cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ραμόν (τραγουδιστής)
Βιογραφία
Τον Οκτώβριο του 2006, κυκλοφόρησε το δεύτερο άλμπουμ του Ραμόν με τίτλο Cambio de sentido. Το άλμπουμ απέτυχε να μπει στα τσαρτ. Το 2008, ο Ραμόν ήταν κριτής στο τάλεντ σόου Quiero ser como Pepe!, το οποίο προβλήθηκε στο TV Canaria.
Το 2010, ο Ραμόν εγκατέλειψε τη μουσική του καριέρα. Λίγο αργότερα, ολοκλήρωσε τις σπουδές οπτικοακουστικής παραγωγής στο IES Politécnico Las Palmas. Το 2013, μετακόμισε στο Όσλο της Νορβηγίας για να εργαστεί ως βοηθός κάμερας για την τοπική εταιρεία παραγωγής Seefood TV.
Επιπλέον
Κατηγορία:Ισπανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Ισπανοί συμμετέχοντες στο Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2004
Φυσικό δάσος
Ο όρος φυσικό δάσος εννοεί το δάσος το οποίο έχει δημιουργηθεί από μόνο του, αλλά από ένα σημείο και μετά η οικολογία του και βασικά η ανάπτυξη και αναγέννησή του, άρχισε να επηρεάζεται από τον ανθρώπινο παράγοντα.
Με την άνθιση της επιστήμης της Δασολογίας και την εξέλιξη της σχετικής πρακτικής, που ονομάζεται δασοκομία, ο άνθρωπος ήρθε σε θέση να μπορεί να φροντίζει και να εκμεταλλεύεται αειφορικά το δάσος.
Άλλες διακρίσεις δασών, ανάλογα με τον τρόπο δημιουργίας τους και τη σχέση τους με τον άνθρωπο, είναι το τεχνητό και το παρθένο.
Κατηγορία:Οικοσυστήματα Κατηγορία:Δάση Κατηγορία:Δασολογία
Chgrp
Η εντολή chgrp (από την αγγλική φράση change group) χρησιμοποιείται από χρήστες χωρίς δικαιώματα σε συστήματα τύπου Unix για την αλλαγή της ομάδας (group) που έχει αντιστοιχηθεί σε ένα αρχείο. Σε αντίθεση με την εντολή chown, η chgrp επιτρέπει η σε απλούς χρήστες να αλλάζουν ομάδες, αλλά μόνο αν είναι μέλη στις νέες ομάδες.
Χρήση
Η γενική χρήση της εντολής chgrp είναι:
chgrp group target1 [target2 ..]
Παράδειγμα χρήσης
$ ls -l ttt -rw-r--r--  1 gbeeker  staff           545 Nov 04 2004  ttt $ chgrp system ttt $ ls -l ttt -rw-r--r--  1 gbeeker  system          545 Nov 04 2004  ttt
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Unix Unix-Kommandos
Βλαντίμιρ Αντόνοφ-Οβσέγενκο
Ο Βλαντίμιρ Αλεξάντροβιτς Αντόνοφ-Οβσέγενκο (Владимир Александрович Антонов-Овсеенко, Володимир Антонов-Овсєєнко, λογοτεχνικό ψευδώνυμο: Α. Γκάλσκι [А. Га́льский], κομματικά ψευδώνυμα: Ξιφολόγχη [Штык] και Νικίτα [Ники́та]) (9 Μαρτίου 1883 – 10 Φεβρουαρίου 1938), ήταν σημαίνων Σοβιετικός Μπολσεβίκος ηγέτης και διπλωμάτης.
Βίος και καριέρα
Γεννήθηκε στο Τσερνιγκόφ στην οικογένεια ενός δημοσίου υπαλλήλου. Ήταν Ουκρανικής εθνικότητας.
Το 1903, ο Αντόνοφ-Οβσέγενκο εντάχτηκε στο κόμμα των Μενσεβίκων. Κατά τη διάρκεια της Ρωσικής Επανάστασης του 1905, καθοδήγησε μια εξέγερση στη Νοβο-Αλεξάνδρεια στην Πολωνία και στη Σεβαστούπολη στην Κριμαία. Σαν επακόλουθο συνελήφθη και καταδικάστηκε σε είκοσι χρόνια εξορία στη Σιβηρία. Σύντομα δραπέτευσε και μέχρι το 1910 είχε μεταναστεύσει στο Παρίσι.
Σύντομα, μετά το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Αντόνοφ-Οβσέγενκο έγινε Μπολσεβίκος σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη σύγκρουση. Τον Μάιο του 1917 επέστρεψε στη Ρωσία, παίρνοντας μέρος στο Οκτωβριανό στάδιο της Μπολσεβίκικης κατάληψης της εξουσίας μετά τη Φεβρουαριανή Επανάσταση. Στις 7 Νοεμβρίου (25 Οκτωβρίου σύμφωνα με το Ιουλιανό Ημερολόγιο που ακόμη χρησιμοποιόταν στη Ρωσία εκείνη την εποχή) καθοδήγησε την επίθεση των Μπολσεβίκων για την κατάληψη των Χειμερινών Ανακτόρων, και συνέλαβε τους υπουργούς της Ρωσικής Προσωρινής Κυβέρνησης (εξαιρουμένου του Πρωθυπουργού Αλέξανδρου Κερένσκι, ο οποίος είχε διαφύγει πριν την επίθεση). Εξελέγη στη Στρατιωτική Επιτροπή του Σόβναρκομ και αμέσως μετά του δόθηκε υψηλό αξίωμα στον Ερυθρό Στρατό.
Στις 21 Δεκεμβρίου 1917, ο Αντόνοφ-Οβσέγενκο τοποθετήθηκε επικεφαλής του Ερυθρού Στρατού στην Ουκρανία και τη νότια Ρωσία. Στη συνέχεια ο στρατός κατέλαβε το Χάρκοβο, όπου ανακηρύχτηκε η Σοβιετική εξουσία στην Ουκρανία. Το 1918 και το 1919, ο Αντόνοφ-Οβσέγενκο επέβλεψε την ήττα των δυνάμεων των Ουκρανών Εθνικιστών και του Λευκού Στρατού στην Ουκρανία, εξασφαλίζοντας τη δημιουργία της Ουκρανικής ΣΣΔ.
Ο Αντόνοφ-Οβσέγενκο, καθώς και ο Σκάτσκο, διοικητής της 2ης Ουκρανικής Σοβιετικής Στρατιάς, τάσσονταν κατηγορηματικά ενάντια στις ενέργειες του Τρότσκι, σχετικά με τη δίωξη και την καταστολή της Μαχνοβτσίνας. Σαν αποτέλεσμα, τον Ιούνιο του 1919, ο Αντόνοφ-Οβσέγενκο απομακρύνθηκε για «ανικανότητα», ενώ ο Σκάτσκο για «αχρηστία».
Προς το τέλος του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου, ο Αντόνοφ-Οβσέγενκο ήταν υπεύθυνος του Κυβερνείου του Ταμπόφ, καταστέλλοντας βίαια την Εξέγερση του Ταμπόφ το 1920-1921, μαζί με τον Μιχαήλ Τουχατσέφσκι, με τη χρήση χημικών όπλων.
Κατά τη δεκαετία του 1920, ο Αντόνοφ-Οβσέγενκο ήταν στενός σύντροφος του Λέοντα Τρότσκι στη Σοβιετική κυβέρνηση και αργότερα διορίστηκε πρόξενος για την Τσεχοσλοβακία, Λιθουανία και Πολωνία (1930-1934). Το 1934, ο Αντόνοφ-Οβσέγενκο έγινε γενικός εισαγγελέας της Ρωσικής ΣΟΣΔ και αργότερα ειδικός Σοβιετικός πρόξενος στη Βαρκελώνη κατά τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο, όπου επέβλεπε την παροχή της Σοβιετικής βοήθειας προς τη Δεύτερη Ισπανική Δημοκρατία. Ανακλήθηκε στη Μόσχα τον Αύγουστο του 1937, όπου συνομίλησε με τον Ιωσήφ Στάλιν για τα γεγονότα στην Ισπανία. Μετά ένα μήνα χωρίς δουλειά διορίστηκε Λαϊκός Επίτροπος Δικαιοσύνης της Ρωσικής ΣΟΣΔ τον Σεπτέμβριο του 1937.
Συνελήφθη τον Φεβρουάριο του 1938 κατά τη Μεγάλη Εκκαθάριση και εκτελέστηκε. Αποκαταστάθηκε το 1956.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σοβιετικοί πολιτικοί Κατηγορία:Θύματα της Μεγάλης Εκκαθάρισης Κατηγορία:Ουκρανοί Κατηγορία:Ρωσικός Εμφύλιος Πόλεμος Κατηγορία:Ρώσοι επαναστάτες
Παρθένο δάσος
thumb|right|263x263px|Παρθένο δάσος στο Μαυροβούνιο Παρθένο δάσος είναι το δάσος που δημιουργείται, αναπτύσσεται και αναγεννάται χωρίς καμία ανθρώπινη επέμβαση. Εξελίσσεται σύμφωνα με τους νόμους της φύσης, κάτω από τις επιδράσεις του βιοτικού και αβιοτικού περιβάλλοντος. Τα φυτά μεγαλώνουν, δημιουργούν σπέρματα, πεθαίνουν και τα διαδέχονται άλλα. Υπάρχει ένας αδιάκοπος αγώνας για το φως, το νερό, τα θρεπτικά συστατικά, το ζωτικό χώρο ανάμεσα στα μεμονωμένα άτομα αλλά και ανάμεσα στα είδη.
Συνήθως, τα παρθένα δάση διακρίνονται στα πρωτογενή, τα οποία παρέμειναν μακριά από ανθρωπογενείς επιδράσεις, και στα δευτερογενή, που υπέστησαν κάποτε ανθρωπογενείς επιδράσεις, οι οποίες όμως δεν άφησαν εμφανή ίχνη. Στα παρθένα δάση τυπικά δεν επιτρέπονται ανθρωπογενείς επιδράσεις, όπως υλοτομία, κυνήγι ή τουριστικές δραστηριότητες. Ωστόσο, τις τελευταίες δεκαετίες έχουν υποστεί αρκετές καταστροφές.
thumb|right|263x263px|Παρθένο δάσος [[Φρακτό όρος|Φρακτού Δράμας.]]thumb|right|296x296px|Καταρράκτης στο Παρθένο δάσος [[Φρακτό όρος|Φρακτού Δράμας.]] Στην Ελλάδα, γνωστό "Παρθένο Δάσος" βρίσκεται στο Φρακτό όρος, στο βόρειο άκρο του ελληνικού τμήματος της ορο­σειράς της Ροδόπης, το οποίο καταγράφηκε το 1979.
Ένα παρθένο δάσος έχει αυτή την ονομασία διότι η εξέλιξή του ακολούθησε τους κανόνες της φύσης και δε διαταράχθηκε από τον άνθρωπο εδώ και τουλάχιστον 500 χρόνια. Βέβαια με την λέξη παρθένο δεν εννοούμε ότι δεν υπήρξε καμία ανθρώπινη παρουσία και δραστηριότητα, αλλά ότι οι μέχρι τώρα ήπιες ανθρώπινες επιδράσεις δεν επηρέασαν το χαρακτήρα του αδιατάρακτου δασικού οικοσυστήματος. Η μορφή του παρθένου διαφέρει από τα κοινά δάση, επειδή σε αυτό συνυπάρχουν διάφορα είδη πλατύφυλλων και κωνοφόρων από μικρές ηλικίες και ύψη μέχρι και γερασμένα ή ξερά δένδρα μεγάλου ύψους. Η ορατότητα είναι μικρή εξαιτίας της πυκνής βλάστησης, ενώ είναι αδιάβατο λόγω και των επικείμενων δένδρων. Στο παρθένο δάσος η πιθανότητα συνάντησης με κάποιο άγριο ζώο είναι μεγάλη, γιατί αυτά βρίσκονται σε μεγάλους πληθυσμούς και δε φοβούνται την παρουσία μας, αφού δεν έχουν συνηθίσει σε ανθρώπινες οχλήσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικοσυστήματα Κατηγορία:Δάση Κατηγορία:Δασολογία
Ωδή
Με τον λογοτεχνικό όρο Ωδή χαρακτηρίζεται ειδικό είδος της λυρικής ποίησης που φέρεται να πρωτοκαλλιεργήθηκε στην Αρχαία Ελλάδα κυρίως με εγκωμιαστικό χαρακτήρα, όχι όμως την πνευματική ανάταση του ύμνου, που αποτελούσε την ουσιώδη διαφορά τους.
Οι ωδές αποτελούσαν στην ουσία τραγούδια που ψάλλονταν από χορευτές εγκωμιάζοντας θεούς, άρχοντες, ήρωες ή πολιτικές καταστάσεις. Χαρακτηριστικές τέτοιες ωδές ήταν εκείνες του Πίνδαρου που εγκωμίαζε τους νικητές των Ολυμπιακών Αγώνων.
Χαρακτηριστικά
Εκτός από τα κύρια χαρακτηριστικά των ωδών εκείνων που ήταν η σοβαρότητα, η επισημότητα αλλά και ο έντονος μεγαλοπρεπής τόνος τους παρουσίαζαν και το λεγόμενο από τους σύγχρονους τρίπτυχο στροφικό σύστημα, ή τριπλή στροφική πλοκή. που την αποτελούσαν η «στροφή», η «αντιστροφή» και η «επωδός». Οι μεν στροφή και αντιστροφή ήταν ισόστιχες και ακολουθούσαν το ίδιο μέτρο. Αντίθετα η επωδός ακολουθούσε διάφορο αριθμό στίχων αλλά και διάφορο μέτρο από τις δύο προηγούμενες.
Σύγχρονη ποίηση
Οι νεότεροι Έλληνες ποιητές αμέσως μετά την Ελληνική Επανάσταση του 1821 έγραψαν ωδές χωρίς όμως να ακολουθούν το παραπάνω αρχαίο τρίπτυχο σύστημα διατηρώντας όμως την επισημότητα και τον μεγαλοπρεπή χαρακτήρα. Περισσότερο γνωστός Έλληνας ποιητής που ξεχώρισε για τις ωδές του είναι ο Ανδρέας Κάλβος. Ωδές όμως έγραψε και ο Διονύσιος Σολωμός εκ των οποίων ξεχωρίζει εκείνη με την οποία εγκωμιάζει τον φιλέλληνα Λόρδο Βύρωνα.
Περισσότερο διάσημη ωδή σήμερα, είναι η Ωδή στη Χαρά, που συνέγραψε ο Σίλλερ και μελοποίησε ο Μπετόβεν στην 9η συμφωνία του.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίο ελληνικό θέατρο Κατηγορία:Ποιητικές μορφές
Στάτεν Άιλαντ
Το Στάτεν Άιλαντ (αγγλικά: Staten Island, New York), είναι νησί και δήμος της Νέας Υόρκης, που βρίσκεται στο νοτιοδυτικό τμήμα της πόλης. Το Στάτεν Άιλαντ χωρίζεται από το Νιου Τζέρσεϊ από τα στενά Άρθουρ Κιλ και Κιλ βαν Κουλ, και από την υπόλοιπη Νέα Υόρκη με τον Κόλπο της Νέας Υόρκης. Με πληθυσμό 468.730, είναι ο λιγότερο πυκνοκατοικημένος από τους πέντε δήμους, αλλά είναι ο τρίτος μεγαλύτερος σε έκταση (59 τετραγωνικά μίλια (153 τ.χλμ). Μέχρι το 1975, ο δήμος ονομαζόταν επίσημα ο Δήμος του Ρίτσμοντ.
Το νησί είναι προσβάσιμο από το Μπρούκλιν με την γέφυρα Βερρατσάνο Νάροους και από το Νιου Τζέρσεϊ με τις γέφυρες Άουτερμπριτζ Κρόσινγκ, Γκάθλς και Μπαγιόν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Νέας Υόρκης Κατηγορία:Νησιά των Ηνωμένων Πολιτειών
Τεχνητό δάσος
Τεχνητό δάσος είναι το δάσος που δημιουργείται με την επέμβαση του ανθρώπου, μέσω φυτεύσεων ή αναδασώσεων που διενεργεί.
Η ίδρυση ενός τεχνητού δάσους, πραγματοποιείται σε εκτάσεις όπου προϋπήρχε δάσος που καταστράφηκε για διάφορους λόγους και δεν μπορεί να αναγεννηθεί (ή αναγεννιέται αργά), είτε και σε εδάφη που προηγουμένως ήταν γυμνά.
Σκοποί της δημιουργίας ενός τεχνητού δάσους είναι η αντιπλημμυρική-αντιδιαβρωτική προστασία και σταθεροποίηση του εδάφους, η αποκατάσταση του φυσικού περιβάλλοντος και της οικολογικής ισορροπίας, η αισθητική αναβάθμιση του τοπίου (π.χ. σε περιαστικές θέσεις) κ.λπ.
Κατηγορία:Οικοσυστήματα Κατηγορία:Δάση
Αγώνας αυτοκινήτων
Ο Αγώνας αυτοκινήτων είναι ένα άθλημα που απαιτεί ιδιαίτερη επιδεξιότητα, ταχύτατα ανακλαστικά, μεγάλη κυριαρχία λόγω υπερέντασης, ενώ σ΄ όλη τη διάρκειά του δεν λείπει η «γεύση» του κινδύνου. Γενικά ανήκει στη κατηγορία των ομαδικών αθλημάτων ταχύτητας καλούμενα διεθνώς «ρέισινγ» (racing).
Λίγα χρόνια μετά, το 1902 ο Ρολλς κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ ταχύτητας φθάνοντας στην απίστευτη ταχύτητα των 101,7 χλμ. την ώρα.
Αναμφίβολα όμως το αγώνισμα αυτό άρχισε να παίρνει την έννοια του αθλήματος στην εποχή των «Γκράν Πρι», δηλαδή αγώνων από πόλη σε πόλη. Έτσι το πρώτο Γκραν Πρι οργανώθηκε το 1906 από τη Γαλλική Λέσχη Αυτοκινήτου. Το επόμενο έτος ολοκληρώθηκε και η κατασκευή των πρώτων αυτοκινητοδρομίων, ένα στην Αγγλία και ένα στις ΗΠΑ.
Από εκείνη την εποχή ουσιαστικά με την παρουσία επί τούτου και θεατών αρχίζει η ιστορία του πιο θεαματικού ίσως αθλήματος ταχύτητας.
Το άθλημα στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα το άθλημα αυτό εμφανίσθηκε σχεδόν αμέσως με τις πρώτες αγορές οχημάτων όπου οι οδηγοί, στην αρχή μεμονωμένα και ερασιτεχνικά, οδηγώντας μάλλον επιδεικτικά και φέροντας εξάρτιση Σαχάρας, μάλλον απολάμβαναν οι ίδιοι τις αμμοθύελλες που δημιουργούσαν στη παραλία του Φαλήρου. Ένας από τους πρώτους εκείνους δεινούς οδηγούς και μάλιστα με ιδιαίτερο πάθος ήταν και ο Βασιλεύς Αλέξανδρος.
Το 1924 ιδρύθηκε στην Ελλάδα με πρωτοβουλία του Αντώνη Σταθάτου η «Ελληνική Λέσχη Περιηγήσεως και Αυτοκινήτου», γνωστή ως ΕΛΠΑ, η οποία σύμφωνα και με το καταστατικό της ανέλαβε αφενός τον έλεγχο του αθλήματος αυτού, αφετέρου και την ανάπτυξη εσωτερικού και εξωτερικού τουρισμού με την οργάνωση αγώνων αυτοκινήτου κατά τα ξένα πρότυπα.
Τελικά η πρώτη εκείνη προσπάθεια άρχισε να παρουσιάζει μια υποτυπώδη κίνηση στο μεσοπόλεμο, το 1930, όπου και τ' αυτοκίνητα ήταν περισσότερα, όχι πολλά αλλά για την εποχή εκείνη πάμπολλα. Μάλιστα τότε δημιουργήθηκε και η Τροχαία. Την εποχή εκείνη στον Πειραιά τοποθετήθηκαν δύο τροχονόμοι ένας που ρύθμιζε την κυκλοφορία στο Δημοτικό Θέατρο και ένας στο λιμάνι μπροστά στον Ηλεκτρικό Σταθμό που ρύθμιζε την κυκλοφορία των οχημάτων, των πεζών, των τραμ, των ιππήλατων κάρων, των απλών καραγωγέων, των ποδηλατιστών, ακόμη και των εμπορικών αμαξοστοιχιών που μπαινόβγαιναν στο λιμάνι. Εκείνοι οι τροχονόμοι βλέποντας τ' αυτοκίνητα ήξεραν από μνήμης και τα στοιχεία των κατόχων τους! Τόσα πολλά κυκλοφορούσαν, πλην όμως η κίνηση όλων μαζί των παραπάνω δημιουργούσε προβλήματα, όπου την προτεραιότητα απολάμβαναν μόνο οι πλέον θρασείς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυτοκίνητο
Κωνσταντίνος Ζέρβας
Ο Κωνσταντίνος Ζέρβας (Θεσσαλονίκη, 10 Μαΐου 1964) είναι Έλληνας πολιτικός ο οποίος υπηρετεί ως δήμαρχος της Θεσσαλονίκης από το 2019.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1964 και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Ο πατέρας του, Βασίλης Ζέρβας, ήταν πολιτικός μηχανικός και ένας από τους δημιουργούς του ποδοσφαιρικού σταδίου της Τούμπας και η μητέρα του, Λιλίκα Ωρολογά ήταν φιλόλογος. Η πλευρά της μητέρας του έλκει την καταγωγή της από το Μοναστήρι, ενώ ο προπάππους του, Πέτρος Ωρολογάς, κοσμηματοπώλης - γεμολόγος, ήταν μακεδονομάχος από το Μοναστήρι και πέθανε στον Μακεδονικό Αγώνα. Η αδερφή της μητέρας του και θεία του, ήταν η Αλίκη Τέλλογλου η οποία μαζί με τον σύζυγο της Νέστορα, ίδρυσαν το Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών το 1972. Ο πατέρας του είχε συγγένεια με τον Ναπολέοντα Ζέρβα.
Αποφοίτησε από το Πειραματικό Σχολείο Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, το Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης ενώ έκανε και μεταπτυχιακές σπουδές ως υπότροφος στο Πανεπιστήμιο Μπράουν στις ΗΠΑ.
Μετά την ολοκλήρωση της στρατιωτικής του θητείας το 1990, ο Ζέρβας ζει και εργάζεται ως πολιτικός μηχανικός και επιχειρηματίας στη Θεσσαλονίκη.
Στις δημοτικές εκλογές του 2010 εξελέγη στο Δημοτικό Συμβουλίο με την παράταξη του Γιάννη Μπουτάρη και ανέλαβε, τον Ιανουάριο του 2011, αντιδήμαρχος Περιβάλλοντος, Ποιότητας Ζωής και Ελεύθερων Χώρων. Ήταν υπεύθυνος για μια σειρά περιβαλλοντικών έργων, όπως η υποψηφιότητα της Θεσσαλονίκης για Πράσινη Πρωτεύουσα της Ευρώπης – 2014, η ίδρυση του «Δικτύου Ελληνικών Πράσινων Πόλεων», η διοργάνωση του «Green Party» και άλλα. Αργότερα, τον Ιανουάριο του 2013, ανέλαβε καθήκοντα αντιδημάρχου Ποιότητας Ζωής, προέδρου της Οικονομικής Επιτροπής του Δήμου Θεσσαλονίκης και μόνιμου αναπληρωτή του δημάρχου Θεσσαλονίκης.
Στις δημοτικές εκλογές του 2014 επανεξελέγη δημοτικός σύμβουλος με την παράταξη Μπουτάρη. Τον Σεπτέμβριο του 2014 ανέλαβε Αντιδήμαρχος Κινητοποίησης των Πολιτών, Νεολαίας και Αθλητισμού, αλλά τον Φεβρουάριο του 2015, ύστερα από διαφωνία με τον δήμαρχο, παραιτήθηκε από το αξίωμα του αντιδημάρχου.
Από τον Αύγουστο του 2011 ως τον Δεκέμβριο του 2014 ήταν πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης.
Στις βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015 ήταν υποψήφιος στο ψηφοδέλτιο της Α’ Περιφέρειας Θεσσαλονίκης της Νέας Δημοκρατίας στη 19η μη εκλόγιμη θέση (οι εκλογές εκείνες διεξήχθησαν με λίστα).
Το 2017 αποχώρησε από την παράταξη «Πρωτοβουλία για τη Θεσσαλονίκη» και παρέμεινε ανεξάρτητος δημοτικός σύμβουλος στο Δήμο Θεσσαλονίκης.
Στις 2 Ιουνίου 2019 εξελέγη δήμαρχος Θεσσαλονίκης κερδίζοντας τον Νίκο Ταχιάο στον δεύτερο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Απόφοιτοι Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Έλληνες πολιτευτές Κατηγορία:Δήμαρχοι Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Έλληνες Αντιδήμαρχοι
Νικήτριες στο Αμερικανικό Όπεν (διπλό γυναικών)
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αμερικανικό Όπεν
ΝΠΟ Ντιναμό Κιέβου
Η ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών ΝΠΟ Ντιναμό Κιέβου (ουκρανικά: БК Динамо-НПУ) αποτελεί μια από τις πλέον επιτυχημένες στην Ουκρανία. Ιδρύθηκε στα μισά του περασμένου αιώνα και εδρεύει στο Κίεβο.
Ονομασία
Η Ντιναμό-ΝΠΟ πήρε την ονομασία της από την αθλητική κοινωνία «Ντιναμό». Τα αρχικά «ΝΠΟ» προέρχονται από την έδρα της ομάδας, το αθλητικό κέντρο του Εθνικού Παιδαγωγικού Πανεπιστημίου Ντραγκουμάνοφ (Национального педагогического университета имени М. П. Драгоманова).
Επιτυχίες
Πρωταθλήματα ΕΣΣΔ: (3)
Πρωτάθλημα ΚΑΚ: (1)
Πρωταθλήματα Ουκρανίας: (8)
Κύπελλο Ρονκέτι (1):
Ευρωλίγκα: (1)
Έμβλημα
Το έμβλημα της ομάδας έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Ουκρανίας
2569 Μαντελίν
Η Μαντελίν (Madeline) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,20. Ανακαλύφθηκε το 1980 από τον Αμερικανό αστρονόμο Έντουαρντ Μπόουελ, που παρατηρούσε από την Άντερσον Μέσα (σταθμός του Αστεροσκοπείου Λόουελ), και πήρε το όνομά της από το ομώνυμο πρόσωπο του ποιήματος του Τζον Κητς «Ο εσπερινός της Αγίας Αγνής».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Μαντελιν
Βόλφραμ Ζίβερς
Ο Βόλφραμ Ζίβερς (10 Ιουλίου 1905 - 2 Ιουνίου 1948) ήταν ο Ραϊχγκεσαφτφύρερ ή διευθύνων σύμβουλος της Ανενέρμπε από το 1935 έως το 1945.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Ζίβερς γεννήθηκε το 1905 στο Χίλντεσχαϊμ στην επαρχία του Ανόβερου (τώρα Κάτω Σαξονία), γιος ενός μουσικού της Προτεσταντικής Εκκλησίας. Αναφέρεται ότι ήταν μουσικά προικισμένος, ότι έπαιζε τσέμπαλο, εκκλησιαστικό όργανο και πιάνο και αγαπούσε τη γερμανική μπαρόκ μουσική. Εκδιώχθηκε από το σχολείο και σπούδασε ιστορία, φιλοσοφία και θρησκευτικές σπουδές στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Στουτγάρδης, ενώ εργαζόταν ως πωλητής. Μέλος του Γερμανικού Κινήματος Νεολαίας, έγινε ενεργός στην Αγροτική Αδελφότητα (Artamanen-Gesellschaft, ένα εθνικιστικό κίνημα για επιστροφή στην γεωργική αγροτική παράδοση.
Ανενέρμπε
Ο Ζίβερς εντάχθηκε στο Ναζιστικό Κόμμα το 1929. Το 1933 ηγήθηκε του Ιδρύματος Εξτερνστάινε, το οποίο ιδρύθηκε από τον Χάινριχ Χίμλερ για να μελετήσει τους βραχώδεις σχηματισμούς του Τευτοβούργιου Δρυμού. Το 1935, έχοντας ενταχθεί στα Ες-Ες, ο Ζίβερς διορίστηκε Γενικός Γραμματέας της Ανενέρμπε (Ahnenerbe) από τον Χίμλερ. Ήταν ο πραγματικός διευθυντής των επιχειρήσεων της Ανενέρμπε και θα έφτανε στο αξίωμα του SS-Στανταρτενφύρερ μέχρι το τέλος του Πολέμου.
Το 1943 ο Ζίβερς έγινε διευθυντής του Ινστιτούτου Στρατιωτικής Επιστημονικής Έρευνας, το οποίο διεξήγαγε εκτενή πειράματα σε ανθρώπους. Βοήθησε επίσης στη συγκέντρωση μιας συλλογής κρανίων και σκελετών για τη μελέτη του Άουγκουστ Χιρτ στο Πανεπιστήμιο του Ράιχ του Στρασβούργου, ως μέρος της οποίας επιλέχθηκαν και δολοφονήθηκαν 112 Εβραίοι κρατούμενοι, αφού φωτογραφήθηκαν και λήφθηκαν οι ανθρωπολογικές μετρήσεις τους.
Δίκη και εκτέλεση
Ο Ζίβερς δικάστηκε κατά τη διάρκεια της Δίκης των Ιατρών στη Νυρεμβέργη μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όπου χαρακτηρίστηκε ως ο "Ναζί Κυανοπώγων" από τον δημοσιογράφο Ουίλιαμ Σίρερ λόγω της "παχιάς, μαύρης γενειάδας" του.
Το Ινστιτούτο Στρατιωτικής Επιστημονικής Έρευνας ιδρύθηκε ως τμήμα της Ανενέρμπε και η Εισαγγελία στη Νυρεμβέργη έθεσε την ευθύνη για τα πειράματα σε ανθρώπους, που είχαν διεξαχθεί υπό την αιγίδα του, στην Ανενέρμπε. Ο Ζίβερς, ως ο ανώτατος αξιωματικός της διοίκησης, κατηγορήθηκε για βοήθεια και προώθηση των εγκληματικών πειραμάτων.
Ο Ζίβερς κατηγορήθηκε ότι ήταν μέλος οργάνωσης (Ες-Ες), που κηρύχθηκε εγκληματική από το Διεθνές Στρατιωτικό Δικαστήριο, και εμπλέχθηκε στη διάπραξη εγκλημάτων πολέμου και εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας. Στην υπεράσπισή του, ισχυρίστηκε ότι ήδη από το 1933, ήταν μέλος ενός αντιναζιστικού κινήματος αντίστασης, που σχεδίαζε να δολοφονήσει τον Χίτλερ και τον Χίμλερ και ότι είχε διοριστεί ως Διευθυντής της Ανενέρμπε για να πλησιάσει τον Χίμλερ και να παρατηρεί τις κινήσεις του. Ισχυρίστηκε επίσης ότι παρέμεινε στη θέση μετά από συμβουλές του ηγέτη της αντίστασης για να συλλέξει ζωτικές πληροφορίες, που θα βοηθούσαν στην ανατροπή του ναζιστικού καθεστώτος.
Ο Ζίβερς καταδικάστηκε σε θάνατο στις 20 Αυγούστου 1947 για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και απαγχονίστηκε στις 2 Ιουνίου 1948 στη φυλακή Λάντσμπεργκ της Βαυαρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκτελεσθέντες για εγκλήματα πολέμου Κατηγορία:Κατηγορούμενοι στις δίκες της Νυρεμβέργης
Περιφερειακή οδός
Η περιφερειακή οδός είναι ένας δρόμος που περικυκλώνει την πόλη με μορφή δακτυλίου. Το όνομα "οδό" χρησιμοποιείται για την πλειοψηφία των μητροπολιτικών περιφερειακές διαδρομές στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως η Berliner Ring, το δαχτυλίδι των Βρυξελλών, το δαχτυλίδι του Άμστερνταμ, η λεωφόρος Périphérique γύρω από το Παρίσι και η Εσωτερική Περιφερειακή του Leeds. Η Αυστραλία και η Ινδία, επίσης, χρησιμοποιούν τον όρο περιφερειακή οδό, π.χ. Περιφερειακή οδός Δυτικής Μελβούρνης και Εξωτερική Περιφερειακή Οδό Χαϊντεραμπάντ. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, πολλοί δρόμοι με την μορφή δακτυλίου, ονομάζονται προσβάσεις (beltways) ή βρόχοι. Στην Ελλάδα η πιο χαρακτηρηστηκή περιφερειακή οδός είναι η Αττική Οδός στην Αθήνα και η Περιφερειακή Οδός στην Θεσσαλονίκη.
Πρώτος ελληνικός αποικισμός
300px|right|thumb|Γεωγραφική κατανομή των αρχαιοελληνικών διαλέκτων, αποτέλεσμα του πρώτου αποικισμού Ως πρώτος ελληνικός αποικισμός αναφέρεται το αποτέλεσμα των πληθυσμιακών μεταναστεύσεων και των ανακατατάξεων που συνέβησαν στον Ελλαδικό χώρο από τα μέσα του 11ου έως τα τέλη του 9ου αιώνα π.Χ. Οι μετακινήσεις αυτές οδήγησαν στον αποικισμό των νησιών του Αιγαίου, της Κύπρου, της Κρήτης, των Επτανήσων, των Δωδεκανήσων και της δυτικής ακτής της Μικράς Ασίας από ελληνικά φύλα της ηπειρωτικής Ελλάδας και την ίδρυση νέων πόλεων που αποτέλεσαν τα μετέπειτα χρόνια σημαντικά κέντρα του ελληνικού πολιτισμού. Ο αποικισμός πραγματοποιήθηκε σε διαδοχικά κύματα και κατά φυλετικές ομάδες και διακρίνεται σε Αιολικό, Ιωνικό, Δωρικό και Αχαϊκό (Αρκαδικό) αποικισμό.
Η εγκατάσταση των Δωριέων στην κεντρική Ελλάδα
Κατά τη διάρκεια του 13ου αιώνα π.Χ. οι Δωριείς με πιθανή αφετηρία τις περιοχές της Ηπείρου και της Δυτικής Μακεδονίας μετακινήθηκαν νοτιότερα και σχημάτισαν ένα ισχυρό κράτος στην περιοχή της Στερεάς Ελλάδας με κέντρο τη μετέπειτα Δωρίδα. Οι Δωριείς που σε αντίθεση με τους παλαιότερους κατοίκους της νότιας Ελλάδας γνώριζαν την επεξεργασία του σιδήρου επεκτάθηκαν γρήγορα δημιουργώντας ένα μεγάλο κράτος στα ορεινά της κεντρικής Ελλάδας που εκτός από τη μετέπειτα Δωρίδα θα πρέπει να εκτεινόταν δυτικότερα σε περιοχές που κατείχαν στα ιστορικά χρόνια οι Αιτωλοί και οι Λοκροί. Καταλαμβάνοντας την περιοχή εκτόπισαν τους παλαιότερους της κατοίκους, τους Δρύοπες οι οποίοι κατέφυγαν στη νότια Εύβοια, στα νησιά των δυτικών Κυκλάδων και στη νότια Αργολίδα. Στην Εύβοια δημιούργησαν κράτος με έδρα την Κάρυστο ενώ στη Νότια Αργολίδα ίδρυσαν τις πόλεις Ερμιόνη, Ασίνη, Ηιόνες και Μάσητας. Η μετακίνηση των Δρυόπων ήταν η πρώτη σημαντική μετακίνηση στον χώρο της νότιας Ελλάδας την περίοδο της μετάβασης από την εποχή του χαλκού στην εποχή του σιδήρου.
Καθοδος των Δωριέων στην Πελοπόννησο
right|300px|thumb|Υποθετικό διάγραμμα των μετακινήσεων στον ελλαδικό χώρο Μετά την εδραίωση τους στην περιοχή της Στερεάς οι Δωριείς οργάνωσαν εκστρατεία κατά των πλούσιων και ισχυρών βασιλείων των Αχαιών στην Πελοπόννησο. Στα μέσα του 12ου αιώνα π.Χ. οι Δωριείς πέρασαν στην Πελοπόννησο περνώντας με πλοία τον πορθμό του Ρίου. Σύμφωνα με την παράδοση για να περάσουν στην Πελοπόννησο από το στενό του Ρίου-Αντίρριου ναυπήγησαν στόλο στην περιοχή και απ’ αυτό το γεγονός η τοποθεσία αυτή ονομάστηκε Ναύπακτος. Μετά το πέρασμά τους στην Πελοπόννησο οι Δωριείς διασπάστηκαν σε τέσσερα τμήματα και καθένα από αυτά κινήθηκε προς τις κυριότερες Αχαϊκές πόλεις. Μία ομάδα με αρχηγό τον Κρεσφόντη κινήθηκε προς τη Μεσσηνία προς το βασίλειο της Πύλου. Μία δεύτερη ομάδα με αρχηγό τον Αριστόδημο, κινήθηκε στη Λακωνία και εγκαταστάθηκε στη Σπάρτη και μία Τρίτη ομάδα με αρχηγό τον Τήμενο κατευθύνθηκε προς το Άργος και τις Μυκήνες. Δεν υπάρχουν στοιχεία που να υποδηλώνουν εχθροπραξίες μεταξύ των Δωριέων και των Αχαιών. Τέλος μία τέταρτη ομάδα με αρχηγό τον Αλήτη κινήθηκε προς τον Ισθμό και αποίκησε την περιοχή της Κορινθίας.
Η επικράτηση των Δωριέων στην Πελοπόννησο προκάλεσε νέες ανακατατάξεις και μετακινήσεις πληθυσμών. Οι Αχαιοί της Αργολίδας μετακινήθηκαν βορειότερα και εγκαταστάθηκαν στην περιοχή της μετέπειτα Αχαΐας. Από την περιοχή εκτόπισαν τους Ίωνες οι οποίοι αργότερα διωκόμενοι και από την περιοχή της Κορινθίας μετακινήθηκαν ανατολικότερα. Αρχικά εγκαταστάθηκαν στην Εύβοια εκτοπίζοντας τους παλαιότερους κατοίκους της, τους Άβαντες και στη συνέχεια πέρασαν στο Αιγαίο και στα Μικρασιατικά παράλια. Οι Ίωνες τις Αττικής κατάφεραν να αποκρούσουν την εισβολή των Δωριέων, γεγονός που μαρτυρά και η παράδοση του βασιλιά Κόδρου.
Αιολικός αποικισμός
Την ίδια περίοδο που οι Δωριείς κινούνταν προς την Πελοπόννησο πραγματοποιήθηκαν και άλλες μετακινήσεις στον Ελλαδικό χώρο. Οι Θεσσαλοί με προερχόμενοι από την περιοχή της Θεσπρωτίας μετακινήθηκαν στην περιοχή της Θεσσαλίας εκτοπίζοντας παλαιότερα αιολόφωνα φύλα που κατοικούσαν στην περιοχή. Ανάμεσα στις φυλές που ζούσαν στη Θεσσαλία πριν την εγκατάσταση των Θεσσαλών ήταν και οι Βοιωτοί οι οποίοι μετακινήθηκαν νοτιότερα και εγκαταστάθηκαν στην περιοχή της Βοιωτίας. Άλλοι πληθυσμοί της Θεσσαλίας και οι παλαιότεροι κάτοικοι της Βοιωτίας μετά την απώλεια των περιοχών τους κατέφυγαν στις περιοχές του Βορειοανατολικού Αιγαίου και εγκαταστάθηκαν αρχικά στη Λέσβο, την Τένεδο και τις Εκατόννησους (Μοσχονήσια). Οι πληθυσμοί αυτοί ονομάστηκαν αργότερα Αιολείς από το όνομα ενός Θεσσαλικού φύλου που συμμετείχε στη μετανάστευση. Οι Αιολείς, τα επόμενα χρόνια αποίκισαν την απέναντι Μικρασιατική ακτή η οποία ονομάστηκε Αιολίδα. Ο Ηρόδοτος αναφέρει την ίδρυση δώδεκα πόλεων στο τμήμα αυτό της Μικρασιατικής ακτής. Αυτές ήταν οι οι: Αιγές, η Αιγειρόεσσα, η Γράνεια, η Κίλλα, η Κύμη, η Λάρισα η Αιολίς, η Μύρινα, το Νέο Τείχος, το Νότιο, η Πιτάνη, η Σμύρνη και η Τήμνος. Τον 7ο αιώνα π.Χ. οι Αιολείς επεκτάθηκαν και στην περιοχή της Τρωάδας ιδρύοντας τις πόλεις Γάργαρα, Άσσος, Άνταδρος, Κεβρή, Σκήψις, Νεάνδρεια και Πιτύεια. Στην Αιολική μετανάστευση συμμετείχαν και Αχαιοί της Πελοποννήσου που ακολούθησαν τους Αιολόφωνους. Η παράδοση αναφέρει τον Ορέστη ως ηγέτη της μετανάστευσης των Αιολέων και η βασιλική οικογένεια των Πενθίλίδων της Μυτιλήνης υποστήριζε πως έλκυε την καταγωγή της από τον Ορέστη.
Ιωνικός αποικισμός
Οι Ίωνες πριν την κάθοδο των Δωριέων ζούσαν στη βόρεια Πελοπόννησο, στη Μεγαρίδα και στην Αττική. Μετά την απώλεια των περιοχών τους από τους Δωριείς και Αχαιούς της Αργολίδας, μετακινήθηκαν ανατολικότερα και εγκαταστάθηκαν αρχικά στην Εύβοια εκτοπίζοντας τους παλαιότερους της κατοίκους, τους Άβαντες. Στα μέσα του ενδέκατου αιώνα π.Χ αποίκησαν τις βόρειες Κυκλάδες και μαζί με Ίωνες της Αττικής αποίκησαν τα νησιά Σάμος και Χίος και το κεντρικό τμήμα των Μικρασιατικών παραλιών που ονομάστηκε τα επόμενα χρόνια Ιωνία. Οι Ίωνες ίδρυσαν δώδεκα πόλεις που διατήρησαν φυλετικούς δεσμούς και παρέμειναν ενωμένες σε έναν είδος κοινοπολιτείας, το κοινό των Ιώνων. Οι πόλεις του κοινού ήταν η Μίλητος, η Μυούς, η Πριήνη, η Έφεσος, η Κολοφώνα, ή Λέβεδος, η Τέως, οι Κλαζομενές, οι Ερυθρές η Φώκαια και οι νησιωτικές πόλεις Χίος και Σάμος. Θρησκευτικό τους κέντρο αποτελούσε ο ναός του Ποσειδώνα, στην περιοχή της Μυκάλης. Στην περιοχή της Ιωνίας εκτός από τους Ίωνες εγκαταστάθηκαν και άλλες φυλές όπως Αχαιοί της Πελοποννήσου, Αρκάδες, Άβαντες, Μινύες από τον Ορχομενό, Φωκείς και Μολοσσοί. Οι Άβαντες εγκαταστάθηκαν στη Χίο και προηγήθηκαν των Ιώνων που εγκαταστάθηκαν στο νησί αργότερα. Εγκατάσταση Αχαιών από την Πυλία αναφέρεται στην Κολοφώνα ενώ εγκατάσταση Αχαιών από την Αργολίδα στην περιοχή των Κλαζομενών. Στην Τέω αναφέρεται εγκατάσταση Μινύων και στη Φώκαια εγκατάσταση Μινυών και Φωκέων. Οι περισσότερες παραδόσεις των Ιωνικών πόλεων θεωρούν ηγέτη της μετανάστευσης κάποιον απόγονο του Κόδρου και παρουσίαζαν ως αφετηρία τους την Αττική.
Δωρικός αποικισμός
Οι Δωριείς που κατέλαβαν το Άργος και την Κόρινθο επεκτάθηκαν σταδιακά σε ολόκληρη τη βορειοανατολική Πελοπόννησο. Μετά την αποτυχία κατάληψης της Αττικής στράφηκαν προς τη θάλασσα. Με αφετηρία τα δωρικά κράτη της Αργολίδας αποίκησαν, την Αίγινα, τις νότιες Κυκλάδες, την Κύπρο, την Κρήτη, τα Δωδεκάνησα και τη νοτιοδυτική ακτή της Μικράς Ασίας. Συγκεκριμένα Δωριείς από την Τροιζήνα αποίκησαν την Αλικαρνασσό, από την Επίδαυρο την Κω και από το Άργος τη Ρόδο, την Κρήτη και τα νησιά των Κυκλάδων. Τα επόμενα χρόνια εγκαταστάθηκαν και Δωριείς από τη Λακωνία στην Κρήτη, στη Θήρα, στη Μήλο και στην Κνίδο. Οι Δωριείς άποικοι της περιοχής των Δωδεκανήσων και της Νοτιοδυτικής Μικράς Ασίας, συνδέθηκαν με μία μορφή κοινοπολιτείας, τη Δωρική Εξάπολη η οποία περιλάμβανε τις πόλεις Αλικαρνασσός, Κνίδος, Λίνδος, Ιαλυσός, Κάμειρος και Κως. Κέντρο των Δωριέων της Μικράς Ασίας ήταν ο ναός του Απόλλωνα στο ακρωτήριο Τριόπιο.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικός Αποικισμός
Ex (διορθωτής κειμένου)
Ο αρχικός  ήταν μια προχωρημένη έκδοση του καθιερωμένου διορθωτή για Unix, του ed, ο οποίος περιλαμβανόταν στη Διανομή Λογισμικού του Berkeley (Berkeley Software Distribution). Ο ex μοιάζει με τον ed, αλλά κάποιες από τις επιλογές του έχουν αλλάξει για να είναι πιο φιλικές προς το χρήστη.
Ραιδεστός
Η Ραιδεστός, ή και Τεκίρνταγ/Τεκιρντάγ (τουρκικά: Tekirdağ), είναι παραλιακή πόλη της Τουρκίας. Αποτελεί μέρος της περιοχής η οποία είναι ιστορικά γνωστή υπό την ονομασία Ανατολική Θράκη και είναι χτισμένη στις όχθες της Θάλασσας του Μαρμαρά. Η Ραιδεστός είναι πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας. Το 2016, ο πληθυσμός της πόλης ήταν 176.848 κάτοικοι. Επιπλέον, στην πόλη υπάρχουν τιμητικά προξενεία της Ουγγαρίας και της Βουλγαρίας.
Ex (διορθωτής κειμένου)
Τελικά, σε συνδυασμό με την λειτουργία του σε κατάσταση γραμμής εντολής, δόθηκε στον ex μια οπτική διασύνδεση προσανατολισμένη στην οθόνη, με αποτέλεσμα το διορθωτή κειμένου vi. Ο ex πια υλοποιείται σαν μια "προσωπικότητα" του προγράμματος vi - οι περισσότερες παραλλαγές του vi ακόμα έχουν μια "κατάσταση ex", η οποία καλείται με την εντολή, ή μέσα από το vi για μια μόνο εντολή, με την πληκτρολόγηση του χαρακτήρα : (άνω κάτω τελεία). Αν και οι ex και vi μοιράζονται κάποια λειτουργικότητα, κάποιες λειτουργίες μπορούν να γίνουν μόνο με εντολές του ex, για αυτό συνεχίζει να είναι χρήσιμος κατά τη χρήση του vi.
Ραιδεστός
Τοποθεσία
Η Ραιδεστός βρίσκεται στη βόρεια ακτή της Θάλασσας του Μαρμαρά, 135 χιλιόμετρα δυτικά της Κωνσταντινούπολης. Ο κόλπος της Ραιδεστού περικλείεται από το μεγάλο ακρωτήριο του βουνού, που έδωσε το τουρκικό όνομα στην πόλη, (Τεκίρ Νταγ), ύψους 921 μ. . Μεταξύ της πόλης και του Σάρκιοϊ, βρίσκεται ένα άλλο βουνό, το Γκάνος Ντάγι (Ganos Dağı).
Ex (διορθωτής κειμένου)
Οι βασικές εντολές αναζήτησης και αντικατάστασης του ex είναι απαραίτητες για το vi. Για παράδειγμα, η εντολή του ex που εκτελείται από την  του vi αντικαθιστά κάθε στιγμιότυπο του XXX με YYY. Το  σημαίνει κάθε γραμμή στο αρχείο. Το 'g' σημαίνει να αντικατασταθεί κάθε στιγμιότυπο σε κάθε γραμμή (αν δεν χρησιμοποιηθεί, θα αντικατασταθεί μόνο το πρώτο στιγμιότυπο κάθε γραμμής).
Ο ex έχει το συνώνυμο e σε περιβάλλοντα HP-UX.
Ραιδεστός
Κλίμα
Η Ραιδεστός έχει οριακό μεσογειακό/υγρό υποτροπικό κλίμα (ταξινόμηση κλίματος Κέππεν: Csa/Cfa). Τα καλοκαίρια είναι μακρά, ζεστά και υγρά, ενώ οι χειμώνες είναι δροσεροί και υγροί. Οι χιονοπτώσεις είναι αρκετά συχνές μεταξύ των μηνών Δεκεμβρίου και Μαρτίου.
Κάτω Δαμάστα Φθιώτιδας
Η Κάτω Δαμάστα είναι πεδινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας σε υψόμετρο 80 μέτρων.
Ex (διορθωτής κειμένου)
Επιλογές
Ο ex αναγνωρίζει τις εξής επιλογές:
Ραιδεστός
Ονομασίες και ετυμολογία
Η πόλη ιδρύθηκε τον 6ο π.Χ. αιώνα από αποίκους προερχόμενους από τη Σάμο και ονομαζόταν Βισάνθη. Παράλληλα, υποστηρίζεται η άποψη πως στη συνέχεια εγκαταστάθηκαν σε αυτή και Αθηναίοι άποικοι. Αργότερα έγινε γνωστή ως Ραιδεστός, ονομασία που ευρισκόταν σε χρήση κατά τη βυζαντινή περίοδο. Κατόπιν μετονομάστηκε σε Ρόντοστσουκ (Rodosçuk) μετά την κατάληψή της από τους Οθωμανούς κατά τη διάρκεια του 14ου αιώνα (στις δυτικοευρωπαϊκές γλώσσες η συγκεκριμένη ονομασία αποδιδόταν ως Ροντοστό). Μετά τον 18ο αιώνα η πόλη αναφερόταν από τους Οθωμανούς ως Τεκφούρ νταγ ή Τεκίρ νταγ, με βάση την τουρκική λέξη τεκφούρ, που σημαίνει ανίερος.
Κάτω Δαμάστα Φθιώτιδας
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Η Κάτω Δαμάστα βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Καλλίδρομο, δίπλα στον Ασωπό ποταμό και σε απόσταση 14 χλμ. Ν.-ΝΑ. της Λαμίας. Το χωριό είναι κτισμένο ανάμεσα στην Άνω Δαμάστα (Δ. και δίπλα) και τις Θερμοπύλες (Α.) ενώ στην ίδια κατεύθυνση είναι τα πλευρικά διόδια Μπράλου όπου συναντώνται ο Αυτοκινητόδρομος 1 με την ΕΟ Λιβαδειάς - Λαμίας. Ανατολικά υπάρχουν τα ιαματικά λουτρά Καλλιδρόμου (Ψωρονέρια), που είναι ευεργετικά για δερματικές παθήσεις, ρευματοπάθειες, αρθρίτιδες, ισχυαλγίες σε θερμοκρασία νερού 33°C. Προς τα νότια είναι κτισμένη η Ιερά Μονή Γενεσίου Θεοτόκου Δαμάστας που πανηγυρίζει στις 8 Σεπτεμβρίου και η τοπική παράδοση αναφέρει ότι η ονομασία της προήλθε από την πόλη Δαμασκό, απ' όπου, όπως πιστεύεται, μεταφέρθηκε η ιερά εικόνα της Παναγίας.
Ex (διορθωτής κειμένου)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Unix
Ραιδεστός
Ιστορία
Ως Ραιδεστός ανέπτυξε αξιόλογο πολιτισμό, άκμασε ιδιαίτερα κατά τους βυζαντινούς χρόνους και έγινε έδρα του μητροπολίτη Ηρακλείας. Κατά την οθωμανική περίοδο γνώρισε σημαντική εμπορική ανάπτυξη, κυρίως λόγω της επίκαιρης θέσης της. Παράλληλα, ήταν γνωστή για τα σιδηρουργεία της (τα οποία βρίσκονταν κυρίως στον έλεγχο της αρμενικής κοινότητας) και το εμπόριο υφασμάτων. Στη σύγχρονη ιστορία άλλαξε διαδοχικά κυρίαρχους αρκετές φορές: κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους, καταλήφθηκε το 1912 από τον βουλγαρικό στρατό, ωστόσο ανακατελήφθη από τους Τούρκους το επόμενο έτος. Το 1920, προσαρτήθηκε στην Ελλάδα με τη Συνθήκη των Σεβρών και υπήχθη στον νομό Ραιδεστού. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922, ο ελληνικός πληθυσμός της πόλης μεταφέρθηκε στην Ελλάδα.
Κάτω Δαμάστα Φθιώτιδας
Διοικητικά
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1940 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ηρακλείας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με την Άνω Δαμάστα, τη Μονή Γενεσίου Θεοτόκου Δαμάστας και τα Χαλβαντζαίικα αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Δαμάστας, που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Γοργοποτάμου του Δήμου Λαμιέων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 158 κατοίκους, ενώ με αυτή του 2001 είχε 236.
Ραιδεστός
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Τα ταξίδια του Μάρκο Πόλο
Τα ταξίδια του Μάρκο Πόλο (πρωτότυπος τίτλος: Livres des merveilles du monde - σε μετάφραση: Βιβλία των θαυμάτων του κόσμου) είναι ένα βιβλίο - οδοιπορικό του 13ου αιώνα που γράφτηκε από τον Ρουστιτσέλο ντα Πίζα κατόπιν αφηγήσεων του Μάρκο Πόλο, περιγράφοντας τα ταξίδια του τελευταίου στην Ασία, την Περσία, την Κίνα και την Ινδονησία μεταξύ του 1271 και του 1291.
Ήταν ένα πολύ γνωστό και δημοφιλές βιβλίο, ακόμα και τον 14ο αιώνα. Το κείμενο υποστηρίζει ότι ο Μάρκο Πόλο έγινε ένα σημαντικό πρόσωπο στην αυλή του Μογγόλου ηγέτη Κουμπλάι Χαν. Ωστόσο, το κείμενο αποτελεί αντικείμενο μελέτης από σύγχρονους μελετητές, εκ των οποίων κάποιοι διερωτήθηκαν κατά πόσο ή όχι ο Μάρκο Πόλο ταξίδεψε μέχρι την αυλή του αυτοκράτορα ή απλά επαναλάμβανε τις ιστορίες που είχε ακούσει από άλλους ταξιδιώτες. Το βιβλίο γράφτηκε σε αρχαία γαλλικά από τον Ρουστιτσέλο ντα Πίζα, έναν συγγραφέα εκείνης της εποχής, ο οποίος φέρεται να το έγραψε από τις περιγραφές που άκουσε από τον Μάρκο Πόλο όταν ήταν φυλακισμένοι στη Γένοβα.
Ιστορικό
Ο ιταλικός τίτλος του βιβλίου είναι Il Milione. Η προέλευση του τίτλου αυτού είναι αντικείμενο αντιπαράθεσης απόψεων. Μία άποψη είναι ότι προέρχεται από το όνομα Emilione που χρησιμοποιούσε η οικογένεια Πόλο προκειμένου να διακρίνεται από τις πολυάριθμες άλλες βενετσιάνικες οικογένειες που έφεραν το επώνυμο Πόλο. Μία πιο κοινή άποψη είναι ότι ο τίτλος παραπέμπει στη μεσαιωνική υποδοχή του οδοιπορικού, επειδή θεωρήθηκε ότι ήταν γεμάτο από «εκατομμύρια» ψέματα.
Σύγχρονες εκτιμήσεις θεωρούν το κείμενο περισσότερο ως μία καταγραφή ενός παρατηρητή παρά ενός ευφάνταστου ή αναλυτικού ταξιδιώτη. Ο Μάρκο Πόλο εμφανίζεται περίεργος, ανοιχτόμυαλος και πιστός στον Κουμπλάι Χαν και τη δυναστεία την οποία υπηρέτησε επί δύο δεκαετίες. Το βιβλίο είναι ο απολογισμός των ταξιδιών του Μάρκο Πόλο στην Κίνα. Ο Μάρκο Πόλο έφυγε από τη Βενετία μαζί με τον πατέρα του και το θείο του το 1271. Οι τρεις τους έφυγαν από την Κίνα στα τέλη του 1290 ή στις αρχές του 1291 και επέστρεψαν στη Βενετία το 1295. Η παράδοση φέρει τον Μάρκο Πόλο να υπαγορεύει το βιβλίο στον συγγραφέα Ρουστιτσέλο ντα Πίζα, ενώ βρίσκονταν φυλακισμένοι στη Γένοβα μεταξύ του 1298 και του 1299. Ο Ρουστιτσέλο ντα Πίζα μπορεί να επεξεργάστηκε την γαλλο-ιταλική έκδοση από τις σημειώσεις του Μάρκο Πόλο. Το βιβλίο ονομάστηκε τότε Devisament dou monde και Livres des merveilles du monde στα γαλλικά, και De mirabilibus mundi στα λατινικά.
Περιεχόμενα
Τα ταξίδια του Μάρκο Πόλο χωρίζονται σε τέσσερα βιβλία. Το πρώτο βιβλίο περιγράφει τα εδάφη της Μέσης Ανατολής και της Κεντρικής Ασίας που ο Μάρκο Πόλο συνάντησε στο δρόμο προς την Κίνα. Το δεύτερο βιβλίο περιγράφει την Κίνα και την αυλή του Κουμπλάι Χαν. Το τρίτο βιβλίο περιγράφει μερικές από τις παράκτιες περιοχές της Ασίας: Ιαπωνία, Ινδία, Σρι Λάνκα και Νοτιοανατολική Ασία, καθώς και την ανατολική ακτή της Αφρικής. Τέλος, το τέταρτο βιβλίο περιγράφει ορισμένους από τους πολέμους μεταξύ των Μογγόλων και μερικές περιοχές του βορρά, όπως η Ρωσία.
Απεικόνιση των θρησκειών
Δεδομένου ότι το αναγνωστικό κοινό του κειμένου θα ήταν Χριστιανοί, ο Μάρκο Πόλο παρουσίαζε συχνά με θετική ματιά τους χριστιανούς που είχε συναντήσει στα ταξίδια του. Ωστόσο θεωρείται ότι έχει επηρεαστεί από τις προκαταλήψεις της εποχής εναντίον των διαφόρων θρησκειών που συναντούσε. Η πιο αξιοσημείωτη από αυτές είναι η απεικόνιση του Βουδισμού ως «ειδωλολατρεία» με αναφορές στη σεξουαλική απόλαυση και την πολυγαμία. Επίσης αναφέρεται συχνά σχόλιο για έναν Μουσουλμάνο, το οποίο όμως με μία απλή ανάγνωση φαίνεται ότι δεν αφορά τη θρησκεία του αλλά την προσωπική του συμπεριφορά. Στο δεύτερο βιβλίο ο Μάρκο Πόλο αναφέρει ότι ανάμεσα στους συμβούλους του Κουμπλάι Χαν ήταν ένας Σαρακηνός ονόματι Αχμάντ, ένας άνθρωπος με μεγάλη ενέργεια και ικανότητα, ο οποίος ξεπέρασε όλους τους υπόλοιπους στην επιρροή πάνω στον αυτοκράτορα και ο οποίος συνήθιζε να μαγεύει τον αυτοκράτορα με μαύρες τέχνες ώστε να κερδίζει την αποδοχή του. Κάθε πολιτιστική προκατάληψη που αποδόθηκε στον Μάρκο Πόλο φαίνεται αδικαιολόγητη υπό το φως της κακής φήμης που είχε το συγκεκριμένο πρόσωπο. Ο Αχμάντ ήταν βιαστής και δολοφόνος και μεγάλο μέρος του πληθυσμού τον θεωρούσε όργανο του διαβόλου. Πολλοί μελετητές θεωρούν ότι η δυσμενής περιγραφή του Μάρκο Πόλο για τον Αχμάντ δεν είχε να κάνει με τη θρησκεία του, ειδικά βλέποντας τον πολύ θετικό τρόπο με τον οποίο απεικονίζει άλλους οπαδούς του Ισλάμ.
Μία από τις πολλές περιπτώσεις στις οποίες ο Μάρκο Πόλο επιδεικνύει το σεβασμό και το θαυμασμό του προς τους οπαδούς των άλλων θρησκειών εμφανίζεται στην περιγραφή του για τους Βραχμάνους, για τους οποίους ισχυρίστηκε ότι ήταν οι καλύτεροι και πιο τίμιοι έμποροι που είχε γνωρίσει και ότι δεν υπήρχε καμία περίπτωση να πουν ψέματα ακόμα κι αν η ζωή τους εξαρτώταν απ' αυτό.
Μεταγενέστερες εκδόσεις
Ο Μάρκο Πόλο συνοδευόταν στα ταξίδια του από τον πατέρα του και τον θείο του, οι οποίοι είχαν ταξιδέψει στην Κίνα πριν τον Μάρκο Πόλο αλλά ποτέ δεν δημοσίευσαν κάποιο γνωστό έργο για τα ταξίδια τους. Το βιβλίο του Μάρκο Πόλο μεταφράστηκε σε πολλές ευρωπαϊκές γλώσσες κατά τη διάρκεια της ζωής του Πόλο, αλλά τα πρωτότυπα χειρόγραφα έχουν χαθεί. Σήμερα είναι γνωστό ότι σώζονται περίπου 150 αντίγραφα σε διάφορες γλώσσες. Ωστόσο, κατά την αντιγραφή και τη μετάφραση έγιναν πολλά λάθη με αποτέλεσμα να υπάρχουν πολλές διαφορές μεταξύ των αντιγράφων.
Η πρώτη προσπάθεια συγκέντρωσης των χειρογράφων με σκοπό τη δημοσίευση μίας ενιαίας έκδοσης ήταν μία συλλογή ταξιδιωτικών αφηγημάτων που τυπώθηκε στη Βενετία το 1559. Ο συντάκτης Τζιοβάνι Μπατίστα Ραμούζιο συγκέντρωσε χειρόγραφα του 14ου αιώνα τα οποία θεωρούσε «απολύτως σωστά» (perfettamente corretto). Ήταν της άποψης, που δεν ασπάζονται οι σύγχρονοι μελετητές, ότι ο Μάρκο Πόλο πρώτα έγραψε τα κείμενά του στα λατινικά και τα μετάφρασε γρήγορα στα ιταλικά.
Ο Henry Yule για τη δική του έκδοση (1871) συγκέντρωσε 80 χειρόγραφα του βιβλίου του Μάρκο Πόλο. Η έκδοση του Λουίτζι Φόσκολο Μπενεντέτο (Φλωρεντία, 1928) πρόσθεσε 60 επιπλέον χειρόγραφα. Ο Μπενέντέτο ήταν επιπλέον αυτός που αναγνώρισε τον Ρουστιτσέλο ντα Πίζα ως τον άνθρωπο που έγραψε το βιβλίο. Η έκδοση του Μπενεντέτο αποτέλεσε τη βάση πολλών σύγχρονων μεταφράσεων.
Άλλοι ταξιδιώτες
Άλλοι Ευρωπαίοι ταξιδιώτες του 13ου αιώνα που έφτασαν στην αυλή του Μεγάλου Χαν ήταν ο Γουλιέλμος ντε Ρούμπρουκ και ο Τζιοβάνι ντα Πίαν ντελ Κάρπινε με τον Βενέδικτο της Πολωνίας. Όμως κανείς από αυτούς δεν επισκέφτηκε την Κίνα. Ο Μαροκινός έμπορος Ιμπν Μπατούτα ταξίδεψε στη Χρυσή Ορδή και την Κίνα στις αρχές προς τα μέσα του 14ου αιώνα. Ο Άγγλος συγγραφέας του 14ου αιώνα Τζον Μάντεβιλ έγραψε ένα οδοιπορικό ταξιδιών στην Ανατολή, αλλά περιέχει πολλές ανακρίβεις και είναι πολύ πιθανό να βασίστηκε σε πληροφορίες από δεύτερο χέρι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλική λογοτεχνία Κατηγορία:Μεσαιωνική λογοτεχνία
Αντιόχεια (της Ισαυρίας)
Η Αντιόχεια της Ισαυρίας ή Αντιόχεια η Λαμωτίς κτίστηκε ανατολικότερα του Κράγου παρά το ποταμό Λάμο και κατά τον Στέφανο Βυζάντιο στη χώρα με το όνομα Λαμουσία, εξ ου και Αντιόχεια η Λαμωτίς.
Από τα ευρήματα στη περιοχή (Δ. παράλια της Τραχείας Χαράδρου παρά το σημερινό Χαλαντράν) και σε πινακίδα που αναγράφεται "επίνειο Λαμωτών" εικάζεται ότι η Αντιόχεια αυτή εκτεινόταν από την Αντιόχεια (του Κράγου) μέχρι και του Χαράδρου. Συνεπώς η επωνυμία Αντιόχεια της Ισαυρίας δεν πρέπει να ευσταθεί αφού η Ισαυρία ήταν χώρα βορειότερη, ορεινή, στις βόρειες πλαγιές του Ταύρου μεταξύ της Λυκαονίας προς Β., της Πισιδίας προς Δ. και της Τραχείας Κιλικίας προς Ν.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Αντιόχεια Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μικράς Ασίας
Δαρμένη Ροδόπης
Η Δαρμένη είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.
Γενικά στοιχεία
Η Δαρμένη βρίσκεται σε υψόμετρο 120 μέτρα ενώ απέχει 8 χλμ. Α.-ΒΑ. από την Φιλλύρα (έδρα του δήμου) και 30 χλμ. Α. από την Κομοτηνή. Στη δυτική πλευρά του περνάει ο ομώνυμος χείμαρρος ενώ στα ανατολικά ο χείμαρρος της Ραγάδας οι οποίοι ενώνονται νοτιότερα μεταξύ τους και καταλήγουν στον Λισσό ποταμό. Η Δαρμένη οφείλει το όνομά της στους νερόμυλους που παλιότερα υπήρχαν και από τους οποίους μόνο ένας σώζεται που όμως δεν λειτουργεί, ενώ οι μουσουλμάνοι κάτοικοί της, κυρίως αγρότες, ασχολούνται ιδιαίτερα και με τη μελισσοκομία. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Δοκού. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Δαρμένης που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Αρριανών του Δήμου Αρριανών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 314 κατοίκους.
Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης Κατηγορία:Δήμος Αρριανών
Αγνή του Συλύ
μικρογραφία|180x180εσ| Η σύζυγος και κουνιάδος της Aγνής, [[Θεοβάλδος Β΄ της Καμπανίας|Θεοβάλδος Β΄ κόμης της Καμπανίας.]] Η Αγνή, γαλλ.: Agnès of Sully (τέλη 11ου - αρχές 12ου) ήταν Γαλλίδα ευγενής και κυρία του Συλύ. Οι γονείς της Aγνής ήταν ο Ζυλ (Gilles) Β΄ κύριος του Συλύ και η Eδελβούργη του Μπουρζ (Bourges).
Βιογραφία
Ο σύζυγος της Αγνής ήταν ο Γουλιέλμος των Μπλουά.
Οικογένεια
Τα παιδιά της Αγνής και του Γουλιέλμου:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Μπλουά
Έγκλημα στο Γκόρκι Παρκ
Το Έγκλημα στο Γκόρκι Παρκ (Πρωτότυπος τίτλος: Gorky Park) είναι ταινία μυστηρίου του 1983 σε σκηνοθεσία Μάικλ Άπτεντ, βασισμένη στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Μάρτιν Κρουζ Σμιθ που εκδόθηκε το 1981. Πρωταγωνιστούν οι Γουίλιαμ Χερτ, Λι Μάρβιν, Τζοάννα Πάκουλα και Μπράιαν Ντένεχι.
Η πλοκή ακολουθεί τον Αρκάντι Ρένκο, έναν ερευνητή της αστυνομίας της Μόσχας, στα ίχνη μιας φρικιαστικής τριπλής δολοφονίας που τον οδηγεί σε έναν ιστό κυβερνητικής διαφθοράς.
Το "Έγκλημα στο Γκόρκι Παρκ" ήταν μια απογοήτευση στο box office, καθώς μόλις κέρδισε τον προϋπολογισμό των 15 εκατομμυρίων δολαρίων, ωστόσο έλαβε θετικές κριτικές από τους κριτικούς. Η Πάκουλα ήταν υποψήφια για την Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Β Γυναικείου Ρόλου  και ο Έλφικ για το BAFTA Καλύτερου Β' Ανδρικού Ρόλου. Ο Ντένις Πότερ κέρδισε το Βραβείο Έντγκαρ Καλύτερου Σεναρίου το 1984.
Πλοκή
Μόσχα. Κοντά στην παγωμένη λίμνη στο πάρκο Γκόρκι, εντοπίζονται τα πτώματα τριών νεαρών, δύο ανδρών και μιας γυναίκας, με τα κεφάλια τους να έχουν κοπεί και τα δακτυλικά τους αποτυπώματα να είναι σβησμένα, με τους σωρούς να θάφτηκαν στο χιόνι. Ο επιθεωρητής Αρκάντι Ρένκο, ο οποίος είχε προηγουμένως υπηρετήσει στην KGB, συνειδητοποιεί ότι η υπόθεση, πολύ διφορούμενη, φέρει την υπογραφή των μυστικών υπηρεσιών. Ανακαλύπτει επίσης, μετά τη νεκροψία, ότι ένα από τα θύματα είναι Αμερικανός και επειδή είναι αλλοδαπός, σύμφωνα με τους κανονισμούς, η αρμοδιότητα θα πρέπει να βαρύνει την KGB. Ο Ρένκο, διαισθανόμενος μια παγίδα, αποφασίζει να αφήσει την υπόθεση. Ωστόσο, καλεσμένος στη ντάκα από τον γενικό εισαγγελέα Τζάμσκοϊ, ο οποίος τον είχε προστατεύσει σε μια σύγκρουση με την KGB, πείθεται από τον ανώτερο αξιωματούχο να συνεχίσει την έρευνα.
Μεταξύ των καλεσμένων, ο αστυνομικός βλέπει ξανά την Ιρίνα Ασανόβα, μια όμορφη κοπέλα από την Σιβηρία με την οποία είχε επικοινωνήσει λίγες ώρες νωρίτερα σχετικά με τον θάνατο των τριών σορών που βρέθηκαν στο πάρκο: η νεκρή φορούσε μάλιστα ένα ζευγάρι παγοπέδιλα που άνηκαν στην Ιρίνα, η οποία είχε αναφέρει την εξαφάνισή της. Η Ιρίνα, έχοντας φτάσει στη ντάκα παρέα με τον Τζακ Όσμπορν, έναν πλούσιο δυτικό επιχειρηματία που εμπορεύεται γούνες με τη Σοβιετική Ένωση, ένα εμπόριο στο οποίο η ΕΣΣΔ κατέχει παγκόσμιο μονοπώλιο , ζητά από τον Αρκάντι να την πάει πίσω στη Μόσχα με το αυτοκίνητό του. Στο αυτοκίνητο, ο Ρένκο προσπαθεί να της αποσπάσει κάτι, αλλά εκείνη αρνείται να απαντήσει σε οποιαδήποτε ερώτηση.