cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χρήστος Νταβέλης
Μυθογραφία
Οι αποτρόπαιοι ηρωισμοί του έγιναν αντικείμενο για λαϊκά αναγνώσματα και θεατρικά έργα. Ακόμα και στο ελληνικό λαϊκό θέατρο σκιών πέρασε. Παίχτηκε το 1936 στο θέατρο Ερμής στο Πασαλιμάνι με τον τίτλο Ο Λήσταρχος Κακαράπης από τον καραγκιοζοπαίχτη Χρήστο Χαρίδημο. Για τον Νταβέλη, ως λαϊκό ανάγνωσμα, έγραψαν ο Δημ. Χανός στο «Η λαϊκή λογοτεχνία, το λαϊκό μυθιστόρημα» (τομ. Β' Αθήνα 1987) και ο Κυριάκος Δ. Κάσσης στο «Το ελληνικό λαϊκό μυθιστόρημα 1840-1949» (Αθήνα 1983).
Επίσης ο Λέσβιος λαϊκός ζωγράφος Θεόφιλος, φιλοτέχνησε τον πίνακα Ο Λήσταρχος Χρήστος Νάτσιος Νταβέλης το 1855, με ελαιοχρώματα πάνω σε χαρτόνι (23 x 31,5 εκ.), αχρονολόγητο κι ανυπόγραφο, ο οποίος βρίσκεται στη Δημοτική Πινακοθήκη της Ρόδου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες εγκληματίες Κατηγορία:Ληστές
Ερνέστος Τσίλλερ
Ο Ερνστ Τσίλερ (γερμανικά: Ernst Moritz Theodor Ziller), γνωστός με το εξελληνισμένο όνομα Ερνέστος Τσίλλερ (Ζέρκοβιτς, 22 Ιουνίου 1837 - Αθήνα, 4 Νοεμβρίου 1923) ήταν Γερμανός αρχιτέκτονας και πανεπιστημιακός από τη Σαξονία, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε κατά το μεγαλύτερο μέρος της σταδιοδρομίας του στην Ελλάδα. Υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους και διασημότερους αρχιτέκτονες της ελληνικής επικράτειας, σχεδίασε και επέβλεψε την κατασκευή εκατοντάδων δημόσιων και ιδιωτικών κτηρίων και άφησε τη σφραγίδα του στην οικιστική φυσιογνωμία του ελληνικού αστικού χώρου των τελών του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα.
Τζο Χαν
Ο Τζόζεφ "Τζόι" Χαν (Joseph "Joe" Hahn) γεννήθηκε στις 15 Μαρτίου 1977. Είναι γνωστός από το σκηνικό όνομά του ο κ. Hahn. Είναι Αμερικανός σκηνοθέτης και ασχολείται με το τερντέιμπλισμ (turntablism). Πιο γνωστός είναι ως DJ και δειγματολήπτης για το αμερικανικό ροκ συγκρότημα Linkin Park.
Ερνέστος Τσίλλερ
Μεταξύ των έργων του συγκαταλέγονται το Προεδρικό Μέγαρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, το Ιλίου Μέλαθρον, το Δημαρχείο Ερμούπολης, το Μουσείο Μακεδονικού Αγώνα Θεσσαλονίκης κ.ά.
Τζο Χαν
Προσωπική Βιογραφία
Ο Τζόι είναι ο μικρότερος από τα τρία παιδιά της οικογένειάς του (έχει δύο μεγαλύτερες αδερφές), στο Ντάλας του Τέξας αλλά μεγάλωσε στο Γκλέντεϊλ(Glendale) της Καλιφόρνια. Είναι ένας δεύτερης γενιάς Αμερικανός Κορεάτης και το ύψος του είναι 1,75cm.
Ο Χαν αποφοίτησε από το Χέρμπερτ Χούβερ γυμνάσιο στο Γκλέντεϊλ το 1995. Στη συνέχεια σπούδασε στο Κέντρο Τέχνης και Κολέγιο σχεδίου στην Πασαντίνα της Καλιφόρνια, από όπου δεν αποφοίτησε. Ο Χαν μαζί με τον συνάδελφό του στην μπάντα Mike Shinoda, είναι υπεύθυνοι για το μεγαλύτερο μέρος της καλλιτεχνικής δουλειάς των δίσκων των Linkin Park.
Ερνέστος Τσίλλερ
Βιογραφικά στοιχεία
thumb|left|Η οικογενειακή επιχείρηση στο Ράντεμποϊλ, προάστιο της [[Δρέσδης.|213x213εσ]]
Τζο Χαν
Προσωπική Βιογραφία
Στις 15 Φεβρουαρίου 2005, ο Χαν παντρεύτηκε την Karen Benedit, αλλά το ζευγάρι χώρισε το 2009. Στις 21 Οκτωβρίου 2012 ο Τζόι παντρεύτηκε την Heidi Woan, την οποία είχε γνωρίσει περίπου δύο έτη πριν, το 2010. Έχουν ένα παιδί, μια κόρη που ονομάζεται Lola.
Ερνέστος Τσίλλερ
Γέννηση και οικογενειακές καταβολές
Είχε εννέα αδέλφια (τέσσερις αδελφούς και πέντε αδελφές), ενώ χαρακτηριστικά, ο ίδιος και άλλοι τρεις από τους αδελφούς του δραστηριοποιήθηκαν επαγγελματικά με την αρχιτεκτονική. Η οικογένειά του ήταν εύπορη και διατηρούσε μια κατασκευαστική εταιρεία, την οποία αργότερα κληρονόμησαν τα αδέλφια του Ερνέστου, Μόριτς και Γκούσταφ Τσίλλερ, οι οποίοι τα επόμενα χρόνια συνέβαλαν στην οικιστική ανάπτυξη της γενέτειράς τους. Ένας ακόμη αδελφός του, ο Παύλος Φρειδερίκος (Paul Friedrich, 1846-1931), ασχολήθηκε με τις οικοδομές, ζώντας κάποια χρόνια στην Ελλάδα και στη συνέχεια στην πατρίδα του.
Σπουδές και πρώτα χρόνια
Το 1855 ο Τσίλλερ εισήλθε στη Βασιλική Σχολή Οικοδομικών Κατασκευών της Δρέσδης, όπου σπούδασε αρχιτεκτονική. Ωστόσο, αναφέρεται πως η πρώτη επαφή του με τις οικοδομές έγινε μέσω του πατέρα του, ο οποίος λόγω επαγγέλματος, του μετέφερε ορισμένες πρακτικές γνώσεις.
Τζο Χαν
Καριέρα
Ο Χαν άρχισε να ασχολείται ως DJ στο γυμνάσιο και σπούδασε εικονογράφηση. Στο κολέγιο γνώρισε τον Mike Shinoda και εντάχθηκε στην μπάντα του Xero, η οποία αργότερα έγινε γνωστή ως Linkin Park.
Ο Χαν και ο Σινόντα συμμετείχαν στο πετυχημένο τραγούδι των The X - Ecutioners "It's Goin' Down". Ο Χαν συμμετείχε επίσης στο άλμπουμ The Rising Tied του συγκροτήματος του Shinoda, Fort Minor.
Ερνέστος Τσίλλερ
Σπουδές και πρώτα χρόνια
Ολοκλήρωσε τη φοίτησή του το 1858, έχοντας ενδιάμεσα τιμηθεί με δύο μετάλλια για τις επιδόσεις του. Κατόπιν, εγκαταστάθηκε μαζί με τον αδελφό του Μόριτς στη Βιέννη, όπου προσελήφθη ως σχεδιαστής στο αρχιτεκτονικό γραφείο του Θεόφιλου Χάνσεν, εξέλιξη που καθόρισε τη μετέπειτα επαγγελματική του πορεία.
Τζο Χαν
Καριέρα
Ο Τζόι ονομάστηκε πρόεδρος Χαν στο πίσω εξώφυλλο του remix δίσκου των Linkin Park Reanimation δίπλα στα τραγούδια "With You" και "Cure For The Itch". Ακόμη, έχει σκηνοθετήσει αρκετά μουσικά βίντεο των Linkin Park, όπως αυτά για το "Numb", "From the Inside", "What I've Done", "Somewhere I Belong", "Pts.OF.Athrty", "New Divide", "Bleed it Out" και "Iridescent". Έχει επίσης σκηνοθετήσει βίντεο για τους Story of the Year, Xzibit και Alkaline Trio. Σε μια συνέντευξη του 2003, ο ίδιος είπε στο MTV ότι το να φτιάχνει ταινίες ήταν το πραγματικό του πάθος, και ότι "το να φτιάχνει τη μουσική [ήταν] περισσότερο ένα επιπλέον πράγμα". Είναι γνωστός στην προσθήκη διαφόρων δραματικών εφέ στα μουσικά βίντεο που σκηνοθετεί, όπως στο να ρίξει ένα φίδι στο βίντεο για το "Iridescent".
Ερνέστος Τσίλλερ
Σπουδές και πρώτα χρόνια
Αφού εργάστηκε για περισσότερο από ένα χρόνο πλάι στον Χάνσεν, το 1859 επέστρεψε στην πατρίδα του και συμμετείχε σε διαγωνισμό ανέγερσης κατοικιών στην Τιφλίδα (τότε πόλη της Ρωσικής Αυτοκρατορίας), όπου αναδείχτηκε νικητής. Ωστόσο απέρριψε τη συγκεκριμένη προοπτική, αποδεχόμενος την πρόταση του Χάνσεν να μεταβεί στην Ελλάδα και να επιβλέψει την ανέγερση του κτιρίου της Ακαδημίας Αθηνών (τότε Σιναία Ακαδημία), της οποίας τη μελέτη και τον σχεδιασμό είχε αναλάβει ο Δανός αρχιτέκτονας.
Τον Ιανουάριο του 1861, ο Τσίλλερ ταξίδεψε μαζί με τον Χάνσεν για πρώτη φορά στην Αθήνα. Ωστόσο μετά την Έξωση του Όθωνα, οι εργασίες σταμάτησαν και ο ίδιος αποχώρησε από τη χώρα. Το 1864 επέστρεψε στη Βιέννη, όπου συνέχισε να εργάζεται στο γραφείο του Χάνσεν, σπουδάζοντας παράλληλα αρχιτεκτονική και ζωγραφική στη Σχολή Καλών Τεχνών της αυστριακής πρωτεύουσας. Ολοκληρώνοντας τη φοίτησή του, τιμήθηκε με το αργυρό μετάλλιο της σχολής.
Τζο Χαν
Καριέρα
Ο Χαν σκηνοθέτησε το τρέιλερ για το video game Medal of Honor, που είχε το single των Linkin Park "The Catalyst". Επίσης, σκηνοθέτησε το μουσικό βίντεο για το "The Catalyst", που έκανε πρεμιέρα στις 26 Αυγούστου 2010, καθώς και τα μουσικά βίντεο των τραγουδιών των Linkin Park "Waiting for the End" και "Burning in the Skies". Στις 13 Απριλίου 2011 ο Mike Shinoda επιβεβαίωσε στο μπλογκ του ότι το μουσικό βίντεο για το "Iridescent" θα σκηνοθετούνταν από τον Χαν.
Ερνέστος Τσίλλερ
Σπουδές και πρώτα χρόνια
Την ίδια περίοδο διεξήγαγε μια σειρά εκπαιδευτικών ταξιδιών σε διάφορες ιταλικές πόλεις (Βερόνα, Ρώμη, Φλωρεντία, Βενετία, Πομπηία κ.ά.), όπου πραγματοποίησε επιτόπιες αρχιτεκτονικές μελέτες.
Εγκατάσταση στην Ελλάδα
Το 1868 επέστρεψε στην Ελλάδα για να εργαστεί ως ανεξάρτητος αρχιτέκτονας. Η προσωπική φιλία που δημιούργησε με τον Γεώργιο Α΄ και η δημοφιλία του στην αστική τάξη του ελληνικού κράτους που ελκυόταν από το εκλεκτικιστικό του προφίλ, ενίσχυσαν τη φήμη του με αποτέλεσμα να αναλάβει εκατοντάδες παραγγελίες για την ανέγερση δημοσίων κτιρίων καθώς και ιδιωτικών κατοικιών και επαύλεων. Υπολογίζεται ότι κατά τη διάρκεια της ζωής του ανέλαβε τη σχεδίαση και κατασκευή τουλάχιστον πεντακοσίων κτιρίων. Παράλληλα, αναφέρεται πως συνέβαλε στη δενδροφύτευση του λόφου του Λυκαβηττού.
Τζο Χαν
Καριέρα
Ο Χαν έγινε ο πρώτος Κορεάτης Αμερικανός που έλαβε ένα βραβείο Grammy, όταν το συγκρότημα κέρδισε το 2002 το βραβείο για την καλύτερη Hard Rock εμφάνιση.
Το Νοέμβριο του 2011 ο Χαν σχεδίασε ένα κράνος του οδηγού της Formula 1 Kamui Kobayashi.
Ερνέστος Τσίλλερ
Εγκατάσταση στην Ελλάδα
Το 1872 κατέλαβε την έδρα της αρχιτεκτονικής του Σχολείου των Τεχνών (μετέπειτα Πολυτεχνείου), απ' όπου όμως απολύθηκε το 1883, λόγω της άρνησής του να συγκαλύψει τις οικονομικές καταχρήσεις που καθυστερούσαν την ανέγερσή του Ζαππείου. Το επόμενο έτος διορίστηκε διευθυντής Δημοσίων Έργων επί κυβερνήσεως Χαρίλαου Τρικούπη, σε μια προσπάθεια του Τρικούπη να αποκαταστήσει τον Τσίλλερ. Τη θέση αυτή, ο Τσίλλερ την εγκατέλειψε υποχρεωτικά το 1893, μετά τη χρεοκοπία του ελληνικού κράτους που είχε ως αποτέλεσμα την κατάργηση της συγκεκριμένης υπηρεσίας.
Στον Πειραιά κατασκεύασε, κοντά στη σημερινή Πλατεία Αλεξάνδρας, την επονομαζόμενη "Συνοικία Τσίλλερ" ή "Συνοικία των Επαύλεων", με τον σκοπό την πώληση των ακινήτων. Αργότερα ίδρυσε εταιρία κατασκευής οικοδομικών υλικών.
Τζο Χαν
Καριέρα
Από τον Απρίλιο του 2012, ο Χαν σκηνοθετεί μια ταινία προσαρμοσμένη στο Mall του Eric Bogosian, με πρωταγωνιστή και εκτελεστή παραγωγής τον Vincent D' Onofrio. Η μουσική για το άλμπουμ πρόκειται να γίνει από τους Linkin Park.
Ερνέστος Τσίλλερ
Εγκατάσταση στην Ελλάδα
Στις αρχές του 20ού αιώνα, ήρθε αντιμέτωπος σε σοβαρά οικονομικά προβλήματα, καθώς έχασε σχεδόν ολόκληρη την περιουσία του εξαιτίας μιας αποτυχημένης επένδυσης που πραγματοποίησε από κοινού με δύο ομοεθνείς του. Ως αποτέλεσμα αυτών των προβλημάτων η οικία του (Μέγαρο Τσίλλερ), την οποία ανήγειρε την περίοδο 1882-1885 πωλήθηκε το 1912 σε πλειστηριασμό, καταλήγοντας στον τραπεζίτη Διονύσιο Λοβέρδο. Το συγκεκριμένο κτίριο διατηρείται ακόμα και σήμερα στην οδό Μαυρομιχάλη, μεταξύ Ακαδημίας και Σόλωνος. Παράλληλα, η οικογένεια Τσίλλερ διατηρούσε και εξοχική κατοικία στην οδό Πεσμαζόγλου 12 στην Κηφισιά μέσα σε έκταση σαράντα στρεμμάτων.
Τζο Χαν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί μουσικοί Κατηγορία:DJs Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι Κατηγορία:Μέλη των Linkin Park
Ερνέστος Τσίλλερ
Αρχαιολογικές μελέτες
Ο Τσίλλερ ασχολήθηκε εντατικά με την αρχαιολογία. Την περίοδο 1864-1869 πραγματοποίησε ανασκαφές για την ανακάλυψη του Παναθηναϊκού Σταδίου, έχοντας νωρίτερα αγοράσει την έκταση για τον συγκεκριμένο σκοπό. Στις δικές του ανασκαφές, αλλά και σε έρευνες των προηγούμενων ετών στηρίχθηκε το σχέδιο ανακατασκευής του Σταδίου από τον Αναστάσιο Μεταξά. Ακόμη διεξήγαγε ανασκαφές στον αρχαιολογικό χώρο του Ραμνούντα.
Αρχιτεκτονική
thumb|Μέγαρο Σλήμαν (Ιλίου Μέλαθρον). Η δημιουργική σκέψη του Τσίλλερ συνδυάστηκε με την αισθητική της εποχής του βασιλιά Γεωργίου Α΄. Σε αντίθεση με τον δάσκαλό του, Θεόφιλο Χάνσεν, δημιούργησε το έργο του κυρίως στην Αττική, όπου κυριαρχούσαν διαφορετικές κλιματικές συνθήκες από τον ομιχλώδη βορρά. Το μέγεθος της Αθήνας επέβαλλε διαφορετικές κλίμακες και αναλογίες από αυτές των πρωτευουσών του βορρά, ώστε να είναι σύμφωνες με τα αισθητικά, φυσικά και ιστορικά δεδομένα του τόπου. Ο Τσίλλερ προσαρμόστηκε σε αυτά και τελικά επηρέασε την ελληνική αρχιτεκτονική, περισσότερο από κάθε άλλον αρχιτέκτονα, δίνοντας στην Αθήνα τον ευρωπαϊκό της χαρακτήρα.
Ο Τσίλλερ υπήρξε βασικός συντελεστής της διαμόρφωσης και της ανάπτυξης του ώριμου ελληνικού κλασικισμού, αντικαθιστώντας τα ρωμαϊκά μορφολογικά στοιχεία με τα κλασικά ελληνικά. Αρκετές από τις κατασκευές του, είχαν επιρροές από τους αναγεννησιακούς ρυθμούς, τον ελληνικό κλασικισμό, καθώς και το νεομπαρόκ. Συνήθως ενσωμάτωνε διαφορετικά χαρακτηριστικά ανάλογα με τον τύπο του κτιρίου, για παράδειγμα νεο-αναγεννησιακά στοιχεία σε δημόσια κτίρια και κατοικίες, και νεοβυζαντινά και ρομανικά στοιχεία σε θρησκευτικά κτίρια. Επίσης σχεδίασε επαύλεις στην Κηφισιά και τα ανάκτορα στο Τατόι στον λεγόμενο «ελληνοελβετικό ρυθμό», όπου συνδύασε νεοκλασικά στοιχεία με στοιχεία της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής των Άλπεων.
Μερικά από τα χαρακτηριστικά έργα του στην Ελλάδα είναι το Προεδρικό Μέγαρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, το Ιλίου Μέλαθρον, η προσωπική του οικία, το Δημαρχείο Ερμούπολης, το Μέγαρο Μελά, κ.ά.
Ο Τσίλερ σχεδίασε επίσης καρυάτιδες, ρόδακες και άλλα αντικείμενα νεοκλασικής αισθητικής τα οποία κατασκευάστηκαν από τερακότα σε μεγάλες ποσότητες, βοηθώντας έτσι στη διάδοση του νεοκλασικισμού.
Κατά την καθηγήτρια Ελένη Φεσσά - Εμμανουήλ, ο Τσίλερ δεν ήταν παρά ένας επιτυχημένος επαγγελματίας ο οποίος, αξιοποιώντας με δεξιοτεχνία τις αρχές του ιστορισμού και του εκλεκτικισμού, προσάρμοσε τα γερμανικά κυρίως πρότυπά του στην ελληνική πραγματικότητα. Η σταδιοδρομία του στην Ελάδα είναι όντως εκπληκτική. Δεν οφείλεται όμως στην υπερτονισμένη καλλιτεχνική ιδιοφυΐα και αρχαιογνωσία του αλλά στις παραδόσεις τις οικογένειας των Τσίλλερ, δηλαδή στον εργολαβικό ρεαλισμό, την καλαισθησία και την τυποποίηση.
Αρχείο
Στην Εθνική Πινακοθήκη φυλάσσεται το αρχείο Τσίλλερ, το οποίο αγοράστηκε το 1961 με ενέργειες του Μαρίνου Καλλιγά και διαθέτει περί τα 400 σχέδια και διάφορα άλλα τεκμήρια (χειρόγραφα, έγγραφα, ακουαρέλες κ.ά.) από τη ζωή του Γερμανού αρχιτέκτονα. Αρχειακό υλικό σχετικό με τον Τσίλλερ διαθέτουν ακόμη η Δημοτική Πινακοθήκη Αθηνών, το Μουσείο Μπενάκη, καθώς και τα ΓΑΚ Κυκλάδων.
Προσωπική ζωή
Ο Τσίλλερ ήταν παντρεμένος με τη σολίστ πιάνου και συνθέτρια Σοφία Δούδου, κόρη του Έλληνα επιχειρηματία Κωνσταντίνου Δούδου από την Κοζάνη και της Ελένης Κιρίλωφ από το Βουκουρέστι. Το ζεύγος γνωρίστηκε στις αρχές του 1876 στη Βιέννη, όπου είχε μεταβεί ο Τσίλλερ και τον Ιούνιο του ίδιου έτους παντρεύτηκαν. Από τον γάμο του με τη Δούδου, ο Τσίλλερ απέκτησε πέντε παιδιά (τρεις κόρες και δύο γιους): τη Βαλέρια, τη Ναταλία, τη ζωγράφο Ιωσηφίνα ή Φιφή (σύζυγο του επίσης ζωγράφου Δημητρίου Δήμα), τον Όθωνα και τον Βάλτερ.
Με την πάροδο των ετών, ο Τσίλλερ δημιούργησε προσωπική φιλία με τον, άλλοτε εργοδότη του, Θεόφιλο Χάνσεν. Φίλος του ήταν και ο Γεώργιος Α΄.
Χένρι Ντάρτζερ
Ο Χένρι Ντάρτζερ (Henry Joseph Darger, Jr, 12 Απριλίου 1892 – 13 Απριλίου 1973) ήταν Αμερικανός συγγραφέας και εικονογράφος, που σήμερα είναι ένας από τους πιο γνωστούς καλλιτέχνες του περιθωρίου. Ο Ντάρτζερ, που ζούσε μια μοναχική ζωή στο Σικάγο δουλεύοντας σαν επιστάτης, έγινε διάσημος όταν μετά το θάνατό του ήρθε στο φως ένα χειρόγραφο 15.143 σελίδων, δημιουργημένο από τον ίδιο, που αφηγούνταν την ιστορία των φανταστικών ηρωΐδων Vivian Girls και περιείχε, εκτός από κείμενο, εκατοντάδες σχέδια και ζωγραφιές με νερομπογιά. Το έργο αυτό του Ντάρτζερ θεωρείται ένα από τα πιο σημαντικά δείγματα τέχνης του περιθωρίου.
Βιογραφικό
Σύμφωνα με τα λεγόμενα του ίδιου του Ντάρτζερ, τα πήγαινε καλά με τον πατέρα του, κι έζησαν μαζί μέχρι το 1900. Εκείνη τη χρονιά ο γέρος και ανάπηρος πατέρας μπήκε σε Καθολικό γηροκομείο, κι ο Xένρι σ' ένα Καθολικό ίδρυμα αρρένων. Ο πατέρας του Ντάρτζερ πέθανε το 1905 κι ο γιος του εγκλείστηκε σαν καθυστερημένος σ' ένα ίδρυμα στο Λίνκολν του Ιλλινόις, πιθανότατα σύμφωνα με τη διάγνωση ενός γιατρού ότι "η καρδιά του μικρού Χένρι δεν είναι στη θέση της". Σε κάποια άλλη στιγμή, η διάγνωση ήταν αυνανισμός. Ο ίδιος ο Ντάρτζερ πίστευε ότι το πρόβλημα ήταν ότι μπορούσε να καταλάβει τα ψέματα των μεγάλων, κι αυτό τους ενοχλούσε. Για μια μεγάλη περίοδο επίσης είχε τον καταναγκασμό να κάνει περίεργους θορύβους (κάτι παρόμοιο με το σύνδρομο Τουρέτ) που ενοχλούσαν τους άλλους. Οι μέθοδοι του ιδρύματος στο Λίνκολν περιελάμβαναν εξαναγκασμένη εργασία και σκληρές τιμωρίες, τις οποίες ο Ντάρτζερ αργότερα "εφάρμοσε" και στις Vivian Girls. Αργότερα είπε ότι η αλήθεια ήταν ότι πέρασε και καλές στιγμές εκεί, κι έκανε και φίλους εκτός από εχθρούς.
Κατά τη διάρκεια του εγκλεισμού του, έμαθε ότι ο πατέρας του είχε πεθάνει. Μια σειρά από αποτυχημένες απόπειρες απόδρασης απέφεραν τελικά καρπούς το 1908, κι ο δεκαεξάχρονος Χένρι γύρισε στο Σικάγο κι έπιασε δουλειά σ' ένα Καθολικό νοσοκομείο, πόστο στο οποίο θα έμενε για τα επόμενα πενήντα χρόνια. Εκτός από ένα σύντομο διάστημα στον Αμερικανικό Στρατό, η ζωή του Χένρι φαίνεται να είχε μικρή ποικιλία: πήγαινε καθημερινά στην εκκλησία, έως και πέντε φορές, ενώ μάζευε και αποθήκευε διάφορα πράγματα απ' τα σκουπίδια. Ο μοναδικός στενός του φίλος, Ουίλιαμ Σλόντερ, είχε παρόμοιες απόψεις με τον Χένρι στο θέμα της προστασίας κακοποιημένων και παραμελημένων παιδιών, κι οι δυο τους ήθελαν να ιδρύσουν μια "Εταιρία Προστασίας Παιδιών", που θα φρόντιζε να βρει ανάδοχες οικογένειες για τέτοια παιδιά. Ο Σλόντερ έφυγε απ' το Σικάγο κάποια στιγμή στα μέσα της δεκαετίας του '30.
Οι ιδιοκτήτες του διαμερίσματος του Ντάρτζερ, Νάθαν και Κιόκο Λέρνερ, ανακάλυψαν τα έργα του λίγο πριν πεθάνει (στις 13 Απριλίου 1973, σε μια Καθολική ιεραποστολή) και αναγνώρισαν την αξία τους. Ανέλαβαν τη διαχείριση της περιουσίας του και δημοσιοποίησαν το έργο του, ενώ συμμετείχαν και σε προσπάθειες όπως το ντοκιμαντέρ In the Realms of the Unreal του 2004. Ο Ντάρτζερ έγινε γνωστός μετά θάνατον χάρη στις προσπάθειες ανθρώπων που τον γνώριζαν και έκαναν προσπάθειες να περισωθεί το έργο του.
Ο Ντάρτζερ είναι πλέον από τα γνωστά ονόματα της τέχνης του περιθωρίου. Στο Παζάρι Τέχνης του Περιθωρίου της Νέας Υόρκης, που διοργανώνεται κάθε Γενάρη, τα έργα του είναι ανάμεσα στα πιο ακριβά. Το Αμερικανικό Μουσείο Λαϊκής Τέχνης ίδρυσε το 2002 ένα Κέντρο Μελέτης του έργου του, και το Μουσείο Διαισθητικής Τέχνης του Σικάγο κάνει προσπάθειες να αναπλαστεί το σπίτι του και να χρησιμοποιηθεί σαν έκθεση.
Η ιστορία των Vivian Girls
Ο Ντάρτζερ ήταν επιστάτης σε ένα Καθολικό νοσοκομείο, υπήρξε αφοσιωμένος Καθολικός και επισκεπτόταν την εκκλησία τουλάχιστον μια φορά τη μέρα. Το έργο του περιέχει πολλά θρησκευτικά θέματα, που όμως αποδίδονται με έναν εξαιρετικά προσωπικό τρόπο. Η ιστορία των Vivian Girls εκτυλίσσεται σε ένα φανταστικό, μεγάλο πλανήτη γύρω απ' τον οποίο περιστρέφεται η Γη ως δορυφόρος, και στον οποίο οι περισσότεροι άνθρωποι είναι Χριστιανοί (κυρίως Καθολικοί). Κεντρικά πρόσωπα στην ιστορία είναι οι κόρες του Ρόμπερτ Βίβιαν, επτά αδελφές που είναι πριγκίπισσες του "Χριστιανικού Βασίλειου της Αμπιένια" και παίρνουν μέρος σε μια εξέγερση ενάντια του καθεστώτος παιδικής σκλαβιάς που επιβάλλουν οι "Γκλαντελινιανοί". Αυτοί μοιάζουν με Νότιους στρατιώτες του Αμερικανικού Εμφύλιου Πόλεμου (ο Ντάρτζερ, όπως κι ο πατέρας του, ήταν ειδικός στα περί Αμερικανικού Εμφυλίου). Τα παιδιά παίρνουν τα όπλα για να αμυνθούν, και συχνά σκοτώνονται στη μάχη, ή μετά από σαδιστικά βασανιστήρια στα οποία υποβάλλονται από τους αρχηγούς των Γκλαντελινιανών. Ο πολύπλοκος μύθος συμπεριλαμβάνει και κάποια πλάσματα που λέγονται "Μπλενγκιγκομενιανοί", φτερωτές μορφές με κυρτά κέρατα, που μερικές φορές παίρνουν ανθρώπινη ή εν μέρει ανθρώπινη μορφή· συχνά, αλλά όχι πάντα, φέρονται φιλικά στα κορίτσια.
Αυτός ο φανταστικός πόλεμος ξεκίνησε όταν ο Ντάρτζερ έχασε ένα απόκομμα εφημερίδας με μια φωτογραφία της Έλσι Πάρουμπεκ, ενός πεντάχρονου κοριτσιού που έμενε στο Σικάγο. Η Έλσι στραγγαλίστηκε το 1911 και ο δολοφόνος της δεν βρέθηκε ποτέ. Σύμφωνα με την αυτοβιογραφία του, ο Ντάρτζερ πίστευε ότι η φωτογραφία κλάπηκε, μαζί με άλλα αντικείμενα, όταν έπεσε θύμα διάρρηξης. Δεν ξαναβρήκε ποτέ τη φωτογραφία αυτή. Την εντόπισε σ' ένα δημόσιο αρχείο εφημερίδων, αλλά δεν μπόρεσε να βγάλει φωτοτυπία, ή να βρει το δικό του αντίτυπο. Έτσι η Πάρουμπεκ, με το όνομα "Άννα Άρονμπουργκ", έγινε χαρακτήρας στην ιστορία του. Στο βιβλίο, "η εκτέλεση της επαναστάτριας Άννας Άρονμπουργκ... ήταν η πιο απεχθής δολοφονία παιδιού που διέπραξε ποτέ η Γκλαντελινιανή Κυβέρνηση", και ήταν η αιτία του πολέμου. Μέσα από το μαρτύριό τους, τα κορίτσια θα μπορέσουν να φέρουν το θρίαμβο του Χριστιανισμού. Ο Ντάρτζερ έγραψε την ιστορία με εναλλακτικό τέλος: στο ένα, θριαμβεύουν οι Vivian Girls και η Χριστιανοσύνη. Στο άλλο, νικιούνται και βασιλεύουν οι άθεοι Γκλαντελινιανοί.
Οι χαρακτήρες του Ντάρτζερ σχεδιάζονταν κατά πλειοψηφία με αντιγραφή, κολάζ ή μεγεθύνσεις εικόνων λαϊκών περιοδικών και παιδικών βιβλίων (πολλά από τα "σκουπίδια" που μάζευε ήταν παλιά περιοδικά κι εφημερίδες, που αποτελούσαν πηγή υλικού). Αγαπημένες του εικόνες ήταν αυτή του κοριτσιού από τη διαφήμιση της Coppertone και η Little Annie Rooney, χαρακτήρας παιδικών κόμικς. Τα έργα του ξεχωρίζουν για την ικανότητά του στη σύνθεση και την ιδιοφυή χρήση της νερομπογιάς. Οι απεικονίσεις τολμηρών αποδράσεων, μεγάλων μαχών και σκληρών βασανιστηρίων θυμιζουν γεγονότα της Καθολικής ιστορίας· το κείμενο κάνει σαφές ότι τα παιδιά είναι ηρωϊκοί μάρτυρες, όπως οι άγιοι των πρώτων Χριστιανικών χρόνων. Ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των εικόνων είναι η σύγχυση των φύλων: οι χαρακτήρες συχνά απεικονίζονται γυμνοί ή σχεδόν γυμνοί, και μερικά κορίτσια διαθέτουν αντρικά γεννητικά όργανα. Οι ερμηνείες για αυτό ποικίλλουν: άλλοι υποστηρίζουν ότι ο Ντάρτζερ δεν γνώριζε την γυναικεία ανατομία, άλλοι ότι χρησιμοποίησε αυτή τη μέθοδο για να συμβολίσει τη δύναμη των κοριτσιών ή ότι απεικόνισε τα κορίτσια σύμφωνα με εικόνες του βρέφους Ιησού.
Αρκετό από το ενδιαφέρον για το έργο του Ντάρτζερ έχει να κάνει με την απεικόνιση σκηνών κτηνώδους βίας με θύματα παιδιά. Αρκετοί βγάζουν το συμπέρασμα ότι ο Ντάρτζερ δημιούργησε τέτοιες εικόνες και κείμενα εκδηλώνοντας απωθημένες υποσυνείδητες επιθυμίες· ο μετά θάνατον βιογράφος του, ψυχαναλυτής Τζον ΜακΓκρέγκορ ισχυρίστηκε, βασισμένος μόνο στην ανάλυση του έργου του Ντάρτζερ και χωρίς άλλες αποδείξεις, ότι ο Ντάρτζερ μπορεί να σκότωσε την Πάρουμπεκ και ίσως κι άλλα παιδιά (χωρίς ωστόσο να τον κατηγορήσει ευθέως για τη δολοφονία), κι ότι ακόμα και αν δεν σκότωσε "είχε το μυαλό ενός serial killer". Είναι πάντως επίσης πιθανό ότι ο Ντάρτζερ, ένα κακοποιημένο παιδί που είχε δει και άλλους να κακοποιούνται, ήθελε να αποκαλύψει μια αλήθεια που η καθωσπρέπει κοινωνία αρνούνταν να δει.
Το 1968, ο Ντάρτζερ έστρεψε το ενδιαφέρον του στις εμπειρίες των παιδικών του χρόνων. Εκείνη τη χρονιά ξεκίνησε να γράφει το βιβλίο Η Ιστορία της Ζωής Μου, που ξεκινά με 206 σελίδες που περιγράφουν λεπτομερώς τα πρώτα του χρόνια, πριν μεταβληθεί σ' ένα μυθιστόρημα 4.672 σελίδων με θέμα έναν τεράστιο ανεμοστρόβιλο ονόματι Sweetie Pie, πιθανά βασισμένο στην εμπειρία του στο Countrybrown. Τηρούσε επίσης ένα ημερολόγιο όπου κατέγραφε τον καιρό και τις καθημερινές του δραστηριότητες.
Η συνέχεια της ιστορίας των Vivian Girls λεγόταν Το Τρελό Σπίτι: Κι Άλλες Περιπέτειες στο Σικάγο. Άρχισε να γράφεται το 1939 και αφηγείται την ιστορία ενός σπιτιού που κατοικείται από φαντάσματα ή δαίμονες ή έχει δική του συνείδηση, όπως το ξενοδοχείο στη Λάμψη του Στίβεν Κινγκ. Κάποια παιδιά χάνονται μέσα στο σπίτι, κι αργότερα βρίσκονται άγρια δολοφονημένα. Οι Vivian Girls και ένας φίλος τους στέλνονται για να εξιχνιάσουν την υπόθεση κι ανακαλύπτουν ότι οι φόνοι ήταν έργο σατανικών φαντασμάτων. Εξορκίζουν όλα τα δωμάτια, μέχρι που το σπίτι εξαγνίζεται.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Καλλιτέχνες του περιθωρίου
Κοπεγχάγη Μπόλντκλουμπ
Ποδόσφαιρο
Η ποδοσφαιρική ομάδα ήταν από τις πιο πετυχημένες της Δανίας, έχοντας κερδίσει 15 πρωταθλήματα από το 1912 έως το 1980. Το 1991, ενοποιήθηκε με την Μπολντκλούμπεν 1903 (Β 1903), δημιουργώντας την ΦΚ Κοπεγχάγη. Έδρα της ομάδας ήταν το  Frederiksberg I P Opvisning.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Δανίας Κατηγορία:Κοπεγχάγη Μπόλντκλουμπ Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1876
Χρύσανθος Σαββίδης
Ο Χρύσανθος Σαββίδης (Πάφος, 1971) είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Από το 2021 είναι βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Πάφου εκλεγμένος με το ΔΗΚΟ.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Χρύσανθος Σαββίδης γεννήθηκε το 1971 στην Πάφο. Απέκτησε πτυχίο στατιστικής από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και μεταπτυχιακό στη στατιστική από το Πανεπιστήμιο του Σέφιλντ.
Την περίοδο 1996-1997 εργάστηκε ως λέκτορας στο Intercollege. Το 1997 ανέλαβε διευθύνων σύμβουλος του Εκπαιδευτικού Κέντρου Σαββίδη. Από το 2000 είναι παράλληλα και λέκτορας στο Πανεπιστήμιο του Λέστερ. Από το 2013 είναι πρόεδρος του Κυπριακού Ινστιτούτου Στατιστικολόγων.
Είναι νυμφευμένος με την Άντρη Κωνσταντίνου και έχει ένα υιό και μία κόρη.
Πολιτική διαδρομή
Στα φοιτητικά του χρόνια διετέλεσε βοηθός οργανωτικός γραμματέας της φοιτητικής παράταξης Αναγέννηση Αθήνας και μέλος της Αναγέννησης Μεγάλης Βρετανίας.
Στις Δημοτικές εκλογές του 2006 εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Πάφου με το ΔΗΚΟ. Επανεξελέγη στις Δημοτικές εκλογές του 2011.
Από το 2014 είναι μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου του ΔΗΚΟ και πρόεδρος της Επιτροπής Παιδείας του κόμματος. Από το 2018 είναι μέλος της επαρχιακής επιτροπής ΔΗΚΟ Πάφου.
Εκλέχτηκε βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 2021 στην Εκλογική Περιφέρεια Πάφου με το ΔΗΚΟ για την ΙΒ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
598 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
People
People (αρχική ονομασία People Weekly) είναι ο τίτλος εβδομαδιαίου Αμερικανικού περιοδικού που περιλαμβάνει ιστορίες σελέμπριτι και ανθρωπίνου ενδιαφέροντος. Ως εκδότης του περιοδικού λειτουργεί η εταιρία Time Inc.. Με 46,6 εκατομμύρια ενήλικους αναγνώστες, το περιοδικό έχει το μεγαλύτερο κοινό σε σχέση με οποιοδήποτε άλλο αμερικανικό περιοδικό. Το People είχε διαφημιστικά έσοδα 997 εκατομμυρίων δολαρίων το 2011, το υψηλότερο ποσό από οποιοδήποτε άλλο Αμερικανικό περιοδικό. Το 2006 είχε κυκλοφορία 3,75 εκατομμυρίων και έσοδα που έφταναν τα 1,5 δισεκατομμύρια δολάρια. Ονομάστηκε "Περιοδικό της Χρονιάς" από το περιοδικό Advertising Age τον Οκτώβριο του 2005, για την υπεροχή του στην σύνταξη, στην κυκλοφορία και στη διαφήμιση. Το περιοδικό στην Ελλάδα εκδίδεται κάθε Κυριακή, αρχικά με την Κυριακάτικη Εφημερίδα Πρώτο Θέμα και από την 01/07/2018 εκδίδεται με το Έθνος της Κυριακής (έκδοση με τις προσφορές στα 4,25), και στη συνέχεια αυτόνομα στα περίπτερα προς 2 ευρώ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιοδικά με τόπο έκδοσης τις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Περιοδικά στην αγγλική γλώσσα
O.P.A.
Παρόν
Το συγκρότημα διέκοψε το 1996 με το τελευταίο του άλμπουμ Κάνουμε τ' Αστεία Σοβαρά. Ωστόσο, ο Γκικοδήμας συνέχισε τη μουσική του πορεία με ζωντανές εμφανίσεις σε διάφορες ροκ σκηνές στην Αθήνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά hip hop συγκροτήματα Κατηγορία:Ελληνικά συγκροτήματα ηλεκτρονικής μουσικής Κατηγορία:Ελληνικά μουσικά ντουέτα Κατηγορία:Ελληνικά μουσικά συγκροτήματα
Βάιναμουϊνεν
Στη φινλανδική μυθολογία, ο Βάιναμουϊνεν (φινλ. Väinämöinen ΔΦΑ:ˈʋæinæˌmøinen) είναι ο βασικός χαρακτήρας του έπους Καλεβάλα, καθώς και πρωταγωνιστής πολλών άλλων παραδοσιακών φινλανδικών τραγουδιών και ιστοριών. Πρόκειται για μια σαμανιστική φιγούρα, με τη μαγική δύναμη των τραγουδιών και μουσικής. Το όνομά του προέρχεται από το θέμα "väinä", που σημαίνει "βαθύ ποτάμι", ενώ παρουσιάζει ομοιότητα με τον Βαϊνεμούινε, τον θεό της μουσικής στην εσθονική παράδοση, όπως και με τον σκανδιναβικό θεό Οντίν.
Γέννηση και δημιουργία του κόσμου
Γεννήθηκε από την Ίλματαρ, Παρθένα του Αέρα, φιγούρα που επινόησε ο ίδιος ο Ελίας Λένροτ, ενώ στα παλαιότερα ποιήματα, από τα οποία ο Λένροτ συνέθεσε την Καλέβαλα, αναφέρεται ο ίδιος ως ο Δημιουργός του κόσμου, ο οποίος έβαλε τάξη στο απέραντο Χάος και κατέληξε σε μια ακτή στον Βορρά, τη γη της Κάλεβα, όπου συνέλαβε και την ιδέα του Σάμπο. Συχνά αναφέρεται ως βάρδος, σοφός και γέροντας, καθώς πέρασε 30 χρόνια στη μήτρα της μητέρας του μέχρι να γεννηθεί.
Καλέβαλα
Σαν σαμάνος, έκανε πολλά ταξίδια, όπως όταν επισκέφτηκε τον γίγαντα Άντερο Βίπουνεν για να του πει τις μαγικές λέξεις της γνώσης κατασκευής των βαρκών. Όταν o Άντερο Βίπουνεν όμως αρνήθηκε, ο ήρωας μπήκε στο στομάχι του, του ζήτησε να βγει έξω, αλλά αυτός αρνήθηκε ζητώντας να του πει τις μαγικές λέξεις πρώτα. Τότε ο Άντερο Βίπουνεν τραγούδησε δίνοντας στον Βάιναμουϊνεν τη γνώση και τη μαγεία της επιστήμης.
Ο Βάιναμουϊνεν παίζει κάντελε, ένα έγχορδο Φινλανδικό όργανο, το οποίο έφτιαξε από τα κόκαλα ενός τεράστιου ψαριού και τα μαλλιά μιας νεαρής κοπέλας, το οποίο εξελίχτηκε ως "εθνικό" μουσικό όργανο της Φινλανδίας. Κεντρικό στοιχείο σε πολλές ιστορίες είναι η αναζήτησή του για σύζυγο, αν και ποτέ δεν βρίσκει καμία. Μεγάλος του αντίπαλος είναι ο νεαρός Γιόουκαχαϊνεν, τον οποίο κερδίζει σε ένα διαγωνισμό τραγουδιού κι έτσι αυτός του υπόσχεται το χέρι της αδερφής του, Άινο, η οποία όμως πνίγεται αντί να τον παντρευτεί. Άλλη μια προσπάθεια για να βρει σύζυγο είναι όταν ζητά να παντρευτεί μια από τις κόρες της πανίσχυρης μάγισσας Λόουχι της παγωμένης χώρας Πόγιολα στον Βορρά, για την οποία αρχίζει την αναζήτησή του για το μαγικό Σάμπο, πηγή ευημερίας και αφθονίας. Η εύρεση, κλοπή και η ανακατάληψη του Σάμπο αποτελούν βασικά στοιχεία του φινλανδικού μύθου: το Σάμπο στο τέλος καταστρέφεται σε αμέτρητα κομμάτια, που διασκορπίζονται σε κάθε γωνιά του κόσμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φινλανδική μυθολογία Κατηγορία:Θεότητες της μαγείας
599 π.Χ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έτη
Ανδρέας Καρανδινός
Ο ιερέας Ανδρέας Καρανδινός (... - 1740) ήταν Έλληνας αγιογράφος.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κεφαλλονιά. Πέθανε το 1740.
Καλλιτεχνικό έργο
Ακολούθησε τον βυζαντινό ρυθμό αποφεύγοντας τα ελαττώματα των προγενεστέρων του. Συνέχισε την παράδοση με σεβάσμιο και αυστηρό χαρακτήρα.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αγιογράφοι
Λουτράκι
Το Λουτράκι είναι κωμόπολη τoυ νομού Κορινθίας. Απέχει 84 χιλιόμετρα από την Αθήνα και 4 χιλιόμετρα από την Κόρινθο και κατά την απογραφή του 2011 είχε 11.564 κατοίκους. Πρόκειται για αναγνωρισμένη λουτρόπολη από το 1925, τουριστικό θέρετρο γνωστό για τα ιαματικά λουτρά, τα μεταλλικά νερά του και το καζίνο του. Βρέχεται από τον Κορινθιακό κόλπο, και είναι έδρα του δήμου Λουτρακίου-Περαχώρας-Αγίων Θεοδώρων, ενώ πάνω από την πόλη δεσπόζουν τα Γεράνεια όρη. Βρίσκεται στο γεωγραφικό διαμέρισμα της Πελοποννήσου.μικρογραφία|Άποψη του Λουτρακίου από το ύψος της ιερές Μονής Οσίου Παταπίου
Ιστορία
Στην αρχαιότητα η περιοχή ήταν γνωστή σαν Περαία γη και στη θέση του Λουτρακίου ήταν η αρχαία κώμη Θέρμες ή Θέρμαι, γνωστή από την αρχαιότητα για τις ιαματικές πηγές της. Θεωρούνταν αγαπημένη πόλη των θεών και προστάτιδά της ήταν η Θερμία Αρτέμιδα.
Η σημερινή ονομασία του Λουτρακίου οφείλεται στις ιαματικές πηγές του - λουτρά.
Το Λουτράκι αποτελεί δήμο του Νομού Κορινθίας, μαζί με την Περαχώρα -της οποίας αρχικά απετέλεσε επίνειο- τους Αγίους Θεοδώρους, τα Ίσθμια, την Ποσειδωνία, τον Σχίνο, τα Πίσια και τους παραθεριστικούς οικισμούς γύρω και κοντά στη Λίμνη Βουλιαγμένης.
Ο σεισμός του 1928
Το Λουτράκι καταστράφηκε τελείως από τον ισχυρό σεισμό της Κορίνθου το 1928. Διασώθηκαν μόνο μερικά κτήρια στο μικρό βραχώδες ακρωτήριο μεταξύ του πάρκου και των ιαματικών πηγών. Συγκροτήθηκε τότε οργανισμός ανοικοδόμησης που κατασκεύασε πολλά αντισεισμικά κτήρια σύμφωνα με τις αντιλήψεις της τότε τεχνολογίας. Πρόκειται για απλά, αυστηρά διώροφα κτήρια κατασκευασμένα εξ ολοκλήρου από μπετόν. Αρκετά υπάρχουν ακόμα στον κεντρικό δρόμο (οδός Εθνικής Αντίστασης). Με τα μπάζα των κατεδαφισμένων κτηρίων και με γαίες που υποχώρησαν από το ύψωμα Γκράβα, επιχώθηκε μεγάλο μέρος της βόρειας πλευράς της ακτής και δημιουργήθηκε το μεγάλο δημοτικό πάρκο στα ανατολικά της πολης. Κτίστηκε επίσης η ιαματική πηγή με το χαρακτηριστικό κυκλικό σχήμα, διακοσμημένη εσωτερικά με πλούσια ψηφιδωτά, μεγάλης επιφάνειας, που φιλοτέχνησαν καλλιτέχνες και φοιτητές της σχολής Καλών Τεχνών.
Στις 24 Φεβρουαρίου 1981 το Λουτράκι χτυπήθηκε ξανά από τριπλό σεισμό με αποτέλεσμα μερικές καταρρεύσεις κτηρίων και πολλές ζημιές. Πιο εντυπωσιακή ήταν η κατάρρευση του οκταώροφου ξενοδοχείου "Απόλλων" - που βρισκόταν στον χώρο όπου αργότερα κτίστηκε το καζίνο - και ενός ακόμα πολυόροφου ξενοδοχείου, του "Κοντίς" στην οδό Κορίνθου (το οποίο αργότερα ξανακτίστηκε και ξαναλειτούργησε). Στον ίδιο σεισμό είχαμε σχεδόν ολοκληρωτική καταστροφή της Περαχώρας. Τις ζημιές αυτές ακολούθησαν εκτεταμένες εργασίες ενίσχυσης των φερόντων οργανισμών των περισσοτέρων κτηρίων. Τώρα το Λουτράκι θεωρείται πόλη ιδιαίτερα θωρακισμένη απέναντι στο ενδεχόμενο νέου σεισμού.
Αξιοθέατα
Στο όρος Γεράνεια ακριβώς πάνω από το Λουτράκι βρίσκεται η Ιερά Μονή Οσίου Παταπίου, κατασκευασμένη τον 11ο αιώνα. Είναι προσβάσιμη με αυτοκίνητο και προσφέρει εντυπωσιακή θέα προς τη Βόρεια Πελοπόννησο, τον ισθμό της Κορίνθου και τον Σαρωνικό. Στην περιοχή των ιαματικών πηγών υπάρχει ο ναός του αγίου Ανδρέα χτισμένος το 1345 από τον Ιωάννη Καντακουζηνό.
Στο Λουτράκι λειτούργησε το πρώτο καζίνο στην Ελλάδα το 1930. Το σημερινό καζίνο λειτουργεί από το 1995. Σε απόσταση 14 χλμ στα δυτικά βρίσκεται η Λίμνη της Βουλιαγμένης, ένας κλειστός βαθύς θαλάσσιος κόλπος που επικοινωνεί με τον Κορινθιακό με στενό πορθμό πλάτους 6-8 μέτρων όπου παρατηρείται σε μικρή έκταση το φαινόμενο εισροής και εκροής υδάτων λόγω παλίρροιας. Σε απόσταση 4 χλμ. προς τα Νότια, στην κατεύθυνση της Κορίνθου βρίσκεται η διώρυγα της Κορίνθου.
Ο φάρος Μελαγκάβι βρίσκεται στο ομώνυμο ακρωτήρι της Περαίς γης, όπως λεγόταν παλιά η ακτογραμμή της αρχαίας Κορίνθου. Ο φάρος είναι χτισμένος και δεσπόζει πάνω από το ιερό της θεάς Ήρας. μικρογραφία|Ψάρεμα το σούρουπο στο λιμάνι του Λουτρακίου
Σημαντικότερα κτίρια της Λουτρόπολης
Αξιόλογα κτήρια της λουτρόπολης είναι:
Το Λουτράκι είναι από τις λίγες πόλεις που ακόμα διαθέτουν θερινό κινηματογράφο, ο οποίος βρίσκεται δίπλα στη θάλασσα και χωρίζει από αυτή με μερικές συστάδες από πικροδάφνες και ψηλούς ευκαλύπτους. Πρόκειται για τον κινηματογράφο "Ηλέκτρα" που λειτουργεί για πάνω από 60 χρόνια. Τα τελευταία χρόνια κατασκευάσθηκε νέα λεωφόρος-είσοδος στην πόλη και περιφερειακός δρόμος που επιτρέπει στους αυτοκινητιστές να αποφεύγουν το κέντρο της πόλης. Από το 2008 λειτουργεί μεγάλο σύγχρονο δημοτικό υδροθεραπευτήριο στο κέντρο της πόλης. Στον τομέα της εκπαίδευσης λειτουργούν τρία δημοτικά σχολεία, ένα γυμνάσιο κι ένα γενικό λύκειο. Στις αρχές του 2023 θα επαναλειτουργήσει η σιδηροδρομική γραμμή Ισθμού - Λουτρακίου με σταθμούς εντός πόλης στο καζίνο και τερματικό στην οδό Αιγαίου.
Παραλία του Λουτρακίου
μικρογραφία|Παραλία Λουτρακίου Το Λουτράκι διαθέτει παραλία 3,5 χιλιομέτρων που ξεκινά από τη διώρυγα της Κορίνθου και τελειώνει στο παραλιακό πάρκο του Λουτρακίου. Αποτελείται από μικρό βότσαλο και βαθαίνει γρήγορα. Πολλές καφετέριες της παραλιακής οδού παρέχουν στους λουόμενους ξαπλώστρες και ομπρέλες, χωρίς επιπλέον χρέωση. Ο δήμος μεριμνά για την ασφαλή κολύμβηση, με την παρουσία ναυαγοσωστών. Σε όλο το μήκος της παραλίας προβλέπονται και ντους για τους λουόμενους, ενώ η παραλία είναι και προσβάσιμη για άτομα με κινητικά προβλήματα. Ο προσανατολισμός της είναι δυτικός, έτσι οι λουόμενοι απολαμβάνουν τα ηλιοβασιλέματα πίσω από την ακτογραμμή της Κορινθίας από τη μια μεριά και το ακρωτήριο Ηραίον από την άλλη.
Πληθυσμός
Το Λουτράκι έχει γνωρίσει πολύ σημαντική ανάπτυξη απο το 1879 μέχρι και σήμερα, με τη μεγαλύτερη αύξηση να έχει καταγραφεί στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ού όταν υπήρξε η πιο σημαντική λουτρόπολη πλησίον της Αθήνας.
Διάγραμμα ιστορικής εξέλιξης πληθυσμού απο το 1879
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομός Κορινθίας Κατηγορία:Πόλεις της Ελλάδας Κατηγορία:Λουτροπόλεις της Ελλάδας Κατηγορία:Δήμος Λουτρακίου - Περαχώρας - Αγίων Θεοδώρων
600 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ουντάι Χουσεΐν
Ο Ουντάι Χουσεΐν (18 Ιουνίου 1964 - 22 Ιουλίου 2003) ήταν γιος του Σαντάμ Χουσεΐν.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Βαγδάτη και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Σαντάμ Χουσεΐν και της Ταλφακ. Σε ηλικία μόλις 20 ετών έγινε επικεφαλής της Ιρακινής Ολυμπιακής επιτροπής ενώ στη συνέχεια ανέλαβε διάφορες κυβερνητικές θέσεις. Ήρθε σε σύγκρουση με τον πατέρα του, όταν δολοφόνησε τον Mohammed Haroon. Φυλακίστηκε για δύο χρόνια με διαταγή του πατέρα του και βασανίστηκε άγρια. Μια απόπειρα δολοφονίας τον Οκτώβριο του 1996 τον άφησε σχεδόν ανάπηρο από τη μέση και κάτω.
Ο βίος του Ουντάι ήταν ακόλαστος και είχε διαπράξει φριχτά εγκλήματα. Προκειμένου να διασκεδάσει βίαζε νεαρά κορίτσια και βασάνιζε σκληρά οποιονδήποτε ήθελε. Ειδικά όσον αφορά τα βασανιστήρια, ο Ουντάι είχε δοκιμάσει πολλές τεχνικές, αρκετές από τις οποίες είχε αλιεύσει από το διαδίκτυο. Για τις παραπάνω πράξεις του και γενικά για την όλη συμπεριφορά του, μισήθηκε από τον Ιρακινό λαό ενώ ο πατέρας του Σαντάμ, παρ'όλο που ο Ουντάι ήταν ο πρωτότοκος γιος του, δεν το προόριζε για διάδοχό του.
Σημαντική ήταν και η συμμετοχή του στον θάνατο του συζύγου της αδερφής του, Σαντάμ Κάμελ. Επίσης είχε ασχοληθεί με το λαθρεμπόριο πετρελαίου, το οποίο του είχε αποφέρει τεράστια κέρδη.
Πέθανε από αμερικανικά πυρά στη Μοσούλη όπου κρυβόταν μαζί με τον αδερφό του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιρακινοί μηχανικοί
Ζακ-Υβ Κουστώ
Παιδικά και νεανικά χρόνια
Γεννήθηκε στην πόλη Σαν Αντρέ Ντε Κουμπζάη, μια μικρή κωμόπολη κοντά στο Μπορντώ. Το περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσε είναι βέβαιο ότι δημιούργησε τις προϋποθέσεις για τη μετέπειτα πορεία του, καθώς ο πατέρας του Ντανιέλ Κουστώ εργαζόταν ως νομικός σύμβουλος ενός Αμερικανού επιχειρηματία που είχε πάθος με τα ταξίδια κι ετσι ο Κουστώ έζησε τα παιδικά του χρόνια ταξιδεύοντας διαρκώς. Έμαθε κολύμπι σε ηλικία μόλις τεσσάρων ετών, κάτι όχι σύνηθες για την εποχή.
Το 1930 σε ηλικία 20 ετών εισήχθη στη Ναυτική Ακαδημία της Βρέστης και στο πρώτο του κιόλας εκπαιδευτικό ταξίδι πήρε μαζί του κινηματογραφική μηχανή και κατέγραψε εξωτικές σκηνές, καθώς και αλιείς μαργαριταριών στη Νότια Θάλασσα. Υπηρέτησε ως πλοίαρχος στο Γαλλικό Πολεμικό Ναυτικό κατά τη διάρκεια του Β΄ παγκοσμίου πολέμου όπου τιμήθηκε με διάφορα παράσημα και αποστρατεύτηκε το 1948 με το βαθμό του αρχιπλοιάρχου.
Εξερευνήσεις
Κατασκεύασε μόνος του το 1936 την πρώτη μάσκα καταδύσεων που υπήρξε ποτέ, εμπνευσμένος από τα περίεργα γυαλιά που φορούσαν οι αλιείς μαργαριταριών. Με τη μάσκα αυτή ο Κουστό έκανε συνεχείς καταδύσεις και εξερευνήσεις, καθώς όμως ήθελε να παραμείνει όσο το δυνατόν περισσότερο μέσα στη θάλασσα, καταπιάστηκε με την κατασκευή στολής που θα διατηρούσε ζεστό το σώμα του, καθώς και με την κατασκευή συσκευής παροχής αέρα. Ταυτόχρονα έφτιαξε και μια αδιάβροχη θήκη για την κάμερα, ώστε να μπορεί να κινηματογραφεί όσα έβλεπε. Με τη βοήθεια του μηχανικού Εμίλ Γκανιάν το 1943 κατάφερε να κατασκευάσει την πρώτη ολοκληρωμένη στολή αυτόνομης κατάδυσης.
Ο Κουστώ έπεισε τις στρατιωτικές και πολιτικές αρχές της Γαλλίας να δημιουργήσουν μια υποβρύχια ερευνητική ομάδα κι έτσι το 1950 ιδρύθηκε η Γαλλική Ωκεανογραφική Υπηρεσία και 2 χρόνια αργότερα το Κέντρο Εξελιγμένων Θαλασσίων Ερευνών. Ο ίδιος υπήρξε ο πρόεδρος αυτών των ιδρυμάτων. Παράλληλα είχε ήδη ξεκινήσει τα γυρίσματα των πρώτων ντοκιμαντέρ, βραβεύτηκε γι' αυτά μάλιστα στο φεστιβάλ των Καννών.
Την ίδια χρονιά αγόρασε ένα παλιό ναρκαλιευτικό σκάφος το οποίο μετέτρεψε σε εξερευνητικό και το ονόμασε "Καλυψώ". Μ' αυτό ξεκίνησε να εξερευνά το βυθό της θάλασσας και το 1955 ξεκίνησε ένα ταξίδι 13.800 μιλίων που τον οδήγησε στα βάθη όλων των ωκεανών του πλανήτη, με σκοπό να καταγράψει με την κάμερα όλα όσα συνάντησε. Κατέγραψε όλη τη θαλάσσια ζωή, εξερεύνησε αμέτρητα ναυάγια, ενώ προσπάθησε να δώσει απαντήσεις σε πολλές ανθρώπινες απορίες.
Εξερευνήσεις στο Αιγαίο
Το 1975, μετά από πρόσκληση της Ελληνικής κυβέρνησης άρχισε εξερευνήσεις στο Αιγαίο. Εξερεύνησε διάφορες περιοχές, κυρίως ανάμεσα στη Σαντορίνη και την Κρήτη και απέκλεισε την ύπαρξη της χαμένης Ατλαντίδας στη συγκεκριμένη περιοχή. Επίσης εξερεύνησε το αρχαίο ναυάγιο, η αρχική ανακάλυψη του οποίου έφερε στο φως τον μηχανισμό των Αντικυθήρων, ενώ ανακάλυψε και το κουφάρι του βυθισμένου πλοίου Britanic(Βρετανικός).
Βιβλία και ταινίες
thumb|275px|Το θρυλικό ωκεανογραφικό "Καλυψώ" Ο Κουστώ έγραψε αρκετά βιβλία, σημαντικότερο εκ των οποίων ήταν Ο Σιωπηλός Κόσμος (1953), όπως ο ίδιος χαρακτήριζε το βυθό της θάλασσας. Το βιβλίο πούλησε 5 εκατομμύρια αντίτυπα και μεταφράστηκε σε 22 γλώσσες. Άλλο γνωστό βιβλίο του ήταν το Κόσμος χωρίς Ήλιο (1965), αλλά και η εγκυκλοπαίδεια 21 τόμων Ο Κόσμος του Ωκεανού (γράφτηκε μεταξύ 1973 και 1978).
Γύρισε εκατοντάδες ντοκιμαντέρ και ταινίες που έχουν τεράστια επιστημονική αξία. Πολλά από αυτά βραβεύτηκαν (ανάμεσά τους 2 Όσκαρ και 10 Έμμυ). Τα πιο γνωστά:
Προσωπική ζωή
Ο Κουστώ είχε πολυτάραχη προσωπική ζωή, ειδικά προς το τέλος του βίου του. Παντρεύτηκε το 1937 τη Σιμόν Μελχιόρ η οποία τον ακολουθούσε σε όλες του τις περιπέτειες και μαζί απέκτησαν 2 γιους, τους Ζαν-Μισέλ και Φιλίπ. Τον Φιλίπ προόριζε για διάδοχό του, όμως πέθανε αιφνιδιαστικά το 1979. Υποχρεώθηκε να συνεργαστεί με τον μεγαλύτερο γιο του, με τον οποίο όμως διατηρούσε πολύ κακές σχέσεις. Οι συνεχείς τριβές μάλιστα οδήγησαν τον Ζαν-Μισέλ να αποχωρήσει από το ίδρυμα Κουστώ που είχε στο μεταξύ δημιουργηθεί, το 1992. Οι σχέσεις τους ήταν τόσο τεταμένες που το 1996 ο Κουστώ έφτασε στο σημείο να μηνύσει τον γιο του, επειδή αυτός επιχείρησε να ανοίξει παραθεριστικό κέντρο στα νησιά Φίτζι με το όνομα Κουστώ.
Ένα χρόνο μετά το θάνατο της συζύγου του (1990) και σε ηλικία 81 ετών παντρεύτηκε την Φρανσίτ Τριπλέ με την οποία είχε ήδη αποκτήσει 2 παιδιά από της αρχές της δεκαετίας του '80. Το τελειωτικό χτύπημα για τον ηλικιωμένο εξερευνητή ήρθε το 1996, όταν η θρυλική πια "Καλυψώ" η οποία τον συνόδευε στα ταξίδια του από το 1955 προσάραξε σε ύφαλο στο λιμάνι της Σιγκαπούρης με αποτέλεσμα να βυθιστεί. Ένα χρόνο αργότερα πέθανε από καρδιακή προσβολή στο Παρίσι σε ηλικία 87 ετών.
Ο αδελφός του, Πιερ-Αντουάν Κουστώ ακολούθησε πολύ διαφορετική πορεία. Υπήρξε συγγραφέας και θερμός υποστηρικτής του φασισμού. Έζησε μια πολυτάραχη ζωή αλλά τελικά πέθανε από ασθένεια το 1958.
Σύμφωνα με τον βιογράφο του, Μπερνάρ Βιολέ, ο ίδιος ο Κουστώ ήταν αντισημιτιστής και συχνά έκανε υποτιμητικά σχόλια για τους Άραβες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι επιστήμονες Κατηγορία:Γάλλοι εξερευνητές Κατηγορία:Γάλλοι ωκεανογράφοι Κατηγορία:Μέλη της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των Ηνωμένων Πολιτειών
Άνω διδύμιο
Το Άνω διδύμιο (Superior Colliculus) είναι ένα ζεύγος δομών του εγκεφάλου που ανήκουν στο τετράδυμο πέταλο. Οι νευρώνες του απαντούν σε οπτικά, ακουστικά και σωματαισθητικά ερεθίσματα.
Δομή και συνδέσεις
Τα δύο άνω διδύμια βρίσκονται κάτω από τον θάλαμο και γύρω από την επίφυση στο μεσεγκέφαλο του εγκεφάλου των σπονδυλωτών. Είναι η κεφαλική (πρόσθια) όψη του μέσου εγκεφάλου, πίσω από την περιυδραγωγό φαιά ουσία και αμέσως πάνω από το Κάτω Διδύμια. Τα άνω τα κάτω διδύμια συναποτελούν αυτό που ονομάζεται τετράδυμο πέταλο.
Λειτουργία
Το άνω διδύμιο (ΑΔ) στον άνθρωπο παίζει ρόλο στην παραγωγή σακαδικών κινήσεων των ματιών και στον συντονισμό των κινήσεων οφθαλμών-κεφαλιού. Το ΑΔ λαμβάνει προσαγωγές συνδέσεις από τον φλοιό, το κάτω διδύμιο, τον αμφιβληστροειδή, τα βασικά γάγγλια και το νωτιαίο μυελό. Απαγωγές συνδέσεις από το ΑΔ προβάλλουν στον Παράμεσο Δικτυωτό σχηματισμό της Γέφυρας (PPRF) στο νωτιαίο μυελό και αλλού. Στον άνθρωπο, όπως και στα περισσότερα μεγάλα σπονδυλωτά, η αισθητηριακή πληροφορία προς το μεσεγκέφαλο διάγεται μέσα από τον Θάλαμο στον φλοιό για ερμηνεία, σύμφωνα με τις τρέχουσες θεωρίες. Ωστόσο, το ΑΔ μπορεί να προκαλέσει οφθαλμικές κινήσεις χωρίς την συμμετοχή του Φλοιού.
Το ΑΔ λαμβάνει οπτικά και ακουστικά ερεθίσματα στα επιπολής στρώματά του ενώ τα βαθύτερα στρώματά του συνδέονται με πολλές αισθητηριοκινητικές περιοχές του εγκεφάλου. Το διδύμιο (άνω+κάτω) θεωρείται ότι συμμετέχει στον προσανατολισμό του ματιού και της κεφαλής προς ένα στόχο που έγινε αντιληπτός οπτικά και ακουστικά.
Πρωτεύοντα
Είναι γενικά αποδεκτό ότι το ΑΔ των πρωτευόντων είναι μοναδικό στο είδος του στα θηλαστικά ως προς το ότι δεν περιλαμβάνει ένα πλήρη χάρτη του αντίπλευρου οπτικού ημιπεδίου. Αντίθετα, όπως και ο Πρωτοταγής οπτικός Φλοιός και ο έξω γονατώδης πυρήνας, κάθε ΑΔ αντιπροσωπεύει το αντίπλευρο ημιπεδίο ως τη μέση γραμμή, ενώ εξαιρείται από την αντιπροσώπευση το ομόπλευρο ημιπεδίο. Το λειτουργικό αυτό χαρακτηριστικό μπορεί να εξηγηθεί από την απουσία ανατομικών συνδέσεων ανάμεσα στα αμφιβληστροειδικά γαγγλιακά κύτταρα στο κροταφικό μισό του αμφιβληστροειδή και στο αντίπλευρο ΑΔ. Σε άλλα θηλαστικά, τα γαγγλιακά κύτταρα όλου του αμφιβληστροειδή προβάλλουν στο αντίπλευρο ΑΔ.
Άλλα θηλαστικά
Στις νυχτερίδες, το ΑΔ επηρεάζει τις παραμέτρους των φωνής (κραυγής) τους και τις κινήσεις του αυτιού. Και τα δύο αυτά είναι μέρος του συστήματος ανίχνευσης της νυχτερίδας. Η αντίστοιχη περιοχή στα μη θηλαστικά σπονδυλωτά ονομάζεται Οπτικό Τετράδυμο πέταλο. Στα αμφίβια, τα ερπετά και ψάρια, το Οπτικό Τ/Δ είναι η μεγαλύτερη οπτική περιοχή, παρόλο που η λειτουργία του δεν είναι πλήρως γνωστή. Φαίνεται ότι είναι χρήσιμη για την διάκριση κυνηγού/λείας που οδηγεί στην συμπεριφορά απόδρασης ή κυνηγού αντίστοιχα. Σε φίδια με υπέρυθρη όραση, όπως ο Πύθωνας, παρόλο που η αρχική νευρική είσοδος είναι μέσω του Τρίδυμου νεύρου, και όχι του οπτικού νεύρου, το υπόλοιπο κύκλωμα επεξεργασίας αυτής της αίσθησης είναι παρόμοιο με την κανονική όραση και επομένως συμπεριλαμβάνει και το άνω διδύμιο.
Εικόνες
Ανω Διδυμιο Ανω Διδυμιο
Ράχη Καραίικων Αχαΐας
Η Ράχη είναι χωριό της πρώην επαρχίας Πατρών του νομού Αχαΐας. Αποτελεί οικισμό του δημοτικού διαμερίσματος Καραίικων του Δήμου Μόβρης με 145 κατοίκους.
Ιστορικά στοιχεία
Η Ράχη είναι σχετικά νέος οικισμός. Πριν το 1900 στην περιοχή υπήρχαν σκόρπιες κατοικίες· μετά το 1900 έγινε εγκατάσταση νέων κατοίκων από τα ορεινά χωριά των Καλαβρύτων. Το σημείο όπου κτίστηκε το χωριό είναι σε πλαγιά -ψηλότερα από τα άλλα της κοινότητας Καραίικων- και γι' αυτό ονομάστηκε Ράχη. Πρώτος οικιστής αναφέρεται ο Κώστας Κατσινάς από το Γομοστό.
Το 1912 αποτέλεσε οικισμό της νεοσύστατης κοινότητας Καραίικων. Αναφέρεται πρώτη φορά σε απογραφή το 1920 με 21 κατοίκους, είχε 202 το 1940 και 207 το 1951. Είχε δημοτικό σχολείο από το 1930 έως το 1997 που έκλεισε λόγω έλλειψης μαθητών.
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Λοιπά
Να μην συγχέεται με τη Ράχη Τριταίας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Μόβρης Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Αχαΐας
Τρούμπα '67
Το Τρούμπα '67 (εναλλακτικός τίτλος: Αμαρτωλές γυναίκες στην Τρούμπα) είναι μια ελληνική δραματική ταινία του 1967, σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Γρηγορίου. Το σενάριο το έγραψε ο Πάνος Κοντέλλης. Πρωταγωνιστούν οι Γιώργος Φούντας, Καίτη Θεοχάρη και Μπέτυ Αρβανίτη.
Πλοκή
Μια όμορφη τραγουδίστρια, η Ρίτα, εργάζεται σε ένα κακόφημο κέντρο της Τρούμπας. Το αφεντικό του μαγαζιού διακινεί ναρκωτικά. Η Ρίτα συνδέεται συναισθηματικά με έναν τακτικό πελάτη του μαγαζιού, τον οποίο θεωρεί εύπορο, με σκοπό να απεμπλακεί από τις βρόμικες δουλειές του αφεντικού της. Η Ρίτα ανακαλύπτει την τραγική οικονομική κατάσταση του φίλου της, αλλά μένει κοντά του. Το πρώην αφεντικό της την πιέζει να τον βοηθήσει στη διακίνηση των ναρκωτικών. Εκείνη υποκύπτει επιστρέφοντας στην παλιά της δουλειά και ο φίλος της τη διώχνει. Τελικά ο φίλος της βρίσκεται από σύμπτωση κάτοχος 200.000 δολαρίων και θα επιχειρήσει να φύγει με τη Ρίτα. Κατά τη διάρκεια συμπλοκής της συμμορίας με την αστυνομία η Ρίτα σκοτώνεται.
Πληροφορίες
Τη μουσική της ταινίας έχει γράψει ο Μάνος Λοΐζος σε συνεργασία με τους Λευτέρη Παπαδόπουλο και Γιάννη Νεγρεπόντη, ενώ ακούγεται και η επιτυχία "Η δουλειά κάνει τους άντρες" με την Ελένη Ροδά.
Η ταινία στην πρώτη προβολή έκοψε 147.502 εισιστήρια και ήλθε στην 43η θέση σε σύνολο 117 ταινιών της περιόδου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1967 Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Φιλμ νουάρ Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Γρηγορίου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Πάνου Κοντέλη Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με την πορνεία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα