cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δρεπανοκυτταρική νόσος
Ιστορικό
Ο ιατρός στο Μέμφις Lemuel Diggs, ένας παραγωγικός ερευνητής της δρεπανοκυτταρικής νόσου, πρωτοεισήγαγε τη διάκριση ανάμεσα στη δρεπανοκυτταρική νόσο και στους φορείς της το 1933, αν και πήρε μέχρι το 1949 μέχρι να αποσαφηνιστούν τα γενετικά χαρακτηριστικά από τους James V. Neel και E.A. Beet. Το 1949 ο Λάινους Πόλινγκ περιέγραψε την ασυνήθιστη χημική συμπεριφορά της αιμοσφαιρίνης S και την απέδωσε σε ανωμαλία του ίδιου του μορίου. Η πραγματική μοριακή αλλαγή στο HbS περιγράφηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1950s από τον Vernon Ingram. Η παραπέρα κατανόηση του συνδέσμου μεταξύ ελονοσίας και δρεπανοκυτταρικής νόσου έγινε στα τέλη της δεκαετίας του 1940 και στις αρχές της δεκαετίας του 1950. Το 1954, η εισαγωγή της ηλεκτροφόρησης αιμοσφαιρίνης επέτρεψε την ανακάλυψη των ιδιαίτερων υποτύπων, όπως η ασθένεια HbSC.
Μεγάλης κλίμακας μελέτες έγιναν τις δεκαετίες 1970 και 1980, οδηγώντας στη γενικευμένη χρήση προφυλάξεων κατά των πνευμονιοκοκκικών λοιμώξεων μεταξύ άλλων επεμβάσεων. Τη δεκαετία του 1990 εμφανίστηκε η ανάπτυξη του υδροξυκαρβαμιδίου και αναφορές θεραπείας μέσω μεταμόσχευσης μυελού των οστών εμφανίστηκαν το 2007.
Μεταμόσχευση ομφαλιοπλακουντικού αίματος
Αν και η μεταμόσχευση ομφαλιοπλακουντικού αίματος (umbilical cord blood transplant) μπορεί δυνητικά να θεραπεύσει την κατάσταση, κατάλληλος δότης είναι διαθέσιμος μόνο για το 10% των ατόμων. Περίπου 7% των ατόμων μπορούν επίσης να πεθάνουν ως αποτέλεσμα της διαδικασίας και μπορεί να συμβεί απόρριψη μοσχεύματος (graft versus host disease).
Γονιδιακή θεραπεία
Η φάση 1 των κλινικών δοκιμών της γονιδιακής θεραπείας σε ανθρώπους ξεκίνησε το 2014. Οι κλινικές δοκιμές θα εκτιμήσουν την ασφάλεια του μυελού των οστών σε τροποποιημένο φορέα βραδέων ιών για ενήλικες με σοβαρή δρεπανοκυτταρική νόσο. Μέχρι το 2018, όμως, δεν έχουν αναφερθεί τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες δοκιμές. Τον Μάρτιο του 2017 δημοσιεύτηκε αναφορά περίπτωσης θεραπείας για το πρώτο άτομο, με λίγα άτομα να έχουν αναφερθεί από τότε.
Πλατφόρμες επεξεργασίας γονιδίων όπως η CRISPR/Cas9 έχουν χρησιμοποιηθεί για να διορθώσουν τη μετάλλαξη που προκαλεί την ασθένεια σε αιμοποιητικά βλαστοκύτταρα που πάρθηκαν από άτομο με αυτήν την κατάσταση. Η τεχνική δεν έχει χρησιμοποιηθεί σε ανθρώπινες μελέτες μέχρι το 2016.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αιματολογία Κατηγορία:Ασθένειες Κατηγορία:Κληρονομικές ασθένειες Κατηγορία:Πόνος Κατηγορία:Σύνδρομα
Καταρίνα Ιβάνοβιτς
Η Καταρίνα Ιβάνοβιτς (1811–1882) ήταν Σέρβα ζωγράφος από την Αυστριακή Αυτοκρατορία (αργότερα Ουγγαρία στην Αυστρία-Ουγγαρία). Θεωρείται ως η πρώτη γυναίκα Σέρβα ζωγράφος στην ιστορία της σύγχρονης τέχνης.
Βιογραφία
Κατά τη διάρκεια των σπουδών της στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βιέννης ταξίδεψε στο Μόναχο, το Παρίσι και την Ιταλία. Έφερε νέα θέματα στη σερβική ζωγραφική: Είδος τέχνης και νεκρή φύση. Ήταν στυλιστικά ανάμεσα στις ιδέες του Μπίντερμαϊερ και του ρομαντισμού. Προσπάθησε να ζωγραφίσει ιστορικές συνθέσεις αλλά είχε τα μεγαλύτερα επιτεύγματά της ως ζωγράφος πορτρέτων. Ιδιαίτερα σημαντικές είναι οι αυτοπροσωπογραφίες της Ως η πρώτη μορφωμένη Σέρβα ζωγράφος, το 1876 έγινε η πρώτη γυναίκα μέλος της Σερβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών και μία από τους ιδρυτές του Εθνικού Μουσείου στο Βελιγράδι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρομαντικοί ζωγράφοι Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Καρδιακή ανακοπή
Η καρδιακή ανακοπή είναι μια κατάσταση κατά την οποία η καρδιά σταματά ξαφνικά και απροσδόκητα να χτυπά. Εάν συμβεί αυτό, το αίμα σταματά να ρέει στον εγκέφαλο και σε άλλα ζωτικά όργανα. Εάν δεν αντιμετωπιστεί μέσα σε λίγα λεπτά με απινίδωση και ΚΑΡΠΑ (καρδιοαναπνευστική αναζωογόνηση), καταλήγει σε θάνατο. Πολλές φορές συγχέεται με τον όρο καρδιακή προσβολή (έμφραγμα του μυοκαρδίου) παρόλο που είναι δύο διαφορετικές έννοιες. Η καρδιακή προσβολή συμβαίνει όταν είναι μπλοκαρισμένη η ροή του αίματος σε μέρος του μυοκαρδίου. Κατά τη διάρκεια μιας καρδιακής προσβολής, η καρδιά συνήθως δεν σταματά ξαφνικά να χτυπά. Η καρδιακή ανακοπή, ωστόσο, μπορεί να συμβεί μετά ή κατά τη διάρκεια της ανάρρωσης από την καρδιακή προσβολή και προκαλείται από τη δυσλειτουργία του καρδιακού ηλεκτρικού συστήματος.
Τα βασικά αίτια πρόσκλησης της καρδιακής ανακοπής είναι η κοιλιακή μαρμαρυγή (τύπος αρρυθμίας), άλλα προβλήματα με το ηλεκτρικό σύστημα της καρδίας (π.χ. όταν τα ηλεκτρικά σήματα γίνονται πολύ αργά ή σταματάνε), και σε ορισμένες ασθένειες και καταστάσεις της καρδιάς που προκαλούν προβλήματα στο ηλεκτρικό σύστημά της (π.χ. σε στεφανιαία νόσο, συγγενείς καρδιοπάθειες κ.α.).
Το πρώτο σύμπτωμα της καρδιακής ανακοπής είναι συνήθως η απώλεια συνείδησης (λιποθυμία), ενώ παράλληλα δεν ανιχνεύεται καρδιακός παλμός (σφυγμός). Κάποιοι άνθρωποι πριν λιποθυμήσουν εμφανίζουν έντονο καρδιακό παλμό ή αισθάνονται ζάλη. Κάποιοι άλλοι, μία ώρα πριν την καρδιακή ανακοπή, έχουν πόνο στο στήθος, δύσπνοια, ναυτία (αίσθημα αδιαθεσίας στο στομάχι) ή κάνουν έμετο.
Τα ποσοστά επιβίωσης στις ΗΠΑ είναι περίπου 8% όταν η καρδιακή ανακοπή αντιμετωπιστεί εκτός του νοσοκομειακού περιβάλλοντος. Τα ποσοστά αυτά είναι υψηλότερα όταν η ανακοπή αντιμετωπιστεί μέσα στο νοσοκομείο, αλλά η επιβίωση εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον τύπο και την αιτία της καρδιακής ανακοπής. Στις ΗΠΑ καταγράφονται περίπου 535.000 περιπτώσεις το χρόνο. Περίπου 13 ανά 10.000 άτομα (326.000 ή 61%) αντιμετωπίζουν καρδιακή ανακοπή εκτός νοσοκομείου, ενώ 209.000 (39%) εντός νοσοκομείου. Η καρδιακή ανακοπή γίνεται πιο συχνή με την ηλικία και επηρεάζει συχνότερα τους άνδρες παρά τις γυναίκες.
Σε περίπτωση που η καρδιοαναπνευστική αναζωογόνηση είναι επιτυχής, δεν είναι εγγυημένη η πλήρης ανάρρωση, καθώς πολλοί επιζώντες βιώνουν μια σειρά από αναπηρίες, όπως μερική παράλυση, επιληπτικές κρίσεις, δυσκολία στο περπάτημα, στην ομιλία ή στη μνήμη, περιορισμένη συνείδηση, και εγκεφαλικό θάνατο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επείγοντα ιατρικά περιστατικά
Λουντμίλα Πετρουσέφσκαγια
Η Λουντμίλα Στεφάνοβνα Πετρουσέφσκαγια Lyudmila Stefanovna Petrushevskaya ( Людмила Стефановна Петрушевская  ; γεννημένος στις 26 Μαΐου 1938) είναι Ρωσίδα συγγραφέας, μυθιστοριογράφος και θεατρικός συγγραφέας. Ξεκίνησε την καριέρα της γράφοντας και ανεβάζοντας έργα, τα οποία συχνά λογοκρίνονταν από τη σοβιετική κυβέρνηση, και μετά την περεστρόικα, δημοσίευσε μια σειρά από αξιοσέβαστα έργα πεζογραφίας.
Είναι πιο γνωστή για τα έργα της, τα μυθιστορήματά της, όπως το Ο Χρόνος: Νύχτα, και τις συλλογές διηγήσεων, ιδίως Εκεί που ζούσε μια γυναίκα, που προσπάθησε να σκοτώσει το μωρό του γείτονά της. Το 2017, δημοσίευσε τα απομνημονεύματά της, Το κορίτσι από το ξενοδοχείο Μετροπόλ. Θεωρείται μία από τις κορυφαίες λογοτεχνικές προσωπικότητες της Ρωσίας, που συγκρίθηκε με στυλ με τον Αντόν Τσέχοφ και στην επιρροή με τον  Αλεξάντρ Σολζενίτσιν. Τα έργα της έχουν κερδίσει πολλά βραβεία, όπως το Ρωσικό Βραβείο Booker, το Βραβείο Pushkin και το Βραβείο Παγκόσμιας Φαντασίας.
Νεανικά χρόνια
Η Πετρουσέφσκαγια γεννήθηκε στη Μόσχα της ΕΣΣΔ, στις 26 Μαΐου 1938, στο επιβλητικό Metropol Hotel. Έζησε εκεί με την οικογένειά της μέχρι το 1941, όταν ο πατέρας της, ένας μπολσεβίκιος διανοούμενος, κηρύχθηκε εχθρός του κράτους. Εγκατέλειψε την Πετρουσέφσκαγια και τη μητέρα της, οι οποίες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πόλη για το Κουιμπεσέφ (τώρα Σαμάρα). Μετά από αυτό, η Πετρουσέφσκαγια αφηγείται μια σκληρή παιδική ηλικία, που πέρασε σε ομαδικά σπίτια, στους δρόμους και αργότερα σε κοινόχρηστα διαμερίσματα. Δηλώνει στο Το κορίτσι από το ξενοδοχείο Μετροπόλ ότι κέρδισε το ψευδώνυμο "Το σπίρτο της Μόσχας" από άλλα παιδιά κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, λόγω της λεπτότητάς της.
Στην ηλικία των εννέα, η Πετρουσέφσκαγια και η μητέρα της επέστρεψαν στη Μόσχα, όπου πέρασε το υπόλοιπο της παιδικής ηλικίας και της εφηβείας της. Παρακολούθησε το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας, από το οποίο αποφοίτησε με πτυχίο δημοσιογραφίας.
Καριέρα
Ο Πετρουσέφσκαγια θεωρείται ως μία από τις σημαντικότερες σύγχρονες συγγραφείς της Ρωσίας και μία από τις πιο γνωστές συγγραφείς, που εργάζονται στην Ανατολική Ευρώπη. Η Publishers Weekly δήλωσε ότι «θεωρείται γενικά ως μια από τις καλύτερες Ρωσίδες συγγραφείς, που ζουν» Τις τελευταίες δεκαετίες, το έργο της έγινε όλο και πιο γνωστό στη Δύση. Η γραφή της συνδυάζει τις μεταμοντέρνες τάσεις με τις ψυχολογικές ιδέες και τις παρωδικές πινελιές συγγραφέων όπως ο Αντόν Τσέχωφ.
Χέλγκε των Δανών
Ο Χέλγε ήταν ένας βασιλιάς των Δανών, που κυβέρνησε στα τέλη του 9ου αι. Δεν υπάρχουν σύγχρονα με την εποχή του στοιχεία για την ύπαρξή του, αφού αναφέρεται μόνο σε πηγή του 11ου αι.
Λουντμίλα Πετρουσέφσκαγια
Καριέρα
Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της πρώιμης καριέρας της μέχρι την περεστρόικα γράφοντας και να ανεβάζοντας θεατρικά έργα παρά μυθιστορήματα και ιστορίες, καθώς η λογοκρισία του θεάτρου ήταν στην πράξη λιγότερο αυστηρή από εκείνη του γραπτού έργου. Διηγείται, ωστόσο, ότι παρακολουθείται συχνά από την KGB και αντιμετωπίζει αντίσταση από σοβιετικούς λογοκριτές στην εκτέλεση της δουλειάς της. Σε μια συνέντευξή του στους Financial Times, θυμάται να παρουσιάζει ένα πρώιμο έργο πεζογραφίας στο επιφανές λογοτεχνικό περιοδικό Novy Mir, και το θεωρούσε πολύ επικίνδυνο για δημοσίευση: «Είπαν ότι δεν μπορούσαν να με προστατεύσουν. Ήταν πολύ αιματηρές εποχές. . . Αν με είχαν δημοσιεύσει, θα είχα μια φοβερή φήμη. Θα ήταν επικίνδυνο. Θα είχα καταλήξει στη φυλακή." Ωστόσο, παρήγαγε μια σειρά από σεβαστά έργα, ένα από τα πιο εξέχοντα από τα οποία είναι το Andante. Επιπλέον, το 1979, ήταν συν-συγγραφέας για την ρωσική ταινία κινουμένων σχεδίων, Tale of Tales, που είχε μεγάλη επιρροή. Η επιρροή της στη ρωσική ταινία συνεχίστηκε, όταν υπηρέτησε ως μέλος της κριτικής επιτροπής στο 3ο Ανοιχτό Ρωσικό Φεστιβάλ Ταινιών Κινουμένων Σχεδίων το 1998.
Χέλγκε των Δανών
Η αναφοράς του Αδάμ της Βρέμης
Οι στρατοί των Δανών Βίκινγκς στα φραγκικά βασίλεια υπέστησαν μία σειρά από ήττες στα τέλη του 9ου αι., με αποκορύφωμα τη μάχη του Λουβέν (891). Στην τελευταία αναμέτρηση, οι Βίκινγκς, σύμφωνα με τα Χρονικά της Φούλντας (Annales Fuldenses), σκοτώθηκαν ή πνίγηκαν κατά εκατοντάδες ή χιλιάδες, και οι Δανοί βασιλείς Σίγκριντ και Γκούντφρεντ ήταν μεταξύ των σκοτωμένων. Έχει υποτεθεί ότι ο Σίγκφρεντ είναι πανομοιότυπος με έναν βασιλιά στη Δανία, που αναφέρεται το 873. Σύμφωνα με το εκκλησιαστικό χρονικό του Αδάμ της Βρέμης (περί το 1075), κάποιος βασιλιάς Χέλγκε κυβέρνησε στη Δανία μετά την ήττα των Σκανδιναβών. Ήταν αγαπητός στον λαό του λόγω της αίσθησης δικαιοσύνης και αγιότητάς του. Η βασιλεία του Χέλγε έληξε απότομα, όταν ένας κατακτητής που ονομαζόταν Όλαφ ο Γενναίος κατέβηκε από τη χώρα των Σουηδών. Ο Όλαφ υπέταξε το βασίλειο της Δανίας με τα όπλα, και μετά η δυναστεία του κυβέρνησε για τρεις γενιές. Τι συνέβη με τον Χέλγκε δεν μας λέει το Χρονικά. Ο Aδάμ ισχυρίζεται ότι ο Δανός βασιλιάς Σβέν Β΄ των Έστριντσεν είναι πληροφοριοδότης του. Κατόπιν αιτήματος του Αδάμ, ο βασιλιάς απαρίθμησε τους προπάτορές του.
Λουντμίλα Πετρουσέφσκαγια
Καριέρα
Μετά τις κυβερνητικές μεταρρυθμίσεις του Γκορμπατσόφ, άρχισε να δημοσιεύει μυθιστορήματα και διηγήματα, που είχε προηγουμένως κρατήσει για τον εαυτό της. Με την πρώτη της συλλογή ιστοριών, την Αθάνατη Αγάπη, «έγινε ένα πασίγνωστο όνομα σχεδόν εν μία νυκτί» και δημοσιεύτηκε στο Novy Mir, καθώς δεν μπόρεσε να κάνει μόνο μερικές δεκαετίες νωρίτερα. Άλλα μεταγενέστερα έργα περιλαμβάνουν τα μυθιστορήματα Ο Χρόνος: Νύχτα (1992) και Το Νούμερο Ένα, τα οποία είναι και τα δύο καταχωρημένα στη λίστα για το Ρωσικό Βραβείο Booker. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1980, τα έργα, οι ιστορίες και τα μυθιστορήματά της έχουν δημοσιευτεί σε περισσότερες από 30 γλώσσες και έχει κερδίσει μια σειρά από επαίνους. Το 2003 της απονεμήθηκε το βραβείο Pushkin στη ρωσική λογοτεχνία από το Ίδρυμα Alfred Toepfer στη Γερμανία. Επιπλέον, της απονεμήθηκε το ρωσικό κρατικό βραβείο για τις τέχνες το 2004, το βραβείο Stanislavsky το 2005 και το βραβείο Triumph το 2006.
Χέλγκε των Δανών
Μεταγενέστερες αναφορές
Η υψηλή μεσαιωνική σκανδιναβική παράδοση πήρε στοιχεία της αφήγησης του Αδάμ και τα συνδύασε με σκανδιναβικούς χαρακτήρες από τις σάγκες. Σύμφωνα με την ιστορία των γιων του Ράγκναρ, ένας από τους βασιλείς που σκοτώθηκαν το 891 ήταν γιος του ηγεμόνα των Βίκινγκ Ράγκναρ Λόθμπροκ, ο Σίγκουρντ Φιδομάτης ή Σίγκφρεντ στις παλαιότερες πηγές. Ο σύντροφός του Γκούντφρεντ αναγνωρίζεται ως ο Γκούντρεντ Όλαφσον της δυναστείας Ντάγκλινγκ της Ρίνγκερικε στη Νορβηγία. «Ο Χέλγκε ο Πανούργος ήταν το όνομα τού αδελφού τού Γκούντρεντ. Ξέφυγε από τη μάχη με το λάβαρο του Σίγκουρντ του φιδομάτη, το σπαθί και την ασπίδα του. Πήγε πίσω στη Δανία με τις δικές του δυνάμεις και εκεί βρήκε την Άσλαουγκ, τη μητέρα του Σίγκουρντ, και της είπε τα νέα.» Από τότε που ο γιος τού Σίγκουρντ, ο Χάρντεκνουντ Α' ήταν ακόμη μικρός, ο Χέλγκε έμεινε με την Άσλαουγκ και ενήργησε ως προστάτης-ηγεμόνας στη Δανία, εκτελώντας έτσι τον ίδιο ρόλο με τον θρυλικό ήρωα Μπέογουλφ στη Γεατική αυλή. Αργότερα νυμφεύτηκε τη δίδυμη αδελφή του Χάρντεκνουντ Α΄, την Άσλαουγκ τη Νεότερη, και απέκτησε έναν γιο, τον Σίγκουρντ Χαρτ. Ο Σίγκουρντ ήταν σύγχρονος του επόμενου Δανού ηγεμόνα Γκορμ του Παλαιού και απέκτησε το βασίλειο τού Ρίνγκερικε. Ήταν ο μητρικός παππούς του Χάραλντ Α΄ του Καλλίκομου.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Βασιλείς της Δανίας
Λουντμίλα Πετρουσέφσκαγια
Καριέρα
Στα τέλη της δεκαετίας του '60, η Πετρουσέφσκαγια ξεκίνησε μια καριέρα τραγουδιού, δημιουργώντας νέους στίχους για τα αγαπημένα της τραγούδια. Από το 2008, παίζει τακτικά ως τραγουδίστρια καμπαρέ στη Μόσχα (από νυχτερινά κέντρα σε μεγάλους χώρους, όπως το House of Music της Μόσχας) και σε ολόκληρη τη Ρωσία, καθώς και διεθνώς. Είναι γνωστό ότι τραγουδά γαλλικά και γερμανικά τζαζ τραγούδια, και πρόσφατα άρχισε να γράφει τα δικά της.
Η Πετρουσέφσκαγια είναι επίσης γνωστή ως εικαστικός καλλιτέχνης. Τα πορτρέτα της, τα γυμνά και η νεκρά φύση έχουν εμφανιστεί στα μεγάλα μουσεία της Ρωσίας, όπως η Πινακοθήκη Tretyakov, το Μουσείο Καλών Τεχνών Pushkin και το Κρατικό Μουσείο Λογοτεχνίας και ιδιωτικές γκαλερί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Εμπρησμός της τράπεζας Marfin
thumb|right|300px|Το υποκατάστημα της τράπεζας Marfin μετά τον εμπρησμό. Ο εμπρησμός υποκαταστήματος της τράπεζας Μαρφίν-Εγνατία στην Αθήνα, αναφερόμενος συχνά και ως η τραγωδία της Μαρφίν, έγινε στις 5 Μαΐου 2010 κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων κατά των οικονομικών μέτρων για την υπογραφή της δανειακής σύμβασης. Ομάδα αγνώστων ατόμων, τα οποία θεωρείται ότι ήταν αναρχικοί,  έριξε βόμβες μολότοφ στην τράπεζα την ώρα που βρίσκονταν μέσα σε αυτήν περίπου 25-30 εργαζόμενοι. Οι περισσότεροι κατόρθωσαν να διαφύγουν, πέντε άτομα διέσωσε η πυροσβεστική και τρία άτομα πέθαναν από ασφυξία λόγω των τοξικών αναθυμιάσεων και του πυκνού καπνού. Η ταυτότητα των αυτουργών της επίθεσης δεν έχει επιβεβαιωθεί μέχρι σήμερα. Το 2013 στελέχη της τράπεζας καταδικάστηκαν για φόνο εξ αμελείας τριών υπαλλήλων, τις σωματικές βλάβες άλλων 21 υπαλλήλων και για πολλαπλές παραλείψεις στα μέτρα πυρασφάλειας και στην εκπαίδευση του προσωπικού.
Ιστορικό
Στο υποκατάστημα της τράπεζας Marfin, μία υπάλληλος δήλωσε πως τη κρίσιμη μέρα μπαίνοντας στο κτίριο για να εργαστεί είδε γραμμένο ένα σύνθημα δεξιά στην τζαμαρία που έλεγε «φωτιά στους υπαλλήλους», ενώ διαδηλωτές με καλυμμένα χαρακτηριστικά είχαν συγκεντρωθεί από νωρίς. Ενώ η κύρια πορεία των διαδηλωτών ανέβαινε την οδό Σταδίου κατευθυνόμενη προς τη πλατεία Συντάγματος, περίπου στις 2 παρά πέντε μ.μ. η ομάδα κουκουλοφόρων επιτέθηκε στο κτίριο της Μαρφίν που βρισκόταν στον αριθμό 23. Αυτόπτης μάρτυρας ανέφερε ότι τρία άτομα με κουκούλες έσπασαν με 3-4 χτυπήματα τα τζάμια και πέταξαν μέσα μία μολότωφ και αμέσως μετά ένα μπουκάλι με βενζίνη. Είναι συνήθης πρακτική οι τζαμαρίες των τραπεζών να ενισχύονται με νοβοπάν για να καθυστερείται το σπάσιμο, ωστόσο εκείνη τη μέρα αυτό δεν είχε γίνει. Από τους συγκεντρωμένους εκείνη τη στιγμή υπήρχε διαφορετική αντιμετώπιση, μερικοί τους ενθάρρυναν, ενώ άλλοι τους παρότρυναν να σταματήσουν. Σύντομα βαρύς καπνός τύλιξε όλο το υποκατάστημα. Οι περισσότεροι υπάλληλοι στοιβάχτηκαν στον μικρό φωταγωγό που επικοινωνούσε μέσω πλέγματος με την ταράτσα, το οποίο πλέγμα ένας εξ αυτών κατάφερε και έσπασε. Στη συνέχεια αναρριχήθηκαν από τον φωταγωγό στη στέγη, απ' όπου πήδηξαν σε διπλανό κτίριο σπάζοντας τη τζαμαρία του με καδρόνι. Ακόμα και όταν το ισόγειο καιγόταν και κάποιοι υπάλληλοι για να σωθούν είχαν βγει στο μπαλκόνι του πρώτου ορόφου, ακούγονταν συνθήματα όπως «να καείτε ρε π...» και «κάψτε τους πλούσιους», ενώ αυτόπτης μάρτυρας κατέθεσε πως το συγκεντρωμένο πλήθος τους πετούσε πέτρες. Από την άλλη, μετανάστες που είχαν αφήσει το μπλοκ τους προσπαθούσαν να σπάσουν την πόρτα για απεγκλωβισμό, και το πλήθος διευκόλυνε τη διέλευση της Πυροσβεστικής.
Νεκροί ανασύρθηκαν η Αγγελική Παπαθανασοπούλου, 32 ετών (έγκυος 4 μηνών), ο Επαμεινώνδας Τσάκαλης, 36 ετών και η Παρασκευή Ζούλια, 35 ετών. Αυτοί εγκλωβίστηκαν από τις φλόγες στον 3ο όροφο του κτιρίου, με αποτέλεσμα να πεθάνουν από ασφυξία. Σύμφωνα με τον ιατροδικαστή Φίλιππο Κουτσάφτη «Ο καπνός και τα τοξικά αέρια από την καύση των πλαστικών και χαρτικών τους σκότωσαν σχεδόν αμέσως. Απώλεσαν τις αισθήσεις τους και λίγο μετά πέθαναν». Όταν βρέθηκαν είχαν τα στόματά τους ανοιχτά και τα πρόσωπά τους ήταν μαύρα από τον καπνό. Φαίνεται πως είχαν προσπαθήσει να βγουν από το εσωτερικό του κτιρίου από την πόρτα της ταράτσας, η οποία όμως δεν άνοιγε.
Κάποιες ομάδες με καλυμμένα τα χαρακτηριστικά, από αυτές που κινούνταν παράλληλα προς την πορεία, είχαν προσπαθήσει να πραγματοποιήσουν εμπρηστική επίθεση σε βιβλιοπωλείο της αλυσίδας Ιανός που βρίσκεται ακριβώς απέναντι από την τράπεζα (Σταδίου 24) και σε μίνι-μάρκετ, αλλά αποτράπηκαν εν μέσω αντιδράσεων από άλλους αναρχικούς για τις ζωές των εργαζομένων.
Αντιδράσεις
Το γεγονός έγινε γρήγορα γνωστό στον πανελλήνιο και διεθνή χώρο και σχολιάστηκε με διάφορους τρόπους από πολιτικούς, ΜΜΕ και ανώνυμους στο διαδίκτυο. Ο τότε πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου έκανε λόγο για «ωμή δολοφονική ενέργεια». Το ΚΚΕ το χαρακτήρισε «έγκλημα με στόχο την τρομοκράτηση του λαού, τη συκοφάντηση του αγώνα για την ανατροπή των βάρβαρων μέτρων, της αντιλαϊκής πολιτικής». Σε άρθρο της η Αφροδίτη Πολίτη στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία αναφέρθηκε σε προβοκάτσια. Η εφημερίδα Ριζοσπάστης ομοίως αναφέρθηκε σε καλά στημένη προβοκάτσια. Δεκάδες αναρχικές συλλογικότητες καταδίκασαν το γεγονός μεταξύ άλλων ως αντικοινωνική βία, ενώ μέλος της ΣΠΦ χαρακτήρισε το γεγονός ως παράπλευρη απώλεια.
Την ίδια μέρα της επίθεσης, η Ομοσπονδία Τραπεζοϋπαλληλικών Οργανώσεων Ελλάδος, κήρυξε 24ωρη απεργία για την επομένη (6 Μαΐου 2010), με αφορμή το συμβάν των τριών νεκρών της Marfin. Η ΟΤΟΕ σε ανακοίνωσή της, επέρριψε την ηθική ευθύνη για τον εμπρησμό στην «...ασκούμενη πολιτική, στην επιχειρησιακή στάση της αστυνομίας αλλά και στις διοικήσεις των τραπεζών που εμποδίζουν τη συμμετοχή των εργαζομένων στις κινητοποιήσεις, ενώ με την ανευθυνότητά τους δεν λαμβάνουν εγκαίρως όλα τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας...» καταλογίζοντας στην διοίκηση της τράπεζα ευθύνες για ελλιπή πυροπροστασία και για την παρουσία προσωπικού στο υποκατάστημα ενώ εξελισσόταν η διαδήλωση και γνωρίζοντας ότι οι τράπεζες αποτελούν συχνά στόχο επίθεσης. Η διοίκηση της τράπεζας με ανακοίνωση - απάντηση κατηγόρησε την ΟΤΟΕ πως «...αφιέρωσε τρεις μόνον γραμμές εναντίον των απάνθρωπων δολοφόνων και όλο το υπόλοιπο κείμενο εναντίον της κακιάς εργοδοσίας για δήθεν έλλειψη μέτρων ασφαλείας...», ενώ καταδίκασε και αυτή τα γεγονότα. Όταν ο πρόεδρος της τράπεζας Marfin Ανδρέας Βγενόπουλος επισκέφτηκε το υποκατάστημα λίγες ώρες μετά τον εμπρησμό, δέχτηκε έντονες αποδοκιμασίες και ρίψη μπουκαλιών από το συγκεντρωμένο πλήθος. Στη συνέχεια, εργαζόμενοι από την τράπεζα και ο σύζυγος της νεκρής Αγγελικής Παπαθανασοπούλου κινήθηκαν νομικά κατά της διοίκησης της τράπεζας.
Η συμμετοχή του κόσμου μετά το "τεράστιο σοκ" της τραγωδίας στις πορείες μειώθηκε αισθητά ενώ το αναρχικό κίνημα απώλεσε την "ιδεολογική νομιμοποίηση" για πολιτική βία που είχε μέχρι εκείνη την στιγμή. Μετά το γεγονός το αναρχικό κίνημα μετακινήθηκε πολιτικά περισσότερο στην ενασχόληση του με τις πολιτικές ταυτότητας αντί των πιο επαναστατικών διαδικασιών. Παράλληλα, ο αναρχικός χώρος πέρασε περίοδο εσωστρέφειας, ενώ προκρίθηκαν τα πιο φιλειρηνικά στοιχεία εντός του κινήματος κάτι που συνέβαλε τελικά στη δημιουργία του "μη βίαιου" κίνηματος των πλατειών το 2011.
Ποινικές διώξεις και καταδίκες
thumb|right|300px|Κεριά έξω από την Marfin, μετά τον θάνατο των 3 εργαζομένων. Ως ύποπτος για τον εμπρησμό της Μαρφίν συνελήφθη ένα άτομο, το οποίο παραπέμφθηκε σε δίκη για τα εγκλήματα της «ανθρωποκτονίας εκ προθέσεως τελεσθείσας σε ήρεμη ψυχική κατάσταση, κατά συναυτουργία και κατά συρροή τετελεσμένης και εν αποπείρα, της εκρήξεως εκ της οποίας επήλθε θάνατος και κίνδυνος για ανθρώπους και ξένα πράγματα, της κατασκευής και κατοχής εκρηκτικής βόμβας και της απρόκλητης φθοράς ξένης περιουσίας διά εκρήξεως από πρόσωπο που είχε καλυμμένα τα χαρακτηριστικά του προσώπου του». Το βούλευμα αναφέρει ότι υπήρχαν και άλλα δύο άτομα αυτουργοί του εμπρησμού, τα οποία είναι άγνωστα. Ταυτόχρονα παραπέμφθηκε σε δίκη ένα ακόμα πρόσωπο για τον εμπρησμό στο βιβλιοπωλείο "Ιανός".
Μετά από πολλές αναβολές, η δίκη ολοκληρώθηκε τον Οκτώβριο του 2016 χωρίς κάποιος από τους αυτουργούς του εμπρησμού να έχει καταδικαστεί. Ο κατηγορούμενος, ο οποίος αυτοχαρακτηρίζεται αναρχικός, κρίθηκε ομόφωνα αθώος από το Μεικτό Ορκωτό Δικαστήριο Αθηνών «ελλείψει ικανών ενδείξεων ενοχής». Αυτόπτες μάρτυρες κατέθεσαν στη δίκη ότι ο εμπρησμός έγινε από ομάδα που είχε δομή και ήταν συντεταγμένη. Πυροσβέστες κατέθεσαν ότι κάποιοι διαδηλωτές τους εμπόδιζαν να προσεγγίσουν ενώ άλλοι προσπαθούσαν να τους απομακρύνουν, αλλά γενικά το μεγάλο πλήθος των διαδηλωτών τους διευκόλυνε να φτάσουν στο υποκατάστημα.
Σε άλλη δίκη που ολοκληρώθηκε τον Ιούλιο του 2013 κρίθηκαν ένοχοι ο διευθύνων σύμβουλος της Marfin, ο υπεύθυνος ασφαλείας του κτιρίου και η διευθύντρια του καταστήματος για φόνο εξ αμελείας τριών υπαλλήλων, τις σωματικές βλάβες άλλων 21 υπαλλήλων και για πολλαπλές παραλείψεις στα μέτρα πυρασφάλειας και στην εκπαίδευση του προσωπικού. Συγκεκριμένα, στο πόρισμα που συνέταξε ο τεχνικός επιθεωρητής του Υπουργείου Εργασίας αναφέρεται πως η έξοδος κινδύνου ήταν κλειδωμένη και πως για να ανοίξει ήταν απαραίτητη η χρήση τηλεχειριστήριου, το οποίο βρισκόταν στην κατοχή της διευθύντριας. Μία εργαζόμενη κατέθεσε πως είχε γίνει μία φορά επίδειξη χρήσης των πυροσβεστήρων, και μία άλλη πως είχαν διανεμηθεί στο προσωπικό ενημερωτικά φυλλάδια για θέματα πυροπροστασίας. Όλοι οι εργαζόμενοι κατέθεσαν πως δεν είχε γίνει ποτέ άσκηση εκκένωσης του κτιρίου. Επίσης το υποκατάστημα δεν διέθετε το απαιτούμενο από το νόμο πιστοποιητικό πυρασφάλειας. Επιπλέον, σύμφωνα με το κατηγορητήριο, όχι μόνο δεν είχε δοθεί εντολή στους υπαλλήλους να εγκαταλείψουν τις θέσεις τους πριν τον εμπρησμό, όταν ήδη υπήρχαν φόβοι για σοβαρά επεισόδια στην πορεία που διέσχιζε τη Σταδίου, αλλά αντίθετα τους είχε δοθεί η οδηγία να εργαστούν κανονικά.
Τα τρία στελέχη της τράπεζας καταδικάστηκαν σε ποινές φυλάκισης, οι δύο πρώτοι 22 ετών (θα εκτίσουν 10 χρόνια με αναστολή) και η διευθύντρια του καταστήματος πέντε ετών και ενός μήνα. Εκ των υστέρων έγινε γνωστό ότι οι υπάλληλοι βρίσκονταν στη τράπεζα εκείνη τη μέρα παρόλο που είχε κηρυχτεί γενική απεργία από φόβο μην απολυθούν. Επίσης έγιναν αγωγές θυμάτων και συγγενών τους κατά της τράπεζας. Ορίστηκε η καταβολή αποζημίωσης περίπου 1,1 εκατομμυρίου ευρώ στους συγγενείς ενός θύματος και 720.000 ευρώ στους υπαλλήλους που εγκλωβίστηκαν στο κτίριο.
Μνημείο
Στις 9 Μαΐου 2020 έγιναν τα αποκαλυπτήρια μαρμάρινης τιμητικής πλάκας παρουσία της Προέδρου της Δημοκρατίας, Κατερίνας Σακελλαροπούλου, του πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη, και της Φώφης Γεννηματά. Στην Πλακέτα τα θύματα αναφέρονται ως «Θύματα του τυφλού μίσους που γεννά ο διχασμός». Μερίδα του αντιπολιτευτικού τύπου και των πολιτικών κομμάτων έκανε λόγο για μικροκομματική στόχευση και υποκρισία της κυβέρνησης.
Στις 7 Ιουλίου του ίδιου έτους άγνωστοι αποκόλλησαν το σήμα της ελληνικής δημοκρατίας από την πλάκα. Στις 21 Σεπτεμβρίου 2020 άγνωστοι το έβαψαν με μαύρο μαρκαδόρο και κόκκινη μπογιά. Τις 21 Ιουνίου του 2022 άγνωστοι έσπασαν κομμάτι της πλάκας, με αποτέλεσμα την αντικατάστασή της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εμπρησμοί Κατηγορία:Ταραχές στην Αθήνα Κατηγορία:Απεργίες στην Ελλάδα Κατηγορία:Δικαστικές υποθέσεις στην Ελλάδα
Κιμπάχα
Η Κιμπάχα (Kibaha) είναι μια πόλη με 23.050 κατοίκους (2002), η οποία βρίσκεται στην ανατολική Τανζανία. Είναι η πρωτεύουσα της Περιφέρειας Πουάνι (Pwani Region). Βρίσκεται στην Περιοχή Κιμπάχα (Kibaha District), μία από τις 6 περιοχές της Περιφέρειας Πουάνι (Pwani Region).
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Πηγές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Περιφέρεια Πουάνι Κατηγορία:Περιφερειακές πρωτεύουσες στην Τανζανία
Ιωσήφ του Μονακό
Ο πρίγκιπας Ιωσήφ-Μαρία-Ιερώνυμος-Ονώριος του Μονακό, γαλλ.: Joseph-Marie-Jerôme-Honoré de Monaco, (10 Σεπτεμβρίου 1763 – 28 Ιουνίου 1816) ήταν ο δεύτερος γιος του Ονορέ Γ΄, πρίγκιπα του Μονακό, και της Mαρίας-Αικατερίνης Μπρίνιολε και ο μικρότερος αδελφός του πρίγκιπα Ονορέ Δ'. Ο Ιωσήφ υπηρέτησε ως αντιβασιλιάς του Μονακό για λογαριασμό του αδελφού του το 1814-1815.
Βιογραφία
Ο πρίγκιπας Ιωσήφ ήταν ο δεύτερος γιος του Ονορέ Γ', πρίγκιπα του Μονακό, και της Γενοβέζας συζύγου του Μαρίας-Αικατερίνης Μπρινιόλ-Σάλε. Ο ίδιος νμφεύτηκε τη Φρανσουάζ ντε Σουαζέλ, ανιψιά του Ετιέν-Φρανσουά δούκα του Σουαζέλ στις 6 Απριλίου 1782. Ο γάμος έδωσε τρία παιδιά, εκ των οποίων μόνο ένα άφησε απογόνους. Η πρώτη σύζυγος του πρίγκιπα Ιωσήφ εκτελέστηκε τον Ιούλιο του 1794.
Κατά τη Γαλλική Επανάσταση, ο Ιωσήφ απουσίαζε συχνά σε ταξίδια στο εξωτερικό, προκειμένου να εξασφαλίσει δάνεια για τον πατέρα του. Κατά τη διάρκεια του τρόμου του Ροβεσπιέρου, αυτά τα ταξίδια στο εξωτερικό τον έθεσαν υπό υποψίες για αντεπαναστατική δραστηριότητα. Στην πραγματικότητα υποστήριξε τη βασιλική εξέγερση στη Βανδέα (Vendée). Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να κηρυχθεί προδότης ερήμην του και είχε ως αποτέλεσμα τη σύλληψη της γυναίκας, του πατέρα, του αδελφού και της κουνιάδας του στο Παρίσι. Έζησε εξόριστος στη Βρετανία και επέστρεψε στη Γαλλία το 1795. Όταν ο αδελφός του έγινε πρίγκιπας του Μονακό το 1814 καιά δεν μπόρεσε να διαχειριστεί τις κρατικές υποθέσεις λόγω κακής υγείας, ο Ιωσήφ διορίστηκε αντιβασιλιάς. Αντικαταστάθηκε ως αντιβασιλιάς του Μονακό το 1815.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε αρχικά τη Μαρί-Τερέζ ντε Σουαζέλ, κόρη του Ζακ-Φιλίπ δούκα του Στάινβιλ και της Τερέζ ντε Κλερμόν ντ' Αμπουάζ. Είχαν απογόνους τις εξής πριγκίπισσες του Μονακό:
Ο πρίγκιπας Ιωσήφ νυμφεύτηκε για 2η φορά, τη Φράνσις-Μάργκαρετ Πάουελ, πρώην σύζυγο του Ρόμπερτ-Σάμιουελ Ρέινφορντ (1780-1850), και κόρη του Τόμας-Γουίλιαμ Πάουελ και της Φράνσις Μπριούερ. Δεν είχαν παιδιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος Γκριμάλντι
Ρόι φαν ντεν Μπεργκ
Ο Ρόι φαν ντεν Μπεργκ (γεν. 8 Σεπτεμβρίου 1988) είναι Ολλανδός αθλητής της ποδηλασίας. Με Ολλανδούς συναθλητές του, έχει κερδίσει το αγώνισμα του ομαδικού σπριντ στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ποδηλασίας Πίστας 2019 και στους Ευρωπαϊκούς Αγώνες 2019.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ολλανδοί αθλητές της ποδηλασίας
Ιωάννης Ζαπόλυα
O Ιωάννης Ζαπόλυα (ουγγρικά: Szapolyai/ Zápolya János, κροατικά: Ivan Zapolja, ρουμανικά: Ioan Zápolya, σλοβακικά: Ján Zápoľský, 1490 ή 1491 – 22 Ιουλίου 1540) ήταν Βασιλιάς της Ουγγαρίας (ως Ιωάννης Α΄) από το 1526 έως το 1540 Η κυριαρχία του αμφισβητήθηκε από τον Αρχιδούκα Φερδινάνδο Α', που διεκδικούσε επίσης τον τίτλο Βασιλιάς της Ουγγαρίας. Ήταν Βοεβόδας της Τρανσυλβανίας πριν από τη στέψη του, από το 1510 έως το 1526.
Η άνοδος της οικογένειας Ζαπόλυα
Ο Ιωάννης ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Κόμη Στέφανου Ζαπόλυα και της δεύτερης συζύγου του Χέντβιχ του Τσιέσιν. Ο Στέφανος Ζαπόλυα καταγόταν από μια κροατική οικογένεια ευγενών από τη Σλαβονία. Το οικογενειακό τους όνομα προήλθε από την κροατική φράση "za polje" (κυριολεκτικά μεταφράζεται ως "πίσω από το χωράφι"). Ο Στέφανος έγινε ένας από τους πλουσιότερους άρχοντες στο Βασίλειο της Ουγγαρίας όταν κληρονόμησε τη μεγάλη περιουσία του αδελφού του Eμερικ Ζαπόλυα το 1487. Ο γάμος του Στέφανου Ζαπόλυα με τη δούκισσα της Σιλεσίας Χέντβιχ, που ήταν συγγενής του Αυτοκράτορα Μαξιμιλιανό Α', αύξησε το κύρος της οικογένειας Ζαπόλυα.
Πόλεμος της διαδοχής Αψβούργων - Γιαγκελλόνων
Ο αδελφός του Βλαδίσλαου, Βασιλιάς Σιγισμούνδος Γιαγκελλόνος της Πολωνίας, ήρθε στην Ουγγαρία για να μεσολαβήσει μεταξύ της βασιλικής οικογένειας και των Ζαπόλυα στα τέλη Ιουνίου. Ο Αυτοκράτορας Μαξιμιλιανός είχε ήδη κηρύξει τον Σεπτέμβριο τον πόλεμο στην Ουγγαρία, επειδή ήθελε να προστατεύσει την αξίωσή του (που αναγνωρίστηκε με την Ειρήνη του Πρέσμπουργκ του 1491) να διαδεχθεί τον Βλαδίσλαο. Ο έφηβος Στέφανος Ζαπόλυα έγινε ένας από τους διοικητές του Ουγγρικού στρατού. Κατά τη διάρκεια του πολέμου οι απεσταλμένοι του Βασιλιά Βλαδισλάου και του Μαξιμιλιανού υπέγραψαν μυστική συνθήκη στις 30 Μαρτίου 1506 σχετικά με τον γάμο της κόρης του Βλαδισλάου Άννας Γιαγκελλόνων με τον εγγονό του Μαξιμιλιανού Φερδινάνδο.
Παιδική ηλικία
Ο Ιωάννης γεννήθηκε στο Κάστρο του Σπις (στη σημερινή Σλοβακία), που ήταν σημαντικό κέντρο των κτήσεων των Ζαπόλυα. Στη Δίαιτα της Ουγγαρίας το 1497 οι αντίπαλοι του Στέφανου Ζαπόλυα κυκλοφόρησαν φήμες σχετικά με την πρόθεσή του να στεφθεί βασιλιάς ο γιος του. Ο Ιωάννης και ο μικρότερος αδερφός του Γεώργιος κληρονόμησαν τις τεράστιες κτήσεις του πατέρα τους το 1499.Αυτές βρίσκονταν κυρίως στην Άνω Ουγγαρία (σημερινή Σλοβακία), όπου κατείχαν τα περισσότερα κτήματα σε πέντε κομητείες. Ο Ιωάννης μπορούσε να γράφει επιστολές στα λατινικά, ένδειξη ότι η μητέρα του του παρείχε εξαιρετική εκπαίδευση. Η Χέντβιχ του Τσέσυν ήθελε να πείσει τον Βλαδίσλαος Β΄, Βασιλιά της Ουγγαρίας και της Βοημίας, να παντρέψει το μοναχοπαίδι του Άννα με τον Ιωάννη Ωστόσο ο βασιλιάς Βλαδίσλαος απέρριψε την ιδέα του γάμου της πριγκίπισσας Aννας με τον Ιωάννη Ζαπόλυα.
Ηγέτης του κόμματος των κατώτερων ευγενών
Ο Ιωάννης ξεκίνησε τη δημόσια σταδιοδρομία του το 1505 ως μέλος της Δίαιτας του Ράκος. Με πρότασή του η νέα Δίαιτα στο Ράκος ψήφισε ένα νόμο που απαγόρευε την εκλογή ενός ξένου ως βασιλιά αν ο Βλαδίσλαος πέθαινε χωρίς άρρενα διάδοχο, στις 13 Οκτωβρίου 1505. Ο νόμος είχε στόχο τη δημιουργία μιας νομικής βάσης για την άνοδο στον θρόνο του Ιωάννη μετά τον θάνατο του Βλαδισλάου, αλλά ο βασιλιάς αρνήθηκε να τον επικυρώσει και διέλυσε τη Δίαιτα. Επιπλέον η σύζυγος του Βασιλιά Βλαδισλάου Άννα της Φουά-Καντάλ γέννησε ένα γιο, τον Λουδοβίκο, την 1η Ιουλίου 1506.
Οι σοβαρές συγκρούσεις του Ιωάννη με τη βασιλική αυλή τον είχαν κάνει εν τω μεταξύ αρχηγό ενός «εθνικού κόμματος», αποτελούμενου από τους κατώτερους άτιτλους ευγενείς που ήταν αντίθετοι στον προσανατολισμό της ανώτερης αριστοκρατίας, του ανώτερου κλήρου και του Βασιλιά Βλαδισλάου υπέρ των Αψβούργων. Αν και η Δίαιτα αρχικά αρνήθηκε να θεσπίσει το δικαίωμα του βρέφους διαδόχου Λουδοβίκου να διαδεχθεί τον Βασιλιά Βλαδίσλαο, τελικά ο Λουδοβίκος στέφθηκε κατόπιν απαίτησης του Βλαδισλάου στις 4 Ιουνίου 1508. Σύμφωνα με τον ιστορικό του τέλους του 16ου αιώνα Μίκλος Ιστβανφι ο Ιωάννης προσπάθησε να πείσει τον Βλαδίσλαο να τον παντρέψει με την πριγκίπισσα Aννα όταν ο βασιλιάς επέστρεψε από τη Βοημία στις αρχές του 1510, αλλά εκείνος το απέρριψε πάλι.
Βοεβόδας της Τρανσυλβανίας
Ο Βλαδίσλαος Β' έκανε τον Ιωάννη Ζαπόλυα Βοεβόδα της Τρανσυλβανίας και Κόμη των Σέκελι στις 8 Νοεμβρίου 1510. Ετσι μετακόμισε στην Τρανσυλβανία και εγκαταστάθηκε στο Kόλοζβαρ (σημερινή Κλουζ-Ναπόκα της Ρουμανίας) τον Μάρτιο του 1511. Οι Οθωμανοί άρχισαν να εισβάλλουν στα νότια σύνορα του Βασιλείου της Ουγγαρίας τον Απρίλιο του 1511. Ο Ιωάννης συγκαλούσε τακτικά Δίαιτες για τους εκπροσώπους των «Τριών Εθνών της Τρανσυλβανίας» και ήταν επίσης επικεφαλής των συνελεύσεων του λαού των Σέκελι.
Ο αδερφός του Βλαδισλάου Βασιλιάς της Πολωνίας Σιγισμούνδος Α΄ ο Γηραιός παντρεύτηκε τη μικρότερη αδερφή του Ιωάννη Βαρβάρα Ζαπόλυα στις αρχές του 1512, γεγονός που μόνο βραχυπρόθεσμα αύξησε περαιτέρω την επιρροή της οικογένειας Ζαπόλυα, καθώς η Βαρβάρα πέθανε στην Κρακοβία το 1515. Για να κάνει επίδειξη του πλούτου του ο Ιωάννης πήγε με τη Βαρβάρα στην Πολωνία συνοδευόμενος από 800 ιππείς που φορούσαν επίχρυσα ρούχα.Ο Ιωάννης έκανε επιδρομή στην Οθωμανική Βουλγαρία το καλοκαίρι του 1513. Οταν επέστρεψε στην Τρανσυλβανία κατέπνιξε μια εξέγερση στο Χέρμανσταντ (σημερινό Σιμπίου της Ρουμανίας) και ανάγκασε τους κατοίκους της πόλης να πληρώσουν έναν έκτακτο φόρο.
Ο Θωμάς Μπάκοτς, Αρχιεπίσκοπος του Έστεργκομ, κήρυξε σταυροφορία κατά των Οθωμανών στις 9 Απριλίου 1514. Περίπου 40.000 αγρότες συμμετείχαν στη σταυροφορία και συγκεντρώθηκαν κοντά στην Πέστη, αν και οι άρχοντες τους είχαν προσπαθήσει να μη τους αφήσουν πριν από τη συγκομιδή. Ο Ιωάννης ξεκίνησε μια νέα εκστρατεία στη Βουλγαρία στις αρχές Μαΐου. Ένας στρατός από ένοπλους δουλοπάροικους άφησε επίσης την Πέστη για να εισβάλει στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Κατά την πορεία τους άρχισαν να λεηλατούν τα κοντινά φέουδα των ευγενών. Πολλοί χωρικοί αρνήθηκαν να πληρώσουν φόρους και δασμούς. Ο βασιλιάς και ο αρχιεπίσκοπος διέταξαν τους χωρικούς να διαλυθούν στις 22 Μαΐου, αλλά εκείνοι αρνήθηκαν να υπακούσουν. Οι συμμορίες τους πήραν τον έλεγχο των νότιων πεδιάδων κατά μήκος των ποταμών Δούναβη και Τίσα και δολοφόνησαν πολλούς ευγενείς. Ο κύριος στρατός των αγροτών, που ήταν υπό τη διοίκηση του Γκέργκι Ντέζα, πολιόρκησε το Tέμεσβαρ (σημερινή Τιμισοάρα της Ρουμανίας). Ο Στέφανος Μπάτορι υπερασπίστηκε την πόλη. Ο Ιωάννης Ζαπόλυα, που είχε επιστρέψει από την οθωμανική εκστρατεία του, ήρθε για να ανακουφίσει το Tέμεσβαρ και ο στρατός του κατατρόπωσε τους χωρικούς στις 15 Ιουλίου.
Οι ηγέτες της εξέγερσης βασανίστηκαν μέχρι θανάτου με πολλή σκληρότητα. Ο Ντέζα τοποθετήθηκε σε έναν πυρωμένο σιδερένιο «θρόνο» με ένα πυρωμένο σιδερένιο «στεφάνι» στο κεφάλι του και οι συμπατριώτες του αναγκάστηκαν να φάνε τη σάρκα του, πριν τον εκτελέσουν. Τον Οκτώβριο η Δίαιτα στέρησε από τους αγρότες το δικαίωμα της ελεύθερης μετακίνησης και τους υποχρέωσε να εργάζονται στα εδάφη των κυρίων τους χωρίς αμοιβή μια μέρα την εβδομάδα. Η Δίαιτα χαιρέτισε τον Ιωάννη Ζαπόλυα ως «απελευθερωτή του βασιλείου» και τον αντάμειψε με πληρωμή 20 δηναρίων για κάθε αγροτικό νοικοκυριό. Στο βασιλικό συμβούλιο τοποθετήθηκαν κατά το πλείστον υποστηρικτές του Ζαπόλυα και ο φίλος του, Γρηγόριος Φράγκοπαν, Αρχιεπίσκοπος της Kάλοτσα, έγινε καγκελάριος. Ο προηγούμενος καγκελάριος Γεώργιος Σάτμαρι Szatmári, Αρχιεπίσκοπος του Έστεργκομ, παρέμεινε εχθρικός προς τον Ζαπόλυα.
Ο Ζαπόλυα, ο Στέφανος Μπάτορι, ο Eμερικ Tέρεκ και ο Μιχαήλ Πάκσι ένωσαν τις δυνάμεις τους για να πολιορκήσουν το Ζρνοβ, το οθωμανικό φρούριο κοντά στο Νάντορφεχερβαρ (σημερινό Βελιγράδι της Σερβίας) τον Απρίλιο του 1515. Ωστόσο ο Σινάν, μπέης του Σμεντέρεβο, νίκησε τα ενωμένα στρατεύματά τους, αδυνατίζοντας τη θέση του Ζαπόλυα.
Βασιλιάς της Ουγγαρίας
Το 1526 η Οθωμανική Αυτοκρατορία συνέτριψε τον στρατό του Βασιλείου της Ουγγαρίας στη Μάχη του Μόχατς, σκοτώνοντας τον Βασιλιά Λουδοβίκο Β'. Ο Ζαπόλυα ήταν καθ' οδόν προς το πεδίο της μάχης με τον μεγάλο στρατό του, αλλά δεν συμμετείχε στη μάχη για άγνωστους λόγους. Οι Οθωμανοί λεηλάτησαν τη βασιλική πρωτεύουσα της Βούδας, κατέλαβαν τη Σύρμια και στη συνέχεια αποχώρησαν από την Ουγγαρία. Οι τελευταίοι τρεις μήνες του έτους χαρακτηρίστηκαν από κενό εξουσίας, καθώς η πολιτική εξουσία τελούσε υπό κατάρρευση, ωστόσο οι νικητές επέλεξαν να μην επιβάλουν την κυριαρχία τους.
Δύο υποψήφιοι εμφανίστηκαν στο προσκήνιο. Ο ένας ήταν ο Ζαπόλυα, βοεβόδας της Τρανσυλβανίας και ο πιο εξέχων αριστοκράτης της Ουγγαρίας, καθώς και διοικητής ενός άθικτου στρατού. Ο άλλος ήταν ο Αρχιδούκας Φερδινάνδος της Αυστρίας, κουνιάδος του αείμνηστου βασιλιά και αδελφός του Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Καρόλου Ε', που διεκδικούσε την Ουγγαρία για τον Οίκο των Αψβούργων. Η πλειονότητα των άτιτλων κατώτερων ευγενών της Ουγγαρίας υποστήριξε τον Ζαπόλυα που για δεκαπέντε χρόνια έπαιζε ηγετικό ρόλο στην ουγγρική πολιτική ζωή. Μέρος της αριστοκρατίας αναγνώρισε την ηγεσία του και απολάμβανε την ενθουσιώδη υποστήριξη —όχι πάντα ανταποδοτική— των κατώτερων ευγενών. Οι περισσότεροι από τους αντιπάλους του υπέκυψαν στο Μόχατς: ο ουγγρικός κλάδος της δυναστείας των Γιαγκελλόνων εξέλιπε και οι οπαδοί της που ήταν υπέρ των Αψβούργων αποδεκατίστηκαν. Οι ανώτεροι ευγενείς της Ουγγαρίας (οι άρχοντες ή βαρόνοι) τάχθηκαν στο πλευρό του Φερδινάνδου και συγκεντρώθηκαν στο Πόζονι (Μπρατισλάβα) για την εκλογή του. Το κύριο επιχείρημα της γερμανικής δυναστείας - αυτό που πολλοί ιστορικοί θα έκριναν ως αποφασιστικό - ήταν ότι η δυναστεία των Αψβούργων θα μπορούσε να βοηθήσει την Ουγγαρία να πολεμήσει εναντίον των Οθωμανών. Αλλά το 1526 η υπόσχεση αποδείχθηκε φρούδα. Η Ουγγαρία πολεμούσε τους Οθωμανούς για περισσότερο από έναν αιώνα, κατά τη διάρκεια του οποίου η Αυτοκρατορία και οι Αψβούργοι της πρόσφεραν μεγάλη ενθάρρυνση αλλά καμία απτή βοήθεια. Η πιθανότητα βοήθειας μειώθηκε περαιτέρω από τη σύγκρουση του μεγαλύτερου αδερφού του Φερδινάνδου, Αυτοκράτορα Καρόλου Ε', με τον Βασιλιά Φραγκίσκο Α' της Γαλλίας που ξέσπασε ξανά σε ανοιχτό πόλεμο το καλοκαίρι του 1526. Αυτή η κατάσταση έκανε τον Βοεβόδα να απορρίψει την απειλή που κρυβόταν πίσω από την υποψηφιότητα των Αψβούργων, ότι δηλαδή η Ουγγαρία της Zápolya θα έπρεπε να αντιμετωπίσει όχι μόνο τους Οθωμανούς, αλλά και μια επίθεση από τη Δύση.
Έτσι ο Ζαπόλυα αγνόησε τις διαμαρτυρίες του αντιπάλου του και αυτές που εκφράστηκαν από τους λίγους Ούγγρους που συσπειρώθηκαν υπό τον Φερδινάνδο. Στις 10 Νοεμβρίου 152, ο Ζαπόλυα ανακηρύχθηκε βασιλιάς στη Δίαιτα στο Σέκεσφεχερβαρ από τους κατώτερους ευγενείς και στέφθηκε την επόμενη μέρα. Ο Φερδινάνδος εξελέγη επίσης βασιλιάς από τους άρχοντες, τους βαρόνους και τον καθολικό κλήρο σε μια Δίαιτα στο Πόζονι στις 17 Δεκεμβρίου 1526.
Επωφελούμενος από εννέα μήνες σχετικής ηρεμίας ο Ιωάννης προσπάθησε να αποκαταστήσει την κρατική εξουσία. Βασίστηκε στην τεράστια ιδιωτική του περιουσία, την άνευ όρων υποστήριξη των κατώτερων ευγενών και τη βοήθεια ορισμένων αριστοκρατών για να επιβάλει την πολιτική του στις εσωτερικές υποθέσεις. Ωστόσο στον κρίσιμο τομέα των εξωτερικών σχέσεων απέτυχε. Αναζήτησε συνεννόηση με τους Αψβούργους, προτείνοντάς τους να σχηματίσουν συμμαχία κατά των Οθωμανών, αλλά ο Φερδινάνδος απέρριψε κάθε προσπάθεια συμφιλίωσης. Οι απεσταλμένοι του Ιωάννη ξεχύθηκαν σε όλη την Ευρώπη αναζητώντας υποστήριξη. Μόνο στη Γαλλία βρήκαν θετική απάντηση, αλλά ακόμη κι αυτό ήταν αναποτελεσματικό, καθώς ο Φραγκίσκος δεν είχε σκοπό να συμφιλιώσει την Ουγγαρία και τους Αψβούργους, αλλά να παρασύρει την Ουγγαρία σε πόλεμο εναντίον του Καρόλου και της οικογένειάς του. Η πολιτική ισορροπία στην Ευρώπη υπέστη σημαντική αλλαγή το καλοκαίρι του 1527, όταν, σε μια κάπως απρογραμμάτιστη επιχείρηση, οι μισθοφορικές δυνάμεις του Αυτοκράτορα κατέλαβαν τη Ρώμη και υποχρέωσαν τον Πάπα Κλήμη Ζ', έναν από τους κύριους συμμάχους της Γαλλίας, να συνθηκολογήσει. Αυτή η εξέλιξη απελευθέρωσε τον Φερδινάνδο - που απέκτησε επίσης τον θρόνο της Βοημίας στα τέλη του 1526 - από το βάρος της βοήθειας του αδελφού του. Μέχρι τότε ο Φερδινάνδος είχε αναπτύξει μια ουγγρική πολιτική που ήταν πλήρως σύμφωνη με τα συμφέροντα των βασιλείων του. Έκρινε ότι αν η Ουγγαρία, ανίκανη να αντισταθεί στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, αναλάμβανε δράση ανεξάρτητα από την Αυστρία και τη Βοημία, θα μπορούσε κάλλιστα να συνάψει συμμαχία με τους Οθωμανούς εναντίον των δυτικών γειτόνων της. Ήταν λοιπόν προς το συμφέρον της Αυστρίας και της Βοημίας να αποκτήσουν οι Αψβούργοι τον έλεγχο της Ουγγαρίας, με τη βία αν χρειαζόταν.
Τον Ιούλιο του 1527 ο Φερδινάνδος έστειλε στρατό Γερμανών μισθοφόρων στην Ουγγαρία. Η στιγμή ήταν καλά επιλεγμένη, γιατί οι δυνάμεις του Ιωάννη Ζαπόλυα ήταν δεσμευμένοι στις νότιες κομητείες της Ουγγαρίας, όπου οι Σλάβοι αγρότες, υποκινούμενοι από τον Φερδινάνδο, είχαν επαναστατήσει. Της εξέγερσης ηγήθηκε ο «Μαύρος» Γιόβαν Νέναντ. Με μια έφοδο οι στρατιώτες που ήταν υπέρ των Αψβούργων κατέλαβαν τη Βούδα. Ο Ιωάννης αναδιάταξε βιαστικά τον στρατό του, αλλά στις 27 Σεπτεμβρίου στη Μάχη του Τάρτσαλ (κοντά στο Tόκαϊ), υπέστη μια αιματηρή ήττα. Με βάση την προηγούμενη εκλογή της Δίαιτας στο Πόζονι ο Φερδινάνδος στέφθηκε στη Βασιλική του Σέκεσφεχερβαρ στις 3 Νοεμβρίου 1527.
Το 1528 ο Ιωάννης έφυγε από την Ουγγαρία για την Πολωνία, όπου έμεινε με τον Πρίγκιπα Γιαν Άμορ Ταρνόφσκι. Το 1529 ο Ιωάννης προσέγγισε τους Οθωμανούς και συμφώνησε να κάνει την Ουγγαρία υποτελές κράτος με αντάλλαγμα την αναγνώριση και την υποστήριξή της. Ο Σουλτάνος ​​Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής δέχτηκε και έστειλε Οθωμανικό στρατό να εισβάλει στην Αυστρία (που πολιόρκησε τη Βιέννη), πόλεμος που κράτησε μέχρι το 1533. Αυτό επέτρεψε στον Ιωάννη να ανακτήσει τη θέση του στην Ουγγαρία το 1529, με τη βοήθεια του Αδελφού Γεώργιου Μαρτινούτσι, παρά τη συνεργασία με τους Οθωμανούς που τον είχαν καταστήσει μίασμα εκείνη την εποχή. Ο Μαρτινούτσι έγινε βασιλικός ταμίας και ο πιο έμπιστος υπουργός του Ιωάννη.
Το 1533 οι Οθωμανοί έκαναν ειρήνη και παραχώρησαν τη δυτική Ουγγαρία στον Φερδινάνδο. Ο Φερδινάνδος άρχισε τώρα να πιέζει τον Ιωάννη για τον έλεγχο και της υπόλοιπης. Το 1538 με τη Συνθήκη του Νάγκιβαραντ ο Ιωάννης όρισε τον Φερδινάνδο διάδοχό του μετά τον θάνατό του, καθώς ήταν άτεκνος. Ωστόσο στα τέλη Ιανουαρίου με αρχές Φεβρουαρίου του 1539 παντρεύτηκε την Ισαβέλλα Γιαγκελλόνων και στις 15 Ιουλίου 1540 απέκτησαν ένα γιο, τον Ιωάννη Σιγισμούνδο. Ο βασιλιάς Ιωάννης πέθανε επτά ημέρες αργότερα στις 22 Ιουλίου 1540 στο Σάσεμπες (Σέμπες).
Χαγιάτο Τάνι
Ο Χαγιάτο Τάνι (ιαπ:.谷 隼人, γεννημένος στις 9 Σεπτεμβρίου 1946 ως Hajime Iwatani) είναι Ιάπωνας ηθοποιός τηλεόρασης και παρουσιαστής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Kirishima, Kagoshima στην Ιαπωνία και μεγάλωσε στο Σασέμπο, Ναγκασάκι. Παντρεύτηκε την πρώτη του σύζυγο το 1971 και παντρεύτηκε τη δεύτερη σύζυγό του, την Κίκο Ματσούκα, το 1981, αφού εμφανίστηκαν μαζί σε διάφορες τηλεοπτικές εκπομπές. Ο Tani συγγράφει επί του παρόντος έναν οδηγό φαγητού, όπου αναλύει τη διατήρηση ενός υγιεινού τρόπου ζωής. Οι ρόλοι του Tani περιλαμβάνουν τον στρατηγό Λι στο Κάστρο του Τακέσι και τον διοικητή Σουκγκάτα στη σειρά Super Sentai Hikari Sentai Maskman του 1987. Μερικές φορές αναφέρεται επίσης ως Χαγιάτι Τάνι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά Κατηγορία:Ιάπωνες ηθοποιοί
Ελισάβετ Στιούαρτ, Βασίλισσα της Βοημίας
Η Ελισάβετ Στιούαρτ (Elizabeth Stuart, γνωστή και ως Βασίλισσα του Χειμώνα, 19 Αυγούστου 1596 - 13 Φεβρουαρίου 1662) ήταν κόρη του Ιακώβου Α΄ της Μεγάλης Βρετανίας και σύζυγος του Φρειδερίκου Ε΄, Εκλέκτορα του Παλατινάτου.
Με τη διάλυση της δυναστείας των Στιούαρτ το 1714, ο εγγονός της Ελισάβετ ανήλθε στον βρετανικό θρόνο ως Γεώργιος Α΄ της Μεγάλης Βρετανίας, ξεκινώντας τη σειρά διαδοχής του Αννόβερου. Η τωρινή βρετανή μονάρχης, Ελισάβετ Β΄, είναι απευθείας απόγονος της Ελισάβετ Στιούαρτ της 10ης και 11ης γενιάς μέσω διαφορετικών διαδρομών.
Βιογραφία
140px|thumb|left|Η Ελισάβετ σε ηλικία 10 ετών. Γεννήθηκε στο Παλάτι του Φόλκλαντ του Φάιφ, στις 19 Αυγούστου 1596. Ήταν κόρη του Ιακώβου Α΄ της Μεγάλης Βρετανίας και της Άννας της Δανίας. Ονομάσθηκε Ελισάβετ προς τιμήν της Ελισάβετ Α΄ της Αγγλίας. Η Ελισάβετ έλαβε μια ολοκληρωμένη εκπαίδευση για μια πριγκίπισσα εκείνη την εποχή. Αυτή η εκπαίδευση περιελάμβανε μαθήματα στη φυσική ιστορία, γεωγραφία, θεολογία, γλώσσες, γραφή, ιστορία, μουσική και χορό. Μέχρι την ηλικία των 12 ετών, η Ελισάβετ μιλούσε άπταιστα αρκετές γλώσσες, μεταξύ των οποίων και τη γαλλική, "την οποία μιλούσε με ευκολία και χάρη" και αργότερα την χρησιμοποίησε για να συνομιλήσει με τον σύζυγό της.
Υποψήφιοι μνηστήρες και οικογένεια
Ως κόρη του βρετανού μονάρχη, το χέρι της νεαρής Ελισάβετ θεωρήθηκε ένα πολύ επιθυμητό βραβείο. Οι επίδοξοι μνηστήρες ήρθαν από όλη την ήπειρο και ήταν πολλοί και ποικίλοι. Μερικοί ήταν:
Τελικώς επελέγη ο Φρειδερίκος Ε΄, Παλατινός Κόμης του Ρήνου. Ο Φρειδερίκος είχε αναμφισβήτητα υψηλή γενεαλογία. Οι πρόγονοί του ήταν βασιλιάδες της Αραγονίας και της Σικελίας, λανδγράβοι της Έσσης, δούκες της Βραβάντης και της Σαξονίας, καθώς και κόμητες του Νάσσαου και του Λούβεν. Επίσης ο Φρειδερίκος και η Ελισάβετ είχαν ένα κοινό πρόγονο τον Ερρίκο Β΄ της Αγγλίας.
Η Ελισάβετ και ο Φρειδερίκος παντρεύτηκαν στις 14 Φεβρουαρίου 1613 στο βασιλικό παρεκκλήσι του Παλατιού του Ουάιτχολ και είχαν τέκνα:
Όταν η Ελισάβετ έλαβε την είδηση για το θάνατο του Φρειδερίκου, ήταν πολύ λυπημένη από τη θλίψη της και για τρεις μέρες δεν έτρωγε, δεν έπινε αλλά ούτε και κοιμόταν. Η Ελισάβετ αγωνίστηκε για τα δικαιώματα του γιου της, αλλά παρέμεινε στη Χάγη ακόμα και μετά την επανάκτηση του εκλογικού σώματος του Παλατινάτου το 1648.
Η Ελισάβετ έγινε προστάτιδα των τεχνών, και έκανε ένα μεγάλο οικογενειακό πορτραίτο για να τιμήσει τον εαυτό της και τον σύζυγος της, για να συμπληρώσει την εντυπωσιακή μεγάλη της θαλασσογραφία του 1613 για τη χαρούμενη είσοδο της στην Ολλανδία.
Τελευταία χρόνια και θάνατος
Το 1660, οι Στιούαρτ αντικαταστάθηκαν στους θρόνους της Αγγλίας, της Σκωτίας και της Ιρλανδίας από τον ανιψιό της Ελισάβετ τον Κάρολο Β΄. Αποφασισμένη να επισκεφθεί την πατρίδα της, έφθασε στην Αγγλία στις 26 Μαΐου 1661. Έως τον Ιούλιο, δεν σχεδίαζε να επιστρέψει στη Χάγη και έκανε σχέδια για τα υπόλοιπα έπιπλα, τα ενδύματά και άλλα περιουσιακά της στοιχεία να της σταλθούν.
Στη συνέχεια μετακόμισε στην Οικία Ντρούρυ, όπου έφτιαξε ένα μικρό, αλλά εντυπωσιακό και φιλόξενο νοικοκυριό. Στις 29 Ιανουαρίου 1662 μετακόμισε στην Οικία Λέστερ, αλλά αυτή τη φορά ήταν πολύ άρρωστη. Η Ελισάβετ έπασχε από πνευμονία και στις 10 Φεβρουαρίου 1662 αιμορραγούσε από τους πνεύμονες και πέθανε λίγο μετά τα μεσάνυχτα στις 13 Φεβρουαρίου 1662.
Το βράδυ της 17ης Φεβρουαρίου, όταν το φέρετρο της (στο οποίο οι στάχτες της είχαν τοποθετηθεί την προηγούμενη μέρα) έφυγε από την Οικία Σόμερσετ, ο Ροβέρτος ήταν ο μοναδικός από τους γιους της που ακολούθησε την νεκρική πομπή στο Αββαείο του Ουέστμινστερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Στιούαρτ Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αγγλίας Κατηγορία:Εκλέκτειρες του Παλατινάτου
Αντώνιος, ιππότης Γκριμάλντι
Ο Αντώνιος ιππότης [του] Γκριμάλντι, γαλλ.: Antoine le Chevalier [de] Grimaldi, (Παρίσι, 2 Οκτωβρίου 1697 – Μονακό, 28 Νοεμβρίου 1784) ήταν ο de facto ηγεμόνας του Μονακό μεταξύ 1732 και 1784. Ήταν νόθος γιος του Aντωνίου Α΄ Πρίγκιπα του Μονακό και της χορεύτριας Ελισάβετ Ντυφόρ (ονομαζόμενη Babé), αναγνωρίστηκε από τον πατέρα του το 1715. Ήταν ηγεμόνας του Μονακό με την ιδιότητα του αντιβασιλιά για τον απόντα Πρίγκιπα.