cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άμβλαδα
Τα Άμβλαδα (αρχ. ελλ. Ἄμβλαδα) ήταν αρχαία πόλη της Μικράς Ασίας στην Πισιδία-Λυκαονία, κοντά στα σύνορα με τη Φρυγία, στα νοτιοδυτικά της Απολλωνίας.
Τα Άμβλαδα ήταν αποικία των Λακεδαιμονίων. Καθώς αναφέρει ο Στράβων, το κρασί των Αμβλάδων ήταν περίφημο και «προς διαίτας ιατρικάς επιτήδειον». Η πόλη γνώρισε μεγάλη ακμή στους ρωμαϊκούς και βυζαντινούς χρόνους. Κατά τη ρωμαϊκή εποχή ήταν αυτόνομη και τον 2ο αιώνα μ.Χ. (ρωμαϊκή δυναστεία Αντωνίνων κ.ε.) έκοψε τα χάλκινα νομίσματα που διασώθηκαν μέχρι σήμερα, με την επιγραφή «ΑΜΒΛΑΔΕΩΝ» ή «ΑΜΒΛΑΔΕΩΝ ΛΑΚΕΔΑΙΜΟΝΙΩΝ» και παραστάσεις σχετικές με τον Ηρακλή, την Κυβέλη ή τη Νέμεσι. Κατά τη βυζαντινή εποχή τα Άμβλαδα έγιναν έδρα Ορθόδοξης επισκοπής, που υπαγόταν στον μητροπολίτη Ικονίου, αργότερα και Ρωμαιοκαθολικής επισκοπής, που υπαγόταν στον Λατίνο μητροπολίτη Λυκαονίας. Τα Άμβλαδα ερημώθηκαν τον 13ο αιώνα. Τα ελάχιστα ερείπιά της σώζονται κοντά στο σημερινό Χισάρτεπε της Τουρκίας.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Πισιδίας Κατηγορία:Ρωμαϊκές πόλεις στην Τουρκία
Επερναί
Το Επερναί (γαλλικά: Epernay) είναι γαλλική κοινότητα που βρίσκεται στο νομό Μαρν, στην περιοχή Γκραντ Εστ. Είναι η τρίτη πιο πυκνοκατοικημένη πόλη του νομού Μαρν πίσω από τη Ρενς και την πρωτεύουσα Σαλόν-αν-Σαμπάνι.
Η πόλη βρίσκεται στο κέντρο οινοπαραγωγικής περιοχής και το μεγαλύτερο μέρος της σύγχρονης ιστορίας και της οικονομίας της συνδέεται με τη σαμπάνια, της οποίας η παραγωγή εξελίσσεται από τον 18ο αιώνα και που αποτελεί το προϊόν-ναυαρχίδα της δυναμικής της. Η πόλη έχει επίσης πλούσια αρχιτεκτονική κληρονομιά και πολλά ιστορικά μνημεία.
Τοπωνυμία
Η πόλη αναφέρεται για πρώτη φορά το 545 στη Μαρτυρία του Αγίου Ρεμί ως Sparnacus. Με το πέρασμα των αιώνων το όνομα υπέστη μικρές αλλαγές για να γίνει τον 12ο αιώνα Esparnacum, τον 13ο Espernai και από το 1800 Epernai . Μία από τις αρκετές απόψεις σχετικά με την ερμηνεία του αρχικού γαλατο-ρωμαϊκού ονόματος Sparnacus είναι ότι σημαίνει τόπο φυτεμένο με αγκάθια.
Γεωγραφικά στοιχεία
Είναι μία από τις τρεις υπονομαρχίες του νομού Μαρν. Έχει πληθυσμό 23.084 κατοίκους (2016) και είναι το κέντρο ευρύτερης αστικής περιοχής με 36.000 κατοίκους (2014).
Η πόλη αρχικά ήταν χτισμένη στην αριστερή όχθη του ποταμού Μαρν σε μέσο υψόμετρο 160 περίπου μέτρων. Από το 1960 ενώθηκε με τη συνοικία Λα Βιλά της δεξιάς όχθης και πλέον διασχίζεται από τον ποταμό Μαρν. Αρκετά άλλα μικρότερα υδάτινα ρεύματα διασχίζουν την πόλη.
Το Περιφερειακό φυσικό πάρκο των βουνών της Ρενς βρίσκεται στα βόρεια της πόλης, η οποία αποτελεί ένα από τα σημεία πρόσβασης.
Ιστορία
μικρογραφία|250x250εσ|Κτίρια σε κεντρική οδό του Επερναί Η ιστορία του Επερναί συνδέεται στενά με αυτή του κρασιού της Καμπανίας. Το κρασί της περιοχής ήταν γνωστό από τη γαλατο-ρωμαϊκή εποχή με την ονομασία «κρασί του ποταμού».
Από τον 5ο έως τον 10ο αιώνα το Επερναί διοικούνταν και ανήκε στους αρχιεπισκόπους της Ρενς και αργότερα στους κόμητες της Καμπανίας. Ήταν πόλη κλεισμένη μέσα σε τείχη και περιτριγυρισμένη από βαθείς τάφρους. Από το 1642 και εξής ανήκε στον δούκα του Μπουιγιόν. Η πόλη λεηλατήθηκε, καταστράφηκε ή κάηκε πάρα πολλές φορές και σήμερα διατηρεί ελάχιστα παλαιά κτίρια. Η αρχιτεκτονική κληρονομιά της προέρχεται κυρίως από κτίρια του 19ου αιώνα.
Η παραγωγή της σαμπάνιας
Μαζί με τη Ρενς, το Επερναί υπήρξε και συνεχίζει να είναι το μεγαλύτερο κέντρο αποθήκευσης, εμφιάλωσης και πώλησης σαμπάνιας. Η πόλη είναι κτισμένη πάνω σε ασβεστολιθικό έδαφος ( κρητίδα) μέσα στο οποίο έχουν διανοιχτεί πολλές σήραγγες συνολικού μήκους άνω των 48 χιλιομέτρων, όπου φυλάσσεται ο οίνος.
Από τον 18ο αιώνα, η πόλη βρήκε ηρεμία και ευημερία καθώς το πεπρωμένο της συνδέθηκε με την παραγωγή της σαμπάνιας. Η εγκατάσταση της σιδηροδρομικής γραμμής το 1849 επιτάχυνε την ανάπτυξη της Καμπανίας. Η πόλη άλλαξε: αρχοντικά και «κάστρα» που φιλοξενούν τους μεγάλους οίκους σαμπάνιας ανεγέρθηκαν στην οδό του Εμπορίου, σημερινή λεωφόρο της Καμπανίας (αβενύ ντε Σαμπάνι). Χάρη στη γενναιοδωρία των πλούσιων εμπόρων, η πόλη εμπλουτίστηκε με εκκλησίες, νοσοκομεία και μνημεία. Οι κοινότητες συμμετείχαν επίσης σε αυτή τη δυναμική και πολλά δημοτικά κτίρια όπως και σχολεία κατασκευάστηκαν μέχρι τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο πληθυσμός αυξήθηκε με ταχείς ρυθμούς και η πόλη αναπτύσσονταν με γοργό ρυθμό. Αλλά ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος προκάλεσε στην πόλη μεγάλες καταστροφές. Για άλλη μια φορά, η πόλη ανοικοδομήθηκε. Κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου, απέκτησε Γυμνάσιο αρρένων, ταχυδρομείο, πάρκα κ.α. Κατά τη διάρκεια του πολέμου 1939-1945, η πόλη υπέστη πολυάριθμες βομβιστικές επιθέσεις από την κατοχή του γερμανικού στρατού μέχρι την απελευθέρωσή της στις 28 Αυγούστου 1944.
Η εξέγερση των αμπελουργών
μικρογραφία|300x300εσ|Ο στρατός στο Επερναί, κατά τη διάρκεια της εξέγερσης των αμπελουργών του 1911. Τον Ιανουάριο 1911 ξέσπασε η εξέγερση των αμπελουργών. Οι αμπελουργοί, που είχαν ήδη πληγεί σοβαρά από τις καταστροφές της φυλλοξήρας και τις διακυμάνσεις της αγοράς, παρακολουθούσαν αβοήθητοι τους εμπόρους να εισάγουν λαθραία οίνους που προέρχονταν από άλλες περιοχές. Κάποια μέτρα για την καταπολέμηση αυτής της απάτης έφθασαν αργά. Σε μια περιοχή όπου η αμπελοκαλλιέργεια αποτελούσε βασική οικονομική δραστηριότητα, η κρίση κινητοποίησε τον πληθυσμό. Στις 19 Ιανουαρίου 1911 οι αμπελοκαλλιεργητές ξεσηκώθηκαν εναντίον των εμπόρων. Το εξαγριωμένο πλήθος επιτίθονταν στα σπίτια και τις αποθήκες εμπόρων που θεωρούσαν ότι έκαναν λαθραίες εισαγωγές κρασιού εκτός της ζώνης της Καμπανίας. Η εξέγερση σταμάτησε μόνο μετά τη στρατιωτική κατοχή της περιοχής και ισχυρή καταστολή.
Οι διαπραγματεύσεις που ξεκίνησαν μεταξύ των εκπροσώπων των αμπελουργών, των εμπόρων και της πολιτικής ηγεσίας μετά τα γεγονότα κατέληξαν σε συμφωνία. Εσπευσμένα και υπό το βάρος των εξελίξεων, η γαλλική βουλή τον Φεβρουάριο 1911 ψήφισε νόμο που επέβαλλε το δικαίωμα αναγραφής του όρου Champagne αποκλειστικά σε κρασιά που προέρχονταν από την περιοχή του νομού Μαρν γύρω από την πόλη του Επερναί.
Τον Απρίλιο 1911 οι ταραχές επανήλθαν στην πόλη καθώς οι αμπελουργοί είδαν να πλήττονται τα πρόσφατα κατοχυρωμένα συμφέροντά  τους από παραχωρήσεις της κυβέρνησης προς τους αμπελουργούς της περιοχής του γειτονικού νομού Ωμπ. Η τάξη αποκαταστάθηκε με τη συνεχή παρουσία  στρατευμάτων  που περιπολούσαν στην περιοχή. Η οριστική λύση στο θέμα δόθηκε το 1914 αναγνωρίζοντας και στις δύο περιοχές το δικαίωμα να παράγουν κρασιά με την επωνυμία Champagne.
Οικονομία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η [[σαμπάνια είναι το κύριο προϊόν της περιοχής]] μικρογραφία|250x250εσ|Αβενύ ντε Σαμπάνι Το Επερναί και η Ρενς είναι οι πιο δυναμικές κοινότητες του νομού Μαρν όσον αφορά την οικονομική και κοινωνική δραστηριότητα. Το Επερναί αντιπροσωπεύει το 12% των βιομηχανικών θέσεων εργασίας στο νομό. Αυτές οι θέσεις κατανέμονται σε τρεις κύριους τομείς : τη μηχανική και μεταποιητική βιομηχανία, τις κατασκευές και τα δημόσια έργα, τη βιομηχανία σαμπάνιας και συναφείς δραστηριότητες. Η βιομηχανία ζυθοποιίας και ζαχαροπλαστικής και η παραγωγή καπέλων είναι επίσης σημαντικές βιομηχανίες. Επίσης υπάρχουν μονάδες κατασκευής επίπλων, κεραμικών και προϊόντων ξύλου.
Η φήμη της σαμπάνιας δημιουργεί επίσης τουρισμό με περίπου 500.000 επισκέπτες το χρόνο.
Αβενύ ντε Σαμπάνι
Η αβενύ ντε Σαμπάνι είναι ένας από τους κύριους άξονες της πόλης Επερναί, που συχνά θεωρείται ως ο «πιο διάσημος δρόμος» της. Είναι η έδρα αρκετών διάσημων εταιρειών και οίκων σαμπάνιας, μεταξύ των οποίων οι Moët & Chandon και Perrier-Jouët, που διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στην ιστορία της πόλης.
Αξιοθέατα - Αρχιτεκτονική κληρονομιά
μικρογραφία|250x250εσ|Το Δημαρχείο του Επερναί Η αρχιτεκτονική κληρονομιά της πόλης συνδέεται στενά με την ιστορία της. Λόγω των πολλών καταστροφών που υπέστη η πόλη στο πέρασμα των αιώνων υπάρχουν μόνο λίγα παλαιά σπίτια.
Το Επερναί οφείλει την αστική του ανάπτυξη κυρίως στην παραγωγή σαμπάνιας και στην άφιξη της αμαξοστοιχίας το 1849. Εκείνη την εποχή, η πόλη γνώρισε μια άνευ προηγουμένου ανάπτυξη που δημιούργησε μια πολύ πλούσια και ποικίλη αρχιτεκτονική παραγωγή. Μερικά από τα κυριότερα κτίρια είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας Κατηγορία:Πόλεις της Καμπανίας-Αρδεννών
Ηράκλειος (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Ηράκλειος αναφέρονται τα παρακάτω ιστορικά πρόσωπα:
Τζέιμς Στέρλινγκ (αρχιτέκτονας)
Ο Σερ Τζέιμς Φρέιζερ Στέρλινγκ RA (22 Απριλίου 1926 – 25 Ιουνίου 1992) ήταν Βρετανός αρχιτέκτονας.
Ο Στέρλινγκ εργάστηκε σε συνεργασία με τον Τζέιμς Γκόουαν από το 1956 έως το 1963 και στη συνέχεια με τον Μάικλ Γουίλφορντ από το 1971 έως το 1992.
Παιδική ηλικία και εκπαίδευση
Ο Στέρλινγκ γεννήθηκε στη Γλασκώβη. Το έτος γέννησής του ήταν ευρέως γνωστό ότι ήταν το 1926 αλλά ο μακροχρόνιος φίλος του Σερ Κόλιν Σεντ Τζον Γουίλσον αργότερα δήλωσε ότι γεννήθηκε το 1924. Η οικογένεια του μετακόμισε στη Λίβερπουλ όταν ο Τζέιμς ήταν βρέφος, έζησε εκεί και φοίτησε στο Γυμνάσιο Κουάρι Μπανκ. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, εντάχθηκε στο Μπλακ Γουότς(Black Watch) πριν μεταφερθεί στο Σύνταγμα Αλεξιπτωτιστών. Μάλιστα, έπεσε με αλεξίπτωτο πίσω από τις γερμανικές εχθρικές γραμμές πριν από την Ντι Ντέι (D-Day) και τραυματίστηκε δύο φορές, πριν επιστρέψει στη Βρετανία.
Ως μέρος της παγκόσμιας επέκτασης της πρακτικής του Στέρλινγκ και του Γουίλφορντ που ξεκίνησε τη δεκαετία του 1970, η εταιρεία ολοκλήρωσε τέσσερα σημαντικά κτίρια στις ΗΠΑ, όλα πανεπιστημιακές δομές: μια προσθήκη για τη Σχολή Αρχιτεκτονικής του Πανεπιστημίου Ράις στο Χιούστον του Τέξας, το Μουσείο Άρθουρ Μ. Σάκλερ, στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ στο Κέιμπριτζ της Μασαχουσέτης, το Κέντρο Σουάτζ για τις Παραστατικές Τέχνες στο Πανεπιστήμιο Κόρνελ στην Ιθάκη της Νέας Υόρκης και τη Βιβλιοθήκη Βιολογικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, Ίρβιν. Μεταξύ των απραγματοποίητων έργων στις ΗΠΑ είναι τα σχέδια για το Πανεπιστήμιο Κολούμπια και μια πρόταση διαγωνισμού για την αίθουσα συναυλιών Γουόλτ Ντίζνει στο Λος Άντζελες. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/7d/Clore_Gallery_London_Dec07.JPG/220px-Clore_Gallery_London_Dec07.JPG|δεξιά|μικρογραφία| [[Τέιτ Μπρίταιν|Κλορ Γκαλερί, Λονδίνο (1980–87)]] Το 1981, ο Στέρλινγκ τιμήθηκε με το βραβείο Πρίτσκερ (Pritzker). Ο Στέρλινγκ έλαβε μια σειρά από σημαντικές προμήθειες στην Αγγλία, την Κλόουρ Γκάλερι και για τη συλλογή Τάρνερ στην Τέιτ Μπρίτεν, Λονδίνο (1980–87): την Τέιτ Λίβερπουλ (1984, αλλά από τότε έχει αλλάξει σε μεγάλο βαθμό και δεν είναι πλέον αναγνωρίσιμο ως έργο Στέρλινγκ) και το No 1 Πόλτρι στο Λονδίνο (1986, ολοκληρώθηκε μετά θάνατον).
Τον Ιούνιο του 1992, ο Στέρλινγκ τιμήθηκε με το βραβείο ιππότη. Μετά από διαβούλευση με τον Μάικλ Γουίλφορντ, δέχτηκε το συγκεκριμένο βραβείο με την αιτιολογία ότι θα μπορούσε να βοηθήσει στην πρακτική τους.
Προσωπική ζωή
Το 1966 ο Στέρλινγκ παντρεύτηκε τη σχεδιάστρια Μαίρη Σάντ, θετή κόρη του συγγραφέα Π. Μόρτον Σαντ. Με την Σαντ απέκτησαν έναν γιο και δύο κόρες.
Θάνατος και κληρονομιά
Τρεις μέρες μετά την ανακήρυξη του ως ιππότης, ο Στέρλινγκ νοσηλεύτηκε στο νοσοκομείο του Λονδίνου με επώδυνη κήλη. Τελικά, πέθανε στις 25 Ιουνίου 1992 μετά από χειρουργικές επιπλοκές. Σύμφωνα με τις επιθυμίες του, αποτεφρώθηκε και οι στάχτες του θάφτηκαν κοντά στο μνημείο του στο Κράιστ Τσερτσ, Σπιταφάιλντς. Μετά τον θάνατο του Στέρλινγκ, ο Μάικλ Γουίλφορντ (ο οποίος είχε γίνει συνεργάτης του το 1971) συνέχισε την πρακτική.
Το βρετανικό ετήσιο βραβείο της αρχιτεκτονικής από το 1966 και έπειτα απέκτησε το όνομά του (βραβείο Στέρλινγκ).
Πολλοί αρχιτέκτονες θαυμάζουν το έργο του Στέρλινγκ, όμως οι απόψεις διίστανται. Μετά τον θάνατο του, ο Ιταλός αρχιτέκτονας και κριτικός Βιτέριο Γκρεγκότι έγραψε ότι «από εδώ και πέρα, όλα θα είναι πιο δύσκολα». Γράφοντας στο Δε Γκάρντιαν (The Guardian), ο Άντριου Σαντ αποκάλεσε τον Στέρλινγκ «Ένας ατρόμητος πειραματιστής, ένας αξέχαστος καινοτόμος στη μορφή και ένας πικάντικος χαρακτήρας», αλλά δήλωσε ότι «του έλειπε η εσωτερική ωριμότητα, το εύρος του προβληματισμού και το βάθος της πειθαρχίας που απαιτούνται για το υψηλότερο επίπεδο του αρχιτεκτονικού επιτεύγματος». Μάλλον πιο κομψά, ο Τζόναθαν Μιντς λέει ότι «Τα κτίριά του, όπως και ο βομβιστικός κατασκευαστής τους, φαίνονταν σκληρά, αλλά ήταν αιώνια ανάπηρα καλάθια».
Αξιόλογα έργα
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/91/Stuttgart_HochschuleFuerMusikUndDarstellendeKunst.jpg/220px-Stuttgart_HochschuleFuerMusikUndDarstellendeKunst.jpg|δεξιά|μικρογραφία| Κρατικό Πανεπιστήμιο Μουσικής και Παραστατικών Τεχνών, Στουτγάρδη
βιβλιογραφικές αναφορές
<references group="" responsive="1">
εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Βραβείο Πρίτσκερ Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Άγγελος Τσέκερης
Ο Άγγελος Τσέκερης είναι Έλληνας δημοσιογράφος.
Διατέλεσε διευθυντής της εφημερίδας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., Η Αυγή. Έχει διατελέσει διευθυντής του Γραφείου Τύπου του πρώην πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα (2015-2018).
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1962. Είναι γιος του ιστορικού στελέχους της Αριστεράς, Φοίβου Τσέκερη.
Σπουδές και σταδιοδρομία
Είχε καθημερινή εκπομπή στον ραδιοφωνικό σταθμό «Κόκκινο». Μαζί με το δημοσιογράφο Γιώργο Κυρίτση έχει την καθημερινή πολιτική εκπομπή «Νέα Κατάσταση – Νέα Καθήκοντα» στον ραδιοφωνικό σταθμό «105.5 στο Κόκκινο». Αρθρογραφεί επίσης στο περιοδικό «Σχεδία», ενώ κείμενά του έχουν δημοσιευτεί παλιότερα στα περιοδικά «Αντί», και «Γαλέρα», και την εφημερίδα «Athens Voice».
Στις 12 Ιανουαρίου 2022 ο Άγγελος Τσέκερης ανακοίνωσε ότι σταματάει την κυκλοφορία του το καθημερινό φύλλο της εφημερίδας (ΑΥΓΗ) και ο ίδιος παραιτείται καθώς απέτυχε να αυξήσει την αναγνωσιμότητά της και να κάνει την εφημερίδα οικονομικά βιώσιμη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι
Μπέμπι Ντολ
Η Ντραγκάνα Τοντορόβιτς (Драгана Тодоровић, του γένους Σάριτς), γνωστή με το σκηνικό όνομα Μπέμπι Ντολ (Беби Дол, σερβική παραλλαγή του αγγλικού Μπέιμπι Ντολ - Baby Doll), έχει αναγνωριστεί ως μία από τους πιο διακεκριμένους καλλιτέχνες της δεκαετίας του 1980 και είναι πιο γνωστή για την εκπροσώπηση της ΣΟΔ της Γιουγκοσλαβίας στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision το 1991 με το τραγούδι «Βραζιλία» (Brazil).
Πρώιμος βίος
Η Ντραγκάνα Σάριτς γεννήθηκε στις 2 Οκτωβρίου 1964 στο Βελιγράδι, της Γιουγκοσλαβίας, από τον πατέρα της Μιλίσαβ, έναν τζαζ μουσικό και στρατιωτικό, και τη μητέρα της Μαγκνταλένα, που εργάστηκε στο Television Belgrade (Τηλεόραση του Βελιγραδίου). Λόγω της δουλειάς του πατέρα της, μετακόμισαν στην Κοπεγχάγη της Δανίας όταν η Ντραγκάνα ήταν μόλις τριών μηνών, αλλά τελικά εγκαταστάθηκε στο Βελιγράδι κατά τη διάρκεια των σχολικών της χρόνων. Υπό την επιρροή του πατέρα της, η Σάριτς άρχισε να παίζει πιάνο από νεαρή ηλικία και αργότερα έκανε νωρίς την είσοδό της στη Μουσική Σχολή Μοκράνιακ. Αποφοίτησε από ένα κανονικό γυμνάσιο και παρακολούθησε τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου.
Καριέρα
Έκανε τις πρώτες της στουντιακές ηχογραφήσεις ως φιλοξενούμενη τραγουδίστρια στο άλμπουμ Vrt svetlosti (Κήπος του Φωτός) από την Ίγκρα Στακλένι Πέρλι, που κυκλοφόρησε το 1980. Την επόμενη χρονιά, η Σάριτς σχημάτισε το βραχύβιο συγκρότημα Annoda Rouge (Ανόντα Ρουζ) με τον φίλο της Γκόραν Βεϊβόντα και τον κιθαρίστα Ιβάν Βντόβιτς, και κυκλοφόρησε επίσης το σόλο ντεμπούτο της, με ανατολίτικη μουσική, "Mustafa" (Μουστάφα) - που συνέθεσε μαζί με τη Σάσα Χάμπιτς. Το 1983, η Σάριτς κυκλοφόρησε το πρώτο της σόλο άλμπουμ, Ruže i krv (Τριαντάφυλλα και αίμα) υπό την PGP-RTB (μεγάλη κρατική δισκογραφική εταιρεία στην πρώην ΣΟΔ Γιουγκοσλαβία). Κατά τη διάρκεια του ίδιου έτους, κυκλοφόρησε επίσης το σινγκλ 12 ιντσών "Ρούντι", που εκτός από το κομμάτι του τίτλου (αναφέρεται στον Ρούντολφ Βαλεντίνο) παρουσίασε επίσης μία διασκευή του τραγουδιού των The Supremes με τίτλο "Baby Love". Στη συνέχεια, πέρασε δύο χρόνια στην παράσταση στο ξενοδοχείο Σέρατον που βρίσκεται στο Κάιρο της Αιγύπτου. Αφού επέστρεψε στη Γιουγκοσλαβία, το 1986, κυκλοφόρησε το 12 ιντσών σινγκλ "How Good Not to Love" (Πόσο Καλό να Μην Αγαπάς). Κέρδισε το περίφημο μουσικό φεστιβάλ MESAM με το "Inšalah" (Ίνσα - Αλά, Θεού θέλοντος), ένα σατιρικό τραγούδι για τη θέση των γυναικών στο Ισλάμ, το οποίο αργότερα κυκλοφόρησε σε ένα διαχωρισμένο σινγκλ 7 ιντσών μαζί με το "Ruža na dlanu" της Ζάνα Νιμάνι (Τριαντάφυλλο στην παλάμη). Η Σάριτς έπαιξε την Οφέλια, χαρακτήρα του έργου Άμλετ, το 1987 στο Εθνικό Θέατρο Τιτόγκραντ. Εμφανίστηκε επίσης στο Φεστιβάλ MESAM του 1988, ερμηνεύοντας το "Slatke suze ljubavi" (Γλυκά Δάκρυα Αγάπης), και στο MESAM του 1989 με το "Kad sreća odlazi" (Όταν η ευτυχία φεύγει) - κερδίζοντας το βραβείο Καλύτερης Ερμηνείας. Το 1989, έπαιξε επίσης στο Χρυσό Φεστιβάλ Μαλαισίας στην Κουάλα Λουμπούρ και συνεργάστηκε με τον Νιλ Ρόλνικ.
Το 1991, μετά από αρκετές προηγούμενες προσπάθειες, η Μπέμπι επιλέχθηκε τελικά ως η εκπρόσωπος της Γιουγκοσλαβίας στην Eurovision με το τραγούδι "Brazil" (Βραζιλία). Πήρε με δυσφημία μόνο ένα πόντο εκείνο το βράδυ και έγινε επίσης η τελευταία καλλιτέχνης που εκπροσώπησε την ΣΟΔ της Γιουγκοσλαβίας στο διαγωνισμό, καθώς η χώρα de facto έπαψε να υπάρχει αργότερα εκείνο το έτος. Παρά τα αποτελέσματα, το τραγούδι απέκτησε μεγάλη δημοτικότητα. Η Μπέμπι Ντολ έλαβε επίσης πρόσκληση για μία παράσταση στο Φεστιβάλ Μουσικής του Σαν Ρέμο, αλλά δεν μπόρεσε να παρευρεθεί λόγω πολέμων στην πρώην Γιουγκοσλαβική επικράτεια. Μετά από μια τετραετή διακοπή, το 1995, κυκλοφόρησε το δεύτερο άλμπουμ της: Ritam srca (Ρυθμός της Καρδιάς). Η Μπέμπι Ντολ παρουσίασε το "Ruža" (Τριαντάφυλλο) στη φιλανθρωπική συναυλία "Παιδί του Αύριο" του 1999 που πραγματοποιήθηκε στο Ελσίνκι της Φινλανδίας, μαζί με άλλους μουσικούς από όλο τον κόσμο.
Το 2002, η Μπέμπι Ντολ κυκλοφόρησε το άλμπουμ επιστροφής της με τίτλο Ljuta sam... (Είμαι θυμωμένη...), αφιερωμένο σε όλους τους ανθρώπους που έχασε στη ζωή της. Τον Δεκέμβριο του 2006, έβγαλε ένα άλμπουμ διασκευών στα αγγλικά, με τίτλο Čovek rado izvan sebe živi (Ο Άνθρωπος Ευτυχώς Ζει τον Εαυτό του) μέσω της Mascom Records. Το 2007, κυκλοφόρησε το πρώτο της άλμπουμ ζωντανών ερμηνειών, το Veče u pozorištu (Ένα βράδυ στο θέατρο), ηχογραφημένο στη συναυλία που πραγματοποιήθηκε τον Φεβρουάριο του 2007 στο Θέατρο Τεραζίγιε. Το άλμπουμ, εκτός από τα τραγούδια του τελευταίου της άλμπουμ, περιλαμβάνει διασκευές των Λένι Κράβιτζ, Simon & Garfunkel, Pink Floyd, Λούις Άρμστρονγκ και Μάικλ Τζάκσον. Το 2008, η Μπέμπι Ντολ κυκλοφόρησε το άλμπουμ Pokloni se (Υποκλίσου) και πραγματοποίησε συναυλία τον Νοέμβριο του ίδιου έτους στο Σάβα Σένταρ (ένα διεθνές συνεδριακό, πολιτιστικό και επιχειρηματικό κέντρο διαφόρων πολυλειτουργικών δραστηριοτήτων του Βελιγραδίου).
Το 2009, εμφανίστηκε στην ριάλιτι τηλεοπτική εκπομπή Φάρμα και επέστρεψε για τις σεζόν 2013 και 2015. Το 2017, ήταν διαγωνιζόμενη στην τέταρτη σερβική σεζόν του Your Face Sounds Familiar, κερδίζοντας στο πρώτο επεισόδιο ως Έμελι Σαντέ. Τον επόμενο χρόνο, συμμετείχε για λίγο σε μια άλλη σειρά ριάλιτι ονόματι Ζαντρούγκα και τον Νοέμβριο έπαιξε στη συναυλία "Volim '80 -e" (Αγάπα την δεκαετία του 80) στο Σάβα Σένταρ, μαζί με άλλους δημοφιλείς ερμηνευτές από εκείνη τη δεκαετία.
Προσωπική ζωή
Κατά τη δεκαετία του 1980, η Σάριτς έβγαινε ραντεβού με τον Κροάτη τραγουδιστή Μάσιμο Σάβιτς, με τον οποίο ηχογράφησε το ντουέτο "Sunce sja, trava miriše" (Ο Ήλιος Λάμπει, το Γρασίδι Μυρίζει).
Το 2015, παντρεύτηκε τον γεννημένο στην Αμερική καθηγητή φιλολογίας και ρωσικής γλώσσας Άλεξ Τοντορόβιτς και φέρεται να άλλαξε το όνομά της σε «Ντανίκα Τοντορόβιτς».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σέρβες τραγουδίστριες ποπ
Esquadrão de Demonstração Aérea
μικρογραφία|L' Esquadrilha da Fumaça στην [[Μπραζίλια κατά τη διάρκεια των εορτασμών της ημέρας της Ανεξαρτησίας]] μικρογραφία|Σήμα Μοίρας Η Esquadrão de Demonstração Aérea (Μοίρα Επίδειξης Αέρα), γνωστή ως Esquadrilha da Fumaça  (Μοίρα του Καπνού) είναι η ακροβατική ομάδα της Αεροπορίας της Βραζιλίας και το ακροβατικό αεροσκάφος είναι το Embraer T-27 Tucano.
Ιστορία
Η πρώτη επίδειξη της Esquadrilha da Fumaça πραγματοποιήθηκε στις 14 Μαΐου 1952 με 4 αεροσκάφη T-6 Harvard, τα οποία παρέμειναν αεροσκάφη της ομάδας έως και την απόσυρση τους στις 31 Ιανουαρίου 1976.
Η ακροβατική ομάδα είχε προσωρινά διαλυθεί μετά την απόσυρση του T-6 Harvard για  να ανασυσταθεί στις 21 Οκτωβρίου 1982 με το σημερινό της όνομα. Είχε σε αποστολή τα Embraer T-27 Tucano, και η πρώτη επίδειξη πραγματοποιήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου του 1983, με αεροσκάφη χρώματος λευκού και κόκκινου.
Στη συνέχεια, τα χρώματα της ακροβατικής ομάδας έγιναν εκείνα της Βραζιλιάνικης σημαίας.
Βραβεία
Το 1985, η Esquadrilha έλαβε το βραβείο "Ασφάλεια Πτήσεων" από την USAF για τον υψηλό βαθμό ασφάλειας που επέδειξε στις ακροβατικές δραστηριότητες.
Πρωτιές
Το 1996 καταγράφηκε στο βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες για την εκτέλεση ανάστροφης πτήσης στα 3.000 μέτρα, διάρκειας 30 δευτερολέπτων με ένα σχηματισμό αποτελούμενο από 10 αεροσκάφη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροπορικά ακροβατικά σμήνη Κατηγορία:Βραζιλία
Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Σκυλίσια Ζωή (ταινία)
Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Σκυλίσια Ζωή (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: Diary of a Wimpy Kid: Dog Days) είναι μια Αμερικανική ταινία του 2012 σε σκηνοθεσία από τον Ντέιβιντ Μπάουερς και σε σενάριο από τους Γουάλας Γολοντάρσκι και Μάγια Φόμπρες. Βασισμένο στα βιβλία Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Το Ποτήρι Ξεχείλισε και Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Σκυλίσια Ζωή, πρωταγωνιστούν οι Ζάκαρι Γκόρντον και Στιβ Ζαν, πλαισιωμένοι από τους Ρόμπερτ Καρπόν, Ντέβον Μπόστικ, Ρέιτσελ Χάρις, Πέιτον Λιστ, Γκρέισον Ράσελ και Κάραν Μπραρ.
Κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής 3 Αυγούστου του 2012 από την 20th Century Fox. Έλαβε μικτά σχόλια από τους κριτικούς, οι οποίοι επαίνεσαν τις ερμηνείες αλλά επίκριναν την πλοκή, το χιούμορ και την σκηνοθεσία. Εισέπραξε $77.1 εκατομμύρια παγκοσμίως απέναντι σε έναν προϋπολογισμό $22 εκατομμυρίων. Μια συνέχεια, Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Θα Πάει Μακριά η Βαλίτσα;, κυκλοφόρησε το 2017, με όλους τους ηθοποιούς να έχουν αντικατασταθεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2012 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα (ταινίες)
Γεώργιος Ιακώβου
Ο Γεώργιος Ιακώβου είναι Ελληνοκύπριος διπλωμάτης και πολιτικός. Διετέλεσε Υπουργός Εξωτερικών της Κύπρου.
Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Γεώργιος Ιακώβου γεννήθηκε στην Περιστερώνα στις 19 Ιουλίου 1938. Απέκτησε πτυχίο διεθνών σχέσεων στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης και μηχανικής από το Πανεπιστήμιο του Μπίρκμπεκ του Λονδίνου. Στη συνέχεια απέκτησε μεταπτυχιακό στη διοίκηση επιχειρήσεων από το Ιμπίριαλ Κόλεϊτζ και μεταπτυχιακό στη μηχανική από το Πανεπιστήμιο του Λονδίνου.
Την περίοδο 1960-1964 εργάστηκε στον ιδιωτικό τομέα στην Κύπρο. Το 1965 ανέλαβε ως πρώτος λειτουργός επιχειρησιακής έρευνας και αργότερα ανώτερος οικονομικός λειτουργός του Διοικητικού Συμβουλίου Βρετανικών Σιδηροδρόμων. Το 1968 ανέλαβε Ανώτερος Σύμβουλος Επιχειρήσεων στη διεθνή εταιρεία Price Waterhouse στο Λονδίνο.
Το 1973 διορίστηκε διευθυντής του Κέντρου Παραγωγικότητας Κύπρου όπου εισήγαγε νέες μεθόδους διοίκησης επιχειρήσεων και πρωτοποριακά προγράμματα εκπαίδευσης στελεχών επιχειρήσεων. Επιπλέον, ήταν πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ινστιτούτου Ξενοδοχειακών και Επισιτιστικών τεχνών.
Μετά από την τουρκική εισβολή του 1974, το Υπουργικό Συμβούλιο του ανέθεσε το έργο της ανακούφισης και αποκατάστασης των προσφύγων. Ίδρυσε και διεύθυνε την Υπηρεσία Μερίμνης και Αποκατάστασης Εκτοπισθέντων και την Υπηρεσία Δραστηριοποίησης Εκτοπισθέντων.
Την περίοδο 1976-1979 υπηρέτησε στη θέση του Προϊστάμενου του τμήματος Αφρικής της Ύπατης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών για τους πρόσφυγες στη Γενεύη.
Την περίοδο 1979-1983 διετέλεσε πρέσβης της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ομόσπονδη Δημοκρατία της Γερμανίας με παράλληλη διαπίστευση στην Αυστρία και την Ελβετία. Το 1993, μετά την ολοκλήρωση της θητείας του στο Υπουργείο Εξωτερικών, διορίστηκε από την ελληνική κυβέρνηση στη θέση του Προέδρου του Εθνικού Ιδρύματος Υποδοχής και Αποκατάστασης Αποδήμων και Παλιννοστούντων Ομογενών Ελλήνων και ανέπτυξε δραστηριότητα σε θέματα στήριξης του ελληνισμού της Βορείου Ηπείρου, την αποκατάσταση παλιννοστούντων ομογενών στην περιοχή της Θράκης και τη στήριξη των ομογενών στην πρώην Σοβιετική Ένωσή.
Πολιτική διαδρομή
Στις 22 Σεπτεμβρίου 1983 διορίστηκε Υπουργός Εξωτερικών στην Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1983. Παρόλο που το 1988 πρόεδρος ανέλαβε ο Γιώργος Βασιλείου, ο Γιώργος Ιακώβου παρέμεινε στη θέση του μέχρι τη λήξη της θητείας της Κυβέρνησης Γιώργου Βασιλείου 1988.
Τον Μάιο του 1993 διορίστηκε από την κυβέρνηση Κωνσταντίνου Μητσοτάκη πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του Εθνικού Ιδρύματος Υποδοχής και Αποκατάστασης Αποδήμων και Παλιννοστούντων ομογενών Ελλήνων. Παρέμεινε στην ίδια θέση και στην κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου. Βοήθησε στην εγκατάσταση Ελληνοποντίων στη Θράκη και στην απομάκρυνση των Ελλήνων από την πόλη Σουχούμι της αποσχισθείσας από τη Γεωργία περιοχής της Αμπχαζίας. Επιπλέον, σχεδίασε και εφάρμοσε προγράμματα στήριξης του ελληνισμού της πρώην Σοβιετικής Ένωσης.
Στις προεδρικές εκλογές του 1998 διεκδίκησε το αξίωμα του προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας με την στήριξη του ΑΚΕΛ και του ΔΗΚΟ, χάνοντας οριακά από τον Γλαύκο Κληρίδη.
Την 1 Μαρτίου 2003 διορίστηκε Υπουργός Εξωτερικών στην Κυβέρνηση Τάσσου Παπαδόπουλου, θέση στην οποία παρέμεινε έως τις 12 Ιουνίου 2006. Την περίοδο 2006-2007 διετέλεσε ύπατος αρμοστής της Κύπρου στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Τιμητικές διακρίσεις
Ο Γεώργιος Ιακώβου:
Παράσημα
Ο Γεώργιος Ιακώβου έλαβε τα εξής παράσημα:
Πηγές
Κατηγορία:Υπουργοί Εξωτερικών (Κύπρος) Κατηγορία:Κυβέρνηση Γιώργου Βασιλείου 1988 Κατηγορία:Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1983 Κατηγορία:Κυβέρνηση Τάσσου Παπαδόπουλου 2003 Κατηγορία:Κυβέρνηση Δημήτρη Χριστόφια 2008
Σαβάνα (Τζόρτζια)
Η Σαβάνα (αγγλικά: Savannah, Georgia), αποτελεί την παλαιότερη πόλη στην πολιτεία της Τζόρτζια των ΗΠΑ. Επίσης, είναι έδρα της κομητείας Τσάταμ. Με πληθυσμό 147.780 κατοίκους (σύμφωνα με την απογραφή του 2020 ), αποτελεί την 5η μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη στην Τζόρτζια. Η μητροπολιτική περιοχή της Σαβάνας, έχει πληθυσμό 410.008 κατοίκους.
Η Σαβάνα, ιδρύθηκε το 1733 από τον Βρετανό στρατηγό και ιδρυτή της αποικίας της Τζόρτζια, Τζέιμς Όγκλεθορπ, και αποτελεί μία από τις πιο παλιές και ιστορικές πόλεις στις Ηνωμένες Πολιτείες. Κατά την Αμερικανική Επανάσταση και κατά τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο, αποτέλεσε στρατηγικό και σημαντικό λιμάνι στον Ατλαντικό Ωκεανό.
Η Σαβάνα, αποτελεί κάθε χρόνο σημαντικό πόλο έλξης για τον τουρισμό. Κατά την διάρκεια των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1996 στην Ατλάντα, η πόλη φιλοξένησε τους αγώνες ιστιοπλοΐας. Η πόλη, είναι γνωστή για την αρχιτεκτονική της, και αποτελεί παράδειγμα αρχιτεκτονικής του Νότου των Ηνωμένων Πολιτειών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Τζόρτζια
Αμγκά
Ο Αμγκά (ρωσ. Амга, γιακουτ. Амма) είναι μεγάλος ποταμός της ανατολικής ασιατικής Ρωσίας, στη Γιακουτία. Το μήκος του ποταμού είναι 1.462 χιλιόμετρα και αποτελεί τον μεγαλύτερο και σημαντικότερο παραπόταμο του ποταμού Αλντάν.
Ρους
Ο Αμγκά πηγάζει στο Υψίπεδο Αλντάν και σχηματίζει το ανατολικό όριο του Υψιπέδου του Λένα. Εκβάλλει στον Αλντάν από τα αριστερά, μερικά χιλιόμετρα δυτικά της κωμοπόλεως Χαντύγκα. Η έκταση της λεκάνης απορροής του Αμγκά ανέρχεται σε 69.300 τετραγωνικά χιλιόμετρα, ενώ η μέση παροχή νερού του σε 178 κυβικά μέτρα ανά δευτερόλεπτο. Ο Αμγκά παγώνει συνήθως στα μέσα Οκτωβρίου και παραμένει παγωμένος μέχρι τον Μάιο. Το καλοκαίρι ωστόσο είναι πλωτός σε μήκος 440 χιλιομέτρων.
Πηγές
Κατηγορία:Ποταμοί της Ρωσίας Κατηγορία:Δημοκρατία των Σαχά
Νικολίτσι Φθιώτιδας
Το Νικολίτσι είναι ορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας, το οποίο βρίσκεται στις νοτιοδυτικές πλαγιές του όρους Γουλινάς σε υψόμετρο 660 μέτρα και σε απόσταση 25 χλμ. ΝΔ. από την έδρα του δήμου Σπερχειάδα. Ως οικισμός αναφέρεται από την Τουρκοκρατία και μετά την απελευθέρωση επίσημα το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Ομιλαίων. Το 1913 με το ΦΕΚ 260Α - 20/12/1913 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Νικολιτσίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σπερχειάδος του Δήμου Μακρακώμης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 48  κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μακρακώμης Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Ιωάννης Αμβροσίου
Ο Ιωάννης Αμβροσίου (γενν. 1794) ήταν Έλληνας έμπορος στην Οδησσό, μέλος της Φιλικής Εταιρείας και πολιτικός παράγοντας στην πρώτη περίοδο της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821.
Σύμφωνα με το περιοδικό Λόγιος Ερμής ο Ιωάννης Αμβροσίου προσέφερε αξιόλογα χρηματικά ποσά για την έκδοση διάφορων έργων. Στις 26 Μαρτίου 1821 έστειλε επιστολή προς τους αδελφούς Κουντουριώτη, με την οποία τους διαβεβαίωνε ότι «τα εταιρικά πράγματα [δηλαδή η κίνηση προς την επανάσταση] είναι βάσιμα και προστατεύονται δια της δεξιάς του Υψίστου». Ακόμα, προέτρεπε τους Έλληνες να έχουν ομόνοια και «σέβας προς το θείον, ίνα τούτο παράσχη το ύψιστον των αγαθών, την ελευθερίαν». Μετά τη διάλυση της Φιλικής Εταιρείας το 1821, ο Αμβροσίου επέστρεψε στην Πελοπόννησο και αναμείχθηκε στα πολιτικά πράγματα. Τα πολύτιμα όμως (ως ιστορική πηγή) έγγραφά του χάθηκαν στο αρχείο του Φωτάκου και δεν δημοσιεύθηκαν στο τέλος των Βίων Πελοποννησίων ανδρών.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί
Κατάλογος αστέρων των Θηρευτικών Κυνών
Ο παρών κατάλογος αστέρων των Θηρευτικών Κυνών παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό των Θηρευτικών Κυνών κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.
! Ονομασία ! Μπάγιερ ! Φλάμστηντ ! Μεταβλητός αστέρας ! Ντρέιπερ ! Ίππαρχος ! Ορθή αναφορά ! Απόκλιση ! data-sort-type="number" | Φαινόμενο μέγεθος ! Απόλυτο μέγεθος ! Απόσταση έτη φωτός ! Φασματικός τύπος
Πηγές
Θ *
Ρούσσα Έβρου
Η Ρούσσα είναι ημιορεινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Έβρου σε υψόμετρο 370 μέτρων
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Η Ρούσσα βρίσκεται κοντά στα σύνορα με τη Βουλγαρία και τα δυτικά όρια με την περιφερειακή ενότητα Κομοτηνής, σε απόσταση 42 χλμ. Δ.-ΒΔ. από το Σουφλί και 107 χλμ. Β.-ΒΑ. (μέσω Σουφλίου) από την Αλεξανδρούπολη. Είναι κτισμένο βορειοδυτικά του Ερυθροπόταμου, ανάμεσα στο Γονικό (Δ.-ΝΔ.), Μέγα Δέρειο (Ν.), Μικρό Δέρειο (Α.-ΒΑ.) και Οι κάτοικοί του είναι Κιζιλμπάσηδες, μια αλεβίτικη αίρεση Μπεκτασήδων και ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία (καλλιέργεια καπνού και πιο συγκεκριμένα της αρωματικής ποικιλίας «μπασμάς»).
Στην περιοχή Ύψωμα Χίλια έχουν βρεθεί προϊστορικές βραχογραφίες "εγχάρακτα σχέδια ανθρώπινων μορφών, ερπετών, πουλιών και άλλων συμβόλων με γαγική και αποτροπαϊκή σημασία" . Σε κοντινή περιοχή Ιντζέ-κιόη "Η αρχαιολογική σκαπάνη έφερε στο φως  συλημένους τάφους κατασκευασμένους από πλάκες σχιστόλιθου.  Ο μεγαλύτερος από αυτούς περιβάλλεται από κυκλικό κρηπίδωμα, οικοδομήθηκε με πέντε μεγάλες πλάκες και φέρει το χαρακτηριστικό πλευρικό άνοιγμα των ντόλμεν. Πρόκειται για μεγαλιθικούς τάφους-Dolmens που επισημάνθηκαν για πρώτη φορά το 1971 και χρονολογούνται από το 900 π .Χ. (Kόκκα N. 2007:198) . Στα νοτιοδυτικά και σε απόσταση 2,5 χλμ. βρίσκεται το σημαντικό θρησκευτικό αξιοθέατο Τεκές Σεγίτ Αλή Σουλτάν ή Τεκές του Κιζίλ Ντελή . Πρόκειται για οθωμανικό Αλεβήτικο τεκέ, δηλαδή σημείο συνάθροισης δερβίσηδων (συγκεκριμένα του τάγματος των Μπεκτασήδων), ο οποίος έχει ανακαινιστεί και ημιλειτουργεί μέχρι και σήμερα. Θεωρείται από τους παλαιότερους διατηρημένους τεκέδες στο χώρο των Βαλκανίων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Έβρου Κατηγορία:Δήμος Σουφλίου Κατηγορία:Πομακοχώρια
Ισπανόφωνοι αμερικανοί
250px|μικρογραφία|Ποσοστό των Ισπανόφωνων στις Ηνωμένες Πολιτείες σύμφωνα με τις [[Απογραφές των Ηνωμένων Πολιτειών 2020|Απογραφές του 2020]] Οι Ισπανόφωνοι ή Λατινοαμερικανοί (ισπανικά: Estadounidenses hispanos y latinos, Πορτογαλικά: Estadunidenses hispânicos e latinos) είναι Αμερικανοί ισπανικής ή λατινοαμερικανικής καταγωγής. Γενικότερα, αυτά τα δημογραφικά στοιχεία περιλαμβάνουν όλους τους Αμερικανούς που ταυτίζονται ως Ισπανόφωνοι ή Λατίνοι ανεξάρτητα από την καταγωγή τους. Το 2020, το Γραφείο Απογραφών υπολόγισε ότι υπήρχαν 65.329.087 εκατομμύρια Ισπανόφωνοι και Λατίνοι που ζούσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες και το Πουέρτο Ρίκο (19,5% του συνολικού πληθυσμού).
Τα άτομα που ταυτίζονται ως Λατίνοι μπορεί να είναι οποιασδήποτε φυλής.. Οι Λατίνοι σχηματίζουν μια πανεθνικότητα που ενσωματώνει μια ποικιλία αλληλένδετων πολιτιστικών και γλωσσικών κληρονομιών. Οι περισσότεροι Λατινοαμερικανοί είναι Μεξικανικής, Πουερτορικανής, Κουβανικής, Σαλβαδοριανής, Δομινικανής, Γουατεμαλιανής ή Κολομβιανής καταγωγής.
Το 2012, οι Λατινοαμερικανοί ήταν η δεύτερη πιο γρήγορα αναπτυσσόμενη εθνική ομάδα σε ποσοστιαία αύξηση στις Ηνωμένες Πολιτείες μετά τους Ασιάτες Αμερικανούς. Οι αυτόχθονες Λατίνοι είναι μία από τις παλαιότερες εθνοτικές ομάδες που κατοικούν σε μεγάλο μέρος στις σημερινές Ηνωμένες Πολιτείες. Η Ισπανία αποίκισε μεγάλες περιοχές αυτού που είναι σήμερα η αμερικανική νοτιοδυτική και δυτική ακτή, καθώς και τη Φλόριντα. Οι περιοχές περιελάμβαναν τη σημερινή Καλιφόρνια, το Νέο Μεξικό, τη Νεβάδα, την Αριζόνα και το Τέξας, τα οποία ήταν όλα μέρος του της Νέας Ισπανίας με πρωτεύουσα την Πόλη του Μεξικού. Αργότερα, αυτή η τεράστια περιοχή έγινε μέρος του Μεξικό μετά την ανεξαρτησία του από την Ισπανία το 1821 και μέχρι το τέλος του Μεξικανοαμερικανικού Πολέμου το 1848. Οι Ισπανόφωνοι μετανάστες στη μητροπολιτική περιοχή της Νέας Υόρκης/Νιου Τζέρσεϊ προέρχονται από ένα ευρύ φάσμα χωρών της Λατινικής Αμερικής.
Παραπομπές
Κατηγορία: ΔημογραφίαΚατηγορία:Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Βάρτα
Ο Βάρτα (πολων.: Warta, γερμ.: Warthe) είναι ποταμός της κεντρικής και δυτικής Πολωνίας, δεξιός παραπόταμος του Όντερ. Με μήκος περίπου 795 χιλιόμετρα είναι ο δεύτερος μακρύτερος ποταμός της Πολωνίας που βρίσκεται ολόκληρος εντός των συνόρων της και ο τρίτος σε μήκος από τους ποταμούς των οποίων τουλάχιστον ένα τμήμα διαρρέει τη χώρα. Η λεκάνη απορροής του Βάρτα έχει έκταση 54.520 τ.χλμ. και ο όγκος των υδάτων του τον καθιστά πλωτό από το Κόστσιν μέχρι το Κόνιν, δηλαδή περίπου στο μισό του μήκους του. Μέσω του ποταμού Νότετς και του καναλιού του Μπίντγκοστς, ο Βάρτα συνδέεται με τον Βιστούλα.
Ανδαλουσίτης
Ο Ανδαλουσίτης είναι ένα νεοπυριτικό ορυκτό αργιλίου, με χημικό τύπο Al2SiO5. Αυτό το ορυκτό ονομάστηκε ανδαλουσίτης από τον Delamétehrie, ο οποίος νόμιζε ότι προερχόταν από την Ανδαλουσία της Ισπανίας. Σύντομα, έγινε σαφές ότι επρόκειτο για λάθος τοποθεσίας και ότι τα δείγματα που μελετήθηκαν ήταν στην πραγματικότητα από το El Cardoso de la Sierra, στην ισπανική επαρχία της Γκουαδαλαχάρα και όχι από την Ανδαλουσία.
Βάρτα
Ρους
Ο Βάρτα πηγάζει στο Υψίπεδο Κρακοβίας-Τσενστοχόβα, στο Κρομόγουουφ, κοντά στην πόλη Ζαβιέρτσιε στο Βοεβοδάτο Σιλεσίας. Διασχίζει το Βοεβοδάτο Λοτζ, τη Μείζων Πολωνία, και τέλος την περιοχή Λούμπους, όπου χύνεται στον Όντερ, κοντά στην πόλη Κόστσιν, στα σύνορα με τη Γερμανία.
Ανδαλουσίτης
Ο Ανδαλουσίτης είναι τριμορφικός με κυανίτη και σιλλιμανίτη, που είναι το πολύμορφο χαμηλότερης πίεσης μέσης θερμοκρασίας. Σε υψηλότερες θερμοκρασίες και πιέσεις, ο ανδαλουσίτης μπορεί να μετατραπεί σε σιλλιμανίτη. Έτσι, όπως και με τα άλλα πολύμορφά του, ο ανδαλουσίτης είναι ένα αργιλοπυριτικό ορυκτό, που παρέχει ενδείξεις για το βάθος και τις πιέσεις που εμπλέκονται στην παραγωγή του πετρώματος "ξενιστή".
Βάρτα
Ρους
Η Λεκάνη του Βάρτα ταυτίζεται περίπου με την πρωταρχική Πολωνία: Λέγεται ότι το δυτικό σλαβικό φύλο των Πολάνων (Polanie) εγκαταστάθηκε στη Λεκάνη του Βάρτα τον 8ο αιώνα μ.Χ.. Ο ποταμός αναφέρεται στη δεύτερη στροφή του πολωνικού εθνικού ύμνου, της «Μαζούρκας του Ντομπρόφκσι»: «Θα διασχίσουμε τον Βιστούλα και τον Βάρτα/και Πολωνοί θα είμαστε...».
Ανδαλουσίτης
Ποικιλίες
Η ποικιλία χιαστόλιθος συνήθως περιέχει σκούρα εγκλείσματα άνθρακα ή αργίλου, που σχηματίζουν ένα σταυρόσχημα, όταν εμφανίζονται σε διατομή. Αυτό το ορυκτό ήταν γνωστό τουλάχιστον από τον 16ο αιώνα, καθώς μεταφέρθηκε σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, ως ενθύμιο, από προσκυνητές που επέστρεφαν από το Σαντιάγκο ντε Κομποστέλα.
Η βιριδίνη είναι μια πράσινη ποικιλία ανδαλουσίτου, στην οποία το μαγγάνιο υποκαθιστά το αλουμίνιο. Ο κανοναΐτης είναι ένα πρασινομαύρο ορυκτό που σχετίζεται με τον ανδαλουσίτη και έχει την κατά προσέγγιση σύνθεση
Βάρτα
Δεξιοί
thumb|Ο Βάρτα κοντά στο Κόστσιν
Ανδαλουσίτης
Ποικιλίες
Μια σαφής ποικιλία που βρίσκεται στη Βραζιλία και τη Σρι-Λάνκα μπορεί να κοπεί σε πολύτιμο λίθο. Οι πολύπλευρες πέτρες από ανδαλουσίτη δίνουν ένα παιχνίδι κόκκινων, πράσινων και κίτρινων χρωμάτων που μοιάζει με μια σιωπηλή μορφή ιριδισμού, αν και τα χρώματα είναι στην πραγματικότητα το αποτέλεσμα ασυνήθιστα ισχυρού πλεοχρωισμού.
Βάρτα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Πολωνίας Κατηγορία:Παραπόταμοι του Όντερ
Ανδαλουσίτης
Περιστατικό
Ο Ανδαλουσίτης είναι ένα κοινό μεταμορφωμένο ορυκτό, που σχηματίζεται υπό χαμηλή πίεση και σε χαμηλές έως υψηλές θερμοκρασίες. Τα ορυκτά κυανίτης και σιλλιμανίτης είναι πολύμορφα του ανδαλουσίτη, καθένα από τα οποία εμφανίζεται κάτω από διαφορετικά καθεστώτα θερμοκρασίας-πίεσης, και επομένως, σπάνια βρίσκονται μαζί στον ίδιο βράχο. Εξαιτίας αυτού, τα τρία ορυκτά είναι ένα χρήσιμο εργαλείο για να βοηθήσουν στον εντοπισμό των μονοπατιών πίεσης-θερμοκρασίας του πετρώματος ξενιστή, στον οποίο βρίσκονται. Συνδέεται ιδιαίτερα με πελιτικά μεταμορφωμένα πετρώματα όπως ο σχιστόλιθος μαρμαρυγίας.
Χρήσεις
Ο Ανδαλουσίτης χρησιμοποιείται ως πυρίμαχο σε φούρνους, κλιβάνους και άλλες βιομηχανικές διεργασίες. Η Νότια Αφρική κατέχει μακράν το μεγαλύτερο μέρος των γνωστών κοιτασμάτων ανδαλουσίτη στον κόσμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ορυκτά του αργιλίου Κατηγορία:Ορυκτά του πυριτίου
Χένρι Φουρντρινιέρ
Ο Χένρι Φουρντρινιέρ, αγγλ. Henry Fourdrinier (11 Φεβρουαρίου 1766 – 3 Σεπτεμβρίου 1854) ήταν Βρετανός εφευρέτης και επιχειρηματίας της βιομηχανίας χαρτιού.
Γεννήθηκε το 1766, ήταν γιος ενός χαρτοποιού και γραφέα, και εγγονός του χαράκτη Paul Fourdrinier (1698–1758), που ορισμένες φορές λανθασμένα αποκαλούνταν ως Pierre Fourdrinier.
Το 1806 μαζί με τον αδελφό του, Σίλυ, επινόησε και ανέπτυξε την πρώτη χαρτοποιητική μηχανή, ονόματι αργότερα ως Fourdrinier (προς τιμήν τους), μιας μηχανής παραγωγής χαρτιού που συνέθετε συνεχείς κυλίνδρους χαρτιού. Το μηχάνημα υπήρξε βιομηχανοποιημένη έκδοση και ανάπτυξη της πρωταρχικής μεθόδου παρασκευής χαρτιού στο χέρι. Η αρχική μέθοδος δεν μπορούσε να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις της αναπτυσσόμενης σύγχρονης κοινωνίας για μεγάλες ποσότητες υλικών (χαρτιού) εκτύπωσης και γραφής.
Ένα σχετικό δίπλωμα ευρεσιτεχνίας χορηγήθηκε στις 24 Ιουλίου 1806, για μια χαρτοποιητική μηχανή που μπορούσε να παράξει συνεχόμενο ιστό χαρτιού. Αυτή είχε το διττό πλεονέκτημα της σημαντικά υψηλότερης παραγωγικότητας συν της παραγωγής σε μορφή ρολού, λ.χ. για εφαρμογές όπως εκτύπωση σε ταπετσαρία. Το εύρος των μεγεθών χαρτιού επεκτάθηκε επίσης, καθώς δεν περιοριζόταν από το μέγεθος του πλαισίου. δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Μεγάλη μηχανή χαρτοποιίας τύπου Fourdrinier. Μια σειρά από θερμαινόμενα τύμπανα στεγνώνουν το χαρτί, το οποίο εισέρχεται στο μηχάνημα -αρχικά- ως υγρός πολτός. Τα μεγάλα ρολά συνήθως κόβονται σε πολλά λεπτά ρολά, τα οποία μπορούν να τροφοδοτήσουν συνεχείς πρέσες (π.χ. εφημερίδες) ή να κοπούν σε ξεχωριστά φύλλα. Η όλη εφεύρεση κόστισε τότε 60.000 λίρες και είχε ως αποτέλεσμα τα αδέρφια Φουρντρινιέρ να χρεοκοπήσουν. Εξαιτίας της νομοθεσίας που ίσχυε τότε στην Βρετανία, ήταν δύσκολο να προστατευθεί η πατέντα για την εν λόγω χαρτοποιητική μηχανή και η ευρεσιτεχνία υιοθετήθηκε ευρέως χωρίς κανένα οικονομικό όφελος για τους εφευρέτες - αδελφούς Χένρι και Σίλυ Φουρντρινιέρ.
Το 1814, δύο τέτοιες χαρτοποιητικές μηχανές κατασκευάστηκαν στο Πετεργκόφ της Ρωσίας, με εντολή του Ρώσου αυτοκράτορα, με την προϋπόθεση ότι θα καταβάλλονταν 700 λίρες στον Χένρι Φουρντρινιέρ κάθε χρόνο και για δέκα χρόνια - αλλά, παρά το αίτημα του Τσάρου Νικόλαου, δεν πληρώθηκαν ποτέ χρήματα. Το 1839, υπέβαλαν ένσταση - αναφορά που γνωστοποιήθηκε στο κοινοβούλιο και έτσι το 1840, καταβλήθηκαν 7.000 λίρες στον Χένρι Φουρντρινιέρ και την οικογένειά του.
Πέθανε το 1854 σε ηλικία 88 ετών.
Η αδερφή του, Jemima, ήταν μητέρα του θεολόγου Henry Newman.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χαρτοποιία Κατηγορία:Άγγλοι εφευρέτες
Ο μεγάλος περίπατος του Πέτρου
Ο μεγάλος περίπατος του Πέτρου είναι παιδικό/εφηβικό μυθιστόρημα της Ελληνίδας πεζογράφου Άλκης Ζέη. Η Ζέη έγραψε το βιβλίο αυτό στο Παρίσι, όπου ζούσε αυτοεξόριστη με την οικογένειά της κατά τα χρόνια της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών. Εκδόθηκε για πρώτη φορά στην Αθήνα από τις Εκδόσεις Κέδρος το 1971.
Πλοκή
Το μυθιστόρημα παρουσιάζει ένα αγόρι, τον Πέτρο, που στην ηλικία των εννιά ετών ζει τον πόλεμο του 1940 και κατόπιν μεγαλώνει μέσα στην κατεχόμενη από τους Γερμανούς Αθήνα.
Το α΄ μέρος («Όχι») του βιβλίου ξεκινάει με τον θάνατο του τριζονιού του Πέτρου στις 27 του Οκτωβρίου 1940, μια ημέρα πριν την κήρυξη του Ελληνοϊταλικού Πολέμου. Την θλίψη του Πέτρου για τον θάνατο του τριζονιού θα την διαδεχθεί ο ενθουσιασμός για τις νίκες του Ελληνικού Στρατού, και αργότερα η πίκρα για την ήττα και την εισβολή των Γερμανών.
Στο β΄ μέρος («Πεινάααω»), όλα αλλάζουν για τον Πέτρο και την οικογένειά του. Όλοι τους ζουν τον πρώτο δύσκολο χειμώνα της Κατοχής. Η πείνα ταλαιπωρεί τον παππού του και σκοτώνει την γιαγιά ενός φίλου του, του Σωτήρη.
Στο γ΄ μέρος («Συσσίτιο»), στο σχολείο του Πέτρου αρχίζουν τα συσσίτια, ενώ ο Πέτρος αρχίζει να συνειδητοποιεί πως αρχίζει η Αντίσταση στους κατακτητές.
Στο δ΄ μέρος («Λευτεριά ή θάνατος»), ο Πέτρος και ο Σωτήρης συμμετέχουν σε αντιστασιακές πράξεις αλλά γνωρίζουν και την βαρβαρότητα των κατακτητών, οι οποίοι θα σκοτώσουν τον φίλο του Πέτρου. Το βιβλίο τελειώνει στις 12 Οκτωβρίου 1944, την επομένη της αποχώρησης των Γερμανών από την Αθήνα. Ο Πέτρος «είναι άντρας πια, δεκατριώ χρονώ»!
Εκδοτική πορεία
Το βιβλίο κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κέδρος το 1971. Από το 2011, κυκλοφορεί πλέον από τις εκδόσεις Μεταίχμιο. Στα χρόνια της Μεταπολίτευσης γνώρισε σταδιακά μεγάλη εμπορική επιτυχία, με συνολικές πωλήσεις μέχρι το 2010 περισσότερα από 350.000 αντίτυπα.
Το 1972, το βιβλίο κυκλοφόρησε στα αγγλικά (ΗΠΑ και Βρετανία), με τίτλο Petros' War (Ο πόλεμος του Πέτρου), σε μετάφραση του αμερικανού φιλέλληνα Edward Fenton (1918–1996). Η αγγλική έκδοση του μυθιστορήματος τιμήθηκε με το βραβείο Mildred L. Batchelder του αμερικανικού οργανισμού Association for Library Service to Children (ALSC) το 1974. Το 1976, το βιβλίο κυκλοφόρησε σε γαλλική μετάφραση, ενώ ακολούθησαν μεταφράσεις και σε άλλες δέκα γλώσσες.
Το 2011, το μυθιστόρημα διασκευάστηκε και παρουσιάστηκε στο Εθνικό Θέατρο, σε σκηνοθεσία του Παναγιώτη Τζαμαργιά.
Παραπομπές
Μεγαλος περιπατος του Πετρου Κ Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 1971
Σοφία Μπόσνιακ
Η Σοφία Μπόσνιακ (Žofia Bosniakova, Ναγκισουράνι /Σουράνι, 2 Ιουνίου 1609 – Στρέτσνο, 28 Απριλίου 1644) ήταν Ουγγαρέζα ευγενής και σύζυγος του κόμη Φέρενς Βεσελένι.
Ζωή
Η Σοφία Μπόσνιακ ήταν κόρη του βαρόνου Τάμας Μπόσνιακ και της Μαρία Κεντερές. Σε ηλικία δεκαεπτά ετών, παντρεύτηκε τον Μιχάλι Σερένι, ηγέτη του Φουλέκ (Φιλάκοβο) και των κάστρων Σέντρο, αλλά ο γάμος τους κράτησε μόνο για λίγους μήνες (μέχρι τον θάνατο του Σερένι τον Μάρτιο του 1626). Μετά τον θάνατο του πρώτου της συζύγου, επέστρεψε στο Ναγκισουράνι στους γονείς της. Αργότερα το ίδιο έτος, η μητέρα της πέθανε και τον επόμενο χρόνο η Σοφία έχασε και τον 22χρονο αδερφό της. Ο πατέρας της υπηρετούσε εκείνη την εποχή στο Κάστρο Φουλέκ, οπότε ήταν αυτή που ασχολήθηκε με τη διαχείριση της περιουσίας τους. Σύντομα, έγινε γνωστή από τη γειτονιά ως γενναιόδωρη υποστηρίκτρια των φτωχών και των αρρώστων. Σε ηλικία 21 ετών, ως αποτέλεσμα της μεσολάβησης του καρδινάλιου Πέτερ Βέσελένι, παντρεύτηκε τον Φέρενς Βεσελένι. Οι δυο τους έζησαν στο κάστρο Στρέτσνο και απέκτησαν δύο αγόρια, τον Άνταμ (1630) και τον Λάζλο (1633).
Άγιος Γεώργιος Προμυρίου Μαγνησίας
Ο Άγιος Γεώργιος (ή Κατηγιώργης) είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Προμυρίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Σηπιάδος, του δήμου Νοτίου Πηλίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Μαγνησίας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Βόλου του νομού Μαγνησίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.
Σοφία Μπόσνιακ
Ζωή
Αφού ο πατέρας της Μπόσνιακ πέθανε από χολέρα το 1634, ο σύζυγός της Φέρενς Βεσελένι ανέλαβε τα καθήκοντα του ηγέτη στο κάστρο Φουλέκ. Ο Βεσελένι σπάνια επέστρεφε σπίτι στην οικογένειά του, η οποία, στο μεταξύ, μετακόμισε στη Βαγκταπόλκα λόγω πολλών επιθέσεων εναντίον του Φουλέκ από Τούρκους στρατιώτες. Η διαχείριση της περιουσίας τους και η φροντίδα των παιδιών παρέμεναν καθήκον της Μπόσνιακ. Στη Βαγκταπόλκα, φρόντιζε τους φτωχούς και με τον σύζυγό της, ίδρυσε στο χωριό μια φιλανθρωπική οργάνωση που διέθετε και νοσοκομείο. Οι άνθρωποι της γειτονιάς τη θεωρούσαν ζωντανή αγία.
Άγιος Γεώργιος Προμυρίου Μαγνησίας
Γεωγραφία
Ο Άγιος Γεώργιος (Κατηγιώργης για τους ντόπιους) είναι παράλιος οικισμός στο νοτιοανατολικό τμήμα της Μαγνησίας, από την πλευρά του Αιγαίου Πελάγους. Βρίσκεται πάνω στον «αγκώνα» (ακρωτήρι Σηπίας) που σχηματίζει η χερσόνησος της Μαγνησίας στον δίαυλο της Σκιάθου, απέναντι από το φερώνυμο νησί των Σποράδων, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 10. Απέχει 70 χλμ. περίπου ΝΑ. του Βόλου.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Προμυρίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Προμυρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Σηπιάδος. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Σηπιάδος και προσαρτήθηκε στον δήμο Νοτίου Πηλίου.
Σοφία Μπόσνιακ
Ζωή
Αργότερα ο Βεσελένι είχε σχέση με τη Μαρία Σέτσι.
Μετά τη σχέση του δεύτερου συζύγου της, η Μπόσνιακ πρόσφερε ακόμη περισσότερα από πριν στους φτωχούς και τα βράδια πήγαινε να προσευχηθεί στο παρεκκλήσι. Σύμφωνα με έναν μύθο, είδε ένα όραμα στο οποίο της εμφανίστηκε η Παναγία και την προειδοποίησε να προσευχηθεί.
Άγιος Γεώργιος Προμυρίου Μαγνησίας
Γενικά
Ο Άγιος Γεώργιος ή -περισσότερο γνωστός ως- Κατηγιώργης είναι το κέντρο μιας μεγάλης περιοχής στον «αγκώνα» της Μαγνησίας, κτισμένος σε ορμίσκο με μικρό λιμάνι, όπου δένουν βάρκες, αλιευτικά και ταχύπλοα σκάφη. Λόγω της γειτνίασης με τις δυτικές ακτές της Σκιάθου, δέχεται πολλούς επισκέπτες από απέναντι, ιδίως τους καλοκαιρινούς μήνες.
Σοφία Μπόσνιακ
Ζωή
Η Μπόσνιακ πέθανε σε ηλικία 35 ετών και θάφτηκε στο παρεκκλήσι του κάστρου.