cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ω-ντε-Σεν
Πυκνότητα
Η πυκνότητα αυτή της τάξης των 8.805 κατοίκων/τ.χλμ., ιδιαιτέρως υψηλή σε σύγκριση με την μέση δημογραφική πυκνότητα της Ιλ-ντε-Φρανς, δεν είναι κοινή για το σύνολο των εδαφών των Ω-ντε-Σεν. Διακρίνονται, χοντρικά, τέσσερις τύποι κοινοτήτων :
Ένας παραλληλισμός θα ήταν καλό να γίνει μεταξύ αυτού του διαχωρισμού και του γεγονότος πως το Σεβρ, το Σαβίλ, η Βιλ-ντ'Αβραί, το Σαιν-Κλου, το Μεντόν, η Μαρν-λα-Κοκέτ, το Βωκρεσόν, η Γκαρς και το Ρυέιγ-Μαλμαιζόν αποτελούσαν τμήμα του νομού της Σεν-ε-Ουάζ (78), ενώ το υπόλοιπο των κοινοτήτων αποτελούσε τμήμα του νομού της Σεν (παλαιότερα Παρισιού) (75) προ του 1968.
Αύξηση
Σύμφωνα με τους αριθμούς του INSEE, η αύξηση του πληθυσμού μεταξύ της απογραφής του 1999 και αυτής του 2007 δεν είναι κοινή στην συνολική έκταση του νομού, αλλά είχε ανοδική πορεία στην πλειοψηφία των κοινοτήτων, με εξαίρεση την Βιλ-ντ'Αβραί (- 0,5 % ετησίως) και του Ζενβιλιέ (- 0,1 %), ενώ ο πληθυσμός της Γκαρς και του Σω παρέμεινε, σχετικά, σταθερός. Στον αντίποδα, έξι κοινότητες γνώρισαν δημογραφική αύξηση της τάξεως του 2 % ή ανώτερης : Μονρούζ (+ 2,7 %), Κουρμπεβουά (+ 2,5 %), Ισσί-λε-Μουλινώ (+ 2,1 %), Κλισί (+ 2,0 %), Λεβαλουά-Περέ (+ 1,8 %) και Μπουά-Κολόμπ (+ 1,8 %). Οι τελευταίες κοινότητες έχουν την ιδιαιτερότητα πως βρίσκονται κοντά στο ενδότερο Παρίσι, ή την Λα Ντεφάνς.
Τοπική πολιτική
Τωρινός πρόεδρος του Γενικού Συμβουλίου των Ω-ντε-Σεν είναι ο Πατρίκ Ντεβετζιάν (UMP), ο οποίος διαδέχτηκε τον Νικολά Σαρκοζί (UMP). Καθώς ο Νικολά Σαρκοζί εκλέχτηκε Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας στις 6 Μαΐου 2007, αναγκάστηκε να παραιτηθεί από την προεδρεία του Γενικού Συμβουλίου.
Τα Ω-ντε-Σεν έχουν στενή σχέση με πολλές γαλλικές εξέχουσες πολιτικές προσωπικότητες.
Κατάλογος των Προέδρων του Γενικού Συμβουλίου των Ω-ντε-Σεν :
Διοικητική υποδιαίρεση
Η νομαρχία των Ω-ντε-Σεν βρίσκεται στην Ναντέρ. Ο νομός υποδιαιρείται σε δύο υπονομαρχίες, με την μία στο Αντονί και την άλλη στο Μπουλόν-Μπιγιανκούρ. Τον Οκτώβριο του 2011, ο γαλλικός Τύπος έκανε λόγο για αρνητικές διαμαρτυρίες αναφορικά με τις υπηρεσίες της υπονομαρχίας του Αντονί.
Ο νομός αποτελείται από 3 διαμερίσματα (Ναντέρ, Αντονί και Μπουλόν-Μπιγιανκούρ), 45 καντόνια και 13 εκλογικές περιφέρειες.
Η μικρότερη κοινότητα του νομού έχει, περίπου, το μέγεθος του μικρότερου δημοτικού διαμερίσματος του Παρισιού, ενώ η μεγαλύτερη κοινότητα του νομού έχει, περίπου, το μέγεθος του μεγαλύτερου δημοτικού διαμερίσματος του Παρισιού. Αλλά οι κοινότητες αυτές δεν είναι, σε καμία περίπτωση, οργανωμένες όπως τα διαμερίσματα του Παρισιού, καθώς, ουσιαστικά, πρόκειται για διαφορετικές κοινότητες, κάτι που δεν ισχύει για τα παριζιάνικα διαμερίσματα, καθώς αποτελούν μέρος ενιαίας κοινότητας, με έναν μοναδικό Δήμο και Δημαρχεία ανά διαμέρισμα. Για να βελτιωθεί η συνεργασία μεταξύ των κοινοτήτων αυτών, έχουν οργανωθεί σε κοινότητες κοινοτήτων ή αστικές κοινότητες αποκλειστικά στο νότιο τμήμα του νομού.
Στο βόρειο τμήμα του νομού βρίσκεται η συνοικία της Λα Ντεφάνς που εκτείνεται σε αρκετές κοινότητες, διαφορετικών, μεταξύ τους, πολιτικών φρονημάτων : την Κουρμπεβουά, την Ναντέρ και το Πυτώ.
Δείτε επίσης τα λήμματα αναφορικά με τις κοινότητες και τις παλιές κοινότητες καθώς και τους Γενικούς Συμβούλους, τους Βουλευτές, τους Δημάρχους, τους Νομάρχες και τους Γερουσιαστές.
Τάσεις και πολιτικά αποτελέσματα
Τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών του 2007 κατέδειξαν την ιδιαιτερότητα της πολιτικής ταυτότητας του νομού. Επί συνόλου 13 εκλογικών περιφερειών που μετρούν τα Ω-ντε-Σεν, στις 10 επικράτησε το UMP και στις 3 το PCF. Έτσι, το PS και το FN ήταν οι μεγάλοι απόντες των βουλευτικών εκλογών στο συγκεκριμένο νομό.
Εκπαίδευση
Τα Ω-ντε-Σεν αποτελούν τμήμα της Ακαδημίας του Βερσάιγ.
Ανώτατη Εκπαίδευση
Αρκετά κέντρα ανωτάτης εκπαίδευσης βρίσκονται στον νομό, όπως η Université Paris Ouest Nanterre La Défense (Paris-X, 33,000 φοιτητές), το Pôle d'enseignement supérieur Léonard-de-Vinci (Λα Ντεφάνς), αλλά και η École centrale Paris (Σατεναί-Μαλαμπρί) και τα πανεπιστήμια Paris Descartes και Paris XI.
Τα πέντε αυτά κέντρα ανωτάτης εκπαίδευσης μετρούν από μόνα τους αριθμό 100,000 φοιτητών.
Υγεία
thumb|Το [[Νοσοκομείο Μπωζόν (Κλισί)|Νοσοκομείο Μπωζόν στο Κλισί]] Έξι Νοσοκομεία του Παρισιού (AP-HP) βρίσκονται στον νομό, το Αμπρουάζ-Παρέ στο Μπουλόν-Μπιγιανκούρ, το Αντουάν-Μπεκλέρ στο Κλαμάρ, το Μπωζόν στο Κλισί, το Λουί-Μουριέ στην Κολόμπ, το Ραϊμόν-Πουανκαρέ στην Γκαρς και το Κορεντάν-Σελτόν στο Ισσί-λε-Μουλινώ.
Αρκετά ιδιωτικά νοσοκομεία είναι επίσης εγκατεστημένα στον νομό, ανάμεσά τους το ιδιωτικό νοσοκομείο του Αντονί και το Νοσοκομείο Φος στην Συρέν.
Ασφάλεια και δικαιοσύνη
thumb|[[Αστυνομική Διοίκηση Παρισιού]] Όπως για το Παρίσι, αλλά και για την Σεν-Σαιν-Ντενί και την Βαλ-ντε-Μαρν, η ασφάλεια και η αστυνομία δεν εξαρτώνται στα Ω-ντε-Σεν από τους Δημάρχους ή τον Νομάρχη, αλλά από την Αστυνομική Διοίκηση Παρισιού (από τις 14 Σεπτεμβρίου 2009 ).
Το 2005, τα ποσοστά εγκληματικότητας για τον νομό ήταν της τάξης των 70,9 εγκλημάτων και αδικημάτων για 1,000 κατοίκους, με εθνικό μέσο όρο της τάξης των 83. Ορισμένες πόλεις είχαν το 2005 ποσοστό μικρότερο των 50 (49,9 στην Λα Γκαρέν-Κολόμπ).
Εθνικοί και διεθνείς οργανισμοί
Τα Ω-ντε-Σεν φιλοξενούν υπηρεσίες, ιδρύματα και οργανισμούς με εθνικό κύρος :
Τα Ω-ντε-Σεν φιλοξενούν, επίσης, οργανώσεις με παγκόσμια δράση :
Παραπομπές
* Κατηγορία:Νομοί της Ιλ-ντε-Φρανς Κατηγορία:Νομοί της Γαλλίας
Μαλτέζος
Το ελληνικό επώνυμο Μαλτέζος/Μαλτέζου μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Δύτης
Ο δύτης είναι το άτομο που καταδύεται, που κολυμπάει υποβρυχίως, συνήθως φέροντας ειδικό εξοπλισμό καταδύσεων. Επίσης, ο όρος δύτης μπορεί να αναφέρεται σε:
Ευγένιος Βούλγαρης
thumb|right|250px|Ο Ευγένιος Βούλγαρης
Ο Ευγένιος Βούλγαρης ή Βούλγαρις (1716 - 27 Μαΐου 1806 [Π.Η.]) ήταν Έλληνας κληρικός, παιδαγωγός, δάσκαλος του Γένους, μεταφραστής του Βολταίρου και διαπρεπής στοχαστής του Νεοελληνικού Διαφωτισμού. Με τη διδασκαλία του και τα συγγράμματά του εγκαινίασε μια νέα εποχή στην ιστορία της ελληνικής παιδείας. Οι φιλελεύθερες ιδέες του προετοίμασαν το έδαφος για τον ελληνικό Διαφωτισμό. Μαθητές του υπήρξαν ο ιατροφιλόσοφος Θωμάς Μανδακάσης που δίδαξε για μια χρονική περίοδο στο Ανώτερον Σχολείον Κυρίτζη της Καστοριάς, ο Θεόφιλος ο εξ Ιωαννίνων μετέπειτα επίσκοπος Καμπανίας, ο Ιώσηπος Μοισιόδαξ σχολάρχης στο Ιάσιο κ.ά. Καταπληκτική είναι η συγγραφική παραγωγή του τόσο για τον όγκο όσο και για την ποικιλία της. Έγραψε πραγματείες επί παντός επιστητού: νομικές, ιστορικές, θεολογικές, γραμματικές, γλωσσικές, αστρονομικές, πολιτικές, μαθηματικές, αρχαιολογικές, περί μουσικής, περί ανεξιθρησκίας, περί ευθανασίας, περί παλιρροιών. Ποιήματα, λόγους, εκκλήσεις προς την Αικατερίνη Β΄ για την απελευθέρωση της Ελλάδος και εκατοντάδες επιστολές. Επιμελήθηκε πολύτιμες εκδόσεις βυζαντινών συγγραφέων και κλασικών συγγραμμάτων και μετέφρασε πλήθος κειμένων από τα λατινικά στα γαλλικά.
Η ζωή και το διδακτικό έργο του Βούλγαρη
Γεννήθηκε το 1716 στην Κέρκυρα και το όνομά του ήταν Ελευθέριος και μετονομάστηκε σε Ευγένιος, όταν χειροτονήθηκε διάκονος, το 1737 ή το 1738. Διετέλεσε μαθητής του Μεθοδίου Ανθρακίτη, καθόσον έχει επιβεβαιωθεί ότι και νωρίτερα από το 1736- 1738 σπούδαζε στα Ιωάννινα. Στο διάστημα 1738-1742 πιθανολογείται οτι ταξίδεψε στη βόρεια Ιταλία, όπου ήλθε σ' επαφή με τις νεωτερικές ιδέες του Διαφωτισμού, τελούσε χρέη ιεροκήρυκα στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, που ήταν το κέντρο των δραστηριοτήτων της ελληνικής κοινότητας και δίδαξε στην ονομαστή Φλαγγίνειο Σχολή της Βενετίας , όπου γνώρισε τους εμπόρους αδελφούς Μαρούτση από τα Ιώαννινα. Δίδαξε στη Μαρουτσαία Σχολή στα Ιωάννινα (που ίδρυσαν οι δυο αδελφοί) από το 1742 ως τις αρχές του 1746. Εκεί δίδαξε τη φυσική και τα μαθηματικά του Νιούτον και του Λάιμπνιτς, τον εμπειρισμό του Λοκ, τα φιλοσοφήματα του Τόμας Χομπς και Κρίστιαν φον Βολφ κ.ά. Αντιμετώπισε όμως την εχθρότητα του συντηρητικού δασκάλου της σχολής Γκιούμα Μπαλάνου Βασιλόπουλου και αναγκάστηκε τελικά να αφήσει τη θέση αυτή. Του προσφέρθηκε τότε η διεύθυνση του σχολείου της Κοζάνης, όπου ο Βούλγαρης δίδαξε ως τις αρχές του 1750. Επανήλθε στη Μαρουτσαία Σχολή και το 1753 ανεχώρησε για την Αθωνιάδα Ακαδημία.
Στην Αθωνιάδα Ακαδημία
thumb|Ερείπια Αθωνιάδας
Στη συνέχεια ανέλαβε, το 1753, τη διεύθυνση της Αθωνιάδας Ακαδημίας, η οποία είχε ιδρυθεί από τη Μονή Βατοπεδίου τρία χρόνια νωρίτερα και στην οποία γίνονταν δεκτοί μοναχοί αλλά και λαϊκοί, παίρνοντας τη θέση του Αρχιμανδρίτη του Παναγίου Τάφου Αγάπιου, ο οποίος δεν είχε προλάβει όμως να διδάξει στη σχολή, καθώς είχε δολοφονηθεί ερχόμενος να αναλάβει τα καθήκοντα του, μετά την παραίτηση του πρώτου διευθυντή της Νεοφύτου του Καυσοκαλυβίτη. Εκεί δίδαξε λογική,εισαγωγή στη φιλοσοφία, μεταφυσική, αριθμητική, γεωμετρία, φυσική και κοσμογραφία χρησιμοποιώντας δικές του μεταφράσεις έργων Δυτικοευρωπαίων φιλοσόφων, μαθηματικών και φυσικών.
Από τα θρανία της Αθωνιάδας Σχολής έχει περάσει και ο μοναχός Κοσμάς ο Αιτωλός, μια από τις μεγαλύτερες πνευματικές και πολιτικές προσωπικότητες του 18ο αιώνα, καθώς και ο Άγιος της Εκκλησίας Αθανάσιος ο Πάριος.
Στην Κωνσταντινούπολη
Τον ίδιο χρόνο (1759) το φθινόπωρο διορίστηκε με τη μεσολάβηση του «πρίγκηπος Γρηγορίου του Γκίκα, διερμηνέως τότε της των Οθωμανών βασιλείας" δάσκαλος στην Πατριαρχική Ακαδημία (Μεγάλη του Γένους Σχολή) της Κωνσταντινούπολης, όπου παρέμεινε για τρία χρόνια. Και απο κει όμως αποχώρησε (1762) λόγω προστριβών με τον πατριάρχη Σαμουήλ τον Α', ο οποίος ήταν φανατικός οπαδός του Αριστοτέλη.
Στη Βλαχία και τη Γερμανία
Ο Βούλγαρης έφυγε απογοητευμένος από τις συνεχείς οπισθοδρομικές αντιδράσεις οριστικά από τον ελλαδικό χώρο το 1763 και τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του τα πέρασε σε ελληνικές κοινότητες του εξωτερικού, όπου ασχολήθηκε με εκκλησιαστικά καθήκοντα και με την έκδοση έργων του. Στην αρχή πήγε στη Βλαχία, στο Βουκουρέστι, όπου έμεινε περίπου ένα χρόνο. Εκεί «τον δεξιώνεται» ο ηγεμόνας της Βλαχίας Κωνσταντίνος Ρακοβίτζα και ο διάδοχός του Στέφανος Ρακοβίτζα. Το 1764 πήγε κι έμεινε για ένα διάστημα στη γερμανική πόλη Χάλε και στη Λειψία, όπου έμεινε 8 χρόνια και μπόρεσε να εκτυπώσει αρκετά σημαντικά έργα του. Αντιμετώπισε όμως την αυξανόμενη επιρροή των Ουνιτών και την αντιμετώπισε προασπίζοντας την Ορθοδοξία και την ελεύθερη άσκησή της.
Τελευταία χρόνια στη Ρωσία
Η φήμη του ως διαννοούμενου έφερε την πρόσκληση από την αυτοκράτειρα Αικατερίνη Β' της Ρωσίας. Την αποδέχτηκε κι έφτασε στη Μόσχα το 1771, δηλ. κατα τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού πολέμου(1768-1774) και συναντήθηκε με τους αδελφούς Ορλώφ. Το 1775 χειροτονήθηκε ιερέας. Τον επόμενο χρόνο έγινε αρχιεπίσκοπος Σλαβωνίου και Χερσώνος στην Ουκρανία(τότε Νέα Ρωσία). Στα 12 χρόνια που έμεινε στη θέση αυτή ενίσχυσε τους ολοένα και περισσότερους Έλληνες πού έφταναν από το Νότο κι επιδίωξε την επέμβαση της Ρωσίας στα εσωτερικά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, προς όφελος των Ορθοδόξων ελληνόφωνων πληθυσμών. Παραιτήθηκε από την αρχιεπισκοπή το 1787, εξαιτίας των συγκρούσεων του με τη Σύνοδο στα ζητήματα των Ουνιτών, το προχωρημένο της ηλικίας του, η υγεία του, αλλά και η διάθεσή του να επιδοθεί απερίσπαστος στις αγαπημένες του πνευματικές ενασχολήσεις, τη συγγραφή και τη μετάφραση. Ορίζει διάδοχό του τον Νικηφόρο Θεοτόκη και αποσύρεται από το αξίωμά του. Την ίδια χρονιά έγινε μέλος της Αυτοκρατορικής Ακαδημίας Επιστημών της Ρωσίας. Συνέγραψε έκκληση προς την αυτοκράτειρα Αικατερίνη της Ρωσίας για την απελευθέρωση των υπόδουλων Ελλήνων, συμβάλλοντας στην έναρξη νέου νικηφόρου πολέμου (1787-1792). Αποσύρθηκε στην Πετρούπολη όπου επιδόθηκε στη συγγραφή.
Είχε τη χαρά να μάθει το 1800 για την πρώτη μορφή αυτονομίας σε ελληνικό έδαφος που δόθηκε στην Επτάνησο Πολιτεία χαρακτηρίζοντάς την "Πολιτοκρατεία" (κράτος των πολιτών, μεταφράζοντας το λατινικό respublica) και "βιοδαίμων" δηλ. ελπιδοφόρος για την επιβίωση το ελληνικού έθνους.
Το 1802 αποσύρθηκε στη Μονή του Αγίου Αλεξάνδρου Νιέφσκι, όπου πέθανε το 1806 σε ηλικία 90 ετών.
Αποτίμηση
Ο Κωνσταντίνος Κούμας έγραψε το 1832 οτι χάρη στο Βούλγαρη, για πρώτη φορά, η διδασκαλία της Εισόδου Φυσικής Ακροάσεως και του Περί Γενέσεως και Φθοράς παραχωρεί τη θέση της στα "νέα φιλοσοφήματα του Λωκκίου, Λεϊβνιτείου και Ουολφίου, τα οποία σιμά του νεωτερισμού τα ανέδειχνεν αξιοτιμητότερα η ευγλωττία και η πολυμάθεια του ανδρός, ος τις ανεμίγνυε θαυμασίως παλαιά και καινά".
Συγγραφικό έργο
Στα έργα του Βούλγαρη συνυπάρχουν η νεότερη φιλοσοφία και η πειραματική επιστήμη με την αφοσίωση του στην Ορθοδοξία. Ο ίδιος είχε πει ότι παρέμενε ένας "θεολογών φιλόσοφος".
Παρακάτω βρίσκονται τα βιβλία που έγραψε. (Σημειώνεται ότι ο κατάλογος αυτός έχει βασιστεί στο κείμενο για τον Βούλγαρη των Μ. Πατηνιώτη, Β. Σπυροπούλου που με τη σειρά του χρησιμοποιεί πολλά στοιχεία του Stephen K. Batalden αλλά και πληθώρα άλλων πηγών):
thumb|right|250px|Πρώτη σελίδα βιβλίου του Ευγένιου Βούλγαρη
Ρόνι Λόπες
Ο Μάρκος Πάουλο Μεσκίτα «Ρόνι» Λόπες (πορτογαλικά: Marcos Paulo Mesquita "Rony" Lopes) (28 Δεκεμβρίου 1995) είναι Πορτογάλος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πλάγιος μέσος στην Τρουά, με δανεισμό από τη Σεβίλλη.
Μάντσεστερ Σίτι
Ο Λόπες έπαιξε ποδόσφαιρο ως νέος στην Μπενφίκα από 10 έως 15 ετών, υπογράφοντας για τη Μάντσεστερ Σίτι το 2011. Ήταν μια προσθήκη-έκπληξη στην προετοιμασία της πρώτης ομάδας την επόμενη χρονιά, αλλά έπρεπε να περιμένει μέχρι τις 7 Ιανουαρίου 2013 για να κάνει το αγωνιστικό του ντεμπούτο, όταν ήρθε ως αλλαγή στο 88ο λεπτό στη θέση του Νταβίδ Σίλβα, στην ισοπαλία για τον τρίτο γύρο του Κυπέλλου Αγγλίας εναντίον της Γουότφορντ και πέτυχε το τελευταίο γκολ στη νίκη με 3-0, γεγονός που τον έκανε τον νεότερο σκόρερ όλων των εποχών στην ομάδα, σε ηλικία 17 ετών και 9 ημερών.
Ο Λόπες ήταν βασικός για την ομάδα U23 της Σίτι τη σεζόν 2012-13 και στη συνέχεια κέρδισε το βραβείο «Παίχτης της Ακαδημίας της Χρονιάς», αφού κέρδισε την ψηφοφορία του κοινού. Συμπεριλήφθηκε στην ομάδα που συμμετείχε στον πρώτο αγώνα στο ΟΥΕΦΑ Γιουθ Λιγκ, σημειώνοντας δύο γκολ στη νίκη με 4-1 επί της ΦΚ Βικτόρια Πλζεν. Σημείωσε ένα χατ τρικ στο εντός έδρας νίκη με 6-0 επί της Μπάγερν Μονάχου.
Στις 21 Ιανουαρίου 2014, ο Λόπες ξεκίνησε εναντίον της Γουέστ Χαμ Γιουνάιτεντ στον επαναληπτικό αγώνα των ημιτελικών του Λιγκ Καπ Αγγλίας. Στο παιχνίδι, έδωσε από μία ασίστ στους Σέρχιο Αγουέρο και Άλβαρο Νεγρέδο για να πετύχουν γκολ, στην εκτός έδρας νίκη με 3–0 (9–0 συνολικά).
Στις 7 Ιουλίου 2014, ο Λόπες εντάχθηκε με δανεισμό στην Λιλ ΟΣΚ μέχρι το τέλος της σεζόν. Η παρθενική του εμφάνιση στη Λιγκ 1 έγινε στις 9 Αυγούστου, σε εντός έδρας ισοπαλία χωρίς γκολ εναντίον της Μετς. Πέτυχε το πρώτο του γκολ στις 14 Σεπτεμβρίου, στη νίκη με 2-0 επί της Ναντ, επίσης στο Στάδιο Πιερ Μωρουά.
Ο Λόπες συμπεριλήφθηκε στην ομάδα της Σίτι για την περιοδεία της πριν την σεζόν στην Αυστραλία. Στις 5 Αυγούστου, προήχθη στην πρώτη ομάδα.
Μονακό
Στις 28 Αυγούστου 2015, ο Λόπες μεταγράφηκε στην ΑΣ Μονακό για 9 εκατομμύρια λίρες, όπου βρήκε αρκετούς συμπατριώτες του, συμπεριλαμβανομένου του προπονητή Λεονάρντο Ζαρντίμ. Στις αρχές Ιανουαρίου 2016, δόθηκε ξανά δανεικός στη Λιλ μέχρι τον Ιούνιο.
Τον Ιούλιο του 2016, ο Λόπες εντάχθηκε ξανά με δανεισμό στη Λιλ για μία σεζόν. Πέτυχε δύο γκολ στον εναρκτήριο αγώνα του πρωταθλήματος, στην εκτός έδρας ήττα με 2-3 εναντίον της Μετς.
Ο Λόπες σημείωσε το πρώτο του γκολ για τη Μονακό στις 16 Σεπτεμβρίου 2017, όταν άνοιξε το σκορ στην εντός έδρας νίκη με 3–0 για το πρωτάθλημα επί της ΡΚ Στρασμπούρ. Ξεκίνησε για πρώτη φορά στο ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ την 1η Νοεμβρίου και σκόραρε στην εκτός έδρας ισοπαλία με 0-0 για την φάση των ομίλων εναντίον της Μπεσίκτας.
Σεβίλλη
Στις 14 Αυγούστου 2019, ο Λόπες υπέγραψε πενταετές συμβόλαιο με τη Σεβίλλη ΦΚ, με κόστος μεταγραφής 25 εκατομμυρίων ευρώ, ως μέρος της μεταγραφής του Ουισάμ Μπεν Γιεντέρ. Στην πρώτη του σεζόν, εμφανίστηκε σε μόνο 14 επίσημους αγώνες.
Στις 29 Ιουλίου 2020, ο Λόπες εντάχθηκε με μονοετή δανεισμό στην ΟΖΚ Νις, με δυνατότητα αγοράς.
Στις 16 Αυγούστου 2021, ο Λόπες εντάχθηκε με μονοετή δανεισμό στον Ολυμπιακό, με δυνατότητα αγοράς έναντι 10 εκατομμυρίων ευρώ.
Εθνική ομάδα
Στις 5 Ιανουαρίου 2014, σε ηλικία 18 ετών, ο Λόπες έκανε το ντεμπούτο του στην ομάδα Κ-21, παίζοντας περίπου 20 λεπτά σε μια νίκη με 2-0 επί της ΠΓΔΜ για τα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κ21 του 2015. Αγωνίστηκε για πρώτη φορά με την αντρική ομάδα στις 14 Νοεμβρίου 2017, αντικαθιστώντας τον Γκονσάλο Γκέδες αργά στο δεύτερο ημίχρονο της φιλικής ισοπαλίας με 1-1 εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ο Λόπες ονομάστηκε στην προκαταρκτική ομάδα 35 ατόμων για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018, αλλά δεν συμπεριλήφθηκε στην τελική ομάδα.
Συλλογικές
Μάντσεστερ Σίτι
Λιλ
Μονακό
Σεβίλλη
Διεθνείς
Πορτογαλία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Πορτογάλοι ανγκολέζικης καταγωγής Κατηγορία:Βραζιλιάνοι πορτογαλικής καταγωγής Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Σίτι Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιλ ΟΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μονακό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεβίλλη ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΖΚ Νις Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Εθνικός Δημοκρατικός Συναγερμός
Ο Εθνικός Δημοκρατικός Συναγερμός (التجمع الوطني الديمقراطي, Rassemblement National Démocratique, ή RND) είναι πολιτικό κόμμα της Αλγερίας. Στην ηγεσία του βρίσκεται ο Αχμέτ Ουγιαχία. Το κόμμα διοργάνωσε το δεύτερο συνέδριό του στις 15 – 17 Μαΐου 2003.
Ιστορικά στοιχεία
Το κόμμα ιδρύθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 1997 εν μέσω του αλγερινού εμφυλίου πολέμου από υποστηρικτές του Λιαμίν Ζερουάλ, πρώην επικεφαλής των χερσαίων δυνάμεων του αλγερινού στρατού, ο οποίος είχε εκλεγεί πρόεδρος λιγότερο από δύο χρόνια πριν (16 Νοεμβρίου 1995). Ο Ζερουάλ είχε θέσει υποψηφιότητα ως ανεξάρτητος και έλαβε το 60% των ψήφων. Στις κοινοβουλευτικές εκλογές της Αλγερίας που πραγματοποιήθηκαν στις 5 Ιουνίου 1997, το κόμμα έλαβε περισσότερες ψήφους από οποιοδήποτε άλλο κόμμα και 156 από τις 380 έδρες. Στις επόμενες κοινοβουλευτικές εκλογές πέντε χρόνια αργότερα, κατέληξε στην τρίτη θέση συγκαταλέγοντας μόλις το 9,5% των ψήφων, λαμβάνοντας 47 από τις 380 έδρες στο κοινοβούλιο της Αλγερίας. Στις εκλογές του 2007 έλαβε το 10,33% των ψήφων και 61 από τις 389 έδρες. Είναι μέρος της προεδρικής συμμαχίας, μιας τριμερούς πολιτικής συμμαχίας που δημιουργήθηκε το 2005, ενώ τα άλλα δύο κόμματα είναι το πρώην μοναδικό νομικό κόμμα, το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (FLN) και το Κοινωνικό Κίνημα για την Ειρήνη (Χαμάς).
Το Κέντρο Μπέρκλεϊ του Πανεπιστημίου του Τζωρτζτάουν περιγράφει το RND ότι «αντικαταστάτη» του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου ως το «κρατικό κόμμα» της Αλγερίας προσωρινά για τις εκλογές 1995 και 1997 «μετά την ήττα του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου από το Ισλαμικό Μέτωπο Σωτηρίας (FIS) στις εκλογές της εθνικής νομοθετικής περιόδου 1991-1992». Οι εκλογές αυτές ακυρώθηκαν με στρατιωτικό πραξικόπημα και ο εμφύλιος πόλεμος που ακολούθησε είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο έως και 200.000 Αλγερινών, αλλά μόλις οι ισλαμιστές αντάρτες πραγματοποίησαν εκεχειρία σε μεγάλο βαθμό, το «Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο ανέκτησε τη θέση του ως το πλειοψηφικό και κυβερνών κόμμα».
Ο Γενικός Γραμματέας του κόμματος Αχμέτ Ουγιαχία διορίστηκε πρωθυπουργός στις 23 Ιουνίου 2008.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα στην Αλγερία
Νήσος Τσουσίμα
thumb|225px|Η Τσουσίμα απέχει λιγότερο από τη Χερσόνησο της Κορέας από όσο από το κυρίως «σώμα» της Ιαπωνίας. Η Τσουσίμα (対馬) είναι νήσος (και ομάδα νησιών) της Ιαπωνίας, η οποία βρίσκεται σχεδόν στη μέση της αποστάσεως μεταξύ της κυρίως νήσου της Ιαπωνίας (Χονσού) και της Χερσονήσου της Κορέας. Η κυρίως νήσος έχει έκταση 696,26 τετραγωνικά χιλιόμετρα και διαιρέθηκε από τον άνθρωπο σε δύο μέρη το 1671, με τη διάνοιξη της Διώρυγας Οφουνακόσι-σέτο και σε τρία το 1900 με τη διάνοιξη της Διώρυγας Μανζέκι-σέτο (το μεσαίο μέρος είναι όμως πολύ μικρό). Δημιουργήθηκε έτσι η «Βόρεια Νήσος Τσουσίμα» (Καμίνο-σίμα ή Καμιτζίμα) και η «Νότια Νήσος Τσουσίμα» (Σιμόνο-σίμα ή Σιμοτζίμα). Η ομάδα νησιών ή αρχιπέλαγος Τσουσίμα περιλαμβάνει επιπλέον εκατό περίπου νησίδες και βραχονησίδες. Συνήθως η ονομασία «Τσουσίμα» αναφέρεται συλλογικά σε όλα τα νησιά.
Η ομάδα των νησιών απλώνεται σε μια περιοχή περίπου 85 επί 20 χιλιομέτρων και έχει πληθυσμό περίπου 34.000 κατοίκους (2013). Η ομώνυμη πόλη Τσουσίμα βρίσκεται στο κυρίως νησί και υποδιαιρείται σε 6 δήμους.
Γεωγραφία
thumb|right|205px|Μια άποψη του Κόλπου Άσο Το Στενό της Κορέας χωρίζεται από τα νησιά Τσουσίμα σε δύο πορθμούς. Ο πλατύτερος, προς την πλευρά της κυρίως Ιαπωνίας, είναι το Στενό Τσουσίμα. Οι δύο διώρυγες που διανοίχθηκαν το 1671 και το 1900 συνδέουν τη βαθιά διείσδυση της θάλασσας του Κόλπου Άσο (浅茅湾) με την ανατολική πλευρά του νησιού. Το αρχιπέλαγος Τσουσίμα συναποτελείται από περισσότερα από 100 πολύ μικρότερα νησιά.
Η Τσουσίμα είναι το πλησιέστερο ιαπωνικό έδαφος στην Κορεατική Χερσόνησο, ευρισκόμενο σε απόσταση περί τα 50 χιλιόμετρα από το Μπούσαν. Σε μια καθαρή ημέρα οι λόφοι και τα βουνά της Κορέας είναι ορατά από τα ψηλά μέρη της Τσουσίμα. Το πλησιέστερο ιαπωνικό λιμάνι, το Ίκι στο ομώνυμο νησί, απέχει επίσης 50 χιλιόμετρα από την Τσουσίμα. Αμφότερα τα νησιά Τσουσίμα και Ίκι περικλείονται στα όρια του Εθνικού Πάρκου Ίκι–Τσουσίμα, που είναι χαρακτηρισμένο ως φυσικό καταφύγιο και προστατεύεται από περαιτέρω ανάπτυξη. Μεγάλο μέρος της Τσουσίμα (89%) καλύπτεται πράγματι από φυσική πυκνή βλάστηση, εξαιτίας των πολλών βροχοπτώσεων, και από λόφους. Βουνά και λόφοι του κυρίως νησιού είναι μεταξύ αρκετών άλλων, τα Οχίρα, Γιατάτε, Κογιασάν, Χοκογκατάκε, Γκογκέν και Οντάκε.
Το αρχιπέλαγος ολόκληρο αποτελεί την «Υπονομαρχία Τσουσίμα» του Νομού Ναγκασάκι, του οποίου καταλαμβάνει το 17,3% της εκτάσεως. Οι διώρυγες της Τσουσίμα δεν αποτελούν σύνορα καμιάς διοικητικής μονάδας του ιαπωνικού κράτους, αλλά το βόρειο τμήμα είναι γνωστό ως Καμίνο-σίμα ή Καμιτζίμα (上島) και το νότιο τμήμα είναι γνωστό ως Σιμόνο-σίμα ή Σιμοτζίμα (下島). Αμφότερα τα τμήματα έχουν από δύο βουνά που ξεχωρίζουν σε ύψος. Το Σιμοτζίμα έχει το όρος Γιατάτε (矢立山) με ύψος 649 μέτρα (το υψηλότερο όλης της νήσου και του αρχιπελάγους) και το Αριάκε-γιάμα (有明山) με ύψος 558 μέτρα. Το Καμιτζίμα έχει το Μι-τάκε (御嶽) με ύψος 487 μέτρα. Τα δύο κύρια τμήματα της νήσου συνδέονται σήμερα με δύο γέφυρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τσουσιμα
Δεκεμβριανά
Με τον όρο Δεκεμβριανά, αναφερόμενα και ως Μάχη της Αθήνας, αναφέρεται μία σειρά ένοπλων συγκρούσεων που έλαβαν χώρα στην Αθήνα από τον Δεκέμβριο 1944 έως τον Ιανουάριο 1945, ανάμεσα στις δυνάμεις του ΕΑΜ από τη μία και τις βρετανικές και κυβερνητικές δυνάμεις από την άλλη που ανήκαν σε ένα ευρύ πολιτικό φάσμα, από την σοσιαλδημοκρατία έως την φιλομοναρχική δεξιά και πρώην συνεργάτες των κατακτητών.
Η έναρξή τους, στις 3 Δεκεμβρίου του 1944, σηματοδοτείται από τους πυροβολισμούς των αστυνομικών δυνάμεων μπροστά στο μνημείο του άγνωστου στρατιώτη ενάντια στη διαδήλωση του ΕΑΜ, που είχε οργανωθεί ως απάντηση στο τελεσίγραφο της κυβέρνησης εθνικής ενότητας (1-12-1944) για τον αφοπλισμό όλων των αντάρτικων ομάδων, με αποτέλεσμα τον θάνατο 33 διαδηλωτών και τον τραυματισμό άλλων 148. Παράλληλα ο στρατηγός Ρόναλντ Σκόμπι προέβη σε διάγγελμα, ενώ άμεσες προσπάθειες για πολιτική λύση απαγορεύτηκαν από τον Ουίνστον Τσώρτσιλ.
Απελευθέρωση
Η πανηγυρική ατμόσφαιρα της απελευθέρωσης δεν μπορούσε να αποκρύψει τα μεγάλα προβλήματα που παρέμεναν στη χώρα. Η κυβέρνηση Παπανδρέου είχε εγκατασταθεί στην Αθήνα ενώ τμήμα του ΕΛΑΣ την υποδέχτηκε με τιμητικό άγημα. Παράλληλα ο ΕΛΑΣ κυριαρχούσε στο μεγαλύτερο μέρος της ηπειρωτικής χώρας. Γερμανικές δυνάμεις παρέμεναν στην Κρήτη, στα Δωδεκάνησα και σε διάφορα άλλα νησιά του Αιγαίου. Η κατάσταση ήταν χαώδης. Η Ελλάδα είχε ερημωθεί, ο λαός πεινούσε, χρήματα δεν υπήρχαν, ενώ πολιτικά η χώρα ήταν χωρισμένη σε αντίπαλα στρατόπεδα.
Το ξεκίνημα της κρίσης
thumb|305px|Η [[πλατεία Συντάγματος την ημέρα της εισόδου της κυβέρνησης Γεωργίου Παπανδρέου, 18 Οκτωβρίου 1944, μετά το τέλος της Κατοχής]] Αμέσως μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας από τους Γερμανούς κατακτητές, η κυβέρνηση εθνικής ενότητας του Γεωργίου Παπανδρέου ανέλαβε το δύσκολο έργο της ανόρθωσης της χώρας. Στην κυβέρνηση είχε δεχθεί να προσχωρήσει και η Αριστερά, της οποίας έξι στελέχη ανέλαβαν υπουργεία (Αλέξανδρος Σβώλος, Άγγελος Αγγελόπουλος, Νικόλαος Ασκούτσης από την Π.Ε.Ε.Α., Ηλίας Τσιριμώκος από το Ε.Α.Μ. και οι Μιλτιάδης Πορφυρογένης και Γιάννης Ζέβγος από το Κ.Κ.Ε.). Τα προβλήματα που έπρεπε να αντιμετωπισθούν άμεσα ήταν το πολιτειακό ζήτημα, η παραπομπή σε δίκη και τιμωρία των δωσίλογων και η συγκρότηση εθνικού στρατού και αστυνομίας, καταργουμένων των ένοπλων τμημάτων των αντιστασιακών ομάδων. Ταυτόχρονα είχε τεθεί αφενός μεν το ζήτημα της τιμωρίας των συνεργατών του κατακτητή, αφετέρου δε η μεθόδευση του αφοπλισμού των ανταρτών. Η βάση πάνω στην οποία κινούνταν η πολιτική του Παπανδρέου ήταν η Συμφωνία της Καζέρτας, η οποία υπέτασσε όλες τις ελληνικές δυνάμεις (εθνικό στρατό και ανταρτικές ομάδες) υπό συμμαχική διοίκηση και συγκεκριμένα τον στρατηγό Ρόναλντ Σκόμπι. Για το πολιτειακό συμφωνήθηκε ότι θα λυνόταν με ελεύθερο δημοψήφισμα αμέσως μόλις το επέτρεπαν οι συνθήκες, χωρίς να καθοριστεί σαφώς ο χρόνος. Σε αυτό το πλαίσιο, ο εξόριστος μονάρχης είχε πιεσθεί ώστε να δεσμευτεί να μην επιστρέψει στη χώρα πριν ο λαός αποφασίσει ρητά για τη μορφή του πολιτεύματος που επιθυμούσε. Παρά τις αντιρρήσεις του, ο Γεώργιος δέχτηκε τελικά με παρότρυνση και των Βρετανών να παραχωρήσει την αντιβασιλεία στον αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό. Για το ζήτημα της δίκης των δωσίλογων και συνεργατών, συμφωνήθηκε αυτή να ξεκινήσει στα μέσα Δεκεμβρίου.
Οι πρώτες συγκρούσεις
Σε αντίθεση με τις μαζικές αντεκδικήσεις που έγιναν σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπως στη Γαλλία και στην Ιταλία, εις βάρος των συνεργαζόμενων με τις κατοχικές δυνάμεις ελάχιστες ώρες μετά την απελευθέρωσή τους, στην Αθήνα ο ΕΛΑΣ Αθηνών έδωσε εντολή να μη υπάρξουν βίαια έκτροπα. Η ειρηνική διάθεση του ΕΛΑΣ επιβεβαιώνεται από κυβερνητικές και από βρετανικές πηγές που αναφέρουν ότι τις πρώτες ημέρες μετά την απελευθέρωση, στην Αθήνα επικρατούσε ησυχία. Στις 15 Οκτωβρίου 1944 οργανώθηκε διαδήλωση από τις εθνικιστικές οργανώσεις η οποία χτυπήθηκε στην περιοχή της Ομόνοιας από οπαδούς του ΕΑΜ που προπηλάκισαν και λίντσαραν μέλη των εθνικιστικών οργανώσεων. Η απάντηση δεν άργησε να έρθει όταν μέλη διαδήλωσης του ΕΑΜ πυροβολήθηκαν με αποτέλεσμα νεκρούς και τραυματίες από ένοπλους δωσιλογικών οργανώσεων που είχαν καταλύσει υπό περιορισμό στα ξενοδοχεία της περιοχής. Παρ' όλους τους νεκρούς της, η εαμική αντίδραση παρέμεινε στο πλαίσιο της καταγγελίας, χωρίς αντίποινα. Από τα πυρά σκοτώθηκαν τουλάχιστον επτά μέλη εαμικών οργανώσεων και τραυματίστηκαν 82. Στη συνέχεια υπήρξε κωλυσιεργία των αρχών για τη σύλληψη και προσαγωγή σε δίκη γνωστών συνεργατών των κατακτητών, καθώς και η πρωτοφανής απόδραση 720 έγκλειστων δωσίλογων από τις φυλακές Συγγρού ενώ πρώην χωροφύλακες από την επαρχία από διαλυμένα σώματα από τον ΕΛΑΣ συγκρότησαν το Σύνταγμα Μετεκπαιδεύσεως Χωροφυλακής και στρατωνίστηκαν στο κέντρο.
Αρχιστράτηγος Οθωναίος
Στις 3/11/44 ο στρατηγός Αλέξανδρος Οθωναίος, ο οποίος έτεινε περισσότερο προς το ΕΑΜ παρά προς τη δεξιά είχε διοριστεί αρχιστράτηγος των ελληνικών δυνάμεων και επιθυμούσε για υπαρχηγό του τον στρατηγό Σαράφη κάτι που αρνήθηκε ο Γεώργιος Παπανδρέου, γιατί τόσο αυτός όσο και ο Ρόναλντ Σκόμπι επιθυμούσαν στη θέση αυτή να διοριστεί ο στρατηγός Κωνσταντίνος Βεντήρης. Όταν θα διαλύονταν οι αντάρτικοι σχηματισμοί ΕΛΑΣ και ΕΔΕΣ, και μέχρι την συγκρότηση του νέου στρατού, ο αρχιστράτηγος δε θα μπορούσε να διατάζει τις ένοπλες δυνάμεις οι οποίες και θα παρέμεναν στην διοίκηση του στρατηγού Σκόμπι. Τελικά ο Οθωναίος παραιτήθηκε στις 13/11/1944 λόγω της πρόθεσης της κυβέρνησης να μειώσει στρατιωτικά το ΕΑΜ.
Το σημείο αιχμής
Το σημείο που τελικά οδήγησε στην κρίση ήταν ο αφοπλισμός των αντάρτικων ομάδων, προς δημιουργία εθνικού στρατού. Το θέμα αυτό θα μπορούσε να καθορίσει αποφασιστικά την κατανομή της εξουσίας μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων. Στις 5 Νοεμβρίου ο Γεώργιος Παπανδρέου ανακοίνωσε, σε συμφωνία με τον στρατηγό Ρόναλντ Σκόμπι, ότι ο ΕΛΑΣ και ο ΕΔΕΣ θα αποστρατευθούν ως τις 10 Δεκεμβρίου. Η απόφαση είχε ληφθεί τέσσερις μέρες νωρίτερα, κατόπιν σύσκεψης στην οποία μετείχε και ο Γιώργης Σιάντος του ΚΚΕ. Με την ίδια ανακοίνωσή του, ο πρωθυπουργός γνωστοποίησε τη συμφωνία για διάλυση της Εθνικής Πολιτοφυλακής του ΕΑΜ, την οποία, προσωρινά, θα αντικαταστούσε ένα σώμα Εθνοφυλάκων. Ακολούθησαν μακρές διαπραγματεύσεις μεταξύ της κυβερνήσεως και του ΕΑΜ. Στις 18 Νοεμβρίου συμφωνήθηκε η ίδρυση Εθνοφρουράς, η οποία θα στελεχωνόταν από τους κληρωτούς της τάξης του 1936. Στις 25 Νοεμβρίου αντικαταστάθηκε ο υφυπουργός Στρατιωτικών Λάμπρος Λαμπριανίδης καθώς είχε επαναφέρει στο στράτευμα, δίχως καν να ενημερώσει τον πρωθυπουργό (που κρατούσε μάλιστα ο ίδιος το υπουργείο Στρατιωτικών) ή να ζητήσει την άδεια του Γενικού Επιτελείου, περισσότερους από 100 αξιωματικούς των Ταγμάτων Ασφαλείας, ενώ από τους συνολικά 250 νέους Εθνοφύλακες, ουδείς προερχόταν από τον ΕΛΑΣ. Στη θέση του διορίστηκε ο στρατηγός Πτολεμαίος Σαρηγιάννης, μέλος του ΕΑΜ, κάτι που θεωρήθηκε μεγάλη παραχώρηση στο ΕΑΜ και οδήγησε τον πρέσβη Ρέτζιναλντ Λήπερ να ζητήσει ενδεχόμενη διακοπή στις συζητήσεις μεταξύ Παπανδρέου και ΕΑΜ. Την ίδια ημέρα (25/11/1944) ο Σκόμπι μετέφερε στον Παπανδρέου την άρνηση του Τσώρτσιλ να δεχτεί διάλυση της Γ' Ορεινής Ταξιαρχίας. Στις 27 Νοεμβρίου ο Παπανδρέου ανακοίνωσε τη συμφωνία με τους εαμικούς υπουργούς Σβώλο, Τσιριμώκο, Ζέβγο για την αποστράτευση του ΕΛΑΣ. Είχε αποδεχτεί μία πρόταση του ΕΑΜ, που προέβλεπε να συγκροτηθεί ένα ενιαίο σώμα εθνικού στρατού, με ενιαία δομή, διοίκηση και οργάνωση, που θα αποτελούσαν κατά 50% άνδρες της Γ΄ Ορεινής Ταξιαρχίας, του Ιερού Λόχου και του ΕΔΕΣ και κατά 50% πρώην μαχητές του ΕΛΑΣ. Παράλληλα, συμφωνήθηκε να παραδώσουν τα όπλα τους επίσης ο ΕΔΕΣ και η χωροφυλακή της Μ. Ανατολής.
Αντιδράσεις προκάλεσε όμως, σε όλους εντός του ΕΑΜ (παρότι έγινε προσπάθεια να παρουσιαστεί ότι υπήρχε διάσταση απόψεων εντός του), το τελεσίγραφο της κυβέρνησης την 1η Δεκεμβρίου για γενικό αφοπλισμό σύμφωνα με την πρόσφατη συμφωνία, η οποία προέβλεπε ότι θα εξαιρούνταν η Τρίτη Ελληνική Ορεινή Ταξιαρχία και ο Ιερός Λόχος, με το σκεπτικό ότι ήταν το μόνο εν λειτουργία τμήμα του τακτικού Ελληνικού Στρατού το οποίο πολέμησε σε Βόρεια Αφρική και Ιταλία. Στη διατήρηση ή διάλυση της, όπως και του ΕΛΑΣ, θα επικεντρωθεί η κρίση που θα οδηγήσει στη δεκεμβριανή σύγκρουση. Επίσης, σε αυτές τις δυνάμεις θα προστίθεντο ένα τμήμα του ΕΔΕΣ και μια ταξιαρχία του ΕΛΑΣ ώστε να λάμβαναν μέρος αν χρειαζόταν σε επιχειρήσεις των συμμάχων σε Κρήτη και Δωδεκάνησα, περιοχές τις οποίες ακόμα κατείχαν οι Γερμανοί. Αυτό που ήθελε η βρετανική κυβέρνηση ήταν «να δημιουργηθεί εθνικός στρατός με δύναμη 40.000 ανδρών, ικανός να αναλάβει καθήκοντα εσωτερικής ασφάλειας, ώστε να γίνει εφικτή η ταχύτερη αποδέσμευση των βρετανικών δυνάμεων από την Ελλάδα προς τις άλλες ζώνες επιχειρήσεων». Η τελική απόφαση για τη συγκρότηση εθνικού στρατού όριζε πως αυτόν θα αποτελούσαν αφενός η Γ΄ Ορεινή Ταξιαρχία, ο Ιερός Λόχος και τμήμα του ΕΔΕΣ και από την άλλη μια ταξιαρχία του ΕΛΑΣ, ίσης δύναμης αλλά και βάρους οπλισμού με τους τρεις προαναφερθέντες σχηματισμούς. Η συμφωνία θα έπρεπε να επικυρωθεί στις 28 Νοεμβρίου του 1944, ωστόσο κάτι τέτοιο δεν συνέβη. Προηγουμένως, το διήμερο 26-27 Νοεμβρίου, σε τρεις αλλεπάλληλες συσκέψεις υπό την προεδρία του Σκόμπι, ο Σαράφης αρνήθηκε να προσυπογράψει τη διαταγή διάλυσης του ΕΛΑΣ, αναμένοντας την έγκριση του σχεδίου της Αριστεράς από το υπουργικό συμβούλιο, κάτι που ομόφωνα πραγματοποιήθηκε, στις 28 Νοεμβρίου. Ωστόσο την επομένη ημέρα (29/11/1944) ο Παπανδρέου μετέβαλε άποψη και πρότεινε νέο σχέδιο αφοπλισμού των ενόπλων σωμάτων, με επιμέρους διοικήσεις και με τον ΕΛΑΣ να εκπροσωπείται σε ποσοστό μικρότερο του 50%. Σκληραίνοντας πλέον τη στάση του, το ΚΚΕ με πρωτοβουλία του Σάντου, διεμήνυσε στην κυβέρνηση διά στόματος του Γιάννη Ζέβγου ότι η διάλυση όλων των ενόπλων σχηματισμών θα έπρεπε να έχει οπωσδήποτε ολοκληρωθεί την 10η Δεκεμβρίου, όπως επίσης ζήτησε την άμεση παραπομπή σε δίκες για όλους τους δωσίλογους, με την ακροαματική διαδικασία να έχει τελειώσει, με την έκδοση αποφάσεων, την ίδια προκαθορισμένη ημέρα με τον αφοπλισμό. Ο Παπανδρέου όμως απέρριψε αυτές τις απαιτήσεις.
Το συλλαλητήριο της 3ης Δεκεμβρίου
Η ηγεσία του ΕΑΜ, που ζητούσε επίμονα την επαναδιαπραγμάτευση της συμφωνίας, είχε εν τω μεταξύ θέσει ως επιπλέον όρους συμφωνίας τον αφοπλισμό της Τρίτης Ελληνικής Ορεινής Ταξιαρχίας και του Ιερού Λόχου. Την 1 Δεκεμβρίου ο στρατηγός Σκόμπι με πρωτοβουλία του, εξέδωσε μια διαταγή αφοπλισμού των αντιστασιακών ομάδων, συνοδεύοντάς την από διάγγελμα στο οποίο ανέφερε ότι αν η εντολή του δεν γινόταν δεκτή, θα προέκυπταν ολέθριες συνέπειες. Αντιλαμβανόμενος το αδιέξοδο, ο Σβώλος συναντήθηκε με τον επικεφαλής της εν Ελλάδι Σοβιετικής στρατιωτικής αποστολής συνταγματάρχη Ποπώφ, με πρόθεση να τον πείσει προκειμένου να αναλάβει μεσολαβητικό ρόλο προς τους ηγέτες του ΚΚΕ ώστε οι τελευταίοι να εγκαταλείψουν την αδιαλλαξία τους και να αποφευχθεί έτσι η ρήξη, αλλά εκείνος αρνήθηκε. Ως αντίδραση, καθώς αντιλαμβάνονταν ότι η κατάσταση οδηγείτο στη σύρραξη, οι υπουργοί που ανήκαν στο ΕΑΜ παραιτήθηκαν στις 2 Δεκεμβρίου του 1944 (εκτός του στρατηγού Σαρηγιάννη που το έπραξε λίγες μέρες αργότερα), ενώ το ΕΑΜ ζήτησε και έλαβε άδεια για συγκέντρωση διαμαρτυρίας στις 3 Δεκεμβρίου 1944 στην πλατεία Συντάγματος. Την ίδια μέρα (2 Δεκεμβρίου) η ηγεσία του ΕΑΜ ανακοίνωσε την κήρυξη γενικής απεργίας, τη διαταγή προς την εαμική πολιτοφυλακή να μη παραδώσει οπλισμό στην κρατική Εθνοφυλακή και την ανασύσταση της Κεντρικής Επιτροπής του ΕΛΑΣ.
Η διαδήλωση
Ύστερα από αυτές τις αποφάσεις η κυβέρνηση, παρά την αρχική αποδοχή, τελικά απαγόρευσε το συλλαλητήριο το βράδυ της προηγούμενης ημέρας. Μέλη του ΕΑΜ της Αθήνας την Κυριακή 3 Δεκεμβρίου, αψηφώντας την κυβερνητική απαγόρευση, κατέκλυσαν ειρηνικά την πλατεία Συντάγματος. Εξάλλου ούτε επί γερμανοϊταλικής κατοχής το ΕΑΜ δεν σταμάτησε να διαδηλώνει. Η παρουσία μερικών ένοπλων πολιτοφυλάκων του ΕΑΜ διάσπαρτων εντός του πλήθους (ως ομάδα περιφρούρησης) του συλλαλητηρίου δεν μπορεί να θεωρηθεί απόδειξη πως το τελευταίο δεν ήταν άοπλο.
Η διαδήλωση, που είχε μεγάλη συμμετοχή, πνίγηκε στο αίμα όταν αστυνομικοί άρχισαν να πυροβολούν προς το πλήθος. Ο απολογισμός της επίθεσης ήταν 33 νεκροί και περισσότεροι από 140 τραυματίες. Αν και ο Βρετανός διοικητής Κρις Μόνταγκιου Γουντχάους στα απομνημονεύματά του έσπειρε αμφιβολίες για το ποιος άνοιξε πρώτος πυρ, η αστυνομία, οι Βρετανοί ή οι διαδηλωτές, δεκατέσσερα χρόνια αργότερα ο αρχηγός της αστυνομίας Αθηνών Άγγελος Έβερτ παραδέχτηκε σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Ακρόπολις πως ο ίδιος έδωσε το σήμα για τους πυροβολισμούς κατά των διαδηλωτών, βάσει διαταγών που είχε λάβει, κάτι που επιβεβαιώνεται και από άλλες μαρτυρίες.
Την ημέρα του συλλαλητηρίου, σύμφωνα με μαρτυρία του πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου, μέλη του ΕΑΜ προσπάθησαν να εισβάλουν στο σπίτι του με χειροβομβίδα, αλλά απέτυχαν λόγω της αντίδρασης της φρουράς του. Σύμφωνα με την εκδοχή της 6ης αχτίδας του ΚΚΕ οι διαδηλωτές δέχτηκαν επίθεση από τους άντρες της φρουράς του Παπανδρέου και είχαν 5 νεκρούς.
Πρόταση για κυβέρνηση Σοφούλη
Το ίδιο εκείνο βράδυ (3 Δεκεμβρίου 1944) ο Γεώργιος Παπανδρέου, προσπαθώντας να βρει διέξοδο στην τεταμένη κατάσταση, κατέθεσε πρόταση περί σχηματισμού οικουμενικής κυβέρνησης με πρωθυπουργό τον αρχηγό των Φιλελευθέρων Θεμιστοκλή Σοφούλη, με παραίτηση του ίδιου του Παπανδρέου και όλων των υπουργών (ΕΑΜικών και μη ΕΑΜικών). Ενώ όλες οι αντιμαχόμενες πλευρές στην Αθήνα (περιλαμβανομένων του ΚΚΕ και του Βρετανού πρέσβη Ρέτζιναλντ Λήπερ) αποδέχθηκαν την πρόταση του Παπανδρέου, αρνήθηκε να τη συζητήσει καν ο ίδιος ο Τσώρτσιλ ενώ έστειλε τηλεγράφημα στον Λήπερ με σαφείς οδηγίες:"«Πρέπει να υποχρεώσετε τον Παπανδρέου να κάνει το καθήκον του και να τον διαβεβαιώσετε ότι, εάν το κάνει, θα υποστηριχθεί με όλες τις δυνάμεις μας. Αν παραιτηθεί, φυλακίστε τον έως ότου συνέλθει, όταν πια θα έχουν τελειώσει οι μάχες. Θα μπορούσε το ίδιο καλά να αρρωστήσει και να μην μπορεί να τον πλησιάσει κανείς. […] Έχει περάσει ο καιρός που η οποιαδήποτε ομάδα Ελλήνων πολιτικών θα μπορούσε να επηρεάσει αυτή την εξέγερση του όχλου. Η μόνη του ελπίδα [του Παπανδρέου] είναι να βγει απ' αυτή την κατάσταση, τασσόμενος ανεπιφύλακτα στο πλευρό μας»."Την επόμενη μέρα, στις 4 Δεκεμβρίου, πραγματοποιήθηκε η γενική απεργία που είχε προκηρύξει το ΕΑΜ από τις 2 Δεκεμβρίου και τελέστηκε η κηδεία των θυμάτων του συλλαλητηρίου της προηγούμενης μέρας. Η νεκρώσιμη ακολουθία έγινε στη μητρόπολη της Αθήνας και στη συνέχεια η νεκρική πομπή κατευθύνθηκε προς το Σύνταγμα. Στην κορυφή της πομπής ξεχώριζε ένα πανό το οποίο κρατούσαν τρεις νεαρές μαυροφορεμένες γυναίκες και έγραφε: «Όταν ο Λαός βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο της τυραννίας διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα. ΕΑΜ».
Η πορεία αυτή χτυπήθηκε ξανά με πυροβολισμούς, κυρίως από μέλη της οργάνωσης Χ και πρώην ταγματασφαλίτες που διέμεναν σε ξενοδοχεία της Ομόνοιας με αρκετούς νεκρούς.
Η αρχική φάση της σύγκρουσης 4-9 Δεκεμβρίου
thumb|300px|Βρετανοί στρατιώτες στο [[Πλατεία Συντάγματος|Σύνταγμα, κατά τη διάρκεια των Δεκεμβριανών. Η λήψη στην συμβολή της οδού Πανεπιστημίου με την οδό Κριεζώτου. Στη θέση του κτιρίου που απεικονίζεται από πίσω σήμερα βρίσκονται τα πρώην γραφεία της ATEbank.]] Την επόμενη ημέρα τα ξημερώματα, στην περιοχή του Θησείου διεξήχθη η πρώτη μάχη ανάμεσα σε δύο τάγματα του ΕΛΑΣ και το σύνολο της Οργάνωσης Χ που έδρευε στην περιοχή. Η μάχη διήρκεσε μερικές ώρες και ο ΕΛΑΣ κατέβαλε την άμυνα των αντιπάλων του, όμως οι Βρετανοί επενέβησαν με άρματα και μετέφεραν τον αρχηγό της Οργάνωσης Χ, Γεώργιο Γρίβα, στο βρετανοκρατούμενο κέντρο της Αθήνας. Την ίδια ημέρα οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ προχώρησαν σε κατάληψη πολλών αστυνομικών τμημάτων στον Πειραιά και σε περιοχές περιμετρικά του κέντρου της Αθήνας, όπως στην Κυψέλη, στον Νέο Κόσμο, στους Αμπελοκήπους, στον Κολωνό, στα Πατήσια και αλλού. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας δυνάμεις του ΕΛΑΣ επιτέθηκαν στις φυλακές Βαριώτη, στην αρχή της λεωφόρου Βουλιαγμένης τις οποίες κατέλαβαν.
Η ρήξη
Τη νύχτα της 4ης προς 5η Δεκεμβρίου οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ επιχείρησαν την κατάληψη των φυλακών Συγγρού, όπου κρατούνταν δωσίλογοι. Η επίθεση ανακόπηκε μετά από παρέμβαση των Βρετανών που χρησιμοποίησαν τεθωρακισμένα οχήματα. Παρόμοια εξέλιξη είχε η επίθεση στις φυλακές Χατζηκώστα που έληξε με παρέμβαση των Βρετανών. Τα ξημερώματα της 6ης Δεκεμβρίου δυνάμεις του ΕΛΑΣ εξαπέλυσαν επίθεση στο σύνταγμα χωροφυλακής στην περιοχή Μακρυγιάννη. Μετά από τετραήμερη σκληρή μάχη οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ αποκρούστηκαν μετά από δραστική επέμβαση βρετανικών τεθωρακισμένων, με αποτέλεσμα να καθηλωθούν γύρω από το στρατόπεδο.
Ακρόπολη
Σύμφωνα με (μεταγενέστερες) αναφορές μαχητών του ΕΛΑΣ, ο ιερός βράχος κατεχόταν από μέλη του ΕΛΑΣ και κατόπιν συμφωνίας με βρετανικές δυνάμεις με τη διαμεσολάβηση του Ερυθρού Σταυρού αποχώρησαν, ώστε το μνημείο να μείνει ανοχύρωτο. Με την αντίθετη λογική προγενέστερα ο ταγματάρχης του ΕΛΑΣ Γιάννης Κιλισμάνης είχε ζητήσει να στηθεί ουλαμός πυροβολικού στον ιερό βράχο, κάτι που η Κομματική Οργάνωση Αθηνών απάντησε ότι θα είναι «ιεροσυλία». Γεγονός ήταν ότι οι μαχητές του ΕΛΑΣ είχαν αποχωρήσει από την Ακρόπολη και στις 6 Δεκεμβρίου δυνάμεις της 2ας βρετανικής ταξιαρχίας αλεξιπτωτιστών κατέλαβαν τον ιερό βράχο, όπου εγκατέστησαν πολυβόλα και όλμους βάλλοντας εναντίον θέσεων του ΕΛΑΣ σε όλη την περίμετρο του βράχου (Μακρυγιάννη, Θησείο, Φιλοπάππου, Ψυρρή). Μάλιστα η χρήση αυτού του στρατηγικού σημείου αποδείχθηκε κομβικής σημασίας στη Μάχη του Μακρυγιάννη. Από την άλλη πλευρά όμως και ο ΕΛΑΣ αδυνατούσε να ανταπαντήσει για να μην πληγεί το μνημείο. Ανταπέδωσε μερικά πυρά (4 όλμους) στις 17/12/1944. Ενώ δύο προσπάθειές του για ανακατάληψη της Ακρόπολης στις 6 και 7 Δεκεμβρίου υπήρξαν άκαρπες. Αποτέλεσμα αυτών ήταν να προκύψουν στην Ακρόπολη σημαντικές ζημιές. Σε όλη την διάρκεια των Δεκεμβριανών, η Κ.Ε του ΕΛΑΣ θα καταγγέλλει την «ανανδρία» της Μεγάλης Βρετανίας.
Γουδή
Παρόμοια εξέλιξη είχε και η επίθεση των δυνάμεων του ΕΛΑΣ στους στρατώνες του Γουδή όπου έδρευε η 3η Ελληνική Ορεινή Ταξιαρχία. Στις 9 Δεκεμβρίου ο ΕΛΑΣ πραγματοποίησε επίθεση στη σχολή Ευελπίδων (που τότε έδρευε στους Αμπελοκήπους), στον χώρο της οποίας βρίσκονταν 23 αξιωματικοί και 183 ευέλπιδες. Η πολιορκία λύθηκε με παρέμβαση των Βρετανών που μετέφεραν το προσωπικό της σχολής στα ανάκτορα.
Στις 5 Δεκεμβρίου ο ΕΛΑΣ κατέλαβε τη Γενική Ασφάλεια Αθηνών στη συμβολή των οδών Πατησίων και Τοσίτσα και συνέλαβε μερικούς αιχμάλωτους, ενώ οι περισσότεροι αστυνομικοί που υπεράσπιζαν το κτήριο φυγαδεύτηκαν από αγγλικά άρματα. Επίσης το 4ο σύνταγμα του ΕΛΑΣ κατέλαβε την έδρα της Ανώτατης Διοίκησης Χωροφυλακής Ελλάδας στην οδό Πατησίων στο Πεδίον του Άρεως και αιχμαλώτισε 80 περίπου αξιωματικούς της χωροφυλακής. Στις 6 Δεκεμβρίου, ο ΕΛΑΣ μετά από διήμερη πολιορκία κατέλαβε και πυρπόλησε το επί της οδού 3ης Σεπτεμβρίου και Δεριγνύ κτίριο, το οποίο η Ειδική Ασφάλεια Αθηνών χρησιμοποιούσε επί κατοχής ως άντρο βασανισμού και εκτελέσεων αντιστασιακών.
Ενισχύσεις - Στρατιωτική Διοίκηση Αθηνών
Στις 9 Δεκεμβρίου ο Ουίνστον Τσώρτσιλ διέταξε αποστολή νέων ενισχύσεων στην Ελλάδα. Ο ίδιος ο στρατάρχης Χάρολντ Αλεξάντερ έχοντας δει στην Αθήνα την κατάσταση αποφάσισε την αντικατάσταση του στρατηγού Ρόναλντ Σκόμπι ο οποίος θεωρούταν ότι δεν είχε πολεμική εμπειρία καθώς είχε υπηρετήσει σε διοικητικές θέσεις. Ο Αλεξάντερ διέταξε την άμεση αναχώρηση από την Ιταλία του υποστράτηγου Τζον Χόκσγουορθ (αγγλικά: John Hawkesworth) και του ταξιάρχου Χιου Μάνερινγκ (Hugh Mainwaring), οι οποίοι πλαισιώθηκαν από το εμπειροπόλεμο επιτελείο του 10ου Σώματος Στρατού και συστάθηκε η Στρατιωτική Διοίκηση Αθηνών, η οποία διεξήγαγε τις στρατιωτικές επιχειρήσεις ως το τέλος της μάχης, άλλα έμεινε στην αφάνεια για να μη πληγεί το κύρος του στρατηγού Σκόμπι.
thumb|left|200px|Στρατιώτης του βρετανικού 5ου Τάγματος Αλεξιπτωτιστών καλύπτεται σε δρόμο της [[Αθήνα|Αθήνας]]
Πειραιάς - Φάληρο
Την επόμενη μέρα, οι Βρετανοί ξεκίνησαν επιχείρηση για την ανακατάληψη του Πειραιά. Στην επιχείρηση για την κατάληψη του λόφου της Καστέλλας χρησιμοποιήθηκε η 5η Ινδική Ταξιαρχία. Οι στρατιώτες του, γνωστοί ως Γκούρκα, έπειτα από σκληρή μάχη, στην οποία είχαν σημαντικές απώλειες, κατέλαβαν την Καστέλλα στις 14 Δεκεμβρίου.
Στις 16 Δεκεμβρίου αποβιβάστηκαν στο Φάληρο νέες βρετανικές ενισχύσεις και ξεκίνησαν επιχειρήσεις για την ανακατάληψη των περιοχών της Αθήνας που βρίσκονταν στον έλεγχο του ΕΛΑΣ, αρχής γενομένης από την εξασφάλιση του ελέγχου της λεωφόρου Ανδρέα Συγγρού, που τους επέτρεπε την μεταφορά στρατιωτών από το Φάληρο στο κέντρο της Αθήνας.
Παράδοση του αρχηγείου της RAF στα βόρεια προάστια
Οι δυνάμεις της Βασιλικής Πολεμικής Αεροπορίας (RAF, 124 στελέχη, 594 πιλότοι και προσωπικό εδάφους) είχαν το αρχηγείο δυνάμεων τους σε τρία ξενοδοχεία της Κηφισιάς. Τη νύχτα της 17ης προς 18η Δεκεμβρίου, δυνάμεις 1.000 μαχητών του ΕΛΑΣ πραγματοποίησαν επιτυχημένη επιχείρηση, καταλαμβάνοντας τα ξενοδοχεία της Κηφισιάς Σεσίλ, Απέργη και Πεντελικόν, στα οποία διέμενε το προσωπικό της RAF. Εναντίον της επιχείρησης του ΕΛΑΣ έδρασαν αεροσκάφη της RAF που πετούσαν πολύ χαμηλά. Ήταν η μοναδική περίπτωση στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο που αρχηγείο της RAF παραδόθηκε στον εχθρό. Από τις βρετανικές δυνάμεις, σκοτώθηκαν 11, αιχμαλωτίστηκαν 585 και 133 διέφυγαν.
Όλες αυτές τις μέρες των μαχών η Βρετανική Αεροπορία προσέβαλε, με ρουκέτες και πολυβόλα, θέσεις του ΕΛΑΣ στην πρωτεύουσα και στα περίχωρα προκαλώντας πολλούς θανάτους αμάχων.
Ο Τσώρτσιλ στην Αθήνα
Τη νύχτα της 23ης προς 24η Δεκεμβρίου, δυνάμεις του ΕΛΑΣ προχώρησαν στην υλοποίηση σχεδίου που στόχευε στην ανατίναξη του ξενοδοχείου Μεγάλη Βρετανία όπου διέμεναν η ελληνική κυβέρνηση και το βρετανικό επιτελείο. Για τον σκοπό αυτό, παγιδεύτηκε με εκρηκτικά υπόνομος που κατέληγε δίπλα στα θεμέλια του κτιρίου. Επικεφαλής της ομάδας ήταν ο Σπύρος Καλοδίκης, οργανωτικός γραμματέας της ΚΟΑ. Η έκρηξη αναβλήθηκε προσωρινά λόγω της άφιξης του Ουίνστον Τσώρτσιλ στην Ελλάδα και στο διάστημα αυτό Άγγλοι εντόπισαν και απενεργοποίησαν τα εκρηκτικά. Έχει επίσης αναφερθεί ότι ήταν μόνο μέτρο πίεσης και δεν υπήρχε εξαρχής πρόθεση για την ανατίναξη, καθώς στο ξενοδοχείο διέμεναν και υψηλόβαθμα μέλη της σοβιετικής αποστολής.
Αποτυχία των διαπραγματεύσεων, τελευταίες μάχες
250px|μικρογραφία|δεξιά|Προκήρυξη της Ορεινής Ταξιαρχίας του ΕΑΜ κατά τα Δεκεμβριανά του 1944
Δεύτερη γενική επίθεση
Στο μέτωπο των μαχών οι βρετανικές δυνάμεις εξαπέλυσαν από τις 27 Δεκεμβρίου, γενική επίθεση κατά του ΕΛΑΣ. Οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την Αθήνα στις 5 Ιανουαρίου και τον Πειραιά στις 7 Ιανουαρίου, όταν ο όγκος των βρετανικών μηχανοκινήτων αλλά και η εξάντληση των εφοδίων και των πυρομαχικών υποχρέωσαν τις δυνάμεις του ΕΛΑΣ να υποχωρήσουν προς τα βόρεια. Οι βρετανικές δυνάμεις, αεροπορία και πυροβολικό, βομβάρδισαν το Περιστέρι χτυπώντας την 13η μεραρχία του ΕΛΑΣ. Σύμφωνα με έκθεση της μεραρχίας του ΕΛΑΣ, περισσότερες από 4.000 βόμβες έπληξαν τη περιοχή με αποτέλεσμα απώλειες στους αμάχους.
Μάχες σε Μεταξουργείο, Εξάρχεια, Γηροκομείο
Στη περιοχή του Μεταξουργείου πολεμούσε το 5ο τάγμα αλεξιπτωτιστών, το 6ο τάγμα μαζί με το 153ο τάγμα εθνοφυλακής μαζί με άρματα μάχης. Η προέλαση των Βρετανών ήταν αργή καθώς πολεμούσαν ενάντια στο έμπειρο 9ο σύνταγμα του ΕΛΑΣ (Μεσσηνίας). Στις 3 Ιανουαρίου 1945, οι μαχητές του ΕΛΑΣ κυκλώθηκαν. Σύμφωνα με βρετανικές αναφορές ο ΕΛΑΣ είχε 151 νεκρούς, ενώ οι Βρετανοί 10.
Στη περιοχή των Εξαρχείων, οι βρετανικές δυνάμεις πολεμούσαν κυρίως εναντίον του ΕΛΑΣ σπουδάζουσας. Οι μάχες δόθηκαν και μέσα σε πολυκατοικίες, ενώ στην περιοχή του Γηροκομείου δόθηκε η τελευταία μεγάλη μάχη.
Πέντε ημέρες μετά την εκκένωση της Αθήνας, στις 11 Ιανουαρίου, οι μάχες τερματίστηκαν, αφού οι Θεόδωρος Μακρίδης, Αθηναγόρας Αθηνέλλης, Γιάννης Ζέβγος και Δημήτρης Παρτσαλίδης, ως εκπρόσωποι της Κ.Ε. του ΕΛΑΣ, υπέγραψαν στρατιωτική εκεχειρία με τον Ρόναλντ Σκόμπι, που τέθηκε σε ισχύ στις 14/1/1945.