cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βάρτζια
Διαχείριση
Από το 1985 ο χώρος αποτελεί μέρος του Ιστορικού-Αρχιτεκτονικού Μουσείου-Αποθέματος της Βάρτζια, που περιλαμβάνει 46 αρχιτεκτονικές τοποθεσίες, 12 αρχαιολογικούς χώρους και 21 τοποθεσίες με μνημειακά έργα τέχνης. Το 1999 οι Βάρτζια- Κερτβίσι αιτήθηκαν για καταχώρηση στον Κατάλογο με Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO σύμφωνα με τα Πολιτιστικά κριτήρια ii, iii, iv, v και vi. Κατά την αξιολόγησή τους, το συμβουλευτικό σώμα ICOMOS ανέφερε το Γκιόρεμε στην Καππαδοκία ως το πλησιέστερο συγκρίσιμο μνημείο μεταξύ των μοναστηριακών συγκροτημάτων σε σπήλαια διεθνούς σημασίας. Το 2007 υπέβαλλαν εκ νέου αίτηση ως μεικτή πολιτιστική και φυσική περιοχή σύμφωνα με το κριτήριο vii. Από το 2012, η συντήρηση των τοιχογραφιών στην Εκκλησία της Κοίμησης πραγματοποιείται από την Πινακοθήκη Κουρτώ σε συνεργασία με την Εθνική Υπηρεσία για τη Διατήρηση της Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Γεωργίας και την Κρατική Ακαδημία Τεχνών της Τιφλίδας.
Συλλογή φωτογραφιών
Κατηγορία:Ακίνητα Πολιτισμικά Μνημεία Εθνικής Σημασίας της Γεωργίας Κατηγορία:Ενδεικτικός κατάλογος Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς
Μαρία Άννα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ
H Μαρία Άννα (γερμ. Marie Anne von Sachsen-Altenburg von Wettin, 14 Μαρτίου 1864 - 3 Μαΐου 1918) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του Πρίγκιπα της Σαξονίας-Αλτεμβούργου και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα του Σάουμπουργκ-Λίππε.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Μαυρίκιου της Σαξονίας-Αλτεμβούργου και της Αυγούστας των Βέττιν, κόρης του Βερνάρδου Β΄ της Σαξονίας-Μάινινγκεν.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1882 τον Γεώργιο του Σάουμπουργκ-Λίππε και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Σάουμπουργκ-Λίππε Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ
Φασματοφιλία
Η φασματοφιλία είναι η σεξουαλική έλξη προς τα φαντάσματα ή η σεξουαλική διέγερση από εικόνες σε καθρέφτες, καθώς και το υποτιθέμενο φαινόμενο των σεξουαλικών συνευρέσεων μεταξύ φαντασμάτων και ανθρώπων.
Η φασματοφιλία ως φετίχ
Η φασματοφιλία είναι ένα φετίχ το οποίο ταξινομείται στις παραφιλίες, κατά την οποία κάποιος έλκεται από φαντάσματα ή πνεύματα. Οι φασματοφιλικοί φαντασιώνονται φαντάσματα, ενώ συχνά φαντάζονται σενάρια στα οποία περιλαμβάνονται σεξουαλικά γεγονότα μεταξύ των ίδιων και πνευμάτων.
Σούκουμπους και Ίνκουμπους
Το αντίστοιχο της Σούκουμπους είναι ο Ίνκουμπους. Ο Ίνκουμπους είναι ένας δαίμονας που λέγεται ότι παίρνει μία αρσενική ανθρώπινη μορφή. Ο Ίνκουμπους, όπως και η Σούκουμπους, λέγεται ότι απολπανεί γυναίκες για σεξουαλική επαφή, με σκοπό να γονιμοποιήσει τη γυναίκα με το σπέρμα του. Η πεποίθηση ότι η Σούκουμπους και ο Ίνκουμπους είναι πνεύματα ή φαντάσματα τα οποία έχουν σεξουαλικές επαφές με άνδρες και γυναίκες, κατατάσσει το φαινόμενο της φασματοφιλίας.
Η φασματοφιλία στη λαογραφία
Πολλές κουλτούρες έχουν λαογραφίες που περιλαμβάνουν πνεύματα να έχουν σεξουαλικές σχέσεις με ανθρώπους, όπως η ελληνική, η αραβική, η ινδική και η κέλτικη.
Απόδειξη
Δεν έχουν τεκμηριωθεί επιστημονικές αποδείξεις για το φαινόμενο της φασματοφιλίας, αν και έχει γίνει ένα συχνό πολυσυζητημένο θέμα μεταξύ των κυνηγών φαντασμάτων, περιλαμβανομένου των εκπομπών Ghost Adventures και Travel Channel, με τίτλο "Ghostly Lovers".
Στη σύγχρονη φαντασία
Αρκετές ταινίες έχουν ασχοληθεί με το θέμα, μεταξύ των οποίων είναι: Ghostbusters (1984), The Entity (1981), Star Trek: The Next Generation (Season 7), Ghost (1990), Dusk Maiden of Amnesia (2008) και It Follows (2014).
Μητέρες της Πλατείας του Μαΐου
Το κίνημα Οι Μητέρες της Πλατείας του Μαΐου (Asociación Madres de Plaza de Mayo) γεννήθηκε από την προσπάθεια που έκαναν αργεντινές μητέρες για να βρουν τα παιδιά τους που «εξαφανίστηκαν» στη διάρκεια του «βρώμικου πολέμου» της Αργεντινής (1976-1983), περίοδο κατά την οποία το στρατιωτικό καθεστώς απήγαγε, βασάνισε και σκότωσε χιλιάδες πολιτικούς αντιπάλους, κλέβοντας παιδιά που είχαν γονείς κρατουμένους και εξαφανίζοντας κάθε ίχνος των θυμάτων.
Οι Μητέρες της Πλατείας του Μαΐου, στην πλειονότητά τους απολιτικές νοικοκυρές, ήταν εκείνες που τόλμησαν να διαμαρτυρηθούν την περίοδο που η δικτατορία βρισκόταν στην ακμή της και, μετά την πτώση του καθεστώτος, συνέβαλαν στην προσαγωγή σε δίκη των εμπλεκόμενων στρατιωτικών, εκατοντάδες εκ των οποίων καταδικάστηκαν.
Το κίνημα γεννήθηκε στις 30 Απριλίου 1977, όταν 14 μητέρες ξεκίνησαν την πρώτη διαμαρτυρία στην Plaza de Mayo, μπροστά από την προεδρική κατοικία, την. Παρόλο που διατάχθηκαν να διαλυθούν, οι θαρραλέες μητέρες ξεκίνησαν να περπατάνε πιασμένες χέρι χέρι γύρω από την πλατεία. Κάθε εβδομάδα συμμετείχαν όλο και περισσότερες μητέρες στις διαμαρτυρίες, καθώς όλο και περισσότεροι αριστεροί ακτιβιστές και άτομα που κατηγορούνταν ως συνεργάτες τους «εξαφανίζονταν».
Οι Μητέρες της Πλατείας του Μαΐου, με τις εμβληματικές λευκές μαντίλες τους, τις φωτογραφίες και τα ονόματα των εξαφανισμένων παιδιών τους και τις εκκλήσεις για την επιστροφή τους, άρχισαν να προσελκύουν τη διεθνή προσοχή και, για να σταματήσει τη δράση τους, το καθεστώς σκότωσε τρία από τα ιδρυτικά μέλη. Τον Δεκέμβριο του 1977 οι (Azucena Villaflor de Vincenti),  (Maria Ponce de Bianco) και η  (Esther Ballestrino de Careaga) απήχθησαν, βασανίστηκαν και στη συνέχεια πετάχτηκαν ζωντανές από ένα αεροπλάνο. Άλλα μέλη των Μητέρων υπέστησαν ξυλοδαρμούς και φυλακίσεις, αλλά συνέχισαν την ειρηνική τους αντίσταση. Έστρεψαν την προσοχή τους στην απαίτηση για δικαιοσύνη καθώς οι μαζικές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η κρίση στην οικονομία και η ήττα στον πόλεμο των Φόκλαντ έδωσαν τέλος στο στρατιωτικό καθεστώς το 1983.
Οι Μητέρες της Πλατείας του Μαΐου διασπάστηκαν το 1986 και τα ιδρυτικά μέλη χωρίστηκαν στην Ιδρυτική Γραμμή, η οποία εστίασε τις προσπάθειές της στη θέσπιση νομοθεσίας και στην επιστροφή των σορών, και στην Ένωση, η οποία ήταν πιο ριζοσπαστική και πολιτική και δεν δεχόταν να αναγνωρίσει τους θανάτους των παιδιών μέχρι να προσαχθούν όλοι οι ένοχοι ενώπιον της δικαιοσύνης.
Όταν το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αναγνώρισε τη δράση του κινήματος με την απονομή του Βραβείου Ζαχάρωφ το 1992, η Ένωση αγωνιζόταν σθεναρά κατά του τέλους των δικών για εγκλήματα που διαπράχθηκαν στη διάρκεια της δικτατορίας.
Η (Hebe de Bonafini, 1928-2022), η οποία είχε εκλεγεί ηγέτιδα του κινήματος το 1979, πριν από τη διάσπαση, και εξακολουθεί να ηγείται της Ένωσης, δέχτηκε το Βραβείο Ζαχάρωφ στο όνομα των παιδιών των μητέρων «που ήταν τα πρώτα που αγωνίστηκαν για την ελευθερία». Οι Μητέρες χρησιμοποίησαν το χρηματικό ποσό του βραβείου για να χρηματοδοτήσουν τις διάφορες κοινωνικές πρωτοβουλίες τους, στις οποίες περιλαμβάνεται το, και η ντε Μποναφίνι συμμετείχε στην ιδρυτική διάσκεψη του Δικτύου Βραβείου Ζαχάρωφ το 2008.
Οι Μητέρες συνεχίζουν τις πορείες τους κάθε Πέμπτη στην Πλατεία του Μαΐου, με τη συνοδεία πλήθους υποστηρικτών, ενώ τα ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα σχετικά με τη μοίρα των εξαφανισμένων παιδιών τους.
Αναφορές
Κατηγορία:Βραβευμένοι με το Βραβείο Ζαχάρωφ‎
Limits.h
Αυτό το αρχείο κεφαλίδα δηλώνει σταθερές για τα μεγέθη των ακέραιων τύπων, τα οποία βασίζονται στην εκάστοτε υλοποίηση.
Σταθερές
Ο συμβολισμός είναι αυτονόητος, πλην του SHRT που σημαίνει short. Το U μπροστά απ' τη λέξη σημαίνει unsigned. To S σημαίνει signed, και χρησιμοποιείται μόνο για το signed char επειδή όλα τα άλλα είναι signed από μόνα τους.
Βιβλιογραφία
Prentice Hall - The C Programming Language- Brian W. Kernighan, Dennis M. Ritchie, 2nd ed.
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες υπολογιστών
Άλμπερτ Πιερπόιντ
Ο Άλμπερτ Πιερπόιντ (Albert Pierrepoint) (30 Μαρτίου 1905 -10 Ιουλίου 1992) ήταν Άγγλος δήμιος ο οποίος εκτέλεσε περισσότερους από 400 ανθρώπους που είχαν καταδικαστεί για διάφορα εγκλήματα και τους είχε επιβληθεί η θανατική ποινή.
Μεταξύ αυτών ήταν περίπου 200 άτομα στη Γερμανία και την Αυστρία, που είχαν καταδικαστεί για εγκλήματα πολέμου στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και εκτελέστηκαν μετά το τέλος του πολέμου, όπως ο διοικητής του Στρατοπέδου συγκέντρωσης Μπέργκεν – Μπέλζεν, Γιόζεφ Κράμερ και ο Μαξ Πάουλυ (Max Pauly) που υπήρξε διοικητής στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Στούτχοφ και στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Νόιενγκαμμε.
Επίσης ο Πιερρεπόιντ ήταν αυτός που εκτέλεσε τους Τζον Άμερυ (John Amery) και Γουίλιαμ Μπρουκ Τζόις (William Brooke Joyce), που καταδικάστηκαν για προδοσία, για τον ρόλο τους υπέρ της Ναζιστικής Γερμανίας στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου. Το 1950 ο Πιερπόιντ εκτέλεσε τον Τίμοθυ Έβανς ο οποίος εσφαλμένα είχε καταδικαστεί σε θάνατο για τη δολοφονία της γυναίκας και της κόρης του. Τρία χρόνια αργότερα ο Τζον Κρίστι (John Christie), που είχε καταδικαστεί για τη δολοφονία έξι γυναικών, ομολόγησε ότι αυτός είχε σκοτώσει τη γυναίκα και την κόρη του Έβανς. Ο Κρίστι εκτελέστηκε στις 15 Ιουλίου 1953 από τον Πιερπόιντ ενώ στον Έβανς απονεμήθηκε χάρη μετά θάνατον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι δήμιοι
Αλεχάντρο Αμενάμπαρ
Ο Αλεχάντρο Αμενάμπαρ (Alejandro Amenábar) είναι Ισπανός-Χιλιανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος, παραγωγός και συνθέτης.
Γεννήθηκε το 1972 στο Σαντιάγο της Χιλής από Ισπανίδα μητέρα και Χιλιανό πατέρα και εγκαταστάθηκε οικογενειακώς στην Ισπανία λόγω της δικτατορίας του Πινοσέτ. Είναι δημιουργός της ταινίας Η θάλασσα μέσα μου, που κέρδισε Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας το 2004.
Το 2015 παντρεύτηκε τον σύντροφό του, Νταβίντ Μπλάνκο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Ισπανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Ισπανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Χιλιανοί μουσικοί Κατηγορία:Χιλιανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Χιλιανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από την Ισπανία Κατηγορία:Σκηνοθέτες ταινιών βραβευμένες με Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από τη Χιλή Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκόγια Κατηγορία:Ισπανοί συνθέτες μουσικής ταινιών Κατηγορία:Χιλιανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Ασίνιος Κουαδράτος
Ο Ασίνιος Κουαδράτος (3ος αιώνας) ήταν Ρωμαίος ιστορικός που έγραψε τα έργα του στην ελληνική γλώσσα, σε ιωνική διάλεκτο. Είναι γνωστός για δυο έργα, το «Ρωμαϊκή χιλιαρχία» (σε 15 βιβλία), ιστορία της Ρώμης και τα «Παρθικά» (σε τουλάχιστον 9 βιβλία), πιθανότατα ιστορία των πολέμων της Ρώμης στην Παρθία. Σύμφωνα με τον Σούδα η Ρωμαϊκή χιλιαρχία κάλυπτε την περίοδο από την ίδρυση της Ρώμης μέχρι την εποχή του Αλεξάνδρου Σεβήρου. Από τα έργα του μένουν λίγα αποσπάσματα τα περισσότερα από τα οποία έχουν διασωθεί στο έργο Εθνικά του Στεφάνου του Βυζαντίου. Φαίνεται ότι το έργο του ήταν ευρύτερα γνωστό, δεδομένου ότι γίνεται αναφορά σε αυτό και από άλλους συγγραφείς, από την Historia Augusta (έργο του 4ου αιώνα περίπου), από τον Ζώσιμο, τον Αγαθία και τον Ευάγριο τον Σχολαστικό. Από το κείμενο μάλιστα του Αγαθία, μελετητές υποστηρίζουν ότι πιθανώς είχε γράψει και έργο με τίτλο «Γερμανικά». Επιπλέον, σε αυτόν αποδίδεται και το επίγραμμα 312 στο έβδομο βιβλίο (τα επιτύμβια) της Παλατινής Ανθολογίας.
Τα έργα του
Από τα έργα του, γνωστά σε εμάς είναι η Ρωμαϊκή Χιλιαρχία, τα Παρθικά και ένα επίγραμμά του. Υπάρχει επίσης μια υπόθεση από τους ερευνητές για ακόμη ένα έργο με τίτλο Γερμανικά.
Ρωμαϊκή χιλιαρχία
Το έργο του Κουαδράτου για την ιστορία της Ρώμης, αναφέρεται από τον Στέφανο τον Βυζάντιο αλλού ως «Ρωμαϊκή Χιλιαρχία», αλλού ως «Ρωμαϊκή Χιλιάς» , απλά ως «Ρωμαϊκή» ή στον Σούδα και στην Ιστορία των Αυγούστων (Historia Augusta) ως «Χιλιετηρίς». Ο τίτλος, Χιλιαρχία, παραπέμπει σε ιστορία που περιλαμβάνει χίλια χρόνια, είτε για τον εορτασμό που έκανε για την χιλιετία to 248 ο Φίλιππος ο Άραβας (Ρωμαίος αυτοκράτορας από το 244 έως το 249).
Στον Σούδα και τον Στέφανο τον Βυζάντιο αναφέρεται ότι αποτελείτο από δεκαπέντε βιβλία. Από τον Σούδα δίνεται η πληροφορία ότι η Χιλιετηρίς κάλυπτε την περίοδο από την ίδρυση της Ρώμης μέχρι την εποχή του Αλεξάνδρου Σεβήρου (ο οποίος πέθανε το 235).
Παρθικά
Τα «Παρθικά», αναφέρονται και αυτά στα Εθνικά του Στεφάνου του Βυζαντίου. Τα μικρά αποσπάσματα που έχουν σωθεί στα λήμματα για τα Σόλυμα, Συρβανή και Τιγρανόκερτα, δεν επιτρέπουν την μονοσήμαντη ταυτοποίηση της χρονικής περιόδου και το θέμα που πραγματεύονταν. Υποθέσεις μελετητών είναι ότι αφορούσε κάποιον πόλεμο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας εναντίον των Σασσανιδών. Αναφορές υπάρχουν μέχρι το ένατο βιβλίο των Παρθικών. Θεωρείται ότι θα μπορούσαν να έχουν γραφεί είτε για να εορταστεί η εκστρατεία του Αλεξάνδρου Σεβήρου το 232-233, στην οποία αντιμετώπισε τον πρώτο Σασσανίδα ηγέτη Αρντασίρ (Ardashir), είτε για πόλεμο που έγινε δέκα χρόνια αργότερα και στον οποίο πήραν μέρος ο Γορδιανός Γ΄, ο πραιτωριανός έπαρχος Τιμησίθεος και ο Φίλιππος ο Άραβας, ο οποίος αργότερα έγινε αυτοκράτορας.
Πιθανώς άλλο έργο: Γερμανικά
Ο Αγαθίας ο Σχολαστικός στο έργο του Περί της Ιουστινιανού βασιλείας αναφέρει πληροφορίες από τα Γερμανικά του Ασινίου Κουαδράτου. . Με βάση αυτό το κείμενο μελετητές θεωρούν πιθανό ότι υπήρχε και έργο του με όνομα «Γερμανικά», ενώ άλλοι θεωρούν την υπόθεση αυτή δεν υπάρχει ικανή στήριξη.
Βιογραφία / Οικογένεια
Στην Ολυμπία, έχει βρεθεί επιγραφή με την οποία τιμάται κάποιος C. Ασίνιος Κουαδράτος (το C αποδίδεται συνήθως ως Caius, Γάιος), ανθύπατος (πιθανότατα της Αχαΐας) και «Ύπατος αποδεδειγμένος» (consul designatus), γιατί τίμησε την Ολυμπία με τους λόγους και τις πράξεις του. Θεωρείται ότι πιθανότατα αυτός είναι το ίδιο πρόσωπο με τον ιστορικό.
Θεωρείται από μελετητές ότι ήταν μέλος της οικογένειας των Ασινίων της Αρχαίας Ρώμης και συγκεκριμένα παιδί του Γάιου Ιουλίου Ασινίου Κουαδράτου (Gaius Julius Asinius Quadratus), αδελφού του Γάιου Ασινίου Ρούφου (Gaius Asinius Rufus, γεννημένου περίπου το 160) και του Γάιου Ασινίου Κουαδράτου Πρότιμου (Gaius Asinius Quadratus Protimus γεννημένου περίπου το 165), Ανθυπάτου της Αχαΐας περίπου το 211 ή το 220.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωμαίοι ιστορικοί Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία
Ουγκολίνο Γκοντζάγκα
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Μάντουα και ήταν γιος του Γκουίντο αντιπροσώπου των αστών (capitano del popolo) της Μάντουας και της τρίτης συζύγου του Βεατρίκης των Μπαρ, κόρης του Εδουάρδου Α΄ του Μπαρ.
Στον πρώτο του γάμο νυμφεύτηκε την Βέρντε ντελα Σκάλα, κυβερνητών της Βερόνα. Αλλά στον τρίτο του γάμο νυμφεύτηκε την Αικατερίνη Βισκόντι, κόρη και ανιψιά κυβερνητών του Μιλάνου, πράγμα που άλλαξε τις ισορροπίες: η συμμαχία με τους Βισκόντι που έφερε αυτός ο γάμος κράτησε ως τις αρχές του 16ου αι. Έτσι οι Γκοντζάγκα πολέμησαν στην Τοσκάνη στο πλευρό των Βισκόντι, εναντίον των ντελα Σκάλα της Βερόνα (1342-43). Αυτό δεν άρεσε στη Βενετία, που σχεδίασε τη δολοφονία του Ουγκολίνο το 1362 από τους αδελφούς του Φραγκίσκο και Λουδοβίκο Β΄, με την υποστήριξη των ευγενών του Οίκου των Καστελμπάρκο.
Οικογένεια
Το 1340 νυμφεύτηκε τη Βέρντε ντελα Σκάλα, κόρη του Μαστίνο Β΄ κυρίου της Βερόνα.
Το 1340 απεβίωσε η Βέρντε και ο Ουγκολίνο έκανε δεύτερο γάμο με την Αιμιλία ντελα Γκεραρντέσκα.
Το 1349 απεβίωσε και η Αιμιλία και ο Ουγκολίνο νυμφεύτηκε την Αικατερίνη Βισκόντι, κόρη του Ματτέο Β΄ συγκυβερνήτη του Μιλάνου.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Γκοντζάγκα Κατηγορία:Κοντοτιέροι
Ελισάβετ Μαυρικίεβνα (Ελισάβετ της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ)
H Ελισάβετ Μαυρικίεβνα (γερμ. Elisabeth von Sachsen-Altenburg von Wettin, ρωσικά: Елизавета Маврикевна, 25 Ιανουαρίου 1865 - 24 Μαρτίου 1927) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του Πρίγκιπα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ και με τον γάμο της έγινε μεγάλη δούκισσα της Ρωσίας.
Βιογραφία
Η Ελισάβετ Αυγούστα Μαρία Αγνή ήταν η δεύτερη κόρη του Μαυρίκιου της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ και της Αυγούστας, κόρης του Βερνάρδου Β΄ της Σαξονίας-Μάινινγκεν.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον 2ο εξάδελφό της Κωνσταντίνο Κωνσταντίνοβιτς της Ρωσίας και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Οίκος Ρομάνοφ Κατηγορία:Μεγάλες Δούκισσες της Ρωσίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ
Wordle
μικρογραφία| Επίσημο λογότυπο παιχνιδιού από τους New York Times Το Wordle είναι ένα διαδικτυακό παιχνίδι λέξεων που δημιουργήθηκε και αναπτύχθηκε από τον Ουαλό μηχανικό λογισμικού Josh Wardle. Το παιχνίδι ανήκει και παρέχεται από την The New York Times Company από το 2022. Οι παίκτες έχουν έξι προσπάθειες να μαντέψουν μια λέξη πέντε γραμμάτων, με ανατροφοδότηση για κάθε εικασία με τη μορφή χρωματιστών πλακιδίων που υποδεικνύουν πότε τα γράμματα ταιριάζουν ή βρίσκονται στη σωστή θέση. Οι μηχανισμοί του παιχνιδιού είναι σχεδόν πανομοιότυποι με το παιχνίδι του 1955 Jotto και το τηλεοπτικό παιχνίδι Lingo. Το Wordle έχει μια ενιαία καθημερινή λύση, με όλους τους παίκτες να προσπαθούν να μαντέψουν την ίδια λέξη.
Ο Wardle δημιούργησε αρχικά το παιχνίδι για να παίξει ο ίδιος και η σύντροφός του, και τελικά το δημοσιοποίησε τον Οκτώβριο του 2021. Το παιχνίδι απέκτησε μεγάλη δημοτικότητα τον Δεκέμβριο του 2021, αφού ο Wardle πρόσθεσε τη δυνατότητα στους παίκτες να αντιγράφουν τα καθημερινά τους αποτελέσματα ως τετράγωνα emoji, τα οποία κοινοποιήθηκαν ευρέως στο Twitter. Δημιουργήθηκαν επίσης πολλοί κλώνοι και παραλλαγές του παιχνιδιού, όπως και εκδόσεις σε γλώσσες εκτός από τα αγγλικά. Το παιχνίδι αγοράστηκε από την The New York Times Company τον Ιανουάριο του 2022 για ένα άγνωστο επταψήφιο ποσό, με σχέδια να παραμείνει δωρεάν για όλους τους παίκτες. μεταφέρθηκε στον ιστότοπό τους τον Φεβρουάριο του 2022.
Προσαρμογές και κλώνοι
Μετά την ξαφνική άνοδο της δημοτικότητας του Wordle στις αρχές του 2022, εμφανίστηκαν αρκετοί κλώνοι. Μερικοί από αυτούς τους κλώνους αναθεώρησαν τον τύπο Wordle σε νέες μεθόδους. Το Absurdle είναι μια αντίθετη έκδοση του Wordle όπου η λέξη-στόχος αλλάζει με κάθε εικασία, ενώ εξακολουθεί να παραμένει πιστή σε υποδείξεις που αποκαλύφθηκαν προηγουμένως. Άλλοι κλώνοι περιλαμβάνουν έναν που χρησιμοποιεί μόνο βρισιές τεσσάρων γραμμάτων ως λεξιλόγιο και έναν που επιτρέπει στους παίκτες να αλλάζουν το μήκος της λέξης. Εκτός από παρόμοια παιχνίδια που δεν περιλαμβάνουν λέξεις όπως μια έκδοση όπου ο χρήστης προσπαθεί να μαντέψει μια χώρα. Ένας αριθμός κλώνων που υποστηρίζονται από διαφημίσεις εμφανίστηκαν στο App Store της Apple στις αρχές Ιανουαρίου 2022, αλλά δεν άλλαξαν τη φόρμουλα, δανείστηκαν ακόμη και το όνομα του παιχνιδιού. Οι χρήστες συνέχισαν να αναζητούν άλλους κλώνους Wordle στο App Store και μέχρι το τέλος της 11ης Ιανουαρίου, σχεδόν όλοι οι κλώνοι είχαν αφαιρεθεί από το κατάστημα. Οι New York Times κατέθεσαν ένα εμπορικό σήμα για το Wordle λίγο μετά την απόκτησή του για να βοηθήσουν στην προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας.
Λίγο αφότου κέρδισε δημοτικότητα μεταξύ των αγγλόφωνων χρηστών τον Ιανουάριο του 2022, το Wordle προσαρμόστηκε σε άλλες γλώσσες. Μια έκδοση ανοιχτού κώδικα του βασικού παιχνιδιού Wordle δημιουργήθηκε από τη Hannah Park και τροποποιήθηκε από τον γλωσσολόγο Aiden Pine για να χειριστεί μια μεγαλύτερη σειρά συνόλων χαρακτήρων, καθιστώντας το επιδεκτικό σε ένα μεγαλύτερο σύνολο γλωσσών. Μέχρι τις αρχές Φεβρουαρίου 2022, τουλάχιστον 350 διαφορετικές παραλλαγές του Wordle είχαν τεκμηριωθεί στον ιστότοπο "Wordles of the World". Αυτές περιλαμβάνουν τουλάχιστον 91 εκδόσεις που βασίζονται σε πραγματικές γλώσσες, συμπεριλαμβανομένων ιστορικών και περιφερειακών διαλέκτων ορισμένων γλωσσών και γηγενών γλωσσών, καθώς και άλλες άτυπες χρήσεις του τύπου Wordle για συμβολικές γλώσσες όπως το κινέζικο chengyu και η αμερικανική νοηματική γλώσσα και για φανταστικές γλώσσες όπως ως Klingon.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια φυλλομετρητών Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2021
Λιβέντσα
Ο Λιβέντσα (ιταλ. Livenza, λατ. Liquentia, φριουλ. Livence, βεν. Łivensa) είναι ποταμός στην Περιφέρεια Βένετο της βόρειας Ιταλίας, με μήκος 112 χιλιόμετρα.
Πηγάζει κοντά στις κωμοπόλεις Πολτσενίγκο και Κανέβα της Επαρχίας του Πορντενόνε. Ρέει προς τα νοτιοανατολικά, περνώντας από την πόλη Σατσίλε, και σχηματίζει το σύνορο μεταξύ των επαρχιών του Πορντενόνε και του Τρεβίζο, περίπου ανάμεσα στη Μπρουνιέρα και στη Μόττα ντι Λιβέντσα. Συνεχίζει τον ρου του προς τα νοτιοανατολικά, σχηματίζοντας το σύνορο μεταξύ της Επαρχίας του Τρεβίζο και της Μητροπολιτικής Πόλεως της Βενετίας (πρώην Επαρχία της Βενετίας) προτού εισέλθει στην τελευταία, κοντά στην πόλη Σάντο Στίνο ντι Λιβέντσα. Περνά κοντά από τη Λα Σαλούτε ντι Λιβέντσα και τελικώς εκβάλλει στην Αδριατική Θάλασσα στο Πόρτο Σάντα Μαργκερίτα, δίπλα στο Κάορλε, σε γεωγραφικές συντεταγμένες 45°35′11΄΄ Βόρειο πλάτος και 12°52′02΄΄ Ανατολικό μήκος,
Παραπομπές
Λιβεντσα
Αριστοδήμειο Μεσσηνίας
μικρογραφία|262x262εσ Το Αριστοδήμειο είναι χωριό του Δήμου Μεσσήνης, ανήκει στην Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας και έχει 264 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
Τοποθεσία
Το Αριστοδήμειο ανήκει στην Κοινότητα Αριστοδημείου, υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Ιθώμης, με έδρα τη Βαλύρα και βρίσκεται σε υψόμετρο 47 μέτρων.
Πληροφορίες
Μέχρι το 1919 ονομαζόταν Χασάμπασα, από το όνομα του Χασάν Πασά, που το διαφέντευε επί Τουρκοκρατίας. Το σημερινό όνομα το οφείλει, στον Αρχαίο Μεσσήνιο βασιλιά Αριστόδημο, του οποίου ο τάφος πιθανόν βρίσκεται εκεί. Το σπίτι του Μακεδονομάχου ήρωα Μαρίνου Λυμπερόπουλου (Καπετάν Κρόμπα), βρίσκεται στο Αριστοδήμειο και έχει χαρακτηριδθεί διατηρητέο μνημείο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Μεσσήνης
Κανπούρ
Το Κανπούρ (Kanpur) είναι πόλη στη βόρεια Ινδία στην πολιτεία Ούταρ Πραντές. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 2.765.348 κατοίκους και ήταν η 12η μεγαλύτερη πόλη της χώρας. Είναι κτισμένη στις όχθες του Γάγγη. Η Κανπούρ είναι ένα από τα μεγαλύτερα βιομηχανικά κέντρα της βόρειας Ινδίας.
Το Κανπούρ μέχρι τα μέσα του 18ου αιώνα ήταν ένα μικρό χωριό, όταν οι Βρετανοί αντιλήφθηκαν τη στρατηγική σημασία του και μετέφεραν εκεί τις τοπικές αρχές. Αφότου πέρασε επισήμως στην κατοχή των Βρετανών το 1801, εξελίχθηκε σε σημαντικό στρατιωτικό φυλάκιο των Βρετανών. Το 1857, κατά τη διάρκεια της Ινδικής Επανάστασης, πολιορκήθηκε επιτυχημένα από τους Ινδούς.
Παραπομπές
κατηγορία:Πόλεις της Ινδίας Κατηγορία:Ούταρ Πραντές
Microlino
Το Microlino είναι ένα πλήρως ηλεκτρικό, ελαφρύ τετράτροχο όχημα που εξοικονομεί χώρο και το οποίο παράγεται από τη Micro Mobility Systems, σχεδιασμένο για αστική μετακίνηση. Το βασικό χαρακτηριστικό του είναι η μπροστινή ανοιγόμενη πόρτα, εμπνευσμένη από τα αυτοκίνητα με φούσκα από τα τέλη της δεκαετίας του 1950, η οποία επιτρέπει στους χρήστες να βγαίνουν απευθείας στο πεζοδρόμιο μετά το παρκάρισμα. Το όχημα έχει δύο καθίσματα, πορτμπαγκάζ, πτυσσόμενη ηλιοροφή και μπορεί να φορτιστεί είτε με οικιακό είτε με βύσμα τύπου 2. Το Microlino έχει οριστεί νομικά και προορίζεται λειτουργικά ως ελαφρύ τετράκυκλο (L7e). Στόχος του είναι να συνδυάσει τα πλεονεκτήματα τόσο ενός αυτοκινήτου όσο και μιας μοτοσυκλέτας. Λόγω της προσέγγισης "μείωση στο μέγιστο" στη μηχανική, το Microlino έχει 50% λιγότερα εξαρτήματα από ένα κανονικό αυτοκίνητο, ζυγίζει 513 κιλά και καταναλώνει λιγότερη ενέργεια κατά την οδήγηση.
Ιστορικό
Στην 86η Έκθεση Αυτοκινήτου της Γενεύης το 2016, η Micro Mobility Systems παρουσίασε για πρώτη φορά το Microlino που αναπτύχθηκε μαζί με το Πανεπιστήμιο Εφαρμοσμένων Επιστημών της Ζυρίχης. Η ιδέα για το Microlino προήλθε από τους Wim, Oliver και Merlin Ouboter, μία οικογένεια ελβετών που βρίσκονται πίσω από το Micro Kickscooter, που αναρωτήθηκαν: "Πόσο αυτοκίνητο χρειάζεται πραγματικά κάποιος για καθημερινή οδήγηση;". Αφού διαπιστώθηκε ότι το μέσο αυτοκίνητο στην Ελβετία είναι κατειλημμένο με 1,6 επιβάτες και καλύπτει 36.8 km σε ένα μέσο ταξίδι, καθώς και ότι οι χώροι στάθμευσης αυτοκινήτων είναι σπάνιοι στις αστικές περιοχές, συνειδητοποίησαν ότι τα σύγχρονα αυτοκίνητα είναι υπερσχεδιασμένα για αστική χρήση, ειδικά όταν λαμβάνει κανείς υπόψη περιβαλλοντικούς παράγοντες όπως η υπερθέρμανση του πλανήτη.
Σχεδίασαν ένα όχημα που θα εκπλήρωνε δραστηριότητες αστικής μετακίνησης ενώ παράλληλα θα εργαζόταν για ένα πιο φιλικό προς το περιβάλλον, εξοικονόμηση χώρου και αποτελεσματικό μέλλον. Το Microlino έχει σχεδιαστεί για να είναι μικρό και ευέλικτο όπως μια μοτοσυκλέτα, αλλά ταυτόχρονα προστατεύεται από τις καιρικές συνθήκες και με αρκετό χώρο για να μεταφέρει τα ψώνια όπως ένα αυτοκίνητο.
Αναφορές
Κατηγορία:Ηλεκτρικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα πόλης
Άγιος Γεώργιος Αρκαδίας
Ο Άγιος Γεώργιος είναι μικρό ημιορεινό χωριό στην πρώην επαρχία Κυνουρίας και την Περιφερειακή Ενότητα Αρκαδίας με υψόμετρο 485 μέτρα που πρωτο-δημιουργήθηκε ως χειμαδιό. Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 2 χλμ. από τη νότια όχθη του ποταμού Τάνου και 20 χλμ. Δ.-ΒΔ. από το Άστρος (έδρα του δήμου). Είναι δευτερογενής καστρίτικος οικισμός με οικιστές από Tου Ρούβαλη. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα από το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Σελινούντος. Το 1927 με το ΦΕΚ 296Α - 30/11/1927 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τα Αετοχώρι, τα Βάθηα και το Μελίσσι αποτελούν την τοπική κοινότητα Αγίου Γεωργίου που ανήκει στο Δήμο Βόρειας Κυνουρίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 29 κατοίκους ενώ ως οικισμός 3.
Σημείωση
Στον ίδιο δήμο και την τοπική κοινότητα Αγίου Ανδρέου υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Άγιος Γεώργιος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κυνουρίας
Καρά Γιουλούκ Οσμάν
Ο Καρά Γιουλούκ Οσμάν Μπέι (1350 - 1435) - υπήρξε αρχηγός της φυλής Aghgoyunlu. Είναι το δεύτερο παιδί του Φαχραντίν Γκουτλού Μπέη. Μετά τον μεγαλύτερο αδερφό του Αχμάντ Μπέη, έγινε ηγεμόνας του Αγγκογιουνλού. Ίδρυσε το πριγκιπάτο Aghgoyunlu, το κέντρο του οποίου είναι το Ντιγιαρμπακίρ, και έκοψε χρήματα στο όνομά του. Αν και η ακριβής ημερομηνία γέννησής του δεν είναι γνωστή, ορισμένες πηγές αναφέρουν ότι ήταν 80 ετών τη στιγμή του θανάτου του [1]. Δεδομένου αυτού, πιστεύεται ότι γεννήθηκε γύρω στο 1350. Θεωρείται ότι είναι ένα μπολ.
Ενώπιον της κυβέρνησης
Αγία Σοφία Αρκαδίας
Η Αγία Σοφία (ή Αγια-Σοφιά όπως αποκαλείται συνήθως στην ντοπιολαλιά) είναι ένας οικισμός στην επαρχία Κυνουρίας του νομού Αρκαδίας. Βρίσκεται επάνω στο δρόμο που ενώνει το Άστρος με την Τρίπολη, σε απόσταση 20 χιλιομέτρων από το πρώτο. Είναι δευτερογενής καστρίτικος οικισμός με οικιστές από Του Καράτουλα και αρχικά εξυπηρετούσε ως χειμαδιό.
Πληροφορίες
Βορειοδυτικά από τον οικισμό βρίσκεται το γεφύρι του Αρμακά. Ένα παραδοσιακό μονότοξο γεφύρι που πιθανολογείται ότι κατασκευάστηκε τη δεκαετία του 1900 από Καστρίτες μαστόρους και στέκει ακόμα, ως ένα αυθεντικό δείγμα της λαϊκής αρχιτεκτονικής της περιοχής. μικρογραφία|Η Αγια Σοφιά από ψηλά
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κυνουρίας
Σαντέρνο
Ο Σαντέρνο (ιταλ. Santerno) είναι ποταμός στην Περιφέρεια Εμίλια-Ρομάνια της βόρειας Ιταλίας, αν και τα πρώτα λίγα χιλιόμετρα του ρου του βρίσκονται γεωγραφικώς στην Τοσκάνη. Με μήκος 103 χιλιόμετρα, αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους παραπόταμους του ποταμού Ρένο. Κατά τη ρωμαϊκή εποχή ήταν γνωστός ως Βατρένος (Vatrenus, δηλαδή «μικρός Ρένο»), ωστόσο στον Πευτιγγεριανό Πίνακα αναφέρεται ήδη και ως Santernus.
Ο Σαντέρνο πηγάζει κοντά στην ορεινή Διάβαση Φούτα, σε υψόμετρο 1.222 μέτρα, στα όρη των Βόρειων Απεννίνων απέναντι από το οροπέδιο της Φιρεντσουόλα, στην πρώην Επαρχία της Φλωρεντίας. Μετά το οροπέδιο, ρέει προς τα βορειοανατολικά, διασχίζοντας την Επαρχία της Μπολόνια και περνώντας κοντά από το Καστέλ ντελ Ρίο, όπου υπάρχει μια ονομαστή μεσαιωνική γέφυρα, η «Πόντε ντελλι Αλιντόζι». Κατόπιν περνά δίπλα στο Φοντανέλιτσε, το Μπόργκο Τοσινιάνο, το Καζαλφιουμανέζε και (όντας πια στην Κοιλάδα του Πάδου) από την Ίμολα. Εκεί για κάποιο μήκος του ρου του ο Σαντέρνο αποτελεί το σύνορο ανάμεσα στην Επαρχία της Μπολόνια και στην Επαρχία της Ραβέννας, προτού εισέλθει στη δεύτερη. Εκεί εκβάλλει στον Ρένο κοντά στην πόλη Αρτζέντα, σε σημείο με γεωγραφικές συντεταγμένες 45°34′03΄΄ Βόρειο πλάτος και 11°57′50΄΄ Ανατολικό μήκος.
Η λεκάνη απορροής του Σαντέρνο έχει έκταση 700 τετραγωνικά χιλιόμετρα, ενώ η μέση παροχή του είναι 16 κυβικά μέτρα ανά δευτερόλεπτο.
Είναι πιθανόν ότι κατά την αρχαιότητα ο ποταμός έρρεε ανατολικώς του Μπανιακαβάλλο, όπως υποδεικνύει η ύπαρξη ενός δημοτικού διαμερίσματος (frazione) της Ραβέννας που ονομάζεται «Σαντέρνο». Εκείνη την εποχή, μετά την Ίμολα, το ποτάμι χωριζόταν σε δύο κλάδους, ο ένας από τους οποίους στρεφόταν προς τη Ραβέννα στα βορειοανατολικά, ενώ ο άλλος συνέχιζε προς τα βόρεια και χυνόταν στον Πάδο. Ο κλάδος της Ραβέννας εξαλείφθηκε, το πιθανότερο κατά τον όγδοο αιώνα μ.Χ.. Από εκεί και μετά, προτού ο ρους του τροποποιηθεί τεχνητά και γίνουν προστατευτικά έργα τη δεκαετία του 1880, ο Σαντέρνο ήταν πολύ γνωστός για τις μεγάλες πλημμύρες του. Χαρακτηριστικά, 14 τέτοιες καταγράφηκαν μέσα στην εκατονταετία από το 1679 μέχρι το 1778.
Παραπομπές
Σαντερνο
Το Λιμάνι των Απόκληρων
μικρογραφία|305x305εσ|Με τη [[Μισέλ Μοργκάν σε σκηνή της ταινίας]] Το Λιμάνι των Απόκληρων (γαλλικά: Le Quai des brumes) είναι μια γαλλική ταινία του 1938 σε σκηνοθεσία Μαρσέλ Καρνέ και σενάριο του Ζακ Πρεβέρ, βασισμένη σε ένα μυθιστόρημα του Πιερ Μακ Ορλάν. . Πρωταγωνιστούν οι Ζαν Γκαμπέν, Μισέλ Σιμόν και η Μισέλ Μοργκάν.
Η ταινία είναι ένα παράδειγμα του ποιητικού ρεαλισμού και σύμφωνα με τον Τσαρλς Ο'Μπράιεν θεωρείται ένα από τα πρώτα φιλμ νουάρ. Το 1939 ήταν η νικήτρια του κορυφαίου κινηματογραφικού βραβείου της Γαλλίας, του Prix ​​Louis-Delluc.
Πλοκή
Ο Ζαν, ένας λιποτάκτης του Γαλλικού Αποικιακού Στρατού προσπαθεί να φύγει από τη Γαλλία για να ξεκινήσει μια νέα ζωή. Με το που φτάνει στο λιμάνι της Χάβρης πηγαίνει στο μοναχικό μπαρ «Παναμάς»,στην άκρη της πόλης. Εκεί, ενώ παίρνει ένα καλό γεύμα, ο Ζαν θα γνωρίσει τη Νέλυ, μια 17χρονη μελαγχολική κοπέλα που έχει ξεφύγει από τον κηδεμόνα της, Ζαμπέλ, με τον οποίο ζει. Ο Ζαν και η Νέλυ περνούν το χρόνο τους τις επόμενες μέρες αλλά συχνά διακόπτονται από τον Ζαμπέλ, ο οποίος είναι επίσης ερωτευμένη μαζί της και από τον Λουσιέν, έναν γκάνγκστερ που αναζητά τον πρώην φίλο της Νέλυ, τον Μορίς, ο οποίος πρόσφατα εξαφανίστηκε. Ο Ζαν ενοχλείται από τις εμφανίσεις του Λουσιεν και τον ταπεινώνει δύο φορές χαστουκίζοντάς τον.
Όταν η Νέλυ διαπιστώνει ότι ο κηδεμόνας της σκότωσε τον Μορίς από ζήλια, χρησιμοποιεί τις πληροφορίες για να τον εκβιάσει και να τον εμποδίσει να πει στην αστυνομία ότι ο Ζαν είναι ένας λιποτάκτης. Αν και οι δύο είναι ερωτευμένοι, ο Ζαν σχεδιάζει να φύγει με πλοίο για τη Βενεζουέλα. Την τελευταία στιγμή ο Ζαν βγαίνει από το πλοίο για να πει αντίο στη Νέλυ. Για να την προστατέψει από τον Ζαμπέλ, ο Ζαν θα τον σκοτώσει αλλά επιστρέφοντας προς το πλοίο θα πυροβοληθεί στη μέση του δρόμου από τον Λουσιέν και θα πεθάνει στην αγκαλιά της Νέλυ.
Ιστορικό υπόβαθρο
Το στυλ της ταινίας συσχετίζεται περισσότερο με τον Μαρσέλ Καρνέ, έναν οπαδό του ποιητικού ρεαλισμού. Ο Λικ Σαντ γράφει ότι «Το λιμάνι των απάκληρων έχει σχεδόν όλες τις ιδιότητες που ήταν κάποτε συνώνυμες με την ιδέα του γαλλικού κινηματογράφου. Τα θολά φώτα, τα υγρά λιθόστρωτα δρομάκια, οι κατακόκκινες λεύκες που περιβάλλουν το δρόμο έξω από την πόλη, η φιλοσοφική βαρύτητα των υποστηρικτικών χαρακτήρων, η ιδέα ότι τίποτα στη ζωή δεν είναι πιο σημαντικό από το πάθος - τα πράγματα αυτά καθόρισαν έναν εθνικό κινηματογράφο που ίσως να είχε υποβαθμιστεί από το Χόλιγουντ όσον αφορά την εμβέλεια και το κέρδος, αλλά έμεινε κάθε ίντσα ψηλά σε σχέση με την ομορφιά και δύναμη».
Υποδοχή
Ο Φρανκ Νάτζεντ στην The New York Times έγραψε ότι η ταινία είναι "μια από τις πιο συναρπαστικές και προκλητικές ταινίες της εποχής". σύμφωνα με τον ίδιο, είναι μια διεξοδική μελέτη μαύρου και γκρίζου, χωρίς ελεύθερο γέλιο, αλλά είναι επίσης μια εξαιρετικά όμορφη κινηματογραφική ταινία από καθαρά εικαστική σκοπιά και ένα παράξενο συγκλονιστικό δράμα, μια αλλαγή είναι σαν τονωτικό ως μια χειμωνιάτικη μέρα.''
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φιλμ νουάρ Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Μαρσέλ Καρνέ Κατηγορία:Ταινίες του 1938 Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Χάβρη
Η μάχη της Αλγερίας
Η μάχη της Αλγερίας (ιταλ. La battaglia di Algeri = «Η μάχη του Αλγερίου», αραβ. معركة الجزائر) είναι ιστορική δραματική και πολεμική κινηματογραφική ταινία του 1966 ιταλικής και αλγερινής συμπαραγωγής, σε σκηνοθεσία του Τζίλλο Ποντεκόρβο. Βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα που συνέβησαν κατά την εξέγερση των Αλγερινών κατά των Γάλλων στον Πόλεμο της Αλγερίας (1954-1962). Η ταινία γυρίστηκε στο Αλγέρι και το ύφος της είναι παρόμοιο με εκείνο των Ιταλών σκηνοθετών Τζουζέππε ντε Σάντις και Ρομπέρτο Ροσσελλίνι. Περιέχει αρκετές «ντοκιμαντερίστικες» σκηνές στο ύφος των κινηματογραφικών επικαίρων της εποχής, ενώ είναι ολόκληρη ασπρόμαυρη, σε φωτογραφία του Μαρτσέλλο Γκάττι. Παίζουν σε αυτό ερασιτέχνες ηθοποιοί (εκτός από έναν), οι οποίοι είχαν ζήσει τον αληθινό πόλεμο της Αλγερίας. Ο Ποντεκόρβο εστιάζει κυρίως στους ντόπιους Αλγερινούς, ενώ η ταινία αποτελεί συμπαραγωγή με μια αλγερινή κινηματογραφική εταιρεία. Το μοντάζ είναι των Μάριο Μόρρα και Μάριο Σεραντρέι.
Η ταινία εστιάζει στον μαχητή αντάρτη Αλή Λα Πουέν στα έτη από το 1954 μέχρι το 1957, όταν μαχητές του FLN αναδιοργανώθηκαν και κυριάρχησαν στην Κασμπά, την κεντρική περιοχή του Αλγερίου. Η δράση τους αντιμετωπίζεται από Γάλλους αλεξιπτωτιστές, που επιχειρούν να ξανακερδίσουν έδαφος. Η ταινία παρουσιάζει την οργάνωση του αντάρτικου και τις παράνομες μεθόδους, όπως τα βασανιστήρια, που χρησιμοποιούνταν από τις αποικιακές αρχές για την καταπολέμησή του.
Το έργο έχει επαινεθεί γενικώς από την κριτική. Το εντυπωσιακό είναι ότι χρησιμοποιήθηκε ως εκπαιδευτικό υλικό από καθηγητές σε στρατιωτικές σχολές και κυβερνητικούς συμβούλους στρατηγικής για το πώς να αντιμετωπίζεται η αντιστασιακή δράση ανταρτών, αλλά και από επαναστατικές ομάδες. Υπήρξε και παραμένει εξαιρετικά δημοφιλής στην Αλγερία, καθώς παρέχει μια «λαϊκή μνήμη» του αγώνα για την ανεξαρτησία από τη Γαλλία. Από την άλλη, κέρδισε τον Χρυσό Λέοντα στο 27ο Φεστιβάλ της Βενετίας. Κέρδισε επίσης υποψηφιότητες για τρία Βραβεία «Όσκαρ»: καλύτερης ξένης ταινίας το 1967 (έχασε από τη γαλλική ταινία Ένας άντρας και μια γυναίκα), σκηνοθεσίας και σεναρίου το 1969 (το οποίο έγραψε ο Ποντεκόρβο μαζί με τον Φράνκο Σολίνας).
Σε ψηφοφορία μεταξύ επαγγελματιών του κινηματογράφου το 2012 από το βρετανικό κινηματογραφικό περιοδικό Sight & Sound, η ταινία κατέλαβε την 48η θέση στις «250 καλύτερες παγκοσμίως ταινίες όλων των εποχών». Επίσης, σε κατάλογο με τις «500 καλύτερες ταινίες όλων των εποχών» του περιοδικού Empire πήρε την 120ή θέση.
Επειδή το αντικείμενο της ταινίας ήταν θέμα έντονης κοινωνικοπολιτικής αντιδικίας, η Η μάχη της Αλγερίας απαγορεύθηκε επί 5 έτη να προβληθεί στη Γαλλία, σε μια από τις μείζονες περιπτώσεις λογοκρισίας στη μεταπολεμική Γαλλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1966 Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές ιστορικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές πολεμικές ταινίες Κατηγορία:Αλγερινές ταινίες Κατηγορία:Πολεμικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αραβόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αλγερία Κατηγορία:Νικητές Χρυσού Λέοντα Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Ένιο Μορικόνε
Μισέλ Γιο
Η Μισέλ Γιο Τσου Κενγκ (6 Αυγούστου 1962) είναι Μαλαισιανή ηθοποιός που απέκτησε φήμη την δεκαετία του 1990 με την συμμετοχή της σε ταινίες δράσης ενώ διεθνώς είναι περισσότερο γνωστή για την συμμετοχή της στην ταινία του Τζέιμς Μποντ Το αύριο ποτέ δεν πεθαίνει (1997) και την ταινία πολεμικών τεχνών Crouching Tiger, Hidden Dragon (2000), παράλληλα με διεθνείς αγγλόφωνες ταινίες και σειρές. Πρωταγωνίστησε στην ταινία του CBS All-Access / Netflix Star Trek: Discovery (2017-2020). Προς το παρόν πρωταγωνιστεί στην συνέχεια του Star Trek.
Γεννημένη στο Περάκ της Μαλαισίας, κέρδισε τον τίτλο ομορφιάς Miss Malaysia το 1983 σε ηλικία 20 ετών. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 απέκτησε φήμη μετά τον πρωταγωνιστικό ρόλο της σε μια σειρά ταινιών δράσης όπως στις Yes, Madam (1985), Police Story 3: Supercop (1992) και Holy Weapon (1993). Ήταν υποψήφια για βραβείο BAFTA Καλύτερης Ηθοποιού για την ταινία Crouching Tiger, Hidden Dragon.
Εμφανίστηκε σε αρκετές αγγλικές και κινέζικες ταινίες. Άλλες ταινίες της περιλαμβάνουν τις Memoirs of a Geisha (2005), Reign of Assassins (2010), Crouching Tiger, Hidden Dragon: Sword of Destiny (2016) και The Lady (2011). Το 2018 πρωταγωνίστησε στην ρομαντική κωμωδία-δράμα, Crazy Rich Asians. Συμπρωταγωνίστησε επίσης στις ταινίες Master Z: The Ip Man Legacy (2018) και Last Christmas (2019).
Η ιστοσελίδα αξιολόγησης ταινιών Rotten Tomatoes την κατέταξε το 2008 στην πρώτη θέση στην λίστα με τις μεγαλύτερες ηρωίδες δράσης όλων των εποχών. Το 1997, επιλέχθηκε από το περιοδικό People ως μια από τους "50 Ομορφότερους Ανθρώπους στον Κόσμο" και το 2009 το ίδιο περιοδικό την έβαλε στην λίστα με τους "35 Όμορφους Ηθοποιούς Όλων των Εποχών". Το 2023 βραβεύτηκε με το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της στην ταινία Τα Πάντα Όλα (2022).
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαλαισιανοί Κατηγορία:Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Κωμωδίες ή Μιούζικαλ)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένες με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου
Πολωνός ιππέας
Ο Πολωνός ιππέας είναι πίνακας του 17ου αιώνα, που συνήθως χρονολογείται στη δεκαετία του 1650, ενός νεαρού άνδρα που ταξίδευε έφιππος μέσα από ένα θολό τοπίο. Τώρα βρίσκεται στη Συλλογή Φρικ στη Νέα Υόρκη. Όταν ο πίνακας πουλήθηκε από τον Ζντζίσουαφ Ταρνόφσκι στον Χένρι Κλέι Φρικ το 1910, υπήρξε συναίνεση ότι το έργο ήταν του Ολλανδού ζωγράφου Ρέμπραντ. Αυτή η απόδοση αμφισβητήθηκε έκτοτε, αν και όσοι την αμφισβητούν παραμένουν μειοψηφία.
Υπήρξε επίσης συζήτηση για το εάν ο πίνακας προοριζόταν ως πορτρέτο ενός συγκεκριμένου προσώπου, ζωντανού ή ιστορικού, και αν ναι, ποιου ή αν όχι, τι προοριζόταν να αναπαραστήσει. Τόσο η ποιότητα του πίνακα όσο και ο ελαφρύς αέρας μυστηρίου του αναγνωρίζονται κοινώς, αν και μέρη του φόντου είναι πολύ ζωγραφισμένα ή ημιτελή.
Απόδοση στον Ρέμπραντ
Ο πρώτος δυτικός μελετητής που συζήτησε τον πίνακα ήταν ο Βίλχελμ φον Μπόντε, ο οποίος στην Ιστορία της Ολλανδικής Ζωγραφικής (1883) δήλωσε ότι ήταν ένας Ρέμπραντ που χρονολογείται από την «ύστερη» περίοδο του, δηλαδή το 1654. Λίγο αργότερα, ο Άμπραχαμ Μπρέντιους εξέτασε την εικόνα αρκετά προσεκτικά και δεν είχε καμία αμφιβολία ότι ο συγγραφέας της ήταν ο Ρέμπραντ. Στις αρχές του 20ου αιώνα, ο Άλφρεντ φον Βούζμπαχ πρότεινε ότι ο μαθητής του Ρέμπραντ, Ερτ ντε Χέλντερ, μπορεί να ήταν ο δημιουργός, αλλά η γνώμη του γενικά αγνοήθηκε. Σε όλο το μεγαλύτερο μέρος του 20ου αιώνα, υπήρχε γενική συμφωνία ότι ο πίνακας ήταν πράγματι του Ρέμπραντ και ακόμη και ο Γιούλιους Σ. Χελντ, ο οποίος κάποια στιγμή αμφισβήτησε τη σχέση του με την Πολωνία, δεν αμφέβαλλε ποτέ για την πατρότητα του Ρέμπραντ. Ωστόσο, το 1984, ο Γιόσουα Μπρούιν, τότε μέλος του Rembrandt Research Project (RRP) πρότεινε δοκιμαστικά ότι ορισμένα χαρακτηριστικά του έργου του Βίλεμ Ντροστ, ενός άλλου μαθητή του Ρέμπραντ, μπορούσαν να παρατηρηθούν στον πίνακα. Αν και η μυστηριώδης και κάπως σοβαρή έκφραση στο έξοχα ζωγραφισμένο πρόσωπο του ιππέα παραπέμπει στον Ρέμπραντ, ο Πολωνός ιππέας δεν μοιάζει με τα άλλα έργα του Ρέμπραντ με ορισμένους άλλους τρόπους. Συγκεκριμένα, ο Ρέμπραντ σπάνια εργάστηκε σε ιππικούς πίνακες, με το μόνο άλλο γνωστό ιππικό πορτρέτο στο έργο του Ρέμπραντ να ήταν το Πορτρέτο του Φρέντερικ Ρίελ, 1663 ( Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου).
Αλλά η άποψη του Μπρούιν παρέμεινε μειοψηφική άποψη, η πρόταση για την συγγραφή του Ντροστ απορρίπτεται τώρα γενικά και ο ίδιος ο Φρικ δεν άλλαξε ποτέ τη δική του απόδοση, η ετικέτα εξακολουθεί να γράφει «Ρέμπραντ» και όχι «αποδίδεται στον» ή «σχολή του». Η πιο πρόσφατη γνώμη έχει αλλάξει ακόμη πιο αποφασιστικά υπέρ του Φρικ, με τον Σάιμον Σάμα στο βιβλίο του Rembrandt's Eyes το 1999 και τον μελετητή Ερνστ φαν ντε Βέτερινγκ, πρόεδρο του Rembrandt Project (Συμπόσιο της Μελβούρνης, 1997), όπου και οι δύο επιχειρηματολογούν για απόδοση στον Ρέμπραντ. Εκείνοι οι λίγοι μελετητές που εξακολουθούν να αμφισβητούν τη δημιουργία ως του Ρέμπραντ πιστεύουν ότι η εκτέλεση είναι άνιση και προτιμούν διαφορετικές αποδόσεις για διαφορετικά μέρη του έργου. Μια μελέτη του 1998 που δημοσιεύθηκε από το RRP κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το χέρι ενός άλλου καλλιτέχνη, εκτός από αυτό του Ρέμπραντ, συμμετείχε στο έργο. Μπορεί ο Ρέμπραντ να ξεκίνησε τον πίνακα στη δεκαετία του 1650, αλλά ίσως τον άφησε ημιτελή και να τον ολοκλήρωσε κάποιος άλλος.
Θέμα
Ο εξιδανικευμένος, ανεξιχνίαστος χαρακτήρας έχει ενθαρρύνει διάφορες θεωρίες για το θέμα του, για το αν η εικόνα είναι πορτρέτο. Στους υποψηφίους περιλαμβάνεται ο Μάρτσιαν Αλεξάντερ Ογκίνσκι από την πολωνική-λιθουανική οικογένεια Ογκίνσκι, όπως υποστηρίζουν οι ιδιοκτήτες του πίνακα του 18ου αιώνα, καθώς και ο Γιόνας Σλίχτινγκ, Πολωνός Προτεστάντης θεολόγος. Άλλοι πιστεύουν ότι η στολή του ιππέα, τα όπλα και ακόμη και η ράτσα των αλόγων είναι όλα πολωνικά. Τα ολλανδικά ιππικά πορτρέτα ήταν σπάνια τον 17ο αιώνα και παραδοσιακά έδειχναν έναν μοντέρνα ντυμένο αναβάτη πάνω σε ένα καλοαναθρεμμένο, ζωηρό άλογο, όπως στον Frederick Rihel του Ρέμπραντ.
Ιστορικοί χαρακτήρες έχουν επίσης προταθεί, που κυμαίνονται από τον Δαβίδ της Παλαιάς Διαθήκης μέχρι τον Άσωτο Υιό και τον Μογγόλο πολεμιστή Ταμερλάνο ή τον Ολλανδό μεσαιωνικό ήρωα, Χέισμπρεχτ Δ΄ του Άμστελ. Ένας «στρατιώτης του Χριστού», μια ιδεαλιστική αναπαράσταση ενός έφιππου στρατιώτη που υπερασπίζεται την Ανατολική Ευρώπη ενάντια στους Τούρκους, ή απλώς ενός ξένου στρατιώτη έχουν προταθεί. Ο νεαρός αναβάτης φαίνεται σε πολλούς ανθρώπους να αντιμετωπίζει ανώνυμο κίνδυνο σε ένα γυμνό ορεινό τοπίο που περιέχει ένα μυστηριώδες κτίριο, σκοτεινά νερά και στο βάθος στοιχεία πυρκαγιάς.
Σε μια επιστολή του 1793 προς τον Βασιλιά Στανίσουαφ Αύγουστο Πονιατόφσκι της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας, ο ιδιοκτήτης του πίνακα, Μίχαου Καζίμιες Ογκίνσκι, αναγνώρισε τον αναβάτη ως «Κοζάκο έφιππο» και ο βασιλιάς αναγνώρισε το θέμα ως μέλος της παράτυπης στρατιωτικής μονάδας που είναι γνωστή. ως Λισοβτσίτσοι. Το 1883, ο Βίλχελμ Μπόντε, ειδικός στην ολλανδική ζωγραφική, περιέγραψε τον αναβάτη ως Πολωνό άρχοντα με την εθνική φορεσιά Το 1944, ο Αμερικανός μελετητής του Ρέμπραντ, Γιούλιους Σ. Χερντ, αμφισβήτησε τον ισχυρισμό ότι το θέμα ήταν πολωνικό και πρότεινε ότι η φορεσιά του αναβάτη θα μπορούσε να είναι ουγγρική. Δύο Πολωνοί μελετητές πρότειναν το 1912 ότι το μοντέλο για το πορτρέτο ήταν ο γιος του Ρέμπραντ, Τίτους φαν Ράιν.
Σχετική παρωδία
Το 1993, ο καλλιτέχνης Ράσελ Κόνορ ζωγράφισε ένα πορτρέτο στο στυλ του Ρέμπραντ που δείχνει τον Ολλανδό δάσκαλο, με την παλέτα στο χέρι, να στέκεται μπροστά στον ημιτελή Πολωνό ιππέα. Με μια παραποίηση ειρωνείας, ο Κόνορ απέδωσε τον πίνακα στον μαθητή του Ρέμπραντ, Κάρελ Φαμπρίτιους και τον υπέβαλε στο The New Yorker με ένα αστείο σημείωμα που έλεγε ότι ο πίνακας είχε βρεθεί σε ένα υπόγειο στο Πινσκ της Πολωνίας. Το περιοδικό δημοσίευσε μια αναπαραγωγή του πίνακα του Κόνορ με μια ελαφρώς επεξεργασμένη εκδοχή των σχολίων του, προφανώς χωρίς να σκοπεύει να το περάσει ως γνήσιο αλλά ως σχόλιο για τον ζήλο της Επιτροπής Ρέμπραντ, που εκείνη την εποχή αμφισβητούσε την αυθεντικότητα του Πολωνού ιππέα και πολλών άλλων πινάκων που παλαιότερα ήταν γνωστοί ως γνήσιοι καμβάδες Ρέμπραντ.
Επαρχία Ταζόφσκι
Η Επαρχία Ταζόφσκι (Та́зовский райо́н) είναι διοικητική και δημοτική επαρχία (ραγιόν), μία από τις επτά στον Αυτόνομο θύλακα των Γιαμάλων Νένετς της Περιφέρειας Τιουμέν, στη Ρωσία. Η επαρχία βρίσκεται στο βόρειο, στο βορειοανατολικό και στο ανατολικό τμήμα του αυτόνομου θύλακα. Η έκταση της επαρχίας είναι 174.343,92 τετραγωνικά χιλιόμετρα (67.314,56 τετραγωνικά μίλια). Το διοικητικό κέντρο είναι το Ταζόφσκι. Στην απογραφή του 2010 είχε πληθυσμό 16.537 κατοίκων. Στην απογραφή του 2002 είχε πληθυσμό 15.600 κατοίκων, ενώ στη Σοβιετική απογραφή του 1989 είχε πληθυσμό 18.515 κατοίκων. Ο πληθυσμός του Ταζόφσκι αντιστοιχεί στο 41,1% του συνολικού πληθυσμού της επαρχίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυτόνομος θύλακας των Γιαμάλων Νένετς
Αναξιοκρατία
Η αναξιοκρατία είναι σύστημα διακυβέρνησης, όπου οι λιγότερο ικανοί να ηγηθούν, εκλέγονται από τους λιγότερο ικανούς να παράγουν και στο οποίο σύστημα, τα λιγότερο ικανά μέλη της κοινωνίας επιβιώνουν, πετυχαίνουν και επιβραβεύονται με αγαθά και υπηρεσίες, που πληρώνονται από τον κατασχεθέντα πλούτο ενός ολοένα και συρρικνούμενου αριθμού παραγωγικών ατόμων.
Ο παραπάνω ορισμός προέρχεται από το μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας Ζαν ντ'Ορνεσόν, ο οποίος εφηύρε την λέξη «inaptocratie» που εμφανίζεται στα γαλλικά λεξικά και σημαίνει «Αδεξιοκρατία».
Κατηγορία:Διακυβέρνηση
Αλεσσάντρο Φόρτις
Σταδιοδρομία πριν την πρωθυπουργία
Ο Φόρτις γεννήθηκε στο Φορλί της Εμίλια-Ρομάνια και σπούδασε νομικά. Ως οπαδός του Τζουζέππε Ματσίνι, εντάχθηκε στις δυνάμεις του Γαριβάλδη το 1866 και πολέμησε με αυτές, πρώτα στο Τρεντίνο, μετά στη Μεντάνα και στη Γαλλία. Μετά την πρώτη εκλογή του στη Βουλή των Αντιπροσώπων το 1880, ο Φόρτις υπηρέτησε την κυβέρνηση του Φραντσέσκο Κρίσπι ως υφυπουργός Εσωτερικών (1887-1890). Αργότερα έγινε υπουργός Γεωργίας στην πρώτη κυβέρνηση του Λουίτζι Πελλού (Ιούνιος 1898 – Μάιος 1899).
Ο Φόρτις παραιτήθηκε το 1899 και εντάχθηκε στη φιλελεύθερη αντιπολίτευση του Τζοβάννι Τζολίττι, του οποίου η φιλελεύθερη τάση για μεταρρυθμίσεις ήταν πλησιέστερα στις δικές του πολιτικές απόψεις.
Οι μετριοπαθείς φιλελεύθεροι αντιτάχθηκαν στα καταπιεστικά μέτρα του Πελλού, που περιόριζαν τις πολιτικές δραστηριότητες και την ελευθερία του λόγου, αποσκοπώντας στη διατήρηση των συνταγματικών ελευθεριών. Ο Φόρτις υπεστήριξε τις κυβερνήσεις του Τζουζέππε Τζαναρντέλλι (Φεβρουάριος 1901 – Νοέμβριος 1903) και του Τζολίττι (Νοέμβριος 1903 – Μάρτιος 1905).
Ως πρωθυπουργός
Τον Μάρτιο του 1905, μετά από σύσταση του Τζολίττι, ο Αλεσσάντρο Φόρτις σχημάτισε την πρώτη του κυβέρνηση, που είναι κυρίως γνωστή για την εθνικοποίηση των σιδηροδρόμων μετά την αντιμετώπιση μιας απεργίας των σιδηροδρομικών υπαλλήλων στις 17 έως 22 Απριλίου εκείνου του έτους, η οποία κόντεψε να παραλύσει τις μεταφορές στη χώρα. Οι σιδηροδρομικοί έγιναν δημόσιοι υπάλληλοι, κάτι που τους απαγόρευε να απεργούν σύμφωνα με τον τότε ιταλικό νόμο.
Τον Σεπτέμβριο του 1905 ο Φόρτις επισκέφθηκε την Καλαβρία και τη Σικελία για να εξετάσει από πρώτο χέρι την έκταση των ζημιών από τον Σεισμό της Καλαβρίας της 8ης Σεπτεμβρίου. Κατόπιν εισήγαγε έναν ειδικό νόμο προκειμένου να βοηθήσει αυτές τις περιοχές. Αυτό το μέτρο υπήρξε η πρώτη έμπρακτη αναγνώριση από το ιταλικό κράτος των θεμελιωδών προβλημάτων που βρίσκονταν στη βάση της υπαναπτύξεως του ιταλικού Νότου.
Η κυβέρνηση του Φόρτις καταψηφίσθηκε από Βουλή των Αντιπροσώπων (που ήταν τότε η Κάτω Βούλη της Ιταλίας) τον Δεκέμβριο του 1905, όταν μια εμπορική συμφωνία με την Ισπανία, που θα μείωνε σημαντικά τους δασμούς για την εισαγωγή ισπανικών κρασιών στη χώρα, συνάντησε τη σφοδρή κοινοβουλευτική και λαϊκή αντίδραση, με αποτέλεσμα να απορριφθεί. Ο πρωθυπουργός παραιτήθηκε, αλλά ξαναδιορίσθηκε και σχημάτισε νέα κυβέρνηση, η οποία όμως δεν πήρε ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή των Αντιπροσώπων. Ο Φόρτις παραιτήθηκε έτσι οριστικά τον Φεβρουάριο του 1906.
Θάνατος
Ο Αλεσσάντρο Φόρτις πέθανε στη Ρώμη σε ηλικία 67 ετών.