cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χιμιλτρούδη
Η Χιμιλτρούδη (περί το 742 - περί το 780) ήταν η πρώτη σύζυγος ή ερωμένη του Καρλομάγνου, γιος τους ήταν ο Πεπίνος ο Κυφός. Δεν είναι γνωστά πολλά γεγονότα για την καταγωγή της, ο Πολ Δε Ντίκον έγραψε ότι ήταν ένα κορίτσι "ευγενούς καταγωγής". Το όνομα της δείχνει ότι ανήκε σε αριστοκρατική οικογένεια από την Αλσατία. Σύμφωνα με άλλες πηγές πατέρας της ήταν ένα κόμης από την Βουργουνδία γιος του Γκρίμπερτ Α΄, κόμη των Παρισίων. Οι σχέσεις της με τον Καρλομάγνο δεν φαίνεται σε καμιά περίπτωση να ήταν πολιτικές. Η Χιμιλτρούδη είχε ερωτικές σχέσεις με τον Καρλομάγνο την εποχή που ζούσε ο πατέρας του Πιπίνος ο Βραχύς. Όταν ο Καρλομάγνος ανέβηκε στον θρόνο (768) παρέμεινε ανώνυμη σε αντίθεση με την μητέρα του Καρλομάγνου Μπερτράντα του Λον.
Η Χιμιλτρούδη έκανε έναν γιο τον Πεπίνο αλλά αμέσως μετά ο Καρλομάγνος συμμάχησε με το Βασίλειο των Λομβαρδών και τον βασιλιά Δεζιδέριο, σαν αποτέλεσμα της συμμαχίας παντρεύτηκε την κόρη του Δεζιδεράτα. Μετά τον χωρισμό της η Χιμιλτρούδη έγινε ανεπιθύμητη και εξαφανίστηκε από τις ιστορικές πηγές, ένας τάφος στο μοναστήρι της Νιβέλ που περιέχει τα οστά μιας γυναίκας ηλικίας περίπου 40 ετών μπορεί να υποτεθεί ότι ανήκει στην Χιμιλτρούδη. Η Χιμιλτρούδη φαίνεται ότι πέθανε πολλά χρόνια μετά το 770 αλλά η ακριβής ημερομηνία που αποσύρθηκε στο Νιβέλ δεν έχει εξακριβωθεί. Ο γιος της Πεπίνος που υπέφερε από αναπηρία στην σπονδυλική στήλη και πήρε το προσωνύμιο "Κυφός" υποτιμήθηκε από τον Καρλομάγνο του μετά από τον γάμο του με την Χίλντεγκαρντ του Φίντσγκαου. Μετά από μια αποτυχημένη επανάσταση εναντίον του πατέρα του αποκλείστηκε από την διαδοχή και αποσύρθηκε σε μοναστήρι. Υπάρχουν πολλές διαφωνίες σχετικά με τις σχέσεις ανάμεσα στον Καρλομάγνο και την Χιμιλτρούδη, ο βιογράφος του Καρλομάγνου Έινχαρντ την καταγράφει σαν "ερωμένη", ο Πολ Δε Ντίκον αναφέρει αντίθετα ότι ο Πεπίνος γεννήθηκε "πριν από τον νόμιμο γάμο τους". Ο Πάπας Στέφανος Γ΄ σε μια επιστολή που έγραψε στον Καρλομάγνο και στον μικρότερο αδελφό του Καρλομάν Α΄ που είχε παντρευτεί την Γερβέργα τους δίνει συμβουλή να μην χωρίσουν τις συζύγους τους.
Πηγές
Κατηγορία:Παλλακίδες του Καρλομάγνου
Τζοβάνα Μπατάλια Ένγκελμπερτ
Η Τζοβάνα Μπατάλια Ένγκελμπερτ (γεννημένη Τζοβάνα Μπατάλια το 1979) είναι καλλιτεχνική διευθύντρια του Ομίλου Σβαρόφσκι.
Γεννημένη στο Μιλάνο, σπούδασε γλυπτική και ιστορία της τέχνης, στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Μπρέρα, όπου η μητέρα της διδάσκει γλυπτική. Ξεκίνησε την καριέρα της ως μοντέλο για την Ντόλτσε και Γκαμπάνα στα τέλη της εφηβικής της ηλικίας, αλλά σταμάτησε για να επιδιώξει μια καριέρα ως στυλίστρια. Εργάστηκε ως στυλίστρια για το περιοδικό μόδας Pig, και στη συνέχεια, εργάστηκε για την Αννα Ντελο Ρουσο, η οποία δούλευε ως συντάκτρια μόδας για το περιοδικο Vogue. H Ενγκελμπερτ εργάστηκε κάτω από τη φημισμένη συντάκτρια Φράνκα Σοτσάνι στην Ιταλική Vogue, πριν συνεργαστούν για το Vogue Gioiello και Vogue Pelle.
Ώς στυλίστρια, η ‘Ενγκελμπερτ συνεργάστηκε για άρθρα με φωτογράφους όπως ο Πίτερ Λίντεμπεργκ, Πάτρικ Ντεμαρσελιέρ, Πάολο Ροβέρσι και Μάριο Σορέντι. Η Ένγκελμπερτ έχει δουλέψει και ως στυλίστρια για πολυάριθμες παγκόσμιες μάρκες συμπεριλαμβανομένου της Καρολίνα Ερρέρα, Μάικλ Κορς, και Ντόλτσε και Γκαμπάνα. Το 2011 η Ένγκελμπερτ μετακόμισε στη Νέα Υόρκη για να εργαστεί στο περιοδικό μόδας W, αποκτώντας φήμη ως πρότυπο του street-style, αφού φωτογραφήθηκε για το νέο ιστολόγιο του Σκοτ Σουμαν, The Sartorialist. Ως καλλιτεχνική διευθύντρια, η Ένγκελμπερτ έχει εργαστεί για μια παραγωγή καθηλωτικού θέατρου, για τη Βασίλισσα της Νύχτας στο The Diamond Horseshoe αλλά και για βιντεο-καμπάνια της Tory Burch.
Από το 2016, η Ένγκελμπερτ ξεκίνησε να συνεργάζεται με την εταιρεία παραγωγής γυαλιού και κοσμημάτων Σβαρόφσκι, ως καλλιτεχνική διευθύντρια του Β2Β τμήματος. Την ίδια χρονική περίοδο, η Ένγκελμπερτ λάνσαρε και δύο βιβλία για την εταιρεία, το πρώτο με όνομα The Swarovski Book of Dreams Τόμος I, τον Σεπτέμβριο του 2018, και τον δεύτερο τόμο της σειράς τον Φεβρουάριο του 2019. Επίσης συνέταξε το 2017 ένα βιβλίο που επικεντρώνεται στη δουλειά της μέσα στον χώρο της μόδας, με όνομα: Gio_graphy: Fun in the Wild World of Fashion. To 2020, η Ένγκελμπερτ προβιβάστηκε σε γενική καλλιτεχνική διευθύντρια του Ομίλου Σβαρόφσκι, η πρώτη με αυτόν τον τίτλο στα 125 χρόνια λειτουργίας του. Η επιρροή της στην εταιρεία διευρύνθηκε, αφού θα επέβλεπε και την αλλαγή στην εταιρική ταυτότητα και το ξαναλανσάρισμα 27 καταστημάτων λιανικής Σβαρόφσκι παγκοσμίως. Η Ένγκελμπερτ ξεχώρισε και τη γόνο της οικογένειας Σβαρόφκσι, Μαρίνα Ραφαήλ και συνεργάστηκαν στη σχεδίαση και παραγωγή της πρώτης συλλογής τσαντών στα 125 χρόνια ιστορίας του οίκου. Τη πρώτη συλλογή της για την αυστριακή εταιρεία λάνσαρε τον Φεβρουάριο του 2021, με όνομα Collection One. H Ένγκελμπερτ ανέφερε ότι εμπνεύστηκε από το προσωπικό της στυλ αλλά και από σχέδια του ιδρυτή της Σβαρόφκσι, Ντάνιελ Σβαρόφκσι.
Τη δεύτερη συλλογή της, Collection II, λάνσαρε τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, εμπνευσμένη από το αυστριακό κίνημα Τεχνών και Χειροτεχνιών.
Προσωπική Ζωή
Το 2016 παντρεύτηκε τον Σουηδό επιχειρηματία, Όσκαρ Ένγκελμπερτ, στο Κάπρι της Ιταλίας. Το 2019 το ζευγάρι απέκτησε μια κόρη, την Ταλίθα Ιτάλια Ένγκελμπερτ.
Η οικογένεια ζει στη Στοκχόλμη. Η Ένγκελμπερτ έχει τέσσερα αδέρφια, συμπεριλαμβανομένου της σχεδιάστριας Σαρα Μπατάλια.
Σβέρε Φεν
Ο Σβέρε Φεν (νορβηγικά: Sverre Fehn) (14 Αυγούστου 1924 - 23 Φεβρουαρίου 2009) ήταν Νορβηγός αρχιτέκτονας.
Αίθουσα (κόρη του Ποσειδώνα)
Στην ελληνική μυθολογία, η Αίθουσα (Αρχαία ελληνικά: Αἵθουσα) ήταν κόρη του Ποσειδώνα και της Πλειάδας Αλκυόνης, κόρη του Άτλαντα. Την ερωτεύτηκε ο Απόλλωνας και η Αίθουσα του γέννησε δύο τέκνα, τον Ελευθήρ και τον Λίνο. . Μέσω κάποιου από τους δύο, η Αίθουσα έγινε γιαγιά του Πιέρου, πατέρα του Οίαγρου, πατέρα του μουσικού Ορφέα. Η Αίθουσα θεωρείται ότι έχει θράκικη καταγωγή.
Σβέρε Φεν
Βιογραφία
Ο Φεν γεννήθηκε στο Κόνγκσμπεργκ της Νορβηγίας. Ήταν γιος του John Tryggve Φεν (1894–1981) και της Sigrid Johnsen (1895–1985). Έλαβε την αρχιτεκτονική του εκπαίδευση στο Oslo School of Architecture and Design στο Όσλο. Ξεκίνησε τις σπουδές του το 1946 και αποφοίτησε το 1949. Μεταξύ άλλων εκπαιδευτών, σπούδασε κοντά στον Άρνε Κόρσμο (1900–1968).
Αίθουσα (κόρη του Ποσειδώνα)
Η λέξη Αίθουσα χρησιμοποιείται ως επίθετο για μια στοά, η οποία ήταν ανοικτή στον ήλιο, δηλαδή τον Απόλλωνα.
Σβέρε Φεν
Βιογραφία
Το 1949, ο Φεν και ο αρχιτέκτονας Geir Grung (1926–1989) κέρδισαν τον διαγωνισμό για το Κτήριο του Μουσείου για τις Συλλογές Sandvig στο Maihaugen στο Λίλεχαμερ. Το 1950, ο Φεν εντάχθηκε στο PAGON (Progressive Architects Group Oslo, Νορβηγία). Η ομάδα, της οποίας επικεφαλής ήταν ο Άρνε Κόρσμο, είχε ως στόχο την εφαρμογή και την προώθηση της σύγχρονης αρχιτεκτονικής.
Αίθουσα (κόρη του Ποσειδώνα)
Σύμφωνα με τον Πλίνιο, το όνομα Αίθουσα ήταν ομώνυμο με το όνομα του ιταλικού νησιού Λινόζα.
Σβέρε Φεν
Βιογραφία
Το 1952-1953, κατά τη διάρκεια ταξιδιών στο Μαρόκο, ανακάλυψε τη δημοτική αρχιτεκτονική, η οποία επρόκειτο να επηρεάσει βαθιά το μελλοντικό του έργο. Αργότερα μετακόμισε στο Παρίσι, όπου εργάστηκε για δύο χρόνια στο στούντιο του Ζαν Προυβέ και όπου γνώριζε τον Λε Κορμπυζιέ. Κατά την επιστροφή του στη Νορβηγία το 1954, άνοιξε ένα δικό του στούντιο στο Όσλο.
Τρένα του Ολοκαυτώματος
δεξιά|μικρογραφία| Γενικός χάρτης διαδρομών απέλασης και στρατοπέδων Τα τρένα του Ολοκαυτώματος ήταν σιδηροδρομικές μεταφορές που διαχειριζόταν το εθνικό σιδηροδρομικό σύστημα Deutsche Reichsbahn (Γερμανικοί Κρατικοί Σιδηρόδρομοι) υπό τον έλεγχο της ναζιστικής Γερμανίας και των συμμάχων της, με σκοπό τη βίαιη απέλαση των Εβραίων, καθώς και άλλων θυμάτων του Ολοκαυτώματος, στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, καταναγκαστικής εργασίας και εξόντωσης.
Σβέρε Φεν
Βιογραφία
Σε ηλικία 34 ετών, ο Φεν κέρδισε διεθνή αναγνώριση για το σχεδιασμό του Νορβηγικού Περίπτερου στην Παγκόσμια Έκθεση των Βρυξελλών το 1958. Στη δεκαετία του 1960 δημιούργησε δύο έργα που παρέμειναν κορυφαία στην καριέρα του: το Nordic Pavilion στη Μπιενάλε της Βενετίας (1962) και το Μουσείο Hedmark στο Χάμαρ (1967–79). Άλλα αξιόλογα έργα περιλαμβάνουν το Norwegian Glacier Museum στο Fjærland (1991-2002) και το Εθνικό Μουσείο Τέχνης, Αρχιτεκτονικής και Σχεδίου στο Όσλο (2003–08).
Αίθουσα (κόρη του Ποσειδώνα)
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Γυναίκες στην Ελληνική μυθολογία Κατηγορία:Παιδιά του Ποσειδώνα Κατηγορία:Pages with unreviewed translations Κατηγορία:Γυναίκες του Απόλλωνα
Τρένα του Ολοκαυτώματος
Η εξόντωση των ανθρώπων που στοχοποιήθηκαν στην «Τελική Λύση» εξαρτιόταν από δύο παράγοντες: την ικανότητα των στρατοπέδων θανάτου να σκοτώνουν με αέριο τα θύματα και να ξεφορτώνονται γρήγορα τα σώματά τους, καθώς και από την ικανότητα των σιδηροδρόμων να μεταφέρουν τα θύματα από τα ναζιστικά γκέτο σε στρατόπεδα εξόντωσης. Οι πιο σύγχρονοι ακριβείς αριθμοί στην κλίμακα της «Τελικής Λύσης» εξακολουθούν να βασίζονται εν μέρει στα αρχεία των γερμανικών σιδηροδρόμων, στα οποία καταγράφονταν οι αποστολές ανθρώπων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Προπολεμική περίοδος
Η πρώτη μαζική απέλαση Εβραίων από τη Ναζιστική Γερμανία, το Polenaktion, έγινε τον Οκτώβριο του 1938. Ήταν η βίαιη έξωση των Γερμανών Εβραίων με πολωνική υπηκοότητα που τροφοδοτήθηκε από τη Νύχτα των Κρυστάλλων. Περίπου 30.000 Εβραίοι συγκεντρώθηκαν και στάλθηκαν σιδηροδρομικώς σε προσφυγικούς καταυλισμούς.
Σβέρε Φεν
Βραβεία
Το 1961, του απονεμήθηκε το βραβείο Houen Foundation, μαζί με τον Geir Grung, για το σχεδιασμό του Γηροκομείου Økern στο Όσλο. Έλαβε το Βραβείο του Ιδρύματος Houen για το σχεδιασμό του Μουσείου Hedmark στο Χάμαρ το 1975. Το 1994 διορίστηκε Διοικητής στο Τάγμα του Αγίου Ολάβ.
Τρένα του Ολοκαυτώματος
Ο ρόλος των σιδηροδρόμων στην Τελική Λύση
αριστερά|μικρογραφία| Οι Εβραίοι απελαύνονται από το [[Βύρτσμπουργκ, 25 Απριλίου 1942. Η απέλαση έγινε δημόσια και έγινε μαρτυρία πολλών Γερμανών. ]] μικρογραφία| Η περιβόητη «Πύλη του Θανάτου» στο [[Στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς|Άουσβιτς-Μπίρκεναου χτίστηκε το 1943. ]] μικρογραφία| Γερμανικής κατασκευής ατμομηχανή [[DRB Class 52, που χρησιμοποιήθηκε από την Deutsche Reichsbahn κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μέλη αυτής της κατηγορίας χρησιμοποιήθηκαν στο Ολοκαύτωμα. ]] Σε διάφορες φάσεις του Ολοκαυτώματος, τα τρένα χρησιμοποιήθηκαν διαφορετικά. Αρχικά, χρησιμοποιήθηκαν για τη συγκέντρωση των εβραϊκών πληθυσμών στα γκέτο και συχνά για τη μεταφορά τους σε καταναγκαστική εργασία και σε γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης με σκοπό την οικονομική εκμετάλλευση τους. Το 1939, για υλικοτεχνικούς λόγους, οι εβραϊκές κοινότητες σε οικισμούς χωρίς σιδηροδρομικές γραμμές στην κατεχόμενη Πολωνία διαλύθηκαν. Μέχρι το τέλος του 1941, περίπου 3,5 εκατομμύρια Πολωνοεβραίοι είχαν διαχωριστεί και γκετοποιηθεί από τη Σούτσσταφφελ σε μια μαζική ενέργεια απέλασης που περιελάμβανε τη χρήση εμπορευματικών τρένων. Τα μόνιμα γκέτο είχαν απευθείας σιδηροδρομικές συνδέσεις, επειδή η επισιτιστική βοήθεια (την οποία πλήρωναν οι ίδιοι οι Εβραίοι) εξαρτιόταν πλήρως από τη Σούτσσταφφελ, όπως σε όλα τα νεόκτιστα στρατόπεδα εργασίας. Στους Εβραίους απαγορεύτηκε νόμιμα να ψήνουν ψωμί. Αποκλείστηκαν από το ευρύ κοινό σε εκατοντάδες εικονικά νησιά-φυλακές που ονομάζονταν Jüdische Wohnbezirke ή Wohngebiete der Juden. Ωστόσο, το νέο σύστημα ήταν μη βιώσιμο. Μέχρι το τέλος του 1941, οι περισσότεροι γκετοποιημένοι Εβραίοι δεν είχαν αποταμιεύσεις για να πληρώσουν τη Σούτσσταφφελ για περαιτέρω παραδόσεις τροφίμων. Το τέλμα επιλύθηκε στη Διάσκεψη της Βάνζεε στις 20 Ιανουαρίου 1942 κοντά στο Βερολίνο, όπου τέθηκε σε εφαρμογή η «Τελική Λύση του Εβραϊκού ζητήματος» (die Endlösung der Judenfrage). Ήταν ένας ευφημισμός που αναφερόταν στο ναζιστικό σχέδιο για την εξόντωση του εβραϊκού λαού.
Σβέρε Φεν
Βραβεία
Το 1998 του απονεμήθηκε το βραβείο Norsk kulturråds ærespris. Ο Sverre Φεν τιμήθηκε με το πρώτο μετάλλιο Grosch το 2001. Το 2003 του απονεμήθηκε το Πολιτιστικό Βραβείο Άντερς Γιάρε (Anders Jahres kulturpris).
Άνκος Μάρκιος
Ο Άνκος Μάρκιος (περί το 677 π.Χ. - 617 π.Χ.) ήταν ο τέταρτος θρυλικός βασιλιάς της Ρώμης (642 π.Χ. - 617 π.Χ.). Ο Άνκος Μάρκιος ήταν γιος του Μάρκιου και εγγονός του Νουμά Μάρκιου, που ήταν πιστός φίλος του δεύτερου θρυλικού βασιλιά της Ρώμης Νουμά Πομπίλιου. Η μητέρα του Άνκου, η Πομπιλία, ήταν κόρη του ίδιου του βασιλιά Νουμά Πομπίλιου.
Σβέρε Φεν
Βραβεία
Η υψηλότερη διεθνής διάκρισή του έγινε το 1997, όταν του απονεμήθηκε το Βραβείο Πρίτσκερ και το Χρυσό Μετάλλιο Χάινριχ Τέσενοβ (Heinrich-Tessenow-Medaille).
Άνκος Μάρκιος
Σύμφωνα με τον Φήστο ονομάστηκε "Άνκος" χάρη σε ένα ελαφρώς διαστρεβλωμένο χέρι. Όταν πέθανε ο τρίτος βασιλιάς Τύλλος Οστίλιος, η Ρωμαϊκή Σύγκλητος τον εξέλεξε νέο βασιλιά της Ρώμης. Το επώνυμο "Μάρκιος" πιθανότατα προέρχεται από την ομώνυμη Ρωμαϊκή οικογένεια Πληβείων. Ο Τίτος Λίβιος γράφει ότι η πρώτη πράξη του Άνκου Μάρκιου σαν βασιλιά ήταν να επαναφέρει τις θρησκευτικές τελετές του Νουμά Πομπίλιου και να τις δημοσιοποιήσει επίσημα στο κοινό, ώστε να αποφεύγεται στο μέλλον η οποιαδήποτε κακή αντιγραφή τους.
Σβέρε Φεν
Προσωπική ζωή
Το 1952 παντρεύτηκε την Ίνγκριντ Λόβμπεργκ Πέτερσεν (1929–2005). Ο Φεν πέθανε στο σπίτι του στο Όσλο σε ηλικία 84 ετών. Έμεινε από τον γιο του, Γκούι Φεν και τέσσερα εγγόνια.
Άνκος Μάρκιος
Πόλεμοι
Με την ανάληψη της εξουσίας ξεκίνησε επιτυχώς πολέμους εναντίον των Λατίνων. Οι Λατίνοι πίστευαν ότι οι Ρωμαίοι θα επιδίωκαν την ειρήνη όπως ο Νουμάς Πομπίλιος και ξεκίνησαν την επίθεση στην χώρα τους. Ο Άνκος τους έστειλε μια αντιπροσωπεία να συνομιλήσει μαζί τους, αλλά εκείνοι αρνήθηκαν να τους συναντήσουν· ο Ρωμαίος βασιλιάς σαν απάντηση τους κήρυξε τον πόλεμο. Ο πόλεμος έγινε, για πρώτη φορά στην Ρωμαϊκή ιστορία όπως αναφέρει ο Τίτος Λίβιος, σύμφωνα με τις θρησκευτικές τελετές.
Σβέρε Φεν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νορβηγοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Βραβευμένοι με Βραβείο Πρίτσκερ
Άνκος Μάρκιος
Πόλεμοι
Ο Άνκος Μάρκιος βάδισε με ισχυρό στρατό από την Ρώμη και κατέλαβε με έφοδο την Λατινική πόλη Πολιτόριουμ: οι κάτοικοι μετακινήθηκαν στον λόφο Αβεντίνο της Ρώμης· η ίδια τακτική είχε εφαρμοστεί με τους Σαβίνους και τους Αλβανούς. Οι Λατίνοι ανακατέλαβαν το Πολατόριουμ, αλλά ο Άνκος το κατέλαβε ξανά και το ισοπέδωσε, και η ίδια τακτική εφαρμόστηκε και σε άλλες Λατινικές πόλεις. Ο πόλεμος μεταφέρθηκε κατόπιν στην Λατινική πόλη Μεδουλλία, όπου τοποθετήθηκε μια ισχυρή φρουρά και οχυρώθηκε, ενώ ο Άνκος επέστρεψε στην Ρώμη με μεγάλο αριθμό από λάφυρα. Οι περισσότεροι Λατίνοι μεταφέρθηκαν στην Ρώμη και εγκαταστάθηκαν στους πρόποδες του λόφου Αβεντίνου, κοντά στον λόφο Παλατίνο.
Τρένα του Ολοκαυτώματος
Ο ρόλος των σιδηροδρόμων στην Τελική Λύση
Οι Ναζί συγκάλυπταν την «Τελική Λύση» τους ως τη μαζική «επανακατάσταση στα ανατολικά». Είπαν ότι τα θύματα μεταφέρονταν σε στρατόπεδα εργασίας στο Ράιχσκομισσαριατ της Ουκρανίας. Στην πραγματικότητα, από το 1942 και μετά, για τους περισσότερους Εβραίους, οι απελάσεις σήμαιναν μόνο θάνατο είτε στο Μπέλζεκ, στο Χέλμνο, στο Σομπίμπουρ, στο Μαϊντάνεκ, στην Τρεμπλίνκα ή στο Άουσβιτς. Κάποια τρένα που είχαν ήδη μεταφέρει αγαθά στο ανατολικό μέτωπο κατά την επιστροφή τους μετέφεραν ανθρώπινο φορτίο με προορισμό τα στρατόπεδα εξόντωσης. Το σχέδιο υλοποιούνταν με άκρα μυστικότητα. Στα τέλη του 1942, κατά τη διάρκεια μιας τηλεφωνικής συνομιλίας, ο ιδιωτικός γραμματέας του Χίτλερ, Μάρτιν Μπόρμαν νουθέτησε τον Χάινριχ Χίμλερ, ο οποίος τον ενημέρωνε για 50.000 Εβραίους που είχαν ήδη εξοντωθεί σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Πολωνία. «Δεν εξοντώθηκαν – ούρλιαξε ο Μπόρμαν – μόνο εκκενώθηκαν, εκκενώθηκαν, εκκενώθηκαν!» και χτύπησε το τηλέφωνο, έγραψε ο Ένγκελμπεργκ.
Μετά τη Διάσκεψη της Βάνζεε του 1942, οι Ναζί άρχισαν να δολοφονούν τους Εβραίους σε μεγάλους αριθμούς σε νεόκτιστα στρατόπεδα θανάτου της Επιχείρησης Ράινχαρντ. Από το 1941, τα Einsatzgruppen, κινητές ομάδες εξόντωσης, διεξήγαγαν ήδη μαζικούς πυροβολισμούς Εβραίων στην Ανατολική Ευρώπη. Οι Εβραίοι της Δυτικής Ευρώπης είτε εκτοπίστηκαν σε γκέτο που εκκενώθηκαν μέσω μαζικών δολοφονιών, όπως η σφαγή της Ρούμπουλα των κατοίκων του Γκέτο της Ρίγας, είτε στάλθηκαν απευθείας στην Τρεμπλίνκα, στο Μπέλζεκ και στο Σομπίμπουρ, στρατόπεδα εξόντωσης που χτίστηκαν την άνοιξη και το καλοκαίρι του 1942 μόνο για εξόντωση με αέριο. Οι θάλαμοι αερίων του Άουσβιτς II Μπίρκεναου άρχισαν να λειτουργούν τον Μάρτιο. Το τελευταίο στρατόπεδο θανάτου, το Μαϊντάνεκ, άρχισε να τα λειτουργεί στα τέλη του 1942.
Άνκος Μάρκιος
Διαδοχή
Ο Άνκος Μάρκιος πέθανε το 24ο έτος της βασιλείας του σε ηλικία περίπου 60 ετών από φυσικές αιτίες. Τον Άνκο Μάρκιο διαδέχθηκε ο Ταρκύνιος ο Πρεσβύτερος, που δολοφονήθηκε αργότερα από τους γιους εκείνου, επειδή πίστευαν ότι τους έκλεψε τον θρόνο. Στην Ρωμαϊκή δημοκρατία και την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία το γένος των Μαρκίων τον τιμούσε σαν γενάρχη του.
Τρένα του Ολοκαυτώματος
Ο ρόλος των σιδηροδρόμων στην Τελική Λύση
Στη Βάνζεε, η Σούτσσταφφελ εκτίμησε ότι η «Τελική Λύση» θα μπορούσε τελικά να εξαλείψει έως και 11 εκατομμύρια Ευρωπαίους Εβραίους. Οι Ναζί σχεδιαστές οραματίστηκαν τη συμπερίληψη των Εβραίων που ζούσαν σε ουδέτερες και μη κατεχόμενες χώρες, όπως η Ιρλανδία, η Σουηδία, η Τουρκία και το Ηνωμένο Βασίλειο. Οι απελάσεις αυτής της κλίμακας απαιτούσαν τον συντονισμό πολλών γερμανικών κυβερνητικών υπουργείων και κρατικών οργανισμών, συμπεριλαμβανομένων του Κεντρικού Γραφείου Ασφαλείας του Ράιχ (ΚΓΑΡ), του Υπουργείου Μεταφορών του Ράιχ και του Υπουργείου Εξωτερικών του Ράιχ. Το ΚΓΑΡ συντόνισε και διηύθυνε τις απελάσεις, το Υπουργείο Μεταφορών οργάνωσε δρομολόγια τρένων και το Υπουργείου Εξωτερικών διαπραγματεύτηκε με τα συμμαχικά με τη Γερμανία κράτη και τους σιδηροδρόμους τους για την «προώθηση» των δικών τους Εβραίων.
Άνκος Μάρκιος
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ρώμης
Τρένα του Ολοκαυτώματος
Το ταξίδι και το σημείο άφιξης
αριστερά|μικρογραφία| Βαγόνι στο Σίντινγκ - [[Οσφιέντσιμ - Πολωνία.]] Τα πρώτα τρένα με Γερμανούς Εβραίους που εκδιώχθηκαν σε γκέτο στην κατεχόμενη Πολωνία άρχισαν να αναχωρούν από την κεντρική Γερμανία στις 16 Οκτωβρίου 1941. Ονομάζονταν Sonderzüge (ειδικά τρένα), είχαν χαμηλή προτεραιότητα για την κίνηση και θα προχωρούσαν στην κύρια γραμμή μόνο αφού περνούσαν όλες οι άλλες μεταφορές, παρατείνοντας αναπόφευκτα τον χρόνο μεταφοράς πέρα από τις προσδοκίες.
Τα τρένα αποτελούνταν από σετ είτε επιβατικών βαγονιών τρίτης θέσης, αλλά κυρίως φορτηγά βαγόνια ή βαγόνια βοοειδών ή και τα δύο, με τα τελευταία να είναι γεμάτα με έως και 150 εκτοπισμένους, αν και 50 ήταν ο αριθμός που πρότειναν οι κανονισμοί της Σούτσσταφφελ. Δεν παρασχέθηκε φαγητό ή νερό. Τα βαγόνια Güterwagen είχαν μόνο μια ένα κουβά για αποχωρητήριο. Ένα μικρό παράθυρο με κάγκελα παρείχε ακανόνιστο αερισμό, ο οποίος συχνά οδηγούσε σε πολλαπλούς θανάτους είτε από ασφυξία είτε από έκθεση στα στοιχεία.
Τόμας της Βοσνίας
Ο "Στέφαν" Τόμας,, (π. 1411 – Ιούλιος 1461), μέλος του Οίκου των Κοτρομάνιτς, βασίλευσε από το 1443 μέχρι το τέλος του ως ο προτελευταίος βασιλιάς της Βοσνίας.
Τρένα του Ολοκαυτώματος
Το ταξίδι και το σημείο άφιξης
Κατά καιρούς, οι Γερμανοί δεν είχαν αρκετά γεμάτα βαγόνια έτοιμα για να ξεκινήσουν μια μεγάλη αποστολή Εβραίων στα στρατόπεδα,  έτσι τα θύματα κρατιούνταν κλειδωμένα μέσα για όλη τη νύχτα σε αυλές. Τα τρένα του Ολοκαυτώματος περίμεναν επίσης να περάσουν στρατιωτικά τρένα. Μια μέση μεταφορά χρειαζόταν περίπου τέσσερις ημέρες. Η μεγαλύτερη μεταφορά του πολέμου, από την Κέρκυρα, κράτησε 18 ημέρες. Όταν το τρένο έφτασε στο στρατόπεδο και οι πόρτες άνοιξαν, όλοι ήταν ήδη νεκροί. αριστερά|μικρογραφία| Οι Εβραίοι από την [[Ρουθηνία των Καρπαθίων «επιλέγονται» στο Judenrampe, Μάιος–Ιούνιος 1944. Όσοι στέλνονταν δεξιά σήμαινε ανάθεση σε δουλεία και όσοι αριστερά μεταφορά σε θαλάμους αερίων. ]] Η Σούτσσταφφελ έχτισε τρία στρατόπεδα εξόντωσης στην κατεχόμενη Πολωνία ειδικά για την Επιχείρηση Ράινχαρντ: Μπέλζεκ, Σομπίμπουρ και Τρεμπλίνκα. Τους είχαν τοποθετήσει πανομοιότυπες εγκαταστάσεις μαζικής δολοφονίας μεταμφιεσμένες σε κοινόχρηστα ντους. Επιπλέον, οι θάλαμοι αερίων αναπτύχθηκαν το 1942 στο στρατόπεδο εξόντωσης Μαϊντάνεκ και στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς. Στην κατεχόμενη από τη Γερμανία ΕΣΣΔ, στο στρατόπεδο εξόντωσης Μάλυ Τρoστενιέτς, χρησιμοποιήθηκαν πυροβολισμοί για να σκοτώνουν θύματα στο δάσος. Στο στρατόπεδο εξόντωσης Χέλμνο, τα θύματα σκοτώθηκαν σε φορτηγά αερίων, των οποίων η ανακατευθυνόμενη εξάτμιση τροφοδοτήθηκε σε σφραγισμένους χώρους στο πίσω μέρος του οχήματος. Αυτά χρησιμοποιήθηκαν και στο Μάλυ Τρoστενιέτς. Κανένα από αυτά τα δύο στρατόπεδα δεν είχε διεθνείς σιδηροδρομικές συνδέσεις. Ως εκ τούτου, τα τρένα σταματούσαν στα κοντινά Γκέτο του Λοτζ και Γκέτο του Μινσκ, αντίστοιχα. Από εκεί οι αιχμάλωτοι μεταφέροντνα με φορτηγά. Στην Τρεμπλίνκα, στο Μπέλζεκ και στο Σομπίμπουρ, ο μηχανισμός εξόντωσης αποτελούταν από έναν μεγάλο κινητήρα εσωτερικής καύσης που έστελνε τα καυσαέρια στους θαλάμους αερίων μέσω σωλήνων. Στο Άουσβιτς και στο Μαϊντάνεκ, οι θάλαμοι αερίων βασίζονταν σε σφαιρίδια υδροκυανίου Zyklon B, που χύνονταν μέσω των αεραγωγών στην οροφή από δοχεία σφραγισμένα ερμητικά.
Αριθμός Καταλόγου Δορυφόρου
Τα αντικείμενα που αποτυγχάνουν να μπουν τροχιά και τα αντικείμενα που μπαίνουν σε τροχιά για μικρό χρονικό διάστημα δεν καταγράφονται. Το ελάχιστο μέγεθος αντικειμένου στον κατάλογο είναι 10 εκατοστά σε διάμετρο. , ο κατάλογος απαριθμεί 44.336 αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων 8.558 δορυφόρων που μπήκαν σε τροχιά από το 1957. 17.480 από τα αντικείμενα παρακολουθούνται ενεργά ενώ 1.335 έχουν χαθεί. Ως τον Ιανουάριο του 2019, η ESA εκτιμά ότι υπάρχουν περίπου 34.000 θραύσματα σε τροχιά του μεγέθους που η USSTRATCOM μπορεί είναι σε θέση να παρακολουθεί.
Τρένα του Ολοκαυτώματος
Το ταξίδι και το σημείο άφιξης
Μόλις έβγαιναν από τα μέσα μεταφοράς, οι κρατούμενοι χωρίζονταν ανά κατηγορία. Οι γέροι, οι νέοι, οι άρρωστοι και οι ανάπηροι μερικές φορές χωρίζονταν για άμεση εξόντωση με πυροβολισμό, ενώ οι υπόλοιποι προετοιμάζονταν για τους θαλάμους αερίων. Σε μια εργάσιμη ημέρα 14 ωρών, 12.000 έως 15.000   άνθρωποι σκοτώνονταν σε οποιοδήποτε από αυτά τα στρατόπεδα. Η χωρητικότητα των κρεματορίων στο Μπίρκεναου ήταν 20.000 πτώματα την ημέρα.
Τόμας της Βοσνίας
Καθ' όλη τη διάρκεια της βασιλείας του, ο Τόμας διεξήγαγε πόλεμο με το δεσποτάτο της Σερβίας για την προσοδοφόρα πόλη εξόρυξης της Σρεμπρένιτσα και τα περίχωρά της, επιπλέον (ή σε συνδυασμό με) πολλαπλές συγκρούσεις με τον πεθερό του. Επιπλέον, είχε τεταμένες σχέσεις με την απειλητική Οθωμανική Αυτοκρατορία. Μετά από χρόνια αψιμαχιών και επιδρομών, ο Τόμας φάνηκε πρόθυμος να ηγηθεί του Χριστιανικού συνασπισμού κατά των Οθωμανών, αλλά δεν έλαβε καμία βοήθεια από τους άλλους Χριστιανούς ηγεμόνες. Αφού απέτυχε να επεκταθεί στην Κροατία, ο Τόμας στράφηκε ξανά προς τα ανατολικά το 1458, κανονίζοντας έναν γάμο μεταξύ τού γιου του Στεφάν και της Σέρβας κληρονόμου Έλενας Μπράνκοβις. Ο βοσνιακός έλεγχος στα απομεινάρια του Σερβικού δεσποτάτου διήρκεσε μόλις ένα μήνα, πριν από την κατάκτηση τού κράτους από τους Οθωμανούς. Η αποτυχία του βασιλιά Τόμας να υπερασπιστεί τη Σερβία έπληξε οριστικά τη φήμη του στην Ευρώπη. Επιθυμώντας να βελτιώσει την εικόνα του μεταξύ των Καθολικών της Ευρώπης, ο Τόμας στράφηκε κατά της Βοσνιακής Εκκλησίας (Βογομίλων), και έγινε έτσι ο πρώτος ηγεμόνας της Βοσνίας που επιδόθηκε σε θρησκευτικές διώξεις.
Τρένα του Ολοκαυτώματος
Υπολογισμοί
μικρογραφία| Εσωτερικό ενός βαγονιού που χρησιμοποιήθηκε για τη μεταφορά Εβραίων και άλλων [[Θύματα του Ολοκαυτώματος|θυμάτων του Ολοκαυτώματος, στο Μουσείο Μνήμης του Ολοκαυτώματος των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ουάσιγκτον]] Το τυπικό μέσο μεταφοράς ήταν ένα 10μετρο φορτηγό βαγόνι, αν και επιβατικά βαγόνια τρίτης θέσης χρησιμοποιήθηκαν επίσης όταν η Σούτσσταφφελ ήθελε να διατηρήσει τον μύθο της «επανεγκατάστασης για εργασία στην Ανατολή», ιδιαίτερα στην Ολλανδία και στο Βέλγιο. Το εγχειρίδιο της Σούτσσταφφελ κάλυπτε τέτοια τρένα, προτείνοντας χωρητικότητα 2.500 ατόμων σε 50 βαγόνια για κάθε ομάδα αμαξοστοιχίας, κάθε βαγόνι φορτωμένο με 50 κρατούμενους. Στην πραγματικότητα, ωστόσο, τα βαγόνια φορτώνονταν συνήθως στο 200% της χωρητικότητας, ή 100 άτομα ανά βαγόνι. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα κατά μέσο όρο 5.000 άτομα ανά σύνολο τρένων. Συγκεκριμένα, κατά τη μαζική απέλαση των Εβραίων από το Γκέτο της Βαρσοβίας στην Τρεμπλίνκα το 1942, τα τρένα μετέφεραν έως και 7.000 θύματα το καθένα.
Συνολικά, πάνω από 1.600 τρένα οργανώθηκαν από το Υπουργείο Μεταφορών του Ράιχ και καταγράφηκαν κυρίως από την πολωνική κρατική εταιρεία σιδηροδρόμων που εξαγοράστηκε από τη Γερμανία, λόγω της πλειονότητας των στρατοπέδων θανάτου που βρίσκονταν στην κατεχόμενη Πολωνία. Μεταξύ 1941 και Δεκεμβρίου 1944, της επίσημης ημερομηνίας κλεισίματος του συγκροτήματος Άουσβιτς-Μπίρκεναου, το χρονοδιάγραμμα μεταφοράς/αφίξεων ήταν 1,5 τρένα την ημέρα: 50 φορτηγά βαγόνια × 50 κρατούμενοι ανά φορτηγό βαγόνι × 1.066 ημέρες = ~ 4.000 κρατούμενοι συνολικά.
Τόμας της Βοσνίας
Τα κάποτε αντιφατικά χαρακτηριστικά του Τόμας κέρδισαν τόσο τον θαυμασμό, όσο και την περιφρόνηση από τους συγχρόνους του. Ο γιος του Στεφάν τον διαδέχθηκε και αμέσως αποδείχθηκε πιο ικανός να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις της εποχής.
Τρένα του Ολοκαυτώματος
Υπολογισμοί
Στις 20 Ιανουαρίου 1943, ο Χάινριχ Χίμλερ έστειλε μια επιστολή στον Άλμπερτ Γκάνσενμυλερ, Υφυπουργό Εξωτερικών στο Υπουργείο Μεταφορών του Ράιχ, ζητώντας: «χρειάζομαι τη βοήθεια και την υποστήριξή σας. Αν θέλω να τελειώσω γρήγορα τα πράγματα, πρέπει να έχω περισσότερα τρένα». Από τα εκτιμώμενα 6 εκατομμύρια Εβραίους που εξοντώθηκαν κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, 2 εκατομμύρια δολοφονήθηκαν επί τόπου από τον στρατό, τα τάγματα των Waffen-SS, τα τάγματα Αστυνομίας Τάξης και τις κινητές μονάδες εξόντωσης Einsatzgruppen, με τη βοήθεια και της τοπικής βοηθητικής αστυνομίας. Οι υπόλοιποι μεταφέρονταν αλλού για εξόντωση.
Πληρωμή
δεξιά|μικρογραφία| Στο μουσείο του Άουσβιτς εκτίθενται εισιτήρια τρένου Ελλήνων Εβραίων που απελάθηκαν στο Άουσβιτς-Μπίρκεναου για εξόντωση. Οι περισσότεροι από τους Εβραίους αναγκάστηκαν να πληρώσουν μόνοι τους για τις απελάσεις τους, ιδιαίτερα όπου χρησιμοποιήθηκαν επιβατικές άμαξες. Αυτή η πληρωμή ήρθε με τη μορφή άμεσης κατάθεσης χρημάτων στην Σούτσσταφφελ υπό το φως του μύθου της «επανεγκατάστασης για εργασία στην Ανατολή». Οι ενήλικες Εβραίοι χρεώνονταν στα γκέτο για τη διαμονή και πλήρωναν εισιτήρια απλής μετάβασης πλήρους τιμής, ενώ τα παιδιά ηλικίας κάτω των 10-12 ετών πλήρωναν τη μισή τιμή και τα άτομα κάτω των τεσσάρων πήγαιναν δωρεάν. Οι Εβραίοι που είχαν ξεμείνει από χρήματα ήταν οι πρώτοι που απελάσονταν.
Η Σούτσσταφφελ προωθούσε μέρος αυτών των χρημάτων στη Γερμανική Αρχή Μεταφορών για να πληρώσουν τους Γερμανικούς Σιδηροδρόμους για τη μεταφορά των Εβραίων. Οι Γερμανικοί Κρατικοί Σιδηρόδρομοι πληρώνονταν το ισοδύναμο ενός σιδηροδρομικού εισιτηρίου τρίτης θέσης για κάθε κρατούμενο που μεταφέρθηκε στον προορισμό του/της: 8.000.000 επιβάτες, 4 Πφένιχ ανά χιλιόμετρο τροχιάς, επί 600 χλμ. (μέση διάρκεια ταξιδιού), ισοδυναμούσε με 240 εκατομμύρια Ράιχσμαρκ.
Οι Γερμανικοί Κρατικοί Σιδηρόδρομοι τσέπωνων τόσο αυτά τα χρήματα όσο και το δικό τους μερίδιο από τα μετρητά που πλήρωσαν οι μεταφερόμενοι Εβραίοι μετά τα τέλη της Σούτσσταφφελ. Σύμφωνα με μια έκθεση εμπειρογνωμόνων που δημιουργήθηκε για λογαριασμό του γερμανικού έργου «Τρένο της Μνήμης», οι εισπράξεις από την κρατική Deutsche Reichsbahn για μαζικές απελάσεις κατά την περίοδο μεταξύ 1938 και 1945 έφτασαν το ποσό των 664.525.820,34 δολαρίων ΗΠΑ.
Επιχειρήσεις ανά την Ευρώπη
Τροφοδοτούμενα κυρίως από αποδοτικές ατμομηχανές, τα τρένα του Ολοκαυτώματος διατηρήθηκαν σε μέγιστο 55 φορτηγά βαγόνια κατά μέσο όρο, με χωρητικότητα από 150% έως 200%. Η συμμετοχή των Γερμανικών Κρατικών Σιδηροδρόμων (Deutsche Reichsbahn) ήταν καθοριστική για την αποτελεσματική εφαρμογή της «Τελικής Λύσης του Εβραϊκού Ζητήματος». Οι Γερμανικοί Κρατικοί Σιδηρόδρομοι πληρώθηκαν για να μεταφέρουν Εβραίους και άλλα θύματα του Ολοκαυτώματος από χιλιάδες πόλεις σε όλη την Ευρώπη για να αντιμετωπίσουν τον θάνατό τους στο σύστημα των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης.
Εκτός από τη μεταφορά των Γερμανών Εβραίων, οι Γερμανικοί Κρατικοί Σιδηρόδρομοι ήταν υπεύθυνοι για τον συντονισμό των μεταφορών στα σιδηροδρομικά δίκτυα των κατεχόμενων εδαφών και των συμμάχων της Γερμανίας. Τα χαρακτηριστικά της οργανωμένης συγκέντρωσης και μεταφοράς των θυμάτων του Ολοκαυτώματος ποικίλλουν ανά χώρα.
Βέλγιο
αριστερά|μικρογραφία| Ένα βαγόνι βοοειδών που χρησιμοποιήθηκε για τη μεταφορά Βέλγων Εβραίων σε στρατόπεδα στην Ανατολική Ευρώπη. Τα ανοίγματα καλύφθηκαν με συρματοπλέγματα. Αυτό το βαγόνι διατηρείται στο [[Φρούριο Μπρέεντονκ.]] Μετά την εισβολή της Γερμανίας στο Βέλγιο στις 10 Μαΐου 1940, όλοι οι Εβραίοι αναγκάστηκαν να εγγραφούν στην αστυνομία από τις 28 Οκτωβρίου 1940. Οι κατάλογοι επέτρεψαν στο Βέλγιο να γίνει η πρώτη χώρα στην κατεχόμενη Δυτική Ευρώπη που απέλασε πρόσφατα μετανάστες Εβραίους. Η εφαρμογή της «Τελικής Λύσης» στο Βέλγιο επικεντρώθηκε στο στρατόπεδο διέλευσης Μέχελεν, το οποίο επιλέχθηκε επειδή ήταν ο κόμβος του βελγικού εθνικού σιδηροδρομικού συστήματος. Ο πρώτος συρμός έφυγε από το Μέχελεν για τα στρατόπεδα εξόντωσης στις 22 Ιουλίου 1942, αν και σχεδόν 2.250 Εβραίοι είχαν ήδη απελαθεί ως καταναγκαστικοί εργάτες για την Οργάνωση Τοτ στη Βόρεια Γαλλία. Μέχρι τον Οκτώβριο του 1942, περίπου 16.600 άνθρωποι είχαν απελαθεί σε 17 δρομολόγια. Εκείνη την εποχή, οι απελάσεις σταμάτησαν προσωρινά μέχρι τον Ιανουάριο του 1943. Όσοι απελάθηκαν στο πρώτο κύμα δεν ήταν Βέλγοι πολίτες, ως αποτέλεσμα της παρέμβασης της Βασίλισσας Ελισάβετ στις γερμανικές αρχές. Το 1943 επαναλήφθηκαν οι απελάσεις Βέλγων.
Τον Σεπτέμβριο, Εβραίοι με βελγική υπηκοότητα απελάθηκαν για πρώτη φορά. Μετά τον πόλεμο, ο δοσίλογος Φέλιξ Λάουτερμπορν, δήλωσε στη δίκη του ότι το 80% των συλλήψεων στην Αμβέρσα χρησιμοποιούσαν πληροφορίες από πληρωμένους πληροφοριοδότες. Συνολικά, 6.000 Εβραίοι απελάθηκαν το 1943, ενώ άλλοι 2.700 το 1944. Οι μεταφορές σταμάτησαν λόγω της επιδείνωσης της κατάστασης στο κατεχόμενο Βέλγιο πριν από την απελευθέρωση.
Τα ποσοστά των Εβραίων που απελάθηκαν διέφεραν ανάλογα με την τοποθεσία. Ήταν υψηλότερο στην Αμβέρσα, με 67% απελάσεις, αλλά χαμηλότερο στις Βρυξέλλες (37%), στη Λιέγη (35%) και στο Σαρλερουά (42%). Ο κύριος προορισμός των δρομολογίων ήταν το στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς στην κατεχόμενη Πολωνία. Μικρότεροι αριθμοί στάλθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης Μπούχενβαλντ και Ράβενσμπρικ, καθώς και στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Βιτέλ στη Γαλλία. Συνολικά, 25.437 Εβραίοι απελάθηκαν από το Βέλγιο. Μόνο 1.207 από αυτούς επέζησαν του πολέμου.
Η μόνη φορά κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου που ένα τρένο του Ολοκαυτώματος που μετέφερε Εβραίους εκτοπισμένους από τη Δυτική Ευρώπη σταμάτησε από το υπόγειο κίνημα αντίστασης συνέβη στις 19 Απριλίου 1943, όταν η Μεταφορά No.20 με 1.631 Εβραίους αναχώρησε από το Μέχελεν, ο οδηγός σταμάτησε το τρένο αφού είδε ένα κόκκινο φανάρι έκτακτης ανάγκης, που έβαλαν οι Βέλγοι. Μετά από μια σύντομη πυρομαχία μεταξύ των ναζιστών φρουρών του τρένου και των τριών αντιστασιακών – εξοπλισμένων μόνο με ένα πιστόλι ανάμεσά τους – το τρένο ξεκίνησε ξανά. Από τα 233 άτομα που επιχείρησαν να διαφύγουν, 26 πυροβολήθηκαν επί τόπου, 89 συνελήφθησαν και 118 διέφυγαν.
Βοημία και Μοραβία
Η Τσεχοσλοβακία προσαρτήθηκε από τη Ναζιστική Γερμανία το 1939. Στο πλαίσιο του νέου εθνο-τσεχικού Προτεκτοράτου Βοημίας και Μοραβίας οι Κρατικοί Σιδηρόδρομοι Τσεχοσλοβακίας (ČSD) ανελήφθησαν από το Reichsbann και στη θέση του ιδρύθηκε η νέα γερμανική σιδηροδρομική εταιρεία Böhmisch-Mährische Bahn (BMB). Τα τρία τέταρτα των Εβραίων της Βοημίας και της Μοραβίας δολοφονήθηκαν στο Ολοκαύτωμα, από τους οποίους 33.000 πέθαναν στο Γκέτο του Τερέζιενσταντ. Οι υπόλοιποι μεταφέρθηκαν με τρένα του Ολοκαυτώματος από το Τερέζιενσταντ κυρίως στο Άουσβιτς-Μπίρκεναου. Το τελευταίο τρένο για το Μπιρκενάου έφυγε από το Τερέζιενσταντ στις 28 Οκτωβρίου 1944 με 2.038 Εβραίους ,από τους οποίους 1.589 εξοντώθηκαν αμέσως με αέρια.
Βουλγαρία
μικρογραφία| Πρωτότυπο βαγόνι που χρησιμοποιήθηκε για τη μεταφορά [[Ιστορία των Εβραίων στη Βόρεια Μακεδονία|Εβραίων της Βόρειας Μακεδονίας στο Κέντρο Μνήμης του Ολοκαυτώματος για τους Εβραίους της Βόρειας Μακεδονίας]] Η Βουλγαρία εντάχθηκε στις Δυνάμεις του Άξονα τον Μάρτιο του 1941 και συμμετείχε στην εισβολή στη Γιουγκοσλαβία και την Ελλάδα. Η βουλγαρική κυβέρνηση δημιούργησε στρατόπεδα διέλευσης στα Σκόπια, στο Μπλαγκόεβγκραντ και στην Ντούπνιτσα για τους Εβραίους από την πρώην σερβική επαρχία Μπανόβινα του Βαρδάρη και Θράκη (σημερινή Βόρεια Μακεδονία και Ελλάδα). Οι «εκτοπίσεις στα ανατολικά» 13.000 κρατουμένων, κυρίως στο στρατόπεδο εξόντωσης Τρεμπλίνκα ξεκίνησαν στις 22 Φεβρουαρίου 1943, κυρίως με επιβατικά αυτοκίνητα. Σε τέσσερις ημέρες, περίπου 20 συρμοί αναχώρησαν κάτω από συνθήκες υπερβολικού συνωστισμού προς την κατεχόμενη Πολωνία, απαιτώντας κάθε τρένο να σταματά καθημερινά για να πετάει τα πτώματα των Εβραίων που είχαν πεθάνει τις προηγούμενες 24 ώρες. Τον Μάιο του 1943, η βουλγαρική κυβέρνηση με επικεφαλής τον Βασιλιά Βόρις Γ΄ έδιωξε 20.000 Εβραίους από τη Σόφια και ταυτόχρονα, έκανε σχέδια να απελάσει τους Εβραίους της Βουλγαρίας στα στρατόπεδα, σύμφωνα με συμφωνία με τη Γερμανία. Ένα τρένο του Ολοκαυτώματος από τη Θράκη είδε ο Μητροπολίτης Σόφιας Στέφανος Α΄, ο οποίος σοκαρίστηκε με αυτό που είδε. Τελικά οι Εβραίοι της Βουλγαρίας δεν απελάθηκαν.
Γαλλία
μικρογραφία| Απέλαση Εβραίων από τη [[Μασσαλία, 24 Ιανουαρίου 1943]] Η γαλλική εθνική εταιρεία σιδηροδρόμων SNCF υπό τη Γαλλία του Βισύ έπαιξε τον ρόλο της στην «Τελική Λύση». Συνολικά, η κυβέρνηση του Βισύ απέλασε περισσότερους από 76.000 Εβραίους, χωρίς τροφή και νερό (μάταια τους παρακαλούσε ο Ερυθρός Σταυρός), καθώς και χιλιάδες άλλους λεγόμενους ανεπιθύμητους σε γερμανικής κατασκευής στρατόπεδα συγκέντρωσης και εξόντωσης με τα τρένα του Ολοκαυτώματος, σύμφωνα με συμφωνία με τη γερμανική κυβέρνηση. Λιγότερο από το 3% επέζησε από τις απελάσεις. Σύμφωνα με τον Σερζ Κλαρσφέλντ, πρόεδρο της οργάνωσης Γιοι και Κόρες Εβραίων Εκτοπισμένων από τη Γαλλία, η SNCF αναγκάστηκε από τις γερμανικές αρχές και τις αρχές του Βισύ να συνεργαστεί για την παροχή μεταφοράς για τους Γάλλους Εβραίους στα σύνορα και δεν είχε κανένα κέρδος από αυτή τη μεταφορά. Ωστόσο, τον Δεκέμβριο του 2014, η SNCF συμφώνησε να καταβάλει αποζημίωση αξίας έως και 60 εκατομμυρίων δολαρίων σε επιζώντες του Ολοκαυτώματος στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αντιστοιχεί σε περίπου 100.000 $ ανά επιζώντα.
Το στρατόπεδο κράτησης Ντρανσί χρησίμευσε ως ο κύριος κόμβος μεταφοράς για την περιοχή του Παρισιού και τις περιοχές δυτικά και νότια αυτής μέχρι τον Αύγουστο του 1944, υπό τη διοίκηση του Άλοϊς Μπρούνερ από την Αυστρία. Μέχρι τις 3 Φεβρουαρίου 1944, 67 τρένα είχαν αναχωρήσει από εκεί για το Μπίρκεναου. Το στρατόπεδο εγκλεισμού Βιττέλ εξυπηρετούσε τα βορειοανατολικά, πιο κοντά στα γερμανικά σύνορα από όπου όλες οι μεταφορές αναλαμβάνονταν από Γερμανούς πράκτορες. Μέχρι τις 23 Ιουνίου 1943, 50.000 Εβραίοι είχαν απελαθεί από τη Γαλλία, ρυθμός που οι Γερμανοί θεώρησαν πολύ αργό. Το τελευταίο τρένο από τη Γαλλία έφυγε από το Ντρανσί στις 31 Ιουλίου 1944 με περισσότερα από 300 παιδιά.
Ελβετία
μικρογραφία| Είσοδος στη [[Σήραγγα Γκότχαρντ]] Στην Ελβετία δεν έγινε εισβολή επειδή οι ορεινές της γέφυρες και οι σήραγγες μεταξύ Γερμανίας και Ιταλίας ήταν πολύ ζωτικής σημασίας για να μπουν σε πόλεμο, ενώ οι ελβετικές τράπεζες παρείχαν την απαραίτητη πρόσβαση στις διεθνείς αγορές ανταλλάσσοντας κλοπιμαίο χρυσό. Σύμφωνα με τρεις ανώνυμους αυτόπτες μάρτυρες, η ελβετική κυβέρνηση επέτρεψε στα τρένα του Ολοκαυτώματος (που γνώριζαν για αυτά από το 1942) να χρησιμοποιούν τη Σήραγγα Γκότχαρντ στο δρόμο προς τα στρατόπεδα. Οι περισσότερες πολεμικές προμήθειες στην Ιταλία αποστέλλονταν μέσω του αυστριακού Περάσματος Μπρένερ.
Υπάρχουν ουσιαστικές ενδείξεις ότι αυτές οι αποστολές περιελάμβαναν Ιταλούς εργάτες καταναγκαστικής εργασίας και φορτία Εβραίων το 1944 κατά τη γερμανική ατοχή της βόρειας Ιταλίας, όταν ένα γερμανικό τρένο περνούσε από την Ελβετία κάθε 10 λεπτά. Η ανάγκη για τη σήραγγα περιπλέχθηκε από τη βρετανική Βασιλική Πολεμική Αεροπορία που βομβάρδισε και διέκοψε τις υπηρεσίες μέσω του Περάσματος Μπρένερ, καθώς και μια έντονη χιονόπτωση το χειμώνα του 1944–45. Από τα 43 τρένα που μπορούσαν να εντοπιστούν από την Επιτροπή Μπερζιέ του 1996, 39 πήγαν μέσω Αυστρίας (Μπρένερ, Ταρβίζιο), και 1 μέσω Γαλλίας (Βεντιμίλια - Νίκαια). Η επιτροπή δεν μπόρεσε να βρει κανένα στοιχείο ότι οι άλλοι τρεις πέρασαν από την Ελβετία. Είναι πιθανό τα τρένα να μετέφεραν αντιφρονούντες από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ξεκινώντας το 1944, ορισμένα τρένα επαναπατρισμού πέρασαν επίσημα από την Ελβετία, οργανωμένα από τον Ερυθρό Σταυρό.
Ελλάδα
μικρογραφία| Απέλαση Εβραίων από τα [[Ιωάννινα τον Μάρτιο του 1944.]] Μετά την γερμανική εισβολή, η Ελλάδα μοιράστηκε μεταξύ των ιταλικών, βουλγαρικών και γερμανικών ζωνών κατοχής μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1943. Οι περισσότεροι Έλληνες Εβραίοι ζούσαν στη Θεσσαλονίκη που κυβερνούσε η Γερμανία, όπου δημιουργήθηκε το στρατόπεδο συλλογής για τους Εβραίους επίσης από την Αθήνα και τα ελληνικά νησιά. Από εκεί 45.000–50.000 Εβραίοι στάλθηκαν στο Άουσβιτς-Μπίρκεναου μεταξύ Μαρτίου και Αυγούστου 1943, στριμωγμένοι 80 σε ένα βαγόνι. Υπήρχαν επίσης 13.000 Έλληνες Εβραίοι στην Ιταλία και 4.000 Εβραίοι στη βουλγαρική ζώνη κατοχής. Τον Σεπτέμβριο του 1943, η ιταλική ζώνη καταλήφθηκε από το Τρίτο Ράιχ.
Συνολικά, περίπου 60.000–65.000 Έλληνες Εβραίοι απελάθηκαν με τρένα του Ολοκαυτώματος από τη Σούτσσταφφελ στο Άουσβιτς, στο Μαϊντάνεκ, στο Νταχάου και στα υποστρατόπεδα του Μαουτχάουζεν πριν από το τέλος του πολέμου, συμπεριλαμβανομένου του 90% του προπολεμικού πληθυσμού της Θεσσαλονίκης των 50.000 Εβραίων. Από αυτούς, 5.000 Εβραίοι απελάθηκαν στην Τρεμπλίνκα από τις περιοχές της Θράκης και από τη Μακεδονία στο βουλγαρικό μερίδιο της διαμελισμένης Ελλάδας, όπου εξοντώθηκαν με αέριο κατά την άφιξή τους.
Τόμας της Βοσνίας
Βιογραφία
Ο Τόμας ήταν γιος του βασιλιά Oστόια, που απεβίωσε το 1418, και της ερωμένης του, το όνομα της οποίας δεν έχει καταγραφεί. Ήταν ένα παιδί από διπλή μοιχία, καθώς και ο πατέρας και η μητέρα του ήταν παντρεμένοι τη στιγμή της γέννησής του. Ο Οστόια ήταν ο μόνος μη Καθολικός βασιλιάς της Βοσνίας και ο Τόμας μεγάλωσε ως μέλος της Βοσνιακής Εκκλησίας, στην οποία συμμετείχαν οι γονείς του. Ο Tβρτκο Β΄ καθαίρεσε τον Στέφαν Οστόγιτς, το μόνο γνωστό νόμιμο παιδί και διάδοχο του Oστόια, το 1421. Ο νόθος μεγαλύτερος αδερφός του Τόμας, ο Ραντιβόι, αμφισβήτησε ανεπιτυχώς την κυριαρχία του Tβρτκo Β΄ με τη βοήθεια των Οθωμανών και της οικογένειας Koσάτσα, των κορυφαίων μεγιστάνων του βασιλείου της Βοσνίας.
Οι αφηγηματικές πηγές αναφέρονται στον Τόμας (καθώς και στον πατέρα και τον αδελφό του) ως Κρίστιτς, το οποίο θεωρείται ότι είναι το όνομα ενός πλάγιου κλάδου της δυναστείας των Κοτρομάνιτς. Ο Tόμας ήταν έτσι στενά συνδεδεμένος με τον Tβρτκο Β΄, πιθανότατα ήταν εξάδελφός του.
Αριθμός Καταλόγου Δορυφόρου
Τα μόνιμα καταχωρισμένα αντικείμενα έχουν αριθμούς από το 1 έως το 69999. Ο κατάλογος αναμένεται να μεταβεί σε 9-ψήφιους αριθμούς το 2020.
Τόμας της Βοσνίας
Βιογραφία
Αποφεύγοντας τα φώτα της δημοσιότητας κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Τβρτκο Β΄, ο Tόμας έζησε με μία λαϊκή γυναίκα, που ονομαζόταν Βογιάτσα και τα παιδιά τους. Ήταν πιστός στον βασιλιά Tβρτκo Β΄ και μαζί συμμετείχαν σε μία συμπλοκή στην Ουσόρα, όπου τραυματίστηκε ο Τόμας. Η πίστη του πιθανότατα επηρέασε θετικά τον άτεκνο και άρρωστο βασιλιά, που ήθελε να εξασφαλίσει τη διαδοχή του. Ο Tόμας ήταν σίγουρα προτιμότερος από τον αδελφό του Ραντιβόι, τον οποίο ο Tβρτκo Β΄ μισούσε. Ο Χέρμαν Β΄ κόμης του Τσέλιε (2ος εξάδελφος του Τβρτκο β΄ ως γιος της Αικατερίνης Koτρομάνιτς) που κάποτε είχε οριστεί ως κληρονομικός διάδοχος, είχε αποβιώσει το 1435.
Ανάρρηση και στέψη
μικρογραφία| Αναπαράσταση του θυρεού του βασιλιά "Στέφαν" Τόμας: έχει το μονόγραμμά του S T και επάνω από αυτό ένα στέμμα. Ο Tβρτκο Β΄ απεβίωσε τον Νοέμβριο του 1443. Η συνέλευση (stanak) ενέκρινε την επιλογή τού διαδόχου και ο Τόμας είχε εκλεγεί δεόντως βασιλιάς ως τις 5 Δεκεμβρίου. Όπως και οι προκάτοχοί του, πρόσθεσε στο δικό του όνομα το βασιλικό όνομα Στέφαν. Ωστόσο, ο ισχυρότερος μεγιστάνας του βασιλείου, ο μέγας δούκας Στιέπαν Βούκσιτς Κοσάτσα, αρνήθηκε να αποδεχτεί τον Τόμα ως βασιλιά και ανακοίνωσε την υποστήριξή του στο Ραντιβόι. Οι αρχές της γειτονικής Δημοκρατίας της Ραγκούσας εξέφρασαν αμέσως ανησυχία για την κατάσταση. Ο Kοσάτσα και ο Ραντιβόι έκαναν έκκληση στη Ραγκούσα να μην αναγνωρίσει τον Τόμας ως βασιλιά, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Ταυτόχρονα, ο εγγονός του Χέρμαν Β΄, Ούλριχ Β΄, πίεσε τη διεκδίκησή του για τον βοσνιακό θρόνο και προσπάθησε να συγκεντρώσει υποστήριξη μεταξύ των αντιπάλων του Τόμας. Εξαιτίας αυτού, ο Τόμας έσπευσε να στείλει είδηση για την ανάρρησή του σε ξένους ηγεμόνες, συμπεριλαμβανομένου του Φρειδερίκου Γ΄ της Γερμανίας, αντιπάλου τού Ούλριχ Β΄, και των αρχών της Ραγκούζας και της Βενετίας, ελπίζοντας να λάβει αναγνώριση. Ο Ούλριχ Β΄ ασχολήθηκε με τη διαμάχη, που διεξήγαγε εναντίον του ο Φρειδερίκος Γ΄, καθώς και με τον αγώνα διαδοχής στην Ουγγαρία, όπου πήρε το μέρος της εξαδέλφης του, βασίλισσας Ελισάβετ του Λουξεμβούργου και το βρέφος γιο της Λαδίσλαο Ε΄ ενάντια στον βασιλεύοντα μονάρχη Βλάντισλαβ Α΄, αφήνοντας στον Tόμας άφθονο χώρο ελιγμών.
Πόλεμος διαδοχής
Ο βασιλιάς Τόμας ενήργησε αποφασιστικά για να ενισχύσει τη θέση του. Τον Ιανουάριο του 1444 διείσδυσε στην περιοχή Zαχλουμία που ελεγχόταν από τη Βοσνία, την οποία διοικούσαν οι Kοσάτσας. Ο ανιψιός του Κοσάτσα, Iβάνις Πάβλοβιτς τον συνόδευε και η οικογένεια Ραντιβόιεβιτς, που ήταν οι δυσαρεστημένοι υποτελείς των Koσάτσας, ενώθηκαν μαζί τους κατά την άφιξή τους. Ο συνασπισμός σύντομα πήρε τον Ντριγιέβνα, αποκαθιστώντας έτσι τη σημαντική τελωνειακή πόλη στη βασιλική επικράτεια για πρώτη φορά μετά από τρεις δεκαετίες. Πιεσμένος από τον ταυτόχρονο πόλεμοό του με τη Βενετία και χωρίς βοήθεια από τους Οθωμανούς, ο Koσάτσα συμφώνησε σε ανακωχή τον Μάρτιο. Και οι δύο πλευρές ήλπιζαν να κερδίσουν χρόνο, για να ανακτήσουν δυνάμεις για μελλοντικές συγκρούσεις. Ο βασιλιάς Τόμας προσπάθησε να αποσπάσει την υπόσχεση βοήθειας από τη Βενετία σε περίπτωση επίθεσης της Ουγγαρίας εναντίον του, προσφέροντας μάλιστα σε αντάλλαγμα τον έλεγχο ορισμένων πόλεων και ορυχείων του στη Δημοκρατία για 25 χρόνια. Ωστόσο καθ' όλη τη διάρκεια τού Μαΐου, οι επιτυχημένες διαπραγματεύσεις με την Ουγγαρία κατέστησαν αυτή την εκχώρηση περιττή. Η μεσολάβηση στον Ιωάννη Ουνυάδη τού βασιλιά Βλαδίσλαου Γ΄ οδήγησε στην Ουγγρική αναγνώριση του Τόμας τον Ιούνιο, για την οποία ο ευγνώμων βασιλιάς της Βοσνίας υποσχέθηκε στον Ουνυάδη δωρεάν διέλευση, καταφύγιο, ετήσιο εισόδημα και βοήθεια σε οποιοδήποτε θέμα. Έτσι, μέχρι το καλοκαίρι, ο Τόμας είχε εξασφαλίσει την ανάρρησή του στο θρόνο.
Τον Ιούλιο του 1444 ο βασιλιάς της Ουγγαρίας ενημέρωσε τον Τόμας για την πρόθεσή του να διαρρήξει την εκεχειρία με τους Οθωμανούς. Ο βασιλιάς Τόμας αποφάσισε να αξιοποιήσει στο έπακρο τη συμμετοχή του στον Χριστιανικό συνασπισμό. Τον Μάιο είχε ήδη κατακτήσει την κερδοφόρο πόλη εξόρυξης αργύρου της Σρεμπρένιτσα, την οποία είχα πάρει οι Οθωμανοί από το δεσποτάτο της Σερβίας, το οποίο με τη σειρά του την είχε πάρει από τη Βοσνία. Τώρα αποφάσισε να ξαναρχίσει τον πόλεμό του ενάντια στον επαναστατημένο Koσάτσα, έναν υποτελή των Οθωμανών. Οι Τούρκοι ήταν τώρα έτοιμοι να βοηθήσουν τον δούκα και εισέβαλαν στη Βοσνία, αναγκάζοντας τον βασιλιά να φύγει από το Koζόγκραντ στο Μπομπόβατς και επιτρέποντας στον Koσάτσα να αντιστρέψει όλες τις απώλειές του. Τον Αύγουστο, οι Οθωμανοί αποκατέστησαν τη Σερβία στον Τζούρατζ Μπράνκοβιτς, ο οποίος συμμάχησε με τον Koσάτσα εναντίον του βασιλιά Τόμας. Η καταστροφή του ουγγρικού στρατού τον Νοέμβριο του 1444 στη μάχη της Βάρνας, όπου χάθηκε ο ίδιος ο βασιλιάς Βλαδίσλαος Γ΄, άφησε τον Τόμας ευάλωτο. Αναγκασμένος πάλι να βασιστεί αποκλειστικά στη Βενετία, ο Τόμας επανέλαβε την προηγούμενη προσφορά του, αλλά η Δημοκρατία αρνήθηκε και έκανε ειρήνη με την Κοσάτσα. Τον Απρίλιο του 1445, ο Τόμας έχασε τη Σρεμπρένιτσα και ολόκληρη την κοιλάδα της Ντρίνα από τον Μπράνκοβιτς. Ο Iβάνις Παβλόβιτς τον βοήθησε ξανά και οι δύο προχώρησαν προς το Πομόριε. Ο Τόμαςς ανέλαβε τη Ντρίεβα, αλλά η προέλασή του σταμάτησε ξαφνικά, ίσως από άλλη οθωμανική εισβολή ή ανακωχή. Οι εχθροπραξίες τελείωσαν τελικά τον Σεπτέμβριο.
Μεταστροφή και γάμος
Αφού απέτυχε να ενισχύσει τη βασιλική εξουσία με τη βία, ο βασιλιάς Τόμας αποφάσισε να αναζητήσει έναν άλλο τρόπο, για να ειρηνεύσει το βασίλειο. Μία προσέγγιση με τον Koσάτσα μέσω γάμου με την κόρη του Αικατερίνη είχε πιθανώς ήδη προβλεφθεί το 1445, όταν ο Τόμας βελτίωσε τις σχέσεις με την Αγία Έδρα, για να απαλλαγεί από την «κηλίδα τού νόθου» καθώς και να λάβει ακύρωση τού γάμου του με τη Βογιάτσα. Ο πάπας Ευγένιος Δ΄ απάντησε καταφατικά στις 29 Μαΐου. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, ο Tόμας φαίνεται να είχε αποφασίσει να ενταχθεί στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Οι διαπραγματεύσεις με τον Κοσάτσα εντάθηκαν στις αρχές του 1446. Ο βασιλιάς Τόμας μεταστράφηκε τελικά από τον Βοσνιακό Χριστιανισμό (Βογομιλισμό) σε Ρωμαιοκαθολικό από τον Tομάζο Τομαζίνι, επίσκοπο Λεσίνα. Ωστόσο ο καρδινάλιος Χουάν Καρβαχάλ τέλεσε το βάπτισμα μόνο το 1457. μικρογραφία| Ρωμαιοκαθολικά μοναστήρια κατά τη βασιλεία του Τόμας. Η πρόθεση του Tόμας να νυμφευτεί την κόρη του Koσάτσα, Αικατερίνη, έγινε γνωστή τον Απρίλιο, τα εδάφη και τα σύνορά τους επανήλθαν στο status quo ante bellum. Η μελλοντική νύφη, μία Βόσνια χριστιανή, έπρεπε επίσης να προσηλυτιστεί στον καθολικισμό, για να προχωρήσει ο γάμος. Αυτές οι εξελίξεις εξόργισαν τον Iβάνις Παβλόβιτς και τον Πέταρ Βογισάλιτς, έναν άλλο υποτελή, αλλά τελικά δεν υπήρξε καμία σύγκρουση μαζί τους. Περίτεχνοι εορτασμοί σημάδεψαν τον βασιλικό γάμο στα μέσα Μαΐου στο Mιλόντραζ, που διεξήχθη με καθολικό τελετουργικό,  ακολουθούμενο από τη στέψη του ζευγαριού στο Mίλε. Για πρώτη φορά στάλθηκε από τη Ρώμη ένα στέμμα, για να τοποθετηθεί στο κεφάλι ενός Βόσνιου βασιλιά. Ο επίσκοπος του Φέλτρε και ο παπικός λεγάτος στη Βοσνία, ένας άλλος Toμάζο Τομαζίνι, πήρε το στέμμα από τον καθεδρικό ναό του Αγίου Δομνίου στο Σπαλάτo τον Ιούλιο, αλλά ποτέ δεν έφτασε στον Τόμας.
Καθώς διευκόλυνε τις συμμαχίες με δυτικούς ηγεμόνες και ακολούθησε τις δυτικές πολιτιστικές επιρροές (στην τέχνη, την αρχιτεκτονική, τη μουσική και τη μόδα) που διείσδυσαν στη Βοσνία, ο Ρωμαιοκαθολικισμός έγινε η προτιμότερη πίστη στις αρχές της βασιλείας του Τόμας. Πολλοί Βόσνιοι ευγενείς ακολούθησαν το παράδειγμα του βασιλιά, όταν προσηλυτίστηκαν στον Καθολικισμό, αλλά μερικοί επέστρεψαν σύντομα στη Βοσνιακή Εκκλησία. Ο Koσάτσα έγραψε, ότι σκέφτηκε τη μεταστροφή, αλλά δεν το έκανε ποτέ. Εκκλησίες και Φραγκισκανικά μοναστήρια ξεπήδησαν σε όλη τη Βοσνία κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Τόμας, μερικά από τα οποία ανεγέρθηκαν από τον ίδιο τον βασιλιά. Παρά τις προσπάθειές του να προβάλει την εικόνα ενός καλού καθολικού βασιλιά, η θρησκευτική πολιτική του Τόμας δεν ήταν αρχικά τόσο αποφασιστική. Συνέχισε να τιμά τους Βόσνιους Χριστιανούς και τον κλήρο τους, όπως είχαν κάνει οι προκάτοχοί του, κάτι που οδήγησε σε διαμάχες με τους ντόπιους Φραγκισκανούς. Ο πάπας Ευγένιος Δ΄ συμφώνησε, ότι για πολιτικούς λόγους ο βασιλιάς Τόμας έπρεπε να ανέχεται τους αιρετικούς.