cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λιβία
Γέννηση & πρώτος γάμος
Το 42 π.Χ., ο πατέρας της την πάντρεψε με τον Τιβέριο Κλαύδιο Νέρωνα, έναν εξάδερφό της που ανήκε στην τάξη των πατρικίων, και ο οποίος πολεμούσε μαζί του στο πλευρό των δολοφόνων του Ιουλίου Καίσαρα ενάντια στον Οκταβιανό. Ο πατέρας της αυτοκτόνησε στη Μάχη των Φιλίππων, μαζί με τον Γάιο Κάσσιο Λογγίνο και τον Μάρκο Ιούνιο Βρούτο. Ωστόσο ο άντρας της Λιβίας συνέχισε τη μάχη κατά του Οκταβιανού, αυτή τη φορά στο πλευρό του Μάρκου Αντώνιου και του αδερφού του, Λεύκιου Αντώνιου. Το 40 π.Χ., η οικογένεια αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Ιταλία προκειμένου να αποφύγει τις προγραφές του Οκταβιανού. Αρχικά κατέφυγε στον Σέξτο Πομπήιο στη Σικελία και κατόπιν στην Ελλάδα.
Στο πλευρό του Αυγούστου
220px|thumb|Η Λιβία, ενώ επιβλέπει την ύφανση των ρούχων για την οικογένειά της, σχέδιο του Αντρέ Κασταίν, 1911. Μετά την ανακοίνωση γενικής αμνηστίας, η Λιβία επέστρεψε στη Ρώμη, όπου και την σύστησαν προσωπικά στον Οκταβιανό το 39 π.Χ.. Την εποχή εκείνη η Λιβία είχε ήδη έναν γιο, τον μέλλοντα αυτοκράτορα Τιβέριο, ενώ ήταν έγκυος με τον δεύτερο, τον Νέρωνα Κλαύδιο Δρούσο. Ο θρύλος λέει πως ο Οκταβιανός την ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα, παρόλο που ήταν ήδη παντρεμένος με τη δεύτερή του σύζυγο, τη Σκριβωνία. Ο Οκταβιανός πήρε διαζύγιο το 39 π.Χ., την ίδια ημέρα που η Σκριβωνία έφερε στον κόσμο την κόρη του, την Ιουλία την Πρεσβύτερη. Από ότι φαίνεται περίπου εκείνη την περίοδο, όταν η Λιβία ήταν στον έκτο μήνα της εγκυμοσύνης της, ο Τιβέριος Κλαύδιος Νέρων πείστηκε ή εξαναγκάστηκε από τον Οκταβιανό να χωρίσει τη Λιβία. Στις 14 Ιανουαρίου, το παιδί γεννήθηκε. Ο Οκταβιανός και η Λιβία παντρεύτηκαν στις 17 Ιανουαρίου, προσπερνώντας την παραδοσιακή περίοδο αναμονής. Ο Τιβέριος Κλαύδιος Νέρων ήταν παρών στην τελετή, παραδίδοντάς την στο γάμο «όπως θα έκανε ένας πατέρας». Η σημασία της οικογένειας των πατρικίων Κλαυδίων στα σχέδια και τους σκοπούς του Οκταβιανού και η πολιτική επιβίωση των Κλαυδίων Νερώνων είναι πιθανόν περισσότερο ρεαλιστικές εξηγήσεις για την ένωση αυτή. Μολαταύτα, η Λιβία και ο Οκταβιανός παρέμειναν παντρεμένοι για τα επόμενα 51 χρόνια, παρόλο που δεν απέκτησαν παιδιά πέρα από μια αποτυχημένη εγκυμοσύνη. Η Λιβία πάντα απολάμβανε το κύρος του διακεκριμένου συμβούλου του συζύγου της, προωθώντας του παρακλήσεις τρίτων και επηρεάζοντας την πολιτική του, ένας ασυνήθιστος ρόλος για μια Ρωμαία σύζυγο, σε μια καθαρά πατριαρχική κοινωνία.
Μετά την αυτοκτονία του Μάρκου Αντώνιου στον απόηχο της Ναυμαχία στο Άκτιο το 31 π.Χ., ο Οκταβιανός είχε πλέον απομακρύνει όλα τα αγκάθια από το στέμμα του και κυβέρνησε στο εξής - αν και ανεπίσημα - σαν μονάρχης από το 27 π.Χ. και μετά, υπό το τιμητικό όνομα «Αύγουστος». Αυτός και η Λιβία αποτελούσαν πρότυπο για τα ρωμαϊκά σπιτικά. Παρά τον πλούτο και τη δύναμή του, ο Αύγουστος και η οικογένειά του συνέχισαν να ζουν με σεμνότητα στο σπίτι τους στον Παλατίνο Λόφο. Η Λιβία αποτελούσε το παράδειγμα της ευγενούς Ρωμαίας ματρόνας. Δεν φορούσε εξεζητημένα κοσμήματα και φορέματα, φρόντιζε το σπίτι και το σύζυγό της, συχνά φτιάχνοντας τα ρούχα του η ίδια, πάντα πιστή και αφοσιωμένη. Το 35 π.Χ. ο Οκταβιανός έδωσε στη Λιβία το χωρίς προηγούμενο προνόμιο να χειρίζεται τα οικονομικά της και της αφιέρωσε ένα δημόσιο άγαλμα. Διατηρούσε η ίδια το δικό της κύκλο προστατευομένων και προώθησε πολλούς από αυτούς σε πολιτικά αξιώματα, ανάμεσα στους οποίους συναντούμε τους παππούδες των μετέπειτα αυτοκρατόρων Γάλβα και Όθωνα. Από τη στιγμή που ο Αύγουστος ήταν πατέρας μονάχα μιας κόρης, της Ιουλίας της Πρεσβύτερης από τη Σκριβωνία, η Λιβία αποδείχτηκε φιλόδοξη μητέρα προωθώντας τους γιους της, τον Τιβέριο και τον Δρούσο, στην εξουσία. Ο Δρούσος αποτέλεσε έμπιστο στρατηγό και παντρεύτηκε την αγαπημένη ανιψιά του Αυγούστου, Αντωνία τη Νεότερη. Ο Τιβέριος παντρεύτηκε την κόρη του Αυγούστου, την Ιουλία, το 11 π.Χ., και υιοθετήθηκε τελικά από τον πατριό του το 4 π.Χ. λαμβάνοντας το δικαίωμα της διαδοχής του.
Μια θεωρία συνωμοσίας θέλει το θάνατο το 23 π.Χ. του Μάρκελλου, ανιψιού του Αυγούστου, συζύγου της Ιουλίας Πρεσβύτερης και ευνοούμενου ως διαδόχου του, να μην επήλθε από φυσικά αίτια και τη Λιβία να κρύβεται πίσω του. Αργότερα, η Ιουλία παντρεύτηκε τον Μάρκο Βιψάνιο Αγρίππα. Μετά το θάνατο των δύο μεγαλύτερων γιων της που είχε με τον Αγρίππα, τους οποίους ο Αύγουστος είχε υιοθετήσει ως γιους και διαδόχους του, ο γιος που απέμεινε, ο Αγρίππας Πόστουμος, φυλακίστηκε και θανατώθηκε. Ο ιστορικός Τάκιτος κατηγορεί τη Λιβία πως δεν ήταν αθώα για τους θανάτους αυτούς και ο Δίων Κάσσιος επίσης αναφέρει σχετικές φήμες, αλλά ούτε ο κυνηγός φημών Σουητώνιος, που είχε πρόσβαση σε έγγραφα του κράτους, δεν τις επαναλαμβάνει. Οι περισσότερες σύγχρονες ιστορικές μαρτυρίες το απορρίπτουν ως ιδέα. Υπάρχουν επίσης κάποιες φήμες που αναφέρουν οι Τάκιτος και Δίων Κάσσιος, πως η Λιβία προκάλεσε το θάνατο του ίδιου του Αυγούστου δηλητηριάζοντας φρέσκα σύκα.
Η ζωή μετά τον Αύγουστο
Ο Αύγουστος έφυγε από τη ζωή το 14 μ.Χ. και θεοποιήθηκε από τη Σύγκλητο λίγο καιρό μετά. Στη διαθήκη του, άφησε το ένα τρίτο της ιδιοκτησίας του στη Λιβία και τα άλλα δύο τρίτα στον διάδοχό του, τον Τιβέριο. Στη διαθήκη του, ο Αύγουστος κάνει επίσης τη Λιβία μέλος της οικογένειας των Ιουλίων, μετατρέποντάς την κατά συνέπεια σε πατρικία, και της αποδίδει τον τιμητικό τίτλο της Αυγούστας. Αυτές οι παραχωρήσεις τής επέτρεψαν να διατηρήσει τη δύναμή της μετά το θάνατο του αυτοκράτορα, υπό το όνομα Ιουλία Αυγούστα.
Για κάποιο χρονικό διάστημα η Λιβία και ο γιος της Τιβέριος, ο νέος αυτοκράτορας, φαινομενικά τα πήγαιναν καλά. Το να μιλήσει κανείς εναντίον της άρχισε να θεωρείται προδοσία από το 20 μ.Χ. και μετά, ενώ το 24 μ.Χ. ο γιος της τής εξασφάλισε θέση στο θέατρο ανάμεσα στις Εστιάδες Παρθένες. Η Λιβία ασκούσε ανεπίσημη αλλά πολύ πραγματική εξουσία στη Ρώμη. Τελικά ο Τιβέριος θορυβήθηκε από την πολιτική δύναμη της μητέρας του, και γενικά αρνούνταν την ιδέα πως εκείνη τού έδωσε το θρόνο. Στην αρχή της βασιλείας του έθεσε βέτο στην πρόθεση της Συγκλήτου να της αποδώσει τον άνευ προηγουμένου τίτλο «Mater Patriae» (Μητέρα της Πατρίδας), κατά το πρότυπο του «Pater Patriae» (Πατέρας της Πατρίδας), τίτλο που έφερε ο Αύγουστος. Ο Τιβέριος για την ακρίβεια αρνούταν με θέρμη τον τίτλο «Pater Patriae» και για τον εαυτό του.
Οι ιστορικοί Τάκιτος και Δίων Κάσσιος περιγράφουν μια επηρμένη και εξουσιαστική βασιλομήτορα, πάντα έτοιμη να παρέμβει στις αποφάσεις του Τιβέριου, με χαρακτηριστικότερα παραδείγματα την υπόθεση μιας Ρωμαίας αριστοκράτισσας με το όνομα Ουργουλανία, η οποία υπέθεσε πως η φιλία της με την αυτοκράτειρα την τοποθετούσε πάνω από το νόμο, και της επίσης Ρωμαίας αριστοκράτισσας Πλανκίνας, στην οποία έπεσαν οι υποψίες για τη δολοφονία του Γερμανικού και η οποία σώθηκε με παρέμβαση της Λιβίας. Μια μαρτυρία από το 22 μ.Χ. αναφέρει πως η Ιουλία Αυγούστα αφιέρωσε ένα άγαλμα στον Αύγουστο στο κέντρο της Ρώμης, τοποθετώντας το όνομά της πριν από αυτό του Τιβέριου.
Θάνατος
200px|thumb|Η Λιβία Δρουσίλλα, σύζυγος του πρώτου αυτοκράτορα της Ρώμης, Οκταβιανού Αυγούστου. Βασάλτης, έργο ρωμαϊκό, περ. 31 π.Χ. Μουσείο του Λούβρου, Παρίσι Οι αρχαίοι ιστορικοί αποδίδουν την απόσυρση του Τιβέριου στο Κάπρι στην αδυναμία του να την αντέξει περισσότερο. Μέχρι το 22 μ.Χ. υπήρχε, σύμφωνα με τον Τάκιτο, μια «αυθεντική αρμονία ανάμεσα σε μητέρα και γιο, ή ένα μίσος καλά κρυμμένο». Ο Δίων αναφέρει πως ήδη από την εποχή που εκείνος ανέβηκε στο θρόνο τη μισούσε από βάθος καρδίας. Το 22 η Λιβία αρρώστησε και ο Τιβέριος έσπευσε στη Ρώμη για να είναι μαζί της. Αλλά το 29 μ.Χ. όταν ασθένησε ξανά και τελικώς απεβίωσε, ο Τιβέριος παρέμεινε στο Κάπρι με τη δικαιολογία πως είχε πολλή δουλειά, και έστειλε τον Καλιγούλα να φροντίσει για την τελετή. Ο Σουητώνιος προσθέτει τη μακάβρια λεπτομέρεια πως «όταν πέθανε ... μετά από καθυστέρηση πολλών ημερών, κατά τις οποίες υπήρχε η ελπίδα πως εκείνος θα ερχόταν, τελικά εκείνη κηδεύτηκε γιατί η κατάσταση του νεκρού σώματος το απαιτούσε...». Ο Τιβέριος έθεσε επίσης βέτο στην απόδοση θεϊκών τιμών σε εκείνη, σαν να αντλούσε ευχαρίστηση από το να της στερεί τις ενδόμυχες φιλοδοξίες της. Αργότερα παρεμπόδισε όλες τις τιμές που της απέδωσε η Σύγκλητος μετά θάνατον και ακύρωσε τη διαθήκη της.
Έπρεπε να περάσουν 13 χρόνια μέχρι το 42 μ.Χ. για να τις επιστραφούν οι τιμές που της στέρησαν και να ολοκληρωθεί η θεοποίησή της, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του εγγονού της, του Κλαύδιου. Ονομάστηκε «Diva Augusta» (Θεϊκή Αυγούστα) και της αφιερώθηκε ένα άρμα που έσερναν ελέφαντες για να μεταφέρει την εικόνα της σε όλους τους δημόσιους αγώνες. Ένα άγαλμά της στήθηκε στο Ναό του Αυγούστου, στο πλευρό αυτού του συζύγου της, και αρματοδρομίες οργανώθηκαν για να την τιμήσουν, ενώ οι γυναίκες επικαλούνταν το όνομά της στους ιερούς τους όρκους.
Η βίλα της βόρεια της Ρώμης αποτελεί σήμερα αντικείμενο ανασκαφών. Οι διάσημες τοιχογραφίες της με φανταστικούς κήπους φυλάσσονται στο Εθνικό Μουσείο της Ρώμης. Ένα από τα διασημότερα αγάλματα του Αυγούστου – ο Αύγουστος της Πρίμα Πόρτα – προέρχεται από το οικόπεδο της βίλας.
Προσωπικότητα
Παραθέτοντας διάφορες φήμες, οι αρχαίες πηγές περιγράφουν γενικά την Λιβία (Ιουλία Αυγούστα) σαν μια υπερήφανη γυναίκα με χαρακτηριστικά βασίλισσας, πιστή στον αυτοκρατορικό της σύζυγο, για τον οποίο υπήρξε άξια σύντροφος, πάντα ισορροπημένη και αξιοπρεπής. Με δεξιοτεχνία κατάφερε να ανταποκριθεί στο ρόλο της συζύγου, μητέρας, χήρας και βασιλομήτορος. Ο Δίων αναφέρει δύο αποφθέγματά της: " «Κάποτε, όταν τη συνάντησαν κάποιοι γυμνοί άνδρες και σαν αποτέλεσμα επρόκειτο να θανατωθούν, τους έσωσε τη ζωή λέγοντας πως για μια ενάρετη γυναίκα τέτοιοι άντρες δεν διαφέρουν σε τίποτα από τα αγάλματα. Όταν ρωτήθηκε κάποτε πώς κατάφερε να αποκτήσει τέτοια επιρροή στον Αύγουστο, απάντησε πως τα κατάφερε παραμένοντας ενάρετη η ίδια, κάνοντας με χαρά ό,τι τον ευχαριστούσε, μένοντας μακρυά από τις υποθέσεις του και, κυρίως, προσποιούμενη πως δεν άκουγε, ούτε πρόσεχε για τις αγαπημένες του πάθους του»."
Με τον καιρό, ωστόσο, και όντας πλέον χήρα, η αλαζονεία, η δίψα για εξουσία και το εξόφθαλμο κυνήγι για δύναμη ήρθαν στην επιφάνεια. Η Λιβία πάντα επωφελείτο από το κλίμα κολακείας που ο Αύγουστος δούλεψε σκληρά για να δημιουργήσει και το οποίο ο Τιβέριος αντιπαθούσε. Όποτε πήγαινε στο θέατρο, υπήρχε κρατημένη για εκείνη μια θέση στο πλευρό των Εστιάδων, και ίσως αυτό να γινόταν έτσι ώστε να αποτελέσει περισσότερο τιμή για τις Εστιάδες και όχι για την ίδια.
Η Λιβία έπαιξε σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση των παιδιών της, Τιβέριου και Δρούσου. Αντικείμενο ενδιαφέροντος αποτελεί ο ρόλος της στο διαζύγιο που πήρε από τον πρώτο της σύζυγο, πατέρα του Τιβέριου, το 39/38 π.Χ.. Θα ήταν ενδιαφέρον να γνωρίζαμε πόσο καθοριστική ήταν η δική της θέληση, όπως και σε ό,τι αφορά το διαζύγιο του Τιβέριου από την Βιψανία Αγριππίνα το 12 π.Χ. μετά από απαίτηση του Αυγούστου: αν ήταν ουδέτερη ή παθητική, ή αν συνέβαλε ενεργητικά στη διαμόρφωση της επιθυμίας του Καίσαρα. Το πρώτο διαζύγιο έκανε τον Τιβέριο θετό παιδί (στον Οίκο του Οκταβιανού) και το δεύτερο τραυμάτισε ψυχικά τον Τιβέριο, καθώς αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη γυναίκα που αγαπούσε για λόγους δυναστικών συμφερόντων. Οι αρχαίες μαρτυρίες είναι ελλιπείς, αλλά είναι μια πιθανή θεωρία, η βαθειά αντιπάθεια του Τιβέριου προς τη μητέρα του να έχει τις ρίζες της σε αυτά τα δύο γεγονότα.
Αρχαιότητα
Στα Χρονικά του, ο Τάκιτος περιγράφει τη Λιβία ως πρόσωπο με μεγάλη επιρροή, στο σημείο που «είχε τον γηραιό Αύγουστο γερά υπό τον έλεγχό της – τόσο πολύ ώστε αυτός να εξορίσει τον μόνο του επιζήσαντα εγγονό στο νησί της Πλανασίας».
Απεικονίσεις της Λιβίας εμφανίζονται σε αρχαία νομίσματα και πορτραίτα. Ήταν η πρώτη γυναίκα που έκανε την εμφάνισή της σε νομίσματα των επαρχιών το 16 π.Χ.. Οι απεικονίσεις της μπορούν να ταξινομηθούν χρονολογικά εν μέρει από τα χτενίσματά της, τα οποία έχουν πολύ σημαντικότερο σκοπό από το να διατηρεί η αυτοκράτειρα απλώς τη μόδα της εποχής. Η απεικόνισή της με τέτοια λεπτομέρεια μεταφράζεται σε πολιτική δήλωση, αυτήν της απεικόνισης της ιδανικής Ρωμαίας γυναίκας. Η εικόνα της Λιβίας εξελίσσεται σταδιακά, με διαφορετικά στυλ απεικόνισης τα οποία δείχνουν την επιρροή της στην αυτοκρατορική προπαγάνδα, που βοήθησε να γεφυρωθεί το κενό ανάμεσα στο ρόλο της ως συζύγου του αυτοκράτορα Αυγούστου και σε αυτόν της μητέρας του αυτοκράτορα Τιβέριου. Γενόμενη κάτι περισσότερο από την «όμορφη γυναίκα» που περιγράφουν τα αρχαία κείμενα, η Λιβία αποτελεί μια δημόσια εικόνα της εξιδανίκευσης των αρετών μιας γυναίκας κατά τους Ρωμαίους, μια μητρική φιγούρα και τελικά μια απεικόνιση θεάς που παραπέμπει στην αρετή της. Η δύναμη της Λιβίας ως σύμβολο της αναγέννησης της Δημοκρατίας, ενώ παραλληλιζόταν με τις γυναικείες αρετές Πιέτας και Κονκορντία σε δημόσιες απεικονίσεις, είχε δραστική επιρροή στον τρόπο αναπαράστασης των μελλοντικών αυτοκρατορικών γυναικών ως ιδανικών και τιμημένων μητέρων και συζύγων της Ρώμης.
Σύγχρονη εποχή
Στο δημοφιλές συγγραφικό έργο φαντασίας «Εγώ, ο Κλαύδιος» του Ρόμπερτ Γκρέιβς, η Λιβία απεικονίζεται ως μοχθηρή, δολοπλόκα πολιτική μεγαλοφυΐα. Αφοσιωμένη στο να φέρει τον Τιβέριο στην εξουσία και έπειτα στο να τον διατηρήσει στο θρόνο, εμπλέκεται σχεδόν σε κάθε θάνατο ή μίασμα στη Δυναστία των Ιουλίων-Κλαυδίων μέχρι τον θάνατό της. Στην τηλεοπτική σειρά που γύρισε το BBC το 1976, βασιζόμενη στο βιβλίο, τη Λιβία υποδύεται η Σαν Φίλιπς.
Η Λιβία επίσης εμφανίζεται ως χαρακτήρας στη σειρά των HBO και BBC με τίτλο «Rome». Κάνοντας το ντεμπούτο της στο επεισόδιο του 2007 με τίτλο «A Necessary Fiction», η Λιβία (Άλις Χένλεϋ) σύντομα αποσπά την προσοχή του νεαρού Οκταβιανού, ο οποίος δεν έχει παντρευτεί ή αποκτήσει παιδιά. Στην πραγματικότητα ο Οκταβιανός ήδη είχε παντρευτεί και χωρίσει την Κλαυδία και είχε παντρευτεί την έγκυο Σκριβωνία. Η σειρά αναγνωρίζει την ύπαρξη του παιδιού της Λιβίας από τον πρώτο της σύζυγο, τον Τιβέριο, αλλά όχι και το γεγονός ότι ήταν έγκυος στον δεύτερο γιο της. Η Λιβία απεικονίζεται παραπλανητικά υποταγμένη δημοσίως, ενώ στην ιδιωτική ζωή διαθέτει σιδερένια θέληση και χάρισμα στις πολιτικές δολοπλοκίες.
Η Λιβία επίσης εμφανίζεται στο κόμικ του Νιλ Γκέιμαν «Distant Mirrors - August» το οποίο και βρίσκεται ολόκληρο στο έργο «The Sandman: Fables and Reflections».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γυναίκες στην Αρχαία Ρώμη Κατηγορία:Ρωμαίες Αυτοκράτειρες
Αριστερή Ριζοσπαστική Κίνηση
Η Αριστερή Ριζοσπαστική Κίνηση (Α.Ρ.Κ.) ήταν αριστερή πολιτική οργάνωση, η οποία συμμετείχε στη Λαϊκή Ενότητα.
Οι απόψεις και οι ιδέες των μελών της εκφράζονταν μέσω της διαδικτυακής σελίδας yabasta.
Ιστορία
Η Αριστερή Ριζοσπαστική Κίνηση συγκροτήθηκε το Σεπτέμβριο του 2015 από πρώην μέλη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και της Νεολαίας ΣΥ.ΡΙΖ.Α., τα οποία πρόσκειντο στην ηγεσία. Μετά την υπογραφή του τρίτου μνημονίου από την κυβέρνηση Αλέξη Τσίπρα, αποχώρησαν από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και προσχώρησαν στη Λαϊκή Ενότητα.
Στις 24 και στις 25 Οκτωβρίου 2015, πραγματοποιήθηκε η 1η Πανελλαδική συνάντηση της Α.Ρ.Κ. Στις 2 και 3 Απριλίου 2016 πραγματοποιήθηκε η 2η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη. Στις 15 Οκτωβρίου του 2016 πραγματοποιήθηκε η 4η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη, στην οποία αποφασίστηκε η αποχώρηση της οργάνωσης από τη Λαϊκή Ενότητα. Τον Δεκέμβριο του 2018 πρωτοστάτησε στην ανασύνταξη του αριστερού χώρου, με άλλες 3 οργανώσεις, ιδρύοντας τη Συνάντηση για μια Αντικαπιταλιστική Διεθνιστική Αριστερά. Στις 6 Μαρτίου 2021 ανακοίνωσε την αυτοδιάλυση της και τη συγχώνευσή της στη Συνάντηση για μια Αντικαπιταλιστική Διεθνιστική Αριστερά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λαϊκή Ενότητα (Ελλάδα)
Γιώργος Γεωργίου
Tο ονοματεπώνυμο Γεώργιος (ή Γιώργος) Γεωργίου μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Αγορά του Νέρβα
Η Αγορά του Νέρβα ή Ενδιάμεση (Μεταβατική) Αγορά, λατιν. Forum Nervae vel Forum Transitorium, ιταλ. Foro di Nerva, ήταν στην αρχαιότητα μία πλατεία με γύρω στοές στη Ρώμη της Ιταλίας, η προτελευταία χρονολογικά από τις Αυτοκρατορικές Αγορές. Ήταν ενδιάμεσα από την Αγορά του Αυγούστου και την Αγορά του Βεσπασιανού. Στη βόρεια είσοδό της ήταν ο ναός της Αθηνάς.
Η Αγορά
Πιο πριν ο Ροντόλφο Λανκιάνι ήταν ο πρώτος, που συγκέντρωσε τις μαρτυρίες των ιστορικών πηγών, οι οποίες αναφέρονται στην Αγορά του Νέρβα το 1883. Με τις αρχικές ανασκαφές το 1913, 1926-28 και 1932-41 διαπιστώθηκε ο αριθμός των κιόνων, και επίσης αποκαλύφθηκαν τα θεμέλια του ναού της Αθηνάς και της περιμετρικής τοιχοποιίας. Η ύπαρξη του ναού στον χώρο, ήταν ο λόγος που η αγορά ονομαζόταν επίσης Αγορά της Παλλάδος (Frum Palladium) και έτσι της αποκαλεί ο Μαρτιάλης. Αυτό προέρχεται από ένα επίθετο της αντίστοιχης με τη Μινέρβα ελληνικής θεάς, της Παλλάδος Αθηνάς. Το ανατολικό άκρο της Αγοράς του Νέρβα αποκαλύφθηκε κατά τις μεγάλης κλίμακας ανασκαφές, που ανέλαβε το Φασιστικό καθεστώς, κατά την κατασκευή της λεωφόρου που αρχικά ονομάστηκε Via dell' Impero (= της Αυτοκρατορίας), που τώρα καλείται Via dei Fori Imperiali. Οι Αυτοκρατορικές Αγορές στη Ρώμη έγιναν κατά τις τελευταίες δεκαετίες ξανά κέντρο ενδιαφέροντος για τους αρχαιολόγους της πόλης. Λίγα ήταν γνωστά πριν τον 20ο αι. πέραν των γραπτών πηγών, αλλά οι μετέπειτα ανασκαφές και οι πληροφορίες από αυτές, οδήγησαν  τους ιστορικούς σε νέες, ενδιαφέρουσες θεωρίες για τη χρήση της Αγοράς οι οποίες την κάνουν σημαντική για τη περεταίρω γνώση του Ρωμαϊκού αστικού τοπίου.
Ιστορία
Μετά από τις Αγορές του Καίσαρα, του Αυγούστου, του Βεσπασιανού, η Αγορά του Νέρβα ήταν η 4η Αυτοκρατορική Αγορά· η αμέσος επόμενη Αγορά του Τραϊανού θα είναι η τελευταία. Η κατασκευή αυτής του Νέρβα άρχισε από τον προκάτοχό του Δομιτιανό το 85 μ.Χ.· η ολοκλήρωση και τα εγκαίνιά της έγιναν από τον Νέρβα το 97 μ.Χ., από τον οποίο έλαβε το όνομά της. Πιο πριν ήταν μία φαρδιά οδός με βιβλιοπωλεία και καταστήματα επιδιόρθωσης ρούχων· όταν μετατράπηκε σε Αγορά, συνέχισε να λειτουργεί ως ευρύς δρόμος, αλλά κατασκευάστικε και μία μνημειώδης είσοδος στη μεγάλη Ρωμαϊκή Αγορά στα νότια και στις πλαϊνές Αυτοκρατορικές Αγορές του Καίσαρα και του Αυγούστου στα δυτικά και του Βεσπασιανού (= Ναός της Ειρήνης) στα ανατολικά.
Η κάτοψη της Αγοράς είναι στενόμακρη με προεξέχοντες, διακοσμητικούς κίονες στους πλαϊνούς τοίχους, αντί στοών, λόγω της στενότητας του χώρου. Στο βόρειο άκρο δέσποζε ο ναός της Μινέρβα (Αθηνάς) και στο πλάι ήταν η μνημειακή είσοδος στην Αγορά.
Με την εισβολή των Οστρογότθων το 476 η περιοχή μετατράπηκε σε βάλτο. Τον 9ο αι. ένας αριθμός από οικίες κτίστηκαν στην περιοχή με υλικά από τα ερείπια. Ο ναός της Αθηνάς παρέμεινε σχετικά άθικτος, ως το γκρέμισμά του το 1606 από τον πάπα Παύλο Ε΄ Μποργκέζε για να προμηθεύσει με οικοδομικό υλικό το ξανακτίσιμο του αναβρυτηρίου Άκουα Τραϊάνα στον Γιανίκουλο λόφο και για το παρεκκλήσιο των Μποργκέζε στη Σάντα Μαρία Ματζόρε.
Το ανατολικό άκρο του συγκροτήματος ανασκάφτηκε το 1926-40, μέρη όμως των ανασκαφών καταστράφηκαν ακολούθως από τη δημιουργία της Via dei Fori Imperiali του Μουσσολίνι. Μετέπειτα, στα τέλη της δεκαετίας του 1990, πραγματοποιήθηκαν αρχαιολογικές εργασίες.
Πηγές
Κατηγορία:Τοπογραφία της Ρώμης
Βόορε
Το Βόορε (εσθονικά: Voore) είναι χωριό στην Ενορία (δήμο) Σάαρε, Επαρχία Γιόγκεβα στην Εσθονία. Με πληθυσμό 320 κατοίκους (το 2011) είναι το μεγαλύτερο χωριό του δήμου.
Η ιστορία του Δημοτικού Σχολείου Βόορε χρονολογείται από το 1774. Το 1895 τα κοντινά σχολεία Καλλίβερε και Βασσέβερε συγχωνεύτηκαν και ένα νέο σχολικό κτίριο κτίστηκε στην πλαγιά του λόφου της Λεεντιμάγκι. Από το 1924 έως το 1979 το σχολείο έφερε το όνομα του Λεεντιμάε. Από το 1970, το σχολείο λειτουργεί στο πρώην κτίριο της τοπικής αυτοδιοίκησης.
Το χωριό Βόορε  ιδρύθηκε το 1977 από τη συγχώνευση του οικισμού Ρόελα με τα χωριά Λινναμάε, Μαγκιβάλια, και το βόρειο τμήμα του χωριού Βασσέβερε.
Εκτός από το σχολείο υπάρχει ένας ξενώνας, βιβλιοθήκη και ένα κατάστημα στο Βόορε.
Ο ποταμός Κουλλάβερε περνά μέσα από Βόορε και υπάρχει λίμνη περιορισμένη στο Βόορε.
Ο συγγραφέας, δοκιμιογράφος και θεατρικός σκηνοθέτης Μάτι Ουντ (1944-2005) γεννήθηκε στο χωριό Λινναμάε που είναι τώρα μέρος του χωριού Βόορε. Ο ηθοποιός Λέοναρντ Μερζίν (1934-1990) γεννήθηκε στο κοντινό χωριό Αρουκούλα (τώρα τμήμα της Μάαρντλα).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση της Εσθονίας
Ζακ Αμυό
Ο Ζακ Αμυό (Jacques Amyot, 30 Οκτωβρίου 1513 – 6 Φεβρουαρίου 1593) ήταν Γάλλος αναγεννησιακός συγγραφέας και μεταφραστής.
Η ζωή του
Ο Αμυό γεννήθηκε από φτωχούς γονείς στο Μελάν, στην περιοχή Ιλ-ντε-Φρανς. Κατόρθωσε να εισαχθεί στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού, όπου συντηρούσε τον εαυτό του υπηρετώντας ορισμένους από τους πλουσιότερους φοιτητές. Σε ηλικία 19 ετών πήρε δίπλωμα master από το Παρίσι, ενώ ολοκλήρωσε τις σπουδές του αποφοιτώντας ως διδάκτορας του ρωμαϊκού δικαίου από το Πανεπιστήμιο της Μπουρζ.
right|thumb|Το σπίτι όπου γεννήθηκε ο Ζακ Αμυό στο Μελάν. Ο Αμυό μπόρεσε έτσι να ταξιδέψει μέχρι την Ιταλία για να μελετήσει τον Βατικάνειο κώδικα του Πλουτάρχου, στη μετάφραση των Βίων Παραλλήλων του οποίου είχε ήδη αφοσιωθεί για κάποιο χρονικό διάστημα (1559–1565). Στη διαδρομή έκανε μία παράκαμψη ως απεσταλμένος στη Σύνοδο του Τριδέντου. Επιστρέφοντας στη Γαλλία, διορίσθηκε ως ιδιωτικός δάσκαλος στους γιους του βασιλέα Ερρίκου Β΄. Αυτοί τον τίμησαν όταν ανέβηκαν με τη σειρά τους στον θρόνο: ο Κάρολος Θ΄ τον όρισε υπεύθυνο για τις ελεημοσύνες της Εκκλησίας της Γαλλίας (1561), ενώ ο Ερρίκος Γ΄ τον διόρισε, παρά τη μη ευγενή καταγωγή του, διοικητή του ιπποτικού Τάγματος του Αγίου Πνεύματος.
Ο Πάπας Πίος Ε΄ τον προήγαγε σε Επίσκοπο της Οσέρ το 1570 και εκεί συνέχισε να ζει μία ήσυχη ζωή, επισκευάζοντας τον μητροπολιτικό ναό του και τελειοποιώντας τις μεταφράσεις του, μέχρι το τέλος του βίου του, παρότι προς το τέλος είχε έγνοιες από την απείθεια και εξεγέρσεις των κληρικών του. Υπήρξε ένας αφοσιωμένος και ευσυνείδητος άνθρωπος της Εκκλησίας, και είχε το θάρρος να παραμένει σταθερός στις αρχές του. Λέγεται ότι είχε συμβουλέυσει τον ιερέα του παρεκκλησίου των ανακτόρων του Ερρίκου Γ΄ να αρνηθεί άφεση αμαρτιών στον βασιλιά μετά τη δολοφονία των πριγκίπων του Γκυζ. Ωστόσο, τον υποπτεύθηκαν ότι ενέκρινε το έγκλημα. Το σπίτι του λεηλατήθηκε και ο ίδιος υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει την Οσέρ για κάποιο διάστημα. Απεβίωσε στην Οσέρ σε ηλικία 80 ετών. Με τη διαθήκη του λέγεται ότι άφησε 1200 κορώνες στο νοσοκομείο στην Ορλεάνη σε ανταπόδοση για τα δώδεκα δηνάρια που του έδωσαν εκεί όταν ήταν «πτωχός και γυμνός» στον δρόμο του για το Παρίσι.
Το έργο του και κριτικές
Ο Αμυό μετέφρασε επτά βιβλία του Διοδώρου Σικελιώτη (1554), το Δάφνις και Χλόη του Λόγγου (1559) και τα Ηθικά του Πλουτάρχου (1572). Η δυνατή και ιδιόμορφη μετάφρασή του των Βίων Παραλλήλων (Vies des hommes illustres), μεταφράσθηκε με τη σειρά της στην αγγλική από τον σερ Τόμας Νορθ, η οποία με τη σειρά της προμήθευσε τον Σαίξπηρ με υλικό για τα έργα του που διαδραματίζονται στη ρωμαϊκή εποχή.
Ο Μονταίνιος είχε πει για τον Αμυό: «Δίνω τον φοίνικα της δόξας στον Ζακ Αμυό πάνω από όλους τους Γάλλους συγγραφείς, όχι μόνο για την απλότητα και την αγνότητα της γλώσσας του, στην οποία ξεπερνά όλους τους άλλους, ούτε για τη σταθερή επιμονή του σε ένα τόσο μακρόχρονο εγχείρημα, ούτε για τις εμβριθείς του γνώσεις ... αλλά είμαι ευγνώμων σε αυτόν ιδιαίτερα για τη σοφία του να επιλέξει ένα τόσο πολύτιμο έργο.»
Πραγματικά, στον Πλούταρχο ο Αμυό αφιέρωσε όλη του την προσοχή. Οι μεταφράσεις του των άλλων συγγραφέων ήταν απλά πάρεργα. Δεν εξέδωσε τη μετάφραση του Διοδώρου, παρά το ότι το χειρόγραφο είχε ανακαλυφθεί από τον ίδιο. Ο Αμυό κατέβαλλε μεγάλες προσπάθειες και κόπους για να βρίσκει και να ερμηνεύει ορθά τις καλύτερες εκδοχές που ήταν διαθέσιμες στην εποχή του, αλλά το ενδιαφέρον των έργων του σήμερα έγκειται κυρίως στο ύφος του. Η μετάφρασή του διαβάζεται σαν ένα πρωτότυπο έργο. Η προσωπική του μέθοδος στη μετάφραση του Πλουτάρχου βρήκε μεγάλη ανταπόκριση σε μία γενιά εθισμένη στα απομνημονεύματα και ανίκανη να αφομοιώσει γενική θεωρητική Ιστορία. Οι Vies des hommes illustres έγιναν έτσι εξαιρετικά δημοφιλείς και άσκησαν μεγάλη επίδραση σε διαδοχικές γενεές Γάλλων συγγραφέων.
Μάδυτος
Η Μάδυτος ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Θράκης. Βρισκόταν στη θέση του σημερινής κωμόπολης Eceabat της επαρχίας Τσανάκκαλε, στην Τουρκία και άκμασε κατά την κλασική και ελληνιστική περίοδο.
Η πόλη αναφέρεται για πρώτη φορά ως Μάδυτος ή Μάδις από τον Πτολεμαίο κατά τον οποίο ήταν αποικία των Αθηναίων, ιδρυμένη κατά τον 6ο αιώνα π.Χ. Κατά τον Σκύμνο τον Χίο, ο οποίος έζησε τον 2ο αιώνα μ.Χ., ήταν αποικία των Λέσβιων (περιηγήσεις 709). Από την Μάδυτο κατάγονταν η οικογένεια των Φιλαϊδών απόγονος της οποίας ήταν ο ιστορικός Θουκυδίδης.
Η Μάδυτος αναφέρεται από τον Ηρόδοτο στους Περσικούς Πολέμους και από τον Θουκυδίδη στην μάχη του Ευρυμέδοντα.
Ήταν χτισμένη στα νερά του Ελλήσποντου και έγινε γρήγορα σημαντικό λιμάνι. Λόγω της εύφορης κοιλάδας που υπάρχει στην περιοχή, η Μάδυτος ξεχώρισε αμέσως. Δεύτερη σημαντική πόλη της περιοχής ήταν η Σηστός. Άλλες πόλεις της περιοχής ήταν η Χερρόνησος, η Κριθωτή η Ελαιούς και μαζί με άλλες μικρότερες συνιστούσαν ένα σημαντικό εμπορικό κέντρο και κόμβο ανταλλαγής προϊόντων.
Το 1923 οοι Έλληνες της Μαδύτου, την εγκατέλειψαν με την ανταλλαγή πληθυσμών και ίδρυσαν τη Νέα Μάδυτο στον Νομό Θεσσαλονίκης κοντά στη λίμνη Βόλβη.
Στη Μαδυτο γεννήθηκαν:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Θράκης Κατηγορία:Ανατολική Θράκη
Χερσόνησος της Κυλλήνης
Η Χερσόνησος της Κυλλήνης είναι χερσόνησος της Ελλάδας που βρίσκεται στη βορειοδυτική Πελοπόννησο και στην Ηλεία. Στο βόρειο άκρο της χερσονήσου βρίσκεται το ακρωτήριο της Κυλλήνης και στο νότιο το ακρωτήριο Τρυπητής και βρέχεται τόσο από τον κόλπο της Κυλλήνης όσο και από τον κόλπο Χελωνίτη (κόλπος της Γαστούνης).
Το όνομα της το οφείλει στην κωμόπολη της Κυλλήνης. Αποτελεί την κοντινότερη ακτή της Πελοποννήσου στη νήσο Ζάκυνθο και το στενό ανάμεσα τους ονομάζεται Στενό της Ζακύνθου. Η περιοχή καλύπτεται από έντονη σεισμικότητα και αποτελεί τμήμα της ελληνικής τάφρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Ηλείας Κατηγορία:Χερσόνησοι της Ελλάδας
Χριστιανός Ζ΄ της Δανίας
Ο Χριστιανός Ζ΄ (Christian 7., 29 Ιανουαρίου 1749 - 13 Μαρτίου 1808) ήταν βασιλιάς της Δανίας και της Νορβηγίας και δούκας του Σλέσβιχ και του Χόλσταϊν (1766-1808) από τον Οίκο των Όλντενμπουργκ. Ήταν υιός του Φρειδερίκου Ε΄ και της δεύτερης συζύγου του Λουίζας της Μεγάλης Βρετανίας, κόρης του Γεωργίου Β΄ της Μ. Βρετανίας.
Ο Βασιλιάς έπασχε από διανοητική ασθένεια και ασκούσε μόνο κατ' όνομα την εξουσία. Οι σύμβουλοί του άλλαζαν, ανάλογα με το ποιος κέρδιζε τις διαμάχες γύρω από την εξουσία. Η επιρροή τού προσωπικού του γιατρού Γιόχαν Φρίντριχ Στρούενζε αυξανόταν βαθμιαία, ώσπου από το 1770 έγινε ο de facto κυβερνήτης. Οι προοδευτικές του μεταρρυθμίσεις υπογράφονταν ως νόμοι από τον βασιλιά. Καθαιρέθηκε όμως το 1772 μετά από πραξικόπημα. Από το 1784 ανέλαβε αντιβασιλιάς ο υιός του Φρειδερίκος ΣΤ΄, που έκανε φιλελεύθερες και γεωργικές μεταρρυθμίσεις. Έπειτα ξεκίνησαν οι Ναπολεόντειοι πόλεμοι και οι συνακόλουθες καταστροφές.
Τα πρώτα έτη
thumb|left|Το [[Ανάκτορο Κρίστιανσμποργκ.]]
Γεννήθηκε το 1749 στο Ανάκτορο του Κρίστιανμποργκ, τη βασιλική κατοικία στην Κοπεγχάγη. Βαπτίσθηκε έπειτα από λίγες ώρες με αναδόχους τον πατέρα του, την εκ πατρός γιαγιά του Σοφία Μαγδαληνή, την εκ πατρός θεία του Λουίζα και την εκ πατρός μεγάλη θεία του Καρλόττα Αμαλία. Τού έδωσαν το όνομα του αδελφού του, που είχε αποβιώσει βρέφος δύο έτη νωρίτερα. Ο Κ. Β. Γκλουκ, που ήταν ο διευθυντής ορχήστρας της Όπερας του Βασιλιά, συνέθεσε μια σκηνή, όπου οι Ολύμπιοι θεοί συναγωνίζονται για το ποιος θα γίνει προστάτης του νέου Πρίγκιπα. Δύο χρόνια μετά απεβίωσε η μητέρα του σε ηλικία μόλις 27 ετών και ο πατέρας του έπειτα από ένα χρόνο νυμφεύτηκε την Ιουλιάνα-Μαρία του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ. Μικρός ήταν επικοινωνιακός και ταλαντούχος, αλλά απέκτησε μόνο μέτρια μόρφωση και τον τρομοκρατούσε συστηματικά ο παιδαγωγός του, Κόμης του Ρέβεντλοου. Φαινόταν να ήταν έξυπνος και είχε περιόδους διαύγειας, αλλά υπέφερε από σοβαρά συναισθηματικά προβλήματα, ίσως σχιζοφρένεια.
Το 1766, έπειτα από μακρά ασθένεια, απεβίωσε ο πατέρας του Φρειδερίκος Ε΄. Ο νέος βασιλιάς ανακηρύχθηκε από το μπαλκόνι τού ανακτόρου στα 17 του χρόνια. Διάλεξε ως μότο τη φράση Gloria ex amore partiae (= η δόξα προέρχεται από την αγάπη της πατρίδας). Νυμφεύτηκε την 15ετή εξαδέλφη του Καρολίνα Ματθίλδη της Μεγάλης Βρετανίας, αδελφή του Γεωργίου Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου, χωρίς εκείνη να ξέρει τη διανοητική ασθένεια του μέλλοντα συζύγου της. Ο Βασιλιάς εγκατέλειψε τη σύζυγό του, έκανε σχέση με μια εταίρα και περιέπεσε σε ερωτική ασυδοσία. Βυθίστηκε σε ψυχικό λήθαργο με παραισθήσεις, παράνοια και αυτο-ακρωτηριασμούς.
Υπό την επιρροή του Στρούενζε
Ο προσωπικός του ιατρός Γιόχαν-Φρίντριχ Στρούενζε, που ήταν ένας προοδευτικός και ριζοσπάστης στοχαστής, έγινε σύμβουλός του και αύξανε σταθερά την επιρροή του σε όλη τη δεκαετία του 1760, ώσπου έγινε το 1770 de facto κυβερνήτης της χώρας. Εισήγαγε εκτεταμένες προοδευτικές ρυθμίσεις. Ήταν προστατευόμενος μιας ομάδας αριστοκρατών, που είχαν απορριφθεί από την Αυλή ως οπαδοί του διαφωτισμού. Ο Στρούενζε ήταν ένας ικανός ιατρός. Μετά από ένα ταξίδι του Χριστιανού Ζ΄ στο Σλέσβιχ και το Χόλσταϊν με τη συνοδεία του ιατρού του, η υγεία του βελτιώθηκε και έτσι ο Στρούενζε κέρδισε την αγάπη του Βασιλιά. Ακολούθησε τον Χριστιανό Ζ΄ ως συνοδός ιατρός στο ταξίδι του στο Αννόβερο, το Παρίσι και το Λονδίνο το 1768-69. Του δόθηκε ο τίτλος του Συμβούλου του Κράτους. Η παραμελημένη και μόνη Καρολίνα-Ματθίλδη έκανε σχέση με τον ιατρό.
Τα τελευταία χρόνια
Από το 1772 και μετά ο Χριστιανός Ζ΄ ήταν μόνο κατ' όνομα ηγεμόνας. Η χώρα κυβερνήθηκε από τη μητριά του Ιουλιάνα-Μαρία, τον ετεροθαλή αδελφό του Φρειδερίκο και τον πολιτικό Όβε Χεγκ-Γκούλμπεργκ. Από το 1784 ανέλαβε αντιβασιλιάς ο γιός του Φρειδερίκος (ΣΤ΄), που έκανε ρηξικέλευθες και αγροτικές μεταρρυθμίσεις. Ξεκίνησαν όμως οι Ναπολεόντειοι πόλεμοι, που επέφεραν καταστροφές. Ο ίδιος ο Χριστιανός Ζ΄ απεβίωσε το 1808 στο θερινό Ανάκτορο στο Σλέσβιχ από εγκεφαλικό επεισόδιο στην ηλικία των 59 ετών. Ετάφη στον Καθεδρικό Ναό του Ρόσκιλε και τον διαδέχθηκε ο υιός του ως Φρειδερίκος ΣΤ'.
Το 1769 είχε προσκαλέσει τον Ούγγρο αστρονόμο Μίκσα Χελλ, που παρατήρησε από τα Βόρεια της Νορβηγίας τη διάβαση της Αφροδίτης και με τους υπολογισμούς του έδωσε την πιο ακριβή για την εποχή του απόσταση Γης - Ηλίου (περίπου 151 εκατομμύρια χιλιόμετρα). Ο συνάδελφός του Γιάνος Σαγνόβιτς παρατήρησε τη συγγένεια των Ουγγρικών με τα Φινλανδικά και τη γλώσσα των Σάμι.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Καρολίνα-Ματθίλδη των Γουέλφων-Αννοβέρου, κόρη του Φρειδερίκου πρίγκιπα της Ουαλίας, και είχε τα εξής τέκνα:
Η ιστορία της ταραγμένης ζωής του Χριστιανού Ζ΄ και της Καρολίνας-Ματθίλδης ενέπνευσε λογοτέχνες, θεατρικούς συγγραφείς και σκηνοθέτες. Το 2012 γυρίστηκε η ταινία Η Βασίλισσα (A Royal Affair) του Ελληνο-Δανού σκηνοθέτη Νικολάι Αρσέλ (Nikolaj Arcel), που βραβεύτηκε στο 62ο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών του Βερολίνου και ήταν υποψήφια για Όσκαρ στην 85η Απονομή των Βραβείων της Ακαδημίας Κινηματογράφου.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Δανίας Κατηγορία:Δούκες του Χόλσταϊν Κατηγορία:Προτεστάντες μονάρχες
2239 Παράκελσος
Ο Παράκελσος (Paracelsus) είναι ένας πολύ σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,5. Ανακαλύφθηκε το 1978 από τον Ελβετό αστρονόμο Πάουλ Βιλντ, που παρατηρούσε από το αστεροσκοπείο του Πανεπιστημίου της Βέρνης στο Τσίμερβαλντ, και πήρε το όνομά του από τον Παράκελσο.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Παράκελσου εκτιμάται σε 38,93 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0293.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παρακελσος
Ανδρέας Καλαμογδάρτης
Ο Ανδρέας Καλαμογδάρτης (Πάτρα 1779 - Πάτρα 1850) ήταν πρόκριτος και γερουσιαστής. Καταγόταν από παλιά οικογένεια των Πατρών, που προερχόταν πιθανότατα από τη Δημητσάνα και είχε εγκατασταθεί στην Πάτρα στις αρχές του ΙΗ αιώνα. Τα αδέλφια του ήταν ο Γιώργος και η Ελένη, σύζυγος του Ιωάννη Παπαδιαμαντόπουλου. Ο Φιλήμων τον περιγράφει ως «οξύνους, ενεργητικός, πολύτροπος και ιδιαιτέρως αντιπολιτευόμενος των προεστώτων της Αχαΐας» και ο Φωτάκος τον χαρακτηρίζει «επιτήδειο προς εξαπάτησιν και μη έχων ιερόν και όσιον».
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Πάτρα και ήταν γόνος της πατρινής οικογένειας προυχόντων. Αρχικά ήταν αντίθετος με την ένταξη του στην Φιλική Εταιρεία επειδή δεν ήθελε να προκαλέσει την οργή των Τούρκων στην περίπτωση που αποτύγχανε η επαναστατική κίνηση. Στάλθηκε στην Τρίπολη για να καθησυχάσει τους Τούρκους, διότι κατά τον Κανδηλώρο, «φέρεται έμπιστος εις Τούρκους και Έλληνας, εν μέσω των δύο κομμάτων, εις τα οποία ήσαν διαιρεμένοι οι δημογέροντες της Πελοποννήσου, οι Καλαμογδαρταίοι ετήρουν στάσιν επαμφοτερίζουσαν», αλλά φυλακίστηκε. Μέσα στη φυλακή συνέταξε την ιδιόχειρη διαθήκη του, αλλά γλύτωσε το θάνατο, αποφυλακίστηκε και «μόλις εξήλθεν των φυλακών, έχασε τον πρωτότοκον υιόν του»
Το 1821 γίνεται μέλος της Πελοποννησιακής Γερουσίας, η οποία και το επιφόρτισε να καταγράψει τους ελαιώνες της Μεσσηνίας. Διορίστηκε α΄ έπαρχος Τριπόλεως, τον Φεβρουάριο του 1822 διορίζεται έπαρχος Γαστούνης και μετά την επιστροφή του Κουντουριώτη από την εκστρατεία κατά του Ιμπραήμ, διοικητής Ναυπλίας (έδρα κυβερνήσεως). Τον Ιούλιο του 1826 έγινε μέλος και τον Σεπτέμβριο πρόεδρος του προσωρινού εγκληματολογικού Δικαστηρίου Ναυπλίου. Το 1828 έγινε μέλος του Πανελλήνιου και τον επόμενο χρόνο, το 1829 εκλέγεται δημογέροντας της Πάτρας και ήταν αντιπρόσωπος Πατρών στην Εθνοσυνέλευση του Άργους. Εκλέχθηκε μέλος της Γερουσίας που αντικατέστησε το Πανελλήνιον. Στην Πάτρα υπήρξε το «βασικότερο στέλεχος των Γαλλοφρόνων».Τάχθηκε υπέρ της έλευσης στην Ελλάδα του Λεοπόλδου γι' αυτό και έπεσε σε δυσμένεια από τον Καποδίστρια, ο οποίος «έβλαψε σοβαρά τα «οικονομικά και πολιτικά συμφέροντά του». Φαίνεται ότι είχε αναμιχτεί ενεργά «στην προετοιμασία της δολοφονίας του Καποδίστρια», άποψη που ενισχύεται από το γεγονός ότι την ημέρα της δολοφονίας του Κυβερνήτη βρισκόταν στο Ναύπλιο, μαζί με το γιό του Αντώνιο Καλαμογδάρτη, ο οποίος «κατηγορήθηκε για συμμετοχή στη δολοφονία και φυλακίστηκε εκεί». Επί Όθωνα διορίστηκε γενικός οικονομικός επίτροπος των νομών Αχαΐας και Ηλείας. Τέλος είχε χρηματίσει επίτροπος Άμφισσας καθώς και επαρχιακός ταμίας Μεσσηνίας και Αιτωλίας (1842).
Το 1831 αντιτίθεται στην οικογένεια Ρούφου και έκτοτε και ως το 1870 περίπου, «οι δύο οικογένειες και η αντιπαλότητά τους πρωτοστατούν στην πολιτική ζωή του τόπου»
Απεβίωσε το 1850 και ετάφη στο νεκροταφείο του Αγίου Ανδρέα Πατρών, όπου στο τάφο του αναγραφόταν «Άλλοις υπηρετών αναλίσκομαι». Μεταξύ των παιδιών του ξεχωρίζουν ο Αντώνιος Καλαμογδάρτης και η Καλλιόπη Παπαλεξοπούλου.
Βιβλιογραφία
Α Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές Κατηγορία:Έλληνες δικαστικοί Κατηγορία:Έλληνες έπαρχοι Κατηγορία:Έπαρχοι Ναυπλίας
Κάρολος ο Φαλακρός
Ο Κάρολος Β΄ της Γαλλίας ή Κάρολος ο Φαλακρός (γαλλικά: Charles le Chauve, 13 Ιουνίου 823 – 6 Οκτωβρίου 877) ήταν Βασιλιάς των Δυτικών Φράγκων (843–877), Βασιλιάς της Ιταλίας και Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (875–877, ως Κάρολος Β΄). Μετά από μία σειρά εμφυλίων πολέμων κατά τη διάρκεια της βασιλείας του πατέρα του Λουδοβίκου του Ευσεβούς, ο Κάρολος πέτυχε με τη Συνθήκη του Βερντέν να αποκτήσει το δυτικό μέρος της Αυτοκρατορίας των Καρολιδών ή Δυτική Φραγκία. Ήταν εγγονός του Καρλομάγνου και ο μικρότερος γιος του Λουδοβίκου του Ευσεβούς από τη δεύτερη σύζυγό του, Ιουδήθ.
Εμφύλιος με τα αδέλφια του
thumb|250px|left|Απεικονίσεις του Καρόλου Β΄ του Φαλακρού μετά τον θάνατο του στην [[Βασιλική Σαιν-Ντενί, όπου βρίσκεται ο τάφος του.]] Γεννήθηκε στη Φραγκφούρτη (13 Ιουνίου του 823) όταν οι μεγαλύτεροι αδελφοί του ήταν ήδη ενήλικες και τους είχαν αναλάβει από τον πατέρα τους τα δικά τους υποβασίλεια. Ο Λουδοβίκος ο Ευσεβής αναζητούσε και για τον μικρότερο Κάρολο ένα βασίλειο αρχικά στην Αλαμανία και στη συνέχεια στα Πυρηναία. Οι μεγαλύτεροι αδελφοί του Λοθάριος Α΄, Πεπίνος Α΄ της Ακουιτανίας και Λουδοβίκος ο Γερμανικός βρισκόντουσαν συνεχώς σε εξεγέρσεις εναντίον του πατέρα τους. Ο Λουδοβίκος ο Ευσεβής αποφάσισε τελικά να δώσει στον Κάρολο μερίδιο τη Γαλατία, σε Δίαιτα στο Κρεμιέ (837) όρισε τον Κάρολο διάδοχο του, κάτι που έκανε τους μεγαλύτερους αδελφούς του να εξεγερθούν. Ο Πεπίνος Α΄ της Ακουιτανίας πέθανε (838) και ο Λουδοβίκος ο Ευσεβής αποφάσισε να δώσει την Ακουιτανία στον Κάρολο, αυτό έφερε την οργή στους γιους του Πεπίνου Α΄ και τους ευγενείς της Ακουιτανίας. Ο θάνατος του αυτοκράτορα Λουδοβίκου του Ευσεβούς (840) έφερε πολλές και σκληρές διαμάχες ανάμεσα στους γιους του για τη διαδοχή. Ο Κάρολος συμμάχησε με τον Λουδοβίκο τον Γερμανικό νικώντας στη «μάχη του Φοντενέ-αν-Πουισέ» (25 Ιουνίου 841) τον Λοθάριο Α΄ και τον ανιψιό του Πεπίνο Β΄ της Ακουιτανίας, γιο του Πεπίνου Α΄ που διεκδικούσε την Ακουιτανία. Τα επόμενα χρόνια τα δύο αδέλφια επιβεβαίωσαν τη συμμαχία τους με τους Όρκους του Στρασβούργου. Ο πόλεμος τελικά κατέληξε στη Συνθήκη του Βερντέν τον Αύγουστο του 843. Ο Κάρολος ο Φαλακρός δέχτηκε το βασίλειο των Δυτικών Φράγκων που αντιστοιχεί στη σημερινή Γαλλία, έφτανε μέχρι τους ποταμούς Μεύση, Σον και Ροδανό, πήρε επιπλέον την Ισπανική Μαρκιωνία μέχρι τον ποταμό Έβρο. Ο Λουδοβίκος ο Γερμανικός πήρε το ανατολικό τμήμα της αυτοκρατορίας των Φράγκων που έμεινε γνωστό αρχικά σαν Ανατολική Φραγκία και στα σύγχρονα χρόνια ως Γερμανία. Ο μεγαλύτερος αδελφός Λοθάριος Α΄ δέχτηκε τον αυτοκρατορικό τίτλο, το Βασίλειο της Ιταλίας και κεντρικές περιοχές της αυτοκρατορίας όπως τη Φλάνδρα, τη Ρηνανία και τη Βουργουνδία. Το βασίλειο του Λοθαρίου Α΄ έμεινε γνωστό σαν Μέση Φραγκία, ήταν προσωρινό, διαλύθηκε με τον θάνατό του και μοιράστηκε στους γιους του.
Βασιλεύς των Δυτικών Φράγκων
thumb|left|200px|Κάρολος Β΄ ο Φαλακρός. Τα πρώτα χρόνια της βασιλείας τους μέχρι τον θάνατο του Λοθάριου Α΄ (855) ήταν σχετικά ειρηνικά, με τα τρία αδέλφια να συνεργάζονται άψογα μεταξύ τους. Τα αδέλφια κυβερνούσαν με το σύστημα της «συγκυβέρνησης» όπως στο Κόμπλεντς (848) και στο Μέρσεν (851). Ο Λουδοβίκος ο Γερμανικός δέχθηκε πρόσκληση ευγενών να επιτεθεί στη Γαλατία και να εκθρονίσει τον Κάρολο, ήταν τόσο αντιπαθής στον κόσμο που δεν μπορούσε να συγκεντρώσει στρατό και δραπέτευσε για τη Βουργουνδία. Ο Κάρολος ο Φαλακρός σώθηκε μόνο χάρη στην υποστήριξη του κλήρου που αρνήθηκε να στέψει βασιλιά των Δυτικών Φράγκων τον Λουδοβίκο και του Οίκου των Γουέλφων που είχε συγγένεια με τη μητέρα του Ιουδήθ. Ο Κάρολος προσπάθησε στη συνέχεια να κατακτήσει την Προβηγκία που κυβερνούσε ο μικρότερος ανήλικος ανεψιός του Κάρολος της Προβηγκίας αλλά αποκρούστηκε (860). Όταν πέθανε ο άλλος ανεψιός του Λοθάριος Β΄ της Λοθαριγγίας (869) προσπάθησε να κυριεύσει τη Λοθαριγγία, στέφτηκε βασιλιάς της Λοθαριγγίας στο Μετς αλλά βρήκε αντίσταση από τους ευγενείς που υποστήριζαν τον Λουδοβίκο τον Γερμανικό. Το αποτέλεσμα ήταν η συνάντηση του Καρόλου με τον Λουδοβίκο, ακολούθησε η Συνθήκη του Μέρσεν (870) με την οποία τα δυο ετεροθαλή αδέλφια μοίρασαν τη Λοθαριγγία.
Εκτός από τις οικογενειακές διαφορές, ο Κάρολος είχε να αντιμετωπίσει τις εξεγέρσεις στην Ακουιτανία και στη Βρετάνη, οι αρχηγοί των ανταρτών τους Νομινόης και Ερισπόε τον νίκησαν δύο φορές (845, 851) αναγκάζοντας τον να αναγνωρίσει την ανεξαρτησία τους. Δέχθηκε συνεχείς επιθέσεις από τους Βίκινγκ, λεηλατούσαν συνέχεια τα βόρεια της χώρας στις κοιλάδες του Σηκουάνα και του Λίγηρα. Οι Βίκινγκ λεηλάτησαν άγρια το Παρίσι (845) και ο Κάρολος για να αποφύγει τα χειρότερα αναγκάστηκε να κλείσει μαζί τους ειρήνη με βαρύ τίμημα. Ακολούθησε το «Έδικτο του Πιστρ» (864) με το οποίο διέταξε να εφοδιάσει τον στρατό του και το ιππικό του για τις επιδρομές των Βίκινγκ, δημιούργησε το Γαλλικό ιππικό που θα κυριαρχήσει τα υπόλοιπα 600 χρόνια. Με το ίδιο Έδικτο διέταξε να οχυρωθούν όλα τα ποτάμια με γέφυρες για να διακόψουν τους επιδρομείς, δύο από αυτές τις γέφυρες έσωσαν το Παρίσι στην πολιορκία του 885 - 886.
Αυτοκράτωρ των Καρολιδών
μικρογραφία|δεξιά|300px|Ο Κάρολος Β΄ ο Φαλακρός.
Με τον θάνατο του αυτοκράτορα Λουδοβίκου Β΄ της Ιταλίας, που ήταν μεγαλύτερος γιος του μεγαλύτερου ετεροθαλούς αδελφού του Λοθαρίου Α΄ (875), ο Κάρολος ταξίδευσε στην Ιταλία και με την υποστήριξη του πάπα Ιωάννη Η΄ δέχθηκε τον αυτοκρατορικό τίτλο και τα αυτοκρατορικά διάσημα. Ο Κάρολος ο Φαλακρός συνέχισε τις προσπάθειες τού πατέρα του και τού παππού του για την «ανανέωση τού τίτλου τού αυτοκράτορα των Φράγκων και των Ρωμαίων». Η φράση αυτή παρουσιάζεται στην σφραγίδα του. Ο Λουδοβίκος ο Γερμανικός άλλος ένας υποψήφιος για τη θέση του αυτοκράτορα εξοργίστηκε, επιτέθηκε και λεηλάτησε το βασίλειο του Καρόλου που αναγκάστηκε να επιστρέψει βιαστικά στην Δυτική Φραγκία. Όταν πέθανε ο Λουδοβίκος ο Γερμανικός (28 Αυγούστου 876) ο Κάρολος ο Φαλακρός προσπάθησε με τη σειρά του να κατακτήσει το βασίλειο του Λουδοβίκου αλλά συνετρίβη στην «μάχη του Άντερναχ» (8 Οκτωβρίου 876). Ο πάπας Ιωάννης Η΄ υπό την βαριά απειλή των Σαρακηνών κάλεσε τον Κάρολο να κατέβει στην Ιταλία να τον βοηθήσει.
Ο Κάρολος ο Φαλακρός διέσχισε τις Άλπεις αλλά οι ευγενείς τον δέχτηκαν ψυχρά, ο Μπόζο της Προβηγκίας αρνήθηκε να βοηθήσει και να ενωθεί με τον στρατό του. Την ίδια εποχή ο μεγαλύτερος γιος του Λουδοβίκου του Γερμανικού Καρλομάνος της Βαυαρίας εισήλθε στην βόρεια Ιταλία. Ο Κάρολος ο Φαλακρός άρρωστος και βαριά εξαντλημένος αποφάσισε να αποχωρήσει, πέθανε στον δρόμο της επιστροφής του στην Γαλατία. Τα «Χρονικά του Σαίντ-Μπερτίν» γράφουν ότι τάφηκε βιαστικά στο Αβαείο του Ναντουά επειδή οι άντρες δεν μπορούσαν να αντέξουν την οσμή από την αποσύνθεση του σώματος του. Σε λίγα χρόνια τα οστά του μεταφέρθηκαν στη Βασιλική Σαιν-Ντενί όπου για πολλά χρόνια ήταν η επιθυμία του να ταφεί. Καταγράφεται ότι στον τάφο του είχε ανεγερθεί ένα μνημείο από ορείχαλκο που καταστράφηκε στη διάρκεια της Επανάστασης. Τον Κάρολο διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος του Λουδοβίκος ο Τραυλός, είχε μεγάλο πάθος με γράμματα και επιστολές, θερμός φίλος της εκκλησίας είχε την υποστήριξη των επισκόπων απέναντι στους δυσαρεστημένους ευγενείς και τους διόριζε σε ψηλές θέσεις.
Προσωνύμιο
thumb|250px|right|Έφιππος ανδριάντας πιθανότατα του Καρόλου Β΄ του Φαλακρού (περί το 870). Το προσωνύμιο «Φαλακρός» ήταν πιθανότατα ειρωνικό, στην πραγματικότητα όχι μόνο είχε μαλλιά αλλά ιδιαίτερα αυξημένη τριχοφυΐα στο κεφάλι με πλούσια μαλλιά. Μια εναλλακτική εξήγηση οφείλεται πιθανότατα στην ελαττωμένη τριχοφυΐα του την εποχή που ήταν ακόμα ανήλικος ενώ τα μεγαλύτερα ετεροθαλή αδέλφια του ήταν ήδη βασιλείς. Οι απεικονίσεις της εποχής του όπως η Βίβλος του (845), η σφραγίδα του (847) και ο ανδριάντας του (870) τον απεικονίζουν με πλούσια μαλλιά. Τον 10ο αιώνα οι συγγραφείς Ρισιέ του Ρεμς και Αντεμάρ του Σαμπανέ τον καταγράφουν ωστόσο ως «Κάρολος ο Φαλακρός».
Οικογένεια
Με την πρώτη σύζυγό του Ερμεντρούδη της Ορλεάνης (842) από τον Οίκο των Αγιλολφιδών, κόρη του Όντο Α΄ κόμη της Ορλεάνης (απεβ. το 869), παιδιά του ήταν:
Με τη δεύτερη σύζυγό του Ριχίλδη των Αρδεννών, κόρη του Μπιβίν διοικητή του αβαείου του Γκoρζ από τον Οίκο των Μποζονιδών, απέκτησε:
ΦφΜ Στουτγκάρδη
Η ΦφΜ Στουτγκάρδη (γερμανικά: VfB Stuttgart) είναι επαγγελματικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με κέντρο δραστηριοτήτων την πόλη Στουτγκάρδη της Γερμανίας. Έδρα της είναι η MHPArena, (μέχρι πρόσφατα Mercedes Benz Arena) όπου το 2006 διεξήχθη ο μικρός τελικός του Παγκόσμιου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2006. Είναι μία από τις πιο πετυχημένες ομάδες της Γερμανίας με 5 τίτλους πρωταθλήματος και 3 κύπελλα, ενώ έχει κατακτήσει και 1 σούπερ καπ Γερμανίας.
Ιστορία
Η ΦφΜ Στουτγκάρδη (VfB Stuttgart) ήταν αποτέλεσμα της συγχώνευσης δύο σωματείων, του FV Stuttgart και του Kronen-Klub Cannstatt το 1912. Το νεοσύστατο σωματείο συμμετείχε στην Kreisliga Württemberg και μετέπειτα στην Bezirksliga Württemberg-Baden πετυχαίνοντας κάποια καλά πλασαρίσματα στην πρώτη τριάδα της βαθμολογίας και εντέλει κατακτώντας 2 τίτλους το 1927 και το 1930. Το 1933 η έδρα της ομάδας εγκαταστάθηκε στο Νέκερ Στάντιουμ όπου βρίσκεται και το τωρινό της γήπεδο, η Mercedes-Benz Arena.
Την ίδια χρονιά με την άνοδο του 3ου Ράιχ στην εξουσία δημιουργήθηκαν 16 περιφερειακά πρωταθλήματα στη Γερμανία που ονομάζονταν Gauligen. Η Στουτγκάρδη εντάχθηκε στην Gauliga Württemberg και κατέγραψε μια αξιόλογη πορεία τα επόμενα χρόνια κατακτώντας τον τίτλο 5 φορές το 1935, 1937, 1938, 1940 και το 1943. Το '35 και το '37 συμμετείχε και στα πλεί-οφ του Πρωταθλήματος Γερμανίας (προπομπός της Bundesliga) φτάνοντας την πρώτη φορά στον τελικό όπου έχασε τον τίτλο απο τη Σάλκε και τη δεύτερη φορά αναδείχθηκε στην τρίτη θέση.
Το 1944-45 με την πτώση του Ναζισμού στη Γερμανία το σύστημα των περιφερειακών πρωταθλημάτων κατέρρευσε και η Στουτγκάρδη συμμετείχε στο περιφερειακό πρωτάθλημα της Oberliga Süd κατακτώντας 3 ακόμα τίτλους το 1946, το 1952 και το 1954. Συμμετείχε τακτικά και στα πλει-οφ του Γερμανικού Πρωταθλήματος όπου κατέκτησε δυο πρωταθλήματα Γερμανίας το 1950 και το 1952, φτάνοντας άλλη μία φορά στον τελικό το 1953. Οι επιτυχίες συνεχίστηκαν και στο κύπελλο Γερμανίας με την κατάκτηση δύο τροπαίων το 1954 και το 1958.
Στις αρχές της δεκαετίας του '60 η Γερμανική ποδοσφαιρική ομοσπονδία αποφάσισε να καταργήσει τις περιφερειακές λίγκες και το σύστημα των πλει-οφ για την ανάδειξη πρωταθλητή Γερμανίας. Έτσι δημιουργήθηκε η Bundesliga το 1963 στην οποία αρχικά συμμετείχαν 16 ομάδες, ανάμεσα στις οποίες ήταν και η Στουτγκάρδη λόγω της καλής παρουσίας της και της συγκομιδής τίτλων τη δεκαετία του '50. Παρόλα αυτά, λόγω και της κακής οικονομικής κατάστασης του συλλόγου την περίοδο εκείνη, η ομάδα περιορίστηκε σε μέτριες πορείες τη δεκαετία που ακολούθησε με καλύτερη στιγμή της, τη συμμετοχή για πρώτη φορά στην ιστορία της στο κύπελλο Ουέφα το 1973, όπου έφτασε μέχρι τα ημιτελικά και αποκλείστηκε από τη μετέπειτα νικήτρια του κυπέλλου Φέγενορντ.
Το 1975 και ενώ η ομάδα ακόμα βρισκόταν σε δεινή οικονομική θέση ένας τοπικός πολιτικός, ο Gerhard Mayer-Vorfelder ανέλαβε την προεδρία της ομάδας με σκοπό την αναδιάρθρωση των οικονομικών της και την εξεύρεση χορηγών για τη χρηματοδότησή της. Δυστυχώς όμως τη χρονιά εκείνη η ομάδα υποβιβάστηκε στην δεύτερη κατηγορία όπου παρέμεινε για δύο χρόνια. Μετά από μία πετυχημένη σεζόν το 1977 όπου σκόραρε πάνω από 100 τέρματα στη δεύτερη κατηγορία και κέρδισε την άνοδό της στην Bundesliga καθιερώθηκε σαν μία επιθετική και γρήγορη ομάδα που της έλειπε όμως η εμπειρία. Ετσι το 1978 ήρθε 4η στο πρωτάθλημα και το 1980 έφτασε ξανά μέχρι τα ημιτελικά του κυπέλλου Ουέφα και συνέχισε να βρίσκεται στην πρώτη πεντάδα τα επόμενα χρόνια με αποκορύφωμα την κατάκτηση του πρωταθλήματος το 1984, πρώτη φορά μετά την ίδρυση της Bundesliga και 3η φορά συνολικά στην ιστορία της. Το 1989 έφτασε μέχρι τον τελικό του κυπέλλου Ουέφα για πρώτη φορά στην ιστορία της όπου έχασε το τρόπαιο σε διπλούς αγώνες από τη Νάπολι του μεγάλου Ντιέγκο Μαραντόνα.
Η δεκαετία του '90 ξεκίνησε καλά για τη Στουτγκάρδη με την κατάκτηση του 4ου πρωταθλήματος της το 1992. Ο τίτλος αυτός της έδωσε το δικαίωμα συμμετοχής στο διευρυμένο Κύπελλο Πρωταθλητριών του 1993 που μετονομάστηκε σε Champions League. Το 1997 κατέκτησε το κύπελλο Γερμανίας για 3η φορά μετά τη δεκαετία του '50 και κέρδισε τη συμμετοχή στο Κύπελλο Κυπελλούχων του 1998 όπου έφτασε μέχρι τον τελικό χάνοντας τον τίτλο από την αγγλική Τσέλσι.