cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θεόφιλος Καΐρης
Πρώτα χρόνια
Το 1808 προσκλήθηκε από τους Κυδωνιάτες προκρίτους να αναλάβει τη διευθυνση της Σχολής τους στη θέση του Βενιαμίν του Λέσβιου, ο οποίος υπέφερε από τα μάτια του. Ο Καΐρης αρνήθηκε να διακόψει τη φοίτησή του. Στις 11 Ιουλίου 1810 επαναλήφθηκε η πρόσκληση προς τον Καΐρη και τότε επέστρεψε στις Κυδωνιές. Όμως οι έφοροι της Ευαγγελικής Σχολής της Σμύρνης θέλησαν να τον αποσπάσουν στη δική τους σχολή ως διευθυντή της. Πράγματι το Φεβρουάριο του 1811 ανέλαβε τη διεύθυνση της όμως στο τέλος του έτους απεχώρησε εξαιτίας της άρνησης των υπευθύνων να τηρήσουν την αρχική συμφωνία τους ως προς τις αποδοχές του και επέστρεψε στις Κυδωνίες. Στα 1812 αποχώρησε προσωρινά από την Ακαδημία Κυδωνιών λόγω των διαφωνιών μεταξύ Σαράφη και Βενιαμίν Λεσβίου και εγκαταστάθηκε για λίγο στην Άνδρο.
Έπειτα από παράκληση των Κυδωνιατών επέστρεψε στην Ακαδημία (1814) και δίδαξε φυσική, μαθηματικά και χημεία. Εμπλούτισε, βοηθούμενος από τον Αδαμάντιο Κοραή, τη βιβλιοθήκη της Ακαδημίας με ελληνικά και ξένα συγγράμματα και την εφοδίασε με όργανα φυσικής, χημείας, αστρονομίας και γεωγραφίας. Το 1819 ίδρυσε στη Σχολή τυπογραφείο. Το ίδιο έτος μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία από τον Αριστείδη Παππά.
Δίδαξε στην Ακαδημία έως την καταστροφή των Κυδωνιών από τους Τούρκους στις 2 Ιουνίου του 1821. Έπειτα μαζί με εκατό μαθητές του πέρασαν στα Ψαρά, όπου με κήρυγμά του στο ναό του Αγίου Νικολάου προέτρεψε τους Ψαριανούς να ξεσηκωθούν. Από εκεί κατευθύνθηκε στην Άνδρο και ύψωσε πρώτος την επαναστατική σημαία στις 10 Μαΐου 1821, σε πανηγυρική δοξολογία στο ναό του Αγίου Γεωργίου.
Από την Ελληνική Επανάσταση έως την άφιξη του Καποδίστρια
Κατά την Επανάσταση συμμετείχε στην εκστρατεία του Ολύμπου το Μάρτιο του 1822, με διοικητή το Γρηγόριο Σάλα, όπου και δέχθηκε τρία τραύματα. Επέστρεψε στην Πελοπόννησο όπου με εντολή της Υπέρτατης Διοικήσεως συγκρότησε στρατιωτικό σώμα από εξόριστους Κυδωνιάτες. Παρακολούθησε τις εργασίες της Α΄ Εθνοσυνέλευσης στην Επίδαυρο (20 Δεκεμβρίου 1821 – 15 Ιανουαρίου 1822) χωρίς επίσημη ιδιότητα, επειδή δεν εκπροσωπούνταν οι Κυκλάδες. Τον Νοέμβριο του 1822 εκλέγεται από τους κατοίκους της Άνδρου πληρεξούσιος παραστάτης της Άνδρου για τη Β΄ Εθνοσυνέλευση του Άστρους (29 Μαρτίου – 27 Απριλίου 1823). , ενώ στη συνέχεια είχε ενεργό συμμετοχή και το Μάιο του ίδιου έτους έγινε μέλος επιτροπής για την επεξεργασία και διόρθωση των «εγκληματικών νόμων» και του «οργανισμού των δικαστηρίων». Στην επιδημία τύφου, που ξέσπασε στο Ναύπλιο το 1824, παρά την κλονισμένη υγεία του βοήθησε με αυταπάρνηση τους χειμαζόμενους.
Τον Απρίλιο του 1824 υπέβαλε παραίτηση από το αξίωμα του βουλευτή για λόγους υγείας, που έγινε δεκτή από το Βουλευτικό Σώμα με ευχαριστίες. Οι Ανδριώτες, όμως, επέμειναν να τους εκπροσωπεί στο Βουλευτικό. Το Σεπτέμβριο του 1824 επέστρεψε στην Πελοπόννησο ως παραστάτης Άνδρου για τη Γ' Βουλευτική Περίοδο -ανέλαβε και προσωρινά την προεδρία του Βουλευτικού Σώματος- και τον Οκτώβριο συμμετείχε σε επιτροπή για τη σύνταξη οργανισμού των επαρχιακών σχολείων.
Στα 1826 εξελέγη πληρεξούσιος Άνδρου για τη Γ΄ Εθνοσυνέλευση στην Επίδαυρο (6 – 16 Απριλίου 1826), αλλά δεν συμμετείχε στις εργασίες της, επειδή διατελούσε μέλος του Βουλευτικού Σώματος.
Το 1828 ευρισκόμενος στην Αίγινα του ζητήθηκε να προσφωνήσει τον πρώτο Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια κατά την τελετή υποδοχής στο μητροπολιτικό ναό στις 12 Ιανουαρίου 1828.
Μετεπαναστατικά χρόνια
Έχοντας σκοπό την ίδρυση ορφανοτροφείου για τα ορφανά των αγωνιστών της Επανάστασης ταξιδεύει από το 1832 σε Ιταλία, Γαλλία, Αγγλία, Αυστρία, Κάτω Ρωσία, Μολδαβία και Κωνσταντινούπολη για τη συγκέντρωση δωρεών από ομογενείς.
Το 1835 ο Βασιλέας Όθωνας τού απένειμε το Χρυσό Σταυρό του Τάγματος του Σωτήρος ως ένδειξη ευγνωμοσύνης για την προσφορά του την περίοδο του Αγώνα. Ο Καΐρης, όπως και ο άλλος διδάσκαλος του Γένους Θεόκλητος Φαρμακίδης, σε μία πράξη αποδοκιμασίας προς το καθεστώς της αντιβασιλείας των Βαυαρών δεν απεδέχθη την τιμή. Την ίδια στάση κράτησε και όταν του προσεφέρθη η έδρα της Φιλοσοφίας στο νεοϊδρυθέν Πανεπιστήμιο Αθηνών (1837).
Εγκαινίασε το Ορφανοτροφείο του το Σεπτέμβριο του 1835 δεχόμενος αρχικά τριάντα ορφανά και την επόμενη χρονιά το έθεσε σε πλήρη λειτουργία. Στη σχολή του ορφανοτροφείου διδάσκονταν όλα τα μαθήματα που παραδίδονταν στα ευρωπαϊκά σχολεία με τη βοήθεια σύγχρονων επιστημονικών οργάνων. Η παιδαγωγική μέθοδος του Καΐρη στηρίζονταν στην ελεύθερη έκφραση του μαθητή και το φιλελευθερισμό. Ο ίδιος μάλιστα ονόμαζε τα μαθήματα «συνδιαλέξεις». Μαθητές της σχολής δεν ήταν μόνο τα ορφανά αλλά και νέοι από εύπορες οικογένειες που επιθυμούσαν να διδαχτούν από τον πρωτοπόρο δάσκαλο.
Ο Καΐρης ανέπτυξε μία προσωπική θρησκεία τη «Θεοσέβεια» επηρεασμένος από τους Γάλλους δεϊστές. Μία μονοθεϊστική διδασκαλία με δικές της τελετές λατρείας και αναφορές στην ισότητα και την ουσιαστική ελευθερία του ατόμου. Για αυτή του τη θρησκευτική θεωρία θεωρήθηκε σύντομα αιρετικός και επικίνδυνος τόσο από τη βαυαροκρατία, που έβλεπε στο πρόσωπο του έναν αφυπνιστή του λαού, όσο και από την επίσημη Εκκλησία.
Από εκεί μεταφέρθηκε στην Αθήνα όπου δικάστηκε από εκκλησιαστικό δικαστήριο και το οποίο, παρά τη δήλωση του ότι δε δίδασκε θεολογία αλλά φιλοσοφία («Ούτε εισηγητής, ούτε ιδρυτής νέας θρησκείας είμαι, διότι φρονώ ότι τούτο δεν είναι έργον ανθρώπου, καθόσον τα τοιαύτα είς δύναται, ο εκ του μηδενός παραγαγών το Σύμπαν. Η θεοσέβεια δεν έχει άλλον διδάσκαλον ει μη μόνον τον Θεόν, καθότι αυτή είνε απόρροία της ηθικής του Θεού επομένως, ως προείπων, ούτε καθιδρυτής είμαι της θεοσεβείας, ούτε προσηλυτιστής υπέρ αυτής»), αποφάσισε στις 23 Οκτωβρίου 1839 την καθαίρεση του, ως αρχηγού άλλης θρησκείας που ονομαζόταν «θεοσεβισμός». Ως Γραμματέας της Συνόδου, ο Θεόκλητος Φαρμακίδης υπερασπίστηκε το φιλόσοφο και προσπάθησε, χωρίς αποτέλεσμα, να τον μετακινήσει από τις θέσεις του, προτείνοντας εν τέλει να του επιτραπεί η έξοδος από την Ελλάδα, όπως επιθυμούσε, προκειμένου να λυθεί το πρόβλημα. Στον αντίποδα ο κληρικός Κωνσταντίνος Οικονόμου ο εξ Οικονόμων ηγήθηκε της συντηρητικής μερίδας που επιθυμούσε την εξόντωση του Καΐρη.
Με βασιλικό διάταγμα στις 28 Οκτωβρίου 1839, τέθηκε υπό περιορισμό στο μοναστήρι του Ευαγγελισμού στη Σκιάθο για να «μεταμεληθεί» και παρέμεινε επί ένα ολόκληρο χειμώνα σε ένα σκοτεινό υπόγειο και αρρώστησε βαριά. Η πολιτική και θρησκευτική ηγεσία ανησυχώντας για ενδεχόμενη κατακραυγή σε περίπτωση θανάτου του τον μετέφερε στο μοναστήρι της Θήρας όπου παρέμεινε υπό καλύτερες συνθήκες επί δύο χρόνια σε απομόνωση.
Έπειτα από την ανάγνωση της καθαίρεσης στους ναούς της επικράτειας, διέταξε την απέλασή του από τη χώρα. Στις 19 Δεκεμβρίου 1839 το Οικουμενικό Πατριαρχείο εξέδωσε εγκύκλιο («Περί της νεωστί αναφανείσης αντιχρίστου διδασκαλίας του Θεοσεβισμού») εναντίον του Καΐρη και της διδασκαλίας του. Στις αρχές Απριλίου 1842 έφθασε στην Κωνσταντινούπολη και τόσο η Ελληνική Πρεσβεία όσο και το Οικουμενικό Πατριαρχείο πληροφορούμενα την άφιξή του, επιχειρούν να τον απομονώσουν στο πλοίο που τον μεταφέρει, ανήσυχο το δεύτερο, για την μεγάλη προσέλευση επισκεπτών στον Καΐρη. Μετά δεκαήμερης φρούρησής τους στο πλοίο, ανεχώρησε για την Αγγλία. Στο Λονδίνο έμεινε για δύο χρόνια όπου δίδαξε φιλοσοφικά μαθήματα και και την θεοσεβικήν διδασκαλίαν του
Η επιστροφή στην Ελλάδα
Με τη Συνταγματική Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου 1843 ο Καΐρης, με τη βοήθεια του παλαιού συμμαθητή του Ιωάννη Κωλέττη, επανήλθε στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στην Άνδρο όπου συνέχισε τη λειτουργία του Ορφανοτροφείου του.
Παρά τις εκθέσεις των δύο αλληλοδιαδόχων νομαρχών Κυκλάδων, Αμβροσιάδη και Ζυγομαλά, που διαβεβαίωναν ότι ο Καΐρης δεν έκανε προσηλυτισμό, ο υπουργός Δικαιοσύνης Βόλβης, στηριζόμενος σε έγγραφο της Συνόδου, διέταξε τον εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Σύρου να προβεί σε δίωξη του Καΐρη και των συνεργατών του. Ο εισαγγελέας Ν. Σιούπης άσκησε δίωξη και ο ανακριτής Σύρου Σταύρος Λογοθέτης ξεκίνησε τακτική ανάκριση που τερματίσθηκε με το από 26 Απριλίου 1852 παραπεμπτικό βούλευμα, επικυρωμένο με το 2693/1852 βούλευμα του Εφετείου Αθηνών.
Το δικαστήριο της Σύρου (με πρόεδρο τον Ι. Δοξαρά, συνέδρους τους Σταύρο Λογοθέτη, Δ.Α. Βαφειάδη, Αλέξανδρο Αλεξάνδρου και Ι. Πρεζάνη, Εισαγγελέα το Ν. Στούπη, κατηγορούμενους τους Θεόφιλο Καΐρη, Γρηγ. Δεσποτόπουλο, Σπυρ. Γλαυκωπίδη, Θ. Λουλούδη ή Μονοκόνδυλο και Συνηγόρους υπερασπίσεως τον καθηγητή του Συνταγματικού Δικαίου Νικ. Ι. Σαρίπολο και τον Ιω. Παλαιολόγο) εξέδωσε την υπ' αριθ. 181/21.12.1852 καταδικαστική απόφαση, με φυλακίσεις για όλους και ειδικότερα διετή φυλάκιση για τον Θεόφιλο Καΐρη.
Ο Καΐρης, ασθενής ήδη και σε προχωρημένη ηλικία, μεταφέρθηκε στις φυλακές Σύρου, όπου λίγες μέρες αργότερα στις 13 Ιανουαρίου 1853 άφησε την τελευταία του πνοή.
Το σκήνωμά του ενταφιάστηκε σε χώρο του λοιμοκαθαρτηρίου Ερμούπολης, αφού ο τοπικός ιερέας δεν παρείχε άδεια ταφής στο κοιμητήριο, χωρίς νεκρώσιμη ακολουθία και υπό την επίβλεψη της αστυνομίας. Την επομένη της ταφής του άγνωστοι βέβηλοι άνοιξαν τον τάφο του διδασκάλου τεμάχισαν τη σορό του και έριξαν μέσα στα σωθικά του ασβέστη.
Οκτώ ημέρες μετά το θάνατό του ο Άρειος Πάγος με την υπ. αριθ. 19/19.1.1853 απόφασή του απάλλαξε των κατηγοριών και αθώωσε το Θεόφιλο Καΐρη.
Οι θρησκευτικές ιδέες του Καΐρη
Ο ίδιος ο Καΐρης δεν αυτοσυστηνόταν ως εισηγητής ή ιδρυτής νέας Θρησκείας ή νέας Εκκλησίας. Θεωρούσε τον Θεό ως μόνο δάσκαλο της Θεοσέβειας. Ο Καΐρης όριζε τη Θεοσέβεια ως εκείνη τη δύναμη προς την οποία ο άνθρωπος προς «τον απόλυτον και απεριόριστον του υπέρτατου Όντος και Θεού των όλων τείνει σεβασμόν και εξ αυτού αναπτυχθείσα ενέργεια», είναι «εν πνεύματι και αληθεία του υψίστου και μόνου λατρευτέου Όντος άμεσος και έμμεσος λατρεία». Και αλλού, «οδηγεί (ενν. η Θεοσέβεια) τον άνθρωπιν εις το υπέρ φύσον άκτισον και απειροτέλειον όν, το μόνον και να δημιουργή και να πλάττη, και να φωτίζη και να ζωογονή και να τελειοποιή δυνάμενον[...] διδάσκει αναντιρρήτους,υψηλάς, αμεταβλήτυς, αϊδίους, υπερφυσικάς, αλλ' εν αυτώ απλουστάτας, φωτεινάς και ευκαταλήπτους, και αγαπητότατας αληθείας[...]κατασταίνουσα τον άνθρωπον αληθώς ένθεον, θεοφώτιστον και θεοδίδακτον, θεόπνευστον και θεοκίνητον, θεότευκτον τω όντι του μόνου κτιστού και πλάστου,του μόνου ζωοποιού και απειροτέλειου όντος πλαστούργημα και ζωοοποίημα και δημιούργημα».
Στα Πρακτικά της Συνόδου του Βασιλείου με ημερομηνία 21 Οκτωβρίου 1839 ο Καΐρης «εναντίον της Χριστιανικής Θρησκείας δεν εδίδαξεν ούτε ωμίλησε [...]ό,τι δ' αυτός φρονείδεν εκήρυξε εις ουδένα».
Για τον Χρήστο Γιανναρά επρόκειτο για μια ιδιότυπη θρησκοληψία μυστικιστικού ηθικισμού Ο ίδιος συγγραφέας γενεαλογεί το θεωρητικό-μεταφυσικό και ηθικο-πρακτικό μέρος του Καΐρειου θρησκευτικού συστήματος στις μεταρρυθμιστικές φιλοδοξίες του Κοραή και γενικά των Διαφωτιστών. «Πρόκειται για ένα τυπικό Δεϊσμό» Για τον Γιάννη Καρά, Διευθυντή Ερευνών στο Κέντρο Νεοελληνικών Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών, «ο Θεόφιλος Καΐρης δεν ήταν άθεος. Πιστεύει εις έναν Θεόν Πατέρα Παντοκράτορα.Ποιητήν ουρανού και γη, ορατων τε πάντων και αοράτων» Για την ιστορικό Έλλη Σκοπετέα, επρόκειτο για αίρεση, η αλλοπροσαλλη, αλλοπρόσαλλα διατυπωμένη θεοσέβεια.
Αποτίμηση της προσωπικότητας και δράσης του Καΐρη
Ο Χρυσόστομος Παπαδόπουλος τον θεωρεί «ευσεβή και ζηλωτή κληρικό», ο οποίος όμως περιέπεσε σε πλάνες.«Ήταν προικισμένος με μεγάλες πνευματικές δυνάμεις, με τις οποίες μπορούσε πράγματι να αναγεννήσει την Ελλάδα, αλλά η θρησκευτική του πλάνη ανέκοψε απότομα το μορφωτικό του έργο » Για τον Γεώργιο Σκληρό, ο οποίος σε άρθρο του στον Νουμά επιθυμεί να καταδείξει τη διαφορά ανάμεσα σε μεταφυσική και διαλεκτική μέθοδο, λέει για τον Καΐρη, πως «καταδιώχτηκε. Έτσι πεθαίνουν όσοι προτρέχουν της εποχής των» Για τον Charles Frazee, ο Καΐρης, «ήταν τοσο ατομιστής, ώστε υποβαθμιζόταν η διδασκαλία του» Όπως η Έλλη Σκοπετέα σημειώνει, ο Καΐρης ήταν «μοναδικής συνέπειας[...] ζηλωτής των ιδεών του διαφωτισμού.[...] και από την παραφροσύνη, αν όχι και από την καταστροφή, τον σώζει η αίρεση[...] η θεόσέβεια » «Προοδευτικός δάσκαλος [...]πριν από την Επανάσταση[...]συνεπής στον θρησκευτικό του αντικομφορμισμό» για τον Κιτρομηλίδη
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Αφορισμένοι από την Ορθόδοξη Εκκλησία Κατηγορία:Δάσκαλοι του Γένους Κατηγορία:Νεοελληνικός διαφωτισμός Θεοφιλος Καϊρης Κατηγορία:Φιλόσοφοι του Διαφωτισμού Κατηγορία:Χρυσός Σταυρός του Τάγματος του Σωτήρος
Πανιτσάρι
Το Πανιτσάρι (Паничари, Paniçar) είναι ένα χωριό στον Δήμο Σαράι, στα Σκόπια, στη Βόρεια Μακεδονία.
Δημογραφία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2002, το χωριό είχε πληθυσμό 261 κατοίκους.
Οι εθνοτικές ομάδες του χωριού περιλαμβάνουν:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά Δήμου Σαράι Κατηγορία:Χωριά της Βόρειας Μακεδονίας
Dr. Alban
Ο Dr. Alban (26 Αυγούστου 1957) είναι Νιγηριανός μουσικός και παραγωγός.
Γεννήθηκε στη Νιγηρία ως Alban Nwapa και σπούδασε οδοντιατρική στη Σουηδία. Αργότερα έγινε DJ στο κλαμπ "Alphabet Street" της Στοκχόλμης. Με το τραγούδι It's my life (1992) έκανε επιτυχία διεθνώς.
Δισκογραφία
Albums :
Διάσημες επιτυχίες :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποπ μουσικοί Κατηγορία:Νιγηριανοί μουσικοί Κατηγορία:Σουηδοί καλλιτέχνες Κατηγορία:Eurodance μουσικοί
Αλεξάντερ Γκότλιμπ Μπαουμγκάρτεν
Ο Αλεξάντερ Γκότλιμπ Μπαουμγκάρτεν (γερμανικά: Alexander Gottlieb Baumgarten, 17 Ιουλίου 1714 - 27 Μαΐου 1762) ήταν Γερμανός φιλόσοφος. Ήταν αδερφός του θεολόγου Ζίγκμουντ Γιάκομπ Μπαουμγκάρντεν (1706-1757).
Βιογραφία
Ο Μπάουμγκαρτεν γεννήθηκε στο Βερολίνο και ήταν ο πέμπτος από τους επτά γιους του πιετιστή πάστορα της φρουράς Γιάκομπ Μπαουμγκάρτεν, και της συζύγου του Ροζίνα Ελίζαμπεθ.
Και οι δύο γονείς του πέθαναν νωρίς και ο ίδιος έλαβε μαθήματα από τον Μάρτιν Γκέοργκ Κριστγκάου, κοντά στον οποίο έμαθε εβραϊκά και απέκτησε ενδιαφέρον για τα λατινικά και την ποίηση.
Το 1733, κατά την διάρκεια των σπουδών του στο Πανεπιστήμιο του Χάλε, παρακολούθησε μαθήματα φιλοσοφίας από τον Γιόχαν Πέτερ Ρόις στο Πανεπιστήμιο της Ιένας.
Ορισμός της αισθητικής
Ενώ η ερμηνεία των λέξεων συχνά αλλάζει ως αποτέλεσμα των πολιτισμικών εξελίξεων, η επαναξιολόγηση του Μπάουμγκαρντεν για την αισθητική προβάλλεται συχνά ως η κρίσιμη στιγμή στην ανάπτυξη της αισθητικής φιλοσοφίας. Παλιότερα, η λέξη αισθητική ερμηνευόταν ως "αισθαντικότητα" ή "ικανότητα ανταπόκρισης στα ερεθίσματα των αισθήσεων" στη χρήση της από τους αρχαίους συγγραφείς. Με την ανάπτυξη της τέχνης ως εμπορικής δραστηριότητας, συνδεδεμένης με την άνοδο μιας νεόπλουτης τάξης σε όλη την Ευρώπη, η αγορά των έργων τέχνης αναπόφευκτα οδηγούσε στο ερώτημα, «ποια είναι η καλή τέχνη;». Ο Μπάουμγκαρτεν επεξεργάστηκε την έννοια της αισθητικής με τρόπο που να σημαίνει την μελέτη του καλού και του κακού «γούστου», και επομένως της καλής και της κακής τέχνης, συνδέοντας το καλό γούστο με την ομορφιά.
Θεωρίες πάνω στην αισθητική
μικρογραφία|Η Αισθητική (1750) του Αλεξάντερ Γκότλιμπ Μπαουμγκάρτεν Ο Μπάουμγκαρντεν προσάρμοσε την λέξη αισθητική, η οποία αρχικά σήμαινε "αίσθηση", για να σημαίνει γεύση ή "έννοια" της ομορφιάς. Κάνοντας αυτό, έδωσε στην λέξη μια διαφορετική σημασία καθώς εφηύρε την σύγχρονη χρήση της. Η λέξη, από την εποχή των αρχαίων Ελλήνων, χρησιμοποιούνταν με διαφορετικό τρόπο καθώς σήμαινε την ικανότητα κάποιου να λαμβάνει διέγερση από μια ή περισσότερες από τις πέντε αισθήσεις. Στην Μεταφυσική του, §451, ο Μπάουμγκαρντεν όρισε τη γεύση, με την ευρύτερη ερμηνεία, ως την ικανότητα να κρίνει κάποιος σύμφωνα με τις αισθήσεις αντί σύμφωνα με το μυαλό. Κατέληξε σε αυτήν την ερμηνεία της γεύσης, βασιζόμενος στα αισθήματα της ευχαρίστησης και της δυσαρέσκειας. Η επιστήμη της αισθητικής θα μπορούσε να είναι, για τον Μπάουμγκαρντεν, η αφαίρεση των κανόνων ή των αξιών της καλλιτεχνικής ή φυσικής ομορφιάς από την ατομική "γεύση". Ο Μπάουμγκαρντεν ίσως επηρεάστηκε από τις απόψεις του Πιερ Μπονούρ, οι οποίες δημοσιεύτηκαν σε μια επιφυλλίδα στα τέλη του 17ου αιώνα, σύμφωνα με τις οποίες οι Γερμανοί ήταν ανίκανοι να εκτιμήσουν την τέχνη και την ομορφιά.
Μεταφυσική
Για πολλά χρόνια, ο Ιμάνουελ Καντ χρησιμοποίησε την Μεταφυσική του Μπάουμγκαρντεν ως εγχειρίδιο ή σύγγραμμα για τις διαλέξεις του πάνω στο ίδιο θέμα.
Ο Γκέοργκ Φρίντριχ Μάγιερ μετέφρασε την Μεταφυσική από τα λατινικά στα γερμανικά, μια προσπάθεια την οποία - σύμφωνα με τον Μάγιερ - ο ίδιος ο Μπάουμγκαρντεν είχε σχεδιάσει να κάνει αλλά δεν μπορούσε να βρει τον χρόνο να την εκτελέσει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 18ου αιώνα
Συμφωνία Ελεύθερου Εμπορίου Βόρειας Αμερικής
Η Συμφωνία Ελεύθερου Εμπορίου Βόρειας Αμερικής (αγγλικά: North American Free Trade Agreement, NAFTA, ισπανικά: Tratado de Libre Comercio de América del Norte, TLCAN, γαλλικά: Accord de libre-échange nord-américain, ALÉNA) είναι μια εμπορική συμφωνία μεταξύ του Μεξικού των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής και του Καναδά.
Η συμφωνία υπογράφτηκε από τον πρόεδρο των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους, τον πρωθυπουργό του Καναδά Μπράιαν Μαλρόνεϊ και τον πρόεδρο του Μεξικού Κάρλος Σαλίνας στις 17 Δεκεμβρίου 1992 στο Σαν Αντόνιο στην αμερικανική πολιτεία του Τέξας και άρχισε να λειτουργεί στις 1 Ιανουαρίου 1994. Αφαιρούσε τους φόρους στα εμπορευόμενα προϊόντα μεταξύ των ΗΠΑ του Καναδά και του Μεξικού. Επίσης προστάτευε τα πνευματικά δικαιώματα, τις ευρεσιτεχνίες και τις εμπορικές επωνυμίες μεταξύ αυτών των τριών κρατών. Ανανεώθηκε με το Βορειοαμερικάνικο Σύμφωνο Περιβαλλοντικής Συνεργασίας που βοήθησε στην τοποθέτηση περισσότερων περιβαλλοντικών κανονισμών και στην μείωση της ρύπανσης. Επίσης ανανεώθηκε με το Βορειοαμερικάνικο Σύμφωνο Εργατικής Συνεργασίας, που βοήθησε τους ανθρώπους να αγωνιστούν για καλύτερες συνθήκες εργασίας
Συνέπειες
Με την αφαίρεση της φορολόγησης μεταξύ των εξαγόμενων εμπορικών προϊόντων των ΗΠΑ του Καναδά και του Μεξικού, το Μεξικό αγοράζει περισσότερα προϊόντα από τις ΗΠΑ.
Ένα μεγάλο όφελος του νομοσχεδίου είναι ότι οι ετικέτες των εξαγόμενων προϊόντων αυτών των τριών κρατών έχουν γαλλικές,ισπανικές και αγγλικές επιγραφές. Με αυτόν τον τρόπο Μεξικανοί και Αμερικανοί, που μιλούν ισπανικά, μπορούν να διαβάσουν την ισπανική ετικέτα, Αμερικάνοι και Καναδοί μπορούν να διαβάζουν την αγγλική ετικέτα και οι Καναδοί που μιλούν γαλλικά μπορούν να διαβάσουν τη γαλλική ετικέτα.
Η NAFTA επίσης ενθαρρύνει περισσότερο τη μετανάστευση Μεξικανών στις ΗΠΑ. Εφόσον οι μικρές επιχειρήσεις δεν μπορούν να προστατευτούν από τις χρεώσεις πολλοί μικροϊδιοκτήτες στο Μεξικό δεν μπορούν να ανταγωνιστούν τις τιμές των προϊόντων χρηματοδοτούμενων από τις ΗΠΑ και έτσι πολλές από αυτές χρεοκοπούν. Ως αποτέλεσμα πολλοί Μεξικανοί μεταναστεύουν στις ΗΠΑ για να αναζητήσουν εργασία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διεθνείς συνθήκες Κατηγορία:Διεθνείς οργανισμοί Κατηγορία:Εμπόριο
Αλ-Γκαζαλί
Ο Αμπού Χαμίντ Μουχάμαντ Ιμπν Μουχάμαντ Ατ-τούσι Αλ-Γκαζαλί ή Αλ-Γκαζαλί (1058 - 19 Δεκεμβρίου 1111), γνωστός επίσης με το ελληνοποιημένο όνομα Αλγάζελ, ήταν Πέρσης θεολόγος, νομικός, φιλόσοφος και μυστικιστής.
Ιδέες
Δίνοντας διαλέξεις σε πολυάριθμους μαθητές στη Βαγδάτη ο αλ-Γκαζαλί άσκησε σημαντική κριτική στους νεοπλατωνικούς φιλόσοφους αλ-Φαραμπί και Αβικέννα και γενικότερα στη φιλοσοφία. Ωστόσο, σε αρκετά από τα κείμενά του παρουσιάζονται φιλοσοφικές απόψεις που είχε προγενέστερα απορρίψει, γεγονός που προκαλεί σχετική σύγχυση ως προς την πραγματική του σχέση με τη φιλοσοφία. Εξαιτίας λανθασμένων μεταφράσεων από τα λατινικά, δόθηκε αρχικά η εντύπωση ότι και οι τρεις φιλόσοφοι είχαν τις ίδιες απόψεις.
Ωστόσο, ο αλ-Γκαζαλί είναι σαφώς διαφοροποιημένος από τους δύο προγενέστερους, όχι μόνον σε ό,τι αφορά στο ζήτημα της αναγκαιότητας του Θεού, αλλά και στο ζήτημα της χρονικής δημιουργίας του κόσμου. Σύμφωνα με τον φιλόσοφο ο κόσμος δημιουργήθηκε μέσα στον χρόνο, μέσω της θεϊκής βούλησης, ενώ δεν υφίσταται στην πραγματικότητα η έννοια της αναγκαιότητας. Τούτο σημαίνει πως ό,τι ορίζουμε ως γεγονότα συνδέονται βάσει της θεϊκής πράξης ή βούλησης. Περιστασιοκρατική (occasionalismus) η θεωρία του εξετάστηκε ενδελεχώς στον ύστερο μεσαίωνα και τη νεότερη φιλοσοφία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πέρσες φιλόσοφοι Κατηγορία:Μεσαιωνικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Ισλαμική φιλοσοφία Κατηγορία:Ιατροί του Μεσαίωνα Κατηγορία:Μυστικιστές Κατηγορία:Θεολόγοι
Αναλυτική μηχανή
220px|thumb|Τμήμα της Αναλυτικής Μηχανής κατασκευασμένο από τον [[Μπάμπατζ, στο Μουσείο Επιστημών του Λονδίνου]] Η Αναλυτική Μηχανή ήταν σχέδιο ενός μηχανικού υπολογιστή γενικής χρήσης από τον Βρετανό μαθηματικό Τσαρλς Μπάμπατζ, το οποίο αποτελεί σημαντικό βήμα στην ιστορία των υπολογιστών. Μπορούσε να προγραμματιστεί με τη χρήση διάτρητων καρτών. Δεν ήταν μία μοναδική φυσική μηχανή, αλλά μία ακολουθία από σχέδια που έφτιαχνε ο Μπάμπατζ μέχρι και το θάνατο του το 1871. Λόγω της πολυπλοκότητας της μηχανής, της έλλειψης επιστημονικής διαχείρισης του έργου, του κόστους της κατασκευής του, καθώς και της δυσκολία εκτίμησης της αξίας του από το Κοινοβούλιο σε σχέση με άλλα έργα, η μηχανή δεν κατασκευάστηκε ποτέ.
Ορισμένοι είπαν ότι οι τεχνολογικοί περιορισμοί της εποχής ήταν ένα επιπλέον εμπόδιο για την κατασκευή της μηχανής, αλλά αυτό έχει καταρριφθεί με την «μερική» κατασκευή μίας από τις μηχανές του Μπάμπατζ από τον γιο του Χένρι, και τώρα με την κατασκευή ενός από τα απλούστερα σχέδιά του από το Βρετανικό Μουσείο Επιστημών. Υπάρχουν σήμερα ενδείξεις ότι το μηχάνημα θα μπορούσε να είχε κατασκευαστεί με επιτυχία με την τεχνολογία της εποχής, αν η χρηματοδότηση και πολιτική υποστήριξη ήταν ισχυρότερη.
Σχεδιασμός
Η πρώτη προσπάθεια του Μπάμπατζ για την κατασκευή μηχανικής υπολογιστικής συσκευής ήταν η διαφορική μηχανή, μια ειδικού σκοπού αριθμομηχανή η οποία συνόψιζε τις τιμές των λογαρίθμων και των τριγωνομετρικών συναρτήσεων με τη μέθοδο των πεπερασμένων διαφορών για την δημιουργία προσεγγίσεων πολυωνύμου. Η είσοδος (δεδομένα και προγράμματα) θα γινόταν με τη χρήση διάτρητων καρτών, μέθοδος που χρησιμοποιούνταν εκείνη την εποχή για τον προγραμματισμό μηχανικών αργαλειών. Για την έξοδο η μηχανή θα είχε εκτυπωτή, πλότερ και ένα κουδούνι.
Θα υπήρχε μια μνήμη η οποία θα ήταν ικανή να αποθηκεύσει 1000 αριθμούς με 50 δεκαδικά ψηφία ο καθένας. Μια αριθμητική μονάδα («Μύλος») που θα έκανε τις τέσσερις αριθμητικές πράξεις, συγκρίσεις και προαιρετικά τετραγωνικές ρίζες. Όπως και η κεντρική μονάδα επεξεργασίας (CPU) σε ένα σύγχρονο υπολογιστή, ο «μύλος» θα στηριζόταν στις δικές του εσωτερικές διαδικασίες για να αντεπεξέλθει στις πιο περίπλοκες οδηγίες που θα δινόταν από το πρόγραμμα του χρήστη.
Η γλώσσα για τον προγραμματισμό της συσκευής θα ήταν παρόμοια με την σύγχρονες συμβολικές γλώσσες (Assembly). Βρόχοι και υπό συνθήκη διακλάδωση ήταν δυνατόν να χρησιμοποιηθούν, και έτσι η γλώσσα, όπως σχεδιάστηκε, θα ήταν πλήρης κατά Τιούρινγκ πολύ πριν διατυπωθεί η έννοια από τον Άλαν Τιούρινγκ. Ήταν να χρησιμοποιηθούν τρεις διαφορετικοί τύποι διάτρητων καρτών: μια για τις αριθμητικές πράξεις, μια για τις αριθμητικές σταθερές, και η άλλη για την φόρτωση αριθμών από την μνήμη στην αριθμητική μονάδα και αντίστροφα. Για τους τρεις τύπους καρτών θα υπήρχαν και τρεις ξεχωριστοί αναγνώστες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία υπολογιστών
Σεμενταμπάντ (Μπιλασουβάρ)
Το Σεμενταμπάντ είναι χωριό και δήμος στην επαρχία Μπιλασουβάρ στο νότιο Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 2,432.
Αναφορές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Μπιλασουβάρ
Ζαν-Ζοζέφ Ραμπεαριβέλο
Ο Ζαν-Ζοζέφ Ραμπεαριβέλο (Jean-Joseph Rabearivelo, 4 Μαρτίου 1903 - 22 Ιουνίου 1937) θεωρείται ευρέως ένας από τους πρώτους Αφρικανούς ποιητές της σύγχρονης εποχής. Το 1926 νυμφεύτηκε τη Μαίρη Ραζαφιτρίμο, με την οποία απέκτησε 5 παιδιά. Υιοθέτησε τις γαλλικές αξιώσεις ότι ήταν Γάλλος εκτός από Μαλαγάσιος, ωστόσο το Παρίσι του αρνήθηκε το αίτημα να ζήσει και να εργαστεί εκεί. Ο λογοτέχνης στενοχωρέθηκε μετά την άρνηση και τελικά αυτοκτόνησε το 1937.
Βιογραφία
Γεννήθηκε με το όνομα Ζοζέφ-Καζιμίρ στην Ταναναρίβη (σημερινό Ανταναναρίβο), το 1901, μόλις πέντε χρόνια μετά την ανακήρυξη του νησιωτικού κράτους σε γαλλική αποικία. Γιος ανύπαντρης μητέρας, διώχθηκε από το κολέγιο του Αγίου Μιχαήλ σε ηλικία 13 ετών, επειδή αρνήθηκε να γίνει μέλος του θρησκευτικού τάγματος. Για μικρό χρονικό διάστημα παρακολούθησε μαθήματα σε δημόσιο σχολείο και στη συνέχεια εγκατέλειψε την επίσημη εκπαίδευση και άσκησε διάφορες μικροδουλειές στη διάρκεια της αποικιακής διακυβέρνησης. Το 1924 ξεκίνησε να εργάζεται ως διορθωτής κειμένων στο Imprimerie της Ιμερίνα. Για τα πρώτα δύο χρόνια εργαζόταν χωρίς μισθό. Παρά το γεγονός αυτό συνέχισε να εργάζεται εκεί ως το τέλος της ζωής του. Σε ολόκληρη τη ζωή του είχε συσσωρευμένα χρέη σε συνδυασμό με το χαμηλό μισθό του και υπέφερε από οικονομικά προβλήματα, τα οποία επιδεινώθηκαν από το πάθος του για τον τζόγο, την αγάπη για την απόκτηση βιβλίων και την αγάπη για το όπιο. Στις 23 Ιουνίου του 1937 έχοντας αφήσει επιστολές αποχαιρετισμού, ο ποιητής αυτοχειριάστηκε με κυάνιο. Οι τελευταίες του στιγμές καταγράφηκαν από τον ίδιο στο προσωπικό του ημερολόγιο Calepins Bleu (Γαλάζια Σημειωματάρια), που καλύπτουν γύρω στις 1.800 σελίδες.
Έργο
Στα έργα του παρουσιάζεται η γεωγραφία και αποτυπώνεται η φολκλορική ζωή στη Μαδαγασκάρη, που είναι και η γενέτειρά του. Ωστόσο, τα έργα του παρουσιάζουν ομοιότητες με τους Γάλλους συμβολιστές και υπερρεαλιστές ποιητές. Πολλά βιβλία του εκδόθηκαν από τον εκδοτικό οίκο του και πιθανότατα αυτό αποτέλεσε αιτία για να παραμείνει ο ίδιος εκεί. Ήταν κυρίως αυτοδίδακτος και μανιώδης αναγνώστης βιβλίων. Εξέδωσε ανθολογίες της μαλαγασικής ποίησης και ήταν ενεργός σε δύο λογοτεχνικά περιοδικά, τα 18 Latitude Sud και Capricorne. Από τα 20 λογοτεχνικά του έργα, φαίνεται ότι μόνο τα μισά από αυτά είχαν εκδοθεί την περίοδο του θανάτου του.
Ολοκληρωμένα έργα
Ο Ραμπεαριβέλο συνέγραψε ποιήματα, θεατρικά έργα και κριτική για λογοτεχνικά έργα.
Η πρώτη μετάφραση στα αγγλικά του έργου του "'Μεταφρασμένο από τη Νύχτα'', από το Ρόμπερτ Τσίλερ, εκδόθηκε από τις εκδόσεις Λασκό το 2007.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαλαγάσιοι ποιητές Κατηγορία:Μαλαγάσιοι θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Κριτικοί
Ιωσήφ Κηρομύτης
Ο Ιωσήφ Κηρομύτης (Στεφάνη 03 Ιανουαρίου 1951 - Αθήνα Αύγουστος 2013) ήταν γνωστός 'Ελληνας ζωγράφος και αγγειοπλάστης - αγγειογράφος αρχαίας τεχνοτροπίας. thumb|Μελανόμορφο αγγείο (αμφορά) του Ιωσήφ Κηρομύτη|300px|left
Βιογραφικό
Ο Κηρομύτης γεννήθηκε στο χωριό Στεφάνη του Ν. Πρέβεζας. Στο Γυμνάσιο ένας καθηγητής του αντελήφθη το ταλέντο του στη ζωγραφική και πρότεινε στους γονείς του να πάει να σπουδάσει καλές Τέχνες στην Αθήνα. 'Ετσι το έτος 1969 σε ηλικία 18 ετών ήρθε στο Χαλάνδρι και μετά στην Αθήνα όπου ταυτόχρονα τέλειωσε το Λύκειο και την Σχολή Ζωγραφικής ABC. Τα πρώτα χρόνια της καλλιτεχνικής του πορείας ασχολήθηκε με μικρές ελαιογραφίες τοπίων με σκοπό το βιοπορισμό. Αργότερα μεταπήδησε σε μεγαλύτερους πίνακες με αρχαιοκλασσικά θέματα, συνήθως από την Ελληνική Μυθολογία και Ιστορία. Μετά το έτος 1992, πρακτικά εγκατέλειψε τη ζωγραφική σε καμβά και μεταπήδησε στην αγγειοπλαστική και ζωγραφική αγγείων (ψημένα αγγεία) με την αρχαιοελληνική τεχνική. Μάλιστα ανέπτυξε δική του τεχνολογία παραγωγής φυσικών χρωμάτων που να μην αλλοιώνονται στό ψήσιμο του αγγείου, και ουδέποτε χρησιμοποίησε συνθετικά χρώματα του εμπορίου. Ετσι όλες οι κατασκευές του, ακριβή αντίγραφα αγγείων των Ελληνικών και Ξένων Μουσείων, έχουν διαχρονικότητα και δεν αλλοιώνονται ποτέ. Η διασημότητά του του επέτρεψε να έχει πρόσβαση σε όλες τις βιτρίνες των Αρχαιολογικών Μουσείων, οι οποίες άνοιγαν ειδικά γι αυτόν, ώστε να φωτογραφήσει σε όλες τις όψεις τα αγγεία, τα οποία αναπαριστούσε σε ακριβές αντίγραφο. Τα τελευταία χρόνια λόγω προβλήματος υγείας συνταξιοδοτήθηκε και έκλεισε το εργαστήριό του στην Πετρούπολη. Ο Ιωσήφ Κηρομύτης απεβίωσε στην Αθήνα τον Αύγουστο 2013 πάσχων από χρόνια λευχαιμία.
Καλλιτεχνική δράση
Τα πρώτα έργα του Ιωσήφ Κηρομύτη είναι μικρές ελαιογραφίες, που βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές. Η μικρή ελαιογραφία απαιτεί τη χρήση λεπτών πινέλων και ακρίβειας, και εκεί ακριβώς φάνηκε το ταλέντο του Κηρομύτη. Πέραν αυτού ο μικρός πίνακας ήταν πιό εύκολος στην εμπορική του προώθηση. Μετά το 1985 άρχισε να ζωγραφίζει μεγάλου μεγέθους ελαιογραφίες με αρχαιοκλασσικά θέματα. Εχει συμμετάσχει σε πολλές εκθέσεις ζωγραφικής και αγγειοπλαστικής. Σταδιακά σχεδόν εγκατέλλειψε τη ζωγραφική και ασχολήθηκε με την αγγειοπλαστική και αγγειογραφία σε ψημένα μελανόμορφα και ερυθρόμορφα αγγεία, που πωλούνται σε καταστήματα πέριξ της Ακροπόλεως. Στην πατρίδα του την Πρέβεζα έκανε μόνο μία έκθεση ζωγραφικής το 1994 στην δημοτική αίθουσα "Θεοφάνειος". Οι εκδόσεις ΔΟΛ (Οργανισμός Λαμπράκη) έχουν εκδόσει ένα CD με την «Ελλάδα του Περικλή» όπου ο Ιωσήφ Κηρομύτης παρουσιάζει σε βίντεο την τεχνική του. Προσπάθησε να συγκεντρώσει τις σημειώσεις του γιά να εκδόσει ένα εγχειρίδιο Αρχαίας Αγγειοπλαστιής και Αγγειογραφίας, από τις εκδόσεις ΄Αδωνι Γεωργιάδη, αλλά δεν πρόλαβε.
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Απάτη (μυθολογία)
Η Απάτη στην ελληνική μυθολογία ήταν η προσωποποίηση ή πνεύμα (δαίμονας) της εξαπάτησης, παραπλάνησης, πονηριάς και της απάτης. Ο Ησίοδος αναφέρει στη Θεογονία την Απάτη ως κόρη (από παρθενογένεση) της Νυκτός, τέκνα της οποίας ήταν και ο Μόρος, η Κηρ, ο Θάνατος, ο Ύπνος, τα Όνειρα, ο Μώμος, η Οϊζύς, οι Εσπερίδες, οι Μοίρες, οι Κήρες, η Νέμεσις, η Φιλότης, το Γήρας και η Έρις.
Μερικές πηγές λένε ότι είναι ήταν από τα κακά πνεύματα που είχαν ελευθερωθεί από το κουτί της Πανδώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Θεότητες της απάτης και της πονηριάς
Ράντουσα (Σαράι)
Το Ράντουσα (Радуша, Radushë) είναι χωριό στον Δήμο Σαράι, στα Σκόπια, στη Βόρεια Μακεδονία.
Δημογραφία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2002, το χωριό είχε πληθυσμό 1.892 κατοίκους.
Οι εθνοτικές ομάδες του χωριού περιλαμβάνουν :
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά Δήμου Σαράι Κατηγορία:Χωριά της Βόρειας Μακεδονίας
Πτεροδάκτυλος
Ο Πτεροδάκτυλος (Pterodactylus) ήταν το πρώτο ιπτάμενο ερπετό που αναγνωρίστηκε ένα είδος πτερόσαυρου που έζησε κατά την Ιουρασσική περίοδο. Λείψανα πτεροδάκτυλων βρέθηκαν κυρίως σε στρώματα της ανώτερης ιουρασικής περιόδου του μεσοζωικού αιώνα, στην Ευρώπη και στην Αφρική. Είχαν μικρό μέγεθος και το άνοιγμα των πτερύγων τους έφτανε μόλις τα 50-75 εκ.. Το όνομα του γένους αναφέρεται στον τρόπο με τον οποίο οι πτέρυγες στηρίζονταν από ένα μεγάλο δάχτυλο· εσωτερικά καλύπτονταν από ίνες κολλαγόνου, ενώ εξωτερικά από κερατίνη. Οι πτέροδάκτυλοι είχαν μακρύ και στενό ράμφος με ισχυρά δόντια. Ζούσαν στις όχθες των λιμνών και πιθανότατα τρέφονταν με ψάρια. Στο γένος αυτό περιλαμβάνονται 11 είδη, σημαντικότερο από τα οποία είναι το Pterodactylus antiquus.
Κατηγορία:Πτεροσαύρια Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές
Μάχη της Ηράκλειας (280 π.Χ.)
Η μάχη της Ηράκλειας πραγματοποιήθηκε το 280 π.Χ. ανάμεσα στην Ήπειρο και τη Ρώμη, στην Ηράκλεια της Ιταλίας, κατά τους πολέμους του Πύρρου εκεί.
Προοίμιο
Ο Τάραντας ήταν ελληνική αποικία που ίδρυσαν οι Σπαρτιάτες. Με τα χρόνια άρχισε να γίνεται ισχυρή και πλούσια πόλη που ήρθε σε ρήξη με τις γειτονικές ιταλικές πόλεις. Κατά τον 4ο αιώνα π.Χ., ο Τάραντας άρχισε να παρακμάζει ενώ είχε αρχίσει να ανατέλλει η δύναμη της Ρώμης. Οι Ρωμαίοι πρσέβλεπαν στην επέκταση τους σε όλη την Ιταλία, γι' αυτό ήρθαν σε σύγκρουση με τους Έλληνες της Κάτω Ιταλίας. Στην αρχή ο Τάραντας, βλέποντας τη δύναμη της Ρώμης, ήθελε να αποφύγει τον πόλεμο. Έτσι το 303 π.Χ. οι Ταραντινοί συνομολόγησαν συνθήκη ειρήνης με τους Ρωμαίους. Το 282 π.Χ. οι Ρωμαίοι βοήθησαν μια ελληνική αποικία, τους Θούριους να αμυνθεί εναντίον των γειτονικών ιταλικών φυλών που την πολιορκούσαν και εγκατέστησαν φρουρά στην πόλη. Το παράδειγμα των Θουρίων ακολούθησαν κι άλλες ελληνικές πόλεις όπως ο Κρότων και το Ρήγιο, προκαλώντας έντονη δυσαρέσκεια στους Ταραντίνους δημοκρατικούς, οι οποίοι έβλεπαν να χάνεται η επιρροή τους στην Κάτω Ιταλία.
Το φθινόπωρο του 282 π.Χ. οι Ρωμαίοι παραβίασαν την ειρήνη με τους Ταραντίνους, πλέοντας με πολεμικά πλοία στα ανοικτά του Τάραντα. Ακολούθησε σύρραξη, με τους Ταραντίνους να βυθίζουν τέσσερα πλοία και να καταλαμβάνουν άλλο ένα. Δεν τελείωσαν εκεί όμως τις εχθροπραξίες. Επιτέθηκαν και κατά των Θουρίων και τους κατέλαβαν, εξορίζοντας τους αριστοκρατικούς της πόλης.
Οι Ρωμαίοι τον ίδιο χρόνο (282 π.Χ.) έστειλαν πρεσβεία στον Τάραντα με μετριοπαθείς όρους. Ζητούσαν την επιστροφή των Θουρίων εξορίστων, την απελευθέρωση των αιχμαλώτων και την προστασία των συμφερόντων των άλλων ελληνικών πόλεων που είχαν γίνει φίλοι τους. Οι Ταραντίνοι όμως τους προσέβαλαν και οι πρέσβεις άπρακτοι γύρισαν πίσω στη Ρώμη. Η Ρωμαϊκή Σύγκλητος, βλέποντας ότι δεν μπορούσε να επιτευχθεί ειρήνη ψήφισε, πόλεμο. Αρχηγός ορίστηκε ο Λεύκιος Αιμίλιος Βάρβουλας.
Μαθαίνοντας τα νέα οι Ταραντίνοι διχάστηκαν. Δεν μπορούσαν να αντιμετωπίσουν μόνοι τους τους Ρωμαίους κι έτσι ζήτησαν τη βοήθεια του Πύρρου, του βασιλιά της Ηπείρου, ο οποίος δέχτηκε. Ο τελευταίος προερχόταν από τη δυναστεία των Μολοσσών και είχε επεκτείνει το κράτος του σημαντικά. Η δεύτερη πρεσβεία προς τον Πύρρο συμπεριλάμβανε, εκτός από τους Ταραντίνους, πρέσβεις των Ηρακλεωτών, Μεταποντίων και Θουρίων, καθώς και Σαυνίτες και Λευκανούς. Όλοι αυτοί υποσχέθηκαν στον Πύρρο ότι θα συγκέντρωναν 350.000 πεζούς και 20.000 ιππείς. Επειδή όμως ο Πύρρος ήξερε πως δεν μπορούσε να βασιστεί στις υποσχέσεις που έδιναν οι σύμμαχοί τους σε κατάσταση ανάγκης, ζήτησε στρατιωτική βοήθεια από τους δικούς του συμμάχους των ελληνιστικών βασιλείων της Αιγύπτου και της Μακεδονίας.
Η μάχη
Ο Πύρρος εγκατέστησε το στρατόπεδό του ανάμεσα στην Πανδοσία και την Ηράκλεια. Οι Ρωμαίοι εγκατέστησαν το στρατόπεδό τους στην όχθη του Σίριου ποταμού. Ο Πόπλιος Βαλέριος Λαιβίνος είχε συγκεντρώσει 29.000 πεζούς και 6.000 ιππείς. Στην αρχή ο Πύρρος ήταν διστακτικός, επειδή ανέμενε τους συμμάχους του και είδε την εξαιρετική οργάνωση των Ρωμαίων. Η μάχη άρχισε με τους Ρωμαίους να θέλουν να διαβούν τον ποταμό Σίριο. Δεν τα κατάφεραν όμως γιατί ο Πύρρος τους αντιμετώπισε και τους απώθησε στη δεξιά όχθη του ποταμού. Ύστερα οι Ρωμαίοι ιππείς κατάφεραν να δημιουργήσουν σύγχυση στις τάξεις του Πυρρου, με την προέλαση τους στον ποταμό. Ο Πύρρος, βλέποντας την εξέλιξη της μάχης, πήρε 3.000 ιππείς και επιτέθηκε στους Ρωμαίους, ενώ διέβαιναν το ποτάμι. Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι ο [Πύρρος σκότωνε όποιο Ρωμαίο έβρισκε μπροστά του. Σε κάποια στιγμή, ένας Ρωμαίος διοικητής ονόματι Φρεντάνος επιτέθηκε στον Πύρρο και έριξε κάτω το άλογό του. Ένας Μακεδόνας αξιωματικός, ο Λεοννάτος, χτύπησε τότε με τη σειρά του το άλογο του Φρεντάνου. Τελικά ο Πύρρος συνήλθε από την πτώση του και ο Φρεντάνος σκοτώθηκε. Στη συνέχεια ο Πύρρος έριξε στη μάχη και τη φάλαγγά του και η σύγκρουση γενικεύτηκε. Μάλιστα έδωσε την πανοπλία του στον Μεγακλή, ένα από τους στρατιώτες του, για να μη δίνει ο ίδιος στόχο στους Ρωμαίους. Η μάχη ήταν αμφίρροπη και ο Μεγακλής, ο στρατιώτης με την πανοπλία του Πύρρου, έπεσε κάτω και διαδόθηκε ότι ο έπεσε ο Πύρρος. Έτσι ο τελευταίος αναγκάστηκε να εμφανιστεί με το άλογό του. Ακόμη, έστειλε τους 20 ελέφαντές του, οι οποίοι ήταν πρωτόγνωροι για τους Ρωμαίους και με την επίθεσή τους του χάρισαν τη νίκη.
Σαιν-Πιερ-ντελς-Φορκάτς
Το Σαιν-Πιερ-ντελς-Φορκάτς (γαλλικά: Saint-Pierre-dels-Forcats, καταλανικά: Sant Pere dels Forcats) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Πιερουά (γαλλικά: Saint-Pierrois).
Σαιν-Πωλ-ντε-Φενουγιέ
Το Σαιν-Πωλ-ντε-Φενουγιέ (γαλλικά: Saint-Paul-de-Fenouillet, καταλανικά: Sant Pau de Fenollet, οξιτανικά: Sant Pau de Fenolhet) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ανατολικών Πυρηναίων
Δράμα (πόλη)
thumb|Το πάρκο των πηγών της Αγίας Βαρβάρας. thumb|Η ιστορική [[Καπναποθήκη Σπήρερ (Δράμα)|καπναποθήκη Σπίρερ.]] thumb|Το ιστορικό κτίριο της Εθνικής Τράπεζας Δράμας που κτίσθηκε το 1928. Η Δράμα είναι πόλη της ανατολικής Μακεδονίας, έδρα του Δήμου Δράμας και πρωτεύουσα της Περιφερειακής Ενότητας Δράμας στην Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Η δημοτική Ενότητα Δράμας έχει πληθυσμό 55.440 σύμφωνα με την απογραφή του 2021 και η πόλη 44.257 κατοίκους. Βρίσκεται στην περιοχή της αρχαίας Ηδωνίδας με μακραίωνη ιστορία, καθώς ο τόπος κατοικήθηκε από τους προϊστορικούς χρόνους. Η ετυμολογία της λέξης προέρχεται από το «Ύδραμα»-«Δύραμα», λόγω της αφθονίας των υδάτων που αναβλύζουν στην περιοχή. Είναι έδρα της Σχολής Γεωτεχνικών Επιστημών του Διεθνούς Πανεπιστήμιου της Ελλάδος. Στην πόλη λαμβάνει χώρα ετησίως το Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας.
Προϊστορικοί χρόνοι
thumb|left|Κεφαλή του θεού Διονύσου, [[Αρχαιολογικό Μουσείο Δράμας.]]
Η περιοχή κατά την αρχαιότητα ονομαζόταν Ηδωνίδα. Πρώτοι κάτοικοι φαίνεται ότι ήταν οι Δίοι, όπως τους ονομάζει ο Όμηρος, και κατοικούσαν σε τμήμα της πεδιάδας και στα βόρεια ορεινά. Οι Δίοι ήταν πανάρχαιο πελασγικό φύλο, παρακλάδι των Οδρυσών, που θεωρούνταν ότι κατάγονταν από τον Δία και για τον λόγο αυτό ονομάζονταν και Δίοι. Οι Δίοι πήραν μέρος στον Τρωικό πόλεμο και στην εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ήδη από τους προϊστορικούς χρόνους, στη σημερινή περιοχή Δράμας, που ανήκε στην περιοχή της Ηδωνίδας, βεβαιώνεται ανθρώπινη δραστηριότητα και πολιτισμός.
Τα αρχαιότερα ίχνη της ανθρώπινης παρουσίας στην περιοχή της σημερινής πόλης της Δράμας βρέθηκαν στον λόφο της περιοχής «Αρκαδικός». Εκεί τοποθετείται ένας από τους πιο σημαντικούς νεολιθικούς οικισμούς της περιοχής. Τα ευρήματα χρονολογούν τα αρχαιότερα ίχνη ζωής του προϊστορικού αυτού οικισμού στη Μέση Νεολιθική Εποχή. Η ζωή συνεχίστηκε στην ίδια θέση και στην Ύστερη Νεολιθική εποχή και στην εποχή του Χαλκού, καθώς και στην Πρώιμη Εποχή του Σιδήρου.
Αρχαίοι χρόνοι
Στο κέντρο της πόλης, στην οδό Τροίας, σώζεται έως σήμερα Μακεδονικός Τάφος που αποτελεί χαρακτηριστικό ελληνιστικό ταφικό μνημείο με είσοδο, προθάλαμο και κυρίως θάλαμο και τοιχογραφίες με βούκρανα, ρόδακες, δενδρύλλια σχηματοποιημένα και την παράσταση ταύρου και βοός πάνω από την είσοδο του κυρίως θαλάμου.
Ρωμαϊκοί χρόνοι
Στους ρωμαϊκούς χρόνους η πολίχνη αναφέρεται από την Tabula Peutingeriana, VII με τη λατινική ονομασία Daravescos, ως ρωμαϊκός σταθμός μιας διακλάδωσης της Εγνατίας οδού, η οποία ξεκινούσε από τους Φιλίππους και, αφού περνούσε τον χείμαρρο της Αγίας Βαρβάρας και μακρύτερα τον Αγγίτη ποταμό, κατέληγε στις Σέρρες και στη συνέχεια στην αρχαία Ηράκλεια Σιντική της Μακεδονίας. Με την ίδρυση της ρωμαϊκής αποικίας των Φιλίππων (42 π.Χ.) ο Daravescos υπαγόταν διοικητικά σε αυτήν. Η πόλη της Δράμας αποτέλεσε «κώμη» (vicus) της ρωμαϊκής αποικίας των Φιλίππων και δέχτηκε την επίδραση του ρωμαϊκού πολιτισμού. Χάρη στο φυσικό της τοπίο, επιλέχθηκε ως τόπος αναψυχής πλούσιων Ρωμαίων αξιωματούχων. Αλλά ότι η Δράμα ήκμασε κατά τη ρωμαϊκή εποχή, αποδεικνύεται και από το πλήθος των ρωμαϊκών αρχαιοτήτων που έχουν βρεθεί.
Σε ανασκαφή του 1934 βρέθηκε μαρμάρινη πλάκα με επιγραφή όπου διακρίνονται το όνομα «ΠΡΙΜΙΓΕΝΙΟC». Εικάζεται ότι ο Πριμιγένιος ήταν πιθανόν ευεργέτης της πόλης, ο οποίος κατασκεύασε και υδραγωγείο. Από το πλήθος των θεών του ελληνορωμαϊκού πανθέου και των τοπικών θεών που λατρεύονταν στην περιοχή, ξεχωρίζει ο Διόνυσος.
Βυζαντινή Αυτοκρατορία
thumb|Ο Αυτοκράτορας [[Ιωάννης Γ´ Δούκας Βατάτζης|Ιωάννης Δούκας Βατάτζης ελευθερωτής της Δράμας και της ευρύτερης Μακεδονίας κατά τον 13ο αιώνα.]]
Η τρίκλιτη παλαιοχριστιανική βασιλική η οποία αποκαλύφθηκε κατά τις εργασίες διαμόρφωσης του αύλειου χώρου της Αγίας Σοφίας δηλώνει ότι η πόλη ήταν δραστήρια και στους Παλαιοχριστιανικούς Χρόνους. Η δραστηριότητα συνεχίστηκε και καθ' όλη τη διάρκεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Οι Βυζαντινοί συγγραφείς κάνουν λόγο για την πόλη με το όνομα Δράμα με ευκρίνεια σε κείμενα από τον 9ο μ.Χ. αιώνα. Τα τείχη της πόλης και ο Ναός της Αγίας Σοφίας χρονολογούνται στον δέκατο αιώνα. Στον λόφο του Κορυλόβου βρισκόταν η βυζαντινή μονή της Παναγίας Κοριλιώτισσας, που αποτελούσε αθωνικό βατοπαιδινό μετόχιο και άκμασε περί το έτος 1050 μ.Χ.
Το 1206 η Δράμα περιέρχεται στις κτήσεις των Λατίνων της Τέταρτης Σταυροφορίας. Η φραγκική κατάκτηση της Δράμας άρχισε όταν ο πρώτος Φράγκος κατακτητής της πόλης ήταν ο βασιλιάς Βονιφάτιος ο Μομφερατικός, ο οποίος κατέλαβε το κάστρο της πόλης και μπήκε ο ίδιος επικεφαλής των ιπποτών του στην πόλη το φθινόπωρο του 1206. Κατά την παραμονή του στη Δράμα ενίσχυσε με επισκευές (οχύρωσε) το κάστρο ώστε να αντιτάξει ισχυρή άμυνα στις ληστρικές επιδρομές του ηγεμόνα των Βουλγάρων Ιωαννίτη, ο οποίος την εποχή εκείνη πραγματοποιούσε καταστροφικές επιδρομές στην κεντρική και ανατολική Μακεδονία. Η κυριαρχία των Φράγκων στην περιοχή κράτησε ελάχιστα χρόνια, έως το 1222, όταν την κατέλυσε ο ηγεμόνας του Δεσποτάτου της Ηπείρου, Θεόδωρος Κομνηνός Δούκας.
Τον 13ο αιώνα, μεταξύ των ετών 1242 και 1246, ο αυτοκράτορας Ιωάννης Γ´ Δούκας Βατάτζης ελευθερώνει τη Δράμα και την ευρύτερη Μακεδονία από τους Βούλγαρους και την ενσωματώνει στη βυζαντινή Αυτοκρατορία της Νίκαιας.
Το 1346 ο κράλης (βασιλιάς) των Σέρβων Στέφανος Δουσάν καταλαμβάνει τη Δράμα. Μετά το θάνατο του, «καίσαρας» της Δράμας τοποθετήθηκε ο Βοΐχνας το 1355. Το 1371 η πόλη επανέρχεται στη βυζαντινή αυτοκρατορία από τον Μανουήλ Β’ Παλαιολόγο και παραμένει στη Βυζαντινή αυτοκρατορία μέχρι την οθωμανική κατάκτηση το 1383.
Εκκλησιαστικά, η Αρχιεπισκοπή Δράμας ιδρύθηκε πιθανότατα τον 12ο αιώνα ενώ πρώτες αναφορές για την ύπαρξη Αρχιεπισκόπου Δράμας υπάρχουν από τις αρχές του 14ου αιώνα. Σύντομα η Αρχιεπισκοπή Δράμας ανυψώθηκε σε Μητρόπολη στη διάρκεια του ίδιου αιώνα. Στα τέλη του ίδιου αιώνα (1371) επιδόθηκε στον Μητροπολίτη Δράμας Ιωάσαφ και η διοίκηση της Μητροπόλεως Φιλίππων.
Οθωμανικοί χρόνοι και Ελληνική Επανάσταση
Η πόλη καταλήφθηκε από τους Οθωμανούς το 1371 (ή το 1383). Το 1530 είχε 143 χριστιανικά και 96 μουσουλμανικά νοικοκυριά. Κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821 οι Δραμινοί προσέφεραν τις υπηρεσίες τους στον εθνικό αγώνα, παρά τη δυσχερή θέση στην οποία βρίσκονταν, καθώς η Δράμα αποτελούσε στρατιωτικό κέντρο των Οθωμανών στη νότια Βαλκανική. Αξιομνημόνευτοι είναι ο γραμματικός του Δράμαλη Μανασής που έπαιξε διπλό ρόλο στη Μάχη των Δερβενακίων, η οικογένεια του Δήμου Νικολάου, ο οποίος πολέμησε σε πολλές μάχες, ο Μιχαήλ Δράμαλης, καθώς και ο οπλαρχηγός Δημήτριος Δράμαλης που πολέμησε στην Κρήτη. Σπουδαίος αγωνιστής του 1821, ήταν επίσης, ο υπαξιωματικός Νικόλαος Δράμαλης.
Εργατικά κινήματα 19ου αι.
Ταυτόχρονα με την ανάπτυξη της καπνοκαλλιέργειας στην περιοχή, δημιουργήθηκαν και τα πρώτα εργατικά κινήματα στον τότε υπό οθωμανική διοίκηση ελλαδικό χώρο. Η πρώτη απεργία καπνεργατών έλαβε χώρα τον Μάιο του 1888 στη Δράμα με κύριο αίτημα τις δέκα ώρες εργασίας, καθώς εκείνη την εποχή οι εργάτες εργάζονταν από δώδεκα έως και δεκατρείς ώρες ημερησίως.
Μακεδονικός Αγώνας και δράση του Μητροπολίτη Δράμας Χρυσοστόμου
thumb|Ο μητροπολίτης Δράμας [[Χρυσόστομος Σμύρνης|Χρυσόστομος Καλαφάτης (και μετέπειτα Σμύρνης), συντονιστής του Μακεδονικού Αγώνα στην Ανατολική Μακεδονία.]]
Κατά τον Μακεδονικό Αγώνα, με πρωτοστάτη και συντονιστή τον Μητροπολίτη Δράμας Χρυσόστομο (μετέπειτα μάρτυρα Μητροπολίτη Σμύρνης), έδρασαν σπουδαίοι Δραμινοί οπλαρχηγοί Μακεδονομάχοι, όπως ο Κωνσταντίνος Ρίζος, ο Χρυσόστομος Παπαγεωργίου και ο Νικόλαος Πετρίκης. Ηγετική μορφή ήταν επίσης ο Κωνσταντίνος Δοβέλλας.
Η άφιξη, η ενθρόνιση του Χρυσοστόμου στη Δράμα έγινε στις 22 Ιουλίου 1902. Ως πρώτο μέλημά του έθεσε την ενίσχυση της Ελληνικής Κοινότητας, των φιλεκπαιδευτικών σωματείων και των Ελληνικών σχολείων. Μάλιστα με πρωτοβουλία του ανεγέρθηκε πληθώρα ελληνικών σχολείων όπως το καλλιμάρμαρο Γυμνάσιο Αρρένων Δράμας με σχήμα κάτοψης Ε, συμβολίζοντας τη λέξη Ελλάδα και Ελευθερία. Τα Εκπαιδευτήρια Δράμας κτίσθηκαν το 1907 με πρωτοβουλία του Μητροπολίτη Δράμας Χρυσοστόμου. Το κτίριο θεμελιώθηκε το 1907 και οι εργασίες περατώθηκαν το 1909, κατά τη δεύτερη περίοδο αρχιερατείας του Χρυσοστόμου στη Δράμα, έπειτα από πολλές διακοπές και παρεμβάσεις της οθωμανικής διοίκησης. Η δαπάνη καλύφθηκε από την οικογένεια Μελά, από προαιρετικές εισφορές των κατοίκων της Δράμας, αλλά και από ενοίκια της ακίνητης περιουσίας της μητρόπολης Δράμας, ενώ στην ανέγερση βοήθησαν τεχνίτες της περιοχής. Στο κτίριο, με σχήμα κάτοψης Π με σαφή αναφορά στη λέξη Πατρίδα, στεγαζόταν παρθεναγωγείο και αρρεναγωγείο.
Ταυτόχρονα ο Μητροπολίτης Χρυσόστομος πραγματοποιούσε περιοδείες στις ελληνικές κοινότητες που δέχονταν τη βουλγαρική πίεση και προπαγάνδα, όπως η Προσοτσάνη και ο Βώλακας. Παράλληλα, έκτισε μεγαλοπρεπή Ναό στη Δράμα, μέγαρο Μητροπόλεως, σχολές αρρένων και θηλέων, νοσοκομείο και γυμναστήριο. Επίσης φρόντισε για την ανέγερση οικιών για τους καπνεργάτες, ιδρύοντας και πολλά φιλανθρωπικά καταστήματα, ορφανοτροφεία, γηροκομεία και άλλα κοινωφελή καθιδρύματα. Κατά τη διετία 1901 – 1902 διετέλεσε Πρωτοσύγκελος της Μητροπόλεως Δράμας ο Γρηγόριος Ωρολογάς, ο οποίος ως συνεργάτης του Μητροπολίτη Δράμας Χρυσοστόμου εργάστηκε με ζήλο για την προάσπιση των εθνικών ελληνικών δικαίων. Ως ιεροκήρυκας μάλιστα αποτέλεσε έναν από τους πρώτους που στο κήρυγμα χρησιμοποίησαν τη δημοτική γλώσσα.
Η εθνική δράση του Μητροπολίτη Δράμας Χρυσοστόμου ανησύχησε την τουρκική διοίκηση, η οποία και αναφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη, επιτυγχάνοντας την ανάκλησή του από Μητροπολίτη τον Οκτώβριο του 1907. Διασώζεται το γεγονός πως ο Χρυσόστομος αναχώρησε από τη Δράμα συνοδευόμενος έως το σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης από ολόκληρο τον ελληνικό πληθυσμό της. Ο Ιεράρχης μετέβη και παρέμεινε στην Τρίγλια, τη γενέτειρά του, στα παράλια της Μικράς Ασίας. Τον Ιούλιο του 1908 παραχωρήθηκε από τους Οθωμανούς γενική αμνηστία με την ανακήρυξη του Συντάγματος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και έτσι ο Χρυσόστομος βρήκε την ευκαιρία να επιστρέψει στο ποίμνιό του στη Δράμα τον Αύγουστο του 1908. Διετέλεσε Μητροπολίτης Δράμας και Φιλίππων μέχρι το 1910.
Στις 14 Σεπτεμβρίου 1905 ο εικοσάχρονος Μακεδονομάχος Άρμεν Κούπτσιος οδηγήθηκε από τους Τούρκους στον πλάτανο της πλατείας της Δράμας, όπου και εκτελέστηκε με απαγχονισμό.
Α' Βουλγαρική Κατοχή και Απελευθέρωση 1913
Η Δράμα περιήλθε στους Βουλγάρους κατά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο από τον Οκτώβριο του 1912 τον Ιούνιο του 1913 (Α' Βουλγαρική Κατοχή). Απελευθερώθηκε και ενώθηκε με το ελληνικό κράτος την 1η Ιουλίου 1913, κατά τη διάρκεια του Β΄ Βαλκανικού Πολέμου. Το 21ο Σύνταγμα Πεζικού της 7ης Μεραρχίας που απελευθέρωσε την πόλη σήμερα φέρει το τίτλο «Δράμα», στη μνήμη αυτού του γεγονότος.