cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σεισμός
Μέθοδοι πρόγνωσης
Με σκοπό την ακόμη πιο έγκαιρη και έγκυρη προειδοποίηση γίνονται σημαντικές προσπάθειες για την πρόγνωση των σεισμών. Μία από τις μεθόδους που αναπτύχθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες είναι η μέθοδος ΒΑΝ (επινόηση των Ελλήνων Φυσικών Βαρώτσου, Αλεξόπουλου και Νομικού, απ' όπου και η ονομασία της) που έχει και ιστορική σημασία λόγω των αγώνων της ομάδας ενάντια σε επιθέσεις που δεχόταν και δέχεται κατά καιρούς. Ακρογωνιαίος λίθος στην έρευνα αυτή είναι οι ηλεκτρικές ώσεις που αναδύονται από τα πετρώματα όταν αυτά βρίσκονται υπό (μηχανική) τάση που υπερβαίνει ένα κρίσιμο σημείο. Τα πρόδρομα αυτά ηλεκτρικά σήματα εμφανίζονται στο δίκτυο καταγραφής ως και τρεις μήνες πριν την εκδήλωση του σεισμού και συνεκτιμώνται με άλλα δεδομένα από την ομάδα ΒΑΝ όπως οι μαγνητικές διαταραχές που γεννώνται ταυτόχρονα με τις πρόδρομες ηλεκτρικές και η επιτάχυνση της σεισμικότητας. Υπάρχουν ακόμη προσπάθειες, (μία εξ'αυτών επίσης Ελληνική), που δίνουν μοντέλα για τις διαδικασίες της γένεσης του σεισμού καθώς πλησιάζει ο χρόνος της θραύσης του ρήγματος και αναλύοντας δεδομένα μετρήσεων βελτιώνουν σημαντικές παραμέτρους της πρόγνωσης και δίνουν συνθήκες βεβαιότητας για την έλευση του σεισμού. Σημαντική συνεισφορά στην πρόγνωση, εκτός από τις επίγειες μετρήσεις, έχουν ήδη - και εκτιμάται πως θα έχουν ακόμη περισσότερη - οι δορυφορικές παρατηρήσεις της Γης.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Γεωφυσική Κατηγορία:Σεισμολογία Κατηγορία:Γεωλογικά φαινόμενα Κατηγορία:Γεωλογικοί κίνδυνοι
Κάλτσιο Κατάνια
Η Κάλτσιο Κατάνια (Calcio Catania) είναι Ιταλική ποδοσφαιρική ομάδα που ιδρύθηκε το 1908 και εδρεύει στην Κατάνια της Σικελίας. Έχει περάσει μεγάλο μέρος της ιστορίας της στην Σέριε Β, κερδίζοντας την άνοδο στην κορυφή του πρωταθλήματος Ιταλίας Σέριε Α πέντε φορές. Επί του παρόντος αγωνίζεται στη Σέριε Α και η υψηλότερη θέση που έφτασε ποτέ είναι 8η, δύο φορές, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960. Η μεγαλύτερη επιτυχία της ομάδας είναι η συμμετοχή στον τελικό του Κυπέλλου Άλπεων το 1964.
Διακρίσεις
Σέριε Β
Κύπελλο Άλπεων
Σέριε C / Σέριε C1
Σέριε C2
Σέριε D
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1908 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1908
Αλέξανδρος Διακόπουλος
Ο Αντιναύαρχος Αλέξανδρος Διακόπουλος ήταν ανώτερος αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού, επιτελικός και διετέλεσε πρώτος Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας της Ελλάδας στο Υπουργικό Συμβούλιο του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 11 Οκτωβρίου 1962. Είναι γιος του δικηγόρου και πολιτικού Γεώργιου Διακόπουλου (1929-2016), ο οποίος υπηρέτησε ως βουλευτής Μαγνησίας με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας. Μπήκε στην Σχολή Ναυτικών Δοκίμων το 1980, όπου και αποφοίτησε στις 8 Ιουνίου 1984.
Υπηρέτησε σε φρεγάτες και ταχύπλοα επιθετικά σκάφη, προήχθη σε ανθυποπλοίαρχο στις 3 Ιουνίου 1987, υποπλοίαρχο στις 3 Ιουνίου 1991, και πλωτάρχη στις 28 Ιουνίου 1996. Το 1990 ολοκλήρωσε το εκπαιδευτικό πρόγραμμα ελικοπτέρων. Διοίκησε το ναρκαλιευτικό «ΑΗΔΩΝ» το 1995-1997 καθώς και την Ναυτική Σχολή Ελικοπτέρων το 1998–2000. Προήχθη σε αντιπλοίαρχο στις 5 Απριλίου 2001, ολοκλήρωσε μαθήματα στο Collège interarmées de Défense τη Γαλλίας το 2001 και στη Ναυτική Σχολή Πολέμου το 2002, υπηρέτησε ως εκπρόσωπος τύπου του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού το 2002–2005, ως κυβερνήτης του πλοίου «ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ» το 2006-2007, και ως Επιστολέας Διοικήσεως Ελικοπτέρων Ναυτικού το 2007–2008. Το 2006 ολοκλήρωσε μεταπτυχιακό στη Δημόσια Διοίκηση στο pανεπιστήμιο John F. Kennedy του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ. Προήχθη σε πλοίαρχο στις 30 Ιουνίου 2008, υπηρέτησε ως ναυτικός ακόλουθος στην Άγκυρα έως το 2011, και ακολούθως ως Διοικητής Ελικοπτέρων Ναυτικού έως το 2013.
Προήχθη σε αρχιπλοίαρχο στις 20 Μαρτίου 2013, ήταν επικεφαλής της Διεύθυνσης Διεθνών Σχέσεων του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας έως τον Νοέμβριο του 2014, όταν προήχθη σε Αναπληρωτή Γενικό Διευθυντή Εθνικής Αμυντικής Πολιτικής και Διεθνών Σχέσεων. Στις 16 Οκτωβρίου 2015 προήχθη σε υποναύαρχο και ανέλαβε τη διοίκηση του Ναυτικού Εκπαιδευτικής Διοίκησης. Από τις 12 Σεπτεμβρίου 2016, υπηρέτησε παράλληλα ως διοικητής της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων. Προήχθη σε αντιναύαρχο στις 16 Ιανουαρίου 2017 και διορίστηκε Διοικητής Σχολής Εθνικής Άμυνας. Μέχρι τις 8 Μαρτίου, διατήρησε και τις προηγούμενες θέσεις του.
Την 1η Αυγούστου 2019, ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης ανακοίνωσε τη δημιουργία της θέσης του Συμβούλου Εθνικής Ασφάλειας παρά τω Πρωθυπουργώ και τον διορισμό του Αντιναυάρχου Διακόπουλου στη θέση αυτή. Παραιτήθηκε από τη θέση του στις 19 Αυγούστου 2020.
Ο Αντιναύαρχος Διακόπουλος μιλά Γαλλικά και Αγγλικά, είναι παντρεμένος και έχει ένα παιδί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού
Ποιμήν
Ο Ποιμήν ή Ποιμήν του Ερμά είναι ένα βιβλίο του 2ου μ.Χ. αιώνα που αποδίδεται στον Αποστολικό πατέρα Ερμά, και σώζεται μέχρι σήμερα. Το βιβλίο γράφτηκε στη Ρώμη στα ελληνικά.
Περιεχόμενο
Ο Ποιμήν αποτελείται από μια σειρά αποκαλύψεων, που έκαναν στο συγγραφέα δύο ουράνια όντα, υπό την μορφή μια ηλικιωμένης γυναίκας το πρώτο και ενός βοσκού το δεύτερο. Ο κύριος σκοπός των πέντε Οράσεων, των δώδεκα Εντολών και των δέκα Παραβολών που περιλαμβάνονται στο βιβλίο είναι να κηρύξουν μετάνοια. Κάποιες λεπτομέρειες που περιέχονται στο βιβλίο, δίνουν μια ενδιαφέρουσα εικόνα για τη ζωή της εκκλησίας της Ρώμης στο πρώτο μισό του 2ου μ.Χ. αιώνα.
Συγγραφέας
Λόγω της μορφής και του περιεχομένου του αλλά και λόγω έλλειψης εξωτερικών μαρτυριών η ταυτοποίηση του συγγραφέα είναι δύσκολη. Βάσει εσωτερικών κριτηρίων ερευνητές μίλησαν για τη διάκριση του έργου σε τρία μέρη, άρα και για τρεις συγγραφείς αντίστοιχα, ενώ άλλοι επικαλέστηκαν τα γλωσσικά επιχειρήματα για να θεμελιώσουν την άποψη περί περισσοτέρων του ενός συγγραφέων.
Πηγή
Κατηγορία:Χριστιανικά κείμενα
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1957
Οι 16οι Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1957 έγιναν στην Αθήνα, στο Παναθηναϊκό Στάδιο, από 30 Αυγούστου ως 1 Σεπτεμβρίου. Μετείχαν μόνο τέσσερις βαλκανικές χώρες. Εκτός από την Αλβανία, απουσίασε και η Τουρκία, έπειτα από απαγόρευση της τουρκικής κυβέρνησης με δικαιολογία την ένταση των ελληνοτουρκικών σχέσεων λόγω της κυπριακής κρίσης. Το σημαντικό γεγονός ήταν πως για πρώτη φορά διεξήχθησαν επίσημοι αγώνες γυναικών. Η Ελλάδα υπήρξε άριστη οικοδέσποινα και στο ηλεκτροφωτισμένο Στάδιο έγιναν αγώνες και τις βραδινές ώρες. Νικήτρια στους άνδρες αναδείχθηκε η Γιουγκοσλαβία και στις γυναίκες η Ρουμανία. Το δέκαθλο ξαναμπήκε στους αγώνες και κορυφαίος αθλητής των αγώνων αναδείχθηκε ο δεκαθλητής Σλάβκοφ που νίκησε και στο μήκος.
Πηγές
Κατηγορία:Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου Κατηγορία:Στίβος το 1957 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Αθήνα
Ντάνιελ Ντένετ
Ο Ντάνιελ Κλέμεντ Ντένετ Γ΄ (γενν. 28 Μαρτίου 1942) είναι Αμερικανός φιλόσοφος, συγγραφέας και γνωσιακός επιστήμονας, η έρευνα του οποίου επικεντρώνεται στη φιλοσοφία του νου, τη φιλοσοφία της επιστήμης και τη φιλοσοφία της βιολογίας, ιδιαίτερα ως εκείνους τους τομείς συναφείς με την εξελικτική βιολογία και τη γνωσιακή επιστήμη.
Σήμερα είναι συν-διευθυντής του Κέντρου Γνωσιακών Σπουδών, καθηγητής φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο Ταφτς. Ο Ντένετ είναι άθεος και υλιστής, μέλος της συμβουλευτικής επιτροπής του Υλιστικού Συνασπισμού για την Αμερική, καθώς και ένθερμος υποστηρικτής του κινήματος Brights. Ο Ντένετς αναφέρεται ως ένας από τους «τέσσερις καβαλάρηδες του Νέου Αθεϊσμού», μαζί με τους Ρίτσαρντ Ντόκινς, Σαμ Χάρρις και Κρίστοφερ Χίτσενς.
Πρώιμος βίος και εκπαίδευση
Ο Ντένετ γεννήθηκε στις 28 Μαρτίου 1942 στη Βοστόνη της Μασαχουσέτης, γιος της Ρουθ Μάρτζορι και του Ντάνιελ Ντένετ Κλέμεντ Νεότερου. Ο Ντένετ πέρασε μέρος της παιδικής του ηλικίας στο Λίβανο, όπου, κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ο πατέρας του ήταν πράκτορας της αντικατασκοπείας στο Γραφείο Στρατηγικών Υπηρεσιών τοποθετημένος ως μορφωτικός ακόλουθος στην αμερικανική πρεσβεία στη Βηρυτό. Όταν ήταν πέντε ετών η μητέρα του τον πήρε πίσω στη Μασαχουσέτη, καθώς ο πατέρας του πέθανε σε ανεξήγητο αεροπορικό δυστύχημα. Ο ίδιος ο Ντένετ αφηγείται ότι ήρθε για πρώτη φορά αντιμέτωπος με την έννοια της φιλοσοφίας, σε καλοκαιρινή κατασκήνωση στην ηλικία των 11, όταν ένας σύμβουλος τού είπε, «Ξέρεις κάτι Ντάνιελ; Είσαι ένας φιλόσοφος».
Ο Ντένετ περιγράφει τον εαυτό του ως «αυτοδίδακτο -ή, πιο σωστά, ευεργετημένο από τις εκατοντάδες ώρες άτυπης διδασκαλίας σε όλους τους τομείς που με ενδιαφέρουν, από μερικούς από τους κορυφαίους επιστήμονες του κόσμου».
Είναι υπότροφος του Ιδρύματος Φουλμπράιτ, δις υπότροφος του Ιδρύματος Γκούγκενχαϊμ και υπότροφος του Κέντρου Προηγμένων Μελετών στις Συμπεριφορικές Επιστήμες. Είναι μέλος της Επιτροπής Σκεπτικιστικής Έρευνας και βραβευμένος της Διεθνούς Ακαδημίας του Ουμανισμού. Το 2004 ονομάστηκε Ανθρωπιστής της Χρονιάς από την Αμερικανική Ανθρωπιστική Ένωση.
Τον Φεβρουάριο του 2010 έγινε τιμητικό μέλος της επιτροπής του Ιδρύματος για την Ελευθερία από τη Θρησκεία.
Το 2012 του απονεμήθηκε το Βραβείο Erasmus, ένα ετήσιο βραβείο για την εξαιρετική συμβολή του στον ευρωπαϊκό πολιτισμό, την κοινωνία ή κοινωνική επιστήμη, «για την ικανότητά του να μεταφράζει την πολιτιστική σημασία της επιστήμης και της τεχνολογίας σε ένα ευρύ κοινό».
Ελεύθερη βούληση.
Στο θέμα της ελεύθερης βούλησης, ο Ντένετ θεωρείται "συμβατιστής" και δηλαδή θεωρεί πως ο ντετερμινισμός με την ελεύθερη βούληση είναι συμβατά μεταξύ τους και μπορούν να συνυπάρχουν. Παρόλο που επιβεβαίωσε πως είναι "συμβατιστής", στο κεφάλαιο "Δίνοντας στους Ελευθεριακούς αυτό που λένε πως θέλουν" στο βιβλίο Ιδεοθύελλα, το 1978,  ο Ντένετ Dennett διατύπωσε μοντέλο δύο σταδίων το οποίο είναι αντίθετο με τις ελευθεριακές απόψεις."Το μοντέλο της διαδικασίας λήψης αποφάσεων που προτείνω, έχει τα ακόλουθα χαρακτηριστικά: Όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια σημαντική απόφαση, ένας μηχανισμός μελέτης του οποίου το αποτέλεσμα είναι ακαθόριστο εως ένα βαθμό, εκκινεί και παράγει μια σειρά από σκέψεις οι οποίες μερικές απορρίπτονται άμεσα ως άσχετες, είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα. Αυτές οι σκέψεις Οι σκέψεις που επιλέγονται ότι έχουν κάποια βαρύτητα στην διαδικασία λήψης αποφάσεων, σχηματίζουν μια διαδικασία εκλογίκευσης, και αν ο παράγοντας που κάνει την σκέψη, είναι κυρίως έλλογος, αυτές οι σκέψεις θα αποτελέσουν τελικά ως πρόγνωση αλλά και ως επεξήγηση για την τελική απόφαση." Ενώ άλλοι φιλόσοφοι ανεπτύξαν μοντέλα δυο σταδίων, όπως οι William James, και Henri Poincaré ο Ντένετ υπερασπίζεται το δικό του μοντέλο για τους παρακάτω λόγους;"# Πρώτο... Η επιλογή, απόρριψη και ζύγισμα της κάθε σκέψης που εμφανίζεται στον καθένα, είναι ζήτημα της ευφυίας του καθενός. "Οι πρώην και οι περιθωριακές μας αποφάσεις, συνεισφέρουν, νομίζω, στην αίσθηση μας ότι είμαστε υπεύθυνα και ελευθέρως δρώντα υποκείμενα, χοντρικά με το ακόλουθο τρόπο: Πρέπει να πάρω μια σημαντική απόφαση και μετά από αρκετή σκέψη, λέω στον εαυτό μου: "αρκετά, σκέφτηκα πολύ αυτό το θέμα και τώρα θα δράσω", γνωρίζοντας πως θα μπορούσα να σκεφτώ περισσότερο, γνωρίζοντας πως οι συνέπειες ίσως αποδείξουν πως έχω λάθος, αλλά λαμβάνω την ευθύνη σε κάθε περίπτωση."
Φιλοσοφία του νου
Ο Ντένετ έχει ξεκαθαρίσει πολλάκις, ότι το κύριο φιλοσοφικό του εγχείρημα παρέμεινε το ίδιο από την εποχή που φοιτούσε στην Οξφόρδη. Η βασική του επιδίωξη είναι να θεμελιώσει την φιλοσοφία του μυαλού στην εμπειρική έρευνα.
Στο έργο του, ο Ντένετ επικεντρώνεται στην ικανότητα της εξέλιξης να εξηγήσει μερικά από τα χαρακτηριστικά της συνείδησης. Υπερασπίζεται την θεωρία που είναι γνωστή από ορισμένους ως Νευρικός Δαρβινισμός (Neural Darwinism).
Εξελικτική συζήτηση
Αρκετή από την δουλειά του Ντένετ από το 1990 είναι να ενδυναμώσει τις προηγούμενες του ιδέες, αναζητώντας προσθέτοντας την εξελικτική συνιστώσα στα ίδια θέματα. Αναζητά τι ξεχωρίζει τα ανθρώπινα μυαλά, από τα μυαλά των ζώων,και το πως είναι συμβατή η ελεύθερη βούληση με ένα νατουραλιστικό κόσμο (στο βιβλίο Η ελευθερία εξελίσσεται-Freedom Evolves).
Ο Ντένετ βλέπει την εξέλιξη από φυσική επιλογή ως αλγοριθμική διαδικασία- αν και εξηγεί πως ενέχει αρκετό βαθμό τυχαιότητας. Αυτή η ιδέα είναι σε αντίθεση με την εξελικτική φιλοσοφία του παλαιοντολόγου Στέφεν Γκουλντ (Stephen Jay Gould),που προτιμούσε να τονίζει τον πλουραλισμό της εξέλιξης.
Ο Ντένετ θεωρείται υπέρμαχος της σκληρής προσαρμοστικότητα στην συζήτηση για την εξέλιξη. Είναι σε συμφωνία με την θεωρία του βιολόγου Richard Dawkins. Στο έργο τουΗ επικίνδυνη Ιδέα του Δαρβίνου Darwin's Dangerous Idea, ο Ντένετ έδειξε αρκετό πάθος στην υπεράσπιση της προσαρμοστικότητας. Αυτό ίσως οφείλεται στην μακρόχρονη δημόσια συζήτηση με τον Gould σχετικά με την κοινωνιοβιολογία και την εξελικτική ψυχολογία..
Σχετικά με τη θρησκεία και ηθική
μικρογραφία|Ο Ντάνιελ Ντένετ απευθύνεται στο συνέδριο των μουσουλμάνων που αποστάτησαν, που διεξήχθη στο Λονδίνο τον Ιούλιο του 2017. Στο έργο του "Η επικίνδυνη Ιδέα του Δαρβίνου", ο Ντένετ γράφει πως η εξέλιξη μπορεί να εξηγήσει την απαρχές της ηθικής. Απορρίπτει την ιδέα του "νατουραλιστικού λάθους" (τον όρο τον ανέπτυξε ο φιλόσοφος Μουρ (G. E. Moore) το 1903 και σύμφωνα με τον Μουρ, θα ήταν λάθος να ισχυριστεί κανείς πως το καλό αφαιρετικά, καταλήγει σε νατουραλιστικές ιδιότητες όπως το ευχάριστο ή το επιθυμητό) καθώς είναι η ιδέα ότι η ηθική περιπλανάται σε ένα κινούμενο πεδίο. Ισχυρίζεται πως το σφάλμα είναι να πας βιαστικά από τα δεδομένα στις αξίες.
Στο βιβλίο του "Σπάζοντας τo ξόρκι: Η θρησκεία σαν Νατουραλιστικό Φαινόμενο" (Breaking the Spell: Religion as a Natural Phenomenon), ο Ντένετ προσπαθεί να εξηγήσει με νατουραλιστικό φυσιοκρατικό τρόπο την θρησκευτική πίστη, εξηγώντας πως είναι πιθανόν να υπάρχουν εξελικτικοί λόγοι στο θρησκευτικό φαινόμενο.
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθεϊστές φιλόσοφοι Κατηγορία:Αμερικανοί άθεοι Κατηγορία:Αμερικανοί επιστήμονες Κατηγορία:Αμερικανοί σκεπτικιστές Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς Κατηγορία:Αμερικανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Παραλήπτες του βραβείου Erasmus Κατηγορία:Φιλόσοφοι της θρησκείας Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 21ου αιώνα Κατηγορία:Επικριτές του Χριστιανισμού
Περιπλοκοειδή
Τα Περιπλοκοειδή (Λατ: Convolvulaceae) είναι οικογένεια αγγειοσπέρμων δικοτυλήδονων φυτών στην οποία ανήκουν η περιπλοκάδα (Cuscuta europea), η γλυκοπατάτα, τα χωνάκια (Ipomoea pyrpurea) κ.α. Περιλαμβάνει περίπου 60 γένη, με περισσότερα από 1.600 είδη πολυετών ποοδών φυτών ή θάμνων, σπανιότερα μικρών δένδρων.
Περιγραφή
Έχουν φύλλα απλά, σπανιότερα πτεροειδή, κατ΄ εναλλαγή. Επίσης υπάρχουν φυτά που είναι χωρίς φύλλα (άφυλλα), χωρίς χλωροφύλλη και ζούν παρασιτικά, προσκολλημένα πάνω σε άλλα είδη. Τα άνθη τους έχουν στεφάνη χοανοειδή πενταμερή με ποικίλα χρώματα και συμμετρία ακτινωτή. Οι στήμονες είναι πέντε και προσφύονται στη στεφάνη. Η Ωοθήκη είναι επιφυής με 1-3 καρπόφυλλα, δίχωρη. Ο καρπός είναι κάψα.
Γνωστότεροι αντιπρόσωποι της οικογένειας
Στην οικογένεια αυτή ανήκουν πολλά φυτά που καλλιεργούνται ως διακοσμητικά, επίσης πολλά για τις φαρμακευτικές τους ιδιότητες και μερικά γιατί είναι χρήσιμα στη διατροφή του ανθρώπου. Ανάμεσα στους γνωστότερους αντιπροσώπους της οικογένειας είναι τα γένη Convolvulus και Calystegia, κοινά και στη ευρωπαϊκή χλωρίδα. Τα φυτά αυτά, όπως και το τροπικό γένος Ipomoea, συναντώνται αυτοφυή και άλλα καλλιεργούνται ως καλλωπιστικά. Τα καλλωπιστικά είδη, γνωστά με διάφορες κοινές ονομασίες, όπως θαλασσί, κόκκινο, μοβ ή λευκό χωνάκι, αναρριχώνται καλύπτοντας τοίχους και πέργολες ή κρέμονται από ζαρντινιέλες που τοποθετούνται κάτω από το περβάζι των παραθύρων. Στο γένος Ipomoea ανήκει και το είδος Ipomea batatas, που παράγει εδώδιμους κονδύλους.
Αξιόλογο είδος του γένους, αυτοφυές και στην Ελλάδα, είναι το Convolvulus tricolor. Πρόκειται για μονοετή, έρπουσα, τριχωτή πόα, με ωειδώς λογχοειδή ή αντωειδή φυλλα· τα άνθη του είναι μονήρη, με κυανή στεφάνη, λευκή-κίτρινη στο κέντρο. Με αφετηρία το αυτοφυές αυτό είδος έχουν δημιοργηθεί πολλές μόνόχρωμες ή ποικιλόχρωμες ποικιλίες, που καλλιεργούνται στους κήπους για καλλωπιστικούς σκοπούς. Σπέρνονται τον Απρίλιο και ανθίζουν από τον Ιούλιο μέχρι το Σεπτέμβριο. Ευδοκιμούν σε ηλιόλουστες περιοχές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Δημήτρης Σουλτανόπουλος
Ο Δημήτρης Σουλτανόπουλος (γενν. 3 Σεπτεμβρίου 1981, Αθήνα), είναι Έλληνας διεθνής πετοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,01 μ. και αγωνίζεται ως κεντρικός στην ομάδα του Ολυμπιακού Πειραιώς.
Καριέρα
Ο Δημήτρης Σουλτανόπουλος υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο το 1997 στον Άρη Νίκαιας, στον οποίο παρέμεινε μέχρι το 2001.
Το 2001 μεταπήδησε στην Α.Ε. Νικαίας, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2004, με εξαίρεση τη σεζόν 2002-03, κατά τη διάρκεια της οποίας αγωνίστηκε στην Ολυμπιάδα Πατρών.
Τη διετία 2004-2006 αγωνίστηκε στον Α.Ο. Παγκρατίου.
Επόμενος σταθμός στην καριέρα του Δημήτρη Σουλτανόπουλου ήταν ο Ολυμπιακός Πειραιώς, στον οποίο παρέμεινε για τέσσερα χρόνια, καταφέρνοντας να κατακτήσει δύο Πρωταθλήματα Ελλάδας (2009, 2010) και ένα Κύπελλο Ελλάδας (2009).
Το 2010 μεταπήδησε στην Ε.Α. Πατρών, ενώ από το 2011 μέχρι και το 2013 αγωνιζόταν στο Φοίνικα Σύρου.
Εκτός από τους τίτλους που έχει κατακτήσει, έχει επίσης τρεις συμμετοχές σε τελικούς του Κυπέλλου Ελλάδας, το 2010 με τον Ολυμπιακό, το 2013 με τον Φοίνικα Σύρου και το 2014 με τον Α.Ο. Κηφισιάς. Αναμφίβολα πάντως η πιο επιτυχημένη χρονιά της πλούσιας καριέρας του ήταν η περίοδος 2015-16, όπου όχι μόνο κατέκτησε και τους τρεις εγχώριους τίτλους με τον Ολυμπιακό, αλλά και ανακηρυχθηκε Πολυτιμότερος παίκτης στα Φάιναλ-4 τόσο του Λιγκ Καπ, όσο και του Κυπέλλου Ελλάδας.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Δημήτρης Σουλτανόπουλος είναι διεθνής με την ελληνική εθνική ομάδα πετοσφαίρισης, από το 2006. Με το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα έχει πραγματοποιήσει 33 συμμετοχές σε τελικούς και προκριματικους Ευρωπαϊκών και Παγκοσμίων Πρωταθλημάτων, αλλά και σε αγώνες για την Ευρωπαϊκή και Παγκόσμια Λίγκα πετοσφαίρισης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Πετοσφαιριστές της εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Ε.Α. Πατρών Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Φοίνικα Σύρου Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Α.Ο.Π. Κηφισιάς
Ρίλεϊ Σάλμον
Ο Ρίλεϊ Σάλμον (γεννημένος 2 Ιουλίου 1976) είναι Αμερικανός διεθνής πετοσφαιριστής. Έχει ύψος 197εκ και αγωνίζεται ως διαγώνιος.
Καριέρα
Ο Ρίλεϊ Σάλμον υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο το 1999 με την ιταλική Σαρπλάστ Λιβόρνο, στην οποία παρέμεινε για δύο σεζόν.
Το 2001 ταξίδεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του ΠΑΟΚ Θεσαλλονίκης.
Το 2003 μετεγγράφει στη ρωσική Λοκομοτίβ Μπέλγκοροντ και ένα χρόνο μετά επέστρεψε στην Ελλάδα, αυτήν τη φορά για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς. Με την ομάδα του Πειραιά κατέκτησε το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης του 2005.
Τη διετία 2007-09 αγωνίστηκε στην Ιταλία και συγκεκριμένα στην Αντρεόλι Λατίνα (2007-08) και στη Σίσλεϊ Τρεβίζο (2008-09).
Το 2009 ταξίδεψε στη Βραζιλία για λογαριασμό της Βίβο Μίνας, στην οποία παρέμεινε για δύο χρόνια.
Από το 2011 αγωνίζεται στην Ουάνς Ούνιδος, ομάδα της Αργεντινής.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Ρίλεϊ Σάλμον έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές με την Εθνική ομάδα πετοσφαίρισης των ΗΠΑ.
Μεταξύ άλλων, έχει αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008 καθώς και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πετοσφαίρισης του ίδιου έτους. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008, βοήθησε την εθνική ομάδα των ΗΠΑ να κερδίσει το χρυσό μετάλλιο.
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανοί πετοσφαιριστές Κατηγορία:Αμερικανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Κουβανίτης
Ο κουβανίτης (αγγλικά: cubanite) είναι θειούχο ορυκτό του χαλκού και του σιδήρου. Οφείλει το όνομά του στη νήσο Κούβα, στην περιοχή Barracanao της οποίας πρωτοεντοπίστηκε.
Εμφανίζει χαρακτηριστική διδυμία, η οποία προσομοιάζει με εξαγωνικό αστέρι ή εξαπέταλο άνθος και αποτελεί μια από τις καλύτερες ενδείξεις εντοπισμού του. Σχηματίζεται σε υδροθερμικές αποθέσεις υψηλών σχετικά θερμοκρασιών, μαζί με πυρροτίτη και πεντλανδίτη, ενώ συχνά εμφανίζεται ως ενδοανάπτυξη σε χαλκοπυρίτη. Παρατηρήθηκε επίσης σε ανθρακούχους χονδριτικούς σχηματισμούς μετεωριτών.
Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο πυρροτίτης, ο πεντλανδίτης, ο χαλκοπυρίτης, ο σφαλερίτης, ο σιδηροπυρίτης, ο σιδηρίτης, ο χαλαζίας, ο χρυσός και ο ασβεστίτης.
Εκτός από την Κούβα, σημαντικές εμφανίσεις του είναι ακόμη στη Βραζιλία (Minas Gerais, ορυχείο Morro Velho, μαζί με χρυσό), το Οντάριο του Καναδά, τις ΗΠΑ (Πολιτείες Αλάσκα, Αριζόνα, Νέο Μεξικό), το Τούναμπεργκ και άλλες περιοχές στη Σουηδία, τη Φινλανδία, τη Νέα Νότια Ουαλία στην Αυστραλία, τη δυτική Σιβηρία στη Ρωσία, τη Γερμανία, την Αγγλία, την Αλσατία (Γαλλία), τη νήσο Βόρνεο, την Κίνα, τη Νότια Κορέα, τη Ναμίμπια, (Tsumeb και Windhoek), τη Ζιμπάμπουε και τη Νότια Αφρική.
Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στα μεταλλεία Λαυρίου (περιοχή Καμάριζας), στην Κασσάνδρα Χαλκιδικής (μεταλλείο Ολυμπιάδας) και τη Μαρώνεια Ροδόπης στις χαλκούχες - μολυβδαινιούχες αποθέσεις.
Βιβλιογραφία
Κουβανιτης Κατηγορία:Ορυκτά του θείου Κατηγορία:Ορυκτά του σιδήρου
Σον Κιλπάτρικ
Ο Σον Ρέντελ Κιλπάτρικ (Νέα Υόρκη, 6 Ιανουαρίου 1990) είναι Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Αγωνίζεται ως σούτινγκ γκαρντ στην Σαραγόσα. Στο NBA έχει αγωνιστεί με 6 ομάδες και έχει μέσο όρο 10,3 πόντους ανά αγώνα. Κορυφαία του σεζόν η 2016-2017 όπου αγωνίστηκε σε 70 παιχνίδια της κανονικής περιόδου με τους Μπρούκλιν Νετς, έχοντας μέσο όρο 13,1 πόντους, 4 ριμπάουντ και 2,2 ασίστ σε 25 λεπτά συμμετοχής. Τη σεζόν 2017-2018 υπήρξε συμπαίκτης του Γιάννη Αντετοκούνμπο, ενώ τη σεζόν 2018-2019, βρέθηκε στον Παναθηναϊκό κατακτώντας Πρωτάθλημα και Κύπελλο Ελλάδας.
2014-2015
Το 2014 ο Κιλπάτρικ εντάχθηκε στους Φιλαδέλφεια 76ερς για το Summer NBA Summer League 2014. Στις 20 Οκτωβρίου 2014 υπέγραψε με τους Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς. Στις 3 Νοεμβρίου, αποκτήθηκε από τους Σάντα Κρουζ Ουόριορς ως affiliate player των Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς. Στις 21 Ιανουαρίου 2015 μεταφέρθηκε στους Ντέλαγουερ 87ερς ως ανταλλαγή με τον Ρόναλντ Ρόμπερτς.
Μινεσότα Τίμπεργουλβς
Στις 19 Μαρτίου 2015 ο Κιλπάτρικ υπέγραψε 10ημερο συμβόλαιο με τους Μινεσότα Τίμπεργουλβς. Με τους Μινεσότα Τίμπεργουλβς αγωνίστηκε σε 4 αγώνες και είχε κατα μέσο όρο 5,5 πόντους και 1,5 ριμπάουντ ανά παιχνίδι.
Ντένβερ Νάγκετς
Στις 12 Ιανουαρίου 2016 ο Κιλπάτρικ υπέγραψε συμβόλαιο διάρκειας 10 ημερών με τους Ντένβερ Νάγκετς το οποίο ανανεώθηκε στις 23 Ιανουαρίου για ακόμη 10 ημέρες. Δύο ημέρες αργότερα, είχε το καλύτερο παιχνίδι του σημειώνοντας 11 πόντους και 3 ριμπάουντ απέναντι στους Ατλάντα Χοκς.
Μπρούκλιν Νετς
Στις 28 Φεβρουαρίου 2016 ο Κιλπάτρικ υπέγραψε συμβόλαιο διάρκειας 10 ημερών με τους Μπρούκλιν Νετς. Στις 5 Μαρτίου, σημείωσε 19 πόντους απέναντι στους Μινεσότα Τίμπεργουλβς. Στις 19 Μαρτίου υπέγραψε πολυετές συμβόλαιο με τους Μπρούκλιν Νετς. Τρεις μέρες αργότερα, σημείωσε 25 πόντους στο ματς απέναντι στους Σάρλοτ Χόρνετς. Στις 10 Απριλίου έκανε ρεκόρ πόντων, με 26 πόντους απέναντι στους Ιντιάνα Πέισερς. Στις 29 Νοεμβρίου σημείωσε 38 πόντους σε μια νίκη με σκορ 127-122 επί των Λος Άντζελες Κλίπερς. Είχε επίσης 14 ριμπάουντ στο παιχνίδι. Με την ομάδα του Μπρούκλιν σε 109 παιχνίδια είχε 13,3 πόντους και 3,8 ριμπάουντ ανά παιχνίδι.
Μιλγουόκι Μπακς
Στις 18 Δεκεμβρίου 2017 ο Κιλπάτρικ υπέγραψε 2-way συμβόλαιο με τους Μιλγουόκι Μπακς. Με την ομάδα των Μπακς σε 23 παιχνίδια είχε 4 πόντους και 2,8 ριμπάουντ ανά παιχνίδι.
Λος Άντζελες Κλίπερς
Στις 4 Μαρτίου του 2018 ο Κιλπάτρικ υπέγραψε συμβόλαιο 10 ημερών με τους Λος Άντζελες Κλίπερς το οποίο στις 14 Μαρτίου του 2018 ανανεώθηκε για 10 ακόμη ημέρες.
Σικάγο Μπουλς
Στις 26 Μαρτίου 2018 ο Κιλπάτρικ υπέγραψε συμβόλαιο με τους Σικάγο Μπουλς. Στις 12 Ιουλίου 2018 αποχώρησε από τους ταύρους. Με τους Μπουλς σε 9 αγώνες 15,4 πόντους μέσο όρο.
Άξιο αναφοράς είναι ότι ο Κιλπάτρικ την σεζόν 2017-2018 φόρεσε τη φανέλα τεσσάρων ομάδων Μπρούκλιν Νετς, Μιλγουόκι Μπακς, Λος Άντζελες Κλίπερς, Σικάγο Μπουλς. Είχε 52 συμμετοχές με 7,2 πόντους ανά παιχνίδι και 2,8 ριμπάουντ.
Παναθηναϊκός
Στις 9 Ιανουαρίου του 2019 ανακοινώθηκε η απόκτησή του από τον Παναθηναϊκό μέχρι το τέλος της σεζόν. Τον Φλεβάρη του 2019 κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας στον τελικό απέναντι στον ΠΑΟΚ με σκορ 79-73 που έγινε στο Κλειστό "Δυο Αοράκια" στο Ηράκλειο Κρήτης. Τον Ιούνιο του 2019 κατέκτησε το πρώτο του πρωτάθλημα με τα πράσινα νικώντας τον Προμηθέα Πατρών με 3-0 στη σειρά των τελικών. Στην Ευρωλίγκα έπαιξε σε 15 αγώνες και αποκλείστηκε στα προημιτελικά από την Ρεάλ Μαδρίτης.
Τόφας
Στις 20 Ιουλίου 2020, ανακοινώθηκε από την τουρκική Τόφας. Στις 10 Δεκεμβρίου 2020, αποχώρησε ξαφνικά από την τούρκικη ομάδα. Ο Αμερικανός γκαρντ πρόλαβε να αγωνιστεί οκτώ φορές στο πρωτάθλημα και μέτρησε 18,8 πόντους με 42% από το τρίποντο, 4 ασίστ, 3,3 ριμπάουντ και 1,4 κλεψίματα, ενώ 16,5 πόντους είχε ανά παιχνίδι σε δύο εμφανίσεις στο BCL.
Γκραν Κανάρια
Τον Δεκέμβριο του 2020, ανακοινώθηκε από την ισπανική Γκραν Κανάρια. Σε 16 αγώνες στο Πρωτάθλημα Ισπανίας, είχε κατά μέσο όρο 11,9 πόντους, 1,6 ριμπάουντ και 1,9 ασίστ, ενώ στο Γιούροκαπ μέτρησε αντίστοιχα 7,7 πόντους, 1,8 ριμπάουντ και 1,6 ασίστ.
Χαπόελ Ιερουσαλήμ
Στις 25 Αυγούστου 2021, ανακοινώθηκε από την Χαπόελ Ιερουσαλήμ.
Σαραγόσα
Στις 19 Μαρτίου 2022, επέστρεψε στην Ισπανία για λογαριασμό αυτή τη φορά της Σαραγόσα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ντέλαγουερ 87ερς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σάντα Κρουζ Ουόριορς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μινεσότα Τίμπεργουλβς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ντένβερ Νάγκετς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπρούκλιν Νετς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μιλγουόκι Μπακς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λος Άντζελες Κλίπερς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σικάγο Μπουλς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τόφας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Τουρκίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές τουρκικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γκραν Κανάρια Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισπανικών συλλόγων
Οίκος της Σαβοΐας
thumb|right|140px|Θυρεός του Οίκου της Σαβοΐας Ο Οίκος της Σαβοΐας (Casa Savoia) είναι μία από τις παλαιότερες βασιλικές οικογένειες στον κόσμο, έχοντας ιδρυθεί το 1003 στην ιστορική περιοχή της Σαβοΐας. Η ιστορική κομητεία περιλάμβανε μέρη της σημερινής Ιταλίας, Ελβετίας και Γαλλίας και σταδιακά επεκτάθηκε συμπεριλαμβάνοντας το Βασίλειο της Ιταλίας από το 1861 έως το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Βασίλειο της Κροατίας καθώς και το Βασίλειο της Αλβανίας. Γόνοι του Οίκου υπήρξαν και οι Βίκτωρ Εμμανουήλ Β΄, Ουμβέρτος Α΄, Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ΄ και Ουμβέρτος Β΄, όλοι τους μονάρχες επί ηνωμένης Ιταλίας για πάνω από 85 χρόνια. Ο τελευταίος αυτών βασίλεψε για λίγες μόλις εβδομάδες, αφού κατόπιν δημοψηφίσματος το πολίτευμα άλλαξε σε κοινοβουλευτική δημοκρατία.
Γόνος από τον κλάδο Καρινιάν-Σουασόν είναι ο πρίγκιπας Ευγένιος της Σαβοΐας (1663-1736), ο περίφημος στρατηγός που ασφάλισε την Αυστρία των Αψβούργων ενάντια στους Τούρκους και τους Γάλλους. Επίσης μέλος του οίκου, από τον κλάδο Καρινιάν-Αόστης, είναι ο Αμεδαίος Λουδοβίκος, Δούκας των Αβρουζίων (1873-1933) εξερευνητής της Αρκτικής και ορειβάτης.
Ιστορικά στοιχεία
Ο Οίκος της Σαβοΐας έλκει την καταγωγή του, όπως και άλλες ελεύθερες κοινότητες της Ελβετίας, από την ευρύτερη περιοχή που πλέον ονομάζεται Ελβετία. Το δε όνομα του Οίκου ανάγεται στην ιστορική περιοχή της Σαβοΐας, που βρίσκεται ανάμεσα στη Γαλλία και την Ιταλία. Συν τω χρόνω, ο Οίκος επεκτάθηκε γεωγραφικά, ηγεμονεύοντας σχεδόν ολόκληρη την ιταλική χερσόνησο, ωστόσο η επικράτησή του δεν οφείλεται σε φαντασμαγορικές μάχες και κατακτήσεις, αλλά στη σταδιακή αναδιάταξη των συνόρων, κάτι που διευκόλυναν οι γάμοι σκοπιμοτήτων καθώς και η μεθοδική επεκτατική πολιτική.
Πρώιμη περίοδος
«Πατέρας» του Οίκου θεωρείται ο Ουμβέρτος Α΄ (1003–1047 ή 1048), λεγόμενος και Ασπροχέρης, του οποίου η οικογένεια καταγόταν από την περιοχή του Μαγδεβούργου της Σαξωνίας· εκεί καταγράφεται για πρώτη φορά το οικογενειακό όνομα, εμφανιζόμενο τον 10ο αιώνα σε δύο αδελφούς, τον Αμεδαίο και τον Ουμβέρτο. Αν και πτωχή αρχικά χώρα, οι κληρονόμοι του θρόνου κατάφεραν με τη διπλωματία τους να περιέλθουν στον έλεγχό τους σημαντικά Αλπικά περάσματα. Δύο από τους γιους του Ουμβέρτου ακολούθησαν τον κλήρο, και αναρριχώμενοι τα αξιώματα διετέλεσαν επίσκοποι στο Αβαείο του Αγίου Μαυρίκιου στις όχθες του Ροδανού ποταμού, ανατολικά της Λίμνης της Γενεύης· ο δε Άγιος Μαυρίκιος παραμένει και στις μέρες μας προστάτης άγιος του Οίκου της Σαβοΐας.
Κληρονόμος του θρόνου, ο Όθων της Σαβοΐας, ανέλαβε ηγεμόνας το 1051 μετά τον θάνατο του μεγαλύτερού του αδελφού Αμεδαίου Α'. Ο γάμος του με τη μαρκησία Αδελαΐδα εκ Τορίνου αυτομάτως συμπεριέλαβε την Κομητεία της Σούσα, με τις πόλεις του Τορίνου και του Πινερόλο, στην επικράτεια του Οίκου. Η διπλωματική αυτή κίνηση τέθηκε σύντομα υπ´ όψη των μεγάλων δυνάμεων της εποχής, αποδίδοντας ανάστημα στον Οίκο έναντι της Γαλλίας, της Αγγλίας και της Ισπανίας.
Μήλον της έριδος ήταν η διαφιλονικούμενη περιοχή που εντοπίζεται στο σημερινό Καντόνι του Βω, όπου και είχαν καταλάβει το Κάστρο του Σιγιόν: η επέλαση στο Βω ανακόπηκε από τη Γενεύη κατά τη διάρκεια της Προτεσταντικής Μεταρρύθμισης, μετά την οποία το κάστρο περιήλθε στο Καντόνι της Βέρνης. Αργότερα, το Πεδεμόντιο ενώθηκε με την Σαβωδία, από την οποία προέκυψε εκ παραφθοράς το όνομα Σαβοΐα (Savoia). Οι δε Σαβόιοι έλκυαν την καταγωγή τους από τους Κέλτες και τους Ρωμαίους.
Επέκταση, υποχώρηση και ευημερία
Στα τέλη του 14ου αιώνα ο Οίκος της Σαβοΐας είχε επεκταθεί στις παρακείμενες περιοχές και με τις ευλογίες του Αυτοκράτορα Σιγισμούνδου της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ο Αμεδαίος Η΄ κόμης της Σαβοΐας στέφθηκε το 1416 δούκας της Σαβοΐας.
Εντούτοις την εποχή της Αναγέννησης ο Οίκος έπεσε σε πολεμική κρίση· ο Κάρολος Η΄ της Γαλλίας εισέβαλε στο Πεδεμόντιο της Σαβοΐας και την υπόλοιπη Ιταλία, καταλαμβάνοντας μέχρι το 1494 και τη Νάπολη. Ο Οίκος της Σαβοΐας υπαναχώρησε και κατέστησε το Τορίνο έδρα του, κάτι που διατηρήθηκε μέχρι την ενοποίηση της Ιταλίας.
Το 1553 ανήλθε στον θρόνο ο Εμμανουήλ Φιλιβέρτος. Οι οικογενειακές του εκτάσεις ανήκαν πλέον στο Γαλλικό Στέμμα και ελπίζοντας να τις επανακτήσει, συμμάχησε με την κύρια απειλή της Γαλλίας, τον Οίκο των Αψβούργων. Δήλωσε υποταγή στον Φίλιππο Β΄ της Ισπανίας και του ανατέθηκε η διοίκηση των Κάτω Χωρών (οι οποίες τότε αποτελούντο από 17 επαρχίες, σε σημερινά εδάφη της Ολλανδίας, του Βελγίου, του Λουξεμβούργου, της Γαλλίας και της Γερμανίας) από το 1555 έως το 1559. Με αυτήν την ιδιότητα ηγήθηκε της Ισπανικής εισβολής στη βόρεια Γαλλία σημειώνοντας μεγάλη νίκη στο Σαιν-Κεντέν το 1557. Εκμεταλλευόμενος τις διάφορες έριδες του ευρωπαϊκού πολιτικού κόσμου της εποχής, άρχισε να ανακαταλαμβάνει πρώην περιοχές του Οίκου της Σαβοΐας, μεταξύ αυτών και την πόλη του Τορίνου. Η πρωτεύουσα του Δουκάτου μεταφέρθηκε έτσι από το Σαμπερί στο Τορίνο και -καταργώντας τη λατινική- ως επίσημη γλώσσα ορίστηκε η ιταλική.
Η οικονομική άνθηση του 17ου αιώνα στην περιοχή του Τορίνου συμπαρέσυρε τον Οίκο της Σαβοΐας, καθιστώντας τον αναγνωρίσιμη οικονομική δύναμη. Ο Κάρολος Εμμανουήλ Β΄ επένδυσε στις μεταφορές, αναπτύσσοντας το λιμάνι της Νίκαιας και κατασκευάζοντας έναν δρόμο, ο οποίος μέσω των Άλπεων συνέδεε την Ιταλία με τη Γαλλία. Ταυτόχρονα οι πολιτικοί του χειρισμοί και η εστιασμένη του διπλωματία χάρισαν στον Οίκο περαιτέρω εδαφική επέκταση. Στις αρχές του 18ου αιώνα, επί Πολέμου της Ισπανικής Διαδοχής, ο Βίκτωρ Αμεδαίος Β΄ της Σαρδηνίας συμμάχησε με το στρατόπεδο των Αψβούργων και μέσω της Συνθήκης της Ουτρέχτης κέρδισε σημαντικά εδάφη στην ΒΑ Ιταλία, καθώς και το Στέμμα της Σικελίας.
Το Βασίλειο της Ιταλίας
Με τη βοήθεια του Βασιλείου της Σικελίας, την αναγνώριση του αξιώματος της βασιλείας καθώς και τον πλούτο του Παλέρμο, ο Οίκος της Σαβοΐας αναπτύχθηκε και ισχυροποιήθηκε ακόμη περισσότερο. Το 1720 αντάλλαξε μάλιστα τη Σικελία με τη Σαρδηνία, την οποία και έθεσε υπό την ηγεμονία του, ενώ το 1792 συντάχθηκε με την Πρώτη Συμμαχία εναντίον της Πρώτης Γαλλικής Δημοκρατίας· ο Ναπολέων τους κατέστειλε το 1796, υποχρεώνοντάς τους στην αποδοχή της Συνθήκης των Παρισίων, απόρροια της οποίας ήταν η ελεύθερη διέλευση του Γαλλικού Στρατού μέσω του Πεδεμοντίου. Δυο χρόνια αργότερα, το 1798, ο στρατηγός Μπαρτελεμί Ζουμπέρ κατέλαβε το Τορίνο και υποχρέωσε τον Κάρολο Εμμανουήλ Δ΄ να παραιτηθεί του θρόνου του και να αυτοεξοριστεί στη Σαρδηνία. Με την πτώση του Ναπολέοντα το 1814, το βασίλειο αποκαταστάθηκε και -βάσει του Συνεδρίου της Βιέννης- προσαρτήθηκε σε αυτό η Δημοκρατία της Γένοβας.
Εν τω μεταξύ η λαϊκή γνώμη χρωματίστηκε από εθνικιστικές προσωπικότητες· ο Τζουζέπε Ματσίνι διακήρυττε πως η ενοποίηση της Ιταλίας θα μπορούσε να επιτευχθεί μόνο μέσω της λαϊκής εξέγερσης. Ωστόσο μετά την αποτυχία των επαναστάσεων του 1848 οι Ιταλοί εθνικιστές αναγνώρισαν στο Βασίλειο της Σαρδηνίας και τον πρωθυπουργό του Κόμη του Καβούρ την ευκαιρία, να λάβει το όραμά τους για μια ενωμένη Ιταλία σάρκα και οστά. Το 1848 υπό το Αλβερτινό Καθεστώς (Statuto Albertino), ο Κάρολος Αλβέρτος αναγνώρισε το σύνταγμα του Βασιλείου της Σαρδηνίας, το οποίο συμπεριλάμβανε τις περιοχές της βορειοδυτικής Ιταλίας, όπως το Πεδεμόντιο. Το Αλβερτινό Καθεστώς αποτέλεσε έτσι τη νομική βάση του Βασιλείου, ακόμη και μετά την Ιταλική ενοποίηση, καθώς και τη μετατροπή του Βασιλείου της Σαρδηνίας σε Βασίλειο της Ιταλίας το 1861.
Η σκοτεινή πλευρά της Σαβοΐας
Από την ιστορία του Οίκου της Σαβοΐας δεν λείπουν τα μελανά σημεία και οι επίμαχες ιστορικές αναφορές· σε αρκετές περιπτώσεις έχει ασκηθεί σφοδρή κριτική για μαζικές σφαγές άοπλων πολιτών, συμπεριλαμβανομένων παιδιών και γηραιών.
Τον Απρίλη του 1655 γίνεται αναφορά στην αντίσταση των Βαλδένσιων, μια Προτεσταντική μειονότητα, κατά της μετακίνησής τους και περιορισμού τους σε απόμακρα σημεία του βασιλείου. Σε απάντηση, ο Κάρολος Εμμανουήλ Β΄ διέταξε την εξόντωσή τους· το βίαιο του γεγονότος προκάλεσε την αποστροφή της Ευρώπης, με τον Όλιβερ Κρόμγουελ (τότε ηγεμόνα της Αγγλίας) να πρωτοστατεί υπέρ των Βαλδένσιων, μέσα από επιστολές, εράνους, εφαρμόζοντας γενική νηστεία, αλλά και με την απειλή να αποστείλει στρατιωτικές δυνάμεις. Η εν λόγω σφαγή ενέπνευσε τον Τζον Μίλτον να συγγράψει το σονέτο "On the Late Massacre in Piedmont" ("επί της αλησμονήτου σφαγής στο Πεδεμόντιο").
Αιματοβαμμένο θα μείνει και το 1898, όπου σημειώνεται μεγάλη σύγκρουση μεταξύ των αρχών και διαδηλωτών, οι οποίοι διαμαρτύρονται για τις υψηλότατες τιμές στο ψωμί. Το συμβάν, όπου χρησιμοποιήθηκαν ακόμη και κανόνια κατά του πλήθους, θα μείνει στην ιστορία ως «Σφαγή του Μπάβα-Μπεκάρις», ενώ ο βασιλεύς Ουμβέρτος Α΄ θα παρασημοφορήσει τον Φιορέντσο Μπάβα-Μπεκάρις για την επιτυχή εκτέλεση της αποστολής του. Το γεγονός αυτό εξοργίζει μεγάλη μερίδα του πληθυσμού και προκαλεί, τον Ιούλιο του 1900 στη Μόντσα, τη δολοφονία του βασιλέως· εκτελεστής ήταν ο Γκαετάνο Μπρέσι, αδελφός μιας από τις γυναίκες που σκοτώθηκαν στις οδομαχίες, ο οποίος επέστρεψε στην Ιταλία από της ΗΠΑ για να εκδικηθεί τον άδικο χαμό της. Ο βασιλέας είχε ήδη στοχοποιηθεί στο παρελθόν, από τους αναρχικούς Τζοβάννι Πασανάντε και Πιέτρο Ατσιαρίτο.
Άνοδος του φασισμού και τέλος της μοναρχίας
Με το πέρας του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και τη Συνθήκη των Βερσαλλιών, η Ιταλία βρέθηκε σε μειονεκτική θέση, σε σχέση τουλάχιστον με αυτά που είχαν συμφωνηθεί κατά τη Συμφωνία του Λονδίνου (1915). Η φθίνουσα πορεία της οικονομίας της έδωσε έρεισμα για την απαξίωση του πολιτικού της κόσμου, αλλά και βήμα στην άνοδο του εθνικισμού· αποτέλεσμα όλων αυτών υπήρξε η συμβολική Πορεία προς τη Ρώμη, υπό την ηγεσία του μετέπειτα φασιστικού ηγέτη Μπενίτο Μουσολίνι.
Παρά την προτροπή του στρατηγού και αντιβασιλέα Πιέτρο Μπαντόλιο για την αντιμετώπιση του φασιστικού κινήματος, ο Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ΄ αποφασίζει να δείξει ανοχή στις κινήσεις του Μουσολίνι, διορίζοντάς τον πρωθυπουργό στις 28 Οκτωβρίου 1922. Η σιωπηρή παρουσία του βασιλέα δεν απέτρεψε την αυξανόμενη δύναμη και καταπάτηση εξουσιών, καθιστώντας τον Μουσολίνι απόλυτο ηγέτη, ο οποίος κατάργησε κάθε δημοκρατικό στοιχείο μέχρι τον Δεκέμβριο του 1925. Τρία χρόνια αργότερα η απόπειρα του βασιλέα για ανατροπή της φασιστικής ηγεσίας απέτυχε παταγωδώς· η ηττοπαθής στάση του βασιλέα τον κατέστησε αντικείμενο δριμύτατης κριτικής, με δεινές συνέπειες τόσο για την Ιταλία όσο και τη μοναρχία εν γένει.
Το 1936 η Ιταλία καταλαμβάνει την Αιθιοπία, της οποίας ο Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ' στέφεται Αυτοκράτορας, ενώ τρία χρόνια αργότερα στην Αυτοκρατορία προστίθεται το Στέμμα της Αλβανίας. Με τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Μουσολίνι και οι δυνάμεις του άξονα βρίσκονται στη θέση των ηττημένων· οι υποστηρικτές του βασιλέα στρέφονται στις Συμμαχικές Δυνάμεις, οι οποίες θα δώσουν την υποστήριξή τους με την προϋπόθεση της απομάκρυνσης του Μουσολίνι από την ηγεσία. Στις 24 Ιουλίου 1943, κατόπιν αρνητικού ψηφίσματος του Ανώτατου Φασιστικού Συμβουλίου, ο Βίκτωρ Εμμανουήλ αποπέμπει τον Μουσολίνι, αποκαθιστά τα Στέμματα της Αιθιοπίας και Αλβανίας και δίνει το χρίσμα της πρωθυπουργίας στον Πιέτρο Μπαντόλιο. Στις 8 Σεπτεμβρίου του ιδίου έτους η νέα κυβέρνηση ανακοινώνει τον, ήδη από πέντε ημερών, συνασπισμό της στις Συμμαχικές Δυνάμεις· εντούτοις, ο βασιλιάς σε ακόμη μια επίδειξη έλλειψης κρίσεως, καταφεύγει με την κυβέρνηση στο Μπρίντιζι, αφήνοντας τις στρατιωτικές του δυνάμεις χωρίς οδηγίες.
Καθώς οι Σύμμαχοι και οι δυνάμεις της Αντίστασης καταδιώκουν τα ναζιστικά και φασιστικά στοιχεία της χώρας, η κοινή λογική υπαγορεύει την αδυναμία διακυβέρνησης από τον Βίκτωρα Εμμανουήλ Γ'. Τον Ιούνιο του 1944 η Ρώμη απελευθερώνεται και η βασιλική ηγεσία περνάει στον Πρίγκηπα Ουμβέρτο, ο οποίος λαμβάνει το χρίσμα του Luogotenente (γενικός αντιστράτηγος του βασιλείου). Μέσα στον επόμενο χρόνο η κοινή γνώμη βρίσκει ανακούφιση σε δημοψήφισμα, περί διατήρησης του μοναρχικού καθεστώτος ή της καθιέρωσης δημοκρατικού πολιτεύματος. Σε μια απόπειρα να επηρεάσει την ψήφο, ο Βίκτωρ Εμμανουήλ παραιτείται του θρόνου στις 9 Μαΐου 1946, παραδίδοντας το Στέμμα στον υιό του Ουμβέρτο Β΄· τα αποτελέσματα θα τον διαψεύσουν, καθώς έναν μήνα αργότερα, το 54% των ψηφοφόρων τάσσεται υπέρ της δημοκρατίας. Ο έκπτωτος βασιλέας καταφεύγει στην Αίγυπτο, όπου και απέπνευσε έναν χρόνο μετά.
Το Βασίλειο της Ιταλίας καταργείται επίσημα στις 12 Ιουνίου 1946, με τον Ουμβέρτο Β' να παραδίδει τα σκήπτρα της εξουσίας στον νέο πρωθυπουργό Αλτσίντε ντε Γκάσπερι, και με τη γενική έκκληση για την υποστήριξη της νέας κυβέρνησης. Ο τελευταίος μονάρχης αυτοεξορίζεται ανεπιστρεπτί στην Πορτογαλία, όπου και πεθαίνει το 1983.
Σύμφωνα με το Σύνταγμα της Ιταλίας, το ισχύον πολίτευμα της δημοκρατίας δεν μπορεί να υποστεί καμία αλλαγή με συνταγματική αναθεώρηση, καθιστώντας έτσι την αναστροφή του σε μοναρχία απολύτως παράνομη. Στο σύνταγμα προβλέπετο η απαγόρευση εισόδου στη χώρα κάθε άρρενος διαδόχου του Οίκου της Σαβοΐας· η άρση του επίμαχου άρθρου τελέστηκε το 2002, ως μέρος μιας συμφωνίας που προβλέπει την ελεύθερη είσοδο του Πρίγκηπα Βίκτωρα Εμμανουήλ, ύστατου διαδόχου του Οίκου, με την καθολική παραίτησή του από όλα του τα δικαιώματα επί του θρόνου.
Ο Οίκος της Σαβοΐας σήμερα
Τα ανάκτορα του βασιλικού οίκου στο Τορίνο καθώς και παρακείμενα κτήρια αποτελούν Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Οι βασιλικοί τίτλοι και αξιώματα του Οίκου δεν ενέχουν πλέον καμία νομική αναγνώριση από τη Δημοκρατία της Ιταλίας, ωστόσο τα εναπομείναντα μέλη της σειράς διαδοχής του θρόνου (δελφίνοι) διατηρούν σε κάποιον βαθμό τους τίτλους τους, ιδίως ως μέλη δυναστειών και έκπτωτων βασιλικών οικογενειών, όπως αυτούς του Δούκα της Σαβοΐας, του Πρίγκηπα της Νάπολης, του Πρίγκηπα του Πεδεμοντίου και του Δούκα της Αόστης.
Επί του παρόντος, η ηγεμονία του Οίκου διαφιλονικείται από δύο εξαδέλφους: ο Βίκτωρ-Εμμανουήλ, ο οποίος διεκδικούσε τον τίτλο του Βασιλέα της Ιταλίας και ο Αμεντέο, λεγόμενος «δούκας της Αόστας», ο οποίος ακόμη «διεκδικεί» τον τίτλο του Δούκα της Σαβοΐας. Η «διαμάχη» τους δεν υπήρξε πάντοτε επί ειρηνικοίς όροις: στις 21 Μαΐου 2004 ο Βίκτωρ-Εμμανουήλ, σε επίσημο δείπνο του βασιλιά της Ισπανίας Χουάν Κάρλος Α΄ την παραμονή των γάμων του υιού του Φιλίππου, γρονθοκόπησε δις τον Αμεδαίο στο πρόσωπο.
Ορισμένα άλλα εναπομείναντα μέλη του Οίκου έχουν εμπλακεί σε επαίσχυντα περιστατικά: στις 16 Ιουνίου 2006, ο Βίκτωρ-Εμμανουήλ συνελήφθη στη Βαρέννα και φυλακίστηκε στην Ποτέντσα, με την κατηγορία της πολιτικής διαφθοράς καθώς και την «στρατολόγηση» ιερόδουλων στο καζίνο του Καμπιόνε. Αρκετές ημέρες μετά, ο άλλοτε υποψήφιος βασιλέας αφέθηκε μερικώς ελεύθερος, κρατούμενος σε κατ' οίκον περιορισμό. Στις 20 Ιουλίου του ιδίου έτους έπαυσαν τα περιοριστικά μέτρα, χωρίς ωστόσο να έχει το δικαίωμα εξόδου από τη χώρα.
Ο υιός του Βίκτωρα Εμμανουήλ, Εμανουέλε Φιλιμπέρτο της Σαβοΐας (1972), πρίγκιπας της Βενετίας, κατοικοεδρεύει στη Γενεύη, όπου εργάζεται ως διαχειριστής ομολογιακών κεφαλαίων (hedge fund). Το 2007 πατέρας και υιός, εκπροσωπούμενοι από ομάδα δικηγόρων, διεκδίκησαν, με επιστολή τους στον Ιταλό Πρόεδρο της Δημοκρατίας Τζιόρτζιο Ναπολιτάνο, αποζημιώσεις για τα έτη που πέρασαν εξόριστοι. Σε τηλεοπτική του συνέντευξη, ο Εμμανουήλ -Φιλιβέρτος ζήτησε την επιστροφή Ιταλικών μνημείων, όπως το Παλάτι Κουιρινάλε και η Βίλλα Άντα, στην κυριότητα της οικογενείας της Σαβοΐας. Η απάντηση από το κυβερνητικό γραφείο τύπου αποσαφηνίζει πως η πρώην βασιλική οικογένεια δεν δικαιούται καμία αποζημίωση· τουναντίον, η Ιταλία επιφυλάσσεται της αξίωσης αποζημιώσεων, εξαιτίας της επίμαχης συνεργασίας της βασιλικής οικογενείας με τον δικτάτορα Μπενίτο Μουσολίνι. Το δε Σύνταγμα της Ιταλίας περιέχει άρθρο, στο οποίο μνημονεύεται η ολοσχερής κατάσχεση των περιουσιακών στοιχείων των εξόριστων Σαβόιων.
Το πατρογονικό γενεαλογικό δέντρο του Οίκου της Σαβοΐας έφερε τέσσερις άρρενες απογόνους από το 1996 έως το 2009. Το 2008 Αϊμόνε, που αυτοαποκαλείται «πρίγκηπας» και «δούκας της Απουλίας», ενώθηκε με τα δεσμά του γάμου με την Όλγα της πρώην βασιλικής οικογένειας της Ελλάδας, δεύτερη εξαδέλφη του, φέρνοντας στον κόσμο τα αγόρια που ονομάστηκαν Ουμπέρτο (2009) και Αμεντέο (2011).
Οι κλάδοι
Από τα αδέλφια Θωμάς Γ' και Αμεδαίος Ε', αν και μεγαλύτερος ήταν ο πρώτος, ωστόσο κληρονόμησε μόνο το Πεδεμόντιο. Στην κομητεία της Σαβοΐας υπερίσχυσαν οι θείοι του, που την άφησαν στον νεότερο αδελφό του Αμεδαίο Ε'. Δημιουργήθηκε έτσι ο κλάδος του Πεδεμοντίου, που εξέλιπε όμως το 1408 και το Πεδεμόντιο επανενώθηκε με τη Σαβοΐα στο πρόσωπο του Αμεδαίου Η', που από κόμης αναβαθμίστηκε σε δούκας της Σαβοΐας.
Από τα αδέλφια Κάρολος Γ' και Φίλιππος ο πρώτος ως μεγαλύτερος έγινε δούκας της Σαβοΐας. Ο Φίλιππος πήρε δώρο από τον ανιψιό του Φραγκίσκο Α' βασιλιά της Γαλλίας το δουκάτο του Νεμούρ, ιδρύοντας τον κλάδο Σαβοΐας-Νεμούρ, που εξέλιπε όμως το 1659.
Οι απόγονοι του Βίκτορα-Αμεδαίου Α' έγιναν βασιλείς της Σαρδηνίας, ενώ ο αδελφός του Θωμάς-Φραγκίσκος ονομάστηκε πρίγκιπας του Καρινιάνο, ιδρύοντας τον κλάδο Σαβοΐας-Καρινιάνο. Ο Θωμάς-Φραγκίσκος είχε δύο γιους, από τους οποίους ο δεύτερος Ευγένιος-Μαυρίκιος κληρονόμησε από τη μητέρα του την κομητεία του Σουασόν, ιδρύοντας τον κλάδο Σαβοΐας-Καρινιάνο-Σουασόν, που εξέλειψε το 1734.
Το 1831 απεβίωσε ο Κάρολος-Φήλιξ της Σαρδηνίας, τελευταίος του πρεσβύτερου κλάδου και τον διαδέχθηκε ο γιος του 5ου εξαδέλφου του, ο Κάρολος-Αλβέρτος πρίγκιπας του Καρινιάνο που έγινε βασιλιάς της Σαρδηνίας. Έτσι ο ως τώρα νεότερος κλάδος του Καρινιάνο έγινε ο κύριος κλάδος του Οίκου. Ο Κάρολος-Αλβέρτος είχε δύο γιους, τον Βίκτορα-Εμμανουήλ Β' που από βασιλιάς της Σαρδηνίας έγινε βασιλιάς της Ιταλίας και τον Φερδινάνδο που ονομάστηκε δούκας της Γένουας, ιδρύοντας τον πλάγιο κλάδο της Γένουας, που εξέλιπε το 1996.
Από τους δύο γιους του Βίκτορα Εμμανουήλ Β', ο δευτερότοκος Αμεδαίος Α' ονομάστηκε δούκας της Αόστης, ιδρύοντας τον κλάδο της Αόστας, με τωρινό εκπρόσωπο τον Αϊμόνε της Σαβοΐας-Αόστας.
Συνοπτικά έχουμε τους κλάδους:
Δούκες της Σαβοΐας (1416-1860)
Ως αντάλλαγμα για την βοήθεια της Γαλλίας στην ενοποίηση της Ιταλίας, ο Βίκτωρ-Εμμανουήλ Β΄ παραχωρεί την Σαβοΐα και την κομητεία της Νίκαιας τα οποία προσαρτώνται στη Γαλλία, σε συνέχεια της Συνθήκης του Τορίνου. Ο Βίκτωρ-Εμμανουήλ Β΄ έπαψε να φέρει τον τίτλο του Δούκα της Σαβοΐας από την Συνθήκη της 24ης Μαρτίου 1860 σχετικής με την Προσάρτηση της Σαβοΐας. Το άρθρο 2 αυτής της συμφωνίας αναφέρει ότι ο Βίκτωρας-Εμμανουήλ Β΄ παραιτείται για τον εαυτό του και όλους τους απογόνους και τους διαδόχους του από όλα τα δικαιώματά του και τους τίτλους του στην Σαβοΐα. Οι διάδοχοί του, οι βασιλείς Ουμβέρτος Α΄, Βίκτωρ-Εμμανουήλ Γ΄ και Ουμβέρτος Β΄ συνέχισαν να χρησιμοποιούν επίσημα τον τίτλο του "δούκα της Σαβοΐας" ως αρχηγοί του Οίκου της Σαβοΐας, όπως και οι αρχηγοί του Οίκου της Αυστρίας συνέχισαν να χρησιμοποιούν τον τίτλο του "δούκα της Λωρραίνης και του Μπαρ" μέχρι τις μέρες μας. Αυτός ο τίτλος αυτό τον καιρό έχει ζητηθεί από τον πρίγκηπα Βίκτορα-Εμμανουήλ της Σαβοΐας, γιο του βασιλιά Ουμβέρτου Β΄, και από τον 3ο εξάδελφό του, τον πρίγκηπα Αμεδαίο Γ' 5ο δούκα της Αόστης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Ιταλίας Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας Κατηγορία:Ιστορία της Ελβετίας Κατηγορία:Βασιλικές δυναστείες
Φασιστικό μανιφέστο
Το Φασιστικό Μανιφέστο ήταν μια διακήρυξη της οργάνωσης "Ιταλικές Φάσι Μάχης" (Fasci Italiani di Combattimento)   που ιδρύθηκε  από τον Μπενίτο Μουσολίνι το 1919,  και μια πρώτη  παρουσίαση των ιδεών του Φασισμού. Το Μανιφέστο γράφτηκε από τον εθνικo-συνδικαλιστή  Αλσέστε ντε Άμπρις (Alceste De Ambris) και  τον ηγέτη του φουτουριστικού  κινήματος Μαρινέτι (Φιλίππο Τομάζο Μαρινέττι).
Περιεχόμενο του Φασιστικού Μανιφέστου
Το Μανιφέστο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Il Popolo D'italia" στις 6 Ιουνίου 1919. Χωρίζεται σε τέσσερις ενότητες, που περιγράφουν τους  στόχους του κινήματος στον πολιτικό, κοινωνικό, στρατιωτικό και οικονομικό τομέα.