cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λεωνίδας Παρασκευόπουλος (Αντιστράτηγος)
Καταγωγή και αρχική σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στην Κύθνο το 1860 και καταγόταν από τη Σμύρνη. Αρχικά φοίτησε στην Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης και ακολούθως ερχόμενος στην Ελλάδα φοίτησε στη Σχολή Ευελπίδων απ΄όπου και αποφοίτησε τον Νοέμβριο του 1881 με τον βαθμό του ανθυπολοχαγού ΠΒ. Η στρατιωτική του σταδιοδρομία εγκαινιάστηκε ουσιαστικά από το 1881 όταν ως ανθυπολοχαγός του πυροβολικού έλαβε μέρος στην κατάληψη της Άρτας (1881) καθώς και στην επιστράτευση και τα επεισόδια στην ελληνοτουρκική μεθόριο της Θεσσαλίας το 1886.
Κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1890 αποτέλεσε μέλος της Εθνικής Εταιρείας. Ακολούθως συμμετείχε στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 στο μέτωπο της Κρήτης, ως υπασπιστής - αγγελιαφόρος και επιτελάρχης του συνταγματάρχη Τ. Βάσσου, και έπειτα του αντικαταστάτη του, Στάικου.
Μετά τη λήξη του πολέμου προβιβάστηκε στο βαθμό του ταγματάρχη και τοποθετήθηκε στη θέση του επιτελάρχη του Β' Σώματος Στρατού. Έπειτα, γύρω στο 1900, παρέμεινε για μια διετία στην Ελβετία και τη Γαλλία με εκπαιδευτική άδεια.
Όταν εκδηλώθηκε η επανάσταση στο Γουδί το 1909, ήταν υποδιοικητής στη Σχολή Ευελπίδων και προσχωρώντας στην επανάσταση εκείνη διορίσθηκε προσωπάρχης στο υπουργείο Στρατιωτικών, έχοντας λάβει προηγουμένως αμνηστία μαζί με όλους τους άλλους κινηματίες, από τον Βασιλέα Γεώργιο Α'. Το ίδιο έτος, διετέλεσε για σύντομο χρονικό διάστημα, πρόεδρος του Μακεδονικού Κομιτάτου, θέση από την οποία παραιτήθηκε μετά από διαφωνία με τον τότε υπουργό Εξωτερικών, Καλλέργη. Αργότερα, τοποθετήθηκε πρώτα στο Ναύπλιο και έπειτα στο Γενικό Επιτελείο Στρατού.
Βαλκανικοί, Α' Παγκόσμιος Πόλεμος και Μικρασιατική Εκστρατεία
Ακολούθως στον Α' Βαλκανικό πόλεμο υπηρέτησε ως διοικητής του 2ου Συντάγματος Πεδινού Πυροβολικού της Στρατιάς και στη συνέχεια Αρχηγός πυροβολικού της Στρατιάς, στο μέτωπο της Ηπείρου και κατά την πολιορκία του Μπιζανίου (1913). Μάλιστα, φέρεται να δυσανασχετούσε με την τροπή που είχε πάρει η πολιορκία του Μπιζανίου και μέσω του πολιτικού και αδελφού της συζύγου του, Αλέξανδρου Διομήδη, είχε εισηγηθεί την εγκατάλειψη του μετώπου της Ηπείρου, υποβαθμίζοντας τη σπουδαιότητά του και τη σημασία της περιοχής Κατά τον Β' Βαλκανικό πόλεμο (1913) κατάρτισε και διοίκησε την Χ ευζωνική μεραρχία και συμμετείχε σε πολεμικές επιχειρήσεις στο Κιλκίς, τη Δοϊράνη, τη Γευγελή, τη Στρώμνιτσα, το όρος Τεπέ κ.α. . Στον Α' Παγκόσμιο πόλεμο, το 1916, thumb|left|160px|Ο αντ/γος Λεωνίδας Παρασκευόπουλος ( [[Αθήνα, Εθνικό Ιστορικό Μουσείο ).]]
Μετά την ανακωχή του Μούδρου ο Παρασκευόπουλος επιμελήθηκε την επιβίβαση του ελληνικού εκστρατευτικού σώματος της εκστρατείας της Κριμαίας που ακολούθησε καθώς και στην μεταφορά του ελληνικού στρατού από την Μακεδονία στη Μικρά Ασία. Στη συνέχεια μετείχε στη Μικρασιατική εκστρατεία, μετά την κατάργηση της βραχυχρόνιας "Στρατιάς Κατοχής Μικράς Ασίας" όπου και ηγήθηκε των πρώτων επιχειρήσεων ως επικεφαλής του Α΄ κλιμακίου του Γενικού Στρατηγείου της Σμύρνης. Επί της αρχιστρατηγίας του καταλήφθηκε από τους Έλληνες η Ανατολική Θράκη και η περιοχή της Σμύρνης, ενώ ξεκίνησε και η προέλαση προς Προύσα και Ουσάκ. Διετέλεσε αρχιστράτηγος του στρατού την περίοδο 1918-1920. Με την ήττα των Βενιζελικών όμως παραιτήθηκε από το στράτευμα και αποσύρθηκε στο Παρίσι. Κατά δε την παραμονή του στη Σμύρνη ήρθε σε σύγκρουση με τον Έλληνα Ύπατο Αρμοστή της Σμύρνης Α. Στεργιάδη.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πυροβολικού Π Π Κατηγορία:Έλληνες πρωταγωνιστές του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Π Κατηγορία:Πρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Αλέξιος Καβαλλάριος
Ο Αλέξιος Καβαλλάριος (Ἀλέξιος Καβαλλάριος/Καβαλλάρης) ήταν Βυζαντινός αριστοκράτης, εξάδελφος του αυτοκράτορα Μιχαήλ Η' Παλαιολόγου (ηγεμόνα την περίοδο 1259–1282).
Συμμετείχε στις εκστρατείες στον Μοριά στις αρχές της δεκαετίας του 1260 και απήχθη από τον Γουλιέλμο Β' Βιλλεαρδουίνο μετά τη Μάχη του Μακρυπλαγίου (1263/1264). Πιθανώς απελευθέρωθηκε σε μεταγενέστερο χρονικό διάστημα, διότι το 1270 κατείχε το αξίωμα του επί της τραπέζης και του διοικητή της Θεσσαλονίκης. Μαζί με τον δεσπότη Ιωάννη Παλαιολόγο, ηγήθηκε του βυζαντινού στρατού εναντίον του Ιωάννη Α' Δούκα της Θεσσαλίας, αλλά ηττήθηκε και σκοτώθηκε στη Μάχη των Νέων Πατρών.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί αιχμάλωτοι πολέμου Κατηγορία:Βυζαντινοί νεκροί σε μάχη Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί
Άρμα Βοιωτίας
Γενικά στοιχεία
Το χωριό βρίσκεται στην ευθεία μεταξύ Θήβας και Χαλκίδας, σε απόσταση 19 χλμ. από την πρώτη και 25 χλμ. από τη δεύτερη, ενώ απέχει 4 χλμ. από τις Εθνικές οδούς 1 (Αθήνα—Λαμία) και 44 (Θήβα—Χαλκίδα). Η οικονομία του χωριού στηρίζεται κυρίως στη γεωργία. Παράγονται κρασιά από λευκά σταφύλια (σαββατιανά, ασύρτικα) και κόκκινα (καμπερνέ, σιράκ). Σημαντικό μέρος των κατοίκων απασχολείται και στη βιομηχανική ζώνη της νοτιοανατολικής Βοιωτίας, μεταξύ Θήβας, Σχηματαρίου και Οινοφύτων.
Μυθολογία
Πήρε το όνομα του από το σημείο όπου πιστεύονταν ότι βούλιαξε το άρμα του Αργείου στρατηγού Αμφιάραου, ο οποίος πήρε μέρος στην εκστρατεία των Επτά επί θήβας, υπό τον Πολυνείκη, αδερφό του Ετεοκλή και γιο του Οιδίποδα. Κατά την υποχώρησή του από τη Θήβα, ο Αμφιάραος καταδιωκόταν από το Θηβαίο στρατηγό Πολυκλύμενο. Όμως ο Δίας έριξε κεραυνό που άνοιξε χάσμα στη γη και κατάπιε το άρμα του Αμφιάραου.
Ιστορία
Κοντά στο χωριό υπάρχει χαμηλός πέτρινος λόφος στην κορυφή του οποίου υπάρχει μεσαιωνικός πύργος και μεσαιωνικό τείχος. Σώζονται ακόμη λείψανα του αρχαίου οχυρωματικού περιβόλου που ανήκε στην αρχαία πόλη, την ονομαζόμενη από το Στράβωνα Ελέων και από τον Πλούταρχο Ελεών. Στα ριζά του πέτρινου αυτού λόφου είναι ακόμη και σήμερα, η πηγή Ακίδουσα όπως αναφέρεται από τον Πλούταρχο (Ελληνικών κεφαλαίων καταγραφή 41).
Ο L. Ross ερευνώντας και μελετώντας την περιοχή του Άρματος και τα αρχαία λείψανά του, διατύπωσε την άποψη ότι στο χωριό Δρίτσα (ή Ντρίτσα) βρισκόταν στη θέση του αρχαίου Άρματος. Μάλιστα η μετονομασία του χωριού από Δρίτσα σε Άρμα έγινε με βάση τη συγκεκριμένη άποψη.
Το Άρμα αναφέρεται ως κατοικημένη περιοχή ήδη από την περίοδο της ύστερης Φραγκοκρατίας όπως και σε οθωμανικό κατάστιχο του 1466 όπου είναι καταγεγραμμένη ως αρβανίτικός οικισμός υπό την ονομασία Andritsa. Μετά την απελευθέρωση και τη δημιουργία του ελληνικού κράτους ήταν γνωστή ως Δρίτσα. Το 1940 μετονομάστηκε σε Δρίτσια, ενώ το 1955 έλαβε με διάταγμα τη σημερινή του ονομασία.
Οι σημερινοί κάτοικοι του χωριού είναι στην πλειοψηφία τους Αρβανίτες, ενώ υπάρχουν και κάτοικοι με καταγωγή από την Ευρυτανία, απόγονοι εσωτερικών μεταναστών των μεταπολεμικών δεκαετιών.thumb|Τμήμα μυκηναϊκής οχύρωσης, βόρεια του Άρματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Τανάγρας Κατηγορία:Χωριά του νομού Βοιωτίας Κατηγορία:Αρβανιτοχώρια του νομού Βοιωτίας
774
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 774 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μηλέα Ηλείας
Η Μηλέα (πρώην Σκλήβα) είναι χωριό της Ηλείας, 14 χιλιόμετρα ανατολικά της Ζαχάρως.
Παλαιά ονομασία :Σκλήβα
Ημερομηνία μετονομασίας :17/1/1957
ΦΕΚ :11/1957
Η Μηλέα  ανήκει στον δήμο Ζαχάρως  της Περιφερειακής Ενότητας Ηλείας,  βρίσκεται στην Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, όπως διαμορφώθηκε με το πρόγραμμα Καλλικράτης.
Είναι κτισμένο μέσα σε πυκνή βλάστηση από αριές (βελανιδιές) και πεύκα. Σπίτια κτισμένα με πέτρα ξεχωρίζουν  σαν εικόνα  σε σύγκριση με τα νεόδμητα.Το 2007 απειλήθηκε από τις πυρκαγιές εκείνου του έτους και υπέστη καταστροφές (σπίτια, ζώα, κτήματα). Κύρια ασχολία των λιγοστών κατοίκων (κατά την τελευταία απογραφή ήταν 137) είναι η γεωργία. Η καλλιέργεια της ελιάς είναι η κύρια ενασχόληση στον αγροτικό τομέα κάτω από δύσκολες συνθήκες, λόγω  της μορφολογίας του εδάφους και η κτηνοτροφία. Οι λιγοστοί μόνιμοι  κάτοικοι προσπαθούν να διατηρήσουν τις ιδιοκτησίες τους καλλιεργήσιμες. Η απουσία νέων ανθρώπων  έχει ως αποτέλεσμα  την μείωση των καλλιεργήσιμων εκτάσεων και  ερημοποίηση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ζαχάρως
Αφάρ (λαός)
Οι Αφάρ (Qafár), επίσης γνωστοί ως Ντανακίλ, Αντάλι και Οντάλι, είναι εθνοτική ομάδα που κατοικεί στο Κέρας της Αφρικής. Κατοικούν κύρια στην περιοχή Αφάρ της Αιθιοπίας και στο βόρειο Τζιμπουτί, και δευτερευόντως στο νότιο άκρο της Ερυθραίας. Μιλούν την Αφάρ γλώσσα, τμήμα του Κουσιτικού κλάδου της Αφροασιατικής οικογένειας γλωσσών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αφάρ
771
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 771 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Νόμος των εφαπτομένων
μικρογραφία|290px|Τρίγωνο με πλευρές και κορυφές.
Στην Ευκλείδεια Γεωμετρία, ο νόμος των εφαπτομένων σε ένα τρίγωνο είναι η σχέση όπου οι πλευρές απέναντι από τις κορυφές \mathrm{A} και \mathrm{B}.
Απόδειξη
Θα χρησιμοποιήσουμε τον νόμο των ημιτόνων που λέει ότι όπου d η διάμετρος του περιγεγραμμένου κύκλου του τριγώνου. Από εδώ προκύπτει ότι και
Επίσης θα χρησιμοποιήσουμε τους τριγωνομετρικούς τύπους για το άθροισμα και την διαφορά δύο ημιτόνων και
Για να αποδείξουμε τον νόμο των εφαπτομένων ξεκινάμε από το αριστερό μέλος και χρησιμοποιούμε τις σχέσεις και , Τέλος, χρησιμοποιώντας τις σχέσεις και, έχουμε ότι που ολοκληρώνει την απόδειξη.
Με τύπους Mollweide
Οι τύποι Mollweide είναι οι εξής και
Διαιρώντας και τους δύο τύπους κατά μέλη, έχουμε ότι Αφού είναι γωνίες τριγώνου έχουμε ότι. Χρησιμοποιώντας ότι, λαμβάνουμε ότι
Απόδειξη χωρίς λόγια
Μία απόδειξη χωρίς λόγια είχε δοθεί από τον Rex H. Wu
Παραπομπές
Κατηγορία:Γωνία Κατηγορία:Γεωμετρία του τριγώνου Κατηγορία:Θεωρήματα στη Γεωμετρία Κατηγορία:Τριγωνομετρία
Ιοβιανός
Ο Ιοβιανός Φλάβιος Κλαύδιος (Flavius Claudius Iovianus, 331 - 17 Φεβρουαρίου 364) ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας από το 363 έως το 364. Μετά το θάνατο του Ιουλιανού το 363, και ενώ ο Ιοβιανός βρισκόταν σε εκστρατεία, ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας από το στρατό.
Βιογραφία
Με την ιδιότητα του διοικητή της αυτοκρατορικής φρουράς ακολούθησε τον Ιουλιανό το 363 στην εκστρατεία του εναντίον του Πέρση Σαπώρ Β' στη Μεσοποταμία. Μετά το θάνατο του Ιουλιανού, ο Σαλούστιος αρνήθηκε την πρόταση να τον διαδεχτεί κι έτσι ανέβηκε στο θρόνο ο Ιοβιανός.
Το χαρακτηριστικότερο σημείο της παρουσίας του ως αυτοκράτορα είναι ότι αναίρεσε άμεσα όλα τα αντιχριστιανικά διατάγματα του προκατόχου του και επέτρεψε να επιστρέψουν από την εξορία οι επιφανείς επίσκοποι Ρώμης Λιβέριος, Αλεξανδρείας Αθανάσιος και Αντιοχείας Μελέτιος.
Πέθανε κατά την επιστροφή του από τη Συρία προς την Κωνσταντινούπολη στις 17 Φεβρουαρίου 364, στα Δαδάστανα της Βιθυνίας, χωρίς να προλάβει να ασκήσει ουσιαστική διοίκηση. Σύμφωνα με τον ιστορικό Αμμιανό Μαρκελλίνο, πιθανότερες αιτίες του θανάτου του ήταν δηλητηρίαση από μανιτάρια, αναθυμιάσεις ξυλάνθρακα ή δηλητηρίαση από εχθρούς του. Σε διάφορα βιβλία αναφέρεται ότι τον σκότωσε ο πεθερός του Λουκιλλιανός με την κόρη του. Ετάφη στον ναό των Αγίων Αποστόλων.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Χαριτώ, κόρη του Λουκιλλιανού στρατιωτικού διοικητή στο Σίρμιον· είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαίοι Αυτοκράτορες Κατηγορία:Κόμητες των δομεστίκων
Κώστας Στυλιανού
Ο Κώστας Στυλιανού, είναι Κύπριος πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Αγωνιζόταν στη θέση του σμολ φόργουορντ για την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης από το 1976 μέχρι το 1983, κατακτώντας δύο πρωταθλήματα Ελλάδος. Είναι ο πατέρας του διεθνή επαγγελματία καλαθοσφαιριστή Νίκου Στυλιανού.
Καριέρα
Την επόμενη σεζόν, ως αναπληρωματικός, κατέκτησε τον τίτλο του πρωταθλητή Ελλάδος. Στις 22 Νοεμβρίου 1979, συμμετείχε για πρώτη φορά σε διεθνή διοργάνωση, όταν αγωνίστηκε εναντίον της Εφές Πίλσεν, στη νίκη των "κίτρινων" με 112-87, όπου πέτυχε τέσσερις πόντους.
Τις τρεις επόμενες χρονιές, ο Άρης διεκδίκησε τον τίτλο του πρωταθλητή χωρίς επιτυχία, με τον Στυλιανού να γίνεται βασικό στέλεχος της πεντάδας των "κίτρινων" την σεζόν 1980-81, όπου σε 23 αγώνες είχε 8,9 πόντους μέσο όρο, ενώ συμμετείχε σε επτά παιχνίδια για το κύπελλο Κόρατς, σκοράροντας συνολικά 55 πόντους, με κορυφαία του εμφάνιση στις 21 Ιανουαρίου 1981, όπου ο Άρης ηττήθηκε με 85-86 από την ιταλική Καρέρα στο Αλεξάνδρειο Μέλαθρο.
Το 1981-82, η ομάδα της Θεσσαλονίκης κατέλαβε την δεύτερη θέση του πρωταθλήματος, με τον Στυλιανού να σημειώνει 5,9 πόντους σε 18 αγώνες. Η τελευταία μεγάλη επιτυχία του με την ομάδα των "κίτρινων" ήλθε με την κατάκτηση του πρωταθλήματος του 1983, με τον Στυλιανού να σημειώνει 56 πόντους σε 19 αγώνες. Ο Κύπριος παρέμεινε στους αναπληρωματικούς της ομάδας, αν και αγωνίστηκε στους δύο αγώνες εναντίον της ιταλικής Ρόμα για το κύπελλο Κόρατς.
Επέστρεψε στην Κύπρο, όπου αγωνίστηκε ως τα μέσα της δεκαετίας του '90.
Με την φανέλα της εθνικής ομάδας της Κύπρου αγωνίστηκε από το 1986 μέχρι το 1993. Αργότερα, ανέλαβε τον ρόλο του προπονητή της εθνικής ομάδας, μαζί με τον Χάρη Παπάζογλου.
Τίτλοι-Διακρίσεις
Άρης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπριοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Κύπρου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ Λάρνακας Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ
Ταλντικοργκάν
Εκπαίδευση
Το Ταλντικοργκάν έχει αρκετά εκπαιδευτικά ιδρύματα, όπως πανεπιστήμιο, ινστιτούτα, κολλέγια τεχνολογικής εκπαίδευσης, γυμνάσια και παιδικούς σταθμούς. Υπάρχουν 27 δημόσιες εγκαταστάσεις υγείας, θέατρο, θεματικό πάρκο, βιβλιοθήκες, κινηματογράφο, στάδιο, αθλητικό συγκρότημα και πισίνες. Όλα αυτά δεν έχουν συντηρηθεί από την περίοδο της ΕΣΣΔ.
Δημογραφικά στοιχεία
Η εθνοτική σύνθεση του Ταλντικοργκάν σύμφωνα με την απογραφή του 2010 είχε ως εξής:
Μεταφορές
Το αεροδρόμιο της πόλης εξυπηρετεί πόλεις της Ρωσίας και του Καζακστάν και ο σιδηροδρομικός σταθμός της πόλης απέχει 30 χιλιόμετρα από την πόλη, και υπάρχουν γραμμές προς το κεντρικό Καζακστάν, την κεντρική Ασία, Ρωσία, Βαλτικά κράτη και την Κίνα.
Αθλητισμός
Η πόλη έχει μια ποδοσφαιρική ομάδα, την ΦΚ Ζετισού Ταλντικοργκάν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν Κατηγορία:Περιφέρεια Αλμάτι
Πρόεδρος της Υπερδνειστερίας
Ο Πρόεδρος της Υπερδνειστερίας είναι ο ανώτατος εκλεγμένος αξιωματούχος της Υπερδνειστερίας μιας μη αναγνωρισμένης διεθνώς χώρας που κήρυξε την ανεξαρτησία της από τη Μολδαβία το 1990. πρόεδρος της χώρας είναι και αρχηγός κράτους, καθώς επίσης επικεφαλής της διοίκησης των ενόπλων δυνάμεων. Με βάση το σύνταγμα της χώρας, εκπροσωπεί την Τρανσνίστρια στο εξωτερικό.
Ο Πρόεδρος της Μολδαβικής Δημοκρατίας πέρα από τον Δνείστερο, όπως ονομάζεται επίσημα, εκλέγεται από το λαό με μυστική ψηφοφορία για 5 χρόνια. Πρώτος πρόεδρος ήταν ο Ιγκόρ Σμιρνόφ το 1990.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Κύπελλο Ελλάδας ποδοσφαίρου ανδρών 1967-68
Στην 26η διεξαγωγή του κυπέλλου Ελλάδας 1967-68 μετείχαν 18 ομάδες Α΄ Εθνικής, 32 της Β΄ και τα ερασιτεχνικά σωματεία των ανά νομό τοπικών ενώσεων. Για πρώτη φορά στην ιστορία του θεσμού μετείχε και κυπριακός σύλλογος (ο Ολυμπιακός Λευκωσίας στην προκειμένη περίπτωση), γεγονός που συνεχίστηκε έως την αγωνιστική περίοδο 1973-74, καθώς επί δικτατορίας μετείχε κάθε χρόνο από ένας σύλλογος του νησιού στο πρωτάθλημα της ελληνικής Α΄ κατηγορίας.
Το Κύπελλο πήγε στον Πειραιά αφού ο Ολυμπιακός επικράτησε στον ημιτελικό της Α.Ε.Κ. 2-1 και στον τελικό (21 Ιουλίου) του Παναθηναϊκού 1-0.
Η διοργάνωση
Περισσότερο ενδιαφέρων γύρος υπήρξε ο προημιτελικός, εκεί όπου 2 αγώνες (ΠΑΟΚ - Παναθηναϊκού και Απόλλωνα Αθηνών - Εθνικού) διακόπηκαν σε βάρος των διαμαρτυρομένων για τη διαιτησία γηπεδούχων και περίπου στο ίδιο σημείο της παράτασης, η ΑΕΚ νίκησε τον Πανιώνιο, αλλά και ο Ολυμπιακός συνέτριψε στην Πάτρα την Παναχαϊκή με το εντυπωσιακό σκορ 3-8, αν και η γηπεδούχος ομάδα είχε προηγηθεί με 3-1. Και οι τέσσερις φιλοξενούμενες ομάδες αυτού του γύρου κατάφεραν να πάρουν την πρόκριση.
Στον τελικό έφτασαν για μία φορά ακόμα ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός, με τον τελικό να διεξάγεται στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας (έδρα του Παναθηναϊκού), αλλά οι "ερυθρόλευκοι" να σηκώνουν τελικά το κύπελλο με νίκη 1-0.
Οι αγώνες (από την τελευταία φάση των προκριματικών γύρων και μετά)
1 διακόπηκε στο 115' σε βάρος των γηπεδούχων και με το αποτέλεσμα να κατακυρώνεται ως τελικό
2 διακόπηκε στο 114' σε βάρος των γηπεδούχων και με το αποτέλεσμα να κατακυρώνεται ως τελικό.
Ο τελικός
Συνθέσεις
Παναθηναϊκός: Οικονομόπουλος - Καμάρας, Αθανασόπουλος, Δημητρίου, Σούρπης - Μπέλλης, Πυτιχούτης - Σακελλαρίδης, Ροκίδης, Δομάζος 08px|Αρχηγός ποδοσφαιρικής ομάδας, Φυλακούρης
Ολυμπιακός: Ξαρχάκος - Γκαϊτατζής, Παυλίδης, Ζαντέρογλου - Αγανιάν, Ν. Σιδέρης - Βασιλείου, Στολίγκας, Γ. Σιδέρης 08px|Αρχηγός ποδοσφαιρικής ομάδας, Γιούτσος , Μποτίνος
Πηγές
Κατηγορία:Κύπελλο Ελλάδας (ποδόσφαιρο ανδρών) Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1967-1968
Οι Ζωές των Άλλων
Οι Ζωές των Άλλων (γερμ. Das Leben der Anderen) είναι γερμανική δραματική ταινία του 2006, του σεναριογράφου και σκηνοθέτη Φλόριαν Χένκελ φον Ντόνερσμαρκ.
Η ταινία βραβεύτηκε το 2006 με το Βραβείο Όσκαρ καλύτερης ξένης ταινίας, ενώ σημείωσε ρεκόρ υποψηφιοτήτων στα Γερμανικά Βραβεία Κινηματογράφου. Επίσης, κέρδισε το Βραβείο BAFTA Καλύτερης Μη Αγγλόφωνης Ταινίας και το Βραβείο Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου καλύτερης ταινίας.
Πλοκή
Το σενάριο της ταινίας εκτυλίσσεται στο Ανατολικό Βερολίνο του 1984. Οι κάτοικοι της πόλης επιτηρούνται από 100.000 υπαλλήλους και 200.000 κατασκόπους της Στάζι, της μυστικής αστυνομίας της Ανατολικής Γερμανίας. Ανάμεσα σε αυτούς βρίσκεται ο κεντρικός ήρωας, Γκερντ Βίζλερ τον οποίο υποδύεται ο Ούλριχ Μούε. Είναι συστηματικός και αφοσιωμένος στην υπηρεσία του, και ταυτόχρονα μοναχικός, αγέλαστος, και αδίστακτος. Η ζωή ενός αναγνωρισμένου θεατρικού συγγραφέα, του Γκεόργκ Ντρέιμαν (ο ηθοποιός Σεμπάστιαν Κοχ) ο οποίος αποκαλύπτει στη Δύση στοιχεία για το ανελεύθερο καθεστώς, γοητεύει τον πράκτορα που ήταν υπεύθυνος για την παρακολούθησή του. Αυτή η στάση του συγγραφέα σε συνδυασμό με το κλίμα τρομοκρατίας που επικρατεί τον ωθεί ώστε να καλύψει τη δράση του συγγραφέα με προσωπικό του κόστος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2006 Κατηγορία:Γερμανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βραβευμένες με Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας Κατηγορία:Πολιτικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Sony Pictures Classics Κατηγορία:Ταινίες Ψυχρού Πολέμου Κατηγορία:Σκηνοθετικό ντεμπούτο σε ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την αυτοκτονία
772
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 772 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Φρειδερίκος Α΄ του Μάισσεν
Ο Φρειδερίκος Α΄, ο γενναίος ή ο ζητών (γερμ.: Friedrich der Freidige, 1257 - 16 Νοεμβρίου 1323) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν μάργραβος του Μάισσεν (1292-1323) και λάντγκραβος της Θουριγγίας (1298-1323).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αλβέρτου Β΄ μαργράβου του Μάισσεν και της Μαργαρίτας των Χοενστάουφεν, κόρης του Φρειδερίκου Β΄ της Γερμανίας & Σικελίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1286 την Αγνή των Γκορίτσια, κόρη του Μάινχαρτ δούκα της Καρινθίας και είχε τέκνο:
Το 1293 απεβίωσε η Αγνή και ο Φρειδερίκος Α΄ έκανε δεύτερο γάμο με την Ελισάβετ του Λόμπντεμπουρκ-Άρνσχαουγκ και είχε τέκνα:
Οι παράνομοι
Ο τίτλος Οι παράνομοι μπορεί να αναφέρεται:
Κατάλογος χωρών ανά μήκος ακτογραμμής
Αυτός είναι ένας κατάλογος χωρών κατά μήκος ακτογραμμής, σε χιλιόμετρα, σύμφωνα με στοιχεία του 2005 από το World Factbook της CIA. Αν δεν υπάρχει ένδειξη για ακτογραμμή σημαίνει ότι πρόκειται για περίκλειστη χώρα.
Παραπομπές
Ακτογραμμη
773
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 773 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Άγιος Νικόλαος Σάμου
Ο Άγιος Νικόλαος είναι νησίδα του Βορειοανατολικού Αιγαίου πελάγους, που βρίσκεται στα βορειοανατολικά της νήσου Σάμου και στην είσοδο του Όρμου Ασπροχόρτι. Δίπλα και βορειοδυτικά της είναι η βραχονησίδα Πρασονήσι ενώ ανατολικά η βραχονησίδα Διαπόρτι. Το ψηλότερο σημείο της φθάνει τα 37 μέτρα και έχει έκταση 0,119 τ.χλμ. (η δεύτερη μεγαλύτερη μετά τη Σαμιοπούλα). Πήρε το όνομά του από το μικρό εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου που είναι πάνω στη νησίδα. Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός το 1991 να απογράφεται στον τότε Δήμο Σαμίων ενώ σήμερα διοικητικά υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Βαθέος του Δήμου Ανατολικής Σάμου. Σύμφωνα με την απογραφή 2011 δεν κατοικείται.
Παραπομπές
Αγιος Νικολαος κατηγορία:νομός Σάμου Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Σάμου
Μικροσωμάτιο
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυτταρικά οργανίδια
Πολ Ρέιβεν
Ο Πολ Βίνσεντ Ρέιβεν (Paul Vincent Raven ,16 Ιανουαρίου 1961 - 20 Οκτωβρίου 2007) ήταν Άγγλος μουσικός και μπασίστας γνωστός για τη δουλειά του ως μέλος του post-punk συγκροτήματος Killing Joke.
Βιογραφία
Ο Ρέιβεν γεννήθηκε στις 16 Ιανουαρίου 1961 στο Γουλβερχάμπτον ,του Στράτφορντσαιρ και ήταν γιος του λαϊκού μουσικού Τζον Ρέιβεν.
Ξεκίνησε επίσημα τη μουσική του καριέρα το 1982 όταν εντάχθηκε σε μια rock μπάντα, τους Kitsch. Ωστόσο, έγινε γνωστός μόνο μετά την ένταξή του στους Killing Joke, όπου αντικατέστησε τον πρώην μπασίστα Martin Glover το 1982.
Η πρώτη ηχογράφηση με τη μπάντα ήταν για το άλμπουμ Fire Dances. Το 1987, εγκατέλειψε το συγκρότημα και επέστρεψε το 1990, όταν ηχογράφησε το άλμπουμ Extremities, Dirt & Various Repressed Emotions μαζί της. Ταυτόχρονα, άρχισε επίσης να συνεργάζεται με τους Pigface - ένα μουσικό σχήμα του Martin Atkins (ο ντράμερ των Killing Joke εκείνη τη στιγμή) και του Bill Rieflin.
Μετά την περιοδεία για το άλμπουμ των Killing Joke ,η μπάντα διαλύθηκε και το συγκρότημα εκτός από τον τραγουδιστή του Jaz Coleman δημιούργησε τους Murder, Inc. με τον Chris Connelly στα φωνητικά. Ο Ρέιβεν συμμετείχε στους Murder, Inc. και ταυτόχρονα συνεργάστηκε με τους Pigface του Bill Rieflin.
Το 2002, έπαιξε με τους Godflesh στη δίμηνη περιοδεία τους στις Ηνωμένες Πολιτείες και το 2003, έπαιξε για τους Society 1 πριν επιστρέψει στους Killing Joke το 2003  συνεισφέροντας σε δύο από τα νέα άλμπουμ της μπάντας.
Ο Ρέιβεν πέθανε από καρδιακή προσβολή στον ύπνο του στις 20 Οκτωβρίου 2007 στη Γενεύη της Ελβετίας, όπου ηχογραφούσε με τον τραγουδιστή των Treponem Pal, Marco Neves. Ήταν πατέρας πέντε παιδιών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι μουσικοί Κατηγορία:Μπασίστες
Grumman S-2 Tracker
250px|thumb|right|S-2 Tracker στον καταπέλτη του αεροπλανοφόρου Λέξινγκτον (USS Lexington CVS-16) το 1963 thumb|right|250px|Αεροσκάφος Tracker (848) λίγο πριν προσγειωθεί στο αεροπλανοφόρο HMAS Melbourne, το 1980 Το Grumman S-2 Tracker (προηγούμενη ονομασία S2F) υπήρξε το πρώτο αεροσκάφος ανθυποβρυχιακού πολέμου που εισήλθε σε υπηρεσία με το Αμερικανικό Πολεμικό Ναυτικό και κατασκευάστηκε για αυτόν ειδικά το σκοπό.
Ο πρόδρομος του, το AF-2 Guardian υπήρξε το πρώτο ειδικά κατασκευασμένο αεροσκάφος ανθυποβρυχιακού πολέμου που χρησιμοποιούσε δύο αεροσκάφη για την αποστολή, ένα που έφερε τον εξοπλισμό ανίχνευσης και ένα που έφερε οπλισμό.
Εξέλιξη
Η σχεδίαση της Grumman (μοντέλο G-89) αφορούσε ένα μεγάλο, υψηλοπτέρυγο, μονοπλάνο με δύο κινητήρες Wright Cyclone.
Τόσο τα δύο πρωτότυπα XS2F-1 όσο και 15 αεροσκάφη παραγωγής S2F-1 παραγγέλθηκαν ταυτόχρονα, στις 30 Ιουνίου 1950. Η πρώτη πτήση πραγματοποιήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 1952 ενώ τα αεροσκάφη παραγωγής εισήλθαν σε υπηρεσία τον Φεβρουάριο του 1954, με την VS-26.
Οι εκδόσεις που ακολούθησαν περιλάμβαναν τα WF Tracer και TF Trader, τα μετονομάστηκαν σε E-1 Tracer και C-1 Trader το 1962. Το S-2 έφερε το παρατσούκλι «Stoof» (S-two-F) σε ολόκληρη τη διάρκεια της υπηρεσίας του.
Η Grumman παρήγαγε συνολικά 1.185 αεροσκάφη. Επιπλέον 99 αεροσκάφη κατασκευάστηκαν στον Καναδά, με την ονομασία CS2F, κατόπιν αδείας από την de Havilland Canada. Αριθμός αεροσκαφών που κατασκευάστηκαν στις ΗΠΑ πουλήθηκαν σε διάφορα κράτη, όπως την Αυστραλία, την Ιαπωνία και την Ταϊβάν.
Επιχειρησιακή ιστορία
Το Tracker αντικαταστάθηκε από την Αμερικανική υπηρεσία από το S-3 Viking και η τελευταία μοίρα που το χρησιμοποιούσε, η VS-37 με αεροσκάφη S-2G, διαλύθηκε το 1976, όμως ένας αριθμός αεροσκαφών συνεχίζει να χρησιμοποιείται ως πυροσβεστικά. Τα Tracker όμως συνέχισαν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε ναυτικές δυνάμεις άλλων χωρών για πολλά χρόνια μετά την απόσυρσή τους από την Αμερικανική υπηρεσία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το Βασιλικό Αυστραλιανό Ναυτικό, το οποίο συνέχισε να χρησιμοποιεί τα Tracker ως ανθυποβρυχιακά μέσα πρώτης γραμμής μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1980. Το Αυστραλιανό ναυτικό διατηρούσε δύο μοίρες εκδόσεων S-2E και S-2G, από το 1967 έως το 1984. Η μοίρα πρώτης γραμμής VS-816 συχνά επιχειρούσε από το αεροπλανοφόρο HMAS Melbourne, κλάσης Majestic, ενταγμένη στην 21η αεροπορική πτέρυγα αεροπλανοφόρων. Η εκπαιδευτική μοίρα VC-851 είχε ως βάση την αεροπορική βάση Άλμπατρος (HMAS Albatross).
Κατά τη διάρκεια των είκοσι ετών επιχειρήσεων του Tracker σε Αυστραλιανή υπηρεσία, μόνο ένα χάθηκε κατά τη διάρκεια επιχειρήσεων, σε ατύχημα στη θάλασσα. Όμως, στα μέσα της δεκαετίας του 1970, ένας εμπρησμός στο υπόστεγο συντήρησης της βάσης τους κατέστρεψε και προξένησε σοβαρές ζημιές σε μεγάλο αριθμό αεροσκαφών. Αυτά αντικαταστάθηκαν από τα πλεονάσματα του Αμερικανικού Ναυτικού, ενώ τα εναπομείναντα αναβαθμίστηκαν στο επίπεδο των Αμερικανικών.
Το 1954 η de Havilland Canada υπέγραψε συμβόλαιο για την κατασκευή, κατόπιν αδείας, αεροσκαφών Tracker, ώστε να αντικατασταθούν τα TBM-3E Avenger που χρησιμοποιούνταν από το Καναδικό Ναυτικό. Συνολικά κατασκευάστηκαν 99 αεροσκάφη, τα οποία άρχισαν να εισέρχονται σε υπηρεσία το 1956. Από το 1957 και μετά τα αεροσκάφη άρχισαν να επιχειρούν από το αεροπλανοφόρο HMCS Bonaventure αλλά και διάφορες βάσεις στην ξηρά. Το 1960 17 αεροσκάφη CS2F-1 δόθηκαν στο Βασιλικό Ολλανδικό Ναυτικό. Το 1964, δύο CS2F-1 μετατράπηκαν σε μεταφορικά, αφού αφαιρέθηκε ο ανθυποβρυχιακό εξοπλισμός τους, και χρησιμοποιήθηκαν για μεταφορά φορτίου εν πλω (carrier onboard delivery). Τα CS2F-1, -2, και -3 μετονομάστηκαν σε CP-121 Mk.1, Mk.2, και Mk.3 αντίστοιχα το 1968.
Μετά την απόσυρση του Bonaventure από την ενεργό υπηρεσία το 1970, τα εναπομείναντα Tracker μεταφέρθηκαν σε βάσεις στη ξηρά. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τον περιορισμό της χρησιμότητάς τους για ανθυποβρυχιακές περιπολίες και, μεταξύ του 1974 και του 1981, όλα εκτός από 20 τέθηκαν σταδιακά σε αποθήκευση. Στα υπόλοιπα αφαιρέθηκε ο ανθυποβρυχιακός εξοπλισμός και υπηρέτησαν μέχρι το 1990 σε ρόλους θαλάσσιας περιπολίας και προστασίας της αλιείας.
Το πολεμικό ναυτικό της Αργεντινής παρέλαβε τα πρώτα S-2A τη δεκαετία του 1960 και αργότερα χρησιμοποίησε τα βελτιωμένα S-2E από το αεροπλανοφόρο του ARA 25 de Mayo. Τη δεκαετία του 1990 αναβαθμίστηκαν με εγχώριο λογισμικό και με τουρμποπρόπ κινητήρες από το Ισραήλ και έλαβαν την ονομασία S-2T Turbo Tracker. Με την απόσυρση του αεροπλανοφόρου, η Αργεντινή τα χρησιμοποιεί, σε συνεργασία με τη Βραζιλία, από το αεροπλανοφόρο NAe São Paulo του Βραζιλιάνικου Ναυτικού.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και στις αρχές της δεκαετίας του 1990 η Conair Aviation, με έδρα το Άμποτσφόρντ (Abbotsford) της Βρετανικής Κολούμπια στον Καναδά, παρέλαβε αριθμό αποσυρμένων Αμερικανικών και Καναδικών Tracker και τα μετέτρεψε σε πυροσβεστικά Firecat, προσθέτοντας μία δεξαμενή επιβραδυντικού υγρού στο διαμέρισμα τορπιλών. Τα Firecat κατασκευάστηκαν σε δύο εκδόσεις, το απλό Firecat με εμβολοφόρους κινητήρες και το Turbo Firecat με κινητήρες τουρμποπρόπ.
Εκδόσεις
thumb|250px|right|S-2A Tracker thumb|right|250px|S-2 Tracker του Αμερικανικού ναυτικού προσεγγίζει το αεροπλανοφόρο Έσσεξ (USS Essex CVS-9) thumb|250px|right|Αυστραλιανό Tracker προετοιμάζεται να απογειωθεί από το αεροπλανοφόρο HMAS Melbourne, το 1979 thumb|right|250px|S-2 Tracker του πολεμικού ναυτικού της Αργεντινής thumb|right|250px|Πυροσβεστικό S-2F3AT Turbine Tracker thumb|right|250px|Πυροσβεστικό S-2F3AT Tracker
Πολιτικοί χρήστες
thumb|right|250px|US-2A Tracker της Γαλλικής υπηρεσίας πολιτικής προστασίας
Παρόμοιες εξελίξεις
thumb|right|250px|S2F-1 Tracker του Καναδικού Ναυτικού
Θαλάσσια χελώνα
Οι θαλάσσιες χελώνες είναι χελώνες της υπεροικογένειας των Χελωνιοειδών. Απαντώνται σε όλους τους ωκεανούς του κόσμου εκτός του Αρκτικού Ωκεανού.
Η δερματοχελώνα είναι η πιο μεγάλη, με 2 μ. μήκος, 1 μ. έως 1,5 μ. πλάτος και βάρος 600 κ. Το μέγεθος των άλλων ειδών κυμαίνεται από τα 50 εκ. έως 1 μ. και είναι αναλογικά μικρότερο.
Τα είδη αυτά είναι όλα ευάλωτα ή απειλούμενα. Είναι τοπικά υπό προστασία και αποκατάσταση, αλλά η ρύπανση, η λαθροθηρία και η τυχαία εμπλοκή τους σε αλιευτικά εργαλεία παραμένουν ανησυχητικές αιτίες μείωσης του πληθυσμού τους που έχει ήδη ελαττωθεί.
Περιγραφή
Οι θαλάσσιες χελώνες, όπως οι άλλες χελώνες (Χελώνια) είναι εξώθερμα ερπετά και διαθέτουν αναπνευστικό σύστημα με πνεύμονες, το οποίο είναι μια προσαρμογή στην επίγεια ζωή. Ως συμπλήρωμα των νεφρών, υπάρχουν αδένες κοντά στα μάτια τους που αποβάλουν το υπερβολικό αλάτι από το αίμα τους. Ο μεταβολισμός τους έχει την ικανότητα να αντέχει στις υψηλές συγκεντρώσεις CO2 κατά την διάρκεια καταδύσεων σε μεγάλα βάθη. Μπορούν να αποβάλουν το 35-52% του οξυγόνου στην αναπνοή. Η όρασή της είναι πολύ ανεπτυγμένη. Τα μάτια προστατεύονται με τρία βλέφαρα και η ακοή τους είναι ιδιαίτερα τελειποιημένη εξίσου, αν και δεν έχουν εξωτερικά αυτιά, αλλά ένα εσωτερικό αυτί, κάτω από μία ακουστική πλάκα. Η όσφρησή τους είναι ωστόσο αρκετά αναποτελεσματική. Οι θαλάσσιες χελώνες δεν έχουν παρά μία μόνο έξοδο για την απέκκριση η οποία χρησιμεύει επίσης για την αναπαραγωγή.
Πακάτος
Ο Λατίνος Πακάτος Δρεπάνιος, γνωστός ως « Πακάτος » ήταν Λατίνος ρήτορας, παγανιστικού θρησκεύματος, γεννηθείς στο Μπορντώ ή το Αζέν, ο οποίος συνδέθηκε με τον Αυσόνιο.
Θαλάσσια χελώνα
Περιγραφή
Το καβούκι Το πεπλατυσμένο καβούκι τους, τους παρέχει καλύτερη υδροδυναμική και παίζει σημαντικό ρόλο στην προστασία, αλλά ορισμένοι επιστήμονες πιστεύουν ότι τους επιτρέπει να αποθηκεύουν θερμότητα. Αυτή η προσαρμογή, που αποκτήθηκε μετά την επιστροφή τους στο θαλάσσιο περιβάλλον, τους επιτρέπει να καταδύονται σε μεγάλα βάθη, όπου η θερμοκρασία του νερού είναι χαμηλή. Έτσι όμως έχουν χάσει την ικανότητα να κρύβουν τα μέλη τους σ' αυτό. Όπως στις άλλες νεροχελώνες, τα καβούκια τους είναι ελαφρύτερα, διότι είναι εξοπλισμένα με βρέγματα. Οι Δερμοχελυίδες, οι μεγαλύτερες θαλάσσιες χελώνες, έχουν χάσει τα λέπια τους και το καβούκι τους καλύπτεται από παχύ δέρμα. Όπως οι υπόλοιπες χελώνες, δεν αλλάζουν τo δέρμα (έκδυση).
Πακάτος
Βιογραφία
Διδάσκαλος ρητορικής στα Βουρδίγαλα (Μπορντώ), ο Πακάτος εκφώνησε πανηγυρικό προς τιμήν του Θεοδοσίου Α΄ στη Ρώμη, το 388, προκειμένου να τον συγχαρεί για τη νίκη του ενάντια στον σφετεριστή Μαξίμου, ο οποίος περιλαμβάνεται εντός των Panaegyrici veteres του Αρντζένιους. Εντός αυτού, ο Πακάτος αναφέρει σημαντικές πληροφορίες για την στρατιωτική σταδιοδρομία του Θεοδοσίου, προ της ανόδου του στον αυτοκρατορικό θρόνο, ενώ συμβάλει, επίσης, στην αποκατάσταση του πατέρα του αυτοκράτορα, Θεοδόσιο τον Πρεσβύτερο, ο οποίος εκτελέστηκε υπό σκοτεινές συνθήκες το 376. Αντιθέτως, η μεροληψία του είναι μεγάλη, ιδιαίτερα απέναντι στις πολιτικές και θρησκευτικές πράξεις του Μαξίμου. Το 390, ορίστηκε ως ανθύπατος της επαρχίας της Αφρικής.
Θαλάσσια χελώνα
Περιγραφή
Σύμφωνα με κάποιες θεωρίες, το καβούκι τους, τουλάχιστον της δερματοχελώνας, τις βοηθά να διατηρούν την θερμοκρασία του σώματος όταν βουτούν σε μεγάλα βάθη με χαμηλές θερμοκρασίες. Αλλά αυτή η υπόθεση αμφισβητείται, λόγω του οτι τα ερπετά, ζώα ψυχρόαιμα, υποτίθεται ότι είναι ποικιλόθερμα.
Χαρακτηριστικά
Μπορούν να κολυμπούν γρήγορα και πολλά είδη είναι ικανά να αναπτύξουν ταχύτητα έως και 35 χλμ/ώρα· σε αντίθεση με τις χελώνες του γλυκού νερού, προχωρούν με ταυτόχρονη κίνηση των μπροστινών ποδιών.
Στην γέννηση, δεν υπάρχει κανένα εξωτερικό ανατομικό στοιχείο το οποίο να επιτρέπει την διάκριση των δύο φύλων.
Είναι γνωστό ότι κάποιες χελώνες μπορούν να μπορούν να ζήσουν και πάνω από 150 χρόνια. Το μεγαλύτερο ρεκόρ κατάδυσης είναι 6 ώρες και το έκανε μία πράσινη θαλασσοχελώνα.
Αναπαραγωγή
thumb|250px|left|Ίχνη θαλάσσιας χελώνας σε μια παραλία της Πελοποννήσου Τα θηλυκά μαζεύονται στις παραλίες για να γεννήσουν στην αρχή και στο τέλος του σεληνιακού κύκλου, όταν η παλίρροια είναι στο χαμηλότερο επίπεδο.
Ύστερα από πολλά χρόνια ωρίμανσης, οι χελώνες μπορούν να αναπαραχθούν. το ζευγάρωμά τους γίνεται στην θάλασσα κοντά στις φωλιές ή κατά την μετανάστευση (από τις περιοχές σίτισης στις περιοχές ωοτοκίας) ένα ή δύο μήνες πριν από την έναρξη της ωοτοκίας.
Κατά την διάρκεια του ζευγαρώματος, το αρσενικό πιάνεται με τα δύο μπροστινά νύχια στο καβούκι του θηλυκού. Τα θηλυκά μπορούν να διατηρήσουν το σπέρμα των αρσενικών πολλούς μήνες ή χρόνια στην σάλπιγγά τους. Τα θηλυκά δεν γεννούν παρά μόνο στον τόπο όπου γεννήθηκαν, λίγα ή και εκατοντάδες μέτρα απόσταση, ανάλογα το είδος. Γενικά εκμεταλλευόμενα το σκοτάδι (μία παρατεταμένη έκθεση στον ήλιο είναι θανατηφόρα για αυτές), το σούρουπο, συχνά στην πλημμυρίδα τα θηλυκά έρχονται να γεννήσουν στην αμμώδη παραλία καταγωγής τους. To θηλυκό μπορεί να αποθηκεύσει το σπέρμα για να γονιμοποιήσει τα αυγά. Το φύλο των νεογέννητων εξαρτάται από τη θερμοκρασία κατά την επώαση των αυγών, αρσενικό για χαμηλές θερμοκρασίες, θηλυκό για υψηλές. Λόγω της υπερθέρμανσης του πλανήτη, έχει διαπιστωθεί τα τελευταία χρόνια, μια μείωση στο ποσοστό των αρσενικών. thumb|300px|Θαλάσσια χελώνα σκάβοντας μια τρύπα για να εναποθέσει τα αυγά στο νησί Heron στην [[Αυστραλία]] Τα θηλυκά σκάβουν μια τρύπα στην άμμο με τα πόδια τους και εναποθέτουν 70-200 αυγά (ανάλογα με το είδος), τα σκεπάζουν με άμμο και επιστρέφουν στην θάλασσα. Κάποια αυγά δεν γονιμοποιήθηκαν, τα άλλα εκκολάπτονται μέσα σε περίπου δύο μήνες. Όλα τα χελωνάκια εκκολάπτονται την ίδια ώρα και κατευθύνονται προς την θάλασσα. Μόνο ένα μικρό ποσοστό (περίπου 1%) θα ξαναγυρίσουν στην παραλία που γεννήθηκαν καθώς θα γίνουν θηράματα πολυάριθμων αρπακτικών.
Στάδια της ζωής
Ανάλογα με την ηλικία του, η χελώνα δεν τρώει με τον ίδιο τρόπο και δεν ζει στο ίδιο περιβάλλον. Υπάρχουν: thumb|150px|Μία έφηβη πράσινη θαλασσοχελώνα
Διατροφή
Οι θαλάσσιες χελώνες είναι όλες παμφάγες με τάσεις προς τα φυτά και το κρέας. Έτσι η Πράσινη θαλασσοχελώνα είναι κυρίως χορτοφάγος. Η χελώνα Καρέττα, ο Λεπιδόχελυς του Ειρηνικού και το είδος Natator depressus είναι κυρίως σαρκοφάγα και τρέφονται με μαλάκια, καρκινοειδή, μικρά ψάρια και άλλα θαλάσσια ασπόνδυλα. Η δερματοχελώνα είναι παμφάγος και τρέφεται κυρίως με κνιδόζωα. Η Κεραμοχελώνα, είναι επίσης παμφάγος, και τρέφεται, όπως η δερματοχελώνα, με κνιδόζωα αλλά τρέφεται επίσης -πράγμα σπάνιο για σπονδυλόζωα- με σπόγγους.
Οι χελώνες πρέπει να αποθηκεύουν πολλή ενέργεια για τις μεταναστεύσεις τους. Για αυτόν τον λόγο, η διατροφή τους παίζει έναν σημαντικό  ρόλο στην γονιμότητά τους. Αυτό αποδείχτηκε επιβεβαιώνοντας τον αριθμό των εκκολαπτομένων αυγών και στο Ελ Νίνιο όπου, με την θέρμανση του νερού και την αύξηση της βλάστησης, αυξάνεται ο αριθμός των μεταναστεύσεων δύο χρόνια αργότερα, ενώ μία ψύξη του νερού μειώνει τον αριθμό των μεταναστεύσεων δύο χρόνια αργότερα.
Προσδιορισμός των ενηλίκων
Η πιο εύκολη στον προσδιορισμό είναι σίγουρα η δερματοχελώνα λόγω της έλλειψης φολίδων. Είναι επίσης η μεγαλύτερη θαλάσσια χελώνα. Οι Χελωνιίδες, σε σχέση με τις άλλες, διαθέτουν ένα καβούκι χωρίς λέπια. Όταν έχει περισσότερα από έξι ζεύγη πλαγίων πλακών πάνω στο όστρακο, είναι μάλλον Λεπιδόχελυς του Ειρηνικού (Lepidochelys olivacea)· με πέντε ή έξι ζευγάρια, πρέπει να είναι Καρέττα ή Λεπιδόχελυς του Ατλαντικού (Lepidochelys kempii). Με τέσσερα ζευγάρια, είναι μία πράσινη θαλασσοχελώνα ή μία κεραμοχελώνα. Ξεχωρίζουμε εύκολα μία Καρέττα και έναν Λεπιδόχελυ του Ατλαντικού από το χρώμα· η πρώτη είναι κόκκινη πορτοκαλί και η δεύτερη γκρι-πράσινη. Ξεχωρίζουμε εξ ίσου την πράσινη θαλασσοχελώνα από την κεραμοχελώνα από το σχήμα του στόματος και απ' τον αριθμό των προμετωπιαίων φολίδων.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χελώνια Κατηγορία:Υδρόβια Κατηγορία:Ερπετά
Βάβελ
thumb|250px|Άποψη του Βάβελ thumb|250px|Το κάστρο του Βάβελ και ο καθεδρικός της Κρακοβίας Το Βάβελ (πολωνικά: Wawel) είναι οχυρωμένο αρχιτεκτονικό σύμπλεγμα που ανεγέρθη στο πέρασμα αρκετών αιώνων στην κορυφή του ακρωτηρίου από ασβεστόλιθο στην αριστερή όχθη του Βιστούλα στην Κρακοβία, Πολωνία, σε υψόμετρο 228 μέτρων. Το αρχιτεκτονικό σύμπλεγμα αποτελείται από διάφορα κτίρια και οχυρώσεις. Τα μεγαλύτερα και καλύτερα γνωστά από αυτά είναι το βασιλικό κάστρο και το Καθεδρικός Ναός της Κρακοβίας (η βασιλική των αγίων Στανισλάβος και Βάκλαβ). Μερικά από τα παλαιότερα πέτρινα κτίρια του Βάβελ, όπως η ροτόντα της Παρθένου Μαρίας, χρονολογούνται από το 960 μ.Χ. Υπάρχουν επίσης και ξύλινες κατασκευές οι οποίες χρονολογούνται από τον 9ο αιώνα.
Το κάστρο Βάβελ είναι μέρος μεγάλης σημασίας για τους Πολωνούς. Αρχικά έγινε κέντρο πολιτικής εξουσίας στο τέλος της πρώτης χιλιετίας μ.Χ. και τον 9ο αιώνα, οι φυλή των Βισλάνι οχύρωσε το κάστρο. Ο πρώτος ιστορικός ηγέτης της Πολωνίας, ο Μιέσκο Α΄ της Πολωνίας (π. 965-992) της δυναστείας Πιαστ και ο διάδοχός του, Βολεσλάος Α΄ ο Γενναίος (Bolesław I Chrobry, 992-1025) και Μιέσκο Β΄ της Πολωνίας (1025-1034) επέλεξαν το Βάβελ για βασιλική κατοικία. Εκείνη τη περίοδο, το Βάβελ έγινε ένα από τα κύρια χριστιανική κέντρα της Πολωνίας. Τα πρώτα ρομανικά κτίρια ανεγέρθηκαν περίπου το 1000, μαζί με πέτρινο καθεδρικό, ο οποίος λειτουργούσε ως έδρα της επισκοπής της Κρακοβίας. Από την βασιλεία του Καζιμήρου (1034-1058), το Βάβελ είχε γίνει το κυρίαρχο πολιτικό και διοικητικό κέντρο του πολωνικού κράτους.
Μέχρι το 1611, το Βάβελ ήταν η επίσημη έδρα των Πολωνών μοναρχών, καθώς η Κρακοβία ήταν πρωτεύουσα της Πολωνίας από το 1038 μέχρι το 1569 και στη Πολωνο-Λιθουανική Κοινοπολιτεία από το 1569 μέχρι το 1596. Ο καθεδρικός του Βάβελ ήταν ο τόπος στέψης των βασιλέων της Πολωνίας, καθώς και τόπος ταφής, με το ναό να αποτελεί το μαυσωλείο τους. Αργότερα, έγινε το εθνικό πάνθεον.
Μετά τη δημιουργία της Δημοκρατίας της Πολωνίας το 1918, το Βάβελ ήταν η κατοικία του προέδρου της Πολωνίας και μουσείο. Μετά την εισβολή στην Πολωνία στην αρχή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Κρακοβία έγινε η έδρα της Γερμανικής Γενικής Διοίκησης και το Βάβελ η κατοικία του γενικού κυβερνήτη των Ναζί, του Χανς Φρανκ, αλλά τα περισσότερα πολύτιμα αντικείμενα του Βάβελ είχαν φυγαδευτεί. Μετά τη λήξη των εχθροπραξιών, το Βάβελ αποκαταστάθηκε και μετατράπηκε σε εθνικό μουσείο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάστρα στην Πολωνία κατηγορία:Κρακοβία
Οίκος της Πομερανίας
Τα πιο εξέχοντα μέλη των Γκρίφφιν ήταν ο Έρικ, που έγινε βασιλιάς της ένωσης τού Κάλμαρ (Δανίας, Σουηδίας, Νορβηγίας) το 1397. Ο τελευταίος δούκας τού Οίκου στην Πομερανία ήταν ο Μπόγκισλαβ ΙΔ΄, που απεβίωσε το 1637 κατά τον Τριακονταετή Πόλεμο, ο οποίος έληξε μοιράζοντας την Πομερανία μεταξύ Βρανδεμβούργου-Πρωσίας και Σουηδίας. Η αδελφή του Άννα φον Κρόυ απεβίωσε το 1660, η τελευταία των Γκρίφφιν.
Το όνομα τού Οίκου
Το έλαβε από τον γρύπα (griffin), σύμβολο στον θυρεό τους. Η πιο παλαιά χρήση τού γρύπα ως έμβλημα τού Οίκου έχει πιστοποιηθεί σε βούλα τού Καζιμίρ Β΄ και δείχνει το μυθικό πτηνό μέσα σε ασπίδα· η βούλα συνοδεύει έγγραφο τού 1194. Το όνομα της χώρας Πομερανία προέρχεται από το Σλαβικό Po more, που σημαίνει "(γη) κατά μήκος της θάλασσας".
Ρινιάκ (Αβερόν)
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ρινιακουά (γαλλικά: Rignacois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Μοσχόπουλος
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Νέος Διεθνής Αερολιμένας Ηρακλείου Κρήτης
Ο Νέος Διεθνής Αερολιμένας Ηρακλείου Κρήτης είναι υπό κατασκευή έργο που αναμένεται να αποτελέσει το νέο αεροδρόμιο Ηρακλείου αντικαθιστώντας τον υφιστάμενο Κρατικό Αερολιμένα Ηρακλείου «Νίκος Καζαντζάκης», ο οποίος λειτουργεί από το 1937. Θα εξυπηρετεί το Ηράκλειο και γενικά την Κρήτη, ενώ σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα η έναρξη λειτουργίας αναμένεται το 2027. Ο νέος αερολιμένας θα αποτελεί το πιο σύγχρονο αεροδρόμιο της χώρας και δεύτερο σε μέγεθος μετά το «Ελευθέριος Βενιζέλος», ικανό να υποδέχεται περισσότερους από 20 εκατομμύρια επισκέπτες το χρόνο. μικρογραφία|κατασκευή του Terminal
Γενικές Πληροφορίες
Θα εξυπηρετεί 15.000.000 επιβάτες ετησίως κατά την έναρξη, ενώ κατά τη διάρκεια της περιόδου παραχώρησης αναμένεται να ξεπεράσει τους 20.000.000 σε ετήσια βάση. Πρόκειται για ένα «πράσινο αεροδρόμιο» με ιδία παραγωγή και διαχείριση ενέργειας, ενώ ανταποκρινόμενο στην ανάγκη μέριμνας για την κλιματική αλλαγή, θα δίνεται έμφαση στη μείωση αποτυπώματος CO2. Ένα άλλο χαρακτηριστικό είναι η εφαρμογή υψηλότατων κριτηρίων στην παροχή Υπηρεσιών, σύμφωνα με τις προδιαγραφές διεθνώς αναγνωρισμένων οργανισμών του κλάδου (ACI ASQ, IATA Optimum Level).
Ο Αεροσταθμός θα έχει έκταση 91.000 τ.μ. κατά την έναρξη λειτουργιών και διαθέτει 8 επίπεδα. Καθ’ όλη τη διάρκεια της παραμονής των επιβατών στον Αεροσταθμό θα υπάρχουν βιομετρικές και αυτοματοποιημένες διαδικασίες ελέγχου καθώς και εγκαταστάσεις ψυχαγωγίας, αναψυχής, εστίασης, προσευχής, υποστήριξης βρεφών και μητέρων δημιουργώντας ένα μοναδικό αίσθημα ταξιδιωτικής εμπειρίας.
Το Νέο αεροδρόμιο αποσκοπεί να έχει μια αρμονική σχέση με την τοπική κοινωνία και να την αναδεικνύει. Για αυτό το λόγο ήδη λαμβάνουν χώρα διαρκείς ενέργειες υποστήριξης της τοπικής κοινωνίας και ανάδειξης της τοπικής πολιτιστικής κληρονομιάς, παρέχοντας ταυτόχρονα στον επισκέπτη την αίσθηση του τόπου με τις ιδιαιτερότητές του. Ταυτόχρονα, ως μία σύγχρονη υποδομή, η πιο πρόσφατη τεχνολογία και οι καινοτόμες εφαρμογές θα είναι στην πρώτη γραμμή, παράλληλα με την επίτευξη στρατηγικών εμπορικών συμφωνιών.
Επιπλέον, θα είναι το πρώτο αεροδρόμιο στη χώρα με σχεδιασμό νησίδων check-in αντί για τον συμβατικό γραμμικό και με τρεις ανεξάρτητες ράμπες μεταξύ τερματικού σταθμού και γεφυρών επιβίβασης επιβατών, θα αξιοποιεί την ευελιξία που προσφέρουν τα χαρακτηριστικά αυτά μαζί με τη χρήση αυτόματων μηχανημάτων για να επιτυγχάνει, για παράδειγμα, την απαιτούμενη φυσική απόσταση μεταξύ επιβατών σε περιόδους υγειονομικής κρίσης.
Δεδομένη, για το νέο αεροδρόμιο, είναι η στρατηγική μείωσης της κατανάλωσης ενέργειας και του αποτυπώματος διοξειδίου του άνθρακα. Τη βασική αυτή κατεύθυνση συμπληρώνουν πιστοποίηση κατά LEED του τερματικού σταθμού, ανακύκλωση νερού, αναδασώσεις, ηλιακή ενέργεια, σταθμοί φόρτισης ηλεκτρικών οχημάτων, ηλεκτρική κινητικότητα και διαλογή απορριμμάτων στην πηγή
Ο σχεδιασμός προβλέπει τη δημιουργία του νέου αεροδρομίου σε έκταση 6.000 στρεμμάτων, με μήκος αεροδιαδρόμου 3,6 χλμ. και δυνατότητα επέκτασής του στα 3,8 χλμ.
Υπενθυμίζεται ότι ο νέος αεροδιάδρομος θα υποδέχεται αεροσκάφη τύπου Boeing 747 και Airbus A330, ενώ το νέο αεροδρόμιο θα είναι το πρώτο στην Ελλάδα με σύστημα MARS (Multiple Apron Ramp System) και δύο γέφυρες επιβίβασης επιβατών, για μεγαλύτερη ευελιξία και αποτελεσματικότητα στη διαχείριση των πυλών επιβίβασης / αποβίβασης. Έτσι, μπορεί να υποδέχεται αεροσκάφη Code D/E σύμφωνα με τον χαρακτηρισμό του Διεθνούς Οργανισμού Πολιτικής Αεροπορίας (ICAO).
Ο Διεθνής Αερολιμένας θα περιλαμβάνει Εμπορική ζώνη προσβάσιμη από τον αστικό ιστό και κατάλληλα ενταγμένη στην ευρύτερη οικιστική και χωροταξική ανάπτυξη της περιοχής έκτασης 800 στρεμμάτων. Αναφορικά με την πρόσβαση στο Αεροδρόμιο, επιτυγχάνεται η πρώτη μεγάλη σύνδεση Βόρειας και Νότιας Κρήτης με το διαμήκη άξονα που ενώνει τη Χερσόνησο με τη Νότια Κρήτη, μήκους 25 χιλιομέτρων, ενώ με την ολοκλήρωση της κατασκευής του Βόρειου Οδικού Άξονα Κρήτης (ΒΟΑΚ) εκτιμάται ότι το αεροδρόμιο θα είναι προσβάσιμο από το Ηράκλειο σε λιγότερο από 25 λεπτά. μικρογραφία|293x293εσ|Σχέδιο αεροσταθμού Στην περίοδο λειτουργίας του, με βάση έκθεση του Air Transport Action Group (ATAG), εκτιμάται ότι το νέο διεθνές Αεροδρόμιο Ηρακλείου θα δημιουργήσει περίπου 7.000 με 7.500 θέσεις άμεσης απασχόλησης (στην εταιρεία του Αεροδρομίου, τις αεροπορικές εταιρείες, τις εταιρείες διαχείρισης handling, τις εταιρείες παροχής υπηρεσιών κ.ά.). Βάσει των ίδιων στοιχείων της ATAG, υπολογίζεται ότι θα κινητοποιήσει, μέσα από την αναπτυξιακή δυναμική που θα προσδώσει σε τομείς όπως ο τουρισμός και το εμπόριο, περίπου 35.000 με 37.000 θέσεις έμμεσης απασχόλησης.
Σε μελέτη της Περιφέρειας Κρήτης, προβλέπεται η σιδηροδρομική σύνδεση του Ηρακλείου με τον νέο αερολιμένα.
Ιστορικό
Η πρώτη εξαγγελία δημοπράτησης του έργου έγινε τον Μάιο του 2008. Στις αρχές Σεπτεμβρίου 2009, ο τότε υπουργός ΠΕΧΩΔΕ, Γεώργιος Σουφλιάς ανακοίνωσε την δημοπράτηση με κατάθεση προσφορών στις 9 Φεβρουαρίου του 2010. Το εκτιμώμενο κόστος ανερχόταν σε 1 δισ. ευρώ, με τα 220 εκατ. ευρώ να καλύπτονται από κρατική χρηματοδότηση. Το έργο τελικά πάγωσε λόγω των επερχόμενων εκλογών, της αλλαγής κυβέρνησης και της οικονομικής κρίσης.
Το 2011, ο τότε υπουργός Υποδομών, Γιάννης Ραγκούσης, επαναδημοπράτησε το έργο και στις 18 Οκτωβρίου 2011, ύστερα από έξι συνεχόμενες παρατάσεις, ο διαγωνισμός κηρύχθηκε άγονος.
Το 2014, ο τότε υπουργός Υποδομών, Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, προχώρησε σε βελτιωτικές αλλαγές στα χαρακτηριστικά του έργου με το συνολικό κόστος να «πέφτει» σε περίπου 700 εκατ. ευρώ. Η δημοπράτηση προγραμματίστηκε αρχικά για τις 15 Μαΐου 2014, το έργο οδηγήθηκε σε επαναλαμβανόμενες παρατάσεις μέχρι τις 17 Φεβρουαρίου 2015. Το έργο σταμάτησε και πάλι λόγω των εκλογών και της ανάδειξης νέας κυβέρνησης.
Η νέα κυβέρνηση επανεξέτασε όλους τους ενεργοποιημένους διαγωνισμούς, με τον τότε υπουργό Υποδομών, Χρήστο Σπίρτζη, να αποφασίζει την διατήρηση του διαγωνισμού για το νέο Αεροδρόμιο Ηρακλείου. Έκτοτε ξεκίνησαν και πάλι αλλεπάλληλες παρατάσεις και χρειάστηκε να γίνουν νέες παρεμβάσεις στους όρους του διαγωνισμού μέχρι τις 27 Οκτωβρίου 2016, με την εμφάνιση του σχήματος ΤΕΡΝΑ-GMR. Στις 21 Φεβρουαρίου 2019 υπογράφηκε η σύμβαση και στις 14 Μαΐου του ίδιου έτους, κυρώθηκε στη Βουλή. Εννέα μήνες αργότερα, στις 8 Φεβρουαρίου 2020, κηρύχθηκε επίσημα η έναρξη της παραχώρησης και της πενταετούς κατασκευαστικής περιόδου.
Έργα κατασκευής
μικρογραφία|Κατασκευή αεροσταθμού
Πηγές:
Παραπομπές
Θεσσαλονίκη Θεσσαλονίκη
775
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 775 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη