cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Annabelle: Creation
Σίκουελ
Τον Απρίλιο του 2018, η Warner Bros. ανακοίνωσε την 3η Ιουλίου 2019 ως ημερομηνία κυκλοφορίας για μια νέα ταινία χωρίς τίτλο στο Σύμπαν Του Καλέσματος. Αργότερα εκείνο το μήνα, ανακοινώθηκε ότι η ταινία θα είναι μια τρίτη ταινία Annabelle, με τον τίτλο Annabelle Comes Home, με τον Γκάρι Ντάουμπερμαν ως σκηνοθέτη. Ο Τζέιμς Γουάν και ο Πίτερ Σάφραν συνέθεσαν το έργο. Τον Μάιο του 2019, η ημερομηνία κυκλοφορίας της ταινίας αναθεωρήθηκε στις 26 Ιουνίου 2019.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2017 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής New Line Cinema Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Κούκλες στη μυθοπλασία Κατηγορία:Υπερφυσικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Υπερφυσικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ
Πόλεμος του Ναγκόρνο Καραμπάχ
Ο πόλεμος του Ναγκόρνο Καραμπάχ ήταν μια εθνική και εδαφική σύγκρουση που πραγματοποιήθηκε από το 1988 έως τον Μάιο του 1994, στο περίκλειστο έδαφος του Ναγκόρνο Καραμπάχ στο νοτιοδυτικό Αζερμπαϊτζάν, μεταξύ της πλειοψηφίας των εθνοτικών Αρμενίων του Ναγκόρνο-Καραμπάχ (που υποστηριζόταν από τη Δημοκρατία της Αρμενίας) και της Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν. Καθώς ο πόλεμος προχωρούσε, η Αρμενία και το Αζερμπαϊτζάν, δύο πρώην σοβιετικές δημοκρατίες, είχαν εμπλακεί σε έναν παρατεταμένο, ακήρυχτο πόλεμο στα ορεινά ύψη του Καραμπάχ και το Αζερμπαϊτζάν προσπάθησε να περιορίσει το αποσχιστικό κίνημα στο Ναγκόρνο Καραμπάχ. Η Εθνοσυνέλευση της Δημοκρατίας του Ναγκόρνο Καραμπάχ ψήφισε υπέρ της ένωσης της περιοχής με την Αρμενία, ενώ πραγματοποιήθηκε δημοψήφισμα (το οποίο είχε μποϊκοτάρει ο αζερικός πληθυσμός της περιοχής), βάσει του οποίου, οι ψηφοφόροι ψήφισαν υπέρ της ανεξαρτησίας της περιοχής. Το ζήτημα για την ενοποίηση με την Αρμενία, το οποίο ξεκίνησε εκ νέου το 1988, ξεκίνησε με έναν σχετικά ειρηνικό τρόπο. Ωστόσο, τους επόμενους μήνες, καθώς η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης πλησίασε, σταδιακά εξελίχθηκε σε όλο και πιο βίαιες συγκρούσεις μεταξύ των Αρμενίων και των Αζέρων, με αποτέλεσμα οι δύο πλευρές να αλληλοκατηγορούνται για εθνοκαθάρσεις.
Οι μεγάλης κλίμακας μάχες ξέσπασαν στα τέλη του χειμώνα του 1992. Η διεθνής διαμεσολάβηση από διάφορες ομάδες, συμπεριλαμβανομένου του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ), δεν επέφερε ένα τελικό ψήφισμα με το οποίο θα μπορούσαν να συνεργαστούν και οι δύο πλευρές. Την άνοιξη του 1993, αρμενικές δυνάμεις κατέλαβαν περιοχές εκτός του ίδιου του θύλακα, απειλώντας τη συμμετοχή άλλων χωρών στην περιοχή. Μέχρι το τέλος του πολέμου το 1994, οι Αρμένιοι είχαν τον πλήρη έλεγχο του εδάφους (με εξαίρεση την περιφέρεια Σαουμιάν) εκτός από τις γύρω περιοχές του Αζερμπαϊτζάν, κυρίως τον διάδρομο Λάτσιν, ένα ορεινό πέρασμα που συνδέει το Ναγκόρνο-Καραμπάχ με την ηπειρωτική Αρμενία. Μια παράνομη κατάπαυση πυρός με συνδρομή της Ρωσίας υπογράφηκε τον Μάιο του 1994, αλλά οι τακτικές ειρηνευτικές συνομιλίες μεταξύ Αρμενίας και Αζερμπαϊτζάν με τη μεσολάβηση της Ομάδας Μινσκ του ΟΑΣΕ δεν κατάφεραν να οδηγήσουν σε ειρηνευτική συνθήκη. Αυτό έχει αφήσει την περιοχή του Ναγκόρνο-Καραμπάχ σε κατάσταση νομικής έλλειψης, ενώ η δημοκρατία του Ναγκόρνο Καραμπάχ παραμένει de facto ανεξάρτητη, αλλά διεθνώς μη αναγνωρισμένη, ενώ οι αρμενικές δυνάμεις ελέγχουν σήμερα 9% περίπου του εδάφους του Αζερμπαϊτζάν έξω από τον έδαφος. Ως αποτέλεσμα της σύγκρουσης, έχουν εκτοπιστεί 230.000 Αρμένιοι από το Αζερμπαϊτζάν και 800.000 Αζέροι από την Αρμενία.
Αρμενό-αζέρικος πόλεμος
Η διαμάχη ξέσπασε σύντομα μεταξύ της Πρώτης Δημοκρατίας της Αρμενίας και της Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν σε τρεις συγκεκριμένες επικράτειες: στο Ναχτσεβάν, στο Ζανγκεζούρ (σύγχρονη αρμενική επαρχία του Σουγιουνικ) και στο Καραμπάχ, στο Αζερμπαϊτζάν.
Η Αρμενία και το Αζερμπαϊτζάν φιλονικούσαν σχετικά με τα πιθανά όρια των τριών επικρατειών. Οι Αρμένιοι του Καραμπάχ προσπάθησαν να ανακηρύξουν την ανεξαρτησία τους αλλά απέτυχαν να συνεννοηθούν με τη Δημοκρατία της Αρμενίας. Ακολουθώντας την ήττα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Αρμένιος στρατηγός Αντράνικ Οζανιάν εισήλθε στο Καραμπάχ και κατευθύνθηκε προς την πρωτεύουσα της περιοχής, Σουσάς τον Δεκέμβριο του 1918. Οι βρετανικές δυνάμεις κατέλαβαν τον Νότιο Καύκασο το 1919, και η βρετανική διοίκηση πρότεινε στον Αντράνικ κατάπαυση της επίθεσης καθώς και να επιτρέψει η διαμάχη να λυθεί στο Συνέδριο Ειρήνης του Παρισιού το 1919.
Σοβιετικό τμήμα
Αρμένιοι και Αζέροι μελετητές υποστηρίζουν ότι η απόφαση ήταν αποτέλεσμα της εφαρμογής της αρχής «διαίρει και βασίλευε» από τους Ρώσους. Αυτό μπορεί να ειδωθεί, για παράδειγμα, από την αλλόκοτη τοποθέτηση του Ναχιτσεβάν, το οποίο είναι αποκλεισμένο από την Αρμενία, αλλά είναι μέρος του Αζερμπαϊτζάν. Άλλοι επίσης έχουν διατυπώσει την άποψη ότι η κίνηση αυτή ήταν χειρονομία καλής θέλησης της σοβιετικής κυβέρνησης προς τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ προκειμένου να διατηρήσουν καλές σχέσεις. Κατά τις επόμενες δεκαετίες της σοβιετικής κυριαρχίας, οι Αρμένιοι διατήρησαν ισχυρή την επιθυμία τους για ένωση με το Ναγκόρνο-Καραμπάχ, έναν στόχο που κάποια μέλη του Αρμένικου Κομμουνιστικού Κόμματος προσπάθησαν να επιτύχουν. Ο πρώτος Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Αρμενίας, Αγκάσι Κχαντζιάν, δολοφονήθηκε από τον αναπληρωτή επικεφαλής του Λαϊκού Κομισαριάτου Εσωτερικών Υποθέσεων, Λαβρέντι Μπέρια μετά την υποβολή παραπόνων εκ μέρος των Αρμενίων προς τον Στάλιν, στα οποία περιλαμβάνονταν και αιτήματα για την επιστροφή του Ναγκόρνο-Καραμπάχ και του Ναχιτσεβάν στην Αρμενία. Οι Αρμένιοι επέμειναν ότι τα εθνικά δικαιώματά τους είχαν κατασταλεί και ότι οι πολιτιστικές και οικονομικές ελευθερίες τους είχαν περικοπεί.
Αναβίωση της διένεξης
Μετά τον θάνατο του Στάλιν, η αρμένικη δυσαρέσκεια άρχισε να ξαναεκφράζεται. Το 1963, περίπου 2.500 Αρμένιοι του Καραμπάχ υπέγραψαν αίτηση ζητώντας το Καραμπάχ να τεθεί κάτω υπό τον έλεγχο της Αρμενίας ή της Ρωσίας. Επίσης το 1963, πραγματοποιήθηκαν βίαιες συγκρούσεις στο Στεπανακέρτ, καταλήγοντας στον θάνατο 18 Αρμενίων. Το 1965 και το 1977 πραγματοποιήθηκαν μεγάλες διαδηλώσεις στο Γερεβάν με αίτημα την ένωση του Καραμπάχ με την Αρμενία. Μόλις ο νέος Γενικός Γραμματέας της Σοβιετικής Ένωσης, Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, ανέβηκε στην εξουσία το 1985, ξεκίνησε την εφαρμογή των σχεδίων του για μεταρρύθμιση της Σοβιετικής Ένωσης. Αυτά συμπυκνώθηκαν σε δύο πολιτικές: στην Περεστρόικα και στην Γκλάσνοστ. Ενώ η περεστρόικα είχε να κάνει περισσότερο με οικονομική μεταρρύθμιση, η γκλάσνοστ παραχωρούσε περιορισμένες ελευθερίες στους Σοβιετικούς πολίτες να εκφράσουν τα παράπονά τους σχετικά με το σοβιετικό σύστημα και τους ηγέτες του. Αξιοποιώντας τη νέα πολιτική της Μόσχας, οι ηγέτες της σοβιετικής περιφέρειας του Καραμπάχ αποφάσισαν, στις 20 Φεβρουαρίου 1988, να ψηφίσουν υπέρ της ένωσης της αυτόνομης περιφέρειας με την Αρμενία. Το ψήφισμα έλεγε:"Χαιρετίζουμε τις επιθυμίες των εργατών της Αυτόνομης Περιφέρειας του Ναγκόρνο-Καραμπάχ να ζητήσουν από τα Ανώτατα Σόβιετ του Αζερμπαϊτζάν και της Αρμενίας να επιδείξουν αίσθημα βαθιάς κατανόησης των επιδιώξεων του αρμενικού πληθυσμού του Ναγκόρνο Καραμπάχ και να επιλύσουν το αίτημα της μεταφοράς της Αυτόνομης Περιφέρειας του Ναγκόρνο-Καραμπάχ από τη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν στη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Αρμενίας, και την ίδια στιγμή να ζητήσουν να παρέμβει το Ανώτατο Σόβιετ της ΕΣΣΔ για να καταλήξει σε θετικό ψήφισμα όσον αφορά το ζήτημα της μεταφοράς της περιφέρειας από τη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν στη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Αρμενίας."
Στις 24 Φεβρουαρίου, ο Μπόρις Κεβορκόφ, γραμματέας του κόμματος της Αυτόνομης Περιφέρειας του Ναγκόρνο-Καραμπάχ και πιστός στο Αζερμπαϊτζάν, αποπέμφθηκε.
Οι αρχηγοί των Αρμενίων του Καραμπάχ παραπονέθηκαν ότι η περιοχή δεν είχε στην αρμενική γλώσσα ούτε σχολικά εγχειρίδια ούτε και τηλεοπτική αναμετάδοση και ότι ο Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος του Αζερμπαιτζάν, Χεϊδάρ Αλίγιεφ, είχε ευρέως προσπαθήσει να αζεροποιήσει την περιοχή και να αυξήσει την επιρροή και τον αριθμό των Αζέρων που ζουν στο Ναγκόρνο - Καραμπάχ, ενώ την ίδια στιγμή μειωνόταν ο αρμένικος πληθυσμός (το 1987, ο Αλίγιε θα παραιτείτο από γενικός γραμματέας). Από το 1988, ο αρμενικός πληθυσμός του Καραμπάχ είχε μειωθεί περίπου στα τρία τέταρτα του συνολικού πληθυσμού.
Η κίνηση αυτή οργανώθηκε από διάσημους Αρμένιους βρίσκοντας παράλληλα ανταπόκριση σε μερίδα Ρώσων διανοουμένων. Σύμφωνα με τον δημοσιογράφο Τόμας Ντε Γουαλ μερικά μέλη της Ιντελιγκέντσια, όπως ο Αντρέι Σακχάροφ, εξέφρασαν την υποστήριξη τους στους Αρμένιους. Η πιο σημαντική όμως υποστήριξη της κίνησης αυτής πραγματοποιήθηκε από τον Αμπελ Αγκανμπεγβάν, οικονομικό σύμβουλο του Μιχαήλ Γκορμπατσώφ, ο οποίος, σύμφωνα με άρθρο που δημοσιεύθηκε τον Νοέμβριο του 1987 στη γαλλική εφημερίδα "L'Humanite" φέρεται να είπε σε Αρμένιους που ζούσαν στη Γαλλία πως το Ναγκόρνο-Καραμπάχ θα μπορούσε να ενωθεί με την Αρμενία. Πριν τη διακήρυξη, οι Αρμένιοι είχαν αρχίσει να διαμαρτύρονται και να διοργανώνουν εργατικές απεργίες στο Ερεβάν απαιτώντας την ένωση με το Καραμπάχ. Αυτό προκάλεσε την οργάνωση αντισυγκεντρώσεων στο Μπακού. Μετά τις διαδηλώσεις στο Ερεβάν, ο Γκορμπατσόφ συναντήθηκε, στις 26 Φεβρουαρίου 1988, με τους δύο ηγέτες του κινήματος της ένωσης, Ζόρι Μπαλαβάν και Σίλβα Καπουτικιάν. Ο Γκορμπατσόφ ζήτησε έναν μήνα προσωρινή αναστολή των διαδηλώσεων. Όταν η Καπουτικιάν επέστρεψε, την ίδια μέρα, στην Αρμενία, είπε στα πλήθη ότι οι Αρμένιοι θριάμβευσαν αν και ο Γκορμπατσόφ δεν είχε προχωρήσει σε καμία συγκεκριμένη δέσμευση. Σύμφωνα με τον Σβαντε Κορνελ, αυτό ήταν μια προσπάθεια πίεσης προς τη Μόσχα. Στις 10 Μαρτίου, ο Γκορμπατσόφ, δήλωσε ότι τα σύνορα μεταξύ των δημοκρατιών δε θα άλλαζαν, σε συμφωνία με το Άρθρο 78 του Σοβιετικού Συντάγματος. Ο Γκορμπατσόφ επίσης δήλωσε ότι αρκετές άλλες περιοχές της Σοβιετικής Ένωσης λαχταρούν για εδαφικές αλλαγές και ότι η επαναχάραξη των συνόρων θα αποτελούσε ένα επικίνδυνο προηγούμενο. Αλλά οι Αρμένιοι είδαν την απόφαση αυτή με εξαιρετική αποστροφή και αισθάνθηκαν πως με τις προσπάθειές τους διόρθωναν ένα ιστορικό λάθος μέσω της αρχής του αυτοπροσδιορισμού, ενός δικαιώματος που πήγαζε από το σύνταγμα. Από την άλλη πλευρά, οι Αζέροι βρήκαν τέτοιου είδους εκκλήσεις για παραίτηση της εδαφικής τους κυριαρχίας ακατάληπτες και σίγουρα όχι ευθυγραμμισμένες με τις θέσεις του Γκορμπατσόφ.
Στις 19 Φεβρουαρίου 1988, κατά τη διάρκεια της δέκατης έβδομης μέρας του αγώνα των Αρμενίων, η πρώτη αντι-διαδήλωση πραγματοποιήθηκε στο Μπακού. Ο ποιητής Μπακτιβαρ Βαχαμζαντέ και ο ιστορικός Σουλειμάν Αλιγιάροβ δημοσίευσαν έναν ανοιχτό γράμμα στην εφημερίδα «Αζερμπαϊτζάν» διατρανώνοντας ότι το Καραμπάχ ήταν ιστορικά περιοχή του Αζερμπαϊτζάν.
Ασκεράν και Σουμγκάιτ
Σύντομα ξέσπασαν εθνοτικές αψιμαχίες ανάμεσα σε Αρμένιους και Αζέρους κατοίκους του Καραμπάχ. Έχει υποστηριχθεί ότι στα τέλη του 1987 Αζέροι από τα χωριά Γκαπάν και Μεγκχρί στην Αρμενία υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν τις κατοικίες τους ως αποτέλεσμα των εντάσεων ανάμεσα σε αυτούς και τους Αρμένιους γείτονές του και τον Νοέμβριο του 1987 δύο φορτηγά αυτοκίνητα γεμάτα από Αζέρους, φέρεται, να έφτασαν στον σταθμό τρένου στο Μπακού. Σε μεταγενέστερες συνεντεύξεις, οι δήμαρχοι των δύο χωριών αρνήθηκαν ότι υπήρξε εκείνη την εποχή τέτοια ένταση και ότι από κανένα προσκομιθέν έγγραφο δεν υποστηρίζεται η ιδέα της εκδίωξης αυτών.
Στις 20 Φεβρουαρίου 1988 δύο Αζέρες εκπαιδευόμενες φοιτήτριες στο νοσοκομείο του Στεπανακέρτ φέρεται να βιάστηκαν από Αρμένιους. Στις 22 Φεβρουαρίου 1988 μια ευθεία αντιπαράθεση ανάμεσα στους Αρμένιους και τους Αζέρους, κοντά στην πόλη Ασκεράν (βρίσκεται ανάμεσα στο Στεπάνακερτ και το Άγκνταμ) στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ, εξελίχθηκε σε αψιμαχία. Κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων δύο νεαροί Αζέροι δολοφονήθηκαν. Ένας από αυτούς πυροβολήθηκε από ντόπιο αστυνομικό, πιθανότατα Αζέρο, είτε από ατύχημα είτε ως αποτέλεσμα της αψιμαχίας. Στις 27 Φεβρουαρίου 1988, ενώ μιλούσε στην κεντρική τηλεόραση του Μπακού, ο Αναπληρωτής Επίτροπος της Σοβιετικής Δημοκρατίας, Αλεξάντερ Κάτουσεφ, δήλωσε ότι δύο κάτοικοι της επικράτειας του Αγκνταμ έπεσαν θύματα δολοφονίας και έδωσε τα μουσουλμανικά ονόματά τους.
Η συμπλοκή στο Ασκεράν ήταν το υπόβαθρο των επικείμενων πογκρόμ στο Σουμγκάιτ, όπου η ένταση, που ήταν ήδη τεταμένη από τα νέα σχετικά με την κρίση του Καραμπάχ, μετατράπηκε σε ακόμα χειρότερο ξέσπασμα διαμαρτυριών που ξεκίνησαν στις 27 Φεβρουαρίου. Παράλληλα οι Αζέροι πρόσφυγες από την αρμένικη πόλη του Γκαπάν κατηγόρησαν τους Αρμένιους για φόνους και αγριότητες. Σύμφωνα με τα σοβιετικά μέσα, αυτοί οι ισχυρισμοί ήταν αναπόδεικτοι και πολλοί από τους μάρτυρες φημολογείτο ότι ήταν προβοκάτορες. Μέσα σε λίγες ώρες, ένα πογκρόμ ενάντια στους Αρμένιους κατοίκους ξεκίνησε στο Σουμγκάιτ, μια πόλη που απείχε 25 χιλιόμετρα βόρεια του Μπακού. Το πογκρόμ είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο 32 ανθρώπων (26 Αρμενίων και 6 Αζέρων), σύμφωνα με τα επίσημα σοβιετικά στατιστικά, αν και αρκετοί Αρμένιοι πιστεύουν ότι ο αληθινός αριθμός δε μεταδόθηκε. Σχεδόν όλος ο αρμένικος πληθυσμός της πόλης εγκατέλειψε την πόλη μετά το πογκρόμ. Αρμένιοι ξυλοκοπήθηκαν, βιάστηκαν, ακρωτηριάστηκαν και δολοφονήθηκαν στους δρόμους της πόλης και μέσα στα διαμερίσματά τους κατά τη διάρκεια των τριών ημερών της βίας (χωρίς να παρέμβει η αστυνομία καθ' όλη τη διάρκεια του πογκρόμ) για να σταματήσουν μόνο όταν οι σοβιετικές δυνάμεις εισήλθαν στην πόλη καταστέλλοντας τον όχλο, την 1η Μαρτίου. Ο τρόπος με τον οποίο δολοφονήθηκαν αρκετοί από τους Αρμένιους έφερε μνήμες από την αρμενική γενοκτονία.
Διεθνοτική βία
Οι Αρμένιοι αρνήθηκαν να επιτρέψουν να κοπάσει το όλο ζήτημα αν και ο Γκορμπατσόφ επιχείρησε να προχωρήσει σε συμβιβασμό υποσχόμενος πακέτο 400 εκατομμυρίων ρουβλιών για την εισαγωγή αρμένικων γλωσσικών εγχειριδίων και τηλεοπτικού προγράμματος στο Καραμπάχ. Την ίδια στιγμή το Αζερμπαϊτζάν ήταν αντίθετο να παραχωρήσει έδαφος στην Αρμενία. Οι φωνές για ένταξη του Καραμπάχ στην Αρμενία προσωρινά κόπασαν όταν ένας καταστροφικός σεισμός έπληξε, στις 7 Δεκεμβρίου 1988, την Αρμενία και ισοπέδωσε τις πόλεις Λενινακαν (σήμερα Γκυουμρι) και Σπιτάκ σκοτώνοντας, σύμφωνα με εκτιμήσεις, 25.000 ανθρώπους. Αλλά η διένεξη εντάθηκε ακόμα περισσότερο όταν 11 από τα μέλη της νεοδημιουργηθείσας Επιτροπής του Καραμπάχ, μεταξύ των οποίων και ο μελλοντικός πρόεδρος της Αρμενίας, Λεβόν Τερ - Πετροσγιάν, φυλακίστηκαν από αξιωματούχους της Μόσχας, λίγο μετά το χάος που προκλήθηκε από τον σεισμό. Τέτοιες ενέργειες δημιούργησαν χάσμα στις σχέσεις μεταξύ της Αρμενίας και του Κρεμλίνου: οι Αρμένιοι έχασαν την πίστη τους στον Γκορμπατσόφ περιφρονώντας τον ακόμα περισσότερο εξαιτίας του χειρισμού του για την ανακούφιση των θυμάτων του σεισμού αλλά και της ανένδοτης στάσης του στο Ναγκόρν-Καραμπάχ.
Στους μήνες που ακολούθησαν το πογκρόμ του Σουμγκάιτ, αναγκαστική αλλαγή πληθυσμών έλαβε χώρα ανάμεσα σε Αρμένιους που ζούσαν στο Αζερμπαϊτζάν και Αζέρων που ζούσαν στην Αρμενία, οι οποίοι υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Σύμφωνα με την αζέρικη κυβέρνηση, ανάμεσα στις 27 και 29 Νοεμβρίου 1988 33 Αζέροι δολοφονήθηκαν στο Σπίτακ, το Γούγκαρκ και το Στεπάναβαν και 216 κατά την περίοδο 1987 - 1989. Σύμφωνα με τον Πρωθυπουργό του Αζερμπαϊτζάν, Αρίφ Γιουνούσοφ, τον Νοέμβριο του ίδιου έτους 20 Αζέροι από το αρμενικό χωριό του Βαρταν αναφέρθηκε ότι κάηκαν ζωντανοί. Όμως, σύμφωνα με αρμένικες πηγές, ο αριθμός των Αζέρων που δολοφονήθηκαν την περίοδο 1988-1989 προσέγγισε τους 25.
Διεθνοτικές συγκρούσεις επίσης εξαπλώθηκαν σε όλες τις πόλεις του Αζερμπαϊτζάν, μεταξύ των οποίων, τον Δεκέμβριο του 1988, στο Κιροβαμπαντ και το Ναχιτσεβαν, όπου επτά άνθρωποι, ανάμεσά τους και τέσσερις στρατιώτες, δολοφονήθηκαν και εκατοντάδες τραυματίστηκαν όταν σοβιετικές δυνάμεις επιχείρησαν να σταματήσουν επιθέσεις που στόχο είχαν τους Αρμένιους. Οι εκτιμήσεις διαφέρουν σχετικά με το πόσοι δολοφονήθηκαν κατά τη διάρκεια των δύο πρώτων χρόνων της διένεξης. Η αζέρικη κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι 216 Αζέροι δολοφονήθηκαν στην Αρμενία ενώ ο ερευνητής Αρίφ Γιουνούσοφ, ισχυρίζεται ότι 127 σκοτώθηκαν μόνο το 1988. Τον Οκτώβριο του 1989, το περιοδικό "Time" υπολόγισε ότι πάνω από εκατό άνθρωποι είχαν δολοφονηθεί από τον Φεβρουάριο του 1988 στην Αρμενία και το Αζερμπαϊτζάν.
Μέχρι το τέλος του 1988, δεκάδες χωριά στην Αρμενία είχαν ερημωθεί, καθώς παραπάνω από 200.000 Αζέροι και μουσουλμάνοι Κούρδοι που ζούσαν στην Αρμενία έφυγαν. Οι Μουσουλμάνοι Κούρδοι δεν προέβαλαν ποτέ ένοπλη αντίσταση αλλά προτίμησαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους (σήμερα υπολογίζεται ότι 1.000 Μουσουλμάνοι Κούρδοι παραμένουν στην Αρμενία).
Μαύρος Γενάρης
Η κατάσταση στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ είχε βγει τόσο εκτός ελέγχου ώστε τον Ιανουάριο του 1989 η κεντρική κυβέρνηση στη Μόσχα πήρε προσωρινά τον έλεγχο της περιοχής, κίνηση που καλωσόρισαν ευμενώς οι Αρμένιοι. Τον Σεπτέμβριο του 1989, η ηγεσία και οι υποστηρικτές του κόμματος του κόμματος «Λαϊκό Μέτωπο Αζερμπαϊτζάν» κατάφεραν να αποκλείσουν τη σιδηροδρομική γραμμή προς την Αρμενία και το Ναγκόρνο-Καραμπάχ, επιδρώντας καθοριστικά στην αρμένικη οικονομία, καθώς το 85% των μεταφορών και των αγαθών έφταναν μέσω της σιδηροδρομικής διόδου, αν και κάποιοι ισχυρίζονται ότι αυτό ήταν απάντηση στον αρμένικο αποκλεισμό ενάντια στο Ναχιτσεβάν που είχε αρχίσει νωρίτερα το καλοκαίρι. Η άρνηση πρόσβασης στις σιδηροδρομικές υπηρεσίας στην Αρμενία πραγματοποιήθηκε εξαιτίας των επιθέσεων των Αρμένιων στρατιωτικών στα αζέρικα πληρώματα των τρένων που εισέρχονταν στην Αρμενία.
Τον Ιανουάριο του 1990, ένα άλλο πογκρόμ κατευθυνόμενο εναντίον των Αρμενίων στο Μπακού οδήγησε τον Γκορμπατσόφ να κηρύξει τη χώρα σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και να στείλει στρατεύματα για να αποκαταστήσουν την τάξη. Τα σοβιετικά στρατεύματα έλαβαν εντολές να καταλάβουν το Μπακού τα μεσάνυχτα της 20ης Ιανουαρίου 1990. Οι κάτοικοι, οι οποίοι είδαν τα άρματα μάχης να καταφτάνουν στις 5 το πρωί, είπαν ότι τα στρατεύματα ήταν αυτά που άνοιξαν πρώτα πυρ. Μια ανεξάρτητη επιτροπή του Σοβιετικού Γραφείου του Στρατιωτικού Εισαγγελέα αρνήθηκε τους ισχυρισμούς του Στρατού περί ανταπόδοσης πυρών καθώς δεν βρήκε αποδείξεις που να συνηγορούν για την ύπαρξη οδοφραγμάτων με οπλισμένους πολίτες. Με την είσοδο των στρατευμάτων διατάχθηκε απαγόρευση κυκλοφορίας ενώ πραγματοποιήθηκαν αρκετές οδομαχίες μεταξύ στρατιωτών και οπαδών του Λαϊκού Μετώπου Αζερμπαϊτζάν οδηγώντας στον θάνατο 120 Αζέρων και οκτώ στρατιωτών. Παρ' όλα αυτά η καθυστερημένη απόφαση αποστολής στρατευμάτων φαίνεται να αφορούσε τη διατήρηση της εξουσίας του Κομμουνιστικού Κόμματος του Αζερμπαϊτζάν, το οποίο είχε σχεδόν καταρρεύσει, παρά την προστασία των αρμενικών πληθυσμών. Τα γεγονότα, που έχουν καταγραφεί ως Μαύρος Γενάρης, ενέτειναν τις ήδη τεταμένες σχέσεις μεταξύ Αζερμπαϊτζάν και κεντρικής κυβέρνησης.
Συγκρούσεις στο Καζάκ
Το Αζερμπαϊτζάν έχει πολλούς θύλακες μέσα στην επικράτεια της Αρμενίας: Γιουχάρι, Μπαρκχουντάρλι και Σοφούλου στο βορειοδυτικό τμήμα και έναν θύλακα, το Καρκ, στο Ναχτσιβάν. Στις αρχές του 1990, ο δρόμος κατά μήκος του συνοριακού χωριού του Μπαγκανίς δέχτηκε επίθεση από πολιτοφυλακή του Αζερμπαϊτζάν. Την ίδια στιγμή οι αρμενικές δυνάμεις επιτέθηκαν στους αζέρικους θύλακες καθώς και στα συνοριακά χωριά του Καζάκ και του Σανταράκ. Στις 26 Μαρτίου 1991 αρκετά αυτοκίνητα με Αρμένιους παραστρατιωτικούς έφτασαν στο συνοριακό χωριό του Μπαγκανίς. Κατά το σούρουπο, διέσχισαν τα σύνορα εισβάλλοντας στο χωριό Μπαγκάνις Αγιουρούμ. Περίπου είκοσι σπίτια κάηκαν και 8-11 Αζέροι χωρικοί σκοτώθηκαν. Οι σοροί των μελών μιας οικογένειας, μεταξύ των οποίων και των νεογέννητων, βρέθηκαν στα καρβουνιασμένα ερείπια των καμένων σπιτιών. Μέχρι να φτάσουν οι σοβιετικές δυνάμεις στο χωριό, οι επιτιθέμενοι είχαν ήδη φύγει.
Στις 18 Αυγούστου παρατηρήθηκε σημαντική συγκέντρωση δυνάμεων των Αρμενίων κοντά στα σύνορα. Την επόμενη ημέρα, οι δυνάμεις του Ενωμένου Αρμένικου Στρατού βομβάρδισαν τα χωριά Γιουχάρι, Μπαγκανίς, Ασάτζι και Κούσκου, και σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες χρησιμοποίησαν κατευθυνόμενες ρουκέτες και όλμους καταφέρνοντας να κατακτήσουν τα χωριά. Στις 20 Αυγούστου άρματα μάχης, αντιαεροπορικά και ελικόπτερα του Σοβιετικού Στρατού υπό τις διαταγές του Στρατηγού Γκιόργκι Σατάξιν κατέφθασαν και μέχρι το τέλος της ημέρας οι Αρμένιοι είχαν εγκαταλείψει τα χωριά. Σύμφωνα με το Σοβιετικό Υπουργείο Εσωτερικών ένας αξιωματικός και δύο αστυνομικοί σκοτώθηκαν, ενώ εννέα στρατιώτες και δεκατρείς κάτοικοι τραυματίστηκαν. Σύμφωνα με τα αρμενικά μέσα ενημέρωσης, πέντε πολιτοφύλακες σκοτώθηκαν και 25 τραυματίστηκαν: σύμφωνα με τα αζέρικα μέσα ενημέρωσης, περίπου 30 σκοτώθηκαν και εκατό τραυματίστηκαν.
Σημερινή κατάσταση
Στα χρόνια που ακολούθησαν μετά το τέλος του πολέμου, ένας αριθμός οργανώσεων έχει εκδώσει ψηφίσματα που αφορούν τη διαμάχη. Στις 25 Ιανουαρίου 2005, για παράδειγμα, η Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης υιοθέτησε ένα αμφισβητούμενο μη δεσμευτικό ψήφισμα, το ψήφισμα 1416, το οποίο άσκησε κριτική κατά της μεγάλης κλίμακας εκδίωξη αλλοεθνών και τη δημιουργία μονο-εθνικών περιοχών και διακήρυξε ότι οι αρμένικες στρατιωτικές δυνάμεις κατέχουν εκτάσεις του Αζερμπαϊτζάν. Στις 14 Μαΐου 2008, τριάντα εννέα χώρες από τη συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών υιοθέτησαν το ψήφισμα 62/243, το οποίο καλούσε για άμεση, ολοκληρωτική και χωρίς όρους απόσυρση των αρμενικών δυνάμεων από τις κατεχόμενες περιοχές της Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν. Σχεδόν εκατό χώρες, όμως, απείχαν από την ψηφοφορία ενώ επτά χώρες, ανάμεσα τους και τρία μέλη της Ομάδας Μινσκ, Ρωσία, ΗΠΑ και Γαλλία, ψήφισαν εναντίον αυτού.
Κατά τη διάρκεια της συνόδου κορυφής της Οργάνωσης του Ισλαμικού Συνεδρίου και της συνεδρίασης του συμβουλίου των Υπουργών εξωτερικών, τα κράτη - μέλη υιοθέτησαν το ψήφισμα № 10/11 και το ψήφισμα № 10/37 στις 14 Μαρτίου 2008 και στις 18 - 20 Μαΐου 2010 αντίστοιχα. Και τα δύο ψηφίσματα καταδίκασαν τη φερόμενη επιθετικότητα της Αρμενίας και κάλεσαν για άμεση εφαρμογή των ψηφισμάτων των Ηνωμένων Εθνών. Ως απάντηση, οι Αρμένιοι ηγέτες δήλωσαν ότι το Αζερμπαϊτζάν εκμεταλλεύεται το Ισλάμ για να επιστρατεύει μεγαλύτερη διεθνή υποστήριξη.
Στις αρχές του 2008, οι εντάσεις μεταξύ της Αρμενίας, της Δημοκρατίας του Καραμπάχ και του Αζερμπαϊτζάν μεγάλωσαν. Στο διπλωματικό πεδίο, ο πρόεδρος Ιλχάμ Αλίγιεφ, άλλη μια φορά επανέλαβε τις δηλώσεις ότι το Αζερμπαϊτζάν θα καταφύγει στη δράση, εάν χρειαστεί, για να επανακτήσει τα εδάφη: ταυτόχρονα, τα περιστατικά ανταλλαγής πυροβολισμών κατά μήκος της γραμμής επαφής αυξήθηκαν. Η πιο γνωστή παραβίαση της κατάπαυσης πυρός συνέβη στις 5 Μαρτίου του 2008, όταν δεκαέξι στρατιώτες σκοτώθηκαν. Και οι δύο πλευρές εκτόξευσαν αλληλοκατηγορίες για το ποιος ξεκίνησε τη μάχη. Επιπλέον, η χρήση πυροβολικού στις πρόσφατες αψιμαχίες υποδηλώνει μια σημαντική παρέκκλιση από προηγούμενες συγκρούσεις, τα οποία συνήθως περιελάμβαναν μόνο ελεύθερους σκοπευτές ή πολυβόλα. Θανατηφόρες αψιμαχίες έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του 2010.
Μία νέα στρατιωτική εμπλοκή μεταξύ των δύο αντιμαχόμενων πλευρών, ωστόσο, ξέσπασε στα τέλη Σεπτεμβρίου του 2020.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεμοι της Αρμενίας Κατηγορία:Πόλεμοι του Αζερμπαϊτζάν Κατηγορία:Αρμενο-Αζερικές σχέσεις Κατηγορία:Σύγκρουση του Ναγκόρνο Καραμπάχ  Κατηγορία:Σχέσεις Αζερμπαϊτζάν-Τουρκίας
Άγιος Γεώργιος Θάσου
Ο Άγιος Γεώργιος ή Βουζ είναι χωριό στη Θάσο. Βρίσκεται πλησίον του οικισμού Ραχώνι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Θάσου
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου 2017
Το 17ο παγκόσμιο πρωτάθλημα υγρού στίβου (ουγγρικά: 2017-es úszó-világbajnokság, αγγλικά: 17th FINA World Championships) πραγματοποιήθηκε στη Βουδαπέστη της Ουγγαρίας από τις 14 έως τις 30 Ιουλίου του 2017.
Πίνακας μεταλλίων
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου 2017:
Χρβόγε Μίλιτς
Ο Χρβόγε Μίλιτς (κροατικά: Hrvoje Milić, 10 Μαΐου 1989 -) είναι Κροάτης επαγγελματίας και πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, με την Εθνική Κροατίας, ο οποίος αγωνίζεται ως αριστερός αμυντικός και μέσος. Μερικοί από τους σημαντικότερους σταθμούς της καριέρας του ήταν η ΦΚ Ροστόφ και η Φιορεντίνα.
Έως τώρα στην καριέρα του έχει κατακτήσει ένα Κύπελλο Ρωσίας κι ένα Σούπερ Καπ Ρωσίας, το 2014, με τη Ροστόφ. Στην Εθνική Κροατίας, αγωνίστηκε από το 2013 έως και το 2014, όπου έκανε έξι συμμετοχές, χωρίς να πετύχει κάποιο γκολ.
Σχέσεις Κύπρου και Κατάρ
Ως σχέσεις Κύπρου και Κατάρ εννοούνται οι διμερείς σχέσεις μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και του Κράτους του Κατάρ. Το Κατάρ εκπροσωπείται στην Κύπρο μέσω της πρεσβείας του στη Λευκωσία. Η Κύπρος εκπροσωπείται στο Κατάρ μέσω της πρεσβείας της στη Ντόχα.
Ιστορία
Οι διμερείς επαφές μεταξύ των δύο χωρών ξεκίνησαν στα μέσα της δεκαετίας του 1950 όταν η Κύπρος ήταν βρετανική αποικία. Εκείνη την εποχή, Κύπριοι επένδυσαν στην καταριανή οικονομία και ίδρυσαν επιχειρήσεις.
Διπλωματική εκπροσώπηση
Η πρεσβεία του Κατάρ στη Λευκωσία εγκαινιάστηκε το 2007. Ο Σουλτάν Ιμπραήμ Αλ-Μαχμούντ είναι ο τρέχων Καταριανός πρέσβης στην Κύπρο. Η κυπριακή πρεσβεία στη Ντόχα εγκαινιάστηκε το 2003. Η κυπριακή πρεσβεία στο Κατάρ είναι η πρώτη κυπριακή πρεσβεία σε κράτος-μέλος του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου. Ο σημερινός κύπριος πρέσβης στο Κατάρ είναι ο Χαράλαμπος Παναγίδης.
Διπλωματική συνεργασία
Τον Απρίλιο του 2010, ο καταριανός εμίρης Χαμάντ μπιν Χαλίφα αλ Θανί διεξήγαγε επίσημη επίσκεψη στην Κύπρο. Κατά την διάρκεια της επίσκεψης υπεγράφη προκαταρκτική συμφωνία. Το θέμα της συμφωνίας ήταν η κοινή επένδυση των δύο χωρών σε ακίνητα. Τον Μάιο του 2011, η Κύπρος και το Κατάρ οριστικοποίησαν την συμφωνία. Η συμφωνία συνεπαγόταν με αναπτυξιακά έργα κοντά στο Χίλτον Λευκωσίας, συμπεριλαμβανομένου ενός νέου εμπορικού κέντρου, πεντάστερου ξενοδοχείου, γραφείων και διαμερισμάτων.
Σε δηλώσεις του στον τύπο, ο πρόεδρος Χριστόφιας δήλωσε ότι μεταξύ των θεμάτων που συζητήθηκαν ήταν οι διμερείς σχέσεις Κύπρου-Κατάρ και τρόποι για την ενίσχυση τους. Επίσης συζητήθηκε ότι η κοινή επένδυση με την Qatari Diar ήταν μεγάλης σημασίας, σημειώνοντας το υψηλό επίπεδο των διμερών σχέσεων και την ταχεία άνοδο της συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών.
Οι εισαγωγές της Κύπρου από το Κατάρ σχεδόν διπλασιάστηκαν από το 2006 έως το 2010, ενώ οι κυπριακές εξαγωγές προς το Κατάρ αυξήθηκαν σημαντικά. Το 2010, το Κατάρ ήταν ο 22ος μεγαλύτερος εισαγωγέας της Κύπρου.
Παραπομπές
Καταρ Κατηγορία:Πολιτική του Κατάρ
Τεχνίτης
Ένας τεχνίτης είναι εξειδικευμένος εργάτης που έχει ολοκληρώσει επιτυχώς την επίσημη πιστοποίηση μαθητείας σχετικά με ένα επάγγελμα ή μια τεχνική. Θεωρείται ικανός και πιστοποιείται η δυνατότητα του να εργαστεί ως πλήρως εξειδικευμένος υπάλληλος. Ένας τεχνίτης λαμβάνει την άδεια του μέσω εκπαίδευσης, εποπτείας και εξέτασης. Αν και ένας ειδικευμένος τεχνίτης έχει ολοκληρώσει τη διαδικασία απόκτησης πιστοποίησης και μπορεί να εργαστεί ως υπάλληλος, δεν έχει το δικαίωμα να είναι αυτοαπασχολούμενος.
Ο όρος χρησιμοποιούνταν αρχικά στις μεσαιωνικές εμπορικές συντεχνίες. Οι τεχνίτες πληρωνόταν κάθε μέρα, και για αυτό ονομάζονται journeymen στα αγγλικά (από τη γαλλική λέξη journée, που σημαίνει ημέρα). Κάθε συντεχνία είχε τρία είδη εργατών: τους μαθητευόμενους, τους τεχνίτες και τους επικεφαλής. Ένας τεχνίτης, ως πιστοποιημένος έμπορος θα μπορούσε να γίνει επικεφαλής στη δική του επιχείρηση, αλλά οι περισσότεροι συνέχιζαν να εργάζονται ως υπάλληλοι.
Εφαρμόστηκαν κατευθυντήριες γραμμές για την προώθηση των υπεύθυνων τεχνιτών, οι οποίοι είχαν ευθύνη για το δικό τους έργο και να προστατέψουν το εμπόριο και την κοινωνία από ανειδίκευτους εργάτες. Για να γίνει επικεφαλής, ένας τεχνίτης θα έπρεπε να καταθέσει ένα προσωπικό του αριστούργημα στη συντεχνία, ώστε να εξελιχθεί. Μόνον τότε θα μπορούσε να θεωρηθεί επικεφαλής στη συντεχνία του. Μερικές φορές, απαιτούνταν η ολοκλήρωση τριών ετών εργασίας. Η περίοδος αυτή αποκαλούνταν τεχνικά έτη.
Ετυμολογία
thumb|Γερμανοί τεχνίτες με παραδοσιακή ενδυμασία Στα νέα ελληνικά η λέξη προέρχεται από την αρχαία ελληνική τεχνίτης. Η αγγλική λέξη journeyman προέρχεται από τη γαλλική journée, η οποία με τη σειρά της προέρχεται από τη λαϊκή λατινική "diurnum" και την κλασική λατινική "dierum", που όλες σημαίνουν «ημέρα». Το όνομα αναφέρεται στο δικαίωμα ενός τεχνίτη να ζητά καθημερινά πληρωμή για την εργασία του. Ένας τεχνίτης είχε ολοκληρώσει τη μαθητεία αλλά εργαζόταν για άλλους, αλλά δεν ζούσε στη συντεχνία και μπορούσε να έχει δική του οικογένεια. Ένας τεχνίτης δεν μπορούσε να έχει υπαλλήλους. Εν αντιθέσει, ένας μαθητευόμενος ανήκε στον επικεφαλής του, συνήθως για χρονικό διάστημα επτά ετών, και ζούσε μαζί του ως μέλος του νοικοκυριού, λαμβάνοντας την αποζημίωση του με μορφή φαγητού, καταλύματος και εκπαίδευσης.
Σε τμήματα της Ευρώπης, όπως στη Μεσαιωνική Γερμανία, η περιοδεία ενός τεχνίτη (Wandergeselle), από πόλη σε πόλη για την απόκτηση εμπειριών σε διάφορα εργαστήρια, ήταν σημαντικό τμήμα της εκπαίδευσης ενός υποψηφίου. Οι ξυλουργοί στη Γερμανία ακολουθούν ακόμη και σήμερα την παράδοση περιοδείας, αλλά ελάχιστοι την εφαρμόζουν. Στη Γαλλία, οι περιοδεύοντες τεχνίτες ήταν γνωστοί ως compagnons.
Σύγχρονη εποχή
Στα σύγχρονα συστήματα μαθητείας, ένας τεχνίτης αποκτά πιστοποιητικό επαγγέλματος για να αποδείξει την ολοκλήρωση της μαθητείας. Σε πολλές χώρες, πρόκειται για την υψηλότερη επίσημη τάξη, καθώς η τάξη του επικεφαλής έχει εξαλειφθεί και έτσι μπορεί να εκτελεί όλα τα καθήκοντα του εμπορίου στην περιοχή που έχει πιστοποιηθεί καθώς και να εποπτεύει μαθητευόμενους και να γίνει αυτοαπασχολούμενος.
Ο όρος σύγχρονος τεχνίτης χρησιμοποιείται για να περιγράψει τη διαδικασία δια βίου εκπαίδευσης ενός ατόμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκπαίδευση Κατηγορία:Εργασία Κατηγορία:Επαγγελματική εκπαίδευση
Σ.Φ.Α. Αθήνα '90
Η Αθήνα '90 είναι σύλλογος ποδοσφαίρου σάλας με έδρα την Αθήνα. Ιδρύθηκε το 1990 και θεωρείται ο πιο επιτυχημένος σύλλογος του είδους του στην Ελλάδα, έχοντας κατακτήσει 15 πρωταθλήματα και 7 κύπελλα. Έχει επίσης 14 συμμετοχές στο πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου σάλας της ΟΥΕΦΑ.
Στις 8 Αυγούστου 2017 ανακοινώθηκε η πενταετής συμφωνία της ομάδας με τον Παναθηναϊκό για να φέρει την ονομασία "Παναθηναϊκός/Αθήνα 90'". Η ομάδα κατέβαινε στο πρωτάθλημα και στο κύπελλο με το όνομα ΠΑΟ/Αθήνα 90', μέχρι την σαιζόν 2020-21,΄όπου ο Ερασιτέχνης Παναθηναϊκός αποφάσισε να δημιουργήσει δικό του τμήμα εξ' ολοκλήρου.
Χρώματα και έμβλημα
Τα χρώματα της Αθήνας 90' είναι το πράσινο, το μπλε και το άσπρο, όπου εκφράζουν την ελπίδα και την επιτυχία αντίστοιχα. Το έμβλημα απεικονίζει έναν έφηβο, σε αρχαίο Ελληνικό λήκυθο να ισορροπεί με μια μπάλα. Το σήμα της ομάδας μοιάζει με ένα ανάγλυφο του 4ου αιώνα π.Χ. που βρίσκεται στο αρχαιολογικό μουσείο Αθηνών. Το ανάγλυφο πιθανώς να απεικονίζει τον Επίσκυρο, ένα παιχνίδι που παιζόταν με μπάλα στην Αρχαία Ελλάδα και έχει πολλές παρομοιώσεις με το ποδόσφαιρο.
Τίτλοι
Σούπερ Καπ Ελλάδος (1) : 2014
Ευρωπαϊκή ιστορία
Η Αθήνα 90' κατέχει το ρεκόρ του νεότερου ποδοσφαιριστή σάλας που αγωνίστηκε ποτέ στο ΟΥΕΦΑ φούτσαλ Τσάμπιονς Λιγκ. Στις 3 Οκτωβρίου του 2010, ο Παναγιώτης Παούρης αγωνίστηκε στον αγώνα της Αθήνας 90' με την Time Lviv, σε ηλικία μόλις 13 ετών, 9 μηνών και 17 ημερών. Στο ίδιο παιχνίδια μάλιστα σκόραρε και έγινε ο νεότερος σκόρερ στην ιστορία του θεσμού.
Στις 1 Οκτωβρίου του 2009, η Αθήνα 90' σημείωσε την μεγαλύτερη, σε έκταση, νίκη της στο ΟΥΕΦΑ φούτσαλ Τσάμπιονς Λιγκ επικρατώντας της Σουηδικής Skövde AIK με 11-2. Στις 16 Οκτωβρίου του 2003, η Αθήνα 90' γνώρισε την μεγαλύτερη σε έκταση ήττα της στο ΟΥΕΦΑ φούτσαλ Τσάμπιονς Λιγκ, χάνοντας από την Μπενφίκα με 12-0.
Συνολικά, ο Αθηναϊκός σύλλογος έχει αγωνιστεί 14 φορές στο ΟΥΕΦΑ φούτσαλ Τσάμπιονς Λιγκ, με τον Ηλία Μπουσμπουρά να είναι πρώτος σε γκολ και συμμετοχές για τους "έφηβους", με 36 συμμετοχές και 20 γκολ αντίστοιχα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι ποδοσφαίρου σάλας Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αθήνας
Σταν Ρόουλι
Ο Σταν Ρόουλι (11 Σεπτεμβρίου 1876 - 1 Απριλίου 1924) συμμετείχε στην Ολυμπιάδα του Παρισιού το 1900, εκεί όπου κέρδισε 3 χάλκινα μετάλλια.
Οι γονείς του πέθαναν το 1884, κι έτσι αυτός κι ο αδελφός του έζησαν με μια θεία στο Κρόιντον.
Ο Ρόουλι κέρδισε μετάλλια στο τρέξιμο στο σχολείο του και άρχισε τη σταδιοδρομία του με το Άσφιλντ Χάρριερς τον Απρίλιο του 1895, που αργότερα εντάχθηκε στο Σίδνεϊ Χάρριερς. Στα πρωταθλήματα της αποικίας τον Οκτώβριο ήταν 2ος στον αγώνα 100 γιαρντς, αλλά τον επόμενο χρόνο τον κέρδισε. Στο Αυστραλιανό πρωτάθλημα 1897 στο Σίδνεϊ κέρδισε τα 100 και τα 220 γιαρντς. Τον Μάρτιο του 1898 σε μια διακολληματική συνάντηση στην Ώκλαντ της Νέας Ζηλανδίας κέρδισε τα 100 και τα 250 γιάρντς σε 27.4 δευτερόλεπτα, και στο Σίδνεϊ τον Οκτώβριο έδωσε ένα Αυστραλασιακό ρεκόρ 12 δευτερολέπτων για 120 γιαρντς. Στο Μπρίσμπεϊν τον Νοέμβριο του 1899 ξανακέρδισε το Αυστραλασιακό ρεκόρ των 100 (που ισοδυναμεί με Αυστραλιακό ρεκόρ 9.9 δευτερόλεπτα) και των 220 γιαρντς (σε Αυστραλασιακό ρεκόρ των 22.2 δευτερολέπτων).
Τα χρήματα ήταν πολλά, αλλά η Αγγλική Ένωση πλήρωσε τα έξοδα του Ρόουλι στο Παρίσι, όπου στις 14 και 15 Ιουλίου βγήκε τρίτος στα αγωνίσματα των 60, 100 και 200 μέτρων και ήταν και στην νικητήρια Βρετανική ομάδα στα 5000 μέτρα. Τα μετάλλια δεν παρουσιάστηκαν: Ο Ρόουλι κέρδισε ένα ρολόι μεταφοράς, ένα γυναικείο πορτοφόλι και ένα αργυροειδές μαχαίρι από χαρτί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστραλοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900
Απρόσιτη Νήσος
Η Απρόσιτη Νήσος είναι νησί με εσβεσμένο ηφαίστειο με έκταση 12,65 τετραγωνικά χιλιόμετρα, το οποίο ενεργοποιήθηκε για τελευταία φορά πριν από 6 εκατομμύρια χρόνια. Η κορυφή του νησιού, Κέρν (Cairn) φτάνει τα 449 μέτρα σε ύψος. Η νήσος βρίσκεται στον Νότιο Ατλαντικό Ωκεανό 31 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της νήσου Τριστάν Ντα Κούνια. Η Απρόσιτη Νήσος περιβάλλεται από απόκρημνες βραχώδεις ακτές, είναι όμως προσβάσιμη από κάποιες λίγες μικρές βραχώδεις παραλίες.
Το 1995 αρχικά (και με επέκταση το 2004) η Απρόσιτη Νήσος ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς, αναγνωρίζοντας τη σημασία της ως ερημότοπου διεθνούς σημασίας, και πιο συγκεκριμένα για τα σπάνια είδη χερσαίων και θαλάσσιων πτηνών. Είναι γνωστό ως «Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς των νήσων Γκαφ and Απρόσιτης».
Παραπομπές
Απροσιτη Νησος
1,3,5-κυκλοεπτατριένιο
Παραγωγή
Ο Άλμπερτ Λάντενμπουργκ (Albert Ladenburg) παρήγαγε πρώτος κυκλοεπτατριένιο το 1881 με αποσύνθεση τροπίνης. Η δομή του κυκλοεπτατριένιου τελικά αποδείχθηκε με τη σύνθεση της ένωσης το 1901 από τον Ρίτσαρντ Βιλλστάττερ (Richard Willstätter). Αυτή η σύνθεση άρχησε από τον κυκλοεπτανόνη, δημιουργώντας έτσι τον επταμελή δακτύλιο που αποτελεί δομικό στοιχείο του κυκλοεπτατριένιου.
Ακόμη, το κυκλοεπτατριένιο μπορεί να παραχθεί στο εργαστήριο με φωτοχημική αντίδραση μεταξύ βενζολίου (PhH) και διαζωμεθανίου (CH2N2).
K League
Η K League είναι ο φορέας που είναι υπεύθυνος για τη διοργάνωση των επαγγελματικών πρωταθλημάτων ποδοσφαίρου στη Νότια Κορέα. Διοργανώνει τα πρωταθλήματα Κ Λιγκ 1 και Κ Λιγκ 2, υπό την εποπτεία της Κορεατιακής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας. Το γεγονός ότι τόσο η πρώτη όσο και η δεύτερη κατηγορία έχουν παρόμοιες ονομασίες, έχει προκαλέσει κάποιο βαθμό σύγχυσης και διαμάχης.
Ιστορία
Η Κ Λιγκ Κλάσικ ιδρύθηκε το 1983 ως Κορεατική Σούπερ Λιγκ, με πέντε μέλη. Οι πέντε πρώτοι σύλλογοι ήταν οι Αλελούια, Γιούκονγκ Έλεφαντς, ΠΟΣΚΟ Ντόλφινς, Νταεβού Ρόγιαλς και Κόοκμιν Μπανκ. Η Αλελούια κέρδισε τον πρώτο τίτλο, τερματίζοντας ένα βαθμό μπροστά από την Νταεβού Ρόγιαλς.
Το 1998, το ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα της Κορέας μεταρρυθμίστηκε και μετονομάστηκε σε Κ Λιγκ (Κ Λιγκ ήταν επίσημη ορθογραφία μέχρι το 2012). Από τη δημιουργία του, το πρωτάθλημα επεκτάθηκε από 5 συλλόγους αρχικά, σε 16. Από τους πέντε πρώτους συλλόγους, μόνο η Γιούκονγκ Έλεφαντς, η ΠΟΣΚΟ Ντόλφινς και η Νταεβού Ρόγιαλς παραμένουν στην K League. Η Κόοκμιν Μπανκ αποχώρησε από το πρωτάθλημα στα τέλη του 1984 και την επόμενη περίοδο ακολούθησε η Αλελούια.
thumb|100px|Το λογότυπο του 2013 έως το 2020 Το 2013, η διοργανώτρια αρχή K League εισήγαγε το σύστημα των κατηγοριών. Η ονομασία της πρώτης κατηγορίας είναι Κ Λιγκ Κλάσικ, ενώ η ονομασία της δεύτερης κατηγορίας είναι Κ Λιγκ Τσάλεντζ και το πλήρες εμπορικό σήμα είναι το «K League».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στη Νότια Κορέα
Σάντια (τραγουδίστρια)
Η Σάντια (Shadia, στα αραβικά: شادية, Shādiyya) (πραγματικό όνομα: Φατμά Αχμέντ Καμάλ Σακέρ - Fatma Ahmed Kamal Shaker, στα αραβικά: فاطمة أحمد كمال شاكر‎),(γεν. 1931 – 28 Νοεμβρίου 2017) ήταν Αιγύπτια ηθοποιός και τραγουδίστρια. Θεωρείται μια από τις πιο εμβληματικές ηθοποιούς και τραγουδίστριες της Αιγύπτου και αποτελεί σύμβολο της χρυσής εποχής του Αιγυπτιακού Σινεμά.
Έγινε γνωστή για τους ρόλους της σε ελαφρές αιγυπτιακές κωμωδίες και δράματα τη δεκαετία του πενήντα και του εξήντα. Έξι από τις ταινίες της βρίσκονται στις πρώτες θέσεις στη λίστα με τις 100 σημαντικότερες ταινίες του Αιγυπτιακού κινηματογράφου, του 20ου αιώνα.
Την έλεγαν «Είδωλο των μαζών» μετά τη συμμετοχή της στην ομώνυμη ταινία («Maaboudat El Gamaheer» -«Είδωλο των μαζών») καθώς και «Η Κιθάρα του Αραβικού Τραγουδιού» (στα αραβικά: قيثارة الغناء العربى) και «Η Χρυσή Κιθάρα» (στα αραβικά: القيثارة).
Τον Απρίλιο του 2015 έγινε η πρώτη γυναίκα ηθοποιός που της απονεμήθηκε τιμητικό διδακτορικό δίπλωμα από την Ακαδημία Καλών Τεχνών της Αιγύπτου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αιγύπτιοι τραγουδιστές Κατηγορία:Αιγύπτιοι ηθοποιοί
Βεντρινά Ντόμπριτς
Η Βεντρινά (βουλγαρικά: Ведрина) είναι χωριό της βορειοανατολικής Βουλγαρίας στην Επαρχία του Ντόμπριτς, και στην ιστορική περιοχή της Νότιας Δοβρουτσάς. Τα Βεντρινά απέχουν 17 χλμ. από την πόλη Ντόμπριτς, 53 από τη Βάρνα, κοντά από το χωριό περνά ο Σούκα ρέκα (Ξεροπόταμος) ενώ κύριες ασχολίες των κατοίκων είναι οι καλλιέργειες σιτηρών και η μελισσοκομία .Η περιοχή των Βεντρινών καταλαμβάνει έκταση 29.165km2 και κατά την απογραφή του 2007 είχε 633 κατοίκους και 541	σε αυτή του 2011, διοικητικά ανήκει στον Δήμο Ντόμπριτς.
Ιστορία
Κατά τη διάρκεια της οθωμανικής κυριαρχίας, το χωριό ονομάστηκε Καντ Κιό (Το χωριό του Καδή) επειδή το χωριό ήταν έδρα Καδή. Στο χωριό σήμερα υπάρχουν ερείπια κτιρίου που λέγεται ότι ήταν το σπίτι και το κτίριο όσπου ασκούσε καθήκοντα ο Καδής. Μετά την απελευθέρωση το 1878 άλλαξε σε Καντίεβο. Το 1908 ο Δήμος Καντίεβο άλλαξε τα ονόματα των χωριών του δήμου και πρότεινε να μετονομαστεί το Καντίεβο, έδρα του Δήμου, σε Ασένοβο κάτι που δεν έγινε τελικά.
Κατά τη ρουμανική κυριαρχία του 1913-1940, το τουρκικό όνομα άλλαξε και το χωριό ονομάστηκε Καντιένι, διοικητικά ανήκε στη Ρουμανική Επαρχία Καλιάκρας και τον Δήμο Εζιμπέι. Μετά την επιστροφή της νότιας Δοβρουτσάς στη Βουλγαρία ξαναπήρε το παλιό του όνομα και το 1942 μετονομάστηκε σε Φερντινάντοβο προς τιμή του Βουλγάρου τσάρου Φερδινάνδου Α΄.
Μετά από τις 9 Σεπτεμβρίου 1944 και την επικράτηση του κομουνισμού, το όνομα του χωριού έγινε ασυμβίβαστο με τη νέα κυβέρνηση και η δημοτική αρχή άρχισε να σκέφτεται τι όνομα θα δοθεί στο χωριό. Υπήρχαν πολλές προτάσεις για να επικρατήσει τελικά το όνομα του Γκεόργκι Δημητρόφ, αλλά η πρόταση αυτή δεν έγινε αποδεκτή. Στις 29 Νοεμβρίου 1946 με υπουργική εντολή, δόθηκε στο χωριό το όνομα Βεντρινά (Γαλήνη ) επειδή το χωριό βρίσκεται σε ένα επίπεδο μέρος, πεδιάδα, ο αέρας είναι καθαρός και υπάρχει μια αίσθηση δροσιάς και ηρεμίας.
Πολιτισμός
Η Βεντρινά είχε δημοτικό σχολείο και νηπιαγωγείο, σήμερα κλειστά, ενώ σήμερα λειτουργεί μόνο παιδικός σταθμός. Έχει δημαρχιακό κτίριο, ταχυδρομείο, Ορθόδοξη εκκλησία από το 1848, ερείπια κατεστραμμένου σήμερα μοναστηριού, σχολείο, ιατρείο, οδοντιατρείο, κοινοτικό κέντρο με βιβλιοθήκη, ενώ συνδέεται με γραμμή λεωφορείου με το Ντόμπριτς.
Προσωπικότητες
Στα Βεντρινά, και το 1959 γεννήθηκε η μεγάλη Βουλγάρα τραγουδίστρια δημοτικών τραγουδιών Γκαλίνα Ντουρμουσλίσκα.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά της Επαρχίας Ντόμπριτς Κατηγορία:Δήμος Ντόμπριτς
Λουίς Νέτο
Ο Λουίς Κάρλος Νόβο Νέτο (πορτογαλικά: Luís Carlos Novo Neto,, γεννημένος στις 26 Μαΐου 1988) είναι Πορτογάλος κεντρικός αμυντικός που αγωνίζεται στη ρωσική Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης.
Καριέρα σε συλλόγους
Γεννημένος στην Πόβοα ντε Βαρζίμ, αγωνιζόταν από την ηλικία των 10 ετών στη Βαρζίμ ΣΚ. Αγωνίστηκε ως αναπληρωματικός παίκτης για τέσσερις χρονιές (από τις πέντε) και πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στις 10 Φεβρουαρίου 2017 στον αγώνα με τη Μπενφίκα (2:1) - για δύο λεπτά - στα πλαίσια του Κυπέλλου Πορτογαλίας.
Τον Ιούλιο του 2011, ο Νέτος υπέγραψε συμβόλαιο με την πορτογαλική ΚΝ Νασιονάλ ως ελεύθερος ποδοσφαιριστής. Κατά τη διάρκεια των συμμετοχών του με τη φανέλα της Νασιονάλ προσέλκυσε το ενδιαφέρον της Πόρτο και της Άρσεναλ, ωστόσο, μετεγράφη στην ιταλική ΣΣ Ρόμπουρ Σιένα για 1.7 εκατομμύρια ευρώ.
Ο Νέτο ήταν μέλος της αρχικής ενδεκάδας της Σιένα στο πρώτο μισό της χρονιάς και πέτυχε τέρμα στον αγώνα με την Ρόμα (1:3). Στις 1 Φεβρουαρίου 2013, ωστόσο, μετεγράφη στη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης. Στις 19 Μαΐου πέτυχε τέρμα στον αγώνα με την Βόλγκα Νίζνι Νόβγκοροντ (3:1).
Εθνική Πορτογαλίας
Ο Νέτο αγωνίστηκε για την Εθνική Πορτογαλίας κάτω των 21 στο 2009 Lusophony Games. Αγωνίστηκε σ' όλους τους αγώνες της διοργάνωσης (4) και έλαβε τ' αργυρό μετάλλιο.
Στις 4 Οκτωβρίου 2012, ο Νέτο έλαβε κλήση στην Εθνική Πορτογαλίας για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014, στους αγώνες με την Εθνική Ρωσίας και την Εθνική Βορείου Ιρλανδίας. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στις 6 Φεβρουαρίου 2015, ωστόσο, στον φιλικό αγώνα με την Εθνική Εκουαδόρ που έληξε με ήττα (2:3).
Στις 19 Μαΐου 2014 συμπεριλήφθη στον τελικό κατάλογο των 23 ποδοσφαιριστών της Εθνικής Πορτογαλίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου στη Βραζιλία, ωστόσο, δεν αγωνίστηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέιρα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγκούντα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βαρζίμ ΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΝ Νασιονάλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Σιένα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2017
Αρκοχώρι Ημαθίας
Το Αρκοχώρι (επίσημη ονομασία Αρκοχώριον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Νάουσας, του δήμου Ηρωικής Πόλης Νάουσας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ημαθίας, στην περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Νάουσας του νομό Ημαθίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας.
Γεωγραφία
Το Αρκοχώρι είναι ορεινό χωριό στο δυτικοκεντρικό τμήμα του νομού Ημαθίας. Βρίσκεται στις ανατολικές πλαγιές της κορυφής «Μπιτζένα» (1.511 μ.) του Βερμίου, λίγο νοτιότερα της Νάουσας και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 575. Απέχει 21 χλμ. περίπου ΒΔ. της Βέροιας. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 17,783 χμ² (2011).
Διοικητικές μεταβολές
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 ως Αρκουδοχώρι και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας του νομού Θεσσαλονίκης. Το 1934 μετονομάστηκε σε Αρκοχώρι και το 1946 υπήχθη στον νομό Ημαθίας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αρκοχωρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Νάουσας.
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό εμφανίζεται ως «Αρκουδοχώρι» το 1646, ως «μήλον της έριδος» δύο Τούρκων αξιωματούχων που το διεκδικούν. Οι κάτοικοι θα συμμετάσχουν με γενναιότητα στην επανάσταση της Νάουσας το 1822, επανδρώνοντας τα επαναστατικά σώματα. Το χωριό όμως θα καταστραφεί ολοσχερώς από τους Τούρκους, και από τους διασωθέντες κατολικους ορισμένοι θα συνεχίσουν τον αγώνα και θα εγκατασταθούν στη Νότιο Ελλάδα. Κάποιοι πάλι επανέρχονται και επανοικίζουν το χωριό μαζί με οικογένειες από γειτονικές περιοχές της Μακεδονίας. Προς το τέλος του 19 ου αι. το χωριό θα γίνει τσιφλίκι, χάνοντας την πολιτική και την οικονομική του αυτοδυναμία. Στις αρχές του 20ού αιώνα, κατά τον Μακεδονικό Αγώνα, ήταν λημέρι των Ελλήνων πολεμιστών. Το 1910 οι αρχηγοί των περισσότερων οικογενειών συστήνουν έναν ιδιόρρυθμο συνεταιρισμό, προκειμένου να εξαγοράσουν το χωριό τους από τον Τούρκο ιδιοκτήτη του. Το χωριό δοκιμάζεται κατά τη Γερμανική Κατοχή και τον Εμφύλιο Πόλεμο. Μεσούντος του τελευταίου οι κάτοικοι παρεπιδημούν στη Νάουσα, όπου εγκαθίστανται στην πλειονότητά τους μόνιμα πια μετά το 1970.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ημαθίας Κατηγορία:Δήμος Νάουσας
Δημήτριος Προμπονάς
Ο Δημήτριος Προμπονάς (1874 - 6 Μαΐου 1949), του Ηλία, ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Εξελέγη βουλευτής Κυκλάδων το 1946 με τον συνδυασμό της Εθνική Πολιτική Ενώσεως (Κόμμα Βενιζελικών Φιλελευθέρων), λαμβάνοντας 2.007 ψήφους.
Απεβίωσε στις 6 Μαΐου 1949 ενώ ήταν εν ενεργεία βουλευτής και την κενωθείσα έδρα του κατέλαβε ο Δημήτριος Ρεδιάδης. Η κηδεία του έγινε την επομένη από τον ιερό ναό Αγίου Κωνσταντίνου Ομονοίας.
Μετά τον θάνατό του κληροδότησε στο δήμο της Αθήνας έκταση 40 περίπου στρεμμάτων και το μεγαλύτερο τμήμα της περιουσίας του δωρήθηκε στην Πολεμική Αεροπορία (έθεσε ως μοναδικό όρο στη διαθήκη του να γίνει ένα πάρκο αναψυχής για τους Αθηναίους).
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Κυκλάδων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κόμμα Βενιζελικών Φιλελευθέρων
Ράντε Μιχάλιτσιτς
Ο Ράντε Μιχάλιστιτς (σερβικά κυριλλικά: Раде Михаљчић γεννηθείς στις 21 Ιανουαρίου 1937) είναι Σέρβος ιστορικός και ακαδημαϊκός. Τα περισσότερα έργα του σχετίζονται με την μεσαιωνική Σερβία, ειδικά για την Σερβική Αυτοκρατορία και την Μάχη του Κοσσυφοπεδίου.
Κύρια έργα
Μονογραφίες:
Άρθρα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σέρβοι συγγραφείς
Βιτέρμπο
Το Βιτέρμπο (ιταλικά: Viterbo, λατινικά: Viterbium) είναι πόλη στην Ιταλική επαρχία του Βιτέρμπο που ανήκει στην Ιταλική περιφέρεια Λάτιο. Τα πρώτα χρόνια της ιστορίας της κατέκτησε την γειτονική πόλη Φερέντο, βρίσκεται περίπου 50 χιλιόμετρα βόρεια από την Ρώμη. Το ιστορικό κέντρο της πόλης περιβάλλεται από μεσαιωνικά τείχη που οικοδομήθηκαν τον 11ο και τον 12ο αιώνα, η είσοδος στο κέντρο μέσω των τειχών γίνεται από την αρχαία πύλη. Οι κύριες ασχολίες των κατοίκων εκτός από την γεωργία ήταν η κεραμική, η μαρμαροποιία και η ξυλεία. Η πόλη έχει σημαντικά αποθέματα χρυσού, Ακαδημία Καλών Τεχνών, Πανεπιστήμιο και είναι η έδρα της Αεροπορικής εκπαίδευσης του Ιταλικού Στρατού Ξηράς, φιλοξενεί πολλούς τουρίστες από ολόκληρη την κεντρική Ιταλία.