cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λευκό
Το λευκό ή  άσπρο είναι χρώμα το οποίο έχει υψηλή φωτεινότητα, αλλά μηδενική απόχρωση. Ακριβέστερα, περιέχει όλα τα χρώματα στο ορατό φάσμα αν και μερικές φορές περιγράφεται ως συνδυασμός όλων των χρωμάτων (π.χ. όταν εφαρμόζεται το σύστημα CMYK). Το λευκό δηλαδή είναι η παρουσία όλων των χρωμάτων. Η αίσθηση του λευκού φωτός μπορεί να δημιουργηθεί αναμιγνύοντας (με την μέθοδο που ονομάζεται «προσθετική ανάμιξη») κατάλληλες εντάσεις των κύριων χρωμάτων του φάσματος: κόκκινο, πράσινο και μπλε, αλλά ο φωτισμός που παρέχεται με αυτή την τεχνική έχει σημαντικές διαφορές από αυτόν που παράγεται με την πυράκτωση. Στη δεύτερη περίπτωση, πρόκειται για μετατόπιση του φάσματος της θερμικής ακτινοβολίας του πυρακτωμένου σώματος καθώς αυξάνεται η θερμοκρασία (βλ. και Μέλαν σώμα). Το λευκό είναι αχρωματικό χρώμα. Αχρωματικά χρώματα, δηλαδή χρώματα χωρίς χρώμα, καλούνται τα χρώματα που δεν αντιστοιχούν σε ακτινοβολία κάποιου συγκεκριμένου μήκους κύματος όπως τα ξεχωριστά χρώματα στο ορατό φάσμα του φωτός, αλλά τα κατατάσσουμε στα χρώματα γιατί έτσι τα αντιλαμβάνεται ο ανθρώπινος εγκέφαλος. Αχρωματικά χρώματα θεωρούνται το λευκό, το μαύρο και το γκρι. Κύριο χαρακτηριστικό των αχρωματικών χρωμάτων είναι ότι δεν έχουν αποχρώσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χρώματα
Αμφιλοχία
Η  Αμφιλοχία είναι παράλια κωμόπολη (υψόμ. 10 μέτρα) της Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας στην πρώην επαρχία Βάλτου.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Αμφιλοχία είναι χτισμένη στο πιο εσωτερικό σημείο του όρμου του Αμβρακικού κόλπου αμφιθεατρικά πάνω σε δυο λόφους που στο νότιο μέρος συγκλίνουν μεταξύ τους  και σχηματίζουν ορθή γωνία. Πρόκειται για πολύ σημαντική θέση, αφού για αιώνες αποτελεί τη μοναδική δίοδο από τη δυτική Στερεά Ελλάδα προς την Ήπειρο ακόμα και μετά την κατασκευή της σύγχρονης υποθαλάσσιας σήραγγας Πρέβεζας - Ακτίου. Απέχει από την Αθήνα 314 χιλιόμετρα ΒΔ., 42 χιλιόμετρα Β. από το Αγρίνιο και 40 Ν. από την Άρτα.
Σύμφωνα με τον Παυσανία τ' όνομά της οφείλεται στον βασιλιά Αμφίλοχο, γιο του Αμφιαράου. Μετά την πτώση της Τροίας ο Αμφίλοχος εγκαταστάθηκε στη περιοχή στο μέρος όπου μέχρι και την εποχή του Παυσανία ονομαζόταν Αμφίλοχοι.
Στη θέση της Αμφιλοχίας βρισκόταν η αρχαία Ακαρνανική πόλη Λιμναία, της οποίας ερείπια σώζονται μέχρι σήμερα στο λόφο πάνω από την κωμόπολη, όπου υπάρχει και το εξωκλήσι της Αγίας Τριάδας. Η τοποθεσία αυτή υπήρξε στρατηγικής σημασίας για την αρχαία Ακαρνανία, αφού έλεγχε το πέρασμα από την ενδοχώρα της Αιτωλίας και της Ακαρνανίας προς τον Αμβρακικό Κόλπο και την παράκτια διάβαση από την Ακαρνανία προς την Ήπειρο.
Ο Αλή Πασάς, την περίοδο της τουρκοκρατίας, μετέφερε βίαια κατοίκους του παλιού χωριού της Αμβρακίας (στα ΝΔ της σημερινής Αμφιλοχίας) και τους εγκατέστησε στην περιοχή της ακρόπολης της αρχαίας πόλης ιδρύοντας ταυτόχρονα χάνι -εμπορικό σταθμό και πανδοχείο- για τη διευκόλυνση των διερχόμενων καραβανιών. Στο χάνι αυτό (τουρκ. Karavan Sarai = Καρβασαράς) οφείλεται η αρχική ονομασία της Αμφιλοχίας.
Διοικητικά
Από το 2011 ο Δήμος Αμφιλοχίας, με το Πρόγραμμα Καλλικράτης, συνενώθηκε με τον Δήμο Ινάχου και τον Δήμο Μενιδίου. Ο Δήμος καταλαμβάνει το βόρειο άκρο της περιφέρειας και σε μεγάλο βαθμό αντιστοιχεί στην πρώην Επαρχία Βάλτου. Η έκτασή του ανέρχεται σε 1.091,81 τ.χλμ. και ο πληθυσμός σε 17.056 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Η έδρα του δήμου είναι η Αμφιλοχία.
Διαβάστε επίσης
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Λιμένες του Αμβρακικού Κατηγορία:Δήμος Αμφιλοχίας
Γάιος Εφέσου
thumb|300px|Οι εκ των [[Εβδομήκοντα, Πατρόβουλος, Ερμάς, Λίνος, Γάιος και Φιλόλογος (Μηνολόγιο του Βασιλείου Β΄) ]] Ο Γάιος της Εφέσου συγκαταλέγεται μεταξύ των Εβδομήντα Αποστόλων. Ήταν Επίσκοπος της Εφέσου. Η Ορθόδοξη και η Καθολική Εκκλησία τον τιμούν ως άγιο στις 5 Νοεμβρίου και όλους τους Εβδομήκοντα στις 4 Ιανουαρίου.
Πιθανή αναφορά
Έχει αναφερθεί ότι ενδέχεται να είναι ο Γάιος στον οποίο απευθύνεται η Γ΄ Επιστολή του Ιωάννη.
Πηγές
Άγιος Νικολάι Βελιμίροβιτς, Ο Πρόλογος από την Οχρίδα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μητροπολίτες Εφέσου Κατηγορία:Άγιοι από την Ρωμαϊκή Μικρά Ασία Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι από την Καινή Διαθήκη Κατηγορία:Εβδομήκοντα Απόστολοι Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
12 Βικτώρια
Η Βικτώρια (Victoria) είναι ο αστεροειδής (μικρός πλανήτης) με αύξοντα αριθμό ανακαλύψεως 12. Ανήκει στην Κύρια Ζώνη Αστεροειδών. Ανακαλύφθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 1850 από τον Βρετανό αστρονόμο Τζον Ράσελ Χιντ, που παρατηρούσε από το Λονδίνο, και πήρε το όνομά της από τη ρωμαϊκή θεά, προσωποποίηση της Νίκης στη ρωμαϊκή μυθολογία. Η Βικτώρια περιφέρεται περί τον Ήλιο σε μέση απόσταση (μεγάλο ημιάξονα της τροχιάς της) 2,334 αστρονομικών μονάδων ή 349,2 εκατομμυρίων χιλιομέτρων, απόσταση όμως που κυμαίνεται σημαντικά κατά τη διάρκεια του «έτους» της, από 272 μέχρι 426 εκατομ. χλμ., καθώς η εκκεντρότητα της τροχιάς της είναι πολύ μεγάλη, e = 0,221. Μία περιφορά της Βικτώριας περί τον Ήλιο συμπληρώνεται σε 1.302,4 ημέρες. Η κλίση της τροχιάς της Βικτώριας ως προς την εκλειπτική είναι 8,4 μοίρες.
Η μέση «διάμετρος» της Βικτώριας είναι 112,8 χλμ., αλλά το σχήμα της, όπως προσδιορίζεται από παρατηρήσεις ραντάρ και συμβολομετρίας κηλίδων, είναι πολύ επίμηκες και πιθανότατα είναι διπλός αστεροειδής (δύο σώματα που σχεδόν αγγίζουν το ένα το άλλο). Η μάζα της Βικτώριας είναι 1,5 τετράκις εκατομμύριο τόνοι, με πυκνότητα περί τα 2 γραμμάρια ανά κυβικό cm. Η Βικτώρια περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8 ώρες και 40 λεπτά. Η λευκαύγειά της (0,177) αντιστοιχεί στον τύπο S (λιθώδης).
Δανικές γενικές εκλογές 2019
Γενικές εκλογές πραγματοποιήθηκαν στη Δανία στις 5 Ιουνίου 2019 για την εκλογή και των 179 μελών του Folketing. (175 στη Δανία, δύο στις Νήσους Φερόες και δύο στη Γροιλανδία). Οι εκλογές πραγματοποιήθηκαν δέκα ημέρες μετά τις εκλογές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.
Στις 6 Ιουνίου ο πρωθυπουργός Λαρς Λόκε Ρασμούσεν του κεντροδεξιού φιλελεύθερου κόμματος Βένστρε υπέβαλε την παραίτησή του, και η Φρέντερικσεν ανέλαβε να σχηματίσει νέα κυβέρνηση. Στις 25 Ιουνίου η Φρεντέρικσεν κατέληξε σε συμφωνία με το κόκκινο μπλοκ και στις 27 Ιουνίου διορίστηκε πρωθυπουργός και η κυβέρνησή της, μια μονοκομματική σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση, ανέλαβε τα καθήκοντά της.
Εκλογικό σύστημα
Οι ψηφοφόροι θα μπορούσαν να επιλέξουν μεταξύ της προσωπικής ψήφου για έναν υποψήφιο ή της ψήφου για ένα πολιτικό κόμμα. Οι ψήφοι που δίνονται στα πολιτικά κόμματα κατανέμονται μεταξύ των υποψηφίων για αυτό το κόμμα. Αυτό μπορεί να γίνει είτε ανάλογα με τις προσωπικές τους ψήφους, είτε δίνοντάς τους σε υποψηφίους με προκαθορισμένη σειρά. Όλα τα κόμματα εκτός από την Κόκκινη-Πράσινη Συμμαχία κάνουν χρήση της πρώτης επιλογής.
Σύμφωνα με το Σύνταγμα της Δανίας, οι εκλογές του 2019 έπρεπε να διεξαχθούν το αργότερο στις 17 Ιουνίου 2019, καθώς οι προηγούμενες εκλογές πραγματοποιήθηκαν στις 18 Ιουνίου 2015. Ο πρωθυπουργός μπορεί να διεξαγάγει τις εκλογές σε οποιαδήποτε ημερομηνία, υπό την προϋπόθεση ότι η ημερομηνία αυτή δεν είναι αργότερα από τέσσερα χρόνια από τις προηγούμενες εκλογές και αυτό αναφέρεται ως τακτικό πλεονέκτημα για τη συνεδρίαση της κυβέρνησης.
Αποτελέσματα
Προκειμένου ένα νέο κόμμα να είναι επιλέξιμο να συμμετάσχει στις εκλογές, πρέπει να υποστηρίζεται από έναν αριθμό ψηφοφόρων που αντιστοιχεί στο 1/175 όλων των έγκυρων ψήφων στις προηγούμενες εκλογές. Ένα νέο κόμμα που εγγράφηκε για να συμμετάσχει στις εκλογές του 2019 απαιτούσε 20.109 δηλώσεις ψηφοφόρων για συμμετοχή.
Σχηματισμός κυβέρνησης
Μετά τις εκλογές, εκλέχθηκε η δεύτερη γυναίκα πρωθυπουργός και η νεότερη στην ιστορία, η Μέττε Φρεντέρικσεν.
Η Φρεντέρικσεν σχημάτισε κυβέρνηση συνασπισμού, αποτελούμενου από το αριστερό και το κεντροαριστερό μπλοκ (Σοσιαλδημοκράτες, Σοσιαλφιλελεύθεροι, Σοσιαλιστικό Λαϊκό Κόμμα, την Κοκκινο-Πράσινη Συμμαχία, το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα των Φερόε και τα Σιουμούτ και Inuit Ataqatigiit της Γροιλανδίας . Η κυβέρνηση της Φρεντέρικσεν ορκίστηκε στις 27 Ιουνίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογές στη Γροιλανδία Κατηγορία:Εκλογές στις Φερόες Κατηγορία:Εκλογές στη Δανία Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Δανικά (da) Δανια
Δυναστεία των Νικομηδιδών
Η Δυναστεία των Νικομηδιδών είναι αυτή, που τα μέλη της βασίλευσαν στη Βιθυνία το διάστημα 376-89 π.Χ. Ιδρυτής τού Οίκου είναι ο Βότειρας, τοπικός πρίγκιπας. Ο γιος του Βας έγινε ο πρώτος ανεξάρτητος ηγεμόνας της περιοχής, και νίκησε τον Κάλα(νθο) στρατηγό τού Αλεξάνδρου Γ΄ τού Μεγάλου. Ο γιος τού Βας, ο Ζιποίτης Α΄ κατάφερε να κρατήσει την ανεξαρτησία του από τους Σελευκίδες και ονόμασε τον εαυτό του βασιλιά.
Forged From The Love of Liberty
Forged from the Love of Liberty είναι ο εθνικός ύμνος της Δημοκρατίας Τρινιντάντ και Τομπάγκο και καθιερώθηκε με την ανεξαρτησία του κράτους το 1962. Δημιουργός του είναι ο Patrick Castagne (1916-2000) από τη Γουιάνα.
Νωρίτερα, ο ύμνος χρησιμοποιήθηκε ως εθνικός ύμνος της βραχύβιας Ομοσπονδίας των Δυτικών Ινδιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Τρινιντάντ και Τομπάγκο
Δουκάτο του Λίμπουργκ
Το Δουκάτο του Λίμπουργκ (γερμανικά: Herzogtum Limburg, γαλλικά: Duché de Limbourg, ολλανδικά: Hertogdom Limburg) ήταν ένα αυτοκρατορικό κτήμα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Μεγάλο μέρος της περιοχής του Δουκάτου βρίσκεται σήμερα στην επαρχία Λιέγη του Βελγίου, με ένα μικρό τμήμα στον δήμο Φούρε. Η πρωτεύουσα του ήταν το Λίμπουργκ, στη σημερινή επαρχία Λιέγη.
Σε αντίθεση με άλλα μέρη αυτής της επαρχίας, τα εδάφη του Δουκάτου παρέμειναν ανέπαφα εντός της Νότιας Ολλανδίας, υπό τον έλεγχο των Αψβούργων, μετά τις διαιρέσεις που προκλήθηκαν από τον Ογδοηκονταετή Πόλεμο και τον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής. Ωστόσο, τελικά, μετά την αποτυχημένη Βελγική Επανάσταση το 1789, η ιστορία του δουκάτου τερματίστηκε με την κατοχή από τα γαλλικά επαναστατικά στρατεύματα το 1793. Αυτά τα εδάφη ενώθηκαν ξανά στο σύγχρονο Βέλγιο μόνο μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Κατηγορία:Δεκαεπτά επαρχίες
Ντήτριχ Β΄ της Κλέβης
Ο Ντήτριχ Β΄, γερμ.: Dietrich II (άκμασε 1147-72) από τον Οίκο της Κλέβης ήταν κόμης της Κλέβης από το 1147 έως το 1172.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Άρνολντ Α΄ κόμη της Κλέβης και της Ίντας της Βραβάντης, κόρης του Γοδεφρείδου Α΄ κόμη του Λουβαίν.
Η κομητεία της Κλέβης (γερμ.: Grafschaft Kleve, ολλανδ.: Graafschap Kleef) ήταν μία κομητική πολιτεία της αυτοκρατορίας της Γερμανίας, σήμερα εν μέρει στη Γερμανία (μέρος της βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας) και εν μέρει στις Κάτω Χώρες/Ολλανδία (τμήματα του Λίμπουρχ, της βόρειας Βραβάντης και του Χέλρελαντ). Οι ηγέτες της, που ονομάζοντο κόμητες, είχαν μία ειδική και προνομιακή θέση στην αυτοκρατορία. Η κομητεία της Κλέβης αναφέρεται για πρώτη φορά τον 11ο αι. Στο 1417 η κομητεία έγινε δουκάτογερμ.: Herzogtum Kleve, ολλανδ.: Hertogdom Kleef), και οι ηγεμόνες της αναβαθμίστηκαν σε δούκες.
Η ιστορία της σχετίζεται στενά με αυτή των γειτόνων της: τα δουκάτα του Γύλιχ, του Μπεργκ, του Χέλρε και της κομητείας του Λα Μαρκ. Το 1368 η Κλέβη και το Λα Μαρκ ενώθηκαν. Το 1521 τα Γύλιχ, Μπεργκ, Κλέβη και Λα Μαρκ σχημάτισαν τα Ενωμένα δουκάτα Γύλιχ-Κλέβης-Λα Μαρκ. Η περιοχή βρισκόταν και στις δύο πλευρές του ποταμού Ρήνου, γύρω από την πρωτεύουσα Κλέβη και κάλυπτε περίπου τις σημερινές περιοχές Κλέβη, Βέζελ και την πόλη του Ντούισμπουργκ.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Κλέβης
Σπετσοπούλα
Η Σπετσοπούλα είναι νησί του Αργοσαρωνικού. Βρίσκεται σε μικρή απόσταση, νοτιοανατολικά απο τις Σπέτσες, εξ ου και η ονομασία της.
Το μη αιγιάλιο τμήμα της είναι ιδιόκτητο, της εφοπλιστικής οικογένειας Σ. Νιάρχου. Φέρεται ν΄ ανήκει σε μια ναυτιλιακή εταιρεία υπό την επωνυμία "Διεθνή Ναυτιλιακά Πρακτορεία ΑΕ". Στην απογραφή του 2001 εμφανίζεται να έχει 8 μόνιμους κατοίκους.
Στην οικογένεια Νιάρχου πουλήθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1950 από τους απογόνους του εφοπλιστή και πολιτευτή των Σπετσών Ιωάννη Λεωνίδα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά του Αργοσαρωνικού Κατηγορία:Ιδιωτικά νησιά Ελλάδας
Λουτρά Πόζαρ
μικρογραφία|Ρέμα Αγίου Νικολάου, άποψη με θέα το κρύο ποτάμι, ιαματική πηγή στα δεξιά και ψηλά ο βράχος. Τα Λουτρά Πόζαρ, (προέρχεται από την σλάβικη λέξη «Пожар» που σημαίνει φωτιά, πυρκαγιά, ή θερμότητα. Είναι γνωστά και ως Λουτρά Λουτρακίου, Λουτρά Αριδαίας, ή απλά Λουτρά. Είναι ιαματικά λουτρά, που βρίσκονται πλησίον του Λουτρακίου της Περιφερειακής Ενότητας Πέλλας, 13 χλμ. δυτικά της Αριδαίας. Πρόκειται για μεταλλικές πηγές, που αναβλύζουν σε θερμοκρασία 37°C, με αξιόλογη χημική σύσταση. Το θερμό νερό έχει ιαματική δράση και είναι πόσιμο. Επισκέπτες το χρησιμοποιούν για λουτροθεραπεία, τόνωση και χαλάρωση, ενώ τα νερά βοηθούν στην καταπολέμηση κυκλοφορικών, αναπνευστικών, ρευματοειδών, γυναικολογικών και δερματολογικών παθήσεων.
Η λουτρόπολη απέχει 3 χιλιόμετρα από το χωριό Λουτράκι και βρίσκεται στην κοιλάδα του ρέματος του Αγίου Νικολάου. Το παλαιότερο όνομα του ρέματος ήταν «Τόπλιτσα», που σημαίνει στα σλάβικα, σε ελεύθερη μετάφραση: «Θερμοπόταμος».
Στην περιοχή έχει ανακαλυφθεί ένα σύμπλεγμα περίπου 17 σπηλαίων, με άφθονα ευρήματα προϊστορικών χρόνων, τα οποία εκτίθενται στο μικρό μουσείο των Λουτρών. Η περιοχή έχει ανακηρυχθεί ως σπηλαιοπάρκο (Σπηλαιοπάρκο Αλμωπίας) και είναι το πρώτο του είδους του στην Ελλάδα.
Νεότερη ιστορία
Στην δεκαετία του 1920, τα Λουτρά επισήμως ανακηρύχθηκαν ιαματικά νερά, ενώ το 1985 την διαχείρισή τους ανέλαβε η κοινότητα Λουτρακίου, από τον Κ. Τυμπανίδη. Την δεκαετία του 1990, κατασκευάστηκε το αναψυκτήριο και η μεγάλη εξωτερική πισίνα, η οποία χρησιμοποιείται συχνά από τους επισκέπτες όταν λόγω συνωστισμού στα χαμάμ και τις φυσικές πισίνες, δεν δύναται να δεχθούν επιπλέον κόσμο.
Παράλληλα, την ίδια περίοδο ερευνώνται τα παρακείμενα σπήλαια και ιδρύεται το πρώτο σπηλαιολογικό πάρκο της Ελλάδας, ενώ το 2000, τα Λουτρά, λόγω των μεταβολών του νομοσχεδίου «Καποδίστριας», περιήλθαν στην δικαιοδοσία του τότε Δήμου Αριδαίας, και το 2010, με τον «Καλλικράτη», στον Δήμο Αλμωπίας. Την ίδια περίοδο, τα Λουτρά αναβαθμίζονται με κατασκευή 6 νέων πισινών (Αλεξάνδρειο υδροθεραπευτήριο) και τα χαμάμ ανακαινίζονται.
Φεστιβάλ Πόζαρ
Το Φεστιβάλ Πόζαρ, ή στην τοπική καθομιλουμένη «Ποζαρίτικα», είναι ετήσιο μουσικό φεστιβάλ που πραγματοποιείται κάθε Ιούλιο και είναι ένα από τα μεγαλύτερα της Ελλάδας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Πέλλας Ποζαρ Κατηγορία:Λουτροπόλεις της Ελλάδας Κατηγορία:Δήμος Αλμωπίας
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Βελγίου
Η Πρώτη Κατηγορία Α (ολλανδικά: Eerste klasse A, γαλλικά: Division 1A, γερμανικά: Erste Division A) είναι η κορυφαία ποδοσφαιρική διασυλλογική διοργάνωση στο Βέλγιο. Συστάθηκε το 1895 και διοργανώνεται από την Pro League. . Αναφέρεται ως Jupiler Pro League για εμπορικούς λόγους.
Ιστορία
Το ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα στο Βέλγιο ξεκίνησε την περίοδο 1895/1896, με πρωτοβουλία της Βασιλικής Βελγικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας. Στην πρώτη διοργάνωση μετείχαν επτά σύλλογοι: Αντβέρπ, Μπρυζ, Λιέγη, Ρασίνγκ Βρυξελλών, Λεοπόλντ Βρυξελλών, Σπορτίνγκ Βρυξελλών και Ουνιόν ντ'Ιζέλ. Πρώτη πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Λιέγη, η οποία μαζί με τη Ρασίνγκ μοιράστηκαν τους πρώτους τίτλους, ενώ τη δεκαετία του 1900 κυριάρχησε η Ουνιόν Σαιντ-Ζιλουάζ με 6 τίτλους.
Το 1898-99 δημιουργήθηκε και δεύτερος όμιλος αλλά το 1900-01 οι δύο όμιλοι συγχωνεύτηκαν. Από το 1901 ως 1904 είχαμε πάλι δύο ομίλους και πλέι-οφ των τεσσάρων πρώτων (δύο από κάθε όμιλο) για την ανάδειξη πρωταθλητή. Το 1904-05 οι όμιλοι συγχωνεύτηκαν και το 1905-06 δημιουργήθηκε και Δεύτερη Κατηγορία. Το 2016, το πρωτάθλημα μετονομάστηκε σε Πρώτη Κατηγορία Α.
Αριθμός ομάδων
Στην μακροχρόνια πορεία της η βελγική Α΄ Κατηγορία διεξήχθη με ποικίλο αριθμό ομάδων. Έτσι έχουμε:
Ονομασία πρωταθλήματος
Το ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα του Βελγίου είχε τις ακόλουθες επίσημες ονομασίες κατά περιόδους:
Τίτλοι ανά σύλλογο
Τους περισσότερους τίτλους έχει κατακτήσει η Άντερλεχτ (34) και ακολουθούν με διψήφιο αριθμό κατακτήσεων αλλά σε μεγάλη απόσταση η Κλαμπ Μπρυζ (18), η Ουνιόν Σαιντ-Ζιλουάζ (11) και η Σταντάρ Λιέγης (10).
Λογότυπο
Το 2017 η Pro League παρουσίασε ένα νέο λογότυπο, το οποίο αντικατέστησε το προηγούμενο. Παρέμεινε η αναγραφή «Jupiler Pro League» λόγο της υφιστάμενης χορηγίας από την AB InBev.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πρωταθλημα Κατηγορία:Ανώτατα εθνικά ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα
Γιώργος Λουκαΐδης
Ο Γιώργος Λουκαΐδης (Πυρόι Λευκωσίας, 5 Δεκεμβρίου 1968) είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Από το 2011 είναι βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας εκλεγμένος με το ΑΚΕΛ.
Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Γιώργος Λουκαΐδης γεννήθηκε στο Πυρόι στις 5 Δεκεμβρίου 1968. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε πολιτικές σπουδές και διπλωματία στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας. Είναι επαγγελματικό στέλεχος του ΑΚΕΛ.
Είναι νυμφευμένος με τη Μοίρα Ιωάννου και έχει ένα υιό και μια κόρη.
Πολιτική διαδρομή
Την περίοδο 1997-2003 ήταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Οργανισμού Νεολαίας Κύπρου (ΟΝΕΚ). Την περίοδο 2001-2006 ήταν γενικός γραμματέας της Ενιαίας Δημοκρατικής Οργάνωσης Νεολαίας (ΕΔΟΝ). Ήταν μέλος της Γραμματείας του Παγκύπριου Συμβουλίου Ειρήνης. Από το 2000 είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ. Από τον Δεκέμβριο του 2013 είναι μέλος του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ και της Γραμματείας της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος. Από το 2006 είναι επικεφαλής του Γραφείου Παιδείας της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ. Από το 2009 είναι επικεφαλής του Γραφείου Διεθνών Σχέσεων της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ. Από το 2010 είναι μέλος της Γραμματείας Τύπου της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ. Την περίοδο 2011-2016 ήταν εκπρόσωπος τύπο της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ.
Στις Δημοτικές εκλογές του 2006 εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Αγλαντζιάς με το ΑΚΕΛ.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2011 εκλέχθηκε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με το ΑΚΕΛ για την Ι΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Επανεκλέχθηκε στις βουλευτικές εκλογές του 2016 για την ΙΑ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Στο 23ο τακτικό συνέδριο του ΑΚΕΛ, τον Ιούλιο του 2021, διεκδίκησε τη θέση του Γενικού Γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος, εξασφαλίζοντας 29 ψήφους ή 28,16% έναντι 74 ψήφους ή 71,84% του ανθυποψηφίου του Στέφανου Στεφάνου.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΑΚΕΛ Κατηγορία:Βουλευτές Λευκωσίας Κατηγορία:Βουλευτές Ι΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές ΙΑ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές ΙΒ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Μωντ Μέντεν
Η Μωντ Μέντεν (Maud Leonora Menten, 20 Μαρτίου 1879 – 26 Ιουλίου 1960) ήταν Καναδή ιατρός και χημικός, γνωστή για την συνεισφορά της στην κινητική των ενζύμων και την ιστοχημεία. Το όνομά της συνδέεται με την περίφημη εξίσωση των Michaelis – Menten στη βιοχημεία.
Η ζωή της
Η Μωντ Μέντεν γεννήθηκε στο Πορτ Λάμπτον (Port Lambton), που βρίσκεται στο Οντάριο και σπούδασε ιατρική στο πανεπιστήμιο του Τορόντο (B.A. 1904, M.B. 1907, M.D. 1911). Ήταν από τις πρώτες γυναίκες στον Καναδά, η οποία κέρδισε διδακτορικό ιατρικής. Ολοκλήρωσε τη διατριβή της στο πανεπιστήμιο του Σικάγο. Εκείνη την εποχή οι γυναίκες δεν είχαν την δυνατότητα να κάνουν έρευνα στον Καναδά, κι έτσι αποφάσισε να κάνει έρευνα σε άλλες χώρες όπως στις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Γερμανία.
Το 1912 μετακόμισε στο Βερολίνο όπου εργάστηκε μαζί με τον Λέονορ Μικαέλις λαμβάνοντας το διδακτορικό της το 1916. Επίσης εργάστηκε ως παθολόγος στο πανεπιστήμιο του Πίτσμπουργκ (1923 – 1950) και ως ερευνήτρια στο Ιατρικό Ερευνητικό Ινστιτούτο της Βρετανικής Κολομβίας.
Έργο
Το πιο διάσημο έργο της ήταν στην κινητική των ενζύμων μαζί με τον Μικαέλις, με βάση τα προηγούμενα ευρήματα του Victor Henri. Η δουλειά τους οδήγησε στις εξισώσεις Michaelis – Menten. Η Μέντεν εφηύρε επίσης την αζωχρωστική αντίδραση σύζευξης για την αλκαλική φωσφατάση, η οποία εξακολουθεί να χρησιμοποιείται στην ιστοχημεία. Ταυτοποίησε τις βακτηριακές τοξίνες για τα μικρόβια B. paratyphosus, Streptococcus scarlatina και Salmonella ssp και πραγματοποίησε τον πρώτο ηλεκτροφορητικό διαχωρισμό των πρωτεϊνών το 1944. Εργάστηκε πάνω στις ιδιότητες της αιμοσφαιρίνης, στη ρύθμιση των επιπέδων του σακχάρου στο αίμα και στη νεφρική λειτουργία. Τέλος έγραψε μόνη της ή είχε συμμετοχή σε περίπου 100 ερευνητικές εργασίες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καναδοί βιολόγοι Κατηγορία:Καναδοί παθολόγοι Κατηγορία:Καναδοί βιοχημικοί
Duets (άλμπουμ του Φρανκ Σινάτρα)
Το Duets είναι ένα άλμπουμ του Αμερικανού τραγουδιστή Φρανκ Σινάτρα, που κυκλοφόρησε το 1993. Ηχογραφημένο κοντά στο τέλος της καριέρας του Σινάτρα, αποτελείται από ντουέτα μεταξύ του Σινάτρα και νεότερων τραγουδιστών από διάφορα είδη μουσικής. Το άλμπουμ γνώρισε εμπορική επιτυχία, εισερχόμενος στο Νο. 2 του τσαρτ άλμπουμ του Billboard, φτάνοντας στο Νο. 5 στο Ηνωμένο Βασίλειο και πουλώντας πάνω από 3 εκατομμύρια αντίτυπα στις ΗΠΑ. Είναι το μοναδικό άλμπουμ του Σινάτρα που έχει γίνει τριπλά πλατινένιο.
Το άλμπουμ έλαβε ανάμεικτες κριτικές, με τα παράπονα να επικεντρώνονται κυρίως στην απομονωμένη ερμηνεία του Σινάτρα, που ποτέ δεν συναντήθηκε με τους συνεργάτες του στο στούντιο. Πρόκειται για μια τεχνητή μέθοδο παραγωγής δίσκων που δεν έχει τα στοιχεία της προσωπικής συνεργασίας και του αυθορμητισμού. Οι καλεσμένοι τραγουδιστές είχαν σκηνοθετηθεί για να τραγουδήσουν μαζί με τα προηχογραφημένα φωνητικά του Σινάτρα συμπληρώνοντάς τα.
Παραγωγή
Ο Σινάτρα προσεγγίστηκε το 1992 με την ιδέα να κάνει ένα άλμπουμ με ντουέτα. Ο Φιλ Ραμόουν, ο μάνατζερ του Σινάτρα Έλιοτ Βάισμαν και ο παραγωγός της Capitol Ντον Ρούμπιν συζήτησαν τις λεπτομέρειες στο σπίτι του Σινάτρα στο Παλμ Σπρινγκς της Καλιφόρνιας. Ο Ραμόουν ένιωσε ότι τα κλασικά τραγούδια του Σινάτρα θα πλησιάσουν νεότερους ακροατές μέσω του άλμπουμ Duets.
Ως παρτενέρ του στα ντουέτα, ο Σινάτρα πρότεινε την Έλλα Φιτζέραλντ, αλλά εκείνη δεν ήταν αρκετά καλά για να συμμετάσχει. Άλλοι καλλιτέχνες, νεότεροι από τον Σινάτρα, μπήκαν στη λίστα πιθανών συνεργατών. Ο Σινάτρα διευκρίνισε ότι οι συνεργάτες των ντουέτων δεν θα έπρεπε να είναι στο στούντιο όταν τραγουδούσε το δικό του μέρος κάθε τραγουδιού.
Το έργο προωθήθηκε από τον Τσαρλς Κόπλμαν, διευθύνοντα σύμβουλο της EMI Records Group North America. Μια ορχήστρα έκανε πρόβες στο Capitol Studio A στο Λος Άντζελες, όπου ο Σινάτρα είχε ηχογραφήσει πολλές φορές, με την ορχήστρα να χρησιμοποιεί κλασικές διασκευές του Νέλσον Ριντλ. Ο Σινάτρα εμφανίστηκε τις δύο πρώτες ημέρες των προβλεπόμενων ηχογραφήσεων, αλλά δεν του άρεσε να απομονώνεται στον θάλαμο ηχογράφησης, όπως προέβλεπε ο μηχανικός ηχογράφησης Αλ Σμιτ. Τη δεύτερη μέρα, ο συμπαραγωγός Χανκ Κατάνεο, πρότεινε στους Ραμόουν, Σμιτ και Πατ Ουίλιαμς να δημιουργήσουν μια μικρή υπερυψωμένη σκηνή για να στέκεται ο Σινάτρα και να τοποθετήσουν τον Μπιλ Μίλερ και το πιάνο του δίπλα στον Φρανκ για να μοιάζει η ηχογράφηση περισσότερο με ζωντανή παράσταση. Ωστόσο, ο Σινάτρα είπε ότι η φωνή του δεν ήταν σε βέλτιστη κατάσταση. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, είχαν δαπανηθεί περίπου 350.000 δολάρια για την παραγωγή του άλμπουμ. Ο Ραμόουν και η Capitol ανησυχούσαν ότι το δίσκος δεν θα ολοκληρωνόταν ποτέ. Ο Ραμόουν μίλησε στον συμπαραγωγό του, Χανκ Κατάνεο, για τις ανησυχίες του. Δεδομένου ότι ο Κατάνεο ήταν διευθυντής παραγωγής και στενός φίλος του Φρανκ, ο Ραμόουν του πρότεινε να μείνει κοντά στον Φρανκ για να βοηθήσει στη σειρά των τραγουδιών. Ο Κατάνεο πρότεινε με τη σειρά του στους Ραμόουν και Σμιτ να ηχογραφήσουν με τα ασύρματα μικρόφωνα που συνήθιζε να χρησιμοποιεί ο Φρανκ σε ζωντανές εμφανίσεις. Εννέα τραγούδια ηχογραφήθηκαν σε πέντε ώρες, ξεκινώντας με το "Come Fly with Me". Το στέλεχος της Capitol Records Ντον Ρούμπιν ήταν παρών στην ηχογράφηση.
Κυκλοφορία
Ορισμένοι δεν έμειναν ικανοποιημένοι με τη διαδικασία της ηχογράφησης.
Τηλεοπτικό αφιέρωμα
Στις 25 Νοεμβρίου 1994, ο Φρανκ Σινάτρα γύρισε ένα τηλεοπτικό αφιέρωμα που προβλήθηκε στο CBS, με τίτλο Sinatra: Duets. Αυτό είχε σκοπό να προωθήσει τόσο το άλμπουμ Duets όσο και τον διάδοχό του, την τελευταία ηχογράφηση του Σινάτρα, Duets II.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1993
Κατάλογος σταθμών Μετρό Θεσσαλονίκης
thumb|400px|Χάρτης του [[Μετρό Θεσσαλονίκης.]] Αυτός είναι ένας κατάλογος με τους σταθμούς του Μετρό Θεσσαλονίκης. 18 σταθμοί είναι υπό κατασκευή, ενώ άλλοι 16 βρίσκονται υπό μελέτη.
Σταθμοί υπό μελέτη
Αυτή τη στιγμή σχεδιάζονται επεκτάσεις του μετρό Θεσσαλονίκης προς τα βορειοδυτικά, με 8 σταθμούς, προς τα νοτιοανατολικά, με 4 σταθμούς, καθώς και διακλαδώσεις στα βορειοδυτικά. Οι σταθμοί είναι:
Ιστορία των αρμάτων
Η ιστορία των αρμάτων άρχισε κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν τεθωρακισμένα οχήματα μάχης παντός εδάφους για πρώτη φορά αναπτύχθηκαν ως απάντηση στα προβλήματα του πόλεμου χαρακωμάτων, εγκαινιάζοντας μια νέα εποχή, του μηχανοκίνητου πόλεμου. Αν και αρχικά αργά και αναξιόπιστα, τελικά τα άρματα έγιναν βασικό όπλο για τον στρατό. Με τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, προχώρησε σημαντικά ο σχεδιασμός καθώς και η χρήση τους σε μεγάλους αριθμούς σε όλα τα πολεμικά μέτωπα της γης. Κατά τον Ψυχρό Πόλεμο σημειώθηκε εξέλιξη της σύγχρονης θεωρίας των αρμάτων και της γενικής χρήσης τους. Το άρμα μάχης εξακολουθεί να είναι η ραχοκοκαλιά των πολεμικών επιχειρήσεων στον 21ο αιώνα.
Ανάπτυξη
Κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο δημιουργήθηκαν νέες απαιτήσεις για θωρακισμένα αυτοκινούμενα όπλα που θα μπορούσαν να κινηθούν σε κάθε είδους έδαφος, και αυτό οδήγησε στην ανάπτυξη του άρματος. Η μεγάλη αδυναμία του προκατόχου του, του "θωρακισμένου αυτοκινήτου", ήταν ότι απαιτούσε ομαλό έδαφος για να κινηθεί επάνω του, και μετατροπές για να διατηρήσει την ικανότητα κίνησης σε ανώμαλο.
Το άρμα μάχης είχε αρχικά σχεδιαστεί ως ένα ειδικό όπλο για να λύσει μια ασυνήθιστη τακτική κατάσταση: τη στασιμότητα των χαρακωμάτων στο Δυτικό μέτωπο του Α' Παγκόσμιου Πόλεμου. Ήταν ένα όπλο σχεδιασμένο για ένα απλό έργο: την διέλευση από την τάφρο της νεκρής ζώνης μεταξύ των γραμμών και την διάσπαση των γραμμών του εχθρού. Τα θωρακισμένα άρματα είχαν ως στόχο να προστατεύουν το πλήρωμα από τις σφαίρες και τα θραύσματα των οβίδων με την θωράκιση και να περνούν μέσα από συρματοπλέγματα κατά τρόπο που οι μονάδες του πεζικού δεν μπορούσαν, επιτρέποντας έτσι το άνοιγμα του αδιέξοδου.
Ελάχιστα ήταν γνωστό κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκόσμιου Πόλεμου, ότι το μέσο της κινητικότητας ήταν ήδη παρόν σε μια συσκευή που έφερε επανάσταση στον πόλεμο και στο έδαφος και στον αέρα. Αυτό ήταν η μηχανή εσωτερικής καύσης, που είχε καταστήσει δυνατή την ανάπτυξη του άρματος και τελικά θα οδηγούσε στις μηχανοποιημένες δυνάμεις που επρόκειτο να αναλάβουν τους παλιούς ρόλους του ιππικού στο πεδίο της μάχης. Με την αύξηση της δύναμης πυρός και της προστασίας τους, αυτές οι μηχανοκίνητες δυνάμεις, μόνο περίπου 20 χρόνια αργότερα, έγιναν τα τεθωρακισμένα του Β' Παγκόσμιου Πόλεμου. Όταν τα άρματα μάχης, τα αυτοκινούμενα πυροβόλα, τα τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού, τα τροχοφόρα οχήματα φορτίου, και η υποστήριξη της αεροπορίας - όλα με επαρκή επικοινωνία - ενώθηκαν για να αποτελέσουν την σύγχρονη θωρακισμένη μονάδα, οι διοικητές ανέκτησαν την δυνατότητα κινήσεων.
Πολλά σχέδια για τεθωρακισμένα οχήματα παντός εδάφους είχαν επινοηθεί για μεγάλο χρονικό διάστημα. Με την έλευση του "πόλεμου χαρακωμάτων" στους Σύμμαχους του Α' Παγκοσμίου Πολέμου οι γαλλικές και βρετανικές εξελίξεις του άρματος ήταν σε μεγάλο βαθμό παράλληλες και ταυτόχρονες.
Αρχικές έννοιες
Το 1903, ο Γάλλος λοχαγός πυροβολικού Levavasseur πρότεινε το σχέδιο Levavasseur, ένα αυτοκινούμενο κανόνι, μετακινούμενο με ερπύστριες και πλήρως θωρακισμένο για προστασία. Το "μηχάνημα Levavasseur" θα το τροφοδοτούσε ένας 80Hp κινητήρας βενζίνης και θα είχε πλήρωμα τριών ατόμων, χώρο αποθήκευσης πυρομαχικών, καθώς και δυνατότητες σε ανώμαλο έδαφος, αλλά η βιωσιμότητα του έργου αμφισβητήθηκε από την Τεχνική Επιτροπή Πυροβολικού και εγκαταλείφθηκε επίσημα μέχρι το 1908, όταν έγινε γνωστό ότι είχε αναπτυχθεί ένα τρακτέρ με ερπύστριες, το Hornsby  του μηχανικού David Roberts.
Ο Χ. Τζ. Γουέλς, στη σύντομη ιστορία του  Τα Τεθωρακισμένα της Γης , που δημοσιεύτηκε το Δεκέμβριο του 1903 είχε περιγράψει τη χρήση μεγάλων θωρακισμένων ανώμαλου εδάφους οχημάτων, οπλισμένων με κανόνια και πολυβόλα και με τροχούς Pedrail (μια εφεύρεση που αναγνώρισε ως πηγή έμπνευσης του), για να καταστρέφουν μέσω ενός συστήματος οχυρωμένα χαρακώματα, διασπώντας την άμυνα και ανοίγοντας το δρόμο για το πεζικό:
Περίπου οκτώ χρόνια αργότερα, το 1911, δύο πρακτικά σχέδια αρμάτων αναπτύχθηκαν ανεξάρτητα από τον Αυστριακό αξιωματικό μηχανικού Günther Burstyn και τον Αυστραλό πολιτικό μηχανικό Lancelot de Mole, αλλά και τα δύο απορρίφθηκαν από την κάθε κυβέρνηση.
Αμερικανικά ερπυστριοφόρα τρακτέρ στην Ευρώπη
Ο Benjamin Holt της Holt Manufacturing Company από το Stockton της Καλιφόρνια είχε το πρώτο δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για μια εφαρμόσιμη συνεχή τροχιά σε τρακτέρ (Τύπος ερπυστριοφόρο) το 1907. Το κέντρο αυτής της καινοτομίας ήταν στην Αγγλία, και το 1903 ταξίδεψε στην Αγγλία για να μάθει περισσότερα σχετικά με την ανάπτυξη, αν και όλοι εκείνοι που είδε είχαν αποτύχει στις δοκιμές τους. Ο Holt κατέβαλε για 60,000$ (1,580,222$ σήμερα) στην Alvin Lombard το δικαίωμα παραγωγής των οχημάτων σύμφωνα με το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας.
Ο Holt επέστρεψε στο Stockton και, αξιοποιώντας τις γνώσεις του και τις μεταλλουργικές ικανότητες της εταιρείας του, έγινε ο πρώτος σχεδιασμός γιαι την κατασκευή ερπυστριών για χρήση στο τρακτέρ. Στην Αγγλία, ο David Roberts της Hornsby & Sons, απέκτησε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για το σχεδιασμό, τον Ιούλιο του 1904. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Holt αντικατέστησε τους τροχούς σε 40 hp μηχανή ατμόπλοιου, με μια σειρά από ξύλινα ράφια βιδωμένα σε αλυσίδες. Στις 24 Νοεμβρίου 1904 δοκιμάστηκε με επιτυχία η ενημερωμένη μηχανή οργώματος στο λασπωμένο Δέλτα του ποταμού San Joaquin στο Σακραμέντο.
Όταν ξέσπασε ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος, με το πρόβλημα του "πόλεμου των χαρακωμάτων" και τη δυσκολία της μεταφοράς προμηθειών προς τα εμπρός, η ελκτική δύναμη του ερπυστριοφόρου τύπου τρακτέρ τράβηξε την προσοχή του στρατού. Τα τρακτέρ Holt χρησιμοποιήθηκαν για να αντικαταστήσουν τα άλογα και να μεταφέρουν πυροβολικό και άλλες προμήθειες πάνω σε ακάλυπτα κακοτράχαλα εδάφη. Το τρακτέρ Holt ήταν, τελικά, η έμπνευση για την ανάπτυξη των βρετανικών και γαλλικών αρμάτων. Από το 1916, περίπου 1000 της Holt Caterpillar τρακτέρ χρησιμοποιήθηκαν από τους Βρετανούς του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Ο αντιπρόεδρος της Holt Murray M. Baker δήλωσε ότι αυτά τα τρακτέρ ζύγιζαν περίπου 8200 kg και είχαν 120 hp. Μέχρι το τέλος του πολέμου, 10.000 οχήματα Holt είχαν χρησιμοποιηθεί στην πολεμική προσπάθεια των Συμμάχων.
Γαλλική ανάπτυξη
Ο Γάλλος συνταγματάρχης Jean Baptiste Estienne άρθρωσε το όραμα ενός θωρακισμένου οχήματος ανώμαλου εδάφους στις 24 Αυγούστου 1914:
"Η νίκη σε αυτόν τον πόλεμο θα ανήκει στον εμπόλεμο ο οποίος θα βάλει πρώτος ένα κανόνι σε ένα όχημα που θα δύναται να κινείται σε κάθε είδους έδαφος" Συνταγματάρχης Jean Baptiste Estienne, 24 Αύγ 1914.
Μερικά ιδιωτικά τρακτέρ Holt χρησιμοποιήθηκαν από τον γαλλικό στρατό αμέσως μετά την έναρξη του Α Παγκοσμίου Πολέμου για να τραβήξουν βαρέα πυροβόλα σε δύσκολα εδάφη, αλλά οι Γάλλοι δεν αγόραζαν Holt σε μεγάλους αριθμούς. Εν τω μεταξύ, αρκετές προσπάθειες έγιναν για να σχεδιάσουν οχήματα που θα μπορούσαν να ξεπεράσουν γερμανικά συρματοπλέγματα και τάφρους.
Από το 1914 έως το 1915, ένα αρχικό πείραμα έγινε με το μηχάνημα Boirault, με στόχο την ισοπέδωση συρματοπλέγματος άμυνας και διέλευσης πάνω από τα κενά σε ένα πεδίο μάχης. Το μηχάνημα κατέστη τεράστιο με παράλληλες ερπύστριες, που σχηματίζονταν από 4 × 3 μέτρων μεταλλικά κουφώματα, περιστρεφόμενες γύρω από ένα τριγωνικό μηχανοκίνητο κέντρο. Αυτή η συσκευή αποδείχθηκε πολύ εύθραυστη και αργή, καθώς και ανίκανη να αλλάζει κατεύθυνση εύκολα, και έτσι εγκαταλείφθηκε. Στη Γαλλία, την 1η Δεκεμβρίου 1914, ο Μ. Frot, ένας μηχανικός της  Compagnie Nationale du Nord , πρότεινε στο γαλλικό Υπουργείο ένα σχέδιο για ένα <<πλοίο της ξηράς>> με θωράκιση και οπλισμό, με μηχανοκίνητη βάση με βαρείς τροχούς ή κυλίνδρους. Το Frot-Laffly δοκιμάστηκε στις 28 Μαρτίου 1915 και ουσιαστικά κατέστρεψε γραμμές συρματοπλέγματος, αλλά επικρίθηκε γιά έλλειψη κινητικότητας. Το σχέδιο εγκαταλείφθηκε υπέρ της ανάπτυξης άλλων με βάση τους ελκυστήρες, με την κωδική ονομασία "tracteur Estienne". Το 1915, στις προσπάθειες που έγιναν και να αναπτύξουν τα οχήματα, ισχυρή θωράκιση και όπλα τοποθετήθηκαν σε ανθεκτικά σασί  γεωργικών ελκυστήρων, με μεγάλους τροχούς, όπως στο "Φρούριο" Aubriot-Gabet. Το όχημα είχε τροφοδότηση ηλεκτρικής ενέργειας (πλήρη, με ένα καλώδιο τροφοδοσίας), και ήταν οπλισμένο με ένα πυροβόλο Ναυτικού 37 χιλιοστών, αλλά αποδείχθηκε πάρα πολύ δύσχρηστο.
Τον Ιανουάριο του 1915, η εταιρεία κατασκευής όπλων Schneider & Co. έστειλε τον επικεφαλής σχεδιαστή της, Eugène Brillié, για να διερευνήσει ερπυστριοφόρα τρακτέρ από την αμερικανική Holt Manufacturing Company, την εποχή που συμμετείχαν σε ένα πρόγραμμα δοκιμών στην Αγγλία, για μηχανήματα κοπής σύρματος. Μετά την επιστροφή του ο Brillié, ο οποίος είχε προηγουμένως εμπλακεί στο σχεδιασμό θωρακισμένων αυτοκινήτων για την Ισπανία, έπεισε τη διοίκηση της εταιρείας να ξεκινήσει μελέτες για την ανάπτυξη ενός  tracteur Blinde et armé  (θωρακισμένου και οπλισμένου ελκυστήρα), με βάση το σασί του Baby Holt, εκ των δύο που είχαν παραγγείλει.
Πειράματα με τις ερπύστριες Holt άρχισαν τον Μάιο του 1915 στο εργοστάσιο της Schneider με μοντέλο 75 hp με τροχό κατεύθυνσης και το 45 hp Baby Holt με αναπόσπαστες ερπύστριες, και έδειξαν την ανωτερότητα του τελευταίου. Στις 16 Ιουνίου νέα πειράματα ακολούθησαν μπροστά από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, και στις 10 Σεπτεμβρίου για τον διοικητή Ferrus. Το πρώτο σασί με πλήρη θωράκιση επιδείχθηκε στο Souain στις 9 Δεκεμβρίου 1915, στο γαλλικό στρατό, με τη συμμετοχή του συνταγματάρχη Estienne.
Στις 12 Δεκεμβρίου, αγνοώντας τα πειράματα Schneider, ο Estienne παρουσίασε στην Ανώτατη Διοίκηση ένα σχέδιο για να σχηματιστεί ένα σώμα οπλισμένων ερπυστριοφόρων τεθωρακισμένων. Ήρθε σε επαφή με τη Schneider, και με επιστολή της 31 Ιανουαρίου 1916 ο γενικός διοικητής Ζοζέφ Ζοφρ διέταξε την παραγωγή 400 αρμάτων του τύπου που σχεδιάστηκε από Brillié και Estienne, αν και η πραγματική εντολή παραγωγής των 400 Schneider CA1 δόθηκε λίγο αργότερα στις 25 Φλεβάρη 1916. Λίγο μετά, στις 8 Απριλίου 1916, ακολούθησε μια άλλη σειρά 400 αρμάτων Saint-Chamond. Η Schneider δυσκολευόταν με την τήρηση των προγραμμάτων παραγωγής και οι παραδόσεις της καθυστέρησαναν για αρκετούς μήνες από τις 8 Σεπτεμβρίου 1916. Το άρμα Saint-Chamond άρχισε να παραδίδεται από 27η Απριλίου 1917.
Βρετανική ανάπτυξη
Η εταιρεία Richard Hornsby & Sons είχε αναπτύξει το ερπυστριοφόρο τρακτέρ από το 1902, και κατασκευάστηκε ένα με κινητήρα πετρελαίου για να μετακινούνται σωσίβιες λέμβοι σε μια παραλία το 1908. Το 1909 οι Northern Light και Power Company στο Dawson City του Καναδά, έδωσαν εντολή για ατμοκίνητα ερπυστριοφόρα τρακτέρ. Παραδόθηκαν στο Γιούκον το 1912. Τα τρακτέρ Hornsby είχαν δοκιμαστεί μεταξύ 1905 και 1910 σε αρκετές περιπτώσεις με το βρετανικό στρατό ως ελκυστήρες πυροβολικού, αλλά δεν εγκρίθηκαν. Η Hornsby πούλησε τις πατέντες της στην Holt της Καλιφόρνιας.
Το 1914, το Βρετανικό Υπουργείο Πολέμου διέταξε να περάσει ένα τρακτέρ Holt από δοκιμές στο Aldershot. Αν και δεν ήταν τόσο ισχυρό όσο το 105 ίππων (78 kW) Foster-Daimler τρακτέρ, το 75 ίππων (56 kW) Holt ήταν καλύτερα προσαρμοσμένο για να μεταφέρει βαριά φορτία πάνω σε ανώμαλο έδαφος. Χωρίς φορτίο, ο ελκυστήρας Holt προχωρούσε με ρυθμό ποδιών 4 μίλια ανά ώρα (6,4 km / h). Με ρυμούλκηση ενός φορτίου, θα μπορούσε να προχωρήσει 2 μίλια ανά ώρα (3,2 km / h). Το πιο σημαντικό ήταν ότι το Holt τρακτέρ ήταν άμεσα διαθέσιμο σε ποσότητα. Το Γραφείο Πολέμου εντυπωσιάστηκε και το επέλεξε ως ένα όπλο-τρακτέρ.
Τον Ιούλιο του 1914, ο αντισυνταγματάρχης Ernest Swinton, ένας Βρετανός αξιωματικός, έμαθε για το Holt τρακτέρ και τις δυνατότητες μεταφοράς σε ανώμαλο έδαφος από έναν φίλο που είχε δει ένα στην Αμβέρσα και παραχώρησε τις σχετικές πληροφορίες στην υπηρεσία μεταφοράς. Όταν ξέσπασε ο Α 'Παγκόσμιος Πόλεμος, ο Swinton στάλθηκε στη Γαλλία ως πολεμικός ανταποκριτής και τον Οκτώβριο 1914 αναγνώρισε την ανάγκη για αυτό που περιγράφεται ως «πολυβόλο-καταστροφέας», ένα ανωμάλου εδάφους ένοπλο όχημα. Θυμήθηκε το τρακτέρ Holt και αποφάσισε ότι θα μπορούσε να αποτελέσει τη βάση για ένα τεθωρακισμένο όχημα.
Ο Swinton πρότεινε με επιστολή του προς τον Λόρδο Hankey, Γραμματέα της Επιτροπής Αυτοκρατορικής Άμυνας, να κατασκευαστεί ένα μηχανοκίνητο, αλεξίσφαιρο, ερπυστριοφόρο όχημα που να μπορεί να καταστρέψει τα όπλα του εχθρού. Ο Hankey έπεισε το Γραφείο Πολέμου να κάνει μια δοκιμή στις 17 Φεβρουαρίου του 1915 με ένα τρακτέρ Holt, αλλά οι ερπύστριες κόλλησαν στη λάσπη, εγκαταλείφθηκε το σχέδιο, και το Γραφείο Πολέμου εγκατέλειψε τις έρευνες.
Τον Μάιο του 1915, το Γραφείο Πολέμου έκανε νέες δοκιμές σε ένα μηχάνημα διέλευσης τάφρου, το Tritton Trench-Crosser. Το μηχάνημα ήταν εξοπλισμένο με μεγάλους τροχούς (8 πόδια διάμετρος). Το μηχάνημα αποδείχθηκε πάρα πολύ δυσκίνητο και εγκαταλείφθηκε.
Ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, Πρώτος Λόρδος του ναυαρχείου, μαθαίνοντας την ιδέα του θωρακισμένου ελκυστήρα, αναθέρμανε την έρευνα χρησιμοποιώντας το τρακτέρ Holt. Η Επιτροπή Landships (ιδρύθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 1915) και το Βασιλικό Ναυτικό, επιτέλους συμφώνησαν να υποστηρίξουν τα πειράματα και τις δοκιμές των θωρακισμένων ελκυστήρων ως ένα είδος «πλοίου της γης». Τον Μάρτιο, ο Τσόρτσιλ διέταξε την κατασκευή 18 πειραματικών τέτοιων "πλοίων": 12 χρησιμοποιώντας τροχούς Pedrail του Bramah Joseph Diplock (ιδέα του Murray Sueter) και 6 χρησιμοποιώντας μεγάλους τροχούς (ιδέα της TG Hetherington). Ωστόσο η κατασκευή απέτυχε να προχωρήσει μπροστά, καθώς οι τροχοί φάνηκαν ανεφάρμοστοι όταν πραγματοποιήθηκε ένα ξύλινο ομοίωμα: οι τροχοί είχαν αρχικά προγραμματιστεί να είναι με 40 πόδια διάμετρο, αλλά αποδείχθηκε ότι ήταν ήδη πολύ μεγάλοι και πολύ εύθραυστοι στα 15 πόδια. Οι pedrails αντιμετώπισαν επίσης βιομηχανικά προβλήματα και το σύστημα θεωρήθηκε πολύ μεγάλο, πάρα πολύ περίπλοκο και μικρής ισχύος.
Αντί να επιλέξει να χρησιμοποιήσει το τρακτέρ Holt, η βρετανική κυβέρνηση επέλεξε να συμπεριλάβει ένα βρετανικό γεωργικής επιχείρησης μηχάνημα, της Foster and Sons, του οποίου διευθύνων σύμβουλος και σχεδιαστής ήταν ο William Tritton.
Σε τελευταία ανάλυση αυτά τα σχέδια απέτυχαν μέχρι τον Ιούνιο του 1915, οι ιδέες του μεγαλοπρεπούς landships εγκαταλείφθηκαν, και λήφθηκε απόφαση για να κάνει μια προσπάθεια με τις αμερικανικές Bullock Creeping Grip ερπύστριες, συνδέοντας δύο από αυτές μαζί για να αποκτήσουν ένα αρθρωτό πλαίσιο που κρίνεται απαραίτητο για ελιγμούς. Τα πειράματα απέτυχαν στις δοκιμές που έγιναν τον Ιούλιο 1915.
Ένα άλλο πείραμα διεξήχθη με αμερικάνικο τρακτέρ Killen-Strait. Ένας μηχανισμός κοπής σύρματος τοποθετήθηκε επιτυχώς, αλλά η ικανότητα διέλευσης τάφρου του οχήματος αποδείχθηκε ανεπαρκής. Ένα θωρακισμένο σώμα είχε τοποθετηθεί, καθιστώντας το Killen-Strait το πρώτο θωρακισμένο ερπυστριοφόρο όχημα, αλλά το σχέδιο εγκαταλείφθηκε, αφού όπως αποδείχθηκε ήταν ένα αδιέξοδο, αδυνατώντας να εκπληρώσει τις απαιτήσεις πολέμου παντός εδάφους.
Μετά από αυτά τα πειράματα, η Επιτροπή αποφάσισε να κατασκευάσει ένα μικρό πειραματικό landship, που ισοδυναμεί με το ήμισυ του αρθρωτού και με αμερικανικές Bullock Creeping Grip ερπύστριες. Αυτό το νέο πειραματική μηχάνημα ονομάστηκε No1 Lincoln Machine, η κατασκευή άρχισε στις 11 Αυγούστου 1915, με τις πρώτες δοκιμές την 10η Σεπτεμβρίου 1915. Όμως, και αυτές οι δοκιμές απέτυχαν.
Η ανάπτυξη συνεχίστηκε με νέο ανασχεδιασμό και το ανασχεδιασμένο μηχάνημα μετονομάστηκε Little Willie, ολοκληρώθηκε τον Δεκέμβριο του 1915 και δοκιμάστηκε στις 3 Δεκέμβριος 1915. Η ικανότητα διέλευσης τάφρου κρίθηκε ανεπαρκής όμως, και ο Walter Gordon Wilson ανέπτυξε ένα ρομβοειδή σχεδιασμό, που έγινε γνωστός ως «Αυτού Μεγαλειότητας  Σαρανταποδαρούσα " και αργότερα Mather,  το πρώτο από τα τύπου "Big Willie" αληθινά άρματα. Μετά την ολοκλήρωση στις 29 Ιανουαρίου 1916 έγιναν πολύ επιτυχείς δοκιμές, και μια παραγγελία δόθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 1916 από το Γραφείο Πολέμου για 100 μονάδες για χρήση στο δυτικό μέτωπο στη Γαλλία,  καθώς και μια δεύτερη σειρά για 50 επιπλέον μονάδες εντός Απριλίου 1916. Η Γαλλία άρχισε να μελετά ερπύστριες από τον Ιανουάριο του 1915, και πραγματικές δοκιμές άρχισαν τον Μάιο 1915,  δύο μήνες νωρίτερα από τα πειράματα του Little Willie. Στο πείραμα Souain, η Γαλλία δοκιμάζει ένα θωρακισμένο πρωτότυπο άρμα, τον ίδιο μήνα που ολοκληρώθηκε το Little Willie.  Τελικά όμως, οι Βρετανοί ήταν οι πρώτοι που έθεσαν άρματα στο πεδίο της μάχης, στην μάχη του Σομμ το Σεπτέμβρη του 1916.
Το όνομα "tank" (δεξαμενή) εισήχθη το Δεκέμβριο του 1915 ως μέτρο ασφάλειας και έχει υιοθετηθεί από όλες σχεδόν τις γλώσσες. Ο William Tritton, δήλωσε αργότερα ότι όταν τα πρωτότυπα ήταν υπό κατασκευή από τον Αύγουστο του 1915, εσκεμμένα περιγράφονταν ψευδώς προκειμένου να αποκρύψουν τον πραγματικό σκοπό τους. Στα εργαστήρια, στα χαρτιά τους περιγράφονταν ως "φορείς του νερού", δήθεν για χρήση στο Μέτωπο της Μεσοποταμίας. Στη συνομιλία οι εργαζόμενοι που αναφέρονταν σε αυτά ως «δεξαμενές νερού" ή απλώς «δεξαμενές». Τον Οκτώβριο η Επιτροπή Landships αποφάσισε, για λόγους ασφαλείας, να αλλάξει το όνομα σε κάτι λιγότερο περιγραφικό. Ένα από τα μέλη, ο Ernest Swinton ), πρότεινε «τανκ» (δεξαμενή), και η επιτροπή συμφώνησε. Το όνομα χρησιμοποιήθηκε στα επίσημα έγγραφα και καθομιλουμένη από τότε, και η επιτροπή Landships (Landships Committee) μετονομάστηκε Επιτροπή Προμηθειών Δεξαμενών (Tank Supply Committee). Αυτό μερικές φορές συγχέεται με την επισήμανση των πρώτων αρμάτων παραγωγής (παραγγέλθηκαν τον Φεβρουάριο του 1916) με μια λεζάντα στα ρωσικά. Αυτή μεταφράζεται ως "Με προσοχή στην Πετρούπολη", κατά πάσα πιθανότητα και πάλι εμπνευσμένη από τους εργαζομένους, μερικοί από τους οποίους πίστευαν ότι τα μηχανήματα είναι άροτρα χιονιού που προορίζονταν για τη Ρωσία, και καθιερώθηκε από τις 15 Μαΐου 1916. Η επιτροπή ήταν στην ευχάριστη θέση να διαιωνίζει αυτή την παραπληροφόρηση, δεδομένου ότι θα μπορούσε να παραπλανήσει τους Γερμανούς.
Στο παρασκήνιο της ανάπτυξης χρησιμοποιούνταν ναυτικοί όροι επί της "δεξαμενής" π.χ. καταπακτή, γάστρα, πλώρη, κλπ. Η μεγάλη μυστικότητα που περιβάλλει την ανάπτυξη του άρματος, σε συνδυασμό με τον σκεπτικισμό από τους διοικητές πεζικού, συχνά σημαίνει ότι το πεζικό θέλει πρώτα λίγη εκπαίδευση για να συνεργαστεί με άρματα.
Ρώσικη ανάπτυξη
Ο Vasily Mendeleev, ένας μηχανικός σε ναυπηγείο, εργάστηκε ιδιωτικά σε ένα σχεδιασμό ενός υπέρ-βαρέος οχήματος από το 1911 ως το 1915. Ήταν ένα βαριά θωρακισμένο 170 τόνων ερπυστριοφόρο όχημα οπλισμένοι με ένα 120 mm ναυτικό όπλο. Ο σχεδιασμός οραματίστηκε πολλές καινοτομίες που έγιναν στάνταρ χαρακτηριστικά ενός σύγχρονου άρματος μάχης - η προστασία του οχήματος ήταν καλά μελετημένη, το όπλο περιλαμβάνεται μηχανισμό αυτόματης φόρτωσης, ανάρτηση πεπιεσμένου αέρα επέτρεπε την προσαρμογή της εκκαθάρισης, η μεταφορά με σιδηρόδρομο ήταν δυνατή από μια ατμομηχανή ή με τροχούς προσαρμογέα. Ωστόσο, το κόστος ήταν σχεδόν όσο ενός υποβρυχίου και ποτέ δεν κατασκευάστηκε.
Το Vezdekhod ήταν ένα μικρό όχημα ανώμαλου εδάφους σχεδιασμένο από τον αερομηχανικό Aleksandr Porokhovschikov κατασκευασμένο σε ένα ευρύ κομμάτι από καουτσούκ και με 10Hp κινητήρα. Δύο μικρές ρόδες από κάθε πλευρά είχαν προβλεφθεί ως σύστημα διεύθυνσης αλλά ήταν αναποτελεσματικές. Στη μετεπαναστατική Ρωσία, τα Vezdekhod απεικονίστηκαν στην προπαγάνδα ως πρώτα άρματα. Το Tsar Tank, επίσης γνωστό ως Lebedenko, ήταν ένα όχημα τρίκυκλο με 9 μ τροχούς και υψηλό μέτωπο. Ήταν αναμενόμενο ότι η εν λόγω μεγάλοι τροχοί θα μπορέσουν να περάσουν οποιοδήποτε εμπόδιο, αλλά ο μικρότερος πίσω τροχός έτυχε να κολλήσει όταν δοκιμάστηκε το 1915. Οι σχεδιαστές ήταν διατεθειμένοι να θέσουν μεγαλύτερες μηχανές, αλλά το έργο - και το όχημα - εγκαταλείφθηκε.
Γερμανική Ανάπτυξη
Το A7V ήταν το μοναδικό γερμανικό άρμα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Δημιουργήθηκε το έτος 1917. Το A7V παρήχθη σε μικρούς αριθμούς.
Α' Παγκόσμιος Πόλεμος
Η πρώτη επιθετική χρήση αρμάτων Mark I έλαβε χώρα στις 15 Σεπτεμβρίου 1916, κατά τη διάρκεια της μάχης του Σομμ, υπό τον Στρατάρχη Douglas Haig με 49 άρματα, εκ των οποίων 32 ήταν εκ των προτέρων μηχανικώς κατάλληλα για να λάβουν μέρος και είχαν κάποιες μικρές, τοπικές επιτυχίες. Τον Ιούλιο του 1917, 216 βρετανικά άρματα χρησιμοποιήθηκαν στην Τρίτη Μάχη του Υπρ, αλλά διαπιστώθηκε ότι είναι σχεδόν αδύνατο να λειτουργούν στις λασπώδεις συνθήκες και πέτυχαν ελάχιστα. Ως τις 20 Νοεμβρίου 1917 στο Cambrai, το βρετανικό σύνταγμα τεθωρακισμένων δεν είχε τις προϋποθέσεις που απαιτούνται για την επιτυχία. Πάνω από 400 άρματα διαπέρασαν σχεδόν έξι μίλια σε ένα ευρύ μέτωπο 7 μιλίων. Ωστόσο, η επιτυχία δεν ήταν πλήρης, επειδή το πεζικό δεν κατάφερε να εκμεταλλευτεί την βελτίωση των αρμάτων και να εξασφαλίσει όλο σχεδόν το έδαφος, που ανακτήθηκε εκ νέου από τους Γερμανούς. Οι Βρετανοί σημείωσαν μια πολύ πιο σημαντική νίκη το επόμενο έτος, στις 8 Αυγούστου 1918, με 600 άρματα στην μάχη της Αμιένης. Ο στρατηγός Έριχ Λούντεντορφ αναφέρει αυτή την ημερομηνία ως «μαύρη μέρα» του γερμανικού στρατού.
Παράλληλα με τη βρετανική ανάπτυξη, η Γαλλία είχε σχεδιάσει δικά της άρματα. Τα δύο πρώτα, το μέσο Schneider CA και το βαρύ St-Chamond, δεν ήταν καλά μελετημένα, αν και παρήχθηκαν σε μεγάλους αριθμούς και έδειχναν τις τεχνικές καινοτομίες. Και οι δύο τύποι έδρασαν σε πολλές περιπτώσεις, αλλά υπέστησαν σταθερά υψηλές απώλειες. Το 1918 τα Renault FT ελαφριά άρματα, ήταν τα πρώτα άρματα στην ιστορία με μια "σύγχρονη" διαμόρφωση: ένα περιστρεφόμενο πυργίσκο στην κορυφή και έναν χώρο του κινητήρα στο πίσω μέρος, έγιναν τα πολυπληθέστερα άρματα του πολέμου. Μια τελευταία εξέλιξη έγινε στο βαρύ άρμα Char 2C.
Η Γερμανία απάντησε στην επίθεση του Καμπραί με ανάπτυξη δικού της προγράμματος θωρακισμένων και σύντομα εμφανίστηκε το A7V. Το A7V ήταν ένα αδέξιο τέρας, που ζύγιζε 30 τόνους και με ένα 18-μελές πλήρωμα. Μέχρι το τέλος του πολέμου, μόνο είκοσι είχαν κατασκευαστεί. Παρά το γεγονός ότι και άλλα άρματα ήταν στα χαρτιά, οι ελλείψεις υλικών περιόρισαν το γερμανικό σώμα τεθωρακισμένων σε αυτά τα A7V και περίπου 36 καταληφθέντα Mark IV. Το A7V συμμετείχαν στην πρώτη μάχη αρμάτων του πολέμου στις 24 Απριλίου του 1918, στην 2η μάχη του Villers-Bretonneux, μια μάχη στην οποία δεν υπήρξε ξεκάθαρος νικητής.