cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ολιβιέ του Παντιέβρ
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος και κληρονόμος του Ιωάννη Α' κόμη του Πεντιέβρ και της Μαργαρίτας του Κλισόν, κόρης του Ολιβιέ Ε΄του Κλισόν. Ήταν εγγονός της Ιωάννας δούκισσας της Βρετάνης και του συζύγου της, Κάρολου του Μπλουά, καθιστώντας τον τον μεγαλύτερο διεκδικητή του βρετονικού θρόνου στον κλάδο Παντιέβρ. Το 1411 ο Ολιβιέ εντάχθηκε στους Αρμανιάκ στον Εμφύλιο Πόλεμο Αρμανιάκ-Βουργουνδίας, παρά το γεγονός ότι ήταν νυμφευμένος με την Ισαβέλλα, κόρη του Ιωάννη δούκα της Βουργουνδίας. Με αυτή την ιδιότητα, πολέμησε μαζί με τον Λουδοβίκο Β΄ δούκα του Ανζού, στην πολιορκία του Μπουρζ το 1412.
Αν και ο πατέρας και η γιαγιά του είχαν εγκαταλείψει την αξίωση της οικογένειας στη Βρετάνη το 1381, η Mαργαρίτα και οι γιοι της Ολιβιέ και Κ¨αρολος του Αβωγκούρ σχεδίασαν να καταλάβουν το δουκάτο. Το 1420 κάλεσαν τον Ιωάννη Ε' δούκα της Βρετάνης σε ένα πάρτι στο Σαμτοσώ, όπου τον συνέλαβαν και τον απείλησαν με θάνατο, αν δεν εγκατέλειπε τον δουκικό θρόνο. Ο Γάλλος δελφίνος και αντιβασιλιάς Κάρολος (Ζ΄) επέτρεψε να διαδραματιστούν τα γεγονότα, παρά τις κατακραυγές από μέσα και έξω από τη Γαλλία. Αφού κράτησε τον δούκα για πέντε μήνες, ο αδελφός τού Ολιβιέ Ιωάννης Β΄ του Λ'Αιγκλ, η Ιωάννα δούκισσα της Βρετάνης, και η αριστοκρατία της Βρετάνης διαπραγματεύτηκαν την απελευθέρωσή του τον Φεβρουάριο του 1421
Αψηφώντας τις συμφωνίες που έγιναν, ενώ βρισκόταν σε αιχμαλωσία, ο Ιωάννης Ε΄ συγκέντρωσε τις Τάξεις της Βρετάνης και τους έπεισε να καταδικάσουν τον Oλιβιέ σε θάνατο, και να δημεύσουν όλα τα εδάφη του στη Βρετάνη. Ο κόμης υποχώρησε πρώτα στη Λιμόζ και μετά στο Αβέν του Αινώ. Ενώ εκεί, νυμφεύτηκε τη δεύτερη σύζυγό του, Ιωάννα, κόρη του Σίμωνα Δ΄ ντε Λαλαίνγκ κυρίου του Κιεβραίν (απεβ. 1467). Απεβίωσε στο Aβέν το 1433 χωρίς νόμιμους απογόνους, και τον διαδέχθηκε ο αδελφός του, Ιωάννη Β΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε ως πρώτη σύζυγό του στις 22 Ιουλίου 1406 στο Aράς την Iσαβέλλα, κόρη του Ιωάννη, δούκα της Βουργουνδίας. Απεβίωσε άτεκνη το 1412.
Το 1428, ο Oλιβιέ παντρεύτηκε ως δεύτερη σύζυγό του την Ιωάννα ντε Λαλαίνγκ, κόρη του Σίμωνα Δ΄ ντε Λαλαίνγκ, κυρίου του Κιεβραίν. Απεβίωσε το 1467 χωρίς απογόνους.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Οίκος του Σατιγιόν Κατηγορία:Πρόσωπα του Εκατονταετούς Πολέμου
Paramore
Οι Paramore είναι pop rock συγκρότημα το οποίο δημιουργήθηκε στο Τενεσσί των Η.Π.Α. το 2004. Αποτελείται από τους Hayley Williams (φωνητικά/αρμόνιο) και Taylor York (κιθάρα). Το ντεμπούτο άλμπουμ του συγκροτήματος, All We Know Is Falling, κυκλοφόρησε το 2005 και το δεύτερο άλμπουμ τους, Riot! το οποίο γνώρισε μεγαλύτερη επιτυχία, το 2007. Το τρίτο άλμπουμ των Paramore, Brand New Eyes κυκλοφόρησε στις 29 Σεπτεμβρίου του 2009 και έχει καταφέρει υψηλότερες θέσεις στα παγκόσμια charts. Μετά την αποχώρηση των αδερφών Farro, τα εναπομείναντα μέλη των Paramore, η Hayley, ο Jeremy και ο Taylor, προσπάθησαν να έρθουν ξανά στην επιφάνεια, το 2011, με την κυκλοφορία τεσσάρων singles, τα οποία αποτέλεσαν το online άλμπουμ εν ονόματι Singles Club. Στις 9 Απριλίου του 2013, οι Paramore κυκλοφόρησαν το 4ο άλμπουμ τους ως συγκρότημα και το πρώτο τους μετά την αποχώρηση των Farro, στο οποίο έδωσαν το όνομα του συγκροτήματος, δηλαδή Paramore.
Δισκογραφία
Στούντιο άλμπουμς
Live άλμπουμς
Singles
Singles club
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικά pop rock συγκροτήματα Κατηγορία:Αγγλικά punk rock συγκροτήματα Κατηγορία:Συγκροτήματα της εναλλακτικής ροκ Κατηγορία:Νικητές Kerrang! Awards Κατηγορία:Νικητές NME Awards Κατηγορία:Μουσικά συγκροτήματα από το Τενεσί Κατηγορία:Αμερικανικά emo συγκροτήματα
53311 Δευκαλίων
Αναφορές
Δευκαλίων
Αλκαίος (κωμικός ποιητής)
Ο Αλκαίος (Ἀλκαῖος), γιος του Μίκκου, ήταν Αθηναίος κωμικός ποιητής που έγραψε δέκα έργα. Οι κωμωδίες του σηματοδότησαν τη μετάβαση μεταξύ της Παλαιάς Κωμωδίας και της Μέσης Κωμωδίας. Το 388 π.Χ., το έργο του Πασιφάη έλαβε το βραβείο της πέμπτης θέσης (δηλαδή τελευταίο).
Ο Γιόαν Άλμπερτ Φαμπρίτσιους αναφέρει έναν άλλο Αλκαίο, έναν τραγικό ποιητή. Μερικοί μελετητές πίστευαν ότι ήταν το ίδιο άτομο και το να αποκαλούν τον Αλκαίο «τραγικό» προήλθε από μια εσφαλμένη ανάγνωση του τίτλου του «κωμωδιοτραγωδία».
Επιζώντες τίτλοι και αποσπάσματα
Οι τίτλοι οκτώ θεατρικών έργων εξακολουθούν να υπάρχουν, μαζί με σαράντα αποσπάσματα συνολικά, τα περισσότερα από τα οποία υποδηλώνουν ότι εργάστηκε κυρίως σε μυθολογικά θέματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Ποιητές Παλαιάς Κωμωδίας Κατηγορία:Ποιητές Μέσης Κωμωδίας Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες κωμικοί ποιητές Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι
Παλαιό Φάληρο
Το Παλαιό Φάληρο βρίσκεται στη νότια πλευρά του νομού Αττικής και συνορεύει με τους δήμους Καλλιθέας (δυτικά-βόρεια, με όριο τη Λεωφόρο Συγγρού), Νέας Σμύρνης (βόρεια-βορειοανατολικά), Αγίου Δημητρίου (ανατολικά) και Αλίμου (ανατολικά-νοτιοανατολικά, με όριο το Ρέμα της Πικροδάφνης). Η παραλία του Παλαιού Φαλήρου έχει κατά κύριο λόγο νοτιοδυτικό προσανατολισμό.
Ιστορικά στοιχεία
thumb|left|150px|Φάληρος, υιός του Άλκωνα Το Φάληρο αναφέρεται από πολλούς αρχαίους συγγραφείς, από τον Ηρόδοτο ως τον Παυσανία. Ιδρυτής του Φαλήρου αναφέρεται ο τοπικός ήρωας Φάληρος, γιος του Άλκωνα και εγγονός του βασιλιά της Αθήνας Ερεχθέα. Το αρχαίο Φάληρο αναφέρεται ως το πρώτο και αρχαιότερο επίνειο της Αθήνας. Το λιμάνι του Φαλήρου στα αρχαία χρόνια, όταν ακόμα δεν είχε διαμορφωθεί το λιμάνι του Πειραιά, είχε αρκετή έκταση. Από τις μαρτυρίες που υπάρχουν, πιθανότατα άρχιζε από τις Τζιτζιφιές ή το Δέλτα και έφτανε ως εκεί που ήταν άλλοτε το κέντρο «ΤΡΟΚΑΝΤΕΡΟ» και σήμερα η μαρίνα. Όταν, αργότερα, ο Θεμιστοκλής και κατόπιν ο Περικλής διαμόρφωσαν το λιμάνι του Πειραιά, το Φάληρο εξακολούθησε να είναι το δεύτερο λιμάνι της Αθήνας.
Στην περιοχή του Δέλτα, έχει βρεθεί το νεκροταφείο του αρχαίου Φαλήρου, που βρισκόταν στο χώρο μεταξύ του άλλοτε Κρατικού Εργοστασίου Αεροσκαφών (Κ.Ε.Α.) - σήμερα Μουσείο της Αεροπορίας και της περιοχής που φιλοξένησε τον Ιππόδρομο. Ο Ηρόδοτος αναφέρει συχνά το Φάληρο στα «Περσικά», τις μάχες Ελλήνων και Περσών την περίοδο 490 - 479 π.Χ..
Το Φάληρο αναφέρεται συχνά τόσο κατά τη διάρκεια της Πρωτοχριστιανικής εποχής, όσο και στα χρόνια της τουρκοκρατίας. Το 1883 εγκαινιάζεται το πρώτο μεταφορικό μέσο, το τραμ που συνέδεε το Παλαιό με το Νέο Φάληρο και την Αθήνα. Την περίοδο 1910 - 1915, εύπορες οικογένειες ανακαλύπτουν την ομορφιά του Φαλήρου και αρχίζουν και κτίζουν αρχοντικά και επαύλεις κοντά στη θάλασσα. Μερικές από αυτές, όπως η έπαυλη «ΚΟΥΛΟΥΡΑ» διασώζονται μέχρι και σήμερα.
Την περίοδο 1922 - 1924 οι δρόμοι του Παλαιού Φαλήρου φωτίζονται με ηλεκτρικό ρεύμα. Το 1930, το Φάληρο συνδέεται με το δίκτυο της «ΟΥΛΕΝ», πρόγονο της ΕΥΔΑΠ. Το 1942, το Παλαιό Φάληρο από κοινότητα που ήταν έως τότε, γίνεται δήμος και πρώτος δήμαρχός του ήταν ο Κ. Τουφεξής, ενώ το 1961 γίνεται αυτόνομος δήμος. Από το 1946 και μετά, το Παλαιό Φάληρο αρχίζει να ξεχωρίζει λόγω της ιδιαίτερης θέσης του και αρχίζει να γίνεται προάστιο με πολλές εξοχικές κατοικίες πλούσιων οικογενειών. Αργότερα αναπτύσσεται και εμπορικά λόγω της εξάπλωσης του πληθυσμού προς τα νότια προάστια, κατέχοντας μέχρι σήμερα εξέχουσα θέση στις προτιμήσεις των κατοίκων του Λεκανοπεδίου. Το Φάληρο ανήκει στις περιοχές της Αθήνας με τις υψηλότερες τιμές ανά τετραγωνικό μέτρο.
Ιδιαίτερα μετά το 1974, αρκετοί ομογενείς από την Κωνσταντινούπολη εγκαταστάθηκαν στο Παλαιό Φάληρο, όπου αποτελούν μια ιδιαίτερα ζωντανή κοινότητα.
Οι Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004, έφεραν σημαντικές αλλαγές στο Παλαιό Φάληρο:
Αξιοθέατα
Το Παλαιό Φάληρο έχει μεγάλες παραλίες και ήταν από τις αρχές του 20ου αιώνα - αλλά και συνεχίζει να είναι μέχρι σήμερα - πολυσύχναστος προορισμός για μπάνιο, ειδικά η περιοχή του Έδεμ, δίπλα από τη Μαρίνα Αλίμου.
Κατά μήκος της παραλίας του Παλαιού Φαλήρου, απομένουν μερικές από τις νεοκλασσικές επαύλεις, χαρακτηριστικά δείγματα αρχιτεκτονικής του περασμένου αιώνα. Μια από αυτές είναι και η έπαυλη "ΚΟΥΛΟΥΡΑ", ένας πύργος με ιδιαίτερη αρχιτεκτονική και ιστορία, που σήμερα έχει αναπαλαιωθεί πλήρως και χρησιμοποιείται σαν μουσείο παιχνιδιών.
Χαρακτηριστικό για το Παλαιό Φάληρο είναι το λευκό κτίριο του Φλοίσβου, που βρίσκεται στην παραλία, απέναντι από την ομώνυμη πλατεία του δήμου. Το λευκό κτίσμα παλαιότερα ήταν ιδιωτικό κέντρο διασκέδασης κι εστίασης. Περιήλθε στην κατοχή του δήμου το 2005 και σήμερα είναι Δημοτικό Πολιτιστικό Κέντρο.
Η μαρίνα Φλοίσβου είναι μια σύγχρονη μαρίνα και εκτός από του να φιλοξενεί ιδιωτικά γιωτ, διαθέτει εστιατόρια, καφέ και μπαρ.
Ανάμεσα στο λευκό κτίριο του Φλοίσβου και στη Μαρίνα Φλοίσβου, δίπλα στη θάλασσα, υπάρχει το θερινό σινεμά Φλοίσβος και το Πάρκο Φλοίσβου, στο οποίο υπάρχουν μονοπάτια για περπάτημα, παιδική χαρά και υπαίθρια όργανα γυμναστικής. Επίσης έχει τοποθετηθεί Μνημείο Πεσόντων Κωνσταντινουπολιτών. Το έργο είναι αφιερωμένο στους 196 εφέδρους και εθελοντές Κωνσταντινουπολίτες που κατετάγησαν στον Ελληνικό Στρατό με την έναρξη του Ελληνοϊταλικού Πολέμου.
Δίπλα από τη Μαρίνα Φλοίσβου υπάρχει το δημοτικό αθλητικό κέντρο "Τροκαντερό", που περιέχει κλειστό γυμναστήριο, γήπεδα τένις και μπάσκετ, στίβο με ταρτάν και κολυμβητήριο.
Το ιστορικό θωρηκτό Αβέρωφ που βρίσκεται αγκυροβολημένο λίγο έξω από τη μαρίνα του Φλοίσβου, δίπλα στο πάρκο Ναυτικής Ιστορίας, χρησιμοποιείται σήμερα σαν μουσείο.
Στο Δέλτα του Φαλήρου πιο κάτω προς τον Πειραιά, υπάρχουν ο πολυκινηματογράφος Village, το μουσείο Ιστορίας Πολεμικής Αεροπορίας, και το Ολυμπιακό Κλειστό Γυμναστήριο Tae Kwon Do του 2004, όπου σήμερα φιλοξενεί διάφορες εκδηλώσεις.
Το Ίδρυμα Ευγενίδου επί της λεωφόρου Συγγρού, κοντά στο Δέλτα του Φαλήρου που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων το Νέο Ψηφιακό Πλανητάριο.
Διατελέσαντες Δήμαρχοι
Πρώτος πρόεδρος της Κοινότητας Παλαιού Φαλήρου ήταν ο ιατρός Ιωάννης Λάππας (1925-34). Από το 1942, οι Δήμαρχοι του Παλαιού Φαλήρου ήταν οι :
Αγγλική Φούτμπολ Λιγκ
Η Αγγλική Φούτμπολ Λιγκ (αγγλικά: English Football League, EFL) αναφέρεται και ως Sky Bet EFL για εμπορικούς λόγους, είναι μία ένωση η οποία αφορά επαγγελματικά ποδοσφαιρικά σωματεία από την Αγγλία και την Ουαλία. Ιδρύθηκε το 1888 ως Η Φούτμπολ Λιγκ (The Football League) και διοργάνωνε το παλαιότερο πρωτάθλημα στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο, τη Φούτμπολ Λιγκ Φερστ Ντιβίζιον (Football League First Division). Ήταν το κορυφαίο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου στην Αγγλία από την ίδρυσή της, τον 19ο αιώνα, μέχρι το 1992, όταν 22 κορυφαίοι σύλλογοι αποχώρισαν για να σχηματίσουν την Πρέμιερ Λιγκ (Premier League) (μειώθηκαν σε 20 ομάδες το 1995).
Δομή
Από το 1995, η ένωση περιλαμβάνει 72 αθλητικούς συλλόγους, οι οποίοι διαιρούνται σε τρεις κατηγορίες που βρίσκονται κάτω από την ανώτατη κατηγορία του Αγγλικού ποδοσφαίρου, την Πρέμιερ Λιγκ. Οι κατηγορίες που περιλαμβάνει είναι η Τσάμπιονσιπ (Championship) η Λιγκ Ουάν (League One) και η Λιγκ Του (League Two).
Τρόπος διεξαγωγής των πρωταθλημάτων
Διεξάγονται σύμφωνα με τους κανονισμούς δύο αγώνες με κάθε ζευγάρι ομάδων, εντός και εκτός έδρας, και υπάρχει βαθμολογία σύμφωνα με την οποία η νίκη δίνει τρεις βαθμούς στη νικήτρια, η ισοπαλία έναν βαθμό σε αμφότερες τις ομάδες και η ήττα κανέναν βαθμό στην ηττημένη ομάδα. Στο τέλος της σεζόν γύρω στα μέσα του Μαΐου, απονέμεται ο τίτλος της πρωταθλήτριας στην πρώτη ομάδα στη βαθμολογία.
Επίσης τρεις ομάδες της Τσάμπιονσιπ προάγονται στην Πρέμιερ Λιγκ, οι δύο πρώτες αυτόματα και η τρίτη έπειτα από μίνι πρωτάθλημα (Championship Playoffs) ανάμεσα στις ομάδες που τερμάτισαν στις 3η, 4η, 5η κι 6η θέσεις. Η 6η αντιμετωπίζει την 3η και η 5η την 4η εντός κι εκτός έδρας, οι δε νικήτριες παἰζουν μεταξύ τους στον τελικό. Κατ' αντιστοιχία οι τρεις τελευταίες ομάδες από την Πρέμιερ Λιγκ υποβιβάζονται στην Τσάμπιονσιπ. Όμοια γίνονται υποβιβασμοί και προαγωγές από τη Λιγκ Ουάν και τη Λιγκ Του προς τις ανώτερες και κατώτερες κατηγορίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Αγγλία
Σχέσεις Ελλάδας-Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό
Οι σχέσεις Ελλάδας-Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό είναι οι διεθνείς διμερείς σχέσεις μεταξύ της Ελλάδας και της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό. Η Ελλάδα έχει πρεσβεία στην Κινσάσα και 2 επίτιμα προξενεία στο Κισανγκάνι και στο Λουμπουμπάσι. Η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό έχει πρεσβεία στην Αθήνα. Και οι δύο χώρες είναι πλήρη μέλη του Διεθνούς Οργανισμού Γαλλοφωνίας. Υπάρχει μια μικρή ελληνική κοινότητα στο Κονγκό.
Ιστορία
Κατά τη δεκαετία του 1950, η ελληνική παρουσία στο Κονγκό αυξήθηκε σημαντικά, με την άφιξη των Ελλήνων μεταναστών από την Αίγυπτο.
1960-1961
Το 1960, η Ελληνική Πολεμική Αεροπορία, σύμφωνα με την απόφαση της Ελληνικής Κυβέρνησης, έστειλε την 3η Μοίρα Μεταφορών στο Κονγκό, για να πάρει τους Έλληνες που ζούσαν στη χώρα και να τους μεταφέρει σε ασφαλείς περιοχές.
Το 1961, η Ελληνική Πολεμική Αεροπορία, που συνέβαλε στην προσπάθεια του ΟΗΕ για την αποκατάσταση της τάξης στη νέα ανεξάρτητη Δημοκρατία του Κονγκό, απέστειλε το Ελληνικό Αεροπορικό Απόσπασμα Κονγκό, αποτελούμενο από 21 αξιωματικούς και υπαξιωματικούς. Στις 14 Μαρτίου 1961, το Ελληνικό Αεροπορικό Απόσπασμα Κονγκό τέθηκε υπό τις οδηγίες των Αεροπορικών Δυνάμεων του ΟΗΕ και ανέλαβε ευθύνες για τη διεξαγωγή διαφόρων αποστολών του ΟΗΕ, κυρίως μεταφοράς υλικού και προσωπικού. Αργότερα, η δύναμη αυξήθηκε κατά 4 υπαξιωματικούς. Στις 9 Νοεμβρίου 1961, το Ελληνικό Απόσπασμα αναχώρησε για την Ελλάδα.
Βοήθεια
Τον Ιούλιο του 2009, η ελληνική κυβέρνηση δεσμεύτηκε με 500.000 δολάρια ΗΠΑ, μέσω της Ύπατης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες, για ανθρωπιστική βοήθεια στο Κονγκό.
Γενικά
Οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών είναι καλές. Η μόνη εκκρεμούσα υπόθεση είναι το ζήτημα της χρηματικής ζημίας των περιουσιακών στοιχείων των Ελλήνων υπηκόων, που εθνικοποιήθηκαν υπό την κυβέρνηση του πρώην Ζαΐρ.
Στο Κονγκό υπάρχουν επίσης και λίγα ελληνικά σχολεία.
Ωδείον του Περικλέους
Το Ωδείον του Περικλέους ήταν ωδείο έκτασης 4.000 μ² χτισμένο στους νοτιοανατολικούς πρόποδες της Ακρόπολης στην Αθήνα, δίπλα από την είσοδο του Θεάτρου του Διονύσου.
Ιστορικό
Υπάρχει παράδοση, σύμφωνα με την οποία ο Θεμιστοκλής κατασκεύασε μία πρώιμη εκδοχή του Ωδείου μετά την μεγάλη νίκη επί των Περσών στη Σαλαμίνα το 480 π.Χ., χρησιμοποιώντας ως υλικό για την στήριξη της οροφής του τους ξύλινους ιστούς των πλοίων που αιχμαλωτίσθηκαν κατά τη διάρκεια της ναυμαχίας. Οι περισσότερες όμως θεωρίες συγκλίνουν στο γεγονός πως χτίστηκε το 435 π.Χ. από τον Περικλή για τη τέλεση των μουσικών εκδηλώσεων που λάμβαναν χώρα κατά τα Παναθήναια, καθώς και για προφύλαξη των θεατών του θεάτρου σε περίπτωση κακοκαιρίας αλλά και για προπαρασκευές των χορωδιών. Επίσης, χρησιμοποιήθηκε ως δικαστήριο, εργαστήριο σιτηρών, τόπος συγκέντρωσης του ιππικού και αίθουσα διαλέξεων των φιλοσόφων. Διασώζονται πλέον ελάχιστα ερείπια, αλλά φαίνεται πως «κοσμούνταν με πέτρινες κολώνες» (σύμφωνα με Βιτρούβιο και Πλούταρχο) και πως ήταν τετράγωνο αντί του συνήθους κυκλικού σχήματος ενός ωδείου. Ήταν καλυμμένο με ξύλινη επένδυση φτιαγμένη από τα αιχμαλωτισμένα Περσικά πλοία, που κατέληγε σε μια τετράγωνη πυραμιδοειδή οροφή που έμοιαζε με σκηνή. – Ο Παυσανίας έγραψε πως η ανακατασκευή του 1ου αιώνα π.Χ. «λεγόταν πως ήταν αντίγραφο της σκηνής του Ξέρξη», και αυτό θα μπορούσε κάλλιστα να είχε εφαρμοστεί και στο αρχικό κτίριο. Το όνομά του καθιερώθηκε για να διακρίνεται από τα δύο μεταγενέστερα ωδεία των ρωμαϊκών χρόνων, το Ωδείο του Αγρίππα και το Ωδείον του Ηρώδου του Αττικού.
Ο Πλούταρχος γράφει πως το αρχικό κτίριο είχε πολλές θέσεις και αρκετές κολώνες. Σύγχρονα έργα ανασκαφής αποκάλυψαν τα θεμέλια του κτιρίου (62.40 × 68.60 μ.) και είναι πλέον γνωστό πως η οροφή στηριζόταν από 90 εσωτερικές κολώνες, σε εννέα σειρές των δέκα. Από άλλα αποσπάσματα, και από τα λιγοστά ερείπια τέτοιου είδους οικοδομημάτων, μπορούμε να συμπεράνουμε πως υπήρχε μια ορχήστρα για τη χορωδία και μια σκηνή για τους μουσικούς (μικρότερου πλάτους από ότι η σκηνή του θεάτρου, πίσω από τα οποία υπήρχαν δωμάτια, στα οποία κατά πάσα πιθανότητα κρατούνταν οι ενδυμασίες και τα αγγεία, καθώς και σκεύη που χρησιμοποιούνταν σε θρησκευτικές πομπές. Δεν απαιτούνταν μετατόπιση τοπίου, αλλά το σκηνικό στον πίσω τοίχο από τη σκηνή ήταν μονίμως διακοσμημένο με ζωγραφιές. Για παράδειγμα, ο Βιτρούβιος γράφει πως σε ένα μικρό θέατρο στους Τράλλεις (το οποίο αδιαμφισβήτητα ήταν Ωδείο), ο Απαρτούριος ζωγράφισε στη σκηνή μια τόσο φανταστική σύνθεση, ώστε ήταν υποχρεωμένος να την αφαιρέσει, και να τη διορθώσει σύμφωνα με την αλήθεια των φυσικών αντικειμένων.
Το αρχικό κτίριο του Ωδείο πυρπολήθηκε κατά την επιδρομή του Σύλλα στην Αθήνα, στον Πρώτο Μιθριδατικό Πόλεμο κατά το 87-86 π.Χ, είτε από τον ίδιο τον Σύλλα ή από τον εχθρό του Αριστίωνα υπό το φόβο πως ο Σύλλας θα χρησιμοποιούσε τα ξύλα για να επιτεθεί στην Ακρόπολη. Αργότερα το κτίριο ανοικοδομήθηκε από τον Αριοβαρζάνη Φιλοπάτωρ Β΄ της Καππαδοκίας, ο οποίος όρισε τον Στάλιο και το Μενάλιππο ως αρχιτέκτονες. Το νέο κτίριο αναφέρεται από τον Παυσανία κατά τον 2ο αιώνα μ.Χ. ως «το πιο μεγαλειώδες όλων των κτιρίων των Ελλήνων». Επίσης αναφέρει πως «η μορφή του Διονύσου είναι αξιοθαύμαστη» σε ένα ωδείο της Αθήνας, αν και δεν διευκρινίζει σε ποιο ωδείο αναφέρεται.
Το κτίριο, μορφικά παρομοιάζεται με τους θαλάμους ακροάσεων των περσικών ανακτορικών συγκροτημάτων στα Σούσα και στην Περσέπολι, ενώ παράλληλα στην Ελλάδα εντοπίζονται στο Τελεστήριο της Ελευσίνας και στον υστερότερο χώρο συγκέντρωσης του Κοινού των Αρκάδων στην Μεγαλόπολη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ακρόπολη Αθηνών Κατηγορία:Ωδεία Κατηγορία:Αρχαία θέατρα της Αθήνας
Ισμηνίδα
Στην Ελληνική μυθολογία, η Ισμηνίδα ήταν μια Ναϊάδα νύμφη, μία από τις κόρες του βοιώτη ποτάμιου θεού Ισμηνού. Στην Θηβαίδα του Στατίου, η Ισμηνίδα, από τον Παν, ήταν μητέρα του Κρηναίου, υπερασπιστή της Θήβας στον πόλεμο των Επτά κατά της Θήβας. Όταν ο Κρηναίος σκοτώθηκε από τον Ιππομέδοντα τον οποίο είχε προκαλέσει σε μονομαχία, η Ισμηνίδα έψαξε για το σώμα του που παρασύρθηκε από τη ροή του ποταμού Ισμηνού και, όταν το βρήκε, θρήνησε τη μοίρα του γιου της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Βοιωτίας Κατηγορία:Ναϊάδες
Διμεθυλοβηρύλλιο
Το διμεθυλοβηρύλλιο είναι ένα οργανομεταλλικό αντιδραστήριο με σύντομο συντακτικό τύπο CH3BeCH3. Η ονομασία του προκύπτει αν η ένωση θεωρηθεί ένωση βηρύλλιου και δύο (2) μεθυλίων (CH3), ανά μόριο.
Παραγωγή
1. Το διμεθυλοβηρύλλιο παράγεται με επίδραση διχλωριούχου βηρυλλίου (BeCl2) σε μεθυλομαγνησιοαλογονίδιο (CH3MgX), συνήθως παρουσία άνυδρου διαιθυλαιθέρα :
2. Εναλλακτικά μπορεί να παραχθεί με επίδραση μεθυλολίθιου σε διχλωριούχο βηρύλλιο:
Πηγές πληροφόρησης
Κατηγορία:Οργανομεταλλικές ενώσεις Κατηγορία:Ενώσεις βηρυλλίου Κατηγορία:C2
Αδόλφος Ρίμπινγκ
Βιογραφία
Ωστόσο, την δεκαετία του 1780, ο Ρίμπινγκ ήρθε σε σύγκρουση με τον μονάρχη, Γουσταύο Γ’, εν μέρει υπό την επιρροή των ιδεών που ήταν τότε δημοφιλείς στη Γαλλία κατά της Μοναρχίας. Η εχθρότητα του απέναντι στον Μονάρχη, καλλιεργήθηκε όταν η πλούσια Καρλόττα Ελεονώρα Ντε Γκερ, με την οποία ήταν ερωτευμένος, ετοιμαζόταν να παντρευτεί τον Χανς Χέντρικ φον Έσσεν, με την συναίνεση του Βασιλιά. Παρόλα αυτά η ιδέα αυτού του γάμου, πόσο μάλλον η τέλεση του, ήταν αποκρουστική ακόμα και για την αυλή του παλατιού, λόγο της μεγάλης συμπάθειας που έτρεφαν στην Αυγούστα φον Φέρσεν, η οποία ήταν η μακροχρόνια ερωμένη του φον Έσσεν. Έτσι, ο Αδόλφος Ρίμπινγκ αμφισβήτησε τα κίνητρα του φον Έσσεν γι’ αυτό τον γάμο και τον κάλεσε σε μονομαχία. Τελικά, ο Ρίμπινγκ τραυμάτισε τον φον Έσσεν, κάτι που προκάλεσε μεγάλο σκάνδαλο, διότι αυτή η μονομαχία υπολογίστηκε ως έγκλημα εναντίον του βασιλιά. Ως τιμωρία, ο Ρίμπινγκ διατάθηκε να υπηρετήσει στο Κάστρο του Βάχολμ, κάτι το οποίο θεώρησε προσβλητικό, και έτσι παραιτήθηκε από την υπηρεσία του Βασιλιά.
Το 1789, συμμετείχε στις κοινοβουλευτικές συνόδους και εκεί, γνώρισε τον Κλάες Φρειδερίκος Χορν και τον Ιάκωβο Ιωάννη Άνκαρστρομ. Οι τρεις τους, συμμετείχαν σε μια συνωμοσία που δημιουργήθηκε ανάμεσα στους ευγενείς το χειμώνα του 1791–1792, η οποία αποσκοπούσε στην δολοφονία του Βασιλιά. Ο Ρίμπινγκ ήταν παρών στον χορό μεταμφιεσμένων, όπου έλαβε χώρα η βασιλοκτονία. Αν και αύτη πραγματοποιήθηκε από τον Ιάκωβο Ιωάννη Άνκαρστρομ, ο Ρίμπινγκ ήταν συνένοχος σε αυτήν λόγο του ότι είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στον σχεδιασμό του φόνου του Γουσταύου Γ’. Έτσι όταν κάποιοι από τους συνεργούς του τέθηκαν υπό κράτηση, επισήμαναν τον Αδόλφο ως συμμετέχον στο φονικό. Πολύ σύντομα λοιπόν, ο Ρίμπινγκ συνελήφθει και ομολόγησε τα πάντα. Καταδικάστηκε σε θάνατο τον Μάιο του 1792 και στερήθηκε το αξίωμα του ως ευγενής.Τελικά όμως του δόθηκε συγχωρέση και λίγο αργότερα εξορίστηκε. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της εξορίας του στη Γαλλία με το όνομα ντε Λιβέν και ήταν ενεργός ως συγγραφέας. Ήταν για ένα διάστημα εραστής της Ζερμαίν ντε Σταλ. Ωστόσο παντρεύτηκε το 1799 την Αντέλ Μπιλιάρ ντ’ Ομπινί και απέκτησαν ένα παιδί, τον μετέπειτα Γάλλο θεατρικό σκηνοθέτη, Αδόλφο ντε Λιβέν. Ο Αδόλφος Λουδοβίκος Ρίμπινγκ απεβίωσε την 1 Απριλίου του 1843 στο Παρίσι.
Πηγές
Κατηγορία:Σουηδοί ευγενείς
Πανελλήνιος Όμιλος Ιστιοπλοΐας Ανοικτής Θαλάσσης
Ο Πανελλήνιος Όμιλος Ιστιοπλοΐας Ανοικτής Θαλάσσης - ΠΟΙΑΘ ιδρύθηκε το 1961 με έδρα τον Πειραιά. Είναι από τους παλαιότερους και γνωστότερους ομίλους του αθλήματος στην Ελλάδα. Επίσης, ο όμιλος λειτουργεί από το 1969 την πρώτη στην Ελλάδα Σχολή Ιστιοπλοΐας Ανοικτής Θαλάσσης (Σ.Ι.Α.Θ.), από την οποία έχουν αποφοιτήσει πάνω από 30.000 αθλητές. Ο ΠΟΙΑΘ ακόμη συνέβαλλε σημαντικά στην διάδοση του αθλήματος στην χώρα ιδρύοντας παραρτήματα σε πολλά μέρη της, τα περισσότερα από τα οποία έχουν πλέον αυτονομηθεί και να υφίστανται ως ξεχωριστοί όμιλοι.
Εγκαταστάσεις
Η έδρα του ομίλου είναι ένα τετραόροφο νεοκλασικό πάνω από το βόρειο άκρο του Μικρολίμανου, στην Ακτή Αθηνάς Δηλαβέρη 3 (δίπλα στο Τεχνητό Κανάλι Δελφιναρίου). Στο κτίριο στεγάζονται τα γραφεία του ομίλου, εντευκτήριο, βιβλιοθήκη, δύο αίθουσες εκπαιδεύσεως / σεμιναρίων χωρητικότητας 180 ατόμων, μία αίθουσα πολλαπλών χρήσεων καθώς και εργαστήρια μηχανών και αποθήκες ναυτιαθλητικού υλικού. Τα πλοία του ομίλου είναι ελλιμενισμένα στο Μικρολίμανο, σε απόσταση μερικών εκατοντάδων μέτρων από το κτίριο.
Αγώνες - εκδρομές
Ο όμιλος διοργανώνει πολλούς αγώνες με γνωστότερη τη Διεθνή Ιστιοπλοϊκή Εβδομάδα Αιγαίου (Ράλλυ Αιγαίου) από το 1964, με μεγάλη συμμετοχή ελληνικών και ξένων σκαφών. Επίσης, από το 2010 έχει διοργανώσει εκδρομές στα Μικρασιατικά παράλια και τη Μεγάλη Ελλάδα.
Ακαδημαϊκή δραστηριότητα
Ο ΠΟΙΑΘ συνεργάζεται με Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα, όπως με το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και το Πανεπιστήμιο Πειραιώς και με άλλα ιδρύματα για τη διοργάνωση διαλέξεων και ημερίδων πολιτιστικού περιεχομένου. Είναι ο επίσημος εκπαιδευτής του Πανεπιστημίου Αθηνών /ΤΕΦΑΑ για την ειδικότητα ιστιοπλοΐας ανοικτής θαλάσσης. Ο όμιλος επίσης εκδίδει βιβλία που σχετίζονται με την ιστιοπλοΐα και τη ναυτική τέχνη. Από το 1987 εκδίδει το διμηνιαίο περιοδικό "Ιστιοπλοϊκός Κόσμος" σε 3000 αντίτυπα ανά τεύχος, το οποίο καλύπτει θέματα που αφορούν την ιστιοπλοΐα, τη ναυτιλία και τη θάλασσα γενικότερα. Στον όμιλο απονεμήθηκε το βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών το 2013.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Πειραιά Κατηγορία:Ελληνικοί ναυτικοί όμιλοι Κατηγορία:Ιστιοπλοΐα στην Ελλάδα
Ορδοβίκια περίοδος
Η Ορδοβίκια περίοδος είναι μία γεωλογική περίοδος της Παλαιοζωικής εποχής και εκτείνεται σε χρονικό διάστημα 488,3 ± 1,7 έως 443,7 ± 1,5 εκατομμύρια έτη π.π. . Ακολουθεί την Κάμβρια περίοδο και ακολουθείται από τη Σιλούρια περίοδο. Έλαβε το όνομά της από την ουαλική φυλή των Ορδοβίκων. Παρά το γεγονός ότι η αναγνώρισή της ως διακριτή γεωλογική περίοδος άργησε στο Ηνωμένο Βασίλειο, έγινε γρήγορα αποδεκτή σε άλλες χώρες και υιοθετήθηκε επίσημα το 1906, ως περίοδος της παλαιοζωικής εποχής από το Διεθνές Γεωλογικό Συμβούλιο.
Βιολογικές και γεωλογικές μεταβολές
Στην διάρκεια της περιόδου εμφανίζονται τα καρκινοειδή μαζί με τα πρώτα ιχθυόμορφα σπονδυλωτά. Κοραλλιογενείς ύφαλοι αρχίζουν να σχηματίζονται στους ωκεανούς, ενώ οι νότιες ήπειροι μετατοπίζονται προς τους πόλους. Παγετώδης περίοδος εξελίσσεται στη Σαχάρα.Τα κυριότερα είδη ζώων εκείνης της περιόδου ήταν ένα ασπόνδυλο ονόματι ορθόκονος που έμοιαζε με καλαμάρι και ένα άλλο ασπονδυλο που είναι γνωστό ως θαλάσσιος σκορπιός το οποίο πηρε μεγαλύτερες διαστάσεις κατά τη Σιλούρια περίοδο μετά την εξαφάνιση του ορθόκονου.Κι αυτό γιατί ο ορθόκονος ήταν τρομερός θηρευτής του θαλάσσιου σκορπιού.
Παραπομπές σημειώσεις
Κατηγορία:Παλαιοζωική εποχή
Βηρυτός
Η Βηρυτός είναι πρωτεύουσα του Λιβάνου. Είναι το κεντρικό λιμάνι και η μεγαλύτερη πόλη του Λιβάνου. Αποκαλούνταν και «Παρίσι της Μέσης Ανατολής» λόγω της διεθνούς ατμόσφαιρας που τη διαπνέει. Γεωγραφικά, βρέχεται από τη Μεσόγειο, είναι κάτω από τα βουνά του Λιβάνου, και έχει περίπου 2 εκατομμύρια κατοίκους. Κατά τον εμφύλιο πόλεμο μεταξύ του σφετεριστού του θρόνου και στρατηγού Διοδότου Τρύφωνος και του Αντιόχου Ζ΄ Σιδήτη, ο πρώτος κατέστρεψε την πόλη το 140 π.Χ. Αργότερα ο Αντίοχος Ζ΄ την επανίδρυσε ως Λαοδίκεια η εν Φοινίκη, τιμώντας την Λαοδίκη, μητέρα του Σελεύκου Α'.
Είναι έδρα πολλών διεθνών οργανισμών, όπως της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής των Ηνωμένων Εθνών για τη Δυτική Ασία (ESCWA), ενώ ο Διεθνής Οργανισμός Εργασίας και η Ουνέσκο, μαζί με την Ένωση Αραβικών Αερομεταφορέων επίσης έχουν την έδρα τους στη Βηρυτό καλύπτοντας τις αραβικές χώρες.
Επίσης εκεί εδρεύει το Αμερικάνικο Πανεπιστήμιο της Βηρυτού, γνωστό και ως AUB.
Τουριστικά αξιοθέατα της περιοχής αποτελούν το Εθνικό Μουσείο, ο ορθόδοξος καθεδρικός ναός του Αγίου Γεωργίου, το τζαμί Μοχάμεντ Αλ Αμίν, η ρωμαϊκή αγορά και το Μουσείο Πετρωμάτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Λιβάνου Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Ασίας
Μικρομάνη
Η Μικρομάνη είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου και σύμφωνα με την Απογραφή του 2021, έχει 391 κατοίκους. Διοικητκά ανήκει στην Κοινότητα Μικρομάνης και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Θουρίας, του Δήμου Καλαμάτας. Έχει υψόμετρο 23 μέτρων και βρίσκεται κοντά στο Αεροδρόμιο Καλαμάτας.
Ιστορκά στοιχεία
Η Μικρομάνη κατά τον 15ο αιώνα ονομαζόταν Μάνη, χωρίς όμως να έχει καμία εδαφική σχέση με την Δυτική Μάνη της Μεσσηνίας. Οι πρώτοι  κάτοικοι της πιθανότατα, ήταν βυζαντινοί κάτοικοι του Δεσποτάτου του Μιστρά και υπήκοοι των τελευταίων Παλαιολόγων. Πιθανώς να ήταν Μανιάτες, όπως  μαρτυρούν σήμερα αρκετά επώνυμα της κωμόπολης αυτής.
Κατά την περίοδο, της Β΄ Τουρκοκρατίας στην Πελοπόννησο (1715-1821),  συστάθηκε από τους Τούρκους, ο καζάς (επαρχία) της Κιουτζιουκμάνης (Μικρομάνης), για να διακρίνεται ως τοπωνύμιο, από τη Μεγάλη Μάνη του Ζυγού ή Πενταδάκτυλου (Ταΰγετος). Διατηρήθηκε έτσι και μετά την απελευθέρωση, έως το 1835.
Γενικά στοιχεία
<mapframe latitude="37.07694444444445" longitude="22.03222222222222" zoom="12" width="300" height="290" align="left" />Η Μικρομάνη Μεσσηνίας απέχει 10 χιλιόμετρα από την Καλαμάτα και 1 χιλιόμετρο από τη Θουρία. Λόγω του ότι το έδαφός της, αρδεύεται από ποτάμια και κανάλια  είναι πάρα πολύ εύφορη. Παράγει σχεδόν τα πάντα, όμως είναι ιδιαίτερα γνωστή για την άγρια αγκινάρα της, που αποτελεί την κύρια πηγή εισοδήματος των κατοίκων της.
Από το 1987, πραγματοποιείται στην κεντρική πλατεία της Μικρομάνης, κάθε Ιούλιο, η Γιορτή της Αγκινάρας, που προσελκύει χιλιάδες επισκέπτες. Οι γυναίκες του χωριού δίνουν την ευκαιρία στους επισκέπτες να δοκιμάσουν καταπληκτικά εδέσματα με βάση την αγκινάρα. Υπολογίζεται ότι σε κάθε γιορτή, καταναλώνονται 12.000 - 15.000 αγκινάρες.
Στη Μικρομάνη βρίσκεται και η Μονή Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου, που αποτελεί μετόχι, της Μονής Μεγίστης Λαύρας  του Αγίου Όρους και κτίστηκε περίπου στα 1700 μ.Χ..
Το πρώτο κρατικό σχολείο της Ελλάδας, ιδρύθηκε το 1824 στη Μικρομάνη, όταν Υπουργός Εσωτερικών, ήταν ο Γρηγόριος Δικαίος, ο επονομαζόμενος Παπαφλέσσας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Καλαμάτας
Αντόνιο Καρμπονέλ
Ο Αντόνιο Καρμπονέλ Μούνιο (Ισπανικά: Antonio Carbonell Muñoz, γεννημένος στις 30 Νοεμβρίου 1969 στη Μαδρίτη) είναι Ισπανός τραγουδιστής-τραγουδοποιός των Ρομά, γνωστός για τη συμμετοχή του στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το.
Ανήκει σε μια οικογένεια που ασχολείται με τη μουσική φλαμένκο: είναι γιος του cante τραγουδιστή, Montoyita και είναι ξάδελφος των μελών του δημοφιλούς φλαμένκο-ποπ συγκροτήματος Ketama. Έχει συνεργαστεί με σημαντικούς καλλιτέχνες φλαμένκο όπως ο Enrique Morente και ο Manolo Sanlúcar.
Το πρώτο του άλμπουμ, το Ilusiones, είχε μια μικρή υποδοχή. Αργότερα, όταν επιλέχθηκε εσωτερικά από την Televisión Española ως Ισπανός εκπρόσωπος για τον 41ο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision, δημοσίευσε το δεύτερο άλμπουμ του, ¡Ay, Qué Deseo!. Με το ομώνυμο τραγούδι, έλαβε ένα σχετικώς κακό αποτέλεσμα στο διαγωνισμό (20ος από 23 χώρες).
Εκτός από τα δύο σόλο άλμπουμ του, έχει συνεισφέρει σε πολλά άλμπουμ συλλογής φλαμένκο: Cante Gitano, Directo Desde Casa Patas, Esencias Flamencas και Lo Mejor Que Tengo.
Σουρωτή Θεσσαλονίκης
Η Σουρωτή είναι αγροτικό χωριό του δήμου Θέρμης, της Περιφερειακής Ενότητας Θεσσαλονίκης και προάστιο της πόλης της Θεσσαλονίκης. Βρίσκεται σε απόσταση 19 χιλιομέτρων νοτιοανατολικά της Θεσσαλονίκης.
Ιστορία
Η Σουρωτή είναι ένα σχετικά νέο χωριό κτισμένο στο πρανές του όρους Κάλαυρος απέναντι από το Χορτιάτη, φτάνοντας μέχρι τον κάμπο της κοιλάδας του Ανθεμούντα. Η περιοχή ήταν γνωστή από τα αρχαία χρόνια για τα πυκνά δάση με την πολύτιμη ναυπηγήσιμη ξυλεία και τις πλούσιες πηγές.
Είναι ένα χωριό που ιδρύθηκε από πρόσφυγες, ένα από τα πολλά χωριά που ιδρύθηκαν στην Μακεδονία μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους και της ανταλλαγής πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.
Λίγο πριν το 1912 η περιοχή ονομαζόταν "Surukli" (από την τουρκικής προέλευσης λέξη suru που σημαίνει: κοπάδι) και ιδιοκτήτες της ήταν 5 Τούρκοι τσιφλικάδες, που πούλησαν την περιοχή σε Εβραίους της Θεσσαλονίκης. Οι πρώτοι Έλληνες που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή ήταν μια οικογένεια Βλάχων από την Βλάστη, μέρος που ανήκει στην περιφερειακή ενότητα της Κοζάνης, η οικογένεια του Χρήστου Λόλα. Παρόλο που, παραδοσιακά, ήταν βοσκοί, η οικογένεια αποφάσισε να πουλήσει τα πρόβατά της προκειμένου να αγοράσει την γη από τους Εβραίους.
Το 1914 σαράντα οικογένειες Αρβανίτων ήρθαν από την Μανδρίτσα στη Βόρεια Θράκη, λόγω της εισβολής Βουλγάρων στο χωριό τους. Οι περισσότεροι από αυτούς μιλούσαν τόσο ελληνικά όσο και αρβανίτικα. Η κύρια απασχόλησή τους ήταν η παραγωγή μεταξιού και γι’ αυτό μετανάστευσαν στην Σουρωτή, με σκοπό να εκμεταλλευτούν τις τοπικές εκτάσεις στις οποίες ευδοκιμούσαν τα μούρα, με τα φύλλα των οποίων τρέφονται οι μεταξοσκώληκες. Ταυτόχρονα, δημιούργησαν εμπορικούς δεσμούς με τους Εβραίους παραγωγούς μεταξιού στην Θράκη.
Το 1922, μετά την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας, περίπου 48 οικογένειες κατέφθασαν στη Σουρωτή από την Μικρά Ασία, με ρίζες από τη Σμύρνη, το Αϊδίνιο, την Κίο, τα Μουδανιά, αλλά και από την ανατολική Θράκη. Ήταν μορφωμένοι και μετέφεραν τις δικές τους παραδόσεις στον τόπο υποδοχής. Στη Σουρωτή εργάστηκαν στον χώρο της παραγωγής μεταξιού, λαδιού και κρασιού.
Μεταξύ του 1928 και του 1930 κατέφθασαν στην περιοχή κι άλλοι Βλάχοι βοσκοί από την Βλάστη, μαζί με 4-5 οικογένειες Σαρακατσάνων. Η γη διανεμήθηκε στους προσφυγες από την ελληνική κυβέρνηση, αρχικά, το 1914 κι αργότερα το 1932.
Σήμερα
Από την κεντρική πλατεία της Σουρωτής υπάρχει δρόμος που οδηγεί στον γειτονικό Άγιο Αντώνιο και το Μονοπήγαδο που ανήκουν επίσης στον δήμο της Θέρμης αλλά και στο σπήλαιο των Πετραλώνων και στα Νέα Μουδανιά της Χαλκιδικής.
Άγιος Παΐσιος - Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου Σουρωτής
Στη Σουρωτή βρίσκεται η Ιερά Μονή (Ησυχαστήριο) του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου, η οποία ανήκει στην Ιερά Μητρόπολη Κασσανδρείας. Είναι Ιερά Μονή Μοναζουσών, ιδρύθηκε το 1967 και σε αυτήν φυλάσσονται τα ιερά λείψανα του Αγίου Αρσενίου του Καππαδόκη. Απέχει περίπου 18 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Θεσσαλονίκης. μικρογραφία|Τάφος Αγίου Παϊσίου στην Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στη ΣουρωτήΠνευματικός καθοδηγητής της Μονής υπήρξε ο Άγιος Παΐσιος. Το καλοκαίρι του 1966, λόγω επιδείνωσης της κατάσταση της υγείας του, ο Γέροντας Παΐσιος πήγε στην Θεσσαλο­νίκη για εξετάσεις, οι οποίες ἐδειξαν ὁτι ἐπρεπε νὰ χειρουργηθεί στους πνεύμονες και εισήχθη στο Κέντρο Νοσημάτων Θώρακος Βορείου Ἑλλάδος. Τότε τον γνώρισαν κάποιες νέες κοπέλες, οι ὁποίες ήθελαν απὸ χρόνια νὰ ιδρύσουν Μοναστήρι, αλλὰ συναντούσαν δυσκολίες. Οι νέες αυτὲς τον επισκέπτονταν καθημερινὰ. Απὸ τότε ο Γέροντας τις θεωρούσε αδελφές του και ανέλαβε να τις βοηθήσει. Βρήκε τον τόπο για να κτισθει το Μοναστήρι και σε εναν χρόνο εγκαταστάθηκαν εκεί οι πρώτες Αδερφές. Ἐτσι ιδρύθηκε τὸ Ησυχα­στήριο του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στη Σουρωτὴ Θεσσα­λονίκης, το οποίο ο Γέροντας Παΐσιος βοηθούσε πνευματικὰ μέ­χρι την κοίμηση του στις 12 Ιουλίου 1994..
Ο Γέροντας Παΐσιος, ετάφη στην Ιερά Μονή της Σουρωτής και έκτοτε το μνήμα του επισκέπτονται χιλιάδες πιστοί Χριστιανοί από την Ελλάδα αλλά και από όλες τις Ορθόδοξες χώρες για να προσκυνήσουν
Στις 13 Ιανουαρίου 2015 συνήλθε η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου και αποφάσισε την κατάταξη του μοναχού Παϊσίου του Αγιορείτου στο Αγιολόγιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Στις 2 Νοεμβρίου 2017, ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης, ανακηρύχθηκε προστάτης του όπλου των Διαβιβάσεων στον Ελληνικό Στρατό, στο οποίο είχε υπηρετήσει και ο ίδιος ως ασυρματιστής κατά τον εμφύλιο πόλεμο. Έλεγε μάλιστα σε πολλούς λόγους του, ότι οι μοναχοί είναι οι "ασυρματιστές του Θεού" για να εξηγήσει τη χρησιμότητα της μοναχικής ζωής.
.
Μεταλλικό Νερό Σουρωτής
Πρόκειται για ένα από τα πιο γνωστά εμφιαλωμένα μεταλλικά νερά της Ελλάδας.
Στους τοπικούς θρύλους που ανάγονται πίσω στο 345 π.Χ. αναφέρεται ότι οι ευγενείς προτιμούσαν το δροσιστικό νερό της πηγής για τα συμπόσιά τους και ακόμα ότι ο ίδιος ο Μέγας Αλέξανδρος επισκεπτόταν συχνά την πηγή της Σουρωτής για το πολύτιμο νερό της. Η μοναδικότητα του ίδιου νερού σήμερα αναγνωρίζεται σε όλη την Ελλάδα και τον κόσμο.
Λίγο μετά τα 1900, κoντά στην πηγή άρχισαν να κάνουν την εμφάνισή τους τα πρώτα σπίτια. Αυτοί ήταν οι πρώτοι κάτοικοι της περιοχής και ήταν εκείνοι που έθεσαν τις βάσεις για τον μετέπειτα oικισμό “Σoυρωτή”. Στη διάρκεια τoυ Α’ Παγκoσμίoυ Πoλέμoυ γαλλικά στρατεύματα στρατoπέδευσαν στην περιoχή. Κάποιοι Γάλλoι αξιωματικoί ενθoυσιάστηκαν από την εξαιρετική πoιότητα τoυ νερoύ τόσo ώστε δημιoύργησαν τo πρώτo υπoτυπώδες εμφιαλωτήριo. Το νερό που εμφιαλωνόταν εκεί κατέληγε στα ποτήρια των Ανώτατων Γάλλων Αξιωματικών, ενώ γίνονταν και οργανωμένες απoστoλές νερoύ στη Γαλλία. Τo παράδειγμα των Γάλλων ακoλoύθησαν και oι Σέρβoι πoυ εγκαταστάθηκαν εδώ με τη σέρβικη μεραρχία τoυ Μoράβα. To εμφιαλωτήριo στεγάστηκε σε νέο διώρoφo κτίριo, τo δε νερό της πηγής ονομάστηκε “Kisepe Boda” (υπόξινo νερό).
Μετά τo τέλoς τoυ πoλέμoυ (1918) τo εμφιαλωτήριo ανέλαβε o κάτoικoς του οικισμού της Σoυρωτής, Θωμάς Χρ. Λώλας, o oπoίoς τo ανακαίνισε. Το 1925 ο Γεώργιος Χωναίος ανέλαβε τη διαχείριση της πηγής.
Σύμφωνα με απόκομμα εφημερίδας του 1930 (αρχείο ΣΟΥΡΩΤΗ Α.Ε.), ο τότε Πρωθυπουργός κ. Βενιζέλος δήλωσε δημοσίως ότι: “Το νερό Σουρωτή είναι εφάμιλλο με τα ευρωπαϊκά, αν όχι ανώτερο από αυτά”. Στα 1935 η πηγή της Σoυρωτής αναγνωρίζεται επίσημα ως ιαματική, το νερό της οποίας έχει διαπιστωθεί ότι έχει ευεργετική επίδραση στον οργανισμό μετά από εξωτερική χρήση (λουτροθεραπεία), ή κατανάλωση (ποσιθεραπεία) και συντάχθηκε η πρώτη σύμβαση ανάμεσα στo Ελληνικό Δημόσιo και τoν Γ. Χωναίo, για την εκμετάλλευση της πηγής.
Με τη λήξη της σύμβασης (1987), κατόπιν πρωτoβoυλίας τoυ Πρoέδρoυ της Κoινότητας Σoυρωτής και δραστηριoπoίησης όλων των κατoίκων της Σoυρωτής παραχωρήθηκε τo δικαίωμα της εκμετάλλευσης της πηγής, στην Κoινότητα Σoυρωτής, η oπoία συνέστησε την αμιγή Κoινoτική Επιχείρηση Εμφιάλωσης Μεταλλικoύ Νερoύ “ΣOΥΡΩΤΗ”.
Το 1991, νερό της Σουρωτής αναγνωρίζεται ως Φυσικό Μεταλλικό Νερό, ασβεστούχο, μαγνησιούχο υπόξινο, οξυανθρακικό, σύμφωνα με την Ελληνική Νομοθεσία. Περιλαμβάνεται στον κατάλογο των Φυσικών Μεταλλικών Νερών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ το 1992, η υψηλή ποιότητα του προϊόντος βραβεύεται στη Μαδρίτη από τον Οργανισμό Arch of Europe, όπου αποκτά τον “Χρυσό Αστέρα”, βραβείο που απονέμεται στα ποιοτικότερα προϊόντα του κόσμου.
Το 1993 για πρώτη φορά στην Ελλάδα, κυκλοφορεί στην αγορά νερό σε συσκευασία κουτιού αλουμινίου και το 1995, ιδρύεται υποκατάστημα στην Αθήνα για την καλύτερη και ταχύτερη εξυπηρέτηση της διαρκώς αναπτυσσόμενης αγοράς της Νότιας Ελλάδας και το 1998 η Κοινοτική Επιχείρηση Εμφιάλωσης Μεταλλικού Νερού “ΣΟΥΡΩΤΗ” μετατρέπεται σε Ανώνυμη Εταιρεία.
Έκτοτε η Εταιρία αναπτύσσεται σταθερά με την προσθήκη νέων προϊόντων με βάση το μεταλλικό νερό και διεισδύει σε αγορές του εξωτερικού όπως της Κίνας, Καναδά και των ΗΠΑ.
Το 2016 η ΣΟΥΡΩΤΗ ΑΕ εξαγοράστηκε από τον όμιλο Dimera του Πόντιου επιχειρηματία Ιβάν Σαββίδη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Δήμος Θέρμης
Pretty Woman
Αρχικά η ταινία προοριζόταν να είναι ένα σκοτεινό δράμα με θέμα την πορνεία στο Λος Άντζελες, αλλά αργότερα μετατράπηκε σε ρομαντική κωμωδία με μεγαλύτερο προϋπολογισμό. Το Pretty Woman ήταν μια τεράστια εισπρακτική επιτυχία και μία από τις μεγαλύτερες της δεκαετίας του 1990. Μέχρι και σήμερα καταλαμβάνει την 4η θέση στον κατάλογο με τις μεγαλύτερες εισπράξεις στο είδος της ρομαντικής κομεντί, με συνολικό box office 463,4 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως.
Η Ρόμπερτς βραβεύτηκε με Χρυσή Σφαίρα και έλαβε υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της.
Πλοκή
Ο Έντουαρντ Λούις, ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας, κάνει μια βόλτα στη λεωφόρο Μπούλεβαρντ του Χόλυγουντ. Εκεί συναντά την ιερόδουλη Βίβιαν. Μετά από συζήτηση, ο Έντουαρντ την προσλαμβάνει ως τη συνοδό του σε διάφορες κοινωνικές εκδηλώσεις για μία εβδομάδα. Η Βίβιαν του λέει ότι θα του κοστίσει κάτι τέτοιο και τότε αυτός της δίνει 3.000 δολάρια. Η Βίβαν δέχεται.
Τότε αποφασίζει να πάει για ψώνια. Η υπάλληλος όμως στο κατάστημα της φέρεται πολύ άσχημα εξαιτίας της άσεμνης εμφάνισής της. Αρχικά και ο μάνατζερ του ξενοδοχείου, Μπέρναρντ Τόμσον, είναι επιφυλακτικός μαζί της, γρήγορα όμως θα γίνει φίλος της και θα τη βοηθήσει να αγοράσει φόρεμα και θα την προπονήσει στους καθώς πρέπει τρόπους που πρέπει να έχει σε ένα δείπνο. Η Βίβιαν θα αναφέρει τον εξευτελισμό της στο κατάστημα ρούχων στον Έντουαρντ και τότε εκείνος θα την πάει για ένα shopping therapy και τέλος θα περάσουν από το συγκεκριμένο μαγαζί λέγοντας στην πωλήτρια πως έκανε ένα τεράστιο λάθος.
Την επόμενη μέρα ο Έντουαρντ πηγαίνει τη Βίβιαν σε ένα ματς πόλο για επαγγελματικούς λόγους. Εκεί η Βίβιαν πιάνει κουβέντα με τον Ντέιβιντ Μορς, το εγγονό του ανθρώπου που θέλει ο Έντουαρντ να κάνει δουλειές. Ο Φίλιπ, συνέταιρος του Έντουαρντ, φοβάται μήπως η Βίβιαν είναι κατάσκοπος και ο Έντουαρντ τον καθησυχάζει λέγοντάς του πως γνωρίστηκαν. Τότε ο Φίλιπ πηγαίνει στη Βίβιαν και την προσβάλλει. Όταν γυρνάνε στο ξενοδοχείο, η Βίβιαν είναι έξαλλη με τον Έντουαρντ που μίλησε στον Φίλιπ γι' αυτήν και σκοπεύει να φύγει. Ο Έντουαρντ τότε της ζητά συγνώμη και την πείθει να μείνει για το υπόλοιπο της εβδομάδας.
Ο Έντουαρντ φεύγει νωρίς από τη δουλειά την επόμενη μέρα και πηγαίνει τη Βίβιαν να ακούσουν όπερα. Εκείνη συγκινείται με το έργο. Όταν επιστρέφουν, οι δυο τους κάνουν έρωτα. Το επόμενο πρωί ο Έντουαρντ προσφέρεται να της αγοράσει ένα διαμέρισμα για να συνεχίσει να τη βλέπει. Εκείνη προσβάλλεται λέγοντας πως αυτό δεν είναι το παραμύθι που επιθυμεί. Εκείνος φεύγει για δουλειά χωρίς να επιλύουν την κατάσταση. Αργότερα επισκέπτεται τη Βίβιαν η φίλη της Κιτ, η οποία αντιλαμβάνεται ότι η Βίβιαν έχει ερωτευτεί τον Έντουαρντ, η ίδια όμως το αρνείται.
Ο Έντουαρντ είναι έτοιμος να κλείσει τη συμφωνία με τον Μορς. Τότε αντιλαμβάνεται το χρόνο που πέρασε με τη Βίβιαν και ότι του άλλαξε τελείως τη ζωή. Αποφασίζει να μην κλείσει τη συμφωνία. Ο Φίλιπ τότε πηγαίνει στο ξενοδοχείο και κατηγορεί τη Βίβιαν ότι του άλλαξε τα μυαλά και τη χτυπάει. Εκείνη τη στιγμή επιστρέφει ο Έντουαρντ και λέει στο Φίλιπ να φύγει.
Πρώτα στάδια
Στην αρχή το Pretty Woman προοριζόταν για ένα σκοτεινό δράμα που θα απεικόνιζε την πορνεία στο Λος Άντζελες. Η σχέση της Βίβιαν και του Έντουαρντ δεν ήταν τόσο ρομαντική, με τη Βίβιαν να είναι εθισμένη στα ναρκωτικά και μέρος της συμφωνίας με τον Έντουαρντ ήταν να απέχει από αυτά για μια εβδομάδα. Αυτή το δέχτηκε γιατί χρειαζόταν τα λεφτά για να πάει στη Ντίσνεϋλαντ. Το στόρι τέλειωνε με τον Έντουαρντ να την πετάει έξω από το αυτοκίνητο και τη Βίβιαν μαζί με της φίλη της να επιβιβάζονται στο λεωφορείο για Ντίσνεϋλαντ. Αυτά τα στοιχεία θεωρήθηκαν από την παραγωγό Λόρα Ζίσκιν ότι θα έκαναν αντιπαθητικό το χαρακτήρα της Βίβιαν και μερικά αφαιρέθηκαν και άλλα ενσωματώθηκαν στο χαρακτήρα της φίλης της, Κιτ.
Το Pretty Woman έχει ομοιότητες με το μύθο του Πυγμαλίωνα και συγκεκριμένα με το ομότιτλο θεατρικό του Τζορτζ Μπερνάρντ Σο. Τότε ο πρόεδρος της Walt Disney Pictures Τζέφρεϊ Κάτζενμπεργκ ζήτησε η ταινία να ξαναγραφτεί από την αρχή σαν ένα μοντέρνο παραμύθι του σήμερα με στοιχεία love story, σε αντίθεση με το σκοτεινό δράμα που ήταν γραμμένο αρχικά. Το πρότζεκτ προτάθηκε τότε στην Touchstone Pictures και ξαναγράφτηκε σαν ρομαντική κομεντί. Ο αρχικός τίτλος της ταινίας ήταν $3,000, ωστόσο ο τίτλος άλλαξε καθώς τα στελέχη της Touchstone θεώρησαν ότι ο τίτλος ακουγόταν σαν ταινία επιστημονικής φαντασίας.
Κάστινγκ
Το κάστινγκ του Pretty Woman ήταν μια μεγάλη διαδικασία. Ο Γκάρυ Μάρσαλ αρχικά ήθελε τον Κρίστοφερ Ριβ για το ρόλο του Έντουαρντ και ο Αλ Πατσίνο απέρριψε το ρόλο. Ο Πατσίνο μάλιστα έκανε και δοκιμαστικό με τη Ρόμπερτς πριν αποφασίσει να μη δεχτεί να παίξει. Έτσι ο ρόλος κατέληξε στον Ρίτσαρντ Γκιρ.
Η Τζούλια Ρόμπερτς δεν ήταν η αρχική επιλογή για το ρόλο της Βίβιαν και το στούντιο δεν την ήθελε. Ο Μάρσαλ ήθελε την Κάρεν Άλλεν. Όταν τον απέρριψε, ο ρόλος προτάθηκε στη Μόλι Ρίνγκγουολντ, η οποία δεν τον δέχτηκε επειδή δεν ένιωθε άνετα με το περιεχόμενο του σεναρίου και δεν ήθελε να παίξει μία πόρνη. Αργότερα σε συνεντεύξεις της, δήλωσε μετανιωμένη για την επιλογή της. Η Γουϊνόνα Ράιντερ έκανε δοκιμαστικό αλλά θεωρήθηκε πολύ νέα για το ρόλο. Η Τζένιφερ Κόνελι δεν πήρε το ρόλο για τον ίδιο ακριβώς λόγο.
Box office
Με προϋπολογισμό 14 εκατομμύρια δολάρια, η ταινία άνοιξε στην 1η θέση το πρώτο της σαββατοκύριακο με εισπράξεις 11,2 εκατομμύρια δολάρια. Στις ΗΠΑ συνολικά απέφερε 178,4 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο 285 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως συγκέντρωσε 463,4 εκατομμύρια δολάρια. Το 1990 ήταν η 4η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία στην Αμερική και η 3η παγκοσμίως.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1990 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ρομαντικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με την πορνεία Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες σε ξενοδοχεία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Αμερικανικές αισθηματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Touchstone Pictures Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Κωμωδίες ή Μιούζικαλ)
Ιλόνα της Αυστρίας
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Ιωσήφ-Φραγκίσκου αρχιδούκα της αυστρίας-Ουγγαρίας και της Άννας των Βέττιν, κόρης του Φρειδερίκου-Αυγούστου Γ΄ της Σαξονίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1946 τον Γεώργιο-Αλέξανδρο τιτουλάριο μεγάλο δούκα του Μεκλεμβούργου και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας
Tokyo Disneysea
Το Tokyo DisneySea (Ιαπωνικά: 東京ディズニーシー Tōkyō DizunīShī) είναι ένα θεματικό πάρκο στο Tokyo Disney Resort που βρίσκεται στο Urayasu, το νομό Chiba, στην Ιαπωνία, λίγο έξω από το Τόκιο. Άνοιξε στις 4 Σεπτεμβρίου 2001, με κόστος 335 δισεκατομμύρια Γιεν. Η εταιρία Oriental Land, η οποία εξουσιοδοτεί τους χαρακτήρες και θέματα της Disney από την εταιρεία Walt Disney, προσέλκυσε το 2016 περίπου 13,46 εκατομμύρια επισκέπτες, καθιστώντας το το πέμπτο πιο δημοφιλές θεματικό πάρκο στον κόσμο. Το DisneySea ήταν το δεύτερο θεματικό πάρκο που άνοιξε στο Tokyo Disney Resort. Ήταν το γρηγορότερο θεματικό πάρκο στον κόσμο για να φτάσει στο ορόσημο των 10 εκατομμυρίων επισκεπτών, φτάνοντας 307 μέρες μετά το άνοιγμά του. Ο προηγούμενος κάτοχος του ρεκόρ ήταν τα Universal Studios Japan 338 ημέρες μετά το άνοιγμά τους.
Κόνσεπτ
Το Τόκιο DisneySea έχει ένα γενικό θέμα ναυτικής εξερεύνησης. Η ιδέα απορρίφθηκε αφού η εταιρεία υπέστη οικονομικό πρόβλημα με το πρότζεκτ της Euro Disney. Αργότερα η ιδέα μεταβιβάστηκε στην Oriental Land Company για να επεκτείνει το resort της.
Σχέδιο
Υπάρχουν επτά θεματικές περιοχές. Η είσοδος στο πάρκο είναι το Mediterranean Harbor(λιμάνι της Μεσογείου), το οποίο ενώνεται με άλλες έξι έξι περιοχές: American Waterfront(Αμερικάνικη προκυμαία), Lost River Delta(Δέλτα του χαμένου ποταμιού), Port Discovery(ανακάλυψη λιμανιού), Mermaid Lagoon(λιμνοθάλασσα των γοργόνων), Arabian Coast(Αραβική Ακτή) και Mysterious Island(Μυστηριώδες Νησί).
Mediterranean Harbor
μικρογραφία|Mediterranean Harbor Το Mediterranean Harbor είναι η είσοδος και έχει θέμα ιταλικής πόλης-λιμανιού, με βενετσιάνικες γόνδολες που μπορούν να επιβιβαστούν και να οδηγηθούν. Μεταξύ των λιμανιών υπάρχουν διάφορα καταστήματα και εστιατόρια. Η διάταξη του Mediterranean Harbour διαφέρει από την είσοδο σε άλλα πάρκα της Disney, καθώς είναι ένα μεγάλο σχήμα "V" και όχι ένας κεντρικός δρόμος που οδηγεί σε έναν κόμβο. Στα δεξιά, το μονοπάτι οδηγεί στο Mysterious Island, και στα αριστερά, το μονοπάτι οδηγεί στο American Waterfront. Ενσωματωμένο στην αρχιτεκτονική του λιμανιού είναι το Tokyo DisneySea Hotel MiraCosta. Το Mediterranean Harbor διαθέτει επίσης το "Fortress Explorations", μια μεγάλη διαδραστική περιοχή παιχνιδιού για τους επισκέπτες με δραστηριότητες και αξιοθέατα που έχουν ως θέμα τους την εξερεύνηση. Το νυχτερινό σόου "Fantasmic!" πραγματοποιήθηκε στις 28 Απριλίου 2011 στο πλαίσιο του εορτασμού της 10ης επετείου του πάρκου.
Mysterious Island
Το Mysterious Island είναι το μέρος του πάρκου στο οποίο βρίσκεται το όρος Προμηθέας, το γιγαντιαίο ηφαίστειο που είναι το κεντρικό κομμάτι του πάρκου και το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό του. Στηρίζεται στα βιβλία του Ιούλιου Βερν και συγκεκριμένα στη μυθολογία του φρουρίου του ηφαίστειου που αναφέρεται πολλές φορές στα βιβλία που ονομάζονται "Vulcania".