cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαχάτας
Ο Μαχάτας ήταν αρχαίος Έλληνας γλύπτης, και συγκεκριμένα ανδριαντοποιός, που άκμασε στα τέλη των ελληνιστικών ή στην αρχή των ρωμαϊκών χρόνων. Είναι γνωστός μόνο από δύο επιγραφές, στις οποίες φέρεται ως δημιουργός αγάλματος του Ηρακλή και ενός αφιερώματος στον Ασκληπιό. Τα έργα αυτά του Μαχάτα, που ήταν αφιερώματα κάποιου «Λαφάνη, γιου του Λασθένη», βρίσκονταν στο ιερό του θεού Απόλλωνα στο Ανακτόριο, τη σημερινή Βόνιτσα της Ακαρνανίας.
Μαχατας
Λάουρα Νατάλια Εσκιβέλ
Η Λάουρα Νατάλια Εσκιβέλ (Laura Natalia Esquivel, 18 Μαΐου 1994) γνωστή απλά ως Λάουρα Εσκιβέλ, είναι Αργεντίνα ηθοποιός & τραγουδίστρια, γνωστή παγκοσμίως μέσα από το ρόλο της ως Πάττυ στη σειρά Patty: Η πιο όμορφη ιστορία.
Κατηγορία:Αργεντινοί ηθοποιοί
Μπουνιοντκόρ ΠΦΚ
Η Mπουνιοντκόρ (ουζμπεκικά: Бунёдкор ПФК) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος από την Τασκένδη του Ουζμπεκιστάν. Χρώμα του συλλόγου είναι το μπλε. Έδρα της ομάδας είναι το Στάδιο Μπουνιοντκόρ, χωρητικότητας 34.000 θεατών.
Ιστορία
Ο σύλλογος ιδρύθηκε με την ονομασία Νέφτγκαζμονταζ-Κουρουβτσί (Нефтгазмонтаж-Қурувчи) γνωστή ως Κουρουβτσί (Қурувчи, Εργάτης) στις 6 Ιουλίου 2005. Την ίδια χρονιά προβιβάστηκε στη δεύτερη κατηγορία και την επόμενη χρονιά κατέκτησε το πρωτάθλημα, με αποτέλεσμα να προβιβαστεί στο Πρωτάθλημα Ουζμπεκιστάν, την ανώτατη κατηγορία της χώρας. Την πρώτη κιόλας χρονιά κατάφερε να τερματίσει στη δεύτερη θέση, πίσω από την Παχτακόρ Τασκένδης.
Η ομάδα έγινε γνωστή διεθνώς όταν αναφερόταν ότι ήταν κοντά στην απόκτηση του επιθετικού της Μπαρτσελόνα, Σαμουέλ Ετό,  παρ' ότι εν τέλει δεν υπέγραψε συμβόλαιο με αυτή. Στις 25 Αυγούστου 2008, ο διεθνώς γνωστώς ποδοσφαιριστής της ΑΕΚ, Ριβάλντο, ανακοίνωσε στον ελληνικό τύπο ότι θα ενταχθεί στην Mπουνιοντκόρ για 14 εκατομμύρια, για συμβόλαιο δύο χρόνων.
Επιτυχίες
.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μπουνιοντκόρ ΠΦΚ Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2005
Βατόλακκος Χανίων
Ο Βατόλακκος είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Πλατανιά στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Κυδωνίας. Απέχει 15 χιλιόμετρα από τα Χανιά και είναι κτισμένος σε υψόμετρο 100 μ. στην κοιλάδα του ποταμού Κερίτη, και περιβάλλεται από πορτοκαλεώνα.
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Vatolaco, στην επαρχία Κυδωνίας. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Vattolaco με 261 κατοίκους, 78 οφειλόμενες αγγαρίες και εννέα προνομιούχους. Ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 αναφέρει το χωριό ως Vatholaco. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834, όπως τη διέσωσε ο Ρόμπερτ Πάσλεϊ, αναφέρεται ως Vatolako, με 50 χριστιανικές και 15 μουσουλμανικές οικογένειες.
Το 1881 ανήκε στον δήμο Λάκκων και σύμφωνα με την απογραφή είχε 512 χριστιανούς και 28 τούρκους κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 668 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. Το 1920 είχε οριστεί έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Το 1925 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας η οποία υπήρχε μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1998, όταν εντάχθηκε στον τότε δήμο Μουσούρων. Το 2011 εντάχθηκε πάλι ως κοινότητα στον νέο δήμο Πλατανιά.
Δείτε επίσης: Κοινότητα Βατολάκκου
Απογραφές πληθυσμού
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Σημεία ενδιαφέροντος
Στην κεντρική πλατεία του χωριού βρίσκεται ο δίκλιτος ναός των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου και του Αγίου Χαραλάμπους, ο οποίος άρχισε να κτίζεται στον 18ο αιώνα. Το καμπαναριό του ναού, ύψους 22 μέτρων, κτίστηκε σε ανάμνηση των εγκλημάτων των Γερμανών κατά τη κατοχή, με δωρεά του Ευάγγελου Μαρκουλάκη. Επίσης στην πλατεία βρίσκεται το σχολείο του χωριού, το οποίο κτίστηκε τη δεκαετία του 1930. Στο χωριό λειτουργεί Μουσείο Ελιάς και Λαδιού-Λαογραφική Συλλογή Δερμιτζάκη, το οποίο στεγάζεται στο παλιό ελαιοτριβείο του χωριού.
Κοντά στο χωριό έχει κτιστεί το φράγμα του Βαλσαμιώτη, ύψους 67 μέτρων από τη βάση, το οποίο μπορεί να συγκρατήσει 6 εκατομμύρια κυβικά μέτρα νερού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων Κατηγορία:Δήμος Πλατανιά
Κρίστοφ Μετσέλντερ
Ο Κρίστοφ Μετσέλντερ (γερμανικά: Christoph Tobias Metzelder, 5 Νοεμβρίου 1980) είναι Γερμανός πρώην ποδοσφαιριστής, γεννημένος στο Χάλτερν της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας. Υπήρξε διεθνής ποδοσφαιριστής με την Εθνική Γερμανίας.
Δικαστικές υποθέσεις
Ο Μετσέλντερ διερευνάται επί του παρόντος για πιθανή διακίνηση παιδικής πορνογραφίας, γεγονός που τον οδήγησε να παραιτηθεί από τη θέση του πρόεδρου της TuS Haltern am See τον Σεπτέμβριο του 2019.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπορούσια Ντόρτμουντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σάλκε 04 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρόισεν Μύνστερ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Κλουμπ Ντεπορτίβο Μαραθόν
Η Κλουμπ Ντεπορτίβο Μαραθόν είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από την Ονδούρα, η οποία αγωνίζεται στη Liga Nacional de Fútbol de Honduras. Είναι μία από τις πιο δημοφιλείς ομάδες της χώρας. Ιδρύθηκε στις 25 Νοεμβρίου 1925 στο San Pedro Sula από μια ομάδα φίλων. Έχει τις δικές της αθλητικές εγκαταστάσεις, στις οποίες συμπεριλαμβάνεται το Estadio Yankel Rosenthal, χωρητικότητας 15000 θεατών. Είναι η μοναδική ομάδα της χώρας που έχει ιδιόκτητο γήπεδο. Έχει κατακτήσει 8 πρωταθλήματα Ονδρούρας (1979–80, 1985–86, 2001–02 C, 2002–03 C, 2004–05 A, 2007–08 A, 2008–09 A, 2009–10 A) και ένα κύπελλο (1994). Σε διεθνές επίπεδο έχει κατακτήσει την τρίτη θέση στο CONCACAF Cup Winners Cup το 1995.
Κώρυκος (αρχαία πάλη)
Ο κώρυκος ήταν ένας εργαλείο που χρησιμοποιούσαν οι αθλητές στην Αρχαία Ελλάδα για την προπόνησή τους στο παγκράτιο και την πυγμή. Οι κώρυκες ήταν δερμάτινοι σάκκοι γεμάτοι με άμμο, αλεύρι ή όσπρια, οι οποίοι κρεμόντουσαν από την οροφή του γυμναστηρίου. Όι αθλητες έκαναν προπόνηση κτυπώντας τους με τις γροθιές, τους ώμους ή το κεφάλι τους και γύμναζαν έτσι τους ώμους και τα δάκτυλά τους, σαν να κτυπούν τον αντίπαλο ή μάθαιναν να στηρίζονται κατά την επιστροφή του κωρύκου. Έμοιαζε επομένως πάρα πολύ με τον σάκο του μποξ που χρησιμοποιούν σήμερα οι πυγμάχοι για προπόνηση.
Κλουμπ Ντεπορτίβο Μαραθόν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1925 Κατηγορία:Κλαμπ Ντεπορτίβο Μαραθόν
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1985 – Άλμα εις τριπλούν ανδρών
Το άλμα εις τριπλούν ανδρών στους Βαλκανικούς Αγώνες Στίβου 1985 πραγματοποιήθηκε στις 4 Αυγούστου.
Στο αγώνισμα αυτό, η Βουλγαρία κέρδισε το χρυσό και το αργυρό μετάλλιο. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Κρίστο Μαρκόφ μπροστά από τον Γκεόργκι Πομάσκι. Το χάλκινο μετάλλιο κατέκτησε ο Μπάμπης Γιαννούλης από την Ελλάδα.
Τελικός
Ο τελικός πραγματοποιήθηκε στις 4 Αυγούστου.
Μετέχουσες χώρες
Κάποιες από τις χώρες που συμμετείχαν στο αγώνισμα ήταν:
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνίσματα στους Βαλκανικούς Αγώνες Στίβου 1985 1985
Ζιποίτιο
Το Ζιποίτιο (Ζιποίτιον) ήταν αρχαία πόλη της Βιθυνίας, στη Μικρά Ασία. Ιδρύθηκε το 280 π.Χ. κοντά στο βουνό Λιπερό, πέρα από τον Σαγγάριο ποταμό, από τον βασιλιά της χώρας, Ζιποίτη ή Ζιβοίτη (βασίλευσε περ. 326–278 π.Χ.), μετά τη νίκη του επί του Αντιόχου Α΄ Σωτήρος της Συρίας. Η πόλη αυτή αναφέρεται μόνο από τον Μέμνονα και από τον Στέφανο Βυζάντιο.
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Βιθυνίας
Αντρέα Μαντένια
thumb|right|250px|Λεπτομέρεια από την "Camera degli Sposi" του δουκικού ανακτόρου της Μάντοβας Ο Αντρέα Μαντένια (Andrea Mantegna, 1431 – 13 Σεπτεμβρίου 1506) ήταν Ιταλός χαράκτης, ζωγράφος και σχεδιαστής.
Χαρακτηριστικά του έργου του
Τα χρώματα του Μαντένια είναι ψυχρά και προς το τέλος της σταδιοδρομίας του προτιμούσε τη μονοχρωμία, όπως στον «Θρίαμβο του Καίσαρα». Το αυστηρό ζωγραφικό του ύφος διαδόθηκε σε ολόκληρη την Ιταλία, κυρίως με τη χαρακτική, και είχε πανεθνική απήχηση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ιταλοί χαράκτες Κατηγορία:Ζωγράφοι της Αναγέννησης Κατηγορία:Χαράκτες της Αναγέννησης
Ντ. Μπ. Γουάις
Ο Ντάνιελ Μπρετ Γουάις (αγγλικά: Daniel Brett Weiss, 23 Απριλίου 1971), περισσότερο γνωστός ως '''Ντ. Μπ. Γουάις' (D.B. Weiss''), είναι Αμερικανός τηλεοπτικός παραγωγός, σεναριογράφος και μυθιστορηματογράφος. Περισσότερο γνωστός είναι για τη συνεργασία του με τον Ντέιβιντ Μπένιοφ, στη δημιουργία της τηλεοπτικής σειράς του HBO, Game of Thrones, η οποία βασίζεται στη σειρά βιβλίων του Τζωρτζ Ρ. Ρ. Μάρτιν, A Song of Ice and Fire.
Γεννημένος στο Σικάγο του Ιλινόι με εβραϊκή καταγωγή, ξεκίνησε την καριέρα του προς τα τέλη του της δεκαετίας του 1990, σε βοηθητικούς ρόλους στην παραγωγή ταινιών. Το 2003, κυκλοφορόησε και το πρώτο του μυθιστόρημα, ονόματι Lucky Wander Boy. Πέρα από το Game of Thrones, στο οποίο έχει υπάρξει παραγωγός, σκηνοθέτης και σεναριογράφος, έχει συμμετάσχει στην παραγωγή σε άλλες δύο τηλεοπτικές σειρές: το It's Always Sunny in Philadelphia και το The Specials.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Game of Thrones
1964
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1964 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Δήμος Ακρωτηρίου
Ο Δήμος Ακρωτηρίου ήταν δήμος του νομού Χανίων που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Χανίων. Βρισκόταν στα βόρεια και ανατολικά του νομού Χανίων και είχε σαν έδρα το Πυθάρι. Πρόκειται για παραθαλάσσιο δήμο ο οποίος, σύμφωνα με την απογραφή του 2001, είχε συνολικά 10.321 κατοίκους και έκταση 112.644 στρέμματα.
Ο δήμος περιλάμβανε 5 δημοτικά διαμερίσματα:
Σκέιντ Φούτμπαλ
Η Σκέιντ Φούτμπαλ είναι μια νορβηγική ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα το Όσλο. Ιδρύθηκε της 1η Ιανουαρίου 1915. Έδρα της ομάδας είναι το Νόρντρε Όσεν. Έχει πολλές συμμετοχές στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Νορβηγίας με τελευταία το 1999.
Ευρωπαϊκές συμμετοχές
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει την πορεία της ομάδας στις διοργανώσεις της ΟΥΕΦΑ:
Αξιοσημείωτα
Η Σκέιντ αποτέλεσε το 1979 τον ενδιάμεσο σταθμό του γνωστού προπονητή Γιάτσεκ Γκμοχ, μετά την παραίτησή του από την τεχνική ηγεσία της Εθνική Πολωνίας και πριν έρθει τον Νοέμβρη του ίδιου χρόνου στην Ελλάδα για λογαριασμό του ΠΑΣ Γιάννινα, για να γίνει τελικά μόνιμος κάτοικος Ελλάδας.
Μπιάνκα (τραγουδίστρια)
Η Τατιάνα Εντουάρντοβνα Λιπνίτσκαγια (Ρωσικά: Татьяна Эдуардовна Липницкая), πιο γνωστή ως Μπιάνκα (Ρωσικά: Бьянка), είναι Λευκορωσίδα-Ρωσίδα τραγουδίστρια και ηθοποιός, γεννημένη 17 Σεπτεμβρίου του 1985 στο Μινσκ. Τραγουδάει R'N'B.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λευκορώσοι τραγουδιστές Κατηγορία:Λευκορώσοι ηθοποιοί Κατηγορία:Ρωσίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Ρωσίδες ηθοποιοί
Αλ Νασρ Σαλάλα
Η Αλ Νασρ (Σαλάλα) είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Σαλάλα στο Ομάν. Ιδρύθηκε το 1970. Είναι μια από τις πιο πετυχημένες ομάδες της χώρας, μαζί με την "Ντοφάρ". Δεν έχει διαβαθμιστεί ποτέ στη δεύτερη κατηγορία από την ίδρυση της. Έχει κατακτήσει 5 πρωταθλήματα Ομάν (1980, 1981, 1989, 1998, 2004) και 4 κύπελλα Ομάν (1995-96, 2000–01, 2002–03, 2005–06). Έχει μία συμμετοχή στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ποδοσφαίρου Ασίας (1991, ομίλους), μία συμμετοχή στο Κύπελλο Ασιατικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (2006, προημιτελικά) και μία συμμετοχή στο Κύπελλο Κυπελλούχων Ασίας (1996-97, προημιτελικά).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1970
Ξύλινος τροχός των βάλτων της Λιουμπλιάνα
Ο τροχός των βάλτων της Λιουμπλιάνα είναι ένας ξύλινος τροχός, που βρέθηκε στους βάλτους της Λιουμπλιάνα περίπου 20 χιλιόμετρα νότια της Λιουμπλιάνα, πρωτεύουσας της Σλοβενίας, το 2002. Η ραδιοχρονολόγηση άνθρακα που πραγματοποιήθηκε στο εργαστήριο VERA (Επιταχυντής περιβαλλοντικής έρευνας της Βιέννης) στη Βιέννη, έδειξε ότι είναι περίπου 5.150 ετών, γεγονός που τον καθιστά τον παλαιότερο ξύλινο τροχό που έχει μέχρι τώρα ανακαλυφθεί. Ανακαλύφθηκε από μια ομάδα Σλοβένων αρχαιολόγων από το Ινστιτούτο Αρχαιολογίας της Λιουμπλιάνα, μέρος του Ερευνητικού Κέντρου της Σλοβενικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών υπό την καθοδήγηση του Άντον Βέλουστσεκ.
Ο ξύλινος τροχός
Ο ξύλινος τροχός ανήκε σε ένα προϊστορικό δίτροχο κάρο - ένα καρότσι. Παρόμοιοι τροχοί έχουν βρεθεί στις λοφώδεις περιοχές της Ελβετίας και της νοτιοδυτικής Γερμανίας, αλλά ο τροχός των βάλτων της Λιουμπλιάνα είναι μεγαλύτερος και παλαιότερος. Δείχνει ότι οι ξύλινοι τροχοί εμφανίστηκαν σχεδόν ταυτόχρονα στη Μεσοποταμία και την Ευρώπη.
Έχει διάμετρο 72 εκατοστά και είναι κατασκευασμένο από ξύλο μελιάς, και ο άξονας του μήκους 125 εκατοστών είναι κατασκευασμένος από δρυ. Ο άξονας ήταν προσαρτημένος στους τροχούς με δρύινες ξύλινες σφήνες, πράγμα που σήμαινε ότι ο άξονας περιστρεφόταν μαζί με τους τροχούς. Ο τροχός κατασκευάστηκε από ένα δέντρο, που ευδοκιμούσε κοντά στις κατοικίες και κατά τη στιγμή της κατασκευής του τροχού ήταν περίπου 80 ετών. μικρογραφία|ξύλινος τροχός της Λιουμπλιάνα (αντίγραφο) Φαίνεται ότι ο ίδιος ο τροχός είναι κυρίως κατασκευασμένος από δύο σανίδες από ξύλο, που συγκρατούνται μαζί με τέσσερα σταυρωτά στηρίγματα. Τα σταυρωτά στηρίγματα φαίνεται ότι συγκρατήθηκαν στη θέση τους απλώς με μια διάταξη ξύλινου τόρμου, με τα στηρίγματα να είναι τοποθετημένα σε θηλυκωμένες σχισμές χαραγμένες στα δύο κύρια τμήματα των τροχών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τροχοί Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στη Σλοβενία Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Σλοβενία Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ευρώπη
Όρσα
Η Όρσα (λευκορωσικά: О́рша, Orša, Ворша, ρωσικά: О́рша, λιθουανικά: Orša, πολωνικά: Orsza) είναι Λευκορωσική πόλη στην Περιφέρεια Βιτσέμπσκ, στη διακλάδωση του Δνείπερου και του ποταμού Αρσίτσα.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Εθνόσημο, 1781. αριστερά|μικρογραφία|Το εθνόσημο που θεσπίστηκε το 1967 για την 900η επέτειο από την ίδρυση της πόλης. Η Όρσα αναφέρεται για πρώτη φορά το 1067, με το όνομα Ρσα, καθιστώντας την μία από τις αρχαιότερες πόλεις στη Λευκορωσία. Το όνομα της πόλης προερχόταν από τον ποταμό, ο οποίος αρχικά επίσης ήταν γνωστός ως Ρσα, πιθανότατα από τη Βαλτική ρίζα *rus' που σημαίνει ρέει αργά.
Το 1320, η Όρσα αποτέλεσε μέρος του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας. Το 1398-1407, χτίστηκε το κάστρο της Όρσα. Στις 8 Σεπτεμβρίου 1514 συνέβη η μάχη της Όρσα ανάμεσα στη συμμαχία του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας με το Βασίλειο της Πολωνίας και το Μοσχοβιτικό στρατό. Οι Μοσχοβίτες υπέστησαν σημαντική ήττα, ωστόσο, ο νικητής, το Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας δεν ωφελήθηκε πλήρως από το αποτέλεσμα.
Ο πληθυσμός πριν από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν περίπου 37.000 κάτοικοι. Η πόλη καταλήφθηκε από τη Γερμανία στις 16 Ιουλίου 1941. Οι κατακτητές ίδρυσαν διάφορα στρατόπεδα συγκέντρωσης στην πόλη, όπου εκτιμάται ότι σκοτώθηκαν 19.000 άτομα.
Η Όρσα ήταν ένα από τα κέντρα της Λευκορωσικής γενικής απεργίας τον Απρίλιο του 1991. Εκατοντάδες χιλιάδες ανθρακωρύχοι είχαν ξεκινήσει απεργία σε όλη τη Σοβιετική Ένωση από την 1η Μαρτίου. Στις 3 Απριλίου, μια ημέρα μετά την επιβολή αύξησης στις καταναλωτικές τιμές από την κεντρική κυβέρνηση, οι εργαζόμενοι σε πολλά εργοστάσια του Μινσκ διαδήλωσαν ζητώντας αύξηση στους μισθούς των ανθρακορύχων ώστε να βασιστούν στους δείκτες πληθωρισμού. Σχεδόν το σύνολο του εργατικού δυναμικού της πόλης, που ακολούθησε στις 4 Απριλίου, εντάχθηκε αμέσως μετά καθώς υπήρχαν απεργίες σε όλη την Λευκορωσική ΣΣΔ. Μαζικές διαδηλώσεις ψήφισαν πρόσθετες απαιτήσεις (συμπεριλαμβανομένης και της διάλυσης της ενωσιακής και λευκορωσικής κυβέρνησης και το τέλος των προνομίων του Κομμουνιστικού Κόμματος) και κάθε επιχείρηση έστειλε εκλεγμένους αντιπροσώπους για τις παναστικές επιτροπές απεργιών, οι οποίες με την σειρά τους έστειλαν αντιπροσώπους στην κεντρική Λευκορωσική Απεργιακή Επιτροπή (SKB). Στις 23 Απριλίου, η SKB συνέχισε τη γενική απεργία μετά τη λήξη της προθεσμίας για τις απαιτήσεις που είχε περάσει. Το επόμενο πρωί, ο Γκορμπατσόφ, ο Γέλτσιν, και οι ηγέτες οκτώ άλλων Σοβιετικών δημοκρατιών δημοσίευσαν κοινή δήλωση στις εφημερίδες συμφωνώντας σε δημοκρατικές εκλογές για το Σοβιετικό κοινοβούλιο και την προεδρία, καθώς και μια νέα συνθήκη που θα "αυξήσει ριζικά του ρόλο των δημοκρατιών της ένωσης" και θα ληφθούν μέτρα για την άμβλυνση των επιπτώσεων της αύξησης των τιμών, αλλά και την καθιέρωση "ειδικού καθεστώτος εργασίας" σε πολλές βιομηχανίες.
Ως απάντηση, η απεργιακή επιτροπή της Όρσα εξέδωσε πρόταση προς όλους τους τοπικούς εργαζόμενους να μπλοκάρουν την σιδηροδρομική διασταύρωση, σε στρατηγική τοποθεσία στη γραμμή που συνδέει τη Μόσχα και το Λένινγκραντ προς την Ανατολική και Δυτική Ευρώπη. Αυτό γρήγορα εγκρίθηκε με ψήφους για "ξάπλωμα στις ράγες" σε μια παναστική συγκέντρωση στο σιδηροδρομικό σταθμό. Στις 25 του μήνα, οι αρχές της δημοκρατίας συγκέντρωσαν τις δυνάμεις της KGB και τις αστυνομικές δυνάμεις στην Όρσα, αλλά οι απεργοί αντιστάθηκαν που έστειλαν τρένα με καύσιμα έτοιμα να εκραγούν κάτω από τις ράγες. Ο Γκορμπατσόφ κινητοποίησε τις κοντινές στρατιωτικές δυνάμεις στο Πσκοφ με οδηγίες για να αποκαταστήσει την τάξη πάνω από το σιδηρόδρομο, ωστόσο πολλοί αξιωματικοί δήλωσαν την άρνησή τους να συμμορφωθούν. Ο διοικητής της ταξιαρχίας Γκενάντι Σινόροφ δήλωσε μια "έλλειψη κατανόησης" της αποστολής. Εν τω μεταξύ, εργαζόμενοι σε άλλες πόλεις σε ολόκληρη τη Λευκορωσία πραγματοποίησαν συλλαλητήρια απειλώντας με αντίποινα αν μια σταγόνα αίματος χυθεί στην Όρσα. Φοβούμενη μια σύγκρουση, και μετά την προσφορά της κυβέρνησης να διαπραγματευτεί με τους εκπροσώπους της και να χορηγήσει ραδιοφωνικό χρόνο και χρόνο στον αέρα, η SKB ανέστειλε τη γενική απεργία εκείνο το βράδυ.
Αθλητισμός
Ο σύλλογος μπάντι Σταρτ έχει δώσει παίκτες για την εθνική ομάδα μπάντι της Λευκορωσίας.
Μεταφορές
μικρογραφία|Άποψη του σιδηροδρομικού σταθμού. Η Όρσα έγινε ένα σημαντικό κέντρο μεταφορών, μετά την κατασκευή του λιμανιού του ποταμού Δνείπερου. Η έλευση των σιδηροδρομικών γραμμών στο δεύτερο μισό του δέκατου ένατου αιώνα, συνέβαλε σημαντικά στην ανάπτυξη της πόλης:
Η πόλη είναι επίσης διασταύρωση σημαντικών αυτοκινητοδρόμων: του M1 (E30), της διαδρομής Μόσχα-Μπρεστ και του M8/M20 (E95) στη διαδρομή Αγίας Πετρούπολης-Οδησσού.
Στρατιωτική
Η OSGOEINT ανέφερε πρόσφατα την 571η Εγκατάσταση Επσκευής Αεροσκαφών που βρίσκεται στο αεροδρόμιο της Όρσα (επίσης γνωστό ως Μπαλμπάσοβο). Κατά συνέπεια, η η εγκατάσταση επισκευάζει τους τύπους Mi-8-17 HIP, Mi-24-35 HIND, καθώς και το Tu-134 Crusty και, ενδεχομένως, το IL-76 Candid. Η έκθεση επίσης αναφέρει πρόσφατες επενδυτικές συμφωνίες με την Ουκρανία, όπου ιδιωτικές επιχειρήσεις σχεδιάζαν να παράσχουν 12 εκατομμύρια δολάρια για να χρηματοδοτήσουν την αναβάθμιση των εγκαταστάσεων το 2012-2016. Αναφορές στον τύπο αναφέρουν ότι οι επενδυτές σχεδιάζουν την οικοδόμηση μιας σύγχρονης αποθήκης αεροσταθμού, καθώς και κτίρια γραφείων για τις τελωνειακές υπηρεσίες, τράπεζες, και μια εταιρεία χρηματοδοτικής μίσθωσης.
Αξιοσημείωτοι κάτοικοι
μικρογραφία|265x265εσ|Ο Ιγκόρ Ζελεζόφσκι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Λευκορωσίας
Πρόβιντενς (Ρόουντ Άιλαντ)
Η Πρόβιντενς (αγγλικά: Providence) είναι η πρωτεύουσα και πολυπληθέστερη πόλη της πολιτείας του Ρόουντ Άιλαντ και ήταν μία από τις πρώτες πόλεις που ιδρύθηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Βρίσκεται στην Κομητεία Πρόβιντενς και είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη στην περιοχή της Νέας Αγγλίας. Ο πληθυσμός εντός των αστικών διοικητικών ορίων είναι 178.042 και την κατατάσσει 37η μεγαλύτερη σε μητροπολιτικό πληθυσμό στη χώρα, με εκτιμώμενο πληθυσμό ΜΣΠ 1.600.856, που υπερβαίνει αυτόν του Ροντ Άιλαντ κατά περίπου 60% λόγω του ότι φθάνει μέχρι τη νότια Μασαχουσέτη. Αυτή η ΜΣΠ είναι με τη σειρά της μέρος της περιοχής εργασίας εκτός περιοχής κατοικίας της Μείζονος Βοστόνης, η οποία περλαμβάνει 7,6 εκατομμύρια κατοίκους. Ευρισκόμενη στο στόμιο του ποταμού Πρόβιντενς, στην κορφή του Κόλπου Ναραγκάνσετ, το μικρό αποτύπωμα της πόλης διαπερνάται από φαινομενικά ασταθείς οδούς και περιέχει μια ραγδαία μεταβαλλόμενη δημογραφία.
Ιστορία
Η Πρόβιντενς, που κάποτε αποκαλούνταν «κυψέλη της βιομηχανίας», ονομάστηκε «δημιουργική πρωτεύουσα» το 2009 για να δοθεί έμφαση στους εκπαιδευτικούς πόρους και την κοινότητα των τεχνών. Τπ προηγούμενο προσωνύμιο της πόλης ήταν «η Πόλη της Αναγέννησης», αν και το επίπεδο φτώχειας της το 2009 ήταν ακόμη πάνω από 22%.
thumb|left|Η Πρόβιντενς στα μέσα του 19ου αιώνα Η περιοχή της σημερινής Πρόβιντενς εποικήθηκε πρώτα τον Ιούνιο 1636 από τον Ρότζερ Ουίλιαμς, και ήταν μία από τις αρχικές δεκατρείς αποικίες των Ηνωμένων Πολιτειών. Αν και η δυτική όχθη του ποταμού Πρόβιντενς αργότερα διεκδικήθηκε από τους Άγγλους και τους Ολλανδούς, οι πραγματικοί κάτοικοι και αληθινοί αφέντες της περιοχής ήταν τα μέλη της φυλής Ποκανόκετ του Έθνους Ουαμπανόαγκ με ηγέτη τον Massasoit Ousamequin. Ο Ουίλιαμς διασφάλισε την άδεια εγκατάστασης από τους Ποκανόκετ και έδωσε στην πόλη το παρόν της όνομα. Η Πρόβιντενς του Ουίλιαμς σύντομα έγινε καταφύγιο διωκόμενων θρησκευτικών αντιφρονούντων, όπως ο ίδιος είχε εξορισθεί από τη Μασαχουσέτη. Η ανάπτυξη της Πρόβιντενς θα ήταν αργή κατά τη διάρκεια του επόμενου τετάρτου του αιώνα-η υπαγωγή του εδάφους της σε περιβάλλουσες πόλεις, η δύσκολη καλλιέργεια της γης, και η διαφοροποίηση των τοπικών παραδόσεων και οι συγκρούσεις για την ιδιοκτησία της γης ήταν παράγοντες επιβραδυνσης της ανάπτυξης.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1770, η βρετανική κυβέρνηση εισέπραξε φόρους που παρεμπόδιζαν τη ναυτκή, αλιευτική και γεωργική βιομηχανία της Πρόβιντενς, τους στυλοβάτες της οικονομίας της πόλης. Ένα παράδειγμα ήταν η Sugar Act, η οποία ήταν ένας φόρος εναντίον των ποτοποιείων ο οποίος επηρέασε δυσμενώς το εμπόριο σκλάβων και ρουμιού. Αυτοί οι φόροι προκάλεσαν τη συπόρευση της Πρόβιντενς με άλλες αποικίες στην αποκήρυξη της πίστης προς το Βρετανικό Στέμμα. Σε ανταπόκριση προς την εφαρμογή αντιδημοφιλών εμπορικών νόμων, οι κάτοικοι της Πρόβιντενς πότισαν με αίμα τον δρόμο προς την Αμερκανική Επανάσταση κατά την περιβόητη Υπόθεση Γκασπέ του 1772.
thumb|left|Οδικός χάρτης της αρτηρίας W3R Αφότου αναχώρησαν από το Νιούπορτ, τα γαλλικά στρατεύματα σταλμένα από τον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΣΤ΄ και με διοικητή τον Comte de Rochambeau πέρασαν μέσα από την Πρόβιντενς στον δρόμο προς την ένωσή τους με τις δυνάμεις επίθεσης εναντίον των βρετανικών δυνάμεων. Η πορεία από το Νιούπορτ στην Πρόβιντενς ήταν η έναρξη μιας εκστρατείας με ηγέτες από κοινού τον Ροσαμπό και τον στρατηγό Τζορτζ Ουάσινγκτον σε μια αποφασιστική πορεία η οποία τελείωσε με ήττα του στρατηγού Κορνουάλις στην Πολιορκία του Γιόρκταουν στο Γιόρκταουν της Βιρτζίνια και τη Μάχη του Τσέζαπικ.
Μετά τον πόλεμο, η Πρόβιντενς ήταν η ένατη μεγαλύτερη πόλη της χώρας με 7.614 κατοίκους. Η οικονομία μετατράπηκε από κέντρο ναυτιλίας σε κέντρο κατασκευής μηχανών, εργαλείων, προϊόντων αργύρου, κοσμημάτων και υφασμάτων. Με την έλευση του 20ού αώνα, η Πρόβιντενς είχε τα μεγαλύτερα εργοστάσια παραγωγής στη χώρα, περιλαμβανομένου αυτού της Brown & Sharpe, της Nicholson File και της Gorham Silverware. Οι βιομηχανίες της πόλης προσέλκυσαν πολλούς μετανάστες από την Ιρλανδία, τη Γερμανία, τη Σουηδία, την Αγγλία, την Ιταλία, την Πορτογαλία, το Πράσινο Ακρωτήριο και τον Γαλλικό Καναδά. Οι οικονομικές και δημογραφικές μεταβολές προκάλεσαν κοινωνικές τριβές, κυρίως με μια σειρά φυλετικών συγκρούσεων μεταξύ λευκών και μαύρων τη δεκαετία του 1820. Σε ανταπόκριση αυτών των προβλμηάτων και της οικονομικής ανάπτυξης, οι κάτοικοι της Πρόβιντενς επικύρωσαν έναν καταστατικό χάρτη της πόλης το 1831 καθώς ο πληθυσμός πέρασε τις 17.000.
Κατά τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο, η τοπική πολιτική διχάστηκε για το ζήτημα της δουλείας, καθώς πολλοί είχαν σχέση με το βαμβάκι του Νότου. Παρά την αμφίρροπη κατάσταση σχετικά με τον πόλεμο, ο αριθμός των εθελοντών στρατιωτών υπερέβαινε τα ορισμένα ποσοστά, και ο κατασκευαστικός τομέας της πόλης αποδείχθηκε ανεκτίμητος για την Ένωση. Μεταπολεμικά, οι γραμμές ιππήλατων μέσων μεταφοράς που κάλυπταν την πόλη επέτρεψαν την ανάπτυξή της και η Πρόβιντενς ευδοκίμησε με κύματα μεταναστών και προσαρτήσεις γης που έφεραν τον πληθυσμό από 54.595 το 1865 σε 175.597 μέχρι το 1900.
Η "αναγέννηση" της πόλης άρχισε τη δεκαετία του 1970. Από το 1975 μέχρι το 1982, $606 εκατομμύρια τοπικών και εθνικών πόρων επενδύθηκαν σε όλη την πόλη, και ο μέχρι τότε φθίνων πληθυσμός άρχισε να σταθεροποιείται. Τη δεκαετία του 1990, ο δήμαρχος Βίνσεντ Κιάνσι Τζούνιορ ανέδειξε τη δύναμη της πόλη στις τέχνες και πίεσε για περαιτέρω αναζωογόνηση, καταλήγοντας τελικά στην αποκάλυψη των φυσικών ποταμών της πόλης (οι οποίοι είχαν καλυφθεί από πεζοδρομημένες γέφυρες), την επανατοποθέτηση μεγάλου μέρους του υπόγειου σιδηροδρόμου, τη δημιουργία του Waterplace Park και δρόμων περιπάτου στις όχθες του ποταμού, και η κατασκευή του Fleet Skating Rink (τώρα Bank of America Skating Rink) στο κέντρο και του Providence Place Mall, έκτασης 1,4 εκατομμυρίων ft².
Γεωγραφία
Τα όρια της πόλης της Πρόβιντενς περικλείουν μια μικρή γεωγραφική περιοχή, με συνολική έκταση 53 τ.χλμ.. Από αυτά, 48 τ.χλμ. είναι ξηρά και τα υπόλοιπα 5,4 τ.χλμ. (περίπου 10%) είναι νερό.
Η Πρόβιντενς βρίσκεται στον μυχό του Κόλπου Ναράγκανσετ, με τον ποταμό Πρόβιντενς να ρέει μέσα στον κόλπο στο κέντρο της πόλης, δημιουργημένος από τη συμβολή των ποταμών Μόσασουκ και Γουνασκουάτακετ. Το αμφιθέατρο του Waterplace Park και παραποτάμια μονοπάτια διαγράφουν τις όχθες του ποταμού μέσα από το κέντρο της πόλης.
Η Πρόβιντενς είναι μία από πολλές πόλεις που λέγεται ότι, όπως η Ρώμη, έχει χτιστεί σε επτά λόφους. Οι κυριότεροι λόφοι είναι: λόφος Κονστιτιούσιον (κοντά στο κέντρο), ο λόφος Κόλετζ (ανατολικά του ποταμού Πρόβιντενς), και λόφος Φέντεραλ (δυτικά του κέντρου και είναι η μεγαλύτερη ιταλική περιφέρεια της Νέας Αγγλίας εκτός της Μασαχουσέτης). Οι άλλοι τέσσερις είναι: ο λόφος Τοκουότεν στο Φοξ Πόιντ, ο λόφος Σμιθ (όπου βρίσκεται το Πολιτειακό Kαπιτώλιο), o λόφος Κρίστιαν στη Χόιλ Σκουέαρ, και ο λόφος Γουεϊμπόσετ.
Γειτονιές
Η Πρόβιντενς έχει 25 επίσημες γειτονιές, αν και αυτές οι γειτονιές συχνά ομαδοποιούνται και αναφέρονται συλλογικά:
<!--
Cityscape
The city of Providence is geographically very compact, characteristic of eastern seaboard cities which developed prior to use of the automobile. It is among the most densely populated cities in the country. For this reason, Providence has the eighth-highest percentage of pedestrian commuters. The street layout is irregular—over one thousand streets (a great number for the city's size) run haphazardly, connecting and radiating from traditionally bustling places like Market Square.
Downtown Providence has numerous 19th century mercantile buildings in the Federal and Victorian architectural styles, as well as several post-modern and modernist buildings, located throughout the area. In particular, a fairly clear spatial separation appears between the areas of pre-1980s development and post-1980s development. West Exchange Street and Exchange Terrace serve as rough boundaries between the two.
The newer area, sometimes called "Capitol Center", includes Providence Place Mall (1999), a Westin hotel (1993) and The Residences at the Westin (2007), GTECH (2006), Waterplace condominiums (2007), and Waterplace Park (1994); the area tends toward newer development since much of it is land reclaimed in the 1970s from a mass of railroad tracks which was referred to colloquially as the "Chinese Wall". This part of Downtown is characterized by open spaces, wide roads, and intent landscaping.
The historic part of downtown has many streetscapes that look as they did eighty years ago. Many of the state's tallest buildings are found here. The largest structure, to date, is the art-deco-styled former Industrial Trust Tower, currently the Bank of America Building at 426 feet (130 m). By contrast, nearby to it is the second tallest One Financial Plaza, designed in modern taut-skin cladding, constructed a half century later. In between the two is 50 Kennedy Plaza. The Textron Tower is also a core building to the modest Providence skyline. Downtown is also the home of the Providence Biltmore and Westminster Arcade, the oldest enclosed shopping mall in the U.S., built in 1828.
The city's southern waterfront, away from the downtown core, is the location of many oil tanks, a docking station for a ferry boat, a non-profit sailing center, bars, strip clubs, and power plants. The Russian Submarine Museum was located here until 2008, after the submarine sank in a storm and was declared a loss. The Fox Point Hurricane Barrier is also found here, built to protect Providence from storm surge, like that which it had endured in the 1938 New England Hurricane and again in 1954 from Hurricane Carol.
The majority of the cityscape comprises abandoned and revitalized industrial mills, double and triple decker housing (though the row houses found so commonly in other Northeast cities, are notably rare here), a small number of high-rise buildings (predominantly for housing the elderly), and single family homes. I-95 serves as a physical barrier between the city's commercial core and neighborhoods such as Federal Hill and the West End. -->
Κλίμα
<!-- Providence has a humid continental climate, (Köppen: Dfa) with warm summers, cold winters, and high humidity year-round. The USDA rates the city at Zone 6a, which is an "in-between" climate. The influence of the Atlantic Ocean keeps Providence, and the rest of the state of Rhode Island, warmer than many inland locales in New England. January is the coldest month with a daily mean of 29.2 °F, while July is the warmest month with a daily mean of 73.5 °F, with highs rising to 90 °F on 11 days per summer. Extremes range from -17 F on February 9, 1934 to 104 °F on August 1975.
As with the rest of the northeastern seaboard, Providence receives ample precipitation year-round. Monthly precipitation ranges from a high of 4.43 in in March to a low of 3.17 in in July. Precipitation levels are generally slightly lesser in the summer months than the winter months, when powerful storms known as Nor'easters can cause significant snowfall and blizzard conditions. Although hurricanes are not frequent in coastal New England, Providence's location at the head of Narragansett Bay makes it vulnerable to them. -->
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Ρόουντ Άιλαντ
Άστραχαν
thumb|250px|Καθεδρικός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Το Άστραχαν (ρωσικά: А́страхань, ΔΦΑ: [ˈastrəxənʲ]), απαντώμενο συχνά στην ελληνική βιβλιογραφία με τον λανθασμένο τονισμό Αστραχάν, είναι πόλη της Ρωσίας, πρωτεύουσα της ομώνυμης περιφέρειας. Βρίσκεται στο Δέλτα του ποταμού Βόλγα, στις εκβολές του στην Κασπία Θάλασσα. Έχει πληθυσμό 520.339 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010.
Η γόνιμη περιοχή στην οποία αναπτύχθηκε η πόλη αποτέλεσε τη βάση για την πρωτεύουσα των Χαζάρων και της Χρυσής Ορδής. Η πόλη αναφέρθηκε για πρώτη φορά ως Xacitarxan (Χατζιταρχάν) από ταξιδιώτες στις αρχές του 13ου αιώνα. Το 1395, η πόλη έγινε στάχτη από τον Ταμερλάνο, ενώ από το 1459 έως το 1556, η πόλη αποτέλεσε πρωτεύουσα του Χανάτου του Άστραχαν. Ερείπια από το μεσαιωνικό οικισμό ανακαλύφθηκαν από αρχαιολόγους λίγο πιο μακριά από τη σύγχρονη πόλη.
Το 1556, το χανάτο κατακτήθηκε από τον Ιβάν τον Τρομερό, ενώ το 1569 πολιορκήθηκε από το στρατό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ο οποίος υποχώρησε. Το 17ο αιώνα, η πόλη αναπτύχθηκε ως πύλη της Ρωσίας προς την Ανατολή: στην πόλη εγκαταστάθηκαν έμποροι από την Αρμενία, την Περσία και την Ινδία, προσδίδοντάς της πολυεθνικό χαρακτήρα. Εκεί εγκαταστάθηκε και ο Ιωάννης Βαρβάκης (Ιβάν Αντρέεβιτς Βαρβάτσι) στις αρχές του φθινοπώρου του 1776 και ήταν ο πρώτος που ασχολήθηκε συστηματικά με την παραγωγή και την εμπορία του χαβιαριού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκές πόλεις της Ρωσίας Κατηγορία:Όμπλαστ του Άστραχαν
Χωρητικός απιονισμός
Ο χωρητικός απιονισμός (capacitive deionization) ή όπως ορισμένες φορές αναφέρεται και ως ηλεκτρο-ρόφηση (electro-sorption) είναι μια νέα ηλεκτροχημική διεργασία αφαλάτωσης και επεξεργασίας του νερού. Ο χωρητικός απιονισμός βασίζεται στη φορτο-εκφόρτιση υπερπυκνωτή διπλής στοιβάδας (double-layer supercapacitor) που σχηματίζεται μέσω χωρητικών ρευμάτων στην διεπιφάνεια διαλύματος/ηλεκτροδίου. Για το λόγο αυτό απαιτεί πορώδη νανο-ηλεκτρόδια με μεγάλη αγωγιμότητα και όσο το δυνατό μεγαλύτερη ειδική επιφάνεια π.χ. αερογέλη ενεργού άνθρακα (activated carbon aerogel) ή άλλα νανο-δομημένα ηλεκτρόδια.
Διαφέρει από την ηλεκτροδιαπίδυση ή ηλεκτροδιάλυση (electrodialysis) και τον ηλεκτροαπιονισμό (electrodeionization) στο ότι πρώτον, δεν χρησιμοποιεί ιοντοανταλλακτικές μεμβράνες και ιοντοανταλλακτικές μεμβράνες και ρητίνες αντίστοιχα και δεύτερον, είναι μια ασυνεχής διεργασία με εναλλασσόμενα στάδια φόρτισης-εκφόρτισης-έκπλυσης των ηλεκτροδίων.
Αρχή λειτουργίας
Με εφαρμογή ορισμένης διαφοράς δυναμικού στα ηλεκτρόδια τα κατιόντα ή άλλα θετικά φορτισμένα σωματίδια οδεύουν προς το αρνητικά φορτισμένο ηλεκτρόδιο της καθόδου όπου συγκρατούνται ηλεκτροστατικά, ενώ τα ανιόντα ή άλλα αρνητικά φορτισμένα σωματίδια οδεύουν προς το θετικά φορτισμένο ηλεκτρόδιο της ανόδου όπου και αυτά συγκρατούνται ηλεκτροστατικά (στάδιο φόρτισης-απιονισμού). Κατόπιν, η εφαρμογή της τάσης διακόπτεται και με βραχυκύκλωμα ή αλλαγή της πολικότητας τα κορεσμένα με ιόντα (φορτισμένα) ηλεκτρόδια αναγεννώνται αποβάλλοντας τα προσροφημένα στην επιφάνειά τους ιόντα (στάδιο εκφόρτισης-αναγέννησης). Στη συνέχεια τα ηλεκτρόδια εκπλύνονται με λίγο απιονισμένο νερό (στάδιο έκπλυσης) και είναι έτοιμα για νέο κύκλο χρησιμοποίησης.
Η εφαρμοζόμενη διαφορά δυναμικού είναι της τάξης του ηλεκτροχημικού δυναμικού διάσπασης του νερού δηλ. 1,2 - 1,5 Volt για να αποφεύγονται οι διπολικές ηλεκτροχημικές οξειδοαναγωγικές αντιδράσεις λόγω μεταφοράς ηλεκτρονίων στα ηλεκτρόδια. Ετσι αποκλείονται τα μη παραγωγικά ρεύματα Faraday και λαμβάνουν χώρα μόνο τα παραγωγικά για τον απιονισμό χωρητικά ρεύματα φόρτισης-εκφόρτισης, και η όλη διεργασία καθίσταται αντιστρεπτή.
Οι σχηματιζόμενες διπλοστοιβάδες περιγράφονται με τα τρία πρότυπα των Helmoltz, Gouy-Chapman και Stern αντίστοιχα.
Η χωρητικότητα των πορωδών ηλεκτροδίων δίνεται από τη σχέση:
όπου:
q = φορτίο (Cb)
U = διαφορά δυναμικού (V)
t = χρόνος (s)
I = ένταση ρεύματος (A)
Παραγωγή καθαρού νερού με ταυτόχρονη αποθήκευση ηλεκτρικής ενέργειας
Όπως οι ηλεκτροχημικοί υπερπυκνωτές (electrochemical ultracapacitors) έτσι και το σύστημα χωρητικού απιονισμού καταναλώνει ηλεκτρική ενέργεια κατά το στάδιο της φόρτισης των ηλεκτροδίων. Η ενέργεια όμως αυτή αποθηκεύεται στα φορτισμένα με ιόντα ηλεκτρόδια. Ένα σημαντικό μέρος της αποθηκευμένης αυτής ενέργειας είναι δυνατό να ανακτηθεί κατά το στάδιο της εκφόρτισης-αναγέννησης των ηλεκτροδίων.Επομένως, το σύστημα χωρητικού απιονισμού μπορεί να θεωρηθεί ως ένα σύστημα αποθήκευσης ηλεκτρικής ενέργειας και παραγωγής καθαρού νερού ταυτόχρονα.
Δείτε επίσης
Γκαμπί του βασιλιά
Το Γκαμπί του βασιλιά είναι ένα σκακιστικό άνοιγμα το οποίο χαρακτηρίζεται από τις αρχικές κινήσεις:
Τα λευκά προσφέρουν ένα πιόνι για να εκτρέψουν το πιόνι των μαύρων από την "ε" στήλη, έτσι ώστε να οικοδομήσουν ένα ισχυρό κέντρο παίζοντας δ2–δ4. Η θεωρία έχει δείξει ότι, στην περίπτωση που τα μαύρα θελήσουν να διατηρήσουν το πιόνι του γκαμπί, τότε θα αναγκαστούν να αποδυναμώσουν την πλευρά του βασιλιά τους.
Ιστορία
Το γκαμπί του βασιλιά είναι τεκμηριωμένα ένα από τα παλαιότερα ανοίγματα, καθώς εξετάστηκε τον 17ο αιώνα από τον Ιταλό σκακιστή Τζούλιο Τσέζαρε Πολέριο. Υπάρχει επίσης σε ένα παλιότερο σκακιστικό βιβλίο του Λουίς Ραμίρεθ ντε Λουθένα.
Θεωρία
Υπάρχουν δύο κύριες επιλογές στο γκαμπί του βασιλιά, ανάλογα με το αν τα μαύρα παίξουν 2...ε:ζ4, οπότε έχουμε ένα αποδεκτό γκαμπί του βασιλιά, είτε παίξουν κάτι διαφορετικό, οπότε έχουμε ένα μη αποδεκτό γκαμπί του βασιλιά.
Η Εγκυκλοπαίδεια Σκακιστικών Ανοιγμάτων καταχωρεί δέκα κωδικούς στο γκαμπί του βασιλιά, από το C30 έως το C39:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκακιστικά ανοίγματα
Θάνατος και κηδεία του Κιμ Ιλ-σονγκ
Ο Κιμ Ιλ-σονγκ πέθανε νωρίς το πρωί της 8ης Ιουλίου 1994, σε ηλικία 82 ετών. Ο θάνατος του, δημιούργησε την πρώτη κομμουνιστική δυναστεία, των Κιμ, αφού την ηγεσία της χώρας ανέλαβαν πρώτα ο γιός του, Κιμ Τζονγκ-ιλ (1994 - 2011) και έπειτα ο εγγονός του, Κιμ Τζονγκ-ουν (2011- σήμερα). Η κηδεία του Κιμ Ιλ-σονγκ, υπήρξε μια από τις πολυπληθέστερες παγκοσμίως, αφού την παρακολούθησαν περί 2.000.000 άτομα. Το τρίχρονο πένθος της χώρας, έληξε τυπικά στις 8 Ιουλίου του 1997.
Την προηγούμενη ακριβώς ημέρα, στις 7 Ιουλίου ο Κιμ υπέστη καρδιακή προσβολή αλλά παρόλες τις προσπάθειες του ιατρικού του επιτελείου, ο Ανώτατος Ηγέτης της χώρας, κατέληξε στις 02:00 της 8ης Ιουλίου. Η αναγγελία του θανάτου, άργησε κατά 34 ώρες λόγω θρησκευτικών παραδόσεων Η επίσημη ανακοίνωση έγινε στις 9 Ιουλίου από τα κρατικά μέσα ενημέρωσης. Εθνικό πένθος κηρύχθηκε μέχρι την ημέρα ταφής του. Κατά τη διάρκεια του πένθους απαγορεύτηκε οποιαδήποτε δημόσια εκδήλωση διασκέδασης ή χαράς.
Η κηδεία του ήταν προγραμματισμένη για τις 17 Ιουλίου, αλλά για άγνωστο λόγο, έγινε στις 19 Ιουλίου, με την παρουσία 2 εκατομμυρίων ανθρώπων. Η σορός του, τοποθετήθηκε, στο μαυσωλείο Παλάτι του Ήλιου Κουμσουσάν. Κείται σε ένα γυάλινο φέρετρο, με το κεφάλι του επάνω σε ένα παραδοσιακό κορεατικό μαξιλάρι, ενώ είναι σκεπασμένος με τη σημεία του Εργατικού Κόμματος Κορέας.
Όσον αφορά διεθνείς αντιδράσεις, ο Ρώσος πρόεδρος Μπόρις Γιέλτσιν, δεν αντέδρασε λόγω τεταμένων διμερών σχέσεων, αλλά έστειλε συλληπητήριο μήνυμα ο πρωθυπουργός Βίκτορ Τσερνομύρντιν. Από πλευράς των Ηνωμένων Πολιτειών, ο Μπιλ Κλίντον έστειλε συλληπητήριο τηλεγράφημα τονίζοντας πως οι συζητήσεις των δύο χωρών θα πρέπει να συνεχιστούν.
Χρυσή Ελευθερία
δεξιά|μικρογραφία|350x350εσ| Η Δημοκρατία στο ζενίθ της δύναμής της. Χρυσή Ελευθερία. Βασιλικές εκλογές του 1573. Πίνακας του [[Γιαν Ματέικο]] Η Χρυσή Ελευθερία (λατινικά: Aurea Libertas, πολωνικά: Złota Wolność, λιθουανικά: Auksinė laisvė), μερικές φορές αναφέρεται ως Χρυσές Ελευθερίες, Δημοκρατία των Ευγενών ή Κοινοπολιτεία των Ευγενών (πολωνικά: Rzeczpospolita Szlachecka ή Złota wolność szlachecka), ήταν πολιτικό σύστημα στο Στέμμα του Βασιλείου της Πολωνίας και, μετά την Ένωση του Λούμπλιν (1569), στην Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία. Σύμφωνα με αυτό το σύστημα, όλοι οι ευγενείς (σλάχτα), ανεξαρτήτως βαθμού ή οικονομικής κατάστασης, θεωρούνταν ότι είχαν το ίδιο νομικό καθεστώς και απολάμβαναν εκτεταμένα νομικά δικαιώματα και προνόμια. Η ευγενείς έλεγχαν το νομοθετικό σώμα (το Σέιμ - το πολωνικό κοινοβούλιο) και τον εκλεγμένο βασιλιά της Κοινοπολιτείας.
Ανάπτυξη
Αυτό το πολιτικό σύστημα, μοναδικό στην Ευρώπη, προήλθε από την εδραίωση της εξουσίας από τη σλάχτα (αριστοκρατία) πάνω σε άλλες κοινωνικές τάξεις και πάνω στο μοναρχικό πολιτικό σύστημα. Με τον καιρό, η σλάχτα συγκέντρωσε αρκετά προνόμια (καθιερώθηκαν από την Πράξη Nihil novi (1505), τα Άρθρα του Βασιλιά Ερρίκου (1573) και διάφορα Pacta conventa) ώστε κανένας μονάρχης δεν θα μπορούσε να ελπίζει να σπάσει τη δύναμη της σλάχτα στην εξουσία.
Το πολιτικό δόγμα της Κοινοπολιτείας των δύο Εθνών ήταν «το κράτος μας είναι μια δημοκρατία υπό την προεδρία του Βασιλιά». Ο Καγκελάριος Γιαν Ζαμόισκι συνόψισε αυτό το δόγμα όταν είπε ότι «Rex regnat et non gubernat» («Ο βασιλιάς βασιλεύει αλλά [κυριολεκτικά 'και'] δεν κυβερνά»). Η Κοινοπολιτεία είχε ένα κοινοβούλιο, το Σέιμ, καθώς και μια Γερουσία και έναν εκλεγμένο βασιλιά. Ο βασιλιάς ήταν υποχρεωμένος να σέβεται τα δικαιώματα των πολιτών που καθορίζονται στα Άρθρα του Ερρίκου καθώς και στο Pacta conventa που είχε διαπραγματευτεί κατά την εκλογή του.
Η εξουσία του μονάρχη ήταν περιορισμένη, υπέρ της μεγάλης τάξης των ευγενών. Κάθε νέος βασιλιάς έπρεπε να εγγραφεί στα Άρθρα του Βασιλιά Ερρίκου, τα οποία αποτελούσαν τη βάση του πολιτικού συστήματος της Πολωνίας και περιλάμβαναν σχεδόν άνευ προηγουμένου εγγυήσεις θρησκευτικής ανοχής. Με την πάροδο του χρόνου, τα Άρθρα του Βασιλιά Ερρίκου συγχωνεύτηκαν με το pacta conventa, συγκεκριμένες δεσμεύσεις που συμφώνησε ο εκλεκτός βασιλιάς. Από εκεί και πέρα, ο βασιλιάς ήταν ουσιαστικά συνεργάτης της τάξης των ευγενών και εποπτευόταν πάντα από μια ομάδα γερουσιαστών. Το δόγμα είχε τις ρίζες του την αρχαία ρεπουμπλικανική σκέψη, η οποία στη συνέχεια εφαρμόστηκε ξανά με ποικίλη επιτυχία στην πολιτική πραγματικότητα μιας εκλεκτορικής μοναρχίας.
Τα θεμέλια του πολιτικού συστήματος της Κοινοπολιτείας, η «Χρυσή Ελευθερία» (πολωνικά: Złota Wolność, όρος που χρησιμοποιείται από το 1573), περιλαμβάναν:
Το πολιτικό σύστημα της Κοινοπολιτείας είναι δύσκολο να ενταχθεί σε μια απλή κατηγορία, αλλά μπορεί να περιγραφεί προσωρινά ως ένα μείγμα από:
Αξιολόγηση
Η «Χρυσή Ελευθερία» ήταν ένα μοναδικό και αμφιλεγόμενο χαρακτηριστικό του πολιτικού συστήματος της Πολωνίας. Ήταν μια εξαίρεση, που χαρακτηριζόταν από μια ισχυρή αριστοκρατία και έναν αδύναμο βασιλιά, σε μια εποχή που η αυτοκρατία αναπτύχθηκε στις ισχυρότερες χώρες της Ευρώπης, αλλά η εξαίρεση, χαρακτηρίστηκε από μια εντυπωσιακή ομοιότητα με ορισμένες σύγχρονες αξίες. Σε μια εποχή που οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες κατευθύνονταν προς τον συγκεντρωτισμό, την απόλυτη μοναρχία και τον θρησκευτικό και δυναστικό πόλεμο, η Κοινοπολιτεία πειραματίστηκε με την αποκέντρωση, την συνομοσπονδία και την ομοσπονδία, τη δημοκρατία, τη θρησκευτική ανοχή, ακόμη και τον ειρηνισμό. Δεδομένου ότι το Σέιμ έθετε συνήθως βέτο στα σχέδια ενός μονάρχη για πόλεμο, ήταν ένα αξιοσημείωτο επιχείρημα για τη θεωρία δημοκρατικής ειρήνης. Το σύστημα ήταν πρόδρομος των σύγχρονων εννοιών της ευρύτερης δημοκρατίας και της συνταγματικής μοναρχίας, καθώς και της ομοσπονδίας. Οι πολίτες σλάχτα της Κοινοπολιτείας επαίνεσαν το δικαίωμα αντίστασης, το κοινωνικό συμβόλαιο, την ελευθερία του ατόμου, την αρχή της διακυβέρνησης με συναίνεση, την αξία της αυτοδυναμίας, όλες τις διαδεδομένες έννοιες που βρίσκονται στις σύγχρονες, φιλελεύθερες δημοκρατίες. Ακριβώς όπως οι φιλελεύθεροι δημοκράτες του 19ου και του 20ού αιώνα, οι Πολωνοί ευγενείς ανησυχούσαν για τη δύναμη του κράτους. Οι Πολωνοί ευγενείς ήταν έντονα αντίθετοι στην ίδια την έννοια του αυταρχικού κράτους.
Ranger 9
Το Ranger 9 (αγγλ. Ranger, δασοφύλακας) ήταν διαστημικό σκάφος του προγράμματος Ranger της NASA με προορισμό να διαγράψει τροχιά σύγκρουσης με τη Σελήνη και να τηλεμεταδώσει φωτογραφίες υψηλής ευκρίνειας κατά την κάθοδο και μέχρι την τελική σύγκρουση. Το διαστημικό σκάφος έφερε έξι τηλεοπτικές φωτογραφικές μηχανές vidicon. Δύο από αυτές ήταν ευρείας οπτικής γωνίας (τις φωτογραφικές μηχανές Α και Β στο κανάλι F) και τέσσερις οξείας οπτικής γωνίας (τις φωτογραφικές μηχανές P1, P2, P3 και P4 στο κανάλι P). Οι φωτογραφικές μηχανές αποτελούσαν δύο διαφορετικά αλλά και ανεξάρτητα κανάλια, κάθε ένα με ανεξάρτητη παροχή ηλεκτρικού ρεύματος, χρονόμετρα, και τηλεπικοινωνιακό σύστημα μετάδοσης, ώστε να προσφέρουν μέγιστη δυνατή αξιοπιστία και πιθανότητα λήψης των υψηλής ποιότητας τηλεοπτικών εικόνων. Άλλα πειράματα δεν μετέφερε το διαστημικό σκάφος.
Χρυσή Ελευθερία
Αξιολόγηση
Ίσως οι πιο κοντινοί παραλληλισμοί με την «Δημοκρατία των Ευγενών» της Πολωνίας μπορούν να βρεθούν εντελώς εκτός Ευρώπης, στην Αμερική, μεταξύ της δουλοκτητικής αριστοκρατίας του Νότου, όπου οι δημοκράτες ιδιοκτήτες σκλάβων και ιδρυτές πατέρες των ΗΠΑ, όπως ο Τόμας Τζέφερσον ή ο Τζορτζ Ουάσινγκτον, είχε πολλές κοινές αξίες με τους αναμορφωτές ευγενείς της Κοινοπολιτείας.
Ranger 9
Περιγραφή του σκάφους
thumb|right|350px|Συσκευασία του διαστημικού σκάφους. Τα διαστημόπλοια Ranger 6, 7, 8 και 9 ήταν μέρος του υποπρογράμματος Μπλοκ 3 του διαστημικού προγράμματος Ranger.
Χρυσή Ελευθερία
Αξιολόγηση
Άλλοι όμως επικρίνουν τη Χρυσή Ελευθερία, επισημαίνοντας ότι περιοριζόταν μόνο στην αριστοκρατία, καθώς εξαιρούσαν τους χωρικούς ή τους κατοίκους των πόλεων και δεν παρείχε κανένα νομικό σύστημα που να παρείχε πολιτική ελευθερία και ελευθερία στην πλειοψηφία του πληθυσμού, απογοητεύοντάς τους αποτυγχάνοντας να τους προστατεύσουν από την υπερβολές της αριστοκρατίας, με αποτέλεσμα την αργή ανάπτυξη των πόλεων και τη δεύτερη δουλοπαροικία μεταξύ των αγροτών. Η Κοινοπολιτεία ονομαζόταν Παράδεισος των Ευγενών, μερικές φορές - ο Εβραϊκός Παράδεισος, αλλά και Καθαρτήριο για τους κατοίκους της πόλης (Αστοί) και Κόλαση για τους Αγρότες. Ακόμη και μεταξύ των ευγενών (σλάχτα), η Χρυσή Ελευθερία καταχράστηκε και στρεβλώθηκε από τους πιο ισχυρούς από αυτούς (άρχοντες). Ωστόσο, αυτός ο «εβραϊκός παράδεισος, αλλά και το καθαρτήριο για τους κατοίκους της πόλης και η κόλαση για τους αγρότες» ήταν μια δήλωση κοινωνικής σάτιρας και πρέπει να αξιολογηθεί αν αντικατοπτρίζει το γεγονός της εποχής. Ένας αριθμός Ρώσων χωρικών έφυγε από τους πολύ πιο βάναυσους άρχοντές του για να εγκατασταθεί στη φιλελεύθερη Πολωνία, κάτι που θα μπορούσε να ξεχωρίσει ως παράδειγμα αντένδειξης για τον ισχυρισμό «Κόλαση για τους αγρότες».
Ranger 9
Περιγραφή του σκάφους
Η αλουμινένια βάση του διαστημοπλοίου είχε σχήμα εξαγωνικό διαμέτρου ενάμιση μέτρου. Κατά μήκος της βάσης ήταν τοποθετημένες οι μονάδες προώθησης και ηλεκτροδότησης. Η προέκταση της βάσης προς τα πάνω ήταν ένας κυλινδρικός πύργος σαν φουγάρο με τις τηλεοπτικές φωτογραφικές μηχανές στο εσωτερικό του. Δύο ηλιακοί συλλέκτες, μήκους 1,537 μέτρα ο καθένας και πλάτους 73,9 εκατοστά, ήταν αντιδιαμετρικά αναρτημένοι, φτάνοντας έτσι συνολικό μήκος 4,6 μέτρων. Μια κατευθυνόμενη παραβολική κεραίας υψηλής απολαβής τοποθετήθηκε σε μια από τις γωνίες της βάσης μακρυά από τους ηλιακούς συλλέκτες. Μια κυλινδρική quasiomnidirectional κεραία τοποθετήθηκε στην κορυφή του κυλινδρικού πύργου. Το όλο ύψος του διαστημικού σκάφους ήταν 3,6 μέτρα.