cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τίγρη
Κατάσταση πληθυσμού
Επίσης, η τίγρη κατατάσσεται και ως C1+2a(i), διότι μια προληπτική προσέγγιση διαπιστώνει ότι ο πληθυσμός των αναπαραγωγικών ατόμων, είναι πιθανότατα λιγότερος από 2.500 ενήλικα άτομα. Οι εκτιμήσεις των πληθυσμών σε 42 προστατευόμενες περιοχές, είναι μόλις 2.154 αναπαραγωγικές τίγρεις. Αν και αυτό δεν είναι μια πλήρης εκτίμηση του παγκόσμιου πληθυσμού (για παράδειγμα, οι περισσότερες τίγρεις της Σιβηρίας στη Ρωσία βρίσκονται σε μη προστατευόμενες περιοχές), η εν γένει κατάσταση είναι φτωχή και ελάχιστα γνωστή. Οι τίγρεις απαιτούν μεγάλους πληθυσμούς για να διατηρηθούν και, το ποσοστό επιβίωσης των ενήλικων θηλυκών αναπαραγωγής είναι μια βασική παράμετρος, με τα μοντέλα να καταγράφουν μείωση του συνολικού πληθυσμού όταν η θνησιμότητα των θηλυκών ζώων αναπαραγωγής αυξάνεται πάνω από 15%. Η μείωση του πληθυσμού στα τελευταία χρόνια είναι πιο έντονη εκτός των προστατευόμενων περιοχών. Επίσης, πρέπει να ληφθεί υπ’ όψιν ότι, οι κατευθυντήριες γραμμές της IUCN λένε πως «τα ώριμα άτομα που ποτέ δεν θα αναπαραχθούν, δεν πρέπει να συνυπολογίζονται». Για τους σκοπούς της Κόκκινης Λίστας, οι εκτιμώμενοι πληθυσμοί από τις διάφορες πηγές, χρησιμοποιούνται και ως προσεγγίσεις για τον αναπαραγωγικό πληθυσμό των ενήλικων. Αυτός ο πληθυσμός έχει μειωθεί κατά περισσότερο από 20% κατά τη διάρκεια των τελευταίων δύο γενεών (13-20 έτη). Η πτώση συνεχίζεται και μπορεί να μην είναι αναστρέψιμη, ενώ ουδείς υποπληθυσμός είναι μεγαλύτερος των 250 ενηλίκων ατόμων. Οι εκτιμήσεις (2010-11) ανά χώρα (αναπαραγωγικά και μη-αναπαραγωγικά άτομα), σύμφωνα με την IUCN, ήσαν οι εξής:
Ιστορικό
Αν και ο όρος «Επανένταξη στο φυσικό περιβάλλον» ή «Επανένταξη στην άγρια κατάσταση» (Rewilding) χρησιμοποιήθηκε για τη «διατήρηση» σε γενικότερα πλαίσια (sensu lato), τουλάχιστον από το 1990, για πρώτη φορά εφαρμόστηκε στην αποκατάσταση ενός (1) μοναδικού είδους σαρκοφάγων από τον Χους φαν Ντάικ (Gus Van Dyk), στο Εθνικό Πάρκο Πιλάνεσμπεργκ (Pilanesberg National Park) της Νότιας Αφρικής, το 2003.
Το 1978, ο Ινδός ειδικός στη διατήρηση του φυσικού περιβάλλοντος Billy Arjan Singh προσπάθησε να επανεντάξει μια τίγρη στο Εθνικό Πάρκο Ντούτβα (Dudhwa National Park) της Ινδίας. Η θηλυκή τίγρη με την ονομασία Τάρα (Tara), είχε γεννηθεί και εκτραφεί σε ζωολογικό κήπο. Λίγο μετά την απελευθέρωση, ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων έχασε τη ζωή του από κάποια τίγρη η οποία στη συνέχεια πυροβολήθηκε. Κυβερνητικοί αξιωματούχοι υποστήριξαν ότι, η συγκεκριμένη τίγρη ήταν η Tara, κάτι που αμφισβητήθηκε έντονα από τον Singh και άλλους οικολόγους. Αργότερα, ο θεσμός της επανένταξης απέκτησε περαιτέρω ανυποληψία, όταν ανακαλύφθηκε ότι η τοπική γονιδιακή δεξαμενή είχε «επιμολυνθεί» από την εισαγωγή της Tara, επειδή ήταν εν μέρει τίγρη της Σιβηρίας, γεγονός που δεν ήταν γνωστό κατά τη στιγμή της απελευθέρωσής της, φαινομενικά λόγω της κακής τήρησης αρχείων στο ζωολογικό κήπο όπου είχε κρατηθεί.
Σώστε τις Τίγρεις της Κίνας
thumb|left|240px|Ο [[Λογότυπο|λογότυπος του πρότζεκτ Σώστε τις Τίγρεις της Κίνας]] Η οργάνωση Σώστε τις Τίγρεις της Κίνας (Save China's Tigers), σε συνεργασία με το Κέντρο Έρευνας Άγριας Ζωής της Κρατικής Δασικής Διοίκησης της Κίνας και με την Εταιρία Κινέζικων Τίγρεων της Νότιας Αφρικής, εξασφάλισε μια συμφωνία για την επαναφορά των τίγρεων της Νότιας Κίνας (βλ. Υποείδη) στο φυσικό περιβάλλον. Η συμφωνία, η οποία υπεγράφη στο Πεκίνο στις 26 Νοεμβρίου 2002, ζητούσε την καθιέρωση ενός μοντέλου διάσωσης της κινεζικής τίγρης, μέσω της δημιουργίας ενός πιλοτικού καταφυγίου στην Κίνα, όπου η αυτόχθονη άγρια ζωή, συμπεριλαμβανομένων των κινεζικών τίγρεων, θα έχουν τη δυνατότητα και θα πρέπει να επανενταχθούν στο φυσικό τους περιβάλλον. Η οργάνωση Σώστε τις Τίγρεις της Κίνας είχε και έχει ως στόχο την επανένταξη του, άκρως κινδυνεύοντος (CR), υποείδους Panthera tigris amoyensis, μεταφέροντας μερικά αιχμάλωτα άτομα στη Νότιο Αφρική, για την εκπαίδευση αποκατάστασής τους, ώστε να ανακτηθούν, όσο γίνεται, τα κυνηγετικά τους ένστικτα. Την ίδια στιγμή, φτιαχνόταν ένα πιλοτικό καταφύγιο στην Κίνα, όπου οι τίγρεις θα μετεγκαταθίσταντο και θα απελευθερώνονταν, όταν το καταφύγιο θα ήταν έτοιμο. Ωστόσο, το σχέδιο ήταν αρχικά να μεταφερθούν στην Κίνα, μόνον τα μικρά των υπό αιχμαλωσία τίγρεων, ενώ οι γονείς θα παρέμεναν στη Νότια Αφρική για να συνεχιστεί η αναπαραγωγή. Η Νότια Αφρική επελέγη ως εφαλτήριο αυτής της προσπάθειας, χάρη στην ηγετική της θέση στον τομέα διαχείρισης της άγριας πανίδας, της άμεσα διαθέσιμης γης και, της αφθονίας θηραμάτων.
Από τότε, «κύλισε αρκετό νερό στο αυλάκι» και, κάποια άτομα τίγρεων της Νότιας Κίνας, φαίνεται να έχουν επανανταχθεί επιτυχώς, να είναι πλήρως ικανές για κυνήγι και να επιβιώνουν μόνες τους. Επίσης, υπήρχε επιτυχία και όσον αφορά στην αναπαραγωγή αυτών των επανενταγμένων τίγρεων, με πέντε κουτάβια να έχουν ήδη γεννηθεί. Αυτά τα μικρά της δεύτερης γενιάς θα είναι σε θέση να μάθουν τις δεξιότητες επιβίωσης τους, απευθείας από τις επιτυχώς επανενταγμένες μητέρες τους.
Η τίγρη ως θήραμα
thumb|right|300px|Σκοτωμένη Τίγρη της Ιάβας, σε φωτογραφία του 1941 Η τίγρη υπήρξε κάποτε ένα από τα Πέντε Μεγάλα (Big Five) -ενν. θηράματα- της Ασίας. Το κυνήγι της, νόμιμο τότε, οργίαζε στις αρχές του 19ου και του 20ού αιώνα, αναγνωρισμένο και θεωρούμενο ως «άθλημα» από τους Βρετανούς στην αποικιακή Ινδία, καθώς και από τους μαχαραγιάδες και την αριστοκρατική τάξη των πάλαι ποτέ πριγκιπάτων τής -προ της ανεξαρτησίας- Ινδίας. Ένας και μόνον μαχαραγιάς ή Άγγλος κυνηγός, μπορούσε να ισχυριστεί ότι είχε σκοτώσει πάνω από 100 τίγρεις στην «καριέρα» του. Το κυνήγι γινόταν από ορισμένους κυνηγούς με τα πόδια, άλλοι έστηναν ενέδρα χρησιμοποιώντας καλυμμένες τέντες (machans) με κατσικίσιο ή βουβαλίσιο κρέας ως δόλωμα, ενώ κάποιοι πιο εύποροι κυνηγούσαν πυροβολώντας από τη ράχη ενός ελέφαντα. Σε ορισμένες περιπτώσεις, επιστρατεύονταν οι κάτοικοι ενός ολόκληρου χωριού, χτυπώντας τύμπανα για να οδηγήσουν το θήραμα στη ζώνη θανάτωσής του. Εκτενείς οδηγίες ήσαν διαθέσιμες για την εκδορά των τίγρεων και, υπήρχαν ειδικοί βυρσοδέψες (taxidermists), για την προετοιμασία των δερμάτων.
Ανθρωποφάγες τίγρεις
Υπό κανονικές συνθήκες οι άγριες τίγρεις, ειδικά αν δεν έχουν προηγούμενη επαφή με τους ανθρώπους, αποφεύγουν ενεργά τη συνάντηση μαζί τους και τους φοβούνται. Ωστόσο, σύμφωνα με ορισμένες πηγές, οι τίγρεις πιστεύεται ότι είναι υπεύθυνες για περισσότερους θανάτους ανθρώπων μέσω άμεσης επίθεσης από οποιοδήποτε άλλο άγριο θηλαστικό. Στην πλειονότητα των περιπτώσεων, οι τίγρεις προκαλούνται πρώτες από τον άνθρωπο, εφόσον οι ίδιες αποτελούν υποψήφιο θήραμα, με αναπόφευκτη την επίθεση, ιδιαίτερα εάν έχουν τραυματιστεί, στην προσπάθειά τους να προστατευτούν οι ίδιες. Περιστασιακά, οι επιθέσεις προκαλούνται κατά λάθος, όταν ένας άνθρωπος αιφνιδιάσει μια τίγρη ή περνώντας χωρίς να το θέλει από τη θέση που βρίσκεται μια μητέρα με τα μικρά της.
Παρά το γεγονός ότι ο άνθρωπος δεν είναι κανονικό θήραμα για τις τίγρεις, μερικές φορές οι τίγρεις θα θεωρήσουν τους ανθρώπους ως τέτοιο. Οι επιθέσεις αυτού του είδους, έχουν την τάση να είναι ιδιαίτερα διαδεδομένες σε περιοχές όπου η αύξηση του πληθυσμού, η υλοτομία και η γεωργία έχουν ασκήσει πίεση επί των οικοτόπων της τίγρης, με συνέπεια τη μειωμένη άγρια λεία γι’ αυτήν. Επίσης, οι περισσότερες τίγρεις που επιτίθενται στον άνθρωπο είναι ηλικιωμένες και με ελλείποντα δόντια, έχοντας φυσιολογική αδυναμία να συλλάβουν την κανονική λεία τους, όπως ,για παράδειγμα, η «Τίγρη του Τσαμπαβάτ» που κατέχει το «ρεκόρ» με περίπου 430 θανάτους στην περιοχή του Νεπάλ και της Ινδίας τον 19ο αιώνα.
Σχεδόν όλες οι τίγρεις που έχουν ταυτοποιηθεί ως «ανθρωποφάγες», γρήγορα συλλαμβάνονται, πυροβολούνται ή δηλητηριάζονται. Οι τρέχοντες ινδικοί νόμοι για την προστασία της άγριας ζωής, ορίζουν ότι τα ζώα πρέπει κατ’ αρχήν να σώζονται, εκτός εάν η τίγρη είναι υπότροπος και δεν υπάρχει ελπίδα για την αποκατάστασή της. Ωστόσο, ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι ότι, οι τίγρεις που επιτίθενται ή σκοτώνουν ανθρώπους, οδηγούν σε εκδικητικές «απαντήσεις», με τη θανάτωση αρκετών τίγρεων, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που δεν συμμετείχαν στην επίθεση. Σε κάποιες περιπτώσεις, τα επικίνδυνα για τον άνθρωπο ζώα, συλλαμβάνονται και μεταφέρονται σε μεγάλα καταφύγια, με μέση επιτυχία.
Οι τίγρεις σε αιχμαλωσία διατηρούν τα άγρια ένστικτά τους και, ειδικά εκείνες που κρατούνται παράνομα σε ιδιωτικές περιοχές, μπορεί να επιτίθενται σε ανθρώπους. Εκτιμάται ότι, 1,75 θανατηφόρες επιθέσεις συμβαίνουν ετησίως από τίγρεις σε αιχμαλωσία, με τουλάχιστον 27 άτομα να έχουν σκοτωθεί ή τραυματιστεί σοβαρά στις Ηνωμένες Πολιτείες από τίγρεις, κατά τη διάρκεια των ετών 1998-2001. Σε μεγάλoυς, καλά διατηρημένους δημόσιους ζωολογικούς κήπους, οι επιθέσεις τίγρης σε ανθρώπους είναι πολύ σπάνιες και οι τίγρεις που συνδέονται με τους υπαλλήλους, από τη γέννησή τους μπορεί να είναι υπάκουες, ακόμη και στοργικές προς αυτούς. Ωστόσο, οι περισσότεροι ζωολογικοί κήποι είναι δικαιωματικά προσεκτικοί και, όταν οι τίγρεις πρέπει να μεταφερθούν ή να εξεταστούν (όπως σε ιατρικές διαδικασίες) επιβάλλεται να εξασφαλιστεί ότι οι τίγρεις είναι πλήρως αδρανοποιημένες με αναισθησία.
Εμπόριο και «παραδοσιακή ιατρική»
Ιστορικά, οι τίγρεις έχουν κυνηγηθεί σε μεγάλη κλίμακα, για την εκπάγλου ομορφιάς γούνα τους. Το εμπόριο δερμάτων τίγρης κορυφώθηκε το 1960, λίγο πριν από την έναρξη ισχύος των διεθνών προσπαθειών διατήρησης του είδους. Το 1977, ένα δέρμα τίγρης σε μια αγγλική αγορά άξιζε 4.250 δολάρια περίπου.
Πολλοί άνθρωποι στην Κίνα και άλλα μέρη της Ασίας έχουν την πεποίθηση ότι διάφορα μέρη της τίγρης, όπως το πέος της, έχουν φαρμακευτικές ιδιότητες, κυρίως ως παυσίπονα και αφροδισιακά, χωρίς, βέβαια, να υπάρχουν επιστημονικά στοιχεία που να στηρίζουν αυτές τις πεποιθήσεις. Η χρήση μερών τίγρης σε φαρμακευτικά προϊόντα στην Κίνα έχει ήδη απαγορευθεί, και η κυβέρνηση έχει απαγγείλλει κάποιες κατηγορίες για λαθροθηρία που τιμωρούνται ακόμη και με θάνατο. Επιπλέον, όλες οι εμπορικές συναλλαγές για μέρη τίγρης είναι παράνομες σύμφωνα με τη Σύμβαση για το Διεθνές Εμπόριο Απειλούμενων Ειδών της Άγριας Πανίδας και Χλωρίδας και η απαγόρευση του εμπορίου έχει τεθεί σε εφαρμογή στην Κίνα από το 1993. Ωστόσο, το εμπόριο μερών τίγρης στην Ασία έχει γίνει ένας σημαντικός κλάδος στη μαύρη αγορά και, οι κυβερνητικές προσπάθειες για να σταματήσει έχουν αποβεί αναποτελεσματικές μέχρι σήμερα. Σχεδόν όλη η μαύρη αγορά εδράζεται στην Κίνα και, τα προϊόντα πωλούνται εντός της χώρας ή αποστέλλονται στην Ταϊβάν, τη Νότια Κορέα και την Ιαπωνία. Η τίγρη της Νότιας Κίνας είχε σχεδόν εξαφανιστεί λόγω του συγκεκριμένου εμπορίου, από τη δεκαετία του 1950 μέχρι τη δεκαετία του 1970. Συμβολή στο παράνομο εμπόριο, έχουν κάποιες παράνομες φάρμες στη χώρα, που ειδικεύονται στην εκτροφή τίγρεων με σκοπό το κέρδος. Εκτιμάται ότι μεταξύ 5.000 και 10.000 ατόμων σε αιχμαλωσία, ζουν σε αυτά τα αγροκτήματα σήμερα. Ωστόσο, πολλές τίγρεις που συνδέονται με την παραδοσιακή ιατρική στη μαύρη αγορά είναι άγριες ή πυροβολήθηκαν από λαθροθήρες, και μπορεί να έχουν θανατωθεί οπουδήποτε στην επικράτεια, από τη Σιβηρία μέχρι την Ινδία και, από τη Μαλαισία μέχρι τη Σουμάτρα.
Οι τίγρεις σε αιχμαλωσία
Τα τελευταία χρόνια, η αναπαραγωγή των τίγρεων σε αιχμαλωσία στην Κίνα επιταχύνθηκε σε σημείο που, οι πληθυσμοί πολλών υποειδών να υπερβαίνουν τα 4.000 ζώα, αριθμός μεγαλύτερος από εκείνον στην άγρια φύση. Σύμφωνα με πληροφορίες, περίπου 3000 ζώα βρίσκονται σε 10-20 σημαντικές εγκαταστάσεις, με το υπόλοιπο διάσπαρτο σε ακόμη 200 μικρότερες. Αυτό, κάνει την Κίνα, τη δεύτερη μεγαλύτερη χώρα που διατηρεί τίγρεις σε αιχμαλωσία, μετά τις ΗΠΑ, η οποία το 2005 είχε κατ’ εκτίμησιν 4.692 τίγρεις σε αιχμαλωσία.
Κουλτούρα
thumb|left|100px|Καλλιτέχνημα του 19ου αιώνα από τον Utagawa Kuniyoshi
Παραδοσιακή
Η τίγρη της Βεγγάλης είναι το εθνικό ζώο της Ινδίας και του Μπανγκλαντές, η τίγρη της Μαλαισίας είναι το εθνικό ζώο της Μαλαισίας και, η τίγρη της Σιβηρίας είναι το εθνικό ζώο της Νότιας Κορέας. Η τίγρη αντικαθιστά το λιοντάρι ως βασιλιάς των ζώων στους πολιτισμούς της ανατολικής Ασίας και εκπροσωπεί τη μεγαλειότητα, την αφοβία και την οργή.
Μεγάλης σημασίας στην κινεζική μυθολογία και πολιτισμό, η τίγρη είναι ένα από τα 12 ζώα του κινεζικού ζωδιακού κύκλου. Επίσης, σε διάφορες τέχνες, μεταξύ των οποίων και την πολεμική, η τίγρη απεικονίζεται ως σύμβολο της γης και ισάξιος αντίπαλος του κινεζικού δράκου -τα δύο ζώα που αντιπροσωπεύουν την ύλη και το πνεύμα, αντίστοιχα. Η κινεζική πολεμική τέχνη Κουνγκ Φου στην οποία το μεγαλύτερο σύστημα της το Hung Gar βασίζεται στις κινήσεις της τίγρης και του γερανού. Στην αυτοκρατορική Κίνα, η τίγρη ήταν η προσωποποίηση του πολέμου και συχνά αντιπροσώπευε την υψηλότερη γενική βαθμίδα (σημερινό Υπουργείο Άμυνας), ενώ ο αυτοκράτορας και η αυτοκράτειρα εκπροσωπήθηκαν από έναν δράκο και ένα φοίνικα, αντίστοιχα. Η λευκή τίγρη είναι ένα από τα τέσσερα σύμβολα των κινεζικών αστερισμών. Στον Βουδισμό είναι, επίσης, ένα από τα τρία «ανελέητα» πλάσματα και συμβολίζει τον θυμό.
Σύγχρονη
Η τίγρη ήταν και είναι ένα από τα δημοφιλέστερα ζώα στον -εν πολλοίς αμφιλεγόμενο- κόσμο του τσίρκου, συμμετέχοντας ακούσια στον συγκεκριμένο αστερισμό του θεάματος, μαζί με άλλα ζώα. Έχει χρησιμοποιηθεί και πρωταγωνιστήσει σε πολλά λογοτεχνικά έργα, με διασημότερο εκείνο του Ράντγιαρντ Κίπλινγκ, Το βιβλίο της ζούγκλας, έκδοσης του 1894 και, τον περίφημο χαρακτήρα του «Σερ Χαν» ή «Σιρ Καν» (Shere Khan), που -μάλλον- έκανε κακό στη φήμη της τίγρης, ιδιαίτερα στην εποχή που γράφηκε (το κυνήγι της τίγρης στην Ινδία, οργίαζε εκείνη την εποχή από τους Άγγλους κατακτητές). Ο ίδιος χαρακτήρας, αργότερα εμφανίστηκε στην ταινία της Disney, Μόγλης, κάνοντάς τον ακόμα πιο διάσημο.
Ο Γουίνι (Winnie the Pooh) εμφανίζεται αργότερα στα βιβλία και ως ένα διάσημο λούτρινο παιχνίδι. Επίσης, στην ταινία κινουμένων σχεδίων της Disney, Αλαντίν, η πριγκίπισσα Γιασμίν, έχει ως κατοικίδιο ζώο τον τίγρη Ράτζα. Το 2004, ο Ζαν-Ζακ Ανό, σκηνοθέτησε την ταινία Τα αδέλφια, όπου αφηγείται την ιστορία δύο κουταβιών τίγρης, της Κουμάλ και του Σάνγκα που χωρίζουν όταν είναι μικρά, για να ξαναβρεθούν αργότερα. Επίσης, στο κόμικ του Bill Wattersonin, «Κάλβιν & Χομπς», τον χαρακτήρα του Χόμπς, ενσαρκώνει μια τίγρη.
Πηγές
Κατηγορία:Αιλουρίδες Κατηγορία:Θηλαστικά της Ασίας Κατηγορία:Ανώτεροι θηρευτές
Βελίκο Τάρνοβο
Ετυμολογία
Κατά την πιο διαδεδομένη θεωρία για την προέλευση του ονόματος, τα αρχικά της ονόματα Τάρνοβγκραντ και ΄΄Τάρνοβο προέρχονται από το Παλαιό Βουλγαρικό тръневъ (τράνεφ) ή тръновъ (΄΄τράνοφ), που σημαίνει "αγκάθια". Η κατάληξη "γκραντ" σημαίνει "πόλη" στα Βουλγαρικά και σε πολλές Σλαβικές γλώσσες. Το 1965 προστέθηκε στο αρχικό όνομα της πόλης η λέξη велико (βελίκο) προς τιμή της ιδιότητας της πόλης ως παλιάς πρωτεύουσας της Βουλγαρίας. Αυτό βοηθάει επίσης στη διάκρισή της από την πόλη Μάλκο (Μικρό) Τίρνοβο.
Προϊστορία και αρχαιότητα
Η περιοχή του Βελίκο Τύρνοβο είναι από τις παλαιότερες περιοχές στη Βουλγαρία και συνδυάζει προϊστορική, Θρακική και Αρχαία κληρονομιά. Έχει κατοικηθεί από την 5η-6η χιλιετηρίδα π.Χ. (Εποχή του Ορείχαλκου) και οχυρωματικά ίχνη έχουν βρεθεί στον λόφο Τραπέζιτσα.
Μεσαίωνας
Οι Ρωμαίοι έχτισαν τα πρώτα τείχη στο λόφο Τραπέζιτσα, ενώ αργότερα τον 6ο αιώνα μ.Χ., ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός έχτισε ένα κάστρο πάνω του. Τον 7ο αιώνα τα σλαβικά φύλα κατέλαβαν την πόλη και υπό τη διακυβέρνηση των αδελφών Ιβάν Ασέν Α΄ και Πέτρου Ασέν η πόλη έγινε ορμητήριο εκστρατειών κατά του Βυζαντίου. Το Βελίκο Τίρνοβο, αρχικά Τάρνοβγκραντ (Търновград), κατέστη από το 12ο μέχρι και το 14ο αιώνα το ισχυρότερο οχυρό της Βουλγαρίας αλλά και σημαντικό πολιτικό, οικονομικό, πολιτιστικό και θρησκευτικό κέντρο της. Η πόλη περιγράφεται από τον Βούλγαρο Ιερέα Γκριγκόρι Τσαμπλάκ (Γρηγόριος Τσαμπλάκος) το 14ο αιώνα ως "μια πολύ μεγάλη και πανέμορφη πόλη, η οποία περιτριγυριζόταν με τείχη και είχε 12.000 με 15.000 κατοίκους.
Το 14ο αιώνα, καθώς η Βυζαντινή Αυτοκρατορία εξασθενούσε, το Βελίκο Τίρνοβο διεκδικούσε τον τίτλο της Τρίτης Ρώμης, βασιζόμενο στην εξέχουσα πολιτιστική επιρροή του στην Ανατολική Ευρώπη.
Ως πρωτεύουσα της Δεύτερης Βουλγάρικης Αυτοκρατορίας το Τίρνοβο ήταν μια οιονεί κοσμοπολίτικη πόλη με πολλούς ξένους έμπορους και απεσταλμένους. Στο Τίρνοβο εκτός από τη Βουλγαρική πλειοψηφία υπήρχαν Αρμένικες, Εβραϊκές και Ρωμαιοκαθολικές - "Φράγκικες" εμπορικές συνοικίες (οι Φράγκοι κατοικούσαν την περιοχή κάτω από τον Πύργο του Βαλδουίνου αλλά και στους πρόποδες του λόφου Σβέτα Γκορά). Η ανεύρεση τριών Γοτθικών αγαλμάτινων κεφαλών υποδηλώνει ότι εκεί υπήρχε και καθολική εκκλησία η οποία χτίστηκε από πλούσιους καθολικούς προερχόμενους από την ακμάζουσα πόλη της Αδριατικής Ντουμπρόβνικ.
Οθωμανική περίοδος
Η πολιτική και πνευματική ακμή του Τίρνοβο διακόπηκε όταν η Οθωμανική Αυτοκρατορία κατέλαβε την πόλη στις 17 Ιουλίου 1393. Η πολιορκία κράτησε τρεις μήνες. Στη σθεναρή αντίσταση των κατοίκων πήρε ενεργό μέρος ο ίδιος ο πατριάρχης Ευθύμιος (προκαθήμενος της Βουλγαρικής ορθόδοξης εκκλησίας) ο οποίος έγινε στρατιωτικός ηγέτης. Μετά την κατάκτηση των Οθωμανών ακολούθησε σφαγή των ευγενών και ολόκληρες οικογένειες εξορίστηκαν στη Μικρά Ασία. . Τρία χρόνια αργότερα οι Οθωμανοί κατέκτησαν όλη τη Βουλγαρική Αυτοκρατορία.
Η πόλη ήταν γνωστή στον Μεσαίωνα με την ονομασία Τίρνοβγκραντ (στα βουλγαρικά Търновград, δηλαδή "πόλη του Τυρνόβου") και επί Οθωμανικής αυτοκρατορίας ως Τίρνοβα (Tırnova). Στο Τύρνοβο έγιναν δύο αποτυχημένες απόπειρες εξέγερσης κατά της Οθωμανοκρατίας: το 1598 η πρώτη εξέγερση και η δεύτερη το 1686. Η πρώτη εξέγερση συνδυάστηκε με τον πόλεμο 1593-1606 όπου ένας στρατός από Βλάχους, Ούγγρους, Σέρβους και Βουλγάρους συγκρούστηκε πολεμικά με τους Οθωμανούς. Η εξέγερση στο Τύρνοβο προετοιμάστηκε όταν ο ηγέτης των Βλάχων Μιχαήλ ο Γενναίος (Mihai Biteazul) επιχείρησε επίθεση κατά των Οθωμανών από τον βορρά. Μετά την αποτυχία της εξέγερσης πολλοί Βούλγαροι αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν στη Βλαχία. Το 17ο αιώνα η Ρωσία μετατράπηκε σε υπολογίσιμη δύναμη και ελεύθερο κέντρο της ανατολικής ορθόδοξης χριστιανοσύνης. Την ίδια περίοδο οι Οθωμανοί ηττήθηκαν κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Βιέννης. Το 1683 οργανώθηκε συνωμοσία στο Τύρνοβο και οι οργανωτές κέρδισαν τη συμπάθεια του πατριάρχη Μόσχας επιδιώκοντας κάποιο σύνδεσμο με τη Ρωσία. Οι Οθωμανοί ανακάλυψαν τη συνωμοσία το 1686 και επιστράτευσαν δυνάμεις με τις οποίες κατέστειλαν την εξέγερση.
Το Τίρνοβγκραντ, μαζί με την υπόλοιπη σημερινή Βουλγαρία, παρέμεινε υπό την Οθωμανική εξουσία μέχρι το 19ο αιώνα, οπότε η εθνική ταυτότητα και ο πολιτισμός επανεμφανίστηκαν ως κίνημα ενίσχυσης της αντίστασης. Το 1875 και το 1876 ο στόχος της ίδρυσης ανεξάρτητης ανεξάρτητης Βουλγαρικής εκκλησίας και έθνους προκάλεσε στην πόλη εξεγέρσεις. Η εξέγερση του Απριλίου 1876 κατά των Οθωμανών αποτέλεσε την αρχή για τον τερματισμό της Οθωμανικής εξουσίας στη Βουλγαρία και ακολούθησε ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος (1877-1878).
Τρίτο Βουλγαρικό Κράτος
Κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού πόλεμου (1877–1878), στις 7 Ιουλίου 1877 ο Ρώσσος στρατηγός Ιωσήφ Γκούρκο απελευθέρωσε το Τύρνοβο, τερματίζοντας τα 484 χρόνια Οθωμανοκρατίας. Το 1878 η Συνθήκη του Βερολίνου δημιούργησε το Πριγκιπάτο της Βουλγαρίας μεταξύ του Δούναβη και της οροσειράς του Αίμου με έδρα του την παλιά Βουλγαρική πρωτεύουσα του Βελίκο Τύρνοβο.
Στις 17 Απριλίου 1879 συνήλθε στο Βελίκο Τύρνοβο η πρώτη Εθνοσυνέλευση για να επικυρώσει το πρώτο σύνταγμα του κράτους, γνωστό ως Σύνταγμα του Τύρνοβο, που προέβλεπε τη μεταφορά του Κοινοβουλίου από το Τύρνοβγκραντ στη Σόφια, που μέχρι σήμερα παραμένει πρωτεύουσα της Βουλγαρίας.
Σε ένδειξη σεβασμού προς το παρελθόν της πόλης ο Τσάρος Φερδινάνδος του Οίκου της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα επέλεξε την Εκκλησία των Αγίων Σαράντα Μαρτύρων στο Βελίκο Τύρνοβο για να ανακηρύξει την πλήρη ανεξαρτησία της Βουλγαρίας στις 5 Μαρτίου 1908.
Λαϊκή Δημοκρατία της Βουλγαρίας
Κατά την Κομμουνιστική περίοδο η πόλη υπέστη σημαντικές αλλαγές με περίπου 10.000 από τον πληθυσμό της να έχουν γίνει μέλη του Βουλγαρικού Κομμουνιστικού Κόμματος στα τέλη της δεκαετίας του 1940. Πολλές εκκλησίες και ιδιωτικές επιχειρήσεις της έκλεισαν, ενώ οι μεγάλες βιομηχανίες εθνικοποιήθηκαν. Στις αρχές της δεκαετίας του 1950 η πόλη βίωσε μια έντονη διαδικασία αστικοποίησης επεκτεινόμενη προς τα δυτικά. Από την ίδια περίοδο χρονολογείται επίσης η ιδέα της δημιουργίας μιας μεγάλης αστικής περιοχής στη Βόρεια Βουλγαρία, που περιλαμβάνει τις γειτονικές πόλεις Βελίκο Τύρνοβο, Γκόρνα Οριαχόβιτσα και Λιάσκοβετς (γνωστή γενικά ως "Τάργκολιας").
Κίδαρις Ξάνθης
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Κίδαρις βρίσκεται δίπλα στα σύνορα της Ελλάδας με τη Βουλγαρία σε απόσταση 36 χλμ. βορειοανατολικά από τη Σμίνθη (έδρα δήμου), 50 χλμ. βόρεια-βορειοανατολικά από την Ξάνθη και περίπου 8 χλμ. δυτικά από τον συνοριακό σταθμό Θέρμες - Ζλάτογκραντ.
Το χωριό είναι κτισμένο στις πλαγιές της Κεντρικής Ροδόπης σε υψόμετρο 800 μέτρα και περιοχή με δάση από οξιές και μακεδονικά έλατα, ενώ στα νότια περνάει ο Ξεροπόταμος (δίπλα από τις Θέρμες), που αργότερα μαζί με το Σακκόρεμα δημιουργούν τον ποταμό Κόσυνθο.
Στην περιοχή ανάμεσα στην Κιδάριδα και τις Θέρμες έχουν εντοπιστεί στις τοποθεσίες "Σύλιστε" και "Μπελκάμε" δύο σπήλαια προϊστορικής εποχής.
Βελίκο Τάρνοβο
Λαϊκή Δημοκρατία της Βουλγαρίας
Το 1963 λειτούργησε το Πανεπιστήμιο του Βελίκο Τύρνοβο "Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου" ως ένα από τα μεγαλύτερα εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας. Η αστικοποίηση συνεχίστηκε τη δεκαετία του 1970, καθώς οι βιομηχανίες μηχανημάτων, ηλεκτρονικών, φαρμάκων, υπολογιστών και επίπλων επεκτάθηκαν στην περιοχή, προσθέτοντας τις συνοικίες Ακάτσια και Κάρταλα στον ιστό της πόλης.
Στρατηγίς Αρτζεσίου
Η Στρατηγίς Αρτζεσίου, ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ήταν ένα από τα μικρά σε έκταση αλλά και συνοριακά Θέματα που αποκαλούνταν στρατηγίδες ή στρατηγάτα.
Η στρατηγίδα περιελάμβανε την οχυρωμένη πόλη Αρτζέσιο ή Αρτέσιο (Arces) και τις γύρω περιοχές στις όχθες της λίμνης Βαν, ήταν έδρα στρατηγού που υπαγόταν διοικητικά στον Κατεπάνω της Βαασπρακανίας. Το Αρτζέσιον ήταν στα εδάφη που είχαν παραχωρήσει οι τελευταίοι Αρμένιοι πρίγκιπες στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία το 1019 ή 1021/22.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινά θέματα Κατηγορία:Βυζαντινή Αρμενία
Βελίκο Τάρνοβο
Το Βελίκο Τύρνοβο σήμερα
Σήμερα το Βελίκο Τύρνοβο είναι μια από τις μεγαλύτερες αστικές περιοχές της Βουλγαρίας και μια από τις λίγες πόλεις της χώρας με αύξηση πληθυσμού. Είναι βασικό εκπαιδευτικό και πολιτιστικό κέντρο και διαθέτει δύο μεγάλα πανεπιστήμια και εκτεταμένη καλλιτεχνική δραστηριότητα. Η πόλη είναι κορυφαίος τουριστικός προορισμός επιδεικνύοντας σταθερή αύξηση επισκεπτών τις δύο τελευταίες δεκαετίες. Την ίδια περίοδο προσελκύει συνεχώς ξένους κατοίκους και σήμερα η πόλη και τα περίχωρά της έχουν γίνει τόπς κατοικίας της μεγαλύτερης κοινότητας ομογενών στη Βουλγαρία.
Εθνοτική σύνθεση
Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή του 2011, τα άτομα πoυ δήλωσαν την εθνοτική τους ταυτότητα κατανέμονταν ως εξής: Σύνολο: 68.883
Εκπαίδευση
Το Βελίκο Τίρνοβο έχει δύο πανεπιστήμια, το Πανεπιστήμιο Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου (ένα από τα μεγαλύτερα πανεπιστήμια της Βουλγαρίας) και τη Στρατιωτική Ακαδημία Βασίλ Λέφσκι. Το πρώτο έχει σήμερα περίπου 18.000 φοιτητές, ενώ η δεύτερη είναι μια από τις παλαιότερες της χώρας.
Αξιοθέατα
Το Βελίκο Τύρνοβο θεωρείται κύριος τουριστικός προορισμός στη Βουλγαρία και υπάρχουν πολλά αξιοθέατα τα οποία μπορεί κανείς να επισκεφτεί.
Τουρισμός
Το 2013 επισκέφτηκαν την πόλη 450.000 τουρίστες. Το δημοφιλέστερο αξιοθέατο είναι ο ιστορικός λόφος Τσάρεβετς, όπου βρισκόταν η πρωτεύουσα της Δεύτερης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας. Τουρίστες προσελκύουν αρκετά άλλα αξιοθέατα, όπως ο ιστορικός λόφος Τραπέζιτσα, η Σαμοβόδσκα Τσαρσίγια, πολλές εκκλησίες και Βουλγαρικής Αναγέννησης και το αρχαίο Ρωμαϊκό φρούριο της Νικόπολης προς Ιστρον.
Κίδαρις Ξάνθης
Γεωγραφία - Ιστορία
Αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση της Θράκης, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 όταν προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Θερμών.
Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης υπάγεται στη δημοτική ενότητα Θερμών του Δήμου Μύκης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 28 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ξάνθης Κατηγορία:Δήμος Μύκης Κατηγορία:Πομακοχώρια
RS-28 Sarmat
Το RS-28 Sarmat ( РС-28 Сармат, , γνωστό ως "Satan-2", είναι ένας ρωσικός υπερβαρύς διηπειρωτικός βαλλιστικός πύραυλος με υγρά καύσιμα, εξοπλισμένο με MIRV ( ICBM) που παράγεται από το Makeyev Rocket Design Bureau από το 2009. Προορίζεται να αντικαταστήσει το R-36M ICBM (SS-18 «Satan») στο οπλοστάσιο της Ρωσίας.
Το Sarmat είναι ένα από τα έξι νέα ρωσικά στρατηγικά όπλα που αποκαλύφθηκαν από τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν την 1η Μαρτίου 2018. Το RS-28 Sarmat πραγματοποίησε την πρώτη του δοκιμαστική πτήση στις 20 Απριλίου 2022, και η ρωσική κυβέρνηση αναμένει ότι ο πύραυλος θα τεθεί σε υπηρεσία το 2022. Στις 16 Αυγούστου 2022, υπογράφηκε κρατική σύμβαση για την κατασκευή και προμήθεια του στρατηγικού πυραυλικού συστήματος Sarmat.
Ιστορία
Τον Φεβρουάριο του 2014, ένας Ρώσος στρατιωτικός αξιωματούχος ανακοίνωσε ότι το Sarmat αναμενόταν να είναι έτοιμο για ανάπτυξη γύρω στο 2020. Τον Μάιο του 2014 μια άλλη επίσημη πηγή πρότεινε ότι το πρόγραμμα επιταχύνεται και ότι, κατά τη γνώμη του, θα αποτελούσε έως το 100 τοις εκατό του σταθερού επίγειου πυρηνικού οπλοστασίου της Ρωσίας μέχρι το 2021
Στα τέλη Ιουνίου του 2015, αναφέρθηκε ότι το χρονοδιάγραμμα παραγωγής για το πρώτο πρωτότυπο του Sarmat ολισθαίνει. Το RS-28 Sarmat αναμενόταν να τεθεί σε λειτουργία το 2016.
Στις 10 Αυγούστου 2016, η Ρωσία δοκίμασε επιτυχώς τον κινητήρα πρώτου σταδίου του RS-28 με το όνομα PDU-99.
Στις αρχές του 2017, φέρεται να είχαν κατασκευαστεί πρωτότυπα βλήματα και είχαν παραδοθεί στο κοσμοδρόμιο του Πλεσέτσκ για δοκιμές, αλλά το πρόγραμμα δοκιμών καθυστέρησε για να επανελεγχθούν βασικά στοιχεία υλικού πριν από την αρχική εκτόξευση.
Στις αρχές του 2017, σύμφωνα με τον διοικητή των Ρωσικών Στρατηγικών Δυνάμεων συνταγματάρχη Σεργκέι Καρακαγιεφ, το RS-28 Sarmat θα αναπτυχθεί με την 13η Μεραρχία Πυραύλων Κόκκινου Λάβαρου της 31ης Πυραυλικής Στρατιάς στην αεροπορική βάση Dombarovsky της περιφέρειας Orenburg και με την 62η Μεραρχία Πυραύλων Κόκκινου Λάβαρου της 33ης Πυραυλικής Στρατιάς Φρουράς στο Uzhur της περιφέρειας Krasnoyarsk, αντικαθιστώντας τους προηγούμενους ICBM R-36M που βρίσκονται σήμερα εκεί.
Στα τέλη Δεκεμβρίου 2017, πραγματοποιήθηκε η πρώτη επιτυχημένη δοκιμή εκτόξευσης του πυραύλου στο κοσμοδρόμιο Plesetsk στην περιφέρεια Όμπλαστ. Σύμφωνα με την έκθεση, ο πύραυλος πέταξε αρκετές δεκάδες χιλιόμετρα και έπεσε εντός του εύρους δοκιμής.
Την 1η Μαρτίου 2018, ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν, στην ετήσια ομιλία του στην Ομοσπονδιακή Συνέλευση, δήλωσε ότι «η ενεργή φάση των δοκιμών» του πυραύλου είχε ξεκινήσει. Λίγο αργότερα, μια ανώνυμη στρατιωτική πηγή αναφέρθηκε ότι οι πληροφορίες του 2007 για τον πύραυλο Sarmat είχαν διαρρεύσει στη Δύση σκόπιμα. Στις 30 Μαρτίου 2018, το ρωσικό υπουργείο Άμυνας δημοσίευσε ένα βίντεο που δείχνει το Sarmat να εκτελεί τη δεύτερη επιτυχημένη δοκιμαστική του εκτόξευση στο κοσμοδρόμιο Plesetsk.
Στις 24 Δεκεμβρίου 2019, κατά τη διάρκεια της έκθεσης των σύγχρονων οπλικών συστημάτων στο Κέντρο Διαχείρισης Εθνικής Άμυνας, αναφέρθηκε ότι το Sarmat είναι ικανό για "υποτροχιακή πτήση 35. 000 χιλιομέτρων". Οι δοκιμές του "πυραυλικού συγκροτήματος" αναμενόταν να ολοκληρωθούν το 2021 και, κατά την περίοδο 2020-2027, "είκοσι πυραυλικά συντάγματα σχεδιάζεται να επανεξοπλιστούν με το RS-28".
Η πρώτη σύμβαση για την παραγωγή των πυραύλων υπογράφηκε τον Αύγουστο του 2022.
Σχέδιο
Το RS-28 Sarmat θα μπορεί να μεταφέρει περίπου 10 τόνους ωφέλιμου φορτίου, είτε για έως και 10 βαριές είτε για 15 ελαφριές κεφαλές MIRV, απροσδιόριστο αριθμό οχημάτων υπερηχητικής ολίσθησης Avangard (HGV) ή συνδυασμό κεφαλών και πολλά αντίμετρα κατά των αντιβαλλιστικών πυραυλικών συστημάτων. Το ρωσικό υπουργείο Άμυνας δήλωσε ότι ο πύραυλος είναι η απάντηση της Ρωσίας στο σύστημα Prompt Global Strike των ΗΠΑ.
Το Sarmat έχει μια σύντομη φάση ώθησης, η οποία μειώνει το διάστημα όταν μπορεί να παρακολουθηθεί από δορυφόρους με αισθητήρες υπερύθρων, όπως το Διαστημικό Σύστημα Υπέρυθρων των ΗΠΑ, καθιστώντας πιο δύσκολη την αναχαίτισή του. Εικάζεται ότι το Sarmat θα μπορούσε να πετάξει μια τροχιά πάνω από τον Νότιο Πόλο, εντελώς ανοσία σε οποιοδήποτε τρέχον σύστημα αντιπυραυλικής άμυνας, και ότι έχει την ικανότητα Κλασματικό Τροχιακό Βομβαρδισμό (FOBS).
Σύμφωνα με διάφορες πηγές, οι τοποθεσίες εκτόξευσης του RS-28 θα είναι εξοπλισμένες με το σύστημα ενεργητικής προστασίας « Mozyr », σχεδιασμένο να αναιρεί το πλεονέκτημα πρώτης κρούσης ενός πιθανού αντιπάλου με την εκτόξευση ενός νέφους από μεταλλικά βέλη ή μπάλες που καταστρέφουν κινητικά τις εισερχόμενες βόμβες, κρουαζιέρα πυραύλους και κεφαλές ICBM σε υψόμετρα έως και 6 χλμ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Πύραυλοι Κατηγορία:Όπλα
Τούμπρε
Το Τούμπρε (ιταλικά: Tubre, ) ή Τάουφερς ιμ Μύνστερταλ (γερμανικά: Taufers im Münstertal, ) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Μπολτσάνο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Μπολτσάνο
Ευφλεκτότητα
thumb|Διεθνές εικονόγραμμα που δηλώνει (σχετικά υψηλή) ευφλεκτότητα. thumb|Κλίβανος κάθετου στελέχους τάξης ευφλεκτότητας Β1 DIN4102, στο Technische Universität Braunschweig, iBMB, Γερμανίας. thumb|Δειγματολήπτης για κλίβανο κάθετου στελέχους Β1 τάξης ευφλεκτότητας DIN4102. thumb|Κλίβανος 750 °C για δοκιμή τάξεων αναφλεξιμότητας Α1 και Α2 DIN4102 τμήμα 1 στο TU Braunschweig. thumb|Τάξη αναφλεξιμότητας A1 DIN4102: Μη αναφλέξιμο [[Μαλλί|συνθετικό μαλλί.]] thumb|Τάξη αναφλεξιμότητας Α2 DIN4102: Επίστρωση γύψινης πυροπροστασίας με σφαιρίδια πολυστυρενίου. thumb|Τάξη αναφλεξιμότητας B1 DIN4102: Δύσκολο να αναφλεγεί, συχνή αυτοπυρόσβεση. Καλαφάτισμα σιλικόνης που χρησιμοποιείται ως συστατικό για παρεμπόδιση διείσδυσης φωτιάς σε σωληνώσεις. thumb| Τάξη αναφλεξιμότητας B2 DIN 4102: Κανονική αναφλεξιμότητα, ξύλο. thumb|Τάξη αναφλεξιμότητας B3 DIN 4102: Αφρός πολυουρεθάνης: Εύκολο να αναφλεγεί. Περιέχει συνήθως πολλούς [[Υδρογονάνθρακες|υδρογονανθρακικούς δεσμούς. ]]
Ευφλεκτότητα είναι η ικανότητα μιας χημικής ουσίας να καίγεται ή να αναφλέγεται, προκαλώντας την ανάφλεξη (ή έστω βοηθώντας την εξάπλωσή της). Ο βαθμός της δυσκολίας που απαιτείται για να προκληθεί ανάφλεξη μιας χημικής ουσίας για ανάφλεξη ποσοτικοποιείται μέσω δοκιμής ευφλεκτότητας. Διεθνώς, υπάρχει μια ποικιλία των προτοκόλλων δοκιμών για την ποσοτικοποίηση της ευφλεκτότητας. Η βαθμονόμιση επιτυγχάνεται με τη χρήση κώδικα κατασκευής, απαιτήσεις ασφαλειών, κωδικών φωτιάς και άλλων κανονισμών που διέπουν τη χρήση δομικών υλικών, αλλά και για την αποθήκευση και το χειρισμό πολύ εύφλεκτων χημικών ουσιών, μέσα και έξω από διάφορες κατασκευές, αλλά και στις επιφανειακές και στις εναέριες μεταφορές αυτών. Για παράδειγμα, η αλλαγή της χρήσης ενός κτιρίου, αν έχει ως συνέπεια την τροποποίηση της ευφλεκτότητας των περιεχομένων του απαιτεί από τον ιδιοκτήτη του κτιρίου να υποβάλει αίτηση για (σχετική) άδεια, για να βεβαιωθεί ότι η συνολική πυροπροστασία, με βάση το σχεδιασμό της εγκατάστασης, έχει λάβει υπόψη την αλλαγή.
Ορισμοί
Ο όρος «ευφλεκτότητα» χρησιμοποιήθηκε για υλικά που μπορούν να αναφλεγούν ευκολότερα συγκριτικά με άλλα, καθιστώντας τα έτσι συγκριτικά πιο επικίνδυνα, οπότε χρειάζονται περισσότερο προσοχή στη διαχείρησή τους, και αυτό επέβαλε (πιθανώς) και κάποιους σχετικούς κανονισμούς. Στις ΗΠΑ (τουλάχιστον) «εύφλεκτα» (flammable) χαρακτηρίζονται τα υγρά που έχουν ελάχιστη θερμοκρασία ανάφλεξης (flash point) κάτω από 38 °C, ενώ αυτά που έχουν ελάχιστη θερμοκρασία ανάφλεξης πάνω από αυτήν τη θερμοκρασία χαρακτηρίζονται απλώς «αναφλέξιμα» (combustible), Για τα στερεά, θεωρούνται εύφλεκτα αυτά που είναι έτοιμα να αναφλεγούν ή αυτά που μπορούν να προκαλέσουν ή να συνεισφέρουν σε μια ανάφλεξη, μετά από τριβή με αυτά. Ως «έτοιμα» να αναφλεγούν θεωρούνται τα αναφλέξιμα στερεά που βρίσκονται σε μορφή σκόνης, κόκκων ή είναι ημίρρευστα και γι' αυτό πιο επικίνδυνο να αναφλεγούν μετά από σύντομη επαφή με πηγή ανάφλεξης, όπως ένα αναμμένο σπίρτο, και είναι πιο πιθανό να κάνουν τη φλόγα να εξαπλωθεί ταχύτερα. Οι τεχνικοί ορισμοί ποικίλλουν πολύ ανάμεσα στις χώρες. Ο ΟΗΕ δημιούργησε (για αυτόν τον λόγο) το παγκόσμιο σύστημα εναρμονισμένης ταξινόμησης και ετικετοποίησης των χημικών (Globally Harmonized System of Classification and Labelling of Chemicals), που ορίζει ότι η ελάχιστη θερμοκρασία ανάφλεξης πρέπει να είναι μεταξύ -32°C και 60°C για εύφλεκτα και μεταξύ 60°C και 93°C για τα (απλώς) αναφλέξιμα.
Δοκιμές ευφλεκτότητας
Μια δοκιμή ευφλεκτότητας μπορεί να πραγματοποιηθεί για να καθοριστεί ο βαθμός ευφλεκτότητας μιας χημικής ουσίας. Πρότυπα δοκιμής που χρησιμοποιήθηκαν για να καθορίσουν το βαθμό αυτό είναι (μεταξύ άλλων) τα ακόλουθα:
Παρατηρήσεις και παραπομπές
Κατηγορία:Χημεία
Εγκ
thumb|250px|Το An Sgurr η μεγαλύτερη κορυφή στο νησί.
Το Εγκ, (αγγλικά: Eigg) είναι νησί του Ηνωμένου Βασιλείου και συγκεκριμένα το δέκατο πέμπτο μεγαλύτερο νησί του νησιωτικού συμπλέγματος των Εβρίδων. Έχει έκταση 30,49 τ.χλμ. και 83 κατοίκους (2011). Πρωτεύουσα του νησιού είναι ο οικισμός Cleadale και διοικητικά ανήκει στην περιφέρεια του Χάιλαντ. Επίσης, είναι το δεύτερο μεγαλύτερο από τα νησιά Σμολ μετά το Ραμ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Εγκ
Γρηγόριο Αιτωλοακαρνανίας
Το Γρηγόρι είναι ορεινό χωριό του δήμου Ναυπακτίας στον νομό Αιτωλοακαρνανίας. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2011 ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 79 μόνιμους κατοίκους.
Γενικά στοιχεία
Το Γρηγόρι είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.000 μέτρων στις βορειοανατολικές πλαγιές της οροσειράς του Κερασοβουνίου (Ομάλια) κοντά στον ποταμό Βοϊτσάνο και τον χείμαρρο Γρηγορίτικο και είναι ένα από τα πιο ορεινά χωριά της Αιτωλοακαρνανίας.
Βορειοδυτικά του χωριού στη θέση Κοκάλια βρέθηκαν απομεινάρια αρχαίου οικισμού, ενώ ιστορικά το Γρηγόρι αναφέρεται για πρώτη φορά σε οθωμανικά κατάστιχα. Κατά την τελευταία περίοδο της τουρκοκρατίας και τα πρώτα χρόνια μετά τη δημιουργία του ελληνικού κράτους αποτελούσε τσιφλίκι της οικογένειας Καναβού. Παλιότερα έφερε την ονομασία Πρέβεσα, η οποία είναι αλβανικής προέλευσης και δηλώνει το σημείο περάσματος. Αν και σύμφωνα με την απογραφή του 1940 ο πληθυσμός του Γρηγορίου έφτανε τους 420 κατοίκους, τα επόμενα χρόνια γνώρισε κατακόρυφη πτώση με την πλειοψηφία των αυτών που αποχώρησαν να εγκαθίστανται στα Γρηγορίτικα Ευπαλίου του νομού Φωκίδας.
Η κεντρική εκκλησία του Γρηγορίου είναι αφιερωμένη στον Άγιο Νικόλαο, ενώ σε κοντινή απόσταση από το χωριό υπάρχουν οι μικροί ναοί της Αγίας Μαρίνας και του Αγίου Αθανασίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κράβαρα κατηγορία:χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ναυπακτίας
Αντίπαπας Ιωάννης ΙΣΤ΄
Ο Ιωάννης ΙΣΤ΄ (c. 945 – c.  1001, γεννήθηκε: Ιωάννης Φιλάγαθος, Giovanni Filagato, Johannes Philagathus) ήταν αντιπάπας από το 997 έως το 998.
Tamagotchi
thumb|right|250px|Ένα Ταμαγκότσι έκδοση 1 με ένα χαρακτήρα Μαρούτσι (ευρωπαϊκής έκδοσης]. thumb|right|250px| Ένα Ταμαγκότσι έκδοσης 4 με ένα χαρακτήρα Νεαρό Μιμίτσι (ιαπωνικής έκδοσης). To Tamagotchi Connection (στην Αμερική) ή Tamagotchi Connexion (στην Ευρώπη) (ιαπωνικά: たまごっち) είναι μικρό φορητό ηλεκτρονικό κατοικίδιο, σχήματος αυγού, και πωλείται από την εταιρεία Bandai. Είναι δημιούργημα των Ιαπώνων Akihiro Yokoi της WiZ και Aki Maita Bandai το 1996. Πωλήθηκε πρώτη φορά από τη Bandai στην Ιαπωνία στις 23 Νοεμβρίου του 1996. Μέχρι το 2010, περισσότερα από 76 εκατομμύρια Ταμαγκότσι πωλήθηκαν παγκοσμίως. Σύμφωνα με τη Bandai, η λέξη "Tamagotchi" προέρχεται από την ιαπωνική λέξη "たまご" (tamago) που σημαίνει "αυγό" και την αγγλική λέξη "watch" που σημαίνει "ρολόι". Το κανονικό όνομα του Ταμαγκότσι στην Ιαπωνία είναι Tamagotch.
Τρόπος παιχνιδιού
Διαθέτει τρία πλήκτρα (A, B και C) για την επιλογή των ακόλουθων βασικών λειτουργιών:
Όμηρος (οργάνωση)
Η οργάνωση «Όμηρος» ήταν αντιστασιακή οργάνωση που έδρασε στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια της Κατοχής, για λογαριασμό της εξόριστης ελληνικής κυβέρνησης, σε στενή συνεργασία με τις βρετανικές υπηρεσίες. Ο αρχικός πυρήνας και η ηγετική ομάδα του «Ομήρου» αποτελούνταν κυρίως από στρατιωτικούς, αλλά στην οργάνωση μετείχαν και αρκετοί πολίτες. Στα Δεκεμβριανά όλα τα μέλη του «Ομήρου» τάχθηκαν στο πλευρό της κυβέρνησης του Γεωργίου Παπανδρέου.
Παρότι μικρή αριθμητικά, η οργάνωση ανέδειξε έναν δυσανάλογα μεγάλο αριθμό πρωταγωνιστών στη μεταπολεμική Ελλάδα: μέλη της υπήρξαν, μεταξύ πολλών άλλων, ο μετέπειτα αρχηγός ΓΕΕΘΑ και υπηρεσιακός πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Δόβας, ο επίσης μετέπειτα αρχηγός ΓΕΕΘΑ στρατηγός Στυλιανός Κιτριλάκης, ο μετέπειτα δικτάτορας Στυλιανός Παττακός, αλλά και ο Μένιος Κουτσόγιωργας, αντιπρόεδρος των κυβερνήσεων του Ανδρέα Παπανδρέου
Ίδρυση
Ο «Όμηρος» δημιουργήθηκε το Σεπτέμβριο του 1941 με πρωτοβουλία του Παναγιώτη Κανελλόπουλου, ο οποίος ανέθεσε την οργάνωση στον συνεργάτη του, απότακτο ταγματάρχη του Πυροβολικού Επαμεινώνδα Τσέλλο (είχε αποταχθεί λόγω της συμμετοχής του στο αποτυχημένο βενιζελικό πραξικόπημα του 1935), σε συνεργασία με τον δικηγόρο και στενό φίλο του Κανελλόπουλου Αγησίλαο Βλάχο. Στις 17 Σεπτεμβρίου ανέλαβαν επικεφαλής της οργάνωσης ο συνταγματάρχης Πυροβολικού Στυλιανός Κιτριλάκης και ο αντισυνταγματάρχης Πεζικού Κωνσταντίνος Δόβας.
Tamagotchi
Το Tamagotchi γενιά 2
Η 2η γενιά Tamagotchi μοιάζει στον τομέα του προγραμματισμού με τη 1η γενιά Tamagotchi. Οι δυο γενιές έχουν διαφορετικούς χαρακτήρες, διαφορετικό παιχνίδι η κάθε μια, καθώς και πολλές άλλες μικρές διαφορές όπως οι αλλαγές στο φαγητό και στο γλυκό και η διαφορά στην παράσταση που δείχνει στο τέλος της ζωής κάθε χαρακτήρα.
Όμηρος (οργάνωση)
Δράση
Η οργάνωση δραστηριοποιήθηκε με τη συλλογή και διαβίβαση πληροφοριών, με επιχειρήσεις δολιοφθοράς (σαμποτάζ), με τη φυγάδευση Ελλήνων και Άγγλων στρατιωτικών στη Μέση Ανατολή, με την έκδοση παράνομης αντιστασιακής εφημερίδας («Μαχόμενη Ελλάς») και με την ίδρυση τμήματος νεολαίας («Ιερά Ταξιαρχία», η οποία έγινε αρκετά γνωστή στη νεολαία της εποχής).
Tamagotchi
Tamagotchi Άγγελος (Tenshitch no Tamagotch)
Η επιλογή επίπληξης του χαρακτήρα σε περίπτωση κακής του συμπεριφοράς αντικαταστάθηκε από την επιλογή επαίνου προς τον χαρακτήρα για τις καλές πράξεις που θα κάνει. Ο χρήστης, όμως, δεν μπορούσε να κάνει αυτός τις καλές πράξεις. Ο μετρητής πειθαρχίας που είχαν τα προηγούμενα Tamagotchi αντικαταστάθηκε απ' τον μετρητή καλών πράξεων αντιστοίχως.
Το Angelgotchi παρουσιάζει έναν αισθητήρα υγείας. Δηλαδή, όταν ο χαρακτήρας πάει να φάει ένα γλυκό, μία νυχτερίδα εμφανίζεται και προσπαθεί να του αποσπάσει το γλυκό μακριά. Αν ο χαρακτήρας δεν παραδώσει το γλυκό, τότε ο χρήστης θα πρέπει να προβεί σε δυνατους θορύβους. Αν η νυχτερίδα αποσπάσει με επιτυχία το γλυκό απ´ τον χαρακτήρα τότε το επίπεδο απ´ τον μετρητή καλών πράξεων παραμένει ίδιο.
Όμηρος (οργάνωση)
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές αντιστασιακές οργανώσεις
Tamagotchi
Mesutchi και Osutchi
Τα Mesutchi και Osutchi κυκλοφόρησαν τον Δεκέμβριο του 1997 μόνο στην Ιαπωνία. Διαθέτουν την ίδια τεχνολογία αλληλοσύνδεσης που χρησιμοποιούν και τα Digimon για να συνδέονται. Η διαδικασία σύνδεσης περιλαμβάνει την ένωση των κορυφών των δύο Tamagotchi και την σύνδεσή τους για να μπορέσει να υπάρξει επικοινωνία. Όταν ένα Mesutchi και ένα Osutchi συνδεθούν στην περίοδο που οι χαρακτήρες είναι ενήλικοι, απ´ τη σύνδεση αυτή μπορεί να προκύψει γάμος και παιδί (μόνο αν οι χαρακτήρες είναι του αντίθετου φύλου).
To Tamagotchi Κήπος (de Mori Hakken! Tamagotch)
Το de Mori Hakken! Tamagotch (συχνά αναφέρεται κι ως Mori no Tamagotch) κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 1998 στην Ιαπωνία σε τέσσερα διαφορετικά σχέδια. Είχε προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει στην Αμερική ως Tamagotchi Κήπος (Tamagotchi garden) μα τελικώς δεν κυκλοφόρησε. Αυτή η έκδοση παρουσιάζει την μέθοδο του "αρπακτικού" που χρησιμοποιείται και για το μεταγενέστερο Umi de Hakken! Tamagotch (Tamagotchi Ωκεανός). Ορισμένες φορές ένα σαρκοφάγο επιτίθεται και τότε, ο χρήστης θα πρέπει να προβεί σε δυνατους θορύβους, ακριβώς όπως και στο Tamagotchi Angel. Αν η επίθεση του εισβολέα πετύχει, τότε ο χαρακτήρας μπορεί να τραυματιστεί σοβαρά ή ακόμη και να πεθάνει.
Μία σημαντική λειτουργία του Mori no Tamagotch είναι η αντικατάσταση τής εφηβικής φάσης από την φάση που ο χαρακτήρας βρίσκεται μέσα σ' ένα κουκούλι. Όσο πιο ζεστό και υγρό είναι το περιβάλλον το οποίο ζει ο χαρακτήρας, τόσο πιο ζεστή προσωπικότητα θα γίνει στην ενηλικίωσή του.
Σε αυτή την έκδοση υπάρχουν δύο είδη αυγών. Το παραδοσιακό λευκό αυγό, που ο χαρακτήρας εξελίσσεται ανάλογα με την φροντίδα που του παρέχει ο χρήστης και το σημαδεμένο αυγό που ο χαρακτήρας εξελίσσεται σε Kabutchi, ένα ελάφι-σκαθάρι που ο σκοπός του χρήστη είναι να το κάνει όσο μεγαλύτερο γίνεται σε μήκος.
Το Tamagotchi Ωκεανός (Umi de Hakken! Tamagotch)
Το Umi de Hakken! Tamagotch (συχνά αναφέρεται ως Umi no Tamagotch) κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 1998 στην Ιαπωνία σε τέσσερα διαφορετικά χρώματα. Κυκλοφόρησε επίσης και στις ΗΠΑ σε τέσσερα χρώματα διαφορετικά απ' αυτά της Ιαπωνίας. Το μόνο μειονέκτημα του Umi de Hakken! Tamagotch είναι πως χρειάζεται συνεχή φροντίδα. Στο Umi no Tamagotch ισχύει η μέθοδος του "αρπακτικού" όπως ακριβώς και στο Tamagotchi Κήπος. Μία πολική αρκούδα επιτίθεται στον χαρακτήρα κι αν ο χρήστης δεν προβεί σε θορύβους ο χαρακτήρας θα πεθάνει. Το Umi de Hakken! Tamagotch χρησιμοποιεί επίσης την μέθοδο τής "ποιότητας των υδάτων" που αν τα τέσσερα κρανία στο μετρητή είναι πλήρη, τα νερά γίνονται σκοτεινά και θα πρέπει συχνά να καθαρίζονται για να επανεμφανίζεται ο χαρακτήρας στην οθόνη. Αυτή η μέθοδος δεν χρησιμοποιείται σε καμία άλλη έκδοση.
ΤamaOtch
To TamaOtch κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1998 μόνο στην Ιαπωνία. Το όνομα της βασίζεται στην γιαπωνέζα ηθοποιό Tamao Nakamura. Ο χαρακτήρας που απεικονίζεται είναι ένας αστέρας του κινηματογράφου. Αυτή ήταν η πρώτη έκδοση που ο χαρακτήρας βασίζεται σε ανθρώπινο πρόσωπο. Η εκπαιδευτική λειτουργία είναι διαφορετική απ´ τα περισσότερα Tamagotchi διότι σ´ αυτή την έκδοση ο χαρακτήρας προπονείται σε διαφορετικές καταστάσεις. Κυκλοφορεί μόνο ένα σχέδιο το οποίο είναι ροζ μ´ ένα λευκό σχέδιο, κόκκινα κουμπιά και μπλε οθόνη. Αυτή η έκδοση έχει επίσης μία ευαισθησία στον ήχο δηλαδή ο χρήστης μπορεί να επέμβει είτε αγγίζοντας την οθόνη, είτε αφού προβεί σε δυνατους θορύβους. Δεν έχει εικονίδιο που ζήτα την προσοχή όπως οι περισσότερες εκδόσεις. Όταν απαιτείται η προσοχή του χρήστη τότε οι ιαπωνικοί χαρακτήρες αναβοσβήνουν στην οθόνη.
Debirutch no Tamagotch (Tamagotchi Τέρας)
Το Debirutch no Tamagotch (συχνά αναφέρεται και ως Devilgotchi) κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 1998 στην Ιαπωνία σε τέσσερα διαφορετικά σχέδια για 2079¥. Ο τρόπος φροντίδας του Debirutch no Tamagotch είναι παρόμοιος με αυτόν του Tenshitch no Tamagotch, για παράδειγμα μόνο η δύναμη του Devilgotchi πρέπει να βρίσκεται σε ελάχιστα επίπεδα ενώ η δύναμη του Angelgotchi πρέπει να είναι στα μέγιστα δυνατά. To Angelgotchi είναι σχεδόν ίδιο με το Devilgotchi μόνο που οι χαρακτήρες του πρώτου είναι καλοί και πρόθυμοι για καλές πράξεις, ενώ του Devilgotchi είναι κακοί και κάνουν κόλπα στους χρήστες. Τα παιχνίδια επίσης είναι παρεμφερή. Στο παιχνίδι του Angelgotchi ο χαρακτήρας πρέπει να φτάσει στα αστέρια ενώ στο Devilgotchi πρέπει να κατέβει απ' τον ουρανό χωρίς να πέσει.
Το Devilgotchi αργότερα βγήκαν και σε έκδοση για κινητό στην Ευρώπη με το όνομα Tamagotchi Τέρας.
Santaclautch
To Santaclautch είναι ο Άγιος Βασίλης των Tamagotchi. Κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 1998 μόνο στην Ιαπωνία. Οι χαρακτήρες του Santaclautch δεν εξελίσσονται αλλά μπορούν να αλλάξουν ανάλογα με τον εξοπλισμό και τα αντικείμενά τους. Ο σκοπός του χρήστη είναι να προετοιμάσει τον χαρακτήρα για την πρωτοχρονιά που θα βγει για να μοιράσει τα δώρα σε κάθε Tamagotchi. Αυτό θα το καταφέρει με την καλή φροντίδα. Αν ο χαρακτήρας στο σπίτι δεν πάρει δώρο τότε νιώθει στεναχώρια. Μερικές φορές ο χαρακτήρας Άγιος Βασίλης δεν νιώθει τόσο "Άγιος" και εγκαταλείπει την οθόνη. Τότε, ο χρήστης θα πρέπει να καλέσει το "Super Kutchipatchi" για να σύρει τον χαρακτήρα πάλι πίσω στην οθόνη.
Mothra Tamagotchi
Ο χαρακτήρας που ο χρήστης πρέπει να φροντίσει σ´αυτή την έκδοση είναι ένα φτερωτό τέρας που ονομάζεται Mothra Tamagotch. Κυκλοφόρησε στην Ιαπωνία τον Δεκέμβριο του 1997 για να προωθήσει την ταινία "η αναγέννηση των Mothra". Οι χαρακτήρες του Mothra θα εκκολαφθούν στον χαρακτήρα Larval της ταινίας και θα εξελιχθούν ανάλογα με τη φροντίδα που θα λάβουν σε μία από της υπερμορφές τους όπως τα "rainbow Mothra". Ο προγραμματισμός του είναι ίδιος με αυτόν του Morino Tamagotchi. Ένας ακόμα κρυφός χαρακτήρας είναι και ο Godzilla.
Tamagotchi Connection
To Tamagotchi Connection (γνωστό ως Tamagotchi Plus στην Ιαπωνία και ως Tamagotchi Connexion στην Ευρώπη) ήταν το πρώτο σύγχρονο Tamagotchi που κυκλοφόρησε μετά το 1998. Η ιαπωνική έκδοση κυκλοφόρησε στις 20 Μαρτίου του 2004 και η αγγλική έκδοση κυκλοφόρησε στην Βόρεια Αμερική στις 15 Αυγούστου του 2004. Η νέα αυτή έκδοση επέτρεψε στους χρήστες να συνδέουν τα Tamagotchi τους μέσω υπερύθρων (γνωστό και ως Tamacom που επιτρέπει ανάμεσα σε δύο χρήστες να συνδεθούν και να κάνουν τους χαρακτήρες τους φίλους, να τους παντρέψουν ή ακόμα και να τους κάνουν να αναπαραχθούν). Η αγγλική έκδοση εισάγει στην έκδοση την λειτουργία τής "παύσης (pause)" που διακόπτει μεν την διαδικασία ανάπτυξης του χαρακτήρα, δε όμως πως προχωράει κανονικότατα ο χρόνος μέχρι ο χρήστης να ξαναρχίσει το παιχνίδι.
Keitai Kaitsuu Tamagotchi Plus (K-Plus)
Το Keitai Kaitsuu Tamagotchi Plus που είναι γνωστό και ως K-Plus είναι η μόνη έκδοση που μπορεί να συνδεθεί με τα ιαπωνικά κινητά τηλέφωνα. Για να γίνει όμως αυτό πρέπει πρώτα ο ιδιοκτήτης του κινητου τηλεφώνου να κατεβάσει το πρόγραμμα του Tamagotchi στην συσκευή του. Μόλις τακτοποιηθούν οι απαραίτητες προϋποθέσεις για την σύνδεση τότε ο χαρακτήρας μπορεί να κάνει πολλά πράγματα όπως να επισκεφθεί τους γονείς του, να παίξει παιχνίδια ή ακόμα και να βρει έναν σύντροφο. Αυτό συνδέεται επίσης με τα Τamagotchi Plus και με το Deka Tamagotchi. Δεκαψήφιοι κωδικοί ξεκλειδώνουν φαγητά από κάθε περιοχή τής Ιαπωνίας καθώς και αντικείμενα για τον χαρακτήρα. Το K-Plus έχει παλιούς αλλά και καινούργιους χαρακτήρες που δεν είχα το Tamagotchi Plus.
Tamagotchi Plus Akai
To Tamagotchi Plus Akai κυκλοφόρησε στις 23 Ιουλίου του 2005 στην Ιαπωνία. Είναι παρόμοιο με το Keitai Tamagotchi μόνο που η οθόνη του είναι μόνο σε χρώμα κόκκινο. Υπάρχουν νέα, κόκκινα θέματα που συμπεριλαμβάνουν και τους κόκκινους χαρακτήρες όπως είναι η τομάτα, το daruma, το tengu και το κεράσι, τα κόκκινα τρόφιμα όπως την πίτσα, το κρασί, τα ροδάκινα και το κόκκινο ρύζι. Τα παιχνίδια είναι ίδια με αυτά του Keitai και του Hanerutchi Tamagotchi με διαφορετικά γραφικά. Μπορεί να συνδεθεί με τα ιαπωνικά κινητά τηλέφωνα, τα Keitai, τα Deka Tamagotchi στα ιαπωνικά μαγαζιά, τα Home Deka και τα Hanerutchi Tamagotchi.
Hanerutchi Tamagotchi
Οι χαρακτήρες του Hanerutchi πηγάζουν απ´την ιαπωνική σειρά "Haneru No Tobira" δηλαδή "χτύπα την πηδηχτή θύρα" καθώς και μια μικρή ποσότητα από χαρακτήρες Tamagotchi. Κυκλοφορεί σε δύο χρώματα με τα ίδια σχέδια (λευκό με πράσινη ή κόκκινη ρίγα και μαύρο το ίδιο), καθώς και σε ένα περιορισμένης κυκλοφορίας σχέδιο (μεταλλικό λευκό με μία μπλε ρίγα) που κυκλοφόρησε αργότερα.
Chibi Tamagotchi (Tamagotchi Mini)
To Mini Tamagotchi (γνωστό ως Chibi Tamagotchi στην Ιαπωνία) είναι μία μικρογραφία του Tamagotchi καθώς καταλαμβάνει το 66% του μεγέθους του και προωθήθηκε ως ένα αξεσουάρ μόδας. Στην Ιαπωνία τα τρία σχέδια που κυκλοφόρησαν είναι ίδια με τα τρία απ´τα έξι σχέδια που υπήρχαν και στο Tamagotchi Plus.