cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κυβερνεία της Σαουδικής Αραβίας
Οι 13 επαρχίες της Σαουδική Αραβίας υποδιαιρούνται σε 118 κυβερνεία (αραβικά: محافظات, μουαφαζάτ, ενικός μουαφαζά). Με τη σειρά τους τα κυβερνεία υποδιαιρούνται σε υποκυβερνεία (μαρακίζ, ενικός μαρκάζ).
Οι πρωτεύουσες των επαρχιών εμφανίζονται με μαύρα γράμματα.
Διοικητική μορφή
Τα κυβερνεία είναι η δεύτερη μορφή διοικητικής διαίρεσης στη Σαουδική Αραβία μετά τις 13 επαρχίες της.
Ανατολική επαρχία
Η ανατολική επαρχία διαιρείται σε 11 κυβερνεία:
Βόρεια σύνορα
Τα Βόρεια σύνορα υποδιαιρούνται σε 3 κυβερνεία:
Κασίμ
Το Κασίμ υποδιαιρείται σε 10 κυβερνεία.
Μαδίνα
Η Μαδίνα υποδιαιρείται σε 7 κυβερνεία:
Μάκα
Η Μάκα υποδιαιρείται σε 12 κυβερνεία:
Νατζράν
Η Νατζράν υποδιαιρείται σε 4 κυβερνεία:
Ριάντ
Το Ριάντ υποδιαιρείται σε 20 κυβερνεία και ένα υποκυβερνείο:
Τζιζάν
Η Τζιζάν υποδιαιρείται σε 14 κυβερνεία:
Χαΐλ
Η Χαΐλ υποδιαιρείται σε 4 κυβερνεία:
Δρόγων της Βρετάνης
Ο Δρόγων της Βρετάνης (πέθανε το 958) ήταν κόμης του Βαν, Κόμης της Νάντης και Δούκας της Βρετάνης (952 - 958), γιος και διάδοχος του Αλαίν Β΄ της Βρετάνης. Την εποχή που ανέβηκε στον θρόνο ήταν ακόμα ανήλικος, την αντιβασιλεία ανέλαβαν o θείος του Κόμης Θεοβάλδος Α΄ του Μπλουά, ο κόμης του Ρεν Ιουδικαέλ Βερεγγάριος και ο θετός του πατέρας Κόμης Φούλκων Β΄ του Ανζού. Το "Χρονικό της Νάντης" αναφέρει ότι ο Δρόγων δολοφονήθηκε υπό τις διαταγές του Φούλκωνος Β΄ του Ανζού.
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες της Βρετάνης
Ίμρε Κέρτες
Ο Ίμρε Κέρτες (Imre Kertész, 9 Νοεμβρίου 1929 - 31 Μαρτίου 2016) ήταν Ούγγρος συγγραφέας εβραϊκής καταγωγής, επιζών του Ολοκαυτώματος, που βραβεύτηκε με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 2002 καθώς με το έργο του «αναδεικνύει την εύθραυστη ατομική εμπειρία απέναντι στη βάρβαρη αυθαιρεσία της ιστορίας».
Βιογραφία
Ο Κέρτες γεννήθηκε το 1929 στη Βουδαπέστη. Το 1944, σε ηλικία 14 ετών, συνελήφθη και στάλθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς και αργότερα στο Μπούχενβαλντ. Μετά την απελευθέρωση, ο Κέρτες εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε μια εφημερίδα, αλλά απολύθηκε το 1951 μετά την επικράτηση του κομμουνιστικού καθεστώτος. Έζησε πολλά χρόνια στη Γερμανία, όπου εργάστηκε ως μεταφραστής (μετέφρασε στα ουγγρικά έργα των Φρόυντ, Νίτσε, Χόφμανσταλ, Σνίτσλερ, Βίντγκενσταϊν κ.ά.). Προς τα τέλη της δεκαετίας του 1980 άρχισε να ξαναγράφει και να εκδίδει μυθιστορήματα. Έζησε στο Βερολίνο, ωστόσο συνέχισε να γράφει στα ουγγρικά και να συνεργάζεται με εκδοτικούς οίκους της Ουγγαρίας.
Το έργο του
Το έργο του Το μυθιστόρημα ενός ανθρώπου δίχως πεπρωμένο (1975), στο οποίο περιγράφεται η εμπειρία ενός δεκαπεντάχρονου παιδιού στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, ορισμένοι υποστήριξαν ότι είναι αυτοβιογραφικό, ο ίδιος όμως το αρνήθηκε, αν και είναι εμπνευσμένο από τα προσωπικά του βιώματα. Το βιβλίο αυτό χαρακτηρίστηκε από Γερμανούς κριτικούς ως ένα από τα σημαντικότερα βιβλία του αιώνα μας και έκανε γνωστό τον Κέρτες.
Άλλα έργα του, που μεταφράστηκαν και στα Ελληνικά: Το φιάσκο (1988), Η αγγλική σημαία (1990), Καντίς για ένα αγέννητο παιδί (1990), Ημερολόγιο της γαλέρας (1992), Εγώ, ένας άλλος (1997), Εκκαθάριση, Φάκελος Κ. Εξέδωσε επίσης συλλογές δοκιμίων (Το Ολοκαύτωμα ως πολιτισμός (1993) και Η εξόριστη γλώσσα (2001)) και έγραψε ένα μυθιστορηματικό ημερολόγιο σε δύο μέρη που καλύπτει τις περιόδους από το 1961 έως το 1991 και το από το 1991 μέχρι το 1995.
Βραβεύσεις
Τον Οκτώβριο του 2002 βραβεύτηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας για το σύνολο του έργου του. Σύμφωνα με την Σουηδική Ακαδημία, ο Ίμρε Κέρτες «εξερευνά τις πιθανότητες του να συνεχίσει κανείς να ζει και να σκέφτεται ως άτομο σε μια εποχή που η υποταγή του ανθρώπου σε κοινωνικές δυνάμεις γίνεται ολοκληρωτική». Για τον Κέρτες, το Άουσβιτς αποτελεί την απόλυτη αλήθεια σχετικά με την ανθρώπινη εξαθλίωση στην σύγχρονη εποχή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ούγγροι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Ούγγροι μεταφραστές Κατηγορία:Εβραίοι λογοτέχνες Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Λογοτεχνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Βραβείου Χέρντερ
Πρόεδρος του Κράτους του Ισραήλ
Εκλογή
thumb|right|Το προεδρικό γραφείο, όπως ήταν το 2007. Ο Πρόεδρος εκλέγεται από μυστική ψηφοφορία μεταξύ των μελών της Κνέσετ, δηλαδή του ισραηλινού κοινοβουλίου. Στην αρχική ψηφοφορία απαιτείται απόλυτη πλειοψηφία. Αν κανένας υποψήφιος δεν λάβει απόλυτη πλειοψηφία σε τρεις συνεχόμενες ψηφοφορίες, τότε αρκεί μία απλή πλειοψηφία για την εκλογή. Αφού λήξει η επταετής θητεία ενός προέδρου, το ίδιο πρόσωπο δεν μπορεί να εκλεγεί για δεύτερη θητεία, ούτε συνεχόμενη, ούτε σε κάποια άλλη στιγμή στο μέλλον Μέχρι και πρόσφατα, η θητεία ήταν πενταετής και το ίδιο πρόσωπο μπορoύσε να υπηρετήσει μέχρι και δύο θητείες.
Η πρώτη προεδρική εκλογή στην ιστορία του Κράτους του Ισραήλ έλαβε χώρα στις 16 Φεβρουαρίου 1949 και νικητής ήταν ο Χαΐμ Βάιτσμαν. Η δεύτερη έγινε το 1951, επειδή τότε η προεδρική θητεία ήταν συνδεδεμένη με τη διάρκεια του κοινοβουλίου και η πρώτη Κνέσετ διήρκεσε μόλις δύο έτη. Η τρίτη εκλογή έλαβε χώρα το 1952, εξαιτίας του θανάτου του Βάιτσμαν στις 9 Νοεμβρίου 1952.
Από τότε, εκλογές για Πρόεδρο έγιναν στο Ισραήλ τα έτη 1957, 1962, 1963 (μετά τον θάνατο του Γιτζάκ Μπεν-Τσβι), 1968, 1973, 1978, 1983, 1988, 1993, 1998, 2000, 2007, 2014 και 2021. Οι έξι από τις εκλογές (αυτές των ετών 1951, 1957, 1962, 1968, 1978 και 1988) έγιναν με έναν μοναδικό υποψήφιο.
Εξουσίες
Οι εξουσίες του Προέδρου του Ισραήλ είναι γενικώς ισοδύναμες με αυτές των αρχηγών του κράτους σε άλλες προεδρευόμενες κοινοβουλευτικές δημοκρατίες και ορίζονται σε γενικές γραμμές από τον Βασικό Νόμο για την Προεδρία, που ψηφίσθηκε το 1964. Ο Βασικός Νόμος για την Κυβέρνηση περιέχει επίσης εδάφια για τις εξουσίες σε αναφορά με την κυβέρνηση. Ο Πρόεδρος υπογράφει κάθε νόμο (με εξαίρεση αυτούς που αφορούν τις εξουσίες του), καθώς και διεθνείς ή διμερείς συνθήκες που εγκρίνονται από το κοινοβούλιο. Σε αυτόν επίσης δίνουν τα διαπιστευτήριά τους οι νέοι πρέσβεις ή διπλωματικοί αντιπρόσωποι ξένων χωρών. Ο Πρόεδρος διορίζει τον Διοικητή της Τράπεζας του Ισραήλ, τον Γενικό Ελεγκτή (State Comptroller of Israel) μετά από σύσταση επιτροπής της Κνέσετ, μέλη του Συμβουλίου Ανώτερης Εκπαιδεύσεως, το Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο, την Αρχή Επανεντάξεως Κρατουμένων, το Ανώτατο Ραββινικό Συμβούλιο, τη διοίκηση του Ιδρύματος Wolf, τον πρόεδρο του Μαγκέν Νταβίντ Αντόμ (αντίστοιχου του Ερυθρού Σταυρού των χριστιανικών κρατών), τον πρόεδρο της Ακαδημίας Επιστημών και Ανθρωπιστικών Σπουδών και, τελετουργικά, τον Πρωθυπουργό. Ο Πρόεδρος έχει επίσης την εξουσία να απονείμει χάρη ή να μετατρέψει τις ποινές τόσο πολιτών, όσο και στρατιωτικών. Διορίζει επίσης τους δικαστές του Ανωτάτου Δικαστηρίου του Ισραήλ και άλλων δικαστηρίων, μετά την επιλογή τους από την Επιτροπή Δικαστικών Επιλογών.
Επιπροσθέτως, η παράγραφος 29a του Βασικού Νόμου για την Κυβέρνηση αναφέρει ότι ο Πρόεδρος είναι υποχρεωμένος να συναινεί στη διάλυση της Κνέσετ μετά από αίτημα του Πρωθυπουργού όταν η κυβέρνηση έχει χάσει την πλειοψηφία στο κοινοβούλιο.
Οι προεδρικές εξουσίες ασκούνται συνήθως με βάση συστάσεις των αρμόδιων υπουργών της κυβερνήσεως.
Στην πράξη, ο σημαντικότερος ρόλος ρόλος του Προέδρου του Ισραήλ είναι ότι βοηθά στη διαδικασία του σχηματισμού κυβερνήσεως. Καθώς ο ισραηλινός εκλογικός νόμος καθιστά σχεδόν αδύνατο για ένα κόμμα να κυβερνήσει μόνο του, ο Πρόεδρος διαβουλεύεται με τους αρχηγούς των κομμάτων, ώστε να βρεθεί ποια συνεργασία είναι πιθανότερο να αποσπάσει μία πλειοψηφία στην Κνέσετ.
Εθιμικά καθήκοντα
Ο Πρόεδρος του Κράτους του Ισραήλ απονέμει ετησίως το Βραβείο Ισραήλ και το Βραβείο Βολφ. Επίσης, είναι ο κύριος ομιλητής στις εναρκτήριες συνεδριάσεις των συνόδων της Κνέσετ, καθώς και στις ετήσιες επίσημες τελετές για τις Γιομ Χαζικαρόν και Γιομ χα-Σοά.
Η προέλευση των μέχρι σήμερα Προέδρων
Οι περισσότεροι Προέδροι του Ισραήλ υπήρξαν αναμεμιγμένοι στην ενεργό πολιτική ή (πριν την ίδρυση του κράτους) σε σιωνιστικές δραστηριότητες πριν εκλεγούν. Ορισμένοι είχαν διακριθεί σε άλλα πεδία, π.χ. ο Χαΐμ Βάιτσμαν ήταν χημικός με ερευνητικό έργο και ιδρυτής του Ινστιτούτου Επιστήμης Βάιτσμαν στο Ρεχοβότ, ενώ ο Ζαλμάν Σαζάρ ήταν συγγραφέας, ποιητής και δημοσιογράφος.
Και οι 4 πρώτοι Πρόεδροι είχαν γεννηθεί στην τότε Ρωσική Αυτοκρατορία, όπως και άλλοι πολιτικοί στις πρώτες δεκαετίες του Κράτους του Ισραήλ. Ο πρώτος που γεννήθηκε στην περιοχή (και ο πρώτος με σεφαρδιτικό υπόβαθρο) ήταν ο Γιτζάκ Ναβόν. Ο πρώτος Πρόεδρος με δυτικοευρωπαϊκή προέλευση ήταν ο Χαΐμ Χέρτσογκ, από το Μπέλφαστ. Ο πρώτος Πρόεδρος με μιζραχικό υπόβαθρο ήταν ο Μοσέ Κατσάβ, που γεννήθηκε στο Ιράν.
Πολιτικός προσανατολισμός
Το σύνολο των Ισραηλινών Προέδρων από τον Γιτζάκ Μπεν-Τσβι μέχρι τον Εζέρ Βάιτσμαν ήταν μέλη ή προσκείμενοι στο Εργατικό Κόμμα και τα προκάτοχά του σχήματα, και θεωρούντο πολιτικώς μετριοπαθείς. Ο Κατσάβ υπήρξε ο πρώτος Πρόεδρος που προερχόταν από το Λικούντ.
Αγώνες σφαιροβολίας στην αρχαία Σπάρτη
Στην αρχαία Σπάρτη διοργανώνονταν ετήσιοι αγώνες σφαιροβολίας.
Οι ομάδες που έπαιρναν μέρος λέγονταν σφαιρείς και ήταν εκπρόσωποι των λεγόμενων ωβών, δηλαδή των τοπικών οικογενειών και ήταν οι εξής: και ίσως οι Η λέξη «σφαιρείς» χρησιμοποιείται και από τον Παυσανία σε μια πρόταση, «έστι δε άγαλμα αρχαίον Ηρακλέους, ω θύουσιν οι σφαιρείς». Επιγραφές που βρέθηκαν στη Σπάρτη και φιλοξενούνται στο εκεί αρχαιολογικό μουσείο μαρτυρούν για τις νίκες των ομάδων:
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της αρχαίας Σπάρτης Σφαιροβολια Σπαρτη Σπαρτη
Αδελφότητα «Η Χρυσοπηγή»
Η αδελφότητα «η Χρυσοπηγή» ήταν ουσιαστικά χριστιανική αδελφότητα με έδρα το Συνοδικό Μοναστήρι της Παναγίας της «Χρυσοπηγής» στο Καπανδρίτι. Μέλη της αδελφότητας υπήρξαν οι Χριστόδουλος Παρασκευαΐδης, Καλλίνικος Καρούσος, Αμβρόσιος Λενής, Ευσέβιος Πιστολής και άλλοι. Από τον θάνατο του Χριστόδουλου βρίσκεται σε μαρασμό και είναι ουσιαστικά διαλυμένη.
Ιστορικό
Το 1957 ο Χρήστος Παρασκευαΐδης ήταν ψάλτης στην Αγία Ζώνη Κυψέλης και εκεί συνάντησε τον τότε διάκονο Καλλίνικο Καρούσο (μετέπειτα Μητροπολίτη Πειραιώς), ο οποίος λειτουργούσε στον ίδιο ναό. Εκείνος του γνώρισε τον Αθανάσιο Λενή (μετέπειτα Μητροπολίτη Καλαβρύτων Αμβρόσιο). Το 1958 οι τρεις ίδρυσαν τη μοναστική αδελφότητα «Η Χρυσοπηγή».
Το 1961 εγκαταστάθηκαν και οι τρεις στη Μονή Βαρλαάμ των Μετεώρων, της οποίας ορίστηκε ηγούμενος ο Καλλίνικος. Μετά από παραμονή δύο ετών στη μονή, οι τρεις κληρικοί επέστρεψαν στην Αθήνα λόγω διαμάχης που ξέσπασε μεταξύ αυτών και του επιχώριου μητροπολίτη Τρίκκης και Σταγών Διονυσίου. Ο Μητροπολίτης Τρίκκης και Σταγών Διονύσιος, κατηγόρησε την Αδελφότητα ότι διασπάθισε όλες τις οικονομίες της μονής (περίπου 1 εκατ. δραχμές). Ειδικά για τον Χριστόδουλο, ο Μητροπολίτης παραπονιόταν ότι η συμπεριφορά του υπήρξε «αχαρακτήριστος προς Επίσκοπον κείραντα αυτόν μοναχόν και χειροτονήσαντα διάκονον».
Το 1973 οι Καλλίνικος Καρούσος, Αμβρόσιος Λενής και Χριστόδουλος Παρασκευαΐδης ίδρυσαν τη Μονή Παναγίας «Χρυσοπηγής», της οποίας ο Καλλίνικος ορίστηκε ηγούμενος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χριστιανικές οργανώσεις
Πολιτικός
thumb|250px|Η [[G20|ομάδα των είκοσι (G20).]] Ο πολιτικός είναι ο άνθρωπος αυτός, ο οποίος ασχολείται με την πολιτική.
Στις δυτικές Δημοκρατίες ο όρος περιορίζεται σε αυτούς που κατέχουν κάποια θέση στη Δημόσια Διοίκηση και έχουν εκλεγεί για το σκοπό αυτό μέσα από τη διαδικασία αυτών των εκλογών. Πέντε τέτοιου είδους θέσεις (ή ρόλοι) είναι ο Δήμαρχος, ο Βουλευτής, ο Υπουργός, ο Πρωθυπουργός και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας.
Ταυτότητα
Οι πολιτικοί είναι άνθρωποι που είναι πολιτικά δραστήριοι, ειδικά στην κομματική πολιτική. Οι θέσεις κυμαίνονται από τα τοπικά αξιώματα έως εκτελεστικά, νομοθετικά και δικαστικά αξιώματα περιφερειακών και εθνικών κυβερνήσεων. Κάποιοι εκλεγμένοι αξιωματικοί επιβολής του νόμου, όπως οι σερίφηδες, θεωρούνται πολιτικοί.
Μέσα ενημέρωσης και ρητορική
Οι πολιτικοί είναι γνωστοί για τη ρητορική τους σε ομιλίες ή διαφημίσεις υπέρ των εκστρατειών τους. Είναι ιδιαίτερα γνωστοί για τη χρήση κοινών θεμάτων που τους επιτρέπουν να αναπτύξουν τις πολιτικές τους θέσεις με όρους εξοικειωμένους με τους ψηφοφόρους. Οι πολιτικοί κατ 'ανάγκη γίνονται έμπειροι χρήστες των μέσων ενημέρωσης. Για σκοπούς διαφήμισης, τον 19ο αιώνα οι πολιτικοί χρησιμοποίησαν εφημερίδες, περιοδικά και φυλλάδια, καθώς και αφίσες. Τον 20ο αιώνα, αυτό μεταφέρθηκε στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση, με τις τηλεοπτικές διαφημίσεις να είναι το ακριβότερο μέρος μιας προεκλογικής εκστρατείας. Στον 21ο αιώνα, ασχολούνται όλο και περισσότερο με τα κοινωνικά μέσα με βάση το Διαδίκτυο και τα έξυπνα τηλέφωνα.
Σταδιοδρομίες
Οι Ματότσι και Μέρλο υποστηρίζουν ότι υπάρχουν δύο κύριες οδοί σταδιοδρομίας οι οποίες συνήθως ακολουθούνται από τους πολιτικούς στις σύγχρονες δημοκρατίες. Πρώτα έρχονται οι πολιτικοί σταδιοδρομίας. Αυτοί είναι οι πολιτικοί που εργάζονται στον πολιτικό τομέα μέχρι τη συνταξιοδότησή τους. Δεύτεροι είναι οι "πολιτικοί σταδιοδρομίστες". Αυτοί είναι πολιτικοί που κερδίζουν τη φήμη της εμπειρίας στον έλεγχο ορισμένων γραφειοκρατιών και έπειτα εγκατελείπουν την πολιτική για μια καλοπληρωμένη σταδιοδρομία στον ιδιωτικό τομέα χρησιμοποιώντας τις πολιτικές επαφές τους.
Χαρακτηριστικά
Πολλοί μελετητές έχουν μελετήσει τα χαρακτηριστικά των πολιτικών, συγκρίνοντας τους σε τοπικό και εθνικό επίπεδο, συγκρίνοντας τους σε πιο φιλελεύθερους ή πιο συντηρητικούς και συγκρίνοντας τους σε πιο επιτυχημένους και λιγότερο επιτυχημένους σε εκλογικό επίπεδο. Τα τελευταία χρόνια, έχει υπάρξει ιδιαίτερη προσοχή στη διακεκριμένη σταδιοδρομία των γυναικών πολιτικών. Για παράδειγμα, υπάρχουν μελέτες του μοντέλου "Σουπερμάδρε" (Υπερμητέρα) στη λατινοαμερικανική πολιτική.
Πολλοί πολιτικοί έχουν την ικανότητα να θυμούνται χιλιάδες ονόματα και πρόσωπα. Επίσης, έχουν την ικανότητα να κάνουν προσωπικά ανέκδοτα σχετικά με τις εκλογικές περιφέρειες τους. Αυτό είναι πλεονέκτημα στην δουλειά τους, όπως είναι το ύψος 2 μέτρων για ένα παίκτη της καλαθοσφαίρισης. Οι πρόεδροι των Ηνωμένων Πολιτειών Τζορτζ Μπους και Μπιλ Κλίντον ήταν γνωστοί για τις μνήμες τους.
Κριτική
Πολλοί επικριτές επιτίθενται στους πολιτικούς επειδή δεν έρχονται σε επαφή με το κοινό. Οι περιοχές τριβής περιλαμβάνουν τον τρόπο με τον οποίο μιλάνε οι πολιτικοί, ο οποίος έχει περιγραφεί ως υπερβολικά επίσημος και γεμάτος με πολλές ευφημιστικές και μεταφορικές εκφράσεις. Αυτό είναι κοινά αντιληπτό ως μια προσπάθεια "σκοτεινιάσματος, παραπλάνησης και σύγχυσης".
Στη λαϊκή εικόνα, οι πολιτικοί θεωρούνται ως ανίδεοι, εγωιστές, ανίκανοι και διεφθαρμένοι, παίρνοντας χρήματα σε αντάλλαγμα για αγαθά ή υπηρεσίες, αντί να εργάζονται για το ευρύ κοινό. Σε πολλές χώρες, θεωρούνται ως οι "πιο μισητοί επαγγελματίες".
Επειδή πολλοί πρώην πολιτικοί αποχώρησαν επειδή δεν μπορούσαν να αντέξουν την ηγεσία στην πολιτική, αυτό δίνει τροφή για κριτική σκέψη με επικριτές να επικρίνουν εκείνους που παραμένουν πολιτικοί για έλλειψη κριτικής σκέψης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομικά επαγγέλματα Κατηγορία:Θέσεις εξουσίας
PZL P.24
Το PZL P.24 ήταν ένα Πολωνικό αεροσκάφος, που σχεδιάστηκε στα μέσα του ’30 στο εργοστάσιο PZL στη Βαρσοβία. Εξήχθη σε πολλές χώρες αλλά δεν χρησιμοποιήθηκε από την Πολωνία.
Ανάπτυξη
Το PZL P.24 αναπτύχθηκε ως εξαγωγική έκδοση του Πολωνικού καταδιωκτικού PZL P.11, ενός ολομεταλλικού αεροσκάφους με πτέρυγες γλάρου, που σχεδίασε ο Zygmunt Puławski. Το P.11, χρησιμοποιούσε το Βρετανικό αεροκινητήρα Bristol Mercury, που κατασκευάζονταν με άδεια στην Πολωνία, αλλά δεν επιτρέπονταν η εξαγωγή του. Έτσι, η Γαλλική εταιρία Gnome-Rhone πρότεινε την εγκατάσταση των δικών της κινητήρων στο αεροσκάφος για εξαγωγές. Το πρώτο πρωτότυπο, βασισμένο στο P.11a και με κινητήρα Gnome-Rhone 14Kds των 760 hp, πέταξε το Μάιο του 1933. Το δεύτερο πρωτότυπο, που ονομάστηκε «Super P.24», επέτυχε την κορυφαία παγκόσμια επίδοση ταχύτητας για καταδιωκτικό με αστεροειδή κινητήρα (414 km/h). Το τρίτο, με ισχυρότερο κινητήρα 14Kfs, ονομάστηκε «Super P.24bis» και παρουσιάστηκε το 1934 στο Σαλόνι Αεροπορίας στο Παρίσι, όπου προκάλεσε έντονο ενδιαφέρον.
Στο μεταξύ, ένας νέος τύπος του P.11, το P.11c, αναπτύχθηκε για την Πολωνική Αεροπορία. Είχε νέα βελτιωμένη άτρακτο και ο αεροκινητήρας είχε χαμηλώσει για να προσφέρει καλύτερο οπτικό πεδίο στον πιλότο. Οι αλλαγές αυτές εφαρμόστηκαν και στο νέο πρωτότυπο του P.24, που πέταξε στα 1936. Αυτό, υιοθέτησε ολόκληρο το ουραίο τμήμα της ατράκτου του P.11c, που συμπληρώνονταν από τον κινητήρα Gnome-Rhone 14Kfs των 930 hp. Ήταν η πρώτη έκδοση που μπήκε σε παραγωγή κι έφερε τον κωδικό P.24A, οπλισμένο με δύο πυροβόλα των 20 mm και δύο πολυβόλα. Παρόμοιες εκδόσεις ήταν το P.24B, οπλισμένο με 4 πολυβόλα και το P.24C οπλισμένο με 4 πολυβόλα και δύο βόμβες των 50 kg.
Η έκδοση P.24D αναπτύχθηκε για την Ουγγαρία αλλά δεν ολοκληρώθηκε, αφού η Ουγγαρία αποφάσισε να μην αγοράσει P.24 και προτίμησε τελικά το Fiat CR.32. Η επόμενη έκδοση, το P.24E, παρήχθη με άδεια στη Ρουμανία από την IAR, με την επωνυμία IAR P.24E.
Οι τελευταίες εκδόσεις παραγωγής ήταν τα P.24F και P.24G, που άρχισαν να παράγονται από το 1937, με τον ισχυρότερο κινητήρα Gnome-Rhone 14N07 των 970 hp. Το P.24F ήταν οπλισμένο με 4 πολυβόλα, το P.24G με δύο πυροβόλα των 20 mm και δύο πολυβόλα, ενώ αμφότερα μπορούσαν να φέρουν βόμβες.
Επιχειρησιακή ιστορία
Αν και ήταν καλύτερο καταδιωκτικό από το P.11c, το P.24, 100% ακριβότερο από το P.11c, δεν αγοράστηκε από την Πολωνική Αεροπορία, που προτίμησε να περιμένει εις μάτην για το νέο χαμηλοπτέρυγο PZL.50 Jastrząb. Όταν κατέστη σαφές πως το PZL.50 δε θα ήταν έτοιμο εγκαίρως για να αντιμετωπίσει μια Γερμανική επίθεση, αμφότερα τα P.11 και P.24 εξετάστηκαν για παραγωγή. Ωστόσο, ο πόλεμος διέκοψε αυτά τα σχέδια. Ως αποτέλεσμα, κανένα P.24 δεν πολέμησε κατά την εισβολή στην Πολωνία το 1939. Στο εξωτερικό όμως το αεροσκάφος είχε μεγαλύτερη επιτυχία.
Τεχνική περιγραφή
Το αεροσκάφος ήταν συμβατικό στο σχεδιάγραμμα, ολομεταλλικό, με τις πτέρυγες στην υψηλή θέση. Το σχήμα των πτερύγων του ακολουθούσε τη γραμμή των φτερών γλάρου και λέπταιναν κοντά στην άτρακτο για να προσφέρουν καλύτερο οπτικό πεδίο στον πιλότο. Ήταν μια επινόηση του Zygmunt Pulawski και έγινε γνωστή σε όλο τον κόσμο ως η «Πολωνική πτέρυγα». Το κουβούκλιο ήταν κλειστό (εκτός από τα πρωτότυπα). Μια εσωτερική δεξαμενή καυσίμων των 360 lit στην άτρακτο, μπορούσε να απορριφθεί σε περίπτωση πυρκαγιάς. Διέθετε συμβατικό σύστημα προσγείωσης, με σταθερούς κύριους τροχούς και ουραίο ολισθητήρα.
Ο οπλισμός συνδύαζε πυροβόλα Oerlikon FF των 20 mm και πολυβόλα Colt-Browning στις πτέρυγες.
Τα P.24A και B μπορούσαν να φέρουν 4 βόμβες των 12,5 kg, ενώ τα P.24C, F και G μπορούσαν να φέρουν 2 βόμβες των 50 kg.
Χρήστες
thumb|right|Ελληνικό PZL P.24 F/G, 1940
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Ιστορικά αεροσκάφη Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας Κατηγορία:Μαχητικά αεροσκάφη
Ρεάλ Μπέτις Μπαλονθέστο
H Ρεάλ Μπέτις Μπαλονθέστο Α.Α.Ε. (ισπανικά: Real Betis Baloncesto S.A.D.), γνωστή ως Coosur Ρεάλ Μπέτις για λόγους χορηγίας, είναι επαγγελματικός σύλλογος καλαθοσφαίρισης, με έδρα τη Σεβίλλη. Η ομάδα συμμετέχει στην Liga ACB. Παίζει τους εντός έδρας αγώνες της στο γήπεδο Σαν Πάμπλο.
Ιστορία
Το 1996 και το 1999, ο σύλλογος τερμάτισε δεύτερος στο πρωτάθλημα, χάνοντας και τις δύο φορές στους τελικούς με 0–3 από τη Μπαρτσελόνα.
Το 2011, η Σεβίγια έχασε στον τελικό του Eurocup 2010-11, που διεξήχθη στο Τρεβίζο της Ιταλίας, εναντίον της Ούνικς Καζάν.
Στις 21 Ιουλίου 2016, η Μπαλονθέστο Σεβίγια και η Ρεάλ Μπέτις συμφώνησαν σε μία σύμπραξη για να βοηθήσουν την ποδοσφαιρική ομάδα να λύσει τα οικονομικά προβλήματα της ομάδας καλαθοσφαίρισης. Η ομάδα θα ονομαζόταν Real Betis Energía Plus ως αποτέλεσμα της συμφωνίας και ενός νέου χορηγού. Στις 31 Δεκεμβρίου 2016, η Ρεάλ Μπέτις συμφώνησε την αγορά του 99,99% των μετοχών του συλλόγου και την εφάρμοσε στις 12 Ιανουαρίου 2017.
Το 2017, ο σύλλογος υποβιβάστηκε από την Liga ACB για πρώτη φορά στην ιστορία του, αλλά παρέμεινε στο πρωτάθλημα ύστερα από την εφαρμογή των προληπτικών μέτρων της δικαστικής απαίτησης του συλλόγου της Ανδαλουσίας μετά την αλλαγή των απαιτήσεων για ένταξη στην ACB κατά τη διάρκεια της pre-season. Ωστόσο, ο σύλλογος υποβιβάστηκε ξανά την επόμενη σεζόν μετά από μια πολύ κακή χρονιά με μόνο επτά νίκες σε 34 αγώνες, τερματίζοντας στην τελευταία θέση του πρωταθλήματος.
Ντόλιανι (Μπίχατς)
Το Ντόλιανι (σερβικά κυριλλικά: Дољани) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του εδάφους της Πόλεως του Μπίχατς, εντός του Καντονιού της Ούνα-Σάνα και εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, δεν αριθμούσε κανέναν κάτοικο.
Ράφτης (νησίδα)
Το άγαλμα στην κορυφή πιθανώς να συμβολίζει τη θεά Ρέα. Στο συγκεκριμένο άγαλμα, απουσιάζουν τα χέρια, τα πόδια και το κεφάλι. Παλαιότερα, θεωρούσαν ότι στην κορυφή είναι ένας ράφτης, πράγμα που από τι φαίνεται δεν ισχύει. Είναι φτιαγμένο από μάρμαρο Πεντέλης, έχει ύψος 2,35 μέτρα.
Ρεάλ Μπέτις Μπαλονθέστο
Ιστορία
Στις 6 Σεπτεμβρίου 2018, ο σύλλογος ενέκρινε ομόφωνα να λάβει τα απαραίτητα μέτρα για να λάβει τη σχετική εξουσιοδότηση από τον ισπανικό βασιλικό οίκο για να αλλάξει το όνομά του σε Ρεάλ Μπέτις Μπαλονθέστο Α.Α.Ε. Αυτή η αλλαγή εγκρίθηκε τελικά στις 15 Δεκεμβρίου 2018.
Ντόλιανι (Μπίχατς)
Ιστορία
Τον Ιούνιο του 1858, ξέσπασε η Πρώτη Εξέγερση του Πέτσιγια στο Κνέσπολιε, η οποία, στη συνέχεια, επεκτάθηκε στη Μπόσανσκα Κραΐνα, ενώ, στις 4 Ιουλίου, μάχη έλαβε χώρα εντός του χωριού, κατά την διάρκεια της οποίας 100 Τούρκοι σκοτώθηκαν από Σέρβους εξεγερθέντες.
Ράφτης (νησίδα)
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μαρκόπουλου Μεσογαίας Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες Κατηγορία:Νησιά Αιγαίου Πελάγους
Ντόλιανι (Μπίχατς)
Κατανομή του πληθυσμού ανά εθνότητα (1991)
Το 1991, το χωριό αριθμούσε 154 κατοίκους, οι οποίοι ήσαν όλοι τους Σέρβοι,.
Ρεάλ Μπέτις Μπαλονθέστο
Ονομασίες χορηγίας
Από το 1987 έως το 2014, ο σύλλογος χρηματοδοτήθηκε από την Caja San Fernando, μετονομάστηκε το 2007 ως Cajasol και ως Banca Cívica χρόνια αργότερα.
Ντόλιανι (Μπίχατς)
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Μπίχατς Κατηγορία:Οικισμοί του Μπίχατς με σερβική πληθυσμιακή πλειοψηφία
Ρεάλ Μπέτις Μπαλονθέστο
Ατομικά βραβεία
Πολυτιμότερος Παίκτης ACB
Νικητής Διαγωνισμού Τριπόντων ACB
Νικητής Διαγωνισμού Καρφωμάτων ACB
Πρώτη Ομάδα All-EuroCup
Δεύτερη Ομάδα All-EuroCup
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1987 Κατηγορία:Σύλλογοι καλαθοσφαίρισης στην Ανδαλουσία Κατηγορία:Ρεάλ Μπέτις Μπαλονθέτο
Τάλως (μυθολογία)
Ο Τάλως ήταν μυθικός φύλακας της Κρήτης. Ήταν γιγάντιος, ανθρωπόμορφος και με σώμα από χαλκό. Θεωρείται το πρώτο ρομπότ, που κατασκευάστηκε ποτέ ή δημιουργήθηκε από τη φαντασία.
Σύμφωνα με τη μυθολογία
Σχετικά με την προέλευσή του, υπάρχουν διαφορετικές εκδοχές. Η πιο γνωστή, από τον Απολλόδωρο, λέει πως τον κατασκεύασε ο θεός Ήφαιστος και τον χάρισε στον βασιλιά Μίνωα, για να φυλάει την Κρήτη. Ο Πλάτων τον θεωρεί υπαρκτό πρόσωπο, αδελφό του Ραδάμανθυ. Ο Απολλώνιος ο Ρόδιος αναφέρει ότι ήταν δώρο του Δία στην Ευρώπη, η οποία μετά τον χάρισε στο γιο της Μίνωα. Μεταγενέστερα ο Ι. Κακριδής, βασιζόμενος στο ότι ο Ησύχιος γράφει πως  σήμαινε ήλιος (ενώ Ταλαιός είναι το όνομα του Δία) στην Κρήτη και με βάση και άλλα στοιχεία, εκφράζει την άποψη ότι ήταν ηλιακή θεότητα που αργότερα μεταπλάστηκε σε ήρωα.
Ο Τάλως κατά τον Πλάτωνα ήταν επιφορτισμένος με το καθήκον να επιτηρεί την εφαρμογή των νόμων στην Κρήτη, κουβαλώντας τους μαζί του γραμμένους σε χάλκινες πλάκες. Οι περισσότερες πηγές αναφέρουν ότι ήταν άγρυπνος φύλακας της Κρήτης, που γύριζε τις ακτές του νησιού τρεις φορές τη μέρα. Κατά άλλους ήταν φτερωτός και το καθήκον αυτό το εκτελούσε πετώντας. Κρατούσε σε απόσταση τα άγνωστα πλοία, που πλησίαζαν την Κρήτη πετώντας τους τεράστιες πέτρες. Αν οι άγνωστοι είχαν ήδη αποβιβαστεί, τους έκαιγε με την ανάσα του ή πυράκτωνε το χάλκινο σώμα του σε κάποια φωτιά, τους αγκάλιαζε σφιχτά πάνω του κι έτσι τους έκαιγε.
Το τέλος του Τάλω ήρθε όταν συναντήθηκε με τους Αργοναύτες, που γύριζαν από την Κολχίδα. Θέλοντας να δέσουν οι Αργοναύτες στο νησί αντιμετώπισαν τον γίγαντα, που τους κρατούσε σε απόσταση ρίχνοντας βράχους πάνω στην «Αργώ». Τότε η Μήδεια, που ταξίδευε μαζί τους, μάγεψε με τα λόγια της τον Τάλω, υποσχόμενή του αθανασία, κι έτσι μπόρεσε η Μήδεια να του αφαιρέσει το καρφί στη φτέρνα του, που έκλεινε τη μια και μοναδική φλέβα, που διέτρεχε όλο το κορμί του και περιείχε ιχώρ, ένα θεϊκό υγρό αντί για αίμα, θανατώνοντάς τον. Σύμφωνα με άλλη παραλλαγή η Μήδεια εξόντωσε τον Τάλω βάζοντάς του μανία. Άλλη εκδοχή αναφέρει ότι τον σκότωσε ο πατέρας του Φιλοκτήτη, Ποίας, χτυπώντας τον με βέλος στο ίδιο μοναδικό αδύνατο σημείο του.
Ερμηνεία
Ο Τάλως ήταν αρχικά ηλιακός θεός, που ξέπεσε σε απλό ήρωα. Αυτό συνάγεται από τη σύνδεση του ήρωα με το χαλκό και τη φωτιά και από την περιοδική του περιπλάνηση σε όλη την Κρήτη, που υποδηλώνει την εναλλαγή των εποχών του έτους. Η σχέση του με τον ήλιο διαφαίνεται από την ιδιότητα του κριτή και του ελεγκτή για την πιστή εφαρμογή των νόμων στην Κρήτη. Ο ήλιος θεωρείται ο δίκαιος κριτής, που επιτηρεί και κρίνει από ψηλά τις πράξεις των ανθρώπων. Επίσης, αυτό προκύπτει και από το τέλος του ήρωα, ο οποίος πεθαίνει από τη Μήδεια, που ήταν εγγονή του Ήλιου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ταλως Κατηγορία:Όντα της ελληνικής μυθολογίας
Αλμπέρτο Τζακομέττι
Ο Αλμπέρτο Τζακομέττι (Alberto Giacometti, 10 Οκτωβρίου 1901 - 11 Ιανουαρίου 1966) ήταν Ελβετός γλύπτης και ζωγράφος που από το 1922 και μετά εγκαταστάθηκε στο Παρίσι.
Η ζωή του
Γιος εμπρεσιονιστή ζωγράφου, ο Τζακομέττι έδειξε από πολύ νωρίς τις καλλιτεχνικές του τάσεις. Στα 13 του χρόνια φιλοτεχνούσε ήδη προτομές (ιδιαίτερα του αδελφού του Ντιέγκο, που υπήρξε σε όλη του τη ζωή το πιο πιστό μοντέλο του). Πίστευε ακράδαντα ότι το σχέδιο είναι η βάση των πάντων. Εργαζόταν αδιάκοπα, πειραματιζόμενος σε διάφορες κατευθύνσεις.
Ο Τζακομέττι ανήκει στους σημαντικότερους γλύπτες του 20ου αιώνα. Το έργο του χαρακτηρίζεται από στοιχεία του κυβισμού, του σουρεαλισμού και των φιλοσοφικών αναζητήσεων του υπαρξισμού και της ανθρώπινης φύσης (conditio humana).
Η στροφή στο ανθρώπινο σώμα και πρόσωπο σημειώνεται το 1935, όταν σταμάτησε να ασχολείται με τον σουρεαλισμό και αφοσιώθηκε στις "Συνθέσεις με Φιγούρες", ενώ γύρω στο 1940 κατέληξε στις διάσημες φιγούρες του, σχεδόν σκελετώδεις, με τα μακριά πόδια, τον περιορισμένο κορμό και το μικρό κεφάλι. Σχεδόν εξαϋλωμένες. "Βυθίζοντας τα δάκτυλά μου στον γύψο, αναζητώ κάτω από το δέρμα τα οστά, το κρανίο, τους σπονδύλους, το ανθρώπινο σώμα αποφλοιωμένο", έλεγε. Οι φιγούρες αυτές δεν ξεπερνούσαν σε μέγεθος τα 7 εκ. Ο Τζακομέττι ήθελε να αντικατοπτρίζουν την απόσταση που έβλεπε να υπάρχει μεταξύ του καλλιτέχνη και του μοντέλου του.
Την μεταπολεμική περίοδο δημιούργησε τα πιο γνωστά έργα του. Τα πολύ μεγάλα και λεπτά αγάλματα ενσωμάτωσαν μια νέα εμπειρία του Τζακομέττι: την διαφορά που αναγνώρισε ανάμεσα στην μέχρι τότε οπτική του ίδιου και αυτής του κινηματογράφου και της φωτογραφίας.
Μέσω της υποκειμενικής οπτικής εμπειρίας δημιούργησε την πλαστική απεικόνιση όχι ως σωματική απομίμηση, αλλά ως φαντασιακή εικόνα σε έναν ταυτόχρονα πραγματικό και φαντασιακό, απτό αλλά και μη προσβάσιμο χώρο.
Ο Αλμπέρτο Τζακομέττι πέθανε στις 11 Ιανουαρίου του 1966 σε ηλικία 65 χρόνων. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ο Τζακομέττι θύμιζε όλο και περισσότερο τις πολύ λεπτές, οστεώδεις φιγούρες που σκάλιζε στον πηλό ή στον ορείχαλκο. Έργα του βρίσκονται σε όλα τα μεγάλα μουσεία του κόσμου καθώς και σε ιδιωτικές συλλογές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελβετοί γλύπτες Κατηγορία:Ελβετοί ζωγράφοι
Ιστορικός Κύκλος
Οι Κύκλοι των Βασιλέων, επίσης γνωστοί ως οι Κύκλοι Βασιλέων ή ο Ιστορικός Κύκλος είναι το σώμα της Παλαιάς και Μεσαιωνικής Ιρλανδικής λογοτεχνίας. Περιέχουν ιστορίες των μυθικών βασιλέων της Ιρλανδίας, για παράδειγμα Κόρμακ μακ Αιρτ, Νίαλ των Εννέα Ομήρων, Ίογκαν Μορ, Κόναλ Κορκ, Γκουαίαρ Αίντνε μακ Κολμαίν, Ντίαρμαιτ μακ Σέρμπαιλ, Λουγκαίντ μακ Κον, Κον των Εκατό Μαχών, Λόεγκαιρ μακ Νιλ, Κρίμθαν μακ Φινταίγκ, και Μπράιαν Μπόρου.
Ήταν μέρος του καθήκοντος των μεσαιωνικών Ιρλανδών βάρδων, ή των ποιητών της αυλής, να καταγράφουν την ιστορία της οικογένειας και της γενεαλογίας του βασιλιά που υπηρετούσαν. Αυτό που έκαναν στα ποιήματα ήταν να συνδυάσουν το μυθολογικό και το ιστορικό σε ένα μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό. Η μορφή των ιστοριών που προέκυψαν έχει γίνει γνωστή ως ο Ιστορικός Κύκλος, ή πιο σωστά Κύκλοι, καθώς υπάρχει ένας αριθμός ανεξάρτητων ομαδιποιήσεων.
Οι βασιλείς που περιλαμβάνονται εκτείνονται από τον σχεδόν ολότελα μυθολογικό Λαμπραίντ Λινγκσίτς, ο οποίος κατά ισχυρισμούς έγινε Υψηλός Βασιλιάς της Ιρλανδίας γύρω στο 431 π.Χ., μέρχι τον εξ ολόκληρου ιστορικό Μπράιαν Μπόρου. Ωστόσο, η μεγαλύτερη δόξα του Ιστορικού Κύκλου είναι το Buile Shuibhne (Το Παραλήρημα του Σουίνι), ένα 12ου αιώνα παραμύθι ειπομένο σε στίχους και πεζό λόγο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιρλανδική μυθολογία
Κατηγορία:Μυθολογία-επέκταση
Mitologia_irlandzka
Νεύρα (1919)
Το Nerven (γερμ.), Νεύρα, σπασμένα νεύρα) είναι εξπρεσιονιστικό κινηματογραφικό έργο του βωβού κινηματογράφου του μεσοπολέμου σε σκηνοθεσία και σενάριο του αυστριακού Ρόμπερτ Ράινερτ.
Πλοκή
Το έργο τοποθετείται στη γενική αναταραχή των συνεχόμενων επαναστατικών γεγονότων, κυρίως στο Μόναχο που συνέβαιναν το 1918-1919 στη Γερμανία. Μας διηγείται την ιστορία διαφόρων χαρακτηριστικών προσώπων, με πρωταγωνιστές τον οραματιστή διδάσκαλο Ιωάννη και τον νευρικά κλονισμένο πολιτικό και βιομήχανο Ρόλοφ. Ο Ρόλοφ παρεξηγώντας τις υπεκφυγές της συζύγου του, κατηγορεί τον διδάσκαλο Ιωάννη για μοιχεία. Η υπόθεση αυτή εξυπηρετεί τα πολιτικά συμφέροντα της άρχουσας τάξης, αφού ο Ιωάννης είναι φλογερός επαναστατικός ρήτορας με σημαντική δραστηριότητα. Η υπόθεση φτάνει στα δικαστήρια και ο Ιωάννης καταδικάζεται σε φυλάκιση. Οι οπαδοί του Ιωάννη διαδηλώνουν για την αθώωσή του. Παράλληλα ο Ρόλοφ ανακαλύπτει το σφάλμα του και αυτοκαταγγέλλει την κατά λάθος ψευδορκία του. Ο Ιωάννης αθωώνεται, ενώ ο Ρόλοφ που συνεχώς πλήττεται από τύψεις αυτοκτονεί με τη βοήθεια του Ιωάννη. Ο Ιωάννης χάνει την οραματική του δύναμη, ενώ η αδερφή του, η τυφλή Μάργια παίρνει τον ρόλο του και διαδίδει τις ιδέες του Ιωάννη, ο οποίος τώρα είναι αντίθετος και ανακαλεί. Ο Ιωάννης και η Ελίζαμπετ, χήρα του Ρόλοφ που κρυφά αγαπιούνταν, παντρεύονται, αλλά η Ελίζαμπετ θα τον εγκαταλείψει για να πάει καλογριά σε μοναστήρι. Ο Ιωάννης την ακολουθεί και την πείθει να επιστρέψει. Τελικά οι δυο τους θα εγκαταλείψουν τον πολιτισμό καταφεύγοντας ως πρωτόγονοι άνθρωποι στην παρθένα φύση σε κάποιο άγριο ορεινό τοπίο.
Σχόλια για την ταινία
Η ταινία του έργου είχε αρχικά συνολικό μήκος 2637 μέτρα. Κατόπιν λογοκρισίας ένα χρόνο αργότερα είχε 2059 μέτρα, ενώ σήμερα διασώζονται μόνο 1643 μέτρα, από τα οποία λείπουν σκηνές από διαδηλώσεις και ξυλοδαρμούς στους δρόμους. Στην ταινία του ο Ράινερτ περιγράφει την εκρηκτική κατάσταση του μεσοπολέμου, όπως την είχαν δημιουργήσει οι επιπτώσεις του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Σύμφωνα με τη γνώμη του είχε ξεσπάσει μια επιδημία νευρικού κλονισμού, η οποία επέβαλε στους ανθρώπους να ενεργούν υστερικά και παράλογα, κάνοντας κακό στους εαυτούς τους και στο περιβάλλον τους. Το αποτέλεσμα ήταν οι συνεχείς έντονες αναταραχές, η πείνα, οι πολιτικο-κοινωνικοί αγώνες που μάστιζαν την επικράτεια.
Τα έργο του αυτό ήταν τόσο φορτισμένο, που οι θεατές κατέρρεαν από την απόγνωση κατά τη διάρκεια της προβολής, ή και κατόπιν ημερών και κατέληγαν στο νοσοκομείο. Τελικά η προβολή του έργου απαγορεύτηκε.
Λουίζα Μαουντμπάττεν
Η Λουίζα Μαουντμπάττεν (αγγλικά: Louise Mountbatten, 13 Ιουλίου 1889 - 7 Μαρτίου 1965) ήταν βασίλισσα της Σουηδίας και δεύτερη σύζυγος του Γουσταύου ΣΤ΄ Αδόλφου της Σουηδίας.
Πρώιμα χρόνια
150px|thumb|left|Η Λουίζα σε πορτραίτο. Η Λουίζα Αλεξάνδρα Μαρία Ειρήνη γεννήθηκε στην Χαϊδελβέργη του Μεγάλου Δουκάτου της Έσσης της Γερμανίας και ήταν το δεύτερο παιδί του Λουδοβίκου του Μπάττενμπεργκ, αξιωματικού του αγγλικού πολεμικού ναυτικού και μετέπειτα ναυάρχου του στόλου, και της Βικτωρίας της Έσσης και του Ρήνου, εγγονής της Βικτωρίας του Ηνωμένου Βασιλείου.
Το 1909 αρνήθηκε να παντρευτεί τον Εμμανουήλ Β΄ της Πορτογαλίας ενώ διατηρούσε σχέσεις με τον Αλεξάντερ Στιούαρτ-Χιλ, έναν Σκωτσέζο ζωγράφο, με τον οποίο χώρισε λόγω των διαφορετικών σεξουαλικών τάσεών του. Στις 3 Νοεμβρίου του 1923 παντρεύτηκε τον χήρο Γουσταύο ΣΤ΄ Αδόλφο της Σουηδίας στο Βασιλικό Παρεκκλήσι του Ανακτόρου του Αγίου Ιακώβου στο Λονδίνο. Στις 30 Μαΐου 1925 γέννησε ένα κοριτσάκι, το οποίο πέθανε αμέσως λόγω της αδυναμίας του πλακούντα της να το αναθρέψει σωστά.
Απεβίωσε στις 7 Μαρτίου του 1965 στο νοσοκομείο του Σαιντ Γκαίραν της Στοκχόλμης και ενταφιάστηκε στο βασιλικό κοιμητήριο στη Στοκχόλμη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Μπερναντότ Κατηγορία:Βασίλισσες της Σουηδίας Κατηγορία:Οίκος του Μπάττενμπεργκ Κατηγορία:Διάδοχοι της Σουηδίας Κατηγορία:Δούκισσες της Σουηδίας
Νεότουρκοι
250px|right|thumb|Ταχυδρομικό δελτάριο των Νεότουρκων στα ελληνικά.
Με τον όρο Νεότουρκοι (τουρκικά: Jön Türkler και Genç Türkler) εννοείται το τουρκικό εθνικιστικό κόμμα «Ένωση και Πρόοδος» της μεταρρύθμισης που ξεκίνησε στην τουρκοκρατούμενη τότε Θεσσαλονίκη το 1908. Στα συμφραζόμενα του όρου Νεότουρκοι εντάσσονται αξιωματικοί, πολιτικοί, αστοί και διανοούμενοι, οι οποίοι ξεσηκώθηκαν για την επαναφορά του Συντάγματος του 1876, υιοθετώντας το σύνθημα Ελευθερία (Hurriyet), Ισότητα (Musavat) και Δικαιοσύνη (Adalet). Βασικοί στόχοι του κινήματος ήταν η κατάλυση της απολυταρχίας του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β' και η εγκαθίδρυση ενός εκσυγχρονισμένου κράτους στο ευρωπαϊκό πρότυπο, που θα μπορούσε να διατηρήσει την εδαφική ακεραιότητα της αυτοκρατορίας, καθώς και να αντισταθεί στις επεμβάσεις των Μεγάλων Δυνάμεων. Το κίνημα των Νεοτούρκων υπήρξε, συνέχεια του κινήματος των Νεο-οθωμανιστών του 1876.
Πολιτική
Το νεοτουρκικό κίνημα του 1908 με τις αρχικά φιλελεύθερες επαγγελίες του στάθηκε αφορμή να τερματιστεί ο Μακεδονικός Αγώνας και η δράση των Ελλήνων αξιωματικών. Η Ελληνική κυβέρνηση ανακάλεσε τον Ιούνιο του 1908 όσους αξιωματικούς βρίσκονταν ακόμα στη Μακεδονία και τους απέσπασε, ώσπου να τοποθετηθούν σε κανονικές μονάδες, στο «Ειδικό Γραφείο Εθνικής Δράσεως». Ο Αλέξανδρος Μαζαράκης σημειώνει: «Όλοι όσοι επανήλθαμεν εκ Μακεδονίας, μετά την κατάπαυσιν του εκεί αγώνος, εφέρομεν μαζί μας την πεποίθησιν, ότι πολύ ταχέως ο αγών επικρατήσεως μεταξύ των Βαλκανικών λαών, ο προς στιγμήν ανασταλείς και ο αγών κατά των Νεοτούρκων θα εξελίσσετο εις πόλεμον και ότι αλλοίμονο εις τήν Ελλάδα αν τήν εύρισκε ο πόλεμος αυτός ασθενή στρατιωτικώς...»
Οι Νεότουρκοι επιχείρησαν να εκτουρκίσουν όλους τους πληθυσμούς του ευρωπαϊκού τμήματος της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Η πολιτική αυτή πρωτοδιατυπώθηκε ρητώς κατά το πρώτο ανοιχτό Συνέδριο του Κόμματος Ένωση και Πρόοδος, που έλαβε χώρα στην Θεσσαλονίκη τον Σεπτέμβριο-Οκτώβριο του 1911. Εκεί αναγγέλθηκαν πολιτικές αφοπλισμού των Χριστιανών, απαγόρευσης αγοράς ακίνητης περιουσίας, μετεγκαταστάσεως Μουσουλμανικών πληθυσμών και πλήρους εξοθωμανισμού όλων των Τούρκων υπηκόων, διά της πειθούς ή διά της βίας. Υπό την πίεση του κινήματος τα χριστιανικά έθνη των βαλκανίων προετοίμασαν από κοινού αγώνα κατά των Τούρκων. Αρχικά, σε αρκετές περιπτώσεις οι Νεότουρκοι προσπάθησαν να προσεταιριστούν τους βαλκανικούς λαούς και ιδίως τους Έλληνες, τις αντάρτικες ομάδες των οποίων χρησιμοποίησαν συχνά, ώστε να διασχίζουν με ασφάλεια τη Μακεδονία. Οι διαβαλκανικές προστριβές της περιόδου, ήταν επίσης η κατάλληλη ευκαιρία για την εφαρμογή μιας πολύπλοκης εξωτερικής πολιτικής, στόχος της οποίας υπήρξε η ενίσχυση της βαλκανικής έριδας, μέσω μιας υποθετικής προστασίας σε περίπτωση επικείμενης εισβολής κατά βαλκανικής χώρας από μία άλλη. . Στη συνέχεια όμως, βλέποντας ότι η ολοκληρωτική επικράτηση του Ελληνισμού στη Μακεδονία απειλούσε ακόμη και την Τουρκική παρουσία, επέδειξαν ιδιαίτερα ευνοϊκή στάση απέναντι στο Βουλγαρικό Κομιτάτο, επιτρέποντας βιαιότητες κατά Ελληνικών πληθυσμών, που προκάλεσαν την εκ νέου Ελληνική αντάρτικη δράση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτική ιστορία της Τουρκίας Κατηγορία:Ιστορία της Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Μεταρρυθμίσεις στην Οθωμανική Αυτοκρατορία Κατηγορία:Πολιτικά κινήματα στην Τουρκία Κατηγορία:Γενοκτονία των Αρμενίων Κατηγορία:Μισελληνισμός
Ρούσκιο
Το Ρούσκιο είναι βουνό της Αχαΐας. Το υψηλότερο σημείο του βρίσκεται σε υψόμετρο 1.457 μέτρων.
Τοποθεσία
Ο κύριος όγκος του βουνού εκτείνεται στην ενδοχώρα της Αχαΐας, ανατολικά του όρους Μπαρμπάς και του Κερυνίτη ποταμού, βόρεια των βουνών Σκεπαστό και Προφήτης Ηλίας, και δυτικά του φαραγγιού που σχηματίζει ο Βουραϊκός ποταμός, αποτελώντας παράλληλα το διοικητικό όριο στην περιοχή τόσο μεταξύ των νεοπαγών «καλλικρατικών» δήμων Αιγιαλείας και Καλαβρύτων όσο και των κατηργημένων πλέον «καποδιστριακών» δήμων και νυν δημοτικών ενοτήτων Αιγίου, Διακοπτού και Καλαβρύτων αντίστοιχα. Βόρειά του βρίσκεται η περιοχή της Αιγιαλείας και στα νότιά του η ευρύτερη περιοχή των Καλαβρύτων.
Στις βόρειες παρυφές του βρίσκονται τα χωριά Άγιος Ανδρέας, Μαμουσιά και Σταυριά και στις νότιες το χωριό της Βιλιβίνας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουνά της Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων Κατηγορία:Δήμος Αιγίου Κατηγορία:Δήμος Διακοπτού
Συμφωνία της Βαβυλώνας
Η Συμφωνία της Βαβυλώνας (323 π.Χ.) ήταν η πρώτη διαίρεση της αυτοκρατορίας του Μεγάλου Αλεξάνδρου ανάμεσα στους στρατηγούς του και πήρε το όνομά της από την πόλη της Βαβυλώνας, εκεί που έγινε η συμφωνία, αμέσως μετά το θάνατο του Αλεξάνδρου. Οι στρατηγοί, αλλά και ο στρατός όρισαν βασιλέα τον ετεροθαλή αδελφό του Αλέξανδρου Φίλιππο τον Αρριδαίο, ο οποίος υπολειπόταν πνευματικά. Αντιβασιλέας ονομάστηκε ο Περδίκκας. Εν τω μεταξύ, οι στρατηγοί του Αλεξάνδρου ονομάστηκαν σατράπες των διαφόρων περιοχών της αυτοκρατορίας του, ενώ διοικητές των μακρινότερων επαρχιών της Ασίας στην Ανατολή, παρέμειναν αυτοί που είχε ορίσει ο Αλέξανδρος. Η συμφωνία για τον διαμοιρασμό των σατραπειών από τους διαδόχους του Μεγάλου Αλεξάνδρου τροποποιήθηκε δυο χρόνια αργότερα, το 321 π.Χ., στην Συμφωνία του Τριπαραδείσου.
Πηγές
Οι κυριότερες ολοκληρωμένες πηγές για τη συμφωνία που έγινε στη Βαβυλώνα, είναι: Στο κεφάλαιο: «Περδίκκου παράληψις τῆς κατὰ τὴν βασιλείαν ἐπιμελείας καὶ διαίρεσις τῶν σατραπειῶν.»
«τῶν δὲ σωματοφυλάκων ἀποχωρησάντων ἐκ τῆς Βαβυλῶνος καὶ παρασκευαζομένων εἰς πόλεμον οἱ χαριέστατοι τῶν ἀνδρῶν ἔπεισαν αὐτοὺς ὁμονοῆσαι. εὐθὺ δὲ βασιλέα κατέστησαν τὸν Φιλίππου υἱὸν Ἀρριδαῖον καὶ μετωνόμασαν Φίλιππον, ἐπιμελητὴν δὲ τῆς βασιλείας Περδίκκαν, ᾧ καὶ ὁ βασιλεὺς τὸν δακτύλιον τελευτῶν δεδώκει, τοὺς δὲ ἀξιολογωτάτους τῶν φίλων καὶ σωματοφυλάκων παραλαβεῖν τὰς σατραπείας καὶ ὑπακούειν τῷ τε βασιλεῖ καὶ τῷ Περδίκκᾳ.
οὗτος δὲ παραλαβὼν τὴν τῶν ὅλων ἡγεμονίαν καὶ συνεδρεύσας μετὰ τῶν ἡγεμόνων Πτολεμαίῳ μὲν τῷ Λάγου τὴν Αἴγυπτον ἔδωκεν, Λαομέδοντι δὲ τῷ Μιτυληναίῳ Συρίαν, Φιλώτᾳ δὲ Κιλικίαν καὶ Πίθωνι μὲν Μηδίαν, Εὐμενεῖ δὲ Παφλαγονίαν καὶ Καππαδοκίαν καὶ πάσας τὰς συνοριζούσας ταύταις χώρας, ἃς Ἀλέξανδρος οὐκ ἐπῆλθεν ἐκκλεισθεὶς ὑπὸ τῶν καιρῶν, ὅτε διεπολέμει πρὸς Δαρεῖον, Ἀντιγόνῳ δὲ Παμφυλίαν καὶ Λυκίαν καὶ τὴν μεγάλην καλουμένην Φρυγίαν, μετὰ δὲ ταῦτα Κασάνδρῳ μὲν Καρίαν, Μελεάγρῳ δὲ Λυδίαν, Λεοννάτῳ δὲ τὴν ἐφ᾽ Ἑλλησπόντῳ Φρυγίαν. αὗται μὲν οὖν αἱ σατραπεῖαι τοῦτον τὸν τρόπον ἐμερίσθησαν. κατὰ δὲ τὴν Εὐρώπην Λυσιμάχῳ μὲν ἐδόθη Θρᾴκη καὶ τὰ συνορίζοντα τῶν ἐθνῶν παρὰ τὴν Ποντικὴν θάλασσαν, ἡ δὲ Μακεδονία καὶ τὰ πλησιόχωρα τῶν ἐθνῶν Ἀντιπάτρῳ προσωρίσθη. τὰς δὲ κατὰ τὴν Ασίαν παραλελειμμένας σατραπείας ἔδοξε μὴ κινεῖν, ἀλλ᾽ ἐᾶν ὑπὸ τοὺς αὐτοὺς ἡγεμόνας τεταγμένας: ὁμοίως δὲ καὶ Ταξίλην καὶ Πῶρον κυρίους εἶναι τῶν ἰδίων βασιλειῶν, καθάπερ αὐτὸς Ἀλέξανδρος ἦν τεταχώς. τούτων δὲ τὴν συνορίζουσαν σατραπείαν τοῖς περὶ Ταξίλην βασιλεῦσι συνεχώρησε: τὴν δὲ παρὰ τὸν Καύκασον κειμένην, ὀνομαζομένην δὲ Παροπανισαδῶν προσώρισεν Ὀξυάρτῃ τῷ Βακτριανῷ βασιλεῖ, οὗ τὴν θυγατέρα Ῥωξάνην γεγαμηκὼς ἦν Ἀλέξανδρος. καὶ Σιβυρτίῳ μὲν ἔδωκεν Ἀραχωσίαν καὶ Κεδρωσίαν, Στασάνορι δὲ τῷ Σολίῳ τὴν Ἀρίαν καὶ Δραγγινήν, Φιλίππῳ δὲ προσώρισε Βακτριανὴν καὶ Σογδιανήν, Φραταφέρνῃ δὲ Παρθυαίαν καὶ Ὑρκανίαν καὶ Πευκέστῃ μὲν Περσίδα, Τληπολέμῳ δὲ Καρμανίαν, Ἀτροπάτῃ δὲ Μηδίαν, Ἄρχωνι δὲ τὴν Βαβυλωνίαν, Ἀρκεσιλάῳ δὲ Μεσοποταμίαν. Σέλευκον δ᾽ ἔταξεν ἐπὶ τὴν ἱππαρχίαν τῶν ἑταίρων, οὖσαν ἐπιφανεστάτην» .
Η διανομή των σατραπειών
Η διανομή των επαρχιών και αξιωμάτων του κράτους που ακολούθησε τον θάνατο του Αλεξάνδρου, συγκριτικά ανά ιστορικό και ανά συμφωνία στον παρακάτω πίνακα, όπου παρατίθεται και η επόμενη Συμφωνία του Τριπαραδείσου:
Αναφορές
Κατηγορία:Διάδοχοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου
Σκηνές από έναν γάμο
Σκηνές από έναν γάμο (Scener ur ett äktenskap, 1973) είναι ταινία και τηλεοπτική σειρά σε σενάριο και σκηνοθεσία του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν.
Η ταινία του Μπέργκμαν είναι η ιστορία αγάπης ενός ζευγαριού σε έξι επεισόδια. Η ταινία γυρίστηκε σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα - μόνο σε τέσσερις μήνες, θεωρείται όμως μια από τις κεντρικές στη φιλμογραφία του Σουηδού σκηνοθέτη. Ήταν τόσο συνεπαρμένος με τη ιστορία του Γιόχαν και της Μαριάννας (τους οποίους έπαιξαν οι αγαπημένοι του ηθοποιοί - Έρλαντ Γιόζεφσον και Λιβ Ούλμαν), που στο τέλος της κινηματογραφικής καριέρας του σκηνοθέτησε και γύρισε τη "Σαραμπάντα" (Saraband, 2003), όπου μας δείχνει τη ζωή τους μετά από πολλά χρόνια.
Αρχικά γυρίστηκε και προβλήθηκε η τηλεοπτική σειρά (Απρίλιος - Μάιος 1973) και μετά από ένα χρόνο βγήκε η ταινία στη βάση της σειράς (Σεπτέμβριος 1974).
Όπως και πολλές άλλες ταινίες του Μπέργκμαν, οι "Σκηνές από έναν γάμο" γυρίστηκε στο στυλ των λεγόμενων ταινιών δωματίου. Μόνο στη αρχή της ταινίας εμφανίζονται οι ήρωες της Μπίμπι Άντερσον, του Γιαν Μάλμσε και της Ανίτας Βαλ. Το υπόλοιπο χρόνο παρατηρούμε στην οθόνη μόνο τη Μαριάννα και το Γιόχαν.
Υπόθεση
Μια μέρα όμως καταλαβαίνουν ότι κάτι τους διαφεύγει. Ένα βράδυ υποδέχονται ένα φιλικό ζευγάρι που βρίσκεται στα πρόθυρα του διαζυγίου που σαν να τους δείχνει τη μελλοντική προοπτική τους.
Στη τελευταία σκηνή της ταινίας βλέπουμε τη Μαριάννα και τον Γιόχαν, ξαναπαντρεμένους και τους δύο, χρησιμοποιώντας την απουσία των συζύγων τους να συναντιούνται κρυφά στο εξοχικό των φίλων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σουηδικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1973 Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ίνγκμαρ Μπέργκμαν Κατηγορία:Σουηδόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Σουηδία
Πρωτίστως εμμονική ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή
Η πρωτίστως εμμονική ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή, γνωστή και ως καθαρή ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή, είναι μια λιγότερο γνωστή εκδήλωση της ΙΨΔ. Για τα άτομα με καθαρή ΙΨΔ υπάρχουν λιγότεροι παρατηρήσιμοι καταναγκασμοί σε σύγκριση με αυτούς που παρατηρούνται συνήθως στην τυπική μορφή ΙΨΔ (έλεγχος, μέτρηση, πλύσιμο χεριών κ.λπ.). Αντ' αυτού, η διαταραχή εκδηλώνεται κυρίως μέσα από επαναλαμβανόμενες νοητικές πράξεις, αποφυγή συγκεκριμένων σκέψεων και υπερβολικό μηρυκασμό. Η καθαρή ΙΨΔ παίρνει τη μορφή παρεμβατικών σκέψεων, που συνήθως σχετίζονται με ανησυχητικές, σεξουαλικές ή βίαιες θεματικές, όπως ο φόβος να κάνουμε κάτι ακατάλληλο ή παρορμητικό.
Σύμφωνα με το DSM-5, «Οι ιδεοψυχαναγκαστικές και οι συναφείς διαταραχές διαφέρουν από τις κανονιστικές ενασχολήσεις και τελετουργίες, επειδή είναι υπερβολικές ή επιμένουν πέραν του κατάλληλου χρονικού διαστήματος για την ανάπτυξή τους. Η διάκριση μεταξύ της παρουσίας υποκλινικών συμπτωμάτων και μιας κλινικής διαταραχής απαιτεί αξιολόγηση πολλών παραγόντων, συμπεριλαμβανομένου του επιπέδου δυσφορίας του ατόμου και της επίδρασής τους στη λειτουργικότητά του»
Παρουσίαση
Η καθαρή ΙΨΔ έχει ονομαστεί «μία από τις πιο οδυνηρές και προκλητικές μορφές ΙΨΔ». Τα άτομα με αυτή τη μορφή ΙΨΔ έχουν αγχώδεις και ανεπιθύμητες σκέψεις συχνά και οι σκέψεις συνήθως επικεντρώνονται στον φόβο ότι μπορεί να κάνουν κάτι εντελώς ασυνήθιστο για τον εαυτό τους, κάτι δυνητικά καταστρεπτικό στον εαυτό τους ή τους άλλους.
Η φύση και ο τύπος της καθαρής ΙΨΔ ποικίλλει πολύ, αλλά ο κοινός παρονομαστής για όσους την αντιμετωπίζουν είναι η εμφάνιση ενοχλητικών, παρεμβατικών σκέψεων ή ερωτήσεων, ανεπιθύμητων ή ακατάλληλων νοητικών εικόνων ή τρομακτικών παρορμήσεων που προκαλούν έντονο άγχος, επειδή αντίκεινται σε θρησκευτικές πεποιθήσεις, ηθικά ή κοινωνικά πρότυπα. Οι φόβοι που σχετίζονται με την καθαρή ΙΨΔ τείνουν να είναι κατά πολύ προσωπικοί και τρομακτικοί για τον ασθενή σε σύγκριση με τους φόβους ενός ατόμου με την παραδοσιακή ΙΨΔ. Οι φόβοι της καθαρής ΙΨΔ συνήθως εστιάζονται σε σενάρια αυτοκαταστροφής που ο ασθενής πιστεύει ότι θα καταστρέψουν τη ζωή του ή των ανθρώπων γύρω του. Ένα παράδειγμα αυτής της διαφοράς είναι ότι ένα άτομο με παραδοσιακή ΙΨΔ μπορεί να ανησυχεί υπερβολικά είτε για την ασφάλεια είτε για την καθαριότητα, ενώ κάποιος με καθαρή ΙΨΔ μπορεί να φοβάται ότι έχει υποστεί μια ριζική αλλαγή στη σεξουαλικότητά του (π.χ. μπορεί να έχει γίνει παιδόφιλος), ότι μπορεί να είναι δολοφόνος, ή ότι μπορεί να προκαλέσει οποιαδήποτε μορφή βλάβης σε ένα αγαπημένο πρόσωπο ή σε ένα αθώο άτομο ή στον εαυτό του, ή ότι θα τρελαθεί.
Θα αντιληφθεί ότι αυτοί οι φόβοι είναι απίθανοι ή ακόμα και αδύνατοι, αλλά το άγχος που θα αισθανθεί θα κάνει την εμμονή να φαίνεται αληθινή και ουσιαστική. Ενώ εκείνοι που δεν έχουν καθαρή ΙΨΔ μπορεί απλά να αντιμετωπίζουν παράξενες, παρεμβατικές σκέψεις ή παρορμήσεις ως ασήμαντες και ως μέρος μιας φυσιολογικής διακύμανσης στον ανθρώπινο νου. Ένα άτομο με καθαρή ΙΨΔ θα ανταποκριθεί με έντονη ανησυχία που ακολουθείται από έντονη προσπάθεια να εξουδετερώσει τη σκέψη ή να αποφύγει να έχει ξανά αυτήν τη σκέψη.
Οι εμμονές συχνά αναφορούν τα εξής θέματα:
Διάγνωση
Δεν υπάρχει τέτοια διάγνωση στο DSM-5, μόνο η ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή. Σύμφωνα με το DSM-5, οι καταναγκασμοί μπορεί να είναι νοητικοί, αλλά είναι πάντα επαναλαμβανόμενες ενέργειες όπως «η προσευχή, η μέτρηση, η επανάληψη λέξεων σιωπηλά». Το DSM-5 δεν έχει καμία πληροφορία ότι η αναζήτηση απάντησης για κάποια ερώτηση μπορεί να συσχετιστεί με ΙΨΔ.
Εναλλακτικές
Όσοι έχουν καθαρή ΙΨΔ μπορεί να φαίνονται φυσιολογικοί και με υψηλή λειτουργικότητα, ωστόσο περνούν πολύ χρόνο στο μηρυκασμό προσπαθώντας να λύσουν οποιαδήποτε ερώτηση που τους προκαλεί δυσφορία. Συνήθως τα άτομα με αυτού του είδους τη διαταραχή αντιμετωπίζουν σημαντικές ενοχές και άγχος. Οι μηρυκασμοί μπορεί να περιλαμβάνουν την προσπάθεια να σκεφτούν κάτι «με τον σωστό τρόπο» προκειμένου να ανακουφιστούν από αυτή τη στενοχώρια.