cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κόκκινος κρίνος
Περιγραφή
αριστερά|μικρογραφία|334x334εσ|Άνθος κόκκινου κρίνου Ο κόκκινος κρίνος είναι πολυετές, ποώδες φυτό, το οποίο μπορεί να φτάσει συνήθως σε ύψος τα 35-70 εκατοστά, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να φτάσει και το 1,5 μέτρο. Ο βολβός είναι κιτρινόλευκος και πλατύς. Ο βλαστός είναι πράσινος και καλύπτεται ολόκληρος από λογχοειδή-γραμμοειδή φύλλα, λίγο συνεστραμμένα. Τα κατώτερα φύλλα είναι οριζόντια με μήκος 5-15 εκ. και πλάτος 4-8 εκ. Τα ανώτερα είναι μικρότερα, μάλλον όρθια, και καλύπτουν τον βλαστό.
Τα άνθη είναι κόκκινα, μήκους έως και 10 εκ. που βγαίνουν όλα μαζί, από 1 έως 6 (πολύ σπάνια 12) στην κορυφή του βλαστού. Είναι στραμμένα προς τα κάτω και τα πέταλα γυρίζουν και στρέφονται προς τα πίσω. Φέρουν βαρύ άρωμα, πορτοκαλί γύρη και στήμονες που προεξέχουν από το περιγόνιο.
Ανθίζει κατά την περίοδο Ιουλίου-Αυγούστου.
Εξάπλωση και βιότοπος
Είναι ενδημικό είδος της περιοχής των Βαλκανίων, που εξαπλώνεται από τη νότια Αλβανία στη Βόρεια, Κεντρική και Νότια Ελλάδα, μέχρι τον Ταΰγετο και τον Πάρνωνα, αλλά επίσης και στα νησιά του Ιονίου και του Αιγαίου. Ευδοκιμεί σε δροσερές περιοχές, κυρίως σε ξέφωτα ανοιχτών δασών φυλλοβόλων και πυξών της ορεινής ζώνης και λιβάδια σε ασβεστολιθικά, βραχώδη εδάφη σε υψόμετρο 600-1700 μέτρων.
Κουλτούρα
Λόγω της εντυπωσιακής εμφάνισής τους καλλιεργείται τουλάχιστον από το 16ο αιώνα. Υποθέτεται ότι εισήχθη στην Ευρώπη από τον Master Harbran από την Κωνσταντινούπολη το 1597.
Άλλες ονομασίες
Στον ελλαδικό χώρο, ο Κόκκινος κρίνος απαντά και με τις ονομασίες Τουρκάκι, Τουρκοπούλα και Φαναράκι. Πρόκειται επίσης και για το Κρίνον το πορφυρούν, που αναφέρει ο Θεόφραστος.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Λειριοειδή Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα
Θέρμα Λευκάδος Ικαρίας
Τα Θέρμα Λευκάδος είναι παραθαλάσσιος οικισμός και παραλία στην Ικαρία και την Περιφερειακή Ενότητα Ικαρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ικαρία Κατηγορία:Θερμές πηγές της Ελλάδας Κατηγορία:Δήμος Ικαρίας
Ιβάν Σάντσεζ
Ο Ιβάν Σάντσεζ (Iván Sánchez, 19 Νοεμβρίου 1974 -) είναι Ισπανός ηθοποιός, μοντέλο και παραγωγός.
Φιλμογραφία
Ταινίες
Θέατρο
Τηλενουβέλες
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί ηθοποιοί
Αντώνιος της Ορλεάνης-Μπραγκάνσα
Ο Αντώνιος (πορτογαλ. Antonio, γενν. 24 Ιουνίου 1950) από τον Οίκο της Ορλεάνης-Μπραγκάνσα είναι πρίγκιπας της Βραζιλίας και της Ορλεάνης.
Βιογραφία
Είναι ο έκτος γιος του Πέτρου-Ερρίκου τιτουλάριου αυτοκράτορα της Βραζιλίας και της Μαρίας-Ελισάβετ των Βίττελσμπαχ, κόρης του Φραγκίσκου πρίγκιπα της Βαυαρίας.
Ο πρωτότοκος αδελφός του Λουδοβίκος είναι τιτλουλάριος αυτοκράτορας της Βραζιλίας και είναι άγαμος. Επειδή ο δευτερότοκος αδελφός του Εύδης παραιτήθηκε του δικαιώματος διαδοχής στη Βραζιλία, ο τριτότοκος αδελφός Μπέρτραντ είναι τιτουλάριος διάδοχος και είναι άγαμος. Τα δύο επόμενα αδέλφια, ο Πέδρο και ο Φερνάντο, επίσης παραιτήθηκαν του δικαιώματος διαδοχής. Έτσι ο Αντώνιος και οι απόγονοί του θα είναι οι επόμενοι τιτουλάριοι της Βραζιλίας.
Ο Αντώνιος ζει με την οικογένειά του στο Πετρόπολις του Ρίο ντε Τζανέιρο.
Οικογένεια
Το 1981 νυμφεύτηκε τη Χριστίνα, κόρη του Αντωνίου 13ου πρίγκιπα του (Ligne) και έχει τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Ορλεάνης-Μπραγκάνσα
Αντόνιο Γκαστάο της Ορλεάνης-Μπραγκάνσα
Βιογραφία
Ο Αντόνιο-Γκαστάο-Λουίς-Φιλίπε-Φρανσίσκο δε Ασίς-Μαρία-Μιγουέλ-Ραφαέλ-Γαβριέλ-Γκοντζάγκα γεννήθηκε στο Παρίσι και ήταν ο τρίτος γιος του Γκαστόν κόμη του Ε και της Ισαβέλλας τιτουλάριας αυτοκράτειρας της Βραζιλίας. Ο πατέρας του ήταν εγγονός του Λουδοβίκου-Φιλίππου της Γαλλίας.
Ο πάππος του Πέτρος Β΄ αυτοκράτορας της Βραζιλίας είχε εκτοπιστεί με πραξικόπημα και ζούσε εξόριστος με την οικογένειά του στη Γαλλία. Ο Αντώνιος-Γκαστάο σπούδασε στο Παρίσι και μετά στη Στρατιωτική Ακαδημία της Θηρεσίας στο Βίενερ Νόιστατ. Όταν αποφοίτησε, ήταν Ουσσάρος υπαξιωματικός του στρατού της Αυστρο-Ουγγαρίας (1908-14).
Τότε ξέσπασε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και ο Αντώνιος-Γκαστάο παραιτήθηκε από τη θέση του στην Αυστρία για να πολεμήσει στο πλευρό της Γαλλίας. Ένας νόμος δεν επέτρεψε στα μέλη της βασιλικής οικογένειας της Γαλλίας να πολεμήσουν και ο Αντώνιος-Γκαστάο έγινε υπαξιωματικός των Βασιλικών Δραγόνων του Καναδά.
Aναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Ορλεάνης-Μπραγκάνσα
Τα Καλά Παιδιά
Τα Καλά Παιδιά (πρωτότυπος τίτλος στα αγγλικά: Goodfellas) είναι αμερικανική βιογραφική αστυνομική ταινία του 1990, σε σκηνοθεσία Μάρτιν Σκορτσέζε. Το σενάριο το έγραψε ο ίδιος ο Σκορτσέζε, σε συνεργασία με τον Νίκολας Πιλέγκι, το οποίο βασίστηκε στο βιβλίο του τελευταίου με τίτλο Wiseguy. Πρωταγωνιστούν οι Ρόμπερτ Ντε Νίρο, Τζο Πέσι και Ρέι Λιότα. Η ταινία εξιστορεί την άνοδο και την πτώση της μαφίας, στην οποία συμμετείχε ο Χένρι Χιλ.
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 9 Σεπτεμβρίου 1990, στο Φεστιβάλ Βενετίας, ενώ τον ίδιο μήνα κυκλοφόρησε και στις ΗΠΑ. Η ταινία έλαβε καλές κριτικές ως επί το πλείστον. Με συνολικό μπάτζετ 25 εκατομμύρια δολάρια, η ταινία κατάφερε να συγκεντρώσει πάνω από 46 εκατομμύρια δολάρια στις ΗΠΑ. Υπήρξε υποψήφια για έξι βραβεία Όσκαρ: Καλύτερης Ταινίας και Καλύτερης Σκηνοθεσίας, μεταξύ, κερδίζοντας τελικά ένα Β' Ανδρικού Ρόλου, για την ερμηνεία του Πέσι. Μεγαλύτερη επιτυχία είχε στα BAFTA, όπου κέρδισε σε έξι κατηγορίες, μεταξύ των οποίων και οι αντίστοιχες με τις προαναφερθείσες.
Τα Καλά Παιδιά θεωρούνται μία από τις σημαντικότερες ταινίες στο είδος των αστυνομικών ταινιών (crime film). To 2000 επελέγη από τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου και εισήλθε στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου ως «πολιτιστικά, ιστορικά και αισθητικά σημαντική». Το θέμα και το ύφος της ταινίας έχει επηρεάσει πολλές ταινίες και τηλεοπτικές σειρές. Ο Σκορτσέζε, μετά από αυτήν την ταινία κυκλοφόρησε άλλες δύο που είχαν σχέση με το οργανωμένο έγκλημα: Casino (1995) και Ο Πληροφοριοδότης (2006).
Πλοκή
Το 1955, ένας νεαρός ο Χένρι Χιλλ ενθουσιάζεται από την εγκληματική ζωή και την παρουσία της Ιταλο-Αμερικανική Μαφία στην εργατική ιταλοαμερικανική γειτονιά του στο Μπρούκλιν. Αρχίζει να εργάζεται για τον τοπικό caporegime Πώλι Σίσερο και τους συνεργάτες του: τον Τζίμι Κόνγουεϊ, έναν Ιρλανδοαμερικανό κλέφτη φορτηγών και γκάνγκστερ, και τον Τόμι Ντε Βίτο, έναν συνομήλικο του. Ο Χένρι ξεκινά ως παιδί για τα θελήματα για τον Τζίμι, σταδιακά οδεύοντας προς πιο σοβαρά εγκλήματα. Οι τρεις συνεργάτες περνούν τις περισσότερες νύχτες τους τη δεκαετία του 1960 στο Κοπακαμπάνα φλερτάροντας με γυναίκες. Ο Χένρι αρχίζει να βγαίνει με την Κάρεν Φρίντμαν, μια Εβραία που αρχικά προβληματίζεται από τις εγκληματικές δραστηριότητες του Χένρι, αλλά τελικά παρασύρεται από τον λαμπερό τρόπο ζωής του. Τον παντρεύεται, παρά την αποδοκιμασία των γονιών της.
Το 1970, ο Μπίλι Μπατς, ένας μαφιόζος από την οικογένεια Γκαμπίνο που αποφυλακίστηκε πρόσφατα, προσβάλλει επανειλημμένα τον Τόμι σε ένα νυχτερινό κέντρο που ανήκει στον Χένρι. Στη συνέχεια, ο Τόμι και ο Τζίμι χτυπούν, μαχαιρώνουν και πυροβολούν τον Μπίλι με αποτέλεσμα αυτός να πεθάνει. Η μη εγκεκριμένη δολοφονία ενός μαφιόζου θα προκαλέσει αντίδραση και συνειδητοποιώντας αυτό, ο Τζίμι, ο Χένρι και ο Τόμι συγκαλύπτουν τη δολοφονία θάβοντας το πτώμα στα βόρεια της Νέας Υόρκης. Έξι μήνες αργότερα, ωστόσο, ο Τζίμι μαθαίνει ότι ο χώρος ταφής είναι προγραμματισμένος για να γίνει ένα κατασκευαστικό έργο, κάτι που τους ωθεί να ξεθάψουν και να μεταφέρει το πτώμα που έχει αποσυντεθεί.
Το 1974, η Κάρεν παρενοχλεί την ερωμένη του Χένρι, Τζάνις και απειλεί τον Χένρι υπό την απειλή όπλου. Ο Χένρι μετακομίζει με τη Τζάνις, αλλά ο Πώλι επιμένει ότι πρέπει να επιστρέψει στην Κάρεν αφού εισπράξει ένα χρέος από έναν τζογαδόρο στην Τάμπα με τον Τζίμι. Μετά την επιστροφή, ο Τζίμι και ο Χένρι συλλαμβάνονται αφού τους παρέδωσε η αδερφή του τζογαδόρου, η οποία είναι δακτυλογράφος του FBI, και τιμωρούνται με δέκα χρόνια φυλάκιση. Προκειμένου να συντηρήσει την οικογένειά του, ο Χένρι αρχίζει την διακίνηση ναρκωτικών που μεταφέρονται λαθραία από την Κάρεν και τα πουλά σε έναν συγκρατούμενο του από το Πίτσμπουργκ.
Το 1978, ο Χένρι αποφυλακίζεται με όρους και επεκτείνει την επιχείρησή του με την κοκαΐνη με τον Τζίμι και τον Τόμι ενάντια στις εντολές του Πωλ. Ο Τζίμι οργανώνει αργότερα μια ομάδα για να κάνει επιδρομή στο Διεθνές αεροδρόμιο Τζον Φ. Κένεντι, προκειμένου να κλέψουν έξι εκατομμύρια δολάρια σε μετρητά και κοσμήματα. Αφού μερικά μέλη αγοράζουν ακριβά αντικείμενα ενάντια στις εντολές του Τζίμι και το φορτηγό απόδρασης βρίσκεται από την αστυνομία, δολοφονείται το μεγαλύτερο μέρος της ομάδας, ενώ ο Τόμι και ο Χένρι γλιτώνουν. Το 1979, ο Τόμι εξαπατάται και πιστεύει ότι πρόκειται να γίνει στρατιώτης της μαφίας και δολοφονείται καθ' οδόν για την την τελετή— εν μέρει ως αντίποινα για τη δολοφονία του Μπατς.
Μέχρι το 1980, ο Χένρι γίνεται εξαρτημένος από τα ναρκωτικά και γίνεται παρανοϊκός. Κάνει άλλη μια διαπραγμάτευση ναρκωτικών με τους συνεργάτες του στο Πίτσμπουργκ, αλλά συλλαμβάνεται από πράκτορες της διώξης ναρκωτικών και φυλακίζεται. Αφού τον διέσωσε, η Κάρεν του εξηγεί ότι έριξε κοκαΐνη αξίας 60.000 δολαρίων στην τουαλέτα για να αποτρέψει τους πράκτορες του FBI από το να τη βρουν κατά την επιδρομή τους, αφήνοντάς τους αδέκαρους. Νιώθοντας προδομένος από τη διακίνηση ναρκωτικών του Χένρι, ο Πώλι του δίνει 3.200 δολάρια και τερματίζει τη σχέση τους. Ο Χένρι συναντά τον Τζίμι σε ένα δείπνο, ο οποίος του ζητά να πάρει μέρος σε μια αποστολή, αλλά η καινοτομία ενός τέτοιου αιτήματος τον κάνει να υποψιαστεί. Ο Χένρι συνειδητοποιεί ότι ο Τζίμι σχεδιάζει να σκοτώσει αυτόν και την Κάρεν, με αποτέλεσμα να γίνει πληροφοριοδότης και να εγγραφεί, με την οικογένειά του, στο πρόγραμμα προστασίας μαρτύρων. Ο Χένρι δίνει επαρκή μαρτυρία και στοιχεία για να καταδικάσει τον Πώλι και τον Τζίμι, και αργότερα εμφανίζεται να ζει σε μια ήσυχη γειτονιά, δυσαρεστημένος που εγκατέλειψε τη συναρπαστική ζωή του γκάνγκστερ για να ζήσει ως ένας βαρετός πολίτης.
Οι κάρτες τέλους της ταινίας αναφέρουν ότι (από το 1990, όταν κυκλοφόρησε η ταινία) ο Χένρι εξακολουθεί να είναι προστατευόμενος μάρτυρας, αλλά ότι συνελήφθη το 1987 στο Σιάτλ για εμπορία ναρκωτικών. Ο Χένρι έλαβε πέντε χρόνια θεραπεία, αλλά έκτοτε είναι καθαρός. Αυτός και η Κάρεν χώρισαν το 1989, ενώ ο Πώλι πέθανε τον προηγούμενο χρόνο στην Ομοσπονδιακή φυλακή Φορτ Γουόρθ από αναπνευστική ασθένεια. Ο Τζίμι εκτίει ποινή κάθειρξης 20 ετών σε φυλακή της Νέας Υόρκης για φόνο και θα μπορούσε να αποφυλαξιστεί υπό όρους το 2004.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1990 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες συσχετιζόμενες με ναρκωτικά Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βιογραφίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Μάρτιν Σκορσέζε Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Νιου Τζέρσεϊ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Υόρκη (πολιτεία) Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Ίρβιν Γουίνκλερ Κατηγορία:Ταινίες που συσχετίζονται με το οργανωμένο έγκλημα στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Μάρτιν Σκορσέζε Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες σε φυλακές
Χέντρικ Άντρισσεν
Ο Χέντρικ Αντρισσεν (φλαμανδικά: Hendrick Andriessen, 1607–1655) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος νεκρών φύσεων της τεχνοτροπίας του μπαρόκ.
Βιογραφία
Σύμφωνα με τον Κορνέλις ντε Μπι γεννήθηκε στην Αμβέρσα και απεβίωσε στη Ζηλανδία. Ήταν γνωστός ως Mancken Heyn (κουτσός Χέιν), αν και οι πίνακές του έχαιραν μεγάλης εκτίμησης και «δεν ήταν καθόλου χωλοί». Έγινε μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας το 1637.
Είναι κυρίως γνωστός ως ζωγράφος νεκρών φύσεων, οι περισσότερες από τις οποίες εμπίπτουν στην κατηγορία «Βάνιτας». Πολλοί πίνακες που στο παρελθόν είχαν αποδοθεί στον Πίτερ φαν ντερ Βίλλινγκεν σήμερα έχουν αποδοθεί στον Άντρισσεν. Τα έργα του είναι, συνήθως, δημιουργημένα με λάδι σε καμβά.
Ήσυχη ζωή Βάνιτας
Ένα από τα πλέον διάσημα έργα του, δημιουργημένο με λάδι σε καμβά, τιτλοφορείται ως «Ήσυχη ζωή Βάνιτας» και πιστεύεται ότι αποτελεί αναφορά στη θανάτωση του βασιλέα Καρόλου Α΄ με αποκεφαλισμό, ιδιαίτερα καθώς απεικονίζει κρανίο με κορώνα και σκήπτρο καθώς και άλλα σχετικά αντικείμενα.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Αμπελικό Καρδίτσας
Το Αμπελικό είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ιτάμου, του δήμου Καρδίτσας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Καρδίτσας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Καρδίτσης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.
Γεωγραφία
Το Αμπελικό είναι χωριό στο κεντρικό τμήμα του νομού Καρδίτσας. Βρίσκεται στις βορειοανατολικές κλιτύς της κορυφής «Νάσαινας» (846 μ.) των Θεσσαλικών Αγράφων, στις όχθες του μικρού ποταμού Πόρου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 260. Απέχει 13 χλμ. περίπου ΝΔ. της Καρδίτσας. Η τοπική κοινότητα Αμπελικού είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 5,824 χμ² (2011).
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1883 ως Μπόσκλαβο και προσαρτήθηκε στον δήμο Ιτάμου του νομού Τρικ(κ)άλων. Το 1899 εντάχθηκε στον νομό Καρδίτσης και, το 1909, πάλι στον νομό Τρικάλων. Το 1912 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Μποσκλάβου και το 1930 μετονομάστηκε σε Αμπελικό. Το 1944 υπήχθη οριστικά στον νομό Καρδίτσας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αμπελικού και προσαρτήθηκε στον δήμο Ιτάμου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ιτάμου και προσαρτήθηκε στον δήμο Καρδίτσας.
Ιστορικά στοιχεία
Η προηγούμενη θέση του οικισμού ήταν στον «Παλιομπόσκλαβο», από όπου και μετακινήθηκε ο πληθυσμός του χωριού μετά από μία καταστρεπτική πυρκαγιά γύρω στο 1660. Αναφέρεται ως οικισμός της ύστερης βυζαντινής περιόδου.
Εκδηλώσεις
Το πανηγύρι του Προφ. Ηλία (20/7) που διεξάγεται στο κέντρο του χωριού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Καρδίτσας
Άγιος Ιωάννης Θεολόγος Λακωνίας
Ο Άγιος Ιωάννης Θεολόγος είναι χωριό και έδρα της τοπικής κοινότητας Θεολόγου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Οινούντος, του δήμου Σπάρτης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Λακεδαίμονος του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Ιωάννης Θεολόγος είναι χωριό στο βόρειο τμήμα του νομού Λακωνίας. Βρίσκεται κοντά στη δυτική όχθη του ποταμού Οινούντα (Κελεφίνα) -παραπόταμου του Ευρώτα-, στις βορειοδυτικές υπώρειες του Πάρνωνα και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 560. Απέχει 13 χλμ. περίπου Β. της Σπάρτης. Η τοπική κοινότητα Θεολόγου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 14,159 χμ² (2011).
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 και προσαρτήθηκε στον δήμο Σελλασίας. Το 1899 εντάχθηκε στον νομό Λακδαίμονος και το 1909 υπήχθη οριστικά στον νομό Λακωνίας. Το 1912 αποσπάστηκε από τον δήμο Σελλασίας και ορίστηκε έδρα της κοινότητας Θεολόγου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Θεολόγου και προσαρτήθηκε στον δήμο Οινούντος. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Οινούντος και προσαρτήθηκε στον δήμο Σπάρτης.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λακωνίας Κατηγορία:Δήμος Σπάρτης
Ελισάβετ της Σλαβονίας
Η Ελισάβετ, ιταλ. Elisabet (1352 - πριν το 1380) από τον Οίκο των Καπετιδών-Ανζού-Ουγγαρίας ήταν κόρη του δούκα της Σλαβονίας και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα του Τάραντα.
Βιογραφία
Ήταν η μόνη κόρη του Στεφάνου δούκα της Σλαβονίας και της Μαργαρίτας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Λουδοβίκου Δ΄ δούκα της Βαυαρίας & βασιλιά της Γερμανίας.
Ο εκ πατρός θείος της Λουδοβίκος Α΄ της Ουγγαρίας & Πολωνίας δεν είχε ακόμη παιδιά, και ο επόμενος αδελφός του Ανδρέας είχε αποβιώσει το 1345. Διάδοχος έγινε ο νεότερος αδελφός του Στέφανος, που όμως ετελεύτησε το 1345 και έτσι διάδοχος έγινε ο μόνος γιος εκείνου Ιωάννης. Αλλά το 1360 απεβίωσε ο Ιωάννης και η αδελφή του Ελισάβετ εθεωρείτο διάδοχος της Ουγγαρίας. Τότε ο Κάρολος Δ΄ της Γερμανίας τη ζήτησε για τον γιο του Βεντσεσλάβο Δ΄. Αλλά οι οι διαπραγματεύσεις για τον γάμο σταμάτησαν, όταν γεννήθηκαν οι κόρες του Λουδοβίκου Α΄, η Αικατερίνη (1370), η Μαρία (1371) και η Χέντβιγκ (1373/4).
Η Ελισάβετ τελικά έκανε τον γάμο της με τον Φίλιππο Β΄ πρίγκιπα του Τάραντα, που από τον προηγούμενο γάμο του δεν είχε επιζόντα τέκνα και ήθελε διάδοχο. Ο Φίλιππος Β΄ ήταν εξάδελφος του Καρόλου Α΄ της Ουγγαρίας, του οποίου εγγονή ήταν η Ελισάβετ. Η Ελισάβετ έλαβε ως προίκα της την Κέρκυρα. Το 1374 απεβίωσε ο Φίλιππος Β΄ και η ίδια λίγο μετά, πριν το 1380, χωρίς επιζόντα τέκνα.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1370 τον Φίλιππο Β΄ των Καπετιδών-Ανζού πρίγκιπα του Τάραντα και -από τη μητέρα του Αικατερίνη του Βαλουά-Κουρτεναί- διεκδικητή της Λατινικής αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης. Είχε τέκνο:
Ανδρέας Παλαιολόγος
Ο Ανδρέας Παλαιολόγος (1453 - 1502) ήταν τιτουλάριος Αυτοκράτορας των Ρωμαίων και δεσπότης του Μωρέως το διάστημα 1465-1502.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Θωμά δεσπότη του Μωρέως και της Αικατερίνης Ζαχαρία, γεννήθηκε στην Πάτρα, κόρης του Κεντυρίωνα Β΄ πρίγκιπα της Αχαΐας. Στις 29 Μαΐου 1453 ο θείος του Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Αυτοκράτορας των Ρωμαίων απεβίωσε υπεραμυνόμενος της Κωνσταντινούπολης. Ο άλλος θείος του Δημήτριος και ο πατέρας του ήταν δεσπότες του Μωρέως, υποτελείς του Μωάμεθ Β΄, αλλά οι συνεχείς διενέξεις τους έδωσαν αφορμή στον σουλτάνο να καταλάβει τον Μωρέα το 1460. Ο Θωμάς με την οικογένειά του διέφυγε στην Κέρκυρα, όπου αφού την άφησε εκεί, μετέβη στη Ρώμη. Ο πάπας Πίος Β΄ τον υποδέχθηκε με τιμές. Επειδή ο μεγαλύτερος αδελφός Δημήτριος ζούσε υπό την επίβλεψη του Μωάμεθ Β΄, ο Θωμάς εθεωρείτο ως ο Αυτοκράτορας των Ρωμαίων και ως τέτοιον τον υποδέχθηκαν στη Ρώμη. Λίγες ημέρες πριν αποβιώσει ο πατέρας τους το 1462, ο Ανδρέας και ο αδελφός του Μανουήλ μετέβησαν στη Ρώμη και τον συνάντησαν. Ο Ανδρέας έζησε, με την συναίνεση του πάπα, στη Ρώμη και έφερε τον τίτλο του Αυτοκράτορα των Ρωμαίων και ως τέτοιον τον θεωρούσαν οι σύγχρονοί του, μάλιστα ο πολύς Βησσαρίων ο Τραπεζούντιος.
Ο πάπας του χορήγησε ένα ποσό για διαβίωση και οι αξιωματούχοι του προσδοκούσαν μεγάλα από τον Ανδρέα, όμως ο ίδιος νυμφεύτηκε μία απλή γυναίκα. Ο Στ. Ράνσιμαν την αναφέρει ως μία από τους δρόμους της Ρώμης. Τα χρήματα έφταναν για ένα πενιχρό τρόπο ζωής, έτσι ο απελπισμένος Ανδρέας επώλησε τον τίτλο του Αυτοκράτορα των Ρωμαίων -που κατείχε από τότε που απεβίωσε ο πατέρας του- στον Κάρολο Η΄ Βαλουά της Γαλλίας το 1494. Ο Κάρολος Η΄ απεβίωσε το 1498, όμως τον τίτλο έφεραν οι επόμενοι βασιλείς της Γαλλίας ως τον Κάρολο Θ΄ Βαλουά. Αναφέρεται ότι ο Ανδρέας επώλησε μετά τον τίτλο του στον Φερδινάνδο Β΄ της Αραγονίας, αλλά ο Στ. Ράνσιμαν αμφιβάλλει για το ότι δόθηκαν χρήματα, μια και όταν ο Ανδρέας απεβίωσε το 1502, ζητήθηκαν από τον πάπα 104 δουκάτα για τα έξοδα της κηδείας του.
Ο Ανδρέας είχε επισκεφθεί την αδελφή του Ζωή (Σοφία) Παλαιολογίνα στη Μόσχα το 1480 και πάλι το 1491. Ήταν η δεύτερη σύζυγος του Ιβάν Γ΄ μεγάλου πρίγκιπα της Μόσχας· ο εγγονός της Ιβάν Δ΄ της Ρωσίας ο τρομερός άλλαξε τον τίτλο του σε αυτόν του Καίσαρα (Tsar, Αυτοκράτορα) και υιοθέτησε τον δικέφαλο αετό των Παλαιολόγων. Αυτό διατηρήθηκε από τους διαδόχους του.
Οικογένεια
Οι περισσότεροι λόγιοι δεν αναφέρουν τέκνα του, αλλά ο Ντ. Νίκολ στο έργο του "Ο αθάνατος Αυτοκράτορας" θεωρεί τέκνα του τον
Πηγές αναφέρουν την: Ίσως είχε γιο τον:
Πηγές
Ανδρεας
Μονή Χαλέπας
Η μονή Χαλέπας είναι ορθόδοξο μοναστήρι το οποίο βρίσκεται στο δήμο Μυλοποτάμου, Κρήτη. Είναι αφιερωμένη στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος. Έχει φρουριακό χαρακτήρα. Οι παλαιότερες αναφορές στη μονή χρονολογούνται από τα μέσα του 16ου αιώνα, όταν ήταν γυναικεία μονή. Η μονή καταστράφηκε το 1646, αλλά επανασυστάθηκε το 1673, αυτή τη φορά ως αντρική. Η μονή ερήμωσε τελείως στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα.
Ιστορία
Η μονή δεν είναι γνωστό πότε ιδρύθηκε. Οι παλαιότερες αναφορές στη μονή γίνονται σε νοταριανά έγγραφα του 1555-1625, τα οποία αναφέρονται στην περιουσία της μονής. Η μονή τότε ήταν γυναικεία, όπως και η κοντινή μονή της Αγίας Μαρίνας, σε απόσταση περίπου 500 μέτρων. Και οι δύο μονές καταστράφηκαν από τους Οθωμανούς το 1646, κατά τη διάρκεια του Κρητικού Πολέμου. Το γεγονός αναφέρεται από τον Ρεθυμνιώτη ποιητή Μαρίνο Τζανέ Μπουνιαλή.
Η μονή Χαλέπας επανασυστάθηκε το 1673 από τον ιερομόναχο Ιερεμία Σγουρού, όπως αναφέρει η επιγραφή στο υπέρθυρο της εισόδου της μονής. Το μοναστήρι αυτή τη φορά ήταν ανδρώο. Το 1676 η μονή έγινε σταυροπηγιακή, αλλά ήταν μετόχι της μονής Βωσάκου. Το 1783 η μονή αντάλλαξε δώρα με τον μητροπολίτη Κρήτης Mάξιμο Προγιαννακόπουλο, οπότε και πιθανόν είχε γίνει ανεξάρτητη. Στις αρχές του 18ου αιώνα τόσο η μονή Βωσάκου όσο και η μονή Χαλέπας έχασε τον σταυροπηγιακό τους καθεστώς, αλλά το ανέκτησαν το 1790-1791. Κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1821, η μονή είχε ηγούμενο τον Νέστορα Κοκκινίδη, ο οποίος ήταν χαΐνης και μαζί με άλλους μοναχούς είχαν συγκροτήσει ανεξάρτητο αντάρτικο σώμα. Στα τέλη Αυγούστου 1822, οι Τουρκοαιγύπτιοι, οι οποίοι προέλαυναν προς ανατολάς, στρατοπέδευσαν για λίγο στο χώρο της μονής, όπου δέχθηκαν επίθεση από Μυλοποταμίτες και Ανωγειανούς, με αποτέλεσμα η μονή να υποστεί καταστροφές.
Η μονή συνέχισε να λειτουργεί και το 1841 ήταν μία από τις 41 ενεργές μονές της Κρήτης. Το 1850 το σταυροπηγιακό καθεστώς της ανανεώθηκε. Κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1866 η μονή αντιμετώπισε οικονομικές δυσκολίες και οι χώροι της, σύμφωνα με τον Άγγλο δημοσιογράφο Ιλλαρίων Σκίνερ, παρείχαν άσυλο σε οικογένειες προσφύγων. Το 1868 η μονή πούλησε ένα μεγάλο αγρόκτημα και αργότερα ένα σπίτι στο Ηράκλειο. Η μονή συμμετείχε στην επανάσταση του 1897. Η μονή ερημώθηκε το 1960, με το θάνατο του τελευταίου μοναχού. Ο νέος της ηγούμενος τελούσε τα καθήκοντά του από την μονή Δισκουρίου. thumb|250px|left|Το καθολικό της μονής Η μονή έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο από το 1979. Τα κτίριά της βρίσκονται υπό αναστήλωση.
Περιγραφή
Η μονή βρίσκεται σε λόφο πάνω από το χωριό Τσαχιανά, στους πρόποδες του Ψηλορείτη. Έχει φρουρικό χαρακτήρα, με κεντρική αυλή. Σήμερα η είσοδος στη μονή γίνεται από διαβατικό (πυλώνα) το οποίο βρίσκεται στη νοτιοδυτική πλευρά του συγκροτήματος και φέρει επιγραφή με την χρονολογία του 1673. Η αρχική είσοδος του μοναστηριού δεν είναι γνωστό που ήταν. Η μονή είναι οργανωμένη σε δύο επίπεδα, με το πάνω επίπεδο να περιλαμβάνει την κεντρική αυλή, γύρω από την οποία βρίσκονται το καθολικό, Το ηγουμενείο, τα κελιά και κοινόχρηστοι χώροι βρίσκονται στη νοτιοανατολική πλευρά και η τραπεζαρία. Στο κάτω επίπεδο, που βρίσκεται δυτικότερα, είναι οι σταύλοι, το ελαιοτριβείο και οι αποθήκες.
Το καθολικό της μονής βρίσκεται στην ανατολική άκρη της κεντρικής αυλής. Είναι δίκλιτος ναός με το ένα κλίτος αφιερωμένο στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος και το άλλο στη Γέννηση του Ιησού. Ο παλιός δίκλιτος ναός περιβάλλεται από την ημιτελή οικοδομή ενός νεότερου ναού η οποία άρχισε στις αρχές του 20ού αιώνα από τον ηγούμενο Ιάκωβο Πλουμή. Καθώς η μονή ήταν τότε ακόμη ενεργή αποφασίστηκε ο παλαιός ναός να μην κατεδαφιστεί πρωτού ολοκληρωθεί ο νέος. Οι εργασίες στο νέο ναό σταμάτησαν το 1912. Το παλαιό καθολικό έχει αποκατασταθεί, όπως και το παλαιό τέμπλο του.
Δυτικά του διαβατικού της εκκλησίας βρίσκεται ξερή σήμερα πέτρινη κρήνη με γλυπτά στοιχεία. Η κρήνη κατασκευάστηκε το 1759, επί ηγουμενίας Mαξίμου Bεργίτση.
Παραπομπές
Χαλεπας Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου
Γεώργιος Κοσμάς
Ο Γεώργιος Κοσμάς (1884–1964) ήταν ανώτερος αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού ο οποίος διακρίθηκε στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940–1941. Στη συνέχεια υπηρέτησε ως αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού την περίοδο 1949–51, και έγινε βουλευτής και υπουργός.
Βίος
Ο Γεώργιος Κοσμάς γεννήθηκε το 1884 στο χωριό Φαλάνθη του Νομού Μεσσηνίας. Εντάχθηκε στον Ελληνικό Στρατό ως εθελοντής στις 17 Ιανουαρίου 1904 (ιουλιανό ημερολόγιο), και αφού αποφοίτησε από τη Σχολή Μονίμων Υπαξιωματικών, προήχθη σε Ανθυπολοχαγό Πεζικού στις 7 Ιουλίου 1912. Συμμετείχε στους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912–13 ως διοικητής τμήματος πολυβόλων, και προήχθη σε Υπολοχαγό το 1913 και Λοχαγό το 1915. Υπηρέτησε στο Μακεδονικό Μέτωπο κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ως αξιωματικός προσωπικού, που προήχθη σε Ταγματάρχη το 1918.
Στη Μικρασιατική εκστρατεία, υπηρέτησε ως επικεφαλής προσωπικού στο 14ο Τμήμα Πεζικού. Το 1923 προήχθη σε αντισυνταγματάρχη και ορίστηκε επικεφαλής της επιτροπής για τον προσδιορισμό των Ελληνο-Αλβανικών συνόρων. Κατά το Μεσοπόλεμο υπηρέτησε διοικητής του 30ου Συντάγματος Πεζικού και του Παραμεθόριου Τομέα του Έβρου, επικεφαλής προσωπικού στο Δ΄ Σώμα Στρατού και διοικητής της 3ης Μεραρχίας Πεζικού, ενώ παράλληλα προήχθη σε Συνταγματάρχη (1925) και Υποστράτηγο (1934). Την ίδια περίοδο παρακολούθησε αρκετές στρατιωτικές σχολές και αποφοίτησε από τη Σχολή Τηλεγραφητών του Πολυτεχνείου Αθηνών και τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.
μικρογραφία|Έλληνες αξιωματικοί στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Νταχάου. Όρθιοι από αριστερά: Γεώργιος Κοσμάς, [[Κωνσταντίνος Θ. Μπακόπουλος, Αλέξανδρος Παπάγος, Ιωάννης Πιτσίκας και Π. Δέδες|αριστερά|255x255εσ]] Το 1940, ως Αντιστράτηγος, υπηρέτησε ως διοικητής του Δ΄ Σώματος Στρατού, του Ε΄ Σώματος Στρατού και του Α΄ Σώματος Στρατού στη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού Πολέμου του 1940–41. Μετά τη Γερμανική Εισβολή στην Ελλάδα τον Απρίλιο του 1941 και τη συνθηκολόγηση της Ελλάδας, παρέμεινε στη χώρα μέχρι τη σύλληψη και τη μεταφορά του σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Γερμανία, εξαιτίας της συμμετοχής του στους αγώνες της Εθνικής Αντίστασης. Ήταν μεταξύ των κρατούμενων με υψηλό προφίλ στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Νταχάου και απελευθερώθηκε στο Τυρόλο τον Απρίλιο του 1945
Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα, υπηρέτησε Γενικός Κυβερνήτης της Δυτικής Θράκης για ένα χρόνο από το 1947, προτού οριστεί ως Επικεφαλής του Γενικού Επιτελείου Στρατού στις 21 Ιανουαρίου 1949, θέση που κράτησε μέχρι την αποστράτευση του στις 16 Μαρτίου 1951. Στη συνέχεια ο Γεώργιος Κοσμάς εντάχθηκε στον πολιτικό στίβο, και εκλεγόταν συνεχώς βουλευτής, ενώ υπηρέτησε Γενικός Διοικητής Βορείου Ελλάδος στην Κυβέρνηση του Αλέξανδρου Παπάγου από τις 15 Δεκεμβρίου 1954 έως τις 24 Μαΐου 1955, όταν και έγινε ο πρώτος Υπουργός Βορείου Ελλάδος, παραμένοντας στο αξίωμα αυτό έως τις 6 Οκτωβρίου 1955.
Ο Γεώργιος Κοσμάς απεβίωσε το 1964.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πεζικού Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου Κατηγορία:Αρχηγοί Γενικού Επιτελείου Στρατού (Ελλάδα)
Ρατζσάχι
Το σύγχρονο Ρατζσάχι βρίσκεται στην αρχαία περιοχή Πουντραβαρντάνα. Η ίδρυση της πόλης χρονολογείται στο 1634, σύμφωνα με τις επιγραφικές καταγραφές στο μαυσωλείο του Σουφικού αγίου Σαχ Μαχντούμ. Η περιοχή φιλοξενούσε ένα ολλανδικό οικισμό τον 18ο αιώνα. Ο δήμος του Ρατζσάχι σχηματίστηκε από την Βρετανική Ινδία το 1876. Ήταν πρωτεύουσα διαίρεσης της Προεδρίας της Βεγγάλης.
Το Ρατζσάχι είναι σημαντικό διοικητικό, εκπαιδευτικό, πολιτιστικό και επιχειρηματικό κέντρο στο σημερινό Μπανγκλαντές. Είναι ιστορικό κέντρο παραγωγής μεταξιού. Το Ερευνητικό Μουσείο Βαρέντρα είναι το παλαιότερο στο είδος του στο Μπανγκλαντές και βρίσκεται στη πόλη. Στη πόλη βρίσκονται διάφορα διάσημα εκπαιδευτικά ιδρύματα του Μπανγκλαντές. Η Τράπεζα Αγροτικής Ανάπτυξης του Μπανγκλαντές εδρεύει στη πόλη. Εξυπηρετείται από το Αεροδρόμιο Σαχ Μαχντούμ.
Ιστορία
Η επαρχία Ρατζσάχι αποτελεί μέρος της περιοχής Πούντρα της αρχαίας Βεγγάλης. Η πρωτεύουσα του Βιτζάι Σεν, ο οποίος ηγήθηκε στρατιωτικών εκστρατειών στη Σρι Λάνκα και τη Νοτιοανατολική Ασία βρισκόταν 14 χιλιόμετρα δυτικά της πόλης. Τον Μεσαίωνα, η περιοχή έγινε γνωστή ως Ραμπούρ Μποάλια. Η προέλευση του ονόματος Ρατζσάχι αποτελεί αντικείμενο αμφισβήτησης μεταξύ των μελετητών. Οι περισσότεροι λένε ότι προέρχεται από τους Ινδουιστές βασιλιάδες και ζαμιντάρ (ή "ραγιάδες") ως Ρατζ και το περσιοποιημένο Σάχι, που σημαίνουν Βασιλικός η Βασίλειο. Η διοικητική επαρχία ιδρύθηκε το 1772 και η δημοτική επιχείριση το 1876. Το Ρατζσάχι κυβερνήθηκε από διάφορους μαχαραγιάδες, ραγιάδες και ζαμιντάρ. δεξιά|μικρογραφία|Ο χώρος του μαζικού τάφου, εντός της πανεπιστημιούπολης του Πανεπιστημίου του Ρατζσάχι Η πόλη έγινε αστική επιχείριση το 1991. Στην περίοδο της Βρετανικής Ινδίας, ήταν επίσης γνωστό ως Μπεουλέαχ και ήταν η διοικητική έδρα της επαρχίας Ρατζσάχι στην Ανατολική Βεγγάλη και Ασσάμ. Επελέγη αρχικά ως εμπορικό εργοστάσιο για το εμπόριο μεταξιού, που ενθαρρύνθηκε επίσημα από το γεωργικό τμήμα της εποχής. Η πόλη περιείχε ένα κυβερνητικό κολέγιο και μια βιομηχανική σχολή σηροτροφίας. Μεγάλο μέρος των δημόσιων κτιρίων καταστράφηκε σοβαρά από το σεισμό της 12ης Ιουνίου 1897. Στις αρχές του 20ού αιώνα υπήρχε καθημερινό δρομολόγιο ατμόπλοιων που συνέδεε τη πόλη με τη Καλκούτα και άλλες βεγγαλικές πόλεις.
Όπως και το υπόλοιπο Μπανγκλαντές, το Ρατζσάχι ήταν χώρος μαχών από το Πακιστανικό στρατό και ηρωικών παλών από τους μαχητές της ελευθερίας στον απελευθερωτικό πόλεμο του 1971. Ο μεγαλύτερος μαζικός τάφος στο Μπανγκλαντές βρίσκεται στο πανεπιστήμιο του Ρατζσάχι, το οποίο χρησιμοποιήθηκε ως στρατόπεδο κατά τη διάρκεια του πολέμου. Στον αντίποδα, μια από τις μεγαλύτερες μάχες του πολέμου έλαβε χώρα κοντά στο Ρατζσάχι. Ο καπετάνιος Μοχιουντίν Τζαχανγκίρ, ο οποίος πέθανε στη μάχη, τιμήθηκε με το υψηλότερο βραβείο (Μπιρ Σρέσθο) από τη κυβέρνηση του Μπανγκλαντές μετά τον πόλεμο.
Τοπογραφία
Το Ρατζσάχι βρίσκεται στις γεωγραφικές συντεταγμένες 24.37389°N, 88.60111°W, σε υψόμετρο 23 μέτρων. Η πόλη βρίσκεται στις αλλουβιακές πεδιάδες του ποταμού Πάντμα, που κινείται κατά μήκος της νότιας πλευράς της πόλης. Στα ανατολικά, βόρεια και δυτικά οριοθετείται από την υποεπαρχία Πάμπα.
Κλίμα
Υπό την κλιματική ταξινόμηση Κέππεν, το Ρατζσάχι έχει τροπικό υγρό και ξηρό κλίμα. Το κλίμα της πόλης χαρακτηρίζεται γενικά από μουσώνες, υψηλή θερμοκρασία, υγρασία και μέτρια βροχόπτωση. Η ζεστή εποχή ξεκινάει στις αρχές Μαρτίου και συνεχίζει μέχρι τα μέσα Ιουλίου. Η μέγιστη μέση θερμοκρασία φτάνει τους 32 με 36 °C την περίοδο Απριλίου-Ιουλίου. Η ελάχιστη θερμοκρασία καταγράφεται τον Ιανουάριο, όπου φτάνει τους 7 με 16 °C. Οι περισσότερες βροχοπτώσεις λαμβάνουν χώρα στην εποχή των μουσώνων. Η μέση βροχόπτωση στην επαρχία είναι περίπου 1.448 χιλιοστά, ενώ η ξηρή περίοδος διαρκεί από το Νοέμβριο έως τον Απρίλιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Μπανγκλαντές
Κίνημα των Γιαγιάδων
Το κίνημα των Γιαγιάδων ήταν κίνημα στη Σάμο στο οποίο πρωτοστάτησαν γόνοι της ισχυρής τοπικής οικογενείας των Γιαγιάδων κατά τα έτη 1912 - 1925.
Η κατάσταση στην Ελλάδα και στη Σάμο
Το κίνημα εκδηλώθηκε σε διάφορες φάσεις σε μια ταραγμένη περίοδο για την Ελλάδα, μέσα σε συνεχή πολεμική δραστηριότητα λόγω των Βαλκανικών Πολέμων και του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, του Εθνικού Διχασμού, της εκστρατείας στη Μικρά Ασία και της μικρασιατικής καταστροφής. Πρωθυπουργός τότε ήταν ο Ανδρέας Μιχαλακόπουλος, διάδοχος του Σαμίου Θεμιστοκλή Σοφούλη στην πρωθυπουργία και στενός συνεργάτης του Ελευθερίου Βενιζέλου, με αντιπρόεδρο τον Γεώργιο Κονδύλη. Αυτή η συγκυβέρνηση είχε να αντιμετωπίσει πολλά προβλήματα με κυριότερα την εξαθλίωση του αγροτικού πληθυσμού, την αποκατάσταση των Μικρασιατών προσφύγων, των οποίων ο αριθμός άγγιζε ή και υπερέβαινε το ενάμισι εκατομμύριο, μια σειρά οικονομικών σκανδάλων στις προμήθειες του στρατού κατά την πρόσφατη εκστρατεία της Μ. Ασίας, καθώς και την απέλαση του Πατριάρχη Κωνσταντίνου ΣΤ΄ από τους Τούρκους ως μη έχων νόμιμο διαβατήριο, μια προσπάθεια των Κεμαλικών να εξουθενώσουν τον εξαιρούμενο από τη συνθήκη της Λωζάννης περί ανταλλαγής πληθυσμών ελληνικό πληθυσμό της Κωνσταντινούπολης. Ως αποτέλεσμα, ξέσπασε μια σειρά απεργιών την Άνοιξη και κατόπιν η αποχώρηση των Μικρασιατών πληρεξουσίων από την Δ΄ Εθνοσυνέλευση, μετά από αποτυχημένους χειρισμούς της κυβέρνησης στο θέμα της αποκατάστασής τους. Οι Μικρασιάτες αμέσως μετά δήλωσαν ότι θα στηρίξουν μια πιθανή δικτατορία του στρατηγού Πάγκαλου, ο οποίος από τις αρχές Ιουνίου άρχισε να αρθρογραφεί στις εφημερίδες της εποχής απειλώντας απροκάλυπτα πλέον την κυβέρνηση με στρατιωτική επέμβαση. Εν τω μεταξύ, σημειώθηκαν τριγμοί στο εσωτερικό της συγκυβέρνησης με φήμες για παραίτηση του Αντιπροέδρου και Υπουργού Εσωτερικών Γεωργίου Κονδύλη, φήμη που έμελλε να επιβεβαιωθεί τις 26 Ιουνίου προκαλώντας την πτώση της κυβέρνησης.
Από την άλλη πλευρά, η Σάμος είχε γνωρίσει κατά τις τελευταίες δεκαετίας της αυτονόμου Σαμιακής Πολιτείας σημαντική εσωτερική ανάπτυξη. Οι σημαντικές φοροαπαλλαγές και φοροελαφρύνσεις είχαν δημιουργήσει ευνοϊκές συνθήκες για την οικονομική ανάπτυξη και ευημερία του τόπου. Η βιοτεχνία με κέντρο το Καρλόβασι και το Βαθύ πραγματοποίησε αλματώδη βήματα προόδου απασχολώντας πολλές εκατοντάδες ανθρώπων στα βυρσοδεψεία. Ακόμη, η αγροτική παραγωγή με κυριότερο σημείο αναφοράς την οινοπαραγωγή, την ελαιοκαλλιέργεια και τα καπνά όχι μόνο δεν έμεινε στάσιμη αλλά εξελίχθηκε αξιοποιώντας τις νέες μεθόδους καλλιέργειας. Επίσης το εμπόριο ήταν σημαντικός πυλώνας στήριξης της σαμιακής οικονομίας. Η Σάμος, τόπος που χαρακτηρίζεται από αυτάρκεια αγαθών, είχε σχετικά περιορισμένες εισαγωγές, ενώ εξήγαγε ως επί το πλείστον αγροτικά και βιοτεχνικά προϊόντα κυρίως προς τα γειτονικά μικρασιατικά παράλια αλλά και προς άλλα σημαντικά εμπορικά κέντρα του κόσμου. Τέλος, η ναυτιλία και η ναυπηγική γνώρισαν ανοδική πορεία σε συνδυασμό με μακρές περιόδους πολιτικής σταθερότητας. Σε αυτά τα πλαίσια, η Σάμος κατέστη ελκυστική για αρκετούς εμπόρους, τεχνίτες και βιοτέχνες που αναζητούσαν ευνοϊκότερες συνθήκες. Έτσι, η Σάμος την εποχή της Ένωσης με την Ελλάδα το 1913 ήταν το πιο πυκνοκατοικημένο νησί της Ελλάδας.
Οι πρώτες προσπάθειες για Ένωση, η επίτευξη του στόχου και οι αντιδράσεις
Έως τις αρχές του 20ου αιώνα, με εξαίρεση τις πρώτες δεκαετίες της ζωής της Σαμιακής Πολιτείας, δεν παρατηρήθηκε σημαντικό επαναστατικό ρεύμα στη Σάμο. Όμως, την είσοδο του αιώνα συνοδεύει η «εισβολή» ιδεών, ιδεολογιών και αξιών που μέχρι πρότινος δεν είχαν κάνει την εμφάνισή τους στο αξιακό σύστημα του δυτικού κόσμου, με κυριότερη ιδεολογία τον Εθνικισμό, που επήλθε κατά την κατάρρευση των αυτοκρατοριών σε συνδυασμό με το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης των λαών. Τότε κάνει την εμφάνισή της στη Σάμο μια ολιγομελής αλλά δυναμική ομάδα διανοουμένων με επικεφαλής τον Θεμιστοκλή Σοφούλη που προσπαθεί να εμφυσήσει στους Σαμιώτες την επιθυμία να εκδιώξουν τον οθωμανικό στρατό που παράνομα είχε φέρει στη Σάμο ο Ηγεμόνας Ανδρέας Κοπάσης και να εντάξουν τη Σάμο στο ελληνικό κράτος. Παράλληλα, σημαντική κινητικότητα παρατηρήθηκε με την εισαγωγή τυφεκίων από τον Πειραιά, χωρίς όμως την άδεια των ελληνικών αρχών. Ορισμένοι συντηρητικοί καθώς και η ελληνική κυβέρνηση προσπάθησαν να αποτρέψουν τους Σαμιώτες από μια πιθανή επανάσταση, μιας και κάτι τέτοιο πιθανόν να επέφερε την απώλεια των προνομίων που κατείχε η Σάμος και να προκαλούσε ρήξη στις σχέσεις Ελλάδας – Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Όμως, οι συντηρητικές φωνές δεν μπόρεσαν να υποσκελίσουν τις ριζοσπαστικές και το 1912 ξεκινά και επίσημα η επανάσταση για την ένωση της Σάμου με την Ελλάδα. Συμμετέχουν με ενθουσιασμό και οι Γιαγιάδες. «Διαβαίνουμε το θαλάσσιο Ρουβίκωνα της Σμύρνης για την Ένωση της Σάμου με την Ελλάδα», γράφει ο Ιωάννης Γιαγιάς, κάτι που ανεπίσημα φαίνεται να αναγνωρίζει και ο ίδιος ο Σοφούλης.
Η Πρώτη Φάση του Κινήματος (1914)
Το 1914, ο Κωνσταντίνος Γιαγιάς κλήθηκε στο στρατό ως απλός οπλίτης, κάτι που θεωρήθηκε ιδιαίτερα προσβλητικό. Παρόλ᾿ αυτά, κατόπιν προτροπών του αδελφού του Ιωάννη, ακολούθησε τους άλλους Μαραθοκαμπίτες κληρωτούς. Δυο εβδομάδες μετά ο Κωνσταντίνος Γιαγιάς επέστρεψε στη Σάμο, όχι όμως ως λιποτάκτης αλλά ως αρχηγός στάσεως, δεδομένου ότι τον ακολουθούσαν κι άλλοι. Ο Ιωάννης Γιαγιάς τότε, σχεδόν αναγκάστηκε να αναλάβει την ηγεσία του κινήματος για να αποφευχθούν τα χειρότερα που θα μπορούσε να προκαλέσει ο παρορμητικός, αυθόρμητος κι ανώριμος χαρακτήρας του Κωνσταντίνου. Το σημαντικότερο γεγονός της πρώτης αυτής φάσης του κινήματος θα μπορούσε να χαρακτηριστεί η «εξέγερσις των γυναικών των τελευταίων τάξεων» υπό την ηγεσία της αδελφής των Γιαγιάδων στον Μαραθόκαμπο, που ακολούθησε την ύψωση της σημαίας της Σαμιακής Πολιτείας σε εκεί εκκλησία, και που ήταν το αποκορύφωμα μιας σειράς πράξεων εντυπωσιασμού από πλευράς Γιαγιάδων. Κατόπιν, οι Αρχές, για να αποδυναμώσουν το κίνημα εξορίζουν τους συγγενείς των Γιαγιάδων στη Στερεά Ελλάδα, με αποτέλεσμα οι Γιαγιάδες να χάσουν σημαντικό έρεισμά τους στην τοπική κοινωνία και οι ελλαδικές αρχές να επιτύχουν το στόχο τους εν μέρει.
Β΄ Φάση (1916)
Δύο χρόνια μετά, το 1916, το κίνημα αναζωπυρώνεται. Σε μια έρευνα της Χωροφυλακής στο σπίτι των Γιαγιάδων, ο Γεώργιος Γιαγιάς δολοφόνησε έναν χωροφύλακα, με αποτέλεσμα να ξεκινήσουν πάλι οι διώξεις. Στο μεταξύ, ο Εθνικός Διχασμός βενιζελικών – φιλοβασιλικών αρχίζει να κάνει την εμφάνισή του και οι Γιαγιάδες προσχωρούν στη φιλοβασιλική μερίδα αφού ο μεγάλος τους αντίπαλος Θεμιστοκλής Σοφούλης είχε ενταχθεί στο Κόμμα Φιλελευθέρων του Ελευθερίου Βενιζέλου. Εξοπλίζουν τους υποστηρικτές τους και αναλαμβάνουν ένοπλη δράση εναντίον των βενιζελικών της Σάμου συνεχίζοντας να διαφεύγουν της σύλληψης. Η κατάσταση όμως ανατράπηκε το 1917. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος και οι υποστηρικτές του με το Κίνημα της Εθνικής Αμύνης ιδρύουν κυβέρνηση στη Θεσσαλονίκη ξεχωριστή από αυτή της Αθήνας που παρέμενε πιστή στον βασιλιά Κωνσταντίνο Α΄. Σκοπός του Βενιζέλου ήταν η έξοδος της Ελλάδας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο που μαινόταν τότε, στο πλευρό της Αντάντ. Έτσι ο Εθνικός Διχασμός έλαβε σάρκα και οστά. Η Σάμος εντάχθηκε στην επικράτεια του «Κράτους της Θεσσαλονίκης». Όμως η κατάσταση ήταν ιδιαίτερα ρευστή και το βενιζελικό στοιχείο όχι απλά δεν είχε εδραιωθεί εκεί αλλά μάλλον διωκόταν. Γι᾿αυτό το λόγο και έπειτα από πρόταση του βενιζελικού αξιωματικού Θεόδωρου Πάγκαλου δημιουργήθηκαν ένοπλα καταδιωκτικά αποσπάσματα «αμυνιτών» με αποστολή την ανάκτηση του ελέγχου των περιοχών όπου κυριαρχούσαν οι φιλοβασιλικοί, ως απάντηση στη δράση που αυτοί είχαν αναλάβει. Παρόμοια αποσπάσματα σχηματίστηκαν και στη Σάμο, τα οποία έδωσαν με τους Γιαγιάδες και τους συνεργάτες τους, τον Δημήτριο Αυτιά και τον πρώτο εξάδελφό τους Κωνσταντίνο Πήττα, μια σειρά μαχών και αψιμαχιών στις πλαγιές του Κέρκη. Στις 30 Ιουνίου 1917, τα αποσπάσματα των αμυνιτών, σε συνεργασία με διμοιρίες Κρητικών χωροφυλάκων, αποκλείουν τους Γιαγιάδες στο χωριό Κοσμαδαίοι, αλλά οι Γιαγιάδες κατορθώνουν να διαφύγουν μετά από πολύωρη σκληρή μάχη που περιγράφει με μεγάλη λεπτομέρεια ο Ιωάννης Γιαγιάς στα απομνημονεύματά του. Σκοτώνεται, όμως, ο Γεώργιος Γιαγιάς. Κατά την είσοδό τους στο χωριό, αμυνίτες και χωροφύλακες το πυρπολούν και καίνε ζωντανές τη μητέρα και την αδελφή των Γιαγιάδων. Τελικώς, ο Ιωάννης Γιαγιάς συνελήφθη στα Μέγαρα και φυλακίστηκε στη Σύρο.
Γ΄ Φάση
Με τις εκλογές, όμως, του 1920 και την ήττα των Φιλελευθέρων του χορηγήθηκε αμνηστία κατέλαβε τη θέση του γραφέως Β΄ τάξεως παρά τη κενεί θέσει» στην Ικαρία. Μάλιστα, σύμφωνα με τον ίδιο, επιχειρεί να οργανώσει απόβαση στη Μίλητο σε συνεργασία με τους Άγγλους για τη διευκόλυνση του ελληνικού στρατού χωρίς όμως επιτυχία. Η εγκυρότητα αυτού του γεγονότος αμφισβητείται γιατί δεν είναι πρακτικά δυνατόν να συνεργάζονται με τους Άγγλους και ταυτόχρονα με τη φιλοβασιλική και άρα γερμανόφιλη και συνεπώς αντιαγλλική κυβέρνηση Γούναρη, αφού, όπως λέγεται, ο Ιωάννης Γιαγιάς ήταν συνεργάτης του Δημητρίου Γούναρη, στο πλευρό του οποίου παρέμεινε μέχρι την κατάρρευση του μετώπου το 1922 στη Μ. Ασία.
Τότε επιστρέφουν στη Σάμο. Στις 17 Οκτωβρίου 1922 καταλαμβάνουν το Καρλόβασι. «Ήρχισεν αμέσως η στρατολογία εθελοντών και η επιστράτευσις των μαθητών της Εμπορικής Σχολής δια την αντιγραφήν προκηρύξεων, με αίτημα την μεταβολή του πολιτεύματος εις νέον καθεστώς σήμερον και δημοκρατίαν ανεξάρτητον υπό την προστασίαν της Κοινωνίας των Εθνών και στηριζομένης επί του δόγματος της αυτονομίας του θεσπισθέντος μετά τον Παγκόσμιο Πόλεμον και επικροτηθέντος υφ’ όλων των λαών.», γράφει ο Ιωάννης Γιαγιάς. Το σχέδιο όριζε να προχωρήσουν μέσα από τον ορεινό όγκο του Καρβούνη και να καταλάβουν το Βαθύ ξεσηκώνοντας παράλληλα και τις γύρω περιοχές. Παρ᾿όλ᾿αυτά, σύμφωνα πάντα με τα απομνημονεύματα του Ιωάννη Γιαγιά, διαφωνίες με τον αδελφό του Κωνσταντίνο οδήγησαν στην τελική αποτυχία του Κινήματος όταν «και κατέρρευσε και η Ανεξάρτητος Δημοκρατία, υποστάσα την άγριαν επίθεσιν υπερτέρων δυνάμεων και του μισθοφορικού τάγματος των προσφύγων Μικρασιατών του Μανώλη Σοφούλη». Έχει αναφερθεί ότι στόχος ήταν να δημιουργηθεί στήριγμα στο βασιλιά Κωνσταντίνο του οποίου η κυβέρνηση κατέρρεε μπροστά στο βάρος της ήττας στη Μικρά Ασία, αλλά ποιος ο λόγος να στηρίξουν κάποιον που είχε ήδη πέσει; Οι τρεις αδελφοί παραμένουν στο βουνό. Αργότερα, θα καταφύγουν στην Ιταλοκρατούμενη Πάτμο. Επειδή, όμως, οι ίδιοι ήταν παραβάτες του νόμου οι Ιταλικές αρχές δεν μπορούσαν να τους υποθάλψουν. Έτσι, αναγκάζονται να καταφύγουν στους Αρκούς, νησάκι ανατολικά της Πάτμου πλήρως ελεγχόμενο από πειρατές και λαθρεμπόρους. Λέει ο Γιαγιάς: «αυτοεξόριστοι -νέοι Ροβινσώνες- πάνω σ’ αυτά τα νησάκια (…) καταδιωκόμενοι από το βρυκολακιασμένο ένταλμα της καταλυθείσης Ηγεμονίας, της αυτόνομης πολιτείας της Σάμου, που το φάντασμά της μας καταδιώκη σαν να λέγη: Για την προδοσία που κάνατε στην ΠΑΝΕΛΕΥΘΕΡΗ τότε πατρίδα σας, τη Σάμο, το έγκλημα που κάνατε να με καταργήσετε, το φάντασμά μου θα σας παρακολουθή μέρα και νύχτα. (...) Λίγο πολύ, όλοι ήσαν οπλισμένοι (…) Μ’ όλα ταύτα, εδώ πάνω στο νησί αν και την ώρα τους την περνούσαν πίνοντας χορταστικά το φκιαγμένο στη στιγμή ούζο με το χταποδάκι, στο καφενεδάκι ή πάνω στις κουβέρτες των καϊκιών, δεν επήλθε ποτέ ρήξις μεταξύ τους. Τυχόν μικροδιαφοραί υπάγοντο εις την δικαιοδοσίαν της διαιτησίας μας. Έτσι περνούσαν οι μέρες, οι βδομάδες, οι μήνες».
Γ΄ Φάση (1925)
Με την πάροδο τριών χρόνων, ο εισαγγελέας της Σάμου ανέσυρε τη δικογραφία των Γιαγιάδων και όρισε δικάσιμο. Ο Θεμιστοκλής Σοφούλης ζητά την απόσυρση της δικογραφίας με επιχείρημα το ότι τα περισσότερα αδικήματα είχαν παραγραφεί. Στην πραγματικότητα φοβάται ότι οι Γιαγιάδες θα πραγματοποιήσουν τις απειλές τους για επίθεση στη Σάμο. Ο υπουργός Δικαιοσύνης αρνείται πεισματικά επικαλούμενος την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης. Τελικά πείθεται, αλλά είναι πλέον αργά. Τον Ιούνιο 1925 οι Γιαγιάδες αναδραστηριοποιούνται με νέο σχέδιο. Τα ξημερώματα της 6ης Ιουνίου 1925 αποβιβάστηκαν στο Μαραθόκαμπο. Τον προτιμούν γιατί είναι ευκολότερο γι᾿αυτούς να εδραιωθούν, μιας κι εκεί βρίσκονταν οι περισσότεροι υποστηρικτές τους, δεκαπέντε τον αριθμό. Κατόπιν, καταλαμβάνουν τρία οχήματα και κατευθύνονται προς το Καρλόβασι το οποίο και θέτουν υπό τον έλεγχο τους με εξαιρετική ευκολία εξουδετερώνοντας τους άντρες του εκεί σταθμού της Χωροφυλακής. Έπειτα, χωρίς να έχουν περάσει ούτε τρεις ώρες, επιτίθενται στο Βαθύ, την πρωτεύουσα, με άλλα τέσσερα λεωφορεία, για «το σάλτο μορτάλε», όπως λέει ο Ιωάννης Γιαγιάς, όπου καταλαμβάνουν τη διοίκηση Χωροφυλακής και συνεπικουρούμενοι από τους σαράντα καταδίκους που απελευθέρωσαν από τις φυλακές νίκησαν σε αψιμαχία τους σαράντα στρατιώτες που υπηρετούσαν στο νησί πιάνοντας τους κυριολεκτικά στον ύπνο. Αφαίρεσαν, ακόμη, από το κοινοτικό ταμείο της νήσου το ποσό των 75.000 δραχμών και από το ταμείο του εκεί υποκαταστήματος της Εθνικής Τράπεζας 1.000.000 δραχμές. Συλλαμβάνουν, ακόμη, το Δήμαρχο, το Νομάρχη και λοιπούς αξιωματούχους. Το πρωί της ίδιας ακόμα ημέρας, συγκεντρώνουν τους κατοίκους της πρωτεύουσας στην κεντρική πλατεία. Ο Ιωάννης Γιαγιάς, σε μια κίνηση αμφισβητούμενη και αμφιλεγόμενη, υψώνει τις σημαίες των τριών Δυνάμεων Αγγλίας, Γαλλίας και Ιταλίας. Στην προκήρυξη που αναγιγνώσκεται την οποία και υπογράφουν οι Γιαγιάδες και κάποιος Παντέλογλου, στην οποία ζητείται η παραίτηση της Κυβέρνησης Μιχαλακοπούλου και υπογραμμίζεται η κακοδιοίκηση ως κυριότερο πρόβλημα της χώρας. Έπειτα, καλούν τους κατοίκους σε επιστράτευση με σεβαστή επιτυχία, καθώς ο αριθμός των ενόπλων υποστηρικτών τους έφτασε τους 400, ενώ ορισμένοι πιο τολμηροί και υπερβολικοί, είναι η αλήθεια, ανεβάζουν τον αριθμό σε 1.000 έως και 2.000.
Η καταστολή
Ο διοικητής της εν Σάμω Χωροφυλακής Χριστακόπουλος, που του είχε επιτραπεί να μεταβεί στη Χίο με τους άνδρες του, αποστέλλει σειρά τηλεγραφημάτων στην Κυβέρνηση, την οποία ενημερώνει με έναν κάπως υπερβολικό τρόπο για τα καθέκαστα. Επικρατεί σύγχυση και το θέμα δεν αργεί να διαδοθεί στον Τύπο. Οι φιλοκυβερνητικές εφημερίδες κατηγορούν τους φιλοβασιλικούς ότι υποκίνησαν το Κίνημα και οι φιλοβασιλικές αρνούνται κατηγορηματικά οιανδήποτε ανάμειξη της φιλοβασιλικής παράταξης και δεν υιοθετούν το Κίνημα αλλά υπογραμμίζουν την πλήρη αποδιοργάνωση του κράτους και αρνούνται κατηγορηματικά ότι οι Γιαγιάδες έχουν την υποστήριξη ξένων Δυνάμεων. Αντιπαραβάλλουν, δε, τους Γιαγιάδες με τα «μεγάλα ονόματα» των βενιζελικών στρατιωτικών και δηλώνουν ρητώς ότι οι Σαμιώτες στασιαστές είναι καταφανώς ανώτεροι «παντός κυρίου Πλαστήρα» Αργότερα, θα προβάλλουν τη συμπάθειά τους προς τους Γιαγιάδες με μια σειρά από άρθρων που σταματά το 1940, («Ο Αληθινός των Βίος: Έλληνες αληθείς, υιοί Έλληνος αληθούς», «Εις ταξείδιον με τον Γιαγιά», αφήγηση του Ιωάννου Γιαγιά κ.α.). Η Κυβέρνηση Μιχαλακοπούλου, ξεπερνώντας το αρχικό σοκ, κάνει συσκέψεις επί συσκέψεων. Ο αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και υπουργός Εθνικής Άμυνας Γεώργιος Κονδύλης, με φήμη ειδικού στην αντιμετώπιση κρίσεων, παίρνει την κατάσταση στα χέρια του. Συγκεντρώνει δύναμη αποτελούμενη από 10.000 έμπιστους άνδρες από στρατιωτικές μονάδες των Αθηνών, τα αντιτορπιλλικά «Λέων» και «Ιέραξ» και τα ανιχνευτικά «Σφενδόνη» και «Βέλος», ενώ δίνεται εντολή να ετοιμαστεί το «Αβέρωφ» για παν ενδεχόμενο. Η γενική αρχηγία ανατίθεται στον ικανό πλοίαρχο Ιωάννη Δεμέστιχα. Στις 8 Ιουνίου, η ισχυρή αυτή δύναμη αφίκεται στα νερά της Σάμου. Ο Δεμέστιχας αποκλείει το νησί με τις δυνάμεις που διέθετε και αποβιβάζει μέρος των πεζοναυτών του στο Μαραθόκαμπο τον οποίο καταλαμβάνει με χαρακτηριστική ευκολία, γιατί οι στασιαστές είχαν καταφύγει στα βουνά και ξεκινά κυκλωτική επίθεση στο Βαθύ, όπου έκαναν απόβαση οι υπόλοιποι στρατιώτες. Μένουν οι Γιαγιάδες κι άλλοι λίγοι άνθρωποι κυνηγημένοι στα βουνά. Ο Δεμέστιχας διενεργεί προανάκριση. Ο Ιωάννης Γιαγιάς προλαβαίνει να διαφύγει στα μικρασιατικά παράλια, ενώ ο Κωνσταντίνος Γιαγιάς συνεχίζει να κρύβεται με αποτέλεσμα να δολοφονηθεί λίγο αργότερα από δηλητηρίαση, σύμφωνα με το θρύλο που σχηματίστηκε γύρω από το πρόσωπο του πιο γνωστού από τους Γιαγιάδες.
Πηγές
Γιαγιαδων Κατηγορία:Ιστορία της Σάμου Κατηγορία:Έλληνες βασιλόφρονες
Καμπίνος
Το Καμπίνος (πολωνικά: Kampinos) είναι χωριό (πρώην πόλη) στο Βοεβοδάτο Μασοβίας της Πολωνίας. Είναι η έδρα της Γκμίνα Καμπίνος.
Το Καμπίνος έλαβε προνόμια πόλης το 1414 και υποβαθμίστηκε πριν από το 1579. Κατά τα έτη 1975-1998, ανήκε διοικητικά στο Βοεβοδάτο Βαρσοβίας.
Τοποθεσία
Το χωριό βρίσκεται 42 χιλιόμετρα από τη Βαρσοβία, στην ουδέτερη ζώνη του Εθνικού Δρυμού Καμπίνος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Πολωνίας Κατηγορία:Κυβερνείο Βαρσοβίας Κατηγορία:Βοεβοδάτο Βαρσοβίας (1919-1939)