cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Οικονομική ιστορία της Ιταλίας
Οικονομικό θαύμα μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο
Η ιταλική οικονομία είχε πολύ μεταβλητή ανάπτυξη. Στη δεκαετία του 1950 και στις αρχές της δεκαετίας του 1960, η ιταλική οικονομία βρισκόταν σε άνθηση, με ρεκόρ υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, συμπεριλαμβανομένων 6,4% το 1959, 5,8% το 1960, 6,8% το 1961 και 6,1% το 1962. Αυτή η ταχεία και διαρκής ανάπτυξη οφειλόταν στις φιλοδοξίες αρκετών Ιταλών επιχειρηματιών, το άνοιγμα νέων βιομηχανιών (που βοηθήθηκε από την ανακάλυψη υδρογονανθράκων, κατασκευασμένων για σίδηρο και χάλυβα, στην κοιλάδα του Πάδου), την ανακατασκευή και τον εκσυγχρονισμό των περισσότερων ιταλικών πόλεων, όπως το Μιλάνο, η Ρώμη και το Τορίνο, και η βοήθεια που δόθηκε στη χώρα μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο (ιδίως το Σχέδιο Μάρσαλ). σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/ed/Fiat_Nuova_500_prima_serie.jpg/220px-Fiat_Nuova_500_prima_serie.jpg|μικρογραφία| Το [[Fiat 500 (1957)|Fiat 500, που κυκλοφόρησε το 1957, θεωρείται σύμβολο του μεταπολεμικού οικονομικού θαύματος της Ιταλίας. ]] Μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η Ιταλία βρισκόταν κατεστραμένη και καταλήφθηκε από ξένους στρατούς, μια κατάσταση που επιδείνωσε το χρόνιο αναπτυξιακό χάσμα προς τις πιο προηγμένες ευρωπαϊκές οικονομίες. Ωστόσο, η νέα γεωπολιτική λογική του Ψυχρού Πολέμου κατέστησε δυνατή την πρώην εχθρική Ιταλία, μια χώρα σύνδεσμο ανάμεσα στη Δυτική Ευρώπη και τη Μεσόγειο, και τώρα μια νέα, εύθραυστη δημοκρατία που απειλείται από τις δυνάμεις κατοχής του ΝΑΤΟ, την εγγύτητα του Σιδηρούν Παραπετάσματος και η παρουσία ενός ισχυρού Κομμουνιστικού Κόμματος θεωρήθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες ως σημαντικός σύμμαχος για τον Ελεύθερο Κόσμο και έλαβε βάσει του Σχεδίου Μάρσαλ πάνω από 1,2 δολάρια ΗΠΑ δισεκατομμύρια από το 1947 έως το 1951.
Το τέλος της βοήθειας μέσω του Σχεδίου θα μπορούσε να είχε σταματήσει την ανάκαμψη, αλλά συνέπεσε με ένα κρίσιμο σημείο στον πόλεμο της Κορέας, του οποίου η ζήτηση για μέταλλα και βιομηχανικά προϊόντα ήταν ένα περαιτέρω ερέθισμα της ιταλικής βιομηχανικής παραγωγής. Επιπλέον, η δημιουργία το 1957 της Ευρωπαϊκής Κοινής Αγοράς, με ιδρυτικό μέλος την Ιταλία, παρείχε περισσότερες επενδύσεις και διευκόλυνε τις εξαγωγές.
Αυτές οι ευνοϊκές εξελίξεις, σε συνδυασμό με την παρουσία μεγάλου εργατικού δυναμικού, έθεσαν τα θεμέλια για μια θεαματική οικονομική ανάπτυξη που διήρκεσε σχεδόν αδιάκοπα μέχρι τις μαζικές απεργίες του « Καυτού Φθινοπώρου » και τις κοινωνικές αναταραχές του 1969-70, οι οποίες στη συνέχεια συνδυάστηκαν με την τελευταία πετρελαϊκή κρίση του 1973 και έβαλε απότομα τέλος στην παρατεταμένη άνθηση. Έχει υπολογιστεί ότι η ιταλική οικονομία γνώρισε μέσο ρυθμό αύξησης του ΑΕΠ 5,8% ετησίως μεταξύ 1951 και 1963 και 5% ετησίως μεταξύ 1964 και 1973. Οι ιταλικοί ρυθμοί ανάπτυξης ήταν μόνο δεύτεροι, αλλά πολύ κοντά, στους ρυθμούς της Γερμανίας, στην Ευρώπη, και μεταξύ των χωρών του ΟΟΣΑ μόνο η Ιαπωνία τα πήγε καλύτερα.
1964–1991
Μετά το 1964, η Ιταλία διατήρησε για λίγο σταθερό ρυθμό ανάπτυξης άνω του 8% κάθε χρόνο. Αργότερα, λόγω πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1960 και το μεγαλύτερο μέρος της δεκαετίας του 1970, η οικονομία παρέμεινε στάσιμη και το 1975 εισήλθε στην πρώτη ύφεση μετά από εκείνη του τέλους της δεκαετίας του 1940. Τα προβλήματα περιελάμβαναν έναν ολοένα και υψηλότερο ρυθμό πληθωρισμού, υψηλές τιμές ενέργειας (η Ιταλία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από εισαγωγές πετρελαίου και φυσικού αερίου). Αυτή η οικονομική ύφεση συνεχίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1980 έως ότου η μείωση του δημόσιου κόστους και των δαπανών, οι αυστηρότεροι προϋπολογισμοί και τα ελλείμματα, η σταθερή οικονομική ανάπτυξη και ο χαμηλότερος ρυθμός πληθωρισμού είχαν ως αποτέλεσμα η Ιταλία να εγκαταλείψει την ύφεση μέχρι το 1983 ως αποτέλεσμα αυτού του σχεδίου ανάκαμψης. Αυτό το σχέδιο οδήγησε σε αυξανόμενη αύξηση του ΑΕΠ, χαμηλότερο πληθωρισμό και αύξηση της βιομηχανικής/αγροτικής/εμπορικής παραγωγής, των εξαγωγών και της παραγωγής, ωστόσο έκανε το ποσοστό ανεργίας να αυξηθεί. Η μείωση των τιμών της ενέργειας και η μείωση της αξίας του δολαρίου οδήγησαν στην απελευθέρωση του συναλλάγματος και στην ταχεία ανάπτυξη της οικονομίας. Το 1987, η Ιταλία ξεπέρασε για λίγο τη βρετανική οικονομία και έγινε η έκτη στον κόσμο.
Οι δεκαετίες του 1970 και του 1980 ήταν επίσης η περίοδος των επενδύσεων και της ταχείας οικονομικής ανάπτυξης στο Νότο, σε αντίθεση με τη Βόρεια και Κεντρική Ιταλία που αναπτύχθηκε κυρίως στη δεκαετία του 1950 και στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Το «Σχέδιο Vanoni» εξασφάλισε ότι τέθηκε σε εφαρμογή ένα νέο πρόγραμμα για να βοηθήσει την ανάπτυξη στον Νότο. Η επένδυση ήταν αξίας δισεκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ: από το 1951 έως το 1978, τα κεφάλαια που δαπανήθηκαν στο Νότο ήταν 11,5 δισεκατομμύρια δολάρια για υποδομές, 13 δισεκατομμύρια δολάρια για δάνεια χαμηλού κόστους, και οι οριστικές επιχορηγήσεις ανήλθαν σε 3,2 δισεκατομμύρια δολάρια.
Στις 15 Μαΐου 1991, η Ιταλία έγινε η τέταρτη παγκόσμια οικονομική δύναμη, ξεπερνώντας τη Γαλλία, με ΑΕΠ 1,268 τρισεκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ, σε σύγκριση με το ΑΕΠ της Γαλλίας 1,209 τρισεκατομμυρίων δολαρίων και της Βρετανίας 1,087 τρισεκατομμυρίων δολαρίων. Παρά την υποτιθέμενη αύξηση του ΑΕΠ του 1987 κατά 18% σύμφωνα με τον Economist 's η Ιταλία ξεπεράστηκε ξανά από όλες τις χώρες λόγω της αλλαγής της νομισματικής αξίας.
Δεκαετίες 1970 και 1980: από τον στάσιμο πληθωρισμό στο "il sorpasso"
Η δεκαετία του 1970 ήταν μια περίοδος οικονομικών, πολιτικών αναταραχών και κοινωνικών αναταραχών στην Ιταλία, γνωστές ως Μολυβένια Χρόνια. Η ανεργία αυξήθηκε απότομα, ιδιαίτερα στους νέους, και μέχρι το 1977 υπήρχαν ένα εκατομμύριο άνεργοι κάτω των 24 ετών. Ο πληθωρισμός συνεχίστηκε, ο οποίος επιδεινώθηκε από τις αυξήσεις της τιμής του πετρελαίου το 1973 και το 1979. Το δημοσιονομικό έλλειμμα έγινε μόνιμο και δυσεπίλυτο, με μέσο όρο περίπου το 10 τοις εκατό του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος (ΑΕΠ), υψηλότερο από οποιαδήποτε άλλη βιομηχανική χώρα. Η λίρα έπεφτε σταθερά, από 560 λίρες στο δολάριο ΗΠΑ το 1973 σε 1.400 λίρες το 1982
Η οικονομική ύφεση συνεχίστηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1980 έως ότου μια σειρά μεταρρυθμίσεων οδήγησε στην ανεξαρτησία της Τράπεζας της Ιταλίας και σε μεγάλη μείωση της τιμαριθμικής αναπροσαρμογής των μισθών που μείωσε σημαντικά τους ρυθμούς πληθωρισμού, από 20,6% το 1980 σε 4,7% το 1987. Η νέα μακροοικονομική και πολιτική σταθερότητα οδήγησε σε ένα δεύτερο «οικονομικό θαύμα» με εξαγωγές, βασισμένο σε μικρομεσαίες επιχειρήσεις, που παράγουν ρούχα, δερμάτινα προϊόντα, παπούτσια, έπιπλα, υφάσματα, κοσμήματα και εργαλειομηχανές. Ως αποτέλεσμα αυτής της ταχείας επέκτασης, το 1987 η Ιταλία ξεπέρασε την οικονομία του Ηνωμένου Βασιλείου, και έγινε το τέταρτο πλουσιότερο έθνος στον κόσμο, μετά τις ΗΠΑ, την Ιαπωνία και τη Δυτική Γερμανία. Το χρηματιστήριο του Μιλάνου αύξησε την κεφαλαιοποίησή του και υπερπενταπλασιάστηκε μέσα σε λίγα χρόνια.
Ωστόσο, η ιταλική οικονομία της δεκαετίας του 1980 παρουσίαζε ένα πρόβλημα: άνθιζε, χάρη στην αυξημένη παραγωγικότητα και την αύξηση των εξαγωγών, αλλά τα μη βιώσιμα δημοσιονομικά ελλείμματα οδήγησαν την ανάπτυξη. Στη δεκαετία του 1990, τα νέα κριτήρια του Μάαστριχτ ενίσχυσαν την επιθυμία για περιορισμό του δημόσιου χρέους, ήδη στο 104% του ΑΕΠ το 1992. Οι επακόλουθες περιοριστικές οικονομικές πολιτικές επιδείνωσαν τον αντίκτυπο της παγκόσμιας ύφεσης που ήδη βρισκόταν σε εξέλιξη. Μετά από μια σύντομη ανάκαμψη στα τέλη της δεκαετίας του 1990, οι υψηλοί φορολογικοί συντελεστές και η γραφειοκρατία προκάλεσαν τη χώρα να μείνει στάσιμη μεταξύ 2000 και 2008
Δεκαετία του 1990
Μέχρι τη δεκαετία του 1990, η ιταλική κυβέρνηση αγωνιζόταν να μειώσει το εσωτερικό και εξωτερικό χρέος, να απελευθερώσει την οικονομία, να μειώσει τις κρατικές δαπάνες, να πουλήσει επιχειρήσεις και επιχειρήσεις που ανήκαν στο κράτος και προσπαθούσε να σταματήσει τη φοροδιαφυγή. η απελευθέρωση της οικονομίας σήμαινε ότι η Ιταλία μπόρεσε να εισέλθει στην ΟΝΕ (Ευρωπαϊκή Νομισματική Ένωση) και αργότερα, το 1999, προκρίθηκε να εισέλθει στην ευρωζώνη. Ωστόσο, το κύριο πρόβλημα που ταλαιπώρησε τη δεκαετία του 1990 και εξακολουθεί να μαστίζει την οικονομία σήμερα, ήταν η φοροδιαφυγή και οι υπόγειες επιχειρήσεις «μαύρης αγοράς», η αξία των οποίων υπολογίζεται στο 25% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος της χώρας. Παρά τις κοινωνικές και πολιτικές προσπάθειες να μειωθεί η διαφορά στον πλούτο μεταξύ του Βορρά και του Νότου, και τον εκσυγχρονισμό της Νότιας Ιταλίας, το οικονομικό χάσμα παρέμεινε αρκετά μεγάλο.
Στη δεκαετία του 1990, και ακόμη σήμερα, η δύναμη της Ιταλίας δεν ήταν οι μεγάλες επιχειρήσεις ή εταιρείες, αλλά οι μικρές έως μεσαίες οικογενειακές επιχειρήσεις και βιομηχανίες, οι οποίες λειτουργούσαν κυρίως στο βορειοδυτικό «οικονομικό/βιομηχανικό τρίγωνο» ( Μιλάνο - Τορίνο - Γένοβα ). Οι εταιρείες της Ιταλίας είναι συγκριτικά μικρότερες από εκείνες παρόμοιων χωρών σε μέγεθος ή της ΕΕ, και αντί για την κοινή τάση των λιγότερων, αλλά μεγαλύτερων επιχειρήσεων, η Ιταλία επικεντρώθηκε σε περισσότερες, αλλά μικρότερες επιχειρήσεις. Αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι ο μέσος όρος των εργαζομένων ανά επιχείρηση στη χώρα είναι 3,6 εργαζόμενοι (8,7 για βιομηχανικές/μεταποιητικές επιχειρήσεις), σε σύγκριση με τον μέσο όρο των 15 εργαζομένων στη Δυτική Ευρώπη.
Τις τελευταίες δεκαετίες, ωστόσο, η οικονομική ανάπτυξη της Ιταλίας είναι ιδιαίτερα στάσιμη, με μέσο όρο 1,23% έναντι μέσου όρου της ΕΕ 2,28%. Προηγουμένως, η οικονομία της Ιταλίας είχε επιταχυνθεί από 0,7% ανάπτυξη το 1996 σε 1,4% το 1999 και συνέχισε να αυξάνεται σε περίπου 2,90% το 2000, που ήταν πιο κοντά στον προβλεπόμενο ρυθμό ανάπτυξης της ΕΕ 3,10%.
Σε μια εργασία του 2017, οι οικονομολόγοι Μπρούνο Πελεγκρίνο και Λουίτζι Ζινγκάλες αποδίδουν την πτώση της ιταλικής παραγωγικότητας της εργασίας από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 στον οικογενειοκρατισμό και τις φιλικές σχέσεις: "Δεν βρίσκουμε στοιχεία ότι αυτή η επιβράδυνση οφείλεται στη δυναμική του εμπορίου, στον αναποτελεσματικό κυβερνητικό μηχανισμό της Ιταλίας ή στους υπερβολικά προστατευτικούς εργασιακούς κανονισμούς. Αντίθετα, τα στοιχεία υποδηλώνουν ότι η επιβράδυνση της Ιταλίας πιθανότατα προκλήθηκε από την αποτυχία των εταιρειών της να επωφεληθούν πλήρως από την επανάσταση των ΤΠΕ. Ενώ πολλά θεσμικά χαρακτηριστικά μπορούν να εξηγήσουν αυτή την αποτυχία, ένα σημαντικό χαρακτηριστικό είναι η έλλειψη αξιοκρατίας στην επιλογή και την επιβράβευση των διευθυντών. Η οικογενειοκρατία και οι φιλικές σχέσεις είναι τα τελικά αίτια της ιταλικής ασθένειας."
21ος αιώνας
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/12/PIL_Italia_2000-2011.jpg/400px-PIL_Italia_2000-2011.jpg|δεξιά|μικρογραφία|400x400εσ| Γράφημα που δείχνει την αύξηση του ΑΕΠ της Ιταλίας από το 2000 έως το 2012 (συμπεριλαμβανομένων των προβλέψεων του 2013) σε σύγκριση με την ανάπτυξη της ΕΕ. Η οικονομία της Ιταλίας στον 21ο αιώνα ήταν μικτή, βιώνει τόσο σχετική οικονομική ανάπτυξη όσο και στασιμότητα, ύφεση και σταθερότητα. Στα τέλη της ύφεσης του 2000, η Ιταλία ήταν μια από τις λίγες χώρες των οποίων η οικονομία δεν συρρικνώθηκε δραματικά και διατήρησε σχετικά σταθερή οικονομική ανάπτυξη, αν και τα στοιχεία για την οικονομική ανάπτυξη το 2009 και το 2010 ήταν κατά μέσο όρο αρνητικά, κυμαινόμενα από περίπου -1% έως - 5%. Το τέλος της πρώτης δεκαετίας της ύφεσης του 21ου αιώνα έχει κυριεύσει και την Ιταλία. Οι πωλήσεις αυτοκινήτων στην Ιταλία μειώθηκαν σχεδόν κατά 20% σε κάθε έναν από τους δύο τελευταίους μήνες. Το σωματείο εργαζομένων αυτοκινήτων της Ιταλίας είπε: «Η κατάσταση είναι προφανώς πιο σοβαρή από ό,τι είχε γίνει κατανοητό». Στις 10 Ιουλίου 2008 η οικονομική δεξαμενή σκέψης ISAE μείωσε την πρόβλεψή της για την ανάπτυξη της Ιταλίας στο 0,4% από 0,5% και μείωσε τις προοπτικές για το 2009 στο 0,7% από 1,2%. Οι αναλυτές έχουν προβλέψει ότι η Ιταλία είχε εισέλθει σε ύφεση το δεύτερο τρίμηνο ή θα εισέλθει σε ύφεση μέχρι το τέλος του έτους με την επιχειρηματική εμπιστοσύνη στα χαμηλότερα επίπεδα από τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου. Η οικονομία της Ιταλίας συρρικνώθηκε κατά 0,3 τοις εκατό το δεύτερο τρίμηνο του 2008.
Τα 4 τρίμηνα του 2006, οι ρυθμοί ανάπτυξης της Ιταλίας ήταν περίπου αυτοί: +0,6% το πρώτο τρίμηνο, +0,6% το δεύτερο τρίμηνο, +0,65% το τρίτο τρίμηνο και +1% το τέταρτο τρίμηνο.
Ομοίως, στα 4 τρίμηνα του 2007, αυτά ήταν τα στοιχεία: +0,25% το πρώτο τρίμηνο, +0,1% το δεύτερο τρίμηνο, +0,2% το τρίτο τρίμηνο και -0,5% το τέταρτο τρίμηνο.
Το πρώτο τρίμηνο του 2009, η οικονομία της Ιταλίας συρρικνώθηκε κατά 4,9%, μια συρρίκνωση μεγαλύτερη από τις προβλέψεις της ιταλικής κυβέρνησης, η οποία πίστευε ότι θα ήταν το πολύ 4,8%. Το 2ο τρίμηνο σημείωσε μικρότερη μείωση του ΑΕΠ, περισσότερο ή λιγότερο από -1%, και μέχρι το τρίτο τρίμηνο, η οικονομία άρχισε να ανανεώνεται ελαφρά, με ρυθμούς αύξησης του ΑΕΠ περίπου +0,2% σε +0,6%. Ωστόσο, το τέταρτο τρίμηνο του έτους 2009, η αύξηση του ΑΕΠ της Ιταλίας ήταν -0,2%.
Η ISTAT προβλέπει ότι η πτώση του ρυθμού οικονομικής ανάπτυξης της Ιταλίας οφείλεται στη γενική μείωση της βιομηχανικής παραγωγής και των εξαγωγών της χώρας. Ωστόσο, η κυβέρνηση της Ιταλίας πιστεύει ότι το 2010 και μετά θα φέρει υψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης: οτιδήποτε από περίπου +0,7% έως +1,1%.
Μεγάλη ύφεση
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/40/GDP_per_capita_big_four_Western_Europe.PNG/220px-GDP_per_capita_big_four_Western_Europe.PNG|δεξιά|μικρογραφία| Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Ιταλίας, της Γαλλίας, της Γερμανίας και της Βρετανίας από το 1970 έως το 2008. Η Ιταλία ήταν μεταξύ των χωρών που επλήγησαν περισσότερο από τη Μεγάλη Ύφεση του 2008-2009 και την επακόλουθη ευρωπαϊκή κρίση χρέους. Η εθνική οικονομία συρρικνώθηκε κατά 6,76% σε όλη την περίοδο, φτάνοντας συνολικά τα επτά τέταρτα της ύφεσης. Τον Νοέμβριο του 2011 η απόδοση των ιταλικών ομολόγων ήταν 6,74 % για τα 10ετή ομόλογα, πλησιάζοντας το επίπεδο του 7 % όπου η Ιταλία θεωρείται ότι χάνει την πρόσβαση στις χρηματοπιστωτικές αγορές. Σύμφωνα με τη Eurostat, το 2015 το ιταλικό δημόσιο χρέος διαμορφώθηκε στο 128% του ΑΕΠ, κατατάσσοντας ως το δεύτερο μεγαλύτερο ποσοστό χρέους μετά την Ελλάδα (με 175%). Ωστόσο, το μεγαλύτερο κομμάτι του ιταλικού δημόσιου χρέους ανήκει σε Ιταλούς υπηκόους και τα σχετικά υψηλά επίπεδα ιδιωτικών αποταμιεύσεων και τα χαμηλά επίπεδα ιδιωτικού χρέους θεωρούνται ότι το καθιστούν το ασφαλέστερο μεταξύ των οικονομιών της Ευρώπης που αγωνίζονται. Ως θεραπεία σοκ για την αποφυγή της κρίσης χρέους και την έναρξη της ανάπτυξης, η κυβέρνηση εθνικής ενότητας με επικεφαλής τον οικονομολόγο Μάριο Μόντι ξεκίνησε ένα πρόγραμμα μαζικών μέτρων λιτότητας, που μείωσαν το έλλειμμα αλλά οδήγησαν τη χώρα σε διπλή ύφεση το 2012 και το 2013, δέχτηκε κριτική από πολλούς οικονομολόγους.
Οικονομική ανάκαμψη
Από το 2014 έως το 2019 η οικονομία είχε σχεδόν ανακάμψει πλήρως από τη Μεγάλη Ύφεση του 2008 παρόλο που δεν είχε ρυθμούς ανάπτυξης όπως οι υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης.
Ανθεκτικότητα στην πανδημία Covid-19
Η Ιταλία ήταν η πρώτη από τις χώρες της Ευρώπης που επλήγησαν από την πανδημία COVID-19, η οποία τους μήνες μετά τον Φεβρουάριο του 2020 επεκτάθηκε στον υπόλοιπο κόσμο. Η οικονομία υπέστη ένα πολύ σοβαρό σοκ ως αποτέλεσμα του αποκλεισμού του μεγαλύτερου μέρους της οικονομικής δραστηριότητας της χώρας. Μέχρι τα τέλη Μαΐου 2020, ωστόσο, η επιδημία είχε τεθεί υπό έλεγχο και η οικονομία άρχισε να ξεκινά ξανά, ειδικά ο μεταποιητικός τομέας. Η οικονομία παραμένει ανθεκτική, αν και πολύ κάτω από τις αξίες πριν από την πανδημία COVID-19.
Η ιταλική κυβέρνηση εξέδωσε ειδικό ομόλογο για να αντισταθμίσει το αυξανόμενο κόστος του κόστους υγειονομικής περίθαλψης για την αντιμετώπιση της πανδημίας COVID-19 στην Ιταλία, περιμένοντας την Ευρώπη να προχωρήσει σε ενιαία στήριξη μέσω του Ευρωπαϊκού Ταμείου Ανάκαμψης.
Αύξηση του ΑΕΠ
Πίνακας που δείχνει την αύξηση του ΑΕΠ (ΙΑΔ) της Ιταλίας από το 2000 έως το 2008<div style="font-size:90%; border:0; padding:0; margin-left:1em; margin-right:0; margin-bottom:0; text-align:center;">
Αύξηση κατά κεφαλήν ΑΕΠ
Πίνακας που δείχνει την αύξηση του κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Ιταλίας από το 2000 έως το 2008. <div style="font-size:90%; border:20px; padding:20px; margin-left:1em; margin-right:20px;margin-bottom:20px; text-align:center">
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικονομική ιστορία της Ιταλίας Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Μάρτιν Νήμελερ
Ο Φρήντριχ Γκούσταφ Έμιλ Μάρτιν Νήμελερ (Friedrich Gustav Emil Martin Niemöller, 14 Ιανουαρίου 1892 – 6 Μαρτίου 1984) ήταν Γερμανός θεολόγος και Λουθηρανός πάστορας. Είναι γνωστός κυρίως για την αντίθεσή του στο ναζιστικό καθεστώς κατά τη δεκαετία του 1930 και για μία διάσημη δήλωση-απόφθεγμα που βρίσκεται σε διάφορες διατυπώσεις, το «Πρώτα ήρθαν...».
Στην αρχή ήταν εθνικιστής και υποστηρικτής του Αδόλφου Χίτλερ, αλλά μετά υπήρξε ο βασικός ιδρυτής της «Ομολογητικής Εκκλησίας», που αντιτάχθηκε στον εκφασισμό των γερμανικών προτεσταντικών Εκκλησιών. Για την αντιστασιακή του δράση σε αυτό το πεδίο, ο Νήμελερ κρατήθηκε στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως του Ζάξενχαουζεν και του Νταχάου από το 1938 ως το 1945, ενώ μόλις διέφυγε την εκτέλεση. Μετά την απελευθέρωσή του, εξέφρασε τη βαθιά λύπη του γιατί δεν είχε πράξει αρκετά για να βοηθήσει τα θύματα των ναζιστών. Εγκατέλειψε τις παλιές εθνικιστικές του απόψεις και από τη δεκαετία του 1950 και μετά υπήρξε ειρηνιστής και ακτιβιστής με αντιπολεμική δράση, αντιπρόεδρος για ένα διάστημα της οργανώσεως War Resisters' International. Κατά τον Πόλεμο του Βιετνάμ ο Νήμελερ συναντήθηκε με τον Χο Τσι Μιν και αργότερα ήταν αφοσιωμένος υποστηρικτής του πυρηνικού αφοπλισμού.
Τα νιάτα του και ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Ο Μάρτιν Νήμελερ γεννήθηκε στην πόλη Λίπστατ, που τότε υπαγόταν στο Βασίλειο της Πρωσίας (σήμερα είναι στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία). Γονείς του ήταν ο Λουθηρανός πάστορας Χάινριχ Νήμελερ και η σύζυγός του Παουλίνε (το γένος Μύλερ), πολύ συντηρητικοί. Το 1900 η οικογένεια εγκαταστάθηκε στο Έλμπερφελντ, όπου ο Μάρτιν τελείωσε το σχολείο το 1908.
Ο Μάρτιν άρχισε σταδιοδρομία ως αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού της Γερμανικής Αυτοκρατορίας και το 1915 τοποθετήθηκε στα υποβρύχια, πρώτα στα «Thüringen» και «Vulkan», και μετά ως εκπαιδευόμενος στο «U-3». Τον Φεβρουάριο του 1916 έγινε συγκυβερνήτης του υποβρυχίου «U-73», το οποίο πολέμησε στο Μέτωπο της Θεσσαλονίκης, περιπολούσε στο Στενό του Οτράντο και από τον Δεκέμβριο του 1916 και μετά, τοποθέτησε πολλές νάρκες μπροστά από το Πορτ Σάιντ και συμμετείχε σε επιδρομές κατά εμπορικών πλοίων του εχθρού. Υψώνοντας γαλλική σημαία προς παραπλάνηση, το «U-73» έπλευσε ανάμεσα από βρετανικά πολεμικά πλοία και τορπίλισε δύο συμμαχικά μεταγωγικά και μία βρετανική φρεγάτα.
Τον Ιανουάριο του 1917 ο Νήμελερ μετατέθηκε στο «U-39». Μετά επέστρεψε στο Κίελο και τον Αύγουστο του ίδιου έτους διορίστηκε κυβερνήτης του «U-151», με το οποίο επιτέθηκε σε πολλά πλοία στο Γιβραλτάρ, στον Βισκαϊκό κόλπο και αλλού. Υπό τον Νήμελερ το «U-151» πέτυχε «ρεκόρ», βυθίζοντας συμμαχικά πλοία συνολικού εκτοπίσματος 55.000 τόνων μέσα σε 115 ημέρες, σε ανοικτή θάλασσα. Τον 1918 έγινε κυβερνήτης του «UC-67». Υπό τη διοίκησή του, αυτό το υποβρύχιο-ναρκοθέτιδα πέτυχε τον προσωρινό αποκλεισμό του λιμένα της Μασσαλίας, βυθίζοντας πλοία στην περιοχή με τορπίλες και ναρκοθετώντας.
Για τα επιτεύγματά του αυτά ο Νήμελερ τιμήθηκε με το παράσημο Σιδηρούς Σταυρός Α΄ Τάξεως. Με το τέλος του πολέμου, αποφάσισε να γίνει ιεροκήρυκας, μία αλλαγή που αφηγήθηκε αργότερα στο βιβλίο του Vom U-Boot zur Kanzel (= «Από το υποβρύχιο στον άμβωνα»). Παραιτήθηκε από το στράτευμα, καθώς απέρριπτε τη νέα, δημοκρατική κυβέρνηση της Γερμανίας, που σχηματίστηκε μετά την καθαίρεση του Γερμανού Αυτοκράτορα Γουλιέλμου Β΄.
Στον Μεσοπόλεμο
Στις 20 Ιουλίου 1919 ο Μάρτιν Νήμελερ νυμφεύθηκε την Έλζε Μπρέμερ (1890-1961). Το ίδιο έτος άρχισε να εργάζεται σε αγρόκτημα κοντά στο Οσναμπρύκ, αλλά καθώς δεν είχε πόρους για την αγορά δικού του αγροκτήματος εγκατέλειψε τη γεωργία. Στη συνέχεια, πήρε την απόφαση να ακολουθήσει το λειτούργημα του πατέρα του και να γίνει πάστορας, οπότε σπούδασε προτεσταντική θεολογία στο Πανεπιστήμιο του Μύνστερ (1919-1923).
Κατά την Εξέγερση του Ρουρ το 1920, ο Νήμελερ διετέλεσε διοικητής του Γ΄ Φοιτητικού Τάγματος του Μύνστερ των Φράικορπς.
Χειροτονήθηκε στις 29 Ιουνίου 1924 και η παλαιά ενωμένη Ευαγγελική Εκκλησία τον διόρισε εφημέριο του Ναού του Σωτήρα στο Μύνστερ. Μετά διετέλεσε επόπτης του κινήματος της Εσωτερικής Ιεραποστολής στη Βεστφαλία και το 1931 έγινε πάστορας του Ναού του Χριστού (Jesus Christus Kirche, μία ενορία μαζί με τον ναό της Αγίας Άννας) στο πλούσιο προάστιο Ντάλεμ του Βερολίνου.
Ο Νήμελερ, όπως οι περισσότεροι πάστορες στη Γερμανία, ήταν εθνικών πεποιθήσεων συντηρητικός και υπεστήριζε ανοικτά τους συντηρητικούς αντιτιθέμενους στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης. Καλοδέχτηκε έτσι την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία το 1933, πιστεύοντας ότι θα έφερνε μιαν εθνική αναγέννηση. Ωστόσο, ήταν αντίθετος από την αρχή στη λεγόμενη «Αρεία Παράγραφο» των ναζιστών, δηλαδή τον αποκλεισμό των «φυλετικώς ακάθαρτων» Γερμανών από την ιδιότητα του μέλους σε οργανισμούς, εταιρείες, κλπ. Το 1936 υπέγραψε ψήφισμα μιας ομάδας ανθρώπων της προτεσταντικής Εκκλησίας που επέκρινε σφοδρά πολιτικές των ναζιστών και κήρυσσε ότι η «Αρεία Παράγραφος» ήταν ασύμβατη με τη χριστιανική αρετή της φιλανθρωπίας προς όλους.
Η αμφίσημη αυτή συμπεριφορά του Νήμελερ κατά τη ναζιστική περίοδο τον καθιστά μια αμφιλεγόμενη μορφή ανάμεσα σε όσους αντιτάχθηκαν στο ναζιστικό καθεστώς. Ακόμα και τα κίνητρά του έχουν αμφισβητηθεί: ο ιστορικός Raimund Lammersdorf τον θεωρεί «έναν οπορτουνιστή που δεν είχε πολιτική διαφωνία με τον Χίτλερ και άρχισε να αντιτίθεται στους ναζιστές μόνον όταν ο Χίτλερ απείλησε τις Εκκλησίες». Άλλοι έχουν διαφωνήσει με αυτή την άποψη και τονίζουν τους κινδύνους που διέτρεξε ο Νήμελερ αντιτιθέμενος στους Ναζί. Οπωσδήποτε, υπήρξαν πολύ πιο ξεκάθαρες φωνές μέσα στην Ομολογητική Εκκλησία, όπως του πάστορα Χέρμαν Μάας (Hermann Maas, 1877-1970), ο οποίος, αντίθετα από τον Νήμελερ, ήταν γενικά αντίθετος σε κάθε μορφή αντισημιτισμού και αργότερα του δόθηκε ο τίτλος του Δικαίου των Εθνών.
Φυλάκιση και απελευθέρωση
Ο πρώην συγκρατούμενός του στο ίδιο κελί Λήο Στάιν απελευθερώθηκε από το Ζάξενχαουζεν και πήγε στην Αμερική, από όπου έγραψε ένα άρθρο για τον Νήμελερ στο The National Jewish Monthly το 1941. Εκεί αναφέρει ότι είχε ρωτήσει τον Νήμελερ γιατί υπεστήριξε κάποτε το Ναζιστικό Κόμμα, και ότι ο Νήμελερ τού είχε απαντήσει:
"''Βρίσκω τον εαυτό μου να αναρωτιέται κι αυτός το γιατί. Αναρωτιέμαι για αυτό, τόσο όσο μετανιώνω για αυτό. Είναι αλήθεια όμως πως ο Χίτλερ με πρόδωσε. Με είχε δεχθεί σε ακρόαση, ως αντιπρόσωπο της Προτεσταντικής Εκκλησίας, λίγο προτού γίνει Καγκελάριος, το 1932. Ο Χίτλερ μού είχε υποσχεθεί στον λόγο της τιμής του ότι θα προστάτευε την Εκκλησία και δεν θα νομοθετούσε αντιεκκλησιαστικούς νόμους. Επίσης είχε συμφωνήσει να μην επιτρέψει πογκρόμ κατά των Εβραίων, διαβεβαιώνοντάς με ως εξής: «Θα υπάρξουν περιορισμοί κατά των Εβραίων, αλλά δεν θα υπάρχουν γκέτο, ούτε πογκρόμ στη Γερμανία.»
Πίστευα πραγματικά, με δεδομένο και τον ευρύτατο αντισημιτισμό στη Γερμανία τότε, πως οι Εβραίοι θα έπρεπε να αποφεύγουν να διεκδικούν κυβερνητικές θέσεις ή βουλευτικές έδρες. Υπήρχαν πολλοί Εβραίοι, ιδίως μεταξύ των Σιωνιστών, που είχαν παρόμοια άποψη. Η διαβεβαίωση του Χίτλερ με είχε ικανοποιήσει τότε. Από την άλλη πλευρά, μισούσα το αυξανόμενο αθεϊστικό κίνημα, το οποίο υπέθαλπαν και προήγαν οι κομμουνιστές και οι σοσιαλδημοκράτες. Η εχθρότητά τους κατά της Εκκλησίας με έκανε να εναποθέσω τις ελπίδες μου στον Χίτλερ για λίγο.
Προσεύχομαι για εκείνο το λάθος, τώρα. Και όχι μόνο εγώ, αλλά χιλιάδες άνθρωποι σαν κι εμένα."
Στα τέλη Απριλίου του 1945 ο Νήμελερ, μαζί με περίπου 140 σημαντικούς κρατουμένους του Νταχάου, μεταφέρθηκε σε ασφαλέστερη περιοχή, στις Άλπεις. Σκοπός ήταν πιθανώς η ομάδα αυτή να χρησιμεύσει ως ομάδα ομήρων σε διαπραγματεύσεις παραδόσεως με τους Συμμάχους. Οι φρουροί των SS κατά τη μεταφορά είχαν διαταγές να τους σκοτώσουν όλους αν διαφαινόταν άμεσος ο κίνδυνος να πέσουν στα χέρια των δυτικών Συμμάχων. Ωστόσο, στην περιοχή του Νότιου Τυρόλου, η ομάδα τέθηκε υπό την προστασία σώματος του τακτικού γερμανικού στρατού. Σύσσωμη η ομάδα απελευθερώθηκε τελικώς από προωθούμενες μονάδες της 7ης Αμερικανικής Στρατιάς.
Η μεταπολεμική περίοδος
Το 1947 αρνήθηκαν στον Νήμελερ την ένταξή του στον επίσημο κατάλογο των θυμάτων του ναζιστικού καθεστώτος. Κατά τον Lammersdorf, κάποιες μικρές απόπειρες να «ξεπλυθεί» το παρελθόν του προκάλεσαν σύντομα δριμείς επικρίσεις εξαιτίας του ρόλου του ως υποστηρικτή του Ναζιστικού Κόμματος και της συμπεριφοράς του απέναντι στους Εβραίους. Ο ίδιος ο Νήμελερ ποτέ δεν αρνήθηκε τη δική του ενοχή τον καιρό του ναζιστικού καθεστώτος. Το 1959 ερωτήθηκε για την τότε στάση του απέναντι στους Εβραίους από τον Alfred Wiener, Γερμανοεβραίο ερευνητή των εγκλημάτων πολέμου του Γ΄ Ράιχ. Σε γράμμα του προς τον Wiener, ο Νήμελερ ανέφερε ότι η οκτάχρονη φυλάκισή του από το καθεστώς απετέλεσε σημείο καμπής στη ζωή του, μετά το οποίο είδε τα πράγματα διαφορετικά.
Ο Νήμελερ ήταν πρόεδρος της «Προτεσταντικής Εκκλησίας της Έσσης και του Νασσάου» από το 1947 έως το 1961. Υπήρξε ένας από τους συντάκτες της «Διακηρύξεως Ενοχής της Στουτγάρδης» (Stuttgarter Schuldbekenntnis) τον Οκτώβριο του 1945, η οποία υπογράφηκε από ηγετικές μορφές του γερμανικού προτεσταντισμού και δεχόταν ότι οι εκκλησίες τους δεν είχαν κάνει αρκετά για να αντισταθούν στους Ναζί.
Μετά από μία συνάντησή του με τον πυρηνικό χημικό Ότο Χαν τον Ιούλιο του 1954, ο Νήμελερ μετατράπηκε σε ειρηνιστή και υποστηρικτή του πυρηνικού αφοπλισμού. Σύντομα αναδείχθηκε σε ηγετική φυσιογνωμία στο ειρηνιστικό κίνημα της μεταπολεμικής Γερμανίας: ο πρώην κυβερνήτης υποβρυχίων έφθασε να απολογηθεί σε δικαστήριο το 1959 επειδή είχε μιλήσει με πολύ μειωτικό τρόπο για τον στρατό. Επισκέφθηκε τον κομμουνιστή ηγέτη του Βόρειου Βιετνάμ Χο Τσι Μιν στο αποκορύφωμα του Πολέμου του Βιετνάμ, κάτι που προκάλεσε θόρυβο. Ο Νήμελερ είχε επίσης ενεργό ρόλο σε διαμαρτυρίες κατά του πολέμου αυτού.
Το 1961 ο Νήμελερ έγινε πρόεδρος του Παγκόσμιου Συμβουλίου Εκκλησιών. Τον Δεκέμβριο του 1966 τού απονεμήθηκε το Βραβείο Ειρήνης Λένιν.
Ο Νήμελερ έκτισε ένα μικρό παρεκκλήσιο στο Νταχάου, όπου καλωσόριζε επισκέπτες και συζητούσε τα χρόνια που πέρασε στο στρατόπεδο, ενώ τους μοίραζε αντίγραφα ενός ποιήματος που είχε γράψει.
Αυτοκράτορας Τόμπα
Ο Αυτοκράτορας Τόμπα (鳥羽天皇, Toba-tennō, 24 Φεβρουαρίου 1103 – 20 Ιουλίου 1156) ήταν ο 74ος Αυτοκράτορας της Ιαπωνίας, σύμφωνα με την παραδοσιακή σειρά διαδοχής.
Η βασιλεία του Tόμπα διήρκεσε τα έτη από το 1107 έως το 1123.
Καταγωγή
Πριν από την άνοδό του στον Θρόνο των Χρυσάνθεμων το προσωπικό του όνομα (ιμίνα) ήταν Mουνεχίτo-σιννό (宗仁親王).
Ήταν γιος του Αυτοκράτορα Χορικάβα. Η μητέρα του ήταν η χήρα αυτοκράτειρα Φουτζιβάρα νo Ίσι (藤原苡子).
Ο Τόμπα είχε τρεις αυτοκράτειρες, μερικές συντρόφους και 14 αυτοκρατορικούς γιους και κόρες.
Γεγονότα της ζωής του Tόμπα
Όταν απεβίωσε η μητέρα του, ο παππούς του, ο πρώην Αυτοκράτορας Σιρακάβα, τον πήρε υπό τη φροντίδα του και τον μεγάλωσε.
Κατά τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του Tόμπα, την πραγματική εξουσία κατείχε ο παππούς του, ο "αποσυρμένος" Αυτοκράτορας Σιρακάβα, σε μία διαδικασία γνωστή ως από το μοναστήρι εξουσία.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ιάπωνες Αυτοκράτορες Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά
Μισό φλόριν
Μόνο πέντε παραδείγματα είναι γνωστό, ότι σώζονται. Το 2019 οι ειδικοί ανακοίνωσαν την ανακάλυψη ενός δείγματος από το Ρήφαμ τού Νορφολκ. Αυτό το ίδιο νόμισμα πωλήθηκε σε δημοπρασία τον Μάρτιο του 2022.
Λουίζα Νταϊάνα της Ορλεάνης
Η Λουίζα Ντιάνα της Ορλεάνης (27 Ιουνίου 1716 – 26 Σεπτεμβρίου 1736) ήταν πριγκίπισσα της Ορλεάνης, ως η έβδομη κόρη του Φιλίππου Β΄ της Ορλεάνης και της συζύγου του, Φραγκίσκης Μαρίας των Βουρβόνων, κόρης του Λουδοβίκου ΙΔ΄ και της ερωμένης του, Αθηναΐδας του Μοντεσπάν. .
Ζωή
Η Λουίζα Ντιάνα της Ορλεάνης γεννήθηκε στο Βασιλικό Παλάτι στο Παρίσι, στις 27 Ιουνίου 1716 ως το μικρότερο παιδί του Δούκα και της Δούκισσας της Ορλεάνης. Σχετικά με τη γέννηση της εγγονής της, η Ελισάβετ Καρλόττα του Παλατινάτου (γνωστή στο δικαστήριο απλά ως Madame) δήλωσε: "Τη στιγμή που ολοκλήρωσα την επιστολή μου στην Πριγκίπισσα της Ουαλίας, ήρθαν να μου ανακοινώσουν ότι η κυρία της Ορλεάνης γεννάει. Ήταν μόλις ένδεκα, όταν η μεταφορά μου ήταν έτοιμη, και μπήκα στον προθάλαμο και μου είπαν με χαμηλή φωνή: «Η Βασιλική της Υψηλότητα γέννησε πριν από μία ώρα». Αλλά αυτό ειπώθηκε με τόσο λυπηρό τόνο που δεν αμφέβαλλα ότι η κυρία της Ορλεάνης είχε φέρει στον κόσμο μια έβδομη κόρη και αυτό δυστυχώς συνέβη".
Το 1732, η δεκαπεντάχρονη Ντιάνα παντρεύτηκε τον μακρινό ξάδερφό της Λουδοβίκο Φραγκίσκο, πρίγκιπα του Κοντί. Ο μοναδικός επιζών γιος της, Λουδοβίκος Φραγκίσκος Ιωσήφ του Κοντί, έγινε ο τελευταίος Πρίγκιπας του Κοντί.
Θάνατος
Η Λουίζα Ντιάνα πέθανε κατά τον τοκετό στις 26 Σεπτεμβρίου 1736. Το 1734, η Λουίζα γέννησε έναν γιο, κληρονόμο του Κοντί και, το 1736, ένα δεύτερο παιδί που πέθανε κατά τη γέννηση, στο Ισσύ, έξω από το Παρίσι. Τότε θάφτηκε στην εκκλησία Saint-André-des-Arcs. Ο σύζυγός της δεν ξαναπαντρεύτηκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γαλλίας
Αγροτική Επαρχία Ισάρ
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία του Ιράν
Βασίλης Χατζηβασίλης (καλλιτέχνης)
Βιογραφία
Ο Βασίλης Χατζηβασίλης γεννήθηκε το 1918 στην Όλυμπο της Καρπάθου, ένα τόπο που ξεχωρίζει διαχρονικά για την έντονη πολιτισμική του ιδιοπροσωπία. Ήταν γιος του επίσης Ολυμπίτη λαϊκού ζωγράφου και καλλιτέχνη αμμοκονιαστή Νικολή Χατζηβασίλη, γνωστότερου ως Μορφινού, και της Καλίτσας Αντ. Καλικά. Ο Νικολής Χατζηβασίλης είχε μαθητεύσει στα μικράτα του κοντά σε συριανούς μαστόρους που βρέθηκαν να δουλεύουν εκείνα τα χρόνια στην Κάσο, αφομοιώνοντας, μέσα από την τέχνη του, με επιτυχία τις αρχές ενός λαϊκότροπου κλασικισμού. Εργάστηκε στην Κάσο, στη Σμύρνη, στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και στην Κάρπαθο στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αι. κι αργότερα μετέδωσε τις γνώσεις και την εμπειρία του στον γιο του Βασίλη.
Ο Βασίλης Χατζηβασίλης, αφού πέρασε τις πρώτες τάξεις του Δημοτικού Σχολείου στην πατρίδα του, ολοκλήρωσε τη στοιχειώδη εκπαίδευση στην Κάσο, τόπο εργασίας του πατέρα του. Η πατριωτική παιδεία των σχολικών του χρόνων, η βαθιά οικογενειακή Χριστιανική του πίστη και η Ολυμπίτικη λαϊκή παράδοση σφράγισαν έντονα τον καλλιτέχνη και το κατοπινό του έργο. Πρωταρχική όμως μέριμνα του πατέρα του, κοντά στον οποίο μαθήτευσε, ήταν όχι μόνο να του μεταφέρει την τέχνη του και τις τεχνικές της αλλά και να τον βοηθήσει να εξελιχθεί αργότερα σε έναν πραγματικό δημιουργό.
Το έτος 1939 η οικογένειά του, που είχε πάντα σημείο αναφοράς της την 'Ολυμπο της Καρπάθου, γύρισε στον τόπο της καταγωγής της, όπου ο Βασίλης αυτονομήθηκε επαγγελματικά συμμετέχοντας παράλληλα στις οικογενειακές γεωργικές απασχολήσεις. Εκεί θα περάσει τα δύσκολα χρόνια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου και θα ζήσει τις δραματικές συνέπειές του. Το 1948 παντρεύτηκε τη Μαρούκλα Αντ. Σοφίλλας με την οποία απέκτησαν πέντε παιδιά που μεγαλώνοντας πήραν κι αυτά το δρόμο της τέχνης.
Γνωστός ήδη από τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια στην Κάτω Κάρπαθο, εγκαταστάθηκε το έτος 1950 στο χωριό Βωλάδα και εργάστηκε συστηματικά στα γύρω κοντινά χωριά, Απέρι, Όθος, Πηγάδια και Σπόα. Η ιδιαίτερη πατρίδα του, λόγω της παραδοσιακά λιτής αισθητικής της και της οικονομικής στενότητας των κατοίκων της δεν προσφερόταν τα χρόνια εκείνα για την ανάπτυξη της τέχνης του. Στη Βωλάδα θα δεχτεί και τις ρομαντικές επιρροές του έργου του Αντώνη Φαναράκη, ενός λαϊκού αρχιτέκτονα, Ολυμπίτικης επίσης καταγωγής, που υποληπτόταν ιδιαίτερα. Το 1969 θα επιστρέψει για μόνιμη εγκατάσταση στην Όλυμπο, όπου θα εργαστεί μέχρι το 1981, οπότε και μετακόμισε οικογενειακά στη Ρόδο.
Από το 1981 και μετά ο καλλιτέχνης θα επιδοθεί με θέρμη στη ζωγραφική, αφού ως τότε το μεγαλύτερο μέρος της δραστηριότητάς του το απορροφούσε η βιοποριστική επαγγελματική ενασχόλησή του ως καλλιτέχνη αμμοκονιαστή. Ο Βασίλης Νικ. Χατζηβασίλης απεβίωσε το έτος 2005, πλήρης ημερών, στη Ρόδο.
Καλλιτεχνικό έργο
Ανάμεσα σ' αυτά ξεχωρίζουν οι δημιουργίες του σε εκκλησίες και ξωκλήσια της Καρπάθου, όπως: Τα σημαντικότερα φορητά ζωγραφικά έργα του καλλιτέχνη εκτίθενται στο χώρο του "Μουσείου Βασίλη Νικ. Χατζηβασίλη" που λειτουργεί στη συνοικία Σκεπαστό στην Όλυμπο της Καρπάθου.
Για την αυθεντικότητα, την ποιότητα και το εύρος του έργου του ονομάστηκε "Θεόφιλος του Νότιου Αιγαίου ".
Αξίζει να σημειωθεί ότι πιστό αντίγραφο του πίνακα του Βασίλη Νικ. Χατζηβασίλη "Απογραφή πληθυσμού - Η εξέγερση των γυναικών", που απεικονίζει την αντιιταλική εξέγερση του 1936, φτιαγμένο από τον γιο του Γιάννη Βασ. Χατζηβασίλη, δωρήθηκε στις 5 Ιουνίου 2007 από την τότε Αυτοδιοίκητη Κοινότητα Ολύμπου Καρπάθου στον τότε Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια, στο πλαίσιο της επίσημης επίσκεψης που πραγματοποίησε ο ανώτατος πολιτειακός άρχοντας της χώρας στο νησί της Καρπάθου.
Εκθέσεις - παρουσιάσεις του έργου του
Τα έργα του Βασίλη Νικ. Χατζηβασίλη έχουν εκτεθεί και παρουσιαστεί πολλές φορές δημόσια.
Την παρουσίαση της ζωής και του έργου του ανέλαβαν σε διάφορες εκδηλώσεις οι:
Ηλίας Εμμ. Βασιλαράς, Γιάννης Βασ. Χατζηβασίλης, Δημήτρης Α. Φιλιππίδης, Μηνάς Αλ. Αλεξιάδης, Γιώργος Νικ. Τσαμπανάκης, Αντώνης Γ. Χαλκιάς, Βενετία Μηνά Σκευοφύλακα, Μανόλης Μιχ. Μακρής.
Μουσείο Χατζηβασίλη
Το Μουσείο Β. Ν. Χατζηβασίλη συγκροτήθηκε το έτος 2008 από τα παιδιά του καλλιτέχνη με σκοπό τη συλλογή και προβολή του έργου του Βασίλη Νικ. Χατζηβασίλη. Σ' αυτό εκτίθενται η συλλογή των έργων του και πολλά προσωπικά του αντικείμενα. Το Μουσείο λειτουργεί στο σπίτι της οικογένειάς του, που αποτελεί σήμερα ιδιοκτησία της κόρης του Αρχοντούλας Βασ. Χατζηβασίλη, συζύγου Ηλία Γ. Πύργου. Είναι επισκέψιμο κατά τους θερινούς κυρίως μήνες.
Φιλοτελικά
Στις αρχές του 2017 η Φιλοτελική Ένωση Δωδεκανήσου, επί προεδρίας Γιάννη Κουρέλη, δημιούργησε την πρώτη αναμνηστική σειρά 8 βινιετών με σκοπό την ευρύτερη προβολή του έργου του λαϊκού καλλιτέχνη Βασίλη Νικ. Χατζηβασίλη.
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Άγιος Γεώργιος Μαραθοκάμπου
Ο Άγιος Γεώργιος είναι εκκλησία τρίκογχη στον Μαραθόκαμπο της Σάμου.
Περιγραφή
Ανήκει στον τύπο του τρίκογχου ναού, με εσωτερικές διαστάσεις κάτχοψης 3,40Χ 7,50 μ. ύψος ως την κορυφή του κατά μήκους θόλου 4,50 μ. η δε αναλογία των πριν και των μετά από τον τρούλλο τμημάτων του χώρου είναι περίπου 1,4: 1. Οι γωνίες του μεταβατικού τετραγώνου κάτω από τον τρούλλο είναι ημιχώνια ή σφαιρικές κόγχες αντί σφαιρικών τριγώνων. Υπάρχουν μικρές αβαθείς τυφλές αψίδες στις εσωτερικές επιφάνειες των πλάγιων τοίχων πριν και μετά από τις πλευρικές κόγχες. O τρούλλος είναι σχετικά χαμηλωμένος, η κόγχη του ιερού είναι μεγάλη, αλλά κτισμένη στο κάτω μέρος με συμμετρικές στα πλάγιά της τις μικρότερες κόγχες της πρόθεσης και του διακονικού και εξωτερικά τρίπλευρη. Οι πλάγιες κόγχες των χορών είναι εξωτερικά καμπύλες. Στο δάπεδο υπάρχει πλακόστρωση με βοτσαλωτά τμήματα στις στέγες έχουμε σχιστόπλακες με επιμελημένη διάστρωση. Στη δυτική όψη του κτίσματος υπάρχει προσθήκη ενός ξυλόστεγου ναρθηκα με αμφικληνή επικεραμωμενη στέγη, επάνω από την είσοδο του οποίου είναι κατασκευασμένο ένα σχετικά απλό δίτοξο καμπαναριό.
Πηγές
Κατηγορία:Εκκλησίες της Σάμου
Κοίμηση της Θεοτόκου Καλλιθέας Σάμου
Η Κοίμηση της Θεοτόκου είναι τρίκογχος ναός στην Καλλιθέα Σάμου, στο όρος Κέρκη.
Τοποθεσία
Η Κοίμηση της Θεοτόκου βρίσκεται στην περιοχή Καλαμπάχτασι, σε απόσταση μιας ώρας προς τα νοτιοανατολικά του οικισμού της Καλλιθέας,επάνω στο βουνό του Κέρκη, στην είσοδο μιας σπηλιάς. Είναι γνωστή και ως Παναγία Μακρινή. Περιλαμβάνεται με την επωνυμία Θαυμαστή στον κατάλογο των εκκλησιών που με τα σιγίλλια των ετών 1816, 1776, 1736 και 1663 ανήκαν στο Σιναϊτικό μετόχι του Αγίου Γεωργίου Καστανιάς. Η κακογραμμένη εγχάρακτη επιγραφή επάνω από την είσοδο γράφει ...1765 Αυγούστου....
Περιγραφή
Διακρίνονται δύο διαφορετικές οικοδομικές φάσεις. Η παλαιότερη ανήκει στον τύπο της μικρής μονόκλιτης βασιλικής και τώρα χρησιμοποιείται ολόκληρο ως χώρος του ιερού. Είναι θολοσκέπαστη. Οι εσωτερικές διαστάσεις της είναι 2,15Χ 3,3μ. το δε ύψος και των δύο ωςτην κορυφή του θόλου είναι 2,65 μ. Στην κόγχη υπάρχει μικρό παράθυρο. Το τμήμα της νεότερης φασης που αποτελεί τον κυρίως ναό κτίστηκε ως διευρυμένη προς τα δυτικά επέκταση της προηγούμενης, ανήκει στον τύπο του τρίκογχου ναού. Οι εσωτερικές διαστάσεις της κάτοψής της είναι 2,95 Χ 6,20μ. και το ύψος της ως την κορυφή του θόλου 3,95 μ. Στην θέση του ανατολικού τοίχου του ο οποιος απουσιάζει ανοίγεται ο χώρος του παλιώτερου ναϊδίου, του οποίου έχει αφαιρεθέι ο αρχικός δυτικός τοίχος. Ως προς τη θολοδομία στηρίζεται ο τρούλλος στους από κάτω θόλους κι όχι μέσω γωνιακών σφαιρικών τριγώνων αλλά μέσω ημιχωνίων. Το δάπεδο της εκκλησίας είναι τσιμεντωποιημένο και το τέμπλο που παρεμβάλλεται στη γραμμή συνάντησης των δύο οικοδομικών φάσεων, νεότερο και και κτιστό, εξωτερικά η σχιστολιθική επικάλυψη των στεγών διατηρείται μόνο στον κατά μήκος θόλο, ενω στις σφαιρικές επιφάνειες έχει αντικατασταθεί με τσιμεντοκονία.
Πηγές
Κατηγορία:Εκκλησίες της Σάμου
Έρικ Μπράντμπουρι
Ο Έρικ Μπράντμπουρι (Eric Ron Bradbury, Κεντ, Ηνωμένο Βασίλειο, 4 Ιανουαρίου 1921 – Έσσεξ, Αγγλία, 14 Μαΐου 2001) ήταν Βρετανός καλλιτέχνης, δημιουργός κόμικς που απασχολήθηκε κυρίως στην εταιρεία εικονογραφημένων εκδόσεων «Amalgamated Press/I.P.C.» από τα τέλη της δεκαετίας του ’40 μέχρι και τη δεκαετία του ’90. Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του συνεργάσθηκε με μεγάλο αριθμό συγγραφέων και σεναριογράφων, όπως οι Τζέρι Φίνλεϊ-Ντέι, Κέλβιν Γκόσνελ, Στιβ Μουρ, Πίτερ Μίλλιγκαν, Άλαν Μουρ, Άλαν Γκραντ, Φράνσις Λιν και Γκραντ Μόρισον.
Ο Μπράντμπουρι ήταν απόφοιτος της σχολής καλών τεχνών του Μπέκενχαμ, ενώ στη διάρκεια του Β’ Π.Π. υπηρέτησε ως στρατιώτης πυροβολικού. Μεταπολεμικά και έως το 1949 εργάσθηκε για λογαριασμό της εταιρείας «Gaumont-British Animation» μαζί με τους συναδέλφους του Μάικ Ουέστερν, Ρον Σμιθ, Ρον Κλαρκ, Μπιλ Χολρόιντ και Χάρι Χάργκριβς. Ακολούθως εντάχθηκε στην «Amalgamated Press/I.P.C.» και δούλεψε ως εικονογράφος στο περιοδικό «Knock-Out». Εκεί αρχικά ασχολήθηκε με χιουμοριστικές σειρές, σύντομα όμως στράφηκε στις περιπετειώδεις, δημιουργώντας ή συνεισφέροντας στα στριπ «Lucky Logan» και «Buffalo Bill», που δημοσιευόταν παράλληλα και στο περιοδικό «The Comet». Για το ίδιο έντυπο φιλοτέχνησε και τη σειρά «The King’s Thief», βασισμένη στην κινηματογραφική ταινία του 1955.
Τη δεκαετία του ’60 μετέβαλε το σχεδιαστικό του στυλ σε πιο σκοτεινές εκδοχές, αφού επηρεάστηκε από την τεχνοτροπία του Φρανσίσκο Σολάνο Λόπεζ, δημιουργώντας ιστορίες σαν τις «Mytek the Mighty», «Black Max», «The House of Dolmann», «The Black Crow» (για το περιοδικό «Valliant»), «The Leopard from Lime Street», «Phantom Force 5», «Maxwell Hawke» και «The Astouding Adventures of Charlie Peace» («Buster»), «Cursitor Doom» («Smash!» ), «Von Hoffman’s Invasion» («Jet»). Το 1973 επιλέχθηκε ως ο καλλιτέχνης του υπέρ-ηρωϊκού κόμικ «Captain Britain» («I.P.C.»), ενώ από το 1976 μεταπήδησε στο περιοδικό «Battle Picture Weekly», σχεδιάζοντας τις σειρές «The Fists of Jimmy Chang», «Crazy Keller», «Joe Two Beans», «Death Squad», «Invasion 1984» και «Coward’s Brand on Bradley». Άλλες γνωστές δημιουργίες του ήταν το «Hook Jaw» για το περιοδικό «Action» και το «Doomlord» για το «Eagle». Από το 1977 έως το 1993 ανήκε στην ομάδα δημιουργών του περιοδικού «2000 AD» συνεισφέροντας στις σειρές «The Mean Arena», «Tharg the Mighty», «Rogue Trooper», «Invasion!» και «Future Shocks».
Πηγές
Κατηγορία:Βρετανοί δημιουργοί κόμικς
Κατάλογος έργων του Εντουάρ Μανέ
Η σελίδα αυτή περιλαμβάνει κατάλογο έργων του Εντουάρ Μανέ.
Κατηγορία:Κατάλογοι έργων τέχνης
Don't Fear the Reaper: The Best of Blue Öyster Cult
Don't Fear the Reaper: The Best of Blue Öyster Cult είναι ο τίτλος της συλλογής τραγουδιών του αμερικάνικου χαρντ ροκ συγκροτήματος Blue Öyster Cult, το οποίο κυκλοφόρησε στις 8 Φεβρουαρίου του 2000 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Columbia/Legacy".
Η συλλογή περιλαμβάνει κομμάτια από τα εννέα πρώτα στούντιο άλμπουμ του συγκροτήματος, αφήνοντας εκτός τις ζωντανές ηχογραφήσεις τους. Η περίοδος από τις αρχές της δεκαετίας του '70 μέχρι το 1983 υπήρξε η πιο εμπορικά επιτυχημένη των Blue Öyster Cult, όπου τα άλμπουμ τους έμπαιναν στις λίστες του Billboard και δύο δίσκοι τους βραβεύθηκαν ως πλατινένιοι, ενώ τέσσερις ακόμη ως χρυσοί.
Τραγούδια του δίσκου
1. "Cities on Flame with Rock and Roll" (A. Bouchard, Sandy Pearlman, Roeser) - 4:04 από το δίσκο "Blue Öyster Cult" 2. "The Red & the Black" (Bloom, A. Bouchard, Pearlman) - 4:28 από το δίσκο "Tyranny and Mutation" 3. "Flaming Telepaths" (Bloom, A. Bouchard, Pearlman, Roeser) - 5:18 από το δίσκο "Secret Treaties" 4. "Astronomy" (A. Bouchard, J. Bouchard, Pearlman) - 6:26 από το δίσκο "Secret Treaties" 5. "This Ain't the Summer of Love" (A. Bouchard, Murray Krugman, Don Waller) - 2:22 από το δίσκο "Agents of Fortune" 6. "(Don't Fear) The Reaper" (Roeser) - 5:09 από το δίσκο "Agents of Fortune" 7. "I Love the Night" (Roeser) - 4:26 από το δίσκο "Spectres" 8. "Goin' Through the Motions" (Bloom, Ian Hunter) - 3:13 από το δίσκο "Spectres" 9. "Godzilla" (Roeser) - 3:42 από το δίσκο "Spectres" 10. "In Thee" (Lanier) - 3:50 από το δίσκο "Mirrors" 11. "The Marshall Plan" (Bloom, A. Bouchard, J. Bouchard, Lanier, Roeser) - 5:26 από το δίσκο "Cultösaurus Erectus" 12. "Black Blade" (Bloom, Michael Moorcock, John Trivers) - 6:29 από το δίσκο "Cultösaurus Erectus" 13. "Joan Crawford" (A. Bouchard, Jack Rigg, David Roter) - 4:56 από το δίσκο "Fire of Unknown Origin" 14. "Burnin' for You" (Richard Meltzer, Roeser) - 4:31 από το δίσκο "Fire of Unknown Origin" 15. "Shooting Shark" (Roeser, Patti Smith) - 7:11 από το δίσκο "The Revölution by Night" 16. "Take Me Away" (Bloom, Aldo Nova) - 4:30 από το δίσκο "The Revölution by Night"
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Blue Öyster Cult Κατηγορία:Άλμπουμ του 2000
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Δράμας 1984–85
Για την περίοδο 1984-85, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Δράμας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Δράμας.
Πρωτάθλημα
Η περίοδος 1984-85 ήταν η 22η σεζόν των πρωταθλημάτων της Ε.Π.Σ. Δράμας.
Α΄ Κατηγορία
Στην Α΄ Κατηγορία μετείχαν 16 ομάδες.
Β΄ Κατηγορία
Στην Β΄ Κατηγορία μετείχαν 28 ομάδες χωρισμένες σε δύο ομίλους.
1ος όμιλος
Πηγή ΕΠΣ Δράμας
2ος όμιλος
Πηγή ΕΠΣ Δράμας
Γ΄ Κατηγορία
Στην Γ΄ Κατηγορία μετείχαν 19 ομάδες χωρισμένες σε δύο ομίλους.
Γενική βαθμολογία
Πηγή ΕΠΣ Δράμας
Κύπελλο
Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Ακρίτας Νέας Κρώμνης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Δράμας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1984-1985 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1984-1985
Ισίδωρος Κυριακόπουλος
Ο Ισίδωρος Κυριακόπουλος ήταν Σάμιος Ιερομόναχος ο οποίος έζησε τον 19ο αιώνα.
Βίος
Ο Ισίδωρος Κυριακόπουλος γεννήθηκε στον Μαραθόκαμπο Σάμου το 1819. Το 1839 εκάρη μοναχός στη Μονή Ιωάννου Θεολόγου στην Πάτμο. Έγινε υποτακτικός του Απολλώ για είκοσι χρόνια. Το 1859 ο ηγούμενος της Μονής Ευαγγελισμού της Ικαρίας να αναλάβει την ηγουμενία ως τέταρτος κατά σειρά ηγούμενος, μετά τον Αγάθωνα και τον ιδρυτή και κτήτωρα Νήφωνα.
Η ηγουμενία του Ισιδώρου
Κατά τη διάρκεια της Ηγουμενίας του φύτευσε ελαιώνα και αμπέλια, έκτισε υδρόμυλο και ίδρυσε βιβλιοθήκη, συνέταξε μοναχολόγιο και κτηματολόγιο και άρχισε να γράφει τον κώδικά της. Το 1867 ή 1869 παραιτήθηκε από την ηγουμενία και ίδρυσε κοντά στον τόπο καταγωγής του, στους πρόποδες του όρους Κέρκης, το κάθισμα του Αγίου Ιωάννου του Ελεήμονος, πάνω στα ερείπια αρχαίας Μονής. Στη συνέχεια ο Ισίδωρος παρέδωσε το μοναστικό του ίδρυμα στον υποτακτικό του Κάλλιστο, ο οποίος με διαθήκη το αφιέρωσε στον Πανάγιο Τάφο,όπου ανήκει μέχρι σήμερα.
Κατοπινή δράση
Το 1871 μετά από παρακλήσεις της αδελφότητας της μονής αναλαμβάνει ηγούμενος στη Μονή Προφήτη Ηλία, στο Καρλόβασι Σάμου, την οποία κάνει κοινόβιο. Στη συνέχεια αναλαμβάνει την ηγουμενία της Μονής Μεγάλης Παναγιάς Σάμου, όπου και πέθανε στις 7 Σεπτεμβρίου 1882.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες εκκλησιαστικοί συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες μοναχοί Κατηγορία:Σαμιώτες
Εγιαλέτι της Αιγύπτου
Το Εγιαλέτι της Αιγύπτου (ایالت مصر, Eyālet-i Mıṣr) ή Μπεηλερμπεηλίκι της Αιγύπτου ήταν τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Συστάθηκε το το 1517, έπειτα από την κατάκτηση της μαμελουκικής Αιγύπτου από την Οθωμανική Αυτοκρατορία ως αποτέλεσμα του οθωμανομαμελουκικού πολέμου.
Η Αίγυπτος ήταν πάντα μια δύσκολη επαρχία για τους Οθωμανούς σουλτάνους, όσον αφορά τον έλεγχό της. Το 1798, έπειτα από την εισβολή των γαλλικών δυνάμεων του Ναπολέοντα, η περιοχή τέθηκε υπό την κυριαρχία των Γάλλων. Μετά την απομάκρυνση των Γαλλικού Στρατού το 1805, ανέλαβε την εξουσία ο Μεχμέτ Αλή Πασάς, στρατιωτικός διοικητής του οθωμανικού στρατού στην Αίγυπτο. Η Αίγυπτος υπό τη δυναστεία του Μεχμέτ Αλή παρέμεινε τυπικά ως μια οθωμανική επαρχία. Το 1867 έλαβε το καθεστώς αυτόνομου υποτελούς κράτους με την ονομασία Χεδιβάτο της Αιγύπτου.
Διοικητικές διαιρέσεις
Μετά την κατάκτηση της Αιγύπτου, οι Οθωμανοί διατήρησαν τις διοικητικές διαιρέσεις που δημιούργησαν οι Μαμβούκοι, οι οποίες ήταν δομημένες σε 13 υποεπαρχίες που περιλάμβαναν 24 κιράτ. Σε αντίθεση με την κατάσταση σε άλλες οθωμανικές επαρχίες, ο όρος σαντζάκι δεν είχε εδαφική σημασία, καθώς το τιμαριωτικό σύστημα δεν εφαρμόστηκε στην περιοχή. Η θέση του σαντζάκμπεη, που ήταν θεσμοθετημένη στην αυτοκρατορία, δεν χρησιμοποιήθηκε στην Αίγυπτο.
Οι δεκατρείς υποεπαρχίες ήταν οι εξής:
Επιπλέον ανάγνωση
Κατηγορία:Ιστορία της Αιγύπτου Κατηγορία:Εγιαλέτια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας