cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λουδοβίκος ΙΖ΄ της Γαλλίας
Βιογραφία
Μερικοί έχουν υποστηρίξει ότι ο Σουηδός αριστοκράτης Άξελ φον Φέρσεν ο Νεότερος, που ήταν συναισθηματικά συνδεδεμένος με τη Μαρία Αντουανέττα, ότι ήταν ο πατέρας του γιου της. Έχει υπολογιστεί μάλιστα ότι ο Λουδοβίκος Κάρολος γεννήθηκε ακριβώς εννέα μήνες μετά την επιστροφή του Φέρσεν στο παλάτι. Μολαταύτα, η θεωρία αυτή απορρίφθηκε από τους περισσότερους μελετητές, εφόσον διαπίστωσαν ότι ο χρόνος της σύλληψης του παιδιού, αντιστοιχούσε τέλεια με την εποχή που ο Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ και η Μαρία Αντουανέττα είχαν περάσει πολύ χρόνο μαζί. Η Βασίλισσα, παρόλο που είχε πάρει πολύ βάρος λόγω της εγκυμοσύνης της, (και χαρακτηρίστηκε «πολύ χοντρή» από τον Βασιλιά της Σουηδίας), κατάφερε να διατηρήσει το χάρισμα της επιβλητικής φιγούρας της στην αυλή της, (όπου είχε πολλούς θαυμαστές), και παρέμεινε μια πιστή και ισχυρή γυναίκα, αλλά και μια αυστηρή αλλά ταυτόχρονα στοργική μητέρα.
Στις 6 Οκτωβρίου 1789, ένα Παρισινό πλήθος που αποτελούνταν κυρίως από γυναίκες, ανάγκασε την βασιλική οικογένεια να μετακινηθεί από τις Βερσαλλίες, στο Παλάτι του Κεραμεικού. Εκεί πέρασαν τα επόμενα τρία χρόνια ως κρατούμενοι υπό την καθημερινή επιτήρηση των εθνικών φρουρών, οι όποιοι δεν έχαναν ευκαιρία να ονειδίσουν την οικογένεια. Εκείνη την εποχή, οι φύλακες δεν άφηναν σε ησυχία την Μαρία Αντουανέττα και την ακολουθούσαν παντού, ακόμα και στο δωμάτιο της τη νύχτα.
Η οικογένεια έζησε μια απομονωμένη ζωή. Εντούτοις η Μαρία Αντουανέττα αφιέρωσε το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου της, στα δύο παιδιά της, υπό την καθημερινή επίβλεψη των εθνικών φρουρών. Εκείνοι κρατούσαν τα χέρια της πίσω από την πλάτη της και έψαχναν όλη την βασιλική οικογένεια για να δουν αν υπήρχαν λαθραία γράμματα κρυμμένα πάνω τους. Το 1790, η Βασίλισσα υιοθέτησε μια ανάδοχη αδερφή για τον γιο της, την "Ζοέ" Ζαν Λουίζ Βικτουάρ (γεννήθηκε το 1787) για να παίζουν μαζί. Παρόλα αυτά, στις 21 Ιουνίου 1791, η οικογένεια προσπάθησε να δραπετεύσει (Φυγή στη Βαρέν), αλλά η προσπάθεια απέτυχε γιατί τους αναγνώρισαν στο δρόμο και τους επέστρεψαν στο Παρίσι. Όταν το Παλάτι του Κεραμεικού δέχτηκε επίθεση από ένοπλους όχλους στις 10 Αυγούστου 1792, η βασιλική οικογένεια αναζήτησε καταφύγιο στη Νομοθετική Συνέλευση.
Στις 13 Αυγούστου, η βασιλική οικογένεια φυλακίστηκε στον πύργο του Ναού. Στην αρχή, οι συνθήκες τους δεν ήταν εξαιρετικά σκληρές. Εν το μεταξύ ως κρατούμενοι αποκαλούνταν με τον τίτλος «Καπέτιδες» από τη νεοφερμένη Δημοκρατία. Στις 11 Δεκεμβρίου, στην αρχή της δίκης του, ο Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ χωρίστηκε από την οικογένεια του.
1793: Στη φροντίδα του Αντουάν Σιμόν
250px|μικρογραφία|Ο Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ φροντίζει για την εκπαίδευση του γιου του κατά την διάρκεια της φυλάκισης τους.
Αμέσως μετά την εκτέλεση του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄, καταστρώθηκαν σχεδία για τη διαφυγή της υπόλοιπης βασιλικής οικογενείας από την φυλακή, από τον Ιππότη ντε Ζαρζέ, τον Βαρόνο του Μπα και την Αγγλίδα ηθοποιό Σάρλοτ Άτκυνς, αλλά δεν είχαν επιτυχία.
Στις 3 Ιουλίου, ο Λουδοβίκος Κάρολος διαχωρίστηκε από τη μητέρα του και τέθηκε στη φροντίδα του Αντουάν Σιμόν, ενός υποδηματοποιού που είχε διοριστεί κηδεμόνας του από την Επιτροπή Δημόσιας Ασφάλειας. Η αποστολή του ήταν να μετατρέψει το νεαρό αγόρι από έναν πρώην πρίγκιπα σε ένα ένθερμο δημοκρατικό πολίτη.
Οι φήμες που διέδιδαν οι βασιλικοί οπαδοί ανέφεραν ότι ο Σιμόν και η γυναίκα του φέρονταν πολύ σκληρά στο παιδί. Ωστόσο κάτι τέτοιο δεν έχει αποδειχτεί ιστορικά. Εντούτοις, η αδερφή του Κάρολου, Μαρία Θηρεσία, έγραψε στα απομνημονεύματά της για το «τέρας Σιμόν», όπως επίσης και ο Αλσίντ Μποσέν. Στην πραγματικότητα, η σύζυγος του Αντουάν Σιμόν, Μαρί-Ζαν, φρόντιζε πολύ τον νεαρό πρίγκιπα. Οι ιστορίες της εποχής που επιβίωσαν από την λήθη του χρόνου έλεγαν πως ενθαρρύνθηκε να τρώει και να πίνει υπερβολικά και ότι έμαθε τη γλώσσα του πεζοδρομίου. Επιπρόσθετα, οι κατάσκοποι πολιτικών προσώπων από την Βρετανία και την Ισπανία, έδωσαν αναφορές που υποστήριζαν ότι το αγόρι βιάστηκε από πόρνες για να μολυνθεί με αφροδίσια νοσήματα. Επίσης, διαδοθήκαν στην περιοχή κατασκευασμένα «αποδεικτικά στοιχεία» κατά της Βασίλισσας, με την κατηγορία ότι κακοποιούσε σεξουαλικά τον γιο της. Ωστόσο, οι σκηνές που περιγράφονται από τον Αλσίν Μποσέν για την σωματική κακοποίηση του παιδιού δεν υποστηρίχτηκαν από καμία δημόσια μαρτυρία, αν και εκείνη την εποχή ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων είχε δει προσωπικά τον πρίγκιπα.
Στις 6 Οκτωβρίου, ο Ζαν-Νικολά Πας, ο Πιέρ Γκασπάρ Σωμέτ και ο Ζακ Ρενέ Εμπέρ, άλλα και άλλα άτομα που επισκέφτηκαν το αγόρι, κατάφεραν να εξασφαλίσουν την υπογραφή του Λουδοβίκου Κάρολου σε κατηγορίες σεξουαλικής κακοποίησης εναντίον της μητέρας του και της θείας του. Μάλιστα, την επόμενη μέρα συνάντησε την μεγαλύτερη αδερφή του Μαρία Θηρεσία για τελευταία φορά.
1794: Η ασθένεια του
Στις 19 Ιανουαρίου 1794, το ζεύγος Σιμόν έφυγε από την φυλακή, αφού εξασφάλισαν απόδειξη για την ασφαλή μεταφορά του ανάδοχου παιδιού τους (δηλαδή του Λουδοβίκου Κάρολου), ο οποίος βρέθηκε σε καλή υγεία. Ένα μεγάλο μέρος των εγγραφών της φυλακής από εκείνη την εποχή και μετά εξαφανίστηκε, μετά από την αποκατάσταση του Οίκου των Βουρβόνων, καθιστώντας έτσι αδύνατη την πλήρη εξακρίβωση των γεγονότων. Δύο ημέρες μετά την αναχώρηση των Σιμόν, όπως λέγεται από τους ιστορικούς της Αποκατάστασης, ο πρίγκιπας είχε τοποθετηθεί σε ένα σκοτεινό δωμάτιο που σφραγίστηκε σαν να ήταν κλουβί άγριου ζώου. Η ιστορία λέει ότι το φαγητό περνούσε από τα κάγκελα και δινόταν στο αγόρι, το οποίο κατάφερε και επέζησε παρά τη συσσωρευμένη βρωμιά του που υπήρχε μέσα στο κελί του.
Ο Μαξιμιλιανός Ροβεσπιέρος επισκέφθηκε την Μαρία Θηρεσία στις 11 Μαΐου, αλλά σύμφωνα με τον μύθο, κανένας δεν μπήκε στο δωμάτιο του αγοριού για έξι μήνες, μέχρι που ο Πωλ Μπαράς επισκέφθηκε τη φυλακή μετά την Θερμιδοριανή αντίδραση (27 Ιουλίου 1794). Οι αναφορές του Μπαράς για την επίσκεψη του στον πρίγκιπα, αναφέρουν ότι ο Λουδοβίκος Κάρολος ήταν πολύ παραμελημένος, αλλά δεν έκανε νύξη για επένδυση ασφαλείας στο κελί του. Είναι ωστόσο βέβαιο ότι κατά το πρώτο εξάμηνο του 1794, ο Λουδοβίκος Κάρολος ήταν πολύ αυστηρά απομονωμένος. Μάλιστα δεν είχε κάποιον διορισμένο κηδεμόνα, αλλά ήταν υπό την ευθύνη των φρουρών που άλλαξαν από μέρα σε μέρα.
Το αγόρι δεν υπέβαλε κανένα παράπονο στον Μπαράς για κακή μεταχείριση. Κατόπιν πλύθηκε και του δόθηκαν καινούργια ρούχα. Το κελί του καθαρίστηκε, και κατά τη διάρκεια της ημέρας τον επισκέφτηκε ο νέος συνοδός του, ο Ζαν Ζακ Κριστόφ Λουρέν (1770-1807), ένας μιγάς από τη Μαρτινίκα. Από τις 8 Νοεμβρίου και μετά, ο Λουρέν είχε βοήθεια από έναν άντρα που ονομαζόταν Γκομάν.
Στη συνέχεια, ο Λουδοβίκος Κάρολος αφέθηκε για λίγο ελεύθερος να αναπνεύσει καθαρό αέρα και να περπατήσει στην οροφή του Πύργου (φυλακή). Από τα τέλη Οκτωβρίου και μετά, το παιδί διατηρούσε μια επίμονη σιωπή, που ο Λουρέν την εξηγούσε ως την αυτοδιάθεση που είχε ο Κάρολος από την ημέρα που έκανε την κατάθεση του εναντίον της μητέρας του. Στις 19 Δεκεμβρίου 1794 τον επισκέφτηκαν τρεις Επίτροποι από την Επιτροπή Δημόσιας Ασφάλειας, αλλά δεν κατάφεραν να κάνουν το αγόρι να μιλήσει.
1795: Θάνατος
250px|μικρογραφία|Ο Λουδοβίκος ΙΖ΄ σε πινακα της [[Ελιζαμπέτ Βιζέ Λε Μπρεν.]]
Στις 31 Μαρτίου 1795, ο Εττιέν Λαν διορίστηκε ως κηδεμόνας του παιδιού στη θέση του Λορέν. Τον Μάιο του ίδιου έτους το αγόρι ήταν σοβαρά άρρωστο και εξετάστηκε από γιατρό, Πιέρ Ζοζέφ Ντεσώ, ο οποίος τον είχε επισκεφτεί επτά μήνες νωρίτερα. Ωστόσο, την 1η Ιουνίου, ο ίδιος ο γιατρός πέθανε ξαφνικά (υπήρχε η υποψία ότι δηλητηριάστηκε), μερικές μέρες πριν κληθούν οι γιατροί Φιλίπ-Ζαν Πελτάν και Ζαν Μπατίστ Ντυμανζάν
Ο Λουδοβίκος Κάρολος πέθανε στις 8 Ιουνίου 1795. Την επόμενη μέρα διενεργήθηκε αυτοψία από τον Πελτάν. Στην έκθεση έγραψε ότι: το παιδί ήταν 10 ετών, και όπως μας είπαν οι Επίτροποι ήταν ο τελευταίος εν ζωή γιος του αείμνηστου «Λουδοβίκου Καπέτου» (Λουδοβίκος ΙΣΤ΄), και απεβίωσε εξαιτίας μιας επίμονης λοίμωξης (μυκοβακτηριακή αυχενική λεμφαδενίτιδα), η οποία πρέπει να υπήρχε και να τον ταλαιπωρούσε αρκετό καιρό. Η «χοιράδωση» όπως ήταν παλιά γνωστή η «Μυκοβακτηριακή αυχενική λεμφαδενίτιδα», αναφέρεται σε χρόνια διόγκωση λεμφαδένων ή σε λοίμωξη του λαιμού, που σχετίζονται με φυματίωση.
250px|μικρογραφία|δεξιά|Ο Λουδοβίκος ΙΖ΄ σε νόμισμα.
Ο Λουδοβίκος Κάρολος θάφτηκε στις 10 Ιουνίου στο νεκροταφείο της Αγία Μαργαρίτας, αλλά δεν ανεγέρθηκε πέτρα για να σηματοδοτήσει το σημείο. Ένα κρανίο βρέθηκε εκεί το 1846 και αναγνωρίστηκε ως δικό του, αν και αργότερα η επανεξέταση το 1893 έδειξε ότι ήταν από έναν έφηβο και ως εκ τούτου είναι απίθανο να είναι δικό του.
Η καρδιά του Λουδοβίκου Κάρολου
250px|μικρογραφία|Η καρδιά του Λουδοβίκου ΙΖ΄.
Μετά την Επανάσταση του 1830 και τη λεηλασία του ανακτόρου του Αρχιεπισκόπου, ο γιος του γιατρού βρήκε το λείψανο ανάμεσα στα ερείπια και το έβαλε στο κρυστάλλινο δοχείο στο οποίο διατηρείται μέχρι σήμερα. Μετά το θάνατο του νεότερου Πελτάν το 1879, η καρδιά πέρασε στον Εντουάρ Ντυμόν. Εκείνος πέθανε το 1895 και η καρδιά μπήκε στην κατοχή του ξαδέλφου του Ντυμόν, του Γάλλου ιστορικού Πωλ Κοττάν (1856-1932).
Ο Κοττάν την πρόσφερε στον Κάρολο των Βουρβόνων, που διεκδικούσε το θρόνο της Ισπανίας, και ήταν ανιψιός της Μαρία Θηρεσία της Αυστρίας-Έστε. Η προσφορά έγινε δεκτή και το λείψανο τοποθετήθηκε στο Κάστρο του Φρόσντορφ, κοντά στη Βιέννη της Αυστρίας. Το 1909, ο γιος του Καρόλου, Ιάκωβος, Δούκας της Μαδρίτης, κληρονόμησε την καρδιά και την έδωσε στην αδερφή του, Βεατρίκη της Ισπανίας. Αργότερα πέρασε στην κόρη του Ιάκωβου, την Βεατρίκη των Βουρβόνων (1874-1961), σύζυγος του πρίγκιπα Φαμπρίτσιο Μάσσιμο (1868-1944), και το 1938, στην Μαρία ντας Νέβις της Πορτογαλίας, της νόμιμης κληρονόμου του θρόνου της Γαλλίας.
Τέλος, δύο εγγονές του Καρόλου της Μαδρίτης προσέφεραν την καρδιά στον Δούκα του Μπωφρεμόν, και πρόεδρο του Βασιλικού Μνημείου του Αγίου Διονυσίου στο Παρίσι. Με τη σειρά του έβαλε το κρυστάλλινο δοχείο με την καρδιά στη βασιλική νεκρόπολη των Βασιλέων της Γαλλίας, τον τόπο ταφής των γονέων του Λουδοβίκου Κάρολου και άλλων μελών της γαλλικής βασιλικής οικογένειας.
Εκεί βρισκόταν απαρατήρητη μέχρι τον Δεκέμβριο του 1999, όταν οι δημόσιοι συμβολαιογράφοι είδαν την αφαίρεση ενός τμήματος του μυός της αορτής της καρδιάς και τη μεταφορά του σε ένα σφραγισμένο φάκελο, και στη συνέχεια το άνοιγμα του ίδιου σφραγισμένου φακέλου στο εργαστήριο για να ελεγχθεί.
Το 2000 ο ιστορικός Φίλιπ Ντελόρμ διοργάνωσε έλεγχο DNA μεταξύ της καρδιάς του πρίγκιπα και κάποιου δείγματος οστών από έναν από τους πολλούς ιστορικούς διεκδικητές της ταυτότητας του Λουδοβίκου Κάρολου, για την ακρίβεια ενός γερμανικού ρολογά που ονομαζόταν Καρλ Βίλχελμ Νάουντορφ. Συγκεκριμένα, ο Έρνεστ Μπρίνκμαν του Πανεπιστημίου του Μύνστερ και ο καθηγητής γενετικής του Βελγίου Ζαν Ζακ Κασσιμάν από το Καθολικό Πανεπιστήμιο του Λέβεν, πραγματοποίησαν μιτοχονδριακές εξετάσεις DNA χρησιμοποιώντας ένα σκέλος των μαλλιών της μητέρας του πρίγκιπα, της Μαρίας Αντουανέττας, καθώς και δείγματα από δυο αδελφές της Βασίλισσας, (της Μαρίας Ιωάννας Γαβριέλλας και της Μαρίας Ιωσηφίνας), και από την μητέρα τους (την αυτοκράτειρα Μαρία Θηρεσία). Επιπλέον, πήραν δείγμα από δύο ζωντανούς απόγονους από την μητρική γραμμή της Μαρίας Θηρεσίας, δηλαδή της Άννας, Βασίλισσας της Ρουμανίας, και του αδελφού της, Μιχαήλ των Βουρβόνων. Τα τεστ απέδειξαν ότι ο Νάουντορφ δεν ήταν τελικά ο πραγματικός Δελφίνος, αλλά η καρδιά ήταν όντως του Λουδοβίκου Κάρολου.
Με βάση αυτά τα αποτελέσματα, ο ιστορικός Ζαν Τυλάρ έγραψε: "Αυτή η [μουμιοποιημένη] καρδιά είναι...κατά μεγάλες πιθανότητες του Λουδοβίκου ΙΖ΄. Δεν μπορούμε ποτέ να είμαστε 100% βέβαιοι, αλλά σίγουρα έχουμε μπροστά μας πολύ μεγάλες πιθανότητες".
Υπό το φως αυτού του συμπεράσματος, οι Γάλλοι Νομιστές οργάνωσαν την επίσημη ταφή της καρδιάς στο Βασιλικό Μνημείο του Αγίου Διονυσίου στο Παρίσι στις 8 Ιουνίου 2004. Η ταφή πραγματοποιήθηκε μπροστά σε κοινό και κατά τη διάρκεια της τελετής ο 12χρονος πρίγκιπας Αμωρύ των Βουρβόνων-Πάρμας μετέφερε την καρδιά και την έβαλε σε μια θέση δίπλα στους τάφους των γονέων του Λουδοβίκου ΙΖ΄. Ήταν η πρώτη φορά μέσα σε έναν αιώνα που πραγματοποιήθηκε μια βασιλική τελετή στη Γαλλία, πλήρης με το πρότυπο «fleur-de-lis» και ένα βασιλικό στέμμα.
Ο χαμένος Δελφίνος
Ο θρύλος του «Χαμένου Δελφίνου» δημιουργήθηκε, όταν οι φήμες της εποχής υποστήριζαν ότι το σώμα που θάφτηκε δεν ήταν του Λουδοβίκου Κάρολου, διότι εκείνος είχε φυγαδευτεί ζωντανός από συμπατριώτες του. Γι' αυτό, όταν η μοναρχία των Βουρβόνων αποκαταστάθηκε το 1814, εκατοντάδες άτομα διεκδίκησαν τον θρόνο. Οι επίδοξοι βασιλικοί κληρονόμοι συνέχισαν να εμφανίζονται σε ολόκληρη την Ευρώπη για δεκαετίες αργότερα και ορισμένοι από τους απογόνους τους εξακολουθούσαν να έχουν μικρές αλλά πιστές καταλήψεις οπαδών.
Νάουντορφ
Ο Καρλ Βίλχελμ Νάουντορφ ήταν Γερμανός ωρολογοποιός του όποιου η ιστορία στηριζόταν σε μια σειρά από περίπλοκες ίντριγκες. Σύμφωνα με τον ίδιο, ο Πώλ Μπαρά αποφάσισε να σώσει τον νεαρό πρίγκιπα για να ευχαριστήσει την Ιωσηφίνα, τη μελλοντική αυτοκράτειρα, έχοντας συλλάβει την ιδέα να χρησιμοποιήσει την ύπαρξη του Δελφίνου ως μέσο κυριαρχίας στον Κόμη της Προβηγκίας (Λουδοβίκο ΙΗ΄) κατά την διάρκεια της αποκατάστασης της μοναρχίας. Ο Λουδοβίκος Κάρολος κρύφτηκε στον τέταρτο όροφο του Πύργου, με μια ξύλινη φιγούρα να τον αντικαθιστά. Ο Λουρέν, για να προστατευθεί από τις συνέπειες της αντικατάστασης, άλλαξε την ξύλινη φιγούρα με έναν κωφάλαλο παιδί, καθώς και τα στοιχειά στο πιστοποιητικό θανάτου. Στην συνέχεια όμως και το κωφάλαλο παιδί κρύφτηκε στην φυλακή. Ο πρίγκιπας τελικά κατάφερε να το σκάσει από τη φυλακή μέσα στο φέρετρο, ενώ αργότερα οι φίλοι του τον ελευθέρωσαν πριν εκείνος φτάσει στο νεκροταφείο.
Ο Νάουντορφ έφτασε στο Βερολίνο το 1810, με έγγραφα με το όνομα Kαρλ Βίλχελμ Νάουντορφ. Είπε ότι διέφυγε από τη δίωξη και εγκαταστάθηκε στο Σπάνταου το 1812 ως ωρολογοποιός και παντρεύτηκε τη Γιοχάννα Άινερ το 1818. Το 1822 μετακόμισε στο Χάβελ του Βραδεμβούργου και το 1828 στο Κρόσεν, κοντά στη Φραγκφούρτη. Φυλακίστηκε από το 1825 έως το 1828 για απάτη, αν και προφανώς λόγω ανεπαρκών αποδεικτικών στοιχείων τον άφησαν ελεύθερο. Το 1833 ήρθε να ασκήσει τις αξιώσεις του στο Παρίσι, όπου αναγνωρίστηκε ως Δελφίνος από πολλά άτομα που σχετίζονταν με την αυλή του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄. Εκδιώχθηκε από τη Γαλλία το 1836, μια μέρα μετά την άσκηση αγωγής εναντίον της Μαρίας Θηρεσίας Καρλόττας για την αποκατάσταση της ιδιωτικής περιουσίας του αδελφού της. Έπειτα έζησε στην εξορία μέχρι το θάνατό του στο Ντελφτ στις 10 Αυγούστου 1845, και στην επιγραφή του τάφο του έγραψαν «Λουδοβίκος ΙΖ΄, Βασιλιάς της Γαλλίας και της Ναββάρας, Δούκας της Νορμανδίας». Οι ολλανδικές αρχές που είχαν γράψει στο πιστοποιητικό θανάτου του το όνομα του Λουδοβίκου Καρόλου, επέτρεψαν στο γιο του να φέρει το τίτλο του οικου των Βουρβόνων. Όταν η οικογένεια του Νάουντορφ έκανε έφεση το 1850–51, και έπειτα πάλι το 1874, για την αποκατάσταση των πολιτικών τους δικαιωμάτων ως κληρονόμων του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄, ο πολιτικός Ζυλ Φαβρ υποστήριξε τον αγώνα τους.
Ωστόσο, τα τεστ DNA που διεξήχθησαν το 1993 απέδειξαν ότι ο Νάουντορφ δεν ήταν ο νεαρός Δελφίνος.
Ρισμόν
Η ιστορία του Βαρόνου του Ρισμόν ως Λουδοβίκου ΙΖ΄ βασίστηκε κυρίως στην φιγούρα της Ζαν Σιμόν, η οποία ήταν πραγματικά προσκολλημένη σε αυτόν και τον έκρυψε λαθραία σε ένα καλάθι. Η εκδοχή του ήταν απλή και ίσως πιο πιστευτή και δεν ακύρωνε τελείως την ιστορία με το κωφάλαλο παιδί. Άπλα σε αυτή την περίπτωση ο Λουρέν εξαπατήθηκε από την αρχή. Επομένως τα στοιχειά της ιστορία ήταν εντελώς αταίριαστα μεταξύ τους
Ουίλιαμς
Ο Αιδεσιμότατος Ελεάζερ Ουίλλιαμς ήταν Προτεστάντης ιεραπόστολος από το Ουισκόνσιν από την καταγωγή των Αμερικανών ιθαγενών Μόχωκ. Ενώ βρισκόταν στο σπίτι του Φράνσις Βίντον, ο Ουίλλιαμς άρχισε να τρέμει έντονα όταν είδε ένα πορτρέτο του Αντουάν Σιμόν, μέλος του "sans-culottes" (Αβράκωτοι), λέγοντας για το πορτρέτο ότι «τον στοιχειώνε, μέρα και νύχτα, από όσο μπορούσε να θυμηθεί». Σύμφωνα με φήμες, ο Σιμόν κακοποίησε σωματικά τον Δελφίνο όσο ήταν φυλακισμένος. Ο Φράνσις Βίντον ήταν πεπεισμένος από την αντίδραση του ιεραπόστολου ότι εκείνος ήταν ο Λουδοβίκος Κάρολος. Ο Ουίλιαμς ισχυρίστηκε ότι δεν είχε καμία ανάμνηση για το πώς διέφυγε από την φυλακή ή από τα πρώτα του χρόνια στη Γαλλία.
Ο Ελεάζερ Ουίλλιαμς υποστήριξε ότι ήταν ιεραπόστολος Αμερικανών Ιθαγενών όταν ο Φερδινάνδος Φίλιππος της Ορλεάνης, γιος του Λουδοβίκου Φίλιππου της Γαλλίας, τον συνάντησε, και μετά από κάποια συνομιλία που είχαν του ζήτησε να υπογράψει εγγράφως ότι παραιτείται από τα δικαιώματα υπεράσπισης του Λουδοβίκου Φίλιππου. Σε αντάλλαγμα θα γινόταν, ο Δελφίνος (γνωστός και ως Ελεάζερ Ουίλλιαμς), και θα λάμβανε την ιδιωτική κληρονομιά του πρίγκιπα. Ο Ουίλιαμ αρνήθηκε να το κάνει. Η ιστορία του Ελεάζερ Ουίλλιαμς θεωρείται κατά κύριο λόγο ψευδής. Ωστόσο, κάποια αλλά στοιχεία που δημοσιεύθηκαν σχετικά με το ζήτημα το 1897, έδιναν εκείνη την εποχή το ευεργέτημα της αμφιβολίας.
Ταφή
250px|μικρογραφία|Ο τάφος που υποτίθεται ότι ανήκει στο Λουδοβίκο ΙΖ΄ στο νεκροταφείο της Αγίας Μαργαρίτας.
Τα λείψανα του Λουδοβίκου ΙΖ΄ δεν συνοδεύτηκαν με τελετή. Στις επτά το απόγευμα η αστυνομική επιτροπή διέταξε την μεταφορά του σώματος στο νεκροταφείο. Ήταν η περίοδος που οι μέρες μεγάλωναν και νύχτωνε πιο αργά. Ως εκ τούτου, η ταφή δεν έγινε με μυστικότητα τη νύχτα, όπως κάποιοι παραπληροφορημένοι αφηγητές έχουν γράψει. Ανόμοια έλαβε χώρα στο φως της ημέρας και προσέλκυσε μια μεγάλη συνάντηση ανθρώπων μπροστά στις πύλες του ναού του παλατιού. Επιπρόσθετα, η κηδεία έγινε στο νεκροταφείο της Αγίας Μαργαρίτας, αλλά όχι από την εκκλησία, όπως ισχυρίζονται ορισμένες αναφορές, αλλά από την παλιά πύλη του νεκροταφείου. Ο ενταφιασμός έγινε στην αριστερή γωνία, σε απόσταση οκτώ ή εννέα πόδια από τον φράκτη του νεκροταφείου, και σε ίση απόσταση από ένα μικρό σπίτι, το οποίο στη συνέχεια χρησίμευσε ως σχολείο. Ο τάφος γεμίστηκε με χώμα, αλλά δεν έμεινε κανένα σημάδι που να υποδηλώνει την ακριβή θέση της ταφής! Ο υπεύθυνος της αστυνομικής επιτροπής και η κοινότητα αποσύρθηκαν, και μπήκαν στο σπίτι απέναντι από την εκκλησία για να συντάξουν τη δήλωση ταφής».
Συμπέρασμα
Για ένα περίεργο λόγο, οι αναφορές της αντικατάστασης στην φυλακή εξαπάτησαν τους βασιλικούς και τους ρεπουμπλικάνους. Η Αγγλίδα ηθοποιός Σάρλοτ Άτκυνς προσπαθούσε με κάθε δυνατό μέσο να βγάλει τον Δελφίνο από τη φυλακή του, την περίοδο που ίσως βρισκόταν σε ασφαλή χέρια. Πράγματι παρέδωσαν στους πράκτορες της, ένα παιδί αλλά ήταν κωφάλαλο. Δίχως άλλο, έγινε μια περίπλοκη απάτη στους κηδεμόνες του Λουδοβίκου Κάρολου όπως υποστήριξαν κάποιοι συγγραφείς από το 1850 και μετά. Όταν οι οπαδοί του Ρισμόν ή του Νάουντορφ έρχονται να καταγράψουν τις λεπτομέρειες της πορείας τους μετά την φυλακή, οι ισχυρισμοί τους γίνονται στις περισσότερες περιπτώσεις τόσο απίθανοι ώστε δεν υπήρχε καμία περίπτωση να γίνουν πειστικοί.
Μέχρι το 1900, υπήρχαν πάνω από 100 διεκδικητές που παρουσιαστήκαν ως «χαμένοι Δελφίνοι». Η δημοτικότητα των ψεύτικων Δελφίνων κορυφώθηκε μετά την Επανάσταση του 1830 και εξασθένησε κατά τη διάρκεια του αιώνα. Σε αντίθεση με τους θανάτους των γονέων του, που ήταν εθνικό θέαμα, ο θάνατος του Λουδοβίκου ΙΖ΄ ήταν θέμα διοικητικού και ιατρικού φακέλου, και κατά συνέπεια ευκολότερο να αποκηρυχθεί. Ο μύθος της αντικατάστασης του Λουδοβίκου Κάρολου πριν από το θάνατο διαδόθηκε και ενθαρρύνθηκε από το εξαιρετικά δημοφιλές μυθιστόρημα του Ζαν Ζοζέφ Ρενιώ Βαρέν με τίτλο «Le Cimetière de la Madeleine» (Το νεκροταφείο της Μαντλέν) του 1800. Οι διεκδικητές αυξήθηκαν κανονικά μετά την προσχώρηση του Λουδοβίκου ΙΗ΄ κατά τη διάρκεια της αποκατάστασης του οίκου των Βουρβόνων. Μετά την Επανάσταση του 1830, οι ισχυρισμοί ενός διεκδικητή αντιμετωπίζονταν με αυξημένη σοβαρότητα στη Γαλλία λόγω της ικανότητας τους να χρησιμεύσουν ως κριτικές του Λουδοβίκου Φίλιππου. Η πιθανότητα της ύπαρξης ενός διεκδικητή Βουρβόνου, ο οποίος θα αμφισβητούσε τη αρχοντική νομιμότητα του Λουδοβίκου Φίλιππου, ήταν σίγουρα ένας βάσιμος λόγος για την αναζήτηση τέτοιων ατόμων μέσα στο παλάτι.
Από τη άλλη πλευρά οι οπαδοί της μοναρχίας κατάφεραν μέσα από την περίπτωση του Λουδοβίκου ΙΖ΄, να αντιστρέψουν τους ισχυρισμούς κακοποίησης παιδιών, τους οποίους η Επανάσταση είχε χρησιμοποιήσει για να κατηγορήσει τη Μαρία Αντουανέττα ως ανήθικη κατά τη διάρκεια της δίκης της. Με αυτό τον τρόπο απέδειξαν ότι η ίδια η Επανάσταση, ήταν η κύρια αιτία που ζημίωσε και θανάτωσε άδικα τον Λουδοβίκο Κάρολο.
Μυθιστόρημα
Βιβλία στα οποια εμφανίζεται ο χαρακτήρας του Λουδοβίκου ΙΖ΄:
Κινηματογράφος
Ταινίες στις όποιες εμφανίζεται ο χαρακτήρας του Λουδοβίκου ΙΖ΄:
Μουσική
Μουσική εμπνευσμένη από τον Λουδοβίκο ΙΖ΄:
Εκθεση
Από τις 29 Ιουνίου έως την 1η Οκτωβρίου 2018, το Μουσείο Γαλλικής Επανάστασης παρουσίασε έκθεση για τον Λουδοβίκο ΙΖ’.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων Κατηγορία:Μονάρχες της Γαλλίας Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος του Αγίου Πνεύματος Κατηγορία:Δούκες της Νορμανδίας
Αλεπού (βάλτος)
Η Αλεπού είναι βάλτος στη βουλγαρική ακτή της Μαύρης Θάλασσας, που βρίσκεται στην επαρχία Μπουργκάς, 6,5 χιλιόμετρα νότια της παραθεριστικής πόλης της Σωζόπολης. Έχει μήκος 3,3 χιλιομέτρων και πλάτος έως 320 μέτρα, με έκταση 167 εκταρίων. Από το 1986, η περιοχή έχει χαρακτηριστεί ως φυσικό καταφύγιο λόγω της μεγάλης ποικιλίας σπάνιων και προστατευόμενων υδρόβιων πτηνών που ζουν εκεί και έχει διατηρήσει σημαντικό ενδιαφέρον από τοπικούς και ξένους ορνιθολόγους. Οι αμμόλοφοι δίπλα στον προστατευόμενο βιότοπο έχουν επίσης χαρακτηριστεί προστατευόμενοι. Λόγω της χαλαρής προστασίας από τις τοπικές αρχές, η παράνομη θήρα και η αλιεία εξακολουθούν να αποτελούν απειλή για το βιότοπο. Αποτελεί μέρος της σημαντικής περιοχής πτηνών του Ροπόταμου.
Η παραλία απέναντι από την Αλεπού είναι γνωστή για τη γραφική ομορφιά και τα γαλαζοπράσινα νερά της. Μέχρι τότε το κτίριο του συγκροτήματος του θερέτρου Αγίου Θωμά το 2009, ήταν γνωστό ως μια από τις λίγες πραγματικά άγριες παραλίες στη Βουλγαρία.
Οι βραχονησίδες της Αλεπούς στα Νότια Σέτλαντ στην Ανταρκτική πήραν το όνομά τους από την τοποθεσία Αλεπού.
Προεδρικές εκλογές στο Κιριμπάτι 2020
Προεδρικές εκλογές πραγματοποιήθηκαν στο Κιριμπάτι στις 22 Ιουνίου 2020. Ο κάτοχος της προεδρίας Τανέτι Μαμάου του κόμματος Tobwaan Kiribati επανεκλέχθηκε με το 59% των ψήφων.
Εκστρατεία
Οι σχέσεις με την Κίνα και την Ταϊβάν χρησίμευσαν ως το κύριο ζήτημα κατά τις εκλογές, με τον Μαμάου να έχει αλλάξει την αναγνώριση του Κιριμπάτι στην Κίνα από την Ταϊβάν και τον Μπερίνα να διάκειται φιλικά απέναντι στην Ταϊβάν. Οι εκλογές θεωρήθηκαν από πολλούς ως κρίσιμη δοκιμασία για την επεκτατική εξωτερική πολιτική του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος.
Αποτελέσματα
Τα αποτελέσματα ανακοινώθηκαν στις 23 Ιουνίου 2020 από τον ανώτατο δικαστή Τζον Μούρια στα κεντρικά γραφεία του υπουργείου Δικαιοσύνης στη Νότια Ταράβα. Ο Μαμάου κέρδισε τις εκλογές με το 59% των ψήφων, λαμβάνοντας την πλειοψηφία σε 16 από τις 23 εκλογικές περιφέρειες, ενώ ο Μπερίνα τερμάτισε πρώτος σε επτά εκλογικές περιφέρειες.
Παραπομπές
2020 προεδρικες Κιριμπατι
Πόντος (αποσαφήνιση)
Η λέξη Πόντος μπορεί να αναφέρεται:
Δημήτρης Νομικός
Ο Δημήτριος Νομικός ήταν Έλληνας νομικός του 20ού αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Θήρα. Σπούδασε νομική στο Εθνικό Πανεπιστήμιο και μετά στη Γερμανία. Αφού αποφοίτησε εργάστηκε στην Αθήνα ως νομικός από το 1900. Αρχές του 1918 διορίστηκε νομικός Σύμβουλος στο Υπουργείο των Οικονομικών και Τμηματάρχης του Δικαστικού Τμήματος της Εθνικής Τραπέζης. Διορίστηκε επίσης Υφηγητής του Αστικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο. Τιμήθηκε από την Πολιτεία με τον Αργυρό Σταυρό του Σωτήρος.
Μια επικίνδυνη γυναίκα
Υπόθεση
Ο Ντον Μπέλοους (Φράντσο Τόουν) συναντά και ερωτεύεται την ξεπεσμένη, αλκοολική και πλέον απένταρη ηθοποιό του Μπρόντγουεϊ, Τζόις Χιθ (Μπέτι Ντέιβις). Προσφέρεται να τη φιλοξενήσει στο εξοχικό του στο Κονέκτικατ, όπου προσπαθεί να τη βοηθήσει να αποτοξινωθεί. Ο Ντον αισθάνεται βαθιά υποχρεωμένος στην Τζόις επειδή η ερμηνεία της ως Ιουλιέτα τον ενέπνευσε να γίνει αρχιτέκτονας. Οι δυο τους ερωτεύονται, ενώ ο Ντον δεν ξέρει ότι η Τζόις είναι ήδη παντρεμένη. Η Τζόις, πεπεισμένη ότι καταστρέφει οτιδήποτε και όποιον αγγίξει, τον προειδοποιεί ότι είναι κακότυχη για αυτήν και τους γύρω της.
Όταν η Τζόις είναι σε θέση να σταθεί πλέον στα πόδια της, ο Ντον ζητά από την αρραβωνιαστικιά του, Γκέιλ (Μάργκαρετ Λίντσεϊ) να χωρίσουν και προσφέρεται να χρηματοδοτήσει μια θεατρική παράσταση για τη Τζόις. Πριν την πρεμιέρα, ο Ντον επιμένει να παντρευτούν, αλλά η Τζόις αντιστέκεται στην πρότασή του, κρύβοντας το γεγονός ότι είναι παντρεμένη με τον Γκόρντον Χιθ (Τζον Έλντρετζ), έναν αναποτελεσματικό αλλά αφοσιωμένο άντρα που καταστράφηκε οικονομικά από τον γάμο τους. Ο σύζυγος της Τζόις εμφανίζεται ξανά στο προσκήνιο και αρνείται να της παραχωρήσει διαζύγιο. Τότε η Τζόις προκαλεί ατύχημα του αυτοκινήτου στο οποίο επιβαίνουν και καθιστά τον Γκόρντον ανάπηρο. Οι δικοί της τραυματισμοί την εμποδίζουν να πάρει μέρος στην παράσταση, η οποία αποτυγχάνει. Ο Ντον κατεστρέφεται και όταν μαθαίνει ότι η Τζόις τον έχει εξαπατήσει, την κατηγορεί ότι το μόνο γρουσούζικο πάνω της είναι ο εγωισμός της.
Η Τζόις σκέφτεται την αυτοκτονία, αλλά τελικά βλέπει την αλήθεια στην κατηγορία του Ντον. Ανοίγει ξανά την παράσταση και, αν και αγαπάει πραγματικά τον Ντον, τον στέλνει μακριά για να παντρευτεί την Γκέιλ. Η παράσταση είναι επιτυχής και η Τζόις, τώρα αφιερωμένη σε μια υπεύθυνη ζωή, πηγαίνει να επισκεφτεί τον Γκόρντον και να σώσει τον γάμο της.
Παρασκήνιο
Η Μπέτι Ντέιβις είχε αρχικά απορρίψει το σενάριο, αλλά ο παραγωγός Χαλ Ουόλις την έπεισε να συμμετάσχει στην ταινία πείθοντάς την ότι θα μπορούσαν να αναπλάσουν τον κεντρικό χαρακτήρα, που βασίζεται στο πρόσωπο της θεατρικής ηθοποιού Τζιν Ιγγλς την καριέρα της οποίας θαύμαζε η Ντέιβις, καθιστώντας τον πιο ενδιαφέροντα. Η Ντέιβις ήταν αποφασισμένη να υποδυθεί την παρηκμασμένη ηθοποιό Τζόις Χιθ ως γυναίκα που είχε δει καλύτερες μέρες και βρισκόταν στο έλεος της μοίρας της. Έπεισε λοιπόν τον σχεδιαστή Όρι Κέλι να της σχεδιάσει λιτά ρούχα. Γι' αυτή την ταινία ο κομμωτής Περκ Γουέστμορ της έκοψε τα μαλλιά καρέ, χτένισμα που η ηθοποιός διατήρησε για όλη της τη ζωή.
Ο Φράντσο Τόουν που είχε ολοκληρώσει τα γυρίσματα της ταινίας Ναυτική ανταρσία (Mutiny On The Bounty, 1935) ανέλαβε τον ρόλο του Ντον Μπέλοους, αφότου η Warner Bros. ζήτησε το δανεισμό του από την Metro-Goldwyn-Mayer και προκειμένου να ενισχύσει την εμπορική εικόνα της Ντέιβις. Η Ντέιβις ερωτεύτηκε τον Φράντσο Τόουν, που ήταν αρραβωνιασμένος με την Τζόαν Κρόφορντ εκείνη την περίοδο. Ο παραγωγός Χάρι Τζο Μπράουν αποκάλυψε χρόνια αργότερα ότι έπιασε στα πράσα την Ντέιβις με τον Τόουν σε ερωτική περίπτυξη. Η Κρόφορντ ήταν ενήμερη για την απιστία του αρραβωνιαστικού της αλλά δεν έσπασε τον αρραβώνα. Οι περισσότεροι βιογράφοι πιστεύουν ότι τότε ξεκίνησε η αντιπαλότητα μεταξύ των δυο ηθοποιών.
Βραβεύσεις
Η Ντέιβις κέρδισε το πρώτο της όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου για την ταινία το 1936, αλλά πάντα πίστευε ότι επρόκειτο για έπαθλο παρηγοριάς, εφόσον η ακαδημία δεν την είχε βραβεύσει ένα χρόνο πριν για την ταινία Ανθρώπινη δουλεία.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση:
Επανεκτέλεση
Η ταινία γυρίστηκε ξανά το 1941 με τίτλο Το στίγμα της Ανατολής (Singapore Woman) και πρωταγωνίστρια την Μπρέντα Μάρσαλ. Συμπτωματικά για την ταινία αυτή χρησιμοποιήθηκαν σκηνικά από την ταινία Το γράμμα (The Letter, 1940) με πρωταγωνίστρια την Ντέιβις.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1935 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες
Γεωργικά
Τα Γεωργικά είναι διδακτικό ποίημα του Βιργιλίου γραμμένο μεταξύ 37 π.Χ. και 30 π.Χ. στην Καμπανία της Ιταλίας σε τέσσερα βιβλία εξάμετρων. Το πρώτο βιβλίο ασχολείται με την καλλιέργεια και τον καιρό, το δεύτερο με τη δενδροκομία, κυρίως τη φροντίδα με τις ελιές και τ΄ αμπέλια, το τρίτο με την κτηνοτροφία και το τέταρτο με τη μελισσοκομία.
Ιστορικό πλαίσιο
Για την συγγραφή αυτού του ποιήματος τον είχε προτρέψει ο Μαικήνας (Gaius Maecanas) που του φέρθηκε με πολλή γενναιότητα εξασφαλίζοντας ακόμα και την αγρέπαυλη που του παραχώρησε ο Οκταβιανός Αύγουστος. Ο ίδιος ο Οκταβιανός είχε δείξει ενδιαφέρον γιατί αντιμετώπιζε το πρόβλημα της εγκατάστασης των παλαιμάχων στη γη ώστε να τους καθησυχάσει, να διαθρέψει τις πόλεις και να διασώσει το κράτος με το αγροτικό μόχθο.
Σύνοψη
Ο Βιργίλιος προσδίδει στο διδακτικό περιεχόμενο των Γεωργικών του μεγάλη ποιητική χάρη, τονίζοντας το θέμα της μάχης του ανθρώπου με τα στοιχεία της φύσης, παρέχοντας ένα είδος προσωπικής ζωής στις φυσικές διαδικασίες, δείχνοντας αγάπη στα και προσθέτοντας μυθολογικές και άλλες παραπομπές.Ομιλεί για τις ασθένειες τω ζώων και της θεραπείας τους. Περιγράφει τα κοινά κατοικίδιοι ζώα με κατανόηση και συμπάθεια. Δεν παύει να θαυμάζει την απλότητα των ενστίκτων τους, τη δύναμη των παθών τους, την τελειότητα της μορφής τους. Εξιδανικεύει την αγροτική ζωή, αλλά δεν αγνοεί τις κακουχίες και τις περιπέτειες, το καταπονητικό μόχθο, την αδιάκοπη πάλη εναντίον των εντόμων, την τυραννική αγωνία της ξηρασίας και των καταιγίδων. Παρά ταύτα, labor omnia vincit (ο μόχθος νικά τα πάντα).
Κριτική
Ο Τζον Ντράιντεν (John Dryden) που μετέφρασε μεταξύ των άλλων και τα «Γεωργικά» το θεωρεί μαζί με το De rerum natura του Λουκρητίου «το καλύτερο ποίημα του καλύτερου ποιητή».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποίηση
Ανταγόρας
Στην ελληνική μυθολογία ο Ανταγόρας ήταν ένας απλός βοσκός από την Κω, που πάλεψε με τον Ηρακλή, όπως έκαναν στη συνέχεια και πολλοί νέοι της Κω. Τόσο πολύ λέγεται ότι καταπονήθηκε ο ήρωας και ημίθεος Ηρακλής, ώστε δραπέτευσε από το νησί «εσθήτι γυναικεία κατακρύψας εαυτόν» (Πλουτ. Κεφ. Ελλ. 58). Ο μύθος αιτιολογεί τα γυναικεία ρούχα που φόρεσε ο Ηρακλής στην Αντιμάχεια της Κω.
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Ηρακλής Κατηγορία:Αρχαίοι Κώοι Κατηγορία:Βοσκοί στη μυθοπλασία
Τάσος Τούσης
220px|thumb|Η μητέρα του Τάσου Τούση θρηνεί τον γιο της: η ιστορική φωτογραφία της 9ης Μαΐου 1936, που ενέπνευσε τον [[Επιτάφιος (Γιάννης Ρίτσος)|Επιτάφιο του Ρίτσου.]] Ο Tάσος Τούσης έμεινε γνωστός στη Νεότερη Ελληνική Ιστορία ως ο πρώτος νεκρός στην διάρκεια της εργατικής διαδήλωσης του 1936 στη Θεσσαλονίκη. Ο Τάσος Τούσης έπεσε νεκρός από σφαίρες της αστυνομίας στη διασταύρωση των οδών Βενιζέλου και Εγνατία στις 9 Μαΐου 1936 και ώρα 10:30' πρωινή.
Ο Τάσος Τούσης κατάγονταν από το Ασβεστοχώρι, ήταν αυτοκινητιστής και είχε ηλικία 25 ετών την ημέρα του θανάτου του. Οι απεργοί μετά το συμβάν ξήλωσαν μια πόρτα και περιέφεραν πάνω της το σώμα του νεαρού εργάτη.
Ο Ριζοσπάστης στο φύλλο της 10ης Μάη του 1936 θα δημοσιεύσει τη φωτογραφία της μάνας του νεκρού να θρηνεί πάνω από το σώμα του. Το γεγονός αυτό θα συγκλονίσει τον ποιητή Γιάννη Ρίτσο και θα αποτελέσει έμπνευση για την συγγραφή της συλλογής του Ο Επιτάφιος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καθεστώς της 4ης Αυγούστου
Ημέρα της Κρατικής Σημαίας (Τατζικιστάν)
μικρογραφία|Σημαία του Τατζικιστάν Η Ημέρα της Κρατικής Σημαίας του Τατζικιστάν είναι μια επίσημη αργία του Τατζικιστάν. Καθιερώθηκε το 2009 και εορτάζεται στις 24 Νοεμβρίου. Γιορτάζει την υιοθέτηση της Σημαίας του Τατζικιστάν, στις 24 Νοεμβρίου του 1992.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τατζικιστάν-επέκταση Κατηγορία:Πολιτισμός του Τατζικιστάν
Μάνδρα του Αττίκ
Η Μάνδρα ή Μάντρα του Αττίκ, ήταν ένας καλλιτεχνικός όμιλος που περιλάμβανε τραγουδιστές και άλλους αυτοσχέδιους παρουσιαστές, μίμους κλπ. και διοργάνωνε διάφορες δημόσιες εμφανίσεις και εκδηλώσεις στην Αθήνα, του οποίου την καλλιτεχνική διεύθυνση είχε ο Κλέων Τριανταφύλλου γνωστότερος ως Αττίκ, ο οποίος εκτελούσε και χρέη κομπέρ. Την πρωτοβουλία της ίδρυσης αυτής της καλλιτεχνικής ομάδας με τον τίτλο Μάνδρα είχε ο Αττίκ το καλοκαίρι του 1930 σε συνεργασία με τους Μίμη Ευαγγελίδη και Αντώνη Βώττη, οπότε και πρωτοπαρουσιάστηκε αυτή σε υπαίθριο θέατρο της οδού Μηθύμνης 20, στην τότε Πλατεία Αγάμων (σημερινή πλατεία Αμερικής). Από τότε η Μάνδρα του Αττίκ κάθε καλοκαίρι εμφανίζονταν στην Αθήνα και το χειμώνα περιόδευε στην επαρχία μέχρι το 1938, οπότε και εγκαταστάθηκε μόνιμα σε μια αθηναϊκή ταβέρνα, την Μονμάρτη στη διασταύρωση των οδών Αχαρνών και Ηπείρου, η λειτουργία της οποίας εξακολούθησε μέχρι την κήρυξη του ελληνοϊταλικού πολέμου. right|thumb|Φωτογραφία του καλλιτέχνη μετά τα επεισόδια της 25ης Ιούλη 1935
Επί σειρά ετών, τα καλοκαίρια το πρόγραμμα της Μάνδρας του Αττίκ παρουσιαζόταν στο υπαίθριο θέατρο Δελφοί επί της οδού Αχαρνών. Πολλοί καλλιτέχνες όφειλαν την ανάδειξή τους στη Μάνδρα του Αττίκ, μεταξύ αυτών οι τραγουδίστριες Λουίζα Ποζέλι, Λίλιαν Λυς, Νινή Ζαχά, Ζωή Νάχη, Καλή Καλό, Δανάη, Πάολα, Κάκια Μένδρη, Καίτη Ντιριντάουα, Λέλα Ζαχαρίου (ψευδώνυμο «Μιτσούκο», η τελευταία αποκάλυψη του Αττίκ), επίσης ο ντιζέρ Τώνης Ράις, ο Κώστας Μπέζος, ο πολυθρύλητος και πανύψηλος μίμος Ανδρέας Ζουλάς, τον οποίο ο Αττίκ παρουσίασε με το ψευδώνυμο «Ζαζάς», ο Σπαθόπουλος, αλλά και οι πρώτοι κονφερασιέ (παρουσιαστές) Ορέστης Λάσκος, Χρήστος Πύρπασος, Μίμης Τραϊφόρος, Φίλων Αρίας και πολλοί άλλοι.
Η Μάνδρα του Αττίκ διαλύθηκε μετά τον θάνατο του Αττίκ το 1944. Πολλοί καλλιτέχνες προσπάθησαν ανεπιτυχώς να δημιουργήσουν παρόμοια συγκροτήματα. Στη δεκαετία όμως του 1950 άρχισαν να δημιουργούνται αναψυκτήρια με έντονο το ύφος της συνέχειας αυτού του είδους καλλιτεχνικής παρουσίας, κυριότεροι δημιουργοί των οποίων ήταν ως παρουσιαστές οι Γιώργος Οικονομίδης στο Πεδίο του Άρεως, ο Όμηρος Αθηναίος στο Γκρην Παρκ και ο Ζαχαρίας Τσίχλας στην Αίγλη του Ζαππείου.
Το επεισόδιο του 1935
Σύμφωνα με αρχεία της Ελληνικής Χωροφυλακής και δημοσιεύματα της εποχής, στις 24 Ιουλίου του 1935 και υπό κλίμα αναμόχλευσης πολιτικών παθών, μια ομάδα πολιτών ροπαλοφόρων (κατά πάσα βεβαιότητα παρακρατικών) και κάποιων σμηνιτών, που βρισκόταν συγκεντρωμένη στις τελευταίες θέσεις, κατόπιν συνθήματος εισέβαλε στη σκηνή της Μάνδρας (τότε στο υπαίθριο θέατρο «Δελφοί» της οδού Αχαρνών) μεταβάλλοντας τα πάντα σε ερείπια και τραυματίζοντας καλλιτέχνες και θαμώνες, μεταξύ των οποίων και τον δημοφιλή καλλιτέχνη Αττίκ στο κεφάλι, ενώ πολλά από τα θύματα στη συνέχεια μεταφέρθηκαν σε νοσοκομεία. Μεταξύ των θεατών εκείνης της ημέρας έτυχε να βρίσκεται ο τότε καθηγητής Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και μετέπειτα πρωθυπουργός Παναγιώτης Κανελλόπουλος, ο οποίος κατέθεσε ως μάρτυρας, εκφράζοντας την άποψη «ότι οι μετάσχοντες εις ταύτας στρατιώται της Αεροπορίας θα ήσαν όργανα των προϊσταμένων των αξιωματικών, τους οποίους θεωρεί ηθικούς αυτουργούς των θλιβερών σκηνών», όπως έγραψε τότε η εφημερίδα «Ακρόπολις». Αφορμή του επεισοδίου ήταν μια σατιρική κωμωδία και συγκεκριμένα ένα τραγούδι της, που στρεφόταν κατά του πρωθυπουργού Παναγή Τσαλδάρη με θέμα την ενδεχόμενη παλινόρθωση της βασιλείας. Λίγες ημέρες νωρίτερα είχαν προηγηθεί παρόμοιες "επιδρομές" και σε γραφεία φιλοβενιζελικών εφημερίδων.
Σούκουμπους
Αγαλματίδιο του 16ου αιώνα μιας succubus|thumb|200px Η σούκουμπους (λατ. succubus, πληθυντικός succubi), συνήθως γνωστή μαζί με την αρσενική της έκφανση, ίνκουμπους, είναι θηλυκός δαίμονας που επισκέπτεται τους άντρες ενόσω κοιμούνται και προχωρεί σε σεξουαλική επαφή μαζί τους.
Ως μια από τις πιο γνωστές succubus θεωρείται η Λίλιθ. Στην Καμπάλα τέσσερις σούκουμπι ζευγάρωσαν με τον αρχάγγελο Σαμαήλ: η Λίλιθ, η Αγκράτ Μπατ Μαχλάτ, η Νααμάχ και η Εϊσέθ Ζενουνίμ. Σε μεταγενέστερες ιστορίες, η σούκουμπους πήρε τη μορφή σειρήνας.
Σύμφωνα με ένα θρύλο, ο ίνκουμπους (εφιάλτης στα λατινικά) και η σουκούμπους ήταν έκπτωτοι άγγελοι. Επίσης, υπάρχει και η ιστορία της Μεριντιάνα, μιας σούκουμπους που δεν ήταν μοχθηρή, αντιθέτως βοήθησε τον Πάπα Σιλβέστρο Β' να ανελιχθεί στην ιεραρχία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.
Πηγές
Κατηγορία:Μυθολογικά όντα Κατηγορία:Μεσαιωνικοί θρύλοι Κατηγορία:Δαίμονες
Καταρράκτης Αχαΐας
Ο Καταρράκτης είναι είναι ορεινό χωριό του Δήμου Ερυμάνθου της Αχαΐας, αποτελώντας έδρα και μοναδικό οικισμό της ομώνυμης τοπικής κοινότητας. Μέχρι το 1928 ονομαζόταν Λόπεσι.
Γεωγραφία
Βρίσκεται στους νότιους πρόποδες του ορεινού όγκου του Παναχαϊκού και το διασχίζει παραπόταμος του Πείρου ενώ σε κάποιο σημείο μέσα στο χωριό σχηματίζει ένα μεγάλο καταρράκτη ύψους 110 μέτρων με σπηλαία και πυκνή βλάστηση. Η Τοπική Κοινότητα Καταρράκτη έχει έκταση 10.479 στρέμματα.
Το χωριό απέχει 25 χιλιόμετρα από την Πάτρα και 6 χιλιόμετρα από την Χαλανδρίτσα, έδρα του Δήμου Ερυμάνθου. Επίσης, απέχει 45 χιλιόμετρα από τα Καλάβρυτα.
Ονομασία
Σχετικά με την ονομασία Λόπεσι υπάρχουν δύο εκδοχές : α) ότι είναι ανθρωπωνυμικό και προέρχεται από το επίθετο του πρώτου οικιστή ή ιδιοκτήτη γης εκεί, πιθανόν αλβανικής καταγωγής. β) ότι προέρχεται από την αλβανική λέξη lope, που σημαίνει αγελάδα, δηλ. τόπος με αγελάδες.
Η σύγχρονη ονομασία Καταρράκτης οφείλεται στην ύπαρξη διπλού καταρράκτη στο χωριό που σχηματίζεται από παραπόταμο του Πείρου.
Ιστορικά στοιχεία
Στην περιοχή των χωριών Χαλανδρίτσα-Καταρράκτης-Ροδιά έχουν βρεθεί αρχαιολογικά κατάλοιπα της μυκηναϊκής και γεωμετρικής περιόδου, γεγονός που μαρτυράει την κατοίκηση της περιοχής από τους προϊστορικούς χρόνους.
Αναφέρεται στο οθωμανικό τιμάριο του 1461-63 ως «Guion Lopessi» και εμφανίζεται να έχει 15 κάτοικους. Στην βενετική καταγραφή Γκριμάνι του 1700 απογράφονται στο χωριό «Lepessi» 51 κάτοικοι (12 οικογένειες).
Σύμφωνα με τοπικές μαρτυρίες οι κάτοικοι έλκουν την καταγωγή τους από την Δημητσάνα.
Αναφέρεται σε ενετική αγρονομική διάταξη του 1688, ότι κτηνοτρόφοι από το χωριό Γρόπα της ορεινής Αχαΐας ζημίωναν με τα κοπάδια τους καλλιεργήσιμες εκτάσεις των κατοίκων του χωριού.
Το 1713 αποτελούσε κοινή ενορία με το γειτονικό χωριό Μπούγα.
Το 1891 αναφέρεται ότι στο Λόπεσι, που είχε τότε 50 κατοίκους, υπήρχαν πολλά υποδηματοποιεία και πανδοχεία, ενώ το χωριό διακρινόταν για τα άφθονα και παγωμένα ύδατά του. Ο Χρήστος. Κορύλλος αναφέρει στα 1903 ότι το χωριό είχε 293 κατοίκους και διέθετε γραμματείο.
Διοικητική εξέλιξη
Στις 20/04/1835 το τότε Λόπεσι υπήχθη στον νεοσύστατο τότε Δήμο Νεζερών. Στις 08/03/1841 (ΦΕΚ 5Α), με την κατάργηση του Δήμου Νεζερών, προσαρτάται στον τότε Δήμο Φαρών.
Με το ΦΕΚ 256Α της 28/08/1912, και την κατάργηση των περισσότερων δήμων, αποσπάται από τον Δήμο Φαρών και ορίζεται έδρα της νεοσύστατης τότε Κοινότητας Λοπεσίου. Στις ΦΕΚ 156Α - 08/08/1928 ο οικισμός μετονομάστηκε από Λόπεσι σε Καταρράκτης, ομοίως και η κοινότητα.
Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997, σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση «Καποδίστριας», προσαρτάται στον νέο Δήμο Φαρρών μέχρι το 2010 που εντάχθηκε στο Δήμο Ερυμάνθου (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης «Καλλικράτης».
Δημογραφική εξέλιξη
Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής:
Αξιοθέατα
Αξίζει να δεί ο επισκέπτης τις πετρόχτιστες βρύσες και τα γραφικά σπίτια, την εκκλησία του χωριού και τα γύρω ξωκλήσια, τον τον τάφο της Πρωτογεωμετρικής Εποχής στη θέση «Αριδράκου», τα λείψανα Οικισμού της Μυκηναϊκής Εποχής στη θέση «Δρακότρυπα», τα λείψανα Οικισμού της Μεσοελλαδικής και Μυκηναϊκής Εποχής στη θέση «Ροδιά». Σε απροσπέλαστο σημείο πολύ κοντά στους καταρράκτες υπάρχουν δύο θολωτοί τάφοι και δύο σπήλαια με αρχαία και χριστιανική λατρεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Φαρρών Κατηγορία:Δήμος Ερυμάνθου
Πιεζοηλεκτρισμός
Ο πιεζοηλεκτρισμός είναι η ιδιότητα κάποιων υλικών (κυρίως κρυσταλλικών υλικών αλλά και μερικών κεραμικών υλικών) να παράγουν ηλεκτρική τάση όταν δέχονται κάποια μηχανική τάση/πίεση ή ταλάντωση. Το φαινόμενο μπορεί να εξηγηθεί ποιοτικά με τη μεταφορά ελεύθερων φορτίων στα άκρα του κρυσταλλικού πλέγματος. Επίσης, ο όρος περιλαμβάνει και το αντίστροφο φαινόμενο, κατά το οποίο το υλικό παραμορφώνεται, όταν βρεθεί κάτω από ηλεκτρική τάση. Ο πιεζοηλεκτρισμός ανακαλύφθηκε από τον Πιερ Κιουρί το 1880. Οφείλεται σε κρυσταλλικές ασυμμετρίες και αποτελεί φαινόμενο πρώτης τάξης. Παραδείγματα υλικών με πιεζοηλεκτρικές ιδιότητες είναι ο χαλαζίας (SiO2), το αλάτι Rochelle ή Seignette (τρυγικό καλιονάτριο, NaKC4H4O6·2H2O), το ADP (δισόξινο φωσφορικό αμμώνιο, NH4H2PO4), το ένυδρο θειικό λίθιο,  (LiSO4.H2O), ο τουρμαλίνης, το συνθετικό πολυμερές PVDF (polyvinylidene difluoride), κτλ. Πέρα από τα προαναφερθέντα υλικά στη δεκαετία του 1950-60 βρέθηκε ότι το ανθρώπινο οστό επίσης επιδεικνύει ένα πιεζοηλεκτρικό δυναμικό όταν εφαρμόζεται σε αυτό στρεπτική φόρτιση ( Fukada & Yasuda 1957 )
Το πιεζοηλεκτρικό φαινόμενο δεν θα πρέπει να συγχέεται με το φαινόμενο της ηλεκτροσυστολής, που είναι διαφορετικό (δεν αποτελεί το ένα αντίστροφο του άλλου, όπως λανθασμένα γράφεται σε κάποιες αναφορές). Και τα δύο φαινόμενα είναι δυνατό να συνυπάρχουν στο ίδιο κρυσταλλικό υλικό, με κάποιο από τα δύο να είναι επικρατέστερο του άλλου.
Το φαινόμενο τυγχάνει ευρείας εκμετάλλευσης σε διάφορες εφαρμογές της ακουστικής (ηλεκτροακουστική, ηλεκτροακουστικοί μορφοτροπείς, βιοϊατρική, μικροζυγαριές κτλ).
Εξωτερικοί δεσμοί
Κατηγορία:Ακουστική Πιεζοηλεκτρικό φαινόμενο  Κατηγορία:Μετατροπή ενέργειας
Βουαντίσουαφ Ταρνόφσκι
μικρογραφία|Βλαντυσλάβ Ταρνόβσκι (Λουίτζι Μονταβονε, Φλωρεντία, 1873) Ο Βλαντυσλάβ Ταρνόβσκι  (Βλαντυσλάβ κόμις Ταρνόβσκι, πολωνικά: Władysław Tarnowski, Βροβλεβιςε (Wróblewice) κοντά στην Ντροχομπίκχ, Αυστρία, 4  Ιουνίου 1836 – σε πλοίο κοντά στο Σαν Φρανσίσκο 19  Απριλίου 1878) ήταν Πολωνός συνθέτης, ένας από τους εκπροσώπους του ρομαντισμού στη μουσική και από τους μεγαλύτερους πιανίστες της εποχής του. O Βλαντυσλάβ Ταρνόβσκι, ήταν ξάδερφος του Στανίσλαος Ταρνόβσκι.
Βιογραφία
Ο Βλαντυσλάβ Ταρνόβσκι ήταν ένας μαθητής του Ντανιέλ Ωμπέρ και  Φραντς Λιστ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνθέτες του Ρομαντισμού Κατηγορία:Πολωνοί συνθέτες Κατηγορία:Πολωνοί ποιητές Κατηγορία:Πολωνοί θεατρικοί συγγραφείς
Εξάντας
thumb|Εξάντας Ο εξάντας είναι γωνιομετρικό όργανο, χαρακτηριζόμενο και αστρονομικό. Χρησιμοποιείται στη ναυσιπλοΐα, από τους ναυτιλλομένους, για τη μέτρηση υψών ουρανίων σωμάτων, καθώς και κατακόρυφων ή οριζόντιων γωνιών γήινων, ή επίγειων σταθερών αντικειμένων. Βασικά, χρησιμοποιείται στη μέτρηση της γωνίας (ύψους) ενός σκοπούμενου ουράνιου σώματος (π.χ. Ήλιος, Σελήνη, πλανήτες, αστέρες), από τον ορίζοντα.
Ιστορία
Οι παλιότεροι θαλασσοπόροι προσδιόριζαν τη θέση του πλοίου τους στην ανοικτή θάλασσα με τη μέτρηση των γωνιών που σχημάτιζαν τα ουράνια σώματα, δηλαδή ο Ήλιος, η Σελήνη, ή τα άστρα, με τον ορίζοντα. Τα πρώτα όργανα που χρησιμοποιήθηκαν για τη μέτρηση αυτών των γωνιών ήταν οι αστρολάβοι. Στις περισσότερες περιπτώσεις με τον αστρολάβο, ήταν απαραίτητη η σκόπευση ταυτόχρονα και του αστέρα και του ορίζοντα, από το κατάστρωμα του πλοίου, οδηγώντας έτσι συχνά σε ανακριβείς υπολογισμούς. Η συσκευή που αντικατέστησε τους αστρολάβους ήταν ο εξάντας.
Πρόδρομη συσκευή του εξάντα ήταν ο οκτάντας, που εφευρέθηκε από τον Τζον Χάντλεϊ το 1731. Διέφερε στο σχεδιασμό από τον εξάντα μόνο στην τοξοειδή κλίμακα που έχουν τα δυο όργανα: ο οκτάντας έχει κλίμακα ενός ογδόου του κύκλου, δηλαδή 45 μοιρών, ενώ ο εξάντας έχει κλίμακα ενός έκτου του κύκλου, δηλαδή 60 μοιρών. Τα δυο όργανα μετρούν τη γωνία της προσπίπτουσας φωτεινής ακτίνας (π.χ. από έναν αστέρα) σε σχέση με τον ορίζοντα, αλλά ο οκτάντας φτάνει να μετρά μέχρι 90 μοίρες γωνία, ενώ ο εξάντας μέχρι 120 μοίρες. Ο εξάντας εφευρέθηκε, ως εξέλιξη του οκτάντα, από τον Άγγλο αξιωματικό του Ναυτικού Τζον Κάμπελ το 1757.
Ο εξερευνητής Τζέιμς Κουκ εκμεταλλεύτηκε πλήρως τις δυνατότητες του εξάντα για τη μέτρηση, όχι μόνο κατακόρυφων γωνιών, αλλά και γωνιών με οποιαδήποτε κλίση. Μετρώντας τη γωνία μεταξύ της σελήνης και ενός δοσμένου αστέρα, και με τη βοήθεια πινάκων της κίνησης της σελήνης, μπορούσε να υπολογίζει ακριβή χρόνο, που του έδινε τη δυνατότητα να βρίσκει το γεωγραφικό μήκος και πλάτος της θέσης του πλοίου του. Η μέθοδος αυτή χρησιμοποιήθηκε για τη χαρτογράφηση της Νέας Ζηλανδίας στη διάρκεια του ταξιδιού του 1768-1771.
Αρχή λειτουργίας
thumb|left|160px|Η γωνία πρόσπτωσης είναι ίση με την γωνία ανάκλασης (θ = θ΄). thumb|Διάγραμμα διπλής ανάκλασης. thumb|Χρήση της στροφής του εξάντα. Η αρχή λειτουργίας του εξάντα βασίζεται κυρίως στο φαινόμενο της ανάκλασης και στους νόμους που διέπουν αυτή. Είναι γνωστό από την οπτική ότι η γωνία πρόσπτωσης μιας οπτικής ακτίνας επί ενός επιπέδου είναι ίση με την γωνία ανάκλασής της.
Ειδικότερα όμως στον εξάντα για την μέτρηση των γωνιακών αποστάσεων εφαρμόζεται η αρχή της λεγόμενης διπλής ανάκλασης που επιτυγχάνεται με δύο κάτοπτρα, ένα μεγάλο κινητό και ένα μικρότερο ακίνητο, τα οποία φέρει το όργανο και με τα οποία γίνονται οι παρατηρήσεις από το φερόμενο μικρό τηλεσκόπιο.
Περιγραφή οργάνου
thumb|300px|Τα μέρη και τα φερόμενα εξαρτήματα του εξάντα Στον συνηθέστερα ορειχάλκινο ή αλουμινένιο σκελετό του εξάντα (frame), σχήματος κυκλικού τομέα, φέρονται τα ακόλουθα μέρη και εξαρτήματα (σχετ. εικόνα δεξιά):
Λειτουργία οργάνου
Η λειτουργία του εξάντα βασίζεται στη χρήση ενός ζεύγους κατόπτρων, που ανακλούν το είδωλο ενός αστέρα και πρέπει να έρθει στην ίδια ευθεία με τον ορίζοντα. Αυτός που χειρίζεται το όργανο, σε όρθια θέση, παρατηρεί μέσα από ένα μικρό τηλεσκόπιο τον ορίζοντα και το είδωλο ταυτόχρονα, διότι το ένα κάτοπτρο είναι κατά το ήμισυ επαργυρωμένο (ενώ το άλλο μισό είναι απλό γυαλί), ενώ το άλλο περιστρέφεται με τη βοήθεια μιας ράβδου. Βλέπει μια διπλή εικόνα, το είδωλο του αστέρα στη μια μεριά και τον ορίζοντα στην άλλη, και με κίνηση της ράβδου προσπαθεί να φέρει τις δυο εικόνες στην ίδια ευθεία. Το άλλο άκρο της ράβδου καταλήγει σε ένα δείκτη και δείχνει στην τοξοειδή κλίμακα του εξάντα. Η βαθμολόγηση της κλίμακας είναι τέτοια που δείχνει αριθμητικά τη γωνία που σχηματίζεται ανάμεσα στον αστέρα και στον ορίζοντα. Αυτή η γωνία του αστέρα με τον ορίζοντα χρησιμεύει στον προσδιορισμό του γεωγραφικού πλάτους.
Σε έναν εξάντα συχνά θα παρατηρήσει κανείς φίλτρα για την ελάττωση της λαμπρότητας του ήλιου κατά την παρατήρηση. Έχουν κατασκευαστεί επίσης εξάντες για την αεροναυτιλία (με διαφορετικό τρόπο για την εύρεση της πραγματικής οριζοντίου) και για την ξηρά, όπου ο ορίζοντας παρέχεται με ένα μικρό κάδο υδραργύρου μέσα στον εξάντα.