cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μεγάλη Δούκισσα Όλγα Νικολάγιεβνα της Ρωσίας
Ρομαντικές σχέσεις και σχέδια γάμου
Ενώ η έφηβη Όλγα απολάμβανε τα αθώα φλερτ της, η κοινωνία συζητούσε για τον μελλοντικό της γάμο. Τον Νοέμβριο του 1911 πραγματοποιήθηκε μια γιορτή για να γιορτάσει τα δέκατα έκτα γενέθλιά της και την είσοδό της στην κοινωνία. Πριν από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, υπήρξε επίσης κάποια συζήτηση για έναν γάμο μεταξύ της Όλγας και του Πρίγκιπα Καρόλου της Ρουμανίας, αλλά στην Όλγα δεν άρεσε ο Κάρολος. Κατά την επίσκεψή της στη Ρουμανία την άνοιξη του 1914, αγωνίστηκε να κάνει μικρές συζητήσεις με τον Ρουμάνο πρίγκιπα. Η μητέρα του Καρόλου, η βασίλισσα Μαρία της Ρουμανίας, δεν εντυπωσιάστηκε από την Όλγα, βρήκε τους τρόπους της απότομους και το πρόσωπό της «δεν ήταν όμορφο». Τα σχέδια διακόπηκαν, εν πάση περιπτώσει, με το ξέσπασμα του πολέμου το 1914. Ο Εδουάρδος, Πρίγκιπας της Ουαλίας, ο μεγαλύτερος γιος του Γεώργιου Ε΄ και ο Πρίγκιπας Αλέξανδρος της Σερβίας συζητήθηκαν επίσης ως πιθανοί μνηστήρες, αν και κανένα σχέδιο δεν ελήφθη σοβαρά. Η Όλγα είπε στον Γκιλλιάρ ότι ήθελε να παντρευτεί έναν Ρώσο και να παραμείνει στη χώρα της. Είπε ότι οι γονείς της δεν θα την αναγκάσουν να παντρευτεί κάποιον που δεν θα ήθελε.
Ενώ η κοινωνία συζητούσε τους αρραβώνες με πρίγκιπες, η Όλγα ερωτεύτηκε μια σειρά αξιωματικών. Στα τέλη του 1913, η Όλγα ερωτεύτηκε τον Πάβελ Βόρονοφ, έναν κατώτερο αξιωματικό στο αυτοκρατορικό γιοτ Standart, αλλά μια τέτοια σχέση θα ήταν αδύνατη λόγω των διαφορετικών τους τάξεων. Ο Βόρονοφ παντρεύτηκε μερικούς μήνες αργότερα μια από τις κυρίες επί των τιμών. «Ο Θεός να του δίνει καλή τύχη, του αγαπημένου μου», έγραψε μια θλιμμένη Όλγα την ημέρα του γάμου του: «Είναι πολύ θλιβερό». Αργότερα, στα ημερολόγιά της το 1915 και το 1916, η Όλγα αναφέρθηκε συχνά σε έναν άντρα ονόματι Μίρτια με μεγάλη αγάπη.
Σύμφωνα με το ημερολόγιο της Βαλεντίνας Τσεμποτάρεβα, μιας νοσοκόμας με την Όλγα κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο «χρυσός Μίτια» της Όλγας ήταν ο Ντμίτρι Τσάκ-Μπαγκόφ, τραυματίας στρατιώτης που είχε ερωτευτεί όταν ήταν νοσοκόμα Ερυθρού Σταυρού. Η Τσεμποτάρεβα έγραψε ότι η αγάπη της Όλγα γι' αυτόν ήταν "καθαρή, αφελής, χωρίς ελπίδα" και προσπάθησε να αποφύγει να αποκαλύψει τα συναισθήματά της σε άλλες νοσοκόμες. Του μιλούσε τακτικά στο τηλέφωνο, έπεσε σε κατάθλιψη όταν έφυγε από το νοσοκομείο, και χάρηκε όταν έλαβε ένα μήνυμα από αυτόν. Αρκετά μέλη της οικογένειας προτάθηκαν, μεταξύ των οποίων και ο πρώτος ξάδερφος της Όλγας, Μέγας Δούκας Μπόρις Βλαντιμίροβιτς της Ρωσίας. Η Αλεξάνδρα αρνήθηκε να δει θετικά την ιδέα του γάμου της αθώας κόρης της με τον πολύ μεγαλύτερο Μπόρις Βλαντιμίροβιτς. "Ένα άπειρο κορίτσι θα υπέφερε τρομερά", έγραψε η Αλεξάνδρα. Γνώριζε επίσης ότι η καρδιά της Όλγας άνηκε αλλού.
Α' Παγκόσμιος Πόλεμος
]
Η Όλγα βίωσε για πρώτη φορά τη βία στην ηλικία των δεκαπέντε, όταν είδε τη δολοφονία του κυβερνητικού υπουργού Πιότρ Στολίπιν κατά τη διάρκεια μιας παράστασης στην Όπερα του Κιέβου. "Η Όλγα και η Τατιάνα με ακολούθησαν και είδαν ό, τι συνέβη", ο Τσάρος Νικόλαος Β΄ έγραψε στη μητέρα του, την Επίτιμη Αυτοκράτειρα Μαρία, στις 10 Σεπτεμβρίου 1911. "... είχε κάνει μεγάλη εντύπωση στην Τατιάνα, που έκλαψε πολύ, και δεν κοιμήθηκαν καλά». Τρία χρόνια αργότερα, είδε πληγές πυροβολισμών να κλείνουν όταν εκπαιδεύτηκε για να γίνει νοσοκόμα του Ερυθρού Σταυρού. Η Όλγα, η αδερφή της Τατιάνα, και η μητέρα της Τσαρίνα Αλεξάνδρα νοσήλευσαν τραυματίες στρατιώτες σε νοσοκομείο στο χωριό Τσάρσκογιε Σέλο.
Η Όλγα φρόντισε και προσευχόταν για τους στρατιώτες που νοσήλευε. Ωστόσο, το άγχος της φροντίδας για τους τραυματίες, τους πεθαμένους άνδρες τελικά άρχισε να κουράζει τα ευαίσθητα νεύρα της Όλγας. Η αδελφή της Μαρία ανέφερε σε επιστολή ότι η Όλγα έσπασε τρία παράθυρα με την ομπρέλα της επειδή είχε νεύρα στις 5 Σεπτεμβρίου 1915. Σε άλλη περίπτωση, κατέστρεψε τα αντικείμενα σε μια γκαρνταρόμπα επειδή θύμωσε, σύμφωνα με τα απομνημονεύματα της Βαλεντίνας Τσεμποτάρεβα. Στις 19 Οκτωβρίου 1915 ανέλαβε καθήκοντα γραφείου στο νοσοκομείο επειδή δεν ήταν πλέον σε θέση να αντέξει να νοσηλεύει η ίδια τους τραυματίες. Τον Οκτώβρη του 1915, της δόθηκε έγχυση αρσενικού, που θεωρούταν θεραπεία για κατάθλιψη ή νευρικές διαταραχές.
Σύμφωνα με τους λογαριασμούς των αυλικών, η Όλγα γνώριζε την οικονομική και πολιτική κατάσταση της χώρας κατά τη διάρκεια του πολέμου και της επανάστασης. Σύμφωνα με πληροφορίες, γνώριζε επίσης πως ο Ρωσικός λαός αντιπαθούσε τη μητέρα και τον πατέρα της. «Φαινόταν από τη φύση της ως στοχαστής», είχε πει ο Γκλεμπ Μπότκιν, ο γιος του ιατρού της οικογένειας, Ευγένιου Μπότκιν, «και όπως μου φάνηκε αργότερα, κατανοούσε την γενική κατάσταση καλύτερα από οποιοδήποτε μέλος της οικογένειάς της, ακόμη και από τους γονείς της και κατά συνέπεια ήταν συχνά λυπημένη και ανήσυχη».
Αιχμαλωσία και θάνατος
Η οικογένεια συνελήφθη κατά τη διάρκεια της Ρωσικής επανάστασης του 1917 και φυλακίστηκε πρώτα στο σπίτι τους στο Tsarskoye Selo και αργότερα σε ιδιωτικές κατοικίες στο Tobolsk και στο Αικατερίνμπουργκ της Σιβηρίας. «Αγαπητέ μου, πρέπει να ξέρεις πόσο φοβερό είναι», έγραψε η Όλγα σε μια επιστολή προς έναν φίλο από το Tobolsk. Κατά τους πρώτους μήνες του 1917, τα παιδιά έπαθαν ιλαρά. Η Όλγα αρρώστησε επίσης από πλευρίτιδα.
Στο Ιπάτιεφ, η Όλγα και οι αδελφές της υποχρεώθηκαν τελικά να φτιάξουν τα δικά τους ρούχα και έμαθαν πώς να φτιάχνουν ψωμί. Τα κορίτσια έκαναν παρέα στην Αλεξάνδρα και διασκέδαζαν τον Αλεξέι, ο οποίος ήταν ακόμα περιορισμένος στο κρεβάτι και υπέφερε από πόνο μετά τον τελευταίο τραυματισμό του. Η Όλγα φαινόταν βαθιά καταθλιπτική και έχασε πολύ βάρος κατά τους τελευταίους μήνες της ζωής της. «Ήταν λεπτή, χλωμή και φαινόταν πολύ άρρωστη», θυμόταν ένας από τους φρουρούς, ο Αλέξανδρος Στρεκότιν, στα απομνημονεύματά του. «Έκανε λίγους περιπάτους στον κήπο και πέρασε το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου της με τον αδελφό της». Αργότερα, η Όλγα ήταν θυμωμένη με την μικρότερη αδελφή της Μαρία επειδή ήταν πολύ φιλική προς φύλακες, ανέφερε ο Στρεκότιν. Μετά τα τέλη Ιουνίου, όταν εγκαταστάθηκε νέα εντολή, απαγορεύτηκε στην οικογένεια να κάνει παρέα με τους φρουρούς και οι συνθήκες της φυλάκισής τους έγιναν ακόμα πιο αυστηρές. Στις 14 Ιουλίου 1918, οι τοπικοί ιερείς στο Αικατερίνγκμπουργκ διεξήγαγαν ιδιωτική εκκλησιαστική υπηρεσία για την οικογένεια και ανέφεραν ότι η Όλγα και η οικογένειά της, αντίθετα από το έθιμο, έπεσαν στα γόνατά τους κατά την προσευχή για τους νεκρούς. Καθώς η οικογένεια έτρωγε δείπνο στις 15 Ιουλίου, ο Γιακώβ Γιουρόφσκι, ο επικεφαλής της διμοιρίας, μπήκε και ανακοίνωσε ότι ο σύντροφος παιχνιδιού του Αλεξέι, ο 14χρονος Λεονίντ Σεντνέφ, πρέπει να μαζέψει τα πράγματά του και να πάει σε ένα μέλος της οικογένειας. Το αγόρι είχε πράγματι σταλθεί σε ένα ξενοδοχείο απέναντι από το δρόμο επειδή οι φρουροί δεν ήθελαν να τον σκοτώσουν μαζί με το υπόλοιπο υπηρετικό προσωπικό των Ρομάνοφ. Η οικογένεια, αγνοώντας το σχέδιο της εκτέλεσής τους, αναστατώθηκε από την απουσία του Σεντνέφ. Ο Γιούροφσκι τους είπε ότι το αγόρι θα επέστρεφε σύντομα, αλλά η οικογένεια δεν πείστηκε.
Αργά τη νύχτα, η οικογένεια ξύπνησε και τους είπαν να κατέβουν στο υπόγειο του σπιτιού γιατί υπήρχαν αναταραχές στην πόλη γενικά και θα έπρεπε να μετακινηθούν για δική τους ασφάλεια. Ο Νικόλαος είπε στους υπηρέτες και την οικογένειά του: "Λοιπόν, θα φύγουμε από αυτό το μέρος." Ρώτησαν τους φρουρούς αλλά δεν φάνηκαν να υποψιάζονται ότι επρόκειτο να σκοτωθούν. Αφέθηκαν περίπου μισή ώρα ενώ έγιναν περαιτέρω παρασκευές. Η Αλεξάνδρα ψιθύρισε στα κορίτσια στα αγγλικά, παραβιάζοντας τους κανόνες της φρουράς ότι πρέπει να μιλούν στα ρωσικά. Ο Γιούροφσκι ήρθε, τους διέταξε να σταθούν και να διαβάσουν την ποινή εκτέλεσης. Η Όλγα και η οικογένειά της είχαν χρόνο μόνο για να αρθρώσουν μερικούς ασυνήθιστους ήχους σοκ ή διαμαρτυρίας προτού να αρχίσεί να πυροβολεί η ομάδα θανάτου υπό την εντολή του Γιούροφσκι. Ήταν στις πρόωρες ώρες της 17ης Ιουλίου του 1918.
Αρχικά σκότωσαν μόνο τον αυτοκράτορα, την αυτοκράτειρα και δύο υπηρέτες, τραυμάτισαν τη Μεγάλη Δούκισσα Μαρία, τον Δρ Μπότκιν και την υπηρέτρια της αυτοκράτειρας Άννα Ντεμίντοβα. Στο σημείο αυτό, οι ένοπλοι έπρεπε να εγκαταλείψουν το δωμάτιο λόγω καπνού και τοξικών αναθυμιάσεων από τα όπλα τους. Αφού επέτρεψαν στη θολότητα να διαυγαστεί για αρκετά λεπτά, οι ένοπλοι επέστρεψαν. Ο Δρ Μπότκιν σκοτώθηκε και ένας δράστης που ονομάζεται Ερμακόφ προσπάθησε επανειλημμένα να πυροβολήσει τον Τσαρέβιτς Αλεξέι, αλλά απέτυχε επειδή τα κοσμήματα που ήταν ραμμένα στα ρούχα του αγοριού τον προστάτευαν. Ο Ερμακόφ προσπάθησε να μαχαιρώσει τον Αλεξέι με ξιφολόγχη, αλλά απέτυχε πάλι και τελικά ο Γιούροφσκι έριξε δύο σφαίρες στο κεφάλι του αγοριού. Ο Γιούροφσκι και ο Ερμακόφ πλησίασαν την Όλγα και την Τατιάνα, οι οποίες συγκρατιόντουσαν στον πίσω τοίχο του δωματίου, προσκολλημένες η μια στην άλλη και ουρλιάζοντας για τη μητέρα τους. Ο Ερμακόφ τραυμάτισε και τις δύο νεαρές γυναίκες με το μπαγιονέτα των 8 ιντσών, αλλά δυσκολεύτηκε να διεισδύσει στα σώματά τους λόγω των κοσμημάτων που είχαν ραμμένο στα ρούχα τους. Οι αδελφές προσπάθησαν να σταθούν, αλλά η Τατιάνα σκοτώθηκε αμέσως όταν ο Γιούροφσκι την πυροβόλησε στο πίσω μέρος του κεφαλιού της. Πολύ λίγο αργότερα, η Όλγα πέθανε όταν ο Ερμακόφ την πυροβόλησε στο κεφάλι.
Αγιοποίηση
Το 2000, η Όλγα και η οικογένειά της ονομάστηκαν μάρτυρες από την Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία. Τα σώματα του Τσάρου Νικολάου Β΄, της Τσαρίνας Αλεξάνδρας και τριών από τις κόρες τους θάφτηκαν τελικά στον καθεδρικό ναό του Αγίου Πέτρου και Παύλου στην Αγία Πετρούπολη στις 17 Ιουλίου 1998, ογδόντα χρόνια μετά τη εκτέλεση τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος Ρομάνοφ Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Ρώσοι ευγενείς Κατηγορία:Μεγάλες Δούκισσες της Ρωσίας
Μαργκερίτ Γιουρσενάρ
Η Μαργκερίτ Γιουρσενάρ (γαλλ. Marguerite Yourcenar) (8 Ιουνίου 1903 – 17 Δεκεμβρίου 1987) ήταν Γαλλίδα συγγραφέας και ποιήτρια, μια από τις κορυφαίες λογοτεχνικές μορφές της Γαλλίας του εικοστού αιώνα. Η σημασία της συνεισφοράς της στη λογοτεχνία αναγνωρίστηκε μέσα από πολυάριθμες διακρίσεις, με κυριότερη την αναγόρευσή της ως μέλους της Γαλλικής Ακαδημίας το 1980. Ήταν η πρώτη γυναίκα που κατέκτησε παρόμοια θέση.
Βιογραφία
Η Γιουρσενάρ γεννήθηκε στις Βρυξέλλες. Ήταν κόρη του Γάλλου αξιωματικού Μισέλ Κλεινεβέρκ ντε Κρεγιενκούρ ( Michel Cleenewerck de Crayencour), και της Βελγίδας Φερνάντ ντε Καρτιέ ντε Μαρσιέν (Fernande de Cartier de Marchienne), η οποία πέθανε δέκα μέρες μετά τη γέννα. Η Μαργκερίτ ντε Κρεγιενκούρ (γαλλ. Marguerite de Crayencour), όπως ήταν το πραγματικό της όνομα, μεγάλωσε σε ένα εύπορο και πνευματικό περιβάλλον, με δασκάλους κατ' οίκον. Απέκτησε από νωρίς πλατιά παιδεία, επιδεικνύοντας ιδιαίτερη κλίση στα Λατινικά και Αρχαία Ελληνικά. Δημιούργησε το λογοτεχνικό ψευδώνυμο Γιουρσενάρ με αναγραμματισμό του πραγματικού επωνύμου της (Crayencour) όταν εξέδωσε την πρώτη της ποιητική συλλογή, Le jardin des chimères (Ο κήπος των χιμαιρών), σε ηλικία 16 ετών. Σπούδασε και έζησε στην Ευρώπη μέχρι το 1942, οπότε εγκαταστάθηκε μόνιμα στις ΗΠΑ, στο νησί Μάουντ Ντέζερτ της πολιτείας Μέιν. Έμεινε εκεί σε ένα παλιό ξύλινο σπίτι μέχρι το τέλος της ζωής της. Έζησε σχεδόν σαράντα χρόνια μαζί με την φίλη και σύντροφό της, Γκρέις Φρικ. Η αποδοχή της ομοφυλοφιλίας ήταν το θέμα του πρώτου μυθιστορήματός της Αλέξης ή σπουδή του μάταιου αγώνα με ήρωα έναν νεαρό που παρά τον γάμο του δεν καταφέρνει να καταπνίξει τις ομοφυλοφιλικές επιθυμίες του.
Το 1951 εκδόθηκε το μυθιστόρημα Αδριανού απομνημονεύματα, το οποίο συνέγραφε σχεδόν επί δέκα χρόνια. Το έργο αυτό γνώρισε τεράστια εμπορική επιτυχία και έγινε δεκτό με ενθουσιασμό από τους κριτικούς. Το βιβλίο έχει την μορφή αποχαιρετιστήριου γράμματος από τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Αδριανό, στον διάδοχό του, Μάρκο Αυρήλιο και αποτελεί ένα μακρύ διαλογισμό πάνω στην ιδέα της εξουσίας, της αυτοκρατορίας, της διακυβέρνησης και του έρωτα. Ένα μεγάλο μέρος του έργου αφιερώνεται στη σχέση του Αυτοκράτορα με τον Έλληνα νέο Αντίνοο. Διακρίνεται από το ψυχολογικό του βάθος και την ακριβή αναπαράσταση της ελληνιστικής Ρώμης.
Ιδιαίτερα στενή ήταν η σχέση της Γιουρσενάρ με την Ελλάδα και η αγάπη της για τον Ελληνικό πολιτισμό. Επιμελήθηκε την ανθολογία ελληνικής ποίησης Το στεφάνι και η λύρα και εξέδωσε το δοκίμιο Κριτική παρουσίαση του Κ. Π. Καβάφη. Ήταν φίλη της Ιωάννας Χατζηνικολή, η οποία εξέδωσε τα βιβλία της στα Ελληνικά, και διατηρούσε σχέσεις μεταξύ άλλων και με τον Ανδρέα Εμπειρίκο. Η Ελλάδα ήταν ένας από τους αγαπημένος προορισμούς των αναρίθμητων ταξιδιών της.
Το 1980 η Γαλλική Ακαδημία έσπασε την παράδοση 345 ετών και δέχτηκε την Μαργκερίτ Γιουρσενάρ ως την πρώτη γυναίκα ανάμεσα στους σαράντα «αθανάτους». Η Γιουρσενάρ ταξίδευε ακατάπαυστα σε όλο τον κόσμο σχεδόν μέχρι τον θάνατό της, σε ηλικία 84 ετών, από εγκεφαλικό επεισόδιο.
Βιβλιογραφία
Το σύνολο σχεδόν του συγγραφικού έργου της Μαργκερίτ Γιουρσενάρ κυκλοφορεί μεταφρασμένο στα Ελληνικά από τις εκδόσεις Χατζηνικολή σε μετάφραση της Ιωάννας Δ. Χατζηνικολή:
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ποιητές Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι δοκιμιογράφοι Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από τη Γαλλία Κατηγορία:Μέλη της Γαλλικής Ακαδημίας Κατηγορία:Παραλήπτες του βραβείου Erasmus
Βραβεία Critics' Choice του 2007
Κατά τη διάρκεια της 13ης απονομής των Critics’ Choice Awards, που πραγματοποιήθηκε στις 7 Ιανουαρίου 2008 στο Santa Monica Civic Auditorium στην Καλιφόρνια, τιμήθηκαν οι ηθοποιοί, οι δημιουργοί και τα έργα που ξεχώρισαν μέσα στο έτος 2007.
Τα βραβεία ψήφισαν τα 200 μέλη της Broadcast Film Critics Association, η μεγαλύτερη ένωση κριτικών στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά. Οι υποψηφιότητες ανακοινώθηκαν στις 11 Δεκεμβρίου 2007. Τις περισσότερες συγκέντρωσε η ταινία Into The Wild με επτά υποψηφιότητες, ανάμεσα στις οποίες αυτές για την καλύτερη ταινία και ανδρική ερμηνεία. Οι ταινίες Atonement, Michael Clayton, No Country for Old Men, Sweeney Todd και Hairspray συγκέντρωσαν από πέντε υποψηφιότητες.
Για πρώτη φορά στην ιστορία του θεσμού η εκδήλωση μεταδόθηκε ζωντανά στην τηλεόραση.
Ακολουθούν οι υποψηφιότητες για τα βραβεία. Με έντονη γραμματοσειρά σημειώνονται οι νικητές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2007 Critics' Choice Movie Awards
Σημαία της Σαουδικής Αραβίας
thumb|250px|right| Πολιτική και στρατιωτική σημαία. Λόγος: 2:3 thumb|250px|right| Πολιτική σημαία (εμπρόσθια όψη). Λόγος: 2:3 250px|right|thumb| Ναυτική σημαία (εμπρόσθια όψη). Λόγος: 12:25 thumb|250px|right|Ναυτικό έμβλημα. Λόγος: 2:3 Η σημαία της Σαουδικής Αραβίας χρησιμοποιείται από την κυβέρνηση της χώρας από τις 15 Μαρτίου 1973. Είναι πράσινη με μία αραβική επιγραφή με γράμματα λευκά και ένα σπαθί.
Η επιγραφή στη σημαία είναι γραμμένη με χαρακτήρες της Θουλούθ. Πρόκειται για την σαχάντα ή την ισλαμική διακήρυξη της πίστης.
Η επιγραφή λέει:
Το σπαθί συμβολίζει τις νίκες του Ιμπν Σαούντ και βρίσκεται κάτω από την επιγραφή.
Η σημαία είναι διαφορετική στην εμπρόσθια και στην οπίσθιά της όψη, για να σιγουρευτεί ότι η διακήρυξη της πίστης στο Ισλάμ διά της αραβικής επιγραφής διαβάζεται σωστά, από τα δεξιά προς τα αριστερά και από τις δυο πλευρές. Το σπαθί βλέπει και στις δύο πλευρές από το πανί προς τον ιστό. Έτσι, όταν το πανί βλέπει προς τα αριστερά, αυτό σημαίνει ότι η εμπρόσθια πλευρά έχει την πλευρά του κονταριού προς τα δεξιά.
Σε αντίθεση με άλλες χώρες, οι Σαουδάραβες δε χρησιμοποιούν τη σημαία σε μπλουζάκια, μπάλες κλπ. ούτε την τοποθετούν να κυματίζει μεσίστια σε ένδειξη πένθους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σαουδική Αραβία Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Σαουδικής Αραβίας
Απόλλων Χάμιλτον
Ο Απόλλων Χάμιλτον (Hamilton Apollo) υπήρξε ένας επαγγελματικός ελληνοκαναδικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα την πόλη του "Χάμιλτον" της πολιτείας Οντάριο του Καναδά. Συμμετείχε ως το 1972 στο καναδικό επαγγελματικό πρωτάθλημα (National Soccer League), το παλιότερο εθνικό πρωτάθλημα, που διεξαγόταν από το 1927 ως το 1997. Στη συνέχεια συνενώθηκε με την ομάδα Τορόντο Ελλάς και μετείχε στο πρωτάθλημα ως Όμηρος (χωρίς τοπωνυμικό προσδιορισμό) από το 1973 ως το 1975. Το 1976 τη θέση του Όμηρου πήρε ο Πανελλήνιος Τορόντο.
Στο Χάμιλτον υπάρχει και σήμερα σύλλογος με την επωνυμία "Απόλλων" που μετέχει στο τοπικό πρωτάθλημα παλαιμάχων (Hamilton and District Oldtimers Soccer League).
Ιστορικό
Από το 1970 ως το 1972 (ενδεχομένως και τα έτη 1968, 1969), μετείχε στο επαγγελματικό πρωτάθλημα Καναδά (NSL) η ομάδα Απόλλων Χάμιλτον (Hamilton Apollo). Την ίδια περίοδο μετείχαν επίσης άλλοι δυο ελληνικοί σύλλογοι, ο Όμηρος Χάμιλτον (ως το 1970) και η Ελλάς (ως το 1972) από το κοντινό Τορόντο (43 μίλια από το Χάμιλτον). To 1973 τους δυο ελληνικούς συλλόγους που είχαν απομείνει στη λίγκα αντικατέστησε ο σύλλογος "Όμηρος", που εντάχθηκε στο πρωτάθλημα χωρίς τοπωνυμικό προσδιορισμό. Ο Όμηρος μετείχε για τρεις σεζόν και στη συνέχεια τον διαδέχθηκε ο Πανελλήνιος Τορόντο.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικοί αθλητικοί σύλλογοι Καναδά Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Καναδά
Ανγκόλα
Η Ανγκόλα ή Αγκόλα, επίσημα γνωστή ως Δημοκρατία της Ανγκόλας (πορτογαλικά: República de Angola) είναι χώρα στη νοτιοκεντρική Αφρική, με έκταση 1.246.700 τ.χλμ. και πληθυσμό, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2023, 34.094.077 κατοίκους. Η πρωτεύουσά της είναι η Λουάντα. Η Ανγκόλα είναι πρώην πορτογαλική αποικία και κέρδισε την ανεξαρτησία της στις 11 Νοεμβρίου του 1975. Συνορεύει βόρεια και βορειοανατολικά με τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, νοτιοανατολικά με τη Ζάμπια και νότια με τη Ναμίμπια, ενώ βρέχεται δυτικά από τον Ατλαντικό Ωκεανό επί 1.650 χμ. Ο πληθυσμός της αποτελείται κατά μέγιστη πλειοψηφία κυρίως από τρεις ομάδες, οι οποίες υπάγονται στην οικογένεια των Μπαντού. Στα νότια παράλια ζουν Βουσμάνοι νομάδες. Οι ομάδες των Μπαντού ξεχωρίζουν λόγω των διαφορετικών τους διαλέκτων. Επομένως ο πληθυσμός της Ανγκόλας χωρίζεται ως εξής: 37% είναι Οβιμπουντού, 25% Κιμπουντού και 13% Μπακογκό. Μικρότερες ομάδες είναι μεταξύ άλλων και οι Τσοκβέ (λέγονται και Λούντα), Γκαγκουέλα, Άμπο, Χερέρο και Ξιντούγκα. Περίπου 2% του πληθυσμού είναι μιγάδες και 1% είναι ευρωπαϊκής (κυρίως πορτογαλικής) καταγωγής. Το πολίτευμα της χώρας είναι προεδρική δημοκρατία. Από το 1979 ως το 2017 πρόεδρος της χώρας υπήρξε ο Ζοζέ Εντουάρντο ντος Σάντος, ο οποίος αντικαταστάθηκε από τον Ζοάο Λουρένσο.
Γεωγραφία
μικρογραφία|αριστερά|200px|Άποψη των ορέων Λουμπάνγκο Την ενδοχώρα της Ανγκόλας χαρακτηρίζει ένα ευρύ υψίπεδο, με ανάγλυφα στη παραλιακή μεριά, και μια πιο ήπια πλαγιά προς το εσωτερικό. Η χώρα εκτείνεται στα νότια του ποταμού Κονγκό, στη νοτιοδυτική Αφρική. Πέρα από τις εκβολές του ποταμού Κονγκό στα βόρεια βρίσκεται το εξκλάβιο της Καμπίντα, ανάμεσα στη Δημοκρατία του Κονγκό και τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Η παράκτια λωρίδα της Ανγκόλας βρέχεται από τον Ατλαντικό Ωκεανό και παρουσιάζει ιδιαιτερότητες. Σημαντικοί ποταμοί είναι ο Κοάνζα, με μήκος 960 χλμ., ο Κουμπάνγκο (975 χλμ. ο μακρύτερος ποταμός) και ο Κουνένε. Το υψηλότερο σημείο είναι το υψίπεδο Σέρα Μόκο, στα 2.620 μέτρα.
Κλίμα
μικρογραφία|δεξιά|200px|Δορυφορική φωτογραφία της Ανγκόλας Το κλίμα της Ανγκόλας είναι υποϊσημερινό. Επικρατούν δύο εποχές, μία ξηρή και όχι πολύ θερμή, από το Μάιο ως το Σεπτέμβριο, και μία θερμή και βροχερή, η οποία διαρκεί από τον Οκτώβριο ως τον Απρίλιο. Οι βροχοπτώσεις φτάνουν στα 750 χιλιοστά στα νότια και στα 1.500 χιλιοστά στα βόρεια. Το καλοκαίρι, η μέση τιμή της θερμοκρασίας δεν ξεπερνά τους 20 βαθμούς Κελσίου.
Ιστορία
μικρογραφία|αριστερά|Η Βασίλισσα [[Νζίνγκα κατά τη διάρκεια ειρηνευτικών συνομιλιών με τον Πορτογάλο κυβερνήτη στη Λουάντα, το 1657.]]
Η Ανγκόλα υπήρξε επί 500 χρόνια πορτογαλική αποικία.
Η πρωτεύουσα Λουάντα ιδρύθηκε το 1575. Στις αρχές του 17ου αιώνα συγκρούστηκαν οι Πορτογάλοι με τους Ολλανδούς και έγιναν εξεγέρσεις από τους αυτόχθονες. Στα μέσα του 18ου αιώνα οι ανταρτοπόλεμοι έλαβαν τέλος και στα μέσα του 19ου αιώνα άρχισαν να συρρέουν κύματα μεταναστών από τη Βραζιλία και τη Μαδέρα, όπως επίσης και Μπόερς της Νότιας Αφρικής. Στα τέλη του 19ου αιώνα καθορίστηκαν τα σύνορα με διεθνείς συνθήκες, Το 1935 η Ανγκόλα ανακηρύχθηκε αναπόσπαστο τμήμα της Πορτογαλίας το 1935 και το 1951 έγινε υπερπόντια επαρχία της Πορτογαλίας.
Τελικά η Ανγκόλα ανακηρύχθηκε ανεξάρτητο κράτος στις 11 Νοεμβρίου του 1975, με την ονομασία Λαϊκή Δημοκρατία της Ανγκόλας, από το Λαϊκό Κίνημα για την Απελευθέρωση της Ανγκόλας (ΛΚΑΑ, Movimiento Popular de Libertação de Angola (MPLA), μια από τις τρεις ανταρτικές οργανώσεις που είχαν αρχίσει τον ένοπλο απελευθερωτικό αγώνα ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1960. Ηγέτης της εν λόγω οργάνωσης ήταν ο Αγκοστίνιο Νέτο. Η περιοχή αναγνωρίστηκε ως πορτογαλική αποικία στη Συνδιάσκεψη του Βερολίνου για τη Δυτική Αφρική (1884-1885) και ο θύλακος της Καμπίντα ο οποίος προστέθηκε στα πορτογαλικά εδάφη κατά την ίδια συνδιάσκεψη, αποτελεί σήμερα επαρχία της χώρας.
Η πορτογαλική κυριαρχία παγιώθηκε οριστικά μόνο κατά το 1920, όταν τα εκστρατευτικά σώματα των Πορτογάλων, ύστερα από μακροχρόνιους πολέμους, κατόρθωσαν να υποτάξουν ολοκληρωτικά τη χώρα. Επακολούθησε αύξηση του αριθμού των λευκών αποίκων στην Ανγκόλα, τους οποίους ενθάρρυνε να μεταναστεύσουν εκεί το καθεστώς του Αντόνιο Ολιβέιρα Σαλαζάρ στην Πορτογαλία. Ο αγώνας για την ανεξαρτησία προσέλαβε νέα ένταση στη δεκαετία του 1950, όταν σε ολόκληρη την αφρικανική ήπειρο σημείωνε άνοδο το αφρικανικό εθνικιστικό κίνημα.
Τον Ιανουάριο του 1975, μια μεταβατική κυβέρνηση ανέλαβε να εφαρμόσει τη Συμφωνία Ανεξαρτησίας του Αλβόρ που είχε επιτευχθεί τον Δεκέμβριο του 1974 στη συνδιάσκεψη της Αλγκάρβε της Πορτογαλίας. Η κυβέρνηση αυτή περιλάμβανε στους κόλπους της εκπροσώπους της Πορτογαλίας και αντιπροσώπους των μεγαλύτερων απελευθερωτικών οργανώσεων, οι οποίες είχαν πρωτοστατήσει στον ανταρτοπόλεμο εναντίον των Πορτογάλων. Όμως, τον Ιούλιο ξέσπασε εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα στις απελευθερωτικές οργανώσεις. Από τη μια πλευρά το MPLA και από την άλλη το FNLA (Frente Nacional de Libertação de Angola = Εθνικό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Ανγκόλας) και η UNITA (União Nacional pela Independencia Total de Angola = Εθνική Ένωση για την Ολική Ανεξαρτησία της Ανγκόλας), με ηγέτη τον Τζόνας Σαβίμπι. Τον Οκτώβριο, στρατεύματα της Νότιας Αφρικής εισέβαλαν στην Ανγκόλα για να βοηθήσουν τον συνασπισμό του FNLA και της UNITA. Το MPLA, από τη μεριά του, έκανε έκκληση για στρατιωτική βοήθεια και όπλα στην Κούβα και στην τότε Σοβιετική Ένωση.
Η Ανγκόλα γίνεται μέλος του Οργανισμού Αφρικανικής Ενότητας το Φεβρουάριο του 1976 και του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών το Δεκέμβριο του ίδιου έτους. Στις 27 Μαρτίου αποσύρονται τα τελευταία νοτιοαφρικανικά στρατεύματα, επισημοποιώντας έτσι την ήττα του FNLA, της UNITA και των άλλων ανταρτικών ομάδων που δεν άνηκαν στο MPLA. Ο δεύτερος αυτός πόλεμος λόγω της έντασης και της σφοδρότητας που τον χαρακτήριζε ονομάστηκε «Βιετνάμ της Αφρικής». Οι σημαντικότερες επιπτώσεις του ήταν η ήττα, για πρώτη φορά, των ένοπλων δυνάμεων της Νότιας Αφρικής και η εγκαθίδρυση ενός επαναστατικού κράτους αποφασισμένου να βοηθήσει τα νοτιοαφρικανικά απελευθερωτικά κινήματα που αγωνίζονταν να θέσουν τέρμα στην κυριαρχία της λευκής μειοψηφίας στη Ναμίμπια, στη Ροδεσία (σημερινή Ζιμπάμπουε) και στην ίδια τη Νότια Αφρική. Η συγκρότηση αυτού του κράτους δε σήμανε και το τέλος των εχθροπραξιών, καθώς οι αντίπαλες στην κυβέρνηση ανταρτικές οργανώσεις, και ιδιαίτερα η UNITA, συνέχισαν τον πόλεμο κατά της κυβερνήσεως κυρίως στο νότιο και νοτιοανατολικό τμήμα της χώρας και στο κεντρικό οροπέδιο. Ένα ισχυρό αυτονομιστικό κίνημα είχε επίσης αναπτυχθεί στην Καμπίντα. Το 1980 η χώρα επλήγη από λιμό. Η θέση των αντικαθεστωτικών ανταρτών ενισχύθηκε το 1986, οπότε άρχισε να καταφθάνει στρατιωτική βοήθεια από τις ΗΠΑ.
Οι εμφύλιες συγκρούσεις γνώρισαν πολλές διακυμάνσεις, υπογράφηκαν αναρίθμητες συμφωνίες κατάπαυσης του πυρός που δεν τηρήθηκαν, οι ξένες δυνάμεις αποχώρησαν από το έδαφος της χώρας, η πολιτική κατάσταση άλλαξε ριζικά τόσο στην ΕΣΣΔ, που διαλύθηκε, όσο και στη Νότια Αφρική, που έχει πλέον πρόεδρο προερχόμενο από την πλειοψηφία των μαύρων της χώρας του, αλλά ο εμφύλιος πόλεμος στην Ανγκόλα συνεχίστηκε χωρίς διακοπή μέχρι το τέλος του 2001.
Το 1990 είδε την ένταση των συγκρούσεων ανάμεσα στις κυβερνητικές δυνάμεις και στους αντάρτες. Την ίδια περίοδο εγκαθιδρύθηκε πολυκομματικό σύστημα και το Σύνταγμα αναθεωρήθηκε, ενώ το 1991 κατέληξαν σε ειρηνευτική συμφωνία η UNITA και η κυβέρνηση. Ωστόσο, δεν επιτεύχθηκε στην ουσία η παράδοση των όπλων από τους αντάρτες, Το 1992 αναγνωρίστηκε επίσημα η UNITA ως πολιτικό κόμμα. Διεξήχθησαν προεδρικές και βουλευτικές εκλογές την ίδια χρονιά, στις οποίες όμως οι αντάρτες έκαναν λόγο για νοθεία. Αντίθετα, ο ΟΗΕ έκανε λόγο για ελεύθερες και δίκαιες εκλογές. Οι συγκρούσεις επεκτάθηκαν σε όλη την Ανγκόλα και στην πρωτεύουσα σχηματίστηκε νέα κυβέρνηση με πρόεδρο τον ντος Σάντος. Την άνοιξη του 1993 έλαβαν χώρα οι σφοδρότερες συγκρούσεις στην πόλη Χουάμπο, με απολογισμό 10.000 νεκρούς. Ξεκίνησαν νέες συνομιλίες, όμως η UNITA αρνήθηκε να αποχωρήσει από τα εδάφη που κατείχε. Η αμερικανική κυβέρνηση του Μπιλ Κλίντον αναγνώρισε την κυβέρνηση ντος Σάντος και το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ απαίτησε από τους αντάρτες της UNITA να σταματήσουν κάθε στρατιωτική δραστηριότητα. Τελικά επιβλήθηκαν κυρώσεις εναντίον των ανταρτών και στις 20 Νοεμβρίου του 1994, έπειτα από νέες συνομιλίες, υπογράφηκε νέα συμφωνία ειρήνης, η οποία όμως κατέρρευσε αργότερα.
Το 1996 ανακοινώθηκε ο σχηματισμός κυβέρνησης εθνικής ενότητας, κάτι όμως που αρνήθηκε ο Σαβίμπι. Τον επόμενο χρόνο κατέρρευσε η ειρηνευτική διαδικασία και οι συγκρούσεις αναζωπυρώθηκαν, με αποτέλεσμα να μετατοπιστούν 150.000 άνθρωποι. Τον Ιανουάριο του 1999 η κυβέρνηση ντος Σάντος απέρριψε την ειρηνευτική συμφωνία του 1994, με αποτέλεσμα τα Ηνωμένα Έθνη να αποσύρουν τις ειρηνευτικές τους δυνάμεις από την Ανγκόλα. Ο ηγέτης των ανταρτών σκοτώθηκε σε μάχη στις 22 Φεβρουαρίου του 2002 και ο ντος Σάντος δεσμεύτηκε να προχωρήσει στη διεξαγωγή εκλογών εντός διετίας, κάτι που όμως δεν πραγματοποιήθηκε, Την ίδια χρονιά υπογράφηκε και νέα συμφωνία, ανάμεσα στον ντος Σάντος και στον εκπρόσωπο της UNITA, Λουκάμπα Γκάτο.
Ο ντος Σάντος κυβέρνησε επί 38 χρόνια, ως το 2017, οπότε αντικαταστάθηκε από τον Ζοάο Λουρένσο, νικητή των εκλογών της χρονιάς εκείνης.
Διακυβέρνηση
Το πολίτευμα της χώρας είναι Προεδρική Δημοκρατία. Αρχηγός Κράτους είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο οποίος ασκεί και την εκτελεστική εξουσία. Η νομοθετική εξουσία ασκείται από την Εθνοσυνέλευση, που απαρτίζεται από 220 μέλη, τα οποία εκλέγονται με αναλογικό σύστημα και η θητεία τους είναι τετραετής. Δικαίωμα ψήφου έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω. Στις 21 Ιανουαρίου 2010 εγκρίθηκε από το κοινοβούλιο ένα νέο Σύνταγμα, με βάση το οποίο καταργήθηκε το αξίωμα του Πρωθυπουργού και αντικαταστάθηκε από το αξίωμα του Αντιπροέδρου.
Υγεία και κοινωνική πρόνοια
Σήμερα, μετά το τέλος των συγκρούσεων, η επείγουσα ανθρωπιστική κατάσταση έχει δώσει τη θέση της σε μια μεταβατική περίοδο ανοικοδόμησης των δομών υγείας. Αν και η χώρα βρίσκεται πλέον σε περίοδο ειρήνης και η κυβέρνηση είναι σταθερή, η χώρα αντιμετωπίζει τεράστια φαινόμενα διαφθοράς και έντονη έλλειψη δημοκρατικής αξιοπιστίας. Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 63,1 χρόνια (60,7 χρόνια οι άνδρες και 65,5 οι γυναίκες). Το 2007 εγκαινιάστηκε ένα φιλόδοξο σχέδιο για τον τομέα της υγείας (κατάρτιση του προσωπικού και αγορά εξοπλισμών) με προϋπολογισμό δαπανών ύψους 443 εκατ. ευρώ για διάστημα δύο ετών.
Δημογραφία
μικρογραφία|δεξιά|200px|Οι εθνοτικές ομάδες της Ανγκόλας Έχοντας πληθυσμό 34.094.077 κατοίκους το 2023 και πληθυσμιακή πυκνότητα γύρω στους 27,3 κατοίκους ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο, η χώρα μπορεί να χαρακτηριστεί αραιοκατοικημένη, ακόμη και για τα αφρικανικά δεδομένα. Τεράστιες εκτάσεις στην ημιερημική παράκτια ζώνη και στα ανατολικά 2/3 του εδάφους είναι σχεδόν ακατοίκητο. Όμως, η ζωή στην πρωτεύουσα Λουάντα δεν παρουσιάζει την ίδια εικόνα καθώς θα μπορούσε να χαρακτηριστεί αποπνικτική. Σωροί σκουπιδιών στοιβάζονται παντού, ενώ οι διαρκώς ξεχειλισμένοι υπόνομοι δίνουν ανάγλυφα την αίσθηση της ακραίας περιβαλλοντικής υποβάθμισης στην οποία έχει οδηγηθεί η χώρα. Είναι ενδεικτικό ότι η πρωτεύουσα είχε χτιστεί για να φιλοξενήσει μισό εκατομμύριο πληθυσμού, και σήμερα οι κάτοικοι της είναι οχταπλάσιοι, ως μοιραία συνέπεια της συρροής εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων από την ύπαιθρο που ήθελαν να ξεφύγουν από την αθλιότητα και τη βαρβαρότητα ενός εξαιρετικά άγριου εμφυλίου πολέμου. Τα αποτέλεσμα είναι ότι για πολλές ώρες της ημέρας δεν υπάρχει ούτε καθαρό τρεχούμενο νερό αλλά ούτε και ηλεκτρισμός για τις φτωχές λαϊκές γειτονιές.
Ο πόλεμος και ο λιμός εκτιμάται ότι ευθύνονται για τον θάνατο τουλάχιστον 500.000 ατόμων, μετά το 1975, αν και ο ρυθμός αύξησης του πληθυσμού παραμένει πάντοτε υψηλός. Το ποσοστό γεννήσεων βρίσκεται στον μέσο όρο ολόκληρης της Νότιας Αφρικής, αλλά τα ποσοστά των θανάτων είναι ιδιαίτερα υψηλά, με αποτέλεσμα η μέση διάρκεια ζωής να είναι πολύ χαμηλή. Πέρα από τον υπερβολικό συνωστισμό στις πόλεις, λόγω των πολεμικών συγκρούσεων, με τους εσωτερικούς πρόσφυγες να φτάνουν το 10% περίπου του συνόλου των κατοίκων, εκτιμάται επίσης ότι 500.000 άτομα κατέφυγαν, κατά τη διάρκεια του αντιαποικιακού αγώνα, στο εξωτερικό, κυρίως βόρειοι του Κονγκό στο Ζαΐρ και λίγοι Τσόκουε, Λούντα και Νιγκανγκουάλε στη Ζάμπια. Νέα έξοδος πληθυσμού σημειώθηκε το 1975, με την αποχώρηση 300.000 τουλάχιστον Πορτογάλων και άγνωστου αριθμού Αφρικανών. Όμως, πολλοί βόρειοι Κόνγκο επέστρεψαν στην Ανγκόλα, ενώ δημιουργήθηκε και μικρό ρεύμα μετανάστευσης βορείων Κόνγκο από διάφορες περιοχές του Ζαΐρ, τους οποίους προσέλκυσαν οι δυνατότητες απασχόλησης στον πετρελαϊκό τομέα και στα ορυχεία της ανγκολέζικης οικονομίας.
Πόλεις
μικρογραφία|δεξιά|200px|Η πρωτεύουσα Λουάντα Η χώρα είναι αραιοκατοικημένη, με μέση πυκνότητα γύρω στους 10 κατοίκους ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Η αστικοποίηση είναι περιορισμένη εξαιτίας και του ανθυγιεινού κλίματος της ακτής. Ωστόσο το 57% του συνολικού πληθυσμού ζούσε στα αστικά κέντρα το 2008. Η οικονομία των μεγάλων πόλεων, που είναι λιγοστές, επλήγη λόγω του εμφυλίου πολέμου. Οι πέντε μεγαλύτερες πόλεις είναι:
Διοικητική διαίρεση
δεξιά|μικρογραφία|Οι 18 διοικητικές περιφέρειες της Ανγκόλας
Η Ανγκόλα διαιρείται σε 18 διοικητικές περιφέρειες (στα πορτογαλικά: provincias).
Γλώσσες
Τα πορτογαλικά είναι η επίσημη γλώσσα της χώρας αλλά και η περισσότερο διαδεδομένη. Άλλες γλώσσες της Ανγκόλας είναι οι τοπικές διάλεκτοι των γηγενών λαών, όπως π.χ. τα Ουμπουντού, Κιμπουντού, Νγκαγκέλα, Κικόνγκο και Οσιβάμπο.
Θρησκεία
Το 53% του πληθυσμού είναι Χριστιανοί (Ρωμαιοκαθολικοί 38%, Προτεστάντες 15%). Επίσης, υπάρχουν 155.991 Μάρτυρες του Ιεχωβά και 1.436 Μορμόνοι της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών. Οι υπόλοιποι (47%) ανήκουν σε ντόπιες παραδοσιακές θρησκείες.
Κατά τους αποικιακούς χρόνους, οι Προτεστάντες και Τοκοϊστές θεωρούνταν ύποπτοι για ανατρεπτική δράση και αντιμετώπιζαν διώξεις μικρής κλίμακας. Όμως, μετά το 1975, η μαρξιστική-λενινιστική κυβέρνηση της Λουάντα αντιμετώπισε όλες τις θρησκείες αρνητικά και οι θρησκευτικές οργανώσεις έχασαν τον έλεγχο στα σχολεία, στις κλινικές, τις εφημερίδες, στους ραδιοσταθμούς και στα περιουσιακά τους στοιχεία. Ωστόσο, η ελευθερία της συνειδήσεως κατοχυρώθηκε νομοθετικά, ενώ η εκκλησία των Μεθοδιστών, στα σχολεία των οποίων είχαν μορφωθεί τα περισσότερα κρατικά στελέχη, απολάμβανε σχετικών προνομίων. Όμως, τα υπόλοιπα χριστιανικά δόγματα παρακολουθούνταν στενά και η δραστηριότητά τους μερικές φορές παρεμποδιζόταν. Το 1978 απαγορεύθηκαν επίσημα οι Μάρτυρες του Ιεχωβά. Οι θρησκευτικές οργανώσεις - όπως και οι αιρέσεις - άρχισαν να ασκούν και πάλι σημαντική επιρροή όταν η κυβέρνηση εγκατέλειψε τον κομμουνισμό, και ιδιαίτερα η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, η οποία έπαιζε σημαντικό ρόλο παρασκηνιακά για τη διασφάλιση της εθνικής συμφιλίωσης. Ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της Ανγκόλας, που σπανίζει στην υπόλοιπη Αφρική, είναι η πλήρης ανυπαρξία μουσουλμάνων στο έδαφός της.
Οικονομία
Η Ανγκόλα είναι αρκετά πλούσια όσον αφορά τις ορυκτές πηγές πλούτου και τη γεωργία. Βασίζει την οικονομία της στην εκμετάλλευση των διαμαντιών (Ντούντο), σιδηρούχων ορυκτών (Κασσίγκα, Σά-για), αλατιού, χρυσού και κυρίως πετρελαίου (Καμπίντα, Μπενφίκα, Λουάντα), καθώς και στην καλλιέργεια ζαχαροκάλαμου, καπνού, φοινικόδεντρων, φιστικιών, βαμβακιού, καφέ, καλαμποκιού, σουσαμιού, καουτσούκ, όπως επίσης και στην κτηνοτροφία. Οι ελάχιστες βιομηχανίες βρίσκονται στην πρωτεύουσα (διυλιστήρια πετρελαίου και επεξεργασία ζάχαρης, καπνού, τσιμέντου) και στις πόλεις Λομπίτο, Μαλάντζε, Μπενγκέλα, Λουμπάνγκο. Την 1η Ιανουαρίου του 2009 η χώρα ανέλαβε την προεδρία του ΟΠΕΚ.
Ποσοστιαία διαίρεση των εργαζομένων (2002):
Φυσικοί πόροι
Οι φυσικοί πόροι της Ανγκόλας είναι σημαντικοί, σε σύγκριση με τις περισσότερες από τις άλλες αφρικανικές χώρες, που προσφέρονται ιδιαίτερα για την ανάπτυξη βιομηχανικής οικονομίας. Υπάρχουν μεγάλα αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου, συγκεντρωμένα στις παράκτιες θαλάσσιες ζώνες, κοντά στην Καμπίντα και στον ποταμόκολπο του Κονγκό. Η ποιότητα του πετρελαίου είναι κατά κανόνα καλή, με χαμηλή περιεκτικότητα σε θείο. Σε μεγάλα τμήματα της βορειοανατολικής Ανγκόλας υπάρχουν προσχωματικά κοιτάσματα διαμαντιών, με μεγάλο ποσοστό από τα οποία χαρακτηρίζονται ως πολύτιμοι λίθοι ενώ τα υπόλοιπα προορίζονται για βιομηχανικές χρήσεις, καθώς και αρκετοί εκμεταλλεύσιμοι αδαμαντοφόροι σωλήνες κιμπερλίτη. Επιπλέον, στα νοτιοδυτικά, υπάρχουν μεγάλα, αν και χαμηλής ποιότητας, κοιτάσματα σιδηρομεταλλεύματος. Σε ολόκληρη τη χώρα, και κυρίως στην περιοχή των κρημνών, ανάμεσα στην παράκτια ζώνη και στο κεντρικό οροπέδιο, είναι γνωστό ότι υπάρχουν εκμεταλλεύσιμες ποσότητες και άλλων ορυκτών ή μεταλλευμάτων, αλλά για να εκτιμηθεί πλήρως το μέγεθος του εθνικού ορυκτού πλούτου χρειάζεται να γίνει ακόμη πολλή συστηματική ερευνητική εργασία.
Το υδροηλεκτρικό δυναμικό της Ανγκόλας είναι από τα μεγαλύτερα της Αφρικής. Λόγω των ευεργετικών επιδράσεων του ψυχρού Ρεύματος Μπερλίνγκουερ, η χώρα διαθέτει επίσης μερικά από τα πλουσιότερα αλιευτικά πεδία της ηπείρου, κυρίως στο νότιο άκρο της. Τα αποθέματα ξυλείας είναι εξίσου σημαντικά, μια και τα δάση καταλαμβάνουν συνολική επιφάνεια περίπου 550 στρεμμάτων. Το δάσος Μαγιόμπε, στο βόρειο τμήμα του θυλάκου της Καμπίντα, καθώς επίσης και οι δασικές εκτάσεις κατά μήκος των ποταμών στα νοτιοανατολικά περιλαμβάνουν δέντρα εμπορικής σημασίας όπως είναι η λευκή Τόλα και η Λίμπα που χρησιμοποιούνται για την παραγωγή επίπλων, μουσικών οργάνων. Η εύφορη γεωργική γη είναι περιορισμένη σε λίγες ευνοημένες περιοχές στα υψίπεδα και στις ποτάμιες κοιλάδες, λιγότερο από το 10% του εθνικού εδάφους θεωρείται αρόσιμο. Ο συνδυασμός του άγονου εδάφους με τις ανεπαρκείς βροχοπτώσεις, που επικρατεί στο μεγαλύτερο μέρος της χώρας, αποτελεί μεγάλο πρόβλημα για τη διάδοση των καλλιεργειών. Παρ' όλα αυτά, οι εγχώριοι γεωργικοί πόροι δεν αξιοποιούνται πλήρως. Η νομαδική κτηνοτροφία πλήττεται από τη διάδοση της μύγας τσε-τσε, τους φτωχούς βοσκότοπους και την απουσία επιφανειακών νερών στην αμμώδη ζώνη της Καλαχάρι. Οι ευνοϊκότερες συνθήκες για την ανάπτυξη της νομαδικής κτηνοτροφίας επικρατούν στα νοτιοδυτικά.
Γεωργία και Δασοκομία
Πριν από την ανεξαρτησία, στον τομέα της γεωργίας συνυπήρχαν οι μεγάλες φυτείες, που ανήκαν κυρίως σε Πορτογάλους εποίκους, με τους αναρίθμητους μικρούς αυτόχθονες παραγωγούς. Καλλιεργούνταν μόλις το 3% του εθνικού εδάφους, ενώ από το καλλιεργούμενο έδαφος λιγότερο από το 1% αρδεύονται. Σημαντικότερο γεωργικό προϊόν ήταν ο καφές. Το 1974 η Ανγκόλα συνεισέφερε το 19% της παγκόσμιας παραγωγής, παράγοντας τουλάχιστον 200.000 τόνους. Η καλλιέργεια βαμβακιού, το οποίο είτε καταναλωνόταν από την τοπική βιομηχανία είτε εξαγόταν στην Πορτογαλία, ευδοκιμούσε στην κοιλάδα του ποταμού Κουάνγκο και στην παράκτια πεδιάδα. Ταυτόχρονα, η εγχώρια ζήτηση σε ζάχαρη καλυπτόταν απόλυτα από τις εντατικά συνοδευόμενες καλλιέργειες ζαχαροκάλαμου στις παράκτιες οάσεις. Στις ίδιες φυτείες παράγονταν επίσης φοινικέλαιο, μπανάνες και άλλα τροπικά φρούτα. Το σιζάλ ήταν άλλο ένα γεωργικό προϊόν των φυτειών, όμως, η σχετική σημασία του οποίου μειώθηκε κατά τη δεκαετία του 1960 και σε πολλές περιπτώσεις αντικαταστάθηκε από τον καπνό. Γενικά η Ανγκόλα ήταν καθαρός εξαγωγέας τροφίμων καθώς εξήγε περισσότερα από ότι εισήγε, ενώ ένα από τα κύρια εξαγωγικά είδη διατροφής, το καλαμπόκι, προερχόταν από τα χωράφια των Ανγκολέζων γεωργών του κεντρικού οροπεδίου. Οι αυτόχθονες παραγωγοί καλλιεργούσαν για ιδία κατανάλωση μεγάλες ποσότητες κασσάβας, μαζί με μικρότερες ποσότητες από κεχρί, σόργο, φασόλια, γλυκοπατάτες, φιστίκια, ρύζι, σιτάρι και πατάτες.
Βοοειδή εκτρέφονται κυρίως στα νοτιοδυτικά, τόσο με παραδοσιακές μεθόδους όσο και σε μεγάλες σύγχρονες κτηνοτροφικές μονάδες (ράντσα). Τα άλλα είδη των κτηνοτροφικών ζώων έπαιζαν μικρότερο ρόλο στις εμπορευματικές ανταλλαγές, αλλά η εκτροφή κατσικιών, χοίρων και πουλερικών είχε ιδιαίτερη σημασία για τη διατροφή του αυτόχθονος πληθυσμού. Η εκμετάλλευση της ξυλείας των φυσικών δασών ήταν συγκεντρωμένη στην περιοχή του Δάσους Μαγιόμπε, στον θύλακο της Καμπίντα, και στην περιοχή Λούσο, στο ανατολικό τμήμα του Σιδηροδρόμου Μπενγκέλα. Στο δυτικό τμήμα της ίδιας σιδηροδρομικής γραμμής είχαν δημιουργηθεί μεγάλες φυτείες ευκαλύπτων, συνολικής έκτασης 515.000 στρεμμάτων, οι οποίες παρείχαν την αναγκαία καύσιμη ύλη για τις μηχανές των τρένων και τροφοδοτούσαν το εργοστάσιο χαρτομάζας που λειτουργούσε κοντά στην πόλη Μπενγκέλα.
Η ανθηρή αγροτική οικονομία της Ανγκόλας άρχισε μετά την ανεξαρτησία να συρρικνώνεται. Οι παλιές φυτείες εθνικοποιήθηκαν και αντικαταστάθηκαν από κρατικά αγροκτήματα, που χαρακτηρίζονταν από πάρα πολύ χαμηλή παραγωγικότητα. Όσοι από τους εργάτες γης ανήκαν στην εθνική ομάδα των Οβιμπούντου, αρνήθηκαν να εργαστούν σε περιοχές όπου θα ήταν ευάλωτοι σε επιθέσεις από αντίπαλες φυλές, όπως ήταν οι περιοχές καλλιέργειας καφέ, ενώ η υποχρεωτική στρατολόγηση εργατών από τις πόλεις (οι αποκαλούμενες «εθελοντικές ταξιαρχίες») δεν έδωσαν ούτε προσωρινή τουλάχιστον λύση στο πρόβλημα. Οι μικροϊδιοκτήτες αγρότες υποχρεώθηκαν να συμμετάσχουν σε ένα κρατικά ελεγχόμενο σύστημα συνεταιρισμών και να πωλούν στην παραγωγή τους στο ελάχιστα αποτελεσματικό κρατικό μονοπώλιο που αντικατέστησε τους Πορτογάλους μικρεμπόρους. Ταυτόχρονα, το συγκοινωνιακό δίκτυο χειροτέρευσε, η ανασφάλεια κυρίευσε ολόκληρη τη χώρα, η υπερτίμηση του νομίσματος λειτούργησε στην πραγματικότητα ως ένας βαρύτατος φόρος επί των εξαγωγών, ενώ η κατάρρευση της εγχώριας βιομηχανίας απομάκρυνε οποιοδήποτε κίνητρο είχαν παλιότερα οι αγρότες να πουλήσουν τα προϊόντα τους στις πόλεις. Έτσι, ο αστικός πληθυσμός έφθασε να στηρίζεται στα εισαγόμενα είδη διατροφής.
Η κατάρρευση της ανγκολέζικης γεωργίας δεν είχε την ίδια ένταση σε όλους τους τομείς της. Η καλλιέργεια ειδών διατροφής για ιδία κατανάλωση επηρεάστηκε πολύ λίγο. Η καλλιέργεια ειδών διατροφής για την εσωτερική αγορά επλήγη σε σημαντικό βαθμό, ενώ η επίδραση στην καλλιέργεια βιομηχανικών πρώτων υλών και εξαγόμενων προϊόντων υπήρξε κυριολεκτικά καταστροφική. Μετά την ανεξαρτησία, η παραγωγή κασσάβας και γλυκοπατάτας αυξήθηκε ελαφρά, αλλά η παραγωγή σόργου και φασολιών μειώθηκε κατά 50%. Η παραγωγή καλαμποκιού, μπανάνας και ξυλείας κατρακύλησε στο 25% του επιπέδου που είχε το 1975, η παραγωγή ζάχαρης και βοδινού κρέατος στο 10% ενώ ο καφές, το βαμβάκι και το σιζάλ μόλις στο 2%.
Αλιεία
Πριν από την ανεξαρτησία, στη χώρα υπήρχαν 700 περίπου αλιευτικά σκάφη, που απασχολούσαν 13.000 εργαζομένους και έπιαναν κατά μέσον όρο 300.000 τόνους αλιευμάτων ετησίως. Η επεξεργασία του μεγαλύτερου μέρους των αλιευμάτων γίνονταν σε σύγχρονα εργοστάσια, που εξήγαγαν την παραγωγή τους στις Δυτικές αγορές με τη μορφή κατεψυγμένων προϊόντων, κονσερβών ή ιχθυαλεύρων. Υπήρχε επίσης ένας πιο παραδοσιακός κλάδος, που ασχολούνταν με την ξήρανση, το πάστωμα και το κάπνισμα των ψαριών, ο οποίος μέχρι την έναρξη του αντιαποικιακού αγώνα το 1961, προμήθευε την τοπική αγορά και πραγματοποιούσε εξαγωγές στις γειτονικές χώρες. Μετά το 1975, τα περισσότερα αλιευτικά σκάφη, που άνηκαν κυρίως σε Πορτογάλους, έφυγαν από τη χώρα γεμάτα πρόσφυγες, και τα εργοστάσια επεξεργασίας αλιευμάτων καταστράφηκαν ή ερειπώθηκαν. Στη συνέχεια παραχωρήθηκαν άδειες σε ξένα σκάφη να αλιεύουν στα ανγκολέζικα χωρικά ύδατα, υπό την προϋπόθεση ότι τμήμα των αλιευμάτων θα παραδίδεται στα ανγκολέζικα λιμάνια. Επίσης, μερικές εγκαταστάσεις επεξεργασίας αλιευμάτων επιδιορθώθηκαν και εκσυγχρονίστηκαν με ξένη βοήθεια. Αυτές οι ενέργειες διατήρησαν, σε γενικές γραμμές την αλιευτική βιομηχανία ζωντανή, όταν στο ίδιο διάστημα το μεγαλύτερο μέρος της εγχώριας οικονομίας κατέρρεε. Ωστόσο, το σύνολο των αλιευμάτων μειώθηκε κατά 25% σε σύγκριση με την αποικιακή περίοδο, γεγονός που πιθανότατα οφείλεται στη μείωση του μεγέθους των κοπαδιών λόγω είτε της υπεραλιείας του παρελθόντος είτε διαφόρων οικολογικών μεταβολών.
Εξόρυξη
Το αργό πετρέλαιο παίζει κυρίαρχο ρόλο στην εθνική οικονομία και η παραγωγή του έχει σχεδόν τριπλασιαστεί από την ανεξαρτησία και μετά. Όμως, καθώς η Ανγκόλα έγινε μέλος του ΟΠΕΚ (Οργανισμού Πετρελαιοεξαγωγών Χωρών) την 1η Ιανουαρίου του 2007, το ύψος των εξαγωγών της προσδιορίζεται από ποσοστώσεις. Στη χώρα επικρατούν ευνοϊκές γεωλογικές συνθήκες, σημειώνεται υψηλό ποσοστό επιτυχίας στις πραγματοποιούμενες έρευνες, ενώ το επίπεδο του λειτουργικού κόστους είναι σε μεγάλο βαθμό σχετικά χαμηλό. Διάφορες πειραματικές έρευνες παρέχουν ενδείξεις ότι η άντληση πετρελαίου μπορεί να είναι κερδοφόρα και από πολύ βαθύτερα σημεία στις ίδιες θαλάσσιες περιοχές. Άντληση πετρελαίου γίνεται και σε χερσαίες περιοχές, ενώ διεξάγονται έρευνες για τον εντοπισμό νέων κοιτασμάτων. Έχουν επίσης εντοπιστεί κοιτάσματα φυσικού αερίου, αλλά η εκμετάλλευσή τους πραγματοποιείται ακόμη σε μικρή κλίμακα.
Το 1977 ιδρύθηκε μια κρατική εταιρεία, με την ονομασία Sonangol και με σκοπό να συστήσει μικτές εταιρείες για την εκμετάλλευση του πετρελαίου και να προχωρήσει σε συμφωνίες παραχώρησης δικαιωμάτων εκμετάλλευσης με αντάλλαγμα τη συμμετοχή στην παραγωγή, αφήνοντας όμως την ευθύνη της διαχείρισης στους ξένους. Η αμερικάνικη εταιρεία Chevron, ελέγχει την Cabinda Gulf Oil Company, η οποία είναι υπεύθυνη για λίγο παραπάνω από το 50% της εθνικής παραγωγής. Άλλες τρεις εταιρείες πετρελαιοειδών, που δραστηριοποιούνται στην Ανγκόλα, είναι η γαλλική Elf Aquitaine, η αμερικάνικη Texaco και η βελγική Petrofina. Η τελευταία περιορίζεται στα μικρά και εξαντλούμενα χερσαία πετρελαιοφόρα πεδία. Στις έρευνες για τον εντοπισμό νέων αποθεμάτων με υδρογονάνθρακες συμμετέχουν πάρα πολλές εταιρείες από τις ΗΠΑ, τη Γαλλία, την Ιταλία, την Ισπανία, την Πορτογαλία, τη Γερμανία, τη Βρετανία, τη Σουηδία, τη Νορβηγία, τη Βραζιλία και την Ιαπωνία.
Βιομηχανία και κατασκευές
Πριν από την ανεξαρτησία, οι κλάδοι της βιομηχανίας, των κατασκευών και της παραγωγής υδροηλεκτρικής ενέργειας αναπτύσσονταν ταχύτατα, αλλά οι διαταραχές και ο εθνικός αγώνας ενάντια στην αποικιοκρατία που ακολούθησε επέφερε δεινά πλήγματα, ανατρέποντας την αναπτυξιακή τους πορεία. Οι εθνικοποιήσεις και η μετανάστευση του ειδικευμένου εργατικού έπληξαν κυρίως τον βιομηχανικό τομέα της εθνικής οικονομίας, ενώ οι αντάρτες της οργάνωσης UNITA διέπραξαν δολιοφθορές των εγκαταστάσεων ηλεκτροδότησης και ύδρευσης. Συνέπεια όλων αυτών ήταν ότι το κράτος συσσώρευσε τεράστια χρέη, ενώ τα εργοστάσια λειτουργούσαν κατά μέσον όρο στο 30% της δυναμικότητάς τους. Οι εργάτες πληρώνονταν εν μέρει με προϊόντα που παρήγαγε το εργοστάσιο, παρά τις αναρίθμητες προσπάθειες παρεμπόδισης της πρακτικές αυτής, οι αδικαιολόγητες απουσίες από την εργασία ήταν κάτι συνηθισμένο και η παραγωγικότητα εκπληκτικά χαμηλή.
Εκτός από κάποια μικρής κλίμακας κατεργασία πρώτων υλών που προορίζονταν για εξαγωγή, η εγχώρια βιομηχανία είναι ουσιαστικά προσανατολισμένη στην υποκατάσταση εισαγωγών και περιλαμβάνει μονάδες επεξεργασίας τροφίμων, καπνού, μετάλλων και ξυλείας, κλωστοϋφαντουργίας, διύλισης πετρελαίου, συναρμολόγησης οχημάτων, παραγωγής ηλεκτρικών ειδών και τσιμέντου. Το μεγαλύτερο μέρος της ηλεκτρικής ενέργειας προέρχεται από φράγματα σε ποταμούς. Όμως, μεγάλο μέρος του εγκατεστημένου παραγωγικού δυναμικού, που υπερβαίνει το 600 μεγαβάτ, βρίσκεται σε τέτοια κατάσταση που δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί. Οι περισσότερες από τις εθνικοποιημένες βιομηχανίες, τις κατασκευαστικές εταιρείες και τις επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας είχαν, στις αρχές της δεκαετίας του 1990, ενταχθεί σε προγράμματα ιδιωτικοποίησης, ενώ μερικές από αυτές επιστράφηκαν ακόμη και στους παλιούς ιδιοκτήτες τους.
Πιστωτικό σύστημα
Μετά την ανεξαρτησία οι τράπεζες εθνικοποιήθηκαν. Κεντρική τράπεζα της χώρας είναι η Εθνική Τράπεζα της Ανγκόλας, η οποία έχει το προνόμιο της έκδοσης χαρτονομίσματος, αλλά λειτουργεί και ως εμπορικό πιστωτικό ίδρυμα. Αντιθέτως, η Λαϊκή Τράπεζα της Ανγκόλας, λειτουργεί κυρίως ως ταμιευτήριο. Το 1985, οι ξένες τράπεζες άρχισαν σταδιακά να επανέρχονται στη χώρα, αλλά το τραπεζικό σύστημα εξακολουθεί να βρίσκεται σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό υπό τον έλεγχο του κράτους. Γενικά, οι περισσότεροι κάτοικοι διατηρούν τις οικονομίες τους εκτός του δικτύου των δύσκαμπτων κρατικών τραπεζών, προτιμώντας διάφορες ανεπίσημες μορφές καταθέσεων. Οι ξένες επενδύσεις κατευθύνονται σχεδόν αποκλειστικά στους τομείς της πετρελαϊκής βιομηχανίας, των διαμαντιών και της αλιείας, αλλά προβλέπεται να στραφούν και σε άλλους κλάδους, καθώς η οικονομία σταδιακά φιλελευθεροποιείται και οι εθνικοποιημένες επιχειρήσεις επιστρέφουν στον ιδιωτικό τομέα.
Νόμισμα της χώρας είναι το νέο Κουάνζα. Η μέση ετήσια κατά κεφαλήν αγοραστική δύναμη ήταν 3.200 Δολάρια ΗΠΑ, με βάση τα στοιχεία του 2005.
Εμπόριο
Το πετρέλαιο συνεισφέρει τουλάχιστον το 90% των εξαγωγών της χώρας. Τα 2/3 από αυτά κατευθύνονται στις ΗΠΑ, όπου τα διυλιστήρια προτιμούν τους τύπους αργού πετρελαίου με χαμηλή περιεκτικότητα σε θείο. Γενικά, όμως, η χώρα επηρεάζεται έντονα από τις αυξομειώσεις στη διεθνή τιμή του προϊόντος αυτού. Μετά την ανεξαρτησία καταβλήθηκε συνειδητή προσπάθεια να αυξηθούν οι εισαγωγές από τις χώρες του τότε κομμουνιστικού μπλοκ, ενώ εκδηλώθηκε ακόμη και η πρόθεση εισόδου της χώρας στην Κομεκόν. Αποτέλεσμα ήταν να αγοραστούν τεράστιες ποσότητες οπλισμού από τις ανατολικές χώρες αλλά οι χώρες προέλευσης των υπολοίπων εισαγόμενων προϊόντων, όπως η Πορτογαλία, οι ΗΠΑ, η Γαλλία και η Βραζιλία να παραμείνουν αμετάβλητες. Εκτός από μηχανήματα, οχήματα και φάρμακα, η Ανγκόλα εισάγει επίσης μεγάλες ποσότητες τροφίμων και πρώτων υλών, που όλες σχεδόν θα μπορούσαν να παραχθούν στη χώρα, εύκολα και με χαμηλό κόστος. Γίνονται ακόμη και εισαγωγές σε ακατέργαστο βαμβάκι. Το ισοζύγιο πληρωμών παρουσιάζει μεγάλα ελλείμματα, οδηγώντας σε αύξηση του εθνικού χρέους και σε συσσώρευση των καθυστερούμενων δόσεων παλαιότερων δανείων. Μετά την ειρήνευση στη χώρα, προβλέπεται να μειωθεί η μείωση των εισαγωγών οπλισμού και τροφίμων, ενώ η υποτίμηση του έντονα υπερτιμημένου εθνικού νομίσματος αναμένεται να δώσει αποφασιστική ώθηση στις εξαγωγές.