πίκτων, σχεδίασε την ιεραρχία του από τους Κενελ Κονέιλ του Ντόνεγκαλ. Ο Ίαν Μονρκρέιφ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο Κρίναν ανήκε στον Σκωτσέζικο κλάδο της Ιρλανδικής δυναστείας των Κενελ Κονέιλ. Ο κληρονομικός τίτλος του ηγούμενου του Ντάνκελντ φαίνεται ότι είχε περισσότερο φεουδαρχικό ρόλο παρά εκκλησιαστικό, ο Κρίναν του Ντάνκελντ είχε πολύ ισχυρή θέση τόσο στην κοινωνία των αστών όσο και στην κοινωνία των κληρικών.
Ο Καθεδρικός ναός του Ντάνκελντ
Ο εκπληκτικός ήμι-κατεστραμμένος ναός του Ντάνκελντ οικοδομήθηκε την περίοδο 1260 - 1501 πάνω στα ερείπια του παλιότερου μοναστηριού. Ο Καθεδρικός περιείχε όλα τα υπολείμματα από τα κειμήλια της παλιότερης μοναστηριακής κοινωνίας : μια σειρά από κόκκινες πέτρες ορατές στο ανατολικό τείχος ανήκαν σε παλιότερη κατασκευή και δυο εγκάρσιες πλάκες του 9ου και του 10ου αιώνα βρίσκονται στο Καθεδρικό μουσείο. Το 1045 ο Κρίναν κήρυξε την επανάσταση εναντίον του Μάκβεθ της Σκωτίας για να υποστηρίξει τα δικαιώματα στον θρόνο του 14χρονου εγγονού του Μάλκολμ Γ΄ της Σκωτίας γιου του Ντάνκαν Α΄ της Σκωτίας που σκοτώθηκε σε μάχη στο Έλγιν (1040). Ο Κρίναν αρκετά ηλικιωμένος σκοτώθηκε και ο ίδιος στην συνέχεια σε μάχη στο Ντάνκελντ (1045).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Ντάνκελντ
Π.Α.Ο.Κ. (πετοσφαίριση γυναικών)
Ιστορία
Το '''τμήμα βόλεϊ γυναικών του Π.Α.Ο.Κ. αποτελεί μέρος του ΑΣ Π.Α.Ο.Κ. H ιστορία του τμήματος βόλεϊ γυναικών του Π.Α.Ο.Κ. ξεκινά ουσιαστικά από το 1970, όταν για πρώτη φορά έλαβε μέρος στο τοπικό πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης, όπου πραγματοποίησε πολύ καλές εμφανίσεις. Ο Π.Α.Ο.Κ. στα μέσα της δεκαετίας του ’70 ανέστειλε τις δραστηριότητες του και επανεμφανίσθηκε στις τοπικές κατηγορίες το 1985. Την περίοδο 1990-91 μετείχε στο πρωτάθλημα της Α2 το οποίο ήταν το πρώτο στην ιστορία. Κατέλαβε την 4η θέση και διεκδίκησε σε αγώνες μπαράζ την άνοδο στην Α1 κατηγορία χωρίς επιτυχία. Την περίοδο 1991-92 κατέλαβε την 7η θέση μεταξύ δέκα ομάδων. Την περίοδο 1992-93 κατέλαβε την 10η και τελευταία θέση, ενώ στη συνέχεια αποσύρθηκε απο τους αγώνες μπαράζ για την παραμονή, καθώς αποφασίστηκε η διάλυση του τμήματος, που παρέμεινε έτσι ανενεργό για τα επόμενα 17 χρόνια.
Την περίοδο 2003-04 είχε μια έμμεση και βραχύβια παρουσία στην Α1, μέσω συνεργασίας με τον Φιλαθλητικό ο οποίος αγωνίστηκε δοκιμαστικά ως Φιλαθλητικός/ΠΑΟΚ. Το αρχικό πλάνο ήταν να απορροφηθεί πλήρως ο Φιλαθλητικός στο τέλος της περιόδου, και να ενσωματωθεί στα τμήματα του ΠΑΟΚ, κάτι το οποίο εν τέλει δεν πραγματοποιήθηκε.
Το 2010, το τμήμα επανιδρύθηκε και αγωνίστηκε στο τοπικό πρωτάθλημα Β' κατηγορίας της ΕΠΕΣΘ. Την περίοδο 2011-12 κέρδισε την άνοδο του στην Α' κατηγορία. Τη σεζόν 2016-2017, η ομάδα αγωνίζεται στην Α' Κατηγορία της Ε.ΠΕ.Σ.Θ., όπου και κατέλαβε την πρώτη θέση, με την άνοδο να αποτελεί αναμενόμενο αποτέλεσμα. Ακόμη, η ομάδα την ίδια σεζόν κατακτά και το Κύπελλο της Ε.ΠΕ.Σ.Θ.
Τη σεζόν 2017-2018, η ομάδα αγωνίστηκε στον δεύτερο υποόμιλο της Α2 Γυναικών, σεζόν την οποία ολοκλήρωσε με την άνοδό της στην Pre League. . Η περίοδος 2018-19 βρήκε τον Π.Α.Ο.Κ. να πρωταγωνιστεί και στην Pre League, όπου κατέκτησε την 1η θέση και την απ’ ευθείας άνοδο στην Α1 Εθνική κατηγορία (Volley League). Tην περίοδο 2020-21 o Π.Α.Ο.Κ. κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδος.
Σύνθεση Ομάδας
Η ομάδα όπως ήταν στις 2 Αυγούστου 2023.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πετοσφαιριση Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.ΠΕ.Σ.Θ.
Χάρι Ριντ
Ο Χάρι Μέισον Ριντ τζούνιορ (αγγλικά: Harry Mason Reid Jr., 2 Δεκεμβρίου 1939 – 28 Δεκεμβρίου 2021), ήταν Αμερικανός πολιτικός και δικηγόρος, που υπηρέτησε ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για την πολιτεία της Νεβάδα από το 1987 έως το 2017. Ήταν μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.
Επιπλέον, υπηρέτησε ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών για την 1η κογκρεσιακή περιφέρεια της Νεβάδα, από το 1983 έως το 1987, ως 25ος Αντικυβερνήτης της Νεβάδα από το 1971 έως το 1975, καθώς και ως Μέλος της Πολιτειακής Συνέλευσης της Νεβάδα από την 4η περιφέρεια από το 1969 έως το 1971.
Τέλος, διατέλεσε επίσης, ως Υφηγητής των Δημοκρατικών στην Γερουσία από το 1999 έως το 2005.
Απεβίωσε στις 28 Δεκεμβρίου 2021, σε ηλικία 82 ετών, λόγω καρκίνου στο πάγκρεας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερουσιαστές των ΗΠΑ Κατηγορία:Νεβάδα Κατηγορία:Ηγέτες κομμάτων Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί δικηγόροι __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Συμμετοχή της Ελβετίας στη Eurovision 1956
Η Ελβετία στη Eurovision 1956 κατέκτησε την 1η θέση με το τραγούδι Refrain.
Αποτελέσματα
Παρακάτω αναγράφονται τα αποτελέσματα επιλογής τραγουδιών για τη χώρα.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
https://web.archive.org/web/20091026223414/http://geocities.com/national_finals_50s_60s/Switzerland1956.html
Κατηγορία:Μουσική στην Ελβετία
Agents of Fortune
Agents of Fortune είναι ο τίτλος του τέταρτου στούντιο άλμπουμ του αμερικάνικου χαρντ ροκ συγκροτήματος Blue Öyster Cult, το οποίο κυκλοφόρησε σε μορφή δίσκου βινυλίου στις 21 Μαΐου του 1976 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Columbia".
Ο δίσκος
Από το 1972 ως το 1974, οι Blue Öyster Cult κυκλοφόρησαν τρία επιτυχημένα στούντιο άλμπουμ και περιόδευαν συνεχώς, προσελκύοντας νέους φίλους, όμως η μεγάλη εμπορική επιτυχία ήλθε με το ζωντανά ηχογραφημένο "On Your Feet or on Your Knees" του 1975 και άνοιξε το δρόμο για το ύφος του "Agents of Fortune".
Ο δίσκος αποτελούσε συνέχεια της πρώτης τριάδας δίσκων, αλλά με μία πιο εμπορική χροιά στον ήχο τους, με αποτέλεσμα να είναι το πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος που βραβεύθηκε ως πλατινένιο. Κομμάτια όπως τα "True Confessions", "Morning Final", "Tenderloin" και "Debbie Denise" περιελάμβαναν ποπ στοιχεία, ενώ συμμετείχαν και οι Ράντι και Μάικλ Μπρέκερ στα πνευστά.
Η μεγαλύτερη σινγκλ επιτυχία των BOC βρίσκεται εδώ, με το κομμάτι "(Don't Fear) The Reaper" να φθάνει ως το # 12 του Billboard το καλοκαίρι του 1976. Το ριφ του ήταν εμπνευσμένο από τη μουσική των The Byrds, αλλά μέλη του συγκροτήματος έχουν δηλώσει ότι πίστευαν ότι ήταν υπερβολικά εμπορικό για το ύφος τους. Το "This Ain’t the Summer of Love" επίσης κυκλοφόρησε σαν σινγκλ, αλλά δεν κατάφερε να μπει στο Hot-100.
Ένα άλλο κομμάτι του δίσκου ήταν το "The Revenge of Vera Gemini", το οποίο συνέθεσε ο ντράμερ Άλμπερτ Μπουσάρντ με την Πάτι Σμιθ, η οποία εκείνη την περίοδο βρισκόταν σε σχέση με τον κιμπορντίστα του συγκροτήματος, Άλεν Λάνιερ. Η Σμιθ ηχογράφησε τον μονόλογο στην εισαγωγή του κομματιού, όπως και τα δεύτερα φωνητικά του.
Το συγκρότημα δεν κατάφερε ποτέ να πλησιάσει τις πωλήσεις που έκανε το "(Don't Fear) The Reaper" με κάποιο άλλο σινγκλ, αν και το "Burnin' for You" του 1981 ήταν το δεύτερο και τελευταίο Top-40 τους. Ο δίσκος μπήκε στο Top-30 σε Ηνωμένες Πολιτείες, Καναδά και Ηνωμένο Βασίλειο, όπως και το Top-10 στη Σουηδία, με το βρετανικό περιοδικό NME να το συμπεριλαμβάνει στη λίστα με τα δέκα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς.
Βραβεία
Agents of Fortune (άλμπουμ)
Τα μέλη των Blue Öyster Cult
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Agents of Fortune" είναι οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Blue Öyster Cult Κατηγορία:Άλμπουμ του 1976
Ιωσήφ Στάλιν και Αντισημιτισμός
Ο αντισημιτισμός του Ιωσήφ Στάλιν είναι ιστορική άποψη που μελετήθηκε και αναπτύχθηκε από αρκετούς, δυτικούς κυρίως, ιστορικούς. Η άποψη αυτή θεωρεί ότι η στάση του Ιωσήφ Στάλιν και σε προσωπικό αλλά κυρίως σε ηγετικό επίπεδο απέναντι στους σοβιετικούς Εβραίους ήταν - το λιγότερο - αντιφατική: Παρόλο που ο ίδιος ήταν μέρος ενός επαναστατικού κόμματος και ενός πολιτικού συστήματος που περιλάμβανε πολλούς Εβραίους και σε σημαντικές μάλιστα θέσεις και καταδίκαζε τον αντισημιτισμό, παράλληλα επεδείκνυε φιλύποπτη και ρατσιστική στάση απέναντι τους σε διάφορες περιπτώσεις.
Τα πρώτα χρόνια
Γεννημένος στη Γεωργία (τότε Ρωσική Αυτοκρατορία) και έχοντας  σπουδάσει σε ορθόδοξο εκκλησιαστικό σχολείο στην Τιφλίδα πριν γίνει  επαναστάτης και μαρξιστής στις αρχές του 20ου αιώνα, ο Στάλιν φαίνεται απίθανο να είχε επηρεαστεί από τον αντισημιτισμό στα πρώτα του χρόνια και γνώρισε μόνο έναν περιορισμένο αριθμό επαναστατών εβραϊκής καταγωγής, κατά τα πρώτα χρόνια της πολιτικής του δράσης.
Οι Εβραίοι, αν και δραστήριοι τόσο μεταξύ του Σοσιαλδημοκρατών Μπολσεβίκων όσο και των Μενσεβίκων, είχαν εντονότερη παρουσία στους δεύτερους. Ο Στάλιν είχε προσέξει τις αναλογίες των εθνοτήτων που εκπροσωπούνταν σε κάθε πλευρά, όπως φαίνεται από μια έκθεση του 1907 για το Συνέδριο, η οποία δημοσιεύθηκε στην Μπακίνσκι Ραμπότσι (Εργάτης του Μπακού).
Γενικότερη καταδίκη του αντισημιτισμού από το κίνημα (1917 έως 1930)
Το Συμβούλιο των Επιτρόπων του Λαού εξέδωσε το 1918 διάταγμα που καταδίκαζε τον αντισημιτισμό και καλούσε τους εργάτες και τους αγρότες να τον καταπολεμήσουν. Ο Λένιν συνέχισε να εκφράζεται εναντίον του αντισημιτισμού καθ' όλη την διάρκεια της εξουσίας του. Γίνονταν εκστρατείες ενημέρωσης κατά του αντισημιτισμού στον Κόκκινο Στρατό και στους χώρους εργασίας, και μια διάταξη που απαγόρευε την υποκίνηση της προπαγάνδας εναντίον κάθε εθνικότητας έγινε μέρος του σοβιετικού δικαίου. Ιδρύθηκαν ιδρύματα εβραϊκού πολιτισμού επιχορηγούμενα από το κράτος, όπως το Κρατικό Εβραϊκό Θέατρο της Μόσχας (1919),  καθώς και ιδρύματα για άλλες εθνότητες.
Μετά τον θάνατο του Λένιν, στις 21 Ιανουαρίου 1924, το κόμμα επισήμως διατήρησε την αρχή της συλλογικής ηγεσίας, αλλά ο Στάλιν σύντομα παραγκώνισε τους αντιπάλους του στην Κεντρική Επιτροπή. Αρχικά συνεργαζόμενος με τα εβραϊκής και ημιεβραϊκής καταγωγής μέλη του Πολιτικού Γραφείου Γκριγκόρι Ζινόβιεφ και Λεβ Κάμενεφ, εναντίον του εβραϊκής καταγωγής κύριου αντίπαλου του, Λέοντος Τρότσκι, ο Στάλιν κατόρθωσε να τον περιθωριοποιήσει. Μέχρι το 1929, ο Στάλιν είχε ουσιαστικά περιθωριοποιήσει και τους Ζινόβιεφ και Κάμενεφ, υποχρεώνοντας τους να υποταχθούν στην εξουσία του. Ο Τρότσκι εξαναγκάστηκε σε εξορία.
Μετά το θάνατο του Λένιν στις αρχές του 1924, μια άλλη μεγάλης κλίμακας εκστρατεία κατά του αντισημιτισμού διεξήχθη πάλι το 1927-1930, υπό την ηγεσία του Στάλιν.
Η Ναζιστική-Σοβιετική προσέγγιση και το Σύμφωνο "Μολότοφ–Ρίμπεντροπ"
Στα τέλη της δεκαετίας του 1930 και στις δεκαετίες του 1940 και του 1950 πολύ λιγότεροι Εβραίοι διορίστηκαν σε θέσεις εξουσίας στον κρατικό μηχανισμό από ό, τι στο παρελθόν. Η απότομη πτώση στην εβραϊκή εκπροσώπηση στις ανώτερες θέσεις είναι εμφανές ότι ξεκινά την περίοδο της υπογραφής του Συμφώνου Μολότοφ–Ρίμπεντροπ, καθώς παρόλο που το σύμφωνο δεν τηρήθηκε ποτέ και οι δύο χώρες ήρθαν σε πλήρη ρήξη, οι αντισημιτικές επιρροές φαίνεται να διατηρήθηκαν σε έναν βαθμό. Το ποσοστό των Εβραίων σε θέσεις εξουσίας μειώθηκε σε 6 % το 1938 και 5% το 1940.
Ο εκτοπισμός των Πολωνών Εβραίων στο εσωτερικό της Σοβιετικής Ένωσης και η σωτηρία από το Ολοκαύτωμα
Μετά την εισβολή της Γερμανίας και της Σοβιετικής Ένωσης στην Πολωνία το 1939, πολλοί Εβραίοι (υπολογίζονται σε 1.500.000) του γερμανικού τομέα επέλεξαν να καταφύγουν στον σοβιετικό, ενώ άλλοι παρέμειναν στο γερμανικό μη γνωρίζοντας τι θα συμβεί. Οι περισσότεροι από όσους κατέφυγαν στον σοβιετικό τομέα ή την ίδια τη Σοβιετική Ένωση, εκτοπίστηκαν στα Ουράλια, το Καζακστάν, τη Σιβηρία και άλλες περιοχές. Κάποιοι ζήτησαν να ξαναγυρίσουν στην Πολωνία αλλά οι Γερμανοί δεν τους δέχονταν. Οι εκτοπισμένοι αφήνονταν με τυχαίο τρόπο σε διάφορα χωριά και πόλεις όπου έπρεπε να επιζήσουν μέσα στο χειμώνα, αναζητώντας αναγκαστικά δουλειά. Στη διάρκεια του πολέμου και μετά από αυτόν τους χορηγήθηκε "αμνηστία" από την Σοβιετική Ένωση. Κάποιοι κατατάχθηκαν σε στρατιωτικές μονάδες Πολωνών που πολέμησαν και στην Ιταλία, και άλλοι διέφυγαν προς Περσία, Ινδία ή άλλες χώρες.
Ανάκαμψη των Εβραίων της Σοβιετικής Ένωσης
To Ολοκαύτωμα, που εξολόθρευσε περίπου έξι εκατομμύρια Εβραίους στην Ευρώπη υπό τη Γερμανική κατοχή και άφησε εκατομμύρια αστέγων και εκτοπισθέντων, συνέβαλε στο αυξανόμενο ενδιαφέρον σχετικά με την κατάσταση των Εβραίων σε όλο τον κόσμο. Ωστόσο, το τραύμα εμφύσησε νέα ζωή στην παραδοσιακή ιδέα για μια κοινή εβραϊκή κοινωνία και έγινε καταλύτης για την αναβίωση της σιωνιστικής ιδέας της δημιουργίας ενός εβραϊκού κράτους στη Μέση Ανατολή.
Η Εβραϊκή Αυτόνομη Περιφέρεια γνώρισε μια αναγέννηση, καθώς η Σοβιετική κυβέρνηση στήριξε τη μετανάστευση περίπου δέκα χιλιάδων Εβραίων της Ανατολικής Ευρώπης στο Μπιρομπιτζάν το 1946-1948. Στις αρχές του 1946, το Συμβούλιο των Υπουργών της Σοβιετικής Ένωσης ανακοίνωσε ένα σχέδιο για την κατασκευή νέων υποδομών, και ο Μιχαήλ Καλίνιν, πρωτεργάτης του προγράμματος του Μπιρομπιτζάν από τα τέλη της δεκαετίας του 1920, δήλωσε ότι εξακολουθεί να θεωρεί την περιοχή ως «εβραϊκό εθνικό κράτος» που θα μπορούσε να αναβιώσει μέσα από «δημιουργικό μόχθο».
Στο μεταξύ, και στον Στάλιν ωρίμαζε η ιδέα του Ισραήλ ως εβραϊκού κράτους. Το 1947, η Σοβιετική Ένωση ενώθηκε με τις Ηνωμένες Πολιτείες στην υποστήριξη της κατάτμησης της Βρετανικής Παλαιστίνης σε Εβραϊκό και Αραβικό κράτος και υποστήριξε το Ισραήλ στον Αραβο–Ισραηλινό Πόλεμο του 1948 με όπλα που παρέχονταν μέσω της Τσεχοσλοβακίας.
Οι Joshua Rubinstein και Vladimir Naumov πιστεύουν ότι ο Στάλιν υποστήριξε τη δημιουργία του Ισραηλινού κράτους για να εκδιωχθεί η Βρετανία από τη Μέση Ανατολή, και γιατί είχε μια ελπίδα ότι το Ισραήλ μπορούσε να ενωθεί με το σοβιετικό μπλοκ.
Ο ιστορικός Orlando Figes θεωρεί ότι"Μετά την ίδρυση του Ισραήλ το Μάιο του 1948 και την ευθυγράμμισή του με τις ΗΠΑ στον Ψυχρό Πόλεμο, τα 2 εκατομμύρια Σοβιετικών Εβραίων, που είχαν παραμείνει πιστοί στο σοβιετικό σύστημα,  παρουσιάζονται από το σταλινικό καθεστώς ως πιθανή πέμπτη φάλαγγα.  Παρά την προσωπική του αντιπάθεια κατά των Εβραίων, ο Στάλιν ήταν ένας πρώιμος υποστηρικτής ενός εβραϊκού κράτους στην Παλαιστίνη, το οποίο ήλπιζε να μετατρέψει σε ένα σοβιετικό δορυφόρο στη Μέση Ανατολή.  Αλλά καθώς η ηγεσία του αναδυόμενου κράτους αποδείχθηκε εχθρική προς τις προσεγγίσεις με τη Σοβιετική Ένωση, ο Στάλιν όλο και περισσότερο φοβόταν το φιλό-ισραηλινό αίσθημα μεταξύ των σοβιετικών Εβραίων. Οι φόβοι του εντάθηκαν όταν έφθασε η Γκόλντα Μέιρ στη Μόσχα το φθινόπωρο του 1948 ως η πρώτη Ισραηλινή πρέσβης στην ΕΣΣΔ. Κατά την επίσκεψή της στη συναγωγή της Μόσχας κατά το Γιομ Κιπούρ (13 Οκτωβρίου), χιλιάδες άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους, πολλοί από αυτούς φωνάζοντας "Am Yisroel chai" ( « Ο λαός του Ισραήλ ζει ! » ) - μια παραδοσιακή επιβεβαίωση της εθνικής ανανέωσης για τους Εβραίους σε όλο το κόσμο, αλλά για τον Στάλιν ένα επικίνδυνο σημάδι του «μπουρζουά  εβραϊκού εθνικισμού» που υπονόμευε την εξουσία του σοβιετικού κράτους.
Οι ιστορικοί Άλμπερτ Σ. Λίντεμαν και Richard S. Levy παρατηρούν ότι «...Όταν τον Οκτώβριο του 1948, κατά τη διάρκεια των θρησκευτικών εορτών, χιλιάδες Εβραίοι συγκεντρώθηκαν γύρω από την κεντρική συναγωγή της Μόσχας για να τιμήσουν τη Γκόλντα Μέιρ, την πρώτη Ισραηλινή πρέσβειρα, οι σοβιετικές αρχές θορυβήθηκαν από το σημάδια της εβραϊκής δυσαρέσκειας....» Ο Jeffrey Veidlinger γράφει ότι "Από τον Οκτώβριο του 1948, ήταν προφανές ότι ο Mikhoels δεν ήταν ο μοναδικός υποστηρικτής του «Σιωνισμού» μεταξύ των Εβραίων της Σοβιετικής Ένωσης. Η αναβίωση της εβραϊκής πολιτισμικής έκφρασης κατά τη διάρκεια του πολέμου είχε καλλιεργήσει μια γενική αίσθηση τόλμης μεταξύ των Εβραϊκών μαζών. Πολλοί Εβραίοι αγνοούσαν την αυξανόμενη Zhdanovshchina (Δόγμα Ζντάνοφ) και την απειλή που σήμαινε κατά των Σοβιετικών Εβραίων η ετοιμαζόμενη εκστρατεία κατά των «κοσμοπολιτών χωρίς ρίζες». Πράγματι, η επίσημη στάση απέναντι στην εβραϊκή κουλτούρα ήταν αμφίθυμη κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Στην επιφάνεια, η εβραϊκή κουλτούρα φαινόταν να υποστηρίζεται από το κράτος: Έγιναν δημόσιες προσπάθειες να διατηρηθεί το Εβραϊκό θέατρο μετά το θάνατο του Mikhoels, το περιοδικό Eynikayt ακόμα εκδιδόταν σύμφωνα με το πρόγραμμα και, το πιο σημαντικό, η Σοβιετική Ένωση αναγνώρισε την ίδρυση του Εβραϊκού κράτους στην Παλαιστίνη. Για τους περισσότερους Εβραίους της Μόσχας, η κατάσταση των Σοβιετικών Εβραίων ήταν καλύτερη από ποτέ.
Εναντίωση στον Εθνικισμό
Στο Μπιρομπιτζάν, τα διάφορα Εβραϊκά πολιτιστικά ιδρύματα, που είχαν ιδρυθεί στο πλαίσιο της προηγούμενης πολιτικής του Στάλιν για της στήριξη του "προλεταριακού Εβραϊκού πολιτισμού", έκλεισαν στα τέλη του 1948 και στις αρχές του 1949. Σε αυτά περιλαμβάνονταν το Εβραϊκό Θέατρο Kaganovich, ο εκδοτικός οίκος Γίντις, η γίντις εβραϊκή εφημερίδα Birobidzhan, η βιβλιοθήκη με τα γίντις και εβραϊκά βιβλία, και τα τοπικά  Εβραϊκά σχολεία. Το ίδιο συνέβη και με άλλα Γίντις θέατρα σε όλη τη Σοβιετική Ένωση, ξεκινώντας από το Γίντις Θέατρο της Οδησσού και περιλαμβάνοντας το Κρατικό Εβραϊκό Θέατρο Μόσχας.
Στις αρχές Φεβρουαρίου του 1949, ο μικροβιολόγος Νικολάι Gamaleya, πρωτοπόρος της Βακτηριολογίας και μέλος της Ακαδημίας Επιστημών τιμημένος με το Βραβείο Στάλιν, έγραψε μια προσωπική επιστολή προς τον Στάλιν, διαμαρτυρόμενος για τον αυξανόμενο αντισημιτισμό: «Κρίνοντας από απολύτως αδιαμφισβήτητες και προφανείς ενδείξεις, η επανεμφάνιση του αντισημιτισμού δεν έρχεται από τα κάτω, από τις μάζες. . . αλλά κατευθύνεται από τα πάνω, από κάποιο αόρατο χέρι. Ο αντισημιτισμός προέρχεται από κάποια υψηλόβαθμα πρόσωπα που έχουν λάβει θέσεις στα κορυφαία όργανα του κόμματος. . .»
Σε μια συνεδρίαση του Πολιτικού Γραφείου την 1 Δεκεμβρίου 1952 ο Στάλιν ανακοίνωσε: «Κάθε Εβραίος εθνικιστής είναι πράκτορας της Αμερικανικής υπηρεσίας πληροφοριών. Οι Εβραίοι εθνικιστές πιστεύουν ότι το έθνος τους σώθηκε από τις ΗΠΑ. . . Νομίζουν ότι οφείλουν ευγνωμοσύνη στους Αμερικανούς. Μεταξύ των γιατρών, υπάρχουν πολλοί Εβραίοι εθνικιστές».
Η Συνωμοσία των Γιατρών
Στις 13 Ιανουαρίου 1953, το Σοβιετικό πρακτορείο ειδήσεων TASS  ανακοίνωσε την αποκάλυψη μιας συνωμοσίας των λεγόμενων «γιατρών-δηλητηριαστών», που είχαν κρυφά προσπαθήσει να αποκεφαλίσουν τη σοβιετική ηγεσία. Οι κατηγορούμενοι ήταν όλοι ανώτεροι ιατροί — οι περισσότεροι Εβραίοι — που φέρονται να ομολόγησαν ότι σχεδίασαν και διέπραξαν αποτρόπαιες δολοφονίες, περιλαμβανομένων των δολοφονιών εξεχόντων Σοβιετικών πολιτών όπως ο συγγραφέας και πολιτικός Αλεξάντρ Σερμπάκοφ (πέθανε το 1945) και ο πολιτικός Αντρέι Ζντάνοφ (πέθανε το 1948). Οι κατηγορούμενοι ως συνωμότες κατηγορήθηκαν ότι ενεργούσαν για λογαριασμό των Αμερικανικών και Βρετανικών υπηρεσιών πληροφοριών και της αντισοβιετικής διεθνούς εβραϊκής αστικο-εθνικιστικής οργάνωσης "Joint".
Συνεργάτες και οικογένεια του Στάλιν
Στο στενό περιβάλλον του Στάλιν δεν έχουν καταγραφεί δείγματα αντισημιτισμού. Αρκετοί συνεργάτες του Στάλιν ήταν Εβραίοι ή είχαν Εβραίες συζύγους όπως ο Λάζαρ Καγκανόβιτς και ο Βιατσεσλάβ Μόλοτοφ. Ο ιστορικός Τζέφρυ Ρόμπερτς επισημαίνει ότι ο Στάλιν «συνέχισε να τιμά τους Εβραίους συγγραφείς και καλλιτέχνες, ακόμη και στο απόγειο της αντι-σιωνιστικής εκστρατείας στις αρχές της δεκαετίας του 1950».
Η κόρη του, η Σβετλάνα Αλληλούγεβα, (η οποία ήταν φανατική αντικομμουνίστρια) κατηγόρησε τον πατέρα της για αντισημιτισμό, με αφορμή τον έρωτά της με τον επιφανή Σοβιετικό σκηνοθέτη Αλεξέι Κάπλερ, έναν Εβραίο μεγαλύτερο της κατά 23 χρόνια και παντρεμένο. Ο Στάλιν ενοχλήθηκε έντονα από τη σχέση αυτή. Την ενόχληση η κόρη του την αποδίδει στον αντισημιτισμό του: «...Το γεγονός ότι ο Κάπλερ είναι Εβραίος, τον εκνεύρισε, φαίνεται, κυρίως ... Από εκείνη την ημέρα, ο πατέρας μου και εγώ γίναμε ξένοι για πολύ καιρό». Ο Κάπλερ στάλθηκε για πέντε χρόνια να δουλέψει σε θέατρο στη Βαρκουτά, και μετά δούλεψε ακόμα πέντε χρόνια ως ανθρακωρύχος στα γκουλάγκ της Ιντα. Αποκαταστάθηκε και πάλι το 1954 όταν επέστρεψε στη Μόσχα και άρχισε - μεταξύ άλλων - να διδάσκει στο «Ινστιτούτο Κινηματογραφίας».
Ο πρώτος γιος του Στάλιν όμως, ο Γιάκοβ Τζουγκασβίλι, παντρεύτηκε μια Εβραία χορεύτρια, τη Γιούλια Μέλτζερ, και παρότι ο Στάλιν την απέρριψε αρχικά, μετά άρχισε να τη συμπαθεί. Επίσης και ο βιογράφος του Στάλιν Σιμόν Σεμπάγκ Μοντεφιόρε γράφει ότι ο γιος του Λαβρέντι Μπέρια σημειώνει ότι ο πατέρας του θα μπορούσε να απαριθμήσει τις σχέσεις του Στάλιν με Εβραίες.
Ο Νικίτα Χρουστσόφ έγραψε στα απομνημονεύματά του ότι: ''«...Σημαντικό ελάττωμα του Στάλιν ήταν η εχθρική στάση απέναντι στο εβραϊκό έθνος. Στις ομιλίες και τα γραπτά του ως ηγέτη και θεωρητικού δεν υπήρχε καν υπαινιγμός γι’ αυτό. Θεός φυλάξοι, κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι υπήρξε ποτέ μια δήλωση αντισημιτισμού από αυτόν. Προς τα έξω όλα φαίνονταν σωστά και πρέποντα. Αλλά στο εσωτερικό κύκλο του, όταν ο ίδιος είχε την ευκαιρία να μιλήσει για κάποιον εβραίο, πάντα χρησιμοποιούσε μια εμφατικά παραμορφωμένη προφορά. Αυτός ήταν ο τρόπος που οπισθοδρομικοί άνθρωποι χωρίς πολιτική συνείδηση εκφράζονταν στην καθημερινή ζωή - άτομα με περιφρονητική στάση προς τους Εβραίους. Σκόπιμα στρέβλωναν τη ρωσική γλώσσα παίρνοντας μια εβραϊκή προφορά ή μιμούνταν ορισμένα αρνητικά χαρακτηριστικά [που αποδίδονται στους Εβραίους]. Ο Στάλιν αγαπούσε να το κάνει αυτό, και έγινε ένα από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματά του.(...)»''
Εκτιμήσεις
Αναλύοντας διάφορες εξηγήσεις για τον αντιληπτό αντισημιτισμό του Στάλιν στο βιβλίο του "Ο  Μικρότερος Τρόμος: Η Σοβιετική Κρατική Ασφάλεια, 1939-1953", ο ιστορικός Μάικλ Πάρις γράφει ότι "Έχει προταθεί ότι ο Στάλιν, ο οποίος παρέμεινε πρώτα απ’ όλα Γεωργιανός σε όλη τη ζωή του, κατά κάποιο τρόπο έγινε ένας «Μεγάλος Ρώσος» και αποφάσισε ότι οι Εβραίοι θα αποτελούσαν έναν αποδιοπομπαίο τράγο για τα δεινά της Σοβιετικής Ένωσης. Άλλοι, όπως ο Πολωνός συγγραφέας Αλεξάντερ Wat (και ο ίδιος θύμα), ισχυρίζονται ότι ο Στάλιν δεν ήταν αντισημίτης από τη φύση, αλλά ο φιλο-αμερικανισμός των Σοβιετικών Εβραίων τον ανάγκασε να ακολουθήσει μια σκόπιμη πολιτική αντισημιτισμού. Οι απόψεις του Wat, ωστόσο, είναι χρωματισμένες από το γεγονός ότι ο Στάλιν, για προφανείς λόγους, αρχικά βασίστηκε σε Εβραίους κομμουνιστές για να διεξάγει την πολιτική του στη μεταπολεμική Πολωνία. Πιστεύω ότι η καλύτερη εξήγηση ήταν η αίσθηση του Στάλιν του φθόνου (ένας επαγγελματικός κίνδυνος για τους μαρξιστές), η οποία τον κατέτρεχε σε όλη του τη ζωή. Επίσης, βρήκε στους Εβραίους ένα βολικό στόχο. Μέχρι τα τέλη του 1930, ο Στάλιν, όπως δείχνουν τα απομνημονεύματα [της κόρης του], έπασχε από μια οξεία περίπτωση  αντισημιτισμού."