cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τα Οδοφράγματα
Ιστορικό υπόβαθρο
Η Λετονία ήταν υπό σοβιετική κατοχή από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ωστόσο, το σοβιετικό καθεστώς διακρίνονταν για διαφόρου είδους θέματα που αφορούσαν την προβληματική οικονομία και τον περιορισμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών. Οι Βαλτικές χώρες άρχισαν να επιζητούν την ανεξαρτησία τους. Ξεκίνησαν μαζικές διαδηλώσεις εναντίον του σοβιετικού καθεστώτος. Στις 18 Μαρτίου του 1990 πολιτικές δυνάμεις της Λετονίας, που υποστήριζαν την ανεξαρτησία της χώρας κέρδισαν τις εκλογές, παίρνοντας το 2/3 των εδρών. Μετά από 2 μήνες από τις εκλογές το Ανώτατο Συμβούλιο της Λετονίας ανακοίνωσε την πρόθεση του να αποκαταστήσει την ανεξαρτησία και μετονόμασε το έθνος σε «Δημοκρατία της Λετονίας», κάτι που απορρίφθηκε από τον πρόεδρο της Σοβιετικής Ένωσης, Μιχαήλ Γκορμπατσώφ. Η λετονική πλευρά ανέμενε εχθροπραξίες μετά από αυτή την εξέλιξη. Το ΛαΪκό Μέτωπο της Λετονίας δημοσίευσε ένα σχέδιο με ονομασία «Οδηγίες για Χ-ώρα» στον Τύπο τον Δεκέμβριο του 1990 για την περίπτωση εξαπόλυσης εχθροτήτων από την πλευρά της ΕΣΣΔ, του οποίου η βασική ιδέα ήταν ότι όλες οι πράξεις αντίστασης πρέπει να είναι μη βίαιες και να τεκμηριώνονται με φωτογραφίες και βίντεο σε περίπτωση προπαγάνδας του Κρεμλίνου.
Χτίσιμο οδοφραγμάτων
Τον Γενάρη του 1991 η Μόσχα ξεκίνησε στρατιωτικές επιχειρήσεις για να επαναφέρει την επιρροή της στις Βαλτικές χώρες. Στη Λετονία, οι άνθρωποι τον Γενάρη του 1991 έχτισαν φυσικά εμπόδια με ότι υλικά είχαν γύρω από σημαντικά κτίρια της πόλης της Ρίγας, για να εμποδίσουν τα Σοβιετικά στρατεύματα, συμπεριλαμβανομένου του κτιρίου του Ανώτατου Συμβουλίου στην Παλιά Πόλη και του τηλεοπτικού πύργου στο Ζακουσάλα. Στις 12 Ιανουαρίου, στη Λιθουανία σκοτώθηκαν 12 άνθρωποι από τα σοβιετικά στρατεύματα κάτι που είχε ως αποτέλεσμα, περίπου 500.000 άνθρωποι να συγκεντρωθούν κοντά στον ποταμό Νταουγκάβα για να εκφράσουν την υποστήριξη τους στους Λιθουανούς και να συνεχίσουν το δρόμο για την ανεξαρτησία της Λετονίας. Στις 20 Ιανουαρίου, 5 άνθρωποι σκοτώνονται μετά την εισβολή των Σοβιετικών ειδικών δυνάμεων στο Υπουργείο Εσωτερικού, ενώ οι υπερασπιστές των οδοφραγμάτων φεύγουν στις 25 του ίδιου μήνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Λετονίας
Μάρθα, το σκυλί που μιλάει
Η Μάρθα, το σκυλί που μιλάει είναι παιδική εκπαιδευτική τηλεοπτική σειρά, βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο της Σούζαν Μέντωγκ του 1992, και στενά συνδεδεμένη με τη παιδική τηλεοπτική σειρά Άρθουρ.
Η σειρά παραγόταν από το WGBH-TV της Βοστώνης, μαζί με τα στούντιο DHX Media Vancouver του Βανκούβερ και το στούντιο Oasis Animation του Μόντρεαλ. Έκανε πρεμιέρα στις 1 Σεπτεμβρίου 2008 και τελείωσε στις 18 Νοεμβρίου 2014. Η σειρά επικεντρώνεται στα συνώνυμα και το λεξιλόγιο, ενώ περιστασιακά εισάγει επιστημονικά θέματα, ακόμη καιι μαθήματα ισπανικής γλώσσας μέσω παθητικών αναφορών, ιστορίας και αστρονομίας.
Ο δεύτερος κύκλος έκανε πρεμιέρα στις 14 Σεπτεμβρίου 2009. Ο τρίτος κύκλος έκανε πρεμιέρα στο PBS Kids στις 11 Οκτωβρίου 2010, και ο τέταρτος κύκλος έκανε πρεμιέρα στις 20 Φεβρουαρίου 2012. Ο πέμπτος κύκλος έκανε πρεμιέρα στις 24 Ιουνίου 2013. Ο έκτος και τελευταίος έκανε πρεμιέρα στις 31 Μαρτίου 2014.
Επαναλήψεις της σειράς μεταδίδονται στο PBS Kids.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικές παιδικές τηλεοπτικές σειρές κινουμένων σχεδίων
Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Περού
Η Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Περού (ισπανικά: Federación Peruana de Futbol , FPF) είναι το ανώτατο διοικητικό όργανο όσον αφορά το άθλημα του ποδοσφαίρου στο Περού. Ιδρύθηκε στις 23 Αυγούστου του 1922 ενώ το 1924 έγινε μέλος της FIFA, καθώς και το 1925 της CONMEBOL. Είναι υπεύθυνη για την οργάνωση και λειτουργία των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων, όπως και των ερασιτεχνικών πρωταθλημάτων του Περού.
Τα επαγγελματικά πρωταθλήματα της χώρας διοργανόνωνται από την Αθλητική Ομοσπονδία Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου (ADFP) υπό την εποπτεία της Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου Περού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στο Περού
Αρί (Μοζέλ)
Το Αρί (Arry, Arrich) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Μπουράγκο ντι Μόλγκορα
Το Μπουράγκο ντι Μόλγκορα (ιταλικά: Burago di Molgora) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μόντσα και της Μπριάντσα, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μόντσα και της Μπριάντσα
Στεφανία Γουλιώτη
Η Στεφανία Γουλιώτη (3 Νοεμβρίου 1980) είναι Ελληνίδα ηθοποιός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Παλαιό Φάληρο. Το 1998 μπαίνει στην Γεωλογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου και φοιτεί για δυο χρόνια. Δεν κατάφερε να αποφοιτήσει διότι παράλληλα γίνεται δεκτή στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Αποφοίτησε με άριστα το 2004. Έγινε γνωστή στο ευρύ κοινό μέσα από την σειρά Χαρά Αγνοείται το 2009. Έχει συμμετάσχει σε τηλεοπτικές σειρές, θεατρικές παραστάσεις και σε κινηματογραφικές ταινίες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Χιλής
Η Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Χιλής (ισπανικά: Federación de Fútbol de Chile, FFCH) είναι το ανώτατο διοικητικό όργανο όσον αφορά το άθλημα του ποδοσφαίρου στη Χιλή. Ιδρύθηκε στις 19 Ιουνίου του 1895, ως η δεύτερη παλαιότερη ομοσπονδία ποδοσφαίρου στη Νότια Αμερική, ενώ το 1913 έγινε μέλος της FIFA, καθώς και το 1916 της CONMEBOL. Είναι υπεύθυνη για την οργάνωση και λειτουργία των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων της Χιλής.
Τα επαγγελματικά πρωταθλήματα της χώρας διοργανόνωνται από την Εθνική Ομοσπονδία Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου (ANFP), ενώ τα ερασιτεχνικά από την Εθνική Ομοσπονδία Ερασιτεχνικού Ποδοσφαίρου (ANFA), υπό την εποπτεία της Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου Χιλής.
Pterocarpus
250px|μικρογραφία| Το [[ξύλο του είδους Pterocarpus officinalis.]] Το Pterocarpus είναι παντροπικό γένος δέντρων της οικογένειας Fabaceae. Ανήκει στην υποοικογένεια Faboideae και πρόσφατα κατηγοριοποιήθηκε στην μονοφυλετική κατηγορία Pterocarpus εντός της οικογένειας Dalbergieae. Τα περισσότερα είδη Pterocarpus παράγουν πολύτιμη ξυλεία που διακινείται με την ονομασία padauk (ή λανθασμένα ως padouk). Άλλα κοινά ονόματα είναι mukwa ή narra.
Το είδος P. santalinus δίνει επίσης το πιο πολύτιμο κόκκινο σανταλόξυλο στην Κίνα γνωστό ως Zitan. Το ξύλο από το δέντρο narra (P. indicus) και το δέντρο της Βιρμανίας padauk (P. macrocarpus) διατίθενται στο παγκόσμιο εμπόριο ως amboyna όταν φέρουν χαρακτηριστικές πανέμορφες σχεδιάσεις ή "νερά". Η επιστημονική ονομασία τους είναι λατινοποιημένη αρχαία ελληνική και σημαίνει «καρπός φτερού», αναφερόμενη μάλλον στο ασυνήθιστο σχήμα των λοβών σπόρων σε αυτό το δέντρο.
Χρήσεις
Η ξυλεία Padauk λαμβάνεται από διάφορα είδη Pterocarpus. Όλα τα padauk είναι αφρικανικής ή ασιατικής προέλευσης.
Τα Padauk θεωρούνται πολύτιμα είδη και έχουν εξόχως σπάνια γνωρίσματα, διακρίνονται δε για τη σκληρότητα, τη διαστασιακή σταθερότητα και αντοχή τους στη χρήση και την υψηλή αισθητική αξία τους, ενώ τα περισσότερα έχουν έντονα κοκκινωπές αποχρώσεις. Τα περισσότερα είδη ξύλου Pterocarpus περιέχουν είτε υδατοδιαλυτές ενώσεις, είτε ουσίες διαλυτές στην αιθυλική αλκοόλη και μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως βαφές.
Το πιο συχνό είναι το αφρικανικό padauk από το είδος P. soyauxii το οποίο, όταν είναι φρεσκοκομμένο, είναι πολύ έντονο κόκκινο/πορτοκαλί, αλλά όταν εκτίθεται στο ηλιακό φως με την πάροδο του χρόνου ξεθωριάζει σε καφετί. Το χρώμα του το κάνει ιδιαίτερα αγαπητό στους ξυλουργούς αλλά και στους καταναλωτές.
Το βιρμανικό padauk είναι το είδος P. macrocarpus, ενώ το Andaman padauk είναι το είδος P. dalbergioides. Τα είδη αυτά μπορεί να συγχέονται με τον γνήσιο παλίσανδρο, με τα οποία σχετίζονται κάπως, αλλά είναι λιγότερο διακοσμητικά. Όπως τον παλίσανδρο ή ροδόξυλο, το padauk χρησιμοποιείται μερικές φορές για την κατασκευή ξυλόφωνου, οργάνων και πλήκτρων μαρίμπα και κιθάρων. Είναι ένα σημαντικό είδος στα παραδοσιακά κινέζικα έπιπλα. μικρογραφία|300px|Το ξύλο Padauk της Αφρικής (P. soyauxii) με εξωτική σχεδίαση. Μερικά padauk, π.χ. P. soyauxii, χρησιμοποιούνται ως φυτικά φάρμακα, για παράδειγμα για τη θεραπεία παρασίτων του δέρματος και των μυκητιασικών λοιμώξεων.
Χημεία
Η πτεροκαρπίνη είναι σπάνια χημική ένωση που απαντάται στα είδη Pterocarpus spp.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά Κατηγορία:Τροπικά δάση
Αυτοκράτορας Σουκό
Γενεαλογία
Το προσωπικό του όνομα ήταν αρχικά Mασουχίτo (益仁), αλλά αργότερα το άλλαξε σε Oκιχίτo (興仁).
Ο πατέρας του ήταν ο Αυτοκράτορας Kόγκον. Ο προκάτοχός του, Αυτοκράτορας Κομγιό ήταν θείος του: ήταν ο μικρότερος αδελφός του αυτοκράτορα Kόγκον.
Γεγονότα της ζωής του Σουκό
Ο Σούκο κατείχε τον Θρόνο των Χρυσανθέμων από τις 18 Νοεμβρίου 1348 έως τις 22 Νοεμβρίου 1351.
Επιστρέφοντας στο Κιότο το 1357, ο γιος του αυτοκράτορα Σουκό, ο Αυτοκρατορικός Πρίγκιπας Γιοσιχίτo άρχισε να συνεργάζεται με τους μπακούφου (στρατιωτική κυβέρνηση) για να ονομαστεί Πρίγκιπας Διάδοχος, αλλά οι Μπακούφου αποφάσισαν να κάνουν τον γιο τού Αυτοκράτορα Γκο-Κόγκον (τον μελλοντικό Αυτοκράτορα Γκο-Ενγιού) διάδοχο.
Το 1398 ο Αυτοκράτορας Σουκό απεβίωσε. Όμως 30 χρόνια μετά το τέλος του, το 1428, ο δισέγγονός του Χικοχίτo (彦仁), ως υιοθετημένος γιος του αυτοκράτορα Σοκό, έγινε Αυτοκράτορας ως Γκο-Χαναζόνo, εκπληρώνοντας την πιο αγαπητή επιθυμία του Σουκό. Η σορός τού Σουκό βρίσκεται στο Νταϊκομγιότζι νo μισασάγκι (大光明寺陵, μαυσωλείο Νταϊκομγιότζι) στο Φουσίμι-κου του Κιότο.
Ιαπωνική γραμμή διαδοχής
Εάν η τρέχουσα γραμμή της ιαπωνικής βασιλικής οικογένειας εκλείψει από γιους (δηλαδή, εάν οι 3 που βρίσκονται στη σειρά διαδοχής δεν έχουν γιους), τότε θα ήταν η γραμμή του Σουκό, που θα γινόταν η κύρια γραμμή (η πρεσβύτερη) του Οίκου των Γιαμότo κατά τη διαδοχή στο άρρεν πρωτότοκο τέκνο (δηλαδή από πατέρα σε γιο). Επί του παρόντος (από το 2021) ο επικεφαλής αυτής της γραμμής είναι ο Φουσίμι Χιροάκι, ωστόσο καθώς δεν έχει γιους, η γραμμή θα εξαφανιστεί με το τέλος του.
Σημειώσεις
δεξιά|μικρογραφία|120x120εσ| [[Εθνόσημο της Ιαπωνίας|Ιαπωνικό αυτοκρατορικό kamon — ένα στυλιζαρισμένο άνθος χρυσάνθεμου]]
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ιάπωνες Αυτοκράτορες Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ιαπωνικά (ja) Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά
Φρανσίκο Καστίγιο
Ο Φρανσίκο Καστίγιο (Βαρκελώνη, 9 Ιανουαρίου 1921 – 7 Ιανουαρίου 1997) ήταν Ισπανός αθλητής της κολύμβησης και της υδατοσφαίρισης.
Γεννήθηκε το 1921 στη Βαρκελώνη και ήταν αθλητής της ΚΝ Μπαρτσελόνα. Το 1948 κατέκτησε το Πρωτάθλημα κολύμβησης της Καταλονίας στα 400 μέτρα ελεύθερο και το ίδιο έτος στη μεγάλη απόσταση στο αγώνα Travessia del Port de Barcelona.
Στην υδατοσφαίριση ήταν πρωταθλητής Καταλονίας το 1941, 1943, 1944, 1945, 1946, 1947, 1948, 1949, 1950, 1951, 1952 και το 1953 και πρωταθλητής Ισπανίας το 1943, 1944, 1945, 1946, 1947, 1948, 1949, 1950, 1951, 1952, 1953, 1956, 1957 και το 1958.
Με την εθνική ομάδα υδατοσφαίρισης της Ισπανίας ήταν τριάντα επτά φορές διεθνής. Κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στους Α' Μεσογειακούς αγώνες της Αλεξάνδρειας το 1951. Το 1948 συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου και το 1952 στους Ολυμπιακούς αγώνες του Ελσίνκι στους οποίους κατέλαβε την 8η θέση.
Το 1952 έλαβε τιμητική πλάκα από την Ισπανική Ομοσπονδία και το 1958 το Μετάλλιο της Καταλανικής Ομοσπονδίας. Πέθανε το 1997 στη Βαρκελώνη σε ηλικία 75 ετών.
Μπουζνάγκο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μόντσα και της Μπριάντσα
Ξερόκαμπος Κρήτης
Με το όνομα Ξερόκαμπος αναφέρονται οι παρακάτω οικισμοί της Κρήτης:
επίσης αναφέρονται:
Βλέπε επίσης: Ξηρόκαμπος
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Αλαλκομενέας
Στην ελληνική μυθολογία ο Αλαλκομενέας (αρχ. ελλ. Ἀλαλκομενεύς, δηλαδή «φρουρός» ), αναφερόμενος και ως Αλαλκομένης, ήταν Βοιωτός «αυτόχθων», που πιστεύεται ότι έδωσε το όνομά του στη βοιωτική πόλη Αλαλκομενές. Κατά την παράδοση, ο Αλαλκομενέας είχε αναθρέψει και διδάξει την ίδια τη θεά Αθηνά (από όπου και το επίθετό της «Αλαλκομενηίς Αθηνά»), η οποία κατά την ίδια παράδοση είχε γεννηθεί στις Αλαλκομενές, και υπήρξε ο πρώτος που εισήγαγε τη λατρεία της. Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, ο Αλαλκομενέας συμβούλευσε τον Δία να περάσει ως πομπή σε άμαξα, συνοδευόμενος από ένα γυναικείο ομοίωμα από ξύλο βελανιδιάς ντυμένο με νυφικό και με γαμήλια τραγούδια, προκειμένου να εκθέσει και μετά να κατευνάσει την οργή της Ήρας.
Ο Αλαλκομενέας είχε σύζυγο την Αθηναΐδα και έναν γιο, τον Γλαύκωπο, ονόματα που αμφότερα αναφέρονται στη θεά Αθηνά.
Σε κάποιες αναφορές ο Αλαλκομενέας μνημονεύεται ως ο πρώτος άνθρωπος που εμφανίσθηκε δίπλα στη λίμνη Κωπαΐδα, προτού ακόμα υπάρξει η Σελήνη. Ξεπήδησε μέσα από τη γη και έτσι ήταν ένας από τους ανθρώπους της λεγόμενης «Χρυσής εποχής», υπηκόους του Κρόνου. Νεότερη ερμηνεία (από τον Ρόμπερτ Γκρέιβς) θεωρεί τον Αλαλκομενέα ως φανταστικό χαρακτήρα, αρσενική μορφή της Αλαλκομενηίδος, επιθέτου της θεάς Αθηνάς στην Ιλιάδα ως προστάτιδας της Βοιωτίας. Αυτός ο χαρακτήρας προστέθηκε για να υπηρετήσει το πατριαρχικό δόγμα ότι καμιά γυναίκα, ούτε καν θεότητα, δεν μπορεί να είναι σοφή χωρίς ανδρική καθοδήγηση και διδασκαλία. Επίσης, ότι η θεά της Σελήνης και η ίδια η Σελήνη ήταν ύστερες δημιουργίες του Δία.
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Βοιωτίας
Κώστας Καρακάσης
Ο Κώστας Καρακάσης ήταν Έλληνας συγγραφέας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αίγυπτο από Έλληνες γονείς. Ο πατέρας του ήταν από την Κωνσταντινούπολη και η μητέρα του από την Κεφαλονιά. Μετά τον πόλεμο εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Υπηρέτησε ως εθελοντής στο Βασιλικό Ναυτικό για δεκατρία χρόνια. Έπειτα αποφοίτησε από την Σχολή Ξεναγών Κρήτης και συνέχισε τις σπουδές του στην Ιστορία Τέχνης.
Λογοτεχνικό έργο
Ο μητροπολιτικός ελληνισμός και η διασπορά αποτέλεσαν τους δυο πυλώνες των σκέψεων, των βιωμάτων και των κειμένων του. Άρθρα, κριτικές, διηγήματα και κείμενά του δημοσιεύτηκαν στον ημερήσιο και περιοδικό Τύπο. Έγραψε μια μεγάλη συλλογή ποιημάτων που δεν δημοσιεύτηκε ποτέ, εκτός από δυο τα οποία μελοποίησε την δεκαετία του 1970 η Ηλέκτρα Παπακώστα και τραγούδησε η Καίτη Χωματά.
Στην πεζογραφία εμφανίστηκε το 2000 με το εκτενές μυθιστόρημα «Αθηνά. Ευτυχώς που δεν γεννήθηκα όμορφη» από τις εκδόσεις Ψυχογιός. Παραμένει μέχρι και σήμερα ένα από τα πιο ευπώλητα βιβλία των τελευταίων πενήντα ετών και έλαβε το βραβείο λογοτεχνίας και ηθικών αξιών από την ΕΕΧΓ ενώ είχε προταθεί για το πρώτο βραβείο λογοτεχνίας του Ιδρύματος Τρανούλη.
Το 2005 εκδόθηκε από τις εκδόσεις Λιβάνη το βιβλίο του «Πορτραίτα σε θρυμματισμένο καθρέφτη». Το μυθιστόρημά του «Η αγάπη δεν έχει τέλος» (Ψυχογιός, 2006) κατέλαβε την δεύτερη θέση στον πανελλήνιο διαγωνισμό που διοργάνωσε ο ΕΚΕΒΙ και ο ΣΚΑΙ. Για έναν χρόνο παρέμεινε στην πρώτη θέση στην λίστα με τα best seller στην Ελλάδα.
Το 2006 εκδόθηκε και το βιβλίο «Ιστορίες για τον Θεό και τον άνθρωπο», το οποίο αφιερώθηκε στον Μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδας Χριστόδουλο Α'. Έγινε δεκτό με κολακευτικά λόγια από τον Οικουμενικό Πατριάρχη, τους Πατριάρχες Ιεροσολύμων και Αλεξάνδρειας Διόδωρο Α' και Θεόδωρο Α', τον Αρχιεπίσκοπο Τιράνων και πάσης Αλβανίας Αναστάσιο αλλά και από το σύνολο των ιεραρχών της Εκκλησίας της Ελλάδας και των αυτοκέφαλων εκκλησιών Κρήτης και Δωδεκανήσου.
Το 2007 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Λογοσοφία το βιβλίο του «Ένας Ίκαρος ήταν αρκετός» και τον Φεβρουάριο 2009 το βιβλίο του «Ο Βιολονίστας» από τις εκδόσεις Ψυχογιός.
Ναύπλιο
Το 1990 εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Ναύπλιο και είχε ενεργό συμμετοχή και σημαντική παρουσία στην τοπική κοινωνία. Συνεργάστηκε για έξι χρόνια με τον Δημοτικό Ραδιοφωνικό Σταθμό Ναυπλίου, όπου έκανε πέντε εβδομαδιαίες εκπομπές, μεταξύ των οποίων το «Πολιτιστικό Περισκόπιο της Κυριακής» - εκπομπή που μετέδιδε κλασική μουσική και ενημέρωνε για θέματα πολιτισμού από την Ελλάδα και τον κόσμο.
Επί δημαρχίας Γεωργίου Τσούρνου, ήταν διευθυντής της Δημοτικής Επιχείρησης Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ναυπλίου, θέση από την οποία συνέβαλε αποφασιστικά στα πολιτιστικά δρώμενα της πόλης. Επί των ημερών του ως διευθυντής της ΔΕΠΑΝ, το Ναύπλιο αναδείχθηκε σε πόλη με την μεγαλύτερη πολιτιστική δραστηριότητα σε όλη την Ελλάδα εκτός της πρωτεύουσας.
Ήταν ο εμπνευστής και δημιουργός του «Μουσικού Φεστιβάλ Ναυπλίου», το οποίο πραγματοποιείται μέχρι σήμερα. Πέθανε στις 19 Μαρτίου 2022 στο νοσοκομείο Ναυπλίου, όπου νοσηλευόταν με προβλήματα υγείας.
Βραβεία
Τιμήθηκε με την Διαμνημόνευση Πολυετούς Υπηρεσίας του Βασιλικού Ναυτικού και με τον Ανώτερο Ταξιάρχη του Τάγματος Ιπποτών του Αγίου Ιωάννου της Ιερουσαλήμ.
Γιαν Μίνσε Μόλενερ
Βιογραφία
Ο Γιαν Μίνσε Μόλενερ γεννήθηκε το 1610 στο Χάαρλεμ, γιος του ράπτη Γιαν Μίντσεν Μόλενερ (Jan Mientsen Molenaer) και της δεύτερης συζύγου του Χρίτχεν Αντριενσντρ Μόλενερ (Grietgen Adriaensdr. Molenaer). Πιθανόν εκπαιδεύτηκε από τον Φρανς Χαλς ή τον αδελφό του, Ντιρκ Χαλς, καθώς τα πρώτα γνωστά του έργα, τα οποία χρονολογούνται από το 1629, έχουν την ίδια παλέτα και την ίδια θεματολογία με έργα των Δασκάλων του, ιδιαίτερα στις σκηνές με τις "χαρούμενες συντροφιές". Επιπλέον, είναι πιο φροντισμένα και περισσότερο λεπτομερή από τα μεταγενέστερα.
Το 1636 νυμφεύτηκε τη συνάδελφό του, ζωγράφο Γιούντιτ Λέιστερ και, το 1637, το ζευγάρι μετοίκησε στο Άμστερνταμ, όπου διέμεινε τα επόμενα 12 χρόνια. Ο Μόλενερ ελκύστηκε από την ανθούσα αγορά έργων τέχνης της πόλης και κέρδισε προσωπική και επαγγελματική επιτυχία. Συνέχισε να ζωγραφίζει ποικίλα θέματα, από θεατρικές σκηνές και απεικονίσεις των πέντε αισθήσεων μέχρι εκκλησιαστικά θέματα, αλλά και ρωπογραφίες με χωριά και χωρικούς, πανηγύρια και σκηνές σε ταβέρνες. Στο Άμστερνταμ το ζευγάρι απέκτησε τέσσερα παιδιά, όλα βαπτίστηκαν στη "Νέα Εκκλησία" (Nieuwe Kerk).
Το ζεύγος Μόλενερ μετεγκαταστάθηκε στο Χέιμστεντε, νότια του Χάαρλεμ, περί το 1648. Η ζωγραφική παραγωγή του Μόλενερ κατά την τελευταία αυτή φάση της σταδιοδρομίας του είναι μεγάλη, αν και όχι ιδιαίτερα εμπνευσμένη, ίσως επειδή ήταν αποσπασμένος από το έργο του λόγω οικονομικών δυσχερειών, καθώς είχε εμπλακεί με μεσιτικές εργασίες σε ακίνητα, ενώ παράλληλα είχε ασθενήσει. Στις 6 Νοεμβρίου 1659, Λέιστερ και Μόλενερ συνέταξαν τις διαθήκες τους, καθώς και οι δύο ήταν ασθενείς. Ο Μόλενερ κατάφερε να αναρρώσει, όχι όμως και η Λέιστερ, η οποία απεβίωσε τρεις μήνες αργότερα σε ηλικία 50 ετών. Ύστερα από τον θάνατο της συζύγου του, ο Μόλενερ επέστρεψε στο Χάαρλεμ, ενοικιάζοντας ένα σπίτι στην οδό Burgwal, όπου και απεβίωσε το 1668. Τάφηκε τέσσερις ημέρες αργότερα στη "Μεγάλη Εκκλησία" (Grote Kerk) της πόλης.
Έργο
Στις ρωπογραφίες του συχνά απεικονίζει μουσικούς να παίζουν, όπως στους Μουσικούς (σήμερα στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Βουδαπέστης), στο Ντουέτο (Μουσείο Τέχνης Σιάτλ) ή στην Οικογένεια που παίζει μουσική΄ (σήμερα στο Μουσείο Φρανς Χαλς). Απεικόνισε, επίσης, σκηνές σε ταβέρνα και δραστηριότητες με χαρτοπαίγνια ή άλλα παιχνίδια. Ευφυώς απεικόνισε, επίσης, ιστορίες από τη Βίβλο, αλλά σε σύνδεση με τη δική του εποχή και τον δικό του τόπο, όπως ο πίνακας που αναπαριστά σκηνή από το (μη περιαλμβανόμενο στην Καινή Διαθήκη) κατά Πέτρον Ευαγγέλιον, την οποία τοποθετεί σε μια ολλανδική ταβέρνα: πρόκειται για τον πίνακα Η άρνηση του Πέτρου (σήμερα στο Μουσείο Καλών Τεχνών Βουδαπέστης).
Φωτοθήκη
<!--
Selected works
στο Ολλανδικό Ίδρυμα Ιστορίας της Τέχνης -->
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Σαλιμά Ικράμ
Η Σαλιμά Ικράμ είναι πακιστανή αρχαιολόγος και αιγυπτιολόγος, με ειδικότητα στον τομέα της μουμιοποίησης στην Αρχαία Αίγυπτο.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1965 στη Λαχόρη του Πακιστάν. Σε ηλικία εννιά ετών επισκέφθηκε την Αίγυπτο και έμεινε έκπληκτη από την κουλτούρα και την ιστορία της χώρας. Σπούδασε αρχαιολογία και αιγυπτιολογία, αρχικά στο κολέγιο Bryn Mawr στην Πενσυλβάνια και μετά στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. Σήμερα ζει στο Κάιρο και εργάζεται στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο από το 2001 ως καθηγήτρια αιγυπτιολογίας και αρχαιολογίας.
Εκλέχθηκε το 2017 στην Αμερικανική Ακαδημία των Τεχνών και Επιστημών.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Αιγυπτιολόγοι
Ομπίτσο Α΄ των Έστε
Ο Ομπίτσο Α΄, ιταλ. Obizzo I (π. 1100 – 5 Δεκεμβρίου 1193) από τον Οίκο των Έστε ήταν μαρκήσιος του Μιλάνου (1137-1193).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην πόλη Έστε και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φούλκωνος Α΄ μαρκησίου (μαργράβου) του Μιλάνου.
Όταν απεβίωσαν οι δύο αδελφοί του, ένωσε όλες τις πατρικές κτήσεις. Το 1163 βοήθησε τον Φρειδερίκο Α΄ Χοενστάουφεν της Γερμανίας να πολεμήσει τη Βερόνα, τη Πάντοβα και τη Βιτσέντσα. Ο Φρειδερίκος Α΄ έκανε την τρίτη εκστρατεία του στην Ιταλία και είχε σύμμαχο τη Παβία και τη Μάντοβα. Ο Ομπίτσο Α΄ έλαβε ως αμοιβή εμπορικά προνόμια στη Βερόνα. Ωστόσο το 1167 εισήλθε στη Λομβαρδική Ένωση των πόλεων εναντίον του Γερμανού βασιλιά.
Το 1177 πήγε στη Βενετία για να παραστεί στην υπογραφή της συνθήκης μεταξύ της Ένωσης και του Φρειδερίκου Α΄· συνοδευόταν από μία ακολουθία 180 ανδρών, μία επιβεβαίωση της αυξανόμενης πολιτικής επιρροής του. Το ίδιο έτος ορίστηκε διοικητής (podestà) της Πάντοβας. Το 1184 ο Φρειδερίκος Α΄ του επιβεβαίωσε τον τίτλο του μαρκησίου του Μιλάνου και της Γένοβας.
Στη Φερράρα οι Γουέλφοι (οπαδοί του πάπα) με επικεφαλής την οικογένεια Αντελάρντι ανταγωνιζόταν τους Γιβελλίνους (οπαδούς του Γερμανού βασιλιά), που είχαν επικεφαλής την οικογένεια Σαλινγκουέρα. Ο Ομπίτσο Α΄ υποστήριξε τους πρώτους και αυτό θα αποδειχθεί καθοριστικό για την τύχη του Οίκου των Έστε, που θα αναλαμβάνει όλο και πιο σημαντικό ρόλο.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1124 και είχε τα εξής τέκνα :
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Έστε
Σάκε Τσόμπα
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1875 στη Σκόδρα του ομώνυμου σαντζακίου της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (στη σύγχρονη εποχή αποτελεί την τέταρτη πολυπληθέστερη πόλη της Αλβανίας) και ήταν ένα από τα τρία παιδιά (δύο κορίτσια και ένα αγόρι) του Ζεφ Σιρόκα. Η οικογένειά της συμπεριλαμβανόταν σε μια από τις επιφανέστερες της πόλης και ως εκ τούτου έλαβε σημαντική μόρφωση. Διδάχτηκε τα πρώτα γράμματα στη γενέτειρά της και έπειτα φοίτησε σε σχολή καλογραιών που έδρευε στο Ζάγκρεμπ της Αυστροουγγαρίας όπου - μεταξύ άλλων - έμαθε γερμανικά, ιταλικά και σερβοκροατικά. Λίγο αργότερα, η Σιρόκα παντρεύτηκε τον Ντοκ Τσόμπα - γόνο σημαντικής οικογένειας της Σκόδρας - χρησιμοποιώντας έκτοτε το επίθετο του συζύγου της. Τα επόμενα χρόνια, χάρη και στην ενθάρρυνση του οικογενειακού περιβάλλοντος του συζύγου της, η Τσόμπα συμμετείχε ενεργά στις διεργασίες του αλβανικού εθνικού κινήματος της εποχής της.
Τον Αύγουστο του 1920 η Τσόμπα πρωτοστάτησε στην ίδρυση του γυναικείου συλλόγου Gruaja Shqiptare (ελλ: Η Αλβανίδα γυναίκα). Ο σύλλογος απευθυνόταν στις γυναίκες των ανωτέρων κοινωνικών στρωμάτων της Σκόδρας και δημιουργήθηκε με αφορμή την ανάγκη ενίσχυσης των εγχώριων ενόπλων δυνάμεων στις συγκρούσεις τους με τον γιουγκοσλαβικό στρατό. Για τον σκοπό αυτό, τα μέλη του συλλόγου συγκέντρωναν χρήματα, ρουχισμό και λοιπά αγαθά τα οποία στη συνέχεια μοιράζονταν στους στρατιώτες, στις οικογένειες πεσόντων, συνόδευαν τους τραυματίες στα νοσοκομεία κ.ά.
Μετά το τέλος των εχθροπραξιών, η Τσόμπα και ο σύλλογος επικεντρώθηκαν στην προσπάθεια χειραφέτησης των γυναικών της Αλβανίας. Για τον σκοπό αυτό έθιξαν μια σειρά ζητημάτων όπως η θέση της γυναίκας στην οικογένεια και την κοινωνία, η ανάγκη βελτίωσης του μορφωτικού της επιπέδου, η ύπαρξη οπισθοδρομικών εθίμων και αντιλήψεων (όπως ο κατ' οίκον εγκλεισμός των κοριτσιών μόλις αυτά έφταναν στην εφηβεία) κ.ά. Προς αυτήν την κατεύθυνση, η Τσόμπα ξεκίνησε το 1921 την έκδοση περιοδικού εθνικής εμβέλειας, το οποίο όμως έκλεισε μετά από περίπου έναν χρόνο εξαιτίας οικονομικών προβλημάτων. Τον Νοέμβριο του 1937, έπειτα από ενέργειές της, πραγματοποιήθηκε σε συνέλευση που έλαβε χώρα στα Τίρανα, ο συντονισμός όλων των αλβανικών γυναικείων συλλόγων.
Η Τσόμπα απεβίωσε το 1954. Το 2002, με αφορμή τη συμπλήρωση ενενήντα ετών από την ανακήρυξη της αλβανικής ανεξαρτησίας, τιμήθηκε μετά θάνατον από τον πρόεδρο της Αλβανίας, Αλφρέντ Μοϊσίου με το παράσημο Ναΐμ Φράσερι για τη συμβολή της στη χειραφέτηση των γυναικών και τους εθνικούς αγώνες της Αλβανίας.
Προσωπική ζωή
Το 1904, ενώ μετέβαινε στη Βενετία για περαιτέρω σπουδές, γνώρισε τον συντοπίτη της Ντοκ Τσόμπα (1865 - 1945) με τον οποίο παντρεύτηκε λίγο καιρό αργότερα. Το ζευγάρι έζησε μαζί μέχρι τον θάνατο του Τσόμπα και απέκτησε έναν γιο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αλβανοί ακτιβιστές Κατηγορία:Αλβανοί φεμινιστές
Αρς-Λακενεξί
Το Αρς-Λακενεξί (Ars-Laquenexy, Ars bei Kenchen) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Καμπαράντα
Η Καμπαράντα (ιταλικά: Camparada) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μόντσα και της Μπριάντσα, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μόντσα και της Μπριάντσα
Κύπελλο Κύπρου καλαθοσφαίρισης ανδρών 2019-20
Το Κύπελλο Κύπρου 2020 ήταν η 52η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου. Το κύπελλο δεν ολοκληρώθηκε λόγω της πανδημίας COVID-19.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο κύπελλο συμμετείχαν 9 ομάδες οι οποίες θα ανεμετρούντο μεταξύ τους σε μονούς νοκ-άουτ αγώνες, ενώ ο τελικός θα διεξαγόταν σε ουδέτερο γήπεδο.
Συμμετέχουσες Ομάδες
Οι ακόλουθες 9 ομάδες (με αλφαβητική σειρά) που αγωνίστηκαν στο Κύπελλο Κύπρου το 2020:
Προκριματική Φάση
* Στην παρένθεση αναγράφεται το αποτέλεσμα του αγώνα
Απόλλων Λεμεσού - Πετρολίνα ΑΕΚ ( 86 - 77 )
Προημητελική Φάση
* Η προημητελική φάση δεν άρχισε λόγω της πανδημίας COVID-19.
ΑΠΟΠ Πάφου - Ένωσις Νέων Παραλιμνίου
Ομόνοια Λευκωσίας - Προτέας ΕΚΑ ΑΕΛ
Πετρολίνα ΑΕΚ - ΕΘΑ Έγκωμης
Κεραυνός Στροβόλου - ΑΠΟΕΛ
Κατηγορία:Κύπελλο Κύπρου (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Καπονάγκο
Το Καπονάγκο (ιταλικά: Caponago) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μόντσα και της Μπριάντσα, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μόντσα και της Μπριάντσα
Άτσο Ε΄ των Έστε
Ο Άτσο Ε΄, ιταλ. Azzo V (1125 - 1193) από τον Οίκο των Έστε ήταν διάδοχος στη μαρκιωνία του Μιλάνου, αλλά απεβίωσε πριν τον πατέρα του.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Ομπίτσο Α΄ μαρκησίου του Μιλάνου.
Στη Φερράρα υπήρχε ανταγωνισμός των Γουέλφων (οπαδών του πάπα) με επικεφαλής την οικογένεια Αντελάρντι και των Γιβελλίνων (οπαδών του Γερμανού βασιλιά) με επικεφαλής την οικογένεια Σαλινγκουέρα. Ο πατέρας του Ομπίτσο Α΄ πήρε το μέρος των πρώτων, μάλιστα πάντρεψε τον Άτσο Ε΄ με την Μαρτσεζέλλα Αντελάρντι.
Απεβίωσε το 1193· στις 25 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους απεβίωσε και ο πατέρας του σε ηλικία 93 ετών. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Άτσο Ε΄, ο Άτσο ΣΤ΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1139 μάλλον με την Μαρσεζέλλα Αντελάρντι και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Έστε
Γιώργος Καραγιάννης
Ο Γιώργος Καραγιάννης είναι Έλληνας νομικός, πολιτικός και πρώην υφυπουργός Υποδομών και Μεταφορών.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη.
Είναι πτυχιούχος Νομικής από το Πανεπιστήμιο Νεάπολις Πάφου και ακολούθως παρακολούθησε το μεταπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών στη Διοίκηση Υπηρεσιών του τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Στις 30 Σεπτεμβρίου 2014, ανέλαβε καθήκοντα Γενικού Γραμματέα Ενημέρωσης και Επικοινωνίας, θέση που διατήρησε έως τον Ιανουάριο του 2015.
Έχει εργαστεί στον ιδιωτικό τομέα και στον κλάδο της συμβουλευτικής. Επιπλέον έχει εργαστεί ως στέλεχος της Αττικό Μετρό.
Από τις 16 Ιουλίου 2019 έως τις 31 Αυγούστου 2021 διετέλεσε Γενικός Γραμματέας Υποδομών στο Υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών. Στις 31 Αυγούστου 2021, με απόφαση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, ανέλαβε καθήκοντα υφυπουργού αρμόδιου για θέματα Υποδομών, θέση που διατήρησε μέχρι τον Μάιο του 2023.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Υποδομών και Μεταφορών Κατηγορία:Έλληνες Γενικοί Γραμματείς
Ποταμός Γιανκίουε
Ο Ποταμός Γιανκίουε (ισπανικά: Río Llanquihue) είναι ποταμός στην κοινότητα του Πανγκιπούγι, νότια Χιλή. Διαμορφώνεται από την ένωση του ποταμού Νελτούμε και του ποταμού Φουί. Ο Ποταμός Γιανκίουε ρέει νότια και δυτικά και εκβάλλει στην Λίμνη Πανγκιπούγι.
Πηγές
Γιανκιουε
Σταθμός Λάρισας
Ο Σταθμός είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Λάρισας, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Φαρσάλων, της Δημοτικής Ενότητας Φαρσάλων και υπάγεται στον Δήμο Φαρσάλων.
Γεωγραφικές πληροφορίες
Ο Σταθμός Λάρισας βρίσκεται σε υψόμετρο 140 μέτρων και έχει πληθυσμό 26 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Φαρσάλων
Βορειοανατολική Αγγλία
Η Βορειοανατολική Αγγλία (αγγλικά: North East England) είναι μία από τις εννέα επίσημες περιφέρειες της Αγγλίας. Όπως και οι υπόλοιπες περιφέρειες, έτσι και η Βορειοανατολική Αγγλία, δημιουργήθηκε (ως περιφέρεια) το 1994 και υιοθετήθηκε για στατιστικούς σκοπούς από το 1999. Η συνολική έκταση της περιφέρειας της Βορειοανατολικής Αγγλίας, ανέρχεται σε 8.592 τ.χλμ., ενώ ο πληθυσμός της, ανέρχεται σε 2.7 εκατομμύρια κατοίκους (σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2022 ). Η σημαντικότερη και η μεγαλύτερη πληθυσμιακά πόλη της Βορειοανατολικής Αγγλίας, είναι το Νιούκαστλ.
Η περιφέρεια της Βορειοανατολικής Αγγλίας, περιλαμβάνει τις κομητείες του Βόρειου Γιόρκσαϊρ (κατά το ήμισυ, εφόσον το υπόλοιπο μέρος βρίσκεται στην περιφέρεια του Γιορκσάιρ και Χάμπερ), του Ντέρχαμ, του Νορθάμπερλαντ, και του Τάιν εντ Γουέρ.
Άλλες σημαντικές πόλεις (εκτός από το Νιούκαστλ) στην Βορειοανατολική Αγγλία, είναι το Γκέιτσχεντ, το Μίντλεσμπρο, το Ντάρλινγκτον, και Σάντερλαντ.
Η Βορειοανατολική Αγγλία, έχει σημαντική και γρήγορη ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια. Επίσης, αποτελεί την προσιτή οικονομικά περιοχή στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Γεωγραφία
Η Βορειοανατολική Αγγλία, είναι η μικρότερη σε πληθυσμό περιφέρεια της Αγγλίας, και η μικρότερη περιφέρεια σε έκταση (εκτός από το Μείζον Λονδίνο). Βρίσκεται στο βορειότερο τμήμα της Αγγλίας. Συνορεύει στα βόρεια με τη Σκωτία, στα νότια με την περιφέρεια του Γιορκσάιρ και Χάμπερ, και στα δυτικά με την περιφέρεια της Βορειοδυτικής Αγγλίας. Στα ανατολικά της, κατά μήκος βρίσκεται η Βόρεια Θάλασσα.
Το υψηλότερο σημείο της περιφέρειας, είναι στα βόρεια, στην κομητεία Νορθάμπερλαντ, περί τα 815 μέτρα.
Πολιτική
Η περιφέρεια της Βορειοανατολικής Αγγλίας, τείνει σημαντικά να ψηφίζει το Εργατικό Κόμμα, και βρίσκεται εντός του λεγόμενου "Κόκκινου Τείχους". Παρόλα αυτά, υπάρχει σημαντική και ολοένα και αυξανόμενη παρουσία του Συντηρητικού Κόμματος. Η περιφέρεια της Βορειοανατολικής Αγγλίας, διαθέτει 29 εκλογικές περιφέρειες για την Βουλή των Κοινοτήτων του Ηνωμένου Βασιλείου.
Επί του παρόντος (ύστερα από τις εκλογές του 2019), η περιφέρεια έχει: 19 βουλευτές του Εργατικού Κόμματος (Labour), και 10 βουλευτές του Συντηρητικού Κόμματος (Tories).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηνωμένο Βασίλειο Κατηγορία:Αγγλία Κατηγορία:Περιφέρειες της Αγγλίας __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Τυνησιακό Εθνικό Γραφείο Τουρισμού
Το Τυνησιακό Εθνικό Γραφείο Τουρισμού (Office national du tourisme tunisien ή ONTT) είναι τυνησιακός δημόσιος φορέας διοικητικού χαρακτήρα με αστική προσωπικότητα και οικονομική αυτονομία. Υπάγεται στο Υπουργείο Τουρισμού.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κυβερνητικές υπηρεσίες της Τυνησίας Κατηγορία:Τουρισμός στην Τυνησία
Ελεονώρα της Καστίλης
Η Ελεονώρα της Καστίλης (ισπ. Leonor de Castilla, 1241 - 28 Νοεμβρίου 1290) από τον Καστιλιανό Οίκο της Ιβρέας ήταν βασίλισσα της Αγγλίας ως πρώτη σύζυγος του Εδουάρδου Α΄.
Βιογραφία
Ήταν το δεύτερο από τα 5 παιδιά του Φερδινάνδου Γ΄ της Καστίλης και της δεύτερης συζύγου του, Ιωάννας, Κόμισσας του Ποντιέ. Πήρε το όνομα από την προγιαγιά της Ελεονώρα της Αγγλίας. Είχε έναν μεγαλύτερο αδελφό, τον Φερδινάνδο (1239 - 1260), έναν μικρότερο, τον Λουδοβίκο (1243 - 1269) και άλλους δυο μικρότερους αδελφούς με την ίδια μητέρα που πέθαναν σε βρεφική ηλικία. Ο γάμος έγινε για πολιτικούς λόγους προκειμένου να εξασφαλίσει η Αγγλία κυριαρχία στη Γασκώνη. Η Ελεονόρα ήταν έντονα συνδεδεμένη με τον σύζυγο της μέχρι το τέλος της ζωής της. Τον συνόδευσε στην Η΄ Σταυροφορία και σύμφωνα με φήμες του έσωσε τη ζωή όταν έκαναν απόπειρα να τον δηλητηριάσουν. Ο ίδιος ο Εδουάρδος Α΄ θρήνησε έντονα τον θάνατο της Ελεονόρας τοποθετώντας 12 πέτρινους σταυρούς σε σημεία που περνούσε η νεκρική πομπή.
Γάμος με τον διάδοχο του Αγγλικού θρόνου Εδουάρδο
Η Ελεονώρα ήταν καλά εκπαιδευμένη και είχε μεγάλες επιρροές στο αγγλικό έθνος, προστάτης της λογοτεχνίας, πετυχημένη επιχειρηματίας με εισαγωγή της ισπανικής διακόσμησης στην Αγγλία. Οι 49 σταυροί που έριξε ο σύζυγος της στη νεκρική της πομπής αποκαλύπτουν την ηλικία θανάτου της παραπέμποντας τη γέννηση της το 1241. Στην αυλή του πατέρα της Φερδινάνδου Γ΄ και του διαδόχου του ετεροθαλούς αδελφού της Αλφόνσου Ι΄ υπήρχε έντονο λογοτεχνικό πνεύμα παρέχοντας μόρφωση υψηλού επιπέδου σε όλα τα μέλη της βασιλικής οικογένειας σε μεγαλύτερο βαθμό από τις υπόλοιπες βασιλικές αυλές της εποχής. Το ίδιο λογοτεχνικό ενδιαφέρον φάνηκε αργότερα στην Ελεονώρα και ως βασίλισσα, ήταν παρούσα στον θάνατο του πατέρα της στη Σεβίλλη (1252). Ο γάμος της Ελεονώρας με τον Εδουάρδο Α΄ δεν ήταν ο πρώτος γάμος στον οποίο προοριζόταν. Ο ετεροθαλής αδελφός της Αλφόνσος Ι΄ της Καστίλης, ο οποίος ήθελε να ελέγξει τα Πυρηναία και τη Ναβάρρα, σχεδίαζε να την παντρέψει με τον Θεοβάλδο Β΄ της Ναβάρρας. Η μητέρα του Θεοβάλδου Β΄, Μαργαρίτα των Βουρβόνων, Βασίλισσα της Ναβάρρας, αντέδρασε στην πρόταση και συμμάχησε με τον Ιάκωβο Α΄ της Αραγωνίας με βασικό όρο να παραιτηθεί από κάθε σκέψη για γάμο του γιου της με την Ελεονώρα.
Το 1252 ο Αλφόνσος Ι΄ έστρεψε το ενδιαφέρον του στο δουκάτο της Γασκώνης, νότια της Ακουιτανίας, τη νοτιότερη περιοχή της Γαλλίας που βρισκόταν υπό την κατοχή των Άγγλων βασιλέων. Ξεκίνησε γρήγορα διαπραγματεύσεις με τον Ερρίκο Γ΄ και συμφώνησε να παντρέψει την ετεροθαλή αδελφή του Ελεονώρα με τον διάδοχο της Αγγλίας, Εδουάρδο, παραχωρώντας του ταυτόχρονα όλα τα δικαιώματα στη Γασκώνη. Ο Ερρίκος Γ΄ ήταν τόσο ανήσυχος να γίνει ο γάμος που ανέβαλε ακόμα και τη στέψη του γιου του ιππότη επιτρέποντας στον Αλφόνσο να τον πραγματοποιήσει. Το νεαρό ζευγάρι παντρεύτηκε στις 1 Νοεμβρίου 1254 στο Μοναστήρι της Σάντα Μαρία λα Ρεάλ δε Λας Χουέλγας στο Μπούργος. Η Ελεονώρα και ο Εδουάρδος ήταν δεύτερα ξαδέλφια καθώς ο παππούς του Εδουάρδου, Ιωάννης της Αγγλίας, και η προ-γιαγιά της Ελεονώρας, Ελεονώρα της Αγγλίας, ήταν αδέλφια, παιδιά του Ερρίκου Β΄ και της Ελεονώρας της Ακουιτανίας. Η Ελεονώρα, μόλις 13 ετών, γέννησε το πρώτο της παιδί ένα κοριτσάκι που πέθανε σύντομα μετά τη γέννηση του. Ταξίδεψε στη Γαλλία το καλοκαίρι του 1255 σε λίγους μήνες, την ακολούθησε και ο νεαρός σύζυγος της Εδουάρδος.
Στο πλευρό του συζύγου της στον πόλεμο εναντίον των βαρόνων και στην Η΄ Σταυροφορία
Ο γάμος έφερε μεγάλες αντιδράσεις στην νέα της πατρίδα, ο πεθερός της Ερρίκος Γ΄ της Αγγλίας σταδιακά επέτρεψε να έρθουν στην αυλή του πολλοί συγγενείς της και τους τοποθέτησε σε σημαντικά πόστα, αυτό την έκανε αντιδημοφιλή αν και δεν ήταν υπεύθυνη λόγω πολύ μικρής ηλικίας. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι η μητέρα της Ελεονώρας είχε απορρίψει τον δικό της γάμο με τον Ερρίκο Γ΄ της Αγγλίας και η προγιαγιά της Ελεονόρας, Άλυς της Γαλλίας, Κόμισσα του Βεξάν είχε απορρίψει επίσης τον γάμο με τον Ριχάρδο Α΄. Η συμμαχία είχε θετικά αποτελέσματα, ενώθηκαν στρατιωτικά οι μεγάλες δυνάμεις και εκδιώχθηκαν οι Μαυριτανοί από την Ιβηρική, μέχρι την έναρξη του Εκατονταετούς Πολέμου δεν υπήρχαν προβλήματα συγκρούσεων. Υπάρχουν λίγες πληροφορίες για τη ζωή της Ελεονώρας στην Αγγλία μέχρι τη δεκαετία του 1260 που ξέσπασε ο Α΄ Πόλεμος των Βαρόνων μεταξύ του πεθερού της και των βαρόνων διχάζοντας το βασίλειο. Την περίοδο αυτή η Ελεονώρα εισήγαγε στην Αγγλία τοξότες από την πατρίδα της μητέρας της στο Ποντιέ, αρνήθηκε να δραπετεύσει στη Γαλλία, παρέμεινε στο πλευρό του συζύγου της και κράτησε το Κάστρο του Ουίνδσορ με τους αιχμάλωτους βαρόνους. Οι φήμες ότι ήθελε να φέρει ενισχύσεις από την πατρίδα της την Καστίλη ανάγκασαν τον αρχηγό των επαναστατών Σάιμον του Μόντφορτ να ζητήσει την απομάκρυνση της από το Κάστρο του Ουίνδσορ τον Ιούνιο του 1264 μετά την ήττα των βασιλικών στη μάχη του Λούις. Ο Εδουάρδος συνελήφθη και φυλακίστηκε ενώ η ίδια περιορίστηκε στα Ανάκτορα του Ουέστμινστερ. Ακολούθησε η μάχη του Ίβσαμ (1265), στην οποία ο σύζυγος και ο πεθερός της συνέτριψαν τους επαναστάτες, ενώ η ίδια είχε ενεργό ρόλο δίπλα από τον σύζυγο της. Ακολούθησε και η γέννηση των παιδιών τους, τα περισσότερα από τα οποία πέθαναν σε βρεφική ηλικία: τρεις κόρες που πέθαναν σε μικρή ηλικία, ένας γιος, ο Ιωάννης, ακολούθησε ο Ερρίκος και τον Ιούνιο του 1269 η πρώτη υγιής θυγατέρα Ελεονώρα.
Μετά τη σύναψη ειρήνης με τους βαρόνους (1270) η Ελεονώρα συμμετείχε στο πλευρό του συζύγου της στην Η΄ Σταυροφορία που έγινε με πρωτοβουλία του θείου της, Λουδοβίκο Θ΄ της Γαλλίας. Επιδημία θέρισε τον στρατό πριν οι Σταυροφόροι φτάσουν στον προορισμό τους. Από την επιδημία πέθανε και ο Γάλλος βασιλιάς. Ο Εδουάρδος και η Ελεονώρα απογοητευμένοι αποφάσισαν να συνεχίσουν μόνοι τους για την Άκρα. Ο μουσουλμάνος βασιλιάς Μπαϊμπάρς ενοχλήθηκε έντονα από την παρουσία του Άγγλου διαδόχου και αποφάσισε να τον δολοφονήσει. Τραυματίστηκε θανάσιμα στο χέρι ενώ κυκλοφόρησαν φήμες ότι δηλητηριάστηκε. Σώθηκε χάρη σε έναν χειρούργο ο οποίος πείστηκε από τα κλάματα και τα παρακαλετά της Ελεονώρας να ρισκάρει την επέμβαση.
Βασίλισσα της Αγγλίας
Ο Εδουάρδος μετά τον θάνατο της ξαναπαντρεύτηκε τη Μαργαρίτα της Γαλλίας, αλλά η Ελεονώρα δεν έσβησε ποτέ από τη μνήμη του και την πενθούσε πάντοτε. Σύμφωνα με μαρτυρία, έστειλε γράμμα στο Αββαείο του Κλυνύ (Ιανουάριος 1291) ζητώντας από τον επίσκοπο να προσευχηθεί για τη σωτηρία της ψυχής της. Την ίδια στιγμή παρήγγειλε να κατασκευάσουν 12 πολυτελείς πέτρινους σταυρούς και τους τοποθέτησε κατά μήκος της νεκρικής πομπής της Ελεονώρας ανάμεσα στο Λονδίνο και το Λίνκολν (1291 - 1294). Ο μικρότερος από τους 4 γιους του Εδουάρδου, ο ομώνυμος Εδουάρδος, επέζησε και θα τον διαδεχτεί στον θρόνο. Ο Εδουάρδος Α΄ ανησυχούσε έντονα μέχρι το τέλος της ζωής του μήπως πεθάνει και μείνει ο θρόνος χωρίς διάδοχο. Ο σύζυγός της προσπάθησε να επιχορηγήσει στην Ελεονώρα μια τεράστια έκταση από εδάφη ώστε τα έσοδα της να εξαρτώνται μόνο από την ακίνητη περιουσίας της και όχι από τα κρατικά έσοδα στα κρατικά ταμεία. Ο Εδουάρδος Α΄ σκέφτηκε να χαρίσει τα χρέη που χρωστούσαν οι Χριστιανοί στους Ιουδαίους τοκογλύφους με αντάλλαγμα να παραχωρήσουν τα εδάφη τους στο όνομα της βασίλισσας. Οι οφειλέτες ενθουσιασμένοι έδωσαν αμέσως τα εδάφη τους, με αποτέλεσμα σύντομα η ακίνητη περιουσία της Ελεονώρας να γίνει τεράστια. Ο Τζον Πέκαμ, αρχιεπίσκοπος του Κάντερμπερυ, καταδίκασε την πράξη ως θανάσιμο αμάρτημα για τη χριστιανική εκκλησία και σκάνδαλο για το βασίλειο. Η πράξη αμαύρωσε την εικόνα τη μνήμη της βασίλισσας στους Άγγλους και σύμφωνα με μερικούς Άγγλους ιστορικούς ο σύζυγος της πολύ πιθανό να διέταξε την κατασκευή των πέτρινων σταυρών για να εξευμενίσει τη μνήμη της.
Δραστηριότητες στην τέχνη και τον πολιτισμό
Στον εμπορικό τομέα η Ελεονώρα έφερε στην Αγγλία τις ταπετσαρίες και τα χαλιά ισπανικής προέλευσης όπως και τις διακοσμήσεις των κήπων στα βασιλικά κτήματα με έντονες επιδράσεις από τους κήπους στην Καστίλη που ανήκαν στους Μαυριτανούς της Ισπανίας. Η Βασίλισσα ήταν οπαδός του Τάγματος των Δομινικανών, έκανε μεγάλες προσφορές στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, έκανε πολλές αγαθοεργίες στις περισσότερες από τις οποίες φρόντιζε να μην φαίνεται. Για να μην επαναληφθούν οι σκληρές αντιδράσεις όπως με τους συγγενείς της πεθεράς της που είχαν οδηγήσει στον Β΄ Πόλεμο των Βαρόνων, η Ελεονώρα σκέφτηκε να αλλάξει τακτική. Δεν έγιναν γάμοι ανάμεσα σε συγγενείς της με Αγγλίδες αριστοκράτισσες, αλλά αντίθετα έγιναν ανάμεσα σε γυναίκες συγγενείς της με Άγγλους βαρόνους με τη σύμφωνη γνώμη του συζύγου της. Ο πιο γνωστός γάμος ήταν ανάμεσα στη συγγενή της Μαργκερίτ ντε Γκυν με τον Κόμη του Όλστερ τον πιο ισχυρό βαρόνο στην Ιρλανδία, ο γάμος δημιούργησε ισχυρή σύνδεση όχι μόνο με την Ιρλανδία αλλά και με τη Σκωτία, αφού η ξαδέλφη της Μαργαρίτας, Μαρία του Κουσύ, ήταν η μητέρα του κουνιάδου του Εδουάρδου, Αλεξάνδρου Γ΄ της Σκωτίας.
Θάνατος
Η Ελεονώρα, αν και ήταν από τη φύση της υγιής γυναίκα, είχε 16 συνεχόμενες εγκυμοσύνες, οι περισσότερες από τις οποίες ήταν αποτυχημένες. Οι εγκυμοσύνες της προκάλεσαν προβλήματα στην υγεία της και την ανάγκασαν να προχωρήσει στη λήψη φαρμάκων. Τα φάρμακα άγνωστης προέλευσης αντί να τη γιατρέψουν χειροτέρεψαν περισσότερο την υγεία της και την έριξαν άρρωστη με μια βαριά ασθένεια, την ελονοσία. Όργανά της όπως ο σπλήνας και το συκώτι είχαν καταστραφεί, με κίνδυνο να πεθάνει από εσωτερική αιμορραγία.
Την εποχή που επέστρεφε από τη Γασκώνη η υγεία της είχε χειροτερέψει τόσο που κατάλαβε ότι ο θάνατος της πλησίαζε, γι' αυτό φρόντισε να τακτοποιήσει τον γάμο του γιου της Εδουάρδου με τη Μαργαρίτα της Νορβηγίας, διάδοχο του θρόνου της Σκωτίας, και εγγονή του Αλεξάνδρου Γ΄ της Σκωτίας. Το καλοκαίρι του 1290, βαδίζοντας βόρεια, κατάλαβε ότι δεν μπορούσε να προχωρήσει γρήγορα, γι' αυτό το κοινοβούλιο συνεκλήθη στο Κλίπστοουν αντί για το Λονδίνο. Ο Εδουάρδος και η Ελεονώρα αποφάσισαν να πάνε στο Λίνκολν για να καλέσουν τα παιδιά τους, όμως η Ελεονώρα δεν μπορούσε να προχωρήσει καθόλου. Σταμάτησαν σε ένα χωριό του Νόττιγχαμσιρ, 11 χιλιόμετρα από το Λίνκολν, όπου η Ελεονώρα άφησε την τελευταία της πνοή σε ηλικία 49 ετών. Ο Εδουάρδος Α΄ κήρυξε εθνικό πένθος για τρεις μέρες.
Κατά τη μεταφορά της ταριχευμένης σωρού της στο Λονδίνο, η πομπή πραγματοποίησε 12 στάσεις για βραδινή ξεκούραση. Τα σημεία εκείνα όπου ανεγέρθηκαν αργότερα οι "σταυροί της Ελεονώρας" ήταν:
Η κηδεία της έγινε στις 17 Δεκεμβρίου 1290. Το σώμα τάφηκε στο Αββαείο του Ουέστμινστερ, τα εντόσθια στον Καθεδρικό του Λίνκολν και η καρδιά στη Μονή των Δομινικανών στο Μπλάκφραϊαρς στο Λονδίνο.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Εδουάρδο Α΄ της Αγγλίας και απέκτησε 16 παιδιά:
Πηγές
Κατηγορία:Καστιλιανός Οίκος της Ιβρέας Κατηγορία:Βασίλισσες της Αγγλίας Κατηγορία:Δούκισσες της Ακουιτανίας Κατηγορία:Ινφάντας της Καστίλλης
Φράγκου Αιτωλοακαρνανίας
Η Φράγκου είναι ορεινό χωριό στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 610 μέτρα. Βρίσκεται στα βόρεια όρια με την περιφερειακή Ενότητα Άρτας σε απόσταση 54 χλμ. ΒΑ. της Αμφιλοχίας (μέσω Εμπεσού) και 42 χλμ. Α.-ΝΑ. από την Άρτα. Επίσημα αναφέρεται για πρώτη φορά το 1971 να ανήκει στην τότε κοινότητα Πατιοπούλου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Θύαμο, τα Διακόπια, το Πατιόπουλο και τα Πετσάλια αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Πατιοπούλου που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ινάχου του Δήμου Αμφιλοχίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 13 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αμφιλοχίας
Καράτε Μπριάντσα
Το Καράτε Μπριάντσα (ιταλικά: Carate Brianza) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μόντσα και της Μπριάντσα, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μόντσα και της Μπριάντσα
Θάνατοι τον Σεπτέμβριο του 2016
Παραπομπές
09
Αφλατοξίνη
δεξιά|μικρογραφία| Χημική δομή της αφλατοξίνης Β1 Οι αφλατοξίνες είναι διάφορες δηλητηριώδεις καρκινογόνες και μεταλλαξιογόνες ουσίες που παράγονται από ορισμένες μούχλες, ιδιαίτερα τα είδη Ασπέργιλλου. Οι μύκητες αναπτύσσονται στο έδαφος, στη σάπια βλάστηση και σε διάφορα βασικά τρόφιμα και αγαθά όπως σανό, καλαμπόκι, σιτάρι, κεχρί, σόργο, μανιόκα, ρύζι, πιπεριές τσίλι, βαμβακόσπορους, φιστίκια, ξηρούς καρπούς, ηλιόσπορους, σουσάμι και διάφορα μπαχαρικά. Με λίγα λόγια, οι σχετικοί μύκητες αναπτύσσονται σχεδόν σε κάθε καλλιέργεια ή τροφή. Έχουν βρεθεί τόσο σε τροφές για κατοικίδια όσο και σε τροφές για ανθρώπους, καθώς και σε πρώτες ύλες για αγροτικά ζώα. Τα ζώα που τρέφονται με μολυσμένα τρόφιμα μπορούν να περάσουν τις αφλατοξίνες σε αυγά, γαλακτοκομικά προϊόντα και κρέας. Για παράδειγμα, οι μολυσμένες ζωοτροφές πουλερικών είναι η ύποπτη πηγή κρέατος και αυγών κοτόπουλου που έχουν μολυνθεί με αφλατοξίνες στο Πακιστάν.
Τα παιδιά επηρεάζονται ιδιαίτερα από την έκθεση σε αφλατοξίνες, η οποία σχετίζεται με καθυστέρηση της ανάπτυξης, ηπατική βλάβη και καρκίνο του ήπατος. Έχει αναφερθεί συσχέτιση μεταξύ της παιδικής καθυστέρησης και της έκθεσης σε αφλατοξίνες σε ορισμένες μελέτες αλλά δεν μπορούσε να ανιχνευθεί σε όλες. Επιπλέον, αιτιώδης σχέση μεταξύ της παιδικής καθυστέρησης και της έκθεσης σε αφλατοξίνες δεν έχει ακόμη αποδειχθεί με βεβαιότητα από επιδημιολογικές μελέτες, αν και τέτοιες έρευνες βρίσκονται σε εξέλιξη. Οι ενήλικες έχουν υψηλότερη ανοχή στην έκθεση, αλλά διατρέχουν επίσης κίνδυνο. Κανένα είδος ζώου δεν έχει ανοσία. Οι αφλατοξίνες είναι από τις πιο γνωστές καρκινογόνες ουσίες. Αφού εισέλθουν στο σώμα, οι αφλατοξίνες μπορεί να μεταβολιστούν από το ήπαρ σε ένα αντιδραστικό ενδιάμεσο εποξείδιο ή να υδροξυλιωθούν για να γίνουν η λιγότερο επιβλαβής αφλατοξίνη M1.
Η δηλητηρίαση από αφλατοξίνη συνήθως προκύπτει από την κατάποση, αλλά η πιο τοξική αφλατοξίνη, η Β1, μπορεί να διαπεράσει το δέρμα.
Κύριοι τύποι και οι μεταβολίτες τους
Η αφλατοξίνη Β1 θεωρείται η πιο τοξική και παράγεται τόσο από τον Aspergillus flavus όσο και από τον Aspergillus parasiticus. Η αφλατοξίνη M1 υπάρχει στον ζωμό ζύμωσης του Aspergillus parasiticus, αλλά αυτή και η αφλατοξίνη M2 παράγονται επίσης όταν ένα μολυσμένο ήπαρ μεταβολίζει την αφλατοξίνη Β1 και Β2.
Συνθήκες μόλυνσης
Οι αφλατοξίνες παράγονται τόσο από τον Aspergillus flavus όσο και από τον Aspergillus parasiticus, που είναι κοινές μορφές μούχλας ευρέως διαδεδομένες στη φύση. Η παρουσία αυτών των μουχλών δεν υποδηλώνει πάντα ότι υπάρχουν επιβλαβή επίπεδα αφλατοξίνης, αλλά υποδηλώνει σημαντικό κίνδυνο. Η μούχλα μπορεί να αποικίσει και να μολύνει τα τρόφιμα πριν από τη συγκομιδή ή κατά την αποθήκευση, ειδικά μετά από παρατεταμένη έκθεση σε περιβάλλον υψηλής υγρασίας ή σε συνθήκες καταπόνησης όπως η ξηρασία.
Μια μελέτη που διεξήχθη στην Κένυα και το Μάλι διαπίστωσε ότι οι κυρίαρχες πρακτικές για την ξήρανση και την αποθήκευση του καλαμποκιού ήταν ανεπαρκείς για την ελαχιστοποίηση της έκθεσης στις αφλατοξίνες.
Οι βιολογικές καλλιέργειες, οι οποίες δεν υποβάλλονται σε επεξεργασία με μυκητοκτόνα, μπορεί να είναι πιο επιρρεπείς σε μόλυνση με αφλατοξίνες.
Πρόληψη
Υπάρχουν πολύ περιορισμένα στοιχεία που δείχνουν ότι η γεωργική και διατροφική εκπαίδευση μπορεί να μειώσει την έκθεση στην αφλατοξίνη σε χώρες χαμηλού έως μεσαίου εισοδήματος.