cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σύστημα προσγείωσης
Ανασυρόμενοι τροχοί
Προκειμένου να μειωθεί η οπισθέλκουσα κατά την πτήση, ορισμένα συστήματα προσγείωσης ανασύρονται στα πτερύγια και/ή στην άτρακτο με τροχούς που κλίνουν προς την επιφάνεια ή εισέρχονται πίσω από πόρτες. Το σύστημα αυτό ονομάζεται ανασυρόμενοι τροχοί προσγείωσης. Εάν οι τροχοί παραμένουν και εκτίθενται μερικώς στον αέρα μετά την ανάσυρσή τους, το σύστημα ονομάζεται ημι-ανασυρόμενο.
Τα περισσότερα συστήματα ανάσυρσης λειτουργούν υδραυλικά, αν και μερικά λειτουργούν ηλεκτρικά ή και χειροκίνητα. Αυτό προσθέτει βάρος και πολυπλοκότητα στον σχεδιασμό. Στα συστήματα με δυνατότητα ανάσυρσης, ο χώρος όπου τοποθετούνται οι τροχοί ονομάζεται φρεάτιο τροχών, το οποία μπορεί επίσης να μειώσει τον χώρο φορτίου ή καυσίμων.
Οι πιλότοι που επιβεβαιώνουν ότι το σύστημα προσγείωσης τους είναι κλεισμένο και κλειδωμένο αναφέρονται σε «τρεις πράσινες» ή «τρεις στο πράσινο», μια αναφορά στις ηλεκτρικές ενδεικτικές λυχνίες (ή στις βαμμένες επιφάνειες των μηχανικών μονάδων ένδειξης) από τους μπροστινό και ουριαίο τροχό και τους δύο κύριους τροχούς. Οι κόκκινες λυχνίες σημαίνουν πως οι τροχοί βρίσκονται πάνω και κλειδωμένοι. Οι πορτοκαλί λυχνίες δείχνουν ότι το σύστημα προσγείωσης είναι υπό μετακίνηση (ούτε κλειδωμένο κάτω ούτε πλήρως ανασυρμένο).
Παρέχονται πολλαπλά στοιχεία ώστε να αποφευχθεί η πλήρης αποτυχία του συστήματος προσγείωσης. Είτε λειτουργεί ηλεκτρικά είτε υδραυλικά, το σύστημα προσγείωσης μπορεί συνήθως να τροφοδοτείται από πολλαπλές πηγές. Σε περίπτωση αποτυχίας του συστήματος τροφοδοσίας, είναι πάντα διαθέσιμο ένα σύστημα επείγουσας επέκτασης. Αυτό μπορεί να λάβει τη μορφή χειροκίνητου στροφάλου ή αντλίας ή μηχανικού μηχανισμού ελεύθερης πτώσης, ο οποίος αποσυνδέει τα ανοίγματα και επιτρέπει στο πηδάλιο να πέσει λόγω της βαρύτητας. Ορισμένα αεροσκάφη υψηλής απόδοσης μπορούν να διαθέτουν ακόμη και ένα αναπληρωματικό σύστημα υποστήριξης με πιεσμένο άζωτο.
Μεγάλα αεροσκάφη
Καθώς τα αεροσκάφη αποκτούν μεγαλύτερο μέγεθος, χρησιμοποιούν περισσότερους τροχούς για να αντιμετωπίσουν τα αυξημένα βάρη. Το πρώτο «γιγαντιαίο» αεροσκάφους που τέθηκε σε παραγωγή, το γερμανικό βομβαρδιστικό μεγάλης εμβέλειας Zeppelin-Staaken R.VI του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου του 1916, χρησιμοποιούσε συνολικά δεκαέξι τροχούς στο σύστημα προσγείωσής του, χωρισμένους σε δύο τροχούς στο μπροστινό μέρος και δεκαέξι στην κύρια μονάδα τροχών — χωρισμένους σε τέσσερις τετράδες σε κάθε πλευρά, ή δύο τετράδες τροχών σε κάθε πλευρά — κάτω από κάθε κινητήρα, για την υποστήριξη των περίπου 12 μετρικών τόνων που ζύγιζε το αεροσκάφος. Πολλαπλοί «παράλληλοι τροχοί» σε αεροσκάφη — κυρίως σε φορτηγά αεροσκάφη, τοποθετημένοι στις κάτω πλευρές της ατράκτου ως ανασυρόμενες μονάδες τροχών στα σύγχρονα μοντέλα — εμφανίστηκαν για πρώτη φορά κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στο πειραματικό γερμανικό φορτηγό αεροσκάφος Arado Ar 232, το οποίο χρησιμοποιούσε μια σειρά έντεκα «δίδυμων» σταθερών σετ τροχών κάτω από την κεντρική γραμμή της ατράκτου ώστε να υποστηρίξει τα βαρύτερα φορτία ενόσω βρισκόταν στο έδαφος. Πολλά από τα μεγάλα εμπορικά αεροσκάφη του 21ου αιώνα χρησιμοποιούν αυτή τη διάταξη για τους ανασυρόμενους τροχούς προσγείωσης (συνήθως τοποθετημένους στις κάτω γωνίες της κεντρικής δομής της ατράκτου). Το Airbus A340-500/-600 διαθέτει επιπλέον σύστημα προσγείωσης τεσσάρων τροχών στην κεντρική γραμμή της ατράκτου, λίγο-πολύ όπως η μονάδα δίδυμων τροχών που χρησιμοποιούνταν στην ίδια θέση στα επιβατικά αεροσκάφη DC-10 και MD-11.
Το Boeing 747 έχει πέντε σετ τροχών: η διάταξη στο μπροστινό τμήμα και τέσσερα σετ τεσσάρων τροχών. Ένα σετ βρίσκεται κάτω από κάθε πτέρυγα και δύο εσωτερικά σετ βρίσκονται στην άτρακτο, λίγο πίσω από τους εξωτερικούς τροχούς, έχοντας συνολικά δεκαοκτώ τροχούς και ελαστικά. Το Airbus A380 έχει επίσης σετ τεσσάρων τροχών κάτω από κάθε πτέρυγα και σετ έξι τροχών κάτω από την άτρακτο.
Το μεγαλύτερο τζετ φορτηγό αεροσκάφος στον κόσμο, το ουκρανικό Antonov An-225 έχει τέσσερις τροχούς στο μπροστινό τμήμα και 28 μονάδες τροχών/ελαστικών στο κύριο τμήμα, διαθέτοντας συνολικά 32 τροχούς και ελαστικά.
Πλωτήρες
Ένα υδροπλάνο διαθέτει σύστημα προσγείωσης που αποτελείται από δύο ή περισσότερους πλωτήρες.
Ένα ιπτάμενο πλοίο διαθέτει μια κατώτερη άτρακτο που έχει το σχήμα όπως το κάτω μέρος του πλοίου για να του δίνει άνωση, έχοντας συνήθως ένα «σκαλοπάτι» κοντά στο κέντρο βαρύτητας ώστε το σκάφος να απογειώνεται με μεγαλύτερη ευκολία από την επιφάνεια του νερού. Μερικές φορές υπάρχουν επιπλέον συστήματα προσγείωσης, που αποτελούνται κυρίως από πλωτήρες στις πτέρυγες ή σπανιότερα, από φουσκωμένες πλευρές στο κάτω μέρος της ατράκτου, με τις κάτω επιφάνειες να σχηματίζουν διαμήκεις γωνίες.
Τα ελικόπτερα που μπορούν να προσυδατωθούν ίσως έχουν πλωτήρες ή σκελετό πλοίου.
Ένα αμφίβιο αεροσκάφος διαθέτει σύστημα προσγείωσης τόσο για τη στεριά όσο και για επιχειρήσεις στο νερό.
Άλλοι τύποι συστημάτων προσγείωσης
thumb|Πειραματικό σύστημα προσγείωσης ενός [[B-36 Peacemaker]]
Αποσπόμενο σύστημα προσγείωσης
Ορισμένα αεροσκάφη χρησιμοποιούν τροχούς κατά την απογείωση και στη συνέχεια μόλις απογειωθούν τους εκτινάσσουν για βελτιωμένη αεροδυναμική ροή αέρα χωρίς την πολυπλοκότητα, το βάρος και τις απαιτήσεις χώρου ενός αποσπόμενου μηχανισμού. Σε αυτές τις περιπτώσεις, οι τροχοί που εκτοξεύονται τοποθετούνται μερικές φορές σε άξονες οι οποίοι αποτελούν τμήμα ενός χωριστού πλαισίου (μόνο για τους κύριους τροχούς) ή ενός «καροτσιού» (για συστήματα τριών τροχών). Η προσγείωση πραγματοποιείται έπειτα με τροχοπέδη ή παρόμοιες απλές συσκευές.
Σε ιστορικά παραδείγματα περιλαμβάνεται το πυραυλοκίνητο μαχητικό Messerschmitt Me 163 Komet, το γιγαντιαίο ανεμόπτερο Messerschmitt Me 321 Gigant, και το πρωτότυπο αναγνωριστικό βομβαρδιστικό Arado Ar 234. Το κύριο μειονέκτημα χρήσης αυτών των συστημάτων στα γερμανικά αεροσκάφη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν πως τα αεροσκάφη θα βρισκόταν διασκορπισμένα στα στρατιωτικά αεροδρόμια αφότου είχαν προσγειωθεί από αποστολή και δεν θα μπορούσαν να τροχιοδρομήσουν με δική τους ισχύ στην κατάλληλη θέση, κάτι που τα έκανε ευάλωτα σε χτυπήματα των συμμαχικών μαχητικών. Ένα παρόμοιο σύγχρονο παράδειγμα είναι οι ακροπτερύγιοι υποστηρικτικοί τροχοί του αναγνωριστικού αεροσκάφους Lockheed U-2 οι οποίοι πέφτουν στο έδαφος αμέσως μετά την απογείωση και το αεροσκάφος στηρίζεται σε ράβδους από τιτάνιο για την προσγείωση του.
Ελικόπτερα
Σωληνοειδείς ολισθητήρες προσγείωσης χρησιμοποιούνται συχνά στα ελικόπτερα ώστε να εξοικονομείται βάρος και πολυπλοκότητα, καθώς και να υπάρχει δυνατότητα για την τοποθέτηση συσκευών επίπλευσης. Εντούτοις, ο κίνδυνος ύπαρξης συντονισμού στο έδαφος μπορεί να απαιτήσει την χρήση αποσβεστήρων, έτσι ώστε οι κρούσεις ή οι κραδασμοί να μην μεταδίδονται στο κύριο σύστημα του έλικα. thumb|Ένα [[P-47 Thunderbolt|P-47 της RAF με τον τοποθετημένο μπροστά κύριο τροχό προσγείωσης.]]
Εμπρόσθια και πλευρική ανάσυρση
Μερικά στηρίγματα του κυρίου συστήματος προσγείωσης αεροσκαφών του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, περιέστρεφαν το κύριο στήριγμα του συστήματος κατά 90 μοίρες με σκοπό να δοθεί η δυνατότητα σε ένα απλό σύστημα προσγείωσης να τοποθετήσει με αποτελεσματικότητα και ασφάλεια τον τροχό εντός της πτέργας ή ενός καλύμματος του κινητήρα. Σε παραδείγματα χρήσης του συστήματος περιλαμβάνονται τα Curtiss P-40, Vought F4U Corsair, Grumman F6F Hellcat, Messerschmitt Me 210 και Junkers Ju 88.
Παράλληλη διάταξη
thumb|[[Hawker Siddeley Harrier GR7 (ZG472). Οι δύο κύριοι τροχοί βρίσκονται παράλληλα κάτω από την άτρακτο, με έναν μικρότερο τροχό κάτω από κάθε πτέρυγα]] Μια ασυνήθιστη διάταξη του συστήματος προσγείωσης υπήρξε στο Hawker Siddeley Harrier, το οποίο είχε δύο κύριους τροχούς παράλληλα στο μπροστινό τμήμα κάτω από την άτρακτο και έναν μικρότερο τροχό κοντά στην άκρη κάθε πτέρυγας. Στα Harriers δεύτερης γενιάς, το πτερύγιο εκτείνεται πέρα από τους εξωτερικούς τροχούς, επιτρέποντας τη μεταφορά μεγαλύτερων φορτίων πυρομαχικών, ή την επέκταση των πτερυγίων για τις πτήσεις κενής μεταφοράς.
Διάφορες μορφές αυτής της διάταξης χρησιμοποιήθηκαν σε στρατιωτικά αεροσκάφη τζετ κατά την δεκεαετία του 1950, με πρωτοποριακό το Martin XB-51, και αργότερα σε άλλα όπως τα U-2, Myasishchev M-4, Yakovlev Yak-25, Yak-28, Sud Aviation Vautour, και B-47 Stratojet μιας και έδινε την δυνατότητα για περισσότερο χώρο στο εσωτερικό μεταξύ των κύριων τροχών.
Διευκόλυνση προσγείωσης με αντίθετο άνεμο
thumb|Η κύρια διάταξη προσγείωσης ενός [[Blériot XI]]
Μια πρώιμη διάταξη συστήματος προσγείωσης που παθητικά επέτρεπε την πραγματοποίηση προσγείωσης με αντίθετο άνεμο, εν αντιθέσει με την «ενεργητική» διάταξη του B-52, εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο μοντέλο Bleriot VIII του 1908. Στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε στο πολύ πιο γνωστό αεροσκάφος Blériot XI που διέσχισε τη Μάγχη το 1909 αντιγράφοντας τα πρώτα σχέδια του αεροσκάφους Etrich Taube. Στη διάταξη αυτή η απορρόφηση των κραδασμών του κύριου συστήματος προσγείωσης γινόταν από ένα κάθετο μέλος με καλώδιο. Η κάθετη στήλη κατά μήκος της οποίας ολίσθαινε το μέλος για να απορροφήσει τους κραδασμούς της προσγείωσης, επέτρεπε στον κύριο τροχό να περιστρέφεται κατά τη διάρκεια προσγειώσεων εν μέσω μέτριων ανέμων αντίθετης κατεύθυνσης.
«Γονατίζων» τροχός
Μερικά από τα πρώτα μαχητικά τζετ του Αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού ήταν εξοπλισμένα με «γονατίζοντες» εμπρόσθιους τροχούς που αποτελούνταν από πηδαλιουχούμενους βοηθητικούς τροχούς με μικρά στηρίγματα που βρισκόταν μπροστά από τον κυρίως τροχό, δίνοντας τη δυνατότητα στα αεροσκάφη να τροχιοδρομήσουν με τον κύριο τροχό ανασυρμένο. Το χαρακτηριστικό αυτό είχε σκοπό να ενισχύσει την ασφάλεια στα αεροπλανοφόρα ανακατευθύνοτας τις εκτονώσεις θερμών αερίων προς τα πάνω, και μειώνοντας τις απαιτήσεις για χώρο στα υπόστεγα μιας και τα αεροσκάφη μπορούσαν να σταθμεύσουν έχοντας το μπροστινό τμήμα τους κάτω από την ουρά ενός άλλου αεροσκάφους με παρόμοιο εξοπλισμό. Ο γονατίζων τροχός χρησιμοποιήθηκε στο North American FJ-1 Fury και τις πρώτες εκδόσεις του McDonnell F2H Banshee, αλλά είχε ελάχιστη επιχειρησιακή χρησιμότητα, και δεν χρησιμοποιήθηκε σε μεταγενέστερα μαχητικά του Ναυτικού.
Τα μπροστινά συστήματα προσγείωσης ορισμένων μεγάλων φορτηγών αεροπλάνων, όπως το Antonov An-124 Condor, γονατίζουν ώστε να βοηθήσουν στη φόρτωση και αποφόρτωση εμπορευμάτων.
Πτυσσόμενος τροχός
Προκειμένου να εξοικονομηθεί πολύτιμος χώρος, έχουν δημιουργηθεί διάφοροι σχεδιασμοί με δυνατότητα αναδίπλωσης και διεύρυνσης.
Ελαφρά αεροσκάφη
Για τα ελαφρά αεροσκάφη, ένας τύπος συστήματος προσγείωσης, ο οποίος είναι οικονομικός στην παραγωγή, είναι ένα απλό ξύλινο τόξο που είναι ελασματοποιημένο ξύλο φλαμουριάς, όπως χρησιμοποιήθηκε σε ορισμένα πρώιμα αεροσκάφη. Ένας παρόμοιος τοξωτός τροχός κατασκευάζεται επίσης από χάλυβα. Το Cessna Airmaster ήταν μεταξύ των πρώτων αεροσκαφών που χρησιμοποίησαν χαλύβδινους τροχούς προσγείωσης. Το κύριο πλεονέκτημα αυτών των τροχών είναι πως δεν χρειάζονται συσκευές απορρόφησης κραδασμών. Το φύλλο απόκλισης παρέχει την απορρόφηση των κραδασμών.
thumb|Ανεμόπτερο Schleicher Ka 6e με μονό σύστημα προσγείωσης
Αεροσκάφη με έναν τροχό
Για τη μείωση της οπισθέλκουσας, τα σύγχρονα ανεμόπτερα χρησιμοποιούν συνήθως έναν τροχό, ανασυρόμενο ή σταθερό, τοποθετημένο στο κέντρο της ατράκτου που ονομάζεται μονός τροχός προσγείωσης. Ο μονός τροχός προσγείωσης χρησιμοποιείται και σε ορισμένα αεροσκάφη με κινητήρα στα οποία η μείωση της οπισθέλκουσας αποτελεί προτεραιότητα όπως το Europa XS. Όπως περίπου το πυραυλοκίνητο μαχητικό Me 163, ορισμένα ανεμόπτερα πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο χρησιμοποιούσαν στήριγμα απογείωσης το οποίο απορριπτόταν κατά την απογείωση και στη συνέχεια προσγειωνόταν επί σταθερών ράβδων. Αυτή η διαμόρφωση συνοδεύεται απαραιτήτως από έναν μηχανισμό ουριαίας προσγείωσης.
Αεροσκάφη κάθετης προσγείωσης
Τα πειραματικά αεροσκάφη κάθετης προσγείωσης χρησιμοποιούν συστήματα προσγείωσης στης ουρές τους ώστε να πραγματοποιούν κάθετη απογείωση και προσγείωση.
Συστήματα εδάφους
Η ιδέα πίσω από ένα σύστημα εδάφους είναι το αεροσκάφος να αφήνει τους τροχούς στο έδαφος κατά την απογείωση, ώστε να μειώνεται το βάρος και η οπισθέλκουσα. Σε τέτοια συστήματα περιλαμβάνονται στηρίγματα και καροτσάκια, όπως για παράδειγμα στο γερμανικό πυραυλοκίνητο μαχητικό Me 163B και το πρωτότυπο αναγνωριστικό βομβαρδιστικό τζετ Arado Ar 234A αμφότερα μοντέλα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. thumb|Οι τροχοί προσγείωσης ενός [[Boeing 747-400, λίγο πριν την προσγείωση]]
Ελαστικά και τροχοί
thumb|Δύο μηχανικοί αντικαθιστούν έναν κύριο τροχό προσγείωσης σε αεροσκάφος [[Lockheed P-3 Orion]] thumb|Πλήρωμα εδάφους της [[Luftwaffe επιδιορθώνει τους τροχούς και τα ελαστικά ενός He 177A, Φεβρουάριος 1944]] Ο αριθμός των ελαστικών που απαιτούνται για ένα συγκεκριμένο μεικτό βάρος αεροσκάφους στηρίζονται σε μεγάλο βαθμό στα χαρακτηριστικά επίπλευσης. Ειδικά κριτήρια επιλογής, π.χ. ελάχιστο μέγεθος, βάρος ή πίεση, χρησιμοποιούνται για την επιλογή κατάλληλων ελαστικών και τροχών από τον κατάλογο του κατασκευαστή και τα πρότυπα του κλάδου που βρίσκονται στην ετήσια έκδοση για τα αεροσκάφη που εκδίδει η Tire and Rim Association, Inc.
Φόρτος τροχού
Η επιλογή των ελαστικών του κύριου τροχού γίνεται με βάση την κατάσταση στατικής φόρτωσης. Ο συνολικός φόρτος του κυρίου ελαστικού F_\text{m} υπολογίζεται θεωρώντας πως το αεροσκάφος τροχιοδρομεί κινούμενο με χαμηλή ταχύτητα χωρίς πέδηση:
όπου W είναι το βάρος του αεροσκάφους και l_\text{m} και l_\text{n} είναι η απόσταση που μετράται από το κέντρο βαρύτητας του αεροσκάφους (cg) προς τον κύριο και τον μπροστινό τροχό αντίστοιχα.
Η επιλογή των ελαστικών του μπροστινού τροχού βασίζεται στον φόρτο του τροχού αυτού F_\text{n} εν μέσω πλήρους έντασης φρεναρίσματος:
Για τη διασφάλιση πως οι υπολογισμένοι φόρτοι δεν θα ξεπεραστούν σε καταστάσεις στασιμότητας ή φρεναρίσματος, ποσοστό ασφαλείας της τάξης του 7% χρησιμοποιείται στον υπολογισμό των εφαρμοσμένων φορτίων.
Πίεση γόμωσης
Υπό την προϋπόθεση ότι ο φόρτος του τροχού και η διάταξη του συστήματος προσγείωσης παραμένουν αμετάβλητα, το βάρος και ο όγκος του ελαστικού θα μειωθούν με την αύξηση της πίεσης γόμωσης. Από την άποψη της επίπλευσης, η μείωση της επιφάνειας επαφής των ελαστικών θα προκαλέσει υψηλότερη ένταση στην επιφάνεια του διαδρόμου, ακυρώνοντας έτσι ορισμένους αερολιμένες από τα πεδία επιχειρήσεων ενός αεροσκάφους. Η πέδηση θα είναι επίσης λιγότερο αποτελεσματική λόγω της μείωσης της δύναμης τριβής μεταξύ των ελαστικών και του εδάφους. Επιπλέον, η μείωση του μεγέθους του ελαστικού και, κατά συνέπεια, του τροχού, θα μπορούσε να δημιουργήσει πρόβλημα εάν τα εσωτερικά φρένα πρέπει να τοποθετηθούν μέσα στις ζάντες των τροχών. Τα επιχειρήματα κατά της υψηλότερης πίεσης είναι τέτοιας φύσης ώστε οι χειριστές εμπορικών αεροσκαφών γενικά προτιμούν τις χαμηλότερες πιέσεις προκειμένου να μεγιστοποιηθεί η διάρκεια ζωής των ελαστικών και να ελαχιστοποιηθεί η τάση στον διάδρομο. Ωστόσο, η υπερβολικά χαμηλή πίεση μπορεί να οδηγήσει σε ατυχήματα. Ένας γενικός κανόνας για την απαιτούμενη πίεση των ελαστικών δίνεται από τους κατασκευαστές στους κατάλογους τους. Τα ελαστικά πολλών εμπορικών αεροσκαφών πρέπει να γεμίζονται με άζωτο ή αέρα χαμηλού οξυγόνου για να αποτρέπεται η εσωτερική καύση τους η οποία μπορεί να προκαλέσει υπερθέρμανση στα φρένα παράγοντας άσταθεις υδρογονάνθρακες στην επένδυση των ελαστικών.
Τροχοί προσγείωσης και ατυχήματα
thumb|[[Airbus A320 της JetBlue, πραγματοποιώντας έκτακτη προσγείωση στο Λος Άντζελες μετά από δυσλειτουργία στον μπροστινό τροχό προσγείωσης]] Δυσλειτουργίες ή ανθρώπινα σφάλματα (ή συνδυασμός αυτών) που σχετίζονται με τα ανασυρόμενα συστήματα προσγείωσης έχουν προκαλέσει πολλά ατυχήματα και συμβάντα στην ιστορία της αεροπορίας. Η αποσταθεροποίηση των τροχών κατά την διάρκεια της διαδικασίας προσγείωσης είχε σημαντικό ρόλο σε περίπου 100 ατυχήματα που συνέβησαν στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής μεταξύ 1998 και 2003. Η προσγείωση με τους τροχούς ανασυρμένους, γνωστή και ως προσγείωση κοιλιά (belly landing) είναι ένα είδος ατυχήματος που συμβαίνει όταν ο κυβερνήτης ξεχνά, ή αποτυγχάνει να ενεργοποιήσει το σύστημα προσγείωσης ή αυτό δεν ενεργοποιείται λόγω μηχανικής δυσλειτουργίας. Αν και σπάνια είναι θανατηφόρα, η προσγείωση χωρίς τροχούς προσγείωσης είναι πολύ δαπανηρή, καθώς προκαλεί τεράστιες ζημιές στην άτρακτο. Εάν κατά τη προσγείωση προκληθεί χτύπημα στον έλικα, ενδεχομένως να χρειάζεται πλήρης αποκατάσταση του κινητήρα. Πολλά αεροσκάφη, την περίοδο μεταξύ των παγκοσμίων πολέμων, σχεδιαζόταν έτσι ώστε να δίνεται η δυνατότητα στους τροχούς να απωθούνται έξω από την άτρακτο ώστε να μειωθούν οι φθορές αν ο κυβερνήτης ξεχνούσε να ενεργοποιήσει το σύστημα προσγείωσης ή σε περίπτωση που το αεροσκάφος καταρρίπτονταν. Ορισμένα αεροσκάφη έχουν ενισχυμένο δάπεδο στην άτρακτο τους ή έχουν επιπλέον σταθερές κατασκευές, σχεδιασμένες για να ελαχιστοποιούν τις φθορές σε προσγειώσεις χωρίς τροχούς.
Σε περίπτωση βλάβης του μηχανισμού επέκτασης του μηχανισμού προσγείωσης του αεροσκάφους υπάρχει σύστημα ασφαλείας. Αυτό μπορεί να είναι ένα εναλλακτικό υδραυλικό σύστημα, χειροκίνητη μανιβέλα, σύστημα πεπιεσμένου αέρα (άζωτο), πυροτεχνικό σύστημα ή σύστημα ελεύθερης πτώσης.
Ένα σύστημα ελεύθερης πτώσης ή βαρύτητας χρησιμοποιεί τη βαρύτητα για την επέκταση του συστήματος προσγείωσης στην κάτω θέση. Για να επιτευχθεί αυτό, ο κυβερνήτης ενεργοποιεί έναν διακόπτη ή μια μηχανική λαβή στο θάλαμο διακυβέρνησης, ο οποίος απελευθερώνει την κλειδαριά. Στη συνέχεια, η βαρύτητα τραβάει το σύστημα προσγείωσης προς τα κάτω και το τοποθετεί στη θέση του. Όταν βρίσκεται στη θέση αυτή, το σύστημα προσγείωσης είναι μηχανικά κλειδωμένο και ασφαλές για χρήση σε προσγείωση.
Διαστημικά σκάφη
thumb| Το όχημα προσγείωσης σε κομήτες [[Philae με τροχούς προσγείωσης.]] Τα συστήματα προσγείωσης παραδοσιακά δεν χρησιμοποιούνται στη πλειοψηφία των οχημάτων διαστημικής απογείωσης, τα οποία απογειώνονται κατακόρυφα και καταστρέφονται πέφτοντας στο έδαφος. Εκτός από ορισμένες εξαιρέσεις που χρησιμοποιούν υποτροχιακά οχήματα κατακόρυφης προσγείωσης, ή για διαστημικά σκάφη που χρησιμοποιούν την προσέγγιση κατακόρυφης απογείωσης, οριζόντιας προσγείωσης (VTHL) οι τροχοί προσγείωσης ήταν σε μεγάλο βαθμό ανύπαρκτοι στα τροχιακά οχήματα κατά την διάρκεια των πρώτων δεκαετιών των εξελίξεων στην τεχνολογία της διαστημικής πτήσης.
Οι πρόσφατες εξελίξεις στον τομέα των ιδιωτικών διαστημικών μεταφορών, στις οποίες προέκυψε νέος ανταγωνισμός στις κυβερνητικές διαστημικές πρωτοβουλίες, περιλάμβαναν τον σαφή σχεδιασμό του συστήματος προσγείωσης σε πυραύλους τροχιακής εκτόξευσης.
Τα διαστημικά σκάφη που έχουν σχεδιαστεί για να προσγειώνονται με ασφάλεια σε ουράνια σώματα όπως η Σελήνη ή ο Άρης διαθέτουν συνήθως τροχούς προσγείωσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροναυπηγική
Παναγιώτης Πανάς
Ο Παναγιώτης Χαραλάμπους Πανάς (1832-1896) υπήρξε δημοσιογράφος, εκδότης εφημερίδων, και ποιητής. Γεννήθηκε στο χωριό Σπαρτιά της Κεφαλονιάς το 1832.
Καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια αλλά και οικογένεια αγωνιστών του 1821
Ήταν μαθητής του εγελιανού φιλοσόφου Ιωάννη Μενάγια και του συγγραφέα-γυμνασιάρχη του λυκείου Αργοστολίου Θεοδώρου Καρούσου. Γενικά οι τυπικές σπουδές του δε διήρκεσαν πολύ και οι γνώσεις προέκυψαν μάλλον από προσωπικό ενδιαφέρον και φιλομάθεια. Γνώριζε άριστα Ιταλικά, Γαλλικά, Αγγλικά. Έζησε σε νεαρή ηλικία το κλίμα του φιλελεύθερου ριζοσπαστικού κινήματος για την απελευθέρωση των Επτανήσων από τους Άγγλους και εντάχτηκε νωρίς στην πιο προοδευτική του πτέρυγα. Καταδιώχθηκε άγρια απο την Αγγλική διοικηση για τις ιδέες του.
Λόγιος, μαχητικός δημοσιογράφος, στέλεχος του ριζοσπαστικού κόμματος της Κεφαλονιάς φυλακίστηκε και εξορίστηκε στη Ρουμανία λόγω της δραστηριότητάς του. Το 1855 εξέδωσε την εφημερίδα Κεραυνός. Οι αντιδράσεις στις πολιτικές απόψεις που εξέφρασε ήταν αρνητικές, η εφημερίδα έκλεισε και ο Πανάς ταξίδεψε στην Ιταλία, την Πόλη, τη Μικρά Ασία και την Αθήνα. Επιστρέφοντας στην Κεφαλονιά (1857) εντάχτηκε στην αριστερή τάση του ριζοσπαστικού κόμματος, που επιδίωκε κοινωνική μεταρρύθμιση παράλληλα με την Ένωση της Επτανήσου στο ελεύθερο ελληνικό κράτος. Αποτέλεσμα της προηγούμενης πολιτικής του προσχώρησης ήταν η δίωξή του από την Υψηλή Αστυνομία και η σύγκρουσή του με τους ενωτικούς ριζοσπάστες.
Το 1858 επανακυκλοφόρησε τον Κεραυνό και συνεργάστηκε με την εφημερίδα του Ιωσήφ Μομφερράτου Αναγέννησις, όπου δημοσίευσε μετάφραση του έργου του Ματσίνι Περί καθηκόντων.
Το 1860 ταξίδεψε στην Αθήνα, από όπου απελάθηκε τον ίδιο χρόνο λόγω της επίθεσής του κατά του Όθωνα μέσα από τις σελίδες της εφημερίδας Φως.
Γύρισε στην Κεφαλονιά και εξέδωσε τις εφημερίδες Αλήθεια και Διογένης ενώ συστηματοποίησε τη μεταφραστική του δραστηριότητα. Το 1862 δημοσίευσε μια έμμετρη μετάφραση των ποιημάτων του Όσσιαν Δαρτούλα και Λάτμος. Έθεσε υποψηφιότητα στις βουλευτικές εκλογές του 1865, απέτυχε και έφυγε στην Αλεξάνδρεια. Άρθρα του δημοσιεύτηκαν στην Αίγυπτο, τη Ρουμανία και την Αθήνα.
Την περίοδο 1868-1880 έμεινε στη Ρουμανία, διατηρώντας πάντα επαφή με την Ελλάδα. Στη Ρουμανία έγινε στέλεχος στην εταιρεία της Δημοκρατικής Ανατολικής Ομοσπονδίας, που στόχευε σε συνασπισμό των βαλκανικών κρατών, ενώ το 1876 υπήρξε συνιδρυτής του αθηναϊκού συλλόγου «Ρήγας», που εκπροσώπησε τις ιδέες της παραπάνω εταιρείας στον ελλαδικό χώρο.
Τη δεκαετία του 1870 ίδρυσε τις εφημερίδες Εξέγερσις, Εργάτης και Κυκεών, καθώς και τη σατιρική Σφήκα. Το 1880 ο «Ρήγας» διαλύθηκε και ο Πανάς αποσύρθηκε, γράφοντας κυρίως λογοτεχνικά και δημοσιογραφικά άρθρα σε διάφορες εφημερίδες και περιοδικά. Συνήθως αρθρογραφούσε στην καθαρεύουσα, ενώ τη δημοτική χρησιμοποίησε σε άρθρα του στα σατιρικά περιοδικά Κώνωπας, Σφήκα, Κυκεώνας κ.α., τα οποία εξέδωσε ο ίδιος στην Κεφαλονιά.
Το 1896 επιχείρησε να εκδώσει μια Παγκόσμια Γεωγραφία χωρίς επιτυχία.
Ο Πανάς αυτοκτόνησε το 1896 στο «Ξενοδοχείο των Ξένων» στον Πειραιά, έχοντας αντιμετωπίσει οικονομικές δυσχέρειες και προβλήματα υγείας.
Βιβλιογραφια
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες εκδότες Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Αυτόχειρες καλλιτέχνες Παναγιωτης
Ψάθη Κιμώλου
Η Ψάθη είναι μικρός οικισμός στο νοτιοανατολικό τμήμα της Κιμώλου και το κύριο λιμάνι του νησιού. Απέχει περίπου 1 χιλιόμετρο από το Χωριό, την πρωτεύουσα και κύριο οικισμό της Κιμώλου. Η Ψάθη διαθέτει ξενοδοχεία, ενοικιαζόμενα δωμάτια, καφετέριες, ταβέρνες καθώς και μια μικρή παραλία κοντά στο λιμάνι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Κιμώλου Κατηγορία:Δήμος Κιμώλου
Ζαν Ζωρές
Ο Ζαν Ζωρές (γαλλικά: Jean Jaurès, πλήρες όνομα Auguste Marie Joseph Jean Léon Jaurès, 3 Σεπτεμβρίου 1859 - 31 Ιουλίου 1914) ήταν Γάλλος σοσιαλιστής πολιτικός και φιλειρηνιστής. Δολοφονήθηκε λίγο μετά την έναρξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, από έναν 29χρονο εθνικιστή συμπατριώτη του, λόγω της αντίθεσής του στον πόλεμο.
Βιογραφικό
Ο Ζαν Ζωρές γεννήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου το 1859 σε ένα κτήμα κοντά στην Καστρ (Castres), στο νομό Ταρν, όπου είχε εγκατασταθεί ο πατέρας του μετά την αποτυχία των εμπορικών επιχειρήσεών του. Ήταν ανεψιός του ναυάρχου και γερουσιαστή Μπενζαμέν Ζωρές, ο οποίος το 1889 έγινε υπουργός Ναυτικού και Αποικιών. Σπούδασε στο Lycée Louis-le-Grand και στην École normale supérieure και το 1881 πήρε πτυχίο φιλοσοφίας. Υπηρέτησε ως καθηγητής φιλοσοφίας στο λύκειο του Αλμπί από το 1881 μέχρι το 1883 και το ίδιο διάστημα ετοίμασε τις διδακτορικές του διατριβές: «Περί πραγματικότητας του αισθητού κόσμου» και «Οι ρίζες του γερμανικού σοσιαλισμού». Τον Νοέμβριο του 1883 έγινε υφηγητής στη Σχολή Γραμμάτων και Τεχνών στην Τουλούζη.
Πρώτη φορά ήταν υποψήφιος σε βουλευτικές εκλογές το 1885, στο νομό Ταρν, όπου και εκλέχτηκε με το ψηφοδέλτιο των δημοκρατικών. Στη διάρκεια της βουλευτικής του θητείας, χωρίς ακόμα να έχει υποστηρίξει τις σοσιαλιστικές ιδέες, έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για κοινωνικά ζητήματα, όπως τα ταμεία σύνταξης εργατών ορυχείων. Στις εκλογές του 1889 ήταν και πάλι υποψήφιος, αυτή τη φορά όμως στην περιφέρεια της Καστρ και τελικά δεν εκλέχτηκε. Έτσι επέστρεψε στην έδρα του στην Τουλούζη και από το 1886 άρχισε να συνεργάζεται με την εφημερίδα Τα Νέα της Τουλούζης. Το 1890 εκλέχτηκε στο δημοτικό συμβούλιο της πόλης και έγινε αντιδήμαρχος και δύο χρόνια αργότερα υποστήριξε επιτυχώς τις θέσεις του για το διδακτορικό του δίπλωμα.
Την ίδια χρονιά συναντήθηκε στην Τουλούζη με τον ηγέτη του Εργατικού Κόμματος Ζυλ Γκεντ αλλά δεν προσχώρησε στο σοσιαλισμό εκφράζοντας αντιρρήσεις για το «δογματισμό» του. Τελικά οι σοσιαλιστικές ιδέες τον κέρδισαν αφού ο βιβλιοθηκάριος της École normale supérieure Λυσιέν Χερ τον έπεισε ότι ο σοσιαλισμός βρίσκεται υπο συνεχή διαμόρφωση στην οποία θα μπορούσε και ο ίδιος να συμβάλλει. Στις επόμενες βουλευτικές εκλογές, το 1893, ο Ζωρές εκλέχτηκε βουλευτής στην περιφέρεια Καρμώ. Στάθηκε στο πλευρό του αξιωματικού Άλφρεντ Ντρέιφους (βλ. Υπόθεση Ντρέιφους) και υποστήριξε την κυβέρνηση του Pierre Waldeck-Rousseau (Associations Bill-1901), στην προσπάθειά της να εφαρμόσει την νομοθεσία που ίσχυε και για όλους τους υπολοίπους και στις θρησκευτικές οργανώσεις. Μετά την αποτυχία του να εκλεγεί στις εκλογές του 1898 ξεκίνησε τη σύνταξη της Σοσιαλιστικής Ιστορίας, στην οποία ανέλαβε ο ίδιος να γράψει τα κεφάλαια σχετικά με τις γαλλικές εθνοσυνελεύσεις (Συντακτική, Νομοθετική και Συμβατική).
Το 1901 ίδρυσε το Γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα και το 1904 στο συνέδριο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς στο Άμστερνταμ διακήρυξε ότι ήταν ενάντια σε έναν μαρξισμό που παρέμενε σε ένα ουτοπικό επίπεδο. Εξαιτίας αυτής του της στάσης αρκετοί σοσιαλιστές τον εγκατέλειψαν, παρόλ' αυτά ο Ζωρές εκλέχτηκε επανειλημμένα βουλευτής, από την επόμενη χρονιά και μετά. Την ίδια χρονιά ίδρυσε την εφημερίδα Ουμανιτέ.
Τα χρόνια πριν από την έναρξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου ο Ζωρές δραστηριοποιήθηκε έντονα κατά της προοπτικής της ένοπλης σύγκρουσης και προσπάθησε να πείσει τους σοσιαλιστές, όχι μόνο στη Γαλλία, να καταδικάσουν τον πόλεμο. Υποστήριξε τη Γενική Συνομοσπονδία Εργασίας της Γαλλίας που είχε δηλώσει ότι θα κήρυττε γενική απεργία σε περίπτωση κήρυξης πολέμου. Ακόμα και μετά τη δολοφονία του διαδόχου του αυστροουγγρικού θρόνου στο Σαράγεβο και την επιδείνωση της κατάστασης, ο Ζωρές συνέχισε να πιστεύει ότι έστω και την ύστατη ώρα ήταν δυνατή η αποφυγή του πολέμου. Προσπάθησε να πείσει διάφορους υπουργούς στη Γαλλία στους οποίους είχε κάποια επιρροή και όταν η γερμανική κυβέρνηση κήρυξε κατάσταση κινδύνου πολέμου σκέφτηκε να ζητήσει τη διαιτησία προέδρου των Η.Π.Α. Γουίλσον. Η προοπτική του πολέμου όμως όχι μόνο γινόταν αποδεκτή από την πλειοψηφία τόσο των Γάλλων όσο και των υπόλοιπων Ευρωπαίων αλλά και προκαλούσε έντονο ενθουσιασμό ενώ και η πλειοψηφία των σοσιαλιστών στην Ευρώπη ήταν σύμφωνη με τον πόλεμο. Οι ενέργειες του Ζωρές υπέρ της ειρήνης φαίνεται πως εξόργισαν τους εθνικιστικούς κύκλους στη Γαλλία, και έτσι στις 31 Ιουλίου του 1914 ο Ραούλ Βιλαίν, ένας Γάλλος εθνικιστής, πυροβόλησε και σκότωσε τον Ζαν Ζωρές σε ένα καφέ στην οδό Μονμάρτρης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι πολιτικοί Κατηγορία:Γάλλοι ιστορικοί Κατηγορία:Γάλλοι σοσιαλιστές Κατηγορία:Γάλλοι άθεοι
Μπγερν πο Χέγεν
Ο Μπγερν πο Χέγεν (σουηδ. Björn på Högen) ήταν σύμφωνα με τα Σάγκας του Χέρβαραρ ημιμυθικός βασιλιάς της Σουηδίας, γιος του Ερρίκου Μπγέρνσον και συμβασιλέας με τον αδελφό του Άνουντ της Ουψάλα.
"Οι γιοι του Μπγερν του Σιδηρόπλευρου ήταν ο Ερρίκος και ο Ρεφίλ. Ο Ρεφίλ ήταν πολεμικός πρίγκιπας και αντιβασιλιάς. Ο βασιλιάς Ερρίκος βασίλευσε μετά τον πατέρα του αλλά για πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Στην συνέχεια ο Έρικ Ρέφιλσον, γιος του Ρεφίλ, διαδέχθηκε τον θείο του στον θρόνο και ήταν πολύ ισχυρός βασιλιάς και μεγάλος πολεμιστής. Οι γιοι του Ερρίκου Μπγέρνσον ήταν ο Άνουντ της Ουψάλα και ο Μπγερν πο Χέγεν και διαδέχθηκαν μαζί στον θρόνο τον ξάδελφο τους Ερρίκο. Ο βασιλιάς Μπγερν έκτισε ένα σπίτι το οποίο ονομάστηκε "Χειράμαξα", γι' αυτό ο ίδιος αποκλήθηκε Μπγερν της χειράμαξας. Ο ποιητής Μπραγκί μίλησε εκτεταμένα για αυτόν. Ο βασιλιάς Ονάντ είχε έναν γιο με το όνομα Ερρίκος που διαδέχθηκε στον θρόνο της Ουψάλα τον πατέρα του. Ο Μπγερν ήταν πολυμήχανος βασιλιάς, στις μέρες του ο Χάραλντ Χορφάγκρε έγινε βασιλιάς της Νορβηγίας και ένωσε όλο το βασίλειο της Νορβηγίας υπό την εξουσία του".
Η πηγή αυτή χρονολογεί τον Μπγερν στις αρχές του 9ου αιώνα καθώς ο ανιψιός του Έρικ Άνουντσον ο οποίος τον διαδέχτηκε ήταν σύγχρονος με τον Χάραλντ Χορφάγκρε. Το Βιβλίο του Αποικισμού αναφέρει έναν Σουηδό με το όνομα Πόρπρ Κνάππρ, ο οποίος ήταν αρχηγός των πρώτων εποίκων που εγκαταστάθηκαν στην Ισλανδία και του οποίου ο πατέρας ήταν ο Μπγερν πο Χέγεν. Ο Μπγερν επιπλέον είχε στην αυλή του έναν ποιητή με το όνομα Μπραγκί ο πρεσβύτερος, ενώ ένας δεύτερος ποιητής αναφέρεται επίσης στην αυλή του με το όνομα Έρπρ Ιουτάντι.
Ταυτοποίηση με τον βασιλιά Μπέρν της Μπίρκα
Μια επιβεβαίωση σχετικά με το όνομα του Μπγερν πο Χέγεν βρέθηκε στο έργο του Ρίμπερτ (πέθανε το 888), ο οποίος συσχετίζει τον Μπγερν με τον "βασιλιά Μπερν" που αναφέρεται από τους κατοίκους της Μπίρκα στο ταξίδι του Αγίου Άνσγκαρ στην πόλη (827). Ο βασιλιάς αυτός με το όνομα Μπγερν ταυτίζεται με τον Μπγερν πο Χέγεν. Πολλοί ιστορικοί αναφέρονται ονομαστικά στον συγκεκριμένο Μπερν ως "βασιλιά της Μπίρκα" αλλά δεν υπάρχει καμμιά ιστορική ένδειξη ότι αυτή αποτελούσε ξεχωριστό βασίλειο. Ο Ρίμπερτ αναφέρεται προφανώς στο ταξίδι του Άνσγκαρ στην πόλη της Μπίρκα, η οποία αποτελούσε τμήμα του βασιλείου του Μπγερν πο Χέγεν. Την ίδια περίοδο στην οποία έγινε η επίσκεψη του Άνσγκαρ στη Μπίρκα αναφέρεται άλλος ένας Σουηδός βασιλιάς με το όνομα Άνουντ, ο οποίος ήταν εξόριστος και επέστρεψε με τη βοήθεια της Δανίας και ο βασιλιάς αυτός ταυτίζεται με τον Άνουντ της Ουψάλα, αδελφό του Μπγερν πο Χέγεν που αναφέρεται στα Σάγκας του Χέρβαραρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δυναστεία του Μούνσε Κατηγορία:Ήμι-μυθικοί βασιλείς της Σουηδίας
Μιχάλης Κουρέτας
Ο Μιχάλης Κουρέτας, (Πάτρα 1965 ), είναι Έλληνας πρώην διεθνής αθλητής της υδατοσφαίρισης και σήμερα επιχειρηματίας που δραστηριοποιείται στον χώρο των ιατρικών και φαρμακευτικών ειδών.
Ξεκίνησε από την κολύμβηση του Ν.Ο. Πατρών το 1979 και από το 1980 στην υδατοσφαίριση, το 1981 αναφέρεται βασικός στην ομάδα υδατοσφαίρισης. Το 1984 πήρε μεταγραφή στον Ολυμπιακό Πειραιώς όπου αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ της Α1 εθνικής στην πρώτη του σεζόν. Το 1990 επέστρεψε στον Ν.Ο. Πατρών για να σταματήσει το 1993. Στην εθνική Ελλάδος αντρών αγωνίστηκε με προπονητή τον Ιταλό Ριπέτο.
Στο τέλος της καριέρας του έγινε διαιτητής υδατοσφαίρισης με σήμα της FINA. Έχει σφυρίξει στο ελληνικό πρωτάθλημα αλλά και σε όλες σχεδόν τις διεθνής διοργανώσεις συνήθως μαζί με τον παλιό του συμπαίκτη Α. Μοίραλη Το 2009 σφύριξε τον τελικό του FINA World League.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υδατοσφαιριστές Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές της εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές του Ν.Ο. Πατρών Κατηγορία:Κολυμβητές του Ν.Ο. Πατρών Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της κολύμβησης Κατηγορία:Έλληνες διαιτητές της υδατοσφαίρισης
Σύνταγμα της Ελβετίας
Το Ομοσπονδιακό Σύνταγμα της Ελβετικής Συνομοσπονδίας της 18ης Απριλίου 1999 είναι το τρίτο και ισχύον ομοσπονδιακό σύνταγμα της Ελβετίας. Καθιερώνει το πολίτευμα της ομοσπονδιακής δημοκρατίας, η οποία αποτελείται από 26 καντόνια (κρατίδια). Το έγγραφο του συντάγματος περιέχει μια σειρά από ατομικά και λαϊκά δικαιώματα (όπως το δικαίωμα για δημοψήφισμα), σκιαγραφεί τις ευθύνες των καντονιών και της συνομοσπονδίας και καθορίζει τις ομοσπονδιακές αρχές της κυβέρνησης.
Το Σύνταγμα εγκρίθηκε με λαϊκή ψήφο στις 18 Απριλίου 1999. Αντικατέστησε το προηγούμενο ομοσπονδιακό σύνταγμα, του 1874, το οποίο παραμένει ως πυρήνας του σημερινού συντάγματος.
2455 Σομβίλ
Ο Σομβίλ (Somville) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,692. Ανακαλύφθηκε το 1950 από τον Βέλγο αστρονόμο Συλβαίν Αρέντ, που παρατηρούσε από την Υκλ του Βελγίου, και πήρε το όνομά του προς τιμή του συμπατριώτη του αστρονόμου και σεισμολόγου Οσκάρ Σομβίλ.
Σύνταγμα της Ελβετίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική της Ελβετίας Ελβετια Κατηγορία:Δίκαιο στην Ελβετία
2455 Σομβίλ
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος του Σομβίλ είναι C (ανθρακούχος). Τα υπόλοιπα φυσικά χαρακτηριστικά του είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σομβιλ
Πύργος Τζούτσε
Ο Πύργος Τζούτσε, επισήμως αναφερόμενος ως Πύργος της Ιδεολογίας του Τζούτσε, είναι μνημείο στην Πιονγιάνγκ, πρωτεύουσα της Βόρειας Κορέας, το οποίο ονομάστηκε προς τιμήν της ιδεολογίας του Τζούτσε η οποία και εισήχθη από τον πρώτο ηγέτη της χώρας και Πρόεδρο, Κιμ Ιλ-σουνγκ.
Πλαίσιο
Ο πύργος βρίσκεται στην ανατολική όχθη του ποταμού Τέντονγκ, αμέσως απέναντι από την πλατεία Κιμ Ιλ-σουνγκ στην δυτική όχθη. Χτίστηκε για να γιορτάσει τα εβδομηκοστά γενέθλια του Κιμ Ιλ-σουνγκ. Αν και ο γιος και διάδοχός του Κιμ Γιονγκ-ιλ θεωρείται επίσημα ως ο δημιουργός του, συνεντεύξεις με πρώην Βορειοκορεάτες αξιωματικούς διαψεύδουν τον ισχυρισμό.
Η δομή των 170 μέτρων είναι τετράπλευρος κεκλιμένος πύργος μήκους 150 μέτρων (490 πόδια), ο οποίος είναι ο υψηλότερος σε γρανίτη και περιέχει 25.550 τετράγωνα (365 × 70: ένα για κάθε ημέρα της ζωής του Κιμ Ιλ-σονγκ με εξαίρεση τις συμπληρωματικές ημέρες για τα δίσεκτα έτη), ντυμένο με λευκή πέτρα με εβδομήντα διαχωριστικά και καλυμμένο με λαμπερό μεταλλικό πυρσό 20 μέτρων.
Ο πυρσός στην κορυφή του πύργου φωτίζεται πάντα. Το ανέβασμα τον πύργο με ανελκυστήρα είναι δυνατό και υπάρχουν ευρείες απόψεις πάνω από την Πιονγιάνγκ από την πλατφόρμα παρατήρησης κάτω από τον πυρσό.
Στη βάση του υπάρχουν αίθουσες υποδοχής όπου μερικές φορές εμφανίζονται βίντεο που εξηγούν την ιδεολογική σημασία του πύργου. Θεωρείται ότι έχει χτιστεί με βάση Μνημείο του Ουάσιγκτον, το οποίο ξεπερνά σε ύψος για λιγότερο από ένα μέτρο Ο πύργος Τζούτσε είναι η δεύτερη υψηλότερη μνημειακή στήλ στον κόσμο μετά το Μνημείο Σαν Τζασίντο, το οποίο είναι 29 μέτρα ψηλότερο.
Σε συνδυασμό με τον πύργο υπάρχει ένα άγαλμα μήκους 30 μέτρων, το οποίο αποτελείται από τρία ιδεοποιημένα πρόσωπα που διαθέτουν ένα εργαλείο ο καθένας - ένα σφυρί (ο εργαζόμενος). ένα δρεπάνι (ο αγρότης), και μια γραφική βούρτσα (ο "εργαζόμενος πνευματικός") - σε ένα κλασικό κομμουνιστικό στυλ που θυμίζει το Σοβιετικό Άγαλμα του Εργαζομένου και της Γυναίκας Κολχόζ. Τα τρία εργαλεία αποτελούν τα διακριτικά στη σημαία του κυβερνώντος Εργατικού Κόμματος της Κορέας. Υπάρχουν επίσης έξι μικρότερες ομάδες φιγούρων, η καθεμία 10 μέτρα ψηλή, που συμβολίζουν άλλες πτυχές της ιδεολογίας Τζούτσε.
Ένας τοίχος με 82 πλάκες φιλίας από ξένους υποστηρικτές και ομάδες μελέτης του Τζούτσε αποτελεί μέρος του Πύργου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μνημεία στη Βόρεια Κορέα Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Πιονγιάνγκ
978
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 978 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Αιτωλείς
Οι Αιτωλείς ήταν αρχαίο ελληνικό φύλο που κατοικούσε στην ορεινή περιοχή της βορειοδυτικής Ελλάδας, στα βόρεια του Κορινθιακού κόλπου.
Περιοχές εγκατάστασης
thumb|Χάρτης της αρχαίας Αιτωλίας. Η περιοχή που κατοικούσαν ήταν χωρισμένη στην παράκτια αρχαία Αιτωλία, και στην ορεινή Επίκτητο Αιτωλία. Η πρώτη είχε δύο εύφορες πεδιάδες και οι κάτοικοί της επιδίδονταν στη σιτοκαλλιέργεια, στην ιπποτροφία και στην αμπελουργία. Αρχαιότερη πόλη της ήταν η Καλυδώνα, με πρώτο βασιλιά της τον Οινέα. Άλλες πόλεις της Αιτωλίας ήταν η Χαλκίς (που αναφέρεται μαζί με την Καλυδώνα στην ομηρική Ιλιάδα), η Πλευρών, η Ώλενος, η Πυλήνη, η Κωνώπη, η Λυσιμάχεια, το Τριχώνιον, το Φύταιον, η Στράτος, ο Θέρμος, το Αγρίνιον, κ.α.
Ιστορικά στοιχεία
Οι ορεινές φυλές της Αιτωλίας ήταν οι εξής: Οφιονείς, Απόδωτοι , Αγραείς, Απεραντοί και Ευρυτάνες. Ο πρωτόγονος τρόπος ζωής των φυλών αυτών, προξένησε την εντύπωση των αρχαίων ιστορικών. Ο Πολύβιος αμφισβητούσε την ελληνικότητα τους ενώ ο Τίτος Λίβιος αναφέρει πως μιλούσαν γλώσσα όμοια με των Μακεδόνων. Ο Θουκυδίδης από την άλλη, ισχυρίζεται πως οι Ευρυτάνες μιλούσαν κάποια πάρα πολύ δύσκολη γλώσσα και έτρωγαν εντελώς ωμές τις τροφές τους. Ήταν ημιβάρβαροι, φιλοπόλεμοι και ληστρικοί.
Λάτρευαν τον Απόλλωνα, ως θεό της ήμερης φύσης και την Άρτεμη ως θεά της άγριας φύσης, αντίστοιχα. Λάτρευαν ακόμη την Αθηνά όχι ως θεά της σοφίας, αλλά δίνοντας έμφαση στο στοιχείο του πολέμου – μια θεά δηλαδή αντίβαρο του θεού Άρη. Αποκαλούσαν τον Απόλλωνα και την Άρτεμη «Λαφρίους θεούς», δηλαδή προστάτες των λαφύρων και της λείας από τον πόλεμο. Επίσης, λάτρευαν τον Ηρακλή, τον ποταμό Αχελώο και τον Βάκχο. Στον Θέρμο, περιοχή βόρεια της Τριχωνίδας λίμνης, υπήρχε μετά τον 7ο αιώνα, ιερό του «Θέρμιου» Απόλλωνα, το οποίο έγινε κατά την εποχή του Κοινού της Αιτωλίας σπουδαίο θρησκευτικό και κέντρο.
Οι πιο παλαιοί κάτοικοι της Αιτωλίας που μας είναι γνωστοί ήταν οι Κουρήτες, οι οποίοι οφείλουν το όνομά τους στο κοντινό βουνό Κούριο, είτε για να ξεχωρίζουν από τους Ακαρνάνες, που ονομάζονταν έτσι γιατί είχαν τα κεφάλια άκουρα, δηλαδή ακούρευτα. Ύστερα ακολούθησαν μετακινήσεις πληθυσμών. Πραγματοποιήθηκε η εγκατάσταση των Ιώνων με αρχηγό τον Κέφαλο, εγγονό του Ξούθου. Αργότερα, γίνεται και η αντίστοιχη εγκατάσταση των Επειών με επικεφαλής τον Αιτωλό, γιο του βασιλιά Ενδυμίωνος. Ο Αιτωλός απέκτησε δύο γιους, τον Καλυδώνα και τον Πλευρώνα. Τον τελευταίο διαδέχτηκε στο θρόνο αρχικά ο γιος του Αγήνωρ, έπειτα ο Πορθάων και τέλος οι γιοι του Άγριος, Μέλας και Οινέας. Τελευταίος βασιλιάς της Αιτωλίας είναι ο Όξυλος. Ο αιτωλικός λαός υπήρξε μεν πολυάριθμος, αλλά κυρίως πολεμικός και οι κάτοικοι ζούσαν σε μικρούς οικισμούς, χωρίς τείχη. Οι πόλεις τους βρίσκονταν σε μεγάλη απόσταση η μία από την άλλη, χωρίς κάποια από αυτές να παρουσιάζει αξιοσημείωτη ανάπτυξη.
Οι Αιτωλοί αρνήθηκαν να συμμετάσχουν στους Περσικούς Πολέμους. Το 426 π.Χ. με επικεφαλής τον Αιγίτιο, νίκησαν τους Αθηναίους και τους συμμάχους τους, που είχαν στραφεί εναντίον της Αποδωτίας και της Οφιονείας, υπό την στρατηγία του Δημοσθένη. Απέτυχαν όμως να ανακτήσουν τη Ναύπακτο, που είχαν εν τω μεταξύ καταλάβει οι Κορίνθιοι με την ενίσχυση των Αθηναίων. Στο τέλος του Πελοποννησιακού Πολέμου οι Αιτωλοί παίρνουν μέρος ως μισθοφόροι των Αθηναίων στη σικελική εκστρατεία.
Η δύναμη τους μεγεθύνεται ολοένα και περισσότερο με την κατάληψη της χώρας των Οζολών, των Λοκρών και των Φωκέων, καθώς και της Βοιωτίας. Στη συνέχεια, ένωσαν κάτω από τη δύναμη της Συμπολιτείας τους τις περιοχές Τεγέα, Μαντίνεια, Ορχομενό, Ψωφίδα, και Φιγάλεια. Ανάμεσα στα 220-217 π.Χ. ξέσπασε ο συμμαχικός πόλεμος μεταξύ Αχαϊκής και Αιτωλικής Συμπολιτείας. Τον πόλεμο άρχισαν πρώτοι οι Αιτωλοί με τη βοήθεια των Σπαρτιατών και των Ηλείων. Οι Αιτωλοί συμμαχούν με τους Ρωμαίους, ενώ ο Φίλιππος καταστρέφει το ιερό του Θερμίου Απόλλωνα και συμμαχεί με τους Καρχηδόνιους. Οι Αιτωλοί συνέχισαν να πολεμούν στο πλευρό των Ρωμαίων ακόμη και στη μάχη των Κυνός Κεφαλών (196 π. Χ.), αγνοώντας και παραγνωρίζοντας το μεγάλο κίνδυνο που ελλόχευε για την Ελλάδα από αυτή τη συμμαχία. Η ρωμαϊκή κατοχή στην Αιτωλία διήρκεσε 80 χρόνια. Όταν οι ρωμαϊκές φρουρές αποσύρθηκαν εξαιτίας των εμφυλίων πολέμων στη Ρώμη, οι Αιτωλοί άρχισαν κι αυτοί να πολεμούν μεταξύ τους. Μετά τη νίκη του Οκτάβιου, οι Αιτωλοί που είχαν ταχθεί με τον Αντώνιο διαλύθηκαν εντελώς. Ο Οκτάβιος έδωσε την Καλυδώνα στους Αχαιούς οι οποίοι την ερήμωσαν ολοκληρωτικά, και μετέφεραν το άγαλμα της Λαφρίας Άρτεμης στην Πάτρα. Ακολούθησαν οι επιδρομές των Γότθων, των Ούννων και των Βανδάλων.
Η Αιτωλική Συμπολιτεία είχε ως βάση και θεμέλια αρχή της την πλήρη ισοπολιτεία των μελών της. Ο ανώτατος άρχοντάς της εκλεγόταν στον Θέρμο με ετήσια θητεία. Μαζί του εκλεγόταν και ο ίππαρχος, ο γραμματεύς, οι επιλέκταρχοι και οι ταμίες. Η συνέλευση των Αιτωλών, η οποία συγκαλούνταν για τις εκλογές, ονομαζόταν Σύνοδος των Θερμικών. Την συνέλευση αποτελούσαν 550 απόκλητοι, κι έτσι κυρίαρχο σώμα της ήταν ο αιτωλικός δήμος, που συνερχόταν στον Θέρμο ετησίως. Η εκκλησία του δήμου είχε το δικαίωμα να αποφασίζει για πόλεμο ή ειρήνη, να νομοθετεί κλπ. Ο στρατηγός διοικούσε τις στρατιωτικές δυνάμεις, αλλά δεν ήταν σε θέση μόνος του να κηρύξει ή να παροτρύνει σε πόλεμο.
Οι τραγικοί ποιητές, αλλά και ο Όμηρος χαρακτηρίζουν τους Αιτωλούς πολεμοχαρείς, αγρίους, ανυπότακτους, και εξαιρετικά εξοικειωμένους και εξασκημένους στο ακόντιο και στην ασπίδα. Αναφέρεται ακόμη πως πολεμούσαν ιδιαίτερα καλά σε ανώμαλο έδαφος. Ο Θουκυδίδης υποστηρίζει πως η πολεμική τους τέχνη ήταν αποτέλεσμα της μακράς θητείας τους σε ληστρικές επιδρομές. Ο Στράβων τους αναγνωρίζει και μια κάποια πνευματική καλλιέργεια. Αναφέρει τον Αιτωλό ποιητή Αλέξανδρο, που έγραφε τραγωδίες οι οποίες όμως δυστυχώς δεν διασώθηκαν. Οι Αιτωλοί φιλοξενούσαν στην χώρα τους ξένους καλλιτέχνες, με αποτέλεσμα πολλά καλλιτεχνήματα ξεχωριστού κάλλους να κοσμούν το ιερό του Απόλλωνα στο Θέρμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά φύλα
Γκραντ Οτέλ (ταινία)
Υπόθεση
Μεσοπόλεμος, Βερολίνο, Γκραντ Οτέλ, "Κόσμος έρχεται, κόσμος φεύγει, τίποτα ποτέ δε συμβαίνει..." όπως παρατηρεί ειρωνικά ο γιατρός Ότενσλαγκ (Λιούις Στόουν) στην αρχή και το τέλος της ταινίας. Κι όμως αυτή τη φορά κάτι συμβαίνει, καθώς οι μοίρες των ηρώων της ταινίας διασταυρώνονται μέχρι την τελική κορύφωση. Άνθρωποι με διαφορετικές ιστορίες από διαφορετικές κοινωνικές τάξεις γνωρίζονται και η προσωπικές ιστορίες τους γίνονται μία. Μια μπαλαρίνα (Γκρέτα Γκάρμπο) που απέτυχε να κερδίσει το κοινό στην τελευταία της παράσταση κι έχει πέσει σε κατάθλιψη ερωτεύεται έναν απένταρο βαρώνο (Τζον Μπάριμορ), ο οποίος επιχείρησε να τη ληστέψει. Ο βαρώνος εν άγνοιά της φλερτάρει ταυτόχρονα με τη στενογράφο (Τζόαν Κρόφορντ) ενός αδίστακτου επιχειρηματία (Γουάλας Μπίρι) καθώς ο πρώην λογιστής του επιχειρηματία (Λάιονελ Μπάριμορ), ο οποίος πρόκειται να πεθάνει, θέλει πριν γίνει αυτό να ζήσει τη ζωή των πλουσίων.
Παραγωγή
Βασισμένο στο μυθιστόρημα της Βίκι Μπάουμ "Menschen im Hotel", το Grand Hotel αποτελεί το πρώτο δείγμα σπονδυλωτής ταινίας στην ιστορία του κινηματογράφου με διανομή πολλών αστέρων (all star cast). Η MGM θέλησε να προωθήσει τα μεγαλύτερά της ονόματα, δίνοντάς τους τον ίδιο χρόνο στην μεγάλη οθόνη. Οι σπονδυλωτές ταινίες με διανομή πολλών αστέρων του είδους έγιναν πολύ της μόδας τη δεκαετία του '60 και συνήθως διηγούνταν γεγονότα που εκτυλίσσονταν σε ξενοδοχεία (κι ενίοτε αεροδρόμια, πλοία ή τρένα). Τρανά παραδείγματα αποτελούν τα: Διεθνές ξενοδοχείο (VIPS, 1963), Το πλοίο των τρελών (Ship Of Fools, 1965), Διεθνές αεροδρόμιο (Airport, 1970) και Καλιφόρνια Οτέλ (California Suite, 1978). Η συνάθροιση μεγάλων ονομάτων σε μια ταινία του είδους ονομάστηκε "the Grand Hotel" formula.
Η ταινία είναι επίσης γνωστή για την ατάκα της Γκάρμπο "I want to be alone" (Θέλω να μείνω μόνη) και για το γεγονός ότι είναι η μοναδική ταινία βραβευμένη με όσκαρ καλύτερης ταινίας που έλαβε μόνο μία (αλλά νικηφόρα) υποψηφιότητα στα βραβεία όσκαρ. Το 1945 η MGM χρηματοδότησε το ριμέικ της, Week-End at the Waldorf με την Τζίντζερ Ρότζερς.
Γκραντ Οτέλ Κατηγορία:Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κατηγορία:Ταινίες του 1932 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Metro-Goldwyn-Mayer Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε μυθιστορήματα
Δήμος Κολωνίδων
Ο Δήμος Κολωνίδων συστάθηκε στις 21-04-1835, με έδρα τον οικισμό Κορώνη και καταργήθηκε στις 31-08-1912. Πρώτος Δήμαρχος το 1835, ήταν ο Γ. Μπάστας.
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="36.805711" longitude="21.845970" zoom="12" width="1000" height="325" align="center" />
Παραπομπές
Κατηγορία:Κορώνη Κατηγορία:Υάμεια
Νιαζί Κιζιλγιουρέκ
Ο Νιαζί Κιζιλγιουρέκ (τουρκικά: Niyazi Kızılyürek) είναι Τουρκοκύπριος πολιτικός. Από το 2019 είναι ευρωβουλευτής στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εκλεγμένος με το ΑΚΕΛ.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Νιαζί Κιζιλγιουρέκ γεννήθηκε στην Ποταμιά στις 7 Δεκεμβρίου 1959. Ομιλεί πέρα από την τουρκική, την ελληνική, την αγγλική, τη γαλλική και τη γερμανική γλώσσα. Απέκτησε πτυχίο κοινωνικών και πολιτικών επιστήμων από το Πανεπιστήμιο της Βρέμης. Εκπόνησε διατριβή σχετικά με το Κυπριακό και τις Διεθνείς Σχέσεις.
Το 1995 εργοδοτήθηκε στο Πανεπιστήμιο Κύπρου ως λέκτορας στο Τμήμα Τουρκικών Σπουδών. Έφτασε στη θέση του αναπληρωτή καθηγητή ενώ μέχρι την εκλογή του στη θέση του ευρωβουλευτή ήταν πρόεδρος του Τμήματος Τουρκικών Σπουδών.
Πολιτική διαδρομή
Στις Ευρωεκλογές του 2019 εκλέχθηκε ευρωβουλευτής με το ΑΚΕΛ. Είναι ο πρώτος και ο μόνος Τουρκοκύπριος που έχει εκλεγεί στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Συμμετέχει στην πολιτική ομάδα Ευρωπαϊκή Ενωτική Αριστερά-Βόρεια Πράσινη Αριστερά.
Συγγραφικό έργο
Ο Νιαζί Κιζιλγιουρέκ έχει συγγράψει βιβλία στην ελληνική και στην τουρκική γλώσσα και ακαδημαϊκά άρθρα σε διεθνή επιστημονικά περιοδικά.
Διακρίσεις
Ο Νιαζί Κιζιλγιουρέκ έχει βραβευτεί για την προσφορά του στην προσέγγιση μεταξύ των δύο κοινοτήτων στην Κύπρο, αλλά και μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας, με το βραβείο Αμπτί Ιπεκτσί το 2007. Επιπλέον, έχει βραβευθεί από το γαλλικό κράτος το 2006 με τη διάκριση Ιππότης του Ακαδημαϊκού Φοίνικα για την επιστημονική του προσφορά και τον αγώνα του για την ειρήνη στην Κύπρο.
Πηγές
Κατηγορία:Κύπριοι πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με το ΑΚΕΛ
Ριζότο
Το ριζότο ή ρυζότο (Ιταλικά: risotto ή ), είναι φαγητό με ρύζι από τη βόρεια Ιταλία, που μαγειρεύεται σε ζωμό  έως ότου αποκτήσει κρεμώδη συνοχή. Πολλοί τύποι ρυζότο περιέχουν βούτυρο, κρασί και κρεμμύδι. Είναι από τους πιο κοινούς τρόπους μαγειρέματος του ρυζιού στην Ιταλία.
Δομή της ιταλικής συνταγής
Στην Ιταλία, το ριζότο, τυπικά, είναι το primo (πρώτο πιάτο), που προσφέρεται χωρίς συνοδευτικά πριν από το κυρίως πιάτο, αλλά το risotto alla milanese, (προφέρεται [riˈzɔtto alla milaˈneːze]), συνήθως προσφέρεται μαζί με το ossobuco alla milanese.
Ποικιλίες του ρυζιού
Για την παρασκευή του ριζότο χρησιμοποιείται συνήθως λευκό ρύζι με στρογγυλούς, μέτριους ή κοντούς κόκκους πλούσιο σε άμυλο (αμυλοπηκτίνη) και πτωχό σε αμυλόζη. Το ρύζι αυτού του τύπου έχει την ικανότητα να απορροφά υγρά και να απελευθερώνει το άμυλο και έτσι να είναι πιο κολλώδες σε σχέση με τις μακρύκοκκες ποικιλίες. Οι κυριότερες ποικιλίες που χρησιμοποιούνται στην Ιταλία, είναι οι Arborio, Baldo, Carnaroli, Maratelli, Padano, Roma και Vialone Nano. Οι ποικιλίες Carnaroli, Maratelli (ιστορικές Ιταλικές ποικιλίες) και η Vialone Nano, θεωρούνται ότι είναι οι καλύτερες (και οι πιο ακριβές) ποικιλίες. Έχουν ελαφρώς διαφορετικές ιδιότητες. Για παράδειγμα, η Carnaroli είναι λιγότερο πιθανό από τη Vialone Nano να λασπώσει, αλλά η τελευταία, όντας μικρότερη, μαγειρεύεται ταχύτερα και απορροφά καλύτερα τα καρυκεύματα. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν και άλλες ποικιλίες, όπως η Roma, Baldo, Ribe και η Originario, αλλά δεν θα έχουν την κρεμώδη υφή του παραδοσιακού πιάτου. Αυτές οι ποικιλίες θεωρούνται καλύτερες για σούπες και άλλα πιάτα ρυζιού, καθώς και για την παρασκευή γλυκών επιδορπίων από ρύζι. Οι ονομασίες των ρυζιών Superfino, Semifino και Fino, αναφέρονται στο μέγεθος και το σχήμα (ιδιαίτερα στο μήκος και τη στενότητα) των κόκκων και όχι στην ποιότητα.
Βασική προετοιμασία
Υπάρχουν πολλές διαφορετικές συνταγές ριζότο με διαφορετικά συστατικά, αλλά, είναι όλα με βάση το ρύζι κάποιας κατάλληλης ποικιλίας, μαγειρεμένα σε μια τυποποιημένη διαδικασία.