cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γόμορα (βιβλίο)
Υποδοχή
Το Γόμορα περιγράφηκε από ορισμένους κριτικούς και άλλους Ιταλούς συγγραφείς (όπως οι Γου Μινγκ, Κάρλο Λουκαρέλι και Βαλέριο Εβαντζελίστι) ως μέρος μιας ταραχώδους, ετερογενούς ροής στην ιταλική γραφή που ονομάζεται «Νέο Ιταλικό Έπος», των οποίων οι εκπρόσωποι ενδιαφέρονται ιδιαίτερα σχετικά με την παραγωγή όχι μόνο μυθιστορημάτων και αφηγήσεων μη μυθοπλασίας, αλλά και πραγματικών ανεπιβεβαίωτων αφηγηματικών θεμάτων. Η ίδια η Γόμορα περιγράφηκε ως ένα τέτοιο βίβλιο από διάφορους κριτικούς, αναγνώστες και συγγραφείς.
Θεατρικές, κινηματογραφικές και τηλεοπτικές προσαρμογές
Το Γόμορα έχει προσαρμοστεί σε ένα θεατρικό έργο που γράφτηκε από τον Σαβιάνο με τον Μάριο Τζελάρντι και μια ταινία του 2008 σε σκηνοθεσία του Ματτέο Γκαρόνε. Στις 24 Σεπτεμβρίου 2008, η ταινία επιλέχθηκε από την ANICA (Ιταλική Ένωση Κινηματογράφου και Οπτικοακουστικής Βιομηχανίας) για να εκπροσωπήσει την Ιταλία στις υποψηφιότητες για το Βραβείο Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας.
Αναθεωρώντας την ταινία του Γκαρόνε για την προσαρμογή του βιβλίου, ο Κρίστοφ Χούμπερ έγραψε: Το 2014, το βιβλίο προσαρμόστηκε επίσης χαλαρά ως ομώνυμη τηλεοπτική σειρά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν θεατρικές παραστάσεις Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες Κατηγορία:Ιταλικά μυθιστορήματα
Νικόλαος Μαύρος
Ο Νικόλαος Μαύρος (Nicolas le Maure) ήταν Ανδεγαυός ευγενής του Πριγκιπάτου της Αχαΐας, βαρώνος της Αρκαδίας και βάιλος από το 1313 έως το 1317. Η οικογένειά του ήταν κάτοχος φέουδων στην Μεσσηνία άγνωστο πού, και κατείχε, άγνωστο σήμερα, κάστρο στα Κοντοβούνια που το είχαν ονομάσει "Σαιν-Σωβέρ" (Saint-Sauveur, Άγιος Σωτήρ). Ο τίτλος τους ήταν "Κύριοι του Σαιν-Σωβέρ".
Διορίσθηκε βάιλος του Πριγκιπάτου, δηλαδή επίτροπος-διοικητής, από την πριγκίπισσα Ματθίλδη του Αινώ, στη θέση της πριγκίπισσας που δεν έμενε εκεί. Ήταν αυτός που μαζί με τον Λατίνο επίσκοπο και βαρώνο Ωλένης Ιάκωβο συνέλαβαν την Μαργαρίτα Βιλλεαρδουίνου και τη φυλάκισαν στη Γλαρέντζα, όπου και πέθανε το 1315.
Το 1315 μαζί με τον Νικολό Ορσίνη προσπάθησαν να εμποδίσουν τον Φερδινάνδο της Μαγιόρκας να αποβιβαστεί στο Πριγκιπάτο χωρίς να τα καταφέρουν. Έπειτα ο Νικόλαος Μαύρος υποχώρησε στην Καλαμάτα, όπου προσπάθησε από εκεί να οργανώσει την άμυνα. Συναντήθηκε με τον στρατό του Φερδινάνδου στο Κάστρο Μποβουάρ ή Μπελβεντέρε (το σημερινό Ποντικόκαστρο του Κατάκωλου) και στην Μάχη που ακολούθησε, ο Μαύρος υπέστη μεγάλη ήττα. Μετά την ήττα του αναγνώρισε τον Φερδινάνδο πρίγκιπα της Αχαΐας και υπέβαλε σε αυτόν την παραίτησή του, πράγματα που αργότερα αποδείχθηκαν κινήσεις τακτικής: όταν το 1316 έφτασε στο Πριγκιπάτο η νόμιμη πριγκίπισσα Ματθίλδη του Αινώ, ο Μαύρος την υποδέχτηκε δημόσια, αναγνωρίζοντάς την σαν νόμιμη πριγκίπισσα.
Γιος του ήταν ο Στέφανος Μαύρος (Étienne le Maure), μετέπειτα βαρώνος της Αρκαδίας μέσω της συζύγου του Αγνής ντ'Ωλναί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βάιλοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας Κατηγορία:Βαρώνοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας Κατηγορία:Βαρωνία της Αρκαδιάς Κατηγορία:Οικογένεια Λε Νουάρ
Σεσέ
Το Σεσέ (γαλλικά: Cessey) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας
Η Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας (ΓΓΠΠ) είναι φορέας του ελληνικού κράτους, ο οποίος υπάγεται στο Υπουργείο Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας.
Συστάθηκε στις 11 Οκτωβρίου 1995 με το νόμο 2344.
Η Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας είναι αρμόδια για θέματα που αφορούν την πολιτική προστασία στην Ελλάδα. Το 2018 ανακοινώθηκε η κατάργηση του φορέα και η αντικατάστασή της από την Εθνική Υπηρεσία Διαχείρισης Εκτάκτων Αναγκών, κάτι που τελικά δεν πραγματοποιήθηκε.
Οργανωτική Δομή
Στη Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας προΐσταται ο Γενικός Γραμματέας Πολιτικής Προστασίας.
Στο Οργανόγραμμα της Γενικής Γραμματείας περιλαμβάνονταιː
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη (Ελλάδα) Κατηγορία:Διαχείριση καταστάσεων έκτακτης ανάγκης
119 (αριθμός)
Το 119 (εκατόν δεκα εννέα) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 118 και πριν από το 120. Είναι ένας περιττός αριθμός, αφού δε διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 119 συμβολίζεται ως CXIX στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΡΙΘ΄ ή ριθ΄ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σύνθετοι αριθμοί
Πλατεία Ρολογιού (Σπέτσες)
thumb|280px thumb|280px Η Πλατεία Ρολογιού είναι η κεντρικότερη και σημαντικότερη πλατεία της πόλης των Σπετσών. Πήρε το όνομά της από τον πύργο του ρολογιού ο οποίος βρίσκεται στο νοτιοδυτικό άκρο της και χτίστηκε το 1915 από τον Γεώργιο Ιωάννη Λεωνίδα, ο οποίος ήταν πρώην βουλευτής και υπουργός Ναυτικών. Στην πλατεία παλιά ήταν η κεντρική αγορά όπου βρίσκονταν πολλά μαγαζιά, βιοτεχνίες και ταβέρνες. Σήμερα η πλατεία αποτελεί το νοτιοανατολικό άκρο της εμπορικής περιοχής των Σπετσών και σε αυτήν υπάρχουν πολυάριθμα εστιατόρια και ξενοδοχεία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σπέτσες
Κομητεία Κουκ (Ιλινόι)
Η Κομητεία Κουκ (αγγλικά: Cook County, Illinois), είναι μια από τις κομητείες των ΗΠΑ, στην πολιτεία Ιλινόι. Αποτελεί την πολυπληθέστερη κομητεία στην πολιτεία, καθώς και την δεύτερη μεγαλύτερη σε πληθυσμό στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ο πληθυσμός της κομητείας Κουκ, σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2021, ανέρχεται σε 5.150.233 κατοίκους, κατέχοντας το 40% των κατοίκων όλης της πολιτείας. Έδρα και μεγαλύτερη πόλη της κομητείας, είναι το Σικάγο (μεγαλύτερη πόλη της πολιτείας και τρίτη μεγαλύτερη πόλη των ΗΠΑ).
Η έκταση της κομητείας Κουκ, ανέρχεται σε 4.230 τετραγωγικά χιλιόμετρα (km2). Η κομητεία, βρίσκεται παραλίμνια της λίμνης Μίσιγκαν, βορειοανατολικά της πολιτείας του Ιλινόι.
Η κομητεία Κουκ, εκτός από το Σικάγο και το Έβανστον, περιέχει και 29 πόλεις (townships).
Ιστορία
Η κομητεία Κουκ δημιουργήθηκε το 1831, γινόμενη η 54η κομητεία στο Ιλινόι. Το όνομά της προήλθε από τον πολιτικό και πρώτο Γενικό Εισαγγελέα του Ιλινοί, Ντάνιελ Κουκ. Στην πρώτη απογραφή που προσμετρήθηκε η κομητεία -το 1840- μετρούσε περίπου 10.000 κατοικούς, φτάνοντας, σήμερα, στους 5,1 εκατομμύρια
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κουκ Κατηγορία:Σικάγο
Παρθένιος Ιεροσολύμων
Ο Παρθένιος (κατά κόσμον Παναγιώτης Γερένης) ήταν Πατριάρχης Ιεροσολύμων (1737/9-1766) και βυζαντινός βιβλιογράφος του 18ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1680 στην Αθήνα. Ήταν γιός του άρχοντα Σπυρίδωνος Γερένη και ανήκε σε μια από τις πιο παλιές και πιο σημαντικές οικογένειες των Αθηνών. Έλαβε καλή παιδεία, όπως φαίνεται από το ότι στα γραπτά του αναφέρεται με ευχέρεια σε μορφές της αρχαίας ελληνικής ιστορίας, και από το ότι ως Πατριάρχης προστάτευε ενεργά την θεολογική σχολή που είχε ανοίξει πρόσφατα στα Ιεροσόλυμα.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1730 εξελέγη Μητροπολίτης Καισαρείας της Παλαιστίνης. Η θέση αυτή θεωρούνταν κατά παράδοση το τελευταίο βήμα πριν την Πατριαρχική Έδρα. Ως ένας από τους προβεβλημένους ιεράρχες της Αδελφότητας του Παναγίου Τάφου και πατριαρχικός επίτροπος Παλαιστίνης, ο Μητροπολίτης Παρθένιος το 1730-1735 συμμετείχε ενεργά στην αντιπαράθεση με τους Αρμένιους για την κατοχή των Αγίων Τόπων της Παλαιστίνης.
Το 1737 (κατ'άλλους το 1739), ο ηλικιωμένος Πατριάρχης Μελέτιος παραιτήθηκε από τον θρόνο, υποδεικνύοντας τον Παρθένιο ως διάδοχό του. Η κατάσταση της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων εκείνη την εποχή ήταν πολύ δύσκολη. Τα κύρια προβλήματα ήταν τα χρέη της Αδλφότητας και ο προσηλυτισμός των Καθολικών. Ο Πατριάρχης Παρθένιος οργάνωσε την Σχολή των Ιεροσολύμων, στην οποία κάλεσε τον Ιάκωβο Πάτμιο ως δάσκαλο. Αυτός έδωσε μεγάλη ώθηση στην αναβίωση της εκπαίδευσης.
Όταν ο Παρθένιος ανέβηκε στον θρόνο των Ιεροσολύμων, η κατάσταση των προσκυνημάτων έτεινε υπέρ των Λατίνων. Η συνθήκη του 1740 μεταξύ Γαλλίας και Τουρκίας ενίσχυσε περαιτέρω την θέση τους, καθιστώντας τους την βάση του γαλλικού προτεκτοράτου στην Ανατολή. Υπό την αιγίδα των Γάλλων, οι Λατίνοι δεν επέτρεψαν στον Πατριάρχη Παρθένιο να μπει στο ναό της Βηθλεέμ και να ανακαινίσει τον ναό της Αναστάσεως (1742). Ωστόσο, λόγω της σύγκρουσης μεταξύ των Λατίνων και των Ορθόδοξων για τον ναό της Αναστάσεως, κατέστη δυνατή η επανεξέταση ολόκληρου του ζητήματος των προσκυνημάτων. Ο Παρθένιος, χρηματίζοντας οθωμανούς αξιωματούχους{{sfn|Κοµνηνός Υψηλάντης|1870|σ=375}}, κατόρθωσε να εκδοθεί διάταγμα του Σουλτάνου Οσμάν Γ΄ το 1757, το οποίο απέδιδε στους Ορθοδόξους τους ναούς της Βηθλεέμ και της Γεθσημανή και άλλα μέρη, ανοίγοντας νέα περίοδο στην ιστορία της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων. Κατόπιν αυτού κατασκευάστηκε κουβούκλιο του τάφου της Παναγίας, εικονοστάσι του Ναού της Βηθλεέμ και ανοικοδομήθηκε Ναός της Ναζαρέτ. Επί των ημερών του επίσης εκπονήθηκε εσωτερικός κανονισμός της Αδελφότητος με βάση προηγουμένους κανονισμούς.
Για την αντιμετώπιση του ρωμαιοκαθολικού προσηλυτισμού, ο Παρθένιος προσπάθησε να βασιστεί στην Ρωσική Αυτοκρατορία. Το φθινόπωρο του 1739, στο τέλος του ρωσοτουρκικού πολέμου, η ρωσική διπλωματική αποστολή επανέλαβε το έργο της στην Κωνσταντινούπολη με επικεφαλής τον Alexei Veshnyakov. Προφανώς, ο Πατριάρχης Παρθένιος ήλθε πολύ γρήγορα σε επικοινωνία μαζί του και μέσω αυτού διοχέτευε χρήσιμες για τα ρωσικά συμφέροντα πληροφορίες, καθώς γνώριζε τις ίντριγκες και τις φήμες που κυκλοφορούσαν στους Οθωμανικούς πολιτικούς κύκλους, την εξωτερική πολιτική της Υψηλής Πύλης, τις προσπάθειες της οθωμανικής διπλωματίας για την επίλυση των διαφορών μεταξύ των ευρωπαϊκών δυνάμεων ή τους φόβους των Οθωμανών σε σχέση με την υποτιθέμενη συγκέντρωση ρωσικών στρατευμάτων κοντά στα σύνορα της Μολδαβίας.
Τα τελευταία χρόνια της Πατριαρχίας του είχε παραλύσει από αποπληξία και στις 17 Οκτωβρίου 1766 παραιτήθηκε. Πέθανε το 1770.
Έργα του
Έγραψε την Ιστορία της μεταξύ Ρωμαίων τε και Αρμενίων διαφοράς. Τμήμα του σώζεται στην Βιβλιοθήκη Καλλιπόλεως της Θράκης με αύξοντα αριθμό 30. Αποτελείται από 55 φύλλα και περιέχει το πρώτο μέρος μόνο. Αναφέρει γεγονότα που συνέβηκαν στον Πανάγιο Τάφο επί Πατριαρχών Ιεροσολύμων Χρυσάνθου του Νοταρά και Μελετίου του εξ Αίνου. Από ένα σημείωμα στο τέλος του χειρογράφου φαίνεται ότι το έργο έμεινε ατελές. Μια άλλη αντιγραφή του έργου αυτού έγινε στα μέσα του 18ου αιώνα και φυλάσσεται στην μεγάλη αίθουσα του Πατριαρχείου των Ιεροσολύμων με αύξοντα αριθμό 2.
Πηγές
Κατηγορία:Πατριάρχες Ιεροσολύμων Κατηγορία:Μητροπολίτες Καισαρείας Κατηγορία:Έλληνες βιβλιογράφοι
Χουάν Ντιέγο Φλόρες
Ο Χουάν Ντιέγο Φλόρες (ισπανικά:Juan Diego Flórez, γενν. Λίμα, 13 Ιανουαρίου 1973) είναι διεθνούς φήμης Περουβιανός ελαφρύς τενόρος (τενόρος "leggero" ή τενόρος "di grazia"). Είναι γνωστός κυρίως για τις ερμηνείες του σε όπερες μπελ κάντο. Στις 4 Ιουνίου 2007 έλαβε την υψηλότερη τιμητική διάκριση της χώρας του, το Μεγαλόσταυρο της Τάξης του Ήλιου του Περού (Gran Cruz de la Orden del Sol del Perú).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τενόροι Κατηγορία:Περουβιανοί τραγουδιστές όπερας
Νήσος Σάρενγκραντ
45.258°N, 19.245°W μικρογραφία|Το Σάρενγκραντ στον χάρτη Η Νησίδα Σάρενγκραντ (Κροατικά: Šarengradska ada, Σερβικά : Шаренградска ада) είναι νησί στον ποταμό Δούναβη που ανήκει σήμερα στη Σερβία αλλά διεκδικείται και από την Κροατία.
Βρίσκεται δίπλα στο Κροατικό χωριό Σάρενγκραντ και σχηματίστηκε το 1909 με την κατασκευή της διώρυγας Μόχοβο - Σάρενγκραντ. Έως το 1991 στα πλαίσια της Γιουγκοσλαβίας ανήκε διοικητικά στην Κροατία, μετά το τέλος του πολέμου η επιτροπή διαιτησίας Μπάντιντερ, η οποία διευθέτησε τα σύνορα των πρώην Γιουγκοσλαβικών δημοκρατιών   όρισε το νησί έδαφος της Δημοκρατίας της Κροατίας αλλά παρέμεινε υπό σερβική κατοχή έως σήμερα. Το 2004 η Δημοκρατία της Σερβίας απέσυρε τον στρατό από το νησί και τη φύλαξη του ανέλαβε η αστυνομία ενώ επετράπη σε Κροάτες πολίτες να το επισκέπτονται.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά της Σερβίας Κατηγορία:Νησιά του Δούναβη
Πόρτο Κάγιο
Το Πόρτο Κάγιο είναι παραθαλάσσιο χωριό του Δήμου Ανατολικής Μάνης στο ανατολικό τμήμα της Χερσονήσου της Μάνης στην Ελλάδα. Βρίσκεται επί ενός μικρού κολπίσκου στον Λακωνικό Κόλπο και βρίσκεται σε απόσταση περίπου τριών μιλίων στα βόρεια του Κάβου Ματαπά, του νοτιότερου άκρου της Χερσονήσου της Μάνης, καθώς και της ηπειρωτικής Ελλάδας.
Ιστορία
Ορισμένοι, χρονολογούμενοι από τον 17ο και τον 18ο αιώνα, χάρτες το αναφέρουν ως "Μαΐνη", με αποτέλεσμα ορισμένοι συγγραφείς να το θεωρούν ως την πιθανή τοποθεσία του κάστρου της Μεγάλης Μαΐνης, ωστόσο ουδεμία αναφορά γίνεται από τις μεσαιωνικές πορτολάνες για κάποιο κάστρο στην τοποθεσία αυτή.
Οι Οθωμανοί έχτισαν κάστρο στην συγκεκριμένη τοποθεσία προς το 1568, ώστε να προστατεύουν το λιμάνι, το οποίο χρησιμοποιούνταν από γαλέες που περιπολούσαν τα Στενά των Κυθήρων. Οι Ενετοί επιτέθηκαν στο κάστρο το 1570, ενώ οι Οθωμανοί συνθηκολόγησαν και το εγκατέλειψαν. Το 1670, οι Οθωμανοί επέστρεψαν και έχτισαν νέο κάστρο. Εκδιώχθηκαν από αυτό, το 1770, στην διάρκεια των Ορλωφικών. Το Πόρτο Κάγιο αποτέλεσε ορμητήριο του πειρατικού στόλου του Λάμπρου Κατσώνη, ενώ στο Πόρτο Κάγιο ήταν όπου τελικώς αφανίστηκε. Στην διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Πόρτο Κάγιο ήταν η τοποθεσία από την οποία σημαντικός αριθμός Βρετανών στρατιωτών διέφυγε προς την Αίγυπτο.
Περιγραφή
Το Πόρτο Κάγιο είναι ένα ήσυχο χωριό, του οποίου κύρια πηγή εσόδων είναι ο τομέας του τουρισμού. Διαθέτει συνολικά 35 δωμάτια ξενοδοχείου μοιρασμένα μεταξύ τεσσάρων διαφορετικών επιχειρήσεων. www.portokale.gr
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λακωνίας Κατηγορία:Μάνη Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Μάνης
Ο Γυμνός Ήλιος
Ο Γυμνός ήλιος είναι το δεύτερο βιβλίο μετά το Σπηλιές από ατσάλι τής σειράς Ρομπότ του Ισαάκ Ασίμωφ. Στον πλανήτη Σολάρια δολοφονείται ένας επιστήμονας. Είναι το πρώτο έγκλημα πού γίνεται στον πλανήτη μετά από διακόσια χρόνια. Ο Σολάρια είναι ένας από τούς πενήντα κατοικημένους κόσμους μακριά από τη Γη. Ένας πλανήτης τύπου Γης πού κατοικείται από δέκα χιλιάδες περίπου Διαστημικούς και ένα τεράστιο αριθμό ρομπότ. Οι Σολαριανοί έχουν αναπτύξει έναν προηγμένο πολιτισμό βασισμένο στα ρομπότ με αποτέλεσμα να ζουν πολύ μακριά ο ένας από τον άλλο απεχθανόμενοι την προσωπική επαφή και υπηρετούμενοι από χιλιάδες ρομπότ ο κάθε ένας. Σε αυτόν τον κόσμο καλείται ο Ελάιζα Μπέηλυ ένας μυστικός αστυνομικός από τη Γη για να διαλευκάνει την υπόθεση. Ο Μπέηλυ μαζί με τον Ρ. Ντανιήλ Ολιβόου, ένα πολύ εξελιγμένο ρομπότ, τόσο πού δεν ξεχωρίζει από τον άνθρωπο, με τον οποίον είχαν συνεργαστεί λίγο καιρό πριν σε μία άλλη υπόθεση στη Γη, φτάνουν στον Σολάρια. Με τη βοήθεια του Ντανηήλ, ο Μπέηλυ καταφέρνει να βρει τον δολοφόνο παρά τις δυσκολίες που του δημιουργούν οι Σολαριανοί με την απέχθειά τους για την προσωπική επαφή.
Παραπομπές
Γυμνος Ηλιος Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 1956
Φαροδείκτης
Ο φαροδείκτης είναι βιβλίο (σειρά βιβλίων) που περιέχει όλα τα στοιχεία των φάρων, φανών, φαροικιών, φαρόπλοιων, βοηθημάτων ραντάρ και ηχητικών σημάτων όλης της υδρογείου. Αποτελεί σημαντικό ναυτιλιακό βοήθημα.
Οι σημαντικότεροι διεθνείς φαροδείκτες είναι οι αμερικανικής έκδοσης που είναι 6 τόμοι που εκδίδονται ανά 3μηνο για την υδρόγειο και ετήσια για τα εσωτερικά ύδατα και τις ακτές των ΗΠΑ, (που περιλαμβάνουν τις μεγάλες λίμνες ΗΠΑ και Καναδά) και οι βρετανικής έκδοσης που είναι 12 τόμοι και εκδίδονται ανά 18μηνο.
Περιεχόμενα
Γενικά οι φαροδείκτες κατά τόμο περιέχουν: Στο κάτω μέρος κάθε σελίδας φέρεται με έντονα γράμματα η φράση: all bearings are true, from seaward, δηλαδή "οι διοπτεύσεις που αναφέρονται έχουν ληφθεί από την θάλασσα και έχουν αναχθεί σε αληθείς".
Οι μεταβολές των φάρων και λοιπών σημάτων του φαροδείκτη γνωστοποιούνται με τις αγγελίες προς ναυτιλλομένους με τις οποίες και θα πρέπει τακτικά και επιμελώς να ενημερώνονται οι φαροδείκτες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φάροι Κατηγορία:Ναυτιλιακά βοηθήματα
Ορθοξυλόλιο
Το ορθοξυλόλιο ή ο-ξυλόλιο ή ορθοξυλένιο ή 1,2-διμεθυλοβενζόλιο ή 1,2-διμεθυλοβενζένιο είναι ένα αρένιο, δηλαδή ένας αρωματικός υδρογονάνθρακας που το μόριό του περιέχει ένα δακτύλιο βενζολίου, και δύο μεθύλια σε δυο διπλανές θέσεις του δακτυλίου. Έχει (μεταξύ άλλων) τα ακόλουθα ισομερή θέσης:
Το ορθοξυλόλιο χρησιμοποιείται πολύ για την παραγωγή του φθαλικού ανυδρίτη. Συνήθως παράγεται σε μίγμα με το παραξυλόλιο, από το οποίο διαχωρίζεται, όταν αυτό απαιτείται. Το μεγαλύτερο μέρος της παγκόσμιας παραγωγής του γίνεται στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής.
Με μεθυλίωση τολουολίου
Με αιθυλίωση τολουολίου κατά Friedel-Crafts, παράγεται ορθοξυλόλιο και παραξυλόλιο :
Μέθοδος Fitting
Από ορθοδιαλοβενζόλιο (o-C6H4X2), με τη μεθοδο Fitting, παράγεται ορθοξυλόλιο :
Με αποκαρβοξυλίωση κατάλληλων καρβοξυλικών οξέων
1. Aπό (ορθομεθυλοφαινυλ)αιθανικό οξύ, με αποκαρβοξυλίωση παράγεται ορθοξυλόλιο :
Λόγγος
Ο Λόγγος ήταν Λέσβιος συγγραφέας που έζησε την Ρωμαϊκή εποχή στις αρχές του 3ου αιώνα μ.Χ. Είναι γνωστός για το βουκολικό μυθιστόρημά του Δάφνις και Χλόη, το οποίο εξιδανικεύει τον ταπεινό κόσμο των αγροτών και των δούλων των δύο ηρώων. Το έργο αναφέρεται και με τον τίτλο "Λόγγου ποιμενικών περί Δάφνιν και Χλόην" και ήταν γραμμένο σε τέσσερεις τόμους. Για τη ζωή του είναι γνωστά ελάχιστα και πιθανολογείται ότι καταγόταν από το νησί της Λέσβου. Πιστεύεται πως αυτό το όνομα δεν ήταν το πραγματικό του, αλλά έχει προέλθει από παρερμηνεία της τελευταίας φράσης Λεσβιακῶν ἐρωτικῶν λόγοι που αναγράφεται στον τίτλο χειρογράφου του Δάφνις και Χλόη ή της φράσης λόγου ποιμενικῶν από άλλο χειρόγραφο.
Ορθοξυλόλιο
Με αποκαρβοξυλίωση κατάλληλων καρβοξυλικών οξέων
2. Aπό 2,3-διμεθυλοβενζοϊκό οξύ ή 3,4-διμεθυλοβενζοϊκό οξύ παράγεται ορθοξυλόλιο, Π.χ.:
Λόγγος
Το έργο μεταφράστηκε από τον Γ. Ζευγώλη. (εκδ. «Ι.Ν.Ζαχαρόπουλος», αρχαίο κείμενο και μετάφραση)
Ορθοξυλόλιο
Με αποξυγόνωση διμεθυλοφαινόλης
Από 2,3-διμεθυλοφαινόλη ή 3,4-διμεθυλοφαινόλη με αποξυγόνωση, παράγεται ορθοξυλόλιο. Π.χ.:
Λόγγος
Το 1970 δημοσιεύθηκε η μετάφραση του Ρόδη Ρούφου με 5 εικόνες του Ν. Χατζηκυριάκου Γκίκα από τις εκδόσεις Ίκαρος. Στην εισαγωγή αναφέρονται άλλες προγενέστερες μεταφράσεις στην δημοτική: Βουτιερίδης 1920, Ζευγώλης 1939, Σφυρόερας 1966. Όπως προκύπτει από την παραπομπή [1] η μετάφραση του Ρόδη Ρούφου επανεκδόθηκε το 2008 με λιθογραφίες και ξυλογραφίες του Γιώργου Βαρλάμου από τις Εκδόσεις Διάττων.
Ορθοξυλόλιο
Aπό βενζαλδεΰδη
Από ορθομεθυλοβενζαλδεΰδη, με τη μέθοδο Wolff-Kishner, παράγεται ορθοξυλόλιο ::
Λόγγος
Σημειώσεις, παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Αρχαίοι Λέσβιοι
Ορθοξυλόλιο
Νίτρωση
Με νίτρωση παράγει 2,3-διμεθυλο-1-νιτροβενζόλιο και 3,4-διμεθυλο-1-νιτροβενζόλιο :
Σουλφούρωση
Με σουλφούρωση παράγει 2,3-διμεθυλοβενζοσουλφονικό οξύ και 3,4-διμεθυλοβενζοσουλφονικό οξύ :
Αλογόνωση
Με αλογόνωση παράγει 1-αλο-2,3-διμεθυλοβενζόλιο και 1-αλο-3,4-διμεθυλοβενζόλιο :
Αλκυλίωση
Με αλκυλίωση κατά Friedel-Crafts παράγει 1-αλκυλο-2,3-μεθυλοβενζόλιο και 1-αλκυλο-3,4-μεθυλοβενζόλιο :
Ακυλίωση
Με ακυλίωση κατά Friedel-Crafts παράγει 1-ακυλο-2,3-μεθυλοβενζόλιο και 1-ακυλο-3,4-μεθυλοβενζόλιο :
Αμίνωση
Αμίνωση κατά Friedel-Crafts παράγει 2,3-διμεθυλανιλίνη και 3,4-διμεθυλανιλίνη :
Καρβοξυλίωση
Καρβοξυλίωση κατά Friedel-Crafts παράγει 2,3-διμεθυλοβενζοϊκό οξύ και 3,4-διμεθυλοβενζοϊκό οξύ :
Αναγωγή
Με αναγωγή παράγει 1,2-διμεθυλοκυκλοεξάνιο :
Οζονόλυση
Με οζονόλυση παράγει αιθανοδιάλη, οξοπροπανάλη και βουτανοδιόνη :
Οξείδωση
Με οξείδωση με KMnO4 παράγεται φθαλικό οξύ :
Αλομεθυλίωση
Με αλομεθυλίωση κατά Blanc παράγει 1-αλομεθυλο-2,3-διμεθυλοβενζόλιο και 1-αλομεθυλο-3,4-διμεθυλοβενζόλιο ::
Επίδραση καρβενίων
Με μεθυλένιο παράγει 1,2,3-τριμεθυλοβενζόλιο, 1,2,4-τριμεθυλοβενζόλιο, 1,4-διμεθυλοκυκλοεπτατριένιο-1,3,5, 1,6-διμεθυλοκυκλοεπτατριένιο-1,3,5, 2,3-διμεθυλοκυκλοεπτατριένιο-1,3,5, 3,4-διμεθυλοκυκλοεπτατριένιο-1,3,5 και ορθοαιθυλομεθυλοβενζόλιο:
Πηγές
Κατηγορία:Αρένια Κατηγορία:C8 Κατηγορία:Μη πολικοί διαλύτες
Σαβάννα-λα-Μαρ
Η Σαβάννα-λα-Μαρ (αγγλικά: Savanna-la-Mar ή Savannah-la-Mar, όπως αναφερόταν εντός ορισμένων κειμένων του 19ου αιώνα ), συχνά αναφερόμενη ως Σαβ-λα-Μαρ, ή, απλώς, Σαβ, αποτελεί έδρα της ενορίας του Ουεστμόρλαντ, στην Τζαμάικα.
Γεωγραφία
μικρογραφία|αριστερά|Σχέδιο δρόμων της Σαβάννα-λα-Μαρ. Πρόκειται για παράκτια πόλη, η οποία βρίσκεται επί των ακτών της Καραϊβικής Θάλασσας. Το κέντρο της πόλης εκτείνεται περιμετρικά της κύριας οδού της πόλης, της Γκρέιτ Τζορτζ Στριτ, η οποία διανύει διαδρομή μήκους 1,5 χμ. μεταξύ των ακτών της θάλασσας και του βόρειου τμήματος της πόλης και επί της οποίας βρίσκεται η πλειοψηφία των διοικητικών κτιρίων, το δικαστήριο και το ταχυδρομείο.
Ιστορία
Η Σαβάννα-λα-Μαρ ιδρύθηκε προς το 1730, στο μέσον μαγκροβίων ελών, έχοντας ως επίκεντρο το λιμάνι της το οποίο χρησιμοποιείτο για την εξαγωγή ζάχαρης. Έπειτα από την ίδρυσή της, αντικατέστησε το Κουένς Τάουν (σημερινό Κρος Παθ) ως έδρα της ενορίας. Η ονομασία της πόλεως, ισπανικής προελεύσεως, είναι δυνατό να μεταφραστεί κατά προσέγγιση ως παράλια πεδιάδα.
Το 1748 καταστράφηκε σχεδόν ολοκληρωτικά από τυφώνα. Στις 3 Οκτωβρίου 1780, ένας νέος τυφώνας, σε συνδυασμό με ένα κύμα καταιγίδας το οποίο και πλημμύρισε την ακτογραμμή σε έκταση μισού μιλίου, κατέστρεψε την πόλη, σκοτώνοντας αρκετές εκατοντάδες πληθυσμού. Καθώς επρόκειτο για σημαντικό κόμβο στο εμπόριο ζάχαρης, σκλάβων και άλλων εμπορευμάτων, το συγκεκριμένο λιμάνι ανακατασκευάστηκε.
Τον Νοέμβριο του 1912, ένας τυφώνας χτύπησε το νησί, καταστρέφοντας τη Σαβάννα-λα-Μαρ. Μόνον η σχολή του Μάνινγκ, η κατοικία του καθηγητή, καθώς και το κτίριο της Scotiabank διεσώθησαν. Το 1990, η πόλη χτυπήθηκε από επιδημία τυφοειδή πυρετού.
Βαπτιστική εκκλησία
Ευρισκόμενη επί της Γκρέιτ Τζορτζ Στριτ, η βαπτιστική εκκλησία της Σαβάννα-λα-Μαρ ανεγέρθηκε το 1835. Καταστράφηκε κατά τη διάρκεια πυρκαγιάς στις 23 Νοεμβρίου 1839 και ανακατασκευάστηκε την αμέσως επόμενη χρονιά.
Δικαστήριο
μικρογραφία|Άποψη του δικαστηρίου της ενορίας του Ουεστμόρλαντ, το 1990. Το δικαστήριο της Σαβάννα-λα-Μαρ, ενοριακό δικαστήριο του Ουέστμορλαντ, ανεγέρθηκε το 1925. Βρίσκεται επί της Γκρέιτ Τζορτζ Στριτ, επί πλατείας γνωστής ως Νόρμαν Σκουέρ.
Κρήνη χυτοσίδηρου
Ευρισκόμενο πλησίον του δικαστηρίου, η κρήνη χυτοσίδηρου (αγγλικά: Cast Iron Fountain) είναι κρήνη κορινθιακού ρυθμού με ραβδώσεις από χυτοσίδηρο, η οποία δωρήθηκε στην πόλη, το 1887, από τον Ε. Τζ. Σάντλερ, τοπικό ιδιοκτήτη φυτείας. Επιστεγάζεται από θόλο υποστηριζόμενο από, συνολικά, οκτώ κίονες, οι οποίοι δίνουν στην κατασκευή οκταγωνική μορφή. Οι κίονες συνδέονται μεταξύ τους μέσω τόξων χαραγμένων με διακοσμητικά μοτίβα πελεκάνων.
Σχολή Μάνινγκ
μικρογραφία|Άποψη του κτιρίου Τόμας Μάνινγκ της Σχολής Μάνινγκ, το 1990. Το 1711, ο Τόμας Μάνινγκ, ιδιοκτήτης φυτείας στην περιοχή του Ουεστμόρλαντ, κληροδότησε στην ενορία έκταση για την ανέγερση ιδιωτικού σχολείου. Το τελευταίο, τελικώς, ανεγέρθηκε το 1738 στη Σαβάννα-λα-Μαρ, ενώ η έκταση η οποία είχε παραχωρηθεί από τον Μάνινγκ βρισκόταν στην τοποθεσία Μπερντ Σαβάννα (αγγλικά: Burnt Savannah), σε απόσταση 12 χμ. βόρεια. Το 1780, ένας τυφώνας προξένησε σημαντικές ζημιές στο κτίριο, με αποτέλεσμα να κατατεθεί αίτηση για οικονομική βοήθεια ενώπιον της Νομοθετικής Συνέλευσης με απώτερο σκοπό την επισκευή του.
Κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, η σχολή μετατράπηκε σε σχολείο μέσης εκπαίδευσης. Το παλαιότερο κτίριο του σχολείου, ανεγερθέν κατά τις απαρχές του 20ού αιώνα, είναι γνωστό ως Κτίριο Τόμας Μάνινγκ. Το 2011, φιλοξενούσε τη βιβλιοθήκη, καθώς και ορισμένες αίθουσες διδασκαλίας. Γεωργιανού αρχιτεκτονικού ρυθμού, είναι χτισμένο από ξύλο, επί σοβατεπί τοιχοποιίας. Περιτριγυρισμένο από προστώα και επιστεγασμένο από σκεπή με αετώματα και διάτρητη από περσίδες, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αποικιακής αρχιτεκτονικής.
Μουσική
Αναφορά στη Σαβάννα-λα-Μαρ γίνεται εντός του τραγουδιού Sara του Μπομπ Ντίλαν, το οποίο βρίσκεται εντός του δίσκου Desire (1976).
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Τζαμάικας Κατηγορία:Ενορία του Ουεστμόρλαντ
Σαφουά
Το Σαφουά (γαλλικά: Chaffois) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Άλκης Αλκαίος
Ο Βαγγέλης Λιάρος (Κοκκινιά Θεσπρωτίας, 23 Νοεμβρίου 1949 – Αθήνα, 10 Δεκεμβρίου 2012), γνωστός με το καλλιτεχνικό όνομα Άλκης Αλκαίος, ήταν Έλληνας ποιητής και στιχουργός. Απεβίωσε στις 10 Δεκεμβρίου 2012, σε ηλικία 63 ετών, από καρκίνο. Σχετικά με την καταγωγή του ο ίδιος αναφέρει σε επιστολή του προς τον Σύλλογο Παργινών Αθήνας: «Στους φίλους μου καλλιτέχνες, όταν με ρωτούν για την καταγωγή μου, απαντώ ότι ο μεν Βαγγέλης [Λιάρος] είναι γέννημα Κοκκινιώτης και θρέμμα Παργινός, ο δε Άλκης [Αλκαίος] είναι γέννημα και θρέμμα Παργινός. Την Πάργα άλλωστε “περιέχουν” όλα μου τα τραγούδια κι ας είναι μόνο ένα απ’ αυτά που την αναφέρει ρητά (είναι η “Άνοιξη της Πάργας”), γιατί επί 45 χρόνια απ’ αυτήν φεύγω και σ’ αυτήν επιστρέφω κάθε καλοκαίρι. Γιατί η Πάργα μας είναι η νιότη μου, ο έρωτάς μου, το ταξίδι μου και η Ιθάκη μου».
Έγραψε πλήθος ποιημάτων και στίχους γνωστών τραγουδιών όπως το Ερωτικό (Με μια πιρόγα), το Κακόηθες Μελάνωμα, τη Ρόζα. Βασικός του συνεργάτης υπήρξε ο μουσικοσυνθέτης Θάνος Μικρούτσικος. Συνεργάστηκε με καλλιτέχνες όπως οι Νότης Μαυρουδής, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Σωκράτης Μάλαμας, Μπάμπης Στόκας, Μίλτος Πασχαλίδης και Μάριος Τόκας.
Νεανικά χρόνια
Ο Άλκης Αλκαίος γεννήθηκε στις 23 Νοεμβρίου 1949 στην Κοκκινιά Φιλιατών και πολιτογραφήθηκε από μικρός κάτοικος Πάργας όπου τον περισσότερο καιρό έμενε εκεί, γράφοντας στίχους με “δάσκαλό” την ποίηση του Κ. Γ. Καρυωτάκη. Το όνομά του το πήρε από θείο του ΕΛΑΣίτη που σκοτώθηκε 23 χρονών.
Το 1967 δημοσίευσε δοκίμιο με τίτλο: Κώστας Καρυωτάκης: Ο ποιητής που αγαπήθηκε και μισήθηκε. Όπως λέει σε επιστολή του προς το Δ.Σ του Συλλόγου Παργινών Αθήνας:
«''Ήταν αρχές του 1967, όταν ο αείμνηστος Αλέξανδρος Μπάγκας, Δήμαρχος Πάργας, με παρουσίασε, μαθητή ακόμα στο γυμνάσιο Πάργας, ως δημιουργό με τα πιο ενθουσιώδη λόγια, στο κατάμεστο χειμωνιάτικο σινεμά, στου "Καρύδη". Θερμοί συμπαραστάτες ήταν οι αείμνηστοι Νίκος Τσάκας, Πέτρος Γιούργας και ο τότε Νομάρχης Πρεβέζης Θεόδωρος Βγενόπουλος. Θέμα της διάλεξης ήταν ο ποιητής Κώστας Καρυωτάκης και αφορμή η άρνηση των θρησκευτικών αρχών στην Πρέβεζα να τελέσουν μνημόσυνο για έναν αυτόχειρα. Η διάλεξη αυτή έγινε βιβλίο. Και θυμάμαι πόση συγκίνηση ένοιωσα όταν έλαβα ένα γράμμα από τον Θάνο Καρυωτάκη, αδελφό του ποιητή, με ύμνους για το βιβλίο. Έτσι ξεκίνησα. Με ένα πεζό για έναν ποιητή. Υπό την αιγίδα του Δήμου Πάργας''.»
Οι σπουδές, τα βασανιστήρια και το αιώνιο τραύμα
Ο Βαγγέλης Λιάρος τελείωσε το Γυμνάσιο Πάργας και σπούδασε στη Νομική Σχολή τα χρόνια της δικτατορίας. Σύμφωνα με μαρτυρίες, είχε συμμετάσχει στην πρώτη απόπειρα δραπέτευσης του Αλέκου Παναγούλη από τη φυλακή, όπου βρισκόταν μετά την αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας του Γιώργου Παπαδόπουλου. Συνελήφθη, βασανίστηκε άγρια και οι πληγές σημάδεψαν ισόβια το κορμί του, καθώς του δημιούργησαν σοβαρότατα νευρολογικά και κινητικά προβλήματα. Κάποια στιγμή, ταξίδεψε στο εξωτερικό προκειμένου να υποβληθεί σε ειδική επέμβαση, η οποία, όμως, δεν είχε τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Όσο περνούσαν τα χρόνια ήταν αναγκασμένος να περνά τις ημέρες του κλεισμένος σ' ένα σπίτι και για μεγάλα χρονικά διαστήματα ήταν καθηλωμένος στο κρεβάτι. Φύλακας-άγγελος σε αυτήν την περιπέτεια ήταν ο πατέρας του.
Η αρχή της καριέρας του
Η στιχουργική του και ποιητική του σταδιοδρομία άρχισε το 1977, όταν ο Θάνος Μικρούτσικος διάβασε ένα ποίημά του στον "Ριζοσπάστη". Η γνωριμία του και η πρώτη συνεργασία με τον Θάνο Μικρούτσικο το 1978 στον δίσκο "Τραγούδια της λευτεριάς" με το τραγούδι "Φλεβάρης 1848" άφησε το στίγμα του στο ελληνικό τραγούδι. Το 1980, "Η μπαλάντα ενός φιλήσυχου" συμπεριλαμβάνεται στον δίσκο "Δελτίο Καιρού" της Μαρίας Δημητριάδη σε μουσική Μικρούτσικου. Δύο χρόνια αργότερα, το 1982, ήρθε ο δίσκος "Εμπάργκο" όπου ο στιχουργός υπογράφει όλους τους στίχους. Ο δίσκος περιέχει εξαιρετικά τραγούδια όπως "Το κακόηθες μελάνωμα" και την "Πιρόγα". Το 1983 βγαίνει η μόνη ποιητική συλλογή του "Εμπάργκο-Ποιήματα" από τις εκδόσεις ΕΤ.ΝΕ.Μ., της οποίας ιδρυτής είναι ο Θάνος Μικρούτσικος.μικρογραφία|Με τον Θάνο Μικρούτσικο για το "Εμπάργκο"
Μεταγενέστερες δουλειές
Το 1996 βγαίνει ο δίσκος "Στου αιώνα την παράγκα" με τα 8 από τα 14 τραγούδια σε στίχους του ποιητή, όπου ανάμεσά τους βρίσκονται αριστουργήματα: "Σαν πλανόδιο τσίρκο", "Ρόζα", "Πάντα γελαστοί" (Ισαάκ, Σολωμού και Μαρίνου μαρτύρων), "Πατησίων και παραμυθιού γωνία", "Για μια Ντολόρες". Έπειτα κάνει διάφορες μικρές συμμετοχές σε δίσκους: "Αύριο" (1996), "13000 μέρες" (1998), "Ο Θάνος Μικρούτσικος τραγουδά Θάνο Μικρούτσικο" (1998) κ.ά. Το 1999 συνεργάζεται με τον Μάριο Τόκα όπου δημιουργούν έναν πολύ πετυχημένο δίσκο, το "Εντελβάϊς", όπου ερμηνεύει ο Δημήτρης Μητροπάνος και που υπογράφει ο ποιητής όλους τους στίχους.
Το 2006 βγαίνει ο δίσκος "Υπέροχα μονάχοι" με ποιήματα σε μελοποίηση Μικρούτσικου. Ένα χρόνο αργότερα, βγαίνει και ο δίσκος "Οι τροβαδούροι της καρδιάς μου" όπου όλοι οι στίχοι είναι δικοί του και που αποτελείται από πλήθος καλλιτεχνών: Μιλτιάδης Πασχαλίδης, Βασίλης Καζούλης, Βαγγέλης Γερμανός, Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας, Φίλιππος Πλιάτσικας, Νίκος Πορτοκάλογλου, Αλκίνοος Ιωαννίδης, Σωκράτης Μάλαμας, Διονύσης Τσακνής, Ασπασία Στρατηγού, Μπάμπης Στόκας, Νίκος Ζούδιαρης, Αρλέτα, Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, Χρήστος Θηβαίος, Δημήτρης Ζερβουδάκης, Μιχάλης Κουμπιός, Γιώργος Νταλάρας. Η επόμενη ολοκληρωμένη δουλειά του είναι το 2009 με τον δίσκο “Ουράνια τόξα κυνηγώ” με μουσική του Βασίλη Παπακωνσταντίνου.
Θάνατος
Ο Άλκης Αλκαίος πέθανε τη Δευτέρα 10 Δεκεμβρίου του 2012 από μετάσταση καρκίνου στο συκώτι.
Α' Περίοδος: Γρηγορείτε παιδιά...
Στις αρχές της καριέρας του ο Αλκαίος έδωσε με το τραγούδι "Φλεβάρης 1848" το ισχυρό διεθνιστικό του στίγμα, τις αριστερές του καταβολές και την επιρροή του από τα επικά οράματα ποιητών όπως ο Πάμπλο Νερούδα: Απόψε σμίξαν τις καρδιές μας σ’ έναν έστω/ στιγμιαίο συντονισμό ίδιες ελπίδες/ καθώς μας φώτιζαν τον δρόμο οι σελίδες/ απ' το κομμουνιστικό μας μανιφέστο.
Όλα τα ποιήματα –και οι τίτλοι- του δίσκου, αποτελούν μέχρι σήμερα γρίφους για διαβασμένους λύτες, φανερώνοντας επιρροές άλλοτε από τον ρωσικό φουτουρισμό και τον Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι, (όπως το «Ταπεινό ρέκβιεμ για το μέλλον ή το άλλο πρόσωπο ενός αυτόνομου») άλλοτε από το ειρωνικό μπρεχτικό σύμπαν (όπως η προγενέστερη «Μπαλάντα ενός φιλήσυχου»,) άλλοτε από τον αιχμηρό λόγο του Βολφ Μπίρμαν («Ωδή σ’ ένα δρομέα ημιαντοχής») και άλλοτε από το δικό του προφητικό χάρισμα, απόρροια του εγγενούς ποιητικού του ταλέντου: Ξερνάνε θάνατο τα ωραία φουγάρα / κι εγώ θρηνώ από τώρα τη γενιά μου... Στον ίδιο δίσκο, βεβαίως, και τα αξεπέραστα «Ερωτικό» (ή αλλιώς η «Πιρόγα» και «Το κακόηθες μελάνωμα» (αφιερωμένο στον Νίκο Πουλαντζά) γεμάτα αλληγορίες, ποιητικές εικόνες, πολλαπλές ερμηνείες. Με τον δίσκο αυτό τελειώνει η Α' –πιο τραχιά και κρυπτική- περίοδος της στιχουργικής πορείας του Αλκαίου.
Β' Περίοδος: Πατησίων και Παραμυθιού γωνία...
Η Β' περίοδος ξεκινά με το κοσμοτραγουδισμένο «Πρωινό τσιγάρο» (αφιερωμένο στον Μάνο Λοΐζο) που μελοποιεί ο Νότης Μαυρουδής, το 1984 και ολοκληρώνεται το 1999, με τον δίσκο «Εντελβάις». Μέσα σε αυτά τα 15 χρόνια ο λόγος του Αλκαίου αποκτά μια στιχουργική τεχνική η οποία ακροβατεί ανάμεσα στο κυριολεκτικό και στο υπερρεαλιστικό. Ο στίχος του «Πατησίων και Παραμυθιού γωνία» περιγράφει επακριβώς αυτό το πνεύμα. Έτσι, τόσο στον δίσκο «Η αγάπη είναι ζάλη» (1986) όσο και στη δεύτερη προσωπική του δουλειά «Όσο κρατάει ένας καφές» (1989), εκφράζει έναν πιο καθημερινό λόγο και κυρίως απευθύνεται πιο άμεσα στο άλλο πρόσωπο, στον μη εκπληρωμένο έρωτά του: Φεύγω και μη με περιμένεις/ σου είπα ξαφνικά ένα βράδυ/ πήρα το δάκρυ σου μαζί μου/ και χάθηκα μες το σκοτάδι ή Μες στη ζωή μου μπήκες σαν κομήτης/ και ο έρωτας σου μάχη αιματηρή/ Τα χείλη σου ήταν κόκκινο πανί/ και η αγκαλιά σου αρένα της Μαδρίτης.
Αποκτά ο στίχος του μια ποιητική λαϊκότητα και αφαιρεί σκέψεις προσθέτοντας εικόνες. Στρέφει τον φακό του περισσότερο στους ανθρώπους της πόλης («Βικτώρια» (1989, «Χρόνια Πολλά», 1991) και τοποθετεί τους ήρωες της Ιστορίας ως ήρωες των τραγουδιών του («Πόρτο Ρίκο», 1994, «Ρόζα», 1996) συνταιριάζοντας αρμονικά πρόσωπα και εποχές: Αν χάθηκε στο Μετς ή στο Πόρτο Ρίκο. Οι εννέα στίχοι του στον δίσκο του Θάνου Μικρούτσικου, «Στου αιώνα την παράγκα», (1996) συμπυκνώνουν όλο το ποιητικό του «είναι». Ερωτικός χωρίς να λαϊκίζει (Τα μάτια σου έκλεισες και μ’ άφησες απέξω), ουσιαστικός ατακαδόρος και όχι κατασκευαστής ψευδό- διανοουμενίστικων σλόγκαν (Πώς η ανάγκη γίνεται ιστορία/ Πώς η ιστορία γίνεται σιωπή), εξαιρετικός ισορροπιστής μεταξύ του ιδιωτικού και δημόσιου οράματος («Σαν πλανόδιο τσίρκο») και αισθήματος (Πάντα γελαστοί, με τη δική του αφιέρωση: «Ισαάκ και Σολωμού και Μαρίνου Μαρτύρων» [με άλλα λόγια στους δολοφονηθέντες, το 1996, Κυπρίους Τάσο Ισαάκ και Σολωμό Σολωμού και στον αναρχικό Χριστόφορο Μαρίνο, ο οποίος «αυτοκτόνησε» την ίδια χρονιά υπό περίεργες συνθήκες ενώ βρισκόταν εν πλω).
Γ' Περίοδος: Πουλί σε δέντρο αρχοντικό...
Με την πρώτη του συνεργασία με τον Σωκράτη Μάλαμα το 1998, στον δίσκο «13.000 μέρες», αρχίζει σιγά σιγά να μας αποκαλύπτει και μια ακόμα στιχουργική του έκφανση η οποία χαρακτηρίζει την Γ' περίοδο της πορείας του: αυτή του ποιητή που πατά πάνω στη δημοτική μας παράδοση. Επίσης, αρχίζει να ξεδιπλώνει εντονότερα τον ταξιδιωτικό στίχο όπως τον εξέφρασαν ο Νίκος Καββαδίας, ο Κώστας Ουράνης κ.ά.. Έτσι, στον δίσκο «Εντελβάις» είναι έξοχα αφηγηματικός, (το «Κιφ», παλαιότερο, βρίσκεται στην ποιητική του συλλογή που αναφέραμε), όπως πάντα προσωπικός/ συλλογικός (Οι φίλοι στα γρανάζια τους/ τα φρένα και τα γκάζια τους/ κι η Ελλάδα ν' αρμενίζει/ με μιαν ελπίδα κόσκινο) και αδιαλείπτως ποιητικά ανατρεπτικός (Τα δεσμά σου θα λιμάρω/ μ' ένα τριαντάφυλλο).
Στην Γ', λοιπόν, φάση της στιχουργικής του πορείας, ο Άλκης Αλκαίος φαίνεται σαν να προσπαθεί να αφαιρέσει κάθε προσωπικό ίχνος από τα τραγούδια του, να περιορίσει τις κοινωνικές του αιχμές και να αφεθεί στο δημοτικό μας λόγο δανειζόμενος πολλές φορές από αυτόν αυτούσιους στίχους και νοηματικά μοτίβα υποπίπτοντας όμως στο «παράπτωμα» της μη αναφοράς τους ως υποσημείωση στους δίσκους...π.χ.
γράφει ο ίδιος κατά το παραδοσιακό:
Καλότυχα είναι τα βουνά,/ καλότυχοι είναι οι κάμποι,
/που θάνατο δεν καρτερούν και χάρο δεν παντέχουν)
ή το παλαιότερο: Της νύχτας οι αρματωλοί και της αυγής οι μόνοι
κατά το παραδοσιακό κλέφτικο τραγούδι («Της νύχτας οι αρματολοί»):
Της νύχτας οι αρματολοί και της αυγής oι κλέφτες κ.ά.
Εκτός όμως από αυτά τα «δάνεια» και τις επιρροές αρκετοί δικοί του στίχοι, κατορθώνει να φαντάζουν, θα λέγαμε, ανώνυμου δημιουργού, σαν να είναι συνθετικό έργο ολόκληρων γενεών, δημιούργημα της λαϊκής μας σοφίας. Κι αυτό εξαιτίας των πολλών αφορισμών τους οποίους συνηθίζει να βάζει στις κατακλείδες των στροφών του, των διδακτικών παραινέσεων και του επιγραμματικού χαρακτήρα των δίστιχών του (που θυμίζουν μαντινάδες).
Ας δούμε μερικούς τέτοιους χαρακτηριστικούς στίχους:
Όσο μακραίνω απ' το γκρεμό/ Τόσο ο γκρεμός με θέλει
Ο χρόνος είναι του Θεού κι ο πόνος του ανθρώπου
Ό,τι κερδίζω στ’ όνειρο το χάνω στη ζωή
Όποιες λέξεις κι αν διαλέξεις τ’ όνειρο το καις
Πουλιά είναι οι έρωτες και δέντρα οι καημοί
Το χώμα ξεδιψά η βροχή και τον Θεό η προσευχή
Ο μοναχός μοιράζεται τη μοναξιά με τ’ άστρα
Πίνω θάνατο κι αγάπη απ’ το ίδιο το ποτήρι
Δώσε μου την αρμύρα σου και πάρε τη βροχή μου
Αλλού ματώνει η ομορφιά κι αλλού το αίμα στάζει
Έτσι, οι συνεργασίες του με τον Σωκράτη Μάλαμα («Ο Φύλακας και ο Βασιλιάς», 2000, «Ένα», 2002, και «Πέρασμα», 2010)), τον Μίλτο Πασχαλίδη («Βυθισμένες άγκυρες», 2001, «Η μόνη μου πατρίδα είναι ο χρόνος» 2003), τον Δημήτρη Ψαρρά στον δίσκο «Μελίνα Κανά» (2001) τους τραγουδοποιούς-συνθέτες στον δίσκο «Οι τροβαδούροι της καρδιά μου» («2007) και τον Βασίλη Παπακωνταντίνου, «Ουράνια τόξα κυνηγώ» (2009) και την πολύ πρόσφατη συνεργασία του με τον Μπάμπη Στόκα, «Η Αυλή των Τρελών» (2012) συγκλίνουν στο μεγαλύτερό τους μέρος πάνω στο είδος αυτό του λόγου με τις πολύ δυνατές στιγμές του αλλά και τις ορισμένες αδυναμίες του (επανάληψη θεματικών και μοτίβων, κίνδυνος κοινοτοπίας και λεκτικού εντυπωσιασμού, κλισαρισμένες ομοιοκαταληξίες, περισσά καλολογικά στολίδια κ.ά. ).
Το δεύτερο χαρακτηριστικό στοιχείο αυτής της περιόδου, ο ταξιδιωτικός του λόγος, ξεδιπλώνεται περίτεχνα κυρίως στον δίσκο «Υπέροχα μονάχοι», (2006), με τις συνθέσεις του Θάνου Μικρούτσικου. Μόνο οι τίτλοι των τραγουδιών είναι ενδεικτικοί: «Αργώ», «Της θάλασσας τα μάγια», «Blues on the road», «Στης γοργόνας το φτερό» [φόρος τιμής στον Νίκο Καββαδία...), «Σιντάρτα» κ.ά.
Μικρές Νοθείες
Ο λόγος, λοιπόν, στον λόγο και μόνο, του Αλκαίου και ο επίλογος στις «Μικρές Νοθείες» του Οδυσσέα Ιωάννου, τραγούδι αφιερωμένο από τον ίδιο στον Άλκη Αλκαίο ως μια χαραμάδα βιογραφίας του που μας ανοίχτηκε ενόσω συνεχίζουμε να χορεύουμε πάνω στο φτερό της πένας του…
και ζει με, ό,τι, περίσσεψε από ένα σκάρτο ποίημα
τα πρωινά σηκώνεται με μια βαριά ζαλάδα
Κρεμάει τις αφίσες του στα παράθυρά του
κρύβει το φως μα κρύβει κι όλα τ'άλλα
γιατί το μόνο που λαχτάρησε ως λάφυρά του
είναι μια θάλασσα να φτάνει ως τη σκάλα
Βάζει σημάδια με στυλό πάνω στον τοίχο του
μετράει το ύψος του που πόντο πόντο χάνει
μα κάθε βράδυ όταν βγαίνει απ'τον ύπνο του
στέκεται όρθιος και τρυπάει το ταβάνι
Είναι που ονειρεύεται πως φεύγει για ταξίδια
ξέρει αν μπορούσε θα ‘κανε μία απ'τα ίδια
αλλά τι νόημα έχει το όνειρο χωρίς μικρές νοθείες.
Σύμφωνα με τις μαρτυρίες όσων των γνώρισαν, συνεργάστηκαν και έκαναν παρέα μαζί του, ο Άλκης Αλκαίος ήταν ένας άνθρωπος εξαιρετικά γλυκός, γενναιόδωρος αλλά και πολύ δυνατός. «Ηταν λεβέντης. Δεν σε άφηνε καν να αντιληφθείς το πρόβλημά του, ούτε του άρεσε να συζητά για όσα είχε ζήσει στο παρελθόν. Πάντα μιλούσε για το μέλλον. Μπορεί να ήταν κλεισμένος σ' ένα δωμάτιο, αλλά το δωμάτιο αυτό είχε παράθυρα σ' όλον τον κόσμο», μας λέει ο Μίλτος Πασχαλίδης, ένας από τους τραγουδοποιούς της νεότερης γενιάς που συνεργάστηκε στενά με τον Αλκαίου. «Είχε εμμονή με τις λέξεις, δούλευε πολύ το κείμενό του και απαιτούσε από τον συνθέτη να μην αλλάζει ούτε ένα κόμμα. Προτιμούσε να αλλάξει τον τίτλο ενός τραγουδιού, παρά να αντικαταστήσει μια απλή για τους άλλους λέξη, η οποία όμως για τον ίδιο είχε καθοριστική σημασία...», συμπληρώνει. Και πάντα αποδεικνυόταν εκ των υστέρων πως ο στιχουργός είχε δίκιο, αφού, για ακόμη μία φορά, το τραγούδι σημείωνε μεγάλη επιτυχία.
Ο Άλκης Αλκαίος εισήγαγε τις «δύσκολες» λέξεις στο λαϊκό τραγούδι και έγραψε τραγούδια για πολλούς και διαφορετικούς ερμηνευτές από τη Χάρις Αλεξίου και τον Δημήτρη Μητροπάνο μέχρι τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου και τον Σωκράτη Μάλαμα.
Αποτραβηγμένος από τα φώτα της δημοσιότητας και των ΜΜΕ, έχοντας μία ραδιοφωνική μία τηλεοπτική συνέντευξη και κάποιες δημοσιοποιημένες φωτογραφίες, τα μόνα που ξέρουμε γι' αυτόν, και τα μόνα που ήθελε να μάθουμε γι΄αυτόν, είναι τα συναισθήματά του που περνούν από τα ποιήματά του στο μυαλό μας.
''Πάρε τη ζωή στα δυο σου χέρια/ τις γροθιές σου χτύπα στα μαχαίρια/ θα 'φευγαν τα σύννεφα φαντάσου/ αν κουνούσες λίγο τα φτερά σου. Πουλί σε δέντρο αρχοντικό παλιό τραγούδι λέει/ αυτός που όλα τα 'χασε ματώνει μα δεν κλαίει/ αν δε φυσήξει ο άνεμος το φύλλο δε σαλεύει/ αν δε θυμώσει η θάλασσα το κύμα δε χορεύει.''
Πηγές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί
Μιχαήλ Μπακούνιν
Ο Μιχαήλ Αλεξάντροβιτς Μπακούνιν (ρωσικά: Михаил Александрович Бакунин, ΔΦΑ: [mʲɪxɐˈiɫ  ɐlʲɪˈ ksandrəvʲɪʨ  bɐˈkunʲin], 30 Μαΐου 1814 (Π.Η.: 14 Μαΐου 1814) – 1 Ιουλίου 1876) υπήρξε Ρώσος θεωρητικός του αναρχισμού που με τα γραπτά του και το βίο του, λειτούργησε ως σημείο αναφοράς  στην ιστορία του αναρχικού κινήματος, αποτελώντας μία από τις πλέον διάσημες επαναστατικές μορφές του 19ου αιώνα.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Μιχαήλ Μπακούνιν, γεννήθηκε στο Πριαμούκινο κοντά στο Τβερ (σημερινό Καλίνιν), το 1814, στις 30 Μαΐου. Προερχόμενος από αριστοκρατική ρωσική οικογένεια, προορίστηκε από την οικογένειά του για στρατιωτική καριέρα στην Αγία Πετρούπολη. Ήδη από τότε, τα πρώτα χρόνια, έχει την άποψη ότι οι στρατιώτες είναι δουλοπάροικοι, που δωροδοκούνται με αμοιβές και δώρα για να καταστείλουν τον υπόλοιπο λαό. Η σχολή του πυροβολικού στην οποία κατατάχτηκε το 1828, αποτελούνταν από αριστοκράτες, είχε τη μεγαλύτερη ελευθερία στη σκέψη και την έρευνα από οποιονδήποτε άλλο τομέα του στρατού. Έτσι, ο Μπακούνιν στρέφει το ενδιαφέρον του προς τη φιλοσοφία. Το 1832 γίνεται αξιωματικός, αλλά μην αντέχοντας τον τρόπο ζωής στο στρατό, παραιτείται το 1835 και οδεύει για τη Μόσχα όπου ελπίζει να σπουδάσει φιλοσοφία.
Ο Εγελιανισμός ήταν τότε σε άνοδο και κίνησε το ενδιαφέρον του Μπακούνιν ο οποίος πήρε την άδεια να σπουδάσει στη Γερμανία, στηριγμένος στην οικονομική βοήθεια του Αλεξάντερ Χέρτσεν. Επισκέφτηκε το Βερολίνο, τη Δρέσδη και τη Λειψία, εμβαθύνοντας στη φιλοσοφία του Χέγκελ, που τη χαρακτήρισε κατόπιν ως την "άλγεβρα της Επανάστασης". Ήδη όμως έκλινε προς την ετερόδοξη σχολή, που ανέδειξε άτομα όπως ο Λούντβιχ Φόυερμπαχ και ο Νταβίντ Φρίντριχ Στράους.
Η δράση του σε Δρέσδη, Παρίσι, Πράγα
Το 1842 ο Μπακούνιν βρισκόταν στη Δρέσδη και επηρεασμένος από τον Άρνολντ Ρούγκε προσχώρησε στο κίνημα της εγελιανής Αριστεράς. Ένα δοκίμιό του με τίτλο "Η Αντίδραση στη Γερμανία" πήρε μεγάλη δημοσιότητα και τον ανάγκασε να καταφύγει στην Ελβετία. Το 1843 επισκέφτηκε το Παρίσι και γνώρισε τον Πιερ-Ζοζέφ Προυντόν, ο οποίος εκείνη την χρονιά δημοσίευσε το Η δημιουργία της τάξης στην ανθρωπότητα. Η γνωριμία αυτή τον έκανε να ενστερνιστεί τις αναρχικές απόψεις. Τα επόμενα χρόνια ο Μπακούνιν τα αφιέρωσε στο να κάνει το σοσιαλδημοκρατικό κίνημα αναρχικό και διεθνές.
Από το 1844 μέχρι το 1848 έζησε κυρίως στο Παρίσι. To 1848 συμμετείχε στο Σλαβικό συνέδριο έχοντας την ελπίδα να υποκινήσει πανσλαβική επανάσταση όπου απεύθυνε κάλεσμα στους σλαβικούς λαούς και τους κάλεσε σε δημιουργία ομοσπονδίας (federation). Εκείνη την εποχή ο Μπακούνιν υποστήριζε την ιδέα της ένωσης των σλαβικών λαών σε μια ομοσπονδία δημοκρατιών (republics) Το γεγονός πως υπήρχαν εναντίον του υποψίες για κατασκοπία από την πλευρά των Ρώσων, οδήγησε τη ρωσική κυβέρνηση να ανακαλέσει την άδεια με την οποία τού επιτρεπόταν να κατοικεί στο εξωτερικό. Αντί να υπακούσει στη διαταγή και να επιστρέψει στη Ρωσία, απηύθυνε κάλεσμα σε Πολωνούς και Ρώσους για ένωση σε μια πανσλαβική επαναστατική συνομοσπονδία. Τότε επικηρύχθηκε για 10.000 ρούβλια και η γαλλική κυβέρνηση τον απέλασε. Αλλά η επανάσταση του Φεβρουαρίου του 1848 τον έφερε πίσω στο Παρίσι.
Το 1849 συμμετέχει στα γεγονότα της Δρέσδης μαζί με τον Ρίχαρντ Βάγκνερ. Προσπαθώντας να διαφύγει από τη Δρέσδη συνελήφθη, φυλακίστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο το Μάιο του 1850. Η καταδίκη του μετατράπηκε σε ισόβια. Σχεδίασε να δραπετεύσει στην Αυστρία, συνελήφθη ξανά και καταδικάστηκε σε θάνατο αλλά τελικά εκδόθηκε στη Ρωσία.
Φυλάκιση, εξορία και ξανά Ευρώπη
Κρατήθηκε για αρκετά χρόνια στο φρούριο Νέβα της Βαλτικής και για μεγάλο χρονικό διάστημα στη Σιβηρία (από το 1857). Στη φυλακή βασανίστηκε ενώ έχασε την οδοντοστοιχία του και εξαναγκάστηκε να απευθύνει την Ομολογία του, προς τον Τσάρο Νικόλαο.
Στο διάστημα της εξορίας του στη Σιβηρία παντρεύτηκε τη νεαρή Πολωνέζα, Αντονία Κβιατκόφσκα. Τελικά, δραπέτευσε ενώ περπάτησε ανατολικά πάνω από 1.000 μίλια μέσα από κακουχίες, φθάνοντας στη θάλασσα, από όπου πέρασε απέναντι στην Ιαπωνία. Από εκεί επιβιβάστηκε σε πλοίο για την Καλιφόρνια και από τη Δυτική Ακτή βρέθηκε στη Νέα Υόρκη, για να καταφύγει τελικά στο Λονδίνο όπου φιλοξενήθηκε από τον Χέρτσεν. Έχοντας υποστεί δυσκολίες και περιπέτειες και έχοντας αναμιχθεί με όλους τους τύπους των ανθρώπων, κάτω από όλες τις συνθήκες, κατέληξε στην άποψη ότι κάθε κυβέρνηση ήταν τυραννία. Ρίχτηκε στην επαναστατική δράση με ενθουσιασμό. Με τον Χέρτσεν δημοσίευσε τον "Συναγερμό της Επανάστασης" (Tocsin of revolution).
Το 1862 κάλεσε σε επανάσταση, και αυτοκυβέρνηση των Σλάβων.
left|thumb|0170px|Ο τάφος του Μπακούνιν στη Βέρνη
Η Πρώτη Διεθνής, οι διαφωνίες με τον Μαρξ, ο θάνατος
Το 1868, προσχώρησε στη Διεθνή Ένωση Εργατών, επίσης γνωστή ως Πρώτη Διεθνή, μια ομοσπονδία ριζοσπαστικών συνδικάτων με παραρτήματα-σωματεία στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες. Το 1869, η Σοσιαλδημοκρατική Συμμαχία δεν έγινε δεκτή στη Διεθνή με το επιχείρημα ότι ήταν και η ίδια μια διεθνής οργάνωση, και ότι στη Διεθνή επιτρέπονταν ως μέλη μόνο εθνικές οργανώσεις. Έτσι η συμμαχία αυτοδιαλύθηκε και τα διάφορα τμήματα που την αποτελούσαν προσχώρησαν στη Διεθνή το καθένα ξεχωριστά. Ο Μπακούνιν συνέβαλε στη δημιουργία παραρτημάτων της Διεθνούς στην Ιταλία και την Ισπανία.
Το 1870 ο Μπακούνιν πρωτοστάτησε σε μια αποτυχημένη εξέγερση στη Λυών, πάνω σε αρχές που εφαρμόστηκαν στην πράξη αργότερα από την Παρισινή Κομμούνα. Κάνοντας έκκληση για γενική εξέγερση σε απάντηση της κατάρρευσης της γαλλικής κυβέρνησης κατά τη διάρκεια του Γαλλο-Πρωσικού πολέμου, και επιδιώκοντας να μετασχηματίσει την αντιπαράθεση των δυνάμεων κυριαρχίας σε κοινωνική επανάσταση, συνέταξε τη Διακήρυξη της Αναρχικής Επανάστασης που τοιχοκολλήθηκε στη Λυών στις 26 Σεπτεμβρίου 1870. Χαρακτηριστικά αναφέρεται: "καταργούνται η κυβερνητική εξουσία του κράτους και η διοικητική μηχανή, επειδή κατέληξαν να είναι άχρηστες" (άρθρο 1) και "αναστέλλεται η λειτουργία των ποινικών και πολιτικών δικαστηρίων και τις αρμοδιότητές τους επωμίζεται η Λαϊκή Δικαιοσύνη" (άρθρο 2).