cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μητροπολίτης Ζιχνών και Νευροκοπίου Ιερόθεος
Βιογραφικά Στοιχεία
Με ενέργειες του Μητροπολίτη Ιερόθεου τέθηκε η μηχανοργάνωση στα γραφεία και το λογιστήριο της Μητρόπολης που δεν υπήρχε πριν. Επίσης δημιούργησε Γενικό Ταμείο Κοινωνίας και Αγάπης προς βοήθεια ανθρώπων που βρίσκονται σε ανάγκη, εγκαινίασε 5 ναούς ενώ με προσωπικά του έξοδα ανακαίνισε 7 παρεκκλήσια. Ακόμη δημιούργησε την «Ουζούνειο Στέγη Φιλοξενίας και Αγάπης» μετά από στατική ενίσχυση, αναδιαμόρφωση και ανακαίνιση αξιοποιώντας υπάρχον τριώροφο κτίσμα. Ενέταξε τη Μητρόπολη στο Επιχειρησιακό Πρόγραμμα Ευρωπαϊκής Συνεργασίας «Ελλάδα-Βουλγαρία» και έτσι ψηφιοποιήθηκαν και δημοσιεύθηκαν σε ειδική ιστοσελίδα μνημεία της περιοχής. Με προσωπικά του έξοδα εξόπλισε ναούς με μικροφωνικές εγκαταστάσεις και συστήματα κωδωνοκρουσίας. Ταυτόχρονα με πρωτοβουλία του συντηρήθηκαν πλεόν των εκατό εικόνων που πριν βρίσκονταν διασκορπισμένες και αφύλακτες σε διάφορους ναούς.
Παραπομπές
Ιεροθεος
Γουίδων Δ΄ του Σπολέτο
Ο Γουίδων Δ΄, γερμ.: Guy IV (Guido ή Wido, δολοφονήθηκε το 897) από τον Οίκο των Γουιδονιδών, ήταν δούκας του Σπολέτo και του Καμερίνo από το 889 και πρίγκιπας του Μπενεβέντo από το 895.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Γουίδωνα Β΄ δούκα του Σπολέτo.
Είτε το 888, όταν ο πατέρας του στέφθηκε βασιλιάς της Φραγκίας, είτε το 889, όταν ο πατέρας του στέφθηκε βασιλιάς της Λομβαρδίας, ο Γουίδων έλαβε τα δουκάτα του Σπολέτο και του Καμερίνο. Παρόλο που ο πατέρας του δεν εξασφάλισε ποτέ το Φραγκικό βασίλειο, διατήρησε το Λομβαρδικό στέμμα του και έτσι αποποιήθηκε το Σπολέτo, την κληρονομική ιδιοκτησία της οικογένειάς του. Ο Γουίδων ήταν ικανός πολεμιστής και ηγέτης. Κατέκτησε το Μπενεβέντο από τους ανατολικούς Ρωμαίους και έγινε πρίγκιπας εκεί (895). Πρόσφερε την αντιβασιλεία του κατακτημένου πριγκιπάτου του στον Γουαϊμάρος Α΄ του Σαλέρνο, τον σύζυγο της αδελφής του Ίτας, αλλά ο Γκουαϊμάρ Α΄ αιχμαλωτίστηκε καθ' οδόν προς το Μπενεβέντο από τον Άντελφερ γαστάλδο του Αβελίνο. Ο Γουίδων έπρεπε να κατέβει και να πολιορκήσει το Αβελίνο για να απελευθερωθεί o Γκουαϊμάρ Α΄.
Αφού βασίλευσε στο Μπενεβέντο για έναν χρόνο και οκτώ μήνες, ο Γουίδων ταξίδεψε στη Ρώμη για να συναντήσει τον βασιλιά Λαμβέρτο της Λομβαρδίας. Δολοφονήθηκε στον Τίβερη από πράκτορες του Αλμπέρικ Α΄, ο οποίος κατέλαβε τον Σπολέτο και αυτοπροσδιορίστηκε ως διάδοχος δούκας.
Πηγές
Κατηγορία:Μαρκήσιοι της Ιταλίας Κατηγορία:Πρίγκιπες του Μπενεβέντο ΚΑτηγορία:Οίκος των Γουιδονιδών Κατηγορία:Δούκες του Σπολέτο
Φεστιβάλ Pol'and'Rock
Το Φεστιβάλ Pol'and'Rock (Pol'and'Rock Festival), παλαιότερα γνωστό ως Φεστιβάλ Γούντστοκ Πολωνίας (πολωνικά: Przystanek Woodstock) είναι ετήσιο δωρεάν φεστιβάλ ροκ μουσικής στην Πολωνία, εμπνευσμένο από το Φεστιβάλ Γούντστοκ. Το φεστιβάλ διεξάγεται από το 1995. Το 2009, το Φεστιβάλ Γούντστοκ Πολωνίας συγκέντρωσε κοινό πάνω από 400.000 άτομα, το 2011 η συμμετοχή ήταν πάνω από 700.000, το 2012 περίπου 550.000 άτομα, το 2013 περίπου 500.000 και το 2014 έφτασε σε υψηλό ρεκόρ με περίπου 750.000. Από το 2019, η συνολική συμμετοχή του φεστιβάλ είναι 750.000 άτομα, καθιστώντας το ένα από τα μεγαλύτερα μουσικά φεστιβάλ στον κόσμο.
Ιστορικό
αριστερά|μικρογραφία| Οι Πρόεδροι [[Μπρονίσουαφ Κομορόφσκι και Γιοάχιμ Γκάουκ στο Φεστιβάλ Γούντστοκ Πολωνίας το 2012]] Το φεστιβάλ ξεκίνησε το 1994 από τον Γέζι Όφσιακ μετά το ταξίδι του στις Ηνωμένες Πολιτείες όπου παρακολούθησε το Φεστιβάλ Γούντστοκ, το οποίο πραγματοποιήθηκε μετά από 25 χρόνια παύσης. Το επίσημο σύνθημα του φεστιβάλ είναι Αγάπη, Φιλία, Μουσική. Η εκδήλωση πραγματοποιείται από τη Μεγάλη Ορχήστρα της Χριστουγεννιάτικης Φιλανθρωπίας ως ένας τρόπος να ευχαριστήσει τους εθελοντές της. Γενικά, είναι μια εκδήλωση που διαρκεί το Σαββατοκύριακο, οι δύο σκηνές του χρησιμοποιούνται συνεχώς από νωρίς το απόγευμα έως το ξημέρωμα, με εμφανίσεις από περίπου 30 συγκροτήματα κάθε χρόνο. Πολλοί Πολωνοί μουσικοί και συγκροτήματα έχουν κάνει αρκετές εμφανίσεις, συμπεριλαμβανομένων των Ira, Decapitated, Myslovitz, Μάρια Πέσεκ, Κάμιλ Μπεντνάρεκ, Dżem, Acid Drinkers, Lessdress, Hey και Riverside. Κάθε χρόνο προσκαλούνται και διεθνή συγκροτήματα – Skunk Anansie, Sabaton, Judas Priest, Within Temptation, Shaggy, The Stranglers, Papa Roach, The Prodigy, Kaiser Chiefs, Ugly Kid Joe, You Me at Six, Guano Apes, Kontrust, Clawfinger, Gentleman και Korpiklaani, μεταξύ άλλων. Οι διοργανωτές του φεστιβάλ στοχεύουν επίσης στην προώθηση των αναδυόμενων ταλέντων – και διεξάγεται διαγωνισμός πριν από το φεστιβάλ, όπου οι νικητές έχουν την ευκαιρία να εμφανιστούν στο φεστιβάλ. Το κύριο μουσικό θέμα είναι γενικά η ροκ μουσική, αλλά τα είδη κυμαίνονται από παραδοσιακή μουσική έως πειραματική και έως heavy metal. Τα τελευταία χρόνια αντιπροσωπεύεται επίσης η ρέγκε, η ηλεκτρονική μουσική, ακόμη και η κλασική μουσική.
Το όνομα Przystanek Woodstock - «Σταθμός Woodstock» - αναφέρεται στην ειρήνη και τη φιλία που συμβολίζονται από το Φεστιβάλ Γούντστοκ και την τηλεοπτική σειρά Northern Exposure, που προβλήθηκε ως Przystanek Alaska (Σταθμός της Αλάσκας), εξαιρετικά δημοφιλής στην Πολωνία εκείνη την εποχή. Το όνομα του φεστιβάλ άλλαξε σε Φεστιβάλ Pol'and'Rock στις 8 Μαρτίου 2018. Η αλλαγή υποκινήθηκε από τη διαφωνία αδειοδότησης με την εταιρεία που εκπροσωπούσε τον Μάικλ Λανγκ. Το νέο όνομα αντικατοπτρίζει τόσο τις ρίζες του rock'n'roll της εκδήλωσης όσο και τους ισχυρούς δεσμούς με την κληρονομιά του πολωνικού δημοκρατικού και αγωνιστικού κινήματος για την ελευθερία. Οι διοργανωτές του φεστιβάλ υποστηρίζουν ότι παρόλο που το όνομα του φεστιβάλ έχει αλλάξει, το ήθος πίσω από το γεγονός παραμένει αμετάβλητο.
Μαζί με τις συναυλίες σε πέντε σκηνές υπάρχουν πολλές άλλες εκδηλώσεις που διοργανώνονται κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ. Η Ακαδημία Καλών Τεχνών (πολωνικά: Akademia Sztuk Przepięknych) είναι ένας χώρος όπου νέοι συμμετέχουν σε συζητήσεις με γνωστούς πολιτικούς, καλλιτέχνες, δημοσιογράφους, μουσικούς, ηθοποιούς και θρησκευτικούς ηγέτες. Στους καλεσμένους περιλαμβάνονται οι Λεχ Βαλέσα, Μπρονίσουαφ Κομορόφσκι, Γιοάχιμ Γκάουκ, Κεσάνγκ Τάκλα (ο εκπρόσωπος του Δαλάι Λάμα στη Βόρεια Ευρώπη), Όλγκα Τοκάρτσουκ, Ταντέους Μαζοβιέτσκι, Μάρεκ Μπέλκα, Άντζεϊ Βάιντα, Μάρεκ Κόντρατ, Γιοάννα Κούλιγκ, Γέζι Μπούζεκ, Γιάνους Γκάγιος, Κούμπα Βογιεβούτσκι, Αγκνιέσκα Χόλαντ, Μπογκούσουαφ Λίντα, Ντορότα Μασουόφσκα, Λέσεκ Μπαλτσερόβιτς, Βουόντεκ Πάβλικ, Μαγκνταλένα Σρόντα, Γέζι Στουρ, Σίμον Χοουόβνια, Βόιτσεχ Πσόνιακ και Άνταμ Μπόντναρ. Το φεστιβάλ παρουσιάζει επίσης δεκάδες οργανώσεις ΜΚΟ, όπως η Greenpeace, η Πολωνική Ανθρωπιστική Δράση, ακτιβιστές για τα δικαιώματα των ζώων και πολλές άλλες οργανώσεις και πρωτοβουλίες τρίτου τομέα.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Τα λασπόλουτρα είναι μέρος της παράδοσης των φεστιβάλ μικρογραφία| Φεστιβάλ Γούντστοκ Πολωνίας, 2003 μικρογραφία| Φεστιβάλ Γούντστοκ Πολωνίας, 2017 Το πρώτο Φεστιβάλ Γούντστοκ Πολωνίας πραγματοποιήθηκε στις 15–16 Ιουλίου 1995, στην πόλη Τσιμανόβο (κοντά στο Γκνέβιν), που βρίσκεται κοντά στη λίμνη Ζαρνοβιέτσκιε. Οι ερμηνευτές περιλάμβαναν τους Carrantouhill, Skankan, Żuki, Myslovitz, Ira και Urszula. Κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ δεν πωλούνταν αλκοόλ, κάτι που ήταν παρόμοιο με τα Φεστιβάλ του Γιαρότσιν.
Το δεύτερο φεστιβάλ πραγματοποιήθηκε στο Ντόμπιε του Στσέτσιν το 1996. Αυτή τη φορά ο πρώτος «απαγορευτικός νόμος» του Γούντστοκ καταργήθηκε εν μέρει και πουλήθηκε μπύρα.
Το τρίτο φεστιβάλ πραγματοποιήθηκε τον επόμενο χρόνο, στις 16-17 Αυγούστου στην πόλη Ζάρι, το οποίο έγινε το σκηνικό του Φεστιβάλ Γούντστοκ Πολωνίας μέχρι το 2003. Αρχικά, το φεστιβάλ ήταν προγραμματισμένο να διεξαχθεί τον Ιούλιο, αλλά λόγω της πλημμύρας του 1997, που έπληξε μεγάλο μέρος της Πολωνίας, το φεστιβάλ αναβλήθηκε για τον Αύγουστο.
Το 1998, to Φεστιβάλ Γούντστοκ Πολωνίας παρουσίασε τις εμφανίσεις σχεδόν 50 συγκροτημάτων. Ο κατάλογος περιελάμβανε τους Closterkeller, Akurat, Oddział Zamknięty, Kobranocka και Acid Drinkers. Σχεδόν 150.000 άτομα παρακολούθησαν το φεστιβάλ.
Το 1999, το φεστιβάλ πραγματοποιήθηκε στις 6-8 Αυγούστου. Αυτή τη φορά το ρεκόρ προσέλευσης καταρρίφθηκε. Το κοινό έφτασε σχεδόν τα 200.000 άτομα.
Το 2001, το Ζάρι ήταν και πάλι το σκηνικό του φεστιβάλ. Το φεστιβάλ του 2002 ήταν σημαντικό, γιατί βιντεοσκοπήθηκε και το υλικό χρησιμοποιήθηκε για την παραγωγή του "Przystanek Woodstock. Najgłośniejszy Film Polski" («Σταθμός Γούντστοκ. Η ηχηρότερη ταινία στην Πολωνία»), μια ταινία συναυλίας, η οποία προβλήθηκε σε κινηματογραφικές αίθουσες σε όλη τη χώρα την επόμενη χρονιά, και έλαβε επίσης μέρος σε μια σειρά από διεθνή φεστιβάλ κινηματογράφου.
Το φεστιβάλ του 2003 ήταν το τελευταίο που πραγματοποιήθηκε στην πόλη Ζάρι. Λόγω της διαμάχης γύρω από ορισμένα περιστατικά κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ, στα οποία συμμετείχε ο Γέζι Όφσιακ, αποφασίστηκε ότι το Ζάρι δεν θα ήταν πλέον σκηνικό για τις συναυλίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φεστιβάλ μουσικής στην Πολωνία Κατηγορία:Φεστιβάλ ροκ στην Πολωνία Κατηγορία:Φεστιβάλ ηλεκτρονικής μουσικής στην Πολωνία Κατηγορία:Καλοκαιρινές εκδηλώσεις στην Πολωνία
Γιάννης Μίχας
Το ονοματεπώνυμο Γιάννης Μίχας μπορεί να αναφέρεται στα εξής πρόσωπα:
Λόρσικα
Η Λόρσικα (ιταλικά: Lorsica) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη της Γένοβας, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Γένοβας
Λουμάρτσο
Το Λουμάρτσο (ιταλικά: Lumarzo) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη της Γένοβας, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Γένοβας
Ερρίκος Β΄ του Νεμούρ
Ο Ερρίκος Β'  (7 Νοεμβρίου 1625 - 4 Ιανουαρίου 1659) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν δούκας του Νεμούρ (1652-1659). Ήταν τριτότοκος γιος του Ερρίκου Α' δούκα του Νεμούρ και της Άννας της Λωρραίνης, κόρης του Καρόλου Α΄ δούκα του Ωμάλ. Ήταν ο τελευταίος του κλάδου Σαβοΐας-Νεμούρ.
Βιογραφία
Ως τρίτος γιος ακολούθησε εκκλησιαστική σταδιοδρομία· το 1651 έγινε αρχιεπίσκοπος της Ρενς. Το 1632 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ο πρώτος αδελφός του Λουδοβίκος Α' που όμως απεβίωσε το 1641 άγαμος και τον διαδέχθηκε ο επόμενος αδελφός Κάρολος-Αμεδαίος. Όταν και αυτός απεβίωσε το 1652 χωρίς άρρενα τέκνα, ο Ερρίκος Β' εγκατέλειψε τους ιερατικούς όρκους του και ανέλαβε 7ος δούκας του Νεμούρ και κόμης της Γενεύης.
Οικογένεια
Το 1657 νυμφεύτηκε τη Μαρία των Βαλουά-Λονζβίλ, κόρη του Ερρίκου Β΄ δούκα του Λονζβίλ· δεν απέκτησαν απογόνους.
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας Κατηγορία:Κόμητες της Γενεύης
Γιάννης Μίχας (ζωγράφος)
Ο Γιάννης Μίχας (1938 - 2008) ήταν Έλληνας ζωγράφος.
Βιογραφικά στοιχεία
Υπήρξε εκπρόσωπος του κοντσρουκτιβισμού ενώ χαρακτηριστική είναι η χρήση γεωμετρικών σχημάτων στα έργα του. Από τη δεκαετία του 1970 άρχισε να δημιουργεί ανάγλυφα και επιτοίχια γλυπτά ενώ το 1990 επέστρεψε στη ζωγραφική με πίνακες σε λάδι.
Εκθέσεις του έχουν πραγματοποιηθεί σε διάφορα μουσεία και εκθεσιακούς χώρους μεταξύ άλλων στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (2012) κ.α. ενώ έργα του φιλοξενούνται στην Εθνική Πινακοθήκη, στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, στη συλλογή της Τράπεζας Alpha Bank και στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης.
Αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Αγγλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1895-1896
Το 1895-1896 διοργανώθηκε το όγδοο Αγγλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών. Η Άστον Βίλα κατέκτησε το πρωτάθλημα για δεύτερη φορά, αφήνοντας την Ντέρμπι Κάουντι στην δεύτερη θέση. Η πρωταθλήτρια της σεζόν 1894-1895 Σάντερλαντ τερμάτισε στην πέμπτη θέση. Για πρώτη φορά πήρε μέρος η Μπέρι, ομάδα από το Μάντσεστερ
Βαθμολογία
1Έπαιξαν μίνι πρωτάθλημα με τις Λίβερπουλ και Μάντσεστερ Σίτι.
Αναφορές
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1895-1896 Κατηγορία:Πρέμιερ Λιγκ
Πρώτη Σύνοδος της Λυών
Η Πρώτη Σύνοδος της Λυών ήταν η δέκατη τρίτη οικουμενική σύνοδος, όπως αριθμήθηκε από την Καθολική Εκκλησία, που έλαβε χώρα το 1245.
Στην Πρώτη Γενική Σύνοδο της Λυών προήδρευσε ο Πάπας Ιννοκέντιος Δ΄. Ο Ιννοκέντιος Δ΄, απειλούμενος από τον Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Φρειδερίκο Β΄, έφτασε στη Λυών στις 2 Δεκεμβρίου 1244 και στις αρχές του επόμενου έτους κάλεσε τους επισκόπους της Εκκλησίας σε σύνοδο αργότερα την ίδια χρονιά. Ανταποκρίθηκαν περίπου διακόσιοι πενήντα ιεράρχες, συμπεριλαμβανομένων των Λατίνων Πατριαρχών Κωνσταντινουπόλεως, Αντιοχείας και Ακουιλείας (Βενετία) και 140 επισκόπων. Ο Λατίνος Αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης Βαλδουίνος Β΄, ο Ραϋμόνδος Ζ΄, Κόμης της Τουλούζης, και ο Ραϋμόνδος Βερεγγάριος Δ΄ της Προβηγκίας ήταν μεταξύ αυτών που συμμετείχαν. Με τη Ρώμη υπό πολιορκία από τον Αυτοκράτορα Φρειδερίκο Β΄, ο Πάπας χρησιμοποίησε τη σύνοδο για να αφορίσει και να καθαιρέσει τον Αυτοκράτορα με το Ad Apostolicae Dignitatis Apicem («Στο απόγειο της αποστολικής αξιοπρέπειας»), καθώς και τον Πορτογάλο Βασιλιά Σάντσο Β΄. Το συμβούλιο διηύθυνε επίσης μια νέα Σταυροφορία (την Έβδομη Σταυροφορία), υπό την αρχηγία του Λουδοβίκου Θ΄ της Γαλλίας, για την ανακατάληψη των Αγίων Τόπων.
Κατά την εναρκτήρια ομιλία του, στις 28 Ιουνίου, ο Ιννοκέντιος Δ΄ παρουσίασε τις πέντε πληγές της Εκκλησίας και τις συνέκρινε με τις δικές του πέντε θλίψεις: (1) την κακή συμπεριφορά τόσο των κληρικών όσο και των λαϊκών, (2) την αυθάδεια των Σαρακηνών που κατέλαβαν τους Αγίους Τόπους, (3) το Μεγάλο Σχίσμα Ανατολής-Δύσης, (4) τις σκληρότητες των Τατάρων στην Ουγγαρία και (5) τον διωγμό της Εκκλησίας από τον Αυτοκράτορα Φρειδερίκο.
Στη δεύτερη συνεδρίαση στις 5 Ιουλίου, ο επίσκοπος του Κάλβι και ένας Ισπανός αρχιεπίσκοπος κατηγόρησαν τη συμπεριφορά του Αυτοκράτορα και σε μια επόμενη συνεδρίαση στις 17 Ιουλίου, ο Ιννοκέντιος εξήγγειλε την εκθρόνιση του Φρειδερίκου. Την εκθρόνιση υπέγραψαν εκατό πενήντα επίσκοποι και η ευθύνη της έκδοσής της δόθηκε στους Δομινικανούς και τους Φραγκισκανούς. Ωστόσο, ο Ιννοκέντιος δεν διέθετε τα υλικά μέσα για να επιβάλει το διάταγμα αυτό.
Η Σύνοδος της Λυών εξέδωσε και κάποια άλλα καθαρά πειθαρχικά μέτρα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικουμενικές Σύνοδοι Κατηγορία:Χριστιανισμός στη Γαλλία
Βορυσθένης
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Δύο νομίσματα από την [[Ολβία Ποντική (3ος-1ος αιώνας π.Χ.) που απεικονίζουν το γενειοφόρο κεφάλι του θεού του ποταμού Βορυσθένη]] Βορυσθένης είναι γεωγραφική ονομασία από την κλασική αρχαιότητα. Ο όρος αναφέρεται συνήθως στον ποταμό Δνείπερο και τον ομώνυμο ποτάμιο θεό του, αλλά φαίνεται επίσης ότι ήταν ένα εναλλακτικό όνομα για την Ολβία Ποντική, μια πόλη που βρίσκεται κοντά στις εκβολές του ίδιου ποταμού στην ακτή της Μαύρης Θάλασσας ή τον παλαιότερο οικισμό στη νήσο Μπερεζάν.
Ο αρχαίος Έλληνας ιστορικός Ηρόδοτος περιγράφει τόσο τον ποταμό όσο και την πόλη με κάποιες λεπτομέρειες στο τέταρτο βιβλίο των Ηροδότου Ιστορίαι του:
Αυτό είναι το όνομα που επιλέγει ο Ηρόδοτος στις Ηροδότου Ιστορίαι του για να μιλήσει για την Όλβια. Υποτίθεται ότι αρχικά ήταν το όνομα ενός άλλου οικισμού που βρισκόταν στη νήσο Μπερεζάν που βρίσκεται στις εκβολές του Δνείπερου και κοντά στην Όλβια.
Στην ελληνική μυθολογία, ο Βορυσθένης απέκτησε μια νύμφη κόρη, την Βορυσθενίδα και έναν γιο τον Θόα, ο οποίος έγινε βασιλιάς των Ταύρων.
Ο Βορυσθένης αναφέρεται πολλές φορές στην Ιστορία της παρακμής και της πτώσης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Έντουαρντ Γκίμπον. Χρησιμοποιήθηκε ως διαδρομή προς τη Μαύρη Θάλασσα, μεταξύ άλλων, από τους Γότθους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαία ελληνική γεωγραφία Κατηγορία:Σκυθία
Βιβλιοθήκη της Ακαδημίας της Crusca
Η Βιβλιοθήκη της Ακαδημίας της Crusca της Φλωρεντίας, είναι η μεγαλύτερη ιταλική βιβλιοθήκη γλωσσολογίας και ιστορίας της ιταλικής γλώσσας.
Ιστορία
Η πρώτη τεκμηριωμένη συλλογή βιβλίων της Ακαντέμια ντέλα Κρούσκα, η οποία σήμερα εδρεύει στην Villa Medicea di Castello του 15ου αιώνα, χρονολογείται από το δεύτερο μισό του 17ου αιώνα. Όλα τα συγκεντρωμένα από τότε βιβλία πέρασαν το 1783  στην Biblioteca Magliabechiana, όταν ο Λεοπόλδος Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας αποφάσισε να συγχωνεύσει τις τρεις ακαδημίες της Φλωρεντίας (την Crusca, την Ακαδημία της Φλωρεντίας και Apatisti), σε ένα νέο θεσμό, την Ακαδημία της Φλωρεντίας.
Μαζόνε
Το Μαζόνε (ιταλικά: Masone) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη της Γένοβας, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Γένοβας
Βιβλιοθήκη της Ακαδημίας της Crusca
Ιστορία
Το Μάρτιο του 1943, τα χειρόγραφα, αρχέτυπα και τα σπάνια βιβλία ετοιμάστηκαν για την αποστολή προς την Εφορεία Αρχείων και Βιβλιογραφίας της Τοσκάνης, προκειμένου να προστατευθούν απ'τους πιθανούς βομβαρδισμούς. Μετά τον πόλεμο, η αύξηση των συλλογών ήταν πολύ αργή.
Όταν το 1954 η Ακαδημία επαναλαμβάνει και πάλι το έργο της προετοιμασίας του Λεξικού, η βιβλιοθήκη ενισχύθηκε σημαντικά. "Οργανώθηκε σε τμήματα και εξοπλίστηκε με ένα νέο κατάλογο, ενώ η αύξηση της συλλογής βιβλίων είχε ως στόχο να ολοκληρωθούν οι συλλογές των λεξικών (ιταλικά, ξένα, διαλέκτων), ευρετήριο λέξεων, αντιστοιχίες και γλωσσικούς άτλαντες. Με στόχο τη χρηματοδότηση ενός πόρου γενικής γλωσσολογίας, μέσω της αγοράς θεωρητικών κειμένων λεξικογραφίας και λεξικολογίας. Την ολοκλήρωση  ενός σώματος λογοτεχνικών και επιστημονικών κειμένων, αντικείμενο προσοχής στη λεξικογραφία και στη λεξικολογία".
Η μεγάλη αύξηση της κληρονομιάς της βιβλιοθήκης, έπρεπε ωστόσο, να συμβεί, κυρίως χάρη στις σημαντικές δωρεές από ιδιωτικές βιβλιοθήκες διακεκριμένων μελετητών. Το 1964, η δωρεά του Pietrο Pancrazi, περιελάμβανε περισσότερους από 8.000 τόμους που ανήκαν στο γνωστό Τοσκανό κριτικό και μυθιστοριογράφο. Το 1975, η προσφορά του Francesco Pagliai, αποτελούμενη από μερικές εκατοντάδες τόμους και φυλλάδια που αφορούν σχεδόν αποκλειστικά τον Ugo Foscolo. Την επόμενη χρονιά, εμπλούτισε τις συλλογές η δωρεά του  Bruno Migliorini, η οποία συμπεριελάμβανε περίπου 10.000 βιβλία και απαραίτητα αποσπάσματα, τα μέσα του έργου, του μεγάλου κριτικού και γλωσσολόγου.
To 1987 ήρθαν τα έγγραφα του διακεκριμένου φιλολόγου Giorgio Pasquali, που αποτελούνταν από σημειώσεις, χειρόγραφα από άρθρα, αποκόμματα του τύπου και επιστολές. Το 1992, δωρεά από του ιδιοκτήτη, αποτέλεσε η προσφορά του Alberto Chiari, σήμερα πλούσιο σε 5.000 τόμους του γλωσσολόγου και φιλολόγου. Το 2002 η βιβλιοθήκη έλαβε τη δωρεά της Gabriella Giacomelli, που αποτελείται από συλλογή των βιβλίων και προσωπικά έγγραφα της διαλεκτολόγου.
Κληρονομιά
Σήμερα, στην Βιβλιοθήκη διασώζονται περίπου 147 χειρόγραφα, 41 αρχέτυπα, 122.000 τόμοι, 780 περιοδικά, εκ των οποία τα 410 είναι σε κυκλοφορία.
Ανάμεσα στον πλούτο της βιβλιοθήκης περιλαμβάνεται επίσης μια συλλογή μοναδική στον κόσμο, που κοσμεί τους τοίχους της κεντρικής αίθουσας της Βιβλιοθήκης: il Fondo dei Citati, δηλαδή τα 1.729 έργα που οι Ακαδημαϊκοί ανέφεραν στις πέντε εκδόσεις του Λεξικού. Με άλλα λόγια, τα κείμενα που θεωρούνται από τους ακαδημαϊκούς της Crusca "τα απαραίτητα" της ιταλικής γλώσσας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στη Φλωρεντία Κατηγορία:Ακαδημίες επιστημών Κατηγορία:Φλωρεντία
Ίβαν Τίσοφ
Ο Ίβαν Τίσοφ (8 Φεβρουαρίου 1870 – 20 Σεπτεμβρίου 1928) ήταν Κροάτης ζωγράφος. Σπούδασε τέχνη στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου, μεταφέροντας ιδέες από το κίνημα της Απόσχισης του Μονάχου στο Ζάγκρεμπ. Είναι περισσότερο γνωστός για τη δουλειά του σε δημόσια και κυβερνητικά κτήρια στο Ζάγκρεμπ και πίνακες ζωγραφικής σε εκκλησίες στη γενέτειρά του Σλαβονία στη βορειοανατολική Κροατία.
Βιογραφία
Μέχρι το τέλος του αιώνα, η ζωγραφική του Τίσοφ ήταν επηρεασμένη από τη ζωγραφική του Βλάχο Μούκοβατς. Οι εικόνες του έγιναν πιο σκούρες με αντίθεση του κίτρινου, μπλε και πράσινου. Τα θέματα ελήφθησαν από την πατρίδα του τη Σλαβονία, όπως ο πίνακας «Κάτω από το Σφενδάμι» (Pod javorom) που είναι ένα από τα πιο όμορφα έργα του. Στα μεταγενέστερα χρόνια, η λαογραφία θα αντικαταστήσει τη μυθολογία. Επιπλέον, ο Τίσοφ εργάστηκε σε τοιχογραφίες στο Κρίζεβτσι και στο Μπιέλοβαρ, στην Αγία Αικατερίνη και σε άλλες εκκλησίες.
Πέρασε ένα χρόνο (1913–1914), εκπαιδευόμενος στο Παρίσι στην Ιουλιανή Ακαδημία, για να προετοιμαστεί για την κατασκευή διακοσμήσεων στην Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη στο Ζάγκρεμπ.
Πέθανε στο Ζάγκρεμπ στις 20 Σεπτεμβρίου 1928.
Κληρονομιά
Οι ζωγραφικοί πίνακες λατρείας, θεολογίας, τέχνης και επιστήμης του Ίβαν Τίσοφ διακοσμούν τις οροφές στο Κροατικό Ινστιτούτο Ιστορίας στο Ζάγκρεμπ.
Έργα
Τα έργα του Ίβαν Τίσοφ περιλαμβάνουν:
Εκθέσεις
Κατά τη διάρκεια της ζωής του, ο Ίβαν Τίσοφ εξέθεσε στο Ζάγκρεμπ, τη Βιέννη και τη Βουδαπέστη:
Δημόσια ιδρύματα
Το έργο του Τίσοφ βρίσκεται στα ακόλουθα δημόσια κτήρια:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κροάτες ζωγράφοι
Μέλε (Ιταλία)
Το Μέλε (ιταλικά: Mele) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη της Γένοβας, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Γουίδων Β΄ του Σπολέτο
Ο Γουίδων Β΄ (μερικές φορές III ) (απεβ. στα τέλη του 882 ή στις αρχές του 883) από τον Οίκο των Γουιδονιδών ήταν ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Λαμβέρτου Α΄ δούκα του Σπολέτo και μαργράβου του Καμερίνο. Εξελέγη για να διαδεχθεί αυτούς τους τίτλους με το τέλος τού πατέρα του το 880. Είχε ένα φιλόδοξο σχέδιο επέκτασης προς τα νότια και προς τα δυτικά, που συγκρούονταν με τον παπισμό.
Ως ηγεμόνας, ο Γουίδων χρησιμοποίησε το σύνθημα ανανέωση του βασιλείου των Φράγκων (Renovatio regni Francorum), όπως οι προκάτοχοί του Καρολίδες. Τον Φεβρουάριο του 882, σε μία Συνέλευση (DIeta), που συγκάλεσε στη Ραβέννα ο Κάρολος Γ΄, ο δούκας, ο αυτοκράτορας και ο πάπας έκαναν ειρήνη και ο Γουίδων και ο θείος του Γουίδων του Καμερίνο, ορκίστηκαν να αποκαταστήσουν τις κλεμμένες παπικές εκτάσεις. Σε μία επιστολή του Μαρτίου προς τον Κάρολο Γ΄, ο Ιωάννης Η΄ ισχυριζόταν ότι οι όρκοι δεν εκπληρώθηκαν. Ο Γουίδων δεν επέτυχε ποτέ στα σχέδιά του για επέκταση ή στην τήρηση των υποσχέσεών του: απεβίωσε νέος αργότερα την ίδια χρονιά ή νωρίς την επόμενη. Τον διαδέχθηκε ο θείος του, καθώς τα παιδιά του ήταν ανήλικα. Ο γιος του Γουίδων Δ΄ κυβέρνησε αργότερα στο Σπολέτο και στο πριγκιπάτο του Μπενεβέντο. Η κόρη του Ίτα παντρεύτηκε τον Γκουαϊμάρ Α΄ του Σαλέρνο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μαρκήσιοι της Ιταλίας Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ιταλικά (it) Κατηγορία:Δούκες του Σπολέτο
Ονόγουροι
Οι Ονόγουροι ή Ογούροι (Ὀνόγουροι, Οὔρωγοι, Οὔγωροι, "δέκα φυλές", "φυλές") ήταν τουρκικής καταγωγής νομάδες ιππείς, που άκμασαν στη στέπα του Πόντου και της Κασπίας και στην περιοχή του Βόλγα μεταξύ 5ου και 7ου αιώνα μ. Χ. και μιλούσαν την Ογουρική γλώσσα, που ανήκει στις τουρκικές γλώσσες.
Ιστορία
Οι Ονόγουροι ήταν μία από τις πρώτες Ογουρικές Τουρκικές φυλές που εισέβαλαν στις στέπες του Ποντου και της Κασπίας ως αποτέλεσμα των μεταναστεύσεων που ξεκίνησαν στην Εσω Ασία. Ο Mόβσες Καγκανκατβάτσι του 10ος αιώνα κατέγραψε, στα τέλη του 4ου αιώνα, κάποιους Χοναγούρους, «Ούνους από το Χονκ», που επιτέθηκαν στην Περσία, είχαν σχέση με τους Ονογούρους και βρίσκονταν κοντά στην Υπερκαυκασία και στην Αυτοκρατορία των Σασσανιδών. Οι μελετητές συσχετίζουν επίσης τους Χιονίτες με αυτή την περιγραφή.
Σύμφωνα με τον Πρίσκο το 463 εκπρόσωποι των Σαραγούρων του Ερνάκ ("Λευκών Ογούρων"), των Ογούρων και των Ονογούρων ήρθαν στον Αυτοκράτορα στην Κωνσταντινούπολη και εξήγησαν ότι είχαν εκδιωχθεί από την πατρίδα τους από τους Σαβίρους, που είχαν δεχθεί επίθεση από τους Άβαρους στην Εσω Ασία. Αυτά τα γεγονότα υποδηλώνουν ότι οι Ογουρικές φυλές σχετίζονται με τους Τινγκ-λινγκ και τους Τίλε. Θεωρείται ότι ανήκαν στις δυτικότερες φυλές των Τίλε, που περιλάμβαναν επίσης τους Ουιγούρους-Τοκούζ Ογούζους και τους Ογούζους Τούρκους, και αρχικά βρίσκονταν στη Δυτική Σιβηρία και στο Καζακστάν. Ο Λέων ο Θραξ παραχώρησε στον Ερνάκ τα εδάφη των Ακάτζιρων του προδότη Κουριδάχου, που αντιστοιχούν περίπου στην Ουκρανία του 20ού αιώνα. Μεταγενέστεροι βασιλιάδες των Ονογούρων Ούννων ήταν μεταξύ άλλων οι Γκροντ, Μούγκελ και Σάντλιχ, οι Ουιγούροι του οποίου είχαν εμπλακεί σε εμφύλιο πόλεμο εναντίον των Κουτριγούρων του Χινιαλόντος.
Η προέλευση των Κουτριγούρων και των Ουτιγούρων, που ζούσαν στην περιοχή των Oνογούρων και των Βουλγάρων, και η αμοιβαία σχέση τους θεωρείται ασαφής. Οι μελετητές δεν είναι βέβαιοι για το πώς σχηματίστηκε η ένωση μεταξύ Ονογούρων και Βουλγάρων, φαντάζοντάς την ως μια μακρά διαδικασία με οποία συγχωνεύθηκαν διάφορες ομάδες. Κατά την περίοδο αυτή οι Βούλγαροι μπορεί να αντιπροσώπευαν μια μεγάλη συνομοσπονδία σοποία οι Ονόγουροι αποτελούσαν μία από τις βασικές φυλές, μαζί με τα υπολείμματα των Ουτιγούρων και των Κουτριγούρων, μεταξύ άλλων.
Ο Ιορδάνης στο Getica (551) ανέφερε ότι οι Hunuguri (που πιστεύεται ότι ήταν οι Ονόγουροι) φημίζονταν για το εμπόριο δέρματος κουναβιού. Το Μεσαίωνα το δέρμα κουναβιού χρησιμοποιείτο ως υποκατάστατο νομίσματος. Αυτό δείχνει επίσης ότι ζούσαν κοντά σε δάση και ήταν σε επαφή με Φιννοουγγρικούς λαούς.
Η συριακή μετάφραση της Εκκλησιαστικής Ιστορίας (περ. 555) του Ψευδοζαχαρία του Ρήτορα στη Δυτική Ευρασία καταγράφει τους Avnagur (θεωρούνται Ονόγουροι), wngwr (Ονόγουροι), wgr (Oγούροι). Ο συγγραφέας έγραψε τα εξής: "Οι Avnagur (Aunagur) είναι άνθρωποι που ζουν σε σκηνές. Οι Avgar, sabir, burgar, alan, kurtargar, avar, hasar, dirmar, sirurgur, bagrasir, kulas, abdel και hephtalit είναι δεκατρείς λαοί, που ζουν σε σκηνές, κερδίζουν τα προς το ζην με το κρέας οικόσιτων ζώων και ψαριών, άγριων ζώων και με τα όπλα τους (λεηλασία) ». Σχετικά με τους Πρωτοβούλγαρους και τους Αλανούς κατά το πρώτο μισό του 6ου αιώνα πρόσθεσε: "Η χώρα Μπαζγκούν ... εκτείνεται μέχρι τις Πύλες της Κασπίας και τη θάλασσα, που βρίσκονται στη χώρα των Ούννων. Πέρα από τις πύλες ζουν οι Βούργαροι (Βούλγαροι), που έχουν τη γλώσσα τους και είναι άνθρωποι ειδωλολάτρες και βάρβαροι. Έχουν πόλεις. Και οι Αλανοί - έχουν πέντε πόλεις ".
Οι Ονόγουροι (Ογούροι), στις πηγές του 6ου και του 7ου αιώνα, αναφέρονταν κυρίως σε σχέση με την κατάκτηση της Δυτικής Ευρασίας από τους Άβαρους και τους Ουράνιους Τούρκους. Σύμφωνα με τον Μένανδρο Προτήκτορα του 6ου αιώνα ο «αρχηγός των Οὐγούρων» είχε το αξίωμα του Τούρκου Χαγάνου Γιαμπγκού στην περιοχή του ποταμού Κουμπάν μέχρι τον κάτω Ντον.
Στις αρχές του 7ου αιώνα ο Θεοφύλακτος Σιμοκάττης κατέγραψε ότι κάποια πόλη Βακάθ των Ονόγουρων καταστράφηκαν από σεισμό πριν γεννηθεί ο ίδιος. Το σογδιανόόνομα δείχνει ότι η πόλη βρισκόταν στην περιοχή της Ιρανικής Κεντρικής Ασίας.
Ο Σιμοκάττης στην Επιστολή του Τούρκου Καγιάν (Ταμγκάν) προς τον Αυτοκράτορα Μαυρίκιο κατέγραψε μια σύνθετη ειδοποίηση:
"... ο Χαγάνος ξεκίνησε άλλη επιχείρηση και υπέταξε όλους τους Ὀγώρ. Αυτός ο λαός είναι (ένας) από τους πιο ισχυρούς λόγω του αριθμού του και της εκπαίδευσης του για πόλεμο σε πλήρη ανάπτυξη. Έχουν εγκατασταθεί προς την Ανατολή, από όπου ρέει ο ποταμός Τίλ, που οι Τούρκοι συνηθίζουν να αποκαλούν "Μαύρο". Οι παλαιότεροι οπλαρχηγοί αυτού του λαού ονομάζονται Οὐάρ και Χουννί. "
Σύμφωνα με τον Χαγάνο μέρος αυτών των Οὐάρ και Χουννί (Ούννων) που έφτασαν στην Ανατολική Ευρώπη εξελήφθησαν από τους Oνογούρους, Bαρσήλους, Σαβίρους και άλλες φυλές ως οι αρχικοί Αβαροι και ως εκ τούτου οι Ουάρ και οι Ούννοι εκμεταλλεύτηκαν το κατάσταση και άρχισαν να αυτοαποκαλούνται Άβαροι. Ο Σιμοκάττης αφηγείται επίσης "όταν οι Oγοροι, λοιπόν, γονάτισαν εντελώς ο Χαγάνος σκότωσε τον επικεφαλής του Κὸλχ (Kolx ) ξίφους", δείχνει την αντίσταση των Oγούρων απέναντι στην τουρκική εξουσία. Οι μελετητές θεωρούν ότι αν το Tιλ είναι ο Καρά Ιτίλ (Μαύρςο Ιτίλ) δηλ. ο Βόλγας (Aτίλ/Ιτίλ), τότε οι αναφερόμενο Ὀγώρ θα ήταν οι Ογούροι, ενώ αν είναι στην Εσω Ασία, τότε θα μπορούσε να είναι οι Ουιγούροι.
Παλαιά Βουλγαρία
Ο Χουβράτης οργάνωσε τους Ονόγουρους υπό την Αυτοκρατορία της Παλαιάς Μεγάλης Βουλγαρίας στα μέσα του 7ου αιώνα. Από τον 8ο αιώνα οι βυζαντινές πηγές αναφέρουν συχνά τους Ονογούρους σε στενή σχέση με τους Βουλγάρους. Ο Αγάθων (αρχές 8ου αιώνα) έγραψε για το ''έθνος των Ονογούρων Βουλγάρων. Ο Νικηφόρος Α΄ (αρχές 9ου αιώνα) σημείωσε ότι ο Χουβράτης ήταν ο άρχοντας των Ονογουνδούρων και ο σύγχρονός του Θεοφάνης τους ανέφερε ως Ονογουνδουροβουλγάρους. Ο Χουβράτης εξεγέρθηκε επιτυχώς εναντίον των Αβάρων και ίδρυσε την Παλαιά Μεγάλη Βουλγαρία (Magna Bulgaria ), επίσης γνωστή ως κράτος των Ονογουνδούρων-Βουλγάρων, ή Patria Onoguria στην Κοσμογραφία της Ραβέννας (700). Ο Κωνσταντίνος Ζ΄ (μέσα του 10ου αιώνα) παρατήρησε ότι οι Βούλγαροι αυτοαποκαλούνταν παλαιότερα Ονογούνδουροι.
Αυτός ο συσχετισμός αντικατοπτρίστηκε στο παρελθόν σε αρμενικές πηγές, όπως το Ασκαρχάτσουϊτς, που αναφέρεται στον Ολξοντορ Μπίκαρ, και η Ιστορία του 5ου αιώνα του Μοβσές Χορενατσί, που περιλαμβάνει ένα πρόσθετο σχόλιο από συγγραφέα του 9ου αιώνα σχετικά με την αποικία του Βλέντουρ Μπούλκαρ. Ο Μάρκβαρτ και ο Γκόλντεν συνέδεσαν αυτές τις μορφές με τους Ιγκντρ (*Ουλουγκούντουρ) του Iμπν αλ Καλμπί (περ. 820), τους Βντούρ (*Βούνουντουρ) του Χουντούντ αλ Αλάμ, τους Βλντρ (*Βούλουντουρ) του Αλ Μασουντί (10ος αιώνας) και το ουγγρικό όνομα για το Βελιγράδι, Nándorfehérvár, τους ντρ ( *Nάντουρ) του Γκαρντιζί (11ος αιώνας) και τους *Βούνουντουρ στην επιστολή του βασιλιά των Χαζάρων Ιωσήφ. Όλες οι μορφές δείχνουν τις φωνητικές αλλαγές που είναι τυπικές για την όψιμη Ογουρική.
Πηγές
Κατηγορία:Τουρκικά φύλα
Μονή Αβγασίδας
Η Μονή Αβγασίδας βρισκόταν στην επαρχία Αμμοχώστου της Κύπρου. Κατεδαφίστηκε με διαταγή του Tούρκου στρατιωτικού διοικητή της περιοχής, σχεδόν αμέσως μετά την κατάληψη της περιοχής από τα τουρκικά στρατεύματα το 1974.
Τοποθεσία
Η Μονή Αβγασίδας βρίσκόταν ένα μίλι από το τουρκικό χωριό Σανταλάρι και ανατολικά της Περιστερωνοπηγής της επαρχίας Αμμοχώστου.
Αρχιτεκτονική
Η μονή της Παναγίας της Αβγασίδας αποτελούνταν από το καθολικό, δηλαδή τον κεντρικό ναό (νότιο κλίτος 12ος αιώνας, βόρειο κλίτος 15ος αιώνας) και από δύο παρακείμενα μοναστηριακά κτίσματα, ένα βόρεια (15ος αιώνας) και ένα άλλο ανατολικά (18ος αιώνας). Η πρώτη γραπτή αναφορά για τον ναό γίνεται σε ιταλική περιγραφή της Κύπρου, του τέλους του 15ου αιώνα. Οι Γοτθικές αρχιτεκτονικές επιρροές είναι εμφανείς στις πόρτες του ναού. Το εικονοστάσιο τοποθετέιται τον 17ο αι. και φέρει εικόνες του 18ου αι. Στον βόρειο τοίχο του ναού βρίσκεται ανάγλυφη μεσαιωνική ταφική πλάκα με άντρα φέροντα δερμάτινο κλειστό ένδυμα μακρύ παντελόνο και πύλο στο κεφάλι. Επίσης υπάρχει επιγραφή αφιερωμένη σε κάποιον Γεώργιο χρονολογημένη στα 1482. Ο ναός είναι δίκλητος λόγω συνύπαρξης καθολικών και υποτελών ορθοδόξων, ενώ το νότιο κλίτος, το οποιο ανήκε στους ορθοδόξους ήταν το πιο μεγάλο είχε τρούλλλο.
Η αρχική βυζαντινή μονή
Στη θέση του ναού πρέπει να βρισκόταν βυζαντινό μοναστήρι, αφιερωμένο πιθανώς στον ΄΄Αγιο Ιλαρίωνα. Τεκμήρια αυτού του μοναστηριού αποτελούν οι μαρμάρινοι κίονες οι οποίοι στηρίζουν τα δύο κλήτοι και βάσεις, επίκρανα και πεσμένοι κίονες. Στην αρχική αυτή βυζαντινή μονή ανήκε η περιοχή Αγρίδια ή Αγροί.
Στην φραγκοκρατία
Κατά τη φραγκοκρατία το όνομα της Μονής παραφθάρθηκε σε Santalaris και περιήλθε σε κάποιον Γάλλο φεουδάρχη μαζί με την κτηματική της περιουσία.
Η καταστροφή της
Το 1968 το Τμήμα Αρχαιοτήτων της Κυπριακής Δημοκρατίας ανέλαβε την συντήρηση των δυο κοντινών μοναστηριακών κτισμάτων, που βρίσκονταν σε κακή κατάσταση. Σχετικά διατηρημένο, χάρη στη συντήρηση που έγινε το 1968, παραμένει ακόμα και σήμερα το σε σχήμα Γ βόρεια ευρισκόμενο μοναστηριακό κτίσμα με τις τοξωτές καμάρες. Σχεδόν αμέσως μετά την κατάληψη της περιοχής από τα τουρκικά στρατεύματα το 1974, κατεδαφίστηκε με διαταγή του Tούρκου στρατιωτικού διοικητή της περιοχής για λόγους εκδίκησης για τον σφαγιασμό  106 Τουρκοκύπριων γυναικόπαιδων από τα χωριά Σανταλάρης, Αλόα και Μάραθα, από Περιστερωνοπηγιώτες μέλη της ΕΟΚΑ Β’, στις 14 Αυγούστου 1974, ημέρα έναρξης της δεύτερης φάσης της τουρκικής εισβολής και λίγες ώρες πριν την κατάληψη της περιοχής.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Κύπρο Κατηγορία:Επαρχία Αμμοχώστου Κατηγορία:Μεσαιωνική Κύπρος Κατηγορία:Μοναστήρια στην Κύπρο
Καθεδρικός της Πάρμας
Ο Καθεδρικός της Πάρμας (Duomo di Parma, αλλιώς La cattedrale di Santa Maria Assunta) κατασκευάστηκε τον 11-12ο αιώνα και αποτελεί την έδρα της Επισκοπής της Πάρμας, της Καθολικής εκκλησίας. Βρίσκεται στην Πιάτσα Ντουόμο, δίπλα στο Βαπτιστήριο και στη κατοικία του Επισκόπου. Το 1834 ονομάστηκε basilica minore.
Ιστορία του ναού
Στο χώρο όπου βρίσκεται σήμερα η Πιάτσα Ντουόμο (η πλατεία του καθεδρικού ναού) υπήρχε μια παλαιοχριστιανική εκκλησία, η Βασιλική ecclesia Sanctae Mariae. Μετά την καταστροφή της από πυρκαγιά άρχισαν εργασίες, τον 9ο αιώνα, για τη κατασκευή νέας εκκλησίας, κοντά στο σημείο όπου βρισκόταν η παλιά εκκλησία. Η καινούρια εκκλησία, που ήταν αφιερωμένη στην Παναγία, καταστράφηκε και αυτή από πυρκαγιά το 1055 ή το 1058.
Η κατασκευή της εκκλησίας που υπάρχει σήμερα ολοκληρώθηκε το 1074 και ο ναός καθαγιάστηκε το 1106 από τον Πάπα Πασχάλη Β’. Το 1178 ολοκληρώθηκε η πρόσοψη και ανοικοδομήθηκε εκ νέου το εσωτερικό της εκκλησίας από τον Μπενεντέττο Αντελάμι. Προς το τέλος του 13ου αιώνα, και ειδικότερα μεταξύ 1284 και 1291 χτίστηκε το καμπαναριό από τον Obizzo Sanvitale. Επρόκειτο να κατασκευαστεί και ένα άλλο καμπαναριό, όμοιο με το πρώτο, στα αριστερά της πρόσοψης, κάτι που τελικά δεν έγινε. Στις αρχές του 15ου αιώνα κατασκευάστηκαν τα παρεκκλήσια.
Παραπομπές
Παρμα Κατηγορία:Πάρμα
Άγιος Θεόδωρος Αιτωλοακαρνανίας
Ο Άγιος Θεόδωρος, είναι ορεινός οικισμός του νομού Αιτωλοακαρνανίας στην περιοχή του Θέρμου σε υψόμετρο 710 μέτρα, ο οποίος βρίσκεται στα όρια του νομού με την Ευρυτανία. Στα ανατολικά του χωριού ρέει ο χείμαρρος Γιδομαντρίτης που καταλήγει στον Εύηνο ποταμό. Απέχει 56 χλμ. Α.-ΒΑ. από το Αγρίνιο και 27 χλμ. ΒΑ. από το Θέρμο. Η παλιά του ονομασία ήταν Μαχαλάς και έτσι προσαρτήθηκε το 1845 στον τότε δήμο Αμβρακίας ενώ το 1954 μετονομάστηκε σε Άγιος Θεόδωρος. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Κοκκινόβρυση και τα Αμπέλια αποτελούν τη τοπική Κοινότητα Κοκκινόβρυσης που υπάγεται στο δήμο Θέρμου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 65 μόνιμους κατοίκους.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Θέρμου
Εσκέλ (Αργεντινή)
Ιστορία
Η ίδρυση της πόλης χρονολογείται από την άφιξη Ουαλών μεταναστών στο Τσουμπούτ το 1865. Ο οικισμός δημιουργήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 1906, ως επέκταση της Κολονία 16 ντε Οκτούμπρε, η οποία περιλαμβάνει επίσης την πόλη Τρεβελίν.
Σημαντικό τουριστικό αξιοθέατο είναι ο σιδηρόδρομος στενού εύρους (750mm), γνωστός ως La Trochita. Με μήκος 402 χιλιομέτρων, λέγεται ότι είναι η μόνη γραμμή μεγάλων αποστάσεων στενού εύρους σε λειτουργία και ο νοτιότερος σιδηρόδρομος στον κόσμο. Οι πρώτες πενήντα ατμομηχανές με καύσιμο πετρέλαιο κατασκευάστηκαν από τη γερμανική Henschel & Son το 1922. Αργότερα αγοράστηκαν 25 ατμομηχανές από την Baldwin Locomotive Works της Φιλαδέλφειας.
Κλίμα
Λόγω της θέσης του στην αμέσως υπήνεμη πλευρά των Άνδεων, το Εσκέλ έχει δροσερό καλοκαιρινό μεσογειακό κλίμα (Κέππεν Csb) στα όρια του υγρού ηπειρωτικού κλίματος (Κέππεν Dsb). Άλλα κλιματικά συστήματα, όπως η κλιματική ταξινόμηση Trewartha, το τοποθετούν στην ωκεάνια ζώνη (Do), όπως μεγάλο μέρος της Δυτικής Ευρώπης και του βορειοδυτικού Ειρηνικού. Οι θερμοκρασίες είναι σχετικά χαμηλές για το κλίμα του, λόγω του μεγαλύτερου υψομέτρου. Τα καλοκαίρια είναι ήπια με ζεστές θερμοκρασίες κατά τη διάρκεια του απογεύματος που ακολουθούνται από δροσερές νύχτες. Η μέση θερμοκρασία κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού είναι περίπου 14 °C. Είναι η πιο ηλιόλουστη εποχή, με μέσο όρο έως και 10 ώρες ηλιοφάνειας την ημέρα τον Ιανουάριο, με μέσο όρο 7-8 αίθριες ημέρες και μόνο 5-7 συννεφιασμένες ημέρες. Η άνοιξη και το φθινόπωρο είναι μεταβατικές εποχές που χαρακτηρίζονται από ήπιες θερμοκρασίες κατά τη διάρκεια της ημέρας και δροσερές έως κρύες νύχτες. Η άνοιξη ξεκινά με δροσερές θερμοκρασίες κατά τη διάρκεια της ημέρας και πολύ κρύες νύχτες, οι οποίες σταδιακά γίνονται θερμότερες. Τόσο η άνοιξη όσο και το φθινόπωρο έχουν εξαιρετικά μεταβλητό καιρό.
Οι χειμώνες κυμαίνονται από δροσεροί έως ψυχροί με μέσες θερμοκρασίες κοντά στο μηδέν, ενώ οι βροχοπτώσεις είναι έντονες. Οι θερμοκρασίες πέφτουν τακτικά κάτω από το μηδέν κατά τη διάρκεια των χειμερινών νυχτών. Οι χειμώνες χαρακτηρίζονται από συννεφιασμένο καιρό, με μέσο όρο 11-13 συννεφιασμένες ημέρες από τον Ιούνιο έως τον Αύγουστο. Χιόνι πέφτει κατά μέσο όρο είκοσι ημέρες κάθε χειμώνα, αλλά η συσσώρευση είναι συνήθως μικρότερη από 10 cm. Η μέση ημερομηνία του πρώτου παγετού είναι η 7η Μαρτίου, ενώ η μέση ημερομηνία του τελευταίου παγετού είναι η 10η Νοεμβρίου, αν και έχουν καταγραφεί παγετοί σε όλους τους μήνες.
Η μέση σχετική υγρασία είναι 62% και κυμαίνεται από 77% τον Ιούνιο και τον Ιούλιο έως 49% τον Ιανουάριο. Τα καλοκαίρια έχουν χαμηλότερη υγρασία λόγω των υψηλότερων θερμοκρασιών. Οι περισσότεροι άνεμοι έρχονται από τα δυτικά ή τα νοτιοδυτικά, ενώ οι μέρες με άπνοια είναι σπάνιες. Το ανάγλυφο τροποποιεί τις ταχύτητες του ανέμου με τις νότιες περιοχές να δέχονται περισσότερο αέρα από τις βόρειες. Οι μέσες ταχύτητες ανέμου κυμαίνονται από 17,4 km/h τον Ιούλιο έως 30,4 km/h τον Δεκέμβριο με τα καλοκαίρια να είναι περισσότερο θυελλώδη από τους χειμώνες. Το Εσκέλ δέχεται μέση ετήσια βροχόπτωση 504,2 χιλιοστά το χρόνο- το μεγαλύτερο μέρος της συγκεντρώνεται τους χειμερινούς μήνες. Το Εσκέλ, το οποίο βρίσκεται στη ζώνη μετάβασης μεταξύ των πιο υγρών Άνδεων στα δυτικά και των στεπών στα ανατολικά, αταγράφει υψηλότερες βροχοπτώσεις στην πόλη από ό,τι στο αεροδρόμιο που βρίσκεται 13 χιλιόμετρα ανατολικά. Υπολογίζεται ότι το Εσκέλ δέχεται κατά μέσο όρο 7 ώρες ηλιοφάνειας την ημέρα, που κυμαίνεται από το υψηλό των 10 ωρών τον Ιανουάριο έως το χαμηλό των 5 ωρών τον Ιούλιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αργεντινής
Θέλμα Μαδέρα
Η Θέλμα Φιλίπα Ράμος Μαδέρα (Πόρτο, 27 Δεκεμβρίου 1999) είναι Πορτογάλο μοντέλο, ηθοποιός και νικήτρια του Μις Υφήλιος Πορτογαλία 2022. Ήταν προηγουμένως νικήτρια του Μις Γη Πορτογαλία το 2018.
Βιογραφία
Η Μαδέρα ξεκίνησε την καριέρα της στα καλλιστεία το 2017, εκπροσώπησε το Πόρτο στον διαγωνισμό Μις Βασίλισσα Πορτογαλία 2017 που πραγματοποιήθηκε τελικά στις 23 Σεπτεμβρίου 2017 στο Καζίνο Εστορίλ στο Κασκάις, προτού ανακοινωθεί ως η νικήτρια του διαγωνισμού Μις Γη Πορτογαλία 2018. Εκπροσώπησε την Πορτογαλία στο Μις Γη 2018 που πραγματοποιήθηκε στο Πασάι των Φιλιππίνες και τερμάτισε στην πρώτη 8άδα. Στις 6 Ιουλίου 2022, ο Οργανισμός Μις Πορτογαλία ανακοίνωσε ότι η Μαδέρα θα εκπροσωπήσει επίσης την Πορτογαλία στον διαγωνισμό Μις Υφήλιος 2022.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πορτογάλοι ηθοποιοί Κατηγορία:Φωτομοντέλα Κατηγορία:Διαγωνισμοί ομορφιάς
Hearts of Iron IV
Το Hearts of Iron IV είναι βιντεοπαιχνίδι στρατηγικής και πολέμου που αναπτύχθηκε και δημοσιεύθηκε από την Paradox Interactive. Κυκλοφόρησε στις 6 Ιουνίου 2016, είναι η συνέχεια του Hearts of Iron III και μέρος της σειράς μεγάλων στρατηγικών παιχνιδιών Hearts of Iron, που επικεντρώνονται στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, επιτρέποντας στον παίκτη να αναλάβει τον έλεγχο οποιουδήποτε έθνους στον κόσμο είτε το 1936 είτε το 1939 και να το οδηγήσει στη νίκη ενάντια στις μεγάλες δυνάμεις εκείνη την εποχή: τον Άξονα, τους Συμμάχους, την Κομιντέρν και το Ηνωμένο Κινεζικό Μέτωπο.
Χαρακτηριστικά
Στο "Ask Me Anything" το 2013, ο Andersson υποσχέθηκε καλύτερη AI και προσβασιμότητα σε σύγκριση με τη Hearts of Iron III και ότι το παιχνίδι δεν θα είχε άκαμπτη, αναγκαστική εξέλιξη αλλά θα είχε χαρακτηριστικό τύπο παιχνιδιού. Επίσης δήλωσε το 2013 ότι το Hearts of Iron IV θα είναι διαθέσιμό και για Linux. Το παιχνίδι λειτουργεί σε MacOS, Windows 7 64-bit ή νεότερη, και Linux. Το παιχνίδι έχει "αυθεντική προσομοίωση πόλεμου σε πραγματικό χρόνο", με τους χαρακτήρες του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου να παίζονται και να είναι σε θέση να παίξουν όλες τις χώρες του κόσμου που υπήρχαν εκείνη τη στιγμή. Ο Παίκτης μπορεί να επιλέξει τρεις διαφορετικές ιδεολογίες: τη δημοκρατία, το φασισμό ή τον κομμουνισμό. Ο παίκτης μπορεί επίσης να υιοθετήσει κάποια ουδέτερη (Non-Aligned) ιδεολογία όπως την αναρχία, τον δεσποτισμό ή την ολιγαρχία. Ο παίκτης πρέπει να ασχοληθεί με την έρευνα, τη διπλωματία, την οικοδόμηση της χώρας του και να διοικεί τα στρατεύματά του. Ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του παιχνιδιού είναι τα focus trees (δέντρα εστίασης).Αυτά επιτρέπουν στον παίκτη να βελτιώσει την οικονομία του έθνους του, να αλλάξει ιδεολογία, ή και να πάει σε πόλεμο.
Soundtrack
Το soundtrack του παιχνιδιού περιλαμβάνει γερμανικά ναζιστικά εμβατήρια, όταν παίζεις με το Γερμανικό Ράιχ, τραγούδια τύπου καμπαρέτα αφιερωμένα στους στρατιώτες της Μεγάλης Βρετανίας και της Γαλλίας, Σοβιετικά τραγούδια του πολέμου και εμβατήρια. Με ειδικό DLC μπορούν να προστεθούν κομμάτια από τραγούδια του πολέμου και εμβατήρια από διάφορες χώρες, όπως ο Ύμνος της Σοβιετικής Ένωσης, ή τραγούδια του μουσικού συγκροτήματος Sabaton.
Mods
Η κοινότητα του Hearts of Iron IV έχει δημιουργήσει εκατοντάδες mods που βρίσκονται κυρίως στη σελίδα του παιχνιδιού στο Steam Workshop. Τα πιο δημοφιλή από αυτά τα mods είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια στρατηγικής Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Paradox Interactive Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2016
Μετσανέγκο
Το Μετσανέγκο (ιταλικά: Mezzanego) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη της Γένοβας, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Γένοβας
Ντέιβιντ Ίρβινγκ
Ο Ντέιβιντ Ίρβινγκ (David John Cawdell Irving, 24 Μαρτίου 1938) είναι Άγγλος αρνητής του Ολοκαυτώματος και συγγραφέας που έχει γράψει για τη στρατιωτική και πολιτική ιστορία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, με έμφαση στη Ναζιστική Γερμανία. Στα έργα του ισχυρίστηκε ότι ο Χίτλερ δεν γνώριζε για την εξόντωση των Εβραίων ή, αν γνώριζε, αντιτάχθηκε σε αυτήν, στηριζόμενος στο ότι δεν έχει βρεθεί συγκεκριμένη ιδιόχειρη διαταγή εξόντωσης από τον ίδιο τον Χίτλερ. Αν και οι ρεβιζιονιστικές απόψεις του Ίρβινγκ για τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο δεν είχαν ληφθεί ποτέ σοβαρά από τους καθιερωμένους ιστορικούς, αναγνωριζόταν κάποτε για τη γνώση του για τη Ναζιστική Γερμανία και για την ικανότητά του να ανακαλύπτει νέα ιστορικά έγγραφα.
Μινιανέγκο
Το Μινιανέγκο (ιταλικά: Mignanego) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη της Γένοβας, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Ντέιβιντ Ίρβινγκ
Ο Ίρβινγκ προσχώρησε στον ρεβιζιονισμό 1988 όταν, με βάση την ανάγνωση της ψευδοεπιστημονικής έκθεσης Leuchter, άρχισε να υιοθετεί την άρνηση του Ολοκαυτώματος, αμφισβητώντας συγκεκριμένα ότι οι Εβραίοι δολοφονήθηκαν με θανατηφόρα αέρια στο στρατόπεδο εξόντωσης του Άουσβιτς.
Η φήμη του Ίρβινγκ ως ιστορικού απαξιώθηκε όταν, κατά τη διάρκεια μιας αποτυχημένης υπόθεσης δυσφήμισης που κατέθεσε εναντίον της Αμερικανίδας ιστορικού Ντέμπορα Λίπσταντ (Deborah Lipstadt) και του εκδοτικού οίκου Penguin Books, αποδείχτηκε ότι σκόπιμα παραποίησε ιστορικά στοιχεία για την προώθηση της άρνησης του Ολοκαυτώματος. Το αγγλικό δικαστήριο διαπίστωσε ότι ο Ίρβινγκ ήταν ενεργός αρνητής του Ολοκαυτώματος, αντισημίτης και ρατσιστής, ο οποίος «για δικούς του ιδεολογικούς λόγους, επίμονα και εσκεμμένα παραποίησε και διαστρέβλωσε ιστορικά στοιχεία». Επιπλέον, το δικαστήριο διαπίστωσε ότι τα βιβλία του Ίρβινγκ είχαν παραμορφώσει την ιστορία του ρόλου του Αδόλφου Χίτλερ στο Ολοκαύτωμα για να απεικονίσουν τον Χίτλερ με ευνοϊκό τρόπο.
Μινιανέγκο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Γένοβας
Ντέιβιντ Ίρβινγκ
Στις 11 Νοεμβρίου 2005 συνελήφθη, στη Νότια Αυστρία, βάσει ενός εντάλματος που είχε εκδοθεί για διαλέξεις, στις οποίες είχε χαρακτηρίσει τους θαλάμους αερίων του Άουσβιτς και τον θάνατο έξι εκατομμυρίων Εβραίων ως ψέματα. Ύστερα από έφεση που άσκησε για μείωση της ποινής, αφέθηκε ελεύθερος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι συγγραφείς Κατηγορία:Αρνητές του Ολοκαυτώματος Κατηγορία:Άγγλοι βιογράφοι
Ισαβέλλα της Αρμενίας (1275-1323)
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη (επιζήσασα) κόρη του Λέοντα Γ΄ της Αρμενίας και της Κεράν των Χετουμιδών, κόρης του Χετούμ πρίγκιπα του Λαμπρόν. Αδέλφια της ήταν η Ρίτα σύζυγος του Μιχαήλ Θ΄ Παλαιολόγου, η Θεοφανώ σύζυγος του Θεοδώρου Αγγέλου (γιου του Ιωάννη Α΄ της Θεσσαλίας) και πέντε αδελφοί που έγιναν βασιλείς της Αρμενίας.
Κάποια στιγμή μέσα στο διάστημα 1320-23 η Ισαβέλλα και ο γιος της Ερρίκος φυλακίστηκαν και δολοφονήθηκαν από τον Οσίν του Κόρικος, που ήταν αντιβασιλιάς της Αρμενίας κατά την ανηλικιότητα του ανιψιού της Λεόντα Δ΄. Ο Οσίν του Κόρυκος φόνευσε και τον αδελφό της Οσίν της Αρμενίας· οι φήμες έλεγαν ότι ήθελε έτσι να ελαττώσει τους διαδόχους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Χετουμιδών
Νέκταρ
Το νέκταρ στην Ελληνική μυθολογία μαζί με την αμβροσία ήταν οι τροφές που έπαιρναν οι δώδεκα θεοί του Ολύμπου, εννοώντας πως μ' αυτά αποκτούν την αθανασία τους αλλά και τη δύναμή τους. Το νέκταρ αποτελείτε απο χυμό μαγκο & ρόδι και είναι το ποτό που έπιναν οι θεοί το όποιο είναι δώδεκα φορές πιο γλυκό από το μέλι. Αυτό, μαζί με την αμβροσία, αποτελούσε την κύρια τροφή τους.
Κατηγορία:Ελληνική μυθολογία
Ιωάννης Μάλλιας
Ο Ιωάννης Μάλλιας είναι γιατρός οφθαλμίατρος.
Βιογραφικό
Έχει εκπαιδευτεί και έχει πραγματοποιήσει μεταμόσχευση οφθαλμικών βλαστοκυττάρων, μεταμοσχεύσεις κερατοειδούς και επεμβάσεις καταρράκτη με λέιζερ με μικροτομή 1,8 χιλιοστά, καθώς και επέμβαση κήλης τροχιακού λίπους.
Επαγγελματική Σταδιοδρομία
Από το 2010 μέχρι και το 2019 κατείχε τη θέση του επιστημονικού διευθυντή της οφθαλμολογικής κλινικής του Νοσοκομείου Mediterraneo. Από τον Ιανουάριο του 2014 υπήρξε ο ιδρυτής και επιστημονικός υπεύθυνος της Μονάδας Μεταμοσχεύσεων Κερατοειδούς. Απ' τον Ιανουάριο του 2019 ξεκίνησε να συνεργάζεται με τον Όμιλο του Ιατρικού Αθηνών, ιδρύοντας την μονάδα μικροχειρουργικής οφθαλμού στο Ιατρικό Παλαιού Φαλήρου για τη διενέργεια ενδοφθάλμιων χειρουργικών επεμβάσεων (καταρράκτη, γλαυκώματος, αποκολλήσεων, κλπ).
Επιστημονικές Εταιρείες
Ο Ιωάννης Μάλλιας είναι ιδρυτικό μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Κερατοειδούς και Αντιπρόεδρος στο Δ.Σ. από το 2014 μέχρι σήμερα. Επίσης είναι μέλος στις επιστημονικές εταιρείες: European Society of Cataract and Refractive Surgery, American Society of Cataract and Refractive Surgery, Cornea Society, EuCornea Society,  Ελληνική Οφθαλμολογική Εταιρεία, Ελληνική Εταιρεία Οφθαλμικών Φλεγμονών και Λοιμώξεων, και στην Ελληνική Εταιρεία Ενδοφακών και Διαθλαστικής Χειρουργικής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες οφθαλμίατροι
Μπέτι Φορντ
Η Ελίζαμπεθ Ανν Φορντ (αγγλικά: Elisabeth Anne "Betty" Ford ; 8 Απριλίου 1918-8 Ιουλίου 2011), ήταν η Πρώτη Κυρία των Ηνωμένων Πολιτειών από το 1974 έως το 1977, ως σύζυγος του προέδρου Τζέραλντ Φορντ. Ως Πρώτη Κυρία, δραστηριοποιήθηκε στην κοινωνική πολιτική ως πολιτικά ενεργή σύζυγος προέδρου. Η Φορντ διετέλεσε επίσης Δεύτερη Κυρία των Ηνωμένων Πολιτειών από το 1973 έως το 1974.