cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Επάνω Αρχάνες
Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Το 2010 με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 ορίστηκε έδρα του δήμου Αρχανών-Αστερουσίων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι μαζί με τους οικισμούς Βαθύπετρο και Καρνάρι αποτελούν την κοινότητα Αρχανών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αρχανών του Δήμου Αρχανών - Αστερουσίων και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 3.969 κατοίκους.
Δείτε Κοινότητα Αρχανών
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηρακλείου Κατηγορία:Δήμος Αρχανών - Αστερουσίων
Αμινοτελικό άκρο
thumb|400px|Tο τετραπτεπτίδο βαλυλ-γλυκυλ-σερυλ-αλανίνη (VGSA). Με πράσινο χρώμα φαίνεται η βαλίνη στο αμινοτελικό άκρο, ενώ με μπλε η αλανίνη στο καρβοξυτελικό άκρο. Στο Ν-άκρο φαίνεται η ελεύθερη α-αμινομάδα (-ΝΗ2), ενώ στο καρβοξυτελικό άκρο η ελευθέρη καρβοξυλομάδα (-COOH). Ως αμινοτελικό ή αμινοξικό άκρο (γράφεται και Ν-άκρο ή ΝΗ2-άκρο) χαρακτηρίζεται το ένα από τα δύο άκρα μιας πολυπεπτιδικής αλυσίδας και συγκεκριμένα αυτό που διαθέτει μια ελεύθερη α-αμινομάδα (-ΝΗ2). Το άλλο άκρο του πολυπεπτιδίου, στο οποίο υπάρχει μια ελεύθερη καρβοξυλομάδα, ονομάζεται καρβοξυτελικό άκρο. Κατά σύμβαση, όταν γράφουμε την αμινοξική αλληλουχία ενός πεπτιδίου, ή μιας πρωτεΐνης, ξεκινάμε πάντα με το αμινοτελικό άκρο (στα αριστερά) και τελειώνουμε με το καρβοξυτελικό (στα δεξιά). Για παράδειγμα, το τετραπτεπτίδο βαλυλ-γλυκυλ-σερυλ-αλανίνη, θα γραφτεί Val-Gly-Ser-Ala (ή συνηθέστερα VGSA) που σημαίνει ότι η βαλίνη βρίσκεται στο Ν-άκρο, ενώ η αλανίνη στο καρβοξυτελικό άκρο. Έτσι, το τετραπεπτίδιο VGSA είναι τελείως διαφορετικό από το ASGV. thumb|150px|left|Η φορμυλομεθειονίνη είναι η φορμυλιωμένη μορφή της μεθειονίνης. Η φορμυλίωση γίνεται στην α-αμινομάδα. Kατά την πρωτεϊνοσύνθεση, οι πολυπεπτιδικές αλυσίδες επιμηκύνονται πάντα με κατεύθυνση από το αμινοτελικό προς το καρβοξυτελικό άκρο. Επομένως, το αμινοτελικό άκρο είναι αυτό που συντίθενται πρώτο. Στους ευκαρυώτες, το ειδικό tRNA έναρξης φέρει, στις πλείστες των περιπτώσεων, το αμινοξύ μεθειονίνη. Πλέον, όμως, έχει διαπιστωθεί ότι στη περίπτωση παραγωγής κρυπτικών πεπτιδιών, η οποία γίνεται από τα κύτταρα για σκοπούς αντιγονοπαρουσίασης στα Τ κυτταροτοξικά λεμφοκύτταρα, μπορεί το αρχικό αμινοξύ να είναι η λευκίνη. Πάντως, στη συμβατική σύνθεση των πρωτεϊνών, κατά την οποία η μεθειονίνη είναι το πρώτο αμινοξύ της νεοσυντιθέμενης αλυσίδας, η τελική πρωτεΐνη δεν φέρει απαραίτητα μεθειονίνη στο Ν-άκρο. Αυτό συμβαίνει γιατί μετά τη σύνθεση τους, οι πρωτεΐνες υπόκεινται σε μετα-μεταφραστικές τροποποιήσεις, κατά τις οποίες μπορεί να αποκοπεί το αρχικό Ν-άκρο.
Στα αρχαία, όπως και στους ευκαρυώτες, το ειδικό tRNA έναρξης φέρει το αμινοξύ μεθειονίνη, ενώ στα βακτήρια φέρει το τροποποιημένο αμινοξύ φορμυλομεθειονίνη (fMet). Επομένως, στις βακτηριακές πρωτεΐνες, των οποίων το Ν-άκρο δεν έχει υποστεί πρωτεόλυση, η ελεύθερη α-αμινομάδα είναι φορμυλιωμένη.
Νότια Σερβία (επαρχία)
thumb|right|240px|Οι επαρχίες του Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων. (Με ανοιχτό πράσινο χρώμα η επαρχία της Νότιας Σερβίας) thumb|right|240px|Τα Βαλκάνια μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-13. Η Νότια Σερβία (κυριλλικά: Јужна Србија / Γιούζνα Σρμπιγια) ήταν επίσημα μία επαρχία του Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων από το 1919 έως το 1922. Η Νότια Σερβία συμπεριελάμβανε τα εδάφη του Βασιλείου της Σερβίας που αποκτήθηκαν από την Οθωμανική Αυτοκρατορία κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-13 και αντιστοιχούν σήμερα στα εδάφη ολόκληρης της Βόρειας Μακεδονίας και στο δυτικό τμήμα του Κοσσυφοπεδίου.
Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση της Σερβίας στο Βασίλειο Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων Κατηγορία:Ιστορία της Βόρειας Μακεδονίας Επαρχια Νοτια Σερβια
Βλάντισλαφ ο Λευκός
Ο Βλάντισλαφ, πολων. Władysław (π. 1327/3 - 29 Φεβρουαρίου 1388) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν δούκας τού Γκνήφκοβο (1347/50-63/64) και ο τελευταίος άρρην τού κλάδου των Πιαστ-Κουγιάβια.
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος τού Καζιμίρ Γ΄ δούκα τού Γκνήφκοβο.
Ο πατέρας του απεβίωσε το 1347-50 και ο Βλάντισλαφ τον διαδέχθηκε ως κυβερνήτης τού Γκνήφκοβο, υποτελής τού Καζιμίρ Γ΄ τού μεγάλου, εξαδέλφου τού πατέρα του. Εξέδωσε οκτώ έγγραφα, που τον ονομάζουν Wladislaus dei gracia dux Cuyavie et dominus Gnewkovie nec non Slonensis terrarum καθώς ήταν και κυβερνήτης τού Słońsko (Σβόινσκο). Η Αυλή του είχε διοικητικό μηχανισμό και το ανάκτορό του είχε κτιστεί κατά το πρότυπο τού κάστρου Βάβελ της Κρακοβίας.
Λίγους μήνες μετά που νυμφεύτηκε, ο Καζιμίρ Γ΄ της Πολωνίας τού επέστρεψε την προγονική περιοχή τού Ινόβροκλαφ ως φέουδο. Όμως το 1362-3 ο βασιλιάς τον ανάγκασε να επιστρέψει το φέουδο. Τον επόμενο χρόνο ο Βλάντισλαφ αποφάσισε να πωλήσει τις κτήσεις του στον βασιλιά αντί 1000 φλωρινίων και άρχισε ένα μακρό προσκύνημα. Ξεκίνησε από το Μάλμπορκ, όπου συνάντησε τον Βίνριχ φον Κνίπροντε μεγάλο Μάγιστρο τού Τάγματος των Τευτόνων και τον συνόδευσε στην εκστρατεία του στη Λιθουανία. Έπειτα πήγε στην Πράγα, την Παλαιστίνη και όταν επέστρεψε, στην Αβινιόν όπου συνάντησε τον πάπα Ουρβανό Ε΄. Το 1366 εισήλθε στην Κιστερκιανή μονή τού Σιτώ και ένα έτος μετά μετακινήθηκε στην μονή Βενεδικτίνων στο Ντιζόν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1359 την Ελισάβετ των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρη τού Αλβέρτου δούκα τού Οπόλε & Στσέλτσε. Η Ελισάβετ απεβίωσε το 1361 και ο Βλάντισλαφ, που την αγαπούσε βαθιά, γέμισε θλίψη και δεν έκανε δεύτερο γάμο.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ
NiVo
Ο Νίκος Βουρλιώτης (25 Αυγούστου 1970), ευρύτερα γνωστός ως NiVo, είναι Έλληνας ράπερ, πολιτικός, ηθοποιός και επιχειρηματίας. Είναι μέλος του συγκροτήματος Goin' Through και ιδιοκτήτης της δισκογραφικής εταιρίας Family The Label.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1970 στα όρια Κορυδαλλού και Αγίας Βαρβάρας. Εργάστηκε για μια περίοδο ως σκιτσογράφος, δημιουργώντας γελοιογραφίες για εφημερίδες και περιοδικά. Στα μέσα της δεκαετίας του '80 ασχολήθηκε με τη μουσική ως DJ παίζοντας soul, funk και rap. Περίπου μια δεκαετία αργότερα, μαζί με τον Μιχάλη Παπαθανασίου, δημιούργησε τους Goin' Through.
Το 2017 άνοιξε δικό του εστιατόριο στο Χαλάνδρι. Στις δημοτικές εκλογές του 2019 εξελέγη πρώτος σε ψήφους στον Δήμο Αγίας Βαρβάρας, με τον συνδυασμό του πρώην βουλευτή με το ΠΑΣΟΚ, Λάμπρου Μίχου, αναλαμβάνοντας στη συνέχεια υποχρεώσεις αντιδημάρχου στον τομέα Αθλητισμού, Πολιτισμού, Δημοκρατικών Θεσμών, Ψηφιακών Μέσων και Νέας Επιχειρηματικότητας.
Καριέρα
Έχει γνωρίσει μεγάλη επιτυχία μέσα σε αυτά τα χρόνια κερδίζοντας 4 χρυσούς κι έναν πλατινένιο δίσκο. Έχει κυκλοφορήσει 1 maxi-single, 5 LPs, 5 CD-singles καθώς και πολλές συμμετοχές σε δίσκους άλλων καλλιτεχνών.
Είναι επίσης παραγωγός των 2 Streetbeat συλλογών σε CD από την BMG και τις Sony, Universal. Το 1998, δημιούργησε τη δισκογραφική εταιρεία Family The Label, η οποία συνεργάστηκε με διάφορες δισκογραφικές εταιρίες όπως οι BMG, Planetworks, Universal, Lyra, Def Jam Recordings (στην Νέα Υόρκη) και Stars Records (στη Βουλγαρία).
Συνεργάστηκε με τα μεγαλύτερα clubs εντός κι εκτός συνόρων, μεταξύ των οποίων τα INTERNI, Balux, Villa Mercedes, Cinema, Lido, Hotel κ.ά. Επίσης, συνεργάστηκε με πολλά τηλεοπτικά κανάλια κάνοντας μουσικές εκπομπές, όπως το Streetbeat, μια από τις παλιότερες και δημοφιλέστερες urban εκπομπές του MAD, ενώ στον ANT1 το talk show με τίτλο Καληνύχτα Ελλάδα και στο ΣΚΑΪ το μουσικό παιχνίδι Junior Music Stars. Παλαιότερα έκανε και ραδιοφωνική εκπομπή στον ΑΝΤ1 με τίτλο Πολιτική Κουζίνα.
Το καλοκαίρι του 2002, συνεργάστηκε με την Puma ως entertainment marketing manager της εταιρείας, που ήταν και χορηγός του, ενώ το 2015 μεταπήδησε στη Νike παίρνοντας μέρος σε καμπάνιες.
Το 2006 βραβεύτηκε από το περιοδικό Status ως Άντρας της χρονιάς, ενώ το 2008 κυκλοφόρησε ένα CD με ποικιλία hip-hop και RnB κομματιών, με τίτλο NiVO Plays the Game 2. Το ίδιο έτος συμμετείχε ως Περικλής Καρασαβίδης στην ταινία Αϊ Φορ: Λούφα και Απαλλαγή (2008).
Το 2012 έπαιξε ως Στέλιος στο Poker Face και το 2013 ως μπράβος στο Ακάλυπτος. Υποδύθηκε το ρόλο του Τζίμη στις ταινίες The Bachelor (2016), The Bachelor 2 (2017) και The Bachelor 3 (2018),  και τον Λούη Συμεωνίδη στην ταινία Χαλβάη 5-0.
Δισκογραφία
Με τους Goin' Through
Σόλο
Προσωπική ζωή
Παππούς του είναι ο Αβραάμ Αντωνάκος, λαϊκός ζωγράφος και καραγκιοζοπαίκτης. Το 2011, νυμφεύτηκε την Όλγα Καρπαθάκη, έπειτα από τρία χρόνια σχέσης. Τον Απρίλιο του 2017 απέκτησαν μια κόρη, τη Δέσποινα. Το 2021, πήραν διαζύγιο, το οποίο γνωστοποιήθηκε στα ΜΜΕ ένα χρόνο μετά.
Το 2017 αποκάλυψε ότι έπασχε από οισοφαγίτιδα τύπου Barrett's.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες ράπερ Κατηγορία:Έλληνες τράπερ Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Δημοτικοί Σύμβουλοι ανά την Ελλάδα
Ιωάννης Γεώργιος Γ΄ της Σαξονίας
Ο Ιωάννης Γεώργιος Γ΄, γερμ. Johannes Georg III (20 Ιουνίου 1647 - 12 Σεπτεμβρίου 1691) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν εκλέκτορας της Σαξονίας.
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Ιωάννη-Γεωργίου Β΄ της Σαξονίας και της Μαγδαληνής-Σίβυλλας των Χοεντσόλερν, κόρης του Χριστιανού μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Μπάυροϊτ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1666 την Άννα-Σοφία του Όλντενμπουργκ, κόρη του Φρειδερίκου Γ΄ της Δανίας και είχε τέκνα:
Από τη μη νόμιμη σχέση του με τη Μαργαρίτα Σαλίκολα, τραγουδίστρια της όπερας είχε ένα νόθο τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Τερ-ντε-Μπα
Το Τερ-ντε-Μπα (γαλλικά: Terre-de-Bas, γουαδελουπιανό κρεόλ: Tèdébà) είναι γαλλική κοινότητα στον υπερπόντιο νομό και περιοχή της Γουαδελούπης.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιντουά (γαλλικά: Saintois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Γουαδελούπης
Γεγονότα Δεκεμβρίου 2006
20ός αιώνας | 21ος αιώνας | 22ος αιώνας
Δεκαετία 2000 | Δεκαετία 2010 | Δεκαετία 2020
2000 | 2001 | 2002 | 2003 | 2004 | 2005 | 2006 | 2007 | 2008 | 2009 | 2010
Κατηγορία:2006
Ρεβυθούσα
Η Ρεβυθούσα είναι μικρό νησί του Σαρωνικού κόλπου, μη κατοικημένο με έκταση 0,18 τετραγωνικά χιλιόμετρα (180.000 m²). Βρίσκεται 500 μέτρα νότια της ακτής Αγίας Τριάδας, του κόλπου της Πάχης Μεγάρων και 900 μέτρα δυτικά της Σαλαμίνας, στην οποία υπάγεται διοικητικά από το 2001.
Τερματικός Σταθμός Υγροποιημένου Φυσικού Αερίου
Από το 1999 λειτουργεί στη Ρεβυθούσα Τερματικός Σταθμός Υγροποιημένου Φυσικού Αερίου (ΥΦΑ) που αποτελεί μία από τις σημαντικότερες εθνικές υποδομές της Ελλάδας.
Τον Οκτώβριο του 2007 ο ΔΕΣΦΑ ολοκλήρωσε τις εργασίες αναβάθμισης του Τερματικού Σταθμού Υγροποιημένου Φυσικού Αερίου (ΥΦΑ) Ρεβυθούσας πραγματοποιώντας μια από τις σημαντικότερες επενδύσεις για την ενεργειακή υποδομή της χώρας. Με την αναβάθμιση ο Σταθμός θα μπορεί πλέον να παραλαμβάνει και να επεξεργάζεται τριπλάσιες ποσότητες φυσικού αερίου και να τροφοδοτεί το Εθνικό Σύστημα Μεταφοράς με 5,2-5,3 δισεκατομμύρια κ. μ. ετησίως. Συγκεκριμένα το έργο περιελάμβανε την επέκταση των υποδομών και την ενίσχυση του εξοπλισμού ώστε να αυξηθεί η δυναμικότητα αεριοποίησης του Σταθμού σε 1.000 κ.μ. φυσικού αερίου ανά ώρα, από 271 κ.μ. ανά ώρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά του Αργοσαρωνικού Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες
Λατσίδα Λασιθίου
Η Λατσίδα είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Αγίου Νικολάου, στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 247 κατοίκους. Βρίσκεται στο βορειοδυτικό άκρο της Σκάφης του Μιραμπέλου, σε υψόμετρο 250 μέτρων. Απέχει δύο χιλιόμετρα από τη Νεάπολη και 51 χλμ από το Ηράκλειο. Η οικονομία του χωριού βασίζεται στην αγροτική παραγωγή. Στο χωριό υπάρχει πολιτιστικός σύλλογος.
μικρογραφία|314x314px|Η κοινότητα σε σχέση με τον δήμο.
Ιστορικά στοιχεία
Η παλαιότερη μνεία στο χωριό γίνεται το 1369, όταν ήταν φέουδο κατά 3/4 του Franciscus Caravello και του Johan Gaitana, δουλοπάροικου της κοινότητας. Κατά την Ενετοκρατία ήταν ένα από τα μεγαλύτερα χωριά της περιοχής, με 740 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα (Κ97). Το χωριό αναφέρεται στις ενετικές απογραφές ως Lacidha. Λατσίδα στην κρητική διάλεκτο σημαίνει σπηλαιοβάραθρο. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 αναφέρεται ως Latsidha με 35 χριστιανικές και 5 τουρκικές οικογένειες. Στην απογραφή του 1881 είχε 737 χριστιανούς κατοίκους και 9 μουσουλμάνους.
Πορεία πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Αρχιτεκτονική
Ο πολεοδομικός ιστός του οικισμού είναι σχετικά πυκνός με στενούς δρόμους και κτίρια μικρής κλίμακας, κυρίως μονώροφα. Κοντά στο χωριό βρίσκεται ο ναός της Παναγίας της Κεραγωνιώτισσας, αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου, που χρονολογείται από τον 14ο αιώνα, με ενδιαφέρουσες τοιχογραφίες. Στο νεκροταφείο του χωριού βρίσκεται η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής. Μέσα στο χωριό σώζεται ενετικός πύργος.
Αντώνιος της Λωρραίνης
Ο Αντώνιος της Λωρραίνης ή Αντώνιος ο Καλός (Antoine de Lorraine, Μπαρ-λε-Ντυκ, 4 Ιουνίου 1489 - 14 Ιουνίου 1544) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν δούκας της Λωρραίνης (1508 - 1544). Ο Αντώνιος ήταν υιός και διάδοχος του Ρενέ Β΄ της Λωρραίνης από τη δεύτερη σύζυγο του Φιλίππη του Γκέλε.
Δούκας της Λωρραίνης
thumb|250px|left|Έφιππος ανδριάντας του Αντωνίου της Λωρραίνης στην [[Νανσύ.]] Μεγάλωσε στην αυλή του Γάλλου βασιλιά Λουδοβίκου ΙΒ΄ με τον αδελφό του Κλαύδιο, έγινε στενός φίλος με τον δούκα του Ανγκουλέμ που ήταν ο μελλοντικός Φραγκίσκος Α΄ της Γαλλίας. Παρέδωσε την διοίκηση του δουκάτου στην μητέρα του και στον επίσκοπο της Τουλ (1509) και ακολούθησε τον Λουδοβίκο ΙΒ΄ στις εκστρατείες του στην βόρεια Ιταλία, συμμετείχε την ίδια χρονιά στην "μάχη του Ανιαντέλλο". Μετά τον θάνατο του Λουδοβίκου ΙΑ΄ ακολούθησε και τον νέο βασιλιά Φραγκίσκο Α΄ στις εκστρατείες του στην βόρεια Ιταλία, συμμετείχε στη μάχη του Μαρινιάνο (15 Σεπτεμβρίου 1515). Τα προβλήματα στο δουκάτο του τον ανάγκασαν να επιστρέψει στην Λωρραίνη, δεν συμμετείχε στην αποφασιστική μάχη της Παβίας (1525) που ο Φραγκίσκος Α΄ αιχμαλωτίστηκε και ο αδελφός του Φραγκίσκος του Λαμπέσκ σκοτώθηκε.
Θρησκευτικές συγκρούσεις
Ο Αντώνιος είχε να αντιμετωπίσει στην Λωρραίνη την Μεταρρύθμιση και εξέδωσε διατάγματα εναντίον της (26 Δεκεμβρίου 1523). Η κατάσταση χειροτέρεψε την επόμενη χρονιά με την "Επανάσταση των Γερμανών χωρικών" που ξέσπασε στην Αλσατία, οι επαναστάτες κατέλαβαν την Σαβέρν και προσπάθησαν να κυριεύσουν την Σαιν-Ντιέ-ντε-Βοζ. Ο Αντώνιος προχώρησε σε εκστρατεία να ανακαταλάβει την Σαβέρν (17 Μαίου 1525) και συνέτριψε τον αγροτικό στρατό κοντά στην Σελεστά (20 Μαίου 1525), κατόπιν εξέδωσε νέα διατάγματα εναντίον των Προτεσταντών.
Αυτοκρατορική αναγνώριση
Ο Αντώνιος της Λωρραίνης μπόρεσε να μεγαλώσει σημαντικά το δουκάτο του με κληρονομιές και προσαρτήσεις, παρέμεινε ουδέτερος πάντοτε στους πολέμους που είχαν ξεσπάσει ανάμεσα στον Φραγκίσκο Α΄ της Γαλλίας και τον αυτοκράτορα. Με την "Συνθήκη της Νυρεμβέργης" (26 Αυγούστου 1542) ο αυτοκράτορας Κάρολος Κουίντος αναγνώρισε την ανεξαρτησία του δουκάτου της Λωρραίνης. Με τον θάνατο του Καρόλου του Έχμοντ (1538) διεκδίκησε τους τίτλους του δούκα του Χέλρε και του κόμη του Ζούτφεν αλλά δεν μπόρεσε να τους κερδίσει. Από το 1539 ο Αντώνιος υπέφερε από ουρική αρθρίτιδα και ζήτησε από την ανεψιά του Μαρία του Γκιζ να του στείλει ένα Σκωτσέζικο άλογο κατάλληλο να το ιππεύσει ο ίδιος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1515 τη Ρενέα των Βουρβόνων, κόρη του Γιλβέρτου κόμη του Μονπανσιέ και είχε επιζόντα τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Λωρραίνης Αντώνιος
Πωλ Σουλικιάς
Ο Πωλ ή Παλαιολόγος Σουλικιάς (Κομοτηνή, 13 Οκτωβρίου 1926 – Λάρισα, 17 Ιανουαρίου 2023) ήταν επιφανής Έλληνας ζωγράφος, που έζησε μεγάλο μέρος της ζωής του στον Καναδά.
Βιογραφία
Μεγάλωσε στον Βόλο. Η καταγωγή του πατέρα του ήταν από το Φανάρι Καρδίτσας, ενώ η μητέρα του καταγόταν από την Ανατολική Θράκη. Άρχισε να ασχολείται με τη ζωγραφική από την παιδική του ηλικία. Κατά την περίοδο της Κατοχής έχασε τον πατέρα του και η οικογένειά του γνώρισε δύσκολες στιγμές. Παρά τις δυσκολίες, συνέχισε να ζωγραφίζει και παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής στην Αθήνα και το 1956 στο Παρίσι.
Το 1959 εγκατέλειψε την Ελλάδα και μετανάστευσε στο Μόντρεαλ του Καναδά. Στην έκθεση «Νεοκαναδοί ζωγράφοι» που διοργάνωσε ο Δήμος του Μόντρεαλ το 1965, κέρδισε το α΄ βραβείο «για τις μαγευτικές αρμονίες χρωμάτων, σύνθεσης και ανθρωπισμού». Η βράβευση αυτή αποτέλεσε από την μια το έναυσμα για την αποκλειστική ενασχόλησή του με την ζωγραφική, και από την άλλη την απαρχή της σταδιακής αναγνώριση του ζωγράφου από τους ομότεχνούς του, τους κριτικούς τέχνης και το κοινό.
Ο Σουλικιάς ζωγράφιζε σχεδόν αποκλειστικά με λάδι και είχε χαρακτηριστεί ως «χαρισματικός τοπιογράφος» του Κεμπέκ και του Ανατολικού Καναδά. Εντούτοις, τα θέματά του περιλαμβάνουν επίσης νεκρές φύσεις και προσωπογραφίες. Παρουσίασε έργα του σε πολλές γκαλερί και πινακοθήκες, κυρίως στον Καναδά και τις ΗΠΑ, καθώς και στην Ελλάδα. Στα μέσα της δεκαετίας του 1990, επέστρεψε για μόνιμη εγκατάσταση στην Ανακασιά του Πηλίου, όπου εξακολούθησε να δημιουργεί.
Θάνατος
Απεβίωσε από πνευμονία στη Λάρισα στις 17 Ιανουαρίου 2023, σε ηλικία 96 ετών.
Βιβλιογραφία
250px|μικρογραφία|δεξιά|Π. Σουλικιάς, Fall in the Eastern Townships (1979), ιδιωτική συλλογή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Ελληνοκαναδοί
NGC 1399
Ο NGC 1399 είναι μεγάλος ελλειπτικός γαλαξίας τύπου cD στον αστερισμό Κάμινο. Είναι ο κεντρικός γαλαξίας του σμήνους γαλαξιών της Καμίνου. Εκτιμάται πως υπάρχουν από 5.700 ως 6.500 σφαιρωτά σμήνη στον γαλαξία αυτόν, ενώ στο κέντρο του υπάρχει υπερμεγέθης μαύρη τρύπα η οποία υπολογίζεται πως φτάνει σε μάζα στα 500 εκατομμύρια ηλιακές μάζες. Τον ανακάλυψε στις 22 Οκτωβρίου 1835 ο αστρονόμος Τζων Χέρσελ (John Herschel).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1399 13418 Κατηγορία:Ελλειπτικοί γαλαξίες Κατηγορία:Κάμινος (αστερισμός)
Παλαιόβρυση Εύβοιας
Η Παλαιόβρυση είναι ημιορεινό χωριό στην βόρεια Εύβοια και την Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας, το οποίο βρίσκεται δίπλα και νοτιοδυτικά από την Αγία Άννα. Απέχει 17 χλμ. ΒΑ. από την Λίμνη (έδρα του δήμου), 16 χλμ. ΒΔ. από το Μαντούδι και 70 χλμ. Β.-ΒΔ. από την Χαλκίδα και έχει υψόμετρο 350 μέτρα. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την Επανάσταση του 1821 και την ενσωμάτωση της Εύβοιας, το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Κιρραιού (Κηρέως) με την παλιά του ονομασία Παληόβρυση. Το 1940 διορθώθηκε σε Παλαιόβρυση. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με την Αγία Άννα και την Αγκάλη αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Αγίας Άννας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Νηλέως του Μαντουδίου–Λίμνης–Αγίας Άννας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφονται 63 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μαντουδίου - Λίμνης - Αγίας Άννας Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας
Σπούτνικ 9
Το Σπούτνικ 9, γνωστό και σαν Korabl-Sputnik 4, είναι το τέταρτο διαστημόπλοιο Βοστόκ. Κύριος σκοπός της αποστολής, όπως και των άλλων σκαφών Βοστόκ που εκτοξεύθηκαν πριν από αυτή, ήταν ο έλεγχος των διαφόρων συστημάτων και παραμέτρων προκειμένου να καταστεί εφικτή η αποστολή ανθρώπου στο διάστημα. Την πρωτιά αυτή κατέκτησε μερικούς μήνες μετά την εκτόξευση του Σπούτνικ 9 ο κοσμοναύτης Γιούρι Γκαγκάριν.
Αποστολή
Το διαστημόπλοιο εκτοξεύθηκε από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στις 9 Μαρτίου 1961. Στην κάψουλα επέβαιναν ένας σκύλος, ονόματι Chernushka και μια κούκλα που προσομοίωνε τον κοσμοναύτη. Μετά από μία μόλις τροχιά, η κάψουλα επέστρεψε με επιτυχία στη Γη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόγραμμα Βοστόκ Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 1961
Γουίλιαμ Ρίγκαλ
Ο Ντάρεν Κένεθ Μάθιους (Darren Kenneth Matthews, 10 Μαΐου 1968) είναι Άγγλος παλαιστής, σχολιαστής αγώνων και συγγραφέας. Είναι περισσότερο γνωστός με το ψευδώνυμο που χρησιμοποιεί στα ρινγκ, Γουίλιαμ Ρίγκαλ. Αυτή την περίοδο έχει συμβόλαιο με την εταιρεία WWE και είναι σχολιαστής στο τηλεοπτικό πρόγραμμα WWE NXT.
Εταιρείες
Η καριέρα του Γουίλιαμ Ρίγκαλ ξεκίνησε το καλοκαίρι του 1983 στην Αγγλία, όπου έγινε ιδιαίτερα γνωστός και ήταν από τους καλύτερους παλαιστές της πατρίδας του. Το 1992 αποφασίσει να μετακινηθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες για χάρη του World Championship Wrestling. Έμεινε εκεί έως το 1998, όταν μεταγράφηκε για έναν χρόνο στο World Wrestling Federation. Το 1999 επέστρεψε, για να αποχωρήσει εκ νέου το 2000, και να υπογράψει ξανά στο World Wrestling Federation (μετέπειτα ονομάστηκε WWE).
Διακρίσεις
Στο WWE κυρίως είχε πολλές διακρίσεις και αρμοδιότητες εκτός ρινγκ, αφού ήταν ένας ανώτερος υπάλληλος. Έγινε Γενικός Διευθυντής στο WWE Raw και Οργανωτής αγώνων στο WWE NXT. Όσον αφορά τους τίτλους, ποτέ δεν κατέκτησε κάποιο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Κατέκτησε παρ'όλα αυτά παραπάνω από εξήντα άλλους τίτλους στην τριαντάχρονη καριέρα του, όπως το Διηπειρωτικό Πρωτάθλημα WWE, που είναι το σημαντικότερο. Τέλος, έχει νικήσει μια φορά στο τουρνουά του WWE, King of the Ring το 2008.
Εκπαιδευτής
Ο Ρίγκαλ εκπαίδευσε αρκετούς παλαιστές, ανάμεσα στους Σι Εμ Πανκ, Ντάνιελ Μπράιαν και Σαμόα Τζο.
Προσωπική ζωή
Ο Μάθιους είναι παντρεμένος από το 1986 με την Κριστίνα Μπεντόους και έχουν μαζί τρία παιδιά, τον Ντάνιελ, τον Ντέιν και τον Μπέιλι. Έχει καταπολεμήσει με επιτυχία, μικροεθισμούς σε αλκοόλ, κάνναβη και αναβολικά.
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές
Ανθρώπινη αλυσίδα για το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης στην Χώρα των Βάσκων (2014)
Η ανθρώπινη αλυσίδα για το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης στην Χώρα των Βάσκων του 2014, επίσης γνωστή ως gure ESKU bidea (Βασκικές λέξεις οι οποίες σημαίνουν "το δικαίωμά μας" καθώς και "η οδός είναι στα χέρια μας", υπό την μορφή λογοπαιγνίου), ήταν μια ανθρώπινη αλυσίδα και διαδήλωση που έλαβε χώρα στις 8 Ιουνίου 2014 στην Χώρα των Βάσκων, μέσω της οποίας απαιτούνταν το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση των Βάσκων αναφορικά με το πολιτικό καταστατικό τους, με απώτερο στόχο την ανεξαρτητοποίηση ως έθνος. Συνέδεε το Ντουράνγκο (Μπιθκάια) με την Ιρουνέα (Ναβάρρα) μέσω μιας ανθρώπινης αλυσίδας μήκους 123 χλμ. Ήταν γνωστή ως Gure Esku Dago (Βασκική εκδοχή του σλόγκαν "Είναι στα Χέρια Μας"). Περίπου 150.000 άτομα συμμετείχαν στην ανθρώπινη αλυσίδα, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των διοργανωτών.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:2014 Κατηγορία:Πολιτική της Χώρας των Βάσκων
Τερ-ντε-Ω
Το Τερ-ντε-Ω (γαλλικά: Terre-de-Haut, γουαδελουπιανό κρεόλ: Tèdého) είναι γαλλική κοινότητα στον υπερπόντιο νομό και περιοχή της Γουαδελούπης.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιντουά (γαλλικά: Saintois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Γουαδελούπης
Ρωσική Συντακτική Συνέλευση
Η Πανρωσική Συντακτική Συνέλευση (Ρωσικά Всероссийское Учредительное собрание в документах и материалах) ήταν ένα συνταγματικό σώμα που συγκλήθηκε στη Ρωσία μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917. Γενικά αναγνωρίζεται σαν το πρώτο δημοκρατικά εκλεγμένο νομοθετικό σώμα οποιουδήποτε είδους στη Ρωσική ιστορία. Συνεδρίασε για 13 ώρες, από τις 4 μ.μ. ως τις 5 π.μ. 18-19 Ιανουαρίου (5-6 Ιανουαρίου, με το παλιό ημερολόγιο) του 1918, οπότε διαλύθηκε από την Πανρωσική Κεντρική Εκτελεστική Επιτροπή    που έκανε το Τρίτο Πανρωσικό Συνέδριο των Σοβιέτ το νέο κυβερνητικό σώμα της Ρωσίας. μικρογραφία|δεξιά|Ο δικέφαλος αετός, που παρέμεινε de jure εθνόσημο της Ρωσίας μέχρι τις 10 Ιουλίου 1918. Ποτέ δεν χρησιμοποιήθηκε επίσημα πριν από τη διάλυση της Συνέλευσης.
Αρχική εμφάνιση του ζητήματος
Μία δημοκρατικά εκλεγμένη Συντακτική Συνέλευση για να δημιουργήσει ένα Ρωσικό σύνταγμα ήταν ένα από τα κύρια αιτήματα όλων των Ρωσικών επαναστατικών κομμάτων πριν από τη Ρωσική επανάσταση του 1905. Το 1906, ο Τσάρος αποφάσισε να παραχωρήσει τις βασικές πολιτικές ελευθερίες και να κάνει εκλογές για ένα νεοσυσταθέν νομοθετικό σώμα, την Κρατική Δούμα. Ωστόσο, η Δούμα δεν εξουσιοδοτήθηκε ποτέ να συντάξει νέο σύνταγμα, πολύ λιγότερο να καταργήσει τη μοναρχία. Επιπλέον, οι εξουσίες της Δούμας έπεφταν στα χέρια των Συνταγματικών Δημοκρατών (Καντέτ) και όχι των Μαρξιστών Σοσιαλιστών. Η κυβέρνηση διέλυσε τη Δούμα, όπως ήταν το νόμιμο δικαίωμά της, τον Ιούλιο του 1906 και πάλι, μετά από νέες εκλογές, τον Ιούνιο του 1907. Ο τελικός εκλογικός νόμος γραμμένος από την κυβέρνηση μετά τη δεύτερη διάλυση στις 16 Ιουνίου [3 Ιουνίου με το παλιό] του 1907 ευνόησε τις άρχουσες τάξεις και τους γαιοκτήμονες. Το λίγο που μπορούσε να κάνει η Δούμα μετά το 1907 είχε συχνά το βέτο του Τσάρου ή της διορισμένης Άνω Βουλής. Η Δούμα, επομένως, φαινόταν ευρύτατα ως μη αντιπροσωπευτική των κατώτερων εργαζομένων τάξεων, και τα αιτήματα για μια Συντακτική Συνέλευση που θα εκλεγόταν στη βάση της καθολικής ψήφου συνεχίζονταν αμείωτα. μικρογραφία|αριστερά|Ανάκτορο Ταυρίδας. Χώρος συνεδριάσεων της Συντακτικής Συνέλευσης
Η Προσωρινή Κυβέρνηση (Φεβρουάριος – Οκτώβριος 1917)
Με την παραίτηση του Τσάρου Νικολάου Β΄ στη Φεβρουαριανή Επανάσταση του 1917, η εξουσία στη Ρωσία πέρασε στην Προσωρινή Κυβέρνηση που δημιουργήθηκε από την προοδευτική ηγεσία της Δούμας.
Η Προσωρινή Κυβέρνηση ονομάστηκε έτσι επειδή αποτελείτο από κοινοβουλευτικές προσωπικότητες, που την τελευταία φορά που εκλέχτηκαν (σαν Τέταρτη Δούμα) ήταν το 1912, οι οποίοι ζητούσαν προσωρινή εξουσία για τη διαχείριση της επαναστατικής κατάστασης στο μέσον του  Α Παγκοσμίου Πολέμου, μέχρι που μια πιο μόνιμη μορφή διακυβέρνησης θα μπορούσε να συσταθεί από μια εκλεγμένη Συντακτική Συνέλευση.
Ο Μέγας Δούκας Μιχαήλ είχε αρνηθεί να ανέβει στον θρόνο του μεγαλύτερου αδελφού του  Νικολάου Β΄ χωρίς τη συγκατάθεση μιας εκλεγμένης Συντακτικής Συνέλευσης, και ήταν ευρέως δεκτό ότι μια εκλεγμένη Συντακτική Συνέλευση θα ήταν το μόνο σώμα με την εξουσία να αλλάξει τη μορφή της διακυβέρνησης της Ρωσίας. Η Προσωρινή Κυβέρνηση έλεγε ότι θα διοργάνωνε εκλογές αφού θα είχε τελειώσει ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, αλλά παρά την αρχική συμφωνία τον Ιούλιο του 1917, κήρυξαν τη Ρωσία Δημοκρατία και άρχισαν προετοιμασίες για εκλογές στο “Προκοινοβούλιο”, που αργότερα ονομάστηκε το Συμβούλιο της Ρωσικής Δημοκρατίας. Αυτές οι ενέργειες προκάλεσαν επικρίσεις τόσο από αριστερά, όσο και από δεξιά. Οι Μοναρχικοί είδαν την κήρυξη ενός δημοκρατικού τρόπου διακυβέρνησης στη Ρωσία ως απαράδεκτη, ενώ ή αριστερά θεώρησε την κήρυξη αρπαγή της εξουσίας που απέβλεπε στο να αδυνατίσει την επιρροή των Σοβιέτ.
Οι Μπολσεβίκοι και η Συντακτική Συνέλευση
Η θέση των Μπολσεβίκων για τη Συντακτική Συνέλευση προέκυψε κατά τη διάρκεια του 1917. Κατ’ αρχάς, όπως όλα τα άλλα σοσιαλιστικά κόμματα, οι Μπολσεβίκοι ήταν υπέρ της εκλογής της Συντακτικής Συνέλευσης. Ο ίδιος ο Λένιν αργότερα ισχυρίστηκε: “Η απαίτηση για σύγκληση της Συντακτικής Συνέλευσης ήταν ένα απόλυτα θεμιτό μέρος του προγράμματος της επαναστατικής Σοσιαλ-Δημοκρατίας, γιατί στην αστική δημοκρατία η Συντακτική Συνέλευση αντιπροσωπεύει την ύψιστη μορφή δημοκρατίας”.
Αλλά υπήρχε μια πιθανή αντίφαση στην πολιτική των Μπολσεβίκων. Μετά την επιστροφή του Λένιν από την Ελβετία τον Απρίλιο του 1917, οι Μπολσεβίκοι είχαν ξεχωρίσει τους εαυτούς τους από τους άλλους σοσιαλιστές απαιτώντας “Όλη η εξουσία στα Σοβιέτ”. Έτσι οι Μπολσεβίκοι αντιτάσσονταν στα “αστικά” κοινοβουλευτικά όργανα, όπως η Προσωρινή Κυβέρνηση και η Συντακτική Συνέλευση, υπέρ των Σοβιέτ (άμεσα εκλεγμένα επαναστατικά συμβούλια των εργατών, στρατιωτών και αγροτών) τα οποία είχαν προκύψει μετά τη Φεβρουαριανή Επανάσταση. Στις 7 Νοεμβρίου (25 Οκτωβρίου με το παλιό) 1917, οι Μπολσεβίκοι έδρασαν με αυτή την πολιτική οδηγώντας την Οκτωβριανή Επανάσταση κατά της Προσωρινής Κυβέρνησης. Η εξέγερση στην Πετρούπολη συνέπεσε με τη σύγκληση του Δεύτερου Πανρωσικού Συνεδρίου των Σοβιέτ των Εργατών και Στρατιωτών. Οι Σοβιετικοί βουλευτές των πιο μετριοπαθών σοσιαλιστικών κομμάτων, οι Μενσεβίκοι και οι Δεξιοί Εσέροι, αποχώρησαν από το Συνέδριο σε ένδειξη διαμαρτυρίας σε αυτό που υποστήριζαν ότι ήταν μια πρόωρη ανατροπή της “αστικής” κυβέρνησης στην οποία είχαν συμμετάσχει.
Τις επόμενες λίγες εβδομάδες οι Μπολσεβίκοι εδραίωσαν τον έλεγχό τους στις αστικές περιοχές και σχεδόν σε όλη τη Μεγάλη Ρωσία αλλά είχαν μικρότερη επιτυχία στην ύπαιθρο και στις εθνικά μη Ρωσικές περιοχές. Αν και η νέα Σοβιετική κυβέρνηση περιόρισε την ελευθερία του Τύπου (με τη σποραδική απαγόρευση του μη σοσιαλιστικού Τύπου) και καταδίωξε το φιλελεύθερο Συνταγματικό Δημοκρατικό κόμμα (Καντέτ), επέτρεψε τις εκλογές για τη Συντακτική Συνέλευση να γίνουν στις 25 Νοεμβρίου [12 Νοεμβρίου] 1917, όπως είχε προγραμματιστεί από την Προσωρινή Κυβέρνηση.
Επισήμως, η κυβέρνηση των Μπολσεβίκων στην αρχή θεώρησε τον εαυτό της προσωρινή κυβέρνηση και ισχυρίστηκε ότι σκόπευε να υποταχθεί στη θέληση της Συντακτικής Συνέλευσης. Όπως έγραψε ο Λένιν στις 18 Νοεμβρίου [5 Νοεμβρίου] 1917:
“Ως εκ τούτου, τα Σοβιέτ των Αγροτών Αντιπροσώπων, κυρίως τα Σοβιέτ των ουγιέζντ (уе́зд) και στη συνέχεια των γκουμπέρνιγια (губе́рния, κυβερνεία), είναι από τώρα και στο εξής, εν αναμονή της σύγκλησης της Συντακτικής Συνέλευσης, περιβεβλημένα με πλήρη κυβερνητική εξουσία στις περιοχές τους”.
Τα Αποτελέσματα των Εκλογών (12/25 Νοεμβρίου 1917)
Περισσότερο από το 60% των πολιτών με δικαίωμα ψήφου πήγαν και ψήφισαν για τη Συντακτική Συνέλευση. Οι εκλογές έδωσαν τα παρακάτω αποτελέσματα:
Ωστόσο, λόγω του μεγέθους της χώρας, τον συνεχιζόμενο Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τη χειροτέρευση του συστήματος επικοινωνιών, αυτά τα αποτελέσματα δεν ήταν διαθέσιμα εκείνη τη στιγμή. Μια μερική καταμέτρηση (54 εκλογικές περιφέρειες από 79) δημοσιεύθηκε από τον N.V. Svyatitsky στο A Year of the Russian Revolution 1917-18, Moscow, Zemlya I Volya Publishers, 1918. Τα στοιχεία του Svyatitsky ήταν γενικά αποδεκτά από όλα τα πολιτικά κόμματα, περιλαμβανομένων των Μπολσεβίκων, και ήταν ως εξής: ΄
Τελικώς, οι Μπολσεβίκοι έλαβαν μεταξύ 22% και 25% των ψήφων, αν και ήταν καθαροί νικητές στα αστικά κέντρα της Ρωσίας και μεταξύ των στρατιωτών στο “Δυτικό Μέτωπο” (τα δύο τρίτα των ψήφων αυτών των στρατιωτών). Στην πόλη της Μόσχας, για παράδειγμα, οι Μπολσεβίκοι πήραν το 47,9% των ψήφων, οι Συνταγματικοί Δημοκράτες (Καντέτ) 35,7% και οι Εσέροι 8,1%. Ενώ έχανε την αστική ψήφο, το Σοσιαλ-Επαναστατικό Κόμμα έλαβε περίπου 57-58% (62% με τους σοσιαλδημοκράτες συμμάχους τους), έχοντας κερδίσει τη μαζική υποστήριξη της αγροτιάς της χώρας, που αποτελούσε το 80% του Ρωσικού πληθυσμού. Εν τούτοις, αυτή είναι η μισή αλήθεια, επειδή οι Ουκρανοί Σοσιαλ-Επαναστάτες δεν παρέστησαν στη Συντακτική Συνέλευση όταν συγκλήθηκε. Ένας άλλος σημαντικός παράγοντας είναι η διάσπαση μέσα στους Σοσιαλ-Επαναστάτες, η οποία οδήγησε στην υποστήριξη των Μπολσεβίκων από τη φράξια των αριστερών Σοσιαλ-Επαναστατών.
Μεταξύ των Εκλογών και της Σύγκλησης της Συνέλευσης (Νοέμ. 1917 – Ιαν. 1918)
Ο Λένιν και οι Μπολσεβίκοι άρχισαν να θέτουν υπό αμφισβήτηση την αξία της Συντακτικής Συνέλευσης αμέσως μόλις φάνηκε πιθανό ότι η Συνέλευση δεν θα περιείχε μια πλειοψηφία υπέρ της Σοβιετικής κυβέρνησης. Στις 27 Νοεμβρίου [14 Νοεμβρίου] 1917, ο Λένιν είπε στο Έκτακτο Πανρωσικό Συνέδριο των Σοβιέτ των Αγροτών Αντιπροσώπων ότι η Συντακτική Συνέλευση δεν πρέπει να απομακρύνει τους αγρότες από τον αγώνα κατά του κεφαλαίου:
Στις 4 Δεκεμβρίου [21 Νοεμβρίου] 1917, ο Λαϊκός Επίτροπος Ναυτικών Υποθέσεων Πάβελ Ντιμπένκο διέταξε να παραμείνουν 7.000 φιλο-Μπολσεβίκοι ναύτες της Κροστάνδης σε “πλήρη επιφυλακή” στην περίπτωση σύγκλησης της Συντακτικής Συνέλευσης στις 9 Δεκεμβρίου [26 Νοεμβρίου] 1917. Μια συγκέντρωση περίπου 20.000 στην Κροστάνδη “στρατιωτών, ναυτών, εργατών και αγροτών” πήρε την απόφαση να μην στηρίξει παρά μόνο μια Συντακτική Συνέλευση που θα ήταν “έτσι συγκροτημένη ώστε να εδραιώνει τα επιτεύγματα της Οκτωβριανής Επανάστασης [και θα ήταν απαλλαγμένη από τους Καλεντινίτες και τους ηγέτες της αντεπαναστατικής μπουρζουαζίας]”.
Με τη διάσπαση μεταξύ Δεξιών και Αριστερών Σοσιαλ-Επαναστατών οριστικοποιημένη τον Νοέμβριο, οι Μπολσεβίκοι σχημάτισαν κυβέρνηση συνασπισμού με τους τελευταίους. Στις 11 Δεκεμβρίου [28 Νοεμβρίου] 1917, η Σοβιετική κυβέρνηση κήρυξε το Συνταγματικό Δημοκρατικό Κόμμα (Καντέτ) “κόμμα των εχθρών του λαού”, το απαγόρευσε και διέταξε τη σύλληψη των ηγετών του. Επίσης ανέβαλε τη σύγκληση της Συντακτικής Συνέλευσης μέχρι τις αρχές Ιανουαρίου. Στην αρχή η Σοβιετική κυβέρνηση έριξε την ευθύνη των καθυστερήσεων στις τεχνικές δυσκολίες και τις μηχανορραφίες των εχθρών της.
Στις 26 Δεκεμβρίου [13 Δεκεμβρίου] 1917, οι Θέσεις του Λένιν για τη Συντακτική Συνέλευση δημοσιεύθηκαν ανώνυμα στην εφημερίδα των Μπολσεβίκων Πράβδα. Οι Θέσεις υποστήριζαν ότι “η επαναστατική Σοσιαλδημοκρατία έχει από την αρχή της Επανάστασης του 1917 κατ’ επανάληψη τονίσει ότι η δημοκρατία των Σοβιέτ είναι η ανώτερη μορφή δημοκρατίας από τη συνηθισμένη αστική δημοκρατία με τη Συντακτική Συνέλευση”.
Ο Λένιν υποστήριζε ότι η Συντακτική Συνέλευση δεν εκπροσωπούσε πραγματικά τον Ρωσικό λαό, επειδή στους ψήφους της δεν απεικονιζόταν η διάσπαση μεταξύ των αντι-Μπολσεβίκων Δεξιών Εσέρων και των φιλο-Μπολσεβίκων Αριστερών Εσέρων:
Το κόμμα το οποίο από τον Μάιο ως τον Οκτώβριο είχε τον μεγαλύτερο αριθμό οπαδών μέσα στον λαό, και ιδιαίτερα μέσα στους αγρότες – το Σοσιαλ-Επαναστατικό Κόμμα – παρουσιάστηκε με ενωμένα ψηφοδέλτια για τη Συντακτική Συνέλευση στα μέσα του Οκτώβρη 1917, αλλά διασπάστηκε τον Νοέμβριο του 1917, μετά τις εκλογές και πριν να συνεδριάσει η Συνέλευση.
Έτσι ο Λένιν υποστήριξε ότι
Η προτεινόμενη λύση του Λένιν στο πρόβλημα ήταν η Συντακτική Συνέλευση να συμφωνήσει σε νέες εκλογές, για να εκπροσωπήσει καλύτερα την τωρινή θέληση του λαού, ενώ στο μεσοδιάστημα να δεχθεί την παραμονή της Σοβιετικής κυβέρνηση:
Δεν ήταν όλα τα μέλη του Μπολσεβίκικου κόμματος πρόθυμα να προχωρήσουν με αυτό που διαρκώς και περισσότερο έμοιαζε με την επερχόμενη κατάργηση της Συντακτικής Συνέλευσης. Στις αρχές Δεκεμβρίου, οι μετριοπαθείς είχαν ακόμα την πλειοψηφία μέσα στους βουλευτές των Μπολσεβίκων στη Συντακτική Συνέλευση, όμως ο Λένιν επικράτησε στη συνεδρίαση της 24ης Δεκεμβρίου [11 Δεκεμβρίου] 1917 της Κεντρικής Επιτροπής των Μπολσεβίκων, η οποία διέταξε τους Μπολσεβίκους βουλευτές να ακολουθήσουν τη γραμμή του Λένιν.
Συνεδρίαση στην Πετρούπολη (5-6/18-19 Ιανουαρίου 1918)
Το πρωί της 18ης Ιανουαρίου [5 Ιανουαρίου] 1918, ένα μεγάλο πλήθος συγκεντρώθηκε στην Πετρούπολη για να βαδίσει προς το Ανάκτορο της Ταυρίδας για υποστήριξη της Συντακτικής Συνέλευσης. Πυροβολήθηκε και τράπηκε σε φυγή από στρατιώτες πιστούς στην κυβέρνηση Μπολσεβίκων – Αριστερών Εσέρων. Η πορεία δεν ήταν τόσο μεγάλη όσο οι οργανωτές της είχαν ελπίσει: πολύ λιγότεροι στρατιώτες και εργάτες από τους αναμενόμενους είχαν παραστεί και η διαδήλωση αποτελούνταν κυρίως από φοιτητές της μεσαίας τάξης, δημοσίους υπαλλήλους και επαγγελματίες.
Η απαρτία της Συντακτικής Συνέλευσης συνεδρίασε στο Ανάκτορο της Ταυρίδας στην Πετρούπολη, μεταξύ 4 μ.μ. και 4,40 π.μ., 18-19 Ιανουαρίου [5-6 Ιανουαρίου] 1918. Ένας σημαντικός Μπολσεβίκος, ο Ιβάν Σκβορτσόβ-Στεπάνοφ, σε ομιλία του εγκεκριμένη από τον Λένιν, εξήγησε την εναντίωση των Μπολσεβίκων στην “αστική δημοκρατία” υπέρ της ταξικής κυριαρχίας των αγροτών και των εργατών:
“Πως μπορείτε”, αναρωτήθηκε, “να επικαλείστε μια τέτοια έννοια, όπως η θέληση ολόκληρου του λαού; Για έναν Μαρξιστή “ο λαός” είναι μια αδιανόητη ιδέα: ο λαός δεν δρα σαν ενιαία μονάδα. Ο λαός σαν μονάδα είναι απλή φαντασία, και αυτή η φαντασία χρειάζεται στις άρχουσες τάξεις. Αυτό είναι τελειωμένο μεταξύ μας”, συνόψισε. “Ανήκετε σε έναν κόσμο, με τους Καντέτ και τους αστούς, και εμείς σε έναν άλλο, με τους αγρότες και τους εργάτες”.
Η Συνέλευση κυριαρχείτο από τους αντι-Μπολσεβίκους Δεξιούς Εσέρους: οι οποίοι υπερεκπροσωπούνταν, λόγω του ότι στα ψηφοδέλτιά τους συνυπολογίζονταν και αυτά της αριστερής πτέρυγας, πριν γίνει η διάσπασή τους. Ο Βίκτορ Τσερνόφ, ηγέτης των Δεξιών Εσέρων, εξελέγη Πρόεδρος της Συνέλευσης με 244 ψήφους προς 153 για τη Μαρία Σπιριντόνοβα των Αριστερών Εσέρων. Οι Μπολσεβίκοι έβαλαν τα Διατάγματα του Δευτέρου Συνεδρίου των Σοβιέτ ενώπιον της Συνέλευσης για επικύρωση. Απορρίφθηκαν με 237 ψήφους προς 136.
Ήταν κατά συνέπεια φανερό ότι, ελεγχόμενη από τους Δεξιούς Εσέρους που θεωρούσαν τη Ρωσία ανέτοιμη για τη Σοβιετική εξουσία, η Συντακτική Συνέλευση αντιτίθετο στη Σοβιετική κυβέρνηση και δεν συμφωνούσε σε νέες εκλογές. Σε απομονωμένο χώρο, μια ειδική συνεδρίαση των Μπολσεβίκων και των Αριστερών Εσέρων αποφάσισε να διαλύσει τη Συνέλευση. Ο Αναπληρωτής Λαϊκός Επίτροπος Ναυτικών Υποθέσεων Φιοντόρ Ρασκόλνικοβ διαβάζει μια έτοιμη δήλωση και οι Μπολσεβίκοι και οι Αριστεροί Εσέροι αποχώρησαν. Ο Λένιν έφυγε από το κτίριο για να πάει για ύπνο, καθοδηγώντας τους στρατιώτες να μην χρησιμοποιήσουν βία κατά των βουλευτών, αλλά να περιμένουν μέχρι να φύγουν από μόνοι τους.
Δεν υπάρχει ανάγκη να διαλύσουμε τη Συντακτική Συνέλευση: απλά αφήστε τους να συζητάνε για όσο θέλουν και μετά διαλυθείτε, και αύριο δεν θα αφήσουμε ούτε έναν να μπει.
Γύρω στις 4 π.μ. ο Διοικητής του Ανακτόρου της Ταυρίδας, ένας αναρχικός ναύτης ο Α. Γ. Ζελεζνιάκοβ, πλησίασε τον Τσερνόφ και είπε:
“Η φρουρά είναι κουρασμένη. Προτείνω να κλείσετε τη συνεδρίαση και να τους αφήσετε να πάνε σπίτι”.
Οι Δεξιοί Εσέροι προσπάθησαν να χρησιμοποιήσουν τα τελευταία λεπτά της Συντακτικής Συνέλευσης για να περάσουν σοσιαλιστικά μέτρα, τα οποία είχαν παραλείψει να εφαρμόσουν τους μήνες της εξουσίας στην Προσωρινή Κυβέρνηση. Ο Τσερνόφ απάντησε στα Σοβιετικά Διατάγματα για τη γη και την ειρήνη με το νομοσχέδιο των Εσέρων “Νόμος για τη Γη”, το οποίο κήρυσσε ριζική μεταρρύθμιση για τη γη, έναν νόμο που έκανε τη Ρωσία δημοκρατική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία (επικυρώνοντας έτσι την απόφαση της Προσωρινής Κυβέρνησης που εγκρίθηκε τον Σεπτέμβριο του 1917) και μια έκκληση προς τους Συμμάχους της Αντάντ για μια δημοκρατική ειρήνη. Η Συνέλευση ψήφισε υπέρ των προτάσεων, προγραμμάτισε την επόμενη συνεδρίαση για τις 5 μ.μ. της 19ης Ιανουαρίου [6 Ιανουαρίου] 1918 και έλυσε τις εργασίες της στις 4,40 π.μ. Την επόμενη ημέρα οι βουλευτές βρήκαν το κτίριο να είναι κλειστό και τη Συνέλευση να έχει κηρυχθεί διαλυμένη από τη Σοβιετική κυβέρνηση Μπολσεβίκων – Αριστερών Σοσιαλ-Επαναστατών. Η κυβέρνηση αμέσως συγκάλεσε το Τρίτο Συνέδριο των Σοβιέτ, στο οποίο υπήρχε μεγάλη πλειοψηφία των Μπολσεβίκων, σαν δημοκρατικό αντίβαρο στη διάλυση της Συντακτικής Συνέλευσης. Το διάταγμα της διάλυσης του Κοινοβουλίου κυρώθηκε από την Πανρωσική Κεντρική Εκτελεστική Επιτροπή (VTsIK) αργότερα εκείνη την ημέρα.
Η αντίδραση του λαού για το κλείσιμο
Λίγο μετά το κλείσιμο της Συντακτικής Συνέλευσης, ένας Δεξιός Εσέρος βουλευτής από την περιοχή του Βόλγα δήλωσε: “Να υπερασπιστεί τη Συντακτική Συνέλευση, να υπερασπιστεί εμάς, τα μέλη της – αυτό είναι το καθήκον του λαού”. Ωστόσο, ο Ρόναλντ Γ. Κλαρκ σημειώνει ότι το κλείσιμο της Συντακτικής Συνέλευσης προκάλεσε “συγκριτικά μικρή αντίδραση, ακόμη και στους πολιτικούς κύκλους”. Ο Ορλάντο Φίτζις υποστήριξε: “Δεν υπήρξε μαζική αντίδραση για το κλείσιμο της Συντακτικής Συνέλευσης… Η διανόηση των Εσέρων είχε πάντα λάθος στην πεποίθησή της ότι οι αγρότες μοιράζονταν τη λατρεία της για τη Συντακτική Συνέλευση… Για τη μάζα των αγροτών… ήταν μονάχα ένα μακρινό γεγονός στην πόλη, που κυριαρχείται από τους “αρχηγούς” των διαφόρων κομμάτων, που δεν το καταλάβαιναν, και ήταν αρκετά αντίθετο από τις δικές τους πολιτικές οργανώσεις”.
Ο Φίτζις υποστηρίζει ότι η αφοσίωση των Δεξιών Εσέρων στην Προσωρινή Κυβέρνηση, τους είχε απομονώσει από τους αγρότες: “Η αίσθηση ευθύνης απέναντι στην Πολιτεία που είχαν υιοθετήσει (και χωρίς αμφιβολία και λίγη υπερηφάνεια για τη νέα υπουργική ιδιότητά τους) οδήγησε τους Δεξιούς Εσέρους στο να απορρίψουν τις παλιές τρομοκρατικές τους μεθόδους επαναστατικής πάλης και να στηριχθούν αποκλειστικά σε κοινοβουλευτικές μεθόδους”.
Πράγματι, οι μελετητές έχουν υποστηρίξει ότι η Συντακτική Συνέλευση δεν είχε εκπροσωπήσει σωστά τη βούληση της αγροτιάς. Τα ψηφοδέλτια για τη Συνέλευση δεν είχαν διαχωριστεί μεταξύ των Δεξιών Εσέρων, οι οποίοι αντιμάχονταν την κυβέρνηση των Μπολσεβίκων, και των Αριστερών Εσέρων, οι οποίοι ήταν εταίροι του συνασπισμού με τους Μπολσεβίκους. Έτσι πολλοί ψήφοι των αγροτών που προορίζονταν για τους Αριστερούς Εσέρους εξέλεξαν Δεξιούς Εσέρους βουλευτές. Στη μελέτη του για την εκλογή της Συντακτικής Συνέλευσης, ο Ο. Χ. Ράντκεϊ υποστηρίζει:
Ο Ράντκεϊ, έτσι, ισχυρίστηκε:
Μεταξύ Πετρούπολης και Σαμάρα (Ιανουάριος – Ιούνιος 1918)
Αποκλεισμένοι από το Ανάκτορο της Ταυρίδας, οι βουλευτές της Συντακτικής Συνέλευσης συνεδρίασαν στο Γυμνάσιο Γκούρεβιτς και πραγματοποίησαν έναν αριθμό μυστικών συσκέψεων, αλλά διαπίστωσαν ότι οι συνθήκες ήταν όλο και πιο επικίνδυνες. Κάποιοι προσπάθησαν να μετεγκατασταθούν στο ελεγχόμενο από την Τσεντράλνα Ράντα, στο Κίεβο, αλλά στις 28 Ιανουαρίου [15 Ιανουαρίου] 1918 οι δυνάμεις της Ράντα αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πόλη, πράγμα που τερμάτισε τη Συντακτική Συνέλευση σαν συνεκτικό σώμα.
Η Κεντρική Επιτροπή των Σοσιαλ-Επαναστατών συνεδρίασε τον Ιανουάριο και αποφάσισε κατά της ένοπλης αντίστασης αφού:
Ο Μπολσεβικισμός, αντίθετα από την Τσαρική απολυταρχία, βασίζεται στους εργάτες και στρατιώτες οι οποίοι είναι ακόμη τυφλωμένοι, δεν έχουν χάσει την πίστη τους σε αυτόν, και δεν βλέπουν ότι είναι μοιραίος για την υπόθεση της εργατικής τάξης.
Αντ’ αυτού οι σοσιαλιστές (οι Σοσιαλ-Επαναστάτες και οι Μενσεβίκοι σύμμαχοί τους) αποφάσισαν να εργαστούν μέσα στο Σοβιετικό σύστημα και επέστρεψαν στη Σοβιετική Πανρωσική Κεντρική Εκτελεστική Επιτροπή (VTsIK), το Σοβιέτ της Πετρούπολης και άλλα Σοβιετικά όργανα, απ’ όπου είχαν αποχωρήσει κατά την εξέγερση των Μπολσεβίκων τον Οκτώβριο του 1917. Ήλπιζαν ότι οι εκ νέου εκλογές των Σοβιέτ θα έπαιρναν τον δρόμο τους μόλις οι Μπολσεβίκοι θα αποδεικνύονταν ανίκανοι να λύσουν τα πιεστικά κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα. Τότε θα αποκτούσαν πλειοψηφία μέσα στα τοπικά Σοβιέτ και, τελικά, στη Σοβιετική κυβέρνηση, όπου θα μπορούσαν να επανασυγκαλέσουν τη Συντακτική Συνέλευση.
Το σχέδιο των σοσιαλιστών ήταν μερικώς επιτυχημένο στο ότι οι εκ νέου εκλογές των Σοβιέτ τον χειμώνα και ιδιαίτερα την άνοιξη του 1918 απέφεραν φιλο-Εσερικές και αντι-Μπολσεβίκικες πλειοψηφίες, αλλά το σχέδιό τους διαψεύστηκε από την άρνηση της Σοβιετικής κυβέρνησης να δεχθεί τα αποτελέσματα των εκλογών και την επαναλαμβανόμενη απ’ αυτή διάλυση των αντι-Μπολσεβίκικων Σοβιέτ. Όπως ένας από τους Μπολσεβίκους ηγέτες στην Τούλα, ο Ν. Β. Κοπίλοβ, έγραψε στην Κεντρική Επιτροπή των Μπολσεβίκων στις αρχές του 1918:
Σε απάντηση, οι Σοσιαλ-Επαναστάτες και οι Μενσεβίκοι άρχισαν τις Συνελεύσεις των Πληρεξουσίων των Εργατών, που λειτουργούσαν παράλληλα με τα κυριαρχούμενα από τους Μπολσεβίκους Σοβιέτ. Η ιδέα αποδείχθηκε δημοφιλής μέσα στους εργάτες, αλλά είχαν μικρή επίδραση στην κυβέρνηση των Μπολσεβίκων.
Με την υπογραφή της Συνθήκης του Μπρεστ-Λιτόφσκ από τους Μπολσεβίκους στις 3 Μαρτίου 1918, η ηγεσία των Σοσιαλ-Επαναστατών έβλεπε διαρκώς περισσότερο την κυβέρνηση των Μπολσεβίκων σαν εκπρόσωπο των Γερμανών. Ήταν πρόθυμοι να σκεφτούν μια συμμαχία με τους φιλελεύθερους Συνταγματικούς Δημοκράτες (Καντέτ), η οποία είχε απορριφθεί πρόσφατα, τον Δεκέμβριο του 1917, από το Τέταρτο Συνέδριο του Κόμματός τους. Σοσιαλιστές και Φιλελεύθεροι είχαν συνομιλίες για τη δημιουργία ενός ενωμένου αντι-Μπολσεβίκικου μετώπου στη Μόσχα στα τέλη Μαρτίου. Ωστόσο, οι διαπραγματεύσεις κατέρρευσαν αφού οι Εσέροι επέμεναν στην εκ νέου σύγκληση της Συντακτικής Συνέλευσης, όπως εκλέχτηκε τον Νοέμβριο του 1917, ενώ οι Συνταγματικοί Δημοκράτες, που είχαν πάρει λίγες ψήφους στις εκλογές του Νοεμβρίου, απαιτούσαν νέες εκλογές.
Η Επιτροπή της Σαμάρα (Ιούνιος – Σεπτέμβριος 1918)
Η Επιτροπή είχε την υποστήριξη των Τσεχοσλοβακικών Λεγεώνων και μπορούσε να επεκτείνει την εξουσία της σε μεγάλο μέρος της περιοχής Βόλγα-Κάμα. Ωστόσο, το μεγαλύτερο μέρος των περιοχών Σιβηρίας και Ουραλίων ελεγχόταν από ένα συνονθύλευμα εθνικών, Κοζάκικων, στρατιωτικών και φιλελεύθερων-δεξιών τοπικών κυβερνήσεων, οι οποίες συνεχώς συγκρούονταν με την Επιτροπή. Η Επιτροπή λειτούργησε ως τις 20 Σεπτεμβρίου 1918, αυξάνοντας τελικά σε 90 τα μέλη της Συντακτικής Συνέλευσης, όταν η λεγόμενη “Κρατική Συνδιάσκεψη” εκπροσωπώντας όλες τις αντι-Μπολσεβίκικες τοπικές κυβερνήσεις από τον Βόλγα ως τον Ειρηνικό Ωκεανό, σχημάτισαν τον συνασπισμό “Πανρωσική Ανωτάτη Αρχή” (γνωστή και ως το “Διευθυντήριο της Ουφά”) με απώτερο σκοπό την εκ νέου σύγκληση της Συντακτικής Συνέλευσης όταν το επέτρεπαν οι περιστάσεις:
Η Επιτροπή της Πανρωσικής Συντακτικής Συνέλευσης συνέχισε να λειτουργεί ως “το Κογκρέσο των Μελών της Συντακτικής Συνέλευσης”, αλλά δεν είχε πραγματική εξουσία, αν και το Διευθυντήριο δεσμεύτηκε να τη στηρίζει με:
"Κάθε δυνατή βοήθεια στο Κογκρέσο των Μελών της Συντακτικής Συνέλευσης, που λειτουργεί ως νόμιμο όργανο του κράτους, στην ανεξάρτητη εργασία του της διασφάλισης της μετεγκατάστασης των μελών της Συντακτικής Συνέλευσης, επισπεύδοντας και προετοιμάζοντας την επανάληψη της δραστηριότητας της Συντακτικής Συνέλευσης με την παρούσα σύνθεσή της".