cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Η Γιατρίνα του 7ου Ξεσηκώνει το Πεντάγωνο
Η Γιατρίνα του 7ου Ξεσηκώνει το Πεντάγωνο είναι ταινία Ιταλικής παραγωγής, έτους 1977, κωμωδία, διάρκειας 87 λεπτών (πρωτότυπος ιταλικός τίτλος: La Soldatessa Alla Visita Militare).
Υπόθεση
Η Eva, μια γοητευτική και χυμώδης γιατρός, κατατάσσεται ως εθελόντρια στο Στρατό. Με την άφιξή της στο στρατόπεδο που θα υπηρετήσει, ξεσηκώνονται, όχι μόνο όλοι οι στρατιώτες, αλλά και ο ίδιος ο συνταγματάρχης. Αναπόφευκτα λοιπόν, η καθημερινότητα όλων μέσα στο στρατόπεδο περιστρέφεται γύρω από την όμορφη Eva.
Συντελεστές
Πρωταγωνιστούν: Έντβιτζε Φένεκ, Alvaro Vitali, Renzo Montagnani, Leo Gullotta, Michele Gammino, Mario Carotenuto, Tiberio Murgia
Σενάριο: Annie Albert, Nando Cicero, Francesco Milizia
Σκηνοθεσία: Nando Cicero
Αντιγόνη Δρακουλάκη
Η Αντιγόνη Δρακουλάκη (Ηράκλειο Κρήτης, 8 Σεπτεμβρίου 1974 - ) είναι Ελληνίδα ηθοποιός.
Καριέρα
Είναι απόφοιτη του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών καθώς και της Ανωτέρας Δραματικής Σχολής Βεάκη.
Είναι μέλος του Ι.Τ.Ι. (Ελληνικό Κέντρο του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου) και του Π.Ε.ΣΥ.Θ. (Πανελλήνιος Επιστημονικός Σύλλογος Θεατρολόγων). Έχει βραβευτεί για τη συμμετοχή της στη θεατρική παράσταση «Το στραβόξυλο» στα Βραβεία Ψαθά, στις 13 Απριλίου 2010.
Προσωπική ζωή
Έχει δύο αδελφούς, τον Νίκο και τον Γιώργο, οι οποίοι έχουν εταιρεία υπηρεσιών τροφοδοσίας (catering) και μια αδελφή, τη Χριστίνα, που είναι αισθητικός.
Τον Φεβρουάριο του 2010 παντρεύτηκε τον ιατρό χειρουργό Γιάννη Χαλικιά και τον Ιούνιο του 2016 γεννήθηκε ο γιος τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί φωνής
Πανεπιστήμιο της Λούνδης
Το Πανεπιστήμιο της Λούνδης (σουηδ. Lunds universitet, λατ. Universitas Lundensis / Universitas Gothorum Carolina) είναι δημόσιο πανεπιστήμιο με έμφαση στην έρευνα, στην ομώνυμη πόλη της Σουηδίας, ένα από τα παλαιότερα πανεπιστήμια της βόρειας Ευρώπης. Οι απαρχές του χρονολογούνται από το έτος 1425, όταν ιδρύθηκε στην πόλη ένα studium generale («γενικόν σπουδαστήριον») των Φραγκισκανών. Με την ύπαρξη του πρόδρομου αυτού ιδρύματος, όταν η Σουηδία ανέκτησε την πόλη από τη Δανία, το πανεπιστήμιο ιδρύθηκε επισήμως το 1666 στην ίδια θέση με το studium generale, δίπλα στον Καθεδρικό ναό της Λούνδης.
Το Πανεπιστήμιο έχει εννέα Σχολές και δευτερεύουσες πανεπιστημιοπόλεις στις πόλεις Μάλμε και Χέλσινγκμποργκ. Συνολικά φοιτούν περίπου 45 χιλιάδες φοιτητές και φοιτήτριες, σε 275 διαφορετικά προγράμματα σπουδών και 1.500 ελεύθερα μαθήματα. Το ίδρυμα συνεργάζεται με 650 πανεπιστήμια σε περίπου 75 χώρες και συμμετέχει στην Ένωση Ευρωπαϊκών Ερευνητικών Πανεπιστημίων (LERU) και στο παγκόσμιο δίκτυο Universitas 21. Το Πανεπιστήμιο της Λούνδης κατατάσσεται ανάμεσα στα καλύτερα πανεπιστήμια παγκοσμίως. Μεταξύ των αποφοίτων και του διδακτικού προσωπικού του ιδρύματος συγκαταλέγονται 4 τιμημένοι με Βραβείο Νόμπελ, πρωθυπουργοί, πολλοί επιχειρηματίες και άλλες προσωπικότητες.
Τα κτήρια του πανεπιστημίου είναι συγκεντρωμένα κυρίως στην περιοχή του Πάρκου Lundagård, δίπλα στον Καθεδρικό ναό, με τμήματα να βρίσκονται και σε άλλες τοποθεσίες, αλλά κυρίως σε μια λωρίδα που εκτείνεται βορείως του πάρκου, διέρχεται από το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο και συνεχίζει στα βορειοανατολικά προάστια της πόλεως. Εκεί υπάρχουν οι μεγάλες εγκαταστάσεις της πολυτεχνικής Σχολής, γνωστής και ως «Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Λούνδης».
Ιστορία
thumb|285px|right|Το κεντρικό κτήριο του Πανεπιστημίου, που κτίσθηκε το 1882 σε σχέδιο του [[Χέλγκο Ζέτερβαλ.]]
Οι απαρχές
Η πόλη της Λούνδης έχει μακρά ιστορία ως κέντρο παιδείας, από τότε που έγινε έδρα του Αρχιεπισκόπου της Δανίας. Εκείνη την εποχή, το 1085, μια σχολή, η «Katedralskolan» για την εκπαίδευση των κληρικών, ιδρύθηκε στην πόλη και συνεχίζει ακόμα να λειτουργεί, ως η παλαιότερη σχολή σε ολόκληρη τη Σκανδιναβία.
Το 1425 ιδρύθηκε στην πόλη ένα studium generale («γενικόν σπουδαστήριον», δηλαδή ουσιαστικά ένα μεσαιωνικό πανεπιστήμιο) των Φραγκισκανών δίπλα στον Καθεδρικό ναό της Λούνδης και άρχισε να απονέμει πτυχία από το 1438. Αυτό ήταν το πρώτο χρονικώς ίδρυμα ανώτερων σπουδών σε όλη τη Σκανδιναβία και ακολούθησαν τα studia generalia της Ουψάλα το 1477 και της Κοπεγχάγης το 1479. Συνακόλουθα, όταν η Σουηδία ανέκτησε τη Σκανία από τη Δανία το 1658 με τη Συνθήκη του Ροσκίλντε, ήταν θέμα χρόνου, το 1666, να ιδρυθεί το Πανεπιστήμιο στη θέση του παλαιού studium generale. Ενδιαμέσως ωστόσο το studium δεν είχε επιβιώσει μετά τη Λουθηρανική Μεταρρύθμιση το 1536, και για αυτό το Πανεπιστήμιο θεωρείται ως ξεχωριστό ίδρυμα, με έτος ιδρύσεως το 1666.
Από τον 17ο έως τον 19ο αιώνα
Με την ίδρυση του Πανεπιστημίου της Λούνδης, το σουηδικό στέμμα ήθελε να ενσωματώσει πολιτιστικά τη Σκανία στη Σουηδία, μορφώνοντας εντόπιους διδασκάλους στη σουηδική γλώσσα. Αρχικώς το ίδρυμα ονομάσθηκε Academia Carolina από το όνομα του βασιλιά Καρόλου Ι΄ της Σουηδίας (είχε πεθάνει το 1660) και αυτή η ονομασία επέμεινε μέχρι τον ύστερο 19ο αιώνα. Αυτό ήταν το πέμπτο χρονικά πανεπιστήμιο στη δικαιοδοσία του Σουηδού βασιλιά, μετά το Πανεπιστήμιο της Ουψάλα (1477), το Πανεπιστήμιο του Τάρτου (1632, στη σημερινή Εσθονία), την Ακαδημία του Åbo (1640, σήμερα στη Φινλανδία) και το Πανεπιστήμιο του Γκράιφσβαλτ (ιδρ. 1456, επί σουηδικού εδάφους 1648-1815, σήμερα στη Γερμανία).
Από την ίδρυσή του το Πανεπιστήμιο της Λούνδης είχε τις παραδοσιακές 4 Σχολές των μεσαιωνικών πανεπιστημίων: Νομική, Θεολογική, Ιατρική και Φιλοσοφική. Αυτές παρέμειναν οι μόνες σχολές του επί δύο και πλέον αιώνες. Προς τα τέλη του 17ου αιώνα ο αριθμός των φοιτητών κυμαινόταν περί τους εκατό. Αξιοσημείωτοι καθηγητές στην πρώιμη περίοδο του Πανεπιστημίου ήταν ο Σάμουελ Πούφενντορφ και οι καθηγητές της Φιλοσοφικής Κανούτος Χαν (Canutus Hahn) και Κρίστιαν Πάπκε.
Εξαιτίας του Πολέμου της Σκανίας το ίδρυμα παρέμεινε κλειστό από το 1676 έως το 1682. Ξανάνοιξε χάρη σε λίγους πατριώτες της περιοχής, αλλά ως Πανεπιστήμιο δεν είχε υψηλό κύρος μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα. Οι αίθουσες διδασκαλίας ήταν λίγες και μαθήματα γίνονταν μέχρι και στο εσωτερικό του Καθεδρικού ναού της Λούνδης και στο παρακείμενο παρεκκλήσιο, ενώ οι καθηγητές είχαν πολύ μικρούς μισθούς.
Μετά τον θάνατο του Καρόλου ΙΒ΄ το 1718 ήλθε μια ειρηνική εποχή, οπότε δόθηκαν περισσότεροι οικονομικοί πόροι στο Πανεπιστήμιο. Ο αριθμός των φοιτητών κυμαινόταν τώρα περί τους 500. Παρά το ότι δεν έφθανε στο επίπεδο του Πανεπιστημίου της Ουψάλα, είχε πλέον κτίσει μια φήμη και προσέλκυε εξέχοντες καθηγητές. Και πάλι όμως, μετά το 1760 το επίπεδο του ιδρύματος έπεσε και ο αριθμός των φοιτητών μειώθηκε σε λιγότερους από 200, με τους περισσότερους να προέρχονται από τα γειτονικά μέρη. Ακολούθησε μια ανάκτηση του κύρους του περί το 1780 και η ανάπτυξη συνεχίσθηκε μέχρι και τη δεκαετία του 1820, χάρη κυρίως σε μερικούς μορφωμένους και καλούς διδάσκοντες, ιδίως στο πεδίο της φιλολογίας. Ιδιαίτερου κύρους έχαιρε ο Καθηγητής των Ελληνικών Εσάιας Τεγνέρ, που με τη σειρά του προσέλκυσε και άλλες μεγάλες μορφές των γραμμάτων στο Πανεπιστήμιο. Ο Μπρούνιους, φοιτητής του Τεγνέρ, αφοσιώθηκε αργότερα στην αρχιτεκτονική και επανασχεδίασε πολλά κτήρια της Λούνδης και ναούς στην επαρχία της Σκανδίας.
20ός και 21ος αιώνας
thumb|right|Η Πλατεία του Πανεπιστημίου τη δεκαετία του 1910 Στις αρχές του 20ού αιώνα οι φοιτητές του Πανεπιστημίου της Λούνδης δεν ξεπερνούσαν τους χίλιους, με τους περισσότερους να προέρχονται από τα ανώτερα κοινωνικά στρώματα, που σπούδαζαν για να γίνουν δημόσιοι υπάλληλοι, δικηγόροι και γιατροί. Κατά τις επόμενες δεκαετίες ωστόσο το ίδρυμα αναπτύχθηκε σημαντικά, μέχρι που έφθασε να είναι ένα από τα μεγαλύτερα της χώρας. Το 1964 οι κοινωνικές επιστήμες αποσπάσθηκαν από τη Φιλοσοφική Σχολή. Η Πολυτεχνική Σχολή ιδρύθηκε ξεχωριστά ως το «Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Λούνδης» το 1961 και συγχωνεύθηκε με το Πανεπιστήμιο οκτώ χρόνια αργότερα.
Τον 21ο αιώνα το Πανεπιστήμιο της Λούνδης έγινε και παραμένει πολύ δημοφιλές παγκοσμίως ανάμεσα στους υποψήφιους φοιτητές και φοιτήτριες για τα σουηδικά Α.Ε.Ι.. Π.χ. για το φθινόπωρο του 2012 το ίδρυμα εξέτασε 11.160 αιτήσεις εξωτερικού για μεταπτυχιακές σπουδές από 152 χώρες, περίπου το ένα τρίτο από όλες τις αιτήσεις από το εξωτερικό προς σουηδικά πανεπιστήμια.
Οι γυναίκες στο Πανεπιστήμιο
Το 1870 αποφασίσθηκε στη Σουηδία να δοθεί στις μαθήτριες το δικαίωμα να συμμετέχουν στις εισαγωγικές εξετάσεις ("studentexamen") για τα πανεπιστήμια, καθώς και το δικαίωμα να φοιτούν μόνο στις Ιατρικές Σχολές των Πανεπιστημίων της Ουψάλα και της Λούνδης, και να παίρνουν πτυχίο από αυτές, καθώς και από το Καρολίνειο Ινστιτούτο Ιατρικής-Χειρουργικής στη Στοκχόλμη. Απαγορευόταν όμως ακόμα να διορίζονται σε νοσοκομεία, οπότε έπρεπε να ασκούν ιδιωτικά την ιατρική. Η πρόσβαση των γυναικών στην ανώτατη εκπαίδευση επεκτάθηκε το 1873, όταν τους δόθηκε η δυνατότητα να παίρνουν πτυχίο από όλες τις σχολές πλην της θεολογικής και της νομικής.
Η πρώτη γυναίκα που φοίτησε ποτέ στο Πανεπιστήμιο της Λούνδης ήταν η Χίλντεγκαρτ Μπγιόρκ (από την άνοιξη του 1880), η οποία όμως είχε πάρει ήδη πτυχίο απο την Ουψάλα. Ωστόσο η φοίτησή της στη Λούνδη ήταν σύντομη, καθώς διέκοψε εξαιτίας της προσβολής της από ιλαρά και συνακόλουθων προβλημάτων στην ακοή. Έτσι η φοιτήτρια ιατρικής Χέντα Άντερσον, που εισάχθηκε λίγους μήνες αργότερα, αναφέρεται συνήθως ως η πρώτη φοιτήτρια του Πανεπιστημίου της Λούνδης. Η πρώτη γυναίκα που πήρε διδακτορικό από το ίδρυμα ήταν η Χίλμα Μπορέλιους, το 1910. Η πρώτη γυναίκα που διορίσθηκε καθηγήτρια εκεί ήταν η ιστορικός Α. Μπιργκίτα Οντέν, το 1965, αν και η Κάριν Μπόαλτ έγινε καθηγήτρια το 1964 στο τότε Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Λούνδης, προτού αυτό συγχωνευθεί με το Πανεπιστήμιο.
Πανεπιστημιόπολη
Δευτερεύουσες πανεπιστημιοπόλεις υπάρχουν στη γειτονική πόλη Μάλμε (την τρίτη μεγαλύτερη της Σουηδίας) και στο Χέλσινγκμποργκ. Η Σχολή Καλών και Ερμηνευτικών Τεχνών του Πανεπιστημίου της Λούνδης έχει και τις τρεις «ακαδημίες» της στο Μάλμε, ονομαζόμενες αναλόγως: Ακαδημία Τέχνης του Μάλμε, Ακαδημία Μουσικής του Μάλμε και Θεατρική Ακαδημία του Μάλμε. Εκεί βρίσκεται και το «Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Σκανίας», το δεύτερο πανεπιστημιακό νοσοκομείο του ιδρύματος, όπου διεξάγεται σημαντικό μέρος της ιατρικής έρευνας και διδασκαλίας.
Η Πανεπιστημιόπολη του Χέλσινγκμποργκ απέχει περίπου 50 χιλιόμετρα από τη Λούνδη και εγκαινιάσθηκε το έτος 2000. Περιλαμβάνει ουσιαστικά ένα κτήριο, στο κέντρο της πόλεως, δίπλα στον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό και το λιμάνι. Εκεί φοιτούν περίπου 3.000 φοιτητές και φοιτήτριες. Μεταξύ άλλων, στο Χέλσινγκμποργκ βρίσκεται το Τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ.
Η διδασκαλία και η πρακτική εκπαίδευση στη Σχολή Αεροπορίας του Πανεπιστημίου της Λούνδης (LUSA) γίνονται σε ένα μικρό αεροδρόμιο κοντά στον οικισμό Ljungbyhed, περίπου 40 χιλιόμετρα από τη Λούνδη.
Μουσεία
Το λεγόμενο Βιολογικό Μουσείο (έως το 2005 «Μουσείο Βοτανικής και Μουσείο Ζωολογίας») είναι ουσιαστικά μια μεγάλη ερευνητική συλλογή, χωρίς εκθέσεις για το γενικό κοινό. Διαθέτει περί τα 10 έως 13 εκατομμύρια δείγματα φυτών και ζώων. Ιδρύθηκε το 1735 από τον Κίλιαν Στομπαίους, που υπήρξε καθηγητής του Κάρολος Λινναίος. Υποδιαιρείται σε τρεις τομείς: το φυτολόγιο, τις εντομολογικές συλλογές και τις ζωολογικές συλλογές. Οι συλλογές είναι ιδιαιτέρως πλούσιες σε δείγματα από τη Σουηδία και τις άλλες χώρες της Βόρειας Ευρώπης. Κάπου 10 χιλιάδες δείγματα είναι δείγματα με βάση τα οποία ορίσθηκαν ισάριθμα νέα είδη οργανισμών. Το Μουσείο υπάγεται στο Τμήμα Βιολογίας της Σχολής Φυσικών Επιστημών. Ενσωματώνει τις ιστορικώς σημαντικές συλλογές των Γιόχαν Βίλχελμ Τσέτερστετ, Καρλ Γκούσταφ Τόμσον, Καρλ Άντολφ Άγκαρντ, Άντερς Γιάχαν Ρέτσιους, Έρικ Αχάριους και Σβεν Νίλσον.
Βιβλιοθήκη
thumb|Η κεντρική βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου Η Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου της Λούνδης ιδρύθηκε το 1668 και είναι μία από τις παλαιότερες και μεγαλύτερες βιβλιοθήκες της Σουηδίας. Από το 1698 σε αυτή κατατίθενται αντίγραφα από οτιδήποτε τυπώνεται σε ολόκληρη τη χώρα. Σήμερα αντίγραφα από τα βιβλία που εκδίδονται στη χώρα λαμβάνονται από άλλες 5 βιβλιοθήκες της Σουηδίας, αλλά μόνο η Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου της Λούνδης και η Βασιλική Βιβλιοθήκη στη Στοκχόλμη απαιτείται να τα διατηρούν όλα για πάντα. Οι σουηδικές εκδόσεις αποτελούν το μισό των συλλογών, περίπου 170 χιλιόμετρα ραφιών το 2006. Η βιβλιοθήκη δανείζει 620.000 βιβλία κάθε έτος, έχοντας προσωπικό 200 ισοδύναμα πλήρους απασχολήσεως και 33 επιμέρους βιβλιοθήκες. Το σημερινό κεντρικό κτήριό της στο Helgonabacken, σχεδιασμένο από τον αρχιτέκτονα Άλφρεντ Χέλερστρεμ, εγκαινιάσθηκε το 1907 και ανακηρύχθηκε το ομορφότερο κτήριο σε όλη τη Σουηδία το 2019. Το παλαιό κτήριο της βιβλιοθήκης, το Liberiet, είναι δίπλα στον Καθεδρικό ναό της Λούνδης. Κτίσθηκε ως βιβλιοθήκη τον 15ο αιώνα, αλλά σήμερα είναι καφετέρια.
Νοσοκομεία
thumb|Το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Η εκπαίδευση και η επιστημονική έρευνα στις επιστήμες της υγείας στο Πανεπιστήμιο διεξάγονται σε συνεργασία με τα δύο πανεπιστημιακά νοσοκομεία που υπάγονται στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Σκανίας και βρίσκονται στη Λούνδη και στο Μάλμε. Η ιατρική εκπαίδευση διεξάγεται στο Βιοϊατρικό Κέντρο, δίπλα στο νοσοκομείο στη Λούνδη, ενώ η νοσηλευτική και η εργοθεραπεία διδάσκονται στο κοντινό Κέντρο Επιστημών Υγείας. Επίσης το Πανεπιστήμιο λειτουργεί το Κέντρο Κλινικών Ερευνών στο Μάλμε, που διαθέτει πολλά εξειδικευμένα εργαστήρια.
Σχολές
Το Πανεπιστήμιο της Λούνδης είναι οργανωμένο ακαδημαϊκώς σε εννέα Σχολές, τις εξής:
Ερευνητικά κέντρα
Στο Πανεπιστήμιο υπάγονται επίσης περισσότερα από 20 ερευνητικά κέντρα και ινστιτούτα, από τα οποία τα σημαντικότερα είναι τα εξής:
thumb|Ανδριάντας του [[Εσάιας Τεγνέρ κοντά στον Καθεδρικό ναό της Λούνδης]]
Δραστηριότητα
325px|thumb|Το Κέντρο Design της Πολυτεχνικής Σχολής 175px|thumb|upright|Το πανεπιστημιακό [[αστεροσκοπείο]] 245px|thumb|Το [[σύγχροτρο του MAX IV επιταχύνει ηλεκτρόνια σε ενέργειες έως 3 GeV]] 245px|thumb|Το [[Ευρωπαϊκό Κέντρο Θραύσεως Πυρήνων (ESS), ένα διεπιστημονικό ερευνητικό κέντρο στη Λούνδη]] 245px|thumb|Το Εργαστήριο Νανοεπιστήμης και Τεχνολογίας 245px|thumb|Το Βιοϊατρικό Κέντρο
Εκπαίδευση
Το Πανεπιστήμιο της Λούνδης προσφέρει 275 διαφορετικά προγράμματα σπουδών και 1.500 ελεύθερα μαθήματα, από τα οποία τα εννέα προπτυχιακά και περισσότερα από 130 μεταπτυχιακά (Master) προσφέρονται στην αγγλική γλώσσα. Υπάρχουν αρκετά προγράμματα που επιτρέπουν σε ξένους φοιτητές και φοιτήτριες να σπουδάσουν. Η δικαστής του Ανώτατου Δικαστηρίου των ΗΠΑ Ρουθ Μπέιντερ Γκίνσμπεργκ διεξήγαγε έρευνα στο Πανεπιστήμιο της Λούνδης τη δεκαετία του 1960. Σύμφωνα με στοιχεία του 2021 το Πανεπιστήμιο προσφέρει τα 6 από τα 10 δημοφιλέστερα προγράμματα στη Σουηδία, αν κρίνουμε από τους αριθμούς αιτήσεων για αυτά, εκ των οποίων τα 5 στη Σχολή Οικονομικών και Διοικήσεως Επιχειρήσεων (LUSEM). To master οικονομικών της LUSEM κατατάσσεται ως το 37ο καλύτερο στον κόσμο σύμφωνα με την ετήσια παγκόσμια κατάταξη των Financial Times.
Οι φοιτητές και φοιτήτριες πιστώνονται με εκπαιδευτικές μονάδες ECTS για όλα τα μαθήματα που ολοκληρώνουν.
Επιστημονική έρευνα
Το Πανεπιστήμιο της Λούνδης είναι γνωστό ως ένα από τα μεγαλύτερα ερευνητικά πανεπιστήμια όλης της Σκανδιναβίας. Κατατάσσεται στα κορυφαία σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση ως προς τις ερευνητικές εργασίες που γίνονται δεκτές προς δημοσίευση σε ερευνητικά επιστημονικά περιοδικά. Είναι ένας από τους μεγαλύτερους αποδέκτες κεφαλαίων στηρίξεως ερευνητικών προγραμμάτων στη Σουηδία, τα περισσότερα από τα οποία είναι κρατικά. Η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί τον δεύτερο μεγαλύτερο εξωτερικό χρηματοδότη έρευνας του ιδρύματος. Το Πανεπιστήμιο είναι ενεργό σε πολλά διεθνώς σημαντικά ερευνητικά πεδία, όπως στη νανοτεχνολογία, την κλιματική αλλαγή και την έρευνα στα βλαστοκύτταρα.
Εφευρέσεις και καινοτομίες
Μία από τις γνωστότερες καινοτομίες που βασίσθηκαν σε έρευνα που διεξάχθηκε στο Πανεπιστήμιο της Λούνδης είναι η διαγνωστική υπερηχοτομογραφία, που αποτελεί σήμερα ιατρική απεικονιστική μέθοδο ρουτίνας στα νοσοκομεία και σε ιατρεία όλου του κόσμου. Πρωτοπόρα καινοτομία υπήρξε επίσης η εφεύρεση του τεχνητού νεφρού, που έθεσε το θεμέλιο για την ίδρυση στην πόλη της πολυεθνικής εταιρείας Gambro, αλλά και η τεχνολογία «Bluetooth», που επιτρέπει την ασύρματη επικοινωνία σε μικρές αποστάσεις. Ακολουθεί ένα δείγμα των ανακαλύψεων και εφευρέσεων που πραγματοποιήθηκαν στο Πανεπιστήμιο της Λούνδης.
Κατατάξεις
Το Πανεπιστήμιο της Λούνδης κατατάσσεται συνήθως ως ένα από τα καλύτερα εκατό πανεπιστήμια του κόσμου, από διαφορετικές πηγές. Στις QS World University Rankings του 2022 βρέθηκε στην 87η θέση παγκοσμίως. Το ίδιο έτος πάντως οι Times Higher Education World University Rankings (THE) το κατέταξαν στην 116η θέση.
Στις QS ανά επιστημονικό πεδίο του 2021, η Λούνδη κατατάχθηκε στα 50 κορυφαία πανεπιστήμια του κόσμου στα εξής πεδία: Γεωγραφία (24ο), αναπτυξιακές μελέτες (32ο), επιστήμες του περιβάλλοντος (44ο) και νοσηλευτική (47ο). Ειδικά ως προς τα QS Business Masters Rankings, το Πανεπιστήμιο της Λούνδης έφθασε το 2022 στην κατηγορία του «μάρκετινγκ» στην 42η θέση και στην κατηγορία των οικονομικών στην 47η. Οι THE ανά επιστημονικό πεδίο του 2021 κατέταξε το Πανεπιστήμιο στην 65η θέση για τη Νομική Σχολή του.
Το Πανεπιστήμιο της Λούνδης κατατάθηκε 68ο παγκοσμίως το 2022 από τις RUR World University Rankings. , με βάση 20 δείκτες και 4 περιοχές δραστηριότητας: διδασκαλία, έρευνα, πολυεθνικότητα και οικονομική αυτοδυναμία. Σε επιμέρους επιστημονικά πεδία, οι κατατάξεις RUR δίνουν: Επιστήμες του ανθρώπου 32η θέση, βιοεπιστήμες 12η θέση, ιατρικές επιστήμες 35η θέση, φυσικές επιστήμες 18η και τεχνικές επιστήμες 38η.
Αξιοσημείωτα πρόσωπα
thumb|Ο [[Σάμουελ Πούφενντορφ]] thumb|Οι [[Τάγκε Ερλάντερ και Μπέρτιλ Ουλίν το 1954]] thumb|Η [[Ρουθ Μπέιντερ Γκίνσμπεργκ σε επίσημη φωτογραφία]] right|thumb|Ο [[Καρλ Μάνε Σίγκμπαν, Βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1924]] thumb|Ο μαθηματικός [[Λαρς Χέρμαντερ]] Μερικοί αξιοσημείωτοι άνθρωποι που σπούδασαν ή δίδαξαν στο Πανεπιστήμιο της Λούνδη είναι και οι εξής:
Επιστήμες του ανθρώπου και οικονομικά
Ο Σάμουελ Πούφενντορφ (1632-1694) ήταν διακεκριμένος νομικός και φιλόσοφος, γνωστός για τις θεωρίες του περί φυσικού δικαίου, που επηρέασαν τον Άνταμ Σμιθ. Ο Όλοφ φον Ντάλιν (1708-1763) ήταν συγγραφέας, ποιητής και ιστορικός του ύστερου Διαφωτισμού. Ο Πέτερ Βήζελγκρεν (1800-1877) ήταν Λουθηρανός κληρικός και εξέχων ηγέτης του σουηδικού κινήματος κατά των οινοπνευματωδών ποτών. Ο Κνουτ Βίκσελ (1851-1926) ήταν οικονομολόγος με σημαντική επίδραση, θεωρούμενος από μερικούς ως ένας από τους θεμελιωτές της σύγχρονης μακροικονομικής. Ο Μπέρτιλ Ουλίν (1899-1979) τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Οικονομικών Επιστημών το 1977 για τη συμβολή του στη θεωρία του διεθνούς εμπορίου και κεφαλαίου, αλλά ήταν και ηγέτης του Φιλελεύθερου Λαϊκού Κόμματος επί 23 χρόνια. Ο Τόρστεν Χάγκερστραντ (1916-2004) ήταν γεωγράφος, θεωρούμενος ως ο πατέρας της «χρονογεωγραφίας» (Βραβείο Βωτρέν Λυντ 1992).
Βιολογία και ιατρική
Ο Κάρολος Λινναίος (1707-1778) άρχισε την ακαδημαϊκή σταδιοδρομία του στη Λούνδη σπουδάζοντας ιατρική και βοτανική επί ένα έτος εκεί προτού εγκατασταθεί στην Ουψάλα. Ο Περ Χένρικ Λινγκ (1776-1839) θεωρείται ο εισηγητής της φυσικής γυμναστικής («σουηδική γυμναστική»), αλλά και του «σουηδικού μασάζ» , καθώς και ένας από τους σημαντικότερους πρωτοπόρους στην ανάπτυξη και τη διάδοση της σύγχρονης φυσιοθεραπείας. Ο Καρλ Άντολφ Άγκαρντ (1787-1859) είχε σημαντικές συνεισφορές στη μελέτη των φυκών, αλλά και σημαντικό ρόλο ως πολιτικός στο να ανυψώσει το επίπεδο της παιδείας στη Σουηδία. Ο Ηλίας Μάγκνους Φρις (1794-1878) ήταν βοτανολόγος και δημιουργός της σύγχρονης ταξινομικής των μανιταριών και άλλων μυκήτων. Ο Νιλς Άλβαλ (1904-1986) υπήρξε πρωτοπόρος στην αιμοκάθαρση, ως ο δημιουργός του πρώτου πρακτικού «τεχνητού νεφρού». Ο Ρούνε Έλμκβιστ (1906-1996), ιατρός και μηχανικός, ανέπτυξε τον πρώτο εμφυτεύσιμο καρδιακό βηματοδότη, αλλά και τον πρώτο εκτυπωτή τύπου inkjet. Ο Λαρς Λέκσελ (1907-1986) ήταν ο πατέρας της ραδιοχειρουργικής. Ο Ίνγκε Έντλερ (1911-2001) ανέπτυξε το ιατρικό υπερηχογράφημα το 1953 μαζί με τον Καρλ Χέλμουτ Χερτς και τιμήθηκε με το Βραβείο Λάσκερ το 1977. Οι Σούνε Μπέργκστρεμ (1916-2004) και Μπενγκτ Σάμουελσον (γενν. 1934) πήραν το Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής το 1982 για «ανακαλύψεις σχετικώς με τις προσταγλανδίνες και συγγενείς βιοδραστικές ουσίες». Ο Άρβιντ Κάρλσον (1923-2018) πήρε το ίδιο Βραβείο το έτος 2000 για «ανακαλύψεις περί των διαμεταβιβάσεων στο νευρικό σύστημα» και είναι γνωστός για την ανακάλυψη του ρόλου της ντοπαμίνης ως ανεξάρτητου νευροδιαβιβαστή.
Θετικές και πολυτεχνικές επιστήμες
Ο Περ Γκέοργκ Σέουτς (1785-1873) εφεύρε την πρώτη λειτουργική προγραμματιζόμενη μηχανή διαφορών με εκτυπωτική μονάδα. Ο Μάρτιν Βίμπεργκ (1826-1905) κατασκεύασε την πρώτη μηχανή διαφορών σε μέγεθος ραπτομηχανής που μπορούσε να υπολογίσει και να εκτυπώσει λογαριθμικούς πίνακες. Ο Γιοχάνες Ρύντμπεργκ (1854-1919) ήταν ονομαστός φυσικός, γνωστός για την ομώνυμη σταθερά (αλλά και για τη σχέση που περιγράφει τα ατομικά γραμμικά φάσματα). Ο Καρλ Σαρλιέ (1862-1934) συνεισέφερε τόσο στην αστρονομία, όσο και στη στατιστική (υπάρχουν κρατήρες και αστεροειδής που φέρουν το όνομά του, αλλά και τα «πολυώνυμα Charlier»). Ο Καρλ Μάνε Σίγκμπαν (1886-1978), φοιτητής του Ρύντμπεργκ, πήρε το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1924 για τις ανακαλύψεις του στη φασματοσκοπία ακτίνων Χ. Ο Όσκαρ Κλάιν (1894-1977) ήτσν θεωρητικός φυσικός, γνωστός σήμερα από τη θεωρία Kaluza-Klein (αλλά υπάρχουν και η εξίσωση Klein-Gordon και ο τύπος Klein-Nishina). Ο βιοχημικός Περ Έντμαν (1916-1977) ανέπτυξε μια μέθοδο για τη διακρίβωση της αλληλουχίας των αμινοξέων στις πρωτεΐνες (Edman degradation) και αποκλήθηκε «πατέρας της σύγχρονης βιοχημείας. Ο Γερμανός Καρλ Χέλμουτ Χερτς (1920-1990) ήταν στενός συνεργάτης του Έντλερ (βλ. παραπάνω) στην ανάπτυξη του υπερηχογραφήματος και της τεχνολογίας για τον εκτυπωτή inkjet. Ο μαθηματικός Λαρς Χέρμαντερ (1931-2012) θεωρείται από κάποιους ο βασικότερος διαμορφωτής της σύγχρονης θεωρίας των γραμμικών μερικών διαφορικών εξισώσεων και τιμήθηκε με τις κορυφαίες διακρίσεις Μετάλλιο Φιλντς και Βραβείο Βολφ Μαθηματικών (τα «Νόμπελ των μαθηματικών») το 1962.
Πολιτική και νομικά
Ο Ρούτγκερ Μακλήν (1742-1816) ήταν πολιτικός, νομικός και γαιοκτήμονας, που εισήγαγε αγροτικές μεταρρυθμίσεις οι οποίες επέφεραν μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα στη μεγάλης κλίμακας γεωργία στη Σουηδία. Ο Ερνστ Βίγκφορς (1881-1977), διδάκτορας της γλωσσολογίας του Πανεπιστημίου της Λούνδης, ήταν υπουργός Οικονομικών για πολλά χρόνια και θεωρείται «βασικός παράγοντας στην ανάπτυξη της σουηδικής σοσιαλδημοκρατίας». Ο Έστεν Ουντέν (1886-1974) ήταν διεθνώς αναγνωρισμένος καθηγητής της Νομικής, υπουργός Εξωτερικών και για λίγες μέρες μεταβατικός πρωθυπουργός της Σουηδίας. Ο Τάγκε Ερλάντερ (1901-1985) ήταν Πρωθυπουργός της Σουηδίας αδιαλείπτως από το 1945 μέχρι το 1969. Η Ρουθ Μπέιντερ Γκίνσμπεργκ (1933-2020) ήταν η δεύτερη γυναικα στην ιστορία που έγινε μέλος του Ανώτατου Δικαστηρίου των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο Ίνγκβαρ Κάρλσον (γενν. 1934) ήταν Πρωθυπουργός της Σουηδίας (δύο θητείες: 1986-1991 και 1994-1996). Ο Ρουπία Μπάντα ήταν Πρόεδρος της Ζάμπιας από το 2008 έως το 2011. Η Μαριάνα Λούντιους υπήρξε η πρώτη στην ιστορία γυναίκα πρόεδρος (2010-2016) του Ανώτατου Δικαστηρίου της Σουηδίας. Ο Ουτόνι Νουτζόμα (Utoni Nujoma, γενν. 1952) ήταν για πολλά χρόνια υπουργός της Ναμίμπια.
Λογοτεχνία και πολιτισμός
Ο Τόμας Τούριλντ (1759-1808) ήταν συγγραφέας, ποιητής και φιλόσοφος, μεταξύ άλλων πρωτοπόρος πρόμαχος της ισότητας των δύο φύλων. Ο Καθηγητής των Ελληνικών Εσάιας Τεγνέρ (1782-1846) ήταν επίσης επίσκοπος και ποιητής, γνωστότερος για το «έπος» του Η σάγκα του Φρίθιοφ. Ο Βίκτορ Ρύντμπεργκ (1828-1895) ήταν σημαντικός δημοσιογράφος και συγγραφέας Ο Φρανς Γκ. Μπένγκτσον (1894-1954) ήταν συγγραφέας και ποιητής, με έργα που έχουν μεταφρασθεί έως και σε 23 γλώσσες. Ο Χγιάλμαρ Γκούλμπεργκ (1898-1961) ήταν επίσης αξιόλογος συγγραφέας και ποιητής. Ο Χανς Άλφρεντσον (1931-2017) ήταν Σουηδός συγγραφέας και κωμικός ηθοποιός. Ο Axwell (Axel Christofer Hedfors, γενν. 1977) είναι κορυφαίος DJ, γνωστός ως μέλος του συγκροτήματος Swedish House Mafia.
Επιχειρηματίες
Ο Χανς Ράουσινγκ (1926-2019) ήταν επικεφαλής της Tetra Pak, ο τρίτος πλουσιότερος άνθρωπος στη Σουηδία και ευεργέτης. Ο Περ Γκύλενχάμαρ (Pehr G. Gyllenhammar, γενν. 1935) διετέλεσε CEO και πρόεδρος της Volvo (1971-1993) και άλλων επιχειρήσεων. Ο Μπέρτιλ Χουλτ ίδρυσε την EF Education First όταν διέμενε στον κοιτώνα του στο Πανεπιστήμιο της Λούνδης. . Ο Μίκαελ Τρέσοφ διετέλεσε επικεφαλής της Electrolux, της Ericsson και κατόπιν της Unilever. Ο μεγιστάνας Στέφαν Πέρσον ήταν CEO της H&M από το 1982 έως το 1997, πρόεδρός της από το 1998 και ένας από τους δέκα πλουσιότερους ανθρώπους στον κόσμο κατά το περιοδικό Forbes.
Συνεργασίες με άλλα πανεπιστήμια
Μεταξύ άλλων, συνεργάζεται με το σύστημα του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια, με το Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Νανγιάνγκ, το Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης, το Πανεπιστήμιο του Τόκιο και το Πανεπιστήμιο του Τέξας.
Εκτός απο τα δίκτυα EUA, LERU και Universitas 21, το Πανεπιστήμιο της Λούνδης συμμετέχει στο ευρωπαϊκό Πρόγραμμα Erasmus, καθώς και στο σκανδιναβικό Nordplus. Επιπλέον, συντονίζει αρκετά διηπειρωτικά προγράμματα, κυρίως μέσα από το πρόγραμμα Erasmus Mundus.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λουνδη Πανεπιστημιο
Ντόλια (Πλαβ)
Η Ντόλια (σερβικά κυριλλικά: Доља, αλβανικά: Doli) είναι χωριό στα βορειοανατολικά του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου του Πλαβ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Οικισμοί του Πλαβ
Η Γιατρίνα του 7ου σε Γυμνάσια
Ταινία Ιταλογαλλικής παραγωγής, έτους 1978, κωμωδία, διάρκειας 91 λεπτών, (πρωτότυπος ιταλικός τίτλος: La Soldatessa Alle Grandi Manovre).
Πλοκή
Μια γοητευτική ειδικός στη σεξουαλική εγκληματολογία αποστέλλεται για να κάνει μια έρευνα στη ερωτική συμπεριφορά των στρατιωτών στον Ιταλικό Στρατό. Στο στρατόπεδο, όμως, η γοητευτική εγκληματολόγος ανακαλύπτει μια συνωμοσία που σκοπό έχει να σαμποτάρει όλο το δίκτυο τηλεπικοινωνιών του στρατού και, ενώ στην αρχή υποπτεύεται έναν αστείο στρατιώτη, τελικά ανακαλύπτει τον πραγματικό εγκέφαλο, που είναι πέρα από κάθε υποψία…
Συντελεστές
Πρωταγωνιστούν: Έντβιτζε Φένεκ, Renzo Montagnani, Alvaro Vitali, Michele Gammino, Lucio Montanaro, Enzo Monteduro, Nino Terzo
Σενάριο: Nando Cicero, Annie Albert, Fiorenzo Fiorentini
Σκηνοθεσία: Nando Cicero
Ο σφαιροβόλος
Περιγραφή
Το γλυπτό είναι σε μέγεθος λίγο μικρότερο του φυσικού. Εικονίζει έναν έφηβο αθλητή που παίζει σφαιροβολία. Είναι γυμνός γονατίζοντας με το αριστερό του πόδι μπροστά. Ζυγίζει την σφαίρα στο δεξί του χέρι, ενώ με το βλέμμα στοχεύει για να ρίξει. Είναι εμπνευσμένο από την κλασική και ελληνιστική τέχνη. Ο αθλητής έχει ριγμένο τον μανδύα του στο πόδι. Ο έφηβος είναι τοποθετημένος σε οβάλ βάση επάνω σε οβάλ στήλη.
Ιστορική αναδρομή
Το έργο δημιουργήθηκε το έτος 1857. Ο Κρίστιαν Φρόιντ έπλασε καταρχήν ένα γύψινο και ένα χάλκινο πρότυπο, τα οποία όμως καταστράφηκαν στην πυρκαγιά του Ανακτόρου Κρίστιανσμποργκ στην Κοπενχάγη το 1884. Αντίγραφα του έργου του σώθηκαν στην Γλυπτοθήκη «Ny Carlsberg Glyptotek» της Κοπενχάγης, στο «Statens Museum for Kunst» στην Κοπεγχάγη και στην «Nationalgalerie Berlin» στο Βερολίνο.
Πηγές
Κατηγορία:Έργα γλυπτικής
Ολβία Ποντική
Ιστορία
Οι άποικοι όπως μας πληροφορεί ο Ευσέβιος ο Καισαρείας, φαίνεται πως αρχικά εγκαταστάθηκαν στην απέναντι νησίδα το σημερινό Μπερεζάν, αλλά σταδιακά πέρασαν απέναντι στις εκβολές του Μπουγκ, ιδρύοντας την Ολβία. Η πόλη είχε κόψει από νωρίς νομίσματα φτιαγμένα σε σχήμα βέλους γεγονός που δείχνει πως η αποικία είχε σταθεροποιηθεί κατά τον 6ο αιώνα π.Χ και είχε αναπτύξει εμπορικές σχέσεις με τους γειτονικούς λαούς. Στην Ολβία υπήρχε ναός αφιερωμένος στον Απόλλωνα Δελφίνιο. Οι κάτοικοι εκτός από τον Απόλλωνα λάτρευαν και τον Αχιλλέα, ως θεό. Ο Ηρόδοτος επισκέφτηκε την πόλη κατά τον 5ο αιώνα π.Χ. και έχει διασώσει μία περιγραφή της πόλης. Την εποχή αυτή η Ολβία είχε φτιάξει νομίσματα σε σχήμα δελφινιών που αναπηδούσαν στο νερό. Τα νομίσματα-δελφίνια αντικατέστησαν γρήγορα τα προηγούμενα νομίσματα με μορφή βέλους. Αξιοσημείωτη είναι η σπάνια επιγραφή του ύστερου 4ου αιώνα π.Χ. η οποία βρέθηκε στην περιοχή σκαλισμένη σε πέτρινη επιφάνεια και καταγράφει την βολή με τόξο του Αναξαγόρα πολίτη της Ολβίας ο οποίος έριξε το βέλος του στα 500 περίπου μέτρα, γεγονός που κάνει την βολή την παλαιότερη καταγεγραμμένη τόξευση μακρινών αποστάσεων στην ιστορία .
Η Ολβία πολιορκήθηκε το 331 π.Χ. από τον στρατηγό του Μεγάλου Αλεξάνδρου Ζωπυρίωνα, χωρίς τελικά αυτός να καταφέρει να κυριεύσει την πόλη. Τον 3ο αιώνα π.Χ. η πόλη αρχίζει να παρακμάζει. Αρχικά κατακτήθηκε από τον βασιλιά Σκίλουρο της Σκυθίας και στη συνέχεια συμπεριλήφθηκε στο βασίλειο του Πόντου, του Βασιλιά Μιθριδάτη. Τον 3ο αιώνα μ.Χ. η πόλη δέχτηκε απανωτές επιθέσεις, αρχικά των Γετών και στην συνέχεια των Γότθων, με αποτέλεσμα μέχρι τα μέσα του 4ου αιώνα να εγκαταλειφθεί εντελώς.
Ανασκαφές
Η τοποθεσία Όλβια, έχει χαρακτηριστεί ως αρχαιολογικός χώρος, βρίσκεται κοντά στο χωριό Parutino στην περιοχή Οτσακόβ της Ουκρανίας. Πριν από το 1901, η τοποθεσία ανήκε στους κόμητες Musin-Pushkin, οι οποίοι δεν επέτρεψαν καμία ανασκαφή στα χωράφια τους. Οι πρώτες επαγγελματικές ανασκαφές πραγματοποιήθηκαν το 1901-15 και το 1924-26 με επικεφαλής τον Μπόρις Φαρμακόφσκι. Καθώς η τοποθεσία ήταν απομονωμένη, οι αρχαιολογικές ανακαλύψεις —ιδιαίτερα οι επιγραφές και τα γλυπτά— ήταν σημαντικές. Σήμερα οι αρχαιολόγοι βρίσκονται υπό πίεση να εξερευνήσουν την τοποθεσία έχει υποστεί μεγάλες διαβρώσεις από τη Μαύρη Θάλασσα.
Φρούριο του Πσέμισλ
Το Φρούριο του Πσέμισλ (Twierdza Przemyśl) ήταν μια σειρά από οχυρώσεις που κατασκευάστηκαν στο Πσέμισλ από την Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία από τα μέσα του 19ου αιώνα μέχρι τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Κατασκευάστηκε σε τμήματα, ανάλογα με τις διπλωματικές σχέσεις μεταξύ της Αυστρίας και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, και είδε εκτεταμένες μάχες κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Αρχικά, καταλήφθηκε από το Ρωσικό Στρατό και στη συνέχεια ανακαταλήφθηκε από το Γερμανικό Στρατό. Στη συνέχεια οι ερειπωμένες οχυρώσεις έχασαν τη στρατιωτική τους σημασία.
Ολβία Ποντική
Παραπομπές
Κατηγορία:Αποικίες της Μιλήτου Κατηγορία:Σκυθία
Φρούριο του Πσέμισλ
Κατασκευή
αριστερά|μικρογραφία| Διάταξη του φρουρίου Τα αρχικά σχέδια κατασκευής 41 οχυρωμάτων καταρτίστηκαν στις αρχές του 19ου αιώνα. Ωστόσο, οι καλές σχέσεις μεταξύ της Αυστρίας και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, σήμαιναν ότι η κατασκευή δεν προχώρησε παρά το 1854, με το ξέσπασμα του Κριμαϊκού Πολέμου. Τα 19 από τα 41 οχυρώματα ολοκληρώθηκαν, με άλλα εννέα υπό κατασκευή όταν οι σχέσεις βελτιώθηκαν ξανά το 1855 και η κατασκευή σταμάτησε. Μέχρι το 1878 δεν έγιναν εργασίες στο φρούριο.
Το 1878, ολοκληρώθηκαν οι στρατώνες, οι αποθήκες πυρομαχικών και οι διασυνδεόμενοι δρόμοι, καθώς και εννέα χωματένια οχυρά υπό το φως της Βοσνιακής Κρίσης. Τρία χρόνια αργότερα, το 1881, αυτά τα προσωρινά χωματουργικά έργα μετατράπηκαν σε μόνιμες συμπαγείς οχυρώσεις και μέχρι το 1910 προστέθηκαν οχυρώσεις πεζικού. Όταν ξέσπασε ο πόλεμος το 1914, το φρούριο ενισχύθηκε περαιτέρω με χαρακώματα, περισσότερους στρατώνες και θέσεις πυροβολικού. Μετά τον πόλεμο, με μεγάλο μέρος της άμυνάς του κατεστραμμένο, το φρούριο ερειπώθηκε και δεν είχε πλέον καμία στρατιωτική σημασία. Η περιοχή οχυρώθηκε ξανά το 1940, με σύγχρονες αποθήκες που κατασκευάστηκαν ως μέρος της Σοβιετικής Γραμμής Μολότοφ, αλλά αυτές οι νέες οχυρώσεις είχαν ελάχιστη σχέση με το αρχικό αυστροουγγρικό φρούριο.
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Σύμφωνα με τον Πριτ Μπουτάρ, «...το τεράστιο φρούριο του Πσέμισλ... είχε οχυρωθεί σε μεγάλο βαθμό από την Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία για να προστατεύσει τις προσεγγίσεις στα περάσματα των Καρπαθίων. Είχε επίσης ουσιαστικά προβλεφθεί, έτσι ώστε μια φρουρά να μπορεί να επιβιώσει από μια παρατεταμένη πολιορκία εάν χρειαζόταν. Εκτός από το κεντρικό φρούριο, 25 μικρότερα οχυρά και 12 μεγάλες θέσεις πυροβολικού περικλείαν το Πσέμισλ. Οι Αυστροούγγροι πίστευαν ότι θα αποτελούσε τρομερό εμπόδιο σε οποιαδήποτε ρωσική προέλαση, υπό την προϋπόθεση ότι ήταν φρουρούμενη επαρκώς».
Στο ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το φρούριο είχε φρουρά μόνο από μια μικρή δύναμη πέντε ταγμάτων πεζικού, πυροβολικού και σκαπανέων. Οι αμυντικές προετοιμασίες ξεκίνησαν στις 2 Αυγούστου 1914, οι πολίτες απομακρύνθηκαν στις 4 Σεπτεμβρίου και ακολούθησε το Αρχηγείο του Αυστροουγγρικού Στρατού στις 15 Σεπτεμβρίου. Δύο ημέρες αργότερα, στις 17 Σεπτεμβρίου 1914, ο Ρωσικός Στρατός πολιόρκησε το φρούριο, απομονώνοντας το εντελώς μέχρι τις 26 Σεπτεμβρίου.
Η πολιορκία συνεχίστηκε τον Οκτώβριο, με μια εκεχειρία που προσφέρθηκε και στη συνέχεια δεν έγινε δεκτή στις 5 Οκτωβρίου. Οι βομβαρδισμοί εντάθηκαν τις επόμενες μέρες και στις 7 Οκτωβρίου οι Ρώσοι επιτέθηκαν στο φρούριο στις 3.00 π.μ.. Οι Ρώσοι έχασαν 10.000 άτομα, 3-4.000 από αυτούς σκοτώθηκαν και μέχρι τις 9 Οκτωβρίου μια δύναμη ανακούφισης τους είχε απωθήσει πίσω στον ποταμό Σαν. Το φρούριο αργότερα εγκαταλείφθηκε από όλους εκτός από μια μικρή αμυντική δύναμη στις 4 Νοεμβρίου, καθώς κινδύνευε να υπερκεραστεί. Τα υπόλοιπα στρατεύματα αφέθηκαν να δεσμεύσουν τις ρωσικές δυνάμεις για όσο το δυνατόν περισσότερο, και όταν περικυκλώθηκαν για δεύτερη φορά έκαναν διαλογή συνεχώς μέχρι τα τέλη Νοεμβρίου και τον Δεκέμβριο.
Οι ελλείψεις τροφίμων μέχρι την άνοιξη του 1915 οδήγησαν στη σφαγή 13.000 αλόγων για να θρέψουν τη φρουρά και μέχρι τις 14 Μαρτίου 1915 η εξωτερική οχύρωση είχε καταληφθεί ή καταστραφεί από το Ρωσικό Στρατό. Σε αυτό το σημείο, μπροστά στην έλλειψη φαγητού και το χαμηλό ηθικό, ο διοικητής του φρουρίου, Στρατηγός Χέρμαν Κούσμανεκ φον Μπούργκνοϊστετεν αποφάσισε να εξορμήσει. Οι δυνάμεις του όμως απωθήθηκαν από τους Ρώσους. Τα έγγραφα κάηκαν στις 19 Μαρτίου και το πυροβολικό καταστράφηκε στις 22 Μαρτίου και αργότερα την ίδια μέρα 119.000 στρατιώτες παραδόθηκαν στις ρωσικές δυνάμεις.
Ο Τσάρος Νικόλαος Β΄ επισκέφτηκε το φρούριο στις 25 Απριλίου 1915, καθώς οι Ρώσοι το προσάρμοσαν για τους σκοπούς τους. Μέχρι τις 16 Μαΐου, ωστόσο, οι γερμανικές δυνάμεις είχαν φτάσει στο φρούριο, και αφού το πολιόρκησαν, το κατέλαβαν στις 5 Ιουνίου 1915, με επικεφαλής τον Στρατηγό Φον Κνέυσλ. Ακολούθως έγιναν μικρές επισκευές, ωστόσο οι κατεστραμμένες ως επί το πλείστον οχυρώσεις δεν είχαν πλέον σοβαρή στρατιωτική σημασία. Μπορεί να χρησιμοποιήθηκαν για λίγο κατά τη διάρκεια των μαχών κατά τη διάρκεια του Πολωνο-Ουκρανικού Πολέμου στη δεκαετία του 1920 και πολύ λίγο κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φρούρια στην Πολωνία Κατηγορία:Ιστορία της Αυστροουγγαρίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Πνευματισμός
Πνευματισμός (αγγλ.: spiritualism), με την ευρεία έννοια, ονομάζεται το σύνολο των πρακτικών και των μέσων που χρησιμοποιούνται με σκοπό την επικοινωνία με το «πνευματικό βασίλειο» ή με τις ψυχές των νεκρών. Προϋποθέτει ότι ένα πνευματικό μέρος του ανθρώπου επιζεί μετά τον θάνατο του υλικού σώματος και μπορεί να επικοινωνεί με τους ζωντανούς, συνήθως μέσω κάποιου μέντιουμ. Ο πνευματισμός σχετίζεται με τον ανιμισμό, τη θεουργία και τη νεκρομαντεία.
Συνήθως ο πνευματισμός εμπεριέχει ή εμπεριέχεται σε κάποιο μονοθεϊστικό θρησκευτικό σύστημα, απαιτώντας πίστη στον Θεό, μα όχι σε κάποιον ανθρωπόμορφο θεό. Το κύριο χαρακτηριστικό του είναι η πεποίθηση ότι τα πνεύματα των νεκρών διαμένουν στον πνευματικό κόσμο και έχουν και την ικανότητα και την τάση να επικοινωνούν με τους ζωντανούς. Οποιοσδήποτε μπορεί να λάβει μηνύματα από πνεύματα, μα η «επίσημη» συνάντηση μπορεί να γίνει μόνο μέσω «μέντιουμ», που μπορούν να παρέχουν και πληροφορίες σχετικά με τη μεταθανάτια ζωή. Ο πνευματισμός αναπτύχθηκε και έφτασε στο ζενίθ του από το 1840 μέχρι και το 1920, κυρίως σε αγγλόφωνες χώρες. Το 1848 η Κάτε Φοξ από το Χάιντζβιλ, σε ηλικία 12 ετών, ισχυρίσθηκε πως είχε επικοινωνία με το πνεύμα ενός δολοφονημένου μέσω της τυπτολογίας,δηλαδή ενός αλφαβήτου που η ίδια είχε εφεύρει κι έτσι έγινε το πρώτο μέντιουμ της νεώτερης εποχής. Το 1897, λεγόταν πως είχε πάνω από οκτώ εκατομμύρια υποστηρικτές στις Η.Π.Α και την Ευρώπη, περισσότερο από τις μεσαίες και ανώτερες κοινωνικές τάξεις.
Ως άτυπη θρησκευτική κίνηση άνθισε για μισό αιώνα χωρίς κείμενα ή κάποια επίσημη οργάνωση, μόνο μέσω των υπνωτιστών, μέσω συναντήσεων και ιεραποστολικής δράσης μορφωμένων μέντιουμ. Μεγάλο μέρος των εξεχόντων πνευματιστών ήταν γυναίκες. Οι περισσότεροι οπαδοί υποστήριξαν προοδευτικά κοινωνικά αιτήματα της περιόδου, όπως την απαγόρευση της δουλείας και την παροχή εκλογικού δικαιώματος στις γυναίκες. Στο τέλος του 1880, η αξιοπιστία του ανεπίσημου αυτού κινήματος μειώθηκε, λόγω κατηγοριών για απάτη μεταξύ των μέντιουμ και έτσι άρχισαν να εμφανίζονται επίσημες πνευματιστικές οργανώσεις. Ο πνευματισμός, σήμερα, ασκείται κυρίως σε θρησκευτικές πνευματιστικές εκκλησίες των Η.Π.Α και του Ηνωμένου Βασιλείου.
Απόψεις
Οι κύριες και αποδεκτές από όλους τους πνευματιστές απόψεις είναι οι εξής:
Οι πνευματιστές πιστεύουν στη δυνατότητα επικοινωνίας με τα πνεύματα των νεκρών και πως η παρουσία των τελευταίων εκδηλώνεται στον φυσικό κόσμο διαμέσου ενός ζώντος «αγωγού». Πιστεύουν πως τα μέντιουμ είναι άνθρωποι προικισμένοι ως τέτοιοι αγωγοί και μεσάζοντες, συνήθως σε συναθροίσεις πνευματιστών (σεάνς). Κατ' ορισμένους οποιοσδήποτε μπορεί να γίνει μέντιουμ μέσω της μελέτης και της εξάσκησης. Στην άποψη για τη μεταθανάτια ζωή, τα πνεύματα γίνεται να παρέχουν γνώση γύρω από ηθικά ζητήματα, όπως για τον Θεό και για την ίδια τη ζωή μετά τον θάνατο.
Θρησκευτικό κίνημα
right|thumb|Αλλάν Καρντέκ Με την αυστηρότερη έννοια, ο πνευματισμός (αγγλ.: spiritism) είναι ένα συγκεκριμένο θρησκευτικό κίνημα το οποίο εμφανίζεται τον 19ο αιώνα και συστηματοποιείται από τον Γάλλο εκπαιδευτικό Αλλάν Καρντέκ (Allan Kardec). Σήμερα, εντοπίζεται κυρίως στη Βραζιλία. Σύμφωνα με τον Άρθουρ Κόναν Ντόυλ, οι περισσότεροι Βρετανοί πνευματιστές στις αρχές του 20ου αιώνα ήταν αδιάφοροι ως προς το δόγμα της μετενσάρκωσης, μερικοί μόνο το υποστήριξαν, ενώ η μειοψηφία διαφώνησε φανερά.
Ο πνευματισμός στη νεώτερη Ελλάδα
Τα μέσα του 19ου αιώνα εμφανίζεται μία παγκόσμια αναζωπύρωση του ενδιαφέροντος για τον πνευματισμό και τα πνευματιστικά φαινόμενα. Στη νεώτερη Ελλάδα, οι πρώτες πληροφορίες για την ύπαρξη μίας πειραματικής πνευματιστικής ομάδος υπάρχουν στα «Απομνημονεύματα» του καθηγητού της Αρχαιολογίας Αλέξανδρου Ραγκαβή, χρονολογούμενες από το 1853.
Την τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα ο Αλέξανδρος Ραγκαβής μύησε στον πνευματισμό τον Γεώργιο Σουρή και διανοούμενους της εποχής, οι όποιοι συγκεντρώνοντο τακτικά στο περίφημο σαλόνι του Σουρή όπου ελάμβαναν χώρα πνευματιστικές συνεδρίες (σεάνς).
Πνευματιστικές συνεδρίες έχουν αναφερθεί πως έλαβαν χώρα το 1924-5 στο Ηράκλειο, από ομάδα επικεφαλής της οποίας ήταν ο χημικός Ελευθέριος Πλάτων, με συμμετοχή ορισμένων εκπαιδευτικών και επιστημόνων.
Ο λογοτέχνης Πολύβιος Δημητρακόπουλος, ο οποίος υπήρξε και μέντιουμ, εκτός από τα μυθιστορήματα, τραγωδίες, θεατρικά έργα κλπ., συνέγραψε και ένα ογκώδες έργο με τίτλο: «Το Μυστικόν της Ζωής» όπου εξετάζει και τη φυσιολογία του πνευματισμού. Το έργο αυτό δεν εκδόθηκε ολόκληρο, παρά μόνον περιληπτικά, σε μία σειρά 10 ομιλιών με τον τίτλο: «Ο Πνευματισμός. Ζωή και επίζησις» (1919).
Εκδόσεις
Το 1876-1877 εκδόθηκαν στην Κωνσταντινούπολη τα τρία εκλαϊκευτικά έργα του Αλλάν Καρντέκ. («Τι εστίν ο Πνευματισμός», «Το βιβλίον των Πνευμάτων», «Το βιβλίον των Πνευματομυστών»), τα οποία συνετέλεσαν στην κατανόηση των βασικών αρχών του πνευματισμού. Αναφέρονται επίσης «Τα μαγνητιστικά και πνευματιστικά φαινόμενα» (1887) του Θ. Δομίνου, ενώ πρώτη συστηματική εκδοτική προσπάθεια υπήρξε το πνευματιστικό περιοδικό «Η χαραυγή του ανθρωπισμού» (1921-1926), του Χρήστου Δημάρατου.
Παλαιότερα, το 1891, είχαν εκδοθεί τα βραχύβια περιοδικά «Νέος Πυθαγόρας» από τον Θ. Δόμινο, και το «Φύσις» από τον Φρ. Πρίντεζη. Σποραδικά επίσης εξεδίδοντο βιβλία περί πνευματισμού και υπνωτισμού. Ιδιαίτερη επίδραση στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης άσκησαν μερικά μεταφρασμένα έργα που κυκλοφόρησαν από τις εκδόσεις Φέξη.
Σωματεία και οργανώσεις
Το 1923 ιδρύθηκε από τον ιατρό Άγγελο Ευαγγέλου (Τανάγρα) η «Εταιρία Ψυχικών Ερευνών», η οποία εξέδιδε και το περιοδικό «Ψυχικαί Έρευναι» (1925-1942). Ο Τανάγρας, ενώ στην πράξη εργαζόταν σε καθαρά πνευματιστικές βάσεις, στη θεωρία δεν δεχόταν τον πνευματισμό, εξηγώντας όλα τα φαινόμενα βάσει της ψυχοφυσιολογίας. Συνεπώς ο Τανάγρας ουσιαστικά δεν ανήκει στον χώρο του πνευματισμού αλλά υπήρξε μελετητής των αναφερθέντων φυσικών του εκδηλώσεων.
Το 1932 ιδρύθηκε η «Παρα-Ψυχο-Κοινωνιολογική Εταιρεία Ελλάδος».
Το 1937 ιδρύθηκε η «Ελληνική Εταιρία Μεταψυχικών Σπουδών», με πρωτοβουλία των: Ναυάρχου Κων. Μελά και Γ. Χριστοδουλάκη. Σκοπός της Εταιρίας ήταν η επιστημονική μελέτη των πνευματιστικών φαινομένων και η διαφώτιση του κοινού με σειρά διαλέξεων και δημοσιευμάτων. Ο δεύτερος των ιδρυτών Γεώργιος Χριστοδουλάκης δημοσίευσε μεταφράσεις 16 συνολικά έργων, με τον γενικό επίτιτλο «Μεταψυχική Βιβλιοθήκη».
Ο Κων. Μελάς το 1946 ίδρυσε ένα άλλο σωματείο, με την ονομασία «Πνευματιστικός Σύνδεσμος Αθηνών». Ανέπτυξε μεγάλη δραστηριότητα για τη διάδοση του πνευματισμού στην Ελλάδα, με διαλέξεις και δημιουργία πολλών πειραματικών ομάδων, προς παρηγοριά των πενθούντων. Από το 1947 εξέδιδε και το περιοδικό «Ο Κόσμος της Ψυχής».
Το 1956 πραγματοποιήθηκε η συγχώνευση των δύο ανωτέρω σωματείων, με την ονομασία «Μεταψυχική Εταιρία Αθηνών», πρόεδρος της οποίας εξελέγη ο καθηγητής Παν. Γιωτόπουλος. Η Εταιρία αυτή συνέχισε την έκδοση του περιοδικού «Ο Κόσμος της Ψυχής» μέχρι το 1980 και εξέδωσε αρκετά βιβλία με συναφές περιεχόμενο.
Το 1972 ιδρύθηκε ο «Πνευματιστικός Όμιλος Αθηνών Το Θείον Φως», αποτελώντας τη συνέχεια ενός στενού πνευματιστικού κύκλου που λειτουργούσε τουλάχιστον από το 1960 στο Χαλάνδρι. Μοναδικό μέντιουμ του Ομίλου υπήρξε ο Γεώργιος Πιζάνης, ο οποίος επί μία περίπου εικοσαετία μετέδωσε ένα πλήθος διδασκαλιών Ανωτάτων Ουρανίων Διδασκάλων. Ο Όμιλος έχει εκδώσει αρκετά βιβλία με πνευματιστικές διδασκαλίες. Επίσης εκδίδει από το 1970 ομώνυμο περιοδικό.
Άλλα σωματεία είναι ο «Πνευματιστικός και Μεταψυχικός Σύνδεσμος Πατρών» (1946), ο «Σύνδεσμος των φίλων της Μεταψυχικής» (1953), η «Ένωσις Ερευνητών Μεταψυχικών Φαινομένων Ο Άγιος Νεκτάριος», η «Αδελφότης Πνευματιστών Καλλιθέας Η χριστιανική Αγάπη», ο «Όμιλος μεταψυχιστών Το Χριστιανικόν Φως» στη Μυτιλήνη (1958), το «Ινστιτούτον Πνευματικών Ψυχικών και Κοινωνικών Ερευνών "Σέσιλ"» (Σόνια Ολλανδέζου, 1969) και άλλα.
Κριτική
Ο πνευματισμός υπέστη κριτική στην Ελλάδα, όπως και στα περισσότερα μέρη του κόσμου, για την αξιοπιστία του, από την πλευρά τόσο της επιστήμης όσο και της καθιερωμένης θρησκείας. Σημαντικός επικριτής από θρησκευτική σκοπιά στην Ελλάδα υπήρξε ο καθηγητής θεολογίας Παναγιώτης Τρεμπέλας, με το έργο του «Ο Πνευματισμός» (1925, με επανεκδόσεις).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Ρητορική
Με τον όρο Ρητορική, (από την ελληνική λέξη ῥήτωρ), στο σύγχρονο εννοιολογικό του πλαίσιο εννοείται εκείνος ο τομέας μελέτης και τεχνικής που ασχολείται με τη σύνθεση του προφορικού και του γραπτού λόγου στις σύγχρονες μορφές εκφοράς του, προκειμένου να καταστεί μέσον πειστικότητας και αποτελεσματικότητας επί κάποιου αιτίου. Η ρητορική είναι μια πολυσύνθετη τεχνική σπουδή.
Σύγχρονη ρητορική
Οι σύγχρονες σπουδές στη ρητορική θεμελιώνονται σε διαφορετικό φάσμα πρακτικών και νοημάτων απ’ ότι στην αρχαιότητα. Οι μελετητές της ρητορικής θεωρούν ότι η κλασική κατανόηση της ρητορικής είναι περιορισμένη, καθώς η πειθώ εξαρτάται από την επικοινωνία, η οποία με τη σειρά της σχετίζεται με την παραγωγή νοήματος. Έτσι η έννοια της ρητορικής σήμερα περιλαμβάνει κάτι περισσότερο από την απλή δημόσια επικοινωνία και αλληλεπίδραση. Τούτη η έμφαση στο νόημα και την παραγωγή του έλκει την προσοχή των μελετητών σε ένα μεγάλο σώμα κριτικής και κοινωνικής θεωρίας (βλ. κυρίως Μετα-δομισμός και Ερμηνευτική), καθώς επίσης και στα προβλήματα που εγείρονται εξαιτίας της μεθοδολογίας των κοινωνικών επιστημών. Παρόλο που παραδοσιακά η ρητορική σχετιζόταν με την πολιτική, το δίκαιο, τις δημόσιες σχέσεις, την αγορά και τη διαφήμιση, η μελέτη της εισήλθε πλέον σε διαφορετικούς τομείς που σχετίζονται με τις ανθρωπιστικές επιστήμες τη θρησκεία και τις κοινωνικές επιστήμες, τη δημοσιογραφία, την ιστορία, τη λογοτεχνία, ακόμα και τη χαρτογραφία ή την αρχιτεκτονική, ως οπτικές γλώσσες που μεταφέρουν νόημα. Υπό αυτή την έννοια κάθε όψη της ανθρώπινης ζωής που εξαρτάται από τη δημιουργία και μεταφορά νοήματος εμπλέκει στοιχεία ρητορικής. "Κατά τα τελευταία δέκα έτη, πολλοί μελετητές διερεύνησαν τον ακριβή τρόπο με τον οποίο εμπλέκεται η ρητορική σε ιδιαίτερους τομείς μελέτης".
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γλωσσολογία Κατηγορία:Κριτική σκέψη
Γλώσσες Μπαντού
Οι γλώσσες Μπαντού αποτελούν μία υποομάδα της νιγηροκονγκολέζικης γλωσσικής οικογένειας. Κατά μία εκτίμηση υπάρχουν 513 γλώσσες στην κατηγορία Μπαντού, 681 γλώσσες στην κατηγορία Μπαντόιντ, και 1514 στην κατηγορία Νίγηρα - Κονγκό. Οι γλώσσες Μπαντού είναι διαδεδομένες κυρίως στα ανατολικά και δυτικά της σημερινής Νιγηρίας, δηλαδή στις περιοχές της Κεντρικής Αφρικής, της Ανατολικής Αφρικής και της Νοτίου Αφρικής.
Η λέξη Μπαντού χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Βίλχελμ Χάινριχ Ιμμάνουελ Μπληκ (1827-1875) με την έννοια λαός, και απαντάται σε πολλές γλώσσες αυτής της ομάδας. Κοινό χαρακτηριστικό των γλωσσών Μπαντού είναι ότι χρησιμοποιούν την κατάληξη -ντου ή -του ως προσδιορισμό του ανθρώπου, και το πρόθεμα που υποδηλώνει τον λαό σε πολλές γλώσσες είναι το μπα-. Μαζί οι δύο συλλαβές δίνουν τη λέξη μπαντού. Ο Μπλικ και αργότερα ο Καρλ Μάινχοφ μελέτησαν εκτεταμένα και συγκριτικά τη γραμματική των γλωσσών Μπαντού.
Άγιος Δημήτριος Ηλείας
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε τα λήμματα: Άγιος Δημήτριος (αποσαφήνιση)
Ο Άγιος Δημήτριος είναι πεδινό χωριό της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 43 μέτρα.