cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ρωμαϊκός Τύμβος (Σιλίστρα)
Ιστορία
Αν και η επιρροή του Χριστιανισμού είχε φτάσει στη Σιλίστρα εκείνη την εποχή, ο Ρωμαϊκός Τύμβος είναι ξεκάθαρα ένα παράδειγμα παγανιστικής τέχνης που παραγγέλθηκε από έναν ειδωλολάτρη ιδιοκτήτη. Έτσι, θεωρείται πιθανό ότι προηγείται του διωγμού του Ρωμαϊκού παγανισμού από τον Θεοδόσιο Α΄. Η κατασκευή του επίσης πιθανότατα προηγήθηκε της γοτθικής εισβολής στο Ντουροστόρουμ του 376–378, η οποία προκάλεσε μεγάλη αναταραχή στην πόλη. Η εισβολή μπορεί να έκανε την οικογένεια του κυρίου που απεικονίζεται στον τάφο να εγκαταλείψει την πόλη, εξηγώντας την έλλειψη ενταφιασμένων στον τύμβο. Σε κάθε περίπτωση, ο τύμβος πρέπει να αποδίδεται στυλιστικά στον 4ο αιώνα και συγκεκριμένα στη βασιλεία του Θεοδοσίου Α΄.
Ο Ρωμαϊκός Τύμβος ανακαλύφθηκε συμπτωματικά το 1942 στα νότια προάστια της Σιλίστρα, μιας μεγάλης πόλης στη Νότια Δοβρουτσά, στις όχθες του Κάτω Δούναβη. Η Σιλίστρα είχε μόλις πρόσφατα μεταφερθεί από τη Ρουμανία πίσω στη Βουλγαρία ως μέρος της Συνθήκης της Κραϊόβα του 1940. Από το 1984, ο Ρωμαϊκός Τύμβος της Σιλίστρα περιλαμβάνεται στον Ενδεικτικό Κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Αρχιτεκτονική και τοιχογραφίες
μικρογραφία| Μια τοιχογραφία που απεικονίζει μια υπηρέτρια που κουβαλά δώρα στην οικογένεια του κυρίου Ο πέτρινος τάφος διαθέτει έναν ενιαίο ταφικό θάλαμο και έχει διαστάσεις 3,3 επί 2,6 μέτρα. Έχει δυτικό-ανατολικό προσανατολισμό, με την είσοδο στον ανατολικό τοίχο και ημικυλινδρικό πλίνθινο θόλο. Βρίσκεται ανάμεσα στα ερείπια νεκρόπολης της Ύστερης Αρχαιότητας, που περιλάμβανε και άλλες παρόμοιες κατασκευές.
Κεραμικές πλάκες, ορθογώνιου σχήματος και ζωγραφισμένες με την τεχνική νωπογραφία-secco, καλύπτουν ολόκληρο το δάπεδό του. Σε αντίθεση με τους περισσότερους άλλους γνωστούς ρωμαϊκούς τύμβους της περιόδου στα Βαλκάνια, ολόκληρο το εσωτερικό καλύπτεται από πολύχρωμες τοιχογραφίες. Στο βόρειο, νότιο και ανατολικό τείχος υπάρχει μια πομπή υπηρετών, ενώ οι τοιχογραφίες του δυτικού τοίχου, ακριβώς απέναντι από τις εισόδους, απεικονίζουν τον κύριο και τη γυναίκα του.
Μια ζωφόρος που εκτείνεται κατά μήκος των τοίχων του τάφου περιέχει 11 πλάκες με πορτρέτα ανδρών και γυναικών σκλάβων που φέρνουν διάφορα δώρα και ενδύματα στους κυρίους. Η πομπή τρέχει από κάθε πλευρά της κεντρικής πλάκας που απεικονίζει τους δασκάλους, παρέχοντας μια συμμετρική σύνθεση. Η διακόσμηση του τάφου περιλαμβάνει επίσης σκηνές κυνηγιού, κηροπήγια, φυτά και ζώα, όπως παγώνια και περιστερίδες. Συνολικά, το αξιοσημείωτο επίπεδο διατήρησης της διακόσμησης και η ποιότητα των τοιχογραφιών καθιστούν τον τάφο «μοναδικό παράδειγμα τέχνης και ζωής» στις εξωτερικές περιοχές της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κατά τον ταραγμένο 4ο αιώνα.
Ο Ρωμαϊκός Τύμβος της Σιλίστρα βρίσκεται στη διασταύρωση των οδών Σεντμί Σεπτεμβρί (7 Σεπτεμβρίου) και Μπόικα Βοϊβόντα στην πόλη. Από το 2016, ο επισκέπτης μπορεί να ξεναγηθεί μόνο μετά από προηγούμενη κράτηση στο Περιφερειακό Ιστορικό Μουσείο της Σιλίστρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωμαϊκά κτίρια και κατασκευές στη Βουλγαρία Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Βουλγαρία Κατηγορία:Σιλίστρα Κατηγορία:Θάνατος στην Αρχαία Ρώμη Κατηγορία:Ενδεικτικός κατάλογος Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς
Κωνσταντίνος Πετρίδης
Με το όνομα Κωνσταντίνος Πετρίδης είναι γνωστοί οι:
Γεωγραφία της Αμοργού
500px|thumb|right|Αεροφωτογραφία της Αμοργού, με το βόρειο τμήμα της στο κάτω μέρος και τις Μικρές Κυκλάδες πάνω δεξιά Η Αμοργός, το ανατολικότερο νησί των Κυκλάδων, με έκταση 121,464 χμ², είναι το 7o κατά σειρά μεγέθους νησί του συμπλέγματος και το 25ο ανάμεσα σε όλα τα ελληνικά νησιά. Το σχήμα της είναι επίμηκες και έχει ΝΔ. προς ΒΑ. διεύθυνση. Έχει μεγάλη ακτογραμμή και ορεινό έδαφος, με το βουνό Κρίκελος (Κρούκελος) να είναι το τρίτο σε ύψος από τα βουνά των Κυκλάδων (μετά τον Ζα της Νάξου και την Κουβάρα της Άνδρου).
Ορεογραφία
Το ανάγλυφο της Αμοργού είναι καθαρά ορεινό, με ελάχιστες πεδινές εκτάσεις, κυρίως στο νότιο τμήμα (Καλοφάνα, Κάτω Μεριά), καθώς και στις περιοχές των δύο λιμανιών του νησιού, Καταπόλων και Αιγιάλης. Ακολουθώντας τη μορφή της υποκείμενης υφαλοκρηπίδας, η οποία βαθαίνει απότομα, οι υψηλές κορυφές βρίσκονται στο βορειοανατολικό τμήμα του νησιού, με κλιτύς που πέφτουν σχεδόν κατακόρυφα στη θάλασσα, σχηματίζοντας εντυπωσιακές ορθοπλαγιές σε σχέση με το μέγεθος του νησιού. Επειδή η ορεοδομή του νησιού είναι -κατ’ ουσίαν συνεχής- στην ανατολική πλευρά του νησιού, είναι δύσκολο να διαχωριστούν απόλυτα τα βουνά μεταξύ τους. Ωστόσο, με αδρή περιγραφή, τρία είναι τα κύρια βουνά της Αμοργού: Ο Κρίκελος (Κρούκελος, Κρίκελο, 823 μ., 36˚ 54’ 22’’ – 26˚ 01’ 36’’), ο Προφήτης Ηλίας (Άγιος Ηλίας, 700 μ.) και ο Κόρακας (Ασπρόβουνο, Βουνό του Χωριου, 524 μ.), στο βόρειο, κεντρικό και νότιο τμήμα του νησιού, αντίστοιχα. Οι κυριότερες κορυφές ανά βουνό είναι: Άλλες μεμονωμένες κορυφές είναι: «ανώνυμη» δίπλα στην υψηλή κορυφή του Κρίκελου (699 μ.), «Άγιος Μάμας» (575 μ.), «Βουνό» (436 μ.), «Κούτουλος» (433 μ.) και «Αγριλάς (419 μ.)
Γυναικεία κεφαλή σφίγγας (Μπρούκλιν 56.85)
Η γυναικεία κεφαλή σφίγγας που φιλοξενείται στο μουσείο του Μπρούκλιν με τον αριθμό καταλόγου 56.85 είναι ένα από τα πιο θαυμάσια έργα αρχαίας αιγυπτιακής γλυπτικής τέχνης. Βρέθηκε για αιώνες, από την Ρωμαϊκή εποχή μέχρι σήμερα σε διάφορες ιδιωτικές συλλογές.
Γεωγραφία της Αμοργού
Ακτογραμμή
Η ακτογραμμή της Αμοργού μπορεί να διαχωριστεί σε δύο πολύ διακριτά τμήματα: την βόρεια και ανατολική μεριά του νησιού, με όχι τόσο έντονο ανάγλυφο, αλλά με εντυπωσιακές απότομες ορθοπλαγιές και απόκρημνες ακτές και την νότια και δυτική πλευρά, με έντονο ανάγλυφο ακτών, υπήνεμες και κλειστές παραλίες. Το συνολικό μήκος των ακτών της Αμοργού είναι 112 χιλιόμετρα, περίπου. Τα νερά κοντά στις ακτές της Αμοργού είναι, γενικά, βαθιά. Στη ΒΔ. πλευρά του νησιού το βάθος της θάλασσας είναι 317μ. και καταλήγει στα 95 μ. γύρω από το Ξώδοτο. Στα νότια του νησιού το βάθος είναι 724 μ. ενώ όσο προχωράμε βορειοανατολικά το βάθος μικραίνει και φθάνει τα 256 μ., και γύρω από τον κόλπο της Αιγιάλης το βάθος της θάλασσας είναι 130μ.
Γυναικεία κεφαλή σφίγγας (Μπρούκλιν 56.85)
Περιγραφή
Είναι κατασκευασμένο από πράσινο σχιστόλιθο. Αναγνωρίζουμε το κεφάλι μιας νέας γυναίκας. Φοράει μακρυά περούκα, ενώ στο κούτελο διακρίνεται η φυσική κόμη. Στην χωρίστρα φοράει τον αυτοκρατορικό ουραίο, ένδειγμα της βασιλικής εξουσίας. Τα φρύδια είναι ανάγλυφα επεξεργασμένα. Τα αυτιά είναι σχετικά μεγάλα. Ο λαιμός είναι ελαφρά προτεταμένος. Η επιφάνεια του γλυπτού είναι εντελώς λεία. Η μύτη έχει αποκοπεί και έχει χαθεί, όπως επίσης και οι οφθαλμοί, οι οποίοι ήταν ένθετοι. Στα μάτια, στα χείλη και στο πηγούνι διακρίνουμε ορισμένα σημάδια επισκευής από τους αρχαίους χρόνους.
Γεωγραφία της Αμοργού
Περίπλους
Ξεκινώντας τον περίπλου της Αμοργού από το ακρωτήριο Ξώδοτο (Πράσινο), το απώτατο βορειοανατολικό (ΒΑ.) άκρο του νησιού, και κατά τη φορά των δεικτών του ρολογιού, ο πλοηγός συναντάει: τον όρμο Λιμενάρι Φράγκου με την αποβάθρα των παλαιών μεταλλείων στον δυτικό μυχό του, τον ορμίσκο Μεγάλου Λιμνιώνα και τον απόκρημνο όρμο Σπαρτί (Βουδόμαντρα), για να καταλήξει στις μικρές νησίδες Εξώμια, στο 1/4 περίπου του περίπλου της ανατολικής πλευράς της Αμοργού. Ακολουθούν ο ορμίσκος Μαστίχα, τα απόκρημνα Κάψαλα και το νησάκι Μικρό Βιόκαστρο με την απαράμιλλη θέα στη Μονή Χοζοβιώτισσας (1/2 της διαδρομής). Έπονται, το μικρό ακρωτήριο της Αγίας Άννας και η φερώνυμη παραλία, η δίοδος από το νησί Μεγάλο Βιόκαστρο (Μπιόκαστρο), ό όρμος Μερσίνη, το ακρωτήριο Στούπη και το διπλό ακρωτήριο Δύο Τραχήλοι (2/3 της διαδρομής). Ο περίπλους συνεχίζεται με δυτική κατεύθυνση προς το ακρωτήριο Πουλοπόδι, τον όρμο Μούρου και τον όρμο και παραλία Αμμούδι και, κατόπιν, με νότια κατεύθυνση προς το ακρωτήριο Κόρακας το νότιο (Ν.) άκρο του νησιού. Στη συνέχεια, με δυτική κατεύθυνση βρίσκονται η μεγάλη ημιπεριφέρεια της Γωνιάς και το ακρωτήρι Τιμόνι της Γωνιάς και, με απότομη βορειοδυτική κατεύθυνση, το νησάκι της Κίσηρης και το ακρωτήρι της Καλοταρίτισσας (Καλοτάρι), το απώτατο νοτιοδυτικό (ΝΔ.) άκρο του νησιού, όπου ολοκληρώνεται ο περίπλους της ανατολικής και νότιας ακτογραμμής της Αμοργού.
Γυναικεία κεφαλή σφίγγας (Μπρούκλιν 56.85)
Ιστορική τοποθέτηση
Η κεφαλή είναι έργο της εποχής του Αμενεμχέτ Β' (περ. 1914 - 1879/76 π.Χ.). Περιγράφτηκε για πρώτη φορά από τον Γιόχαν Βίνκελμανν, ο οποίος περιεργάστηκε το καλλιτέχνημα στην Βίλα Αλμπάνι στην Ρώμη. Στην συνέχεια το άγαλμα αγοράστηκε από τον Σκώτσέζο ζωγράφο Γκάβιν Χάμιλτον, ο οποίος το μεταπούλησε με αντίτιμο 30 λιρών Αγγλίας στον Γουίλιαμ Πέττυ. Το άγαλμα μεταπωλήθηκε άλλες δυο-τρεις φορές και τελικά αγοράστηκε από το Μουσείο του Μπρούκλιν το 1956.
Γεωγραφία της Αμοργού
Περίπλους
Στη συνέχεια, με γενική βορειοανατολική κατεύθυνση, ο πλοηγός συναντάει: τον πολύ κλειστό όρμο Καλοταρίτισσας με το μεγάλο νησί της Γραμβούσσας απέναντί του, τον όρμο Λίβερη, τον ορμίσκο Παραδείσια, το ακρωτήριο Μαύρη Μύτη, τον ορμίσκο Τσουκαλά και το ακρωτήριο Τρούλλης (Τουρλίδα) με το νησάκι Πεταλίδα απέναντί του. Με απόλυτα ανατολική κατεύθυνση ακολουθούν: ο πολύ κλειστός όρμος Κάτω Κάμπου (Πόρτο Ακρωτήρι), ο όρμος Λιμενάρι Περιβόλας, το ακρωτήριο Κορνακοπός (Κορνακόπος), ο ορμίσκος Ποταμός και ο ορμίσκος των Αγίων Σαράντα, όπου ολοκληρώνεται το 1/4 του περίπλου της δυτικής ακτής. Ακολουθεί ό όρμος Φοινικιές και, με βορειοδυτική πλέον κατεύθυνση, το Κάτω Ακρωτήρι που οριοθετεί τον μεγάλο όρμο των Καταπόλων από τα νοτιοδυτικά. Με ανατολική κατεύθυνση είναι το λιμάνι και η πρωτεύουσα Κατάπολα και με δυτική κατεύθυνση πολλές μικρές παραλίες μέχρι το ακρωτήριο του Αγίου Ηλία που κλείνει τον όρμο Καταπόλων από τα βορειοδυτικά και, κατά κάποιο τρόπο, οριοθετεί το δυτικό (Δ.) άκρο της Αμοργού. Στη συνέχεια, ακολουθεί το ακρωτήρι Άλατος και με ανατολική κατεύθυνση, διαδοχικά, οι κλειστοί όρμοι Βλυχάδα, Γαϊδουράκια, Κρυονέρι (Κρύο Νερό) και Μαυρόσυκα (1/2 της διαδρομής). Το παράκτιο ανάγλυφο ομαλοποιείται πλήρως μέχρι τον όρμο Καλοτύρι που σχηματίζεται από το μεγάλο νησί της Νικουριάς και το μικρότερο Γραμπονήσι. Η Νικουριά σχηματίζει στενό και δύσκολο θαλάσσιο πέρασμα (Κακοπέρατο) με την απέναντι ακτή του Αγίου Παύλου (3/4 της διαδρομής). Το ανάγλυφο ομαλοποιείται ξανά, μέχρι τον όρμο και το λιμάνι της Αιγιάλης από όπου, με κατεύθυνση δυτική, ακολουθεί σειρά από αμμώδεις ορμίσκους (Φωκιότρυπα, Λεβροσός, Χόχλακας) μέχρι το ακρωτήριο της Πούντας, που σηματοδοτεί το βορειοδυτικό (ΒΔ.) άκρο της Αμοργού. Κατόπιν, με κατεύθυνση βόρεια, βρίσκεται το ακρωτήριο Κουτσογιάννη με τη βραχονησίδα Μονόπετρα, απέναντι. Με κατεύθυνση ανατολική ακολουθεί ο ορμίσκος της Μικρής Βλυχάδας, ο όρμος της Μεγάλης Βλυχάδας και το ακρωτήριο Λιμενάρι (Βίλα Κάρντα, Βιλακάρδα), το απώτατο βόρειο (Β.) άκρο της Αμοργού. Ο περίπλους της δυτικής και βόρειας πλευράς του νησιού ολοκληρώνεται με κατεύθυνση νοτιοανατολική, στο πλέον απόκρημνο και αφιλόξενο τοπίο της Αμοργού, τις μεγάλες ορθοπλαγιές που πέφτουν κάθετα από το βουνό Κρίκελος, μέχρι το ακρωτήριο του Ξώδοτου, σημείο εκκίνησης του περίπλου.
Γυναικεία κεφαλή σφίγγας (Μπρούκλιν 56.85)
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία αιγυπτιακή τέχνη
Γεωγραφία της Αμοργού
Νησιά και νησίδες
Τα μεγαλύτερα νησιά και νησίδες -που βρίσκονται σε κοντινή απόσταση από τον κύριο όγκο του νησιού- είναι, κατά σειρά μεγέθους, τα εξής: Νικουριά, Γραμβούσσα, Γραμπονήσι (Άτιμο), Πεταλίδα, Ψαλίδα, Μεγάλο Βιόκαστρο, Κίσηρι, Παρασκοπός, Μικρό Βιόκαστρο, Φελούκα, Μονόπετρα και Εξώμια (τα νησιά Κέρος, Αντικέρι και Άνυδρος είναι αρκετά απομακρυσμένα και θεωρούνται αυτόνομα από γεωγραφική άποψη).
Γεωλογία
440px|thumb|right|Το τραχύ τοπίο της βόρειας Αμοργού στην περιοχή του Κρίκελου Η Αμοργός, ευρισκόμενη στις νότιες παρυφές της κρυσταλλοσχιστώδους μάζας των Κυκλάδων, συνίσταται κυρίως από μεταμορφωμένα ιζηματογενή πετρώματα, που διατάσσονται σε μία συνεχή λιθοστρωματογραφική ενότητα, που περιλαμβάνει, δύο σύνολα ανθρακικών πετρωμάτων (το μέν πρώτο Τριαδικής ηλικίας, το δέ δεύτερο πιθανώς Άνω-Τριαδικού έως μέσο-Ηωκαίνου) καθώς και δύο ψαμμιτο-χερσαίους σχηματισμούς, ο μέν πρώτος, ηλικίας Άνω Τριαδικού, παρεμβάλλεται μέσα στις δύο προηγούμενες ανθρακικές ενότητες, ο δέ δεύτερος, ηλικίας μέσω-Ηωκαίνου έως Ολιγοκαίνου, προερχόμενος από φλύσχη. Το επίμηκες σχήμα της Αμοργού οφείλεται στην κατεύθυνση της πτυχής, κατά μήκος της οποίας καταβυθίστηκε, και της οποίας αποτελεί υπερθαλάσσια κορυφή. Ειδικότερα, στη γεωλογική δομή της Αμοργού συμμετέχουν: Η μικρή νήσος Νικουριά, πλευρικά της Αμοργού, παρουσιάζει μία γεωλογική ιστορία αρκετά διαφορετική, πιθανότατα μετά τα μεγάλα μεταγενέστερα τεκτονικά καλύματα που έλαβαν χώρα κατά το Ολιγόκαινο-Μειόκαινο μέσα στον Αιγαιακό χώρο.
Τεκτονική δραστηριότητα
Η ενεργοποίηση των ρηγμάτων στην τεκτονική ζώνη Σαντορίνης – Αμοργού και η έναρξη καταβύθισης της περιοχής άρχισε πριν από τρία έως τέσσερα εκατομμύρια χρόνια και έκτοτε συνεχίζεται με την επέκταση και τη βάθυνσή της. Στην Αμοργό καταγράφηκαν δύο πολύ μεγάλοι σεισμοί στις 9 Ιουλίου του 1956. Έγιναν τα ξημερώματα (03:11:45 ο πρώτος και 03:24:07 ο δεύτερος). Είχαν επίκεντρο την θαλάσσια περιοχή της κεντροανατολικής πλευράς του νησιού -αργότερα το επίκεντρο αναθεωρήθηκε νοτιότερα- και μεγέθη 7,5 ρίχτερ ο πρώτος (7,8 ρίχτερ κατά τον Β. Gutenberg στην Πασαντίνα των ΗΠΑ) και 6,9 ρίχτερ ο δεύτερος (7,2 ρίχτερ σύμφωνα με το Ινστιτούτο της Ουψάλας). Το δίδυμο αυτό ήταν το μεγαλύτερο σεισμικό γεγονός που έπληξε την Ελλάδα στον 20ό αιώνα. Το εστιακό βάθος ήταν μεγάλο (30 χλμ., περίπου), αλλά το ρήγμα που επηρεάστηκε είχε διαστάσεις 75 Χ 40 χλμ., περίπου. Οι απώλειες ήσαν 53 θύματα και σημαντικές ζημιές, ιδίως στο νησί της Σαντορίνης. Ο σεισμός προκάλεσε τοπικό θαλάσσιο σεισμικό κύμα (τσουνάμι), που επηρέασε τις ακτές των Κυκλάδων και των Δωδεκανήσων, αλλά και την Κρήτη και τα τουρκικά παράλια της Μικράς Ασίας, με τιμές ύψους κυμάτων 30, 20 και 10 μ. που αναφέρθηκαν στη νότια ακτή της Αμοργού, στην Αστυπάλαια και στη Φολέγανδρο, αντίστοιχα. Τέτοια μεγέθη είναι τα υψηλότερα που καταγράφηκαν στον 20ό αιώνα σε ολόκληρη τη Μεσόγειο (Solov’ev et al. 2000). Αυτό οδήγησε τους Γαλανόπουλο (1957) και, αργότερα, τον Ambraseys (1960) να προτείνουν μια υποθαλάσσια κατολίσθηση (ή σειρά κατολισθήσεων) ως πηγή του τσουνάμι, με βάση το πολύ μεγάλο εύρος και την γενική ετερογένεια της σεισμικής διαδρομής στην περιοχή του επίκεντρου. Στην περιοχή της Μονής Χοζοβιώτισσας το τεκτονικό ρήγμα της Αμοργού σχηματίζει μεγάλη και εντυπωσιακή κατοπτρική επιφάνεια.
Υδρογραφία
Γενικά, το πολύ ορεινό ανάγλυφο της Αμοργού επιτρέπει τον σχηματισμό εποχικών μικρών χειμάρρων και ρεμάτων, αλλά η ανυπαρξία ικανών πεδινών εκτάσεων είναι η αιτία της απουσίας έστω μικρών ποταμών. Οι πρακτικά αδιαπέρατοι κλαστικοί σχηματισμοί περιορίζουν την υδροφορία σε εκείνες τις περιοχές όπου εμφανίζονται υδροπερατές εστίες ασβεστολίθων. Στο βόρειο τμήμα του νησιού υπάρχει ένα μικρό ρέμα που συγκρατεί νερό για αρκετούς μήνες στην περιοχή «Δρυ», που για πολλά χρόνια ήταν η κύρια περιοχή υδροδότησης της Αιγιάλης (Λαγκάδας). Εκεί βρίσκεται και το μικρό αλλά αξιόλογο φαράγγι του «Αρακλού» που φιλοξενεί τον νεόδμητο οικισμό του «Στρούμπου», ο οποίος ήταν εγκαταλειμμένος για πολλές δεκαετίες. Σημαντικός είναι, επίσης, ο υδροφόρος ορίζοντας των Καταπόλων. Άλλα μικρά εποχικά ρέματα είναι: οι «Θράψες» που κατεβάζουν νερό από τον Κρίκελο στον όρμο Φράγκου Λιμενάρι, το «Κάτω Φυλλάδι» και ο «Φονιάς» στη Χώρα και το ρέμα «Αγίας Αικατερίνης» λίγο νοτιότερα.
Κλίμα
Γενικά, το κλίμα στην Αμοργό ακολουθεί τον κυκλαδικό μεσογειακό τύπο, με ήπιους χειμώνες, θερμά καλοκαίρια χωρίς καύσωνες και σχετική ανυπαρξία βροχών, αλλά όταν αυτές συμβαίνουν είναι καταρρακτώδεις. Στην Αμοργό εγκαταστάθηκε, σχετικά πρόσφατα, μετεωρολογικός σταθμός και τα στοιχεία των μετρήσεων του διαστήματος Οκτωβρίου 2012 – Αυγούστου 2013 δείχνουν ότι ο Ιανουάριος (13,5) είναι ο ψυχρότερος μήνας του έτους και ο Αύγουστος (24,9) ο θερμότερος [μέση μηνιαία θερμοκρασία (ºC)]. Ακραία μετεωρολογικά φαινόμενα σπάνια παρατηρούνται στο νησί όπως χιόνι, χαλάζι, παγετός, κ.ο.κ. Ο πιο βροχερός μήνας είναι ο Νοέμβριος (97,6 mm), ενώ από τον Ιούνιο μέχρι και τον Σεπτέμβριο δεν υπάρχουν βροχές (0 mm). Οι άνεμοι τον Μάρτιο πνέουν με μέση ταχύτητα 16,6 χλμ/ώρα, ενώ στον αντίποδα είναι ο Αύγουστος με μέση ταχύτητα 6,3 χλμ/ώρα. (Πηγή: Μετεωρολογικός σταθμός Αιγιάλης Αμοργού, υψόμετρο 3μ.)
Πηγές
*
Ντονάτο Μπραμάντε
Ο Ντονάτο Μπραμάντε, ιταλ. Donato Bramante  (1444 - 11 Απριλίου 1514) ήταν Ιταλός αρχιτέκτονας. Εισήγαγε την αρχιτεκτονική της Αναγέννησης στο Μιλάνο και τον ρυθμό της ακμής της Αναγέννησης στη Ρώμη, όπου ο σχεδιασμός του για τη βασιλική του Αγίου Πέτρου απετέλεσε τη βάση για το μετέπειτα σχέδιο που εκτέλεσε ο Μιχαήλ Άγγελος. Το Τεμπιέττο (στην αυλή του Σαν Πιέτρο ιν Μοντόριο) σημάδευσε το ξεκίνημα της ακμής της Αναγέννησης στη Ρώμη (1502), όταν ο Πάπας Ιούλιος Β΄ ανέθεσε τον Μπραμάντε να κτίσει έναν ναΐσκο, στο σημείο όπου ο απόστολος Πέτρος θεωρείται ότι σταυρώθηκε. Γεννήθηκε ως Ντονάτο ντι Πασκούτσο ντ'Αντόνιο και είναι επίσης γνωστός ως Μπραμάντε Λάτζαρι.
Η ζωή του
Γεννήθηκε με το όνομα Ντονάτο ντ'Ανιόλο ή Ντονάτο (ντι) Πασκούτσιο ντ'Αντόνιο στην Ουρμπάνια, κοντά στο Ουρμπίνο. Το 1467 ο μηχανικός Λουτσιάνο Λαουράνα πρόσθεσε μία περίστυλη στοά και άλλα αναγεννησιακά στοιχεία στο παλάτι του Φεντερίκο ντα Μοντεφέλτρο δούκα του Ουρμπίνο. Εκεί η αρχιτεκτονική του Μπραμάντε επισκιάστηκε από τη ζωγραφική του επιδεξιότητα: γνώριζε καλά τους ζωγράφους Μελότσο ντα Φορλί και Πιέρο ντέλλα Φραντσέσκα, οι οποίοι ενδιαφερόταν για τους κανόνες της προοπτικής και τα χαρακτηριστικά του ιλουζιονισμού της ζωγραφικής του Αντρέα Μαντένια.
Στο Μιλάνο
Περί το 1474 ο Μπραμάντε μετακινήθηκε στη Ρώμη, πόλη με μακρά γοτθική αρχιτεκτονική παράδοση και έκτισε αρκετές εκκλησίες στον νέο από την αρχαιότητα ρυθμό. Ο Λουδοβίκος Σφόρτσα δούκας του Μιλάνου τον έκανε αρχιτέκτονα της Αυλής του από το 1476. Αποκορύφωμα των έργων που του ανέθετε, είναι η Σάντα Μαρία πρέσο Σαν Σατίρο (1482-86), όπου χρησιμοποιήθηκε οπτική ψευδαίσθηση (trompe-l'oeil). Στον ναό αυτόν δεν υπήρχε χώρος πίσω από το ιερό, έτσι ο Μπραμάντε ζωγράφισε με θεατρικό τρόπο τον τοίχο του ιερού σαν να υπήρχε χώρος για τη χορωδία, όπου οι ρωμαϊκοί κίονες ήταν ανάγλυφοι και το ύψος τους μειωνόταν σύμφωνα με την προοπτική. Στη βόρεια μεριά εφάπτεται το Σκευοφυλάκιο, οκτάγωνο κτήριο με τρούλο. Επίσης στο Μιλάνο ο Μπραμάντε έκτισε τη Σάντα Μαρία ντέλλε Γκράτσιε (1492-99) και μερικές άλλες κατασκευές στην Παβία και ίσως στο Λενιάνο. Πάντως το 1499 ο Γαλλικός στρατός εκτόπισε τον προστάτη του Σφόρτσα από το Μιλάνο και ο Μπραμάντε έφυγε στη Ρώμη, όπου ήταν ήδη γνωστός στον ισχυρό καρδινάλιο Ραφαέλε Ριάριο, ανιψιό του πάπα Σίξτου Δ΄.
Στη Ρώμη
Στη Ρώμη σύντομα αναγνωρίστηκε με τον καρδινάλιο Τζουλιάνο ντελλα Ρόβερε, που σύντομα έγινε πάπας ως Ιούλιος Β΄. Ο Μπραμάντε σχεδίασε -για τον Φερδινάνδο Β΄ της Αραγωνίας και την Ισαβέλλα Β΄ της Καστίλης ή ίσως για τον Ιούλιο Β΄- ένα από τα πιο με αρμονικές αναλογίες κτήρια της Αναγέννησης: τον ναΐσκο (tempietto) στην αυλή του Σαν Πιέτρο ιν Μοντόριο στον Ιανίκουλο λόφο. Το κτήριο αυτό, παρά τη μικρή του κλίμακα, έχει όλες τις καθορισμένες αναλογίες και τη συμμετρία των κατασκευών της Κλασικής εποχής· περιστοιχίζεται από λεπτούς, δωρικούς κίονες και περιβάλλεται από τρούλο. Σύμφωνα με ένα μεταγενέστερο χαρακτικό του Σαμπαστιάνο Σέρλιο, ο Μπραμάντε σχεδίαζε να τον τοποθετήσει μέσα σε μία αυλή με κιονοστοιχία γύρω. Τον Νοέμβριο του 1503 ο Ιούλιος Β΄ ανέθεσε στον Μπραμάντε την κατασκευή του μεγαλύτερου κτηρίου του 16ου αι. στην Ευρώπη, της εκκλησίας του Αγ. Πέτρου. Ο θεμέλιος λίθος της πρώτης από τις μεγάλες αψίδες που θα στήριζαν τον τρούλο, τέθηκε σε μία τελετή στις 17 Απριλίου 1506. Πολύ λίγα σχέδια του Μπραμάντε διασώθηκαν, και μερικά των βοηθών του, που δείχνουν το εύρος της ομάδας που είχε αναλάβει το έργο. Το όραμα του Μπραμάντε για τον Άγ. Πέτρο ήταν να έχει κάτοψη έναν Ελληνικό (δηλ. ισοσκελή) σταυρό, που συμβόλιζε γι' αυτόν και τη γενιά του μία υψηλή τελειότητα. Από αυτό το σχέδιο επηρεάστηκε η κατασκευή της Σάντα Μαρία ντέλλα Κονζολατσιόνε στο Τόντι. Όμως όταν αυτός απεβίωσε το 1514, το σχέδιο άλλαξε ριζικά με την επιμήκυνση του σκέλους προς την είσοδο. Το αρχικό σχέδιο προέβλεπε τέσσερα μεγάλα παρεκκλήσια στον χώρο μεταξύ των τεσσάρων σκελών, έτσι το συνολικό κτήριο θα ήταν τετράγωνο. Κάθε παρεκκλήσιο θα είχε έναν μικρότερο τρούλο, δηλ. ο ναός θα ήταν πιο πολύ Ρωμανο-Βυζαντινός στη μορφή του, παρά μία ορθογώνια βασιλική που είναι τώρα (βλέπε Βασιλική του Αγίου Πέτρου).
Ο Μπραμάντε επίσης εργάστηκε σε μερικές άλλες παραγγελίες. Μεταξύ των πιο πρώιμων έργων του στη Ρώμη, πριν ξεκινήσουν οι εργασίες του Αγ. Πέτρου, ήταν η περίστυλη αυλή (cloister) της Σάντα Μαρία ντέλλα Πάτσε, κοντά στην Πιάτσα Ναβόνα.
Οικοδομικά έργα του
Το 1ο και το 3ο έγιναν στο Μιλάνο, τα υπόλοιπα στη Ρώμη:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Pictures & Documentaries about Donato.
Κατηγορία:Ιταλοί αρχιτέκτονες
Ωσουά
Το Ωσουά (γαλλικά: Aussois) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ωσουαγιέν (γαλλικά: Aussoyens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Πρόδρομος Λάρισας
Ο Πρόδρομος (Σαρίμς για τους ντόπιους ) είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Κιλελέρ
Λεζ Αβανσέ-Βαλμορέλ
Το Λεζ Αβανσέ-Βαλμορέλ (γαλλικά: Les Avanchers-Valmorel) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Αβανσεραίν (γαλλικά: Avancherains).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Ελβετικά δημοψηφίσματα 2021
Ομοσπονδιακά δημοψηφίσματα πραγματοποιήθηκαν στην Ελβετία στις 7 Μαρτίου, 13 Ιουνίου, 26 Σεπτεμβρίου και 28 Νοεμβρίου 2021. Τα ελβετικά δημοψηφίσματα έχουν τρεις μορφές: λαϊκές πρωτοβουλίες, οι οποίες είναι προτάσεις πολιτών για τη δημιουργία νέου νόμου και απαιτούν 100.000 έγκυρες υπογραφές σε μια αναφορά για να μπουν στο ψηφοδέλτιο, προαιρετικά ή προαιρετικά δημοψηφίσματα, τα οποία είναι προτάσεις πολιτών για έγκριση ή απόρριψη υφιστάμενου νόμου και απαιτούν 50.000 έγκυρες υπογραφές σε μια αναφορά για να μπουν στο ψηφοδέλτιο, και υποχρεωτικά δημοψηφίσματα, τα οποία απαιτούνται για την αναθεώρηση του συντάγματος, την ένταξη σε διεθνή οργανισμό ή την εισαγωγή έκτακτης ομοσπονδιακής νομοθεσίας για περισσότερο από ένα χρόνο.
Απαγόρευση πλήρων καλυμμάτων προσώπου
Δύο καντόνια, το Τιτσίνο και το Σανκτ Γκάλεν, έχουν θεσπίσει απαγορεύσεις για τα καλύμματα προσώπου, ενώ τρία — τα Γκλάρους, Σβυτς και Ζυρίχη — έχουν απορρίψει τέτοιες απαγορεύσεις.
Το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο εξέφρασε την αντίθεσή του στο δημοψήφισμα, υποστηρίζοντας ότι θα παραβίαζε τα δικαιώματα των καντονιών και θα έβλαπτε τον τουρισμό. Στην Ελβετία ζουν γύρω στις 400.000 μουσουλμάνοι. Ωστόσο, το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο εκτίμησε ότι λιγότερες από 100 γυναίκες στη χώρα χρησιμοποιούν κάλυμμα ολόκληρου του προσώπου και η απαγόρευση έχει μικρό πρακτικό αποτέλεσμα. Για να αντιμετωπίσει ορισμένες από τις ανησυχίες των υποστηρικτών, το κοινοβούλιο της Ελβετίας ψήφισε έναν νόμο που θα ετίθετο σε ισχύ σε περίπτωση αποτυχίας του δημοψηφίσματος, ο οποίος θα απαιτούσε από οποιονδήποτε κάλυμμα προσώπου να δείξει το πρόσωπό του, εάν ζητηθεί από τις αρχές για αναγνώριση.
Μια δημοσκόπηση που δημοσιεύτηκε τον Ιανουάριο του 2021 έδειξε το 63% των ψηφοφόρων ήταν υπέρ της προτεινόμενης απαγόρευσης της πλήρους κάλυψης του προσώπου, που αναφέρεται επίσης ως «απαγόρευση της μπούρκας».
Ομοσπονδιακός νόμος για τις υπηρεσίες ηλεκτρονικής ταυτοποίησης
Το δημοψήφισμα θα δημιουργήσει μια Ομοσπονδιακή Επιτροπή E-ID που θα επιβλέπει την έκδοση μιας εθνικής ηλεκτρονικής ταυτότητας στους κατοίκους. Το νέο E-ID θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί στο Διαδίκτυο για παραγγελίες αγαθών και υπηρεσιών, άνοιγμα τραπεζικών λογαριασμών ή αίτηση επίσημων εγγράφων. Ο νόμος υποστηρίζεται από το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο και το Κοινοβούλιο.
Οι ηλεκτρονικές ταυτότητες θα εκδίδονταν αρχικά από την Swiss Sign Group, η οποία διαχειρίζεται την ελβετική ταυτότητα. Αυτός ο όμιλος περιλαμβάνει τη Swiss Post, τους Ελβετικούς Ομοσπονδιακούς Σιδηροδρόμους, τη Swisscom και τράπεζες και ασφαλιστικές εταιρείες. Η ομοσπονδιακή επιτροπή θα εποπτεύει το σύστημα και θα διασφαλίζει τη συμμόρφωση με τους κανονισμούς. Οι υποστηρικτές υποστηρίζουν ότι αυτό θα μπορούσε να ενοποιήσει τον αριθμό των μέσων αναγνώρισης που χρησιμοποιούνται στο διαδίκτυο σε μια ενιαία ασφαλή σύνδεση. Θα κλιμακωθεί τελικά σε πρόσθετες διαδικτυακές δραστηριότητες. Επίσης, με την καθιέρωση κρατικού ελέγχου του συστήματος. Οι υποστηρικτές πιστεύουν ότι το σύστημα θα ήταν πιο ασφαλές. Οι αντίπαλοι πιστεύουν ότι το σύστημα έκδοσης μέσω τραπεζών και ασφαλιστικών εταιρειών θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο την ασφάλεια των δεδομένων και ότι οι ταυτότητες θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν από τις εταιρείες για ιδιωτικό κέρδος. Οι αντίπαλοι πιστεύουν ότι το κράτος πρέπει να εκδώσει το ίδιο τις ταυτότητες.
Τα πολιτικά κόμματα που υποστηρίζουν περιλαμβάνουν το Κέντρο, το FDP. Οι Φιλελεύθεροι, το Ελβετικό Λαϊκό Κόμμα και το Ευαγγελικό Λαϊκό Κόμμα της Ελβετίας. Τα αντίπαλα κόμματα περιλαμβάνουν το Πράσινο Κόμμα της Ελβετίας, το Πράσινο Φιλελεύθερο Κόμμα της Ελβετίας, το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Ελβετίας και την Ομοσπονδιακή Δημοκρατική Ένωση της Ελβετίας.
Συμφωνία οικονομικής εταιρικής σχέσης με την Ινδονησία
Το 2018 η Ευρωπαϊκή Ζώνη Ελεύθερων Συναλλαγών προέβη στη σύναψη συμφωνίας για ελεύθερες συναλλαγές με την Ινδονησία. Το 2020 οι αντίπαλοι της συμφωνίας κατέθεσαν 60.000 υπογραφές για να τεθεί η συμφωνία σε λαϊκή ψηφοφορία. Αυτή είναι μόλις η δεύτερη φορά μέσα σε 50 χρόνια που μια συμφωνία ελεύθερου εμπορίου υποβάλλεται σε δημοψήφισμα.
Η συμφωνία θα μειώσει τους περισσότερους τελωνειακούς δασμούς για τα προϊόντα που εξάγονται από την Ελβετία στην Ινδονησία, ενώ θα καταργήσει τους δασμούς στα βιομηχανικά προϊόντα που εισάγονται στην Ελβετία. Οι δασμοί στο φοινικέλαιο θα μειωθούν κατά 20 έως 40 τοις εκατό μέχρι τη μέγιστη ποσόστωση των 12.500 τόνων. Θα υπάρχουν επίσης απαιτήσεις βιωσιμότητας σχετικά με την εισαγωγή φοινικέλαιου. Οι εταιρείες θα πρέπει να πιστοποιήσουν ότι δεν έχουν ασχοληθεί με την αποψίλωση των δασών για την παραγωγή φοινικέλαιου. Σε περίπτωση παραβιάσεων, η Ελβετία θα μπορούσε να αντιστρέψει τις μειώσεις των δασμών.
Οι υποστηρικτές υποστηρίζουν ότι η συμφωνία θα ενισχύσει το εμπόριο για την Ελβετία, επιβάλλοντας ταυτόχρονα απαιτήσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα, τα τροπικά δάση και τη βιώσιμη παραγωγή φοινικέλαιου. Οι αντίπαλοι έχουν επισημάνει ότι η παραγωγή φοινικέλαιου είναι επιζήμια για το περιβάλλον και βλάπτει τους ντόπιους αγρότες. Επιπλέον, ανησυχούν ότι το φθηνότερο φοινικέλαιο θα εκτοπίσει τοπικά παραγόμενα αγαθά όπως το κραμβέλαιο και το ηλιέλαιο που υπόκεινται σε μεγαλύτερη βιωσιμότητα. Τέλος, οι αντίπαλοι κατηγορούν ότι οι μηχανισμοί και οι κυρώσεις για την παραβίαση των κανονισμών βιωσιμότητας στερούνται βάσεων.
Η ελβετική αγορά για φοινικέλαιο ήταν περίπου 32.000 τόνοι ετησίως από το 2012 έως το 2019 και οι υποστηρικτές της συμφωνίας προτείνουν ότι η εξοικονόμηση σε ελβετικές εταιρείες θα μπορούσε να είναι περίπου 25 εκατομμύρια CHF με κόστος 8 εκατομμύρια CHF σε χαμένους δασμούς.
Τα κόμματα που υποστηρίζουν τη συμφωνία περιλαμβάνουν το Κέντρο, το FDP. Οι Φιλελεύθεροι, το Ελβετικό Λαϊκό Κόμμα, το Πράσινο Φιλελεύθερο Κόμμα της Ελβετίας και την Ομοσπονδιακή Δημοκρατική Ένωση της Ελβετίας. Αντίθετοι είναι το Κόμμα των Πρασίνων της Ελβετίας, το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Ελβετίας και το Ευαγγελικό Λαϊκό Κόμμα της Ελβετίας.
Δημοψηφίσματα του Ιουνίου
Πέντε ερωτήσεις συμπεριλήφθηκαν στο δημοψήφισμα της 13ης Ιουνίου, δύο εκ των οποίων ήταν λαϊκές πρωτοβουλίες και τρεις εκ των οποίων ήταν προαιρετικά δημοψηφίσματα.
Δημοψηφίσματα Σεπτεμβρίου
Δύο ερωτήσεις συμπεριλήφθηκαν στο δημοψήφισμα της 26ης Σεπτεμβρίου, μία λαϊκή πρωτοβουλία και ένα προαιρετικό δημοψήφισμα.
Δημοψηφίσματα Νοεμβρίου
Τρεις ερωτήσεις συμπεριλήφθηκαν στο δημοψήφισμα της 28ης Νοεμβρίου. δύο λαϊκές πρωτοβουλίες και ένα προαιρετικό δημοψήφισμα.
Παραπομπές
2021 Κατηγορία:Δημοψηφίσματα το 2021
Μικροχειρουργική
Η Μικροχειρουργική ονομάζεται η εγχειρητική τεχνική η οποία, μέσω της χρήσης ειδικού χειρουργικού μικροσκοπίου, μικροεργαλείων και μικροραμάτων, επιτρέπει την επιτυχή επέμβαση επί ιστών μικρού μεγέθους. Το πρώτο συνθετικό της λέξης προέρχεται από την ελληνική λέξη «μικρός» και έχει επικρατήσει διεθνώς (micro-surgery).
Καθίσταται, λοιπόν, απόλυτα σαφές το γεγονός ότι με τη βοήθεια της Μικροχειρουργικής, οι ιστοί που δεν ήταν ευκρινώς ορατοί με γυμνό οφθαλμό κατά τη διάρκεια των διαφόρων επεμβάσεων, πλέον παρατηρούνται με μεγαλύτερη ευκολία: ο χειρουργός δύναται να εφαρμόσει ειδικές λεπτές κινήσεις επί των ιστών, προκειμένου να τους προστατεύσει από τραυματισμούς. Το αποτέλεσμα είναι η δυνατότητα επιτέλεσης δύσκολων εγχειρήσεων, με μεγάλες πιθανότητες επιτυχίας και ακρίβειας. Ο S. Silber αναφέρει χαρακτηριστικά στο σύγγραμμά του ότι «με τη Μικροχειρουργική έγινε δυνατή η επέκταση του ορατού ορίζοντα». Επιπλέον, η τεχνική της Μικροχειρουργικής, πέραν της μεγάλης κλινικής της σημαντικότητας, προσφέρει μεγάλη βοήθεια στην έρευνα, στον σχεδιασμό νέων εγχειρητικών τεχνικών και στην εφαρμογή πειραματικών προγραμμάτων επί πειραματόζωων, π.χ. επίμυων. Συνοψίζοντας, πρέπει να διευκρινισθεί ότι η Μικροχειρουργική δεν είναι ειδικότητα. Αποτελεί μια εξειδικευμένη μορφή χειρουργικής, μια τεχνική ή δεξιότητα, η οποία απαιτεί εξαιρετικά λεπτές κινήσεις, όπως προαναφέρθηκε. Η υπομονή, η επιμονή και η συνειδητοποίηση της εφαρμογής μεθόδων και τεχνικών, που διαφέρουν κατά πολύ από τις ανάλογες της συμβατικής χειρουργικής, αποτελούν βασικά εργαλεία με τα οποία πρέπει να οπλίζεται κάθε χειρουργός. Οι μικροχειρουργικές τεχνικές που χρησιμοποιούνται στις μεταμοσχεύσεις και την επανορθωτική πλαστική χειρουργική έχουν γίνει πλέον διαδικασίες ρουτίνας, παραμένουν εκλεπτυσμένες και επακριβείς και απαιτούν ικανοποιητική εκπαίδευση και εξειδίκευση σε μικροχειρουργικές τεχνικές.
Ιστορική αναδρομή
Η Μικροχειρουργική και η εφαρμογή των τεχνικών της έχουν αρκετά πρόσφατη διαδρομή. Αναπτύχθηκε τον 20ο αιώνα, με τη συνδρομή των αγγειοχειρουργικών τεχνικών και τη βοήθεια του χειρουργικού μικροσκοπίου, των μικροεργαλείων και των μικροραμμάτων καθώς επίσης και νέων χειρουργικών στρατηγικών και τεχνικών.
Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος έδωσε την ώθηση για περαιτέρω πρόοδο στην αγγειοχειρουργική. Με την καθιέρωση των αντιβιοτικών στην κλινική χειρουργική και την πρόληψη των λοιμώξεων, τα αποτελέσματα βελτιώθηκαν και οι αγγειοχειρουργοί δημιούργησαν πιο εκλεπτυσμένα ράμματα και εξοπλισμό. Μικρά αγγεία της τάξης των 2-3 mm βρίσκονταν ακόμη μακριά από το αντικείμενο της συνηθισμένης πρακτικής. Οι πρώτες επιτυχείς αναστομώσεις αγγείων διαμέτρου 1,6-3,2 mm πραγματοποιήθηκαν το 1960 από τους Jacobson και Suarez σε πειραματόζωα με τη χρήση μικροσκοπίου. Εργαζόμενος στο Πανεπιστήμιο του Vermont, ο αγγειοχειρουργός Jacobson ανακάλυψε ότι ένα μικροσκόπιο, που χρησιμοποιούνταν από χειρουργούς ωτορινολαρυγγολόγους για επεμβάσεις του μέσου ωτός, θα μπορούσε να βοηθήσει και στην επιδιόρθωση μικρών αγγείων. Αναμενόμενα, ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε τον όρο "μικρο-αγγειακή χειρουργική". Την ίδια χρονιά στο Pittsburg, πραγματοποιήθηκε η πρώτη επιτυχής μεταμόσχευση νεφρού επίμυος από τον Sun Lee. Η χρήση των μικροχειρουργικών τεχνικών σε πειραματικά χειρουργεία αποτελεί ορόσημο για την εποχή εκείνη, ενώ η εφαρμογή τους σε πειραματικά πρωτόκολλα για μεταμοσχεύσεις οργάνων, πυλαιοκοιλικών αναστομώσεων κλπ, είχε ως αποτέλεσμα την πλήρη διαβατότητα του αυλού και στέφθηκε με επιτυχία.
Χειρουργική Άκρας Χειρός
Η χειρουργική της άκρας χειρός εξελίχθηκε μέσω της συνδυασμένης προσπάθειας γενικών χειρουργών, πλαστικών χειρουργών, ορθοπεδικών, αγγειοχειρουργών και νευροχειρουργών. Θεωρείται, δε, ότι οι απαρχές της εντοπίζονται στη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, όπου οι πληθώρα των τραυματισμών αποτέλεσε τη βάση της μετέπειτα εξέλιξής της. Εξαιτίας ενός τεράστιου αριθμού επιζώντων με τραύματα άκρας χειρός, υπήρξε μια αυξανόμενη ανάγκη για εξέλιξη της φροντίδας οξέων τραυμάτων που αναμενόμενα οδηγούσε σε μετέπειτα δυσμορφίες των άκρων χειρών. Ως αποτέλεσμα, υπήρξε η ώθηση για μεγαλύτερη κατανόηση στη θεραπεία των ανωμαλιών της άκρας χείρας. Κατά τις πρώτες ημέρες του πολέμου, οι ασθενείς παραπέμπονταν σε μονάδες πλαστικής χειρουργικής, ορθοπεδικής, νευροχειρουργικής ή γενικής χειρουργικής με τυχαίο τρόπο. Με τον καιρό, όμως, αποδείχθηκε ότι ήταν απαραίτητη μια λεπτομερέστερη, πολύπλευρη προσέγγιση στη φροντίδα του τραυματισμένου χεριού. Γι’ αυτό, δημιουργήθηκε ένα τμήμα σχεδιασμένο ειδικά για χειρουργική άκρας χείρας και ηγήθηκε από τον πλαστικό χειρουργό J. William Littler. Βάσει αυτού του μοντέλου, ιδρύθηκαν πολυάριθμα άλλα κέντρα αναφοράς για τη φροντίδα της άκρας χείρας σε κάθε σημείο της χώρας. Επιπλέον, εξαιτίας του γεγονότος ότι οι πλαστικοί χειρουργοί είχαν εξειδικευθεί στην κάλυψη και αποκατάσταση του τραύματος, τα περιφερειακά κέντρα άκρας χειρός μετατράπηκαν τότε και οργανώθηκαν σε κλινικές πλαστικής χειρουργικής. Ενώ υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός χειρουργών οι οποίοι συνεισέφεραν στην ανάπτυξη αυτού του πεδίου, εντούτοις, θα ήταν αδύνατον να αναφερθούν όλοι στο παρόν άρθρο. Ενδεικτικά, ο Dr. Alan Kanavel, γενικός χειρουργός στο Chicago, απέκτησε μεγάλη εμπειρία στις μολύνσεις της χείρας και δημοσίευσε ένα αξιοσημείωτο κείμενο επ’ αυτού του αντικειμένου το 1932. Ο Dr. Sterling Bunnell, επίσης γενικός χειρουργός, ήταν γνωστός για την έμφαση που έδωσε στη σημαντικότητα της προσεκτικής μεταχείρισης των ιστών, τη χρήση του τουρνικέ, τα νευρικά μοσχεύματα, τη χρήση του δείκτη για τη δημιουργία νεοαντίχειρα. Υπάρχουν πολλοί ορθοπεδικοί, οι οποίοι έχουν προαγάγει την εξέλιξη της χειρουργικής άκρας χείρας. Ο Dr. Harold Kleinert εξέλιξε την τρέχουσα γνώση στην αποκατάσταση των τενόντων και επιπρόσθετα συνεισέφερε στη γνώση της επαναγγείωσης του άνω άκρου. Οι ορθοπεδικοί Drs. Dieter Buck-Gramcko, Adrian Flatt και Joseph Upton μετέδωσαν την ανεκτίμητη εμπειρία τους στη φροντίδα των παιδιών με συγγενείς ανωμαλίες στο άκρο χέρι.
Ο Dr. Sumner Koch, πλαστικός χειρουργός, συνέβαλε στην εξέλιξη της κάλυψης δέρματος, τη θεραπεία τραυματισμών τενόντων και νεύρων καθώς επίσης και στη θεραπεία της νόσου του Dupuytren. Εξελέγη πρόεδρος του Αμερικανικού Συλλόγου Χειρουργικής της Χειρός το 1950. Ο Sir Harold Gillies, επίσης πλαστικός χειρουργός, πέτυχε αλματώδη πρόοδο στην κατανόηση των δερματικών κρημνών. Πιο πρόσφατα, οι πλαστικοί χειρουργοί κατάφεραν να προαγάγουν την τεχνική της Μικροχειρουργικής. Νευραγγειακές αναστομώσεις επιτελέσθηκαν για ανακατασκευή του αντίχειρα και επίσης για μεταμόσχευση δακτύλων. Οι σύγχρονοι πλαστικοί χειρουργοί μπορούν πλέον να μεταφέρουν ολόκληρους μύες από άλλες περιοχές του σώματος, προκειμένου να αποκαταστήσουν τη λειτουργία του άνω άκρου. Εξελίξεις στην κατανόηση του τραυματισμού και της αναγέννησης των νευραξόνων, παράλληλα με την τελειοποίηση των μικροχειρουργικών τεχνικών, έχει επιτρέψει την επιτέλεση διαδικασιών στα περιφερικά νεύρα, οι οποίες καταπραΰνουν τη νευρική συμπίεση ή την αποκατάσταση τραυματισμένων νεύρων. Η εμπειρία στους τραυματισμούς νεύρων και την παράλυση έχει φυσικά οδηγήσει σε τελειοποιήσεις στη μεταφορά τενόντων για να βελτιωθεί η λειτουργία της άκρας χείρας και του άνω άκρου. Καλύτερη κατανόηση της φυσιολογίας των μυών, της νευρικής επιδιόρθωσης και της βιομηχανικής έχει καταστήσει ικανούς τους χειρουργούς άκρας χειρός να επαναφέρουν τη λειτουργία στο τραυματισμένο χέρι.
Αν και η περίοδος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου αποτέλεσε την ώθηση για πολλές εξελίξεις στο αντικείμενο της χειρουργικής άκρας χείρας, εντούτοις, η εμπειρία, η γνώση, η έρευνα και περαιτέρω τεχνολογικές πρόοδοι έχουν συνεχίσει να ακμάζουν και πέρα από εκείνη την περίοδο. Αυτό οφείλεται σε μια συνδυασμένη προσπάθεια πολλαπλών αναθεωρήσεων. Με περαιτέρω εξειδίκευση αυτού του μοναδικού πεδίου, αναμένονται μεγάλα άλματα στο μέλλον.
Συμπεράσματα
Η Μικροχειρουργική αποτέλεσε το όνειρο πολλών χειρουργών του 19ου και 20ου αιώνα. Όπως απέδειξε, όμως, η πλούσια ιστορική της πορεία, όχι απλώς πραγματοποιήθηκε το όραμά τους, αλλά πολλές φορές το αποτέλεσμα των πρωτοποριακών τους μεθόδων ξεπέρασε την πραγματικότητα και άγγιξε το θαύμα. Παρά το γεγονός ότι, με την πάροδο του χρόνου, πολλοί "διάσημοι πρώτοι" δεν κατόρθωσαν να οδηγηθούν σε ένα επιτυχημένο αποτέλεσμα, εντούτοις η πίστη στη Μικροχειρουργική δε χάθηκε ποτέ. Τουναντίον, η γνώση ενισχύθηκε από την προσφορά πολλών επιστημόνων ανά τον κόσμο: πολλά πρώιμα εργαστηριακά πειράματα και κλινικές δοκιμές που συντελέστηκαν, οδήγησαν αθροιστικά τη Μικροχειρουργική σε τέτοια εξέλιξη, που πλέον οι τεχνικές της αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα της σύγχρονης χειρουργικής πρακτικής.
Σήμερα, σε κέντρα τραύματος ανά τον κόσμο, επιτελούνται σε καθημερινή βάση επανασυγκολλήσεις ακρωτηριασμένων μελών του σώματος, από τα άκρα μέχρι τα δάκτυλα, οι οποίες αποτελούν πλέον επεμβάσεις ρουτίνας. Ο συνεχώς αυξανόμενος αριθμός των χειρουργών, δε, οι οποίοι εκπαιδεύονται στη Μικροχειρουργική παγκοσμίως, προδικάζει αναμφισβήτητα μια εντυπωσιακή μελλοντική πορεία. Σύμφωνα, άλλωστε, με τον James R. Urbaniak, «δεν υπάρχει τέλος στον κόσμο της Μικροχειρουργικής».
Παραπομπές
Κατηγορία:Χειρουργικές ειδικότητες
Παταγονικά Ουαλικά
μικρογραφία|Τρίγλωσση πινακίδα σε σιδηροδρομικό σταθμό στο Γκαϊμάν. μικρογραφία|Το Υσγκόλ υρ Χέντρε, Ουαλόφωνο σχολείο στην Παταγονία.
Τα Παταγονικά Ουαλικά (Cymraeg y Wladfa) είναι το όνομα που δίνεται στη μορφή της Ουαλικής γλώσσας η οποία ομιλείται στην Υ Ουλάντφα, τον Ουαλικό οικισμό στην Παταγονία της Αργεντινής και πιο συγκεκριμένα στην επαρχία του Τσουμπούτ.
Τα παταγονικά Ουαλικά έχουν εξελιχθεί σε ξεχωριστή διάλεκτος των Ουαλικών και διαφέρει από τις πολλές διαλέκτους που χρησιμοποιούνται στην Ουαλία. Ωστόσο ομιλητές από την Ουαλία και την Παταγονία μπορούν να επικοινωνήσουν μεταξύ τους εύκολα. Πολλά τοπωνύμια σε όλη την Κοιλάδα Τσουμπούτ είναι Ουαλικής καταγωγής.
Το 2015 ένα σύνολο 1.220 ανθρώπων παρακολούθησαν μαθήματα ουαλικής γλώσσας.
Οι επίσημοι διαγωνισμοί ποίησης Έιντστεφοντ έχουν αναβιώσει, αν και τώρα είναι δίγλωσσοι στα Ουαλικά και ισπανικά.
Ιστορία
Οι Ουαλοί έφτασαν για πρώτη φορά στην Παταγονία το 1865. Μετανάστευσαν για να προστατεύσουν τον γηγενή πολιτισμό και γλώσσα των Ουαλών, που θεωρούσαν ότι απειλείται στη μητρική τους Ουαλία. Με την πάροδο των ετών η χρήση της γλώσσας άρχισε να μειώνεται και υπήρχε σχετικά μικρή επαφή μεταξύ της Ουαλίας και της Κοιλάδας Τσουμπούτ. Η κατάσταση άρχισε να αλλάζει, όταν πολλοί Ουαλοί επισκέφθηκαν την περιοχή το 1965 για να γιορτάσουν τα εκατό χρόνια από την ίδρυση της αποικίας. Από τότε ο αριθμός των Ουαλών επισκεπτών αυξήθηκαν.
Το 1945 και το 1946 η Παγκόσμια Υπηρεσία του BBC μετέδωσε ραδιοφωνικά προγράμματα στα Παταγονικά Ουαλικά.
Κατά τη διάρκεια του επαναπατρισμού των Αργεντίνων στρατιωτών από τον πόλεμο των Φώκλαντ το 1982, ναυτικοί του Βρετανικού Εμπορικού Ναυτικού και Φύλακες της Ουαλίας γνώρισαν έναν στρατιώτη που ομιλούσε Ουαλικά. Τα κρατούμενα στρατεύματα αποβιβάστηκαν στο Πουέρτο Μάντριν.
Το 2004, οι Ουαλόφωνοι της Αργεντινής ζήτησαν από την Ουαλική κυβέρνηση να τους δώσει άδεια για να αποκτήσουν πρόσβαση σε τηλεοπτικά προγράμματα στα Ουαλικά για να ενθαρρύνουν την εκμάθηση και ανάπτυξη της γλώσσας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλώσσες της Αργεντινής
Νικ Νόστρο
Ο Νικ Νόστρο (ιταλικά: Nicola "Nick" Nostro), (21 Απριλίου 1931 - 15 Ιουνίου 2014) ήταν Ιταλός σκηνοθέτης και σεναριογράφος, ο οποίος έγραψε πολλά από τα σενάρια του.
Βιογραφία
Γεννημένος στην Gioia Tauro της Καλαβρίας, σπουδάσε λογοτεχνία και στη συνέχεια σπούδασε σκηνοθεσία στην Ακαδημία Δραματικών Τεχνών Σίλβιο ντ' Αμίκο στη Ρώμη.
Ξεκίνησε την καριέρα του στον κινηματογράφο ως βοηθός σεναριογράφου και από το 1956, ήταν βοηθός σκηνοθέτη στους Ρομπέρτο Μπιάνκι Μοντέρο και Τζόρτζιο Σιμονέλι.
Στη δεκαετία του 1960, σκηνοθέτησε μια σειρά από ταινίες με τα πιο δημοφιλή είδη της εποχής, όπως γουέστερν σπαγγέτι και περιπέτειες.
Αποσύρθηκε από την ενεργό δράση στις αρχές της δεκαετίας του 1970.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Ιταλοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Αβρεσιέ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Απρισιέν (γαλλικά: Apriciens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Γλώσσα Κανιτσάνα
Η Κανιτσάνα, ή Κανέσι είναι πιθανή απομονωμένη γλώσσα στη Βολιβία (διαμέρισμα Μπένι). Το 1991 υπήρχαν 500 Κανιτσάνα αλλά μόνο οι 20 ομιλούσαν την γλώσσα Κανιτσάνα. Το 2000 ο εθνοτικός πληθυσμός των Κανιτσάνα είχε αυξηθεί στους 583 ανθρώπους αλλά η γλώσσα είχε εξαφανιστεί. Είναι μια από τις 37 επίσημες γλώσσες της χώρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλώσσες της Βολιβίας Κατηγορία:Γλώσσες της Νότιας Αμερικής
Αλιαγά
Το Αλιαγά ή Αλί Αγά (τουρκικά: Aliağa) είναι πόλη στην επαρχία Σμύρνης, στην περιοχή Αιγαίου της Τουρκίας. Βρίσκεται περίπου 50 χιλιόμετρα βόρεια της Σμύρνης. Ο πληθυσμός της πόλης το 2012 ήταν 59.124 κάτοικοι και της διοικητικής μονάδας 76.598.
Τα ερείπια της αρχαίας αιολικής πόλης της Μύρινας βρίσκονται εντός των ορίων του Αλιαγά, περίπου δεκαπέντε χιλιόμετρα βόρεια του κέντρου της πόλης. Μια άλλη αρχαία τοποθεσία είναι το ακόμη ανεξερεύνητο Γρύνειον, κοντά στο χωριό Γενί Σακράν, νότια της κεντρικής πόλης, επίσης σε απόσταση 15 χιλιομέτρων. Το 2021, ένα μοναστήρι και ένα ψηφιδωτό δαπέδου βρέθηκαν κατά τη διάρκεια λαθροανασκαφής σε ορεινή περιοχή του Αλιαγά. Οι αρχαιολόγοι πιστεύουν ότι το μοναστήρι χρησιμοποιήθηκε τον 4ο έως τον 14ο αιώνα.
Σήμερα το Αλιαγά διαθέτει μεγάλο εμπορικό λιμάνι, ενώ η οικονομία του βασίζεται στον τουρισμό, στη ζώνη ανακύκλωσης πλοίων και στη διύλιση πετρελαίου. Η ζώνη ανακύκλωσης πλοίων οριοθετήθηκε το 1976 με κυβερνητικό διάταγμα. Απασχολεί περίπου 1.000 εργαζομένους που κατανέμονται σε 22-25 εταιρείες που καταλαμβάνουν τους τριάντα διαθέσιμους χώρους του διαλύτηριου πλοίων. Λόγω των καλών τιμών που προσφέρει στις ναυτιλιακές εταιρείες υπάρχουν πλοία που περιμένουν αρόδο στην περιοχή ώστε να γίνουν σκραπ. Η ζήτηση για διάλυση πλοίων, ιδίως κρουαζιερόπλοιων αυξήθηκε κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας Κατηγορία:Επαρχία Σμύρνης
Αβριέ
Το Αβριέ (γαλλικά: Avrieux) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Αβριονλέν (γαλλικά: Avrionlins).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Παθολογική ζήλεια
Η παθολογική ζήλεια, αλλιώς παρανοϊκή ζήλεια ή Σύνδρομο του Οθέλλου, είναι ψυχολογική διαταραχή, κατά την οποία το άτομο διακατέχεται από την έμμονη ιδέα ότι ο/η σύντροφος ή εραστής του διατηρεί ερωτικές σχέσεις με τρίτο άτομο χωρίς αυτό να μπορεί να αποδειχθεί στην πράξη. Η ζήλια μπορεί να συνοδεύεται από κοινωνικά μη αποδεκτή ή αφύσικη συμπεριφορά. Τα συχνότερα ψυχοπαθολογικά συμπτώματα της διαταραχής είναι παραληρηματικές σκέψεις και έμμονες ιδέες. Θεωρείται υποκατηγορία της παρανοϊκής διαταραχής.
Η διαταραχή εμφανίζεται όταν το άτομο κατηγορεί επανειλημμένα τον/την σύντροφό του για απιστία με βάση ασήμαντα, ελάχιστα ή καθόλου αποδεικτικά στοιχεία, χρησιμοποιώντας φυσιολογικά καθημερινά γεγονότα ως απόδειξη για τους ισχυρισμούς του. Σε αντίθεση με άλλες παραληρηματικές διαταραχές, το άτομο που υποφέρει από παθολογική ζήλια μπορεί να καταφύγει σε πράξεις καταδίωξης, κυβερνοπαρακολούθησης, σαμποτάζ ή βίας. Η πάθηση μπορεί να εντοπιστεί στο πλαίσιο της σχιζοφρένειας ή της παράνοιας, όπως στην διπολική διαταραχή, αλλά επίσης συσχετίζεται με αλκοολισμό και σεξουαλική δυσλειτουργία. Έχει επίσης παρατηρηθεί μετά από νευρολογική ασθένεια.
Η ονομασία «Σύνδρομο του Οθέλλου» οφείλεται στον χαρακτήρα του Οθέλλου από το έργο του Σαίξπηρ, ο οποίος δολοφονεί τη γυναίκα του λόγω της ψευδούς πεποίθησης ότι υπήρξε άπιστη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συναισθήματα Κατηγορία:Ψύχωση
Κωνσταντίνος Τζάνες
Ο Κωνσταντίνος Τζάνες (1633-1685, γνωστός και ως Μπουνιαλής, Κωνσταντίνος Τζάνε-Μπουνιαλής, Κωνσταντίνος Ζάνε, Κωνσταντίνος Τζάνε) ήταν διάσημος Έλληνας ζωγράφος της αναγέννησης. Ζωγράφισε στην Κρήτη και στην Βενετία. Το έργο του επηρέασε τόσο Έλληνες όσο και Ιταλούς ζωγράφους της αναγέννησης. Ο Κωνσταντίνος ακολούθησε το βενετσιάνικο στυλ και σε ορισμένες περιπτώσεις ξέφυγε τελείως από τη maniera greca. Το πιο δημοφιλές έργο του είναι ο πίνακας της Μαρίας Μαγδαληνής που βρίσκεται στο Ελληνικό Ινστιτούτο της Βενετίας .Είχε δύο αδελφούς τον Εμμανουήλ Τζάνες και τον Μαρίνο Τζάνες.
Ιστορία
Ο Τζάνες γεννήθηκε στο Ρέθυμνο και μετανάστευσε στην Βενετία μαζί με τα αδέλφια του περίπου το 1655 σε ηλικία 22 ετών. Την περίοδο αυτή οι Έλληνες ζωγράφοι Ιωάννης Μόσκος και Λέος Μόσκος ήταν επίσης παρόντες στη Βενετία. Ο Κωνσταντίνος παντρεύτηκε την Καλίτσα ή Καλή. Απέκτησαν τρία παιδιά τον Εμμανουήλ, τον Γιώργο και την Αντωνία. Τα παιδιά του βάφτισε ο διάσημος ζωγράφος και ιερέας Φιλόθεος Σκούφος στον Ορθόδοξο Ναό της Βενετίας San Giorgio dei Greci. Σύμφωνα με τα εκκλησιαστικά αρχεία της Ενορίας του Αγίου Αντωνίου, η γυναίκα του πέθανε στις 7 Μαρτίου 1663 στη ηλικία των 40 ετών.
Τα μεγαλύτερα αδέρφια του ήταν και τα δύο καλλιτέχνες. Ο ένας αδελφός του ήταν ο Εμμανουήλ Τζάνες, ιερέας της ενορίας του ναού San Giorgio dei Greci, διάσημος ζωγράφος και συγγραφέας. Ο άλλος αδερφός του ήταν ο γνωστός ποιητής Μαρίνος Τζάνες .Ο Κωνσταντίνος πλήρωσε για την έκδοση της "Ακολουθίας του Αγίου Ιωσήφ" η οποία ήταν γραμμένη από τον αδελφό του Εμμανουήλ. Τα δύο αδέρφια συνέχισαν να ακμάζουν στη Βενετία. Ο Εμμανουήλ Τζάνες αντικατέστησε τον Φιλόθεο Σκούφο ως ιερέα του San Giorgio dei Greci. Ο Φιλόθεος Σκούφος επέστρεψε στη Ζάκυνθο το 1665, το Ενετικό Κράτος του παραχώρησε το μοναστήρι της Παναγίας της Λαυρένταινας. Ο Εμμανουήλ Τζάνες ήταν ο ιερέας του γάμου της κόρης του Κωνσταντίνου, Αντωνίας, το 1685 η οποία Παντρεύτηκε στο San Giorgio dei Greci.
Ο Κωνσταντίνος πέθανε το 1685. Τα έργα τέχνης του ήταν πολύ δημοφιλή. Ο Κωνσταντίνος Τζάνες και ο αδελφός του Εμμανουήλ απέκτησαν πολύ καλή φήμη. Υπάρχει ακόμη ένας τεράστιος κατάλογος που αντιπροσωπεύει και τα δύο αδέρφια. Και οι δύο θεωρούνται μέλη της Κρητικής Αναγέννησης επηρεασμένοι από την βενετσιάνικη τεχνοτροπία. Ο Γρηγόριος Μάρας ένας επιφανής ιερέας από την Κρήτη δώρισε ένα από τα έργα του Κωνσταντίνου στο San Giorgio dei Greci. Η τέχνη του Κωνσταντίνου βρίσκεται σε όλο τον κόσμο σε ιδιωτικές συλλογές, μουσεία και εκκλησίες. Υπάρχουν 21 πίνακες που αποδίδονται στον Τζάνε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Εξωκιόνιον
thumb|Χάρτης της [[Κωνσταντινούπολης ο οποίος δείχνει την πιθανή γεωγραφική θέση του Εξωκιόνιου στα αριστερά, κάτω]] Το Εξωκιόνιον ήταν συνοικία της Βυζαντινής Κωνσταντινουπόλεως. Η ονομασία του έχει δωθεί με διάφορες μορφές, όπως, Ἑξακιώνιον, Ἑξακιόνι(ο)ν, Ἑξωκιόνιον, Ἑξωκιώνιν, Ἑξωκιώνην, και πιθανώς προέρχεται από την λέξη Ἑξωκιώνια (Εξωτερική κιονοστοιχία, δηλαδή έξω από τα τείχη της Κωνσταντινούπολης), προκύπτοντας από έναν κίονα που τοποθέτησε ο Μέγας Κωνσταντίνος μπροστά στα τείχη, με ένα άγαλμα του εαυτού του επάνω.