cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γεωργάκης Ολύμπιος
Επανάσταση στη Μολδοβλαχία
Την 23η Φεβρουαρίου 1821, ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, ο οποίος είχε ήδη εισέλθει στη Μολδαβία, κήρυξε την επανάσταση στη Μολδοβλαχία. Ο Ολύμπιος, με 1.500 παλικάρια, τον συνάντησε γεμάτος ενθουσιασμό, παρόλο που ο Υψηλάντης τού είχε αφαιρέσει τη γενική αρχιστρατηγία. Σ’ όλη τη διάρκεια της επανάστασης αγωνίστηκε με μεγάλο πείσμα και ηρωισμό. Στη μοιραία μάχη του Δραγατσανίου, στις 7 Ιουνίου 1821, με πολύ κόπο και άμεσο κίνδυνο της ζωής του κατόρθωσε να περισώσει τη σημαία και τα λείψανα του Ιερού Λόχου. Πληγωμένος και ο ίδιος, θρήνησε το χαμό τόσων γενναίων παλικαριών. Ο Ιταλός ιστορικός Άντζελο Μπροφφέριο (Angelo Brofferio) γράφει χαρακτηριστικά στο σημείο αυτό:«Κάθε τι που μπορούσε να προσφέρει ο ενθουσιασμός, η γενναιότητα και το θάρρος το επετέλεσεν την ημέραν εκείνην ο θρυλικός Γεωργάκης Ολύμπιος».
Μετά την καταστροφή έφυγαν όλοι για να γλιτώσουν. Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης με τον Ολύμπιο αποφάσισαν ν' ανοίξουν δρόμο, μέσω Βλαχίας και Μολδαβίας, μέχρι τα σύνορα της Ρωσίας, και από εκεί να φτάσουν στην Ελλάδα. Τελικά, όμως, μόνο ο Ολύμπιος θα ακολουθούσε αυτό το σχέδιο, καθώς ο Υψηλάντης πείσθηκε από τους Αυστριακούς να περάσει τα αυστριακά σύνορα με υποτιθέμενο τελικό προορισμό την Αμερική, απ' όπου πίστευε ότι θα μπορούσε να μεταβεί στην Ελλάδα. Η στιγμή του αποχωρισμού του Υψηλάντη από τον πιστό του σύντροφο, Γεωργάκη Ολύμπιο, στις 15 Ιουνίου 1821, ήταν συγκινητική: Κατά τον ιστορικό Ιωάννη Φιλήμονα, όλοι όσοι παρευρέθηκαν ξέσπασαν σε δάκρυα και λυγμούς, ενώ οι δύο συμπολεμιστές ευχήθηκαν ο ένας στον άλλο «καλή αντάμωση στην πατρίδα».
Διαφυγή στη Μολδαβία και θάνατος στη Μονή Σέκκου
Μετά τις ήττες των επαναστατών στο Δραγατσάνι και το Σκουλένι, το κυριότερο επαναστατικό σώμα που απέμενε ήταν αυτό του Ολυμπίου, το οποίο είχε συνενωθεί με το τμήμα του Ιωάννη Φαρμάκη, αριθμώντας συνολικά 800 περίπου εκλεκτούς ιππείς. Οι δύο αρχηγοί, όταν έμαθαν ότι ισχυρές οθωμανικές δυνάμεις, μαζί με αυτές του Σάββα Καμινάρη, κινούνταν εναντίον τους, έκριναν ότι η συνέχιση του αγώνα στη Βλαχία δεν είχε πια νόημα. Έτσι, αποφάσισαν να φτάσουν ακολουθώντας ορεινή διαδρομή και πολεμώντας, μέχρι τη Βεσσαραβία, απ' όπου θα μπορούσαν να βρουν κάποιο τρόπο να επιστρέψουν στην Ελλάδα. Ο Ολύμπιος έκανε αυτή τη διαδρομή πάνω σε φορείο, καθώς ήταν άρρωστος από τις ταλαιπωρίες και τη λύπη του.
Μέχρι τα μέσα Αυγούστου, το σώμα των Ολυμπίου - Φαρμάκη παρέμεινε στα δυσπρόσιτα βουνά της Μολδαβίας, στην περιοχή της Βράνσας, ερχόμενο πολλές φορές σε συμπλοκές με οθωμανικά αποσπάσματα. Σταδιακά, ο Ολύμπιος ανέρρωσε και αποφάσισε να προχωρήσει προς πεδινότερη περιοχή, με κατεύθυνση τη Βεσσαραβία, όπως είχε αρχικά σχεδιάσει. Ένας επιπλέον λόγος της μετακίνησης αυτής ήταν η αδυναμία του να συντηρήσει το ιππικό του, αν αποφάσιζε να διαχειμάσει στα ορεινά. Έτσι, κατά το τέλος Αυγούστου, ο Ολύμπιος εξέδωσε προκήρυξη όπου διαφαίνεται το υψηλό του φρόνημα εκείνο τον καιρό (η προκήρυξη βρέθηκε στα αυστριακά αρχεία):
Τελικά έμειναν μαζί με τους Ολύμπιο και Φαρμάκη μόνο 350 περίπου πολεμιστές, με τους υπόλοιπους, ιδιαίτερα όσους προέρχονταν από γειτονικά μέρη, να εγκαταλείπουν τον αγώνα. Οι δύο οπλαρχηγοί κατευθύνθηκαν στη Μονή Νάμτσου και από εκεί στη Μονή Σέκκου, η οποία απείχε 24 ώρες από το Ιάσιο. Στην αρχή, ο Σελίχ Πασάς έστειλε εναντίον τους 300 ιππείς, οι οποίοι έπεσαν σε ενέδρα τμήματος ανδρών του Φαρμάκη, με αποτέλεσμα το θάνατο 200 Οθωμανών και τη σύλληψη τριών αιχμαλώτων. Από αυτούς τους αιχμαλώτους, οι Έλληνες έμαθαν πως μεγάλη εχθρική δύναμη πλησίαζε στη μονή, πράγμα που τους έβαλε σε σκέψεις να την εγκαταλείψουν. Από τους αρχηγούς, ο Ολύμπιος ήταν υπέρ της διάσχισης της Μολδαβίας με κατεύθυνση τη Βεσσαραβία. Ο Φαρμάκης και ο Σέρβος Βλάδεν θεωρούσαν πως εκείνο το σχέδιο ήταν αδύνατο να υλοποιηθεί λόγω του μεγάλου αριθμού Οθωμανών στρατιωτών στην περιοχή. Αντ' αυτού πρότειναν τη διαφυγή στην Αυστρία, της οποίας τα σύνορα ήταν κοντά. Ωστόσο, ο Ολύμπιος δεν δεχόταν να τους ακολουθήσει καθώς πίστευε ότι οι Αυστριακοί θα τους συνελάμβαναν. Τελικά, από αίσθημα αλληλεγγύης, έμειναν όλοι στη Μονή Σέκκου. Κατά τον Φιλήμονα, ο Ολύμπιος σκέφτηκε επίσης το ενδεχόμενο να επιστρέψουν στα ορεινά της Μολδαβίας, ωστόσο φαίνεται πως επηρεάστηκε και από επιστολή του επισκόπου του Ρόμανο που τον καλούσε να υπερασπιστεί τη μονή και τους θησαυρούς της από την καταστροφική μανία των Οθωμανών. Είναι πιθανό η επιστολή αυτή να στάλθηκε με εντολή («τη εισηγήσει») των Οθωμανών.
Οι επαναστάτες σχεδίαζαν να αμυνθούν στην είσοδο της στενής κοιλάδας όπου βρισκόταν η μονή, χωρίς να γνωρίζουν ότι υπήρχαν μονοπάτια στα γύρω βουνά τα οποία οδηγούσαν στο εσωτερικό της κοιλάδας. Πράγματι, ενώ αρχικά, στις 6 Σεπτεμβρίου, οι επαναστάτες απέκρουσαν σώμα 600 Οθωμανών, στην είσοδο της κοιλάδας, στις 8 Σεπτεμβρίου το κύριο εχθρικό σώμα άρχισε να κατεβαίνει προς τη μονή μέσω εκείνων των μονοπατιών, έχοντας ντόπιους οδηγούς. Για να τους αντιμετωπίσει, ο Ολύμπιος έβαλε τους άνδρες του στις επάλξεις της μονής, απ' όπου πυροβολούσαν τους εχθρούς, μην επιτρέποντάς τους να μπουν. Εν τω μεταξύ, ο Φαρμάκης με τους άντρες του, οι οποίοι είχαν αποκοπεί καθώς φρουρούσαν την είσοδο της κοιλάδας, κατάφεραν το βράδυ της 8ης Σεπτεμβρίου να μπουν στη μονή. Έτσι από το πρωί της 9ης Σεπτεμβρίου άρχισε η πλήρης πολιορκία της μονής από τους Οθωμανούς, οι οποίοι διέθεταν και ένα κανόνι.
Ο Τόμας Γκόρντον στην Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως, αναφέρει ότι ο Γεωργάκης στην απελπιστική θέση που βρισκόταν απηύθυνε στους συντρόφους του την εξής προσλαλιά: «Αδελφοί, εν τη κρισίμω ταύτη περιστάσει μόνον ένδοξον θάνατον πρέπει να ευχόμεθα (... ...) ελεύσεται πιθανώς ημέρα, καθ’ ην η πατρίς θέλει συλλέξει τα οστά μας και θέλει μεταφέρει αυτά προς ενταφιασμόν εις την κλασικήν γην των προγόνων μας.».
Κατά τον Μαξίμ Ρεμπό, ο Αυστριακός πρόξενος του Ιασίου προσέφερε στον Ολύμπιο τη βοήθειά του για να διαφύγει σε ρωσικό έδαφος, αλλά αυτός απάντησε "Πήρα τα όπλα για να χύσω το αίμα των εχθρών της πατρίδας και όχι για να σώσω τον εαυτό μου. Η ευκαιρία είναι πολύ ευνοϊκή για να τη χάσω.".
Ο Ολύμπιος κλείστηκε με 7 ή 11 πιστούς συμπολεμιστές του στο κωδωνοστάσιο της μονής ενώ ο Φαρμάκης με τους υπόλοιπους άντρες υπεράσπιζε τις υπόλοιπες θέσεις. Σε εκείνη τη φάση της μάχης συνέβη το πιο ένδοξο επεισόδιο της επανάστασης στη Μολδοβλαχία: κάποια στιγμή, ξέσπασε πυρκαγιά στο κωδωνοστάσιο και ο Ολύμπιος κινδύνευσε να αιχμαλωτιστεί, κάτω από συνθήκες που παραμένουν αδιευκρίνιστες. Αρνούμενος να συνδιαλλαγεί με τους εχθρούς, ζήτησε από τους συντρόφους του να φύγουν, όσοι ήθελαν να γλυτώσουν, από το κωδωνοστάσιο. Αλλά, κανείς δεν έφυγε. Τότε πυροβόλησε ένα βαρέλι με πυρίτιδα και ανατίναξε το κωδωνοστάσιο, συμπαρασύροντας και Οθωμανούς που βρέθηκαν εκεί κοντά. Ευτύχησε να έχει θάνατο αυθεντικού ήρωα και να εκπληρώσει ακέραια ό,τι έγραφε το Σεπτέμβριο του 1820 στον Αλέξανδρο Υψηλάντη: "υπόσχομαι να αγωνιστώ ως την υστερινήν ρανίδα του αίματός μου χωρίς ποτέ να με δειλιάσει καμμία ανθρώπινος περίστασις".
Η πολιορκία συνεχίστηκε με λυσσώδη άμυνα από τον Φαρμάκη και τους άντρες του, μέχρι τις 23 Σεπτεμβρίου, οπότε ο Φαρμάκης, πειθόμενος από τις εγγυήσεις του Αυστριακού διπλωματικού υπαλλήλου, Βολφ, ότι οι Οθωμανοί θα σεβαστούν την αμνησία και θα τους αφήσουν να φύγουν από την αυτοκρατορία, παραδόθηκε μαζί με τους υπόλοιπους αγωνιστές, εκτός από 33 άντρες οι οποίοι διέφυγαν τη νύχτα. Οι Οθωμανοί όμως, δεν σεβάστηκαν τη συμφωνία και εκτέλεσαν τους επαναστάτες.
Η δημοτική παράδοση για τον Ολύμπιο
Ο φιλέλληνας Κλωντ Φωριέλ από το Σαιντ-Ετιέν της Γαλλίας (1772–1844), κατέγραψε, μέχρι το 1824, ένα δημοτικό τραγούδι για τον Γεωργάκη Ολύμπιο, εμπνευσμένο από την ίδια την Επανάσταση.
Ο Γάλλος φιλέλληνας αξιωματικός Μαξίμ Ρεμπό (Maxime Raybaud) αναφέρει τα εξής: «Με κάλεσε σε γεύμα ο Υψηλάντης, μαζί με Έλληνες καπεταναίους, το Μάιο του 1821, σε ένα στρατόπεδο της Τριπολιτσάς. Εκεί σε μια γωνιά της κάμαρας, ένας σακάτης με βροντερή φωνή σαν άλλος Τυρταίος, τραγουδούσε τα κατορθώματα του Γεωργάκη Ολυμπίου και των Ιερολοχιτών». Ένας άλλος εθελοντής, ο Γερμανός γιατρός Χαν (Ηahn), είδε στα Μέθανα έναν τυφλό Αρβανίτη ραψωδό, που τα βράδια, στις καλύβες, όταν άρχιζε το συμπόσιο με φλογέρες και κιθάρες, με ενθουσιώδη φωνή, τραγουδούσε τα ανδραγαθήματα του Γεωργάκη Ολυμπίου.
Οικογένεια
Κατά την παραμονή του στη Σερβία, ο Γεωργάκης συνδέθηκε φιλικά με τον Καραγιώργη και έγινε αδελφοποιτός με το πρωτοπαλίκαρό του τον Βέλικο Πέτροβιτς, του οποίου αργότερα το 1814 παντρεύτηκε τη χήρα σύζυγό του, την πλούσια και όμορφη Στάνα, με την οποία απέκτησε τρία παιδιά. Μετά τη μοιραία μάχη του Δραγατσανίου συνάντησε τα παιδιά του Μιλάνο και Αλέξανδρο και τη γυναίκα του, που σε λίγο θα γεννούσε το τρίτο τους παιδί, την Ευφροσύνη, και που ήταν γραφτό να μην τη γνωρίσει ποτέ. Αποχαιρετώντας την έγκυο γυναίκα του τής είπε: «Αν σκοτωθώ μη με κλάψεις, γιατί από μωρό παιδί είχα τάξει τη ζωή μου στην Πατρίδα. Τους γιους μου θέλω να τους δώσεις στην Ελλάδα. Η Ελευθερία της Ελλάδος αξίζει κάθε θυσία». Μετά την απελευθέρωση το ελληνικό κράτος ξέχασε τελείως τον ήρωα της Μονής Σέκκου και την οικογένειά του. Αντί να φέρει τα οστά του στην «κλασικήν γην», όπως ήταν και η τελευταία του θέληση και να αναλάβει το κράτος τα παιδιά του, έδωσε στη χήρα Στάνα, που δώρισε όλη της την περιουσία στη Φιλική Εταιρεία για τον εθνικό αγώνα, σύνταξη 140 δραχμών το μήνα. Επειδή η Στάνα στερούνταν κάθε άλλου πόρου, μ’ αυτήν την πενιχρή σύνταξη έπρεπε να ζήσει αυτή, η κόρη της και τα δύο αγόρια. Σε σχετικό άρθρο της εφημερίδας «Συνένωσις» που ανατύπωσε ο «Χρόνος» στο φύλλο της 28ης Μαρτίου 1845 αναφέρεται:
«…Η οικογένεια του Γεωργάκη Ολυμπίου ψωμοζητεί σήμερον. Εκατόν τεσσαράκοντα δραχμών έχει σύνταξιν, οι δε υιοί της ανθυπολοχαγοί της τιμής δεν λαμβάνουν ουδένα μισθόν, με τοιαύτην μικράν σύνταξιν πώς δύναται να ζήση οικογένεια εκ δύο νεανίων, εκ μιας θυγατρός, εκ τριών ανεψιών και μιας μητρός; Οι υιοί Ολυμπίου δεν δύνανται να εξέλθουν τας οικίας των επειδή οι αγκώνες των είναι τετρυπημένοι, η γυνή του Γεωργάκη Ολυμπίου δεν έχει φόρεμα να εξέλθη διά να παρακαλέση τους Υπουργούς. Η ασθένεια προς τοις άλλοις δυστυχήμασι επέπεσεν εις αυτόν τον οίκον, αυτή δε ετοιμάζεται γυμνή και τετραχηλισμένη να φύγη από την Ελλάδα».
Στη βιογραφία που έγραψε ο Θεόδωρος Δ. Φράγκος με την ευκαιρία των αποκαλυπτηρίων του ανδριάντα του Γεωργάκη Ολυμπίου το 1964 στο Λιβάδι και εξέδωσε ο Σύλλογος Λιβαδιωτών Αθήνας αναφέρεται: «Όλες μας οι προσπάθειες όπως βρούμε έστω και έναν απόγονο του Γεωργάκη από τον οποίο θα μαθαίναμε για την τύχη των παιδιών του απέβησαν δυστυχώς άκαρπες».
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Οπλαρχηγοί του 1821 Κατηγορία:Αρματολοί Κατηγορία:Κλεφταρματολοί του Ολύμπου Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Έλληνες στρατηγοί Κατηγορία:Αγωνιστές της Α΄ Σερβικής εξέγερσης Κατηγορία:Ήρωες της Ελλάδας
Κυπριακή Υπηρεσία Πληροφοριών
Η Κυπριακή Υπηρεσία Πληροφοριών (ΚΥΠ, πρώην Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών 1970-2016) είναι υπεύθυνη για την εσωτερική και εξωτερική ασφάλεια της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ιδρύθηκε το 1970 και εδρεύει στην Έγκωμη στην Λευκωσία.
Με νόμο που ψηφίστηκε στην Βουλή στις 14 Απριλίου 2016 η Υπηρεσία αναδιοργανώθηκε. Στο εξής θα αποτελεί Ανεξάρτητη Αρχή και υπάγεται στον εκάστοτε Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ο Πρόεδρος διορίζει την ηγεσία της ΚΥΠ που αποτελείται από ένα διοικητή και δύο υποδιοικητές οι οποίοι απαρτίζουν ο Ανώτατο Συμβούλιο. Ο νόμος δημοσιεύτηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Κυπριακής Δημοκρατίας στις 4 Μάιου 2016 και τέθηκε σε ισχύ με την δημοσίευση σύμφωνα με το Άρθρο 52 του Κυπριακού Συντάγματος. Παρά το γεγονός ότι ο νόμος είναι σε ισχύ από τις 4 Μάιου 2016 ο μη διορισμός Διοικητή και δύο Υποδιοικητών από το Υπουργικό Συμβούλιο καθιστά ανεφάρμοστη την νέα νομοθεσία και στην ουσία ισχύει ακόμη, ντε φάκτο, το προηγούμενο μη θεσμοθετημένο καθεστώς.
Η ΚΥΠ συνεργάζεται με αντίστοιχες υπηρεσίες ασφάλειας φίλων και συμμαχικών με την Κύπρο χωρών και ιδιαίτερα με την Ελληνική ΕΥΠ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυπριακή Κυβέρνηση Κατηγορία:Υπηρεσίες πληροφοριών
Σούπα Έζο-γκελίν
Η Σούπα Έζο-γκελίν ή σούπα Έζο γκελίν (Ezogelin soup ή Ezo gelin soup) (Τουρκικά: Ezogelin çorbası, "η σούπα της Έζο της νύφης") είναι μια κοινή σούπα στην Τουρκική κουζίνα. Τα κύρια συστατικά της είναι κόκκινες φακές, ρύζι και πλιγούρι. Η προέλευση της σούπας, αποδίδεται στην Έζο τη νύφη από το Γκαζιαντέπ.
Ετυμολογία
Το ονομασία της Έζο-γκελίν (Ezo-gelin), μεταφράζεται ως Έζο η νύφη. Έζο (Ezo), είναι το χαϊδευτικό του θηλυκού ονόματος Zöhre και η κατάληξη -γκελίν (-gelin) που σημαίνει νύφη.
Ο θρύλος
Η προέλευση αυτής της σούπας αποδίδεται σε μια εξαιρετικά όμορφη γυναίκα ονόματι Έζο, η οποία στις αρχές του 20ού αιώνα, ζούσε στο χωριό Dokuzyol πλησίον του Γκαζιαντέπ.
Ο θρύλος λέει πως η Έζο, η οποία είχε ρόδινα μάγουλα και μακρυά εβένινα μαλλιά, αποτελούσε το αντικείμενο θαυμασμού των ταξιδιωτών των καραβανιών που σταματούσαν για να ξεκουραστούν στο χωριό της. Πολλοί άνδρες λαχταρούσαν το χέρι της σε γάμο και η οικογένεια της Έζο, ήλπιζε να εξασφαλίσει ένα άξιο ταίρι για την κόρη τους. Δυστυχώς, η Έζο η νύφη, δεν είχε πολλή τύχη στην ανεύρεση της οικογενειακής ευδαιμονίας.
Τέλος, η δύσμοιρη Έζο, κατά τη δεκαετία του 1950, κατ'άλλους μεν πέθανε από νοσταλγία για το χωριό της ενώ κατ'άλλους, πέθανε από φυματίωση και έκτοτε έγινε Τουρκικός θρύλος, ο οποίος απεικονίζεται στον λαϊκό κινηματογράφο και θρηνείται σε αρκετά δημοτικά τραγούδια.
Το όνομά της ζει σε αυτή τη δημοφιλή σούπα, η οποία παραδοσιακά τώρα, ταΐζει τις νύφες, για να της στηρίξει από το αβέβαιο μέλλον που βρίσκεται μπροστά τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τουρκικές σούπες Κατηγορία:Τουρκική κουζίνα Κατηγορία:Τρόφιμα με βάση όσπρια
Γεώργιος Ιορδανίδης
Ο Γεώργιος Ιορδανίδης (27 Φεβρουαρίου 1902 - 20 Φεβρουαρίου 1977) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1902 και σπούδασε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, στην Ανωτέρα Σχολή Πολέμου και στη συνέχεια σε στρατιωτικές σχολές στην Αυστρία και στη Γαλλία.
Ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία και μεταξύ άλλων ήταν επιτελής του Πρώτου Σώματος Στρατού (1946-49), Ανώτατος Στρατιωτικός διοικητής Ιονίων Νήσων και σύνδεσμος στο ΝΑΤΟ (1954-55). Μετά την αποστρατεία του, ασχολήθηκε με την πολιτική. Κατά την δικτατορία των Συνταγματαρχών αντιτάχθηκε σθεναρά, με αποτέλεσμα να υποστεί διώξεις και βασανιστήρια. Εξελέγη βουλευτής Επικρατείας με την Ένωση Κέντρου - Νέες Δυνάμεις (μετέπειτα ΕΔΗΚ) το 1974.
Απεβίωσε στο Λονδίνο έπειτα από εγχείρηση όγκου στην κοιλιά ενώ ήταν εν ενεργεία βουλευτής, στις 20 Φεβρουαρίου 1977 και στην έδρα του τον διαδέχθηκε ο Κωνσταντίνος Αλιβιζάτος. Η σορός του Ιορδανίδη μεταφέρθηκε από το Λονδίνο στην Ελλάδα, όπου ετέθη σε λαϊκό προσκύνημα και η κηδεία του έγινε από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών στις 23 Φεβρουαρίου 1977.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Μηχανικού Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές επικρατείας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου - Νέες Δυνάμεις
Γενί Τζαμί (συνοικία Λευκωσίας)
Η Γενί Τζαμί είναι συνοικία του Δήμου Λευκωσίας. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το μισό περίπου μέρος της διοικητικής έκτασης της συνοικίας δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος αυτό ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Τοποθεσία
Στα δυτικά και βόρεια συνορεύει με τη Νεάπολη, στα ανατολικά με το Καϊμακλί, στα νότια με τη συνοικία Τακτελκαλέ, τον Άγιο Κασσιανό, τη Χρυσαλινιώτισσα και τη συνοικία Χαϊδάρ Πασά, στα νοτιοδυτικά με την Αγία Σοφία, τη συνοικία Αμπντί Τσαούς και τον Άγιο Λουκά.
Πληθυσμός
Η Γενί Τζαμί απογραφόταν ξεχωριστά σε μερικές από τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο. Στις απογραφές του 1931, του 1960, του 1973 και του 1976 δεν απογράφεται ξεχωριστά. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της Γενί Τζαμί όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού στις οποίες εμφανίζεται. Οι απογραφές από το 1976 και μετά αφορούν το έδαφος της συνοικίας το οποίο βρίσκεται υπό τον έλεγχο της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνοικίες Δήμου Λευκωσίας
Ισότοπα του αργύρου
Ο φυσικός άργυρος (Ag) αποτελείται από 2 σταθερά ισότοπα, τον 107Ag (συμμετοχή 51.839 %) και τον 109Ag. Διαπιστώθηκε η ύπαρξη 28 ραδιοϊσοτόπων με τα πιό σταθερά : 105Ag (ημιζωή 41.29 μέρες), 111Ag (ημιζωή 7.45 μέρες), 112Ag (ημιζωή 3.13 ώρες).
Όλα τα υπόλοιπα ραδιοϊσότοπα έχουν ημιζωές μικρότερες της μιας ώρας και τα περισσότερα έχουν λιγότερο των τριών λεπτών.
Οι ατομικές μάζες των ισοτόπων του Ag κυμαίνονται από 93.943 u (94Ag) έως 123.929 u (124Ag). Τα ραδιοϊσότοπα που βρίσκονται πάνω από το σταθερό 107Ag, διασπώνται με αρπαγή ηλεκτρονίου δίνοντας ισότοπα του παλλαδίου, και αυτά που βρίσκονται κάτω από το 107Ag διασπώνται με β-διάσπαση δίνοντας ισότοπα του καδμίου.
Σημειώσεις
αργυρος Κατηγορία:Άργυρος
Γιενιτσαμί
Η Γιενιτσαμί είναι συνοικία της Βόρειας Λευκωσίας στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της συνοικίας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία ανήκει στη συνοικία Γενί Τζαμί. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, η συνοικία δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Λεφκόσα
Β΄ Βενετοτουρκικός Πόλεμος
Ο Β΄ Βενετοτουρκικός Πόλεμος διεξήχθη από το 1499 έως το 1503 μεταξύ της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας και των συμμάχων της και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Τελείωσε με νίκη των Οθωμανών.
Οι αιτίες του πολέμου και τα χρόνια που προηγήθηκαν
Μετά το τέλος του πρώτου βενετοτουρκικού πολέμου ( 1479 ) και για 20 χρόνια, η ένταση μεταξύ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της Βενετίας αποκλιμακώνεται. Αιτία είναι η αναστολή των επεκτατικών σχεδίων των Οθωμανών εξ’ αιτίας της διαμάχης μεταξύ του Βαγιαζήτ Β΄ (1481-1512) και του νεότερου αδελφού του Τζεμ.
Παρά την ελαστική πολιτική που εφάρμοσαν οι Οθωμανοί έως το θάνατο του Τζεμ το 1494, οι Ευρωπαίοι ηγεμόνες (κυρίως οι αντίπαλοι της Βενετίας: Φλωρεντία, Μιλάνο, Νάπολη, ο Πάπας κ.ά.) δεν επωφελήθηκαν υιοθετώντας μια δυναμική στάση απέναντι στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Αντίθετα, επεδίωξαν να υπογράψουν επωφελείς οικονομικά συμφωνίες για τους υπηκόους τους που δραστηριοποιούνταν εμπορικά στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, αλλά και να εξασφαλίσουν την υποστήριξη της Υψηλής Πύλης εναντίον της Γαλλίας και της Βενετικής Δημοκρατίας. Η γαλλική εισβολή στην Ιταλία το 1494, αφενός διευκόλυνε αυτό το σκοπό, αφετέρου δημιούργησε προσδοκίες στους πληθυσμούς της ελληνικής χερσονήσου για μια νέα «σταυροφορία» με στόχο την Ελλάδα, την Κύπρο και τους Αγίους Τόπους. Αφού έσπευσαν να επηρεάσουν τις εξελίξεις πλησιάζοντας τη γαλλική πλευρά, και σε συνδυασμό με τη φημολογία που διέδιδαν οι αντίπαλοι του Καρόλου Η΄ ότι ο Τζεμ βρισκόταν στην ακολουθία του, δέχτηκαν τη σκληρή αντίδραση της Υψηλής Πύλης.
Η Βενετοί από τη μεριά τους προσπαθούσαν να διατηρήσουν την ισορροπία και την ειρήνη, βρισκόμενοι ανάμεσα σε δύο εχθρικά στρατόπεδα, τους εχθρούς τους στην Ιταλία και την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ωστόσο, παρά τη ματαίωση της αποστολής όπλων και εφοδίων προς τις ακτές της Αλβανίας και τη σύλληψη των υπευθύνων, η φιλογαλλική τους στάση τους καθιστούσε αυτόματα εχθρούς των οθωμανικών συμφερόντων. Μετά τη δεύτερη γαλλική εισβολή στην Ιταλία (1499), το θάνατο του Τζεμ και μια σειρά εχθροπραξιών μεταξύ Βενετών και Οθωμανών, ο Βαγιαζίτ Β΄ αναθεώρησε τη στάση του απέναντι στη Βενετία.
Το ξέσπασμα του πολέμου
Κατά τη διάρκεια του 1496 σημειώνονται σοβαρά επεισόδια μεταξύ Βενετών και Οθωμανών στο Μαυροβούνιο και στον κόλπο του Κατάρρου όπως και αλλεπάλληλα ναυτικά επεισόδια στο Αιγαίο και το Ιόνιο μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων. Μεταξύ των ετών 1494-1499, η Βενετία προσπάθησε να αμβλύνει την οξύτητα με διπλωματικές ενέργειες οι οποίες όμως απέτυχαν. Η βύθιση ενός τουρκικού πλοίου κοντά στη Μυτιλήνη το 1499 σήμανε την αρχή του πολέμου. Οι Οθωμανοί λεηλάτησαν την Κέρκυρα και άρχισαν να συγκεντρώνουν ισχυρό στρατό και στόλο ενώ ο βενετικός στόλος κατέφθασε στο Ιόνιο. Τον Ιούλιο του 1499, ο οθωμανικός στόλος απέκλεισε τη Μεθώνη και στις 12 Αυγούστου συγκρούεται με τον βενετικό στον όρμο του Ναυαρίνου. Η σύγκρουση αυτή οδήγησε στην ήττα των Βενετών και προκάλεσε έκπληξη και ανησυχία στη Δύση. Γάλλοι, Ισπανοί, Πορτογάλοι και Ούγγροι, με τη μεσολάβηση του Πάπα αποφάσισαν να ενισχύσουν τη Βενετία στον πόλεμο, ωστόσο, παρά την γαλλική ενίσχυση με 24 πλοία στις 20 Αυγούστου, οι Βενετοί ηττήθηκαν άλλες δύο φορές. Οι ήττες αυτές στη θάλασσα οδήγησαν στην κατάληψη της Ναυπάκτου ύστερα από διαπραγματεύσεις (29-30 Αυγούστου 1499). Με την απώλεια αυτή η Βενετία έχανε ένα πολύ σημαντικό εμπορικό σταθμό στην ανατολική Μεσόγειο.
Οι επιτυχίες των Οθωμανών στη νότια Ελλάδα και στη θάλασσα συνοδεύτηκαν με ανάλογες νίκες στη βορειοδυτική Βαλκανική. Το καλοκαίρι του 1499 οι οθωμανικές δυνάμεις πλησίασαν την Τεργέστη ενώ το Σεπτέμβριο τις παρυφές της ίδιας της Βενετίας. Οι Βενετοί ζήτησαν την υποστήριξη του Μιλάνου και της Ουγγαρίας ενώ προσπάθησαν να προσεγγίσουν και τον Βαγιαζίτ Β΄. Ωστόσο, λόγω των υπερβολικών οθωμανικών απαιτήσεων οι διαπραγματεύσεις απέτυχαν.
Η κατάληψη της Μεθώνης, Κορώνης και Πύλου από τους Οθωμανούς
Τον Ιούνιο του 1500, ο οθωμανικός στόλος ήρθε στο νότιο Ιόνιο ενώ χερσαίες δυνάμεις με επικεφαλής τον ίδιο τον Βαγιαζίτ Β΄ κατέφθασαν στην Πελοπόννησο έχοντας ως στόχο την Μεθώνη Μεσσηνίας που αποτελούσε την πιο σημαντική στρατιωτική βάση των Βενετών στον ελλαδικό χώρο. Η αντίδραση των Βενετών δεν έφερε κανένα αποτέλεσμα καθώς ο στόλος τους ηττήθηκε στις 24 Ιουνίου στο Ναυαρίνο, ενώ οι όποιες επιχειρήσεις που ανέλαβαν στην ξηρά απέβησαν ουσιαστικά άκαρπες. Η κατάληψη της Μεθώνης στις 9 Αυγούστου του 1500 αποτέλεσε τον προπομπό της πτώσης των βενετικών κτήσεων της Κορώνης και της Πύλου οι οποίες παραδόθηκαν ύστερα από διαπραγματεύσεις.
Συνεργασία Βενετών και Ισπανών στο Ιόνιο και κατάληψη της Κεφαλονιάς
Οι επίπονες διπλωματικές προσπάθειες των Βενετών βρήκαν ανταπόκριση στις άλλες ευρωπαϊκές δυνάμεις (Γαλλία, Πορτογαλία, Ουγγαρία, Πολωνία, Ισπανία). Η Ισπανία απέστειλε ναυτική δύναμη 100 πλοίων και στρατιωτικούς με μεγάλη φήμη που αναπτέρωσαν το ηθικό των Βενετών, ιδιαίτερα μετά την ένωση των δύο στόλων στη Ζάκυνθο. Από την ένωση αυτή προήλθε η κατάληψη της Κεφαλονιάς στις 24 Δεκεμβρίου 1500, η ανακατάληψη του κάστρου της Πύλου και η κατάκτηση της Λευκάδας στις 30 Αυγούστου του 1502. Ωστόσο, στις 10 Μαΐου του 1501, ο οθωμανικός στόλος επιτέθηκε και κατέλαβε εκ νέου την Πύλο. Παράλληλα με αυτές τις επιχειρήσεις, και αφού ο ισπανικός στόλος είχε πλέον αποσυρθεί, οι Βενετοί λεηλάτησαν τα παράλια των νησιών στις ακτές της Μικράς Ασίας ενώ επιτέθηκαν σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις στον Θερμαϊκό και στις ακτές της Χαλκιδικής.
Το τέλος του πολέμου και η συνθήκη ειρήνης του 1503
Σε αντίθεση με τους Οθωμανούς που συγκέντρωναν όλες τις δυνάμεις τους στο νότο, οι Βενετοί είχαν εξαντληθεί οικονομικά λόγω του πολέμου. Η σύναψη συνθήκης ειρήνης ήταν πλέον επιτακτική ανάγκη και έτσι στις 20 Μαΐου 1503 η Βενετία αποδέχτηκε τους όρους του αντιπάλου της σύμφωνα με τους οποίους έχανε τις βάσεις της στη νοτιοδυτική Μεσσηνία και στη Ναύπακτο, τη Λευκάδα που είχε κατακτήσει πρόσφατα, σπουδαίες θέσεις στις Δαλματικές ακτές και την Αλβανία και υποχρεωνόταν να καταβάλλει ετήσιο φόρο υποτέλειας για τη Ζάκυνθο. Μοναδικό κέρδος για την Βενετία αποτελούσε η προσάρτηση της Κεφαλλονιάς.
Οι Συνέπειες του πολέμου
Η συνθήκη αυτή επισημοποίησε την επικράτηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στη νότια Βαλκανική και την ανατολική Μεσόγειο και την αναγνώριση της ναυτικής τους υπεροχής. Από οικονομική σκοπιά το πλήγμα που δέχτηκε η Βενετία ήταν πολύ μεγάλο καθώς έχασε σχεδόν όλους τους εμπορικούς της σταθμούς στην ελληνική χερσόνησο. Αντίθετα οι Οθωμανοί επωφελήθηκαν από τις νέες τους κατακτήσεις και από την μεγάλη αύξηση της εμπορικής δραστηριότητας. Για τους Έλληνες, πέρα από τις καταστροφές που προκλήθηκαν στις περιοχές που ενεπλάκησαν στις πολεμικές συγκρούσεις, διαταράχθηκε και η δημογραφική ομαλότητα στην Πελοπόννησο αφού πολλοί κάτοικοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους ενώ επιδεινώθηκε η φτώχεια και η εξαθλίωση του πληθυσμού.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Τουρκοκρατία 2 Κατηγορία:15ος αιώνας στην Ευρώπη Κατηγορία:16ος αιώνας στην Ευρώπη
Παπίας Ιεραπόλεως
thumb|220px|Ερείπια της αρχαίας Ιεράπολης
Η ζωή του
Πιστεύεται ότι γεννήθηκε στο δεύτερο μισό του 1ου αιώνα. Ήταν προφανώς μορφωμένος και πιθανώς συνέγραψε το έργο του γύρω στο 125-135. Σύμφωνα με τον Ειρηναίο, ο Παπίας ήταν μαθητής του αποστόλου Ιωάννη και συνεργάτης του Πολυκάρπου, επισκόπου στη Σμύρνη. Σύμφωνα με μεταγενέστερο θρύλο, πέθανε μαρτυρικά στην Πέργαμο το 161 ή το 165.
Το έργο του και εκτιμήσεις
Το συγγραφικό έργο του Παπία δυστυχώς δεν σώζεται στις μέρες μας, παρά μόνο οι αναφορές σε αυτό σε συγγράμματα δύο άλλων εκκλησιαστικών συγγραφέων, του Ειρηναίου και του Ευσέβιου Καισαρείας. Εντούτοις, υπάρχουν μαρτυρίες ότι το βιβλίο ήταν διαθέσιμο και διαβαζόταν τον 4ο, τον 9ο, ακόμη και μέχρι τον 14ο αιώνα. Το βιβλίο είχε τον τίτλο Λόγων/Λογίων Κυριακών Εξηγήσεις (Λατ. Explanatio Sermonum Domini) και αποτελούνταν από 5 επιμέρους «βιβλία»/κεφάλαια. Ο Ειρηναίος αναφέρει ότι ο Παπίας επεδίωκε να εντοπίσει τα αληθινά λόγια των μαθητών του Ιησού Χριστού, όχι απλώς εκείνα που οι πολλοί θεωρούσαν ως ορθά. Όσον αφορά το ακριβές περιεχόμενο του έργου του Παπία υπάρχουν διάφορες απόψεις: α) ότι αποτελούσε υπόμνημα προφορικών παραδόσεων του Ιησού, τις οποίες είχε συγκεντρώσει ο Παπίας, μαζί με ένα σχολιολόγιο αναφορικά με τις παραδόσεις αυτές, β) ότι ήταν ένα ολοκληρωμένο Ευαγγέλιο και γ) ότι ήταν σχολιολόγιο βάσει ενός ήδη υπάρχοντος Ευαγγελίου ή Ευαγγελίων.
Γλώσσα προγραμματισμού Scratch
Το Scratch είναι μια διερμηνευόμενη δυναμική οπτική γλώσσα προγραμματισμού βασισμένη και υλοποιημένη σε Squeak. Όντας δυναμική, επιτρέπει σε αλλαγές του κώδικα ακόμη και κατά τη διάρκεια της εκτέλεσης των προγραμμάτων. Έχει ως στόχο τη διδασκαλία εννοιών προγραμματισμού σε παιδιά και εφήβους και να τους επιτρέψει να δημιουργήσουν παιχνίδια, βίντεο και μουσική. Μπορεί να μεταφορτωθεί δωρεάν και χρησιμοποιείται σε μια ευρεία ποικιλία δράσεων εντός και εκτός του σχολείου ανά τον κόσμο.
Παπίας Ιεραπόλεως
Το έργο του και εκτιμήσεις
Επίσης, ο Ειρηναίος θεωρεί τον Παπία σημαντικό μάρτυρα στην εσχατολογική παράδοση των χριστιανικών κοινοτήτων και μάλιστα αναφέρει ότι ο Παπίας απέβλεπε στη μεσσιανική «χιλιετία», την οποία στο 4ο βιβλίο του την περιγράφει ιδιαίτερα γλαφυρά ως μια περίοδο έντονης ευφορίας της γης, αληθινής ειρήνης και αρμονίας μεταξύ των ζώων. Διακήρυττε ότι οι προφητείες που αφορούσαν τη μεσσιανική αποκατάσταση δεν θα έπρεπε να ερμηνεύονται αλληγορικά.
Γλώσσα προγραμματισμού Scratch
Το όνομα Scratch παραπέμπει στην τεχνική του scratching στα παλαιά πικάπ, και αναφέρεται τόσο στη γλώσσα όσο και στην υλοποίηση της. Η ομοιότητα προς το scratching στη μουσική είναι η εύκολη επαναχρησιμοποίηση κομματιών: στο Scratch όλα τα αλληλεπιδραστικά αντικείμενα, γραφικά και ήχοι μπορούν εύκολα να εισαχθούν σε ένα νέο πρόγραμμα και να συνδυαστούν με νέους τρόπους. Έτσι οι αρχάριοι μπορούν να λάβουν γρήγορα αποτελέσματα και αποκτούν κίνητρο να προσπαθήσουν περαιτέρω.
Παπίας Ιεραπόλεως
Το έργο του και εκτιμήσεις
Με βάση την Αποκάλυψη του Ιωάννη και προφορικές, άγραφες παραδόσεις λόγων του Ιησού —αλλά και με επιρροές από την ιουδαϊκή αποκαλυπτική γραμματεία της εποχής— ο Παπίας ανέμενε την επικείμενη έλευση της Βασιλείας του Θεού επί της γης, η οποία επρόκειτο να έχει διάρκεια κατά γράμμα 1.000 έτη. Αυτή η Βιβλική αντίληψη των πραγμάτων ήταν «ευρέως διαδεδομένη μεταξύ των εξεχόντων δασκάλων» του 2ου αιώνα και «δεν αποτελεί απόδειξη Ιουδαΐζουσας τάσης διότι [ο χιλιασμός] ήταν η επικρατούσα άποψη τον 2ο αιώνα». Η ερμηνεία των Ευαγγελίων από τον Παπία συνέχισε να ακολουθείται από Ανατολικούς και Δυτικούς θεολόγους μέχρι και τις αρχές του 4ου αιώνα. Ο Ευσέβιος Καισαρείας παραθέτει τα εξής λόγια του Παπία:
Γλώσσα προγραμματισμού Scratch
Ο ιστότοπος δείχνει ταχεία ανάπτυξη της κοινότητας του Scratch: από το Μάρτιο 2007 ως τον Ιούνιο 2008, άνω των 119,000 λογαριασμών έχουν καταχωρηθεί, με άνω των 148,000 έργων να έχουν φορτωθεί. Η ταχέως αυξανόμενη διεθνής κοινότητα έχει μεταφράσει το Scratch σε διάφορες γλώσσες, με περισσότερες υπό εξέλιξη.
Παπίας Ιεραπόλεως
Το έργο του και εκτιμήσεις
«» Απόδοση: «Θα υπάρξει μια περίοδος χιλίων ετών μετά την ανάσταση των νεκρών, [και ότι] η βασιλεία του Χριστού θα ιδρυθεί με υλική μορφή εδώ στη γη». (Ευσέβιος Καισαρείας, Εκκλησιαστική Ιστορία 3.39.3, 4, διαθέσιμο στα Αγγλικά εδώ, στο έργο του Philip Schaff Nicene and Post-Nicene Fathers of the Christian Church, Τόμ. 1ος) Αναφορικά με αυτό, η Καθολική Εγκυκλοπαίδεια αναφέρει: «Ο Επίσκοπος Παπίας της Ιεράπολης, μαθητής του Αγ. Ιωάννη, εμφανιζόταν ως υπέρμαχος του χιλιασμού. Υποστήριζε πως έλαβε τη διδασκαλία του από συγχρόνους των Αποστόλων, και ο Ειρηναίος αφηγείται ότι άλλοι "Πρεσβύτεροι" που είχαν δει και ακούσει τον μαθητή Ιωάννη διδάχτηκαν από αυτόν την πίστη στο χιλιασμό ως μέρος της διδασκαλίας του Κυρίου. Σύμφωνα με τον Ευσέβιο [...] ο Παπίας στο βιβλίο του ισχυρίστηκε ότι μετά την ανάσταση των νεκρών θα ακολουθούσαν χίλια χρόνια ορατής, ένδοξης επίγειας βασιλείας του Χριστού». (The Catholic Encyclopedia, λήμμα «Millennium and Millenarianism», Τόμ. X, έκδ. 1911, Νέα Υόρκη, Robert Appleton Company, διαθέσιμη στο ίντερνετ εδώ.) Ενώ στη Μικρά Ασία κατά τη διάρκεια του 2ου αιώνα ήταν κυρίαρχη η αντίληψη περί κατά γράμμα χιλιετούς Βασιλείας του Θεού —όπου και εμφανίστηκε ο αποκαλούμενος «Μοντανισμός»—, την ίδια περιγραφή δίνει ο Ευσέβιος για την κατανόηση επί του θέματος ενός επίσκοπο από την Αίγυπτο, του Νέπως: «». (Εκκλησιαστική Ιστορία 7.24.1, 2).
Γλώσσα προγραμματισμού Scratch
Η δημοτικότητα του Scratch στην εκπαίδευση οφείλεται στην ευκολία με την οποία μπορούν να δημιουργηθούν προγράμματα: οι εντολές και οι δομές δεδομένων είναι απλές και είναι τουλάχιστον μερικά γραμμένες στην καθομιλουμένη, και η δομή του προγράμματος μπορεί να σχεδιαστεί όπως ένα παζλ, με αποσπώμενα κομμάτια κώδικα που μπορούν να μετακινηθούν και προσαρμοστούν μαζί.
Το Scratch έχει αναπτυχθεί από μια μικρή ομάδα ερευνητών στο Lifelong Kindergarten Group στο MIT Media Lab.
Χρήση ως διδασκόμενη γλώσσα
Το Scratch χρησιμοποιείται παγκοσμίως σε διάφορα σχολεία και εκπαιδευτικούς οργανισμούς. Ο δικτυακός τόπος του Scratch έχει αναπτύξει μια κοινότητα από αρχόμενους προγραμματιστές, μαθητές, δασκάλους και ερασιτέχνες, που αλληλοπαρακινούνται να αναπτύξουν την δημιουργικότητα τους και τις προγραμματιστικές δεξιότητες τους. Ένα από τα φόρα στον ιστότοπο του Scratch είναι αφιερωμένο σε συζητήσεις μεταξύ εκπαιδευτικών.
Το σλόγκαν του Scratch είναι "Φαντάσου · Προγραμμάτισε · Μοιράσου". Η έμφαση στο μοίρασμα είναι σημαντικό μέρος της παιδαγωγικής για το Scratch: τα προγράμματα δεν θεωρούνται μαύρα κουτιά, αλλά αντικείμενα που μπορούν να αναμιχθούν για τη δημιουργία νέων έργων. Ο μόνος τρόπος να γίνει ένα πρόγραμμα διαθέσιμο για χρήση είναι να δοθεί ο πηγαίος κώδικας του.
Περιβάλλον ανάπτυξης, ιστότοπος και Scratch Player
Τα προγράμματα Scratch μπορούν να φορτωθούν αυτόματα από το περιβάλλον ανάπτυξης σε προσωπικές σελίδες στον ιστότοπο του Scratch, όπου άλλα μέλη της κοινότητας του Scratch μπορούν να τα μεταφορτώσουν (συμπεριλαμβανομένου του πλήρους πηγαίου κώδικα) για μάθηση ή ανάμιξη σε νέα έργα. Ο ιστότοπος, που είναι υλοποιημένος πάνω στην πλατφόρμα ScratchR, παρέχει επίσης δυνατότητα στα μέλη της κοινότητας να σχολιάσουν έργα, πέραν της παροχής γενικών χώρων συζητήσεων και χώρων επίδειξης έργων. Προγράμματα που έχουν αναπτυχθεί σε Scratch μπορούν να εκτελούνται είτε στο περιβάλλον ανάπτυξης ή μέσω μιας μικροεφαρμογής Java γνωστής ως Scratch Player. Ο Scratch Player επιτρέπει σε προγράμματα Scratch να εκτελεστούν από σχεδόν οποιαδήποτε εφαρμογή εμφάνισης ιστοσελίδων.
Αρχές εύρους και χρήσης της γλώσσας
Εμπειρικές μελέτες έχουν γίνει για διάφορες λειτουργίες — αυτές που παρεμπόδιζαν την φυσική εκμάθηση απορρίφθηκαν, ενώ αυτές που ενθάρρυναν τους αρχάριους και έκαναν εύκολη τη διερεύνηση και την εκμάθηση, διατηρήθηκαν. Ορισμένα από τα αποτελέσματα προκαλούν έκπληξη, κάνοντας το Scratch αρκετά διαφορετικό από άλλες διδασκόμενες γλώσσες (όπως η BASIC, η Logo, ή η Alice).
Για παράδειγμα, ο πολυνηματικός κώδικας μέσω περάσματος μηνυμάτων είναι θεμελιώδης για το Scratch, αλλά δεν έχει διαδικασίες ή Είσοδο/Έξοδο αρχείων (I/O) και υποστηρίζει μόνο μονοδιάστατους πίνακες, γνωστούς ως Λίστες. Οι αριθμοί κινητής υποδιαστολής και τα αλφαριθμητικά υποστηρίζονται από την έκδοση 1.3, αλλά με περιορισμένη ικανότητα διαχείρισης αλφαριθμητικών.
Ο κώδικας ομαδοποιείται σε διαφορετικές φιγούρες, καθεμία από τις οποίες μπορεί να κινηθεί ανεξάρτητα και να έχει πολλαπλές ενδυμασίες για δημιουργία κινούμενης εικόνας. Η γλώσσα μοιάζει περισσότερο με γλώσσες κινούμενης εικόνας όπως η ActionScript παρά με τις παραδοσιακές γλώσσες προγραμματισμού.
Το περιβάλλον χρήστη του περιβάλλοντος ανάπτυξης του Scratch χωρίζει την οθόνη σε πολλαπλές περιοχές: στα αριστερά είναι η παλέτα με τα τμήματα κώδικα, στο κέντρο είναι οι πληροφορίες για την τρέχουσα φιγούρα και η περιοχή των σεναρίων (κώδικα), και στα δεξιά είναι η σκηνή και η λίστα με τις φιγούρες. Η παλέτα των τμημάτων κώδικα έχει τμήματα κώδικα (καλούνται "blocks") που μπορούν να συρθούν πάνω στην περιοχή των σεναρίων για τη δημιουργία προγραμμάτων. Για να διατηρηθεί η παλέτα σε όχι πολύ μεγάλο μέγεθος, οργανώνεται σε 8 ομάδες τμημάτων κώδικα: κίνηση, όψεις, ήχος, πένα, έλεγχος, αισθητήρες, αριθμοί, και μεταβλητές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πηγές εκμάθησης
Άρθρα για το Scratch στις ειδήσεις
Άλλες γλώσσες οπτικού προγραμματισμού Κατηγορία:Οπτικές γλώσσες προγραμματισμού
Παπίας Ιεραπόλεως
Το έργο του και εκτιμήσεις
Σώζονται, επίσης, κάποια αποσπάσματα του Παπία με διασαφηνίσεις σχετικά με τα Ευαγγέλια και τους Ευαγγελιστές, όπως για παράδειγμα ότι ο Μάρκος επακριβώς μετέφρασε («ερμήνευσε») στο Ευαγγέλιό του όσα αφηγήθηκε ο Πέτρος ενώ για τον Ματθαίο αναφέρει ότι αρχικά έγραψε το Ευαγγέλιο του στην εβραϊκή γλώσσα. Επίσης, αν και ο Παπίας έκανε δεκτό ως θεόπνευστο το βιβλίο της Αποκάλυψης ήδη από τις αρχές του 2ου αιώνα, επί αιώνες αρκετοί εκκλησιαστικοί Πατέρες δεν το περιλάμβαναν μεταξύ των βιβλίων του Βιβλικού κανόνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αποστολικοί Πατέρες Κατηγορία:Εκκλησιαστικοί συγγραφείς Κατηγορία:Χιλιασμός Κατηγορία:Επίσκοποι Ιεραπόλεως Κατηγορία:Επίσκοποι του 2ου αιώνα
Τζούλιο Ροζάτι
Ο Τζούλιο Ροζάτι (Giulio Rosati) (Ρώμη 1858- Ρώμη 1917) ήταν Ιταλός ζωγράφος ειδικευμένος σε θέματα της Ανατολής (Οριενταλισμός.
Σπούδασε σχέδιο και ζωγραφική στη Ρώμη, στην Accademia di San Luca από το 1875 και είχε ως κύριο δάσκαλό τον Φραντσέσκο Ποντέστι (Francesco Podesti).
Γουλιέλμος Α΄ των Κάτω Χωρών
Ο Γουλιέλμος Α΄ (Willem I der Nederlanden, 24 Αυγούστου 1772 - 12 Δεκεμβρίου 1843) ήταν βασιλιάς της Ολλανδίας και μαζί μεγάλος δούκας του Λουξεμβούργου (1815-1840), ενώ πιο πριν ήταν ως Γουλιέλμος ΣΤ΄ πρίγκιπας της Οράγγης (1806-1815)· επίσης ήταν δούκας του Λίμπουργκ (1839-1840). Καταγόταν από τον Οίκο του Νάσσαου και ήταν υιός του Γουλιέλμου Ε΄ της Οράγγης και της Βιλελμίνης των Χοεντσόλλερν, κόρης του Αυγούστου Γουλιέλμου της Πρωσίας.
Η ζωή του
Ο Γουλιέλμος Φρειδερίκος γεννήθηκε στη Χάγη το 1772. Μαζί με το νεότερο αδελφό του διδάχθηκαν μαθηματικά από τον Λέοναρντ Όιλερ και ιστορία από τον Χέρμαν Τόλιους. Έμαθαν στρατιωτικές τέχνες από τον στρατηγό Φρέντερικ Στάμφορντ και παρακολούθησαν το διάστημα 1788-89 τη Στρατιωτική Ακαδημία του Μπράουνσβαϊγκ, που ήταν μια εξέχουσα στρατιωτική σχολή. Το επόμενο έτος επισκέφθηκε την Αυλή του Νάσσαου και της Πρωσίας και έπειτα φοίτησε για λίγο στο Πανεπιστήμιο του Λέιντεν. Το 1790 διορίστηκε στρατηγός του Πεζικού και έγινε μέλος του Συμβουλίου του Κράτους.
Όταν η Γαλλική Εθνοσυνέλευση κήρυξε τον πόλεμο στην Ολλανδική Δημοκρατία, ο πατέρας του, που ήταν αρχιστράτηγος, τον έκανε διοικητή της Κινητής Μονάδας. Συμμετείχε στην εκστρατεία της Φλάνδρας (1793-94): στις μάχες του Βερν, Μενέν και Βερβίκ, στην κατάληψη της Λαντρεσί και στη μάχη του Φλερύς, για να αναφέρουμε τις πιο σημαντικές. Με την προτροπή του Φραγκίσκου, Αυτοκράτορα της Αυστρίας, που είχε άριστη γνώμη για αυτόν, ανέλαβε τη διοίκηση των Αυστρο-Ολλανδικών δυνάμεων. Ο Γαλλικός στρατός όμως ήταν ισχυρός και ο στρατός της Συμμαχικής ηγεσίας, που ήταν πολύ ασυντόνιστη, νικήθηκε. Οι Γάλλοι εισήλθαν στη Βραβάντη και μετά τη μάχη του Μπόξτελ κυριάρχησαν στην περιοχή· το χειμώνα του 1794-95 πέρασαν επάνω από τα παγωμένα ποτάμια στο Δέλτα του Ρήνου και η στρατιωτική πίεση έκανε την κατάσταση στην Ολλανδία αφόρητη. Γαλλόφιλοι Ολλανδοί επαναστατούσαν στις επαρχίες αναλαμβάνοντας τη διακυβέρνηση και μετά την επανάσταση του Άμστερνταμ ο πατέρας του αποφάσισε να διαφύγει στη Βρετανία. Την επόμενη ημέρα ανακηρύχθηκε η Βαταβική Δημοκρατία.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την εξαδέλφη του Βιλελμίνη των Χοεντσόλλερν, κόρη του Φρειδερίκου-Γουλιέλμου Β΄ της Πρωσίας. Είχε τέκνα:
To 1840 παραιτήθηκε για να νυμφευτεί το επόμενο έτος μοργανατικά την Ερριέττα του Ουλτρεμόν, πρώην κυρία των τιμών της συζύγου του. Ήταν 24 έτη μικρότερή του, καθολική και κόρη του Φερδινάνδου, Κόμη του Ουλτρεμόν· δεν απέκτησαν απογόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς των Κάτω Χωρών Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου Κατηγορία:Δούκες του Λίμπουργκ Κατηγορία:Δούκες του Λουξεμβούργου Κατηγορία:Προτεστάντες μονάρχες
Ιωάννης Ζυμβρακάκης
Ο Ιωάννης Ζυμβρακάκης (1818-1913) ήταν Έλληνας στρατιωτικός του 19ου αιώνα που έλαβε μέρος στην Κρητική Επανάσταση του 1866-1869 και στην ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1886. Έφτασε στον βαθμό του Υποστρατήγου.
Βιογραφία
Πατέρας του ήταν ο αγωνιστής Εμμανουήλ Ζυμβρακάκης και αδελφός του ο επίσης στρατιωτικός και υπουργός Χαράλαμπος Ζυμβρακάκης.
Είχε αγωνιστεί στην Κρήτη στην επανάσταση του 1866-1869. Το 1886 ανέλαβε τη διοίκηση της μιας από τις τρεις διοικήσεις του στρατού, του αρχηγείου των Τρικάλων, όταν ο προηγούμενος διοικητής υποστράτηγος Βασίλειος Πετμεζάς έγινε υπουργός στην Κυβέρνηση Βάλβη του 1886 στον ελληνοτουρκικό πόλεμο.
Είχε διατελέσει διοικητής της ΣΣΕ.
Γιος του ήταν ο Εμμανουήλ Ι. Ζυμβρακάκης αρχηγός της Χωροφυλακής ενώ είχε και μια κόρη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς
Ο Νονός (soundtrack)
Ο Νονός (The Godfather) είναι ένα μουσικό άλμπουμ από την ομώνυμη ταινία, που κυκλοφόρησε το 1972 από την Paramount Records και το 1991 σε δίσκο βινυλίου από την MCA. Όλα τα κομμάτια συντέθηκαν από τον Νίνο Ρότα και διευθύνθηκαν από τον Κάρλο Σαβίνα (ο οποίος πιστώθηκε στο LP, αλλά όχι στο CD). Το τραγούδι «I Have but One Heart» ερμηνεύεται από τον Αλ Μαρτίνο, ο οποίος το ερμήνευσε στην ταινία ως χαρακτήρας Τζόνυ Φοντέιν.
Η μουσική ήταν υποψήφια για το Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής, ωστόσο, η Ακαδημία απέσυρε την υποψηφιότητα αφού διαπίστωσε ότι το «Speak Softly, Love» ήταν μια ξαναγραφόμενη έκδοση της μουσικής του Νίνο Ρότα από την ταινία Φορτουνέλλα του 1958.
Ιστορικό και ηχογράφηση
Ο σκηνοθέτης Φράνσις Φορντ Κόπολα προσέλαβε τον Ιταλό συνθέτη Νίνο Ρότα για να δημιουργήσει την μουσική για την ταινία, συμπεριλαμβανομένου του κύριου θέματος, «Speak Softly, Love».
Τον Οκτώβριο του 1971, ο Κόπολα πήγε στη Ρώμη με ένα αντίγραφο της ταινίας για να δώσει στον Ρότα να δει και να δημιουργήσει την μουσική επένδυση αναλόγως, καθώς ο συνθέτης έπρεπε να σχετίζεται με τις καταστάσεις και τους χαρακτήρες της ταινίας. Ο Σκοτ Κέιν της The Atlanta Journal and Constitution αντέδρασε στη δουλειά του Ρότα με την μουσική της ταινίας λέγοντας ότι ανεξάρτητα από το πώς εξελίχθηκε η ταινία, «θα αξίζει τον κόπο μόνο για τις συνεισφορές του Ρότα».
Ο Ρότα συνέθεσε μια νέα μουσική για την ταινία και πήρε μερικά κομμάτια από την σύνθεση της Φορτουνέλλα, προκειμένου να δημιουργήσει μια ιταλική αίσθηση και να προκαλέσει τα θέματα της τραγικής ταινίας. Ο Ρότα βασίζει επίσης το κομμάτι «Main Theme» (The Godfather Waltz) από την εναρκτήρια μελωδία της Συμφωνίας Νο 1 του Jean Sibelius. Ο εκτελεστικός σύμβουλος της Paramount Έβανς διαπίστωσε ότι η μουσική ήταν πολύ «ψηλή» και δεν ήθελε να τη χρησιμοποιήσει. Ωστόσο, χρησιμοποιήθηκε αφού ο Κόπολα κατάφερε να κάνει τον Έβανς να συμφωνήσει. Ο Κόπολα πίστευε ότι το μουσικό κομμάτι του Ρότα έδωσε στην ταινία ακόμη περισσότερο μια ιταλική αίσθηση. Ο πατέρας του Κόπολα, Καρμίνε, δημιούργησε κάποια επιπλέον μουσική για την ταινία, ιδιαίτερα τη μουσική που έπαιξε το συγκρότημα κατά τη διάρκεια της σκηνής του γάμου.
Υπάρχουν συνολικά εννέα περιπτώσεις μέσα στην ταινία όπου ακούγεται περιστασιακή μουσική, συμπεριλαμβανομένων των C'è la luna mezzo mare και της άριας του Τσερουμπίνο, Non so più cosa son from Le Nozze di Figaro. Υπήρχε ένα soundtrack για την ταινία το 1972 σε μορφή βινυλίου από την Paramount Records, σε CD το 1991 από την Geffen Records και ψηφιακά πάλι από την Geffen στις 18 Αυγούστου 2005. Το άλμπουμ περιέχει πάνω από 31 λεπτά μουσικής που προέρχονται από την ταινία, με την περισσότερη να είναι σύνθεση του Ρότα, μαζί με ένα τραγούδι από τον Κόπολα και ένα από τους Τζόνι Φάροου και Μάρτι Σάιμς.
Υπήρχαν 29 ηχογραφήσεις του άλμπουμ του Νίνο Ρότα στην αγορά από τον Απρίλιο του 1972 και συγκεκριμένα τα τραγούδια που ηχογραφήθηκαν ήταν "The Godfather Waltz", "Speak Softly Love" και "Love Theme from The Godfather". Αναμενόταν ότι περισσότερες ηχογραφήσεις θα χτυπούσαν την αγορά όσο περνούσε η χρονιά.
Κριτικές
Το soundtrack έτυχε καλής αποδοχής από τους μουσικούς κριτικούς. Ο Γουίλιαμ Λάφλερ της United Press International έγραψε ότι το «Main Theme» ήταν ένα «στοιχειώδες κομμάτι μουσικής που δημιουργεί νοσταλγική λαχτάρα για τον παρελθόν και ένα προγνωστικό υποκείμενο θέμα». Αισθάνθηκε ότι το soundtrack αυξάνεται στον ακροατή με κάθε παίξιμο και προέβλεψε ότι θα γίνει ένα από τα μεγαλύτερα σε πωλήσεις το ημερολογιακό έτος. Ο Γουίλιαμ Τζ. Νιτλ Τζούνιορ της Daily News – Post ανέφερε ότι ο Ρότα έφυγε από τη «συνηθισμένη πλούσια περιήγηση με χορδές». Αισθάνθηκε ότι η μουσική ήταν «ουσιαστική και συναρπαστική», ενώ η χρήση σόλο από βιολοντσέλο και κόρνο έδειξε την απομόνωση της οικογένειας Κορλεόνε. Έκλεισε λέγοντας ότι η μουσική έδειχνε την ιταλική επιρροή και είχε μια φυσική εξέλιξη.
Ο Μπέρναρντ Ντρου του Journal and Courier είπε ότι τα μουσικά κομμάτια του Ρότα ήταν στοιχειωμένα και «γεφύρωσαν τα κενά καθώς χρησίμευσαν ως η υπενθύμιση για το πώς ήταν τα πράγματα». Ο Χάρι Χάουν από το Τενεσί περιέγραψε τη μουσική του Ρότα ως «χονδροειδής», αλλά ένιωσε ότι διατηρείται καλά με τον ρυθμό της ταινίας. Ο Πίτερ Μπαρσοτσίνι των The Times ανέφερε ότι αυτό το soundtrack ήταν σε θέση να σταθεί μόνο του. Εξήγησε την θέση του λέγοντας ότι ήταν «εξαιρετικά υποβλητικό» και ότι συνέχισε με το χρονικό διάστημα που γυρίστηκε η ταινία. Είπε όντως ότι το σάουντρακ ήταν «πλούσιο και ενδιαφέρον, χωρίς, εκτός από μια περικοπή (τα φωνητικά του Αλ Μαρτίνο)». Ένιωσε ότι το «Main Theme» ήταν το καλύτερο κομμάτι στο άλμπουμ γιατί: «Είναι ταυτόχρονα ανατριχιαστικό και θλιβερό και νοσταλγικό, αλλά προκαλεί επίσης την ανθρωπιά του Νονού, καθώς δίνει την εικόνα ενός ανθρώπου αντί ενός αδίστακτου τέρας, που δίνει μια λαμπρή σύνθεση».
Ο Μπαρσοτσίνι έγραψε ότι το «The Halls of Fear» διερεύνησε την έννοια του φόβου με έναν καλό μελοδραματικό τρόπο. Συνοψίζοντας είπε ότι το άλμπουμ δηλώνει ότι αξίζει την προσοχή κάποιου ακόμη και αν δεν ενδιαφέρεται για την ταινία. Ο Μπομπ Τάλμπερτ του Detroit Free Press ανεφερε ότι η μουσική του Ρότα αποτύπωσε την αίσθηση του '40 και τη δύναμη του Μάρλον Μπράντο. Γενικά σχολίασε ότι τα όργανα που χρησιμοποιήθηκαν στην ταινία ταιριάζουν με την ένταση του Μπράντο και του Αλ Πατσίνο. Περιέγραψε επίσης τον Μαρτίνο ως «έναν λεπτό μεταμφιεσμένο Φρανκ Σινάτρα». Η Allmusic έδωσε στο άλμπουμ πέντε από πέντε αστέρια, με τον συντάκτη της, Ζακ Κουρντ να λέει ότι είναι ένα «σκοτεινό, ανερχόμενο και κομψό soundtrack». Ένας συντάκτης της Filmtracks πίστευε ότι ο Ρότα ήταν επιτυχημένος στη συσχέτιση της μουσικής με τις βασικές πτυχές της ταινίας.
Βραβεία & Υποψηφιότητες
Το μουσικό αλμπουμ του Ρότα ήταν επίσης υποψήφιο για το βραβείο Grammy για την καλύτερη πρωτότυπη μουσική για κινηματογραφική ταινία. όπου και ανακηρύχθηκε νικητής στις 3 Μαρτίου στην τελετή των Γκράμι που έγινε στο Νάσβιλ του Τενεσσί.
Επίσης ο Νίνο Ρότα είχε λάβει μια υποψηφιότητα για την καλύτερη πρωτότυπη μουσική στα 45α βραβεία Όσκαρ, αλλά μετά από την περαιτέρω ανασκόπηση του Love Theme του Ρότα, η Ακαδημία διαπίστωσε ότι ο συνθέτης είχε χρησιμοποιήσει παρόμοια μουσική σύνθεση στην κωμωδία Φορτουνέλλα του Εντουάρδο Ντε Φίλιππο το 1958. Αυτό οδήγησε σε μια επαναληπτική ψηφοφορία, όπου μέλη του μουσικού κλάδου επέλεξαν από έξι ταινίες: Ο Νονός και οι πέντε ταινίες που βρίσκονταν στη λίστα για την καλύτερη πρωτότυπη δραματική μουσική αλλά δεν προτάθηκαν. Τελικά η μουσική του Τζον Άντισον για το Sleuth κέρδισε αυτή τη νέα ψηφοφορία και έτσι αντικατέστησε τη μουσική του Ρότα στον επίσημο κατάλογο των υποψηφιοτήτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Soundtrack ταινιών
Φλαβία Μαξίμη Κωνσταντία
Η Φλαβία Μαξίμη Κωνσταντία, λατιν. Flavia Maxima Constantia (361/2 - 383) ήταν Αυτοκράτειρα ως η πρώτη σύζυγος του Γρατιανού Αυτοκράτορα της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Νεανική ζωή
Αδέλφια τού πατέρα της ήταν ο Κρίσπος, ο Κωνσταντίνος Β', ο Κώνστας Α', η Κωνσταντίνα, σύζυγος πρώτα του Αννιβαλιανού και έπειτα του Κωνσταντίου Γάλλου και η Ελένη, σύζυγος τού Ιουλιανού.
Στις 5 Οκτωβρίου 361 ο πατέρας της απεβίωσε από πυρετό στην Μόψου Κρήνη, κοντά στην Ταρσό της Κιλικίας. Ήταν επικεφαλής στρατού, που πήγαινε δυτικά για να αντιμετωπίσει μία στάση τού Ιουλιανού, του εξαδέλφου του και συζύγου της αδελφής του. Στην επιθανάτιο κλίνη του ο Κωνστάντιος Β΄ όρισε τον Ιουλιανό ως διάδοχό του. Όταν έπειτα από λίγους μήνες γεννήθηκε η Κωνσταντία, ο Ιουλιανός είχε ήδη εδραιωθεί στον θρόνο.
Στις 26 Ιουνίου 363 ο Ιουλιανός τραυματίστηκε θανάσιμα στη μάχη της Σαμάρρα εναντίον των δυνάμεων του Σαπώρης Β΄ των Σασσανιδών. Απεβίωσε λίγες ώρες μετά το τέλος της μάχης. Το τέλος του κατέστησε την Κωνσταντία ως το μόνο επιζόν μέλος της δυναστείας του Κωνσταντίνου.