Πάρκο_Γουαζιένκι
Ιστορία
Το 1764, το Ουγιάζντουφ έγινε ιδιοκτησία του Βασιλιά Στανίσουαφ Αύγουστου Πονιατόφσκι. Ο μονάρχης ξεκίνησε για πρώτη φορά την ανοικοδόμηση του Κάστρου του Ουγιάζντουφ, το οποίο επέλεξε ως θερινή του κατοικία. Οι εργασίες ξεκίνησαν στο προσκήνιο του κάστρου, όπου χαράχτηκε μια σειρά από ευθύγραμμα μονοπάτια που συγκλίνουν σε κύκλους. Η αναδιαμόρφωση του παλιού Κάστρου του Ουγιάζντουφ, το οποίο έλαβε έναν επιπλέον όροφο και νέες πτέρυγες, συνέχισε χωρίς να παράγει τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Ο βασιλιάς αποθαρρύνθηκε, εγκατέλειψε την περαιτέρω εργασία και έστρεψε την προσοχή του στους γύρω κήπους. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ| Θέα στο πάρκο και στο [[Κάστρο του Ουγιάζντουφ από τη γύρω ύπαιθρο. Τα λουτρά δημιουργήθηκαν αρχικά σε αγροτικό δάσος. Πίνακας του Μπερνάρντο Μπελλόττο, 1776]] Τροποποιημένο και ανακατασκευασμένο σε διάφορα στάδια σε δύο δεκαετίες, ξεκινώντας το 1772, ο πρώην Οίκος Λουτρών του Λουμπομίρσκι μετατράπηκε τελικά στο κομψό κλασικιστικό Παλάτι των Λουτρών. Σε όλους τους κήπους, πολλές νέες κατασκευές χτίστηκαν και κοσμήθηκαν από τους αρχιτέκτονες Ντομένικο Μερλίνι και Γιαν Κρίστιαν Κάμσετσερ, τους ζωγράφους Γιαν Μπογκούμιου Πλερσχ και Μαρτσέλο Μπατσαρέλι και τους γλύπτες Άντεζϊ Λε Μπορυν, Γιάκουμπ Μονάλντι και Φραντσίσεκ Πίνεκ. Το 1774 ανεγέρθηκε ένας Λευκός Οίκος με τη μορφή ενός απλού εξαγώνου με άνετα διαμορφωμένους εσωτερικούς χώρους. Σύμφωνα με το μύθο, η ερωμένη του βασιλιά, Ελζμπιέτα Σιντουόφσκα, καθώς και οι αδερφές του διέμεναν στο αρχοντικό. Από το 1775 έως το 1783 το Παλάτι του Μισλεβίτσε χτίστηκε απέναντι από το Παλάτι των Λουτρών. Αρχικά είχε τη μορφή ενός κύβου χτισμένου σε ένα τετράγωνο, στο οποίο τελικά χτίστηκαν φτερά και στη συνέχεια ανυψώθηκαν. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1770 το ερημητήριο, το οποίο είχε καταστραφεί από κεραυνούς, αποκαταστάθηκε και μια από τις συντρόφους του βασιλιά, η Τερέσα Λούλιερ, εγκαταστάθηκε εκεί. δεξιά|μικρογραφία|246x246εσ| Ο [[Στανίσουαφ Αύγουστος Πονιατόφσκι|Στανίσουαφ Αύγουστος, ο οποίος μετέτρεψε το λουτρό σε ένα διάσημο πάρκο με παλάτια και ναούς. Πίνακας του Μπατσαρέλι]] Σταδιακά άλλαξαν όψη και οι κήποι. Το 1778, κατασκευάστηκε ένας βασιλικός περίπατος - μια λωρίδα που ένωνε τον Λευκό Οίκο με τον Οίκο των Λουτρών. Στο σημείο που διέσχιζε την οδό Βιλάνουφ, ανεγέρθηκε ένα μονοώροφο εξοχικό σπίτι κινέζικου στυλ (που στη συνέχεια διαλύθηκε τον 19ο αιώνα και ανακατασκευάστηκε πρόσφατα). Τα παλιά κανάλια και η πισίνα κοντά στον Οίκο των Λουτρών μετατράπηκαν σε λίμνες με διαφορετικά σχήματα σημαντικού μεγέθους. Εκτός από τους γεωμετρικά διαμορφωμένους κήπους με γαλλικό τρόπο, το πάρκο περιείχε επίσης γραφικές περιοχές εμπνευσμένες από τον ρομαντικό αγγλικό κήπο. Κοντά στο Βασιλικό Περίπατο χτίστηκε ένα μικρό υπόστεγο που προοριζόταν για τότε ένα δημοφιλές παιχνίδι που ονομάζεται Trou Madame, το οποίο αργότερα μετατράπηκε σε θέατρο. Ακριβώς απέναντι, στη νότια όχθη της λιμνούλας, χτίστηκε ένα γήινο αμφιθέατρο με σκηνή σε μια συστάδα δέντρων. Η θέα από τον Οίκο των Λουτρών προς τα νότια ήταν κλειστή με έναν καταρράκτη νερού και προς τα βόρεια με μια πέτρινη γέφυρα, πάνω στην οποία βρίσκεται ένα μνημείο του Βασιλιά Γιαν Γ΄ Σομπιέσκι μέχρι σήμερα. Το Μεγάλο Παράρτημα περιείχε τους εκτεταμένους χώρους της βασιλικής κουζίνας, καθώς και καταλύματα για κατοικίες αξιωματούχων και υπηρετών. Εξωτικά φρούτα καλλιεργούνταν στον Παλιό Πορτοκαλεώνα, το οποίο επισκέπτονταν συχνά οι επισκέπτες.