cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νουρί αλ Μαλίκι
Ο Νουρί αλ Μαλίκι (1950-) (αραβικά: نوري كامل محمّد حسن المالكي) είναι Ιρακινός πολιτικός. Σιίτης Μουσουλμάνος στο θρήσκευμα, έγινε πρωθυπουργός του Ιράκ το Μάιο του 2006 μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2014.
Προφίλ
Γεννήθηκε στις 20 Ιουνίου του 1950 στην Al Hindiyah, στο νότιο Ιράκ, και το 1980 καταδικάστηκε σε θάνατο από το καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν. Έπειτα έζησε εξόριστος στο Ιράν και τη Συρία και πολέμησε τον Σαντάμ από άλλες χώρες. Μετά την πτώση του τελευταίου επέστρεψε στη χώρα του και εξελέγη στην προσωρινή Εθνοσυνέλευση, τον Ιανουάριο του 2005.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Ιράκ
Ελ Σαλβαδόρ
Η Δημοκρατία του Ελ Σαλβαδόρ (ισπανικά: República de El Salvador), που σημαίνει στα ισπανικά «Ο Σωτήρας» και ήταν γνωστή προϊσπανικά ως Κουσκατλάν (Cuscatlán), είναι χώρα της Κεντρικής Αμερικής με πληθυσμό 6.338.881 κατοίκους, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2023. Κατατάσσεται 112ο σε πληθυσμό στον κόσμο. Είναι το πιο πυκνοκατοικημένο κράτος στην αμερικανική ενδοχώρα (ιδιαίτερα η πρωτεύουσά του, το Σαν Σαλβαδόρ). Επίσης, είναι η πιο βιομηχανοποιημένη χώρα στην περιοχή.
Ιστορία
thumb| thumb| thumb| Ο πολιτισμός του Ελ Σαλβαδόρ χρονολογείται από την προκολομβιανή εποχή, γύρω στο 1500 π.Χ., σύμφωνα με στοιχεία που προέρχονται από τα αρχαία ερείπια του Ταζουμάλ και του Τσαλτσουάπα. Ο Ισπανός ναύαρχος Αντρές Νίνιο ηγήθηκε αποστολής στην Κεντρική Αμερική και αποβιβάστηκε στο Νησί Μεανγκέρα, που βρίσκεται στον Κόλπο του Φονσέκα, στις 31 Μαΐου του 1522. Αυτή ήταν η πρώτη Σαλβαδοριανή περιοχή που επισκέφθηκαν οι Ισπανοί.
thumb|left|200px|Ο Δον Πέδρο ντε Αλβαράδο
Τον Ιούνιο του 1524, ο Ισπανός πλοίαρχος Πέδρο ντε Αλβαράδο ξεκίνησε έναν ληστρικό πόλεμο εναντίον της Κουζκατλάν (Cuzcatlán, γη των όμορφων κοσμημάτων), η οποία κατοικείτο από ιθαγενείς φυλές της χώρας. Μετά από 17 ημέρες αιματηρών μαχών πολλοί ιθαγενείς και Ισπανοί σκοτώθηκαν, μεταξύ αυτών και ο θρυλικός ιθαγενής ηγέτης Ατλάκατλ. Ο Πέδρο ντε Αλβαράδο, νικημένος και τραυματισμένος στον αριστερό του γοφό, εγκατέλειψε τη μάχη και διέφυγε στη Γουατεμάλα, λέγοντας στον αδελφό του. Γκονσάλο ντε Αλβαράδο, να συνεχίσει την κατάκτηση της Κουσκατλάν. Αργότερα ο εξάδελφός του Ντιέγο ντε Αλβαράδο εγκαθίδρυσε την έπαυλη του Σαν Σαλβαδόρ, τον Απρίλιο του 1525. Ο Βασιλιάς Κάρλος Α' της Ισπανίας παραχώρησε στο Σαν Σαλβαδόρ τον τίτλο πόλης το έτος 1546. Κατά τα χρόνια που ακολούθησαν το Ελ Σαλβαδόρ αναπτύχθηκε υπό Ισπανική κυριαρχία. Κατά το τέλος του 1810 αναπτύχθηκε μεταξύ των λαών της Κεντρικής Αμερικής ένα αίσθημα για ανάγκη ελευθερίας και η στιγμή για το σπάσιμο των αλυσίδων της σκλαβιάς έφτασε τα ξημερώματα της 5 Νοεμβρίου 1811, όταν ο Σαλβαδοριανός ιερέας Χοσέ Ματίας Ντελγάδο ήχησε τις καμπάνες της Ιγλέσια Λα Μερσέδ στο Σαν Σαλβαδόρ, καλώντας για εξέγερση. Μετά από πολλές εσωτερικές μάχες υπεγράφη στη Γουατεμάλα στις 15 Σεπτεμβρίου 1821 η Άκτα ντε Ιντεπεντένσια (Πράξη Ανεξαρτησίας) της Κεντρικής Αμερικής.
Στις 15 Σεπτεμβρίου 1821 το Ελ Σαλβαδόρ και οι υπόλοιπες κεντροαμερικανικές επαρχίες διακήρυξαν την ανεξαρτησία τους από την Ισπανία. Το 1823 έλαβαν μορφή από τα πέντε κεντραμερικανικά κράτη οι Ενωμένες Επαρχίες της Κεντρικής Αμερικής, υπό τον στρατηγό Μανουέλ Χοσέ Άρσε. Όταν η ομοσπονδία αυτή διαλύθηκε, το 1838, το Ελ Σαλβαδόρ έγινε ανεξάρτητη δημοκρατία. Η πρώιμη ιστορία του Ελ Σαλβαδόρ ως ανεξάρτητου κράτους σημαδεύτηκε από συχνές επαναστάσεις.
Από το 1872 ως το 1898 το Ελ Σαλβαδόρ ηγήθηκε προσπαθειών για την επανίδρυση μιας ίσθμιας ομοσπονδίας. Οι κυβερνήσεις του Ελ Σαλβαδόρ, της Ονδούρας και της Νικαράγουας σχημάτισαν τη Μεγάλη Δημοκρατία της Κεντρικής Αμερικής μέσω του συμφώνου της Αμαπάλα το 1895. Αν και η Γουατεμάλα και η Κόστα Ρίκα σκέφθηκαν να συμμετάσχουν στη Μεγάλη Δημοκρατία (η οποία μετονομάστηκε σε Ηνωμένες Πολιτείες της Κεντρικής Αμερικής όταν έλαβε ισχύ το σύνταγμά τους το 1898), καμία από τις δύο χώρες τελικά δεν συμμετείχε. Η ένωση αυτή, που είχε ως σχέδιο να εγκαθιδρύσει την πρωτεύουσά της στην Αμαπάλα στον Κόλπο του Φονσέκα, δεν επέζησε μετά την κατάληψη της εξουσίας στο Ελ Σαλβαδόρ το 1898.
Τα τεράστια κέρδη που παρείχε ο καφές ως εξαγώγιμη μονοκαλλιέργεια λειτούργησαν ως ώθηση για μια εξέλιξη κατά την οποία η γη συγκεντρώθηκε στα χέρια μιας ολιγαρχίας μερικών εκατοντάδων οικογενειών. Η διαδοχή Προέδρων από τις τάξεις της σαλβαδοριανής ολιγαρχίας, συντηρητικών και φιλελεύθερων, καθ' όλο το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα γενικά συμφώνησαν στην προώθηση του καφέ ως κυρίαρχου προϊόντος, στην ανάπτυξη υποδομής (σιδηροδρόμων και λιμενικών εγκαταστάσεων) βασικά για την υποστήριξη του εμπορίου του καφέ, στην εξάλειψη των κοινοτικών ιδιοκτησιών γης, για να διευκολυνθεί η παραγωγή καφέ, στην εφαρμογή αντιλαϊκών μέτρων που στόχευαν τα κατώτερα εξαθλιωμένα στρώματα ώστε να διασφαλιστεί πως οι εκτοπισμένοι καμπεσίνος και άλλοι αγροτικοί πληθυσμοί θα παρείχαν επαρκή εργασία για τις φίνκας (φυτείες) καφέ και στην καταστολή της δυσαρέσκειας των αγροτών.
Η βιομηχανία καφέ αναπτύχθηκε ιδιαίτερα στο Ελ Σαλβαδόρ. Ως αποτέλεσμα, η άρχουσα τάξη παρείχε κίνητρα για κυβερνητική οικονομική υποστήριξη μέσω δασμών εισαγωγών για αγαθά που εισάγονταν με ξένο χρήμα από τις πωλήσεις του καφέ. Η υποστήριξη αυτή, συνδυασμένη με ευτελείς μηχανισμούς διαφθοράς, διασφάλισαν τους καλλιεργητές καφέ με μια τεράστια επίδραση εντός της κυβέρνησης και του στρατού, την οποία χρησιμοποίησαν για να δημιουργήσουν την Γκουάρδια Νασιονάλ (ΓΝ) το 1912. Τα καθήκοντα της ΓΝ διέφεραν από αυτά της Πολισία Νασιονάλ (ΠΝ), βασικά στο ότι το προσωπικό της ΓΝ ήταν ειδικά υπεύθυνο για να παρέχουν ασφάλεια στις φίνκας καφέ και να καταστέλλουν αποτελεσματικά κάθε τυχόν εξέγερση των αγροτών.
Η είσοδος του Ελ Σαλβαδόρ στον 20ο αιώνα σημαδεύτηκε από ένα αναίμακτο πραξικόπημα από τον Στρατηγό Τομάς Ρεγαλάδο. Η ειρηνική μεταφορά εξουσίας το 1903 από τον Ρεγαλάδο στον επίλεκτο διάδοχό του Πέδρο Χοσέ Εσκαλόν, εγκαινίασε μια περίοδο σχετικής σταθερότητας που επεκτάθηκε μέχρι την υποκινούμενη από την οικονομική ύφεση αναταραχή των 1931-32.
Το 1930 ο Στρατηγός Μαξιμιλιάνο Ερνάντες Μαρτίνες, Υπουργός Άμυνας της χώρας, κατέλαβε με πραξικόπημα την εξουσία. Σύντομα μετά, ο Μαρτίνες, ως Πρόεδρος πια, κατέστειλε μια επανάσταση του 1932 από αγρότες και Ινδιάνους στο δυτικό κομμάτι της χώρας. Η επανάσταση καθοδηγήθηκε από το νεοσχηματισθέν Κομμουνιστικό Κόμμα του Ελ Σαλβαδόρ και τον ηγέτη του Αγουστίν Φαραμπούντο Μαρτί. Η στρατιωτική σύγκρουση άφησε πάνω από 20.000 νεκρούς σε αντεκδικητικές σφαγές, που έμειναν γνωστές ως "La Matanza". Αυτό σημάδευσε την αρχή μιας σειράς ντε φάκτο στρατιωτικών δικτατοριών που θα κυβερνούσαν στο Ελ Σαλβαδόρ μέχει το 1979, όταν ο Στρατηγός Ουμπέρτο Ρομέρο του Κόμματος του Εθνικού Συμβιβασμού (PCN) ανετράπη σε ένα ανασχηματιστικό πραξικόπημα.
Κάτω από τις απολυταρχικές εξουσίες του Ταγματάρχη Όσκαρ Οσόριο (1950-1956) και του Αντισυνταγματάρχη Χοσέ Μαρία Λέμους (1956-1960) σημειώθηκε κάποια οικονομική πρόοδος. Ο Λεμούς ανετράπη από πραξικόπημα, και μετά από μια περίοδο σύγχυσης, ανέβηκε στην εξουσία μια χούντα συντεθειμένη από ηγέτες του κόμματος Εθνικού Συμβιβασμού τον Ιούνιο του 1961. Ο υποψήφιος της χούντας, Αντισυνταγματάρχης Χούλιο Αδαλμπέρτο Ριβέρα, εξελέγη πρόεδρος το 1962. Τον διαδέχτηκε το 1967 ο συνταγματάρχης Φιδέλ Σάντσες Ερνάντες. Στα τέλη της δεκαετίας του '60 οι σχέσεις με την Ονδούρα επιδεινώθηκαν. Το 1967 σημειώθηκε μια συνοριακή σύγκρουση και τον Ιούλιο του 1969 ξέσπασε πόλεμος τεσσάρων ημερών γνωστός ως Πόλεμος του ποδοσφαίρου. Οι σαλβαδοριανές δυνάμεις, που είχαν εισβάλει στην Ονδούρα, αποσύρθηκαν, αλλά μόλις το 1992 υπεγράφη συμφωνία που ρύθμιζε τη διασυνοριακή διαφωνία.
Ως επακόλουθο των αυξανόμενων συγκρούσεων μεταξύ του Εθνικοαπελευθερωτικού μετώπου FMLN και των Σαλβαδοριανών Ενόπλων Δυνάμεων (ESAF) και ακροδεξιών επιτροπών γνωστών ως ομάδων θανάτου, ξέσπασε εμφύλιος πόλεμος που θα διαρκούσε δώδεκα χρόνια (1980-1992) και στοίχισε τις ζωές περίπου 75.000 ανθρώπων. Το 1992 κηρύχθηκε η παύση του πυρός, όταν οι επαναστάτες του FMLN και η κυβέρνηση του προέδρου Αλφρέδο Κριστιάνι, της Εθνικιστικής Ρεπουμπλικανικής Συμμαχίας (ARENA), υπέγραψαν "Συμφωνίες ειρήνης" στις 16 Ιανουαρίου 1992, που διασφάλιζαν πολιτικές και στρατιωτικές μεταρρυθμίσεις και τιμωρία για όλες τις καταπατήσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου. Η δραστηριότητα των ομάδων θανάτου σχεδόν εξαλείφθηκε. Ωστόσο, οι συμφωνίες δεν επεκτάθηκαν ώστε να συμπεριλαμβάνουν και κοινωνικές μεταρρυθμίσεις.
Το Ελ Σαλβαδόρ είναι γνωστό για τους πολλούς σεισμούς που λαμβάνουν χώρα εντός των συνόρων του. Είναι κοινώς γνωστό ως η «Κοιλάδα των Αιωρών» από την αποικιακή εποχή. Στις 13 Ιανουαρίου του 2001 ένας σεισμός των 7,6 στην κλίμακα Ρίχτερ προκάλεσαν εδαφική καθίζηση που σκότωσε περισσότερους από 800 ανθρώπους. Στις 13 Φεβρουαρίου του 2001 ένας δεύτερος σεισμός σκότωσε 255 ανθρώπους.
Διοικητική διαίρεση
thumb|right|250px|Τα 14 διαμερίσματα του Ελ Σαλβαδόρ
Το Ελ Σαλβαδόρ διαιρείται σε 14 διαμερίσματα (departmentos, ενικός departmento), τα οποία ομαδοποιούνται σε τρεις επαρχίες. Κάθε διαμέρισμα υποδιαιρείται σε δήμους. Συνολικά υπάρχουν 262 δήμοι. Τα διαμερίσματα:
Διακυβέρνηση
Το Ελ Σαλβαδόρ είναι προεδρευόμενη δημοκρατία που κυβερνάται από έναν πρόεδρο και ένα 84μελές νομοθετικό σώμα. Ο πρόεδρος εκλέγεται με καθολική ψηφοφορία (απαιτείται απόλυτη πλειοψηφία για την εκλογή του) και υπηρετεί πεντάχρονη θητεία. Σε περίπτωση που κανείς από τους υποψήφιους δεν κερδίσει πάνω από το 50% των ψήφων από τον πρώτο γύρο, απαιτείται διεξαγωγή δεύτερου γύρου. Τα μέλη της συνέλευσης (που αποκαλούνται βουλευτές/αντιπρόσωποι, diputados) εκλέγονται επίσης με καθολική ψηφοφορία αν και, λόγω της κλειστής λίστας αναλογικής εκπροσώπησης, υπηρετούν για τρία χρόνια. Η χώρα έχει ανεξάρτητο σύστημα δικαιοσύνης και Ανώτατο Δικαστήριο. Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.
Εκλογές
Στις τελευταίες προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν το 2019, πρόεδρος εξελέγη από τον πρώτο γύρο ο Ναγίμπ Μπουκέλε, ο οποίος ορκίστηκε και ανέλαβε καθήκοντα την 1η Ιουνίου 2019.
Δημογραφία
Ο πληθυσμός του Ελ Σαλβαδόρ αριθμεί περί τα 6,7 εκατομμύρια κατοίκους. Περίπου το 90% είναι μεστίζο (ανάμειξη Αμερινδιάνων και Ισπανών), περί το 9% λευκοί και μόνο 1% ιθαγενείς. Πολλοί λίγοι Αμερινδιάνοι έχουν διατηρήσει τα ιθαγενή τους έθιμα, παραδόσεις ή γλώσσες. Επίσης, μέρος του πληθυσμού του Ελ Σαλβαδόρ αποτελείται από άτομα ασιατικής καταγωγής.
Ο πληθυσμός της χώρας είναι βασικά Καθολικός στο θρήσκευμα (83% του πληθυσμού), αν και οι ομάδες Προτεσταντών αναπτύσσονται (15%). Επίσης, υπάρχουν 39.631 Μάρτυρες του Ιεχωβά και 117.234 Μορμόνοι της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών.
Στις αρχές του 2004 περίπου 3,1 εκατομμύρια Σαλβαδοριανών ζούσαν εκτός του Ελ Σαλβαδόρ, πολλοί εκ των οποίων ως μετανάστες στις ΗΠΑ. Άλλες χώρες με αξιοσημείωτες Σαλβαδοριανές κοινότητες είναι ο Καναδάς, η Ονδούρα, η Γουατεμάλα, το Μπελίζ και η Αυστραλία.
Πολιτισμός
Ένα μικρό μέρος του πληθυσμού ομιλεί τη γλώσσα των Νάουα, την ιθαγενή γλώσσα. Σημαντικό ρόλο στον Σαλβαδοριανό πολιτισμό έπαιξε η Ρωμαιοκαθολική θρησκεία. Ζωγραφική, κεραμική και υφαντά είναι οι βασικές χειροποίητες καλλιτεχνικές εκφράσεις. Μεταξύ των πιο σημαντικών καλλιτεχνών που κατάγονται από το Ελ Σαλβαδόρ είναι οι συγγραφείς Φρανσίσκο Γκαβίντια (1863-1955) και Μάνλιο Αργκέτα, και ο ποιητής Ρόκε Νταλτόν. Στις σημαντικές προσωπικότητες του 20ου αιώνα περιλαμβάνονται ο εκλιπών κινηματογραφιστής Μπαλτασάρ Πολίο και ο καλλιτέχνης Φερνάντο Γιόρτ.
Οικονομία
Περίπου το 70% του Ελ Σαλβαδόρ δεν έχει πρόσβαση σε παραδοσιακές χρηματοοικονομικές υπηρεσίες. Νομισματική μονάδα της χώρας από το 2001 είναι το Δολάριο ΗΠΑ. Οι οικονομικές πληροφορίες μπορούν να εκφραστούν σε αμερικανικά δολάρια και σε κολόν Ελ Σαλβαδόρ, παρότι το τελευταίο δεν είναι πια σε κυκλοφορία. Στις 9 Ιουνίου 2021, το Κογκρέσο της χώρας ψήφισε με ευρεία πλειοψηφία το νομοσχέδιο για την υιοθέτηση του bitcoin ως εθνικό νόμισμα, με 62 από τις 84 ψήφους.
Μεταφορές
Η οδήγηση γίνεται στα δεξιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Εθνικός Ύμνος
Σεΐχης Χαμάντ ιμπν Τζαμπρ αλ Θανί
Ο Χαμάντ ιμπν Τζαμπρ αλ Θανί (1958-) είναι μέλος της βασιλικής δυναστείας του Κατάρ και πρωθυπουργός από το 2007 ως τις 25 Ιουνίου 2013.
Συμπεριλήφθη στη λίστα που εξέδωσε το περιοδικό Time για τα «Πρόσωπα με τη Μεγαλύτερη Επιρροή Παγκοσμίως» για το έτος 2012.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Κατάρ
Οσκεμέν
Το Οσκεμέν (καζακικά: Өскемен, πρώην ονομασία Ουστ-Καμενογκόρσκ) είναι η όγδοη μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη του Καζακστάν μετά το Αλμάτι, την Αστανά, το Σιμκέντ, την Καραγκάντα, το Ακτομπέ, το Ταράζ και το Παβλοντάρ. Ο πληθυσμός του υπολογίζεται σε 309.534 κατοίκους (εκτίμηση 2011).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν
Υπηρεσία Εργασίας του Ράιχ
Η Υπηρεσία Εργασίας του Ράιχ (γερμ. Reichsarbeitsdienst, συντομ. RAD) ήταν θεσμός που καθιέρωσε η Ναζιστική Γερμανία υπό τη μορφή υπηρεσίας για τη μείωση της ανεργίας, παρόμοιος με ανάλογους θεσμούς άλλων χωρών. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου αποτέλεσε βοηθητικό σχηματισμό για την υποστήριξη της Βέρμαχτ.
Ιστορικό
Η ιστορία του θεσμού ξεκινά το 1931, όταν ο Καγκελάριος Χάινριχ Μπρύνινγκ (Heinrich Brüning) ενέκρινε τη δημιουργία στρατοπέδων εργασίας, υποστηριζόμενων από το κράτος, προκειμένου να αντιμετωπιστεί η ανεργία. Ο θεσμός αποκλήθηκε Freiwilliger Arbeitdienst (FAD, Υπηρεσία Εθελοντικής Εργασίας). Αυτά τα στρατόπεδα επ ουδενί δεν έφεραν πολιτικό χρώμα, αλλά καθώς ελέγχονταν από τα επιμέρους ομόσπονδα κρατίδια, υπήρχαν σημαντικές διαφοροποιήσεις από τόπο σε τόπο. Μερικά από αυτά χρησίμευαν ακόμη και για στρατιωτική εκπαίδευση των "Freikorps" - κάτι που συνιστούσε σαφή παραβίαση της Συνθήκης των Βερσαλλιών.
Όταν το 1933 το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα του Χίτλερ ανέλαβε την εξουσία, υπήρχαν στη Γερμανία περίπου έξι εκατομμύρια ανέργων Ο Χίτλερ, σε μια από τις πρώτες του ενέργειες ως Καγκελάριος, διόρισε τον Κόνσταντιν Χιρλ (Konstantin Hierl) ως υπουργό εσωτερικών αρμόδιο για θέματα εργασίας και ο έλεγχος της FAD αφαιρέθηκε από τις τοπικές κυβερνήσεις και πέρασε στην Κεντρική Κυβέρνηση. Εκείνη την εποχή υπήρξε σύγχυση ως προς το φορέα, καθώς έλαβε ποικίλα ονόματα, ορισμένες φορές αναφερόμενος, εκτός από FAD, απλά ως "Arbeitdienst" (Υπηρεσία Εργασίας) ή "Εθνικοσοσιαλιστική Υπηρεσία Εργασίας" (Nationalsozialistischer Arbeitsdienst, NSAD). Η ένταξη σε αυτό το φορέα παρέμενε εθελοντική, ωστόσο σε σύντομο χρονικό διάστημα έγινε προαπαιτούμενο για όσους ήθελαν να ακολουθήσουν πανεπιστημιακές σπουδές ή να αναλάβουν θέσεις στο Κόμμα ή τις διάφορες οργανώσεις του. Τον Ιούνιο του 1934 ο Υπουργός Εργασίας Φραντς Ζέλτε (Franz Seldte) σε συνεννόηση με τον Ερνστ Ρεμ, επικεφαλής της SA σκεπτόταν συγχώνευση των δύο οργανώσεων. Κάτι τέτοιο δεν πρόλαβε να συμβεί, καθώς μεσολάβησε η Νύχτα των μεγάλων μαχαιριών και η SA σχεδόν διαλύθηκε. Ο Χιρλ ονομάστηκε "Reichskommissar für den Freiwilligen Arbeitsdienst" (Κομισάριος του Ράιχ για την Εθελοντική Υπηρεσία Εργασίας) και ο φορέας έγινε ανεξάρτητος από το Υπουργείο στις 11 Ιουλίου 1934. Επισήμως, η ίδρυση του φορέα "Υπηρεσία Εργασίας του Ράιχ" έγινε στις 26 Ιουνίου 1935. Η Υπηρεσία αυτή άρχισε να απασχολεί ανέργους στην εκτέλεση δημοσίων έργων, όπως την αποστράγγιση βάλτων και μετατροπή τους σε αγροκτήματα, την αναδάσωση, και, κυρίως, την κατασκευή νέων μεγάλων αυτοκινητοδρόμων. Οι άνδρες της Υπηρεσίας φορούσαν παραστρατιωτικές στολές, ζούσαν στα στρατόπεδα εργασίας και έπαιρναν μόνο ένα "χαρτζηλίκι" ως μισθό. Για πολλούς ανέργους, που είχαν εξασφαλίσει στέγη και τροφή δωρεάν, αυτό ήταν πολύ καλύτερο από την ανεργία, ενώ η προπαγάνδα τους έκανε να νιώθουν περήφανοι που βοηθούσαν στην "οικοδόμηση της νέας Γερμανίας του Χίτλερ". Από ιδρύσεώς της η RAD περιλάμβανε δύο μεγάλα τμήματα, ένα για τους άνδρες (Reichsarbeitdienst Manner) και ένα για τις γυναίκες (Reichsarbeitdienst der weibliche Jugend)
Τα επίσημα στατιστικά της Γερμανίας της εποχής ήταν πράγματι εντυπωσιακά: Από έξι εκατ. ανέργους το 1934, το 1939 υπήρχαν μόνο 302.000 άνεργοι. Ωστόσο, ήσαν παντελώς αναληθή. Η μείωση της ανεργίας δεν οφειλόταν μόνο στην Υπηρεσία Εργασίας αλλά και, κυρίως, στις διώξεις των Εβραίων: Ήδη από το 1935 με τους Νόμους της Νυρεμβέργης οι Εβραίοι απολύονταν από τις εργασίες τους, ενώ σταδιακά τους απαγορεύτηκε να ασκούν και ελεύθερα επαγγέλματα. Τις κενές θέσεις που προέκυπταν τις καταλάμβαναν Γερμανοί, που καταγράφονταν στα ποσοστά μείωσης της ανεργίας, ενώ οι Εβραίοι δεν καταγράφονταν πουθενά ως άνεργοι.
Κατά τη διάρκεια του Πολέμου
Όταν ξέσπασε ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, το 1939, η Υπηρεσία έχασε σημαντικό μέρος των εργατικών χεριών της, καθώς οι άνδρες της επιστρατεύτηκαν. Προτάθηκε τότε η διάλυσή της, μέχρι να τελειώσει ο πόλεμος. Ο Χιρλ, όμως, ήθελε η υπηρεσία του να παραμείνει ως βοηθητική υπηρεσία της Βέρμαχτ και να βοηθά τις μονάδες Μηχανικού του Στρατού στην εκτέλεση έργων, όπως κατασκευές δρόμων, εκσκαφές ορυγμάτων, εκκαθάριση εμποδίων κτλ. Οι ομάδες αυτές ονομάστηκαν "Bautruppen" καθώς και τη Λουφτβάφε στις επισκευές - επεκτάσεις αεροδρομίων. Η Υπηρεσία εντάχθηκε στον έλεγχο της Βέρμαχτ ως "Wehrmachtgefolge" (Βοηθητικές δυνάμεις της Βέρμαχτ), επανήλθε στην αρχική της κατάσταση μετά την εκστρατεία στην Πολωνία για να επανέλθει οριστικά στον έλεγχο της Βέρμαχτ ύστερα από την εισβολή στη Δανία. Κατά την εκστρατεία εναντίον της Νορβηγίας αλλά και κατά την εισβολή στη Γαλλία το 1940 εκατοντάδες μονάδες της RAD επιφορτίστηκαν με την επισκευή δρόμων, γεφυρών και συναφών έργων αλλά και τον εφοδιασμό των μάχιμων μονάδων με τρόφιμα και πυρομαχικά. Οι ομάδες της RAD έδρασαν σε όλα τα μέτωπα του Πολέμου και προς τη λήξη του τα καθήκοντά τους επεκτάθηκαν: Πολλά μέλη τους εκπαιδεύτηκαν από τη Λουφτβάφε στη χρήση αντιαεροπορικών πυροβόλων: Τον Οκτώβριο του 1944 τουλάχιστον 60.000 άτομα της RAD υπηρετούσαν σε αντιαεροπορικές μονάδες, γνωστές ως "Luftwaffe-Flakhelfer".
Όσο πλησίαζε η λήξη του Πολέμου, μειωνόταν και ο χρόνος θητείας στην Υπηρεσία, φθάνοντας το 1945 σε 6 έως 8 εβδομάδες, ενώ η εκπαίδευση ήταν ολοκληρωτικά στρατιωτική κυρίως σε αντιαρματικές τακτικές και σε μάχες πεζικού. Ο Χιρλ απέφυγε να συγχωνεύσει τη RAD με τη γερμανική εθνοφυλακή (Volksturm) για να διατηρηθεί η αυτονομία της. Τους τρεις τελευταίους μήνες του Πολέμου τουλάχιστον έξι μεγάλες μονάδες για την άμυνα της Γερμανίας είχαν συγκροτηθεί σχεδόν αποκλειστικά από άνδρες της RAD.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1949
Το ΙΔ΄ Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1949 διεξήχθη στις 2 και 3 Ιουλίου 1949 στο Παναθηναϊκό Στάδιο της Αθήνας και περιλάμβανε δέκα αγωνίσματα. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Παναθηναϊκός. Στο πρωτάθλημα δήλωσαν συμμετοχή 71 αθλήτριες από 10 σωματεία, εκ των οποίων μόνον ένα επαρχιακό, ο Γ.Σ. Βόλου με τις Αθηνά Στάμου και Καλογήρου, ενώ την τελευταία στιγμή ματαιώθηκε η συμμετοχή της Κύπριας Ηρώς Τσαγκαρίδου. Παρά τις δηλώσεις συμμετείχαν πολύ λιγότερες αθλήτριες.
Πόλεμος των Τριών Ερρίκων (977–978)
Ο Πόλεμος των Τριών Ερρίκων ήταν μια σύντομη εξέγερση τριών Γερμανών ηγετών, που είχαν όλοι το όνομα Ερρίκος. Η εξέγερση ξεκίνησε το 977 κατά της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και του τότε αυτοκράτορά της Όθωνα Β΄.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1949
Οι νικήτριες
thumb|Η Μάτα Κατσίπη τερματίζει στο 14ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών. * Διεξήχθη στις 5/11/1949 στο Στάδιο με συμμετοχή 7 αθλητριών.
Πηγές
Γυναικων Κατηγορία:Στίβος το 1949 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Αθήνα
Πόλεμος των Τριών Ερρίκων (977–978)
Ιστορία
Μια συνωμοσία ανέκυψε στη Βαυαρία, το 977, ενώ ο Όθωνας ήταν σε εκστρατεία ενάντια στον Μπολεσλάβ Β΄ της Βοημίας. Οι τρεις συνωμότες ήταν ο Ερρίκος Α΄ (Αρχιεπίσκοπος του Άουγκσμπουργκ), ο δούκας Ερρίκος Β΄ της Βαυαρίας (γνωστός και ως ο Εριστικός, ο οποίος στη συνέχεια καθαιρέθηκε από το αξίωμά του) και ο δούκας Ερρίκος Γ΄ της Καρινθίας, οι οποίοι είχαν επίσης και την υποστήριξη της Εκκλησίας. Ο Όθωνας συμμάχησε με τον δούκα Όθωνα Α΄ της Σουηβίας και της Βαυαρίας και προέλασαν εξ αρχής στην πόλη Πάσσαου, την οποία κρατούσαν ως βάση τους οι εξεγερμένοι αντάρτες. Τον Σεπτέμβριο, η πόλη παραδόθηκε μετά από τακτική πολιορκία της, η οποία υποστηρίχθηκε επιτυχώς από μια γέφυρα πλοίων.
Το Πάσχα του 978, έγινε δικαστήριο στο Μαγδεβούργο και οι τρεις συνωμότες τιμωρήθηκαν για την εξέγερσή τους. Ο επίσκοπος φυλακίστηκε μέχρι τον Ιούλιο και οι δύο δούκες εξορίστηκαν. Στη συνέχεια, ο Ερρίκος της Καρινθίας έχασε και το δουκάτο του από τον Όθωνα (γιο του Κορράδου, δούκα της Λωρραίνης). Το τελικό αποτέλεσμα αυτής της σύγκρουσης ήταν η πλήρης υποταγή της Βαυαρίας, μιας και στο εξής δεν ήταν πλέον το αναμφισβήτητα μεγαλύτερο από τα βλαστικά δουκάτα.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Βαυαρίας Κατηγορία:Εξεγέρσεις Κατηγορία:Πόλεμοι
Γενετική σύνδεση
Η γενετική σύνδεση είναι η τάση που έχουν συγκεκριμένες θέσεις στα χρωμοσώματα η συγκεκριμένα αλληλόμορφα γονίδια να κληρονομούνται μαζί. Οι γενετικές θέσεις που βρίσκονται κοντά η μια στην άλλη στο ίδιο χρωμόσωμα έχουν την τάση να μην διαχωρίζονται κατά την μείωση και είναι γενετικά συνδεδεμένες.
Περιγραφή γενετικής σύνδεσης
Στην αρχή της φυσιολογικής μείωσης, ένα ζευγάρι χρωμοσωμάτων, που αποτελείται από ένα πατρικό και ένα μητρικό χρωμόσωμα, διασταυρώνονται και ανταλλάζουν χρωμοσωμικά τμήματα. Το ζευγάρι στην συνέχεια διασπάται για να δημιουργήσει δυο χρωμοσώματα με νέο συνδυασμό γονιδίων που ποικίλει ανάλογα με τον συνδυασμό που παρέχεται από τους γονείς. Έτσι παράγονται απόγονοι με νέους συνδυασμούς πατρικών και μητρικών χαρακτήρων πράγμα που ευνοεί την γενετική ποικιλομορφία και ως κατ' επέκταση την επιβίωση. Αυτή η διαδικασία, που ονομάζεται επιχιασμός του DNA, μπορεί να οδηγήσει αλλήλια που αρχικά βρίσκονταν στο ίδιο χρωμόσωμα να απομονωθούν και να καταλήξουν σε διαφορετικά θυγατρικά κύτταρα. Μάλιστα όσο πιο μακριά πάνω στο χρωμόσωμα βρίσκονται τα δυο αλλήλια τόσο πιο μεγάλη είναι η πιθανότητα να συμβεί επιχιασμός μεταξύ τους και άρα να απομονωθούν. Η σχετική απόσταση μεταξύ δυο γονιδίων μπορεί να υπολογιστεί βρίσκοντας το ποσοστό των απογόνων οργανισμών, που εμφανίζουν δυο συνδεδεμένα γενετικά χαρακτηριστικά, στους οποίους τα δυο αυτά χαρακτηριστικά δεν εμφανίζονται μαζί. Όσο πιο μεγάλο είναι αυτό το ποσοστό τόσο πιο μακριά πάνω στο χρωμόσωμα βρίσκονται τα δυο αυτά γονίδια. Αν το ποσοστό αυτό είναι μικρότερο από 50 % θεωρούμε ότι τα δυο γονίδια είναι συνδεδεμένα. Ένας άλλος τρόπος κατανόησης της γενετικής σύνδεσης είναι η μελέτη των σχέσεων μεταξύ των φαινοτύπων των οργανισμών. Στην περίπτωση που οι φαινότυποι ή τα χαρακτηριστικά εμφανίζονται τυχαία στα άτομα ενός είδους η πειραματικού πληθυσμού έχουμε τον ανεξάρτητο διαχωρισμό των γονιδίων όπως αυτός προβλέπεται από τον δεύτερο νόμο του Mendel. Στην περίπτωση αυτή τα γονίδια που καθορίζουν το χαρακτηριστικό που μελετάμε ή βρίσκονται σε διαφορετικά χρωμοσώματα ή στο ίδιο χρωμόσωμα αλλά σε μεγάλη απόσταση μεταξύ τους. Αντίθετα αν υπάρχει συσχέτιση στην κληρονόμηση διαφόρων χαρακτηριστικών ή φαινοτύπων έχουμε την γενετική σύνδεση και τα γονίδια βρίσκονται σε μικρή μεταξύ τους απόσταση πάνω στο ίδιο χρωμόσωμα και κληρονομούνται σαν ενιαίες μονάδες που ονομάζονται ομάδες σύνδεσης. Παράδειγμα συνδεδεμένων γονιδίων στη φρουτόμυγα είναι τα γονίδια του χρώματος των ματιών και του μήκους των φτερών.
Ανακάλυψη-Ιστορικά στοιχεία
Η γενετική σύνδεση ανακαλύφθηκε από τους Βρετανούς γενετιστές William Bateson και Reginald Punnett λίγο μετά την επαναδιατύπωση των νόμων του Mendel. Η κατανόηση της οφείλεται κυρίως στην δουλεία του Thomas Hunt Morgan. Η παρατήρηση του Morgan ότι η ποσότητα του επιχιασμού μεταξύ των συνδεδεμένων γονίδιων διαφέρει οδήγησε στην ιδέα ότι η συχνότητα του επιχιασμού ίσως εκφράζει την απόσταση των γονιδίων στο χρωμόσωμα. Σημαντική είναι και η συμβολή του Alfred Surtevant ο οποίος ήταν μαθητής του Morgan και έφτιαξε τους γενετικούς χάρτες που ονομάζονται χάρτες σύνδεσης.
Μονάδα centimorgan
Όσο μεγαλύτερη είναι η απόσταση μεταξύ δυο συνδεδεμένων γονιδίων τόσο πιο μεγάλη είναι η πιθανότητα να συμβεί επιχιασμός στην περιοχή μεταξύ αυτών των δυο γονιδίων. Επεξεργαζόμενοι τον αριθμό των ανασυνδυασμών λόγω του επιχιασμού μπορούμε να πάρουμε ένα μέτρο της απόστασης των γονιδίων. Η απόσταση αυτή ονομάζεται μονάδα γενετικού χάρτη ή centimorgan. Απόσταση ίση με 1 cM είναι η απόσταση μεταξύ των γονιδίων για την οποία 1 στα 100 προϊόντα της μείωσης παρουσιάζει ανασυνδυασμό γονιδίων. Έτσι συχνότητα ανασυνδυασμού ίση με 1% αντιστοιχεί σε 1 cM. Αυτή η αντιστοιχία είναι καλό προσεγγιστικό για μικρά ποσοστά. Το μεγαλύτερο ποσοστό ανασυνδυασμών δεν μπορεί να υπερβεί το 50% που είναι η κατάσταση στην οποία τα δυο γονίδια είναι στα άκρα των χρωμοσωμάτων. Σε αυτήν την περίπτωση οποιοσδήποτε επιχιασμός προκαλεί ανταλλαγή γονιδίων αλλά μόνο ένας περιττός αριθμός επιχιασμών θα δώσει προϊόν με ανασυνδυασμό γονιδίων.
Δοκιμασία lod
1.	Καθορισμός γενεαλογικού δέντρου.
4.	Θεωρούμε καλύτερη εκτίμηση αυτή με τη ψηλότερη τιμή LOD.
Ο τύπος για τον υπολογισμό του είναι ο εξής :
LOD=log (πιθανότητα γέννησης απογόνου με γενετική σύνδεση/πιθανότητα γέννησης απογόνου χωρίς γενετική σύνδεση)=log[(1-θ)NR*θR\0.5(NR+R)]
	NR: Δηλώνει των αριθμό απογόνων με χαρακτηριστικά που προέκυψαν χωρίς ανασυνδυασμό. 	R: Δηλώνει των αριθμό απογόνων με χαρακτηριστικά που προέκυψαν λόγω ανασυνδυασμού. 	θ: Το ποσοστό των απογόνων με χαρακτηριστικά που προέκυψαν με ανασυνδυασμό. [θ=R/(NR+R)]
Από την διερεύνηση της σχέσης προκύπτει ότι: 	Αν LOD>3 τότε έχω γενετική σύνδεση.
	Αν LOD =3 έχω πιθανότητες 1000 προς 1 η γενετική σύνδεση που παρατηρείται να είναι αληθινή.
	Αν LOD<-2 τότε δεν έχω γενετική σύνδεση.
Να αναφερθεί ότι ο καθορισμός των ορίων είναι υποκειμενικός και εξαρτάται από τον τύπο της μελέτης. Επίσης, επιτρέπεται και ο συνδυασμός δεδομένων από διαφορετικά γενεαλογικά δένδρα.
Συχνότητα ανασυνδυασμού
	Είναι μέτρο της γενετικής σύνδεσης και χρησιμοποιείται για τη δημιουργία ενός χάρτη σύνδεσης.
	Συχνότητα ανασυνδυασμού, η συχνότητα που πραγματοποιείται ένας απλός χρωμοσωμικός ανασυνδυασμός μεταξύ δύο γονιδίων κατά τη μείωση.
	To centimorgan (cM) είναι η μονάδα που περιγράφει συχνότητα ανασυνδυασμού 1%.
	Καθώς από διπλή διασταύρωση δύο περιοχών δεν προκύπτει ουσιαστικά ανασυνδυασμός, αύξηση αυτής της πιθανότητας οδηγεί σε συστηματική υποτίμηση της γενετικής απόστασης μεταξύ των περιοχών.
	Αντίθετα, αν οι δύο περιοχές είναι πολύ κοντά (λιγότερο από 7 cM) μια διπλή διασταύρωση είναι μάλλον απίθανη.
Πείραμα των Bateson Punnett
Η γενετική σύνδεση παρατηρείται στο πείραμα των Bateson και Punnett, που μελέτησαν τα γονίδια για το χρώμα (P, μωβ και p, κόκκινα) και το σχήμα (L, επιμήκη και l, σφαιροειδή) των καρπών του μοσχομπίζελου. Έτσι αρχικά διασταύρωσαν μοσχομπίζελα με γονότυπους PPLL και ppll ώστε εμφανίστηκαν στην πρώτη θυγατρική γενεά απόγονοι με γονότυπους PpLl. Ακολούθως διασταύρωσαν άτομα της πρώτης θυγατρικής και παρατήρησαν ότι στους απογόνους δεν ίσχυε η αναμενόμενη από το νόμο του Μέντελ αναλογία (9:3:3:1), στην εμφάνιση των χαρακτηριστικών. Παρατηρούμε αυξημένη συχνότητα των PL και pl και μειωμένη συχνότητα των Pl και pL, γεγονός που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι υπάρχει σύνδεση μεταξύ των γονιδίων P και L, και των γονιδίων p και l. Αν και η συχνότητα ανασυνδυασμού δεν μπορεί να υπολογιστεί ακριβώς από αυτό το πείραμα, εκτιμάται ως μικρότερη του 50%. Οι απόγονοι στην περίπτωση αυτή έλαβαν δύο κυρίαρχα γονίδια συνδεόμενα σε ένα χρωμόσωμα (σύζευξη ή ρύθμισης cis). Ωστόσο, μετά τη διασταύρωση, μερικοί απόγονοι θα μπορούσαν να λάβουν ένα πατρικό χρωμόσωμα με επικρατές γονίδιο για ένα γνώρισμα (π.χ. Μωβ) που να συνδέεται με ένα υπολειπόμενο γονίδιο για άλλο γνώρισμα (π.χ. Σφαιροειδές), με το αντίθετο να ισχύει και για άλλο πατρικό χρωμόσωμα (π.χ. Κόκκινα και Επιμήκη). Αυτό αναφέρεται ως απώθηση ή trans ρύθμιση. Ο φαινότυπος σε αυτή τη περίπτωση θα ήταν ακόμη μωβ και επιμήκης, αλλά μία διασταύρωση ελέγχου με το υπολειπόμενο θα παρήγαγε απογόνους με πολύ μεγαλύτερη αναλογία των δύο φαινοτύπων επιχιασμού. Ανεπιθύμητες συνδέσεις απώθησης εμφανίζονται κατά το ζευγάρωμα σε διάφορες σοδειές και επηρεάζουν την ανθεκτικότητα σε ασθένειες.
Πηγές
Γενετικη συνδεση
Μαυρικάτο Ικαρίας
Γενικά στοιχεία
Το Μαυρικάτο βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα του νησιού, στις βορειοανατολικές πλαγιές του βουνού Αθέρας, σε υψόμετρο 360 μέτρα ενώ απέχει περίπου 4 χλμ. Β. από τον Άγιο Κήρυκο. Το χωριό έχει πάρει το όνομά του από τον πρώτο του κάτοικο με το επώνυμο "Μαυρίκης" και ενοριακός της ναός είναι η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Πρόδρομου.
Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1918 με το ΦΕΚ 204Α - 21/09/1918 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Καταφυγίου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» ανήκει στην κοινότητα Αγίου Κηρύκου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αγίου Κηρύκου του Δήμου Ικαρίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 10 κάτοικοι.
Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ικαρίας
Παβλοντάρ
Το Παβλοντάρ (καζακικά: Павлодар) είναι η έβδομη μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη του Καζακστάν μετά το Αλμάτι, την Αστανά, το Σιμκέντ, την Καραγκάντα, το Ακτομπέ και το Ταράζ. Βρίσκεται 450 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της πρωτεύουσας Αστανά και 405 χλμ. νοτιοανατολικά της ρωσικής πόλης Ομσκ, κατά μήκος του ποταμού Ιρτίς. Ο πληθυσμός του υπολογίζεται σε 322.305 κατοίκους (εκτίμηση 2011).
Ιστορία
Μία από τις παλαιότερες πόλεις στο βόρειο Καζακστάν, το Παβλοντάρ ιδρύθηκε το 1720 ως οχυρό Κοριακόφσκι, ένα αυτοκρατορικό ρωσικό φυλάκιο. Ο οικισμός δημιουργήθηκε, για να ελέγχει τις αλμυρές λίμνες της περιοχής, μια σημαντική πηγή πολύτιμου αλατιού. Το 1861 ο οικισμός μετονομάστηκε σε Παβλοντάρ και ενσωματώθηκε ως πόλη. Η σημασία του Παβλοντάρ οφειλόταν σε μεγάλο βαθμό στις σημαντικές γεωργικές βιομηχανίες και βιομηχανίες παραγωγής αλατιού, που είχαν αναπτυχθεί εκεί παρά τον σχετικά μικρό πληθυσμό της πόλης. Ο πληθυσμός του Παβλοντάρ αριθμούσε μόνο περίπου 8.000 το 1897. Το όνομα Παβλοντάρ σημαίνει Το δώρο του Παύλου, και επιλέχθηκε για να τιμήσει τη γέννηση του Μεγάλου Δούκα Παύλου Αλεξάντροβιτς της Ρωσίας.
Μετά το 1955, η εκστρατεία Παρθένα Εδάφη της σοβιετικής κυβέρνησης έδωσε την ώθηση για την ταχεία ανάπτυξη και πρόοδο του σύγχρονου Παβλοντάρ. Στο πλαίσιο του προγράμματος, μεγάλος αριθμός νέων ανδρών και γυναικών από όλη τη Σοβιετική Ένωση μεταφέρθηκαν στην πόλη. Η βιομηχανική και εμπορική δραστηριότητα αυξήθηκε και από τα μέσα της δεκαετίας του 1960, το Παβλοντάρ μεγάλωσε, για να γίνει ένα σημαντικό βιομηχανικό κέντρο τόσο της ΣΣΔ Καζακστάν όσο και της Σοβιετικής Ένωσης λόγω μιας μεγάλης μονάδας κατασκευής όπλων και πανοπλιών, που βρίσκεται στην πόλη.
Την 1η Απριλίου 2020, η πόλη τέθηκε σε καραντίνα σε μια προσπάθεια να επιβραδυνθεί η εξάπλωση του Covid-19.
Κλίμα
Το Παβλοντάρ έχει ένα ζεστό-καλοκαιρινό υγρό ηπειρωτικό κλίμα, που σχετίζεται με το ζεστό καλοκαίρι (Köppen Dfb αλλά μόνο ½ βαθμό κάτω από το Dfa) με μακρύ, κρύο χειμώνα και ζεστά καλοκαίρια.
Η μέση θερμοκρασία τον Ιανουάριο είναι −15,8 ° C (4 ° F) με τα απόλυτα καταγεγραμμένα χαμηλά να φτάνουν τους −45 έως −47 ° C (−49 έως −53 ° F). Τον Ιούλιο η μέση θερμοκρασία είναι 21,5 ° C (71 ° F). Η ετήσια βροχόπτωση ανέρχεται σε 303 mm (12 in).
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός της πόλης είναι 331.119 (1η Ιανουαρίου 2018) και η εκτεταμένη αστικοποιημένη περιοχή έχει 342.321 κατοίκους.
Οι εθνοτικές ομάδες έχουν ως εξής (1η Ιανουαρίου 2018):
Σύνολο - 331.710 (100,00%)
Οικονομία
Οι μεγαλύτερες τοπικές βιομηχανίες είναι το αλουμίνιο, τα βιομηχανικά χημικά προϊόντα και τα αγροτικά μηχανήματα. Ένα διυλιστήριο πετρελαίου ολοκληρώθηκε το 1978. Το 2012 η πολωνική κατασκευαστής τροχαίου υλικού Pesa Bydgoszcz ανακοίνωσε την πρόθεσή της να κατασκευάσει ένα εργοστάσιο συναρμολόγησης τραμ στο Παβλοντάρ σε συνδυασμό με τα σχέδια της πόλης να αγοράσει έως και 100 νέα τραμ από τον κατασκευαστή, για να ενισχύσει τις υποδομές των γερασμένων μέσων μαζικής μεταφοράς. Η φαρμακευτική εταιρεία Romat εδρεύει στο Παβλοντάρ.
Αθλητισμός
Η FC Irtysh είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα του Καζακστάν με έδρα το Κεντρικό Στάδιο στο Παβλοντάρ. Ένας άλλος αξιόλογος σύλλογος που είχε έδρα στο Παβλοντάρ, η FC Energetik, από τότε μετακόμισε στο Εκιμπαστούζ.
Η Σκακιστική Ομοσπονδία του Παβλοντάρ διοργανώνει συχνούς αγώνες σε όλη την πόλη όπως το "Pavlodar Open 2007" και το "The Pavlodar Regional Cup", έναν αγώνα γρήγορου σκακιού. Αρκετοί δάσκαλοι της FIDE και grandmaster, συμπεριλαμβανομένων των Ρίνατ Ζουμαμπάγιεφ, Πάβελ Κοτσούρ, Γιούρι Νικίτιν Βλαντίμιρ Γκρεμπενσίκοφ και Γιελένα Ανκουντίνοβα, συμμετέχουν τακτικά στους αγώνες.
Η ομάδα χόκεϊ επί πάγου Irtysh παίζει στο Παγοδρόμιο Νουρ-Σουλτάν (χωρητικότητας 2, 800 θεατών). Οι παίκτες χόκεϊ του Παβλοντάρ ήταν οι πρωταθλητές του Καζακστάν τρεις φορές στη σειρά τις σεζόν 2012/2013, 2013/2014 και 2014/2015.
Δημόσιες μεταφορές
Το Παβλοντάρ έχει ένα δίκτυο τραμ μήκους 86 χιλιομέτρων, το οποίο ξεκίνησε να λειτουργεί το 1965. Από το 2012, εκτελούνται 20 τακτικά και 3 ειδικά δρομολόγια. Το δίκτυο κατέχει μερίδιο 60% της τοπικής αγοράς δημόσιων μεταφορών. Ωστόσο, ο στόλος της με 115 τραμ πρόκειται να αντικατασταθεί από 100 νέα τραμ, που παράγονται τοπικά από την πολωνική κατασκευάστρια εταιρεία PESA SA. Επιπλέον, το Παβλοντάρ διαθέτει λεωφορεία και μίνι λεωφορεία (marshrutka).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν
Βέρνερ Άρμπερ
Ο Βέρνερ Άρμπερ (γερμ. Werner Arber, γενν. 3 Ιουνίου 1929) είναι Ελβετός μικροβιολόγος και γενετιστής. Μαζί με τους Αμερικανούς ερευνητές Χάμιλτον Σμιθ και Ντάνιελ Νέιθανς, ο Άρμπερ μοιράσθηκε το Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής του 1978 για την ανακάλυψη των περιοριστικών ενζύμων (ενδονουκλεασών). Οι σχετικές έρευνές τους οδήγησαν στην ανάπτυξη της τεχνολογίας του ανασυνδυασμένου DNA.
Σπουδές, έρευνες και σταδιοδρομία
Ο Άρμπερ γεννήθηκε στην κωμόπολη Γκρένιχεν του Καντονίου του Άαργκαου και σπούδασε χημεία και φυσική στο Ομοσπονδιακό Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Ζυρίχης από το 1949 έως το 1953. Στα τέλη του 1953 ανέλαβε μία θέση βοηθού για την ηλεκτρονική μικροσκοπία στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης, Αργότερα συνέχισε στο ίδιο πανεπιστήμιο με έρευνες πάνω στους βακτηριοφάγους και έγραψε διατριβή με θέμα τις ελαττωματικές μεταλλάξεις του προφάγου των λ-βακτηριοφάγων. Στην αυτοβιογράφησή του για το αρχείο των Βραβείων Nobel γράφει:
''«Το καλοκαίρι του 1956 μάθαμε για πειράματα που έκαναν οι Λάρυ Μορς και Έστερ και Τζόσουα Λέντερμπεργκ πάνω στη μεταφορά γονιδίων από ένα βακτηριακό στέλεχος σε άλλο με φορέα έναν λ-βακτηριοφάγο, στην περίπτωση βακτηρίων-προσδιοριστών για τη ζύμωση της γαλακτόζης. Αφού οι ερευνητές αυτοί είχαν συναντήσει ελαττωματικά λυσογενικά στελέχη ανάμεσα στα βακτηρίδια, είχαμε τη γνώμη ότι τέτοια στελέχη θα έπρεπε να συμπεριληφθούν στη συλλογή των μεταλλαγμένων λ-προφάγων που μελετούσαμε στο εργαστήριό μας. Πολύ γρήγορα, χάρη στα κίνητρα που μάς έδινε η βοήθεια των Ζαν Βεγκλ και Γκρέτε Κέλενμπέργκερ, αυτό αποδείχθηκε εξαιρετικά καρποφόρο ... Αυτό σήμανε το τέλος της σταδιοδρομίας μου στην ηλεκτρονική μικροσκοπία, καθώς με την επιλογή των γενετικών και φυσιολογικών προσεγγίσεων έγινα ένας μοριακός γενετιστής.»''
Ο Άρμπερ πήρε το διδακτορικό του το 1958 από το Πανεπιστήμιο της Γενεύης. Αμέσως μετά (ήδη από το καλοκαίρι του ίδιου έτους) εργάσθηκε στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνια ερευνώντας γενετικά τους βακτηριοφάγους μαζί με τον Τζο Μπερτάνι. Στα τέλη του 1959 δέχθηκε μια προσφορά να επιστρέψει στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης στις αρχές του 1960, αλλά μόνο αφότου πέρασε «αρκετές πολύ καρποφόρες εβδομάδες» στο καθένα από τα εργαστήρια των Γκύντερ Στεντ (Πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϋ), Τζόσουα Λέντερμπεργκ και Έστερ Λέντερμπεργκ (Πανεπιστήμιο Στάνφορντ), καθώς και του Σαλβαδόρ Λούρια στο MIT. Ο Άρμπερ σημειώνει ότι το 1963, ερευνούσε στο εργαστήριο του Στεντ στο Μπέρκλεϋ όταν αποκτήθηκε πειραματικώς η πρώτη απόδειξη ότι η γενετική τροποποίηση στα στελέχη B and K της E. coli προκαλείται από μεθυλίωση νουκλεοτιδίων.
Επιστρέφοντας στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης, ο Άρμπερ εργάσθηκε σε ένα εργαστήριο στο υπόγειο του Ινστιτούτου Φυσικής, όπου διεξήγε παραγωγική έρευνα και ανέδειξε «μερικούς πρώτης τάξεως μεταπτυχιακούς φοιτητές, μεταδιδάκτορες ερευνητές και άλλους επιστήμονες». Μεταξύ αυτών ήταν η Νταίζυ Ρουλάν-Ντυσουά, της οποίας η έρευνα βοήθησε τον Άρμπερ να κερδίσει αργότερα το Βραβείο Νόμπελ. Το 1965 το Πανεπιστήμιο της Γενεύης τον προήγαγε σε αναπληρωτή καθηγητή Μοριακής Γενετικής. Το 1971, αφού πέρασε ένα έτος ως επισκέπτης καθηγητής στο Ινστιτούτο Μίλερ του Τμήματος Μοριακής Βιολογίας του Πανεπιστημίου του Μπέρκλεϋ, ο Άρμπερ μετακλήθηκε στο Πανεπιστήμιο της Βασιλείας. Εκεί ήταν ένας από τους πρώτους επιστήμονες που εργάσθηκε στο νεοϊδρυθέν «Biozentrum», το οποίο στέγασε τα τμήματα βιοφυσικής, βιοχημείας, μικροβιολογίας, δομικής βιολογίας, κυτταρικής βιολογίας και φαρμακολογίας, οπότε προήγε τη διεπιστημονική έρευνα.
27 χρονιές από το 1981 ο Βέρνερ Άρμπερ μοιράσθηκε την εμπειρία του και το πάθος του για την επιστήμη με νεαρούς επιστήμονες στις Συναντήσεις βραβευμένων με Νόμπελ στο Λίνταου.
Ο Άρμπερ είναι μέλος της επιστημονικής επιτροπής «World Knowledge Dialogue» και της Ποντιφηκικής Ακαδημίας Επιστημών από το 1981. Το ίδιο έτος υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Παγκόσμιου Συμβουλίου Πολιτισμού (World Cultural Council). Το 1984 εκλέχθηκε εταίρος της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών. Ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ΄ τον διόρισε Πρόεδρο της Ποντιφηκικής Ακαδημίας Επιστημών τον Ιανουάριο του 2011, καθιστώντας τον έτσι τον πρώτο στην ιστορία της Ακαδημίας Προτεστάντη που κατείχε αυτή τη θέση. Παρέμεινε πρόεδρός της μέχρι το 2017, οπότε αντικαταστάθηκε από τον Γερμανό Γιόακιμ φον Μπράουν.
Προσωπική ζωή
Ο Βέρνερ Άρμπερ είναι έγγαμος και έχει δύο θυγατέρες.
Ο Άρμπερ πιστεύει στην ύπαρξη του Θεού, όντας ένας «θεϊστής εξελικτικός», και έχει δηλώσει: «Τα πλέον πρωτόγονα κύτταρα μπορεί να απαιτούν τουλάχιστον αρκετές εκατοντάδες διαφορετικά εξειδικευμένα βιολογικά μακρομόρια. Το πώς τέτοιες ήδη πολύπλοκες δομές μπόρεσαν να έρθουν τόσο κοντά όλες μαζί ώστε να προκύψουν τα πρώτα τέτοια κύτταρα, παραμένει μυστήριο για εμένα. Η δυνατότητα της υπάρξεως ενός Δημιουργού, του Θεού, αντιπροσωπεύει για εμένα μια ικανοποιητική λύση σε αυτό το πρόβλημα.» Επιπλέον έχει πει: «Γνωρίζω ότι η έννοια του Θεού με βοήθησε να κατακτήσω πολλά ερωτήματα στη ζωή μου. Με καθοδηγεί σε σοβαρές καταστάσεις και τη βλέπω να επιβεβαιώνεται σε πολλές βαθιές ενδοσκοπήσεις στην ομορφιά της λειτουργίας του κόσμου.»
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μικροβιολόγοι Κατηγορία:Γενετιστές Κατηγορία:Ελβετοί επιστήμονες Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής Κατηγορία:Ελβετοί νομπελίστες
Σταθμός αερολιμένα
Σταθμός αερολιμένα, ή αεροδρομίου, ή "Αεροσταθμός" (Air Terminal), ονομάζεται το κτιριακό συγκρότημα εξυπηρέτησης των διακινουμένων από ένα αεροδρόμιο επιβατών και εμπορευμάτων.
Επιβατηγός αεροσταθμός
Κάθε αεροσταθμός εσωτερικού (εσωτερικών αεροπορικών ανταποκρίσεων) διαθέτει ανάλογη αίθουσα αναμονής επιβατών η χώρο εμπορευμάτων, χώρους έκδοσης και ελέγχου εισιτηρίων και διάφορους άλλους βοηθητικούς χώρους, όπως παραλαβής και μεταφοράς αποσκευών, εμπορευμάτων, κυλικεία κ.λπ. Στους αεροσταθμούς αυτούς λεγόμενοι και «αποκεντρωμένης λειτουργίας» οι προς διακίνηση επιβάτες παραδίδουν τις αποσκευές τους. Στη συνέχεια διακινούνται ελεύθερα εντός του χώρου καταλήγοντας στην αίθουσα αναμονής για την τελική διακίνησή τους στο αεροπλάνο. Γενικά οι σχετικοί έλεγχοι στους σταθμούς αυτούς γίνονται λίγο πριν την αναχώρηση σε μικρότερη αίθουσα ή χώρο που εξυπηρετεί μία μόνο πτήση. Η δε εξυπηρέτηση των αφικνούμενων γίνεται από τους ίδιους χώρους.
Ένας σύγχρονος επιβατικός αεροσταθμός χαρακτηρίζεται ικανοποιητικής εξυπηρέτησης όταν η συνολική απόσταση που πρέπει να καλύψει πεζός ο επιβάτης από την είσοδό του σ΄ αυτό μέχρι την επιβίβασή του στο αεροπλάνο (ή αντίστροφα) δεν υπερβαίνει τα 300 μέτρα. Στις περιπτώσεις που αυτό δεν είναι εφικτό λόγω της μεγάλης ανάπτυξης του αεροσταθμού η διακίνηση των επιβατών υποβοηθείται με ταινιοδρόμους και κυλιόμενες σκάλες. Παράλληλα χαρακτηρίζεται ικανοποιητικός όταν ο χρόνος διατυπώσεων και ελέγχων περιορίζεται στο ελάχιστο, ομοίως και ο χρόνος παράδοσης και παραλαβής αποσκευών, καθώς και από τις παρεχόμενες δυνατότητες μιας ευχάριστης γενικά παραμονής των επιβατών.
Εμπορευματικός αεροσταθμός
Η ταχεία ανάπτυξη των αερομεταφερομένων εμπορευμάτων, παρά το μειονέκτημα του υψηλού κόστους έναντι του σημαντικότερου πλεονεκτήματος, του μεγάλου κέρδους χρόνου αλλά και της απλουστευμένης συσκευασίας, επέβαλε την ανάπτυξη ξεχωριστών αεροσταθμών από εκείνων των επιβατικών. Σήμερα πολλές διεθνείς εταιρείες μεταφορών είτε έχουν δημιουργήσει ιδιαίτερους αεροσταθμούς εμπορευμάτων με δικές τους εγκαταστάσεις νοικιάζοντας κάποιους χώρους των υφιστάμενων αερολιμένων, είτε προχωρούν στη κατασκευή ιδιόκτητων αεροδρομίων καθαρά εμπορευματικών επενδύοντας μεγάλα χρηματικά ποσά σε εξελιγμένους εξοπλισμούς αυτοματοποίησης. Χαρακτηριστικοί τέτοιοι εμπορευματικοί αεροσταθμοί είναι το “Cargo City” Λος Άντζελες, εξ ολοκλήρου εμπορευματκός, καθώς και της Γενεύης και του Χήθροου του Λονδίνου.
Πηγές
Κατηγορία:Εξοπλισμός αερολιμένων Κατηγορία:Αεροπορική ορολογία
Αρμάν ντε Γκραμόν (1637-1673)
Ο Αρμάν ντε Γκραμόν, Κόμης του Γκις, γεννηθείς το 1637 και αποβιώσας στις 29 Νοεμβρίου 1673, ήταν Γάλλος στρατιωτικός και αυλικός.
Υιός του Αντουάν Γ΄ ντε Γκραμόν και της Φρανσουάζ-Μαργκερίτ ντυ Πλεσσί ντε Σιβρέ (ανιψιά του Ρισελιέ), ήταν ένας εκ των ευνοούμενων και μινιόν του Φίλιππου της Ορλεάνης (Μεσιέ), αδερφού του Λουδοβίκου ΙΔ΄, ενώ είχε, επίσης, στενή σχέση με την σύζυγο του τελευταίου, Ερριέττα της Αγγλίας, με την οποία πιστεύεται πως διατηρούσε ερωτικό δεσμό. Αφότου κατηγορήθηκε για συνωμοσία μαζί με την Ερριέτα εναντίον της Λουίζ ντε Λα Βαλιέρ, υποχρεώθηκε σε εξορία.
Αποτελεί ένα από τα εικονιζόμενα πρόσωπα στην Histoire amoureuse des Gaules του Μπυσί-Ραμπυτέν. Εμφανίζεται, επίσης, στα δύο τελευταία βιβλία της τριλογίας των «Τριών Σωματοφυλάκων» Trois Mousquetaires του Αλεξάνδρου Δουμά: Μετά είκοσι έτη (1845) και Ο Υποκόμης της Βραζελόνης (1848), στα οποία εμφανίζεται ως φίλος του Υποκόμη.
Στην συνέχεια, πολέμησε εναντίον των Τούρκων, καθώς και των Άγγλων, προτού επιστρέψει στη Γαλλία το 1669. Το 1672, συμμετείχε στον Πόλεμο της Ολλανδίας, στο πλευρό του Λουδοβίκου ΙΔ΄ και του Μέγα Κοντέ.
Πηγές
Αρμαν Κατηγορία:Κόμητες της Γαλλίας Κατηγορία:ΛΟΑΤ ιστορία στη Γαλλία Κατηγορία:ΛΟΑΤ Χριστιανοί
Ουρανός (πλανήτης)
Ο Ουρανός είναι ο έβδομος σε απόσταση από τον Ήλιο, ο τρίτος μεγαλύτερος και ο τέταρτος σε μάζα πλανήτης του Ηλιακού συστήματος. Το όνομα προέρχεται από την αρχαία ελληνική θεότητα του ουρανού, ο οποίος ήταν πατέρας του Κρόνου και παππούς του Δία. Δεν είναι ορατός με γυμνό μάτι από τη Γη, όπως οι άλλοι πλανήτες, καθώς έχει φαινόμενο μέγεθος +5,5 - +6,0, και αυτό σε συνδυασμό με την αργή κίνησή του δεν αναγνωρίστηκε στους αρχαίους χρόνους ως πλανήτης. Ο Ουίλιαμ Χέρσελ ανακοίνωσε την ανακάλυψή του τις 13 Μαρτίου 1781, επεκτείνοντας για πρώτη φορά στην ιστορία τα όρια του ηλιακού συστήματος. Ο Ουρανός ήταν ο πρώτος πλανήτης που ανακαλύφθηκε με τηλεσκόπιο.
Ο Ουρανός είναι ένας μεγάλος πλανήτης, ένας από τους τέσσερις γίγαντες αερίων του ηλιακού μας συστήματος, αλλά στη δομή μοιάζει περισσότερο με τον Ποσειδώνα, παρά με τους άλλους δύο. Λόγω της μεγάλης απόστασής του από τη Γη, δεν είναι σχεδόν καθόλου ορατός με γυμνό μάτι. Το 1977 ανακαλύφθηκε ότι ο Ουρανός έχει ένα σύστημα από δακτυλίους και ο Βόγιατζερ 2, κατά τη διάρκεια της προσέγγισης του πλανήτη τον Ιανουάριο του 1986 μελέτησε τη δομή των δακτυλίων αυτών και ανακάλυψε 10 ακόμη δορυφόρους του, ανεβάζοντας τον αριθμό τους στους 15. Όλοι οι δακτύλιοι και οι δορυφόροι βρίσκονται σχεδόν στο ίδιο επίπεδο, το επίπεδο του Ισημερινού του πλανήτη. Έχει έναν πετρώδη πυρήνα, στο μέγεθος της Γης, που καλύπτεται από έναν βαθύ ωκεανό νερού και αμμωνίας, ο οποίος περιβάλλεται από μια ατμόσφαιρα που αποτελείται από υδρογόνο, ήλιο και μεθάνιο.
Το χαρακτηριστικό που ξεχωρίζει τον Ουρανό από όλους τους άλλους πλανήτες του ηλιακού συστήματος είναι ότι ο άξονας περιστροφής γύρω από τον εαυτό του βρίσκεται σχεδόν πάνω στην εκλειπτική, το επίπεδο δηλαδή πάνω το οποίο βρίσκεται η τροχιά του γύρω από τον Ήλιο. Έτσι, καθώς ο Ουρανός περιστρέφεται γύρω από τον Ήλιο και τον εαυτό του, μοιάζει σαν να «κυλά» πάνω στην τροχιά του. Καθώς οι δορυφόροι και οι δακτύλιοί του περιστρέφονται κάθετα στον ισημερινό του πλανήτη, το όλο σύστημα μοιάζει σαν ένας «στόχος». Το αποτέλεσμα στο «ημερολόγιο» του Ουρανού είναι ότι κάθε πόλος έχει πολύ μεγάλη περίοδο νύχτας και μια πολύ μεγάλη περίοδο ημέρας, 42 γήινα έτη. Το χαρακτηριστικό αυτό του Ουρανού έχει επιπτώσεις και στη μαγνητόσφαιρά του, που μοιάζει με τιρμπουσόν που συστρέφεται στην πλευρά του πλανήτη που είναι στραμμένη μακριά από τον Ήλιο. Αυτή η απόκλιση από τα όσα ισχύουν για τους υπόλοιπους πλανήτες δεν έχει εξηγηθεί μέχρι σήμερα. Είναι πιθανό να είναι το αποτέλεσμα κάποιου συμβάντος πρόσκρουσης στο μακρινό παρελθόν του πλανήτη.
Ιστορία
Ο πλανήτης Ουρανός ανακαλύφθηκε το 1781 από τον Βρετανό αστρονόμο Ουίλιαμ Χέρσελ. Για τη φύση της ατμόσφαιρας και τη δομή του δόθηκαν πολύ χρήσιμες πληροφορίες από τη διαστημική συσκευή της NASA Βόγιατζερ 2, που πέρασε σε απόσταση 81.500 χιλιόμετρα από την κορυφή των νεφών του πλανήτη, στις 24 Ιανουαρίου 1986.
Θέση στο Ηλιακό Σύστημα
Ο Ουρανός απέχει κατά μέσο όρο 2.870 εκατομμύρια χιλιόμετρα από τον Ήλιο. Η τροχιά της περιφοράς του Ουρανού γύρω από τον Ήλιο είναι ελλειπτική, με εκκεντρότητα 4,61%. Η περίοδος περιφοράς του είναι 84,01 γήινα έτη. Η περίοδος περιστροφής γύρω από τον άξονά του είναι 17,9 ώρες. Η ελάχιστη απόστασή του από τη γη είναι 2,57 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα.
Μέγεθος
thumb|left|200px|Σύγκριση της [[Γης με τον Ουρανό.]] Ο Ουρανός είναι ο τέταρτος σε μάζα πλανήτης του Ηλιακού συστήματος με μάζα 8,68·1025 kg (14,5 φορές αυτή της Γης). Η μέση πυκνότητά του είναι 1270 kg/m3 ή περίπου 30% μεγαλύτερη από αυτή του νερού. Η διάμετρός του είναι 54.188 χλμ. ή περίπου 4,5 φορές αυτή της Γης.
Εσωτερική δομή
Η μάζα του Ουρανού είναι περίπου 14,5 φορές μεγαλύτερη της Γης, καθιστώντας τον, τον λιγότερο ογκώδη μεταξύ των μεγάλων πλανητών. Ωστόσο, η διάμετρός του είναι ελαφρώς μεγαλύτερη από αυτή του Ποσειδώνα, περίπου τέσσερις φορές η διάμετρος της Γης. Μία συνολική πυκνότητα 1,27 g / cm ³ κάνει τον Ουρανό το δεύτερο λιγότερο πυκνό πλανήτη, μετά τον Κρόνο. Η τιμή αυτή υποδεικνύει ότι αποτελείται από διάφορους πάγους, όπως του νερού, της αμμωνίας και του μεθανίου. Η συνολική μάζα των παγωμένων υλικών στο εσωτερικό του Ουρανού δεν είναι επακριβώς γνωστή, καθώς διαφορετικά στοιχεία προκύπτουν ανάλογα με το μοντέλο που έχει επιλεγεί· ωστόσο, πρέπει να είναι μεταξύ 9,3 και 13,5 γήινων μαζών. Το υδρογόνο και το ήλιο αποτελούν μόνο ένα μικρό μέρος του. Συνολικά, με μάζα μεταξύ 0,5 και 1,5 γήινων μαζών. Το υπόλοιπο μέρος της μάζας που δεν είναι παγωμένο (0,5 - 3,7 γήινες μάζες) εξηγείται από βραχώδη υλικά.