cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Περίνο ντελ Βάγκα
Εργασία στη Γένοβα
Ο Περίνο ασχολήθηκε με τη γενική διακόσμηση του Sala Reale, που ξεκίνησε από τον Πάπα Παύλο Γ΄, όταν πέθανε στις 19 Οκτωβρίου 1547 στη Ρώμη. Είναι θαμμένος στο Πάνθεον. Το έργο του στο Καστέλ Σαντ' Άντζελο συνεχίστηκε από τον μαθητή του Πελλεγκρίνο Τιμπάλντι.
Αξιολόγηση και κληρονομιά
Το ύφος του ντελ Βάγκα ήταν γνωστό για τη ζωντάνια και την κομψότητά του. Τα έργα του θεωρούνται σημαντικά στη διαμεσολάβηση μεταξύ της ρωμαϊκής παράδοσης του Ραφαήλ και τον πρώιμο μανιερισμό της Φλωρεντίας. Συνδύασε τους τρόπους του Ραφαήλ και του Αντρέα ντελ Σάρτο. Πολλά από τα έργα του έγιναν χαρακτικά, ακόμη και εν όσω ζούσε. Οι Ντανιέλε ντα Βολτέρρα, Τζιρόλαμο Σιτσολάντε ντα Σερμονέτα (Girolamo Siciolante da Sermoneta), Λούτσιο Ρομάνο (Luzio Romano) και Μαρτσέλλο Βενούστι (Marcello Venusti, επίσης γνωστός ως il Mantovano) ήταν μεταξύ των βασικών βοηθών του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι
Ορεάδες
Στην ελληνική μυθολογία με τη συλλογική ονομασία Ορεάδες ήταν γνωστές οι Νύμφες εκείνες που κατοικούσαν στα όρη και τα προστάτευαν. Η λατρεία των Ορεάδων διεξαγόταν συνήθως μέσα σε σπηλιές. Οι Ορεάδες έπαιρναν κάποτε και ειδικότερα συλλογικά ονόματα από το όνομα του όρους στο οποίο διέμεναν, π.χ. Κιθαιρωνίδες, Ελικωνιάδες, Δικταίες, κ.ά.. Ορεάδες Νύμφες που αναφέρει η μυθολογία ήταν η Οινώνη (στο όρος Ίδη της Τρωάδας), η Βριτομάρτις, η Ηχώ, η Κυλλήνη, η Κυνοσούρα, η Πιτύς, κ.ά.. Οι Ορεάδες συνδέονταν με τη θεά Αρτέμιδα, καθώς όταν η θεά κυνηγούσε προτιμούσε τα βουνά και τα ορεινά δάση.
Πηγές
Ορεαδες
Σταθμός Έτζγουερ Ρόουντ (Μετρό Λονδίνου)
Ο σταθμός Έτζγουερ Ρόουντ (Edgware Road) είναι σταθμός του μετρό Λονδίνου επί των γραμμών Ντίστρικτ, Χάμερσμιθ & Σίτι και την Κυκλική γραμμή. Εδώ, η κυκλική γραμμή έχει τρεις κατευθύνσεις διότι ξεκινάει εδώ και με κυκλική διαδρομή επαναδιέρχεται από την Έτζγουερ Ρόουντ και συνεχίζει για το Χάμερσμιθ.
Επίσης, γειτνιάζει με τον ομώνυμο σταθμό στη γραμμή Μπεϊκερλού, χωρίς όμως να συνδέονται οι δυο σταθμοί αυτοί μεταξύ τους.
Ετζγουερ Ροουντ
Σαγουδάτες
thumb|250px|right|Οι Σλάβοι στην Ευρώπη κατά τον 7ο μ.Χ αιώνα Οι Σαγουδάτες (σλάβικα: Сагудати) είναι μία σλαβική φυλή η οποία κατά τον 7ο μ.Χ  αιώνα εποίκισε  τα εδάφη της κεντρικής, κυρίως, σημερινής Βόρειας Μακεδονίας. Εγκαταστάθηκαν την περιοχή κατά μήκος του ποταμού Μπρεγκάλνιτσα (Καμένιτσα, Κότσανη, Βίνιτσα, Στιπ) και στις δυτικές, προς το νότο, όχθες του ποταμού Βαρδάρη (Αξιού). Εκτός από τους Σαγουδάτες στα εδάφη της σημερινής Βόρειας Μακεδονίας εγκαταστάθηκαν οι σλαβικές φυλές των Βερζητών και των Στρουμιάνων.
Πηγές
Κατηγορία:Σλαβικές φυλές Κατηγορία:Ιστορία της Βόρειας Μακεδονίας
Πετζέας
Ο Πετζέας ήταν Βυζαντινός διοικητής και επαρχιακός κυβερνήτης κατά τη διάρκεια της περιόδου βασιλείας του Αλέξιου Α΄ Κομνηνού.
Είναι γνωστός μόνο μέσα από ορισμένες σύντομες αναφορές για το πρόσωπό του στην Αλεξιάδα. Το 1098, συμμετείχε υπό τον Μέγα Δούκα Ιωάννη Δούκα στην εκστρατεία με στόχο την ανάκτηση των αιγαιακών παραλίων της Ανατολίας από τους Σελτζούκους Τούρκους. Μετά την ανακατάληψη της Εφέσου, ο Πετζέας ορίστηκε ως κυβερνήτης (δουξ) της πόλης. Παρέμεινε στο συγκεκριμένο αξίωμα έως το 1105/6, όταν και εστάλη να αντικαταστήσει τον Καντακουζηνό ως κυβερνήτη της Λαοδίκειας της Φρυγικής. Ουδεμία άλλη πληροφορία είναι γνωστή για το πρόσωπό του.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί άρχοντες Κατηγορία:Αξιωματούχοι του Αλέξιου Α΄ Κομνηνού Κατηγορία:Βυζαντινοί των Βυζαντινοσελτζουκικών Πολέμων Κατηγορία:Έφεσος Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες
Ανάκλαση
Νόμοι ανάκλασης
Συνέπεια του δεύτερου νόμου είναι ότι: αν η προσπίπτουσα ακτίνα είναι κάθετη στην ανακλώμενη επιφάνεια (γωνία = 0), τότε η ανακλώμενη (επίσης γωνία = 0), θα ταυτίζεται με την προσπίπτουσα.
Ανάκλαση φωτός
Το φως μπορεί να ανακλαστεί κατοπτρικά (όπως στους καθρέφτες) ή να διαχυθεί (χωρίς να διατηρείται το είδωλο, αλλά μόνο η ενέργεια του κύματος). Ο τρόπος με τον οποίο ανακλάται το φως εξαρτάται από το υλικό την ανακλαστικής επιφάνειας. Επιπλέον, αν η επιφάνεια διαχωρίζει ένα διηλεκτρικό από ένα αγώγιμο υλικό τότε η φάση του κύματος μπορεί να αναστραφεί. Αντίθετα, όταν η επιφάνεια διαχωρίζει ένα διηλεκτρικό από ένα άλλο ηλεκτρικό υλικό τότε η φάση του κύματος δεν αναστρέφεται.
Όπως φαίνεται στο διάγραμμα, μία ακτίνα φωτός (ΠΟ) προσπίπτει σε ένα κάτοπτρο στο σημείο Ο και ανακλάται από την επιφάνεια του (ακτίνα ΟΑ). Επιπλέον, θεωρούμε μια ευθεία κάθετη στο κάτοπτρο, που περνάει από το σημείο Ο (Ox). Ορίζουμε ως γωνία πρόσπτωσης την γωνία θ και ως γωνία ανάκλασης την γωνία θ΄. Ο νόμος της ανάκλασης ορίζει ότι θ = θ’, δηλαδή ότι η γωνία πρόσπτωσης είναι ίση με την γωνία ανάκλασης.
Στην πραγματικότητα το φως ανακλάται όταν διαδίδεται από ένα υλικό με συγκεκριμένο δείκτη διάθλασης σε ένα άλλο με διαφορετικό δείκτη. Γενικά, ένα ποσοστό του φωτός ανακλάται από την διαχωριστική επιφάνεια, ενώ το υπόλοιπο διαθλάται. Η επίλυση των εξισώσεων του Μάξγουελ για μια δέσμη που προσπίπτει σε κάποιο σύνορο, οδηγούν στην δημιουργία των εξισώσεων Fresnel, οι οποίες μπορούν να χρησιμοποιηθούν στον προσδιορισμού του ποσοστού φωτός που θα ανακλαστεί. Υπάρχει μια συγκεκριμένη γωνία για την οποία μια δέσμη φωτός, που κινείται από ένα υλικό με μεγαλύτερο δείκτη διάθλασης προς ένα με μικρότερο, ανακλάται πλήρως.
Όταν φως διαδίδεται από ένα υλικό με μεγαλύτερο δείκτη διάθλασης (πυκνότερο υλικό) σε ένα με μικρότερο δείκτη, τότε κατά την ανάκλαση η φάση αντιστρέφεται κατά 180o. Αντίθετα, όταν διαδίδεται από ένα αραιότερο σε ένα πυκνότερο υλικό, κατά την ανάκλαση η φάση του κύματος διατηρείται. Αυτή η αρχή παίζει σημαντικό ρόλο στις εφαρμογές της οπτικής λεπτών μεμβρανών.
Κατοπτρική ανάκλαση από μια καμπύλη επιφάνεια σχηματίζει είδωλα τα οποία μπορεί να είναι είτε μεγαλύτερα, είτε να είναι μικρότερα του πραγματικού. Παραδείγματα καμπύλων κατόπτρων είναι τα σφαιρικά και τα παραβολικά κάτοπτρα
Ανάκλαση παράλληλης φωτεινής δέσμης
Παράλληλη φωτεινή δέσμη που προσπίπτει σε επίπεδο κάτοπτρο ανακλάται ομοίως σε παράλληλη δέσμη. Τούτο συμβαίνει διότι η γωνία πρόσπτωσης της κάθε ακτίνας της δέσμης είναι ίση με την γωνία της ανάκλασής της, και επειδή στο σύνολο τους οι ακτίνες πρόσπτωσης είναι μεταξύ τους παράλληλες και οι ανακλώμενες θα είναι μεταξύ τους παράλληλες ως φωτεινή δέσμη.
Ανάκλαση συγκλίνουσας φωτεινής δέσμης
Στην ανάκλαση συγκλίνουσας δέσμης συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο της προηγουμένης, δηλαδή οι ανακλώμενες συγκλίνουσες ακτίνες δημιουργούν πραγματικό είδωλο ενός φανταστικού αντικειμένου που βρίσκεται στη προέκταση των ακτίνων που προσπίπτουν, στο επίπεδο της ανάκλασης και στο πίσω ή κάτω μέρος της ανακλαστικής επιφάνειας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωμετρική οπτική Κατηγορία:Φως Κατηγορία:Κυματικά φαινόμενα
Άνοια
Η άνοια ("ἀ" στερητικό + "νοῦς") είναι μια σοβαρή απώλεια της γενικής νοητικής ικανότητας (απώλεια μνήμης) σε ένα άτομο που προηγουμένως δεν ήταν εξασθενημένο, πέρα από ό, τι θα προκαλούσε η φυσιολογική γήρανση. Μπορεί να είναι στάσιμη, ως αποτέλεσμα μίας μοναδικής γενικής εγκεφαλικής βλάβης, ή προοδευτική, με αποτέλεσμα τη μακροπρόθεσμη μείωση της νόησης που οφείλεται σε βλάβη ή ασθένεια του σώματος. Παρά το γεγονός ότι η άνοια είναι πολύ πιο συχνή στους ηλικιωμένους (περίπου 5% των ατόμων άνω των 65 ετών εμπλέκεται) μπορεί να παρουσιαστεί και πριν από την ηλικία των 65 ετών, οπότε και ονομάζεται «άνοια πρώιμης έναρξης». Σε όλο τον κόσμο, 47 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν με άνοια και, έως το 2050, ο αριθμός αναμένεται να αυξηθεί στα 131 εκατομμύρια.
Συμπτώματα άνοιας
Τα πιο συνηθισμένα πρώιμα σημάδια της άνοιας είναι
Κανονικά, τα συμπτώματα πρέπει να υπάρχουν για τουλάχιστον έξι μήνες ώστε να γίνει διάγνωση. Γνωστική διαταραχή μικρότερης διάρκειας ονομάζεται ντελίριο.
Γνωστικές λειτουργίες που επηρεάζονται είναι
Ψυχιατρικές εκδηλώσεις της άνοιας
Άλλες εκδηλώσεις περιλαμβάνουν τροποποιημένο κύκλο ύπνου-αφύπνισης, κινητικά προβλήματα, πτώσεις, περιπλάνηση, νοσοαγνωσία.
== Επιδημιολογία == Η νόσος του Alzheimer (AD) είναι η πιο κοινή αιτία άνοιας, καθώς ευθύνεται για το 70 έως 80% των περιπτώσεων άνοιας. Μπορεί να συμβεί σποραδικά ή να έχει γενετική συμμετοχή.
Η αγγειακή άνοια (VD) αντιπροσωπεύει το 5% έως 10% όλων των περιπτώσεων άνοιας. Η συχνότητά του αυξάνεται με την ηλικία και διπλασιάζεται κάθε 5 χρόνια. Οι παράγοντες κινδύνου για αγγειακή άνοια περιλαμβάνουν υπερχοληστεραιμία, σακχαρώδη διαβήτη, υπέρταση και κάπνισμα.
Η μετωποκροταφική άνοια (FTD) είναι η δεύτερη πιο συχνή αιτία άνοιας σε ασθενείς ηλικίας κάτω των 65 ετών. Το 25% όλων των περιπτώσεων άνοιας σε ασθενείς ηλικίας άνω των 65 ετών αποδίδονται σε άνοια μετωπιαίου χρόνου. Υπάρχουν, ωστόσο, πολλοί περιορισμοί στις επιδημιολογικές μελέτες της μετωπιαίας άνοιας.
Η νόσος Creutzfeldt-Jakob (CJD) είναι πολύ σπάνια και εμφανίζεται σε περίπου 1 στα 1 εκατομμύρια.
Η μεικτή άνοια είναι μια κατάσταση στην οποία οι ασθενείς έχουν περισσότερους από ένα τύπο άνοιας. Σε αυτήν την κατάσταση, η νόσος του Alzheimer με Άνοια σώματος Lewy ή αγγειακή άνοια είναι οι πιο συχνές συνυπάρχουσες άνοιες.
Υπάρχουν αρκετές ακόμη αιτίες άνοιας. Η άνοια μπορεί να ταξινομηθεί είτε ως αναστρέψιμη ή ως μη αναστρέψιμη, ανάλογα με την αιτιολογία της ασθένειας. Λιγότερο από το 10% των περιπτώσεων άνοιας οφείλονται σε αιτίες που μπορούν να αναστραφούν με θεραπεία.
Έρευνα
Η έρευνα στον τομέα της άνοιας είναι σε πλήρη εξέλιξη. Ο συνδυασμός βιοδεικτών πλάσματος μπορεί να έχει μεγάλη αξία για την ταυτοποίηση ατόμων με ήπια γνωστική επιβάρυνση (mild cognitive impairment MCI) που θα προχωρήσουν σε άνοια σε κλινικές δοκιμές και σε κλινικές πρακτικές.
Αντιμετώπιση άνοιας
Τα φάρμακα για την άνοια δεν μπορούν να σταματήσουν την πορεία της νόσου.
Τα κύρια φάρμακα που χρησιμοποιούνται σήμερα είναι η μεμαντίνη και οι αναστολείς της χολινεστεράσης και όσο πιο νωρίς ξεκινήσει η χορήγησή τους τόσο το καλύτερο για την καθυστέρηση της επιδείνωσης της μνήμης.
Μη φαρμακολογικές προσεγγίσεις για την άνοια
• Γνωσιακά διεγερτικές δραστηριότητες (π.χ. ανάγνωση, παιχνίδια)
Αναφορές
Ο Κικέρων κάνει εκτενή αναφορά στο έργου του Περί γήρατος (De senectute) (44 π.Χ.)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαθησιακές δυσκολίες Κατηγορία:Παθολογία γήρατος Κατηγορία:Γνωστικές διαταραχές Κατηγορία:Ψυχολογικές παθήσεις και διαταραχές
Σώμα Δίωξης Οικονομικού Εγκλήματος
Το Σώμα Δίωξης Οικονομικού Εγκλήματος (ΣΔΟΕ) ήταν ειδική ελεγκτική υπηρεσία που σήμερα υπάγεται στον υπουργό Επικρατείας για την Καταπολέμηση της Διαφθοράς. Δημιουργήθηκε το έτος 1997 και ξεκίνησε να λειτουγεί στις 10/04/1997. Ειδικός Γραμματέας ΣΔΟΕ είναι από τον Ιανουάριο του 2015 ο Παναγιώτης Δάνης, επιλογή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Ο κ. Δάνης υπήρξε στενός συνεργάτης του υπουργού Οικονομικών Δημήτρη Τσοβόλα ενώ υπηρέτησε σε κρίσιμες θέσεις με μεγάλη επιτυχία κατά την προηγούμενη θητεία του ως επικεφαλής της Διεύθυνσης Φορολογίας Κεφαλαίου του υπουργείου Οικονομικών, και της Περιφερειακής Διεύθυνσης ΣΔΟΕ Αττικής.
Τον Ιούλιο του 2005 το ΣΔΟΕ μετονομάστηκε από την κυβέρνηση Καραμανλή σε Υπηρεσία Ειδικών Ελέγχων (ΥπΕΕ), αλλά τον Απρίλιο 2010 επέστρεψε στην ονομασία «ΣΔΟΕ».
Η πρώτη προσπάθεια δημιουργίας ειδικής ελεγκτικής υπηρεσίας έγινε την περίοδο που Υπουργός Οικονομικών ήταν ο Δημήτρης Τσοβόλας, με την ΥΠΕΔΑ (Υπηρεσία Ελέγχου Διακίνησης Αγαθών). Στο μοντέλο του Τσοβόλα, ο Αλέκος Παπαδόπουλος το 1997 ίδρυσε το ΣΔΟΕ.
Καταργήθηκε ως αυτοτελής υπηρεσία τον Ιούλιο του 2019 από την κυβέρνηση Μητσοτάκη.
Αρμοδιότητες
Ακολουθεί ενδεικτικός (μη πλήρης) κατάλογος υποθέσεων που διερευνούσε το ΣΔΟΕ:
Εποπτεία
Δια του νέου φορολογικού νόμου αρ. 3943/2011 (ΦΕΚ Α΄ 66/31 Μαρτίου 2001) την εποπτεία, καθοδήγηση και τον συντονισμό των ενεργειών του ΣΔΟΕ ασκούσε ο Εισαγγελέας οικονομικού εγκλήματος, του οποίου η αρμοδιότητα επεκτείνεται σε όλη την ελληνική επικράτεια.
Πηγές
Κατηγορία:Υπουργείο Οικονομικών (Ελλάδα) Κατηγορία:Παράνομη οικονομία Κατηγορία:Διωκτικές Υπηρεσίες ναρκωτικών
Γυναικισμός
Προσδιορισμένος από την φεμινίστρια συγγραφέα Άλις Γουόκερ (Alice Walker), ο Γυναικισμός (Womanism από το woman που σημαίνει γυναίκα στα αγγλικά) είναι ένας κοινά χρησιμοποιούμενος όρος που επινοήθηκε για να περιγράψει συγκεκριμένα τον Αφρο-Αμερικάνικο Φεμινισμό, αλλά αναπτύχθηκε ώστε να περικλείει μια ευρύτερη εκδοχή φεμινισμού που διασχίζει τα όρια της τάξης και της φυλής.
Η Γουόκερ πρωτοχρησιμοποίησε τον όρο στην ποιητική της συλλογή In Search of Our Mothers’ Gardens: Womanist Prose. Η ανάγκη για αυτόν τον όρο αναδύθηκε από τα πρώτα φεμινιστικά κινήματα που καθοδηγούνταν συγκεκριμένα από λευκές γυναίκες που συνηγορούσαν υπέρ κοινωνικών αλλαγών όπως το δικαίωμα μετακίνησης από τον οικιακό στον εργασιακό χώρο. Η φεμινιστική ατζέντα αγνοούσε το γεγονός πως πολλές γυναίκες δεν ήταν νοικοκυρές και ότι δούλευαν ολόκληρη τη ζωή τους για να βοηθήσουν τις οικογένειές τους. Συγκεκριμένα, οι Αφρο-Αμερικάνες γυναίκες ήταν ήδη εργαζόμενες γυναίκες, αλλά όχι από επιλογή, και όχι σαν ζήτημα προσωπικής ολοκλήρωσης. Παρομόιως, το Κίνημα Ατομικών Ελευθεριών ήταν επίσης ανεπαρκές. Εστίαζε στην ισότητα για του Αφρο-Αμερικανούς άντρες, αλλά είχε αφήσει άθελά του στο παρασκήνιο τις γυναίκες.
Η Γουόκερ δημιούργησε το γουμανιστικό κίνημα από αυτά τα δύο ξεχωριστά κινήματα. Με την ολοένα αυξανόμενη χρήση του όρου, και τα προγράμματα σπουδών των Αφρο-Αμερικανών και αυτά των σπουδών των Γυναικών άρχισαν να ενσωματώνουν τον γυναικισμό στα πανεπιστημιακά μαθήματα, ενώ οι ιστορικοί που έχουν ενσωματώσει στις ιστορικές τους εκτιμήσεις και περιγραφές τις απόψεις και τις εμπειρίες των Αφρο-Αμερικανών γυναικών θεωρούνται ως γυναικιστές ιστορικοί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φεμινισμός τρίτου κύματος
Βλαντίμιρ Πούτιν
Ο Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν (Владимир Владимирович Путин, γενν. 7 Οκτωβρίου 1952, Λένινγκραντ, Σοβιετική Ρωσία, ΕΣΣΔ) είναι Ρώσος πολιτικός, ο οποίος υπηρετεί ως Προέδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας από το 2012. Στην θέση αυτή υπηρέτησε ξανά από το 2000 μέχρι το 2008. Επίσης υπήρξε και ο πρωθυπουργός της χώρας από το 2008 έως το 2012.
Μετά το τέλος του πολύχρονου πολέμου εναντίον των Τσετσένων αυτονομιστών, επενέβη στρατιωτικά στη Γεωργία το 2008 (πόλεμος της Νότιας Οσσετίας). Επίσης, έχει εμπλακεί σε μακροχρόνια σύγκρουση με την Ουκρανία από το 2014, με αρχικά αποτελέσματα την προσάρτηση της Κριμαίας στη Ρωσία, και την de facto ανεξαρτησία των περιοχών του Λουγκάνσκ και του Ντονέτσκ. Παράλληλα, ο Ρωσικός στρατός συνέβαλε στη διάλυση του Ισλαμικού Κράτους στη Συρία, κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου. Τέλος, από το 2022 η προαναφερθείσα σύγκρουση με την Ουκρανία έχει μετατραπεί σε γενικευμένο πόλεμο. Σκοπός αυτής της επέμβασης, σύμφωνα με τον ίδιον, είναι η προστασία των Ρωσικών και ρωσόφωνων μειονοτήτων, καθώς και η αποστρατιωτικοποίηση και «αποναζιστικοποίηση» της Ουκρανίας. Ωστόσο, πολλοί αναλυτές, δημοσιογράφοι και ερευνητές ισχυρίζονται ότι αιτία των πολέμων ήταν και είναι, η αντίληψη της ρωσικής εξωτερικής πολιτικής, όσον αφορά τη σφαίρα επιρροής της χώρας, καθώς και η επέκταση του ΝΑΤΟ μέσα σε αυτή τη σφαίρα. Η εισβολή στην Ουκρανία αντιμετωπίστηκε με δυναμικό τρόπο τόσο από τις χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ και την Ε.Ε. όσο και από μεμονωμένες χώρες, που επέβαλλαν μια σειρά κυρώσεων στη Ρωσία, αλλά και παρείχαν στρατιωτικό εξοπλισμό στην Ουκρανία.
Κατά τη διάρκεια της προεδρίας του, ο Πούτιν έχει επικριθεί για το επίπεδο της δημοκρατίας στη χώρα του, καθώς καταγράφονται διώξεις πολιτικών αντιφρονούντων, παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, έλεγχος των Μ.Μ.Ε., νοθεία στις εκλογές, και υψηλά επίπεδα διαφθοράς.
Ο Βλαντίμιρ Πούτιν είναι ένας από τους πιο εμβληματικούς αλλά και από τους πιο αμφιλεγόμενους ηγέτες του καιρού μας. Το 2007 ανακηρύχθηκε «Πρόσωπο της Χρονιάς» από το περιοδικό Time, ενώ από το 2013 ως το 2016 βρισκόταν στο Νο.1 της λίστας του περιοδικού Forbes με τα «ισχυρότερα πρόσωπα του κόσμου». Αν συνυπολογίσουμε τόσο την προεδρία του όσο και την πρωθυπουργία του, ο Βλαντίμιρ Πούτιν είναι ο δεύτερος μακροβιότερος ηγέτης στην Ευρώπη, μετά τον πρόεδρο της Λευκορωσίας, Αλεξάντερ Λουκασένκο.
Καταγωγή και νεαρή ηλικία
thumb|160px|αριστερά|Ο πατέρας του Βλαντίμιρ Πούτιν, Βλαντίμιρ Σπιριντόνοβιτς Πούτιν. thumb|160px|Η μητέρα του, Μαρία Ιβάνοβνα Σελόμοβα.|αριστερά Ο Πούτιν γεννήθηκε στις 7 Οκτωβρίου 1952 στο Λένινγκραντ της Σοβιετικής Ένωσης. Είναι το τρίτο και νεότερο παιδί του Βλαντίμιρ Σπιριντόνοβιτς Πούτιν (1911–1999) και της Μαρίας Ιβάνοβνα Πούτινα (το γένος Σελόμοβα, 1911– 1998). Ο πατέρας του ήταν κληρωτός στο Σοβιετικό Ναυτικό, όπου υπηρέτησε στον στόλο υποβρυχίων στις αρχές της δεκαετίας του 1930. Στις αρχές του Β' Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε στο τάγμα καταστροφών της Εν Κα Βε Ντε. Κατά τη διάρκεια του πολέμου τραυματίστηκε σοβαρά το 1942, από χειροβομβίδα. Ο παππούς του, Σπιριντόν Ιβάνοβιτς Πούτιν, εργάστηκε σαν μάγειρας για τους Βλαντίμιρ Λένιν και Ιωσήφ Στάλιν. Ο Πούτιν είχε δύο αδερφούς, τους Αλμπέρτ και Βίκτορ. Ο Αλμπέρτ γεννήθηκε στη δεκαετία του 1930 αλλά πέθανε σε βρεφική ηλικία. Ο Βίκτορ γεννήθηκε το 1940 και πέθανε το 1942 από διφθερίτιδα και ασιτία κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Λένινγκραντ από τις δυνάμεις της Ναζιστικής Γερμανίας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Την 1η Σεπτεμβρίου 1960, ο Πούτιν άρχισε να φοιτά στο 193ο δημοτικό σχολείο. Στην τάξη του υπήρχαν περίπου 45 ακόμη παιδιά, και ήταν ένας από τους λίγους που δεν ήταν ακόμη μέλη της οργάνωσης των Νέων Πρωτοπόρων. Σε ηλικία 12 ετών, άρχισε να ασκεί το σάμπο και το τζούντο. Στον ελεύθερο χρόνο του, του άρεσε να διαβάζει τα έργα του Καρλ Μαρξ, του Φρίντριχ Ένγκελς και του Λένιν. Ο Πούτιν σπούδασε γερμανικά στο 281ο λύκειο της Αγίας Πετρούπολης και μιλά γερμανικά ως δεύτερη γλώσσα.
Η απώτερη καταγωγή του Βλαντίμιρ Πούτιν έχει περιγραφεί ως μυστήριο καθώς δεν υπάρχουν αναφορές για τους προγόνους του. Με βάση συνήθειες ονοματοδοσίας στη Ρωσία τα μεσαιωνικά χρόνια, εικάζεται ότι το επώνυμο Πούτιν προέρχεται από τη φατρία Πουτιάνιν, παλαιά αριστοκρατική φατρία της Ρωσίας. Η ανάμειξη αριστοκρατικού και κοινού αίματος, συνήθως παραμόρφωνε ελαφρά το επώνυμο των νόθων τέκνων.
Σπουδές και μόρφωση
Ο Πούτιν ξεκίνησε να σπουδάζει Νομική στο Κρατικό Πανεπιστήμιο Αντρέι Ζντάνοφ του Λένινγκραντ (το σημερινό Κρατικό Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης) το 1970 και αποφοίτησε το 1975. Η διατριβή του είχε τίτλο «Η αρχή του πιο ευνοημένου έθνους στο εμπόριο στο διεθνές δίκαιο». Ενώ σπούδαζε εντάχθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης και παρέμεινε μέλος του έως ότου έπαψε να υπάρχει, το 1991.
Λίγο καιρό αφού τελείωσε τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Λένινγκραντ το 1975,  ενώ το διάστημα 1985-1990 εργάστηκε στην Ανατολική Γερμανία ως μυστικός πράκτορας της Επιτροπής της Κρατικής Ασφάλειας (Κα Γκε Μπε).
Ο Πούτιν γνώρισε στο Λένινγκραντ τον Ανατόλι Σομπτσάκ, έναν επίκουρο καθηγητή που δίδασκε δίκαιο των επιχειρήσεων. Ο Σομπτσάκ αργότερα έγινε ένας από τους συγγραφείς του ρωσικού συντάγματος. Ο Πούτιν βοήθησε σημαντικά στην πολιτική σταδιοδρομία του Σομπτσάκ στην Αγία Πετρούπολη και αργότερα ο Σομπτσάκ βοήθησε στην πολιτική σταδιοδρομία του Πούτιν στη Μόσχα.
Σταδιοδρομία στην Κα Γκε Μπε
Με την αποφοίτησή του από το Πανεπιστήμιο Αντρέι Ζντάνοφ αποδέχτηκε την πρόσκληση από μέρους της Κα Γκε Μπε να ενταχθεί στο δυναμικό της και το 1975 ξεκίνησε το πρώτο επίπεδο σπουδών στη «Σχολή 401» στο προάστειο της Όχτα στο Λένινγκραντ.
Με τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης να επίκειται, και τις διαδηλώσεις των ανατολικογερμανών να κορυφώνονται στις 9 Νοεμβρίου του 1989, όταν και έπεσε το τείχος του Βερολίνου, το παράρτημα της Κα Γκε Μπε στη Δρέσδη, βάλθηκε να καίει νυχθημερόν έγγραφα και στοιχεία που έπρεπε να εξαφανιστούν. Στις 6 Δεκεμβρίου, ο Πούτιν ήρθε αντιμέτωπος με διαδηλωτές που ευρισκόμενοι μπροστά στα γραφεία της Στάζι, έστρεψαν την προσοχή τους και στη σοβιετική υπηρεσία πληροφοριών, απειλώντας να εισέλθουν στο χώρο και να τον βανδαλίσουν. Σύμφωνα με το μύθο που έχει δημιουργηθεί, ο κατάσκοπος της Κα Γκε Μπε, με ένα πιστόλι στο χέρι, και αποφασισμένος να πυροβολήσει αν παραβίαζαν σοβιετικό έδαφος, εμπόδισε την είσοδο των διαδηλωτών στο κτίριο. Ωστόσο, αν και η πληροφορία έχει αναπαραχθεί πολλές φορές, δεν ταιριάζει στην πραγματικότητα. Η εμφάνιση μιας μικρής ομάδας οπλισμένων σοβιετικών αλεξιπτωτιστών, ήταν η αιτία που ανάγκασε τους διαδηλωτές να απομακρυνθούν και να διαλυθούν ήσυχα. Σε λιγότερο από ένα χρόνο, ο Πούτιν με την οικογένειά του είχαν εγκαταλείψει την Ανατολική Γερμανία (τον Οκτώβριο του 1990 επανενώθηκε με το Δυτικό τμήμα) και είχαν γυρίσει στο Λένινγκραντ. Η Κα Γκε Μπε, μετά την οριστική επιστροφή του, του πρόσφερε μια θέση στη Υπηρεσία Πληροφοριών Εξωτερικού, στη Μόσχα, θέση που απέρριψε προτιμώντας να παραμείνει στη γενέτειρα του και στους ηλικιωμένους γονείς του. Έτσι, μεταπήδησε στο καθεστώς των «ενεργών εφέδρων», γεγονός που χειροτέρευσε την οικονομική κατάσταση της οικογένειας. Στις αρχές του 1990 του προσφέρθηκε μια θέση μυστικού πράκτορα στην παρακολούθηση ξένων φοιτητών που σπούδαζαν στο Πανεπιστήμιο Αντρέι Ζντάνοφ, το πανεπιστήμιο στο οποίο σπούδασε ο Β. Πούτιν, θέση που του επέτρεπε να ασχοληθεί παράλληλα με την εκπόνηση της διδακτορικής του διατριβής ενώ επίσημα εργαζόταν ως βοηθός του Προέδρου του Πανεπιστημίου.
Στο περιβάλλον του Πανεπιστημίου ξανασυναντήθηκε με τον παλαιό καθηγητή του, Ανατόλι Σομπτσάκ, που τώρα είχε μεταπηδήσει στην πολιτική, και είχε μάλιστα ξεχωρίσει σαν ένας από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές των φιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων. Ο Σομπτσάκ είχε πρόσφατα διοριστεί δήμαρχος του Λένινγκραντ και έχοντας ανάγκη από ένα έμπιστο άτομο που θα φρόντιζε την προστασία του πρότεινε στον Πούτιν να εργαστεί μαζί του. Ο Πούτιν δέχτηκε και στις 20 Αυγούστου του 1991 παραιτήθηκε από την Κα Γκε Μπε έχοντας φτάσει στο βαθμό του Αντισυνταγματάρχη.
Σταδιοδρομία στην πολιτική
μικρογραφία|237x237εσ|Ο Βλαντίμιρ Πούτιν μαζί με τον Έλληνα Πρωθυπουργό [[Κώστας Καραμανλής|Κώστα Καραμανλή (Απρίλιος 2008)]] μικρογραφία|240x240px|Ο Βλαντίμιρ Πούτιν μαζί με τον Έλληνα Πρωθυπουργό [[Αλέξης Τσίπρας|Αλέξη Τσίπρα στο Βυζαντινό Μουσείο της Αθήνας (Μάιος 2016).]]
Στη δημαρχία της Αγίας Πετρούπολης
Τον Ιούνιο του 1991, διεξήχθησαν στη Ρωσία πλέον, οι πρώτες δημοτικές εκλογές στην Αγία Πετρούπολη και ο Σομπτσάκ κατέκτησε τη θέση του Δημάρχου μέσω της ψήφου των πολιτών. Από την περίοδο αυτή χρονολογείται τόσο η γνωριμία του με τον Ντμίτρι Μεντβέντεφ (ο νεαρός δικηγόρος δούλευε στη νομική υπηρεσία του δήμου) όσο και αυτή με τον μετέπειτα ολιγάρχη Ανατόλι Τσουμπάις (υπεύθυνο του Δήμου για τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις).
Συν τω χρόνω η θέση του δίπλα στον Σομπτσάκ αναβαθμίζεται. Το φθινόπωρο του 1991 αποκτά το δικό του γραφείο με την προσωπική του γραμματέα, και ασχολείται με το εξωτερικό εμπόριο, ως πρόεδρος της επιτροπής «Διεθνών Σχέσεων» του δήμου της Αγίας Πετρούπολης. Η επιτροπή προσπαθεί να οργανώσει το πέρασμα στην οικονομία της ελεύθερης αγοράς, ενώ η οικονομία της χώρας έχει φτάσει σε σημείο κατάρρευσης. Τον Μάρτιο του 1994 προβιβάζεται πρώτο Αντιπρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου (αναπληρωτής Δήμαρχος) ενώ εκτός από την εμπορική πολιτική του Δήμου αναλαμβάνει την εποπτεία των ΜΜΕ και των Σωμάτων Ασφαλείας.
Από την Αγία Πετρούπολη στη Μόσχα
Μετά την ήττα του Ανατόλι Σομπτσάκ στις περιφερειακές εκλογές του 1996 και τη φυγή του στο εξωτερικό, ο Πούτιν αποφάσισε να εγκαταλείψει την Αγία Πετρούπολη για τη Μόσχα, όπου ήταν πιο πιθανό να βρει μια θέση αντάξια των φιλοδοξιών του και των ικανοτήτων του.
Χάρη στην εύνοια του προσωπάρχη του Κρεμλίνου, Βαλεντίν Γιουμάσεφ, που ακολούθησε την υπόδειξη του Ανατόλι Τσουμπάις, ο Πούτιν κατέλαβε το πρώτο κρατικό του αξίωμα, τον Μάρτιο του 1997. Διορίστηκε ως ένας (έβδομος) εκ των επτά αναπληρωτών - επικεφαλής του «Εκτελεστικού Γραφείου του Πρόεδρου της Ρωσίας». Τον Μάιο του 1998 προβιβάστηκε σε πρώτο (από τους επτά) αναπληρωτή του ίδιου γραφείου, ενώ δυο μήνες αργότερα (Ιούλιος 1998) διορίστηκε από τον Πρόεδρο Μπορίς Γιέλτσιν (έπειτα από υπόδειξη του τότε πανίσχυρου ολιγάρχη Μπορίς Μπερεζόφσκι), διοικητής της FSB, της διαδόχου υπηρεσίας της Κα Γκε Μπε. Τον Μάρτιο του 1999 έγινε Γραμματέας Ρωσικού Συμβουλίου Ασφαλείας.
Στις 9 Αυγούστου του 1999 ο Ρώσος Πρόεδρος ζήτησε και έλαβε την παραίτηση της κυβέρνησης του Πρωθυπουργού Σεργκέι Στεπάσιν (που είχε διοριστεί μόλις 3 μήνες πριν), και διόρισε υπηρεσιακό Πρωθυπουργό, μέχρι να επικυρώσει την εκλογή του η Κρατική Δούμα, τον Βλαντίμιρ Πούτιν. Ο Γιέλτσιν, με τηλεοπτικό διάγγελμα, απευθύνθηκε στον ρωσικό λαό, και τον ενημέρωσε για την αλλαγή Πρωθυπουργού, καθώς και για την απόφασή του να παραιτηθεί από το Προεδρικό αξίωμα στις 31 Δεκεμβρίου 1999. Η Δούμα μετά την περίοδο των θερινών διακοπών, συνήλθε στην πρώτη της συνεδρίαση, στις 16 Αυγούστου. Σε αυτή τη συνεδρίαση, αν και πολλοί φοβόντουσαν ότι ο άγνωστος Πούτιν δεν θα εξασφάλιζε την αποδοχή του νομοθετικού σώματος, ωστόσο, η Δούμα με ψήφους 233 υπέρ και 84 κατά, επικύρωσε την απόφαση του Προέδρου. Ο Πούτιν δίνοντας το στίγμα του, στην ομιλία που εκφώνησε ενώπιον της ρωσικής κάτω Βουλής, δήλωσε ότι οι πρώτες προτεραιότητες θα ήταν η σταθεροποίηση και ενδυνάμωση των κρατικών θεσμών, η καταπολέμηση της εγκληματικότητας και η οριστική επίλυση της κρίσης στο Νταγκεστάν.
Η άνοδος στην εξουσία
Η σχεδόν αυτόματη εκτίναξη του Πούτιν, από απλό κυβερνητικό υπάλληλο σε ανώτατο πολιτειακό παράγοντα, είχε προβληματίσει εντόνως και τον ρωσικό λαό - που δεν ήταν ενήμερος των μυστικών διευθετήσεων - αλλά και τη διεθνή κοινή γνώμη. Σύμφωνα με τις μετέπειτα έρευνες αλλά και βιογραφίες του, που έχουν γραφεί, ο Πούτιν επιλέχθηκε από μια μικρή ομάδα επιχειρηματικών, οικονομικών και κυβερνητικών παραγόντων σαν η καλύτερη διάδοχη λύση στην Προεδρία της Ρωσίας, μετά την απομάκρυνση του Μπορίς Γιέλτσιν, που είχε προ-αποφασιστεί σχεδόν τρία χρόνια πριν. Το περιβάλλον του Προέδρου Γιέλτσιν γνωρίζοντας πως ούτε η υγεία ούτε τα εκλογικά ποσοστά επέτρεπαν στον Πρόεδρο να διεκδικήσει μια ακόμα θητεία, αποφάσισαν να βρουν τον κατάλληλο διάδοχο ώστε η εποχή Γιέλτσιν να τελειώσει όσο πιο ομαλά και ανώδυνα για τον Γιέλτσιν και όσους επωφελήθηκαν μαζί του. Αφού παρουσιάστηκαν τρεις ή τέσσερεις πιθανές υποψηφιότητες, η επιλογή Πούτιν, και κυρίως το γεγονός ότι ο Πούτιν υπήρξε πιστός και στα εύκολα και στα δύσκολα για τον Ανατόλι Σόμπτσακ, και ότι φαινόταν πειθαρχημένος και υπάκουος έγειραν τη ζυγαριά προ το μέρος του.
Στο περιβάλλον του προέδρου Γιέλτσιν, ανέλαβαν να προωθήσουν την υποψηφιότητα Πούτιν, οι Ρώσοι ολιγάρχες και κυρίως ο Μπορίς Μπερεζόφσκι. Ο Τζωρτζ Σόρος, στο βιβλίο του "Οpen Society: The Crisis of Global Capitalism", (1998) αναφέρει ξεκάθαρα τον Μπορίς Μπερεζόφσκι ως τον άνθρωπο που δαπάνησε μια περιουσία για να προωθήσει τον Πούτιν στην εξουσία. Ο Μπερεζόφσκι, φοβούμενος την παλινόρθωση του κομμουνιστικού καθεστώτος, φόβος που μπορεί και να έβγαινε αληθινός αν πακτωλοί χρημάτων και αμερικανοί σύμβουλοι δεν βοηθούσαν τον Μπορίς Γιέλτσιν να κερδίσει τις εκλογές του 1996, πίεσε τον Γιέλτσιν να αποδεχτεί τη λύση Πούτιν και προσπάθησε με οποιοδήποτε μέσο είχε διαθέσιμο να ανοίξει το δρόμο του Πούτιν στην Προεδρία.
Την ίδια άποψη, για τον κρίσιμο ρόλο του Μπερεζόφσκι στην επιλογή Πούτιν, υιοθετεί και η βιογράφος του Πούτιν Μάσα Γκέσεν που στο βιβλίο της, «Βλαντίμιρ Πούτιν: ο άνθρωπος δίχως πρόσωπο», (2012), αναγνωρίζει στον Μπερεζόφσκι αλλά και σε αυτό που αποκαλεί «Οικογένεια» (το στενό περιβάλλον του Προέδρου Γιέλτσιν) την απόφαση για τη διαδοχή του Γιέλτσιν από τον Πούτιν. Η «Οικογένεια», δηλαδή η κόρη του Γιέλτσιν, Τατιάνα, ο προσωπάρχης του Γιέλτσιν (και μελλοντικός γαμπρός του), Βαλεντίν Γιουμάσεφ, ο Ανατόλι Τσουμπάις και ο Μπορίς Μπερεζόφσκι, θεώρησαν ότι ήταν αδύνατο να αφήσουν τη διαδοχή του Προέδρου Γιέλτσιν, να δρομολογηθεί ελεύθερα από τις εξελίξεις και την πολιτική ζωή της χώρας, καθώς ήταν πολύ πιθανόν ο Γιέλτσιν να βρεθεί κατηγορούμενος στο Δικαστήριο. Η έκθεση του Προέδρου Γιέλτσιν σε σκάνδαλα και υποθέσεις διαφθορά ήταν μεγάλη, και το να το εκμεταλλευτεί αυτό ο οποιοσδήποτε επίδοξος Πρόεδρος θα του εξασφάλιζε εξαιρετική δημοφιλία και άκοπη ανάρρηση στην Προεδρία. Γι΄αυτό, έπρεπε να επιλέξουν εκείνοι το πρόσωπο, που με μια κατάλληλη συμφωνία, θα διαδεχόταν τον Πρόεδρο.
Και πράγματι, με αντάλλαγμα την ασυλία του Προέδρου, παρέδωσαν τη σκυτάλη στον Πούτιν.
Υπηρεσιακός Πρωθυπουργός (Αύγουστος - Δεκέμβριος 1999)
Με τη διαδοχή του Γέλτσιν να έχει πλέον κανονιστεί, ο Πούτιν διορίστηκε υπηρεσιακός Πρωθυπουργός, στις 9 Αυγούστου 1999. thumb|200px|Ο [[Μπορίς Γέλτσιν, ο Πούτιν και η ασφάλεια τους στις 31 Δεκεμβρίου 1999. Ο Γέλτσιν έχει μόλις παραιτηθεί και φεύγει από το Κρεμλίνο.]]
Στις 16 Αυγούστου 1999 η Κρατική Δούμα της Ρωσίας ενέκρινε τον διορισμό του με 233 ψήφους υπέρ, 84 κατά και 7 αποχές, ξεπερνώντας την πλειοψηφία των 226 ψήφων που απαιτούνταν. Η δημοφιλία του στις αρχές Σεπτεμβρίου του 1999 δεν ξεπερνούσε το 5%, και οι περισσότεροι πίστευαν ότι θα ήταν ένας ακόμα διάττοντας αστέρας.
Οι τρομοκρατικές ενέργειες όμως που έλαβαν χώρα το πρώτο 15ήμερο του Σεπτεμβρίου, με τις βομβιστικές επιθέσεις σε κατοικίες σε αρκετές πόλεις της Ρωσίας, άλλαξε δραματικά την πορεία των γεγονότων. Συγκεκριμένα, ισχυρές εκρήξεις σε πολυκατοικίες στη Μόσχα, στο Μπουινάσκ, και στο Βολγκαντόνσκ που σκότωσαν 300 πολίτες και τραυμάτισαν πάνω από 1000, βύθισαν τη χώρα στο τρόμο. Οι τρομοκρατικές αυτές ενέργειες, αποδόθηκαν σε Τσετσένους τρομοκράτες, με τους οποίους η Ρωσία βρισκόταν σε πόλεμο ήδη από το 1994. Η αποφασιστική αντίδραση του Πούτιν, με τον ανηλεή βομβαρδισμό του Γκρόζνι, κατά τη διάρκεια του δεύτερου πολέμου στη Τσετσενία, τον Οκτώβριο του 1999, εκτόξευσε τη δημοτικότητά του, στο 79%, και του άνοιξε το δρόμο για την Προεδρία της χώρας.
Αμέσως μετά τα γεγονότα η Αντιπολίτευση, οι αντίπαλοι του προέδρου Γιέλτσιν, καταλόγισαν στη ρωσική υπηρεσία πληροφοριών FSB την ευθύνη για τα τρομοκρατικά χτυπήματα - ως μια απελπισμένη προσπάθεια να αυξήσουν τη δημοτικότητα του Πούτιν και να διασφαλίσουν την αποδοχή του από τον ρωσικό λαό. Την άποψη ότι το Κρεμλίνο οργάνωσε αυτή τη συνωμοσία, συμμερίστηκε, σύμφωνα με δημοσκόπηση, και το 40% των Ρώσων πολιτών, ωστόσο μέχρι σήμερα κάτι τέτοιο δεν έχει αποδειχτεί.
Το όχημα του Πούτιν για την είσοδό του στο κοινοβουλευτικό σύστημα, ήταν το Ενωτικό Κόμμα της Ρωσίας. Το κόμμα, που δημιουργήθηκε το Σεπτέμβριο του 1999 από φίλους και προσκείμενους στον Μπορίς Γιέλτσιν, συμμάχησε με τον Πούτιν, που δήλωσε την υποστήριξή του σε αυτό, εν όψει των Βουλευτικών εκλογών του Δεκεμβρίου του 1999, ενώ το κόμμα υποστήριξε την εκλογή Πούτιν στις Προεδρικές εκλογές του 2000.
Υπηρεσιακός Πρόεδρος (1999-2000)
Στις 31 Δεκεμβρίου 1999, ο Μπορίς Γιέλτσιν ανακοινώνει με τηλεοπτικό διάγγελμα την παραίτησή του από την Προεδρία, ενώ ταυτόχρονα ορίζει ως υπηρεσιακό Πρόεδρο τον Βλαντίμιρ Πούτιν. Από τα πρώτα προεδρικά διατάγματα που υπέγραψε ο νέος Πρόεδρος ήταν και το «Σχετικά με τις εγγυήσεις προς τον Πρόεδρο της Ρωσικής Ομοσπονδίας, ο οποίος έχει σταματήσει να ασκεί τις εξουσίες του, και τα μέλη της οικογένειάς του». Το διάταγμα προικοδοτεί τον Γιέλτσιν με οικονομικά προνόμια (ισόβια σύνταξη) και ασυλία, ωστόσο η προνομιακή μεταχείριση δεν επεκτείνεται σε μέλη της οικογένειάς του ή του προσωπικού του.
Το διάταγμα όπως ήταν αναμενόμενο, προκάλεσε αντιδράσεις, καθώς πολλοί το έκριναν αντι-συνταγματικό, καθώς το Σύνταγμα προστατεύει με ασυλία μόνο τον εν ενεργεία Πρόεδρο της χώρας. Το Κομμουνιστικό Κόμμα, το πρώτο σε ψήφους κόμμα των βουλευτικών εκλογών του Δεκεμβρίου του 1999, κίνησε τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες για κατάργηση του διατάγματος,(ψήφισμα για επανεξέταση του διατάγματος από το Συνταγματικό Δικαστήριο). Η Κάτω Βουλή όμως, δεν επικρότησε την πρωτοβουλία και το ψήφισμα του Κ.Κ. απορρίφθηκε με 144 ψήφους υπέρ, 136 κατά και 27 αποχές.
Πρώτη προεδρική θητεία (2000-2004)
left|thumb|Ο Πούτιν ορκίζεται πρόεδρος με τον [[Μπόρις Γέλτσιν|Μπορίς Γιέλτσιν να παρακολουθεί, Μάιος 2000.]] Στις 26 Μαρτίου του 2000 ο Πούτιν κερδίζει τις (πρώτες) Προεδρικές εκλογές με ποσοστό 53.4% των ψήφων έναντι 29.4% του δεύτερου υποψήφιου του Κομμουνιστικού κόμματος, Γκενάντι Ζιουγκάνοφ. Ήταν από τις πιο σημαντικές στιγμές στην ιστορία της σύγχρονης Ρωσίας, αφού ήταν η πρώτη φορά, που η εναλλαγή στην εξουσία γινόταν με όρους φιλελεύθερης δημοκρατίας, δηλαδή μέσω εκλογών. Ο πρώτος στόχος του Πούτιν ήταν να μπορέσει να σταθεροποιήσει τη χώρα ώστε να απομακρύνει την πιθανολογούμενη κατάρρευση. Ο στόχος αυτός εκπληρώθηκε μέσα στη διάρκεια της πρώτης θητείας του, μέσω της οικονομικής ανάκαμψης, της ενίσχυσης της κεντρικής εξουσίας, και της καταπολέμησης της εγκληματικότητας και της διαφθοράς. Ωστόσο, ο στόχος εκπληρώθηκε εις βάρος του εκδημοκρατισμού, και των ατομικών ελευθεριών. Άλλωστε ο ίδιος ο νεοεκλεγείς Πρόεδρος δήλωσε κατόπιν  ότι σε ένα κράτος τόσο μεγάλο και τόσο πολυεθνικό όσο η Ρωσία, η εξουσία πρέπει να βρίσκεται συγκεντρωμένη στα χέρια ενός ισχυρού ηγέτη, τουλάχιστον στο σημείο που βρίσκεται η ανάπτυξη της χώρα μας σήμερα. Από τις πρώτες κινήσεις του, ήταν ο ενδελεχής φορολογικός έλεγχος των επιχειρηματιών που απέκτησαν πλούτη την περίοδο του Γιέλτσιν, η λεγόμενη νέα ολιγαρχία, και οι οποίοι χρησιμοποίησαν τα πλούτη τους για να ελέγξουν και να καθοδηγήσουν την πολιτική εξουσία, με τον ίδιο τρόπο που το έκαναν και στην περίπτωση του Πούτιν. Όλοι οι ολιγάρχες πέρασαν από τα γραφεία των ανακριτικών υπαλλήλων, και τελικά σε 13 από αυτούς ασκήθηκαν διώξεις, για εγκλήματα φορολογικού χαρακτήρα. Όπως δήλωσε σε ομιλία του στη Δούμα ο Πούτιν, είχε σκοπό να περιορίσει την ξέφρενη δραστηριότητα του μεγάλου κεφαλαίου. Ωστόσο από ότι φάνηκε μετέπειτα, οι δυο πλευρές τελικά ήρθαν σε μια συμφωνία: όσο οι ολιγάρχες θα απείχαν από την πολιτική, και κυρίως όσο θα απείχαν από την πολιτική εναντίον του Πούτιν εκείνος θα αδιαφορούσε για τις πηγές του πλούτου τους. Όταν κάποιοι ολιγάρχες και συγκεκριμένα ο Μπορίς Μπερεζόφσκι και ο Μιχαήλ Χοντορκόφσκι παρενέβησαν τον κανόνα, άρχισε η απηνής δίωξή τους.
Η δεύτερη σημαντική πρωτοβουλία ήταν ο εκμηδενισμός της επιρροής των τοπικών αξιωματούχων. Με νόμους που υπερψήφισε η Κρατική Δούμα, πολλές αρμοδιότητες και εξουσίες που είχαν παραχωρηθεί εν λευκώ από τον Πρόεδρο Γιέλτσιν, ξαναγύρισαν στην κεντρική κυβέρνηση. Στο ίδιο μήκος κύματος και η νέα διοικητική διαίρεση της Ομοσπονδίας με τη δημιουργία διαμερισμάτων που υπάρχουν αποκλειστικά και να διασφαλίζουν τον κυβερνητικό έλεγχο της δημόσιας διοίκησης, του δικαστικού σώματος και των ομοσπονδιακών οργανισμών που λειτουργούν στις περιφέρειες. Επίσης, αποκαταστάθηκε το σοβιετικό μοντέλο της εναλλαγής των ομοσπονδιακών δημοσίων υπαλλήλων από το ένα μέρος της χώρας στο άλλο, ανά τακτά χρονικά διαστήματα, για να αποτραπεί η απόκτηση τοπικής ισχύος που θα συνέβαλε στη διαφθορά.
Δεύτερη προεδρική θητεία (2004-2008)
Στις Προεδρικές εκλογές της 14ης Μαρτίου του 2004, οι Ρώσοι επιβράβευσαν την πρώτη προεδρική θητεία του, και με ένα εντυπωσιακό 71.9% την ανανέωσαν για δεύτερη φορά. Τα προβλήματα και οι εντάσεις με τους Τσετσένους αυτονομιστές, επιδεινώθηκαν και η Ρωσία δέχτηκε τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο του 2004 ένα μπαράζ τρομοκρατικών ενεργειών που συγκλόνισαν όχι μόνο τη χώρα αλλά και τη διεθνή κοινότητα. Οι επιθέσεις των Τσετσένων που πλέον χρηματοδοτούνται (και) από την Αλ Κάιντα κλιμακώνονται. Το Φεβρουάριο του 2004 σκοτώνονται μετά από βομβιστική επίθεση στο μετρό της Μόσχας, 41 άτομα, τον Μάιο σκοτώνεται ο επίλεκτος από τον Πρόεδρο Πούτιν, Πρόεδρος της Τσετσενίας, Αχμάντ Καντίροφ, στο στάδιο του Γκρόζνι, μαζί με άλλα 24 άτομα, τον Αύγουστο ανατινάζονται δυο αεροσκάφη Τουπόλεφ σκοτώνοντας 90 επιβάτες. Έξι μέρες αργότερα νέα βομβιστική επίθεση σε σταθμό του Μετρό σκοτώνει 11 άτομα, ενώ τον Σεπτέμβριο σημειώνεται το πρωτοφανές περιστατικό ομηρίας σε σχολείο στο Μπεσλάν στο οποίο σκοτώθηκαν 333 άτομα.
Ως απάντηση στην έξαρση τρομοκρατικών ενεργειών, ο Πρόεδρος Πούτιν επέλεξε τη συγκέντρωση περισσότερων αρμοδιοτήτων στο πρόσωπό του (ο Πρόεδρος προτείνει τον επικεφαλής του ομοσπονδιακού υποκειμένου και τα νομοθετικά σώματα των ομοσπονδιακών υποκειμένου παραδέχονται ή απορρίπτουν την εκλογή ), άλλαξε το θεσμικό πλαίσιο εκλογής βουλευτών (κατάργηση εκλογής βουλευτών από μονοεδρικές περιφέρειες ), νομιμοποίησε τη χρήση στρατιωτικών μονάδων στις αντιτρομοκρατικές επιχειρήσεις καθώς και τη συμμετοχή του στρατού στην πρόληψη και την καταστολή τρομοκρατικών ενεργειών τόσο εντός όσο και εκτός της Ρωσίας. Παράλληλα, δόθηκε έμφαση στην κοινωνική πολιτική με την εκπόνηση και λειτουργία των λεγόμενων «Εθνικών Έργων Προτεραιότητας» σε τρεις τομείς αρχικά (Υγειονομική περίθαλψη, δημόσια εκπαίδευση, στέγαση) και σε ακόμα δύο (γεωργία, κτηνοτροφία) κατόπιν. Με τα προγράμματα αυτά, επιδιώχθηκε αύξηση του επιπέδου της γενικής και ειδικής περίθαλψης με βελτίωση της εκπαίδευσης των γιατρών και άλλων επαγγελματιών του ιατρικού κλάδου, η αναβάθμιση και αύξηση του αριθμού των τεχνικών μέσων, η δημιουργία νέων νοσοκομείων και κλινικών που μπορούν να παρέχουν υψηλής ποιότητας εξειδικευμένη περίθαλψη και η απόκτηση εξοπλισμού τελευταίας τεχνολογίας. Στην εκπαίδευση επιδιώχθηκε η διάδοση των πιο σύγχρονων εκπαιδευτικών πρακτικών, η συνεργασία πανεπιστημιακών προγραμμάτων σπουδών θ με τον επιχειρηματικό τομέα, η δημιουργία σχολών διοίκησης επιχειρήσεων, και η ενίσχυση των υφιστάμενων πανεπιστημίων και κολεγίων. Στη στέγαση επιδιώχθηκε η αύξηση της κατασκευής κατοικιών με χρήση της δυνατότητας αγοράς νεόδμητων κατοικιών μέσω στεγαστικών δανείων, επιδοτήσεων και κρατικών εγγυήσεων. Επίσης, αυξήθηκαν οι δαπάνες για τη βελτίωση των δημοτικών υποδομών, η δημιουργία κοινωνικών κατοικιών για ειδικές ομάδες του πληθυσμού, όπως το στρατιωτικό προσωπικό, εργαζόμενοι που επιστρέφουν από τις θέσεις εργασίας στις βόρειες περιοχές, νέες οικογένειες και ανάπηροι. Με το δεύτερο πρόγραμμα «Εθνικά έργα προτεραιότητας» δόθηκε έμφαση στην ανάπτυξη της γεωργίας και της κτηνοτροφίας μέσω κρατικών επιδοτήσεων σε νέους αγρότες, για αγορά ζωικού κεφαλαίου, για αγορά μηχανημάτων και εξοπλισμού, για ανάπτυξη της μικρής γεωργίας, κ.α. Ως αποτέλεσμα αυτών αλλά και άλλων πολιτικών, από το 1999 ως το 2008 το κατά κεφαλήν ΑΕΠ είχε αυξηθεί κατά 94%.
Κατά τη διάρκεια της δεύτερης προεδρικής θητείας του, άρχισαν να εμφανίζονται οι πρώτες αντιθέσεις μεταξύ των ΗΠΑ και της Ρωσίας, και κυρίως, η αμφισβήτηση από τον Πρόεδρο Πούτιν, της παγκόσμιας ισχύος των ΗΠΑ. Η αρχή έγινε το 2002 όταν οι ΗΠΑ αποσύρθηκαν μονομερώς από τη Συνθήκη για την απαγόρευση των αντιβαλλιστικών πυραύλων (ABM) προκειμένου να προχωρήσουν στην κατασκευή ενός αντιπυραυλικού συστήματος άμυνας. Η εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ το 2003, στην οποία εναντιώθηκε σθεναρά η Ρωσία, και η ενθάρρυνση από τις ΗΠΑ της κατάργησης φιλορωσικών καθεστώτων (Επανάσταση των Ρόδων της Γεωργίας το 2003, και Πορτοκαλί Επανάσταση στην Ουκρανία το 2004), συμπεριλήφθηκαν στην πολεμική του Πούτιν, εναντίον των ΗΠΑ.
Τον Φεβρουάριο του 2007 στη βαρυσήμαντη ομιλία του στη 43η Διάσκεψη του Μονάχου για την Ασφάλεια ο Πούτιν επέκρινε την Αμερική για το γεγονός ότι καταφεύγει στη σχεδόν απεριόριστη προσφυγή στην πολεμική βία, σέρνοντας την ανθρωπότητα σε μία άβυσσο αέναων συγκρούσεων, αλλά και για το γεγονός ότι επιδιώκουν την ύπαρξη μονοπολικού κόσμου. Αυτή η δήλωση αποτελεί ένα πρώτο παράδειγμα της κριτικής του Πούτιν προς την Αμερική, ενώ την επέκρινε και για την επέκταση του ΝΑΤΟ στην Ανατολή. Στις 14 Ιουλίου 2007 η Ρωσία αποφάσισε να αναστείλει τη συμμετοχή της στη «Συνθήκη για τις Συμβατικές Δυνάμεις στην Ευρώπη» (CFE), και να αναστείλει και τη διαδικασία επικύρωσης για την «Προσαρμογή της Συνθήκης για τις Συμβατικές Δυνάμεις στην Ευρώπη», κίνηση που επικρίθηκε από τις χώρες του ΝΑΤΟ. Η Ρωσία πάντως συνέχισε να συμμετέχει στη συμβουλευτική ομάδα για τη συμφωνία επειδή πίστευε ότι ο διάλογος μπορούσε να δημιουργήσει ένα αποτελεσματικό, νέο σύστημα ελέγχου των συμβατικών όπλων στην Ευρώπη.
Πρωθυπουργία (2008-2012)
Το σύνταγμα της Ρωσίας δεν επέτρεπε ως το 2020 στον πρόεδρο να διεκδικήσει τρίτη συναπτή θητεία. Έτσι στις 8 Μάϊου 2008 ο Πούτιν έγινε πρωθυπουργός της Ρωσίας ανταλλάζοντας τη θέση του προέδρου με τον πρώτο αναπληρωτή πρωθυπουργό του Ντμίτρι Μεντβέντεφ.
thumb|Ο Πούτιν με τον Μεντβέντεφ, Μάρτιος 2008
Ο Πούτιν έχει δηλώσει ότι η αντιμετώπιση των συνεπειών της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης του 2008 ήταν ένα από τα δύο κύρια κατορθώματα της πρωθυπουργίας του. Το άλλο κατόρθωμα ήταν η σταθεροποίηση του πληθυσμού και η επιστροφή του σε ανοδικές τάσεις μετά από σχεδόν 20 χρόνια.
Μετά τις βουλευτικές εκλογές που έλαβαν χώρα στις 4 Δεκεμβρίου 2011, δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές συμμετείχαν στις διαδηλώσεις κατά της νοθείας. Αυτές είναι οι μεγαλύτερες διαδηλώσεις που αντιμετώπισε ως τότε η κυβέρνηση Πούτιν. Οι διαδηλωτές ζήτησαν την ακύρωση των εκλογών και την παραίτηση της κυβέρνησης. Αυτές οι διαδηλώσεις οδήγησαν σε ανησυχίες περί του ξεσπάσματος μιας έγχρωμης επανάστασης στη Ρωσία. Έχει υποστηριχθεί ότι από το 2005 έως το 2012 έχουν σχηματιστεί από τον Πούτιν και την Ενωμένη Ρωσία μια σειρά από παραστρατιωτικές οργανώσεις πιστές στον ίδιο και το κόμμα. Στις προεδρικές εκλογές του 2012, κέρδισε ποσοστό άνω του 60% και ορκίστηκε ξανά στο ύπατο αξίωμα της χώρας.
Τρίτη προεδρική θητεία (2012-2018)
thumb|Πιστεύεται ότι ο [[Νικολάι Πατρούσεφ είναι ένας από τους πιο στενούς συμβούλους του Πούτιν.]] Στο συνέδριο του κόμματος Ενωμένη Ρωσία στη Μόσχα στις 24 Σεπτεμβρίου 2011, ο Μεντβέντεφ πρότεινε επίσημα στον Πούτιν το χρίσμα του κόμματος για να συμμετάσχει στις εκλογές του 2012, μια πρόταση που έγινε αποδεκτή από τον Πούτιν. Οι δύο άνδρες είχαν συμφωνήσει στην τρίτη υποψηφιότητα του Πούτιν στις εκλογές του 2012.
Στις προεδρικές εκλογές του 2012, κέρδισε ποσοστό άνω του 60% και ορκίστηκε ξανά στο ύπατο αξίωμα της χώρας, αν και υπήρχαν αρκετές καταγγελίες για νοθεία. Η αντιπολίτευση κατηγόρησε την κυβέρνηση για νοθεία. Ενώ η κυβέρνηση έκανε προσπάθειες να κάνει πιο διαφανή την εκλογική διαδικασία, τοποθετώντας κάμερες σε εκλογικούς σταθμούς, η ρωσική αντιπολίτευση και παρατηρητές από τον Οργανισμό για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη επέκριναν τη κυβέρνηση για νοθεία. Το ρωσικό κομμουνιστικό κόμμα επέκρινε την αντιμετώπιση των κομμάτων από τα ΜΜΕ, κατηγορώντας τα ότι εργάστηκαν αποκλειστικά για τον Πούτιν.
thumb|Ο Πούτιν με τον [[Μπαράκ Ομπάμα σε συνάντηση της Ομάδας των Οκτώ στη Βόρεια Ιρλανδία στο Ηνωμένο Βασίλειο, 17 Ιουνίου 2013.]] Ο Πούτιν ορκίστηκε πρόεδρος για τρίτη φορά στις 7 Μαίου 2012. Στην πρώτη μέρα της προεδρίας του ο Πούτιν δημοσίευσε 14 διατάγματα. Ένα αφορούσε τους στόχους για την ρωσική οικονομία. Άλλα διατάγματα αφορούσαν τις σχέσεις μεταξύ των εθνών της Ρωσίας, την εκπαίδευση, τη στέγαση, την άμυνα, τις σχέσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Το 2012 με 2013 η κυβέρνηση αυστηροποίησε τους νόμους για τους ΛΟΑΤ, ψηφίζοντας τον λεγόμενο νόμο "κατά της προπαγάνδας των ΛΟΑΤ", τη σημαία των ΛΟΑΤ, σύμφωνα και βιβλία για τους ΛΟΑΤ με ψήφισμα στην Κρατική Δούμα το 2013. Ο Πούτιν ισχυρίστηκε ότι ο νόμος ήταν στη πραγματικότητα μια "απαγόρευση στην προπαγάνδα υπέρ της παιδοφιλίας και της ομοφυλοφιλίας" και αρνήθηκε ότι υπήρχε κάποια μορφή διάκρισης εναντίον των ομοφυλοφίλων λόγω της ιδεολογίας τους.
Τον Ιούνιο του 2013 ο Πούτιν συμμετείχε σε μια συγκέντρωση που διοργάνωσε το Παρρωσικό Λαϊκό Μέτωπο, η οποία μεταδόθηκε στην κρατική τηλεόραση, και εξελέγη ηγέτης του. Το 2011 ιδρύθηκε αυτή η οργάνωση. Σύμφωνα με τον ανταποκριτή του BBC στη Μόσχα Στιβ Ρόζενμπεργκ, το κίνημα έχει στόχο να φέρει το Κρεμλίνο πιο κοντά στο λαό και να αντικαταστήσει αν χρειαστεί το κόμμα Ενωμένη Ρωσία, του οποίου η δημοτικότητα μειώνεται και στηρίζει τον Πούτιν.
Η Ρωσία του 2012 κρίνεται πάντως διαφορετική από αυτή που υπήρχε το 2000. Ορισμένα τμήματα της κοινωνίας είχαν πλέον αποξενωθεί από τη συντηρητική στροφή που είχε λάβει χώρα τα προηγούμενα χρόνια στην κεντρική πολιτική.
Τον Νοέμβριο του 2013 η Ουκρανία απορρίπτει τη συμφωνία σύνδεσης με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι υποστηρικτές της συμφωνίας αρχίζουν διαμαρτυρίες στην Πλατεία Ανεξαρτησίας. Τον Φεβρουάριο του 2014 ο Βίκτορ Γιανούκοβιτς χάνει την εξουσία και εξορίζεται στη Ρωσία, η οποία τον είχε στηρίξει διπλωματικά και πολιτικά. Μετά η Ουκρανία έκανε μια φιλοαμερικανική στροφή και οι σχέσεις Ρωσίας-Ουκρανίας επιδεινώθηκαν πολύ. Η Ρωσία παράλληλα, με στόχο να διατηρήσει τις θέσεις της στην Ουκρανία, υποκινεί εξέγερση στο Ντονμπάς και λαμβάνει δημοψήφισμα στη Κριμαία για ένταξη στη Ρωσία, με την υποκίνηση του ρωσικού κράτους, με αποτέλεσμα η Κριμαία να γίνει στις 18 Μαρτίου 2014 έδαφος ντε φάκτο της Ρωσίας. Μέχρι το 2022, υπήρχε ένα κλίμα παγωμένης σύγκρουσης στην Κριμαία και συγκρούσεις στο Ντονμπάς. Η Δύση πάντως απέτρεψε να συγκρατήσει τον Πούτιν από μια εισβολή στην Ουκρανία. Βασικός λόγος που η Ουκρανία είναι τόσο σημαντική για τη Ρωσία είναι η θέση της, η οικονομική της δυναμικότητα αλλά και το γεγονός ότι ήταν περιοχή τεράστιας σημασίας για την ανάδειξη της Ρωσίας σε μεγάλη δύναμη στον 17ο και 18ο αιώνα.
Το 2014 άρχισε όμως μια στασιμότητα στη ρωσική οικονομία, σαν αποτέλεσμα των κυρώσεων για την κρίση της Κριμαίας και της πτώσης των τιμών του πετρελαίου. Πάντως, η Ρωσία κατάφερε να σταθεροποιήσει την οικονομία χωρίς μεγάλες οικονομικές απώλειες. Γενικότερα, βασικός λόγος που ο Πούτιν έχει μετατραπεί σε πιο εθνικιστή πολιτικό είναι ο φόβος ότι μια έγχρωμη επανάσταση μπορεί να μεταδοθεί και στη Ρωσία. Το 2014 το νόμισμα έχασε σημαντικό μέρος της αξίας του, ενώ η ρωσική οικονομική κρίση επηρέασε και τις οικονομίες των γύρω σοβιετικών δημοκρατιών. Πάντως, το διαθέσιμο εισόδημα έχει επηρεαστεί ενώ παρόλο που η οικονομία είναι προσαρμοσμένη στις κυρώσεις, αδυνατεί πλέον να καταγράψει υψηλό ρυθμό ανάπτυξης.