cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πέτρος Καραναστάσης
Ποδοσφαιρική καριέρα
Το 2008 επέστρεψε στη Λάρισα για τον Α.Ο. Τύρναβο 2005, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε αρχικά δύο σεζόν στην Δ' Εθνική και κατόπιν άλλες δύο σεζόν στην Γ' Εθνική. Το 2012 μεταπήδησε στον Δωτιέα Αγιάς, με την φανέλα του οποίου αγωνίστηκε στη Δ' Εθνική, όταν στις αρχές του Δεκέμβρη του ίδιου έτους, έλυσε τη συνεργασία του, και κατόπιν, στα τέλη περίπου, της σεζόν 2012-13, τον Μάρτη του 2013, επέστρεψε ξανά στον Α.Ο. Τύρναβο 2005, στον οποίο έπειτα από πρόταση της ΠΑΕ, ανέλαβε προπονητής τερματοφυλάκων, ολοκληρώνοντας σε αυτό το πόστο τη σεζόν. Την επόμενη σεζόν, 2013-14, συμπεριλήφθηκε ξανά στην ομάδα και αγωνίστηκε για ένα χρόνο στη Β' Εθνική.
Το 2014 μεταπήδησε στον Όλυμπο Γόννων, τον σύλλογο που τον ανέδειξε, όπου αγωνίστηκε για 2,5 χρόνια, αρχικά την στη Β' ΕΠΣΛ, από την οποία προβιβάστηκε και κατόπιν στην Α1' ΕΠΣΛ. Τον Δεκέμβριο του 2016 μεταγράφηκε στον Σμόλικα Φαλάνης και το καλοκαίρι του 2018 μεταγράφηκε στον Ηρακλή Λάρισας, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε για μια χρονιά, κατακτώντας το πρωτάθλημα Α΄ ΕΠΣΛ και την άνοδο στην Γ΄ Εθνική και κατόπιν ανακοίνωσε την απόφασή του να αποχωρήσει από την ενεργό δράση.
Προπονητική καριέρα
Με την αποχώρησή του από την ενεργό δράση, παρέμεινε στον Ηρακλή Λάρισας, αναλαμβάνοντας καθήκοντα προπονητή τερματοφυλάκων του σωματείου στην Γ΄ Εθνική.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προοδευτικής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΣ Λαμίας Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου
Ρου (Ντου)
Το Ρου (γαλλικά: Rouhe) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Προβολικός χώρος
200px|μικρογραφία|δεξιά|Στην [[Προοπτική (σχέδιο)|γραφική προοπτική, οι παράλληλες ευθείες στο επίπεδο τέμνονται σε ένα σημείο φυγής στον ορίζοντα.]] Στα μαθηματικά, ένας προβολικός χώρος είναι ένα σύνολο γραμμών που έχουν προέλευση από τον διανυσματικό χώρο V. Οι περιπτώσεις V = R2 και V = R3 σημαίνουν αντίστοιχα την προβολική γραμμή και το προβολικό επίπεδο, όπου το R υποδηλώνει το πεδίο των πραγματικών αριθμών, και κατά συνέπεια το R2 υποδηλώνει διατεταγμένα ζεύγη πραγματικών αριθμών και το R3 διατεταγμένες τριάδες πραγματικών αριθμών.
Σεραπίων ο Αλεξανδρεύς
Ο Σεραπίων ο Αλεξανδρεύς (3ος/2ος αιώνας π.Χ.) ήταν Έλληνας ιατρός από την Αλεξάνδρεια. Ανήκε στην σχολή των Εμπειρικών, και η επίδραση που είχε στην ανάπτυξη της σχολής τον έκανε να θεωρείται ως συνιδρυτής της μαζί με τον προγενέστερο του ιατρό Φιλίνο τον Κώο. Αναφέρεται πως ο Σεραπίων έγραψε εναντίον του Ιπποκράτη με ιδιαίτερη αντιπάθεια ωστόσο δεν διασώζεται κανένα από τα έργα του παρά μόνο αναφορές, ιδιαίτερα μέσω του Γαληνού και του Κέλσου κατά τον 2ο αιώνα μ.Χ. .
Προβολικός χώρος
Η ιδέα ενός προβολικού χώρου σχετίζεται με την προοπτική, πιο συγκεκριμένα στον τρόπο που με ένα μάτι ή μια φωτογραφική μηχανή προβάλλεται μια τρισδιάστατη σκηνή σε δισδιάστατη εικόνα. Όλα τα σημεία που βρίσκονται σε μια ευθεία προβολής (δηλαδή, μια "γραμμή οπτικής επαφής") και τέμνονται με το σημείο εισόδου στον φακό της φωτογραφικής μηχανής, προβάλλονται πάνω σε ένα κοινό σημείο της εικόνας. Στην περίπτωση αυτή, ο διανυσματικός χώρος είναι R3 με προέλευση το σημείο εισόδου στον φακό της φωτογραφικής μηχανής και ο προβολικός χώρος αντιστοιχεί στα σημεία της εικόνας.
Σεραπίων ο Αλεξανδρεύς
Έχει διατυπωθεί η εκτίμηση πως ο Σεραπίων ο Ασκαλωνίτης, αγνώστου εποχής συγγραφέας περί της ερμηνείας των ονείρων, ενδεχομένως να είναι το ίδιο άτομο με τον Σεραπίωνα τον Αλεξανδρινό.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιατροί
Προβολικός χώρος
Θεωρία
Οι προβολικοί χώροι μπορούν να μελετηθούν ως ένα ξεχωριστό πεδίο στα μαθηματικά, αλλά επίσης χρησιμοποιούνται ειδικότερα σε διάφορους τομείς της εφαρμοσμένης γεωμετρίας. Τα γεωμετρικά αντικείμενα, όπως για παράδειγμα τα σημεία, οι γραμμές και τα επίπεδα, μπορούν να παρασταθούν ως στοιχεία σε προβολικούς χώρους με βάση τις ομογενείς συντεταγμένες. Ως αποτέλεσμα, διάφορες σχέσεις μεταξύ αυτών των αντικειμένων μπορούν να περιγραφούν με απλούστερο τρόπο από ό,τι είναι εφικτό χωρίς τις ομογενείς συντεταγμένες. Επιπλέον, διάφορες δηλώσεις στη γεωμετρία μπορούν να γίνουν συνεπέστερες και χωρίς καμία εξαίρεση. Για παράδειγμα, στην πρότυπη γεωμετρία όταν δύο ευθείες βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο, τότε τέμνονται πάντα σε κάποιο σημείο, με εξαίρεση την περίπτωση που οι ευθείες είναι παράλληλες μεταξύ τους. Ωστόσο, σε μια προβολική αναπαράσταση γραμμών και σημείων, ακόμα και για τις παράλληλες ευθείες υπάρχει ένα τέτοιο σημείο τομής, το οποίο μπορεί να υπολογιστεί με τον ίδιο ακριβώς τρόπο όπως και τα άλλα σημεία τομής.
Άλλοι μαθηματικοί τομείς όπου οι προβολικοί χώροι παίζουν σημαντικό ρόλο είναι η τοπολογία, η θεωρία των ομάδων Λι και των αλγεβρικών ομάδων, καθώς και οι θεωρίες οι οποίες εκπροσωπούν οι τομείς αυτοί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προβολική γεωμετρία
NGC 6888
thumb|250px|Το NGC 6888 με φίλτρα Ha/OIII Το NGC 6888 (γνωστό και ως νεφέλωμα του μηνίσκου) είναι νεφέλωμα στον αστερισμό Κύκνος, σε απόσταση 4.700 ετών φωτός. Δημιουργήθηκε από τους ισχυρούς αστρικούς ανέμους του αστέρα Βολφ-Ραγιέ WR136, οι οποίοι προσκρούουν στα αέρια που απέβαλε το άστρο όταν ήταν ερυθρός γίγαντας. Το νεφέλωμα εκπέμπει ακτίνες Χ από την περιφέρειά του. Το ανακάλυψε ο Ουίλιαμ Χέρσελ το 1792.
Αν και έχει φαινόμενο μέγεθος +7,6, είναι ιδιαίτερα αχνό και απαιτείται η χρήση φίλτρου UHC ή OIII για να παρατηρηθεί με μικρό τηλεσκόπιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Κύκνος (αστερισμός) κατηγορία:Νεφελώματα 6888 κατηγορία:Αντικείμενα Caldwell
Χάνα Χες
Η Χάνα Χες (γερμανικά: Hannah Höch, γερμανική προφορά [hœç], 1 Νοεμβρίου 1889 - 31 Μαΐου 1978) ήταν μια Γερμανίδα καλλιτέχνης, εκπρόσωπος του ντανταϊσμού. Είναι περισσότερο γνωστή για το έργο της πάνω στην περίοδο της Βαϊμάρης, όταν έγινε μια από τους πρωτοπόρους του φωτομοντάζ. Το φωτομοντάζ είναι ένα είδος κολλάζ στο οποίο τα αντικείμενα είναι αληθινές φωτογραφίες ή φωτογραφικές αναπαραγωγές, οι οποίες έχουν τραβηχτεί από τον Τύπο και άλλα ευρέως διαδεδομένα μέσα.
Άλλα βασικά θέματα στα έργα της höch ήταν ο πολιτικός λόγος και οι ρόλοι των δυο φύλων. Αυτά τα θέματα αλληλοεπίδρασαν για την δημιουργία ενός φεμινιστικού λόγου γύρω από τα έργα της höch, τα οποία ενθάρρυναν την απελευθέρωση και την πρακτική των γυναικών στην γερμανική Βαϊμάρη και στο σήμερα.
Βιογραφία
Η Χάνα χουχ γεννήθηκε ως Άννα Τερέζ Γιοχάνα χουχ στην Γκότα της Γερμανίας. Παρόλο που φοίτησε στο σχολείο, η οικιακή οικονομία αποτελούσε προτεραιότητα στο σπίτι της οικογένειας Χες. Το 1904 η Χες εγκατέλειψε το σχολείο Höhere Töchterschule στην Γκότα για να φροντίσει την μικρότερη αδερφή της, Μαριάννα. Το 1912 ξεκίνησε μαθήματα στη Σχολή Εφαρμοσμένων Τεχνών στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου υπό την καθοδήγηση του σχεδιαστή Χάρολντ Μπέργκεν. Επέλεξε την κατεύθυνση γυάλινου σχεδιασμού και γραφικών τεχνών, αντί για τις καλές τέχνες, ώστε να ευχαριστήσει τον πατέρα της.
Μετά το τέλος των σπουδών της, εργάστηκε στο τμήμα χειροτεχνίας του εκδότη Ullstein Verlag σχεδιάζοντας φορέματα για την Die Dame και την Die Praktische Berlinerin (Η πρακτική βερολινέζα γυναίκα). Η επιρροή από αυτή την πρώιμη εργασία και κατάρτιση φαίνεται στα μετέπειτα έργα της που περιέχουν αναφορές σε κλωστοϋφαντουργικά σχέδια. Από το 1926 έως το 1929 έζησε και εργάστηκε στην Ολλανδία. Η höch έκανε αρκετές φιλίες καθ'όλη την ζωή της, με τον Κουρτ Σβίτερς και τον Πιτ Μοντριάν μεταξύ άλλων. Μαζί με τον Χάουσμαν, η Χες ήταν μια από τους πρωτοπόρους της μορφής τέχνης που λέγεται φωτομοντάζ.
Προσωπική ζωή
Η ιστορικός τέχνης Μαρία Μακέλα χαρακτήρισε την σχέση της Χες και του Χάουσμαν ως "θυελλώδη" και εντοπίζει την κύρια αιτία των τσακωμών τους - μερικές από τις οποίες έληξαν με την άσκηση βίας - στην άρνηση του Χάουσμαν να εγκαταλείψει την σύζυγό του. Ο Χάουσμαν δυσφημούσε συνεχώς την Χες όχι μόνο για την επιθυμία της να τον παντρευτεί αλλά και για τις απόψεις της περί τέχνης. Η υποκριτική στάση του Χάουσμαν σχετικά με την χειραφέτηση των γυναικών ώθησε την Χες να γράψει μια "καυστική σύντομη ιστορία" το 1920 που είχε τον τίτλο "Ο Ζωγράφος". Θέμα της ιστορίας αυτής είναι "ένας καλλιτέχνης που ρίχνεται σε μια έντονη πνευματική κρίση όταν η σύζυγός του τού ζητάει να πλύνει τα πιάτα".
Η Χες έληξε την επταετή σχέση της με τον Ραούλ Χάουσμαν το 1922. Το 1926 ξεκίνησε μια σχέση με την Ολλανδή συγγραφέα και γλωσσολόγο Ματίλντα Μπρούγκμαν, την οποία η Χοχ συνάντησε μέσω των κοινών φίλων Κουρτ και Χέλμα Σβίτερς. Το φθινόπωρο του 1926 η Χες μετακόμισε την Χάγη για να ζήσει μαζί με την Μπρούγκμαν. Έζησαν μαζί στη Χάγη μέχρι το 1929, οπότε και μετακόμισε στο Βερολίνο. Η σχέση της Χες με την Μπρούγκμαν διήρκεσε εννέα χρόνια, μέχρι το 1935. Δεν ξεκαθάρισαν ρητά τη σχέση τους ως λεσβιακή (πιθανώς επειδή δεν το θεώρησαν αναγκαίο), αντιθέτως επέλεξαν να αναφέρονται σε αυτήν ως μια ιδιωτική σχέση αγάπης. Το 1935 η Χες ξεκίνησε σχέση με τον Κουρτ Μάτις, με τον οποίο υπήρξε παντρεμένη από το 1938 έως το 1944.
Τελευταία χρόνια
Η Höch έζησε τα χρόνια του Τρίτου Ράιχ στο Βερολίνο, διατηρώντας ένα χαμηλό προφίλ. Ζούσε σε μια απομακρυσμένη περιοχή στα περίχωρα του Βερολίνου, μέσα σε ένα μικρό σπίτι. Παντρεύτηκε τον επιχειρηματία και πιανίστα Κουρτ Μάτις το 1938 και τον χώρισε το 1944. Υπέφερε από την ναζιστική λογοκρισία της τέχνης και το έργο της θεωρήθηκε "εκφυλισμένη τέχνη", γεγονός που την δυσκόλευε περισσότερο στο να προβάλλει το έργο της. Αν και η δουλειά της δεν ήταν γνωστή μετά τον πόλεμο, όπως ήταν πριν την άνοδο του Τρίτου Ράιχ, συνέχισε να ασχολείται με το φωτομοντάζ και να το εκθέτει διεθνώς μέχρι τον θάνατό της το 1978 στο Βερολίνο. Το σπίτι και ο κήπος της είναι επισκέψιμα.
Πίκους
Στην Ελληνική και Ρωμαϊκή μυθολογία ο Πίκους (Αρχαία ελληνικά:Πἳκος, Λατινικά:Picus) ήταν άντρας τον οποίο η Κίρκη μεταμόρφωσε σε δρυοκολάπτη επειδή περιφρόνησε τον έρωτά της. Η γυναίκα του, η νύμφη Κάνενς, αυτοκτόνησε μόλις ο άντρας της υπέστη τη μεταμόρφωση. Μαζί είχαν ένα γιό, τον Φαύνο.
Εμφανίζεται σε μία από τις Μεταμορφώσεις του Οβιδίου, ενώ αναφέρεται επίσης στην Αινειάδα του Βιργιλίου ως ο πατέρας του Φαύνου, ο οποίος με τη σειρά του γέννησε τον Λατίνους, τον βασιλιά των Λαουρεντίνων, τους οποίους ο Αινείας και οι Τρώες πολέμησαν και μετέπειτα ενώθηκαν.
Ο Πίκους είναι ο θεός της τύχης και της προφητείας.
Υπήρξε ένας από τους πρώτους βασιλιάδες του Λάτσιο, γιος του Μαρς και της Φερόνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεότητες της ρωμαϊκής μυθολογίας Κατηγορία:Βασιλείς της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Ιταλική μυθολογία Πικους
Κοτυτώ
Στην ελληνική μυθολογία η Κοτυτώ ήταν μία Θρακική θεά αντίστοιχη με την Άρτεμη: ήταν προστάτιδα των ζώων και του κυνηγιού. Η λατρεία της διαδόθηκε και στην Αθήνα κατά τον 5ο αιώνα π.Χ. από δούλους που εργάζονταν στα μεταλλεία του Λαυρίου. Στο ιερό της θεότητας αυτής που βρισκόταν στον Πειραιά, γίνονταν κάθε χρόνο γιορτές και λαμπαδηδρομίες προς τιμή της.
Πηγή
Κοτυτ Κατηγορία:Αρχαία Θράκη
Κρέας πολιορκίας
Ένας από τους πιο περίεργους και εφευρηματικούς όρους που αναδείχθηκε στη διάρκεια του Α' Π.Π. ήταν και ο όρος "κρέας πολιορκίας με τον οποίο ουσιαστικά χαρακτηριζόταν το αλογίσιο κρέας, ή ημιόνων ή οποιονδήποτε άλλων μεταγωγικών ζώων.
Ο όρος αναδείχθηκε κατά την μακρόχρονη πολιορκία της βρετανικής 6ης μεραρχίας στη πόλη Κουρτ της Μεσοποταμίας όταν κάτω από τις δραματικές καταστάσεις ελλείψεων τροφίμων αναγκάσθηκε ο διοικητής στρατηγός Τσαρλς Τάουνσεντ να διατάξει τη σφαγή αλόγων του ιππικού του και άλλων μεταγωγικών ζώων, προκειμένου να ενισχυθούν οι μερίδες των πολιορκημένων. Στην αρχή οι Άγγλοι ιδιαίτερα φιλόζωοι δυστρόπησαν πλην όμως εξ ανάγκης αποδέχθηκαν την απόφαση. Εκείνοι όμως που αντέδρασαν ιδιαίτερα ήταν οι Ινδοί προβάλλοντας θρησκευτικούς λόγους που τους απαγόρευαν να φάνε αλογίσιο κρέας.
Έναντι αυτής της δραματικής εξέλιξης ο στρατηγός Τ. Τάουνσεντ αναζήτησε και επικοινώνησε μέσω ασυρμάτου με διάφορους θρησκευτικούς ηγέτες της Ινδίας οι οποίοι και αποφάνθηκαν ότι επιτρέπεται κάτω από τέτοιες συγκυρίες η λήψη "κρέατος πολιορκίας", εφευρίσκοντας έτσι και τον όρο. Παρά ταύτα οι Ινδοί συνέχιζαν να είναι απρόθυμοι, ο στρατηγός δεν τους πίεσε, πλην όμως τόσο η μαχητικότητά τους όσο και το ηθικό τους μέρα με τη μέρα χειροτέρευαν φθάνοντας τελικά στην επώδυνη παράδοση και κατάθεση των όπλων.
Πηγές
Κατηγορία:Α' Παγκόσμιος Πόλεμος
Ναμπούκο
μικρογραφία|Εξώφυλλο της παρτιτούρας, σε ιταλική έκδοση του 1923 Ο «Ναμπούκο» (Nabucco, σύντμηση του «Ναβουχοδονόσορας») είναι μία όπερα σε τέσσερις πράξεις του Τζουζέπε Βέρντι πάνω σε ιταλικό λιμπρέτο του Θεμιστοκλή Σολέρα, βασισμένη στη βιβλική ιστορία και το θεατρικό έργο των Anicet-Bourgeois και Francis Cornu. Είναι μία από τις γνωστότερες όπερες του Βέρντι. Πρωτοπαρουσιάστηκε (παγκόσμια πρεμιέρα) στις 9 Μαρτίου 1842 στη «Σκάλα του Μιλάνου» με τον τίτλο «Ναβουχοδονόσορας». Ο οριστικός τίτλος, με τον οποίο είναι σήμερα γνωστό το έργο, δόθηκε για πρώτη φορά (και καθιερώθηκε από τότε) σε μία παράσταση στην Κέρκυρα τον Σεπτέμβριο 1844. Το γνωστότερο κομμάτι του «Ναμπούκο» είναι το χορωδιακό Va, pensiero (= «Πέτα σκέψη») των Εβραίων της Βαβυλωνιακής αιχμαλωσίας.
Ιστορικά στοιχεία
Η όπερα είναι χρονικά η τρίτη του Βέρντι και θεωρείται αυτή που τον καθιέρωσε μόνιμα ως κορυφαίο συνθέτη. Ο ίδιος ο Βέρντι είχε αναφέρει ότι «με αυτή την όπερα μπορεί να ειπωθεί ότι άρχισε η καλλιτεχνική μου σταδιοδρομία». Πραγματικά, ο «Ναμπούκο» σημείωσε αμέσως μεγάλη επιτυχία, επισκιάζοντας όπερες των Ντονιτσέτι και Πατσίνι που παίζονταν κοντά. Ενώ το κοινό ενθουσιάστηκε, οι κριτικοί ήταν πιο συγκρατημένοι για την όπερα αυτή.
Οι απόψεις του Νικολάι ωστόσο δεν υιοθετήθηκαν παρά από λίγους μόνο συναδέλφους του. Ο «Ναμπούκο» εξασφάλισε την επιτυχία του Βέρντι μέχρι το τέλος της σταδιοδρομίας του.
Οι ιστορικοί της Μουσικής έχουν διαιωνίσει ένα μύθο γύρω από το διάσημο χορωδιακό Va, pensiero στην τρίτη πράξη του έργου: Πιστευόταν ότι το κοινό, Ιταλοί επίσης υπό κατοχή όπως και οι Εβραίοι στην υπόθεση του έργου, ανταποκρίθηκε με πατριωτικό πάθος στον ύμνο αυτό και ζήτησε την επανάληψή του. Καθώς οι επαναλήψεις ήταν απαγορευμένες την εποχή εκείνη από την κατοχική διοίκηση, ένα τέτοιο γεγονός θα ήταν εξαιρετικά σημαντικό. Ωστόσο η πρόσφατη ιστορική επιστημονική έρευνα θέτει τον παραπάνω, όπως και τον συνοδεύοντα μύθο του Va, pensiero ως του εθνικού ύμνου των επαναστατημένων Ιταλών, στο περιθώριο: Το ακροατήριο πράγματι ζήτησε μια επανάληψη, όχι όμως του Va, pensiero, αλλά του Immenso Jehova. Στο φως των νέων αυτών ανακαλύψεων, ο ρόλος του Βέρντι ως της μουσικής εμβληματικής μορφής του Ρισορτζιμέντο μειώνεται. Σήμερα, είναι σύνηθες το Va, pensiero να παίζεται σε επανάληψη όταν παρουσιάζεται η όπερα.
Πράξη Α΄: Ιεροσόλυμα (587 π.Χ.)
Οι Εβραίοι έχουν ηττηθεί από τους Βαβυλωνίους και ο Ναμπούκο (Ναβουχοδονόσορ Β') είναι έτοιμος να εισέλθει στην πόλη. Ο αρχιερέας Ζαχαρίας λέει στον λαό να μην απελπίζεται, αλλά να έχει εμπιστοσύνη στον Θεό (D'Egitto là su i lidi). Η παρουσία μιας ομήρου, της Φενένα, νεότερης κόρης του Ναμπούκο, ίσως να εξασφαλίσει την ειρήνη (Come notte a sol fulgente). Ο Ζαχαρίας εμπιστεύεται τη Φενένα στον Ισμαέλε, ανεψιό του Βασιλιά των Ιεροσολύμων και πρώην διπλωματικό εκπρόσωπο στη Βαβυλώνα. Παρά το ότι η Φενένα και ο Ισμαέλε είναι ερωτευμένοι, όταν μένουν μόνοι τους ο Ισμαέλε την προτρέπει να δραπετεύσει παρά να διακινδυνεύσει τη ζωή της. Η μεγαλύτερη κόρη του Ναμπούκο, η Αμπιγκαΐλε, εισβάλλει στον Ναό με Βαβυλώνιους στρατιώτες. Και εκείνη αγαπά τον Ισμαέλε. Ανακαλύπτοντας τους εραστές, απειλεί τον Ισμαέλε: αν δεν παρατήσει τη Φενένα, θα τον κατηγορήσει για προδοσία. Ο ίδιος ο βασιλιάς Ναμπούκο (Ναβουχοδονόσορας) εισέρχεται (Viva Nabucco). Ο Ζαχαρίας τον αψηφά, απειλώντας να σκοτώσει τη Φενένα με ένα μαχαίρι. Ο Ισμαέλε παρεμβαίνει για να τη σώσει. Ο Ναμπούκο απαντά διατάζοντας την καταστροφή του Ναού και οι Εβραίοι καταριούνται τον Ισμαέλε ως προδότη.
Πράξη Β΄: Ο άπιστος
Σκηνή 1: Ανάκτορα της Βαβυλώνας
Ο Ναμπούκο απουσιάζει σε πολέμους και έχει διορίσει τη Φενένα ως αντιβασίλισσα. Η Αμπιγκαΐλε έχει ανακαλύψει ένα έγγραφο που αποδεικνύει ότι δεν είναι αληθινή κόρη του Ναμπούκο, αλλά μια σκλάβα (Anch'io dischiuso un giorno). Ο αρχιερέας του Βάαλ, συνοδευόμενος από Μάγους, έρχεται να πει στην Αμπιγκαΐλε ότι η Φενένα έχει ελευθερώσει τους Εβραίους αιχμαλώτους. Η απάντηση της Αμπιγκαΐλε είναι μια πραξικοπηματική δράση για να καταλάβει η ίδια τον θρόνο, ενώ διαδίδει μια φήμη ότι ο Ναμπούκο έχει σκοτωθεί στη μάχη.
Σκηνή 2: Αίθουσα στα Ανάκτορα της Βαβυλώνας
Ο Ζαχαρίας αναμένει τη Φενένα (Tu sul labbro). Εκείνη ασπάζεται την Ιουδαϊκή θρησκεία και ο Ισμαέλε συμφιλιώνεται και πάλι με τους Εβραίους. Ανακοινώνεται ο θάνατος του Βασιλιά και η Αμπιγκαΐλε με τον αρχιερέα του Βάαλ απαιτούν το στέμμα από τη Φενένα. Εντελώς απροσδόκητα όμως, ο Ναμπούκο εισέρχεται και περιφρονεί αμφότερες τις πλευρές, τόσο τον Βάαλ όσο και τον θεό των Εβραίων που έχει κατανικήσει. Ανακηρύσσει τον ίδιο τον εαυτό του Θεό. Ο Ζαχαρίας αντιτίθεται, οπότε ο Ναμπούκο διατάζει τη θανάτωση όλων των Εβραίων. Η Φενένα λέει ότι θα ακολουθήσει τη μοίρα τους. Επαναλαμβάνοντας ότι τώρα είναι θεός (Non son piu re, son dio), ο Ναμπούκο κεραυνοβολείται και χάνει τις αισθήσεις του. Το στέμμα του πέφτει και το μαζεύει η Αμπιγκαΐλε.
Πράξη Γ΄: Η Προφητεία
Σκηνή 1: Κρεμαστοί κήποι της Βαβυλώνας
Ο αρχιερέας του Βάαλ δίνει στην Αμπιγκαΐλε το διάταγμα του θανάτου για τους Εβραίους και τη Φενένα. Ο Ναμπούκο εισέρχεται έχοντας την όψη ενός τρελού, διεκδικώντας τον θρόνο του. Η Αμπιγκαΐλε τον πείθει να σφραγίσει το διάταγμα, ενώ εκείνος ζητά να σωθεί η Φενένα. Εκείνος λέει στην Αμπιγκαΐλε ότι δεν είναι πραγματική του κόρη, αλλά μια σκλάβα. Η Αμπιγκαΐλε τον περιφρονεί, καταστρέφοντας το έγγραφο που τεκμηρίωνε την αληθινή της καταγωγή. Αντιλαμβανόμενος ότι είναι τώρα αιχμάλωτος, ικετεύει για τη ζωή της Φενένα. Η Αμπιγκαΐλε υμνεί τον θεό.
Οι Εβραίοι νοσταλγούν την πατρίδα τους (Va, pensiero). Ο Ζαχαρίας για άλλη μία φορά τους παροτρύνει να έχουν πίστη: ο Θεός θα καταστρέψει τη Βαβυλώνα.
Πράξη Δ΄: Το συντετριμμένο είδωλο
Σκηνή 1: Ανάκτορα της Βαβυλώνας
Ο Ναμπούκο ξυπνά με τις δυνάμεις του και τη λογική του ανακτημένες πλήρως. Βλέπει τη Φενένα αλυσοδεμένη να οδηγείται στον θάνατο. Ζητώντας συγχώρηση από τον θεό των Εβραίων, υπόσχεται να ξαναχτίσει τον Ναό του Σολομώντα και να ακολουθήσει την πίστη του (Dio di Giuda). Με την υποστήριξη πιστών σε αυτόν στρατιωτών, αποφασίζει να τιμωρήσει τους προδότες και να σώσει τη Φενένα (Ο prodi miei, seguitemi).
Σκηνή 2: Κρεμαστοί κήποι της Βαβυλώνας
Καθώς οι Εβραίοι και η Φενένα (Ο dischius'è il firmamento) ετοιμάζονται για θάνατο στον βωμό του Βάαλ, ο Ναμπούκο ορμά με το σπαθί στο χέρι. Στα λόγια του το είδωλο του Βάαλ συντρίβεται σε κομμάτια. Ο Ναμπούκο ανακοινώνει στους Εβραίους ότι είναι ελεύθεροι και ένας νέος Ναός θα ανεγερθεί για τον θεό τους. Εμφανίζεται η Αμπιγκαΐλε, έχοντας δηλητηριάσει τον εαυτό της. Εκφράζει τη μετάνοιά της, ζητά τη συγχώρηση της Φενένα και πεθαίνει. Ο Ζαχαρίας δοξάζει τον Ναμπούκο ως δούλο Θεού και Βασιλέα των Βασιλέων.
(Σύνοψη υπόθεσης του Simon Holledge από την Opera japonica - εμφανίζεται στις Wiki μετά από άδεια του συγγραφέα.)
Ο μέσος χρόνος για την παράσταση είναι 2 ώρες και 15 λεπτά + ένα διάλειμμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ναμπ Κατηγορία:Ναβουχοδονόσορ Β΄
Ρουλάν
Το Ρουλάν (γαλλικά: Roulans) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Πρόσημα
Πρόσημα ονομάζονται δύο σύμβολα τα οποία μπαίνουν μπροστά από όλους τους αριθμούς, εκτός του 0. Τα πρόσημα είναι το "+" (συν, και) και το "-" (πλην, μείον). Όταν μπροστά από έναν αριθμό μπαίνει το "-" ο αριθμός ονομάζεται αρνητικός, ενώ όταν μπαίνει το "+" ονομάζεται θετικός. Συχνά τα πρόσημα χρησιμοποιούνται στις θερμοκρασίες και στις εκπτώσεις. Όταν ένας αριθμός δεν έχει πρόσημο εννοείται ότι είναι θετικός, ενώ για να είναι αρνητικός πρέπει να έχει υποχρεωτικά το πρόσημο "-".
Μεταφορικά χρησιμοποιείται ο όρος πρόσημο για να υποδείξει τη χροιά ενός κειμένου ή ενός λόγου με αρνητικό ή θετικό περιεχόμενο.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Στοιχειώδης αριθμητική Κατηγορία:Αριθμοί Κατηγορία:Μαθηματικά σύμβολα
Εικοστή ένατη δυναστεία Φαραώ
Ο Νεφερίτης Α' ίδρυσε την Εικοστή ένατη δυναστεία της αρχαίας Αιγύπτου (σύμφωνα με μια μαρτυρία που υπάρχει σε πάπυρο που βρίσκεται στο Μουσείο του Μπρούκλιν) νικώντας τον Αμυρταίο σε ανοικτή μάχη, τον οποία αργότερα θανάτωσε στην Μέμφιδα). Ο Νεφερίτης έκανε πρωτεύoυσά του την Μένδη. Η σύντομη αυτή δυναστεία συχνά θεωρείται μέρος της Ύστερης περιόδου.
Μετά τον θάνατο του Νεφερίτη, για το θρόνο πολέμησαν δύο αντίπαλες πλευρές: μία που υποστήριζε τον γιο του Μούθι, και η άλλη που υποστήριζε τον σφετεριστή του θρόνου Ψαμμύθη. Παρόλο που επικράτησε ο τελευταίος, κατάφερε να βασιλέψει μόνο έναν χρόνο.
Ο Ψαμμύθης εκθρονίστηκε από τον Άκορι, ο οποίος ισχυριζόταν ότι ήταν ο εγγονός του Νεφερίτη. Αντιστάθηκε με επιτυχία στην προσπάθεια των Περσών να ανακαταλάβουν την Αίγυπτο, έχοντας υποστήριξη από την Αθήνα (μέχρι την Ανταλκίδειο ειρήνη το 386 π.Χ.), και από τον επαναστατημένο βασιλιά της Κύπρου Ευαγόρα. Παρόλο που ο γιος του Νεφερίτης Β' έγινε βασιλιάς μετά το θάνατό του, ο νεαρός Νεφερίτης δεν μπόρεσε να κρατήσει αυτά που κληρονομόμησε.
Ålänningens sång
To Ålänningens sång (Σουηδικά:"Τραγούδι του κατοίκου του Ώλαντ"), είναι ο επίσημος εθνικός ύμνος των νήσων Ώλαντ, που είναι μια αυτόνομη Σουηδόφωνη επαρχία της Φινλανδίας. Οι στίχοι του ύμνου γράφτηκαν από τον Γιον Γκράντελ, και η μουσική συνετέθηκε από τον Γιόχαν Φρίντολφ Χάγκφορς. Ο ύμνος καθιερώθηκε το 1922.
Ο ύμνος
Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι
Σνίμαν
Η μασκότ ήταν ένας τιρολέζος χιονάνθρωπος με το όνομα Schneemann (σημαίνει «χιονάνθρωπος» στα γερμανικά) και στο κεφάλι έχει ένα παραδοσιακό κόκκινο καπέλο που φοριέται στην ευρύτερη περιοχή του Ίνσμπρουκ. Δημιουργήθηκε από τον Βάλτερ Ποτς και αντιπροσωπεύει τους Αγώνες της Απλότητας.
Η γνώμη του κοινού για τη μασκότ ήταν κάπως διχασμένη, αλλά η οικονομική και εμπορική του επιτυχία ήταν αδιαμφισβήτητη. Εκτός από τα μπλουζάκια, τα παιχνίδια και τα αναμνηστικά, ενέπνευσε πολλούς να φορούν μεγάλες στολές του χαρακτήρα και να γίνονται "ζωντανές μασκότ" σε διαφημιστικές εκδηλώσεις, γεγονός πρωτόγνωρο για την εποχή.
Ο Σνίμαν θεωρήθηκε επίσης πηγή τύχης. Η έλλειψη χιονιού στους Αγώνες του 1964 στο Ίνσμπρουκ παρέμεινε ριζωμένη στη μνήμη των διοργανωτών, που φοβόνταν για ένα παρόμοιο σενάριο και στους Αγώνες του 1976. Παρ' όλα αυτά, οι Αγώνες είχαν άφθονο χιόνι και διεξήχθησαν με απόλυτη επιτυχία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1976 Κατηγορία:Μασκότ Xειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων
Η αγάπη είναι πιο κρύα από τον θάνατο
Το Η αγάπη είναι πιο κρύα από τον θάνατο είναι γερμανική ταινία του 1969 σε σκηνοθεσία και σενάριο του Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ.
Είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του σκηνοθέτη, στην οποία πρωταγωνιστεί και ο ίδιος.
Πλοκή
Ο Φραντς αρνείται να συμμετάσχει σε μια ομάδα εγκληματιών, γιατί προτιμά να ενεργεί μόνος του. Ο Μπρούνο είναι απεσταλμένος από την ομάδα για να τον παρακολουθεί.
Οι δυο τους γνωρίζονται και μένουν στο ίδιο σπίτι μαζί με την ερωμένη του Μπρούνο, τη Τζοάνα. Ο Μπρούνο, εκτός από εραστής, είναι και προαγωγός της. Ο Φραντς συλλαμβάνεται για ένα έγκλημα που είχε κάνει ο Μπρούνο, όμως αθωώνεται.
Στη συνέχεια, οργανώνουν μια ληστεία και οι αστυνομικοί καταφτάνουν. Ο Μπρούνο πέφτει νεκρός και η Τζοάνα εξομολογείται στον Φραντς ότι εκείνη ειδοποίησε την αστυνομία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες από Δυτική Γερμανία Κατηγορία:Γερμανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Σκηνοθετικό ντεμπούτο σε ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ Κατηγορία:Ταινίες του 1969
Φιλίνος ο Κώος (ιατρός)
Ο Φιλίνος ο Κώος (3ος αιώνας π.Χ.) ήταν Έλληνας ιατρός από την Κω. Θεωρείται ο ιδρυτής της Εμπειρικής σχολής μαζί με τον μεταγενέστερο του Σεραπίωνα τον Αλεξανδρινό, και ο ίδιος ήταν μαθητής του Ηρόφιλου καθώς και σύγχρονος του ιατρού Βακχείου του Ταναγραίου. Έγραψε μια πραγματεία σχετικά με ένα μέρος της συλλογής των γραπτών του Ιπποκράτη το οποίο αντιτίθονταν στον Βάκχειο. καθώς και μια μελέτη σχετικά με την βοτανική, ωστόσο δεν διασώζονται κανένα από τα έργα του. Το έργο του σχετικά με την βοτανική, πιθανώς είναι το ίδιο έργο στο οποίο γίνονται αναφορές από τους Αθήναιο, Πλίνιο τον Πρεσβύτερο, και Ανδρόμαχο.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιατροί
Ρυφέ-λε-Σατώ
Το Ρυφέ-λε-Σατώ (γαλλικά: Ruffey-le-Château) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Πρόγραμμα Gemini
Το πρόγραμμα Gemini (Project Gemini, Πρόγραμμα "Δίδυμοι") ήταν το δεύτερο επανδρωμένο διαστημικό πρόγραμμα της NASA το οποίο ξεκίνησε το 1961 και ολοκληρώθηκε το 1966. Γεννήθηκε από την ανάγκη για ανάπτυξη τεχνικών ικανών να καλύψουν τις ανάγκες ενός Σεληνιακού επανδρωμένου προγράμματος καθώς και για εντατική κατάρτιση των αστροναυτών σε αυτές τις τεχνικές. Ακολούθησε το πρόγραμμα Μέρκιουρι και προηγήθηκε του προγράμματος Απόλλων. Το διαστημόπλοιo Gemini επανδρωνόταν από πλήρωμα δυο ατόμων ενώ συνολικά πραγματοποιήθηκαν μεταξύ 1965 και 1966 δώδεκα αποστολές εκ των οποίων οι δέκα επανδρωμένες.
Πέτυχε αποστολές αρκετά μεγάλες σε διάρκεια (έως και δυο εβδομάδων) επαρκούς για ένα ταξίδι στη Σελήνη και επιστροφή από αυτή. Βελτίωσε τις τεχνικές διαστημικού περιπάτου και καινοτόμησε στους τροχιακούς ελιγμούς απαραίτητους για την επίτευξη συνάντησης και πρόσδεσης με άλλο διαστημικό όχημα μεταφέροντας γενικότερα χρήσιμη τεχνολογία για το διάδοχο πρόγραμμα Απόλλων. Όλες οι αποστολές εκτοξεύθηκαν από την αεροπορική βάση του Κέιπ Κανάβεραλ στη Φλόριντα με τον πυραυλοφορέα Titan II μια (τροποποιημένη) εκδοχή διηπειρωτικού βαλλιστικού πυραύλου.
Ευστάθιος Καισαρείας
Ο Ευστάθιος (κατά κόσμον Ευστράτιος Κλεόβουλος, 1824–1876) ήταν Έλληνας κληρικός, μητροπολίτης Καισαρείας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ευστάθιος γεννήθηκε το 1824 στο Παλλαδάρι της Προύσας. Διδάχθηκε τα πρώτα γράμματά του από τον εκ μητρός θείο του, ο οποίος ήταν μοναχός στη Μονή Ελιγμών της Προύσας, και στη συνέχεια παρακολούθησε τα μαθήματα του σχολείου της Κίου. Έπειτα μετέβη στην Κωνσταντινούπολη όπου γράφηκε στη Μεγάλη του Γένους Σχολή. Ευρισκόμενος εκεί, και με την υποστήριξη των Πατριάρχη Γρηγορίου ΣΤ΄, του μητροπολίτη Δέρκων Γερμανού, και του ιεροκήρυκα Πανά κατάφερε να ανέλθει στις υψηλότερες θέσεις της ορθόδοξης ιεραρχίας.
Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του στη Μεγάλη του Γένους Σχολή, μετέβη στην Αθήνα για την παρακολούθηση μαθημάτων θεολογίας στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, με οικονομική υποστήριξη του Πατριάρχη Γερμανού Δ΄. Όσο βρισκόταν εκεί συνδέθηκε με τον Κωνσταντίνο Οικονόμου τον εξ Οικονόμων. Επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, και σε ηλικία 24 ετών, το 1848, διορίστηκε στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης, όπου ως καθηγητής δίδαξε ελληνική και λατινική φιλολογία μέχρι το 1850. Κατόπιν εργάστηκε ως οικοδιδάσκαλος του Μέγα Λογοθέτη Νικολάου Αριστάρχη, μετά από υπόδειξη του Κωνσταντίνου Οικονόμου. Έμεινε εκεί μέχρι το 1853 όταν και χειροτονήθηκε διάκονος και εστάλη από την Εκκλησία στην Τραπεζούντα για να υπηρετήσει ως διευθυντής των ελληνικών σχολείων της πόλης. Επέστρεψε και πάλι στην Κωνσταντινούπολη ως οικοδιδάσκαλος του Αριστάρχη το 1855, όπου παρέμεινε για 3 χρόνια.
Το 1858 μετέβη στην Ευρώπη για την πραγματοποιήση σπουδών. Σπούδασε φιλοσοφία, ιστορία, θεολογία, φιλολογία, μαθηματικά, χημεία και μουσική στα πανεπιστήμια της Λειψίας, του Βερολίνου και του Παρισιού. Όσο βρισκόταν στο Παρίσι συνεργάστηκε με το θεολογικό περιοδικό Unité Chrétienne. Το 1864 επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, και έγινε σχολάρχης της Μεγάλου του Γένους Σχολής. Παράλληλα έγινε αρχιμανδρίτης. Μετά από 3 χρόνια αποχώρησε από τη Σχολή και έγινε Μέγας Πρωτοσύγκελος του Πατριάρχη Γρηγορίου ΣΤ΄ μετά τη δεύτερη εκλογή του στον πατριαρχικό θρόνο.
Μητροπολίτης Καισαρείας
Μετά τον θάνατο του μητροπολίτη Καισαρείας Παϊσίου Β΄ το 1871, υπήρξαν διαμάχες μεταξύ των Καππαδοκών και του Οικουμενικού Πατριαρχείου για τον διάδοχο στον επισκοπικό θρόνο της Καισαρείας. Τα μέλη της καππαδοκικής κοινότητας της Κωνσταντινούπολης επιθυμούσαν τον Κλεόβουλο, ενώ οι κάτοικοι της περιοχής ζητούσαν την άνοδο στον θρόνο του Γερασίμου επισκόπου Ναζιανζού. Ο πατριάρχης Γρηγόριος ΣΤ΄ από την πλευρά του υποστήριζε τον μητροπολίτη Αγχιάλου Βασίλειο. Νικήτρια της διαμάχης αυτής αποδείχθηκε η πρώτη πλευρά η οποία πραγματοποίησε ακόμη και βίαιες ενέργειες όπως διαδηλώσεις στο Πατριαρχείο. Εν τέλει ο Κλεόβουλος εξελέγη και χειροτονήθηκε μητροπολίτης Καισαρείας στις 30 Σεπτεμβρίου 1871.
Στα λίγα χρόνια που παρέμεινε εκεί ο Κλεόβουλος, που έλαβε το όνομα Ευστάθιος, επιχείρησε να βελτιώσει το μορφωτικό επίπεδο των κατοίκων της περιοχής. Υπήρξε πρωτεργάτης για τη δημιουργία της Καππαδοκικής Εκπαιδευτικής Αδελφότητας, αλλά και στην ίδρυση νέων σχολείων. Προσπάθησε επίσης να είναι παρών σε όλα τα χωριά της επαρχίας του. Όμως δεν κατάφερε να ολοκληρώσει το έργο του αφού πέθανε ξαφνικά στις 26 Ιανουαρίου 1876. Διάδοχος του ήταν ο μητροπολίτης Μυτιλήνης Μεθόδιος.
Ρυρέ
Το Ρυρέ (γαλλικά: Rurey) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Όμπλαστ Ζέτα
μικρογραφία|Οι περιφέρειες του Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων Η περιφέρεια Ζέτα (μαυροβουνιακά: Zetska oblast, σερβικά : Зетска област, κροατικά : Zetska oblast) ήταν διοικητική περιφέρεια του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων από το 1922 έως το 1929. Διοικητικό της κέντρο ήταν η πόλη Τσετίνιε. Σύμφωνα με την απογραφή του 1921 είχε έκταση 13.326 τετραγωνικά χλμ και πληθυσμό 348.957.
Με την διοικητική διαίρεση του 1929 καταργείται και προσαρτήθηκε στην Μπανόβινα Ζέτα.
Παραπομπές
Όμπλαστ Ζετα Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση της Σερβίας στο Βασίλειο Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων Κατηγορία:Ιστορία του Μαυροβουνίου
Ρόνι
Ο Ρόνι ήταν η μασκότ των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1980 που διεξήχθησαν στο Λέικ Πλάσιντ των Ηνωμένων Πολιτειών τον Φεβρουάριο του 1980. Δημιουργήθηκε από τον Ντον Μος.
Η μασκότ είναι ένα ρακούν, ένα οικείο ζώο της ορεινής περιοχής όπου βρίσκεται το Λέικ Πλάσιντ. Το όνομα Ρόνι, που σημαίνει «ρακούν» στην τοπική γλώσσα των αυτόχθονων κατοίκων της ευρύτερης περιοχής της πολιτείας της Νέας Υόρκης, επιλέχθηκε από παιδιά του Λέικ Πλάσιντ.
Μέρος του προσώπου του καθώς και η ασπρόμαυρη μάσκα γύρω από τα μάτια του είναι μία αναφορά στα γυαλιά ηλίου και το καπέλο που φορούν οι συμμετέχοντες στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες. Έχουν κυκλοφορήσει διάφορες εκδόσεις με τον Ρόνι να προπονείται σε αθλήματα των Αγώνων, ενώ τα πέντε χρώματα των Ολυμπιακών κύκλων βρίσκονται σε ορισμένες από αυτές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1980 Κατηγορία:Μασκότ Xειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων
Αγριοτριανταφυλλιά
Η αγριοτριανταφυλλιά (επιστ. ονομ. Rosa canina) είναι θάμνος που ανήκει στο γένος των Ρόδων (Rosa).
thumb|left|200px|ένας ψηλός αναρριχώμενος θάμνος αγριοτριανταφυλλιάς thumb|left|200px|κυνόροδα (ή μαλλιαρόκωλα)
Ο θάμνος είναι φυλλοβόλος και φτάνει σε ύψος τα 5 μέτρα. Μπορεί να φτάσει και σε μεγαλύτερα ύψη αναρριχώμενο στους κορμούς ψηλών δέντρων. Τα κλωνάρια της είναι γεμάτα αγκάθια που τη βοηθούν στην αναρρίχηση. Τα άνθη της είναι συνήθως ανοιχτά ροζ, αλλά περιλαμβάνουν μια ποικιλία από σκούρο ροζ έως λευκό. Κατά την ωρίμανση δημιουργείται ο καρπός, το κυνόροδο (ή μαλλιαρόκωλο) με κόκκινο-πορτοκαλί χρώμα. Οι καρποί, αν και δεν είναι τοξικοί, είναι προτιμότερο να μην τρώγονται ωμοί.
Έχει μεγάλες εφαρμογές στην πρακτική ιατρική και τη φαρμακευτική.
Λαογραφία
Στη λαϊκή παράδοση έχει καταγραφεί η παροιμία "ηύρε τα μαλλιαρόκωλα" που σημαίνει ότι αυτός που είναι ιδιαίτερα σκληρός και δυνατός κάποια στιγμή θα πέσει στα ισχυρά αγκάθια της αγριοτριανταφυλλιάς (παρεμφερής: βρήκε το δάσκαλό του).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ροδοειδή Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά Κατηγορία:Μεσογειακή χλωρίδα Κατηγορία:Θάμνοι
Φυλακή Αλκατράζ
Το Ομοσπονδιακό Σωφρονιστήριο Αλκατράζ (United States Penitentiary Alcatraz) (συχνά αναφέρεται και ως «ο Βράχος», που υποδηλώνει ότι το μεγαλύτερο μέρος του βρίσκεται σε έναν βραχώδη τόπο) ήταν μια φυλακή υψίστης ασφάλειας στο νησί Αλκατράζ, περίπου 2 χλμ. από την ακτή του Σαν Φρανσίσκο, στις Ηνωμένες Πολιτείες, που λειτουργούσε από τις 11 Αυγούστου 1934 έως τις 21 Μαρτίου 1963.
Στο νησί Αλκατράζ υπήρχε ένα στρατιωτικό φρούριο από το 1850, προτού μετατραπεί σε φυλακή υψίστης ασφαλείας το 1934, με τις κύριες εγκαταστάσεις του να έχουν χτιστεί μεταξύ 1910 και 1912 όπου λειτουργούσε η στρατιωτική φυλακή για τον αμερικανικό στρατό. Το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ απέκτησε τις υπάρχουσες εγκαταστάσεις στο νησί Αλκατράζ στις 12 Οκτωβρίου 1933 και άνοιξε εκεί μια ομοσπονδιακή φυλακή τον Αύγουστο του επόμενου έτους μετά τον κατάλληλο εκσυγχρονισμό του συγκροτήματος. Η απομόνωση του τόπου, η παρουσία παγωμένων ρευμάτων στα νερά του κόλπου του Σαν Φρανσίσκο καθώς και η παρουσία δομών υψίστης ασφάλειας, κατέστησαν την φυλακή του Αλκατράζ ως την πιο σκληρή και την πιο συμπαγή φυλακή σε όλη την Αμερική.
Το Αλκατράζ χρησιμοποιήθηκε για τη φυλάκιση εκείνων των κρατουμένων που θεωρήθηκαν προβληματικοί σε άλλες φυλακές. Έχοντας γίνει μία από τις πιο διαβόητες φυλακές στις Ηνωμένες Πολιτείες, στα χρόνια που λειτούργησε στέγασε 1576 κρατούμενους, συμπεριλαμβανομένων μερικών από τους χειρότερους Αμερικανούς εγκληματίες όπως ο Αλ Καπόνε, ο Ρόμπερτ Φράνκλιν Στράουντ (γνωστός ως ο «ορνιθολόγος του Αλκατράζ»), ο Τζορτζ «Πολυβόλο» Κέλι, ο Μπάμπι Τζόνσον, ο Ραφαέλ Μιράντα, ο Μίκυ Κοέν και άλλοι. Εκτός από τις εγκαταστάσεις φυλακών στο νησί υπήρχαν τα σπίτια του προσωπικού της φυλακής και των οικογενειών τους. Συνολικά 36 κρατούμενοι έκαναν 14 απόπειρες διαφυγής στην 29ετή ιστορία της φυλακής, με την πιο διάσημη από αυτές να είναι η απόπειρα του Μαΐου 1946 που ονομάστηκε « Η Μάχη του Αλκατράζ» και η περίφημη απόδραση του Ιουνίου 1962 από τους Φρανκ Μόρις, Τζον Άνγκλιν και Κλάρενς Άγκλιν. Λόγω του υψηλού κόστους συντήρησης, η φυλακή Αλκατράζ έκλεισε οριστικά στις 21 Μαρτίου 1963.
Η φυλακή χωρίστηκε σε τέσσερις τετράγωνες πτέρυγες κελιών (A, B, C, D), το γραφείο του διευθυντή, την αίθουσα επισκεπτών, τη βιβλιοθήκη και το κουρείο. Τα κελιά των φυλακών είχαν μέγεθος 2,7 x 1,5 μέτρα και ύψος 2,1 μέτρα και ήταν πρωτόγονα και δεν είχαν καμία ιδιωτικότητα, με βασικά έπιπλα που αποτελούνταν από ένα κρεβάτι, ένα τραπέζι, έναν νεροχύτη και την τουαλέτα που ακουμπούσε στον πίσω τοίχο. Οι Αφροαμερικανοί κρατήθηκαν χωριστά από άλλους κρατούμενους για να μην υπάρξει φυλετική κακοποίηση.
Η πτέρυγα D φιλοξένησε τους χειρότερους παραβάτες όπου διέθετε πέντε κελιά απομόνωσης, τα οποία ονομάστηκαν «Η Τρύπα» όπου οι πιο επαναστατικοί κρατουμένοι στελνόνταν εκεί για ορισμένες περιόδους και υπέστησαν βάναυση μεταχείριση. Η τραπεζαρία και η κουζίνα ήταν παρακλάδια του κεντρικής πτέρυγας. Οι κρατούμενοι και το προσωπικό έτρωγαν μαζί μεσημεριανό τρεις φορές την ημέρα. Το νοσοκομείο της φυλακής βρισκόταν πάνω από την τραπεζαρία.
Οι διάδρομοι της φυλακής είχαν τα ονόματα των πιο διάσημων δρόμων στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπως το «Μπρόντγουεϊ» και η «Λεωφόρος Μίτσιγκαν». Η εργασία για τους κρατούμενους του Αλκατράζ θεωρούνταν προνόμιο στο οποίο θα μπορούσαν να το έχουν μόνο όσοι έδειχναν καλή συμπεριφορά και πολλοί από αυτούς απασχολούνταν στο «Κτήριο Βιομηχανικών Μοντέλων» (Model Industries Building) και στο «Κτήριο Νέων Βιομηχανιών» (New Industries Building), ενώ άλλοι απασχολούνταν σε χειρωνακτικές δουλειές στη φυλακή, όπως στη διαχείριση πλυντηρίων.
Σήμερα, το Αλκατράζ είναι ένα δημόσιο μουσείο και ένα από τα κύρια τουριστικά αξιοθέατα στο Σαν Φρανσίσκο, με 1.500.000 επισκέπτες ετησίως. Επί του παρόντος, η πρώην φυλακή συντηρείται και διαχειρίζεται από την Εθνική Περιοχή Αναψυχής Γκόλντεν Γκέητ της Εθνικής Υπηρεσίας Πάρκου.
Κατασκευή
Το κύριο κτήριο της φυλακής Αλκατράζ χτίστηκε ενσωματώνοντας τμήματα της ακρόπολης του Φρουρίου Αλκατράζ, μια μερικώς οχυρωμένη δομή από το 1859 που κατέληξε να γίνει στρατιωτική φυλακή. Μια νέα πτέρυγα κελιών χτίστηκε το 1910-1912 με κόστος 250.000 δολαρίων και συνολικό μήκος 150 μέτρα. Αυτή η δομή εκσυγχρονίστηκε το 1933 και το 1934 έγινε η κύρια πτέρυγεα του σωφρονιστικού ιδρύματος μέχρι το κλείσιμο του το 1963. Όταν χτίστηκε η νέα φυλακή, πολλά από τα υπάρχοντα υλικά επαναχρησιμοποιήθηκαν. Οι σιδερένιες σκάλες που υπήρχαν μέσα στη πτέρυγα και στο κουρείο στο τέλος του πτέρυγας Α συντηρήθηκαν για παράδειγμα από την παλιά ακρόπολη εκτός από την επαναχρησιμοποίηση των μεγάλων τοίχων γρανίτη που επαναχρησιμοποιήθηκαν. Πολλά από τα παλιά κάγκελα των κελιών χρησιμοποιήθηκαν για την ενίσχυση των τοίχων, προκαλώντας προβλήματα σταθερότητας τα οποία, εκτέθηκαν σε διάβρωση από τον αέρα και το αλάτι, όπου είχαν σαν αποτέλεσμα να σπάσουν και να σκουριάσουν. Αφού ο αμερικανικός στρατός χρησιμοποίησε το νησί για ογδόντα χρόνια, η ιδιοκτησία του συγκροτήματος μεταβιβάστηκε στην εθνική διοίκηση φυλακών που σχεδίαζε την κατασκευή μιας νέας φυλακής υψίστης ασφαλείας για να δώσει ένα σοβαρό πλήγμα στο εγκληματικό κύμα που μαστίζε την Αμερική τις δεκαετίες του 1920 και του 1930. Το Υπουργείο Δικαιοσύνης ανέλαβε την ιδιοκτησία του Αλκατράζ στις 12 Οκτωβρίου 1933 και η νέα φυλακή εγκαινιάστηκε τον Αύγουστο του επόμενου έτους. Περίπου 260.000 δολάρια δαπανήθηκαν για τον εκσυγχρονισμό και την ενίσχυση των εγκαταστάσεων από τον Ιανουάριο του 1934.
Ο Τζορτζ Χεςς της Εθνικής Υπηρεσίας Υγείας διορίστηκε επικεφαλής του νοσοκομείου της φυλακής, ενώ ο Έντουαρντ Τουίτσελ έγινε ο επίσημος ψυχίατρος της φυλακής τον Ιανουάριο του 1934. Το νοσοκομείο Αλκατράζ τέθηκε υπό τον έλεγχο τριών αξιωματικών της Υπηρεσίας Ναυτικού Νοσοκομείου του Σαν Φρανσίσκο. Το πρώτο προσωπικό της φυλακής έφτασε επιτόπου στις αρχές Φεβρουαρίου 1934. Τον Απρίλιο του 1934, οι παλιές οικοδομικές κατασκευές απομακρύνθηκαν από τη φυλακή και 269 κελιά αναδιατάχθηκαν με ειδικά παραγγελθείσες νέες πόρτες στο Stewart Iron Works. Δύο από τις τέσσερις νέες εσωτερικές σκάλες κατασκευάστηκαν από την αρχή, εκτός από αυτές που οδηγούσαν στους κύριους διαδρόμους. Στις 26 Απριλίου εκείνης της χρονιάς υπήρξε μια μικρή τυχαία φωτιά στην οροφή του κτιρίου στην οποία τραυματίστηκε ένας ηλεκτρολόγος. Η εταιρεία Anchor Post Fence Company πρόσθεσε πύλες γύρω από την περίμετρο του Αλκατράζ, ενώ η Enterprise Electric Works τοποθέτησε φώτα έκτακτης ανάγκης. Τον Ιούνιο του 1934, η Teletouch Corporation της Νέας Υόρκης άρχισε να εγκαθιστά «ηλεκτρομαγνητικά όπλα ή συστήματα ανίχνευσης μετάλλων» στο Αλκατράζ. Αυτά ήταν από τα πρώτα παραδείγματα σύγχρονων ανιχνευτών μετάλλων. Οι ανιχνευτές μετάλλων οδήγησαν αρχικά σε προβλήματα υπερθέρμανσης και συχνά έπρεπε να κλείσουν. Αφού η Teletouch Corporation απέτυχε να επιλύσει το πρόβλημα, και η σύμβασή της τερματίστηκε το 1937, οι νέοι ανιχνευτές μετάλλων δόθηκαν από τα ομοσπονδιακά εργαστήρια. Στις 30 Ιουλίου 1934 εγκαινιάστηκε το τοπικό σύστημα ραδιοεπικοινωνιών. Οι τελικές δοκιμές στην εγκατάσταση διεξήχθησαν τις δύο πρώτες ημέρες του Αυγούστου, λίγο πριν ανοίξει η εγκατάσταση.
Τα πρώτα χρόνια
Το Αλκατράζ ως φυλακή προοριζόταν να φιλοξενήσει κρατούμενους που ορίζονται ως «προβληματικοί» ή εκείνους που είχαν προκαλέσει προβλήματα σε άλλες φυλακές και όπου μπορεί να φιλοξενήσει τους «χειρότερους από τους χειρότερους» του εγκλήματος, χωρίς ελπίδα σωφρονισμού.
Στις 9:40 π.μ. στις 11 Αυγούστου 1934, η πρώτη ομάδα 137 κρατουμένων έφτασε από την φυλακή Λεβένγουωρθ, του Κάνσας, η οποία είχε φτάσει με τρένο στη Σάντα Βενέτια της Καλιφόρνια. Η ομάδα συνοδεύτηκε στο Αλκατράζ από το FBI με 60 ειδικούς πρακτόρες και αξιωματικούς της αστυνομίας των σιδηροδρόμων. Πολλοί από αυτούς ήταν γνωστοί κλέφτες τραπεζών, παραχαράκτες και δολοφόνοι. Μεταξύ των πρώτων κρατουμένων υπήρχαν επίσης 14 άνδρες από το νησί ΜακΝίλ της Ουάσιγκτον. Στις 22 Αυγούστου, 43 κρατούμενοι έφτασαν από το σωφρονιστικό ίδρυμα της Ατλάντα και 10 από τη φυλακή του Λιούισμπουργκ. Την 1η Σεπτεμβρίου, ένας κρατούμενος έφτασε από το άσυλο της Ουάσινγκτον και επτά έφτασαν από το αναμορφωτήριο του Λόρτον της Βιρτζίνια, ενώ στις 4 Σεπτεμβρίου, μια νέα ομάδα 103 κρατουμένων έφτασε από το Λεβένγουωρθ με τρένο. Οι κρατούμενοι συνέχισαν να καταφθάνουν, ιδίως από το Λεβένγουωρθ και την Ατλάντα, το 1935 και στις 30 Ιουνίου του ίδιου έτους, σε ένα μόνο έτος ζωής, το Αλκατράζ είχε ήδη 242 κρατούμενους. Το Γραφείο Φυλακών έγραψε με την ευκαιρία: «Η ίδρυση αυτού του θεσμού δεν είναι μόνο απόδειξη ενός ασφαλούς τόπου κράτησης για τους πιο σκληρούς εγκληματίες, αλλά έχει επίσης θετική επίδραση στην πειθαρχία σε άλλες φυλακές. Κατά τη διάρκεια ενός έτους, δεν συνέβησαν σημαντικά περιστατικά».
Η φήμη
Η φυλακή Αλκατράζ έγινε διάσημη μεταξύ των αμερικανικών φυλακών καθώς θεωρήθηκε μια από τις πιο διαβόητες φυλακές στον κόσμο εκείνη την εποχή. Ορισμένοι πρώην κρατούμενοι παρακολούθησαν πολλά περιστατικά βίας μεταξύ κρατουμένων και τις απάνθρωπες συνθήκες κράτησης, ιδίως λόγω της έλλειψης επαρκούς υγειονομικής περίθαλψης και πρόληψης. Ο Εντ Βούτκε ήταν ο πρώτος κρατούμενος που αυτοκτόνησε στη φυλακή του Αλκατράζ. Ο Ρουφ Πέρσφουλ ανέπτυξε μια μορφή σχιζοφρένειας και έκοψε τέσσερα δάχτυλα από το ένα του χέρι, και σκόπευε να κόψει και τα άλλα. Την φήμη της φυλακής σίγουρα δεν βοήθησε η άφιξη των χειρότερων εγκληματιών της Αμερικής, συμπεριλαμβανομένου του Ρόμπερτ Στράουντ, ο «ορνιθολόγος του Αλκατράζ», το 1942, ο οποίος πέρασε 17 χρόνια στο Αλκατράζ. Παρά τη φήμη του, με πολλούς πρώην τρόφιμους να το αποκαλούν «Χελκατράζ» (από την αγγλική λέξη Hell που σημαίνει κόλαση), πολλοί κατέθεσαν πώς οι συνθήκες διαβίωσης ήταν γενικά καλύτερες από άλλες φυλακές της χώρας, ειδικά για την ποιότητα του φαγητού.
Στις 3 Δεκεμβρίου 1940, ο Χένρι Γιανγκ σκότωσε τον συγκρατούμενο του Ρούφους Μακέιν. Τρέχοντας τις σκάλες στο εργαστήριο ραπτικής της φυλακής όπου εργαζόταν ο Μακέιν, ο Γιανγκ μαχαίρωσε βίαια τον Μακέιν στο λαιμό. Ο Μακέιν πέθανε πέντε ώρες αργότερα. Ο Γιανγκ πέρασε 22 μήνες στην απομόνωση, αλλά αργότερα αφέθηκε να εργαστεί. Ο νεαρός δικάστηκε το 1941, όπου κατά τη διάρκεια του δίκης του οι δικηγόροι του ισχυρίστηκαν ότι ήταν άμεσα ένοχος για το γεγονός και ότι είχε υποστεί αδικαιολόγητα «σκληρή και ασυνήθιστη τιμωρία» από τους φρουρούς της φυλακής πριν από το γεγονός. Η δίκη συνέβαλε στην κακή φήμη του Αλκατράζ. Ο Γιανγκ καταδικάστηκε τελικά.
Τα τελευταία χρόνια
Αυτή τη στιγμή η φυλακή του Αλκατράζ έχει μετατραπεί σε μουσείο και είναι ένα από τα σημαντικότερα τουριστικά αξιοθέατα του Σαν Φρανσίσκο, καθώς προσελκύει 1.500.000 επισκέπτες ετησίως (2010). Οι επισκέπτες φτάνουν με πλοίο και έχουν την ευκαιρία να επισκεφθούν τα κελιά του νησιού, καθώς και να δουν μια σειρά ντοκιμαντέρ που αφηγούνται ιστορίες και ανέκδοτα για τη φυλακή, για τους πιο διάσημους κρατουμένους και φρουρούς του Αλκατράζ. Η ατμόσφαιρα της πρώην φυλακής εξακολουθεί να θεωρείται «φάντασμα» έως σήμερα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλκατράζ Κατηγορία:Φυλακές στις Ηνωμένες Πολιτείες
Βεγκβίσιρ
Το Βεγκβίσιρ (Ισλανδικά:Vegvísir) είναι Ισλανδικό μαγικό σύμβολο που έχει ως σκοπό να οδηγεί τους ανθρώπους κατά τη διάρκεια κακοκαιρίας. Η λέξη σημαίνει πυξίδα.
Η Μπγιορκ Γκουθμουντσντότιρ, η διάσημη Ισλανδή τραγουδίστρια έχει ένα τατουάζ που απεικονίζει το βεγκβίσιρ στο αριστερό της χέρι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκανδιναβική μυθολογία
Τζέιμς Λάνκφορντ
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερουσιαστές των ΗΠΑ Κατηγορία:Οκλαχόμα Κατηγορία:Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί θεολόγοι Κατηγορία:Αμερικανοί ιστορικοί
Σταυράκιος (άρχων)
Ο Σταυράκιος ήταν βυζαντινός αξιωματούχος, διοικητής της Αρχοντίας της Κύπρου κατά τον 9ο αιώνα.
Ο Σταυράκιος, ο Παπαρρηγόπουλος τον αναφέρει στρατηγό, διοίκησε στην Κύπρο επί αυτοκράτορα Βασιλείου Α΄ και φαίνεται να έμεινε σε αυτή την θέση για πολλά έτη, αναφέρεται στους καταλόγους διοικητών θεμάτων και στους διαδόχους του Βασιλείου. Ο Σταυράκιος από άλλη πηγή αναφέρεται με τον τίτλο του σπαθαροκανδιδάτου που αποστολή του ήταν η είσπραξη των φόρων, την ίδια εποχή η νήσος βρισκόταν επί την επικυριαρχία Βυζαντινών και Αράβων, από άλλη πηγή αναφέρεται άρχων της Κύπρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 9ου αιώνα Κατηγορία:Μεσαιωνική Κύπρος Κατηγορία:Βυζαντινοί άρχοντες Κατηγορία:Βυζαντινοί Σπαθαροκανδιδάτοι
Σύλβια (ταινία)
Η Σύλβια (Sylvia) είναι Βρετανική ταινία του 2003. Πρόκειται για βιογραφικό δράμα βασισμένο στη ρομαντική σχέση της διακεκριμένης ποιήτριας και μυθιστοριογράφου Σύλβια Πλαθ με τον Άγγλο ποιητή Τεντ Χιούζ. Η ταινία ξεκινά με τη συνάντησή τους στο Κέμπριτζ το 1956 και τελειώνει με την αυτοκτονία της Σύλβια Πλαθ το 1963.
Πρωταγωνιστούν οι Γκουίνεθ Πάλτροου (ως Σύλβια Πλαθ), Ντάνιελ Κρεγκ (ως Τεντ Χιούζ), Τζάρεντ Χάρρις (ως Αλ Άλβαρεζ), Αμίρα Καζάρ (ως Άσια Γουέβιλ), Μπλάιθ Ντάννερ (ως Ορέλια Πλαθ) και Μάικλ Γκάμπον και σκηνοθετήθηκε από την Κριστίν Τζεφς. Μεγάλο μέρος της ταινίας γυρίστηκε στη Νέα Ζηλανδία.
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 17 Οκτωβρίου 2003 και έχει διάρκεια 110 λεπτά
Η Φρίντα Χιούζ, η κόρη της Σύλβια και του Τεντ, κατηγόρησε τους δημιουργούς της ταινίας πως εκμεταλλεύονται οικονομικά τον θάνατο της μητέρας της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2003 Κατηγορία:Ταινίες που τοποθετούνται στην περίοδο του Ρομαντισμού Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Icon Productions Κατηγορία:Βρετανικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Focus Features Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την κατάθλιψη Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τη διπολική διαταραχή
Λε Ρυσέ
Το Λε Ρυσέ (γαλλικά: Le Russey) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Επιχείρημα της θρησκευτικής ποικιλομορφίας
To επιχείρημα της θρησκευτικής ποικιλομορφίας είναι λογικό επιχείρημα για τη μη ύπαρξη θεού. Σύμφωνα με αυτό, η ύπαρξη πολλών θρησκειών είναι ισχυρή ένδειξη πως δεν υπάρχει θεός. Αν υπήρχε θεός, σύμφωνα με το επιχείρημα, θα ξεκαθάριζε στους ανθρώπους μέσω αποκαλύψεων πώς θα ήθελε να ζήσουν. Η ύπαρξη πολλών θρησκειών όμως, δείχνει ότι κανένας θεός δεν φρόντισε να αποκαλύψει σε όλους τους ανθρώπους το μήνυμά του, άρα σύμφωνα με το επιχείρημα, δεν υπάρχει θεός.
Κατηγορία:Αθεϊσμός
Bush
Οι Bush είναι ένα αγγλικό ροκ συγκρότημα που δημιουργήθηκε στο Λονδίνο το 1992. Το συγκρότημα αποτελείται από τους Gavin Rossdale (φωνητικά και κιθάρα), Robin Goodridge (ντραμς), Chris Traynor (κιθάρα) και Corey Britz (μπάσσο). To 1994, οι Bush γνώρισαν άμεση επιτυχία με την κυκλοφορία του πρώτου τους άλμπουμ Sixteen Stone το οποίο έχει αναγνωριστεί 6 φορές πολυ-πλατινένιο από την RIAA. Θεωρούνται ένα από τα πιο επιτυχημένα συγκροτήματα της δεκαετίας του 1990 έχοντας πουλήσει πάνω από 10 εκατομμύρια δίσκους στις ΗΠΑ. Παρά την επιτυχία τους στις ΗΠΑ, το συγκρότημα ήταν λιγότερο γνωστό στον τόπο προέλευσής του και γνώρισε ελάχιστη επιτυχία εκεί. Πολλά singles των Bush κατάφεραν να ανεβούν στην κορυφαία δεκάδα του Billboard τσαρτ ενώ το άλμπουμ τους Razorblade Suitcase κατέκτησε την πρώτη θέση το 1996. Το συγκρότημα διαλύθηκε το 2002 αλλά επανενώθηκε το 2010 και έχει κυκλοφορήσει τρία άλμπουμ από τότε: The Sea of Memories (2011), Man on the Run (2014), and Black and White Rainbows (2017).