cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κοτυληδόνα
μικρογραφία|[[Μονοκοτυλήδονο και δικοτυλήδονο βλαστάρι]] Η κοτυληδόνα ή κοτυληδώνας (ο), εκ του αρχαίου κοτυληδών (ο) (με τη σειρά του από το αρχ. κοτύλη = κύπελο, κοίλο) αποτελεί σημαντικό μέρος του εμβρύου, το οποίο περιλαμβάνεται στον σπόρο των φυτών. Κατά τη βλάστηση του φυτού η κοτυληδόνα εξελίσεται στα πρώτα (εμβρυακά) φύλλα από το μετέπειτα βλαστάρι. Ο αριθμός των κοτυληδώνων καθορίζει μεταξύ άλλων την ταξινόμηση του κάθε αγγειόσπερμου φυτού, με κύριες τάξεις αυτές των μονοκοτυλήδονων (ή μονοκότυλα) και δικοτυλήδονων (ή δικότυλα).
Ικανότητα φωτοσύνθεσης
Στην περίπτωση που οι κοτυληδόνες έχουν φωτοσυνθετική ικανότητα, αποτελούν κατ' ουσίαν τα πρώτα φύλλα του φυτού, χωρίς ωστόσο να ταυτίζονται με τα πραγματικά φύλλα, που αναπτύσσονται αργότερα μέσω διαφορετικής διαδικασίας. Όπως η ρίζα και τα μεριστώματα, οι κοτυληδόνες διαμορφώνονται κατά την εμβρυογέννεση και είναι παρούσες στον σπόρο κατά τη βλάστηση. Τα φύλλα από την άλλη πλευρά αναπτύσσονται από τα μεριστώματα, κατόπιν της βλάστησης.
New wave of British heavy metal
Ύφος και προέλευση
thumb|150px|Οι Iron Maiden σε συναυλία το 1980 left|thumb|150px|Οι Judas Priest το 1981 Το New Wave of British Heavy Metal ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του '70 ως και τις αρχές της δεκαετίας του '80. Πιο συγκεκριμένα, υπήρχαν συγκροτήματα που ανεπίσημα έπαιζαν αυτό το είδος σε τοπικές παμπ του Λονδίνου. Το 1975, σε μία από αυτές (Camden Palace στην περιοχή Camden Town) διεξάχθηκε μια συναυλία με τα συγκροτήματα Iron Maiden, Angel Witch και Chariot, τρία από τα βασικότερα συγκροτήματα του είδους. Την συναυλία παρακολούθησε ένας δημοσιογράφος ο οποίος ενθουσιασμένος, μετά την λήξη της συναυλίας έγραψε σε μια εφημερίδα την επόμενη μέρα πως "A New Wave of British Heavy Metal is born today." (σε ελεύθερη μετάφραση "Ένα νέο κύμα βρετανικού χέβι μέταλ γεννιέται σήμερα.")
Κοτυληδόνα
Στα αγρωστώδη
Η κοτυληδόνα στα Αγρωστώδη καθώς και άλλα μονοκοτυλήδονα αποτελεί ένα είδος τροποποιημένου φύλλου, το οποίο συντίθεται από το σκύτελλο (scutellum ) και το κολεόπτιλο· το μεν σκύτελλο είναι ένας ιστός στο εσωτερικό του σπόρου, ο οποίος απορροφά θρεπτικά στοιχεία από το παρακείμενο ενδόσπερμα, ενώ το δε κολεόπτιλο είναι μια προστατευτική μεμβράνη, που καλύπτει την επικοτύλη (το πρώιμο στάδιο του βλαστού).
New wave of British heavy metal
Ύφος και προέλευση
Η φράση "New Wave of British Heavy Metal" (NWOBHM) καθιερώθηκε ως το όνομα του καινούργιου είδους. Αυτό το καινούργιο είδος δημιούργησε με τη σειρά του πληθώρα συγκροτημάτων, οπαδών και φανατικών συλλεκτών. Το είδος γινόταν όλο και πιο δημοφιλές μέρα με την ημέρα. Πολύ συχνά διάφοροι ραδιοτηλεοπτικοί σταθμοί καλούσαν καινούργια συγκροτήματα για επίδειξη της μουσικής τους. Το είδος έγινε ένα είδος κινήματος, με τους ανθρώπους που το υποστήριζαν να δίνουν τον τρόπο ζωής και ντυσίματος στις μετέπειτα γενιές των οπαδών του χέβι μέταλ.
Κοτυληδόνα
Στα γυμνόσπερμα
Τα γυμνόσπερμα φυτά επίσης έχουν κοτυληδόνες, ο αριθμός των οποίων είναι συχνά μεταβλητός, και γι' αυτό ονομάζονται και πολυκοτυλήδονα· 2 έως 24 κοτυληδόνες σχηματίζουν μια δέσμη στην κορυφή της υποκοτύλης (εμβρυακός μίσχος), η οποία περικλείει την επικοτύλη. Ο αριθμός των κοτύλων ποικίλει σε κάθε είδος, με ορισμένα μόνο να παρουσιάζουν σταθερό αριθμό, όπως π.χ. το Μεσογειακό Κυπαρίσσι, το οποίο έχει πάντα ένα ζεύγος κοτύλων. Ο μεγαλύτερος αριθμός κοτύλων που έχει καταγραφεί ανήκει στο είδος Pinus maximartinezii (είδος πεύκου που απαντάται στο Μεξικό), το οποίο διαθέτει 24 κοτύλους.
New wave of British heavy metal
Ύφος και προέλευση
thumb|200px|Οι Angel Witch
Κοτυληδόνα
Χρόνος ζωής & ανάπτυξη
Οι κοτυληδόνες μπορεί να είναι βραχύβιες, με ζωή λίγων μόνο ημερών από την βλάστηση, ή και μακρόβιες, παρούσες για έναν χρόνο ή και περισσότερο. Αναπτύσσονται καθώς απορροφούν τα θρεπτικά στοιχεία του ίδιου του σπόρου· όταν τα αποθέματα αρχίσουν να εξαντλούνται οι κοτυληδόνες μπορεί να πρασινίσουν και να αρχίσουν να φωτοσυνθέτουν, ή να μαραίνονται, παραδίδοντας τη σκυτάλη στα πρώτα φύλλα, τα οποία με τη σειρά τους θα αρχίσουν να φωτοσυνθέτουν και κατ' επέκταση να τρέφουν το φυτό.
New wave of British heavy metal
Πηγές
Κατηγορία:Ευρωπαϊκός πολιτισμός Κατηγορία:Βρετανική heavy metal μουσική Κατηγορία:Αντεργκράουντ κουλτούρα
Επαρχία του Καμπομπάσο
Η επαρχία του Καμπομπάσο (ιταλικά: Provincia di Campobasso) είναι επαρχία στην περιφέρεια του Μολίζε στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 2.909 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της φτάνει τους 231.330 (2005) κατοίκους. Έδρα της επαρχίας είναι η πόλη του Καμπομπάσο (Campobasso). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 84 δήμους.
Συνορεύει βόρεια με την περιφέρεια του Αμπρούτσο (επαρχία του Κιέτι), νοτιοανατολικά με την Απουλία (επαρχία της Φότζια), νότια με την Καμπανία (Επαρχίες της Καζέρτας και του Μπενεβέντο) και δυτικά με την επαρχία της Ισέρνια). Βορειοανατολικά βρέχεται από την Αδριατική θάλασσα.
left|250px
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καμπομπασο
Μονή Μεγάλου Σπηλαίου
Το Μέγα Σπήλαιο είναι ιστορικό μοναστήρι των Καλαβρύτων. Ένα από τα σπουδαιότερα προσκυνήματα της Ορθοδοξίας στον Ελληνικό χώρο.
Ιστορική αναδρομή
Την 22 Ιουνίου δόθηκε η ιστορική απάντηση του τότε ηγούμενου Δαμασκηνού στους Τούρκους: «''… δια να προσκυνήσωμεν είναι αδύνατον διότι είμεθα ωρκισμένοι εις την πίστιν μας, ή να ελευθερωθούμεν ή να αποθάνωμεν πολεμούντες, και κατά το αϊνί μας δεν γίνεται να χαλάση ο ιερός όρκος της Πατρίδος μας. … αν έλθεις εδώ να μας πολεμήσης και μας νικήσης, δεν είναι μεγάλο κακόν, διότι θα νικήσης παπάδες, αν όμως νικηθής… θα είναι εντροπή σου και τότε οι Έλληνες θα εγκαρδιωθούν και θα σε κυνηγούν πανταχού. …''». Και πραγματικά ο στρατός του Ιμπραήμ που είχε και την υποστήριξη Ελλήνων προσκυνημένων υπό τον Νενέκο, αναγκάσθηκε να αποσυρθεί μετά από σκληρή μάχη στις 24 Ιουνίου, χάρη στη γενναία άμυνα από τους Πετμεζαίους και τον Φωτάκο. Το μοναστήρι όπου είχαν βρει καταφύγιο και πολλοί άμαχοι, οι Τούρκοι δεν κατάφεραν να το καταλάβουν και μετά την σύγκρουση είχαν πολλούς νεκρούς και τραυματίες εν αντιθέσει με το Ελληνικό στρατόπεδο. Μετά την έκβαση της μάχης που ήταν νικηφόρα για τους Έλληνες, οι κατακτητές αποχώρησαν από την ευρύτερη περιοχή των Καλαβρύτων.
Στους νεότερους χρόνους καταστράφηκε πάλι από πυρκαγιά και ανοικοδομήθηκε το 1937, έχοντας τεθεί υπό την αιγίδα του Βασιλέως Γεωργίου Β΄ που θεμελίωσε και τη νέα πτέρυγά της. Το Δεκέμβριο του 1943 τα Ναζιστικά στρατεύματα κατοχής λεηλάτησαν το μοναστήρι και εκτέλεσαν 16 άτομα, επισκέπτες, υποτακτικούς αλλά και μοναχούς. Ακόμη εννέα μοναχοί εκτελέστηκαν στη θέση «Ψηλός Σταυρός». Τα εναπομείναντα κελιά από την πυρκαγιά του 1934, πυρπολήθηκαν. Μετά τον πόλεμο ανεγέρθηκαν νέα κτίρια.
Κειμήλια
Το Μουσείο της Μονής εκτός από τα σημαντικά κειμήλια της Ελληνικής Επανάστασης, διαθέτει ένα σπάνιο λάβαρο με τις μορφές τριών βυζαντινών αυτοκρατόρων, σιγγίλια, χειρόγραφα με εξαίρετες μικρογραφίες, πολύτιμους χρυσούς σταυρούς με Τίμιο Ξύλο, χαλκογραφίες, προσωπογραφίες, Ευαγγέλια σε περγαμηνές, το ωμοφόριο του Χρύσανθου Νοταρά, χρυσοκέντητους Επιτάφιους, αντιμήνσια, βυζαντινές εικόνες μεγάλης αξίας κ.α. Μεγάλης αξίας είναι και η βιβλιοθήκη της με περισσότερους από 3.000 τόμους βιβλίων και πλήθος παλαιοτύπων. Σε ειδικό παρεκκλήσιο φυλάσσονται, λειψανοθήκες με οστά πολλών Αγίων και οι κάρες των ιδρυτών της Μονής. thumb|right|200px|Η Ιερή Εικόνα της Παναγίας της Μεγαλοσπηλαιώτισσας
Η Ιερή Εικόνα της Παναγίας της Μεγαλοσπηλαιώτισσας
Εξέχουσα θέση μεταξύ των ιερών κειμηλίων της Μονής κατέχει η Θαυματουργή Ιερή Εικόνα της «Παναγίας της Μεγαλοσπηλαιώτισσας», που είναι έργο του Ευαγγελιστή Λουκά (μία εκ των τριών που δημιούργησε και σώζονται μέχρι σήμερα). Σύμφωνα με αξιόπιστες ιστορικές μαρτυρίες, ο Ευαγγελιστής Λουκάς, μετά τον θάνατο του Απ. Παύλου, έδρασε, όπως και ο Απ. Ανδρέας, στην Αχαΐα, όπου πιθανότατα συνέγραψε το θαυμάσιο Ευαγγέλιό του και τις αριστουργηματικές «Πράξεις των Απόστολων». Όταν λοιπόν ήρθε στη Αχαΐα έφερε μαζί του από την Παλαιστίνη και την συγκεκριμένη Ιερή Εικόνα (ευλογημένη από την ίδια την Παναγία) την οποία αργότερα δώρισε στους πρώτους χριστιανούς. Την εποχή των διωγμών αυτοί κατέφυγαν για ασφάλεια στο Σπήλαιο όπου και την έκρυψαν. Όταν οι ίδιοι πέθαναν ή φονεύθηκαν για τον Χριστό, η Εικόνα παρέμεινε στο Σπήλαιο μέχρι που ανακαλύφθηκε κατά τον θαυμαστό τρόπον από την Αγία Ευφροσύνη. Είναι ανάγλυφη, πάχους τριών πόντων και πλασμένη από κερί, μαστίχα και άλλες ύλες. Φέρει εσθήτα (φόρεμα) χρωματισμένη και χρυσά διαγράμματα. Από τις πολλές πυρκαγιές έχει αμαυρωθεί. Το σώμα της Παναγίας είναι στραμμένο δεξιά, με κεκλιμένη την κεφαλή προς τον Υιόν της, κρατώντας τον στο δεξί χέρι (Δεξιοκρατούσα), ο οποίος με το αριστερό του χέρι κρατεί ελαφρά την αριστερή παλάμη της Μητρός Του, ενώ με το δεξιό κρατάει το Ευαγγέλιο. Δεξιά και αριστερά της κηρόπλαστης Εικόνας παρίστανται, μετά φόβου άγγελοι. Στις τέσσερις γωνιές της Εικόνας δεξιά εξαπτέρυγα Σεραφείμ και αριστερά πολυόμματα Χερουβείμ.
Ζήσης Ζησάκης
Ο '''Ζήσης Περ. Ζησάκης''' (Πορταριά Μαγνησίας, 1898-Αθήνα, 28 Οκτωβρίου 1971) ήταν Έλληνας μηχανικός, βουλευτής, Δήμαρχος Βόλου από το 1946 έως το 1950 και υπουργός Βιομηχανίας από το 1961 ως το 1962.
Σταδιοδρομία
Έκανε σπουδές μηχανολόγου ηλεκτρολόγου στη Γερμανία (Καρλσρούη) και στην Ελβετία (Ζυρίχη). Εργάστηκε στην ηλεκτρική εταιρεία του Βόλου και υπηρέτησε ως διευθυντής της ηλεκτρικής εταιρείας της πόλης.
Διορίστηκε Δήμαρχος Βόλου (τότε Δήμαρχος Παγασών) στις 26 Μαΐου 1946 και υπηρέτησε στο αξίωμα ως τις 14 Αυγούστου 1950.
Μετά τη θητεία του στη δημαρχία του Βόλου κατήλθε υποψήφιος στις εκλογές του 1958 και εξελέγη επιλαχών στη Μαγνησία. Μετά το θάνατο του στρατηγού Ιατρίδη στις 12 Σεπτεμβρίου 1961 τον διαδέχθηκε στην έδρα του.
Εξελέγη βουλευτής με την ΕΡΕ στις εκλογές του 1961 με 12.685 σταυρούς προτίμησης. Στην κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή διορίστηκε υπουργός Βιομηχανίας στις 4 Νοεμβρίου 1961 και εργάστηκε για την εκβιομηχάνιση της Μαγνησίας. Αργότερα διαφώνησε με την κυβέρνηση, με αποτέλεσμα να παραιτηθεί την 1η Οκτωβρίου 1962.
Απεβίωσε στην Αθήνα και κηδεύτηκε στο Βόλο το 1971.
Ήταν παντρεμένος με τη Μαργαρίτα Λόιμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμαρχοι Βόλου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Βιομηχανίας Κατηγορία:Βουλευτές Μαγνησίας
Ιερός Νιπτήρας
thumb|Ο Χριστός πλένει τα πόδια των Αποστόλων. Ορθόδοξη εικόνα της σχολής του Πσκοφ, 16ος αιώνας. Ο όρος Ιερός Νιπτήρ στον Χριστιανισμό αναφέρεται στο πλύσιμο των ποδιών των δώδεκα Αποστόλων, από τον Ιησού Χριστό μετά τον Μυστικό Δείπνο. Αναφέρεται επίσης στο προκύψαν από αυτή την πράξη τελετουργικό διάφορων χριστιανικών δογμάτων, που τελείται τη Μεγάλη Πέμπτη.
Προέλευση
Η πρακτική του πλυσίματος των ποδιών υπήρχε στα έθιμα φιλοξενίας των αρχαίων πολιτισμών, ιδίως σε όσους τα σανδάλια αποτελούσαν τη συνηθέστερη μορφή υποδημάτων. Ο οικοδεσπότης παρείχε νερό στους επισκέπτες του για να πλύνουν τα πόδια τους, κάποτε και έναν υπηρέτη για να τα πλύνει, ακόμα σε κάποιες περιπτώσεις τους τα έπλενε ο ίδιος. Το έθιμο (ή απλή συνήθεια) αναφέρεται σε αρκετές περιπτώσεις στην Παλαιά Διαθήκη (π.χ. στη Γένεσι ιη΄ 4, κδ΄ 32, μγ΄24, στο Α΄ Βασιλειών κε΄ 41, κ.α.), καθώς και σε άλλα θρησκευτικά και ιστορικά κείμενα. Αυτό γινόταν αμέσως μετά το καλωσόρισμα.
Το Α΄ Βασιλειών κε΄ 41 είναι το πρώτο βιβλικό χωρίο όπου ένα τιμώμενο πρόσωπο προσφέρεται να πλύνει τα πόδια των επισκεπτών ως ένδειξη ταπεινότητας. Στο ιβ΄ κεφάλαιο του Κατά Ιωάννην Ευαγγελίου η Μαρία της Βηθανίας αλείφει τα πόδια του Χριστού, προφανώς σε ένδειξη ευγνωμοσύνης για την ανάσταση του αδελφού της Λαζάρου, προεικονίζουσα όμως την ταφή του ίδιου του Ιησού. Μεταγενέστερα, καταγράφεται το πλύσιμο των ποδιών στην πρώτη Εκκλησία, στην Α΄ Επιστολή προς Τιμόθεο (ε΄ 10).
Η αναφορά του Μυστικού Δείπνου
thumb|«Ο Χριστός συνομιλών με τον Πέτρο» κατά τον Ιερό Νιπτήρα, πίνακας του [[Τζόττο (Παρεκκλήσιο Σκροβένι, Πάδοβα).]] Στο ιγ΄ κεφάλαιο του Κατά Ιωάννην Ευαγγελίου ο Ιησούς δίνει παράδειγμα και εντολή με τη νίψη των ποδιών των μαθητών του:
"Πρὸ δὲ τῆς ἑορτῆς τοῦ πάσχα εἰδὼς ὁ Ἰησοῦς ὅτι ἐλήλυθεν αὐτοῦ ἡ ὥρα ἵνα μεταβῇ ἐκ τοῦ κόσμου τούτου πρὸς τὸν πατέρα, ἀγαπήσας τοὺς ἰδίους τοὺς ἐν τῷ κόσμῳ, εἰς τέλος ἠγάπησεν αὐτούς. 2 καὶ δείπνου γινομένου, τοῦ διαβόλου ἤδη βεβληκότος εἰς τὴν καρδίαν Ἰούδα Σίμωνος Ἰσκαριώτου ἵνα αὐτὸν παραδῷ, 3 εἰδὼς ὁ Ἰησοῦς ὅτι πάντα δέδωκεν αὐτῷ ὁ πατὴρ εἰς τὰς χεῖρας, καὶ ὅτι ἀπὸ Θεοῦ ἐξῆλθε καὶ πρὸς τὸν Θεὸν ὑπάγει, 4 ἐγείρεται ἐκ τοῦ δείπνου καὶ τίθησι τὰ ἱμάτια, καὶ λαβὼν λέντιον διέζωσεν ἑαυτόν. 5 εἶτα βάλλει ὕδωρ εἰς τὸν νιπτῆρα, καὶ ἤρξατο νίπτειν τοὺς πόδας τῶν μαθητῶν καὶ ἐκμάσσειν τῷ λεντίῳ ᾧ ἦν διεζωσμένος. 6 ἔρχεται οὖν πρὸς Σίμωνα Πέτρον, καὶ λέγει αὐτῷ ἐκεῖνος· Κύριε, σύ μου νίπτεις τοὺς πόδας; 7 ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῷ· Ὃ ἐγὼ ποιῶ, σὺ οὐκ οἶδας ἄρτι, γνώσῃ δὲ μετὰ ταῦτα. 8 λέγει αὐτῷ Πέτρος· Οὐ μὴ νίψῃς τοὺς πόδας μου εἰς τὸν αἰῶνα. ἀπεκρίθη αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Ἐὰν μὴ νίψω σε, οὐκ ἔχεις μέρος μετ' ἐμοῦ. 9 λέγει αὐτῷ Σίμων Πέτρος· Κύριε, μὴ τοὺς πόδας μου μόνον, ἀλλὰ καὶ τὰς χεῖρας καὶ τὴν κεφαλήν. 10 λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Ὁ λελουμένος οὐ χρείαν ἔχει ἢ τοὺς πόδας νίψασθαι, ἀλλ' ἔστι καθαρὸς ὅλος· καὶ ὑμεῖς καθαροί ἐστε, ἀλλ' οὐχὶ πάντες. 11 ᾔδει γὰρ τὸν παραδιδόντα αὐτόν· διὰ τοῦτο εἶπεν· οὐχὶ πάντες καθαροί ἐστε. 12 Ὅτε οὖν ἔνιψε τοὺς πόδας αὐτῶν καὶ ἔλαβε τὰ ἱμάτια αὐτοῦ, ἀναπεσὼν πάλιν, εἶπεν αὐτοῖς· Γινώσκετε τί πεποίηκα ὑμῖν; 13 ὑμεῖς φωνεῖτέ με, ὁ Διδάσκαλος καὶ ὁ Κύριος, καὶ καλῶς λέγετε· εἰμὶ γάρ. 14 εἰ οὖν ἐγὼ ἔνιψα ὑμῶν τοὺς πόδας, ὁ Κύριος καὶ ὁ Διδάσκαλος, καὶ ὑμεῖς ὀφείλετε ἀλλήλων νίπτειν τοὺς πόδας. 15 ὑπόδειγμα γὰρ δέδωκα ὑμῖν, ἵνα καθὼς ἐγὼ ἐποίησα ὑμῖν, καὶ ὑμεῖς ποιῆτε."
Ο Ιησούς υποδεικνύει τη συνήθεια της εποχής όταν ομιλεί για την έλλειψη φιλόξενου πνεύματος στο σπίτι ενός Φαρισαίου επειδή δεν παρέσχε νερό για να πλύνει τα πόδια του (Κατά Λουκάν Ευαγγέλιον, ζ΄ 44):
"...καὶ στραφεὶς πρὸς τὴν γυναῖκα τῷ Σίμωνι ἔφη· Βλέπεις ταύτην τὴν γυναῖκα; εἰσῆλθόν σου εἰς τὴν οἰκίαν, ὕδωρ ἐπὶ τοὺς πόδας μου οὐκ ἔδωκας· αὕτη δὲ τοῖς δάκρυσιν ἔβρεξέ μου τοὺς πόδας καὶ ταῖς θριξὶ τῆς κεφαλῆς αὐτῆς ἐξέμαξε."
Ιστορία
Το πλύσιμο των ποδιών συνεχίσθηκε ως θρησκευτική πλέον τελετουργία στην πρώτη Εκκλησία και μετά το τέλος της Αποστολικής Εποχής. Οι αναφορές πάντως είναι σπάνιες. Ο Τερτυλλιανός (155–240) το αναφέρει στο De Corona, αλλά δεν δίνει λεπτομέρειες ως προς το ποιος το τελούσε ή το πώς γινόταν. Αργότερα μνημονεύεται στη Σύνοδο της Ελβίρας (300) και από τον Ιερό Αυγουστίνο (περ. 400).
Η τελετουργία αναφέρεται στη λατινική γλώσσα ως pedilavium και mandatum (= «εντολή»), και η σημασία της φαίνεται από το ότι η Μεγάλη Πέμπτη ονομάζεται σήμερα στα αγγλικά Maundy Thursday (το maundy είναι παραφθορά του mandatum).
thumb|right|330px|Ο Ιερός Νιπτήρας, δεύτερο μισό 18ου αιώνα, έργο του [[Σπυρίδων Σπεράντζας|Σπυρίδωνος Σπεράντζα.]]
Στην Ορθόδοξη Εκκλησία
Στην Ορθόδοξη Εκκλησία (όπως και στις Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες) υπάρχει η φερώνυμη Ακολουθία του Νιπτήρος, δηλαδή ο όρθρος της Μεγάλης Πέμπτης, που όμως τελείται το βράδυ της Μεγάλης Τετάρτης. Μετά από αυτή μπορεί να λάβει χώρα η τελετουργία του Νιπτήρος από παρόντα επίσκοπο, ο οποίος πλένει τα πόδια 12 ιερέων, ή (στα μοναστήρια) από τον ηγούμενο, ο οποίος πλένει τα πόδια 12 μοναχών από το κοινόβιο. Απλοί ιερείς μπορεί να πλένουν τα πόδια παιδιών ή άλλων λαϊκών.
Εναλλακτικά, το πλύσιμο γίνεται στο τέλος της Θείας Λειτουργίας, το πρωί της Μεγάλης Πέμπτης: μετά τη Θεία Ευχαριστία και πριν από την απόλυση, οι πιστοί συγκεντρώνονται στο μέρος της τελετής (μπορεί να είναι το κέντρο του κυρίως ναού, ο νάρθηκας ή μια τοποθεσία έξω από τον ναό). Μετά από την ανάγνωση ενός ψαλμού και δεήσεις, ο επίσκοπος ή ο ηγούμενος διαβάζει μία προσευχή. Αμέσως μετά, ο διάκονος διαβάζει μετά μέλους την περικοπή του Κατά Ιωάννην Ευαγγελίου, ενώ ο επίσκοπος ή ηγούμενος πλένει τα πόδια των ιερέων ή των μοναχών. Ο διάκονος σταματά την ανάγνωση στο σημείο όπου αρχίζει ο διάλογος μεταξύ Ιησού και Πέτρου. Ο ανώτερος κατά την τάξη από αυτούς που δέχονται το πλύσιμο των ποδιών εκφωνεί τα λόγια του Πέτρου, ενώ ο επίσκοπος ή ηγούμενος τα λόγια του Χριστού. Μετά ο επίσκοπος ή ηγούμενος ολοκληρώνει την ανάγνωση του Ευαγγελίου, εκφωνεί μία ακόμη προσευχή και στη συνέχεια ραντίζει όλους τους παρευρισκόμενους με το νερό που χρησιμοποιήθηκε για το πλύσιμο των ποδιών. Τέλος, επιστρέφουν όλοι στον ναό (αν η τελετή είχει γίνει έξω από αυτόν) και γίνεται η απόλυση.
Η τελετή αναπαριστάται αδιαλείπτως από αιώνων με μεγάλη επισημότητα το πρωί της Μεγάλης Πέμπτης στο προαύλιο του Ναού της Αναστάσεως στα Ιεροσόλυμα, όπως και στην Πάτμο. Στη δεύτερη περίπτωση ξεκινά πομπή από τη Μονή του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου και φθάνει στον οικισμό (Χώρα) της Πάτμου. Εκεί, πάνω σε μεγάλη εξέδρα που στήνεται στην Πλατεία Ξάνθου, ο ηγούμενος πλένει τα πόδια 12 ιερέων του νησιού, σύμφωνα με το παραπάνω τυπικό.
Στις Προχαλκηδόνιες Εκκλησίες
thumb|Ο επίσκοπος Σεμπού Τσουλντγιάν της [[Αρμενική Αποστολική Εκκλησία|Αρμενικής Αποστολικής Εκκλησίας πλένει τα πόδια παιδιών.]] Η τελετουργία του Ιερού Νιπτήρος λαβαίνει χώρα επίσης τη Μεγάλη Πέμπτη στις Προχαλκηδόνιες Εκκλησίες.
Στην Κοπτική Εκκλησία η τελετή γίνεται από τον εφημέριο της κάθε ενορίας, ο οποίος ευλογεί το νερό για το πλύσιμο εμβαπτίζοντας μέσα του τον Σταυρό, όπως γίνεται και για τον αγιασμό, ενώ πλένει τα πόδια όλων των πιστών.
Στη Συριακή Εκκλησία η τελετή γίνεται από επίσκοπο ή ιερέα. Επιλέγονται 12 άνδρες, ιερείς όσο και λαϊκοί, και ο επίσκοπος ή ιερέας πλένει και φιλά τα πόδια τους. Πέρα από δραματοποίηση ή αναπαράσταση, αποτελεί μια προσευχή όλων των πιστών να πλυθούν και να καθαριστούν από τις αμαρτίες τους.
Στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία
Στη Δύση ο Ιερός Νιπτήρας συνδέεται με τη Θεία Λειτουργία του Μυστικού Δείπνου. Η παλαιότερη βεβαιωμένη αναφορά ανάγεται στο β΄ μισό του 12ου αιώνα, όταν «ο Πάπας έπλυνε τα πόδια δώδεκα υποδιακόνων μετά τη Θεία Λειτουργία και δεκατριών φτωχών ανθρώπων μετά το δείπνο του.» Από το 1570 έως το 1955, το Ρωμαϊκό Λειτουργικό ανέφερε μετά τη Θεία Λειτουργία της Μεγάλης Πέμπτης το τελετουργικό του Νιπτήρα ως εκτός της Λειτουργίας.
thumb|left|285px|Ο βασιλιάς [[Ιωάννης Ε΄ της Πορτογαλίας τελεί τον Ιερό Νιπτήρα στο Ανάκτορο Ριμπέιρα το 1748.]] Ωστόσο το 1955 ο Πάπας Πίος ΙΒ΄ αναθεώρησε το τελετουργικό και το ενέταξε μέσα στη Λειτουργία. Από τότε, η τελετή λαβαίνει χώρα μετά το κήρυγμα, το οποίο ακολουθεί την ανάγνωση του Ευαγγελίου, δηλαδή της σχετικής περικοπής του Κατά Ιωάννην. Κάποιοι άνθρωποι που έχουν προεπιλεγεί (συνήθως 12, αλλά ο αριθμός δεν προσδιορίζεται στο Ρωμαϊκό Λειτουργικό) οδηγούνται σε καθίσματα σε κατάλληλο μέρος του ναού και ο ιερέας πηγαίνει στον καθένα και με τη βοήθεια του προσωπικού του ναού χύνει νερό πάνω στα πόδια του και τα σκουπίζει με πετσέτα.
Σε μια αξιοσημείωτη απόκλιση από το τότε τυπικό, ο Πάπας Φραγκίσκος έπλυνε τα πόδια δύο γυναικών και Μουσουλμάνων το 2013 σε ένα αναμορφωτήριο της Ρώμης. Το 2016 ανακοινώθηκε η αναθεώρηση του Ρωμαϊκού Λειτουργικού, ώστε να επιτρέπει να πλένονται τα πόδια και γυναικών τη Μεγάλη Πέμπτη.
Πριν από αιώνες, οι περισσότεροι Ευρωπαίοι μονάρχες τελούσαν και αυτοί τον Ιερό Νιπτήρα στις αυλές τους κατά τη Μεγάλη Πέμπτη, μια πρακτική που συνέχισαν ο Αυτοκράτορας της Αυστροουγγαρίας και ο Βασιλιάς της Ισπανίας μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα. Το 1181 ο Ροζέρ ντε Μουλέν, Μέγας Μάγιστρος του Τάγματος των Ιωαννιτών Ιπποτών έγραψε σε διάταγμά του: «Κάθε Σάββατο της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, συνηθίζουν να εορτάζουν τον Νιπτήρα με 13 φτωχούς ανθρώπους, πλένοντας τα πόδια τους και χαρίζοντάς τους από ένα πουκάμισο, παντελόνι και καινούργια παπούτσια, καθώς και με τρεις εφημερίους, ή με τρεις κληρικούς από τους 13...».
Στον Προτεσταντισμό
thumb|Πλύσιμο ποδιών από τον Επίσκοπο του Αγίου Άσαφ της [[Αγγλικανική Εκκλησία|Εκκλησίας της Ουαλίας κατά τη Μεγάλη Πέμπτη.]] Το τελετουργικό πλύσιμο ποδιών γίνεται από αρκετές Προτεσταντικές ομάδες. Μεταξύ άλλων το τελούν οι Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας, ο Πεντηκοστιανισμός, Πιετιστικές ομάδες, μερικοί Αναβαπτιστές και αρκετές ομάδες Νότιων Βαπτιστών. Επίσης, πολλές ενορίες στην Αγγλικανική Εκκλησία, στον Λουθηρανισμό και στον Μεθοδισμό, όπου συνήθως συνδέεται με ακολουθίες της Μεγάλης Πέμπτης και κάποτε σε χειροτονίες, κατά τις οποίες ο επίσκοπος πλένει τα πόδια του ή των χειροτονούμενων. Η Μοραβιανή Εκκλησία τελούσε τον Νιπτήρα μέχρι το 1818.
Σε πολλές προτεσταντικές ομολογίες η τελετή γίνεται μετά το μοίρασμα άζυμου άρτου και οίνου (το αντίστοιχο της Μεταλήψεως στην Ορθοδοξία και στον Καθολικισμό), και σε αυτή συμμετέχουν όλοι οι πιστοί με πολλές λεκάνες νερό: οι άνδρες πλένουν τα πόδια ανδρών και οι γυναίκες τα πόδια γυναικών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεγάλη Εβδομάδα Κατηγορία:Ιησούς Χριστός Ιερος Νιπτη Κατηγορία:Θρησκευτικά τελετουργικά Κατηγορία:Νερό και θρησκεία
Άλωση της Εύβοιας (1470)
Η Άλωση της Ευβοίας ήταν πολεμική επιχείρηση του Μωάμεθ Β΄ προς κατάκτηση του νησιού.
Εξέλιξη της μάχης
Οι απώλειες των Τούρκων ήταν μεγάλες, σύμφωνα με τα Ενετικά χρονικά έφταναν τις 50.000 νεκρούς. Ο Μωάμεθ εκδικήθηκε σκληρά την αντίσταση των Ελλήνων κατά το πλείστον προμάχων. Οι φρικτές ποινές ήταν διχοτόμηση με πριόνι, ανασκολοπισμός και αποκεφαλισμός. Ο Paulo Erizzo, φρούραρχος της Χαλκίδας κόπηκε με πριόνι, και η θυγατέρα του κόπηκε κομματάκια. Ο Κανάλης οδηγήθηκε δέσμιος στην Βενετία και καταδικάστηκε σε εξορία.
Πηγές
Κατηγορία:Νομός Εύβοιας Κατηγορία:Μάχες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
13 εγκλήματα ζητούν ένοχο
μικρογραφία|260x260εσ|Το τρέιλερ της ταινίας Το 13 εγκλήματα ζητούν ένοχο (πρωτότυπος τίτλος στα The Wrong Man), γνωστό και ως Ο λάθος άνθρωπος, είναι αμερικανική θρίλερ ταινία του 1956, σε σκηνοθεσία Άλφρεντ Χίτσκοκ. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι ο Χένρι Φόντα κι η Βέρα Μάιλς. Η υπόθεση της ταινίας είναι βασισμένη στο διήγημα του Μάξγουελ Άντερσον The True Story of Christopher Emmanuel Balestrero, καθώς και σε άρθρο του Χέρμπερτ Μπριν που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Life το 1953 με τίτλο A Case of Identity.
Η ταινία αποτελεί μια από τις λίγες του σκηνοθέτη που είναι βασισμένες σε πραγματική ιστορία και επίσης από τις λίγες στην οποία τα γεγονότα της ιστορίας δεν παραποιήθηκαν σε μεγάλο βαθμό. Η ταινία είχε επιρροή στο έργο πολλών σκηνοθετών, όπως ο Ζαν-Λικ Γκοντάρ. Επιρροές από το έργο του Χίτσκοκ είναι εμφανείς στη σκηνοθεσία της ταινίας του Μάρτιν Σκορσέζε Ο ταξιτζής (Taxi Driver, 1976).
Πλοκή
Ο Κρίστοφερ Εμμάνουελ Μάνι Μπαλεστέρο (Χένρι Φόντα), είναι μπασίστας σε νυχτερινό κέντρο της Νέας Υόρκης, πιστός σύζυγος και πατέρας καθώς και ευσεβής καθολικός. Λαμβάνει 85 δολάρια την εβδομάδα για τη δουλειά του στο κλαμπ Στορκ με τα οποία τα βγάζει δύσκολα πέρα.
Η ζωή της οικογένειας του Μάνι θα συναντήσει μεγαλύτερες δυσκολίες όταν η σύζυγός του, Ρόουζ (Βέρα Μάιλς) θα χρειαστεί περισσότερα χρήματα για τον οδοντίατρο. Τότε ο Μάνι προσπαθεί να δανειστεί χρήματα από την ασφαλιστική στην οποία η σύζυγός του έχει κάνει ασφάλεια ζωής. Όταν όμως εμφανίζεται στα γραφεία της εταιρίας μερικοί από τους υπαλλήλους τον αναγνωρίζουν ως τον άνδρα που διέπραξε ένοπλη ληστεία εις βάρος της εταιρείας δυο φορές μερικούς μήνες πριν.
Ο Μάνι που δεν είναι ένοχος αποφασίζει να συνεργαστεί με την αστυνομία, όμως επιπλέον μάρτυρες τον αναγνωρίζουν ως ένοχο και για άλλα εγκλήματα που έλαβαν χώρα στην περιοχή Jackson Heights της Νέας Υόρκης. Όλα τα στοιχεία αποδεικνύουν την ενοχή του Μάνι, ο οποίος πρόκειται να δικαστεί. Δικηγόρος υπεράσπισης του Μάνι είναι ο Φρανκ Ο'Κόνορ (Άντονι Κουέιλ), ενώ η σύζυγός του πέφτει σε βαριά κατάθλιψη και κλείνεται σε ψυχιατρική κλινική.
Τα πραγματικά γεγονότα
Ο πραγματικός Ο'Κόνορ ήταν γερουσιαστής της Νέας Υόρκης κατά την περίοδο της δίκης. Έγινε εισαγγελέας της συνοικίας Κουίνς στη Νέα Υόρκη, πρόεδρος του Συμβουλείου της Νέας Υόρκης καθώς και του Εφετείου. Ο Μάνι Μπαλεστέρο μετακόμισε αργότερα στη Νότια Καρολίνα, όπου και απεβίωσε σε ηλικία 88 ετών, ενώ η σύζυγός του Ρόουζ πέθανε στη Φλόριντα σε ηλίκια 72 ετών.
Πληροφορίες παραγωγής
Σε αντίθεση με άλλες ταινίες του σκηνοθέτη στη συγκεκριμένη, ο μετρ της αγωνίας κάνει τη σύντομή του εμφάνιση στην αρχή της ταινίας πριν τους τίτλους έναρξης, όπου προλογίζει το έργο του τονίζοντας ότι πρόκειται για πραγματική ιστορία.
Πολλές από τις σκηνές της ταινίας γυρίστηκαν στο Jackson Heights, τη γειτονιά στην οποία έμενε ο Μάνι όταν κατηγορήθηκε. Οι περισσότερες από τις σκηνές στη φυλακή, γυρίστηκαν στη φυλακή του Κουίνς. Στη σκηνή που ο Μάνι οδηγείται στο κελί του, ένας από τους κρατούμενους αναγνώρισε τον Χένρι Φόντα που τον υποδύεται και του φώναξε: Γιατί σε έπιασαν, Χένρι;.
Η μουσική επένδυση της ταινίας έγινε από τον Μπέρναρντ Χέρμαν, μόνιμο συνεργάτη του σκηνοθέτη από την ταινία του 1955 Ποιος σκότωσε τον Χάρι; (The Trouble With Harry) μέχρι και την ταινία Μάρνι (Marnie) το 1964. Ο συνθέτης χρησιμοποίησε στοιχεία από μουσική τζαζ για να τονίσει το γεγονός ότι ο πρωταγωνιστής της ταινίας ήταν μουσικός σε νυχτερινό κέντρο.
Πρόκειται για την τελευταία ταινία που ο σκηνοθέτης έκανε για την εταιρία Warner, εφόσον μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων της έληξε και το συμβόλαιο που είχε υπογράψει ο σκηνοθέτης το 1948 με την εταιρία. Μετά την κυκλοφορία της ταινίας ο σκηνοθέτης επέστρεψε στην εταιρία Paramount.
Αποδοχή
Οι κριτικοί της εποχής υπέθεσαν αδίκως ότι ο σκηνοθέτης προσπαθούσε να ακολουθήσει το ρεύμα του νεορεαλισμού και του κινηματογράφου της επικαιρότητας. Το κοινό υποδέχτηκε την ταινία με ανάμεικτα συναισθήματα λόγω της χρήσης της ασπρόμαυρης φωτογραφίας και την έλλειψη του χιουμοριστικού στοιχείου που χαρακτηρίζει τις ταινίες του σκηνοθέτη.
Όσον αφορά το παρόν, η ταινία έχει βαθμολογία 89% στην ιστοσελίδα των κριτικών Rotten Tomatoes.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1956 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Δικαστικές ταινίες Κατηγορία:Φιλμ νουάρ Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βιβλία Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Άλφρεντ Χίτσκοκ Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μπέρναρντ Χέρμαν Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Δραματικές ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα
Αχλάδια Λασιθίου
Τα Αχλάδια είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Σητείας στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου. Βρίσκεται σε υψόμετρο 250 μέτρων και απέχει 9 χιλιόμετρα από την Σητεία, με διακλάδωση μετά το Πισκοκέφαλο.
Ιστορία
Το χωριό είναι πολύ παλιό αφού στην περιοχή του υπάρχουν ερείπια από οικισμό που καταστράφηκε από σεισμό και περιλαμβάνεται σε όλες της γνωστές απογραφές της εποχής των Ενετών και των μετέπειτα χρόνων. Συγκεκριμένα, το αναφέρει ο Φραγκίσκος Μπαρόκιος (22 ρ) ως Agladea το 1577, ο Καστροφύλακας (Κ. 138) ως Aghladia, με 258 κατοίκους το 1583, και ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα (Μνημεία Κρ. Ιστ. V. 114) ως Achladia. Το 1881 είχε 358 κατοίκους στο δήμο Λιμένος Σητείας, το 1900 είχε 341 και το 1928 είχε 440.
Στη θέση Ρίζα του χωριού ανασκάφτηκε μεγάλη τετράγωνη αγρέπαυλη της Μεσομινωικής IIΙ Περιόδου και στη θέση Πλατύσκυνος μεγάλος θολωτός τάφος. Ανάμεσα στα Αχλάδια και Σκοπή, σε καταπράσινη ρεματιά βρίσκεται ο σχεδόν εγκαταλελειμμένος οικισμός Κιμουριώτης με την αρχαία όπως λέγεται πηγή Λαψανάρι.
Τον Ιούνιο του 1821 οι Τούρκοι συγκέντρωσαν στα Αχλάδια 300 Χριστιανούς από τα γύρω χωριά (Χαμαίζι, Σκοπή, Κιμουργιώτη, Σκλαβεδιάκου) και τους έσφαξαν όλους (Στειακά, Β' 52).
Τα Αχλάδια προσέφεραν πολλά στους αγώνες για την απελευθέρωση από τους Τούρκους και ήταν έδρα της Επιτροπής της επανάστασης της Θερίσου (1905).
Το όνομα του χωριού πιθανόν να οφείλεται ή στο ομώνυμο φρούτο ή στην έκφραση "Αχ! Λάδια".
Τάφος Αχλαδίων
Ένας μνημειώδης κτιστός δρόμος μήκους 9μ. οδηγεί στην είσοδο του τάφου. Ο θάλαμος είναι κυκλικός με διάμετρο 4,08μ. και ύψος 4,16μ. Ο θόλος είναι κτισμένος με μεγάλους ογκόλιθους εκφορικά και έχει σχήμα σχεδόν κωνικό. Ακριβώς απέναντι από την κύρια είσοδο του τάφου υπάρχει μια δεύτερη μικρότερη είσοδος, η οποία ερμηνεύτηκε ως άνοιγμα για την συμβολική επικοινωνία του νεκρού με τον άλλο κόσμο, ίσως όμως να αποτελούσε την είσοδο ενός πλευρικού θαλάμου, η κατασκευή του οποίου δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Τόσο τα υπέρθυρα όσο και τα κατώφλια των δυο εισόδων είναι μονολιθικά. Οι κοιλότητες γύρω από την κύρια είσοδο και το υπέρθυρό της θεωρείται ότι χρησίμευαν στη στήριξη ξύλινης θύρας η οποία έκλεινε την είσοδο του τάφου. Λόγω της ομοιότητας του με τους μυκηναϊκούς θολωτούς τάφους της Ηπειρωτικής Ελλάδος θεωρείται από ορισμένους μελετητές ως απόδειξη ότι η τεχνική της κατασκευής των θολωτών τάφων της ΥΜ ΙΙΙ εποχής έχει εισαχθεί στην Κρήτη από Μυκηναίους τεχνίτες της κυρίως Ελλάδος.
Είναι προσβάσιμος μέσω τσιμεντένιου δρόμου
Έπαυλη Αχλαδίων
Στη θέση «Ρίζα», το 1952, ο Ν. Πλάτων επιχείρησε μια μικρή δοκιμαστική ανασκαφή όπου ήδη ήταν ορατός ένας ισχυρός αρχαίος τοίχος. Κατά την ανασκαφή εμφανίστηκαν οι εξωτερικοί τοίχοι μιας οικίας, οι οποίοι ήταν κατασκευασμένοι από μεγάλους πελεκητούς λίθους.
Το 1959 ο ίδιος συνέχισε την ανασκαφή και αποκάλυψε ολοκληρωτικά το κτίσμα που όπως αποδείχτηκε, επρόκειτο για μια σημαντικότατη αγροτική έπαυλη της μινωικής εποχής. Χρονολογείται στα 1600-1550 π.Χ., είχε ζωή περίπου μισό αιώνα και καταστράφηκε πιθανότατα από σεισμό.
Το κτίσμα καταλαμβάνει έκταση 270 τ.μ. και αποτελείται από 12 διαμερίσματα. Η κύρια είσοδος, με μονολιθικό κατώφλι και βαθμίδα, ήταν στα ανατολικά ενώ μια δευτερεύουσα είσοδος υπήρχε στα δυτικά. Η αίθουσα υποδοχής στα αριστερά του πλακόστρωτου προθάλαμου είχε διπλή είσοδο, πολύθυρο για την επικοινωνία με μικρότερο διαμέρισμα που διέθετε κτιστό θρανίο, και τρεις κίονες για την υποστήριξη της οροφής. Άλλη πιθανή αίθουσα υποδοχής υπήρχε στα δεξιά του προθάλαμου. Η έπαυλη είχε επίσης μαγειρείο, αποθηκευτικούς και άλλους βοηθητικούς χώρους. Εξωτερικά της οικίας λοξοί τοίχοι σχημάτιζαν πρόχειρους περιβόλους που ίσως χρησιμοποιήθηκαν για τον σταβλισμό ζώων.
Είναι προσβάσιμη μέσω τσιμεντένιου δρόμου και απέχει πολύ λίγο από τον θολωτό τάφο.
ΙΝ Αγίου Χαραλάμπους και Αγίου Γεωργίου
Διμάρτυρος Ναός αφιερωμένος στον Άγιο Χαράλαμπο (Πολιούχο του χωριού) και τον Άγιο Γεώργιο.
Πρώτο χτίστηκε το κλίτος που είναι αφιερωμένο στον Άγιο Γεώργιο εν έτει 1833 πάνω σε κοινό κοιμητήρι στο οποίο ήταν θαμμένοι οκτώ κάτοικοι του χωριού που εσφάγησαν από τους Τούρκους.
Στη συνέχεια χτίστηκε και το κλίτος που είναι αφιερωμένο στον Άγιο Χαράλαμπο την εποχή που κυκλοφορούσε η πανώλη (Ο Άγιος Χαράλαμπος θεωρούνταν πως θεράπευε την συγκεκριμένη ασθένεια). Το κλίτος χτίστηκε μετά από απόφαση των κατοίκων όταν βρήκαν στην τοποθεσία "Πλατύσκινος" μια εικόνα του Αγίου Χαραλάμπους.
ΙΝ Αναστάσεως
Κοιμητηριακός ναός του χωριού.
ΙΝ Παναγίας
Παλαιός ναός του χωριού στη δυτική του έξοδο. Κάτω από τον ναό βρίσκεται κρήνη.
Κάτω Βρύση
Στη συνοικία Βάγκα του χωριού βρίσκεται παλαιά κρήνη ονόματι "Κάτω βρύση" η οποία φέρει την επιγραφή "Κοινότης Αχλαδίων 1932."
Ο Άμποτ κι ο Κοστέλο συναντούν τον δρ. Τζέκιλ και τον κ. Χάιντ
Το '''Ο Άμποτ κι ο Κοστέλο συναντούν τον Δρ. Τζέκιλ και τον κ. Χάιντ''' (Abbott and Costello meet Dr. Jekyll and Mr. Hyde) είναι μια αμερικάνικη κωμωδία τρόμου, του 1953, με σκηνοθέτη τον Τσαρλς Λάμοντ, και πρωταγωνιστούν οι δύο αφέντες της κωμωδίας Μπαντ Άμποτ και Λου Κοστέλο, μαζί με τον αφέντη των ταινιών τρόμου, Μπόρις Καρλόφ. Η ιστορία και το σενάριο γραμμένα από τους Σιντ Φιλντς και Χάουαρντ Ντιμσντέιλ, καθώς η ταινία είναι βασισμένη σε χαρακτήρες στη νουβέλα τρόμου το Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον Δόκτωρ Τζέκιλ και Κύριος Χάιντ.
Αχλάδια Λασιθίου
Κρήνη Παναγίας
Κάτω από τον ναό της Παναγιάς στην δυτική έξοδο του χωριού βρίσκεται παλαιά κρήνη από την οποία πλέον δεν ρέει νερό.
Ο Άμποτ κι ο Κοστέλο συναντούν τον δρ. Τζέκιλ και τον κ. Χάιντ
Πλοκή
Δύο αμερικάνοι αστυνομικοί ταξιδεύουν στην Αγγλία για σπουδές αστυνομική τακτική. Κλειδώνονται στην φυλακή, και κάποιος δόκτωρ Τζέκιλ τους βγάζει έξω. Ο Τζέκιλ δολοφονούσε συναδέλφους του που κορόιδευαν τα πειράματά του, και έχει στο νου κι άλλους φόνους. Ο Τζέκιλ εργάζεται πάνω σε μια φόρμουλα που τον μεταμορφώνει στον απαίσιο κ. Χάιντ, που κάνει ένεση στον Τάμπι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1953 Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βρετανικά μυθιστορήματα
Αχλάδια Λασιθίου
Νέα κρήνη
Τα τελευταία χρόνια στον προαύλιο χώρο του παλαιού σχολείου του χωριού έχει δημιουργηθεί νέα κρήνη με πόσιμο νερό.
Παλαιό δημοτικό σχολείο
Στο κέντρο του χωριού βρίσκεται το κτήριο του παλαιού δημοτικού το οποίο πλέον χρησιμοποιεί ο Πολιτιστικός σύλλογος του χωριού.
Φούρνοι
Στο χωριό σώζονται παλαιοί γραφικοί φούρνοι. Επιπλέον δίπλα στο κτήριο του παλαιού δημοτικού υπάρχει σύγχρονος φούρνος που δημιουργήθηκε από τον πολιτιστικό σύλλογο το 2009.
Ασβεστοκάμινα
Στο χωριό σώζονται παλαιά ασβεστοκάμινα καθώς ήταν τόπος παραγωγής ασβέστη.
Ελαιουργείο
Μεταξύ του οικισμού Κιμουριώτη και των Αχλαδίων βρίσκεται το ελαιουργείο της περιοχής.
Οικίες
Στο χωριό σώζονται παλαιές γραφικές οικίες οι περισσότερες από αυτές δυστυχώς εγκαταλελειμμένες στις μέρες μας.
Παλαιό ελαιουργείο
Απέναντι από τον Ναό του Αγίου Χαραλάμπους σώζεται παλαιά φάμπρικα (ελαιουργείο) σε κακή κατάσταση.μικρογραφία|405x405px|Η κοινότητα σε σχέση με τον δήμο.
Πολιτιστικός σύλλογος
Στο χωριό τα τελευταία χρόνια έχει δημιουργηθεί ο Πολιτιστικός σύλλογος Αχλαδίων ο οποίος έχει ως κέντρο του το κτήριο του παλαιού δημοτικού μέσα στο οποίο έχει δημιουργήσει μικρή βιβλιοθήκη. Κάθε καλοκαίρι στις αρχές του Αυγούστου διοργανώνει το πανυγήρι του χωριού.
Παροχές
Στο χωριό δεν υπάρχουν ούτε super market ούτε ξενώνες για διαμονή.
Εστίαση
Το χωριό διαθέτει ένα καφενείο - ρακάδικο και μία ταβέρνα.
Δείτε επίσης
Κοινότητα Αχλαδίων
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λασιθίου Κατηγορία:Δήμος Σητείας
Διεθνή Λογιστικά Πρότυπα
Τα Διεθνή Λογιστικά Πρότυπα (ΔΛΠ, αγγλικά: International Accounting Standards, IAS) είναι λογιστικές πρακτικές υπό τη μορφή νόμων με τους οποίους καλούνται να εναρμονιστούν υποχρεωτικά οι ελληνικές επιχειρήσεις, μετά από κοινοτική οδηγία. Μετά από μια μικρή καθυστέρηση στην επιτακτικότητα της εφαρμογής τους, έγιναν υποχρεωτικά από το 2006, αρχικά για τις εισηγμένες αλλά και για λοιπές εταιρίες. Τα ΔΛΠ εμπλουτίστηκαν με οδηγίες που αλλάξανε τον προσανατολισμό τους, που αρχικά ήταν αυστηρά λογιστικός, και είναι πλέον γνωστά ως Διεθνή Πρότυπα Χρηματοοικονομικής Πληροφόρησης (IFRS).
Τα πρότυπα εκδόθηκαν την περίοδο 1973-2001 από την Επιτροπή Διεθνών Λογιστικών Προτύπων (IASC).
Διεθνή Λογιστικά Πρότυπα
Τα Διεθνή Λογιστικά Πρότυπα είναι:
Κύρια Όργανα Κατάρτισης Διεθνών Λογιστικών Προτύπων
Τα βασικά όργανα κατάρτισης των προτύπων είναι:
Loopback test
Η διεύθυνση loopback είναι μια σημαντική υποϊεραρχία του domain in-addr.arpa και και είναι πάντα η 127.0.0.1. Κανείς εξυπηρετητής ονομάτων δεν είναι υπεύθυνος για το 127.0.0. domain. Γι αυτό ο κάθε name server πρέπει να εξυπηρετεί τον εαυτό του για τα πακέτα που παραμένουν μέσα στο μηχάνημα (πακέτα που περνάνε από το ένα πρόγραμμα στο άλλο χωρίς να επικοινωνούν με κάποιο άλλο μηχάνημα).
Κατηγορία:Αρχιτεκτονική διαδικτύου
Σβιατοσλάβ Γ΄ Ιγκόρεβιτς
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Ιγκόρ πρίγκιπα τού Τσέρνιγοβ (ήρωα της Διήγησης της εκστρατείας τού Ιγκόρ) και της Ευφροσύνης, κόρης τού Γιαροσλάβ του νουνεχούς πρίγκιπα της Γαλικίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1188 τη Γιαροσλάβα των Ρουρικιδών, κόρη τού Ρούρικ μεγάλου πρίγκιπα τού Κιέβου και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Ρουρικίδες
Επαρχία της Ισέρνια
Η επαρχία της Ισέρνια (ιταλικά: Provincia di Isernia) είναι επαρχία στην περιφέρεια του Μολίζε στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 1.529 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 89.069 κατοίκους (2007). Έδρα της επαρχίας είναι η πόλη της Ισέρνια (Isernia). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 52 δήμους.
Συνορεύει βόρεια με την περιφέρεια του Αμπρούτσο (επαρχίες της Ακουίλα και του Κιέτι), ανατολικά με την επαρχία του Καμπομπάσο, νότια με την Καμπανία (επαρχία της Καζέρτας) και δυτικά με το Λάτιο (επαρχία του Φροζινόνε).
Ιδρύθηκε με διάταγμα στις 3 Μαρτίου 1970 από διάσπαση της επαρχίας του Καμπομπάσο.
Κύριοι Δήμοι
Ισερνια
Γεβγκένι Γεφτουσένκο
Ο Γεβγκένι Γεφτουσένκο (Евге́ний Алекса́ндрович Евтуше́нко, 18 Ιουλίου 1932 - 1 Απριλίου 2017) ήταν Ρώσος ποιητής, μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας, δοκιμιογράφος, ηθοποιός και σκηνοθέτης κινηματογραφικών έργων.
Σπούδασε στο Ινστιτούτο Φιλολογίας Γκόρκυ της Μόσχας, το οποίο όμως εγκατέλειψε πρόωρα. Το 1952 δημοσίευσε την πρώτη του ποιητική συλλογή και έγινε μέλος της Ένωσης Σοβιετικών Συγγραφέων. Ένα από τα πρώτα ποιήματά του, το Κάτι μου συμβαίνει, έγινε δημοφιλές τραγούδι. Το 1955 έγραψε ένα ποίημα στο οποίο χαρακτηρίζει τα σοβιετικά σύνορα σαν εμπόδιο στην ζωή του. Ήταν μια από τις αφορμές για τις οποίες εκδιώχθηκε το 1957 από το Φιλολογικό Ινστιτούτο και του απαγορεύτηκαν τα ταξίδια. Αλλά απέκτησε μεγάλη δημοτικότητα και οι κρίσεις επιφανών ποιητών, Ρώσσων και ξένων ήταν πολύ ευνοϊκές.
Το 1961 έγραψε το περιφημότερο ποίημά του, το Μπάμπι Γιαρ. Αναφέρεται στην σφαγή των Εβραίων του Κιέβου από τους Ναζί τον Σεπτέμβριο του 1941, αλλά ο Γεφτουσένκο καταγγέλλει ταυτόχρονα και την παραποίηση του γεγονότος από Σοβιετικής πλευράς καθώς και τον έντονο αντισημιτισμό της Σοβιετικής Ένωσης. Την ίδια χρονιά έγραψε και τους Κληρονόμους του Στάλιν, όπου αναφέρει ότι ο Σταλινισμός επιβίωσε του Στάλιν και κάνει έκκληση να μη ξαναφανεί.
Παρά τις κριτικές του κατά του Σοβιετικού καθεστώτος, την διαμαρτυρία του για την δίκη του Γιόζεφ Μπρόντσκυ και την καταδίκη εκ μέρους του της εισβολής του Συμφώνου της Βαρσοβίας στην Τσεχοσλοβακία το 1968, θεωρήθηκε από πολλούς αντιφρονούντες ως ανειλικρινής.
Μετά την πτώση του Κομμουνισμού στην Σοβιετική Ένωση ο Γεφτουσένκο (μέλος ήδη του Κοινοβουλίου από το 1989) υποστήριξε τον Μιχαήλ Γκορμπατσώφ και εν συνεχεία τον Μπορίς Γιέλτσιν τον οποίον όμως αποκήρυξε όταν ο τελευταίος έστειλε τανκς στην Τσετσενία.
Επιλογή έργων
Στα Ελληνικά μεταφράστηκε η νουβέλα του Αρνταμπιόλα από την Κίρα Σίνου ("ΚΕΔΡΟΣ")
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι ποιητές Κατηγορία:Ρώσοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Ρώσοι δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Ρώσοι ηθοποιοί Κατηγορία:Ρώσοι θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Ρώσοι σεναριογράφοι Κατηγορία:Ρώσοι σκηνοθέτες Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Φιλίας των Λαών
Ντέιβιντ Λιντς
Ο Ντέιβιντ Κιθ Λιντς (David Keith Lynch, γενν. 20 Ιανουαρίου 1946) είναι Αμερικανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος, ηθοποιός, ζωγράφος, μουσικός, συγγραφέας και παραγωγός. Αποτελεί τον πιο περίφημο και αναγνωρισμένο Αμερικανό σκηνοθέτη σουρρεαλιστικών ταινιών. Είναι γνωστός για το ονειρικό και υπερρεαλιστικό στιλ του, καθώς και τα θέματα που ενώνουν την φιλμογραφία του, όπως η αποδόμηση της έννοιας της Αμερικής. To 2018 η λέξη Lynchian εντάχθηκε στο Αγγλικό Λεξικό της Οξφόρδης, με τον ορισμό της λέξης να είναι ο εξής: «θυμίζει ή μιμείται τα έργα του David Lynch. Ο Lynch είναι γνωστός για την αντιπαράθεση σουρεαλιστικών ή απειλητικών στοιχείων με καθημερινά περιβάλλοντα, καθώς και για τη χρήση συναρπαστικών οπτικών εικόνων για να τονίσει μια ονειρική ποιότητα μυστηρίου ή μια απειλή». Θεωρείται συχνά ως ένας από τους καλύτερους σκηνοθέτες όλων των εποχών.
Σταδιοδρομία
Ο Λιντς αρχικά ξεκίνησε ως ζωγράφος, αλλά λόγω μιας επιφοίτησης αποφάσισε να γίνει σκηνοθέτης κινηματογράφου (αν και συνεχίζει, μέχρι σήμερα, να ζωγραφίζει). Έφτιαξε την πρώτη του ταινία μικρού μήκους, το Six Men Getting Sick, το 1967, το οποίο επακολούθησε με άλλες ταινίες μικρού μήκους, με τις ποιο αξιοσημείωτες να είναι το The Alphabet (1968) και το The Grandmother (1970). To 1977 κυκλοφόρησε η πρώτη ταινία μεγάλου μήκους του Λιντς, το Eraserhead, το οποίο έγινε «καλτ» και συμπεριλήφθηκε στη λίστα του Sight and Sound για τις 250 καλύτερες ταινίες όλων των εποχών. Το 1980 κυκλοφόρησε η δεύτερη ταινία του, το The Elephant Man, μια βιογραφική ταινία για την οποία έλαβε υποψηφιότητες για διάφορα Όσκαρ. Παράλληλα, ξεκίνησε να εκδίδει το από το 1983 και για εννέα χρόνια το κόμικ-στριπ Ο πιο θυμωμένος σκύλος στον κόσμο. Έπειτα, ο Λιντς ανέλαβε την σκηνοθεσία μιας κινηματογραφικής προσαρμογής του Dune, ενός από τα πιο αγαπημένα βιβλια επιστημονικής φαντασίας όλων των εποχών, αλλά σύμφωνα με αυτόν, το στούντιο τον εκμεταλλεύθηκε και δεν του έδωσε καθόλου δημιουργικό έλεγχο. Ως αποτέλεσμα, το Dune (1984) έλαβε κακές κριτικές, και μέχρι σήμερα, ο Λιντς δεν το αναγνωρίζει ως δικιά του ταινία. Παρ' όλα αυτά, το 1986, ο Λιντς κυκλοφόρησε το Μπλε Βελούδο, το οποίο θεωρείται μια απο τις πιο στοιχειώδεις ταινίες του, και το οποίο ονομάστηκε η εβδομηκοστή καλύτερη ταινία ολων των εποχών απο το Sight and Sound.
To 1990 κυκολοφόρησε ίσως το πιο δημοφιλές έργο του Λιντς: η τηλεοπτική σειρά Twin Peaks. Το Twin Peaks έγινε ένα πολιτιστικό φαινόμενο, είχε ένα σημαντικό αντίκτυπο στον κόσμο των τηλεοπτικών σειρών (σύμφωνα με κάποιους, ανύψωσε την τηλεόραση σε τέχνη) και θεωρείται μια απο τις καλύτερες και πιο σημαντικές σειρές όλων των εποχών. Παράλληλα, ο Λιντς σκηνοθέτησε το Ατίθαση καρδιά, το οποίο κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών. Ο Λιντς αποσύρθηκε απο το Twin Peaks στην μέση της δεύτερης σεζόν, και παράλληλα το ενδιαφέρον του κοινού έπεσε, οδηγόντας σε μια πρόωρη ακύρωση της σειράς το 1991, οπότε ο Λιντς επέστρεψε για να σκηνοθετήσει το εμβληματικό τελευταίο επεισόδιο. Το 1992 ο Λιντς σκηνοθέτησε το αμφιλεγόμενο πρίκουελ στη σειρά Twin Peaks: Fire Walk With Me, το οποίο αρχικά απογοήτευσε τους οπαδούς και έλαβε κακές κριτικές, αλλά πλέον θεωρείται από πολλούς ως ένα παρεξηγημένο αριστούργημα. 22 χρόνια αργότερα, οι διαγραμμένες σκηνές της ταινίας συλλέχθηκαν και κυκλοφόρησαν ως μια νέα ταινία με τον τίτλο Twin Peaks: The Missing Pieces. Ο Λιντς κυκλοφόρησε άλλες δυο ταινίες πρίν την αλλαγή της χιλιετίας, και οι δύο έλαβαν πολύ καλές κριτικές: το Χαμένη Λεωφόρος (1997) και το The Straight Story (1999).
To 2001 κυκλοφόρησε η ταινία που πολλοί θεωρούν το αριστούργημα του Λιντς: το Οδός Μαλχόλαντ. Ονομάστηκε η καλύτερη ταινία του 21ου αιώνα απο το BBC. Του χάρισε επίσης την τρίτη του υποψηφιότητα για Όσκαρ καλύτερης σκηνοθεσίας. Έπειτα σκηνοθέτησε το Inland Empire (2006), το οποίο θεωρείται το πιο πειραματικό έργο του, και το οποίο επίσης έλαβε καλές (αν και μπερδεμένες) κριτικές.
Το 2017, μετά από μια απόσυρση που διήρκεσε μια δεκαετία, ο Λιντς επέστρεψε στον κινηματογράφο για να παραδώσει τη συνέχιση της ιστορίας του Twin Peaks, Twin Peaks: The Return. Δημιούργησε διαφωνία για το αν πρόκειται για μια ταινία ή μια τηλεοπτική σεζόν, καθώς γυρίστηκε ως ταινία και ορισμένοι συντελεστές της υποστηρίζαν πως είναι μια ταινία, αλλά κυκλοφόρησε σε 18 ξεχωριστά μέρη. Το The Return έλαβε διθυραμβικές κριτικές: ονομάστηκε η καλύτερη ταινία της χρονιάς, και αργότερα της δεκαετίας, από διάφορες σημαντικές δημοσιεύσεις, και η καλύτερη τηλεοπτική σειρά της χρονιάς και της δεκαετίας από άλλες.
Προσωπική ζωή
Έχει νυμφευθεί τέσσερις φορές και έχει τέσσερα παιδιά. Σύντροφός του από το 1986 ως το 1991 ήταν η Ιζαμπέλα Ροσελίνι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί animators Κατηγορία:Αμερικανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί στιχουργοί Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Χαϊντού
Η Χαϊντού ή Ερύμανθος είναι βουνό της Βόρειας Ελλάδας με μέγιστο υψόμετρο 1.828 μέτρα (κορυφή Γυφτόκαστρο).
Βρίσκεται μεταξύ Θράκης (Π.Ε. Ξάνθης) και Μακεδονίας (Π.Ε. Δράμας), κοντά στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα, και αποτελεί τμήμα της οροσειράς της Κούλας στην Κεντρική Ροδόπη. Είναι ο κυριότερος ορεινός όγκος της Κούλας και αποτελεί το σύγχρονο φυσικό όριο μεταξύ Θράκης και Μακεδονίας. Εκτός από το Γυφτόκαστρο (υψόμ. 1828μ.), άλλες κορυφές είναι: η Διχάλα (υψόμ. 1745μ.), ο Τσουκνιδότοπος (υψόμ. 1709μ.), τα Μάλια (υψόμ. 1699μ.), ο Δρυμός (υψόμ. 1608μ.), η Κούλα (υψόμ. 1606μ.), το Θερμό (υψόμ. 1600μ.), η Μαύρη Πέτρα (υψόμ. 1586μ.), η Μεγάλη Κρούσσα (υψόμ. 1581μ.), ο Ερύμανθος (υψόμ. 1569μ.) κ.α.
Στο βουνό, υπάρχει το Δασικό Χωριό Ερυμάνθου, κοντά στην ομώνυμη κορυφή Ερύμανθος, 10 χιλιόμετρα βόρεια του Λειβαδίτη. Το Δασικό Χωριό βρίσκεται στο κέντρο του Δάσους της Χαϊντούς ή Δρυμού, στις νότιες πλαγιές του βουνού. Το δάσος της Χαϊντούς αποτελείται από υπεραιωνόβιες οξιές, ύψους άνω των 30 μέτρων, καθώς και από πεύκα, έλατα, ερυθρελάτες κ.α. Στο βουνό φύεται και ο ενδυμικός κίτρινος κρίνος της Ροδόπης (Lilium Rhodopeum). Στην πανίδα της Χαϊντούς συγκαταλέγονται αρκούδες και ζαρκάδια, λύκοι, αγριόχοιροι, καθώς και σπάνια πτηνά όπως η μαύρη τσικλητάρα και ο αγριόκουρκος. Το 1980, τμήμα του δάσους της Χαϊντούς (το δάσος της Τσίχλας), χαρακτηρίστηκε «Μνημείο της Φύσης» και αποτελεί προστατευόμενη περιοχή. Στις πλαγιές του βουνού ρέουν πολλά ρυάκια και μικροί ποταμοί, στα νερά των οποίων απαντώνται πέστροφες.
Το όρος Χαϊντού ή Ερύμανθος αποτελεί το νοτιοανατολικότερο άκρο της οροσειράς της Κούλας και διαχωρίζεται από τη Στάμνα από την ορεινή περιοχή του Λεπίδα με τα εκτεταμένα οροπέδια (όπως το Μεγάλο Λιβάδι Λεπίδα). Από τις ανατολικές πλαγιές της Χαϊντούς πηγάζει ο ποταμός Κόσυνθος, ενώ από τη δυτική πλευρά του βουνού, ρέει το Αρκουδόρεμα (που χύνεται στο Νέστο).
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουνά της Ξάνθης Κατηγορία:Βουνά της Δράμας Κατηγορία:Βουνά της Βουλγαρίας Κατηγορία:Δασικά χωριά στην Ελλάδα Κατηγορία:Κούλα Κατηγορία:Δήμος Ξάνθης Κατηγορία:Δήμος Μύκης Κατηγορία:Δήμος Παρανεστίου
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Θεσσαλονίκης 1922–23
thumb|right|200px|Ο Α.Σ. Άρης πρωταθλητής Θεσσαλονίκης Το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Θεσσαλονίκης 1922–23 διοργανώθηκε από τη ΧΑΝΘ από τις 17 Μαρτίου ως τις 29 Απριλίου 1923. Ήταν η πρώτη ποδοσφαιρική διοργάνωση που έγινε στη Θεσσαλονίκη και αποτέλεσε το πρόκριμμα για τη δημιουργία της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας-Θράκης, η οποία από την επόμενη σεζόν 1923-24 ανέλαβε "επίσημα" τη διοργάνωση των πρωταθλημάτων. Νικητής του μοναδικού αυτού πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης αναδείχθηκε ο Άρης, ο οποίος τον Αύγουστο του 1923 αντμετώπισε τον νικητή του πρωταθλήματος Κέντρου της ΕΠΣ Ελλάδος Πειραϊκό Σύνδεσμο για το Πανελλήνιο πρωτάθλημα.