cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γαριφαλόδενδρο
Ιστορία
Είναι γνωστό ότι ο Αδόλφος Χίτλερ (1889-1945), το σιχαινόταν και ήταν της γνώμης ότι απ'όλες τις ράτσες των μπαχαρικών, η χειρότερη, ήταν η ράτσα του μοσχοκαρφιού: «Δεν άφησε γραπτά ίχνη σχετικά με το θέμα αυτό, αλλά όλοι οι οικείοι του γνώριζαν την απέχθειά του για το μπαχαρικό αυτό, που τόσο συχνά χρησιμοποιείται στο ψήσιμο των κρεάτων, που μπήγεται εύκολα στην ταπεινωμένη διαφάνεια του κρεμμυδιού, σωστή βόμβα Ορσίνι σε μινιατούρα, με απόκρυφες εκρήξεις στα βάθη της κατσαρόλας» (Ανήθικες Συνταγές).
Χαρακτηριστικά
Το ύψος του δέντρου φτάνει τα 12 μέτρα, τα φύλλα του είναι μικρά με πολλούς αδένες και διατάσσονται αντίθετα.
Ως μπαχαρικό
Το γαρίφαλο είναι ένα από τα πιο παλιά και σημαντικά μπαχαρικά με όμορφο καυτερό άρωμα και καυτερή δυνατή, αρωματική γεύση. Κάθε δέντρο παράγει γύρω στα 35 κιλά οφθαλμούς που μαζεύονται γύρω στα τέλη Αυγούστου με αρχές Σεπτεμβρίου και αποξηραίνονται το χειμώνα με έκθεση στο δυνατό ήλιο.
Είναι γνωστό ότι οι αρχαίοι Αιγύπτιοι το χρησιμοποιούσαν τριμμένο, στις μούμιες τους. Φαίνεται δε ότι χωρίς αυτό, δεν θα υπήρχαν έως σήμερα οι μούμιες των φαραώ.
Χιώτικο γαρίφαλο
Ένα γαρίφαλο από τη Χίο. Το μνημονεύει ο ευτράπελος ποιητής Καισάριος Δαπόντες (1713-1784), ως κάτι μεταξύ των εκλεκτότερων γεύσεων και αρωμάτων της εποχής του:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλλωπιστικά δέντρα Κατηγορία:Μυρτοειδή Κατηγορία:Αρωματικά φυτά Κατηγορία:Χλωρίδα της Ασίας Κατηγορία:Χλωρίδα της Ινδονησίας Κατηγορία:Μπαχαρικά Κατηγορία:Θεραπευτικά φυτά
Μονοκύτταρος οργανισμός
thumb|right|[[Βαλόνια βεντρικόσα|Βαλόνια Βεντρικόσα (Valonia ventricosa) ένα από τα μεγαλύτερα μονοκύτταρα είδη]]
Μονοκύτταρος οργανισμός είναι ο ζωντανός οργανισμός που αποτελείται από ένα και μόνο κύτταρο, σε αντιδιαστολή με έναν πολυκύτταρο οργανισμό, που αποτελείται από πολλά κύτταρα. Ιστορικά, οι μονοκύτταροι οργανισμοί μερικές φορές αναφερόταν ως «μονάδες».
Τα προκαρυωτικά, η πλειοψηφία των πρωτίστων, και κάποια είδη μυκήτων είναι μονοκύτταροι οργανισμοί. Παρόλο που μερικοί από αυτούς τους οργανισμούς ζουν σε αποικίες, εξακολουθούν να είναι μονοκύτταροι οργανισμοί. Αυτοί οι οργανισμοί ζουν μαζί, αλλά κάθε κύτταρο στην αποικία αυτή είναι ίδιο. Ωστόσο, κάθε κύτταρο πρέπει να εκτελεί όλες τις διεργασίες ζωής για να επιζήσει. Σε αντιδιαστολή, ακόμη και οι απλούστεροι πολυκύτταροι οργανισμοί έχουν εξειδικευμένα κύτταρα που το καθένα εξαρτάται και από άλλα προκειμένου να επιζήσει.
Από την άλλη, το Candidatus Magnetoglobus multicellularis, συγκενικό με τα δελταπρωτοβακτήρια (Deltaproteobacteria), είναι πολυκύτταρο προκαρυωτικό. Δεν είναι μονοκύτταρο ον, ούτε μια αποικία προκαρυωτικών.
Οι περισσότεροι μονοκύτταροι οργανισμοί είναι μικροσκοπικού μεγέθους και έτσι ταξινομούνται στους μικροοργανισμούς. Ωστόσο, κάποια μονοκύτταρα πρώτιστα και βακτήρια είναι μακροσκοπικά, δηλαδή ορατά και από «γυμνό» οφθαλμό. Μερικά παραδείγματα μονοκύτταρων οργανισμών περιλαμβάνουν:
Αναφορές και σημειώσεις
Κατηγορία:Ζωντανοί οργανισμοί
Δήμος Ταρραφάλ
Ο Δήμος Ταρραφάλ (πορτογαλικά: Tarrafal) είναι ένας δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου. Βρίσκεται στο Νησί Σαντιάγο. Έχει έκταση 112,4 τ.χλμ. και πληθυσμό 18.565 κατοίκων (2010). Πρωτεύουσα είναι η Ταρραφάλ.
Γεωγραφία
Ο Δήμος Ταρραφάλ βρίσκεται νότια του Πράσινου Ακρωτηρίου και βόρεια του νησιού Σαντιάγο. Έχει έκταση 112,4 τ.χλμ.. Είναι σε έκταση ο δέκατος έκτος μεγαλύτερος δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου μετά μετά το Μπόα Βίστα, το Πόρτο Νόβο, το Σάο Φιλίπε, το Μάιο, το Σάο Βισέντε, το Πράια, το Ριμπέιρα Μπράβα, το Σάντα Καταρίνα, το Δήμος Σάντα Καταρίνα ντο Φόγκο, το Σάντα Κρουζ, το Σαλ, το Ριμπέιρα Γκράντε, το Ριμπέιρα Γκράντε ντε Σαντιάγο, το Σάο Ντομίνγκος και το Ταρραφάλ ντε Σάο Νικολάου.
Ενορίες
Ο Δήμος Ταρραφάλ συμπεριλαμβάνει μόνο μία ενορία:
Δημογραφία
Ο Δήμος Ταρραφάλ έχει πληθυσμό 18.565 κατοίκων (2010) με πυκνότητα 160 κατοίκων ανά τ.χλμ. Είναι σε πληθυσμό ο ένατος μεγαλύτερος δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου, μετά το Πράια, το Σάο Βισέντε, το Σάντα Καταρίνα, το Σάντα Κρουζ, το Σαλ, το Σάο Φιλίπε, τον Δήμο Ριμπέιρα Γκράντε και το Πόρτο Νόβο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
τ τ
Ποδοσφαιρική Ένωση Καραϊβικής
Η Ποδοσφαιρική Ένωση Καραϊβικής (αγγλικά: Caribbean Football Union, CFU) αποτελεί το ανώτατο όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στην Καραϊβική, καθώς και τη Γουιάνα, το Σουρινάμ και τη Γαλλική Γουιάνα. Αντιπροσωπεύει 25 ομοσπονδίες μέλη της FIFA, καθώς και 6 ομοσπονδίες που δεν είναι συνδεδεμένες με τη FIFA. Η ένωση ιδρύθηκε τον Ιανουάριο του 1978 και οι ομοσπονδίες μέλη δραστηριοποιούνται στην περιοχή ευθύνης της CONCACAF.
Η Ένωση έγινε γνωστή διεθνώς το 2011, όταν αποκαλύφθηκε ότι ο Μοχάμεντ Μπιν Χαμάμ, ο υποψήφιος για την προεδρία της FIFA, είχε προσφέρει 40.000 δολλάρια σε κάθε εθνική ομοσπονδία εκπρόσωπο της CFU στις 10 Μαΐου του 2011. Αρκετές είχαν αποδεχθεί την προσφορά. Ο πρόεδρος της CFU Τζακ Γουόρνερ ήταν να διερευνηθεί από τη FIFA, αλλά μετά την παραίτησή του, η έρευνα σταμάτησε. Η παραίτηση του είχε ως αποτέλεσμα, αρκετά από τα πιο σημαίνοντα μέλη της CFU να έχουν αποπεμφθούν από το ποδόσφαιρο και τις συνεδριάσεις της CFU.
Τον Ιανουάριο του 2012, ο Ντάμιεν Χιούζ, ο γενικός γραμματέας της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Ανγκουίλας (AFA) διορίστηκε γενικός γραμματέας της CFU.
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες
Ρουμεϊσά Σουλτάνα
Ήταν μητέρα του Ηγεμόνα Μεχμέτ, της Μιχρισάχ Σουλτάν του Ηγεμόνα Αχμέτ και της Σαχ Σουλτάν της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Η μητέρα της ήταν μία Γαλλίδα μοδίστρα και ο πατέρας της ήταν ένας Βόσνιος ζωγράφος. Το αληθινό της όνομα ήταν Νάντια Φράνκος. Όταν η Νάντια ήταν 12 ήρθε στο χαρέμι​​. Με την ομορφιά και την εξυπνάδα της καταφέρε να προσελκύσει την προσοχή και έγινε Χασεκί του Ηγεμόνα Μουσταφά. Κατάφερε μάλιστα να κερδίσει την πρώτη παλλακίδα του Μουσταφά, την Αϊσέ Χατούν η οποία ζήλευε πολύ την Ρουμεϊσά.
Άλμπερτ Ισαάκ Μπεζερίδης
Ο Άλμπερτ Ισαάκ Μπεζερίδης (9 Αυγούστου 1908 — 1 Ιανουαρίου 2007) ήταν Αμερικανός ελληνοαρμενικής καταγωγής μυθιστοριογράφος και σεναριογράφος, από τους πρωτοπόρους του φιλμ νουάρ.
Ρουμεϊσά Σουλτάνα
Βιογραφία
Το 1546 γέννησε τον πρώτο γιο της Ηγεμόνα Μεχμέτ. Γέννησε επίσης άλλα 3 παιδιά, τον Ηγεμόνα Ορχάν, το 1552, ο οποιος πέθανε σε βρεφική ηλικία,την Σαχ Σουλτάν, το 1547 και την Μιχρισάχ Σουλτάν. Μετά την εκτέλεση του Ηγεμόνα Μουσταφά το 1553, η Ρουμεϊσά Σουλτάν με την μητέρα του Μουσταφά, Μαχιντεβράν Σουλτάν και τα παιδιά της μετακόμισε στην Προύσα.
Άλμπερτ Ισαάκ Μπεζερίδης
Η ζωή και το έργο του
Γεννήθηκε ως Albert Isaac Bezzerides στη Σαμψούντα της Τουρκίας και σε ηλικία ενός έτους εγκαταστάθηκε στην Αμερική μαζί με τους μετανάστες γονείς του (ο πατέρας του ήταν Έλληνας και η μητέρα του Αρμένισσα). Έργάστηκε ως οδηγός σε φορτηγό και σπούδασε ηλεκτρολόγος μηχανικός στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, στο Μπέρκλυ. Συγχρόνως ξεκίνησε να ασχολείται με το γράψιμο. Οι εμπειρίες του από τη δουλεία του ως οδηγού, η επαφή του με τους εργάτες και η διαφθορά αποτέλεσαν το υλικό για το πρώτο του μυθιστόρημα The Long Haul το 1938 το οποίο μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο δύο χρόνια αργότερα με τίτλο They Drive by Night (στην Ελλάδα προβλήθηκε με τον τίτλο Η φόνισσα) με πρωταγωνιστές τους Τζορτζ Ραφτ και Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ. Μέχρι το 1959 είχε υπογράψει το σενάριο πολλών ταινιών όπως: Desert Fury (1947), Άνθρωποι του αίματος (1949), On Dangerous Ground (1952), Track of the Cat (1954) και Kiss Me Deadly (1955) κ.α.. Ήταν συνδημιουργός της σειράς γουέστερν The Big Valley.
Ρουμεϊσά Σουλτάνα
Βιογραφία
Στην ηλικία των έξι ετών ο γιος της, Ηγεμόνας Μεχμέτ στραγγαλίστηκε με εντολή του Σουλεϊμάν Α' τον Μεγαλοπρεπή,όπως γινόταν μετά την εκτέλεση κάποιου ηγεμόνα,εκτελούσαν τους γιούς τους. Μετά το θάνατο του γιου της μετακόμισε στη Σμύρνη και εγκαταστάθηκε εκεί. Στη Σμύρνη η Ρουμεϊσά αποκαλούνταν Καντινεφέντι και ήταν απολύτως σεβαστή. Πέθανε στη Σμύρνη.
Κατηγορία:Οθωμανοί
Άλμπερτ Ισαάκ Μπεζερίδης
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί μυθιστοριογράφοι
Μπόρις Παπαντόπουλος
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Παπαντόπουλος γεννήθηκε στη λουτρόπολη Μπαντ Χόνεφ της τότε Γερμανικής Αυτοκρατορίας ήταν γιος του Ελληνορρώσου ευγενή Κωνσταντίνου Παπανδοπούλου και της Κροάτισσας τραγουδίστριας της όπερας Μάγια Στρότσι-Πέσιτς. «Γεννηθείς και ανατραφείς σε μια οικογένεια που ήταν πάντοτε στενά συνδεδεμένη με τη μουσική και το θέατρο», ο Μπόρις αφιερώθηκε από πολύ νωρίς στη μουσική. Ξεκίνησε με ιδιωτικά μαθήματα πιάνου και στη συνέχεια σπούδασε σύνθεση στη Μουσική Ακαδημία στο Ζάγκρεμπ (όπου παρακολούθησε τις διαλέξεις των Ντούγκαν, Λότκα και Ντόμπρονιτς, και απεφοίτησε από την τάξη του Μπλαγκόι Μπέρσα το 1929). Επίσης στη Βιέννη, στο «Νέο Ωδείο της Βιέννης» (Neues Wiener Konservatorium), σπούδασε διεύθυνση ορχήστρας υπό τον Ντιρκ Φοκ, από το 1928 μέχρι το 1930. Κατά τη διάρκεια δύο περιόδων (1928-1934 και 1938-1946) διεύθυνε την ορχήστρα του Κροατικού Συλλόγου Τραγουδιού στο Ζάγκρεμπ, ενώ ταυτοχρόνως από το 1931 έως το 1934 είχε θέση διευθυντή ορχήστρας του Κροατικού Μουσικού Ινστιτούτου και της χορωδίας «Ιβάν Φιλίποβιτς» της Ενώσεως Τραγουδιστών Εκπαιδευτικών, την οποία ίδρυσε ο ίδιος το 1933. Από το 1935 έως το 1938, δίδασκε στην Κρατική Μουσική Σχολή στο Σπλιτ, ενώ κατά τη διάρκεια του πολέμου, από το 1940 έως το 1945, ήταν διευθυντής ορχήστρας της Όπερας του Ζάγκρεμπ (και από το 1943 έως το 1945 διευθυντής της Όπερας). Μεταπολεμικώς διετέλεσε διευθυντής της Όπερας της Ριέκα (τα έτη 1946-1948 και 1953-1959), ενώ από το 1948 έως το 1953 ήταν μαέστρος της όπερας και δάσκαλος στο Σαράγεβο. Επανέλαβε τη σταδιοδρομία του στο Ζάγκρεμπ (το διάστημα 1959-1968) και την ολοκλήρωσε στην Όπερα του Σπλιτ (το διάστημα 1968-1974). Υπήρξε επίσης τακτικός συνεργάτης του Θεάτρου Komedija στο Ζάγκρεμπ, καθώς και της Συμφωνικής Ορχήστρας του Καΐρου. Απεβίωσε στο Ζάγκρεμπ σε ηλικία 85 ετών. Το 1968 είχε τιμηθεί με το ετήσιο κροατικό Βραβείο Βλαντίμιρ Νάζορ για το σύνολο της μουσικής προσφοράς του.
Το έργο του
Οι νεανικές επιλογές του Παπαντόπουλου χαρακτηρίστηκαν από το «εθνικό μουσικό στιλ», όπως λέγεται, δηλαδή από μοτίβα από τη δημοτική μουσική (είτε απευθείας αντιγραφή της μελωδίας, είτε με την έννοια της δομής της πρώτης ύλης και της τροπικής κλίμακας), ενώ οι κοσμοπολίτικες επιρροές ήταν επίσης αξιοσημείωτες: η εφαρμογή στοιχείων τεχνικής συνθέσεως του νεοκλασικού στιλ: πολυφωνική δομή, με μπαρόκ ενέργεια και ρυθμική κίνηση, αλλά και στοιχειώδεις «πινελιές» ιμπρεσιονιστικών και εξπρεσιονιστικών μουσικών ιδιωμάτων. Μαζί με τη μεταχείριση των οργάνων, που ενέχει μεγάλες απαιτήσεις δεξιότητας και τεχνικής, πολύ ορατά είναι η αισιοδοξία και η γαλήνη που διαπερνούν τη μουσική στο έπακρο. Οι γνώστες του έργου του συνθέτη της νεανικής δημιουργικής περιόδου του επιλέγουν ως τα πιο επιτυχημένα έργα του το Laudamus (Slavoslovije), καντάτα για σόλο φωνές, μικτή χορωδία και ορχήστρα, τη Sinfonietta για ορχήστρα εγχόρδων, το Zlato (= «χρυσός», μπαλέτο με τραγούδι), το Concerto da camera (για σόλο σοπράνο, βιολί και επτά έγχορδα) και τα πιο σημαντικά θρησκευτικά έργα: το ορατόριο για σόλο φωνές και ανδρική χορωδία Muka Gospodina našega Isukrsta (= «Το πάθος του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού»), και το Hrvatska misa (= «Κροατική Θεία Λειτουργία») για σολίστ και μικτή χορωδία.
Στην ώριμη δημιουργική του περίοδο, ο Παπαντόπουλος διατηρεί στοιχεία του ιδιώματος της παραδοσιακής μουσικής, αλλά επίσης εισάγει τα επιτεύγματα του μουσικού «μοντερνισμού της Βιέννης» (Wiener Moderne). Αυτή η περίοδος, που περιστρέφεται γύρω από τον χρονικό άξονα του τέλους του Β 'Παγκόσμιου Πολέμου (1945), διήρκεσε μέχρι περίπου το 1956, και οδήγησε σε μια σειρά από πολύ επιτυχημένες συνθέσεις: Συμφωνία αρ. 2, Poema o Neretvi (= «Ποίημα για τον Νερέτβα»), Stojanka majka Knežopoljka (ένα μουσικό ποίημα για σοπράνο, χορωδία και μεγάλη ορχήστρα), Obnova (= «Ανόρθωση», συμφωνική κίνηση για μεγάλη ορχήστρα).
Με την πάροδο του χρόνου η μουσική του Παπαντόπουλου έγινε πιο τραχιά στην αρμονία και τη μελωδία. Στα μέσα της δεκαετίας του 1950 ενσωμάτωσε στα τεχνικά συνθετικά στοιχεία του τον δωδεκαφθογγισμό, την τζαζ (π.χ. στο Κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα Νο. 3, στο Ψηφιδωτό για κλασσικό κουαρτέτο εγχόρδων και κουαρτέτο τζαζ, στο Capriccio για σόλο βιολί και κουαρτέτο τζαζ, στο Ein Orchestermosaik και άλλα έργα). Αργότερα εισήλθε στο έργο του η ελαφρά μουσική, όπως και τεχνικές συνθέσεως της μουσικής avant-garde, αν και διετήρησε μια απόσταση από μερικά από αυτά, υποβάλλοντάς τα σε ορισμένες περιπτώσεις σε ειρωνεία ή παρωδία. Η προέλευση μέρους του έργου του συνθέτη των δεκαετιών του 1960 και του 1970 σχετίζεται με τις εμφανίσεις και τις γνωριμίες του με μουσικούς στην τότε διαιρεμένη Γερμανία (Δυτική και Ανατολική), όπου είχε ευκαιρίες να συναντήσει εξέχουσες καλλιτεχνικές προσωπικότητες, καθώς και πρόσφατη ευρωπαϊκή μουσική δημιουργία.
Οι επί ιδεολογικού εδάφους αισθητικές κοσμοθεωρίες δεν εμπόδισαν ποτέ τον Παπαντόπουλο στην επιλογή μη μουσικών θεμάτων για τα δικά του έργα: πάντα βρήκε, στο καθένα τους, γενικές ιδέες, βαθιές πανανθρώπινες αξίες. Στην αρχή βρήκε μη μουσικά ερεθίσματα σε θέματα που σχετίζονται με τα παλαιότερα στρώματα της λαϊκής παραδόσεως - σε «θρύλους, εθιμικές τελετές και μύθους», π.χ. στα έργα του Svatovske, Dodolice Op. 2, Zlato και Utva zlatokrila. Αργότερα, μετά το 1950, αντλεί περιέργως έμπνευση από φαινομενικά αντίθετες κοσμοθεωρίες: Ταυτοχρόνως έγραφε συνθέσεις θρησκευτικών θεμάτων - από την Κροατική Θεία Λειτουργία με ίχνη και στοιχεία του γλαγολιτικού μέλους, το Osorski rekvijem και την Pučka poljička misa, μέχρι την καντάτα Jubilate και μια σειρά από μικρότερα θρησκευτικά έργα, και από την άλλη συνέθετε μνημειώδη έργα σοσιαλιστικού ρεαλισμού, εμπνευσμένα από την ιδεολογία και την ποιητική του μεταπολεμικού σοσιαλιστικού καθεστώτος και του Λαϊκού Απελευθερωτικού Πολέμου, όπως το μουσικο-ποιητικό έργο Pasija po srcu (= «Πάθος κατά την καρδιά»), το ποιητικό-μουσικό «όραμα» Credo, το 1943 (κύκλος τραγουδιών σε στίχους του Ιβάν Γκόραν Κόβατσιτς), καθώς και συνθέσεις που εμπνέονται από την ιστορία της Κροατίας (τις καντάτες Libertas, Pohvala Dubrovniku, Non bene pro toto libertas venditur auro, Mile Gojslavica και το «τρίπτυχο» για μικτή χορωδία και μεγάλη συμφωνική ορχήστρα Istarske freske).
Ο Παπαντόπουλος συνέχισε να συνθέτει με σθένος και έμπνευση σχεδόν μέχρι την ημέρα του θανάτου του, συμπληρώνοντας 65 χρόνια δημιουργίας σε σύνολο 85 ετών ζωής. Σε όλα αυτά τα έργα απέδειξε τον εαυτό του ως άριστο κάτοχο της τέχνης του. Υπήρξε ένας έξυπνος μουσικός με ανεξάντλητη και φρέσκια έμπνευση, πολύ καλός στην τεχνική διαδικασία της συνθέσεως και άριστος γνώστης των μουσικών μορφών και των τεχνικών ικανοτήτων τόσο των οργάνων, όσο και της φωνής. Πέρα από τις πολλές συναυλίες και σόλο έργα για μεμονωμένα όργανα, ο συνθέτης άφησε ένα αξιοσημείωτο ίχνος στο μπαλέτο και την όπερα της εποχής του. Οι έξι όπερές του (Amfitrion, Rona, Sunčanica, Madame Buffault, Kentervilski duh και Požar u operi''se ) και 15 μπαλέτα έχουν δείξει την αξία τους ως «κομμάτια για ανθολόγηση» στις πολλές επαναλαμβανόμενες παραστάσεις τους στην Κροατία και σε όλο τον κόσμο. Συνέθεσε εξάλλου μουσική και για έναν εντυπωσιακό αριθμό θεατρικών παραγωγών και κινηματογραφικών ταινιών. Επίσης συνέθεσε για παιδιά και νέους (για παραστάσεις μαριονετών, ορχηστρικές συνθέσεις και συναυλίες).
Πολλά έργα του διαθέτουν ένα αυθεντικό και χαρακτηριστικά δικό του, «παπαντοπουλικό» ανάλαφρο και μεταδοτικό μουσικό χιούμορ (από τονικό παιχνίδισμα γεμάτο φωτεινότητα και γυρίσματα, έως ένα τραχύ μουσικό γκροτέσκο), στο οποίο συχνά αναφέρει μοτίβα άλλων συνθετών: Γκροτέσκο για τούμπα, πιάνο και κρουστά, Ποπ κοντσέρτο για δύο πιάνα και ορχήστρα, Μαγεμένος αυλός, Παπαντοπουλιάδα (Papandopulijada), Divertimento alla pasticcio και άλλα). Δεν είναι δυνατόν να δοθεί μια συνοπτική, λιτή και ταυτόχρονα ολοκληρωμένη αξιολόγηση του τεράστιου έργου του Παπαντόπουλου τη σημερινή εποχή, καθώς δεν είναι προσιτές οι περισσότερες παρτιτούρες. Ωστόσο, ο Ντουμπράνκο Ντετόνι, συνθέτης ο ίδιος, έκανε μια προσπάθεια προς αυτή την κατεύθυνση και σύμφωνα με τα λόγια του: «Εάν ήταν απαραίτητο να διατυπώσουμε κάποιο είδος ορισμού, τότε θα πρέπει να αναζητηθεί μια σύνοψη του έργου του Παπαντόπουλου σε ένα είδος αναμίξεως όλων των σημαντικότερων σύγχρονων επιρροών από την παγκόσμια μουσική σε συνδυασμό με ρυθμικά, μελωδικά και αρμονικά χαρακτηριστικά της κροατικής παραδοσιακής/δημοτικής μελωδίας». Ανεξάρτητα από το χρόνο της συνθέσεως ή τον στιλιστικό ή μουσικό εκφραστικό προσανατολισμό, «η μουσική του Παπαντόπουλου εγκαθιστά πολύ εύκολα και αυθόρμητα μια άμεση επαφή με τον ακροατή», και οι μουσικοί χαίρονται να την παίζουν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κροάτες συνθέτες Κατηγορία:Κλασικοί συνθέτες του 20ού αιώνα Κατηγορία:Συνθέτες όπερας
Νόσος Γκρέιβς
Η νόσος Γκρέιβς (Graves) είναι η πιο συχνή μορφή θυρεοτοξίκωσης και μπορεί να εμφανιστεί σε οποιαδήποτε ηλικία, πιο συχνά στις γυναίκες παρά στους άνδρες. Καλείται νόσος Graves προς τιμήν του Robert Graves, ο οποίος παρείχε μια από τις πρώτες λεπτομερείς περιγραφές της διαταραχής αυτής, στις αρχές του 19ου αιώνα. Στη Νόσο Graves τα Β-λεμφοκύτταρα συνθέτουν ανοσοσφαιρίνες που συνδέονται στον υποδοχέα της TSH στον θυρεοειδή. Τα λεμφοκύτταρα αυτά δεν ρυθμίζουν όμως την παραγωγή των ανοσοσφαιρινών με τρόπο ανάλογο με αυτόν της έκκρισης της TSH από την υπόφυση. Ως αποτέλεσμα αυτού είναι η παγίδευση ιωδίου από τον θυρεοειδή και η σύνθεση τόσο της Τ4, όσο και της Τ3 είναι αυξημένες. Αυξάνει δε και το μέγεθος του θυρεοειδούς, με αποτέλεσμα να παρατηρείται βρογχοκήλη.
Ο θυρεοειδής αποτελεί το μεγαλύτερο όργανο του ανθρώπινου σώματος το οποίο είναι εξειδικευμένο για ενδοκρινική λειτουργία (4). Λειτουργία του αποτελεί η έκκριση επαρκούς ποσότητας θυρεοειδικών ορμονών, κατά κύριο λόγο της Τ4 και της Τ3. Οι θυρεοειδικές ορμόνες προάγουν τη φυσιολογική αύξηση και ανάπτυξη και ρυθμίζουν έναν αριθμό ομοιοστατικών λειτουργιών, στις οποίες περιλαμβάνεται η παραγωγή ενέργειας και θερμότητας.
Τερλάνο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Μπολτσάνο
Νόσος Γκρέιβς
Συμπτώματα
Οι κλινικές εκδηλώσεις του υπερθυρεοειδισμού περιλαμβάνουν αυξημένο βασικό μεταβολικό ρυθμό, ο οποίος συνδυάζεται με απώλεια βάρους, εφίδρωση και δυσανεξία στη ζέστη, ταχεία και πιο έντονη καρδιακή συστολή, μυική αδυναμία και απίσχνανση, τρόμο, δυσκολία συγκέντρωσης και μεταβολές στην ανάπτυξη των τριχών και της υφής του δέρματος. Επειδή η TSH διεγείρει όλες τις περιοχές του θυρεοειδούς, ο αδένας διογκώνεται συμμετρικά και είναι συχνά ψηλαφητός κατά την κλινική εξέταση.
Εκτός από τη διόγκωση και την υπολειτουργία του θυρεοειδούς, μια μειοψηφία ατόμων με νόσο Graves αναπτύσσουν μια ιδιόμορφη διηθητική ανωμαλία των εξοφθαλμιών μυών. Όταν αυτή η διηθητική οφθαλμοπάθεια είναι σοβαρή, βλάπτει τη μυική λειτουργία προκαλώντας διπλωπία (διπλή όραση) και μία προς τα εμπρός προεξοχή των οφθαλμών (εξόφθαλμος). Ακόμη λιγότερο συχνά, οι ασθενείς με νόσο Graves αναπτύσσουν μια διηθητική δερματοπάθεια στο δέρμα των κάτω άκρων που ονομάζεται προκνημιαίο μυξοίδημα. Η πάχυνση του δέρματος παρατηρείται σε εντοπισμένες περιοχές και είναι παθολογικά διαφορετική από τη γενικευμένη πάχυνση και τραχύτητα που παρατηρείται στον υποθυρεοειδισμό (γενικευμένο μυξοίδημα).
Δερματοπάθεια
Η θυρεοειδική δερματοπάθεια εκδηλώνεται με πάχυνση του δέρματος, ιδιαίτερα πάνω από τη κατώτερη περιοχή της κνήμης, λόγω της συσσώρευσης γλυκοζοαμινογλυκανών. Είναι σχετικά σπάνια και εμφανίζεται στο 2-3% περίπου των ασθενών με νόσο Graves. Συνήθως σχετίζεται με οφθαλμοπάθεια και με πολύ υψηλό τίτλο των TSH-R Ab στον ορό. Μερικές φορές η δερματοπάθεια αφορά όλο το κατώτερο τμήμα του κάτω άκρου και μπορεί να επεκταθεί και στο άκρο πόδι. Η οστική προσβολή (οστεοπάθεια), με υποπεριοστικό σχηματισμό οστού και οίδημα είναι ιδιαίτερα εμφανής στα μετακάρπια οστά αν και είναι σπάνιο εύρημα. Ένα άλλο πιο συχνό εύρημα της Νόσου Graves είναι η αποκόλληση των νυχιών.
Εργαστηριακά ευρήματα
Ο συνδυασμός υψηλής FT4 και κατασταλμένης TSH θέτει τη διάγνωση του υπερθυρεοειδισμού. Αν υπάρχουν σημεία από τους οφθαλμούς, η διάγνωση της νόσου Graves μπορεί να γίνει χωρίς περαιτέρω διερεύνηση. Αν δεν υπάρχουν σημεία από τους οφθαλμούς και ο ασθενής είναι υπερθυρεοειδικός, με ή χωρίς βρογχοκήλη, πρέπει να γίνει η δοκιμασία πρόσληψης ραδιενεργού ιωδίου. Η υψηλή πρόσληψη είναι διαγνωστική της νόσου Graves ή της τοξικής οζώδους βρογχοκήλης. Η χαμηλή πρόσληψη παρατηρείται σε ασθενείς με υπερθυρεοειδισμό που υποχωρεί αυτόματα, όπως στην υποξεία θυρεοειδίτιδα ή σε μια έξαρση της θυρεοειδίτιδας Hashimoto. Χαμηλή πρόληψη παρατηρείται επίσης σε ασθενείς που είναι φορτωμένοι με ιώδιο, λαμβάνουν θεραπεία με T4 ή σπάνια σχετίζεται με τεράτωμα της ωοθήκης που περιέχει θυρεοειδικό ιστό. Αν και η FT4 και η TSH είναι υψηλές, τότε τίθεται η υποψία του υποφυσιακού όγκου που εκκρίνει TSH ή των συνδρόμων της γενικευμένης υποφυσιακής αντίστασης. Αν η FT4 είναι φυσιολογική και η TSH κατασταλμένη, πρέπει να ελεγχθεί η FT3, η οποία είναι υψηλή στα πρώιμα στάδια της νόσου Graves ή σε τοξικά αδενώματα που εκκρίνουν T3. Η χαμηλή FΤ3 απαντάται στο σύνδρομο του ευθυρεοειδικού ασθενούς και σε ασθένειες που λαμβάνουν κορτικοειδή ή ντοπαμίνη.
Τα αντιθυρεοειδικά αυτοαντισώματα anti-Tg και anti-ΤΡΟ συναντώνται συνήθως τόσο στη Νόσο Graves όσο και στη θυρεοειδίτιδα Hashimoto, αλλά τα αντισώματα TSH-R Ab είναι ειδικά για τη νόσο Graves. Αυτό μπορεί να βοηθήσει στη διαγνωστική προσέγγιση του απαθή υπερθυρεοειδικού ασθενούς ή του ασθενούς που παρουσιάζει μονόπλευρο εξόφθαλμο, χωρίς άλλα κλινικά σημεία ή εργαστηριακά ευρήματα της Νόσου Graves. Το σπινθηρογράφημα με 123Ι ή με Tc είναι χρήσιμο για την αξιολόγηση του μεγέθους του αδένα και της παρουσίας θερμών ή ψυχρών όζων. Εφόσον οι υπερευαίσθητες αναλύσεις της TSH ανιχνεύουν την καταστολή της TSH, σπάνια υπάρχει ένδειξη για τη διενέργεια της δοκιμασίας της TRH. Ο έλεγχος των οφθαλμικών κογχών με αξονική και μαγνητική τομογραφία προκαλεί διόγκωση των μυών στους περισσότερους ασθενείς με νόσο Graves, ακόμα και όταν δεν υπάρχουν κλινικές ενδείξεις οφθαλμοπάθειας. Σε ασθενείς με οφθαλμοπάθεια, η διόγκωση των οφθαλμικών μυών μπορεί να είναι εντυπωσιακή.
Νεογνική νόσος Graves
Ιδιαίτερος τύπος της Νόσου Graves είναι η νεογνική (McKenzie και Zakarija, 1978). Αυτή δεν οφείλεται στην παραγωγή θυρεοδιεγερτικών αντισωμάτων από τα ίδια τα νεογνά, αλλά στη μεταβίβαση τους από την πάσχουσα μητέρα μέσα από τον πλακούντα στο νεογνό. Η κατάσταση είναι βαριά, με θνητότητα 10-15%.
Θεραπεία
Αν και για το σύνδρομο της Νόσου Graves ευθύνονται αυτόνομοι μηχανισμοί, η αντιμετώπιση της αφορά κυρίως τον έλεγχο του υπερθυρεοειδισμού. Υπάρχουν διαθέσιμες τρεις μέθοδοι, με ικανοποιητικά αποτελέσματα.
Θεραπεία με αντιθυρεοειδικά φάρμακα
Η θεραπεία αυτή είναι πιο χρήσιμη σε ασθενείς μικρής ηλικίας, με μικρό θυρεοειδή και ήπια νόσο. Τα φάρμακα χορηγούνται μέχρι η νόσος να παρουσιάσει αυτόματη ύφεση. Αυτό συμβαίνει στο 20-40% των ασθενών, που θεραπεύονται από 6 μήνες έως 15 χρόνια. Αν και είναι η μόνη θεραπεία που αφήνει τον θυρεοειδή άθικτο, εντούτοις απαιτεί μακροχρόνια παρακολούθηση και η επίπτωση της υποτροπής είναι υψηλή. Η θεραπεία με τα αντιθυρεοειδικά φάρμακα ξεκινάει σε γενικές γραμμές με μεγάλες δόσεις. Όταν ο ασθενής γίνει κλινικά ευθυρεοειδικός, τότε μπορεί να ακολουθήσει η θεραπεία συντήρησης, με μια χαμηλότερη πρωινή δόση.
Χειρουργική θεραπεία
Η υφολική θυρεοειδεκτομή αποτελεί τη θεραπεία εκλογής για τους ασθενείς με πολύ μεγάλο θυρεοειδή ή με πολυοζώδη βρογχοκήλη. Ο ασθενής προετοιμάζεται με αντιθυρεοειδικά φάρμακα μέχρι να γίνει ευθυρεοειδικός (περίπου 6 εβδομάδες). Επιπλέον, για 2 εβδομάδες πριν την επέμβαση, ο ασθενής λαμβάνει κορεσμένο διάλυμα ιωδιούχου καλίου, 5 σταγόνες επί δύο φορές την ημέρα. Το σχήμα αυτό έχει αποδεχθεί εμπειρικά ότι μειώνει την αγγειοβρίθεια του αδένα και απλοποιεί την επέμβαση. Η ολική θυρεοειδεκτομή συνήθως δεν είναι απαραίτητη, εκτός και αν ο ασθενής παρουσιάζει βαριά και εξελισσόμενη οφθαλμοπάθεια. Αν όμως παραμείνει μεγάλη ποσότητα θυρεοειδικού ιστού, η νόσος μπορεί να υποτροπιάσει. Οι περισσότεροι χειρουργοί αφήνουν 2-3 γρ. θυρεοειδικού ιστού σε κάθε πλευρά του τραχήλου. Πολλοί ασθενείς όμως χρειάζονται υποκατάσταση με θυρεοειδικές ορμόνες μετά τη θυρεοειδεκτομή για τη νόσο Graves.
Θεραπεία με ραδιενεργό ιώδιο
Το ιωδιούχο (131Ι) νάτριο αποτελεί τη θεραπεία εκλογής για τους περισσότερους ασθενείς άνω των 21 ετών. Σε πολλούς ασθενείς χωρίς καρδιακή νόσο, το ραδιενεργό ιώδιο μπορεί να χορηγηθεί αμέσως, σε δόση 80-120 μCi/g βάρους του θυρεοειδή, όπως αυτό υπολογίζεται με τη κλινική εξέταση και το γραμμικό σπινθηρογράφημα με 123Ι. (Η δοσολογία διορθώνεται ως προς την πρόσληψη ιωδίου βάση του παρακάτω τύπο).
131Ι (μCi/g) x Εκτιμώμενο βάρος (g) του θυρεοειδούς x 100/24ωρη πρόσληψη RAI = Θεραπευτική δόση του 131Ι σε μCi
Μετά τη χορήγηση του ραδιενεργού ιωδίου, ο αδένας συρρικνώνεται και ο ασθενής γίνεται ευθυρεοειδικός μέσα σε μια περίοδο 6-12 εβδομάδων. Σε πιο ηλικιωμένους ασθενείς και σε εκείνους με καρδιακή νόσο ή αλλά ιατρικά προβλήματα, με σοβαρή θερεοτοξίκωση, ή με μεγάλο θυρεοειδή (>100 γρ.), είναι επιθυμητή η επίτευξη ευθυρεοειδικής κατάστασης πριν τη θεραπεία με 131Ι. Για τον σκοπό αυτό προτιμάται η προθεραπεία με μεθιμαζόλη, παρά με προπυλθειουρακίλη, γιατί η προπυλθειουρακίλη αναστέλλει την πρόσληψη του ραδιενεργού ιωδίου για εβδομάδες ή για μήνες μετά τη διακοπή της, ενώ η ανασταλτική δράση της μεθιμαζόλης στην πρόσληψη του ραδιενεργού ιωδίου εξαλείφεται μέσα σε 24 ώρες. Οι ασθενείς θεραπεύονται συνήθως με μεθιμαζόλη, μέχρι να γίνουν ευθυρεοειδικοί. Η φαρμακευτική αγωγή διακόπτεται τότε για 5-7 ημέρες και υπολογίζεται η θεραπευτική δόση όπως περιγράφτηκε πιο πάνω. Επειδή σε ασθενείς με υποκείμενα ιατρικά προβλήματα είναι συνήθως επιθυμητή η καταστροφή του μεγαλύτερου μέρους του αδένα, η δόση του 131Ι μπορεί να είναι ελαφρώς μεγαλύτερη από τη συνηθισμένη.
Η βασική επιπλοκή της θεραπείας με ραδιενεργό ιώδιο είναι ο υποθυρεοειδισμός, ο οποίος τελικά αναπτύσσεται στο 80% ή και περισσότερο, των ασθενών που θεραπεύονται ικανοποιητικά. Βέβαια, η επιπλοκή αυτή μπορεί να αποτελεί την καλύτερη διαβεβαίωση ότι ο ασθενής δεν θα παρουσιάσει υποτροπή του υπερθυρεοειδισμού. Η FT4 και η TSH ορού πρέπει να παρακολουθούνται και όταν αναπτυχθεί υποθυρεοειδισμός πρέπει να χορηγείται αμέσως θεραπεία υποκατάστασης με 0,05-0,2 mg λεβοθυροξίνης ημερησίως. Ο υποθυρεοειδισμός μπορεί να εμφανιστεί μετά από κάθε τύπο θεραπείας της νόσου Graves, ακόμα και μετά από θεραπεία με αντιθυρεοειδικά φάρμακα. Σε μερικούς ασθενείς, η τελική κατάληξη της αυτοάνοσης θυρεοειδικής νόσου μπορεί να είναι η εξαντλημένη νόσος Graves. Γι' αυτό, όλοι οι ασθενείς με νόσο Graves χρειάζονται διά βίου παρακολούθηση, για να είναι σίγουρο ότι παραμένουν ευθυρεοειδικοί.
Η επιλογή της θεραπείας ποικίλλει, ανάλογα με τη φύση και τη σοβαρότητα της νόσου και τις επικρατούσες απόψεις.
Πηγές
Γκρειβς
Όαση Ξάνθης
Η Όαση είναι ορεινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης, το οποίο βρίσκεται σε απόσταση 16 χλμ. Β. από την Ξάνθη και 4 χλμ. Α.-ΝΑ. από τη Σμίνθη (έδρα δήμου). Πολιτισμικά συμπεριλαμβάνεται στα Πομακοχώρια της Ξάνθης (όπως και όλα της περιοχής) και στα πομάκικα λέγεται Λέτνιτσα. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1961 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Μύκης. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μύκης του Δήμου Μύκης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 96 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ξάνθης Κατηγορία:Δήμος Μύκης Κατηγορία:Πομακοχώρια
Φυσικός αριθμός
right|thumb|Οι φυσικοί αριθμοί μπορούν να χρησιμοποιηθούν για μετρήσεις (ένα μήλο, δύο μήλα, τρία μήλα, ...) Στα μαθηματικά, οι φυσικοί αριθμοί είναι εκείνοι που χρησιμοποιούνται για τη μέτρηση («υπάρχουν έξι νομίσματα στο τραπέζι») και για τη σύγκριση («υπάρχουν περισσότερες καρέκλες από τους πίνακες»). Μια μεταγενέστερη έννοια είναι εκείνη ενός ονομαστικού αριθμού, ο οποίος χρησιμοποιείται μόνο για την ονομασία.
Δεν υπάρχει καθολική συμφωνία για το αν θα συμπεριλαμβάνεται το μηδέν στο σύνολο των φυσικών αριθμών: μερικοί ορίζουν τους φυσικούς αριθμούς να είναι οι θετικοί ακέραιοι 1, 2, 3,... ενώ για άλλους ο όρος προσδιορίζει τους μη-αρνητικούς ακέραιους 0, 1, 2, 3, .... Ο πρώτος ορισμός είναι ο παραδοσιακός, με τον τελευταίο ορισμό να εμφανίζεται για πρώτη φορά τον 19ο αιώνα. Μερικοί συγγραφείς χρησιμοποιούν τον όρο φυσικό αριθμό αποκλείοντας το 0 και ακέραιο αριθμό για να το συμπεριλάβουν. Άλλοι χρησιμοποιούν τον όρο ακέραιο αριθμό κατά τρόπο που να περιλαμβάνει τόσο το μηδέν όσο και τους αρνητικούς ακέραιους, δηλαδή ως ισοδύναμο του ακεραίου  όρου.
Ιδιότητες των φυσικών αριθμών που σχετίζονται με τη διαιρετότητα, όπως η κατανομή των πρώτων αριθμών, μελετούνται στη θεωρία αριθμών. Προβλήματα σχετικά με την καταμέτρηση και την διάταξη, όπως ο διαμερισμός και η απαρίθμηση, μελετούνται στη συνδυαστική.
Ιστορία των φυσικών αριθμών και το καθεστώς του μηδενός
Οι φυσικοί αριθμοί είχαν τις ρίζες τους στις λέξεις που χρησιμοποιούνται για να μετρήσουν τα αντικείμενα, ξεκινώντας με τον αριθμό 1.
Το πρώτο μεγάλο βήμα προς την αφαίρεση ήταν η χρήση των συστημάτων αρίθμησης για να αντιπροσωπεύσουν τους αριθμούς. Αυτό επέτρεψε να αναπτυχθούν συστήματα για την καταγραφή μεγάλων αριθμών. Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι ανέπτυξαν ένα ισχυρό σύστημα αρίθμησης με διάφορα ιερογλυφικά για το 1, 10, αλλά και για όλες τις δυνάμεις του 10 έως και πάνω από 1 εκατομμύριο. Μια πέτρα λιθοτεχνίας από Καρνάκ, που χρονολογείται γύρω στο 1500 π.Χ. και τώρα βρίσκεται στο μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι, απεικονίζει το 276 ως 2 εκατοντάδες, 7 δεκάδες, και 6 μονάδες, και ομοίως για τον αριθμό 4.622. Οι Βαβυλώνιοι είχαν ένα αξιόλογο σύστημα αρίθμησης που βασιζόταν κυρίως στους αριθμούς 1 και 10.
Ένα μεταγενέστερο βήμα ήταν η ανάπτυξη της ιδέας ότι το 0 μπορεί να θεωρηθεί ως ένας αριθμός, με το δικό του ψηφίο. Η χρήση του ψηφίου 0 με αξιολογικό συμβολισμό (μέσα σε άλλους αριθμούς) χρονολογείται ήδη από το 700 π.Χ. από τους Βαβυλώνιους, αλλά παραλείπεται ένα τέτοιο ψηφίο όταν θα ήταν το τελευταίο σύμβολο στον αριθμό. Οι πολιτισμοί των Ολμέκων και των Μάγια χρησιμοποίησαν το 0 ως ξεχωριστό αριθμό ήδη από τον 1ο αιώνα π.Χ., αλλά η χρήση αυτή δεν είχε εξαπλωθεί πέρα από την Κεντρική Αμερική. Η χρήση του ψηφίου 0 στη σύγχρονη εποχή ξεκίνησε από την Ινδό μαθηματικό Βραχμαγκούπτα το 628. Ωστόσο, το 0 είχε χρησιμοποιηθεί ως ένας αριθμός στα μεσαιωνικά (για τον υπολογισμό της ημερομηνίας του Πάσχα), αρχίζοντας από τον Διονύσιο τον Μικρό το 525, χωρίς να συμβολίζεται από ένα ψηφίο (σύμφωνα με τους Λατινικούς αριθμούς δεν υπήρχε ένα σύμβολο για το 0) αντί του συμβόλου χρησιμοποιήθηκε το nulla ή τοnullae, γενική της nullus, η λατινική λέξη "τίποτα", χρησιμοποιήθηκε για να υποδηλώσει μια τιμή 0.
Η πρώτη συστηματική μελέτη των αριθμών ως αφαιρέσεις (δηλαδή, ως αφηρημένες οντότητες συνήθως πιστώνεται στους αρχαίους Έλληνες φιλόσοφους, στον Πυθαγόρα και στον Αρχιμήδη. Στα στοιχεία του Ευκλείδη συναντούμε τον πρώτο ορισμό των φυσικών αριθμών: «[α΄] Μονάς ἐστιν, καθ' ἣν ἕκαστον τῶν ὄντων ἓν λέγεται. [β΄] Ἀριθμὸς δὲ τὸ ἐκ μονάδων συγκείμενον πλῆθος.» (Στοιχεία, βιβλίο VII, όροι κγ΄). Με βάση τον παραπάνω ορισμό ο μικρότερος φυσικός αριθμός είναι το "2", καθώς το "1" είναι η ιδεατή μονάδα, η οποία θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι δεν αντιπροσωπεύει αριθμό.
Ανεξάρτητες μελέτες, επίσης, εμφανίστηκαν κατά τις αντίστοιχες χρονικές περιόδους στην Ινδία, στην Κίνα και στην Κεντρική Αμερική.
Αρκετοί ορισμοί των φυσικών αριθμών αναπτύχθηκαν τον 19ο αιώνα. Με τους ορισμούς αυτούς ήταν βολικό να περιλαμβάνεται το 0 (που αντιστοιχεί στο κενό σύνολο) ως ένα φυσικός αριθμός. Το να συμπεριλαμβάνεται και το 0 είναι πλέον η κοινή σύμβαση μεταξύ των επιστημόνων της βασικής θεωρίας, της λογικής και της πληροφορικής. Πολλοί άλλοι μαθηματικοί περιλαμβάνουν επίσης το 0, αν και ορισμένοι έχουν διατηρήσει την παλαιότερη παράδοση και λαμβάνουν ότι το 1 είναι ο πρώτος φυσικός αριθμός. Μερικές φορές, το σύνολο των φυσικών αριθμών συμπεριλαμβανομένου και του μηδενός καλείται σύνολο ακεραίων αριθμών ή μετρήσιμων αριθμών. Από την άλλη πλευρά, ο ακέραιος στα λατινικά για το «σύνολο», είναι οι ακέραιοι, που συνήθως υφίστανται για τους αρνητικούς και θετικούς ακέραιους αριθμούς (και το 0) μαζί.
Σημείωση
Οι μαθηματικοί χρησιμοποιούν N ή \mathbb{N} (Ένα N στο μαυροπίνακα, εμφανίζεται ως  σε Unicode) για να αναφερθούν στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Αυτό το σύνολο είναι αριθμητικά άπειρο: είναι άπειρο αλλά μετρήσιμο εξ ορισμού. Αυτό εκφράζεται επίσης λέγοντας ότι ο απόλυτος αριθμός του συνόλου είναι aleph-null (\aleph_0).
Για να είμαστε σαφείς για το αν το 0 περιλαμβάνεται ή όχι, μερικές φορές ένα ευρετήριο (ή εκθέτης) προστίθεται στο "0", στην πρώτη περίπτωση, ένας εκθέτης "*" στη δεύτερη περίπτωση προστίθεται ο δείκτης "1"
Μερικοί συγγραφείς που αποκλείουν το 0 από τους φυσικούς αριθμούς μπορεί να διακρίνουν το σύνολο των θετικών ακέραιων παραπέμποντας στους τελευταίους, σαν φυσικούς αριθμούς με το μηδέν, ακέραιους αριθμούς, ή αριθμούς μέτρησης, συμβολίζοντάς τους με  W. Άλλοι χρησιμοποιούν το P συμβολισμό για τους θετικούς ακέραιους αν δεν υπάρχει κίνδυνος σύγχυσης αυτού με τους πρώτους αριθμούς. } Σε αυτή την περίπτωση, μια δημοφιλής σημειογραφία είναι να χρησιμοποιήσετε ένα P για θετικούς ακέραιους (το οποίο εκτείνεται στη χρήση του N για αρνητικούς ακεραίους, και το   Z για το 0.
Βασικοί θεωρητικοί δηλώνουν συχνά το σύνολο όλων των φυσικών αριθμών συμπεριλαμβανομένου του 0 με το πεζό ελληνικό γράμμα ω. Αυτό απορρέει από την αναγνώριση ενός τακτικού αριθμού από το σύνολο των τακτικών αριθμών.
Αλγεβρικές ιδιότητες
Η πρόσθεση (+) και ο πολλαπλασιασμός (×) για τους φυσικούς αριθμούς έχουν αρκετές αλγεβρικές ιδιότητες:
Ιδιότητες
Κάποιος μπορεί να καθορίσει αναδρομικά μια πρόσθεση για τους φυσικούς αριθμούς θέτοντας a + 0 = a και a + S(b) = S(a + b) για όλα τα a, b. Εδώ τοS πρέπει να διαβαστεί ως "διάδοχος". Αυτό μετατρέπει τους φυσικούς αριθμούς (N, +) σε ένα αντιμεταθετικό μονοειδές με ουδέτερο στοιχείο το 0, το λεγόμενο ελεύθερο μονοειδές ικανοποιεί την ιδιότητα ακύρωσης και μπορεί να ενσωματωθεί σε μια ομάδα (με τη μαθηματική έννοια της ομάδας λέξης ). Η μικρότερη ομάδα που περιέχει τους φυσικούς αριθμούς είναι οι ακέραιοι.
Εάν το 1 ορίζεται ως S(0), στη συνέχεια b + 1 = b + S(0) = S(b + 0) = S(b). Δηλαδή, b + 1είναι απλώς αμέσως επόμενο του b.
Αναλόγως, δεδομένου ότι η προσθήκη έχει οριστεί, ένας πολλαπλασιασμός × μπορεί να οριστεί μέσω a × 0 = 0 καιa × S(b) = (a × b) + a. Αυτό μετατρέπεται (N*, ×) σε ένα ελεύθερο αντιμεταθετικό μονοειδές με ουδέτερο στοιχείο το 1. Μια γεννήτρια για αυτό το μονοειδές είναι το σύνολο των πρώτων αριθμών. Η πρόσθεση και ο πολλαπλασιασμός είναι συμβατές πράξεις, οι οποίες εκφράζονται στην  επιμεριστική ιδιότητα: a × (b + c) = (a × b) + (a × c). Αυτές οι ιδιότητες της πρόσθεσης και του πολλαπλασιασμού κάνουν τους φυσικούς αριθμούς ένα στιγμιότυπο του αντιμεταθετικού ημιδακτυλίου. Οι ημιδακτύλιοι είναι μια αλγεβρική γενίκευση των φυσικών αριθμών όπου ο πολλαπλασιασμός δεν είναι απαραίτητα ευμετάβλητος. Η έλλειψη από προσθετικούς αντιστρόφους, κάτι το οποίο είναι ισοδύναμο με το γεγονός ότι το N δεν είναι κλειστό υπό την πράξη της αφαίρεσης, σημαίνει ότι το  N  δεν είναι  δακτύλιος; αλλά είναι ένας ημιδακτύλιος.
Εάν οι φυσικοί αριθμοί λαμβάνονται ως "εκτός του 0", και "ξεκινώντας από το 1", οι ορισμοί των + και × είναι όπως παραπάνω, εκτός του ότι αρχίζουν με a + 1 = S(a) καιa × 1 = a.
Για το υπόλοιπο του άρθρου, παρατιθέμενες μεταβλητές όπως η ab αναφέρουν το γινόμενο a × b.
Ενώ δεν είναι σε γενικές γραμμές δυνατόν να διαιρέσει κανείς ένα φυσικό αριθμό με έναν άλλο και να πάρει ένα φυσικό αριθμό ως αποτέλεσμα, η διαδικασία της διαίρεσης με το υπόλοιπο για κάθε δύο φυσικούς αριθμούς  a και b με b ≠ 0 υπάρχουν φυσικοί αριθμοί  q και r τέτοιοι ώστε
Ο αριθμός q ονομάζεται το πηλίκο και r ονομάζεται το  υπόλοιπο της διαίρεσης του  a από το b. Οι αριθμοί q και r προσδιορίζονται μονοσήμαντα από a και b. Η Ευκλείδεια διαίρεση είναι το κλειδί για πολλές άλλες ιδιότητες της (διαιρετότητας), αλγόριθμους (όπως ο αλγόριθμος του Ευκλείδη), και ιδέες σε αριθμητικές θεωρίες.
Οι γενικεύσεις
Δύο γενικεύσεις των φυσικών αριθμών προκύπτουν από τις δύο χρήσεις:
Για πεπερασμένα καλά διατεταγμένα σύνολα, υπάρχει ένα-προς-ένα αντιστοιχία μεταξύ τακτικών και καρδινάλιων αριθμών:ως εκ τούτου μπορούν και οι δύο να εκφράζονται από το ίδιο φυσικό αριθμό, το πλήθος των στοιχείων του συνόλου. Αυτός ο αριθμός μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για να περιγράψει τη θέση ενός στοιχείου σε μία μεγαλύτερη πεπερασμένη ή άπειρη ακολουθία.
Οι υπερφυσικοί αριθμοί είναι μέρος ενός μη καθιερωμένου μοντέλου της αριθμητικής λόγω του Skolem.
Άλλες γενικεύσεις συζητούνται στο άρθρο σχετικά με τους αριθμούς.
Τυπικοί ορισμοί
Ιστορικά, ο ακριβής μαθηματικός ορισμός των φυσικών αριθμών αναπτύχθηκε με κάποια δυσκολία. Τα αξιώματα Peano έχουν τις προϋποθέσεις που αναφέρεται ότι οποιοσδήποτε επιτυχής ορισμός πρέπει να πληροί. Ορισμένες κατασκευές δείχνουν ότι, με δεδομένη τη θεωρία των συνόλων, τα μοντέλα του Peano αξιώματα πρέπει να υπάρχει.
Αξιώματα Πεάνο
Τα αξιώματα Πεάνο δίνουν μια τυπική θεωρία των φυσικών αριθμών. Τα αξιώματα είναι:
Το "0" στον παραπάνω ορισμό δεν χρειάζεται να αντιστοιχεί στον αριθμό μηδέν. "0" σημαίνει απλά κάποιο αντικείμενο που όταν συνδυάζεται με την κατάλληλη συνάρτηση διαδοχής, ικανοποιεί τα αξιώματα Peano. Όλα τα συστήματα που ικανοποιούν αυτά τα αξιώματα είναι στοιχειωδώς ισοδύναμα σε λογική πρώτης τάξης, όμως, υπάρχουν μοντέλα για τα αξιώματα του Peano που είναι μη μετρήσιμα. Αυτά ονομάζονται μη τυποποιημένα πρότυπα για την αριθμητική και είναι εγγυημένα από το Upward Löwenheim-Skolem θεώρημα. Το όνομα "0" χρησιμοποιείται εδώ για το πρώτο στοιχείο (ο όρος "στοιχείο μηδενικής» έχει προταθεί να αφήσει σαν "πρώτο στοιχείο" το "1", "δεύτερο στοιχείο" το "2", κλπ.), το οποίο είναι το μόνο στοιχείο που δεν είναι διάδοχος. Για παράδειγμα, οι φυσικοί αριθμοί που αρχίζουν με 1 πληρούν επίσης τα αξιώματα, εάν το σύμβολο 0 ερμηνεύεται ως ο φυσικός αριθμός 1, το σύμβολο  S(0) σαν τον αριθμό 2, κλπ. Στην πραγματικότητα, στην αρχική σύνθεση του Peano, ο πρώτος φυσικός αριθμός ήταν το 1.
Ένα πρότυπο κατασκευής
Μια τυπική κατασκευή στη θεωρία των συνόλων, μια ειδική περίπτωση της von Neumann ordinal τακτικής κατασκευής, είναι να καθορίσει τους φυσικούς αριθμούς ως εξής:
,
0 ∪ = =
, ...
Άλλες κατασκευές
Παρόλο που η τυπική κατασκευή είναι χρήσιμη, δεν είναι η μόνη δυνατή κατασκευή. Για παράδειγμα:
,
=
, κ.λ.π.
Είναι επίσης δυνατόν να καθοριστεί 0 =
,κ.λ.π.
Ο παλαιότερος και πιο «κλασικός» συνολικός θεωρητικός ορισμός των φυσικών αριθμών είναι ο ορισμός που συνήθως αποδίδεται στον Γκότλομπ Φρέγκε και στον Μπέρτραντ Ράσελ, του οποίου κάθε συγκεκριμένος φυσικός αριθμός n ορίζεται ως το σύνολο όλων των συνόλων με n στοιχεία.. Αυτό μπορεί να εμφανίζεται κυκλικό, αλλά μπορεί να γίνει με προσοχή αυστηρό. Ορίστε 0 ως (προφανώς το σύνολο όλων των συνόλων με μηδενικά στοιχεία) και να καθορίσει S(A) (για κάθε σύνολο Α), όπως {x ∪ {y} | x ∈ A ∧ y ∉ x}.Το 0 τότε θα είναι το σύνολο όλων των συνόλων με μηδενικά στοιχεία, S(0)θα είναι το σύνολο όλων των συνόλων με ένα στοιχείο,  είναι το σύνολο όλων των συνόλων με δύο στοιχεία, και ούτω καθεξής. Το σύνολο όλων των φυσικών αριθμών μπορεί να οριστεί ως η τομή όλων των συνόλων που περιέχουν 0 ως ένα στοιχείο και να κλείσει κάτω απόS (δηλαδή, εάν το σύνολο περιέχει ένα στοιχείο n, περιέχει επίσης S(n)). Κάποιος θα μπορούσε επίσης να καθορίσει "πεπερασμένο" ανεξάρτητα από την έννοια του «φυσικού αριθμού", και στη συνέχεια να ορίσει τους φυσικούς αριθμούς ως κλάσεις ισοδυναμίας των πεπερασμένων συνόλων σύμφωνα με την σχέση ισοδυναμίας της equipollence. Ο ορισμός αυτός δεν λειτουργεί στα συνήθη συστήματα της αξιωματικής θεωρίας συνόλων, επειδή οι συλλογές που συμμετέχουν είναι πολύ μεγάλες (δεν θα λειτουργήσει σε οποιαδήποτε θεωρία των συνόλων με το αξίωμα του διαχωρισμού );αλλά κάνει δουλειά σε Νέα Ιδρύματα (και σχετίζονται με τα συστήματα που είναι γνωστό ότι είναι σχετικά συνεπή), και σε κάποια συστήματα της θεωρίας τύπου.
Συναρτησιακή προσέγγιση
Ο Βίτγκενσταϊν στο Tractatus Logico-Philosophicus (1921) έγραφε «ο αριθμός είναι ο εκθέτης μιας πράξης», δίνοντας έτσι ένα ριζικά διαφορετικό νόημα στους φυσικούς αριθμούς: ο αριθμός δεν είναι σύνολο κάποιων στοιχείων αλλά επανάληψη κάποιας πράξης, δηλαδή κάποιας συνάρτησης. Ο Τσερτς (Church) το 1933 αναδιατυπώνει την ιδέα αυτή, στα πλαίσια του λαμδαλογισμού, ορίζοντας τους φυσικούς αριθμούς μέσα από τα αριθμιακά Τσερτς (Church numerals) ως εξής:
Έτσι, το αριθμιακό \bar{n}, δηλαδή ο φυσικός αριθμός n, εκφράζεται μέσα από τις n διαδοχικές εφαρμογές μιας πράξης f σε ένα όρισμα x. Μια απλή και εύχρηστη εκδοχή αυτής της ιδέας είναι ο επαγωγικός ορισμός των φυσικών αριθμών με χρήση αποκλειστικά του μηδέν 0 και της συνάρτησης διαδοχής S:
Δηλαδή, ο φυσικός αριθμός n βλέπεται εδώ ως η εφαρμογή της συνάρτησης διαδοχής S στο μηδέν, n διαδοχικές φορές:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στοιχειώδη μαθηματικά
Καλλονή Αιτωλοακαρνανίας
Η Καλλονή είναι ορεινό χωριό του νομού Αιτωλοακαρνανίας. Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1.000 μέτρων στις δυτικές απολήξεις των Βαρδουσίων και είναι ένα από τα ορεινότερα χωριά της Αιτωλοακαρνανίας.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Καλλονή βρίσκεται στις ΝΔ υπώρειες του βουνού Πύργος (1.254 μ.), στον επαρχικό δρόμο που ενώνει την Ελατόβρυση με τη Γραμμένη Οξυά και απέχει από τη Ναύπακτο 80 χλμ. Η παλιότερη τοποθεσία του χωριού ήταν χαμηλότερα αλλά οι κάτοικοί της μετακινήθηκαν σε υψηλότερο σημείο εξ΄αιτίας καθιζήσεων γύρω στο 1893. Το χωριό αναφέρεται με το παλιό του όνομα Στρωμίνιανη ή Στρώμιανη στη βυζαντινή εποχή, ενώ ο Γάλλος περιηγητής Φρανσουά Πουκεβίλ την κατονομάζει στον κατάλογο των χωριών της περιοχής Κραβάρων να κατοικείται από 30 οικογένειες. Αρκετοί κάτοικοι του χωριού έχουν εγκατασταθεί στο Μεσολόγγι, όπου έχουν ιδρύσει συνοικία με το όνομα Καλλονή.
Αξιοθέατα της Καλλονής είναι η γραφική πλατεία με την αιωνόβια βελανιδιά και θέα στις γύρω χαράδρες, ο ενοριακός ναός της Αγίας Παρασκευής για τον οποίο η παράδοση αναφέρει ότι στη θέση του υπήρχε μοναστήρι καθώς και ο ναός της Κοίμησης της Θεοτόκου όπου βρέθηκαν αρχαίοι τάφοι (οι “ληνότρυπις”, δηλαδή Ελληνότρυπες) και μια επιτύμβια επιγραφή με τη φράση “παρ’ οδόν μνήμα”.
Διοικητικά - Ονομασία
Την περίοδο 1999 - 2010, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καποδίστριας, αποτελούσε Δημοτικό διαμέρισμα, ανήκε στο Δήμο Αποδοτίας και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ήταν 30 κάτοικοι. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, από το 2011 αποτελεί τη Τοπική Κοινότητα Καλλονής που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Αποδοτίας του Δήμου Ναυπακτίας και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 105 κάτοικοι. Μέχρι το 1927 ονομαζόταν Στρωμίνιανη και μετονομάστηκε σε Καλλονή με το ΦΕΚ 206/1927.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ναυπακτίας Κατηγορία:Κράβαρα
Δολάριο Τζαμάικας
Το δολάριο είναι το νόμισμα της Τζαμάικας από το 1969. Ο κωδικός του (ISO 4217) είναι: JMD και κανονικά γράφεται συντομογραφημένα με το σύμβολο του δολαρίου (J$ ) ή εναλλακτικά με το JA$ με σκοπό να διακρίνεται από δολάρια άλλων χωρών. Υποδιαιρείται σε 100 λεπτά (cents).
Ιστορία
Η Βουλή των Αντιπροσώπων στην Τζαμάικα αποφάσισε να εισαγάγει το δολάριο στις 30 Ιανουαρίου του 1968 ίσο σε αξία 10 σελλινίων. Έτσι, αντικατέστησε τη Λίρα Τζαμάικας. Στις 8 Σεπτεμβρίου του 1969 κυκλοφόρησαν τα κέρματα και τα τραπεζογραμμάτια.
Κέρματα
Την εποχή που εισήχθησαν, υπήρχαν τα κέρματα του 1 σεντ (1,2 πένες, 5 σεντς (6 πένες), 10 σεντς (1 σελλίνι), 20 σεντς (2 σελλίνια) και 25 σεντς (2 σελλίνια 6 πένες). Με εξαίρεση τα κέρματα του 1 σεντ, τα μεγέθη των κερμάτων ήταν ίδια με αυτών που αντικατέστησαν.
Το 1976 είδε την εισαγωγή των κερμάτων των 50 σεντς, η κυκλοφορία των οποίων σταμάτησε το 1989, όπως και αυτών των 20 σεντς. Το 1990 κυκλοφόρησαν κέρματα του 1 δολαρίου, το 1994 των 5 δολαρίων, το 1999 των 10 και το 2000 κέρματα των 20 δολαρίων.
Τα κέρματα που είναι σήμερα σε κυκλοφορία είναι:
Τραπεζογραμμάτια
Το 1969 εισήχθησαν τραπεζογραμμάτια των 50 σεντς (5 σελλινιών), του 1 δολαρίου (10 σελλινιών), των 2 δολαρίων (£1) και των 10 δολαρίων (£5). Το χαρτονόμισμα των 5 δολαρίων κυκλοφόρησε το 1970 και ακολουθήθηκε από αυτά των 20 (το 1976) και των 100 δολαρίων (το 1986). Τα 50 δολάρια αντικαταστάθηκαν από κέρμα το 1976. Τα χαρτονομίσματα των 50 δολαρίων επέστρεψαν το 1988. Το χαρτονόμισμα των 2 δολαρίων αποσύρθηκε το 1989 και τον επόμενο χρόνο το τραπεζογραμμάτιο του 1 δολαρίου αντικαταστάθηκε από ένα κέρμα. Το 1994 τα χαρτονομίσματα των 5 δολαρίων αντικαταστάθηκαν από κέρματα και εισήχθησαν τραπεζογραμμάτια των 500 δολαρίων. Σταδιακά, τα κέρματα αντικατέστησαν τραπεζογραμμάτια των 10 δολαρίων και των 20. Το 2000 εισήχθησαν χαρτονομίσματα των 1000 δολαρίων.
Χρήση εκτός Τζαμάικας
Το Δολάριο Τζαμάικας δε χρησιμοποιήθηκε μόνο στη χώρα αυτή αλλά και στην πρώην (ως το 1972) κτήση της, τις Νήσους Κέιμαν. Τη χρονιά εκείνη τα νησιά υιοθέτησαν δικό τους νόμισμα, το Δολάριο Νησιών Κέιμαν.
Π.Α.Σ. Λαμία 1964
Ο Ποδοσφαιρικός Αθλητικός Σύλλογος Λαμία 1964 είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο το οποίο εδρεύει στη Λαμία. Ιδρύθηκε στις 1 Ιουνίου 1964 και δραστηριοποιείται στα αθλήματα του ποδοσφαίρου, του ποδοσφαίρου σάλας και του αγωνιστικού μπριτζ. Το προσωνύμιο της ομάδας είναι «Κυανόλευκοι», λόγω των χρωμάτων του συλλόγου, που είναι το μπλε και το λευκό.
Η ανδρική ομάδα ποδοσφαίρου του Π.Α.Σ. Λαμία 1964 έχει πολυετή παρουσία στις κατηγορίες της Β΄ Εθνικής και της Γ΄ Εθνικής και είναι η κύρια εκπρόσωπος του Νομού Φθιώτιδας στις εθνικές κατηγορίες. Από την αγωνιστική περίοδο 2014–2015, το ανδρικό τμήμα ποδοσφαίρου αγωνίζεται στις επαγγελματικές εθνικές κατηγορίες, με την επωνυμία «Λαμία Π.Α.Ε.».
Την αγωνιστική περίοδο 2017–2018, το ανδρικό τμήμα ποδοσφαίρου αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην ιστορία του στο επαγγελματικό πρωτάθλημα της Super League 1. Η καλύτερη επίδοση της ομάδας, μέχρι σήμερα, στην πρώτη επαγγελματική εθνική κατηγορία είναι η 7η θέση (2018–2019), ενώ στο Κύπελλο Ελλάδας είναι η συμμετοχή της στα ημιτελικά (1971–1972, 2018–2019 και 2021–2022).
Από την αγωνιστική περίοδο 2021–2022, Το γυναικείο τμήμα ποδοσφαίρου αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής Κατηγορίας, ενώ η ανδρική ομάδα ποδοσφαίρου σάλας στη Futsal League (Β΄ Εθνική Κατηγορία).
1964–2012: Α.Σ. Λαμία
Την 1η Ιουνίου του 1964, όταν τελικά οι εκπρόσωποι των συλλόγων της Φθιώτιδας αποφάσισαν να "χαράξουν" μία κοινή πορεία, ιδρύθηκε ο '''Α.Σ. ΛΑΜΙΑ'''. Για να φτάσουν στην τελική απόφαση, χρειάστηκε να περάσει πολύς καιρός και ατελείωτες ώρες διαπραγματεύσεων. Η “βασίλισσα της Φθιώτιδας”, όπως αποκαλείται, προέρχεται από τη συγχώνευση του Λαμιακού και της Παλλαμιακής Ένωσης.