cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τοξικά βαρέα μέταλλα
Συνοπτικά
Τοξικό βαρύ μέταλλο είναι οποιοδήποτε σχετικά πυκνό μέταλλο ή μεταλλοειδές που σημειώνεται για την πιθανή τοξικότητα του, ιδιαίτερα σε περιβαλλοντικά πλαίσια. Ο όρος έχει ιδιαίτερη εφαρμογή στο κάδμιο, τον υδράργυρο, τον μόλυβδο και το αρσενικό, τα οποία εμφανίζονται στην κατάλογο της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας, για τα 10 χημικά που εγκυμονούν σοβαρούς κινδύνους για τη δημόσια υγεία. Άλλα παραδείγματα περιλαμβάνουν το μαγγάνιο, το χρώμιο, το κοβάλτιο, το νικέλιο, τον χαλκό, τον ψευδάργυρο, το σελήνιο, το αντιμόνιο και το θάλλιο.
Τα τοξικά βαρέα μέταλλα βρίσκονται φυσικά στη γη και συγκεντρώνονται ως αποτέλεσμα ανθρώπινων δραστηριοτήτων. Εισβάλλουν στους ιστούς των φυτών, των ζώων και των ανθρώπων μέσω της εισπνοής, της διατροφής και της χειρωνακτικής διακίνηση φορτίων. Κατόπιν συνδέονται και παρεμβαίνουν στη λειτουργία των ζωτικών κυτταρικών συστατικών. Οι τοξικές επιπτώσεις του αρσενικού, του υδραργύρου και του μολύβδου ήταν γνωστές στους αρχαίους, αλλά οι μεθοδικές μελέτες της τοξικότητας ορισμένων βαρέων μετάλλων χρονολογούνται στο 1868. Στους ανθρώπους, δηλητηρίαση από βαρέα μέταλλα είναι συνήθως αντιμετωπίζεται με τη χορήγηση χηλικών παραγόντων. Ορισμένα από αυτά που θεωρούνται τοξικά βαρέα μέταλλα είναι απαραίτητα, σε μορφή ιχνοστοιχείων, για την ανθρώπινη υγεία.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μέταλλα
Ιδιώματα του Νομού Σερρών
Νταρνάκικο Ιδίωμα
Υπάρχει το Νταρνάκικο ιδίωμα το οποίο ομιλείται στα Δαρνακοχώρια, μια ιστορική περιοχή της ανατολικής Μακεδονίας η οποία περιλαμβάνει 5 χωριά: Εμμανουήλ Παπάς Σερρών, Άγιο Πνεύμα Σερρών, Νέο Σούλι Σερρών, Χρυσό Σερρών και Πεντάπολη Σερρών. Παλαιότερα, ως Δαρνακοχώρια θεωρούνταν επίσης τα χωριά Τούμπα και Συκιά Σερρών.
Η Σερραϊκή διάλεκτος
Επίσης, αναφέρεται η ύπαρξη ομιλητών ενός Σερραϊκού ιδιώματος στην πόλη των Σερρών, ενώ μάλιστα το 1957 εκδόθηκε έργο που αφορά την κατονομαζόμενη «Σερραϊκή διάλεκτο». Είναι πιθανή η ανάμειξη στοιχείων προσφυγικών και προϋπαρχόντων τοπικών ιδιωμάτων με την «Σερραϊκή διάλεκτο». Δεν υπάρχει άλλο έργο που να πραγματεύεται το συγκεκριμένο ιδίωμα, παρ' όλο που έχει αποδειχθεί η ξεχωριστή του ύπαρξη. Για αυτό το γεγονός, πιθανότατα να ευθύνεται ο αόριστος χαρακτηρισμός του ως «χωριάτικα».
Γκούναρ Μύρνταλ
Ο Καρλ Γκούναρ Μύρνταλ (Karl Gunnar Myrdal, 6 Δεκεμβρίου 1898 – 17 Μαΐου 1987) ήταν Σουηδός οικονομολόγος και κοινωνιολόγος. Το 1974 τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Οικονομικών Επιστημών από κοινού με τον Φρίντριχ Χάγιεκ για «το πρωτοποριακό έργο τους στη θεωρία του χρήματος και των οικονομικών διακυμάνσεων, καθώς και για τη διεισδυτική ανάλυσή τους των αλληλεξαρτήσεων των οικονομικών, κοινωνικών και θεσμικών φαινομένων». Υπήρξε επίσης σοσιαλδημοκράτης πολιτικός, που διετέλεσε και υπουργός. Στη Σουηδία το έργο του και η πολιτική του επιρροή αποδείχθηκαν σημαντικά στην εγκαθίδρυση του κράτους πρόνοιας.
Ιδιώματα του Νομού Σερρών
Διάφορα άλλα τοπικά ιδιώματα
Επίσης, υπάρχουν ντοπιολαλιές όπως του Βαμβακόφυτου Σερρών, της περιοχής Τερπνής - Νιγρίτας , του Δημητριτσίου Σερρών , της Βέργης Σερρών , της Πρώτης Σερρών και του ευρύτερου νοτιοανατολικού τμήματος του Νομού Σερρών. Το 1922, οι Μικρασιάτες αλλά και οι Θρακιώτες και Πόντιοι πρόσφυγες έφεραν από τις ιδιαίτερες πατρίδες τους διάφορα ιδιώματα και διάφορες λέξεις, οι οποίες αναμίχθηκαν με τις ήδη υπάρχουσες της ευρύτερης περιοχής. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την μείωση της ισχύος των ντοπιολαλιών, σε συνδυασμό και με την αστικοποίηση. Σε αυτό το σημείο βέβαια πρέπει να σημειωθεί ότι εξαίρεση αποτελεί το Νταρνάκικο ιδίωμα.
Γκούναρ Μύρνταλ
Οικογένεια και σπουδές
Ο Γκούναρ Μύρνταλ γεννήθηκε στο χωριό Skattungbyn της Σουηδίας και ήταν γιος του εργολάβου οικοδομών Καρλ Άντολφ Πέτερσον (1876-1934) και της συζύγου του Άννα Σοφία Κάρλσον (1878-1965). Το 1914 άλλαξε το επώνυμό του σε «Μύρνταλ» προς τιμή του αγροκτήματος «Myr» των προγόνων του στην ιστορική επαρχία Ντολάνα.
Ιδιώματα του Νομού Σερρών
Λέξεις ανά τον Νομό
Σε διάφορες περιοχές του Νομού, παρατηρείται διαφοροποίηση για ορισμένες λέξεις ακόμη και σε επίπεδο χωριών. Χαρακτηριστική λέξη είναι το ποπ-κορν. Έτσι, αν και σε όλο τον νομό συναντάται ως πατλάκια ή παπαλούτσες, εντούτοις τοπικά συναντάται και ως σκαστερά (Μαυροθάλασσα Σερρών), φούσκες (Αηδονοχώρι Σερρών), πατλαντίκες και πατλάκια (Σκούταρι Σερρών), παπαλιόσκες (Νικόκλεια Σερρών), παρπαζόλες ή παπαρούσκες (περιοχή της Νιγρίτας), παπαλούτσκες (Βαμβακούσσα Σερρών) ή παπόσκες (Χρυσό Σερρών).
Γκούναρ Μύρνταλ
Οικογένεια και σπουδές
Ο Γκούναρ απεφοίτησε αρχικώς με πτυχίο νομικής από το Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης το 1923 και πήρε διδακτορικό από το ίδιο ίδρυμα στα οικονομικά το 1927. Υπάρχει μια ανέκδοτη στιχομυθία που υποτίθεται ότι είχε με τον εξέχοντα καθηγητή των οικονομικών και επιβλέποντα το διδακτορικό του Γκούσταφ Κάσελ: ο Κάσελ του είπε «Γκούναρ, θα έπρεπε να δείχνεις περισσότερο σεβασμό προς τους πρεσβύτερούς σου, επειδή εμείς θα καθορίσουμε την προαγωγή σου», οπότε ο Μύρνταλ τού αποκρίθηκε «ναι, αλλά εμείς θα είμαστε αυτοί που θα γράψουν τις νεκρολογίες σας».
Ιδιώματα του Νομού Σερρών
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομός Σερρών
Γκούναρ Μύρνταλ
Οικογένεια και σπουδές
Τον Ιούνιο του 1919 γνώρισε την Άλβα Ράιμερ και οι δυο τους παντρεύτηκαν τον Οκτώβριο του 1924, ενώ το 1927 απέκτησαν τα πρώτα δύο από τα τρία τους παιδιά.
Η διδακτορική διατριβή του Μύρνταλ είχε τίτλο Το πρόβλημα της διαμορφώσεως των τιμών υπό συνθήκες οικονομικής αλλαγής και αποτελείτο από τα εξής τρία μέρη: «Τα βασικά του δυναμικού προβλήματος της διαμορφώσεως των τιμών», «Το πρόβλημα του κέρδους του επιχειρείν» και «Ο βέλτιστος τρόπος της κατασκευής και της μεταβολής».
Στη διατριβή αυτή (1927), ο Μύρνταλ εξέτασε τον ρόλο των προσδοκιών στη διαμόρφωση των τιμών. Η ανάλυσή του επηρέασε πολύ τη λεγόμενη «σχολή οικονομικών της Στοκχόλμης. Επεξέτεινε τις θεωρίες του Κνουτ Βίκσελ πάνω στη σωρευτική διεργασία του ενδογενούς χρήματος, τονίζοντας τη σημασία της αβεβαίοτητας Knight και του ρόλου των εκ των προτέρων και των εκ των υστέρων προσδοκιών στην οικονομική διαδικασία.
Νεανικές συνεισφορές
Από το 1925 έως το 1929 ο Μύρνταλ μετεκπαιδεύθηκε στη Βρετανία και στη Γερμανία. Πήρε υποτροφία Ροκφέλερ και επισκέφθηκε και τις ΗΠΑ το 1929-1930. Εκείνη την περίοδο έγραψε και τα πρώτα βιβλία του, όπως Το πολιτικό στοιχείο στην ανάπτυξη της οικονομικής θεωρίας (1930). Επιστρέφοντας στην Ευρώπη, προσλήφθηκε για ένα έτος ως διδάσκοντας στο Μεταπτυχιακό Ινστιτούτο Διεθνών Σπουδών της Γενεύης.
Το πολιτικό στοιχείο... αποτελεί μία συλλογή διαλέξεων του Μύρνταλ στο Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης και δίνει μία ιστορική καταγραφή των επιδράσεων της πολιτικής στην ανάπτυξη της οικονομικής θεωρίας και των μεταξύ τους σχέσεων. Ο Γκύναρ πίστευε ότι τα οικονομικά θα θεωρούνταν μια πραγματική επιστήμη μόνο όταν η πολιτική τους πλευρά απομονωνόταν από αυτά. Τελικώς το έργο αυτό κατέληξε να θεωρείται μια γενικότερη κριτική της οικονομικής θεωρίας, όπου τονίζεται ότι η οικονομική επιστήμη θα πρέπει να είναι αντικειμενική και ανεξάρτητη από ιδεολογίες. Ο Μύρνταλ έγραψε ότι, αν και οι οικονομολόγοι ισχυρίζονταν πως είναι αντικειμενικοί, τα συμπεράσματα από τις αναλύσεις τους ήταν πάντοτε πολιτικώς «χρωματισμένα». Το έργο μεταφράσθηκε στη γερμανική γλώσσα το 1932 και στην αγγλική το 1953.
Αρχικώς ο Μύρνταλ συναρπάσθηκε από τα αφηρημένα μαθηματικά μοντέλα που έρχονταν στο προσκήνιο των οικονομικών κατά τη δεκαετία του 1920, βοήθησε μάλιστα να ιδρυθεί η Οικονομετρική Εταιρεία στο Λονδίνο. Αργότερα ωστόσο κατηγόρησε τους οικονομολόγους αυτής της τάσεως ότι αγνοούσαν το πρόβλημα της κατανομής του πλούτου στη μονομανία τους με την οικονομική ανάπτυξη, ότι χρησιμοποιούσαν λανθασμένες στατιστικές και αντικαθιστούσαν με γράμματα του ελληνικού αλφαβήτου τα δεδομένα που έλειπαν στις μαθηματικές σχέσεις τους. Καθώς έγραψε, «οι συσχετίσεις δεν αποτελούν εξηγήσεις και επιπλέον μπορούν να είναι τόσο ανεδαφικές, όσο η υψηλού βαθμού συσχέτιση στη Φινλανδία μεταξύ του αριθμού των αλεπούδων που σκοτώνονται και του αριθμού των διαζυγίων». Ο Μύρνταλ υπήρξε ένας από τους πρώτους υποστηρικτές των θέσεων του Τζων Μέυναρντ Κέυνς, παρότι επέμενε ότι η βασική ιδέα της ρυθμίσεως των κρατικών προϋπολογισμών ώστε να επιταχύνουν ή να επιβραδύνουν μια οικονομία ήταν δική του, διατυπωμένη στο βιβλίο του Χρηματιστική οικονομική που εκδόθηκε το 1932, τέσσερα χρόνια πριν από το έργο του Κέυνς Γενική Θεωρία της απασχολήσεως, του τόκου και του χρήματος. Να ένα σχετικό σχόλιο του Γουίλιαμ Μπάρμπερ για τη δουλειά του Μύρνταλ:
"Αν η συνεισφορά του ήταν διαθέσιμη στην αγγλική γλώσσα πριν από το 1936, είναι ενδιαφέρον να σκεφθούμε το εάν η «επανάσταση» στη μακροοικονομική θεωρία της δεκαετίας της υφέσεως θα ήταν σήμερα γνωστή ως «μυρνταλιανή» αντί «κεϋνσιανή»."
Ο οικονομολόγος Τζωρτζ Λ.Σ. Σακλ (G.L.S. Shackle) υπεστήριξε επίσης τη σημασία της αναλύσεως του Μύρνταλ κατά την οποία η αποταμίευση και η επένδυση μπορούν να ρυθμίζονται εκ των προτέρων (ex ante) η μία ανάλογα με την άλλη. Ωστόσο, η αναφορά σε ex ante και σε ex post ανάλυση έχει γίνει τόσο συνηθισμένη στη σύγχρονη μακροοικονομική, ώστε η στάση του Κέυνς να μην τη συμπεριλάβει στο έργο του θεωρήθηκε ως μια ιδιοτροπία του περισσότερο, παρά λάθος του.
Ο Μύρνταλ ανέπτυξε επίσης την έννοια της circular cumulative causation, μιας πολυαιτιακής προσεγγίσεως όπου παρατίθενται οι μεταβλητές πυρήνα και οι συσχετίσεις τους.
Τα ώριμα χρόνια
Ο Γκούναρ Μύρνταλ έγινε καθηγητής των οικονομικών στο Högskola της Στοκχόλμης το 1933. Στη θέση αυτή παρέμεινε επί 15 έτη, μέχρι το 1947.
Παραλλήλως ασχολήθηκε με την πολιτική και εκλέχθηκε βουλευτής με το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα ήδη το 1933. Από το 1945 έως το 1947 διετέλεσε Υπουργός Εμπορίου στην κυβέρνηση του Τάγκε Ερλάντερ. Σε αυτή τη θητεία του επικρίθηκε με δριμύτητα για την οικονομική συμφωνία με τη Σοβιετική Ένωση και κατηγορήθηκε ως υπαίτιος για τη σουηδική χρηματική κρίση το 1947 κ.ε..
Ο Μύρνταλ και η σύζυγός του Άλβα συνέγραψαν μαζί το βιβλίο Kris i befolkningsfrågan (= «Κρίση στο πληθυσμιακό ζήτημα», 1934). Το εργο αυτό ενέπνευσε πολιτικές, που υιοθέτησε ο υπουργός Κοινωνικών Υποθέσεων Γκούσταφ Μέλερ, σχετικές με την παροχή στήριξης σε οικογένειες.
Ο Μύρνταλ ήταν επικεφαλής μιας ευρείας μελέτης για τα κοινωνικοοικονομικά, ανθρωπολογικά και νομικά δεδομένα των φυλετικών σχέσεων στις ΗΠΑ, που χρηματοδοτήθηκε από την Εταιρεία Κάρνετζι και άρχισε το 1938. Το αποτέλεσμα ήταν το ογκώδες έργο του Ένα αμερικανικό δίλημμα: το πρόβλημα των μαύρων και η σύγχρονη δημοκρατία (εκδόθηκε το 1944), γραμμένο με τη συνεργασία των Ρ.M.E. Στέρνερ και Άρνολντ Ρόουζ. Σε αυτό χαρακτήριζε το πρόβλημα των φυλετικών σχέσεων ως σύγκρουση μεταξύ των υψηλών ιδεωδών αυτού που αποκαλεί «το αμερικανικό πιστεύω» από τη μια και της ανεπαρκούς εφαρμογής τους από την άλλη. Στις γενεές που μεσολάβησαν από τον Εμφύλιο Πόλεμο τους, οι ΗΠΑ δεν μπόρεσαν να θέσουν σε εφαρμογή τα ιδεώδη τους για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην περίπτωση του ενός δεκάτου του πληθυσμού τους, τους Αφροαμερικανούς. Αυτό το βιβλίο αναφέρεται από το Ανώτατο Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών στην απόφαση-σταθμό το 1954 που κατέστησε παράνομο τον κατά φυλή διαχωρισμό στα δημόσια σχολεία. Ο Μύρνταλ σχεδίαζε να διεξαγάγει μια παρόμοια μελέτη για την ανισότητα ανδρών και γυναικών, αλλά δεν μπόρεσε να εξασφαλίσει χρηματοδότηση για την έρευνα.
Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ο Μύρνταλ ήταν σταθερά και δημόσια κατά του ναζιστικού καθεστώτος. Μαζί με τη σύζυγό του συνέγραψαν το Contact with America το 1941, έναν ύμνο στους δημοκρατικούς θεσμούς των ΗΠΑ.
Ο Μύρνταλ έγινε εκτελεστικός γραμματέας της Οικονομικής Επιτροπής του ΟΗΕ για την Ευρώπη το 1947. Από τη θέση αυτή, από την οποία παραιτήθηκε το 1957, ίδρυσε ένα από τα κορυφαία κέντρα οικονομικών ερευνών και αναπτύξεως οικονομικής πολιτικής. Το 1956-1957 δημοσίευσε τα Μια διεθνής οικονομία, προβλήματα και προοπτικές, Πλούσιες και φτωχές χώρες and Οικονομική θεωρία και υπανάπτυκτες περιφέρειες. Υπέγραψε τη διακήρυξη της UNESCO «Το φυλετικό ζήτημα» το 1950, ένα κείμενο που ανασκεύαζε τις θεωρίες της φυλετικής υπεροχής και φυλετικής καθαρότητας, ενώ το 1956 έγραψε τον πρόλογο του βιβλίου Το παραπέτασμα του χρώματος του Αφροαμερικανού συγγραφέα Ρίτσαρντ Ράιτ.
Από το 1960 μέχρι το 1967 ο Μύρνταλ ήταν καθηγητής των διεθνών οικονομικών στο Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης και το 1961 ίδρυσε εκεί το Ινστιτούτο Διεθνών Οικονομικών Μελετών. Σε όλη τη δεκαετία του 1960 εργάσθηκε σε μία μελέτη των τάσεων και των πολιτικών της νότιας Ασίας για λογαριασμό του Century Foundation. Αυτή η μελέτη κατέληξε στο τρίτομο έργο του Ασιατικό δράμα: μια διερεύνηση της φτώχειας των εθνών (1968). Το 1970 δημοσίευσε και ένα συνοδό αυτού βιβλίο, το Η πρόκληση της παγκόσμιας φτώχειας.
Τιμητικές διακρίσεις
Το 1967 ο Μύρνταλ ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου Κονκόρντια (τότε Πανεπιστήμιο Τζωρτζ Γουίλιαμς) του Καναδά.
Το 1974 μοιράσθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Οικονομικών Επιστημών από κοινού με τον Φρίντριχ Χάγιεκ, αν και υποστήριξε την κατάργησή του «επειδή είχε δοθεί σε «αντιδραστικούς» όπως τον Χάγιεκ και τον Μίλτον Φρίντμαν».
Προσωπική ζωή
Ο Γκούναρ Μύρνταλ ήταν έγγαμος από το 1924 με την πολιτικό και διπλωμάτη Άλβα Ράιμερ και απέκτησαν δύο κόρες, την Kaj (μητέρα του οικονομολόγου Στέφαν Φέλστερ) και τη Σουηδοαμερικανή φιλόσοφο Σισέλα Μποκ. Επίσης απέκτησαν έναν γιο, τον γνωστό στη Σουηδία μαρξιστή συγγραφέα Γιαν Μύρνταλ. Αλλά και η Άλβα ήταν εξέχουσα ηγετική μορφή στο κίνημα για τον αφοπλισμό και, μαζί με τον Αλφόνσο Ρόμπλες, τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης το 1982.
Τα τελευταία έτη της ζωής του ο Μύρνταλ υπέφερε από τη Νόσο του Πάρκινσον και τους δύο τελευταίους μήνες της ζωής του τους πέρασε σε νοσοκομείο στα νότια της Στοκχόλμης, στο οποίο και απεβίωσε σε ηλικία 88 ετών.
Φιλοσοφία και ιδεολογία
Η επίδραση του Γκούναρ Μύρνταλ δεν περιορίσθηκε στα οικονομικά. Στην εισαγωγή του βιβλίου Ασιατικό δράμα, που είχε τον τίτλο «Το κάρφος στους οφθαλμούς μας» (μια βιβλική αναφορά, Ματθ. ζ΄ 3) έθεσε την έννοια του επιστημονικού σχετικισμού των αξιών. Αυτή η συμπεριφορική προσέγγιση συνδέεται στενά με την ιδέα ότι το λογικό διάκενο ανάμεσα στο «είναι» και στο «πρέπει» δεν ερευνάται μόνο με την αριστοτελική υποδιαίρεση σε κατηγορίες. Γενικότερα, τα δοκίμιά του στο μεθοδολογικό έργο Αξίες στην κοινωνική θεωρία υπογραμμίζουν τη σημασία που προσέδιδε ο Μύρνταλ στην πολιτική επιστήμη. Καθώς η πολιτική επιστήμη θεωρείται πιο περιγραφική από την οικονομική, ίσως να πίστευε κάποιος ότι ο Μύρνταλ δεν θα είχε ασχοληθεί συστηματικά με τις ηθικές αξίες στα οικονομικά. Αντιθέτως όμως, ο Μύρνταλ συνέδεε στην πρακτική του την κοινωνιολογία, την πολιτική επιστήμη και την οικονομική επιστήμη.
Διεθνώς σεβαστός ως «πατρική μορφή» της κοινωνικής πολιτικής, ο Μύρνταλ συνεισέφερε στη σοσιαλδημοκρατική σκέψη σε όλο τον κόσμο, σε συνεργασία με συνεργάτες στον πολιτικό και στον ακαδημαϊκό στίβο. Η Σουηδία και η Βρετανία ήταν από τις πρωτοπόρες χώρες στη δημιουργία του σύγχρονου κράτους πρόνοιας. Κατά την εποχή του Cold War, στο Πέρα από το Κράτος πρόνοιας, ο Μύρνταλ πρότεινε την ιδέα του «κόσμου πρόνοιας» για να ξεπεράσει τον περιορισμό του Δυτικού κράτους πρόνοιας. Πίστευε πάντως ότι είναι δυσκολότερο να εγκαθιδρυθεί η παγκόσμια πρόνοια από ό,τι ένα μόνο κράτος πρόνοιας. Υπέδειξε τους ακόλουθους περιορισμούς:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σουηδοί οικονομολόγοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Οικονομικών Επιστημών Κατηγορία:Σουηδοί νομπελίστες Κατηγορία:Σουηδοί υπουργοί Κατηγορία:Υπουργοί εμπορίου
Κοτομπουκιά
Οι κοτομπουκιές (αγγλικά: chicken nuggets) είναι μικρές μπουκιές που προέρχονται από το στήθος του κοτόπουλου. Στην ουσία είναι παναρισμένα κομμάτια που τηγανίζονται ή ψήνονται στον φούρνο. Αρκετά παρόμοιο φαγητό με τις κοτομπουκιές είναι το σνίτσελ, φαγητό που εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην αυστριακή/ γερμανική κουζίνα. Οι κοτομπουκιές είναι γνωστό φαγητό τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, κυρίως στις ΗΠΑ.
Ισαβέλλα Μπρους
Βασίλισσα της Νορβηγίας
Η πρώτη σύζυγος του Έρικ Β΄ της Νορβηγίας ήταν η Μαργαρίτα της Σκωτίας κόρη του Αλεξάνδρου Γ΄ της Σκωτίας και πέθανε πάνω στη γέννα (1283). Με τον θάνατο του Αλεξάνδρου Γ΄ τρία χρόνια αργότερα (1286) η εγγονή του η οποία ήταν κόρη του Έρικ Β΄ από τον πρώτο του γάμο ορίστηκε νέα βασίλισσα της Σκωτίας. Ο Έρικ Β΄ τακτοποίησε τον γάμο της κόρης του με τον διάδοχο του Αγγλικού θρόνου Εδουάρδο γιο του Εδουάρδου Α΄ της Αγγλίας αλλά δεν έγινε τελικά ποτέ επειδή η Μαργαρίτα πέθανε σε νηπιακή ηλικία πριν ορκιστεί βασίλισσα (1290). Ο πρόωρος θάνατος της Μαργαρίτας έφερε τεράστιο χάος στη διαδοχή του θρόνου της Σκωτίας με αποτέλεσμα να βρει την ευκαιρία ο Εδουάρδος Α΄ της Αγγλίας να εγκαταστήσει την εξουσία του στη χώρα.
Το εκλεκτορικό σώμα εξέλεξε νέο βασιλιά της Σκωτίας τον Τζων Μπάλλιολ με τη βοήθεια του Τζων Κόμυν ή Ερυθρού Κόμυν. Ο Οίκος του Μπρους που είχε απέραντες εκτάσεις του Γκάλογουεϊ και είχε υποστηρίξει τη διαδοχή του θρόνου από τη Μαργαρίτα αντιστάθηκε σκληρά στη νέα εκλογή και είχε την υποστήριξη πολλών ευγενών ανάμεσα στους οποίους βρισκόταν και ο Οίκος των Στιούαρτ. Την εποχή που ορκίστηκε βασίλισσα της Νορβηγίας ο αδελφός της ήταν διεκδικητής του θρόνου της Σκωτίας, συμμάχησε με τον Εδουάρδο Α΄ εναντίον του Μπάλλιολ και των Κόμυν συμμάχων του, ο αδελφός της εξελέγη τελικά βασιλιάς της Σκωτίας (1306). Ο Βρετανός ιστορικός Μπάρροου (1924 - 2013) σημειώνει ότι οι επαφές του Έρικ με τη Σκωτία "συνέβαλαν σημαντικά για την ενδυνάμωση των σχέσεων της οικογένειας Μπρους με τον Άγγλο βασιλιά".
Τελευταία χρόνια
Ο Έρικ Β΄ πέθανε πρόωρα και η Ισαβέλλα Μπρους έμεινε χήρα σε ηλικία μόλις 26 ετών (1299), τον διαδέχτηκε ο μικρότερος αδελφός του Χάακον Ε΄ της Νορβηγίας που βασίλευσε μέχρι τον δικό του θάνατο (1319). Η Ισαβέλλα έμεινε πιστή στη μνήμη του Έρικ και γι'αυτά τα υπόλοιπα 60 χρόνια που έζησε δεν ξαναπαντρεύτηκε και παρέμεινε μέχρι το τέλος στη Νορβηγία. Με τον γάμο της απέκτησε μόνο μια κόρη την Ίνγκεμποργκ Έρικσνταττερ της Νορβηγίας που παντρεύτηκε στον πρώτο της γάμο τον Τζων Β΄ κόμη των Ορκάδων και στον δεύτερο γάμο της τον Βαλντεμάρ της Φινλανδίας (1312), η μητέρα της Ισαβέλλα ρύθμισε και τους δυο γάμους.
Η Ισαβέλλα σαν πρώην βασίλισσα είχε μικρή συμμετοχή στην πολιτική ζωή της Νορβηγίας αλλά έχει διασωθεί στα έγγραφα με μεγάλη λεπτομέρεια, συμμετείχε στα γεγονότα και στις τελετές και ήταν δίπλα από το βασιλικό ζεύγος στη στέψη του νέου επισκόπου του Μπέργκεν Άρνε Σίγκουρντσον (1305). Είχε καλές σχέσεις με τον κλήρο, έκανε δωρεές η ίδια (1324) και δέχτηκε δωρεές από την εκκλησία, συμμετείχε σε διαπραγματεύσεις με τη Σκωτία για τις Ορκάδες και τα Σέτλαντ και με πρωτοβουλία της κλείστηκε η Συνθήκη του Περθ (1312). Το 1339 συγχωρέθηκε ένας αιχμάλωτος με δικό της αίτημα, είχε αλληλογραφία με την αδελφή της Χριστίνα Μπρους και έστειλε στρατό να την υποστηρίξει. Η Ισαβέλλα ήταν μια από της κληρονόμους της κόρης της Ίνγκεμποργκ (1357) δούκισσας του Άππλαντ, του Έλαντ και της Φινλανδίας.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος Μπρους Κατηγορία:Βασίλισσες της Νορβηγίας
Αλεσάντρο Τσίτσερι
Το 1956 έλαβε μέρος στους Ολυμπιακούς αγώνες της Μελβούρνης όπου κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο αγώνισμα του τραπ. Το 1958 κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στο ομαδικό τράπ στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα σκοποβολής της Μόσχας και το 1959 στο ίδιο αγώνισμα το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα πήλινου στόχου του Καΐρου. Και τις δύο φορές ήταν μέρος της ομάδας ο αδερφός του Ντανιέλε Τσίτσερι.
Στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα πήλινου στόχου του Παρισιού το 1957 κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο πίσω από τον αδερφό του. Με την εθνική ομάδα σκοποβολής της Ιταλίας συμμετείχε στους Μεσογειακούς αγώνες της Βαρκελώνης το 1955 όπου κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο ατομικό τραπ και το χρυσό μετάλλιο στο ομαδικό τράπ.
Ήταν παντρεμένος με τη Μαρία Λοντιτζιάνι με την οποία είχε τέσσερα παιδιά, τον Μάσιμο, τον Ρομπέρτο, τον Μάρκο και τον Κλαούντιο. Εκτός από τον αθλητισμό, μαζί με τον αδελφό του Ντανιέλε είχε συμβάλει στην ανάπτυξη της Beta Utensili, μια εταιρεία που ιδρύθηκε από τον παππού του, τον Αλεσάντρο. Πέθανε το 1990 στη Μόντσα σε ηλικία 58 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί αθλητές της σκοποβολής Κατηγορία:Αθλητές στους Μεσογειακούς Αγώνες 1955 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Πήλινου Στόχου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Πήλινου Στόχου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Σκοποβολής
Μπερτόνικο
Το Μπερτόνικο (ιταλικά: Bertonico) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λόντι, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λόντι
Μ.Α.Σ. Αετός Θεσσαλονίκης
Το Μορφωτικό Αθλητικό Σωματείο Αετός Θεσσαλονίκης είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην πόλη της Θεσσαλονίκής. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1926, έμβλημά του ο αετός και αγωνίζεται με χρώματα το μπλε και το λευκό. Διατηρεί τμήματα καλαθοσφαίρισης και στίβου για όλες τις ηλικιακές ομάδες, ενώ στα πρώτα του βήματα διατηρούσε ομάδα ποδοσφαίρου. Το τμήμα καλαθοσφαίρισης θεςωρείται το πιο επιτυχημένο του συλλόγου με τρεις συμμετοχές στο πρωτάθλημα της Α' Εθνικής από το 1966 έως το 1971 αλλά και την κατάκτηση του  πανελληνίου πρωταθλήματος Παίδων το 1968.
Ιστορική αναδρομή
Ο Αετός ιδρύθηκε στις 13 Μαρτίου του 1926 στη Θεσσαλονίκη, ωστόσο το τμήμα καλαθοσφαίρισης συγκροτήθηκε 10 χρόνια αργότερα. Την ομάδα αρχικά αποτελούσαν κυρίως μαθητές του Αμερικανικού Κολεγίου. Η πρώτη συμμετοχή του συλλόγου στο Πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης ανάγεται στην αγωνιστική περίοδο 1936-37, οπότε και κατέλαβε την 4η θέση της τελικής κατάταξης.
Το διάστημα 1955-1971 αποτελεί και την εποχή μέγιστη ακμής του Αετού με αποκορύφωμα τις τρεις συμμετοχές του στην Α' Εθνική Κατηγορία (1966-67, 1967-68, 1970-71). Ειδικότερα, την αγωνιστική περίοδο 1966-67 τον τίτλο του Πρωταθλητή Ελλάδος διεκδίκησαν 12 σύλλογοι, με τον Αετό να συλλέγει 8 νίκες και 14 ήττες. Έχοντας ισοβαθμίσει με τη Χ.Α.Ν.Θ. και τον Πανελλήνιο, τελικά κατετάγη στην 9η θέση. Την επόμενη χρονιά, 1967-68 ο Αετός σημείωσε μόλις 1 νίκη σε 22 αγώνες με αποτέλεσμα να βρεθεί στην 12η και τελευταία θέση του τελικού βαθμολογικού πίνακα και να υποβιβαστεί. Η επιστροφή του, τέλος, στην Α' Εθνική το 1970-71 αποδείχθηκε βραχύβια καθώς σημείωσε 9 νίκες και 17 ήττες, ισοβάθμισε με τον Απόλλωνα Καλαμαριάς και τελικά αρκέστηκε στη 12η θέση (απέναντι σε 14 συλλόγους αυτή τη φορά). Ωστόσο ήταν τα σοβαρά επεισόδια που έλαβαν χώρα σε αγώνα με τον Απόλλωνα που οδήγησαν στον υποβιβασμό και των δύο ομάδων κατόπιν απόφασης του τότε Γενικού Γραμματέα Αθλητισμού Κωνσταντίνου Ασλανίδη.
Αξιοσημείωτοι αθλητές του συλλόγου την περίοδο αυτοί ήταν οι Παύλος Γαρέφης, Κώστας Μαυροειδής, Νίκος Παπαδάκης, Γιώργος Τσομπανάκης, Νίκος Τσίγγος, Οδυσσέας Αντωνιάδης, Αίας Λαρεντζάκης, Ευστράτιος Μπάτζιος και Δημήτρης Πετρογιάννης.
Μετά τη δημιουργία της Β' Εθνικής Κατηγορίας ο Αετός συμμετείχε σε αυτήν τα τρία πρώτα χρόνια (1973-74, 1974-75, 1975-76). Ακολούθησε μία δεκαετία περίπου στο τοπικό Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας της νεοσύστατης τότε Ε.ΚΑ.Σ. Θεσσαλονίκης, της οποίας ο Αετός αποτελεί ιδρυτικό μέλος. Όταν δημιουργήθηκε η Γ' Εθνική Κατηγορία ο Αετός εντάχθηκε στο δυναμικό της από το 1987-88 μέχρι και το 1994-95. Ακολούθως υποβιβάστηκε στις τοπικές κατηγορίες της Θεσσαλονίκης όπου και παραμένει μέχρι σήμερα. Στο μεταξύ αναδείχθηκε Πρωταθλήτρια ομάδα της Α' Ε.ΚΑ.Σ.Θ. την περίοδο 1989-90.
Την αγωνιστική περίοδο 2012-13 ο Αετός διεκδίκησε το Πρωτάθλημα του 2ου Ομίλου της Β' Κατηγορίας Ε.ΚΑ.Σ.Θ. απέναντι σε 13 συλλόγους. Στην τελική βαθμολογική κατάταξη βρέθηκε στην 4η θέση με 17 νίκες και 9 ήττες, έχοντας ισοβαθμίσει με την Αναγέννηση Νέου Ρυσίου που τοποθετήθηκε χαμηλότερα. Ακολούθησε αγώνας κατάταξης με τη Νίκη Νεοχωρούδας στον οποίο ο αετός επικράτησε με σκορ	55-71, κλείνοντας τη χρονιά στην 7η θέση στο σύνολο της κατηγορίας. Την επόμενη χρονιά, 2013-14, πάντα στον ίδιο Όμιλο, ο σύλλογος ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 5η θέση, με απολογισμό 15 νίκες και 11 ήττες.
Την αγωνιστική περίοδο 2014-15 ο Αετός δήλωσε μεν συμμετοχή στο Πρωτάθλημα, ωστόσο μετά από δύο αγωνιστικές (και ισάριθμες ήττες) αποσύρθηκε δηλώνοντας αδυναμία να αντεπεξέλθει στις υποχρεώσεις του.
Τμήμα στίβου
Κατά την αξιολόγηση των ελληνικών συλλόγων που εξέδωσε το Νοέμβριο του 2013 ο Σ.Ε.Γ.Α.Σ., ο Μ.Α.Σ. Αετός Θεσσαλονίκης βρέθηκε στην 144η θέση (σε σύνολο 294 συλλόγων). Την επόμενη χρονιά σκαρφάλωσε στην 79η θέση (σε σύνολο 289 συλλόγων). το μεγαλύτερο όνομα που έβγαλε ο σύλλογος στο Στίβο δεν είναι άλλο απο τον πρωταθλητή Ελλάδος και Ευρώπης στα 100m Βασίλη Παπαγεωργόπουλο !!
Ο Κρόνος καταβροχθίζει τον γιο του
Υπόβαθρο
Το 1819, ο Γκόγια αγόρασε ένα σπίτι στις όχθες του ποταμού Μανθανάρες (Manzanares) κοντά στη Μαδρίτη που ονομαζόταν Έπαυλη του Κουφού (ισπανικά: Quinta del Sordo). Ήταν ένα μικρό διώροφο σπίτι που πήρε την ονομασία του από τον προηγούμενο ιδιοκτήτη που ήταν κουφός, αν και η ονομασία αυτή ταίριαζε και στην περίπτωση του Γκόγια, που είχε χάσει την ακοή του μετα από πυρετό το 1792. Μεταξύ 1819 και 1823, όταν άφησε το σπίτι για να μείνει στη Μπορντό, ο Γκόγια δημιούργησε μια σειρά δεκατεσσάρων έργων, τα οποία ζωγράφισε με λάδι απευθείας πάνω στους τοίχους του σπιτιού. Σε ηλικία 73 χρόνων και έχοντας επιβιώσει από δύο παραλίγο θανατηφόρες ασθένειες, ο Γκόγια φαίνεται να προβληματίζεται σχετικά με τη θνητότητά του, ενώ είναι ιδιαίτερα πικραμένος από την εμφύλια διαμάχη στην Ισπανία. Αν και αρχικά διακόσμησε του τοίχους του σπιτιού του με πιο ευχάριστες εικόνες, στην πορεία τις κάλυψε ζωγραφίζοντας πάνω τους τις έντονες στοιχειωμένες ζωγραφιές που είναι γνωστές σήμερα ως Μαύροι Πίνακες. Έργα άνευ παραγγελίας που δεν προορίζονταν για δημόσια θέαση, αυτοί οι πίνακες αντανακλούν τη σκοτεινή διάθεση του συμπεριλαμβάνοντας έντονες σκηνές εχθρότητας και μάχης.
Το έργο Ο Κρόνος καταβροχθίζει τον γιο του, μία αποκρουστική απεικόνιση του Τιτάνα να τρώει ένα από τα παιδιά του, είναι ένα από τα έξι έργα με τα οποία ο Γκόγια διακόσμησε την τραπεζαρία του. Σύμφωνα με τον ρωμαϊκό μύθο (που προέρχεται από τον αντίστοιχο ελληνικό μύθο), υπήρχε η προφητεία ότι ένας από τους γιους του Σατούρνου (αντίστοιχος του αρχαιοελληνικού Κρόνου) θα τον ανέτρεπε όπως και ο ίδιος είχε ανατρέψει τον πατέρα του Caelus (αντίστοιχος του αρχαιοελληνικού Ουρανού). Για να το αποφύγει αυτό ο Σατούρνους έτρωγε τα παιδιά του αμέσως μετά τη γέννησή τους. Η γυναίκα του, Οπς (αντίστοιχη της αρχαιοελληνικής Ρέας), έκρυψε τον έκτο τους γιο, τον Γιούπιτερ (αντίστοιχος του αρχαιοελληνικού Δία), στην Κρήτη, ενώ εξαπάτησε τον Σατούρνους δίνοντάς του έναν βράχο τυλιγμένο σε σπάργανα. Τελικά η προφητεία εκπληρώθηκε, καθώς ο Γιούπιτερ ανέτρεψε τον πατέρα του και ανέλαβε αυτός την εξουσία.
Ο Γκόγια ποτέ δεν έδωσε ονομασίες στα έργα που φιλοτέχνησε στην Έπαυλη του Κουφού. Οι τίτλοι των έργων δόθηκαν από άλλους μετά το θάνατό του, και αυτός ο πίνακας είναι επίσης γνωστός στην αγγλική γλώσσα με τίτλους που στα ελληνικά μεταφράζονται ως Κρόνος είτε ως Ο Κρόνος καταβροχθίζει έναν από τους γιους του είτε ως Ο Κρόνος καταβροχθίζει τα παιδιά του ή με τους ισπανικούς τίτλους Saturno devorando a su hijo (Ο Κρόνος καταβροχθίζει τον γιο του) ή Saturno devorando a un hijo (Ο Κρόνος καταβροχθίζει ένα παιδί).
Έργο και ερμηνεία
150px|left|thumb|Ο πίνακας του Ρούμπενς με το ίδιο θέμα.
Ο Γκόγια ίσως εμπνεύστηκε από τον πίνακα (1636) του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς που απεικόνιζε το ίδιο θέμα. Ο πίνακας του Ρούμπενς, που βρίσκεται επίσης στο Μουσείο ντελ Πράδο, είναι μια φωτεινότερη, πιο συμβατική αντιμετώπιση του μύθου: ο δικός του Κρόνος δεν αποπνέει την ίδια κανιβαλιστική αγριότητα με εκείνον στην απόδοση του Γκόγια. Η εκδοχή του Γκόγια απεικονίζει έναν άντρα που οδηγείται στην παράνοια από το γεγονός ότι καταβροχθίζει τον ίδιο τον γιο του. Επιπρόσθετα, στο έργο του Γκόγια, το σώμα του γιου είναι το πτώμα ενός άντρα και όχι το αβοήθητο μωρό που απεικονίζεται στον πίνακα του Ρούμπενς. Ο Γκόγια είχε κάνει με κιμωλία ένα έργο με το ίδιο θέμα (1796-7) που ήταν πιο κοντά σε αυτό του Ρούμπενς: ο Κρόνος, που μοιάζει με αυτόν του Ρούμπενς, δαγκώνει το πόδι ενός από τους γιους του ενώ κρατάει ένα άλλο σαν πόδι κοτόπουλου, χωρίς να υπάρχουν στην εικόνα το αίμα και η παράνοια του μεταγενέστερου έργου. Ο μελετητής του Γκόγια Fred Licht έχει εκφράσει αμφιβολίες σχετικά με το όνομα του πίνακα, σχολιάζοντας ότι τα τυπικά εικονογραφικά χαρακτηριστικά που σχετίζονται με τον Κρόνο απουσιάζουν από το έργο, και το σώμα του θύματος δεν μοιάζει με σώμα παιδιού. Οι σφαιρικοί γλουτοί και οι πλατείς γοφοί του ακέφαλου πτώματος δημιουργούν αμφιβολίες σχετικά με τον χαρακτηρισμό αυτής της φιγούρας ως αρσενικής.
Μεταφορά από την Quinta del Sordo
Παρά το γεγονός ότι δεν προορίζονταν για δημόσια θέαση, οι Μαύροι Πίνακες αποτελούν σημαντικό τμήμα του συνολικού έργου του Γκόγια. Όταν ο Γκόγια αυτοεξορίστηκε στη Γαλλία το 1823, μεταβίβασε την Έπαυλη του Κωφού στον εγγονό του, Μαριάνο. Μετά από αρκετές αλλαγές ιδιοκτησίας, το σπίτι βρέθηκε στην κατοχή του Βαρώνου Emile d'Erlanger το 1874. Μετά από 70 χρόνια στους τοίχους του σπιτιού οι τοιχογραφίες είχαν υποστεί σημαντική φθορά, και για να διατηρηθούν, ο νέος ιδιοκτήτης τις μετέφερε σε καμβά υπό την καθοδήγηση του Salvador Martinez Cubells, διευθυντή του Μουσείο ντελ Πράδο. Αφού εκτέθηκαν στην Exposition Universelle του 1878 στο Παρίσι, ο d'Erlanger τους δώρισε στο ισπανικό κράτος. Τα σημάδια του χρόνου σε συνδυασμό με την αναπόφευκτη ζημιά που προκλήθηκε από την πολύ λεπτή διαδικασία μεταφοράς των τοιχογραφιών σε καμβά, είχαν ως αποτέλεσμα την ανάγκη επιδιόρθωσης των περισσότερων τοιχογραφιών και μέρος των λεπτομεριών ίσως να έχει χαθεί. Ωστόσο η αρνητική επίδραση των παραπάνω στον πίνακα Ο Κρόνος καταβροχθίζει τον γιο του φαίνεται πως ήταν μικρότερη απ' ό,τι σε άλλους πίνακες.
Πηγές
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Φρανθίσκο Γκόγια Κατηγορία:Εκθέματα του Μουσείου του Πράδο (Μαδρίτη) Κατηγορία:Πίνακες θεοτήτων Κατηγορία:Κανιβαλισμός στη μυθοπλασία
Ζόρκα του Μαυροβουνίου
H Ζόρκα του Μαυροβουνίου (Zorka Petrović-Njegoš/Зорка Петровић-Његош, γεννημένη ως Λιούμπιτσα του Μαυροβουνίου, 23 Δεκεμβρίου 1864 - 16 Μαρτίου 1890) ήταν κόρη του Βασιλιά Νικολάου Α΄ του Μαυροβουνίου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 1864 στο Τσέτινιε, και ήταν το μεγαλύτερο παιδί και κόρη του Νικολάου Α΄ του Μαυροβουνίου και της Μιλένα Βούκοτιτς.
Την 1η Αυγούστου 1883 παντρεύτηκε τον Πρίγκιπα Πέτρο Καραγεώργεβιτς στο Τσέτινιε. Λίγο πριν το γάμο άλλαξε το όνομα της σε Ζόρκα. Μαζί απέκτησαν πέντε παιδιά:
Πέθανε στον τοκετό στις 16 Μαρτίου 1890 στο Τσέτινιε σε ηλικία 25 ετών. Είναι θαμμένη στην Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στην Τοπόλα της Σερβίας.
Στις 3 Ιουνίου 1926 ανεγέρθηκε ένα μνημείο προς τιμήν της. Ήταν το πρώτο μνημείο που ανεγέρθηκε για γυναίκα στη Σερβία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Πέτροβιτς-Νιέγκος Κατηγορία:Οίκος των Καραγεώργεβιτς
Πρόεδρος της Αλγερίας
Ιστορία του αξιώματος
Το πρόγραμμα της Τρίπολης, το οποίο χρησίμευε ως σύνταγμα της Αλγερίας όταν κέρδισε τον πόλεμο για ανεξαρτησία από τη Γαλλία το 1962, θεσμοθέτησε τον Πρόεδρο ως αρχηγό κράτους με έναν πρωθυπουργό που βοηθά στη λειτουργία της κυβέρνησης. Οι εσωτερικοί πολιτικοί ελιγμοί οδήγησαν σε ένα νέο σύνταγμα το 1963 που καταργούσε τη θέση του πρωθυπουργού και μεταβίβασε όλη την εκτελεστική εξουσία στο αξίωμα του Προέδρου. Για τις πρώτες τέσσερις δεκαετίες ανεξαρτησίας, η κυβέρνηση ελέγχθηκε ως μονοκομματικό κράτος από το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο ή FLN. Η προεδρία διεξήχθη από μια διαδοχή μελών του FLN: τους Αχμέντ Μπεν Μπελά, Χουαρί Μπουμεντιέν και Τσαντλί Μπεντζεντίντ. Το σύνταγμα που γράφτηκε το 1976 διατήρησε την εκτελεστική εξουσία της Προεδρίας, αλλά οι τροποποιήσεις του 1979 απομάκρυναν τον επικεφαλής της κυβέρνησης από το αξίωμα.
Προς τα τέλη της δεκαετίας του 1980 υπήρξε φιλελευθεροποίηση του καθεστώτος FLN. Ωστόσο, όταν το Ισλαμικό Μέτωπο Σωτηρίας κέρδισε τις βουλευτικές εκλογές του 1991, ο στρατός εξανάγκασε τον Τσαντλί Μπεντζεντίντ να διαλύσει το κοινοβούλιο και να παραιτηθεί στις 11 Ιανουαρίου 1992. Ο στρατός κήρυξε κατάσταση έκτακτης ανάγκης και ανέλαβε την διακυβέρνηση της χώρας, θεσπίζοντας ένα πενταμελές Ανώτατο Κρατικό Συμβούλιο. Το συμβούλιο διόρισε έναν πρόεδρο, τον Μοχάμεντ Μπουντιάφ, για να αναλάβει καθήκοντα για τριετή θητεία, προκειμένου να διευκολυνθεί η μετάβαση πίσω στις κανονικές εκλογές για το αξίωμα. Εντούτοις ο Μπουντιάφ δολοφονήθηκε και τον διαδέχθηκε ο Αλί Καφi. Εν τω μεταξύ, η χώρα κατέληξε σε περίοδο εμφυλίου πολέμου, μεταξύ της στρατιωτικής κυβέρνησης και των ισλαμιστών ανταρτών. Ο Καφί αντικαταστάθηκε το 1994 από τον Λιαμίν Ζερουάλ, ο οποίος προκήρυξε τις πρώτες από αυτές τις εκλογές το 1995, κερδίζοντας εύκολα μία πλήρη πενταετή θητεία που αμφισβητήθηκε εύκολα στις εκλογές καθώς ο εμφύλιος πόλεμος συνεχιζόταν. Προκήρυξε και άλλες πρόωρες εκλογές το 1999, με την ισλαμική εξέγερση κυρίως να συντρίβεται. Ο Αμπντελαζίζ Μπουτεφλίκα κέρδισε αυτές τις εκλογές μετά την αποχώρηση όλων των άλλων υποψηφίων. Κέρδισε την επανεκλογή στις 8 Απριλίου 2004, στις εκλογές που αμφισβητήθηκαν, κέρδισαν και πάλι το 2009, σχετικά χωρίς αντίπαλο και το 2014. δήλωσε την υποψηφιότητά του για 5η θητεία στις εκλογές που προγραμματίζονταν για τις 18 Απριλίου 2019 αλλά στις 2 Απριλίου 2019 παραιτήθηκε πριν από την τέταρτη θητεία του, λόγω πιέσεων του στρατού έπειτα από διαμαρτυρίες.
Στις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 12 Δεκεμβρίου 2019, πρόεδρος εξελέγη από τον 1ο γύρο ο Αμπντελματζίντ Τεμπούν.
Εν ζωή πρώην πρόεδροι
Σήμερα είναι εν ζωή μόνο ένας πρώην πρόεδρος της Αλγερίας:
Παραπομπές
Προεδρος Προεδρος Προεδρος
Πάπυρος Ομήρου του Μπανκς
thumb|right|350px|Δείγμα γραφής του παπύρου του Μπανκς. Το «π» στην αριστερή γωνία είναι ιδιάζουσα συντόμευση της λέξης «ποιητής». Ο Όμηρος του Μπανκς, (αγγλ. the Banks Homer), ή Πάπυρος του Ομήρου του Μπανκς είναι χειρόγραφο αντίγραφο μέρους της Ιλιάδας του Ομήρου που ως αρχαίο χαρακτηριστικό δείγμα ελληνικής φιλολογικής γραφής των βιβλίων έχει παλαιογραφική σημασία. Φέρει το όνομα του πρώην κατόχου του, αρχαιολόγου Γουίλιαμ Μπανκς, ο οποίος τον αγόρασε το 1821. Φιλοξενείται σήμερα στο Βρετανικό Μουσείο με τον αριθμό καταγραφής Pap. CXIV.
Περιγραφή και ιστορική τοποθέτηση
Ο κώδικας είναι άριστα διατηρούμενος πάπυρος της Ιλιάδας. Περιέχει το 24ο βιβλίο της Ιλιάδας. Η αρχή του κειμένου είναι κατεστραμμένη, αλλά το υπόλοιπο διατηρείται σε πολύ καλή κατάσταση. Έχει μήκος περίπου 2,5 μέτρα και περιλαμβάνει δεκαέξι σελίδες κειμένου. Χρονολογείται στον 2ο αιώνα (μ.Χ.). Πιστεύεται ότι ήταν το αγαπημένο κείμενο κάποιου μορφωμένου, ο οποίος θέλησε να το έχει κοντά του στην μετά θάνατο ζωή.
Η αλεξανδρινή καλλιγραφική του γραφή είναι εξέλιξη της στρογγυλόσχημης γραφής των περγαμηνών.
Φέρει διορθώσεις και σημειώσεις, τις οποίες πρόσθεσε ο κάτοχός του στο αρχικό κείμενο. Οι λόγοι σημειώνονται με το όνομα του προσώπου που μιλάει, ενώ μια ιδιαίτερη συντόμευση της λέξης «ποιητής» σημειώνει το διηγηματικό κείμενο. Οι στίχοι είναι στο πλάι μετρημένοι ανά 100 με τα γράμματα Β, Γ, κλπ..
Πηγές
Κατηγορία:Παλαιογραφία Ομηρου του Μπανκς
Βουλή των Κοινοτήτων του Καναδά
Η Βουλή των Κοινοτήτων του Καναδά (αγγλικά: House of Commons of Canada, γαλλικά: Chambre des communes du Canada) είναι η Κάτω Βουλή του ομοσπονδιακού Κοινοβουλίου του Καναδά, το οποίο περιλαμβάνει επίσης το Στέμμα (Βρετανός μονάρχης) και τη Γερουσία (Άνω Βουλή). Η Βουλή των Κοινοτήτων, συνεδριάζει στον Λόφο του Κοινοβουλίου στην Οττάβα.
Η Βουλή των Κοινοτήτων, είναι ένα δημοκρατικά εκλεγμένο αντιπροσωπευτικό σώμα, το οποίο περιλαμβάνει 338 βουλευτές (MPs ή députés). Τα μέλη της Βουλής, εκλέγονται με το σύστημα της απλής αναλογικής, σε κάθε μία από τις μονοεδρικές εκλογικές τους περιφέρειες.
Ρόλος και εξουσίες
Η επίσημη ονομασία της Βουλής των Κοινοτήτων του Καναδά, είναι: αγγλικα: The Honourable the Commons of Canada in Parliament assembled, γαλλικά: L'honorable les communes du Canada assemblés au Parlement.
Οι αρμοδιότητες και οι εξουσίες της Βουλής των Κοινοτήτων, υπερβαίνουν κατά πολύ τις αρμοδιότητες της Καναδικής Γερουσίας. Για παράδειγμα, το Υπουργικό Συμβούλιο και ο Πρωθυπουργός, είναι υπόλογο αποκλειστικά στη Βουλή των Κοινοτήτων. Παρόλα αυτά, για την νομοπαραγωγική διαδικασία, η έγκριση και των δύο κοινοβουλευτικών σωμάτων είναι απαραίτητη.
Ιστορία
Ο νόμος της Βρετανικής Βόρειας Αμερικής του 1867 (σήμερα: Νόμος του Συντάγματος του 1867), δημιούργησε το Ντομίνιον του Καναδά (αποικία), και ίδρυσε την Βουλή των Κοινοτήτων στα πρότυπα της Βουλής των Κοινοτήτων του Ηνωμένου Βασιλείου και του συστήματος Γουέστμινστερ. Λόγω της ύπαρξης, των Επαρχιακών νομοθετικών σωμάτων, οι εξουσίες της ομοσπονδιακής Βουλής των Κοινοτήτων, είναι μικρότερες από αυτές της αντίστοιχης Βρετανικής Βουλής των Κοινοτήτων.
Μέχρι το Καταστατικό του Γουέστμινστερ του 1931, το οποίο έδωσε μεγαλύτερη αυτονομία στη Βουλή των Κοινοτήτων του Καναδά, μέχρι τότε ήταν σχεδόν υποχείριο της Βρετανικής Βουλής. Με τον Καναδικό Νόμο του 1982, τερματίστηκαν όλες οι εξουσίες της Βουλής των Κοινοτήτων του Ηνωμένου Βασιλείου, έναντι του Καναδικού Κοινοβουλίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική του Καναδά Κατηγορία:Νομοθετικά σώματα __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Φρίντριχ Γιάκομπ Μπαστ
Ο Φρίντριχ Γιάκομπ Μπαστ (γερμ.  Friedrich Jacob Bast) (1771-1811) υπήρξε Γάλλος διπλωμάτης και ελληνιστής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 16 Μαρτίου 1771 στο μεθοριακό χωριό Μπούσβαϊλερ της Γαλλίας, στα σύνορα με τη Γερμανία. Σπούδασε στην Ιένα και εργάστηκε στη Βιβλιοθήκη του Ντάρμσταντ. Διετέλεσε γραμματέας στην πρεσβεία της Βιέννης και πήρε μέρος στο δεύτερο συνέδριο του Ράστατ το 1797-1799 για την παραχώρηση της αριστερής όχθης του Ρήνου στη Γαλλία. Απεβίωσε στις 13 Νοεμβρίου 1811 στο Παρίσι.
Νικές Αρόρα
Ο Νικές Αρόρα (Nikesh Arora) είναι πρώην στέλεχος της Google, επίσης πρόεδρος και γενικός διευθυντής της SoftBank Corp.
Ο πατέρας του ήταν αξιωματικός της Ινδικής Πολεμικής Αεροπορίας και ο Αρόρα αποφοίτησε από το Ινστιτούτο Τεχνολογίας του Ινδουιστικού Πανεπιστημίου του Βαναράσι (Banaras Hindu University) (νυν Ινδικό Ινστιτούτο Τεχνολογίας), της Ινδίας με πτυχίο Ηλεκτρολόγου Μηχανικού το 1989. Κατέχει πτυχίο του Boston College και είναι κάτοχος MBA από το Northeastern University. Κατέχει επίσης το χαρακτηρισμό CFA.
Ο Αρόρα εντάχθηκε στη Google το 2004. Κατείχε πολλαπλούς ρόλους στην ανώτερη ηγεσία του λειτουργικού της Google, όπου υπηρέτησε ως πρόεδρος, επίσης στις Διεθνείς δραστηριότητες πωλήσεων και Επιχειρηματικής Ανάπτυξης 2009-2010, ως πρόεδρος στην Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και την Αφρική 2007-2009 και Αντιπρόεδρος στην Ευρώπη από το 2004 έως το 2007. Διετέλεσε ανώτερος αντιπρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος επιχειρήσεων της Google Inc (Google) από τον Ιανουάριο του 2011 έως τον Ιούλιο του 2014.
Έφυγε από την Google τον Ιούλιο του 2014 αφού παραιτήθηκε από τη θέση του αντιπροέδρου και από γενικός διευθυντής.
Ο Αρόρα υπηρέτησε στο διοικητικό συμβούλιο στην Colgate-Palmolive Company από 08 Μαρτίου, 2012 μέχρι την παραίτησή του στις 10 Σεπτεμβρίου, 2014.
Εργάστηκε, επίσης, ως γενικός διευθυντής μάρκετινγκ και ως μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της T-Mobile, Bharti Airtel, Ευρώπης. και υπηρέτησε ως διαχειριστής στο Paley Center for Media στο Λος Άντζελες, Καλιφόρνια.
Από το 2007, o υπηρετεί ως Σύμβουλος στο Silver Lake Partners, μια εταιρεία ιδιωτικών επενδυτικών κεφαλαίων.
Από το 2001 έως το 2004, διετέλεσε γενικός διευθυντής μάρκετινγκ της T-Mobile International Division της Deutsche Telekom AG. Ήταν Διευθύνων Σύμβουλος και Ιδρυτής της T-Motion PLC, η οποία συγχωνεύθηκε με την T-Mobile International το 2002.
Ο Αρόρα ξεκίνησε την καριέρα του από την Fidelity Investments το 1992, υπηρετώντας σε διάφορες θέσεις διαχείρισης των οικονομικών και της τεχνολογίας. Τελικά υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος oικονομικών της Fidelity. Eργάστηκε, επίσης, για την Deutsche Telekom, Putnam Investments και την Fidelity Investments.
Το 2006, κατά τη διάρκεια της απάτης Apax, ο Αρόρα τοποθετήθηκε από τους επενδυτές TPG και Apaxon στο διοικητικό συμβούλιο της Nova(τότε TIM Ελλάς). Με τις οδηγίες του έγινε υπεξαίρεση 1,6 δις € από την TIM Hellas από την κατάχρηση των χρεών της εταιρείας, μια επιχείρηση με κωδική ονομασία «Έργο Τροία» από τον επίσημο εκκαθαριστή. Οι TPG και Apax καταδικάστηκαν το 2014 από δικαστήριο της Νέας Υόρκης να επιστρέψουν $ 565 εκατομμύρια στους ιδιώτες επενδυτές. Το 2014 ο εκκαθαριστής του Λουξεμβούργου μήνυσε τους TPG και Apax για 1,3 δισεκατομμύρια, που αντιστοιχούν στο ποσό που δεν ανακτάται από την υπεξαίρεση του Αρόρα. Ο Έλληνας γενικός εισαγγελέας ξεκίνησε έρευνα κατά της TPG, Apax και όλων των κύριων εμπλεκομένων μερών, συμπεριλαμβανομένου του Αρόρα υπό το άρθρο 1608 / 1950 του ελληνικού ποινικού κώδικα για «εγκλήματα κατά του λαού της Ελλάδας".
Παραπομπές
Κατηγορία:Ινδοί επιστήμονες Κατηγορία:Επενδύσεις Κατηγορία:Οικονομικά σκάνδαλα
Βακτηριακή κόλπωση
Αιτία και διάγνωση
Η βακτηριακή κόλπωση οφείλεται στη διατάραξη της φυσιολογικής ισορροπίας των βακτηρίων του κόλπου. Παρατηρείται μεταβολή στους πιο κοινούς τύπους βακτηρίων και εκατοπλάσια έως και χιλιαπλάσια αύξηση της συγκέντρωσης των βακτηρίων. Στους παράγοντες κινδύνου περιλαµβάνονται οι κολπικές πλύσεις, οι νέοι ή πολλαπλοί ερωτικοί σύντροφοι, τα αντιβιοτικά και, μεταξύ άλλων, η χρήση ενδομητρικού σπειράματος. Ωστόσο, στους παραπάνω αναφερόμενους παράγοντες κινδύνου δεν συγκαταλέγονται οι σεξουαλικώς μεταδιδόμενες λοιμώξεις. Η διάγνωση που θεωρείται ύποπτη βασίζεται στα συμπτώματα και μπορεί να επαληθευτεί με την εξέταση του κολπικού εκκρίματος και την εύρεση κολπικού pH υψηλότερου από το φυσιολογικό και υψηλής συγκέντρωσης βακτηρίων. Η βακτηριακή κόλπωση συχνά συγχέεται με τη μυκητιασική κολπίτιδα ή την τριχοµοναδική κολπίτιδα.
Πρόληψη και θεραπεία
Συνήθως η θεραπεία επιτυγχάνεται με τη λήψη αντιβιοτικών, όπως η κλινδαμυκίνη ή η μετρονιδαζόλη. Αυτά τα φάρμακα μπορούν επίσης να λαμβάνονται κατά το δεύτερο ή τρίτο τρίμηνο της εγκυμοσύνης. Εντούτοις, συχνά η πάθηση επανέρχεται μετά τη θεραπεία. Τα προβιοτικά μπορούν να συμβάλλουν στην πρόληψη της επανεμφάνσης. Δεν είναι σαφές αν η χρήση προβιοτικών ή αντιβιοτικών επηρεάζει τα αποτελέσματα της εγκυμοσύνης.
Επιδημιολογία και ιστορία
Η βακτηριακή κόλπωση είναι η πιο κοινή κολπική λοίμωξη που πλήττει τις γυναίκες που βρίσκονται στην αναπαραγωγική ηλικία. Το ποσοστό των γυναικών που θίγονται σε μια δεδομένη στιγμή ποικίλλει από 5% έως 70%. Η βακτηριακή κόλπωση είναι πιο συνηθισμένη σε ορισμένα μέρη της Αφρικής και λιγότερο στην Ασία και την Ευρώπη. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο επιπολασμός υπολογίζεται περίπου στο 30% των γυναικών ηλικίας 14-49 ετών. Τα ποσοστά εμφάνισης της νόσου ποικίλλουν σημαντικά μεταξύ των εθνοτικών ομάδων εντός της χώρας. Ενώ συμπτώματα παρόμοια με αυτά της βακτηριακής κόλπωσης έχουν περιγραφεί πολύ νωρίτερα, το πρώτο σαφώς τεκμηριωμένο περιστατικό έλαβε χώρα το 1894.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γυναικολογικές παθήσεις
Ταντέους Κάντορ
Ο Ταντέους Κάντορ (πολωνικά: Tadeusz Kantor) (6 Απριλίου 1915 – 8 Δεκεμβρίου 1990) ήταν Πολωνός ζωγράφος, καλλιτέχνης συναρμολόγησης και χάπενινγκ, σκηνογράφος και σκηνοθέτης θεάτρου. Ο Κάντορ είναι γνωστός για τις επαναστατικές του θεατρικές παραστάσεις στην Πολωνία και στο εξωτερικό. Βραβεύθηκε με το Βραβείο Βιτκάτσι το 1989.
Βιογραφία
Οι γονείς του Κάντορ ήταν ο Μάριαν Κάντορ-Μίρσκι και η Χελένα Μπέργκερ. Η οικογένειά του ήταν πιστοί Καθολικοί. Η μητέρα του είχε συγγένεια με τον συνθέτη και μαέστρο Κσίστοφ Πεντερέτσκι, μέσω του Γερμανού πατέρα της. Γεννημένος στο Βιελοπόλε Σκσίνσκιε της Γαλικίας (τότε στην Αυστροουγγαρία, τώρα στην Πολωνία), ο Κάντορ αποφοίτησε από την Ακαδημία της Κρακοβίας το 1939. Κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής της Πολωνίας, ίδρυσε το Ανεξάρτητο Θέατρο και υπηρέτησε ως καθηγητής στην Ακαδημία Καλών Τεχνών στην Κρακοβία, καθώς και ως διευθυντής πειραματικού θεάτρου στην Κρακοβία από το 1942 έως το 1944. Μετά τον πόλεμο, έγινε γνωστός για την αβάν-γκαρντ δουλειά του στη σκηνογραφία, συμπεριλαμβανομένων σχεδίων για το Αγία Ιωάννα (1956) και το Με το ίδιο μέτρο (1956). Συγκεκριμένα παραδείγματα τέτοιων αλλαγών στο τυπικό θέατρο ήταν σκηνές που επεκτάθηκαν στο κοινό και η χρήση μανεκέν ως ηθοποιών της πραγματικής ζωής.
Το 1955, με μια ομάδα εικαστικών καλλιτεχνών απογοητευμένων από την αυξανόμενη θεσμοθέτηση του αβάν-γκαρντ, σχημάτισε ένα νέο θεατρικό σύνολο με το όνομα Cricot 2. Στη δεκαετία του 1960, το Cricot 2 έδωσε παραστάσεις σε πολλά θέατρα στην Πολωνία και στο εξωτερικό, κερδίζοντας αναγνώριση για τα σκηνικά τους χάπενινγκ. Το ενδιαφέρον του ήταν κυρίως με τους παραλογισμούς και τον Πολωνό συγγραφέα και θεατρικό συγγραφέα Στανίσουαφ Ιγκνάτσι Βιτκιέβιτς (γνωστός και ως «Βιτκάτσι»). Οι σκηνικές παραγωγές των έργων του Βιτκάτσι, Σουπιά (1956) και Νεροπουλάδα (1969), θεωρήθηκαν ως τα καλύτερα επιτεύγματά του κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Μια παράσταση του 1972 του Νεροπουλάδα περιγράφηκε ως «το λιγότερο δημοσιευμένο, πιο πολυσυζητημένο γεγονός στο φεστιβάλ του Εδιμβούργου». μικρογραφία| Προτομή του Ταντέους Κάντορ στο [[Κιέλτσε, του Κόρνελ Αρτσισέφσκι]] Το Νεκρή Τάξη (1975) ήταν το πιο διάσημο από τα θεατρικά του έργα της δεκαετίας του 1970. Μια τηλεοπτική ταινία της παραγωγής έγινε το 1977, σε σκηνοθεσία Άντζεϊ Βάιντα. Σε αυτό το έργο, ο ίδιος ο Κάντορ έπαιξε το ρόλο ενός δασκάλου που προήδρευσε σε μια τάξη φαινομενικά νεκρών χαρακτήρων που έρχονται αντιμέτωποι με μανεκέν που αντιπροσωπεύουν τον νεότερο εαυτό των χαρακτήρων. Είχε αρχίσει να πειραματίζεται με την αντιπαράθεση μανεκέν και ζωντανών ηθοποιών τη δεκαετία του 1950.
Τα μεταγενέστερα έργα του της δεκαετίας του 1980 ήταν πολύ προσωπικοί προβληματισμοί. Όπως και στο Νεκρή Τάξη, μερικές φορές εκπροσωπούσε τον εαυτό του στη σκηνή. Στη δεκαετία του 1990, τα έργα του έγιναν πολύ γνωστά στις Ηνωμένες Πολιτείες λόγω των παρουσιάσεων στο La MaMa Experimental Theatre Club της Έλεν Στιούαρτ.
Σε όλη του τη ζωή, ο Κάντορ είχε μια ενδιαφέρουσα και μοναδική σχέση με τον εβραϊκό πολιτισμό. Παρά το γεγονός ότι ήταν κατ΄ όνομα Καθολικός, ο Κάντορ ενσωμάτωσε πολλά στοιχεία αυτού που ήταν γνωστό ως «εβραϊκό θέατρο» στα έργα του.
Ο Κάντορ πέθανε στην Κρακοβία.
Το νέο Κέντρο για την Τεκμηρίωση της Τέχνης του Ταντέους Κάντορ, Cricoteka, άνοιξε στην Κρακοβία το 2014.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί ζωγράφοι Κατηγορία:Πολωνοί σκηνοθέτες θεάτρου Κατηγορία:Πολωνοί γλύπτες Κατηγορία:Πολωνοί καλλιτέχνες Κατηγορία:Μοντερνιστικό θέατρο Κατηγορία:Πολωνοί ζωγράφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία) Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Ρακοβίτσκι
Αμπαντία Τσερρέτο
Η Αμπαντία Τσερρέτο (ιταλικά: Abbadia Cerreto) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λόντι, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λόντι