cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
La Combattante IIIb
Αναβάθμιση
Το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό αποφάσισε να αναβαθμίσει τις πυραυλακάτους κλάσης La Combattante III και La Combattante IIIb. Για τις τέσσερις Combattante III η εταιρεία Thales ανέπτυξε το σύστημα διαχείρισης μάχης TACTICOS, το οποίο περιλαμβάνει τέσσερις πολυλειτουργικές τερματικές κονσόλες ελέγχου, ένα ραντάρ επιτήρησης, ένα σύστημα ελέγχου και ανίχνευσης πυρός, ένα σύστημα ηλεκτρο-οπτικής ανίχνευσης και ελέγχου πυρός, ενσωματωμένο ραντάρ αναχαίτισης, δύο καταδείκτες στόχων και σύστημα τακτικής ζεύξης δεδομένων.Ο οπλισμός των πλοίων δεν θα μεταβληθεί και η Thales θα αναλάβει να ενσωματώσει τα υπάρχοντα οπλικά συστήματα στα νέα συστήματα διαχείρισης και ελέγχου. Το πρώτο από τα τέσσερα πλοία θα είναι έτοιμο στα μέσα του 2006, ενώ τα υπόλοιπα τρία θα παραδίδονται ένα ανά έξι μήνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές Πυραυλάκατοι
Μέκκα Κόλα
Η Μέκκα Κόλα είναι αναψυκτικό τύπου κόλα. Παράγεται και προωθείται από την εταιρεία Mecca Cola World Company ως εναλλακτικό των Αμερικάνικων Κόκα Κόλα και Πέπσι κόλα στοχεύοντας κυρίως σε Μουσουλμάνους πελάτες. Το όνομα του αναψυκτικού κάνει σαφή αναφορά στη Μέκκα ιερή πόλη για τους Μουσουλμάνους.
Παράχθηκε πρώτη φορά στη Γαλλία τον Νοέμβριο του 2002 από τον Τάουφικ Μαθλούθι ως μέσο προώθησης εναλλακτικών Ευρωπαϊκων προϊόντων σε βοήθεια των Παλαιστινίων. Εμπνέυστηκε από το επιτυχημένο Ιρανικό αναψυκτικό Ζαμ Ζαμ Κόλα και μετά από την αποτυχημένη απόπειρα συνεργασίας με την παραγωγό εταιρεία προχώρησε στην παραγωγή της Μέκκα Κόλα.
Η Μέκκα Κόλα πωλείται εκτεταμένα στη Μέση Ανατολή όπως και την Ευρώπη, Ασία και Αφρική. Η εταιρεία τώρα έχει βάση το Ντουμπάι. Η πολιτική της εταιρείας περιλαμβάνει την επένδυση του 10% των κερδών σε βοήθεια προς την Παλαιστινιακή κοινότητα και άλλα 10% σε φιλανθρωπίες σε άλλες χώρες που κυκλοφορεί το προϊόν. Σε κάθε κουτάκι υπάρχει προτροπή της μη ανάμιξης του προϊόντος με αλκοόλ ακολουθώντας της διδαχές του Κορανίου που απαγορεύει την κατανάλωση αλκοόλ.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κόλα
Κρεμαστή Εκκλησία
Η Κοπτική Ορθόδοξη Εκκλησία της Αγίας Παρθένου Μαρίας (Ⲉⲕⲕⲗⲏⲥⲓⲁ ⲛⲧⲉⲙⲁⲥⲛⲟⲩⲧ), επίσης γνωστή ως η Κρεμαστή Εκκλησία (الكنيسة المعلقة El Muallaqa, Ⲉⲕⲕⲗⲏⲥⲓⲁ ϫⲓⲛⲓⲱⲓ) είναι μία από τις παλαιότερες εκκλησίες στην Αίγυπτο, ενώ η ιστορία της στην συγκεκριμένη τοποθεσία ανάγεται στον 3ο αιώνα μ.Χ.
Η Κρεμαστή Εκκλησία φέρει την συγκεκριμένη ονομασία λόγω της τοποθεσίας επί ενός φυλακίου του Φρουρίου της Βαβυλώνας, ρωμαϊκού φρουρίου στο Κοπτικό Κάιρο (Παλαιό Κάιρο). Το κλίτος της εκκλησίας αιωρείται επάνω από ένα πέρασμα. Η εκκλησία είναι προσβάσιμη μέσω της ανάβασης εικοσιεννέα σκαλοπατιών. Ταξιδιώτες παλαιότερων χρόνων στο Κάιρο την ονόμαζαν ως "Εκκλησία της Σκάλας". Το ύψος του εδάφους έχει αυξηθεί κατά περίπου έξι μέτρα από την ρωμαϊκή περίοδο, με αποτέλεσμα ο ρωμαϊκός πύργος να βρίσκεται σε μεγάλο βαθμό θαμμένος υπόγεια, μειώνοντας το οπτικό αντίκτυπο της υψηλής υψομετρικής θέσης της εκκλησίας. Η είσοδος από τον δρόμο γίνεται μέσω μιας χρυσής πύλης, η οποία ευρίσκεται κάτω από μια οξυκόρυφη λίθινη αψίδα. Η χρονολογούμενη από τον 19ο αιώνα πρόσοψη με τα δίδυμα κωδωνοστάσια είναι στην συνέχεια ορατή, στο βάθος μιας στενής αυλής, η οποία είναι διακοσμημένη με σύγχρονης μορφής τέχνης βιβλικές αναπαραστάσεις. Στην κορυφή των σκαλοπατιών και μετά την είσοδο ευρίσκεται ακόμη μια μικρή αυλή, η οποία οδηγεί στο χρονολογούμενο από τον 11ο αιώνα εξωτερικό προστώο.
Σημασία
Η Κρεμαστή Εκκλησία αποτελεί την πλέον γνωστή Κοπτική Χριστιανική εκκλησία στο Κάιρο, καθώς και πιθανώς την πρώτη που χτίστηκε υπό αρχιτεκτονική μορφή Βασιλικής. Πιθανολογείται πως ανεγέρθηκε κατά την περίοδο στην διάρκεια της οποίας Πατριάρχης ήταν ο Ισαάκ (690–92), αν και πιστεύεται πως προϋπήρχε εκκλησιαστική κατασκευή αν και όχι στην ίδια θέση, με την χρονολογία της να εκτιμάται στον 3ο ή 4ο αιώνα. Ωστόσο, η παλαιότερη αναφορά της εκκλησίας ήταν σε μια φράση εντός της βιογραφίας του Πατριάρχη Ιωσήφ (831–49), όταν ο κυβερνήτης της Αιγύπτου είχε επισκεφθεί την εκκλησία. Η εκκλησία ανακατασκευάστηκε σε μεγάλο βαθμό από τον Πάπα Αβραάμ (975–78), ενώ έχει ανακαινισθεί και σε αρκετές άλλες περιπτώσεις συμπεριλαμβανομένης μιας εκτεταμένης επισκευής και ανακαίνισης της εκκλησίας και των γειτονικών αυτής χώρων, η οποία ολοκληρώθηκε το 2011. Αντικείμενα ιστορικής αξίας, τα οποία δεν ευρίσκονταν, πλέον, σε χρήση μεταφέρθηκαν στο Κοπτικό Μουσείο.
Στην συγκεκριμένη εκκλησία λέγεται πως έχουν λάβει χώρες αρκετές εμφανίσεις της Παναγίας. Λέγεται πως εμφανίστηκε στον ύπνο του Κόπτη Πάπα Αβραάμ κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 970 μ.Χ., στα πλαίσια της διήγησης αναφορικά με την μετακίνηση μέσω της πίστεως του Όρους Μουκατάμ.
Έδρα του Κόπτη Πάπα
Έδρα του Κόπτη Ορθόδοξου Πάπα Αλεξανδρείας ήταν, ιστορικά, η Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Ωστόσο, καθώς οι κυβερνούσες δυνάμεις εγκατέλειψαν την Αλεξάνδρεια για το Κάιρο μετά την Αραβική εισβολή της Αιγύπτου, κατά την περίοδο εξουσίας του Πάπα Χριστόδολου, το Κάιρο και η Κρεμαστή Εκκλησία κατέστησαν ως η μόνιμη κι επίσημη κατοικία του Κόπτη Πάπα το 1047.
Ιερές εικόνες
Η Κρεμαστή Εκκλησία περιλαμβάνει 110 εικόνες, η παλαιότερη εκ των οποίων χρονολογείται στον 8ο αιώνα, ωστόσο οι περισσότερες εξ'αυτών χρονολογούνται στον 18ο αιώνα. Ο Ναχλά Αλ-Μπαρατί Μπέη παραχώρησε ορισμένες εξ'αυτών ως δωρεές, το 1898, όταν και ήταν φύλακας της εκκλησίας. Το εικονοστάσιο του κεντρικού ιερό είναι φτιαγμένο από έβενο και ελεφαντόδοντο, ενώ στην κορυφή του ευρίσκονται εικόνες της Παρθένου Μαρίας και των Δώδεκα Αποστόλων. Η κυρίως Αγία Τράπεζα (Αιγυπτιακά Αραβικά: haikal) είναι φτιαγμένη από έβενο και ελεφαντοστό, το οποίο είναι σκαλισμένο σε τμήματα τα οποία φέρουν αριθμό σχεδίων του Κοπτικού Σταυρού τα οποία χρονολογούνται, περίπου, από τον 12ο ή 13ο αιώνα. Επάνω από το τέμπλο ευρίσκεται μια σειρά επτά μεγάλων εικόνων, η κεντρική εκ των οποίων αναπαριστά τον Χριστό καθήμενο επί του Θρόνου. Από την μια πλευρά, ευρίσκονται εικόνες της Παρθένου Μαρίας, του Αρχάγγελου Γαβριήλ και του Αγίου Πέτρου. Στην απέναντι, ευρίσκονται εικόνες του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, του Αρχάγγελου Μιχαήλ και του Αγίου Παύλου.
Χίλων ο Λακεδαιμόνιος
Ο Χίλων (ή Χείλων) ο Λακεδαιμόνιος (περ. 600 π.Χ. - 520 π.Χ.) ήταν Σπαρτιάτης πολιτικός, νομοθέτης, φιλόσοφος και ελεγειακός ποιητής, και αναφέρεται ως ένας από τους Επτά Σοφούς της Αρχαίας Ελλάδας.
Βίος
Γεννήθηκε το 600 π.Χ. στη Σπάρτη και ήταν γιος του Δαμαγέτου. Κατά τη διάρκεια της ζωής του έχαιρε ιδιαίτερης τιμής και εκτιμήσεως. Οι συμπατριώτες του, μάλιστα, τον εξέλεξαν και Έφορο, το 556 π.Χ. (κατά την 56η Ολυμπιάδα). Η θητεία του κρίνεται ιδιαίτερα επιτυχημένη και μάλιστα με μεγάλη σημασία στην ιστορική εξέλιξη του πολιτεύματος της πόλης, αφού κατά τη διάρκεια της θητείας του εισηγήθηκε και πέτυχε τη μεταρρύθμιση του καθεστώτος του Λυκούργου, με την εξύψωση του θεσμού των Εφόρων και τον αποφασιστικό περιορισμό, κατά τον τρόπο αυτό, της βασιλικής δύναμης και εξουσίας, προς όφελος της λαϊκής κυριαρχίας.
Η σοφία του
Αλλά και μεταξύ των Ελλήνων της υπολοίπου Ελλάδας είχε αποκτήσει φήμη και έχαιρε ιδιαίτερης τιμής ο Χίλων, μεταξύ άλλων για τη ρήση του ότι τα Κύθηρα ήταν καλύτερα να μην υπήρχαν, φράση που αποδείχθηκε σοφή κατά τους μηδικούς πολέμους, όταν ο Δημάρατος συμβούλεψε τον Ξέρξη να συγκεντρώσει εκεί τον στόλο του, συμβουλή που ευτυχώς δεν εισακούστηκε από τον βασιλιά των Περσών, διότι τότε πιθανόν να κυριευόταν όλη η Ελλάδα (πρβλ. Ηρόδοτος Α’59), όπως αποδείχθηκε αργότερα, κατά τον Πελοποννησιακό Πόλεμο, οπότε ο Νικίας εγκατέστησε στο συγκεκριμένο νησί αθηναϊκή φρουρά, προκαλώντας μεγάλες ζημιές στους Λακεδαιμόνιους.
Ενδεικτικός και χαρακτηριστικός της σοφίας του είναι ο διάλογος που φέρεται να είχε, σε μεγάλη πλέον ηλικία, με τον ακμάζοντα, τότε, Αίσωπο. Ο τελευταίος φέρεται να τον ρώτησε «τι πράττει ο Δίας» και εκείνος του απάντησε «Ταπεινοί τα υψηλά και τα ταπεινά υψοί». Σε ερώτηση «κατά τι διαφέρουν οι πεπαιδευμένοι από τους απαίδευτους», απάντησε «ελπίσιν αγαθαίς» και, τέλος, στην ερώτηση «τι είναι δύσκολο» φέρεται να απάντησε «το τα απόρρητα σιωπήσαι και σχολήν [ή, κατ’ άλλη εκδοχή, «χολήν»] εύ διαθέσθαι και αδικούμενον δύνασθαι φέρειν».
Γνωμικά
Ο Χίλων συνέθεσε ελεγειακούς στίχους σε περίπου διακόσια έπη, από τα οποία, όμως, κανένα δεν διασώθηκε. Σώθηκαν ωστόσο μερικά πολύ σημαντικά και βαθυστόχαστα γνωμικά του. Η διδασκαλία των (επτά) σοφών, γενικότερα, όπως είναι γνωστό, εκφράζεται με αποφθέγματα ή «εις βραχέα ρήματα». Ο συγκεκριμένος τρόπος φιλοσοφίας χαρακτηρίσθηκε από τον Πλάτωνα ως «βραχυλογία (τις) Λακωνική» και σε αυτόν διακρίθηκε ο Λακεδαιμόνιος Χίλων, χαρακτήρας, κατά τους βιογράφους του, σοβαρός, βραχύλογος, ενάρετος και ηθικός με μεγάλη οξυδέρκεια και βαθιά στοχαστική φιλοσοφική σκέψη. Έγινε και είναι διάσημος για τη σοφή επιγραμματική βραχυλογία του και τα ολιγόλογα απαράμιλλα γνωμικά του. Σε αυτόν αποδίδεται από ορισμένους και το σχετικό γνωστό ρητό «το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν». Ο Αρισταγόρας ο Μιλήσιος κάνει λόγο για «χειλώνειο τρόπο». Η συντομία και η περιεκτικότητα των λόγων του, τους έκανε να μοιάζουν με επιγράμματα (ωσάν αυτά του Σιμωνίδη) ή με χρησμούς μαντείου.
Τα πιο σπουδαία και γνωστά γνωμικά του, δηλαδή το «μηδέν άγαν», το «γνώθι σαυτόν (να έχεις αυτογνωσία)» και το «εγγύα πάρα δ’ άτα» [σημειωτέον ότι το πρώτο απ’ αυτά αποδίδεται, κατ’ άλλη εκδοχή, στον Σόλωνα, ενώ το δεύτερο στον Θαλή] είχαν γραφτεί στον τοίχο (ή στην προμετωπίδα) του ναού του Απόλλωνα, στους Δελφούς. Ειδικά για το γνώθι σαυτόν αναφέρεται από τον Κλέαρχο ότι το γνωμικό αυτό λέχθηκε στον Χίλωνα ως μυστικό από τον θεό (Ι.Στοβαίου Ανθολ., τόμ.Α’ βιβλ.21 παρ.12)
Συλλογή των αποφθεγμάτων του εξέδωσαν ο Ορέλλι [Opuscula Graecorum veterum sententiosa – «Γνωμολογικά συγγραμμάτια (επιγράμματα) των αρχαίων Ελλήνων» (2 τόμοι, 1819-1821)] και ο Μούλλαχ [“Αποσπάσματα Ελλήνων Φιλοσόφων”, Παρίσι, 1860].
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες σοφοί Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες νομοθέτες Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ελεγειακοί ποιητές Κατηγορία:Αρχαίοι Σπαρτιάτες
Ιερέας
Περιγραφή
Το επάγγελμα του ιερέα θεωρείται ειδικότερα λειτούργημα και τα καθήκοντα του ορίζονται από το ορθόδοξο χριστιανικό δόγμα, τους αποστολικούς και συνοδικούς κανόνες, την Ιερά Παράδοση και τον Καταστατικό Χάρτη της Εκκλησίας της Ελλάδας ή τους ανάλογους ιερούς κανόνες άλλων επίσημα αναγνωρισμένων δογμάτων.
Ο κληρικός -δια μέσω του Θεού- τελεί την Θεία Λειτουργία και άλλες ακολουθίες, εκφωνεί το κατά περίπτωση κήρυγμα, τελεί το μυστήριο της εξομολόγησης, μέσω του οποίου αφαιρούνται όλα τα παραπτώματα του εξομολογουμένου και δίνονται νουθεσίες για την μετέπειτα ζωή του. Ο ιερέας συντελεί στη σωτηρία των ανθρώπων και στη μακαριότητα της κοινωνίας τους με τον Θεό.
Ως εφημέριος, οργανώνει τη ζωή της ενορίας του, δημιουργεί κοινωνικές και φιλανθρωπικές εκδηλώσεις και δρα ως κινητήριος μοχλός για την προσέγγιση, την επικοινωνία και την αλληλοκατανόηση των ανθρώπων. Επίσης, φροντίζει ο ιερός ναός να γίνει χώρος λατρείας και έμπρακτης χριστιανικής αγάπης και παίρνει πρωτοβουλίες για τη θεραπεία ή την προσωρινή ανακούφιση των ευάλωτων ή κοινωνικά αποκλεισμένων κοινωνικών ομάδων και ατόμων.
Ανατολική Ορθόδοξη και Ρωμαιοκαθολική εκκλησία
Ιερέας, Πρεσβύτερος ή παπάς στην Ορθόδοξη και στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία είναι ο κληρικός που φέρει τον δεύτερο βαθμό της ιεροσύνης.
Μπορεί να τελεί όλα τα μυστήρια πλην της χειροτονίας, η οποία τελείται μόνο από επίσκοπο, και της εξομολόγησης, για την οποία στην Ορθόδοξη Εκκλησία χρειάζεται ειδική άδεια από τον επίσκοπο. Στην Ορθόδοξη Εκκλησία ιερέας μπορεί να είναι μόνο άνδρας είτε έγγαμος είτε άγαμος. Ο έγγαμος πρέπει να έχει παντρευτεί πριν τη χειροτονία του, ενώ ο άγαμος είναι ταυτόχρονα και μοναχός. Στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία ο ιερέας είναι υποχρεωτικά άγαμος άνδρας.
Ο αντίστοιχος αγγλικός όρος priest σημαίνει «πρεσβύτερος», αν και έχει ταυτιστεί με το λατινικό sacerdos που σημαίνει «ιερέας».
Προτεσταντικές εκκλησίες
Στις περισσότερες προτεσταντικές εκκλησίες που έχουν ειδικό ιερατείο οι ιερείς είναι έγγαμοι, ενώ σε αρκετές επιτρέπεται και η χειροτονία γυναικών.
Πηγές
Κατηγορία:Θρησκευτικοί τίτλοι και βαθμοί
Τύανα
Τα Τύανα ήταν αρχαία πόλη στη μικρασιατική περιοχή της Καππαδοκίας, στην επαρχία Νίγδης της Κεντρικής Ανατολίας στην Τουρκία. Ο Ξενοφών την αναφέρει στο βιβλίο του Κύρου Ανάβασις με το όνομα Δάνα, ως μεγάλη και ευημερούσα πόλη.
Θέση
Τα ερείπια των Τυάνων βρίσκονται στο Κεμερχισάρ, τρία μίλια νοτίως της Νίγδης. Υπάρχουν ερείπια ενός αρχαίου Ρωμαϊκού υδραγωγείου και κοιμητήρια σε βράχους. Η περιβάλλουσα πεδιάδα ήταν γνωστή ως Τυανίτις. Ευρίσκονταν σε στρατηγική θέση στο δρόμο προς τη Συρία μέσω των Θυρών της Κιλικίας. Θεωρούνται ο τόπος γεννήσεως του Απολλωνίου του Τυανέως.
Ιστορία
Κατά τον Ελληνικό μύθο η πόλη ονομαζόταν κατ' αρχήν Θόανα, διότι ο Θόας, ένας Θραξ βασιλιάς, ήταν ο ιδρυτής τους, στην Καππαδοκία, στους πρόποδες του όρους Ταύρου και κοντά στις Θύρες της Κιλικίας.Από τα Τύανα πέρασαν με τα στρατελυματα τους ο Κύρος και ο Μέγας Αλέξανδρος. Κατά τα χρόνια του Καρακάλλα η πόλη ονομάστηκε Antoniana colonia Tyana. Μετά τον προσεταιρισμό της στη Βασίλισσα Ζηνοβία της Παλμύρας κατελήφθη από τον Αυρηλιανό το 272, ο οποίος δεν άφησε τους στρατιώτες του να την καταστρέψουν, διότι ο Απολλώνιος ο Τυανεύς εμφανίστηκε σε αυτόν, παρακαλώντας για την ασφάλεια της πόλης.
Απο τα Τύανα καταγόταν ο Άγιος Ορέστης, χριστιανός που μαρτύρησε το 304 μ.Χ. κατά τους διωγμούς του Διοκλητιανού. Το λείψανο του αγίου ρίχθηκε στο ποτάμι, αλλά ευσεβείς χριστιανοί το περισυνέλεξαν και το τοποθέτησαν στον περικαλλή ναό, που ανήγειραν προς τιμήν του στα Τύανα.
Το 371, ο Ουάλης δημιούργησε μια δεύτερη επαρχία στην Καππαδοκία, της οποίας η μητρόπολη ήταν τα Τύανα.
Στα Τύανα γεννήθηκε το 1859 ο Προκόπιος Λαζαρίδης μετέπειτα μητροπολίτης Ικονίου.
Σύγχρονη εποχή
Προ της ανταλλαγής των πληθυσμών με την Τουρκία τα Τύανα αριθμούσαν 300 περίπου οικογένειες, καθαρώς ελληνικές. Από της 3.9.1924 οι Τυανείς κατέφυγαν στην Ελλάδα εξαναγκασθέντες να εγκαταλείψουν τις εστίες τους, από τις πιέσεις των Τούρκων. Σήμερα είναι ένα χωριό της Καππαδοκίας, στον νομό Ικονίου, νότια της Νίγδης, και εξακολουθεί να βρίσκεται σε θαυμάσια τοποθεσία. Το σύγχρονο χωριό, πάντα στις κλιτύες του Ταύρου, έχει κτιστεί λίγο πιο βόρεια της αρχαίας πόλεως Τύανα.
Οικονομία
Ένας από τους παράγοντες στους οποίους η πόλη οφείλει την ιστορική σημασία που απέκτησε στην αρχαιότητα ήταν η γόνιμη κατά το μεγαλύτερο μέρος γη της και η αφθονία των υδάτινων πόρων. Η οικονομία της βασιζόταν κατεξοχήν στη γεωργία, στην οποία πρωτεύοντα ρόλο είχε η καλλιέργεια σιτηρών και αμπέλου. Σημαντική θέση στην οικονομία της πόλης είχε και η ιπποτροφία.
Οι συνέπειες της υπαγωγής στη ρωμαϊκή κυριαρχία ήταν διττές για την οικονομία των Τυάνων. Καθώς η πόλη βρισκόταν κατά μήκος της οδού που ακολουθούσαν τα ρωμαϊκά στρατεύματα, επωμιζόταν τα έξοδα για τη μακροχρόνια παραμονή στρατού στη χώρα της. Στον αντίποδα αυτής της επιβάρυνσης ο χαρακτήρας της πόλης ως συγκοινωνιακού κόμβου πρέπει να ευνόησε την άνθηση του εμπορίου και άλλων οικονομικών δραστηριοτήτων. Η οικονομία των Τυάνων δε λειτουργούσε αποκλειστικά με βάση τις νομισματικές συναλλαγές αλλά και με την ανταλλαγή προϊόντων. Αυτό συνάγεται από τη μικρή νομισματική παραγωγή του νομισματοκοπείου των Τυάνων, η οποία μάλιστα σταμάτησε ή περιορίστηκε σημαντικά μετά το 213 μ.Χ.
Θρησκεία
Οι θεότητες που λατρεύονταν στα Τύανα αντανακλούν τις ποικίλες πολιτιστικές επιδράσεις που διαχρονικά σφράγισαν την ιστορία αυτής της πόλης. Κύρια θεότητα της πόλης ήταν η ασσυριακής καταγωγής Αστάρτη. Κατάλοιπο του χεττιτικού παρελθόντος του οικισμού ήταν η λατρεία του ταύρου καθώς και του Δία που έφερε το τοπικό επίθετο Ασβαμαίος και το εκεί ιερό του είχε υπερτοπική σημασία. Μεγάλη διάδοση φαίνεται ότι είχε και η λατρεία του Ηρακλή, η οποία οφείλεται πιθανόν σε συρο-φοινικικές επιρροές. Από τις ελληνικές θεότητες η Αθηνά είχε ταυτιστεί με την καππαδοκική θεά Μα. Μαρτυρείται επίσης λατρεία του Ασκληπιού, της Υγείας και του Τελεσφόρου, η οποία συνδέεται πιθανότατα με την ύπαρξη πολλών ιαματικών πηγών στην περιοχή της πόλης. Στο πλαίσιο του θρησκευτικού συγκρητισμού είναι πολύ πιθανό ότι όλες οι θεότητες που έφεραν ελληνικά ονόματα είχαν ταυτιστεί με κάποιες ανατολικές λατρείες. Στους Αυτοκρατορικούς χρόνους εισήχθη η λατρεία της θεάς Ρώμης, και, πιθανότατα, η αυτοκρατορική λατρεία. Ως ήρωες της πόλης λατρεύτηκαν η ασσυριακής καταγωγής Σεμίραμις, ο Περσέας, ο Απολλώνιος ο Τυανέας και, πιθανότατα, οι Ορέστης και Πυλάδης καθώς και οι Αμαζόνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Καππαδοκίας
Τσάρλι Πάτον
Ο Τσάρλι Πάτον (Charlie Patton, 1891 - 28 Απριλίου 1934) ήταν Αμερικανός μουσικός του μπλουζ, τραγουδιστής και κιθαρίστας, κύριος εκπρόσωπος των μπλουζ του Δέλτα του Μισισιπή και κατά πολλούς ο θεμελιωτής τους.
Γεννήθηκε πιθανότατα το 1891 στην επαρχία του Χιντς, κοντά στην πόλη Έντουαρντς του Μισισιπή, ωστόσο σύντομα μετακόμισε με την πολυμελή οικογένειά του στο Δέλτα, όπου υπήρχαν μεγαλύτερες οικονομικές προοπτικές και εκεί έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Το 1912, εγκαταστάθηκε στην περιοχή των φυτειών βαμβακιού (Dockery Plantation), κοντά στην πόλη του Ρούλβιλ, όπου ήρθε σε επαφή με τον μπλουζ μουσικό Χένρι Σλόουν και μαθήτευσε στο πλευρό του. Έδειξε από νεαρή ηλικία ενδιαφέρον στη μουσική αποκτώντας το πρώτο του όργανο κατά τη διάρκεια της εφηβείας του. Στην ηλικία των είκοσι ετών ήταν ήδη ένας από τους πιο γνωστούς μουσικούς του Δέλτα, συμμετέχοντας σε συναυλίες με τους Τόμι Γουίλσον, Γουίλι Μπράουν και άλλους επιφανείς τραγουδιστές της εποχής.
Ο Πάτον αναγνωρίζεται ως αρχετυπική φυσιογνωμία των μπλουζ του Μισισιπή, του οποίου η φήμη ξεπέρασε τα όρια της περιοχής. Περιγράφεται ως σπουδαίος διασκεδαστής επί σκηνής, που συνήθιζε να παίζει την κιθάρα του με ανορθόδοξους τρόπους, ορισμένους από τους οποίους υιοθέτησαν αργότερα οι Τι-Μπόουν Γουόκερ και Τζίμι Χέντριξ. Υπήρξε ο πρώτος μουσικός που ηχογράφησε στο ύφος των μπλουζ του Δέλτα, με τον δίσκο Pony Blues (1929), ενώ ακολούθησαν οι ηχογραφήσεις των Down the Dirt Road (1929) και Moon Going Down (1930). Τα τραγούδια του ήταν συχνά αυτοβιογραφικά, ασκώντας ενίοτε κοινωνική κριτική. Συνέθεσε επίσης μπαλάντες, όπως τα Elder Greene Blues και Frankie and Albert, ράγκταϊμ ή χορευτικά τραγούδια, όπως το A Spoonful Blues, καθώς και σπιρίτσουαλς. Άσκησε επίδραση σε αρκετούς μεταγενέστερους μουσικούς, όπως στον Χάουλιν Γουλφ (Howlin’ Wolf), στον Ρόμπερτ Τζόνσον και στον Μάντι Γουότερς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πατον Τσαρλι Κατηγορία:Mississippi Blues Trail
Επτανησιακή σχολή (λογοτεχνία)
μικρογραφία|Διονύσιος Σολωμός Με τον όρο Επτανησιακή Σχολή εννοούμε τη λογοτεχνική παραγωγή των Ιονίων νήσων από τις τελευταίες δεκαετίες του 18ου αιώνα έως το τέλος του 19ου αι. Ο όρος Επτανησιακή σχολή εισήχθη από τον Ροΐδη και τον Ασώπιο στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα και τον υιοθέτησε αργότερα ο Κωστής Παλαμάς στα κριτικά του δοκίμια για τους Επτανήσιους ποιητές. Επίκεντρο αυτής της αξιόλογης παραγωγής είναι ο Διονύσιος Σολωμός.
Σε αυτή την περίοδο -αντίθετα απ' ό,τι συμβαίνει με τη ποίηση έχουμε μικρή παραγωγή πεζογραφικών κειμένων. Σε τούτη τη μικρή παραγωγή ξεχωρίζει η Αυτοβιογραφία της Ελισάβετ Μουτζάν-Μαρτινέγκου (1831), το πρώτο ελληνικό γυναικείο πεζογράφημα, μαρτυρία για την περιθωριοποιημένη θέση της γυναίκας σε σχέση με την πνευματική και κοινωνική ζωή της Επτανησιακής πολιτισμικής επικράτειας.
Στον αντίποδα της πεζογραφικής παραγωγής βρίσκεται η παραγωγή κριτικών δοκιμίων, φιλολογικών και αισθητικών μελετών, όπως ο Διάλογος του Διονυσίου Σολωμού, τα «Προλεγόμενα» του Ιακώβου Πολυλά στην έκδοση του έργου του Σολωμού και η μελέτη του Καλοσγούρου για τη μετάφραση του σαιξπηρικού Άμλετ από τον Πολυλά. Δυναμικό επίσης εμφανίζεται και το μεταφραστικό έργο σε ό,τι αφορά στην αρχαία ελληνική γραμματεία και τις νεότερες δυτικές λογοτεχνίες. Εκπρόσωποι τέλος της θεατρικής παραγωγής για την ίδια περίοδο στην Επτανησιακή σχολή είναι οι θεατρικοί συγγραφείς Σαβόγιας Ρούσμελης, Δ. Γουζέλης και Ιωάννης Ζαμπέλιος.
Προσολωμικοί ποιητές
Προσολωμικοί θεωρούνται οι ποιητές της περιόδου από τα μέσα του 18ου ως την πρώτη εικοσαετία του 19ου αι. Αυτοί οι ποιητές θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν και ως πρόδρομοι, επειδή προετοίμασαν το έδαφος για την μετέπειτα πνευματική πρόοδο των Επτανήσων. Οι ποιητές αυτοί είναι σχεδόν όλοι Ζακύνθιοι.
Χαρακτηριστικά:
Σημαντικότεροι εκπρόσωποι:
Σολωμικοί ποιητές
μικρογραφία|Γεράσιμος Μαρκοράς Το έργο τους φέρει τα ίχνη της σολωμικής επίδρασης, ενώ οι ίδιοι συνέβαλαν στη μελέτη και τη διάδοση της ποίησης του Σολωμού. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν ο Αντώνιος Μάτεσις και το κοινωνικό ρομαντικό δράμα του Ο Βασιλικός, ο Γεώργιος Τερτσέτης και η σημαντική προσπάθειά του για τη διάδοση της δημοτικής γλώσσας -''Το φίλημα, Οι Γάμοι του Μ. Αλέξανδρου, Κόρρινα και Πίνδαρος- και ο επίσης δημοτικιστής Ιούλιος Τυπάλδος, ο οποίος απέδωσε στα ελληνικά τμήμα της Απελευθερωμένης Ιερουσαλήμ'' του Τορκουάτο Τάσσο. Ακολουθούν οι Γεράσιμος Μαρκοράς με το έργο Ο Όρκος και ο Ιάκωβος Πολυλάς με περιορισμένο μεν ποιητικό και πεζογραφικό έργο, αλλά σημαντική συμβολή σε μεταφραστικά και κριτικά έργα. Εξέδωσε τα Ευρισκόμενα, το σύνολο των έργων του Σολωμού.
Μετασολωμικοί ποιητές
Δραστηριοποιούνται μετά το θάνατο του Σολωμού (1857). Ποιητές-μεταφραστές που έχουν δεχθεί επιδράσεις από τις κριτικές απόψεις του Πολυλά για την εφαρμογή ενός φιλόδοξου μεταφραστικού έργου εμπλουτισμού της Επτανησιακής λογοτεχνίας με νεοελληνικές αποδόσεις έργων της αρχαιοελληνικής και της σύγχρονής τους ευρωπαϊκής λογοτεχνίας. Κυριότεροι εκπρόσωποι αυτής της περιόδου είναι ο Στυλιανός Χρυσομάλλης, ο Γεώργιος Καλοσγούρος –γνωστός για τα κριτικά του δοκίμια- και ο Ν. Κογεβίνας.
Εξωσολωμικοί ποιητές
μικρογραφία|Αριστοτέλης Βαλαωρίτης Δεν ανήκουν στη σφαίρα επιρροής του Σολωμού. Κυριότεροι εκπρόσωποι των εξωσολωμικών ποιητών θεωρούνται ο Ανδρέας Κάλβος (1792-1869), ο έτερος κορυφαίος της Επτανησιακής ποίησης, αν και στην εποχή του το έργο του αντιμετωπίστηκε με καχυποψία από τους συμπατριώτες του. Σημαντικός ποιητής είναι και ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης (1824-1879), που λειτουργεί και ως μεσολαβητής ανάμεσα στην επτανησιακή και την ελλαδική (αθηναϊκή) λογοτεχνία του 19ου αι. -Κυρά Φροσύνη, Αθανάσιος Διάκος, Αστραπόγιαννος, Φωτεινός. Με επιδράσεις από το γαλλικό ρομαντισμό προσπάθησε να αφηγηθεί την ελληνική ιστορία με έντεχνο τρόπο και να συμβάλλει στην εμπέδωση της εθνικής αυτογνωσίας. Ξεχωριστός υπήρξε επίσης ο Ανδρέας Λασκαράτος - Μυστήρια της Κεφαλονιάς, Ιδού ο Άνθρωπος- καταγραφέας ηθών με επαναστατικές ιδέες. Αφορίστηκε από την Εκκλησία εξαιτίας της σύγκρουσής του με τον τοπικό κλήρο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Νεοελληνική λογοτεχνία Λογοτεχνία
Λα Σω-αν-Μπρες
Το Λα Σω-αν-Μπρες (γαλλικά: La Chaux-en-Bresse) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Κλάση Combattante III
thumb|300px|right|Η Πυραυλάκατος Λάσκος P-20 του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού, κλάσης Combattante III Τα Ταχέα Περιπολικά Σκάφη Κατευθυνόμενων Βλημάτων, κλάσης "Κομπαντάντ", (Τορπιλάκατοι ή νεότερα Πυραυλάκατοι, όπως έχει καθιερωθεί να αποκαλούνται) εκ της γαλλικής κλάσης La Combattante III παραγγέλθηκαν τον Σεπτέμβριο του 1974 στη Γαλλία για λογαριασμό του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού. Είναι παρόμοιας σχεδίασης με τις πυραυλακάτους κλάσης La Combattante IIa, μεγαλύτερου όμως μεγέθους, εξοπλισμένα και με τορπίλες. Μια δεύτερη παρτίδα έξι σκαφών παραγγέλθηκε το 1978, τα οποία όμως κατασκευάστηκαν στην Ελλάδα και έφεραν πυραύλους Penguin Mk 2 Mod 3. Για το λόγο αυτό τα έξι αυτά πλοία χαρακτηρίζονται κλάσης La Combattante IIIb
Αναβάθμιση
Το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό αποφάσισε να αναβαθμίσει τις πυραυλακάτους κλάσης La Combattante III. Για τις τέσσερις Combattante III η εταιρεία Thales ανέπτυξε το σύστημα διαχείρισης μάχης TACTICOS, το οποίο περιλαμβάνει τέσσερις πολυλειτουργικές τερματικές κονσόλες ελέγχου, ένα ραντάρ επιτήρησης, ένα σύστημα ελέγχου και ανίχνευσης πυρός, ένα σύστημα ηλεκτρο-οπτικής ανίχνευσης και ελέγχου πυρός, ενσωματωμένο ραντάρ αναχαίτισης, δύο καταδείκτες στόχων και σύστημα τακτικής ζεύξης δεδομένων. Το πρόγραμμα εκσυγχρονισμού Μέσης Ζωής ολοκληρώθηκε το 2010.
Ο οπλισμός των πλοίων αποφασίστηκε να μεταβληθεί το 2015 σταδιακά ανά μονάδα μεταβαλλόμενων μόνο των Κατευθυνομένων Βλημάτων (Κ/Β) από EXOCET MM38 σε HARPOON κατασκευής BOEING (πρώην McDonell Douglas) με το πρώτο πλοίο που αποδόθηκε να είναι το ΤΠΚ ΜΥΚΟΝΙΟΣ (P-22) το Δεκέμβριο του 2016.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές Πυραυλάκατοι
Μπέντζαμιν Ονουάτσι
Ο Μπέντζαμιν Ονουάτσι είναι Νιγηριανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Γεννήθηκε στις 9 Απριλίου 1984 στο Λάγος της Νιγηρίας. Έχει ύψος 1.71 και είναι 65 κιλά και μέχρι τον Μάιο του 2012 αγωνιζόταν με τη φανέλα του Παναιτωλικού, ενώ από το καλοκαίρι του 2013 ανήκει στον Ηρακλή.
Καριέρα
Το 2000 άρχισε τα βήματα του στην ιταλική Ρετζιάνα. Ο Μπέντζαμιν αγωνίστηκε μέχρι το 2003 στη Ρετζιάνα, μέχρι που ο τότε προπονητής της Γιουβέντους, Μαρσέλο Λίπι ενδιαφέρθηκε για τον παίκτη και τον πρότεινε να πάει στις ακαδημίες της Γιουβέντους. Ο Μπεντζαμιν δέχτηκε μέχρι που το 2005 δείχνοντας καλά στοιχεία ως παίκτης της Μεγάλης Κυρίας και τον ενέταξε στο ρόστερ της μεγάλης ομάδας. Εκεί έκανε μόνο μια εμφάνιση σε φιλικό παιχνίδι και πέτυχε και ένα γκολ. Ο Φάμπιο Καπέλλο τον έστειλε δανεικό σε ομάδα Β΄ κατηγορίας, στην Σαλερνιτάνα για έναν χρόνο. Εκει έκανε 15 εμφανίσεις που μέσα σε αυτές σκόραρε 3 φορές.
Σταντάρ Λιέγης
Τελικά, το συμβόλαιο της Σαλερνιτάνας και της Γιουβέντους έβαλε τέλος για τον Μπεντζαμιν, μέχρι που το καλοκαίρι του 2005, δέχτηκε την πρόταση της Σταντάρ Λιέγης και μετακόμισε στο Βέλγιο. Εκεί δεν έκανε καμία εμφάνιση καθώς ο Ντομινίκ Ντ'Ονόφριο προπονητής της ομάδας δεν τον υπολόγιζε.
Ιωνικός
Την ίδια μόλις χρονιά, δέχτηκε την πρόταση από τον Ιωνικό, που τότε βρισκόταν στην Α' Εθνική. Εκεί βρήκε τα βήματα του και από τις 55 συμμετοχές κατάφερε να σκοράρει 18 φορές, κάνοντας σημαντικό στέλεχος στην ομάδα.
ΑΠΟΕΛ
Συνέχισε ως δανεικός, στην Αλβανική ΣΚ Τιράνων όπου έκανε μόνο δύο εμφανίσεις και στις δύο έβαλε δύο γκολ. Σημαντικό ρόλο έπαιξε όταν από την Αλβανία έφυγε για την Κύπρο και συγκεκριμένα στον ΑΠΟΕΛ. Το 2008 έκανε μια από τους καλύτερους περιόδους πετυχαίνοντας σε 23 ματς 8 γκολ. Η ομάδα που τον πήρε ήταν η κυπριακή ΑΠΟΕΛ. Όμως ο Φοίβος Ερωτοκρίτου τον έκανε πρόταση για να επιστρέψει εκ νέου στον Ιωνικό.
Α.Ο. Καβάλα
Τον Αύγουστο του '09 δέχτηκε την πρόταση από τον Α.Ο. Καβάλα όπου αγωνίστηκε δύο συνεχόμενες χρονιές. Την πρώτη χρονιά πραγματοποίησε πολύ καλές εμφανίσεις, πέτυχε 10 γκολ στους αγώνες πρωταθλήματος, επίδοση που τον ανέβασε στην 4η θέση του πίνακα των σκόρερ του ελληνικού πρωταθλήματος, ενώ έλαβε δύο βραβεύσεις της διοργανώτριας αρχής που απονέμονται κάθε αγωνιστική, μία ως πολυτιμότερος παίκτης και μία ως σκόρερ του ωραιότερου γκολ Αντίστοιχα αξιόλογη πορεία είχε και την επόμενη χρονιά κατά την οποία σημείωσε επίσης 10 γκολ ανεβαίνωντας στην 5η θέση του πίνακα των σκόρερ Έλαβε επίσης για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά βραβείο της διοργανώτριας αρχής για το ωραιότερο γκολ κατά τη διάρκεια αγωνιστικής του πρωταθλήματος
ΑΕ Λεμεσού
Μετά τη διάλυση της Καβάλας λόγω του σκανδάλου των στημένων αγώνων, υπέγραψε συμβόλαιο στην ΑΕΛ Λεμεσού, στην οποία παρέμεινε μόνο μέχρι τον Ιανουάριο του 2012.
Παναιτωλικός
Τον Ιανουάριο του 2012 επέστρεψε στην Ελλάδα για να αγωνιστεί στον Παναιτωλικό. , στον οποίο παρέμεινε μέχρι το τέλος της σεζόν.
Ξάνθη
Το καλοκαίρι του 2012 υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο με την Ξάνθη
Ηρακλής
Στις 19 Ιουλίου 2013, ήρθε σε συμφωνία με τον Ηρακλή, όπου και θα αγωνίζεται την τρέχουσα περίοδο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νιγηριανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΟ Νέα Καβάλα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ιωνικού Νίκαιας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΠΟΕΛ Ο ο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σταντάρ Λιέγης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΣ Σαλερνιτάνα 1919 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣΚ Οτσέλουλ Γκαλάτσι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου
Λίμπα Νοάστρα
Λίμπα νοάστρα (ρουμανικά: Limba noastră -προφέρεται limba ˈno̯astrə) είναι το όνομα του εθνικού ύμνου της Δημοκρατίας της Μολδαβίας από το 1994. Οι στίχοι είναι γραμμένοι από τον Αλεξέι Ματτεβίτσι (1888 - 1917) και η μουσική σύνθεση του Αλεξάντρου Κριστέα (1890 - 1942). Το πρωτότυπο ποίημα αποτελείται από δώδεκα στροφές, εκ των οποίων πέντε χρησιμοποιούνται στον ύμνο.
Ακολουθούν οι 5 στροφές που χρησιμοποιούνται στον εθνικό ύμνο στα ρουμανικά:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Μολδαβίας Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι
Λυθρίνι
Το λυθρίνι (επιστημονική ονομασία Pagellus erythrinus - Παγέλλος ο ερυθρίνος (Linnaeus, 1758)), είναι ένα από τα ψάρια τα οποία έχουν μεγάλη κατανάλωση στο ευρύ κοινό και θεωρείται από τα ιδιαιτέρως εμπορικά είδη. Μπορεί να το συναντήσει κάποιος και με άλλες ονομασίες, όπως για παράδειγμα Sparus erythrinus (L.) και Pagellus canariences (Valenciennes, 1838) που είναι συνώνυμες ονομασίες.
Βιότοπος
Το λυθρίνι είναι είδος βενθοπελαγικό, το οποίο συναντάται σε παράκτια και βαθιά νερά στον Ατλαντικό Ωκεανό από τη Νορβηγία και τη Μεγάλη Βρετανία, μέχρι και τη Μαδέρα και τα Κανάρια νησιά. Συναντάται σε όλη την Ευρώπη, αν και λιγότερο στις ευρωπαϊκές χώρες βορειότερα. Στην περιοχή της Μεσογείου όμως συναντάται παντού και όπως αναφέρθηκε ήδη, έχει μεγάλη εμπορική σημασία. Το βάθος που το συναντάμε συνήθως είναι γύρω στα 20 με 100 μέτρα, αν και μπορεί να βρεθεί και σε βάθη 200-300 μέτρων.
Ανατομία - Μορφολογία
thumb|right|250px| Το σώμα του λυθρινιού είναι επίμηκες και συμπιεσμένα πλευρικά. Το κεφάλι του είναι σχετικά μικρό και κυρτό, κάτι το οποίο είναι περισσότερο εμφανές στα ενήλικα άτομα και το στόμα του βρίσκεται κάπως χαμηλά. Η διάμετρος του ματιού είναι η μισή σε σχέση με το ρύγχος του το οποίο είναι το λιγότερο διπλάσιο αυτής, αλλά και κωνικού σχήματος. Τα δόντια του είναι μυτερά. Το ραχιαίο πτερύγιο του λυθρινιού περιλαμβάνει 8-10 σκληρές ακτίνες και 10-11 μαλακές. Η δεύτερη και η τρίτη ακτίνα ξεχωρίζουν από τις υπόλοιπες λόγω του ύψους τους και μάλιστα η τρίτη σκληρή ακτίνα είναι αυτή η οποία διακρίνεται ιδιαιτέρως. Τα πλευρικά του πτερύγια είναι αρκετά μακριά και φτάνουν μέχρι περίπου στη μέση του κορμού του ψαριού. Έχει δύο κοιλιακά πτερύγια και ένα εδρικό. Το χρώμα του είναι ελαφρώς ροζ και περισσότερο κόκκινο κάτω από τα βράγχια, αλλά έχει και μια υποψία χρώματος ασημί με μικρές μπλε κηλίδες στη ράχη του. Το ουραίο του πτερύγιο έχει δύο ίσους λοβούς.
Το είδος αυτό μπορεί να φτάσει και τα 60 cm σε μήκος και τα 3 kg σε βάρος, αν και συνήθως το μέσο μήκος είναι τα 25 cm. Το μέγεθος αλίευσής του όμως είναι συνήθως τα 10-30 cm. Βεβαίως, αυτό έχει άμεση σχέση με το βάθος αλίευσης του είδους. Σε μεγαλύτερο βάθος συναντώνται μεγαλύτερα άτομα του συγκεκριμένου είδους.
Αναπαραγωγή
Βεβαίως, πρέπει να αναφερθεί ότι υπάρχουν παραδείγματα τα οποία μας αναφέρουν ότι δε γίνεται αλλαγή φύλου σε όλα τα άτομα και ένα αρκετά σεβαστό ποσοστό (17%) παραμένει θηλυκό σε όλη τη διάρκεια της ζωής του. Η ολοκλήρωση της αλλαγής φύλου πάντως, γίνεται περίπου σε ηλικία 3 ετών και όταν το μήκος φτάσει τα 17 cm.
Συνήθως, αναπαράγεται την άνοιξη, αλλά η αναπαραγωγική του περίοδος διαρκεί από την άνοιξη έως και το φθινόπωρο. Υπό κατάλληλες συνθήκες μπορεί να εμφανίσει μέχρι και δύο αναπαραγωγικές περιόδους στη Δυτική Μεσόγειο. Οι καιρικές συνθήκες είναι αυτές οι οποίες μπορούν να το καθορίσουν αυτό και ιδιαιτέρως η βροχή την οποία προτιμάει το λυθρίνι.
Διατροφή
Το λυθρίνι είναι είδος παμφάγο. Κατά κύριο λόγο όμως τρέφεται με βενθικά ασπόνδυλα και μικρά ψάρια. Μπορεί να τραφεί όμως και με μαλάκια, οστρακοειδή και εχινόδερμα. Επιβιώνει σε πολλών ειδών πυθμένες (από λασπώδεις έως βραχώδεις) και εξαιτίας αυτού έχει μεγάλη ποικιλία και στη διατροφή του.
Δεν είναι ψάρι το οποίο φέρει κάποια επικινδυνότητα κατά την κατανάλωσή του από τον άνθρωπο, διότι δεν περιέχει κάποιο δηλητήριο. Η μόνη ενδεχόμενη περίπτωση προβλήματος, ως προς την κατανάλωσή του, είναι όταν έχει τραφεί με δινομαστιγωτά (μονοκύτταρα φύκη) και η σάρκα του παρουσιάζει τοξικότητα.
Η σημασία του για την Ελλάδα
Στην Ελλάδα το λυθρίνι είναι είδος ιδιαιτέρως εμπορικό και συναντάται σχεδόν σε όλη την επικράτεια της Ελλάδας. Για την παράκτια αλιεία θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα είδη και λόγω της μεγάλης κατανάλωσής του έχει με αργά βήματα μπει και στο χώρο των υδατοκαλλιεργειών. Ακόμα και σήμερα όμως θεωρείται «νέο είδος» και δεν καλλιεργείται στην έκταση που καλλιεργούνται η τσιπούρα και το λαβράκι.
Για να γίνει κατανοητή η σημαντικότητα του είδους, αξίζει να αναφερθούμε σε έρευνα που πραγματοποιήθηκε από το Τμήμα Γεωπονίας, Ιχθυολογίας και Υδάτινου Περιβάλλοντος του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, το Εθνικό Ίδρυμα Αγροτικής Έρευνας και το Ινστιτούτο Αλιευτικής Έρευνας από τον Ιούνιο του 2006 έως και το Μάιο του 2007 στον Παγασητικό κόλπο. Το λυθρίνι ήταν το είδος το οποίο αλιεύθηκε στην μεγαλύτερη, συνολική, ποσότητα από την τράτα βυθού (αλιευτικό εργαλείο) που χρησιμοποιήθηκε. Το Νοτιοδυτικό τμήμα του Παγασητικού Κόλπου θεωρείται ένα σημαντικό αλιευτικό πεδίο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αλιεύματα Κατηγορία:Σπαρίδες Κατηγορία:Ψάρια ελληνικών θαλασσών
Σεν-Μπερνάρ
Το Σεν-Μπερνάρ (γαλλικά: Chêne-Bernard) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Τόμα Αμπτς
Η Τόμα Αμπτς (Tomma Abts, γεννημένη στις 26 Δεκεμβρίου 1967) είναι γερμανικής καταγωγής εικαστικός, γνωστή για τις αφηρημένες ελαιογραφίες της. Η Αμπτς κέρδισε το Βραβείο Τέρνερ το 2006. Σήμερα ζει και εργάζεται στο Λονδίνο της Αγγλίας.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Η Αμπτς γεννήθηκε το 1967 στο Κίελο της Γερμανίας, από έναν δάσκαλο δημοτικού σχολείου και μια γυναικολόγο. Μεταξύ 1989 και 1995 η Αμπτς φοίτησε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών του Βερολίνου. Από το 1995 ζει στο Λονδίνο και διατηρεί ένα στούντιο στο Κλέρκενγουελ, το οποίο κατέχει από τότε που ήρθε για πρώτη φορά στο Λονδίνο με υποτροφία.
Έργο
Η Αμπτς δουλεύει με ακρυλικό και λάδι, συχνά δημιουργώντας τα σχέδιά της από επαναλαμβανόμενα γεωμετρικά στοιχεία. Το ύφος της μπορεί να χαρακτηριστεί ως αφηρημένο, αλλά και σε αντίθεση με τη νεοεξπρεσιονιστική παραστατική ζωγραφική της Γερμανίας. Κανένας από τους πίνακές της δεν είναι αναπαραστατικός. Δεν υπάρχουν αναφορές στη φύση, στον κόσμο ή σε οποιοδήποτε άλλο θέμα. Η αφαίρεση στους πίνακές της υποστηρίζεται από την έλλειψη λεπτομερειών και μια συνολική αίσθηση ρετρό. Οι πίνακες περιλαμβάνουν πολύπλοκα σχήματα που είναι πολυεπίπεδα και υφαίνονται με διαφορετικούς τρόπους με πρόσθετες επισημάνσεις, σκιές και αίσθηση βάθους.
Η Αμπτς συνήθιζε να εργάζεται σε καμβάδες όλων των μεγεθών. Από τις αρχές της δεκαετίας του 2000, όλοι οι πίνακες της Αμπτς έχουν διαστάσεις 48 x 38 εκατοστά και οι τίτλοι των πινάκων της προέρχονται από ένα λεξικό γερμανικών ονομάτων. Η ίδια έχει πει ότι αυτό είναι το μέγεθος και το στυλ που την εξυπηρετεί. Κάθε έργο παίρνει μια χρωματική σύνθεση που είναι πλούσια και κάπως ουδέτερη. Τα χρώματα δεν είναι εμφανώς έντονα και συνεργάζονται με τους τόνους του άλλου μέσα σε κάθε έργο τέχνης. Η Αμπτς δημιουργεί ένα τρισδιάστατο εφέ με τη συνεχή και σχολαστική διαστρωμάτωση και επεξεργασία κάθε πίνακα. Τα έργα είναι έντονα ζωγραφισμένα, σχεδόν υπερβαμμένα, γεγονός που δίνει την εντύπωση ότι έχουν δημιουργηθεί από δοκιμή και λάθος. Φαίνεται σαν τα στρώματα χρώματος να καλύπτουν κάτι κάτω από το τελικό προϊόν. «Η Αμπτς προσεγγίζει κάθε καμβά χωρίς προκαταλήψεις, χτίζοντας στρώματα χρώματος μέχρι να αποκρυσταλλωθεί μια μορφή».
Αναγνώριση
Η Αμπτς είναι η κάτοχος του βραβείου Τέρνερ του 2006, που απονέμεται από την Tate του Λονδίνου. Η γκαλερί Tate επαίνεσε «την αυστηρή και συνεπή προσέγγισή της στη ζωγραφική» και πρόσθεσε: «Μέσα από τους οικείους και συναρπαστικούς καμβάδες της χτίζει και εμπλουτίζει τη γλώσσα της αφηρημένης ζωγραφικής». Οι υπόλοιποι καλλιτέχνες στη μικρή λίστα του 2006 ήταν η Ρεμπέκα Γουόρεν, ο Φιλ Κόλινς και ο Μαρκ Τίτσνερ. Η Αμπτς ήταν η πρώτη γυναίκα ζωγράφος που κέρδισε το βραβείο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί ζωγράφοι
Κάλλαισχρος
Με το όνομα Κάλλαισχρος είναι κυρίως γνωστός ένας αρχαίος Αθηναίος, γιος του γιού του Δρωπίδη (αδελφού του Σόλωνα, και γιού του Εξηκεστίδη), Κριτία (του πρεσβύτερου), και πατέρας του περίφημου Κριτία (ενός από τους Τριάκοντα Τυράννους), κατά τον Πλούταρχο και τους διαλόγους του Πλάτωνα, και του Γλαύκωνος (Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 14, σελ. 668, το ίδιο αναφέρει ο Διογένης Λαέρτιος), αν και ο Πρόκλος λέει ότι ο Κάλλαισχρος και ο Γλαύκων ήταν αδέλφια, όντας και οι δυό τους παιδιά του πρεσβύτερου Κριτία. Επειδή ο Γλαύκων ήταν ο πατέρας της Περικτιόνης, o Κάλλαισχρος αυτός ήταν προπάππους του Πλάτωνος. Γεννήθηκε το 490 π.Χ. και το 411 π.Χ. βρισκόταν ακόμα στη ζωή, αφού αναφέρεται ως μέλος στη Βουλή των Τετρακοσίων.
Διογένης Λαέρτιος Γ' 1:
Με το ίδιο όνομα αναφέρονται επίσης ένας επώνυμος άρχοντας των Αθηνών κατά τα έτη 220-219 π.Χ., καθώς και ένας αρχιτέκτονας που τον μνημονεύει ο Βιτρούβιος (ένας από αυτούς που διεξήγαν εργασίες ανέγερσης του ναού Ολυμπίου Διός στην Αθήνα επί τυράννου Πεισίστρατου, μαζί με τους Αντιστάτη, Αντιμαχίδη και Φόρμο ή Πωρίνο).
Το όνομα του Καλλαίσχρου φέρει μία μικρή οδός των Αθηνών, κάθετος της Λ. Συγγρού πολύ κοντά στους Στύλους του Ολυμπίου Διός.
Πηγή
Καλλαισχρος
Έλληνες στο Ηνωμένο Βασίλειο
Η παρουσία των πρώτων Ελλήνων μεταναστών στη Βρετανία ανάγεται στο 15ο αιώνα και περισσότερο στα τέλη του 16ου. Η νεότερη έντονη παρουσία Ελληνισμού έγεται στην γνώση της αγγλικής γλώσσας ως μοναδική ξένη γλώσσα και την "εκπαιδευτική βιομηχανία" της Βρετανίας.
Ιστορική αναδρομή
Οικονομικοί και εθνικοί λόγοι, όπως η Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453, ανάγκασαν μετανάστες να αναζητήσουν νέο τόπο. Στην αρχή εγκαταστάθηκαν στο Λονδίνο και έπειτα σε πόλεις, που αποτελούν λιμάνια, όπως το Κάρντιφ, το Μπρίστολ και το Λίβερπουλ. Εκεί εργάστηκαν ως ναυτικοί και έμποροι. Αρκετοί ακόμα εγκαταστάθηκαν στο Μάντσεστερ, όπου εργάστηκαν σε βιομηχανίες. Στη νέα τους πατρίδα, οι Έλληνες από Ελλάδα και Κύπρο συσπειρώθηκαν με βάση την Κοινότητα και την Ορθοδοξία. Έτσι, σήμερα έχει οργανωθεί ελληνική παροικία στη Βρετανία, με σκοπό τη σύσφιξη των δεσμών της ελληνικής γλώσσας και του ελληνικού πολιτισμού. Οι Έλληνες αυτοί διατηρούν τα ήθη και έθιμα και γενικότερα τον τρόπο ζωής που μετέφεραν από την πατρίδα τους.
Πληθυσμιακά στοιχεία
Με βάση τα υπάρχοντα στοιχεία, στο Μάντσεστερ ζούσαν 220 άτομα με ελληνική καταγωγή το 1858. Συνολικά στη Βρετανία, το 1940 υπήρχαν 400 Έλληνες γεννημένοι στην Ελλάδα, καθώς επίσης και 600 απόγονοι ελλήνων μεταναστών, οι οποίοι είχαν «αγγλοποιηθεί». Μεγάλη αύξηση του ελληνικού πληθυσμού παρατηρήθηκε στις δεκαετίες 1940-1970, όταν υπερδιπλασιάστηκε από 1.800 άτομα το 1955, σε 8.000 άτομα το 1973. Στο γεγονός αυτό συνέβαλε η εγκατάσταση περίπου 200 εφοπλιστικών γραφείων στο Σίτι και μεγάλου αριθμού υψηλόβαθμων υπαλλήλων σε οργανισμούς, εταιρείες και γραφεία που σχετίζονταν άμεσα με τη ναυτιλία. Στην επίσημη απογραφή του 1990 αριθμούνται 12.000 Έλληνες και ανάλογος αριθμός υπολογίζεται ότι είναι μόνιμα εγκατεστημένος σήμερα στη Βρετανία. Επιπλέον, η Αγγλία συγκαταλέγεται μεταξύ των πρώτων χωρών προτίμησης ελλήνων σπουδαστών: κατά το ακαδημαϊκό έτος 2003-04 φοιτούσαν 8.865 Έλληνες σε προπτυχιακό και 14.110 σε μεταπτυχιακό επίπεδο, ενώ άγνωστος αριθμός Ελλήνων φοιτά σε βρετανικά κολέγια.
Σημαντική θέση για τον απόδημο ελληνισμό του Ηνωμένου Βασιλείου κατέχει επίσης η ελληνοκυπριακή κοινότητα. Η μετανάστευση των Ελληνοκυπρίων στη Βρετανία άρχισε πριν τη δεκαετία του ‘ 30 και έλαβε μεγάλες διαστάσεις τις δεκαετίες του 1950 και 1960. Προτού αποκτήσουν δική τους κατοικία, οι Ελληνοκύπριοι μετανάστες διέμεναν στο Ουέστ Εντ, όπου εργάζονταν. Σταδιακά, μεταφέρθηκαν στο βόρειο και στο βορειοδυτικό Λονδίνο, όπου ίδρυσαν ελληνικές κοινότητες και παροικιακά σχολεία. Στην απογραφή του 1990 καταμετρήθηκαν 200.000 Ελληνοκύπριοι. Από τις πρώτες κιόλας δεκαετίες, οι Ελληνοκύπριοι ασχολούνταν με επαγγέλματα σχετιζόμενα με εστιατόρια, τρόφιμα και ενδύματα. Στη συνέχεια όμως απέκτησαν αξιόλογη οικονομική οντότητα. Εκτιμάται ότι η ελληνοκυπριακή κοινότητα αριθμεί σήμερα περίπου 230.000 άτομα, εγκατεστημένα κυρίως στην περιοχή του μείζονος Λονδίνου.
Οργάνωση παροικίας
Από τις αρχές του 20ού αιώνα άρχισε να αναπτύσσεται περισσότερο και να οργανώνεται η ελληνική παροικία στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το 1903 ιδρύθηκε ελληνικό προξενείο στο Κάρντιφ λόγω της έντονης παρουσίας Ελλήνων στην περιοχή. Στα μέσα του εικοστού αιώνα ιδρύθηκε από τους Κυπρίους και η Ελληνοκυπριακή Αδελφότητα της Ουαλίας, με έδρα το Κάρντιφ. Η τελευταία επέδειξε ενδιαφέρον για τη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας. Εκτός από τη μέριμνα για την ικανοποίηση των εκπαιδευτικών αναγκών του ελληνισμού, που διαφαίνεται από την ίδρυση σχολείων, η παροικία φρόντισε για την ικανοποίηση των πολιτιστικών, εθνικών και πολιτικών αναγκών, όπως φαίνεται από την ίδρυση (1967) της Εταιρείας Ελλήνων Επιστημόνων Μεγάλης Βρετανίας. Την ίδια περίοδο ιδρύθηκαν επίσης η Λέσχη Νέων και η Στέγη Νεότητος.
Οι Έλληνες και Ελληνοκύπριοι ομογενείς συσπειρώθηκαν από την πρώτη στιγμή, γύρω από την Ορθόδοξη Εκκλησία. Η συσπείρωση αυτή οδήγησε στην οικοδόμηση ναών. Στο Λονδίνο το 1882 ανεγέρθηκε η εκκλησία της Αγίας Σοφίας, ενώ ήδη από το 1861 η ελληνική κοινότητα στο Μάντσεστερ εκκλησιαζόταν σε δικό της ναό. Μέχρι το 1922 οι ελληνορθόδοξες εκκλησίες στην Αγγλία υπάγονταν στην Εκκλησία της Ελλάδος. Με απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου ιδρύθηκε αργότερα η Μητρόπολη Θυατείρων, και μετέπειτα Αρχιεπισκοπή Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας. Το 1947 προέκυψε ζήτημα άσκησης θρησκευτικών καθηκόντων για τους Ελληνοκύπριους και έτσι ιδρύθηκαν πολλοί ναοί. Σήμερα υπάρχουν πάνω από 100 ελληνορθόδοξες κοινότητες στη βρετανική πρωτεύουσα.
Εκπαιδευτική και πολιτιστική δράση
Το 1869 ιδρύθηκε ελληνικό σχολείο στο Μάντσεστερ, με σκοπό τη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας παράλληλα με τα αγγλικά, τα οποία ήταν υποχρεωτική γλώσσα. Το σχολείο αυτό έκλεισε έπειτα από μία οκταετία. Την περίοδο 1870-84 λειτούργησε επίσης ελληνικό σχολείο στο Λονδίνο. Το πρώτο σχολείο Ελληνοκυπρίων ιδρύθηκε το 1928, έναν χρόνο μετά την ίδρυση της Κυπριακής Αδελφότητας. Για την εξισορρόπηση των διαφορών που δημιουργήθηκαν αναφορικά με τις τακτικές που ακολουθήθηκαν για τη διατήρηση της εθνικής ταυτότητας (ανταγωνισμοί, συγκρούσεις), δημιουργήθηκε ο Ενιαίος Φορέας Ελληνικής Παροικιακής Εκπαίδευσης (ΕΦΕΠΕ).
Στην ελληνική παροικία απουσιάζουν τα θέατρα και οι κινηματογράφοι, με εξαίρεση το Θέατρο Τέχνης, το οποίο δραστηριοποιείται με παραστάσεις στα ελληνικά και παιδικά θεατρικά έργα. Το τελευταίο δεν καλύπτει τις καλλιτεχνικές ανάγκες της ομογένειας. Τα ελληνόγλωσσα μέσα μαζικής ενημέρωσης εμφανίστηκαν στην ελληνική παροικία τον εικοστό αιώνα. Η εβδομαδιαία εφημερίδα «Το Βήμα» εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1939. Την ίδια χρονιά εκδόθηκαν και η «Ελληνική», η «Παροικιακή» και η «Δημοκρατία». Σήμερα στο Λονδίνο εκδίδονται αρκετά έντυπα, μεταξύ των οποίων οι εφημερίδες Η Παροικιακή, Ο Ταχυδρόμος, Ορθόδοξος Κήρυξ και Τα Νέα. Αρκετά σχολικά και φοιτητικά περιοδικά εκδίδονται τρεις φορές το χρόνο. Επίσης, εκδίδονται και δελτία με εκκλησιαστικό περιεχόμενο. Το μοναδικό ελληνικό κανάλι στο Λονδινο είναι το  Hellenic TV, το οποίο εκπέμπει προγράμματα στην ελληνική γλώσσα.
Δείτε επίσης
Ηνωμενο Βασιλειο Κατηγορία:Ελληνοβρετανικές σχέσεις
Κλοπή
Αντικειμενική υπόσταση
Τα βασικά στοιχεία της αντικειμενικής υπόστασης είναι
Η αφαίρεση δεν πρέπει να έχει γίνει με βία, αλλιώς ο δράστης διαπράττει ληστεία και όχι κλοπή.
Υποκειμενική υπόσταση
Η κλοπή απαιτεί δόλο του δράστη, κλοπή εξ αμελείας δεν υπάρχει. Ο δράστης πρέπει να έχει επιπλέον και σκοπό παράνομης ιδιοποίησης, δόλος μόνο ως προς την αφαίρεση του πράγματος δεν αρκεί. Γι' αυτό και η κλοπή ανήκει στα εγκλήματα "υπερχειλούς υποκειμενικής υπόστασης", επειδή ο νόμος απαιτεί εκτός από το δόλο του δράστη για την τέλεση της περιγραφόμενης πράξης και ένα επιπλέον υποκειμενικό στοιχείο, το σκοπό (εδώ το σκοπό παράνομης ιδιοποίησης), προκειμενου η πράξη να είναι αξιόποινη.
Διακεκριμένες μορφές
Υπάρχουν μορφές κλοπής ανάλογα με το αντικείμενο ή με τον τρόπο που τιμωρούνται βαρύτερα (διακεκριμένη κλοπή). Αν το αντικείμενο είναι "ιδιαίτερα μεγάλης αξίας" ο δράστης τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον δύο ετών. Επίσης
τότε η κλοπή είναι κακούργημα και τιμωρείται με κάθειρξη μέχρι δέκα ετών.
Ελαφρύτερη μορφή κλοπής είναι η κλοπή ευτελούς αξίας (φυλάκιση ως έξι μηνών ή χρηματική ποινή), η οποία μάλιστα αν έγινε από ανάγκη για άμεση χρήση ή ανάλωση μπορεί κατά την κρίση του δικαστηρίου να παραμείνει και ατιμώρητη (πβ. Γιάννης Αγιάννης).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ποινικός Κώδικας
Κατηγορία:Εγκλήματα
Μουσκάτ και Ομάν
μικρογραφία|Σημαία μικρογραφία|Χάρτης του σουλτανάτου Το Σουλτανάτο του Μουσκάτ και Ομάν (αραβικά: سلطنة مسقط وعمان Salṭanat Masqaṭ wa-‘Umān) ήταν θαλασσοκρατικό έθνος που περιλάμβανε το σημερινό Σουλτανάτο του Ομάν και μέρη των σημερινών Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και το Γκουαντάρ το Πακιστάν. Η χώρα δεν πρέπει να συγχέεται με τα Κράτη της Ακτής της Ανακωχής, τα οποία ήταν σεϊχάτα υπό Βρετανική προστασία από το 1820.
Επεκτατική εποχή
Πάντα υπήρχαν ιστορικές διαφορές μεταξύ του πιο κοσμικού, πλούσιου ναυτικού παράκτιου Σουλτανάτου του Μουσκάτ και τις φυλές του εσωτερικού. Αν και τα εσωτερικά εδάφη ήταν κάτω από τον ονομαστικό έλεγχο των Σουλτάνων της Μασκάτ, στην πράξη διοικούταν από ηγέτες και συντηρητικούς Ιμάμηδες του Ομάν, επαγγελματίες της αίρεσης Ιμπαντί του Ισλάμ. μικρογραφία|200x200εσ|Σημαία του ολόκληρου του Ομάν Ιμαμάτου του Ομάν (1856-1970). Αυτή ήταν μια λευκή σημαία με το ομανικό εθνόσημο [[Έμβλημα του Ομάν|Χαντζάρ στην επάνω αριστερή γωνία. Το Χαντζάρ χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα με τη σημαία του Σουλτανάτου του Ομάν.]] Το Σουλτανάτο του Μουσκάτ, που κατείχε ισχυρή ναυτική δύναμη, επέτρεψε τη δημιουργία μιας θαλάσσιας αυτοκρατορίας που χρονολογείται από την εκδίωξη των Πορτογάλων το 1650 μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα, σε εποχές που περιλάμβανε το σύγχρονο Ομάν, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το νότιο Βαλουχιστάν, τη Ζανζιβάρη και τις παρακείμενες ακτές της Κένυας, της Τανζανίας και της Μοζαμβίκης. Το Σουλτανάτο του Μουσκάτ, επίσης ασχολούνταν με ένα πολύ επικερδές εμπόριο σκλάβων σε όλη την ανατολική Αφρική. Πρόσφατα έγινε ένας ισχυρισμός από ένα υπουργό του Ομάν, γεγονός που υποδηλώνει ότι το Σουλτανάτο ήλεγχε τα μακρινά νησιά Μασκαρέν ήδη από τον 15ο αιώνα.
Εξυγίανση και πτώση
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Το λιμάνι του Μασκάτ το 1903. Στις αρχές της δεκαετίας του 1820, το Σουλτανάτο έχασε το μεγαλύτερο μέρος των εδαφών του στον περσικό Κόλπο, τα οποία έγιναν τα Εμπιστευόμενα Κράτη υπό Βρετανική προστασία. Ο πέμπτος Σουλτάνος της Δυναστείας Αλ Σάιντ, ο Σάιντ μπιν Σουλτάν, ενοποίησε τις εδαφικές εκμεταλλεύσεις και οικονομικά συμφέροντα του Ομάν και το Ομάν ευημερούσε. Ωστόσο, ο στόλος του Ομάν δεν ήταν σε θέση να ανταγωνιστεί τον πιο τεχνικά προηγμένο Ευρωπαϊκό στόλο και το Σουλτανάτο έχασε μεγάλο μέρος του εμπορίου με τη Νότια Ασία. Η πίεση από τους Βρετανούς να εγκαταλείψουν περαιτέρω το δουλεμπόριο οδήγησε στην απώλεια της πολιτικής και οικονομικής επιρροής του Σουλτανάτου.