cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιαπωνική κουζίνα
Φιλιππίνες
Στις Φιλιππίνες, η ιαπωνική κουζίνα είναι επίσης δημοφιλής στον τοπικό πληθυσμό. Οι Φιλιππίνες έχουν εκτεθεί στις επιρροές από τους Ιάπωνες, τους Ινδούς και τους Κινέζους. Οι πόλεις Davao και Metro Manila έχουν πιθανώς την πιο ιαπωνική επιρροή στη χώρα. Τα δημοφιλή σημεία φαγητού για τους Ιάπωνες υπηκόους βρίσκονται στην πόλη Μακάτι, η οποία ονομάζεται "Little Tokyo", μια μικρή περιοχή γεμάτη με εστιατόρια που ειδικεύονται σε διαφορετικούς τύπους ιαπωνικών τροφίμων. Μερικά από τα καλύτερα λιτά ιαπωνικά εστιατόρια στις Φιλιππίνες βρίσκονται στην περιοχή "Μικρό Τόκιο" του Μακάτι. Στις Φιλιππίνες, το Halo-halo προέρχεται από το Ιαπωνικό Κακιγκόρι. Το Halo-halo πιστεύεται ότι είναι μια γηγενής εκδοχή της ιαπωνικής κατηγορίας επιδόρπιων κακιγκόρι, που προέρχεται από προπολεμικούς Ιάπωνες μετανάστες στα νησιά. Οι πρώτες εκδόσεις αποτελούσαν μόνο μαγειρεμένα κόκκινα φασόλια ή φασόλια mung σε θρυμματισμένο πάγο με ζάχαρη και γάλα, ένα επιδόρπιο γνωστό τοπικά ως " mongo-ya ". Με τα χρόνια, προστέθηκαν περισσότερα φυσικά συστατικά, με αποτέλεσμα την ανάπτυξη του σύγχρονου halo-halo. Μερικοί συγγραφείς το αποδίδουν συγκεκριμένα στους Ιάπωνες μετανάστες της δεκαετίας του 1920 ή του 1930 στην Αγορά Quinta του Quiapo της Μανίλα, λόγω της εγγύτητάς του με το πλέον ανενεργό εργοστάσιο πάγου Insular, το οποίο ήταν η πηγή της παροχής πάγου στην πόλη.
Μεξικό
Στο Μεξικό, ορισμένα ιαπωνικά εστιατόρια έχουν δημιουργήσει αυτό που είναι γνωστό ως "sushi Mexicano", στο οποίο οι πικάντικες σάλτσες και τα συστατικά συνοδεύουν το πιάτο ή είναι ενσωματωμένα σε ρολά σούσι. Τα τσίλι χαμπανέρο και σερράνο έχουν γίνει σχεδόν τυπικά και αναφέρονται ως chiles toreados, καθώς τηγανίζονται, κόβονται σε κύβους και ρίχνονται πάνω σε ένα πιάτο κατόπιν αιτήματος.
Βραζιλία
Στη Βραζιλία, τα ιαπωνικά τρόφιμα είναι ευρέως διαδεδομένα λόγω του μεγάλου πληθυσμού Ιαπωνίας-Βραζιλίας, που ζει στη χώρα, η οποία αντιπροσωπεύει τη μεγαλύτερη ιαπωνική κοινότητα, που ζει εκτός Ιαπωνίας. Τα τελευταία χρόνια, έχουν ανοίξει πολλές αλυσίδες εστιατορίων, όπως το Koni Store, που πωλούν τυπικά πιάτα όπως το δημοφιλές τεμάκι. Το Γιακισόμπα, το οποίο διατίθεται εύκολα σε όλα τα σούπερ μάρκετ, και συχνά περιλαμβάνεται σε μη ιαπωνικά μενού εστιατορίων.
Πολιτιστική κληρονομιά
Τον Φεβρουάριο του 2012, ο Οργανισμός Πολιτιστικών Υποθέσεων συνέστησε να προστεθεί το «Ουασόκου: Παραδοσιακές Διαιτητικές Κουλτούρες των Ιαπωνών» στον αντιπροσωπευτικό κατάλογο  της Ουνέσκο της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ανθρωπότητας. Στις 4 Δεκεμβρίου 2013, "Ουασόκου, παραδοσιακοί διατροφικοί πολιτισμοί [sic]  των Ιαπώνων, ιδίως για τον εορτασμό της Πρωτοχρονιάς" προστέθηκε στην άυλη πολιτιστική κληρονομιά της Ουνέσκο, αυξάνοντας τον αριθμό των ιαπωνικών πολιτιστικών στοιχείων, που περιλαμβάνονται στον κατάλογο της άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς της Ουνέσκο σε 22.
Διαφωνίες για τα τρόφιμα
μικρογραφία| Κρέας φάλαινας σασίμι, ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα ιαπωνικά πιάτα Η ιαπωνική εμμονή με το φρέσκο φαγητό - που εκδηλώθηκε σε συγκεκριμένη πτυχή των παραδόσεων της ιαπωνικής κουζίνας της βρώσης ζωντανών θαλασσινών, που περιλαμβάνει τα ικιζουκούρι και Οντόρι εμπί, έχει υποστεί κριτική και έχει καταδικαστεί ως μια μορφή σκληρότητας των ζώων.
Η ιαπωνική κουζίνα εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από προϊόντα θαλασσινών. Σε σύγκριση με άλλες ανεπτυγμένες χώρες, οι Ιάπωνες τρώνε περισσότερα ψάρια από τις περισσότερες απ' αυτές, καταναλώνουν περίπου 45 κιλά θαλασσινά κατά κεφαλήν ετησίως. Μια πτυχή της περιβαλλοντικής ανησυχίας είναι η όρεξη των Ιαπώνων για θαλασσινά, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε εξάντληση των φυσικών πηγών των ωκεανών μέσω της υπεραλίευσης. Για παράδειγμα, η Ιαπωνία καταναλώνει το 80% της παγκόσμιας προσφοράς γαλαζόπτερου τόνου, ένα δημοφιλές και περιζήτητο συστατικό για σούσι και σασίμι, πράγμα το οποίο μπορεί να οδηγήσει στην εξαφάνισή του λόγω της εμπορικής υπεραλίευσης. Ένα άλλο περιβαλλοντικό πρόβλημα είναι η φαλαινοθηρία και η κατανάλωση κρέατος φάλαινας, καθώς η Ιαπωνία είναι η μεγαλύτερη αγορά κρέατος φάλαινας στον κόσμο.
Πρύμνη (αστερισμός)
Η Πρύμνη ή Πρύμνα (Λατινικά: Puppis, συντομογραφία: Pup) είναι αστερισμός που σημειώθηκε για πρώτη φορά το 1763 από τον Lacaille, όταν την ξεχώρισε από τον αστερισμό Αργώ. Είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι νότιος αστερισμός και είναι αμφιφανής στην Ελλάδα.
Συνορεύει με τους αστερισμούς Μονόκερω, Μεγάλο Κύνα, Περιστερά, Οκρίβαντα, Τρόπιδα, Ιστία, Πυξίδα και Ύδρα.
Ολόκληρη η Πρύμνα είναι ορατή από την κεντρική και νότιο Ελλάδα σε συγκεκριμένη ώρα ανά ημερομηνία (περ. 22:30 στα τέλη Φεβρουαρίου, 20:30 στα τέλη Μαρτίου). Η ονομασία σημαίνει την πρύμνη του πλοίου, της Αργούς (Argo Navis), του μεγάλου αρχαίου αστερισμού που τεμαχίσθηκε και έδωσε τους σημερινούς αστερισμούς Πρύμνα, Τρόπιδα, Ιστία και Πυξίδα. Για το λόγο αυτό, η ιστορία της ονοματοδοσίας περιορίζεται στο λήμμα Αργώ.
Αξιοσημείωτα στον αστερισμό
Επειδή τέμνεται από τον γαλαξιακό ισημερινό, η Πρύμνα είναι πλούσια σε σώματα του δικού μας Γαλαξία:
- Ο μεταβλητός αστέρας VV Πρύμνας (VV Pup) είναι κατακλυσμικός μεταβλητός που εκρήγνυται τακτικά ως νάνος καινοφανής.
- Ο αστέρας HD 69830 (φαιν.μεγέθους 5,95 και φασμ.τύπου K0 V), που απέχει από εμάς 41,1 έτη φωτός, έχει τρεις πλανήτες με μάζες 10,5, 12 και 18 φορές τη μάζα της Γης, που περιφέρονται γύρω του μία φορά κάθε 8 ημέρες 16 ώρες, 31,6 ημέρες και 197 ημέρες αντιστοίχως. Ανακαλύφθηκαν το 2006 από τον C. Lovis κ.ά. αστρονόμους.
- Τα ανοικτά σμήνη αστέρων M46 και M47 ξεχωρίζουν στο βόρειο μέρος του αστερισμού. Το πρώτο έχει πάνω από 5.000 αστέρες, διάμετρο 42 έτη φωτός (φαινόμενη 27΄), φαιν.μέγεθος 6,1 και απόσταση από τη Γη περί τα 5.400 έτη φωτός. Το δεύτερο έχει διάμετρο 14 έτη φωτός (φαινόμενη 30΄), φαιν.μέγεθος 4,4 και απόσταση από τη Γη 1.570 έτη φωτός.
- Ακόμα, φωτεινά ανοικτά σμήνη στην Πρύμνα είναι τα M93 (φαιν.μέγεθος 6,2) και NGC 2423 (φαιν.μέγεθος 6,7 και απόσταση 3.200 έτη φωτός). Επίσης αξιοπρόσεκτο είναι το ανοικτό σμήνος NGC 2451 (φαινόμενο μέγεθος 2,8), το οποίο βρίσκεται οπτικώς κοντά στο NGC 2477 (φαιν. μέγεθος 5,8), το οποίο είναι ένας καλός στόχος για ένα τηλεσκόπιο.
- Στο βόρειο άκρο του Μ46 προβάλλεται το πλανητικό νεφέλωμα NGC 2438 με φαιν.μέγεθος 11,5. Η απόστασή του από εμάς υπολογίζεται σε περίπου 3.300 έτη φωτός και συνεπώς βρίσκεται πολύ πιο κοντά από το σμήνος. Μόλις 4΄ δυτικά του 16 Πρύμνας εξάλλου βρίσκεται το πλανητικό νεφέλωμα Sanduleak 2-21 (φαιν.μέγεθος 12,6).
- Το μοριακό νέφος CG 4 έχει διαστάσεις 1,5 επί 2,1 έτη φωτός και απέχει περί τα 1.300 έτη φωτός από τη Γη.
- Η ραδιοπηγή και νεφέλωμα Πρύμνα A (Pup A) είναι υπόλειμμα υπερκαινοφανούς φαινόμενης ηλικίας περίπου 4.000 ετών σε απόσταση 6.500 ετών φωτός από τη Γη (άρα η πραγματική του ηλικία είναι γύρω στα 4000+6500 = 10.500 χρόνια).
- Ο πάλσαρ ακτίνων Χ RX J0822-4300 έχει περίοδο 75,2 χιλιοστά του δευτερολέπτου (msec). Το μαγνητικό του πεδίο προκαλεί επιβράδυνση της περιόδου αυτής κατά 0,0047 msec/έτος. Η απόστασή του από τη Γη υπολογίζεται σε 6.500 έτη φωτός.
Μαράμπο
Το Μαράμπο (Marambo) (Σουαχίλι: Kata ya Marambo), είναι αγροτικός οικισμός στην Περιοχή Νατσινγκουέα (Nachingwea District), στην Περιφέρεια Λίντι (Lindi Region) στην Τανζανία.
Το Μαράμπο (Marambo), αποτελείται από 600 οικήματα, τα οποία απλώνονται πάνω σε πέντε χωριά.
Προφορά της ονομασίας
Η ονομασία Marambo όσο και η ονομασία Marabo, στα Ελληνικά γράφονται ως «Μαράμπο». Η αναγραφή λοιπόν της Αγγλικής-Σουαχίλι ονομασίας, μας βοηθά στη συγκεκριμένη περίπτωση, να δούμε ότι η Ελληνική ονομασία προφέρεται ως «Μαρά-μ-μπο» και όχι ως «Μαρά-μπο» (γιατί δεν είναι Marabo αλλά Marambo).
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχία Νατσινγκουέα
Νότιος Ιχθύς
Ονομασίες και ιστορία
Ο Άρατος ο Σολεύς περιγράφει τη μορφή ως ένα ψάρι που κείται ανάσκελα, κάτι που δεν διατηρείται στις νεότερες απεικονίσεις, οι οποίες το δείχνουν να κολυμπά μέσα στο νερό που χύνει η υδρία του Υδροχόου. Στην αρχαία Ελλάδα ήταν γνωστός και ως Ιχθύς, Ιχθύς μέγας (το Piscis Magnus των Ρωμαίων) και Ιχθύς μονάζων (Piscis solitarius). Ο Υγίνος κάνει λόγο για δυο ψάρια, όπως και στους γνωστούς Ιχθύες, αλλά εδώ οι διαστάσεις τους ήταν άνισες: Το μεγαλύτερο ψάρι ήταν ο Solitarius και το μικρότερο από «κάτω» του (νοτιότερα) το ονόμασε Piscis Notius από τον αρχαιοελληνικό αστερισμό. Μία ακόμα λατινική ονομασία ήταν το Piscis Capricorni από τη θέση του κοντά στον Αιγόκερω. Μνημονεύεται ιδιαιτέρως από τον Αβιηνό ως ο Μείζων Ιχθύς, ενώ ο Λονγκφέλοου στις σημειώσεις του για τη μετάφραση της Θείας Κωμωδίας αποκαλεί τον Νότιο Ιχθύ «Χρυσό Ψάρι». Αμφότερες οι ονομασίες οφείλονται πιθανότατα στο ότι είναι μάλλον ευδιάκριτος, ενώ οι γνωστοί Ιχθύες του ζωδιακού είναι πολύ αμυδρός αστερισμός. Η μορφή του Νοτίου Ιχθύος παραδόξως παραλείπεται από τη σφαίρα του Φαρνέζε.
Στη Χριστιανική παράδοση εντάσσεται η αναπαράσταση του Νοτίου Ιχθύος από τον Schickard ως το ψάρι του Αποστόλου Πέτρου με το νόμισμα στο στόμα του.
Οι `Αραβες ενσωμάτωναν αρκετούς αστέρες του σημερινού Γερανού στον Νότιο Ιχθύ, παρότι υιοθέτησαν την ελληνική ονομασία μεταφρασμένη ως Al Hut al Janubiyy, που παραφράστηκε κατά τον ύστερο Μεσαίωνα ως Haut elgenubi, μέχρι και Ahaut Algenubi στις σφαίρες του Βρετανού John Chilmead τον 17ο αιώνα. Σύμφωνα με τον Bayer, ο Νότιος Ιχθύς συμμετείχε στον αστρολογικό χαρακτήρα του πλανήτη Κρόνου.
Οι φωτεινότεροι αστέρες
Ο Γκουλντ απέδιδε στον Νότιο Ιχθύ 75 αστέρες ορατούς με γυμνό μάτι.
Αξιοσημείωτα στον αστερισμό
- Ο αστέρας Lacaille 9352, με φαινόμενο μέγεθος 7,34 και φασματικό τύπο M1.5 V (ερυθρός νάνος), βρίσκεται πολύ κοντά στη Γη και το Ηλιακό μας Σύστημα: Απέχει «μόλις» 11,47 έτη φωτός ή 108,5 τρισεκατομμύρια χιλιόμετρα, γεγονός που τον καθιστά τον εικοστό όγδοο κοντινότερο αστέρα (λαβαίνοντας το σύστημα του α Κενταύρου ως 3 αστέρες, τον Σείριο ως 2, κλπ.). Η απόσταση όμως αυτή αυξάνεται συνεχώς με ρυθμό 10 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο (36.000 χιλιόμετρα την ώρα). Η πολύ μεγάλη πάντως ιδία κίνηση του αστέρα, 6,895 δευτερόλεπτα του τόξου ανά έτος έναντι μόνο 1,326 του Σειρίου είναι η τέταρτη μεγαλύτερη ιδία κίνηση ανάμεσα σε όλους τους αστέρες του ουρανού και φανερώνει ότι ποτέ στο παρελθόν δεν μας πλησίασε πολύ περισσότερο. Το απόλυτο μέγεθος του αστέρα είναι 9,6, δηλαδή είναι και στην πραγματικότητα πολύ αμυδρότερος του Ήλιου.
- Κατά τα άλλα, ευρισκόμενος μακριά από το γαλαξιακό επίπεδο, ο Νότιος Ιχθύς έχει να παρουσιάσει μόνο μερικούς γαλαξίες, όπως είναι ο NGC 7314 με φαινόμενο μέγεθος 11,0, ο NGC 7135 με φαιν.μέγεθος 11,7 και ο IC 5271 με φαιν.μέγεθος 11,6.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ερατοσθένης, Καταστερισμοί ή Αστροθεσίαι: Νότιος Ιχθύς
Αγαθοδαίμων (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Αγαθοδαίμων μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω θέματα:
Άκης Σακελλαρίου
Βιογραφία
Πτυχιούχος της Νομικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και απόφοιτος της Δραματικής Σχολής της Ρούλας Πατεράκη. Συνέχισε τις θεατρικές σπουδές του στην Αμερική, στη Δραματική Σχολή της Στέλλας Άντλερ και στο HB STUDIO. Έχει τιμηθεί δύο φορές με το βραβείο Α' και Β' ανδρικού ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης αλλά και με κρατικό βραβείο.
Προσωπική ζωή
Είναι παντρεμένος με την Τίνα Βασιλικού με την οποία έχουν αποκτήσει ένα γιο και μία κόρη.
Εθνικό Θέατρο
Στο Εθνικό Θέατρο υποδύθηκε τον Γιαν στην παράσταση Δαμάζοντας τα κύματα του Λαρς Φον Τρίερ, τον Γκεόργκ φον Τραπ στην Μελωδία της ευτυχίας μαζί με την Νάντια Κοντογεώργη και πολλούς ακόμη ρόλους σε παραστάσεις όπως αρχαίες τραγωδίες (Αισχύλος, Ευριπίδης, Σοφοκλής) έως παραστάσεις σύγχρονου ρεπερτορίου (Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, Τένεσι Ουίλιαμς, Αντόν Τσέχωφ, Άουγκουστ Στρίντμπεργκ, Μπέρτολτ Μπρεχτ κ.ά).
Κ.Θ.Β.Ε.
Έχει παίξει σε πολλές θεατρικές παραστάσεις στο Κ.Θ.Β.Ε όπως οι Πέρσες στο Θέατρο Δάσους το 2014 και το Καμπαρέ το 2004 στη Σχολή Μακεδονικών Σπουδών. Επίσης το 2013 συμμετείχε στη μουσικοχορευτική παράσταση Με μουσικές εξαίσιες… με φωνές!... Μια μουσική ιστορία της Θεσσαλονίκης.
Παραστάσεις
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Συνεργασίες
Ο Σακελλαρίου έχει συνεργαστεί με τους σκηνοθέτες: Γιάννη Χουβαρδά, Κώστα Κιμούλη, Όλια Λαζαρίδου, Νικαίτη Κοντούρη, Κωσταντίνο Αρβανιτάκη, Λίλη Πεζαμού, Μανώλη Παντελιδάκη.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Αγαθοδαίμων ο Αλεξανδρινός
Ο Αγαθοδαίμων ο Αλεξανδρινός ήταν Έλληνας ή εξελληνισμένος Αιγύπτιος χαρτογράφος, ο οποίος πιθανώς έζησε στην Αλεξάνδρεια. Μνημονεύεται στο κείμενο της Γεωγραφικής Υφήγησης του Κλαύδιου Πτολεμαίου (2ος αιώνας) όπου αναφέρεται πως από τα οκτώ βιβλία της γεωγραφίας του Πτολεμαίου ο Αγαθοδαίμων αποτύπωσε όλη την οικουμένη.
Χρονολόγηση
Καθώς η αναφορά αυτή είναι η μόνη που διασώζεται σχετικά με τον Αγαθοδαίμονα, και τα αντίγραφα των γραπτών του Πτολεμαίου που διασώζονται προέρχονται από την έκδοση του Μάξιμου Πλανούδη στα τέλη του 13ου αιώνα, γίνεται η υπόθεση πως ο Αγαθοδαίμων είτε ήταν σύγχρονος του Πτολεμαίου και έζησε κατά τον 2ο αιώνα, είτε έζησε αργότερα και η αναφορά του ονόματος του στο έργο του Πτολεμαίου έγινε σε κάποια μεταγενέστερη έκδοση του έργου, και επομένως ο Αγαθοδαίμονας μπορεί να έζησε το πολύ έως τα τέλη του 13ου αιώνα. Καθώς όμως το όνομα του συμβαδίζει με τα ονόματα της αρχαιότητας, και κυρίως λόγω του ότι το επίθετο του είναι Αλεξανδρεύς, οι πιθανότητες είναι πως το απώτατο χρονολογικό όριο το οποίο έζησε ήταν έως το 641, όταν η Αλεξάνδρεια καταλήφθηκε από τους Άραβες και οι Βυζαντινοί έχασαν την πόλη.
Χαρτογραφία
Στην Γεωγραφική Υφήγηση, ο Πτολεμαίος αναφέρει πως υπάρχουν πολλές ανακρίβειες που έχουν τοποθετηθεί από μεταγενέστερους χαρτογράφους στο έργο του Μαρίνου του Τύριου το οποίο ο Πτολεμαίος χρησιμοποίησε ως μια από τις πηγές για τα γεωγραφικά δεδομένα του. Επειδή όμως τα δεδομένα ήταν ανακριβή ο Πτολεμαίος προσπάθησε να διορθώσει το πρόβλημα αυτό τοποθετώντας επεξηγήσεις στο 7ο και 8ο βιβλίο του έργου του, σημειώνοντας πως το κείμενο του θα συνοδεύεται από χάρτες σύμφωνα με τις επεξηγήσεις του.
Υπάρχουν διαφορετικές εκτιμήσεις των συγχρόνων ερευνητών: Ένα επίσης σημαντικό στοιχείο είναι πως οι τοπικοί χάρτες του Πτολεμαίου οι οποίοι διασώζονται, έχουν αποτυπωθεί με την τεχνική της κυλινδρικής χαρτογραφικής προβολής την οποία είχε αναπτύξει ο Μαρίνος ο Τύριος, και με την οποία ο Πτολεμαίος δεν ήταν σε συμφωνία.
Ο Αγαθοδαίμων μερικές φορές συγχέεται με τον αλχημιστή του 3ου αιώνα Αγαθοδαίμων, καθώς και τον γραμματικό του 5ου αιώνα Αγαθοδαίμωνα.
Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας 1823
Η δεύτερη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας έγινε το 1823 με τον νόμο ΛΗ' της 16ης Απριλίου 1823, ο οποίος όριζε την διαίρεση της χώρας σε επαρχίες, κωμοπόλεις και χωριά, καταργώντας ουσιαστικά τις αντεπαρχίες της προηγούμενης διοικητικής διαίρεσης. Ο νόμος εφαρμόστηκε σε όλα τα τότε ελεύθερα εδάφη, με το διάταγμα υπ' αριθμόν 583 της 17ης Μαΐου 1823.
Τα νησιά του Αιγαίου πελάγους διαιρέθηκαν σε 15 επαρχίες:
Στην Πελοπόννησο, οι πρώην οθωμανικοί καζάδες θεωρήθηκαν επαρχίες:
Στη Στερεά Ελλάδα, οι παρακάτω περιοχές:
Στον ελεύθερο χώρο της Θεσσαλίας:
Παραπομπές΄
1823
Πυξίς
Πυξίς (Λατινικά: Pyxis, συντομογραφία: Pyx) είναι αστερισμός που σημειώθηκε πρώτη φορά το 1763 από τον Lacaille και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι νότιος αστερισμός και συνορεύει με τους εξής 4 αστερισμούς: Ύδρα, Πρύμνα, Ιστία και Αντλία. Είναι αμφιφανής στην Ελλάδα, δηλαδή παρά το γεγονός ότι βρίσκεται ολόκληρος στο νότιο ημισφαίριο της ουράνιας σφαίρας, είναι ορατός στο σύνολό του από την Ελλάδα μόνο τις νύκτες του χειμώνα και τα ανοιξιάτικα βράδια.
Ο LaCaille τον σχημάτισε από αστέρες των Ιστίων και του καταρτιού της Αργούς, και η αρχική ονομασία ήταν Pyxis Nautica, δηλαδή η Πυξίδα του Ναυτικού. Αργότερα, ο Βρετανός αστρονόμος Francis Baily (1774-1844) επαναπροσάρτησε την Πυξίδα στον προηγούμενο αστερισμό, ώστε για κάποιο διάστημα δεν αναγνωριζόταν. Αλλά ο Γκουλντ την επανεισήγαγε στο έργο του Uranometria Argentina το 1879, και τελικώς αναγνωρίσθηκε επισήμως και τελεσίδικα από τη Διεθνή Αστρονομική Ένωση.
Οι φωτεινότεροι αστέρες
Μόνο δύο αστέρες είναι φωτεινότεροι του τέταρτου μεγέθους, και κανένας δεν έχει ιδιαίτερο όνομα, παρόλα αυτά ο Γκουλντ απέδωσε στην Πυξίδα 66 αστέρες μέχρι έβδομου μεγέθους.
Αξιοσημείωτα στον αστερισμό
- Ο αστέρας T Πυξίδος (T Pyx) είναι κατακλυσμικός μεταβλητός που έχει εκραγεί επανειλημμένα ως επαναληπτικός καινοφανής αστέρας.
- Το ανοικτό σμήνος NGC 2627 έχει φαιν.μέγεθος 8,4 και φαινόμενη διάμετρο 11΄.
- Το ανοικτό σμήνος NGC 2658 έχει φαιν.μέγεθος 9,2 και φαινόμενη διάμετρο 10΄.
- Το πλανητικό νεφέλωμα NGC 2818 (φαιν.μέγεθος 11,9) βρίσκεται δίπλα στο ανοικτό σμήνος NGC 2818A.
- Ο γαλαξίας NGC 2613, στο βορειοδυτικό τμήμα του αστερισμού, έχει φαιν.μέγεθος 10,3 και μας δείχνει την πλάγια όψη του (edge-on).
Λεόν Βερτ
Ο Λεόν Βερτ (Leon Werth, Ρεμιρεμόν, Βόσγια Όρη, Γαλλία, 1878 – Παρίσι, 13 Δεκεμβρίου 1955) ήταν Γάλλος Εβραϊκής καταγωγής διανοούμενος, συγγραφέας και κριτικός τέχνης, αναρχικός και πολέμιος κάθε ολοκληρωτισμού. Υπήρξε πιστός φίλος και συγγραφικός μέντορας του Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ, ο οποίος του έχει αφιερώσει δύο βιβλία («Μικρός Πρίγκιπας», «Γράμμα σ’ έναν όμηρο»), ενώ τον αναφέρει σε τρία, ακόμη, έργα του. Ο Λεόν ήταν γιος του υποστηρικτή της Μπολσεβικικής Επανάστασης Αλμπέρτ Βερτ, ενός Εβραίου έμπορου υφασμάτων και της Σοφίας, αδελφής του διανοούμενου Φρεντερίκ Ρου. Παρά τη μεγάλη του έφεση στα γράμματα, καθώς ήταν από τους καλύτερους μαθητές στο σχολείο του, ο Βερτ, ως ενήλικος, στράφηκε στην αρθρογραφία, με ειδίκευση την κριτική τέχνης. Χάρις στις μεγάλεις προσβάσεις που απέκτησε προς στους Παρισινούς λογοτεχνικούς κύκλους, ο Βερτ είχε την ευκαιρία να εκδώσει πλούσιο συγγραφικό έργο, μέσω του οποίου εμφανίσθηκε καταγγελτικός εναντίον του πολέμου (ο ίδιος στρατεύθηκε και μετείχε στον Α’ Π.Π.), ενώ παράλληλα, στηλίτευε την αποικιοκρατία και καταδίκαζε τα δικτατορικά καθεστώτα που είχαν αρχίσει να επιβάλλονται σε πολλές χώρες της Ευρώπης. Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής της Γαλλίας (1940 – 1944) τα βιβλία του απαγορεύθηκαν, ενώ η σύζυγός του μετείχε ενεργά στη Γαλλική αντίσταση. Ο ίδιος ο Βερτ κατέφυγε σε μία απρόσιτη περιοχή, κοντά στα Όρη του Γιούρα, όπου επιβίωσε σε πολύ δύσκολες συνθήκες. Το 1946 μάλιστα, εξέδωσε τις εμπειρίες του (μέσω καταγραφών ημερολόγιου) από εκείνη την εποχή της «εξορίας» του, υπό τον τίτλο «Deposition». Μεταπολεμικά ο Βερτ υπήρξε τακτικός συνεργάτης του αντιπολεμικού περιοδικού «Liberte de l’ Esprit».
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς
Μέγερ Λάνσκι
Ο Μέγερ Λάνσκι (Meyer Lansky, γεννημένος Meier Suchowlanski, γνωστός και σαν «Mob’s Accountant», Grodno, Ρωσική Αυτοκρατορία, 4 Ιουλίου 1902 – Μαϊάμι, Φλόριντα, ΗΠΑ, 15 Ιανουαρίου 1983) ήταν Αμερικανός γκάνγκστερ, θεωρούμενος μαζί με τον φίλο του Λάκι Λουτσιάνο ως οι θεμελιωτές του οργανωμένου εγκλήματος σε επαγγελματικές βάσεις, στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Λάνσκι ήταν ένας από τους πολλούς γκάνγκστερ που ανέβηκαν στην εξουσία κατά την διάρκεια της Ποτοαπαγόρευσης στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Βιογραφία
Οι δραστηριότητές του εκτείνονταν σε Λας Βέγκας, Κούβα, Μπαχάμες και Λονδίνο, όπου και έκανε δουλειές με διαβόητους γκάνγκστερ, όπως τους δίδυμους Κρέι και την Λονδρέζικη Μαφία. Παρότι μέλος της Εβραϊκής κοινότητας, ανέπτυξε μεγάλους δεσμούς με την Ιταλό-Αμερικανική Μαφία, διαδραματίζοντας σημαντικό ρόλο στην κοινωνία του εγκλήματος, αν και ο ίδιος αρνήθηκε επανειλημμένα πολλές κατηγορίες που του αποδόθηκαν. Ενώ βρέθηκε για χρονικό διάστημα σχεδόν μισού αιώνα να δρα παράνομα, εντούτοις δεν καταδικάστηκε ποτέ παρά για δευτερεύουσας σημασίας πράξεις, στοιχηματικού, κυρίως χαρακτήρα και ήταν ένας από τους πιο πετυχημένους, οικονομικά, γκάνγκστερ των ΗΠΑ. Η περιουσία του, λίγο πριν αποβιώσει, είχε εκτιμηθεί στο ύψος των 20 εκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ, αλλά η οικογένειά του εξεπλάγη όταν, επίσημα, ο Λάνσκι άφησε μόνο ένα ποσό περίπου 57.000 δολαρίων. Το FBI πίστευε ότι υπήρχαν ακόμη, περισσότερα από 300 εκατομμύρια δολάρια σε μυστικούς τραπεζικούς λογαριασμούς του Λάνσκι, όμως δεν κατάφερε να βρει κάποιο στοιχείο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαφία Κατηγορία:Αμερικανοί εγκληματίες Κατηγορία:Λαθρέμποροι αλκοόλ Κατηγορία:Αμερικανοί Γκάνγκστερ Κατηγορία:Αμερικάνοι μαφιόζοι εβραϊκής καταγωγής
Ο Ιντιάνα Τζόουνς και η Τελευταία Σταυροφορία
Ο Ιντιάνα Τζόουνς και η Τελευταία Σταυροφορία (αγγλικά: Indiana Jones and the Last Crusade) είναι αμερικανική περιπέτεια παραγωγής 1989 σε σκηνοθεσία Στίβεν Σπίλμπεργκ και παραγωγή Τζορτζ Λούκας. Είναι η τρίτη ταινία της σειράς ταινιών Ιντιάνα Τζόουνς με τον Χάρισον Φορντ στον ομώνυμο ρόλο και τον Σον Κόνερι να υποδύεται τον πατέρα του. Στην ταινία επίσης συμμετέχουν οι Άλισον Ντούντι, Τζούλιαν Γκλόβερ και Ρίβερ Φίνιξ ενώ οι Ντένχολμ Έλιοτ και Τζον Ρις-Ντέιβις επαναλαμβάνουν τους ρόλους τους από την πρώτη ταινία Οι Κυνηγοί της Χαμένης Κιβωτού (Raiders of the Lost Ark). Η ταινία τοποθετείται στο 1938 και ο Ιντιάνα Τζόουνς ψάχνει τον πατέρα του, έναν επιστήμονα με πολλές γνώσεις για το Άγιο Δισκοπότηρο, που οι Ναζί έχουν απαγάγει.
Μετά την όχι και τόσο θερμή αποδοχή του σκοτεινού Ιντιάνα Τζόουνς και ο Ναός του Χαμένου Θησαυρού (Indiana Jones and the Temple of Doom), ο Σπίλμπεργκ θέλησε να αποζημιώσει ολοκληρώνοντας την τριλογία με μια ταινία λιγότερο σκοτεινή και πιο κοντά στον τόνο της πρώτης ταινίας.
Η ταινία κυκλοφόρησε 24 Μαϊου του 1989, απέσπασε κυρίως θετικά σχόλια από τους κριτικούς, έγινε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία και έλαβε τρεις υποψηφιότητες για Όσκαρ, κερδίζοντας ένα.
Πλοκή
Το 1912, ο 13χρονος Ιντιάνα Τζόουνς βρίσκει σε μια σπηλιά μια ομάδα τυμβωρύχων να ανακαλύπτει έναν ιστορικό σταυρό που ανήκε στον Φρανσίσκο Βάσκεζ ντε Κορονάντο Λουχάν. Για να μη χαθεί το ιστορικό κειμήλιο ο Ίντυ κλέβει τον σταυρό αλλά γίνεται αντιληπτός από τους τυμβωρύχους που αρχίζουν να τον κυνηγούν. Στην προσπάθεια του να διαφύγει επιβιβάζεται σε ένα τρένο. Αν και καταφέρνει να αποδράσει και να φτάσει σπίτι του, οι τυμβωρύχοι, οι οποίοι έχουν για σύμμαχο τους τον τοπικό σερίφη, αναγκάζουν τον νεαρό Ίντυ να τους παραδώσει τον σταυρό. Την ίδια ώρα ο πατέρας του, Χένρι Τζόουνς, βρίσκεται απορροφημένος στο γραφείο του με την έρευνα του για το Άγιο Δισκοπότηρο, κρατώντας λεπτομερείς σημειώσεις στο ημερολόγιό του. Ο αρχηγός των τυμβωρύχων, εντυπωσιασμένος από την προσπάθειά και το πείσμα του νεαρού αγοριού να προστατέψει τον σταυρό, του χαρίζει το καπέλο του και του δίνει κάποια ενθαρρυντικά λόγια. 26 χρόνια μετά, το 1938, ο Ιντιάνα καταφέρνει να πάρει τελικά τον σταυρό από τους ίδιους ανθρώπους και τον δωρίζει στο μουσείο του Μάρκους Μπρόντι.
Επιστρέφοντας στο κολέγιο που διδάσκει ο Ιντιάνα καλείται να γνωρίσει τον πλούσιο βιομήχανο Γουόλτερ Ντόνοβαν, ο οποίος τον πληροφορεί ότι ο πατέρας του εξαφανίστηκε αναζητώντας το Άγιο Δισκοπότηρο στη Βενετία της Ιταλίας. Ο Ιντιάνα ανακαλύπτει πως ο πατέρας του του έχει στείλει το ημερολόγιο του με όλες τις σημειώσεις για το Δισκοπότηρο και συνειδητοποιεί τον κίνδυνο που διατρέχει. Μαζί με τον Μάρκους ταξιδεύουν μέχρι τη Βενετία όπου συναντούν τη συνάδερφο του Χένρι, την αυστριακή ιστορικό δόκτωρα Έλσα Σνάιντερ. Ο Ιντιάνα και η Έλσα ανακαλύπτουν μια σειρά από κατακόμβες κάτω από τη βιβλιοθήκη που εθεάθη για τελευταία φορά ο Χένρι και βρίσκουν εκεί τον τάφο του Σερ Ρίτσαρντ, ενός ιππότη της Πρώτης Σταυροφορίας, μαζί με στοιχεία για το μέρος που βρίσκεται το Δισκοπότηρο. Αντιμετωπίζοντας μια επίθεση από μια άγνωστη ομάδα το ζευγάρι βρίσκει διέξοδο στα κανάλια της Βενετίας. Εκεί ξεκινάει ένα κυνηγητό που καταλήγει με τον αρχηγό της ομάδας, τον Καζίμ, να πιάνεται αιχμάλωτος του Ιντιάνα. Αφού ο Ιντιάνα τον πείθει για τις προθέσεις τους, ο Καζίμ εξηγεί ότι η Αδελφότητα του Σταυρόσχημου Ξίφους, της οποίας είναι μέλος, προστατεύει το Δισκοπότηρο από αυτούς που έχουν σατανικές προθέσεις και ότι ο Χένρι βρίσκεται στο Κάστρο Μπρούνβάλντ στα σύνορα Αυστρίας-Γερμανίας.
Ο Ιντιάνα με την Έλσα διεισδύει στο κάστρο και βρίσκει τον πατέρα του αλλά μαθαίνει ότι η Έλσα και ο Ντόνοβαν είναι συνεργάτες των Ναζί, με τελικό σκοπό την ανεύρεση του Δισκοπότηρου. Οι Ναζί καταφέρνουν να αιχμαλωτίσουν τον Μάρκους, ο οποίος είχε ταξιδέψει μέχρι την πόλη Ισκέντερουν της Δημοκρατίας της Χατάι. Ο Ιντιάνα και ο Χένρι καταφέρνουν να αποδράσουν από το κάστρο και φτάνουν μέχρι τη Γερμανία για να πάρουν και πάλι στα χέρια τους το ημερολόγιο για το Δισκοπότηρο. Πηγαίνουν στη Χατάι όπου συναντούν τον Σάλλαχ και μαθαίνουν για την απαγωγή του Μάρκους και ότι οι Ναζί ήδη πλησιάζουν στην τοποθεσία του Δισκοπότηρου. Με τη βοήθεια της Αδελφότητας, στήνουν ενέδρα στους Ναζί και απελευθερώνουν τον Μάρκους. Παρόλα αυτά ο Ντόνοβαν και η Έλσα φτάνουν πρώτοι στο Φαράγγι του Ημισελήνου, μέσα στο οποίο βρίσκεται ο Ναός του Δισκοπότηρου.
Ο Ιντιάνα, ο Χένρι, ο Μάρκους και ο Σάλλαχ διασχίζουν το Φαράγγι και βρίσκουν τους Ναζί να μην μπορούν να αντιμετωπίσουν τις δοκιμασίες που κρύβει ο Ναός. Αφού τους ανακαλύπτουν οι Ναζί, ο Ντόνοβαν πυροβολεί τον Χένρι, τραυματίζοντάς τον σοβαρά και αναγκάζει τον Ιντιάνα να περάσει τις δοκιμασίες χρησιμοποιώντας τις πληροφορίες από το ημερολόγιο του πατέρα του. Ο Ντόνοβαν και η Έλσα τον ακολουθούν. Ο Ιντιάνα ξεπερνά όλες τις δοκιμασίες και συναντά τον τελευταίο Ιππότη, φύλακα του Δισκοπότηρου ο οποίος παρέμεινε ζωντανός όλα αυτά χρόνια χάρη στη δύναμη του ιερού σκεύους. Αντιμετωπίζοντας μια τελευταία δοκιμασία η Έλσα παγιδεύει τον Ντόνοβαν δίνοντας του να πιει από ένα λάθος Δισκοπότηρο, οδηγώντας τον στον θάνατο. Ο Ιντιάνα, επιλέγοντας το Δισκοπότηρο ενός ταπεινού ξυλουργού ξεπερνά και αυτή τη δοκιμασία και θεραπεύει τον πατέρα του από τα τραύματα του. Ο Ιππότης προειδοποιεί ότι το Δισκοπότηρο δεν μπορεί να φύγει από τον Ναό όμως η Έλσα δεν τον ακούει και ο ναός αρχίζει να καταρρέει σκοτώνοντας την. Ο Ιντιάνα και οι σύντροφοι του καταφέρνουν να βγουν ζωντανοί και χάνονται στο ηλιοβασίλεμα.
Πρώτα στάδια
Οι Τζορτζ Λούκας και Στίβεν Σπίλμπεργκ είχαν την πρόθεση να κάνουν μια τριλογία του Ιντιάνα Τζόουνς από την αρχή όταν ο Λούκας είπε στον Σπίλμπεργκ την ιδέα του. Μετά τα αρνητικά σχόλια της δεύτερης ταινίας ο Ναός του Χαμένου Θησαυρού, ο Σπίλμπεργκ ήθελε να ολοκληρώσει την τριλογία όπως είχε υποσχθεί στον Λούκας και για να αποζημιώσει το κοινό. Και οι δύο θέλησαν να αναζωογονήσουν τη σειρά ταινιών δίνοντας στην τρίτη ταινία το πνεύμα και τον τόνο της πρώτης Οι Κυνηγοί της Χαμένης Κιβωτού.
Ο Λούκας αρχικά πρότεινε το Άγιο Δισκοπότηρο σαν ιδέα για τον πρόλογο της ταινίας ο οποίος θα διαδραματιζόταν στη Σκωτία και το υπόλοιπο μέρος της ταινίας θα είχε ένα ξεχωριστό αντικείμενο σαν κύρια πλοκή. Στον Σπίλμπεργκ δεν άρεσε η ιδέα, ακόμα και όταν ο Λούκας πρότεινε να δώσουν στο Δισκοπότηρο θεραπευτικές ιδιότητες και την ικανότητα να δίνει αιώνια ζωή. Τον Σεπτέμβριο του 1984 ο Λούκας ολοκλήρωσε ένα 8σέλιδο προσχέδιο με τον Ιντιάνα Τζόουνς να μάχεται με ένα φάντασμα στη Σκωτία πριν ανακαλύψει το Συντριβάνι της Νεότητας στην Αφρική.
Προσέλαβαν τον Κρις Κολόμπους να γράψει το σενάριο. Στο πρώτο του προσχέδιο άλλαξε την κύρια πλοκή σε έναν Κήπο των Αθάνατων Ροδάκινων. Η ιστορία ξεκινούσε το 1937 με τον Ιντιάνα να δίνει μάχη με το δολοφονικό φάντασμα Βαρώνο Σέιμους Σίγκροβ τον 3ο στη Σκωτία. Ο Ιντιάνα θα συνέχιζε ταξιδεύοντας στη Μοζαμβίκη για να βοηθήσει τη Δόκτωρ Κλαιρ Κλάρκι, η οποία ανακάλυψε έναν πυγμαίο. Οι Ναζί απαγάγουν τον πυγμαίο και οι Ιντιάνα και Κλάρκι μαζί με τον Σκράγκι Μπρίερ, έναν παλιό φίλο του Ιντιάνα, θα τον έπαιρναν πίσω. Ο Ιντιάνα θα σκοτωνόταν αλλά θα ανασταινόταν από τον Βασιλιά Μαϊμού. Άλλοι χαρακτήρες ήταν μια καννιβαλιστική φυλή, ο Ναζί Γκάτενμπεργκ που έχει ένα μηχανικό χέρι, η Μπέτσι, μια μαθήτρια τρελά ερωτευμένη με τον Ιντιάνα και ένας πειρατής με το όνομα Κεζούρ, ο οποίος πεθαίνει όταν τρώει ένα ροδάκινο επειδή δεν είχε αγνή καρδιά.
Το δεύτερο προσχέδιο του Κολόμπους που παρέδωσε τον Αύγουστο του 1985, δεν περιλάμβανε την Μπέτσι και εισήγαγε έναν νέο χαρακτήρα, τον Ντας, έναν ιδιοκτήτη μπαρ που δούλευε για τους Ναζί και τον Βασιλιά Μαϊμού σαν τον κύριο κακό. Ο Βασιλιάς αναγκάζει τον Ιντιάνα και τον Ντας να παίξουν σκάκι με αληθινούς ανθρώπους και αυτός που θα χάσει θα πεθάνει. Στη συνέχεια ο Ιντιάνα δίνει μάχη με τους νεκρούς, καταστρέφει τον Βασιλιά και παντρεύεται την Κλαιρ. Τελικά οι Σπίλμπεργκ και Λούκας δεν προχώρησαν με τον Βασιλιά Μαϊμού και βρήκαν το σενάριο γελοίο.
Χωρίς σενάριο πλέον, ο Σπίλμπεργκ πρότεινε σαν νέο χαρακτήρα τον πατέρα του Ιντιάνα. Ο Λούκας δεν ήταν και πολύ σίγουρος καθώς πίστευε ότι ο Δισκοπότηρο έπρεπε να είναι το κεντρικό μέρος της ιστορίας αλλά ο Σπίλμπεργκ τον έπεισε ότι η σχέση πατέρα-γιου θα ήταν μια πολύ καλή μεταφορά στην αναζήτηση του Ιντιάνα για το Δισκοπότηρο. Ο Σπίλμπεργκ προσέλαβε τον Μένο Μέιχες να γράψει το καινούριο σενάριο, το οποίο παρέδωσε 10 μήνες μετά. Στο σενάριό του ο Ιντιάνα ψάχνει τον πατέρα του και στην πορεία συναντά μια καλόγρια με το όνομα Σαντάλ. Ο Ιντιάνα ταξιδεύει στη Βενετία, παίρνει το Όριεντ Εξπρές για την Κωνσταντινούπολη και συνεχίζει για την Πέτρα Ιορδανίας όπου συναντά τον Σάλλα και ξαναβρίσκει τον πατέρα του. Προς το φινάλε οι Ναζί ακουμπούν το Δισκοπότηρο και εκρήγνυνται ενώ όταν το ακουμπάει ο Χένρι μια σκάλα προς τον παράδεισο σηκώνεται. Η Σαντάλ επιλέγει να μείνει στη Γη και παντρεύεται τον Ιντιάνα. Σε ένα άλλο προσχέδιο, ο Ιντιάνα βρίσκει τον πατέρα του στο Κρακ των Ιπποτών, ο αρχηγός των Ναζί είναι γυναίκα με το όνομα Γκρέτα βον Γκριμ και ο Ιντιάνα παλεύει με ένα φάντασμα. Ο πρόλογος και στα δύο προσχεδια βρίσκει τον Ιντιάνα στο Μεξικό να ψάχνει για τη Μάσκα του Μοντεζούμα με έναν άντρα που έχει γορίλες για κατοικίδια.
Ο Σπίλμπεργκ πρότεινε τον Τζέφρεϊ Μπόαμ να γράψει το επόμενο σενάριο. Ο Μπόαμ ξόδεψε δύο εβδομάδες δουλεύοντας την ιστορία με τον Λούκας. Πρότεινε ο Ιντιάνα να βρίσκει τον πατέρα του στη μέση της ιστορίας. Στο πρώτο προσχέδιο του Μπόαμ τον Σεπτέμβριο του 1987, η ταινία τοποθετείται στο 1939. Ο πρόλογος θέλει τον Ιντιάνα να ψάχνει ένα αντικείμενο των Αζτέκων για έναν καθηγητή στο Μεξικό. Ο αρχηγός της Αδελφότητας του Σταυροειδή Ξίφους είναι ο Κεμάλ, ένας μυστικός πράκτορας που συμμαχεί με τους Ναζί επειδή θέλει το Δισκοπότηρο για τη δόξα της χώρας του, τη Χατάη. Πυροβολεί τον Χένρι και πίνει από το λάθος Δισκοπότηρο ενώ ο Ιππότης του Δισκοπότηρου παλεύει με τον Ιντιάνα.
Τον Φεβρουάριο του 1988 ο Μπόαμ έκανε αρκετές αλλαγές στο σενάριο χρησιμοποιώντας τις κωμικές προτάσεις που έκανε ο Κόνερι. Περιείχε τον πρόλογο που τελικά χρησιμοποιήθηκε. Ο Λούκας έπρεπε να πείσει τον Σπίλμπεργκ να δείξουν τον Ιντιάνα σε νεαρή ηλικία. Ο Σπίλμπεργκ σε μια εκδοχή του ήθελε τη μητέρα του Ιντιάνα, Μάργκαρετ, να αποθαρρύνει τον Ιντιάνα όταν επιστρέφει σπίτι με τον Σταυρό ενώ ο πατέρας του δέχεται ένα τηλεφώνημα. Ο Γουόλτερ Τσάντλερ, του Ιδρύματος Τσάντλερ εμφανιζόταν αλλά όχι σαν ο κύριος κακός. Η Έλσα πυροβολούσε τον Χένρι, μετά πέθαινε πίνοντας από το λάθος Δισκοπότηρο και ο Ιντιάνα έσωζε τον πατέρα του. Ο Τομ Στόπαρντ έκανε σεναριακές αλλαγές τον Μάιο του 1988, τελειοποιώντας τους διαλόγους. Ο Στόπαρντ άλλαξε το όνομα του Κεμάλ σε Καζίμ και του Τσάντλερ σε Ντόνοβαν και έβαλε τον Ντόνοβαν να πυροβολεί τον Χένρι.
Κάστινγκ
Ο Χάρισον Φορντ πρότεινε το Ρίβερ Φίνιξ να ερμηνεύσει τον ρόλο σε νεαρή ηλικία. Όταν περιέγραφε το πως προετοιμάστηκε για τον ρόλο του, ο Φίνιξ εξήγησε ότι δεν βασίστηκε στον χαρακτήρα Ιντιάνα Τζόουνς αλλά στον Χάρισον Φορντ. Για τον ρόλο του Χένρι Τζόουνς, ο Σπίλμπεργκ από την αρχή ήθελε τον Σον Κόνερι. Αν ο Κόνερι δε δεχόταν να παίξει οι Γκρέγκορι Πεκ και Γιον Πέρτγουι ήταν οι εναλλακτικές επιλογές. Λίγο πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα ο Ντένχολμ Έλιοτ ανακάλυψε ότι πάσχει από aids και ήταν σοβαρά άρρωστος αρκετές μέρες κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. Απεβίωσε τον Οκτώβριο του 1992 σε ηλικία 70 ετών. Ο Κεβόρκ Μαλίκιαν έχασε τον ρόλο του Σάλλαχ στους Κυνηγούς της Χαμένης Κιβωτού από τον Τζον Ρις-Ντέιβις αλλά ο Σπίλπμεργκ τον θυμήθηκε και του έδωσε τον ρόλο του Καζίμ. Οι χαρακτήρες των Ντένχολμ Έλιοτ και Τζον Ρις-Ντέιβις κάνουν την τελευταία τους εμφάνιση στη σειρά ταινιών Ιντιάνα Τζόουνς. Οι παραγωγοί τους έφεραν πίσω για να ελαφρύνουν την ατμόσφαιρα της ταινίας σε αντίθεση με το σκοτεινό Ιντιάνα Τζόουνς και ο Ναός του Χαμένου Θησαυρού. Παρ' όλα αυτά αναφέρονται στο Ιντιάνα Τζόουνς και το Βασίλειο του Κρυστάλλινου Κρανίου.
Box οffice
Με προϋπολογισμό 48.000.000 δολάρια, η ταινία έκανε άνοιγμα τριημέρου στην 1η θέση με 29,3 εκατομμύρια δολάρια. οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 197,1 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο τα 277 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 474,1 εκατομμύρια δολάρια. Ήταν η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία παγκοσμίως για το 1989.
Στις 26 Μαϊου 1989 ο χαρακτήρας του Ιντιάνα Τζόουνς έγινε εθνικός θησαυρός όταν ο Χάρισον Φορντ δώρισε στο Μουσείο Αμερικάνικης Ιστορίας του Σμιθσόνιαν το καπέλο και το δερμάτινο σακάκι που φορούσε στα γυρίσματα της ταινίας. Το 1999 η εταιρία Lucasfilm δώρισε στο μουσείο και το χαρακτηριστικό μαστίγιο του ήρωα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιντιάνα Τζόουνς Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1989 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Στίβεν Σπίλμπεργκ Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Τζον Γουίλιαμς Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Lucasfilm Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ισπανία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Γερμανία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ιορδανία Κατηγορία:Αμερικανικές περιπετειώδεις ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Τουρκία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Ηνωμένο Βασίλειο Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Κολοράντο Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Νέο Μεξικό Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Τέξας Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Γιούτα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Καλιφόρνια Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αλμερία Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Τουρκία Κατηγορία:Ταινίες Ιντιάνα Τζόουνς
Ιωάννης Λοβέρδος
Βιογραφία
Η καταγωγή του ήταν από την Κεφαλονιά. Αδέλφια του ήταν οι Διονύσιος και Σπυρίδων. Σπούδασε στη Γαλλία γεωπόνος μηχανικός. Επέστρεψε στην Αθήνα και διορίστηκε διευθυντής της Γεωργικής Σχολής το 1893.
Παραιτήθηκε έναν χρόνο αργότερα και πήγε ξανά στο Παρίσι, όπου, το 1901, διορίστηκε Επιθεωρητής Γεωπόνος της Γεωργίας. Η Γαλλική Κυβέρνηση του ανέθεσε αποστολή προς μελέτη της κατάψυξης νωπών καρπών και προϊόντων. Αργότερα ίδρυσε δική του εταιρεία σφαγείων. Διετέλεσε το 1910 Γενικός Γραμματέας του "Διεθνούς Συνεργείου του Ψύχους" στο Παρίσι, στο οποίο έλαβαν μέρος 33 κράτη. Στον Λοβέρδο οφείλεται επίσης το "Β' Συνέδριο του Ψύχους" στη Βιέννη. Τιμήθηκε από τη Γαλλική Κυβέρνηση με τον Ταξιάρχη της Αγροτικής Αξίας. Πέθανε απρόοπτα τον Μάρτιο του 1912 νεώτατος. Η "Γαλλική εταιρεία του Ψύχους" ψήφισε να στηθεί η προτομή του στην αίθουσα των συνεδριάσεων και με δαπάνες της να ιδρυθεί συμβολικό μνημείο στο νεκροταφείο Pére Lachaise, όπου και ενταφιάστηκε.
Συγγράμματα
Για τα επιστημονικά του έργα απέκτησε διεθνές επιστημονικό κύρος. Δημοσίευσε χιλιοσέλιδο έργο του «Το τεχνητόν ψύχος» στα Γαλλικά και το τρίτομο έργο του «Η κατασκευή σφαγείων».
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες γεωπόνοι
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης ανδρών Basket League 2020-2021
Το Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης ανδρών Basket League 2020-21 ήταν η 81η σεζόν του ελληνικού πρωταθλήματος καλαθοσφαίρισης ανδρών, της κορυφαίας επαγγελματικής κατηγορίας συλλογικής καλαθοσφαίρισης στην Ελλάδα. Η σεζόν ξεκίνησε στις 24 Οκτωβρίου 2020. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Παναθηναϊκός, για 39η φορά στην ιστορία του, επικρατώντας του πρωτοεμφανιζόμενου σε τελικούς πρωταθλήματος Λαυρίου, με σκορ 3-1 νίκες.
Προβιβασμός και υποβιβασμός
Ο Ήφαιστος Λήμνου, το Ρέθυμνο και ο Πανιώνιος αποφάσισαν να μην συμμετάσχουν στην Basket League τη σεζόν 2020-21 λόγω οικονομικών προβλημάτων, αν και δεν υποβιβάστηκαν τη σεζόν 2019-20.
Η έδρα του Χαρίλαου Τρικούπη είναι το ΔΑΚ Μεσολογγίου αλλά δεν εγκρίθηκε από την ελληνική ομοσπονδία. Έτσι μετακόμισε προσωρινά στην γειτονική πόλη στο Αγρίνιο.
Playoffs
Συμμετέχουν οι ομάδες που κατέκτησαν τις θέσεις 1 έως 8.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Α1 εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 2020 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 2021
Σίντι Μοχάμεντ Ουλντ Μπουμπακάρ
Ο Σίντι Μοχάμεντ Ουλντ Μπουμπακάρ (Sidi Mohamed Ould Boubacar, 31 Μαΐου 1957-) είναι Μαυριτανός πολιτικός. Διορίστηκε πρωθυπουργός στις 7 Αυγούστου του 2005 από το συνταγματάρχη Ελί Ουλντ Μοχάμεντ Βαλ (Ely Ould Mohamed Vall) και διατηρήθηκε στο αξίωμα μέχρι το 2007. Ήταν επίσης πρωθυπουργός από το 1992 μέχρι το 1996, επί προεδρίας Μααούγια Ουλντ Σιντ Αχμέντ Τάγια. Είναι μέλος του κόμματος PRDS.
Καριέρα
Γεννήθηκε στο Ατάρ της Μαυριτανίας στις 31 Μαΐου του 1957. Τον Απρίλιο του 1983 έγινε περιφερειακός έφορος στη Νουαντιμπού και στη συνέχεια τεχνικός σύμβουλος του Υπουργείου Οικονομικών και Εμπορίου τον Νοέμβριο του 1983. Το Μάρτιο του 1984 ανέλαβε γενικός έφορος της Μαυριτανίας. Επί προεδρίας του Τάγια αναρριχήθηκε σε διάφορα οικονομικά πόστα.
Τον Οκτώβριο του 1990 ανέλαβε υπουργός Οικονομικών και διορίστηκε πρωθυπουργός στις 18 Απριλίου του 1992. Απολύθηκε από τον πρόεδρο Τάγια στις 2 Ιανουαρίου του 1996. Στις 6 Ιανουαρίου του 1996 εξελέγη γενικός γραμματέας του κυβερνώντος κόμματος (Δημοκρατικό και Σοσιαλιστικό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα) PRDS. Ανέλαβε διευθυντής του προεδρικού συμβουλίου το 2001 και πρεσβευτής της χώρας του στη Γαλλία το 2004. Έπειτα από το στρατιωτικό πραξικόπημα στις 3 Αυγούστου του 2005, ο Τάγια ανατράπηκε. Ο Μπουμπακάρ επέστρεψε από τη Γαλλία στις 6 Αυγούστου και διορίστηκε πρωθυπουργός από το νέο καθεστώς στις 7 Αυγούστου. Ο διορισμός του έγινε λίγο μετά την παραίτηση του τελευταίου πρωθυπουργού πριν την ανατροπή του Τάγια, του Σγκερ Ουλντ Μπαρέκ (Sghair Ould M'Bareck). Όπως όλα τα μέλη του στρατιωτικού συμβουλίου που κυβέρνησε τη χώρα την περίοδο από το 2005 ως το 2007, δεν επετράπη στον Μπουμπακάρ να κατέλθει υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 2007. Μετά τη διεξαγωγή των εκλογών και την επιβεβαίωση των αποτελεσμάτων από το συνταγματικό συμβούλιο, ο Μπουμπακάρ παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία στις 31 Μαρτίου και του ζητήθηκε να παραμείνει ως υπηρεσιακός πρωθυπουργός, έως ότου αναλάβει ο νέος πρόεδρος, Σίντι Ουλντ Σεΐχ Αμπνταλαχί, στις 19 Απριλίου. Ο νέος πρόεδρος διόρισε πρωθυπουργό τον Ζέιν Ουλντ Ζεϊντάν στις 20 Απριλίου.
Παραπομπές
Ουλντ Μπουμπακαρ
Πύλη του Αγίου Παγκρατίου
Η '''Πύλη του Αγ. Παγκρατίου', (λατιν.: Porta San Pancrazio''), ήταν μία από τις νότιες πύλες των Αυρηλιανών Τειχών στην Αρχαία Ρώμη της Ιταλίας.
Η πύλη στεγάζει σήμερα την «Εθνική Ένωση Βετεράνων και Επιζώντων Γκαριμπάλντι» μαζί με το «Μουσείο Γκαριμπάλντι» (αφιερωμένο στην ιταλική μεραρχία παρτιζάνων "Garibaldi", που έδρασε μεταξύ 1943 και 1945). μικρογραφία|300x300εσ|Η Πόρτα Σαν Πανκράτσιο, εξωτερική πλευρά.
Ιστορία
Η πύλη υψώνεται κοντά στην κορυφή του Ιιανίκουλου λόφου και η πρώτη της οικοδόμηση θα μπορούσε να χρονολογείται από το τέλος της εποχής της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, όταν ένα ταπεινό συγκρότημα κατοικιών στη δεξιά όχθη του Τίβερη περιβαλλόταν από ένα μικρό αστικό τείχος. Αργότερα έγινε η νότια κορυφή της έκτασης του τείχους, που κτίστηκε το 270 από τον Αυτοκράτορα Αυρηλιανό, που σκαρφάλωνε στον λόφο σε ένα τριγωνικό σχήμα.
Ένα από τα σχετικά χαρακτηριστικά της 14ης Περιφέρειας, όπου υψωνόταν η Πύλη, ήταν ότι περνούσε από την παλαιά Βία Αουρέλια (Via Aurelia vetus): ο δρόμος ξεκινούσε από τη Πονς Αιμίλιους, ανέβαινε στον λόφο και έβγαινε από την πόλη ακριβώς μέσα από την Πύλη, που πήρε το όνομά της από την οδό· ακόμη και τώρα, η σημερινή Αρχαία Αυρηλιανή Οδός (Via Aurelia Antica), έχοντας χάσει την έκτασή της εντός του Τραστέβερε, ξεκινά από εδώ. Για τον λόγο αυτό, το προηγούμενο όνομα της πύλης ήταν Porta Aurelia, αν και μαρτυρούνται οι ονομασίες Gianicolense ή Aureliana, από το όνομα του υπάτου που ανέλαβε και κατασκεύασε την οδό. Η σημασία του κοντινού τάφου του χριστιανού μάρτυρα Παγκρατίου (Pancras), της κατακόμβης (που του αφιερώθηκε) και αργότερα της Βασιλικής, προορισμοί συνεχών προσκυνημάτων, επικράτησε τόσο πολύ κατά μήκος του υπατικού δρόμου, ώστε το νέο όνομα τής Πύλης ως Πόρτα Σαν Πανκράτσιο να επηρεάσει -όπως σε πολλές άλλες περιπτώσεις- τη διαδικασία εκχριστιανισμού της ονοματολογίας και άλλων ρωμαϊκών πυλών. Από τον 6ο αι. η πύλη έλαβε το όνομα, που διατηρεί μέχρι σήμερα.
Η αρχική όψη της πύλης είναι απολύτως άγνωστη και πιθανότατα είχε ανεγερθεί σε μία ελαφρώς διαφορετική θέση. Κάποιες ενδείξεις που χρονολογούνται από τον 16ο και τον 17ο αι., θα μπορούσαν να οδηγήσουν στο να υποτεθεί, ότι είχε ένα μόνο τόξο με δύο τετράπλευρους πύργους στις πλευρές του, επιβεβαιώνοντας έτσι την τυπική δομή όλων των ανακαινίσεων, που πραγματοποίησε ο Αυτοκράτορας Ονώριος στις αρχές του 5ου αι.
μικρογραφία|300x300εσ|αριστερά|Η Πόρτα Σαν Πανκράτσιο τον 18ο αι. (χαλκογραφία του [[Τζουζέπε Βάζι).]]
Ολόκληρη η Πύλη ξανακτίστηκε εν μέρει τον 17ο αι. από τον Mατία ντε Ρόσι, μαθητή του Τζαν-Λορέντσο Μπερνίνι, κατά την κατασκευή του νέου αστικού τείχους που ονομάστηκε Τείχος του Γιανίκουλου (Mura Gianicolensi), με εντολή του πάπα Ουρβανού Η΄. Ο Ντε' Ρόσι απλώς αφαίρεσε την Πύλη, αλλά διατήρησε την αντι-πύλη του Αυρηλιανού. Τα νέα τείχη αντικατέστησαν, αφού κατεδαφίστηκε, ολόκληρο το τμήμα των Αυρηλίων τειχών που υψώνοντο στη δεξιά πλευρά του Τίβερη, καθώς και τις Πόρτα Πορτουένσις και Πόρτα Σαν Πανκράτσιο, που ξανακτίστηκαν πλήρως (η πρώτη έγινε η σημερινή Πόρτα Πορτέζε, περίπου 400 μ. βορειότερα από την προηγούμενη θέση της), με τον μπαρόκ αρχιτεκτονικό ρυθμό που χαρακτήριζε εκείνη την εποχή.
Η Πύλη έγινε αργότερα διάσημη για τις μάχες, που έγιναν στην περιοχή την περίοδο Απριλίου - Ιουνίου 1849 μεταξύ των στρατιωτικών μονάδων της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, με αρχηγό τον Τζουζέπε Γκαριμπάλντι, και τα γαλλικά στρατεύματα που επενέβησαν, για να προστατεύσουν τον παπισμό. Σε εκείνη την περίπτωση η Πύλη καταστράφηκε από τους γαλλικούς βομβαρδισμούς. Ανοικοδομήθηκε στη σημερινή της όψη από τον αρχιτέκτονα Βιρτζίνιο Βεσπινιάνι το 1854, κατόπιν παραγγελίας του πάπα Πίου Θ΄. Η Πύλη είχε για άλλη μία φορά εξέχοντα ρόλο στις 20 Σεπτεμβρίου 1870, όταν την πέρασαν τα στρατεύματα του στρατηγού Νίνο Μπίξιο, την ίδια ώρα που ένα από αυτά διερχόταν από την Πόρτα Πία.
Στην πραγματικότητα το οικοδόμημα στέγαζε τόσο τα δωμάτια της στρατιωτικής φρουράς (taberna), όσο και το γραφείο είσπραξης των διοδίων διέλευσης (vectigalibus exigendis).
Σχετικά με αυτό αξίζει να αναφερθεί, ότι από τον 5ο και τουλάχιστον μέχρι τον 15ο αι. οι πύλες των Τειχών και η είσπραξη των διοδίων ενοικιάζοντο ή πωλούντο σε ιδιώτες, ως συνήθης πρακτική. Ένα έγγραφο με ημερομηνία 1467 αναφέρει μία ανακοίνωση, που καθορίζει τις λεπτομέρειες για την πώληση σε δημοπρασία των πυλών της πόλης, για περίοδο ενός έτους. Ένα άλλο έγγραφο με ημερομηνία 1474, αναφέρει, ότι η τιμή προσφοράς της Πόρτα Σαν Πανκράτσιο ήταν 25 φλορίνια, σε δόσεις XXI per sextaria (ie 21 το εξάμηνο). Είναι μία αρκετά μέτρια τιμή, επομένως η αστική κίνηση μέσω αυτής της πύλης θα πρέπει να ήταν μέτρια. Τεκμηριώνονται δύο προσφορές σχετικά με την Πόρτα Σαν Πανκράτσο κατά τον 15ο αι, καθώς και μία άλλη που παραχώρησε το 1566 ο πάπας Πίος Ε΄ στον ανιψιό του Λορέντσο Γκιμπέρτι.
Τα διόδια ήταν συνήθως καθορισμένα σε ακριβείς πίνακες, σχετικά με τη χρέωση για κάθε είδους αγαθών, αλλά στρογγυλοποιούντο προς τα επάνω συνεχώς κατά παράβαση, όπως αποδεικνύεται από πολλά διατάγματα κατά αυτής της συνήθειας.
Πηγές
Κατηγορία:Αυρηλιανά Τείχη Κατηγορία:Τοπογραφία της αρχαίας Ρώμης
Δίκτυον
Το Δίκτυον (λατινικά: Reticulum, συντομογραφία: Ret) είναι αστερισμός που σημειώθηκε πρώτη φορά το 1763 από τον Lacaille και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι νότιος αστερισμός και συνορεύει με τους αστερισμούς Ωρολόγιον, Ύδρος και Δοράς. Είναι αόρατος από την Ελλάδα, εκτός από ένα ελάχιστο τμήμα του, που είναι ορατό από την Κρήτη. Παρότι γενικώς η πατρότητά του αποδίδεται στον LaCaille, στη μνήμη του πλέγματος που χρησιμοποίησε για τις παρατηρήσεις του του νότιου ουρανού, ο αστερισμός σημειώθηκε αρχικά από τον Isaak Habrecht του Αστεροσκοπείου του Στρασβούργου με το όνομα Ρόμβος (Rhombus) και πιθανότατα υιοθετήθηκε από τον LaCaille, ο οποίος απλώς του άλλαξε το όνομα σε Reticulum Rhomboidalis (Ρομβοειδές Δίκτυον), ονομασία που απλοποιήθηκε τελικώς σε Reticulum (Δίκτυον) από τη Διεθνή Αστρονομική `Ενωση. Στο Δίκτυο αποδίδονταν 34 αστέρες μέχρι το έβδομο μέγεθος.
Αξιοσημείωτα στον αστερισμό
- Μερικοί άλλοι σχετικώς φωτεινοί γαλαξίες είναι οι NGC 1574 (φαιν. μέγεθος 10,4), NGC 1543 (φαιν. μέγεθος 10,5) και NGC 1559 (φαιν.μέγεθος 10,6).
Κατάλογος των μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την Ελλάδα, 1994-1999
Το παρόν λήμμα παρουσιάζει τον κατάλογο των ευρωβουλευτών που εκλέχθηκαν στην Ελλάδα για την περίοδο 1994-1999 στις ευρωεκλογές του 1994 στην Ελλάδα.
Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν την Ελλάδα  Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν την Ευρωπαϊκή Ένωση
Κρίστεν Μπελ
Η Μπελ έλαβε τον θαυμασμό των κριτικών για τον πρώτο πρωταγωνιστικό της ρόλο στην ομώνυμη εφηβική δραματική τηλεοπτική σειρά Veronica Mars (2004-2007). Για την ερμηνεία της αυτή, βραβεύτηκε με το Saturn Award for Best Actress on Television. Ενσάρκωσε τον ίδιο ρόλο στην συνέχιση της σειράς το 2014 και στην αναβίωση της σειράς το 2019. Κατά την διάρκεια των γυρισμάτων της Veronica Mars, η Μπελ πρωταγωνίστησε στο μιούζικαλ Reefer Madness: The Movie Musical (2005), στον ίδιο ρόλο που είχε ενσαρκώσει στο ίδιο μιούζικαλ στην Νέα Υόρκη. Από το 2007 έως το 2008, η Μπελ πρωταγωνίστησε στην δραματική σειρά επιστημονικής φαντασίας Heroes. Από το 2007 έως το 2012, έδωσε την φωνή της στον αφηγητή στην εφηβική δραματική σειρά Gossip Girl.
Από το 2012 έως το 2016, η Μπελ πρωταγωνίστησε στην κωμική σειρά House of Lies. Από το 2016 έως το 2020, πρωταγωνίστησε στην κωμική σειρά του NBC The Good Place, για την οποία έλαβε υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα στην κατηγορία Καλύτερης Ηθοποιού σε Τηλεοπτική Σειρά, Μιούζικαλ ή Κωμωδία.