cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κόρε. Ύδρο.
Απλές Ασκήσεις στον Υπαρξισμό, τελευταία περιοδεία, διάλυση και διάδοχο σχήμα (2012-2014)
Δύο χρόνια αργότερα (Δεκέμβριος 2015), σε συνέντευξή του στον Διαμαντή Διαμαντίδη για το Avopolis Music Network, με αφορμή την κυκλοφορία του δεύτερου δίσκου των Παιδιών της Παλαιότητας, ο Δημητριάδης ερωτώμενος σχετικά με τον Μακρή και την πιθανότητα μελλοντικής επανένωσης των Κόρε. Ύδρο., δήλωσε χαρακτηριστικά: "«Όχι, δεν έχουμε καμία διαπροσωπική επαφή μετά τη διάλυση των Κόρε. Ύδρο., όπως δεν είχαμε ουσιαστική επαφή από την εποχή της ηχογράφησης του τελευταίου δίσκου του σχήματος. Οι σχέσεις μας έφθιναν με την πάροδο του χρόνου, όσο οι εκ διαμέτρου αντίθετες ιδιοσυγκρασίες γίνονταν όλο και πιο διακριτές. [...] Έχει βέβαια ο καιρός γυρίσματα, αλλά, ζώντας όλη την πορεία και τα ψυχολογικά διαμειβόμενα ως το τέλος, πιστεύω πως ο κύκλος των Κόρε. Ύδρο. –ως σύμπραξης δικής μου με τον Αλέξανδρο– έχει κλείσει οριστικά και αμετάκλητα.»"Περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με τη διάλυση των Κόρε. Ύδρο. και τις σχέσεις των δύο βασικών μελών δόθηκαν από τον ίδιο σε συνέντευξή του στον Αντώνη Μποσκοΐτη για το Lifo.gr τον Απρίλιο του 2016: "«Εγώ, προσωπικά, δεν είχα καμία διάθεση να διαλύσω τους Κόρε. Ύδρο. Ήμουν πολύ ικανοποιημένος, οι Κόρε. Ύδρο. ήταν συνυφασμένοι μ' εμένα, την πορεία μου και τη ζωή μου. Οι συνθήκες, όμως, που είχαν δημιουργηθεί εντός τους καθιστούσαν τη διάλυσή τους μονόδρομο. Η προσωπική και καλλιτεχνική σχέση μου με τον Αλέξανδρο (Μακρή) είχε φτάσει στα όριά της. Πολύ πιο πριν, μάλιστα, από τον τελευταίο δίσκο των Κόρε. Ύδρο.! Δεν μπορούσαμε να συνεννοηθούμε, είχαμε φτάσει σ' ένα σημείο να μη χωνεύει ο ένας τον άλλον. [...] Προσωπικά, ήθελα να κρατήσω το ύφος των Κόρε. Ύδρο. και τη στιχουργική μου φιλοσοφία μου, ενώ ο Αλέξανδρος ήθελε να έχει μεγαλύτερη ερμηνευτική συμμετοχή σε όλο και περισσότερα πράγματα. [...] Από την άλλη, η διάθεση του Αλέξανδρου να τραγουδήσει ολόκληρα τραγούδια, γιατί η φωνή του ούτως ή άλλως ήταν διακριτή σε τραγούδια μας, προσέκρουε και στον δικό μου 'ψυχαναγκασμό' –αν θέλεις πες το έτσι– ότι το βίωμά μου κατά κάποιο τρόπο βιάζεται, αν πολύ προσωπικά μου πράγματα τραγουδηθούν σε πρώτη εκτέλεση από κάποιον άλλο. Γι' αυτό και τα τραγούδια που του 'παραχώρησα' στον τελευταίο δίσκο ήταν τα πιο ουδέτερα από βιωματικής απόψεως, ενώ για πρώτη φορά έγραψε και στίχους προς αντικατάσταση δικών μου, που αρνήθηκα να τραγουδήσει. Εμένα η χαρά της ζωής μου ήταν να τραγουδάω τα τραγούδια μου, να στέλνω μηνύματα σε πρόσωπα μέσω αυτών, κι έβλεπα αυτό το 'δικαίωμα' σιγά-σιγά να μου αφαιρείται. Και ο Αλέξανδρος, βέβαια, από την πλευρά του είχε τη δική του προσέγγιση και τα δικά του επιχειρήματα. Και θα ήταν επίσης άδικο να μην παραδεχτώ και το εξής: οι Κόρε. Ύδρο. οφείλουν πολλά στον Αλέξανδρο! Εγώ καθόμουν στο πιάνο ή έπιανα την κιθάρα κι έφτιαχνα μια πλοκή συγχορδιών και λόγου. Ο Αλέξανδρος μετά το έπαιρνε αυτό και το ανέβαζε επίπεδο. Αν μέναμε στη δική μου δουλειά, το κοινό των Κόρε. Ύδρο. θα ήτανε 15 άτομα. Ο Αλέξανδρος, με αυτό που έκανε, αύξησε το κοινό μας και σίγουρα η δισκογραφική μας επιτυχία οφείλεται εν πολλοίς σε αυτόν.»"
Επίσημη Δισκογραφία (2003-2013)
Προηγήθηκε πλειάδα "ανεπίσημων" κυκλοφοριών από την πρώτη περίοδο του συγκροτήματος (1994-2001).
Επίσημη Βιντεογραφία (2004-2013)
Προηγήθηκε πλειάδα "ανεπίσημων" video clips από την πρώτη περίοδο του συγκροτήματος (1994-2001).
Υστεροφημία
"«...σπέρνουν το χάος στην καφενόβια βλακεία του ελληνικού τραγουδιού.»"Η καταληκτική αυτή φράση της κριτικής του Αργύρη Ζήλου για τον δίσκο Φτηνή Ποπ για την Ελίτ στο Αθηνόραμα θα μπορούσε να συνοψίσει την εν γένει παρουσία των Κόρε. Ύδρο. στα ελληνικά μουσικά πράγματα. Χαρακτηριστική είναι η κόντρα που προκλήθηκε στα social media για την αξία του συγκροτήματος, μετά τις τελευταίες του εμφανίσεις και την ανακοίνωση της διάλυσής του. Το Lifo.gr αποχαιρέτησε τους Κόρε. Ύδρο. ως «την μπάντα που τα έκανε όλα με τον τρόπο της», ενώ στην ανταπόκρισή του από την τελευταία συναυλία του συγκροτήματος στην Αθήνα, ο Άρης Καραμπεάζης, ένας από τους εμβριθέστερους μελετητές του "φαινομένου Κόρε. Ύδρο." καθ’ όλη τη διάρκεια της πορείας τους    , αναφέρει χαρακτηριστικά: "«Συμμετέχω ξώφαλτσα στις συζητήσεις για το αν πρέπει να πεθάνουν οι Κόρε Ύδρο ή αν πρέπει να τους αναγορεύσουμε σε Υπουργούς Πολιτισμού, αλλά ακόμη και αυτοί που εξ αρχής με ενόχλησαν, ποτέ δεν επεδίωξα να εξαφανιστούν. Ίσα ίσα καλό είναι να υπάρχουν και κάποιοι που σε ενοχλούν, για να καθορίζεις και εκ του αντιστρόφου μέσω αυτών την αισθητική σου. Δύο μέρες μετά, ο Παντελής Δημητριάδης ανακοίνωσε στο live της Θεσσαλονίκης, το τέλος των Κόρε Ύδρο. Αρκετοί γέλασαν σαρδόνια και χαζογελάνε ακόμη. Είναι και αυτό μία προσφορά των ΚΥ στην καθημερινότητα τους, μην το θεωρούν τόσο αμελητέο. Άλλοι έπεσαν να πεθάνουν από ειλικρινή στεναχώρια, γνωρίζουν όμως κατά βάθος ότι τα συγκροτήματα πάντοτε επιστρέφουν. […] Είτε επανέλθουν, είτε όχι, οι Κόρε Ύδρο και κύρια οι Παντελής Δημητριάδης και Αλέξανδρος Μακρής, δικαιούνται να υπερηφανεύονται πάντοτε για το ότι κατάφεραν να καθορίσουν μία ολοκληρωτικά δική τους αισθητική άποψη, που αιωνίως αιωρούμενη ανάμεσα στα όρια της ελληνικής ανεξάρτητης σκηνής και του ελληνικού -αιώνια εξαρτημένου από κάτι, νταλκά ή ιδεολογία- τραγουδιού, κατάφερε περισσότερο να συγκινήσει, μέσα από παθιασμένα sing-along και από φορτισμένες ενδοστρεφείς ακροάσεις, παρά να προκαλέσει ή να προσβάλλει. Και αυτό έχει την μεγαλύτερη σημασία στο τέλος της ημέρας, της βραδιάς ή της καριέρας ενός συγκροτήματος.»"
Εξωτερικές συνδέσεις
Κόρε. Ύδρο.
Μπομπ Χόσκινς
Ο Μπομπ Χόσκινς (Robert William Hoskins, 26 Οκτωβρίου 1942 – 29 Απριλίου 2014) ήταν Άγγλος ηθοποιός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1942 στο Δυτικό Σάφοκ της Αγγλίας. Είχε συμμετάσχει σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες και σειρές και αναγνωρίστηκε παγκοσμίως.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες)
Γεώργιος Ζ΄ της Ιμερετίας
Ο Γεώργιος Ζ΄, გიორგი VII, εναλλακτικά γνωστός ως Γεώργιος ΣΤ΄, (απεβ. στις 22 Φεβρουαρίου 1720), της δυναστείας των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι), ήταν βασιλιάς τού Ιμερέτι (δυτικής Γεωργίας) στις περιόδους 1707–11, 1712–13, 1713–16 και 1719–1720.
Βιογραφία
Νόθος γιος τού Αλέξανδρου Δ΄ τού Ιμερέτι, ο Γεώργιος Ζ΄ ανακηρύχθηκε, με την έγκριση της οθωμανικής κυβέρνησης, νόμιμος βασιλιάς τού Ιμερέτι από το πιστό κόμμα των ευγενών το 1702, αν και μόλις το 1707 μπόρεσε να αποσπάσει το στέμμα από τον σφετεριστή Γκιόργκι-Μαλάκια Αμπασίντζε (Γεώργιο ΣΤ΄). Τον Οκτώβριο του 1711 μία εξέγερση ευγενών τον καθαίρεσε υπέρ τού Mαμία Γ΄ Γκουριέλι, που ανάγκασε τον Γεώργιο Ζ΄ να αποσυρθεί στο Kάρτλι, στην κεντρική Γεωργία. Αργότερα, με την υποστήριξη τού Τούρκου πασά τού Αχαλτσίχε, νίκησε τον Μαμία στη μάχη της Τσχάρα τον Ιούνιο του 1712. Αφού εκτοπίστηκε και πάλι τον Νοέμβριο τού 1713, ο Γεώργιος Ζ΄ ανέλαβε ξανά τον θρόνο μετά το τέλος τού Μαμία τον Ιανουάριο τού 1714, για να εξαναγκαστεί, το 1716, από τους εξεγερμένους ευγενείς με επικεφαλής τον πρίγκιπα Μπεγιάν Νταντιάνι, σε εξορία στην Κωνσταντινούπολη. Ο Γεώργιος Ζ΄ κατάφερε να λάβει την οθωμανική υποστήριξη και ανέκτησε το στέμμα το 1719.
Ωστόσο, η βασιλεία του αποδείχθηκε βραχύβια: τον Φεβρουάριο του 1720 δολοφονήθηκε από τους συνωμότες, με επικεφαλής τον πρίγκιπα Simon Aμπασίντζε.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τέσσερις φορές. Η 1η του σύζυγος ήταν η Ροντάμ, κόρη τού Γεωργίου ΙΔ΄ τού Κάρτλι, την οποία πήρε το 1703 και χώρισε το 1712. Στη συνέχεια ο Γεώργιος Ζ΄ νυμφεύτηκε τη 2η σύζυγό του Tάμαρ, κόρη τού Γκιόργκι-Μαλάκια Αμπασίντζε, πρώην σύζυγο τού πρίγκιπα Γκιόργκι Nιζαράντζε, και αποκήρυξε τη συζυγία το 1713 (αυτή παντρεύτηκε τον τρίτο σύζυγό της πρίγκιπα Mεράμπ Τσουλουκίντζε το 1714). Στη συνέχεια νυμφεύτηκε για 3η φορά την Tάμαρ, κόρη του Παπούνα Β΄, δούκα της Ράτσα, μέχρι το τέλος της το 1714. Το 1716, ο Γεώργιος νυμφεύτηκε την 4η και τελευταία σύζυγό του Tάμαρ (Kοτσιμπρόλα· απεβ. το 1742), κόρη τού Mαμία Γ΄ Γκουριέλι.
Ο Γεώργιος Ζ΄ ήταν πατέρας των πριγκίπων:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Πυρκαγιά στη δασική περιοχή του Ρούντι Ρατσιμπόρσκιε
μικρογραφία|Πυροσβεστικά οχήματα στο αεροδρόμιο Γκλιβίτσε-Τρίνεκ κατά τη διάρκεια πυρκαγιάς μικρογραφία|Πυροσβεστικά αεροπλάνα στο αεροδρόμιο Γκλιβίτσε-Τρίνεκ Η πυρκαγιά στη δασική περιοχή του Ρούντι Ρατσιμπόρσκιε ήταν η μεγαλύτερη πυρκαγιά που συνέβη στην Πολωνία και την Κεντρική Ευρώπη μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η πυρκαγιά που έπληξε το δάσος στην περιοχή των Κούζνια Ρατσιμπόρσκα, Κεντζέζιν-Κόζλε, Ρούντι Ρατσιμπόρσκιε και Ρουντζίνιετς διήρκεσε από τις 26 έως τις 30 Αυγούστου 1992 και έκαψε 9.062 εκτάρια (90,62 χλμ²). .
Ιστορία
Η πυρκαγιά ξεκίνησε στις 26 Αυγούστου 1992, γύρω στη 1:50 μ.μ. και μερικές στιγμές αργότερα έγινε αντιληπτή στην δασική περιοχή 109 (στη σιδηροδρομική γραμμή που συνδέει το Ρατσίμπος με το Κεντζέζιν-Κόζλε), στο δασικό τμήμα του Ρούντι Ρατσιμπόρσκιε, κοντά στην πόλη Σολάρνια.
Οι μετεωρολογικές συνθήκες ήταν εξαιρετικά ευνοϊκές για τη φωτιά - καταγράφηκαν θερμοκρασίες άνω των 32 °C, στις 30 Αυγούστου στο Κάλις και 38 °C στο Λοτζ. Είχε ισχυρό νότιο άνεμο. Ένας ορεινός άνεμος φυσούσε στα Όρη Τάτρα και η υγρασία των δασικών απορριμάτων ήταν εξαιρετικά χαμηλή.
Η πιθανή αιτία ανάφλεξης ήταν μια σπίθα από τους τροχούς πέδησης του τρένου. Η φωτιά σβήστηκε μόνο τέσσερις ημέρες αργότερα και σβήστηκε μέχρι τις 12 Σεπτεμβρίου. Η μαζική χρήση PZL-Mielec M-18 Dromader που έριχναν νερό στο μπροστινό μέρος της φωτιάς έπαιξε σημαντικό ρόλο στη διαδικασία κατάσβεσης. Επιπλέον, περίπου 1.100 πυροσβεστικά οχήματα, ελικόπτερα, 50 δεξαμενές σιδηροδρόμων και 6 ατμομηχανές, καθώς και βαρύς εξοπλισμός όπως δεξαμενές μηχανικής, άροτρα και μπουλντόζες, συμμετείχαν στην επιχείρηση κατάσβεσης. Συνολικά, περίπου 10.000 άτομα συμμετείχαν στην επιχείρηση κατάσβεσης.
Η καταστροφή στην των δασικών περιοχών των Ρούντι Ρατσιμπόρσκιε, Ρουντζίνιετς και Κεντζέζιν είχε τα χαρακτηριστικά μιας οικολογικής καταστροφής. Δύο άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στην πυρκαγιά, ο πυροσβέστης Άντζεϊ Κατσίνα από το Αρχηγείο της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας στο Ρατσίμπους, ο οποίος προήχθη μετά θάνατον στον βαθμό του αρχηγού και ο φίλος του, Άντζεϊ Μαλονόφσκι από την εθελοντική πυροσβεστική υπηρεσία της Κουοντνίτσα. 50 άτομα μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο και περίπου 2.000 τραυματίστηκαν ελαφρά - οι οποίοι έλαβαν βοήθεια επί τόπου. 15 οχήματα πυρόσβεσης και 26 μηχανικές αντλίες κάηκαν. Η καυτή τέφρα της φωτιάς κατέστρεψε 70 χιλιόμετρα πυροσβεστικών σωλήνων. Συνολικά κάηκαν 9062 εκτάρια, 6212 εκτάρια στο τότε Βοεβοδάτο Κατοβίτσε και 2850 εκτάρια στο τότε Βοεβοδάτο Οπόλε. Τα κτίρια και οι μονάδες παραγωγής δεν υπέστησαν ζημιές.
Από το 1993, τον Αύγουστο, πραγματοποιείται ένα διήμερο Μνημόσυνο για του Κατσίνι και Μαλινόφσκι - αρχικά ένας αγώνας ποδηλασίας, στη συνέχεια ένας διεθνής αγώνας πάλης σε συνδυασμό με μαζικές αθλητικές εκδηλώσεις, ένα διήμερο φεστιβάλ και συναυλίες αστέρων για να τιμήσουν τους πυροσβέστες που έχασαν τη ζωή τους στον αγώνα ενάντια στη φωτιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πυρκαγιές στην Πολωνία Κατηγορία:Δασικές πυρκαγιές
Αετοβούνι Σερρών
Το Αετοβούνι, έως το 1927 γνωστό ως Κισισλίκ , Κισισλίκι  ή Κισιολίτι , είναι εγκαταλελειμμένος οικισμός που βρίσκεται στον σημερινό Δήμο Σιντικής της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας. Βρίσκεται σε υψόμετρο 240 μέτρων, στους νοτιοανατολικούς πρόποδες της οροσειράς Μπέλλες, σε απόσταση 3 χιλιομέτρων δυτικά από το Νέο Πετρίτσι Σερρών. Ο οικισμός εγκαταλείφθηκε κατά τη διάρκεια του ελληνικού εμφυλίου πολέμου και οι περισσότεροι κάτοικοί του μετεγκαταστάθηκαν στη Βυρώνεια Σερρών.
Οθωμανική περίοδος
Κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ανήκε διοικητικά στον Καζά του Ντεμίρ Ισάρ του Σαντζακίου των Σερρών του Βιλαετίου της Θεσσαλονίκης.
Στη δημογραφική μελέτη «Εθνογραφία των Βιλαετίων Αδριανούπολης, Μοναστηρίου και Θεσσαλονίκης» που εκδόθηκε το 1878 στην Κωνσταντινούπολη, εκτιμάται ότι το 1873 ο οικισμός αποτελούνταν από 50 σπίτια και 170 κατοίκους, ενώ η στατιστική μελέτη του Βούλγαρου Βασίλ Κάντσωφ, «Μακεδονία, Εθνογραφία και Στατιστική», εκτιμά ότι το 1900 το Χατζή-Μπεϊλίκ είχε 300 κατοίκους. Σύμφωνα με την «Εθνολογική Στατιστική των Βιλαετίων Θεσσαλονίκης και Μοναστηρίου» του Αθανάσιου Χαλκιόπουλου, που εκδόθηκε το 1910 στην Αθήνα, εκτιμάται ότι ο πληθυσμός του οικισμού ήταν 200 εξαρχικοί κάτοικοι. Σε υπολογισμούς που εξέδωσε, το έτος 1919, η Επιτελική Υπηρεσία του Ελληνικού Στρατού, προ του 1912 αναφέρονται 150 εξαρχικοί κάτοικοι.
Το 1912, ως εκδίκηση για τον θάνατο ομοεθνών τους, οι Οθωμανοί εξαπέλυσαν επιδρομή και κατέστρεψαν ολοσχερώς το Κισισλίκ. Όσοι κάτοικοι κατάφεραν να επιβιώσουν διέφυγαν στη Βουλγαρία.
Σύγχρονη ιστορία
Με το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων, ο οικισμός περιήλθε στην ελληνική επικράτεια και κατά την ελληνική απογραφή του 1913 καταγράφηκε ως κατεστραμμένος. Το 1920 προσαρτήθηκε στη νεοσυσταθείσα κοινότητα Βετρίνης (Νέο Πετρίτσι), μαζί με το χωριό Ουμπαγιά (Αγριόλευκα), ενώ το 1927 μετονομάστηκε σε Αετοβούνι.
Σύμφωνα με στοιχεία της Επιτροπής Αποκαταστάσεως Προσφύγων, στον κατεστραμμένο οικισμό εγκαταστάθηκαν τη δεκαετία του 1920 τουλάχιστον 120 οικογένειες προσφύγων του Πόντου και κατά την ελληνική απογραφή του 1928 είχε πληθυσμό 352 κατοίκων.
Λίγο πριν τη Γερμανική εισβολή στην Ελλάδα, ο οικισμός εκκενώθηκε και ο πληθυσμός μετακινήθηκε προσωρινά σε άλλα κοντινά χωριά, παραμένοντας εκεί μέχρι την εισβολή των Γερμανών. Στην αρχή οι άνδρες και μετά οι υπόλοιποι κάτοικοι, επέστρεψαν στον οικισμό, αντιμετωπίζοντας τις οδυνηρές δυσκολίες της Γ' βουλγαρικής κατοχής. μικρογραφία|Επιστολή του Γεν. Διευθυντή Εποικισμού Μακεδονίας στην οποία επαινεί την εργατικότητα και αυτενέργεια των κατοίκων του Αετοβουνίου, κάνοντας ονομαστική αναφορά στα συντελεσθέντα έργα των κατοίκων (19 Δεκεμβρίου 1927).Το 1949, κατά τη διάρκεια του ελληνικού εμφυλίου πολέμου, το Αετοβούνι εγκαταλείφθηκε και οι κάτοικοι, ήδη πρόσφυγες, μετεγκαταστάθηκαν σε νέα τοποθεσία, περίπου 2 χλμ. προς νότια-νοτιοδυτικά, δίπλα στον ήδη υπάρχον, τότε, Σιδηροδρομικό Σταθμό Βυρώνειας. Στη συγκεκριμένη θέση, είχε ήδη αρχίσει να αναπτύσσεται οικισμός με επίσημη αρχική ονομασία Σιδηροδρομικός Σταθμός Βυρώνειας. Εκεί μετεγκαταστάθηκαν την ίδια χρονική περίοδο και οι κάτοικοι από το παλιό χωριό της Βυρώνειας (μετέπειτα Άνω Βυρώνεια), καθώς και κάποιες οικογένειες από τη Ράμνα. Ο νέος οικισμός που δημιουργήθηκε, αποτελεί το σημερινό χωριό Βυρώνεια Σερρών, με πληθυσμό 761 κατοίκων (2011).
Το 1959 ο οικισμός του Αετοβουνίου αποσπάστηκε από την κοινότητα Νέου Πετριτσίου και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βυρωνείας.  Κατά την απογραφή του έτους 1961 οι οικισμός συναπεγράφη για πρώτη φορά στη Βυρώνεια και έπαψε να καταγράφεται στις ελληνικές απογραφές. μικρογραφία|Τα ερείπια του δημοτικού σχολείου Αετοβουνίου (Απρίλιος 2023). Σήμερα, στην τοποθεσία του οικισμού εντοπίζονται ίχνη από τα θεμέλια των σπιτιών που υπήρχαν κάποτε εκεί. Υπάρχουν, επίσης, τα ερείπια του δημοτικού σχολείου, όπου στέκει ακόμη όρθια μόνο η τοιχοποιία του, καθώς και η εκκλησία Μεταμορφώσεως του Σωτήρoς σε καλή κατάσταση.
Σε μικρή απόσταση, περίπου 300 μέτρα δυτικά του οικισμού, στη θέση «Ανάληψη», υπάρχει εγκαταλελειμμένο λατομείο, το οποίο έπαψε να λειτουργεί με την ένταξη της ευρύτερης περιοχής του υγροβιότοπου της Λίμνης Κερκίνης στις υπό προστασία περιοχές της Σύμβασης Ραμσάρ.
Χάρτης
<mapframe latitude="41.28338" longitude="23.25808" zoom="12" width="813" height="445" align="center" text="Η θέση του οικισμού Αετοβούνι.">{ "type": "FeatureCollection", "features": [ {     "type": "Feature", "properties": {}, "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [ 23.25808,         41.28338        ]      }    }  ] }
Παραπομπές
Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά του Νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Σιντικής
Χίος (πόλη)
Η Χίος είναι η πρωτεύουσα του ομώνυμου Νομού. Αποτελεί έδρα του Δήμου Χίου.
Είναι μια πόλη 27.015 κατοίκων (απογραφή 2021), η οποία είναι κτισμένη στο μέσο της ανατολικής πλευράς του νησιού, προσανατολισμένη προς τη χερσόνησο της Ερυθραίας στη Μικρά Ασία.
Το Κάστρο της Χίου βρίσκεται στη βόρεια πλευρά του λιμανιού της πόλης της Χίου. Η στρατηγική της θέση είναι σπουδαία, καθώς βρίσκεται στο στενότερο πέρασμα προς το βόρειο Αιγαίο. Για το λόγο αυτό αναπτύχθηκε πολύ νωρίς. Ανασκαφές έχουν φέρει στο φως ευρήματα που μαρτυρούν την ύπαρξη μεγάλης ακμάζουσας πόλης, όπως αναφέρεται και στον Ηρόδοτο. Ήταν πόλη Ιωνική, με θέατρο, τεράστιο λιμάνι για 80 πλοία, και με μεγάλο ναό αφιερωμένο στη θεά Αθηνά.
Ιστορία της πόλης
thumb|220px|left|Η παλαιά πόλη, εντός του κάστρου. Για τη ζωή της πόλης κατά τους βυζαντινούς χρόνους πολύ λίγα μας είναι γνωστά. Σταδιακά κέντρο της πόλης, αλλά και του νησιού, γίνεται το Κάστρο της Χίου. Κατά τα χρόνια της γενουοκρατίας, άρχισε να αναπτύσσεται ένας οικισμός έξω από τα τείχη και στα τέλη του 17ου αιώνα αναφέρεται ως πόλη πλούσια και ευχάριστη, η οποία θύμιζε τη Γένοβα. Σύμφωνα με απογραφή της μητρόπολης Χίου που πραγματοποιήθηκε λίγο καιρό πριν την Ελληνική Επανάσταση, ο πληθυσμός της Χώρας ανερχόταν στους 24.000 κατοίκους, στους οποίους συγκαταλέγονταν 20.000 ορθόδοξοι, 2.500 μουσουλμάνοι και 1.500 καθολικοί.
Το 1822 οι Τούρκοι κατάσφαξαν επί δεκαπέντε ημέρες τον πληθυσμό της Χίου ως τιμωρία για τη συμμετοχή τους στην Επανάσταση. Περισσότεροι από 25.000 άνθρωποι έχασαν τότε τη ζωή τους, ενώ χιλιάδες άλλοι πουλήθηκαν σε σκλαβοπάζαρα. Η σφαγή ήταν τόσο μαζική και απάνθρωπη, ώστε ξεσήκωσε τους λαούς της Ευρώπης. Ο Γάλλος ζωγράφος Ευγένιος Ντελακρουά ζωγράφισε τον πίνακα «Η Σφαγή της Χίου», που εκτίθεται σήμερα στο Μουσείο του Λούβρου. Αντίγραφο του οποίου βρίσκονταν στο βυζαντινό μουσείο Χίου αλλά αποσύρθηκε τον Νοέμβριο του 2009 ως ένδειξη καλής γειτονίας. Η σφαγή αυτή ισοπέδωσε εντελώς την πόλη της Χίου. Από τον οικισμό που εντυπωσίαζε τους ταξιδιώτες του 18ου αιώνα απέμειναν μόνο μερικά ερείπια.
Μερικές δεκαετίες αργότερα, σύμφωνα με τα στοιχεία οθωμανικής απογραφής του 1885, η πόλη της Χίου (μαζί με τα περίχωρά της) είχε πληθυσμό 13.000 κατοίκων. Σε αυτούς περιλαμβανόταν και η ολιγάριθμη τουρκική κοινότητα, η οποία τα επόμενα χρόνια - πριν ακόμη την προσάρτηση του νησιού στην Ελλάδα - υπέστη περαιτέρω συρρίκνωση.
Σύγχρονη πόλη
Η πλατεία Βουνακίου,-στην οποία επί Οθωμανικής κατοχής γίνονταν οι θανατικές εκτελέσεις και ονομάζονταν από τους Τούρκους «Πλατεία του ξίφους» (Κιλίτζ-μεϊντάν)- όπου βρίσκονται τα διοικητικά κτίρια της Περιφερειακής Ενότητας Χίου και το Δημαρχείο, το Οθωμανικό τέμενος (Μετζιτιέ Τζαμί), που στεγάζει το Βυζαντινό Μουσείο Χίου, ο μεγάλος και δροσερός Δημοτικός Κήπος, είναι μια περιοχή που συνδυάζει αρμονικά το παρόν με το παρελθόν του τόπου. Κοντά στην πλατεία, υπάρχουν τα αξιοπρόσεκτα κτίσματα που διασώθηκαν από την εποχή της Τουρκοκρατίας στο νησί, το Μπαιρακλή Τζαμί, το Οσμανιέ Τζαμί, καθώς και Οθωμανικές κρήνες.
Από το κέντρο της πλατείας, η οδός Κένεντυ οδηγεί στην επίσημη πύλη του μεσαιωνικού κάστρου της Χίου. Η οικοδόμηση του φρουρίου ανάγεται στα τέλη του 10ου αιώνα και κυρίως στον 11ο αιώνα στη θέση περίπου της αρχαίας πόλης και σε άμεση σχέση με το λιμάνι. Το κάστρο που κατοικείται συνεχώς από την εποχή που κτίσθηκε μέχρι σήμερα, έχει τα χαρακτηριστικά του παλαιού κατοικημένου φρουρίου, δηλαδή στενά δρομάκια, πολλά ερείπια και κτίρια ποικίλων εποχών.
Στα νότια της πλατείας εκτείνεται ο κεντρικός δρόμος της πόλης, η Απλωταριά. Ο δρόμος διασχίζει τον πυρήνα της παλιάς πόλης, κρατώντας και σήμερα το μεγαλύτερο μέρος της εμπορικής κίνησης, με πολλά καταστήματα που συνθέτουν μια αξιόλογη αγορά. Στην Απλωταριά βρίσκονται τα περισσότερα κτίρια του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα, παλιά αρχοντικά κτίρια. Προς το τέλος της Απλωταριάς και προς τα ανατολικά, ένας δρόμος οδηγεί στο Γυμνάσιο το οποίο ιδρύθηκε το 1792, στη Μητρόπολη, στη Βιβλιοθήκη του Κοραή η οποία αριθμεί 135.000 τόμους και διαθέτει στον πάνω όροφο Πινακοθήκη και Λαογραφικό Μουσείο.
Στα νότια της πόλης εκτείνονται συνοικίες που κατοικήθηκαν κατά τον 20ό αιώνα και έκτοτε περιλαμβάνουν τις τάσεις επέκτασης της πόλης. Στην περιοχή αυτή βρίσκεται το Αρχαιολογικό Μουσείο, το Πανεπιστήμιο Αιγαίου, το κεντρικό γήπεδο της πόλης, αλλά και το Ναυτικό Μουσείο.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με την απογραφή του 2021 η πόλη της Χίου έχει 27.015 κατοίκους. Αυτό αποτελεί μία ελαφρύ αύξηση απο την απογραφή του 2011. Σε γενικές γραμμές ο πληθυσμός της Χίου έχει παραμείνει σταθερός απο την απελευθέρωση με μικρές διακυμάνσεις μόνο. Μόνη αξιοσημείωτη αύξηση είναι μεταξύ του 1920 και 1928.
Δήμαρχοι Χίου
Ο δήμος Χίου συστάθηκε στις 5 Μαΐου 1918 με έδρα τον οικισμό Χίος. Μεταπολεμικά ο δήμαρχος με τη μακροβιότερη θητεία ήταν ο Παντελής Πατελίδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ελλάδας * Κατηγορία:Δήμος Χίου
Πλατεόσαυρος
μικρογραφία|Αναπαράσταση του πλατεόσαυρου του Ένγκελχαρτ|εναλλ.= Ο πλατεόσαυρος είναι γένος πλατεοσαυριδού δεινόσαυρου που έζησε κατά τα τέλη της Τριαδικής περιόδου, περίπου 214 με 204 εκατομμύρια χρόνια πριν, στη σημερινή Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη, τη Γροιλανδία, τη Βόρεια Αμερική. Ο πλατεόσαυρος είναι βασικός πρώιμος σαυροποδόμορφος δεινόσαυρος που ονομάζεται προσαυρόποδο. Το 2011, αναγνωρίζονταν δύο είδη: το είδος P. engelhardti και ο ελαφρώς νωρίτερος P. gracilis από το χαμηλότερο. Ωστόσο, άλλοι έχουν προστεθεί στο παρελθόν, και δεν υπάρχει ευρεία συναίνεση σχετικά με την ταξινόμηση ειδών των πλατεοσαυρειδών δεινοσαύρων. Ομοίως, υπάρχει μια πληθώρα συνωνύμων στο επίπεδο γενών.
Το γένος ανακαλύφθηκε το 1834 από τον Γιόχαν Φρίντριχ Ένγκελχαρτ και περιγράφηκε τρία χρόνια αργότερα από τον Χέρμαν φον Μέγιερ. Ο πλατεόσαυρος είναι το πέμπτο όνομα γένους δεινοσαύρων που εξακολουθεί να θεωρείται έγκυρο. Έχουν βρεθεί πάνω από 100 σκελετοί, ενώ κάποιοι είναι ολοκληρωμένοι. Η αφθονία των απολιθωμάτων στη Σουηβία, της Γερμανίας οδήγησε στο παρατσούκλι Schwäbischer Lindwurm.
Η ουρά του πλατεόσαυρου ήταν συνήθως δεινοσαυρική, μυώδης και με υψηλή κινητικότητα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ισπανικά (es) Κατηγορία:Δεινόσαυροι
1891 Γόνδολα
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος της Γόνδολας είναι X. Τα υπόλοιπα φυσικά χαρακτηριστικά της είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γονδολα
Λουίζ Γκουστάβο
Ξεκίνημα
Στο ξεκίνημα του ο Γκουστάβο έπαιξε στην Ουνιβερσάλ ΦΚ Ρίο Λάργκο και τον Ιανουάριο του 2007 στην ΣΚ Κορίνθιανς Αλαγκοάνο, έναν σύλλογο των μικρών κατηγοριών με έδρα το Μασεϊό, πρωτεύουσα της βόρειας πολιτείας της Βραζιλίας Αλαγκόας. Τον Μάιο του 2007 δόθηκε δανεικός για 2 μήνες στο σύλλογο δεύτερης κατηγορίας Κλούμπε ντε Ρεγκάτας Μπραζίλ, γνωστό ως CRB.
Χόφενχαϊμ 1899
Αμέσως μετά το τέλος του δανεισμού του ο Γκουστάβο στο ξεκίνημα της σεζόν 2007/08 ο Γκουστάβο δόθηκε ξανά δανεικός, αυτή τη φορά στην Χόφενχαϊμ 1899 η οποία αγωνιζόταν στη Μπουντεσλίγκα 2. Έκανε το ντεμπούτο του στις 16 Σεπτεμβρίου και οι καλές εμφανίσεις του οδήγησαν την Χοφενχάιμ να ενεργοποιήσει την οψιόν αγοράς του, υπογράφοντας μαζί του τριετές συμβόλαιο.
ΦφΛ Βόλφσμπουργκ
Παρά την επιτυχημένη πορεία του με τη Μπάγερν, ο Γκουστάβο τέθηκε σε διαθεσιμότητα για μεταγραφή, με τη Βόλφσμπουργκ να κερδίζει την υπογραφή του σε 5ετές συμβόλαιο. Ύστερα από ένα επιτυχημένο ξεκίνημα στις 17 Αυγούστου με νίκη 4-0 ενάντια στη Σάλκε στη συνέχεια αποβλήθηκε στην τρίτη αγωνιστική και ξανά στην πέμπτη όταν επέστρεψε. Στο τέλος της σεζόν όμως βοήθησε σημαντικά τη Βόλφσμπουργκ να πάρει την 4η θέση κ ένα εισιτήριο για τα προκριματικά του Τσάμπιονς Λίγκ.
Διεθνής καριέρα
Ο Γκουστάβο έκανε το ντεμπούτο του με την εθνική Βραζιλίας στις 10 Αυγούστου 2011 ως αλλαγή σε φιλικό παιχνίδι ενάντια στη Γερμανία. Το πρώτο του γκολ με το αντιπροσωπευτικό του συγκρότημα το σημείωσε στις 7 Σεπτεμβρίου του 2013, σε φιλική νίκη με 6-0 ενάντια της Αυστραλίας. Ο προπονητής της Βραζιλίας Φελίπε Σκολάρι τον συμπεριέλαβε στην αποστολή για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χόφενχαϊμ 1899 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάγερν Μονάχου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦφΛ Βόλφσμπουργκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλούμπε ντε Ρεγκάτας Μπραζίλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές 2. Μπουντεσλίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Μαρσέιγ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA
Γιάννης Λούλης
Ο Γιάννης Λούλης είναι Έλληνας πολιτικός επιστήμονας και επικοινωνιολόγος. Υπήρξε στενός συνεργάτης και πολιτικός σύμβουλος του τέως πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή, και θεωρείται ο «πατέρας» της πολυσυζητημένης στρατηγικής του «μεσαίου χώρου» για την ελληνική Κεντροδεξιά.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου από Έλληνες γονείς. Ο πατέρας του, Κωνσταντίνος Λούλης, με καταγωγή από την Κύμη Εύβοιας, ήταν βιομήχανος βάμβακος με σημαντική περιουσία, μεγάλο μέρος της οποίας έχασε ξαφνικά, λόγω των επιθετικών κρατικοποιήσεων του συνταγματάρχη Νάσερ.
Μεγάλωσε στην Αθήνα. Πήγε σχολείο αρχικά στο Κολλέγιο Αθηνών και έπειτα στη Σχολή Ι.Μ. Παναγιωτόπουλου. Αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και συνέχισε τις σπουδές του στο Ηνωμένο Βασίλειο, στον τομέα των πολιτικών επιστημών. Αρχικά έλαβε μεταπτυχιακό δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο του Έσσεξ και τελικά αναγορεύθηκε διδάκτορας Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ. Η διδακτορική του διατριβή (που κυκλοφόρησε και σε βιβλίο στα αγγλικά) είχε τίτλο «Το κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας την περίοδο 1940 - 1944».
Επιστρέφοντας στην Ελλάδα εργάστηκε στο ΚΠΕΕ, που ήταν η «δεξαμενή σκέψης» του κόμματος της ΝΔ. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 γνωρίστηκε με τον Κώστα Καραμανλή, σε ένα σεμινάριο του ΚΠΕΕ. Όταν ο Καραμανλής ανέλαβε την ηγεσία της ΝΔ το 1997, ο Λούλης έγινε βασικός συνεργάτης και σύμβουλός του σε θέματα πολιτικής επικοινωνίας και στρατηγικής. Παρά την ταύτισή του με τη ΝΔ, διατηρεί φιλικές σχέσεις και με προσωπικότητες της Κεντροαριστεράς όπως ο Κώστας Λαλιώτης και ο Αντώνης Λιβάνης, τον οποίο αποκαλεί «σοφό». Σε συνέντευξή του, απαντώντας σε ερώτηση για το αν ο Κώστας Καραμανλής είναι θαυμαστής του Ανδρέα Παπανδρέου, ο Λούλης είπε:
Έχει επίσης εργαστεί και στην Κύπρο, ως σύμβουλος επικοινωνίας για την εκλογή του κεντροδεξιού Γλαύκου Κληρίδη, του κομμουνιστή Δημήτρη Χριστόφια και του Νίκου Αναστασιάδη.
Στον Λούλη και στην στρατηγική του «μεσαίου χώρου» πιστώθηκαν από πολλούς οι εκλογικές νίκες της ΝΔ το 2004 και το 2007, αλλά κατηγορήθηκε και για την ήττα του 2009. Η στρατηγική του «μεσαίου χώρου» βασιζόταν στην καλλιέργεια ηγετικού προφίλ προσωπικά για τον Κώστα Καραμανλή, στην προβολή μιας διαχειριστικής αντίληψης για την πολιτική (χωρίς ιδεολογικές συγκρούσεις), με στόχο την εκλογική κυριαρχία στο πολιτικό Κέντρο και γενικά την δημιουργία της εντύπωσης ότι ο πρωθυπουργός βρίσκεται σε διάλογο με την κοινωνία, είναι στη σωστή πλευρά της ιστορίας, δεν διχάζει, και πραγματοποιεί μεταρρυθμίσεις. Επί ηγεσίας Αντώνη Σαμαρά η στρατηγική του «μεσαίου χώρου» εγκαταλείφθηκε.
Βιβλία του
Ο Γιάννης Λούλης έχει γράψει αρκετά βιβλία πολιτικής, μεταξύ των οποίων και τα παρακάτω:
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί επιστήμονες Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
BBC Radio nan Gàidheal
Το BBC Radio nan Gàidheal είναι ραδιοφωνικός σταθμός στη Σκωτική Γαελική γλώσσα και ανήκει στο BBC Scotland.
Εκπομπή
Ο σταθμός εκπέμπει σε όλη τη Σκωτία στα Μακρά κύματα (FM). Επίσης είναι διαθέσιμος μέσω επίγειας ψηφιακής τηλεόρασης, μέσω ψηφιακού ραδιόφωνου και μέσω διαδικτύου.
Τα προγράμματα του σταθμού μεταδίδονται και από το τηλεοπτικό κανάλι BBC Alba, όταν το κανάλι δεν εκπέμπει δικό του πρόγραμμα.
Έλενα Κουντουρά (πετοσφαιρίστρια)
Η Έλενα Κουντουρά (γεν. 3 Μαΐου 1992, Αθήνα) είναι Ελληνίδα διεθνής αθλήτρια πετοσφαίρισης, η οποία αγωνίζεται ως πασαδόρος.
Είναι κόρη της Σταρ Ελλάς του 1987 Ξένιας Πανταζή και ανηψιά της Υπουργού Πολιτισμού Έλενας Κουντουρά. Τον Οκτώβριο του 2017 αρραβωνιάστηκε τον παλαίμαχο καλαθοσφαιριστή Μιχάλη Κακιούζη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες ΠΑΟ
Ζιλ Βιλνέβ
Ο Ζοζέφ Ζιλ Ανρί Βιλνέβ (γαλλικά: Joseph Gilles Henry Villeneuve, 18 Ιανουαρίου 1950 - 8 Μαΐου 1982), γνωστός ως Ζιλ Βιλνέβ, ήταν Καναδός οδηγός της Φόρμουλα 1.
Πρώτα χρόνια
Ο Βιλνέβ γεννήθηκε στο Ρισελιέ, μια μικρή πόλη στην μεγάλη γαλλική περιφέρεια Κεμπέκ του Καναδά στις 18 Ιανουαρίου του 1950 και μεγάλωσε στο Μπερτιερβίλ. Το 1970 παντρεύτηκε την Τζόαν Μπαρτ, με την οποία απέκτησε δυο παιδιά. Ένα γιο, τον Ζακ και μια κόρη, την Μάλενι. Ο Ζάκ κατέκτησε το 1995 το Αμερικάνικο Πρωτάθλημα CART, νικώντας την ίδια χρονιά και στον περίφημο αγώνα του Ινδιανάπολις 500. Το 1996 εντάχθηκε στη Φόρμουλα 1 και τον επόμενο χρόνο (1997) κέρδισε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Φόρμουλα 1.
Καριέρα στη Φόρμουλα 1
Ο Βιλνέβ ξεκίνησε την καριέρα του στη Φόρμουλα 1 το 1977 στο Βρετανικό Γκραν Πρι με Μακλάρεν και την ολοκλήρωσε το Μάιο του 1982 με δραματικό τρόπο στα δοκιμαστικά του Βελγικού Γκραν Πρι στο Ζόλντερ. Κατά τη διάρκεια αυτής, πέτυχε 6 νίκες, 13 βάθρα και σκόραρε 101 βαθμούς, όμως το όνειρο που είχε να γίνει μια μέρα Παγκόσμιος Πρωταθλητής, δεν πρόλαβε να το πραγματοποιήσει. Αυτό το έκανε, όπως αναφέραμε και πιο πάνω, ο γιος του, ο Ζακ, το 1997.
Το τραγικό ατύχημα όπου ο Βιλνέβ έχασε τη ζωή του
Κατηγορία:Καναδοί οδηγοί Φόρμουλα 1
Τομ Τζόουνς
thumb|right|350px|Ο Τομ Τζόουνς με την [[Τζάνις Τζόπλιν το 1969]] Ο Τομ Τζόουνς Γούντγουορντ (Tom Jones Woodward, 7 Ιουνίου 1940) είναι Ουαλός τραγουδιστής. Συγκαταλέγεται στις σημαντικότερες σύγχρονες μουσικές φωνές. Τιμήθηκε με πολλούς τίτλους και βραβεία για τις μουσικές του επιδόσεις. Έλαβε τον τίτλο του «Σερ» από την βασίλισσα της Βρετανίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ουαλοί τραγουδιστές Κατηγορία:Ουαλοί μουσικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Brit Κατηγορία:Βραβευμένοι με Grammy
Μπόρις Άνρεπ
Ο Μπόρις Άνρεπ (Борис Анреп, 27 Σεπτεμβρίου 1883, Αγία Πετρούπολη - 7 Ιουνίου 1969, Λονδίνο), γεννημένος ως Μπόρις Βασίλιεβιτς φον Άνρεπ, ήταν καλλιτέχνης από τη Γερμανία και τη Βαλτική, γεννημένος ως Ρώσος υπήκοος, ο οποίος εργάστηκε στη Μεγάλη Βρετανία και αφοσιώθηκε στην τέχνη των ψηφιδωτών.
Βιογραφία
Η οικογένεια φον Άνρεπ ανήκε στη γερμανική αριστοκρατία της ρωσοκρατούμενης Βαλτικής. Ο πατέρας του Μπόρις, βαρόνος Βασίλι φον Άνρεπ, ήταν καθηγητής ιατρικής, διάσημος ιατροδικαστής και μέλος της Τρίτης Δούμας το 1907. Ο Μπόρις φον Άνρεπ σπούδασε στο Χάρκοβο μεταξύ 1899 και 1901, όπου γνώρισε τον Νικολάι Νεντόμπροβο. Πέρασε το καλοκαίρι του 1899 στην Αγγλία για να μάθει αγγλικά. Το 1905 αποφοίτησε από τη Νομική Ακαδημία της Αγίας Πετρούπολης και στη συνέχεια εισήλθε στο Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης. Παράλληλα, σπούδασε ζωγραφική στο στούντιο του Ντιμίτρι Σελέτσκι και εγκατέλειψε το πανεπιστήμιο το 1908. Το 1908 παντρεύτηκε μια νεαρή κοπέλα από τη ρωσική αριστοκρατία, τη Γιούλια Χιτρόβο. Ο Άνρεπ ταξίδεψε στην Ιταλία, σπούδασε στο Παρίσι στην Ακαδημία Ζυλιάν στην τάξη του Ζαν-Πωλ Λωράνς και παρακολούθησε την Μεγάλη Σχολή. Το 1910-1911 φοιτούσε στο Κολέγιο Τέχνης του Εδιμβούργου. Τον γοήτευσαν τα βυζαντινά ψηφιδωτά και αποφάσισε να αφοσιωθεί σε αυτά. αριστερά|μικρογραφία|Ο Μπόρις Άνρεπ γύρω στο 1919. Η πρώτη του ατομική έκθεση έγινε στο Λονδίνο το 1913. Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου πολέμησε στη Γαλικία. Το 1916 έλαβε σύντομη άδεια απουσίας για να πάει στην Αγγλία και επέστρεψε στη Ρωσία, όπου έγινε μάρτυρας της επανάστασης του Φεβρουαρίου του 1917 και παρέμεινε στη Ρωσία. Ωστόσο, τον Απρίλιο του 1917 κλήθηκε στο Λονδίνο ως στρατιωτικός γραμματέας της ρωσικής κυβερνητικής επιτροπής και παρέμεινε στην Αγγλία. Το 1918 παντρεύτηκε την Έλεν Μαίτλαντ, η οποία ήταν ερωμένη του από το 1911 και του είχε ήδη χαρίσει δύο παιδιά, αλλά εκείνη τον εγκατέλειψε το 1926 για τον Ρότζερ Φράι.
Στη Βρετανία, είναι γνωστός για τα μνημειώδη ψηφιδωτά του στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου, στον Καθεδρικό Ναό του Ουέστμινστερ και στην Τράπεζα της Αγγλίας. Μέλος της ομάδας Bloomsbury Group, υπήρξε σημαντική προσωπικότητα στην κοινωνική και πνευματική ζωή του Λονδίνου από το 1912 έως τα μέσα της δεκαετίας του 1960.
Στην Ιρλανδία, είναι γνωστός για τα ψηφιδωτά του στον Καθεδρικό Ναό του Χριστού Βασιλέα στο Μάλινγκαρ.
Στη Ρωσία, συνδέθηκε με την Ασημένια Εποχή της Ρωσικής Ποίησης ως αποδέκτης μεγάλου αριθμού ποιημάτων (περίπου τριάντα) της Άννα Αχμάτοβα, μεταξύ των οποίων και το «Παραμύθι του Μαύρου Δαχτυλιδιού». Είχε γνωρίσει την Αχμάτοβα, μέσω του Νεντόμπροβο, το 1914 επιστρέφοντας από ένα ταξίδι στο Παρίσι. Ο Άνρεπ ήταν επίσης φίλος του Νικολάι Γκουμίλεφ, ενός αξιόλογου ποιητή και συζύγου της Αχμάτοβα, και του Νικολάι Νεντόμπροβο, ενός ταλαντούχου κριτικού, δύο σημαντικών προσωπικοτήτων στην Αγία Πετρούπολη τη δεκαετία του 1910.
Το ψηφιδωτό της Compassion (1952) είναι ένα πορτρέτο της Αχμάτοβα, περιτριγυρισμένο από τη φρίκη του πολέμου και του τρόμου. Κοιτάζει προς ένα άλλο ψηφιδωτό που απεικονίζει τον τάφο του καλλιτέχνη, συνδέοντας την τέχνη του με την ποίησή της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι καλλιτέχνες
Αράντα ντε Ντουέρο
Το Αράντα ντε Ντουέρο (Aranda de Duero) είναι πόλη και δήμος στην Ισπανία, στην επαρχία του Μπούργκος. Βρίσκεται στην αυτόνομη κοινότητα Καστίλλης και Λεόν. Υπάγεται στην κομάρκα της Ριμπέρα ντελ Ντουέρο. Έχει έκταση 127 τ.χλμ. και πληθυσμό 33.154 κατοίκων το 2010. Είναι παραποτάμια πόλη, χτισμένη στις δύο όχθες του Δούρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ισπανίας Κατηγορία:Καστίλη και Λεόν
Σπεύσιππος
Ο Σπεύσιππος (γεννήθηκε το 408 π.Χ. στην Αθήνα και πέθανε μεταξύ 339 και 338 π.Χ. στην Αθήνα ) ήταν αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος και μαθηματικός και πρώτος σχολάρχης της Πλατωνικής Ακαδήμειας για περίπου 10 χρόνια, μετά τον θάνατο του Πλάτωνα το 347 π.Χ..
Η ζωή του
Ο Σπεύσιππος ήταν ανιψιός του Πλάτωνα από την αδελφή του Πωτώνη και ο πατέρας του ήταν ο Ευρυμέδοντας ο Μυρρινούσιος. Είχε συνοδεύσει τον Πλάτωνα στο ταξίδι του στη Σικελία το 361 π.Χ. και ήταν σαφής υποστηρικτής του, στην πολιτική φιλικής προσέγγισης και προσεταιρισμού σε πολιτικές προσωπικότητες της εποχής, μεταξύ αυτών και του Διονυσίου του Β´ των Συρακουσών. Ορίστηκε ως διάδοχος και σχολάρχης της Ακαδήμειας από τον Πλάτωνα με το σκεπτικό ότι δεν ήταν «ξένος» αλλά Αθηναίος πολίτης. Ανέλαβε μετά το θάνατο του θείου του, σε ηλικία περίπου 60 ετών. Διάδοχος του στην Ακαδήμεια μετά τον θάνατο του, εκλέχτηκε ο Ξενοκράτης
Ως προσωπικότητα υπήρξε φιλάσθενος, ιδιότροπος και αμφιλεγόμενος. Στη φιλάσθενη φύση του, αποδίδεται πιθανότατα, η άρνηση του να διαμένει στους χώρους της Ακαδήμειας όταν τη διηύθυνε εν αντιθέσει με τους υπόλοιπους, ενδεχομένως λόγω του υγρού κλίματος. Η αμφιλεγόμενη προσωπικότητα του φαίνεται και από τη βιογραφία του αλλά και από μία επιστολή του που απευθύνεται στον βασιλιά της Μακεδονίας Φίλιππο Υπήρξε ο πρώτος που εγκωμίασε τον Πλάτωνα και το έργο του, υπαινισσόμενος μάλιστα ότι ήταν γιος του Απόλλωνος.
Τα έργα του
Από τα έργα του Σπεύσιππου, διασώζεται ένα εκτεταμένο τμήμα σε σχέση με τους Πυθαγόρειους αριθμούς, ορισμένα αποσπάσματα από τα υπόλοιπα και αναφορές του σε άλλους φιλοσόφους. Το έργο του «Όμοια» μια συγκριτική μελέτη φυσιολογίας φυτών και ζώων είναι πιθανότατα αντάξιο με το αντίστοιχο έργο του Αριστοτέλη «Περί ζώων ιστορίαι».
Θεωρείται επίσης ως ο πιθανός συγγραφέας του φιλοσοφικού λεξικού Όροι, αντί για τον Πλάτωνα.
Η φιλοσοφική του σκέψη
Ο Σπεύσιππος επηρεασμένος από την πυθαγόρεια σκέψη (όπως και αρκετοί από τους διαδόχους του), προσέδιδε μεγάλη σημασία στο φιλοσοφικό βάρος των πραγματικών αριθμών, μειώνοντας έτσι στην κοσμοθεωρία του, εμμέσως την σημασία των ιδεατών αριθμών και του κόσμου των Ιδεών του Πλάτωνα. Ισχυρή ένδειξη των ανωτέρω ήταν η προσήλωση του στην τελειότητα του αριθμού 10. Η φιλοσοφία του είχε ως βασικούς πυλώνες το «Εν» και τη «δυάδα». Το «Εν» αντιπροσώπευε την ενότητα και ολότητα του σύμπαντος, ενώ η «δυάδα» την ποικιλομορφία και πολλαπλότητα των μορφών του. Το «Εν» και η «δυάδα», κατά τον Σπεύσιππο, όχι μόνο ήταν οι γεννήτορες κάθε οντότητας (φυσικής ή πνευματικής) στον κόσμο, αλλά στερούντο οιασδήποτε ηθικής αξίας. Εν αντιθέσει οι συνάδελφοι του, αυτοί που αποδέχονταν αυτού του είδους τον δυισμό (Εν, δυάδα), προσέδιδαν σε αυτόν τις έννοιες του καλού και του κακού.
Ο Σπεύσιππος οργάνωσε τον κόσμο, με μαθηματικούς όρους, σε δέκα σφαίρες, με ταξινόμηση βάσει της πνευματικότητας που εμπεριείχοντο σε αυτές. Ανάμεσα στις σφαίρες των πραγματικών αριθμών και τις σφαίρες των αισθητών τοποθέτησε σε περίοπτη θέση τη σφαίρα της ψυχής την οποία θεωρούσε αθάνατη τόσο εν όλω όσο και εν μέρει.
Ο Σπεύσιππος θεωρούσε εκ των ων ουκ άνευ τη γνώση και ταξινόμηση όλων των πραγμάτων, ώστε να περατωθεί με επιτυχία ο ορισμός ενός οποιουδήποτε εξ αυτών. Επομένως ο ορισμός οιασδήποτε έννοιας απαιτούσε μια σφαιρική αντίληψη του κόσμου, και συνακόλουθα την ταξινόμηση της σε σχέση με όλες τις υπόλοιπες έννοιες. Τέλος ο Σπεύσιππος συστηματοποίησε και επεξεργάστηκε τη σκέψη του Πλάτωνα (αν και φαίνεται πως διαφωνούσε σε μερικά σημεία με αυτήν), διαχώρισε το Αγαθό τόσο από το «Εν» όσο και από τη «Θεότητα», ενώ απέρριπτε την «Ηδονή» περισσότερο και από τον δάσκαλο του. Θεωρείται πως η ανασύνθεση και ενσωμάτωση της Πυθαγόρειας σκέψης στον κόσμο των Ιδεών του Πλάτωνα υπήρξε εν πολλοίς καταχρηστική και αντίθετη με το σύστημα σκέψης του. Ωστόσο είναι σαφές πως επηρέασε τον Αριστοτέλη στην συγγραφή του έργου του σε σχέση με την αρχή της Φιλοσοφίας του Πλάτωνος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες μαθηματικοί Κατηγορία:Πλατωνικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Ακαδημεικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι
Σεργκέι Μιχαήλοβιτς της Ρωσίας
Ο Σερκέι Μιχαήλοβιτς, ρωσικά Серге́й Миха́йлович (7 Οκτωβρίου 1869 - 18 Ιουλίου 1918) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ ήταν μέγας δούκας της Ρωσίας.
Βιογραφία
Ήταν ο πέμπτος γιος του Μιχαήλ Νικολάεβιτς μεγάλου δούκα της Ρωσίας και της Καικιλίας-Αυγούστας (Όλγας Φεόντροβνας) των Τσέρινγκεν, κόρης του Λεοπόλδου μεγάλου δούκα του Μπάντεν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεγάλοι Δούκες της Ρωσίας Κατηγορία:Οίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ
ΦΚ Μπόκελ
Η ΦΚ Μπόκελ είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Κότορ του Μαυτοβουνίου. Την σεζόν 2006-2007 προήχθηκε στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Μαυροβουνίου. Αγωνίζεται στο Stadion Pod Vrmcem. Χρώματα της ομάδας είναι το μπλε και το άσπρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:ΦΚ Μπόκελ Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1922 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Μαυροβουνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Γιουγκοσλαβίας
Κυβέρνηση Μωραϊτίνη 1863
Η Κυβέρνηση Μωραϊτίνη (Ιανουάριος 1863), με διάρκεια ζωής 5 ημερών, ήταν το όργανο που αντικατέστησε την «Προσωρινή Κυβέρνηση της Ελλάδος», της τριανδρίας Δ.Βούλγαρη-Κων. Κανάρη - Βεν. Ρούφου, η οποία διαλύθηκε όταν έχασε, στις 8 Φεβρουαρίου  την υποστήριξη του Κανάρη αλλά και των περισσοτέρων υπουργών της.
Στις 9 Φεβρουαρίου η Εθνική Συνέλευση αποφάσισε να αναλάβει η ίδια την εκτελεστική εξουσία «δια του προεδρεύοντος Αντιπροέδρου».
Ο αντιπρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης, Αριστείδης Μωραϊτίνης, (πληρεξούσιος «των εκ Τεργέστη και Βενετία Ελλήνων υπηκόων»), όρισε μια πενταμελή επιτροπή εν είδει υπουργικού συμβουλίου, που αποτελούνταν από τους:
Την 11η Φεβρουαρίου 1863 η Εθνοσυνέλευση αναλαμβάνοντας την εκτελεστική εξουσία αποφασίζει ότι: η κυβέρνηση θα αποτελείται από 7 υπουργούς οι οποίοι θα εκλέγονται από το σώμα της Εθνοσυνέλευσης με φανερή ψηφοφορία και απόλυτη πλειοψηφία, στους οποίους θα προεδρεύει ένας υπουργός χωρίς χαρτοφυλάκιο, ο οποίος θα εκλέγεται κατά τον ίδιο τρόπο. Οι αποφάσεις για το κυβερνητικό έργο θα παίρνονται από την ολομέλεια του υπουργικού συμβουλίου κατά πλειοψηφία.
Την ίδια μέρα και με τον παραπάνω τρόπο εκλέχτηκε η Κυβέρνηση Ζηνοβίου Βάλβη.
Παραπομπές
1863 02 Κατηγορία:1863 1
Αράχοβα Αιτωλοακαρνανίας
Για συνώνυμους ή παρώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Αράχωβα (αποσαφήνιση)
Η Αράχοβα ή Αράχωβα Ναυπακτίας είναι ορεινός οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 960 μέτρα.
Γεωγραφία
Η Αράχοβα βρίσκεται προς τα βορειοανατολικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας και βόρεια της τεχνητής λίμνης Ευήνου, σε απόσταση 81 χλμ. Β. από τη Ναύπακτο, 52 χλμ. Ν. από το Καρπενήσι και 60 χλμ. ΒΑ. από το Θέρμο. Το χωριό είναι κτισμένο στις νοτιοδυτικές πλαγιές του βουνού Κοκκινιά με θέα την τεχνητή λίμνη και τα στενά του Ευήνου (Φίδαρη) ποταμού, συνορεύοντας δυτικά με το Νεοχώρι και ανατολικά με την Κλεπά. Έχει παραδοσιακή αρχιτεκτονική με πέτρινη πλακόστρωτη πλατεία, λιθόχτιστα σπίτια και τη γύρω περιοχή με πλούσια δασική βλάστηση (Καστανόλογγος), πολλές βρύσες και ρεματιές με πλατάνια, κερασιές, καρυδιές, πέτρινα αλώνια.
Ονομασία - Διοικητικά
Μετά την απελευθέρωση του 1821, αναφέρεται επίσημα γραμμένη ως Αράχωβα το 1835 στο ΦΕΚ 19Α - 07/12/1835 και ορίζεται έδρα ομώνυμου δήμου. Το 1940 το όνομά της διορθώνεται σε Αράχοβα. Η ονομασία, σύμφωνα με μια άποψη, είναι σλαβικής προέλευσης και σημαίνει καρυδότοπος, ενώ με άλλους προέρχεται από το "ραχάς" + "οβα" που σημαίνει δενδρώδες χωριό. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τον οικισμό Κρανές αποτελούν την τοπική κοινότητα Αραχόβης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Πλατάνου του δήμου Ναυπακτίας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 317 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 314
Σημείωση
Στην Αιτωλοακαρνανία και το δήμο Αγρινίου υπάρχει ο οικισμός Πεντάκορφο που μέχρι το 1930 ονομαζόταν Αράχωβα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ναυπακτίας
Μετάλλιο «Σουβόροφ»
Το Μετάλλιο «Σουβόροφ» (ρωσ. Медаль Суворова) είναι βραβείο της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Δημιουργήθηκε στις 2 Μαρτίου του 1994 με το διάταγμα Νο.442. Δημιουργήθηκε προς τιμήν του Αλεξάντερ Βασίλεβιτς Σουβόροφ.
Απονομή
Το Μετάλλιο «Σουβόροφ» απονέμεται σε στρατιώτες για το προσωπικό θάρρος και γενναιότητα που επέδειξαν για την άμυνα της Ρωσικής Ομοσπονδίας καθώς και για το δημόσιο συμφέρον της Ρωσικής Ομοσπονδίας στις μάχες. Επίσης απονέμεται και για την άριστη απόδοση στις πολεμικές ασκήσεις.
Σουβοροφ Κατηγορία:Αλέξανδρος Βασίλιεβιτς Σουβόροφ
Λαγόνι Σερρών
Το Λαγόνι ή Λαγώνι, έως το 1927 γνωστό ως Τσιφλίκ Μαχαλέ, είναι εγκαταλελειμμένος οικισμός που βρίσκεται στον σημερινό Δήμο Σιντικής της Κεντρικής Μακεδονίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά του Νομού Σερρών
Κάρολος Ογλ
Βιογραφία
Ο Κάρολος Ογλ γεννήθηκε στις 6 Απριλίου του 1851 στο Μέριλμπον, περιοχή του κεντρικού Λονδίνου, όπου διέμενε τότε η οικογένειά του. Ο Κάρολος Ογλ μεγάλωσε σ’ ένα ειδυλλιακό και άνετο περιβάλλον και μετά την ολοκλήρωση των γυμνασιακών του σπουδών φοίτησε στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, όπου σπούδασε αρχιτεκτονική και μαθήτευσε αργότερα κοντά στον μεγάλο αρχιτέκτονα Φρέντερικ Ουΐλιαμ Ρόπερ. Παράλληλα με τη δραστηριότητα που αναπτύσσει ως αρχιτέκτονας συνεργάζεται με την περιοδική έκδοση «Builder». «Το τάλαντό του για το γράψιμο, η παρατηρητικότητά του, η ανάγκη του να εκφραστεί για όλα όσα συνέβαιναν γύρω του, τον ώθησαν τον Ιούλιο του 1876 να απευθυνθεί, όπως ο Στίλλμαν, όπως και τόσοι άλλοι, στους Τάϊμς για συνεργασία από την Αθήνα. Η συνεργασία των Τάϊμς με τον Ογλ επισημοποιήθηκε τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου, όταν δημιουργήθηκαν τα προβλήματα υγείας και συνεργασίας της εφημερίδας με τον Στίλλμαν. Ο νεαρός δόκιμος δημοσιογράφος, που από δω και πέρα θα φέρει τον τίτλο «Ανταποκριτής των Τάϊμς», αρχίζει από αυτή τη στιγμή μια καινούργια καριέρα και ξεκινά για τη Σερβία με σπουδαία αποστολή».
Θάνατος
thumb|250px|Το μνημείο στον Ογλ, δίπλα στο μνημείο της Μάχης Σαρακηνού, στην Μακρινίτσα Ο Κάρολος Ογλ βρήκε τραγικό θάνατο στη μάχη της Μακρυνίτσας, στις αρχές Φεβρουαρίου του 1878. Η μάχη αυτή, διεξήχθη δυτικά της Μακρυνίτσας στη θέση "Σταυρός" του βουνού «Σαρακηνός» στις 17 Μαρτίου 1878. Ο θάνατός του όταν έγινε γνωστός στην Αθήνα, συγκλόνισε την κοινή γνώμη, αλλά και την κυβέρνηση.
Η τριήμερη μάχη της Μακρυνίτσας, υπήρξε αιματηρότατη, με πολλά θύματα από τον άμαχο πληθυσμό, ακόμα και παιδιά. Οι επαναστάτες νικήθηκαν και υποχώρησαν προ των Οθωμανικών στρατευμάτων του Ρετζέπ Πασά, αλλά και των ορδών των ατάκτων Κιρκασίων του Αμούς Μπέη. Οι πρόξενοι των ξένων δυνάμεων ανέβηκαν στο Πήλιο για ερευνήσουν την κατάσταση και να σταματήσουν τις σφαγές. Ενδιαφέρθηκαν φυσικά και για τον Όγλ, που δεν εμφανίσθηκε πουθενά επί διήμερο. Τον αναζητούσαν για να πληροφορηθούν εγκύρως τα καθέκαστα των μαχών στο Πήλιο. Είχε ήδη δολοφονηθεί. Αρχικά οι Τούρκοι έκρυψαν το πτώμα του, αλλά ένας στρατιώτης εμφάνισε το διαβατήριό του, ενώ ένας άλλος πουλούσε τα ρούχα του. Οι Τούρκοι είπαν ότι τον δολοφόνησαν οι επαναστάτες. Αυτό όμως δεν ήταν αληθές.
Τελικά το πτώμα του άτυχου Άγγλου δημοσιογράφου βρέθηκε ακέφαλο. Οι γιατροί ενός αγγλικού και ενός ιταλικού πλοίου έκαναν αυτοψία και τοποθέτησαν το πτώμα σε μολυβένια θήκη για να μεταφερθεί στην Αθήνα με ατμόπλοιο για ταφή. Οι πρόξενοι των ξένων δυνάμεων από τις ανακρίσεις που έκαναν στο Πήλιο διαπίστωσαν όπως έγραφαν οι εφημερίδες της εποχής, ότι ο Όγλ δολοφονήθηκε μετά από τη λήξη της μάχης. Κάποιοι μάρτυρες είπαν ότι τον είδαν να επιστρέφει έφιππος και να επιπλήττει τέσσερις Οθωμανούς στρατιώτες, οι οποίοι τον αγνόησαν. Παρακάτω όμως συνάντησε άλλους δύο, οι οποίοι τον αναγνώρισαν, αλλά δεν δίστασαν να τον δολοφονήσουν χτυπώντας τον ο ένας με τη λόγχη και ο άλλος πυροβολώντας. Μια γυναίκα και ένα παιδί που είδαν τη σκηνή του φόνου, κατέθεσαν ότι οι δολοφόνοι όταν απέκοψαν την κεφαλή του Άγγλου ανταποκριτή, την κάρφωσαν σε μια λόγχη και την περιέφεραν αλαλάζοντας.
Η σορός του μεταφέρθηκε στον Πειραιά από το Βόλο με το αγγλικό πολεμικό πλοίο “Wizard”. Μερικές Βολιώτισσες είχαν κεντήσει ταινία που μπήκε στο φέρετρο και έγραφε: «Ου σκεπάζεται αρετή σου, ουδ’ επίβουλος σφαγή σου, Ογλ φιλελεύθερε». Στην Αθήνα επικρατούσε πρωτοφανής συγκίνηση. Οι έμποροι της πρωτεύουσας ετοίμασαν στεφάνι με ταινία που έγραφε αρχαϊστί
«Έκπρεπέ εν Βρετανοίς Κάρολον πολυδάκρυτον Ογλ Στίφεα κυκλώπων έκτανον ουχί οσίως Πηλίου εν κλιτύσιν κηρός μεμαώτα μελαίνης γης εξαρπάζειν Θεσσαλίης τέκεα»
Η πάνδημη κηδεία του, έγινε στις 29 Μαρτίου 1878 από τον καθολικό ναό του Αγίου Διονυσίου, χοροστατούντος του καθολικού αρχιεπισκόπου. Παρέστησαν πολλοί επίσημοι και λαός. Επικήδειο εκφώνησε στο νεκροταφείο ο Τιμολέων Φιλήμων και ο Γάλλος πρεσβευτής. Ο δήμος της Αθήνας, με δήμαρχο τον Παναγή Κυριακό παραχώρησε δωρεάν τάφο στο Α΄ Νεκροταφείο.
Η οικογένεια του Ογλ, με τηλεγράφημά της προς τον πρωθυπουργό Αλέξανδρο Κουμουνδούρο, ευχαρίστησε την ελληνική κυβέρνηση, αλλά και τον Χαρίλαο Τρικούπη, βουλευτή τότε, που ασχολήθηκαν ενεργά με την ταφή του τέκνου της.