cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χαράλαμπος Μπιλλίνης
Βιογραφία
Στη συνέχεια εκπόνησε διδακτορική έρευνα σχετική με την παθογόνο δράση του ιού της εγκεφαλομυοκαρδίτιδας σε χοιρίδια, στο Τμήμα Κτηνιατρικής του ΑΠΘ, και έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα τον Ιούνιο του 1998.
Ακαδημαϊκή σταδιοδρομία
Από το 2002 υπηρετεί ως μέλος ΔΕΠ στο Τμήμα Κτηνιατρικής στην Καρδίτσα και είναι διευθυντής του Εργαστηρίου Μικροβιολογίας και Παρασιτολογίας.
Πρόσθετα έχει διατελέσει Πρόεδρος του Τμήματος Δημόσιας και Ενιαίας Υγείας (2018-2023), Κοσμήτορας της Σχολής Επιστημών Υγείας (2013-2018), καθώς και Πρόεδρος του Τμήματος Κτηνιατρικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας την περίοδο 2010-2014.
Είναι κάτοχος της Ευρωπαϊκής κτηνιατρικής ειδικότητας Ζωολογικής Ιατρικής, της υποειδικότητας "Υγεία Πληθυσμών άγριας Πανίδας" (ECZM – Wildlife Population Health). Το εργαστήριο ευθύνης του έχει συμμετάσχει σε διάφορες ερευνητικές δράσεις και ποικίλο έργο του έχει δημοσιευτεί στα ελληνικά ΜΜΕ.
Επιπρόσθετα, έχει δημοσιεύσει εννέα κεφάλαια σε βιβλία και περίπου 120 επιστημονικές εργασίες σε διεθνή περιοδικά κύρους (με >4.000 αναφορές, h-index: 36). Είναι επίσης επιστημονικός κριτής στα έγκριτα, διεθνή περιοδικά, Plos ONE, Journal of General Virology, Veterinary Research, Parasite & Vectors.
Είναι τακτικό μέλος του Ευρωπαϊκού Κόμβου Ψηφιακής Καινοτομίας (ΕDIHs) στον τομέα της υγείας με τίτλο Healthcare and Pharmaceutical Industry Transformation through Artificial Intelligence Digital Services (Health-Hub) ο οποίος έχει επιλεγεί για χρηματοδότηση από το Πρόγραμμα Ψηφιακής Ευρώπης 2021 – 2027 ως μέλος του Δικτύου EDIHs.
Προσωπικά στοιχεία
Είναι νυμφευμένος με την κτηνίατρο Δρ. Βασιλική Σπύρου, καθηγήτρια Παθολογίας και Λοιμωδών Νοσημάτων του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, στο τμήμα Επιστήμης Ζωικής Παραγωγής. Ζει μόνιμα στη Λάρισα και έχει δύο ενήλικα τέκνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Καθηγητές Πανεπιστημίου Θεσσαλίας
Ρωσική Επανάσταση
thumb|400px|[[Μπολσεβίκοι|Μπολσεβίκoi κόκκινοι φρουροί σε πορεία διαμαρτυρίας το 1917 για την επιστράτευση 11 εκατομμυρίων χωρικών στα πλαίσια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.]] Η Ρωσική Επανάσταση ήταν σειρά από ιστορικά γεγονότα που συνέβησαν στη Ρωσική Αυτοκρατορία κατά το έτος 1917 και σφράγισαν όχι μόνο την ιστορική πορεία της χώρας αυτής, αλλά επηρέασαν καθοριστικά ολόκληρη τη νεότερη παγκόσμια ιστορία. Έχει χαρακτηριστεί ως ένα από τα μεγαλύτερα ιστορικά γεγονότα της ανθρωπότητας. Ο όρος «Ρωσική Επανάσταση» χρησιμοποιείται συχνά συνεκδοχικά κυρίως για τα γεγονότα που συνέβησαν τον Φεβρουάριο και τον Οκτώβριο του 1917, εξ ου και η ονομασία τους, Φεβρουαριανή Επανάσταση και Οκτωβριανή επανάσταση αντίστοιχα. Αν και οι δύο αυτές επαναστάσεις θεωρούνται μέρος της Ρωσικής Επανάστασης, αφορούν πολύ διαφορετικές διαστάσεις και δεν πρέπει να συγχέονται μεταξύ τους.
Οι κοινοτικές συνελεύσεις βάσης, τα Σοβιέτ, στις οποίες κυριαρχούσαν στρατιώτες και βιομηχανικά προλεταριάτα των πόλεων, επέτρεψαν αρχικά στη νεοσύστατη προσωρινή κυβέρνηση να κυβερνήσει, αλλά επέμεναν να έχουν τη δυνατότητα να επηρεάζουν την κυβέρνηση και να ελέγχουν τις πολιτοφυλακές. Ακολούθησε μια περίοδος διπλής εξουσίας, όπου η προσωρινή κυβέρνηση κατείχε την κρατική εξουσία, ενώ το δίκτυο των Σοβιέτ, υπό την ηγεσία των σοσιαλιστών, διοικούσε τις κατώτερες τάξεις, καθώς και ένα τμήμα της αστικής μεσαίας τάξης προσκείμενο στην αριστερά.
Κατά τη διάρκεια αυτής της χαοτικής περιόδου, γίνονταν συχνές ανταρσίες, διαμαρτυρίες και απεργίες. Πολλές σοσιαλιστικές πολιτικές οργανώσεις συμμετείχαν σε καθημερινούς αγώνες και συναγωνίζονταν για επιρροή εντός της Δούμας και των Σοβιέτ, μεταξύ των οποίων ήταν οι Μπολσεβίκοι με επικεφαλής τον Βλαντιμίρ Λένιν. Ο Λένιν πραγματοποίησε εκστρατεία για τον άμεση απεμπλοκή της Ρωσίας από τον πόλεμο με τη Γερμανία, την παραχώρηση γης στους αγρότες και την παροχή σίτισης στους εργάτες των πόλεων. Όταν η προσωρινή κυβέρνηση επέλεξε να συνεχίσει τον πόλεμο με τη Γερμανία, οι Μπολσεβίκοι και άλλες σοσιαλιστικές φατρίες, εκμεταλλεύτηκαν την καθολική περιφρόνηση για την πολεμική προσπάθεια ως δικαιολογία για να προωθήσουν περαιτέρω την επανάσταση. Οι Μπολσεβίκοι μετέτρεψαν τις εργατικές πολιτοφυλακές, που ειχαν υπό τον έλεγχό τους, σε Κόκκινους Φρουρούς (αργότερα Κόκκινος Στρατός), στους οποίους άσκησαν ουσιαστικό έλεγχο.
Η κατάσταση κορυφώθηκε με την Οκτωβριανή Επανάσταση το 1917, μια ένοπλη εξέγερση υπό την ηγεσία των Μπολσεβίκων στην Πετρούπολη που ανέτρεψε την προσωρινή κυβέρνηση, μεταβιβάζοντας όλη την εξουσία της στα Σοβιέτ. Η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στη Μόσχα. Οι Μπολσεβίκοι είχαν εξασφαλίσει μια ισχυρή βάση υποστήριξης μέσα στα Σοβιέτ και, ως το κυρίαρχο κυβερνών κόμμα, ίδρυσαν μια ομοσπονδιακή κυβέρνηση αφιερωμένη στη μετατροπή της πρώην αυτοκρατορίας στο πρώτο σοσιαλιστικό κράτος του κόσμου, έχοντας να επιβάλουν τη σοβιετική δημοκρατία σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Η υπόσχεσή να τερματίσουν τη συμμετοχή της Ρωσίας στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο εκπληρώθηκε όταν οι Μπολσεβίκοι ηγέτες υπέγραψαν τη Συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ με τη Γερμανία τον Μάρτιο του 1918. Για να εξασφαλίσουν περαιτέρω το νέο κράτος, οι Μπολσεβίκοι ίδρυσαν την Τσεκά, μια μυστική αστυνομία που λειτουργούσε ως επαναστατική υπηρεσία ασφαλείας για να εξοντώνει, να εκτελεί ή να τιμωρεί όσους θεωρούνται "εχθροί του λαού" σε εκστρατείες στα πρότυπα της Γαλλικής Επανάστασης.
Αμέσως μετά, ξέσπασε εμφύλιος πόλεμος μεταξύ των "Κόκκινων" (μπολσεβίκων), των "Λευκών" (αντεπαναστατών), των κινημάτων ανεξαρτησίας και άλλων σοσιαλιστικών φατριών που αντιτίθεντο στους μπολσεβίκους. Συνεχίστηκε για αρκετά χρόνια, κατά τα οποία οι Μπολσεβίκοι νίκησαν τόσο τους Λευκούς, όσο και όλους τους αντίπαλους σοσιαλιστές. Οι νικητές, ανασυγκροτήθηκαν ως Κομουνιστικό Κόμμα. Καθιέρωσαν επίσης τη σοβιετική εξουσία στις πρόσφατα ανεξάρτητες δημοκρατίες της Αρμενίας, του Αζερμπαϊτζάν, της Λευκορωσίας, της Γεωργίας και της Ουκρανίας. Το 1922 ενοποίησαν όλες αυτές της επικράτειες υπό την Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών (ΕΣΣΔ). Ενώ πολλά αξιοσημείωτα ιστορικά γεγονότα συνέβησαν στη Μόσχα και την Πετρούπολη, δρομολογήθηκαν, επίσης, σημαντικές αλλαγές σε πόλεις σε όλη την επικράτεια, μεταξύ των εθνικών μειονοτήτων και στις αγροτικές περιοχές, όπου η γη αναδιανεμήθηκε στους αγρότες.
Η πορεία προς την επανάσταση
Ήδη στις 30 Αυγούστου 1880 ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι έγραψε στο "Ημερολόγιο ενός συγγραφέα": "'Έχω κάποιο προαίσθημα, πως ο 'κύβος ερρίφθη'. Ίσως το ξεκαθάρισμα των λογαριασμών να γίνει πολύ νωρίτερα από ό,τι θα μπορούσε κανείς να φανταστεί και στους πιο άγριους εφιάλτες του. Φοβερά συμπτώματα παρουσιάζονται. Ίσως να είναι κιόλας αρκετή για να προκαλέσει την αρχική δόνηση η προαιώνια, αφύσικη κατάσταση, που επικρατεί στα ευρωπαϊκά κράτη. Πώς θα μπορούσε, μα την αλήθεια, να χαρακτηριστεί φυσική μια κατάσταση ριζωμένη από αιώνες στο παμπάλαιο και το τεχνητό; Δεν μπορεί πια ένα μέρος από την ανθρωπότητα να κρατάει σκλαβωμένη όλη την υπόλοιπη. Ενώ τώρα αυτόν ίσα-ίσα το σκοπό εκπληρώνουν όλοι οι θεσμοί, που από καιρό έπαψαν να είναι χριστιανικοί, στην Ευρώπη, που κατάντησε ολότελα ειδωλολατρική... Η αφύσικη αυτή κατάσταση πραγμάτων και τα άλυτα αυτά πολιτικά προβλήματα -γνωστά στον καθένα, ας σημειωθεί- δεν είναι δυνατόν παρά να οδηγήσουν σ` ένα τεράστιο, τελειωτικό πόλεμο με τη συμμετοχή όλων, που θα ξεσπάσει σε τούτον τον αιώνα, μα ίσως ακόμα και σε τούτη τη δεκαετία...'."Η βιομηχανική επανάσταση είχε ως καίριο και κύριο αποτέλεσμα τη δημιουργία μιας νέας τάξης, των εργατών, οι οποίοι όχι μόνο δεν είχαν την παραμικρή ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής, αλλά και ο ρόλος που έπαιζαν σ` όλη την παραγωγική διαδικασία ήταν καθαρά μηχανιστικός. Διαμορφώθηκε το προλεταριάτο, που σ` αντίθεση όμως με την αστική τάξη της Γαλλικής Επανάστασης, δεν άργησε να συνειδητοποιήσει τη θέση του και τη δύναμή του. Η τόσο επίμονα διακηρυγμένη ανθρώπινη ελευθερία και ο σεβασμός της αξιοπρέπειας του ατόμου κατά το 1789 κατάντησαν φληναφήματα εφόσον δεν παρεχόταν η υλική δυνατότητα στον καθένα να τα πραγματοποιήσει.
Ο ρόλος του κεφαλαίου, αλλά και η θέση της εργατικής τάξης μελετήθηκαν επιστημονικά από τους Καρλ Μαρξ και Φρίντριχ Ένγκελς, που δεν περιορίστηκαν σε αφηρημένες επιστημονικές μελέτες αλλά, ως καινούριοι Διαφωτιστές, άνοιξαν το δρόμο που οδηγεί στην πρακτική εφαρμογή της έλλειψης των κοινωνικών αντιθέσεων, στην κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, με μια λέξη στον κομμουνισμό. Η αστική τάξη, αφού εξασφάλισε λίγο ή πολύ όσα αγωνίστηκε να πετύχει το 1789, κατάντησε να συνεργάζεται με τα υπολείμματα της φεουδαρχίας, που είχε μεταβληθεί σε πεφωτισμένη, συνταγματική μοναρχία. Η μαρξιστική διδασκαλία της σήψης του καπιταλιστικού συστήματος μέσα από τις ίδιες του τις αντιθέσεις συμπληρώθηκε από τη μεγάλη προσφορά στο μαρξιστικό οικοδόμημα του Βλαδίμηρου Λένιν, ο οποίος υποστήριξε στο κείμενό του "Το σύνθημα για τις Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης" και "Το στρατιωτικό πρόγραμμα της προλεταριακής επανάστασης" τη θεωρία, σύμφωνα με την οποία η επικράτηση του σοσιαλισμού είναι προσωρινά μόνο δυνατή σε μία μόνο, ξεχωριστή, καπιταλιστική χώρα.
Η Ρωσική Επανάσταση υπήρξε το φυσιολογικό αποτέλεσμα των κοινωνικών όρων που επέβαλαν στη Ρωσία ο Μέγας Πέτρος και η Αικατερίνη Β΄, του απολυταρχικού τσαρικού καθεστώτος, της αποσύνθεσης της αριστοκρατίας και του θεσμού της δουλοπαροικίας. Οι κοινωνικές αντιθέσεις κορυφώθηκαν ήδη από το 1825, όταν ξέσπασε η εξέγερση των Δεκεμβριστών, οι αρχηγοί της οποίας (Πέστελ και Ριλέεφ) θανατώθηκαν. Οι ιδέες του Σεν-Σιμόν, του Φουριέ, του Χέρτσεν άρχισαν να επηρεάσουν τη ρωσική διανόηση (Πετρασέφσκι, Τσερνισέφσκι, Ντομπρολιούμποφ) και σιγά σιγά ιδρύθηκαν διάφορες μυστικές οργανώσεις, ορισμένες από τις οποίες ανέπτυξαν τρομοκρατική δράση, με δολοφονίες πολιτικών προσώπων, με αποκορύφωμα τη δολοφονία του τσάρου Αλέξανδρου Β΄ το 1881.
Επαναστατικό υπόβαθρο κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα
Οι αρχικές ενδείξεις για μια διαφαινόμενη στροφή προς την επαναστατική διέξοδο, παρουσιάσθηκαν από τα τέλη της δεκαετίας του 1860, όταν στους κύκλους των νεαρών διανοούμενων της Ρωσικής Αυτοκρατορίας εμφανίσθηκαν αρκετές επαναστατικές ομάδες που συνολικά, συνέθεσαν το «κίνημα των λαϊκών» (Ναρόντνικοι) Σαν πρωταρχικό τους στόχο έθεσαν την προετοιμασία μιας αγροτικής επανάστασης, τον οποίο για να πετύχουν, ξεκίνησαν προπαγανδιστική προετοιμασία των εργατικών μαζών των μεγάλων πόλεων, τις οποίες μάζες θεωρούσαν συνδετικό κρίκο με τον κόσμο της υπαίθρου. Στα μέσα του 1874 η δραστηριότητά τους έφτασε στο απόγειο, ωστόσο, παρά την εισροή τεράστιου αριθμού ανθρώπων στις τάξεις τους, εμφανίζονταν ανοργάνωτοι και χωρίς συνωμοτικά χαρακτηριστικά. Αποτέλεσμα ήταν το κίνημά τους να ηττηθεί κατά κράτος από τις Τσαρικές δυνάμεις. Δυο χρόνια αργότερα, ιδρύθηκε μια ακόμη μυστική εταιρεία των ναρόντικων με τίτλο «Γη και Λευτεριά», αποβλέποντας σε σοβαρότερη και πιο μακροχρόνια δράση που σταδιακά θα έφερνε αποτελέσματα, όπως πρέσβευαν οι ηγέτες της (Γκεόργκι Πλεχάνοφ, Αλεξάντερ Μιχάιλωφ κ.α.) Οι εργατική τάξη προσχώρησε στο κίνημα, αλλά δεν διακρίθηκε για την επίδειξη πνεύματος πρωτοβουλίας και καίριο όπλο της ακολουθούμενης τακτικής ήταν οι πράξεις αυτοάμυνας, ως αντίδραση στις διώξεις του καθεστώτος. Διάδοχος της προαναφερόμενης οργάνωσης υπήρξε η εταιρεία «Η Θέληση του Λαού» που ιδρύθηκε μυστικά, το 1879 και βαθμηδόν, απορρόφησε τα περισσότερα από τα πιο ενεργά μέλη της «Γης και Λευτεριάς», όπως οι Αντρέι Ζελιάμπωφ, Σοφία Περόβσκαγια, Βέρα Φίνγκερ, Μορόζωφ κ.α. Πλέον η δραστηριότητα των επαναστατών προσηλώθηκε σε διαφώτιση προς κρίσιμες κοινωνικές ομάδες όπως φοιτητές, αξιωματικούς κι εργάτες, με στόχευση την ατομική τρομοκρατική δράση, σαν μέσο πίεσης προς την κυβέρνηση, ώστε η τελευταία να συναινέσει σε συνταγματικές αλλαγές και φιλελευθεροποίηση. Στις 1 Μαρτίου 1881 η συνωμοσία κορυφώθηκε με την υλοποίηση της καταδίκης σε θάνατο, την οποία είχε προηγουμένως εκδώσει η εταιρεία, σε βάρος του ίδιου του τσάρου Αλέξανδρου Β΄, ενέργεια που συνιστά το κύκνειο άσμα της «Θέλησης», καθώς μετά από αυτήν, το ρωσικό κράτος στράφηκε αποκλειστικά εναντίον της με όλη τη δύναμη των οργάνων του. Μέσα σε ένα μήνα από τη δολοφονία του τσάρου, όλοι όσοι ήταν άμεσα εμπλεκόμενοι σε αυτήν, εκτελέσθηκαν και στα 1883 η οργάνωση είχε εκφυλισθεί. Την ίδια όμως χρονιά, δημιουργήθηκε στην Ελβετία από τον Πλεχάνοφ το κίνημα «Απελευθέρωση της Εργατιάς», με το οποίο σηματοδοτήθηκε η μεταστροφή των ναρόντνικων, από το «λαϊκό αγώνα» προς το μαρξισμό.
Από το 1900 εμφανίζεται ο Λένιν, ο οποίος ίδρυσε μια εφημερίδα, τη "Σπίθα" (Ίσκρα) και εξέδωσε το 1902 το έργο του Τι να κάνουμε;, στο οποίο έδωσε για πρώτη φορά σαφείς οδηγίες για την αναμενόμενη επαναστατική δράση των μαζών. Εξάλλου ο Ρωσοϊαπωνικός Πόλεμος του 1904 έστρεψε και μεγάλο τμήμα της αστικής τάξης κατά του τσαρικού καθεστώτος και ο τσάρος Νικόλαος Β΄ φάνηκε ότι δε θα έκανε την παραμικρή παραχώρηση στους αγρότες και τους εργάτες, που κυριολεκτικά είχαν εξαθλιωθεί. Η απόφαση του Τσάρου να λύσει τα προβλήματα του καθεστώτος και να αντιπαλέψει τις ομάδες που τον αντιστρατεύονταν, ρίχνοντας τη χώρα στον Α΄ΠΠ, έφερε τα αντίθετα αποτελέσματα. Η ανάπτυξη της Ρωσίας το 1914 δεν της επέτρεπε να αντεπεξέλθει στις ανάγκες ενός βιομηχανοποιημένου μακροχρόνιου πολέμου. Η έλλειψη μεταφορικών μέσων, η μείωση της παραγωγής, η ανάγκη διαρκούς εφοδιασμού του στρατού και οι δαπάνες των εχθροπραξιών οδήγησαν σε υψηλές ανατιμήσεις των καταναλωτικών αγαθών ενώ οι μισθοί αυξάνονταν με χαμηλότερους ρυθμούς. Επίσης, ελλείψει σωστού εξοπλισμού και ηγεσίας, οι ρωσικές στρατιωτικές δυνάμεις αναλώνονται σε μάταιες επιθέσεις με τεράστιες απώλειες ανθρώπινων ζωών, που φτάνουν τα 3 εκατομμύρια στις αρχές του 1917. Παράλληλα, αγανάκτηση προκαλεί η διαφθορά μελών της αυλής ενώ και η φιλελεύθερη αριστοκρατία εναντιώνεται στον τσάρο διότι επωφελείται από τον πόλεμο για να αποκαταστήσει λίγο λίγο την απολυταρχία.
Το εθνικο-θρησκευτικό υπόβαθρο
Ένας μικρός αριθμός μελετών έχει εστιάσει όχι στην ταξική αλλά στην εθνική και θρησκευτική προέλευση της επαναστατικής ελίτ των Μπολσεβίκων. Μερικοί μελετητές θεωρούν ότι οι ηθικές και μεσσιανικές πολιτικές τους ήταν μια αντίδραση στις πολιτικές αποκλεισμού των μειονοτήτων στις τελευταίες δεκαετίες της Ρωσικής Αυτοκρατορίας ή και στην αποχώρησή τους από μια ασθενική κοινωνία των πολιτών. Το 1917 η τσαρική Ρωσία ήταν μόνο κατά 44% εθνικά ρωσική, με πάνω από 130 αναγνωρισμένες εθνότητες. Σύμφωνα με ορισμένες σύγχρονες μελέτες, η ταξική και η εθνική εμπειρία τόσο των Ρώσων όσο και των μειονοτήτων διασταυρώθηκαν κατά τη ριζοσπαστική κινητοποίηση. Στην αυτοκρατορική Ρωσία, η οικονομική τάξη και το πολιτικό στάτους ήταν αυτοκρατορικά οργανωμένα γύρω από την εθνότητα και οι φαντασιακές ταξικές κοινότητες συνήθως ήταν δομημένες γύρω από την εθνική αλληλεγγύη.
Η επανάσταση του 1905
Το 1905 στάθηκε η μεγάλη δοκιμή της επανάστασης του 1917. Πράγματι, τον Ιανουάριο του έτους αυτού κηρύχτηκε γενική απεργία στα εργοστάσια της Αγίας Πετρούπολης. Στις 9 Ιανουαρίου, ημέρα Κυριακή, χιλιάδες άοπλων με εικόνες και πορτρέτα του τσάρου συγκεντρώθηκαν στην πλατεία των χειμερινών ανακτόρων της Αγίας Πετρούπολης. Ο τσάρος δεν δέχτηκε να ακούσει τα αιτήματα του πλήθους και διέταξε τη φρουρά του να διαλύσει τους συγκεντρωμένους, με αποτέλεσμα η χιονισμένη πλατεία να βαφτεί με το αίμα εκατοντάδων νεκρών. Στις 15 Ιουνίου 1905 στασίασε και το πλήρωμα του καταδρομικού Ποτέμκιν. Στρατιωτικές στάσεις ακολούθησαν στην Κροστάνδη, στο στόλο του Εύξεινου, ενώ στις 7 Δεκεμβρίου ξέσπασε γενική απεργία στη Μόσχα, που εξελίχτηκε σε ένοπλη εξέγερση, η οποία τελικά πνίγηκε στο αίμα. Τα γεγονότα αυτά, μολονότι δεν πέτυχαν, έδωσαν την ευκαιρία στους αγρότες και στους εργάτες να οργανωθούν σε σοβιέτ και να προετοιμάζονται κατάλληλα για το αποφασιστικό και νικηφόρο χτύπημα. Στο μεταξύ ο τσάρος, κάτω από την πίεση των γεγονότων, παραχώρησε νομοθετικές συνελεύσεις (Δούμες),
Η Φεβρουαριανή Επανάσταση
Η εργατική επανάσταση άρχισε κατά το τέλος του Φεβρουαρίου του 1917 στην Αγία Πετρούπολη με τεράστιες απεργίες και δυναμικές διαδηλώσεις, που αργότερα εξελίχτηκαν σε οργανωμένο επαναστατικό κίνημα. Ο πρόεδρος της τέταρτης Δούμας Ροντζιάνκο μαζί με την εκτελεστική επιτροπή του σοβιέτ ζήτησαν την παραίτηση του τσάρου Νικόλαου Β΄, ο οποίος εγκατέλειψε την εξουσία στις 15 Μαρτίου 1917, χωρίς ο διάδοχός του δούκας Μιχαήλ Αλεξάντροβιτς, να δεχτεί τις ευθύνες του θρόνου. Έτσι ανατράπηκε οριστικά η μοναρχία στη Ρωσία και μαζί της η φεουδαρχική απολυταρχία. Προσωρινά ανέλαβε πρωθυπουργός ο πρίγκιπας Λβοφ, ο οποίος αντιπροσωπεύοντας τα συμφέροντα της αστικής τάξης διακήρυξε ότι θα συνέχιζε την ένοπλη σύγκρουση με τη Γερμανία μέχρι την τελική νίκη της Ρωσίας στον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο και ότι θα εφάρμοζε φιλελεύθερο πολιτικό πρόγραμμα μεταπολεμικά. Οι υποσχέσεις αυτές δεν ικανοποίησαν το λαό, που ανέμενε ριζικές αλλαγές μέσα στις κακουχίες του πολέμου, της πείνας και της εξαθλίωσης. Η προλεταριακή επανάσταση είχε γίνει κοινή συνείδηση και μια αστική φιλελεύθερη δημοκρατία φαινόταν τόσο ξεπερασμένη το 1917, όσο επί τσαρισμού η συνταγματική μοναρχία.
Μέσα στο Μάρτιο η προσωρινή κυβέρνηση έδωσε γενική αμνηστία, η Φινλανδία ανακηρύχτηκε αυτόνομο κράτος, φυλακίστηκε η αυτοκρατορική οικογένεια, καταργήθηκε η θανατική ποινή, σταμάτησαν το φοβερά πογκρόμ κατά των Εβραίων, εφαρμόστηκε το οκτάωρο και χορηγήθηκε το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι στις γυναίκες. Στην κρίσιμη αυτή στιγμή ο Λένιν επέστρεψε στη Ρωσία με σύνθημα τη μη υποστήριξη της καπιταλιστικής κυβέρνησης, την παύση του ιμπεριαλιστικού πολέμου και τη νίκη της κοινωνικής επανάστασης. Κι ενώ η κυβέρνηση κλονιζόταν και ο ρωσικός στρατός πιεζόταν συνεχώς από τους Γερμανούς, οι μπολσεβίκοι ενισχύθηκαν από τον Τρότσκι, το σπουδαιότερο μετά το Λένιν αρχηγό και οικοδόμο της σοσιαλιστικής επανάστασης.
Η Οκτωβριανή Επανάσταση
Στις 24 Οκτωβρίου ξέσπασε πλέον η μεγάλη επανάσταση. Το πρωί η κυβέρνηση απαγόρευσε την κυκλοφορία του κεντρικού οργάνου των μπολσεβίκων "Ραμπότσι Πουτ" κι έστειλε θωρακισμένα αυτοκίνητα στο τυπογραφείο και στα γραφεία σύνταξης της εφημερίδας. Οι κόκκινοι φρουροί όμως και οι επαναστατημένοι στρατιώτες απέκρουσαν τα θωρακισμένα αυτοκίνητα και κατά τις 11 η ώρα η εφημερίδα κυκλοφόρησε με την προκήρυξη της ανατροπής της κυβέρνησης. Το βράδυ της ίδιας μέρας κι ενώ το υπουργικό συμβούλιο συνεδρίαζε στα χειμερινά ανάκτορα, η κόκκινη φρουρά της Αγίας Πετρούπολης καταλάμβανε το κεντρικό τηλεγραφείο, τις γέφυρες, τους σιδηροδρομικούς σταθμούς και την Κρατική Τράπεζα. Το καταδρομικό "Αουρόρα" (Αυγή) μπήκε στο Νέβα κι έστρεψε τα πυροβόλα του στα ανάκτορα που ήταν έδρα της τελευταίας αστικής κυβέρνησης. Την άλλη μέρα τα ανάκτορα πολιορκήθηκαν και καταλήφθηκαν, η κυβέρνηση έπεσε, οι υπουργοί συνελήφθησαν και ο Κερένσκι δραπέτευσε. Και τυπικά πλέον η Ρωσική Επανάσταση επικράτησε.
Εμφύλιος
Στο μεταξύ στις 16 Ιουλίου 1918 εκτελέστηκε ολόκληρη η αυτοκρατορική οικογένεια, ενώ έκτακτη επιτροπή δημιουργήθηκε για την επιβολή της τάξης που ονομάστηκε Βετσέκα ή Τσεκά και αργότερα Γκεπεού. Οι εύποροι χωρικοί (κουλάκοι) εξεγέρθηκαν, όταν εθνικοποιήθηκαν οι μεταλλευτικές και μεταλλουργικές επιχειρήσεις και ιδρύθηκε το κρατικό μονοπώλιο σταριού. Ο Τρότσκι ανέλαβε τη δημιουργία ενός νέου ισχυρού στρατού για να αντιμετωπιστούν οι εξωτερικοί εχθροί. Η εκστρατεία της Κριμαίας που οργάνωσαν οι Άγγλοι και οι Γάλλοι το Δεκέμβριο του 1918 απέτυχε πλήρως (σ` αυτήν συμμετείχαν και Έλληνες). Ο ναύαρχος Κολτσάκ εξάλλου ανέλαβε το Σεπτέμβριο του 1918 τον αγώνα των αντεπαναστατών (Λευκών), που όμως δεν κατόρθωσαν να γίνουν αγαπητοί στους αγρότες, γιατί ταυτίζονταν με τους τσαρικούς. Παρόλα αυτά όμως κατόρθωσε να πλησιάσει το Βόλγα κατά το Μάρτιο και Απρίλιο του 1919. Το Φεβρουάριο όμως του 1920 δικάστηκε και τουφεκίστηκε. Στη δύση αφετέρου ο στρατηγός Γιούντενιτς με τη βοήθεια του αγγλικού στόλου και των Φινλανδών απειλούσε την Αγία Πετρούπολη, μέχρις ότου ο Τρότσκι κατάφερε να τον εξουδετερώσει. Άλλες αντεπαναστατικές ενέργειες από τους Ντενίκιν και Βράγκελ εξουδετερώθηκαν τελικά. Ο εμφύλιος πόλεμος φάνηκε πως είχε λήξει μόλις τον Οκτώβριο του 1920, οπότε η επανάσταση επιδόθηκε στην οικονομική ανασύνταξη και αναδιοργάνωση με σοσιαλιστικές αντιλήψεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Ιστορία της Ρωσίας Κατηγορία:Επαναστάσεις
Βιοπεριφέρεια
Η βιοπεριφέρεια είναι ταυτόχρονα μία οικολογική και γεωγραφική περιοχή, εντός της οποίας εξασφαλίζεται η αρμονική συνύπαρξη του φυσικού περιβάλλοντος – οικοσυστήματος της περιοχής, των κοινοτήτων των ανθρώπων που κατοικούν εντός της και του συνόλου των παραγωγικών δραστηριοτήτων που λαμβάνουν χώρα.
Η βιοπεριφέρεια είναι μία περιοχή με κοινές φυσικές και γεωγραφικές συνθήκες, ικανή να υποστηρίξει τη ζωή των ανθρώπινων και μη κοινοτήτων εντός της, αλλά και την ανανέωση των πόρων, της ενέργειας και των υλικών, όπως και τη διαχείριση των αποβλήτων, καθώς χαρακτηρίζεται από μεγάλο βαθμό αυτάρκειας.
Επίσης, χαρακτηρίζεται από μία ενιαία ταυτότητα λόγω των κοινών ιστορικών καταβολών και των ηθικών αξιών, των ανθρώπων που κατοικούν σε κοινότητες εντός της και οι οποίοι καθορίζουν την πορεία με την οποία αναπτύσσεται (Κολέμπας, 2015).
Μία βιοπεριφέρεια αυξάνει τον βαθμό σταθερότητάς της μέσα από τη μείωση των εισαγωγών και εξαγωγών και την παράλληλη αύξηση της αυτάρκειας και της αυτοδυναμίας εντός της. Για τον λόγο αυτό, οι βιοπεριφέρειες χαρακτηρίζονται από τον τρόπο που ενσωματώνονται οι ανθρώπινες κοινωνίες εντός του φυσικού της περιβάλλοντος και αναπτύσσονται πάνω σε μία ανθρώπινη κλίμακα, εξασφαλίζοντας όχι μόνο την επιβίωση αλλά τη συλλογική ευημερία από κοινό με το ατομικό ευ ζειν (Λυμπέρη, 2018).
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικολογία
Ολυμπιόδωρος ο Θηβαίος
Ο Ολυμπιόδωρος ήταν ιστοριογράφος από της Θήβες της Αιγύπτου.
Το έργο του Ολυμπιόδωρου χάθηκε, ενώ διασώζεται μόνο μια περιληπτική σύνοψη του Φωτίου, ο οποίος περιγράφει το ύφος της εργασίας ως σαφής, αλλά χωρίς δύναμη ή σθένος, χαλαρή, και εκλεπτυσμένη, σαν να μην ήταν ιστορία. Ο Ολυμπιόδωρος ο ίδιος έλεγε για την εργασία του ότι δεν ήταν ιστορία, αλλά συλλογή υλικού για ιστορικούς («ύλη συγγραφής»).
Ο Ολυμπιόδωρος ίσως είχε περισσότερα προσόντα στη διπλωματία παρά στην ιστοριογραφία, αφού είχε σταλεί από τον Ονώριο σε διάφορα βαρβαρικά κράτη, ακόμα και στους Ούνους, ίσως στην Ουγγαρία για διαπραγματεύσεις. Για τις επιτυχίες του αυτές έλαβε υψηλές τιμές.
Μετά τον θάνατο του Ονώριου ο Ολυμπιόδωρος μετατέθηκε στο Βυζάντιο, στην αυλή του Θεοδοσίου.
Ζεμενό Αράχοβας Βοιωτίας
Το Ζεμενό είναι μικρός οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Βοιωτίας, χτισμένος πλευρικά του δρόμου που συνδέει την Λιβαδειά με την Αράχωβα. Βρίσκεται πάνω στο στενό πέρασμα που συνδέει τη Βοιωτία με τους Δελφούς και τη Φωκίδα, από το οποίο διερχόταν στην αρχαιότητα η Σχιστή οδός. Στο παρελθόν υπήρχαν στην περιοχή μόνο κάποιες ταβέρνες, αλλά τις τελευταίες δεκαετίες, επωφελούμενη από την ανάπτυξη της γειτονικής Αράχωβας, από την οποία απέχει επτά χιλιόμετρα, έχει αποκτήσει αρκετές εξοχικές κατοικίες. Ο οικισμός βρίσκεται σε υψόμετρο 800 μέτρων και ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, είναι 32 κάτοικοι.
Ολυμπιόδωρος ο Θηβαίος
Ο Ιεροκλής του αφιέρωσε ένα έργο του. Ο Φώτιος τον αποκάλεσε «ποιητή», δηλαδή Αλχημιστή.
Πηγές
Ολυμπιοδωρος
Ζεμενό Αράχοβας Βοιωτίας
Ιστορικά στοιχεία
right|thumb|Το μνημείο Ιωάννη Μέγα στο Ζεμενό Ο οικισμός αναγνωρίστηκε επίσημα το 1981 και από τότε ο πληθυσμός του παρουσιάζει αύξηση.
Πορεία του πληθυσμού
Στην περιοχή του Ζεμενού πραγματοποιήθηκε το 1856 μάχη ανάμεσα σε δυνάμεις της χωροφυλακής και στη συμμορία του περιβόητου λήσταρχου, Χρήστου Νταβέλη. Στη μάχη εξολοθρεύτηκε ολόκληρη σχεδόν η συμμορία του Νταβέλη, ενώ σκοτώθηκε και ο αρχηγός της χωροφυλακής Ιωάννης Μέγας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Βοιωτίας
Πρώτη Σερβική Εξέγερση
Η Πρώτη Σερβική Εξέγερση (Први српски устанак, Πρβι σρπσκι ούστανακ, Μπιριντσί Σιρπ Αγιακλαμασί) ήταν μια εξέγερση των Σέρβων στο Σαντζάκι του Σμεντέρεβο κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από τις 14 Φεβρουαρίου 1804 έως τις 7 Οκτωβρίου 1813. Άρχισε ως μια τοπική εξέγερση εναντίον αποστατών γενίτσαρων που είχαν καταλάβει την εξουσία με ένα πραξικόπημα,το οποίο εξελίχθηκε σε επανάσταση (Σερβική Επανάσταση) μετά από περισσότερους από τρεις αιώνες Οθωμανικής κυριαρχίας και βραχύβιες Αυστριακές κατοχές.
Οι νταχίγε (διοικητές των γενίτσαρων) δολοφόνησαν τον Οθωμανό Βεζίρη το 1801 και κατέλαβαν το σαντζάκι, κυβερνώντας το ανεξάρτητα από το Σουλτάνο. Ακολούθησε τυραννία : οι γενίτσαροι κατάργησαν τα δικαιώματα που είχε προγενέστερα παραχωρήσει στους Σέρβους ο Σουλτάνος, αύξησαν τους φόρους και μεταξύ άλλων, επέβαλαν καταναγκαστική εργασία.Το 1804 οι γενίτσαροι φοβήθηκαν ότι ο Σουλτάνος ​​θα χρησιμοποιούσε τους Σέρβους εναντίον τους, έτσι δολοφόνησαν πολλούς Σέρβους προύχοντες. Εξοργισμένη μια συνέλευση εξέλεξε τον Καραγιώργη Πέτροβιτς ως ηγέτη της εξέγερσης και ο στρατός των ανταρτών επικράτησε γρήγορα και κατέλαβε πόλεις σε όλο το σαντζάκι, πολεμώντας στην πράξη για λογαριασμό του Σουλτάνου. Ο Σουλτάνος όμως, φοβούμενος τη δύναμή τους, διέταξε όλα τα πασαλίκια της περιοχής να τους συντρίψουν. Οι Σέρβοι βάδισαν εναντίον των Οθωμανών και, μετά από μεγάλες νίκες το 1805-06, ίδρυσαν κυβέρνηση και κοινοβούλιο,επέστρεψαν τη γη στο λαό, κατάργησαν την καταναγκαστική εργασία και μείωσαν τους φόρους.
Οι στρατιωτικές επιτυχίες συνεχίστηκαν για χρόνια. Ωστόσο, υπήρξε διαφωνία μεταξύ του Καραγιώργη και άλλων ηγετών - ο Καραγιώργης ήθελε την απόλυτη εξουσία, ενώ οι προύχοντες, μερικοί από τους οποίους έκαναν κατάχρηση των προνομίων τους για προσωπικό όφελος, ήθελαν να την περιορίσουν. Μετά τον τερματισμό του Ρωσοτουρκικού Πολέμου και την παύση της ρωσικής υποστήριξης, η Οθωμανική Αυτοκρατορία εκμεταλλεύτηκε αυτές τις συνθήκες και επανέκτησε τη Σερβία το 1813.
Αν και η εξέγερση συνετρίβη, επαναλήφθηκε σύντομα με τη Δεύτερη Σερβική Εξέγερση το 1815, που ήταν επιτυχής και οδήγησε στη δημιουργία της Ηγεμονίας της Σερβίας, καθώς απέκτησε ημιανεξαρτησία από την Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1817 (τυπικά το 1829).
Ιστορικό υπόβαθρο
Το 1788, κατά τον Αυστροτουρκικό πόλεμο (1787-1791), με τη μεθοριακή εξέγερση του Κότσα η ανατολική Σουμάντια καταλήφθηκε από τα Αυστριακά Σώματα των  Ελεύθερων Σέρβων και Χαϊντούκων και στη συνέχεια το μεγαλύτερο μέρος του Σαντζακίου του Σμεντέρεβο καταλήφθηκε από τη Μοναρχία των Αψβούργων (1788-91). Από τις 15 Σεπτεμβρίου ως τις 8 Οκτωβρίου 1789, μια δύναμη των Αψβούργων της Αυστρίας πολιόρκησε το φρούριο του Βελιγραδίου. Οι Αυστριακοί κράτησαν την πόλη μέχρι το 1791, όταν παραχώρησαν ξανά το Βελιγράδι στους Οθωμανούς σύμφωνα με τους όρους της Συνθήκης της Σιστόβα.
Με την επιστροφή του σαντζακίου στην Οθωμανική Αυτοκρατορία οι Σέρβοι περίμεναν αντίποινα από τους Τούρκους επειδή είχαν υποστηρίξει τους Αυστριακούς. Ο Σουλτάνος ​​Σελίμ Γ΄ είχε δώσει την πλήρη διοίκηση των σαντζακίων του Σμεντέρεβο και του Βελιγραδίου στους σκληροτράχηλους Γενίτσαρους που είχαν πολεμήσει τις Χριστιανικές δυνάμεις κατά τον Αυστροτουρκικό Πόλεμο και σε πολλές άλλες συγκρούσεις. Παρόλο που ο Σελίμ Γ΄ έδωσε την εξουσία στο φιλειρηνικό Χατζή Μουσταφά Πασά (1793), οι εντάσεις μεταξύ των Σέρβων και της διοίκησης των Γενίτσαρων δεν κόπασαν.
Το 1793 και το 1796 ο Σελίμ Γ΄ εξέδωσε φιρμάνια, που έδωσαν περισσότερα δικαιώματα στους Σέρβους. Μεταξύ άλλων οι φόροι έπρεπε να εισπράττονται από τους όμπορ-κνεζ (προύχοντες). Παραχωρήθηκε ελευθερία του εμπορίου και της θρησκείας και υπήρξε ειρήνη. Ο Σελίμ Γ΄ επίσης όρισε ορισμένους μη δημοφιλείς γενίτσαρους να εγκαταλείψουν το «Πασαλίκι του Βελιγραδίου», καθώς τους θεωρούσε απειλή για την κεντρική εξουσία του Χατζή Μουσταφά Πασά. Πολλοί από αυτούς τους γενίτσαρους υπηρέτησαν ή βρήκαν καταφύγιο στον Οσμάν Πασβάνογλου, αποστάτη αντίπαλο του Σελίμ Γ΄ στο Σαντζάκι του Βιδινίου. Φοβούμενος τη διάλυση της διοίκησης των Γενιτσάρων στο Σαντζάκι του Σμεντέρεβο, ο Οσμάν Πασβάνογλου ξεκίνησε σειρά επιδρομών κατά των Σέρβων χωρίς την άδεια του Σουλτάνου, προκαλώντας μεγάλη αστάθεια και φόβο στην περιοχή. Ο Πασβάνογλου ηττήθηκε το 1793 από τους Σέρβους στη μάχη του Kόλαρι. Το καλοκαίρι του 1797 ο σουλτάνος ​​διόρισε το Μουσταφά Πασά στη θέση του μπεηλέρμπεη της Ρούμελης και αυτός έφυγε από τη Σερβία για τη Φιλιππούπολη, για να πολεμήσει ενάντια στους αντάρτες του Πασβάνογλου του Βιδινίου. Κατά τη διάρκεια της απουσίας του Μουσταφά Πασά, οι δυνάμεις του Πασβάνογλου κατέλαβαν το Ποζάρεβατς και πολιόρκησαν το φρούριο του Βελιγραδίου. Στα τέλη Νοεμβρίου του 1797 οι όμπορ-κνεζ Αλέξα Νενάντοβιτς, Iλια Μπίρτσανιν και Νίκολα Γκρίμποβιτς από το Βάλιεβο έφεραν τις δυνάμεις τους στο Βελιγράδι και ανάγκασαν τις πολιορκητικές δυνάμεις των γενιτσάρων να υποχωρήσουν στο Σμεντέρεβο.
Ωστόσο στις 30 Ιανουαρίου 1799 ο Σελίμ Γ΄ επέτρεψε στους Γενίτσαρους να επιστρέψουν, αναφερόμενος σε αυτούς ως ντόπιους Μουσουλμάνους από το Σαντζάκι του Σμεντέρεβο. Αρχικά οι Γενίτσαροι αποδέχτηκαν την εξουσία του Χατζή Μουσταφά Πασά, μέχρις ότου ένας Γενίτσαρος στο Σάμπατς, ονόματι Μπέγκο Νόβλιανιν, απαίτησε από έναν Σέρβο πρόσθετο φόρο και τον δολοφόνησε, όταν εκείνος αρνήθηκε να πληρώσει. Φοβούμενος τα χειρότερα ο Χατζή Μουσταφά Πασά έσπευσε στο Σάμπατς με μια δύναμη 600 ανδρών, για να εξασφαλίσει την προσαγωγή του Γενίτσαρου στη δικαιοσύνη και την αποκατάσταση της τάξης. Όχι μόνο οι άλλοι Γενίτσαροι αποφάσισαν να υποστηρίξουν το Μπέγκο Νόβλιανιν, αλλά ο Οσμάν Πασβάνογλου επιτέθηκε στο Πασαλίκι του Βελιγραδίου για την υποστήριξή του. Στις 15 Δεκεμβρίου 1801 ο Βεζίρης Χάτζι Μουσταφά Πασάς του Βελιγραδίου δολοφονήθηκε από τον Κιουτσούκ-Αλία, έναν από τους τέσσερις ηγέτες των Νταχίγε.
Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το Σαντζάκι του Σμεντέρεβο να κυβερνιέται από αυτούς τους αποστάτες γενίτσαρους, ανεξάρτητα από την Οθωμανική κυβέρνηση, αψηφώντας το Σουλτάνο. Οι γενίτσαροι επέβαλαν "ένα σύστημα αυθαίρετης κατάχρησης που δεν συγκρινόταν με κανένα παρόμοιο σε όλη την ιστορία της Οθωμανικής κακοδιοίκησης στα Βαλκάνια". Οι ηγέτες τους διαίρεσαν το σαντζάκι σε πασαλίκια. Κατάργησαν αμέσως τη σερβική αυτονομία και αύξησαν δραστικά τους φόρους, κατάσχεσαν τη γη, εισήγαγαν την καταναγκαστική εργασία (τσιτλούτσενιε) και πολλοί Σέρβοι διέφυγαν επειδή φοβόντουσαν τους γενίτσαρους.
Η τυραννία που υφίσταντο οι Σέρβοι τους έκανε να στείλουν μια αναφορά στο σουλτάνο, για την οποία έμαθαν οι νταχίγε και ανησύχησαν ότι ο Σουλτάνος ​​θα χρησιμοποιούσε τους Σέρβους για να τους εκδιώξει. Για να το αποτρέψουν αποφάσισαν να εκτελέσουν κορυφαίους Σέρβους σε όλο το σαντζάκι, με τη γνωστή ως "Η Σφαγή των Κνέζων", που έλαβε χώρα στα τέλη Ιανουαρίου του 1804. Σύμφωνα με σύγχρονες πηγές από το Βάλιεβο τα κομμένα κεφάλια των ηγετών τοποθετήθηκαν σε δημόσια έκθεση στην κεντρική πλατεία για να χρησιμεύσουν ως παράδειγμα για όσους θα συνωμοτούσαν κατά της κυριαρχίας των νταχίγε. Αυτό εξόργισε τους Σέρβους, που πήραν τις οικογένειές τους στο δάσος και άρχισαν να δολοφονούν τους σουμπάσηδες (επόπτες των χωριών).
Εξέγερση κατά των Νταχίγε
Μετά τη Σφαγή των Κνέζων και λόγω της αντίδρασης προς τους νταχίγε, που τους είχαν αφαιρέσει προνόμια, παραχωρημένα στους Σέρβους από τον Σελίμ Β΄, στις 14 Φεβρουαρίου 1804,στο μικρό χωριό Ορασατς κοντά στο Αραντζέλοβατς οι Σέρβοι προύχοντες συγκεντρώθηκαν και αποφάσισαν να ξεκινήσουν μια εξέγερση εναντίον των νταχίγε. Μεταξύ αυτών ήταν οι Στάνογε Γλαύβα, Ατανάσιγε Αντόνιεβιτς, Τανάσκο Ράγιτς και άλλοι εξέχοντες ηγέτες. Οι Σέρβοι που συγκεντρώθηκαν στο Ορασατς επέλεξαν τον έμπορο και χαϊντούκο ως ηγέτη πιθανώς επειδή οι κνέζες θεωρείτο ότι συνήθως συνεργάζονταν ειρηνικά με τους Οθωμανούς ηγεμόνες. Οι Σερβικές δυνάμεις ανέλαβαν γρήγορα τον έλεγχο της Σουμάντια, περιορίζοντας τους νταχίγε στον έλεγχο του Βελιγραδίου. Η κυβέρνηση της Κωνσταντινούπολης έδωσε εντολή στους πασάδες των γειτονικών πασαλικίων να μη βοηθήσουν τους νταχίγε. Οι Σέρβοι, που πολεμούσαν τυπικά για λογαριασμό του σουλτάνου εναντίον των γενιτσάρων, αναθάρρησαν και είχαν τη βοήθεια κάποιου Οθωμανού αξιωματούχου και των σπαχήδων (σώμα ιππικού).. Για το μικρό τους αριθμό οι Σέρβοι είχαν μεγάλες στρατιωτικές επιτυχίες, καταλαμβάνοντας το Ποζάρεβατς, το Σάμπατς και περισφίγγοντας το Σμεντέρεβο και το Βελιγράδι.
Ο Σουλτάνος, που φοβόταν ότι το σερβικό κίνημα θα μπορούσε να ξεφύγει από τον έλεγχο, έστειλε τον πρώην πασά του Βελιγραδίου, και τότε Βεζίρη της Βοσνίας, Μπεκίρ Πασά, επίσημα για να βοηθήσει τους Σέρβους, αλλά στην πραγματικότητα για να τους κρατά υπό έλεγχο. Ο Aλία Γκούσανατς, διοικητής των γενίτσαρων του Βελιγραδίου, αντιμέτωπος τόσο με τους Σέρβους όσο και με την αυτοκρατορική εξουσία, αποφάσισε να επιτρέψει την είσοδο στην πόλη του Μπεκίρ Πασά τον Ιούλιο του 1804. Οι νταχίγε είχαν προηγουμένως καταφύγει ανατολικά στο Άντα Καλέ, νησί στο Δούναβη. Ο Μπεκίρ διέταξε την παράδοση τους. Στο μεταξύ ο Καραγιώργης έστειλε στο νησί το διοικητή του,Μιλένκο Στοΐκοβιτς. Οι νταχίγε αρνήθηκαν να παραδοθούν, ετσι ο Στοΐκοβιτς τους επιτέθηκε, τους συνέλαβε και στη συνέχεια τους αποκεφάλισε, τη νύχτα της 5-6 Αυγούστου 1804. Μετά τη συντριβή της δύναμης των νταχίγε ο Μπεκίρ Πασά θέλησε να διαλυθούν οι Σέρβοι, ωστόσο, δεδομένου ότι οι γενίτσαροι διατηρούσαν ακόμα σημαντικές πόλεις όπως το Ούζιτσε, οι Σέρβοι ήταν απρόθυμοι να αποστρατευτούν χωρίς εγγυήσεις. Το Μάιο του 1804 οι Σέρβοι ηγέτες υπό το Τζόρτζε Πέτροβιτς συναντήθηκαν στην Oστρούζνιτσα για να συνεχίσουν την εξέγερση. Στόχοι τους ήταν να επιδιώξουν την προστασία της Αυστρίας και να κάνουν έκκληση στο σουλτάνο Σελίμ Γ΄ για μεγαλύτερη αυτονομία και επίσης στο Ρώσο πρεσβευτή στην Κωνσταντινούπολη για ρωσική προστασία. Λόγω της πρόσφατης Ρωσοτουρκικής φιλίας λόγω της επεκτατικής επιρροής της Γαλλίας,η Ρωσική κυβέρνηση μέχρι το καλοκαίρι του 1804 είχε μια ουδέτερη πολιτική προς τη Σερβική εξέγερση. Πράγματι, στην αρχή της εξέγερσης, όταν δέχθηκε έκκληση για βοήθεια στο Μαυροβούνιο, ο Ρώσος απεσταλμένος στην Κετίγνη αρνήθηκε να τη μεταφέρει, υποδεικνύοντας στους Σέρβους να απευθυνθούν  στο σουλτάνο. Ωστόσο το καλοκαίρι του 1804 μετά τη συνέλευση της Oστρούζνιτσα η Ρωσική κυβέρνηση άλλαξε πορεία με στόχο να υποχρεώσει την Κωνσταντινούπολη να την αναγνωρίσει ως εγγυητή της ειρήνης στην περιοχή.
Κλειδωνάς
μικρογραφία Ο Κλειδωνάς είναι στρουθιόμορφο πτηνό της οικογενείας των Παριδών, που απαντά και στον ελλαδικό χώρο. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Poecile lugubris και περιλαμβάνει 6 υποείδη. Ανήκει σε μια ομάδα πτηνών που στη χώρα μας είναι γνωστή με τη γενική ονομασία παπαδίτσες (tits).
Πρώτη Σερβική Εξέγερση
Εξέγερση κατά των Νταχίγε
Οι διαπραγματεύσεις μεταξύ των Σέρβων και των Οθωμανών διαμεσολαβούνταν από τον Αυστριακό κυβερνήτη της Σλαβονίας και άρχισαν επίσης το Μάιο του 1804. Οι Σέρβοι απαίτησαν το πασαλίκι του Βελιγραδίου να τεθεί υπό τον έλεγχο ενός Σέρβου προύχοντα (κνεζ) και να του δοθεί η εξουσία να εισπράττει φόρους για να τους αποδίδει στην Κωνσταντινούπολη, μαζί με περαιτέρω περιορισμούς για τους γενίτσαρους. Το 1805 οι διαπραγματεύσεις κατέρρευσαν: η Πύλη δεν μπορούσε να δεχθεί μια συμφωνία εγγυημένη από ξένη δύναμη και οι Σέρβοι αρνήθηκαν να παραδώσουν τα όπλα τους. Στις 7 Μαΐου 1805 η Πύλη εξέδωσε διάταγμα για αφοπλισμό και επανάπαυση στα τακτικά Οθωμανικά στρατεύματα για προστασία από τις νταχίγε, που αγνοήθηκε πλήρως από τους Σέρβους. Ο Σουλτάνος Σελίμ Γ΄ διέταξε τον πασά της Νις Χαφίζ να καταλάβει το Βελιγράδι. Η Πρώτη Σερβική Εξέγερση, το πρώτο στάδιο της Σερβικής Επανάστασης,είχε αρχίσει.
Κλειδωνάς
Στην Ελλάδα απαντούν τα υποείδη Poecile lugubris anatoliae (E. Hartert, 1905) (Σάμος, Λέσβος), Poecile lugubris lugens (C. I. Brehm, 1855) και Poecile lugubris lugubris (Temminck, 1820).
Πρώτη Σερβική Εξέγερση
Εξέγερση κατά των Οθωμανών
Τελικά οι διαπραγματεύσεις απέτυχαν και ο σουλτάνος ​​οργάνωσε εκστρατεία ενάντια στην εξέγερση. Η πρώτη μεγάλη μάχη ήταν η Μάχη του Ιβάνκοβατς το 1805, στην οποία ο Καραγιώργης νίκησε τον τουρκικό στρατό και τον ανάγκασε να υποχωρήσει προς τη Νις. Το 1805 οι Σέρβοι επαναστάτες οργάνωσαν μια στοιχειώδη κυβέρνηση για τη διοίκηση της Σερβίας κατά τη διάρκεια του αγώνα. Η εξουσία επιμερίστηκε μεταξύ της Νάροντνα Σκούπστινα (Λαϊκή Συνέλευση), του Πραβιτελστβούγιουσι σόβιετ (Κυβερνητικό Συμβούλιο) και του ίδιου του Kαραγιώργη. Η γη επιστράφηκε, η καταναγκαστική εργασία καταργήθηκε και οι φόροι μειώθηκαν. Εκτός από την κατάργηση του κεφαλικού φόρου στους μη μουσουλμάνους, οι επαναστάτες επίσης κατάργησαν όλα τα φεουδαρχικά βάρη το 1806, με τη χειραφέτηση των αγροτών και των δουλοπροίκων να αποτελεί σημαντική κοινωνική ρήξη με το παρελθόν.
Κλειδωνάς
Ονοματολογία
Η επιστημονική ονομασία του γένους Poecile, είναι άμεση εκλατινισμένη απόδοση της ελληνικής λέξης Ποικίλος. Ωστόσο, παραμένει εν πολλοίς άγνωστος ο λόγος χρησιμοποίησής της από τον Τέμινκ. Κατά μίαν εκδοχή, επειδή ο κλειδωνάς είναι ευρέως διαδεδομένος στον ελλαδικό χώρο, η ονομασία δόθηκε για να τιμηθεί η αρχαία Ποικίλη Στοά, τόπος διδασκαλίας του στωικού φιλοσόφου Ζήνωνος.
Ο όρος lugubris στην επιστημονική ονομασία του είδους, είναι λατινικός, σημαίνει «αυτός που πενθεί, ο πενθών», και παραπέμπει στο χαρακτηριστικό μαύρο χρώμα του κεφαλιού και του άνω μέρους του στήθους, που μοιάζουν με πλερέζα.
Πρώτη Σερβική Εξέγερση
Εξέγερση κατά των Οθωμανών
Η δεύτερη μεγάλη μάχη της εξέγερσης ήταν η Μάχη του Mίσαρ το 1806, στην οποία οι αντάρτες νίκησαν έναν Οθωμανικό στρατό από το Εγιαλέτι της Βοσνίας με επικεφαλής τον Τούρκο Σπαχή Σουλεϊμάν Πασά. Ταυτόχρονα οι αντάρτες, υπό την ηγεσία του Πέταρ Ντόμπρνιακ, νίκησαν τον Οσμάν Πασβάνογλου και έναν άλλο Οθωμανικό στρατό που εστάλη από το Ντέλιγκραντ στα νοτιοανατολικά. Οι Οθωμανοί ηττήθηκαν σαφέστατα, παρά τις επανειλημμένες προσπάθειές τους και την υποστήριξη των Οθωμανών διοικητών με επικεφαλής τον Ιμπραήμ Μπουσάτι και τους δύο γιους του Αλή Πασά, το Μουκτάρ Πασά και το Βελή Πασά. Το 1806 οι αντάρτες έστειλαν ως απεσταλμένο τους στην Οθωμανική κυβέρνηση στην Κωνσταντινούπολη τον έμπορο του Βελιγραδίου Πέτρο Ίτσκο, που κατάφερε να τούς εξασφαλίσει μια ευνοϊκή ειρήνη που φέρει το όνομά του. Ωστόσο οι Σέρβοι ηγέτες την απέρριψαν και ενδεχομένως δηλητηρίασαν τον Ιτσκο λόγω των επαφών του με τους Οθωμανούς.
Στη συνέχεια οι Σέρβοι επαναστάτες συμμάχησαν με τους Ρώσους στο Ρωσοτουρκικό Πόλεμο (1806-1812). Η Μάχη του Ντέλιγκραντ το Δεκέμβριο του 1806 υπήρξε αποφασιστική νίκη των Σέρβων και ενίσχυσε το ηθικό των ολιγαριθμότερων ανταρτών. Για να αποφύγει την καθολική ολική ήττα, ο Iμπραήμ Πασάς διαπραγματεύτηκε μια εκεχειρία έξι εβδομάδων με τον Kαραγιώργη. Το 1807 τα αιτήματα για αυτοδιοίκηση εντός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας εξελίχθηκαν σε πόλεμο για ανεξαρτησία που υποστηρίχθηκε στρατιωτικά από τη Ρωσική Αυτοκρατορία. Συνδυάζοντας την πατριαρχική δημοκρατία των αγροτών με τους σύγχρονους εθνικούς στόχους, η Σερβική επανάσταση προσέλκυσε χιλιάδες εθελοντές μεταξύ των Σέρβων από τα Βαλκάνια και την Κεντρική Ευρώπη. Η Σερβική Επανάσταση έγινε τελικά σύμβολο της διαδικασίας εθνογένεσης στα Βαλκάνια, προκαλώντας αναταραχές μεταξύ των Χριστιανών τόσο στην Ελλάδα όσο και στη Βουλγαρία. Μετά από μια επιτυχή πολιορκία με 25.000 άνδρες, στις 8 Ιανουαρίου 1807, ο Kαραγιώργης ανακήρυξε το Βελιγράδι πρωτεύουσα της Σερβίας.
Κλειδωνάς
Ονοματολογία
Την ίδια σημασία έχει και η αγγλική λαϊκή ονομασία του είδους, Sombre tit.
Πρώτη Σερβική Εξέγερση
Εξέγερση κατά των Οθωμανών
Το 1808 ο Σελίμ Γ΄εκτελέστηκε από το Μουσταφά Δ΄, που στη συνέχεια εκθρονίστηκε από το Μαχμούτ Β΄. Εν μέσω αυτής της πολιτικής κρίσης οι Οθωμανοί ήταν πρόθυμοι να προσφέρουν στους Σέρβους μια ευρεία αυτονομία, ωστόσο οι συζητήσεις δεν οδήγησαν σε συμφωνία, καθώς δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν στα ακριβή όρια της Σερβίας.
Κλειδωνάς
Ονοματολογία
Η ελληνική λαϊκή ονομασία του πτηνού σημαίνει επακριβώς «αυτός που κατασκευάζει κλειδιά, κλειθροποιός», ωστόσο είναι άγνωστος ο λόγος χρησιμοποίησής της.
Πρώτη Σερβική Εξέγερση
Εξέγερση κατά των Οθωμανών
Η Διακύρυξη (1809) του Kαραγιώργη στην πρωτεύουσα του Βελιγραδίου ίσως αποτέλεσε την κορύφωση της πρώτης φάσης. Καλούσε για εθνική ενότητα, βασισμένη στη σερβική ιστορία, απαιτώντας ανεξιθρησκία και επίσημη ισχύ γραπτών νόμων, που η Οθωμανική Αυτοκρατορία δεν είχε παράσχει. Κάλεσε τους Σέρβους να σταματήσουν να πληρώνουν στην Πύλη φόρους, που θεωρούντο άδικοι, ως βασισμένοι στη θρησκεία. Ο Καραγιώργης ανακήρυξε τον εαυτό του κληρονομικό ανώτατο ηγεμόνα της Σερβίας, αν και συμφώνησε να ενεργεί σε συνεργασία με το κυβερνητικό συμβούλιο, που θα ήταν και το ανώτατο δικαστήριο. Όταν ξέσπασε ο Οθωμανορωσικός πόλεμος το 1809, ήταν έτοιμος να υποστηρίξει τη Ρωσία, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Ο Καραγιώργης ξεκίνησε μια επιτυχημένη επίθεση στο Νόβι Παζάρ, αλλά οι Σερβικές δυνάμεις ηττήθηκαν στη συνέχεια στη Μάχη του Τσέγκαρ.
Κλειδωνάς
Συστηματική Ταξινομική
Το είδος περιγράφηκε από τον Ολλανδό αριστοκράτη και ζωολόγο Κ. Τέμινκ (Coenraad Jacob Temminck, 1778-1858), από τη Δαλματία και την Ουγγαρία, ως Parus lugubris, το 1820.
Πρώτη Σερβική Εξέγερση
Εξέγερση κατά των Οθωμανών
Το Μάρτιο του 1809 ο Χουρσίτ Πασάς εστάλη στο Σαντζάκι του Σμεντέρεβο για να καταστείλει την εξέγερση. Η ποικιλόμορφη Οθωμανική δύναμη περιλάμβανε τεράστιο αριθμό στρατιωτών από πολλά γειτονικά Πασαλίκια (κυρίως από την Αλβανία και τη Βοσνία), συμπεριλαμβανομένων των Σαμσόν Σερφμπέρ (Γαλλοεβραίου εξισλαμισμένου μισθοφόρου, που υπηρέτησε αργότερα (1816–19) στο στρατό του Αλή Πασά), Οσμάν Γκραντάσεβιτς και Ρεσίτι Μπουσάτι. Στις 19 Μαΐου 1809 3.000 επαναστάτες υπό την ηγεσία του διοικητή Στέβαν Σίντελιτς δέχτηκαν επίθεση από μια μεγάλη Οθωμανική δύναμη στο Λόφο Τσέγκαρ, που βρίσκεται κοντά στην πόλη Νις.
Κλειδωνάς
Συστηματική Ταξινομική
Η ταξινομική του γένους Poecile παραμένει αρκετά προβληματική. Το πτηνό είχε, παραδοσιακά, τοποθετηθεί στο γένος Parus, στο οποίο κατατάσσονταν όλες ανεξαιρέτως οι παπαδίτσες, μεταξύ των οποίων και ο καλόγερος. Ωστόσο, μιτοχονδριακά δεδομένα DNA (mtDNA) ακολουθίας κυτοχρώματος b, έδειξαν ότι το γένος πρέπει να διασπασθεί. Τη νέα κατάσταση αποδέχθηκε η Αμερικανική Ένωση Ορνιθολόγων (AOU) και η ITIS, όχι όμως άλλες αυθεντίες επί της ταξινομικής, τουλάχιστον επί του παρόντος. Έτσι, ο κλειδωνάς ταξινομείται πλέον ως Poecile μαζί με άλλες παπαδίτσες, χωρίς ωστόσο να αποκλείεται η «επιστροφή» στο γένος Parus.
Πρώτη Σερβική Εξέγερση
Εξέγερση κατά των Οθωμανών
Λόγω έλλειψης συντονισμού μεταξύ των διοικητών, απέτυχε η ενίσχυση με άλλα αποσπάσματα, αν και οι αριθμητικά υπέρτεροι Οθωμανοί έχασαν χιλιάδες στρατιώτες σε πολυάριθμες επιθέσεις εναντίον των σερβικών θέσεων. Τελικά οι αντάρτες καταβλήθηκα και οι θέσεις τους καταλήφθηκαν. Για να αποφύγει τη σύλληψη και τον ανασκολοπισμό ο Σίντελιτς πυροδότησε την πυριτιδαποθήκη του με αποτέλεσμα μια έκρηξη που σκότωσε όλους τους επαναστάτες και τα Οθωμανικά στρατεύματα στην περιοχή. Στη συνέχεια ο Χουρσί Πασάς διέταξε να υψωθεί ένας πύργος από τα κρανία των Σέρβων επαναστατών - όταν ολοκληρώθηκε ο Πύργος των Κρανίων ύψους τριών μέτρων περιείχε 952 κρανία Σέρβων. Τον Ιούλιο του 1810 τα Ρωσικά στρατεύματα έφθασαν στη Σερβία για δεύτερη φορά. Στην περίπτωση αυτή όμως ακολούθησε κάποια στρατιωτική συνεργασία - εστάλησαν όπλα, πυρομαχικά και ιατρικά εφόδια και ο στρατηγός Μιχαήλ Κουτούζοφ συμμετείχε στο σχεδιασμό κοινών δράσεων. Η ρωσική βοήθεια αναπτέρωσε τις ελπίδες για μια Σερβική νίκη.
Κλειδωνάς
Συστηματική Ταξινομική
Η Ομάδα Ταξινομική Εργασίας της BirdLife είναι ενήμερη ότι, έχουν δημοσιευθεί φυλογενετικές αναλύσεις που προτείνουν γενικές ανακατατάξεις, οι οποίες μπορούν να επηρεάσουν την ταξινομική του είδους, αλλά προτιμά να περιμένει έως ότου εργασίες από άλλες αυθεντίες (taxonomists) αποκαλύψουν πώς αυτές οι αλλαγές επηρεάζουν το σύνολο των συμμετεχόντων taxa.
Πρώτη Σερβική Εξέγερση
Εξέγερση κατά των Οθωμανών
Τον Αύγουστο του 1809 ένας Οθωμανικός στρατός είχε βαδίσει κατά του Βελιγραδίου, προκαλώντας μαζική έξοδο των κατοίκων από το Δούναβη, μεταξύ των οποίων και του Ελληνικής καταγωγής Ρώσου διπλωμάτη Κωνσταντίνου Ροδοφοινίκη. Προ της επαπειλούμενης καταστροφής, ο Kαραγιώργης έκανε έκκληση στους Αψβούργους και στο Ναπολέοντα, χωρίς επιτυχία. Σε αυτό το σημείο οι Σέρβοι επαναστάτες βρίσκονταν σε άμυνα, με στόχο να κρατήσουν τα εδάφη που είχαν και όχι να κερδίσουν νέα. Η Ρωσία, που αντιμετώπιζε την εισβολή των Γάλλων, επιθυμούσε να υπογράψει μια οριστική ειρηνευτική συνθήκη και ενήργησε ενάντια στα συμφέροντα της Σερβίας. Οι Σέρβοι δεν ενημερώθηκαν ποτέ για τις διαπραγματεύσεις και έμαθαν τους τελικούς όρους από τους Οθωμανούς. Αυτή η δεύτερη ρωσική υποχώρηση ήρθε στο απόγειο της προσωπικής εξουσίας του Kαραγιώργη και της αναπτέρωσης των σερβικών προσδοκιών. Οι διαπραγματεύσεις που οδήγησαν στη Συνθήκη του Βουκουρεστίου (1812) περιείχαν το άρθρο 8, που αφορούσε τους Σέρβους. Συμφωνήθηκε ότι οι σερβικές οχυρώσεις θα καταστρέφονταν, εκτός αν είχαν αξία για τους Οθωμανούς. Οι προ του 1804 οθωμανικές εγκαταστάσεις επρόκειτο να ανακαταληφθούν και να φρουρούνται από οθωμανικά στρατεύματα. Σε αντάλλαγμα η Πύλη υποσχέθηκε γενική αμνηστία και ορισμένα δικαιώματα αυτονομίας. Οι Σέρβοι θα έλεγχαν «τη διοίκηση των δικών τους υποθέσεων» και τη συλλογή και απόδοση ενός σταθερού φόρου. Οι αντιδράσεις στη Σερβία ήταν ισχυρές. Η ανακατάληψη φρουρίων και πόλεων προκαλούσε ιδιαίτερη ανησυχία και φόβους για αντίποινα.
Κλειδωνάς
Συστηματική Ταξινομική
Η γεωγραφική διαφοροποίηση των υποειδών είναι σε μεγάλο βαθμό προοδευτικά διαβαθμισμένη (clinal), με το μέγεθος να μειώνεται από βορρά προς νότο, ενώ το στέμμα και η κηλίδα του στήθους (bib) σκουραίνουν από τα νότια προς τα βόρεια και ανατολικά. Η κάτω επιφάνεια του σώματος γίνεται προοδευτικά πιο ανοικτόχρωμη από τα δυτικά προς τα ανατολικά.
Πρώτη Σερβική Εξέγερση
Εξέγερση κατά των Οθωμανών
Μερικοί από τους ηγέτες της εξέγερσης αργότερα έκαναν κατάχρηση των προνομίων τους για προσωπικό τους όφελο. Υπήρξε διαφωνία μεταξύ του Καραγιώργη και άλλων ηγετών. Εκείνος ήθελε απόλυτη εξουσία, ενώ οι προύχοντες ήθελαν να τον περιορίσουν. Μετά τη λήξη του Ρωσοτουρκικού Πολέμου και την πίεση της γαλλικής εισβολής το 1812 η ​​Ρωσική Αυτοκρατορία απέσυρε την υποστήριξή της προς τους Σέρβους επαναστάτες. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία εκμεταλλεύτηκε αυτές τις συνθήκες και επανέκτησε τη Σερβία το 1813 μετά την ανακατάληψη του Βελιγραδίου. Οι Οθωμανικές δυνάμεις κατέκαψαν χωριά κατά μήκος των κύριων διαδρομών της εισβολής τους, ενώ οι κάτοικοί τους σφαγιάστηκαν ή έγιναν πρόσφυγες, ενώ πολλές γυναίκες και παιδιά έγιναν σκλάβοι. Ο Kαραγιώργης, μαζί με άλλους ηγέτες των επαναστατών, κατέφυγαν στην Αυστριακή Αυτοκρατορία στις 21 Σεπτεμβρίου 1813.
Συνέπειες
Με την επαναφορά του οθωμανικού ελέγχου πολλοί από τους επαναστάτες (περίπου το ένα τέταρτο του πληθυσμού), συμπεριλαμβανομένου του Καραγιώργη Πέτροβιτς, κατέφυγαν στην Αυτοκρατορία των Αψβούργων. Ανακτημένο από τους Οθωμανούς τον Οκτώβριο του 1813, το Βελιγράδι έγινε το σκηνικό βάναυσης εκδίκησης, με εκατοντάδες πολίτες του να σφαγιάζονται και χιλιάδες να πωλούνται ως σκλάβοι ακόμη και σε άλλες ασιατικές αγορές. Η άμεση οθωμανική κυριαρχία σήμαινε επίσης την κατάργηση όλων των σερβικών θεσμών και την επιστροφή των Οθωμανών Τούρκων στη Σερβία.
Κλειδωνάς
Γεωγραφική κατανομή υποειδών
Το είδος έχει πολύ μικρή εξάπλωση και κατανομή σε λίγες χώρες της Ευρασίας. Στα δυτικά, απαντάται στην περιοχή της Αδριατικής (ΒΑ Ιταλία, Κροατία, Σλοβενία) και κατόπιν, διά μέσου όλων των Βαλκανικών χωρών, περνάει ανατολικά προς Μικρά Ασία, Εγγύς Ανατολή, Κασπία Θάλασσα και Ιράν, όπου βρίσκεται και το ανατολικότερο όριο της κατανομής του. Βόρεια φθάνει στη Ρουμανία και Μολδαβία, ενώ νότια μέχρι τις νότιες περιοχές του Ιράν. Πηγές:
(σημ. με έντονα γράμματα τα υποείδη που απαντώνται στον ελλαδικό χώρο)