cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εθνόσημο της Αρμενίας
Γύρω από το όρος Αραράτ υπάρχουν τα σύμβολα των παλιών δυναστειών της Αρμενίας. Κάτω αριστερά βρίσκεται το έμβλημα της δυναστείας των Αρταξιαδών (1ος αι. μ. Χ.) και πάνω αριστερά το έμβλημα της δυναστείας των Βαγρατιδών/Βαγρατούνι (7ος- 11ος αι.). Πάνω δεξιά, βρίσκεται το έμβλημα της πρώτης δυναστείας της χριστιανικής Αρμενίας, των Αρσακιδών (1ος αι.- 428), ενώ κάτω δεξιά είναι το έμβλημα της δυναστείας των Ρουβενιδών (κυβέρνησε στην Κάτω Αρμενία, γνωστότερη ως Κιλικία και ήκμασε το 12ο και 13ο αιώνα). Ξένες δυνάμεις κυβέρνησαν την Αρμενία μέχρι το 1918 και ακολούθησε περίοδος βραχύβιας ανεξαρτησίας. Το εθνόσημο προέρχεται από αυτήν την περίοδο και το ξίφος στο κάτω μέρος του συμβολίζει το τέλος της εξωτερικής διακυβέρνησης και τον πόθο να αμυνθεί κανείς για την Αρμενία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αρμενια Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Αρμενίας
Ελί Μοδιάνο
μικρογραφία|Πλάνο της [[Αγορά Μοδιάνο|Αγοράς Μοδιάνο στη Θεσσαλονίκη (1922)]] Ο Ελί Μοδιάνο (ισπανοεβραϊκά: Eli Modiano, Θεσσαλονίκη, 1881 - 1968) ήταν εβραίος αρχιτέκτονας, γόνος της γνωστής και πλούσιας οικογένειας Μοδιάνο, μια από τις πιο δυνατές οικογένειες της εβραϊκής σεφαραδιτικής κοινότητας της Θεσσαλονίκης. Ο Ελί Μοδιάνο σπούδασε στην École Centrale des Arts et Manufactures στο Παρίσι  και αφού γύρισε στη Θεσσαλονίκη, υπήρξε ένας από τους πιο σημαντικούς αρχιτέκτονες που άφησαν το στίγμα τους στην πόλη αφού ανέλαβε τον σχεδιασμό σημαντικών κτηρίων της πόλης, όπως το Τελωνείο, το Λαογραφικό και Εθνολογικό Μουσείο Μακεδονίας – Θράκης και η Αγορά Μοδιάνο.
Έργα του
μικρογραφία|Παλιό κυβερνείο Θεσσαλονίκης μικρογραφία|Δημοτική καπναποθήκη [[Καβάλα|Καβάλας]] Η «Έπαυλη Μοδιάνο», οφείλει το όνομα της στον αρχικό ιδιοκτήτη της Ισραηλίτη τραπεζίτη Γιακό Μοδιάνο, πατέρα επίσης του αρχιτέκτονα της έπαυλης, Ελί Μοδιάνο. Το κτήριο το 1916 γίνεται έδρα της τριανδρίας Βενιζέλου-Δαγκλή-Κουντουριώτη. Επίσης, λέγεται «Παλαιό Κυβερνείο», από τη χρήση της ως επίσημη κατοικία του Διοικητή Βορείου Ελλάδος κατά τον Μεσοπόλεμο. Το κτήριο από το 1970 στεγάζει το Λαογραφικό και Εθνολογικό Μουσείο Μακεδονίας.
Η στοά Σαούλ, πιθανά σε σχέδια του Βιταλιάνο Ποζέλι, ολοκληρώνεται το 1881, μετά από έμπνευση του Σαούλ Μοδιάνο, να δημιουργήσει στο κέντρο της Θεσσαλονίκης ένα σύγχρονο εμπορικό κέντρο. Η στοά καταστρέφεται από την πυρκαγιά του 1917 και σώζεται μόνο η πρόσοψη επί της Βασ. Ηρακλείου, ενώ το υπόλοιπο κτίριο ανακατασκευάζεται. Έτσι η στοά αποκτά νέα κτίρια και η τελευταία της προσθήκη γίνεται το 1929, όταν χτίζεται το κτίριο που “βλέπει” στην σημερινή οδό Βενιζέλου σε σχέδια του αρχιτέκτονα Ελί Μοδιάνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες εβραϊκής καταγωγής Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες
Παρθένος (αστερισμός)
Η Παρθένος (λατινικά: Virgo, συντομογραφία: Vir) είναι αστερισμός που σημειώθηκε στην αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο και ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι βόρειος αστερισμός του Ζωδιακού Κύκλου, ο μεγαλύτερος από όλους τους ζωδιακούς αστερισμούς σε έκταση, αλλά και ο μακρύτερος (καλύπτει περί τις 52 μοίρες). Συνορεύει με τους αστερισμούς Κόμη Βερενίκης, Λέοντα, Κρατήρα, Κόρακα, Ύδρα, Ζυγό, Όφι (το τμήμα της Κεφαλής) και Βοώτη.
Ονομασίες και ιστορία
Το όνομα στην αττική διάλεκτο (και ως μετάφραση) είναι Κόρη. Ο αστερισμός αναπαριστά την Περσεφόνη, την κόρη της θεάς Δήμητρας. Γενικώς ως μορφή στον αστερισμό απεικονίζεται να κρατά ένα κλαδί φοινικιάς στο δεξί της χέρι και ένα στάχυ στο αριστερό. Σχετικά ο Νόννος την αποκαλεί «σταχυώδης Κούρη». Επίσης, κάποτε αναφέρεται ως η ίδια η Δήμητρα, ενώ οι Ρωμαίοι αστρολόγοι ονόμαζαν το ζώδιο Arista (= ο θερισμός) από όπου και το Arista Puella(e) του Καίσιου. Σύμφωνα με άλλη μυθολογική εκδοχή ήταν η Ηριγόνη, κάτι που εμφανίζεται και στην «αποθέωσιν» που έγραψε ο Βιργίλιος για τον πάτρωνά του Οκταβιανό Αύγουστο. Η Ηριγόνη υποτίθεται ότι μεταφέρθηκε στα ουράνια μαζί με τον πατέρα της Ικάριο, που είναι ο Βοώτης. Μια τρίτη εκδοχή συνδέει την Παρθένο με τη δικαιοσύνη, ως τη Δίκη ή την Αστραία, την κόρη της Θέμιδος (Οβίδιος). Τέλος, άλλες προσωποποιήσεις περιλαμβάνουν την Ειρήνη (αδελφή της Αστραίας), τη Σίβυλλα, την Κυβέλη και την Τύχη. Είναι χαρακτηριστική η συσχέτιση με «τυφλές» (μεταφορικά) θεότητες όπως η Δίκη και η Τύχη, πράγμα που συνδέεται με το ότι η αστρική μορφή εμφανίζεται «ακέφαλη», καθώς οι αστέρες που παριστάνουν το κεφάλι της δεν είναι καθόλου φωτεινοί.
Ο Αθανάσιος Κίρχερ παραθέτει το όνομα `Ασπολια από τους Κόπτες της Αιγύπτου, που θυμίζει έντονα το Η Πολιάς, επίθετο της Αθηνάς ως προστάτιδας των πόλεων και του κράτους. Στην αρχαία Αίγυπτο η Παρθένος είναι σχεδιασμένη στους ζωδιακούς της Δενδερά και των Θηβών με άσχημες αναλογίες, να κρατά μία ρόκα που υποτίθεται σημειώνεται από τους αστέρες της Κόμης της Βερενίκης. Ο Ερατοσθένης και ο Αβιηνός την ταύτιζαν με την Ίσιδα, που στη συνέχεια πέταξε το στάχυ του σιταριού και σχημάτισε έτσι τον Γαλαξία ή που κρατούσε στα χέρια τον νεαρό Ώρο. Η γυναίκα με βρέφος επανεμφανίζεται στον Μεσαίωνα, αυτή τη φορά ως η Παναγία με τον μικρό Ιησού, "Good Boy in Virgo's lap" (Σαίξπηρ, «Τίτος Ανδρόνικος»).
Στην Ασσυρία η Παρθένος αναπαριστούσε τη Baaltis, Belat, Belit ή Beltis (ανάλογα με την απόδοση), τη σύζυγο του θεού Βήλου (αργότερα στη Συρία Bethulta). Στους λοιπούς σημιτικούς λαούς που λάτρευαν τα είδωλα, υπήρχε ταύτιση με την Ιστάρ ή Αστάρτη, το γνωστό αυτό πρωτότυπο της ελληνικής Αφροδίτης.
Στην Ινδία η Παρθένος ήταν η Kanya, η Kauni των Ταμίλ, μητέρα του μεγάλου Κρίσνα, σχεδιαζόμενη ως θεά που κάθεται μπροστά από μια φωτιά, ή, στον σιναλέζικο ζωδιακό, ως γυναίκα μέσα σε πλοίο. Στην Περσία ήταν η Khosha ή Khusak, το στάχυ, και η Secdeidos de Darzama.
Στους πρώτους Άραβες τμήμα του αστερισμού ήταν το δικό τους τεράστιο ουράνιο Λιοντάρι, ενώ άλλο τμήμα σχημάτιζε τη Γωνία του Σκυλόσπιτου, με σκυλιά να γαυγίζουν το λιοντάρι. Βέβαια οι μεταγενέστεροι υιοθέτησαν την ελληνική μορφή ως Al Adhra al Nathifah (= η Αθώα Κοπέλα), όνομα από το οποίο προέκυψαν τα μεσαιωνικά El(e)adari και Adren(e)desa. Αλλά καθώς δεν απεικόνιζαν την ανθρώπινη μορφή, σχεδίαζαν τους αστέρες ως ένα δεμάτι σιτάρι, το Al Sunbulah, που ο Bayer το δίνει ως Sunbala ενώ απαντάται και η παραφθορά Sumbela.
Οι Τουρκομάνοι γνώριζαν τον αστερισμό ως Dufhiza Pakhiza (= η Αγνή Παρθένα). Στους Κινέζους ήταν το Shun Wei, το Φίδι ή η Ουρά του Ορτυκιού, ως τμήμα πανάρχαιας αστρικής μορφής, του «Κόκκινου Πουλιού», όταν όμως ήρθαν σε επαφή με τον δυτικό πολιτισμό, κυρίως μέσω Ιησουιτών ιεραποστόλων, δεν δίστασαν να υιοθετήσουν το κοινό πρότυπο ως She-Sang-Neu, η Ψυχρή (!) Ανύπαντρη Κοπέλα.
Στην Ιουδαία ο αστερισμός συνδεόταν πάντα με την αφθονία στον θερισμό ως Bethulah και αντιστοιχήθηκε λογικά από τους ραβίνους με τη φυλή του Ασήρ, για την οποία ο Ιακώβ είχε προφητεύσει ότι «ο άρτος αυτής πολύς».
Νόμισμα των Σάρδεων φέρει την Παρθένο με το στάχυ στο αριστερό της χέρι και ράβδο στο δεξί, παρόμοια και οι μακεδονικοί στατήρες. Οι Αλφόνσειοι Πίνακες απεικονίζουν την Παρθένο ως πολύ νεαρό κορίτσι με φτερά και ομοίως ο Άλμπρεχτ Ντύρερ τη σχεδίασε ως όμορφο άγγελο. Αλλά όλες αυτές οι αναπαραστάσεις είναι πολύ νεότερες όταν συγκριθούν με την αρχαιότερη υποτιθέμενη «εικόνα» της Παρθένου, που σώζεται μέχρι σήμερα και δεν είναι άλλη από τη Σφίγγα της Αιγύπτου. Αυτή κατασκευάσθηκε σύμφωνα με ελληνική παράδοση με το κεφάλι της Παρθένου πάνω στο σώμα του Λέοντος, από το γεγονός (τότε) ότι ο Ήλιος περνούσε από αυτούς τους δύο αστερισμούς κατά τη διάρκεια της ετήσιας πλημμύρας του Νείλου, του σπουδαιότερου ετήσιου συμβάντος στην Αρχαία Αίγυπτο.
Στην εποχή μας ο Ήλιος βρίσκεται μέσα στα όρια της Παρθένου (όπως αυτά καθορίσθηκαν από τη Διεθνή Αστρονομική Ένωση) από τις 16 Σεπτεμβρίου μέχρι τις 31 Οκτωβρίου και οι ημερομηνίες αυτές συνεχίζουν να μετατίθενται προς τα εμπρός με ρυθμό 1 ημέρα ανά 71,1 έτη. Στην Παρθένο ο Χάινριχ Όλμπερς ανεκάλυψε στις 28 Μαρτίου 1802 τον δεύτερο αστεροειδή που ανακαλύφθηκε ποτέ, και τον ονόμασε Παλλάδα.
Ως ζωδιακός αστερισμός, η Παρθένος συνδέθηκε με την Αστρολογία, προλήψεις και θρύλους, π.χ. ως ο «Οίκος του Ερμή», από την αρχαία πεποίθηση ότι ο πλανήτης Ερμής βρισκόταν σε αυτό τον αστερισμό κατά τη στιγμή της Δημιουργίας του Σύμπαντος, δημιουργήθηκε δηλαδή εκεί. Οι αρχαίοι αστρολόγοι θεωρούσαν ότι η Παρθένος «κυβερνούσε» την ανθρώπινη κοιλιά και υπογάστριο, ότι επιδρούσε σε περιοχές όπως η Κρήτη, η Ελλάδα και η Μεσοποταμία, και αργότερα, στη νεότερη εποχή, θεωρήθηκε ότι «κυβερνά» την Τουρκία, την Ιερουσαλήμ, τη Λυών και το Παρίσι, αλλά πάντα ως δυσμενές και στείρο ζώδιο. Τα χρώματά της ήταν το μαύρο με κυανές κηλίδες. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος γράφει ότι η εμφάνιση κομήτη στην Παρθένο σημαίνε πολλά κακά για τις γυναίκες.
Οι φωτεινότεροι αστέρες
Ο Αργκελάντερ απέδιδε στην Παρθένο 101 αστέρες ορατούς με γυμνό μάτι, ενώ ο Heis 181.
Αξιοσημείωτα στον αστερισμό
- Το σημαντικότερο αστρονομικό γνώρισμα του αστερισμού είναι το Σμήνος της Παρθένου, το κοντινότερο σε εμάς σμήνος γαλαξιών (50 ως 65 εκατομμύρια έτη φωτός), που συνεχίζεται πάντως στη γειτονική Κόμη Βερενίκης. Αρκετοί γαλαξίες του στην Παρθένο είναι αρκετά φωτεινοί ώστε να παρατηρούνται και με ερασιτεχνικά τηλεσκόπια, όπως οι M49 (φαιν.μέγεθος 8,4), M58 (φ.μέγεθος 9,7), M59 (φ.μέγεθος 9,6), M60 (φ.μέγεθος 8,8), M61 (9,6), M84 (9,1), M86 (8,9), M87 (8,6), M90 (9,5), σχεδόν πάνω στο σύνορο με την Κόμη), NGC 4365 (9,6), NGC 4526 (9,7) και NGC 4636 (9,5). Οι λίγο αμυδρότεροι NGC 4567 και NGC 4568 φαίνονται σχεδόν ο ένας πάνω στον άλλο και αποκαλούνται «Σιαμαία Δίδυμα». Το μακρινότερο Υπερσμήνος της Παρθένου έχει διαστάσεις περί τα 110 εκατομμύρια έτη φωτός.
- Ο μεγάλος αυτός αστερισμός έχει και άλλους φωτεινούς γαλαξίες που δεν ανήκουν στο παραπάνω σμήνος, όπως ο «Γαλαξίας Σομπρέρο» (M104) (φ.μέγεθος 8, σχεδόν πάνω στο σύνορο με τον Κόρακα), ο NGC 4697 (φ.μέγεθος 9,2) και ο NGC 4699 (9,5)
- Στην Παρθένο βρίσκεται και ο φωτεινότερος όλων των κβάζαρ, ο 3C 273, με φαινόμενο μέγεθος 12,9.
- Ο αστέρας 70 Παρθένου (φαιν.μέγεθος 4,98 και φασμ.τύπος G4V) κοντά στο βόρειο σύνορο του αστερισμού έχει ένα πλανήτη, από τους πρώτους εξωηλιακούς που ανακαλύφθηκαν, με μάζα υπερεπταπλάσια εκείνης του Δία, που περιφέρεται γύρω του κάθε 116,6 γήινες ημέρες σε τροχιά υψηλής εκκεντρότητας (0,40) με μέση ακτίνα 64 εκατομμύρια χιλιόμετρα. Το όλο σύστημα απέχει από εμάς 59,07 έτη φωτός αλλά απομακρύνεται με ταχύτητα 18.000 χιλιόμετρα την ώρα. Η υψηλή ιδία κίνηση (0,623 του δευτερολέπτου του τόξου ανά έτος) φανερώνει πάντως ότι ποτέ στο παρελθόν δεν είχε πλησιάσει πολύ περισσότερο στη Γη. Η μάζα του αστέρα ανέρχεται στο 95% της ηλιακής.
- Και άλλος εξωηλιακός πλανήτης ανακαλύφθηκε αργότερα στην Παρθένο, περί τον φαιν.μεγέθους 8,04 αστέρα HD 130322, με περίοδο περιφοράς 10,7 γήινες ημέρες σε τροχιά εκκεντρότητας 0,048 με μέση ακτίνα 13,2 εκατομμύρια χιλιόμετρα. Το όλο σύστημα απέχει από εμάς 98 έτη φωτός. Ως συνήθως, η μάζα του πλανήτη είναι άγνωστη με γνωστό μας μόνο το κάτω όριο: είναι τουλάχιστον κατά 8% μεγαλύτερη από τη μάζα του Δία.
- Αλλά και ο ένας από τους δύο αστέρες νετρονίων που φέρονται ότι έχουν πλανήτες γύρω τους βρίσκεται στην Παρθένο: Ο πάλσαρ PSR 1257+12 φαίνεται να έχει 3 ή 4 πλανήτες γύρω του από τους οποίους οι 2 ή 3 με μάζες συγκρίσιμες με τη μάζα της Γης. Οι περίοδοι περιφοράς τους είναι 25,3 (του αβέβαιου), 66,5, 98,2 και περίπου 170 γήινα έτη. Το όλο σύστημα απέχει από εμάς περί τα χίλια έτη φωτός.
Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων Δημόσιων Νοσοκομείων
Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων Δημόσιων Νοσοκομείων (ΠΟΕΔΗΝ) είναι δευτεροβάθμιο συνδικαλιστικό όργανο. Ιδρύθηκε το 1978 και είναι μέλος της ΑΔΕΔΥ, συμμετέχοντας σε όλες τις κινητοποιήσεις της. Καλύπτει περί τις 80.000 υγειονομικούς σε όλη τη χώρα, συγκεκριμένα, τους υγειονομικούς όλων των βαθμίδων του ΕΣΥ (νοσοκομεία, κέντρα υγείας, υπαλλήλους του ΕΚΑΒ κλπ). Η διοίκηση της ΠΟΕΔΗΝ έλκεται από το 33μελές Γενικό Συμβούλιο το οποίο εκλέγει 11μελή Εκτελεστική Επιτροπή με τριετή θητεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνδικαλιστικές οργανώσεις στην Ελλάδα
Τσακωνική διάλεκτος
Η Τσακωνική διάλεκτος (τσακωνικά: τσακώνικα γρούσσα) είναι ελληνογενής διαλεκτική ομάδα που ομιλείται στην περιοχή της νότιας Κυνουρίας της Αρκαδίας και σε κάποιες περοχές του Δήμου Βόρειας Κυνουρίας στην Πελοπόννησο. Από την αρχαιότητα έως το 1912 η περιοχή της νότιας Κυνουρίας ανήκε στην αρχαία Σπάρτη και στην Λακωνία αντίστοιχα.
Ταξινόμηση
Η Τσακωνική ανήκει στην υπολειμματική δωρική ζώνη τής Νέας Ελληνικής. Προήλθε από τη Δωρική διάλεκτο της Αρχαίας ελληνικής, σε αντίθεση με τη Νέα Ελληνική γλώσσα, η οποία προήλθε από την Ελληνιστική κοινή (κυρίως αττικοϊωνικής συστάσεως). Συγκεκριμένα, εικάζεται ότι προήλθε από ευρύτερη δωρική κοινή, η οποία είχε κυριαρχήσει στην Πελοπόννησο μετά τη σύσταση της Αχαϊκής Συμπολιτείας και, ως εκ τούτου, αντιστάθηκε περισσότερο στην Κοινή, ίσως επειδή ομιλείτο σε δυσπρόσιτες περιοχές.
Ο πρώτος συγγραφέας που αναφέρει την ύπαρξη ιδιαίτερης Τσακωνικής διαλέκτου είναι ο Μάζαρις τον 15ο αιώνα. Θεωρεί τους Τσάκωνες εκβαρβαρισμένους Λάκωνες αλλά οι λίγες λέξεις που αναφέρει ως παράδειγμα δεν είναι τσακωνικές. Σύμφωνα με τις πηγές, η Τσακωνική ομιλείτο στο παρελθόν από διαλεκτόφωνους πληθυσμούς αποίκων στις νότιες ακτές τού Ελλησπόντου. Το τσακωνικό ιδίωμα της Προποντίδας είχε αρκετές επιδράσεις από τα βόρεια ιδιώματα της Θράκης και, ως εκ τούτου, τοποθετείται πλησιέστερα προς τη Νεοελληνική Κοινή (π.χ. ιδίωμα Προποντίδας νερέ, αλλά ιδίωμα Τσακωνιάς ύο < ύδωρ).
Αν είχε μεγάλο αριθμό ομιλητών, ισχυρή λογοτεχνική παράδοση και διοικητική αυτονόμηση, η οποία θα οδηγούσε σε αναγνώριση και σχολική διδασκαλία, θα μπορούσε να ταξινομηθεί ως ξεχωριστή ελληνογενής γλώσσα σε αντιδιαστολή προς διαλέκτους όπως η Ποντιακή, η Καππαδοκική και η Κατωιταλική. Το σύγχρονο λεξιλόγιό της έχει επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό από την επίσημη Ελληνική.
Ετυμολογία - Προέλευση του τοπωνυμίου
thumb|Γλωσσικός χάρτης της [[Πελοπόννησος|Πελοποννήσου το 1890. Η τσακωνική με γαλάζιο.]] Υπάρχουν τρεις βασικές προτάσεις για την ετυμολογική προέλευση του τοπωνυμίου:
Δείγμα τής διαλέκτου
Το καβγί με τα νορά «Το παιδί με την ουρά» (παραμύθι)
Στο χωρίο ναμ’ γεννάτ’ ένα καβγί (< *καρπίον) ''σερνικού. Το καβγί έντα ’τανι ’ποπίσω νορά. Μέρα νούτ‘α κράντα ’τάνι. Όντε ’τα κράντα το καβγί, μεγαλώντα, φουσκώντα ’τάνι από το κράψιμο. Το καβγί ήταν δράκο αδρειωμένε. Θέντα ’τάνι νι πάρ’ ο μπαμπά σ’, νι ’ι βάλει στο δισάτš’ τšαι να βγάει να γυρίσ’ το χωρίο από τέσσερ’ άκρε, να ’ι σταυρώσ’ τšαι να φωνιάτσ’ από τρει βολέ: «Δράκο γεννάτ’!» Τήνοι δίντε ’τα νι μάκο, αφιόνι, να κασεί. Μä μέρα πη ’τα κράντα πολύ το καβγί, ο μπαμπά σ’ δωκώ ’τα νι λίγου πολιότερε τšαι το καβγί φαρμακωμένε ’ταρ.''
Απόδοση
Στο χωριό μας γεννήθηκε ένα παιδί αρσενικό. Το παιδί είχε από πίσω ουρά. Μέρα νύχτα έκλαιγε. Όταν έκλαιγε το παιδί, μεγάλωνε, φούσκωνε από το κλάμα. Το παιδί ήταν δράκος ανδρειωμένος. Ήθελε να το πάρει ο πατέρας του, να το βάλει στο δισάκι και να το βγάλει να το γυρίσει στο χωριό, στις τέσσερις άκρες (του), να το σταυρώσει και να φωνάξει τρεις φορές: «Δράκος γεννήθηκε!» Εκείνοι του έδιναν μήκωνα, αφιόνι, για να κοιμηθεί. Μια μέρα που έκλαιγε πολύ το παιδί, ο πατέρας του τού έδωσε λίγο περισσότερο και το παιδί φαρμακώθηκε.
''Εζάκαϊ (*εδιάβ(η)κασι, ρ. διαβαίνω) τ‘ον άγιε, σ’ εστεφανούκαϊ, τσ’ από τσι σ’ έκατσ’ούκαϊ του τσουφάλε σου με κουφέτε χοντροί από το δίσκο τσ’ ετσαφήκαϊ (< αφήκασι) κ‘αμπόσοι κουμπούρε, εμπαήκαϊ από τον άγιε Στράκηγο τσ’ αρχιñίαϊ dίντε τα βιολjία. Α Μαρούα έκι καμαρούνα. «Μα για ξείκα, Τζελjίνα, καμάžι π‘οι ñ’ εν’ έχα α ñύιθη», εκ’ αούα α Γιωργού. Έκι α τύχη σι να καοτσιτάτσει. Μαγάžι να ’γκι καοτσυτέντε έτρου τσ’ οι σατέρε νάμου…''
Πήγαν στην εκκλησία, τους στεφάνωσαν και αφού τους έσπασαν τα κεφάλια τους με κουφέτα χοντρά από τον δίσκο και έριξαν καμπόσες κουμπουριές, βγήκαν από τον άγιο Στρατηγό και άρχισαν να παίζουν τα βιολιά. Η Μαρούλα καμάρωνε. «Μα για κοίτα, Αγγελίνα, καμάρι που το ’χει η νύφη», έλεγε η Γιωργού (η γυναίκα τού Γιώργου). Ήταν η τύχη της να καλοπέσει. Μακάρι να καλόπεφταν έτσι και οι θυγατέρες μου…
Γεωγραφική εξάπλωση
thumb|right|300px|Πινακίδα στα Τσακώνικα. Ο χώρος όπου εντοπίζεται σήμερα η γλώσσα είναι κάποια χωριά στην Τσακωνιά στις πλαγιές του Πάρνωνα στην νότια Κυνουρία του Νομού Αρκαδίας. Είναι οι κωμοπόλεις του Λεωνιδίου και του Τυρού, και τα χωριά Μέλανα, Άγιος Ανδρέας, Βασκίνα, Πραστός, Σίταινα και Καστάνιτσα.
Στο παρελθόν τα τσακώνικα ομιλούνταν και σε γειτονικές περιοχές της Λακωνίας, αλλά και σε τσακώνικες αποικίες στη θάλασσα του Μαρμαρά (Προποντίδα).
Επίσημη κατάσταση της γλώσσας
Δεν είναι φυσικά επίσημη γλώσσα καμιάς χώρας ή περιοχής και ως εκ τούτου δεν διδάσκεται. Ωστόσο, μέχρι το 1997 η διάλεκτος διδασκόταν από ντόπιους καθηγητές στο γυμνάσιο του Τυρού. Από το σχολικό έτος 2011-2012 (και για πέμπτο συνεχόμενο το 2015-2016) οι μαθητές του Γυμνασίου Τυρού συμμετέχουν στα πλαίσια πολιτιστικού προγράμματος (Πρόγραμμα Συνεργαζομένων Σχολείων με την UNESCO - ASP net ) για τη διάσωση της τσακώνικης διαλέκτου. Στον Τυρό ομιλείται ακόμη από νέους. Η Ακαδημία Αθηνών έχει κατά καιρούς οργανώσει διαλεκτολογικές αποστολές στην περιοχή, προκειμένου να αποθησαυρίσει τον λεξιλογικό πλούτο, σωζόμενο ακόμη σε ορισμένους ηλικιωμένους ομιλητές. Παρόμοιες διαλεκτολογικές εργασίες ανατίθενται επίσης σε προπτυχιακό και μεταπτυχιακό επίπεδο από ελληνικά πανεπιστήμια.
Γραφή
Δεν υπάρχει επίσημη γραφή. Σε βιβλία γλωσσικών, λαογραφικών και άλλων μελετών η διάλεκτος αποδίδεται με το Ελληνικό αλφάβητο, συνοδευόμενη από την προσθήκη κάποιων απαραίτητων διακριτικών για πιο πιστή απόδοση της προφοράς της. Μία από τις γραφές που χρησιμοποιούνται είναι αυτή που προτάθηκε από τον καθηγητή Θανάση Κωστάκη. Η γραφή αυτή φαίνεται στον παρακάτω πίνακα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλώσσες της Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνικές γλώσσες Κατηγορία:Νομός Λακωνίας Κατηγορία:Ελληνικές διάλεκτοι
Αρμενάδες Κέρκυρας
Γεωγραφία
Οι Αρμενάδες είναι ημιορεινός οικισμός της ΒΔ. Κέρκυρας, κοντά στον όρμο Αγίου Γεωργίου και στους Καββαδάδες, πάνω στον επαρχιακό δρόμο Αγρού-Περουλάδων και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 90. Ο οικισμός απέχει 32 χλμ. περίπου ΒΔ. της πόλης της Κέρκυρας.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1866 και προσαρτήθηκε στον δήμο Αμφιπαγιτών της Κέρκυρας. Το 1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αμφιπαγιτών και προσαρτήθηκε στον δήμο Αγίου Γεωργίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από από τον δήμο Αγίου Γεωργίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Κερκυραίων. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019 αποσπάστηκε από τον δήμο Κερκυραίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Βόρειας Κέρκυρας.
Γενικά στοιχεία
Η ονομασία του οικισμού προέρχεται από Αρμένιους που έφτασαν στο νησί μετά τους διωγμούς από την πατρίδα τους, κατά τον 16ο αιώνα. Οι πλούσιοι Κερκυραίοι τους έβαζαν να δουλεύουν κατά ομάδες στους ελαιώνες τους και έτσι σχημάτισαν σιγά σιγά τους δικούς τους οικισμούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κέρκυρας
Ζυγός (αστερισμός)
Ο Ζυγός (Λατινικά: Libra, συντομογραφία: Lib) είναι αστερισμός που σημειώθηκε στην αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο, είναι αστερισμός του Ζωδιακού Κύκλου, και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι νότιος αστερισμός, ορατός στο σύνολό του από την Ελλάδα και όλη σχεδόν την Ευρώπη. Συνορεύει με τους αστερισμούς `Οφι (το τμήμα της κεφαλής), Παρθένο, `Υδρα, Λύκο, Σκορπιό, Καρκίνο και Οφιούχο.
Ονομασίες και ιστορία
Το όνομα του αστερισμού, που σημαίνει ζυγαριά, δεν συναντάται πριν από τον Ίππαρχο. Αρχικά, στην ελληνική Αστρονομία ο Ζυγός ήταν τμήμα του Σκορπιού, από τον οποίο άρχισε να διακρίνεται ως τμήμα του, γνωστό ως Χηλαί Σκορπίου, δηλαδή οι «Δαγκάνες του Σκορπιού», κι έτσι τον βρίσκουμε στον Ερατοσθένη και στον Άρατο. Ο δεύτερος το χαρακτηρίζει ως αμυδρό ζώδιο («φαέων επιδυέες»), αλλά μεγάλο («μεγάλας χηλάς»). Ο Ίππαρχος χρησιμοποίησε αμφότερα τα Ζυγός και Χηλαί, το ίδιο και ο Πτολεμαίος, οπότε το δυτικό αυτό τμήμα του Σκορπιού άρχισε τη δική του «σταδιοδρομία» ως ανεξάρτητος αστερισμός. Ο Γεμίνος ο Ρόδιος πρώτος γράφει το αντίστοιχο λατινικό Jugum, που χρησιμοποιείται αδιακρίτως από τους Ρωμαίους ποιητές μαζί με το πρώτο ελληνικό Chelae και το Libra, για να επικρατήσει τελικά μέσα από τα επιστημονικά κείμενα το τελευταίο, πρωτοεμφανισθέν στο Ιουλιανό Ημερολόγιο. Ο ισχυρισμός ότι το «Ζυγός» οφείλεται στο ότι εκεί τότε βρισκόταν το σημείο της ισημερίας και επομένως συμβολίζει το ισο-ζύγισμα της ημέρας και της νύκτας σε ίσες διάρκειες, απαντάται ήδη στον Μανίλιο. Και όμως, σπανίως ο Ζυγός απεικονίζεται με ισοζυγισμένες τις δύο πλευρές του. Σώζονται μετάλλια που δείχνουν τον Ζυγό να κρατιέται από μία μορφή που ο Spence θεώρησε ότι είναι ο Οκταβιανός Αύγουστος ως απονομέας δικαιοσύνης. Κάποιες άλλες μεταγενέστερες ονομασίες που λέγεται (π.χ. Bayer) ότι είχαν οι αρχαίοι `Ελληνες για τον Ζυγό ήταν οι Σταθμός και Στατήρ, ενώ και το Libra είναι ελληνικής ρίζας, από την αρχαία Σικελική Λίτρα. Ο Αμπέλιος τον αποκαλεί Μοχός, από τον εφευρέτη του ζυγού, ενώ ακόμα και το Δίκη έχει σποραδικά αποδοθεί στους αστέρες του Ζυγού, από τη θεά-προσωποποίηση της δικαιοσύνης, της οποίας το σύμβολο ήταν η ζυγαριά. Συνδέθηκε έτσι και με τη γειτονική γυναικεία μορφή-αστερισμό, την Παρθένο, υπό το επίθετο Αστραία. Ο Μανίλιος εμπλέκει τη δικαιοσύνη στην αστρολογική πλευρά, όταν γράφει πως ο Ζυγός ασκεί επίδραση πάνω στους νομικούς. Οι ευσεβείς ειδωλολάτρες πάντως τον ονόμαζαν Άρμα Πλούτωνος, πάνω στο οποίο ο θεός μετέφερε την Περσεφόνη, τη γειτονική Παρθένο.
Η γέννηση του Ζυγού ως χωριστού αστερισμού ίσως ξεκινά από τη Μεσοποταμία, όπου ένας βωμός σχεδιαζόταν μπροστά από τον Σκορπιό. Το σχήμα μοιάζει πολύ με το σημερινό σύμβολο του Ζυγού ως ζωδίου. Παραλλαγές του έβδομου αυτού ζωδίου που σχετιζόταν με τον έβδομο ασσυριακό μήνα, τον Tashritu, ήταν το ιερό ύψωμα, ένα ζιγκουράτ (πρβλ. τον Πύργο της Βαβέλ) ή μία λάμπα: μία ονομασία στην περιοχή για τον Ζυγό ήταν Bir, δηλαδή το Φως. Αυτή η λάμπα ανακαλύφθηκε σχεδιασμένη πάνω σε λίθους οροσήμων να κρατιέται στις δαγκάνες ενός σκορπιού. Η Αγγλίδα συγγραφέας του 19ου αιώνα Agnes M. Clerke γράφει: «Συχνά το όγδοο ζώδιο εμφανίζεται διπλό, και είναι δύσκολο να μη σκεφθούμε ότι οι δύο σκορπιοί στους ζωδιακούς που ανακαλύφθηκαν χαραγμένοι σε ασσυριακούς κυλίνδρους δεν υπήρξαν η έμπνευση για τον ελληνικό χωρισμό Σκορπιός-Χηλαί Σκορπίου». Επίσης τον 19ο αιώνα ο ανατολιστής Robert Brown Jr. σημειώνει ότι το μεσοποταμιακό Sugi, ο ζυγός της άμαξας που ζεύει τα υπο-ζύγια (υποδήλωνε μάλλον τους αστέρες α και β) μοιάζει πολύ ηχητικά με το «Ζυγοί».
Τα ιερά βιβλία στην Ινδία αναφέρουν τον Ζυγό ως Tula, την Tulam ή Tolam των Ταμίλ (= ζυγαριά). Και στον ζωδιακό των Ινδών απεικονιζόταν ως άνδρας στηριγμένος στο ένα του γόνατο που κρατούσε μια ζυγαριά. Στην Κίνα ο Ζυγός ονομαζόταν Show Sing, το Αστέρι της Μακροζωίας, και αργότερα, αντιγράφοντας το ελληνικό, Tien Ching, η Ουράνια Ζυγαριά. Στον αρχικό τους όμως ζωδιακό ήταν είτε ο Κροκόδειλος, είτε ο Δράκος.
Οι Μανέθων και Αχιλλεύς Τάτιος γράφουν ότι ο Ζυγός προήλθε από την Αίγυπτο, εξάλλου εμφανίζεται στον αιγυπτιακό ζωδιακό της Δενδερά. Ο Kircher έδωσε την κοπτική-αιγυπτιακή ονομασία ως Λαμβαδία. Οι Εβραίοι επίσης υιοθέτησαν την παράδοση με το Moznayim (= άξονας ζυγαριάς, Miznaim στον Ριτσιόλι), αποδιδόμενο από μερικούς ως το έμβλημα της φυλής του Άσερ, ενώ αντιθέτως άλλοι ισχυρίζονται ότι ο Ζυγός ήταν άγνωστος στους Εβραίους, που σημείωναν στη θέση του το γράμμα Ταυ. Οι Σύροι αποκαλούσαν τον Ζυγό Masatha (ο Ριτσιόλι το αποδίδει ως "Masathre") και οι Πέρσες Terazu ή Tarazuk (όλα σημαίνουν ζυγαριά), με την περσική ουράνια σφαίρα να απεικονίζει μια μορφή να σηκώνει μια ζυγαριά με το ένα χέρι και να πιάνει ένα αρνί με το άλλο.
Οι Άραβες, ακολουθώντας τον Πτολεμαίο, ονόμασαν την ομάδα αυτή των αστέρων Al Zubana (οι δαγκάνες) και στον δυικό αριθμό Al Zubanatain, που έδωσαν το παρεφθαρμένο Azubene της Αλμαγέστης του 1515, και αργότερα Al Kiffatan (οι δίσκοι της ζυγαριάς) και Al Mizan (ο άξονας της ζυγαριάς). Από αυτό το τελευταίο προήλθαν οι ευρωπαϊκές παραφθορές Almisan, Almizen, Mizin, στους Αλφόνσειους Πίνακες και αλλού. Ο Ριτσιόλι υιοθέτησε τη γνώμη του Kircher και χρησιμοποίησε το Wazn ή Vazn (= βάρος) ως συνθετικό αντί του Zubana.
Οι πρώτοι Χριστιανοί πίστευαν ότι οι αστέρες του Ζυγού αναπαριστούσαν τον Απόστολο Φίλιππο. Σύμφωνα με τον Καίσιο (Caesius) ο αστερισμός αυτός παριστάνει τους ζυγούς που αναφέρονται στο βιβλίο του Δανιήλ, με τους οποίους η βασιλεία του Βαλτάσαρ είχε ζυγισθεί και «ευρεθεί λειψή» (Δανιήλ, ε΄27).
Ο Ζυγός εμφανίζεται πάνω στα νομίσματα του βασιλείου της Παλμύρας. Το σύμβολο του Ζυγού ως ζωδίου παριστάνει τον άξονα μιας ζυγαριάς. Στην κλασική αστρολογία, ο Ζυγός ήταν ο αρχαίος «Οίκος της Αφροδίτης», επειδή κατά τον Μακρόβιο ο πλανήτης Αφροδίτη εμφανίσθηκε εδώ τη στιγμή της Δημιουργίας του Κόσμου, από όπου και ο χαρακτηρισμός Veneris Sidus. Αντιθέτως, άλλοι διατείνονταν ότι ο `Αρης ήταν ο φρουρός του ζωδίου. Οι αρχαίοι αστρολόγοι θεωρούσαν ότι ο Ζυγός «κυβερνά» την οσφυική περιοχή του ανθρώπινου σώματος, την Ιταλία και τη Ρώμη. Αργότερα θεωρήθηκε ότι «κυβερνά» χώρες και πόλεις όπως η Αλσατία, η Αμβέρσα, η Βιέννη και η Αυστρία, η Αιθιοπία, η Φραγκφούρτη, η Ινδία, η Λισαβώνα και Πορτογαλία, η Σαβοΐα, κλπ..
Στην εποχή μας ο `Ηλιος βρίσκεται (όπως φαίνεται από τη Γη) μέσα στα όρια του αστερισμού Ζυγός από τις 31 Οκτωβρίου μέχρι τις 23 Νοεμβρίου, και οι ημερομηνίες αυτές μετατίθενται προς τα εμπρός με ρυθμό 1 ημέρα ανά 71,1 έτη.
Οι φωτεινότεροι αστέρες
[[Αρχείο: LibraCC.jpg|thumb|left|256px|Ο αστερισμός Ζυγός όπως μπορεί να φανεί με γυμνό μάτι. AlltheSky.com]]
Ο Αργκελάντερ απέδιδε στον Ζυγό 28 αστέρες ορατούς με γυμνό μάτι (ως 5,8 μέγεθος), ενώ ο Heis 53 (ως 6,5).
Ταύρος (αποσαφήνιση)
Η λέξη / όνομα Ταύρος μπορεί να αναφέρονται:
Αλέξης Μητρόπουλος
Ο Αλέξης Μητρόπουλος είναι Έλληνας νομικός-εργατολόγος και πανεπιστημιακός.
Νεανικά χρόνια
Γεννήθηκε το 1952 στον Πύργο Ηλείας. Ως μαθητής και ως φοιτητής δραστηριοποιήθηκε κατά της Χούντας των Συνταγματαρχών, ενώ είχε φυλακιστεί από το καθεστώς για τις απόψεις του. Σπούδασε Νομική, Φιλοσοφία στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και Πολιτικές Επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, ενώ πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Παρίσι και στο Βελιγράδι. Από την αρχή της Μεταπολίτευσης εντάχθηκε στο ΠΑΣΟΚ. Πήρε διδακτορικό στο Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου ενώ δίδαξε στο Ινστιτούτο Αυτοδιαχείρισης Έντβαρντ Καρντέλι της Λιουμπλιάνας.
Διακυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ
Την περίοδο 1981-1985 ορίστηκε από την πρώτη κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου Ειδικός Σύμβουλος του Υπουργείου Εργασίας και ασχολήθηκε με τους τομείς κοινωνικής και εργατικής πολιτικής. Ήταν εκλεγμένο μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ, ενώ παράλληλα δίδασκε Εργατικό Δίκαιο στη Νομική Σχολή Αθηνών. Το 1986 διαφώνησε με τη νέα πολιτική λιτότητας της δεύτερης κυβέρνησης Παπανδρέου και διαγράφηκε από το ΠΑΣΟΚ μαζί με την αριστερή τάση της ΠΑΣΚΕ, που οργανώθηκε σε νέα συνδικαλιστική κίνηση, τη Σοσιαλιστική Συνδικαλιστική Εργατοϋπαλληλική Κίνηση. Στις αρχές της δεκαετίας του '90 επέστρεψε στο ΠΑΣΟΚ.
Ένταξη στο ΔΗΚΚΙ και εναντίωση στην ΟΝΕ
Το 1996 ο Μητρόπουλος θα αποχωρήσει από το ΠΑΣΟΚ, διαφωνώντας για άλλη μια φορά με την κυβερνητική πολιτική του, για να προσχωρήσει στο νεοϊδρυθέν Δημοκρατικό Κοινωνικό Κίνημα. Στις εκλογές του 1996 ήταν υποψήφιος με το ΔΗΚΚΙ, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να εκλεγεί. Στα τέλη της δεκαετίας του '90 θα επανέλθει στο ΠΑΣΟΚ. Εντούτοις, θα συνεχίσει να διαφωνεί με την πολιτική του, κυρίως με την ένταξη της Ελλάδας στην Οικονομική και Νομισματική Ένωση, συμμετέχοντας ενεργά στην Επιτροπή δημοψηφίσματος του Μάαστριχτ μαζί με άλλες αριστερές δυνάμεις και προσωπικότητες που διαφωνούσαν με τις κατευθύνσεις της συνθήκης του Μάαστριχτ.
Τοπική Αυτοδιοίκηση και εναντίωση στο Μνημόνιο
Το 2010 ο Αλέξης Μητρόπουλος εκφράζει τη νέα διαφωνία του με την κυβέρνηση Γιώργου Παπανδρέου. Αποφασίζει -παρά την ιδιότητά του ως μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ- να συμμετάσχει στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές με το συνδυασμό Αττική Συνεργασία-Όχι στο Μνημόνιο, υποστηριζόμενος από το Συνασπισμό και από αριστερές συσπειρώσεις προερχόμενες από το ΠΑΣΟΚ, αποσπώντας ποσοστό 6,23%. Παράλληλα διαγράφεται από το ΠΑΣΟΚ. Το Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς θα συμμετάσχει στην ίδρυση της Ένωσης για την Υπεράσπιση της Εργασίας και του Κοινωνικού Κράτους.
Μετακίνηση στον ΣΥΡΙΖΑ
Το 2012, ο Αλέξης Μητρόπουλος αποχώρησε από το ΠΑΣΟΚ, εξ αιτίας διαφωνιών σχετικά με τις συμβάσεις που υπέγραψε η Ελληνική κυβέρνηση με τους Ευρωπαίους δανειστές της, για τη χρηματοδότηση της χώρας. Μαζί με άλλα πρώην μέλη του ΠΑΣΟΚ, όπως ο Παναγιώτης Κουρουμπλής και η Σοφία Σακοράφα, μετακινήθηκαν στον Συνασπισμό Ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ). Στις εκλογές του Μαΐου 2012, ήταν υποψήφιος με τον ΣΥΡΙΖΑ στην εκλογική περιφέρεια Αττικής.
Εξελέγη βουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ, τόσο στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις του 2012 όσο και σε αυτή του Ιανουαρίου του 2015. Κατά τη διάρκεια της βουλευτικής του θητείας, ήταν μέλος διαφόρων επιτροπών της Βουλής, ενώ την περίοδο μεταξύ 6 Φεβρουαρίου 2015 και 3 Οκτωβρίου 2015 διετέλεσε Α΄ Αντιπρόεδρος της Βουλής. Όμως στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015 έμεινε εκτός των λιστών του ΣΥΡΙΖΑ, λόγω της διαφωνίας που είχε στη στήριξη και υπερψήφιση νομοσχεδίων που έφερε στη Βουλή η κυβέρνηση, αλλά και εξαιτίας περίπτωσης φοροδιαφυγής για την οποία κατηγορήθηκε. Λίγους μήνες αργότερα, τον Δεκέμβριο του 2015, η Εισαγγελέας Πρωτοδικών Ελένη Τουλουπάκη άσκησε ποινικές διώξεις εναντίον του για φοροδιαφυγή και ξέπλυμα βρώμικου χρήματος.
Δημιουργία νέου κόμματος
Το 2016 ο Αλέξης Μητρόπουλος ανήγγειλε τη δημιουργία δικού του κόμματος με όνομα «ΕΝΥΠΕΚΚ-Κοινωνική Συνεννόηση». Σήμερα είναι Πρόεδρος της πολιτικής κίνησης "Όρθια Ελλάδα", η οποία δημιουργήθηκε με πρωτοβουλία της ΕΝΥΠΕΚΚ (Ένωση για την Υπεράσπιση της Εργασίας και του Κοινωνικού Κράτους).
Άλλα στοιχεία
Ο Αλέξης Μητρόπουλος είναι επίκουρος Καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του ΕΚΠΑ. Είναι νυμφευμένος με την πανεπιστημιακό Αιμιλία Παπάζογλου-Μητροπούλου και έχουν τρία παιδιά.
Έχει συγγράψει είτε σε ατομικό είτε σε συλλογικό επίπεδο, αρκετά βιβλία σχετικά κυρίως με το εργατικό δίκαιο και την πολιτική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Καθηγητές Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες νομικοί Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Βουλευτές Αττικής Κατηγορία:Πρόεδροι Περιφερειακών Παρατάξεων Κατηγορία:Περιφερειακοί Σύμβουλοι ανά την Ελλάδα Κατηγορία:Αντιπρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Απόφοιτοι Παντείου Πανεπιστημίου
Σεμπάστιαν Τζιοβίνκο
Ο Σεμπάστιαν Τζιοβίνκο (26 Ιανουαρίου 1987) είναι Ιταλός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που παίζει στη θέση του επιθετικού για την Αλ-Χιλάλ. Μπορεί να παίξει σε πολλαπλές επιθετικές θέσεις του γηπέδου όπως επιθετικός μέσος ή κεντρικός επιθετικός.
Ο Τζιοβίνκο ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στη Γιουβέντους στη Σέριε Β το 2006, και σύντομα στάλθηκε ως δανεικός στους ιταλικούς συλλόγους Έμπολι και Πάρμα. Υπέγραψε στο Τορόντο ΦΚ το 2015, μια συμφωνία που τον έκανε τον υψηλότερα αμειβόμενο παίκτη του πρωταθλήματος. Ανάμεσα στα τρόπαια που κατέκτησε με τον σύλλογο είναι τρία Καναδικά κύπελλα και ένα κύπελλο MLS. Όσο αφορά τις ατομικές διακρίσεις, κέρδισε το χρυσό παπούτσι του MLS, το βραβείο του καλύτερου πρωτοεμφανιζόμενου παίκτη στο MLS, το βραβείο MVP στο MLS, το George Gross Memorial Trophy για τον πολυτιμότερο παίκτη του Καναδικού Πρωταθλήματος και τη χρυσή μπάλα CONCACAF Champions League. Έφυγε από το Τορόντο ως ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία του συλλόγου. Το 2019, εντάχθηκε στη Σαουδική Αραβική, Αλ Χιλάλ όπου κέρδισε το ΑΦΚ Τσάμπιονς Λιγκ στην πρώτη του σεζόν με την ομάδα και το πρωτάθλημα Σαουδικής Αραβίας, το Κίνγκς Καπ στη δεύτερη σεζόν του.
Σε διεθνές επίπεδο, ο Τζιοβίνκο έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Ιταλίας το 2011 και έκτοτε έχει κάνει πάνω από 20 συμμετοχές. Αργότερα ήταν στην αποστολή της ομάδας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2012, όπου κέρδισε το μετάλλιο της 2ης θέσης και στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών FIFA 2013, όπου κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο και σημείωσε το μοναδικό του διεθνές γκολ.
Νεανικά χρόνια
Ο Τζιοβίνκο γεννήθηκε στο Τορίνο από πατέρα προερχόμενο από τη Σικελία, ονόματι Τζιοβάνι, με καταγωγή από το Bisacquino, επαρχία του Παλέρμο, και μητέρα από την Καλαβρία, με όνομα Ελβίρα με καταγωγή από το Καταντζάρο, που μετακόμισε από τη Νότια Ιταλία. Μεγάλωσε στο Beinasco, μια κοινότητα νοτιοδυτικά της πόλης, σε μια οικογένεια οπαδών της Μίλαν, και εντάχθηκε στις ακαδημίες νέων της Γιουβέντους το 1996, όταν ήταν εννέα ετών. Ο μικρότερος αδερφός του Γκιουσέπε ήταν επίσης μέλος της Ακαδημίας νέων της Γιουβέντους και σήμερα παίζει στο πρωτάθλημα της Σέριε Γ. αριστερά|μικρογραφία| Ο Τζιοβίνκο στις ακαδημίες νέων της Γιουβέντους, το 2005. μικρογραφία| Ο Τζιοβίνκο με την [[Γιουβέντους ΦΚ|πρώτη ομάδα της Γιουβέντους τη σεζόν 2008–09]] αριστερά|μικρογραφία| Ο Τζιοβίνκο (κάτω δεξιά) παίζει για τη Γιουβέντους τη σεζόν 2012–13 αριστερά|μικρογραφία| Ο Τζιοβίνκο (αριστερά) παίζει για την [[Αλ Χιλάλ ΦΚ|Αλ Χιλάλ κατά τη διάρκεια του ΑΦΚ Τσάμπιονς Λιγκ Ασίας το 2019, εναντίον της Εστεγλάλ]] αριστερά|μικρογραφία| Ο Τζιοβίνκο αγωνίζεται με την [[Εθνική Ιταλίας (ποδόσφαιρο ανδρών)|Ιταλία το 2012]]
Σύλλογοι
Αλ Χιλάλ ΦΚ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σαουδαραβικού Επαγγελματικού Πρωταθλήματος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Σαουδική Αραβία Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2013 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πάρμα ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Ιταλίας Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλ Χιλάλ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τορόντο ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έμπολι ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές
Αφιωνίτικα Κέρκυρας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κέρκυρας
Ζυλιέν Γκρην
Ο Ζυλιέν Γκρην (Julien Green), γεννημένος Τζούλιαν Χάρτριτζ Γκρην (Julian Hartridge Green, 1900-1998), ήταν γαλλόφωνος Αμερικανός συγγραφέας, ο πρώτος μη Γάλλος υπήκοος που εξελέγη στη Γαλλική Ακαδημία και ένας από τους λίγους συγγραφείς των οποίων τα έργα έχουν εκδοθεί στη συλλογή της Pléiade κατά τη διάρκεια της ζωής τους.
Βιογραφία
Ο Ζυλιέν Γκρην γεννήθηκε το 1900 στο Παρίσι από Αμερικανούς γονείς που ανήκαν σε παλιές οικογένειες του αμερικανικού Νότου και είχαν εγκατασταθεί στη Γαλλία από το 1893. Ο πατέρας του ήταν ένας εύπορος εμπορικός πράκτορας εξαγωγών-εισαγωγών με ενδιαφέρον για τις τέχνες, και ανάμεσα στους φίλους του συγκαταλεγόταν και η Γερτρούδη Στάιν. Μεγάλωσε στο 16ο διαμέρισμα του Παρισιού, σε άνετο οικογενειακό περιβάλλον. Αποφοίτησε από το λύκειο Janson-de-Sailly. Η μητέρα του πέθανε όταν ήταν 14 ετών.
Το 1916 μεταστράφηκε στον Καθολικισμό, όπως το διηγείται στο Η αγάπη που χρειάζεται ο άνθρωπος (Ce qu'il faut d'amour à l'homme, 1978), την πνευματική του αυτοβιογραφία. Το 1917, σε ηλικία μόλις 17 ετών, εντάχθηκε στις τάξεις του Αμερικανικού Ερυθρού Σταυρού και το 1918 αποσπάστηκε στο γαλλικό πυροβολικό και υπηρέτησε στην Ιταλία. Όταν τέλειωσε ο Α΄Παγκόσμιος Πόλεμος ο Ζυλιέν Γκρην πήγε στις Ηνωμένες Πολιτείες και ολοκλήρωσε τρία χρόνια σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια, όπου γνώρισε έναν πρώτο μυστικό έρωτα για έναν συμφοιτητή του. Έγραψε το πρώτο του βιβλίο στα αγγλικά, πριν επιστρέψει για να ζήσει στη Γαλλία.
Επιστρέφοντας στο Παρίσι, αρχικά σκεφτόταν να ακολουθήσει καριέρα ζωγράφου, αλλά η αναγνώριση που είχε το έργο του στη δεκαετία του ΄20 ήταν καθοριστική για την ενασχόλησή του με τη λογοτεχνία και έγινε ένας από τους σημαντικούς συγγραφείς της γαλλικής λογοτεχνίας του 20ού αιώνα. Αυτή την εποχή άρχισε να συναναστρέφεται λογοτεχνικούς κύκλους του Παρισιού, ήταν φίλος με τον Ζακ Μαριτέν και τη σύζυγό του Ραίσα, τον Φρανσουά Μωριάκ, τον Αντρέ Ζιντ, τον Ζαν Κοκτώ, κ.α.
Τον Ιούλιο του 1940, μετά την ήττα της Γαλλίας, επέστρεψε στην Αμερική. Το 1942 υπηρέτησε στη Νέα Υόρκη στο Αμερικανικό Γραφείο Πληροφοριών για τον Πόλεμο. Από εκεί, πέντε φορές την εβδομάδα, απευθύνονταν στη Γαλλία στο ραδιοφωνικό πρόγραμμα Η φωνή της Αμερικής (Voice of America), συνεργαζόμενος μεταξύ άλλων και με τον Αντρέ Μπρετόν. Δίδαξε λογοτεχνία σε μια σχολή πριν επιστρέψει οριστικά στη Γαλλία, λίγο μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Το 1971 εξελέγη μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας. Είναι ο πρώτος αλλοδαπός στον οποίο παραχωρήθηκε αυτή η τιμή. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Ζωρζ Πομπιντού του προσέφερε το 1972 τη γαλλική ιθαγένεια, αλλά ο Ζυλιέν Γκρην δεν τη δέχτηκε.
Ο συγγραφέας
Το έργο του Ζυλιέν Γκρην, βαθιά επηρεασμένο τόσο από την ομοφυλοφιλία του όσο και από την Καθολική πίστη του, κυριαρχείται από το θέμα της σεξουαλικότητας και του καλού και του κακού. Τα μελαγχολικά του μυθιστορήματα διαδραματίζονται συνήθως σε γαλλικές επαρχιακές πόλεις και περιγράφουν ιδιαιτέρως νευρωτικούς και μονομανείς χαρακτήρες, που η ζωή τους βασίζεται σε διογκωμένες μηδαμινότητες.
Τα περισσότερα βιβλία του ενδιαφέρονται για τα προβλήματα της πίστης και της θρησκείας και την υποκρισία που συνδέεται με αυτά. Μερικά έργα του ανακαλούν το νότο των Ηνωμένων Πολιτειών. Βαθιά σημαδεμένος από τον αμερικανικό εμφύλιο πόλεμο, ο συγγραφέας θεωρεί τον εαυτό του στα γραπτά του ως "Νότιο". Κληρονόμησε αυτόν τον πατριωτισμό από τη μητέρα του, που καταγόταν από μια διακεκριμένη οικογένεια του Νότου.
Παρόλο που η συντριπτική πλειοψηφία της δουλειάς του είναι στα γαλλικά, δημοσίευσε επίσης μερικά βιβλία στα αγγλικά γιατί ήταν απολύτως δίγλωσσος. Έχει επίσης μεταφράσει αρκετά από τα δικά του έργα στα αγγλικά. Ορισμένες από τις μεταφράσεις του δημοσιεύτηκαν στο (Le langage et son double, 1985), σε δίγλωσση έκδοση που παρουσιάζει το αγγλικό κείμενο απέναντι στο γαλλικό, το οποίο επιτρέπει άμεση σύγκριση.
Η επιτυχία και η αναγνώριση του Ζυλιέν Γκρην βασίζονται στα μυθιστορήματα, τα δοκίμια, τα θεατρικά έργα και την αυτοβιογραφία του, αλλά επίσης και στα Ημερολόγια (Journal). Δημοσιευμένα σε δεκαεννέα τόμους, καλύπτουν την περίοδο 1919 με 1998. Αυτό το λογοτεχνικό μνημείο είναι ένα χρονικό της λογοτεχνικής και θρησκευτικής ζωής του και αποτελεί αληθινό θησαυρό γνώσεων και εικόνων γύρω από την καλλιτεχνική και εκδοτική ζωή της γαλλικής πρωτεύουσας στη διάρκεια του 20ού αιώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι ακαδημαϊκοί Κατηγορία:ΛΟΑΤ Χριστιανοί
Γερμανικός Νεοπαγανισμός
μικρογραφία|Σύγχρονο αντίγραφο ενός φυλακτού της εποχής των [[Βίκινγκ, που αναπαριστά το Μγιόλνιρ, το σφυρί του θεού Θωρ. Παρόμοια κοσμήματα φοριούνται συχνά από τους νεοπαγανιστές.]] Ο Γερμανικός Νεοπαγανισμός είναι νεοπαγανιστική θρησκεία. Οι θρησκειολόγοι την κατατάσσουν στα νέα θρησκευτικά κινήματα. Αναπτύχθηκε στην Ευρώπη, τις αρχές του 20ου αιώνα και βασίζεται στις προ-Χριστιανικές θρησκείες που ακολουθούσαν τα γερμανικά φύλα από την Εποχή του Σιδήρου μέχρι τον Πρώιμο Μεσαίωνα. Αποτελεί μια προσπάθεια ανασύστασης αυτών των αρχαίων θρησκευτικών συστημάτων. Ο Γερμανικός Νεοπαγανισμός χρησιμοποιεί ιστορικά, αρχαιολογικά και λαογραφικά στοιχεία ως τον σκελετό του, αν και υπάρχουν πολλές διαφορετικές προσεγγίσεις στο υπάρχον υλικό.
Οι ρίζες του Γερμανικού Νεοπαγανισμού εντοπίζονται στο κίνημα του Ρομαντισμού, που αναπτύχθηκε στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα. Τα ρομαντικά έργα τέχνης που δημιουργήθηκαν στη Βόρεια Ευρώπη αυτή την περίοδο εγκωμίαζαν τις προ-χριστιανικές κοινωνίες των γερμανικών φύλων. Λαϊκά (Völkisch) κινήματα που λάτρευαν τις θεότητες των αρχαίων βορειοευρωπαϊκών πολιτισμών εμφανίστηκαν στη Γερμανία και την Αυστρία τις δεκαετίες του 1900 και του 1910. Αυτά τα κινήματα παρέμειναν ενεργά μέχρι την ήττα της Ναζιστικής Γερμανίας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Γερμανικός Νεοπαγανισμός επανεμφανίστηκε τη δεκαετία του 1970 στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική και σύντομα οι πιστοί του συσπειρώθηκαν σε πολυμελείς οργανώσεις. Ένα ζήτημα που διχάζει του νεοπαγανιστές είναι αυτό της φυλής. Παλαιότερες ομάδες ακολούθησαν μια ρατσιαλιστική στάση, θεωρώντας τον νεοπαγανισμό ως μια φυλετική και εθνική θρησκεία, έμφυτα συνδεδεμένη με τη γερμανική φυλή. Οι οπαδοί αυτής της άποψης πιστεύουν ότι μόνο οι λευκοί άνθρωποι, και συγκεκριμένα αυτοί με βόρεια ευρωπαϊκή καταγωγή, μπορούν να ακολουθήσουν τη θρησκεία και συχνά τη συνδυάζουν με την άκρα δεξιά και τη λευκή υπεροχή. Ωστόσο, η πλειοψηφία των νεοπαγανιστών υιοθετεί μια «καθολική» οπτική γωνία, πιστεύοντας ότι η θρησκεία είναι ανοιχτή σε όλους, ανεξάρτητα από εθνικό και φυλετικό υπόβαθρο. Ο αριθμός των νεοπαγανιστών παγκοσμίως υπολογίζεται σε 20.000 άτομα, με ενεργές κοινότητες να υπάρχουν στην Ευρώπη, τη Βόρεια Αμερική και την Ωκεανία.
Κατηγορία:Θρησκεία στη Γερμανία Κατηγορία:Γερμανικός παγανισμός
Ασπιωτάδες Κέρκυρας
Οι Ασπιωτάδες είναι οικισμός της Κέρκυρας. Διοικητικά υπάγεται στην τοπική κοινότητα Αγρού, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αγίου Γεωργίου, του δήμου Βόρειας Κέρκυρας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κέρκυρας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών που ακολούθησαν αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Κερκύρας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων.
Γεωγραφία
Οι Ασπιωτάδες είναι πεδινός οικισμός της ΒΔ. Κέρκυρας, κοντά στον όρμο Αγίου Γεωργίου και πάνω στον επαρχιακό δρόμο προς τον Αγρό, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 160. Ο οικισμός απέχει 28 χλμ. περίπου ΒΔ. της πόλης της Κέρκυρας (μέσω Κοντοκαλίου).
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1866 και προσαρτήθηκε στον δήμο Περιάγρων της Κέρκυρας. Το 1912 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αγρού. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγρού και προσαρτήθηκε στον δήμο Αγίου Γεωργίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από από τον δήμο Αγίου Γεωργίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Κερκυραίων. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019 αποσπάστηκε από τον δήμο Κερκυραίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Βόρειας Κέρκυρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κέρκυρας
Ίρια Αργολίδας
Τα Ίρια είναι πεδινό χωριό του νομού Αργολίδας, χτισμένο στις ακτές του Αργολικού κόλπου, 22 χιλιόμετρα νότια του Ναυπλίου. Διοικητικά ανήκουν στον Δήμο Ασίνης και ο πληθυσμός τους σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είναι 650 κάτοικοι. Στα Ίρια ανήκουν και οι οικισμοί Τσαπραλαίικα, και Κατσιγιαναίικα. Κοντά στα Ίρια βρίσκεται το χωριό Κάντια Αργολίδας καθώς και άλλα χωριά.
Η περιοχή των Ιρίων είναι κυρίως αγροτική καθώς περιβάλλεται από μεγάλη πεδινή έκταση με κυριότερο προϊόν της που είναι η αγκινάρα. Η αγκινάρα είναι το κύριο προϊόν καλλιέργειας των κατοίκων. Στην Περιοχή των Ιρίων καλλιεργείται η αγκινάρα Ιρίων. Η Αγκινάρα Ιρίων στις 14 Νοεμβρίου του 2018 καταχωρήθηκε ως προστατευόμενη γεωγραφική ένδειξη χαρακτηρίζεται από μεγάλη προτιμοτιτα ξεχωρίζει για την γευστικότητα και τη γλυκύτητα της. Η αγκινάρα Ιρίων είναι ιδιαίτερα γνωστή και κάθε Μάη στα Ίρια γίνεται η γιορτή της αγκινάρας. Μαγειρεύεται με πολλούς διαφορετικούς τρόπους και διατηρείται καθαρισμένη και στην κατάψυξη. Λόγω της σημασίας του προϊόντος για την τοπική οικονομία, κάθε χρόνο για πάνω από είκοσι χρόνια την περίοδο της άνοιξης πραγματοποιούνται οι εορταστικές αυτές εκδηλώσεις, του φεστιβάλ αγκινάρας. Στη γιορτή της αγκινάρας αναδεικνύεται και προβάλλεται η διατροφική αξία και οι φαρμακευτικές ιδιότητές της. Πρόκειται για γιορτή που περιλαμβάνει χορούς και πολιτιστικές εκδηλώσεις αλλά και παρουσιάσεις συνταγών βασισμένων στην αγκινάρα.
Τα Ίρια γνωρίζουν και τουριστική ανάπτυξη εκμεταλλευόμενα την παραλία που διαθέτουν και την μικρή απόσταση που τα χωρίζει από σημαντικούς τουριστικούς προορισμούς όπως το Ναύπλιο και η Επίδαυρος.
Παραλία
Η παραλία των Ιρίων είναι μήκους 3,5 χλμ και μέσου πλάτους 10 μέτρων. Ο προσανατολισμός της είναι νοτιοδυτικός. Στα όρια της ακτής εμφανίζεται σποραδική βλάστηση, καθώς και αλμυρίκια και καλαμιώνες. Στο νότιο τμήμα της παραλίας υπάρχειο τοιχίο.
Η ευρύτερη περιοχή αποτελεί το δέλτα του ρέματος Ραδούς και επί της ακτής παρατηρούνται εκβολές ρεμάτων. Είναι κατάλληλη για οικογένειες, με ψιλό και χονδρό πετραδάκι ανάμεικτο με άμμο, ενώ ο βυθός είναι αμμώδης με μερικά πετρώδη σημεία. Η παραλία είναι οργανωμένη σε ελάχιστα σημεία με ξαπλώστρες, ομπρέλες, ντους, καφέ-μπαρ, εστιατόρια και parking. Αναγνωρίστηκε ως ακτή κολύμβησης το 1995.
Πληθυσμός
Τα Ίρια είχαν μεγάλη πληθυσμιακή αύξηση απο το 1879 μέχρι και το 1961 και έκτοτε ο πληθυσμός τους έχει σταθεροποιηθεί. μικρογραφία|Λιμάνι Ιρίων Αργολίδας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:χωριά του νομού Αργολίδας Κατηγορία:Δήμος Ναυπλιέων
Γαβράδες Κέρκυρας
Οι Γαβράδες είναι οικισμός στην Κέρκυρα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κέρκυρας του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 69 κατοίκους.
IMAM Ro.43
Το IMAM Ro.43 ήταν ιταλικό αναγνωριστικό υδροπλάνο που αξιοποιήθηκε κυρίως από το Ιταλικό Βασιλικό Ναυτικό (Regia Marina) από το 1935 μέχρι το 1943. Τα αεροσκάφη χρησιμοποιήθηκαν κυρίως σαν αναγνωριστικά που απογειώνονταν με καταπέλτη από τις κύριες μονάδες επιφανείας του Ναυτικού. Όταν η Ιταλία μπήκε στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο τον Ιούνιο του 1940, το Ro.43 ήταν ήδη ξεπερασμένο τεχνολογικά. Παρόλα αυτά 105 αεροσκάφη βρίσκονταν σε μονάδες πρώτης γραμμής.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Το Ro.43 σχεδιάσθηκε για να καλύψει απαίτηση που εξέδωσε το 1933 το Ναυτικό και ζητούσε την δημιουργία ενός αναγνωριστικού υδροπλάνου για χρήση από τις κύριες μονάδες επιφανείας του. Έπρεπε να έχει μέγιστη ταχύτητα 240 km/h, ακτίνα δράσης 600 km και να μπορεί να παραμείνει εν πτήσει για 5,5 ώρες. Εκτός από το Ro.43, συμμετείχαν και άλλα αεροσκάφη στον διαγωνισμό, συγκεκριμένα τα Piaggio P.18, Piaggio P.20, CMASA MF.10, CANT Z.504 και Macchi C.76.
Το Ro.43 βασίζονταν στο αναγνωριστικό Ro.37 Lince. Ήταν ένα διθέσιο διπλάνο, κατασκευασμένο από ατσάλινους σωλήνες και ξύλο καλυμμένο με φύλλα από μεταλλικό κράμα και ύφασμα. Πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση το 1934. Ήταν ελαφρά οπλισμένο, με μέγιστη ταχύτητα περίπου 300 km/h και ακτίνα δράσης πάνω από 1000 km. Οι επιδόσεις του ήταν ανώτερες από τις απαιτήσεις του Ναυτικού και το αεροσκάφος κέρδισε τον διαγωνισμό.