cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μουσείο Μούχα
Ίδρυση του μουσείου
Το 1992, οι απόγονοι του Άλφονς Μούχα ίδρυσαν το "Ίδρυμα Μούχα" με σκοπό τη διαφύλαξη και επέκταση της οικογενειακής συλλογής έργων του και την προβολή του έργου του παγκοσμίως.
Οι συλλογές του μουσείου
Στο Μουσείο Μούχα παρουσιάζονται πάνω από 100 εκθέματα, που περιλαμβάνουν ζωγραφικούς πίνακες, λιθογραφίες, παστέλ, σχέδια με κάρβουνο, φωτογραφίες, αφίσες για μάρκες σαμπάνιας και προσωπικά αντικείμενα του καλλιτέχνη.
Η συλλογή με τα διακοσμητικά ταμπλό (αίθουσα 1), που είχε ζωγραφίσει ο Μούχα στα τέλη του 19ου αιώνα στη διάρκεια της διαμονής του στο Παρίσι, είναι από τα περισσότερο αναγνωρίσιμα και πιο δημοφιλή έργα του. Σ' αυτά απεικονίζονται, σε τέλεια αρμονία και απαλούς χρωματισμούς, όμορφες νεαρές κοπέλες με ξέπλεκα τα μαλλιά τους, ανάμεσα σε λουλουδένιες διακοσμήσεις, που προορίζονταν, όπως έλεγε ο ίδιος ο Μούχα, για τους απλούς ανθρώπους με σκοπό την επαφή και διαπαιδαγώγησή τους στις αξίες της τέχνης. thumb|left|150px Ο Μούχα ήταν, συν τοις άλλοις, και έξοχος εικονογράφος βιβλίων και περιοδικών, εργαζόμενος σε τυπογραφείο του Παρισιού. Στο πλαίσιο αυτό της δουλειάς του, ανέλαβε το 1894 να φιλοτεχνήσει μιαν αφίσα της "Γκισμόντα" (Gismonda), ηρωίδας στο ομώνυμο ελληνικό μελόδραμα του Βικτοριέν Σαρντού, που θα υποδυόταν η διάσημη Γαλλίδα ηθοποιός Σάρα Μπερνάρ (Sarah Bernhardt) στο "Theatre Renaissance" του Παρισιού.
Η διαφημιστική αυτή αφίσα της Σάρα Μπερνάρ ως "Γκισμόντα" (1894), με ένδυμα βυζαντινής μεγαλοπρέπειας, όπως και οι αφίσες της Μοντ Άνταμς ως Ζαν Ντ' Αρκ (1909) και της "Πριγκίπισσας Υακίνθης" (1911), που εκτίθενται στο Μουσείο (αίθουσα 2), αποτέλεσαν επανάσταση στη διακοσμητική τέχνη, εκθειάστηκαν από το παρισινό κοινό και τους κριτικούς της εποχής και καθιέρωσαν το λεγόμενο "ύφος Μούχα". Προσφέρθηκε μάλιστα στον Μούχα ένα εξαετές συμβόλαιο, προκειμένου να αναλάβει τα ενδυματολογικά, τα σκηνικά και τις διαφημιστικές αφίσες των θεατρικών παραστάσεων. Με το έργο του αυτό, ο Μούχα δεν άργησε να καθιερωθεί ως πρωτοπόρος εκφραστής της αρ-νουβό (art nouveau) παρισινής αισθητικής.
Στα χρόνια της παρισινής Μπελ Επόκ (Belle Epoque), η τεχνολογική πρόοδος επηρέασε σε σημαντικό βαθμό και τις τάσεις στην τέχνη. Ο Μούχα πρωτοστάτησε και στον τομές αυτό, με σχέδιά του για πράγματα της καθημερινότητας, όπως κοσμήματα, μαχαιροπίρουνα, τραπεζομάντιλα και υφάσματα. Συνέλαβε μάλιστα την ιδέα να γράψει και ένα "Εγχειρίδιο για καλλιτέχνες", ώστε να εξοικειωθούν με τα νέα πρότυπα της αρ νουβό αισθητικής.
Τα "Διακοσμητικά κείμενα" του Μούχα, που δημοσιεύθηκαν το 1902, όπως και τα "Διακοσμητικά σχεδιάσματα" που ακολούθησαν (αίθουσα 3), αποτέλεσαν μιαν εγκυκλοπαίδεια της διακοσμητικής στο ύφος της "νέας τέχνης" (αρ-νουβό) και έγιναν ανάρπαστα από τον καλλιτεχνικό κόσμο και τις βιβλιοθήκες σ' όλη την Ευρώπη.
Στο κορύφωμα της σταδιοδρομίας του, όταν ο Μούχα διακοσμούσε το Περίπτερο της Βοσνίας για την Παγκόσμια Έκθεση του Παρισιού το 1900, συνέλαβε τη φιλόδοξη ιδέα να δημιουργήσει ένα μεγαλοπρεπές έργο, τη "Σλαβική Εποποιία", όπου θα ιστορούσε σ' αυτό τους αγώνες και τα κατορθώματα του σλαβικού έθνους.
Όταν ο Μούχα επέστρεψε στη Βοημία το 1910, αφιέρωσε πράγματι το υπόλοιπο της ζωής του, ζωγραφίζοντας τους 20 πίνακες που συγκροτούν το ιδεαλιστικό αριστούργημα του «Σλαβικού Έπους». Συγχρόνως ασχολήθηκε με τη διακόσμηση του Δημοτικού Μεγάρου της Πράγας (Obecni dum), αφίσες για θεατρικές παραστάσεις, καθώς και γραμματόσημα και χαρτονομίσματα για το νέο κράτος της Τσεχοσλοβακίας (αίθουσα 4).
Το Μουσείο κατέχει ακόμη πολλές ελαιογραφίες του Μούχα (αίθουσα 5), που ξεχωρίζουν ανάμεσα σ' αυτές "Μια χειμωνιάτικη νύχτα", η «Προφήτισσα», το "Κόκκινο πανωφόρι" κ.ά. Ανάμεσα στα εκθέματα του μουσείου είναι το γραφείο και η πολυθρόνα που είχε ο Μούχα στο στούντιό του της οδού Val de Grace στο Παρίσι. Σ' ένα καβαλέτο υπάρχει ένα πορτρέτο με τα δύο παιδιά του καλλιτέχνη.
Μια φωτογραφία, που τραβήχτηκε στο στούντιο του Μούχα στο Παρίσι το 1894, δείχνει τον φίλο του Γάλλο ζωγράφο Πωλ Γκωγκέν (Paul Gauguin) να παίζει ημίγυμνος στο αρμόνιο, ντυμένος μόνο με το πουκάμισο και το σακάκι του.
Στο Μουσείο εκτίθεται και μια σειρά από πολυποίκιλα σχέδια του Μούχα (αίθουσα 6), σχεδιασμένα ακόμη και σε καταλόγους εστιατορίων, προσκλήσεις σε γεύματα, επιστολόχαρτα και φακέλους αλληλογραφίας ή μπλοκάκια σχεδίασης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πράγα Κατηγορία:Αρ Νουβό Μουχα Μουχα
XX Τεθωρακισμένη Μεραρχία (Ελλάδα)
Η 20ή Τεθωρακισμένη Μεραρχία (XX ΤΘΜ «Μακεδονία») αποτελεί τη μόνη τεθωρακισμένη μεραρχία του Ελληνικού Στρατού. Η έδρα της βρίσκεται στην Καβάλα. Ο σχηματισμός υπάγεται στο Δ΄ Σώμα Στρατού.
Ιστορία
Η πρώτη προσπάθεια του Ελληνικού Στρατού για σχηματισμό τεθωρακισμένης/μηχανοκίνητης μεραρχίας ήταν η 19η Μηχανοκίνητη Μεραρχία (Ελλάδα|19η Μηχανοκίνητη Μεραρχία]] στις αρχές του 1941, η οποία καταστράφηκε κατά τη διάρκεια της γερμανικής εισβολής στην Ελλάδα. Οι προσπάθειες αυτές επαναλήφθηκαν μετά την Απελευθέρωση, με μηχανοκίνητες μονάδες που ιδρύθηκαν το 1945 και συμμετείχαν στον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο του 1946–1949. Την ίδια περίοδο ήλθαν τα πρώτα άρματα μάχης στην Ελλάδα, τα βρετανική Centaur, τα οποία άρχισαν να χρησιμοποιούνται το 1947. Από το 1950, ο Ελληνικός Στρατός άρχισε να εισάγει M24 Chaffee και καταστροφείς αρμάτων M18 Hellcat.
Το 1954, η 9η Μεραρχία Πεζικού είχε μετατραπεί σε τεθωρακισμένη μεραρχία η οποία περιλάμβανε δύο Διοικήσεις Μάχης (ΔΜΑ). Λόγω της σοβαρής έλλειψης αρμάτων μάχης και τεθωρακισμένων οχημάτων, η μεραρχία ήταν τεθωρακισμένη μόνο κατ' όνομα. Το 1956 η 9η Τεθωρακισμένη Μεραρχία μετετράπηκε σε 20ή Τεθωρακισμένη Μεραρχία, η οποία ωστόσο είχε αρχίσει να διαμορφώνεται το 1954 και συνέχισε να διαμορφώνεται σταδιακά μέσα στα επόμενα τέσσερα χρόνια. Με την άφιξη των πρώτων αρμάτων M47 Patton το 1957, σχηματίστηκαν οι πρώτες Επιλαρχίες Μέσων Αρμάτων (ΕΜΑ) με 55 άρματα έκαστη.
Από το 1964, η μεραρχία άρχισε να λαμβάνει τα πρώτα άρματα M48 Patton και τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού M113, τα οποία άρχισαν να αντικαθιστούν το παλαιότερο υλικό. Από το 1971, ο αριθμός των αρμάτων M48 αντιστοιχούσε σε δύο άρματα για κάθε μία παό τις 25η, 25η και 26η Επιλαρχίες Μέσων Αρμάτων. Το διάστημα 1977–1979, οι Επιλαρχίες Μέσων Αρμάτων διαιρέθηκαν σε ανεξάρτητες Τεθορακισμένες Ταξιαρχίες (ΤΘΤ), οπότε η 3η Διοίκηση Μάχης συγκρότησε την 23η Τεθωρακισμένη Ταξιαρχία, 1η Διοίκηση Μάχης αποτέλεσε την 24η Τεθωρακισμένη Ταξιαρχία και 2η Διοίκηση Μάχης συγκρότησε την 25η Τεθωρακισμένη Ταξιαρχία. Η 20ή Τεθωρακισμένη Μεραρχία παρέμεινε ως επιχειρησιακό αρχηγείο συντονισμού των δύο τελευταίων ταξιαρχιών. Το 1985, η 25η Τεθωρακισμένη Ταξιαρχία πέρασε υπό τη διοίκηση του Δ΄ Σώματος Στρατού και αντικαταστάθηκε από την 22η Τεθωρακισμένη Ταξιαρχία.
Έμβλημα
Το έμβλημα απεικονίζει έναν τοξοβόλο Κένταυρο. Το σώμα του αλόγου συμβολίζει το άρμα, ενώ το ανθρώπινο σώμα συμβολίζει τον αρματιστή. Στην κορυφή του θυρεού υπάρχει το ρητό ΥΠΟ ΣΚΙΗ (υπό σκιά). Η φράση αποδίδεται στον Σπαρτιάτη στρατιώτη Διηνέκη.
Διάρθρωση
Η επιχειρησιακή διάρθρωση της 20ής Τεθωρακισμένης Μεραρχίας είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεραρχίες της Ελλάδας‎ Κατηγορία:Καβάλα Κατηγορία:Τεθωρακισμένες μεραρχίες
Σεμπάστιαν Φρανξ
Ο Σεμπάστιαν Φρανξ (φλαμανδικά: Sebastian Vranckx (αναγράφεται και ως Sebastiaan Vrancx, Sebastiaen Vrancx, Αμβέρσα, 22 Ιανουαρίου 1573 – Αμβέρσα, 19 Μαΐου 1647) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος και χαράκτης της Σχολής της Αμβέρσας.
Βιογραφία
Διετέλεσε μαθητής στο εργαστήριο του Άνταμ φαν Νόορτ, ο οποίος εκπαίδευσε επίσης πολλούς επιφανείς καλλιτέχνες, όπως οι Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς, Γιάκομπ Γιόρντενς και Χέντρικ φαν Μπάλεν. Επισκέφθηκε, επίσης, το εργαστήριο του ζωγράφου από την Αμβέρσα Πάουλ Μπριλ στη Ρώμη περί το 1600.
Τον εκτιμούσαν ως έναν από τους πρωτεύοντες ζωγράφους σκηνών μάχης και ο Ρούμπενς είχε στη συλλογή του έργα του Φρανξ. Συνεργάστηκε κατά καιρούς με τον Γιαν Μπρίγκελ τον πρεσβύτερο. και μαζί με τους Ρούμπενς, Φρανς Φράνκεν τον νεότερο, Χέντρικ φαν Μπάλεν, Φρανς Σνάιντερς και Γιόος ντε Μόμπερ δημιούργησαν την Αλληγορία των Αισθήσεων, δύο έργα που είχε παραγγείλει ο Αρχιδούκας Αλβέρτος Ζ΄ της Αυστρίας κατά την επίσκεψή του στην Αμβέρσα. Γνωστότερος από τους μαθητές του ήταν ο Πίτερ Σνάιερς.
Οι περισσότεροι από τους πίνακές του αναπαριστούν βιβλικές σκηνές ή σκηνές πολέμων, όπως η λεηλασία πόλεων, μάχες ιππικού, ρωπογραφίες και αλληγορικά θέματα.
Ταυτόχρονα, ήταν συγγραφέας ποιημάτων, κωμωδιών και τραγικωμωδιών για λογαριασμό της Συντεχνίας Ρητόρων De Violieren. Υπηρέτησε ως επικεφαλής στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά των ζωγράφων της Αμβέρσας και ήταν τοπικός επικεφαλής και λοχαγός της πολιτοφυλακής (militia).
Έργα του βρίσκονται στο Βασιλικό Μουσείο Καλών Τεχνών της Αμβέρσας, στο Groeningemuseum της Μπρυζ, στο Μουσείο Βόρειας Βραβάντης στο Ντεν Μπος και στο Ρέικσμουζεουμ του Άμστερνταμ. Ορισμένα σχέδια ή πίνακές του υπάρχουν επίσης στο Μουσείο Ερμιτάζ (Αγία Πετρούπολη), στο Μουσείο Τέχνης του Χάρβαρντ, στο Μουσείο του Λούβρου, στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Σεβίλλης και ορισμένα άλλα μουσεία.
Αν και κατά κύριο λόγο ήταν ζωγράφος τοπίων και μικρών σκηνών μάχης, ζωγράφισε και ορισμένα αρχιτεκτονικά εσωτερικά, με την τεχνοτροπία του Πίτερ Νέιφς Ι.
Κορνέλια Εύα Ρέμερ
Γεννήθηκε στις 13 Οκτωβρίου 1953 στο Βούπερταλ. Αφού τέλειωσε το γυμνάσιο, σπούδασε κλασική φιλολογία, ρωσική γλώσσα και ιστορία της τέχνης, ενώ έκανε και μεταπτυχιακές σπουδές. Έκανε έρευνες στο Κάιρο, στο Ανν Αρμπορ και στο Σύδνευ. Το 1999 κατέλαβε έδρα καθηγήτριας Παπυρολογία ς στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου και διετέλεσε διευθύντρια της Συλλογής Παπύρων και του Μουσείου Παπύρων της Βιέννης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί αρχαιολόγοι
Δασοχώρι Λάρισας
Το Δασοχώρι (επίσημη ονομασία: «το Δασοχώριον») είναι οικισμός του νομού Λάρισας και της Δημοτικής Ενότητας Γιάννουλης του Δήμου Λαρισαίων που βρίσκεται στην Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας της Περιφέρειας Θεσσαλίας, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας όπως διαμορφώθηκε με το πρόγραμμα «Καλλικράτης». Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το σχέδιο «Καποδίστριας», μέχρι το 2010, το Δασοχώρι ανήκε στο Τοπικό Διαμέρισμα Φαλάννης, του πρώην Δήμου Γιάννουλης του Νομού Λαρίσης.
Ιστορικό
Το 1966 σύμφωνα με το ΦΕΚ 178Α - 13/09/1966 έγινε σύσταση της «κοινότητας Δασοχωρίου» με την απόσπαση του οικισμού Δασοχώρι από την κοινότητα Φαλάννης και τον ορισμό της ως έδρα της κοινότητας. Το 1967 σύμφωνα με το ΦΕΚ 202Α - 18/11/1967 ο οικισμός Δασοχώρι αποσπάται από την κοινότητα και προσαρτάται στην κοινότητα Φαλάννης που είχε σαν αποτέλεσμα την κατάργηση της κοινότητας Δασοχωρίου.
Αθλητικοί σύλλογοι
Το Δασοχώρι διαθέτει τον ποδοσφαιρικό σύλλογο «Ατρόμητος Δασοχωρίου» ο οποίος συμμετέχει στο πρωτάθλημα της A1 Κατηγορίας (1ος Όμιλος) της Ε.Π.Σ. Λάρισας.
Γεωγραφία
Το Δασοχώρι έχει υψόμετρο 73 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας, σε γεωγραφικό πλάτος 39,6902982161 και γεωγραφικό μήκος 22,4167721431. και βρίσκεται 4 χλμ. βόρεια της πόλης της Λάρισας. Δυτικά συνορεύει με τον οικισμό Δένδρα, βόρεια με τον οικισμό Αμπελώνα και βορειοανατολικά με τον οικισμό Κουλούρι.
Πληθυσμός
Κατά την τελευταία απογραφή του 2011 το Δασοχώρι είχε πληθυσμό 612 κάτοικοι σημειώνοντας αύξηση κατά 5% από την προηγούμενη απογραφή του 2001 όπου είχε 583 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Λαρισαίων Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας
Στάδιο Πιερ ντε Κουμπερτέν (Κάννες)
Η πίστα του στίβου με έξι διαδρόμους σε rubkor ξαναφτιάχτηκε στις αρχές της δεκαετίας του 70 και αντικαταστάθηκε από μια επένδυση σε ταρτάν, και έπειτα στα μέσα της δεκαετίας του 70 το ράγκμπι εγκατέλειψε οριστικά το στάδιο Πιέρ-ντε-Κουμπερτέν για να πάρει την θέση του η Ασσοσιασιόν Σπορτίβ ντε Καν Φουτμπόλ.
Η συνύπαρξη ανάμεσα στον στίβο και το ποδόσφαιρο που ήταν αρχικά καλή σύντομα έγινε δύσκολη όσο οι δύο ομάδες σημείωναν καλά αποτελέσματα. Μετά από μια σειρά διαπραγματεύσεων με τον Δήμο της πόλης σχετικά με την δημιουργία πίστας στίβου με οχτώ διαδρόμους στο στάδιο Μορίς-Σεβαλιέ, η Ατλετίκ Κλαμπ ντε Καν εγκατέλειψε οριστικά το στάδιο Πιέρ-ντε-Κουμπερτέν το 1986.
Στη συνέχεια η πίστα στίβου καλύφθηκε από κερκίδες. Στις 31 Ιουλίου 1993, 17.401 θεατές παρακολουθούν από κοντά τον αγώνα με την Ολιμπίκ Μαρσέιγ, ένας αριθμός που θεωρείται ως το ρεκόρ προσέλευσης στο συγκεκριμένο γήπεδο αλλά και γενικότερα σε αγώνα της ομάδας.
Οι κερκίδες που βρίσκονται πίσω από τις δύο εστίες ανακαινίστηκαν μεταξύ του 2000 και του 2003 ενώ οι κερκίδες στις δύο πλευρές του γηπέδου εξοπλίστηκαν με νέα καθίσματα.
Πιέρ ντε Κουμπερτέν Κατηγορία:ΑΣ Κάννες
Σαμάρα
Η ονομασία Σαμάρα αναφέρεται:
Πρεσβυτεριανή Εκκλησία του Πακιστάν
Η Πρεσβυτεριανή Εκκλησία του Πακιστάν είναι ένα μεγάλο Προτεσταντικό δόγμα του Πακιστάν. Η Εκκλησία του Πακιστάν είναι το άλλο μεγάλο Χριστιανικό δόγμα. Ανήκει στην Αναμορφωμένη και Πρεσβυτεριανή παράδοση, ενώ συστάθηκε το 1993. Έχει περίπου 400,000 μέλη, και συνδέεται με την Παγκόσμια Κοινωνία Αναμορφωμένων Εκκλησιών και το Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών. Διατηρεί εκπαιδευτικό πρόγραμμα με σχολεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θρησκεία στο Πακιστάν Κατηγορία:Προτεσταντικές εκκλησίες
Χάνιμπαλ (ταινία, 2001)
Ο  Χάνιμπαλ (αγγλικά:Hannibal) είναι μια αμερικανική ψυχολογική ταινία τρόμου-θρίλερ του 2001 σε σκηνοθεσία του Ρίντλεϊ Σκοτ, και είναι μια προσαρμογή του ομώνυμου μυθιστόρηματος του 1999 του Τόμας Χάρις. Είναι συνέχεια της ταινίας Η σιωπή των αμνών του 1991, στην οποία ο Άντονι Χόπκινς επαναλαμβάνει τον ρόλο του ως κανιβαλικού σειριακού δολοφόνου Χάνιμπαλ Λέκτερ. Η Τζούλιαν Μουρ συμπρωταγωνιστεί ως ειδικός πράκτορας του FBI Κλαρίς Στάρλινγκ, ρόλο που τον ανέλαβε για πρώτη φορά η Τζόντι Φόστερ. Οι Ρέι Λιότα, Τζανκάρλο Τζαννίνι και Γκάρι Όλντμαν επίσης πρωταγωνιστούν.
Ο σκηνοθέτης της Σιωπής των αμνών Τζόναθαν Ντεμ, ο σεναριογράφος Ted Tally και η Τζούντι Φόστερ αρνήθηκαν να συμμετάσχουν στην προσαρμογή, θεωρώντας το μυθιστόρημα πολύ θορυβώδες. Ο Ρίντλεϊ Σκοτ συνδέθηκε μετά την επιτυχία του Gladiator (2000) και υπέγραψε μετά την ανάγνωση του σεναρίου του Dino De Laurentiis, ο οποίος παρήγαγε τον Ανθρωποκυνηγό (1986), την πρώτη ταινία με τον Χάνιμπαλ Λέκτερ. Το σενάριο έγραψαν ο Ντείβιντ Μάμετ και ο Στίβεν Ζαίλιαν.
Η ταινία είναι σκηνοθετημένη δέκα χρόνια μετά την Σιωπή των Αμνών, η οποία ακολουθεί τις προσπάθειες του Στάρλινγκ να συλλάβει τον Λέκτερ στην Ιταλία πριν τον συλλάβει το επιζών θύμα του, Μέισον Βέργκερ. Η ταινία έσπασε ρεκόρ στο box office στις Ηνωμένες Πολιτείες, την Αυστραλία, τον Καναδά και το Ηνωμένο Βασίλειο το Φεβρουάριο του 2001, αλλά έλαβε μικτές κριτικές.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2001 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Χανς Ζίμμερ Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Metro-Goldwyn-Mayer Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ρίντλεϊ Σκοτ
Σφαγή της Μεραρχίας Άκουι
Η Σφαγή της Μεραρχίας Άκουι, επίσης γνωστή και ως η Σφαγή της Κεφαλονιάς, ήταν η μαζική εκτέλεση των ανδρών της ιταλικής 33ης Μεραρχίας πεζικού Άκουι από τις γερμανικές δυνάμεις, στο νησί της Κεφαλονιάς, τον Σεπτέμβριο του 1943, μετά την ιταλική παράδοση κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου. Περίπου 5.000 στρατιώτες σφαγιάστηκαν και πολλοί άλλοι πνίγηκαν.
Μετά την απόφαση της ιταλικής κυβέρνησης να διαπραγματευτεί την συνθηκολόγηση της στους Συμμάχους το 1943, ο Γερμανικός Στρατός προσπάθησε να αφοπλίσει τους Ιταλούς κατά τη διάρκεια της «Επιχείρησης Άξονας». Στις 13 Σεπτεμβρίου οι Ιταλοί της 33ης Μεραρχίας πεζικού Άκουι αντιστάθηκαν στον αφοπλισμό και πολέμησαν τους Γερμανούς στη Κεφαλονιά. Μέχρι τις 22 Σεπτεμβρίου και η τελευταία ιταλική ομάδα αντίστασης παραδόθηκε αφού τα πυρομαχικά της εξαντλήθηκαν. Συνολικά 1.315 Ιταλοί σκοτώθηκαν στη μάχη, 5.155 εκτελέστηκαν έως τις 26 Σεπτεμβρίου και 3.000 πνίγηκαν όταν τα γερμανικά πλοία που μετέφεραν τους επιζώντες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης βυθίστηκαν από τους Συμμάχους. Οι άνδρες που σφαγιάστηκαν αποτέλεσαν μία από τις μεγαλύτερες ομάδες αιχμαλώτων πολέμου μαζί με αυτών της σφαγής στο Κάτιν. Η εξολόθρευση τους ήταν μία από τις πολλές φρικαλεότητες που διαπράχθηκαν από την 1η Ορεινή Μεραρχία.
Ιστορικό
Μετά την κατάληψη της Ελλάδας τον Απρίλιο και τον Μάιο του 1941, η χώρα είχε χωριστεί σε ζώνες κατοχής, με τους Ιταλούς να παίρνουν το μεγαλύτερο μέρος της ηπειρωτικής χώρας και των περισσότερων νησιών. Η μεραρχία Άκουι ήταν η ιταλική φρουρά της Κεφαλονιάς από τον Μάιο του 1943 και αποτελούνταν από 11.500 στρατιώτες και 525 αξιωματικούς. Είχε συσταθεί από άπειρο προσωπικό, όπως το 317ο Σύνταγμα που είχε δημιουργηθεί πρόσφατα και αποτελείτο από προσωπικό που είχε ανακληθεί ή που δεν είχε αγωνιστεί για δύο χρόνια, ή όπως το 17ο Σύνταγμα Πεζικού και το 33ο Σύνταγμα Πυροβολικού που συμμετείχαν στην ελληνική εκστρατεία. Επιπλέον το 18ο Σύνταγμα αποσπάστηκε και στάλθηκε στην Κέρκυρα. Η Άκουι διέθετε επίσης ναυτικές παράκτιες πυροβολαρχίες ,τορπιλάκατους και δύο αεροσκάφη. Από τις 18 Ιουνίου 1943 διοικούταν από τον 52χρονο στρατηγό Αντόνιο Γκαντίν, ένα παρασημοφορημένο βετεράνο του ρωσικού μετώπου, που είχε κερδίσει τον Γερμανικό Σιδηρού Σταυρό. μικρογραφία|Ο Αντόνιο Γκαντίν ,διοικητής της Μεραρχίας Άκουι. Εκτελέστηκε τελικά τον Σεπτέμβριο του 1943 από τις γερμανικές δυνάμεις. Οι Γερμανοί αποφάσισαν να ενισχύσουν την παρουσία τους σε όλα τα Βαλκάνια, μετά τις συμμαχικές επιτυχίες στο μέτωπο του πολέμου λόγω της πιθανότητας της παράδοσης των Ιταλικών στρατευμάτων στους Συμμάχους. Στις 5-6 Ιουλίου ο αντισυνταγματάρχης Γιοχάννες Μπάργκε έφτασε στο νησί με 2.000 άντρες του 966ου Συντάγματος Γρεναδιέρων Φρουρών.
Μετά την ανακωχή της Ιταλίας με τους Συμμάχους, στις 11 Σεπτεμβρίου του 1943, η ιταλική στρατιωτική ηγεσία έστειλε σαφείς οδηγίες στον Γκαντίν, να αντισταθούν στον αφοπλισμό τους από του Γερμανούς θεωρώντας τους πλέον εχθρούς. Την ίδια μέρα ο Μπάργκε έστειλε στον Γκαντίν ένα τελεσίγραφο, απαιτώντας απόφαση μεταξύ των ακόλουθων τριών επιλογών:
Από ιταλικής πλευράς δεν υπήρχε κοινή απόφαση για το τελεσίγραφο και παρά τις εντολές της ιταλικής στρατιωτικής ηγεσίας, ο Γκαντίν επέλεξε να συνεχίσει τις διαπραγματεύσεις με τον Μπάργκε.
Στο τηλεγράφημα του Μπάργκε αναφερόταν πως θα έπρεπε οι Ιταλοί να παραδώσουν το βαρύ οπλισμό τους. Ο Γκαντίν συμφώνησε τελικά να αποσύρει τους στρατιώτες του από τη στρατηγική τους θέση στο όρος Καρδακάτα, με αντάλλαγμα οι Γερμανοί να μην φέρουν ενισχύσεις από την ελληνική ηπειρωτική χώρα και στις 12 Σεπτεμβρίου, ενημέρωσε τον Μπάργκε ότι ετοιμαζόταν να αφοπλίσει τη μεραρχία Άκουι, όπως και ανέφερε ο Μπάργκε στους προϊσταμένους του στο 22ο Ορεινό Σώμα. Ωστόσο, ο Γκαντίν πιέστηκε να μην καταλήξει σε συμφωνία με τους Γερμανούς από τους κατώτερους αξιωματικούς του που απειλούσαν να εξεγερθούν .Το ανεξάρτητο σύνταγμα της Άκουι στην Κέρκυρα, τον ενημέρωσε επίσης περίπου τα μεσάνυχτα 12–13 Σεπτεμβρίου, μέσω ασύρματου, ότι είχαν απορρίψει μια συμφωνία με τους Γερμανούς. Ο Γκαντίν επίσης είχε ακούσει ότι στρατιώτες που είχαν παραδοθεί στους Γερμανούς απελάθηκαν και δεν επαναπατρίστηκαν.
Στις 13 Σεπτεμβρίου, πέντε πλοία των Γερμανών πλησίασαν την πρωτεύουσα του νησιού, το Αργοστόλι. Οι Ιταλοί αξιωματικοί, με δική τους πρωτοβουλία, διέταξαν το ιταλικό πυροβολικό να ανοίξει πυρ, βυθίζοντας έτσι δύο γερμανικά αποβατικά σκάφη και σκοτώνοντας πέντε Γερμανούς.
Υπό αυτές τις συνθήκες, την ίδια νύχτα, ο Γκαντίν έθεσε στα στρατεύματά του μια ψηφοφορία, που ουσιαστικά περιείχε τις τρεις επιλογές που του παρουσίασε ο Μπάργκε:
Η πλειοψηφία των Ιταλών ήταν υπέρ της τρίτης επιλογής αλλά δεν υπάρχουν διαθέσιμες πληροφορίες σχετικά με το ακριβές μέγεθος της πλειοψηφίας, και ως εκ τούτου στις 14 Σεπτεμβρίου ο Γκαντίν απέρριψε ενδεχόμενη συμφωνία με το Μπάργκε, λέγοντας στους Γερμανούς να φύγουν από το νησί, απαιτώντας απάντηση μέχρι τις 9:00 το πρωί της επόμενης μέρας.
Μάχη
Καθώς οι διαπραγματεύσεις σταμάτησαν, οι Γερμανοί ετοιμάστηκαν να επιλύσουν το ζήτημα με τη χρήση των όπλων και παρουσίασαν στους Ιταλούς ένα τελεσίγραφο που έληγε στις 14:00 στις 15 Σεπτεμβρίου.
Το πρωί της 15ης Σεπτεμβρίου, η Λουφτβάφε άρχισε να βομβαρδίζει τις ιταλικές θέσεις με Στούκας. Στο έδαφος, οι Ιταλοί αρχικά είχαν τον έλεγχο και πήραν κρατούμενους περίπου 400 Γερμανούς. Στις 17 Σεπτεμβρίου, ωστόσο, οι Γερμανοί είχαν πλέον φέρει ενισχύσεις: το 3ο Τάγμα του 98ου Συντάγματος Ορεινού Πεζικού και το 54ο Τάγμα Ορεινού Πεζικού, που ανήκαν στη 1η ορεινή Μεραρχία της Έντελβαϊς ,που θεωρούνταν μεταξύ των ελίτ μεραρχιών του γερμανικού στρατού ,και 1ο τάγμα του 724ου Συντάγματος της 104ης Μεραρχίας Καταδρομών ,υπό τη διοίκηση του Ταγματάρχη Χάραλντ φον Χίρσφελντ .Το 98ο Σύνταγμα Ορεινού Πεζικού, ειδικότερα, είχε εμπλακεί σε πολλές φρικαλεότητες εναντίον αμάχων στην Ήπειρο κατά τους μήνες που προηγήθηκαν της σφαγής της μεραρχίας Άκουι.
Ταυτόχρονα, οι Γερμανοί άρχισαν να ρίχνουν φυλλάδια προπαγάνδας που καλούσαν τους Ιταλούς να παραδοθούν. Τα φυλλάδια έγραφαν:
Ο Γκαντίν ζήτησε επανειλημμένα βοήθεια από την Ανώτατη στρατιωτική διοίκηση στο Μπρίντιζι, αλλά δεν έλαβε καμία απάντηση. Έφτασε ακόμη στο σημείο να στείλει έναν απεσταλμένο του Ερυθρού Σταυρού στο Υπουργείο, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Επιπλέον, 300 αεροπλάνα πιστά στον Πιέτρο Μπαντόλιο εντοπίστηκαν στο Λέτσε, κοντά στο νοτιότερο σημείο της Ιταλίας, εντός της περιοχής της Κεφαλονιάς, και ήταν έτοιμα να επέμβουν. Όμως οι Σύμμαχοι δεν θα τους άφηναν να αναχωρήσουν γιατί φοβόντουσαν ότι θα μπορούσαν να έχουν ενταχθεί στη γερμανική πλευρά. Επιπλέον, δύο ιταλικές τορπιλάκατοι, ήδη στο δρόμο τους προς την Κεφαλονιά, διατάχθηκαν να επιστρέψουν πίσω στο λιμάνι από τους Συμμάχους για τους ίδιους λόγους.
Παρά τη βοήθεια στους Ιταλούς από τον τοπικό πληθυσμό, συμπεριλαμβανομένων των μικρών αποσπασμάτων του ΕΛΑΣ στο νησί, οι Γερμανοί είχαν την απόλυτη αεροπορική υπεροχή και τα στρατεύματά τους είχαν εκτεταμένη πολεμική εμπειρία, σε αντίθεση με τους άνδρες της Άκουι, Επιπλέον, ο Γκαντίν είχε αποσύρει τη μεραρχία από το όρος Καρδακάτα και αυτό έδωσε στους Γερμανούς ένα επιπλέον στρατηγικό πλεονέκτημα. Μετά από αρκετές ημέρες μάχης, στις 11:00 στις 22 Σεπτεμβρίου, μετά τις διαταγές του Γκαντίν, και οι τελευταίοι Ιταλοί παραδόθηκαν, έχοντας εξαντλήσει τα πυρομαχικά τους και καταγράφοντας απώλειες που ανέρχονταν στους 1.315 άντρες. Σύμφωνα με γερμανικές πηγές, οι απώλειες ήταν 300 Γερμανοί και 1.200 Ιταλοί. 15 Έλληνες αντάρτες σκοτώθηκαν επίσης στις μάχες πολεμώντας στο πλευρό της μεραρχίας Άκουι.
Σφαγή
Η σφαγή ξεκίνησε στις 21 Σεπτεμβρίου και διήρκεσε μία εβδομάδα. Μετά την παράδοση της Ιταλίας, ο Χίτλερ εξέδωσε μία διαταγή που επέτρεπε στους Γερμανούς να εκτελέσουν συνοπτικά οποιονδήποτε Ιταλό αξιωματικό αντιστεκόταν με τη κατηγορία της προδοσίας και στις 18 Σεπτεμβρίου, η Γερμανική Ανώτατη Διοίκηση εξέδωσε διαταγή που δήλωνε ότι λόγω της ύπουλης συμπεριφοράς των Ιταλών στην Κεφαλονιά δεν θα έπρεπε να υπάρχουν κρατούμενοι. Οι στρατιώτες του Ορεινού Πεζικού Συντάγματος άρχισαν να εκτελούν τους Ιταλούς κρατούμενους τους σε ομάδες των τεσσάρων και δέκα ατόμων. Οι Γερμανοί σκότωσαν αρχικά τους αιχμάλωτους Ιταλούς, οπουδήποτε στέκονταν, χρησιμοποιώντας πολυβόλα. Όταν μια ομάδα στρατιωτών από τη Βαυαρία αντιτάχθηκε σε αυτήν την πρακτική απειλήθηκαν οι ίδιοι με συνοπτική εκτέλεση. Αφού τελείωσε αυτό το στάδιο οι Γερμανοί οδήγησαν τους υπόλοιπους στρατιώτες στο δημαρχείο San Teodoro και εκεί εκτελέστηκαν από διμοιρίες των οκτώ ατόμων. Ο στρατηγός Γκαντίν και 137 των ανώτερων αξιωματικών του δολοφονήθηκαν στις 24 Σεπτεμβρίου και τα πτώματά τους ρίχτηκαν στη θάλασσα.
Ο Romualdo Formato, ένας από τους στρατιωτικός ιερείς της μεραρχίας Άκουι και ένας από τους λίγους επιζώντες, έγραψε ότι κατά τη διάρκεια της σφαγής, οι Ιταλοί αξιωματικοί άρχισαν να κλαίνε, να προσεύχονται και να τραγουδούν. Πολλοί φώναζαν τα ονόματα των μητέρων, των συζύγων και των παιδιών τους. Σύμφωνα με τον ίδιο τρεις αξιωματικοί αγκαλιάστηκαν και δήλωσαν ότι ήταν σύντροφοι στη ζωή και τώρα στο θάνατο θα πήγαιναν μαζί στον παράδεισο ενώ άλλοι έσκαβαν μέσα στο γρασίδι σαν να προσπαθούσαν να ξεφύγουν. Σε ένα μέρος ο Φορμάτο υπενθύμισε :
Οι αξιωματικοί έδωσαν στον Φορμάτο τα υπάρχοντα των εκτελεσμένων για να τα δώσει στις οικογένειές τους πίσω στην Ιταλία. Οι Γερμανοί ωστόσο κατέσχεσαν τα αντικείμενα και ο Φορμάτο δεν μπορούσε πλέον να γνωρίζει τον ακριβή αριθμό των αξιωματικών που είχαν εκτελεστεί.
Οι εκτελέσεις των Ιταλών αξιωματικών συνεχίζονταν μέχρι τη στιγμή που ένας Γερμανός αξιωματικός ήρθε και σταμάτησε τις εκτελέσεις των Ιταλών που θα μπορούσαν να αποδείξουν ότι ήταν από το Νότιο Τιρόλο, καθώς η περιοχή είχε προσαρτηθεί από τον Χίτλερ ως γερμανική επαρχία μετά τις 8 Σεπτεμβρίου. Βλέποντας μια ευκαιρία ο Φορμάτο παρακάλεσε τον αξιωματικό να σταματήσει τις δολοφονίες και να σώσει τους λίγους αξιωματικούς που είχαν απομείνει. Ο Γερμανός αξιωματικός απάντησε στον Φορμάτο ότι θα συμβουλευτεί τον διοικητή του. Όταν ο αξιωματικός επέστρεψε, μετά από μισή ώρα, τον ενημέρωσε ότι οι δολοφονίες των αξιωματικών θα σταματούσαν. Ο αριθμός των επιζώντων Ιταλών αξιωματικών, συμπεριλαμβανομένου του Φορμάτο, ανήλθε σε 37. Μετά την παύση των εκτελέσεων οι Γερμανοί συνέχαιραν τους υπόλοιπους Ιταλούς και τους πρόσφεραν τσιγάρα. Ωστόσο η κατάσταση παρέμενε ασταθής. Μετά την παύση οι Γερμανοί ανάγκασαν είκοσι Ιταλούς ναυτικούς να φορτώσουν τα πτώματα των νεκρών αξιωματικών σε βάρκες και να τα μεταφέρουν στη θάλασσα. Οι Γερμανοί στη συνέχεια ανατίναξαν τις βάρκες με τους Ιταλούς ναυτικούς να βρίσκονται σε αυτές.
Ο Άλφρεντ Ρίχτερ, ένας Αυστριακός και ένας από τους συμμετέχοντες στη σφαγή, διηγήθηκε πώς ένας στρατιώτης που τραγούδησε Άρια για τους Γερμανούς στις τοπικές ταβέρνες αναγκάστηκε να τραγουδάει ενώ οι σύντροφοί του εκτελούνταν. Η μοίρα του τραγουδιστή στρατιώτη παραμένει άγνωστη. Ο Ρίχτερ δήλωσε ότι αυτός και οι σύντροφοί του ένιωθαν «ένα παραλήρημα παντοδυναμίας» κατά τη διάρκεια των εκτελέσεων. Οι περισσότεροι στρατιώτες αυτού του γερμανικού συντάγματος ήταν Αυστριακοί.
Σύμφωνα με τον Ρίχτερ οι Ιταλοί στρατιώτες δολοφονήθηκαν αφού παραδόθηκαν στους στρατιώτες του 98ου Συντάγματος. Περιέγραψε ότι τα πτώματα στη συνέχεια ρίχτηκαν σχηματίζοντας στίβες και ότι όλοι είχαν πυροβοληθεί στο κεφάλι. Οι στρατιώτες του 98ου Συντάγματος στη συνέχεια άρχισαν να αφαιρούν τις μπότες από τα πτώματα. Ο Ρίχτερ ανέφερε ότι ομάδες Ιταλών μεταφέρθηκαν σε λατομεία και περιφραγμένους κήπους κοντά στο χωριό Φραγκάτα και εκτελέστηκαν από πολυβόλο. Οι εκτελέσεις διήρκεσαν δύο ώρες, κατά τη διάρκεια των οποίων ο ήχος των πυροβολισμών και οι κραυγές των θυμάτων μπορούσαν να ακουστούν μέσα στα σπίτια του χωριού.
Ο διοικητής του 11ου γερμανικού λόχου, υπολοχαγός Ζίγκβαρτ Γκέλερ, σε μια από τις επιστολές του έγραψε για τις μαζικές δολοφονίες των Ιταλών:
Τα σώματα των περίπου 5000 ανδρών που εκτελέστηκαν απορρίφθηκαν με διάφορους τρόπους. Πτώματα αποτεφρώθηκαν στην πυρά και η μυρωδιά της καμένης σάρκας υπήρχε σε όλο το νησί,  και άλλα σώματα στοιβάχτηκαν σε πλοία και στη συνέχεια ρίχτηκαν στη θάλασσα. Άλλοι, σύμφωνα με τον Άμος Παμπαλόνι, ένας από τους επιζώντες, εκτελέστηκαν μπροστά στον κόσμο στο λιμάνι του Αργοστολίου στις 23 Σεπτεμβρίου 1943 και τα πτώματά τους αφέθηκαν να σαπίσουν εκεί όπου έπεσαν, ενώ σε μικρότερους δρόμους τα πτώματα αποσυντήθονταν και η δυσωδία ήταν ανυπόφορη σε σημείο που δεν μπορούσε κάποιος να παραμείνει εκεί για να τραβήξει μια φωτογραφία του μακελειού. Άλλα σώματα ρίχτηκαν στη θάλασσα με πέτρες δεμένες γύρω τους. Επιπλέον, οι Γερμανοί είχαν αρνηθεί να επιτρέψουν στους στρατιώτες της Άκουι να θάψουν τους νεκρούς τους. Ένας στρατιωτικός ιερέας ξεκίνησε να βρει σώματα, ανακαλύπτοντας παντού διάσπαρτα οστά.
Οι λίγοι στρατιώτες που σώθηκαν βοηθήθηκαν από τους ντόπιους και τον ΕΛΑΣ. Ένας από τους επιζώντες μεταφέρθηκε σοβαρά τραυματισμένος στο σπίτι μιας κυρίας από έναν οδηγό ταξί και επέζησε από τον πόλεμο για να ζήσει στη λίμνη Κόμο. Επιπλέον τρεις χιλιάδες από τους επιζώντες της σφαγής πνίγηκαν όταν τα πλοία Sinfra, Mario Roselli και Ardena, που τους μετέφεραν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, βυθίστηκαν από Συμμαχικούς αεροπορικούς βομβαρδισμούς και θαλάσσιες νάρκες στη Αδριατική. Αυτές οι απώλειες ήταν παρόμοιες με εκείνες της Ιταλικής φρουράς στα Δωδεκάνησα που ήταν επίσης αποτέλεσμα της γερμανικής πολιτικής, καθώς ο Χίτλερ είχε δώσει διαταγή στους Γερμανούς διοικητές να αδιαφορήσουν για «όλα τα μέτρα ασφαλείας» κατά τη μεταφορά των κρατουμένων «ανεξάρτητα από τις απώλειες». Σε μια κριτική βιβλίου που δημοσίευσε η Corriere della Sera, άλλες εκτιμήσεις των Ιταλών στρατιωτών που σφαγιάστηκαν στην Κεφαλλονιά κυμαίνονται μεταξύ 1.650-3.800.
Επακόλουθα
μικρογραφία|275x275εσ|Ιταλοί στρατιώτες, αιχμάλωτοι πολέμου των Γερμανών μετά την ιταλική συνθηκολόγηση στις 8 Σεπτεμβρίου 1943, κάνουν πορεία σε επαρχιακό δρόμο στην Κέρκυρα. Τα γεγονότα στην Κεφαλονιά επαναλήφθηκαν, σε μικρότερο βαθμό και σε άλλα μέρη. Στην Κέρκυρα, η Ιταλική φρουρά των 8.000 ατόμων περιλάμβανε το 18ο Σύνταγμα της Άκουι. Στις 24 Σεπτεμβρίου οι Γερμανοί έστειλαν ενισχύσεις στο νησί (χαρακτηριστική με την ονομασία «Επιχείρηση Προδοσίας»), και την επόμενη μέρα κατάφεραν να αναγκάσουν τους Ιταλούς να συνθηκολογήσουν.
Και οι 280 Ιταλοί αξιωματικοί στο νησί εκτελέστηκαν τις επόμενες δύο ημέρες με διαταγή του στρατηγού Λαντς, σύμφωνα με τις οδηγίες του Χίτλερ. Τα πτώματα φορτώθηκαν σε πλοίο και πετάχτηκαν στη θάλασσα. Παρόμοιες εκτελέσεις αξιωματικών συνέβησαν επίσης μετά τη μάχη της Κω, όπου πυροβολήθηκαν μεταξύ 96 και 103 Ιταλών αξιωματικών μαζί με τον διοικητή τους.
Τον Οκτώβριο του 1943, μετά την απόδραση του Μουσολίνι και την ίδρυση της Ιταλικής Κοινωνικής Δημοκρατίας στη Βόρεια Ιταλία, οι Γερμανοί έδωσαν στους υπόλοιπους Ιταλούς κρατούμενους τρεις επιλογές:
Οι περισσότεροι Ιταλοί επέλεξαν τη δεύτερη επιλογή.
Τον Ιανουάριο του 1944, ο Μπενίτο Μουσολίνι έμαθε για τα γεγονότα στη Κεφαλλονιά από έναν Ελβετό φασίστα από το Ιταλόφωνο καντόνι του Τικίνο, τον Αουρέλιο Γκαρόμπιο. Ο Μουσολίνι είχε εξοργιστεί που Γερμανοί ήταν ικανοί να κάνουν κάτι τέτοιο, αν και θεώρησε τους αξιωματικούς της μεραρχίας Άκουι προδότες. Παρόλα αυτά σε μία από τις συνομιλίες του με τον Γκαρόμπιο, αφού ο ίδιος παραπονέθηκε ότι οι Γερμανοί δεν έδειξαν κανένα έλεος ο Μουσολίνι είπε: «Αλλά οι άντρες μας, ξέρετε, υπερασπίστηκαν τους εαυτούς τους. Έπληξαν αρκετά γερμανικά σκάφη και τα βύθισαν. Πολέμησαν όπως οι Ιταλοί ξέρουν να πολεμούν»
Δίκη
Ο Ταγματάρχης Χάραλντ φον Χίρσφελντ δεν δικάστηκε ποτέ για το ρόλο του στη σφαγή: τον Δεκέμβριο του 1944, έγινε ο νεότερος γενικός στρατηγός της Βέρμαχτ και σκοτώθηκε στην Πολωνία το 1945. Μόνο ο ανώτερος διοικητής του, ο στρατηγός Χούμπερτ Λαντς, καταδικάστηκε σε φυλάκιση 12 ετών στη Νυρεμβέργη στη λεγόμενη «Δίκη των Ομήρων», ή «Δίκη του Λιστ» ή «Δίκη των Στρατηγών του Νοτιοανατολικού Χώρου» (επίσημος τίτλος «Οι ΗΠΑ εναντίον Βίλχελμ Λιστ, κ. ά.») για τη σφαγή της Κεφαλονιάς, καθώς και τη συμμετοχή των ανδρών του σε άλλες φρικαλεότητες στην Ελλάδα, όπως στη Σφαγή του Κομμένου στις 16 Αυγούστου 1943. Απελευθερώθηκε το 1951 και πέθανε το 1982. Ο Μπάργκε δεν βρισκόταν στο νησί όταν έγινε η σφαγή. Στη συνέχεια παρασημοφορήθηκε με τον Σταυρό των Ιπποτών του Σιδηρού Σταυρού για την υπηρεσία του στην Κρήτη. Πέθανε το 2000.
Ο Λαντς έλαβε πολύ μικρή ποινή από το δικαστήριο της Νυρεμβέργης γιατί το ίδιο εξαπατήθηκε με ψευδή στοιχεία, έτσι ώστε να μην αποδειχθεί τελικά πως έγινε στα αλήθεια η σφαγή παρόλο που το βιβλίο για τη σφαγή του Padre Formato δημοσιεύθηκε το 1946, ένα χρόνο πριν από τη δίκη. Επειδή υπήρχε αμφιβολία για το ποιος εξέδωσε ποια διαταγή, ο Λαντς κατηγορήθηκε μόνο για τους θανάτους του Γκαντίν και των αξιωματικών. Ο Λαντς είπε ψέματα στο δικαστήριο δηλώνοντας ότι αρνήθηκε να υπακούσει τις εντολές του Χίτλερ να πυροβολήσει τους κρατούμενους. Ισχυρίστηκε ότι η έκθεση της Ομάδας Στρατιών E, που είχε καταγεγραμμένο πως πυροβολήθηκαν 5.000 στρατιώτες, ήταν ένα τέχνασμα που χρησιμοποιήθηκε για να εξαπατήσει τη στρατιωτική διοίκηση προκειμένου να κρύψει το γεγονός ότι είχε παραβεί τις εντολές του Φύρερ. Πρόσθεσε ότι λιγότεροι από δώδεκα αξιωματικοί πυροβολήθηκαν και το υπόλοιποι άνδρες της Άκουι μεταφέρθηκαν στον Πειραιά μέσω της Πάτρας.
Στην κατάθεσή του ο Λαντς υποβοηθήθηκε από ένορκες καταθέσεις άλλων Γερμανών, όπως του στρατηγού φον Μπούτλαρ από το προσωπικό του Χίτλερ, ο οποίος συμμετείχε στη σφαγή της Αρδατεΐνης. Οι Γερμανοί που ήταν με τον Λαντς τον Σεπτέμβριο του 1943 ορκίστηκαν ότι δεν είχε γίνει ποτέ η σφαγή. Επιπλέον, για άγνωστους λόγους, η Ιταλική πλευρά δεν παρουσίασε ποτέ κανένα αποδεικτικό στοιχείο για τη σφαγή στις δίκες της Νυρεμβέργης. Λαμβάνοντας υπόψη τις συνθήκες, το δικαστήριο αποδέχθηκε ψευδώς πως ο Λαντς απέτρεψε τη σφαγή. Κατά συνέπεια, ο Λαντς έλαβε μικρότερη ποινή και από τον Στρατηγό Ρεντούλιτς, ο οποίος απελευθερώθηκε στα τέλη του 1951 μετά από μόνο τρία χρόνια φυλάκισης.
Οι Γερμανοί για τα γεγονότα το Σεπτέμβριο του 1943 δικαιολόγησαν τη συμπεριφορά τους ισχυριζόμενοι ότι οι Ιταλοί διαπραγματεύονταν την παράδοση του νησιού στους Βρετανούς. Ο γερμανικός ισχυρισμός δεν ήταν εντελώς αβάσιμος: στην Ελληνική ηπειρωτική χώρα, μια ολόκληρη μεραρχία πέρασε στον έλεγχο των Ελλήνων ανταρτών, και στα Δωδεκάνησα, οι Ιταλοί είχαν ενώσει τις δυνάμεις τους με τους Βρετανούς εναντίον των Γερμανών, με αποτέλεσμα να πραγματοποιηθεί μια δίμηνη γερμανική εκστρατεία για να καταφέρουν να τους εκδιώξουν.
Μια προσπάθεια επανεξέτασης της υπόθεσης από τον εισαγγελέα του Ντόρτμουντ, Γιοχάνες Ομπλούντα, το 1964 δεν οδήγησε πουθενά, καθώς το πολιτικό κλίμα στη Γερμανία εκείνη την εποχή ήταν υπέρ του «να αφήσει τον πόλεμο πίσω». Το 2002, ο εισαγγελέας του Ντόρτμουντ Ούλριχ Μαας άνοιξε ξανά την υπόθεση εναντίον ορισμένων ατόμων που ήταν υπεύθυνα για τη σφαγή. Στο γραφείο του, είχε έναν χάρτη της Κεφαλονιάς με τις ημερομηνίες και τις τοποθεσίες των εκτελέσεων καθώς και τα ονόματα των θυμάτων. Δεν προέκυψαν κατηγορίες ή συλλήψεις από την έρευνα του Μαας. Δέκα από τα εν ζωή 300 πρώην μέλη της 1ης Μεραρχίας Ορεινού Πεζικού ερευνήθηκαν.
Μνήμη
Το θέμα της σφαγής αγνοήθηκε σε μεγάλο βαθμό στην Ιταλία από τον Τύπο και το εκπαιδευτικό σύστημα έως το 1980, όταν ο Ιταλός Πρόεδρος Σάντρο Περτίνι, πρώην παρτιζάνος, παραβρέθηκε στα εγκαίνια του μνημείου της σφαγής στην Κεφαλονιά. Η σφαγή παρείχε το ιστορικό υπόβαθρο του μυθιστορήματος του Λουί ντε Μπερνιέρ Το μαντολίνο του λοχαγού Κορέλι του 1994. Παρά την ενέργεια του Περτίνι, μόλις τον Μάρτιο του 2001 ένας άλλος Ιταλός Πρόεδρος,ο Κάρλο Ατσέλιο Τσάμπι, επισκέφθηκε ξανά το μνημείο, και μάλιστα τότε είχε πιθανότατα επηρεαστεί από τη δημοσιότητα που είχε πάρει η επικείμενη κυκλοφορία της ταινίας Το μαντολίνο του λοχαγού Κορέλι, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα. Χάρη σε αυτές τις ενέργειες σήμερα ένας μεγάλος αριθμός δρόμων στην Ιταλία πήρε το όνομά «Divisione Acqui».
Κατά τη διάρκεια της τελετής, ο Τσάμπι, αναφερόμενος στους άντρες της Μεραρχίας Άκουι, δήλωσε ότι «η συνειδητή τους απόφαση ήταν η πρώτη πράξη αντίστασης από μια Ιταλία που απελευθερώθηκε από τον φασισμό» και ότι «προτιμούσαν να πολεμήσουν και να πεθάνουν για την πατρίδα τους». . Η σφαγή της Μεραρχίας Άκουι εξακολουθεί να είναι αντικείμενο έρευνας και θεωρείται ως ένα από τα κορυφαία παραδείγματα της ιταλικής αντίστασης κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Οι πρόεδροι της Ελλάδας και της Ιταλίας συμμετέχουν περιοδικά σε εκδηλώσεις κατά τη διάρκεια τελετών στο μνημείο για τη σφαγή στη Κεφαλονιά. Ένα ακαδημαϊκό συνέδριο για τη σφαγή πραγματοποιήθηκε στις 2-3 Μαρτίου 2007 στην Πάρμα της Ιταλίας.
Στην Κεφαλονιά ο σύλλογος Ελληνοϊταλικής φιλίας έχει δημιουργήσει ένα μικρό μουσείο για τη Μεραρχία Άκουι δίπλα στην καθολική εκκλησία στο Αργοστόλι, όπου προβάλλονται φωτογραφίες, άρθρα εφημερίδων και έγγραφα για την ιστορία της σφαγής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θηριωδίες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στην Ελλάδα Κατηγορία:Κεφαλονιά
Ισπανιόλα
Η Ισπανιόλα(,  ισπανικά: La Española, λατινικά και γαλλικά: Hispaniola, αϊτινά κρεολικά: Ayiti, ταΐνο: Ispayola/ Quisqueya)  είναι νησί της Καραϊβικής θάλασσας, ανοιχτά της Κεντρικής Αμερικής, το δεύτερο σε μέγεθος των Μεγάλων Αντιλλών μετά την Κούβα, η οποία βρίσκεται ΒΔ της Ισπανιόλας και το πολυπληθέστερο νησί στην Καραϊβική. Έχει έκταση 76.480 τ. χλμ., και πληθυσμό 22.077.535 κατοίκους (2021). Πολιτικά, το νησί χωρίζεται σε δύο κράτη: τη Δημοκρατία της Αϊτής, η οποία καταλαμβάνει τρία όγδοα του νησιού, και στη συνέχεια, τη Δομινικανή Δημοκρατία, η οποία εκτείνεται στα ανατολικά. Το μόνο άλλο διαιρεμένο νησί της Καραϊβικής είναι ο Άγιος Μαρτίνος, ο οποίος μοιράζεται μεταξύ της Γαλλίας (Άγιος Μαρτίνος (Γαλλία)) και της Ολλανδίας (Άγιος Μαρτίνος (Ολλανδία)).
Στην Ισπανιόλα ιδρύθηκε η πρώτη αποικία των Ευρωπαίων στην Αμερική το 1492, της Λα Ναβιδάδ (1492–1493), καθώς και η πρώτη πόλη, η Λα Ισαμπέλα (1493–1500), και η πρώτη μόνιμη εγκατάσταση - η τρέχουσα πρωτεύουσα της Δομινικανής Δημοκρατίας, το Σάντο Ντομίνγκο (περίπου το 1498). Αυτοί οι οικισμοί ιδρύθηκαν διαδοχικά σε καθένα από τα τρία πρώτα ταξίδια του Χριστόφορου Κολόμβου.
Ετυμολογία
Όταν ο Κολόμβος κατέλαβε το νησί το 1492, το ονόμασε Insula Hispana στα λατινικά και La Isla Española στα ισπανικά, και τα δύο σημαίνουν «ισπανικό νησί». Ο Ντε λας Κάζας συντόμευσε το όνομα σε Española, και όταν ο Ανγκιέρα περιέγραψε λεπτομερώς από τη μεριά του το νησί στα λατινικά, του έδωσε το όνομά Hispaniola. Στον παλαιότερο τεκμηριωμένο χάρτη του νησιού, που δημιουργήθηκε από τον Andrés de Morales, το Los Haitises φέρει την ονομασία Montes de Haití («βουνά της Αϊτής»), και ο Ντε λας Κάζας προφανώς ονόμασε ολόκληρο το νησί της Αϊτής βάσει αυτής της συγκεκριμένης περιοχής, όπως δηλώνει ο Ανγκιέρα ότι το όνομα ενός μέρους δόθηκε σε ολόκληρο το νησί.
Λόγω των Ταΐνο, της ισπανικής και της γαλλικής επιρροής στο νησί, ιστορικά ολόκληρο το νησί αναφέρεται συχνά ως Haiti, Hayti, Santo Domingo, St. Domingue ή San Domingo. Οι αποικιακοί όροι Santo Domingo και Saint-Domingue εφαρμόζονται μερικές φορές σε ολόκληρο το νησί, αν και αυτά τα ονόματα αναφέρονται, αντίστοιχα, στις αποικίες που έγιναν η Αϊτή και η Δομινικανή Δημοκρατία. Δεδομένου ότι το λογοτεχνικό έργο του Ανγκιέρα μεταφράστηκε στα αγγλικά και τα γαλλικά αμέσως μετά τη σύνταξη του, το όνομα Ισπανιόλα έγινε ο πιο συχνά χρησιμοποιούμενος όρος στις αγγλόφωνες χώρες για το νησί σε επιστημονικά και χαρτογραφικά έργα. Το 1918, η κυβέρνηση κατοχής των Ηνωμένων Πολιτειών, με επικεφαλής τον Χάρι Σέπαρντ Ναπ, υποχρέωσε τη χρήση του ονόματος Ισπανιόλα στο νησί και συνέστησε τη χρήση αυτού του ονόματος στην Εθνική Γεωγραφική Εταιρεία.
Προκολομβιανή εποχή
Ένα Ταΐνο σπίτι αποτελούνταν από ένα κυκλικό κτήριο με υφασμένα άχυρα και φύλλα φοίνικα για σκεπή. Τα περισσότερα άτομα κοιμούνταν σε αιώρες, αλλά χρησιμοποιούνταν επίσης κρεβάτια από γρασίδι. Ο βασιλιάς (cacique) ζούσε σε διαφορετική δομή με μεγαλύτερους ορθογώνιους τοίχους και βεράντα. Το Ταΐνο χωριό είχε επίσης ένα επίπεδο γήπεδο που χρησιμοποιούνταν για παιχνίδια και φεστιβάλ. Θρησκευτικά, οι Ταΐνο ήταν πολυθεϊστές, και οι θεοί τους ονομάζονταν Ζεμί (Zemí). Η θρησκευτική λατρεία και ο χορός ήταν συνηθισμένα, ενώ οι θεραπευτές ή οι ιερείς συμβουλεύονταν επίσης το Ζεμί για συμβουλές σε δημόσιες τελετές.
Η διατροφή των Ταΐνο βασιζόταν στο κρέας και τα ψάρια ως πρωταρχική πηγή πρωτεΐνης· ορισμένα μικρά θηλαστικά στο νησί κυνηγιούνταν, συμπεριλαμβανομένων αρουραίων, αλλά πάπιες, χελώνες, φίδια και νυχτερίδες ήταν μια κοινή πηγή τροφής. Οι Ταΐνο βασιζόταν επίσης στη γεωργία ως κύρια πηγή τροφίμων. Οι ιθαγενείς της Ισπανιόλας έθεσαν καλλιέργειες σε ένα conuco, το οποίο είναι ένα μεγάλο ανάχωμα γεμάτο με φύλλα και είχαν σταθερές καλλιέργειες για την πρόληψη της διάβρωσης. Μερικά κοινά γεωργικά προϊόντα ήταν η μανιόκα, ο αραβόσιτος, το σκουός, τα φασόλια, οι πιπεριές, τα φιστίκια, το βαμβάκι και ο καπνός, το οποίο χρησιμοποιούνταν ως πτυχή της κοινωνικής ζωής και των θρησκευτικών τελετών.
Οι Ταΐνο ταξίδευαν συχνά και χρησιμοποιούσαν κοίλα κανό με κουπιά όταν βρισκόταν στο νερό για ψάρεμα ή μετανάστευση, και πάνω από 100 άτομα μπορούσαν να χωρέσουν σε ένα μόνο κανό. Οι Ταΐνο έρχονταν σε επαφή με τους Καραΐβους, μια άλλη γηγενή φυλή, συχνά. Οι Ταΐνο έπρεπε να αμυνθούν χρησιμοποιώντας τόξα και βέλη με δηλητηριασμένες αιχμές και ρόπαλα. Όταν ο Κολόμβος έφτασε στην Ισπανιόλα, πολλοί ηγέτες των Ταΐνο ήθελαν προστασία από τους Καραΐβους.
Μετακολομβιανή εποχή
thumbnail|left|Ο Κολόμβος στην Ισπανιόλα thumb|300px|right|Πρώιμος χάρτης της Ισπανιόλας και του [[Πουέρτο Ρίκο, περίπου το 1639 μ.Χ.]] thumbnail|right|200px|Βασίλεια της Ισπανιόλας Ο Χριστόφορος Κολόμβος έφτασε πρώτη φορά στην Ισπανιόλα στις 6 Δεκεμβρίου του 1492 σε έναν μικρό κόλπο που ονόμασε Σαν Νικόλα, ο οποίος τώρα ονομάζεται Μολ Σαν Νικόλα στη βόρεια ακτή της σημερινής Αϊτής. Τον υποδέχτηκαν με φιλικό τρόπο οι αυτόχθονες που είναι γνωστοί ως Ταΐνο. Οι συναλλαγές με τους ιθαγενείς απέδωσαν περισσότερο χρυσό από ό, τι είχαν συναντήσει προηγουμένως στα άλλα νησιά της Καραϊβικής και ο Κολόμβος άρχισε να πιστεύει ότι πολύ περισσότερος χρυσός θα βρεθεί στην ενδοχώρα. Προτού μπορέσει να εξερευνήσει περαιτέρω, η ναυαρχίδα του, η Σάντα Μαρία, προσάραξε και βυθίστηκε στον κόλπο στις 24 Δεκεμβρίου. Με μόνο δύο μικρότερα πλοία για το ταξίδι επιστροφής, ο Κολόμβος έχτισε ένα οχυρωμένο καταυλισμό, τη Λα Ναβιδάδ, στην ακτή και άφησε πίσω 21 άντρες για να περιμένουν την επιστροφή του τον επόμενο χρόνο. Ένα μικρό κοπάδι βοοειδών, που αργότερα ταξινομήθηκε ως Τεξανές Μακρυκέρατες (Texas Longhorns), έμεινε επίσης πίσω.
Ο αποικισμός ξεκίνησε τον επόμενο χρόνο, όταν ο Κολόμβος έφερε 1.300 άνδρες στην Ισπανιόλα τον Νοέμβριο του 1493 με σκοπό την ίδρυση μόνιμου οικισμού. Διαπίστωσαν ότι ο οχυρωμένος καταυλισμός της Λα Ναβιδάδ είχε καταστραφεί και όλοι οι άντρες που έμειναν πίσω σκοτώθηκαν από τους ιθαγενείς. Ο Κολόμβος αποφάσισε να πλεύσει ανατολικά αναζητώντας μια καλύτερη τοποθεσία για να ιδρύσει έναν νέο οικισμό. Τον Ιανουάριο του 1494 ίδρυσε τη Λα Ισαμπέλα στη σημερινή Δομινικανή Δημοκρατία.
Το 1496 ιδρύθηκε η πόλη Νουέβα Ισαμπέλα. Αφού καταστράφηκε από έναν τυφώνα, ξαναχτίστηκε στην απέναντι πλευρά του ποταμού Ozama και ονομάστηκε Σάντο Ντομίνγκο. Είναι ο παλαιότερος μόνιμος ευρωπαϊκός οικισμός στην Αμερική.
Η σκληρή υποδούλωση που ασκούσαν οι Ισπανοί άποικοι εναντίον των Ταΐνο, καθώς και η ανακατεύθυνση των προμηθειών τροφίμων και η εργασία των αυτόχθονων για τη σίτιση των Ισπανών αποίκων, είχαν καταστροφικές επιπτώσεις τόσο στη θνησιμότητα όσο και στη γονιμότητα του πληθυσμού των Ταΐνο κατά το πρώτο τέταρτο αιώνα. Οι αποικιακοί διαχειριστές και οι ιεραπόστολοι παρατήρησαν ότι η αναζήτηση χρυσού και η αγροτική σκλαβιά μέσω του συστήματος encomienda μείωναν τον πληθυσμό. Τα δημογραφικά δεδομένα από δύο επαρχίες το 1514 δείχνουν χαμηλό ποσοστό γεννήσεων, το οποίο συμφωνούσε με την ετήσια μείωση του πληθυσμού κατά 3,5%. Το 1503 η αποικία άρχισε να εισάγει αφρικανούς σκλάβους μετά την έγκριση ενός καταστατικού χάρτη το 1501 που επέτρεπε την εισαγωγή σκλάβων από τους Φερδινάνδο Β΄ και Ισαβέλλα Α΄. Οι Ισπανοί πίστευαν ότι οι Αφρικανοί θα ήταν πιο ικανοί να εκτελούν σωματική εργασία. Από το 1519 έως το 1533, η εγχώρια εξέγερση που ήταν γνωστή ως Επανάσταση του Ενρικίγιο (Enriquillo), από τον βασιλιά των Ταΐνο που ήταν επικεφαλής, είχε ως αποτέλεσμα την απόδραση Αφρικανών σκλάβων που πιθανώς συνεργάστηκαν με τους Ταΐνο.
Τα πολύτιμα μέταλλα έπαιξαν μεγάλο ρόλο στην ιστορία του νησιού μετά την άφιξη του Κολόμβου. Ένας από τους πρώτους κατοίκους που συνάντησε ο Κολόμβος σε αυτό το νησί ήταν «ένα κορίτσι που φορούσε μόνο ένα χρυσό βύσμα μύτης». Σύντομα οι Ταΐνο αντάλλαζαν κομμάτια χρυσού για κουδούνια γερακιού, με τον βασιλιά τους να δηλώνει ότι ο χρυσός προήλθε από το Τσιμπάο (Cibao). Ταξιδεύοντας πιο ανατολικά από το Ναβιδάδ, ο Κολόμβος βρήκε τον ποταμό Γιάκε ντελ Νόρτε (Yaque del Norte), τον οποίο ονόμασε «ποταμό του χρυσού» (Río de Oro) επειδή «η άμμος του αφθονεί σε χρυσή σκόνη». thumb|right|300px|Πανοπλία ιππότη σε μουσείο του Σάντο Ντομίνγκο.
Κατά την επιστροφή του Κολόμβου κατά τη διάρκεια του δεύτερου ταξιδιού του, έμαθε ότι ήταν ο αρχηγός Caonabo που είχε σφαγιάσει τον οικισμό του στο Ναβιδάδ. Ενώ ο Κολόμβος δημιούργησε έναν νέο οικισμό, το χωριό Λα Ισαμπέλα, στις 14 Ιανουαρίου, έστειλε τον Αλόνσο ντε Οχέδα και 15 άντρες να ψάξουν για τα ορυχεία του Τσιμπάο. Μετά από ένα ταξίδι έξι ημερών, ο Οχέδα συνάντησε μια περιοχή που περιείχε χρυσό, στην οποία ο χρυσός εξήχθη από ρυάκια από τους Ταΐνο. Ο ίδιος ο Κολόμβος επισκέφτηκε τα ορυχεία του Τσιμπάο στις 12 Μαρτίου του 1494. Κατασκεύασε το οχυρό του Σάντο Τομά, σημερινή Jánico, αφήνοντας τον καπετάνιο Pedro Margarit στη διοίκηση 56 ανδρών. Στις 24 Μαρτίου του 1495, ο Κολόμβος με τον σύμμαχο του τον αρχηγό Guacanagarix, ξεκίνησε έναν πόλεμο εκδίκησης εναντίον του Caonabo, αιχμαλωτίζοντάς τον και την οικογένειά του ενώ πολλοί ιθαγενείς σκοτώθηκαν και αιχμαλωτίστηκαν. Στη συνέχεια, κάθε άτομο άνω των δεκατεσσάρων ετών έπρεπε να παράγει ένα καβούκι χελώνας με χρυσό.
Ο Μιγκέλ Ντίαζ (Miguel Díaz) και ο Φρανσίσκο ντε Γκαράι (Francisco de Garay) ανακάλυψαν μεγάλα ψήγματα χρυσού στον ποταμό Haina το 1496. Αυτά τα ορυχεία του Σαν Κριστόμπαλ αργότερα ήταν γνωστά ως ορυχεία Μίνας Βιέχας (Minas Viejas). Στη συνέχεια, το 1499, πραγματοποιήθηκε η πρώτη σημαντική ανακάλυψη χρυσού στην κεντρική κορδιλιέρα, η οποία οδήγησε σε άνθηση των μεταλλείων. Το 1501 ο ξάδερφος του Κολόμβου, Τζιοβάνι Κολόμβος, ανακάλυψε χρυσό κοντά στην Μπουεναβεντούρα. Τα ορυχεία αργότερα ήταν γνωστά ως Μίνας Νουέβας (Minas Nuevas). Προέκυψαν δύο μεγάλες περιοχές εξόρυξης, μία κατά μήκος του Σαν Κριστόμπαλ-Μπουεναβεντούρα και μια άλλη στο Τσιμπάο στο τρίγωνο La Vega-Cotuy-Bonao, ενώ το Σαντιάγο ντε Λος Καμπαλέρος, το Κονσεπσιόν και το Μπονάο έγιναν πόλεις εξόρυξης. Ακολούθησε ένα κυνήγι χρυσού το 1500-1508 και ο Οβάντο απαλλοτρίωσε τα ορυχεία χρυσού των Μιγκέλ Ντίαζ και Φρανσίσκο ντε Γκαράι το 1504, καθώς τα ορυχεία έγιναν βασιλικά ορυχεία για τον Φερδινάνδο, ο οποίος κράτησε τα καλύτερα ορυχεία για τον εαυτό του, αν και οι επενδυτές ήταν ανοιχτοί σε υποψήφιους ιδιώτες. Επιπλέον, ο Φερδινάνδος κράτησε 967 ιθαγενείς στην περιοχή εξόρυξης Σαν Κριστόμπαλ, υπό την επίβλεψη μισθωτών ανθρακωρύχων.