cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πελεκάνος Κοζάνης
Τοπωνύμια και Μνημεία
right|thumb|250px|Το παλιό σχολείο Στον κάμπο, 2 χλμ. νότια του χωριού βρίσκεται παραδοσιακό πέτρινο γεφύρι, χτισμένο το 1935 σε χείμαρρο, ονομαζόμενο «Του Φασούλη η Γούρνα». Είναι το νεώτερο γεφύρι του είδους του στη Δυτ.Μακεδονία και διατηρείται σε άψογη κατάσταση. Ο Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου ανεγέρθη το 1938. Η αρχαιότερη εκκλησία της Αγίας Παρασκευής κτίστηκε το έτος 1643. Ο Ναός του Αγίου Γεωργίου βρίκεται στην κορυφή του ομώνυμου λόφου που δεσπόζει βορείως του χωριού. Στις ανατολικές παρυφές του λόφου εκτείνεται το «Ρουμάνι», δάσος φυλλοβόλων δέντρων εκτάσεως άνω των 2.000 στρεμμάτων. Στην άκρη του δάσους ορθώνεται ο ογκώδης μονόλιθος της «Κουκουπέτρας», τοπικού τοπωνυμίου.
Κλίμα
Το κλίμα της περιοχής είναι μεταβατικό μεταξύ του μεσογειακού και του ηπειρωτικού τύπου και χαρακτηρίζεται από ψυχρούς-δριμείς και βροχερούς χειμώνες με συχνή χιονόπτωση και από θερμά-ξηρά και άνυδρα καλοκαίρια. Η σχετική υγρασία της ατμόσφαιρας είναι μικρή, με συνέπεια ευχάριστες και υγιεινές κλιματολογικές συνθήκες.
Ιστορία
Η περιοχή κατοικείται από τους προϊστορικούς χρόνους καθώς εντοπίζονται νεολιθικά λείψανα πλησίον του σημερινού οικισμού. Στην ευρύτερη περιοχή υπάρχουν τείχη και οχυρώσεις που χρονολογούνται από το 13o αιώνα π.Χ και αναβάθμιστηκαν επί Ιουστινιανού σε οχυρό αποκαλούμενο «Πέλεκον», σύμφωνα με τον ιστορικό Προκόπιο. Στην περιοχή «Βαρκό», δίπλα στον ποταμό Μύριχο, υπάρχει ρωμαϊκός οικισμός που δίνει τακτικά τροφή σε λαθρανασκαφείς.
right|thumb|250px|Το γεφύρι του ΠελεκάνουΟι πρώτοι σύγχρονοι κάτοικοι, που κατά παράδοση μετανάστευσαν από την Ήπειρο (περιοχές Φούρκας και Σουλίου) εγκαταστάθηκαν κατά φατρίες νοτιοανατολικά του σύγχρονου οικισμού, στην αριστερή όχθη του χειμαροπόταμου Μύριχου, που ξεκινάει από το Σινιάτσικο και καταλήγει στον Αλιάκμωνα. Οι Τούρκοι αποκαλούσαν τον οικισμό αυτό «Ντερέκιοϊ» (Dereköy - μτφ: Ποταμοχώρι). Εικάζεται οτι κάπου στον 17ο αιώνα, πολυάριθμες ομάδες μετακινήθηκαν στη σημερινή θέση του χωριού. Στον κατάλογο του Νεοφύτου (Κώδικας Ζωσίμα) της Μητροπόλεως Σιατίστης & Σισανίου το 1797 αναφέρεται σαν «χωρίον Πέλκα». Κατά την επανάσταση του 1821 κάτοικοι του Πελεκάνου αγωνίστηκαν κατά των Οθωμανών, με πιο αξιόλογους τον Δημήτριο και Ιωάννη Κώστα. Το 1913 (το χωριό υπάγεται στην Οθωμανική Επαρχία Ανασελίτσας) απογράφονται 664 κάτοικοι, άπαντες ελληνόφωνοι χριστιανοί ορθόδοξοι. . Μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, το χωριό μαράζωσε από τη μετανάστευση, τόσο εσωτερική (κυρίως προς Κοζάνη, Βέροια, Θεσσαλονίκη) όσο και εξωτερική (κατά βάση Σικάγο, Τορόντο, Μελβούρνη). Οι απόγονοι των Πελκιωτών διαπρέπουν σε ποικιλία επαγγελματικών κλάδων και επισκέπτονται την ιδιαίτερη πατρίδα τους στις γιορτές και κυρίως το Δεκαπενταύγουστο.
Οικονομία
Σήμερα οι λιγοστοί οικονομικά ενεργοί μόνιμοι κάτοικοι ασχολούνται κατά βάσει με τη γεωργία (αμπέλια, καπνά, σιτηρά) και την κτηνοτροφία (αιγοπρόβατα) καθώς και την παραγωγή τυροκομικών προϊόντων εξαιρετικής ποιότητας.
Η αμπελουργία είναι μια από τις ασχολίες των κατοίκων. Καλλιεργούνται περίπου 550 στρέμματα αμπελώνων στην περιοχή. Η καλλιέργεια γίνεται με τον παραδοσιακό τρόπο, με ξερικά κλήματα διαμορφωμένα σε κύπελλο, ώστε να εκτίθενται συνεχώς στην ηλιακή ακτινοβολία, που σε συνδυασμό με τη χαμηλή υγρασία αποδίδουν πρώτη ύλη εξαιρετικής ποιότητας. Οι βασικές ποικιλίες είναι το Βουλγάρικο, το Ξινόμαυρο, τα Μοσχάτα, τα Χονδρομαύρα και τα Μοσχομαύρα. Παράγεται ερυθρός ξηρός οίνος (μπρούσκο) που καταναλώνεται φρέσκος μέχρι τις αρχές της Άνοιξης, αλλά και λευκός ημίξηρος ή ημίγλυκος, που επιδέχεται παλαίωσης. Το κρασί όμως που ξεχωρίζει είναι ο «γλυκός» που παράγεται προσθέτοντας σερμπέτι και επιδέχεται μακροχρόνια παλαίωση που γίνεται σε ειδικούς ημιυπόγειους χώρους των σπιτιών (κατώγια) διαμορφωμένους να εξυπηρετούν τις ανάγκες των κατοίκων για υγιεινή και ασφαλή αποθήκευση τροφίμων, από την εποχή που δεν υπήρχε ηλεκτρισμός.
Ryder
μικρογραφία|Ένα Ford Ε-450 της Ryder|εναλλ.= μικρογραφία|Ένα φορτηγό DAF LF45 της Ryder, στο Ηνωμένο Βασίλειο|εναλλ.= Η Ryder System, Inc., ή Ryder (προφέρεται Ράιντερ) είναι Αμερικανικός πάροχος μεταφοράς και προϊόντων διαχείρισης της αλυσίδας εφοδιασμού, ιδιαίτερα γνωστή για τους στόλους φορτηγών. Η Ryder ειδικεύεται στην διαχείριση του στόλου, τη διαχείριση της αλυσίδας εφοδιασμού και την ειδικευμένη μεταφορά με συμβόλαιο. Η Δραστηριοποιείται στη Βόρεια Αμερική, το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ασία. Έχει την έδρα της στα προάστια του Μαϊάμι στη κομητεία Μαϊάμι-Ντέιντ.
Ιστορία
Η Ryder ιδρύθηκε στο Μαϊάμι το 1933 από τον Τζέιμς Ράιντερ ως εταιρεία μεταφοράς σκυροδέματος με φορτηγό, ένα Model A της Φορντ, κατασκευής 1931. Το 1938, η Ryder υπέγραψε συμφωνία μίσθωσης πέντε φορτηγών με τη Champagne Velvet Beer, αυξάνοντας τον στόλο της εταιρείας στα 20 φορτηγά. Στο επόμενο έτος, ο στόλος είχε περισσότερα από 50 φορτηγά. Αυτό οδήγησε τη Ryder να αλλάξει την εστίαση της από τη διανομή στη μίσθωση. Η Ryder αγόρασε τη Great Southern Trucking Company το 1952. Το 1955 ιδρύθηκε η Ryder System, Inc. ως αποτέλεσμα της συγχώνευσης των Great Southern και Ryder Truck Rental. Η Ryder System άρχισε να διαθέτει μετοχές το 1955. Στη δεκαετία του 1960 και του 1970, είχε επεκταθεί στην διανομή και αγορές εφοδιαστικής αλυσίδας.
Ο Τζέιμς Α. Ράιντερ, ιδρυτής και πρόεδρος, αποσύρθηκε το 1978.
Το 2008, η Ryder εξαγόρασε τρεις περιφερειακούς ανταγωνιστές: τις Pollock, Lily Transportations και Gator Leasing.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επιχειρήσεις των ΗΠΑ
Συνήθεις κατανομές
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεωρία πιθανοτήτων Κατηγορία:Κατανομές
Ζήνων Βερόνας
Ο Ζήνων Βερόνας (Zeno di Verona, 300 - 12 Απριλίου 371) ήταν χριστιανός επίσκοπος και συγγραφέας του 4ου αιώνα μ.Χ.
Ο χαρακτήρας του ως εκκλησιαστικός ομιλητής
Είναι ένας εκλαϊκευτής ηθικολόγος. Στα πλαίσια των οικοδομικών στόχων του επιμένει στο να σχολιάζει πιο πολλά πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης παρά της Καινής Διαθήκης, αλλά και αυτά ως προτυπώσεις του Ιησού. Σκιαγραφεί έναν ήπιο χιλιασμό. Ο λόγος του είναι καλλιεπής με κάποια ρυθμικότητα.
Συγγραφικό έργο
Τα ομιλητικά του κείμενα διασώζονται σε δύο συλλογές, Tractatus (πραγματεία), ή Sermones (ομιλίες). Πρόκειται για δύο βιβλία με 62και 30 ομιλίες αντίστοιχα τα οποία σχηματίσθηκαν μετά το θάνατο του Ζήνωνα από κάποιον ανώνυμο συλλογέα. 30 μόνο από αυτές είναι ολοκληρωμένες και οι άλλες ελλιπείς.
Πηγές
Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Ρωμαιοκαθολικοί επίσκοποι
Σημαία της Υπερκαυκασιανικής Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Σοβιετικής Δημοκρατίας
μικρογραφία|288x288εσ|Σημαία της Υπερκαυκασιανικής Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Σοβιετικής Δημοκρατίας Η Σημαία της Υπερκαυκασιανικής Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Σοβιετικής Δημοκρατίας (Флаг Закавка́зской СФСР, Flag Zakavkázskoj SFSR) εγκρίθηκε από τη Υπερκαυκασιανή Σοβιετική Ομοσπονδιακή Σοσιαλιστική Δημοκρατία στην δεκαετία του 1930.
Ευαγγελία Καρακώστα
Η Ευαγγελία Καρακώστα, γεννημένη στις 19 Απριλίου 1952 στο Πειραιά, είναι Ελληνίδα πολιτικός και μέλος του Ελληνικού Κοινοβουλίου.
Βιογραφία
Στις ελληνικές κοινοβουλευτικές εκλογές του Ιανουαρίου 2015 εξελέγη στο Ελληνικό Κοινοβούλιο με το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ στη εκλογική περιφέρεια Β΄ Πειραιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Πειραιά
Γεώργιος Μπαϊμπάς
Ο Γεώργιος Μπαϊμπάς (1848 - 1917) ήταν Έλληνας και ένας από τους σπουδαιότερους δημάρχους του Αγρινίου κατά το διάστημα από το 1899 έως το 1907.
Ο Γεώργιος Μπαϊμπάς ήταν γιος του εύπορου Ιωάννη Μπαϊμπά ο οποίος καταγόταν από το ορεινό χωριό Κόνισκα. Ο Γεώργιος αναδείχτηκε σε έναν από τους σημαντικότερους άνδρες της πόλης με μεγάλη περιουσία και δημοφιλία. Εκλέχτηκε δήμαρχος το 1899 και ήταν ο άνθρωπος που συνέχισε το μεγάλο έργο του σημαντικότερου έως τότε δημάρχου Μιχαήλ Μπέλλου. Συγκεκριμένα, ολοκλήρωσε τη διάνοιξη της κεντρικής κάθετης αρτηρίας της πόλης (σημερινή οδός Παπαστράτου) που είχε σχεδιαστεί και ξεκινήσει από τον Μπέλλο. Επίσης διαμόρφωσε τον σημαντικό δρόμο που ενώνει την κεντρική πλατεία της πόλης με την πλατεία των Καραπανέικων, ο οποίος φέρει σήμερα το όνομά του. Σημαντικό έργο υπήρξε και η κατασκευή τριών γεφυριών σε κεντρικά σημεία της πόλης όπου διέρχονταν εκείνη την εποχή ρέματα, ενώ ασχολήθηκε πολύ και με το θέμα της υδροδότησης. Η θητεία του θεωρείται καθοριστική για την ιστορία της πόλης αφού έκανε έργα υποδομής που βοήθησαν στην παραπέρα εξέλιξή της.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Αγρινίου
Φραν (Ντου)
Το Φραν (γαλλικά: Frasne, ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Νομός Χίου
Ο Νομός Χίου ήταν ένας από τους 51 νομούς της Ελλάδας και ανήκει στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου. Ήταν νησιωτικός νομός και περιελαμβάνε τα νησιά Χίος, που είναι το πέμπτο μεγαλύτερο σε έκταση νησί της Ελλάδας, τις Οινούσσες και τα Ψαρά.
Ο Νομός βρισκόταν στο κεντρικό-ανατολικό Αιγαίο κοντά στα παράλια της Τουρκίας, και ήταν ακριτικός νομός. Υπήρξε νομός της Ελλάδας από το 1915 έως το 2010, χωρίς να υπάρξει ουδεμία μεταβολή στην έκταση του νομού, ενώ καταργήθηκε οριστικά με το Σχέδιο Καλλικράτης το 2011 και μετονομάστηκε σε Περιφερειακή Ενότητα Χίου. Πρωτεύουσα και μοναδική πόλη του νομού ήταν η Πόλη της Χίου.
Για πλήρη κατάλογο των πόλεων και οικισμών του νομού, δείτε επίσης Διοικητική διαίρεση νομού Χίου
*
Υπουργείο Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης
Το Υπουργείο Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης δημιουργήθηκε στις 27 Ιανουαρίου του 2015, έπειτα από συγχώνευση προηγούμενων υπουργείων και υπηρεσιών, όταν στις αρμοδιότητες του Υπουργείου Εσωτερικών, προστέθηκαν αυτές των: Υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης, Δημόσιας Τάξης και Μακεδονίας-Θράκης, δημιουργώντας ένα «Υπέρ-Υπουργείο», όπως έγινε και με άλλα υπουργεία από την Κυβέρνηση Αλέξη Τσίπρα Ιανουαρίου 2015. Τον Νοέμβριο του 2016 αποσπάστηκε από το Υπουργείο η αρμοδιότητα της διοικητικής ανασυγκρότησης και συγκροτήθηκε το Υπουργείο Διοικητικής Ανασυγκρότησης με Υπουργό την Όλγα Γεροβασίλη. Έτσι, το Υπουργείο μετονομάστηκε για άλλη μια φορά σε Υπουργείο Εσωτερικών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υπουργείο Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης Εσωτερικων και Διοικητικης Ανασυγκροτησης
Φρουαντεβώ (Ντου)
Το Φρουαντεβώ (γαλλικά: Froidevaux) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Ιωάννης Μουζάλων (στρατηγός)
Ο Ιωάννης Μουζάλων ή Μπουζάλων ή Μιζάλων ή Μπιζάλων ήταν βυζαντινός πατρίκιος, στρατηγός, κυβερνήτης του Θέματος Καλαβρίας την περίοδο περ. 921 - 922.
Ο Μουζάλων ορίστηκε στρατηγός της Καλαβρίας αντικαθιστώντας τον Ευστάθιο. Η θητεία του ήταν σύντομη, δολοφονήθηκε το 922, στη διάρκεια εξέγερσης, στο Ρήγιο από τους κατώτερους αξιωματικούς του ή από πολίτη της πόλης. Αιτία της δολοοφνίας του ήταν κατά άλλους ότι σχεδίαζε να στασιάσει κατά του αυτοκράτορα, ή κατά άλλη εκδοχή αιτία ήταν η αύξηση των φόρων.
Dacia
Η Dacia (ελληνικά: Ντάτσια) είναι ρουμανική εταιρεία αυτοκινήτων. Ιδρύθηκε τον Σεπτέμβριο του 1966, με την παραγωγή οχημάτων να ξεκινάει τον Αύγουστο του 1968, και είναι ο μεγαλύτερη σε εξαγωγές εταιρεία της χώρας, με το 7,3% των συνολικών εξαγωγών το 2014. Από τον Σεπτέμβριο του 1999, αποτελεί θυγατρική της γαλλικής αυτοκινητοβιομηχανίας Renault (Ρενό) και κατασκευάζει χαμηλού κόστους αυτοκίνητα, με τεχνολογικό υπόβαθρο από μοντέλα της Renault. Έχει μεγάλη διείσδυση σε αναπτυσσόμενες χώρες, αν και υπό την ηγεσία της Ρενό έχει αρχίσει να διεκδικεί ισχυρότερη παρουσία και στα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η συνολική της ετήσια παραγωγή το 2018 έφτασε τις 335.262 αντίτυπα.
Ιστορία
300px|thumb|right|Dacia 1300 (1969 - 1979). 300px|thumb|right|Dacia 1310 του 1982. 300px|thumb|right|Dacia Sandero Stepway του 2017.
Τρέχουσα παλέτα μοντέλων
Η Dacia διαθέτει την εξής παλέτα μοντέλων στην Ελλάδα:
Κουρουνοχώρι Νάξου
Το Κουρουνοχώρι είναι χωριό της πεδινής δυτικής Νάξου σε υψόμετρο 130-170 μέτρων και έχει 105 κατοίκους (απογραφή 2011). Βρίσκεται επί του οδικού άξονα Χώρας Νάξου - Κυνιδάρου και μεταξύ των χωριών Μέλανες και Μύλους. Είναι κτισμένο σε πλευρά λόφου απέναντι από τους Μύλους.Κυρίαρχη θέση κρατεί ο Ενετικός Πύργος, το αρχοντικό των Μαυρογέννηδων, το μαρμάρινο τραπέζι με τη χαραγμένη αφιέρωση του Βασιλιά Όθωνα τα καταπράσινα περιβόλια με τα τρεχούμενα νερά και ο Ναός του Σωτήρος. Το Κουρουνοχώρι όπως και οι Μέλανες στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο μαζί και με τ΄ άλλα γύρω χωριά ήταν αγροτικοί τροφοδότες των ορεινών χωριών της Νάξου και κυρίως του Κυνιδάρου, της Κεραμωτής και της Κορώνου. Ο ιερός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος. Το 1983 ιδρύθηκε ένας κοινός πολιτιστικός σύλλογος με το χωριό Μύλοι που φέρει το όνομα "Μορφωτικός και Εξωραϊστικός σύλλογος Κουρουνοχωρίου Μύλων Νάξου. Σήμερα το Κουρουνοχώρι υπάγεται στο Δημοτικό διαμέρισμα των Μελάνων του Δήμου Νάξου. Έχει χαρακτηριστεί από το 1988 παραδοσιακός οικισμός.
Διοικητικές μεταβολές
Σήμερα, μετά τη τελευταία μεταβολή του 2010 (πρόγραμμα Καλλικράτης), αποτελεί μαζί με τους οικισμούς Άγιο Θαλέλαιο ( 106 κ.), Μέλανες ( 414 κ.) και Μύλους ( 27 κ.) την Τοπική Κοινότητα Μελάνων ( 652 κ.). Η τ.κ. Μελάνων υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Νάξου, του δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων, της περιφερειακής ενότητας Νάξου (του πρώην νομού Κυκλάδων), στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά της Νάξου
Χιονάδες Ιωαννίνων
Οι Χιονάδες ή Χιονιάδες είναι ορεινό χωριό του νομού Ιωαννίνων. Βρίσκονται σε μικρή απόσταση από τα ελληνοαλβανικά σύνορα και είναι χτισμένοι σε υψόμετρο 1.150 μέτρων στις ανατολικές πλαγιές του όρους Γράμμου και αποτελούν έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς του νομού Ιωαννίνων. Ανήκουν στα Μαστοροχώρια της Κόνιτσας.
Οι Χιονάδες υπάγονται στον δήμο Κόνιτσας (παλαιότερα Δήμος Μαστοροχωρίων) και είναι έδρα ομώνυμης κοινότητας ενώ ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 42 κάτοικοι.
Από το χωριό κατάγονται οι περίφημοι Χιονιαδίτες λαϊκοί αγιογράφοι της Ηπείρου.
Ιστορία
Ο πληθυσμός του χωριού δε φαίνεται να ξεπέρασε ποτέ τα 350-400 άτομα· ήταν από παλιά ένα από τα μικρότερα χωριά της επαρχίας Κόνιτσας. Φαίνεται πως έφθασε στην ακμή του περί τα μέσα του 19ου αιώνα. Τότε ανακαινίστηκε ο κεντρικός ναός, κατασκευάστηκε το πέτρινο γεφύρι στο χείμαρρο, λίγο πριν το χωριό, και οι Χιονιαδίτες λαϊκοί ζωγράφοι και μαραγκοί φιλοτέχνησαν πλήθος ζωγραφικών έργων και περίτεχνων ξύλινων κατασκευών σε πάμπολλα μέρη.
Οι Χιονιάδες και τα χωριά της περιοχής, φαίνεται πως δημιουργήθηκαν κάποια εποχή από ανάγκη, που επέβαλε τη συγκρότηση ενιαίας κοινότητας με συνένωση συγγενικών ομάδων, πιθανώς νομάδων. Το χωριό είχε ελάχιστους πόρους από τη γεωργία και την κτηνοτροφία, που δύσκολα κάλυπταν τις ανάγκες των κατοίκων. Το ορεινό έδαφος και η έλλειψη των απαραίτητων για τον βιοπορισμό των κατοίκων του χωριού ανάγκασαν τον ανδρικό πληθυσμό να στραφεί προς τα τεχνικά επαγγέλματα από τα πολύ παλιά χρόνια.
Η μακροχρόνια αποδημία του ανδρικού πληθυσμού ήταν αναγκαία για τη συντήρηση των οικογενειών. Ασχολήθηκαν με τεχνικά επαγγέλματα και με το εμπόριο, και πολλοί διέπρεψαν στους τόπους αποδημίας τους. Μαραγκοί, χτίστες και λαϊκοί ζωγράφοι ήταν οι εξειδικευμένοι τεχνίτες.
Οι απογραφές πραγματικού πληθυσμού (de facto) μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Χιονιαδίτες ζωγράφοι
Οι αρχές της χιονιαδίτικης οικογενειακής ζωγραφικής παράδοσης δεν είναι γνωστές. Η πρώτη υπογραμμένη και χρονολογημένη εικόνα στα 1747 είναι ο Άγιος Γεώργιος, στον ναό της Κοίμησης Θεοτόκου στη Βούρμπιανη, διά χηρός Κώνστα εκ κώμις Χιωνηάδες. Σε γραπτό κείμενο διασώζεται χρονολογία εικόνας ανυπόγραφης του 1744. Ακόμη υπάρχει παλαιότερη εικόνα του Αγίου Αθανασίου, έργο που μπορεί να αποδοθεί στο τέλος του 16ου ή στις αρχές του 17ου αιώνα. Η παλαιότερη χρονολογημένη επιγραφή, με το όνομα των Χιονιαδιτών Κωνσταντίνου και Μιχαήλ Μιχαήλ, που διασώζεται σε τοιχογραφία, είναι του 1770 και βρίσκεται στη Μονή Άβελ της Βήσσανης.
Οι τοιχογραφημένοι ναοί, αποτελούν το μεγαλύτερο και ίσως το σημαντικότερο τμήμα της χιονιαδίτικης ζωγραφικής. Πολλοί ναοί είναι κατάγραφοι και η ποιότητα των τοιχογραφιών είναι τέτοια ώστε να αποτελούν μνημεία για τη νεοελληνική λαϊκή τέχνη. Πλήθος φορητών εικόνων υπάρχουν διάσπαρτες σε πολλούς ναούς που βρίσκονται σε πολλές περιοχές της χώρας μας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Μαστοροχωρίων Κατηγορία:Δήμος Κόνιτσας
Φυάν
Το Φυάν (γαλλικά: Fuans) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Δημήτριος Κωστής
Ο Δημήτριος (Τάκης) Κωστής (1910 - 1969) ήταν Έλληνας μηχανικός και πολιτικός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Υπάτη και σπούδασε Πολιτικός Μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Στις εκλογές του 1956 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Φθιωτιδοφωκίδας με τη Φιλελεύθερη Δημοκρατική Ένωση και επανεξελέγη βουλευτής Φθιώτιδας το 1958 με το Κόμμα Φιλελευθέρων, το 1962 με την Ένωση Κέντρου (με απόφαση του Εκλογοδικείου, στη θέση του Αχιλλέα Παπαλουκά, καθώς και το 1963 και 1964. Αργότερα έγινε ένας από τους (αποκαλούμενους και αποστάτες) βουλευτές από το κόμμα, το 1965..
Στην κυβέρνηση Νόβα ήταν υπουργός Συγκοινωνίας από τις 16 Ιουλίου 1965 ως τις 20 Αυγούστου του ίδιου χρόνου και στην κυβέρνηση Στεφανόπουλου υπηρέτησε ως υφυπουργός Γεωργίας από τις 5 Οκτωβρίου 1965 ως τις 22 Δεκεμβρίου 1966.
Πέθανε σε ηλικία 59 ετών το 1969.
Δήμος Εγνατίας
Με την ονομασία Δήμος Εγνατίας υπάρχουν δύο δήμοι της Ελλάδας:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Κάστρο του Σαμπόρ
Το Σαμπόρ είναι το μεγαλύτερο κάστρο της κοιλάδας του Λίγηρα. Κτίστηκε για να γίνει κυνηγετικό καταφύγιο για τον Φραγκίσκο Α΄, ο οποίος διατήρησε τις βασιλικές κατοικίες στο Μπλουά και στο Αμπουάζ. Το αρχικό σχέδιο του Σαμπόρ αποδίδεται, αν και με αμφιβολίες, στον Ντομένικο ντα Κορτόνα, αν και μπορεί να είχε αναμιχθεί και ο Λεονάρντο ντα Βίντσι. Το Σαμπόρ άλλαξε σημαντικά κατά τη διάρκεια της κατασκευής του, διάρκειας 28 ετών (1519-1547), υπό την επίβλεψη του Πιερ Νεπβώ. Καθώς το κάστρο πλησίαζε στην ολοκλήρωσή του, ο Φραγκίσκος επέδειξε το σύμβολο του πλούτου και δύναμης φιλοξενώντας τον παλιό αντίπαλό του αυτοκράτορα Κάρολο Ε΄ στο Σαμπόρ.
Το 1792, κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, κάποια έπιπλα αφαιρέθηκαν και πουλήθηκαν. Για ένα χρονικό διάστημα το κτίριο εγκαταλείφθηκε, αν και κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα έγιναν προσπάθειες ανακαίνισης. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, έργα τέχνης από τις συλλογές του Λούβρου μεταφέρθηκαν στο Σαμπόρ. Το κάστρο σήμερα είναι επισκέψιμο. Κηρύχθηκε μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς από την UNESCO το 1981, ως τμήμα της κοιλάδας του Λίγηρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Βασιλικές κατοικίες στη Γαλλία Σαμπορ‎ Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Γαλλία Κατηγορία:Παλάτια στη Γαλλία
NGC 95
Ο NGC 95 είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Ιχθύες. Απέχει περίπου 240 εκατομμύρια έτη φωτός από την Γη και έχει διάμετρο της τάξεως των 120.000 ετών φωτός. Τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ στις 18 Οκτωβρίου 1784.
Αναφορές
0095 01426 00214 Κατηγορία:Ραβδωτοί σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Ιχθύες (αστερισμός)
Δήμος Εγνατίας Ιωαννίνων
Ο δήμος Εγνατίας ήταν δήμος του νομού Ιωαννίνων που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Μετσόβου. Βρισκόταν στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού. Καταλάμβανε έκταση 124.338 στρεμμάτων και είχε (πραγματικό) πληθυσμό 2.800 κατοίκους. Έδρα του ήταν το Μικρό Περιστέρι.
Διαίρεση
Στο δήμο περιλαμβάνονταν τα εξής 6 δημοτικά διαμερίσματα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Εγνατιας
Υπουργείο Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης
Το Υπουργείο Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης έδρευε στην οδό Σταδίου 29 στην Αθήνα.
Αρμοδιότητες
Στις αρμοδιότητες του Υπουργείο Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης περιλαμβάνονται:
Οι κυριότεροι οργανισμοί τους οποίους εποπτεύει το Υπουργείο είναι οι εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Εργασίας Κοινωνικης Ασφαλισης και Κοινωνικης Αλληλεγγυης Κατηγορία:Υπουργεία Εργασίας Κατηγορία:Υπουργεία Κοινωνικών Ασφαλίσεων
Σημαία του Νότιου Σουδάν
Παραπομπές
Σουδαν Νοτιο Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Νότιου Σουδάν
Σοσιαλιστικό Κόμμα (Βοσνία και Ερζεγοβίνη)
Το κόμμα ιδρύθηκε στις 2 Ιουνίου 1993 στην Μπάνια Λούκα, όντας μια από τις πρώτες δημοκρατικές εναλλακτικές λύσεις για την εθνικιστική κυβέρνηση της Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας. Μετά την υπογραφή της συμφωνίας του Ντέιτον, το κόμμα αντιπολιτευόταν εναντίον της κυβέρνησης του Ράντοβαν Κάρατζιτς και του Σερβικού Δημοκρατικού Κόμματος.
Οι επόμενες συμμαχίες με τα ολοένα και πιο εθνικιστικά κόμματα Συμμαχία των Ανεξάρτητων Σοσιαλδημοκρατών και Λαϊκή Συμμαχία έχουν μειώσει την θέση του κόμματος ως αριστερό και πολυεθνικό.
Συμμετέχει μόνο σε εκλογές στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας και την επαρχία Μπρτσκο. Αποτελεί μέρος της κυβερνώσας πλειοψηφίας στην Σερβική Δημοκρατία. Το κόμμα μια έδρα στις εκλογές στη Βουλή των Αντιπροσώπων το 2018.
Σημαντικές θέσεις που κατείχαν μέλη του κόμματος
Ακολουθούν οι σημαντικές θέσεις που κατείχαν μέλη του Σοσιαλιστικού Κόμματος:
Negaraku
"Negaraku" (που σημαίνει: Η χώρα μου) είναι ο εθνικός ύμνος της Μαλαισίας. Επιλέχθηκε ως εθνικός ύμνος όταν η Μαλαϊκή Ομοσπονδία έγινε ανεξάρτητη από τη Βρετανία το 1957. Η μελωδία αρχικά χρησιμοποιήθηκε ως κρατικός ύμνος του Περάκ. . Η μελωδία χρησιμοποιήθηκε επίσης και σε ένα δημοφιλές τραγούδι της περιόδου εκείνης, το "Terang Bulan". .
Ιστορία
Την περίοδο της ανεξαρτησίας καθεμιά από τις 11 πολιτείες της Μαλαισίας είχε δικό της ύμνο, όμως δεν υπήρχε ένας για όλη την Ομοσπονδία. Ο τότε ανώτερος υπουργός και υπουργός Εσωτερικών, Τουνκού Αμπντούλ Ραχμάν οργάνωσε μια επιτροπή με την αποστολή να επιλέξει έναν εθνικό ύμνο. Κατόπιν πρότασης, διεξήχθη διεθνής διαγωνισμός και συμπληρώθηκαν 514 συμμετοχές από όλο τον κόσμο. Καμία όμως από αυτές δεν κρίθηκε κατάλληλη.
Εν συνεχεία η επιτροπή αποφάσισε να καλέσει επιλεγμένους συνθέτες διεθνούς φήμης με σκοπό να προτείνουν τις δικές τους συνθέσεις. Οι συνθέτες που επιλέχθηκαν ήταν ο Μπέντζαμιν Μπρίτεν, Σερ Ουίλιαμ Ουόλτον, Τζιανκάρλο Μενότι και Ζουμπίρ Σαΐντ (ο τελευταίος συνέθεσε αργότερα τον ύμνο της Σιγκαπούρης). Όλοι οι συνθέτες απορρίφτηκαν.
Τελικά, στις 5 Αυγούστου του 1957 επιλέχθηκε ως ύμνος για το παραδοσιακό του ύφος ο ύμνος της πολιτείας Περάκ (Allah Lanjutkan Usia Sultan). Γράφτηκαν από ειδικό επιτελείο δικαστών νέοι στίχοι στον ύμνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Μαλαισίας Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι σε Λα ύφεση μείζονα
Κοντόκαλι Κέρκυρας
Η πρώην κοινότητα Κοντόκαλι και τώρα περιοχή του Δήμου Κέρκυρας, όπως αναφέρεται στα ιστορικά έγγραφα που αφορούν την ναυμαχία της Ναυπάκτου το 1571, πήρε το όνομά της από τον Κερκυραίο αριστοκράτη Κοντόκαλη. Στην Κέρκυρα υπήρχαν διάφοροι αριστοκράτες, οι οποίοι είχαν δικά τους καράβια, ή υπηρετούσαν ως κυβερνήτες σε κερκυραϊκές και βενετικές γαλέρες. Πέντε από αυτούς τους καραβοκύρηδες (σοπρακόμητοι), ο Χριστόφορος Κοντόκαλης, ο Στυλιανός Χαλικιόπουλος, ο Γεώργιος Κοκκίνης, ο Πέτρος Μπούας και ο Φιομάχος, έλαβαν μέρος με τα καράβια τους στη ναυμαχία της Ναυπάκτου μαζί με τον ενωμένο ευρωπαϊκό χριστιανικό στόλο κατά των Οθωμανών Τούρκων κάτω από την αρχηγεία των ιπποτών της Γαλλίας.
Στη ναυμαχία έλαβαν μέρος ο Ισπανός συγγραφέας Μιγκέλ Θερβάντες ως ιστορικός παρατηρητής, ο οποίος και περιέγραψε τη ναυμαχία, και ο Ιταλός Καζανόβα. Οι Κερκυραίοι τίμησαν τον αριστοκράτη Κοντόκαλη, ο οποίος πέτυχε να αιχμαλωτίσει την καπιτάνα (τύπος πλοίου) της Ρόδου και, σύμφωνα με πηγές που βρίσκονται στο ιστορικό αρχείο τής Κέρκυρας, του παραχώρησαν τιμητικά, μόνο προς εκμετάλλευση και όχι προς ιδιοκτησία, τη σημερινή περιοχή Κοντόκαλη. Η περιοχή κανονικά ονομάζεται Κοντόκαλη και όχι το Κοντόκαλι, όπως εσφαλμένα αναφέρεται.
Η περιοχή της πρώην κοινότητας Κοντόκαλη αρχίζει από το μικρό μοναστήρι της Σωτηριώτισσας στη στροφή του Κοντόκαλη και τελειώνει στα σύνορα με την πρώην κοινότητα των Γουβιών. Σήμερα, αυτές οι δύο πρώην κοινότητες έχουν ενωθεί και αποτελούν πια μια κοινότητα, διότι η περιοχή έχει εκσυγχρονιστεί και έχουν κτιστεί νέα σπίτια και ξενοδοχεία, με αποτέλεσμα ο κενός χώρος που υπήρχε μεταξύ των δύο κοινοτήτων να έχει καλυφθεί εντελώς και ουσιαστικά οι δύο περιοχές έχουν ενωθεί μεταξύ τους. Χτισμένο πάνω σε μια μικρή, καταπράσινη χερσόνησο το Κοντόκαλι Κέρκυρας είναι το πιο κοντινό τουριστικό θέρετρο στα βόρεια της πόλης της Κέρκυρας, καθώς απέχει μόλις 5 χιλιόμετρα από αυτήν. Το Κοντόκαλι Κέρκυρας διαθέτει κάθε είδους τουριστική υποδομή, ξενοδοχεία, ενοικιαζόμενα δωμάτια, βίλλες, καταστήματα, μπαρ  και εστιατόρια. Διαθέτει επίσης μια όμορφη παραλία, βραβευμένη με γαλάζια σημαία, με θέα στο νησάκι Λαζαρέτο. Πολύ κοντά βρίσκεται και η μεγάλη, σύγχρονη μαρίνα του νησιού, στον διπλανό οικισμό Γουβιά.Αναφορικά με τα πολιτιστικά δρώμενα, στην περιοχή δραστηριοποιείται η Φιλαρμονική Κοντοκαλίου με συμμετοχή σε πολλές εκδηλώσεις. Το πανηγύρι στο Κοντόκαλι Κέρκυρας πραγματοποιείται στην εορτή του Αγίου Πνεύματος, στην εκκλησία της Αγίας Τριάδας.Σήμερα το Κοντόκαλι Κέρκυρας εκτός από τουριστικό θέρετρο έχει εξελιχθεί σε προάστιο της πόλης, καθώς εδώ έχουν χτιστεί πολλές κύριες κατοικίες αλλά και το νέο Νομαρχιακό νοσοκομείο. Μεγάλα σούπερ μάρκετ, βενζινάδικα και κάθε είδους επιχειρήσεις βρίσκονται πάνω στον εθνικό δρόμο. Η πρόσβαση στο Κοντόκαλι εκτός από αυτοκίνητο  ή ταξί μπορεί να γίνει και με τα αστικά λεωφορεία  που πραγματοποιούν δρομολόγια από και προς το κέντρο της πόλης κάθε μισή ώρα.
Κατηγορία:Χωριά της Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων
NGC 60
Ο NGC 60 είναι σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Ιχθύες. Απέχει περίπου 530 εκατομμύρια έτη φωτός από την Γη και έχει διάμετρο της τάξεως των 170.000 ετών φωτός. Το παραμορφωμένο σχήμα του NGC 60 οφείλεται στην αλληλεπίδρασή του με άλλο γαλαξία. Η πιο πιθανή αιτία είναι ο PGC 3111352, ένας γαλαξίας νάνος διαμέτρου 30.000 ετών φωτός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
0060 01058 00150 Κατηγορία:Ιχθύες (αστερισμός) Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες
Βουλγαρία
Η Δημοκρατία της Βουλγαρίας (βουλγάρικα: Република България / Ρεπούμπλικα Μπαλγκάρια) είναι χώρα της νοτιοανατολικής Ευρώπης. Βρέχεται στα ανατολικά από τη Μαύρη Θάλασσα, ενώ συνορεύει με την Ελλάδα στα νότια, την Τουρκία στα ανατολικά, τη Βόρεια Μακεδονία στα δυτικά, τη Ρουμανία και τη Σερβία στα βόρεια. Φυσικό σύνορο μεταξύ της Ρουμανίας και της Βουλγαρίας αποτελεί ο ποταμός Δούναβης. Με έκταση 110.994 τετραγωνικά χιλιόμετρα, η Βουλγαρία είναι η 16η σε έκταση χώρα της Ευρώπης. Η θέση της την έχει καταστήσει σταυροδρόμι διαφόρων πολιτισμών και ως τέτοιο ανέδειξε μερικά από τα αρχαιότερα μεταλλουργικά, θρησκευτικά και άλλα πολιτιστικά τεχνουργήματα στον κόσμο.
Προϊστορικοί πολιτισμοί άρχισαν να αναπτύσσονται στα Βουλγαρικά εδάφη κατά τη Νεολιθική περίοδο. Η αρχαία ιστορία της γνώρισε την παρουσία των Θρακών και αργότερα των Ελλήνων και των Ρωμαίων. Η εμφάνιση ενός ενιαίου Βουλγαρικού κράτους ανάγεται στην ίδρυση της Πρώτης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας το 681 μ.Χ., που κυριάρχησε στο μεγαλύτερο μέρος των Βαλκανίων και λειτούργησε ως πολιτιστικός πυρήνας για τους Σλαβικούς λαούς κατά το Μεσαίωνα. Με την κατάρρευση της Δεύτερης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας το 1396, τα εδάφη της περιήλθαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία για πέντε σχεδόν αιώνες. Ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος (1877-1878) δημιούργησε το Τρίτο Βουλγαρικό Κράτος. Τα επόμενα χρόνια έζησε πολλές συγκρούσεις με τους γείτονές του, γεγονός που ώθησε τη Βουλγαρία να συμμαχήσει με τη Γερμανία και στους δύο Παγκόσμιους Πολέμους. Το 1946 έγινε Σοσιαλιστικό κράτος με μονοκομματικό σύστημα. Το 1989 το Κομμουνιστικό Κόμμα επέτρεψε πολυκομματικές εκλογές, μετά τις οποίες η Βουλγαρία στράφηκε στη δημοκρατία και στην οικονομία της αγοράς. Ο πληθυσμός των 7 εκατομμυρίων κατοίκων είναι κατά κύριο λόγο αστικός και συγκεντρωμένος κυρίως στα διοικητικά κέντρα των 28 επαρχιών της. Οι περισσότερες εμπορικές και πολιτιστικές δραστηριότητες συγκεντρώνονται στην πρωτεύουσα Σόφια. Οι ισχυρότεροι τομείς της οικονομίας είναι η βαριά βιομηχανία, η παραγωγή ενέργειας και η γεωργία, που στηρίζονται όλοι σε τοπικούς φυσικούς πόρους.
Η σημερινή πολιτική δομή χρονολογείται από την υιοθέτηση ενός δημοκρατικού συντάγματος το 1991. Η Βουλγαρία είναι ενιαία κοινοβουλευτική δημοκρατία με υψηλό βαθμό πολιτικού, διοικητικού και οικονομικού συγκεντρωτισμού. Είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του ΝΑΤΟ και του Συμβουλίου της Ευρώπης, του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ) και έχει εκλεγεί τρεις φορές μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.
Γεωγραφία
Η Βουλγαρία καταλαμβάνει τμήμα της ανατολικής Βαλκανικής χερσονήσου και συνορεύει με πέντε χώρες - την Ελλάδα και την Τουρκία στα νότια, τη Βόρεια Μακεδονία και τη Σερβία στα δυτικά και τη Ρουμανία στα βόρεια. Τα χερσαία σύνορα έχουν συνολικό μήκος 1.808 χιλιόμετρα και η ακτογραμμή 354 χιλιόμετρα. Με συνολική έκταση 110.994 τετραγωνικών χιλιομέτρων κατατάσσεται ως 105η μεγαλύτερη χώρα στον κόσμο. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες της Βουλγαρίας είναι 43 ° Β 25 ° Α.
Τα σημαντικότερα τοπογραφικά χαρακτηριστικά είναι η Πεδιάδα του Δούναβη, ο Αίμος, η Πεδιάδα της Θράκης και η Ροδόπη. Το νότιο άκρο της Πεδιάδας του Δούναβη ανηφορίζει προς τους πρόποδες του Αίμου, ενώ ο Δούναβης ορίζει τα σύνορα με τη Ρουμανία. Η Πεδιάδα της Θράκης είναι περίπου τριγωνική, ξεκινώντας νοτιοανατολικά της Σόφιας και διευρυνόμενη καθώς φτάνει στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας. Ο Αίμος διατρέχει το μεσαίο τμήμα της χώρας. Η ορεινή νοτιοδυτικά χώρα έχει δύο αλπικές οροσειρές, τη Ρίλα και το Πιρίν, που συνορεύουν με τα χαμηλότερα, αλλά πιο εκτεταμένα τμήματα της οροσειράς της Ροδόπης στα ανατολικά. Η Βουλγαρία έχει την υψηλότερη κορυφή της Βαλκανικής χερσονήσου, το Μουσαλά στα 2.925 μέτρα. Οι πεδιάδες καταλαμβάνουν περίπου το ένα τρίτο του εδάφους, ενώ τα οροπέδια και οι λόφοι καταλαμβάνουν το 41%. Η χώρα διαθέτει ένα πυκνό δίκτυο περίπου 540 ποταμών, οι περισσότεροι σχετικά μικροί και με χαμηλή στάθμη υδάτων. Ο μεγαλύτερος ποταμός που βρίσκεται αποκλειστικά στο βουλγαρικό έδαφος, ο Ίσκαρ, έχει μήκος 368 χιλιόμετρα. Άλλοι μεγάλοι ποταμοί είναι ο Στρυμόνας και ο Έβρος στον νότο.
Κλίμα
Η Βουλγαρία έχει δυναμικό κλίμα, λόγω της θέσης της στο σημείο συνάντησης των Μεσογειακών και των ηπειρωτικών αερίων μαζών και της φραγματικής επίδρασης των βουνών της. Η Βόρεια Βουλγαρία είναι μέσο όρο 1 °C ψυχρότερη και καταγράφει 200 χιλιοστά περισσότερες βροχοπτώσεις σε ετήσια βάση από τις περιοχές νότια του Αίμου. Η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι 10 °C. Το εύρος των θερμοκρασιών ποικίλει σημαντικά σε διαφορετικές περιοχές. Η χαμηλότερη καταγγεγραμμένη θερμοκρασία είναι -38.3 °C, ενώ η υψηλότερη 45,2 °C. Ο μέσος υετός είναι περίπου 630 χιλιοστά ανά έτος και κυμαίνεται από 500 χιλιοστά στη Δοβρουτσά σε περισσότερο από 2.500 χιλιοστά στα βουνά. Οι μεγαλύτερες βροχοπτώσεις σημειώνονται ως καταιγίδες την άνοιξη και το καλοκαίρι, όπου συνοδεύονται και με χαλάζι. Σε ζώνη 40 χλμ. κατά μήκος των ακτών της Μαύρης Θάλασσας ο χειμώνας είναι θερμότερος και το καλοκαίρι δροσερότερο. Οι ηπειρωτικές αέριες μάζες φέρνουν σημαντικές ποσότητες χιονόπτωσης κατά τη διάρκεια του χειμώνα. thumb|Σόφια, η οικονομική καρδιά της χώρας
Περιβάλλον
Η Βουλγαρία υιοθέτησε το Πρωτόκολλο του Κιότο και πέτυχε τους στόχους του πρωτοκόλλου, μειώνοντας τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα από το 1990 ως το 2009 κατά 30%. Ωστόσο η ρύπανση από τα εργοστάσια και τις μεταλλουργικές εργασίες και η έντονη αποψίλωση των δασών εξακολουθούν να προκαλούν σημαντικά προβλήματα στην υγεία και την ευημερία του πληθυσμού. Το 2013 η ατμοσφαιρική ρύπανση στη Βουλγαρία ήταν εντονότερη από οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα. Οι αστικές περιοχές πλήττονται ιδιαίτερα από ηλεκτροπαραγωγούς σταθμούς που καίνε άνθρακα και την κυκλοφορία των αυτοκινήτων, ενώ η χρήση φυτοφαρμάκων στη γεωργία και τα απαρχαιωμένα συστήματα βιομηχανικών λυμάτων προκαλούν εκτεταμένη ρύπανση του εδάφους και των υδάτων με χημικά και απορρυπαντικά. Στη Βουλγαρία βρίσκεται ο «Maritsa Iztok-2», σταθμός ηλεκτροπαραγωγής με καύση λιγνίτη, που προκαλεί τις μεγαλύτερες βλάβες στην υγεία και το περιβάλλον σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση, σύμφωνα με τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Περιβάλλοντος. Είναι το μόνο μέλος της ΕΕ που δεν ανακυκλώνει τα αστικά απόβλητα, αν και μια ηλεκτρονική μονάδα ανακύκλωσης αποβλήτων άνοιξε τον Ιούνιο του 2010. Η κατάσταση έχει βελτιωθεί τα τελευταία χρόνια και έχουν τεθεί σε εφαρμογή πολλά προγράμματα που χρηματοδοτούνται από την κυβέρνηση, σε μια προσπάθεια να μειωθούν τα επίπεδα της ρύπανσης. Σύμφωνα με τον Δείκτη Περιβαλλοντικής Απόδοσης του Πανεπιστημίου Γέιλ το 2012, η ​​Βουλγαρία αξιολογείται «μέτρια» στην προστασία του περιβάλλοντος. Πάνω από το 75% των επιφανειακών ποταμών πληροί τις προδιαγραφές καλής ποιότητας. Η βελτίωση της ποιότητας του νερού ξεκίνησε το 1998 και έχει διατηρήσει μια βιώσιμη τάση μέτριας βελτίωσης.
Βιοποικιλότητα
Η αλληλεπίδραση των κλιματικών, υδρολογικών, γεωλογικών και τοπογραφικών συνθηκών έχουν παραγάγει μια σχετικά μεγάλη ποικιλία ειδών φυτών και ζώων. Η Βουλγαρία είναι μία από τις χώρες με την υψηλότερη βιοποικιλότητα στην Ευρώπη. Η βιοποικιλότητα της Βουλγαρίας προστατεύεται σε 3 εθνικά πάρκα, 11 φυσικά πάρκα και 16 προστατευόμενες περιοχές. Σχεδόν το 35% του εδάφους της αποτελείται από δάση, όπου φύονται μερικά από τα αρχαιότερα δέντρα στον κόσμο, όπως το πεύκο Μπαϊκούσεφ και η γρανιτική βελανιδιά. Το μεγαλύτερο μέρος της χλωρίδας και της πανίδας είναι κεντροευρωπαϊκή αν και εκπρόσωποι των αρκτικών και αλπικών ειδών απαντώνται σε μεγάλα υψόμετρα. Η χλωρίδα της περιλαμβάνει περισσότερα από 3.800 είδη, από τα οποία 170 είναι ενδημικά και 150 θεωρούνται απειλούμενα. Ενας κατάλογος των μεγαλύτερων μυκήτων της Βουλγαρίας ανέφερε ότι υπάρχουν στη χώρα περισσότερα από 1.500 είδη. Τα ζωικά είδη περιλαμβάνουν κουκουβάγιες, πετροπέρδικες, σβαρνίστρες και καφέ αρκούδες. Ο Ευρασιατικός λύγκας και ο βασιλαετός έχουν μικρούς αλλά αυξανόμενους πληθυσμούς.
Το 1998, η Βουλγαρική Κυβέρνηση ενέκρινε την Εθνική Στρατηγική Διατήρησης Βιολογικής Ποικιλότητας, ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα που στοχεύει τη διατήρηση των τοπικών οικοσυστημάτων, την προστασία των απειλούμενων ειδών και τη διατήρηση των γενετικών πόρων. Η Βουλγαρία έχει μερικές από τις μεγαλύτερες περιοχές του δικτύου Natura 2000 στην Ευρώπη, που καλύπτουν το 33,8% του εδάφους της.
Προϊστορία και αρχαιότητα
Η σημερινή Βουλγαρία, στα εδάφη της οποίας εκτεινόταν κατά την αρχαιότητα η περιοχή που ονομαζόταν από τους Έλληνες Μοισία, φαίνεται ότι ήταν κατοικημένη από την παλαιολιθική εποχή. Στο σπήλαιο Κοζάρνικα στη βορειοδυτική Βουλγαρία σώζονται τα αρχαιότερα γνωστά δείγματα συμβολικής έκφρασης του ανθρώπου. Οργανωμένες προϊστορικές κοινωνίες στα Βουλγαρικά εδάφη υπήρξαν ο νεολιθικός πολιτισμός Χαμάνγκια, ο Πολιτισμός Βίντσα και ο χαλκολιθικός πολιτισμός της Βάρνας (πέμπτη χιλιετία π.Χ.). Η Νεκρόπολη της Βάρνας προσφέρει στοιχεία για την κατανόηση της κοινωνικής ιεραρχίας των αρχαιότερων Ευρωπαϊκών κοινωνιών. Στην εποχή του Χαλκού, φυλές προερχόμενες από το βορρά αναμείχθηκαν με τους εγχώριους πληθυσμούς και φαίνεται ότι από την ανάμειξη αυτή προήλθαν οι Θράκες και οι Ιλλυριοί. Κατά την εποχή του Ορείχαλκου, στη Βουλγαρία κατοικούσαν οι Μοισοί, ενώ προς το Δούναβη κατοικούσαν Γέτες και βορειότερα Δάκες. Στην αρχή της εποχής του σιδήρου πραγματοποιήθηκε η κάθοδος των Δωριέων και τον 8ο αιώνα π.Χ. εισέβαλαν από τον βορρά οι Κιμμέριοι. Μία από τις βασικές προγονικές ομάδες των σύγχρονων Βουλγάρων ήταν οι Θράκες, που αποτελούσαν διάφορες φυλές, μέχρι που ο βασιλιάς Τήρης συνένωσε τις περισσότερες από αυτές στο βασίλειο των Οδρυσών περί το 500 π.Χ. Τελικά υποτάχθηκαν στον Αλέξανδρο τον Μέγα και αργότερα στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία το 46 μ.Χ. Μετά τη διαίρεση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας τον 5ο αιώνα η περιοχή πέρασε στον έλεγχο του Βυζαντίου. thumb|left|Θρακικό (Βασίλειο Οδρύσων) χρυσό στεφάνι στο [[Εθνικό Ιστορικό Μουσείο Βουλγαρίας (Σόφια).]]
Πρώτη Βουλγαρική Αυτοκρατορία
Η πρώτη επιδρομή των ανατολικών Ούννων και των Βουλγάρων κατά του βυζαντινού κράτους έγινε το 493, όταν αυτοκράτορας στην Κωνσταντινούπολη ήταν ο Αναστάσιος Α΄. Από τον 6ο αιώνα οι ανατολικότεροι Νότιοι Σλάβοι, στους οποίους ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Τιβέριος Β΄ παραχώρησε εδάφη στα νότια του Δούναβη, εγκαταστάθηκαν σταδιακά στην περιοχή, αφομοιώνοντας τους εξελληνισμένους ή εκρωμαϊσμένους Θράκες. Τον 7ο αιώνα Βουλγαρικά φύλα (πιθανόν κεντροασιατικής Τουρκικής προέλευσης) μετανάστευσαν στην κάτω ροή των ποταμών Δούναβη, Δνείστερου και Δνείπερου υπό την ηγεσία του Ασπαρούχ. Μετά το 670 πέρασε από τον Δούναβη στη Βαλκανική Χερσόνησο με ορδές 50.000 Βουλγάρων και το 680 απέσπασε τη Μικρή Σκυθία από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Μία συνθήκη ειρήνης με το Βυζάντιο και η ίδρυση μόνιμης πρωτεύουσας στην Πλίσκα, νότια του Δούναβη, σηματοδότησαν την αρχή της Πρώτης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας. Οι Βούλγαροι αναμείχθηκαν σταδιακά με τον ντόπιο πληθυσμό, υιοθετώντας κοινή γλώσσα στη βάση της Σλαβονικής. alt=Krum feasting with his nobles after the battle of Pliska, detail from the Manasses chronicle|thumb|left|Ο χάνος Κρούμος εορτάζει με τους ευγενείς του μετά τη μάχη της Πλίσκα. Ο υπηρέτης του (στην άκρη δεξιά) φέρνει το γεμάτο κρασί κύπελλο-κρανίο του Νικηφόρου Α΄
Οι επόμενοι χαν ισχυροποίησαν το Βουλγαρικό κράτος καθ' όλο τον 8ο και 9ο αιώνα. Ο Τέρβελ, έχοντας ήδη τιμηθεί με τον τίτλο «καίσαρ», καθιέρωσε τη Βουλγαρία ως μεγάλη στρατιωτική δύναμη νικώντας το 717 έναν Αραβικό στρατό δύναμης 26.000 ανδρών κατά τη Δεύτερη πολιορκία της Κωνσταντινούπολης από τους Άραβες βοηθώντας τον αυτοκράτορα Λέοντα Γ΄ (717-741). Μετά από μία μεταβατική περίοδο συγκρότησης του κράτους στα τέλη του 8ου αιώνα η Βουλγαρία διαμορφώθηκε ως ισχυρό ομοσπονδιακό βουλγαρο-σλαβικό κράτος, επικεφαλής του οποίου ήταν ο «χάνος» (στις Βυζαντινές πηγές - κῦρις, ἄρχων, ἀρχηγός). Μετά τη μάχη των Μαρκελλών (792) για τη Βουλγαρία ξεκίνησε μία περίοδος πολιτικής και στρατιωτικής ανόδου. Ο Κρούμος (803-814) διπλασίασε την έκταση της χώρας, σκότωσε το Βυζαντινό Αυτοκράτορα Νικηφόρο Α΄ (802-811) στη Μάχη της Πλίσκα (811) και εισήγαγε τον πρώτο γραπτό νομικό κώδικα. Οι Βούλγαροι ήταν ένας από τους πρώτους εκχριστιανισμένους Σλαβικούς λαούς (το 863 ο χάνος Βόρις βαπτίστηκε και πήρε το όνομα του νονού του, αυτοκράτορα Μιχαήλ Γ΄). Κατά την 34χρονη βασιλεία του Συμεών του Μεγάλου, που άρχισε το 893, η Βουλγαρία γνώρισε τη μεγαλύτερη εδαφική της επέκταση μαζί με μια χρυσή εποχή του Βουλγαρικού πολιτισμού. Μεταφράστηκε στα Αρχαία Βουλγαρικά η Αγία Γραφή, καθώς και πολλά θεολογικά και κοσμικά κείμενα.
Πόλεμοι με τους Κροάτες, τους Μαγυάρους, τους Πετσενέγους και τους Σέρβους και η διάδοση της αίρεσης των Βογομίλων εξασθένησαν τη Βουλγαρία μετά το θάνατο του Συμεών. Μετά από πολλές στρατιωτικές συγκρούσεις σύμφωνα με τη συνθήκη του 927 ο γιος του Συμεών Πέτρος αναγνωρίστηκε από τον αυτοκράτορα Ρωμανό Α΄ Λακαπηνό ως «βασιλεὺς τῶν Βουλγάρων» (στα Βουλγαρικά - «τσάρος», το οποίο προέρχεται από το λατ. «caesar» και το ελληνικό «καίσαρ»). Δύο διαδοχικές εισβολές των Ρως και των Βυζαντινών είχαν ως αποτέλεσμα την κατάληψη της πρωτεύουσας Πρεσλάβας από τον Βυζαντινό στρατό το 971. Υπό τον Σαμουήλ η Βουλγαρία ανέκαμψε κάπως από αυτές τις επιθέσεις και κατόρθωσε να καταλάβει τη Σερβία και την Αλβανία, αλλά αυτή η άνοδος τερματίστηκε όταν ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Βασίλειος Β΄ νίκησε τον Βουλγαρικό στρατό στο Κλείδιο το 1014. Ο Σαμουήλ πέθανε λίγο μετά τη μάχη και το 1018 οι Βυζαντινοί κατέλυσαν την Πρώτη Βουλγαρική Αυτοκρατορία.
Δεύτερη Βουλγαρική Αυτοκρατορία
Μετά την κατάκτηση της Βουλγαρίας ο Βασίλειος Β΄ απέτρεψε εξεγέρσεις και δυσαρέσκεια διατηρώντας τη διοίκηση των τοπικών ευγενών και αναγνωρίζοντας την αυτοκεφαλία της Αρχιεπισκοπής της Αχρίδας. Μετά το θάνατό του οι τοπικές πολιτικές των Βυζαντινών άλλαξαν και ξέσπασε μια σειρά αποτυχημένων εξεγέρσεων, η μεγαλύτερη από τον Πέτερ Ντέλιαν. Το 1185 οι ευγενείς από τη δυναστεία των Ασέν Ιβάν Ασέν Α΄ και Πέτρος Δ΄ οργάνωσαν μια μεγάλη εξέγερση με αποτέλεσμα την επανίδρυση του Βουλγαρικού κράτους. Ο Ιβάν Ασέν και ο Πέτρος έθεσαν τα θεμέλια της Δεύτερης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας με πρωτεύουσα το Τάρνοβο. thumb|350px|alt=Map of the Bulgarian Empire under Ivan Asen II|Η Βουλγαρική Αυτοκρατορία υπό τον Τσάρο Ιβάν Ασέν Β΄ Ο Καλογιάν, ο τρίτος μονάρχης των Ασέν, επέκτεινε την κυριαρχία του στο Βελιγράδι και την Οχρίδα. Αναγνώρισε την πνευματική κυριαρχία του Πάπα και στέφθηκε βασιλιάς από παπικό αντιπρόσωπο. Η αυτοκρατορία έφτασε στο ζενίθ της υπό τον Ιβάν Ασέν Β΄ (1218 – 1241), όταν άκμασαν το εμπόριο και ο πολιτισμός. Η ισχυρή οικονομική και θρησκευτική επιρροή του Τάρνοβο το κατέστησαν μια «Τρίτη Ρώμη», σε αντίθεση με την ήδη παρακμάζουσα Κωνσταντινούπολη.
Η στρατιωτική και οικονομική ισχύς της χώρας υποχώρησε μετά το τέλος της δυναστείας των Ασέν το 1257, αντιμετωπίζοντας εσωτερικές διαμάχες, συνεχείς Βυζαντινές και Ουγγρικές επιθέσεις και τη Μογγολική κυριαρχία. Στο τέλος του 14ου αιώνα οι φατριαστικές διαιρέσεις μεταξύ των φεουδαρχών και η διάδοση του Βογομιλισμού είχαν προκαλέσει τη διάσπαση της Δεύτερης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας σε τρία βασίλεια - Βίντιν, Τάρνοβο και Κάρβουνα - και αρκετά ημιανεξάρτητα πριγκιπάτα που πολεμούσαν μεταξύ τους και με τους Βυζαντινούς, Ούγγρους, Σέρβους, Βενετούς και Γενοβέζους. Στα τέλη του 14ου αιώνα οι Οθωμανοί Τούρκοι είχαν αρχίσει την κατάκτηση της Βουλγαρίας και είχαν καταλάβει τις περισσότερες πόλεις και φρούρια νότια του Αίμου.
Οθωμανική κατάκτηση
Το Τάρνοβο καταλήφθηκε από τους Οθωμανούς μετά από τρίμηνη πολιορκία το 1393. Μετά τη Μάχη της Νικόπολης, που επέφερε την πτώση του Βασιλείου του Βίντιν το 1396, οι Οθωμανοί κατέλαβαν όλα τα Βουλγαρικά εδάφη νότια του Δούναβη. Η τάξη των ευγενών εξαλείφθηκε και οι χωρικοί έγιναν δουλοπάροικοι σε Οθωμανούς αφέντες, με το μεγαλύτερο μέρος του μορφωμένου κλήρου να καταφεύγει σε άλλες χώρες. Υπό το Οθωμανικό σύστημα οι Βούλγαροι θεωρούνταν κατώτερη τάξη ανθρώπων (ραγιάδες). Υπόκειντο σε βαρείς φόρους και μερικό εξισλαμισμό και ο πολιτισμός τους καταπιέστηκε. Οι Οθωμανικές αρχές καθιέρωσαν το Μιλέτ των Ρουμ, μια θρησκευτική διοικητική κοινότητα που κυβερνούσε όλους τους Ορθόδοξους Χριστιανούς, ανεξάρτητα από την εθνικότητά τους. Το μεγαλύτερο μέρος του τοπικού πληθυσμού έχασε σταδιακά τη διακριτή εθνική του συνείδηση, ταυτοποιούμενο ως Χριστιανοί. Όμως ο κλήρος που παρέμενε σε μερικά απομονωμένα μοναστήρια την κράτησε ζωντανή και αυτό τη βοήθησε να επιβιώσει σε ορισμένες αγροτικές, μακρινές περιοχές, καθώς επίσης στη μαχητική Καθολική κοινότητα, στο βορειοδυτικό τμήμα της χώρας.
Αρκετές Βουλγαρικές εξεγέρσεις ξέσπασαν και τους πέντε σχεδόν αιώνες της Οθωμανικής κατάκτησης, με σημαντικότερες τις υποστηριζόμενες από τους Αψβούργους εξεγέρσεις του Τάρνοβο το 1598 και το 1686, την Εξέγερση του Τσίπροφτσι το 1688 και την Ανταρσία του Κάρπος το 1689. Toν 18o αιώνα ο Διαφωτισμός στη Δυτική Ευρώπη επέδρασε για το ξεκίνημα ενός κινήματος γνωστού ως Εθνική αφύπνιση της Βουλγαρίας. Αποκατέστησε την εθνική συνείδηση και έγινε αποφασιστικός παράγοντας για τον απελευθερωτικό αγώνα, που οδήγησε στην Εξέγερση του Απριλίου το 1876. 30.000 Βούλγαροι σκοτώθηκαν, καθώς οι Οθωμανικές αρχές κατέπνιγαν την εξέγερση. Οι σφαγές παρακίνησαν τις Μεγάλες Δυνάμεις να αναλάβουν δράση. Συγκάλεσαν τη Διάσκεψη της Κωνσταντινούπολης (1876) αλλά οι αποφάσεις τους δεν έγιναν δεκτές από τους Οθωμανούς. Αυτό επέτρεψε στη Ρωσική Αυτοκρατορία να αναζητήσει μια λύση δια της βίας, χωρίς να διακινδυνεύσει τη στρατιωτική σύγκρουση με τις άλλες μεγάλες δυνάμεις, όπως είχε συμβεί στον Κριμαϊκό Πόλεμο. Το 1877 η Ρωσία κήρυξε τον πόλεμο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και νίκησε τις δυνάμεις της με τη βοήθεια Βουλγάρων εθελοντών. thumb|Η Ρωσική-Βουλγαρική υπεράσπιση του Περάσματος Σίπκα ήταν κρίσιμη για την ανεξαρτησία της Βουλγαρίας
Τρίτο Βουλγαρικό κράτος
Η Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου υπογράφτηκε στις 3 Μαρτίου 1878 από τη Ρωσία και την Οθωμανική Αυτοκρατορία και περιλάμβανε μια διάταξη για τη σύσταση ενός ημιαυτόνομου Βουλγαρικού πριγκιπάτου, χονδρικά στα εδάφη της Δεύτερης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας. Δεν τέθηκε ποτέ σε εφαρμογή καθώς οι Μεγάλες Δυνάμεις απέρριψαν τη συνθήκη, φοβούμενες ότι μια τόσο μεγάλη χώρα στα Βαλκάνια θα μπορούσε να απειλήσει τα συμφέροντά τους. Αντικαταστάθηκε από τη μεταγενέστερη Συνθήκη του Βερολίνου (1878), που υπογράφτηκε στις 13 Ιουλίου και προέβλεπε ένα πολύ μικρότερο κράτος που περιελάμβανε τη Μοισία και την περιοχή της Σόφιας, αφήνοντας μεγάλους πληθυσμούς Βουλγάρων έξω από τη νέα χώρα. Αυτό έπαιξε σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της μιλιταριστικής προσέγγισης της Βουλγαρίας στις στρατιωτικές υποθέσεις κατά το πρώτο μισό του 20ού αιώνα. 250px|left|thumb|Τα σύνορα της Βουλγαρίας το 1915, μετά το Β' Βαλκανικό πόλεμο thumb|Βούλγαροι στρατιώτες κατά τον Α΄Π.Π.
Το Βουλγαρικό πριγκιπάτο κέρδισε έναν πόλεμο κατά της Σερβίας και ενσωμάτωσε την ημιαυτόνομη Οθωμανική περιοχή της Ανατολικής Ρωμυλίας το 1885, αυτοανακηρυσσόμενο ανεξάρτητο κράτος στις 5 Οκτωβρίου 1908. Τα χρόνια που ακολούθησαν την ανεξαρτησία η Βουλγαρία στρατιωτικοποιείτο όλο και περισσότερο και αναφερόταν συχνά ως «η Πρωσία των Βαλκανίων». Μεταξύ 1912 και 1918 η Βουλγαρία ενεπλάκη σε τρεις διαδοχικές συγκρούσεις: δύο Βαλκανικούς Πολέμους και τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οπότε και προέβη στη Β' Κατοχή ελληνικών εδαφών (1916-1918) στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη. Μετά από μία καταστροφική ήττα στον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο η Βουλγαρία βρέθηκε πάλι να μάχεται στο πλευρό των ηττημένων λόγω της συμμαχίας της με τις Κεντρικές Δυνάμεις στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αν και παρέταξε πάνω από το ένα τέταρτο του πληθυσμού της σε ένα στρατό δύναμης 1.200.000 ανδρών και κέρδισε μερικές αποφασιστικές νίκες στη Δοϊράνη και στο Ντόμπριτς, η χώρα συνθηκολόγησε το 1918. Ο πόλεμος κατέληξε σε σημαντικές εδαφικές απώλειες και στο θάνατο συνολικά 87.500 στρατιωτών. Πάνω από 253.000 πρόσφυγες μετανάστευσαν στη Βουλγαρία από το 1912 ως το 1929 λόγω αυτών των πολέμων, επιβαρύνοντας περισσότερο την ήδη κατεστραμμένη εθνική οικονομία. thumb|Βουλγάρες από τη Σόφια με παραδοσιακές ενδυμασίες
Η πολιτική αναταραχή λόγω αυτών των απωλειών οδήγησε στην εγκαθίδρυση μιας βασιλικής αυταρχικής δικτατορίας από τον τσάρο Βόρις Γ΄ (1918-1943). Η Βουλγαρία μπήκε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το 1941 ως μέλος του Άξονα, αλλά αρνήθηκε να συμμετάσχει στην Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα και γλίτωσε τον Εβραϊκό πληθυσμό της από την εκτόπιση στα Ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ο ξαφνικός θάνατος του Βόρις Γ΄ το καλοκαίρι του 1943 ώθησε τη χώρα σε πολιτική κρίση καθώς ο πόλεμος έπαιρνε τροπή κατά της Γερμανίας και κέρδιζε έδαφος το Κομμουνιστικό αντάρτικο κίνημα. Η κυβέρνηση του Μπόγκνταν Φίλοφ απέτυχε στη συνέχεια να συνάψει ειρήνη με τους Συμμάχους. Η Βουλγάρικη κυβέρνηση δεν συμμορφώθηκε με τις Σοβιετικές εκκλήσεις να εκδιώξει τα Γερμανικά στρατεύματα από το έδαφός της, με αποτέλεσμα την κήρυξη πολέμου και την εισβολή από την ΕΣΣΔ το Σεπτέμβριο του 1944. Το Πατριωτικό Μέτωπο, στο οποίο την ηγεμονία είχαν οι Κομμουνιστές, πήρε την εξουσία, τερμάτισε τη συμμετοχή στον Άξονα και πήρε το μέρος των Συμμάχων μέχρι το τέλος του πολέμου.