cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γεωμετρικό πολύτοπο
Όταν αναφερόμαστε σε μία ν-διαστάσεων γενίκευση, χρησιμοποιείται ο όρος ν-πολύτοπο. Για παράδειγμα, ένα πολύγωνο είναι ένα 2-πολύτοπο, ένα πολύεδρο είναι ένα 3-πολύτοπο, ένα πολύχωρο είναι ένα 4-πολύτοπο, και ούτω καθεξής.
Στη σύγχρονη εποχή, τα πολύτοπα, και οι σχετικές με αυτά έννοιες, έχουν βρεθεί σε πολλές σημαντικές εφαρμογές σε ποικίλους τομείς, όπως στα γραφικά υπολογιστών, τη βελτιστοποίηση των μηχανών αναζήτησης, την κοσμολογία και πολλούς άλλους τομείς.
Ετυμολογία
Ο όρος επινοήθηκε το 1882, από τον μαθηματικό Hoppe, ο οποίος τον έγραψε στη γερμανική γλώσσα με τη χρήση των ελληνικών λέξεων "πολύ" και "τόπος". Στη συνέχεια γίνεται διεθνής όρος καθώς εισάγεται στην αγγλική γλώσσα όπου ο όρος παρουσιάστηκε στους μαθηματικούς από την Αλίσια Μπουλ Στοττ, κόρη του διάσημου μελετητή της λογικής Τζορτζ Μπουλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αλγεβρική γεωμετρία
Πρώτη Γαλλική Αυτοκρατορία
thumb|250px|left|Διοικητική διαίρεση της Πρώτης Γαλλικής Αυτοκρατορίας το 1812 thumb|250px|left|Τα εδάφη της Πρώτης Γαλλικής Αυτοκρατορίας το 1812. Με ανοιχτό μπλε οι περιοχές που ήταν υπό κατοχή από το γαλλικό στρατό και εξαρτώμενες από τη Γαλλία, αλλά όχι επίσημα εδάφη της Αυτοκρατορίας Πρώτη Γαλλική Αυτοκρατορία (γαλλ. Premier Empire) ονομάζεται η περίοδος της γαλλικής ιστορίας από το 1804 έως το 1815, υπό τον Ναπολέοντα Α΄ Βοναπάρτη ως «Αυτοκράτορα των Γάλλων».
Το τέλος της Α΄ Γαλλικής Δημοκρατίας
Με το πραξικόπημα της 9ης Νοεμβρίου 1799 (η «18η Μπρυμαίρ»), ο Ναπολέων έθεσε τέρμα στο Διευθυντήριο και πήρε την εξουσία αρχικά ως Πρώτος Ύπατος της Γαλλικής Δημοκρατίας, αλλά στις 2 Δεκεμβρίου 1804 στέφθηκε μόνος του Αυτοκράτορας των Γάλλων (γαλ. Empereur des Français).
Το 1804 έγινε συνωμοσία για την ανατροπή του Ναπολέοντα και την επαναφορά των Βουρβόνων. Η αποτυχία της συνωμοσίας απετέλεσε ευκαιρία, να προσφερθεί στον Ναπολέοντα ο τίτλος του αυτοκράτορα με γνωμοδότηση της γερουσίας, το κείμενο της οποίας είχε συντάξει προηγουμένως ο ίδιος. Η ανακήρυξη της χώρας σε αυτοκρατορία εγκρίθηκε από λαϊκή ψηφοφορία. Η στέψη έγινε στην Παναγία των Παρισίων στις 2 Δεκεμβρίου 1804, ημέρα που θεωρείται η αρχή της Πρώτης Γαλλική Αυτοκρατορία. Στο αποκορύφωμά της, η αυτοκρατορία είχε υπό την κατοχή της τα εδάφη των Κάτω Χωρών και το στέμμα της Ιταλίας που είχε πάρει ο Ναπολέων (αν και μόνο το βόρειο κομμάτι είχε προσαρτηθεί κατευθείαν στην αυτοκρατορία). Στην πραγματικότητα ο Ναπολέων εξουσίαζε σχεδόν όλη τη δυτική Ευρώπη αλλά μην μπορώντας να την ελέγξει τη μοίρασε σε συγγενικά του πρόσωπα. Βασιλιάς της Ισπανίας έγινε ο αδελφός του Ιωσήφ, βασιλιάς της Νάπολης ο στρατηγός (και γαμπρός του Μυρά), ο άλλος του αδελφός Λουδοβίκος έγινε βασιλιάς του Βελγίου, ο μικρότερος αδελφός του βασιλιάς της Βεστφαλίας και ονόμασε τoν γιο του βασιλέα της Ρώμης.
Το τέλος της ναπολεόντειας αυτοκρατορίας
Η σειρά των πολέμων, που έκανε η Γαλλία μέχρι το 1813, με τελευταίο τον πόλεμο κατά της Ρωσίας το 1812, αλλά και η συντριπτική ήττα στη Λειψία («Μάχη των Εθνών», 16-19 Οκτωβρίου 1813) οδήγησαν στην κατάρρευση. Στις 6 Απριλίου 1814 ο Ναπολέων υπέγραψε στο Φονταινεμπλώ την παραίτησή του και του επετράπη να αποσυρθεί στη νήσο Έλβα.
Με τις ενέργειες του Ταλεϋράνδου και του Τσάρου Αλεξάνδρου της Ρωσίας έγινε και η παλινόρθωση των Βουρβόνων.
Κατηγορία:Νεότερη ιστορία της Γαλλίας Κατηγορία:Γαλλική Επανάσταση Γαλλιας, Αυτοκρατορια 1 Αυτοκρατορια 1 * * Γαλλικη Α
Νησίδα Καμπρί
Το Νησίδιο Καμπρί (γαλλικά: Îlet Cabrits) είναι μικρό νησί της γαλλικής υπερπόντιας περιοχής Μαρτινίκη. Ανήκει στο Διαμέρισμα Λε Μαρίν και στο καντόνι και την κοινότητα Σαιντ-Αν. Βρίσκεται νότια της πόλης Ανζ α Πουρ, νοτιοανατολικά της πόλης Γκραντ Τερ και δυτικά του νησιού Ταμπλ ντου Ντιάμπλ. Στα βορειοδυτικά του νησιού υπάρχει περισσότερη βλάστηση, ενώ στα νοτιοανατολικά και κεντρο-ανατολικά υπάρχουν περισσότερα βουνά. Ο Φάρος του Καμπρίτ είναι ο μοναδικός φάρος του νησιού. Έχει ύψωμα 43 μέτρα. Κατασκευάστηκε το 1929. Βρίσκεται σε συνταγμένες 14.39194°N, -60.86778°W (14.39193°N, 60.86778°W).
Δείτε επίσης
κ κ
Λαγονήσι
Με την ονομασία Λαγονήσι μπορεί να αναφέρονται:
Νήσοι
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Φορεσιά της Αστυπάλαιας
thumb|279x279px|Η φορεσιά χρυσομάντηλο (Συλλογή [[Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα|ΠΛΙ, Ναύπλιο)]] Η φορεσιά της Αστυπάλαιας, γνωστή και ως χρυσομάντηλο ήταν η ενδυμασία που φοριόταν κατά τα παλιότερα χρόνια από τον γυναικείο πληθυσμό της Αστυπάλαιας κατά τον γάμο και τις υπόλοιπες εορταστικές εκδηλώσεις.
Περιγραφή
Το βασικό μέρος της φορεσιάς ήταν το βαμβακερό πουκάμισο που διακρινόταν για τα κεντήματα που διέθετε καθώς και για τα καλιεράτα, δηλαδή τα πλατιά ολοκέντητα μανίκια που στις αρχές του 20ού αιώνα είχαν το χαρακτηριστικό γνώρισμα του δεσίματος στην πλάτη. Άλλα μέρη της φορεσιάς ήταν ο ποδόγυρος, το μεταξωτό μανικωτό φουστάνι γνωστό και ως ζατούνι που διέθετε διπλή φούστα, και ο κεφαλόδεσμος. Ο κεφαλόδεσμος ξεχώριζε για την πλούσια διακόσμηση του ενώ από αυτόν έλαβε την ονομασία της (χρυσομάντηλο) η όλη φορεσιά. Ήταν ένα χρυσοκέντητο και μαργαριταρένιο επιμετώπιο που είχε ως βάση την κουλούρα που αποτελούσαν δύο πλατιές λωρίδες από βαμβάκι ή μετάξι με κεντημένες της άκρες τους.
Την φορεσιά ολοκλήρωνε ο στολισμός, τον οποίον αποτελούσαν διάφορα κοσμήματα του κορμού της φορεσιάς και του κεφαλόδεσμου όπως τα σκουλαρίκια, η ζώνη που χρησιμοποιούταν ως στόλισμα της μέσης, ζωνάρια από αλυσίδες, καρφοβελόνες, κρεμαστά κοσμήματα κλπ.
Η καθημερινή γυναικεία φορεσιά ονομαζόταν σκλέτα και ήταν συνήθως ένα απλό πράσινο αμάνικο φουστάνι με μόνο επιπλέον εξάρτημα το κρεμασίδι, είδος κρεμαστού κοσμήματος που υπήρχε και στην επίσημη φορεσιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές φορεσιές Κατηγορία:Αστυπάλαια
Ρίτα Σακελλαρίου
Η Ρίτα Σακελλαρίου (22 Νοεμβρίου 1934 - 6 Αυγούστου 1999) ήταν Ελληνίδα λαϊκή τραγουδίστρια.Θεωρείται η "βασίλισσα" του λαϊκού τραγουδιού και αναγνωρίζεται ως μία απ'τις "μεγάλες" κυρίες του ελληνικού τραγουδιού εν γένει.
Βιογραφία
Η Μαργαρίτα Σακελλαρίου γεννήθηκε στις 22 Νοεμβρίου 1934 στο χωριό Χαμέζι, στα περίχωρα της Σητείας στη Κρήτη. Η μητέρα της ήταν Κρητικιά, ο πατέρας της είχε καταγωγή από την Κάλυμνο και ήταν τσαγκάρης στο επάγγελμα. Σύντομα θα αφήσουν την Κρήτη και θα εγκατασταθούν στα Ταμπούρια του Πειραιά ψάχνοντας καλύτερες συνθήκες διαβίωσης. Ο πατέρας της θα επιστρέψει στην Κρήτη, εκεί όπου το 1947 στη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου θα σκοτωθεί από παρακρατικούς. Έτσι παντρεύεται στα 14 της, γίνεται δυο φορές μητέρα και χωρίζει. Δουλεύει μαζί με τη μητέρα της στα Λιπάσματα, αργότερα μόνη της στου Παπαστράτου ενώ μια περίοδο δούλεψε μέχρι και στη Χωματερή. Φυσικά, φίλοι και γνωστοί έχουν από νωρίς καταλάβει ότι διαθέτει μια αξιόλογη φωνή. Το 1959, κάποιοι οργανοπαίχτες μιας καντάδας, της πρότειναν να τραγουδήσει σε μια ταβέρνα στο Πέραμα. Τελικά θα ξεκινήσει εμφανίσεις σε μικρά μαγαζιά και σε ένα από αυτά, στο «Μύλο» στο Πέραμα, την ανακαλύπτει ο τυφλός μαέστρος, Στέλιος Χρυσίνης. Θα της δώσει και ένα τραγούδι το «Μείνε, μείνε» που θα κάνει επιτυχία.μικρογραφία|αριστερά|Ο τάφος της Ρίτας Σακελλαρίου στο Πρώτο Νεκροταφείο ΑθηνώνΠολύ αργότερα, στα 35 της, θα κάνει ένα δεύτερο γάμο με τον παλαιστή Στέφανο Σιδηρόπουλο με τον οποίο απέκτησε αλλά 3 παιδιά. Με το Στέφανο Σιδηρόπουλο αποφάσισαν να ανοίξουν ένα μαγαζί στη νυχτερινή Αθήνα το περίφημο «Κουίν Αν», στην Εθνική οδό. Το μαγαζί αυτό στα επτά χρόνια λειτουργίας του — όσο περίπου άντεξε και ο δεύτερος γάμος της — το επισκέφτηκαν πολλοί διάσημοι ανάμεσα στους οποίους ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου. Είναι γνωστή η συμπάθεια που είχε ο ένας για τον άλλο με κέντρο του ενδιαφέροντος αυτού το τραγούδι «Αυτός ο άνθρωπος» που κυκλοφόρησε το 1979 και συνηθίζεται να λέγεται ότι το τραγούδι αυτό έκανε τον Ανδρέα Παπανδρέου να χορέψει. Ο δεύτερος σύζυγος της πέθανε λίγα χρόνια μετά το χωρισμό.
Το 1998 εμφανίζεται στη σειρά του MEGA, Δύο ξένοι. Στις 28 Αυγούστου της ίδιας χρονιάς, όταν επέστρεψε από ολιγοήμερες διακοπές στην Επίδαυρο, εισήχθη σε νοσοκομείο όπου διαγνώστηκε με καρκίνο στο πάγκρεας που είχε ήδη κάνει μετάσταση στα οστά και μετέβη στην Αμερική για χημειοθεραπείες. Το καλοκαίρι του 1999 εμφανίστηκε για τελευταία φορά μπροστά σε κοινό, σε μια σειρά συναυλιών στην Αυστραλία μαζί με τον Γιάννη Ντουνιά και τον Θανάση Κομνηνό. Η κατάσταση της όμως επιδεινώθηκε και όταν επανήρθε στην Ελλάδα, εισήχθη στο νοσοκομείο «Υγεία», όπου και νοσηλεύθηκε για 40 ημέρες. Έφυγε από τη ζωή στις 6 Αυγούστου του 1999, σε ηλικία 64 ετών και κηδεύτηκε στις 9 Αυγούστου στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
Πρώτες συνεργασίες
Ήδη από το ξεκίνημα στα κέντρα διασκέδασης και στη δισκογραφία, στις αρχές του ’60, η Ρίτα Σακελλαρίου ξεχώρισε για το μπρίο και την στιβαρή λαϊκή χαρακτηριστική ερμηνεία της. Τα πρώτα της τραγούδια θα τα γράψει ο Στέλιος Χρυσίνης. Το 1962 της δίνεται η ευκαιρία να κάνει μια επιτυχία στη Music Box με το τραγούδι «Στην Αγορά Του Πειραιά», μια σύνθεση του Παναγιώτη Χρυσίνη - αδελφού του Στέλιου Χρυσίνη - και με τον Αντώνη Κατινάρη στο μπουζούκι. Ο Στέλιος Χρυσίνης θα της κλείσει δουλειά στο «Φαληρικόν» στις Τζιτζιφιές, εκεί όπου θα συνεργαστεί με τον Βασίλη Τσιτσάνη και τον Γιάννη Παπαϊωάννου για αρκετά χρόνια κάνοντας κυρίως δεύτερες φωνές. Ωστόσο, το 1964, θα τραγουδήσει μια παλαιότερη δημιουργία του Γιάννη Παπαϊωάννου με πρώτη ερμηνεύτρια τη Σωτηρία Μπέλλου το 1950. Πρόκειται για το «Ένας σατράπης θηλυκός», στο οποίο έπαιξε μπουζούκι ο Στέλιος Ζαφειρίου. Ακολούθησαν κι άλλες ηχογραφήσεις κυρίως με τους συνθέτες Στέλιο Χρυσίνη και Γιάννη Παπαϊωάννου, αλλά και με τους Ευάγγελο Σούκα, Γιάννη Πολυκανδριώτη, Στράτο Βαλλιάνο κ.ά. που την έκαναν γνωστή στο πλατύ κοινό. Τελικά θα γίνει πρώτο όνομα με το τραγούδι «Ιστορία μου, αμαρτία μου», που τραγουδούσε στην «Τριάνα του Χειλά».
Κινηματογράφος
Εμφανίστηκε σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες δίπλα στον Γιάννη Παπαϊωάννου, τον Βασίλη Τσιτσάνη και πολλές φορές πλάι στον Γιώργο Μανισαλή.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 τραγουδάει δύο τραγούδια του Κώστα Καπνίση, «Μην ερωτεύεσαι το Σάββατο» και «Φέρτε μου μπουζούκια» σε στίχους Κώστα Πρετεντέρη και Γιάννη Ιωαννίδη αντίστοιχα. Το πρώτο ακούστηκε στην ομώνυμη ταινία του Βασίλη Γεωργιάδη και το δεύτερο στην ταινία του Κώστα Στράντζαλη, Αγνή και ατιμασμένη. Και οι δυο ταινίες προβλήθηκαν το 1962. Το 1964, στην ταινία του Φίλιππα Φυλακτού Η Μοδιστρούλα θα ερμηνεύσει πλάι στον Γιάννη Παπαϊωάννου το «Άνοιξε-άνοιξε» σε στίχους του Χαράλαμπου Βασιλειάδη. Το 1964 ντουμπλάρισε τη Μάρθα Βούρτση στην ταινία του Χρήστου Κυριακόπουλου Είναι μεγάλος ο καημός στα τραγούδια «Μέρα μου γιατί νύχτωσες» και «Ένα βράδυ πέρασε». Το πρώτο ήταν σε μουσική του Ιωάννη Σαρίδη και στίχους του Γιάννη Φερμάνογλου και το δεύτερο σε μουσική του Στέλιου Χρυσίνη και στίχους του Σπύρου Κεφαλόπουλου. Στην ταινία Ο σπαραγμός (1965), θα τραγουδήσει το «Αυγή συννεφιασμένη» των Νάκη Πετρίδη και Ηρακλή Παπασιδέρη. Αξίζει να αναφερθεί ακόμα ότι η Ρίτα  Σακελλαρίου δάνεισε τη φωνή της στη Μάρθα Καραγιάννη στο τραγούδι «Άπονε», για τις ανάγκες της ταινίας του Γιάννη Δαλιανίδη Το ανθρωπάκι (1969). Μεγάλη επιτυχία έγινε το «Κάθε ηλιοβασίλεμα», που ακούστηκε στην ταινία του Απόστολου Τεγόπουλου Εσένα μόνο αγαπώ (1970). Στην ταινία, του ίδιου σκηνοθέτη, Οι άνδρες ξέρουν να αγαπούν (1971), θα τραγουδήσει πλάι στον Γιώργο Μανισαλή το τραγούδι «Η ζημιά». Το «Ιστορία μου, αμαρτία μου» συμπεριλήφθηκε στο σάουντρακ της θρυλικής ταινίας τρόμου Ο Εξορκιστής, 1973 του Γουίλιαμ Φρίντκιν (μαζί με ένα ακόμα ελληνικό τραγούδι, το «Παραμυθάκι μου» των Μάνου Λοΐζου-Λευτέρη Παπαδόπουλου με τη φωνή του Γιάννη Καλατζή).
Γιώργος Μανισαλής-Κώστας Ψυχογιός
Η συνεργασία με τον συνθέτη και οργανοπαίκτη (μπουζούκι) Γιώργο Μανισαλή ή Κοριό ξεκινάει το 1966 όταν η Ρίτα Σακελλαρίου αλλάζει εταιρεία και συνεργάζεται επισήμως με τον Γιώργο Μανισαλή στην Polydor. Το αποκορύφωμα της συνεργασίας αυτής έρχεται στις αρχές της δεκαετίας του 1970 όταν ο Γιώργος Μανισαλής μαζί με το στιχουργό Κώστα Ψυχογιό γράφουν τα θρυλικά «Ιστορία μου, αμαρτία μου» και «Αν κάνω άτακτη ζωή»'. Η Ρίτα Σακελλαρίου έκανε 5 προσωπικούς δίσκους με τον Γιώργο Μανισαλή (Κάθε ηλιοβασίλεμα, Η Ρίτα Σακελλαρίου τραγουδάει Γιώργο Μανισαλή, Ιστορία μου, Σε τραγούδια Γ. Μανισαλή, Μποέμικα… και άλλα). Στα περισσότερα τραγούδια σ' αυτούς τους δίσκους τους στίχους έγραψε ο Κώστας Ψυχογιός. Σε κάποια άλλα – λιγότερα – τραγούδια τους στίχους έχουν γράψει οι: Αθανάσιος Παπουτσής, Φώτης Ζησούλης και Αντιόπη Μπατσαλιά. Πολλά από αυτά τα τραγούδια ηχογραφήθηκαν και στις 45 στροφές.
Η Ρίτα Σακελλαρίου εμφανίστηκε σε αρκετές κινηματογραφικές ταινίες πλάι στον συνθέτη Γιώργο Μανισαλή:
Τάκης Μουσαφίρης και άλλοι συνεργάτες
Από το 1977 ξεκινά η συνεργασία της με τον Τάκη Μουσαφίρη που κλιμακώνεται μέχρι και τις αρχές του 1980 με τραγούδια όπως: «Ο καλύτερος άνθρωπος», «Ένα τραγούδι πες μου ακόμα», «Μια ζωή πληρώνω» και άλλα πολλά. Ο Τάκης Μουσαφίρης έδωσε τραγούδια στη Ρίτα Σακελλαρίου σε δύο δίσκους μαζί με άλλους συνθέτες (Είναι αλήθεια, Ρίτα Σακελλαρίου, 1979) σε έναν δίσκο κατά το μεγαλύτερο μέρος (Ρίτα Σακελλαρίου, 1980) ενώ σε άλλους δύο είχαν αποκλειστική συνεργασία (Έχω κι εγώ τα δικά μου, Στης νύχτας τα μονοπάτια). Παράλληλα κάνει δισκογραφία με τους συνθέτες Τάκη Σούκα, Σπύρο Παπαβασιλείου, Αντώνη Ρεπάνη, Λυκούργο Μαρκέα, Αλέκο Χρυσοβέργη, Αντώνη Στεφανίδη, Σταμάτη Καλλιανό, Γρηγόρη Μακρίδη κ.ά. Θα γράψουν στίχους για τα τραγούδια της οι: Δημήτρης Ιατρόπουλος, Μάρω Μπιζάνη, Λευτέρης Χαψιάδης, Βασίλης Παπαδόπουλος κ.ά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών
Μιράμπο
Ο Μιράμπο (Mirambo) ξεκίνησε ως έμπορος και είχε εμπορικά καραβάνια που ταξίδευαν από την περιοχή των Μεγάλων Λιμνών στη Δυτική Τανζανία προς την ακτή, συναλλασσόμενος ως επί το πλείστον με το ελεφαντόδοντο και τους σκλάβους. Μέσα από τις συναλλαγές του με τους Ευρωπαίους, απέκτησε πυροβόλα όπλα και χρήματα και οργάνωσε στρατούς που αποτελούνταν κυρίως από ορφανούς έφηβους.
Με τη νέο αποκτηθείσα του εξουσία, ανέτρεψε την παραδοσιακή μοναρχία του βασιλείου Ουράμπο (Urambo) και αυτοανακηρύχθηκε ο ίδιος ως βασιλιάς (mtemi). Η αριστοκρατία των Νυαμουέζι (Nyamwezi) συγκλονίσθηκε που κάποιος χωρίς καμία βασιλική καταγωγή ανέλαβε τα θρησκευτικά και τελετουργικά καθήκοντα του βασιλιά.
Εκτός από την αριστοκρατία των Νυαμουέζι, ο Μιράμπο ήταν επίσης εχθρός με την εμπορική κοινότητα της Ταμπόρα στο βασίλειο του Ουνυανυέμπε (Unyanyembe). Πολλοί από τους κατοίκους της Ταμπόρα, ήσαν Άραβες έμποροι και αντίπαλοι του Μιράμπο για τον έλεγχο του εμπορίου σε όλο το Ουνυαμουέζι (Unyamwezi). 400px|δεξιά|thumb|Το Βασίλειο του Μιράμπο (1880).
Οι Άραβες είχαν ισχυρούς συμμάχους στην ακτή, στη Ζανζιβάρη. Τον περισσότερο χρόνο του ως mtemi, ο Μιράμπο έκανε πολέμους ενάντια στους εχθρούς του. Έως το θάνατό του, είχε ενώσει το μεγαλύτερο μέρος του βόρειου Ουνυαμουέζι σε μια συμμαχία υπό την ηγεσία του, αλλά δεν κατάφερε ποτέ να κατακτήσει τη Ταμπόρα.
Ήταν σημαντικός που αντιτάχθηκε στους Άραβες συμμάχους του Χένρυ Μόρτον Στάνλεϋ. Ο Στάνλεϋ ονόμασε το Μιράμπο ως "τον Αφρικανό Βοναπάρτη", για τις στρατιωτικές του αρετές.
Το τέλος του
Προς το τέλος της ζωής του, αρρώστησε και πέθανε στην ηλικία των 44 ετών. Είναι πιθανό ότι στραγγαλίστηκε, καθότι ένα παλαιό έθιμο των Νυαμουέζι, ήταν να στραγγαλίζουν το mtemi τους, όταν αυτός γινόταν ανίκανος να τους κυβερνήσει.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references responsive="0" group="Παρ. Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι (στα Αγγλικά)
Κατηγορία:Φύλαρχοι της Τανζανίας Κατηγορία:Προ-αποικιακή Τανζανία Κατηγορία:Τανζανοί
Βασίλειος Φιλοσοφόπουλος
Ο Βασίλειος Φιλοσοφόπουλος (1893 - 27 Αυγούστου 1963) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, που διετέλεσε βουλευτής Ηλείας.
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε το 1893. Σπούδασε νομικά και ακολούθησε το δικηγορικό λειτούργημα. Στις εκλογές του 1956 εξελέγη βουλευτής Ηλείας με τη Δημοκρατική Ένωση (μέλος της οποίας ήταν η ΕΠΕΚ με την οποία πολιτεύτηκε με το Μητρώο της Βουλής).
Πέθανε σε ηλικία 70 ετών στις 27 Αυγούστου 1963 και κηδεύτηκε την επόμενη ημέρα.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Δημοκρατική Ένωση (1956) Κατηγορία:Βουλευτές Ηλείας
Κυριλλικό αλφάβητο
Το κυριλλικό αλφάβητο είναι αλφάβητο που χρησιμοποιείται για διάφορες ανατολικές σλαβικές και νοτιοσλαβικές γλώσσες – Λευκορωσικά, Σερβικά, Βουλγαρικά, Σλαβομακεδονικά, Ρωσικά και Ουκρανικά –και για πολλές άλλες γλώσσες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, της Ασίας και της Ανατολικής Ευρώπης. Στο παρελθόν έχει χρησιμοποιηθεί και για άλλες γλώσσες. Όλα τα γράμματα του κυριλλικού αλφαβήτου δεν χρησιμοποιούνται σε κάθε γλώσσα που χρησιμοποιεί το αλφάβητο αυτό. Με την ένταξη της Βουλγαρίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση την 1η Ιανουαρίου του 2007, το κυριλλικό έγινε το τρίτο επίσημο αλφάβητο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Το πρώιμο κυριλλικό αλφάβητο αναπτύχθηκε τον 9ο αιώνα μ.Χ. στη Λογοτεχνική Σχολή της Πρεσλάβας. Αυτή η σχολή βρισκόταν στην επικράτεια της Πρώτης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας. Το κυριλλικό αναπτύχθηκε στη Βουλγαρία κατά τη διάρκεια της βασιλείας του τσάρου Συμεών Α΄ του Μεγάλου, ενώ το ίδιο το κυριλλικό πιθανώς δημιουργήθηκε από μαθητές του Αγίου Κυρίλλου και Μεθοδίου, των δύο αδελφών που δημιούργησαν τη γλαγολιτική γραφή. Το νέο σύστημα γραφής έγινε η βάση των αλφαβήτων πολλών σλαβικών γλωσσών. Το κυριλλικό αλφάβητο συνδέθηκε με την Ορθόδοξη Εκκλησία η οποία κυριαρχούσε στην Ανατολική Ευρώπη. Επομένως εξασφαλίστηκε η υιοθέτηση του από πολλές σλαβικές και μη σλαβικές γλώσσες (όπως τα ρουμανικά που μέχρι το 1860 είχαν μεγάλο ποσοστό σλαβικών λέξεων). Για αιώνες το Κυριλλικό χρησιμοποιήθηκε επίσης από Καθολικούς και Μουσουλμάνους Σλάβους.
Το κυριλλικό προέρχεται από την ελληνική στρογγυλόσχημη γραφή. Το κυριλλικό αλφάβητο έχει, πέρα από τα αρχικά γράμματα του ελληνικού αλφαβήτου, μερικά επιπλέον γράμματα που προέρχονται από το γλαγολιτικό αλφάβητο, συμπεριλαμβανομένων ορισμένων συμπλεγμάτων. Αυτά τα πρόσθετα γράμματα κάλυπταν τα σύμφωνα και τα φωνήεντα τα οποία απαντώνταν στην παλαιά εκκλησιαστική σλαβονική αλλά όχι στα ελληνικά. Το αλφάβητο πήρε το όνομά από το όνομα του Αγίου Κυρίλλου, ενός από τους δύο Βυζαντινούς αδελφούς Αγίους Κύριλλο και Μεθόδιο, οι οποίοι δημιούργησαν το γλαγολιτικό αλφάβητο νωρίτερα. Οι σύγχρονοι μελετητές πιστεύουν ότι το Κυριλλικό αναπτύχθηκε και επισημοποιήθηκε από τους πρώτους μαθητές του Κυρίλλου και του Μεθοδίου στη Λογοτεχνική Σχολή της Πρεσλάβας, το σημαντικότερο λογοτεχνικό και πολιτιστικό κέντρο της Πρώτης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας και όλων των Σλάβων την περίοδο του 9ου και 10ου αιώνα.
Στην περιοχή της Πρεσλάβας έχουν βρεθεί οι αρχαιότερες επιγραφές σε κυριλλικό αλφάβητο. Στη Πρεσλάβα και τη Μονή Πατλείνας, στη σημερινή Επαρχία Σούμεν, στη Μονή Ράβνα και στη Μονή Βάρνας.
Με την ορθογραφική μεταρρύθμιση του Αγίου Ευθυμίου του Τυρνόβου και άλλων επιφανών εκπροσώπων της Λογοτεχνικής Σχολής του Ταρνόβου (14ος και 15ος αι.) όπως ο Γρηγόριος Τσαμπλάκ ή ο Κωνσταντίνος του Κοστένετς, η σχολή άσκησε επιρροές στον μεσαιωνικό πολιτισμό των Ρώσων, των Σλάβων, των Βλάχων και των Μολδαβών. Αυτό είναι γνωστό στη Ρωσία ως η δεύτερη νοτιοσλαβική επιρροή.
Στις αρχές του 18ου αιώνα, το κυριλλικό αλφάβητο της Ρωσίας υπέστη εκτενείς τροποποιήσεις από τον Μέγα Πέτρο, ο οποίος είχε πρόσφατα επιστρέψει από τη Μεγάλη Πρεσβεία του στη Δυτική Ευρώπη. Τα γράμματα του τροποποιημένου ρωσικού αλφαβήτου (το τροποποιημένο αλφάβητο που ονομάστηκε Πολιτική γραφή), έγιναν πιο όμοια με αυτά του λατινικού. Αρκετά δύσχρηστα γράμματα αφαιρέθηκαν από το αλφάβητο, ενώ ο Πέτρος σχεδίασε νέα γράμματα ώστε το νέο αλφάβητο να ταιριάζει με την τρέχουσα προφορά της ρωσικής γλώσσας. Κάθε γράμμα απέκτησε κεφαλαία και πεζή μορφή. Υιοθετήθηκε επίσης ο δυτικοευρωπαϊκός τρόπος τυπογραφίας για τα ρωσικά. Οι παλιές μορφές των ρωσικών γραμμάτων (τα λεγόμενα παλουουστάβ, «Полуустав») διατηρήθηκαν κυρίως στην εκκλησιαστική σλαβονική. Μερικές φορές χρησιμοποιούνται στα ρωσικά ακόμη και σήμερα, ειδικά αν κάποιος θέλει να δώσει σε ένα κείμενο μια «σλαβική» ή «αρχαϊκή» αίσθηση.
Ιστορία
Η μορφή του αλφαβήτου προέρχεται από την πρώιμη μορφή του κυριλλικού αλφαβήτου, το οποίο είναι παράγωγο του γλαγολιτικού αλφαβήτου, μεγαλογράμματης κυρτής γραφής της οποίας η επινόηση τον 9ο αι.μ.Χ. αποδίδεται σε δυο Βυζαντινούς μοναχούς από τη Θεσσαλονίκη, τα αδέλφια Άγιο Κύριλλο και Άγιο Μεθόδιο. Αν και είναι ευρύτατα αποδεκτό ότι το γλαγολιτικό αλφάβητο επινοήθηκε από τους Αγίους Κύριλλο και Μεθόδιο, η προέλευση του κυριλλικού αλφαβήτου αποτελεί ακόμη πηγή μεγάλης αντιπαράθεσης. Παρόλο που αποδίδεται συνήθως στον Άγιο Κλεμέντιο της Οχρίδας, μαθητή του Αγίου Κύριλλου και του Αγίου Μεθόδιου από τη Σλαβική Μακεδονία, το αλφάβητο αναπτύχθηκε πιθανότατα στη Λογοτεχνική Σχολή του Πρέσλαβ στη βορειοανατολική Βουλγαρία, όπου έχουν βρεθεί οι παλαιότερες κυριλλικές επιγραφές και χρονολογούνται από τη δεκαετία του 940. Η θεωρία ενισχύεται από το γεγονός ότι το κυριλλικό αλφάβητο αντικατέστησε σχεδόν ολοκληρωτικά το γλαγολιτικό στη βορειοανατολική Βουλγαρία στα τέλη του 10ου αι.μ.Χ., ενώ η Λογοτεχνική Σχολή της Οχρίδας–όπου εργαζόταν ο Άγιος Κλεμέντιος-συνέχισε να χρησιμοποιεί το γλαγολιτικό μέχρι τον 12ο αι.μ.Χ. Καθώς οι μαθητές των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου εξαπλώθηκαν σε ολόκληρη την Πρώτη Βουλγαρική Αυτοκρατορία, είναι πιθανόν αυτά τα δυο κύρια κέντρα να ήταν τμήμα μιας ενιαίας παράδοσης.
Ορισμένοι λόγοι για την αντικατάσταση του γλαγολιτικού με το κυριλλικό αλφάβητο είναι η μεγαλύτερη απλότητα και μεγαλύτερη ευκολία χρήσης του κυριλλικού καθώς και η ομοιότητα του με το ελληνικό αλφάβητο, το οποίο ήταν πολύ γνωστό στην Πρώτη Βουλγαρική Αυτοκρατορία.
Υπάρχουν και άλλες θεωρίες σχετικά με την προέλευση του κυριλλικού αλφαβήτου, δηλαδή ότι το αλφάβητο δημιουργήθηκε από τους ίδιους τους Αγίους Κύριλλο και Μεθόδιο, ή ότι προϋπήρξε του γλαγολιτικού αλφαβήτου, αποτελώντας μεταβατικό στάδιο μεταξύ της ελληνικής και γλαγολιτικής κυρτής γραφής, αλλά αυτές οι θεωρίες έχουν διαψευστεί. Το αλφάβητο διαδόθηκε μαζί με την Παλαιά εκκλησιαστική σλαβονική γλώσσα, και το αλφάβητο που χρησιμοποιείται για τη νέα Εκκλησιαστική Σλαβική γλώσσα στα μυστήρια της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και της Ανατολικής Καθολικής Εκκλησίας εξακολουθεί να έχει κοινά γνωρίσματα με την αρχική μορφή του κυριλλικού. Τους επόμενους δέκα αιώνες όμως, το κυριλλικό αλφάβητο προσαρμόστηκε στις αλλαγές της ομιλούμενης γλώσσας, ανέπτυξε τοπικές παραλλαγές για να ταιριάξει με τα χαρακτηριστικά των εθνικών γλωσσών, και τροποποιήθηκε από ακαδημαϊκές μεταρρυθμίσεις και πολιτικά διατάγματα. Σήμερα, δεκάδες γλώσσες της ανατολικής Ευρώπης και της Ασίας γράφονται με το κυριλλικό αλφάβητο.
Γράμματα του αλφαβήτου
thumb|260px|right|Χάρτης με τη γεωγραφική διασπορά του Κυριλλικού αλφαβήτου
Το κυριλλικό αλφάβητο περιλαμβάνει πολλά γράμματα αλλά δεν απαντούν όλα τα γράμματα αυτά σε όλες τις γλώσσες που γράφονται με το εν λόγω αλφάβητο. Το αλφάβητο της ρωσικής γλώσσας για παράδειγμα, της πιο διαδεδομένης γλώσσας κυριλλικού αλφαβήτου, αποτελείται από 33 γράμματα. Ωστόσο, 32 είναι τα κοινά γράμματα του κυριλλικού αλφαβήτου, τα οποία παρατίθενται στον παρακάτω πίνακα. Το γράμμα που συμπληρώνει το ρωσικό αλφάβητο είναι το φωνήεν Ë (ë), το οποίο προφέρεται ως γιό.
Καζακική γλώσσα
Επίσης, το αλφάβητο της καζακικής γλώσσας περιλαμβάνει εννιά επιπρόσθετα γράμματα που δεν συναντώνται στο αλφάβητο της ρωσικής γλώσσας. Ο παρακάτω πίνακας παρουσιάζει τα γράμματα αυτά.
Ουκρανική γλώσσα
Τέλος, το αλφάβητο της ουκρανικής γλώσσας περιλαμβάνει τέσσερα επιπρόσθετα γράμματα που δεν συναντώνται στο αλφάβητο της ρωσικής γλώσσας. Ο παρακάτω πίνακας παρουσιάζει τα γράμματα αυτά.
Παλαιό κυριλλικό αλφάβητο
Παλαιότερα, το κυριλλικό αλφάβητο είχε περισσότερα γράμματα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κυριλλικό αλφάβητο
Ινφάντα Σοφία της Ισπανίας
Η Πριγκίπισσα Σοφία της Ισπανίας (ισπανικά: Sofía de Borbón y Ortiz, 29 Απριλίου 2007) είναι η μικρότερη κόρη του βασιλιά Φιλίππου ΣΤ΄ και της βασίλισσας Λετίθια της Ισπανίας.
Έχει μια μεγαλύτερη αδελφή, την Πριγκίπισσα Ελεονώρα των Αστουριών, την οποία ακολουθεί στη γραμμή διαδοχής του ισπανικού θρόνου.
Βιογραφία
Η Πριγκίπισσα Σοφία πήρε το όνομα της από την γιαγιά της, Βασίλισσα Σοφία της Ισπανίας. Βαπτίστηκε στις 15 Ιουλίου στους κήπους του παλατιού της Θαρθουέλα. Νονοί της ήταν η μητρική γιαγιά της, Παλόμα Ροκασολάνο και ο Πρίγκιπας Κωνσταντίν-Άσσεν του Βιντίν.
Όπως και στην αδελφή της, της δόθηκε το πρόσθετο όνομα de Todos los Santos "(των Αγίων Πάντων)", παράδοση των Βουρβόνων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Ισπανίας Κατηγορία:Ισπανική τάξη ευγενών Κατηγορία:Ισπανίδες Ινφάντας
Άννα Νταλάρα
Η Άννα Νταλάρα-Ραγκούση είναι Ελληνίδα πολιτικός και μουσικός παραγωγός.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1954 στην Αθήνα. Σπούδασε στο Φυσιογνωστικό του Πανεπιστημίου Αθηνών αλλά ασχολήθηκε σχεδόν από την αρχή με την παραγωγή συναυλιών και άλλων μουσικών εκδηλώσεων. Εξελέγη Βουλευτής Β' Αθηνών με το ΠΑΣΟΚ το 2009 και από τον Σεπτέμβριο 2010 μέχρι τον Ιούνιο του 2011 ήταν Υφυπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης.
Είναι παντρεμένη από το 1983 με τον τραγουδιστή Γιώργο Νταλάρα, με τον οποίο απέκτησε μια κόρη. Επίσης είναι εξαδέλφη του πρώην Υπουργού Εσωτερικών Γιάννη Ραγκούση.
Έχει έντονη δραστηριότητα στην Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR) και σε άλλες ΜΚΟ.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εργασίας
Β΄ Βασιλειών
Το Β' Βασιλειών (ή Β' Σαμουήλ όπως λέγεται στην εβραϊκή βίβλο) είναι ένα από τα βιβλία του κανόνα της Παλαιάς Διαθήκης. Κατατάσσεται στα λεγόμενα «Ιστορικά Βιβλία» της Παλαιάς Διαθήκης, ενώ στην Εβραϊκή Βίβλο στην ομάδα «Προγενέστεροι Προφήτες».
Εισαγωγικά
Βασικοί πρωταγωνιστές της ιστορίας των βιβλίων αυτών είναι ο κριτής και προφήτης του Ισραήλ Σαμουήλ και βασιλείς Σαούλ και Δαβίδ. Σκοπός της συγγραφής είναι να καταστεί σαφές ότι ο Θεός, αναγνωρίζει στο πρόσωπο του Δαβίδ τον εκλεκτό δούλο του και εμπιστεύεται τη βασιλική του δυναστεία, στην όποια εναποθέτει τις μεσσιανικές προσδοκίες του λαού του. Στον αρχαίο εβραϊκό κανόνα της Παλαιάς Διαθήκης, τα δύο αυτά έργα αποτελούσαν ένα, το οποίο οι Ο' για λόγους μάλλον πρακτικούς το διχοτόμησαν. Μια απλή αντιπαραβολή του τέλους του ενός βιβλίου προς την αρχή του άλλου, φανερώνει την συνέχεια τους.
Συγγραφέας, τόπος, χρόνος
Όπως και στο βιβλίο Α' Βασιλειών, η ιουδαϊκή παράδοση διασώζει ως συγγραφέα του βιβλίου τον Σαμουήλ, πράγμα όμως δύσκολο να έχει συμβεί στην πραγματικότητα αφού πέθανε πριν ανέβει στο θρόνο ο Δαβίδ. Ίσως ο πραγματικός συγγραφέας να έζησε κατά τους χρόνους του Δαβίδ, πιθανόν όμως και έπειτα από αυτούς, αφού γράφει όλη την ιστορία του. Κάποιοι θεωρούν ότι θα μπορούσε να είναι κάποιος από τους επισήμους και μορφωμένους υπομνηματογράφους της εποχής εκείνης, ίσως και κάποιος από τους προφήτες, Νάθαν ή Γαδ. Άλλοι πάλι διαφωνούν και με τις εικασίες αυτές. Μία άλλη θεωρία είναι ότι το περιεχόμενο του έργου αυτού έχει πολυσύνθετη φιλολογική προέλευση και ίσως αποτελεί και συναρμολόγημα διαφόρων πηγών από αυτοτελείς παραδόσεις ή και συμπλέγματα παραδόσεων. Η συγγραφή θεωρείται πως ολοκληρώθηκε περίπου το 1040 π.Χ..
Διάγραμμα περιεχομένου
Το περιεχόμενο του βιβλίου αποτελείται από 24 κεφάλαια:
Βλέπε επίσης
Κατηγορία:Βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης
Σωτήρης Ιωάννου
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Σωτήρης Ιωάννου γεννήθηκε στην Λάρνακα το 1995. Απέκτησε πτυχίο κοινωνικών και πολιτικών επιστημών από το Πανεπιστήμιο Κύπρου.
Πολιτική διαδρομή
Εντάχθηκε στο ΕΛΑΜ το 2010. Διετέλεσε πρόεδρος του Μετώπου Νεολαίας. Είναι αναπληρωτής εκπρόσωπος τύπου του ΕΛΑΜ.
Στις Δημοτικές εκλογές του 2016 εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Λάρνακας με το ΕΛΑΜ.
Εκλέχτηκε βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 2021 στην Εκλογική Περιφέρεια Λάρνακας με το ΕΛΑΜ για την ΙΒ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Αποτελεί τον νεότερο βουλευτή που εκλέχθηκε ποτέ στα χρονικά της κυπριακής βουλής. Συμμετέχει στις Κοινοβουλευτικές Επιτροπές Οικονομικών και Προϋπολογισμού, Επιτροπή Εργασίας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων, Επιτροπή Νομικών και Επιτροπή Προσφύγων-Εγκλωβισμένων-Αγνοουμένων Παθόντων.
Συγγραφικό έργο
Ο Σωτήρης Ιωάννου έχει εκδόσει δύο μυθιστορήματα:
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Εθνικό Λαϊκό Μέτωπο Κατηγορία:Βουλευτές Λάρνακας Κατηγορία:Βουλευτές ΙΒ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Μαζάτσο
Βιογραφία
Μαθήτευσε πολύ νέος στο εργαστήριο του Λορέντσο Γκιμπέρτι και έμαθε εκεί την ανατομική ακρίβεια που χαρακτηρίζει το σχέδιό του. Κατά τον Βαζάρι ήταν τόσο αφοσιωμένος στην ζωγραφική που παραμελούσε τα πάντα χάριν αυτής.
Κατά την διάρκεια της σύντομης ζωής του παρήγαγε δύο τουλάχιστον εξαίρετα έργα : την Αγία Τριάδα, τοιχογραφία στην Σάντα Μαρία Νοβέλλα της Φλωρεντίας, και τις τοιχογραφίες (σε συνεργασία με τον Μαζολίνο ντα Πανικάλε) στο παρεκκλήσιο Μπρανκάτσι της Σάντα Μαρία ντελ Κάρμινε της Φλωρεντίας με κύριο θέμα επεισόδια της ζωής του Αγίου Πέτρου.
Το 1428 ο Μαζάτσο, χωρίς να έχει ολοκληρώσει τις τοιχογραφίες στο παρεκκλήσιο Μπρανκάτσι, πήγε στη Ρώμη, όπου και πέθανε ξαφνικά. Ο Τζόρτζιο Βαζάρι έκανε λόγο για το ενδεχόμενο να επρόκειτο για δολοφονία.
Αποτίμηση
Ο Μαζάτσο ήταν ο πρώτος που εφήρμοσε στην πράξη τις θεωρίες του Μπρουνελλέσκι και του Λέον Μπαττίστα Αλμπέρτι περί προοπτικής. Η ζωγραφική του έδινε την αίσθηση του τρισδιάστατου και η χρήση που έκανε της πηγής φωτός ήταν απαράμιλλη. Η επίδρασή του στην εν συνεχεία αναγεννησιακή ζωγραφική ήταν τεράστια.
Γεώργιος Δράκος
Ενώ πολιορκούσαν οι Τουρκαλβανοί το Σούλι, οι Τούρκοι δοκίμασαν να κυριεύσουν εξ εφόδου την πηγή, από την οποία έπαιρναν νερό οι Σουλιώτες. Τόσο βέβαιοι ήταν για την νίκη τους, που είχαν στρατοπεδεύσει με έξι χιλιάδες στρατιώτες. Ο Γεώργιος Δράκος τους πολέμησε με δύναμη δεκαοκτώ ανδρών, και επανειλημμένα τους απέκρουσε, μέχρι που ήρθε ο Νότης Μπότσαρης με ενισχύσεις, και ανακήρυξε τον Δράκο ήρωα της νίκης.
Στην Μάχη των Πέντε Πηγαδιών (15 Σεπτεμβρίου 1821) ο Δράκος ως αρχηγός πρωταγωνίστησε με μόνον τριακόσιους άνδρες. Πήρε μέρος και σε άλλες μάχες, στην Πανάσσαρη το 1824, στους Κολοβάτες το 1825, στην εκστρατεία του Καραϊσκάκη στην Ανατολική Ελλάδα, ως αρχιστράτηγος στην πολιορκία των Σαλώνων, στο Δίστομο εναντίον του Πασά της Καρύστου και του Καροφίλμπεη.
Πέθανε στην Χαλκίδα το 1827. Ήταν αιχμάλωτος του Κιουταχή και μεταφερόταν προς την Εύβοια για να αναρρώσει, όταν οι φύλακες του Κιουταχή τον φόνευσαν με διαταγή και είπαν ότι αυτοκτόνησε. Η χήρα του Σουσάνα και τα ορφανά τέκνα του εγκαταστάθηκαν το 1829 στη Ναύπακτο, μαζί με τις οικογένειες των Αθανασίου, Γεωργίου (χιλίαρχου και πρωτοξάδελφου του Στρατηγού) και Νικολάου Δράκου.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Νότιο Ζωνικό Συμβούλιο
μικρογραφία|352x352εσ|Οι πολιτείες του Νότιου Ινδικού Ζωνικού Συμβουλίου είναι με ροζ Το Νότιο Ζωνικό Συμβούλιο είναι διοικητική περιοχή (ζωνικό συμβούλιο) της Ινδίας που αποτελείται από τις Άντρα Πραντές, Καρνατάκα, Κεράλα, Ποντισέρυ, Ταμίλ Ναντού, και Τελανγκάνα.
Οι νήσοι Ανταμάν και Νικομπάρ και Λακσαντγουίπ δεν είναι μέλη κάποιου Ζωνικού Συμβουλίου. Ωστόσο, είναι προς το παρόν ειδικοί προσκεκλημένοι στο Νότιο Ζωνικό Συμβούλιο.
Οι πολιτείες έχουν ομαδοποιηθεί σε έξι ζώνες, έχοντας ένα Συμβουλευτικό Συμβούλιο για την προώθηση της συνεργασίας μεταξύ των πολιτειών αυτών. Πέντε Ζωνικά Συμβούλια δημιουργήθηκαν από τον Νόμο Αναδιοργάνωσης των Πολιτειών το 1956.
Παραπομπές
Κατηγορία:Περιοχές της Ινδίας
Φιρμίκος Ματέρνος
Βίος
Ο Φιρμίκος Ματέρνος γεννήθηκε στη Σικελία και έζησε στις Συρακούσες. Καταγόταν από οικογένεια ειδωλολατρών Ρωμαίων ευγενών. Σπούδασε ρητορική και φιλοσοφία, ελληνική και λατινική. Έγινε ρήτορας ενώ κατέλαβε και δημόσιες θέσεις. Πριν γίνει Χριστιανός ασχολήθηκε ενδελεχώς με την αστρολογία. Η μεταστροφή του στον Χριστιανισμό τοποθετείται χρονικά πριν το 337.
Συγγραφικό έργο
Δύο είναι τα έργα του που μας έχουν σωθεί. Το έργο του χαρακτηρίζεται από μια όχι σε βάθος γνώση του Χριστιανισμού. Έντονος είναι ο ρητορικός τόνος του οι πλατειασμοί και οι πλεονασμοί του, ενώ χρησιμοποιεί εκλατινισμένες μετακλασικές ελληνικές λέξεις.
Πηγή
Κατηγορία:Ρωμαίοι συγγραφείς Κατηγορία:Χριστιανοί συγγραφείς Κατηγορία:Ρωμαίοι αστρολόγοι
Μαρσέλ Μος
Εργάστηκε μαζί με τον θείο του για την έκδοση του L' année Sociologique ("Κοινωνιολογική Επετηρίδα") μια περιοδική έκδοση που προωθούσε τις ιδέες και τις κοινωνιολογικές μεθόδους του Ντιρκάιμ. Ο Ντιρκάιμ πέθανε στην φάση παραγωγής και ο Μος έγινε εκδότης του περιοδικού.
Απόψεις
Στο κλασικό πλέον έργο του Το Δώρο ο Μος θεώρησε πως τα δώρα ως μέσα ανταλλαγής δεν είναι ποτέ χωρίς κάποιο αντάλλαγμα. Αντίθετα, διαπίστωσε ότι η ανθρώπινη ιστορία είναι γεμάτη από παραδείγματα ότι τα δώρα ωθούν στη διαδικασία της αμοιβαίας ανταλλαγής. Η έρευνά του κινήθηκε βάσει του ερωτήματος "Ποια δύναμη ενοικεί στο αντικείμενο που δίνεται, ώστε να ωθεί τον αποδέκτη να το ανταποδώσει;" (1990:3). Η απάντηση για τον Μος είναι απλή: το δώρο είναι μια "συνολική παροχή", εμποτισμένη με "πνευματικούς μηχανισμούς", στους οποίους εμπλέκεται η τιμή του παροχέα και του παραλήπτη. Τέτοιες δοσοληψίες υπερβαίνουν τα φράγματα μεταξύ του πνευματικού και του υλικού με έναν τρόπο που σύμφωνα με τον Μος είναι σχεδόν "μαγικός". Εκείνος που προσφέρει το δώρο, δε δίνει απλά ένα αντικείμενο αλλά επίσης και ένα τμήμα του εαυτού του, γιατί το αντικείμενο είναι αξεδιάλυτα δεμένο με εκείνον που το προσφέρει: "τα αντικείμενα δεν είναι ποτέ πλήρως διαχωρισμένα από τους ανθρώπους που τα ανταλλάσσουν, (1990:31). Εξαιτίας αυτού του δεσμού που υπάρχει ανάμεσα σε εκείνον που προσφέρει και το δώρο, η πράξη της προσφοράς δημιουργεί έναν κοινωνικό δεσμό με υποχρέωση ανταπόδοσης από μέρους του παραλήπτη. Η μη ανταπόδοση σημαίνει απώλεια τιμής και status, αλλά οι πνευματικές επιπλοκές είναι πιθανώς χειρότερες: στην Πολυνησία, η αποτυχία ανταπόδοσης σημαίνει απώλεια του μάνα, της πνευματικής πηγής ευημερίας. Παραλλαγή του ίδιου θέματος απαντάται στους γηγενείς της Βόρειας Αμερικής. Ο Μος διέκρινε τρεις βασικές υποχρεώσεις:
Εργογραφία
Αν και ποτέ δεν έκανε έρευνα πεδίου, έλκυσε το ενδιαφέρον των Γάλλων κοινωνιολόγων, φιλοσόφων και ψυχολόγων προς την εθνολογία. Προσπάθησε, επίσης, στα πολλά έργα του, να αναδείξει τη στενή σχέση Ανθρωπολογίας και Ψυχολογίας. Από τα πρώτα έργα του ξεχωρίζει το Θυσία: η φύση και η λειτουργία της, (Sacrifice: Its Nature and Function) το 1899. Το έργο, όμως, που άσκησε τη μεγαλύτερη επίδραση θεωρείται Το Δώρο, (The Gift) που γράφτηκε το 1925. Εκεί συγκεντρώθηκε στη θεωρία του για την ανταλλαγή δώρων, εξερευνώντας τις θρησκευτικές, νομικές, οικονομικές, μυθολογικές και άλλες όψεις της προσφοράς, της απολαβής και της εκπλήρωσης σε διαφορετικούς πολιτισμούς. Τα έργα του αναλυτικά έχουν ως εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ανθρωπολόγοι Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι κοινωνιολόγοι
Αντώνιος Πάντος
Ο Αντώνιος Πάντος (8 Δεκεμβρίου 1925 - 6 Μαΐου 2014) ήταν Έλληνας πολιτικός, που υπηρέτησε ως βουλευτής. Νωρίτερα διετέλεσε κοινοτάρχης και δήμαρχος στο Βελεστίνο.
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στο Βόλο και ο πατέρας του, Γεώργιος, ήταν πρόεδρος του τοπικού παραρτήματος του Ερυθρού Σταυρού. Το 1945 διέκοψε τις σπουδές του και ανέλαβε τη διεύθυνση των "Κυλινδρόμυλων Αφοί Αντ. Πάντου" στο Βελεστίνο (ως το 1975, οπότε η λειτουργία τους σταμάτησε). Διετέλεσε αρχικά πρόεδρος της κοινότητας Βελεστίνου και έπειτα δήμαρχος, συνολικά επί 13 χρόνια. Επί δημαρχίας του αναμορφώθηκε ο Δήμος Βελεστίνου και έγιναν έργα όπως η διάνοιξη δρόμων.
Στις εκλογές του 1961 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Μαγνησίας με την ΕΡΕ με 5.642 σταυρούς. Επανεξελέγη βουλευτής από τη δεύτερη κατανομή στις εκλογές του 1963.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ Κατηγορία:Βουλευτές Μαγνησίας Κατηγορία:Έλληνες Κοινοτάρχες
Ντάκος
thumb|280px|Ντάκος, όπως σερβίρεται σε ορισμένα εστιατόρια Ο ντάκος (αλλιώς γνωστός και σαν λαντουριστό ή κουκουβάγια ή παξιμάδι) είναι παραδοσιακό κρητικό πιάτο. Βασίζεται στο κρητικό παξιμάδι, συνήθως κριθαρένιο και στρογγυλού σχήματος. Με το ίδιο όνομα είναι γνωστό και το ίδιο το παξιμάδι από το οποίο φτιάχνεται ο ντάκος, το οποίο διπλοφουρνίζεται αφού κοπεί στη μέση. Αυτό το παξιμάδι καθιερώθηκε για πρακτικούς λόγους, αφού οι νοικοκυρές στην Κρήτη αδυνατούσαν να ζυμώνουν ψωμί καθημερινά λόγω έλλειψης χρόνου.
Το πιάτο φτιάχνεται εύκολα και γρήγορα, ενώ αποτελεί ένα πλήρες και θρεπτικό γεύμα. Η κατανάλωση ντάκου βοηθά τόσο στην πέψη όσο και στη σωστή λειτουργία του εντέρου.
Τρόπος παρασκευής
Πάνω στο (μουλιασμένο ή όχι) παξιμάδι τρίβεται ντομάτα και πάνω απ' τη ντομάτα τυρί φέτα ή κρητική μυζήθρα σε σβώλους. Ειδικότερα, ιδανικό κρητικό γυρί για την παρασκευή του ντάκου θεωρείται η γαλομυζήθρα.
Ο ντάκος συμπληρώνεται με μια γερή δόση από λάδι, αλάτι, ρίγανη και μερικές φορές πιπέρι και ελιές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική κουζίνα Κατηγορία:Κρητική κουζίνα Κατηγορία:Κυπριακή κουζίνα Κατηγορία:Κρύα ορεκτικά Κατηγορία:Σαλάτες Κατηγορία:Σνακ Κατηγορία:Τρόφιμα με βάση το ψωμί Κατηγορία:Ψωμιά
Ρόκκα Άρτας
Τα Ρόκκα είναι ένα χωριό του Δήμου Αρταίων με 607 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), στον κάμπο της Άρτας και απέχει από την πόλη περίπου 3 χιλιόμετρα.
Σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστρια, τα Ρόκκα υπήρξαν μέχρι το τέλος του 2010, δημοτικό διαμέρισμα του νεοσύστατου Δήμου Φιλοθέης με έδρα τους Χαλκιάδες. Με βάση τη νέα διοικητική διαίρεση που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης, τα Ρόκκα εντάχθηκε στο Δήμο Αρταίων.
Ιστορία
Το παλαιό όνομα του χωριού ήταν Σταρόκα. Η πρώτη πηγή που μας γνωστοποιεί την ύπαρξη του χωριού είναι τα αρχεία της Βενετίας, στα οποία μας γίνεται γνωστό ότι το έτος 1697, τα Ρόκκα μαζί με πολλά άλλα χωριά της Άρτας, κατέβαλαν φόρο στην Βενετική διοίκηση με αντάλλαγμα την προστασία από τις επιδρομές των πειρατών.
Σύμφωνα με το έργο του Σπυρίδωνος Αραβαντινού, «Ιστορία Αλή πασά του Τεπελενλή», τα Ρόκκα υπήρξαν τσιφλίκι του πασά των Ιωαννίνων, ο οποίος είχε στην κατοχή του το μεγαλύτερο μέρος του κάμπου ενώ με βάση την εργασία του Κων.Διαμαντή με τίτλο «Η Άρτα και τα περίχωρα αυτής κατά τους χρόνους της επανάστασης», τα Ρόκκα ήταν ένας οικισμός με 50 οικογένειες την περίοδο που ξέσπασε η Ελληνική Επανάσταση του 1821.
Ο Παναγιώτης Αραβαντινός στο έργο του «Χρονογραφία της Ηπείρου» μας ενημερώνει ότι, με βάση τον κατάλογο της απογραφής του 1845, τα Ρόκκα, από πλευρά ιδιοκτησίας, άνηκαν στο κράτος και κατοικούσαν στο χωριό 29 χριστιανικές οικογένειες. Η έκθεση του Ρωσικού Υποπροξενείου Άρτας, το 1877, μας πληροφορεί ότι στα Ρόκκα κατοικούσαν 50 χριστιανικές οικογένειες και 30 οικογένειες Οθωμανών. Στο χωριό υπήρχαν 2 σχολεία, ένα χριστιανικό και ένα μουσουλμανικό και μία εκκλησία και ένα τζαμί.
Αναφορά στο χωριό κάνει και ο Ιφικράτης Κοκκίδης στο έργο του «Οδοιπορικά Ηπείρου και Θεσσαλίας» που εξέδωσε το ελληνικό Υπουργείο Στρατιωτικών (Αθήνα 1880) και μας δίνει την πληροφορία ότι στο χωριό κατοικούσαν 132 χριστιανοί και 150 μουσουλμάνοι. Ο Ι. Κοκκίδης μας ενημερώνει ότι η επαρχία Άρτας χωριζόταν σε 2 περιοχές: την περιοχή Άρτας και την περιοχή Πρεβέζης. Η περιοχή της Άρτας χωριζόταν με τη σειρά της σε 7 τμήματα: τμήμα Ποταμιάς, τμήμα Βρύσεως, τμήμα Ραδοβυζίου, τμήμα Τζουμέρκων, τμήμα Κάμπου, τμήμα Καρβασαρά και τμήμα Λάκκας. Τα Ρόκκα αποτελούσαν μέρος του τμήματος Κάμπου. thumb|left|330px|Τα Ρόκκα και τα γειτονικά χωριά σε χάρτη του 1878. Στο «Δοκίμιον Ιστορικόν περί Άρτης & Πρεβέζης» (εκδ.1884) του Σεραφείμ Ξενόπουλου, μητροπολίτη Άρτας, γίνεται αναφορά στα Ρόκκα. Σύμφωνα με αυτή την πηγή, στο χωριό διέμεναν περίπου 22 χριστιανικές οικογένεις και 30 οικογένειες μουσουλμάνων. Οι κάτοικοι εκκλησιάζονταν στο ναό του Αγίου Γεωργίου, στον οποίο ιερουργούσε 1 ιερέας ενώ υπήρχε και τζαμί για την προσευχή των Οθωμανών. Ο Μητροπολίτης Άρτας αναφέρει επίσης ότι στο χωριό υπήρχε σχολείο α' τάξεως όπου δίδασκε ένας δάσκαλος και φοιτούσαν 25 μαθητές, οι οποίοι μελετούσαν γεωγραφία, ιστορία, αριθμητική και θρησκευτικά.
Εξίσου σημαντική πηγή, είναι η Οθωμανική απογραφή του 1895 (Σαλναμές Ιωαννίνων για το οικονομικό έτος 1311[1895], έκδοση έβδομη). Σύμφωνα με το σχετικό οθωμανικό νόμο, που ίσχυε από το 1864, η πρωτογενής διαίρεση της αυτοκρατορίας ήταν το βιλαέτι («νομαρχία» ή «γενική διοίκηση»). Κάθε βιλαέτι χωριζόταν σε σαντζάκια και αυτά σε καζάδες. Σύμφωνά με αυτή την απογραφή, το χωριό ανήκε στον Καζά Λούρου, ο οποίος βρισκόταν στο σαντζάκι Πρεβέζης, το οποίο με τη σειρά του, ανήκε στο βιλαέτι Ιωαννίνων. Με βάση λοιπόν αυτή την απογραφή, στα Ρόκκα κατοικούσαν 52 οικογένειες (χανέδες) με συνολικό πληθυσμό 92 άτομα (47 άνδρες, 45 γυναίκες).
Κατά τη διάρκεια του ατυχή Ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897, το χωριό απελευθερώθηκε προσωρινά. Όπως αναφέρεται στην «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», ο Ελληνικός στρατός μέχρι το βράδυ της 23ης Απριλίου 1897 είχε ελευθερώσει τα χωριά Ρόκκα, Κεραμάτες, Γαβριά, Ψαθοτόπι, Μύτικας, Ανέζα, Καλογερικό, Βίγλα, Ράχη, Καλόβατος, Πλησιοί, Κιρκιζάτες, Στρογγυλή, Ζαβάκα, Καλομόδια, Αγία Παρασκευή, Κωστακίοι, Ακροποταμιά,, Νεοχώρι, Ανθότοπος, Χαλκιάδες, Άγιος Σπυρίδωνας, Ελευθεροχώρι, Καμπή και την πόλη της Φιλιππιάδας. . Τελικά με την μεσολάβηση των ευρωπαϊκών δυνάμεων και της Ρωσίας, στις 20 Σεπτεμβρίου οι εχθροπραξίες σταμάτησαν και υπογράφηκε ειρήνη.
Το 1910, η Μητρόπολη Νικοπόλεως και Πρεβέζης δημοσιοποιεί τα στοιχεία της απογραφής που πραγματοποίησε το ίδιο έτος σε όλη την εκκλησιαστική περιφέρεια και μας πληροφορεί ότι τα Ρόκκα υπαγόταν στο τμήμα Λούρου και στο χωριό κατοικούσαν 234 χριστιανοί και 147 μουσουλμάνοι.
Η απελευθέρωση του χωριού έλαβε χώρα το διάστημα ανάμεσα στις 6 και 9 Οκτωβρίου 1912, όπου τα πρώτα ελληνικά τάγματα, πέρασαν τη γέφυρα της Άρτας και στις 2 το μεσημέρι απώθησαν τους Τούρκους και εδραιώθηκαν στους Κωστακιούς και την περιοχή Μαρατιού. Τις επόμενες 2 ημέρες, ο ελληνικός στρατός κατέλαβε και οχύρωσε τα χωριά Πλησιούς, Ρόκκα, Χαλκιάδες.
Τοποθεσία και πρόσβαση
Το χωριό γειτνιάζει με τα χώρια Χαλκιάδες και Καλαμιά. Συνδέεται οδικώς με την Άρτα μέσω της Εθνικής οδού Άρτας–Ιωαννίνων. Το χωριό εξυπηρετεί η γραμμή Κομπότι-Φιλοθέη, του Αστικού ΚΤΕΛ Άρτας.
Αθλητισμός
Η ποδοσφαιρική ομάδα του χωριού είναι ο Αστέρας Ρόκκα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ροκκα Αρτας Κατηγορία:Δήμος Αρταίων
Λαδινία
thumb|300px|Χάρτης των λαδινώφωνων περιοχών Η Λαδινία (ιταλικά: Ladinia) είναι ιστορική περιοχή της βόρειο-ανατολικής Ιταλίας στις Δολομιτικές Άλπεις κοντά στα σύνορα με την Αυστρία. Η Λαδινία καταλαμβάνει περιοχές όπου επικρατέστερη γλώσσα (η οποία ομιλείται ακόμα) είναι τα Λαδινικά· η περιοχή αυτή περιλαμβάνει τμήματα των ιταλικών επαρχιών Τρεντίνο, Μπολτζάνο και Μπελούνο.
Ιστορία
Πληθυσμοί που μιλούσαν τη λαδινική γλώσσα εγκαταστάθηκαν άγνωστο πότε σε μια περιοχή που εκτεινόταν από την Ελβετία μέχρι τη Σλοβενία, περιλαμβάνοντας τη σημερινή Αυστρία και μεγάλο τμήμα της Βορειο-ανατολικής Ιταλίας. Οι πληθυσμοί πιστεύεται ήταν κελτικής καταγωγής και μετανάστευσαν εδώ εξαιτίας των επιδρομών διαφόρων φυλών. Μιλούσαν διάφορες διαλέκτους οι οποίες αναμείχθηκαν με τις λατινογενείς γλώσσες που ομιλούνταν στην περιοχή που εγκαταστάθηκαν και δημιουργήθηκε η γλώσσα Λαδίνο· καθώς οι ίδιοι θεωρούσαν ότι ήταν Λατίνοι ονόμασαν τη γλώσσα τους Λαντίνο. Μέχρι τον 18ο αιώνα είχε επικρατήσει αυτός ο όρος και με τον ιταλικό νόμο 482/1999 αναγνωρίστηκε ως γλωσσική μειονότητα.
Σημαία
thumb|250px|Η σημαία της Λαδινίας Η σημαία της Λαδινίας δημιουργήθηκε στις 5 Μαΐου 1920. Οι εκπρόσωποι των Λαδινόφωνων της περιοχής μαζεύτηκαν το 1920 στο Πάσο Γκάρντενα για να διαμαρτυρηθούν κατά της συνθήκης του 1919 που δεν τους αναγνώριζε ως διαφορετική εθνοτική ομάδα, ούτε σαν εθνότητα των γερμανόφωνων κατοίκων του Νοτίου Τιρόλου. Στο τέλος της ημέρας, ανακηρύχθηκε η εθνική σημαία της Λαδινίας με τρεις οριζόντιες ρίγες και με χρώματα μπλε-λευκό-πράσινο. Με την άνοδο του φασιστικού καθεστώτος κηρύχθηκε παράνομη από την ιταλική κυβέρνηση. Αμέσως μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στις 14 Ιούλη 1946, σε εκδήλωση στο Πέρασμα Σελλά που παρακολούθησαν 3.000 νέοι, έγινε ανάρτηση της σημαίας.
Η Λαδινία σήμερα
Η Λαδινία καλύπτει περίπου 1.200 τετραγωνικά χιλιόμετρα, βρίσκεται εξ ολοκλήρου στις Δολομιτικές Άλπεις και στο κέντρο της αναπτύσσεται ο επιβλητικός ορεινός όγκος της Σέλλα. Από το όρος Σέλλα ξεκινούν οι πέντε κοιλάδες οι Τρεντίνο Βαλ Γκάρντενα, η Φάσα, η Βαλ Μπάντια, η Αμπέζο, και η Βαλ Λιβινλαόγκο. Ψηλότερες κορυφές είναι η Μαρμολάδα (3343 μ.), Αντελάο (3.263 μ.) και Τοφάνα ντι Μέτσο (3244 μ.).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αυτόνομη Επαρχία του Μπολτσάνο Κατηγορία:Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε Κατηγορία:Βένετο Κατηγορία:Ιστορία της Αυστρίας Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Ιταλίας
Λέων Τολστόι
Ο Λέων Τολστόι (Лев Николаевич Толстой· 9 Σεπτεμβρίου 1828, Γιάσναγια Πολιάνα - 20 Νοεμβρίου 1910, Όμπλαστ του Λίπετσκ) ήταν Ρώσος συγγραφέας. Θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους συγγραφείς όλων των εποχών.
Γενικά
Προσπάθησε να βρει το αληθινό νόημα του Χριστιανισμού, πιστεύοντας πως σκοπός της ζωής δεν είναι να εξυπηρετεί την κατώτερη ζωική φύση, αλλά τη φωτεινή δύναμη, που βρίσκεται στα βάθη της ανθρώπινης ψυχής και η οποία βοηθάει τον άνθρωπο να αναγνωρίζει το αγαθό. Εκτός όμως από αυτές τις αντιλήψεις, ο Τολστόι κατάφερε ν' απεικονίσει με απαράμιλλο τρόπο τη ρωσική κοινωνία της εποχής του και με την αναπαραστατική δύναμη της τέχνης του να δώσει εκπληκτικούς πίνακες από τη ζωή της τσαρικής Ρωσίας του 19ου αιώνα. Αν και καταγόταν από πλούσια οικογένεια, αφοσιώθηκε με μεγάλη αγάπη στους μουζίκους, βοηθώντας τους και μελετώντας τη ζωή τους. Γεμάτος θρησκευτική έξαρση και δεμένος με τα προβλήματα της εποχής του, προσπάθησε να βρει γιατί υποφέρουν οι άνθρωποι και προσπάθησε να απελευθερώσει τον άνθρωπο και να αποκαταστήσει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Ως καλλιτέχνης ο Τολστόι διακρίνεται για τη βαθιά γνώση των κρυφών πτυχών της ψυχής και την άμεση καθαρότητα του αισθήματος. Το έργο του είχε τεράστια σημασία και άσκησε γόνιμη επίδραση στη ρωσική και στην παγκόσμια λογοτεχνία.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Γιάσναγια Πολιάνα (το οικογενειακό κτήμα 12 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Τούλα) το 1828 και από το 1844 ως το 1847 σπούδασε στο πανεπιστήμιο του Καζάν. Στον πόλεμο της Κριμαίας πήρε μέρος ως αξιωματικός του πυροβολικού και του απονεμήθηκαν πολλές ανώτερες διακρίσεις. Ο αποτροπιασμός για τις φρικαλεότητες του πολέμου αυτού καθρεφτίστηκε στα «Διηγήματα της Σεβαστούπολης (1855-1859)». Στα διηγήματα αυτά ο Τολστόι δείχνει φανατικά την έχθρα του προς τον πόλεμο και παράλληλα εγκωμιάζει τον ηρωισμό των συμπατριωτών του στρατιωτών. Από το τέλος της δεκαετίας 1850-1860 ο Τολστόι εγκαταστάθηκε στη Γιάσναγια Πολλιάννα, άνοιξε σχολείο για τα αγροτόπαιδα και ίδρυσε το περιοδικό «Γιάσναγια Πολλιάννα». Προηγουμένως ταξίδεψε στη Γαλλία, Ελβετία, Ιταλία και Γερμανία.