cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σαμπάχ
Βρετανικό Βόρειο Βόρνεο
thumb|left|Χάρτης του Βρετανικού Βόρειου Βόρνεο από τον Έντουαρντ Στάνφορντ το 1888, φυλάσσεται στις Ηνωμένες Πολιτείες, στη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου. Μετά από μια σειρά μεταβιβάσεων, ο Όβερμπεκ προσπάθησε να πουλήσει τη γη στη Γερμανία, την Αυστροουγγαρία και την Ιταλία, αλλά όλοι απέρριψαν την προσφορά του. Ο Όβερμπεκ συνεργάστηκε με τους βρετανούς αδελφούς Ντεντ (Άλφρεντ Ντεντ και Έντουαρντ Ντεντ) για οικονομική υποστήριξη για την ανάπτυξη της γης, και η εταιρεία Ντεντ τον έπεισε ότι οποιοσδήποτε επενδυτής θα χρειαζόταν εγγυήσεις από τον βρετανικό στρατό και διπλωματική υποστήριξη. Ο Όβερμπεκ συμφώνησε σε αυτή τη συνεργασία, ειδικά όσον αφορά τις ανταπαιτήσεις του σουλτάνου του Σούλου, μέρος της επικράτειας του οποίου στο αρχιπέλαγος Σούλου είχε καταληφθεί από την Ισπανία. Ο Όβερμπεκ, ωστόσο, αποσύρθηκε το 1879 και τα δικαιώματα του μεταφέρθηκαν στον Άλφρεντ Ντεντ, ο οποίος το 1881 σχημάτισε το North Borneo Provisional Association Ltd για να διαχειριστεί τη γη. Το επόμενο έτος, το Κούντατ έγινε η πρωτεύουσα του, αλλά λόγω των συχνών πειρατικών επιθέσεων, η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στο Σάντακαν το 1884. Για να αποφευχθούν περαιτέρω διαφωνίες σχετικά με την παρέμβαση, οι κυβερνήσεις του Ηνωμένου Βασιλείου, της Ισπανίας και της Γερμανίας υπέγραψαν το πρωτόκολλο της Μαδρίτης του 1885, αναγνωρίζοντας την κυριαρχία του βασιλιά της Ισπανίας πάνω στο αρχιπέλαγος Σούλου σε αντάλλαγμα της παραίτησης όλων των ισπανικών αξιώσεων έναντι του Βόρειου Βόρνεο. Η άφιξη της επιχείρησης έφερε ευημερία στους κατοίκους του Βόρειου Βόρνεο, με την εταιρεία να επιτρέπει στις αυτόχθονες κοινότητες να συνεχίσουν τον παραδοσιακό τρόπο ζωής τους, αλλά επιβάλλοντας νόμους κατά της κυνηγού, των εθνοτικών εχθροπραξιών, του δουλεμπορίου και της πειρατείας. Το Βόρειο Βόρνεο έγινε τότε προτεκτοράτο του Ηνωμένου Βασιλείου το 1888 παρά την αντιμετώπιση τοπικής αντίστασης από το 1894 έως το 1900 από τον Mat Salleh και το 1915 από τον Antanum.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
thumb|right|Χάρτης της ιαπωνικής κατοχής του Βόρνεο το 1943 που ετοιμάστηκε από τους Ιάπωνες κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, με ετικέτες γραμμένες με ιαπωνικούς χαρακτήρες thumb|right|Ιάπωνες αιχμάλωτοι πολέμου, Ιάπωνες πολίτες και στρατιώτες πριν από την επιβίβασή τους στο Τζέσελτον μετά την παράδοσή τους στην Αυστραλιανή αυτοκρατορική δύναμη (AIF) στο Tawau στις 21 Οκτωβρίου του 1945 Οι ιαπωνικές δυνάμεις έφτασαν στο Λαμπουάν στις 3 Ιανουαρίου του 1942, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και αργότερα εισέβαλαν στο υπόλοιπο Βόρειο Βόρνεο. Από το 1942 έως το 1945, οι ιαπωνικές δυνάμεις κατέλαβαν το Βόρειο Βόρνεο, μαζί με το μεγαλύτερο μέρος του υπόλοιπου νησιού, ως τμήμα της αυτοκρατορίας της Ιαπωνίας. Οι Βρετανοί είδαν ότι το κίνητρο για την κατάληψη της περιοχής από την Ιαπωνία ήταν οι πολιτικές και εδαφικές φιλοδοξίες παρά οι οικονομικοί παράγοντες. Οι κάτοικοι της Βρετανίας και οι ντόπιοι ήταν υποχρεωμένοι να υπακούσουν και υπέκυψαν στην κτηνωδία των Ιαπώνων. Η κατοχή οδήγησε πολλούς ανθρώπους από τις παράκτιες πόλεις στο εσωτερικό, φεύγοντας από τους Ιάπωνες και αναζητώντας φαγητό. Οι Μαλαισιανοί γενικά φαινόταν να ευνοούνται από τους Ιάπωνες, αν και ορισμένοι από αυτούς αντιμετώπισαν καταστολή, ενώ άλλες φυλές όπως οι κινέζοι και οι αυτόχθονες λαοί καταπιέστηκαν σοβαρά. Οι Κινέζοι αντιστέκονταν ήδη στην ιαπωνική κατοχή, ειδικά με τον Β΄ Σινοϊαπωνικό πόλεμο στην ηπειρωτική Κίνα. Οι ντόπιοι Κινέζοι σχημάτισαν αντίσταση, γνωστή ως Guerillas Kinabalu, με επικεφαλής τον Albert Kwok, με ευρεία υποστήριξη από διάφορες εθνοτικές ομάδες στο Βόρειο Βόρνεο, όπως οι λαοί Dusun, Murut, Suluk και Illanun. Το κίνημα υποστηρίχθηκε επίσης από τον Mustapha Harun. Ωστόσο, ο Kwok μαζί με πολλούς άλλους συμπατριώτες εκτελέστηκαν αφού οι Ιάπωνες τους συνέτριψαν στην επανάσταση του Τζέσελτον.
Στο πλαίσιο της εκστρατείας του Βόρνεο για την επανάκτηση της περιοχής, οι δυνάμεις των συμμάχων βομβάρδισαν τις περισσότερες από τις μεγάλες πόλεις υπό ιαπωνικό έλεγχο, συμπεριλαμβανομένου του Σάντακαν, το οποίο καταστράφηκε ολοσχερώς. Οι Ιάπωνες είχαν έναν καταυλισμό για αιχμαλώτους πολέμου, που ήταν γνωστό ως στρατόπεδο Σάντακαν για εκείνους που υποστήριζαν τους Βρετανούς. Η πλειοψηφία των αιχμαλώτων πολέμου ήταν Βρετανοί και Αυστραλοί στρατιώτες που πιάστηκαν μετά την πτώση της Μαλάγια και της Σιγκαπούρης. Οι κρατούμενοι υπέστησαν αξιοσημείωτες απάνθρωπες συνθήκες και εν μέσω συνεχών συμμαχικών βομβαρδισμών οι Ιάπωνες τους ανάγκασαν να κατευθυνθούν στο Ranau, το οποίο βρίσκεται περίπου 260 χιλιόμετρα μακριά, σε μια πορεία που ονομάζεται Πορεία Θανάτου του Σάντακαν. Ο αριθμός των κρατουμένων μειώθηκε σε 2.345, πολλοί από τους οποίους σκοτώθηκαν καθ 'οδόν είτε από φιλικά πυρά είτε από τους Ιάπωνες. Μόνο έξι από τους εκατοντάδες αυστραλιανούς κρατούμενους έζησαν για να δουν το τέλος του πολέμου. Επιπλέον, από το σύνολο των 17.488 Ινδονήσιων εργατών που έφεραν οι Ιάπωνες κατά τη διάρκεια της κατοχής, μόνο 1.500 επέζησαν κυρίως λόγω της λιμοκτονίας, των σκληρών συνθηκών εργασίας και της κακομεταχείρισης. Τον Μάρτιο του 1945, οι αυστραλιανές δυνάμεις ξεκίνησαν την Επιχείρηση Agas προκειμένου να συγκεντρώσουν πληροφορίες για την περιοχή και να ξεκινήσουν εχθροπραξίες εναντίον των Ιαπώνων. Ο πόλεμος τελείωσε στις 10 Σεπτεμβρίου του 1945, όταν οι Αυστραλιανές Αυτοκρατορικές Δυνάμεις (AIF) νίκησαν στη μάχη του Βόρειου Βόρνεο.
Βρετανική αποικία του Στέμματος
Μετά την παράδοση της Ιαπωνίας, το Βόρειο Βόρνεο διοικήθηκε από τη Βρετανική Στρατιωτική Διοίκηση και στις 15 Ιουλίου του 1946 έγινε Βρετανική αποικία του Στέμματος. Η Βρετανική αποικία του Στέμματος του Λαμπουάν ενσωματώθηκε σε αυτή τη νέα αποικία. Κατά τη διάρκεια της τελετής, τόσο η βρετανική όσο και η κινεζική σημαία υψώθηκαν στο Τζέσελτον. Οι Κινέζοι εκπροσωπούνταν από τον Φίλιπ Λι, μέλος του κινήματος αντίστασης ενάντια στους Ιάπωνες, οι οποίοι υποστήριξαν τελικά τη μεταφορά της εξουσίας και την μετατροπή σε Βρετανική αποικία του Στέμματος. Ο Φίλιπ Λι είπε: «Αφήστε το αίμα τους να είναι η υπόσχεση του τι θέλουμε να είμαστε - οι πιο αφοσιωμένοι υπήκοοι της Μεγαλειότητας του».
Λόγω της ολοσχερούς καταστροφής της πόλης Σάντακαν μετά τον πόλεμο, το Τζέσελτον επιλέχτηκε να αντικαταστήσει την πρωτεύουσα με το Στέμμα να κυβερνά το Βόρειο Βόρνεο μέχρι το 1963. Η κυβέρνηση της Βρετανικής αποικίας του Στέμματος δημιούργησε πολλά τμήματα για να επιβλέπει την ευημερία των κατοίκων της και να αναβιώσει την οικονομία του Βόρειου Βόρνεο μετά τον πόλεμο. Μετά την ανεξαρτησία των Φιλιππίνων το 1946, επτά από τα βρετανικά ελεγχόμενα νησιά των χελωνών (συμπεριλαμβανομένων των νήσων Cagayan de Tawi-Tawi και Mangsee) στα βόρεια παράλια του Βόρνεο παραχωρήθηκαν στις Φιλιππίνες όπως είχαν διαπραγματευτεί οι αμερικανικές και βρετανικές αποικιακές κυβερνήσεις.
Μαλαισία
Στις 31 Αυγούστου του 1963, στο Βόρειο Βόρνεο δόθηκε αυτοδιοίκηση. Η Επιτροπή Κόμπολντ συστάθηκε το 1962 για να καθορίσει εάν ο λαός του Βόρειου Βόρνεο και του Σαράουακ ευνοούσαν την προτεινόμενη ένωση της Ομοσπονδίας της Μαλαισίας και διαπίστωσε ότι η ένωση ευνοούνταν γενικά από τον λαό. Οι περισσότεροι ηγέτες της εθνοτικής κοινότητας του Βόρειου Βόρνεο, δηλαδή ο Mustapha Harun που εκπροσωπούσε τους γηγενείς μουσουλμάνους, ο Donald Stephens που εκπροσωπούσε τους μη μουσουλμάνους ντόπιους, και ο Khoo Siak Chew που εκπροσωπούσε τους Κινέζους, υποστήριζαν τελικά την ένωση. Μετά από συζήτηση που κορυφώθηκε με τη συμφωνία της Μαλαισίας και συμφωνία 20 σημείων, στις 16 Σεπτεμβρίου του 1963 το Βόρειο Βόρνεο (ως Σαμπάχ) ενώθηκε με τη Μαλάγια, το Σαράουακ και τη Σιγκαπούρη για να σχηματίσει την ανεξάρτητη Ομοσπονδία της Μαλαισίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Μαλαισίας
Κοινότητα Γουλεδιανών
Η Κοινότητα Γουλεδιανών είναι κοινότητα του δήμου Ρεθύμνης στην περιφερειακή ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Συστάθηκε το 1933 με το ΦΕΚ 390Α - 16/12/1933 σύμφωνα με την οποία ο οικισμός Γουλεδιανά αποσπάστηκε από την τότε κοινότητα Καρές και ορίστηκε έδρα της κοινότητας.
Οικισμοί Κοινότητας
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Γουλεδιανών περιλαμβάνει και τον οικισμό Γενή. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Μάχη του Γκρούνβαλντ (Ματέικο)
Η Μάχη του Γκρούνβαλντ είναι πίνακας του Γιαν Ματέικο, που απεικονίζει τη Μάχη του Γκρούνβαλντ και τη νίκη των συμμαχικών Στέμματος του Βασιλείου της Πολωνίας και Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας επί του Τευτονικού Τάγματος το 1410. Ο πίνακας χρονολογείται στο 1878 και είναι μια από τις πιο ηρωικές αναπαραστάσεις της ιστορίας της Πολωνίας και της Λιθουανίας. Εκτίθεται στο Εθνικό Μουσείο της Βαρσοβίας.
Κοινότητα Γουλεδιανών
Οικισμοί Κοινότητας
Συνολικά η κοινότητα έχει 106 κατοίκους.
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Στυλιανό Βιδιαδάκη.
Κοινοτάρχες
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Γουλεδιανών.
Μάχη του Γκρούνβαλντ (Ματέικο)
Η κύρια εστίαση του πίνακα είναι η σκηνή του θανάτου του Μεγάλου Μαγίστρου του Τευτονικού Τάγματος, Ούλριχ φον Γιούνγκινγκεν. Άλλη κεντρική φιγούρα είναι ο Λιθουανός μεγάλος δούκας Βυτάουτας ο Μέγας, ντυμένος στα κόκκινα με υψωμένο ξίφος. Ο πίνακας έχει χαιρετιστεί και επικριθεί για την πολυπλοκότητά του. Είναι ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα έργα του Ματέικο και πιθανότατα συνέβαλε στη δημοφιλή εικόνα της Μάχης του Γκρούνβαλντ και στη διαρκή φήμη του στην πολωνική συνείδηση.
Ιστορία
μικρογραφία| Η Μάχη του Γκρούνβαλντ όπως εκτίθεται στο Εθνικό Μουσείο της Βαρσοβίας μικρογραφία| Πρωσικός φόρος τιμής. Εθνικό Μουσείο στην Κρακοβία Ο Ματέικο άρχισε να συλλέγει υλικά για τον πίνακα το 1871. Άρχισε να ζωγραφίζει τον καμβά κάποια στιγμή το 1872 και τον τελείωσε το 1878. Αμέσως μετά, έλαβε ένα σκήπτρο από το συμβούλιο της Κρακοβίας σε επίσημη τελετή, σε αναγνώριση του έργου του και της θέσης του ως ενός από τους πιο σεβαστούς Πολωνούς καλλιτέχνες. Ο πίνακας πουλήθηκε εκείνη τη χρονιά στον Ντάβιντ Ρόζενμπλουμ, ιδιώτη από τη Βαρσοβία. Εκτέθηκε σε πολλές διεθνείς εκθέσεις και το 1902 ο πίνακας αγοράστηκε από τους κληρονόμους του Ρόζενμπλουμ από την Εταιρεία για την Ενθάρρυνση των Καλών Τεχνών (Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych) και παρουσιάστηκε στη Βαρσοβία.
Όπως πολλά άλλα έργα, η Μάχη του Γκρούνβαλντ κρύφτηκε κατά τη διάρκεια της κατοχής της Πολωνίας από τη Ναζιστική Γερμανία. Μαζί με το Πρωσικός φόρος τιμής, ήταν ένα από τα δύο έργα τέχνης που ήταν στην κορυφή της λίστας με τους «περισσότερο καταζητούμενους» πίνακες που έφτιαξαν οι Ναζί, οι οποίοι συμμετείχαν σε μια συστηματική δράση φυσικής καταστροφής όλων των αντικειμένων του πολωνικού πολιτισμού. Ο Γιόζεφ Γκαίμπελς πρόσφερε χρηματική επιβράβευση 10 εκατομμυρίων μάρκων για αυτό και πολλά μέλη του πολωνικού υπόγειου κινήματος εκτελέστηκαν από τους Γερμανούς όταν αρνήθηκαν να αποκαλύψουν την τοποθεσία του παρά την ανάκριση και τα βασανιστήρια. Ο πίνακας επέζησε από τα χρόνια του πολέμου κρυμμένος κοντά στο Λούμπλιν.
Αποκαταστάθηκε μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και από το 1949 η ελαιογραφία εκτίθεται στο Εθνικό Μουσείο της Βαρσοβίας. Το 1999, η Μάχη του Γκρούνβαλντ δανείστηκε στη Λιθουανία, όπου κέρδισε θετική υποδοχή επειδή παρουσιάζει εμφανώς τον Βυτάουτας, ο οποίος θεωρείται εθνικός ήρωας στη χώρα αυτή. Μέχρι τη δεκαετία του 2000, ο πίνακας χρειαζόταν αποκατάσταση. Το 2010, η κακή κατάσταση του πίνακα εμπόδισε τη συμπερίληψή του σε μια ειδική έκθεση στο Κάστρο Βάβελ για τον εορτασμό της 600ης επετείου της μάχης. Ο πίνακας διατηρήθηκε, με το έργο να ολοκληρώθηκε το 2012. Μετά την αποκατάσταση ο πίνακας εκτίθεται ξανά στο Εθνικό Μουσείο.
Σημασία
δεξιά|μικρογραφία| Παρωδία του πίνακα από τον Βισπιάνσκι Ο πίνακας έχει ονομαστεί αριστουργηματική απεικόνιση μιας σκηνής μάχης και πολύ περισσότερο από μια απλή απεικόνιση μιας αιματηρής μάχης. Είναι μια περίπλοκη εικόνα, που απαιτεί κάτι περισσότερο από μια πρόχειρη ματιά. Ένας Γάλλος κριτικός, βλέποντάς τον στο Παρίσι το 1879, δήλωσε ότι ήταν ένα μουσείο από μόνο του, που απαιτούσε οκτώ ημέρες μελέτης για να μπορέσει κανείς να το εκτιμήσει σωστά. Ταυτόχρονα, οι κριτικοί έχουν επισημάνει τη μη ρεαλιστική απεικόνιση της μάχης και ορισμένα αναχρονιστικά αξεσουάρ που υπάρχουν στον πίνακα. Άλλοι επέκριναν τον πίνακα επειδή είναι πολύ γεμάτος και χαοτικός.
Σχέσεις Ελλάδας και Ρουμανίας
Οι ελληνορουμανικές σχέσεις είναι οι διμερείς διπλωματικές σχέσεις μεταξύ της Ελλάδας και της Ρουμανίας. Οι δύο χώρες είναι μέλη του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Μάχη του Γκρούνβαλντ (Ματέικο)
Σημασία
Ο πίνακας μπορεί να θεωρηθεί ως η προειδοποίηση του Ματέικο προς τον Όττο φον Μπίσμαρκ, του οποίου οι πολιτικές γερμανοποίησης (Kulturkampf) στόχευαν τον πολωνικό πολιτισμό, υπενθυμίζοντάς του την πολωνική νίκη επί των Τεύτονων. Συνολικά, ο πίνακας είχε σκοπό να ανυψώσει το πνεύμα του πολωνικού λαού κατά την περίοδο που η Πολωνία είχε διαμελιστεί και δεν υπήρχε πλέον ως ανεξάρτητο κράτος.
Σχέσεις Ελλάδας και Ρουμανίας
Ιστορία
μικρογραφία|250x250εσ| Ο Υφυπουργός Εξωτερικών κ. Κυριάκος Γεροντόπουλος στα εγκαίνια του νέου κτιρίου του Ελληνικού Σχολείου "Αθηνά" (Νηπιαγωγείο - Δημοτικό - Λύκειο) στο Βουκουρέστι, 21 Οκτωβρίου 2014 Το 1913, οι δύο χώρες συμμάχησαν στον Δεύτερο Βαλκανικό Πόλεμο εναντίον της Βουλγαρίας, με τις δύο χώρες να κερδίζουν εδάφη (η Ρουμανία κέρδισε τη νότια Δοβρουτσά και η Ελλάδα την ανατολική Μακεδονία). Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, τα ελληνικά και ρουμανικά στρατεύματα πολέμησαν στο πλευρό της Αντάντ. Στις 9 Φεβρουαρίου 1934, η Ρουμανία συνυπέγραψε με τη Τουρκία, τη Γιουγκοσλαβία και την Ελλάδα το Βαλκανικό Σύμφωνο. Το 1939, το Βαλκανικό Σύμφωνο έπαψε να ισχύει, με την έκρηξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, η Ρουμανία πολέμησε με το πλευρό του Άξονα και η Ελλάδα ήταν μέλος του συνασπισμού κατά της Χιτλερικής Γερμανίας.
Μάχη του Γκρούνβαλντ (Ματέικο)
Σημασία
Ο πίνακας, ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα έργα του Ματέικο και ένας από τους πιο γνωστούς πίνακες στην Πολωνία, πιθανότατα συνέβαλε στη δημοφιλή εικόνα της Μάχης του Γκρούνβαλντ και στη διαρκή φήμη του στην πολωνική συνείδηση. Ο πίνακας ενέπνευσε τον Στανίσουαφ Βισπιάνσκι, ο οποίος το ανέφερε σε πολλά από τα έργα του.
Σχέσεις Ελλάδας και Ρουμανίας
Ιστορία
Τα τελευταία χρόνια ωστόσο, οι διμερείς σχέσεις έχουν γίνει φιλικές. Η Ελλάδα υποστήριξε την ένταξη της Ρουμανίας στο ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Το 2015, η Ελλάδα και η Ρουμανία γιόρτασαν τη 135η επέτειο από την επίσημη καθιέρωση διπλωματικών σχέσεων. Και οι δύο χώρες έχουν επίσης πολύ καλές εμπορικές σχέσεις.
Μάχη του Γκρούνβαλντ (Ματέικο)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Γιαν Ματέικο Κατηγορία:Πίνακες ζωγραφικής στη συλλογή του Εθνικού Μουσείου της Βαρσοβίας Κατηγορία:Άλογα στην τέχνη
Σχέσεις Ελλάδας και Ρουμανίας
Ιστορία
Υπολογίζεται ότι σήμερα, ζουν σήμερα περίπου 14.000 με 19.594 Έλληνες στη Ρουμανία (Κυρίως στην Κωνστάντζα, στο Γκαλάτσι, στο Ιάσιο, στο Βουκουρέστι, ενώ ακόμα υπάρχουν επίσης διασκορπισμένες Ελληνικές ομάδες πληθυσμού σε περιοχές της Τρανσυλβανίας). Από την άλλη μεριά, σύμφωνα με εκτίμηση του 2006, ζουν περίπου 46.523 Ρουμάνοι στην Ελλάδα.
Εμπόριο
Το 2011, στη Ρουμανία δραστηριοποιούνταν περίπου 200 ελληνικές επιχειρήσεις. Η Ελλάδα είναι ο τέταρτος μεγαλύτερος επενδυτής στη ρουμανική οικονομία. Το 2009, οι ελληνικές επιχειρήσεις επένδυσαν 720 εκατομμύρια ευρώ στη Ρουμανία και 570 εκατομμύρια ευρώ το 2010. Το 2012, 500.000 Ρουμάνοι επισκέφθηκαν την Ελλάδα για τουριστικούς σκοπούς.
Παραπομπές
Ελλάδα Ρουμανία
Κοινότητα Αγίου Ιωάννη Μυλοποτάμου
Η Κοινότητα Αγίου Ιωάννη Μυλοποτάμου είναι κοινότητα του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1933 με το ΦΕΚ 390Α - 16/12/1933 με την απόσπαση του οικισμού Άγιος Ιωάννης Μυλοποτάμου από την κοινότητα Επισκοπής και τον ορισμό του ως έδρα της. Περιλαμβάνοντας μόνον την έδρα της, η κοινότητα έχει 74 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Αντώνιο Καπνάκη.
Κοινοτάρχες Αγίου Ιωάννου
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της κοινότητας:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου
Πολωνική Στρατιωτική Οργάνωση
δεξιά|μικρογραφία|266x266εσ| Ο [[Γιούζεφ Πιουσούτσκι με την Ανώτατη Διοίκηση της Πολωνικής Στρατιωτικής Οργάνωσης το 1917.]] μικρογραφία|266x266εσ| Η Ανώτατη Διοίκηση της Πολωνικής Στρατιωτικής Οργάνωσης, 1917. Η Πολωνική Στρατιωτική Οργάνωση, ΠΣΟ (πολωνικά: Polska Organizacja Wojskowa, POW) ήταν μια μυστική στρατιωτική οργάνωση που ιδρύθηκε κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (1914-1918). Ο Γιούζεφ Πιουσούτσκι ίδρυσε την οργάνωση τον Αύγουστο του 1914 και υιοθέτησε το όνομα POW το Νοέμβριο του 1914. Στόχος του ήταν να συγκεντρώσει πληροφορίες και να σαμποτάρει τους εχθρούς του πολωνικού λαού. Ο Πιουσούτσκι χρησιμοποίησε την Πολωνική Στρατιωτική Οργάνωση για να ενεργήσει ανεξάρτητα από τους προσεκτικούς Αυστροούγγρους υποστηρικτές του και έγινε ένα σημαντικό, αν και κάπως λιγότερο γνωστό, αντίστοιχο των Πολωνικών Λεγεώνων. Στόχοι της ήταν η Ρωσική Αυτοκρατορία στην αρχική φάση του πολέμου, και η Γερμανική Αυτοκρατορία αργότερα. Η συμμετοχή της αυξήθηκε από μερικές εκατοντάδες το 1914 σε πάνω από 30.000 το 1918.
Νοημοσύνη και εκπαίδευση
Η Πολωνική Στρατιωτική Οργάνωση (ΠΣΟ) μπορεί να εντοπιστεί σε σχηματισμούς του Αυγούστου 1914 ή ακόμα νωρίτερα, αλλά ιδρύθηκε επίσημα το Νοέμβριο του 1914, ως συγχώνευση δύο προηγουμένως υφιστάμενων παραστρατιωτικών οργανώσεων νεολαίας: της Drużyny Strzeleckie (Ομάδες τυφεκιοφόρων) και της Związek Strzelecki (Ομάδες οπλιτών). Η ΠΣΟ δραστηριοποιήθηκε στο ρωσικό Βασίλειο της Πολωνίας και χρησίμευσε ως σκέλος πληροφοριών και σαμποτάζ των πολωνικών λεγεώνων του Πιουσούτσκι. Στην πραγματικότητα, πολλά μέλη της παράνομης και μυστικής ΠΣΟ ήταν ταυτόχρονα στρατιώτες των αυστριακών πολωνικών λεγεώνων. Η ΠΣΟ διοικήθηκε στρατιωτικά από τον ίδιο τον Πιουσούτσκι, ενώ η πολιτική διοίκηση ήταν μια μυστική «Α» ομάδα, με επικεφαλής τον Γιέντζεϊ Μορασέφσκι.
Η ΠΣΟ αρχικά δραστηριοποιήθηκε μόνο στην Κεντρική Πολωνία, όμως με την πάροδο του χρόνου δημιουργήθηκαν μονάδες της σε όλα τα μέρη της πρώην Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας, συμπεριλαμβανομένων των σύγχρονων Λιθουανία, Λευκορωσία, Ουκρανία και Ρωσία. Ασχολήθηκε κυρίως με πληροφορίες και σαμποτάζ, καθώς και στρατιωτική εκπαίδευση των μελών της και απόκτηση όπλων από διάφορους στρατούς που μάχονταν στο πολωνικό έδαφος. Τα μέλη της ΠΣΟ θεωρήθηκαν ως ο πυρήνας του μελλοντικού Πολωνικού Στρατού αφού η Πολωνία ανέκτησε την ανεξαρτησία της.
Αφού το μεγαλύτερο μέρος της Πολωνίας καταλήφθηκε από τις Κεντρικές Δυνάμεις το 1915, η ΠΣΟ έγινε ημινόμιμη και ανεπίσημα υποστηριζόμενη από τον γερμανικό στρατό, ο οποίος τη θεώρησε ως μια χρήσιμη πηγή πληροφοριών για τη Ρωσία και μια χρήσιμη δεξαμενή ειδικευμένων αξιωματικών. Ωστόσο, τον Ιούλιο του 1917, μετά την κρίση του όρκου στις πολωνικές λεγεώνες και τη σύλληψη του Πιουσούτσκι, η ΠΣΟ επέστρεψε στην υπόγεια αντίσταση και άρχισε μυστικές επιχειρήσεις εναντίον γερμανικών και αυστριακών φρουρών και γραμμών εφοδιασμού. Στη θέση του Πιουσούτσκι, ο οποίος στάλθηκε σε μια γερμανική φυλακή στο φρούριο του Μαγδεβούργου, διοικητής της ΠΣΟ έγινε φίλος του, Έντβαρντ Ριντζ-Σμίγκουι, επίσης μελλοντικός Στρατάρχης της Πολωνίας.
Σαμποτάζ και ανοιχτή μάχη
Με την κατάρρευση των Κεντρικών Δυνάμεων στα τελευταία στάδια του Μεγάλου Πολέμου, η διοίκηση της ΠΣΟ αποφάσισε να συμμετάσχει ενεργά στον πόλεμο και η οργάνωση βγήκε στην ύπαιθρο. Τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο του 1918 οι επαναστάσεις στη Γερμανία και την Αυστροουγγαρία έφεραν την κατάρρευση του στρατού Ober Ost. Οι γερμανικές μονάδες χτυπήθηκαν από μαζικές λιποταξίες στρατιωτών που απλώς άφησαν τις θέσεις τους και κατευθύνθηκαν προς τα σπίτια τους. Τα κύρια καθήκοντα της ΠΣΟ κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ήταν ο αφοπλισμός των αποσυρόμενων στρατιωτών και η συνοδεία τους στη Γερμανία. Η εκστρατεία ήταν επιτυχής και έδωσε στο νεογέννητο πολωνικό κράτος μεγάλη ποσότητα όπλων και στρατιωτικού εξοπλισμού. Μέχρι τα μέσα Νοεμβρίου, οι περισσότερες φρουρές στη Γαλικία παραδόθηκαν σε μέλη της ΠΣΟ και η περιοχή ελέγχθηκε από την Πολωνία. Τα μέλη της ΠΣΟ συνέχισαν επίσης τις ενέργειες αφοπλισμού στην πρώην Πολωνία του Συνεδρίου. Τέλος, η ΠΣΟ ήταν ο πυρήνας της πολωνικής άμυνας της πόλης Λβουφ στη Μάχη του Λβουφ ενάντια στις επιθετικές δυνάμεις της Λαϊκής Δημοκρατίας της Δυτικής Ουκρανίας (περίπου 400 μέλη στην αρχική φάση του αγώνα). Τον Δεκέμβριο του 1918, όλα τα μέλη της ΠΣΟ στρατολογήθηκαν στον πρόσφατα αναγεννημένο Πολωνικό Στρατό.
Μετέπειτα αγώνες
Σε αντίθεση με τις υπόλοιπες μονάδες, η ΠΣΟ στην Ουκρανία (κυρίως οι περιοχές που ελέγχονταν τόσο από την κυβέρνηση της Δυτικής Ουκρανίας όσο και από τις περιοχές που ελέγχονταν από το Ντιρεκτοράτο και το Χετμανάτο με βάση το Κίεβο) παρέμεινε ενεργή μετά την απόσυρση της Πολωνίας από το Κίεβο τον Ιούλιο του 1920.
Τον Φεβρουάριο του 1918, μια παρόμοια οργάνωση ιδρύθηκε στη γερμανική Μείζων Πολωνία. Διαμορφώθηκε σύμφωνα με την αρχική ΠΣΟ και διατηρούσε επαφές με την προκάτοχό της. Υιοθέτησε το όνομα της Πολωνικής Στρατιωτικής Οργάνωσης του Πρωσικού Διαμελισμού και κύριος στόχος της ήταν να απελευθερώσει την περιοχή και να την συνδέσει με την Πολωνία. Τα μέλη της ΠΣΟ έγιναν ο πυρήνας του Στρατού της Μείζονος Πολωνίας κατά τη διάρκεια της εξέγερσης της Μείζονος Πολωνίας του 1918-1919. Μετά την επιτυχία της εξέγερσης, τα μέλη της ΠΣΟ στρατολογήθηκαν επίσης στον Πολωνικό Στρατό, μαζί με άλλες στρατιωτικές μονάδες που πολέμησαν στην εξέγερση.
Τον Φεβρουάριο του 1919 ιδρύθηκε επίσης η Πολωνική Στρατιωτική Οργάνωση της Άνω Σιλεσίας. Είχε παρόμοια καθήκοντα με την ομόλογό της στην Μείζων Πολωνία και έγινε ο πυρήνας των σιλεσικών εξεγέρσεων του 1919-1921. Στη συνέχεια, τα μέλη των μελών της ΠΣΟ στάλθηκαν ή ενσωματώθηκαν στον Πολωνικό Στρατό ή στις Πολωνικές Υπηρεσίες Πληροφοριών.
Στη Λιθουανία
Στη Λιθουανία, η ΠΣΟ οργάνωσε μια μυστική συνωμοσία για την ανατροπή της νόμιμης κυβέρνησης της Λιθουανίας και την αντικατάστασή της με μια ακόμη πιο φιλική προς την Πολωνία. Το πραξικόπημα είχε προγραμματιστεί για τον Αύγουστο του 1919, αλλά αποκαλύφθηκε από το Υπουργείο Ασφάλειας της Λιθουανίας και ακολούθησαν μαζικές συλλήψεις, εξαλείφοντας έτσι την πιθανότητα πραξικοπήματος. Από τα έγγραφα που είχαν κλαπεί από τα κεντρικά γραφεία της ΠΣΟ που είναι ασφαλή στο Βίλνιους και παραδόθηκαν στον Πρωθυπουργό της Λιθουανίας, Αουγκουστίνας Βολντεμάρας, είναι σαφές ότι αυτή η πλοκή διευθύνθηκε από τον ίδιο τον Γιούζεφ Πιουσούτσκι. Υπήρξε μια εξέγερση υπό την ηγεσία της ΠΣΟ στην περιοχή Σέινι, όπου την εποχή εκείνη ελέγχονταν από τις λιθουανικές δυνάμεις, και οδήγησε τις πολωνικές δυνάμεις να αποκτήσουν τον έλεγχο αυτής της αμφισβητούμενης περιοχής.
Επιρροή στη Σοβιετική Ένωση
Αν και η ΠΣΟ διαλύθηκε το 1921, οι σοβιετικές αρχές ισχυρίστηκαν ότι συνέχιζε να υπάρχει, κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εκκαθάριση του 1936-1938, και ήδη από το 1933, πολλοί άνθρωποι πολωνικής υπηκοότητας κατηγορήθηκαν με την ένταξη τους σε αυτήν, το οποίο ήταν παράνομο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία της Πολωνίας Κατηγορία:Πολωνία κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Πολωνικές επαναστατικές οργανώσεις Κατηγορία:Ειδικές δυνάμεις της Πολωνίας
Διαλισκάρι Μεσσηνίας
μικρογραφία|Θέα της νήσου Πρώτη από το Διαλισκάρι Το Διαλισκάρι είναι παραλιακή τοποθεσία του νομού Μεσσηνίας. Βρίσκεται 2 περίπου χιλιόμετρα νότια χωριού της Μαραθόπολης, στο Ιόνιο πέλαγος. Η τοποθεσία κατά τους καλοκαιρινούς μήνες αποτελεί τουριστικό προορισμό, με πολλά ενοικιαζόμενα δωμάτια και  αμμουδερές παραλίες. Απέναντι από το Διαλισκάρι βρίσκεται η νήσος Πρώτη με καταπράσινα νερά της παραλίας του Βουρλιά. Νότια από το Διαλισκάρι βρίσκεται η παραλία της περιοχής Μάτι ή Χρυσή Άμμος, ενώ βόρεια βρίσκεται η παραλία του Λαγούβαρδου, η οποία φημίζεται για τα μεγάλα κύματα και το surfing.Πολύ κοντά βρίσκεται η παραλία Βοιδοκοιλιά, ενώ λίγο πιο βόρεια ο αρχαιολογικός χώρος με το ανάκτορο του Νέστορα.
Τεκτονική
Ο κλάδος που ασχολείται με αυτήν την διαδικασία είναι η Τεκτονική Γεωλογία.
Κατηγορία:Γεωλογία
Ντάνι Καρβαχάλ
Ο Ντανιέλ "Ντάνι" Καρβαχάλ Ράμος (Daniel Carvajal Ramos, 11 Ιανουαρίου 1992) είναι Ισπανός ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται στη Ρεάλ Μαδρίτης στη θέση του δεξιού πλάγιου αμυντικού.
Μπάγερ Λεβερκούζεν
Στις 11 Ιουλίου του 2012, μετά την αποτυχία του Καρβαχάλ να κάνει τη μοναδική εμφάνιση με τη φανέλα της επαγγελματικής ομάδας της Ρεάλ Μαδρίτης, υπογράφει πενταετές συμβόλαιο με τη γερμανική Μπάγερ Λεβερκούζεν έναντι αμοιβής μεταγραφής 5.000.000 ευρώ.
Ο Ντάνι κάνει το ντεμπούτο του στην Μπουντεσλίγκα την 1η Σεπτεμβρίου 2012 στη νίκη εντός έδρας επί της Φράιμπουργκ. Σκόραρε το πρώτο του τέρμα για την καινούρια του ομάδα στις 25 Νοεμβρίου του 2012 στη νίκη με 2-1 εναντίον της Χόφενχαϊμ.
Ρεάλ Μαδρίτης
Στις 3 Ιουνίου του 2013, η Ρεάλ Μαδρίτης ασκείται επαναγοράς του Ντάνι, ο οποίος γίνεται το πρώτο μεταγραφικό απόκτημα της ομάδας για τη σεζόν 2013-2014 για ένα ποσό που πιστεύεται ότι είναι κοντά στα 6.500.000 ευρώ.
Ο Καρβαχάλ έκανε το ντεμπούτο του στη Λα Λίγκα στις 18 Αυγούστου του 2013 σε μια νίκη με 2-1 εντός έδρας με τη Ρεάλ Μπέτις. Έναν μήνα μετά κάνει την πρώτη του εμφάνιση στο Τσάμπιονς Λιγκ στον αγώνα που η Ρεάλ κέρδισε τη Γαλατασαράι με σκορ 6-1.
Τη σεζόν εκείνη, ο Καρβαχάλ συμμετείχε σε 45 παιχνίδια και σκόραρε 2 φορές. Ο Καρβαχάλ ξεκίνησε την επόμενη σεζόν του στη Ρεάλ με το θρίαμβο κόντρα στη Σεβίλλη στο Σούπερ Καπ και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Συλλόγων εναντίον της Σαν Λορένσο. Στο πρώτο σκέλος του ημιτελικού του φετινού Τσάμπιονς Λιγκ πήρε ποινή καθώς μάρκαρε επικίνδυνα τον Κάρλος Τέβες της Γιουβέντους, κάτι που οδήγησε τη Ρεάλ σε ήττα με 2-1.
Στις 5 Ιουλίου του 2015, υπέγραψε νέο συμβόλαιο έως το 2020 με την τρέχουσα ομάδα του, τη Ρεάλ Μαδρίτης.
Διεθνής Σταδιοδρομία
Ο Καρβαχάλ ενήργησε ως στήριγμα του Μαρτίν Μοντόγια στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα κάτων των 21 ετών του 2013, έπαιξε στη νίκη με 3-0 εναντίον της Ολλανδίας, καθώς η Ισπανία πήγαινε να νικήσει το τουρνουά. Είχε επιλεγεί από την πλήρη πλευρά από τον Βιθέντε Ντελ Μπόσκε για το Παγκοσμιο Κύππελο 2014 όμως μετά τα δυνατά παιχνίδια με τη Βολιβία και την Ατλέτικο Μαδρίτης διεγράφει από την τελική λίστα. Στις 29 Αυγούστου κλήθηκε για τα παιχνίδια εναντίον της Γαλλίας και των Σκοπίων. Έκανε το ντεμπούτο του στον πρώτο αγώνα, στις 4 Σεπτεμβρίου 1900
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβισιόν Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Καστίγια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάγερ Λεβερκούζεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022
Μπετούλ Κατσάρ
Η Μπετούλ Κατσάρ (τουρκικά: Betül Kacar) είναι Τουρκάλα-Αμερικανίδα αστροβιολόγος και Επίκουρη Καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν στο Μάντισον. Διευθύνει ένα Ερευνητικό Κέντρο Αστροβιολογίας της NASA, το οποίο διερευνά τα βασικά χαρακτηριστικά της ζωής, την προέλευσή της και πώς θα πρέπει να διαμορφώσουν τις αντιλήψεις μας για την κατοικησιμότητα και την αναζήτηση ζωής σε άλλους κόσμους.
Εκπαίδευση και καριέρα
Ο Κατσάρ γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Ήταν η πρώτη γυναίκα στην οικογένειά της που έλαβε επίσημη εκπαίδευση. Σπούδασε χημεία στο Πανεπιστήμιο του Μαρμαρά. Έλαβε προπτυχιακή υποτροφία στο Ιατρικό Ινστιτούτο Χάουαρντ Χιουζ για να περάσει ένα καλοκαίρι διεξάγοντας επιστημονική έρευνα στο Πανεπιστήμιο Έμορι, μελετώντας οργανική χημεία. Επέστρεψε στο Πανεπιστήμιο Έμορι το 2004 και τελικά απέκτησε διδακτορικό στη Βιομοριακή Χημεία το 2010 στη σχέση δομής-λειτουργίας ενζύμου. Η Κατσάρ πέρασε στη μελέτη της προέλευσης της ζωής μετά το διδακτορικό. Διορίστηκε ως μεταδιδακτορική υπότροφος της NASA στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Τζόρτζια το 2010. Της απονεμήθηκε υποτροφία της NASA το 2011 και ακολούθησε χρηματοδότηση από το Ινστιτούτο Αστροβιολογίας της NASA και το Παράρτημα Εξωβιολογίας το 2013. Εισήλθε στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ το 2014, όπου ηγήθηκε μιας ανεξάρτητης ερευνητικής ομάδας ως συνεργάτης στο Τμήμα Οργανισμού και Εξελικτικής Βιολογίας. Το 2015, έλαβε την υποτροφία Τέμπλετον και έγινε μέλος του Harvard Origins Initiative. Η Κατσάρ ονομάστηκε συνεργάτης της NASA ως προσωπικό πρώιμης καριέρας το 2019. Το 2020, έλαβε την υποτροφία Scialog για τις σπουδές της σχετικά με τη ζωή στο σύμπαν από την Ερευνητική Εταιρεία και Επιστημονική Πρόοδος.
Έρευνα
Η έρευνα της Κατσάρ περιλαμβάνει τις απαρχές της ζωής, την πρώιμη εξέλιξη, τη ζωή στο σύμπαν και πώς μπορούν να γίνουν κατανοητοί οι μοριακοί μηχανισμοί της εξέλιξης. Επί του παρόντος ηγείται ενός Κέντρου Αστροβιολογίας της NASA στη μοριακή παλαιοβιολογία για την κατανόηση των εξωγήινων πλανητών και της αρχαίας ζωής. Είναι η πρώτη Τουρκάλα και η νεότερη επιστήμονας που ηγείται ερευνητικού κέντρου της NASA. Ήταν η πρώτη που ανέστησε ένα αρχαίο γονίδιο μέσα σε ένα σύγχρονο μικροβιακό γονιδίωμα. Επινόησε τον όρο παλαιοφαινότυπο, ανακατασκευάζοντας και εξετάζοντας την εξελικτική ιστορία των σύγχρονων συστατικών και στη συνέχεια συνδέοντας τους φαινοτύπους τους σε βιοϋπογραφές για να παρέχει μια εικόνα για καινοτομίες που βασίζονται στο αρχείο πετρωμάτων και επομένως στο γεωλογικό και οικολογικό πλαίσιο. Το 2020, πρότεινε μια πιθανή εφαρμογή της προβιοτικής χημείας, την πρωτοσπερμία, στέλνοντας τη χημική ικανότητα για την ανάδυση της ζωής σε ένα άλλο πλανητικό σώμα. Η ερευνητική της ομάδα όρισε το «εξελικτικό στάσιμο» ως έναν εξελικτικό μηχανισμό που εμποδίζει μια μονάδα να φτάσει στο τοπικό της υψηλό επίπεδο απόδοσης και ως εκ τούτου επιβάλλει ένα γενετικό φορτίο, δηλαδή, ο οργανισμός που φέρει ένα ακινητοποιημένο δομοστοιχείο υφίσταται κόστος φυσικής κατάστασης σε σχέση με έναν οργανισμό του οποίου η απόδοση της μονάδας είναι βέλτιστη.
Βραβεία και τιμές
Ο αστεροειδής 284919 Kaçar, που ανακαλύφθηκε από αστρονόμους χρησιμοποιώντας το διαστημικό τηλεσκόπιο WISE το 2010, ονομάστηκε προς τιμήν της. Η επίσημη ονοματοδοσία δημοσιεύτηκε από την Ομάδα Εργασίας για την Ονοματολογία Μικρών Σωμάτων της Διεθνούς Αστρονομικής Ένωσης στις 8 Νοεμβρίου 2021.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αστροβιολόγοι Κατηγορία:Τούρκοι χημικοί Κατηγορία:Τούρκοι ακαδημαϊκοί Κατηγορία:Τούρκοι πανεπιστημιακοί
Ζήτα Δικτύου
Ο ζήτα (ζ) Δικτύου (Zeta Reticuli, ζ Ret) είναι ένας οπτικά διπλός αστέρας στον νότιο αστερισμό Δίκτυον. Η νότια θέση του τον καθιστά αόρατο από την Ελλάδα και κάθε άλλο σημείο της ηπειρωτικής Ευρώπης. Σε πολύ σκοτεινό ουρανό, από το Νότιο Ημισφαίριο της Γης, μπορεί να γίνει ορατός ως δύο αστέρες και με γυμνό μάτι, αφού αμφότεροι είναι πέμπτου μεγέθους και ο διαχωρισμός τους είναι 5,15 λεπτά της μοίρας. Καλύτερα βέβαια φαίνονται με κιάλια. Αμφότεροι οι αστέρες του διπλού αυτού συστήματος, οι ζ1 και ζ2, είναι ηλιοειδείς αστέρες, δηλαδή παρόμοιοι με τον Ήλιο. Γύρω από τον ζ2 περιφέρεται ένας περιαστρικός δίσκος που αποτελείται από συσσωματώματα ύλης διαστάσεων από μικρού αστεροειδή έως χαλικιού, μαζί με κόκκους σκόνης («δίσκος συντριμμάτων»). Το σύστημα ζ Δικτύου ανήκει στη λεγόμενη «Κινούμενη Ομάδα του ζ Ηρακλέους», μία ομάδα αστέρων που έχουν την ίδια κίνηση στον χώρο και επομένως μάλλον και τον ίδιο τόπο γεννήσεως.
Η ονομασία ζ κατά Bayer για το σύστημα αυτό πρωτοεμφανίσθηκε σε έναν αστρικό χάρτη του 1756 από τον Γάλλο αστρονόμο Νικολά-Λουί ντε Λακάιγ. Μεταγενέστερα, οι δύο αστέρες πήραν ξεχωριστές ονομασίες (αριθμούς) στους κυριότερους αστρικούς καταλόγους.
Χαρακτηριστικά
Ο ζ Δικτύου βρίσκεται στο νοτιοδυτικό μέρος του αστερισμού του, μόλις 25λεπτά της μοίρας από το δυτικό του σύνορο με το Ωρολόγιον. Ο ζ2 είναι φωτεινότερος από τον ζ1 κατά περίπου 32%. Αυτή η διαφορά σε φαινόμενο μέγεθος αντιστοιχεί σε πρακτικά ίδια διαφορά και σε απόλυτο μέγεθος, αφού η απόσταση των δύο αστέρων από τη Γη είναι μόλις 39,24 και 39,16 έτη φωτός αντιστοίχως, δηλαδή σχεδόν η ίδια.
Το παραπάνω γεγονός, καθώς και η κοινή κίνηση στον χώρο των δύο αστέρων επιβεβαιώνουν ότι περιφέρονται γύρω από το κοινό κέντρο μάζας τους, ελκόμενοι από την αμοιβαία τους βαρυτική έλξη, σχηματίζοντας ένα διπλό αστρικό σύστημα πολύ μεγάλου διαχωρισμού. Η πραγματική απόσταση ανάμεσα στους δύο αστέρες είναι τουλάχιστον 3750 AU (561 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα), οπότε ο χρόνος που χρειάζονται για να εκτελέσουν μία πλήρη περιφορά γύρω από το κοινό κέντρο μάζας τους ανέρχεται σε 170 χιλιάδες γήινα έτη ή και περισσότερο.
Αμφότεροι οι αστέρες έχουν φασματικό τύπο σχεδόν ταυτόσημο με τον τύπο του Ήλιου. Ο ζ1 έχει το 96% της ηλιακής μάζας και το 84% της ηλιακής ακτίνας. Ο ζ2 μοιάζει ακόμα περισσότερο με τον Ήλιο, έχοντας το 99% της ηλιακής μάζας και το 88% της ηλιακής ακτίνας. Η μεταλλικότητά τους πάντως είναι περίπου το 60% της ηλιακής. Για κάποιο λόγο, ο ζ1 έχει αφύσικα μικρή περιεκτικότητα σε βηρύλλιο.
Παρά το ότι η κινηματική του συστήματος ταιριάζει με την κατάταξή τους σε πληθυσμό γηραιότερων αστέρων, τα χαρακτηριστικά των χρωμοσφαιρών τους υποδεικνύουν μία ηλικία «μόνο» 2 δισεκατομμυρίων ετών περίπου.
Σήμερα το σύστημα του ζ Δικτύου απομακρύνεται από εμάς με μέση ταχύτητα 11,8 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο (42.500 χιλιόμετρα την ώρα), ακολουθώντας μία τροχιά γύρω από το κέντρο του Γαλαξία μας με εκκεντρότητα 0,24. Η απόστασή τους από το γαλαξιακό κέντρο σύμφωνα με αυτή την τροχιά κυμαίνεται από 17,4 ως 28,6 χιλιάδες έτη φωτός. Και η γαλαξιακή κλίση της τροχιάς αυτής είναι σημαντική καθώς τμήμα της εξέχει από τον δίσκο του Γαλαξία, όντας μέχρι και 1300 έτη φωτός μακριά από το γαλαξιακό επίπεδο.
Περιαστρικός δίσκος
Το 2002 ο ζ1 εξετάσθηκε σε μήκος κύματος 25 μm, αλλά δεν ανιχνεύθηκε περίσσεια υπερύθρου. Αντιθέτως, το 2007 το Διαστημικό τηλεσκόπιο Σπίτζερ ανίχνευσε μια περίσσεια υπερύθρου σε μήκος κύματος 70 μm γύρω από τον άλλο αστέρα, τον ζ2. Το πιθανότερο είναι ότι αυτή η επιπλέον ακτινοβολία εκπέμπεται από έναν περιαστρικό δίσκο συντριμμάτων με μέση θερμοκρασία 150 K (−123 °C), ο οποίος περιφέρεται γύρω από τον αστέρα σε απόσταση 4,3 AU από αυτόν. Το 2010, το Διαστημικό Αστεροσκοπείο Χέρσελ, ένα τηλεσκόπιο με ανώτερη διακριτική ικανότητα από το προηγούμενο και ικανό να ανιχνεύει περίσσεια ακτινοβολίας πάνω από το μήκος κύματος των 70 μm, προσδιόρισε την παραπάνω περίσσεια υπερύθρου ως προερχόμενη από δίσκο συντριμμάτων ανάλογο της Ζώνη του Κάιπερ, με μέση απόσταση 100 AU από τον αστέρα και θερμοκρασίες 30 ως 40 K, ενώ οι προηγούμενες παράμετροι παρέπεμπαν σε αναλογία με την Κύρια ζώνη αστεροειδών.
Ο περιαστρικός αυτός δίσκος γύρω από τον ζ2 εμφανίζει δύο λοβούς ασύμμετρους ως προς τη θέση σε σχέση με τον αστέρα και ως προς την ακτινοβολία που εκπέμπουν. Αυτό το χαρακτηριστικό μπορεί να ερμηνευθεί αν ο δίσκος είναι ελλειπτικός, με εκκεντρότητα ίση περίπου ή μεγαλύτερη του 0,3, και τον βλέπουμε σχεδόν από το πλάι. Εναλλακτικά, μπορεί να είναι το αποτέλεσμα συσσωματωμάτων μέσα στον δίσκο. Σε κάθε περίπτωση, υποδεικνύει ότι κάτι διαμορφώνει το σχήμα του δίσκου. Αυτό ίσως να είναι κάποιος μη ανιχνεύσιμος πλανήτης με τη μάζα του Δία που περιφέρεται εξωτερικά του δίσκου, ή ένας φαιός νάνος σε απόσταση 20 AU. Είναι τελείως απίθανο η διαμόρφωση του δίσκου να προκαλείται από τον ζ1, καθώς η απόστασή του είναι τεράστια. Προσομοιώσεις για το συγκεκριμένο σχήμα του δίσκου υποδεικνύουν ότι τυχόν εξωτερικός πλανήτης μπορεί να έχει μάζα όχι μεγαλύτερη της διπλάσιας του Δία και ότι το περίαστρό του είναι γύρω στις 150 έως 250 AU από τον αστέρα. Τυχόν εσωτερικός ως προς τον δίσκο πλανήτης πρέπει να έχει τουλάχιστον το 10% της μάζας του Δία (32 φορές τη μάζα της Γης).
Στην επιστημονική φαντασία και στην ιστορία των UFO
Ο ζ Δικτύου κατέχει απροσδόκητα σημαντική θέση στα έργα επιστημονικής φαντασίας, καθώς στο (υποτιθέμενο) πλανητικό σύστημα του ζ2 τοποθετείται ο πλανητοειδής LV-426 («Alien») στην ταινία Άλιεν (1979) του Ρίντλεϊ Σκοτ. Στην επόμενη ταινία της σειράς δίνεται και το όνομα της εκεί αποικίας ως «Αχέρων». Στο μεταγενέστερο μυθιστόρημα του Τζων Σίρλεϋ Silicon Embrace (1996), οι εξωγήινοι από τον ζ Δικτύου επηρέαζαν μυστικά την πορεία της ανθρώπινης εξέλιξης επί χιλιάδες χρόνια. Στην τηλεοπτική σειρά Seven Days (1998–2001), το περίφημο «ναυαγισμένο εξωγήινο διαστημόπλοιο» κοντά στο Ρόσγουελ προερχόταν από τον ζ Δικτύου. Στο τραγούδι τους με τίτλο «Exo-Politics» του άλμπουμ Black Holes And Revelations, το βρετανικό μουσικό συγκρότημα «Muse» έχει τους στίχους «When the Zetas fill the skies», αναφερόμενο σε εξωγήινους από το σύστημα του ζ Δικτύου που μπαίνουν σε τροχιά γύρω από τη Γη και την ελέγχουν. Ο Ρίντλεϊ Σκοτ επανηλθε με τον δορυφόρο LV-223 στο «σύστημα του ζ Δικτύου» στο «πρίκουελ» των Άλιεν Προμηθέας (2012).
Πολύ πριν αναφερθεί στις ταινίες επιστημονικής φαντασίας, το αστρικό αυτό σύστημα ήταν ο τόπος προελεύσεως των εξωγήινων που απήγαγαν το ζεύγος Αμερικανών Μπάρνεϋ και Μπέτυ Χιλ τον Σεπτέμβριο του 1961, κατά τη μαρτυρία τους. Το περιστατικό είναι γνωστό και ως «Zeta Reticuli Incident» στους κύκλους των ερευνητών UFO.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διπλοί αστέρες Κατηγορία:Αστέρες κύριας ακολουθίας τύπου G Κατηγορία:Δίκτυον (αστερισμός)
Βάση δεδομένων Μπάιλσταϊν
Η βάση δεδομένων Μπάιλσταϊν (Beilstein database) είναι η μεγαλύτερη χημική βάση δεδομένων στον τομέα της οργανικής χημείας, στην οποία οι ενώσεις ταυτοποιούνται μονοσήμαντα από τον αριθμό καταχώρισης Μπάιλσταϊν (Beilstein Registry Number). Η βάση δεδομένων καλύπτει την επιστημονική βιβλιογραφία από το 1771 μέχρι σήμερα και περιέχει πειραματικά επιβεβαιωμένες πληροφορίες για εκατομμύρια χημικών αντιδράσεων και ουσιών από αυθεντικές επιστημονικές δημοσιεύσεις. Η ηλεκτρονική βάση δεδομένων δημιουργήθηκε αρχικά από το Εγχειρίδιο Οργανικής Χημείας του Μπάιλσταϊν (Beilstein's Handbook of Organic Chemistry), που συνέθεσε ο Φρειδερικός Μπάιλσταϊν (Friedrich Konrad Beilstein) το 1881, αλλά έχει εμφανιστεί στο διαδίκτυο με διάφορα ονόματα, μεταξύ των οποίων Crossfire Beilstein. Από το 2009, το περιεχόμενο συντηρείται και διανέμεται από τα πληροφοριακά συστήματα Elsevier στην Φρανκφούρτη με το όνομα "Reaxys".
Η βάση δεδομένων περιέχει πληροφορίες για αντιδράσεις, ουσίες, δομές και ιδιότητες. Μέχρι 350 πεδία που περιέχουν χημικά και φυσικά δεδομένα (όπως το σημείο τήξης, δείκτη διάθλασης κλπ.) είναι διαθέσιμα για κάθε ουσία. Δίνονται, επίσης, παραπομπές στη βιβλιογραφία στην οποία εμφανίζονται τα δεδομένα της αντίδρασης ή της ουσίας.
Το περιεχόμενο Μπάιλσταϊν που έγινε διαθέσιμο μέσω του Reaxys συμπληρώνεται από πληροφορίες που συλλέγονται από το Gmelin (που προσπελάζει τη Βάση δεδομένων Gmelin), ένα πολύ μεγάλο αποθετήριο πληροφοριών της οργανομεταλλικής και ανόργανης χημείας, καθώς και από πληροφορίες που συλλέγονται από τη χημική βάση δεδομένων των ευρεσυτεχνιών. Το σήμα κατατεθέν Reaxys και η ίδια η βάση δεδομένων ανήκουν και προστατεύονται στην Elsevier Properties SA και χρησιμοποιούνται κάτω από την άδειά της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χημικές βάσεις δεδομένων Κατηγορία:Οργανική χημεία
Ιζηματολογία
μικρογραφία|Ρήγμα στο Τμπιλίσι της Γεωργίας σε ιζηματογενή πετρώματα Η Ιζηματολογία είναι κλάδος της Γεωλογίας που μελετά τις ιδιότητες των ιζηματογενών κόκκων (άμμος, πηλός, άργιλος) και τις διεργασίες που καταλήγουν στον σχηματισμό τους (διάβρωση και αποσάθρωση), μεταφορά, εναπόθεση και διαγένεση. Επίσης ασχολείται με την ταξινόμηση των ιζημάτων, των ιζηματογενών δομών και την αναγνώριση των κύριων αποθετικών περιβαλλόντων ιζηματογένεσης.
Οι ιζηματολόγοι χρησιμοποιούν τις γνώσεις που έχουν αποκτήσει από τις σύγχρονες διεργασίες για να ερμηνεύσουν την γεωλογική ιστορία μέσω παρατηρήσεων ιζημάτων, ιζηματογενών πετρωμάτων και ιζηματογενών δομών.
Τα ιζηματογενή πετρώματα καλύπτουν το 75% της επιφάνειας της Γης, έχουν καταγράψει μεγάλο μέρος της ιστορίας της Γης και φιλοξενούν τα απολιθώματα. Η ιζηματολογία συνδέεται στενά με τη στρωματογραφία, τη μελέτη των φυσικών και χρονικών σχέσεων μεταξύ στρώσεων ή στρωμάτων πετρωμάτων.
Σύμφωνα με την αρχή του ομοιομορφισμού, οι διεργασίες που επηρεάζουν τη γη σήμερα είναι ίδιες με αυτές του παρελθόντος, είναι η βάση για τον προσδιορισμό του πώς σχηματίστηκαν τα ιζηματογενή χαρακτηριστικά του πετρώματος. Συγκρίνοντας σύγχρονες δομές με δομές παλαιότερης γεωλογικής εποχής. Για παράδειγμα, συγκρίνοντας τους σύγχρονους αμμόλοφους με τους αμμόλοφους που σώζονται σε ψαμμίτες Πλειστοκαίνου, οι γεωλόγοι αντιλαμβάνονται το πως ήταν το περιβάλλον εκείνη την εποχή.
Κατηγορίες ιζηματογενών πετρωμάτων
Υπάρχουν τέσσερις κύριοι τύποι ιζηματογενών πετρωμάτων: κλαστικά, ανθρακικά, εβαπορίτες και τα χημικά.
Σημασία των ιζηματογενών πετρωμάτων
Τα ιζηματογενή πετρώματα παρέχουν ένα πλήθος προϊόντων τα οποία η σύγχρονη και η αρχαία κοινωνία έχουν χρησιμοποιήσει.
Μουριά Τρικάλων
Η Μουριά είναι οικισμός στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων.
Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Η Μουριά βρίσκεται κοντά στα δυτικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας, στη βορειοδυτικά άκρη του Θεσσαλικού κάμπου, σε υψόμετρο 120 μέτρα. Απέχει περίπου 82 χλμ. Δ. από τα Τρίκαλα και 12 χλμ. ΒΑ. από την Πύλη (έδρα του δήμου) ενώ στα βορειοανατολικά του χωριού περνάει ο Πορταϊκός που βορειότερα καταλήγει στον Πηνειό ποταμό. Βορειοδυτικά είναι η Πηγή, ανατολικά είναι τα Μεγάλα Καλύβια, νοτιοδυτικά οι Γομφοί και δυτικά η Λυγαριά.
Η εκκλησία των Παμμεγίστων Ταξιαρχών έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο."Πρόκειται για τρίκλιτη Βασιλική από αργολιθοδομή με χρονολογία ίδρυσης το έτος 1848. Εσωτερικά ο ναός είναι κατάγραφος από τοιχογραφίες, που σώζονται αποσπασματικά με επιγραφές πάνω από τη βόρεια είσοδο. Οι τοιχογραφίες χρονολογούνται στα 854".
Διοικητικά - πληθυσμιακά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα, μετά την ενσωμάτωση της Θεσσαλίας, το 1883 με την παλιά της ονομασία από την τουρκοκρατία ως Μικρή Πολιάνα να προσαρτάται στον τότε κοινότητα δήμο Πιαλίων. Το 1919 με το ΦΕΚ 66Α - 22/03/1919 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1955 με το ΦΕΚ 287Α - 10/10/1955 μετονομάστηκε σε Μουριά. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί κοινότητα που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Γόμφων του Δήμου Πύλης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 561 κάτοικοι. Η πορεία του πληθυσμού, μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, σύμφωνα με τις απογραφές είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Πύλης
Μυλοκόπι
Το μυλοκόπι (επιστημονική ονομασία: Umbrina cirrosa) είναι ψάρι της οικογένειας των Σκιαινιδών που απαντά στην Μεσόγειο και στις ακτές του βορειοανατολικού Ατλαντικού. Συνήθως αποτελεί παραπίπτον αλίευμα ή ψαρεύεται με ψαροντούφεκο. Ο πληθυσμός του στη Μεσόγειο έχει καθοδική τάση.
Περιγραφή
Το μυλοκόπι έχει μήκος περίπου 40 εκατοστά, με μέγιστο δημοσιευμένο μήκος τα 73 εκατοστά και μέγιστο βάρος τα 3,1 κιλά, ενώ μπορεί να φτάσει το 1 μέτρο μήκος και βάρος τα 15 κιλά. Η ράχη του έχει σκούρο σταχτί χρώμα και η κοιλιά του ασημόλευκη. Τα πτερύγιά του είναι σκούρα. Το πρώτο ραχιαίο πτερύγιο είναι σχεδόν τριγωνικό και το δεύτερο ίσιο και φτάνει μέχρι την ουρά. Στην κοιλιά φέρει κυματιστές λοξές γραμμές που χρυσίζουν και έχουν άσπρα και μαύρα ενδιάμεσα στίγματα.
Βιολογία
Το μυλοκόπι είναι ευρύαλο είδος το οποίο βρίσκεται σε βραχώδεις και αμμώδεις βυθούς κοντά στις ακτές σε βάθος μέχρι 100 μέτρα. Τα νεαρά του είδους εισέρχονται σε εκβολές ποταμών. Το μυλοκόπι τρέφεται με βενθικά ασπόνδυλα, όπως τα καρκινοειδή, τα μαλάκια και τα σκουλήκια. Η αναπαραγωγική περίοδος του είδους αρχίζει το Μάιο και κορυφώνεται τον Ιούνιο. Φτάνει σε σεξουαλική ωρίμανση σε ηλικία 3 ετών, όταν έχει μήκος περίπου 35 εκατοστά.
Κατανομή
Το μυλοκόπι απαντάται σε υποτροπικά νερά στο βορειοανατολικό Ατλαντικό, από τον Βισκαϊκό κόλπο μέχρι το νότιο Μαρόκο, συμπεριλαμβανομένης της Μεσογείου, της Μαύρης θάλασσας και της Αζοφικής θάλασσας. Στη Μεσόγειο, το μυλοκόπι απαντά στο Αιγαίο, την Αδριατική, τη θάλασσα της Λιγουρίας και τα νερά γύρω από την Ιβηρική χερσόνησο και τις Βαλεαρίδες νήσους. Επίσης, πιθανότατα είναι παρόν κατά μήκος των ακτών όλης της βόρειας Αφρικής.
Παραπομπές
κατηγορία:Περκόμορφα
Ορισμοί του φασισμού
Ένας σημαντικός αριθμός μελετητών συμφωνούν ότι ένα φασιστικό καθεστώς είναι κυρίως μια αυταρχική μορφή διακυβέρνησης, αν και δεν είναι όλα τα αυταρχικά καθεστώτα φασιστικά. Επομένως ο αυταρχισμός είναι ένα χαρακτηριστικό, αλλά οι περισσότεροι μελετητές λένε ότι χρειάζονται πιο πολλά χαρακτηριστικά γνωρίσματα για να θεωρηθεί φασιστικό ένα αυταρχικό καθεστώς.
Αρκετοί μελετητές έχουν εξετάσει  τις  αποκαλυπτικές, χιλιετείς και χιλιαστικές  πτυχές του φασισμού. Σύμφωνα με τους περισσότερους μελετητές του φασισμού, υπάρχουν και  αριστερές και δεξιές επιρροές στον φασισμό ως  κοινωνικό κίνημα. Επίσης παρατηρούν ότι, ιδιαίτερα όταν ο φασισμός ήταν στην εξουσία, ιστορικά  επιτέθηκε κατά του κομμουνισμού, του συντηρητισμού και του φιλελευθερισμού, προσελκύοντας υποστήριξη κυρίως από ό,τι με την κλασική έννοια ονομάζεται «άκρα δεξιά». Οι φασίστες είναι γενικά έντονα αντι-καπιταλιστές, υποτάσσοντας ατομικά δικαιώματα, δικαιώματα κέρδους και ιδιοκτησίας στο Κράτος.
Γιάννης Μαρίνος
Ο Γιάννης Μαρίνος, συγγραφέας, ιστορικός διευθυντής και αναμορφωτής του «Οικονομικού Ταχυδρόμου», αλλά και αρθρογράφος, παρότι στενός φίλος του Χαρίλαου Φλωράκη θεωρεί το Φασισμό και τον Κουμουνισμό σαν νόμισμα με την ίδια όψη:
«Θεωρώ ότι το να είσαι αντικομμουνιστής, όπως άλλωστε και αντιφασίστας, είναι προϋπόθεση για έναν που θεωρεί ύψιστη πολιτική κατάκτηση τις δημοκρατικές ελευθερίες, τα ατομικά δικαιώματα και το πλουραλιστικό κοινοβουλευτικό πολίτευμα»
Γκεόργκι Δημητρόφ
Ο Γκεόργκι Δημητρόφ (1882-1949), Βούλγαρος κομμουνιστής  θεωρητικός, επέκτεινε τις ιδέες του Λένιν υποστηρίζοντας ότι ο φασισμός ήταν η δικτατορία των πιο αντιδραστικών στοιχείων του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού. Το 1935 αναφέρει:
«Ο φασισμός είναι η μια φανερά τρομοκρατική δικτατορία των πιο αντιδραστικών, των πιο σοβινιστικών, των πιο ιμπεριαλιστικών στοιχείων του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου... Ο φασισμός δεν είναι ούτε η κυβέρνηση πέρα από τάξεις, ούτε η κυβέρνηση των μικροαστών ή των λούμπεν-προλεταρίων επί του οικονομικού κεφαλαίου. Ο φασισμός είναι η κυβέρνηση του ίδιου του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Είναι μια οργανωμένη σφαγή της εργατικής τάξης και του επαναστατικού κομματιού της αγροτιάς και της διανόησης. Ο φασισμός στην εξωτερική του πολιτική, είναι η πιο άγρια μορφή του σοβινισμού, που καλλιεργεί ζωώδες μίσος εναντίον άλλων λαών».