cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δήμος Στρώμνιτσας
Ο Δήμος Στρώμνιτσας (Струмица ) είναι δήμος στο ανατολικό μέρος της Βόρειας Μακεδονίας. Αποτελεί μέρος της Νοτιοανατολικής περιφέρειας. Στρώμνιτσα ονομάζεται επίσης η πόλη στην οποία βρίσκεται η έδρα του Δήμου Στρώμνιτσας.
Γεωγραφία
Ο Δήμος Στρώμνιτσας συνορεύει με:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Βόρειας Μακεδονίας  Κατηγορία:Νοτιοανατολική Στατιστική Περιφέρεια (Βόρεια Μακεδονία)
Τσέλομπρντο
Το Τσέλομπρντο (σερβικά κυριλλικά: Челобрдо) είναι χωριό στα νότια του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου της Μπούντβα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Οικισμοί της Μπούντβα
Επαρχία Κουνένε
Το Κουνένε (Cunene) είναι επαρχία της Ανγκόλας. Έχει έκταση 87.342 χλμ² και πληθυσμό 990.087 κατοίκους το 2014.
Γενική εικόνα
αριστερά|μικρογραφία|Αλιεύοντας γατόψαρα στην επαρχία Κουνένε. Η Οντζίβα είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας. Παλαιότερα ήταν γνωστή ως Βίλα Περέιρα ντ'Εσά. Η Οντζίβα είναι η μόνη πόλη σε αυτήν την επαρχία. Η απόσταση της από τη Λουάντα είναι 1.424 χλμ και από το Λουμπάνγκο 415 χλμ. Ο ποταμός Κουνένε έδωσε το όνομά του στην επαρχία. μικρογραφία|Καταρράκτες Ρουακάνα Το Κουνένε βρίσκεται βόρεια του ομώνυμου ποταμού, ο οποίος σχηματίζει τα σύνορα μεταξύ της Ανγκόλας και της Ναμίμπια. Το Κουνένε διασχίζεται από τη βορειοδυτική γραμμή ίσου γεωγραφικού πλάτους και μήκους.
Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου η περιοχή ήταν η σκηνή των μαχών το 1914–15. Η γερμανική εκστρατεία στην Ανγκόλα είχε ως αποτέλεσμα την προσωρινή κατοχή της περιοχής από τη Γερμανία.
Οι κάτοικοι της επαρχίας είναι συντριπτικά ποιμένες Οβάμπο. Από τη δεκαετία του 1960, υπέστησαν πιέσεις πρώτα από λευκούς εποίκους, και μετά την ανεξαρτησία από υψηλόβαθμους στρατιωτικούς αξιωματικούς και πολιτικούς, οι οποίοι απέκτησαν μεγάλες εκτάσεις γης, τις οποίες οι Οβάμπο χρειάζονταν για την εποχιακή μετακίνηση των βοοειδών τους. Το οικολογικό, οικονομικό και κοινωνικό πλεονέκτημα του ποιμαντισμού έναντι του αγροκτήματος είναι γνωστό από τη δεκαετία του 1970, αλλά δεν έχει ληφθεί επαρκώς υπόψη στη χάραξη πολιτικής.
Δήμοι και κοινότητες
Η επαρχία Κουνένε περιέχει τις ακόλουθες κοινότητες (comunas). ταξινομημένες υπό τους αντίστοιχους δήμους τους:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχίες της Ανγκόλας
39η Μηχανοκίνητη Μεραρχία Πεζικού (Τουρκία)
Η 39η Μηχανοκίνητη Μεραρχία Πεζικού (τουρκικά: 39. Mekanize Piyade Tümeni) είναι σχηματισμός του τουρκικού στρατού. Η διοίκηση της 39ης Μηχανοκίνητης Μεραρχίας Πεζικού (39'üncü Mekanize Piyade Tümeni Komutanlığı) εδρεύει στο Τσαμλιμπέλ της Μόρφου και υπάγεται στην Τουρκική Ειρηνευτική Δύναμη Κύπρου.
Ιστορία
Το 1941, με την τότε ονομασία ως 39η Μεραρχία Πεζικού (39. Piyade Tümeni), υπάγονταν στο 17ο Σώμα Στρατού στο Μαράς. Ο σχηματισμός αναπτύχθηκε από την ηπειρωτική χώρα για να συμμετάσχει στην τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974, με διοικητή τον Υποστράτηγο Μπεντρετίν Ντεμιρέλ. Κατά την απόβαση, αμέσως ενεπλάκη στη μάχη του προγεφυρώματος Πεντεμιλίου. Εν συνεχεία εντάχθηκε στο 11ο Σώμα Στρατού. Ο Νετζντέτ Οζέλ διετέλεσε διοικητής για το διάστημα από το 1999 έως τη δεκαετία του 2000.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τουρκικός Στρατός Ξηράς Κατηγορία:Στρατιωτικοί σχηματισμοί της Τουρκίας
Εθνική Οδός 36 (Ελλάδα)
36 Κατηγορία:Λέσβος
Βαγγέλης Φουντουκίδης
Ο Βαγγέλης Φουντουκίδης (30 Απριλίου 1929) είναι Έλληνας δημοσιογράφος, θεατρικός συγγραφέας και παρουσιαστής αθλητικών εκπομπών.
Από το 1949 έως το 1985 υπήρξε συντάκτης της "Αθλητικής Ηχούς", ενώ επίσης εργάσθηκε στο "Έθνος" (ως προϊστάμενος του αθλητικού τμήματος) και στην κρατική τηλεόραση.
Μαζί με τον Γιάννη Διακογιάννη παρουσίαζαν την "Αθλητική Κυριακή" από το 1970 έως το 1985, που συνταξιοδοτήθηκε.
Ασχολήθηκε επίσης με το θέατρο σαν επιχειρηματίας από το 1981 έως το 1984, αλλά και συγγραφέας, καθώς έγραψε τρεις κωμωδίες.
Ήταν παντρεμένος και πατέρας δυο γιων, εκ των οποίων ο ένας είναι ο -επίσης- δημοσιογράφος Μιχάλης Φουντουκίδης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
ΣΚ Κορίνθιανς Παουλίστα
Η Κορίνθιανς (πορτογαλικά: Corinthians) είναι αθλητικός σύλλογος που εδρεύει στη Σάο Πάολο. Ιδρύθηκε το 1910 από μετανάστες που είχαν εθνικότητα Πορτογάλων, Ιταλών και Ισπανών. Το όνομα τους προήλθε από την πρώην αγγλική ομάδα ποδοσφαίρου αλλά πρόσθεσαν στο τέλος του ονόματος το αγγλικό s ώστε να ξεχωρίζουν οι ομάδες μεταξύ τους.
Οι διακρίσεις της Κορίνθιανς είναι πολλές. Έχει κατακτήσει 7 φορές το πρωτάθλημα της Α' Βραζιλίας, το Κύπελλο Βραζιλίας 3 φορές ενώ κατέκτησε άλλες 30 φορές το πρωτάθλημα του Σάο Πάολο. Στις διεθνείς επιτυχίες συμπεριλαμβάνονται 1 Κόπα Λιμπερταδόρες, 1 Ρεκόπα Σουνταμερικάνα και 2 Παγκόσμια Κύπελλα Συλλόγων.
Η Κορίνθιανς έχει το ψευδώνυμο Timao (Μεγάλη Ομάδα). Είναι η δεύτερη λαοφιλέστερη ομάδα στη Βραζιλία μετά τη Φλαμένγκο. Επίσης, έχει περίπου 30.000.000 οπαδούς οι οποίοι αποκαλούνται Bando de Loucos (Συμμορία των Τρελών).
Τα Πρώτα Χρόνια (1910-1922)
Λίγο μετά την ίδρυση έδωσαν τον πρώτο αγώνα με μια τοπική ομάδα ονόματι Ουνιάο Ντα Λάπα και έχασαν με 1-0. Στις 14 Σεπτεμβρίου 1910 έδωσαν τον δεύτερο αγώνα τους όπου στάθηκαν τυχεροί νικώντας την Εστρέλα Πολάρ με 2-0. Αφού κατάφεραν να δείξουν τις ικανότητες τους και να νικήσουν τους αγώνες που είχαν παίξει, εντάχθηκαν στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα του Σάο Πάολο. Το 1916 κατέκτησαν τον πρώτο τους τίτλο. Μάλιστα, σε κάθε αγώνα εντός και εκτός χρησιμοποιούσαν ένα πανό όπου έλεγε This One Will Last.
Τα Καλύτερα Χρόνια (1922-1939)
Το 1922 η Κορίνθιανς αγωνιζόταν στο Πρωτάθλημα του Σάο Πάολο και έπαιξε με την πρωταθλήτρια του Ρίο ντε Τζανέιρο, την Αμέρικα και τη νίκησε. Ο Δήμαρχος του Σάο Πάολο βράβευσε τους παίκτες της Κορίνθιανς και τη χαρακτήρισε ως μια από τις καλύτερες ομάδες στη Βραζιλία. Όσο για το πρωτάθλημα πρόσθεσαν και άλλους τίτλους φτάνοντας τους 5.
Τα Πάνω-Κάτω (1940-1954)
Η Κορίνθιανς από τις αρχές της δεκαετίας του 40 αντιμετώπισε πολλά προβλήματα. Έμεινε για 6 χρόνια χωρίς τίτλο και και για να κατακτήσουν το πρωτάθλημα χρειάστηκαν να φτάσουν στη χρονιά του 1951. Η Δεκαετία του 1950 ήταν μια από τις καλύτερες χρονιές που έκαναν την Κορίνθιανς να γράψει ιστορία. Το 1951, η ομάδα των Καμπρόνε, Κλαούντιο, Λουσίνιο, Μπαλτασάρ και Μάριο σκόραραν συνολικά 103 γκολ. Τις χρονιές του 1954 και 1956 έβαλαν στην τροπαιοθήκη τους άλλους δύο τίτλους.
Το 1953 ταξίδεψε στη Βενεζουέλα για ένα τουρνουά όπου αντιμετώπισε την Μπαρτσελόνα (3-2 & 1-0) την ΑΣ Ρόμα (1-0 & 3-1), και με την ομάδα του Καράκας (2-1 & 2-0). Το 1977 πήρε για άλλη μια φορά το Παουλίστα σπάζοντας έτσι το αρνητικό σερί των 23 ετών όπου δεν κατάφερε να πάρει πρωτάθλημα.
Διεθνείς Επιτυχίες και υποβιβασμός (1990-2012)
Το 1990 κατάφερε να κατακτήσει το πρωτάθλημα της Πρώτης Κατηγορίας της Βραζιλίας αφού νίκησε τη μεγάλη του αντίπαλο, Σάο Πάολο, ενώ το 1995 κέρδισε το πρώτο της Κύπελλο Βραζιλίας νικώντας την Γκρέμιο στο Ολίμπικο Μονουμεντάλ. Το 2000 κατέκτησε το κύπελλο FIFA Club World Cup νικώντας ομάδες όπως η Βάσκο Ντα Γκάμα, η Ρεάλ Μαδρίτης, η Αλ-Νασρ και η Ράζα Καζαμπλάνκα.
Το 2007 μετά από μια κακή πορεία στο πρωτάθλημα, η ισοπαλία (1-1) με την Γκρέμιο την «έριξε» κατηγορία για πρώτη φορά. Το 2009 αφού κατέκτησε τον τίτλο της Β' Κατηγορίας την προηγούμενη σεζόν, προβιβάστηκε ξανά στα μεγάλα σαλόνια και με ηγέτη τον Ρονάλντο, κέρδισε το πολιτειακό Παουλίστα. Στο πρώτο εθνικό πρωτάθλημα μετά την επάνοδο της ομάδας στην κατηγορία η Κορίνθιανς τερματίζει τρίτη και παίρνει το εισιτήριο για το Λιμπερταδόρες του επόμενου έτους. Ο αποκλεισμός όμως της ομάδας οδηγεί και τον Ρονάλντο στο να κρεμάσει τα παπούτσια του. Η ομάδα υπέγραψε τον Αντριάνο και την επόμενη χρονιά σήκωσε το πέμπτο πρωτάθλημα της.
Το 2012 κέρδισε για πρώτη φορά στην ιστορία της το Κόπα Λιμπερταδόρες και μάλιστα δίχως ήττα σε όλο το τουρνουά. Στον διπλό τελικό επικράτησε της Μπόκα Τζούνιορς από την Αργεντινή με συνολικό σκορ 3-1. Την ίδια χρονιά κέρδισε το FIFA Club World Cup για δεύτερη φορά (Μοναδική μη ευρωπαϊκή ομάδα με πάνω από μια κατάκτηση), νικώντας την Αλ-Αχλί (1-0) της Αιγύπτου στα ημιτελικά και την Τσέλσι ΦΚ στον τελικό (1-0).
Εγχώριες Επιτυχίες (2015-σήμερα)
Παρ'όλο που σε διεθνές επίπεδο το μόνο που κατάφερε η Κορίνθιανς ήταν να φτάνει στους 16 του Λιμπερταδόρες, σε εθνικό και τοπικό επίπεδο, η ομάδα έχει γευτεί δυο εθνικά πρωταθλήματα (2015, 2017) και τρία Παουλίστα (2017, 2018, 2019).
Πλέον η διαφορά από τη μισητή Παλμέιρας είναι στα τρία πρωταθλήματα Βραζιλίας ενώ εξακολουθεί να παραμένει πρώτη δύναμη στο Παουλίστα με 30 τίτλους, έξι μπροστά από τη δεύτερη Παλμέιρας (24) και οκτώ μπροστά από τις Σάο Πάολο και Σάντος (αμφότερες με 22 πολιτειακούς τίτλους).
Στάδια
Η Κορίνθιανς έχει αγωνιστεί σε πολλά στάδια κατά το παρελθόν και αυτά είναι:
εναλλ.=Belgium vs Korea Republic - Group Η - 2014 FIFA World Cup Brazil.jpg|μικρογραφία|169x169px|Αρένα Κορίνθιανς κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014.
Αντιπαλότητες
αριστερά|μικρογραφία|261x261px|Πακαεμπού, η ιστορική έδρα της Κορίνθιανς κατά την περίοδο 1940–2014Η μεγαλύτερη της αντιπαλότητα είναι με την Παλμέιρας που εδρεύει στο Σάο Πάολο και η οποία ιδρύθηκε το 1914 πιθανώς από Ιταλούς μετανάστες. Οι υπόλοιπες αντιπαλότητες είναι αυτές με τη Σάντος και με τη μεγάλη της αντίπαλο τη Σάο Πάολο, όπου αυτές δημιουργήθηκαν επειδή η Κορίνθιανς «έκλεψε την παράταση» ή είχαν διάφορους καβγάδες που τους έφερε σε αντιπαλότητα. Για παράδειγμα η Κορίνθιανς έχει αντιπαλότητα με τη Σάντος από το 2002 επειδή σχεδόν για όλη την περίοδο η Σάντος ήταν σταθερά πρώτη, όμως την τελευταία στιγμή η Κορίνθιανς της «έκλεψε» τον τίτλο.
Η προϊστορία ανάμεσα στην Κορίνθιανς και την Παλμέιρας είναι 128 νίκες για την Κορίνθιανς 127 για την Παλμέιρας και 110 ισοπαλίες.
Έμβλημα
Το 1940 ο καλλιτέχνης Φρανσίσκο Ρεμπόλο Γκονζάλεζ ανέλαβε το νέο έμβλημα της Κορίνθιανς το οποίο υπάρχει μέχρι σήμερα. Το έμβλημα αποτελείται από δύο κουπιά που είναι σταυρωμένα και μια μεγάλη άγκυρα, λόγω των αρχικών επιτυχιών που είχε ο σύλλογος σε θαλάσσια σπορ, από την οποία από πάνω υπάρχει η ασπρόμαυρη σημαία των φιλάθλων.
Χρώματα
Το 1910 οι φανέλες τους ήταν ροζ με μαύρα σορτσάκια ενώ από το 1916 χρησιμοποιούν άσπρες φανέλες και μαύρα σορτσάκια. Το 1954 χρησιμοποίησαν φανέλες με άσπρες και μαύρες ρίγες και μαύρα σορτσάκια. Γενικά από το 1916 και μετά χρησιμοποιούν τα βασικά τους χρώματα τα οποία βασίζονται από το έμβλημα της ομάδας είναι το μαύρο και το λευκό.
Ρόστερ
As of 1 March 2019
(on loan from Cruzeiro)
(on loan from Universidad de Chile)
(on loan from Bahia)
(on loan from Torino)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Βραζιλίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1910 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βραζιλίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1910
Τζοντί Βιβιανί
Ο Τζοντί Βιβιανί, γεννημένος στις 25 Ιανουαρίου 1982 στη πόλη Λα Σιοτά της Γαλλίας, είναι ποδοσφαιριστής. Αγωνίζεται ως τερματοφύλακας. Ξεκίνησε την καριέρα του από τα τμήματα υποδομής της Μονπελιέ και το 2002 «μετακόμισε» στην πρώτη ομάδα. Έπειτα από παρουσία τριών ετών με 38 συμμετοχές, ήρθε η Σαιντ-Ετιέν, στην οποία παρέμεινε για τέσσερα χρόνια (2005-2009). Επόμενος σταθμός ήταν η Γκρενόμπλ, ενώ από το καλοκαίρι του 2011 ανήκει στην Skoda Ξάνθη.
Πηγές-Συνδέσεις
http://www.skodaxanthifc.gr/?q=node/1770
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκρενόμπλ Φουτ 38 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μονπελιέ ΕΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Σαιντ-Ετιέν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Ξάνθη
447 Βαλεντίνη
Η Βαλεντίνη (Valentine) είναι μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,99. Ανακαλύφθηκε το 1899 από τους Γερμανούς αστρονόμους Μαξ Βολφ και Φρήντριχ Καρλ Άρνολντ Σβάσμαν, που παρατηρούσαν από τη Χαϊδελβέργη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βαλεντινη
Ρόαλντ Νταλ
Ο Ρόαλντ Νταλ (Roald Dahl, 13 Σεπτεμβρίου 1916 – 23 Νοεμβρίου 1990) ήταν Βρετανός συγγραφέας νορβηγικής καταγωγής, που έγραψε τόσο βιβλία όσο και σύντομες ιστορίες και θεατρικά έργα. Έγινε ευρύτερα γνωστός κατά τη δεκαετία του 1940 γράφοντας βιβλία για παιδιά και για ενήλικες. Πολέμησε ως πιλότος της ΡΑΦ στην Ελλάδα κατά τη Γερμανική εισβολή τον Απρίλιο του 1941.
Βιογραφία
Ο Ροαλντ Νταλ γεννήθηκε το 1916 στο Λάνταφ του Κάρντιφ στην Ουαλία. Οι γονείς του, ο Harald Dahl και η Sofie Magdalene Dahl (το γένος Hesselberg) ήταν νορβηγικής καταγωγής. Η οικογένεια Νταλ έφυγε από τη Νορβηγία και εγκαταστάθηκε στο Κάρντιφ τη δεκαετία του 1880. Ο Ρόαλντ πήρε το όνομά του από τον εξερευνητή της Αρκτικής τον Ρόαλντ Αμούνδσεν, ο οποίος εκείνη την εποχή θεωρούνταν εθνικός ήρωας. Ο Νταλ μιλούσε νορβηγικά με τους γονείς του και τις αδελφές του. Ο Ρόαλντ και οι αδελφές του βαπτίστηκαν στη νορβηγική εκκλησία του Κάρντιφ, στην ενορία της οποίας ανήκαν οι γονείς τους.
Το 1920 όταν ο Ρόαλντ ήταν μόλις τεσσάρων ετών, πέθανε η επτάχρονη αδελφή του Άστρι από σκωληκοειδίτιδα. Ένα μήνα αργότερα, πέθανε και ο 57χρονος πατέρας του από πνευμονία, ως επακόλουθο του πένθους από τον θάνατο της κόρης του. Παρόλ' αυτά, η μητέρα του Νταλ αποφάσισε να μην επιστρέψει στους συγγενείς της στη Νορβηγία αλλά αποφάσισε να μείνει στην Ουαλία, καθώς επιθυμία του θανόντος συζύγου της ήταν τα παιδιά τους να φοιτήσουν σε βρετανικά σχολεία.
Το πρώτο σχολείο στο οποίο φοίτησε ο Νταλ ήταν το Καθεδρικό Σχολείο του Λάνταφ. Στην ηλικία των οκτώ ετών, ο Ρόαλντ και τέσσερις από τους φίλους του χτυπήθηκαν με βέργα από τον διευθυντή του σχολείου ως τιμωρία, καθώς είχαν τοποθετήσει ένα ψόφιο ποντίκι σε ένα βάζο με καραμέλες στο συνοικιακό κατάστημα που ανήκε σε μία «κακιά και μισητή» γριά που λεγόταν Πράτσετ (η σύζυγος του σιδηρουργού Πράτσετ). Αυτό το περιστατικό έμεινε στη μνήμη των αγοριών ως "Great Mouse Plot of 1923" - «Η εν έτει 1923 μεγάλη συνωμοσία του ποντικιού», βιβλίο του Νταλ που γράφτηκε ως αποτέλεσμα αυτής της ανάμνησης.
Στη συνέχεια, ο Ρόαλντ φοίτησε σε αρκετά οικοτροφεία στην Αγγλία, μεταξύ αυτών στο σχολείο Saint Peter's στο Weston-super-Mare. Οι γονείς του Ρόαλντ επιθυμούσαν να φοιτήσει σε ιδιωτικό σχολείο και το μόνο κοντινό σε απόσταση σχολείο ήταν αυτό, χάρη στην τακτική ακτοπλοϊκή σύνδεση στο κανάλι του Μπρίστολ. Τα σχολικά του χρόνια στο Saint Peter's ήταν μία δυσάρεστη εμπειρία για τον Ρόαλντ. Νοσταλγούσε την οικογένειά του και έγραφε στη μητέρα του σχεδόν σε καθημερινή βάση. Ωστόσο, ποτέ δεν τής αποκάλυψε τη δυστυχία που ένιωθε, φοβούμενος τη λογοκρισία του σχολείου. Μόνο μετά τον θάνατό της ανακάλυψε ο Ρόαλντ ότι η μητέρα του είχε φυλάξει όλα τα γράμματά του, δένοντάς τα σε μικρά δέματα που συγκρατούνταν με μία πράσινη ταινία. Αργότερα, φοίτησε στο σχολείο Ρέπτον στο Ντέρμπισαϊρ, όπου - σύμφωνα με τη νουβέλα του «Αγόρι» - ο Τζέφρι Φίσερ χτύπησε δυνατά τον φίλο του Νταλ Μάικλ. Ο Φίσερ αργότερα έγινε Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπερι, πράγμα το οποίο έκανε τον Νταλ να «αμφισβητήσει τη θρησκεία, ακόμη και τον Θεό».
Ο Νταλ ήταν πολύ ψηλός, με ύψος 1.98μ ως ενήλικας. . Είχε έφεση στον αθλητισμό και εξελέγη ομαδάρχης στα αθλήματα των Φάιβς και της τοιχοσφαίρισης. Παράλληλα ήταν μέλος της ομάδας ποδοσφαίρου. Τα παραπάνω συνετέλεσαν στη δημοτικότητά του. Συγχρόνως επέδειξε ενδιαφέρον για τη φωτογραφία. Κατά τη διάρκεια της φοίτησής του, το εργοστάσιο σοκολάτας «Κάντμπουρι» συνήθιζε κατά καιρούς να αποστέλλει στο σχολείο κουτιά με νέα είδη σοκολάτας, έτσι ώστε να δοκιμαστούν από τους μαθητές. Ο Νταλ ονειρευόταν να εφεύρει ένα νέο είδος σοκολάτας που θα έκανε τον ίδιο τον κ. Κάντμπουρι να του απευθύνει τα συγχαρητήριά του. Το γεγονός αυτό ενέπνευσε τον Νταλ να συγγράψει το τρίτο βιβλίο του για παιδιά «Ο Τσάρλι και το εργοστάσιο σοκολάτας».
Κατά τη διάρκεια της παιδικής και εφηβικής του ηλικίας, ο Νταλ περνούσε τις καλοκαιρινές του διακοπές στη γενέτειρα των γονιών του, τη Νορβηγία, απολαμβάνοντας κυρίως τα φιόρδ. Η παιδική του ηλικία περιγράφεται στο αυτοβιογραφικό του έργο «Boy: Tales of Childhood» - «Αγόρι: Ιστορίες παιδικής ηλικίας».
Μετά την αποφοίτησή του από το σχολείο, ο Ρόαλντ πέρασε τρεις εβδομάδες κάνοντας περιήγηση στο Νιουφάουντλαντ, παρέα με μία ομάδα που ονομαζόταν «Εξερευνητική Ομάδα Ιδιωτικών Σχολείων». Τον Ιούλιο του 1934 προσελήφθη ως υπάλληλος της Royal Dutch Shell Petroleum Company.
Περατώνοντας δύο χρόνια πρακτικής στο Ηνωμένο Βασίλειο, ο Νταλ μετατέθηκε στο Νταρ ες Σαλάμ στην Ταγκανίκα (η σημερινή Τανζανία). Έμενε σε ένα πολυτελές σπίτι της Shell μαζί με άλλους δύο υπαλλήλους της εταιρίας, έχοντας στη διάθεσή τους ένα μάγειρα και προσωπικούς οικιακούς βοηθούς. Κατά την εκτέλεση της εργασίας του που ήταν η προμήθεια πετρελαίου σε πελάτες της Τανγκανίκα, συνάντησε μεταξύ άλλων ένα περίεργο είδος φιδιού καθώς και λιοντάρια.
Συμμετοχή στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Ο Νταλ βρισκόταν στην Κένυα όταν ξέσπασε ο 2ος ΠΠ. Υπηρέτησε κατ αρχήν στο πεζικό αλλά τόλμησε ένα μακρύ ταξίδι ως στην Αίγυπτο με σκοπό να καταταγεί στην αεροπορία, τη ΡΑΦ. Ακολούθησε εκπαίδευση μαζί με μια ομάδα άλλων 20 εθελοντών εκ των οποίων επέζησαν αυτός μόνο και άλλοι δυο του πολέμου. Αποφοίτησε Ανθυποσμηναγός και κατετάγη στην 80η Μοίρα πετώντας με παλιά διπλάνα Γκλόστερ Γκλαντιάτορς. Τον Σεπτέμβρη 1940 είχε την ατυχία να καταπέσει με το αεροπλάνο του κοντά στη Μέρσα Ματρούχ, κάτω από άσχημες συνθήκες ορατότητας κι ενώ του τελείωναν τα καύσιμα. Υπέστη βαριά εγκεφαλική κάκωση και μερική τύφλωση. Ακολούθησε μια μακριά περίοδο νοσηλείας απ την οποία οι γιατροί δεν πίστευαν ότι θα αναρρώσει. Τον Απρίλιο του 1941 εντούτοις επανακτά τις δυνάμεις του και αποστέλλεται στην Ελλάδα για ενίσχυση της ΡΑΦ που μάχεται κάτω από αντίξοες συνθήκες. Θα βρεθεί στη Μοίρα 33 με βάση την Ελευσίνα και θα εμπλακεί για πρώτη φορά με γερμανικές δυνάμεις πάνω απ´τη Χαλκίδα καταρρίπτοντας στις 14 και 16 Απριλίου 2 βομβαρδιστικά JU88. Θα συμμετάσχει ενεργά στη Μάχη των Αθηνών τον Απρίλιο του 1941 όπου καταρρίπτει ακόμα ένα JU88. Θα μνημονεύσει τον θάνατο του Σμηναγού του Μάρμαντιουκ Πατλ αργότερα σε βιβλίο του. Στις 21 Απριλίου 1941 οι Γερμανοί χτυπούν άσχημα τη βάση της Ελευσίνας και οι τελευταίοι 7 πιλότοι της Μοίρας 33, ανάμεσά τους κι ο Νταλ, διαφεύγουν στο μικρό αεροδρόμιο των Μεγάρων. Εκεί ένας Άγγλος Πτέραρχος ζητά έναν εθελοντή πιλότο να μεταφέρει ένα δέμα με εξαιρετικά μυστικό περιεχόμενο στο Άργος. Ο Νταλ είναι ο μόνος που προσφέρεται. Στη συνέχεια η Λουφτβάφε χτυπά το Άργος και καταστρέφει οτιδήποτε αεροπλάνο υπάρχει εκεί, αλλά τη στιγμή εκείνη ο Νταλ και ένας σύντροφός του ο Ντέηβ Κοκ βρίσκονται κατά σύμπτωση στον αέρα σε περιπολία. Σε ένα μήνα θα είναι από τους τελευταίους πιλότους της ΡΑΦ που εγκαταλείπουν την Ελλάδα για την Κρήτη. Επιστρέφοντας στην Αίγυπτο συνεχίζει την πολεμική του δράση με το σμήνος του που τώρα εδρεύει στη Χάϊφα και έχει στόχο μερικές Γαλλικές δυνάμεις του Βισύ που συνεργάζονται με τους Γερμανούς. Στις 4 και 15 Ιουνίου 1941 καταρρίπτει 2 εχθρικά αεροπλάνα αλλά η κατάσταση της υγείας του επιδεινώνεται απ το παλιό κρανιακό του τραύμα και οι γιατροί του απαγορεύουν τις πτήσεις. Προβιβάζεται σε Υποσμηναγό και μετατίθεται στην Αγγλία και στη συνέχεια αποστέλλεται στην Αμερική ως σύνδεσμος με την Υπηρεσία Πληροφοριών. Εκεί συνεχίζει και το συγγραφικό του έργο. Στο τμήμα που εργάζεται ασχολούνται κυρίως με προπαγανδιστικά άρθρα και σε μερικά σημεία ο Νταλ δεν συμφωνεί με το ύφος και το περιεχόμενο, πράγμα που τον φέρνει σε ρήξη με τους ανωτέρους του οι οποίοι προτιμούν να τον απομακρύνουν πίσω στην Αγγλία. Τερματίζει τον πόλεμο με τον βαθμό του Επισμηναγού και την κατακύρωση 5 βεβαιωμένων καταρρίψεων, 3 στην Ελλάδα και 2 στη Μέση Ανατολή.
Οικογενειακή ζωή
thumb|right|Ο Ρόαλντ Νταλ με την [[Πατρίσια Νιλ]] Ο Νταλ νυμφεύθηκε την Αμερικανίδα ηθοποιό (και βραβευμένη με Όσκαρ) Πατρίσια Νιλ στις 2 Ιουλίου 1953 στην εκκλησία της Αγίας Τριάδας στη Νέα Υόρκη. Ο γάμος τους διήρκεσε τριάντα χρόνια και απέκτησαν πέντε παιδιά: την Ολίβια (η οποία πέθανε σε ηλικία 7 ετών από ιλαρά), την Τέσσα, τον Θίο, την Ωφέλεια και τη Λούση. Το βιβλίο Ο ΜΦΓ αφιερώθηκε την Ολίβια Νταλ. Σε ηλικία τεσσάρων μηνών, ο Θίο Νταλ τραυματίστηκε σοβαρά όταν το παιδικό του καροτσάκι χτυπήθηκε από ένα ταξί στη Νέα Υόρκη. Για κάποιο χρονικό διάστημα έπασχε από υδροκεφαλισμό, γεγονός το οποίο ώθησε τον πατέρα του να ασχοληθεί με την ανάπτυξη ενός μηχανήματος που θα διευκόλυνε την κατάσταση του γιου του. Το 1965 και ενώ ήταν έγκυος στο πέμπτο τους παιδί τη Λούση, η σύζυγός του Πατρίσια προσβλήθηκε από τρία εγκεφαλικά ανευρύσματα. Ο Νταλ φρόντισε για την αποκατάσταση της υγείας της και τελικά η Πατρίσια κατόρθωσε να περπατήσει εκ νέου και να ξαναμιλήσει. Το 1983, το ζεύγος Νταλ πήρε διαζύγιο και ο Ρόαλντ νυμφεύθηκε την κατά 22 χρόνια νεότερή του Φελίσιτυ ("Λίσσυ") ντ' Αμπρώ Κρόσλαντ (γεννηθείσα 12 Δεκεμβρίου 1938).
Συγγραφικό έργο, ταινίες και παράδοση
Το πρώτο του έργο δημοσιεύτηκε στην Αμερική το 1942 κι ήταν η προσωπική του αφήγηση απ' το ατύχημά του στη Λιβύη. Ο συνάδελφός του Σ. Φόρεστερ με τον οποίον εργάζονταν στην Αμερική στην Υπηρεσία Πληροφοριών τον έπεισε να δώσει τον τίτλο : 'Καταρριπτόμενος στη Λιβύη' (Shot down over Libya), αν και ο Νταλ προτιμούσε τον χλευαστικό τίτλο 'Piece of Cake' για τις πολύ δύσκολες στιγμές που έζησε σε εκείνη την περιπέτεια. Ο παραπάνω τίτλος 'Piece of Cake' εντούτοις χρησιμοποιήθηκε στη δεκαετία του 90 για την παραγωγή μιας τηλεοπτικής σειράς με αεροπόρους της ΡΑΦ που δεν σχετίζονταν σε περιεχόμενο με το βιβλίο του Νταλ. Ακολούθησε το βιβλίο του 'Going Solo' που αναφέρεται στην αεροπορική και πολεμική του εμπειρία.
Είναι λίγο γνωστό ότι ο Νταλ είναι ο δημιουργός των Gremlins. Το 1943 έγραψε ένα βιβλίο όπου κάτι παράξενα τερατάκια μπαίνουν μέσα στα αεροπλάνα της ΡΑΦ για να κάνουν ζημιές. Η εταιρεία του Ντίσνεϋ αγόρασε τα δικαιώματα, αλλά θα περάσουν κάπου 50 χρόνια μέχρι που να γίνει η αντίστοιχη ταινία όπου χρησιμοποιήθηκε μεν ο τίτλος αλλά όχι και το πλήρες σενάριο απ' την ιστορία του Νταλ.
Θα ακολουθήσουν τα έργα για παιδιά, που τον έκαναν διάσημο: 'Charlie and the Chocolate Factory', 'Matilda' και 'James and the Giant Peach'. Το 'Matilda' γυρίστηκε κωμική ταινία το 2000 με τον ηθοποιό Ντάνυ ντε Βίτο και δανείστηκε το όνομα και το πνεύμα της υπόθεσης του βιβλίου του Νταλ. Το 'Charlie and the Chocolate Factory' είναι έργο που παίζεται μέχρι σήμερα για τα παιδιά και γυρίστηκε επίσης ταινία με τον ηθοποιό Τζην Ουάιλντερ με τον τίτλο 'Willy Wonka & the Chocolate Factory'. Μέρος της μουσικής της ταινίας, τα παιδικά τραγούδια του έργου, ανήκει επίσης στον Νταλ.
Ακολούθησε στα 1960 μια περίοδος με έργα για μεγάλους τύπου 'θρίλερ'. Σχεδόν όλα κατέληξαν σε σενάρια της αμερικανικής τηλεόρασης στις σειρές 'Twilight Zone' και ένα από αυτά, το 'Ο Άνθρωπος από τον Νότο', γυρίστηκε ταινία με πρωταγωνιστές τους Στηβ Μακ Κουίν και Πήτερ Λώρε. Είναι ακόμα πιο άγνωστο στο κοινό ότι το έργο Τζέημς Μποντ 'Ζεις μονάχα δυο φορές' βασίζεται σε δημιούργημα του Νταλ το οποίο υιοθέτησε ο συγγραφέας Ιαν Φλέμινγκ: το όνομα του Νταλ αναφέρεται επίσημα στη συγγραφή του σεναρίου της ταινίας. Το ίδιο συνέβη και με το 'Chitty Chitty Bang Bang' το μαγικό αυτοκίνητο, που γυρίστηκε ταινία με τον ηθοποιό και χορευτή Ντικ Βαν Ντάικ.
Στο αγγλοσαξωνικό κοινό το όνομα του Ρόαλντ Νταλ είναι ήδη μια πασίγνωστη και καθιερωμένη μορφή συγγραφέα. Το 2002 στο Κάρντιφ της Αγγλίας μια παραλιακή πλατεία μετονομάστηκε σε 'Roald Dahl Plass' (Plass είναι η νορβηγική λέξη για την πλαζ) και το 2005 άνοιξε το 'Roald Dahl Museum and Story Centre' στο Great Missenden χάριν της παγκόσμιας προσπάθειας περιορισμού του αναλφαβητισμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί συγγραφείς
Νιμέτ Νεβζάντ Χανιμεφέντι
Η Νιμέτ Νεβζάντ Χανιμεφέντι (Οθ. Τούρκικα:نيمت نيفزاد سيدة) (Τούρκικα: Nimet Nevzad Hanımefendi, 2 Μαρτίου 1902 - 23 Ιουνίου 1992) ήταν η πέμπτη σύζυγος του τελευταίου σουλτάνου Μωάμεθ ΣΤ΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Aliyyetü'ş-Şân İkinci Nimet Nevzad Hanım Εfendi Hazretleri
Βιογραφία
Η Νιμέτ Νεβζάντ Χανιμεφέντι γεννήθηκε στις 2 Μαρτίου 1902 στην Κωνσταντινούπολη, και ήταν κόρη του Μπαργκού Σαμπάν Εφέντι, κηπουρός του παλατιού και της συζύγου του Χατιτζέ Χανίμ. Το πραγματικό της όνομα ήταν Νιμέτ Μπαργκού. Είχε δύο αδελφές την Εμινέ Χαϊριγιέ Νεσρίν Χανίμ και την Φατμά Τουζεχρά Νεβζέρ Χανίμ και ένα αδελφό, τον Σαλίχ Μπέη Μπαργκού. Η σύζυγος του Χουσεϊν Μπέη, η Εντά Χανίμ ήταν η θεία του πατέρα της.
Το 1913, μετά από αίτημα της Εντά Χανίμ προς την Ντεμσάν Χανίμ (αδελφή εξ αγχιστείας της Μιχρενγκίζ Καντινεφέντι, δεύτερη συζύγο του σουλτάνου Μωάμεθ Ε΄), η Νιμέτ μαζί με την αδελφή της Εμινέ Χαϊριγιέ παρουσιάστηκαν στο χαρέμι του σουλτάνου Μωάμεθ Ε΄. Η Νιμέτ και η Εμινέ Χαϊριγιέ, μετονομάστηκαν σε Νεβζάντ και Νεσρίν, σύμφωνα με την παράδοση του παλατιού, από την Τζεϊλανιγιάρ Χανίμ, μια από τις καλφάδες του παλατιού.
Μετά το θάνατο του Μωάμεθ Ε΄ το 1918, η Νεβζάντ και η Νεσρίν μετακόμισαν μαζί με το γιο του ηγεμόνα Μεχμέτ Ζιγιαεντίν, στο παλάτι του. Ωστόσο, σύντομα, ο σουλτάνος Μωάμεθ ΣΤ΄ πρόσεξε την Νεβζάντ και παντρεύτηκαν την 1η Σεπτεμβρίου 1921 στο Παλάτι Γιλντίζ. Από αυτό τον γάμο δεν προέκυψαν παιδιά.
Όταν ο σουλτάνος Μωάμεθ ΣΤ΄ καθαιρέθηκε, ακολούθησε τον έκπτωτο σουλτάνο στην εξορία. Μετά το θάνατο του Μωάμεθ ΣΤ΄, επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη με την αδελφή της, δημοσιεύοντας τα απομνημονεύματά της το 1937 με τον τίτλο «Yıldız'dan San Remo'ya». Το 1928 παντρεύτηκε για δεύτερη φορά, τον αξιωματικό Ζεκί Μπέη Σεφερόγλου και πήρε το όνομα Νιμέτ Σεφερόγλου. Την ίδια χρονιά γεννήθηκε η κόρη της Σαντικά Σελτζούκ και το 1931 ο γιος της, Σαμπάν Μουσταφά.
Η Νιμέτ Νεβζάντ Χανιμεφέντι πέθανε στις 23 Ιουνίου 1992 στο Γκιοκσού της Κωνσταντινούπολης σε ηλικία 90 ετών. Είναι θαμμένη στο Κοιμητήριο Καρατζαχμέτ.
Πηγές
Κατηγορία:Σουλτάνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Σημειωτική
Σημειωτική (από το αρχ. ελλ. σημεῖον) ή, όπως ονομαζόταν παλαιότερα, σημειολογία είναι η επιστήμη που μελετά τη συγκρότηση και τη λειτουργία των συμβολικών συστημάτων στο σύνολό τους. Στο αντικείμενό της εμπίπτει οτιδήποτε χρησιμοποιείται με κάποια σημασία και υποκαθιστά κάτι άλλο. Γλώσσα, κυκλοφοριακή σήμανση, μουσική, ιατρική συμπτωματολογία, θέατρο, κοινωνικές συμβάσεις, κινηματογράφος, μόδα και τελετουργικές συμπεριφορές είναι μερικά μόνο από τα συστήματα διαχείρισης σημασιών, που ως τέτοια μελετώνται από τη σημειωτική για την επικοινωνιακή τους λειτουργία. Επειδή σημασίες εμπλέκονται σε οποιαδήποτε δραστηριότητα συμμετέχει ο άνθρωπος και συνεπώς στο σύνολο του πολιτισμού, η σημειωτική διεκδικεί τον ρόλο γενικής πολιτισμικής θεωρίας.
Ο όρος πρωτοχρησιμοποιήθηκε από τον Τζων Λοκ το 1690 σε μια μελέτη για την έννοια της κατανόησης.
Η σημειωτική παρέχει τα εργαλεία για την κριτική εξέταση των συμβόλων και για την έρευνα της ερμηνείας σε πολλούς τομείς.
Σύμφωνα με τις διαδικασίες ανάλυσης που προτείνει ο A.J. Greimas, διακρίνουμε δύο επίπεδα ανάλυσης: το επιφανειακό επίπεδο και το βαθύ επίπεδο (immanent). Στο επιφανειακό επίπεδο, δύο συνιστώσες ρυθμίζουν την οργάνωση των στοιχείων: μια αφηγηματική συνιστώσα (που ρυθμίζει τη διαδοχή, την "αλυσίδα", των καταστάσεων και των μεταμορφώσεων) και μια συνιστώσα λόγου που ρυθμίζει την αλυσίδα των μορφών και των εννοιών. Στο βαθύ επίπεδο υπάρχουν δύο σχέδια οργάνωσης: ένα δίκτυο σχέσεων και ένα σύστημα πράξεων.
Η σημειωτική ανάλυση κειμένων (κειμενογλωσσολογία) είναι α) η εσωτερική ανάλυση (immanent) β) η δομική ανάλυση γ) η ανάλυση λόγου. Κάθε κείμενο χαρακτηρίζεται από "αφηγηματικότητα" και μπορεί να αναλυθεί σε "αφηγηματικά προγράμματα". Σύμφωνα με τον Greimas, το αφηγηματικό πρόγραμμα είναι η ακολουθία καταστάσεων και μεταμορφώσεων που συμβαίνουν στη βάση μιας σχέσης S-Ο (υποκειμένου-αντικειμένου). Η αφηγηματική ανάλυση κειμένου έγκειται στην παράθεση των εκφωνημάτων κατάστασης και των εκφωνημάτων πράξης. Το υποκείμενο (S) δεν είναι "πρόσωπο" και το αντικείμενο (O) δεν είναι πράγμα: πρόκειται για ρόλους, για ιδέες που ορίζουν τις συσχετικές θέσεις (τους actants ή τους ρόλους actantiels) που δεν υπάρχουν χωρίς ο ένας τον άλλον.
Όροι σημειωτικής:
μεταμόρφωση, αφηγηματικό πρόγραμμα, επιτέλεση, ικανότητα, υποκείμενο κατάστασης, υποκείμενο ενεργείας, μορφές, διαμόρφωση λόγου, δρων ρόλος, θεματικός ρόλος.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Φιλοσοφία της γλώσσας Κατηγορία:Γλωσσολογία
Αυτοδιοικούμενη Ζώνη Ντανού
Και οι δύο δήμοι είναι διοικητικά μέρος της επαχίας Ταούνγκγι. Η ζώνη αυτοδιοικείται από τους Ντανού. Το επίσημο όνομά της, ανακοινώθηκε από διάταγμα στις 20 Αυγούστου 2010.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διοικητικές διαιρέσεις της Μιανμάρ
Λουίς δε Καμόες
Ο Λουίς ντε Καμόες ή Καμόενς (Luís Vaz de Camões, 1524 – 20 Ιουνίου 1580) ήταν Πορτογάλος ποιητής, ο οποίος έζησε και έδρασε κατά τον 16ο αιώνα. Θεωρείται ο εθνικός ποιητής της Πορτογαλίας και ένας από τους μεγάλους Ευρωπαίους ποιητές της εποχής του.
Ζωή και δράση
Οι βιογραφικές πληροφορίες για τη ζωή και τη δράση του Καμόες είναι σε μεγάλο βαθμό αβέβαιες. Πιθανολογείται ότι γεννήθηκε το 1524 στη Λισαβόνα, καταγόμενος από αριστοκρατική οικογένεια. Στην Κοΐμπρα απέκτησε ευρεία μόρφωση, στην οποία βασίζεται το μετέπειτα λογοτεχνικό έργο του.
Ο Καμόες έζησε μια μυθιστορηματική και περιπετειώδη ζωή. Μπήκε στην Αυλή του βασιλιά της Πορτογαλίας Ιωάννη Γ΄, απ’ όπου απομακρύνθηκε λόγω της εμπλοκής του σε αυλικούς έρωτες και εξορίστηκε στο Μαρόκο, όπου έχασε το δεξί του μάτι σε μια μάχη στη Θέουτα στις ακτές του Μαρόκου.
Το 1553 συνελήφθη για συμμετοχή του σε ανταρσία στη Λισαβόνα και φυλακίστηκε, αλλά αμνηστεύτηκε με βασιλική χάρη που του δόθηκε από τον βασιλιά Ιωάννη Γ΄ και στάλθηκε για βασιλική υπηρεσία στην Ινδία, ναυάγησε στο Δέλτα του ποταμού Μεκόνγκ, περιπλανήθηκε στη Μοζαμβίκη (1567), από όπου τον βοήθησε τελικά ο Ντιόγκο ντε Κούτο να επιστρέψει στην πατρίδα του.
Ο Καμόες πέθανε στη Λισαβόνα, σε ηλικία 55 ετών, στις 20 Ιουνίου 1580, λόγω της κλονισμένης υγείας του από τις κακουχίες.
Λογοτεχνικό έργο
Ο Λουίς ντε Καμόες είναι ο δημιουργός του εθνικού έπους της Πορτογαλίας «Οι Λουσιάδες» ή Λουζιτανοί (Os Lusiadas, 1572). Στο επικό αυτό ποίημά του, ο Καμόες εξαίρει τα γεγονότα της πορτογαλικής ιστορίας και τα κατορθώματα των υιών του Λούσου, των Λουσιάδων, όπως ονομάζονταν οι Πορτογάλοι από τους Ρωμαίους από την αρχαία ρωμαϊκή ονομασία «Λουσιτάνια» (Lusitania) της Πορτογαλίας.
Οι «Λουσιάδες» είναι ένα έμμετρο έπος, που εκτείνεται σε 10 κάντος και 1.102 οκτάστιχες ομοιοκαταληκτικές στροφές (ottava rima). Το θέμα του αφηγείται το ιστορικό ταξίδι του Πορτογάλου θαλασσοπόρου Βάσκο ντα Γκάμα προς την Ινδία με τον περίπλου του Ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδας στα τέλη του 15ου αιώνα (1498).
Το επικό αυτό ποίημα του Καμόες έχει γραφτεί κατά το πρότυπο της «Αινειάδας» του Βιργιλίου και του «Μαινόμενου Ορλάνδου» του Αριόστο και ήταν αφιερωμένο στον βασιλιά Σεβαστιανό της Πορτογαλίας (Sebastiao, 1554 – 1578), ο οποίος σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια αντιμουσουλμανικής σταυροφορίας στο Μαρόκο.
Η φήμη και το λογοτεχνικό έργο του Καμόες έγινε γνωστό πέρα από τα σύνορα της πατρίδας του, όσο ακόμη ζούσε. Απέκτησε θαυμαστές σε όλη την Ευρώπη, ανάμεσα στους οποίους ήταν μεγάλα ονόματα της λογοτεχνίας, όπως ο Τορκουάτο Τάσσο, ο Λόπε δε Βέγα, ο Τζον Μίλτον, ο Γκαίτε, ο Μπάυρον και στα νεότερα χρόνια ο Αμερικανός μυθιστοριογράφος Χέρμαν Μέλβιλ. Ένα αντίτυπο από την πρώτη έκδοση των «Λουσιάδων» (1572) βρίσκεται στη βιβλιοθήκη του Παλάσιου ντε Μάφρα.
Εκτός από τους «Λουσιάδες», ο Καμόες άφησε και σημαντικό λυρικό έργο: ωδές, σονάτα, ελεγείες και τραγούδια, από τα οποία ξεχωρίζουν τα λυρικά ποιήματά του σε ενδεκασύλλαβους (Rimas, 1595), όπου απομιμείται τους αρχαίους κλασικούς συγγραφείς.
Ο Καμόες έγραψε επίσης και τρία θεατρικά έργα: «Οι Αμφιτρύονες», βασισμένο στο γνωστό θέμα του Πλούτου, «Ο βασιλιάς Σέλευκος», εμπνευσμένο από τον Πλούταρχο, και ο «Φιλόδημος», που δημοσιεύτηκε μετά τον θάνατο του Καμόες, μαζί με τους «Αμφιτρύονες» (1587), αλλά είχε γραφτεί πολύ νωρίτερα.
Μνημεία του Καμόες
Στο Μνημείο των Ανακαλύψεων, που βρίσκεται στην αποβάθρα του ποταμού Τάγου στην περιοχή Μπελέμ της Λισαβόνας και απεικονίζονται σ’ αυτό τα πέτρινα αγάλματα των Πορτογάλων ηρώων που συνδέονται με την Εποχή των Ανακαλύψεων, υπάρχει και το άγαλμα του ποιητή Λουίς ντε Καμόες, που κρατά στα χέρια του ένα αντίγραφο των «Λουσιάδων».
Ένας περίτεχνος ανδριάντας του Λουίς ντε Καμόες δεσπόζει στην καλλιτεχνική περιοχή Σιάντου της Λισαβόνας, ενώ στην Εκκλησία Σάντα Ενγκράσια της Λισαβόνας στεγάζεται το κενοτάφιό του.
Πηγές
Κατηγορία:Πορτογάλοι ποιητές
Γιάννης Διακογιάννης
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και πήγε στη Σχολή Καλπάκα στο Παγκράτι. Έχασε τον πατέρα του σε ηλικία 11 ετών και η μητέρα του εν μέσω της Κατοχής πούλησε το πιάνο της, με αποτέλεσμα να του ψαλιδίσει τα φτερά στο χώρο της μουσικής, την οποία αγαπούσε περισσότερο και από τον αθλητισμό. Με το ποδόσφαιρο άρχισε η επαφή στα μέσα της δεκαετίας του 1940, όταν πήγε με έναν συγγενή του σε φιλικό του Παναθηναϊκού με την Α.Ε.Κ.. Έπαιξε μπάσκετ στην εφηβική ομάδα της περιοχής, αλλά ήταν και αθλητής στίβου του Α.Ο. Παγκρατίου, ασχολούμενος με τα 100 μέτρα, 200 μέτρα και το άλμα εις μήκος. Σε αγώνες μεταξύ ιδιωτικών σχολείων της εποχής είχε έρθει δεύτερος στα 100 μ. και πρώτος στα 300 μ.
Πήγε στη Γαλλία το 1954 για να σπουδάσει ιατρική, σπούδασε μουσική, όμως τελικά τον κέρδισε η δημοσιογραφία. Η αγάπη του για τα σπορ τον οδήγησε στα γραφεία της μεγάλης εφημερίδας L'Équipe και του περιοδικού France Football που ανήκαν στο ίδιο συγκρότημα. Εκεί έμαθε αυτό που έλεγε συχνά αργότερα: «Ο δημοσιογράφος είναι αρχείο, ατζέντα και τηλέφωνο». Έμεινε στη Γαλλία μέχρι το 1960 και στη συνέχεια επανήλθε στην Ελλάδα. Κάλυψε με ανταποκρίσεις του πάρα πολλές κορυφαίες διοργανώσεις, μεταξύ των οποίων Παγκόσμια Κύπελλα ποδοσφαίρου (ξεκινώντας από αυτό του 1954 στην Ελβετία και τερματίζοντας με αυτό του 1998 στη Γαλλία), διεθνείς αγώνες και παγκόσμια πρωταθλήματα στίβου, τελικούς αγώνες διασυλλογικών ευρωπαϊκών ποδοσφαιρικών διοργανώσεων (όπως του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1971 μεταξύ Άγιαξ και Παναθηναϊκού) και άλλα. Το 2004 υπήρξε σχολιαστής στους αγώνες της Εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου ανδρών στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου, όταν και το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα κατέκτησε το τρόπαιο.
Από το Σεπτέμβριο του 1966 έως το 1983 ήταν ο βασικός παρουσιαστής της εβδομαδιαίας αθλητικής τηλεοπτικής εκπομπής «Αθλητική Κυριακή» (αρχικά «Αθλητικά Νέα»), ενώ το Σεπτέμβριο του 1969 είχε παρουσιάσει το «9ο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Αθλητισμού», που διεξήχθη στο Στάδιο Γεώργιος Καραϊσκάκης και αποτέλεσε την πρώτη μετάδοση αγώνων στίβου από ελληνικό τηλεοπτικό συνεργείο.
Εργάσθηκε επίσης σε ιδιωτικό κέντρο αθλητικού ρεπορτάζ, ως καθηγητής δημοσιογραφίας. Από τα έργα του ξεχωρίζουν το τετράτομο «100 Χρόνια Ποδόσφαιρο» (Μίλητος, 2006), το «60 Χρόνια Μουντιάλ» (Λιβάνης, 1990), το «Οι Μεγάλες Μορφές του Αθλητισμού» (Κάκτος, 1979) κ.α. Ήταν, ακόμη, παραγωγός μουσικών ραδιοφωνικών εκπομπών. Κόρη του (υιοθετημένη) ήταν η δημοσιογράφος Ρίκα Βαγιάνη.
Υπήρξε ο πρώτος που τιμήθηκε για την εν γένει προσφορά του με το βραβείο «Ελένη Βλάχου» το 2003, ως δημοσιογράφος των «Νέων». Αποτελεί πιθανότατα τον μοναδικό Έλληνα αθλητικό δημοσιογράφο του οποίου το επώνυμο περιλήφθηκε σε στίχο τραγουδιού, συγκεκριμένα στο «Αρχίζει το ματς» σύνθεσης και εκτέλεσης του Λουκιανού Κηλαηδόνη το 1979.
Ο Γιάννης Διακογιάννης ήταν φίλαθλος του Παναθηναϊκού, κάτι που ήταν ευρέως γνωστό στους δημοσιογραφικούς κύκλους, αν και ο ίδιος δεν το είχε εκφράσει ποτέ ευθέως. Τον Ιανουάριο του 2017 ο Διακογιάννης παραδέχθηκε για πρώτη φορά δημόσια ότι είναι οπαδός του Παναθηναϊκού, σε εκδήλωση του Δήμου Βύρωνα για την παρουσίαση του βιβλίου του παλαιού ποδοσφαιριστή Δημήτρη Θεοφάνη. Ο Διακογιάννης δήλωσε: «''Παναθηναϊκός είμαι. Αθηναίος είμαι, Παναθηναϊκός είμαι. Έχω γνωρίσει τον Απόστολο Νικολαΐδη.''»
Απεβίωσε στις 13 Δεκεμβρίου 2022 σε ηλικία 91 ετών.
Άστον Ίτον
Ο Άστον Τζέιμς Ίτον (Ashton James Eaton, γεννήθηκε 21 Ιανουαρίου 1988) είναι Αμερικανός αθλητής του δεκάθλου και του επτάθλου. Ήταν χρυσός Ολυμπιονίκης στο δέκαθλο το 2012 αλλά και στους Ολυμπιακούς του Ρίο Ντε Τζανέιρο το 2016. Κέρδισε επίσης το ασημένιο μετάλλιο στο δέκαθλο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Νταεγού το 2011, χρυσό μετάλλιο στο έπταθλο, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου, το 2012 και στο δέκαθλο, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανοικτού Στίβου το 2013. Έγινε ο δεύτερος αθλητής (μετά τον Ρόμαν Σέμπρλε) που πέρασε τους 9.000 βαθμούς.
Κολεγιακή καριέρα
Γεννήθηκε στο Πόρτλαντ, του Όρεγκον, στις 21 Ιανουαρίου του 1988. Αρχικά προπονητής του ήταν ο Νταν Στιλ, υπό τις οδηγίες του οποίου ο Ίτον βελτίωσε γρήγορα τις επιδόσεις του στα 1.500 μ., το ύψος, τα εμπόδια και το άλμα επί κοντώ. Βελτίωσε το ρεκόρ του στο επί κοντώ κατα ένα μέτρο και 20 εκατοστά μέσα σε ένα χρόνο και έφτασε τους 8.000 βαθμούς στην έκτη του χρονιά στο δέκαθλο ως αθλητής κολεγίου. Αφότου ο Στιλ έφυγε το 2010, το πανεπιστήμιο προσέλαβε τον Χάρι Μάρα για να εξελίξει περαιτέρω τις ικανότητες του Ίτον.
Το 2008, ο Ίτον κέρδισε το δέκαθλο στο Πρωτάθλημα Ανοικτού Στίβου για τον Εθνικό Κολεγιακό Αθλητικό Σύνδεσμο Αμερικής. Το 2009 υπερασπίστηκε τον τίτλο του στο δέκαθλο στο Πρωτάθλημα Εθνικού Κολεγιακού Αθλητικού Σύνδεσμου Αμερικής, κερδίζοντας με 8.241 βαθμούς. Κέρδισε επίσης τον τίτλο στο έπταθλο την ίδια χρονιά στους Αγώνες Κλειστού Στίβου για τον Εθνικό Κολεγιακό Αθλητικό Σύνδεσμο Αμερικής με 5.988 βαθμούς.
Διεθνής καριέρα
Στους Προκριματικούς Αγώνες των Ηνωμένων Πολιτειών του 2008 για την πρόκριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες, τερμάτισε πέμπτος με 8.111 βαθμούς χάνοντας την πρόκριση. Στο Πρωτάθλημα Ανοικτού Στίβου Αμερικής το 2009, τερμάτισε δεύτερος στο δέκαθλο πίσω απο τον Τρέι Χάρντι με 8.075 βαθμούς. Αυτό του έδωσε μια θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανοικτού στίβου στο Βερολίνο (2009), όπου τερμάτισε 18ος με 8.061 βαθμούς.
Ο Ίτον βελτίωσε το δικό του παγκόσμιο ρεκόρ στο έπταθλο κλειστού στίβου στο Διεθνές Μίτινγκ Πολλαπλών Αγωνισμάτων Κλειστού Στίβου στο Τάλιν το Φεβρουάριο του 2011. Παρόλο που δεν τα πήγε καλά στο ύψος συγκέντρωσε 6.568 βαθμούς. Τον Αύγουστο του 2011, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Νταεγού, κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στο δέκαθλο με 8.505 βαθμούς, χάνοντας την πρώτη θέση από τον συμπατριώτη του Τρέι Χάρντι. Στις 29 Αυγούστου του 2015 κατέρριψε το δικό του ρεκόρ με 9.045 βαθμούς. Στις 3 Ιανουαρίου του 2017 ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την ενεργό δράση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Αμερικανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Δεκαθλητές Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Παγκόσμιοι πρωταθλητές στίβου
Καβούρι Ηλείας
Το Καβούρι είναι παραθαλάσσιος οικισμός της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας με υψόμετρο 5 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Καβούρι βρίσκεται στον όρμο του Κατακόλου, σε απόσταση 10 χλμ. Δ.του Πύργου και 6,5 χλμ. Α.-ΒΑ. του Κατάκολου, ανάμεσα στο Κάτω Καβούρι (Δ.) και την Κυανή Ακτή (Α.). Η παραλία της και ο πυθμένας της θάλασσας είναι αμμώδεις και τα νερά αβαθή, ενώ στην ακτή παρατηρούνται κρίνοι της θάλασσας και χαμηλή βλάστηση. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1971 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Γρανιτσαίικων. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τα Γρανισταίικα αποτελούν την τοπική κοινότητα Γρανιτσαίικων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Πύργου του Δήμου Πύργου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 66 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Πύργου
Goldman Sachs
Παρά ταύτα πολλοί σήμερα διεθνείς αναλυτές είναι εκείνοι που καταλογίζουν στην εταιρεία αυτή τις μεγαλύτερες ευθύνες για την τρέχουσα οικονομική κατάσταση, όχι μόνο στις ΗΠΑ, αλλά και σε πολλές άλλες χώρες, όπως είναι η Ελλάδα: Μεταξύ δε αυτών φέρεται και η Αμερικανική Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς η οποία και έχει καταγγείλει την εταιρεία για τη λεγόμενη «φούσκα κατοικίας», ενώ Αμερικανοί δημοσιογράφοι την καταγγέλλουν για το «φιάσκο των τροφίμων» το 2008.
Η Goldman Sachs ιδρύθηκε το 1869 από δύο Γερμανοεβραίους μετανάστες, τον Μάρκους Γκόλντμαν και τον Σάμουελ Ζακς, εκ των επιθέτων των οποίων έλαβε το όνομα η εταιρεία η οποία και ξεκίνησε με το πρωτοποριακό τότε αντικείμενο τραπεζικής εργασίας τη χρήση των εμπορικών χρεογράφων, αναδεικνύοντας τότε (1896) το Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης. Σήμερα η εταιρεία εδρεύει σε ουρανοξύστη της 200 West Street του Μανχάταν στη Νέα Υόρκη.
Ίδρυση
Η Goldman Sachs ιδρύθηκε στη Νέα Υόρκη το 1869 από τον Marcus Goldman. Το 1882, ο γαμπρός του Goldman, Samuel Sachs, εισήλθε στην εταιρεία. Το 1885, ο Goldman πήρε τον γιο του Henry και τον γαμπρό του Ludwig Dreyfuss στην επιχείρηση και η εταιρεία υιοθέτησε το σημερινό της όνομα, Goldman Sachs & Co. Η εταιρεία πρωτοστάτησε στη χρήση των εμπορικών χειρόγραφων για επιχειρηματίες και εισήλθε στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης (NYSE) το 1896. Μέχρι το 1898, το κεφάλαιο της εταιρείας ήταν 1,6 εκατομμύρια δολάρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τράπεζες των ΗΠΑ
Χρυσή Ορδή
Η Χρυσή Ορδή (Μογγολικά: Алтан Орд, Ρωσικά: Золотая Орда) είναι περιληπτικός ιστορικός όρος, ο οποίος περιγράφει τα μογγολικά φύλα που εισέβαλαν μέσω του Καυκάσου στην Ανατολική και Κεντρική Ευρώπη κατά τις πρώτες δεκαετίες του 13ου αιώνα (Μογγολική Εισβολή), καταλύοντας τη Βουλγαρία του Βόλγα και το Κράτος των Ρως. Χρησιμοποιείται επίσης για το χανάτο που συγκροτήθηκε από αυτά τα φύλα μετά την ολοκλήρωση της εισβολής, καταλαμβάνοντας στη μέγιστη ακμή του μια τεράστια επικράτεια, από τα Καρπάθια Όρη στα δυτικά έως την περιοχή της οροσειράς Αλτάι στα ανατολικά, σε εδάφη που σήμερα ανήκουν στις παρακάτω χώρες: right|thumb|250px|Η Χρυσή Ορδή το 1389. Με πιο ανοικτό χρώμα απεικονίζεται η [[Μοσχοβία.]]
Η ονομασία Χρυσή Ορδή επινοήθηκε κατά τη σύγχρονη εποχή (όπως π.χ. ο όρος Βυζαντινή Αυτοκρατορία) - η πρώτη γραπτή αναφορά σε αυτήν γίνεται μόλις το 17ο αιώνα. Οι ίδιοι οι κάτοικοί του φαίνεται πως αποκαλούσαν το κράτος τους Ουλούς Ζούτσι (Γη του Ζούτσι, του πρωτότοκου γιου του Τζένγκις Χαν), ή Χανάτο των Κιπτσάκ (από ένα αρχαίο τουρκικό φύλο που κατοικούσε στην περιοχή). Είναι επίσης περιληπτικός όρος, αφού δεν περιγράφει ένα συγκεκριμένο έθνος, αλλά μία πανσπερμία νομαδικών φύλων με κοινή μογγολική και τουρκική καταγωγή που τέθηκαν υπό κοινή ηγεσία. Το μείγμα αυτό αναφέρεται συχνά και ως Τάταροι, από την αρχαία μογγολική φυλή Τατά. Αυτή η ονομασία έχει επιβιώσει στους αιώνες, χαρακτηρίζοντας τους τουρκομογγολικής καταγωγής κατοίκους της περιοχής του ποταμού Βόλγα.
Η Μογγολική Εισβολή (1227-1242)
Σύμφωνα με την εντολή του Τζένγκις Χαν, μετά το θάνατό του η διοίκηση των δυτικών κτήσεων της Μογγολικής Αυτοκρατορίας θα περνούσε στον γιο του, Ζούτσι (το όνομα στα Μογγολικά). Όταν όμως πέθανε ο Τζένγκις Χαν (1227), ο Ζούτσι ήταν ήδη νεκρός, με αποτέλεσμα η δυτική μογγολική επικράτεια να μοιρασθεί σε δύο μέρη και η ηγεσία της ν' ανατεθεί στα παιδιά του Ορντά (Λευκή Ορδή, δυτικά) και Μπατού (Μπλε Ορδή, ανατολικά), που απολάμβαναν αυτονομίας, υπό την επικυριαρχία όμως του εκλεγμένου ως Μεγάλου Χαγάνου των Μογγόλων, Ογκεντέι, τρίτου γιου του Τζένγκις Χαν.
Ο Μπατού αποδείχθηκε σύντομα καλύτερος ηγέτης από τον Ορντά. Σε μία δεκαετία έθεσε υπό τον έλεγχό του και τη "Λευκή Ορδή" του αδελφού του, ενώ παράλληλα ενσωμάτωσε τα συγγενικά τουρκικά φύλα του Καυκάσου και της βόρειας Μαύρης Θάλασσας, καθώς και τους Βουλγάρους του Βόλγα. Στη συνέχεια ο νέος ενωμένος στρατός κατέλυσε διάφορα νότια και κεντρικά πριγκιπάτα των Ρως, ισοπεδώνοντας τις σημαντικότερες πόλεις τους: Ριαζάν, Κολόμνα, Μόσχα, Βλαντίμιρ, Ροστόφ, Ούγκλιτς, Γιάροσλαβλ, Κοστρομά, Κάσιν, Σκνιάτινο, Γκοροντέτς, Γκαλίτς, Περεσλάβλ-Ζαλέσκι, Γιούριεφ-Πόλσκι, Ντμίτροφ, Βολοκολάμσκ, Τβερ, Τορζόκ, Κοζέλσκ. Μόνο δύο περιοχές στα βορειοδυτικά κατάφεραν να γλιτώσουν και να ακολουθήσουν αυτόνομη πορεία, το Νόβγκοροντ και το Πσκοφ.
Αφού κατέκτησε όλα σχεδόν τα ανατολικά σλαβικά εδάφη, ο Μπατού έστρεψε το βλέμμα του στην πιο πλούσια Κεντρική Ευρώπη. Με μία επιχείρηση - αστραπή το 1241 πέρασε σαν λαίλαπα από την Ουγγαρία και έφθασε στις πύλες της Βιέννης, αλλά η πολιορκία της πόλης έληξε άδοξα, διότι πέθανε ο Μέγας Χαν Ογκεντέι (ή Οκτάι) και ο Μπατού έσπευσε στην Κίνα, επιζητώντας ρόλο στη διαδικασία διαδοχής. Έκτοτε η "Μπλε Ορδή" αποτραβήχθηκε ανατολικά των Καρπαθίων και δεν ξαναδοκίμασε να κινηθεί δυτικότερα. Τον επόμενο χρόνο (1242), αφού απέτυχε να γίνει ο νέος Μέγας Χαν, ο Μπατού ίδρυσε την πόλη Σαράι (στα εδάφη του σημερινού Άστραχαν - Κάτω Βόλγα) ως πρωτεύουσά του, σηματοδοτώντας την πρόθεσή του για αυτονόμηση.
Ιστορική διαδρομή του χανάτου
Μετά την ίδρυση του Σαράι η Χρυσή Ορδή παρέμεινε τύποις τμήμα της Μογγολικής Αυτοκρατορίας έως τη διάσπαση της τελευταίας το 1294, όταν έγινε και επίσημα ανεξάρτητο χανάτο.
Οι μη μογγολικοί λαοί που ζούσαν στα ευρωπαϊκά σύνορα του κράτους (Σλάβοι, Αρμένιοι, Γεωργιανοί και Έλληνες της Κριμαίας) έχαιραν σχετικής αυτονομίας, αρκεί να πλήρωναν το φόρο υποτέλειας και να ζητούσαν την έγκριση του Σαράι όταν άλλαζαν την ηγεσία της κοινότητάς τους. Σημαντικό ρόλο στην αυξημένη αυτονομία των σλαβικών περιοχών έπαιξε η ευέλικτη πολιτική του Αλέξανδρου Νιέφσκι, δούκα του Νόβγκοροντ. Υπήρξαν μάλιστα περιπτώσεις που ο Μογγόλος χαγάνος ανέθετε στους ίδιους τους υποτελείς τον έλεγχο των κατεχόμενων περιοχών και τη συλλογή των φόρων.
Θρησκευτικά οι Μογγόλοι της Χρυσής Ορδής ήταν ανιμιστές και ανεκτικοί προς τις θρησκείες των υποτελών τους, οι οποίοι μάλιστα προσπάθησαν να τους προσηλυτίσουν (οι Ρώσοι στο Χριστιανισμό και οι Τούρκοι στο Ισλάμ). Τελικά κατά την περίοδο του Ουζμπέγκ Χαν (1312 - 1341), προϊόντος του εκτουρκισμού στον οποίο έγινε αναφορά παραπάνω, υιοθετήθηκε ως επίσημη θρησκεία του κράτους το Ισλάμ. Την εποχή εκείνη η Χρυσή Ορδή έφθασε στη μέγιστη ακμή της, διαθέτοντας στρατό που αριθμούσε περίπου 300.000 άνδρες.
Αυτονόμηση της Μοσχοβίας (1380-1480)
Η γιγάντωση της Μοσχοβίας τόνωσε το σλαβικό πατριωτισμό και ταυτόχρονα δημιούργησε τους υλικούς όρους για διεκδίκηση πλήρους ανεξαρτησίας. Το 1380 ο στρατός του πρίγκηπα της Μοσχοβίας Ντμίτρι Ντονσκόι νίκησε τη Χρυσή Ορδή στο Κουλίκοβο, κοντά στον ποταμό Ντον (κεντρική Ρωσία) - έκτοτε ο πρίγκηπας έμεινε στην ιστορία ως Ντονσκόι. Η νίκη στο Κουλίκοβο οδήγησε σε ακόμα μεγαλύτερη αυτονομία μέχρι την οριστική εκδίωξη της Χρυσής Ορδής εκατό χρόνια αργότερα (1480), σε μια εποχή που ήδη το χανάτο είχε κατακερματισθεί στο νότο. Η εκδίωξη έγινε χωρίς τελική μάχη, αφού μόλις τα στρατεύματα των Τατάρων είδαν το πλήθος και τον εξοπλισμό των Μοσχοβιτών (η λεγόμενη ιστορικά Μεγάλη παράταξη στον ποταμό Ούγκρα) του Ιβάν Γ', προτίμησαν να αποχωρήσουν ειρηνικά παρά να αποδεκατισθούν.