cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ζακ Αρκαντέλτ
Ο Ζακ Αρκαντέλτ ή Αρκαντέλ (Jacques Arcadelt, ή Jacob Archadelt, ή Arcadet, ή Arcadente), Μπολόνια 5 Νοεμβρίου 1504; 1505; 1507; – Παρίσι 14 Οκτωβρίου 1568) ήταν Γαλλοφλαμανδός συνθέτης του 16ου αιώνα, από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της πρώτης γενεάς συνθετών του ιταλικού μαδριγαλίου της Αναγέννησης. Παρόλο που, γενικά, είναι γνωστός για τις φωνητικές κοσμικές του συνθέσεις, έγραψε και θρησκευτική μουσική.
Το πρώτο βιβλίο του με μαδριγάλια, που δημοσιεύτηκε μέσα σε μια δεκαετία από την εμφάνιση των πρώτων δειγμάτων της συγκεκριμένης φόρμας, ήταν η πιο ευρέως τυπωμένη συλλογή μαδριγαλίων ολόκληρης της εποχής. Εκτός από μαδριγαλιστής, ήταν εξίσου παραγωγικός και έμπειρος στο να συνθέτει λυρικά τραγούδια (chansons), κυρίως αργά στην καριέρα του, όταν ζούσε στο Παρίσι. Μέσα από τις εκδόσεις του Αρκαντέλτ, που ήσαν περισσότερες από εκείνες οποιουδήποτε άλλου συνθέτη του είδους, το μαδριγάλι έγινε γνωστό έξω από την Ιταλία. Οι μεταγενέστεροι συνθέτες θεωρούσαν το στυλ του ως ιδεώδες. Κατοπινές ανατυπώσεις του πρώτου βιβλίου του για μαδριγάλια χρησιμοποιήθηκαν συχνά για διδακτικούς σκοπούς, για περισσότερο από έναν (1) αιώνα μετά την αρχική δημοσίευσή του.
Βιογραφικά στοιχεία
Λίγα είναι γνωστά για τα πρώτα χρόνια της ζωή του Αρκαντέλτ. Πιθανόν, ήταν φλαμανδός με γαλλική ανατροφή και, από παραλλαγές στην ορθογραφία του ονόματός του, μπορεί να καταγόταν από την περιοχή της Λιέγης ή του Ναμύρ, στο σημερινό Βέλγιο. Έφυγε στην Ιταλία, νεαρός, και τον βρίσκουμε στη Φλωρεντία από τα τέλη της δεκαετίας του 1520, έχοντας έτσι την ευκαιρία να συναντήσει ή να συνεργαστεί με τον Φιλίπ Βερντελό. Ίσως πήγε για μικρό χρονικό διάστημα στη Βενετία όπου, μάλλον, ήρθε σε επαφή με τον κύκλο του Αδριανού Βίλαερτ, που ήταν αρχιμουσικός στην εκκλησία του Αγίου Μάρκου. Γύρω στο 1538 εγκαταστάθηκε στη Ρώμη, όπου είχε ακρόαση και συμμετοχή στην παπική χορωδία της Βασιλικής του Αγίου Πέτρου. Ήδη, πολλοί συνθέτες από την Ολλανδία δούλευαν ως τραγουδιστές καθ' όλη εκείνη την εποχή και είναι, μάλιστα, πιθανό να πήγε στη Ρώμη πριν έρθει στη Φλωρεντία. Tον Ιανουάριο του 1539, πιθανότατα έγινε μέλος του Ιουλιανού Παρεκκλησίου στη Ρώμη (τα αρχεία αναφέρουν κάποιον Jacobus flandrus, υποδηλώνοντας φλαμανδική προέλευση, αλλά δεν μπορεί να είναι γνωστό με βεβαιότητα αν υποδηλώνεται ο Αρκαντέλτ). Μετά από μερικούς μήνες έγινε μέλος της περίφημης Καπέλα Σιστίνα, όπου διορίστηκε magister puerorum. Την ίδια χρονιά, εκδόθηκαν τουλάχιστον τέσσερα βιβλία των μαδριγαλίων του. Η πρώτη από αυτές τις συλλογές, Il primo libro di madrigali, έφτασε τις 45 εκδόσεις, καθιστώντας την, τήν πιο ευρέως ανατυπωμένη συλλογή μαδριγαλίων της εποχής. Θεωρείται σχεδόν βέβαιο ότι σπούδασε με τον Ζοσκέν ντε Πρε.
Ο Αρκαντέλτ παρέμεινε στη Ρώμη ως τραγουδιστής και συνθέτης στην Καπέλα Σιστίνα μέχρι το 1551, εκτός από μια επίσκεψή του στη Γαλλία το 1547. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, πιθανότατα στις αρχές του 1542, γνώρισε τον περίφημο Μιχαήλ Άγγελο, αλλά η μουσική που έγραψε για δύο σονέτα του, αντιμετωπίστηκαν, μάλλον, με αδιαφορία από εκείνον. Πράγματι, από τις επιστολές του Μιχαήλ Αγγέλου σχετικά με το θέμα, πιθανότατα, ο διάσημος καλλιτέχνης θεωρούσε τον εαυτό του ως μη-μουσικό και ανίκανο να εκτιμήσει το έργο του Αρκαντέλτ. Πάντως, ο Μιχαήλ Άγγελος χάρισε στον συνθέτη ένα κομμάτι σατέν κατάλληλο για να φτιάξει ένα ακριβό πανωφόρι (doublet).
Ο Αρκαντέλτ έγραψε πάνω από 200 μαδριγάλια πριν φύγει από την Ιταλία, το 1551, για να επιστρέψει στη Γαλλία, όπου πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του. Τα πολυάριθμα λυρικά τραγούδια (chansons) του χρονολογούνται από αυτό το έτος και μετέπειτα. Το 1557 δημοσίευσε ένα βιβλίο με λειτουργίες, αφιερωμένο στον νέο εργοδότη του, Charles de Guise, Καρδινάλιο της Λορένης (ο Αρκαντέλτ ήταν maître de chapelle, δηλ. Διευθυντής Παρεκκλησίου). Σε αυτή την έκδοση αναφέρεται ως μέλος του Βασιλικού Παρεκκλησίου και, ως εκ τούτου, πρέπει να υπηρετούσε τόσο τον Ερρίκο Β’ -ο οποίος πέθανε το 1559- όσο και τον Κάρολο Θ’, κατά τη διάρκεια της όψιμης φάσης της σταδιοδρομίας του. Στο Παρίσι συνεργαζόταν με τον εκδοτικό οίκο «Le Roy & Ballard», με τον οποίο εξέδωσε τα άφθονα λυρικά τργούδια, τις λειτουργίες και τα μοτέτα του, ακριβώς όπως οι Βενετοί εκδότες είχαν δημοσιεύσει, παλαιότερα, τα μαδριγάλιά του.
Μουσικολογικά στοιχεία
Κατά τη διάρκεια της μακράς και παραγωγικής του καριέρας, ο Αρκαντέλτ έγραψε μουσική, τόσο θρησκευτική όσο και κοσμική, φωνητική στο σύνολό της, ωστόσο. Άφησε συνολικά 24 μοτέτα, 125 γαλλικά λυρικά τραγούδια (chansons), γύρω στα 250 μαδριγάλια (περίπου 50 από τα οποία είναι αμφίβολης κυριότητας), 3 λειτουργίες, 3 σειρές των Θρήνων του Ιερεμία και 1 μεγαλυνάριο (magnificat). Όμως, μπορεί να υπάρχουν έως και 250 ακόμα μαδριγάλια του Αρκαντέλτ, που σώζονται ανώνυμα σε χειρόγραφες πηγές. Οι επιρροές στη μουσική του, κυμαίνονται από το λυρικό τραγούδι και το πολυφωνικό ύφος της πατρίδας του, την τοπική λαϊκή μουσική της Ιταλίας όπως τη φρότολα (frottola) και τη μουσική που άκουγε ενώ υπηρετούσε στη χορωδία της Καπέλα Σιστίνα. Από όλους τους πρώτους μαδριγαλιστές ήταν, μακράν, ο πιο καθολικός στις επιρροές του καθώς και ο ελκυστικότερος. Ο Αρκαντέλτ έφερε τη μορφή του μαδριγαλίου στην πρώτη ωριμότητά του, ενώ η καθαρότητα και διαφάνεια της πολυφωνικής γραφής και του ύφους του συνέβαλε στον προσανατολισμό των νεότερων συνθετών, της γενιάς του Παλεστρίνα.
Μαδριγάλια
Η μουσική του έγινε εξαιρετικά δημοφιλής στην Ιταλία και τη Γαλλία για περισσότερο από εκατό χρόνια, με το πρώτο βιβλίο του για μαδριγάλια να ανατυπώνεται 58 (!) φορές μέχρι το 1654 και η μουσική του να εμφανίζεται σε αναρίθμητες ταμπλατούρες για διάφορα όργανα, όπως το λαούτο, την κιθάρα και τη βιόλα. Πρόσθετες αποδείξεις για τη δημοτικότητά του είναι η συχνότητα με την οποία τού αποδόθηκαν ανώνυμες συνθέσεις και η απεικόνιση της μουσικής του σε αρκετούς πίνακες της εποχής. thumb|300px|right|Ο Λαουτιέρης: πίνακας του περίφημου [[Καραβάτζο (περ. 1595), όπου ο απεικονιζόμενος εκτελεστής λαούτου διαβάζει μουσική του Αρκαντέλτ]] Πιθανότατα η δημοτικότητά του οφειλόταν στο χάρισμα που είχε να «συλλαμβάνει» το ιταλικό πνεύμα και να το «παντρεύει» με την τεχνική τελειότητα του γαλλο-φλαμανδικού αρμονικού και πολυφωνικού στυλ. Επιπλέον, έγραψε «πιασάρικες» μελωδίες που ήταν εύκολο να τραγουδηθούν. Σε αντίθεση με τις μεταγενέστερες γενιές των συνθετών μαδριγαλίων, ο Αρκαντέλτ δεν περίμενε μόνο τους επαγγελματίες τραγουδιστές να ερμηνεύουν τα έργα του. Ο καθένας που θα μπορούσε να διαβάσει νότες, θα μπορούσε να τραγουδήσει τα μαδριγάλιά του.
Για τα κείμενα των μαδριγαλίων του, ο Αρκαντέλτ επέλεγε ποιητές, από τον περίφημο Πετράρχη -μάλιστα, η σύνθεση ενός πλήρους κύκλου τραγουδιών (canzone), ως σύνολο πέντε αλληλένδετων μαδριγαλίων, αποτέλεσε τον «προκάτοχο» της μόδας για τους κύκλους μαδριγαλίων-, μέχρι τους Μπέμπο,Σανατσάρο, Λορεντσίνο, Benedetto Varchi, Filippo Strozzi και του ιδίου του Μιχαήλ Άγγελου, καθώς και του Luigi Cassola της Πιατσέντσα, ενός «σκοτεινού» συγγραφέα, που υπήρξε από τους συχνότερα καθιερωμένους ποιητές των πρώτων μαδριγαλιστών. Πάντως, μεγάλο ποσοστό ποίησης των μαδριγαλίων του Αρκαντέλτ παρέμεινε ανώνυμο, όπως ακριβώς πιστεύεται ότι, μερικές από τις μουσικές του σώζονται ανώνυμα, αλλά είναι δικές του.
Ένας άλλος ποιητής που έγραφε κείμενα ήταν ο μαρκήσιος Αλφόνσο ντ'Αβάλος, ο οποίος έδωσε τα λόγια στην πιο διάσημη σύνθεση του Αρκαντέλτ -και μία από τις πιο ανθεκτικές του 16ου αιώνα: το τετράφωνο μαδριγάλι Il bianco e dolce cigno «Ο Λευκός και Γλυκύς Κύκνος». γοητευτικό σε πολλά επίπεδα. Σύμφωνα με τον Α. Αϊνστάιν, «... είναι [ο Αρκαντέλτ] ικανοποιημένος με μια απλή, τρυφερή ρητορία του κειμένου, ανάλογη με τη στοιχειώδη και μαγική δύναμη της μουσικής, της αρμονίας, η οποία καλύπτει αυτό το ποίημα με έναν μανδύα λεπτής και απόμακρης συναισθηματικότητας. Εδώ επιτυγχάνεται το ιδανικό εκείνου που, ο χρόνος, αναμένει από τη γλυκύτητα και και το μειλίχιο της μουσικής. Ο Αρκαντέλτ έχει δώσει σ'αυτή τη σύνθεση μια ποιότητα που είναι πολύ σπάνια στην κοσμική μουσική του 16ου αιώνα, δηλαδή ανθεκτικότητα ...» Η δομή είναι ως επί το πλείστον ομοφωνική, με έναν υπαινιγμό «ψευδοεναρμόνισης» (fauxbourdon).
Λυρικά τραγούδια
Δεδομένου ότι ο Αρκαντέλτ έζησε τόσο στη Γαλλία όσο και στην Ιταλία, και έγραψε κοσμική μουσική και στις δύο χώρες, τα μαδριγάλια και τα λυρικά τραγούδια (chansons) του δεν έχουν -δικαιολογημένα- κάποια σταθερά χαρακτηριστικά. Ωστόσο, το λυρικό τραγούδι ήταν, από τη φύση του, πιο σταθερή μουσική φόρμα, συχνά στροφική και με επαναλαμβανόμενα μοτίβα (κουπλέ/ρεφρέν/κουπλέ, κ.ο.κ.). Το μαδριγάλι, από την άλλη πλευρά, ήταν συνήθως σύνθεση πιο «γραμμική», σχεδόν πάντα χωρίς επαναλήψεις. Καθώς ο Αρκαντέλτ δανείστηκε μερικά χαρακτηριστικά του λυρικού τραγουδιού, όταν έγραψε τα μαδριγάλιά του, μερικά από αυτά τα τραγούδια έχουν τα χαρακτηριστικά των μαδριγαλίων. Τα περισσότερα είναι συλλαβικά και απλά, με σύντομες «εκρήξεις» πολυφωνικού γραψίματος, μερικές φορές κανονικά, και με τμήματα που μιμούνται το ύφος των note nere «μαύρες νότες» (σ.μ. Ήταν ένα στυλ σύνθεσης μαδριγαλίων, το οποίο χρησιμοποιούσε μικρότερης αξίας νότες από τις συνήθεις, λ.χ. δέκατα έκτα αντί για όγδοα, οπότε είχε κατ’ ευφημισμόν, περισσότερα «μαύρα σημάδια» στην παρτιτούρα). Μερικά από τα λυρικά του τραγούδια ήταν, στην πραγματικότητα, contrafacta των μαδριγαλίων του, είχαν δηλαδή, την ίδια μουσική, αλλά με νέα λόγια στα γαλλικά αντί για ιταλικά. Σπάνια, στη μουσική ιστορία, είχαν υπάρξει το μαδριγάλι και το λυρικό τραγούδι τόσο ομοειδή, μεταξύ τους.
Θρησκευτική μουσική
Εκτός από την άφθονη παραγωγή του σε μαδριγάλια και λυρικά τραγούδια, ο Αρκαντέλτ συνέθεσε 3 λειτουργίες, 24 μοτέτα, 1 μεγαλυνάριο (magnificat), τους Θρήνους του Ιερεμία και μερικά ιερά τραγούδια -το γαλλικό ισοδύναμο του madrigale spirituale «πνευματικού μαδριγαλίου». Οι λειτουργίες δέχονται την επιρροή της προηγούμενης γενιάς γαλλο-φλαμανδών συνθετών, ιδιαίτερα του Ζ. Μουτόν (Jean Mouton) και του περίφημου Ζοσκέν ντε Πρε. Τα μοτέτα, αποφεύγοντας την πυκνή πολυφωνική γραφή που προτιμάται από τους Ολλανδούς, είναι πιο ρητορικά και σαφή στην υφή, κατά τρόπο παρόμοιο με την κοσμική μουσική του. Μεγάλο μέρος της θρησκευτικής μουσικής του ο Αρκαντέλτ, εκτός από τα ιερά τραγούδια, πιθανώς την έγραψε κατά τη διάρκεια παραμονής του στο παπικό παρεκκλήσι της Ρώμης. Τα έγγραφα από τα αρχεία της Καπέλα Σιστίνα δείχνουν ότι, η εκεί χορωδία τραγούδησε τη μουσική του κατά τη διάρκεια της περιόδου που έμεινε στο περίφημο παρεκκλήσι του Βατικανού.
Εργογραφία
Πλήρης, σύγχρονη έκδοση των έργων του Αρκαντέλτ είναι το περίφημο Corpus mensurabilis musicae, CMM, xxxi, 1-10 (δέκα τόμοι), που εκδόθηκε από τον Albert Seay (1965-71). Ο πρώτος τόμος περιλαμβάνει τις λειτουργίες του συνθέτη. Οι κοσμικές συνθέσεις του είναι στους τόμους δύο έως εννέα, και τα μοτέτα με την υπόλοιπη θρησκευτική μουσική στο τόμο δέκα. Οι αρχικές εκδόσεις έχουν ως παρακάτω. Να σημειωθεί ότι, η αρίθμηση γίνεται μέσω του αριθμού των φωνών: για παράδειγμα, υπάρχει ένα Πρώτο Βιβλίο Μαδριγαλίων (Il Primo libro di madrigali) για τέσσερις φωνές και ένα άλλο Πρώτο Βιβλίο Μαδριγαλίων'' για τρεις φωνές.
Μαδριγάλια
Ακόμη, πολλά άλλα μαδριγάλια σε άλλες συλλογές και σε χειρόγραφα, 1537 έως 1559
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Συνθέτες της Αναγέννησης Κατηγορία:Βέλγοι συνθέτες
Ρωμύλος και Ρώμος (Ρούμπενς)
Ο Ρωμύλος και Ρώμος είναι πίνακας του φλαμανδού καλλιτέχνη Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς. Στεγάζεται στην Πινακοθήκη Καπιτωλίου στη Ρώμη της Ιταλίας. Απεικονίζει τους αδελφούς Ρωμύλο και Ρώμο να τους φροντίζει μία λύκαινα. Ο πίνακας δείχνει επίσης τον θεό του ποταμού Τίβερη να κάθεται στο πιθάρι του, έναν δρυοκολάπτη που προσέχει τα δίδυμα φέρνοντάς τα φαγητό, και έναν ποιμένα που ανακαλύπτει τα βρέφη.
Κατηγορία:Πίνακες που απεικονίζουν ελληνικούς μύθους Κατηγορία:Πίνακες του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς Κατηγορία:Εκθέματα των Μουσείων του Καπιτωλίου (Ρώμη)
Ομπρούκ (Κασταμονή)
Το Ομπρούκ (τουρκικά: Obruk) είναι χωριό στο Διαμέρισμα Κασταμονής, στην Επαρχία Κασταμονής, στην Τουρκία.
Γεωγραφία
Το χωριό βρίσκεται σε απόσταση 30 χμ. από το κέντρο της πόλεως της Κασταμονής.
Ιστορία
Η σημερινή ονομασία του χωριού, Ομπρούκ, χρονολογείται από το 1487.
Άγιοι Απόστολοι Λαύκου Μαγνησίας
Για το συνώνυμο οικισμό στο νομό Μαγνησίας δείτε το λήμμα: Άγιοι Απόστολοι Πτελεού
Οι Άγιοι Απόστολοι είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Λαύκου, της δημοτικής ενότητας Σηπιάδος, του δήμου Νοτίου Πηλίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Μαγνησίας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.
Γεωγραφία
Οι Άγιοι Απόστολοι είναι παράλιος οικισμός στο νότιο τμήμα του νομού Μαγνησίας, στον δυτικό μυχό του όρμου Βαλτούδι, απέναντι από το νησάκι Αλατάς, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 40. Απέχει 59 χλμ. περίπου ΝΑ. του Βόλου.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 2001 και προσαρτήθηκε στο τοπικό διαμέρισμα Λαύκου του δήμου Σηπιάδος
(Πηγή: )
Ρομπέρτο Μπέτεγκα
Ο Ρομπέρτο Μπέτεγκα (Roberto Bettega, γενν. Τορίνο, 27 Δεκεμβρίου 1950) είναι Ιταλός πρώην διεθνής (1975-83) ποδοσφαιριστής που διακρίθηκε ως μεσοεπιθετικός και σκόρερ. Αγωνιζόμενος επί πολλά έτη με τη Γιουβέντους (στα τμήματα υποδομών της οποίας εντάχθηκε το 1961), αποτελεί μία από τις γνωστότερες φυσιογνωμίες του αθλήματος στην Ιταλία. Έπαιξε, κατά σειρά, σε Βαρέζε (Β’ κατηγορία, 1969-70 με προπονητή το Νιλς Λίντχολμ, 30 συμμετοχές, 13 γκολ), Γιουβέντους (ανδρική ομάδα, από το 1970 έως το 1983, 326 εμφανίσεις στο Καμπιονάτο, 129 γκολ) και Toronto Blizzard του Καναδά (1983-84, 48 εμφανίσεις, 11 γκολ). Με τη Γιουβέντους κέρδισε επτά πρωταθλήματα Ιταλίας, ένα Κύπελλο Ιταλίας κι ένα Κύπελλο ΟΥΕΦΑ (1976-77), με τη Βαρέζε ένα πρωτάθλημα Β΄ κατηγορία (Serie B), αναδείχθηκε δε πρώτος σκόρερ δύο φορές, μία στην Α’ κατηγορία (1979-80) με τη Γιουβέντους και μία με τη Βαρέζε (1969-70) στη Β’ κατηγορία. Πήρε μέρος με τη «Σκουάντρα Ατζούρα» στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1978 στην Αργεντινή, όταν και αναδείχθηκε μέλος της καλύτερης 11άδας και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1980 στην Ιταλία. Λόγω, όμως, ενός τραυματισμού που υπέστη, δεν κατάφερε να συμμετάσχει στα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1982 στην σπανία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1978
Κοιλάδα του Δρίνου
Η Κοιλάδα του Δρίνου (Lugina e Drinos) είναι μια κοιλάδα στη νότια Αλβανία και τη βορειοδυτική Ελλάδα κατά μήκος του ποταμού Δρίνου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοιλάδες της Ελλάδας
Σούπερ Καπ καλαθοσφαίρισης γυναικών Κύπρου
Το Σούπερ Καπ (Super Cup) αποτελεί ετήσιο θεσμό της κυπριακής καλαθοσφαίρισης, όπου Πρωταθλητής και Κυπελλούχος της περασμένης περιόδου αναμετρούνται με στόχο την ανάδειξη ενός υπερπρωταθλητή. Τελεί υπό την αιγίδα της Κυπριακής Ομοσπονδίας Καλαθόσφαιρας.
Ιστορικό
Το θεσμός του Σούπερ Καπ γεννήθηκε το 1998 και έκτοτε εγκαινιάζει τη νέα αγωνιστική περίοδο του γυναικείου πρωταθλήματος. Το 2020 δεν διεξήχθη.
Αγώνες
Πολυνίκης ομάδα του θεσμού είναι ο Κεραυνός με 12 κατακτήσεις τροπαίων. Ακολουθούν αναλυτικά οι αγώνες των γυναικών από την ίδρυση του θεσμού μέχρι σήμερα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σουπερ Καπ
Μπερναντέτο των Μεδίκων
Ο Μπερναντέτο, ιταλ. Bernardetto, (- μετά το 1576) από τον Οίκο των Μεδίκων, ήταν πατρίκιος στη Φλωρεντία και μετά κύριος του Οταϊάνο στη Νάπολη.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν o πρωτότοκος γιος του Οτταβιάνο αξιωματούχου στη Φλωρεντία και της Μπαρτολομέα Τζούνι. Μικρότερος αδελφός του ήταν ο Αλέξανδρος μετέπειτα πάπας Λέων ΙΑ΄.
Το 1567 αγόρασε την κυριότητα του Οταϊάνο στη Νάπολη και μετακινήθηκε εκεί, ίσως ένεκα διαμάχης με τον Κόζιμο Α΄ μεγάλο δούκα της Τοσκάνης. Απεβίωσε στη Νάπολη το 1576. Οι απόγονοι του γιου του Αλεξάνδρου, όταν εξέλιπε ο κλάδος των δουκών της Τοσκάνης, διεκδίκησαν τον τίτλο, αλλά τελικά δόθηκε στον Φραγκίσκο Α΄ δούκα της Λωρραίνης και σύζυγο της Μαρίας-Θηρεσίας των Αψβούργων και στους απογόνους τους.
Οικογένεια
Το 1559 νυμφεύτηκε την Ιουλία των Μεδίκων, νόθη κόρη του Αλεξάνδρου δούκα της Φλωρεντίας και είχε τέκνο:
Απόγονοί του υπάρχουν ως τις ημέρες μας: ο Οτταβιάνο του Κόζιμο των Μεδίκων είναι 14ος απόγονός του.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Μεδίκων
Κάπο (μαφία)
Κάπο (αγγλικά: Caporegime, Capodecina ή Capo) είναι ένας επίσημος βαθμός ή αξίωμα στην ιεραρχία της Σικελικής και της Αμερικανικής Μαφίας. Ένας Κάπο είναι ουσιαστικά ο αρχηγός ενός "πληρώματος", δηλαδή μιας ημιανεξάρτητης συμμορίας από μαφιόζους μέσα σε μια εγκληματική οικογένεια. Οι Κάπο είναι σεβαστά μέλη αυτής της οικογένειας και θεωρούνται γενικά υψηλόβαθμα στελέχη της Μαφίας. Η λέξη Caporegime είναι ιταλική και αρχικά χρησιμοποιούνταν για αφεντικά της Μαφίας, αλλά σταδιακά ο όρος πήρε την σημερινή του σημασία. Η χρήση της λέξης στα αγγλικά άρχισε ουσιαστικά με την κυκλοφορία του μυθιστορήματος ''Ο Νονός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαφία
Απόβαση στην Προβηγκία
Η απόβαση στην Προβηγκία με την κωδική ονομασία Επιχείρηση Δραγόνος (Operation Dragoon) ήταν μια στρατιωτική επιχείρηση που διεξήχθη κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου από τις 15 Αυγούστου 1944 από τα συμμαχικά στρατεύματα στη νοτιοανατολική Γαλλία (μεταξύ Τουλόν και Καννών).
Στόχος της επιχείρησης ήταν να απελευθερώσουν τα σημαντικά λιμάνια της Μασσαλίας και της Τουλόν και στη συνέχεια να ανεβούν μέσω της κοιλάδας του Ροδανού μέχρι να ενωθούν με τις συμμαχικές δυνάμεις που είχαν ήδη από τον Ιούνιο αποβιβασθεί στη Νορμανδία και διεξήγαγαν σκληρό πόλεμο κατά των Γερμανών στη Νορμανδία.
Η απόβαση στην Προβηγκία περιελάμβανε προσγείωση αλεξιπτωτιστών και μια παραπλανητική απόβαση σε άλλες γαλλικές ακτές και στη Βόρεια Ιταλία.
Προβληματισμοί
Η απόβαση στην Προβηγκία αρχικά είχε το κωδικό όνομα Επιχείρηση Άκμων (Anvil) και μετονομάστηκε σε Επιχείρηση Δραγόνος (Dragoon) από τον Ουίνστον Τσώρτσιλ επειδή διαφωνούσε με αυτή την απόβαση (είπε ότι ήταν «αναγκασμένος» να συναινέσει, dragooned στα αγγλικά ). Ο Τσώρτσιλ προτιμούσε την επέμβαση των συμμαχικών στρατευμάτων που βρίσκονταν στην Ιταλία προς τα Βαλκάνια προκειμένου να περικυκλώσει τον γερμανικό στρατό της Κεντρικής Ευρώπης και να φτάσει στο Βερολίνο πριν από τους Σοβιετικούς. Διαφώνησαν ιδιαίτερα με τον Σαρλ ντε Γκωλ, ο οποίος επιθυμούσε την απόβαση στο νότο της Γαλλίας και απείλησε να αποσύρει τα γαλλικά στρατεύματα από το ιταλικό μέτωπο.
Η απόβαση
μικρογραφία|370x370εσ|Η επιχείρηση Δραγόνος σε χάρτη του αμερικανικού στρατού μικρογραφία|300x300εσ|Οι παραλίες των αποβάσεων Η επιχείρηση είχε αρχικά προγραμματιστεί να εκτελεστεί σε συνδυασμό με τη συμμαχική απόβαση στη Νορμανδία, αλλά η έλλειψη διαθέσιμων πόρων οδήγησε στην ακύρωσή της. Τον Ιούλιο του 1944 η απόβαση επανεξετάστηκε, καθώς τα κατεστραμμένα λιμάνια στη Νορμανδία δεν είχαν την ικανότητα επαρκούς εφοδιασμού των συμμαχικών δυνάμεων. Ταυτοχρόνως, η Γαλλική Ανώτατη Διοίκηση πίεζε για την πραγματοποίηση της επιχείρησης που θα περιλάμβανε μεγάλο αριθμό γαλλικών στρατευμάτων. Ως αποτέλεσμα, η απόβαση στην Προβηγκία εγκρίθηκε τελικά τον Ιούλιο για να εκτελεστεί τον Αύγουστο.
Ο στόχος της εισβολής ήταν να εξασφαλίσει τα ζωτικά λιμάνια στις γαλλικές μεσογειακές ακτές και να αυξήσει την πίεση στις γερμανικές δυνάμεις ανοίγοντας ένα νέο μέτωπο.
Η τοποθεσία απόβασης ήταν μια περιοχή στην ακτή του νομού Βαρ, ανατολικά της Τουλόν, στις παραλίες των κοινοτήτων Σαιν-Τροπέ, Σαιν-Μαξίμ και Σαιν-Ραφαέλ, παραλίες της Κυανής ακτής. Μια προκαταρκτική αεροπορική εκστρατεία σχεδιάστηκε καταστρέφοντας αρκετές βασικές γέφυρες ώστε να απομονωθεί το πεδίο της μάχης και να αποκοπούν οι Γερμανοί από τις ενισχύσεις τους. Επίσης, στο κέντρο της ζώνης προσγείωσης είχε προγραμματιστεί εκτεταμένη ρίψη αλεξιπτωτιστών για τη γρήγορη κατάληψη του ορεινού εδάφους που έβλεπε στις παραλίες. Πριν την εισβολή, μονάδες ειδικών δυνάμεων πήραν τον έλεγχο των νησιών Ιέρ που βρίσκονται κοντά στην ακτή. Η Γαλλική Αντίσταση διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην επιχείρηση πιέζοντας τα γερμανικά στρατεύματα και σαμποτάροντας γέφυρες και γραμμές επικοινωνίας. Επίσης κατέλαβαν σημαντικούς συγκοινωνιακούς κόμβους και έκαναν άμεσες επιθέσεις σε μεμονωμένες γερμανικές δυνάμεις. αριστερά|μικρογραφία|Η συμμαχική προέλαση μετά την απόβαση Συγχρόνως, είχε τεθεί σε λειτουργία ένα σχέδιο εξαπάτησης, που είχε ως στόχο να παραπλανήσει τους Γερμανούς. Μετά την απόβαση, τα πλοία χρησιμοποιήθηκαν για να προσεγγίσουν άλλες υποτιθέμενες περιοχές απόβασης στις ακτές της νότιας Γαλλίας και κατά μήκος των ιταλικών ακτών. Έγιναν επίσης ψευδείς ρίψεις αλεξιπτωτιστών. Αυτό διασκόρπισε τα γερμανικά στρατεύματα και εμπόδισε την πλήρη ανάπτυξή τους ενάντια στις παραλίες των πραγματικών αποβάσεων.
Μετά τις προκαταρκτικές επιχειρήσεις των ειδικών δυνάμεων, η αμερικανική 6η στρατιά αποβιβάσθηκε στις παραλίες της Κυανής ακτής κάτω από την ασπίδα μεγάλης ναυτικής δύναμης, όπου συμμετείχαν αρκετά τμήματα της γαλλικής Β' στρατιάς. Οι συμμαχικές δυνάμεις εδάφους και ναυτικών υποστηρίχθηκαν από ένα μεγάλο εναέριο στόλο 3.470 αεροπλάνων.
Οι συμμαχικές δυνάμεις βρήκαν αντίσταση από τις διάσπαρτες δυνάμεις των γερμανικών στρατευμάτων, τα οποία είχαν αποδυναμωθεί από τη μετακίνηση τμημάτων τους σε άλλα μέτωπα και την αντικατάσταση των στρατιωτών με στρατιώτες από τις Ανατολικές Λεγεώνες εξοπλισμένους με παρωχημένο εξοπλισμό.
Η αεροπορική υπεροχή των Συμμάχων και η μεγάλη συμμετοχή της Γαλλικής Αντίστασης, οδήγησαν τις αδύναμες γερμανικές δυνάμεις γρήγορα στην ήττα. Οι Γερμανοί άρχισαν να υποχωρούν προς τα βόρεια μέσω της κοιλάδας του Ροδανού και δημιούργησαν μια σταθερή γραμμή άμυνας στη Ντιζόν. Οι συμμαχικές μονάδες ακολούθησαν τα γερμανικά στρατεύματα και τα απέκλεισαν μερικώς στην πόλη Μοντελιμάρ. Η επακόλουθη μάχη οδήγησε σε αδιέξοδο, χωρίς καμία πλευρά να μπορεί να επιτύχει αποφασιστική νίκη, έως ότου οι Γερμανοί τελικά αποσύρθηκαν από την πόλη. Καθώς οι Γερμανοί υποχωρούσαν, οι Γάλλοι κατόρθωσαν να καταλάβουν τα σημαντικά λιμάνια της Μασσαλίας και της Τουλόν, τα οποία έθεσαν σε λειτουργία αμέσως μετά.
Οι Γερμανοί δεν μπόρεσαν να κρατήσουν τη Ντιζόν και διέταξαν πλήρη αποχώρηση από τη νότια Γαλλία. Υποχώρησαν περαιτέρω βόρεια, καταδιωκόμενοι από τις συμμαχικές δυνάμεις. Οι μάχες τελικά σταμάτησαν στα Βόσγια όρη, όπου οι Γερμανοί κατάφεραν να δημιουργήσουν μια σταθερή γραμμή άμυνας. Οι συμμαχικές δυνάμεις, αφού συνενώθηκαν με τις συμμαχικές μονάδες της επιχείρησης Όβερλορντ, αναδιοργανώθηκαν και, αντιμετωπίζοντας σκληρή γερμανική αντίσταση, σταμάτησαν την επίθεση στις 14 Σεπτεμβρίου.
Διεθνής Ομοσπονδία Μοτοσυκλετισμού
Η Διεθνής Ομοσπονδία Μοτοσυκλετισμού (γαλλικά: Fédération Internationale de Motocyclisme, FIM) είναι το παγκόσμιο διοικητικό σώμα των αγώνων μοτοσικλέτας. Αντιπροσωπεύει 111 εθνικές ομοσπονδίες μοτοσικλέτας, οι οποίες χωρίζονται σε έξι περιφερειακές ηπειρωτικές ενώσεις.
Απόβαση στην Προβηγκία
Αποτελέσματα
Η απόβαση στην Προβηγκία ήταν μία επιτυχία των Συμμάχων. Τους επέτρεψε να απελευθερώσουν το μεγαλύτερο μέρος της νότιας Γαλλίας σε διάστημα τεσσάρων εβδομάδων, ενώ παράλληλα προκάλεσαν βαριές απώλειες στις γερμανικές δυνάμεις, αν και ένα σημαντικό μέρος των καλύτερων γερμανικών μονάδων κατάφεραν να διαφύγουν. Τα απελευθερωμένα γαλλικά λιμάνια τέθηκαν σε λειτουργία, επιτρέποντας στους Συμμάχους να λύσουν σύντομα τα προβλήματα εφοδιασμού τους.
Διεθνής Ομοσπονδία Μοτοσυκλετισμού
Υπάρχουν έξι κλάδοι αγώνων μοτοσικλέτας τους οποίους καλύπτει η FIM, με 65 παγκόσμια πρωταθλήματα και βραβεία: αγώνες δρόμου, motocross (συμπεριλαμβανομένων snowcross, δοκιμές, enduro, cross-country rallies & bajas) και το καθαρά αγωνιστικό κομμάτι (που συνδυάζει grasstrack και speedway), με ποιο σημαντική αυτή του Γκραν Πρι Μοτοσικλέτας (MotoGP). Η FIM εμπλέκεται επίσης σε πολλές μη αγωνιστικές δραστηριότητες που προάγουν τον αθλητισμό, την ασφάλεια και γενικότερα τη δημόσια πολιτική.
Η FIM αποτελέι την πρώτη διεθνή αθλητική ομοσπονδία που δημοσίευσε ένα περιβαλλοντικό κώδικα το 1994. Το 2007, η Επιτροπή για τις Γυναίκες στη Μοτοσικλέτα δημιουργήθηκε από την FIM, προκειμένου να προωθήσει τη χρήση των μηχανοκίνητων δικύκλων και το άθλημα της μοτοσικλέτας στις γυναίκες.
Απόβαση στην Προβηγκία
Παραπομπές και σημειώσεις
Κατηγορία:Στρατιωτικές Επιχειρήσεις του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στη Γαλλία
Διεθνής Ομοσπονδία Μοτοσυκλετισμού
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνείς αθλητικές ομοσπονδίες Κατηγορία:Μηχανοκίνητος αθλητισμός
Άγιοι Απόστολοι Πτελεού Μαγνησίας
Για το συνώνυμο οικισμό στο νομό Μαγνησίας δείτε το λήμμα: Άγιοι Απόστολοι Λαύκου
Γεωγραφία
Οι Άγιοι Απόστολοι είναι παράλιος οικισμός στο νότιο τμήμα του νομού Μαγνησίας, στον μυχό του όρμου Πτελεού του διαύλου Τρικερίου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 10. Απέχει 65 χλμ. περίπου Ν. του Βόλου.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 2001 και προσαρτήθηκε στο τοπικό διαμέρισμα Πτελεού του δήμου Πτελεού
(Πηγή: )
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας Κατηγορία:Δήμος Αλμυρού
Ιστορία της Νέας Ζηλανδίας
Η Ιστορία της Νέας Ζηλανδίας χρονολογείται πριν από περίπου 700 χρόνια όταν ανακαλύφθηκε και κατοικήθηκε από τους Πολυνήσιους, οι οποίοι ανέπτυξαν έναν σημαντικό πολιτισμό Μαορί. Όπως και άλλοι πολιτισμοί του Ειρηνικού Ωκεανού, οι Μαορί επικεντρώθηκαν στις στενές σχέσεις με τη γη αλλά, ανεξάρτητα από αυτούς, εγκαταστάθηκαν σε ένα δροσερό, εύκρατο περιβάλλον αντί για ένα ζεστό και τροπικό περιβάλλον.
Ο πρώτος Ευρωπαίος εξερευνητής που είναι γνωστό ότι είδε πρώτος τη Νέα Ζηλανδία ήταν ο Ολλανδός θαλασσοπόρος Άμπελ Τάσμαν στις 13 Δεκεμβρίου 1642. Το 1643 χαρτογράφησε τη δυτική ακτή του βόρειου τμήματος του νησιού και αργότερα επέστρεψε με το πλήρωμά του στην Μπαταβία χωρίς να πατήσει το πόδι του στο έδαφος της Νέας Ζηλανδίας. Ο Βρετανός εξερευνητής Τζέιμς Κουκ, που έφτασε στη Νέα Ζηλανδία τον Οκτώβριο 1769 κατά το πρώτο από τα τρία ταξίδια του, ήταν ο πρώτος Ευρωπαίος που έκανε τον περίπλου και χαρτογράφησε τη Νέα Ζηλανδία. Από τα τέλη του 18ου αιώνα, η χώρα αποτέλεσε τόπο τακτικών επισκέψεων από εξερευνητές αλλά και ναυτικούς, ιεραπόστολους, εμπόρους και άτομα που αναζητούσαν την περιπέτεια.
Το 1840 η Συμφωνία του Γουαϊτάγκι υπογράφηκε ανάμεσα σε εκπροσώπους του Ηνωμένου Βασιλείου και ηγέτες των Μαορί, φέρνοντας τη Νέα Ζηλανδία στη Βρετανική Αυτοκρατορία και δίνοντας στους Μαορί τα ίδια δικαιώματα με τους Βρετανούς. Οι διαμάχες αναφορικά με τις διαφορετικές μεταφράσεις της Συμφωνίας και η επιθυμία των αποίκων να αποκτήσουν εδάφη από τους Μαορί κατέληξαν στους Πολέμους της Νέας Ζηλανδίας. Υπήρξε μια εκτεταμένη βρετανική εγκατάσταση καθ'όλη τη διάρκεια του υπόλοιπου 19ου αιώνα και στα πρώτα χρόνια του επόμενου αιώνα. Οι συνέπειες από τις ευρωπαϊκές ασθένειες, τους Πολέμους της Νέας Ζηλανδίας και την επιβολή ενός ευρωπαϊκού οικονομικού και νομικού συστήματος είχαν ως αποτέλεσμα το μεγαλύτερο μέρος της γης της Νέας Ζηλανδίας να περάσει από τους Μαορί σε ευρωπαϊκή ιδιοκτησία ενώ οι Μαορί αποδυναμώθηκαν.
Η αποικία στη Νέα Ζηλανδία απέκτησε μια υπεύθυνη κυβέρνηση τη δεκαετία του 1850. Από τη δεκαετία του 1890, το κοινοβούλιο της Νέας Ζηλανδίας έλαβε μια σειρά από προοδευτικές πρωτοβουλίες όπως το δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες και την παροχή σύνταξης στους ηλικιωμένους. To 1907 η Νέα Ζηλανδία έγινε ένα αυτοδιοικούμενο κράτος και η χώρα παρέμεινε μέλος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας ενώ πάνω από 100,000 Νεοζηλανδοί πολέμησαν στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Μετά τον πόλεμο, η Νέα Ζηλανδία υπέγραψε τη Συμφωνία των Βερσαλλιών (1919), έγινε μέλος των Ηνωμένων Εθνών και υιοθέτησε μια ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική ενώ η άμυνά της ελεγχόταν ακόμα από τη Βρετανία. Όταν ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος ξέσπασε το 1939, η Νέα Ζηλανδία συνείσφερε στην άμυνα της Βρετανίας με 120,000 στρατιώτες. Από τη δεκαετία του 1930 η οικονομία ρυθμίστηκε αρκετά και αναπτύχθηκε ένα κράτος πρόνοιας. Από τη δεκαετία του 1950 οι Μαορί άρχισαν να μεταναστεύουν προς τις πόλεις και ο πολιτισμός τους αναγεννήθηκε. Συνεπώς σχηματίστηκε ένα κίνημα διαμαρτυρίας των Μαορί, το οποίο είχε ως αποτέλεσμα να αναγνωριστεί περαιτέρω η Συνθήκη του Γουαϊτάγκι στα τέλη του 20ου αιώνα.
Αιλία Παιτίνα
Η Αιλία Παιτίνα ήταν η δεύτερη σύζυγος του ρωμαίου αυτοκράτορα Κλαύδιου.
Σύζυγος του Κλαύδιου
Η Αιλία Παιτίνα παντρεύτηκε τον μελλοντικό αυτοκράτορα Κλαύδιο το 28 ως δεύτερη σύζυγός του. Το μοναδικό τους παιδί ήταν η κόρη τους Κλαυδία Αντωνία, η οποία γεννήθηκε το 30. Ο Κλαύδιος χώρισε την Παιτίνα μετά τις 31 Οκτωβρίου, όταν ο υιοθετημένος αδελφός της δολοφονήθηκε. Σύμφωνα με τον Σουητώνιο, ο Κλαύδιος χώρισε την Παιτίνα για ελαφρά αδικήματα.
Το 48, μετά την εκτέλεση της τρίτης συζύγου του Κλαύδιου Βαλερία Μεσσαλίνα, ο Κλαύδιος αποφάσισε να παντρευτεί για τέταρτη φορά. Ο γραμματέας του Νάρκισσος του πρότεινε να παντρευτεί ξανά την Παιτίνα και του υπενθύμισε ότι είχαν ένα παιδί μαζί. Ο Νάρκισσος δήλωσε επίσης ότι η Παιτίνα θα αγαπούσε την Αντωνία μαζί με την Κλαυδία Οκταβία και τον Βρετανικό, τα παιδιά του Κλαύδιου με τη Μεσσαλίνα. Ο Γάιος Ιούλιος Κάλλιστος είπε ότι πως ο γάμος του Κλαύδιου με την Παιτίνα θα την έκανε πιο αλαζονική και πρότεινε την Λολλία Παυλίνα, την τρίτη σύζυγο του Καλιγούλα. Ο Μάρκος Αντώνιος Πάλλας πρότεινε την ανιψιά του Κλαύδιου Ιουλία Αγριππίνα, η οποία είχε επίσης ένα παιδί από έναν προηγούμενο γάμο, τον μελλοντικό αυτοκράτορα Νέρωνα. Επιλέχθηκε η Αγριππίνα, με άσχημες συνέπειες για την Αντωνία, την Οκταβία και τον Βρετανικό. Η κόρη της Παιτίνας Αντωνία εκτελέστηκε το 65 ή το 66, λίγο μετά το θάνατο της δεύτερης συζύγου του Νέρωνα, Ποππαίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωμαίοι
Σέιμ του Βασιλείου της Πολωνίας
μικρογραφία|240x240εσ| Το πρώτο Σέιμ (πραγματοποιήθηκε στη [[Γουεντσίτσα). Πίνακας του Γιαν Ματέικο.]] Το Σέιμ του Βασιλείου της Πολωνίας, ή Σέιμ του Στέμματος του Βασιλείου της Πολωνίας (πολωνικά: Sejm Korony Królestwa Polskiego) ή Γενικό Σέιμ (Sejmy Walne, μεταφράζεται ως Γενικό Κοινοβούλιο), ήταν το κοινοβούλιο του Βασιλείου της Πολωνίας. Είχε εξελιχθεί από τον παλαιότερο θεσμό του Curia regis (Συμβούλιο του Βασιλιά) και ήταν ένα από τα πρωταρχικά στοιχεία της δημοκρατικής διακυβέρνησης στην πολωνική κυριαρχία.
Αρχικά δημιουργήθηκε το 1386, λειτούργησε επίσημα ως δίαιτα δύο σωμάτων από τον σχηματισμό της Γερουσίας το 1493. Το Σέιμ απαρτίζονταν από μέλη του βασιλικού συμβουλίου ή της αυλής του βασιλιά (την βασιλική αυλή, που έπαιξε τον μεγαλύτερο ρόλο), επαρχιακά αξιωματούχους του στέμματος, όπως καστελάνους, βοεβόδες και ανώτερους αριστοκράτες ή άρχοντες (το αριστοκρατικό στοιχείο εκπροσωπούταν από τη Γερουσία, την άνω βουλή), μέλη των αριστοκρατών που δεν κατείχαν θέση αξιωματούχου του στέμματος και εκπροσώπους του δημοτικού συμβουλίου (το δημοκρατικό στοιχείο εκπροσωπούταν από την κάτω βουλή ή το συμβούλιο βουλευτών). Αυτά ήταν τα λεγόμενα τρία κοινοβουλευτικά σώματα: ο βασιλιάς, η γερουσία και η κοινοβουλευτική αίθουσα. Το Σέιμ ήταν ένας ισχυρός πολιτικός θεσμός και από τις αρχές του 16ου αιώνα, ο Πολωνός βασιλιάς δεν μπορούσε να εκδώσει νόμους χωρίς την έγκριση αυτού του σώματος. Το Σέιμ της Πολωνίας και το Σέιμ του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας συγχωνεύθηκαν στο Σέιμ της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας από την Ένωση του Λούμπλιν το 1569.
Η διάρκεια και οι συχνότητες των Σέιμ άλλαξαν με την πάροδο του χρόνου, με τη συνεδρία διάρκειας έξι εβδομάδων να συγκαλείται κάθε δύο χρόνια. Οι τοποθεσίες του Σέιμ άλλαζαν σε όλη την ιστορία. Ο αριθμός των βουλευτών και γερουσιαστών του Σέιμ αυξήθηκε με την πάροδο του χρόνου. Οι αποφάσεις στα Σέιμ αποφασίζονταν με πλειοψηφία.
Ιστορία
μικρογραφία|250x250εσ| Ένα [[Βέχε|βιέτς στη βασιλεία του Βασιλιά Καζίμιρ Γ΄ του Μέγα (Πολωνία του 14ου αιώνα).]] Ο Γενικό Σέιμ του Βασιλείου της Πολωνίας εμφανίστηκε για πρώτη φορά κατά τα έτη 1382-1386, όταν οι ευγενείς και οι εκπρόσωποι της πόλης άρχισαν να έρχονται στα εθνικά επίσημα συνέδρια. Η συμμετοχή του κοινού στη χάραξη πολιτικής στην Πολωνία μπορεί να εντοπιστεί στη σλαβική συνέλευση που είναι γνωστή ως βιέτς (wiec). Μια άλλη μορφή δημόσιας λήψης αποφάσεων ήταν εκείνη των βασιλικών εκλογών, οι οποίες συνέβησαν όταν δεν υπήρχε σαφής κληρονόμος στο θρόνο, ή έπρεπε να επιβεβαιωθεί ο διορισμός του κληρονόμου. Στις 2 Φεβρουαρίου 1386, σε μια από τις πρώτες γενικές κοινοβουλευτικές συνόδους στο Λούμπλιν, ο Λαδίσλαος Β΄ Γιαγκελόν εξελέγη βασιλιάς της Πολωνίας. Υπάρχουν θρύλοι μιας εκλογής του 9ου αιώνα του θρυλικού ιδρυτή της δυναστείας των Πιάστ, του Πιαστ του Τροχοποιού, και μιας παρόμοιας εκλογής του γιου του, Σιεμόβιτ (αυτό θα έθετε την εκλογή Πολωνού κυβερνήτη έναν αιώνα πριν ενός Ισλανδού από το Αλθίνγκι), αλλά οι πηγές για εκείνη την εποχή προέρχονται από τους μεταγενέστερους αιώνες και η εγκυρότητά τους αμφισβητείται από τους μελετητές. Το εκλογικό προνόμιο περιοριζόταν συνήθως στους ισχυρότερους ευγενείς (άρχοντες) ή αξιωματούχους και επηρεαζόταν σε μεγάλο βαθμό από τις τοπικές παραδόσεις και τη δύναμη του κυβερνήτη. Μέχρι τον 12ο ή τον 13ο αιώνα, το ίδρυμα βιέτς περιόρισε επίσης τη συμμετοχή του σε υψηλού επιπέδου ευγενείς και αξιωματούχους. Οι εθνικές συγκεντρώσεις αξιωματούχων του βιέτς στα 1306 και 1310 μπορούν να θεωρηθούν πρόδρομοι του Γενικού Σέιμ.
Οι παραδόσεις τοπικών βιέτς ή σέιμικ επέζησαν από την περίοδο του κατακερματισμού της Πολωνίας (1146-1295) και συνεχίστηκαν στο αποκαταστημένο Βασίλειο της Πολωνίας. Τα σέιμικ χρονολογούνται από τα τέλη του 14ου αιώνα όταν προέκυψαν από συγκεντρώσεις ευγενών, που σχηματίστηκαν για στρατιωτικούς και συμβουλευτικούς σκοπούς. Τα σέιμικ αναγνωρίστηκαν νόμιμα από τα Θεσπίσματα της Νιεσάβα του 1454, σε προνόμιο που παραχωρήθηκε στη σλάχτα (πολωνική αριστοκρατία) από τον Βασιλιά Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας, όταν ο βασιλιάς συμφώνησε να συζητήσει ορισμένες αποφάσεις με τους ευγενείς. Τέτοιες τοπικές συγκεντρώσεις προτιμήθηκαν από τους βασιλιάδες, καθώς οι εθνικές συνελεύσεις θα προσπαθούσαν να διεκδικήσουν περισσότερη δύναμη από τις περιφερειακές. Παρ' όλα αυτά, με την πάροδο του χρόνου η δύναμη τέτοιων συνελεύσεων αυξήθηκε, εδραιωμένη με ορόσημα προνόμια που αποκτήθηκαν από τη σλάχτα, ιδιαίτερα σε περιόδους μετάβασης από μια δυναστεία ή βασιλικό σύστημα διαδοχής σε άλλο (όπως το Προνόμιο του Κοσίτσε του 1374).
Σύμφωνα με ορισμένους παλαιότερους ιστορικούς, όπως ο Ζίγκμουντ Γκλόγκερ ή ο Ταντέους Τσάτσκι, το πρώτο Σέιμ έλαβε χώρα το 1180, την ημερομηνία συγκέντρωσης των αξιοσημείωτων (zjazd, μεταφρασμένο ως συνέλευση, συνέδριο ή σύνοδος) στη Γουεντσίτσα, που εμφανίζεται σε έναν πίνακα του Γιαν Ματέικο με τίτλο «Το πρώτο Σέιμ». Ωστόσο, τα πιο σύγχρονα έργα δεν αναφέρονται στη συγκέντρωση της Γουεντσίτσα ως Σέιμ και αντίθετα επικεντρώνονται στις πιο τακτικές εθνικές συγκεντρώσεις που έγιναν γνωστές ως Sejm Walny (Γενικό Σέιμ) ή Sejm Wielki (Μείζων Σέιμ) και χρονολογούνται στον 15ο αιώνα. Ενώ ο Μπάρνταχ συζητάει την αρχή του Sejm Walny επισημαίνει τις εθνικές συνελεύσεις στις αρχές του 15ου αιώνα, ο Γέντρουχ προτιμά, ως «βολικό χρονικό δείκτη», το Σέιμ του 1493, την πρώτη αναφορά της διμερούς συνόδου του πολωνικού κοινοβουλίου (αν και όπως σημειώνεται από τον Σέντλαρ, το 1493 είναι απλώς η πρώτη φορά που μια τέτοια συνεδρία καταγράφηκε σαφώς σε πηγές και η πρώτη συνεδρία δύο σωμάτων μπορεί να είχε πραγματοποιηθεί νωρίτερα).
Σύνθεση
Μέχρι το 1468, τα Σέιμ συγκέντρωναν μόνο τους υψηλόβαθμους ευγενείς και αξιωματούχους, αλλά το Σέιμ του 1468 είδε βουλευτές εκλεγμένους από διάφορες τοπικές περιοχές. Αν και όλοι οι ευγενείς είχαν τη δυνατότητα να συμμετάσχουν στο γενικό Σέιμ, με την αυξανόμενη σημασία των τοπικών σέιμικ τον 15ο αιώνα, έγινε πιο συνηθισμένο για τα σέιμικ να εκλέγουν βουλευτές για το Γενικό Σέιμ. Με την πάροδο του χρόνου, αυτό μετατόπισε τη σημασία, ιδιαίτερα τη νομοθετική αρμοδιότητα, από τα τοπικά σέιμικ στο Γενικό Σέιμ.
Οι δύο θάλαμοι ήταν:
Τοποθεσία
Μέχρι την Ένωση του Λούμπλιν (1569), πραγματοποιούνταν σέιμικ στο Κάστρο του Πιότρκουφ Τριμπουνάλσκι, που βρίσκεται στο Πιότρκουφ Τριμπουνάλσκι, μια πόλη που επιλέχθηκε για την εγγύτητά της με τις δύο μεγάλες επαρχίες της Πολωνίας, τη Μείζων Πολωνία και την Ελάσσων Πολωνία. Από το 1493, άλλες τοποθεσίες θα φιλοξενούσαν επίσης τα Σέιμ, κυρίως στην Κρακοβία, όπου πραγματοποιήθηκαν 29 συνεδρίες. Άλλες τοποθεσίες περιελάμβαναν τις Μπρεστ (1653), Μπίντγκοστς (1520), Γεντζέγιουφ (1576), Κάμιεν (1573), Κόουο (1577), Κόρτσιν (1511), Λούμπλιν (1506, 1554, 1566, 1569), Πόζναν (1513), Σαντόμιες (1500, 1519), Τόρουν (1519, 1577) και Βαρσοβία (1556, 1563 και πολλές φορές μετά το 1568).
Διάρκεια και συχνότητα
Στα μέσα του 15ου αιώνα, το Γενικό Σέιμ συγκαλούταν περίπου μία φορά το χρόνο. Δεν υπήρχε καθορισμένο χρονικό διάστημα για να συγκληθεί η επόμενη συνεδρία από τον βασιλιά. Εάν το Γενικό Σέιμ δεν πραγματοποιούταν, τα τοπικά σέιμικ θα συζητούσαν για τα τρέχοντα θέματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασίλειο της Πολωνίας Κατηγορία:Σέιμ
Δακτύλωμα
Έξω από τον κόλπο
μικρογραφία|κατακόρυφα|Δακτύλωμα ως πρακτική για αμοιβαίο αυνανισμό Το μασάζ του αιδοίου, και ειδικότερα της κλειτορίδας, είναι ο πιο συνηθισμένος τρόπος για μια γυναίκα να επιτύχει οργασμό. Η βάλανος της κλειτορίδας μπορεί να μαλάσσεται, συνήθως μέσω του δέρματός της, χρησιμοποιώντας άνω-κάτω, πλάγια ή κυκλική κίνηση. Τα υπόλοιπα γεννητικά όργανα διεγείρονται επίσης με τα δάχτυλα.
Μέσα στον κόλπο
Το δακτύλωμα του κόλπου ή αλλιώς κολπικό δακτύλωμα συχνά εκτελείται σε μια προσπάθεια να τονωθεί το σημείο G. Το σημείο G βρίσκεται κατά προσέγγιση γύρω στα 5 cm επάνω στο πρόσθιο τοίχωμα του κόλπου, προς τα εμπρός και προς τον ομφαλό. Περιγράφεται ως μια περιοχή που αναγνωρίζεται από τις κορυφογραμμές και με ελαφρώς τραχύτερη υφή σε σύγκριση με τα περισσότερα τοιχώματα της κολπικής κοιλότητας γύρω από αυτό. Η προσβολή του σημείου αυτού και στην πράξη η πιθανότητα διέγερσης του αδένα του Skene αναφέρεται συνήθως ως μέθοδος που μπορεί να οδηγήσει σε γυναικεία εκσπερμάτιση. Παράλληλα, τραβιέται απευθείας με το δάχτυλο ή μέσω του πρωκτού.
Ορισμένες γυναίκες ανέφεραν την προσέγγιση "έλα εδώ" ως σημαντικό καταλύτη στον οργασμό. Αυτή η τεχνική περιλαμβάνει το μεσαίο δάκτυλο, μερικές φορές και πρόσθετα, κάνοντας μια χειρονομία "έλα εδώ" με την παλάμη στραμμένη προς τα πάνω. Οι επαγγελματίες του ιατρικού κλάδου προτείνουν το πλύσιμο των χεριών πριν από την επαφή με τον κόλπο, για να διασφαλιστεί η σωστή υγιεινή, ειδικά όταν μετακινούνται μεταξύ διαφορετικών στομίων.
Πρωκτικό δακτύλωμα
μικρογραφία|Πρωκτικό δακτύλωμα (συνουσία)Η πρακτική μπορεί να είναι ευχάριστη εξαιτίας του μεγάλου αριθμού νευρικών απολήξεων στην ρήξη του πρωκτού και λόγω της προστιθέμενης διέγερσης που αποκτάται από την έκταση του μυελού του σφιγκτήρα ή των εξωτερικών μυών κατά την εισαγωγή του δακτύλου. Μια καλή ποιότητα λιπαντικού συνιστάται να αυξήσει τόσο την ευχάριστη αίσθηση. Μερικοί άνθρωποι προτιμούν να τονώνουν απλά τον εξωτερικό δακτύλιο του πρωκτού, ενώ άλλοι θα συνεχίσουν αυτό εισάγοντας ένα ή περισσότερα δάχτυλα. Το δάχτυλο μπορεί να θεωρηθεί ως μια πράξη από μόνη της, ή ως ένα πρελούδιο που προκαλεί την προετοιμασία για περαιτέρω πρωκτικό σεξ. Το πρωκτικό δακτύλωμα μπορεί να διεγείρει τον δέκτη, επιτρέποντάς του να χαλαρώσει τον πρωκτό του και να προετοιμαστεί για την εισαγωγή ενός πέους ή οποιουδήποτε άλλου σεξουαλικού οργάνου. Το πρωκτικό δακτύλωμα είναι επίσης ένας αποτελεσματικός τρόπος διέγερσης του προστάτη στους άνδρες και έτσι μπορεί να φέρει τον δέκτη στον οργασμό. Το πρωκτικό δακτύλωμα μπορεί επίσης να διεγείρει τους βολβούς του προδρόμου στα μεγάλα χείλη του αιδοίου στις γυναίκες.
Ασφάλεια και σεξουαλική παρενόχληση
Η πρακτική αυτή γενικά θεωρείται ασφαλές σεξ, εφόσον δεν υπάρχουν ανοικτές πληγές στα δάκτυλα. Το νύχι θα πρέπει να κοπεί. Τα μακρά, αιχμηρά ή οδοντωτά νύχια μπορεί να προκαλέσουν περικοπές, τραυματισμό ή σοβαρή λοίμωξη. Εάν υπάρχουν κοψίματα, μολύνσεις ή ανοιχτά τραύματα στα δάκτυλα, απαιτείται μεγάλη προστασία και φροντίδα. Εάν χρησιμοποιηθούν δάκτυλα, ενδέχεται να γλιστρήσουν και να παραμείνουν στο εσωτερικό του δεκτικού συνεργάτη. Τα χέρια θα πρέπει να πλυθούν καλά με σαπούνι και ζεστό νερό πριν ασκήσετε οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα για να αποφύγετε τη διάδοση βακτηριδίων ή μικροβίων. Στην διέγερση τόσο του πρωκτού όσο και του κόλπου, ξεχωριστά γάντια από λάτεξ πρέπει να χρησιμοποιούνται για το καθένα για να αποφευχθεί η διασταυρούμενη μόλυνση. Η διείσδυση δακτύλων ενάντια στη βούληση ενός ατόμου θεωρείται σεξουαλική παρενόχληση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σεξουαλικές πράξεις Κατηγορία:Πρωκτικός ερωτισμός
Καθεδρικός Ναός των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου (Πράγα)
Στην Νέα Πόλη της Πράγας (Nové Město) βρίσκεται ο Καθεδρικός Ναός της Ορθόδοξης Εκκλησίας των Τσεχικών χωρών και της Σλοβακίας, που είναι αφιερωμένος στους Αγίους Κύριλλο και Μεθόδιο (στα τσέχικα: Chrám svatého Cyrila a Metoděje).
Ο ναός χτίστηκε ανάμεσα στο 1730 και το 1736 από τον Kilian Ignaz Dientzenhofer, αρχικά ανήκε στην ρωμαιοκαθολική εκκλησία και ήταν αφιερωμένος σε έναν αρχιεπίσκοπο και καρδινάλιο του Μιλάνου, του 16ο αιώνα, τον Κάρλο Μπορρομέο (Charles Borromeo). Δόθηκε στην ορθόδοξη εκκλησία λίγα χρόνια πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ο Ναός των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου στην Πράγα συνδέθηκε με τη δολοφονία του δεύτερου στην ιεραρχία των SS, Ράινχαρντ Χάιντριχ, το 1942 (Επιχείρηση Ανθρωποειδές). Ειδικότερα τα δύο μέλη της τσεχικής αντίστασης Jozef Gabčík και Jan Kubiš, που πραγματοποίησαν στις 27 Μαΐου του 1942 την επίθεση κατά του Χάιντριχ, ο οποίος τελικά πέθανε στις 4 Ιουνίου, μαζί με άλλα πέντε μέλη της αντίστασης είχαν βρει καταφύγιο στην εν λόγω εκκλησία. Στις 18 Ιουνίου, αφού έγινε γνωστό ύστερα από προδοσία ότι στον ναό κρύβονταν οι δράστες της επίθεσης, 750 άνδρες των SS, υπό τον Karl Fischer von Treuenfeld, πολιόρκησαν την εκκλησία για δύο ώρες. Ο Jan Kubiš, ο Adolf Opálka και ο Jaroslav Svarc σκοτώθηκαν στη διάρκεια της μάχης ενώ ο Jozef Gabčík, ο Josef Valcik, ο Josef Bublik και Jan Hruby αυτοκτόνησαν για να μη συλληφθούν από τα SS.
Στην κρύπτη της εκκλησίας υπάρχει μουσείο αφιερωμένο στα εφτά μέλη της τσεχικής αντίστασης.
Αντουάν-Λουί Μπαρί
Ο Αντουάν-Λουί Μπαρί (γαλλικά: Antoine-Louis Barye), 1795 - 1875, ήταν ρομαντικός Γάλλος γλύπτης, ζωγράφος και χαράκτης, με θέμα κυρίως τα ζώα. Είναι γνωστός ως ο ανανεωτής της σύγχρονης σχολής αναπαράστασης ζώων.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αντουάν-Λουί Μπαρί γεννήθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου 1795 στο Παρίσι. Γιος χρυσοχόου, μαθήτευσε αρχικά κοντά στον πατέρα του και στη συνέχεια, σε ηλικία περίπου 13 ετών, σε έναν χαράκτη στρατιωτικού εξοπλισμού. Αφού υπηρέτησε στο στρατό, εργάστηκε για ένα διάστημα στο εμπόριο κοσμημάτων. Αφού μαθήτευσε κοντά στον γλύπτη Φρανσουά-Ζοζέφ Μποζιό, το 1816, και στον ζωγράφο Αντουάν-Ζαν Γκρο το 1818, έγινε δεκτός στη Σχολή Καλών Τεχνών στο Παρίσι. Από το 1823 έως το 1831 συνεργάστηκε με τον χρυσοχόο Ζακ-Ανρί Φωκονιέ. Από το 1823, άρχισε να παρακολουθεί τα ζώα στον Ζωολογικό κήπο, κάνοντας συστηματικές μελέτες για αυτά σε σχέδια με μολύβι συγκρίσιμα με εκείνα του Ντελακρουά και στη συνέχεια διαμορφώνοντάς τα στη γλυπτική σε μεγάλη ή μικρή κλίμακα. Επηρεάστηκε επίσης από τους ρομαντικούς πίνακες του Τεοντόρ Ζερικώ. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|[[Ιαγουάρος|Τζάγκουαρ καταβροχθίζει λαγό, 1850]] Ο Μπαρί απέκτησε σταδιακά φήμη ως μνημειώδης γλύπτης, με κρατικές παραγγελίες για εικόνες άγριων ζώων τη δεκαετία του 1830, συνθέσεις μορφών και πορτρέτα για την πρόσοψη του Λούβρου τη δεκαετία του 1850 και μνημεία του Ναπολέοντα Γ' τη δεκαετία του 1860. Εξέθεσε τα έργα του στα Σαλόν του 1827 και του 1831, λαμβάνοντας το δεύτερο βραβείο για το γλυπτό Τίγρης που καταβροχθίζει κροκόδειλο. Έπαψε να εκθέτει στα Σαλόν κατά τη δεκαετία του 1830 αφού ένα έργο του απορρίφθηκε (με την επεξήγηση «όχι υψηλής τέχνης»), αλλά επέστρεψε το 1850, με μεγάλη αναγνώριση.
Ο Μπαρί τιμήθηκε με πολλές διακρίσεις. Το 1833 έλαβε το τιμητικό παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής και το 1855 προήχθη σε ιππότη. Το 1854 έγινε καθηγητής Σχεδίων στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας και το 1868 εξελέγη μέλος του Ινστιτούτου της Γαλλίας..
Ο Αντουάν-Λουί Μπαρί πέθανε στις 25 Ιουνίου 1875 στο Παρίσι και ενταφιάστηκε στο κοιμητήριο Περ-Λασαίζ. Ο γιος του Αλφρέ Μπαρί ήταν επίσης γλύπτης.
Μια πλατεία στο ανατολικό άκρο του νησιού Ιλ Σαιν-Λουί στο Παρίσι είναι αφιερωμένη σε αυτόν.
Έργο
μικρογραφία|250x250εσ|Ο Πάνθηρας της Τύνιδας (ανάμεσα 1860 και 1873) Ο Μπαρί υπήρξε παραγωγικότατος καλλιτέχνης. Επανεισήγαγε στην τέχνη τη γλυπτική αναπαράστασης ζώων, μια κατηγορία διάσημη από την αρχαιότητα, αναδεικνύοντάς την ως σύγχρονη εκφραστική μορφή. Το ταλέντο του να αποδίδει δυναμική ένταση και ακριβείς ανατομικές λεπτομέρειες είναι ιδιαίτερα εμφανές στα πιο διάσημα μπρούτζινα έργα του, με άγρια ζώα που παλεύουν ή καταβροχθίζουν τη λεία τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι γλύπτες Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Γάλλοι χαράκτες
S/2004 S 29
O Κρόνος LX είναι ένας φυσικός δορυφόρος του πλανήτη Κρόνου. Η ανακάλυψή του ανακοινώθηκε από τους Σκοτ Σέπαρντ, Ντέιβιντ Τζιούιτ και Jan Kleyna στις 7 Οκτωβρίου του 2019, και βασίστηκε σε παρατηρήσεις που έγιναν μεταξύ 12 Δεκεμβρίου του 2004 και 17 Ιανουαρίου του 2007. Πήρε το επίσημο όνομά του στις 10 Αυγούστου του 2021. Η αρχική προσωρινή ονομασία που του είχε δοθεί ήταν S/2004 S 29.
Ο Κρόνος LX έχει διάμετρο περίπου 4 χιλιομέτρων και περιφέρεται γύρω από τον Κρόνο σε μέση απόσταση 16,981 Gm, σε 826,44 ημέρες, με κλίση 45,1° προς την εκλειπτική και με εκκεντρότητα 0,440.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Κρόνου
Γιούλια Ζαμπουότσκα
Η Ροσαλία Γιουλιάνα «Γιούλια» Ζαμπουότσκα (πολωνικά: Rosalia Julianna "Julia" Zabłocka) (1931–1993) ήταν Πολωνή κλασική μελετήτρια, ιστορικός και αρχαιολόγος, η οποία πρωτοστάτησε στην έρευνα για την αρχαία ιστορία της Μέσης Ανατολής στο Πανεπιστήμιο του Πόζναν «Άνταμ Μιτσκιέβιτς». Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 συμμετείχε στις αρχαιολογικές εξελίξεις στο Ιράκ και ήταν ιδιαίτερα ενεργή στις ανασκαφές του Φρουρίου Νόβαε στη σημερινή Βουλγαρία. Το 1982 δημοσίευσε μια έγκυρη ιστορία της Εγγύς Ανατολής στην Αρχαιότητα. Το 1984 διορίστηκε καθηγήτρια αρχαίας ιστορίας στο Πανεπιστήμιο «Άνταμ Μιτσκιέβιτς».
Πρώιμη ζωή και εκπαίδευση
Η Ζαμπουότσκα γεννήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 1931 στο Ζάμπζε της Άνω Σιλεσίας. Οι γονείς της ήταν ο Πάβεου Ζαμπουότσκι και η Γερτρούδη, το γένος Αντρέρσκι. Αφού έχασε σε νεαρή ηλικία τον πατέρα της και τα αδέρφια της, τη μεγάλωσε η μητέρα της, με την οποία καλλιέργησε μια πολύ στενή σχέση. Ζώντας στη γερμανο-πολωνική συνοριακή περιοχή, παρακολούθησε ένα γερμανόφωνο δημοτικό σχολείο (1937-1941) και στη συνέχεια ένα σχολείο στο Μικουλτσίτσε, κοντά στο Ζάμπζε (1941-1944), και εντάχθηκε ένα πολωνόφωνο λύκειο, όπου εγγράφηκε το 1950. Χάρη σε μια υποτροφία, στη συνέχεια σπούδασε ιστορία στο Πανεπιστήμιο Λένιν στο Καζάν της ΕΣΣΔ. Απέκτησε το μεταπτυχιακό της το 1955, με μια διατριβή στην αρχαία ιστορία.