cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κρίση των πυραύλων της Κούβας
Η ενημέρωση του Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι
Το βράδυ της Δευτέρας 22 Οκτωβρίου του 1962, ο κόσμος ολόκληρος παρακολούθησε με αγωνία το τηλεοπτικό διάγγελμα του προέδρου των Η.Π.Α. Τζον Κένεντι προς τον αμερικανικό λαό. Είχε ήδη γίνει γνωστή η ύπαρξη στην Κούβα σοβιετικών πυραύλων ικανών να φέρουν πυρηνικές κεφαλές και οι πάντες ανέμεναν την αντίδραση της Ουάσινγκτον. Τα όσα ανέφερε, μεταξύ πολλών άλλων, στο μακροσκελές διάγγελμά του ο Αμερικανός πρόεδρος ενίσχυσαν τους φόβους για το χειρότερο, την απειλή πυρηνικού πολέμου:
"...Τώρα απαιτείται περαιτέρω δράση -και ήδη βρίσκεται καθ' οδόν. Επιπλέον αυτές οι ενέργειες μπορεί να είναι μόνο η αρχή. Δεν θα διακινδυνεύσουμε πρόωρα και αχρείαστα το κόστος παγκοσμίου πυρηνικού πολέμου, στον οποίο ακόμη και οι καρποί της νίκης θα είναι στάχτες στο στόμα μας, αλλά ούτε πρόκειται να υποχωρήσουμε μπροστά σε αυτόν τον κίνδυνο οποτεδήποτε χρειαστεί να τον αντιμετωπίσουμε... Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει ακριβώς την τροπή που θα πάρουν οι εξελίξεις ή το κόστος ή τις απώλειες που θα επισύρουν. Πολλοί μήνες θυσιών και αυτοπειθαρχίας βρίσκονται μπροστά μας... Το κόστος της ελευθερίας είναι πάντοτε υψηλό, αλλά πάντοτε οι Αμερικανοί το πλήρωσαν. Ένας είναι ο δρόμος που δεν θα διαλέξουμε ποτέ, αυτός της παράδοσης ή της υποταγής...".
Διεθνείς αντιδράσεις
Στις 23 Οκτωβρίου συνήλθε στη Μόσχα το υπουργικό συμβούλιο και ο υπουργός Άμυνας στρατάρχης Μαλινόφσκι ανακάλεσε όλες τις άδειες των στρατιωτικών της Ε.Σ.Σ.Δ., ενώ ο στρατάρχης Γκρέτσκο, διοικητής του Συμφώνου της Βαρσοβίας, διαβουλευόταν με τους συμμάχους της Σοβιετικής Ένωσης για την αύξηση της στρατιωτικής ετοιμότητας των ενόπλων δυνάμεων του Συμφώνου αυτού. Πυρετώδεις αμερικανικές στρατιωτικές κινήσεις στη Φλόριντα, ενώ στις 24 Οκτωβρίου, η Ουάσινγκτον ανακοίνωσε την ανάκληση των αδειών των ανδρών της Στρατηγικής Αεροπορικής Διοίκησης, δηλαδή του στρατιωτικού δυναμικού που ήταν κατ' εξοχήν επιφορτισμένο με την αποστολή διεξαγωγής ολοκληρωτικού πυρηνικού πολέμου.
Στις 23 Οκτωβρίου συνήλθε σε κατεπείγουσα συνεδρίαση το Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε., ενώ δεκάδες χώρες προσπαθούσαν να μεσολαβήσουν μεταξύ Η.Π.Α. και Ε.Σ.Σ.Δ. για να επιτευχθεί η αποτροπή του πυρηνικού ολέθρου. Στις 24 Οκτωβρίου ο γ.γ. του Ο.Η.Ε. Ου Θαντ έστειλε επιστολές προς τους Κένεντι και Χρουστσόφ, ζητώντας "ανακωχή" δύο-τριών εβδομάδων, στη διάρκεια της οποίας οι μεν Σοβιετικοί να αναστείλουν κάθε εργασία στις πυραυλικές εγκαταστάσεις της Κούβας, όπως και κάθε αποστολή όπλων, οι δε Αμερικανοί να διακόψουν τον ναυτικό αποκλεισμό για το ίδιο χρονικό διάστημα. Στις 25 Οκτωβρίου ο Χρουστσόφ αποδέχθηκε την πρόταση του Ου Θαντ, όχι όμως και ο Κένεντι, ο οποίος πάντως δεν την απέρριψε ρητά και πρότεινε διαβουλεύσεις.
Μυστικές διαπραγματεύσεις
Στις 26 Οκτωβρίου η κατάσταση επιδεινώθηκε αλλά ταυτόχρονα άρχισαν και οι πολιτικές κινήσεις αποκλιμάκωσης της κρίσης.
Το αμερικανικό πολεμικό ναυτικό σταμάτησε το λιβανέζικο φορτηγό Μαρούσα, το οποίο είχε ναυλώσει η Ε.Σ.Σ.Δ. για να μεταφέρει φορτίο στην Κούβα, 350 μίλια μακριά από τις κουβανικές ακτές. Οι Αμερικανοί ερεύνησαν το πλοίο και το άφησαν να συνεχίσει την πορεία του, καθώς διαπίστωσαν ότι μετέφερε μόνο χαρτί, θείο και φορτηγά αυτοκίνητα.
Ο Γ.Γ. του Ο.Η.Ε. έστειλε μηνύματα προς τον Χρουστσόφ και τον Κένεντι, εκφράζοντας την αγωνία του για το ενδεχόμενο αναμέτρησης αμερικανικών και σοβιετικών πλοίων στον ωκεανό, στη ζώνη ναυτικού αποκλεισμού της Κούβας.
Και οι δύο του απάντησαν την ίδια μέρα. Από την απάντηση του Χρουστσόφ φάνηκε ότι ο Σοβιετικός ηγέτης άρχισε να υποχωρεί, καθώς πληροφόρησε τον Ου Θαντ για την "καθαρά προσωρινή κίνησή του", όπως τη χαρακτήρισε, να διατάξει τα σοβιετικά πλοία να παραμείνουν εκτός της ζώνης ναυτικού αποκλεισμού. Περιχαρής, ο Τζον Κένεντι γνωστοποίησε στον Ου Θαντ ότι θα έκανε ό,τι είναι δυνατόν για να αποτραπεί σύγκρουση με σοβιετικά πλοία εφόσον αυτά παραμείνουν εκτός της ζώνης αποκλεισμού. Παράλληλα ο Χρουστσόφ έστειλε μυστική επιστολή στον Αμερικανό πρόεδρο με την οποία πρότεινε την απομάκρυνση των σοβιετικών πυραύλων από την Κούβα, με αντάλλαγμα τη μόνιμη δέσμευση των Η.Π.Α. ότι δεν θα εισβάλουν στο νησί.
Η κρίση συνεχίζεται
"Κάνω αυτή την πρόταση: Εμείς συμφωνούμε να απομακρύνουμε από την Κούβα εκείνα τα (στρατιωτικά) μέσα τα οποία εσείς θεωρείτε επιθετικά... Οι Η.Π.Α. θα απομακρύνουν τα ίδια μέσα από την Τουρκία... Η Ε.Σ.Σ.Δ. θα κάνει δήλωση στο Συμβούλιο Ασφαλείας με την οποία θα δίνει επίσημη υπόσχεση να σεβαστεί το απαραβίαστο των συνόρων και της κυριαρχίας της Τουρκίας... Η κυβέρνηση των Η.Π.Α. θα κάνει παρόμοια δήλωση στο Συμβούλιο Ασφαλείας σχετικά με την Κούβα. Θα δηλώσει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες, ορμώμενες από το απαραβίαστο των συνόρων και της κυριαρχίας της Κούβας, αναλαμβάνουν την υποχρέωση να μην αναμιγνύονται στις εσωτερικές της υποθέσεις ούτε να εισβάλουν στην Κούβα ή να παράσχουν το έδαφός τους ως ορμητήριο για τέτοια εισβολή και ότι επίσης θα περιορίσουν εκείνους που μπορεί να σκέπτονται να πραγματοποιήσουν επίθεση εναντίον της Κούβας τόσο από το έδαφος των Η.Π.Α. όσο και από το έδαφος άλλων γειτονικών προς την Κούβα κρατών...".
Την ίδια ώρα όμως που ο Χρουστσόφ έστειλε αυτή τη συμβιβαστική επιστολή, στην Κούβα καταρρίφθηκε κατασκοπευτικό αμερικανικό αεροπλάνο U-2, το οποίο υπερίπτατο των πυραυλικών βάσεων, έχοντας παραβιάσει τον κουβανικό εθνικό εναέριο χώρο.
Συνέβη όμως και κάτι πολύ πιο επικίνδυνο ακόμη. Σχεδόν ταυτόχρονα (παρόλο που λόγω της τεράστιας διαφοράς ώρας, στη Σοβιετική Ένωση ήταν ήδη 28 Οκτωβρίου), άλλο αμερικανικό κατασκοπευτικό U-2 έκανε την, υπό συνθήκες διεθνούς κρίσης, πολιτικά εγκληματική κίνηση να εισβάλει στον εναέριο χώρο της Ε.Σ.Σ.Δ. και μάλιστα όχι οπουδήποτε αλλά στη χερσόνησο Τσουκότκα -άκρως απαγορευμένης πρόσβασης περιοχή της σοβιετικής Άπω Ανατολής, όπου βρίσκονταν εγκατεστημένοι στρατηγικοί διηπειρωτικοί πυρηνικοί πύραυλοι της Ε.Σ.Σ.Δ. που στόχευαν απευθείας τις Η.Π.Α. Σοβιετικά "Μιγκ" απογειώθηκαν αμέσως για να το καταρρίψουν, αμερικανικά F-105, που είχαν μάλιστα πυραύλους με πυρηνική γόμωση, παρενέβησαν για να το προστατεύσουν και κυριολεκτικά ως εκ θαύματος το επεισόδιο δεν εκλήφθη από τους Σοβιετικούς ως τελική αναγνωριστική πτήση πριν από την έναρξη αμερικανικής πυρηνικής επίθεσης κατά της Ε.Σ.Σ.Δ. με τις μοιραίες συνέπειες που θα είχε κάτι τέτοιο.
Αργότερα αποκαλύφθηκε πως το σοβιετικό υποβρύχιο Β-59 το οποίο βρισκόταν στα ανοικτά της Κούβας, ήρθε πολύ κοντά στην εκτόξευση τορπίλης με πυρηνική κεφαλή προς τον αμερικανικό στόλο που επόπτευε την περιοχή, ωστόσο αποφεύχθηκε την τελευταία στιγμή λόγω της διαφωνίας του Βασίλι Αρχίποφ, ενός από τους τρείς αξιωματικούς οι οποίοι έπρεπε να συμφωνήσουν ομοφώνως για την εκτόξευση.
Το τέλος της κρίσης
Την κρίσιμη εκείνη ημέρα, 27 Οκτωβρίου, και αφού είχε ήδη λάβει τη δεύτερη επιστολή του Χρουστσόφ, ο Τζον Κένεντι αποφάσισε να απαντήσει στην πρώτη, μυστική επιστολή του Σοβιετικού ηγέτη, στην οποία δεν είχε θέσει ακόμη το θέμα της Τουρκίας. Η αμερικανική πρόταση συμβιβασμού ήταν σαφής:
"Εσείς θα συμφωνήσετε να απομακρύνετε αυτά τα οπλικά συστήματα από την Κούβα κάτω από κατάλληλο έλεγχο και επίβλεψη του Ο.Η.Ε. και θα αναλάβετε την υποχρέωση, με κατάλληλες εγγυήσεις, να σταματήσετε την περαιτέρω εισαγωγή τέτοιων οπλικών συστημάτων στην Κούβα. Εμείς, από την πλευρά μας, θα συμφωνήσουμε, με την επίτευξη των κατάλληλων διευθετήσεων μέσω του Ο.Η.Ε. για την εκπλήρωση και τη συνέχιση της τήρησης αυτών των υποχρεώσεων α) να άρουμε αμέσως τα μέτρα αποκλεισμού που βρίσκονται τώρα σε ισχύ, και β) να παράσχουμε διαβεβαιώσεις εναντίον εισβολής στην Κούβα. Έχω την πεποίθηση ότι και άλλα κράτη του Δυτικού Ημισφαιρίου θα είναι έτοιμα να πράξουν αναλόγως. Εάν δώσετε στον αντιπρόσωπό σας παρόμοιες οδηγίες, δεν υπάρχει λόγος γιατί δεν θα μπορούσαμε να ολοκληρώσουμε αυτές τις διευθετήσεις και να τις ανακοινώσουμε στον κόσμο σε μία-δύο μέρες...".
Πραγματικά την επομένη, 28 Οκτωβρίου, με μία μακροσκελέστατη επιστολή προς τον Αμερικανό πρόεδρο Τζον Κένεντι, η οποία μάλιστα μεταδόθηκε και από τον ραδιοφωνικό σταθμό της Μόσχας, ο Σοβιετικός ηγέτης Νικίτα Χρουστσόφ αποδέχθηκε την πρόταση της Ουάσινγκτον να αποσύρει τους πυραύλους έναντι της διαβεβαίωσης ότι οι Η.Π.Α. δεν θα εισβάλουν στην Κούβα.
Ήταν τόση η χαρά του Κένεντι για τη διευθέτηση της κρίσης, που έκανε την ασυνήθιστη κίνηση να απαντήσει στο μήνυμα του Χρουστσόφ πριν καν λάβει το επίσημο κείμενο της επιστολής του, μόνο με βάση το κείμενο που ακούστηκε από τον ραδιοφωνικό σταθμό της Μόσχας, ζητώντας μάλιστα συγγνώμη για το περιστατικό της παραβίασης του σοβιετικού εναέριου χώρου από το U-2 στην Τσουκότκα. Έτσι, έστω και την ύστατη ώρα, ο κόσμος απομακρύνθηκε από το χείλος της πυρηνικής αβύσσου όπου είχε φτάσει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ψυχρός Πόλεμος Κατηγορία:Ιστορία της Κούβας Κατηγορία:Ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Αμερικανοκουβανικές σχέσεις Κατηγορία:1962
Τζον Φιτζέραλντ Κέννεντυ
Ο Τζον Φιτζέραλντ «Τζακ» Κένεντι (John Fitzgerald "Jack" Kennedy) (Μπρούκλαϊν, Μασαχουσέτη, 29 Μαΐου 1917 - Ντάλας, Τέξας, 22 Νοεμβρίου 1963), αποκαλούμενος συχνά και με τα αρχικά του J.F.K., ήταν Αμερικανός πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως ο 35ος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, από τον Ιανουάριο του 1961 έως τη δολοφονία του τον Νοέμβριο του 1963.
Ο Τζον Κένεντι, γόνος μίας από τις πλουσιότερες οικογένειες των ΗΠΑ, γεννήθηκε στις 29 Μαΐου 1917 στη Μασαχουσέτη των ΗΠΑ, ήταν Ιρλανδικής καταγωγής και ο πρώτος καθολικός Πρόεδρος. Ο πατέρας του, Τζόζεφ Κέννεντυ, είχε διατελέσει πρεσβευτής των ΗΠΑ στο Λονδίνο, όπως και πρόεδρος της Επιτροπής Ναυτικών Υποθέσεων των ΗΠΑ, επί προεδρίας του Φραγκλίνου Ρούσβελτ. Η μητέρα του Ρόζα, το γένος Φιτζέραλντ ήταν κόρη πρώην δημάρχου Βοστώνης, ο οποίος ανήκε στο Δημοκρατικό Κόμμα των ΗΠΑ. Η οικογένεια απέκτησε τρεις γιους (Τζον, Ρόμπερτ, Έντουαρντ) και τέσσερις κόρες. Ο Τζον αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ το 1940 και υπηρέτησε στο Ναυτικό των ΗΠΑ (USN). Μετά τον πόλεμο εξελέγη μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων για την πολιτεία της Μασαχουσέτης και το 1953 εξελέγη Γερουσιαστής, πάλι της ίδιας πολιτείας. Την ίδια χρονιά στις 12 Σεπτεμβρίου παντρεύεται την 24χρονη Ζακλίν Μπουβιέ με την οποία απέκτησε 2 παιδιά.
Τα πρώτα χρόνια
Στα εφηβικά του χρόνια ασχολήθηκε με τον αθλητισμό, ενώ υπήρξε πρωταθλητής της κολύμβησης. Το 1935, ο Κέννεντυ γράφτηκε στη Σχολή Οικονομικών Επιστημών του Λονδίνου και ακολούθως φοίτησε στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, αποκτώντας διδακτορικό στη Νομική επιστήμη (1940). Εν συνεχεία κατατάχθηκε στο Ναυτικό των ΗΠΑ και πολέμησε στο Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο. Με το βαθμό του σημαιοφόρου, ως κυβερνήτης τορπιλακάτου στον Ειρηνικό, τραυματίσθηκε στις 2 Αυγούστου του 1943. Τιμήθηκε με μετάλλιο επί ανδραγαθία και από το 1945 εργάσθηκε σαν δημοσιογράφος. Τον επόμενο χρόνο εκλέχτηκε μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων, θέση στην οποία επανεκλέχτηκε το 1948 και το 1950. Το 1952 εκλέχτηκε για πρώτη φορά Γερουσιαστής και ξανά το 1958, με 6ετή θητεία. Το 1956 διεκδίκησε του Δημοκρατικού Κόμματος, για την Αντιπροεδρία των ΗΠΑ.
Πολιτική καριέρα
Στις 8 Νοεμβρίου του 1960, ημέρα των αμερικανικών προεδρικών εκλογών, ο Τζον Κένεντι ήταν υποψήφιος του Δημοκρατικού Κόμματος. Εκείνη την ημέρα, μάλιστα, έλαβε από τον πατέρα του, Τζόζεφ Πάτρικ Κένεντι, ένα τηλεγράφημα: "Αν δεν εκλεγείς πρόεδρος, θα σου αγοράσω μια χώρα για να την κυβερνάς". Δεν χρειάστηκε, καθώς ο αμερικανικός λαός τον εξέλεξε πρόεδρο (τον νεότερο πρόεδρο στην ιστορία της χώρας) στη θέση του εβδομηκονταετούς πλέον Ντουάιτ Αϊζενχάουερ. Η νίκη του Κένεντι δεν ήταν εύκολη. Ύστερα από μία εξοντωτική προεκλογική εκστρατεία, κατά την οποία πρώτη φορά έγινε έντονη χρήση της τηλεόρασης, ο Κένεντι υπερίσχυσε του αντιπάλου του και αντιπροέδρου του Αϊζενχάουερ, Ρίτσαρντ Νίξον, με ισχνή πλειοψηφία. Τα τελικά αποτελέσματα είχαν ως εξής: Κέννεντι 34.220.984 ψήφοι, Νίξον 34.108.157 ψήφοι ή, όπως το έθεσαν οι New York Times, «ο Κένεντι εξελέγη με λιγότερο από το μισό του 1% των όσων ψήφισαν».
Ο Κένεντι ανέλαβε τα καθήκοντά του τον Ιανουάριο του 1961. Το προφίλ του ενδυναμώθηκε έπειτα από την κρίση των πυραύλων της Κούβας, τον Οκτώβριο του 1962. Το 1963, οι κάτοικοι του Δυτικού Βερολίνου επιφύλαξαν ενθουσιώδη υποδοχή στον Τζον Κένεντι και δεν απογοητεύτηκαν. Λίγα λεπτά αργότερα, το άστρο του Κένεντι υψώθηκε στο ζενίθ της σύντομης διαδρομής του, όταν επισκεπτόμενος το Τείχος του Βερολίνου μαζί με τον Δυτικογερμανό καγκελάριο Κόνραντ Αντενάουερ και τον δήμαρχο της πόλης Βίλι Μπραντ, κορύφωσε την εμπνευσμένη ομιλία του με την ιστορική φράση: Ich bin ein Berliner! («Είμαι ένας Βερολινέζος»).
Δολοφονήθηκε στο Ντάλας του Τέξας στις 22 Νοεμβρίου 1963. Σύμφωνα με την κυβέρνηση των ΗΠΑ, αποκλειστικός υπεύθυνος για τη δολοφονία του ήταν ο Λι Χάρβεϊ Όσβαλντ, άποψη η οποία έχει αμφισβητηθεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι των ΗΠΑ Τζον Κατηγορία:Δολοφονημένοι Πρόεδροι των ΗΠΑ Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Ιρλανδοαμερικανοί
Αντώνης Νικοπολίδης
Ο Αντώνης Νικοπολίδης (Άρτα, 14 Ιανουαρίου 1971) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής. Αγωνίστηκε τόσο στην ομάδα του Παναθηναϊκού, όσο και του Ολυμπιακού, ενώ υπήρξε αρχηγός και στους δύο συλλόγους, κατακτώντας αρκετούς τίτλους με αμφότερους. Κορυφαία στιγμή στην καριέρα του ήταν η κατάκτηση του Euro 2004 με την Εθνική Ελλάδος.
Σε συλλογικό επίπεδο
Μεγάλωσε στη Βίγλα, ένα παραθαλάσσιο χωριό της Άρτας και πραγματοποίησε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα στην ΑΕ Βίγλας, με την οποία αγωνίστηκε στις διοργανώσεις της τοπικής ΕΠΣ Άρτας. Ξεκίνησε ως επιθετικός, όμως λόγω έκτακτης ανάγκης (ο ίδιος έχει αναφέρει πως άλλαξε θέση με τον συνονόματο ξάδερφό του την ημέρα εκείνη που παντρευόταν) αγωνίστηκε μια φορά ως τερματοφύλακας, θέση στην οποία τελικά καθιερώθηκε.
Η πρώτη του επαγγελματική ομάδα ήταν η Αναγέννηση Άρτας, από την οποία αποχώρησε το 1989 για να συνεχίσει στον Παναθηναϊκό, σε ηλικία 18 ετών. Τα πρώτα έξι χρόνια ήταν κυρίως αναπληρωματικός του Πολωνού τερματοφύλακα Γιόζεφ Βάντσικ.
Παναθηναϊκός
Την περίοδο 1989-90, έκανε την παρθενική του εμφάνιση με τον Παναθηναϊκό την 25η Φεβρουαρίου του 1990, στο εκτός έδρας 4-3 επί του Ολυμπιακού, το οποίο σημαδεύτηκε από εκτεταμένα επεισόδια, με τον ίδιο να τραυματίζεται στο 67ο λεπτό από ρίψη πέτρας και να αντικαθίσταται από τον Γιώργο Αμπαδιωτάκη.
Την περίοδο 1994-95 συμμετείχε σε πέντε αγώνες με τη φανέλα του Παναθηναϊκού και σε τρεις την επόμενη περίοδο, κατακτώντας και τις δύο χρονιές το πρωτάθλημα, ενώ σταδιακά καθιερώθηκε ως βασικός (από την περίοδο 1997-98 κι έπειτα).
Κατέκτησε τελικά το νταμπλ με τον Παναθηναϊκό την περίοδο 2003-04, όμως η μετακίνησή του στον Ολυμπιακό (με υπογραφή τριετούς συμβολαίου και ετήσιες αποδοχές περίπου 600.000 ευρώ), είχε διαρρεύσει πριν από τη λήξη της σεζόν με αποτέλεσμα στη φιέστα που ακολούθησε για την κατάκτηση του νταμπλ, να αποδοκιμαστεί από μερίδα οπαδών όταν σήκωσε το τρόπαιο.
Ολυμπιακός
Η επίσημη ανακοίνωση της μεταγραφής του στον Ολυμπιακό έγινε λίγες ημέρες μετά την ολοκλήρωση του Euro 2004 και ο ίδιος πήρε για πρώτη φορά δημόσια θέση, δηλώνοντας πως η διοίκηση του Παναθηναϊκού του φέρθηκε αντιεπαγγελματικά και για τον λόγο αυτό δεν είχε κανέναν ηθικό ενδοιασμό να γίνει παίκτης του Ολυμπιακού.
Με το Νο 71 στη φανέλα του, αριθμός που αντιπροσωπεύει το έτος γέννησής του, βοήθησε τον Ολυμπιακό να κατακτήσει δύο συνεχόμενα νταμπλ και ο ίδιος έγινε ο πρώτος (και μέχρι στιγμής μοναδικός) Έλληνας ποδοσφαιριστής που έχει κατακτήσει τρία συνεχόμενα νταμπλ. Αν συνυπολογιστεί και η κατάκτηση του Euro 2004, σε διάστημα 36 μηνών κατέκτησε 7 τίτλους.
Τις τρεις επόμενες περιόδους παρέμεινε βασικός τερματοφύλακας του Ολυμπιακού και κατέκτησε ισάριθμα συνεχόμενα πρωταθλήματα (2007-2009) και δύο ακόμα νταμπλ (2008-09), φτάνοντας συνολικά τα 7 νταμπλ (3 με τον Παναθηναϊκό και 4 με τον Ολυμπιακό), αριθμό που αποτελεί ρεκόρ για τον Νικοπολίδη.
Κατά τη διάρκεια της περιόδου 2009-10 αποφάσισε να αποχωρήσει από την ενεργό δράση, όμως τελικά και ύστερα από παρότρυνση του τότε προέδρου του Ολυμπιακού Σωκράτη Κόκκαλη, αναθεώρησε και αποφάσισε να συνεχίσει για άλλη μία χρονιά.
Στις 17 Απριλίου 2011, αποχωρώντας ως αλλαγή από τον τελευταίο αγώνα του πρωταθλήματος, ανακοίνωσε πως αποχωρεί από την ενεργό δράση, αφού σήκωσε μαζί με τον Βασίλη Τοροσίδη το τρόπαιο του πρωταθλήματος 2010-11. Συνολικά πραγματοποίησε 369 συμμετοχές στην Α’ Εθνική.
Εθνική ομάδα
Το ντεμπούτο του με την Ελλάδα πραγματοποιήθηκε στις 18 Αυγούστου του 1999 σε φιλική αναμέτρηση με το Ελ Σαλβαδόρ (νίκη με 3-1) και δύο χρόνια αργότερα, καθιερώθηκε ως ο βασικός τερματοφύλακας της εθνικής ομάδας.
Στις 15 Ιουνίου 2008, μία ημέρα μετά την ήττα της Ελλάδας από τη Ρωσία με 1-0 για το Euro 2008 και τον αποκλεισμό από την τελική φάση της διοργάνωσης, ανακοίνωσε την αποχώρησή του από το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα, υποστηρίζοντας ότι είχε πάρει αυτήν την απόφαση πριν από την έναρξη της διοργάνωσης και ανεξάρτητα από την πορεία της Ελλάδας σε αυτή. Συνολικά πραγματοποίησε 90 συμμετοχές, επίδοση που τον κατατάσσει στην έκτη θέση όλων των εποχών σε συμμετοχές στην ιστορία της Ελλάδας.
Προπονητική σταδιοδρομία
Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση ακολούθησε σταδιοδρομία προπονητή. Αρχικά υπήρξε από τον Οκτώβριο του 2012 βοηθός προπονητή του Λεονάρντο Ζαρντίμ στον Ολυμπιακό, ενώ τον Ιανουάριο του 2013 αντικατέστησε προσωρινά τον Πορτογάλο, στον πάγκο της πειραϊκής ομάδας.
Στις 30 Σεπτεμβρίου 2015 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της εθνικής Ελπίδων.
Στις 6 Δεκεμβρίου 2022 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της Προοδευτικής στη Σούπερ Λιγκ 2.
Προσωπική ζωή
Από το 2000 είναι νυμφευμένος με την πρώην καλαθοσφαιρίστρια Βάσω Στασινού και μαζί έχουν αποκτήσει τρία παιδιά.
Πρόεδρος του ΠΣΑΠ
Ως το 2010 ήταν πρόεδρος του Πανελληνίου Συνδέσμου Αμειβομένων Ποδοσφαιριστών (ΠΣΑΠ).
Πολιτική
Στις δημοτικές εκλογές του 2014 και του 2019 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος Πειραιά με τον συνδυασμό «Πειραιάς Νικητής» του Γιάννη Μώραλη.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αναγέννησης Άρτας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2004 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2005 Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ελλάδας ανδρών U21 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου Κατηγορία:Δημοτικοί Σύμβουλοι ανά την Ελλάδα
Κάρι, Έκρηξη Οργής (ταινία, 1976)
Κάρι, Έκρηξη οργής (πρωτότυπος τίτλος: Carrie) είναι ο τίτλος της κινηματογραφικής μεταφοράς του μυθιστορήματος Κάρι του Στίβεν Κινγκ. Η ταινία σκηνοθετήθηκε από τον Μπράιαν Ντε Πάλμα το 1976, σε σενάριο του Λόρενς Κόεν. Αυτή η ταινία τρόμου πρωταγωνιστεί τη Σίσι Σπέισεκ στον τιτλικό ρόλο της τηλεκινιτικής Κάρι, η Πάιπερ Λόρι στον ρόλο της Χριστιανής φανατικής της μητέρας, η Έιμι Ίρβινγκ στον ρόλο της Σου Σνελ, ο Γουίλιαμ Κατ στον ρόλο του Τόμι Ρος και η ταινία παρουσιάζει τον τότε-άγνωστο Τζον Τραβόλτα στο κινηματογραφικό του ντεμπούτο.
Το πρωτότυπο σενάριο έμενε περισσότερο πιστό στο μυθιστόρημα του Κινγκ, αλλά κάποιες αλλαγές άλλαξαν την ταινία για οικονομικούς λόγους. Ένας φίλος του Στίβεν Κινγκ είχε συστήσει το μυθιστόρημα στον φίλο του, Ντε Πάλμα. Η ταινία είχε γυριστεί σε κάποιες αληθινές τοποθεσίες, όπως το Palisades Charter High School για το γυμνάσιο Μπέιτς, και το σπίτι των Γουάιτ ήταν στην πραγματικότητα ένα παραθαλάσσιο σπίτι στη παραλία Χερμόσα, διακοσμημένο με διάφορα χριστιανικά αντικείμενα.
Η οντισιόν της Κάρι είχε γίνει τον ίδιο καιρό με την οντισιόν των «Πόλεμων των Άστρων» (1977). Η Κάρι Φίσερ αρχικά θα έπερνε τον ρόλο της Κάρι και η Σπέισεκ τον ρόλο της πριγκίπισσας Λία. Την τελευταία στιγμή η Φίσερ και η Σπέισεκ αντάλλαξαν ρόλους για τις ταινίες λόγω του ότι η Φίσερ δεν ήθελε να εμφανιστεί στη σκηνή του ντους στο σχολείο στην αρχή της ταινίας. Ένας συμπρωταγωνιστής στη Κάρι, ο Γουίλιαμ Κατ, είχε κάνει οντισιόν στην ταινία ως Λουκ Σκάιγουόλκερ, αλλά έχασε τον ρόλο από τον Μαρκ Χάμιλ. Επίσης υποψύφια για τον ρόλο της Κάρι ήταν η Μέλανι Γκρίφιθ. Η Πρισίλα Πόιντερ, που παίζει τον ρόλο της κυρίας Σνελ, ήταν η αληθινή μητέρα της Έιμι Ίρβινγκ, που παίζει τον ρόλο της κόρης της Σου Σνελ.
Η ταινία είναι γνωστή, όπως κι άλλες ταινίες του Ντε Πάλμα, για τις πολυάριθμες αναφορές στο Ψυχώ (1960) του Άλφρεντ Χίτσκοκ. Οι πιο γνωστές είναι το όνομα του σχολείου στην ταινία, Γυμνάσιο Μπέιτς (από το όνομα του ψυχοπαθούς του Ψυχώ, Νόρμαν Μπέητς) και ο διάσημος ήχος του γδαρμένου βιολιού (τις τέσσερις νότες) από τη διαβόητη δολοφονία της Μάριον Κρέιν στο ντους.
Η ταινία ακολουθήθηκε με το Η Μανία: Κάρι 2 το 1999. Η Έιμι Ίρβινγκ επέστρεψε στον ίδιο ρόλο και έχει να κάνει με τη μισή αδερφή της Κάρι (Έμιλι Μπεργκλ) η οποία έχει τηλεκινητικές δυνάμεις. Ο Κινγκ εξέφρασε την απέχθειά του σε αυτή την ταινία. Η ταινία με τον ίδιο τίτλο το 2002, παρόλο που είναι μια διαφορετική εκδοχή του μυθιστορήματος, παρουσιάζει διάφορες ομοιότητες μεταξύ αυτής της ταινίας.
Επιτελείο ταινίας
{|class="wikitable" !align="left"|Χαρακτήρες !align="center"|Ηθοποιοί
Πλοκή ταινίας
Η ταινία αρχίζει με την τάξη της Κάρι εν ώρα γυμναστικής, παίζοντας πετόσφαιρα. Η ομάδα της Κάρι είναι εξοργισμένη λόγω της αδυναμίας της Κάρι στο παιχνίδι. Στο ντους του σχολείου, η Κάρι ανακαλύπτει αίμα στα χέρια της ενώ βρίσκεται στο ντους: αποκτάει την πρώτη της περίοδο, και ακόμη χειρότερα, πιστεύει πως πεθαίνει από μια σοβαρή αιμορραγία. Ζητάει κλαίγοντας βοήθεια από τα υπόλοιπα κορίτσια, τα οποία αρχίζουν να την εξευτελίζουνν ρίχνοντάς της πετσέτες. Η δασκάλα γυμναστικής, Μις Κόλινς, έρχεται και ανακαλύπτει τι γίνεται. Διώχνει τα υπόλοιπα κορίτσια και μιλάει με την Κάρι, ηρεμώντας την. Η Μις Κόλινς ζητάει από τον διευθυντή κύριο Μόρτον να δικαιολογηθεί μιας εβδομάδας απουσία από τα μαθήματα γυμναστικής λόγω του σοκ. Τότε, κάτι παράξενο συμβαίνει: ενώ ο κύριος Μόρτον επιμένει να επαναλαμβάνει το όνομα της Κάρι ως "Κάσι Ράιτ", το τασάκι εξφενδονίζεται στο πάτωμα από μια μυστηριώδη δύναμη. Περπατώντας στο σπίτι της μετά το σχολείο, ένα αγόρι με ποδήλατο την κοροϊδεύει. Με μια ματιά της Κάρι, το αγόρι πέφτει από το ποδήλατο και χτυπάει.
Η Μις Κόλινς αναλαμβάνει να τιμωρήσει τα κορίτσια που πείραζαν την Κάρι στο ντους. Αν κάποιο κορίτσι δεν παρουσιαστεί στην εβδομαδιαία τιμωρία γυμναστικής, θα χάσει τα εισιτήρια για τον χορό τελειόφοιτων. Η Κρις Χάργκενσεν, ένα κακομαθημένο πλούσιο χορό. Η Σου Σνελ, που κορόιδευε την Κάρι στο ντους, μετανιώνει για την πράξη της και ζητάει από το αγόρι της, Τόμι Ρος, να ζητήσει την Κάρι για να τη συνοδεύσει στον χορό. Η Κάρι ανακαλύπτει τις ειδικές τηλεκινητικές δυνάμεις της, με τις οποίες προσπαθεί να πείσει τη μητέρα της πως πηγαίνοντας στον χορό τίποτα δε θα συμβεί. Ράβει το δικό της φόρεμα για τον χορό και αγοράζει διάφορα καλλυντικά.
Η Κρις και ο Μπίλι, μαζί με τη φίλη της Κρις Νόρμα και τον φίλο του Μπίλι Φρέντι, σφάζουν χοίρους στο αγρόκτημα του Έργουιν Χέντι και γεμίζουν ένα κουβά με το αίμα τους. Τον τοποθετούν πάνω σε ένα σίδερο πάνω από τη σκηνή, ενώ η Νόρμα θα αναλάβει να εκλεγούν ο Τόμι και η Κάρι βασιλιάς και βασίλισσα του χορού. Την ώρα της μοναδικής θριαμβευτικής και χαρούμενης στιγμής της Κάρι, η Σου (παρακολουθώντας τη δεξίωση) ανακαλύπτει το σχέδιο της Κρις και του Μπίλι. Προσπαθεί να τους σταματήσει, όταν η μις Κόλινς μπαίνει στη μέση και τη διώχνει, νομίζοντας πως ήταν έτοιμη να επέμβει για κακούς σκοπούς στη σκηνή. Τότε, ο κουβάς αδιάζει πάνω στο κεφάλι της Κάρι: εκείνη ουρλιάζει και αρχίζει να τρελένεται. Ο κουβάς χτυπάει τον Τόμι αναίσθητο. Η Κάρι βλέπει ολόκληρη την αίθουσα να γελάει μαζί της. Αμέσως μόλις η Κρις και ο Μπίλι φεύγουν από την αίθουσα, η Κάρι καλεί τις δυνάμεις της εξοργισμένη.
Η Κάρι κλείνει τις πόρτες μια-μια. Ο φωτισμός χτυπάει την Κάρι, γεμίζοντας την αίθουσα με ένα ατμοσφαιρικό κόκκινο φως από το αίμα. Καθώς το πλήθος πανικοβάλλεται, η Κάρι ελευθερώνει τον σωλήνα πυρόσβεσης και ρίχνει με μεγάλη πίεση νερό στους μαθητές που προσπαθούν να αποδράσουν. Ηλεκτρίζει δύο καθηγητές που προσπαθούν να ηρεμήσουν τους μαθητές μέσω μικροφώνου. Το νερό χτυπάει τον ηλεκτρικό εξοπλισμό στην οροφή και δημιουργείται φωτιά. Η Κάρι περπατάει ήσυχα έξω από την αίθουσα, αφήνωντας ολόκληρο το σχολείο να καεί. Στον δρόμο της επιστροφής, η Κρις και ο Μπίλι προσπαθούν να πατήσουν την Κάρι με το αυτοκίνητο, αλλά η ίδια παίρνει τον έλεγχο του αυτοκινήτου με τις δυνάμεις της και τους τσακίζει στο έδαφος.
Η Κάρι επιστρέφει στο σπίτι, όπου υπάρχουν παντού αναμμένα κεριά. Κάνοντας μπάνιο, κλαίγοντας και καθαρίζοντας το αίμα από το σώμα της, φοράει το νυχτικό της και συναντά τη μητέρα της έξω, η οποία της διηγείται τη νύχτα που οδήγησε στη γέννησή της κόρης της: ο Ραλφ, ο πατέρας της Κάρι, βιάσε τη σύζυγό του καθώς ήταν μεθυσμένος και εγκατέλειψε τη σύζυγό του πριν η Κάρι γεννηθεί. Η Μάργκαρετ ξεγελά την κόρη της διαβάζοντας το πάτερ ημών και ξαφνικά βγάζει ένα μαχαίρι και τη μαχαιρώνει στον ώμο. Η Κάρι κυλάει τραυματισμένη στις σκάλες και μπαίνει έρποντας στην κουζίνα. Τη στιγμή που η Μάργκαρετ σηκώνει το μαχαίρι για να σκοτώσει την Κάρι, η Κάρι χρησιμοποιεί τις δυνάμεις της για να τιμωρήσει τη μητέρα της. Ένα-ένα, μαχαίρια από την κουζίνα σταυρώνουν τη Μάργκαρετ στο πέρασμα της πόρτας. Η Κάρι μετανοιώνει για την πράξη της. Παίρνει τη μητέρα της μέσα στην ντουλάπα και προσεύχεται, καθώς χάνει τον έλεγχο των δυνάμεών της και το σπίτι σιγά σιγά καίγεται από τα χιλιάδες αναμμένα κεριά.
Ταινίες εμπνευσμένες από ταινία
Η ιδέα της τελικής έκπληξης τρόμου χρησιμοποιήθηκε περισσότερο σε ταινίες slasher, όπως Εφιάλτης στο Δρόμο με τις Λεύκες (1984) και ''Παρασκευή και Δεκατρείς (1980).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1976 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής United Artists Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Μπράιαν Ντε Πάλμα Κατηγορία:Αμερικανικές ψυχολογικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Βιασμός σε ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές υπερφυσικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Αμερικανικές υπερφυσικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με θέμα το bullying Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την παιδική κακοποίηση Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Καλιφόρνια
Ντόλνενι
Είχε 11.705 κατοίκους το 1994.
Ιστορία
Κατά τη διάρκεια της οθωμανικής κυριαρχίας δημιουργήθηκαν και άλλες αγροτικές μονάδες στον ήδη υπάρχοντα οικισμό. Η εκκλησία «Ανάληψη» χρονολογείται από το 1857. Το 1912 υπήρχαν έξι μουσουλμανικές οικογένειες και ένας χριστιανός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Δήμος Ντόλνενι
Σαλαμίνα (νησί)
Η Σαλαμίνα, γνωστή από την αρχαιότητα και ως Κούλουρη, είναι το μεγαλύτερο νησί του Σαρωνικού Κόλπου και το πιο κοντινό στις ακτές της Αττικής. Βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα του Σαρωνικού Κόλπου και έναντι του Κόλπου της Ελευσίνας (νοτιοδυτικά του Νομού Αττικής). Πρωτεύουσά της είναι η ομώνυμη πόλη. Έχει πληθυσμό 37.220 κατοίκους, έκταση 95 τετραγωνικά χιλιόμετρα και αποτελεί το νησί με τη μεγαλύτερη πυκνότητα μόνιμου πληθυσμού στην Ελλάδα. Κατά τη θερινή περίοδο και ιδιαίτερα τους μήνες του Καλοκαιριού ο πληθυσμός της Σαλαμίνας σημειώνει τεράστια αύξηση, καθώς υπολογίζεται κοντά στις 280.000.
Η Σαλαμίνα είναι η πατρίδα του ομηρικού βασιλιά Αίαντα του Τελαμώνιου και του τραγικού ποιητή Ευριπίδη. Είναι επίσης διεθνώς γνωστή από την ομώνυμη ιστορική Ναυμαχία που συνέβη το 480 π.Χ., ανάμεσα στους Έλληνες και στην Περσική Αυτοκρατορία, το αποτέλεσμα της οποίας ήταν η νίκη των Ελλήνων και το οριστικό τέλος στα σχέδια των Περσών να εξαπλωθούν στην Ευρώπη. Στη Σαλαμίνα ο μεγάλος νεοέλληνας ποιητής Άγγελος Σικελιανός έμεινε από το 1933 έως το 1950, απέναντι από τη Μονή της Φανερωμένης. Ο θρυλικός αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης, Γεώργιος Καραϊσκάκης είχε το στρατηγείο του στην παραλία της Σαλαμίνας, προστάτης του ήταν ο Άγιος Δημήτριος, γι' αυτό και τελευταία του επιθυμία ήταν να ταφεί στο νησί. Μέρος των οστών του Καραϊσκάκη βρίσκονται εντός του ναού του Αγίου Δημητρίου στη Σαλαμίνα, σε κατάλληλα περιφραγμένο χώρο. Στις βορειοανατολικές ακτές της νησιού βρίσκονται οι εγκαταστάσεις του Ναυστάθμου Σαλαμίνας. right|200 px|thumb|Η Σαλαμίνα (βάθος), όπως διακρίνεται από τον [[Υμηττός|Υμηττό]]
Ονομασία
Κατά την αρχαιότητα και σύμφωνα με το ιστορικό γεωγράφο Στράβωνα, η Σαλαμίνα ήταν γνωστή με τις ονομασίες Σκιράς (από τον ήρωα Σκίρο), Πιτυούσα (πίτυς = πεύκο) από τα πολλά πεύκα που υπήρχαν και Κυχρεία από τον Κυχρέα, ο οποίος ήταν γιος της νεράιδας Σαλαμίνας. Ο Κυχρέας έγινε ο πρώτος μυθικός βασιλιάς της Σαλαμίνας, όταν την απάλλαξε από έναν φοβερό δράκοντα, που την καταδυνάστευε και λεηλατούσε. Άλλες παραδόσεις συνδέουν τον Κυχρέα με ένα ιερό φίδι, που βοήθησε τον ελληνικό στόλο κατά τη διάρκεια της Ναυμαχίας της Σαλαμίνας, προκαλώντας σύγχυση στα περσικά πλοία. Το νησί είναι επίσης γνωστό ήδη από την αρχαιότητα και με την ονομασία Κούλουρη, που προέρχεται από το ακρωτήριο «Κόλουρις άκρα» (σήμερα Πούντα), στο οποίο ήταν χτισμένη η αρχαία πόλη και το λιμάνι του 4ου αιώνα π.Χ.
Μυθική εποχή
Στους αρχαιότατους χρόνους το νησί υπήρξε αυτόνομο Μυκηναϊκό βασίλειο με βασιλείς από τον οίκο των Αιακιδών (ο Αιακός ήταν μυθικός βασιλιάς της Αίγινας, γιος του Δία και της νεράιδας Αίγινας). Γνωστός βασιλιάς αυτού του οίκου ήταν ο Τελαμώνας, γιος του Αιακού. Σύμφωνα με τη μυθολογία ο Τελαμώνας έφυγε από την Αίγινα, διότι είχε δολοφονήσει τον ετεροθαλή αδερφό του Φώκο και πήγε στη Σαλαμίνα, όπου νυμφεύτηκε την κόρη του Κυχρέα, Γλαύκη και έγινε βασιλιάς της Σαλαμίνας. Από τον γάμο τους δεν απέκτησαν παιδιά. Μετά τον θάνατο της Γλαύκης, ο Τελαμώνας νυμφεύτηκε δύο γυναίκες, την Ερίβοια ή Περίβοια και την Ησιόνη. Με την πρώτη απέκτησε τον Αίαντα που σημαίνει αετός, ενώ με τη δεύτερη τον Τεύκρο.
Στον τρωικό πόλεμο ο Αίαντας έλαβε μέρος με 12 καράβια μαζί με τον Τεύκρο. Μετά τον θάνατο του Αίαντα στην Τροία, ο Τεύκρος γύρισε στη Σαλαμίνα, όπου ο οργισμένος και θυμωμένος πατέρας τους, έδιωξε τον Τεύκρο από το νησί, γιατί δεν εκδικήθηκε τον χαμό του αδερφού του και δεν έφερε τα λείψανα του στην πατρίδα του. Ο Τεύκρος με τους συντρόφους του έφτασε με πλοία στις ανατολικές ακτές της Κύπρου, όπου και ίδρυσε πόλη, την οποία και ονόμασε Σαλαμίνα εις μνήμη της γενέτειράς του. Η πόλη αυτή μετέπειτα ονομάστηκε Κωνσταντία και βρίσκεται περίπου στον χώρο της σημερινής κατεχόμενης Αμμοχώστου.
Η αυτονομία της νήσου Σαλαμίνας καταργήθηκε, όταν ο Φιλαίος (ή και Φίλαιος), εγγονός του Αίαντα και γιος του Ευρυσάκη, παρέδωσε το νησί στην κυριαρχία των Αθηναίων. Για την πράξη του αυτή, οι Αθηναίοι τον αναγνώρισαν ως Αθηναίο πολίτη.
Η κατάκτηση από τους Μεγαρείς
thumb|180px|right|Ο Ευριπίδης. Η Σαλαμίνα ανήκε στους Μεγαρείς, από το 640 π. Χ. έως το 570 π.Χ. Την περίοδο εκείνη ο Αθηναίος νομοθέτης Σόλωνας έγραψε την πολεμική ελεγεία με τίτλο Σαλαμίς, με απώτερο στόχο να διεγείρει τον πατριωτισμό των συμπολιτών του, ώστε να ανακαταλάβουν το νησί. Τελικά και μετά από εικοσαετή πόλεμο, μεταξύ Αθηναίων και Μεγαρέων, η Σαλαμίνα περιήλθε εκ νέου στην κυριαρχία των Αθηναίων μέχρι το έτος 318 π.Χ.
Ναυμαχία της Σαλαμίνας
Η ναυμαχία της Σαλαμίνας διεξήχθη στις 22 Σεπτεμβρίου του 480 π.Χ, μεταξύ των αρχαίων ελληνικών πόλεων-κρατών και της Περσικής Αυτοκρατορίας. Αποτέλεσε σημαντική σύγκρουση της δεύτερης περσικής εισβολής στην Ελλάδα, η οποία άρχισε το 480 π.Χ.
Στη μάχη των Θερμοπυλών, η οπισθοφυλακή των Ελλήνων διαλύθηκε, ενώ στη ναυμαχία του Αρτεμισίου οι Έλληνες υπέστησαν βαριές απώλειες και υποχώρησαν μετά την ήττα στις Θερμοπύλες. Αυτό επέτρεψε στους Πέρσες να καταλάβουν τη Βοιωτία και την Αττική. Οι Σύμμαχοι ετοιμάστηκαν να υπερασπιστούν τον Ισθμό της Κορίνθου καθώς ο στόλος αποσύρθηκε στο κοντινό νησί της Σαλαμίνας.
Παρά την αριθμητική υπεροχή του αντιπάλου, ο Θεμιστοκλής έπεισε τους Έλληνες συμμάχους να ξανά αντιμετωπίσουν σε μάχη τον περσικό στόλο, με την ελπίδα ότι η νίκη θα απέτρεπε περαιτέρω θαλάσσιες επιχειρήσεις κατά της Πελοποννήσου. Ο Πέρσης βασιλιάς Ξέρξης Α' ήταν επίσης αποφασισμένος για την τελική σύγκρουση. Ως αποτέλεσμα του τεχνάσματος του Θεμιστοκλή, ο περσικός στόλος έπλευσε για τα Στενά της Σαλαμίνας και προσπάθησε να κλείσει και τις 2 εισόδους. Στον περιορισμένο χώρο των Στενών της Σαλαμίνας οι μεγάλοι αριθμοί των περσικών πλοίων ήταν πρόβλημα, καθώς τα πληρώματά τους δεν μπορούσαν να πολεμήσουν με ελιγμούς. Αξιοποιώντας την ευκαιρία, ο ελληνικός στόλος διαμορφώθηκε σε μια γραμμή και πέτυχε σημαντική νίκη, καταστρέφοντας 300 περσικά πλοία.
Ως αποτέλεσμα ο Ξέρξης υποχώρησε στην Ασία με το μεγαλύτερο μέρος του στρατού του και τον επόμενο χρόνο, τα απομεινάρια του περσικού στρατού ηττήθηκαν αποφασιστικά στη μάχη των Πλαταιών. Οι μάχες στη Σαλαμίνα και στις Πλαταιές σηματοδότησαν την αρχή της νέας φάσης των Περσικών Πολέμων: οι ελληνικές πόλεις πέρασαν στην αντεπίθεση. Μερικοί ιστορικοί πιστεύουν ότι σε περίπτωση περσικής νίκης θα σταματούσε η ανάπτυξη της Αρχαίας Ελλάδας, καθώς και του δυτικού πολιτισμού, και οδηγούνται στο συμπέρασμα ότι η Σαλαμίνα ήταν μια από τις πιο σημαντικές μάχες στην ανθρώπινη ιστορία.
Ελληνιστική εποχή
Το 318 π.Χ., η Σαλαμίνα καταλήφθηκε από τους Μακεδόνες και συγκεκριμένα από τον Κάσσανδρο, έναν από τους επιγόνους του Μ. Αλεξάνδρου. Αρκετά χρόνια αργότερα, το 229 π.Χ., ο αρχηγός της Αχαϊκής Συμπολιτείας, Άρατος, την παρέδωσε εκ νέου στους Αθηναίους. Από τότε η Σαλαμίνα ακολούθησε, κατά κανόνα, την τύχη της Αθήνας και της υπόλοιπης Ελλάδας σ΄όλες της φάσεις της πολυκύμαντης ιστορίας της (Ρωμαιοκρατία, βυζαντινή περίοδος, Φραγκοκρατία, Τουρκοκρατία).
Ρωμαϊκή - Πρωτοβυζαντινή περίοδος (2ος αι. π.Χ. - 7ος αι. μ.Χ.)
Σύμφωνα με τον περιηγητή της αρχαιότητας Παυσανία, στην εποχή του (τέλη του 2ου μ.Χ. αι.) η αρχαία πόλη της Σαλαμίνας (σημερινά Αμπελάκια) είχε εγκαταλειφθεί, καθόσον ο ίδιος διαπίστωσε ερείπια στην Αγορά της. Οι κάτοικοι που την εγκατέλειψαν, εγκαταστάθηκαν σ΄άλλα σημεία του νησιού. Από τα υπάρχοντα αρχαιολογικά στοιχεία της Σαλαμίνας, τεκμαίρεται η ύπαρξη δύο οικισμών κατά τη διάρκεια αυτής της χιλιετίας: ενός στη νότια πλευρά, εκεί όπου σήμερα ευρίσκεται το χωριό Αιάντειο και ενός άλλου στη βόρεια πλευρά, στη θέση όπου είναι η σημερινή πόλη της Σαλαμίνας. Αξιομνημόνευτο είναι το γεγονός ότι επί εποχής Ιουστινιανού (527-565), η Σαλαμίνα κατατασσόταν μεταξύ των πόλεων της βυζαντινής αυτοκρατορίας.
9ος αι. - 12ος αι.
Χαρακτηριστικό στοιχείο αυτής της περιόδου αποτελεί, όχι μόνο για τη Σαλαμίνα αλλά και για όλο τον ελλαδικό χώρο, η ύπαρξη «τοπικών δυναμικών αρχόντων - γαιοκτημόνων, που εκμεταλλεύονταν τη γη, δημιουργώντας τοπικούς χώρους εξουσίας, η οποία είτε τους αποδόθηκε με αυτοκρατορική παραχώρηση (πρόνοιες), είτε οι ίδιοι την οικειοποιήθηκαν με άλλο τρόπο.
13ος αι. - 14ος αι.
Μετά το τέλος της Δ΄ Σταυροφορίας (1202-1204) και την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Φράγκους, η Σαλαμίνα περιήλθε στην κυριαρχία των Βενετών και το έτος 1294 παραδόθηκε από τον Γκυ Β' ντε λα Ρος στον άρχοντα της Εύβοιας, τον Βονιφάτιο από τη Βερόνα. Στην περίοδο εκείνη ανάγεται το κτίσιμο του αρχικού ναού της Παναγίας Φανερωμένης. Στη συνέχεια, και κατά τη διάρκεια του 14ου αιώνα, η Σαλαμίνα περιήλθε διαδοχικά στην κυριαρχία των Καταλανών (1311), της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας (1319), των Καταλανών εκ νέου (1350) και του Φλωρεντινού οίκου των Ατσαγιόλι (1388). Στα τέλη του 14ου αιώνα αποικίστηκε από Αρβανίτες.
15ος αι. - 19ος αι.
thumb|220px|right|Το Μοναστήρι της Παναγίας Φανερωμένης. Λίγα χρόνια μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τον Μωάμεθ Β΄ (1453), οι Τούρκοι κυρίευσαν τη Σαλαμίνα (1462). Επί Τουρκοκρατίας, η κοινωνική και οικονομική ζωή ατόνησε στη Σαλαμίνα, που αποκαλείται έκτοτε Κούλουρη. Τα ιστορικά στοιχεία για τα πρώτα διακόσια χρόνια αυτής της περιόδου (1450-1650) είναι ελάχιστα έως ανύπαρκτα. Στα μέσα του 17ου αιώνα επισκέφθηκαν τη Σαλαμίνα δύο σημαντικές προσωπικότητες. Το 1640 ο Μεγαρίτης θεοσεβής Λάμπρος Κανέλλος (μετέπειτα Όσιος Λαυρέντιος), ο οποίος το 1682 επανίδρυσε, ή κατ΄ άλλους ανακαίνισε, το καθολικό της Μονής Φανερωμένης και το 1674 ο Άγγλος πρόξενος Τζιν Σιρόντ (Jean Siraud). Ο τελευταίος, σε σχετική έκθεσή του έγραφε: «Επάνω στο νησί υπάρχουν τρία χωριά: το ένα ονομαζόμενο Κούλουρη (σημερινή πόλη Σαλαμίνας), το άλλο Μητρόπολη (πρόκειται περί του Αιαντείου) και το Αμπελάκι. Σ΄ όλο το νησί δεν υπάρχουν παρά εξακόσιες ψυχές, εν μέρει Έλληνες εν μέρει Αρβανίτες». Λίγα χρόνια αργότερα, το 1688, ο ελληνικός πληθυσμός της νήσου ενισχύθηκε με την αναγκαστική μετακίνηση αθηναϊκών οικογενειών από την Αθήνα προς τη Σαλαμίνα, λόγω της παρουσίας σ΄ολόκληρη την Αττική των Ενετών με επικεφαλής τον Φραγκίσκο Μοροζίνη. Η μετακίνηση αυτή έδωσε πνοή ανάπτυξης και προόδου στο νησί, δημιουργώντας κατ΄αυτό τον τρόπο τις προϋποθέσεις για τη συμμετοχή της Σαλαμίνας στα οικονομικά, κοινωνικά και πολιτιστικά δρώμενα εκείνης της εποχής. Μιας εποχής, όπου οι δραστηριότητες του νεοελληνικού διαφωτισμού οδήγησαν στην πνευματική αφύπνιση του ελληνικού γένους, που είχε ως αποτέλεσμα την Επανάσταση του 1821 και την απελευθέρωση των Ελλήνων από τον οθωμανικό ζυγό. Απόρροια αυτής της ανάπτυξης ήταν η Σαλαμίνα, κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα, να διαθέτει αρκετά μικρά πλοιάρια. Πολλά απ΄αυτά έλαβαν μέρος στην αποτυχημένη Ελληνική Επανάσταση του 1769-1770, που εκδηλώθηκε μετά από υποκίνηση των Ρώσων και έμεινε γνωστή στην ιστορία ως Ορλωφικά. Παρ΄όλη την ατυχή έκβαση των Ορλωφικών, ο ατρόμητος αγωνιστής εκείνης της περιόδου Μητρομάρας συνέχισε μόνος του τον αγώνα της ανεξαρτησίας και τον Φεβρουάριο του 1771 ύψωσε στη Σαλαμίνα τη ρωσική σημαία της επανάστασης.
Στην πρώιμη και ατελέσφορη αυτή προσπάθεια αποτίναξης του οθωμανικού ζυγού, το μοναδικό επίτευγμα ήταν η καταστροφή του τουρκικού στόλου στο Τσεσμέ (1770) από το ρωσικό ναυτικό, γεγονός που ανάγκασε τους Οθωμανούς να υπογράψουν το 1774 τη συνθήκη του Κιουτσούκ - Καϊναρτζή.
Η συμβολή της Σαλαμίνας στην Επανάσταση του 1821
Οι δημογέροντες και ο κλήρος της Σαλαμίνας γνώριζαν από το 1819 την ύπαρξη της μυστικής εταιρείας που προετοίμαζε τον απελευθερωτικό αγώνα. Ο ηγούμενος της Μονής Φανερωμένης, Γρηγόριος Χατζηαθανασίου Κανέλλος μύησε στη Φιλική Εταιρεία τους: α. Παπασταμάτη Πρωτόπαπα Μεγαρίτη ετών 40, β. Αναγνώστη (Γιάννη) Μπιρμπίλη ή Βιρβίλη, Κουλουριώτη έμπορο ετών 45 και γ. τον αδελφό του Αντώνιο έμπορο ετών 42 που ήταν παιδιά του δημογέροντα της Σαλαμίνας Κόλια Μπιρμπίλη, δ. Παπαπανούση Στάμου Πρίσκο, Μεγαρίτη, ετών 51, ε. Βασίλειο Δασκαλόπουλο, Περαχωρίτη έμπορο ετών 24 και στ. Σπυρίδωνα Αντωνίου Μαρκέλλο, Αιγινήτη έμπορο ετών 46.
Ακολουθώντας το παράδειγμα του Μωριά και των άλλων νησιών του Σαρωνικού, η Σαλαμίνα επαναστάτησε στα τέλη Μαρτίου 1821. Η συμβολή της Σαλαμίνας στην Ελληνική Επανάσταση ήταν πάνδημη. Εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι οι Σαλαμίνιοι, λόγω των προνομίων που είχαν αποκτήσει από την παρασκευή κατραμιού αλλά και των επιθέσεων από ληστές στα άγρια δάση που εργάζονταν για τη συλλογή της ρητίνης, είχαν το δικαίωμα της ελεύθερης οπλοφορίας κι έτσι κατά το ξέσπασμα της Ελληνικής Επανάστασης, συγκρότησαν αμέσως ετοιμοπόλεμο στρατιωτικό σώμα, που χωρίστηκε σε δύο ομάδες. Η πρώτη με αρχηγό τον ηγούμενο Γρηγόριο της Μονής Φανερωμένης, κινήθηκε μαζί με τους γείτονες Μεγαρίτες προς την Κόρινθο. Η δεύτερη με αρχηγούς τους Γιωργάκη Γκλίστη, Ιωάννη Βιέννα και Αναγνώστη Καρνέση κατευθύνθηκε προς το στρατόπεδο του Μενιδίου, προετοιμάζοντας επίθεση στην Αθήνα. Στις 24 Απριλίου 1821 στο στρατόπεδο του Μενιδίου, οι Έλληνες στρατιώτες ορκίστηκαν σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης για υποταγή κι αφοσίωση στον ιερό σκοπό και διάλεξαν τους αρχηγούς τους. Οι Σαλαμίνιοι είχαν επιλέξει για αρχηγούς τους τον Γιωργάκη Γκλίστη, Αναγνώστη Καρνέση και Ιωάννη Βιέννα. Γενικός αρχηγός των Επαναστατών ορίστηκε ο Λειβαδίτης Δήμος Αντωνίου. Ο Γιωργάκης Γκλίστης ήταν ένας απ΄ τους γενναιότερους Σαλαμίνιους αγωνιστές. Την περίοδο πριν την Επανάσταση βρισκόταν στην αποικία της Σαλαμίνας, στον Γέροντα της Μικράς Ασίας. Ήταν περίπου τριάντα πέντε χρονών, ψηλός στο ανάστημα, μελαχρινός, χειροδύναμος και σωματώδης, κτίστης στο επάγγελμα κι αργότερα έμπορος του κατραμιού.
Μεγάλη προσωπικότητα του Αγώνα για την ελευθερία υπήρξε και ο ηγούμενος της Φανερωμένης Γρηγόριος Χατζηαθανασίου Κανέλλος που ήταν απόγονος του Αγίου Λαυρεντίου, συγκεκριμένα δισέγγονό του. Εκείνος δόξασε κι ανάδειξε ακόμα περισσότερο το μοναστήρι της Παναγίας της Φανερωμένης, όχι μόνο με το πνευματικό του έργο αλλά και με την ενεργό συμμετοχή του στον Απελευθερωτικό Αγώνα.
Έγινε μέλος της Φιλικής Εταιρείας και συντέλεσε ώστε να μπει αμέσως η Σαλαμίνα στην Επανάσταση. Ο ίδιος μύησε τους έξι επιφανείς πολίτες της Σαλαμίνας, των Μεγάρων και της Αίγινας και φρόντισε αμέσως να συγκεντρωθούν πολεμοφόδια και τροφές στη μονή, που λίγο καιρό μετά έγινε στρατόπεδο, κέντρο διοίκησης και κέντρο υποδοχής και περίθαλψης των τραυματιών και των οικογενειών τους. Εκεί εγκαταστάθηκε το Γενικό Φροντιστήριο του Αγώνα και ολόκληρη η δυτική πτέρυγα μαζί με τον νοτιοδυτικό πύργο πέρασαν στη διάθεση των στρατιωτών. Το υπόλοιπο μοναστήρι διαμορφώθηκε σε στρατιωτικό νοσοκομείο.
Ξημερώματα της 25ης Απριλίου του 1821 ο επαναστατικός στρατός επιτέθηκε στην Αθήνα. Σκοπός τους η κατάληψη της πόλης κι η απελευθέρωσή της. Την περίοδο αυτή περιφερόταν στη Βοιωτία ο Ομέρ Βρυώνης με στρατό τριών χιλιάδων ανδρών. Όταν έμαθε για την κατάληψη της Αθήνας από τους Έλληνες, κινήθηκε προς τα εκεί και σκόρπισε τον ελληνικό στρατό που κατέφυγε στη Σαλαμίνα και την Αίγινα. Λίγους μήνες αργότερα ο Ομέρ Βρυώνης έλαβε διαταγή να κινηθεί προς τα Ιωάννινα και τότε την 3η Νοεμβρίου 1821 έως χίλιοι Έλληνες επαναστάτες, μεταξύ των οποίων και το σώμα των Σαλαμινίων, απέκλεισαν πάλι τους Τούρκους στο φρούριο των Αθηνών. Γνώριζαν τώρα οι επιτιθέμενοι ότι το κάστρο είχε πληθώρα από προμήθειες κι αυτό καθιστούσε την άλωση πρακτικά αδύνατη. Έκριναν πως κάθε αργοπορία ήταν χάσιμο χρόνου και αποφάσισαν να το κυριεύσουν με έφοδο. Πρώτος και κύριος στόχος τέθηκε η κατάληψη του Σερπεντζέ. Η επίθεση ορίστηκε για το ξημέρωμα της 13ης Νοεμβρίου 1821, μετά την καθιερωμένη τελετή αγιασμού, και υπήρξε σφοδρότατη. Ο Γιωργάκης Γκλίστης όταν βεβαιώθηκε ότι όλες οι ξύλινες σκάλες είχαν τοποθετηθεί σωστά στο κάτω τείχος, άρχισε πρώτος να ανεβαίνει. Πίσω του ακολουθούσαν ο Αναγνώστης Καρνέσης, ο Σπύρος Καπετάνιος, ο Σπύρος Παπανικόλας κι ο Νικόλαος Μαυράκης. Τη στιγμή που ο ηρωικός Σαλαμίνιος ετοιμαζόταν να καταστρέψει και την τρίτη πύλη τραυματίστηκε σοβαρά στο πόδι και μόνο τότε ελάττωσε το πολεμικό μένος του. Όταν οι Κουλουριώτες κατάλαβαν ότι ο Γκλίστης είχε λαβωθεί, έστειλαν τον Κόλια Περδικούρη να τον μεταφέρει με προφύλαξη στα μετόπισθεν. Ο Γκλίστης απεβίωσε από το τραύμα του λίγες ημέρες μετά.
Μετά τον χαμό του Γιωργάκη Γκλίστη, ανέλαβαν ως αρχηγοί του στρατού της Σαλαμίνας, ο Ιωάννης Κριτσίκης ή Μάκρας, Αναγνώστης Μπιρμπίλης, Ιωάννης Βιέννας, Αργυρός Μάθεσης, Ιωάννης Παπαντωνίου και τα τέκνα του παπά Δημητρίου Πάλλα, ο Γεώργιος και ο Ιωάννης. Οι Σαλαμίνιοι πολέμησαν κοντά στους μεγάλους οπλαρχηγούς Βάσσο, Κριεζώτη, Σκουρτανιώτης, Μακρυγιάννη και τέλος προσχώρησαν πρόθυμα κάτω από τις διαταγές του αρχιστράτηγου Γεωργίου Καραϊσκάκη, τον οποίο σέβονταν και υπεραγαπούσαν
Η Σαλαμίνα, εκείνη τη δύσκολη περίοδο, υπήρξε το καταφύγιο όλων των κατατρεγμένων. Πρόσφυγες από όλη την Ελλάδα συνέρρεαν κατά χιλιάδες. Αυτό προκάλεσε δραματικά πτωτική οικονομική πορεία, απότομη μείωση των αγαθών αλλά και πολλές λοιμικές ασθένειες που αποδεκάτισαν τον πληθυσμό. Ο Άγγλος κληρικός Waddington (Γουόντιγκτον), όταν επισκέφτηκε τη Σαλαμίνα το 1826, έμεινε έκπληκτος από τα βάσανα των προσφύγων που μόνο με τον πολύπαθο λαό της Χίου μπόρεσε να τους παρομοιάσει. Ο ίδιος εξακρίβωσε ότι πολλοί από αυτούς μη βρίσκοντας αλλού κατάλυμα κατοικούσαν σε σπηλιές του νησιού ή σε άθλιες τρώγλες που έστηναν με τα χέρια τους, ήταν δε συχνό το φαινόμενο των ομαδικών θανάτων από τις κακουχίες, τις επιδημίες αλλά και την πείνα. Ο Γουόντιγκτον υπολόγισε ότι στη Σαλαμίνα είχαν συγκεντρωθεί 11.500 πρόσφυγες. Τα 4/5 των προσφύγων ήταν γυναικόπαιδα. Ο ντόπιος πληθυσμός δεν ξεπερνούσε τις τρεις χιλιάδες.
Αρχές του 1827 το Αμπελάκι ήταν γεμάτο Έλληνες στρατιώτες αλλά και φιλέλληνες απ’ όλα τα έθνη. Εκεί λειτουργούσε στρατιωτικό νοσοκομείο, που περιέθαλπε τραυματίες από τις μάχες των γύρω περιοχών, με υπεύθυνο ιατρό τον Φιλέλληνα Γερμανό Ερρίκο Τράιμπερ.
Την 22η Απριλίου 1827, απόγευμα, ο Καραϊσκάκης τραυματίστηκε θανάσιμα σε μια μικροσυμπλοκή που έλαβε χώρα στην τοποθεσία Βοϊδολίβαδο πολύ κοντά στη θέση που βρίσκεται το μνημείο του σήμερα στο Φάληρο. Τα ξημερώματα της επόμενης ημέρας πέθανε. Η σορός του Καραϊσκάκη κατέφθασε στο λιμάνι των Αμπελακίων το πρωί της ονομαστικής του εορτής 23ης Απριλίου 1827 με καΐκι από το Φάληρο κι έπειτα οι Σαλαμίνιοι τον μετέφεραν με τιμές στην πόλη για να ετοιμάσουν τα της ταφής. Ο Καραϊσκάκης κηδεύτηκε και τάφηκε στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου, όπου σήμερα βρίσκεται ο τάφος του.
(Περίληψη από το βιβλίο της Ευγενίας Σοφρά-Μάθεση, Το χειρόγραφο του Παρασκευά Πάλλα. Η συμβολή των Σαλαμινίων στην Επανάσταση του 1821, εκδ. Radical Grafx, Σαλαμίνα, 2010).
Αρχαιολογικά ευρήματα
Στη Σαλαμίνα έχει εντοπιστεί πλήθος αρχαιολογικών ευρημάτων που αποτελούν δείγμα της ένδοξης ιστορίας του νησιού. Το νέο Αρχαιολογικό Μουσείο Σαλαμίνας περιλαμβάνει εκθέματα από τους οικισμούς και τα νεκροταφεία της προϊστορικής περιόδου, όπως και κεραμικά ευρήματα από τη γεωμετρική έως και την πρωτοβυζαντινή περίοδο. Επίσης στο μουσείο εκτίθενται το Μετρολογικό ανάγλυφο της Σαλαμίνας, μαρμάρινα επιτύμβια ανάγλυφα του 4ου κυρίως αιώνα, πλούσιο εποπτικό υλικό και τα εκθέματα που σχετίζονται με την ιστορία της πόλης, όπως ψηφισματικά ανάγλυφα και σχεδιαστικές αναπαραστάσεις της Ναυμαχίας της Σαλαμίνας. thumb|220px|right|Σημείο στο οποίο βρέθηκε το ιστορικό ανάγλυφο.