cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δράκουλας: Ο Βρικόλακας των Καρπαθίων
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βαμπίρ στην ποπ κουλτούρα Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ταινίες του 1958 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αγγλία Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τέρενς Φίσερ Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βρετανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Reboots ταινιών
Σιάνγκτσι
Το παιχνίδι αντιπροσωπεύει μια μάχη ανάμεσα σε δύο στρατούς, με αντικείμενο την αιχμαλωσία του εχθρού (στρατηγός ή βασιλιάς). Ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του «σιάνγκτσι» περιλαμβάνουν το κανόνι (πάο), το οποίο πρέπει να υπερπηδήσει για να αιχμαλωτίσει, ένας κανόνας που εμποδίζει τους στρατηγούς να αντιμετωπίζουν ο ένας τον άλλο άμεσα, περιοχές στον πίνακα που ονομάζονται ποτάμι και το παλάτι, το οποίο περιορίζει την κίνηση σε μερικά πιόνια (αλλά αυξάνει εκείνη των υπολοίπων) και την τοποθέτηση των πιονιών στις διασταυρώσεις των γραμμών της σκακιέρας και όχι μέσα στα τετράγωνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιτραπέζια παιχνίδια
Γρηγόριος Δαφνής
Ο Γρηγόριος Δαφνής (1909 - 1977) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και συγγραφέας.
Η ζωή του
Γεννήθηκε το 1909 στην Κέρκυρα και σπούδασε στη Νομική Σχολή Αθηνών. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος και αναλυτής σε διάφορες εφημερίδες. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής φυλακίστηκε για αντιστασιακή δράση, για να δραπετεύσει τελικά και να καταφύγει στην Αίγυπτο μαζί με την εξόριστη ελληνική κυβέρνηση. Υπήρξε συνεργάτης του πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου και του υπουργείου Πληροφοριών αμέσως μετά την απελευθέρωση το 1944.
Διετέλεσε γενικός διευθυντής του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων από το 1963 έως το 1965, στις κυβερνήσεις της Ενώσεως Κέντρου υπό τον Γεώργιο Παπανδρέου. Το 1965 συντάχθηκε με τους Αποστάτες, και διορίστηκε γενικός διευθυντής του τότε Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας (ΕΙΡ), παραμένοντας μέχρι την επιβολή της χούντας το 1967.
Ο Δαφνής έγραψε πολλά βιβλία ιστορίας και πολιτικής, από τα οποία ξεχωρίζουν το «Σοφοκλής Ελευθερίου Βενιζέλος» (βιογραφία του Σοφοκλή Βενιζέλου) και το «Η Ελλάς μεταξύ δύο πολέμων, 1923-1940», που θεωρείται κλασικό για την περίοδο αυτή.
Πέθανε στην Αθήνα το 1977.
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Porsche Macan
H Porsche Macan (επίσημος κωδικός εργοστασίου: Typ 95B) είναι ένα μεσαίο πολυτελές crossover SUV αυτοκίνητο, που κατασκευάζεται από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Porsche, από τον Απρίλιο του 2014 έως σήμερα. Μοιράζεται την πλατφόρμα με το Audi Q5, αλλά με εντελώς διαφορετική αισθητική. Είναι το δεύτερο σε μέγεθος και ιεραρχία SUV της εταιρείας, μετά την Porsche Cayenne, με την οποία έχει έντονη αισθητική ομοιότητα, καθώς και με την Porsche Panamera, ενώ και τα τρία αυτά μοντέλα παράγονται στο ίδιο εργοστάσιο. Το όνομα «Macan» σημαίνει τίγρη στην ιαβαϊκή γλώσσα.
Εκδόσεις
Η παλέτα της Macan περιλαμβάνει αρκετές εκδόσεις, μεταξύ των οποίων:
Ανανεώσεις
thumb|left|Το σαλόνι μιας δεξιοτίμονης Macan S του 2018.
Μια πρώτη ελαφρά ανανέωση κυκλοφόρησε στην αγορά στις αρχές του 2016. Τον Ιούλιο του 2018, το μοντέλο υπέστη μια δεύτερη ανανέωση, που μπήκε στη μαζική παραγωγή τον Οκτώβριο, για τη σεζόν (model year) του 2019.
Ασφάλεια
Στα τεστ πρόσκρουσης του ανεξάρτητου οργανισμού Euro NCAP (Πρόγραμμα αξιολόγησης νέων μοντέλων της Ευρώπης) το 2014, η Porsche Macan απέσπασε την μέγιστη διάκριση των 5 αστέρων στα τεστ πλαγιομετωπικής και πλευρικής πρόσκρουσης, καθώς και πλευρικής πρόσκρουσης σε κολώνα, όπως και για όλα τα συστήματα ασφαλείας που διέθετε στάνταρ. Το μοντέλο της δοκιμής ήταν μια δεξιοτίμονη Porsche Macan 2.0 TFSI του 2014 και κατάφερε τα εξής ποσοστά:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέλα Porsche Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα SUV
Ροποτό Τρικάλων
Το Ροποτό είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Τρικάλων, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Ροποτού, της Δημοτικής Ενότητας Πύλης και υπάγεται στο Δήμο Πύλης.
Χρυσός Δακτύλιος της Ρωσίας
thumb|Ο ποταμός Κοτορόσλ στο Γιαροσλάβλ thumb|Η Εκκλησία της Αναστάσεως της Kostroma (1652) είναι ένα λαμπρό παράδειγμα της αρχιτεκτονικής του 17ου αιώνα της Ρωσίας (έγχρωμη φωτογραφία του Sergei Mikhailovich Prokudin-Gorskii, 1910, [[Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου)]]
Χρυσός Δακτύλιος της Ρωσίας (ρωσικά: Золото́е кольцо́)– σειρά περιηγητικών διαδρομών, που περνούν από παλιές ρωσικές πόλεις, όπου διασώζονται μοναδικά μνημεία της ιστορίας και του πολιτισμού της Ρωσίας και αποτελούν κέντρα λαϊκής χειροτεχνίας. Άλλοτε πάλι ως Χρυσό Δακτύλιο θεωρούμε το σύνολο των πόλεων που βρίσκεται βορειοανατολικά της Μόσχας, λόγω του σχηματισμού τους σε κύκλο.
Αυτές οι μεσαιωνικές πόλεις, που διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στο σχηματισμό της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, διατηρούν την μνήμη των πιο σημαντικών γεγονότων της Ρωσικής ιστορίας. Οι πόλεις αυτές έχουν αποκληθεί "ανοιχτά μουσεία" και είναι χαρακτηριστικά μοναδικά μνημεία της Ρώσικης αρχιτεκτονικής των 12ου–18ου αιώνων, περιλαμβάνοντας φρούρια, μοναστήρια, επισκοπικούς ναούς, και εκκλησίες. Αυτές οι πόλεις είναι από τις πιο γραφικές στη Ρωσία και ξεχωρίζουν με ευκρίνεια για τους διάσημους σε σχήμα κρεμμυδιού τρούλους τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεσαιωνική Ρωσία Κατηγορία:Πολιτισμός της Ρωσίας
Συμβούλιο των Χωρών της Βαλτικής Θάλασσας
εναλλ.=|μικρογραφία|250x250εσ| Γραμματεία του ΣΧΒΘ, Momma Reenstiernas Palats, Wollmar Yxkullsgatan 23 Το Συμβούλιο των Χωρών της Βαλτικής Θάλασσας (ΣΧΒΘ) είναι περιφερειακός διακυβερνητικός οργανισμός που εργάζεται σε τρεις τομείς προτεραιότητας: Περιφερειακή Ταυτότητα, Ασφαλής Περιφέρεια και Βιώσιμη και Ευημερούσα Περιφέρεια. Αυτοί οι τρεις τομείς προτεραιότητας στοχεύουν στην αντιμετώπιση των θεμάτων του περιβάλλοντος, της οικονομικής ανάπτυξης, της επιχειρηματικότητας, της εκπαίδευσης, του πολιτισμού, της πολιτικής ασφάλειας, των δικαιωμάτων των παιδιών και της εμπορίας ανθρώπων.
Ιστορία
Το Συμβούλιο των Χωρών της Βαλτικής Θάλασσας ιδρύθηκε από τους Υπουργούς Εξωτερικών των χωρών στη Κοπεγχάγη το 1992 ως απάντηση στις γεωπολιτικές αλλαγές που σημειώθηκαν στην περιοχή της Βαλτικής Θάλασσας με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Οι ιδρυτές του ΣΧΒΘ ήταν οι Χανς-Ντίτριχ Γκένσερ, Ούφε Έλεμαν-Γιένσεν, Τορβάλ Στόλτενμπεργκ, Λέναρτ Μέρι, Γιάνις Γιουρκάνς, Αλγκίρντας Σαουντάργκας, Χένινγκ Κριστόφερσεν, Πάαβο Βάουρουνεν, Αντρέι Κόζιρεφ, Μαργκαρέτα αβ Ούγκλας, και Κσίστοφ Σκουμπισέφσκι. Από την ίδρυσή του, το ΣΧΒΘ έχει συμβάλει στη διασφάλιση θετικών εξελίξεων στην περιοχή της Βαλτικής Θάλασσας και έχει χρησιμεύσει ως κινητήρια δύναμη για την πολυμερή συνεργασία.
Από το 1998, το ΣΧΒΘ εξυπηρετείται από μια μόνιμη διεθνή γραμματεία που βρίσκεται στη Στοκχόλμη της Σουηδίας και χρηματοδοτείται από τα κράτη μέλη. Το υψηλότερο ίδρυμα της ΣΧΒΘ είναι η διάσκεψη των Υπουργών Εξωτερικών, η οποία συνεδριάζει κάθε δύο χρόνια.
Χώρες μέλη
Το ΣΧΒΘ έχει 11 χώρες μέλη καθώς και την Ευρωπαϊκή Ένωση:
Χώρες παρατηρητές
11 άλλες χώρες έχουν καθεστώς παρατηρητή:
Προεδρίες
Η Προεδρία του Συμβουλίου εναλλάσσεται μεταξύ των έντεκα κρατών μελών σε ετήσια βάση. Κάθε Προεδρία καθορίζει μια σειρά ειδικών προτεραιοτήτων για την καθοδήγηση των εργασιών του Συμβουλίου για το έτος της Προεδρίας και διαρκεί για ένα έτος από την 1η Ιουλίου έως τις 30 Ιουνίου.
Επιτροπή Ανώτερων Αξιωματούχων
Η Επιτροπή Ανώτερων Αξιωματούχων (EAA) απαρτίζεται από υψηλόβαθμους εκπροσώπους των Υπουργείων Εξωτερικών των 11 κρατών μελών του ΣΧΒΘ, καθώς και από έναν υψηλόβαθμο εκπρόσωπο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η EAA χρησιμεύει ως το κύριο φόρουμ συζήτησης και όργανο λήψης αποφάσεων για θέματα που σχετίζονται με το έργο του Συμβουλίου μεταξύ των υπουργικών συνόδων. Η EAA παρακολουθεί, διευκολύνει και στοχεύει στο συντονισμό του έργου όλων των δομών του ΣΧΒΘ.
Η περίοδος της οποίας προεδρεύει κάθε χώρα εναλλάσσεται σε ετήσια βάση και ακολουθεί την Προεδρία του Συμβουλίου. Ο Πρόεδρος της EAA είναι εκπρόσωπος, συνήθως σε πρεσβευτικό επίπεδο, που διορίζεται από το Υπουργείο Εξωτερικών της χώρας που ασκεί την Προεδρία του Συμβουλίου.
Ορισμένες δομές του ΣΧΒΘ λειτουργούν υπό την αιγίδα της EAA.
Σύμφωνα με τη Διακήρυξη της Ρίγας για τη μεταρρύθμιση του ΣΧΒΘ από τον Ιούνιο του 2008, μία από τις προηγούμενες ομάδες εργασίας μετατράπηκε σε ομάδα εμπειρογνωμόνων και οι δύο άλλες ομάδες εργασίας διαλύθηκαν.
Η EAA παρακολουθεί το έργο της ομάδας εμπειρογνωμόνων για την πυρηνική ασφάλεια και την ακτινοβολία, την ειδική ομάδα κατά της εμπορίας ανθρώπων (TF-THB), την ομάδα εμπειρογνωμόνων για τα παιδιά σε κίνδυνο και συντονίζει το έργο που αναλαμβάνεται στις τρεις συμφωνημένες μακροπρόθεσμες προτεραιότητες. «Περιφερειακή ταυτότητα», «Αειφόρος και ευημερούσα περιοχή» και «Ασφαλής περιοχή».
Γραμματεία
Δημιουργήθηκε Μόνιμη Διεθνής Γραμματεία του ΣΧΒΘ μετά από απόφαση που ελήφθη κατά την 7η Υπουργική Σύνοδο του ΣΧΒΘ το 1998 στο Νίμποργκ της Δανίας. Η Γραμματεία εγκαινιάστηκε επίσημα στις εγκαταστάσεις της στο νησί Στρόμσμποργκ της Στοκχόλμης στις 20 Οκτωβρίου 1998. Από το Νοέμβριο του 2010 έως τον Ιούλιο του 2020, η Γραμματεία βρισκόταν στην οδό Σλούσπλαν 9 στη Στοκχόλμη της Σουηδίας. Από τον Ιούλιο του 2020, το Παλάτι Momma Reenstiernas στην οδό Βόλμαρ Ίξκουλσγκαταν 23 είναι το νέο σπίτι της Γραμματείας του ΣΧΒΘ.
Η εντολή της Γραμματείας έχει ως εξής:
Μακροπρόθεσμες προτεραιότητες
Τον Ιούνιο του 2014, το Συμβούλιο αποφάσισε, μετά από αξιολόγηση και επανεξέταση των πέντε μακροπρόθεσμων προτεραιοτήτων του ΣΧΒΘ, να ενσωματώσει τρεις ανανεωμένες μακροπρόθεσμες προτεραιότητες για το Συμβούλιο των Χωρών της Βαλτικής Θάλασσας - Περιφερειακή ταυτότητα, βιώσιμη και ευημερούσα περιοχή και ασφαλής περιοχή.
Σκοπός: Ανάπτυξη της έννοιας της ταυτότητας της περιοχής της Βαλτικής Θάλασσας και της αίσθησης του ότι ανήκει στην περιοχή της Βαλτικής Θάλασσας μέσω της δέσμευσης, της συμμετοχής και της πολυεπίπεδης διακυβέρνησης, με ένα κοινοτικό πνεύμα και για τη δημιουργία μιας έννοιας της περιφερειακής ενότητας διασυνοριακά με την ανάπτυξη επαφών άνθρωπο με άνθρωπο μέσω διαλόγου, μακροπεριφερειακών δικτύων και θεσμών ·
Σκοπός: Βελτίωση της συνολικής ανταγωνιστικότητας της περιοχής της Βαλτικής Θάλασσας μέσω βιώσιμης οικονομικής ανάπτυξης και αγορών εργασίας, έρευνας και ανάπτυξης, καινοτόμων υποδομών, ολοκληρωμένης θαλάσσιας πολιτικής, μεταφορών και επικοινωνιών. Να υποστηρίξει τη μετάβαση της περιοχής της Βαλτικής προς μια ανταγωνιστική, πράσινη και χαμηλή περιεκτικότητα σε άνθρακα, εξασφαλίζοντας έτσι αειφόρο ανάπτυξη και ανάπτυξη χωρίς αποκλεισμούς. Υποστήριξη περαιτέρω δράσης για την επίτευξη καλής περιβαλλοντικής κατάστασης και ενός υγιούς οικοσυστήματος που υποστηρίζει μια ευημερούσα περιοχή της Βαλτικής Θάλασσας. Ενίσχυση της ικανότητας της περιοχής να προσαρμοστεί στις κλιματικές αλλαγές και της ικανότητας ανθεκτικότητας των οικοσυστημάτων και των κοινωνιών. Να διασφαλιστεί η περαιτέρω ενσωμάτωση της αειφόρου ανάπτυξης σε όλα τα επίπεδα και σε όλους τους τομείς πολιτικής, με την ενσωμάτωση οικονομικών, κοινωνικών και περιβαλλοντικών πτυχών. Να προωθήσουν βιώσιμες και πράσινες τεχνολογίες και πρωτοβουλίες για την προστασία του οικοσυστήματος και της βιοποικιλότητας της περιοχής της Βαλτικής Θάλασσας.
Σκοπός: Αντιμετώπιση όλων των μορφών εμπορίας ανθρώπων, στην περιοχή της Βαλτικής Θάλασσας μέσω προληπτικών και προστατευτικών δραστηριοτήτων και έργων που βασίζονται σε μια συνεκτική και διεπιστημονική προσέγγιση. Να προωθήσει την ολοκληρωμένη και βιώσιμη προστασία των παιδιών με σκοπό την πρόληψη και την αντιμετώπιση κάθε μορφής βίας κατά των παιδιών μέσω μιας πολυτομεακής προσέγγισης και αυξημένης συνεργασίας μεταξύ των αρμόδιων αρχών και άλλων ενδιαφερομένων στην περιοχή της Βαλτικής Θάλασσας. Ενίσχυση της κοινωνικής ανθεκτικότητας σε καταστροφές και κινδύνους σε όλα τα στάδια κρίσεων μέσω της κατάλληλης πρόληψης, ετοιμότητας, αντίδρασης και ανάκαμψης. Ενίσχυση της διαλειτουργικότητας και της στρατηγικής μακροπεριφερειακής συνεργασίας που επιτρέπει τη βοήθεια και την ταχεία αντιμετώπιση διασυνοριακών ατυχημάτων και καταστάσεων έκτακτης ανάγκης, συμπεριλαμβανομένων καταστροφών που ενδέχεται να έχουν διασυνοριακές συνέπειες και επιπτώσεις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βαλτικοί οργανισμοί Κατηγορία:Οργανισμοί με έδρα τη Στοκχόλμη Κατηγορία:Διεθνείς οργανισμοί
Φραγκίσκος Μαύρος
Ο Φραγκίσκος Κρίσπης Μαύρος (1797 - 1875)  ήταν Έλληνας πολιτικός από την Πάρο στην περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Παροικία Πάρου. Σπούδασε στην Ευρώπη κατά την περίοδο 1820-1825. Όταν ανέλαβε ο Καποδίστριας κλήθηκε από τον ίδιο για να προσφέρει τις υπηρεσίες του στην Ελλάδα. Έτσι ερχόμενος ο Φραγκίσκος Μαύρος, ανέλαβε διάφορες διοικητικές θέσεις. Στη Δ΄ Εθνοσυνέλευση του Άργους, εκπροσωπούσε ως πληρεξούσιος την Πάρο και Αντίπαρο. Τότε υπέβαλε, με υπόδειξη του Κυβερνήτη, πρόταση περί απαγόρευσης του λοιπού της εκπροσώπησης των στρατιωτικών στις εθνικές συνελεύσεις.
Η πρόταση αυτή αποκρούσθηκε με βιαιότατη ομιλία του στρατηγού Ιωάννη Μακρυγιάννη και η πρόταση τελικά απορρίφθηκε, πλην όμως στάθηκε ικανή ώστε να δημιουργήσει μόνιμο χάσμα μεταξύ στρατιωτικών και πολιτικών σ΄ όλη την περίοδο εκείνη, μέχρι τον ερχομό του Όθωνα.
Το 1833 διορίστηκε νομάρχης Αργολίδας και Κορινθίας και ήταν ένας από τους πρώτους δέκα νομάρχες της Ελλάδας. .
Επί Βασιλείας του Όθωνα, ο Φραγκίσκος Μαύρος συνέχισε την πολιτική του σταδιοδρομία, εκλεγόμενος βουλευτής Νάξου και Πάρου της Α΄ βουλευτική (1844-1845) και της Γ΄ βουλευτική (1850-1853) περίοδο.
Πέθανε στην Αθήνα το 1875.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Βουλευτές Κυκλάδων Κατηγορία:Νομάρχες Αργολίδας και Κορινθίας
Κυβέρνηση Αδαμαντίου Ανδρουτσόπουλου 1973
Η κυβέρνηση Αδαμαντίου Ανδρουτσόπουλου (Νοέμβριος 1973 - Ιούλιος 1974) ήταν η τελευταία κυβέρνηση της Στρατιωτικής δικτατορίας στην Ελλάδα, και σχηματίστηκε μετά το πραξικόπημα εναντίον του Γεώργιου Παπαδόπουλου από τον ταξίαρχο Δημήτριο Ιωαννίδη.
Ο Δημήτριος Ιωαννίδης εκφράζοντας την μεγαλύτερη ίσως μερίδα των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας, ξεκίνησε να καταστρώνει τα σχέδια ανατροπής του Γ. Παπαδόπουλου από το καλοκαίρι του 1973. Αν και ο Γεώργιος Παπαδόπουλος ήταν ενημερωμένος και για τις απόψεις του Ιωαννίδη εναντίον της «φιλελευθεροποίησης» και «πολιτικοποίησης» που επιχειρούσε αλλά και για τις κινήσεις του και τις συνομιλίες του με άλλους ανώτερους στρατιωτικούς, δεν κατάφερε ωστόσο να τον παραγκωνίσει ή να τον «εξουδετερώσει». Έτσι, τα χαράματα της 25ης Νοεμβρίου 1973 σε μια άρτια οργανωμένη επιχείρηση, άνθρωποι του Ιωαννίδη συνέλαβαν και έθεσαν υπό περιορισμό στο σπίτι του στο Λαγονήσι, τον δικτάτορα και καθαίρεσαν από τις θέσεις τους ολόκληρο το υπουργικό συμβούλιο, μαζί με τον Πρωθυπουργό. .
Σε ανακοίνωση που κυκλοφόρησε στις εφημερίδες στις 27 Νοεμβρίου 1973 δόθηκαν κάποιες λιτές εξηγήσεις :
Η νέα κυβέρνηση σχηματίστηκε γρήγορα αλλά και πρόχειρα. Οι ξένοι παρατηρητές σχολίασαν ότι η πλειοψηφία των μελών ήταν τεχνοκράτες, ενώ απουσίαζε παντελώς ένα αξιόπιστο και με εμπειρία πολιτικό πρόσωπο. Χαρακτηριστική είναι η παρακάτω γνώμη του πρεσβευτή της Μεγάλης Βρετανίας στην Ελλάδα, Ρόμπιν Χούπερ: ''« Η νέα κυβέρνηση, δίνει την εντύπωση ότι πρόκειται για μια μεταβατική κυβέρνηση η οποία σχηματίσθηκε χωρίς να το περιμένει κανείς - αιφνιδιαστικά. (...) Ένας υπουργός είπε σε γαλλική εφημερίδα ότι τον σύρανε μέσα από την μπανιέρα του την Κυριακή το πρωί. Αυτός είχε την εντύπωση ότι θα τον κλείνανε στη φυλακή για τρίτη φορά από το 1967, τον οδήγησαν όμως στο υπουργείο Άμυνας μέσα σε ένα δωμάτιο γεμάτο στρατηγούς και του ζήτησαν να γίνει υπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ. Κάποιον άλλο τον συνέλεξαν με ελικόπτερο από το Γύθειο όπου είναι δήμαρχος. Ο νέος πρωθυπουργός -δικηγόρος που κάποτε εργάσθηκε στο Σικάγο και συνεπώς θεωρείται δημιούργημα της CIA- είχε καταλάβει διάφορες υπουργικές θέσεις από το 1967 μέχρι τις αρχές του χρόνου φέτος. Ο Ανδρουτσόπουλος είναι πολύ λίγο γνωστός και δεν εμπνέει σεβασμό»''
Τέλος της κυβέρνησης Ανδρουτσόπουλου - τέλος της στρατιωτικής δικτατορίας
Ύστερα από οκτώ μήνες διακυβέρνησης, τα γεγονότα της Κύπρου του Ιουλίου του 1974 - γεγονότα που κύριος υπεύθυνος αυτών ήταν το καθεστώς Ιωαννίδη - έριξαν όχι μόνο την κυβέρνηση Ανδρουτσόπουλου αλλά και την ίδια την στρατιωτική δικτατορία.
Το πραξικόπημα εναντίον του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, που έγινε στις 15 Ιουλίου 1974 από τμήμα ελληνικών και κυπριακών ενόπλων δυνάμεων, έδωσε το πρόσχημα στην Τουρκία, να εισβάλλει στο νησί στις 20 Ιουλίου 1974 προκειμένου ως εγγυήτρια δύναμη να προστατέψει τους Τουρκοκύπριους. Στις 23 Ιουλίου, ο αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων, στρατηγός Γρηγόριος Μπονάνος και οι αρχηγοί των όπλων, αντιστράτηγος Ανδρέας Γαλατσάνος, αντιναύαρχος Πέτρος Αραπάκης και αντιπτέραρχος Αλέξανδρος Παπανικολάου, κλήθηκαν από τον Πρόεδρο Φαίδωνα Γκιζίκη, σε κατεπείγουσα σύσκεψη με θέμα την αντιμετώπιση της κατάστασης. Όλοι συμφώνησαν για την παράδοση της εξουσίας στους πολιτικούς, απόφαση την οποία ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ανακοίνωσε μετά από λίγο και στον Δημήτριο Ιωαννίδη, ο οποίος την αποδέχτηκε σιωπηρά.
Αμέσως μετά, κλήθηκαν οι αρχηγοί της ΕΡΕ Παναγιώτης Κανελλόπουλος  και της Ένωσις Κέντρου Γεώργιος Μαύρος  καθώς και οι Ευάγγελος Αβέρωφ, Σπύρος Μαρκεζίνης, Γεώργιος Αθανασιάδης-Νόβας, Στέφανος Χ. Στεφανόπουλος, Πέτρος Γαρουφαλιάς  Ξενοφών Ζολώτας και Χρήστος Ξανθόπουλος - Παλαμάς (ο οποίος τελικά δεν παρέστη ευρισκόμενος στην Κέρκυρα). . Η σύσκεψη με την συνεργασία στρατιωτικών και πολιτικών κατέληξε σε συμφωνία σχηματισμού κυβέρνησης συνεργασίας ΕΡΕ και Ένωσης Κέντρου και δόθηκε περιθώριο σχηματισμού του υπουργικού συμβουλίου μέχρι τις 8 το απόγευμα όπου θα ανακοινωνόταν και η νέα κυβερνητική σύνθεση. Ο Ευάγγελος Αβέρωφ όμως, που πρώτος πρότεινε την λύση της επιστροφής του Κωνσταντίνου Καραμανλή στην Ελλάδα για την ανάληψη της εξουσίας, κατάφερε να πείσει τον Φαίδωνα Γκιζίκη για το εφικτό της πρότασης (ο Κωνσταντίνος Καραμανλής μπορούσε να επιστρέψει μέσα σε λίγες ώρες), και λίγο αργότερα, ο Πρόεδρος ανακάλεσε την εντολή που είχε δώσει στον Παναγιώτη Κανελλόπουλο. Στη σύσκεψη που έγινε στη συνέχεια, η απόφαση επιδοκιμάστηκε από όλους τους συμμετέχοντες, και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έφτασε στην Ελλάδα, στις 4 τα ξημερώματα της 24ης Ιουλίου 1974 για να ορκιστεί Πρωθυπουργός της Ελληνικής Δημοκρατίας πλέον.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χούντα των Συνταγματαρχών 1973 Κατηγορία:1973 Κατηγορία:1974
Νόμισμα διευθυνόμενο
Κατηγορία:Νομισματολογία
Όσκαρ Α΄ της Σουηδίας
Ο Όσκαρ Α΄ (Oscar I, 4 Ιουλίου 1799 – 8 Ιουλίου 1859) ήταν βασιλιάς της Σουηδίας και της Νορβηγίας (1844-1859) από τον Οίκο των Μπερναντότ. Ήταν γιος του Ζαν Μπατίστ Μπερναντότ, που έγινε βασιλιάς της Σουηδίας και της Νορβηγίας με το όνομα Κάρολος ΙΔ΄ Ιωάννης, και της Ντεζιρέ Κλαρύ, κόρης του Φρανσουά Κλαρύ, πλούσιου Γάλλου εμπόρου.
Τα νεανικά του έτη
Όταν ο πατέρας του υιοθετήθηκε από τον Κάρολο ΙΓ΄ της Σουηδίας, του δόθηκε ο τίτλος του Δούκα του Σούντερμανλαντ. Σε αντίθεση με τον πατέρα του, που υποχρέωσε την αυλή να μιλάει γαλλικά, ο Όσκαρ έμαθε γρήγορα σουηδικά και ώσπου να ενηλικιωθεί απέκτησε τη γενική συμπάθεια. Είχε άριστη εκπαίδευση και σύντομα τον θεωρούσαν αυθεντία στο κοινωνικο-πολιτικά θέματα. Το 1816 έγινε επίτιμο μέλος της Βασιλικής Σουηδικής Ακαδημίας των Επιστημών και δύο έτη μετά καγκελάριος του Πανεπιστημίου της Ουψάλα, όπου έμεινε για ένα εξάμηνο. Στα 1832-34 ολοκλήρωσε την όπερα "Ρήνιο, ο περιπλανώμενος ιππότης" που άφησε ημιτελή ο θάνατος του συνθέτη Έντουαρντ Μπρέντλερ. Το 1839 έγραψε μια σειρά άρθρων για τη δημόσια εκπαίδευση και δύο χρόνια μετά ένα ανώνυμο έργο που υποστήριζε τις μεταρρυθμίσεις στις φυλακές.
Η βασιλεία του
Διετέλεσε αντιβασιλέας της Νορβηγίας το 1824 και το 1833. Ο πατέρας του τον υποπτευόταν ότι σχεδιάζει με τους φιλελεύθερους πολιτικούς αλλαγή των υπουργών, ίσως και την παραίτησή του. Μάλλον βοηθούσε ενεργά την αντιπολίτευση, όμως ήταν πασίγνωστο ότι αποδοκίμαζε τη δεσποτική συμπεριφορά του πατέρα του με τον οποίο απέφευγε να έρθει σε ρήξη. Ο φιλελευθερισμός του ήταν συγκρατημένος, όπως ανακάλυψε η αντιπολίτευση όταν έγινε ο ίδιος το 1844 βασιλιάς: δεν ήθελε να ακούσει για αλλαγή στο απαρχαιωμένο Σύνταγμα του 1809. Πάντως ένα από τα πρώτα μέτρα του ήταν η ελευθερία του Τύπου και εξέδωσε νόμο, που τα θήλεα τέκνα ήταν ίσα με τα άρρενα ως προς την κληρονομία, αν δεν υπάρχει διαθήκη. Θέσπισε επίσημα την ισότητα των δύο βασιλείων του και εισήγαγε τη νέα σημαία και το θυρεό της Ένωσης της Σουηδίας με τη Νορβηγία. Ίδρυσε το Νορβηγικό Τάγμα του Αγίου Όλαφ, δίνοντας έτσι στη Νορβηγία το δικό της Τάγμα. Στην ομιλία του προς το Κοινοβούλιο το 1857 δήλωσε ότι προώθησε την υλική ευημερία του βασιλείου περισσότερο από τους προκατόχους του.
Στις εξωτερικές υποθέσεις ήταν φίλος της Αρχής της Εθνικότητας, έτσι υποστήριξε τη Δανία εναντίον της Πρωσίας στον 1ο Πόλεμο του Σλέσβιχ μεταφέροντας Σουηδο-Νορβηγικά στρατεύματα στο Βόρειο Σλέσβιχ το 1848 και μεσολάβησε για την εκεχειρία του Μάλμε. Ήταν ένας από τους εγγυητές της ακεραιότητας της Δανίας (πρωτόκολλο του Λονδίνου, 1852). Το 1850 καταπιάστηκε με τη δυναστική ένωση των τριών βασιλείων, αλλά ανέκυψαν τόσες δυσκολίες που η ιδέα εγκαταλείφθηκε. Αντέστρεψε την δουλοπρεπή προς τη Ρωσία πολιτική του πατέρα του: φοβούμενος μην απολέσει ένα τμήμα του Φιόρδ Βάραγκερ στη Ρωσία, έμεινε ουδέτερος στον Κριμαϊκό Πόλεμο και μετά σύναψε συμμαχία με τη Βρετανία και τη Γαλλία για τη διατήρηση της ακεραιότητας της χώρας του.
Του απονεμήθηκε το παράσημο του Χρυσόμαλλου Δέρατος από την Ισπανία. Το 1847 ο Ρόμπερτ Σούμαν του αφιέρωσε τη 2η Συμφωνία του. Ο Όσκαρ Α΄ έκανε δημοφιλές το όνομα Όσκαρ, που του το είχε δώσει ο Ναπολέων της Γαλλίας, ο οποίος ήταν θαυμαστής των ποιημάτων Όσιαν του Τζέιμς Μακφέρσον.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1823 στη Στοκχόλμη τη Ιωσηφίνα ντε Μπωαρναί, κόρη του Ευγένιου, Δούκα του Λόιχενμπεργκ (γιου της Ιωσηφίνας Τασέρ ντε Λα Παζρί, που μετά τον Αλεξάντρ ντε Μπωαρναί παντρεύτηκε τον Ναπολέοντα), και είχε τέκνα:
Πηγές
}
Κατηγορία:Βασιλείς της Σουηδίας Κατηγορία:Βασιλείς της Νορβηγίας Κατηγορία:Οίκος των Μπερναντότ Κατηγορία:Προτεστάντες μονάρχες
Ε΄ Οικουμενική Σύνοδος
Η Ε΄ Οικουμενική Σύνοδος συγκλήθηκε στις 5 Μαΐου μέχρι τις 21 Ιουνίου του 553 στην Κωνσταντινούπολη με τη συμμετοχή 165 επισκόπων, υπό την προεδρία του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Ευτυχίου. Την συγκάλεσε ο Αυτοκράτορας Ιουστινιανός Α΄. Επαναβεβαίωσε τα ορθόδοξα δόγματα περί της Αγίας Τριάδας και του Ιησού Χριστού και καταδίκασε πλήθος μη ορθοδόξων συγγραμμάτων καθώς και ορισμένους συγγραφείς (Ευάγριο, Δίδυμο, Ωριγένη κ.α.).
Μερικοί προτεστάντες, όπως οι Καλβινιστές και οι Λουθηριανοί, αναγνωρίζουν τις πρώτες τέσσερις συνόδους, ενώ οι περισσότεροι Αγγλοκαθολικοί αποδέχονται και τις επτά. Οι συμμετέχοντες ήταν κυρίως Ανατολικοί επίσκοποι - μόνο δέκα έξι δυτικοί επίσκοποι ήταν παρόντες, από τους οποίους εννέα ήταν Ιλλύριοι και επτά ήταν από την Αφρική, αλλά κανένας δεν ήταν από την Ιταλία.
Τα ελληνικά πρακτικά της Συνόδου δεν σώθηκαν, αλλά σώθηκε αντίγραφό τους στα λατινικά. Τα πρακτικά μεταφράστηκαν από τα λατινικά στα ελληνικά μόλις το 1985 από τον τότε επίσκοπο Νικοπόλεως & Πρεβέζης Μελέτιο Καλαμαρά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικουμενικές Σύνοδοι
Ελεύθερο νόμισμα
Με τον όρο ελεύθερο νόμισμα ονομάζεται το σε αναγκαστική κυκλοφορία νόμισμα στο οποίο αφήνεται ελεύθερη η διαμόρφωση της συναλλακτικής του τιμής.
Παλαιότερα τα 10 "εκατόδραχμα" (χαρτονομίσματα) είχαν συναλλακτική τιμή σε ξένες τράπεζες, (συναλλαγματική αξία), μεγαλύτερη από εκείνη του ενός "χιλιόδραχμου" (χιλιάρικου).
Κατηγορία:Αγορά συναλλάγματος
Καταγγελία
Ως νομικός όρος η καταγγελία σημαίνει τη μονομερή απευθυντέα δήλωση βούλησης, με την οποία τερματίζεται μια διαρκής έννομη σχέση, όπως συμβαίνει σε συμφωνία ή σύμβαση (π.χ. σύμβαση εργασίας, σύμβαση μίσθωσης). Με την καταγγελία επέρχεται λήξη της σύμβασης από το σημείο εκείνο (ex nunc) και η καταγγελία επενεργεί για το μέλλον, δεν επηρεάζεται το κύρος της σύμβασης μέχρι τότε. Η καταγγελία διακρίνεται έτσι από την υπαναχώρηση, η οποία ανατρέχει στο παρελθόν και καθιστά τη σύμβαση εξ υπαρχής (ex tunc) μη γενόμενη.
Ο όρος χρησιμοποιείται με το ίδιο περιεχόμενο και στο Διεθνές Δίκαιο ως «καταγγελία συνθήκης» και σημαίνει τη δήλωση Πολιτείας προς άλλη (ή άλλες) περί αποδέσμευσή της από τις απορρέουσες υποχρεώσεις της εκ της μεταξύ τους επί συγκεκριμένης συνθήκης
Στην καθημερινή γλώσσα καταγγελία σημαίνει η ανακοίνωση αξιόποινης πράξης στις Αρχές, (δικαστικές, αστυνομικές κ.λπ.), ή και προς το κοινό δια ζώσης φωνής, ή μέσω του τύπου, ή ραδιοφωνικών σταθμών, κάτι που στα νομικά ονομάζεται ανακοίνωση, αναφορά, όταν είναι συνηθέστερα προφορική και έγκληση, ή μήνυση ανάλογα με την περίπτωση που είναι συνηθέστερα γραπτή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αστικό Δίκαιο Κατηγορία:Διεθνές Δίκαιο Κατηγορία:Ποινικό Δίκαιο Κατηγορία:Εκφράσεις
Φιλαδέλφεια (Αρμενία)
Η Φιλαδέλφεια ήταν μια αρχαία πόλη στην Αρμενία. Αναφέρεται μονάχα στον Πευτιγγεριανό χάρτη, ως Filadelfia.
Βάσει του χάρτη, στα νότια του χωριού Catispi (που βρισκόταν μάλλον στα σύνορα Ατροπατηνής Μηδίας - Αρμενίας), καταδεικνύεται οδός με κατεύθυνση ανατολικά προς τα Εκβάτανα. Στον πρώτο σταθμό αναφέρεται η εν λόγω πόλη. Ο Johann Gustav Droysen αποδίδει την ίδρυσή της στον Σελευκίδη βασιλιά Δημήτριο Φιλάδελφο, ίσως όταν αυτός νίκησε τους Πάρθους το 139 π.Χ. (προτού τον αιχμαλωτίσουν).
Πιθανώς να πρόκειται για την σημερινή Σαλμάς (Salmas) του δυτικού Αζερμπαϊτζάν της Περσίας.
Πυργί Χίου
Το Πυργί είναι μαστιχοχώρι και το μεγαλύτερο από τα χωριά της νότιας Χίου, με πληθυσμό 755 κατοίκων (απογραφή 2011). Είναι πλούσιο και σπουδαιότατο από λαογραφικής, αρχαιολογικής και γλωσσικής άποψης. Είναι κτισμένο στη νοτιοανατολική πλευρά του λόφου Πατέλλα, με ωοειδή περίμετρο, περιβαλλόμενο από μεσαιωνικό περίβολο, ο οποίος αποτελεί τον εξωτερικό τοίχο των ακραίων σπιτιών του. Επειδή ελάχιστα πλήγηκε από τον μεγάλο σεισμό του 1881, διατηρεί και εσωτερικά τη μεσαιωνική του όψη. Οι δρόμοι είναι στενοί, τα σπίτια ψηλά, διώροφα και τριώροφα τα περισσότερα, συνεχόμενα μεταξύ τους κατά μήκος των δρόμων. Κατά την αρχαιότητα αρκετά σπίτια είχαν πυραμοειδή στέγη (τραβάκα). Οι δρόμοι είναι γραφικότατοι, καθώς τα σπίτια συνδέονται με τα απέναντι με αψίδες (δοξαράδες).
Ονομασία και οικισμοί
Το Πυργί ονομάστηκε έτσι από τον μεγάλο και ψηλό πύργο του, γύρω από τον οποίο χτίστηκε το σημερινό χωριό από πολλούς μικρούς και μεγάλους οικισμούς.
Οι οικισμοί αυτοί ήταν:
Το χωριό έχει πολλούς και εύφορους κάμπους και παράγει μαστίχα, λάδι, αμύγδαλα, δημητριακά και όσπρια. Παλαιότερα παρήγε καπνό και βαμβάκι, από το οποίο κατασκευάζονταν τα ρούχα των Πυργουσών, και τα ανδρικά και τα γυναικεία. Κατά την απογραφή του 2001 είχε 1.044 κατοίκους, οι οποίοι ξεχώριζαν από τους άλλους κατοίκους της Χίου για την εμμονή τους στα πατροπαράδοτα ήθη και έθιμα.
Λαογραφία
Το Πυργί έχει μεγάλη τετραγωνική πλατεία («λιβάδι») στην οποία γίνονται τα πανηγύρια του χωριού και πολλούς ναούς, από τους οποίους ξεχωρίζει ο ναός της κοίμησης της Θεοτόκου που εορτάζεται στις 15 Αυγούστου, στο πανηγύρι της οποίας έρχονται πάρα πολλοί επισκέπτες από τη Χίο και την Αθήνα για να θαυμάσουν τον πυργούσικο χορό, ο οποίος είναι ιδιόμορφος, γρήγορος και ορμητικός, αποτελούμενος από βηματισμούς μικρούς και γρήγορους προς τα εμπρός, προς τα πίσω και προς τα πλάγια. Χορεύεται από τρεις χορευτές, δύο άντρες και μια γυναίκα στη μέση, η οποία κρατιέται αγκαζέ από τους δύο καβαλιέρους από τη μια και την άλλη πλευρά.
Έχει μεγάλη λαογραφική σημασία, γιατί είναι το μόνο χωριό στη Χίο το οποίο διατηρεί εν μέρει την παλιά τοπική φορεσιά και πολλά ήθη και έθιμα ιδιόμορφα και πολύ αξιοπερίεργα.
Φορεσιές
Οι ηλικιωμένες γυναίκες διατηρούν την παλιά τοπική φορεσιά που αποτελείται από φόρεμα πτυχωτό που ονομάζεται πρηστίδα με περιστήθιο επίσης πτυχωτό, από τα μπουστομάνικα (μανίκια τα οποία έχουν ιδιόμορφα κεντήματα) και από το επίσης κεντητό στηθόπανο (γεμενί) και τον ιδιότυπο κεφαλόδεσμο (σαρίκι ή μαντήλι) με διάφορα κεντήματα και κοσμήματα (καρκαβελόνους).
Η φορεσιά των ανδρών αποτελείται από μακρύ λευκό ένδυμα (ποδιά) ανοικτό στα πλάγια από τη μέση και κάτω, και παντελόνι πτυχούμενο στους αστραγάλους σαν φυσαρμόνικα. Ελάχιστοι τη φορούν ακόμη. Τις φορεσιές, ανδρικές και γυναικείες, ύφαιναν οι γυναίκες του χωριού.
Ξυστά
Τα σπίτια της πλατείας και κάποια άλλα μέσα στο χωριό έχουν εξωτερικά ασβεστώδες επίχρισμα περίεργο, με διάφορα γραμμικά εγχάρακτα σχέδια (ή στολίδια), τα οποία, κατ΄ άλλους μεν είναι ανατολίτικη τεχνοτροπία, κατ΄ άλλους δε ιταλικής προελεύσεως (STUCCO). Το επίχρισμα αυτό με τα διάφορα σχέδια λέγεται στη γλώσσα του χωριού ξυστά. Τα ξυστά αρχίζουν πάντα σχεδόν από τα μισά της πόρτας και σε άλλα πάνω από την πόρτα. Τα σχέδια τους αποτελούνται από τετράγωνα, ρόμβους, τρίγωνα, πολλά απ’ αυτά έχουν μπουκέτα σε βάζο, πελαργούς, κλαδιά δέντρων, φύλλα στενόμακρα κλπ.
Τα ξυστά γίνονται κατ' αρχήν με ένα καλό επίχρισμα, μετά γίνεται ένα δεύτερο επίχρισμα από μαύρη άμμο την οποία φέρνουν από τη θάλασσα τον Μαύρο Γιαλό ή Μαύρα Βόλια. Όταν ενωθούν περνούν ένα τρίτο επίχρισμα (ασβέστη) στον οποίο όταν είναι φρέσκος χαράζουν με τον διαβήτη και τον χάρακα τα σχέδια. Μετά χαράζουν τα σχέδια με το πιρούνι και μένει το άσπρο. Το χαραγμένο παίρνει σκούρο χρώμα και τότε παρουσιάζεται μια παράξενη ποιότητα απαλού ανάγλυφου.
Ο πύργος
Το μέγεθος και η μεγάλη γεωργική παραγωγή του χωριού έγιναν αιτία να συμπεριληφθεί στο εξής παραδοσιακό τετράστιχο: («Χώρα» είναι η πόλη της Χίου) Το χωριό έχει μεσαιωνική όψη. Η συγκέντρωση όλων των συνοικισμών έγινε πιθανότατα πριν τον 13ο αιώνα και αυτό έγινε για την ασφάλεια των κατοίκων. Ο πύργος του χωριού χτίστηκε την εποχή των Γενουατών περιβαλλόταν από ισχυρότατο τετραγωνικό τείχος στην ΝΑ και ΝΔ γωνία του οποίου υπάρχουν ακόμα από ένας ψηλός πυργίσκος (πυργόπουλο). Φαίνεται ότι και στις άλλες δύο γωνίες υπήρχαν τέτοιοι πυργίσκοι οι οποίοι καταστράφηκαν. Το εσωτερικό του πύργου ο χώρος που περικλείεται από το τετράγωνο του τείχους και οι δύο κυκλικοί πυργίσκοι πουλήθηκαν πριν από πολλά χρόνια σε ιδιώτες οι οποίοι έχτισαν σπίτια. Εσωτερικά του τετράγωνου τείχους υπήρχε και υπάρχει πηγάδι. Εξωτερικά αυτού υπάρχουν δρόμοι που σχηματίζουν δύο ομόκεντρα τετράγωνα με κέντρο τον πύργο. Ο πύργος είναι τετράγωνος και οι τρεις από τις τέσσερις πλευρές του διατηρούνται (εκτός από τη νότια). Καμιά οροφή δεν διατηρείται. Στην κορυφή υπήρχαν τριγωνικές επάλξεις οι οποίες ήταν το καλλιτεχνικό πράγματι κόσμημα όχι μόνο του πύργου αλλά και του χωριού. Δυστυχώς όμως κατεδαφίστηκαν προ 25ετείας (1938) αφού χαρακτηρίστηκαν ετοιμόρροπες από μηχανικούς.
Εξωτερικά το χωριό περιβαλλόταν από ψηλό τείχος. Υπήρχαν δύο μόνο έξοδοι από αυτό, που έκλειναν με σιδερένιες πόρτες. Η μια ανατολικά (κάτω πόρτα) και η άλλη δυτικά (πάνω πόρτα). Αυτές είναι και μέχρι σήμερα οι κύριες έξοδοι από το χωριό. Η έκταση του χωριού πριν από το 1821 περιοριζόταν μόνο εντός των τειχών. Πολύ αργότερα επεκτάθηκε και έξω από αυτά προς την ανατολική και δυτική κατεύθυνση.
Εκκλησίες
Το Πυργί έχει τις περισσότερες εκκλησίες από κάθε άλλο χωριό της Χίου, συναγωνιζόμενο ως προς το πλήθος των εκκλησιών και αυτή ακόμα την πρωτεύουσα. Το Πυργί συναγωνίζεται και η Βολισσός η οποία μαζί με το Πυργί ήταν ανεξάρτητες εκκλησιαστικά από την υπόλοιπη Χίο και ως προς το πλήθος και ως προς τη σπουδαιότητα των εκκλησιών. Η εκκλησία του Πυργίου ήταν ανεξάρτητη και ήταν άλλοτε, όπως και η Βολισσός, έδρα επισκόπου. Κοντά στην πλατεία είναι ο μικρός αλλά κομψός βυζαντινός ναός των αγίων Αποστόλων πλινθόκτιστος, τύπου Νέας Μονής, αλλά νεότερος (13ος αιώνας), με άριστα διατηρημένες τοιχογραφίες.
Οι τοιχογραφίες αναπαραστούν σκηνές από την Παλαιά και Καινή Διαθήκη. Η ύπαρξη της μικρής αυτής εκκλησίας στο μέρος όπου βρίσκεται μαρτυρεί ότι το χωριό δεν συγκροτήθηκε πρώτα από τους Γενουάτες, αλλά ότι στο ήδη υπάρχον χωριό συγχωνεύτηκαν με τη μορφή οικισμών οι άλλες εγκαταστάσεις των ξένων της υπαίθρου, τους οποίους περιέλαβαν οι Γενουάτες στο νέο ισχυρό τείχος για λόγους ασφαλείας, για όσο χρόνο οχύρωναν και τα υπόλοιπα Μαστιχοχώρια. Με τον τρόπο αυτό φαίνεται ότι οι Γενουάτες φρόντιζαν για την αύξηση του πληθυσμού της Χίου, τον οποίο είχαν μειώσει προηγουμένως οι ίδιοι. Εκτός των τοιχογραφιών σώζονται και μερικές αναμνηστικές επιγραφές.
Αρχαιολογία
Δυτικά του χωριού και σε απόσταση 6 χιλιομέτρων, στην τοποθεσία Κάτω Φανά, βρίσκονται τα αρχαία ερείπια του ναού του Φαναίου Απόλλωνος. Στη θέση αυτή γίνονταν επανειλημμένα ανασκαφές και η τελευταία το 1934 από τον Χιώτη αρχαιολόγο Κωνσταντίνο Κουρουνιώτη. Κατά τις ανασκαφές αυτές αποκαλύφθηκε μέρος των θεμελίων του ναού θραύσματα κιόνων ιωνικού ρυθμού, αγγεία ναυκρατικά, αγαλματίδιο επίχρυσο και άλλα κομψοτεχνήματα που φυλάσσονται στο χιακό μουσείο. Σε διπλανό αγρό βρέθηκε πλάκα πολύ μεγάλων διαστάσεων, η οποία κάλυπτε κατά πάσα πιθανότητα τάφο.
Δότια
Τα Δότια είναι μεγάλος κάμπος του χωριού και απέχει γύρω στα 10 χιλιόμετρα από το Πυργί με ναό του Αγίου Γεωργίου. Κοντά στον ναό σώζεται πύργος τετραγωνικός, του οποίου οι πλευρές συγκλίνουν μέχρι 1/5 του ολικού ύψους του και μετά ανεβαίνουν κατακόρυφα. Με δεδομένη την ομοιότητα του πύργου με τον αντίστοιχο του Πυργίου, τόσο ως προς τη δομή όσο και ως προς τα λοιπά μορφικά στοιχεία, θα μπορούσε να γίνει αποδεκτή μια χρονολόγηση στο β΄ μισό του 14ου αιώνα και να θεωρηθεί γενοβέζικο κτίσμα. Όπως υποστηρίζει ο αρχαιολόγος Χάρης Κουτελάκης, «σοβαρές ενδείξεις για την χρονολογική ένταξη του πύργου στο β΄μισό του 14ου αιώνα [αποτελούν], αφενός μεν η ύπαρξη της θέσης των χαμένων πια οικοσήμων πάνω από τη θύρα του, όπως και στον αντίστοιχο του χωριού Πυργί, και αφετέρου (η) παράδοση που σώζεται ότι «Τρεις αδελφοί ήταν που έκτισαν τους πύργους της Σικελίας, του Νότσω Κήπου και των Δοτιών». Πρόκειται για μεγάλο κτίριο, τριώροφο, θολοσκέπαστο. Διατηρούνται εν μέρει οι επάλξεις του στην επίστεψη και μεγάλα ανοίγματα ψηλά, το εξωτερικό τείχος το οποίο τον περιέβαλλε και οι δύο κυκλικοί πυργίσκοι στα άκρα της ανατολικής πλευράς του τείχους ημικατεστραμμένοι. Στα Δότια βρέθηκαν τάφοι και μια αρχαία μαρμάρινη κεφαλή.
Στο Άγιο Γεώργιο Δοτιών υπάρχουν λίθοι πολλοί και μεγάλοι και κατάσπαρτοι σε μεγάλη απόσταση και κομμάτια κεράμων, λίθοι σκουρόχρωμοι τετράγωνοι και στα δυτικά του ναού υπήρχε κιονόκρανο ιωνικό (έλικες). Πολλοί λίθοι κατεργασμένοι από την ίδια ύλη είναι χτισμένοι στον πύργο των Δοτιών.
Βιβλιογραφία
Πυργι Κατηγορία:Δήμος Χίου
Αναμπέλα Ντράμοντ
Η Αναμπέλα Ντράμοντ (Ντανφέρμλιν, περί το 1350 - 1401) βασίλισσα της Σκωτίας με τον γάμο της με τον Ροβέρτο Γ΄ της Σκωτίας ήταν κόρη του Τζων Ντράμοντ του Στόμπχολ, 11ου κόμη του Λέννοξ και αρχηγού της οικογένειας Ντράμοντ και της Μαρίας Μοντιφέ, μεγαλύτερης κόρης του Σερ Γουίλιαμ ντε Μοντιφέ δικαστή της Σκωτίας. Η πρόταση ότι ο πατέρας της Τζων Ντράμοντ ήταν αδελφός της Μαργαρίτας Ντράμοντ συζύγου του Δαυίδ Β΄ της Σκωτίας φαίνεται ότι είναι λανθασμένη επειδή δεν ταιριάζουν οι ημερομηνίες. Η Αναμπέλα παντρεύτηκε τον Τζων Στιούαρτ, τον μελλοντικό Ροβέρτο Γ΄ (1367) και βρέθηκε σύντομα σε σύγκρουση με τον κουνιάδο της Ροβέρτο Στιούαρτ, δούκα του Όλμπανυ. Ο Ροβέρτος Γ΄ και η Αναμπέλα είχαν στην αρχή μόνο δυο κόρες και πέρασαν πολλά χρόνια μέχρι να αποκτήσουν γιο, γι'αυτό ήταν υπέρ της άποψης να μπορούν οι γυναίκες να κληρονομήσουν τον θρόνο. Η Αναμπέλα και ο σύζυγος της στέφθηκαν βασιλείς της Σκωτίας στα ανάκτορα της Σκον (1390) η ίδια συνέχισε να κάνει παιδιά ακόμα και μετά τα 40 της, το τελευταίο της παιδί ήταν ο μελλοντικός Ιάκωβος Α΄ της Σκωτίας (1394).
Διακυβέρνηση στο όνομα του συζύγου της
Ο σύζυγος της αχρηστεύτηκε σωματικά ύστερα από ατύχημα με το άλογο του (1384) και ήταν ανίκανος να κυβερνήσει, την ίδια εποχή ακούγεται ότι είπε στην σύζυγο του ότι θέλει να τον θάψουν σε έναν σωρό από κοπριά με την επιγραφή "εδώ βρίσκεται ο χειρότερος βασιλιάς και ο πιο άθλιος των ανθρώπων". Η Αναμπέλα λόγω ανικανότητας του συζύγου της ανέλαβε η ίδια την διακυβέρνηση της Σκωτίας, προστάτευσε σε μεγάλο βαθμό τα συμφέροντα του μεγαλύτερου γιου της Δαυίδ, διοργάνωσε ένα τουρνουά (1398) και τον έστεψε ιππότη. Τον Απρίλιο του 1398 δημιούργησε το δουκάτο του Ρόθεσει και το ανέθεσε στον Δαυίδ μαζί με την αντιβασιλεία.
Αμέσως μετά τον θάνατο της μητέρας του ο Δαυίδ αιχμαλωτίστηκε από τον θείο του Ροβέρτο του Όλμπανυ και πέθανε κάτω από περίεργες συνθήκες, ο Δαυίδ ακούγεται ότι ήταν πολύ νευρικός και ανυπότακτος και ο θείος του δεν μπορούσε να τον ελέγξει. Το προάστιο του Ινβερκίθινγκ στο Φάιφ ήταν η αγαπημένη κατοικία της βασίλισσας, η παρουσία της αποθανατίζεται σε μια μεγάλη αμμόπετρα διακοσμημένη με αγγέλους και σύμβολα, βρίσκεται στον καθεδρικό ναό της πόλης και είναι ένα από τα τελειότερα μεσαιωνικά γλυπτά. Η Αναμπέλα πέθανε στα ανάκτορα της Σκον τον Οκτώβριο του 1401 και τάφηκε στην γενέτειρα της, ο γιος της Δαυίδ χωρίς την προστασία της έγινε αμέσως μετά όμηρος του θείου του δούκα του Όλμπανυ.
Οικογένεια
Με τον σύζυγο της Ροβέρτο Γ΄ της Σκωτίας απέκτησε :
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλισσες της Σκωτίας (σύζυγοι βασιλέων)
Καθεδρικός Ναός των Βρυξελλών
Ο Καθεδρικός Ναός των Βρυξελλών (λατ. Cathedralis Sancti Michaelis et Gudulae Bruxellis) είναι αφιερωμένος στον Άγιο Μιχαήλ και την Αγία Γουδούλη και αποτελεί το πιο αξιόλογο οικοδόμημα γοτθικής αρχιτεκτονικής της Βραβάντης (Brabant). Οι στέψεις και οι επικήδειες τελετουργίες των μελών του βασιλικού οίκου του Βελγίου τελούνται στον καθεδρικό ναό.
Ιστορία και αρχιτεκτονική
Οι οικοδομικές εργασίες για την ανέγερση του καθεδρικού ναού άρχισαν το 1226 επί Ερρίκου Α΄, Δούκα της Βραβάντης, και συνεχίστηκαν για 300 περίπου χρόνια. Είναι χτισμένος με αμμώδη ασβεστόλιθο από τη Φλάνδρα. Η λευκή πέτρινη πρόσοψη του 13ου αιώνα αποτελεί εξαίρετο δείγμα γοτθικού ρυθμού της Βραβάντης.
Τελικά, ο γοτθικός ναός ολοκληρώθηκε με την κατασκευή των δύο πρόσθιων διδύμων πύργων ύψους 69 μέτρων στις αρχές του 16ου αιώνα, επί Καρόλου του Ε΄. Ο ναός έχει μήκος 110 μ., πλάτος 50 μ. και 26,5 μ. ύψος.
Μετά τις καταστροφές που προκλήθηκαν από τους εικονοκλάστες κατά το 16ο αιώνα, ο ναός ανακαινίστηκε μετά την ίδρυση του βασιλείου του Βελγίου το 1830.
Το εσωτερικό του ναού
Από τα πιο αξιοθέατα στο εσωτερικό του ναού είναι το «Παράθυρο της Δευτέρας Παρουσίας» στο μπροστινό μέρος του ναού, με τα εκπληκτικά πολύχρωμα βιτρό (1528), όπου εικονίζεται ο Χριστός να υποδέχεται τις ψυχές των νεκρών. Και το «Παρεκκλήσιο της Θείας Ευχαριστίας» κοσμείται με εξαιρετικά βιτρό, που χρονολογούνται από τα έτη 1533 – 1539.
Επίσης, ο περίτεχνος μπαρόκ δρύινος άμβωνας στο κεντρικό κλίτος σχεδιάστηκε το 1699 από το Φλαμανδό γλύπτη Χέντρικ Φρανς Φερμπρούγκεν (Hendrik Frans Verbruggen, 1655 – 1724) από την Αμβέρσα και τοποθετήθηκε το 1776 στο ναό, ως δώρο της Μαρίας Θηρεσίας.
Στο κεντρικό κλίτος του ναού κυριαρχεί το εκκλησιαστικό όργανο με τους 4.300 αυλούς, έργο διάσημου Γερμανού κατασκευαστή εκκλησιαστικών οργάνων. Τα πιο πολύτιμα και αξιαγάπητα όμως έργα μέσα στο ναό είναι τα επίχρυσα αγάλματα της Αγίας Γουδούλης, η οποία κρατά στα χέρια της ένα ομοίωμα του ναού, και του Αρχάγγελου Μιχαήλ, ο οποίος παριστάνεται να σκοτώνει το δράκο.
Αμάμα Μπαμπάζι
Ο Πάτρικ Αμάμα Μπαμπάζι (Patrick Amama Mbabazi, ορθότερη προφορά: Εμ-μπαμπάζι, γενν. στις 16 Ιανουαρίου 1949) είναι δικηγόρος και πολιτικός από την Ουγκάντα, πρωθυπουργός της χώρας από τις 24 Μαΐου 2011 ως τις 18 Σεπτεμβρίου 2014. Νωρίτερα υπηρέτησε ως υπουργός Ασφαλείας από το Φεβρουάριο του 2009 ως το Μάιο του 2011. Υπήρξε γενικός γραμματέας του Κινήματος Εθνικής Αντίστασης από τον Ιούνιο του 2010 ως τον Ιούνιο του 2011. Είναι επίσης βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Κανούγκου, από το 2003. Ήρθε σε ρήξη με τον Μουσέβενι με αποτέλεσμα να αποχωρήσει από την πρωθυπουργία το 2014 και να διεκδικήσει ανεπιτυχώς την εκλογή του στις προεδρικές εκλογές του 2016.
Εκπαίδευση
Γεννήθηκε στο χωριό Μπάρο (Mparo) της σημερινής επαρχίας Καμπάλε (πρώην Κομητεία Ρουκίγκα).
Απέκτησε πτυχίο Νομικής και μπάτσελορ (Bachelor of Laws) από το Πανεπιστήμιο της Μακερέρε, το 1975. Επίσης, έχει μεταπτυχιακό δίπλωμα ασκούμενου δικηγόρου από το Αναπτυξιακό Κέντρο Νομικής στην Καμπάλα. Εργάζεται ως δικηγόρος στην Ουγκάντα και είναι μέλος της Δικηγορικής Ένωσης της χώρας από το 1977.
Επαγγελματική καριέρα
Προτού ασχοληθεί με την πολιτική, εργάστηκε στα γραφεία του Γενικού Εισαγγελέα και ανελίχθηκε στο αξίωμα του γραμματέα του Δικηγορικού Συμβουλίου της Ουγκάντα. Την περίοδο από το 1986 ως το 1991 υπηρέτησε ως 1ος γενικός διευθυντής της Οργάνωσης για την Εξωτερική Ασφάλεια (ESO). Το 1994 υπηρέτησε ως αντιπρόσωπος στην Συντακτική Συνέλευση, η οποία θέσπισε το Σύνταγμα του 1995.
Ο Μπαμπάζι έχει επίσης υπηρετήσει ως υπουργός Προεδρίας παρά τω Προέδρω, αρμόδιος επί πολιτικών θεμάτων. Από το 1986 ως το 1992 ήταν υπουργός Προεδρίας επί θεμάτων Άμυνας και εν συνεχεία υπουργός Προεδρίας αρμόδιος για θέματα περιφερειακής συνεργασίας. Διορίστηκε γενικός εισαγγελέας και υπουργός Δικαιοσύνης το 2004 και έπειτα υπουργός Άμυνας το 2006. Μετά την αποχώρησή του από το αξίωμα του υπουργού Άμυνας, τον Φεβρουάριο του 2009, ο Μπαμπάζι ανέλαβε υπουργός Ασφαλείας ως το Μάιο του 2011, οπότε και διορίστηκε Πρωθυπουργός.
Διπλωματική δραστηριότητα
Στη διάρκεια των ετών, ο Μπαμπάζι έχει εκπροσωπήσει την Ουγκάντα σε διεθνή φόρα, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Εθνών (στο Συμβούλιο Ασφαλείας του οργανισμού), όπου ζήτησε από την Διεθνή Κοινότητα να κυνηγήσει τους αντάρτες του LRA και εκτός της Ουγκάντα. Επίσης, εκπροσώπησε την Ουγκάντα κατά την υπογραφή της συμφωνίας στη Λουζάκα για κατάπαυση του πυρός, που επισφράγισε το τέλος τπυ Δευτέρου Πολέμου του Κονγκό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ουγκάντας
Λεονίντ Μίκελσον
Ο Λεονίντ Βικτόροβιτς Μίκελσον (Ρώσικα: Леонид Викторович Михельсон, γεννημένος 11 Αυγούστου του 1955) είναι Ρώσος δισεκατομμυριούχος επιχειρηματίας, διευθύνων σύμβουλος, πρόεδρος και κύριος μέτοχος της ρωσικής εταιρείας αερίου Novatek.
Σύμφωνα με το Αμερικανικό επιχειρηματικό περιοδικό Forbes, η προσωπική του περιουσία άγγιζε τα 23,6 δισ. δολάρια τον Ιανουάριο του 2019. Το 2018 ήταν ο τρίτος πλουσιότερος Ρώσος και ο εξηκοστός τέταρτος πλουσιότερος άνθρωπος.
Βιογραφία
Ο Μίκελσον συνέχισε ως διευθύνων σύμβουλος στην εταιρεία, η οποία μετονομάστηκε σε NOVA, μέχρι τον Οκτώβριο του 1994. Στη συνέχεια έγινε Γενικός Διευθυντής της εταιρείας χαρτοφυλακίου Novafinivest, η οποία αργότερα έγινε γνωστή ως NOVATEK. Από το 2008 έως το 2010 ο Μίκελσον ήταν Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της OAO Stroytransgas και της OOO Art Finance. Επί του παρόντος κατέχει τη θέση του Προέδρου του Διοικητικού Συμβουλίου της ZAO SIBUR και υπηρετεί στο εποπτικό συμβούλιο της Ρωσικής Τράπεζας Περιφερειακής Ανάπτυξης.
Η SIBUR είναι μια εταιρεία επεξεργασίας φυσικού αερίου και πετροχημικών η οποία εκμεταλλεύεται 26 εργοστάσια παραγωγής σε ολόκληρη τη Ρωσία με έδρα τη Μόσχα. Ο Μίκελσον κατέχει το 57,5% της SIBUR. Κατέχει επίσης το 25% της Novatek.
Ο Μίκελσον έχει έντονο ενδιαφέρον για τις τέχνες, δηλώνοντας ότι το 99% του ενδιαφέροντός του είναι στη ρωσική σύγχρονη τέχνη. Επίσης ίδρυσε το δικό του ίδρυμα, το Ίδρυμα V-A-C, το οποίο προωθεί τη σύγχρονη ρωσική τέχνη και έχει διεθνείς δεσμούς με διάφορα μουσεία του κόσμου. Τον Μάιο του 2017, το ίδρυμα άνοιξε επίσης έναν εκθεσιακό χώρο στη Βενετία και βρίσκονται σε εξέλιξη οι εργασίες για την ανάπτυξη του πρώτου μεγάλου κέντρου τέχνης της V-A-C στη Μόσχα. Σχεδιασμένο από τη Renzo Piano Building Workshop, ένα νέο κέντρο σύγχρονων τεχνών και πολιτισμού στη Μόσχα πρόκειται να ανοίξει το 2019 υπό χρηματοδότηση του Μίκελσον.
Προσωπική ζωή
Ο Μίκελσον είναι παντρεμένος, με δύο παιδιά, και ζει στη Μόσχα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι επιχειρηματίες
Ευάγριος Ποντικός
Ο Ευάγριος Ποντικός ήταν Βυζαντινός συγγραφέας, ο οποίος γεννήθηκε το 345 ή το 346 στην πόλη Ίβηρα του Πόντου. Ήταν συγγραφέας και Μέλος της εκκλησιάς. Πέθανε στην Αίγυπτο το 399 σε ηλικία πενήντα πέντε ετών.
Στην Πέμπτη Οικουμενική Σύνοδο (553) ο Ευάγριος καταδικάστηκε ως Ωριγενιστής, μαζί με το Δίδυμο. Η καταδίκη επαναλήφθηκε από τις δυο επόμενες Οικουμενικές Συνόδους. Αφού έγινε μοναχός στην Ιερουσαλήμ το 383, έγινε μέλος μιας κενοβιτικής κοινότητας μοναχών στη Νιτρία της Κάτω Αιγύπτου γύρω στο 385, αλλά μερικά χρόνια μετά μετακόμισε στην Κελλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί συγγραφείς
Πετροχώρι Τρικάλων
Το Πετροχώρι είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Τρικάλων, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Πετροχωρίου, της Δημοτικής Ενότητας Πύλης και υπάγεται στο Δήμο Πύλης.
Γεωγραφικές πληροφορίες
Το Πετροχώρι Τρικάλων είναι κτισμένο σε υψόμετρο 654 μέτρων και έχει 95 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Μέχρι το 1912 ονομαζόταν Βίτσαινα και μέχρι το 1928, γραφόταν και ονομαζόταν Βύτσενα ή Βούτσενα.
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="39.446799" longitude="21.642380" zoom="12" width="1000" height="300" align="center" /> Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Πύλης
Νικηφόρος Κατακαλών
O Νικηφόρος Κατακαλών (απεβ. πριν το 1130) ήταν Βυζαντινός αριστοκράτης, σύζυγος της Μαρίας Κομνηνής, κόρης του Βυζαντινού αυτοκράτορα Αλεξίου Α΄.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Κωνσταντίνου Ευφορβηνού Κατακαλών, ενός από τους πιο έμπιστους αξιωματικούς του Αλεξίου Α΄. Ως δείγμα της εκτίμησης του Αυτοκράτορα προς τον Κωνσταντίνο, ο Νικηφόρος νυμφεύτηκε τη Μαρία την πορφυρογέννητη, δεύτερη κόρη του Κομνηνού και του απονεμήθηκε ο τίτλος του πανυπερσεβαστού. Από την Αλεξιάδα της Άννας Κομνηνής (πρώτης κόρης του Αλεξίου Α΄) μαθαίνουμε ότι συμμετείχε σε μάχη εναντίον των Κουμάνων το 1095, μαζί με τον πατέρα του, όπου ο Νικηφόρος διακρίθηκε για τη γενναιότητά του. Το 1130 έχει καταγραφεί ως ήδη αποβιώσας· δεν ξέρουμε πότε ακριβώς έγινε αυτό.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Μαρία Κομνηνή, κόρη του Αυτοκράτορα Αλεξίου Α΄ και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα
Βινιόλα
Η Βινιόλα (ιταλικά: Vignola) είναι δήμος που βρίσκεται στην βορειοανατολική Ιταλία, στην περιφέρεια της Εμίλια Ρομάνια, στην επαρχία της Μόντενα.