cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κόκο Μπι Γουέαρ
Διακρίσεις
Σταμάτησε από την ενεργό δράση το 2009 και συνολικά όλα αυτά τα χρόνια (31), κατέκτησε 23 τίτλους, ομαδικούς και ατομικούς. Το 2009, εισήχθη στο Hall of Fame του WWE, προς τιμήν της προσφοράς του στον χώρο της επαγγελματικής πάλης.
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές
Λέσεκ Τσίχι
Γεννήθηκε στο Προύσκουφ της Πολωνίας στις 14 Νοεμβρίου 1951. Είναι γνωστός για την πρώτη χειμερινή ανάβαση του Έβερεστ με τον Κριστόφ Βιελίτσκι το 1980 με νέο ρεκόρ χειμερινής ανάβασης τα 8.848 μ. . Ήταν επίσης ο πρώτος Πολωνός ορειβάτης που ολοκλήρωσε τις Επτά Κορυφές και έναν αριθμό άλλων σημαντικών αναβάσεων.
Αναβάσεις
Είναι συν-συγγραφέας του βιβλίου "Conversations with Everest" και πολλών άρθρων του ειδικού ορειβατικού τύπου. Από το 1970 ανήκε σε αθλητικές οργανώσεις και την περίοδο 1995-1999 διετέλεσε πρόεδρος της Πολωνικής Ορειβατικής Ομοσπονδίας. Το 2004 τιμήθηκε με τον Σταυρό του Ιππότη του Τάγματος της Πολωνικής Αναγέννησης από τον Πολωνό Πρόεδρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί ορειβάτες Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Σαιν-Φιλίπ (Ρεϋνιόν)
Το Σαιν-Φιλίπ (γαλλικά: Saint-Philippe) είναι γαλλική κοινότητα στον υπερπόντιο νομό και περιοχή της Ρεϋνιόν.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Φιλιπουά (γαλλικά: Saint-Philippois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ρεϋνιόν
Γενικές εκλογές της Δομινικανής Δημοκρατίας (2020)
Γενικές εκλογές διενεργήθηκαν στη Δομινικανή Δημοκρατία στις 5 Ιουλίου 2020 για την εκλογή προέδρου, αντιπροέδρου, 32 γερουσιαστών και 190 αντιπροσώπων. Αρχικά είχαν προγραμματιστεί για τις 17 Μαΐου, όμως αναβλήθηκαν λόγω της πανδημίας COVID-19. Ήταν οι δεύτερες εκλογές από το 1994 κατά τις οποίες όλες οι θέσεις εξελέγησαν ταυτόχρονα, και οι πρώτες στην ιστορία της χώρας στις οποίες όλες οι αρχές εξελέγησαν ταυτόχρονα και άμεσα.
Ο κάτοχος της προεδρίας Ντανίλο Μεδίνα δεν μπορούσε να είναι υποψήφιος για επανεκλογή, έχοντας υπηρετήσει επί δύο συνεχείς θητείες από το 2012. Η 16χρονη κυριαρχία του κυβερνώντος Δομινικανού Φιλελεύθερου Κόμματος τερματίστηκε έπειτα από τη νίκη του υποψηφίου του Σύγχρονου Επαναστατικού Κόμματος Λουίς Αμπιναδέρ. Οι αντίπαλοι υποψήφιοι Γκονσάλο Καστίγιο και Λεονέλ Φερνάντες επίσης παραδέχθηκαν την ήττα τους. Το Σύγχρονο Επαναστατικό Κόμμα κέρδισε την πλειοψηφία των εδρών στη Γερουσία και την πλειοψηφία στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Αντίθετα το μέχρι πρότινος κυβερνητικό Δομινικανό Κόμμα Απελευθέρωσης. Ο Αμπνιαδέρ ορκίστηκε ως πρόεδρος στις 16 Αυγούστου.
Εκλογικό σύστημα
Τα 32 μέλη της Γερουσίας εκλέγονται από τις 31 επαρχίες και την Εθνική Επαρχία με το πλειοψηφικό σύστημα.
Τα 190 μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων εκλέγονται σε τρεις ομάδες. Τα 178 εκλέγονται με αναλογική εκπροσώπηση από 32 πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες με βάση τις 31 επαρχίες και την Εθνική Επαρχία, με τον αριθμό των εδρών με βάση τον πληθυσμό κάθε επαρχίας. Άλλα επτά μέλη εκλέγονται με αναλογική εκπροσώπηση από τους δομινικανούς ομογενείς σε 3 υπερπόντιες εκλογικές περιφέρειες, και πέντε έδρες κατανέμονται σε εθνικό επίπεδο σε κόμματα που έλαβαν τουλάχιστον το 1% των ψήφων σε εθνικό επίπεδο, δίνοντας προτεραιότητα σε εκείνους που δεν κέρδισαν καμία από τις 178 έδρες της εκλογικής περιφέρειας.
Οι 20 έδρες στο Κεντροαμερικανικό Κοινοβούλιο εκλέγονται με αναλογική εκπροσώπηση.
Διεξαγωγή
Αρχικά είχε ανακοινωθεί ότι απεσταλμένοι από τον Οργανισμό Αμερικανικών Κρατών (OAS) θα μετέβαιναν στη Δομινικανή Δημοκρατία στις 13 Φεβρουαρίου 2020 προκειμένου να εποπτεύσουν τις εκλογές. Οι γενικές εκλογές που αρχικά είχαν προγραμματιστεί για τον Μάιο, τελικά διεξήχθησαν τον Ιούλιο του 2020. Τα τοπικά ΜΜΕ μετέδωσαν ότι η διεξαγωγή των εκλογών κύλησε ομαλά, με εξαίρεση ένα περιστατικό βίας, κατά το οποίο ένα άτομο πυροβολήθηκε μέσα σε εκλογικό τμήμα έπειτα από μια διαφωνία που ξέσπασε ανάμεσα σε υποστηρικτές δύο αντίπαλων κομμάτων.
Πρόεδρος
Ο Λουίς Αμπιναδέρ κέρδισε τις προεδρικές εκλογές από τον πρώτο γύρο, συγκεντρώνοντας πάνω από το 50% των ψήφων. Στη διάρκεια της καταμέτρησης, ο υποψήφιος του κυβερνώντος Δομινικανού Κόμματος Απελευθέρωσης Γκονσάλο Καστίγιο παραδέχθηκε την ήττα του και συνεχάρη τον Αμπιναδέρ. Ο πρώην πρόεδρος Λεονέλ Φερνάντες, ο οποίος είχε αποχωρήσει από το κόμμα του και κατήλθε ως υποψήφιος με άλλο κόμμα, επίσης παραδέχθηκε την ήττα του. Ο νικητής των εκλογών ορκίστηκε στς 16 Αυγούστου 2020.
Γερουσία
Το Σύγχρονο Επαναστατικό Κόμμα κέρδισε άνετα την πλειοψηφία στη Γερουσία. Συγκεκριμένα, αύξησε το σύνολο των εδρών του κατά 15, ενώ το κυβερνών Δομινικανό Κόμμα Απελευθέρωσης έχασε πάνω από τα τρία τέταρτα των εδρών που κατείχε προηγουμένως.
Βουλή των Αντιπροσώπων
Στη Βουλή, το Σύγχρονο Επαναστατικό Κόμμα κέρδισε την πλειοψηφία ενώ το κυβερνών Κόμμα Δομινικανής Απελευθέρωσης έχασε σχεδόν το 30% από τις έδρες που είχε κερδίσει στις προηγούμενες εκλογές. Για να υπάρξει αυτοδυναμία απαιτούνται 96 έδρες, τις οποίες όμως δεν κατάφερε να συγκεντρώσει το Σύγχρονο Επαναστατικό Κόμμα.
Παραπομπές
2020 Δομινικανη
Σερζ Ιμπάκα
Ο Σερζ Ιμπάκα (αγγλ.: Serge Ibaka, γεννημένος στις 18 Σεπτεμβρίου 1989 στο Μπραζαβίλ της Δημοκρατίας του Κονγκό) είναι επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται με τους Μιλγουόκι Μπακς στο Αμερικανικό πρωτάθλημα NBA στη θέση του πάουερ φόργουορντ. Έχει ύψος 2 μέτρα και 13 εκατοστά και ζυγίζει 107 κιλά. Ξεκίνησε την καριέρα του το 2007 στην Οσπιταλέτ του Λιοβρεγάτ, ομάδα που αγωνίζεται στην 2η Εθνική Κατηγορία Καλαθοσφαίρισης Ανδρών της Ισπανίας. Το 2008 μετακόμισε στη Μανρέσα της Καταλονίας για λογαριασμό της τοπικής ομάδας. Επιλέχτηκε στον 1ο γύρο του ντραφτ του ΝΒΑ από τους Σιάτλ Σουπερ Σόνικς στην 24η θέση, και αγωνίστηκε μαζί τους μέχρι το 2016. Έχει επιλεγεί τρείς φορές ως μέλος της κορυφαίας αμυντικής πεντάδας του NBA, ενώ έχει αναδειχθεί δύο φορές πρώτος σε κοψίματα. Παρότι γεννηθείς στην Δημοκρατία του Κονγκό, ο Ιμπάκα αγωνίζεται με την Εθνική ομάδα της Ισπανίας, με την οποία έχει αναδειχθεί Ασημένιος ολυμπιονίκης το 2012 ενώ κερδίσει το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ του 2011.
Στατιστικά ΝΒΑ
Μέσοι Όροι Κανονικής Περιόδου
Μέσοι Όροι Πλέι-οφ
† Σεζόν κατά την οποία ο Ιμπάκα αναδείχθηκε Πρωταθλητής
Κάστρο Μαχαλίμπεχ
Το Κάστρο Μαχαλίμπεχ  (αραβικά : مهالبة) είναι μεσαιωνικό κάστρο στην Συρία στην περιφέρεια της Λατάκιας. Η περιοχή αρχικά οχυρώθηκε από την φυλή Μπανί Αλαχμάρ τον 11ο αιώνα, στη συνέχεια κατελήφθη από την Βυζαντινή αυτοκρατορία. Το κάστρο υπέστη πολλές μάχες και ζημιές, και τελικά παραδόθηκε στον Σαλαντίν, και συγκεκριμένα στο γιο του Αλζαχέρ Αλγκχαζί το 1188.
Το κάστρο έχει καταστραφεί ολοκληρωτικά και αποκαθίσταται σήμερα. Διασώζονται ερίπεια των τειχών, δεξαμενές, υπόγειες αίθουσες και απομεινάρια των εγκαταστάσεων, καθώς είναι ορατές κάποιες καμάρες και πύργοι. Η είσοδος του φαίνεται να ήταν από την νότια πλευρά που είναι η μοναδική προσβάσιμη.
Αναφορές
Κατηγορία:Βυζαντινά κάστρα Κατηγορία:Κάστρα στην Συρία
Γκόρτζεους Τζορτζ
Περίοδοι της ζωής του
Ο Τζορτζ ξεκίνησε την ενασχόλησή του με την επαγγελματική πάλη το 1932 και μεσουράνησε στην "Πρώτη Χρυσή Εποχή της Επαγγελματικής Πάλης", που χαρακτηρίστηκαν οι δεκαετίες 1940 και 1950. Αποσύρθηκε από την ενεργό δράση το 1962, όταν και διαγνώστηκε πως πάσχει από μια σοβαρή ασθένεια στο ήπαρ. Τον επόμενο χρόνο, έφυγε από την ζωή, από ανακοπή καρδιάς.
Στυλ & χαρακτήρας
Στις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν πολύ διάσημος και απέκτησε φανατικούς οπαδούς και όπως είναι λογικό, αυτά τον έκαναν έναν από τους μεγαλύτερους αστέρες της περιόδου που αγωνίστηκε. Τράβηξε τα βλέμματα των δημοσιογράφων με τον διαφορετικό χαρακτήρα του, που χαρακτηρίστηκε επιδεικτικός και χαρισματικός.
Διακρίσεις & Υστεροφημία
Ο Τζορτζ στην καριέρα του, που διήρκεσε 30 έτη, κατέκτησε μόλις έξι τίτλους, αλλά αυτό δεν δείχνει την αξία του. Έγινε πρότυπο για χιλιάδες μεταγενέστερους παλαιστές και ήταν ένα από τα πρώτα είδωλα του χώρου, αλλά και άλλων πολεμικών τεχνών. Το 2010, εισήχθη στο τιμητικό WWE Hall of Fame.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές
Χρυσός Οίκος
Ο Χρυσός Οίκος, (Domus Aurea), ήταν ένα τεράστιο ανάκτορο, που κτίστηκε από τον Αυτοκράτορα Νέρωνα στο κέντρο της αρχαίας Ρώμης. Έγινε έπειτα από τη μεγάλη πυρκαγιά του 64 μ.Χ., η οποία κατέστρεψε ένα μεγάλο τμήμα της πόλης και τις αριστοκρατικές επαύλεις επί του Παλατίνου λόφου, καθώς και τη Μεταβατική Οικία (Domus Transitoria) του Νέρωνα.
Κατασκευή
Ο Σουητώνιος ισχυρίζεται το εξής: "Όταν το οικοδόμημα τελείωσε με αυτό το υπερβολικό στυλ του και ο Νέρωνας το εγκαινίασε, όλοι περίμεναν να πει κάτι για να το επιδοκιμάσει. Αυτός είπε μόνο, πως επιτέλους θα αρχίσει να ζει σαν άνθρωπος".
Επίσης ο Νέρων παρήγγειλε στον Έλληνα Ζηνόδωρο ένα ορειχάλκινο άγαλμα του ιδίου, ύψους 35,5 μ. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος θέτει το ύψος του στα 30,3 μ. Το κολοσσιαίο άγαλμα τοποθετήθηκε στο τέλος της Αππίας Οδού, σε μία μεγάλη αυλή με στοές γύρω (attrium), που χώριζε το συγκρότημα από την πόλη. Κατά τον Πλίνιο, το άγαλμα έμοιαζε με τον θεό του ηλίου Sol. Δεν είναι σίγουρο, ότι ο Νέρων, ήδη ενόσω ζούσε, ταυτίστηκε με τον Sol. Όταν ο Νέρων απεβίωσε, ο Βεσπασιανός τροποποίησε το πρόσωπο, ώστε το άγαλμα να γίνει του Sol. Ο Αδριανός το μετακίνησε δίπλα στο Φλάβιο Αμφιθέατρο με τη βοήθεια του αρχιτέκτονα Δεκριανού και 24 ελεφάντων. Το Φλάβιο Αμφιθέατρο ονομάστηκε τον μεσαίωνα Κολοσσαίο, λόγω του υπερμεγέθους αυτού αγάλματος (κατά άλλη άποψη λόγω του μεγέθους του κτηρίου).
Ο Χρυσός Οίκος σχεδιάστηκε ως μέρος διασκέδασης, όπως δείχνουν τα 300 δωμάτια, χωρίς κοιτώνες. Η κατοικία του Νέρωνα παρέμεινε το ανάκτορο στον Κυρινάλιο λόφο. Δεν έχουν βρεθεί κουζίνες ή αποχωρητήρια. Τα δωμάτια καλύπτονται από εκτυφλωτικά, καλογυαλισμένα λευκά μάρμαρα με ποικιλία σχεδίων στο δάπεδο· εσοχές και εξέδρες συγκεντρώνουν ή σκορπούν το φως. Υπήρχαν πισίνες και αναβρυτήρια. Ο Νέρων, σύμφωνα με τα Χρονικά του Τάκιτου, έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για κάθε λεπτομέρεια του έργου και επέβλεπε τους μηχανικούς-αρχιτέκτονες Celer και Severus.
Μερικές υπερβολές του Χρυσού Οίκου επηρέασαν την μετέπειτα τέχνη. Οι αρχιτέκτονες ένωσαν δύο κύρια δωμάτια με έναν οκτάγωνο χώρο, σκεπασμένο με έναν τρούλο, που έφερε ένα μεγάλο κυκλικό άνοιγμα (occulus) στη κορυφή για να εισέρχεται το φως. Η κατασκευή ήταν μία πρώιμη χρήση του ρωμαϊκού τσιμέντου. Άλλη καινοτομία ήταν η τοποθέτηση ψηφιδωτών, που ως τότε έμπαιναν μόνο στο δάπεδο, στις θολωτές οροφές. Αν και μόνο τμήματα αυτών σώθηκαν, η τεχνική αντιγράφτηκε εκτενώς και τελικά έγινε χαρακτηριστική των χριστιανικών κτηρίων. Τη βλέπουμε στις αψίδες των ναών της Ρώμης, της Ραβέννας, της Σικελίας και της Κωνσταντινούπολης.
Ο Celer και ο Severus επινόησαν έναν μηχανισμό που εκινείτο από σκλάβους και περιέστρεφε την εσωτερική οροφή κάτω από τον θόλο, όπως κινείται ο ουρανός. Αρώματα ψεκαζόταν και έπεφταν ροδοπέταλα στις συνεστιάσεις. Μία ιστορία -μάλλον μεγαλοποιημένη από τους αντιπάλους του Νέρωνα- αναφέρει, πως τα ροδοπέταλα ήταν τόσο πολλά, ώστε μία φορά ένας καλεσμένος έπαθε ασφυξία· η ίδια ιστορία αναφέρεται και για τον Ελεγάβαλο.
Χρησιμοποιήθηκε πολύ φύλλο χρυσού, που έδωσε το όνομά του στον Οίκο. Άλλη υπερβολή ήταν οι ημιπολύτιμοι λίθοι στο γύψινο διάκοσμο της οροφής. Οι τοίχοι ήταν καλυμμένοι με νωπογραφίες και κάθε δωμάτιο είχε διαφορετικό θέμα· αυτό αναφέρει ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος στη Φυσική Ιστορία του. Ζωγράφος ήταν κάποιος Φάμ(π)ουλος με τους βοηθούς του. Η νωπογραφία εκτελείται σε νωπό σοβά και απαιτεί γρήγορες και σίγουρες πινελιές. Ο Πλίνιος αναφέρει, ότι ο ζωγράφος πήγαινε με την ομάδα του για μερικές μόνο ώρες κάθε μέρα, εργαζόμενος μόνο με το σωστό φως του ήλιου. Αυτός και οι συνεργάτες του κάλυψαν ένα τεράστιο σύνολο επιφανειών με ταχύτητα και κομψότητα.
Ο Πλίνιος αναφέρει και τον ζωγράφο Αμούλιο, "έναν σοβαρό άνδρα που ζωγράφιζε φυτικά θέματα. Έκανε και μία Αθηνά (Minerva), που σε κοίταζε, σε όποιο σημείο και αν στεκόσουν". Ο Χρυσός Οίκος απασχόλησε πολύ χρόνο τους καλλιτέχνες, που εργάστηκαν σαν φυλακισμένοι εδώ και σχεδόν πουθενά αλλού στη ζωή τους.
Η εγκατάλειψη
Έπειτα από το τέλος του Νερωνα, η μνήμη του καταδικάστηκε (damnatio memoriae). Ο Χρυσός Οίκος έθεσε σε αμηχανία τους διαδόχους του· μέσα σε μία δεκαετία απογυμνώθηκε από τα μάρμαρα, το ελεφαντόδοντο και τους ημιπολύτμους λίθους της διακόσμησής του. Τα κτήρια και οι γύρω εκτάσεις τους, συνολικά 2,6 τετρ.χλμ., γέμισαν χώματα ή, επάνω σε αυτά, έγιναν άλλα οικοδομήματα. Έτσι το 79 μ.Χ. κτίστηκαν τα λουτρά του Τίτου. Στη θέση της λίμνης ο Βεσπασιανός έκτισε το Φλάβιο Αμφιθέατρο (Κολοσσαίο), που μπορούσε να γεμίσει με νερό κατά βούληση. Το υπερμέγεθες άγαλμα του Νέρωνα-Ήλιου (colossus Neronis) μεταφέρθηκε δίπλα στο Αμφιθέατρο. Στις εκτάσεις τού συγκροτήματος κτίστηκαν τα Λουτρά τού Τραϊανού και ο "ναός της Αφροδίτης και της Ρώμης". Μέσα σε 40 έτη ο Χρυσός Οίκος είχε εξαλειφθεί, χωμένος κάτω από νέες κατασκευές. Ωστόσο αυτό έγινε η αιτία να μην καταστραφούν οι τοιχογραφίες από την υγρασία.
Η εκ νέου ανακάλυψη
Αρχαία έργα τέχνης που βρέθηκαν τότε, όπως Ο Λαοκόων και οι γιοι του και η Αφροδίτη Καλλίπυγος, λέγεται πως βρέθηκαν στα ερείπια του Οίκου, αλλά οι αρχαίοι Ρωμαίοι θα πρέπει να τα μετακίνησαν, πριν καλυφθούν με χώμα. Οι νωπογραφίες επηρέασαν άμεσα και βαθιά τους καλλιτέχνες της Αναγέννησης· για παράδειγμα ο Ραφαήλ τις μιμήθηκε στις αίθουσες (stanzas) του Βατικανού. Οι λευκοί τοίχοι με τις περίτεχνες γιρλάντες και οι κορνίζες γύρω από μορφές ή τοπία, επέστρεφαν κατά καιρούς από τότε, ιδιαίτερα στον Νεοκλασικισμό τον 18ο αι. Έτσι ο Φάμουλος έγινε ένας με μεγάλη επιρροή ζωγράφος στην ιστορία της τέχνης.
Ο 20ος αι. Με την ανακάλυψη εισήλθε υγρασία, που άρχισε την αναπότρεπτη φθορά. Η δυνατή βροχή ευθύνεται για την κατάρρευση ενός κομματιού της οροφής. Η ανησυχία για την στερεότητα του κτηρίου και την ασφάλεια των επισκεπτών, έκλεισε το συγκρότημα το 2005 για συντήρηση. Το 2007 άνοιξε ένα τμήμα του, έκλεισε όμως πάλι το 2008. Το 2009 οι αρχαιολόγοι αποκάλυψαν κάτω από το δάπεδο της αίθουσας συμποσίων τον μηχανισμό περιστροφής του τρούλου. Η διοικητική περιοχή των χώρων της κεντρικής Ρώμης ανήκει στο διαμέρισμα Μόντι. Το 2010 κατέρρευσαν 60 τ.μ. από την αψίδα μίας στοάς.
Πηγές
Κατηγορία:Εθνικά μουσεία της Ιταλίας Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές αποπερατωμένα την 1η χιλιετία Κατηγορία:Ρωμαϊκά κτίρια και κατασκευές στην Ιταλία
Τιλ Λίντεμαν
Ο Τιλ Λίντεμαν ( Till Lindemann, 4 Ιανουαρίου 1963) είναι Γερμανός τραγουδιστής, στιχουργός, μουσικός, ηθοποιός, ποιητής και πυροτεχνικός. Είναι κυρίως γνωστός ως o τραγουδιστής του γερμανικού Neue Deutsche Härte συγκροτήματος Rammstein. Φημίζεται για το μυώδες ανάστημά του, τη μοναδική σκηνική παρουσία του ( συμπεριλαμβανομένων της χρήσης πυροτεχνημάτων και μιας συγκεκριμένης κίνησης γνωστής ως "The Till Hammer"), και την μπάσα φωνή του. Είναι επίσης γνωστός για τους στίχους του, ορισμένοι εκ των οποίων έχουν διχάσει την κοινή γνώμη. Παγκοσμίως, οι Rammstein έχουν πουλήσει πάνω από 45 εκατομμύρια δίσκους, 5 από τα 6 άλμπουμ τους να έχουν γίνει πλατινένια.
Ο Λίντεμαν έχει συμπεριληφθεί στους 50 Καλύτερους Τραγουδιστές Metal Όλων των Εποχών από τους Roadrunner Records. Έχει εμφανιστεί σε μερικές ταινίες σε μικρούς ρόλους, και έχει δημοσιεύσει επίσης δύο βιβλία ποιητικής, το ένα με τίτλο Messer (2002) και το άλλο In stillen Nächten (2013). Έχει παρουσιάσει ορισμένα από τα πρωτότυπα ποιήματα και χειρόγραφά του σε διάφορες εκθέσεις. Το 2015 ανακοινώθηκε ότι ο Λίντεμαν ξεκίνησε ένα καινούργιο πρότζεκτ με τον Peter Tägtgren με όνομα Lindemann. Ο δεύτερος ανακοίνωσε την αποχώρησή του από τη συνεργασία τον Νοέμβριο του 2020. Έκτοτε τα σόλο τραγούδια και περιοδείες του Λίντεμαν γίνονται με το πλήρες του όνομα, "Till Lindemann" και ένα νέο ρόστερ στα όργανα.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Τιλ Λίντεμαν γεννήθηκε στη Λειψία (τότε στην Ανατολική Γερμανία ) και μεγάλωσε στο χωριό Wendisch-Rambow. Πατέρας του είναι ο ποιητής Werner Lindemann και μητέρα του η δημοσιογράφος και συγγραφέας Brigitte Hildegard "Gitta" Lindemann. Έχει μια μικρότερη αδερφή ονόματι Saskia. Στην ηλικία των 11, μαθήτευσε σε ένα αθλητικό σχολείο στο Empor Rostock Sport Club, και από το 1977 μέχρι το 1980, φοίτησε σε ιδιωτικό σχολείο. Το 1987, ο Λίντεμαν συμμετείχε στον Ευρωπαϊκό Νεανικό Πρωτάθλημα Κολύμβησης στη Φλωρεντία και μπήκε στη λίστα για να συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1980 στη Μόσχα. Εγκατέλειψε τον αθλητισμό λόγω τραυματισμού.
Καριέρα
Μουσική
Περισσότερες πληροφορίες: Lindemann
Ο Λίντεμαν ξεκίνησε να παίζει ντραμς για το experimental rock συγκρότημα First Arsch μαζί με τους νυν κιθαρίστες των Rammstein Richard Zven Kruspe και Paul H. Landers το 1986, που κυκλοφόρησαν ένα δίσκο με τίτλο Saddle Up το 1992, και έπαιξαν ένα τραγούδι ("Lied von der unruhevollen Jugend") με το punk συγκρότημα Feeling B ( το πρώην συγκρότημα των μελών των Rammstein Paul H. Landers, Christoph "Doom" Schneider και Christian "Flake" Lorenz ) το 1989. Το 1994 το συγκρότημα συμμετείχε και κέρδισε ένα διαγωνισμό στο Βερολίνο που τους επέτρεψε να ηχογραφήσουν ένα demo τεσσάρν κομματιών επαγγελματικά. Όταν ο Λίντεμαν ερωτήθηκε γιατί το συγκρότημά τους ονομάστηκε κατά το Ατύχημα του Ράμσταϊν, δήλωσε ότι είχε δει εικόνες του περιστατικού στην τηλεόραση και ότι ο ίδιος και τα υπόλοιπα μέλη ήθελαν να αποτίσουν ένα μουσικό φόρο τιμής σε αυτό.
Υπάρχει μια συγκεκριμένη κίνηση του Λίντεμαν επί σκηνής,η επονομαζόμενη "The Till Hammer", κατά την οποία ο τραγουδιστής λυγίζει τα γόνατά του, χτυπάει το πόδι του με τη μπουνιά του όπως ένα σφυρί ενώ κουνάει το κεφάλι του. Σε αντίθεση με άλλους τραγουδιστές, ο Λίντεμαν έχει δηλώσει σε συνέντευξή του ότι δεν επιθυμεί να τον κοιτάζουν στη σκηνή, ενώ ο κύριος λόγος χρήσης των χαρακτηριστικών πυροτεχνημάτων εκτός από θέαμα για το κοινό χρησιμοποιείται και ως εργαλείο απόσπασης προσοχής του κοινού από τον Λίντεμαν.
Κινηματογράφος και τηλεόραση
Δύο τραγούδια από το άλμπουμ Herzeleid χρησιμοποιήθηκαν στην ταίνια του David Lynch Lost Highway (1997). Ο Τιλ έχει συμμετάσχει σε μικρούς ρόλους στις ταινίες Pola X (1999),  Amundsen der Pinguin (2003), Vinzent (2004) και στο xXx (2002) με πρωταγωνιστή τον Vin Diesel.
Σαιν-Πιερ (Ρεϋνιόν)
Το Σαιν-Πιερ (γαλλικά: Saint-Pierre) είναι γαλλική κοινότητα στον υπερπόντιο νομό και περιοχή της Ρεϋνιόν.
Τιλ Λίντεμαν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Rammstein Κατηγορία:Industrial συγκροτήματα Κατηγορία:Industrial metal συγκροτήματα
Σαιν-Πιερ (Ρεϋνιόν)
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Πιερουά (γαλλικά: Saint-Pierrois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ρεϋνιόν
Γκέτο του Λούμπλιν
Το Γκέτο του Λούμπλιν (πολωνικά: Getto lubelskie) ήταν ναζιστικό γκέτο που δημιουργήθηκε από τη Ναζιστική Γερμανία στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην πόλη Λούμπλιν, στο έδαφος του Γενικού Κυβερνείου στην κατεχόμενη Πολωνία. Οι κρατούμενοι του γκέτο ήταν ως επί το πλείστον Πολωνοεβραίοι και αρκετοί Ρομά. Αποτέλεσε ένα από τα πρώτα γκέτο της ναζιστικής περιόδου που σχεδιάστηκαν για εκκαθάριση του εβραϊκού πληθυσμού κατά την πιο θανατηφόρα φάση του Ολοκαυτώματος στην κατεχόμενη Πολωνία.
Ιδρύθηκε τον Μάρτιο του 1941 και από τα μέσα Μαρτίου έως τα μέσα Απριλίου 1942 περισσότεροι από 30.000 Εβραίοι στάλθηκαν στο στρατόπεδο εξόντωσης Μπέλζεκ και επιπλέον 4.000 στο στρατόπεδο εξόντωσης Μαϊντάνεκ.
Ιστορικό
Στις 18 Σεπτεμβρίου 1939, γερμανικά στρατεύματα μπήκαν στην πόλη, μετά από σύντομη μάχη στα προάστια του Λούμπλιν και τον βομβαρδισμό της στις 8 Σεπτεμβρίου.
Στις 14 Οκτωβρίου 1939, η εβραϊκή κοινότητα έλαβε εντολή να πληρώσει 300.000 ζλότι ως συνεισφορά για τη Βέρμαχτ. Οι Γερμανοί στρατιώτες συνελάμβαναν τους Εβραίους στους δρόμους και τους ανάγκαζαν να εργαστούν. Τα εβραϊκά καταστήματα και διαμερίσματα ληστεύτηκαν και οι Εβραίοι ταπεινώθηκαν ξυλοκοπήθηκαν ή βασανίστηκαν.
Στις 9 Νοεμβρίου 1939, πραγματοποιήθηκε η πρώτη επανεγκατάσταση Εβραίων στην πόλη όταν, τις πρώτες πρωινές ώρες, οι γερμανικές δυνάμεις περικύκλωσαν το κέντρο της πόλης και τους απομάκρυναν από τα διαμερίσματα τους.
Αργότερα τον ίδιο μήνα, οι γερμανικές αρχές διέταξαν όλα τα εβραϊκά καταστήματα, εργαστήρια και εργοστάσια να φέρουν το αστέρι του Δαβίδ. Από τον Δεκέμβριο του 1939 έπρεπε επίσης να φορούν όλοι τους το περιβραχιόνιο με το αστέρι του Δαβίδ (κίτρινο σήμα).
Μέχρι τον Μάρτιο του 1941, πολλοί Εβραίοι ζούσαν ακόμη στα σπίτια τους, εκτός από το κέντρο της πόλης όπου δεν τους επέτρεπαν καν να περπατήσουν στον κεντρικό δρόμο. Έπρεπε να εργαστούν για λογαριασμό των Γερμανών, για παράδειγμα στο στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας στην οδό Λιπόβα 7.
Γύρος Ηλείας
Ο Γύρος είναι πεδινό χωριό της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 53 μέτρα, ο οποίος βρίσκεται βόρεια του Αλφειού, σε απόσταση 12 χλμ. Α. την Αρχαία Ολυμπία (έδρα του δήμου) και 27 χλμ. Α. από τον Πύργο, ενώ στη δίπλα του χωριού περνάει η ΕΟ Ολυμπίας - Τρίπολης. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1991 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Λούβρου. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Λούβρο, αποτελούν την τοπική κοινότητα Λούβρου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αρχαίας Ολυμπίας του Δήμου Αρχαίας Ολυμπίας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 11 κατοίκους ενώ ως οικισμός 184.
Γκέτο του Λούμπλιν
Ιστορικό
Τον ίδιο μήνα, ο κυβερνήτης του Λούμπλιν, Ζόρνερ, διακήρυξε τη δημιουργία Γκέτο του Λούμπλιν.
Μέχρι τον Μάρτιο του 1942, το γκέτο δεν είχε κλείσει αυστηρά και πολλές εβραϊκές οικογένειες, ειδικά εκείνες που εργάζονταν για τους Γερμανούς, έμεναν ακόμα έξω από το γκέτο. μικρογραφία|281x281εσ|Ένας Εβραίος κατά την ανάκριση του από τη γερμανική αστυνομία. Οι συνθήκες δεν ήταν τόσο φρικτές όσο στο Γκέτο της Βαρσοβίας ή στο Γκέτο του Λοτζ σχετικά με την έλλειψη τροφής, αλλά τα σοβαρά προβλήματα αποτελούσαν η επιδημία τύφου και τα υπερκορεσμένα διαμερίσματα.
Τον Δεκέμβριο του 1941, ομάδες νεαρών Εβραίων στάλθηκαν στο Μαϊντάνεκ για την κατασκευή καταυλισμού.
Στις αρχές του 1942, το γκέτο χωρίστηκε σε δύο μέρη: το Α, το λεγόμενο Μεγάλο Γκέτο, με Εβραίους που δεν είχαν δουλειά και το Β, το Γκέτο Β, που περιφράχτηκε με συρματοπλέγματα. Οι Εβραίοι, που ζούσαν και στα δύο μέρη του γκέτο, είχαν τη δυνατότητα να επισκέπτονται ο ένας τον άλλον με ειδική άδεια.
Εκκαθάριση του Γκέτο
Νωρίς το πρωί της 17ης Μαρτίου 1942, οι πρώτοι Εβραίοι του Λούμπλιν μεταφέρθηκαν στο στρατόπεδο εξόντωσης Μπέλζεκ.
Μέχρι τις 14 Απριλίου 1942, περίπου 26.000 Εβραίοι του Λούμπλιν είχαν σταλεί στο Μπέλζεκ, όπου θανατώθηκαν σε θαλάμους αερίων από εξάτμιση κινητήρων μετά την άφιξή τους. Περίπου 200 παιδιά από το Εβραϊκό Ορφανοτροφείο εκτελέστηκαν μαζί με τους δασκάλους τους σε προάστιο του Λούμπλιν. Πυροβολήθηκαν εκατοντάδες ασθενείς από τα νοσοκομεία στο δάσος Νίμτσε (15 χλμ. από το Λούμπλιν), μαζί με τους ιατρούς και τις νοσοκόμες τους.
Όλοι όσοι εργάζονταν για τους Γερμανούς στο γκέτο έπρεπε να αλλάξουν την ταυτότητά τους σε Juden-Ausweis. Αυτοί οι άνθρωποι εξαιρέθηκαν από τις επόμενες μεταγωγές. Σύμφωνα με αυτήν την εντολή της Σούτσσταφφελ, μόνο σε 2.500 Εβραίους επετράπη να παραμείνουν στο γκέτο επίσημα.
Οι μεταγωγές τελικά σταμάτησαν στις 14 Απριλίου 1942, ωστόσο η Σούτσσταφφελ γνώριζε ότι περίπου 7.000-8.000 Εβραίοι εξακολουθούσαν να προσπαθούν να κρύβονται σε κελάρια στις παλιές κατοικίες του γκέτο. Ως εκ τούτου, το προσωπικό της Γκεστάπο διέταξε τη μεταγωγή όλων των εναπομείναντων Εβραίων στο μικρό γκέτο του Μαιντάν Τατάρσκι.
Στις 22 Απριλίου 1942 περίπου 2.500-3.000 άνθρωποι, κυρίως γυναίκες με παιδιά, χωρίς J-Ausweis (δελτίο ταυτότητας για τους Εβραίους), μεταφέρθηκαν στο στρατόπεδο εξόντωσης Μαϊντάνεκ. Μετά από αυτήν την επιλογή, περίπου 2.000-2.500 άτομα πυροβολήθηκαν στο δάσος Κρέπιετς.
Μετά από αυτές τις επιλογές, περίπου 4.000 Εβραίοι παρέμειναν στο Γκέτο του Μαιντάν Τατάρσκι, το οποίο τότε περιφράχθηκε με συρματοπλέγματα. Αυτό το γκέτο διαλύθηκε επίσης από τον Σεπτέμβριο έως τον Νοέμβριο του 1942.
Οι περισσότεροι Εβραίοι στάλθηκαν στο Μαϊντάνεκ ή από εκεί σε μικρότερα στρατόπεδα. Μετά την εκκαθάριση του γκέτο, οι γερμανικές αρχές χρησιμοποίησαν κάποιους από αυτούς ως εργάτες για να κατεδαφίσουν και να διαλύσουν την περιοχή του πρώην γκέτο, συμπεριλαμβανομένου του γειτονικού χωριού Βιενιάβα και της περιοχής Ποντζάμτσε. Η Συναγωγή του Μαχαράμ (χτίστηκε τον 17ο αιώνα προς τιμήν του Meir Lublin) ανατινάχτηκε. Αρκετοί αιώνες εβραϊκής κουλτούρας και κοινωνίας στο Λούμπλιν τερματίστηκαν. Ο εβραϊκός προπολεμικός πληθυσμός των 45.000 ατόμων, που αποτελούσε περίπου το ένα τρίτο του συνολικού πληθυσμού της πόλης των 120.000 το 1939, εξαλείφθηκε.
Μερικά άτομα κατάφεραν να ξεφύγουν από την εκκαθάριση του Γκέτο του Λούμπλιν και έφτασαν στο Γκέτο της Βαρσοβίας, φέρνοντας τα νέα για την καταστροφή του Λούμπλιν. Οι μαρτυρίες έπεισαν μερικούς Εβραίους της Βαρσοβίας ότι στην πραγματικότητα οι Γερμανοί σκόπευαν να εξοντώσουν ολόκληρο τον εβραϊκό πληθυσμό στην Πολωνία. Ωστόσο, άλλοι, συμπεριλαμβανομένου του επικεφαλής του Γιούντενρατ της Βαρσοβίας, Άνταμ Τσερνιάκουφ, χαρακτήρισε αυτές τις πεποιθήσεις υπερβολικές.
Οι περισσότεροι από τους εναπομείναντες επιζώντες δολοφονήθηκαν τον Νοέμβριο του 1943 από το Εφεδρικό Τάγμα Αστυνομίας 101 και τη Σούτσσταφφελ. Μόνο 230 Εβραίοι του Λούμπλιν είναι γνωστό ότι επέζησαν από τη γερμανική κατοχή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εβραϊκά γκέτο στην υπό ναζιστική κατοχή Πολωνία
Λούσετερ
Το Losæter είναι αστικό πάρκο, το οποίο βρίσκεται σε ένα από τα επτά κοινά του Bjørvika, στο Όσλο της Νορβηγίας. Ιδρύθηκε το 2011 ως έργο τέχνης, ένα μέρος του προγράμματος δημόσιας τέχνης Bjørvika Utvikling σε συνεργασία με τη διεθνή καλλιτεχνική κολεκτίβα Futurefarmers. Στη συνέχεια, εξελίχθηκε σε μεγάλο δημόσιο χώρο, ένα πλήρες βιολογικό αγρόκτημα στη μέση  εγκαταλελειμμένων κατασκευών. Το πάρκο έχει μεγαλώσει, με το πέρασμα των χρονών, και σήμερα η περιοχή αποτελείται από χωράφια με στάχια και μια πληθώρα από διαφορά λαχανικά, ζωντανό έδαφος, κοπριά, ένα κοινό σπίτι ψησίματος και ένα πλήθος από δραστηριότητες κάτω από την προστασία του Αγρότη της πόλης, μια κοινότητα μαγειρικής, ένα θεραπευτικό “πρότζεκτ” κηπουρικής  και συλλογικής κατανομής των τροφίμων.
Δημιουργία
Μια ομάδα συνεταιρισμών - με επικεφαλής τους Futurefarmers, Flatbread Society και the Future of Food collective - χρησιμοποιεί αυτό το αστικό αγρόκτημα, το οποίο έχει αναπτυχθεί σταθερά τα τελευταία πέντε χρόνια, για να εγείρει ερωτήματα σχετικά με το πώς καλλιεργούνται υπεύθυνα τα τρόφιμα. Για πολλά χρόνια το μέρος αυτό, ήταν μια αστική ερημιά χωρίς καμία ανάπτυξη. Το 2011 η ομάδα καλλιτεχνών Futurefarmers άρχισε να εργάζεται για την ίδρυση του Losæter. Στις 13 Ιουνίου 2015 συγκεντρωθήκαν αγρότες από πάνω από 50 νορβηγικά αγροκτήματα, στο Όσλο με τρακτέρ, βαγόνια και καροτσάκια γεμάτα χώμα. Μαζί με τους κατοίκους της πόλης, αγρότες με ζώα, φτυάρια και μουσικά όργανα δημιούργησαν μία πομπή στους δρόμους της πόλης, από εκείνη τη μέρα η περιοχή αυτή ονομάστηκε "Losæter." Η ανάπτυξη του πάρκου σηματοδότησε τη μετάβαση αυτού του κομματιού της γης από ένα ανεκμετάλλευτο πεδίο σε ένα κοινωνικό και οικολογικό χώρο.
Σκοπός
Το Losæter είναι σύγχρονο πάρκο με βρώσιμα φυτά και μια ζωντανή κοινότητα. Είναι ένα παράδειγμα πως το αστικό περιβάλλον μπορεί να μετατραπεί από μια νεκρή ζώνη σε ένα πράσινο κοινωνικό τόπο συνάντησης. Εκεί οι κάτοικοι της πόλης μπορούν να μάθουν για τις βιώσιμες γεωργικές πρακτικές και τα οικολογικά συστήματα. Καθ' όλη την διάρκεια της περιόδου συγκομιδής, λαμβάνουν χώρα εκδηλώσεις και κοινωνικές κουζίνες, στις οποίες υπάρχουν φαγητά φτιαγμένα από προϊόντα που παράγονται εκεί. Ένας υπαίθριος κοινόχρηστος χώρος φύτευσης που χρησιμεύει επίσης ως τοπική πράσινη πρωτοβουλία εκπαίδευσης. Το μέλλον των τροφίμων πλαισιώνεται ως επιστροφή στις κοινοτικές πρακτικές. Η συλλογική στο Losaeter θέλει να αναβιώσει την τέχνη της καλλιέργειας τροφίμων, το ψήσιμο στο σπίτι και να τονίσει την σημαντικότητα ποικίλων φυτών και ζώων.
Άκρα (φρούριο)
Άκρα (από τα αρχαία ελληνικά Ἄκρα, εβρ.: חקרא ,חקרה‎ Ḥaqra(h)) είναι ονομασία που αναφέρεται τόσο στην οχυρωμένη δομή όσο και στο αντίστοιχο προάστειο (ένα εκ των τριών) της πόλης της Ιερουσαλήμ κατά την Ύστερη φάση της Δεύτερης Περιόδου του Ναού. Αυτή η περιοχή, που ονομαζόταν και "Κάτω Πόλη"   αντιστοιχεί στη σύγχρονη περιοχή της Σιλωάμ και της "Πόλης του Δαβίδ", και γειτνιάζει με τις περιοχές της "Άνω Αγοράς" (εβρ. שוק העליון) ή αλλιώς γνωστής ως "Άνω Πόλης" και του μεταγενέστερου προαστείου της Μπεζεθά {Bezetha} (εβρ. בי חדתא ) ή "Νέας Πόλης". Ο όρος Άκρα προέρχεται ασφαλώς από την απλοποίηση της ελληνικής λέξης "ακρόπολη", που στα αραμαϊκά χρησιμοποιούνταν, όπως άλλωστε και στην αρχαία και νέα ελληνική για να σημάνει το "οχυρό", το "κάστρο". To φρούριο πιστεύεται ότι χτίσθηκε κατόπιν εντολής του Αντίοχου Δ' (Ἀντίοχος ὁ Ἐπιφανής, ηγεμόνας της Αυτοκρατορίας των Σελευκιδών) μετά την άλωση της πόλης το 168 π.Χ. Η κατάληψη της "Κάτω Πόλης" (δηλαδή της Άκρα) διαδραμάτισε μείζονα ρόλο στο σχηματισμό της Ασμοναϊκής δυναστείας καθώς και στο κίνημα των Μακκαβαίων όταν η πόλη κυριεύθηκε από τον Ιούδα Μακκαβαίο (Μακκαβαίος = Σφυροκόπος) οπότε το φρούριο καταστράφηκε από τον Σίμωνα Θασσί, αδερφό του Ιούδα. Στο κέντρο του προαστείου βρίσκεται η κολυμβήθρα του Σιλωάμ.
Η ακριβής τοποθεσία του αρχικού κάστρου της Άκρα, κρίσιμης σημασίας για την κατανόηση της Ιερουσαλήμ των Ελληνιστικών Χρόνων, έχει αποτελέσει ζήτημα μακροσκελών συζητήσεων. Ιστορικοί και αρχαιολόγοι είχαν κατά καιρούς προτείνει διάφορες θέσεις σε όλη την πόλη της Ιερουσαλήμ, βασιζόμενοι κυρίως σε συμπεράσματα που προέρχονται από γραπτά της περιόδου. Ωστόσο, η προσέγγιση αυτή άρχισε να αλλάζει χάρη στα ευρήματα που έφερε στο φως η αρχαιολογική σκαπάνη στα τέλη της δεκαετίας του 1960. Οι νέες ανακαλύψεις ώθησαν τους ερευνητές να επανεξετάσουν τις γραπτές πηγές τους, την γεωγραφία της πόλης αλλά και τα παλαιότερα ευρήματα. Ο Γιοράμ Τσαφρίρ είχε ερμηνεύσει την αρχιτεκτονική δομή της νοτιοανατολικής γωνίας του Λόφου του Ναού ως στοιχείο για την κατάδειξη της πιθανής τοποθεσίας του κάστρου. Κατά την διάρκεια των ανασκαφών του Βενιαμιν Μαζαρ (1968 και 1978) σε περιοχές που εφάπτονται στο νότιο άκρο του βουνού, ανακαλύφθηκαν δομές που πιθανώς διασυνδέονται με την Άκρα, συμπεριλαμβανομένου ορισμένων δωματίων που μοιάζουν με στρατώνες καθώς και μιας τεραστίων διαστάσεων δεξαμενής νερού. Το 2015, η Αρχαιολογική Εφορεία του Ισραήλ ανακοίνωσε την πιθανή ανακάλυψη του αρχαιολογικού χώρου της Άκρα σε διαφορετική τοποθεσία, νοτιοδυτικά του Λόφου Του Ναού, και βορειοδυτικά της "Πόλης Του Δαβίδ"
Ο αρχαιοελληνικός όρος άκρα/ακρόπολη χρησιμοποιούνταν για να περιγράψει άλλες οχυρές δομές κατά την διάρκεια της Ελληνιστικής περιόδου. Η Άκρα συχνά αποκαλείται και Σελευκίδεια Άκρα για να αποφευχθεί η σύγχυση με την Ακρόπολη του Πτολεμαίου, ένα φυλάκιο που επίσης είχε προσονομαστεί Άκρα.
Υπόβαθρο
Αμέσως μετά το θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου το 323 μ.Χ., η Ιουδαία τοποθετήθηκε στο στόχαστρο τόσο του Βασίλειου των Πτολεμαίων της Αιγύπτου, όσο και της Αυτοκρατορίας των Σελευκιδών, που βασιζόταν στη Συρία και τη Μεσοποταμία. Η νίκη του Αυτοκράτορα Αντιόχου Γ' εναντίων των Αιγυπτίων στη Μάχη του Πανείου, οδήγησε την Ιουδαία στα χέρια των Σελευκιδών. Ο εβραϊκός πληθυσμός είχε άλλωστε βοηθήσει τον Αντίοχο στην πολιορκία του Μπαρι, της οχυρής βάσης της αιγυπτιακής φρουράς στην Ιερουσαλήμ και ανταμείφθηκαν για αυτή τους την προσφορά με ένα διάταγμα που αναγνώριζε την εβραϊκή θρησκευτική αυτονομία, όπως και την απαγόρευση της εισόδου αλλόθρησκων και μη αγνών ζώων στις τελετές του Ναού. Παρά την κατοχυρωμένη θρησκευτική τους ελευθερία, πολλοί Εβραίοι ενστερνίστηκαν στοιχεία του Ελληνιστικού τρόπου ζωής, παρακινούμενοι από την ελκυστικότητα του, αποβλέποντας στην επίδειξη κοινωνικού στάτους. Είναι προφανές ότι η συμμόρφωση με τις επιταγές μιας ιμπεριαλιστικής κουλτούρας διευκόλυνε την είσοδο στην πολιτική σκηνή και εξασφάλιζε την υλική ευδαιμονία. Δημιουργήθηκαν, κατ' αυτό τον τρόπο, ελληνιστικές ελίτ Εβραίων. Το φαινόμενο αυτό προκάλεσε ενστάσεις των πιο συντηρητικών, που συχνά συγκρούστηκαν με τους εξελληνισμένους ομοεθνείς τους.
μικρογραφία|521x521εσ|Ο Μέγας Αλέξανδρος δεν όρισε διάδοχο στο θρόνο του. Οι στρατηγοί του, μετά από πολέμους 40 ετών διαχώρισαν την αυτοκρατορία ως εξής. μικρογραφία|296x296εσ|Φωτογραφία του αρχαιολογικού χώρου κατά την διάρκεια των ανασκαφώνΣτα 175 π.Χ, στον θρόνο της Αυτοκρατορίας των Σελευκιδών ανέβηκε ο Αντίοχος Δ' ο Επιφανής. Λίγο αργότερα, ο Ιάσων διεκδίκησε την θέση του Μεγίστου Αρχιερέα του Ισραήλ - μια θέση που προηγουμένως κατείχε ο αδερφός του Ονίας Γ'. Ο Ιάσων, όντας βαθύτατα εξελληνισμένος, υποσχέθηκε αύξηση των φόρων και ίδρυση των δομών μιας κλασσικής ελληνικής πόλης κράτους, συμπεριλαμβανομένου ενός Γυμνασίου και ενός εφηβείου. Πράγματι, το αίτημα του ικανοποιήθηκε, τέλεσε όμως τα καθήκοντά του μόλις για 42 μήνες, αφού έπειτα ανατράπηκε από τους Αμμωνίτες. Στο μεταξύ, ο Αντίοχος είχε ήδη πραγματοποιήσει τη δεύτερη εισβολή του στην Αίγυπτο (169 π.Χ.) όπου και κατατρόπωσε τις στρατιές του Πτολεμαίου. Εντούτοις, οι επιτυχίες του δεν ευοδώθηκαν. Η πρόθεσή του να ενσωματώσει το πτολεμαϊκό βασίλειο ανησύχησε το αναπτυσσόμενο ρωμαϊκό κράτος, που απαίτησε την διακοπή των επιχειρήσεων. Και ενώ ο Αντίοχος βρισκόταν στην Αίγυπτο, στην Ιουδαία διαδόθηκε ψευδής φήμη ότι σκοτώθηκε. Εκμεταλλευόμενος την κατάσταση, ο Ιάσων συγκέντρωσε 1000 οπαδούς του και αποπειράθηκε να καταλάβει την πόλη. Το εγχείρημά του δεν καρποφόρησε, όμως η είδηση έφτασε στον Αντίοχο ο οποίος, φοβούμενος μια νέα εξέγερση, βάδισε προς την Ιερουσαλήμ, την οποία και λεηλάτησε σφαγιάζοντας χιλιάδες. Αναιρώντας τα μέτρα του πατέρα του, στη συνέχεια επίταξε το θησαυροφυλάκιο του Ναού, και εξέδωσε νόμους σύμφωνα με τους οποίους οι παραδοσιακές εβραϊκές τελετές απαγορεύθηκαν, ενώ ξεκίνησαν εβραϊκοί διωγμοί. Όπως ήταν φυσικό, διακόπηκε η λειτουργία του Ναού, καταργήθηκε η αργία του Σαββάτου και απαγορεύθηκε η περιτομή.μικρογραφία|363x363εσ|Ανασκαφή σε χώρο στάθμευσης έφερε στο φως το χώρο του οχυρού
Οικοδόμηση
Προκειμένου να εδραιώσει την κυριαρχία του στην πόλη, να παρακολουθήσει τα γεγονότα γύρω από το Όρος του Ναού και να προστατεύσει το ελληνίζον τμήμα της Ιερουσαλήμ, ο Αντίοχος εγκαθίδρυσε φρουρά:
'' 33 καὶ ᾠκοδόμησαν τὴν πόλιν Δαυὶδ τείχει μεγάλῳ καὶ ἰσχυρῷ, πύργοις ὀχυροῖς, καὶ ἐγένετο αὐτοῖς εἰς ἄκραν. ''
'' 34 καὶ ἔθηκαν ἐκεῖ ἔθνος ἁμαρτωλόν, ἄνδρας παρανόμους, καὶ ἐνίσχυσαν ἐν αὐτῇ. ''
36 καὶ ἐγένετο εἰς ἔνεδρον τῷ ἁγιάσματι καὶ εἰς διάβολον πονηρὸν τῷ ᾿Ισραὴλ διαπαντός
Παλαιά Διαθήκη, ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ Α΄, 1: 33-36 Το όνομα Άκρα αντλείται από την ελληνική λέξη "ακρόπολις" και δηλώνει την υπερυψωμένη οχυρή τοποθεσία σε μια πόλη. Στην Ιερουσαλήμ, η λέξη αποκτά και μια διαφορετική ερμηνεία: αποτελεί σύμβολο του αντι-ιουδαικού παγανισμού- είναι ένα οχυρό για τους "ασεβείς και δόλιους". Σε κάθε περίπτωση, η ιδανική του τοποθεσία επέτρεπε στην φρουρά του, που απαρτιζόταν τόσο από Έλληνες όσο και από Εβραίους, να επιβλέπουν καλά την πόλη.
Οι καταπιεστικοί νόμοι του Αντίοχου έρχονται, σε συνδυασμό με τα παραπάνω, να συναντήσουν σκληρή αντίσταση από τον αυτόχθονα πληθυσμό. Μάλιστα, όταν ο Αντίοχος ήταν απασχολημένος στην Ανατολή το 167, ένας ιερέας ονόματι Ματταθίας της Μοντιίν, ηγήθηκε ενός ακόμα επαναστατικού κινήματος κατά της Αυτοκρατορίας. Μιας κίνησης που τόσο οι αρχές των Σελευκιδών όσο και το εξελληνισμένο τμήμα της πόλης υποτίμησαν, με αποτέλεσμα, το 164, ο Ιούδας Μακκαβαίος να ελευθερώσει τα Ιεροσόλυμα και να αποκαταστήσει τον Ναό. Αξιοσημείωτο είναι ότι ενώ η πόλη γρήγορα παραδόθηκε, το φρούριο και οι υπερασπιστές του συνέχιζαν να αντιστέκονται στην στενή πολιορκία του Μακκαβαίου, καταφέρνοντας μάλιστα να ειδοποιήσουν τον Αυτοκράτορα (πλέον τον Αντίοχο Ε') ζητώντας την υποστήριξή του. Η άφιξη της αυτοκρατορικής στρατιάς στην Μπεθ-Ζουρ ανάγκασε τον Μακκαβαίο να εγκαταλείψει τα σχέδιά του και να αντιμετωπίσει ανοιχτά τον Αντίοχο. Στην Μάχη της Beth-Zechariah, που ακολούθησε, οι Σελευκίδες κέρδισαν για πρώτη φορά τους Μακκαβαίους, με τον Ιούδα να υποχρεώνεται να τραπεί σε φυγή. Έκτοτε η Άκρα εξακολούθησε να αποτελεί σημαντικό οχυρό των Σελευκιδών για δύο δεκαετίες, σε πείσμα των πολυάριθμων προσπαθειών της Ασμοναϊκής δυναστείας να εκτοπίσει τη ελληνική φρουρά.
Καταστροφή
Ο Ιούδας δολοφονήθηκε το 160 π.Χ. και τον διαδέχτηκε ο αδερφός του Ιωνάθαν, ο οποίος και προσπάθησε να αποκόψει τον ανεφοδιασμό της Άκρας. Ο Ιωνάθαν είχε ήδη συγκεντρώσει άντρες για την ανέγερση τοίχους, υποχρεώθηκε ωστόσο να αντιμετωπίσει το στρατό των Σελευκιδών υπό την ηγεσία του Δίοδοτου Τρύφωνα στη Σκυθόπολη. Ο Τρύφον, αποφεύγοντας την κατά μέτωπο αναμέτρηση, αιχμαλώτισε και στη συνέχεια δολοφόνησε τον Ιονάθαν, που προηγουμένως είχε προσκαλέσει σε διαπραγμάτευση. Τα ινία έπειτα ανέλαβε ο Σίμον, επίσης αδερφός του Ιούδα, ο οποίος πολιόρκησε και τελικά κατέλαβε την Άκρα το 141 π.Χ.
Οι πληροφορίες για την τελική μοίρα της Άκρας αντλούνται από δύο πηγές που αντιφάσκουν. Σύμφωνα με τον Ιώσηπο, ο Σίμον κατεδάφισε το φρούριο αφού εξόρισε τους ενοίκους του, και έπειτα μετέτρεψε το λόφο σε λατομείο ούτως ώστε με τις εξορύξεις να απωλέσει το προνόμιο του ύψους, που τον καθιστούσε ιδανικό για οχυρή θέση. Αντίθετα, το βιβλίο των Μακκαβαίων προτείνει μια διαφορετική συνέχεια: '' 52 καὶ ἔστησε κατ᾿ ἐνιαυτὸν τοῦ ἄγειν τὴν ἡμέραν ταύτην μετ᾿ εὐφροσύνης. καὶ προσωχύρωσε τὸ ὄρος τοῦ ἱεροῦ τὸ παρὰ τὴν ἄκραν· καὶ ᾤκει ἐκεῖ αὐτὸς καὶ οἱ παρ᾿ αὐτοῦ. ''
O Bezalel Bar-Kochva προτείνει μια διαφορετική θεωρία: Σύμφωνα με αυτή, το κάστρο χρησιμοποιούνταν ακόμα το 139 π.Χ., όταν ο Αντίοχος Ζ' ο Σιδήτης το διεκδίκησε από τον Σίμωνα, μαζί με τις Γιάφα και Γεζέρ, δυο εξελληνισμένες πόλεις που είχαν κατακτηθεί από τον τελευταίο. Ο Σίμον ήταν πρόθυμος να διαπραγματευτεί την τύχη των δύο πόλεων, αρνήθηκε όμως να παραδώσει και την Άκρα. Με αυτό τον τρόπο σφραγίστηκε και η μοίρα του κάστρου φράζοντας τους δρόμους των Σελευκιδών προς την Ιερουσαλήμ. Εντούτοις, όταν ο Αντίοχος κατέλαβε τελικά την πόλη στα χρόνια της βασιλείας του Ίρκανου όλα τα αιτήματά του ικανοποιήθηκαν, όχι όμως και η εγκατάσταση ελληνικής φρουράς, απλούστατα λόγω της απουσίας καταλύματος αφού η Άκρα είχε προηγουμένως γκρεμισθεί, γύρω στα 130 π.Χ..
Πρώτος Ιουδαϊκός Πόλεμος
Ο Ιώσηπος περιγράφει την Άκρα, αναφέροντάς την ως "Κάτω Πόλη", κατά το ξέσπασμα του Πρώτου Ιουδαικού Πολέμου. Γνωστοποιεί, έτσι, την εσωτερική διαμάχη μεταξύ δύο ιουδαϊκών παρατάξεων. Η μια εξ αυτών είχε ως ηγέτη της τον Ιωάννη της Gischala, ο οποίος και έλεγχε το Όρος του Ναού και τμήμα της Κάτω Πόλης, που περιλάμβανε το Ophel και την κοιλάδα Kindron. Η αντίπαλη παράταξη είχε ως επικεφαλής της των Σίμωνα μπαρ Γκιορα ο οποίος έλεγχε την "Πάνω Πόλη" όπου και είχε εγκατασταθεί, στον πύργο του Ιππικού. Στην συνέχεια βέβαια τον εγκατέλειψε, μαζί με τμήμα της Κάτω Πόλης, μέχρι το μεγάλο τείχος της κοιλάδας Kindron και την Κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Τελικά, όταν ο ρωμαϊκός στρατός κατέλαβε την Κάτω Πόλη, έβαλαν φωτιά στα οικήματα της Άκρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ιερουσαλήμ Κατηγορία:Κάστρα στο Ισραήλ
Μακεδόνας
Ως Μακεδόνας μπορεί να αναφέρεται:
Μαντ Ντογκ Βασόν
Ο Μωρίς Βασόν (Joseph Maurice Régis Vachon, 1 Σεπτεμβρίου 1929 − 21 Νοεμβρίου 2013) ήταν Καναδός πρώην επαγγελματίας παλαιστής, γνωστός και ως Μαντ Ντογκ Βασόν.
Προσωπική ζωή
Γεννήθηκε στο Μόντρεαλ του Κεμπέκ στον Καναδά. Τα αδέρφια του, Πολ και Βίβιαν είναι επίσης παλαιστές, όπως και η ανιψιά του, Λυνά Βασόν. Έχει παντρευτεί τρεις φορές και έχει αποκτήσει έξι παιδιά, εφτά εγγόνια και δύο δισέγγονα.
Εταιρείες
Η ενασχόλησή του με την επαγγελματική πάλη, ξεκίνησε το 1950 και διήρκεσε τέσσερις δεκαετίες, αφού αποσύρθηκε το 1986. Είναι γνωστός για την περίοδο που αγωνίστηκε στο AWA, όπου ήταν ένας από τους καλύτερους αντιπαθητικούς παλαιστές βάση σεναρίου.
Νίκανδρος ο Κολοφώνιος
Ο Νίκανδρος ο Κολοφώνιος (2ος αιώνας π.Χ.), ήταν Έλληνας μαθηματικός, φαρμακοποιός, γεωπόνος, βοτανολόγος, ιατρός και γραμματικός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κλάρο, κοντά στην Κολοφώνα, γιος του Δαμαίου, όπου η οικογένειά του ήταν υπεύθυνη από γενιά σε γενιά για το ιερατείο του Απόλλωνα, υπήρξε και ο ίδιος ιερεύς του Απόλλωνα. Άκμασε κατά τη βασιλεία του Αττάλου Γ' της Περγάμου. Ήταν σύγχρονος του Αράτου και του Θεοκρίτου.
Έργα του
Από έναν αρκετό αριθμό βιβλίων που έγραψε τόσο σε πρόζα όσο και σε έμμετρο στίχο, μόνο δύο διασώζονται ολόκληρα. Αυτά είναι:
Τρία επιγράμματα του Νίκανδρου από τον Στέφανο του Μελέαγρου σώζονται στην Παλατινή Ανθολογία (VII 435, VII 526, IX 503A).
Άλλα έργα που είχε συγγράψει ο Νίκανδρος ο Κολοφώνιος που δεν έχουν όμως διασωθεί είναι:
Μαντ Ντογκ Βασόν
Διακρίσεις
Στην καριέρα του, διάρκειας 36 ετών, κατέκτησε 34 τίτλους, ομαδικούς ή ατομικούς. Το 2010, προς τιμήν της προσφοράς του στον χώρο της επαγγελματικής πάλης, εισήχθη στο τιμητικό WWE Hall of Fame.
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές
Siri
Siri (προφ. ) ονομάζεται ένας εικονικός βοηθός που αποτελεί μέρος των λειτουργικών συστημάτων iOS, iPadOS, watchOS, macOS και tvOS της Apple Inc. Ο βοηθός χρησιμοποιεί φωνητικά ερωτήματα και διεπαφή χρήστη φυσικής γλώσσας για να απαντά σε ερωτήσεις, να κάνει συστάσεις και να εκτελεί ενέργειες μεταβιβάζοντας αιτήματα σε ένα σύνολο διαδικτυακών υπηρεσιών. Το λογισμικό προσαρμόζεται στις προσωπικές γλωσσικές συνήθειες, τις αναζητήσεις και τις προτιμήσεις των χρηστών, με τη συνεχή χρήση. Τα λαμβάνοντα αποτελέσματα εξατομικεύονται εάν ο χρήστης έχει συνδεθεί στο iCloud. H Siri μπορεί να ενεργοποιηθεί πατώντας το κουμπί αρχικής οθόνης ή το κουμπί Siri αλλιώς λέγοντας Hey Siri (το Hey Siri πρέπει να έχει ενεργοποιηθεί και ρυθμιστεί).
Η Siri ήταν αρχικά διαθέσιμη μόνο για το iPhone 4S στο iOS 5. Με το iOS 6, ο βοηθός μπόρεσε να χρησιμοποιηθεί σε iPad 3ης ή νεότερης γενιάς, iPhone 5 και τέλος iPad mini και iPod touch 5ης γενιάς. Το πρώτο Apple Watch με υποστήριξη Siri ανακοινώθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 2014. Ακριβώς ένα χρόνο αργότερα, κυκλοφόρησε η Apple TV 4ης γενιάς, το οποίο υποστήριζε κι αυτό τη Siri. Με την κυκλοφορία του macOS Sierra, ο φωνητικός βοηθός κατέφτασε και στους προσωπικούς υπολογιστές της εταιρείας. Στο παρελθόν, οι ενημερώσεις στο λειτουργικό σύστημα επέκτειναν συχνά το εύρος των λειτουργιών, με τους επικριτές να λένε ότι αυτό το λογισμικό υπόκειται σε ανταγωνισμό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λογισμικό Apple Κατηγορία:Λογισμικό iOS
Φώτος Μπόμπορης
Ο Φώτος Μπόμπορης, ή κατά το λογιότερο Φώτιος Μπόμπορης (? - 28.2.1826), από την Κρανιά Πρέβεζας ήταν οπλαρχηγός και πολιτικός στην Επανάσταση του 1821, πληρεξούσιος Σουλιωτών στην Α΄ Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου.
Βιβλιογραφικές παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Συνθήκη των Τιράνων (1915)
Η Συνθήκη των Τιράνων ήταν συμφωνία η οποία υπεγράφη μεταξύ της σερβικής βασιλικής κυβερνήσεως και της αλβανικής κυβερνήσεως στις 28 Ιουνίου 1915.
Πλαίσιο
Στις 17 Σεπτεμβρίου 1914, ο Εσάντ Πασάς Τοπτανί, πρωθυπουργός κυβερνήσεως με έδρα το Δυρράχιο υπέγραψε μαζί με τον πρόεδρο του σερβικού συμβουλίου, Νίκολα Πάσιτς, ένα πρώτο σύμφωνο, το οποίο δημιούργησε ισχυρούς δεσμούς μεταξύ της Αλβανίας, η οποία είχε μόλις ανεξαρτητοποιηθεί, και της Σερβίας.
Στις 29 Μαΐου 1915, η κυβέρνηση του Βελιγραδίου απέστειλε στράτευμα 20,000 στρατιωτών προκειμένου να διατηρήσει την επιρροή της στην Αλβανία, εντός της οποίας η κατάσταση ήταν ασταθής. Το συγκεκριμένο στράτευμα κατέφθασε στα Τίρανα στις 9 Ιουνίου του ιδίου έτους. Κατά την διάρκεια των ημερών που ακολούθησαν, οι σερβικές στρατιωτικές μονάδες πέτυχαν να θέσουν υπό τον έλεγχό τους το κεντρικό τμήμα της χώρας, ενώ μαυροβουνιακά στρατεύματα κατέλαβαν τη Σκόδρα.
Υπογραφή
Η συνθήκη υπεγράφη στις 28 Ιουνίου 1915, από τον Λιούμπομιρ Γιοβάνοβιτς, Υπουργό Εσωτερικών Υποθέσεων της Σερβίας, και τον Εσάντ Πασά Τοπτανί, ηγέτη της αλβανικής πλευράς, καθώς και επικεφαλής κυβερνήσεως με έδρα το Δυρράχιο.
Όροι της συμφωνίας
Η συνθήκη επικύρωνε την συμφωνία η οποία είχε υπογραφεί τον Σεπτέμβριο του 1914 μεταξύ του Εσάντ Πασά Τοπτανί και της σερβικής κυβερνήσεως. Η συνθήκη επέτρεπε, ως αποτέλεσμα, στη Σερβία, στα πλαίσια στρατιωτικής συμμαχίας, να πραγματοποιεί στρατιωτικές επιχειρήσεις στην Αλβανία, κατόπιν εκκλήσεως του Πασά Τοπτανί.
Σαιντ-Μαρί (Ρεϋνιόν)
Το Σαιντ-Μαρί (γαλλικά: Sainte-Marie) είναι γαλλική κοινότητα στον υπερπόντιο νομό και περιοχή της Ρεϋνιόν.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιντ-Μαριέν (γαλλικά: Sainte-Mariens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ρεϋνιόν
Στεφανιαία αύλακα
Δομή
Υπάρχουν δύο στεφανιαίες αύλακες στην καρδιά, συμπεριλαμβανομένων των αριστερών και δεξιών στεφανιαίων αυλακώσεων.
Αριστερή στεφανιαία αύλακα
Η αριστερή στεφανιαία αύλακα προέρχεται πίσω από την πνευμονική αρτηρία και ταξιδεύει προς τα κάτω χωρίζοντας τον αριστερό κόλπο και την αριστερή κοιλία. Η θέση της αριστερής στεφανιαίας αύλακας σημειώνεται από τον κυκλικό κλάδο της αριστερής στεφανιαίας αρτηρίας και του στεφανιαίου κόλπου.
Δεξιά στεφανιαία αύλακα
Η δεξιά στεφανιαία αύλακα ξεκινά εμπρός και άνω στη στερνοπλεύρινη επιφάνεια της καρδιάς. Η θέση της επισημαίνεται από τη θέση της δεξιάς στεφανιαίας αρτηρίας και της μικρής καρδιακής φλέβας. Η δεξιά στεφανιαία αύλακα διαχωρίζει τον δεξιό κόλπο και την κολπική απόφυση του από τη δεξιά κοιλία καθέτως. Στη συνέχεια, η δεξιά στεφανιαία αύλακα περνά κάτω από τη διαφραγματική επιφάνεια της καρδιάς και διασχίζει προς τα αριστερά.
Κλινική σημασία
Η αριστερή στεφανιαία αύλακα συχνά παραμελείται στην ηχοκαρδιογραφία. Ως αποτέλεσμα, οι φυσιολογικές παραλλαγές και τα σπάνια παθολογικά ευρήματα μπορούν να παραληφθούν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανατομία της καρδιάς
Συστήματα υποστήριξης διοίκησης
Ένα εκτελεστικό πληροφοριακό σύστημα (αγγλ. executive information system) είναι ένας τύπος του συστήματος διαχείρισης πληροφοριών που προορίζεται για τη διευκόλυνση και την υποστήριξη της πληροφόρησης και λήψης αποφάσεων για τις ανάγκες των ανώτερων στελεχών, παρέχοντας εύκολη πρόσβαση σε εσωτερικές και εξωτερικές πληροφορίες που σχετίζονται με την επίτευξη των στρατηγικών στόχων του οργανισμού. Γενικά θεωρείται ως μια εξειδικευμένη μορφή του συστήματος υποστήριξης λήψης αποφάσεων (ή αλλιώς decision support system).
Η έμφαση του εκτελεστικού πληροφοριακού συστήματος δίνει στις γραφικές απεικονίσεις και στην εύκολη χρήση διασυνδετικών μέσων (αγγλ. interface). Επίσης δίνει προτεραιότητα στην ισχυρή αναφορά και στην ιεράρχηση (drill-down) των δυνατοτήτων. Σε γενικές γραμμές, εκτελεστικό πληροφοριακό σύστημα είναι για όλη την επιχείρηση ένα σύστημα υποστήριξης λήψης αποφάσεων (αγγλ. DSS) που βοηθούν τα ανωτάτου επιπέδου στελέχη να αναλύουν, να συγκρίνουν, και να τους προβάλλονται οι τάσεις των σημαντικών μεταβλητών ώστε να μπορούν να παρακολουθούν την απόδοση και τον εντοπισμό ευκαιριών και προβλημάτων. Τα εκτελεστικά πληροφοριακά συστήματα και οι τεχνολογίες αποθήκευσης δεδομένων (αγγλ. data warehousing) συγκεντρώνουν ένα μέρος της αγοράς.
Τα τελευταία χρόνια, ο όρος εκτελεστικό πληροφοριακό σύστημα έχει χάσει δημοτικότητα υπέρ της επιχειρηματικής ευφυΐας (αγγλ. business intelligence).