cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δομνεντίολος
Βιογραφία
Ο Δομνεντίολος αναφέρεται για πρώτη φορά τον Απρίλιο του 531, περίπου την εποχή της μάχης του Καλλίνικου. Ο Ιβηρικός πόλεμος ήταν ακόμη σε εξέλιξη. Ο θείος του Βούζης βρισκόταν καθηλωμένος στην Άμιδα, καθώς μία ασθένεια που τον εμπόδιζε να κάνει εκστρατεία. Ανέθεσε στον Δομνεντίολο να οδηγήσει έναν στρατό στο Aβγαρσάτ. Αυτή η τοποθεσία αναφέρεται μόνο μία φορά από τον Ζαχαρία. Οι Ρωμαϊκές δυνάμεις αντιμετώπισαν τον στρατό των Σασσανιδών και ηττήθηκαν. Ο ίδιος ο Δομνεντίολος συνελήφθη από τους εχθρούς του και μεταφέρθηκε στο εσωτερικό της αυτοκρατορίας των Σασσανιδών. Το 532 συνήφθη η Αιώνια Ειρήνη μεταξύ των δύο δυνάμεων. Ο Δομνεντίολος αφέθηκε ελεύθερος «σε ανταλλαγή αιχμαλώτων».
Επανέρχεται στο προσκήνιο το 543, ως ένας από τους διοικητές του ρωμαϊκού στρατού στον Λαζικό πόλεμο. Ο Δομνεντίολος, ο Ιούστος, ο Περάνιος, ο Ιωάννης γιος του Νικήτα, και ο Ιωάννης ο Λαίμαργος οδήγησαν τις συνδυασμένες δυνάμεις τους στη Φισών, κοντά στη Μαρτυρόπολη, και από εκεί στα περσικά σύνορα. Ο Προκόπιος αναφέρει: «και ο Ιούστος, ο ανιψιός τού Αυτοκράτορα, και ο Περάνιος και ο Ιωάννης ο γιος του Νικήτα, μαζί με τον Δομεντίολο και τον Ιωάννη, που ονομαζόταν Λαίμαργος, στρατοπέδευσαν κοντά στον τόπο που λέγεται Φισών, που είναι κοντά στα όρια της Μαρτυρόπολης. Έτσι στρατοπέδευσαν οι Ρωμαίοι διοικητές με τα στρατεύματά τους, και ολόκληρος ο στρατός ανήλθε σε τριάντα χιλιάδες άνδρες. Τώρα όλα αυτά τα στρατεύματα ούτε συγκεντρώθηκαν σε ένα μέρος, ούτε όντως υπήρχε κάποια γενική συνέλευση για διάσκεψη. Αλλά οι στρατηγοί έστειλαν ο ένας στον άλλο μερικούς από τους ακολούθους τους και άρχισαν να κάνουν έρευνες σχετικά με την εισβολή.»
Άλλοι Ρωμαίοι στρατηγοί οδήγησαν μία εισβολή στη Σασσανιδική Αυτοκρατορία από άλλη τοποθεσία. Ο Προκόπιος συνεχίζει: «ξαφνικά, όμως, ο Πέτρος, χωρίς να επικοινωνήσει με κανέναν, και χωρίς καμία προσεκτική σκέψη, εισέβαλε στην εχθρική γη με το στράτευμά του. Και όταν την επομένη το ανακάλυψαν αυτό από τον Φιλημόθο και τον Bέρο, τους αρχηγούς των Eρούλων, αμέσως ακολούθησαν. Και όταν αυτό με τη σειρά του ήρθε σε γνώση του Mαρτίνου και του Βαλεριανού και των ανδρών τους, εντάχθηκαν γρήγορα στην εισβολή.»
Ωστόσο, ο Ιούστος αποφάσισε να μην συμμετάσχει στους άλλους. Ο Προκόπιος αναφέρει τις κινήσεις του Ιούστου, του Δομνεντιόλου και των άλλων: «και όλοι αυτοί λίγο αργότερα ενώθηκαν μεταξύ τους στο έδαφος του εχθρού, με εξαίρεση τον Ιούστο και τους άνδρες του, που όπως είπα, είχαν στρατοπεδεύσει πολύ μακριά από τον υπόλοιπο στρατό, και έμαθαν αργότερα για την εισβολή τους· τότε, πράγματι, εισέβαλαν επίσης στο έδαφος τού εχθρού όσο το δυνατόν γρηγορότερα στο σημείο όπου βρίσκονταν, αλλά δεν κατάφεραν να ενωθούν εντελώς με τους άλλους διοικητές. Όσο για τους άλλους, προχώρησαν με σώμα κατευθείαν προς τον Δούβιο, ούτε λεηλατώντας ούτε καταστρέφοντας με άλλο τρόπο τη γη των Περσών».
Ο Δομνεντίολος αναφέρεται στη συνέχεια το 550, κατά τη διάρκεια του Γοτθικού Πολέμου. Ήταν τότε στρατιωτικός διοικητής της Μεσσήνης στη Σικελία. Όταν ο Τοτίλα οδήγησε τους Οστρογότθους σε μία εισβολή στη Σικελία, η Μεσσήνη δέχτηκε επίθεση. Ο Δομνεντίολος οδήγησε τις δυνάμεις του στην αντιμετώπιση τού εχθρού έξω από τα τείχη της πόλης. Τους νίκησε στο πεδίο της μάχης και σταμάτησε την προέλασή τους. Στη συνέχεια όμως υποχώρησε μέσα στα τείχη της Μεσσήνης και επικεντρώθηκε στην άμυνα της πόλης. Ο Προκόπιος σημειώνει ότι η ύπαιθρος έμεινε απροστάτευτη. Αυτή είναι η τελευταία χρονολογική αναφορά του Δομνεντιόλου.
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα του Γοτθικού Πολέμου (535-554) Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα
Σαρμπούρ
Το Σαρμπούρ (Γαλλικά: Sarrebourg) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στην περιοχή Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Βρίσκεται στην ιστορική και πολιτιστική περιοχή της Λωρραίνης και είναι υπονομαρχία του νομού. Έχει πληθυσμό 12.045 κατοίκους (2017).
Οι κάτοικοί του ονομάζονται Σαρμπουρζουά (ζ).
Περιγραφή
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Κεντρικός δρόμος του Σαρμπούρ Η κοινότητα Σαρμπούρ βρίσκεται στο νότιο τμήμα του νομού Μοζέλ, κοντά στα σύνορα μεταξύ της Λωρραίνης και της Αλσατίας. Είναι χτισμένη σε μέσο υψόμετρο 285 μέτρων. Η έκτασή της είναι 16,40 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Το μικρό χωριό Χοφ είναι μέρος της κοινότητας.
Ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 12.045 κατοίκους (2017) και είναι το κέντρο ευρύτερης αστικής ζώνης με 38.223 (2014).
Το Σαρμπούρ βρίσκεται στους πρόποδες των Βοσγίων που υψώνονται περίπου 10 χιλιόμετρα νότια της πόλης. Στα βορειοδυτικά απλώνεται το δάσος του Ομπερβάλντ. Διασχίζεται από τον ποταμό Σαρ, που έδωσε το όνομά του στην πόλη. Ο ποταμός Μπιέβρ αποτελεί το όριο ανάμεσα στην κοινότητα και το γειτονικό Ρεντίν, στα ανατολικά και βορειοανατολικά.
Απέχει σε ευθεία γραμμή 54 χλμ. από το Στρασβούργο, 64 χλμ. από το Νανσύ, 77 χλμ από το Μετς και 345 χλμ από το Παρίσι. Ο ποδηλατόδρομος EuroVelo 5 περνά νότια της κοινότητας.
Το Σαρμπούρ βρίσκεται στο έδαφος που ιστορικά ανήκει στη γερμανόφωνη Λωρραίνη.
Ιστορικά στοιχεία
μικρογραφία|250x250εσ|Το μνημείο των νεκρών μικρογραφία|250x250εσ|Το καζίνο και η εκκλησία του Αγίου Βαρθολομαίου Στη θέση του Σαρμπούρ είχε αναπτυχθεί από την αρχαιότητα η πόλη Pons Saravi πάνω στη διέλευση του ποταμού Σαρ, που γινόταν με μια ξύλινη γέφυρα με εκτιμώμενο πλάτος οκτώ μέτρων και η τελευταία εκδοχή της οποίας χρονολογείται το 247 μ.Χ.
Η πρώτη αναφορά κατοίκησης στη σημερινή τοποθεσία της πόλης βρίσκεται στον Χάρτη του Πόιτινγκερ, αντίγραφο του 13ου αιώνα ενός παλιού ρωμαϊκού χάρτη που δείχνει τις κύριες πόλεις και δρόμους της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Κατά τον Τριακονταετή πόλεμο η πόλη υπέστη ζημίες. Ενσωματώθηκε στο βασίλειο της Γαλλίας το 1661. Στη συνέχεια, η πόλη συνέχισε την ανάπτυξή της. Προσαρτήθηκε δύο φορές από τους Γερμανούς, αρχικά μετά τον Γαλλοπρωσικό πόλεμο από το 1870 έως το 1918 και πάλι κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Αξιοθέατα
μικρογραφία|250x250εσ|Τα παλιά τείχη της πόλης Το Σαρμπούρ είναι μια πόλη πλούσια σε αξιοθέατα και συνδυάζει την αρχιτεκτονική και πολιτιστική κληρονομιά με τις αθλητικές δραστηριότητες και το καταπράσινο περιβάλλον.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Λωρραίνης Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας Κατηγορία:Υπονομαρχίες της Γαλλίας
Παραβολή (θεολογία)
παραβολή είναι μια ανεπτυγμένη παροιμία, που αποτελεί αφήγηση "πλαστών" γεγονότων, τα οποία όμως είναι δυνατόν να συμβούν.
Συνεπώς παραβολή δεν συγγενεύει ούτε προς τον μύθο, όπου μπορεί να περιγράφονται απίθανα γεγονότα, ούτε με την αλληγορία της οποίας πρόσωπα και πράγματα είναι ιδεατά.
Πρότυπα παραβολικής διδασκαλίας αποτελούν οι παραβολές του Ιησού Χριστού που αναφέρονται στη Καινή Διαθήκη, και πιο συγκεκριμένα στα Συνοπτικά Ευαγγέλια, με τις οποίες προκαλούσε την προσοχή και το ενδιαφέρον των ακροατών του και τους εισήγε με φυσικές και ζωηρές εικόνες στην κατανόηση των υπερκόσμιων αληθειών και μυστηρίων της βασιλείας Του. Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης τις αποκαλεί και "παροιμίες".
Μία από τίς πιό δημοφιλείς παραβολές είναι η Παραβολή του Ασώτου Υιού η οποία διαβάζεται στην Ορθόδοξη Εκκλησία την Κυριακή του ασώτου.
Αριθμός παραβολών
Το Ευαγγέλιο του Λουκά περιέχει τον μεγαλύτερο συνολικό αριθμό παραβολών (24) απο τις οποίες οι δεκαοκτώ είναι μοναδικές παραβολές, το Ευαγγέλιο του Ματθαίου περιέχει 23 παραβολές από τις οποίες έντεκα είναι μοναδικές και το Ευαγγέλιο του Μάρκου περιέχει 8 παραβολές από τις οποίες δύο είναι μοναδικές.
Ο Ουίλιαμ Μπάρι, στην Καθολική Εγκυκλοπαίδεια του 1913, αναφέρει:"Δεν υπάρχουν παραβολές στο Ευαγγέλιο του Αγίου Ιωάννη. Στα Συνοπτικά Ευαγγέλια... τις θεωρούμε συνολικά τριάντα τρείς. Αλλά μερικοί έχουν αυξήσει τον αριθμό ακόμη και σε εξήντα, συμπεριλαμβάνοντας παροιμιώδεις εκφράσεις (των κειμένων)'."Στο βιβλίο Harmony of the Gospels, οι Στίβεν Κοξ και Κέντελ Ίσλεϊ, παρέχουν μια "Ευαγγελική αρμονία" για τις παραβολές με βάση τις ακόλουθες μετρήσεις: Οι μοναδικές παραβολές (που δεν αναφέρονται και σε άλλα ευαγγέλια παρά μόνο σε ένα) είναι: στο Κατά Ματθαίον 11, στο Κατά Μάρκον 2, στο Κατά Λουκάν 18, στα Κατά Ματθαίον και Κατά Λουκάν 4 και στα Κατά Μάρκον, Κατά Ματθαίον και Κατά Λουκάν 6. Δεν παραθέτουν παραβολές του Κατά Ιωάννην Ευαγγελίου.
Εκλογές στην Αϊτή
Στην Αϊτή διεξάγονται εκλογές για πρόεδρο και για κοινοβούλιο. Η νομοθετική εξουσία ασκείται από τη Βουλή των Αντιπροσώπων, αποτελούμενη από 83 μέλη, τα οποία εκλέγονται για θητεία τετραετή, καθώς επίσης και από την 27μελή Γερουσία.
Βουλευτικές και προεδρικές εκλογές 2015-2016
Εκλογές διεξήχθησαν στις 9 Αυγούστου 2015 (βουλευτικές) και στις 25 Οκτωβρίου 2015 (προεδρικές). Εξελέγησαν τα 2/3 των μελών της Γερουσίας και όλα τα μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων. Ο δεύτερος γύρος διεξήχθη στις 25 Οκτωβρίου, ταυτόχρονα με τις προεδρικές εκλογές. Ο δεύτερος γύρος των προεδρικών εκλογών ακυρώθηκε και ορίστηκαν νέες εκλογές για τον Απρίλιο του 2016. Μετά τις πολλές ακυρώσεις, προεδρικές εκλογές έγιναν τον Νοέμβριο του 2016. Οι εκλογές για το 1/3 των μελών της Γερουσίας διεξήχθησαν σε 2 γύρους στις 20 Νοεμβρίου 2016 και στις 29 Ιανουαρίου 2017.
2010-11
Ο πρώτος γύρος των προεδρικών εκλογών του 2010 διενεργήθηκε στις 28 Νοεμβρίου, με κύριους υποψηφίους την πρώην Πρώτη Κυρία, Μιρλάν Μανιγκά, η οποία προηγήθηκε στον α΄ γύρο με 31% των ψήφων, τον υποψήφιο του απερχόμενου προέδρου Πρεβάλ, Ζιντ Σελεστάν, ο οποίος ήρθε 2ος και τον δημοφιλή τραγουδιστή Μισέλ Μαρτελί, ο οποίος ήρθε 3ος. Τα αποτελέσματα των εκλογών αμφισβητήθηκαν έντονα, με αποτέλεσμα να προκληθεί πολιτική κρίση, ενώ στα επεισόδια που έγιναν σκοτώθηκαν τουλάχιστον 4 άτομα. Οι διεθνείς παρατηρητές προέβησαν σε διαδικασία για επαλήθευση των αποτελεσμάτων, όμως οι Μαρτελί και Μανιγκάτ αρνήθηκαν να λάβουν μέρος στην επανακαταμέτρηση. Ο πρόεδρος Ρενέ Πρεβάλ, δήλωσε ότι η πολιτική κρίση έπειτα από τις εκλογές έθεσαν την χώρα σε μια επικίνδυνη πορεία. Οι εκλογές υπήρχε φόβος να μην διεξαχθούν, εξαιτίας μιας επιδημίας χολέρας, με πολλούς εκατοντάδες νεκρούς. Στο κλίμα αυτό, ο β΄ γύρος των εκλογών ορίστηκε για τις 16 Ιανουαρίου 2011 αλλά αναβλήθηκε και διεξήχθη τελικά στις 20 Μαρτίου. Έπειτα από παρατυπίες που σημειώθηκαν στον δεύτερο γύρο, η ανακοίνωση του τελικού νικητή καθυστέρησε. Τα πρώτα αποτελέσματα ανακοινώθηκαν στις 4 Απριλίου και τα τελικά αποτελέσματα αναμένονταν ως τις 16 Απριλίου 2011. Ο Μαρτελί κέρδισε τον δεύτερο γύρο, με ποσοστό 67,5% των ψήφων. Η ορκωμοσία του έγινε στις 14 Μαΐου 2011.
Προεδρικές εκλογές, 28 Νοεμβρίου 2010 και 20 Μαρτίου 2011 !style="background-color:#E9E9E9" align=left rowspan="2"|Υποψήφιοι !style="background-color:#E9E9E9" align=left rowspan="2"|Κόμματα στα οποία πρόσκεινται !style="background-color:#E9E9E9" align=left colspan="2"|Α΄ γύρος !style="background-color:#E9E9E9" align=left colspan="2"|Β΄ γύρος !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=right|% !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=right|%
2006
Πρόεδρος, 7 Φεβρουαρίου 2006 !style="background-color:#E9E9E9" align=left valign=top|Υποψήφιοι - κόμματα !style="background-color:#E9E9E9"|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9"|%
Πηγή: Εφορευτική Επιτροπή
2011
Το 2011 έγιναν εκλογές για την ανανέωση του ενός τρίτου των μελών της Γερουσίας στις 28 Νοεμβρίου 2010 και στις 20 Μαρτίου 2011. Γερουσία, 28 Νοεμβρίου 2010 και 20 Μαρτίου 2011 !style="background-color:#E9E9E9" align=left | Κόμματα !style="background-color:#E9E9E9" align=left | Έδρες
Εκλογές Γερουσίας 2009
Η συμμετοχή ήταν πολύ χαμηλή Εξαιτίας των πολλών υποψηφίων, αναμένονταν επαναληπτικοί γύροι σε πολλές εκλογικές περιφέρειες.
Οι εκλογές εκείνες (ο δεύτερος γύρος) επισκιάστηκαν από την αποχή που έκαναν πολλοί ψηφοφόροι ανταποκρινόμενοι στο αίτημα του κόμματος Φανμί Λαβαλάς. Γερουσία, 19 Απριλίου και 21 Ιουνίου 2009 !style="background-color:#E9E9E9" align=left rowspan="2" valign=top|Κόμματα !style="background-color:#E9E9E9" colspan="3" valign=top|1ος γύρος !style="background-color:#E9E9E9" colspan="3" valign=top|2ος γύρος !style="background-color:#E9E9E9"|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9"|% !style="background-color:#E9E9E9"|Υποψήφιοι στον τελικό γύρο !style="background-color:#E9E9E9"|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9"|% !style="background-color:#E9E9E9"|Έδρες
2011
Βουλή των Αντιπροσώπων, 28 Νοεμβρίου 2010 και 20 Μαρτίου 2011 !style="background-color:#E9E9E9" align=left | Κόμματα !style="background-color:#E9E9E9" align=left | Έδρες
2006
'''Βουλή των Αντιπροσώπων, 7 Φεβρουαρίου και 21 Απριλίου 2006 !style="background-color:#E9E9E9" align=left valign=top|Κόμματα !style="background-color:#E9E9E9"|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9"|% !style="background-color:#E9E9E9"|Έδρες
Κεμπέκ (επαρχία)
Το Κεμπέκ (γαλλικά: Québec, εξελληνισμένα: Κβεβέκη), είναι επαρχία του Καναδά, με πρωτεύουσα την ομώνυμη πόλη. Έχει έκταση 1.542.056 τ.χλμ., (που ισοδυναμεί σε 15,4% περίπου της έκτασης όλου του Καναδά), ενώ ο πληθυσμός του Κεμπέκ, ανέρχεται σε 8.631.147 κατοίκους (σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2021 )
Σύμφωνα με την απογραφή του 2016, ο πληθυσμός του Κεμπέκ, ανερχόταν σε 8.164.361 κατοίκους (απογραφή 2016), και αντιπροσωπεύοντας το 23,2% του πληθυσμού της χώρας.
Γεωγραφία
275px|right|thumb|Χάρτης του Κεμπέκ Το Κεμπέκ βρίσκεται στο ΝΑ μέρος του Καναδά, αν και γεωγραφικά κατατάσσεται στις λεγόμενες «κεντρικές επαρχίες» της χώρας. Οι νότιες περιοχές γύρω από τον ποταμό Άγιο Λαυρέντιο — από τις εκβολές του ποταμού και τη Χερσόνησο Γκασπέ (Gaspé) ανατολικά μέχρι την πόλη Χαλ (Hull) απέναντι από την Οττάβα δυτικά — αποτελούν το πιο πυκνοκατοικημένο τμήμα της επαρχίας.
Στη ζώνη κατά μήκος του ποταμού του Αγίου Λαυρεντίου βρίσκονται χτισμένα τα μεγάλα αστικά κέντρα: Ριμουσκί (Rimouski) (36.942 κάτοικοι), Σικούτιμι (Chicoutimi) (104.222 κάτοικοι), Πόλη του Κεμπέκ, Τρουά Ριβιέρ (Trois Rivières, Τρεις Ποταμοί) (114.203 κάτοικοι), Μόντρεαλ (3.519.595 κάτοικοι) και Οττάβα (253.861 κάτοικοι στο τμήμα του Κεμπέκ). Προς τα βόρεια, η επαρχία είναι πολύ αραιοκατοικημένη και εκτείνεται από το Λαμπραντόρ (ΒΑ) μέχρι τον Αρκτικό Κύκλο και τον Κόλπο Χάντσον (ΒΔ).
Το 90% της επαρχίας ανήκει στην Καναδική Τεκτονική Ασπίδα, ένα παλαιότατο σχηματισμό που αποτελείται κυρίως από πυριγενή και άλλα πετρώματα από την εποχή του Προκάμβριου (ηλικία 540 εκατ. – 4,5 δισεκατ. έτη). Η μορφολογία της επαρχίας χαρακτηρίζεται από εκτεταμένες πεδιάδες, χαμηλούς λόφους (Απαλάχια όρη) και πάμπολλες λίμνες και ποτάμια.
left|250px|thumb|Ο δρυμός (πάρκο) Ωμέγα κοντά στο Μοντεμπέλο (Δυτικό Κεμπέκ) Μεγάλο μέρος του εδάφους καλύπτεται από πυκνά δάση από σφένδαμους (απ' όπου βγαίνει και το περίφημο σιρόπι), σημύδες, βελανιδιές, πεύκα, έλατα, φτελιές, αγριοκερασιές, αγριοκαστανιές, κ.ά. Στα βόρεια της επαρχίας, το πολικό ψύχος δεν επιτρέπει την ανάπτυξη μεγάλων δέντρων και επικρατεί η χαμηλή βλάστηση με βρύα, λειχήνες και θάμνους (τούνδρα). Η φύση του Κεμπέκ είναι πλούσια και σε πανίδα: κάστορες αρκούδες, ελάφια, τάρανδοι, άλκες, καμπανόπαπιες, πολικές αρκούδες στα βόρεια, φάλαινες στις εκβολές του Αγίου Λαυρεντίου, φώκιες και θαλασσοπούλια.
Κλίμα
Το κλίμα της επαρχίας του Κεμπέκ είναι ηπειρωτικό έως πολικό. Οι χειμώνες είναι ιδιαίτερα βαρείς με χιόνια και θερμοκρασίες κάτω του μηδενός για αρκετούς μήνες, ακόμα και στα νότια της επαρχίας. Τα πολλά νερά έχουν ως αποτέλεσμα τα καλοκαίρια να είναι υγρά και ζεστά, ιδιαιτέρως στις νότιες περιοχές που επηρεάζονται από τους μεγάλους υδάτινους όγκους των Μεγάλων Λιμνών και του Αγίου Λαυρεντίου.
Ιστορία
Στα χρόνια πριν την άφιξη των Ευρωπαίων, στο Κεμπέκ κατοικούσαν οι αυτόχθονες φυλές των Αλγκόνκιν, Ιροκουά (σε μερικά ελληνικά βιβλία αναφέρονται και ως «Ιροκέζοι») και Ινουίτ (γνωστοί και με την παλαιότερη ονομασία «Εσκιμώοι»). Οι Αλγκόνκιν ζούσαν νομαδικά στα Απαλάχια όρη και οι κύριες ασχολίες τους ήταν το κυνήγι και το ψάρεμα. Οι Ιροκουά ήταν κυρίως γεωργοί και ασχολούνταν με την καλλιέργεια καλαμποκιού και κολοκύθας στα εύφορα εδάφη κατά μήκος του Αγίου Λαυρεντίου. Οι Ινουίτ ήταν κυνηγοί και ψαράδες που ζούσαν από το κυνήγι και το ψάρεμα στα παγωμένα νερά του Βορείου Κεμπέκ — όπως δηλαδή εξακολουθούν να ζουν και σήμερα.
Η σύγχρονη ιστορία του Κεμπέκ ξεκινάει με την άφιξη του γάλλου εξερευνητή Ζακ Καρτιέ το 1534 και τη δημιουργία των πρώτων γαλλικών αποικιών στις αρχές του 17ου αι. Ο Σαμουέλ ντε Σαμπλαίν ίδρυσε την Πόλη του Κεμπέκ το 1608, στο σημείο όπου στενεύει ο ποταμός του Αγίου Λαυρεντίου (Κεμπέκ σημαίνει στενωπός στη γλώσσα των αυτοχθόνων Αλγκόνκιν), και από τότε ξεκίνησε μία συστηματική προσπάθεια για τον γαλλικό εποικισμό της Βορείου Αμερικής. Οι Γάλλοι εγκαθίδρυσαν στο Κεμπέκ το φεουδαρχικό σύστημα διοίκησης. Μεγάλες εκτάσεις γης παραχωρήθηκαν σε ευγενείς εποίκους, ενώ άλλοι έποικοι πήγαν στο Κεμπέκ είτε για να εργαστούν στα χωράφια των ευγενών, είτε για να γίνουν «δρομείς των δασών» (coureurs des bois) ασχολούμενοι με το κυνήγι και την υλοτομία. Ταυτοχρόνως, ιεραπόστολοι πήγαν στην αποικία για να προσηλυτίσουν τους αυτόχθονες στον καθολικισμό.
left|250px|thumb|Κουκουβάγια του χιονιού. Το πουλί-έμβλημα του Κεμπέκ Στα μέσα του 18ου αι., οι γαλλικές αποικίες έπεσαν στα χέρια των Βρετανών. Λίγο πριν την επίσημη έναρξη της Αμερικανικής Επανάστασης, οι Βρετανοί, από φόβο μήπως οι Γάλλοι άποικοι συμμαχήσουν με τους ήδη εξεγερμένους Αγγλοσάξωνες αποίκους, παραχώρησαν μία σχετική αυτονομία στους γάλλους αποίκους που είχαν εγκατασταθεί στο Κεμπέκ. Με την Πράξη του Κεμπέκ (1774), το Κοινοβούλιο της Βρετανίας αναγνώρισε στους Καναδούς (δηλ., στους Κεμπεκιώτες) το δικαίωμα να χρησιμοποιούν τη γαλλική γλώσσα σε επίσημα έγγραφα, το δικαίωμα να ασκούν τη θρησκεία της επιλογής τους (δηλ., τον καθολικισμό, καθώς και το δικαίωμα να διατηρήσουν τον γαλλικό Αστικό Κώδικα.
Η συνύπαρξη Γάλλων και Άγγλων δεν ήταν πάντα ειρηνική. Το 1837, οι γαλλόφωνοι Κεμπεκιώτες υπό τον Λουί-Ζοζέφ Παπινώ (Louis-Joseph Papineau), αλλά και αγγλόφωνοι άποικοι υπό τον Ρόμπερτ Νέλσον (Robert Nelson), ξεσηκώθηκαν εναντίον της βρετανικής διοίκησης, αλλά χωρίς επιτυχία. Το αποτέλεσμα ήταν οι Βρετανοί να ενώσουν το 1841 τις δύο αποικίες σε μία ενιαία διοίκηση με το όνομα «Επαρχία του Καναδά». Το 1867, με τον βρετανικό νόμο που φέρει την ονομασία «Πράξη της Βρετανικής Βορείου Αμερικής» (British North America Act), η Επαρχία του Καναδά διαιρέθηκε ξανά σε δύο επαρχίες, το Κεμπέκ και το Οντάριο, οι οποίες μαζί με τις αποικίες («επαρχίες») του Νιου Μπράνσγουικ και της Νέας Σκωτίας, ενώθηκαν για να δημιουργηθεί η «Κτήση του Καναδά» (Dominion of Canada).
Στα χρόνια που ακολούθησαν τη δημιουργία της Καναδικής Συνομοσπονδίας, η πολιτική και οικονομική εξουσία στο Κεμπέκ περιήλθε σχεδόν αποκλειστικά στα χέρια των Αγγλόφωνων. Οι Γαλλόφωνοι, περιχαρακωμένοι σε μία συντηρητική κοινωνία που την όριζε η Καθολική Εκκλησία, βρέθηκαν να αποτελούν τη μεγάλη, αλλά φτωχή και ανίσχυρη, εργατική τάξη της επαρχίας. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Γαλλόφωνοι αντιτάχθηκαν στην επιστράτευση και στη συγκέντρωση εξουσιών από την πλευρά της καναδικής ομοσπονδιακής κυβέρνησης, προκαλώντας έτσι μία πρώτη σημαντική ρήξη στην ενότητα του Καναδά.
Κατά τις δεκαετίες του 1960 και του 1970, στο Κεμπέκ συνέβη η λεγόμενη «Ήσυχη Επανάσταση», μία ριζική αλλαγή στην κοινωνία της επαρχίας η οποία χαρακτηρίστηκε από την εγκατάλειψη της προσκόλλησης στον καθολικισμό, την ενίσχυση των συνδικάτων, την αναμόρφωση του εκπαιδευτικού συστήματος σε κοσμικά (δηλ. μη θρησκευτικά) πρότυπα, την άνοδο του κεμπεκιώτικου εθνικισμού και την εθνικοποίηση του ηλεκτρισμού. Από τότε καθιερώθηκε ο όρος «Κεμπεκιώτης, -ισσα» σε αντικατάσταση του όρου «Γαλλοκαναδός, -ή», και τότε δημιουργήθηκε η εθνική εταιρεία ηλεκτρισμού Hydro-Québec, που σήμερα είναι μία από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις ηλεκτρικής ενέργειας στη Βόρεια Αμερική.
Κατά την περίοδο της Ήσυχης Επανάστασης, η κεντρική καναδική κυβέρνηση προσπάθησε να εξομαλύνει τις σχέσεις της με τους Γαλλόφωνους καθιερώνοντας τη γαλλική γλώσσα ως επίσημη και ισοδύναμη της αγγλικής σε όλες τις ομοσπονδιακές υπηρεσίες. Όμως οι συγκρούσεις μεταξύ Κεμπέκ και ομοσπονδιακής κυβέρνησης του Καναδά κορυφώθηκαν στη δεκαετία του 1970, οπότε έκαναν και την εμφάνισή τους η τρομοκρατική οργάνωση «Μέτωπο Απελευθέρωσης του Κεμπέκ» (Front de Libération du Québec ή FLQ) και το εθνικιστικό Κεμπεκιώτικο Κόμμα (Παρτί Κεμπεκουά, Parti Québécois).
Τον Οκτώβριο του 1970, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση υπό τον Πιέρ Έλιοτ Τρυντώ επέβαλε στρατιωτικό νόμο στο Κεμπέκ, προκειμένου να εξαρθρώσει την οργάνωση FLQ, που είχε απαγάγει έναν βρετανό διπλωμάτη και έναν επαρχιακό υπουργό (ο τελευταίος τελικά δολοφονήθηκε από την FLQ). Λίγα χρόνια αργότερα, το 1976, το Παρτί Κεμπεκουά, με ηγέτη τον Ρενέ Λεβέκ, ανέλαβε την εξουσία στο Κεμπέκ θέτοντας ως άμεσο στόχο του την απόσχιση της επαρχίας από την Καναδική Συνομοσπονδία. Σε δύο δημοψηφίσματα (1980 και 1995), οι κάτοικοι του Κεμπέκ απέρριψαν την απόσχιση, αλλά το εθνικιστικό κίνημα των γαλλόφωνων παραμένει ισχυρό.
Το Κεμπέκ είναι η μόνη καναδική επαρχία που δεν έχει υπογράψει την τελευταία τροποποίηση του καναδικού συντάγματος (1982). Δύο προσπάθειες για την επανένταξη του Κεμπέκ στο καναδικό σύνταγμα, η συμφωνία της Λίμνης Μητς (Meech Lake Accord, 1987) και η συμφωνία της Σαρλοτάουν (Charlottetown Accord, 1992) κατέληξαν σε αποτυχία. Η πρώτη συμφωνία δεν εγκρίθηκε από το κοινοβούλιο της Μανιτόμπας, ενώ η δεύτερη απορρίφθηκε σε παγκαναδικό δημοψήφισμα.
Δημογραφικά στοιχεία
Στο Κεμπέκ κατοικούν 71.330 άτομα ελληνικής καταγωγής, σύμφωνα με την απογραφή του 2016, Η ελληνική γλώσσα είναι μια από τις πιο ομιλούμενες γλώσσες στο Κεμπέκ, με 39.825 ομιλητές το 2011, όντας η 8η πιο ομιλούμενη γλώσσα στην επαρχία.
Κυβέρνηση
Σημερινός πρωθυπουργός είναι ο Φρανσουά Λεγκό από τις 18 Οκτωβρίου 2018.
Οικονομία
Το Κεμπέκ, μαζί με το Οντάριο, αποτελεί την καρδιά της καναδικής οικονομίας. Για πολλά χρόνια, το Μόντρεαλ ήταν το κατεξοχήν εμπορικό, βιομηχανικό και οικονομικό κέντρο της χώρας. Ωστόσο, η άνοδος του κεμπεκιώτικου εθνικισμού είχε ως αποτέλεσμα πολλές από τις μεγάλες εταιρείες να μετακομίσουν στο γειτονικό Οντάριο και ειδικά στην περιοχή του Τορόντο.
Πάντως, η οικονομία του Κεμπέκ υπολείπεται της οικονομίας του Καναδά. Η ανεργία στο Κεμπέκ είναι υψηλότερη από το μέσο ποσοστό του Καναδά, ενώ το κατά κεφαλήν ΑΕΠ του Κεμπέκ είναι χαμηλότερο από το κατά κεφαλήν καναδικό ΑΕΠ.
Κοινωνική Οικονομία στο Κεμπέκ
Η κοινωνική οικονομία στο Κεμπέκ είναι ιδιαίτερα ανεπτυγμένη. Πιο συγκεκριμένα το 70% του πληθυσμού είναι μέλη συνεταιρισμών. To 1998 ιδρύεται το «Εργαστήριο οικοδόμησης της Κοινωνικής Οικονομίας» μετά τη σύνοδο που έγινε το 1996 εκεί με θέμα την καταπολέμηση της ανεργίας και της γενικότερης κρίσης που επικρατούσε στην περιοχή. Το εργαστήριο αυτό είναι μια δομή που έχει ως βασικό σκοπό να δικτυώνει τις κοινωνικές επιχειρήσεις της περιοχής, ώστε να συνεργάζονται μεταξύ τους, να διοργανώνει εκπαιδευτικά προγράμματα επαγγελματικής κατάρτισης, να διενεργεί έρευνες που αφορούν στην ανάπτυξη της κοινωνικής οικονομίας καθώς και να εξασφαλίζει χρηματοδοτήσεις για αυτές πολλές φορές δίχως να ζητά εγγυήσεις. Επιπλέον, ως αυτόνομος οργανισμός αποτελεί δίαυλο επικοινωνίας μεταξύ των πολιτών και της καναδικής κυβέρνησης. Επιτεύγματά του αποτελούν η θέσπιση νόμων για την κοινωνική οικονομία και η καταγραφή των κοινωνικών επιχειρήσεων στον ιστότοπο του Εργαστηρίου. Για τη χρηματοδότηση των επιχειρήσεων αυτών έχει δημιουργηθεί από το 2006 το Fiducie du Chantier de l Economie Sociale ένα χρηματοδοτικό κεφάλαιο 53,8 εκατ. δολαρίων με σκοπό της χρηματοδότηση των επιχειρήσεων αυτών με μορφή δανειακών συμβάσεων πολύ ευνοϊκών όρων τα οποία αποπληρώνονται μετα από 15 χρόνια, χωρίς να υπάρχουν άλλες απαιτήσεις ή εγγυήσεις. Σημαντικό ρόλο στο να καταφέρει το Εργαστήριο να συγκεντρώσει το ποσό αυτό από κρατικές και ιδιωτικές επιχορηγήσεις έπαιξε το γεγονός ότι στατιστικά σύμφωνα με τη Nancy Neatman, πρόεδρο του εργαστηρίου το 80% των επιχειρήσεων στον Καναδά σταματούν τη λειτουργία τους 5 χρόνια μετά την ίδρυσή τους ενώ η πλειοψηφία των κοινωνικών επιχειρήσεων παραμένουν λειτουργικές για πολύ μεγαλύτερο διάστημα.
Σύμφωνα με το Εργαστήριο Οικοδόμησης της Κοινωνικής Οικονομίας το 2002 λειτουργούσαν 7.822 κοινωνικές επιχειρήσεις (3.881 συνεταιρισμοί και 3.941 μη κερδοσκοπικές οργανώσεις) έχοντας δημιουργήσει 161.302 θέσεις εργασίας. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν οι κοινωνικές επιχειρήσεις που δημιουργήθηκαν με σκοπό την προσφορά υπηρεσιών φύλαξης παιδιών καθώς και κατ’ οίκον φροντίδας ηλικιωμένων ανθρώπων. Ειδικότερα, αναφορικά με τις συγκεκριμένες κοινωνικές επιχειρήσεις, το καναδικό κράτος θέσπισε ως αμοιβή 7 καναδικά δολάρια τη μέρα, η οποία είναι ιδιαίτερα χαμηλότερη από συναφείς ιδιωτικές επιχειρήσεις. Παράλληλα δημιουργήθηκαν 40.000 θέσεις εργασίας, τις οποίες το καναδικό κράτος αρχικά επιδοτούσε με σκοπό την κάλυψη του βασικού μισθού των εργαζομένων.
Άλλοι τομείς που δραστηριοποιούνται κοινωνικές επιχειρήσεις που έχουν επιχορηγηθεί είναι ο περιβαλλοντικός, ο κατασκευαστικός, ο οικονομικός και ο πολιτισμικός.
Ενδεικτικά κάποιες κοινωνικές επιχειρήσεις που έχουν χρηματοδοτηθεί:
Από τις πιο καινοτόμες πρωτοβουλίες της κοινωνικής οικονομίας στο Κεμπέκ, είναι η θέσπιση της οικιακής φροντίδας ως επάγγελμα, πράγμα που οδήγησε στην οικονομική υποστήριξη ανθρώπων που ασχολούνται αποκλειστικά με αυτό. Η Καναδική κυβέρνηση δημιούργησε ένα κονδύλι 7 εκατ. δολαρίων με σκοπό την επιδότηση χαμηλοεισοδηματιών που ασχολούνται με την οικιακή φροντίδα.
Το πιο σημαντικό αντίκτυπο στην οικονομική ανάπτυξη είναι η σύσταση ενός συστήματος επιχορήγησης κονδυλίων προς τους εργαζόμενους, γνωστό και ως "Fonds de solidarité des travailleurs(euses) du Québec" ή FTQ, το οποίο το 2002 κατοχύρωσε ποσό ύψους 4.3 δις. δολαρίων με προορισμό τη δημιουργία ή προστασία 96.000 θέσεων εργασίας. Στα 20 χρόνια λειτουργίας του, το FTQ έχει παίξει σημαντικό ρόλο στον οικονομικό σχεδιασμό του Καναδικού κράτους όσον αφορά τον "τρίτο τομέα" καθώς έχει καταφέρει να αποκτήσει κονδύλια τα οποία προορίζονται για τη σύσταση νέων επιχειρήσεων στην περιοχή, όπως και την ανάπτυξη και εξέλιξη των ήδη υπαρχόντων. Συγκεκριμένα, το FTQ επενδύει σε επιχειρήσεις που έχουν κοινωνικό -οικονομικούς στόχους και συνεισφέρουν στην εκπαίδευση και εργασιακή αποκατάσταση των εργαζομένων.
Το FTQ έχει συνεισφέρει στη σύσταση και οικονομική υποστήριξη κοινωνικών επιχειρήσεων που έχουν ως στόχο τη διατήρηση πολιτιστικής κληρονομιάς, την προώθηση των τεχνών και του πολιτιστικού τουρισμού. Παραδείγματα αυτών είναι μουσεία, κέντρα πολιτιστικής διατήρησης, το θέατρο Tohu καθώς και φεστιβάλ χορού και μουσικής.
Στον χώρο της αγοράς έχουν γίνει πολλές ενέργειες, με πιο αξιοσημείωτη αυτή που αφορά στα γραφεία τελετών. Συγκεκριμένα το FTQ κατάφερε να αποδεσμεύσει αυτόν τον χώρο από τις Αμερικάνικες εταιρίες, και να το εναποθέσει σε τοπικούς συνεταιρισμούς. Επίσης, στον ακαδημαϊκό χώρο περίπου 60 συνεταιρισμοί ασχολούνται με την αγορά, πώληση και διανομή σχολικού υλικού όπως βιβλία και ηλεκτρονικούς υπολογιστές.
Στον κοινωνικό χώρο υπάρχουν τρεις βασικές κινήσεις. Πρώτων, στον τομέα της φροντίδας ηλικιωμένων ανθρώπων δημιουργήθηκαν 8.000 θέσεις εργασίας που εξυπηρετούν 75.000 ανθρώπος, αποτρέποντάς τους να ιδρυματοποιηθούν, πληρώνοντας ακριβά τη διαμονή τους σε κέντρα φροντίδας. Η δεύτερη κίνηση είναι η καθημερινή φύλαξη των παιδιών. Με τη δημιουργία νέων βρεφονηπιακών σταθμών, που λειτουργούν με ένα αυτόνομο «διοικητικό» κέντρο απαρτιζόμενο από γονείς και εκπαιδευτικούς, αποφορτίστηκε το βάρος από τα δημοτικά ιδρύματα και εκτός αυτού δημιουργήθηκαν 24.000 νέες θέσεις εργασίας. Τέλος δημιουργήθηκαν περίπου 1100 κοινωνικά μεσιτικά γραφεία που προσφέρουν οικίες σε πολύ πιο προσιτές τιμές απο ότι τα συμβατικά κερδοσκοπικά.
Ένα από τα βασικά μελήματα του FTQ είναι η ενίσχυση των ανθρώπων στα κατώτατα οικονομικά στρώματα. Για την υλοποίηση αυτού, έχουν συσταθεί πολλές κοινωνικές επιχειρήσεις όπως συλλογικές κουζίνες, μη κερδοσκοπικές καφετέριες και μαγαζιά μεταχειρισμένων ρούχων. Επίσης έχουν ιδρυθεί κέντρα εκπαίδευσης και αποκατάστασης των κοινωνικά αποκλεισμένων στρωμάτων, όπως άνεργοι νέοι και άνθρωποι με αναπηρίες, προσφέροντας τους δουλειά, ή τα εργαλεία για την ένταξη τους στον εργασιακό χώρο.
Τέλος, μια από τις πρωτοπόρες κινήσεις του FTQ είναι η προστασία του περιβάλλοντος, μέσα από τη δημιουργία συνεταιρισμών που ασχολούνται με την ανακύκλωση και τη χρήση ανακυκλώσιμων υλικών.
Κοινωνία και πολιτισμός
Παρά τη συνεχώς αυξανόμενη προσέλευση νέων μεταναστών, το Κεμπέκ εξακολουθεί να παραμένει γαλλόφωνο και καθολικό στο θρήσκευμα. Η ιδιαιτερότητά του αυτή το κάνει επιφυλακτικό απέναντι σε οτιδήποτε αγγλικό, αλλά του δίνει και έναν αέρα ευρωπαϊκό στη Βόρεια Αμερική.
Με συνεχή αγώνα, οι Κεμπεκιώτες προσπαθούν να διατηρήσουν τη γαλλική τους κουλτούρα σε μία «αγγλοσαξωνική θάλασσα». Γι' αυτό και αναγκάζουν τους νέους μετανάστες να στέλνουν τα παιδιά τους σε γαλλικά σχολεία, ενώ δεν επιτρέπεται η ανάρτηση πινακίδων σε άλλη γλώσσα εκτός από τα γαλλικά. Η γαλλική γλώσσα του Κεμπέκ έχει ιδιαίτερο χρώμα. Πρόκειται για διάλεκτο που εξελίχθηκε κάπως διαφορετικά από τη γαλλική γλώσσα της μητροπολιτικής Γαλλίας. Για πολλά χρόνια, η κεμπεκιώτικη διάλεκτος θεωρούνταν παρακατιανή και χωριάτικη. Όμως η ανάπτυξη του κεμπεκιώτικου πολιτισμού μετά τη δεκαετία του 1960 έδωσε στην κεμπεκιώτικη γαλλική διάλεκτο τη θέση που της αξίζει. Ακόμα και η αργκό του Κεμπέκ, που αποκαλείται «ζουάλ» (γαλλ. joual), βρήκε τη θέση της στα θεατρικά έργα του Μισέλ Τραμπλαί.
Στο Κεμπέκ, και ειδικά στην περιοχή του Μόντρεαλ, υπάρχει επίσης μεγάλη κοινότητα αγγλόφωνων και «αλλοφώνων» (άτομα που δεν έχουν για μητρική τους γλώσσα τα γαλλικά ή τα αγγλικά. Σε σύγκριση με τον υπόλοιπο Καναδά, η κεμπεκιώτικη κοινωνία θεωρείται πιο προοδευτική με μεγαλύτερη ανεκτικότητα προς τις μειονότητες. Στο Κεμπέκ ζουν και περίπου 60.000 άτομα ελληνικής καταγωγής (στοιχεία 2001), κυρίως στην περιοχή του Μόντρεαλ.
Γιακούμπ Μπραμπέτς
Ο Γιακούμπ Μπραμπέτς (τσέχικα: Jakub Brabec, γεννήθηκε 6 Αυγούστου 1992) είναι Τσέχος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός για τον Άρη Θεσσαλονίκης.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ο Μπραμπέτς ήταν μέλος της ακαδημίας νέων της Σπάρτα Πράγας, αλλά αφού αποδεσμεύθηκε το καλοκαίρι του 2008 εντάχθηκε στη ΦΚ Βικτόρια Ζίζκοφ, μία άλλη ομάδα της Πράγας. Προήχθη στην πρώτη ομάδα της Ζίζκοφ κατά τη σεζόν 2008-09, όταν ήταν ακόμα στο σχολείο. Έκανε μία εμφάνιση στο πρωτάθλημα για τον σύλλογο αυτή τη σεζόν, παίζοντας έναν ολόκληρο αγώνα στην ήττα με 2-0 εναντίον της ΦΚ Βικτόρια Πλζεν, σε ηλικία 16 ετών.
Τη σεζόν 2009–10, έπαιξε άλλα 14 παιχνίδια για τη Ζίζκοφ, η οποία έπαιζε τότε στη δεύτερη κατηγορία. Έκανε έξι εμφανίσεις στην δεύτερη κατηγορία την επόμενη σεζόν, 2010–11, τέσσερις από τις οποίες ήταν ως αλλαγή. Βοήθησε τη Ζίζκοφ να τερματίσει στη δεύτερη θέση και να κερδίσει την άνοδο στην κορυφαία κατηγορία.
Τον Ιούνιο του 2011, εξασφάλισε τη μεταγραφή του πίσω στη Σπάρτα Πράγας. Δήλωσε στο Uefa.com ότι το κύριο κίνητρό του για τη μεταγραφή ήταν ότι ήταν παιδικός θαυμαστής του πρώην συλλόγου του και ότι θα είχε περισσότερες πιθανότητες να παίξει στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ και στο ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ. Ξεκίνησε τη σεζόν 2011–12 με την εφεδρική ομάδα, τη Σπάρτα Πράγας Β΄, στη δεύτερη κατηγορία.
Στις 31 Αυγούστου 2021, ο Άρης Θεσσαλονίκης ανακοίνωσε επίσημα την υπογραφή του Μπραμπέτς, με τριετές συμβόλαιο. . Στις 18 Οκτωβρίου 2021 ο Μπράμπετς σημείωσε το παρθενικό του γκολ με τον Άρη, σκοράροντας με κεφαλιά στο νικηφόρο εκτός έδρας αγώνας της ομάδας εναντίον της Λαμίας. Πραγματοποίησε μια καταπληκτική χρονιά και αναδείχθηκε ο πρώτος σε συμμετοχές παίκτης της ομάδας, αγωνιζόμενος συνολικά σε 39 αγώνες (35 για το Πρωτάθλημα και 4 για το Κύπελλο Ελλάδας).
Εθνική ομάδα
Ο Μπραμπέτς εκπροσώπησε την Τσεχία με τις «μικρές» εθνικές ομάδες. Πέτυχε το πρώτο του γκολ στην τρίτη και τελευταία εμφάνιση του για την Εθνική Τσεχίας Κ18 στην ήττα με 3-1 εναντίον της Αυστρίας Κ18 σε φιλικό αγώνα το Μάρτιο του 2010.
Το 2009 έκανε το ντεμπούτο του για την Τσεχία Κ19 σε νίκη με 4–0 επί της Μάλτας Κ19.
Επιλέχθηκε ως αρχηγός της Τσεχίας Κ19 ετών για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ-19 του 2011. Το πρώτο του γκολ σε επίπεδο Κ19 ήρθε σε αυτή τη διοργάνωση. Σκόραρε με κεφαλιά στη νίκη με 2-1 εναντίον της Ιρλανδίας Κ19 στις 23 Ιουλίου 2011. Η Τσεχία έχασε στο τελικό από την Ισπανία.
Έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Τσεχίας ανδρών στην ισοπαλία με 1-1 εναντίον της Σουηδίας σε φιλικό αγώνα στις 29 Μαρτίου 2016.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τσέχοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τσεχίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τσεχίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τσεχίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τσεχίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τσεχίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Βικτόρια Ζίζκοφ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Τσεχίας (Πρώτη Κατηγορία) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπάρτα Πράγας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΡΚ Γκενκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προ Λιγκ Βελγίου Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στο Βέλγιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρίζεσπορ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Τουρκία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Βικτόρια Πλζεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
1505 Κοράννα
Ο Κοράννα (Koranna) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,25. Ανακαλύφθηκε το 1939 από τον Νοτιοαφρικανό αγγλικής καταγωγής αστρονόμο Σύριλ Τζάκσον, που παρατηρούσε από το Γιοχάνεσμπουργκ, και πήρε το όνομά του από την ονομασία μιας φυλής Βουσμάνων της Καλαχάρι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κοραννα
Φλένσμπουργκ
Το Φλένσμπουργκ (γερμανικά: Flensburg, δανικά: Flensborg, Κατοσαξονικά: Flensborg, Φρισιακά: Flansborj) είναι πόλη στο βόρειο Σλέσβιχ-Χόλσταϊν της Γερμανίας. Το Φλένσμπουργκ είναι το κέντρο της περιοχής Νοτιου Σλέσβιχ (Südschleswig). Μετά από το Κίελο και Λίμπεκ είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη στο Σλέσβιχ-Χόλσταϊν. Οι κοντινότερες μεγαλύτερες πόλεις είναι το Κίελο (69 χλμ νότια) και η Όντενσε (Odense) στη Δανία (92 χλμ βορειοανατολικά). Το Φλένσμπουργκ είναι η δεύτερη πιο βόρεια πόλη της Γερμανίας μετά από το Βέστερλαντ στο νησί Ζιλτ (Sylt) και βρίσκεται περίπου 7 χλμ από τα δανικά σύνορα.
Κατά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου το Φλένσμπουργκ υπήρξε η έδρα της Γερμανικής Κυβέρνησης με επικεφαλής τον Ναύαρχο Καρλ Ντένιτς, τον οποίο ο Χίτλερ όρισε ως διάδοχό του μετά την αυτοκτονία του.
Στη Γερμανία το Φλένσμπουργκ είναι γνωστό για:
Πηγές
Κατηγορία:Κωμοπόλεις της Γερμανίας Κατηγορία:Πόλεις του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν
Μπραντ Πιτ
Ο Μπραντ Πιτ (William Bradley "Brad" Pitt), (18 Δεκεμβρίου 1963) είναι Αμερικανός ηθοποιός. Έχει λάβει τέσσερις υποψηφιότητες για Όσκαρ ερμηνείας, κερδίζοντας ένα για την ταινία του Κουέντιν Ταραντίνο Κάποτε στο… Χόλιγουντ (Once Upon a Time in Hollywood, 2019) και επτά υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα κερδίζοντας δυο.
Ο Πιτ ξεκίνησε την καριέρα του κάνοντας γκεστ εμφανίσεις σε τηλεοπτικές σειρές. Έγινε γνωστός όταν έπαιξε τον άγνωστο ταξιδιώτη που αποπλανεί τη Τζίνα Ντέιβις στην ταινία Θέλμα & Λουίζ (Thelma & Louise) το 1991. Οι πρώτοι του πρωταγωνιστικοί ρόλοι σε μεγάλες παραγωγές έγιναν στις ταινίες Το Ποτάμι Κυλάει Ανάμεσά Μας (A River Runs Through It, 1992) και Συνέντευξη με έναν Βρυκόλακα (Interview with the Vampire, 1994). Κέρδισε την πρώτη του υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα για την ταινία Θρύλοι του Πάθους (Legends of the Fall, 1994) παίζοντας μαζί με τον Άντονι Χόπκινς. Το 1995 πρωταγωνίστησε στο επιτυχημένο αστυνομικό θρίλερ Seven του Ντέιβιντ Φίντσερ και στην ταινία Οι Δώδεκα Πίθηκοι (12 Monkeys) που του χάρισε την πρώτη του Χρυσή Σφαίρα β' ανδρικού ρόλου και την πρώτη του υποψηφιότητα για Όσκαρ. Τέσσερα χρόνια μετά, πρωταγωνίστησε στην καλτ ταινία Fight Club και το 2001 στην εισπρακτική επιτυχία Η Συμμορία των Έντεκα (Ocean's Eleven) και στις δύο συνέχειες Η Συμμορία των Δώδεκα (Ocean's Twelve, 2004) και Η Συμμορία των Δεκατριών (Ocean's Thirteen, 2007). Το 2008 έλαβε την δεύτερη υποψηφιότητα για Όσκαρ για την ταινία Η Απίστευτη Ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον (The Curious Case of Benjamin Button) και το 2012 την τρίτη του υποψηφιότητα για το Moneyball.
Ήταν παντρεμένος για 5 χρόνια με την επίσης ηθοποιό Τζένιφερ Άνιστον και άλλα 5 με την Αντζελίνα Τζολί με την οποία έχουν έξι παιδιά. Λαμβάνει τακτικά ενεργό δράση σε ποικίλα κοινωνικά θέματα τόσο στις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και παγκοσμίως. Ο Πιτ έχει δική του εταιρεία παραγωγής, την Plan B Entertainment, η οποία περιλαμβάνει και την παραγωγή των βραβευμένων με Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, Ο Πληροφοριοδότης (The Departed, 2007) και 12 Χρόνια Σκλάβος (12 Years a Slave, 2013).
Πρώτα χρόνια
Ο Πιτ γεννήθηκε από τους Τζέιν Έτα και Γουίλιαμ Άλβιν Πιτ, στο Σόνι της Οκλαχόμα και μεγάλωσε μαζί με τα αδέρφια του Νταγκ και Τζούλι Νιλ στο Σπρίνγκφιλντ του Μιζούρι.
Ο Πιτ φοίτησε στο λύκειο Kickapoo όπου ήταν μέλος των ομάδων γκολφ, τένις και κολύμβησης και συμμετείχε σε σχολικά μιούζικαλ. Μετά την αποφοίτησή του, πέρασε στο Πανεπιστήμιο του Μιζούρι το 1982, και σπούδασε δημοσιογραφία με επίκεντρο τη διαφήμιση. . Ως μέλος της αδελφότητας Σίγμα Χι πήρε μέρος σε πολλές θεατρικές παραστάσεις. Λίγο πριν από την αποφοίτηση, όλοι του οι φίλοι είχαν αποκατασταθεί επαγγελματικά αλλά ο ίδιος δεν ήταν έτοιμος. Αγαπούσε τις ταινίες και εφόσον δεν γυρίζονταν ταινίες στο Μιζούρι, αποφάσισε να πάει εκεί που γυρίζονται. Δύο εβδομάδες πριν πάρει το πτυχίο του, ο Πιτ άφησε το πανεπιστήμιο και μετακόμισε στο Λος Άντζελες όπου παρακολούθησε μαθήματα υποκριτικής και εργάστηκε σε διάφορες δουλειές.
Πρώτα επαγγελματικά βήματα
Ενώ πάλευε να εδραιωθεί στο Λος Άντζελες, ο Πιτ διδάχτηκε από τον καθηγητή υποκριτικής Ρόι Λόντον. Εργάστηκε σε διάφορες δουλειές όπως σοφέρ για να πληρώσει τα μαθήματα υποκριτικής.
Οι πρώτες του κινηματογραφικές εμφανίσεις έγιναν το 1987 στις ταινίες Αδιέξοδο (No Way Out), Η Συμμορία με τις Πόρσε (No Man's Land) και Λιγότερο Από Μηδέν (Less Than Zero) σε πολύ μικρούς ρόλους. Το Νοέμβριο του ίδιου έτους έκανε το τηλεοπτικό του ντεμπούτο στην αμερικανική κωμική σειρά Growing Pains. Αργότερα εμφανίστηκε σε τέσσερα επεισόδια της σαπουνόπερας Dallas. Τον επόμενο χρόνο έκανε μια γκεστ εμφάνιση στη σειρά 21 Jump Street.
Την ίδια χρονιά, το 1988, ο Πιτ πήρε τον πρώτο του πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία The Dark Side of the Sun όπου ενσάρκωνε έναν Αμερικανό που πηγαίνει με την οικογένειά του στην Αδριατική για να βρουν ένα γιατρικό για μια πάθηση στο δέρμα. Όμως η ταινία δεν βγήκε ποτέ στους κινηματογράφους λόγω του ξεσπάσματος του Πολέμου της Κροατίας και κυκλοφόρησε το 1997. Το 1989 εμφανίστηκε σε δύο ταινίες: η πρώτη σε ένα β' ρόλο στην ταινία Happy Together και η δεύτερη στην ταινία τρόμου Το Κολέγιο Πνίγηκε στο Αίμα (Cutting Class).
Ακολούθησαν διάφοροι ρόλοι σε τηλεοπτικές σειρές και τηλεταινίες και το 1991 ο Πιτ εμφανίστηκε ξανά στον κινηματογράφο στην ταινία Across the Tracks. Μετά από πολλούς δευτερεύοντες ρόλους τόσο στον κινηματογράφο όσο και στην τηλεόραση ο Πιτ έγινε ευρύτερα γνωστός με την ταινία Θέλμα & Λουίζ (Thelma & Louise, 1991). Η ερωτική σκηνή με τη Τζίνα Ντέιβις θεωρείται ότι καθιέρωσε τον Πιτ ως σύμβολο του σεξ. Τον ίδιο χρόνο, ο Πιτ πρωταγωνίστησε στο Johnny Suede και το 1992 στο Πονηρός Κόσμος (Cool World). Και οι δύο ταινίες δεν πρόσφεραν κάτι ιδιαίτερο στην καριέρα του εξαιτίας τόσο των κακών κριτικών όσο και των χαμηλών εισπράξεων. . Επόμενη εμφάνιση έγινε στην ταινία Το Ποτάμι Κυλάει Ανάμεσά Μας σε σκηνοθεσία Ρόμπερτ Ρέντφορντ. Με αυτήν την ταινία, ο Πιτ απέδειξε ότι εκτός από ομορφιά διαθέτει και ταλέντο αν και ο ίδιος παραδέχτηκε ότι ένιωθε πολύ πίεση κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. Το 1993 πρωταγωνίστησε μαζί με τους Τζούλιετ Λιούις και Ντέιβιντ Ντουκόβνι στην ταινία Καλιφόρνια και στην καλτ επιτυχία Ιλιγγιώδης Έρωτας (True Romance).
Οι πρώτες επιτυχίες
Το 1994 ήταν μια σημαντική χρονιά στην καριέρα του Πιτ. Πρωταγωνίστησε μαζί με τους Τομ Κρουζ και Αντόνιο Μπαντέρας στην εισπρακτική και καλλιτεχνική επιτυχία Συνέντευξη Με Έναν Βρυκόλακα (Interview with the Vampire) βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο της Αν Ράις. Αν και έλαβε δύο βραβεία MTV η ερμηνεία του δεν έλαβε καλές κριτικές.
thumb|upright|alt=A side view of a Caucasian male, who is facing to the left, with light brown hair. He is wearing a black suit and tie with a white shirt. Another Caucasian male, also wearing a suit, is visible in the background. |Ο Μπραντ Πιτ ανακηρύχτηκε Ο Πιο Σέξυ Άνδρας από το περιοδικό [[People το 1995 και το 2000.]]
Μετά το Συνέντευξη Με Έναν Βρυκόλακα ακολούθησε η ταινία Θρύλοι του Πάθους (Legends of the Fall) για την οποία ο Πιτ έλαβε την πρώτη του υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα α' ανδρικού ρόλου - δράμα. Μαζί του στην ταινία έπαιζαν οι Άντονι Χόπκινς, Άινταν Κουίν και Χένρι Τόμας. Αν και η ταινία έλαβε μικτά σχόλια, αρκετοί κριτικοί επαίνεσαν την ερμηνεία του Πιτ.
Το 1995, ο Πιτ πρωταγωνίστησε μαζί με τους Μόργκαν Φρίμαν και Γκουίνεθ Πάλτροου στο Seven, όπου ενσάρκωνε έναν ντετέκτιβ που κυνηγούσε τον μανιακό δολοφόνο που έπαιζε ο Κέβιν Σπέισι. Ο Πιτ χαρακτήρισε την ταινία εξαιρετική και δήλωσε ότι ο ρόλος του θα τον βοηθήσει να διευρύνει τους υποκριτικούς του ορίζοντες. . Η ερμηνεία απέσπασε πολύ θετικά σχόλια και η ταινία έφτασε τα 327 εκατομμύρια δολάρια εισπράξεις παγκοσμίως.
Μετά την επιτυχία του Seven, ο Πιτ πήρε ένα δεύτερο ρόλο στην ταινία του Τέρι Γκίλιαμ το 1995 με τίτλο Οι Δώδεκα Πίθηκοι (12 Monkeys). Η ταινία πήρε εξαιρετικές κριτικές ενώ και η ερμηνεία του το ίδιο. Κέρδισε την πρώτη του Χρυσή Σφαίρα και έλαβε την πρώτη του υποψηφιότητα για Όσκαρ στην κατηγορία Β' Ανδρικού Ρόλου.
Την επόμενη χρονιά εμφανίστηκε στο δικαστικό δράμα Sleepers και το 1997 στην ταινία Ο Τρομοκράτης (The Devil's Own) δίπλα στον Χάρισον Φορντ. Και οι δυο ταινίες έλαβαν μικτά σχόλια από τους κριτικούς αλλά κινήθηκαν ικανοποιητικά στα διεθνή box office με 165 και 140 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως αντίστοιχα. Αργότερα την ίδια χρονιά πρωταγωνίστησε στο Εφτά Χρόνια στο Θιβέτ (Seven Years in Tibet) σε σκηνοθεσία του Ζαν-Ζακ Ανό. Ο Πιτ έκανε πολλούς μήνες προπόνηση για το ρόλο, ο οποίος απαιτούσε αναρρίχηση σε βουνά. Έλαβε κυρίως αρνητικές κριτικές και γενικά θεωρείται μέτρια εισπρακτική επιτυχία.
Το 1998 έπαιξε για δεύτερη φορά μαζί με τον Χόπκινς στην ταινία Συνάντησε τον Τζο Μπλακ (Meet Joe Black). Η ταινία έλαβε μικτές κριτικές και αρκετές από αυτές ήταν αρκετά επικριτικές για την ερμηνεία του.
Το 1999 ακολούθησε το Fight Club στη δεύτερη συνεργασία του με το σκηνοθέτη Ντέιβιντ Φίντσερ. Για τις ανάγκες του ρόλου, ο Πιτ έκανε μαθήματα μπόξινγκ και συμφώνησε να του αφαιρέσουν μέρος των μπροστινών δοντιών του, τα οποία αποκαταστάθηκαν μετά το τέλος των γυρισμάτων. Το Fight Club έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ της Βενετίας και παρά τη διχασμένη γνώμη των κριτικών για την ταινία, η ερμηνεία του πήρε τα θερμότερα σχόλια. Παρά την απογοητευτική πορεία του στα ταμεία, το Fight Club έγινε κλασικό καλτ μετά την κυκλοφορία του σε DVD το 2000.
2000-2003
thumb|alt=An image of five Caucasian men and one Caucasian woman posing in front of a blue curtain. Four of the men and the woman are wearing leather coats and jeans, while the man on the far left is wearing a trench coat and jeans.|Μπραντ Πιτ, [[Τζορτζ Κλούνεϊ, Ματ Ντέιμον, Άντι Γκαρσία, Τζούλια Ρόμπερτς, το καστ της ταινίας Η Συμμορία των Έντεκα και ο σκηνοθέτης Στίβεν Σόντερμπεργκ το Δεκέμβριο του 2001.]] Μετά το Fight Club ο Πιτ συμμετείχε στο Snatch του Γκάι Ρίτσι και παρά τα κακά σχόλια για την ταινία, ο Πιτ έλαβε καλές κριτικές για την ερμηνεία του. Το 2001 πρωταγωνίστησε μαζί με την Τζούλια Ρόμπερτς στην ταινία Ο Μεξικάνος (The Mexican) και μαζί με τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ στο Παιχνίδι Κατασκόπων (Spy Game). Στις 22 Νοεμβρίου της ίδιας χρονιάς, εμφανίστηκε σε ένα επεισόδιο της δημοφιλούς αμερικανικής σειράς Friends. Για την ερμηνεία του στη σειρά έλαβε υποψηφιότητα για το βραβείο Emmy.
Το Δεκέμβριο 2001, ο Πιτ παίρνει το ρόλο του Ράστι Ράιαν στο remake της ομώνυμης ταινίας Η Συμμορία των Έντεκα (Ocean's Eleven). Το καστ περιλάμβανε τους Τζορτζ Κλούνεϊ, Τζούλια Ρόμπερτς, Ματ Ντέιμον και Άντι Γκαρσία. Η ταινία έλαβε καλές κριτικές και έφτασε τα 450 εκατομμύρια δολάρια εισπράξεις παγκοσμίως.
2004-2010
Το 2004 ο Πιτ συμμετείχε σε δύο μεγάλες παραγωγές. Η πρώτη, στο ρόλο του Αχιλλέα στην ταινία Τροία (Troy) και η δεύτερη στο δεύτερο μέρος της Συμμορίας, Η Συμμορία των Δώδεκα (Ocean's Twelve). Για το ρόλο του στην Τροία έκανε έξι μήνες προπόνηση για να μάθει να ξιφομαχεί. Ένας τραυματισμός του στο πλατό και κατά σύμπτωση στην αχίλλειο πτέρνα του καθυστέρησε τα γυρίσματα για αρκετές εβδομάδες. . Με 497 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως η Τροία παραμένει η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία στην καριέρα του. . Η Συμμορία των Δώδεκα ξεπέρασε τα 360 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως ενώ η χημεία του με τον Κλούνεϊ θεωρήθηκε από πολλούς ως το καλύτερο ανδρικό ντουέτο στην ιστορία του κινηματογράφου από την εποχή του Ρέντφορντ και του Πολ Νιούμαν.
Το 2005, πρωταγωνίστησε στην ταινία Ο Κύριος και η Κυρία Σμιθ (Mr. & Mrs. Smith) όπου και γνώρισε τη μετέπειτα σύντροφό του Αντζελίνα Τζολί. Η ταινία έλαβε κυρίως θερμά σχόλια με τους περισσότερους κριτικούς να επαινούν τη χημεία του πρωταγωνιστικού διδύμου. Η ταινία απέφερε 478 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως, κάνοντάς την μία από τις μεγαλύτερες εισπρακτικές επιτυχίες της χρονιάς.
thumb|upright|Ο Μπραντ Πιτ στη [[Γερμανία|γερμανική πρεμιέρα της ταινίας Άδωξοι Μπάσταρδη τον Ιούλιο του 2009.|alt=A Caucasian male, who is wearing aviator sunglasses, has light brown hair and a short brown beard. He wears a grey suit jacket, white shirt, and grey tie. Behind him are people with single-lens reflex cameras.]]
Στην επόμενη ταινία του, πρωταγωνίστησε μαζί με την Κέιτ Μπλάνσετ στην ταινία Βαβέλ του Αλεχάντρο Γκονσάλες Ινιάριτου και η ερμηνεία του απέσπασε εξαιρετικές κριτικές ενω η ίδια η ταινία έλαβε επτά υποψηφιότητες για Όσκαρ και Χρυσή Σφαίρα, κερδίζοντας τη Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ταινίας - Δράμα.
Το 2007 επανέλαβε το ρόλο του στην ταινία Η Συμμορία των Δεκατριών (Ocean's Thirteen). Στο τρίτο μέρος συμμετείχε ο Αλ Πατσίνο και ενώ καλλιτεχνικά θεωρείται κατώτερη από τις προηγούμενες δύο οι εισπράξεις έφτασαν τα 311 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Ο επόμενος ρόλος του ήταν ο Τζέσι Τζέιμς στη ταινία Η Δολοφονία του Τζέσι Τζέιμς από τον Δειλό Ρόμπερτ Φορντ (The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford, 2007) σε παραγωγή της δικής του εταιρείας Plan B. Το 2008 θα εμφανιστεί στη μαύρη κωμωδία Καυτό Απόρρητο (Burn After Reading) των αδερφών Κοέν. Η ταινία έλαβε καλά σχόλια, με τους κριτικούς να σημειώνουν ότι η ερμηνεία του Πιτ ήταν η πιο αστεία.