cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λουί Λαμπέρ
Ιδιοφυΐα και τρέλα
Ως αντανάκλαση του ίδιου του Μπαλζάκ, ο Λαμπέρ συμβολίζει επίσης την εσωτερική εικόνα του ως ενός εξαιρετικού συγγραφέα, ο οποίος εντούτοις συνειδητοποιεί τις αμφιβολίες για την ίδια την νοητική του υγεία. Κάποια από τα έργα του αλλά και δημόσιες δηλώσεις του Μπαλζάκ, αλλά και το ατύχημά του επίσης αρκετά πριν από τη συγγραφή του μυθιστορήματος, σίγουρα οδήγησαν πολλούς παρατηρητές να αμφιβάλλουν για την υγεία του. Η τρέλα του κύριου πρωταγωνιστή στον Λουί Λαμπέρ ενίσχυσε ολοένα και περισσότερο αυτές τις αμφιβολίες. Όπως παρατήρησε ο βιογράφος Graham Robb, «Το να φουντώνει την φωτιά με πετρέλαιο ήταν τυπικό δείγμα της συμπεριφοράς του Μπαλζάκ».
Κριτική και επιρροή
thumb|right|Πολλοί τόμοι της σειράς μυθιστορημάτων «Η ανθρώπινη κωμωδία». Ο Μπαλζάκ ήταν περήφανος κυρίως για το Λουί Λαμπέρ και είχε την γνώμη ότι παρουσίαζε με κομψότητα τα δικά του ποικίλα ενδιαφέροντα για την φιλοσοφία, το μυστικισμό, τη θρησκεία και τον αποκρυφισμό. Όταν έστειλε έναν πρώιμο σχέδιο του έργου του στην τότε ερωμένη του, αυτή αμέσως προέβλεψε την αρνητική υποδοχή, την οποία το έργο έλαβε εκ των υστέρων. «Αφήστε τελικά όλον τον κόσμο να δει μόνος του, αγαπημένε μου», έγραψε αυτή, «αλλά μην παρακαλάτε για τον θαυμασμό τους, επειδή τότε οι πιο ισχυροί μεγεθυντικοί φακοί θα κατευθυνθούν πάνω σας, και τι απογίνεται και στο πιο λεπτεπίλεπτο αντικείμενο, όταν μπαίνει κάτω από το μικροσκόπιο;». Οι κριτικές του βιβλίου ήταν στο μεγαλύτερο μέρος τους αρνητικές και αυστηρές, κυρίως για τη μη επάρκεια της πλοκής. Ο συντηρητικός κριτικός της λογοτεχνίας Eugène Poitou, από την άλλη, κατηγόρησε τον Μπαλζάκ για έλλειψη θρησκευτικής πίστης και κατέκρινε τον συγγραφέα ότι έχει την τάση να περιγράφει την γαλλική οικογένεια ως έναν άθλιο θεσμό.
Ο Μπαλζάκ δεν αποθαρρύνθηκε από τις αρνητικές αντιδράσεις. Αναφερόμενος στον Λουί Λαμπέρ αλλά και σε άλλα έργα από το Μυστικό βιβλίο, αυτός έγραψε : «Αυτά είναι βιβλία τα οποία δημιούργησα για τον εαυτό μου και για λίγους άλλους» Αν και συνήθιζε να κριτικάρει το έργο του Μπαλζάκ, ο Γάλλος συγγραφέας Γκυστάβ Φλωμπέρ επηρεάστηκε - ίσως ασυνείδητα - από αυτό το βιβλίο. Το ίδιο του το διήγημα La Spirale, που γράφτηκε την δεκαετία του 1850, έχει στο μεγαλύτερο μέρος της μια πλοκή παρόμοια με αυτήν του μυθιστορήματος του Μπαλζάκ του 1832.
Ενώ αναθεωρούσε και επανεξέδιδε τις απανωτές τρεις εκδόσεις του Λουί Λαμπέρ, ο Μπαλζάκ ανέπτυξε ένα σχήμα για να οργανώσει όλα του τα μυθιστορήματα, τα ήδη γραμμένα και όσα γράφονταν ακόμη. Ο ίδιος ονόμασε αυτό το σχήμα «Η Ανθρώπινη κωμωδία» (γαλλικά: La Comédie humaine), και φιλοδοξούσε να την καταστήσει ως μια πανοραμική παρουσίαση εκείνων των στοιχείων της γαλλικής κοινωνίας της εποχής εκείνης. Ο συγγραφέας τοποθέτησε τον Λουί Λαμπέρ στην ενότητα που ονόμασε Φιλοσοφικές σπουδές, όπου παρέμεινε για 15 χρόνια όσα χρειάστηκαν για την τελειοποίηση του εγχειρήματος. Ο Μπαλζάκ προσέγγισε εκ νέου το θέμα αυτού του μυθιστορήματος στο μεταγενέστερο έργου του με τον τίτλο Σεραφίτα, το οποίο περιγράφει τις περιπέτειες ενός ανδρόγυνου και με αγγελική όψη πλάσματος. Συνεπής με την συνήθειά του, ο συγγραφέας εισάγει επίσης τον Λαμπέρ και την ερωμένη του Πωλίν σε μεταγενέστερα έργα, πιο φανερά στο διήγημα Η κυρία στην άκρη της θάλασσας (Un Drame au bord de la mer).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ Κατηγορία:Φιλοσοφικά μυθιστορήματα
Συκιές Άρτας
Οι Συκιές είναι ένα χωριό του Δήμου Νικολάου Σκουφά με 431 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), στον κάμπο της Άρτας. Το χωριό βρίσκεται κοντά στον ποταμό Άραχθο και απέχει από την πόλη περίπου 16 χιλιόμετρα.
Σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστρια, οι Συκιές υπήρξαν μέχρι το τέλος του 2010, δημοτικό διαμέρισμα του νεοσύστατου Δήμου Αράχθου με έδρα το Νεοχώρι. Με βάση τη νέα διοικητική διαίρεση που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης, οι Συκιές εντάχθηκαν στο Δήμο Νικολάου Σκουφά.
Ιστορία
thumb|left|430px|Οι Συκιές και τα γειτονικά χωριά σε χάρτη του 1887. Η πρώτη πηγή που μας γνωστοποιεί την ύπαρξη του χωριού είναι τα αρχεία της Βενετίας, στα οποία μας γίνεται γνωστό ότι το έτος 1697, οι Συκιές μαζί με πολλά άλλα χωριά της Άρτας, κατέβαλαν φόρο στην Βενετική διοίκηση με αντάλλαγμα την προστασία από τις επιδρομές των πειρατών. Ο Παναγιώτης Αραβαντινός στο έργο του «Χρονογραφία της Ηπείρου» μας ενημερώνει ότι, με βάση τον κατάλογο της απογραφής του 1845, οι Συκιές, από πλευρά ιδιοκτησίας, ήταν μουαντζέλι δηλαδή εξαγορασμένο από τους χωρικούς με δόσεις και κατοικούσαν 9 χριστιανικές οικογένειες.
Στο «Δοκίμιον Ιστορικόν περί Άρτης & Πρεβέζης» (εκδ.1884) του Σεραφείμ Ξενόπουλου, μητροπολίτη Άρτας, γίνεται αναφορά στις Συκιές. Σύμφωνα με αυτή την πηγή, την εποχή της επίσκεψης του Μητροπολίτη Άρτας, στις Συκιές και στα γειτονικά χωριά Τσουπί και Ηλίασπεη διέμεναν περίπου 50 οικογένεις. Οι κάτοικοι εκκλησιάζονταν στο ναό της Ζωοδόχου Πηγής, ο οποίος κατασκευάστηκε το 1867 και στον οποίο ιερουργούσαν 2 εφημέριοι. Ο Ξενόπουλος μας πληροφορεί ότι κοντά στο χωριό υπήρχε ιαματική πηγή την οποία οι κάτοικοι ονόμαζαν «Βρωμόνερο».
Η οριστική απελευθέρωση του χωριού έλαβε χώρα το 1881, όπου ορίστηκε ως σύνορο του Ελληνικού κράτους, ο ποταμός Άραχθος.
Δημογραφικά στοιχεία
Σήμερα ο πληθυσμός ανέρχεται στους 431 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), εμφανίζοντας μείωση σε σχέση με την απογραφή του 2001, όπου ο πληθυσμός ανερχόταν στους 587 κατοίκους. Η πρώτη φορά που το χωριό ξεπέρασε τους 500 κατοίκους ήταν το 1961 ενώ ο μέγιστος αριθμός κατοίκων σημειώθηκε το 2001 με 587 κατοίκους. Η μείωση οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στη μετακίνηση πολλών κατοίκων στην πόλη της Άρτας, στη μετανάστευση αλλά και στο γενικό κλίμα υπογεννητικότητας.
Οι πληθυσμιακές διακυμάνσεις, αποτυπώνονται στον παρακάτω πίνακα.
Τοποθεσία και πρόσβαση
Το χωριό γειτνιάζει με τα χώρια: Λιμίνη, Λουτρότοπος, Περάνθη, Νεοχώρι και Κομμένο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας Κατηγορία:Δήμος Νικολάου Σκουφά
Α.Ε.Π.Σ. Αιολικός Μυτιλήνης
Ο Αθλητικός Εκπολιτιστικός Ποδοσφαιρικός Σύλλογος Αιολικός Μυτιλήνης, συντμημένα '''Α.Ε.Π.Σ. Αιολικός Μυτιλήνης''' είναι αθλητικός σύλλογος με έδρα την πόλη της Μυτιλήνης στη Λέσβο. Η επίσημη ημερομηνία ίδρυσης του συλλόγου είναι 17 Αυγούστου 1975 και προήλθε έπειτα από τη συγχώνευση των συλλόγων «Άτλαντα» και «Απόλλωνα» της πόλης. Χρώματα του Αιολικού είναι το μπλε και το άσπρο και πήρε το όνομα του από τους αρχαίους Αιολείς, οι οποίοι το 1110 - 1000 π.Χ. εγκαταστάθηκαν και αφομοιώθηκαν στο νησί της Λέσβου, συμβάλλοντας στην πρόοδο του με τη γλώσσα και τον πολιτισμό τους.
Διαθέτει ενεργά τμήματα ποδοσφαίρου και καλαθοσφαίρισης, ενώ στο παρελθόν διέθετε επίσης τμήματα ποδηλασίας, τριάθλου, τεχνικής κολύμβησης και αντισφαίρισης. Το ποδοσφαιρικό τμήμα αποτελεί το πιο διακεκριμένο του συλλόγου και έχει παρουσία στα εθνικά πρωταθλήματα, με κορυφαία του επίδοση τις 3 συμμετοχές του στο πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής κατηγορίας.
Τμήμα ποδοσφαίρου
Το ποδοσφαιρικό τμήμα του Αιολικού την αγωνιστική περίοδο 2022–2023 ανακηρύχθηκε υπέρ-πρωταθλητής της Γ΄ Εθνικής Κατηγορίας. Από τη σεζόν 2023–2024 θα αγωνίζεται στο δεύτερο τη τάξει επαγγελματικό πρωτάθλημα της Super League 2 με την επωνυμία «'''Α.Ε.Π.Σ. Αιολικός Π.Α.Ε.'''».
Ιστορικό διακρίσεων
Το 1982 κατέκτησε το Κύπελλο Ερασιτεχνών Ελλάδος, νικώντας στο γήπεδο του Ταύρου τον Α.Ο. Νέας Αρτάκης με 3-2. Τις σεζόν 1982-83, 1984-85 και 1985-86 ο Αιολικός αγωνίστηκε στη Β΄ Εθνική κατηγορία και αυτή είναι η υψηλότερη διάκριση της ομάδας. Η καλύτερη πορεία του στο Κύπελλο Ελλάδος είναι η συμμετοχή του στη φάση των 16 τη σεζόν 1985-86, όποτε και αποκλείστηκε από τον Παναθηναϊκό. Το 2002 κατέκτησε το Κύπελλο Ερασιτεχνών Ελλάδος για δεύτερη φορά, νικώντας στο Στάδιο της Λιβαδειάς τον Αλμωπό Αριδαίας με τελικό σκορ 4-2.
Διαχρονική αγωνιστική πορεία
* Ως 4η κατηγορία
Τμήμα καλαθοσφαίρισης
Το τμήμα καλαθοσφαίρισης αποτελεί από τα μακροβιότερα του συλλόγου, μετά του ποδοσφαίρου. Ιδρύθηκε το 1994 από τον αείμνηστο Δημήτρη Κουκέλη. Ανήκει στη δύναμη της Τ.Ε. Ε.Ο.Κ. Λέσβου και επί σειρά πολλών ετών αγωνίζεται στα τοπικά της πρωταθλήματα. Διαθέτει παιδικό, εφηβικό και ανδρικό τμήμα, τα οποία δηλώνουν παραδοσιακά συμμετοχή στα επίσημα τοπικά πρωταθλήματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι νήσου Λέσβου Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1975 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Γυναικείες ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1975 Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης
Γκασπάτσο
thumb|right|250px|Γκασπάτσο Το γκασπάτσο (ισπ. Gazpacho) είναι μια παραδοσιακή σούπα της Ισπανίας.
Ετυμολογικά η λέξη gazpacho προέρχεται από την ένωση της λατινικής λέξης "gaspa", που σημαίνει κατάλοιπο ή θραύσμα, και τη λέξη "atxo" που σημαίνει σούπα στα Μοζαράμπικ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κρύες σούπες Κατηγορία:Ισπανική κουζίνα Κατηγορία:Ανδαλουσία Κατηγορία:Κουζίνα του Νέου Μεξικού Κατηγορία:Σούπες λαχανικών
Επιτάδας
Ο Επιτάδας ήταν αρχαίος πολεμιστής. Ήταν γιος του Μολοβρού. Ήταν αρχηγός των 420 Λακεδαιμονίων που είχαν εγκλωβιστεί στην νήσο Σφακτηρία κατά το 7ο έτος του Πελοποννησιακού πολέμου, το 425 π.Χ.. Εκτέλεσε την δύσκολη αποστολή του με μεγάλη σύνεση και ικανότητα και πέθανε ηρωικά στην μάχη αρνούμενος να παραδοθεί.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Σπαρτιάτες
Σαντιάγο Γουόντερερς
Η Σαντιάγο Γουόντερερς είναι μια χιλιανή ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Βαλπαραΐσο. Ιδρύθηκε στις 15 Αυγούστου 1892. Είναι ο παλαιότερος ποδοσφαιρικός σύλλογος της χώρας. Συμμετέχει στη Primera División de Chile την ανώτατη κατηγορία της χώρας. Έδρα της ομάδας είναι το Estadio Regional Chiledeportes, χωρητικότητας 18500 θεατών. Έχει κατακτήσει 3 πρωταλήματα και 2 κύπελλα Χιλής.
Οικοτουρισμός
thumb|Ο καταρράκτης Γιάνο δελ Μουέρτο στο [[Ελ Σαλβαδόρ]] Οικοτουρισμός αποκαλείται ο τουρισμός στον οποίο οι δραστηριότητες των τουριστών γίνονται στο φυσικό περιβάλλον, αλλά χωρίς να το βλάπτουν ή να οχλούν τα ενδιαιτήματα των ζωικών και φυτικών ειδών. Ο όρος προέρχεται από τη φράση «οικολογικός τουρισμός». Περιλαμβάνει επισκέψεις σε σχετικώς παρθένες φυσικές περιοχές και αποσκοπεί να παρέχει ένα χαμηλής οχλήσεως και συχνά μικρής κλίμακας εναλλακτικό είδος τουρισμού απέναντι στον συνηθισμένο εμπορικό και μαζικό τουρισμό. Οι οικοτουρίστες ταξιδεύουν με υπεύθυνο τρόπο και διαφυλάσσουν το φυσικό περιβάλλον, ενώ ταυτοχρόνως βελτιώνουν τη διαβίωση των ντόπιων ανθρώπων. Μπορεί να αποσκοπεί στην εκπαίδευση του ταξιδιώτη, στην παροχή πόρων για προγράμματα προστασίας του περιβάλλοντος, ακόμα και στην προαγωγή του σεβασμού προς τους διαφορετικούς πολιτισμούς και προς τα ανθρώπινα δικαιώματα. Από τη δεκαετία του 1980 ο οικοτουρισμός έχει θεωρηθεί μια κρίσιμη δραστηριότητα από τους περιβαλλοντολόγους, ώστε οι μελλοντικές γενεές να μπορούν να έχουν εμπειρία προορισμών που θα είναι σχετικώς ανέγγιχτοι από την ανθρώπινη παρέμβαση. Αρκετά πανεπιστημιακά προγράμματα χρησιμοποιούν αυτή την περιγραφή ως «ορισμό εργασίας» του οικοτουρισμού. Γενικώς ο οικοτουρισμός αφορά την αλληλεπίδραση με τις βιοτικές συνιστώσες του κάθε φυσικού περιβάλλοντος. Στους προορισμούς των οικοτουριστών η χλωρίδα, η πανίδα και η πολιτιστική κληρονομιά αποτελούν τα βασικά αξιοθέατα. Ο οικοτουρισμός έχει την πρόθεση να προσφέρει μια βαθιά ματιά στις επιδράσεις των ανθρώπων στο περιβάλλον και να προάγει τη μεγαλύτερη δυνατή εκτίμηση για τα φυσικά ενδιαιτήματα.
Υπεύθυνα προγράμματα οικοτουρισμού είναι όσα ελαχιστοποιούν τις αρνητικές πλευρές του συμβατικού τουρισμού για το περιβάλλον και όσα ενισχύουν την πολιτιστική ιδιοπροσωπία των ντόπιων. Εκτός λοιπόν από την εκτίμηση των περιβαλλοντικών και των πολιτιστικών παραγόντων, ενσωματωμένη στον οικοτουρισμό είναι η προαγωγή της ανακυκλώσεως, της εξοικονομήσεως ενέργειας, του περιορισμού της σπατάλης του νερού και της δημιουργίας οικονομικών ευκαιριών για τις τοπικές κοινότητες. Για τους λόγους αυτούς, ο οικοτουρισμός προσελκύει συχνά τους υπερασπιστές της περιβαλλοντικής και της κοινωνικής υπευθυνότητας.
Από την άλλη, πολλοί θεωρούν τους όρους «οικοτουρισμό» και «βιώσιμο τουρισμό» οξύμωρους. Καθώς συμβαίνει με τις περισσότερες μορφές τουρισμού, ο οικοτουρισμός γενικώς εξαρτάται ακόμα σε μεγάλο βαθμό στις αεροπορικές συγκοινωνίες, που συνεισφέρουν δυσανάλογα στην υπερθέρμανση του πλανήτη. Επιπροσθέτως, «η συνολική επίδραση του βιώσιμου τουρισμού είναι αρνητική όπου οι φιλανθρωπικές εμπνεύσεις κρύβουν από πίσω τους σκληρά και άμεσα προσωπικά συμφέροντα».
Βιβλιογραφία
Οικοτουρισ Τουρισμο
Κάρολος Φρειδερίκος Ιερώνυμος φον Μινχάουζεν
Ο Βαρόνος Μινχάουζεν ή Μυνχάουζεν (Hieronymus Carl Friedrich von Münchhausen, Ανόβερο, 11 Μαΐου 1720 - 22 Φεβρουαρίου 1797) είναι ιστορικό πρόσωπο (πρόκειται για τον βαρόνο Κάρολο Φρειδερίκο Ιερώνυμο φον Μινχάουζεν ), αλλά και ο πρωταγωνιστής του γνωστού βιβλίου του Ροδόλφου Ράσπε, που γράφτηκε στα 1785. Υπήρξε μισθοφόρος αξιωματικός του ρωσικού ιππικού, που πολέμησε κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού Πολέμου. Μετά την αποστρατεία του συνήθιζε να διηγείται σε φίλους και γνωστούς με εμφατικό έως και υπερβολικό τρόπο τα (συχνά φανταστικά) στρατιωτικά του και άλλα επιτεύγματα, κάτι που τον κατέστησε, σταδιακά, πασίγνωστο και πολλοί συγγραφείς αποφάσισαν να ασχοληθούν μαζί του.
Θράσος Καστανάκης
Ο Θράσος Καστανάκης (Ταταύλα Κωνσταντινούπολης, 23 Δεκεμβρίου 1901 − Παρίσι, 17 Μαρτίου 1967) ήταν Έλληνας συγγραφέας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Θράσος Καστανάκης γεννήθηκε στα Ταταύλα της Πόλης το 1901. Αφού αποφοίτησε από την Ελληνογαλλική Σχολή της Κωνσταντινούπολης (Lycée National Francohellénique) πήγε στο Παρίσι μαζί με τους φίλους του Γιώργο Βακαλό και Αντώνη Γιαννίδη και γράφτηκε στη «Σχολή των Ζωντανών Ανατολικών Γλωσσών», στη Σορβόννη (1919). Πήρε το πτυχίο του με τον (πρωτοφανή για τη συγκεκριμένη σχολή μέχρι τότε) βαθμό άριστα 10 (1921) και εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Παρίσι. Το 1921 πήρε τη θέση του επιμελητή στο τμήμα της Βυζαντινής και Νεοελληνικής Φιλολογίας της σχολής με διευθυντή τον (παλαιότερα δάσκαλό του) Ψυχάρη και το 1929 παντρεύτηκε τη φιλόλογο Αγγέλα Βαλιάδου. Πήρε διαζυγίο τρία χρόνια αργότερα για να παντρευτεί σχεδόν αμέσως τη μαθήτρια της πρώην γυναίκας του, Ελπίδα Μαυροειδή.
Διέμεινε στην Αθήνα κατά τη διάρκεια της κατοχής και επέστρεψε στο Παρίσι μετά την απελευθέρωση. Υπήρξε ενεργός αριστερός, ιδρυτής της «Δημοκρατικής Ένωση Ελλήνων της Γαλλίας» με σκοπό τη διεθνή καταγγελία των διωγμών που υφίσταντο οι κομμουνιστές στην Ελλάδα. Πέθανε από κίρρωση ήπατος λόγω προβλήματος αλκοολισμού και τάφηκε στο Παρίσι.
Λογοτεχνική πορεία
Ο Καστανάκης ενδιαφέρθηκε από νωρίς για την πεζογραφία χάρη στον φιλικό δεσμό που ανέπτυξε με τον Λύσανδρο Πράσινο, καθηγητή του των γαλλικών στην Ελληνογαλλική Σχολή και συνεκδότη του πολίτικου περιοδικού Λόγος. Έτσι το πρώτο του διήγημα με τίτλο «Φοβισμένη ψυχή» έχει γραφτεί κατά τα μαθητικά του χρόνια (1918). Την εμφάνισή του στον χώρο της λογοτεχνίας την έκανε το 1921 με το διήγημα «Ο καθένας μονάχος» στο περιοδικό του καθηγητή του (ο Λόγος, αρ. 4) και μέσα στην ίδια χρονιά εξέδωσε στην Κωνσταντινούπολη την ποιητική συλλογή Οι ερημιές του Ηλιόχαρου, μέρη της οποίας είχε δημοσιεύσει νωρίτερα στο ίδιο περιοδικό. Ο ίδιος υπήρξε συνεκδότης και συγγραφέας του λογοτεχνικού περιοδικού Ο Διόνυσος.
Ο Καστανάκης έγινε γνωστός στα ελληνικά γράμματα λίγο αργότερα (1924) όταν βραβεύτηκε σε διαγωνισμό μυθιστορήματος του εκδοτικού οίκου Ζηκάκη για το μυθιστόρημά του Οι πρίγκιπες. Το πλατύ κοινό τον ξέρει όμως κυρίως χάρη στην τηλεοπτική μεταφορά του μυθιστορήματός του Χατζημανουήλ με την ομώνυμη σειρά σε σκηνοθεσία Γιάννη Σμαραγδή (1984).
Σημαντικό μέρος του έργου του παραμένει ανέκδοτο.
Εργογραφία
(πρώτες αυτοτελείς εκδόσεις)
Συγκεντρωτικές εκδόσεις
''«Η Ελλάδα είναι η χώρα που κατοικείται από οχτώ περίπου εκατομμύρια ορθόδοξους Μισέλληνες. Κουφούς, αλλά λάλους».''
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Γενιά του ’30
NGC 324
Ο NGC 324 είναι σπειροειδής γαλαξίας που απέχει περίπου 143 εκατομμύρια έτη φωτός από την Γη και βρίσκεται στον αστερισμό Φοίνιξ. Τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Τζων Χέρσελ στις 23 Οκτωβρίου 1835.
Αναφορές
0324 03416 Κατηγορία:Φοίνιξ (αστερισμός) Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες
Επιθέρσης
Ο Επιθέρσης από τη Νίκαια ήταν αρχαίος γραμματικός, πατέρας του ρήτορα και επιγραμματοποιού Αιμιλιανού. Έζησε μεταξύ 1ου αιώνα π.Χ και 1ου αιώνα μ.Χ. Έγραψε ένα έργο «Περί Λέξεων Αττικών και Κωμικών και Τραγικών».
Πηγές
Επιθέρσης
Ολιμπίκ Μαρσέιγ
Η Ολιμπίκ Μαρσέιγ (γαλλικά: Olympique de Marseille, γαλλική προφορά: Ολιμπίκ ντε Μαρσέιγ) συντομευμένο σε OM, είναι γαλλική ποδοσφαιρική ομάδα που ιδρύθηκε το 1899 από τον Ρενέ Ντυφόρ ντε Μονμιράιγ και εδρεύει στην πόλη της Μασσαλίας. Όντας μία από τις πιο δημοφιλείς και πετυχημένες ομάδες της χώρας έχει στην τροπαιοθήκη της μεταξύ άλλων εννέα τίτλους πρωταθλητή Γαλλίας, δέκα Κύπελλα Γαλλίας, τρία Λιγκ Καπ, δύο εγχώρια Σούπερ Καπ, ένα Κύπελλο Ιντερτότο και έναν τίτλο πρωταθλητή του Τσάμπιονς Λιγκ.
Η ομάδα έδινε τους εντός έδρας αγώνες της στο Σταντ ντε λ'Υβόν από το 1904 ως το 1937, οπότε εγκαινιάστηκε το Σταντ Βελοντρόμ. Προηγουμένως, η ομάδα της Μασσαλίας είχε κατακτήσει τον πρώτο της τίτλο στο Κύπελλο Γαλλίας το 1924 και έγινε η πρώτη επαρχιακή ομάδα που κατάκτησε αυτό τον τίτλο. Η OM κατέκτησε στη συνέχεια το πρώτο της εθνικό πρωτάθλημα το 1937, προτού υποβιβαστεί για πρώτη φορά στην ιστορία της στη δεύτερη κατηγορία το 1959. Στη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 πραγματοποιήθηκε μια σειρά εναλλασσόμενων ανόδων και υποβιβασμών, ενώ η επόμενη δεκαετία σηματοδοτήθηκε από την πρώτη διπλή κατάκτηση Πρωταθλήματος και Κυπέλλου στην ιστορία του συλλόγου, το 1972.
Έπειτα από μια δυσμενή περίοδο στις αρχές της δεκαετίας του 1980, κατά την οποία η Μαρσέιγ έφτασε κοντά στη χρεοκοπία, η άφιξη του Μπερνάρ Ταπί έδωσε το έναυσμα για την πλέον επιτυχημένη περίοδο στην ιστορία της ομάδας με τέσσερις συνεχόμενους τίτλους πρωταθλητή, ένα Κύπελλο Γαλλίας και το Τσάμπιονς Λιγκ της περιόδου 1992-1993, που παραμένει το μοναδικό που έχει κερδίσει οποιαδήποτε γαλλική ομάδα μέχρι σήμερα. Η υπόθεση Βαλανσιέν-Μαρσέιγ και οι οικονομικές της επιπτώσεις, όμως, βύθισαν την ομάδα στη δεύτερη κατηγορία. Από την επάνοδό του το 1996 ο σύλλογος ήρθε και πάλι αντιμέτωπος με τη δικαιοσύνη λόγω της υπόθεσης των ισολογισμών της OM και δεν κατάφερε να κερδίσει ξανά κάποιον μεγάλο τίτλο παρά, μεταξύ άλλων, τους δύο τελικούς για το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ (1999 και 2004). Η στείρα αυτή περίοδος έλαβε τέλος με την απόκτηση του τίτλου του πρωταθλητή Γαλλίας τη σεζόν 2009-2010 και τρεις συνεχόμενες κατακτήσεις για το Λιγκ Καπ το 2010, το 2011 και το 2012.
Το 2011 πρόεδρος της ομάδας έγινε ο Βενσάν Λαμπρύν, ενώ μεγαλομέτοχος τότε ήταν η Μαργκαριτά Λουί-Ντρεϊφούς, χήρα του Ρομπέρ Λουί-Ντρεϊφούς. Η πρώτη ομάδα είχε προπονητή τον Ελί Μποπ από τις 4 Ιουλίου 2012 έως τον Δεκέμβρη του 2013 που αντικατέστησε τον Ντιντιέ Ντεσάν ο οποίος σαν προπονητής τη Μαρσέιγ πήρε τους 4 τελευταίους τίτλους ( πρωτάθλημα 2010,λιγκ καπ 2010-2011-2012).Η Μαρσέιγ αγωνίστηκε τη σεζόν 2016-2017 στην πρώτη κατηγορία του γαλλικού ποδοσφαίρου για 66η φορά στην ιστορία της.
Γέννηση
Επισήμως, η ομάδα της Ολιμπίκ Μαρσέιγ ιδρύθηκε από τον Ρενέ Ντυφόρ ντε Μονμιράιγ το 1899. Η ομάδα προέρχεται από τη συγχώνευση της Φουτμπόλ Κλαμπ ντε Μαρσέιγ, από την οποία κληρονομεί το σύνθημά της "Droit au but" (ελ: Κατευθείαν στο γκολ), και του συλλόγου ξιφασκίας L'Épée (ελ: Το Σπαθί). Τα καταστατικά του συλλόγου υιοθετούνται στη διάρκεια μιας εντυπωσιακής γενικής συνέλευσης τον Αύγουστο του 1899 και αναγνωρίζονται επίσημα με νομαρχιακή απόφαση στις 12 Δεκεμβρίου 1900. Παρόλα αυτά, σύμφωνα με τον Αντρέ Γκασκάρ, παίκτη, προπονητή και διοικούντα, και στη συνέχεια αρχειοθέτη της OM, ο αθλητικός σύλλογος της Ολιμπίκ ντε Μαρσέιγ ιδρύθηκε το 1892. Εξάλλου, το χαρτί με το λογότυπο του συλλόγου και οι κάρτες των μελών θα φέρουν πάντα τη φράση "fondé en 1892" (ελ: ιδρυμένη το 1892).
Η ομάδα ράγκμπι αποτελεί το πλέον σημαντικό τμήμα του νεοσύστατου σωματείου στις αρχές της ιστορίας του, με σημαντικούς παίκτες στα πρώτα της βήματα όπως οι Χαρί Μπώρ, Καμίγ Μοντάντ ή ο Φερνάν Μπουισόν. Αναγνωρισμένο από την Ένωση Γαλλικών Αθλητικών Εταιρειών (USFSA) το 1894, το ποδόσφαιρο, που εκείνη την εποχή ονομαζόταν "association" (ελ: ένωση, ομοσπονδία), άρχισε να κάνει την πραγματική του εμφάνιση στη Γαλλία από το 1902. Από όλες τις ποδοσφαιρικές ομάδες της πόλης της Μασσαλίας, η Μαρσέιγ κατάφερε, σε σύντομο χρονικό διάστημα, να γίνει η πλέον σημαντική ομάδα χάρη στην οργάνωση και στον προϋπολογισμό της, υποβιβάζοντας τη Σπορτίνγκ Κλαμπ ντε Μαρσέιγ, ή την Ουνιόν Σπορτίβ Φωσεέν σε δεύτερο πλάνο. Εκείνη την εποχή χρησιμοποιούσε ως έδρα της το Σταντ ντε λ’Υβών.
Το 1903, η Μαρσέιγ κατέκτησε για πρώτη φορά στην ιστορία της το τοπικό πρωτάθλημα της περιοχής (στο οποίο συμμετείχαν οι ομάδες της Μασσαλίας και των προαστίων αυτής), ενώ συμμετείχε για πρώτη φορά στο πρωτάθλημα Γαλλίας, το οποίο οργανωνόταν τότε από την USFSA, όπου, ωστόσο, αποκλείστηκε με σχετική ευκολία στον προκριματικό γύρο. Η ομάδα δεν κατάφερε να φτάσει το τελευταίο σκαλοπάτι πριν την κατάκτησή του, αποκλειόμενη στα ημιτελικά το 1904, το 1907 και το 1908, αλλά σε τοπικό επίπεδο είναι ήταν η απόλυτη κυρίαρχος, κατακτώντας έξι συνεχόμενους τίτλους του τοπικού πρωταθλήματος, από το 1903 μέχρι και το 1908. Το αντίπαλον δέος της, η Σταντ Ελβετίκ ντε Μαρσέιγ, ωστόσο, κατάφερε να θέσει ένα τέλος σε αυτή την κυριαρχία, επιτυγχάνοντας, παράλληλα, να αναδειχτεί τρεις φορές πρωταθλήτρια Γαλλίας εκείνο το διάστημα.
Σοφία του Φόρμπαχ
Η Σοφία, γερμ.: Sophia von Formbach / Vormbach (π.1050/5 - μετά το 1088), ήταν η κόρη του κόμη του Φόρμπαχ. Έγινε κόμισσα του Ζαλμ μέσω του γάμου της με τον Χέρμαν κόμη του Ζαλμ, ο οποίος εκλέχθηκε επίσης Γερμανός αντι-βασιλιάς από το 1081 έως το 1088.
Ολιμπίκ Μαρσέιγ
Γέννηση
Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος θα διακόψει σχεδόν κάθε αθλητική δραστηριότητα. Παρά τα γεγονότα αυτά, όμως, μια νέα διοργάνωση κάνει την εμφάνισή της: το Κύπελλο Γαλλίας. Η Μαρσέιγ θα αποτελέσει την πλέον ένδοξη ομάδα της. Ο πρώτος αγώνας βρίσκει τη Μαρσέιγ να κερδίζει τη Χέρκουλις του Μονακό με σκορ 7-0 Μετά τον Μεγάλο Πόλεμο, η Μαρσέιγ γνώρισε την ήττα στον τελικό του τελευταίου πρωταθλήματος που διοργανώθηκε υπό την USFSA, απέναντι στη Χάβρη (4-1). Η Ολιμπίκ ντε Μαρσέιγ πραγματοποίησε με αυτό τον τρόπο την πρώτη της μεγάλη πορεία στο πρωτάθλημα, αν και ο μεγάλος αριθμός και η ποικιλία των εθνικών διοργανώσεων μείωσαν την σπουδαιότητα της συγκεκριμένης πορείας.
Σοφία του Φόρμπαχ
Βιογραφία
Η Σοφία ήταν κόρη του Mέγκινχαρντ Ε΄ κόμη του Φόρμπαχ και της Mατθίλδης του Ράινχαουζεν, κόρη του κόμη Έλλι. Η Σοφία παντρεύτηκε τον Χέρμαν κόμη του Ζαλμ. Το ζευγάρι ήταν στενά δεμένο και υπήρξαν προσπάθειες να το χωρίσουν γι' αυτόν τον λόγο. Ο Χέρμαν απεβίωσε το 1088. Μερικές φορές λέγεται ότι η Σοφία παντρεύτηκε για δεύτερη φορά περίπου το 1092 με τον Στέφανο Β΄ κόμη του Σπόνχαϊμ, αν και αυτό δεν είναι σίγουρο.
Ολιμπίκ Μαρσέιγ
Πρώτες επιτυχίες σε εθνικό επίπεδο
Είναι από τις αρχές της δεκαετίας του 1920 που η Ολιμπίκ ντε Μαρσέιγ άρχισε να γίνεται γνωστή και σε εθνικό επίπεδο. Συγκεκριμένα, ο Μαρίνο Νταλαπόρτα ανέλαβε τη θέση του προέδρου το 1921 και ξεκίνησε μια πολιτική αγοράς «παικτών-κραχτών», μιμούμενος με αυτό τον τρόπο την πολιτική της μεγάλης αντιπάλου Σετ, αποκτώντας στο Παρίσι ενόψει της νέας σεζόν 1923-1924 τον Εντουάρ Κρυ και τον Ζαν Μπουαγιέ, με τον πρώτο να είναι μέλος της εθνικής ενόπλων της χώρας, και τον δεύτερο να έχει συμμετάσχει στην ιστορική νίκη της Εθνικής Γαλλίας απέναντι στην Εθνική Αγγλίας τον Μάιο του 1921 σημειώνοντας το ένα από τα δύο τέρματα της γαλλικής νίκης.
Η Μαρσέιγ κατέκτησε το Κύπελλο Γαλλίας το 1924 (νίκη με 3-2 απέναντι στη ΦΚ Σετ στον τελικό), το 1926 και το 1927, αποτελώντας έτσι την πρώτη ομάδα της επαρχίας που κατακτά αυτό το τρόπαιο, όπως και η πρώτη ομάδα στην οποία το Κύπελλο απονέμεται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Η Μαρσέιγ επανήλθε στην κορυφή της τοπικής ιεραρχίας του ποδοσφαίρου της περιοχής, κατακτώντας δύο φορές τον τίτλο της πρωταθλήτριας της Νοτιοανατολικής Γαλλίας. Η Μαρσέιγ έδωσε συνέχεια την επιτυχημένη της πορεία κατακτώντας το Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα Γαλλίας το 1929 απέναντι στην Κλαμπ Φρανσαί.
Σοφία του Φόρμπαχ
Βιογραφία
Η Σοφία, όπως και ο υπόλοιπος Οίκος της (οι Φόρμαμπαχς), ήταν προστάτης του αβαείου Γκέτβαϊγκ.
Οικογένεια
Με τον πρώτο της σύζυγο, τον Χέρμαν κόμη του Ζαλμ, η Σοφία είχε τα ακόλουθα παιδιά:
Εάν παντρεύτηκε τον Στέφανο Β΄ κόμη του Σπόνχαϊμ, τότε η Σοφία ήταν επίσης η μητέρα του:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Βασίλισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Γερμανίδες κόμισσες
Ολιμπίκ Μαρσέιγ
Πρώτες επιτυχίες σε εθνικό επίπεδο
Στις αρχές της δεκαετίας του 1930, η Μαρσέιγ εξακολούθησε να κυριαρχεί στο Νοτιοανατολικό Πρωτάθλημα. Όλες αυτές οι επιτυχίες είχαν ως αποτέλεσμα να δώσουν στη Μαρσέιγ τη δυνατότητα να αποτελέσει μέλος των ομάδων που θα γίνονταν επαγγελματικές και που θα έπαιρναν μέρος στο νεοσύστατο Επαγγελματικό Πρωτάθλημα Γαλλίας που δημιουργήθηκε το 1932. Αυτή η εξέλιξη, που έδωσε στην ομάδα και το επαγγελματικό της καταστατικό, είχε ως άμεση συνέπεια την αναδιοργάνωση της λειτουργίας του συλλόγου με την εκλογή ενός προέδρου, ενός γενικού γραμματέα και ενός οικονομικού διευθυντή.
Είσοδος στην εποχή του επαγγελματικού ποδοσφαίρου
Η σεζόν 1933-1934 των Μασσαλών είναι η σεζόν της διπλής αποτυχίας, με τη ΦΚ Σετ ως δήμιο της Μαρσέιγ. Η ημερήσια εφημερίδα L'Auto αναφέρει ξεκάθαρα μία από τις 29 Απριλίου 1934 μετά από μια νίκη με 7-3 απέναντι στη Σπορτίνγκ Κλαμπ Νιμουά: « Η Ολιμπίκ ντε Μαρσέιγ είναι τύποις πρωταθλήτρια Γαλλίας ». Πράγματι η Σετ βρίσκεται μόλις με έναν βαθμό μπροστά και με χειρότερη διαφορά γκολ από τους Μασσαλούς ενώ η Μαρσέιγ έχει ακόμα τρεις αγώνες να δώσει, σε αντίθεση με τη Σετ που δεν έχει κανέναν. Αρκεί στη Μαρσέιγ μια ισοπαλία στη διάρκεια των τριών εναπομείναντων αγώνων της για να πανηγυρίσει τον τίτλο. Η ομάδα της Σετ θα μάθει την είδηση στη διάρκεια μιας περιοδείας στην Αφρική, μετά από μία νίκη απέναντι στους ίδιους αυτούς Μασσαλούς στον τελικό του Κυπέλλου Γαλλίας: η Μαρσέιγ ηττήθηκε στα τρία ματς που χρωστούσε, και η Σετ ανακηρύχτηκε πρωταθλήτρια Γαλλίας.
Η Μαρσέιγ κατακτά τελικά το πρώτο της γαλλικό πρωτάθλημα το 1937 χάρη σε έναν καλύτερο συντελεστή τερμάτων σε σχέση με τη Σοσό Μονμπελιάρ (1,76 έναντι 1,33). Στις 13 Ιουνίου 1937, η Μαρσέιγ χρησιμοποιεί πλέον ως έδρα το Σταντ Βελοντρόμ, που διαθέτει χωρητικότητα 35.000 θέσεων, το οποίο εγκαινιάζει με έναν φιλικό αγώνα απέναντι στην Τορίνο ΦΚ (2-1). Τον ίδιο καιρό, η Μαρσέιγ επιβεβαιώνει τη φήμη της ως « ομάδα του κυπέλλου » κατακτώντας για μία ακόμη φορά το Κύπελλο Γαλλίας το 1935 (γίνεται η ομάδα με τους περισσότερους τίτλους σε αυτή τη διοργάνωση μαζί με τη Ρεντ Σταρ 93 ) και 1938. Η ομάδα, παρά την αποχώρηση του τερματοφύλακά της Ντι Λορτό με προορισμό τη ΦΚ Σοσό, ενισχύεται με την άφιξη ενός νεαρού Γάλλου επιθετικού, του Μαριό Ζατελλί, του Βραζιλιάνου Τζαγκουάρε ντε Μπεσβεκόνε Βασκονσέλος και του Μαροκινού Λαρμπί Μπενμπαρέκ, γνωστό ως « μαύρη πέρλα ». Οι Μασσαλοί αναδεικνύονται δευτεραθλητές το 1938 και το 1939.
Δεκαετία 1940
Το ποδόσφαιρο συνεχίζει να υπάρχει παρά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και την επίταξη του Σταδίου Βελοντρόμ από τις ένοπλες δυνάμεις. Με την επιστροφή της στο Σταντ ντε λ'Υβών, η Μαρσέιγ τερματίζει δεύτερη στο πρωτάθλημα της Νοτιοανατολικής ζώνης του 1939-1940, με την εμφάνιση για έναν μόλις αγώνα του Αχμέντ Μπεν Μπελά, μελλοντικού προέδρου της Αλγερίας, και αποτυγχάνει στον τελικό του Κυπέλλου Γαλλίας απέναντι στη ΡΚ Παρί (2-1). Το 1941, η Μαρσέιγ αναδεικνύεται πρωταθλήτρια Γαλλίας της ελεύθερης ζώνης (που δεν είχε καταληφθεί από τους Γερμανούς και ουσιαστικά αποτελούσε τον νότο της Γαλλίας) παρ'όλα αυτά, ο τίτλος αυτός δεν βρίσκεται στη λίστα των τίτλων που έχει κατακτήσει ο σύλλογος. Τη σεζόν 1942-1943, η επίθεση των Μασσαλών αποδεικνύεται άκρως αποτελεσματική: 100 γκολ επιτεύχθηκαν στο πρωτάθλημα, εκ των οποίων τα 20 σε έναν αγώνα απέναντι στην Αβινιόν, που λήγει με σκορ 20-2. Ο Εμανουέλ Αζνάρ θα πετύχει εννέα τέρματα. Την ίδια εποχή, η ομάδα κατακτά το πέμπτο της Κύπελλο Γαλλίας απέναντι στην Μπορντό (4-0), και αυτό χάρη σε μια νέα γενιά ταλαντούχων ποδοσφαιριστών όπως ο Ροζέ Σκοτί και ο Ζωρζ Νταρ. Τη σεζόν 1943-1944 κάνουν την εμφάνισή τους ομοσπονδιακές ομάδες που έχουν δημιουργηθεί από το καθεστώς του Βισύ, που παίρνουν τη θέση των συλλόγων εντός του πρωταθλήματος Γαλλίας. Αρκετοί παίκτες της Μαρσέιγ αγωνίζονται εκείνη την εποχή στην Ομοσπονδιακή Ομάδα Μασσαλίας-Προβηγκίας. Αυτές οι ομοσπονδιακές ομάδες διαλύονται με την Απελευθέρωση. Το 1945, η Μαρσέιγ παίρνει μέρος στο Κύπελλο της Απελευθέρωσης (με το όνομα να αλλάζει στη συνέχεια σε Κύπελλο της Νίκης) και ηττάται στον τελικό στο Σταντ ντε λ’Υβών από τη ΦΚ Μετς.
Μετά από μία 9η και έπειτα μία 6η θέση, η Μαρσέιγ ξαναγίνεται πρωταθλήτρια Γαλλίας το 1948, έντεκα χρόνια μετά τον τελευταίο τίτλο της, χάρη σε μια ισοπαλία στα τελευταία λεπτά ενός αγώνα με τη Σοσό Μονμπελάρ και δύο νίκες απέναντι στην ΚΟ Ρουμπαί-Τουρκουάν (6-0) και τη ΦΚ Μετς (6-3). Την επόμενη χρονιά οι Φωκαείς καταλαμβάνουν την τρίτη θέση. Το 1949, ο πρόεδρος των Μασσαλών Λουί-Μπερνάρ Ντανκώς, ιδρύει μια δεύτερη επαγγελματική ομάδα, την Γκρουπ Σπορτίνγκ Κλαμπ Μαρσεγιαί, γνωστή στη συνέχεια ως « Μαρσέιγ Β΄ », που σύντομα γίνεται απλώς η δεύτερη ομάδα της Μαρσέιγ, και εξαφανίζεται μέσα στην ανωνυμία το 1951.
Τέλη δεκαετίας 1950, πρώτος υποβιβασμός στη δεύτερη κατηγορία
Το 1952, η Μαρσέιγ γλυτώνει για λίγο τον υποβιβασμό στη δεύτερη κατηγορία, κυρίως χάρη στις εκτελεστικές ικανότητες του Σουηδού επιθετικού της Γκούναρ Άντερσον (πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος), και καταφέρνει να εξασφαλίσει τη θέση της στην πρώτη κατηγορία στα μπαράζ παραμονής απέναντι στη Βαλανσιέν ΦΚ: η Μαρσέιγ ηττάται με 3-1 στον πρώτο αγώνα προτού επιβληθεί με 4-0 στον δεύτερο αγώνα. Αυτή η σεζόν χαρακτηρίζεται από μια βαριά ήττα απέναντι στην ΑΣ Σαιντ-Ετιέν, που «σκόρπισε» την ομάδα της Μασσαλίας με σκορ 10-3.
1965 : η άφιξη του Μαρσέλ Λεκλέρ
Ο Μαρσέλ Λεκλέρ, εμποροβιομήχανος της Μασσαλίας, αποφασίζει να αναλάβει επικεφαλής της Μαρσέιγ το 1965 ενώ η ομάδα φυτοζωεί στην δεύτερη κατηγορία και έχει μόλις πραγματοποιήσει μια από τις πλέον καταστροφικές σεζόν : οι Μασσαλοί τερματίζουν δέκατοι τέταρτοι στη βαθμολογία και ταπεινώνονται στον έκτο γύρο του Κυπέλλου Γαλλίας, εντός έδρας, από τους ερασιτέχνες της Γκαζελέ Αζαξιό (1-5). Αυτή τη σεζόν σημειώνεται επίσης η μικρότερη προσέλευση μέχρι σήμερα στο Βελοντρόμ : στις 23 Απριλίου 1965, μόλις 434 θεατές είναι παρόντες στο στάδιο για να παρακολουθήσουν την αναμέτρηση ΟΜ-ΟΣ Φορμπάχ. Ο Μαριό Ζατελί, αφιχθείς έναν χρόνο νωρίτερα, βρίσκεται στο πόστο του προπονητή. thumb|upright|Ο [[Ζαΐρ Βεντούρα Φίλιο ή Ζαϊρζίνιο μεταγράφεται στην OM το 1974.]] Σταδιακά, οι φιλοδοξίες του Λεκλέρκ δίνουν τη δυνατότητα στην ομάδα της Μασσαλίας να επιστρέψει στην πρώτη κατηγορία το 1966, και στη συνέχεια να κατακτήσει το έβδομό της Κύπελλο Γαλλίας το 1969. Μετά από μια σκληρή μάχη με τους "μισητούς" Στεφανουά, η ΟΜ κατακτά τον τίτλο του πρωταθλητή Γαλλίας το 1971, με ένα επιθετικό δίδυμο που αποτελείτο από τους Γιόζιπ Σκόμπλαρ (που πετυχαίνει 44 γκολ, κάτι που παραμένει ως το απόλυτο ρεκόρ γκολ που σημειώθηκαν στο πρωτάθλημα σε μία σεζόν) και Ρότζερ Μάγκνουσον. Στη συνέχεια η ΟΜ κάνει ένα μεγάλο μεταγραφικό χτύπημα αποκτώντας τους Στεφανουά Ζωρζ Καρνύς και Μπερνάρ Μποσκιέ.
Το 1971, η ΟΜ συμμετέχει για πρώτη φορά στην ιστορία της στο Κύπελλο Πρωταθλητριών, αλλά αποκλείεται την πρώτη φορά στον δεύτερο γύρο από τον ΑΦΚ Άγιαξ του Γιόχαν Κρόιφ και στη συνέχεια από τη Γιουβέντους το 1972, τη χρονιά κατά την οποία η Μαρσέιγ για πρώτη φορά στην ιστορία της σημειώνει το νταμπλ κατακτώντας πρωτάθλημα και κύπελλο.
Αυτή η περίοδος μένει χαραγμένη στη συλλογική μνήμη των Μασσαλών, κυρίως χαρακτηρισμένη από τον πρόεδρό της Λεκλέρκ που δίνει τη δυνατότητα σε μια παραπαίουσα ομάδα να επιστρέψει στους τίτλους. Είναι υπό την προεδρία του που το κοινό της Μασσαλίας θα έχει την ευκαιρία να δει να αγωνίζονται με τη φανέλα της ομάδας της πόλης τους Ρότζερ Μάγκνουσον, Γιόζιπ Σκόμπλαρ, Ζαν Τζορκαέφ και Ζυλ Ζβουνκά. Κατηγορούμενος για υπεξαίρεση χρήματος, ο Μαρσέλ Λεκλέρ αναγκάζεται να παραιτηθεί το 1972.
Η σεζόν 1973-1974 είναι δύσκολη για του Μασσαλούς. Εκτός από την αποχώρηση του Μάγκνουσον για τη Ρεντ Σταρ 93, η ομάδα τερματίζει δωδέκατη στο πρωτάθλημα και αποκλείεται από τη ΦΚ Κολωνία στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, με μια βαριά ήττα στην Κολωνία με 6-0. Η επόμενη σεζόν είναι εντελώς διαφορετική, με την ομάδα να τερματίζει δευτεραθλήτρια Γαλλίας με πρωταγωνιστές τους Βραζιλιάνους Πάολο Σέζαρ Λίμα και Ζαΐρ Βεντούρα Φίλιο (γνωστό και ως Ζαϊρζίνιο ), και να κατακτά για ένατη φορά στην ιστορία της το Κύπελλο Γαλλίας (1976).
Τις επόμενες σεζόν, η OM τερματίζει δωδέκατη και τέταρτη και το 1979, η επιστροφή στην ομάδα του Ζυλ Ζβουνκά αποτελεί το εφαλτήριο μιας δυναμικής επιστροφής για μια Μαρσέιγ, που πριν τον ερχομό του βρισκόταν σε σταδιακή παρακμή.
1980-1986 : τα μαύρα χρόνια
Οι αρχές της δεκαετίας του 1980 είναι κάτι παραπάνω από δύσκολες για τους Φωκαείς, που υποβιβάζονται στη δεύτερη κατηγορία το 1980. Η σεζόν 1980-1981 αποτελεί μαύρη ημερομηνία στην ιστορία του συλλόγου, καθώς το 1981 μπαίνει σε καθεστώς δικαστικής εκκαθάρισης. Όλοι οι παίκτες και το προσωπικό βρίσκονται ξαφνικά άνεργοι. Στη δεύτερη κατηγορία, η διοίκηση της ομάδας αποφασίζει να ακολουθήσει μια πολιτική προώθησης νεαρών παικτών στην ομάδα ανεβάζοντας στη πρώτη ομάδα τους « Νέους », οι οποίοι κατέκτησαν το Κύπελλο Γκαμπαρντελά δύο χρόνια νωρίτερα, όπου υπάρχουν παίκτες όπως οι Κριστιάν Καμινιτί, Ζοσέ Ανιγκό, Ερίκ Ντι Μεκό ή ακόμη ο Ζαν-Σαρλ Ντε Μπονό. Οι νέοι αυτοί καταφέρνουν να αποφύγουν τον υποβιβασμό στην τρίτη κατηγορία παραμένοντας αήττητοι για τις έξι τελευταίες αγωνιστικές του πρωταθλήματος, νικώντας μεταξύ άλλων τη νεοφώτιστη Μονπελιέ (3-1).
Μετά από δύο σεζόν όπου η νέα γενιά των Μασσαλών παραλίγο να πάρει την άνοδο (τερματίζει τρίτη και τέταρτη), ο πρόεδρος Ζαν Καριέ σχεδιάζει το 1983 μια νέα ομάδα με τις μεταγραφές των Ζάρκο Ολάρεβιτς, Σαάρ Μπουμπακάρ και Φρανσουά Μπρακί, που έχει ως αποτέλεσμα την επιστροφή της ομάδας στην ελίτ του γαλλικού ποδοσφαίρου ύστερα από μια σεζόν-ρεκόρ σε παραγωγικότητα τερμάτων. Η επιστροφή στην ελίτ αποδεικνύεται ιδιαίτερα δύσκολη, τελικά όμως οι Μασσαλοί θα καταφέρουν να κερδίσουν την παραμονή τους στην πρώτη κατηγορία. Την επόμενη σεζόν, ηττώνται στον τελικό του Κυπέλλου Γαλλίας του 1986 απέναντι στη Ζιροντέν Μπορντό (2-1 ύστερα από παράταση).
1986-1994 : Ο Ταπί μεγαλομέτοχος
Ερχόμενος ύστερα από πρωτοβουλία του δημάρχου της Μασσαλίας, Γκαστόν Ντεφέρ, στη διάρκεια του 1986, ο επιχειρηματίας Μπερνάρ Ταπί αναλαμβάνει τα ηνία του συλλόγου με έναν συγκεκριμένο στόχο: την κατάκτηση του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Θεωρείται από πολλούς ως ο αρχιτέκτονας μίας εκ των λαμπρότερων στιγμών στην ιστορία της Μαρσέιγ και του γαλλικού ποδοσφαίρου.
Αυτά τα χρόνια χαρακτηρίζονται από πολλές αλλαγές στο ρόστερ της ομάδας, αλλά και σε επίπεδο προπονητών. Με τον ερχομό του, προσλαμβάνει τον Καρλ-Χάιντζ Φέρστερ, ο οποίος είχε συμμετάσχει σε δύο Παγκόσμια Κύπελλα ως μέλος της Εθνικής Γερμανίας, και τον Αλαίν Ζιρές, τον οποίον "άρπαξε" από τα χέρια των "μισητών" αντιπάλων της Μπορντό. Χρόνο με τον χρόνο, γίνονται αλλαγές στην ομάδα και βελτιώσεις, ώστε αυτή να πιάνει καλύτερη απόδοση.
left|thumb|upright|Ο Μπαζίλ Μπολί, ο οποίος πέτυχε το νικητήριο γκολ στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ της σεζόν 1992-93
right|thumb|upright|Η ενδεκάδα της Μαρσέιγ στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ του 1993
Η εποχή Ταπί βλέπει να διαδέχονται ο ένας τον άλλο ποδοσφαιριστές όπως οι Ζαν-Πιέρ Παπέν, Κρις Γουάντλ, Κλαόυς Άλοφς, Έντζο Φραντσεσκόλι, Αμπεντί Πελέ, Ντιντιέ Ντεσάν, Μπαζίλ Μπολί, Μαρσέλ Ντεσαγί, Ρούντι Φέλερ ή ακόμη ο Ερίκ Καντονά και προπονητές με κύρος όπως οι Φραντς Μπεκενμπάουερ, Ζεράρ Ζιλί ή ο Ρεϊμόν Γκετάλ. Υπό την προεδρία του, η ομάδα, αφού προηγουμένως ήταν δεύτερη πίσω από τους Ζιροντέν Μπορντό το 1987, κατακτά τέσσερα συνεχόμενα πρωταθλήματα Γαλλίας από το 1989 ως το 1992, και ένα Κύπελλο Γαλλίας (1989). Αυτό το Κύπελλο Γαλλίας, που βρίσκει έτσι τη Μαρσέιγ να έχει κατακτήσει το νταμπλ, σημαδεύεται από έναν τελικό ο οποίος ήταν από τους πλέον θεματικούς στην ιστορία του θεσμού με τον Ζαν-Πιέρ Παπέν να αποτελεί τον δήμιο της ΑΣ Μονακό πετυχαίνοντας χατ-τρικ (τελικό σκορ 4-3 υπέρ της Μαρσέιγ). Στη διάρκεια της απονομής του τροπαίου, ο Παπέν φίλισε τον Πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας Φρανσουά Μιτεράν. Οι Μονεγάσκοι τελικά πήραν την εκδίκησή τους το 1991 (ήττα της Μαρσέιγ με 1-0).
Η υπόθεση Βαλανσιέν-Μαρσέιγ και οι συνέπειές της
Στις 22 Μαΐου 1993, η ομάδα της ΟΣ Βαλανσιέν-Ανζέν αποκαλύπτει την ύπαρξη μιας προσπάθειας δωροδοκίας της. Ο αμυντικός της ομάδας της Βόρειας Γαλλίας Ζακ Γκλασμάν ανέφερε στον προπονητή του Μπόρο Πρίμορατς πως ο Ζαν-Ζακ Εντελί, ένας παίκτης της Μαρσέιγ με τον οποίο παλιότερα είχαν υπάρξει συμπαίκτες, είχε επικοινωνήσει μαζί του τηλεφωνικώς πριν από την έναρξη του αγώνα. Ένα χρηματικό ποσό φέρεται να είχε προσφερθεί από ένα παράγοντα της OM στον Γκλασμάν κι άλλους δύο παίκτες της Βαλανσιέν, τους Χόρχε Μπουρουτσάγα και Κριστόφ Ρομπέρ, προκειμένου αυτοί να μην παίξουν «στο 100% των δυνατοτήτων τους» στον αγώνα και κυρίως οι παίκτες της Μαρσέιγ να μεταβούν χωρίς προβλήματα τραυματισμών στο Μόναχο για τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ απέναντι στην Μίλαν, ο οποίος θα λάμβανε χώρα τέσσερις μέρες αργότερα. Η υπόθεση, που αρχικά δεν γίνεται περαιτέρω γνωστή στο ευρύτερο κοινό, καθώς η ΟΜ αγωνιζόταν στον τελικό, κατέστη στην πορεία μέγα θέμα τόσο στους δημοσιογραφικούς όσο και στους νομικούς κύκλους στη διάρκεια του καλοκαιριού του 1993.
Μετά από μια χρονιά στη δεύτερη κατηγορία, η OM τερματίζει στη πρώτη θέση της βαθμολογικής κατάταξης (κυρίως χάρη στους Ντε Βολφ, Κασκαρίνο και Φερερί). Στην Ευρώπη, οι Μασσαλοί χάνουν για λίγο την πρόκριση για τα προημιτελικά του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ, αποκλειόμενοι στο δεύτερο γύρο της διοργάνωσης από την ελβετική ΦΚ Σιόν, αφού προηγουμένως είχε αποκλείσει τον Ολυμπιακό. Έτσι, λόγω χρεών που αγγίζουν τα 250 εκατομμύρια φράγκα η ομάδα αναγκάζεται να παραμείνει για άλλη μία χρονιά στη δεύτερη κατηγορία.
Αυτή η δεύτερη σεζόν στη δεύτερη κατηγορία αποδεικνύεται τελικά πιο δύσκολη από την πρώτη, αλλά στις τελευταίες αγωνιστικές του πρωταθλήματος η ομάδα θα καταφέρει να εξασφαλίσει τη δεύτερη θέση-συνώνυμη της ανόδου στην πρώτη κατηγορία. Η Μαρσέιγ, λοιπόν, ύστερα από απουσία τριών ετών επιστρέφει στην πρώτη κατηγορία για τη σεζόν 1996-1997.
Η άφιξη του Ρομπέρ Λουί-Ντρεϊφούς
Ο Ρολάν Κουρμπίς ανακοινώνεται ως ο επόμενος προπονητής της Μαρσέιγ το 1997 από τον νέο πρόεδρο και μεγαλομέτοχο Ρομπέρ Λουί-Ντρεϊφούς. Αποκτά τους Λοράν Μπλαν, Αντρέας Κέπκε και Φαμπρίτσιο Ραβανέλι, κάτι που δίνει τη δυνατότητα στην ομάδα να ξαναβρεί το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ χάρη στη κατάληψη της τέταρτης θέσης του πρωταθλήματος, καλύτερης πορείας της ομάδας από τότε που αυτή επέστρεψε στην πρώτη κατηγορία.
Στη διάρκεια της σεζόν 1998-1999, η Μαρσέιγ γιορτάζει τα 100 της χρόνια και επενδύει σε αρκετούς ταλαντούχους παίκτες : τον Ρομπέρ Πιρές, τον Φλοριάν Μωρίς και τον Κριστόφ Ντυγκαρί. Με αυτή την ομάδα, η Μαρσέιγ καταφέρνει να καταλάβει την δεύτερη θέση του πρωταθλήματος ως αποτέλεσμα μίας πορείας πρωταθλητισμού στις τελευταίες αγωνιστικές του πρωταθλήματος απέναντι στην ομάδα της Μπορντό, με αποτέλεσμα ένα μέσο όρο πόντων ανά αγώνα-ρεκόρ για μια δευτεραθλήτρια Γαλλίας (2,09, ήτοι 71 πόντοι μετά από 34 αγωνιστικές), ενώ φτάνει στον τελικό του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ, που χάνει όμως από την ιταλική Πάρμα (3-0). Αυτή η σεζόν σημαδεύεται επίσης από μια επική ανατροπή : ενώ ηττώνται στο ημίχρονο με 4-0 από τη Μονπελιέ στο Βελοντρόμ, οι Φωκαείς καταφέρνουν να "γυρίσουν" τον αγώνα σε 5-4 με μια εύστοχη εκτέλεση πέναλτι του αρχηγού της ομάδας, Λοράν Μπλαν.
Αυτή η καλή, αλλά τελικά άκαρπη σεζόν, δεν θα έχει συνέχεια: παρά την ενίσχυση του ήδη υπάρχοντος υλικού με την άφιξη του νεαρού φέρελπι Γάλλου Στεφάν Νταλμά, του Ιβοριανού επιθετικού Ιμπραχίμα Μπακαγιόκο και τον δανεισμό του Ισπανού διεθνούς Ιβάν ντε λα Πένια, η ομάδα θα χάσει τον αρχηγό της Λοράν Μπλαν, ο οποίος ωθήθηκε στην αποχώρηση από την αρχή κιόλας της καλοκαιρινής μεταγραφικής περιόδου. Στο Τσάμπιονς Λιγκ, η OM θα καταβάλει στο Βελοντρόμ την αντίσταση της πρωταθλήτριας Ευρώπης Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, αλλά οι Μασσαλοί αποκλείονται μετά τη δεύτερη φάση των ομίλων. Ο Κουρμπίς θα αποχωρήσει από τη Μαρσέιγ το Νοέμβριο του 1999, εξαιτίας ενός αποτυχημένου ξεκινήματος στη σεζόν. Τη θέση του στη τεχνική ηγεσία της ομάδας της Μασσαλίας θα πάρει ο Μπερνάρ Κασονί.
Στη διάρκεια των τριών επόμενων σεζόν, η OM δυσκολεύεται να σταθεροποιήσει την απόδοσή της, καθώς αρκετοί παίκτες αποχωρούν, ενώ οι απολύσεις και προσλήψεις προπονητών αποτελούν πλέον σύνηθες φαινόμενο. Ο σύλλογος φτάνει δύο φορές κοντά στον υποβιβασμό, τερματίζοντας στην 15η θέση του πρωταθλήματος το 2000 και το 2001. Επιπλέον, η Εθνική διεύθυνση της διαχείρισης ελέγχου αποφασίζει τον Ιούνιο του 2001 τον υποβιβασμό του συλλόγου στη δεύτερη κατηγορία εξαιτίας έλλειψης οικονομικών εγγυήσεων. Ο Ρομπέρ Λουί-Ντρεϊφούς καλύπτει τα χρέη, με την ομάδα να παραμένει, έτσι, στην πρώτη κατηγορία. Το 2002, ο Αλαίν Περέν καταφτάνει και βοηθά την ομάδα να ανέβει στην τρίτη θέση του πρωταθλήματος, συνώνυμη της πρόκρισης για τον τρίτο προκριματκό γύρο του Τσάμπιονς Λιγκ, αλλά παραιτείται μετά τον αποκλεισμό της ομάδας στη φάση των ομίλων από τις ΦΚ Πόρτο (μελλοντική νικήτρια) και Ρεάλ Μαδρίτης (κάτοχος του τίτλου). Η ΟΜ, παρ'όλα αυτά, συνεχίζει την ευρωπαϊκή της πορεία στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, έχοντας πάρει την τρίτη θέση στον όμιλό της στο Τσάμπιονς Λιγκ, πάνω από τους Σέρβους της Παρτιζάν Βελιγραδίου. Εκεί, χάρη κυρίως στην εκτελεστική ικανότητα του Ντιντιέ Ντρογκμπά, η ομάδα καταφέρνει να φτάσει ως τον τελικό της διοργάνωσης έχοντας προηγουμένως αποκλείσει διαδοχικά τις Ίντερ, Λίβερπουλ Φ.Κ. και Νιούκασλ Γιουνάιτεντ, με τον τελευταίο αυτό αγώνα να αποτελεί προσέλευση-ρεκόρ στην ιστορία της Μαρσέιγ στο Βελοντρόμ : 58.897 θεατές. Η Μαρσέιγ τελικά θα γνωρίσει την ήττα στον τελικό από τη Βαλένθια Κ.Φ. (2-0), μετά την αποβολή του τερματοφύλακά της Φαμπιάν Μπαρτέζ. Η OM, για δεύτερη φορά σε διάστημα πέντε ετών αποτυγχάνει σε τελικό του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ.
Από το 2004 μέχρι και το 2009 : νίκες και τελικοί
thumb|Χορογραφία των οπαδών της Μαρσέιγ στο [[Σταντ ντε Φρανς στη διάρκεια του τελικού του Κυπέλλου Γαλλίας του 2006 απέναντι στην Παρί ΣΖ.]] Με τον Ντρογκμπά να έχει αποχωρίσει με προορισμό την Τσέλσι, η ομάδα, υπό τη διοίκηση του Σενεγαλέζου Πάπε Ντιούφ (με τον Ρομπέρ Λουί-Ντρεϊφούς να παραμένει ο μεγαλομέτοχος της ομάδας), γνωρίζει αρκετές αλλαγές στο ρόστερ της και φτάνει μόλις στην πέμπτη θέση του πρωταθλήματος το 2005 και το 2006, ενώ ηττάται στον τελικό του Κυπέλλου Γαλλίας του 2006 από την Παρί Σεν Ζερμέν (2-1). Είναι στη διάρκεια αυτής της σεζόν που ένας παίκτης αρχίζει να συστήνεται στο διεθνές κοινό : ο Φρανκ Ριμπερί, ο οποίος γίνεται βασικός με την Εθνική Γαλλίας στη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2006.
Για τη σεζόν 2006-2007, ο Αλμπέρ Εμόν, ο οποίος έχει μια ξεκάθαρη προτίμηση για τον επιθετικό τρόπο παιχνιδιού, αναλαμβάνει το πόστο του προπονητή στην ομάδα της Μασσαλίας, βλέπει τις μεταγραφικές αφίξεις του Τζιμπρίλ Σισέ ή του Ρονάλντ Ζουμπάρ. Η Μαρσέιγ ξαναβρίσκει τις υψηλές θέσεις της βαθμολογίας του πρωταθλήματος, τερματίζει δευτεραθλήτρια (καλύτερη βαθμολογική θέση από το 1999) πίσω από την Ολιμπίκ Λυών, και παίρνει μέρος σε ακόμη έναν τελικό του Κυπέλλου Γαλλίας, όπου χάνει στα πέναλτι από τη ΦΚ Σοσό. Αυτή η σεζόν παραμένει χαραγμένη για την ανάδειξη των Σεντρίκ Καρασό και Σαμίρ Νασρί δίπλα στους Ριμπερί, Σισέ και Νιάνγκ.
Με αυτή την πρόκριση για το Τσάμπιονς Λιγκ, και τη μεταγραφή του μέσου Φρανκ Ριμπερί στην Μπάγερν Μονάχου έναντι 30 εκατομμυρίων ευρώ, η Μαρσέιγ αποδεικνύεται ιδιαίτερα δραστήρια στη διάρκεια της μεταγραφικής περιόδου του καλοκαιριού του 2007, με σημαντικότερες τις αφίξεις των Μπουντεβάιν Ζέντεν, Καρίμ Ζιανί, Μπενουά Σεϊρού ή ακόμα του Στεβ Μανταντά. Με αυτή τη φιλόδοξη μεταγραφική ενίσχυση, η Μαρσέιγ γίνεται στα μάτια των δημοσιογράφων ο βασικός αντίπαλος της κατόχου του τίτλου, Ολιμπίκ Λυών. Αυτός ο ενθουσιασμός τελειώνει άδοξα μετά από μια καταστροφική εκκίνηση στο πρωτάθλημα (1 νίκη σε 9 αγώνες) που έχει ως αποτέλεσμα την απόλυση του προπονητή Αλμπέρ Εμόν και την άφιξη του Βέλγου Έρικ Γκέρετς, που συνοδεύεται από την ιστορική νίκη στο Άνφιλντ απέναντι στη Λίβερπουλ ΦΚ. Στο Κύπελλο Γαλλίας, οι Μασσαλοί αποκλείονται από την ομάδα της CFA 2 ΟΣΖΑ Καρκεφού στα προημιτελικά του θεσμού (1-0). Τελικά, οι Φωκαείς θα καταφέρουν να σώσουν τη σεζόν, τερματίζοντας τρίτοι στη τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος.
Η επόμενη σεζόν σημαδεύεται από μια κούρσα τίτλου με τη Ζιροντέν Μπορντό, η οποία τελειώνει με τους Γιρονδίνους πρωταθλητές όπως και πριν από δέκα χρόνια. Στα Ευρωπαϊκά Κύπελλα, η Μαρσέιγ αποκλείεται στα προημιτελικά του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ από τη μελλοντική νικήτρια του θεσμού, τη ΦΚ Σαχτάρ Ντονέτσκ. Ο Έρικ Γκέρετς ανακοινώνει την αποχώρησή του από τον πάγκο της ομάδας στο τέλος της σεζόν για την ομάδα της Σαουδικής Αραβίας Αλ Χιλάλ Ριάντ και αφήνει τη θέση του στον παλιό αρχηγό των Μασσαλών Ντιντιέ Ντεσάν. Στις 17 Ιουνίου 2009, ο Πάπε Ντιούφ εγκαταλείπει την ομάδα μετά από διαφωνίες με το εποπτικό συμβούλιο του συλλόγου, και πιο συγκεκριμένα με τον πρόεδρό του, Βενσάν Λαμπρύν. Αντικαθίσταται στις 22 Ιουνίου 2009 από τον Ζαν-Κλοντ Ντασιέ. Ο θάνατος του Ρομπέρ Λουί-Ντρεϊφούς από λευχαιμία στις 4 Ιουλίου 2009 βάζει τέλος στα 13 χρόνια παρουσίας του στην ομάδα, χωρίς πάντως να έχει καταφέρει να κατακτήσει κάποιον μεγάλο τίτλο στη διάρκεια της παρουσίας του στον σύλλογο της Μασσαλίας.
Έμβλημα
Ο Ρενέ Ντυφώρ ντε Μονμιράιγ, ιδρυτής του συλλόγου, εμπνεύστηκε από το δικό του έμβλημα, ένα D και ένα M μπλεγμένα μεταξύ τους, για να δημιουργήσει το πρώτο έμβλημα της ομάδας. Το σλόγκαν « Droit au but » της παλιάς Φουτμπόλ Κλαμπ ντε Μαρσέιγ θα χρησιμοποιηθεί από την ομάδα και θα τοποθετηθεί κατά μήκος του εμβλήματός της. Το έμβλημα της OM θα εξελιχτεί στη συνέχεια σε μια Art déco εκδοχή από το 1935 ως το 1972, και μετέπειτα σε μια πιο kitsch έκδοση από το 1972 και μετά. Το 1986, το σλόγκαν ξανακάνει την επανεμφάνισή του πάνω στο έμβλημα.