cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Peugeot 404
Αντικατέστησε το Peugeot 403 και αντικαταστάθηκε τον Σεπτέμβριο του 1968 από το Peugeot 504. Για ολόκληρη τη δεκαετία του 1960, το 404 έγινε το πιο επιτυχημένο μοντέλο της γαλλικής φίρμας, έως τότε, και απέκτησε άκρως θετική φήμη ενός αυτοκινήτου ευρύχωρου, αξιόπιστου, ανθεκτικού στα δύσκολα και με άριστο value for money. Ως αποτέλεσμα, γνώρισε μεγάλη δημοτικότητα ως ταξί, τόσο στη Γαλλία, όσο και σε άλλες χώρες, εντός και εκτός Ευρώπης, και ιδίως στη Δυτική Αφρική, στην οποία διατήρησε υψηλή δημοτικότητα για αρκετές δεκαετίες ακόμα, μέχρι και πρόσφατα.
Αισθητική
thumb|left|Peugeot 403 (κόκκινο) και Peugeot 404 (μπλε).
Το 404 παρουσιάστηκε επίσημα στον Τύπο αυτοκινήτου στις 9 Μαΐου 1960 και μπήκε στη μαζική παραγωγή μόλις 1 ημέρα μετά, ενώ κυκλοφόρησε στην αγορά σχεδόν αμέσως. Όπως είχε συμβεί και με τον προκάτοχό του, το Peugeot 403, το 404 είχε σχεδιαστεί επίσης από τον οίκο Μπαττίστα Πινινφαρίνα και ιστορικά ήταν η δεύτερη συνεργασία της Peugeot με τον σχεδιαστικό αυτό οίκο.
Η εξωτερική αισθητική του Peugeot 404 είχε ακολουθήσει τις νεότερες σχεδιαστικές τάσεις των αμερικανικών αυτοκινήτων της τότε εποχής, καθώς έφερε καμπυλωτό παρμπρίζ, μεγάλα εμπρός και πίσω φτερά, έντονες γωνίες και μυτερά πίσω φώτα, σε αντίθεση με το πιο καμπυλωτό εμπρός και πίσω άκρο του 403. Μάλιστα η γενικότερη εμφάνιση του 404 είχε εμφανείς ομοιότητες με αυτήν των Austin A55 Cambridge / Morris Oxford και του Fiat 1800 / 2100 του 1959, επίσης σε ντιζάιν του οίκου Pininfarina.
Εκδοχές αμαξώματος
thumb|left|Peugeot 404 Cabriolet / εμπρός.
Αρχικά, το 404 προσφερόταν αποκλειστικά ως 4-πορτο σεντάν, ενώ τον Οκτώβριο του 1961, στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Παρισιού, προστέθηκαν δύο 5-πορτες εκδόσεις station wagon, με τις ονομασίες Peugeot 404 Familiale και Peugeot 404 Commerciale, και γνώρισαν επίσης μεγάλη απήχηση. Το Familiale έφερε στάνταρ τρίτη σειρά καθισμάτων και διαφημιζόταν ως 7-θέσιο / 8-θέσιο. Αντιθέτως, το Commerciale είχε ένα κοινό 5-θέσιο σαλόνι. thumb|right|Peugeot 404 Cabriolet / πίσω.
Το πολυτελέστερο 2-πορτο καμπριολέ παρουσιάστηκε επίσημα τον Οκτώβριο του 1961, στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Παρισιού, και το 2-πορτο κουπέ τον Οκτώβριο του 1962. Οι εκδοχές coupé και cabriolet είχαν επίσης και σημαντικές αισθητικές αναβαθμίσεις, πλην όμως κατασκευάστηκαν σε περιορισμένα αντίτυπα και μόνο για λίγα χρόνια, καθώς η παραγωγή τους έληξε ταυτόχρονα τον Σεπτέμβριο του 1968. Ως αποτέλεσμα, και οι δύο σήμερα είναι οι πλέον δυσεύρετες και συλλεκτικές, με ιδιαίτερα υψηλές τιμές πώλησης.
Η παλέτα συμπληρώθηκε τον Ιούλιο του 1967, με το 2-πορτο 404 pick-up, έκδοση που γνώρισε υψηλή δημοτικότητα κυρίως στις αναπτυσσόμενες χώρες.
Κινητήρες
thumb|left|Peugeot 404 Cabriolet / σαλόνι.
Ο συνηθέστερος κινητήρας των 404 ήταν ένας 4-κύλινδρος σε σειρά βενζίνης με καρμπυρατέρ, ο οποίος είχε προέλθει από τον προκάτοχο Peugeot 403, αλλά με αύξηση του κυβισμού από 1.468 cm³ σε 1.618 cm³. Ωστόσο, και ο παλαιότερος κινητήρας 1.468 cm³ διατέθηκε και στο 404 Commerciale (5-θέσιο station wagon). Επίσης, λόγω της διακοπής της παραγωγής του 403, τον Νοέμβριο του 1966, η Peugeot κυκλοφόρησε αμέσως μετά την φθηνότερη έκδοση 404-8, που έφερε τον κινητήρα 1.468 cm³ του 403 και παρήχθη από το 1967 έως το 1969. Η ονομασία της υποδήλωνε ότι ανήκε στην φορολογική τάξη 8CV υποδηλώνοντας τους 8 φορολογήσιμους ίππους (καθώς CV = Cheval Vapeur, φορολογήσιμοι ίπποι), σε αντιδιαστολή με την τάξη 9CV του στάνταρ 1.618 cm³, καθώς η φορολογία των αυτοκινήτων στη Γαλλία βασιζόταν τότε στον κυβισμό του κινητήρα.
Στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο του 1961 παρουσιάστηκε μία εκδοχή injection του κινητήρα 1.618 cm³ και τελικώς μπήκε στην παραγωγή το 1962. Έγινε έτσι το πρώτο στην ιστορία γαλλικό σεντάν με ηλεκτρονικό ψεκασμό καυσίμου. Τον Οκτώβριο του 1962, προστέθηκε ο πετρελαιοκινητήρας 1.816 cm³ του 403 και ένα έτος μετά ο κυβισμός του στο 404 αυξήθηκε στα 1.948 cm³.
Όπως και στο 403, όλοι οι κινητήρες του 404 ήταν 4-κύλινδροι σε σειρά (Ι4). Αρχικά συνδυάζονταν μόνο με 4-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο, με πλήρη συγχρονισμό σε όλες τις σχέσεις, ενώ το 1966 εμφανίστηκε και προαιρετικό 3-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο της εταιρείας ZF. Στα πρώτα στάδια εξέλιξης του μοντέλου, είχε εξεταστεί και το σενάριο της κατασκευής ενός κινητήρα V8, αλλά σύντομα ακυρώθηκε για οικονομικούς λόγους.
Αντικατάσταση του 404
thumb|right|Peugeot 404 του 1973, στην [[Ολλανδία.]]
Ο διάδοχος του Peugeot 404 έφτασε τον Σεπτέμβριο του 1968 και ήταν το πολύ πιο σύγχρονο αισθητικά Peugeot 504, στο οποίο και καταργήθηκαν τα αναχρονιστικά πλέον μπροστινά και πίσω πτερύγια. Ωστόσο, λόγω της άριστης αξιοπιστίας του 404 για την τότε εποχή και της τεράστιας απήχησης που διατηρούσε στο ευρύ κοινό, το 404 παρέμεινε στη γαλλική παραγωγή ως μία φθηνότερη εναλλακτική λύση έως τον Μάιο του 1975. Δεδομένης της καλής σχέσης τιμής / αξιοπιστίας και της ευρυχωρίας του, συνέχισε έως τις αρχές της δεκαετίας του 1970 να αποτελεί μία ελκυστική ευκαιρία στις ευρωπαϊκές αγορές για όσους δεν ενδιαφέρονταν ιδιαίτερα για την μόδα αισθητικής της εξωτερικής εμφάνισης. Στη συνέχεια όμως, η ζήτηση του 404 στην Ευρώπη μειώθηκε ραγδαία, καθώς άρχισε να δείχνει υπερβολικά έντονα την ηλικία του.
Το 1973, ο δείκτης θερμοκρασίας νερού στον πίνακα οργάνων αντικαταστάθηκε από ένα σκέτο προειδοποιητικό λαμπάκι υπερθέρμανσης, ίσως από υπερβολική σιγουριά για την αξιοπιστία του μοντέλου, ενώ ταυτόχρονα το 404 υπέστη και ένα λίφτινγκ στη μπροστινή γρίλια. Στα τέλη του 1974, το προαιρετικό αυτόματο κιβώτιο διακόπηκε, λόγω της διαρκούς μείωσης της ζήτησης για το 404 και τελικώς η παραγωγή του στη Γαλλία έληξε οριστικά τον Μάιο του 1975, καθώς οι Ευρωπαίοι αγοραστές έως τότε είχε στραφεί συντριπτικά προς το Peugeot 504. Ενδεικτικώς, τους 5 πρώτους μήνες τους 1975 κατασκευάστηκαν μόλις 15.780 αντίτυπα όλων των εκδοχών αμαξώματος του 404.
Χώρες κατασκευής
thumb|left|Peugeot 404 στην [[Αργεντινή, τοπικής παραγωγής.]]
Εκτός από τις εγκαταστάσεις της εταιρείας στη Γαλλία, το Peugeot 404 κατασκευάστηκε και σε πολλές άλλες χώρες, ιδίως αναπτυσσόμενες, όπου και γνώρισε επίσης μεγάλη δημοτικότητα. Κατά την παραγωγή του στην Αργεντινή, που διήρκησε μεταξύ του 1962 και του 1980, συναρμολογήθηκαν 162.583 αντίτυπα όλων των εκδόσεων του 404. Επίσης, το μοντέλο κατασκευαζόταν και σε τρεις αφρικανικές χώρες, στην Μομπάσα, Κένυα, καθώς και στην Καντούνα, Νιγηρία, και στην Natalspruit, Τράνσβααλ, Νότια Αφρική.
Το εργοστάσιο στην Κένυα ήταν και το τελευταίο που κατασκεύασε το 404 και μάλιστα υπάρχουν αντιφατικές αναφορές ως προς το έτος λήξης της παραγωγής του. Σύμφωνα με τον Γαλλικό τύπο αυτοκινήτου, η έκδοση pick-up αποσύρθηκε από την παραγωγή το 1988, ενώ η έκδοση σεντάν το 1989. Ωστόσο, κάποιες άλλες πηγές αναφέρουν ως χρονολογία οριστικής λήξης το 1991, επίσης στο ίδιο εργοστάσιο. Συνολικά, το 404 συμπλήρωσε 29 ή 31 έτη παραγωγής σε παγκόσμια κλίμακα, ανάλογα με το ακριβές έτος που το τελευταίο αντίτυπο κύλησε από τη γραμμή παραγωγής.
Σημειωτέον ότι για αρκετές δεκαετίες σχεδόν όλα τα ταξί της Δυτικής Αφρικής ήταν Peugeot 404 και υπήρχαν έως και πρόσφατα αρκετά σε χρήση.
Αγωνιστικές επιτυχίες
thumb|right|Αγωνιστικό Peugeot 404.
Το Peugeot 404 γνώρισε μεγάλη απήχηση και ως αυτοκίνητο ράλλυ, πετυχαίνοντας πολλές νίκες σε αρκετούς αγώνες διεθνώς. Μάλιστα κέρδισε το «Rally Safari» της Αφρικής το 1963, το 1966, το 1967 και το 1968.
Παραγωγή
Ακολουθούν τα νούμερα παραγωγής της κάθε εκδοχής αμαξώματος του 404.
Φωτογραφίες
Ακολουθεί ένας κατάλογος φωτογραφιών όλων των εκδοχών αμαξώματος του 404.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέλα Peugeot Κατηγορία:Μεσαία αυτοκίνητα Κατηγορία:Γαλλικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα ράλλυ
Ερεντζίκ (Κασταμονή)
Το Ερεντζίκείναι χωριό στην Κασταμονή, στην επαρχία Κασταμονής στην Τουρκία. Βρίσκεται στο κεντρικό μέρος της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Τουρκίας
Φάγκνερ Κονσέρβα Λέμος
Ο Φάγκνερ Κονσέρβα Λέμος (Fagner Conserva Lemos, 11 Ιουνίου 1989), γνωστός απλά ως Φάγκνερ, είναι Βραζιλιάνος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως δεξιός πλάγιος αμυντικός για την Κορίνθιανς.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ο Φάγκνερ έκανε το ντεμπούτο του σε ηλικία μόλις 17 ετών και βοήθησε το σύλλογο του, την Κορίνθιανς, να νικήσει εκτός έδρας τη Φορταλέζα με 4-0.
Το 2009, εντάχθηκε στη Βάσκο ντα Γκάμα, με την οποία αναδείχθηκε πρωταθλητής της Σέριε Β το 2009. Το 2011 κέρδισε το Κύπελλο Βραζιλίας.
Στις 24 Ιουλίου 2012, εντάχθηκε στη Βόλφσμπουργκ με τετραετές συμβόλαιο. Μετά από μία σεζόν στη Μπουντεσλίγκα, επέστρεψε στον πρώην σύλλογο του, τη Βάσκο ντα Γκάμα, με δανεισμό μέχρι το τέλος του 2013.
Το 2014, μετά από 7 χρόνια, ο Φάγκνερ επέστρεψε στην Κορίνθιανς, δανεικός από τη Βόλφσμπουργκ. Στις αρχές του 2015, η Κορίνθιανς απέκτησε το 50% των οικονομικών του δικαιωμάτων και τον υπέγραψε αποκλειστικά.
Διεθνής σταδιοδρομία
Ήταν μέλος της Εθνικής Βραζιλίας U20 στο Πρωτάθλημα Νέων Νότιας Αμερικής του 2007, το οποίο κέρδισε η Βραζιλία.
Ονομάστηκε στην προεπιλογή της Εθνικής Βραζιλίας για το Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο, αλλά κόπηκε από την τελική ομάδα.
Στις 14 Μαΐου 2018, συμπεριλήφθηκε από τον Τίτε στην 23μελή ομάδα της Εθνικής Βραζιλίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018 στη Ρωσία.
Διακρίσεις
Βιτόρια
Άϊντχόφεν
Βάσκο ντα Γκάμα
Κορίνθιανς
Ατομικές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2019 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπορτ Κλαμπ Κορίνθιανς Παουλίστα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΣΦ Αϊντχόφεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έρεντιβιζι Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εσπόρτε Κλούμπε Βιτόρια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΡ Βάσκο ντα Γκάμα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦφΛ Βόλφσμπουργκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα
Ορεντσίκ (Κιζιλτσαχαμάμ)
Το Ορεντσίκ είναι ένα χωριό στην επαρχία Κιζιλτσαχαμάμ, στην επαρχία Άγκυρας στην Τουρκία. Για να διαφοροποιηθεί από το κοντινό Ορεντσίκ στην επαρχία Καζάν, οι κάτοικοι ονομάζουν το χωριό στην γύρω περιοχή  Τσακμάκ Ορεντσίκ , ενώ το άλλο ονομάζεται  Λεμπλεμπί Ορεντσίκ .
Αναφορές
Κατηγορία:Χωριά της Τουρκίας
Μείζων Λίβανος
Το Κράτος του Μείζονος Λιβάνου (αραβικά: دولة لبنان الكبير, γαλλικά: État du Grand Liban) ήταν κράτος που ανακηρύχθηκε την 1η Σεπτεμβρίου 1920, το οποίο στη συνέχεια έγινε η Λιβανέζικη Δημοκρατία (αραβικά: الجمهورية اللبنانية, γαλλικά: République libanaise) τον Μάιο του 1926, και είναι ο προκάτοχος του σύγχρονου Λιβάνου.
Το κράτος ανακηρύχθηκε την 1η Σεπτεμβρίου 1920, μετά το Διάταγμα 318 της 31ης Αυγούστου 1920, ως Εντολή της Κοινωνίας των Εθνών σύμφωνα με τους προτεινόμενους όρους της Εντολής για τη Συρία και τον Λίβανο που επρόκειτο να επικυρωθεί το 1923. Όταν η Οθωμανική Αυτοκρατορία διαιρέθηκε επίσημα με τη Συνθήκη των Σεβρών το 1920, αποφασίστηκε ότι τέσσερα από τα εδάφη της στη Μέση Ανατολή θα έπρεπε να είναι εντολές της Κοινωνίας των Εθνών που θα διοικούνται προσωρινά από το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γαλλία για λογαριασμό της ΚτΕ. Στους Βρετανούς δόθηκε η Παλαιστίνη και το Ιράκ, ενώ στους Γάλλους δόθηκε εντολή για τη Συρία και τον Λίβανο.
Ο Στρατηγός Ανρί Γκουρό κήρυξε την ίδρυση του κράτους με τα σημερινά του όρια, αφού χώρισε μερικά συριακά χωριά στα νότια και δυτικά σύνορα με τον Λίβανο και τα πρόσθεσε στον Λίβανο και με πρωτεύουσα τη Βηρυτό. Η νέα επικράτεια έλαβε σημαία, συγχωνεύοντας τη γαλλική σημαία με το λιβανέζικο κέδρο.
Όνομα και σύλληψη
Ο Νουζαΐμ βασιζόταν στο πολυδιαβασμένο έργο του, La question du Liban του 1908, μια ανάλυση 550 σελίδων που επρόκειτο να γίνει το θεμέλιο για επιχειρήματα υπέρ ενός Μείζονος Λιβάνου. Το έργο υποστήριξε ότι απαιτείται σημαντική επέκταση των ορίων του Λιβάνου για την οικονομική επιτυχία. Τα όρια που προτάθηκαν από τον Νουζαΐμ ως αντιπροσωπευτικά της «Liban de la grande époque» σχεδιάστηκαν από τον χάρτη της γαλλικής αποστολής του 1860-64, ο οποίος έχει αναφερθεί ως παράδειγμα ενός σύγχρονου χάρτη που «προέβλεψε το έθνος αντί απλώς να το καταγράψει».
Σύνοδος Ειρήνης του Παρισίου
μικρογραφία| Διακήρυξη του κράτους του Μείζονος Λιβάνου την 1η Σεπτεμβρίου 1920 στο [[Παλάτι των Πεύκων]] Στις 27 Οκτωβρίου 1919, η λιβανέζικη αντιπροσωπεία με επικεφαλής τον Μαρωνίτη Πατριάρχη Ηλία Πίτερ Χοάγιεκ παρουσίασε τις φιλοδοξίες του Λιβάνου σε υπόμνημα στη Σύνοδο Ειρήνης του Παρισίου. Αυτό περιλάμβανε μια σημαντική επέκταση των συνόρων του Σαντζάκι του Λιβάνου, επιχείρημα ότι οι πρόσθετες περιοχές αποτελούσαν φυσικά μέρη του Λιβάνου, παρά το γεγονός ότι η χριστιανική κοινότητα δεν θα αποτελούσε σαφή πλειοψηφία σε ένα τόσο διευρυμένο κράτος. Η αναζήτηση για την προσάρτηση των γεωργικών εκτάσεων στις κοιλάδες Μπεκάα και Ακκάρ τροφοδοτήθηκε από υπαρξιακούς φόβους μετά τον θάνατο σχεδόν του μισού πληθυσμού του Σαντζάκι του Όρους του Λιβάνου στον μεγάλο λιμό. Η εκκλησία των Μαρωνιτών και οι κοσμικοί ηγέτες αναζήτησαν ένα κράτος που θα μπορούσε να παρέχει καλύτερα εφόδια στον λαό της. Οι περιοχές που θα προστεθούν στο Σαντζάκι περιελάμβαναν τις παράκτιες πόλεις της Βηρυτού, της Τρίπολης, της Σιδώνας και της Τύρου και τις αντίστοιχες ενδοχώρες τους, που ανήκαν όλες στο Βιλαέτι της Βηρυτού, μαζί με τέσσερις Καζάδες στο Βιλαέτι της Συρίας (Μπάαλμπεκ, Μπεκάα, Ρασαγιά και Χασμπαγιά).
Προκήρυξη
μικρογραφία| Arrete no 318, που δημιούργησε το "l'Etat du Grand Liban" Μετά τη διάσκεψη ειρήνης, απονεμήθηκε στους Γάλλους η Γαλλική Εντολή για τη Συρία και το Λίβανο, σύμφωνα με την οποία ο ορισμός του Λιβάνου επρόκειτο ακόμη να καθοριστεί από τους Γάλλους. Το μεγαλύτερο μέρος του εδάφους ελεγχόταν από την Διοίκηση των Κατεχόμενων Εχθρικών Εδαφών, ενώ το υπόλοιπο ελεγχόταν για σύντομο χρονικό διάστημα από το Αραβικό Βασίλειο της Συρίας μέχρι την ήττα του τελευταίου τον Ιούλιο του 1920. Μετά την αποφασιστική Μάχη του Μαϊσαλούν, οι Λιβανέζοι Μαρωνίτες πανηγύρισαν ανοιχτά την αραβική ήττα.
Μεταγενέστερη ιστορία
μικρογραφία| Σύνταγμα της Δημοκρατίας του Λιβάνου Ο Λίβανος κέρδισε την ανεξαρτησία του το 1943 και οι Γάλλοι εγκατέλειψαν τη χώρα το 1946.
Εκπαίδευση
Η γαλλική εντολή προώθησε τον γαλλικό πολιτισμό και τη γαλλική γλώσσα στην εκπαίδευση. Τα αγγλικά ήταν επίσης κοινά στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Τα ξένα ιεραποστολικά σχολεία ήταν τα κύρια εκπαιδευτικά ιδρύματα, παρέχοντας υψηλότερα πρότυπα εκπαίδευσης από ότι υπό την οθωμανική διοίκηση, χωρίς κρατικό σύστημα.
Άλκη
Η Άλκη (Λατινικά: Alces alces) (Άλκη η άλκη) είναι είδος ελάφου. Απαντάται στη Βόρεια Αμερική και την Ευρασία. Είναι το μεγαλύτερο υπάρχον ζώο της οικογένειας των ελαφιδών. Το ύψος μιας μέσης αρσενικής άλκης στο ακρώμιο είναι 1,4 με 2,1 μέτρα και βάρος 380 με 700 κιλά. Τα θηλυκά είναι μικρότερα.
Κατηγορία:Ελαφίδες Κατηγορία:Θηλαστικά της Ευρώπης Κατηγορία:Θηλαστικά του Καναδά Κατηγορία:Θηλαστικά των Ηνωμένων Πολιτειών
Μέτωπο του Ντον
Πήρε το όνομά του από τον ποταμό Ντον στη Ρωσία.
Σχηματισμός
Το μέτωπο δημιουργήθηκε με εντολή STAVKA της Ανώτατης Διοίκησης στις 28 Σεπτεμβρίου 1942, προκειμένου να σχηματίσει μια πιο συνεκτική δομή διοίκησης στις πολύ ενισχυμένες σοβιετικές δυνάμεις, που πολεμούσαν μέσα και γύρω από το Στάλινγκραντ.
Η αρχική σύνθεση του Μετώπου ήταν η εξής:
Η διοίκηση του νέου μετώπου προήλθε σχεδόν εξ ολοκλήρου από το Μέτωπο Μπριάνσκ του Ροκοσόφσκι, ηγέτες που εμπιστευόταν και τον ακολοήθησαν, μέχρις ότου του δόθηκε εντολή να αναλάβει τη διοίκηση του 2ου Λευκορωσικού Μετώπου στα τέλη του 1944.
Με βάση την οδηγία STAVKA της 5ης Φεβρουαρίου 1943, το Μέτωπο Ντον μετατράπηκε σε Κεντρικό Μέτωπο στις 15 Φεβρουαρίου 1943.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα κωπηλασίας 2003
Το πανελλήνιο πρωτάθλημα κωπηλασίας 2003 διοργανώθηκε από την Ε.Κ.Ο.Φ.Ν.Σ. με νικητή τον Ν.Ο. Ιωαννίνων. Το πρωτάθλημα έγινε σε 2 φάσεις.
Πηγές
Κατηγορία:Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Κωπηλασίας Κατηγορία:Αθλητικά γεγονότα του 2003 Κατηγορία:Αθλητισμός στα Ιωάννινα
Εκχριστιανισμός της Πολωνίας
thumb|250px|right|«Εκχριστιανισμός της Πολωνίας», του [[Γιαν Ματέικο.]]
Το Βάπτισμα της Πολωνίας (πολωνικά: Chrzest Polski), ή Εκχριστιανισμός της Πολωνίας, ήταν ένα γεγονός του 966 μ.Χ. που σημάδεψε την αρχή του εκχριστιανισμού της Πολωνίας. Ο πρώτος που βαπτίστηκε ήταν ο Μιέσκο Α΄, ο πρώτος ηγέτης του Πολωνικού κράτους. Το επόμενο βήμα για τον εκχριστιανισμό της Πολωνίας ήταν το κτίσιμο καθεδρικών ναών και ο διορισμός κληρικών, στο διάστημα μεταξύ 10ου και 11ου αιώνα.
Ο Μιέσκο, υιοθετώντας το χριστιανισμό ως επίσημη θρησκεία, προσπάθησε να παγιώσει και να ενισχύσει την εξουσία του (βασιζόμενος στο μεσαιωνικό «Θείο Δικαίωμα» των Βασιλέων), ενώ παράλληλα έβρισκε μια ενοποιητική δύναμη για τη συσπείρωση του Πολωνικού λαού. Υπάρχει διάσταση απόψεων σχετικά με το ακριβές σημείο που βαπτίστηκε ο Μιέσκο. Υποστηρίζεται ότι το γεγονός έλαβε χώρα είτε στο Γκνιέζνο, είτε στο Πόζναν είτε στην Κολωνία ή ακόμα και στη Ρώμη. Τελικά, μέχρι τον 13ο αιώνα, η Καθολική Εκκλησία κατέστη κυρίαρχη θρησκεία στην Πολωνία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία του Χριστιανισμού στην Πολωνία Κατηγορία:Βάπτισμα Κατηγορία:Χριστιανισμός του 10ου αιώνα Κατηγορία:10ος αιώνας στην Πολωνία Πολωνια
Γουέλφος Α΄ της Βαυαρίας
O Γουέλφος Α΄ της Βαυαρίας (περί το 1035 - 6 Νοεμβρίου 1101) είναι ο γενάρχης του Οίκου των Γουέλφων, από τον οποίο προέρχεται ο Οίκος των Έστε. Η σύζυγός του ήταν από τον Οίκο των Παλαιών Γουέλφων, όπου αναφέρεται σαν Γουέλφος Δ΄.
Βιογραφία
Ο Γουέλφος Α΄ της Βαυαρίας ήταν γιος του Αλβέρτου-Άτσο Β΄ του Μιλάνου και της συζύγου του Κουνιγούνδης των Παλαιών Γουέλφων, κόρης του Γουέλφου Β΄ κόμη της Σουαβίας. Όταν ο θείος του από μητέρα Γουέλφος της Καρινθίας πέθανε άτεκνος τον κληρονόμησε ο Γουέλφος Α΄ που παντρεύτηκε την Εθελίνδη του Νόρτχαϊμ κόρη του Όθων Β΄, δούκα της Βαυαρίας. Ο πατέρας του Αλβέρτος Άτσο Β΄ συνέχιζε να εξυπηρετεί τα συμφέροντα του πάπα Γρηγορίου Ζ΄ αλλά ο ίδιος ο Γουέλφος Α΄ που είχε τα συμφέροντα του στη Γερμανία υποστήριζε τον αυτοκράτορα Ερρίκο Δ΄ από τον Οίκο των Σαλίων.
Άλβιν Στρέιτ
Ο Άλβιν Μπουν Στρέιτ (17 Οκτωβρίου 1920 - 9 Νοέμβρη 1996) είναι αξιοσημείωτος για το ταξίδι 386 χιλιόμετρων (240 μιλίων) επάνω σε μηχανή του γκαζόν John Deere του 1966 για να επισκεφθεί τον αδελφό του Χένρι στο Blue River του Ουισκόνσιν, ο οποίος είχε υποστεί πρόσφατα εγκεφαλικό επεισόδιο.
Γουέλφος Α΄ της Βαυαρίας
Δούκας της Βαυαρίας
Ο πεθερός του Όθων ήρθε σε σύγκρουση με τον Ερρίκο Δ΄ αλλά ο ίδιος ο Γουέλφος Α΄ παρέμεινε πιστός στον αυτοκράτορα. Ο Γουέλφος Α΄ χώρισε τη σύζυγο του Εθελίνδη του Νόρτχαϊμ με εντολή του Ερρίκου Δ΄ και πήρε την περιουσία του Όθων Β΄ που είχε κάνει κατάσχεση ο αυτοκράτορας. Ο Γουέλφος Α΄ διορίστηκε στη συνέχεια από τον Ερρίκο Δ΄ δούκας της Βαυαρίας στη θέση του πρώην πεθερού του. Το γεγονός έγινε στο Γκόσλαρ, οι κάτοικοι υποτάχθηκαν ήσυχα στον Γουέλφο που η οικογένεια του ήταν από τις αρχαιότερες στη Βαυαρία. Το διαζύγιο με την Εθελίνδη αν και ήταν πράξη έντονα κατακριτέα δεν φαίνεται να έστρεψε τους κατοίκους εναντίον του. Όταν ξέσπασε η "Έριδα της περιβολής" ο Γουέλφος Α΄ άλλαξε στρατόπεδο, υποστήριξε τον πάπα Γρηγόριο Ζ΄ που είχε έρθει σε σύγκρουση με τον Ερρίκο Δ΄ και τον υποψήφιό του για βασιλιά της Γερμανίας Ροδόλφο Ραϊνφέλντεν. Ο πάπας και ο αυτοκράτορας συμφιλιώθηκαν προσωρινά (1076) αλλά την επόμενη χρονιά ξεκίνησαν ξανά οι εχθροπραξίες, ο Ερρίκος Δ΄ κήρυξε τον Γουέλφο Α΄ έκπτωτο από το δουκάτο.
Μάουρο Μπολονίνι
Ο Μάουρο Μπολονίνι (Mauro Bolognini) (Πιστόια, 28 Ιουνίου 1922 - Ρώμη, 14 Μαΐου 2001) ήταν Ιταλός σκηνοθέτης του κινηματογράφου και του θεάτρου. Μετέφερε στη μεγάλη οθόνη πολλά έργα Ιταλών λογοτεχνών του 20ου αιώνα και ήταν γνωστό το ταλέντο του στις αναπαραστάσεις έργων εποχής.
Άλβιν Στρέιτ
Πρώιμη ζωή
Ο Άλβιν Στρέιτ γεννήθηκε στην Scobey της Μοντάνα. Παντρεύτηκε την Φράνσις Μπέεκ, στις 17 Οκτωβρίου του 1946, στην Scobey. Το 1973, ο Άλβιν η Φράνσις και η οικογένεια τους μετακόμισαν στο Lake View της Αϊόβα, όπου εργάστηκε ως γενικός εργάτης. Ήταν ο πατέρας και είχε πέντε γιους και δύο κόρες.
Γουέλφος Α΄ της Βαυαρίας
Έκπτωση και δεύτερη θητεία
thumb|250px|left|Ο γάμος του Γουέλφου Α΄ της Βαυαρίας με την Ιουδήθ της Φλάνδρας, μικρογραφία του 1489. Ο Γουέλφος Α΄ διατήρησε τη θέση του δούκα χάρη στην υποστήριξη που είχε από τον πατέρα του και τους κατοίκους της Βαυαρίας αλλά τον Μάιο του 1077 αποκλείστηκε οριστικά. Ο Γουέλφος Α΄ ενώθηκε με τους δυσαρεστημένους πρίγκιπες που υποστήριζαν τον Ροδόλφο, την εποχή εκείνη η εκκλησία ήταν απόλυτος κυρίαρχος και οποιοσδήποτε δήλωνε άρνηση να υπακούσει στις εντολές του πάπα βρισκόταν άμεσα υπό την απειλή αφορισμού. Ο Γρηγόριος Γ΄ πέθανε (1085) και οι διάδοχοι του έδειχναν απρόθυμοι να ασχοληθούν με τις Γερμανικές υποθέσεις, ο Γουέλφος σταδιακά υποχρεώθηκε να διακόψει τη στήριξη του στον Ροδόλφο του Ραϊνφέλντεν.
Μάουρο Μπολονίνι
Κινηματογράφος και Τηλεόραση
Ο Μπολονίνι γεννήθηκε στην πόλη Πιστόια της Τοσκάνης το 1922. Σπούδασε αρχιτεκτονική στο πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας και σκηνογραφία στο Πειραματικό Κέντρο Κινηματογράφου της Ρώμης. Προσέγγισε τη σκηνοθεσία το 1948, αρχικά ως βοηθός σκηνοθέτη του Λουίτζι Τζάμπα ενώ στη συνέχεια δούλεψε στο πλευρό των Γάλλων σκηνοθετών Υβ Αλεγκρέ και Ζαν Ντελανουά. Το 1953 κάνει την πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα με την ταινία Ένας κορίτσαρος σωστός γενίτσαρος, στην οποία βρίσκουμε και τη Σοφία Λόρεν στον πρώτο της σημαντικό ρόλο. Στα χνάρια του νεορεαλισμού γυρίζει τις ταινίες Οι Εραστές το 1956 και Giovani mariti το 1958.
Γουέλφος Α΄ της Βαυαρίας
Έκπτωση και δεύτερη θητεία
Μετά το διαζύγιο του ο Γουέλφος Α΄ παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο την Ιουδήθ της Φλάνδρας κόρη του Βαλδουΐνου Δ΄ της Φλάνδρας και χήρα του Τόστικ Γκόντουινσον. Ο γιος του Γουέλφος παντρεύτηκε τη Ματθίλδη της Κανόσα μαρκησία της Τοσκάνης (1089), αυτό οδήγησε σε στενότερες σχέσεις με τον πάπα αλλά μετά το διαζύγιο του γιου του κέρδισε την εμπιστοσύνη του Ερρίκου Δ΄ και διορίστηκε ξανά δούκας της Βαυαρίας (1095). Με τον θάνατο του πατέρα του Άτσο Β΄ (1097) τον διαδέχθηκε στα εδάφη του νότια από τις Άλπεις αλλά απέτυχε να αντιμετωπίσει τον μικρότερο ετεροθαλή αδελφό του Φούλκων Α΄ του Μιλάνου που κληρονόμησε το Δουκάτο του Μιλάνου.
Άλβιν Στρέιτ
Πρώιμη ζωή
Ο Στρέιτ ήταν ένας βετεράνος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, που υπηρέτησε ως ειδική πρώτη θέση στο Στρατο των Ηνωμένων Πολιτειών, και στον πόλεμο της Κορέας.
Μάουρο Μπολονίνι
Κινηματογράφος και Τηλεόραση
Η συνάντηση με τον σεναριογράφο Πιέρ Πάολο Παζολίνι στην ταινία Μια νύχτα οργίων του 1959 του άνοιξε το δρόμο για μερικές από τις σπουδαιότερες ταινίες του βασισμένες σε λογοτεχνικά κείμενα, όπως ο Μπελ Αντόνιο και οι Παράνομες σχέσεις του 1960, Όταν η σαρξ υποκύπτει και Άγουροι πόθοι  του 1962 , αλλά και αργότερα με τις ταινίες Μπουμπού, ο ζιγκολό του Μονπαρνάς του 1971 , Κατρακυλώντας στα παλιά σκαλοπάτια του 1975 και Οι κληρονόμοι του 1976. Οι ταινίες του Ο δρόμος των κακόφημων σπιτιών και η Εργατική εξέγερση εικονογραφούν την ατμόσφαιρα και το κλίμα της Τοσκάνης. Ειδικά στην Εργατική εξέγερση η ιστορικο-κοινωνική δομή του μυθιστορήματος του Βάσκο Πρατολίνι τον καθοδήγησε ώστε να δημιουργήσει ίσως την καλύτερη ταινία του.
Άλβιν Στρέιτ
Μετέπειτα χρόνια και ο θάνατος
Τον Απρίλιο του 1995, ο Άλβιν Στρέιτ προσπάθησε να οδηγήσει μια μηχανή του γκαζόν έως το Σαν Βάλεϊ του Αϊντάχο, αλλά έπρεπε να γυρίσει πίσω λόγω του κρύου καιρού.
Γουέλφος Α΄ της Βαυαρίας
Η Μικρή Σταυροφορία
Το 1099 ο Γουέλφος ενώθηκε στη "Μικρή Σταυροφορία του 1101", μαζί του συμμετείχαν ο Γουλιέλμος Θ΄ της Ακουιτανίας, ο Ούγος του Βερμαντουά και ο Ίδα της Αυστρίας. Ο στόχος της Σταυροφορίας ήταν να αποτραπεί η σύγκρουση ανάμεσα στους Σταυροφόρους που λεηλατούσαν εδάφη στη Βυζαντινή αυτοκρατορία του αυτοκράτορα Ιωάννη Β΄ Κομνηνού και τους Πετσενέγους μισθοφόρους του αυτοκράτορα. Η Σταυροφορία είχε ωστόσο καταστροφικά αποτελέσματα, περνώντας τον Σεπτέμβριο από την Ηράκλεια-Κύβιστρα κοντά στο Ικόνιο έπεσε στην παγίδα των Σελτζούκων του Κιλίτζ Αρσλάν Α΄ από το Σουλτανάτο του Ρουμ. Τα στρατεύματα του συνετρίβησαν και σφαγιάστηκαν αλλά ο ίδιος μπόρεσε να δραπετεύσει. Ο Γουέλφος Α΄ πέθανε στην Πάφο της Κύπρου (1101) και τάφηκε στο "αβαείο του Βαινγκάρτεν", τον διαδέχθηκε ο γιος του Γουέλφος Β΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1062 την Εθελίνδη του Νόρντχαϊμ, κόρη του Όθωνα δούκα της Βαυαρίας. Το 1070 διαζεύχθηκαν και το 1075 αυτή απεβίωσε.
Με τη δεύτερη σύζυγό του Ιουδήθ, κόρη του Βαλδουίνου Δ΄ κόμη της Φλάνδρας, απέκτησε:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δούκες της Βαυαρίας Κατηγορία:Οίκος των Γουέλφων
Άλβιν Στρέιτ
Μετέπειτα χρόνια και ο θάνατος
Στις 9 Νοεμβρίου, 1996, ο Στρέιτ πέθανε από καρδιακή πάθηση σε ένα τοπικό νοσοκομείο στο Laurens. Μια μηχανή του γκαζόν παρόμοια με εκείνη που είχε χρησιμοποιηθεί για το ταξίδι του τον συνόδευε στην νεκρική πομπή του στο νεκροταφείο του Ida Grove.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί
Μάουρο Μπολονίνι
Κινηματογράφος και Τηλεόραση
Κατά τη διάρκεια της καριέρας του συνεργάστηκε με σπουδαία ονόματα της μεγάλης οθόνης, ενδεικτικά μπορούμε να αναφέρουμε την Κλάουντια Καρντινάλε, τον Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι, τη Σοφία Λόρεν, τον Αλμπέρτο Σόρντι, την Αντονέλλα Λουάλντι, τον Ρενάτο Σαλβατόρι, την Έλσα Μαρτινέλι, τη Λέα Μασάρι, τον Ζαν Πολ Μπελμοντό, τη Βίρνα Λίζι, την Τζίνα Λολομπρίτζιτα, την Κατρίν Ντενέβ, τον Τζιανκάρλο Τζιανίνι, τον Άντονι Κουίν, τον Μαξ φον Σίντοφ, την Ιζαμπέλ Υπέρ, τον Μπρούνο Γκαντς, τον Τζιάν Μαρία Βολοντέ και τη Λιβ Ούλμαν.
Ο Μπολονίνι ασχολήθηκε πολύ λίγο με την τηλεόραση, σκηνοθέτησε κυρίως έργα εποχής όπως Οι 3 σωματοφύλακες του 1956, Το Μοναστήρι της Πάρμας του 1982 και την Οικογένεια Ρικόρντι του 1995.
Όπερα και θέατρο
Ο Μπολονίνι, από τα μέσα της δεκαετίας του '60, παράλληλα με τη δουλειά του στον κινηματογράφο ασχολήθηκε και με τη σκηνοθεσία της Όπερας. Το ντεμπούτο του το έκανε με το έργο Ερνάνης του Βέρντι στο Θέατρο Μάσιμο Βιτόριο Εμανουέλε του Παλέρμο το 1964. Την ίδια χρονιά ανέβασε την Τόσκα του Πουτσίνι στην όπερα της Ρώμης με μεγάλη επιτυχία. Ακολούθησαν πολλές ακόμη, όπως η Αντριάνα Λεκουβρέρ που ανέβηκε για πρώτη φορά το 1966 στη Φλωρεντία, η Νόρμα του Βιντσέντζο Μπελίνι στη Σκάλα του Μιλάνου το 1972 και στο θέατρο Μπολσόι το 1975, η Αΐντα του Βέρντι στο θέατρο Λα Φενίτσε της Βενετίας το 1978, η Τουραντό στην Αρένα της Βερόνας το 1979 και Το κορίτσι της Δύσης του Πουτσίνι στη Ρώμη το 1980, Η εύθυμη χήρα του Φραντς Λέχαρ στη Νάπολη το 1985, ο Ντον Κάρλο του Βέρντι το 1991 στη Βενετία και πολλές άλλες. Σε αυτήν την πορεία του ο Μπολονίνι συνεργάστηκε με σπουδαίους ερμηνευτές όπως η Μονσεράτ Καμπαγιέ, η Ράινα Καμπάιβανσκα, η Ρενάτα Σκότο, ο Λουτσιάνο Παβαρόττι και σημαντικούς μουσικούς όπως ο Ρικάρντο Μούτι και ο Ντάνιελ Όρεν.
Ο Μπολονίνι, εκτός από την όπερα, δούλεψε αρκετά και στο θέατρο, ανεβάζοντας κυρίως έργα του κλασικού ρεπερτορίου όπως έργα των Σαίξπιρ, Πίντερ, Ο' Νηλ, αλλά και Ιταλούς συγγραφείς όπως ο Εντουάρντο Ντε Φιλίππο και κυρίως ο Πιραντέλο του οποίου ανέβασε στα τέλη του '80 με αρχές του '90 τρία έργα: Οι γίγαντες του βουνού, Το καπέλο με τα κουδούνια και το Έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε. Οι θεατρικές του σκηνοθεσίες, όπως και εκείνες που πραγματοποίησε για την όπερα, εξακολουθούν να παρουσιάζονται στο κοινό.
Ο Μπολονίνι είχε κληθεί στην Ελλάδα ως θεατρικός σκηνοθέτης σε αρκετές παραστάσεις : η πρώτη φορά ήταν το 1978, όταν σκηνοθέτησε την παράσταση Φιλουμένα Μαρτουράνο με την Έλλη Λαμπέτη και τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ. Το 1982 ανέλαβε τη σκηνοθεσία της παράστασης Η κυρία με τις καμέλιες με την Αλίκη Βουγιουκλάκη και τον Γιώργο Κιμούλη. Επίσης το 1982 σκηνοθέτησε τη Μάρθα Βούρτση στον μονόλογο Η περούκα σε παράσταση στο Θέατρο Αποθήκη. Το 1992 είχε αναλάβει τη σκηνοθετική επιμέλεια των συναυλιών της Χαρούλας Αλεξίου στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη και δυο χρόνια αργότερα στη συναυλία της στο Ηρώδειο.
Ο Μπολονίνι συνέχισε να εργάζεται μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '90, οπότε και έμεινε καθηλωμένος στο κρεβάτι από μακροχρόνια ασθένεια. Πέθανε στις 14 Μαΐου 2001 στο σπίτι του στη Ρώμη, σε ηλικία 78 ετών. Η κηδεία του έγινε στις 16 Μαΐου στον ναό Σάντα Μαρία ιν Μοντεσάντο, γνωστό ως «Ο ναός των καλλιτεχνών», στην Πιάτσα ντελ Πόπολο. Η ταφή του έγινε στο Κοιμητήριο της γενέτηράς του, της Πιστόια.
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί σκηνοθέτες
Θεοχάρης Ιωαννίδης
Ο Θεοχάρης Ιωαννίδης (Ντίσελντορφ, 16 Νοεμβρίου 1984) είναι Έλληνας ηθοποιός, τραγουδιστής και μοντέλο.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στο Ντίσελντορφ στη Γερμανία το 1984 ενώ από μικρή ηλικία έχει ζήσει σε διάφορες χώρες εξαιτίας του επαγγέλματος των γονιών του. Σε ηλικία 15 ετών, και έχοντας τελειώσει το γυμνάσιο στην Ελλάδα, συμμετείχε σε πρόγραμμα ανταλλαγής μαθητών συνεχίζοντας για τρία χρόνια το λύκειο στη Μινεσότα. Επέστρεψε στην Ελλάδα ξεκινώντας τις σπουδές του στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και πιο συγκεκριμένα στην Νομική Σχολή. Το 2004 δήλωσε συμμετοχή στο talent show του Mega Channel Super Idol, που στόχο είχε την ανάδειξη νέων τραγουδιστών, φτάνοντας μέχρι τα μέσα του διαγωνισμού. Λίγο καιρό μετά επέστρεψε στην Αμερική για να σπουδάσει υποκριτική στη σχολή New York Film Academy. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 2007 ξεκινώντας την καριέρα του ως ηθοποιός.
Τηλεόραση
Έκανε το τηλεοπτικό του ντεμπούτο ως ηθοποιός το 2007 συμμετέχοντας στο πρώτο επεισόδιο της σειράς "Singles 2,1/2". Έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό τη σεζόν 2008-2009 όταν υποδύθηκε τον τηλεοπτικό γιο του Κώστα Κόκλα και της Άβας Γαλανοπούλου στον δεύτερο κύκλο της κωμικής οικογενειακής σειράς "Λατρεμένοι μου γείτονες" ενώ την ίδια περίοδο συμμετείχε και στο καστ της κοινωνικής σειράς "Ιατρικό Απόρρητο". Την επόμενη σεζόν είχε έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στη σειρά "Doctor Ρούλης" ενώ έλαβε μέρος και σε μία ιστορία της σειράς "Ο πόλεμος των άστρων" μαζί με την Κατερίνα Παπουτσάκη και τον Πέτρο Λαγούτη.
Την τηλεοπτική σεζόν 2010-2011 έλαβε μέρος στο μουσικό talent show "Just the 2 Of Us" κάνοντας ντουέτο με την Ελπίδα ενώ κατάφεραν να φτάσουν μία θέση πριν την τελική τριάδα. Την ίδια σεζόν έπαιξε στην κοινωνική σειρά "Κούκλες" υποδυόμενος τον βοηθό της Ράνιας Σχίζα. Το 2011 συμμετείχε στα δύο τελευταία επεισόδια της σειράς "Τα Μυστικά της Εδέμ" υποδυόμενος τον γιο του Παναγιώτη Πετράκη και την Μαριάννας Πολυχρονίδη 15 χρόνια μετά.
Επέστρεψε τηλεοπτικά μετά από μικρή περίοδο αποχής τη σεζόν 2013-2014, έχοντας έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στην καθημερινή σειρά του ANT1 "Μπρούσκο". Η σειρά διήρκησε τέσσερα χρόνια ενώ η παρουσία του στο καστ της σειράς ήταν μόνιμη. Τη σεζόν 2014-2015 συμμετείχε ως διαγωνιζόμενος στον πέμπτο κύκλο του show χορού Dancing with the stars φτάνοντας μέχρι την τελική τετράδα του διαγωνισμού.
Τη σεζόν 2017-2018 πρωταγωνίστησε στην μαύρη κωμωδία της Βάνας Δημητρίου "Το Κόκκινο Νυφικό" μαζί με τους Κωνσταντίνα Μιχαήλ, Γιούλικα Σκαφιδά, Δανάη Σκιάδη, Ευδοκία Ρουμελιώτη, Νίκο Πουρσανίδη, Δημήτρη Κουρούμπαλη και άλλους. Το 2019 είχε έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στον δεύτερο κύκλο της δραματικής σειράς "Η Επιστροφή". Τη σεζόν 2020-2021 έχει έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στη σειρά "8 λέξεις", ενώ το 2022 παρουσίασε το ψυχαγωγικό talk show στο MEGA με τίτλο "Night Out"
Θεατρογραφία
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Πύλη Βιμινάλε
Η Πύλη του Βιμινάλιου λόφου, (λατιν.: Porta Viminale), ήταν πύλη των Σέρβιων τειχών της αρχαίας Ρώμης, στο κέντρο του πιο εκτεθειμένου τμήματος του τείχους μεταξύ της Πύλης Κολλίνα και της Πόρτα Εσκουιλίνα. Το βορειο-ανατολικό μέρος του τείχους αυτού ήταν ανάχωμα (ager). Αυτές οι τρεις πύλες και η Πόρτα Κβερκβετουλάνα ήταν οι παλαιότερες πύλες του τείχους.
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Ρωμαϊκή αρχιτεκτονική
Ματίας Ζίντελαρ
Ο Ματίας Ζίντελαρ (γερμανικά: Matthias Sindelar, 10 Φεβρουαρίου 1903 – 23 Ιανουαρίου 1939), ήταν Αυστριακός ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε με την ομάδα της Αούστρια Βιέννης και την Εθνική Αυστρίας. Θεωρείται ο σημαντικότερος ποδοσφαιριστής της Αυστρίας για τον 20ό αιώνα, σύμφωνα με τη Διεθνή Υπηρεσία Ιστορίας και Στατιστικής Ποδοσφαίρου (IFFHS), ενώ σύμφωνα με την ίδια, ανήκει στους καλύτερους ποδοσφαιριστές του 20ού αιώνα (22ος). Έχει επίσης ψηφισθεί ως η μεγαλύτερη αθλητική προσωπικότητα της Αυστρίας όλων των εποχών.
Βιογραφία
Στη Χέρτα ο Ζίντελαρ ξεχώριζε με την τεχνική του, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο κινούνταν στο γήπεδο. Δεν ήταν μυώδης και προσπαθούσε να αποφεύγει τους αντιπάλους του ώστε να μην δέχεται σκληρά μαρκαρίσματα. Οι κινήσεις του ήταν τόσο αρμονικές και ο δαντελένιος τρόπος παιχνιδιού του, ο τρόπος που έβλεπε γήπεδο και διάβαζε το παιχνίδι, τον έκαναν αγαπητό στους φιλάθλους. Ο τρόπος αυτός του απέφερε το προσωνύμιο Der Papierene («ο Χάρτινος»). Σε ηλικία 18 ετών έκανε ντεμπούτο στο πρωτάθλημα, ενώ την επόμενη χρονιά προήχθη στην πρώτη ομάδα.
Από τη Χέρτα Βιέννης στην Αούστρια Βιέννης
Στην αρχή της καριέρας του αντιμετώπισε έναν τραυματισμό στο μηνίσκο, όταν το 1923 είχε πτώση σε μία πισίνα. Η εγχείριση, που εκείνη την εποχή ήταν μια δύσκολη επέμβαση, με αμφίβολη αποκατάσταση, ήταν πετυχημένη, αλλά αναγκάστηκε από τότε να παίζει με ένα προστατευτικό στο γόνατο, κάτι που έγινε και το σήμα κατατεθέν του. Ο τραυματισμός αυτός έκανε τον Ζίντελαρ να εξελίξει ακόμα περισσότερο τον εκλεπτυσμένο τρόπο παιχνιδιού του και την τεχνική του, με την οποία ελισσόμενος απέφευγε τις επαφές, υπό το φόβο ενός νέου τραυματισμού.
Πετρωτό Τρικάλων
Το Πετρωτό είναι χωριό του νομού Τρικάλων και βρίσκεται πλησίον του οδικού άξονα Τρικάλων-Λάρισας. Απέχει 19 χιλιόμετρα ανατολικά των Τρικάλων και 45 χιλιόμετρα δυτικά της πόλης της Λάρισας. Γεωγραφικά τοποθετείται στις νότιες υπώρειες της οροσειράς των Αντιχασίων. Βορειοανατολικά σε απόσταση τεσσάρων χιλιομέτρων βρίσκεται το χωριό Οιχαλία. Ανατολικά και νότια του χωριού εκτείνεται ο Θεσσαλικός Κάμπος ενώ δυτικά και βόρεια το έδαφος είναι ορεινό. Επίσης νότια σε απόσταση οκτώ χιλιομέτρων διέρχεται ο σημαντικότερος ποταμός του θεσσαλικού κάμπου, ο Πηνειός και ανατολικά ο Νεοχωρίτης που αποτελεί παραπόταμο του Πηνειού. Το χωριό έχει υψόμετρο 99-100 μέτρα.
Ματίας Ζίντελαρ
Από τη Χέρτα Βιέννης στην Αούστρια Βιέννης
Το 1924 η Χέρτα τερμάτισε στη 10η θέση του αυστριακού πρωταθλήματος και υποβιβάστηκε. Μπροστά στα οικονομικά προβλήματα της ομάδας αρκετοί παίκτες πουλήθηκαν, ανάμεσά τους και ο Ζίντελαρ. Ο παίκτης αποφάσισε να παραμείνει στη Βιέννη και υπέγραψε στην Αούστρια Βιέννης, η οποία εκείνη την εποχή ονομαζόταν ακόμα SV Βίνερ Ερασιτεχνική. Ο Ζίντελαρ ξεχώρισε στην νέα ομάδα του, και παρά κάποια προβλήματα προσαρμογής στην αρχή, κατάφερε να γίνει ένας από τους αγαπημένους παίκτες της εξέδρας. Το 1925 έφτασε στην κατάκτηση του πρώτου του κυπέλλου, ενώ η ομάδα έκανε το νταμπλ (πρωτάθλημα και κύπελλο Αυστρίας) τo 1926.
Ο Ζίντελαρ ξεκίνησε να προσφέρει σημαντικές βοήθειες στην ομάδα της Αούστρια, από την επόμενη αγωνιστική περίοδο. Παρά το γεγονός όμως πως ήταν ο καλύτερος επιθετικός της ομάδας του με μεγάλη συγκομιδή τερμάτων, η ομάδα του δεν κατάφερε να πάρει κάποιο άλλο πρωτάθλημα. Το 1927 η Αούστρια τερμάτισε 7η, αν και ο Ζίντελαρ είχε πετύχει 18 τέρματα ενώ τις δύο επόμενες χρονιές 8η. Από το 1933 και μετά, η πορεία της ομάδας υπήρξε καλύτερη. Αν και πάλι δεν κέρδισε κάποιο πρωτάθλημα, κατάφερε να κερδίσει τρεις φορές το κύπελλο Αυστρίας, το 1933, το 1935 και το 1936, αλλά και δύο φορές το Μιτρόπα Καπ, το 1933 με αντίπαλο την Αμπροζιάνα Μιλάνου (τη μετέπειτα Ίντερ) και το 1936, κόντρα στην τσεχοσλοβακική Σλάβια Πράγας.
Πετρωτό Τρικάλων
Αρχαιότητα
Η κατοίκηση της περιοχής ανάγεται τουλάχιστον στην εποχή του χαλκού. Μια ανασκαφή στη θέση «Ασβεσταριά » που ξεκίνησε σαν σωστική ανασκαφή με αφορμή το έργο κατασκευής της εθνικής οδού Λάρισας -Τρικάλων, έφερε στο φως οικισμό της Ύστερης Εποχής του Χαλκού. Το εύρημα αυτό αποτελεί για τη δυτική Θεσσαλία μοναδική γνωστή περίπτωση οικισμού της Τελικής Νεολιθικής ή και ακόμα πρωιμότερων φάσεων. Ανάμεσα στα πολυάριθμα ευρήματα ξεχωρίζουν: α) Τα τμήματα 14 κτιρίων Πρωτοελλαδικής έως Υστεροελλαδικής περιόδου. β)  42 ταφές σε κιβωτιόσχημους ή σε λακκοειδείς τάφους. γ) Ένας λακκοειδής τάφος πλούσια κτερισμένος της ρωμαϊκής περιόδου, δ)  Η ταφή οικογένειας (πατέρας, μητέρα και βρέφος) σε λακκοειδή τάφο. ε) Ταφή μητέρας επίσης σε λακκοειδή τάφο η οποία έφερε το βρέφος στο στήθος της. Σε θήκη δίπλα σε κιβωτιόσχημο παιδικό τάφο ανάμεσα στα άλλα κτερίσματα ήρθε στο φως και ο σκελετός σκύλου. στ) Πολλά αγγεία ντόπιας παραγωγής, αλλά και αρκετών από την Αργολίδα και ίσως και από την Κρήτη. ζ) Οστά ζώων κάτω από τη θεμελίωση κτιρίου τα οποία χρονολογήθηκαν στη Μεσοελλαδική εποχή, ανάμεσα στο 2134 και το 1939 π. Χ., τα οποία πιθανόν να παραπέμπουν σε τελετουργικό θεμελίωσης καθώς και η ταφή χοιριδίου.
Ματίας Ζίντελαρ
Διεθνής καριέρα
Αν και η πορεία της ομάδας δεν ήταν επιτυχημένη, ο Ζίντελαρ εξακολουθούσε να απολαμβάνει την αγάπη της εξέδρας. Το 1926 έκανε την πρώτη του εμφάνιση στην εθνική ομάδα της Αυστρίας, στον αγώνα με την Τσεχοσλοβακία, πετυχαίνοντας το νικητήριο γκολ στο τελικό 2–1. Έπαιξε ξανά στο νικηφόρο αγώνα της Αυστρίας με 7–1 απέναντι στην Ελβετία, όπου πέτυχε δύο τέρματα ενώ γκολ σημείωσε και εναντίον της Σουηδίας. Η κλήση του πάντως στην εθνική προκάλεσε δυσαρέσκεια στους κόλπους της αριστοκρατικής τάξης της Αυστρίας, καθώς η Αούστρια είχε στενές σχέσεις με την εβραϊκή κοινότητα. Οι εμφανίσεις του στο διάστημα αυτό τράβηξαν την προσοχή διάφορων ομάδων όπως της Σλάβια Πράγας και της Άρσεναλ.
Πετρωτό Τρικάλων
Αρχαιότητα
Οι ανασκαφικές έρευνες που διεξήχθησαν υπό τη διεύθυνση της αρχαιολόγου της Εφορείας Αρχαιοτήτων Καρδίτσας Μαρίας Βαϊοπούλου, με τη συνεργασία διεπιστημονικής ομάδας ερευνητών κατά τη διάρκεια πενταετούς προγράμματος έδωσαν ενδιαφέροντα στοιχεία για τη διαχρονική καθώς και τη χωροταξική χρήση του οικισμού.
Ματίας Ζίντελαρ
Διεθνής καριέρα
Η «Βούντερτιμ» («η ομάδα-Θαύμα»), όπως ήταν τότε γνωστή η ομάδα της εθνικής Αυστρίας, υπό την καθοδήγηση του Ούγκο Μάισλ, κατάφερε να εντυπωσιάσει τη δεκαετία του 1930 χάρις κυρίως την επιθετική της γραμμή. Ο Ζίντελαρ, που στο μεταξύ είχε αποκτήσει νέο προσωνύμιο, αυτό του «Μότσαρτ των γηπέδων», μέσα από την εθνική Αυστρίας κατάφερε να απογειώσει τη φήμη του, όντας το αστέρι της ομάδας. Μαζί με τον επιθετικό της Ραπίντ Βιέννης, τον δυναμικό Γιόζεφ Ουρίντιλ, που ήταν ο παρτενέρ του στην επίθεση της εθνικής, έπαιζαν σε διάφορες διαφημίσεις για να αυξήσουν τα έσοδά τους, ενώ πήρε μέρος και σε μία ταινία με τίτλο «Η Ρόξι και η ομάδα των θαυμάτων της».
Πετρωτό Τρικάλων
Τουρκοκρατία
Το χωριό αναφέρεται σε Πατριαρχικό έγγραφο από τα μέσα του 16ου αιώνα με την ονομασία Μπάγια.
Ματίας Ζίντελαρ
Διεθνής καριέρα
Το 1931 η Αυστρία κέρδισε τη Σκωτία με 5–0, δίνοντας μια πρόγευση του τι θα ακολουθούσε. Το 1932 σε αγώνα με την Αγγλία στο Λονδίνο, όπου η Αυστρία έχασε με 4–3, ο Ζίντελαρ κατάφερε να αποθεωθεί από τον τύπο, ενώ οι αγγλικές εφημερίδες την επόμενη μέρα αποθέωναν την Αυστρία για το ποδόσφαιρο καλλιτεχνίας, με τους Τάιμς να την αποκαλούν ηθική νικήτρια. Ανάμεσα στις ομάδες που ενδιαφέρθηκαν, μετά από την εμφάνισή του αυτή, ήταν και η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, αλλά αυτός δεν ενδιαφερόταν να αφήσει την πατρίδα του, γνωρίζοντας ίσως τον σκληρό τρόπο παιχνιδιού των αμυντικών στη Βρετανία και ότι οι τεχνίτες επιθετικοί όπως αυτός δύσκολα έπιαναν στο αγγλικό πρωτάθλημα, που απαιτούσε περισσότερη σωματική δύναμη. Την ίδια χρονιά, η Αυστρία κατέκτησε το Διεθνές Κύπελλο Κεντρικής Ευρώπης (πρόδρομος του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος με συμμετοχή ομάδων της κεντρικής ηπείρου).
Πετρωτό Τρικάλων
Τουρκοκρατία
Η παράδοση αναφέρει ότι περί το 1395, όταν η περιοχή των Τρικάλων υποτάχθηκε στους Τούρκους, μια ομάδα έφιππων Οθωμανών επιχείρησε να εισέλθει στο χωριό. Κατά παράδοξο τρόπο τα άλογα στύλωσαν τα πόδια, σηκώνονταν στα πίσω και αρνούνταν να προχωρήσουν. Εκείνη τη στιγμή κάποιος από τους επιδρομείς αδυνατώντας να εξηγήσει το γεγονός το απέδωσε στην ιερότητα του χώρου, λέγοντας τη φράση: "Μπα, άγια πρέπει να είναι τούτα τα μέρη". Από τη φράση λοιπόν "Μπα, άγια" το χωριό ονομάστηκε Μπάγια.
Ματίας Ζίντελαρ
Διεθνής καριέρα
Το 1934 πήρε μέρος στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Ιταλίας. Αν και φαβορί για τον τίτλο, η οικονομική κατάσταση της χώρας δεν επέτρεπε στην ομάδα να υπάρχουν όλες οι απαραίτητες προπονητικές ανέσεις. Έτσι την ομάδα δεν είχε ακολουθήσει ο γυμναστής της ούτε φυσικοθεραπευτές. Στον προημιτελικό αντιμετώπισε την Ουγγαρία και νίκησε με 2–1, αλλά έχασε τον κεντρικό της παίκτη Γιόχαν Χόρβατ που τραυματίστηκε. Στα ημιτελικά αντιμετώπισε τη διοργανώτρια Ιταλία του Βιττόριο Πότσο. Η Ιταλία τελικά νίκησε με 1–0, σε ένα παιχνίδι όπου και η Αυστρία εμφανίστηκε φλύαρη, αλαζονική και εύθραυστη αλλά και η διοργανώτρια χώρα ευνοήθηκε, καθώς έπαιζε μπροστά στον Μουσολίνι, με τον Λουίς Μόντι να παίζει ιδιαίτερα σκληρά τον Ζίντελαρ τραυματίζοντάς τον, έχοντας όμως την ανοχή του διαιτητή. Έτσι καταγράφηκε και το πρώτο μαν του μαν στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Το γήπεδο ήταν βρεγμένο ώστε να βαρύνει και να μην μπορούν οι φιλοξενούμενοι να παίξουν το διάσημο τότε παιχνίδι τους με τις πολλές πάσες. Τελικά η Ιταλία κατέκτησε τον τίτλο, ενώ η Αυστρία τερμάτισε 4η, χάνοντας στον αδιάφορο μικρό τελικό από τη Γερμανία με 3–2.
Πετρωτό Τρικάλων
Τουρκοκρατία
Η λέξη Μπάγια είναι σλάβικη και σημαίνει "λουτρό", υγρότοπο, υδροβιότοπο, τοποθεσία στην οποία υπάρχουν πολλά νερά κυρίως αναβλύζοντα. Στο συγκεκριμένο χωριό, που είναι χτισμένο στις υπώρειες των Αντιχασίων, υπήρχαν πολλές βρύσες που ανάβλυζαν πολύ νερό, σχημάτιζαν δυο μικροποταμάκια από τα οποία το ένα διέσχιζε το χωριό με το όνομα "Κουραϊδιάης" και το άλλο με κατεύθυνση το Νεοχώρι {σημερινή Οιχαλία} και τα οποία έσμιγαν στο περίφημο σημείο "Σμίξη" και στη συνέχεια χύνονταν στον Πηνειό ποταμό. Το όνομά του το χωριό το πήρε ακριβώς από αυτή την εδαφική μορφολογία. Προς επίρρωση αυτής της ερμηνείας, υπάρχει ακόμη ένα χωριό στην Ήπειρο, στα Ζαγοροχώρια, οι Κήποι, που είχαν την ονομασία Μπάγια, ακριβώς από την ύπαρξη πολλών νερών που διαρρέουν την περιοχή. Όσον αφορά την προέλευση του ονόματος "Μπα, άγια" από το ξάφνιασμα των αλόγων και την απορία των Οθωμανών καβαλάρηδων, αυτό αποτελεί υπόθεση-επινόηση και αυθαιρεσία των τελευταίων τριών δεκαετιών. Οι πρώτοι κάτοικοι του χωριού το ονόμασαν Μπάγια επειδή ακριβώς ήταν υγρότοπος.
Ματίας Ζίντελαρ
Διεθνής καριέρα
Ο Ζίντελαρ αγωνίστηκε με την ομάδα της Αυστρίας συνολικά σε 43 αγώνες πετυχαίνοντας 27 τέρματα.
Πετρωτό Τρικάλων
Νεότερα χρόνια
Οι κάτοικοι συμμετείχαν σε όλους του απελευθερωτικούς αγώνες του έθνους και πλήρωσαν βαρύ φόρο αίματος. Την περίοδο της κατοχής και του εμφυλίου η περιοχή έγινε θέατρο επιχειρήσεων.
Ματίας Ζίντελαρ
Ο αγώνας Γερμανία - Αυστρία του 1938
Το 1938 η Γερμανία καταλαμβάνει την Αυστρία, ολοκληρώνοντας έτσι την «Anschluss» («την Ένωση»). Η εθνική ομάδα της Αυστρίας, η οποία είχε καταφέρει να περάσει στο επόμενο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στη Γαλλία, διαλύθηκε. Στις 3 Απριλίου του ίδιου έτους αποφασίστηκε να διεξαχθεί ένας αγώνας, προς τιμή της «ένωσης» αυτής, μεταξύ της «Ostmark» (Αυστρίας) και της «Altreich» (Γερμανίας). Ο αγώνας θα γινόταν στο στάδιο Πράτερ στη Βιέννη και προσκεκλημένοι ήταν αξιωματούχοι του Γ΄ Ράιχ. Οι Γερμανοί δια στόματος του εθνικού τεχνικού Σεπ Χέρμπεργκερ ενδιαφέρονταν να εντάξουν τον κορυφαίο ποδοσφαιριστή στη νέα εθνική ομάδα που θα προέκυπτε αλλά οι κρούσεις που είχαν κάνει δεν βρήκαν ανταπόκριση.
Πετρωτό Τρικάλων
Διοικητική εξέλιξη
Με την προσάρτηση της Θεσσαλίας στον Εθνικό κορμό το 1881 και τη δημιουργία του Νομού Τρικάλων ( Β.Δ. 31/3/1883 ΦΕΚ 126, περί διαιρέσεως εις δήμους της κατά τον νομόν Τρικκάλων ομωνύμου επαρχίας) το Πετρωτό με την τότε ονομασία "Μπάγια", υπήχθη στο νεοσύστατο Δήμο Φαρκαδώνας.
Ματίας Ζίντελαρ
Ο αγώνας Γερμανία - Αυστρία του 1938
Ο Ζίντελαρ, που ήταν αρχηγός της ομάδας, αποφάσισε να συμμετέχουν όχι με τις παραδοσιακές ασπρόμαυρες στολές της χώρας, αλλά με νέες σε χρώματα κόκκινο - άσπρο - κόκκινο. Το παιχνίδι ήταν κανονισμένο να λήξει ισόπαλο. Οι εφημερίδες της εποχής αναφέρουν πως ο Ζίντελαρ έχασε αρκετές ευκαιρίες βγάζοντας την μπάλα άουτ, αλλά και τον τρόπο που πανηγύρισε το πρώτο γκολ του αγώνα, 20 λεπτά πριν το τέλος, το οποίο και πέτυχε μπροστά στην εξέδρα των επισήμων η οποία ήταν γεμάτη από εθνικοσοσιαλιστές αξιωματούχους. Ο αγώνας τελείωσε τελικά 2–0 υπέρ των Αυστριακών, με το δεύτερο γκολ να το πετυχαίνει ο φίλος του Καρλ Σέστα με μακρινό φάουλ. Στον επαναληπτικό αγώνα η Γερμανία νίκησε 9–1 μια Αυστρία που είχε παρατήσει από αντίδραση το παιχνίδι.
Πετρωτό Τρικάλων
Διοικητική εξέλιξη
Αργότερα απετέλεσε ίδια κοινότητα με την ονομασία Κοινότης Μπάγιας, ονομασία που διατήρησε μέχρι το 1955 οπότε μετονομάστηκε σε Πετρωτό (ΦΕΚ 287 τ. Α΄ 1955)
Ματίας Ζίντελαρ
Ο τελευταίος χρόνος και ο θάνατός του
Ανάμεσα στα άλλα μέτρα που λήφθηκαν, η Αούστρια Βιέννης - που άλλαξε το όνομά της σε SC Ostmark Wien -, αλλά και άλλες ομάδες που θεωρούνταν Εβραϊκές, απέκτησε νέο πρόεδρο, τον Χέρμαν Χάλντενβαγκ, που επέβαλε τη διακοπή των συμβολαίων των Εβραίων παικτών της ομάδας, καθώς το πρωτάθλημα είχε λήξει. Σε συνάντηση του Ζίντελαρ με τον πρώην πρόεδρο της ομάδας, (ο Ζίντελαρ) του είπε ότι ο νέος πρόεδρος απαγορεύει να μιλάνε στους παλιούς τους συμπαίκτες και γνωστούς, αλλά ότι αυτός θα συνέχιζε να του μιλά. Οι καλύτεροι παίκτες της Αυστρίας αποφασίστηκε να συμμετέχουν στην ομάδα της Γερμανίας, όμως ο Ζίντελαρ αρνήθηκε να συμμετέχει σε αυτή, επικαλούμενος τραυματισμούς και την ηλικία του (στην πραγματικότητα από αντιπάθεια για το ναζιστικό καθεστώς). Αποφάσισε να ανοίξει μια καφετέρια καθώς η ομάδα του δεν έδινε αγώνες. Εκεί τον προσέγγισαν μέλη του Εθνικοσοσιαλιστικού Γερμανικού Εργατικού Κόμματος, αλλά αρνήθηκε να συμμετέχει σε οτιδήποτε ποδοσφαιρικό. Τελικά συμμετείχε σε έναν τελευταίο αγώνα στις 16 Δεκεμβρίου 1938 με αντίπαλο τη Χέρτα Βερολίνου, όπου έληξε 2–2, πετυχαίνοντας ένα γκολ.
Πετρωτό Τρικάλων
Διοικητική εξέλιξη
Στις 04/12/1997 η κοινότητα Πετρωτού συγχωνεύτηκε στη Δημοτική Ενότητα Οιχαλίας (Νεοχωρίου) με το σχέδιο “Καποδίστριας”, ενώ με το πρόγραμμα “Καλλικράτης” (2010), αποτελεί δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Φαρκαδόνας με έδρα τη Φαρκαδόνα και απέχει 12 χιλιόμετρα  από αυτή.
Ματίας Ζίντελαρ
Ο τελευταίος χρόνος και ο θάνατός του
Στις 29 Ιανουαρίου 1939, ο Ματίας Ζίντελαρ και η φίλη του Καμίλα Καστανιόλα βρέθηκαν νεκροί στο σπίτι τους. Δεν υπήρχαν ενδείξεις δολοφονίας και η επίσημη εκδοχή ήταν ότι οι θάνατοι οφείλονταν σε δηλητηρίαση από μονοξείδιο του άνθρακα. Ο Αυστριακός συγγραφέας Φρίντριχ Τόρμπεργκ εμπνεύστηκε ένα ποίημα από τον θάνατό του, (Auf den Tod eines Fußballers- Για τον θάνατο ενός ποδοσφαιριστή) στο οποίο εμφανίζει τον Ζίντελαρ να αυτοκτονεί επηρεασμένος από την κατοχή της Αυστρίας. Αρκετοί ισχυρίστηκαν πως ο θάνατος προήλθε από ατύχημα, ενώ το 2000, σε ένα ντοκιμαντέρ του BBC, ο φίλος του Ζίντελαρ, Έγκον Ούλμπριχ υποστήριξε πως οι τοπικές ναζιστικές αρχές εκείνης της εποχής σκηνοθέτησαν το θάνατό του ώστε να φανεί σαν ατύχημα, καθώς σύμφωνα με τους νόμους των Ναζί, εάν κάποιος αυτοκτονούσε ή δολοφονούνταν δεν μπορούσε να ταφεί με τιμές. Έτσι έπρεπε κάτι να κάνουν ώστε να μην αποκαλυφθούν τα στοιχεία που έδειχναν πως πρόκειται για έγκλημα.
Πετρωτό Τρικάλων
Διοικητική εξέλιξη
Η επίσημη ονομασία είναι "το Πετρωτόν".
Για χρονικό διάστημα 30 και πλέον ετών έως το έτος 1955, στην κοινότητα Μπάγιας υπαγόταν και ο οικισμός Γεωργανάδες.