cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ρήνος
Η βιομηχανική ανάπτυξη της Κοιλάδας του Κάτω Ρήνου
Από τις πρώτες δεκαετίες του 19ου αιώνα οι παραρήνιες πρωσικές κτήσεις ξεκίνησαν μια μαζική μεταστροφή από την αγροτική οικονομία στην βιομηχανία που εξειδικεύθηκε στον άνθρακα, τον σίδηρο και τα χημικά. Ο πληθυσμός των 5,4 εκατομμυρίων διπλασιάστηκε μέχρι τα τέλη του αιώνα και ακολουθήθηκε από την ανάπτυξη ευμεγεθών αστικών περιοχών που με τη σειρά της επιβάρυνε τον ποταμό με τόνους λυμάτων διότι το πρώτο σύστημα διαχείρισης αποβλήτων εγκαταστάθηκε στη Φρανκφούρτη το 1887 Άλλος λόγος που δυσχέραινε την ποιότητα των υδάτων του ποταμού ήταν η μόλυνση από τα ορυχεία ποτάσας στην Αλσατία. Την ίδια εποχή έκαναν την εμφάνισή τους τα ατμόπλοια. Η γαλλική ήττα στον Γαλλοπρωσικό πόλεμο του 1871 έθεσε το σύνολο του Ρήνου από τη Βασιλεία μέχρι το Λόμπιτ υπό γερμανική εξουσία.
Σύγχρονη εποχή
Μεταξύ 1928 και 1959 κατασκευάστηκε το Μεγάλο Κανάλι της Αλσατίας, μεταξύ των γαλλο-ελβετικών συνόρων και του Μπρέισαχ κατά μήκος 61 χμ., που τροφοδοτεί με νερό έξι υδροηλεκτρικά εργοστασία. Σήμερα ο ποταμός είναι ανοικτός στη ναυσιπλοΐα από τις εκβολές του μέχρι το Ράινφελντεν, 15 χμ. ανατολικά της Βασιλείας. Το 1950 ιδρύθηκε η Διεθνής Επιτροπή για την Προστασία του Ρήνου από το σύνολο των παραποτάμιων χωρών. Την 1η Νοεμβρίου 1986 μετά από πυρκαγιά σε αποθήκες της εταιρείας Sandoz στο Ζβάιτσερχάλε κοντά στην Βασιλεία πάνω από 20 τόνοι χημικά χύθηκαν στον Ρήνο προκαλώντας απόλυτη ερήμωσή του από ποτάμια ζωή. Η πιο πρόσφατη συμφωνία περί προστασίας του ποταμού, με τη συνεργασία πλέον και της Ευρωπαϊκής Ένωσης ήταν αυτή της Βέρνης του 1999· από τον Ιανουάριο του 2001 έχει τεθεί σε εφαρμογή το πρόγραμμα Ρήνος 2020 με σκοπό την αειφόρο ανάπτυξη του ποταμού. Σημειωτέον είναι ότι ο ποταμός και η οικολογική σύσταση της κοιλάδας του δεν διατηρούν ουδεμία σχέση με την κατάστασή τους πριν από το 19ο αιώνα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ότι η πεδινή κοιλάδα που εκτείνεται από τη λίμνη της Κωντσταντίας μέχρι τις εκβολές του έχει χάσει το 90% της αυθεντικής της χλωρίδας.
Στις εκβολές του εξελίχθηκε ένα από τα μεγαλύτερα σχέδια ανθρώπινης παρέμβασης στη φύση. Η παραδοσιακή ανάκτηση εδαφών στις ακτές της Ολλανδίας και η ανάγκη προστασίας τόσο του οικοσυστήματος όσο και του ανθρώπινου περιβάλλοντος οδήγησαν σε μια σειρά παρεμβάσεων του ολλανδικού κράτους, εκ των οποίων προεξέχει το λεγόμενο Σχέδιο του Δέλτα που τέθηκε σε εφαρμογή από το 1958 μέχρι το 1997. Παράλληλα, η Κεντρική Επιτροπή για τον Ρήνο συνεχίζει να λειτουργεί ως το κύριο όργανο διαχείρισης του ποταμού, με έδρα το Στασβούργο, σε στενή συνεργασία με τις παραδουνάβιες χώρες και την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Ο Ρήνος συνδέεται με τους εξής ποταμούς: Σχελντ (1832), Ροδανός (1833), Σηκουάνας (1853), Έλβας (1938), Δούναβης (1843 και 1992). Με τον Μάιν συνδέεται μέσω του καναλιού Ρήνου-Μάιν-Δούναβη που είναι απόγονος του πρώτου μεγάλου σχεδίου ένωσης των ποτάμιων οδών, του καναλιού του Καρλομάγνου (793).
Παραρήνιες πόλεις
Στη λεκάνη απορροής του Ρήνου είναι κτισμένες πενήντα πόλεις με πάνω από 100.000 πληθυσμό, με τους αστικούς ιστούς να καταλαμβάνουν το 8% της επιφάνειάς της. Οι σημαντικότερες πόλεις που βρίσκονται στις όχθες του ποταμού είναι οι εξής:
Φιλολογία
Η μυθολογική σημασία του Ρήνου περιγράφεται στο Ο Χρυσός του Ρήνου, ο Εθνικός ύμνος του Λιχτενστάιν ονομάζεται Oben am jungen Rhein (στις αρχές του Ρήνου). Πολλά λογοτεχνικά κείμενα τον έχουν ως πρωταγωνιστή τους· μετά τον Νείλο, είναι ο ποταμός που έχει λάβει τις περισσότερες λογοτεχνικές αναφορές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Γερμανίας Κατηγορία:Ποταμοί της Γαλλίας Κατηγορία:Ποταμοί της Ολλανδίας Κατηγορία:Ποταμοί της Ελβετίας Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς Κατηγορία:Ποταμοί της Βάδης-Βυρτεμβέργης Κατηγορία:Γεωγραφία της Ρηνανίας-Παλατινάτου Κατηγορία:Ποταμοί της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας Κατηγορία:Διεθνείς ποταμοί της Ευρώπης Κατηγορία:Ποτάμια σύνορα  Κατηγορία:Γεωγραφία της Κεντρικής Ευρώπης
Στύμβαρα
Τα Στύμβαρα, γνωστά και ως η Στύβερρα, ήταν πόλη στην μεθόριο της Μακεδονίας, ανήκοντας βάσει ορισμένων στην Δευρίοπο και βάσει άλλων στην Πελαγονία, η οποία στην εκστρατεία του 200 π.Χ. ήταν το τρίτο στρατόπεδο του προξένου Σουλπικίου κατά τον Α' Μακεδονικό Πόλεμο.
Τα Στύμβαρα τοποθετούνται πλησίον του σημερινού χωριού Τσεπίγκοβο, στην Βόρεια Μακεδονία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Μακεδονίας Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στα Βαλκάνια Κατηγορία:Πελαγονία Κατηγορία:Άνω Μακεδονία
Τυφώνας Γκονζάλο
Ο τυφώνας Γκονζάλο (Hurricane Gonzalo) ήταν ένας ισχυρός τυφώνας του Ατλαντικού το 2014. Ήταν ο πιο δυνατός τυφώνας του Ατλαντικού το 2014. Υπολογίζεται ότι 6 άτομα πέθαναν εξαιτίας του τυφώνα και των επακόλουθων πλημμυρών, ενώ το συνολικό κόστος των καταστροφών έφτασε τα 200 εκατομμύρια δολλάρια ΗΠΑ 2014.
Ευρώπη
Τα εξωτροπικά απομεινάρια του τυφώνα έφτασαν στο Ηνωμένο Βασίλειο στις 21 Οκτωβρίου με ανέμους εως 110 χλμ/ώρα στην Ουαλία. Μεγάλο μέρος της τοπικής κυκλοφορίας διακόπηκε σε εκείνα τα μέρη. Στο Σάουθγουικ και το Σάσεξ τρεις άνθρωποι τραυματίστηκαν από πτώσεις δέντρων και μια γυναίκα έχασε τη ζωή της στο Λονδίνο. Άλλοι δύο άντρες σκοτώθηκαν σε ατυχήματα στο Μέρσεϊσάιντ και το Έσεξ. Τα απομεινάρια του τυφώνα, ύστερα κατευθύνθηκαν στην κεντρική Ευρώπη. Σφοδροί άνεμοι στη Γερμανία, και χιονοπτώσεις στις Άλπεις ήταν τα κύρια χαρακτηριστικά του σε εκείνες τις περιοχές. Στις 23 Οκτωβρίου, τα απομεινάρια του τυφώνα, είχαν φτάσει στο Αιγαίο Πέλαγος. Στις 24 Οκτωβρίου, οι ισχυρές βροχές και καταιγίδες από τα απομεινάρια του τυφώνα, προκάλεσαν πλήθος πλημμυρών στην Αθήνα.Τα πληγείσα προάστια ήταν: το Περιστέρι, το Ίλιον, η Νίκαια, ο Πειραιάς, το Χαϊδάρι, το Αιγάλεω, οι Άγιοι Ανάργυροι, το Καματερό, οι Αχαρνές και τα Άνω Λιόσια.
Παραπομπές
Κατηγορία:2014 Γκονζάλο
Άγιος Θεόδωρος Σκαρίνου
Ο Άγιος Θεόδωρος είναι κοινότητα της επαρχίας Λάρνακας στην Κύπρο.
Τοποθεσία
Ο Άγιος Θεόδωρος βρίσκεται 20 χιλιόμετρα δυτικά της πόλης της Λάρνακας. Είναι κτισμένος σε υψόμετρο 120 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, στις όχθες του ποταμού Πεντάσχοινου. Στα βόρεια συνορεύει με την Κοφίνου, στα ανατολικά με την Αλαμινός, στα δυτικά με το Μαρώνι, τον Ψεματισμένο και τη Χοιροκοιτία και στα βορειοδυτικά με τη Σκαρίνου. Η νότια πλευρά της διοικητικής του έκτασης είναι παραθαλάσσια.
Ονομασία
Ο Άγιος Θεόδωρος πήρε το όνομα του από τον Άγιο Θεόδωρο. Το 1958 οι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι του υιοθέτησαν την που σημαίνει «στενό» ή «Βόσπορος».
Ιστορία
Στην περιοχή υπήρχε στα μεσαιωνικά χρόνια το χωριό Πεντάσχοινον, το οποίο καταστράφηκε από σεισμό το 1491. Αρκετοί κάτοικοι που διασώθηκαν, εγκατέλειψαν την περιοχή. Την περίοδο της Φραγκοκρατίας αποτελούσε πλούσιο φέουδο. Την περίοδο της Τουρκοκρατίας (1571-1878) το φέουδο μοιράστηκε σε μεγάλα τεμάχια (τσιφλίκια) και δόθηκε στους Τούρκους αξιωματικούς του Λαλά-Μουσταφά και Πιαλέ Πασά, όπως και τα υπόλοιπα φράγκικα φέουδα της Κύπρου. Το χωριό Πεντάσχοινον άρχισε σιγά σιγά να ερημώνεται.
Σταδιακά οι κάτοικοι μετακινήθηκαν από το Πεντάσχοινον στον Άγιο Θεόδωρο. Αιτία αποτέλεσαν οι πειρατικές επιδρομές. Ο Άγιος Θεόδωρος ήταν κρυμμένος πίσω από ψηλούς λόφους και δεν φαινόταν από τη θάλασσα με αποτέλεσμα οι κάτοικοι του Πεντάσχοινου κατέφευγαν στον Άγιο Θεόδωρο. Επίσης, οι κάτοικοι του Πεντάσχοινου εγκατέλειψαν το χωριό τους λόγω των λιμνάζοντων νερών στις εκβολές του ποταμού, που ήταν εστίες ελονοσίας, καθώς επίσης και μεγάλες επιδημίες, θεομηνίες ή όλα μαζί.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός της κοινότητας γνώρισε αρκετές αυξομειώσεις. Πριν την τουρκική εισβολή του 1974, ο Άγιος Θεόδωρος ήταν μεικτό χωριό, δηλαδή κατοικούσαν σε αυτό Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι. Από το 1881 που υπάρχουν καταγεγραμμένα στοιχεία, έως το 1946 ο πληθυσμός Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων ήταν περίπου ο ίδιος. Στην απογραφή του 1960 και του 1973 οι Τουρκοκύπριοι υπερείχαν.
Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, οι πλείστοι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι του Αγίου Θεοδώρου μεταφέρθηκαν στο βόρειο τμήμα της Κύπρου. Όσοι παρέμειναν και δεν μπορούσαν να φύγουν μεταφέρθηκαν από την UNFICYP στο βόρεια τμήμα της Κύπρου τον Αύγουστο του 1975. Οι περισσότεροι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι του Αγίου Θεοδώρου εγκαταστάθηκαν στον Άγιο Σέργιο, τον οποίο μετονόμασαν σε Yeni Boğaziçi (New Boğaziçi), λόγω της εναλλακτικής ονομασίας (Boğaziçi) που είχαν δώσει στον Άγιο Θεόδωρο. Στον Άγιο Θεόδωρο παρέμειναν οι Ελληνοκύπριοι κάτοικοι του. Επιπλέον, εγκαταστάθηκαν και λίγοι Ελληνοκύπριοι πρόσφυγες στην πρώην τουρκοκυπριακή γειτονιά της κοινότητας.
Τις τελευταίες δεκαετίες η κοινότητα παρουσιάζει σημαντική πληθυσμιακή αύξηση. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λάρνακας
Ένωση Αντιπροσώπων και Διαμεσολαβητών σε Συνδρομές
Η Ένωση Αντιπροσώπων και Διαμεσολαβητών σε Συνδρομές (αγγλ. Association of Subscription Agents & Intermediaries - ASA) ιδρύθηκε το 1934 στο Ηνωμένο Βασίλειο και εκπροσωπεί ένα ευρύ φάσμα μελών από όλο τον κόσμο, αποτελούμενο από αντιπροσώπους πωλήσεων και συνδρομών και από όσους μεσολαβούν κατά την παροχή υπηρεσιών και προϊόντων πληροφόρησης.
Σκοπός
Μέσα από το πλαίσιο των δραστηριοτήτων της η ASA επιδιώκει να ενισχύσει τη γνώση και την ευαισθητοποίηση για θέματα πληροφόρησης και να ενθαρρύνει τον υγιή ανταγωνισμό που μεταξύ των μελών της. Σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα της, η ASA εργάζεται εξ ονόματος των μελών της σε τρεις βασικούς τομείς:
Μέλη
Αρχικά η δυνατότητα συμμετοχής στην ASA περιορίστηκε σε οργανισμούς με έδρα το Ηνωμένο Βασίλειο και με την πάροδο των χρόνων η ένωση διεύρυνε το φάσμα των μελών της ώστε να περιλαμβάνει και τους ενδιάμεσους οργανισμούς του τομέα της ακαδημαϊκής πληροφόρησης. Πλέον στην ASA μπορούν να συμμετάσχουν όλοι όσοι παρέχουν προϊόντα και υπηρεσίες πληροφόρησης. Τα μέλη της ASA διακρίνονται σε Πλήρη (Full Membership) και Συνεργαζόμενα Μέλη (Associate Membership) και περιλαμβάνουν εταιρείες με ετήσιο κύκλο εργασιών ύψους ίσου ή μεγαλύτερου του £ 1.000.000 και μικρότερο του £ 1.000.000 αντίστοιχα, καθώς και άλλους οργανισμούς που ενδιαφέρονται για το έργο της ASA.
Δράση
Η ASA δραστηριοποιείται σε ποικίλους τομείς και η λειτουργία της ελέγχεται από μια 16μελή Εκτελεστική Επιτροπή (Executive Committee), στην οποία δικαιούνται να συμμετάσχουν εθελοντικά όλα τα Πλήρη Μέλη. Σημαντικό ρόλο στην Επιτροπή κατέχει ο Γενικός Γραμματέας (Secretary General), ο οποίος ασχολείται με τη διαχείριση των υποθέσεων της ένωσης. Επιπρόσθετα, η ASA συμμετέχει ενεργά στην ανάπτυξη και τη διάθεση βιομηχανικών προτύπων και προβαίνει στις απαραίτητες συνεργασίες προκειμένου να επιτύχει τους στόχους της. Συγκεκριμένα, συνεργάζεται στενά με μεμονωμένα άτομα και οργανισμούς, για να ενισχύσει τον τομέα της πληροφόρησης. Ακόμη, μέσα από τις δράσεις της φέρνει σε επαφή όσους σχετίζονται με τη διάδοση της πληροφόρησης και σε συνεργασία με άλλες βιομηχανικές ομάδες ασκεί πιέσεις στις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις για σημαντικά ζητήματα του χώρου. Επιπλέον, κάθε χρόνο διοργανώνει ένα συνέδριο (ASA Annual Conference) κατά τη διεξαγωγή του οποίου, οι συμμετέχοντες ενημερώνονται για αναδυόμενα ζητήματα σχετικά με το χώρο των εκδόσεων και της τεχνολογίας.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Αντιπροσωπων Διαμεσολαβητων σε Συνδρομες
Σπαρτάκ Βλαντικαφκάς
Η Σπαρτάκ Βλαντικαφκάς (ρωσικά: Спартак Владикавказ) είναι ρωσική επαγγελματική ομάδα ποδοσφαίρου, με έδρα την πόλη του Βλαντικαφκάς (πρώην Ορτζονικίτζε), στη Βόρεια Οσετία-Αλανία. Ιδρύθηκε το 1921, ενώ αγωνίστηκε στο Πρωτάθλημα ΕΣΣΔ κατά τη διάρκεια της κομμουνιστικής εποχής, κατακτώντας το πρώτο και μοναδικό πρωτάθλημά της στην ανώτατη κατηγορία της Ρωσίας το 1995.
Πριν από την περίοδο 2016/17, η Αλάνια Βλαντικαφκάς που μετείχε στο Πρωτάθλημα ΠΦΛ διαλύθηκε και ένας νέος σύλλογος που επίσημα ονομάζεται Σπαρτάκ Βλαντικαφκάς έλαβε άδεια για συμμετοχή στην ΠΦΛ. Η ΠΦΛ δεν επέτρεπε ο σύλλογος να εγγραφεί ως «Αλάνια», λόγω των συσσωρευμένων χρεών της ομάδας υπό αυτή την ονομασία.
Ιστορία
Οι ονομασίες της ομάδος ήταν Σπαρτάκ Ορντζονικίτζε (1937–1990), Σπαρτάκ Βλαντικαφκάς (1990–1994 και 2006), Σπαρτάκ-Αλάνια Βλαντικαφκάς (1995–1996 και 2003–2006) και με το τωρινό της όνομα, Αλάνια Βλαντικαφκάς από το 2007, ενώ λεγόταν έτσι και την περίοδο 1997–2003.
Με την κατάρρευση της Ε.Σ.Σ.Δ., η Σπαρτάκ Βλαντικαφκάς (όνομα της Αλάνια τότε) ήταν η μοναδική μη μοσχοβίτικη ομάδα που συμμετείχε στην παλιά σοβιετική Τοπ Λιγκ. Η χρονιά της κατάρρευσης ήταν η δεύτερη και τελευταία που συμμετείχε στο κορυφαίο επίπεδο του σοβιετικού ποδοσφαίρου, με την πρώτη χρονιά στην κορυφαία λίγκα πίσω στο μακρινό 1970.
Η πιο επιτυχημένη σεζόν στην ιστορία της ομάδας ήταν το 1995, όταν κατάφερε να κατακτήσει τον τίτλο της πρωταθλήτριας Ρωσίας, κερδίζοντας το Πρωτάθλημα Ρωσίας, μετά από αρκετά χρόνια κυριαρχίας της Σπαρτάκ Μόσχας και αφού είχε φτάσει στην κατάκτηση της 2ης θέσης το 1992, κάτι που επανέλαβε και το 1996, ένα χρόνο μετά τον τίτλο. Παρόλα αυτά, στην προκριματική φάση του Τσάμπιονς Λιγκ, συνετρίβη από τη Ρέιντζερς Γλασκώβης με συνολικό σκορ 10-3 στα δύο μεταξύ τους ματς, μένοντας έτσι εκτός των ομίλων της κορυφαίας ευρωπαϊκής διασυλλογικής διοργάνωσης.
Μετά την αποχώρηση του προπονητή Βαλέρι Γκαζάεφ (τωρινού προέδρου της ομάδας) και αρκετών παιχτών, πρωταγωνιστών των προηγούμενων επιτυχημένων σεζόν, η Αλάνια δεν κατάφερε να πλασαριστεί ποτέ ξανά σε υψηλές θέσεις, περιοριζόμενη στις κατώτερες θέσεις του βαθμολογικού πίνακα της Πρέμιερ Λιγκ. Τη σεζόν μάλιστα 2005-2006, υποβιβάστηκε στην Α' Κατηγορία της Ρωσίας, μετά από 15 συνεχείς σεζόν συμμετοχής στο κορυφαίο επίπεδο του ρωσικού ποδοσφαίρου.
Στις 14 Φεβρουαρίου 2006, η Αλάνια και η Λοκομοτίβ Τσιτά, ομάδες της Α' Κατηγορίας τότε και οι δύο, δεν πήραν επαγγελματική άδεια από την Επαγγελματική Ποδοσφαιρική Λίγκα (την Ένωση των επαγγελματικών ομάδων της Ρωσίας) και αποκλείστηκαν από τις επαγγελματικές κατηγορίες, λόγω δικαστικών εκκρεμοτήτων. Στις 22 Φεβρουαρίου, η Επαγγελματική Ποδοσφαιρική Λίγκα αποφάσισε να αντικαταστήσει την Αλάνια και τη Λοκομοτίβ Τσιτά με τις Λάντα Τολιάττι και Μασούκ-ΚΜΒ Πιατιγκόρσκ, που είχαν πάρει τις δεύτερες θέσεις στις Ζώνες της Β' Κατηγορίας.
Παρόλα αυτά, η Ρωσική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου δεν απεδέχθη τον αποκλεισμό και στις 28 Φεβρουαρίου αποφάσισε να κρατήσει τις Αλάνια και Λοκομοτίβ στην Α' Κατηγορία, δίνοντάς τους άλλη μια ευκαιρία να εκπληρώσουν τις προϋποθέσεις συμμετοχής στη Λίγκα. Ως αποτέλεσμα, στις 6 Μαρτίου, η Επαγγελματική Ποδοσφαιρική Λίγκα αποφάσισε να διευρύνει τον αριθμό των ομάδων της Α' Κατηγορίας από 22 σε 24 ομάδες, συμπεριλαμβάνοντας τις Αλάνια Βλαντικαφκάς, Λοκομοτίβ Τσιτά, Λάντα Τολιάττι και Μασούκ-ΚΜΒ Πιατιγκόρσκ.
Η υπόθεση όμως δεν έληξε εκεί καθότι στις 20 Μαρτίου, η Ρωσική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία αποφάσισε να αποβάλει τελικώς τις Αλάνια και Λοκομοτίβ από την Α' Κατηγορία. Η απόφαση αυτή ανακοινώθηκε από την Επαγγελματική Ποδοσφαιρική Λίγκα στις 21 Μαρτίου, 5 μέρες πριν την έναρξη της σεζόν 2006-2007 στην Α' Κατηγορία. Η Αλάνια τότε αναδιοργανώθηκε, μετονομάστηκε σε Σπαρτάκ Βλαντικαφκάς και στις 4 Απριλίου έγινε δεκτή στη Νότια Ζώνη της Β' Κατηγορίας. Κατάφερε μάλιστα να τερματίσει πρώτη τη χρονιά αυτή και να κερδίσει την άνοδο στην Α' Κατηγορία, όταν και μετονομάστηκε πάλι σε Αλάνια.
Το 2009, η Αλάνια κατέκτησε την 3η θέση στην Α' Κατηγορία, μόλις μια θέση κάτω από τις δύο πρώτες που οδηγούσαν σε προβιβασμό. Παρόλα αυτά, η αποβολή της ΦΚ Μόσχας από το Πρωτάθλημα Ρωσίας λόγω οικονομικών προβλημάτων, έφερε την Αλάνια στην κορυφαία κατηγορία του ρωσικού επαγγελματικού ποδοσφαίρου.
thumb|250px|left|«Αλάνια» — «Σπαρτάκ» 5:2, 10 Μαρτίου 2010 Η επιστροφή της ομάδας στο κορυφαίο επίπεδο δεν ήταν επιτυχημένη, καθώς τερμάτισε προτελευταία, με τη Σιμπίρ Νοβοσιμπίρσκ να είναι η μόνη ομάδα πιο χαμηλά από αυτή στη βαθμολογία. Υποβιβάστηκε έτσι στην Α' Κατηγορία και παρότι αποσύρθηκαν από την Πρέμιερ Λιγκ οι ομάδες Αμκάρ Περμ και Σατούρν Μόσχας, δεν της δόθηκε άδεια από την Επαγγελματική Ποδοσφαιρική Λίγκα ώστε να αντικαταστήσει στην Πρέμιερ Λιγκ μια απ' αυτές.
Την άνοιξη του 2011, η Αλάνια προκρίθηκε στον τελικό του Κυπέλλου Ρωσίας της σεζόν 2010-11, με αντίπαλο την ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Η ΤΣΣΚΑ είχε ήδη εξασφαλίσει τη συμμετοχή της στο Τσάμπιονς Λιγκ και έτσι η Αλάνια σιγούρεψε μια θέση στο Γιουρόπα Λιγκ της σεζόν 2011-12, ανεξαρτήτως του αποτελέσματος στον τελικό του Κυπέλλου. Αυτή ήταν η δεύτερη φορά στη ρωσική ποδοσφαιρική ιστορία που μια ομάδα κατώτερης κατηγορίας κατάφερνε να εξασφαλίσει συμμετοχή σε ευρωπαϊκή διασυλλογική διοργάνωση (η πρώτη φορά που είχε συμβεί αυτό ήταν στην περίπτωση της Τέρεκ Γκρόζνυ, που έπαιξε στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ τη σεζόν 2004-05).
Όμως τα παράδοξα δεν τελείωναν εδώ, καθότι η Αλάνια είχε καταφέρει να φτάσει σε εκείνο τον τελικό Κυπέλλου Ρωσίας χωρίς να έχει σκοράρει ούτε ένα γκολ στην κανονική περίοδο και την παράταση των προκριματικών αγώνων. Σε τρεις περιπτώσεις προκρίθηκε κερδίζοντας στη διαδικασία των πέναλτυ μετά από 0-0 στον κανονικό αγώνα και την παράταση και σε μια περίπτωση προκρίθηκε άνευ αγώνος λόγω οικονομικής χρεοκοπίας της αντιπάλου της.
Έμβλημα
Το έμβλημα του συλλόγου όπως έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ρωσίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1921 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1921
Αυστριακά Γερμανικά
Αυστριακά Γερμανικά (Γερμανικά: Österreichisches Deutsch), είναι η διάλεκτος της γερμανικής γλώσσας που γράφεται και ομιλείται στην Αυστρία. Έχει το υψηλότερο κοινωνιογλωσσικό κύρος σε τοπικό επίπεδο, καθώς είναι η μορφή της γλώσσας που χρησιμοποιείται στα μέσα ενημέρωσης και για άλλες επίσημες περιστάσεις. Σε λιγότερο επίσημες περιστάσεις, οι Αυστριακοί τείνουν να χρησιμοποιούν μορφές πλησιέστερες ή πανομοιότυπες με τις Βαυαρικές και Αλεμανικές διαλέκτους, που παραδοσιακά ομιλούνται - αλλά σπάνια γράφονται - στην Αυστρία.
Έχει τις ρίζες της στα μέσα του 18ου αιώνα, όταν η αυτοκράτειρα Μαρία Θηρεσία και ο γιος της Ιωσήφ Β΄ εισήγαγαν την υποχρεωτική εκπαίδευση (το 1774) και αρκετές μεταρρυθμίσεις στη διοίκηση στην πολύγλωσση αυτοκρατορία των Αψβούργων. Εκείνη την εποχή, επικρατούσα γλώσσα στον γραπτό λόγο ήταν η Oberdeutsche Schreibsprache (γραπτή γλώσσα της Άνω Γερμανίας), η οποία επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από τις βαυαρικές και αλεμανικές διαλέκτους της Αυστρίας. Μια άλλη επιλογή ήταν η δημιουργία ενός νέου προτύπου βασισμένου στις νότιες γερμανικές διαλέκτους, όπως προτάθηκε από τον γλωσσολόγο Johann Siegmund Popowitsch. Αντ 'αυτού, αποφάσισαν για ρεαλιστικούς λόγους να υιοθετήσουν την ήδη τυποποιημένη γλώσσα της καγκελαρίας της Σαξονίας (Sächsische Kanzleisprache ή Meißner Kanzleideutsch), η οποία βασίστηκε στη διοικητική γλώσσα της μη αυστριακής περιοχής του Μάισσεν και της Δρέσδης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλώσσες της Αυστρίας
Σημαία της Δομινικανής Δημοκρατίας
right|thumb|200px|[[Αρχείο:FIAV 011010.svg|23px Κρατική και πολεμική σημαία, διαστάσεις: 5:8]] Η σημαία της Δομινικανής Δημοκρατίας, όπως περιγράφεται στο άρθρο 96 του Συντάγματος της χώρας, αποτελείται από έναν λευκό σταυρό, ο οποίος επεκτείνεται στις άκρες του και χωρίζει τη σημαία σε τέσσερα ορθογώνια- τα πάνω είναι χρώματος μπλε και κόκκινου, ενώ τα κάτω είναι κόκκινα και μπλε. Η κρατική σημαία περιλαμβάνει επιπλέον ένα θυρεό που αποτελείται από ένα κλαδί δάφνης (στα αριστερά) και ένα φύλλο φοίνικα (στα δεξιά) και ο οποίος βρίσκεται στο κέντρο του σταυρού.
right|thumb|250px|[[Αρχείο:FIAV 111011.svg|23px Η σημαία που ήταν σε χρήση από το 1844 ως το 1849, λόγος 5:8]]
right|thumb|250px|[[Αρχείο:FIAV 000100.svg|23pxΕθνική σημαία και πολεμικό έμβλημα, λόγος: 5:8]]
Πάνω από το θυρεό, μια γαλάζια κορδέλα δείχνει το εθνικό σύνθημα: Dios, Patria, Libertad (Θεός, Πατρίδα, Ελευθερία). Κάτω από το θυρεό, οι λέξεις República Dominicana είναι γραμμένες σε κόκκινη κορδέλα (αυτή απεικονίζεται σε νεότερες εκδόσεις της σημαίας) στο κέντρο του θυρεού, στις άκρες του οποίου βρίσκονται τρία ακόντια (δύο εκ των οποίων στηρίζουν τα εθνικά σύμβολα της Δομινικανής Δημοκρατίας). Σε κάθε πλευρά υπάρχει μια Βίβλος με ένα μικρό σταυρό πάνω από αυτήν, η οποία είναι ανοικτή - κατά κοινή πεποίθηση- στο Κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο, 8:32, όπου αναφέρεται Y la verdad nos hará libre (Η αλήθεια ελευθερώσει υμάς).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δομινικανή Δημοκρατία Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Δομινικανής Δημοκρατίας
Νταουγκάβα
Ο Νταουγκάβα (Daugava) ή Δυτικός Ντβίνα (Западная Двина, λευκορωσικά: Заходняя Дзвіна) είναι ποταμός ο οποίος πηγάζει στη νοτιοδυτική Ρωσία και αφού διασχίσει τη βόρεια Λευκορωσία και τη Λετονία, εκβάλλει στον κόλπο της Ρίγα, στη Βαλτική θάλασσα. Έχει συνολικό μήκος 1.020 χιλιόμετρα, από τα οποία 325 είναι στη Ρωσία, 338 στη Λευκορωσία και 352 στη Λετονία. Μεγάλες πόλεις κατά μήκος του ρου είναι οι Βίτσεμπσκ και Πόλοτσκ στη Λευκορωσία και Ντάουγκαβπιλς και Ρίγα στη Λετονία.
Γεωγραφία
Ο ποταμός πηγάζει από τους λόφους Βαλντάι στη νοτιοδυτική Ρωσία, από την ίδια περιοχή από την οποία πηγάζουν επίσης ο Βόλγας και ο Δνείπερος. Ο ποταμός στη συνέχεια σχηματίζει ένα μεγάλο τόξο προς τα νότια και νοτιοδυτικά καθ όσο διαρρέει τη Ρωσία και τη Λευκορωσία και στη συνέχεια στρέφεται προς τα βορειοδυτικά πριν διασχίσει τη Λετονία και στο τέλος του ρου του διέρχεται από τη Ρίγα, όπου έχει πλάτος περίπου 700 μέτρα και βάθος 8-9 μέτρα. Εκβάλλει στον κόλπο της Ρίγα, στη Βαλτική θάλασσα. Με συνολικό μήκος 1.020 χιλιόμετρο, είναι το 11ο μακρύτερο ποτάμιο σύστημα της Ευρώπης και το μεγαλύτερο της Λετονίας. thumb|left|250px|Ο ποταμός στο ύψος του [[Βίτεμπσκ, στη Λευκορωσία.]] Η λεκάνη απορροής του ποταμού, έκτασης 87.900 τετραγωνικών χιλιομέτρων, αποτελείται από πεδινές εκτάσεις, ως επί το πλείστον με υψόμετρο 100 με 200 μέτρα, με πολυάριθμους βαλτώδεις εκτάσεις, δάση και μικρές, κυρίως, λίμνες. Το κλίμα της είναι υγρό με ζεστά καλοκαίρια και ήπιους χειμώνες.
Υδρολογικά, ο ποταμός έχει τη μέγιστη εκροή του την άνοιξη, όπως και άλλα ποτάμια της ανατολικής Ευρώπης, όταν λιώνουν τα χιόνια. Η εκροή του ποταμού την άνοιξη μπορεί να φτάσει μέχρι τα 4.000 - 8.000 κυβικά μέτρα το δευτερόλεπτο και στάθμη του ανεβαίνει κατά 6 με 11 μέτρα ανά τοποθεσίες. Τη ξηρή καλοκαιρινή περίοδο και το χειμώνα η ροή του μειώνεται στα 150 m³/s και η μέση ετησία ροή του ποταμού είναι 600-700 κυβικά μέτρα το δευτερόλεπτο. Κατά τη διάρκεια του χειμώνα, αρχίζοντας στα τέλη Νοεμβρίου με αρχές Δεκεμβρίου στον άνω ρου και λίγο αργότερα στο μέσο ρου, ο ποταμός παγώνει. Ο πάγος αρχίζει να λιώνει στα τέλη του Μάρτιο κοντά στο στόμιο του ποταμού και στον άνω ρου έχει λιώσει μέχρι τα μέσα του Απριλίου.
Ιστορία
Για χιλιετίες, οι εκβολές του Νταουγκάβα και οι ακτές του κόλπου της Ρίγας ήταν τοποθεσίες όπου κατοικούσαν οι προϊστορικοί άνθρωποι, που ήταν κυνηγοί και τροφοσυλλέκτες, χρησιμοποιώντας τα νερά των εκβολών ως περιοχή ψαρέματος. Στη συνέχεια ο ποταμός αποτελούσε τμήμα του δρόμου του εμπορείου από τη Βαλτική και τους Βίκινγκ προς τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και τους Άραβες, αν και δεν ήταν πλεύσιμος σε όλο του μήκος λόγω μικρών καταρρακτών και έντονων ρευμάτων.
Η περιοχή της Ρίγας ήταν στρατηγικής σημασίας για την άμυνα του στομίου του ποταμού και υπάρχουν ίχνη οχυρού στη δυτική όχθη του Ντβίνα στην περιοχή της Ρίγας από τον πρώιμο Μεσαίωνα. Ο ποταμός στην περιοχή αρχικά ήταν πλατύς και ρηχός, με αμμόλοφους, νησιά και κανάλια. Έργα εκβάθυνσης του ποταμού ξεκίνησαν τον 18ο αιώνα, τα οποία στη συνέχεια ενισχύθηκαν και το 1912 το κανάλι για τα πλοία είχε βάθος μέχρι 8,5 μέτρα και πλάτος 150 μέτρα. Παρά τα οφέλη που προσέφερε ο ποταμός, οι πλημμύρες και το πέρασμά του αποτελούσαν για πρόβλημα. Η πιο καταστροφική πλημμύρα στην ιστορία της πόλης φαίνεται ότι έλαβε χώρα το 1709, όταν τον Απρίλιο οι εκβολές του ποταμού παρέμειναν παγωμένες κατά τη διάρκεια της άνοιξης, με αποτέλεσμα, σε συνδυασμό με τα κομμάτια πάγου που μετέφερε ο ποταμός, η στάθμη να ανέβει, τα κομμάτια πάγου να σπάσουν τις πύλες της πόλης και το νερό να κατακλύσει τη πόλη. Μια αναμνηστική επιγραφή στον καθεδρικό της Ρίγας δείχνει ότι το νερό έφτασε σε ύψος 4,68 μέτρων. Πλέον, η περίσσεια ύδατος παρακρατείται από φράγματα. Η διάβαση του ποταμού αρχικά γινόταν από βάρκες ή έλκηθρα κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Το πρώτο πέρασμα με γέφυρα στη Ρίγα κατασκευάστηκε από τους Σουηδούς το 1701, ώστε να περάσουν στην απέναντι όχθη και να νικήσουν τους Πολωνούς και τους Σάξωνες. Η γέφυρα παρασύρθηκε από πλημμύρες το 1705. Τον 18ο αιώνα κατασκευάστηκε μια πλωτή γέφυρα και το 1871-73 κατασκευάστηκε μια σιδερένια γέφυρα για σιδηροδρομική χρήση. thumb|250px|Το φράγμα Pļaviņas HPP, το μεγαλύτερο στον ποταμό. Τις αρχές του 19ου αιώνα ο ποταμός ενώθηκε με κανάλια μέσα του παραποτάμου του Ουλά με τον ποταμό Μπερεζίνα και το ποτάμιο σύστημα του Δνείπερου, αν και χρησιμοποιήθηκε κυρίως για τη μεταφορά ξυλείας.
Ο ποταμός μελετήθηκε εντατικά για πρώτη φορά το 1701 με εντολή του Μέγα Πέτρου, από τις πηγές του μέχρι το Πόλοτσκ. Το 1790-91 δημοσιεύθηκε λεπτομερής άτλας με το ρου του ποταμού από το Βίτεμπσκ μέχρι τη Ρίγα.
Υδροηλεκτρικά φράγματα
Στον ποταμό έχουν κατασκευαστεί τρία υδροηλεκτρικά φράγματα. Το Rīgas HES έχει κατασκευαστεί λίγο πιο ανάντη από τη Ρίγα, περίπου 35 χιλιόμετρα από τις εκβολές του ποταμού. Έχει ύψος 18 μέτρα και δυναμικό παραγωγής 402 MW. Το Ķegums HPP έχει κατασκευαστεί άλλα 35 χιλιόμετρα ανάντη και έχει ύψος 14 μέτρα και μέγιστο δυναμικό παραγωγής 264,6 MW. Το Pļaviņas HPP, το οποίο είναι το μεγαλύτερο από τα τρία βρίσκεται 107 χιλιόμετρα από το στόμιο του ποταμού. Κατασκευάστηκε τη περίοδο 1961-1966. Το φράγμα Plavinas έχει ύψος 40 μέτρα, με δυναμικό παραγωγής μέχρι 868,5 MW. Ο ταμιευτήρας του έχει όγκο 509 εκατομμύρια m³, με μέγιστο επιτρεπόμενα τα 580 εκατομμύρια m³.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Ποταμοί της Ρωσίας κατηγορία:Ποταμοί της Λευκορωσίας κατηγορία:Γεωγραφία της Λετονίας Κατηγορία:Διεθνείς ποταμοί της Ευρώπης
Νικολό ντε Νικολί
δεξιά|μικρογραφία|220x220εσ| Δείγμα της καλλιγραφικής γραφής του Niccoli, που εξελίχθηκε στα πλάγια των ΗΥ(Italic). Ο Νικολό ντε Νικολί (Niccolò de 'Niccoli) (1364 ή 1365, Φλωρεντία - 22 Ιανουαρίου 1437, Φλωρεντία) ήταν Ιταλός λόγιος ουμανιστής της πρώιμης Αναγέννησης.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στη Φλωρεντία. Πατέρας του ήταν ο κλωστοϋφαντουργός Μπαρτολομέο. Νεαρός δούλεψε με τους αδερφούς του στο κλωστήριο του πατέρα τους αλλά μια μέρα γνώρισε τους περίφημους λόγιους Κολούτσιο Σαλουτάτι και Λουίτζι Μαρσίλι. Τόσο τον εντυπωσίασαν οι γνώσεις τους που έγινε φίλος του ουμανισμού αποφάσισε να σπουδάσει φιλολογία και λατινικά κοντά στον Τζιοβάνι Κονβερσίνι (γνωστός ως της Ραβέννας) κι ελληνικά έμαθε από τον Κωνσταντινουπολίτη Μανουήλ Χρυσολωρά που ήρθε στην πόλη περί το 1396.
Στον κύκλο του Κόζιμο
Έγινε ένας από τους σημαντικότερους λόγιους φιλολόγους που μαζεύτηκαν υπό τον προστάτη των γραμμάτων κι άρχοντα της πόλης των Μεδίκων Κόζιμο του πρεσβύτερου. Φίλοι του στην παρέα αυτή ήταν ο Πότζιο Μπρατσολίνι, ο Λεονάρντο Μπρούνι, ο Λορέντζο Βάλλα. Οι υπηρεσίες του Νικολί στην κλασική λογοτεχνία συνίσταντο στο στην αντιγραφή πληθώρας αρχαίων χειρογράφων αλλά και τη συγκόλλησης αποσπασμάτων σε ένα θέμα. Διόρθωνε κείμενα, έγραφε πιο καθαρά κι ομοιόμορφα, εισήγαγε κατανοητές υποκατηγορίες σε κεφάλαια και κατέγραφε πίνακες περιεχομένων(ευρετήρια).
Βιβλιοθήκη χειρογράφων
Η προσωπική βιβλιοθήκη του Νικολό ήταν μεγάλη και την ξεπερνούσε μόνο εκείνη του Κόζιμο του Πρεσβύτερου, πρωτοπόρου της πρώτης δημόσιας βιβλιοθήκης της Φλωρεντίας, ίσως η μεγαλύτερη εκείνη την εποχή στην Ευρώπη. Ο Νικολί διέθετε επίσης μια μικρή αλλά πολύτιμη συλλογή αρχαίων έργων τέχνης, νομισμάτων και μετάλλων. Θεωρούσε τον εαυτό του ως έναν αλάθητο κριτικό και δε δεχόταν την παραμικρή αντίρρηση. Απέρριπτε τη σύγχρονη, δημώδη γλώσσα του Δάντη, του Πετράρχη και του Βοκκάκιου και υποστήριζε την επιστροφή στους κλασσικούς και την "καθαρότητα" με τον Κικέρων και το Βιργίλιο. Οι επικές διαμάχες του με τον Φραγκίσκο Φίλελφο, τον Γκουαρίνο ντα Βερόνα και ειδικά με τον Αμβρόσιο Τραβερσάρι δημιούργησαν αίσθηση στον πνευματικό κόσμο της εποχής.
Το υπέρμετρα κριτικό του πνεύμα (ή σύμφωνα με τους εχθρούς του, η άγνοια της γλώσσας) τον εμπόδιζε όμως να γράψει στα λατινικά και κατηγορήθηκε για έλλειψη δημιουργικότητας. Το μοναδικό λογοτεχνικό του έργο ήταν μια σύντομη πραγματεία στα ιταλικά σχετικά με τη Λατινική Ορθογραφία, την οποία απέσυρε από την κυκλοφορία αφού δέχθηκε έντονη κριτική από τον Γκουαρίνο. Η φήμη του ως καλλιγράφου απ' την άλλη ήταν μεγάλη και πολλοί γραφείς του υπέβαλλαν τα χειρόγραφά τους για διόρθωση πριν δημοσιευτούν. Ο περίφημος λόγιος Λεονάρντο Μπρούνι της επόμενης γενιάς τον χαρακτήρισε κάποτε «λογοκριτή της λατινικής γλώσσας».
Εφευρέτης της πλάγιας γραμματοσειράς
Θεωρείται επίσης εφευρέτης της πλάγιας γραμματοσειράς, γνωστής σήμερα στους H/Y ως Italic ή στα ιταλικά Cancelleresca. Προέκυψε στη δεκατία του 1420-29 χάρη στη διαρκή του μελέτη επί των αρχαίων χειρογράφων και τα πολυάριθμα αντίγραφα που με κόπο έγραφε. Ο Νικολί αποφάσισε κάποτε να διαφοροποιήσει τα αντιγραφέντα χειρόγραφα από τα αρχικά χρησιμοποιώντας παραλλαγμένα γράμματα. Με βάση αυτό 80-90 χρόνια μετά, όταν οι Ιταλοί εκτυπωτές χρησιμοποίησαν για πρώτη φορά το Italic, επέλεξαν την πλαγιαστή γραμματοσειρά του Νικολί. Μαζί με το φίλο και συνεχιστή του έργου του Πότζιο Μπρατσολίνι, διαμόρφωσαν την όμορφη γραμματοσειρά που ο Άλδος Μανούτιος έβαλε στο τυπογραφείο του στη Βενετία και της οποίας η μορφή τελικά καθιερώθηκε ως αρχέτυπο για αιώνες στη γραφή λατινικών χαρακτήρων στα ιταλικά, γαλλικά, ισπανικά, αγγλικά, γερμανικά κι άλλες σύγχρονες γλώσσες.
Διάσωση της βιβλιοθήκης του
Ο Νικολί απεβίωσε το 1437 στην αγαπημένη του Φλωρεντία κι ετάφη στη Βασιλική του Αγίου Πνεύματος (santo Spirito) στη Φλωρεντία. Είχε μεγάλα χρέη όταν πέθανε, αλλά ο φίλος του τραπεζίτης Κόζιμο προσφέρθηκε να τα καλύψει με αντάλλαγμα την πολύτιμη συλλογή του 800 χειρογράφων αξίας περίπου 6.000 φλωρινιών. Κατόπιν, το 1444 τα παρέδωσε στο μοναστήρι Δομικανών Σαν Μάρκο της Φλωρεντίας για να τα μελετάει όποιος επιθυμεί.
Δεν παντρεύτηκε ποτέ, προτιμώντας να γεμίσει τα σπίτια του με χειρόγραφα, νομίσματα, αγάλματα, αγγεία και πολύτιμους λίθους.
Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ 2000
Οι νικητές του Κυπέλλου Ιντερτότο 2000 ήταν οι Ουντινέζε, Θέλτα Βίγο και ΦφΜ Στουτγκάρδη. Και οι 3 ομάδες προκρίθηκαν στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 2000-01.
Νικολό ντε Νικολί
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί αναγεννησιακοί ουμανιστές
Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ 2000
Δεύτερος αγώνας
Η Σταντάρ Λιέγης προκρίθηκε με συνολικό σκορ 3–2.
''Η ΣΚ Σίγκμα Όλομουτς προκρίθηκε με συνολικό σκορ 3-1.
Η Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης προκρίθηκε με συνολικό σκρο 4-0.
Η Ουντινέζε προκρίθηκε με συνολικό σκορ 3-0.
Η Θέλτα Βίγο κέρδισε με συνολικό σκορ 4-3.
Η Ουντινέζε κέρδισε με συνολικό σκορ 6-4.
Η ΦφΜ Στουτγκάρδη κέρδισε με συνολικό σκορ 3-1.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 2000
Α.Σ. Όμηρος Νεοχωρίου
Ο Αθλητικός Σύλλογος Όμηρος Νεοχωρίου (Α.Σ. Όμηρος Νεοχωρίου) είναι αθλητικός σύλλογος με έδρα το Νεοχώρι Αιτωλοακαρνανίας. Δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου και διαθέτει πλήρη ποδοσφαιρικό τμήμα. Ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Αιτωλοακαρνανίας και αγωνίζεται στην Α΄ Κατηγορία. Έχει αξιοσημείωτη παρουσία στα πρωταθλήματα της Γ΄ Εθνικής και Δ΄ Εθνικής κατηγορίας.
Ίδρυση
Ο Αθλητικός Σύλλογος Όμηρος Νεοχωρίου ιδρύθηκε στο Νεοχώρι Μεσολογγίου το 1955. Αρχικά αγωνιζόταν στο περιφερειακό πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Πατρών, όπου και άνηκαν τα σωματεία του νομού και το 1968 εντάχθηκε στη νεοσύστατη τότε, Ε.Π.Σ. Αιτωλοακαρνανίας. Τη σεζόν 1979-80 κατέκτησε το πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας και ανήλθε στην εθνική ερασιτεχνική κατηγορία, ξεφεύγοντας από τα τοπικά πρωταθλήματα που αγωνιζόταν από ιδρύσεώς του.
1980-1986
Στην εθνική ερασιτεχνική κατηγορία, 3η τη τάξει εθνική κατηγορία αγωνίστηκε τις χρονιές 1980-81 και 1981-82. Από τη σεζόν 1982-83 έως και τη σεζόν 1985-86 αγωνίστηκε στο εθνικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα, 4η τη τάξει κατηγορία και μετέπειτα Δ΄ Εθνική.
Ενδιάμεσα, τις σεζόν 1984-85 και 1985-86 κατέκτησε το Κύπελλο Ε.Π.Σ. Αιτωλοακαρνανίας και τις δύο φορές με αντίπαλο στον τελικό την Α.Ε. Μεσολογγίου (4-3 και 2-1), ενώ τη σεζόν 1984-85 διέγραψε μια σημαντική πορεία στο θεσμό του Κυπέλου Ελλάδος ερασιτεχνών, όπου αποκλείοντας ομάδες όπως οι Α.Ο. Σπάρτης, Α.Ο. Αγ. Νικολάου, Εργοτέλης, Α.Ε. Σύρας και Ήφαιστος Περιστερίου έφτασε μέχρι τον τελικό. Στον τελικό, ο οποίος πραγματοποιήθηκε στις 30 Ιουνίου 1985 στο Ολυμπιακό Στάδιο Αθηνών, αντιμετώπισε την ομάδα των ερασιτεχνών του Άρη Θεσσαλονίκης και ηττήθηκε με τελικό σκορ 2-1, με σκόρερ για τον Όμηρο τον Γ. Ζήκο και για τον Άρη τον Βουγιουκλή που πέτυχε και τα δύο τέρματα.
1986-1989
Από τη σεζόν 1986-87 έως και τη σεζόν 1988-89 συμμετείχε στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας της Ε.Π.Σ. Αιτωλοακαρνανίας. Το 1989 στέφθηκε πρωταθλητής και κέρδισε την επάνοδο στις εθνικές κατηγορίες και συγκεκριμένα στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής.
1989-1993
Στην Δ΄ Εθνική αγωνίστηκε συνεχώς από τη σεζόν 1989-90 έως και τη σεζόν 1992-93, σημειώνοντας αξιόλογες εμφανίσεις κόντρα σε ομάδες όπως ο Πανηλειακός, ο Παναιγιάλειος, ο Φωκικός κ.ά.
1993-2002
Από τη σεζόν 1993-1994 έως και τη σεζόν 2001-2002 συμμετείχε στην Α΄ Κατηγορία Ε.Π.Σ. Αιτωλοακαρνανίας, με μια παρένθεση τη σεζόν 1999-2000 που συμμετείχε στη Β΄ Κατηγορία. Αξιοσημείωτη είναι η σεζόν 1995-1996, κατά την οποία διεκδίκησε το πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας τερματίζοντας τελικά δεύτερος πίσω από την ΑΕΚ Αγίου Κωνσταντίνου.
2002-2005
Από την περίοδο 2002-2003 έως και την περίοδο 2004-2005 γράφτηκε η πιο μαύρη σελίδα στην ιστορία του Συλλόγου αφού έφτασε να παίζει στη Γ Κατηγορία Ε.Π.Σ.Ν.Α με τον κίνδυνο ακόμη και της διάλυσης.
2005-2009
Το καλοκαίρι του 2005 ο Σύλλογος έφτασε στο χειρότερο σημείο του αφού έφυγαν σχεδόν όλοι οι παίκτες του με κίνδυνο να μην κατεβεί η ομάδα καθόλου στο πρωτάθλημα. Εκείνη τη χρονική στιγμή ένας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής του συλλόγου Γιώργος Ζήκος κάλεσε 13 νέα άτομα προκειμένου να αναλάβουν διοικητικά τον σύλλογο και να τον φτάσουν εκεί που αξίζει. Αυτοί ήταν οι Μαυράκης Ηλίας, Περαρής Παναγιώτης, Σερακιώτης Δημήτριος, Λύτρας Κωνσταντίνος,Αλετράς Κωνσταντίνος, Καφετζής Σπύρος, Τσάμης Μάριος, Μουλαράς Παναγιώτης, Φούντας Γρηγόρης, Σερακιώτης Ευάγγελος, Γεωργούσης Σωκράτης, Μουλαράς Γεράσιμος και Σιαπλαούρας Ελευθέριος που απετέλεσαν και την Διοίκηση του Συλλόγου μέχρι και τη σεζόν 2006-2007. Σε αυτά τα δύο χρόνια της νέας διοίκησης του συλλόγου έγιναν βήματα να φτάσει ο Όμηρος εκεί που αξίζει με αποκορύφωμα την κατάκτηση του πρωταθλήματος στη Β΄ Κατηγορία τη σεζόν 2006-2007 και την επάνοδο στην Α΄ Κατηγορία Ε.Π.Σ.Ν.Α..Επίσης δημιουργήθηκε παιδικό τμήμα που απαριθμεί αρκετά παιδιά. Το 2007 ανέλαβε τα ηνία της ομάδας ο Ιωάννης Κουρκουμέλης γνωστός και επιτυχημένος επιχειρηματίας του τόπου. Τις σεζόν 2007-2008 και 2008-2009 η ομάδα κατάφερε να παραμείνει δύσκολα στην Α΄ Κατηγορία μέσω της διαδικασίας των πλέι άουτ. Παρόλα αυτά η διοίκηση παρέμεινε πιστή στην αρχική της απόφαση,η ομάδα να στηρίζεται σε νέα παιδιά και δη από τον δήμο Οινιαδών.
2009-2011
Η σεζόν 2009-2010 ήταν μια σημαντική στιγμή για τον Όμηρο αφού κατάφερε και κατέκτησε το πρωτάθλημα στην Α1 κατηγορία Αιτωλ/νίας επιστρέφοντας στη Δ΄ Εθνική μετά από 17 χρόνια! Μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος θα κερδίσει και το θεσμό του Super Cup του Νομού με σκορ 1-0 τον Γ.Ο. Μεσολογγίου. Η πορεία του στο περιφερειακό πρωτάθλημα ήταν αξιόλογη αλλά υποβιβάστηκε τερματίζοντας στην 10η θέση με 39 βαθμούς.
2011-
Η σεζόν 2011-2012 τον βρίσκει στην Α1 Αιτ/νιας τερματίζοντας στις πρώτες θέσεις της βαθμολογίας.Την επόμενη χρονιά η ομάδα θα συνεχίσει στην Α΄ Αιτ/νιας με στόχο την άνοδο στην Γ' Εθνική κατηγορία αφού μετά την συγχώνευση Δ΄ και Γ΄ Εθνικής απ τη σεζόν 2013-14 έγινε μια κατηγορία. Η ομάδα θα ξεκινήσει πολύ καλά και θα μπει στα μπαράζ πρωταθλήματος όμως δεν θα τα καταφέρει και θα τερματίσει στην 3 θέση. Τη σεζόν 2013-2014 μετά από μια καταπληκτική πορεία θα στεφθεί ξανά πρωταθλητής της Α΄ Κατηγορίας και μάλιστα με 14 βαθμούς διαφορά από το δεύτερο Ναυπακτιακό Αστέρα. Στη διαδικασία των μπαράζ για την άνοδο στην Γ΄ Εθνική μεταξύ τεσσάρων νομών (Αναγέννηση Άρτας, Αχέρων Καναλακίου, Αστέρας Ιτέας) ο Όμηρος θα πετύχει 1 νίκη 2 ισοπαλίες και 3 ήττες και θα χάσει το εισιτήριο. Τη σεζόν 2014-2015 θα κατακτήσει για δεύτερη φορά το θεσμό του Super Cup με σκορ 2-1 το Ναυπακτιακό Αστέρα και έτσι γίνεται ο πολυνίκης της διοργάνωσης.
Πρόεδροι της Ομάδος
Σημαντικότεροι πρόεδροι της ομάδος ήταν ο αείμνηστος Αλετράς Αντώνιος, ο αείμνηστος επίτιμος πρόεδρος και μακροβιότερος πρόεδρος του συλλόγου, Κατοχιανός Θωμάς, ο επί σειρά ετών πρόεδρος Παπαγιανόπουλος Ιωάννης, καθώς και ο Κουφός Αθανάσιος που πρόσφεραν ανιδιοτελώς τα μέγιστα στο Σύλλογο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1955 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας (μαρξιστικό-λενινιστικό)
μικρογραφία Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας (μαρξιστικό-λενινιστικό) (Κ.Κ.Ε. (μ-λ)), είναι κομμουνιστικό κόμμα της Ελλάδας.
Ίδρυση
Η πορεία διαπάλης στο ΚΚΕ και η παρέμβαση των ρεβιζιονιστών ξεκινά το Σεπτέμβρη του 1955 με τα γεγονότα της Τασκένδης. Το Φλεβάρη του 1956 γίνεται το 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ και το Μάρτη η 6η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ, η οποία καθαιρεί το Ζαχαριάδη. Ορισμένα μέλη και στελέχη αντιπαρατίθενται στις εξελίξεις, τόσο στην Ελλάδα, στην παρανομία αλλά και στις φυλακές και τις εξορίες, ιδιαίτερα στον Άη-Στράτη, όσο και στις ανατολικές χώρες από τους πολιτικούς πρόσφυγες.
Το 1963, το Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας και ο Μάο Τσε-τούνγκ, με το Γράμμα από 25 σημεία διατυπώνουν για πρώτη φορά ανοιχτά και με σχετικά ολοκληρωμένο τρόπο τις διαφωνίες τους με το σοβιετικό ρεβιζιονισμό και απευθύνουν έκκληση για τη δημιουργία μ-λ κινήσεων και κομμάτων. Στις ανατολικές χώρες, πολιτικοί πρόσφυγες διαγραμμένοι από το ΚΚΕ αρχίζουν να οργανώνονται και το Σεπτέμβρη του 1964 συγκροτούν την Προσωρινή Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ(μ-λ), με πρόεδρο τον Πολύδωρο Δανιηλίδη και αργότερα τη Μαρξιστική Λενινιστική Οργάνωση (ΜΛΟ). Τον Οκτώβρη του 1964, εκδίδεται στην Ελλάδα το περιοδικό Αναγέννηση, το οποίο διαδίδεται και στο εξωτερικό, με βασικά στελέχη τον Γιάννη Χοντζέα και τον Ισαάκ Ιορδανίδη. Ήδη έχουν δημιουργηθεί οι Ιστορικές Εκδόσεις, που πραγματοποιούν έναν κύκλο εκδόσεων αρκετών έργων του Μάο και πρωτοπαρουσιάζουν στην Ελλάδα τις θέσεις του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας. Στο σπουδαστικό χώρο δημιουργείται τον Απρίλη του 1966 η Προοδευτική Πανσπουδαστική Συνδικαλιστική Παράταξη (ΠΠΣΠ) που εκδίδει το περιοδικό Σπουδαστικός Κόσμος. Στα τέλη του 1966 και στις αρχές του 1967 δημιουργείται η Συνεπής Πολιτική Αριστερή Κίνηση (ΣΠΑΚ) και εκδίδεται η εφημερίδα Λαϊκός Δρόμος.
Λίγο αργότερα ιδρύεται η Οργάνωση Μαρξιστών Λενινιστών Ελλάδας μέσα σε συνθήκες παρανομίας. Αρχίζει να εκδίδεται η Προλεταριακή Σημαία σε μικρό μέγεθος, ενώ μέλη και στελέχη που βγαίνουν στο εξωτερικό δημιουργούν το Αντιφασιστικό Μέτωπο Ελλήνων Εξωτερικού (ΑΜΕΕ) και εκδίδουν το περιοδικό Λαϊκός Δρόμος και την εφημερίδα Λαϊκή Ενότητα.
Το 1976 γίνεται το ιδρυτικό Συνέδριο του ΚΚΕ (μ-λ). Ταυτόχρονα, μια μικρή ομάδα μελών και στελεχών αποχωρεί ασπαζωμενη την "θεωρία των τριών κόσμων" και ιδρύει το Μ-Λ ΚΚΕ, το οποίο εκδίδει το Λαϊκό Δρόμο. Το ΚΚΕ (μ-λ) αποκήρυξε τη "θεωρία των τριών κόσμων" που προωθούσε η ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας επισήμως μετά το θάνατο του Μάο Τσε-τούνγκ και πρωσπαθουσε να την αποδώσει στον ίδιο τον Μάο. Κυκλοφορεί η Προλεταριακή Σημαία και εκτός από την Προοδευτική Πανσπουδαστική Συνδικαλιστική Παράταξη (ΠΠΣΠ), η οποία εκδίδει το περιοδικό Σάλπισμα, λειτουργούν η Προοδευτική Μαθητική Συνδικαλιστική Παράταξη (ΠΜΣΠ) που εκδίδει τα Μαθητικά Νιάτα, η Προοδευτική Εργατική Συνδικαλιστική Παράταξη (ΠΕΣΠ) και η Προοδευτική Παράταξη Επιστημόνων Καλλιτεχνών Τεχνικών (ΠΠΕΚΤ).
Διάλυση και ανασυγκρότηση
Με πρωτοβουλία πέντε μελών της ΚΕ που εκλέχθηκε στο 2ο Συνέδριο, ένας μικρός αριθμός μελών και ενδιάμεσων στελεχών αποφασίζει να αντιταχθεί στην ολοκληρωτική διάλυση της οργάνωσης και προχωρά στις 25, 26 και 27 Ιουνίου στη Συνδιάσκεψη της Ανασυγκρότησης, με την οποία γεννήθηκε η νέα οργάνωση που συνεχίζει τη δράση της μέχρι σήμερα. Αποφασίζεται να διατηρηθεί η ονομασία της οργάνωσης, να επανεκδοθεί η Προλεταριακή Σημαία σαν δεκαπενθήμερο κομματικό όργανο και να γίνει νέα συνδιάσκεψη τον επόμενο χρόνο.
Δεκαετία '90
Το ΚΚΕ (μ-λ) στις αρχές της δεκαετίας του '90 συνεργάστηκε με το ΝΑΡ το ΕΚΚΕ και το ΕΕΚ, στα πλαίσια της Μαχόμενης Αριστεράς. Η συνεργασία σταμάτησε ύστερα από μερικά χρόνια κατά τα τέλη της δεκαετίας του '90.
Δεκαετία '10
μικρογραφία Στις 16 Μαρτίου 2012, το ΚΚΕ (μ-λ) από κοινού με το Μ-Λ ΚΚΕ ανακοίνωσαν τη συγκρότηση της "Πρωτοβουλίας για μια Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία", με σκοπό τη δημιουργία μιας ευρύτερης μετωπικής πολιτικής συνεργασίας. Η Πρωτοβουλία αυτή οδήγησε στη συγκρότηση της Λαϊκής Αντίστασης - Αριστερής Αντιιμπεριαλιστικής Συνεργασίας στις 23 Οκτώβρη 2013. Στις Κοινοβουλευτικές εκλογές του 2012 η οργάνωση συμμετείχε στην εκλογική συνεργασία ΚΚΕ (μ-λ) και Μ-Λ ΚΚΕ. Η επιλογή αυτή ήρθε να υπηρετήσει τη στήριξη της κοινής προσπάθειας των δύο οργανώσεων, που ξεκίνησε ως ΠΑΑΣ και συνεχίζεται ως ΛΑ-ΑΑΣ. Η συνεργασία συμμετείχε και στις εκλογές του Ιανουαρίου 2015 και του Σεπτεμβρίου 2015. Η οργάνωση αποφάσισε να μη συμμετάσχει ως συνεργασία και στις επόμενες εκλογές (2019) και προέκρινε την αυτόνομη εκλογική της παρέμβαση. Στις 21 Δεκεμβρίου 2020 με ανάρτηση στην ιστοσελίδα της οργάνωσης, το ΚΚΕ(μ-λ) ανακοινώνει το τέλος του κύκλου της ΛΑ-ΑΑΣ, κάνοντας απολογισμό και κριτική της συνεργασίας και αναλύοντας τους πολιτικούς όρους και τις αιτίες της απόφασής του αυτής.
Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο
Το ΚΚΕ (μ-λ) δεν έχει συμμετάσχει ποτέ σε ευρωεκλογές απο θεση αρχής, προπαγανδίζοντας τη θέση της αποχής και της εξόδου της χώρας από την Ευρωπαϊκή Ένωση.
==Συνδιασκέψεις ==
Έντυπα - Σχήματα
Το ΚΚΕ (μ-λ) σήμερα εκδίδει τη 15ήμερη εφημερίδα Προλεταριακή Σημαία, και διάφορα βιβλία μέσω των εκδόσεων "Εκτός των Τειχών", τα οποία διακινούνται κυρίως από το βιβλιοπωλείο "Εκτός των Τειχών" που βρίσκεται στα Εξάρχεια. Η φοιτητική παράταξη του ΚΚΕ (μ-λ) σε ΑΕΙ-ΤΕΙ είναι οι «Αγωνιστικές Κινήσεις». Με πρωτοβουλία του ΚΚΕ(μ-λ) έχει συγκροτηθεί και παρεμβαίνει στους εργαζόμενους το σχήμα της «Ταξικής Πορείας». Οι «Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών» παρεμβαίνουν στο χώρο της εκπαίδευσης. Το ΚΚΕ(μ-λ) εκδίδει, επίσης, το θεωρητικό - ιδεολογικό περιοδικό "Αντίθεση".
Η χρήση του ονόματος ΚΚΕ (μ-λ)
Η ονομασία "ΚΚΕ (μ-λ)" έχει υιοθετηθεί άλλες δύο φορές. Η πρώτη ήταν από τα μέλη του ΚΚΕ που βρίσκονταν ως πολιτικοί πρόσφυγες μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο στην ΕΣΣΔ και τις ευρωπαϊκές Λαϊκές Δημοκρατίες. Αυτά τα μέλη του ΚΚΕ σε ποσοστό κατά μ.ό. 85%, διαγράφτηκαν ή (λιγότερα) αποχώρησαν από το ΚΚΕ, όταν διαφώνησαν με τον τρόπο σύγκλησης και διεξαγωγής, καθώς και με τις αποφάσεις, της 6ης Ολομέλειας του ΚΚΕ το Μάρτιο του 1956, οι οποίες καταδίκαζαν την εξέλιξη του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας ως προδιαγραμμένη, αλλά και τον τελευταίο ως "τυχοδιωκτισμό του Ζαχαριάδη", ενώ αναγνώριζαν την ύπαρξη ενός "εθνικού" τμήματος της αστικής τάξης στην Ελλάδα, με το οποίο το ΚΚΕ έπρεπε να συνασπιστεί άνευ όρων. Σε συνθήκες παρανομίας από τα κρατικά όργανα των χωρών αυτών, οι πολιτικοί πρόσφυγες προχώρησαν στη δημιουργία αυτού του κόμματος, το οποίο είχε πάντως μια Κεντρική Επιτροπή με εκλεγμένα μέλη από όλες τις χώρες που φιλοξενούσαν τους διαγραφέντες από το ΚΚΕ πολιτικούς πρόσφυγες.
Άλλη μια οργάνωση με παρόμοιο όνομα, ΚΚΕ-ΜΛ, ιδρύθηκε το Νοέμβριο του 1974 από μια ομάδα που ονομαζόταν Οργάνωση Ελλήνων Μαρξιστών-Λενινιστών (ΟΕΜΛ), που με τη σειρά της είχε αποσχιστεί από την ΟΜΛΕ το 1969. Το 1975 διασπάστηκε σε δυο κομμάτια με το ίδιο όνομα και σιγά-σιγά χάθηκαν από το πολιτικό προσκήνιο έως το 1976.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αντικαπιταλιστικά κόμματα στην Ελλάδα Κατηγορία:Κομμουνιστικά κόμματα στην Ελλάδα Κατηγορία:Μαοϊστικές οργανώσεις στην Ελλάδα
Ματζντάλ Σαμς
Το Ματζντάλ Σαμς (σημ. «πύργος του ήλιου» στα αραμαϊκά, מַגְ'דַל שַׁמְס· مجدل شمس.) είναι πόλη Δρούζων στους νότιους πρόποδες του όρους Ερμών, βόρεια των Υψωμάτων του Γκολάν. Η πλειοψηφία των κατοίκων είναι συριοδρουζικής καταγωγής. Από τον πόλεμο των έξι ημερών του Ιουνίου 1967, το χωριό διοικείται από το Ισραήλ, πρώτα υπό στρατιωτικό νόμο, αλλά από την έγκριση του νόμου του Γκολάν του 1981 συμφώνως με το ισραηλινό αστικό δίκαιο, και ενσωματώθηκε στο ισραηλινό σύστημα τοπικών συμβουλίων.
Το Ματζντάλ Σαμς είναι η μεγαλύτερη από τις υπόλοιπες τέσσερεις κοινότητες Συρίων Δρούζων στην ισραηλινή πλευρά του όρους Ερμών και των Υψωμάτων του Γκολάν, μαζί με τους οικισμούς Εν Κουνιέ, Μασαντέ και Μπουκατά. Γεωλογικώς και γεωγραφικώς γίνεται διάκριση μεταξύ των υψωμάτων του Γκολάν και του όρους Ερμών, με το όριο να επισημαίνεται από το ρέμα Σαάρ· ωστόσο, διοικητικά συνήθως εξισώνονται. Το Ματζντάλ Σαμς και το Εν Κουνιέ βρίσκονται στην πλευρά του όρους Ερμών από το όριο, τοποθετούνται έτσι πάνω σε ασβεστόλιθο, ενώ η Μπουκάτα και το Μασαντέ βρίσκονται στην πλευρά του Γκολάν, και χαρακτηρίζονται από μαύρο ηφαιστειακό βράχο (βασάλτη).
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Ισραήλ
Χασάν Αλί Kαΐρ
Ο Χασάν Αλί Καΐρ (Σομάλι: Xasan Cali Khayre, αραβικά: حسن علي خيري) ήταν Πρωθυπουργός της Σομαλίας από τον Μάρτιο του 2017 ως τις 25 Ιουλίου 2020. Διορίστηκε στις 23 Φεβρουαρίου 2017 από τον Σομαλό Πρόεδρο Μοχάμεντ Αμπντουλαχί Μοχάμεντ και ο διορισμός του ομόφωνα εγκρίθηκε από το Κοινοβούλιο την 1η Μαρτίου 2017.
Ο Καΐρ είναι πρώην εργάτης αρωγής και διοικητικό στέλεχος εταιρείας πετρελαίου. Έχει διατελέσει περιφερειακός διευθυντής του Νορβηγικού Συμβουλίου Προσφύγων και υπηρέτησε ως διευθυντής της βρετανικής εταιρείας πετρελαίου και φυσικού αερίου Soma.
Έχει διπλή (νορβηγική και σομαλική) υπηκοότητα.
Βιογραφικά στοιχεία
Η οικογένειά του ανήκει στη φυλή Μουρουσάντε. Ο ίδιος αποφοίτησε από το δημοτικό και το γυμνάσιο στο Μογκαντίσου. Όταν ξέσπασε ο εμφύλιος πόλεμος, έφυγε ως πρόσφυγας στη Νορβηγία το 1991, όπου γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο του Όσλο το 1994.
Πρώιμη καριέρα
Μετά την αποφοίτησή του, επέστρεψε στο Όσλο, όπου άρχισε να εργάζεται με το νορβηγικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες (NRC) το 2002 , στα κεντρικά γραφεία, ως συντονιστής.