cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ερρίκος του Αρτουά
Οριστική αποτυχία της παλινόρθωσης της μοναρχίας
μικρογραφία|Ο Ερρίκος, Κόμης του Σαμπόρ. Μετά την ήττα των Γάλλων στον Γαλλοπρωσικό πόλεμο και την πτώση του Ναπολέοντα Γ΄, το 1870, σχηματίστηκε μια προσωρινή Τρίτη Δημοκρατία η οποία επέτρεψε στους βασιλικούς να επανέλθουν στη χώρα. Οι βασιλικοί είχαν την πλειοψηφία στο Εθνικό Συμβούλιο και ο Ερρίκος ήταν έτοιμος να επανέλθει στον θρόνο. Οι Ορλεανιστές συμφώνησαν με τις αξιώσεις του, γιατί γνώριζαν ότι δεν είχε παιδιά, οπότε με τον θάνατό του αυτοί θα ήταν οι διάδοχοι. Αλλά, το 1871, η παράλογη απαίτηση του Ερρίκου να αντικατασταθεί η εθνική σημαία της Γαλλίας, η γνωστή Τρικολόρ, με την παλιά άσπρη με τον εραλδικό κρίνο ανέτρεψε την υπέρ του κατάσταση.
Σταδιακά, η κοινή γνώμη είχε στραφεί υπέρ της εγκαθίδρυσης νέας δημοκρατίας, με πρόεδρο τον Αντόλφ Τιέρ, ενώ ο Ερρίκος έμεινε κοροϊδευτικά στη μνήμη των Γάλλων ως αναστηλωτής της Τρίτης Δημοκρατίας ή Γάλλος Ουάσινγκτον.
Οικογένεια
Το 1846, νυμφεύτηκε τη 2η εξαδέλφη του Μαρία Θηρεσία των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρη του Φραγκίσκου Δ΄ της Μόντενα· δεν απέκτησαν απογόνους.
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων Κατηγορία:Μονάρχες της Γαλλίας
Κηρύκειο
thumb|right|150px|Η νεότερη (πιο διαδεδομένη στη Δύση) μορφή του κηρυκείου. thumb|right|150px|Ο Ερμής τρέχει κρατώντας το κηρύκειο (στο αριστερό του χέρι, όπως συνήθως). [[Αττική λήκυθος, περ. 480-470 π.Χ., αποδιδόμενη στον «Ζωγράφο του Τιθωνού».]]
Στην ελληνική μυθολογία το κηρύκειο (κηρύκειον) ήταν το κύριο έμβλημα του θεού Ερμή. Το κηρύκειο αποτελείται από μία λεπτή ράβδο από ξύλο δάφνης ή ελιάς, γύρω από την οποία είναι τυλιγμένα δύο φίδια που τα κεφάλια τους συναντιώνται αντικρυστά. Πάνω από τα κεφάλια των φιδιών, στην κορυφή της ράβδου, υπάρχουν δύο φτερούγες. Αυτή η μορφή είναι νεότερη. Σε αγγειογραφίες από την αρχαία Ελλάδα τα δύο φίδια βρίσκονται στην κορυφή και σχηματίζουν κύκλο, ενώ τα κεφάλια τους σχηματίζουν δύο «κέρατα» επάνω από τον κύκλο αυτό. Οι φτερούγες συνήθως παραλείπονται. Με την προσθήκη ενός σταυρού στο κάτω μέρος του κύκλου και την αφαίρεση της υπόλοιπης ράβδου, προέκυψε το αστρονομικό και αστρολογικό σύμβολο για τον πλανήτη Ερμή.
Ο μύθος για το πώς προήλθε το κηρύκειο αναφέρει ότι κάποτε ο Ερμής διεχώρισε με το ραβδί του δύο φίδια που πάλευαν άγρια μεταξύ τους. Από τότε λοιπόν το ραβδί με τα δυο φίδια, στολισμένο και με τις φτερούγες του «φτεροπόδαρου» θεού Ερμή, έγινε σύμβολο της ομόνοιας και της καταπαύσεως της διχόνοιας (πρβλ. τον παρόμοιο μύθο του μάντη Τειρεσία). Στην αρχαία Ελλάδα το χρησιμοποιούσαν ως διακριτικό έμβλημα οι πρέσβεις και οι κήρυκες, ώστε να προστατεύονται από εχθρικές προς αυτούς ενέργειες της εξουσίας.
Στην ύστερη αρχαιότητα το κηρύκειο άρχισε να συμβολίζει το εμπόριο, ενώ σήμερα, ιδίως στη Βόρεια Αμερική, χρησιμοποιείται ως σύμβολο της Ιατρικής, από σύγχυση με το παραδοσιακό ιατρικό σύμβολο, τη Ράβδο του Ασκληπιού, η οποία φέρει μόνο ένα φίδι και όχι φτερούγες.
Η πρωταρχική καταγωγή του συμβόλου είναι ίσως Μεσοποταμιακή, όπως μαρτυρείται από την απεικόνιση στο αγγείο του Γκουντέα από το Λαγκάς. Αυτό το αγγείο από πράσινο στεατίτη χρονολογείται από το 2144-2124 π.Χ. και αναπαριστά τον οφιόμορφο θεό Νινγκισντίζα, αγγελιαφόρο της θεάς Ιστάρ.
Πηγές
Κηρυκ Κηρυκειο
Bg (Unix)
Η bg είναι μια εντολή διαχείρισης εργασιών για το Unix και την οικογένεια λειτουργικών συστημάτων βασισμένων σε αυτό, η οποία συνεχίζει την εκτέλεση μιας σταματημένης διεργασίας χωρίς να τη φέρνει στο προσκήνιο (foreground) - η διεργασία συνεχίζει να εκτελείται στο παρασκήνιο (background) χωρίς να δέχεται είσοδο από το τερματικό. Για να είναι ένα λειτουργικό σύστημα σύμφωνο με το πρότυπο POSIX πρέπει να περιλαμβάνει την bg.
Παραπομπές
Κατηγορία:Unix
Η αποθέωση του Αθανασίου Διάκου
Η αποθέωση του Αθανασίου Διάκου είναι μία ελαιογραφία του Κωνσταντίνου Παρθένη, που ολοκληρώθηκε το 1933.
Κήρυξ (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία ο Κήρυξ (Κήρυκας) ως κύριο πρόσωπο ήταν ένας ήρωας της Αττικής, γιος του Ευμόλπου ή του θεού Ερμή και της Αγλαύρου ή της Έρσης ή της Πανδρόσου. Ο Κήρυξ είναι ο μυθικός γενάρχης του πολύ γνωστού στην αρχαία Αθήνα ιερατικού γένους των Κηρύκων. Ο Κήρυξ αναπαριστάνεται πάνω σε αρχαία αγγεία να κρατά μία δάδα ανάμεσα στους θεούς της Ελευσίνας.
Η αποθέωση του Αθανασίου Διάκου
Περιγραφή
Ο πίνακας έχει διαστάσεις 380 x 380 εκατοστά και πρόκειται για δωρεά της Σοφίας Παρθένη. Είναι λάδι σε καμβά που εκτίθεται στη συλλογή της Εθνικής Πινακοθήκης - Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου στην Αθήνα.
Κήρυξ (μυθολογία)
Από το απογόνους του Κήρυκα, τους Κήρυκες ως οικογένεια, αλλά και από τους απογόνους του Ευμόλπου, τους Ευμολπίδες,  επιλέγονταν στην αρχαϊκή και κλασική Αθήνα οι κήρυκες, δηλαδή εκείνοι  που αποστέλλονταν για ανακωχή ή κήρυξη πολέμου ή διάφορες επίσημες ανακοινώσεις σε άλλες πόλεις. Από τα ίδια γένη επιλέγονταν και διάφοροι τελετουργοί των Ελευσινίων Μυστηρίων.
Πηγές
Κηρυξ Κηρυξ
Η αποθέωση του Αθανασίου Διάκου
Ανάλυση
Αυτό το έργο τέχνης ανυψώνει την Επανάσταση του 1821 στη σφαίρα του ιδεατού.
Οι επιρροές είναι εμφανείς σε εικονογραφικά σύμβολα και ύφος, αντλώντας από την κεραμοποιία της κλασσικής αρχαϊκής εποχής αλλά και από την Βυζαντινή εικονογραφία. Το κορίτσι στα δεξιά, η προσωποποίηση της Άνοιξης, πηγάζει από το ομώνυμο έργο του Μποτιτσέλι. Οι ψηλόλιγνες φιγούρες των αγγέλων μαρτυρούν ότι ο Παρθένης έχει επηρεαστεί και από τα έργα του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου. Τέλος, τα γεωμετρικά σχήματα και τα ασυνεχή περιγράμματα είναι χαρακτηριστικά του Κυβισμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έργα ελληνικής ζωγραφικής Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Κωνσταντίνου Παρθένη
Αμβρόσιος Φραντζής (πρεσβύτερος)
Ο Αμβρόσιος Φραντζής (κατά κόσμον Ανδρόνικος Φρατζής, Μεσορρούγι Αχαΐας, 1778 - Αθήνα, 1851) ήταν Έλληνας κληρικός, ιστορικός, πολιτικός και αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Μεσορρούγι της πρώην επαρχίας Καλαβρύτων το 1778. Έγινε μοναχός σε μικρή ηλικία στη μονή του Μεγάλου Σπηλαίου όπου έμαθε και γράμματα στη σχολή που λειτουργούσε εκεί. Στις 20 Φεβρουαρίου 1819 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία από τον ξάδελφό του Γερμανό Ζαφειρόπουλο, επίσκοπο της Ιεράς Μητρόπολης Χριστιανουπόλεως και ανέπτυξε μεγάλη δράση στην Πελοπόννησο. Μύησε στην Φιλική Εταιρεία όλους τους μοναχούς του Μεγάλου Σπηλαίου, ενώ πήρε μέρος σε πολλές πολεμικές επιχειρήσεις. Χρημάτισε μέλος της Πελοποννησιακής Γερουσίας και το 1827 ήταν πληρεξούσιος Αρκαδίας στην Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας.
Το 1833, με υποκίνηση τού Άγγλου Εδουάρδου Μάνσον, συνελήφθη μαζί με τον Κολοκοτρώνη ως ρωσόφιλος και φυλακίστηκε στο Ναύπλιο. Αργότερα μετά την απελευθέρωσή του, επί βασιλείας Όθωνα, έχοντας ζήσει τα γεγονότα όλου του Αγώνα έγραψε το τετράτομο έργο Επιτομή της Ιστορίας της Αναγεννηθείσης Ελλάδος, καθιστάμενος έτσι ο πρώτος ιστορικός της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Όμως είναι πιο πολύ απομνημονεύματα παρά ιστορία, ενώ κυρίαρχος είναι ένας τοπικισμός του. Η δημοσίευση όμως αυτού του έργου του σήκωσε θύελλα διαμαρτυριών από μέρους των περισσοτέρων από τους σύγχρονούς του, εκτός των Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, του Τσαλαφατίνου αλλά και του Σακελλαριάδη που το έκριναν ως ιδιαίτερα αντικειμενικό και αμερόληπτο.
Ο Αμβρόσιος Φραντζής πέθανε στην Αθήνα το 1851. Μετά από 85 χρόνια από το θάνατό του, το 1936, επί Ιωάννη Μεταξά στήθηκε μνημείο με την προτομή του στη Κάτω Κυπαρισσία. Τη βιογραφία του Α. Φραντζή έγραψε ο Κ. Καλαντζής υπό τον τίτλο "Ο Ιστορικός Αμβρόσιος Φραντζής – Ο Κληρικός, ο Πολεμιστής και ο Διπλωμάτης 1771-1851", Αθήνα. χ.χ.
Τόμας Χάξλεϋ
Ο Τόμας Χένρυ Χάξλεϋ (Thomas Henry Huxley, 4 Μαΐου 1825 - 29 Ιουνίου 1895) ήταν Άγγλος βιολόγος, γνωστός και ως το «μπουλντόγκ του Δαρβίνου», λόγω της ένθερμης υποστήριξης της θεωρίας της εξέλιξης του Κάρολου Δαρβίνου.
Οι επιστημονικές του αντιπαραθέσεις με τον Ρίτσαρντ Όουεν οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι υπάρχουν ομοιότητες μεταξύ της ανατομίας του εγκεφάλου του ανθρώπου και του γορίλα.
Προσπάθησε να εκλαϊκεύσει την επιστήμη, και σε αυτόν αποδίδεται η επινόηση του όρου «αγνωστικισμός», που περιέγραφε τη στάση του απέναντι στη θρησκευτική πίστη.
Επίσης, του αποδίδεται η επινόηση της έννοιας της «βιογένεσης», μιας θεωρίας που δηλώνει ότι όλα τα κύτταρα δημιουργούνται από άλλα κύτταρα, και της έννοιας της «αβιογένεσης», που περιγράφει την δημιουργία ζωής από μη ζωντανή ύλη.
Πρώτα χρόνια
Ο Χάξλεϋ, γεννημένος στο Ealing του δυτικού Λονδίνου, ήταν ο έκτος από τα οκτώ παιδιά του Τζορτζ Χάξλεϋ, καθηγητή μαθηματικών στο Ealing. Οπως πολλοί άλλοι Βρετανοί επιστήμονες του 19ου αιώνα μεγάλωσε σε μιά εγγράμματη οικογένεια της μεσαίας τάξης, που όταν βρέθηκε σε οικονομική δυσχέρεια αναγκάστηκε να διακόψει την φοίτηση του Χάξλεϋ στο σχολείο σε ηλικία 10 ετών. Αποφασισμένος ωστόσο να μορφωθεί, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτοδίδακτου της εποχής του. Μελέτησε αρχικά γεωλογία με τους ,James_Hutton αλλά και φιλοσοφία με τον Sir_William_Hamilton. Κατά την εφηβεία του έμαθε μόνος του Γερμανικά, τόσο καλά που ο Δαρβίνος τον χρησιμοποίησε σαν μεταφραστή για το επιστημομονικό του υλικό στην Γερμανική γλώσσα. ¨Εμαθε επίσης Λατινικά και Ελληνικά αρκετά καλά ώστε να μελετά από τα αρχέτυπα τον Αριστοτέλη. Σε ηλικία δεκαεπτά ετών ξεκίνησε σπουδές ιατρικής στο Charing Cross Hospital, με υποτροφία. Όταν ήταν είκοσι ετών, βραβεύτηκε με το χρυσό μετάλλιο στην ανατομία και τη φυσιολογία, κατά τις εξετάσεις στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου. Το 1845, δημοσίευσε την πρώτη του επιστημονική διατριβή.
Ταξίδι με το Rattlesnake
Μετά τις σπουδές, ο Χάξλεϋ έκανε αίτηση για μια θέση στο ναυτικό. Διορίστηκε χειρουργός στο πλοίο HMS Rattlesnake, που επρόκειτο να ξεκινήσει εξερευνητικό ταξίδι στο Torres Strait. Το Rattlesnake αναχώρησε από την Αγγλία στις 3 Δεκεμβρίου, 1846, και όταν έφτασε στο νότιο ημισφαίριο, ο Χάξλεϋ ξεκίνησε να μελετά τα θαλάσσια ασπόνδυλα. Άρχισε να στέλνει λεπτομέρειες των ανακαλύψεών του στην Αγγλία, και το 1849 δημοσιεύθηκε η διατριβή του On the Anatomy and the Affinities of the Family of Medusae (Περί της ανατομίας και των συγγενειών της οικογένειας των μεδουσών).
Η αξία του έργου του αναγνωρίστηκε και, επιστρέφοντας στην Αγγλία, τιμήθηκε με το Βασιλικό μετάλλιο και εκλέχθηκε μέλος του συμβουλίου της Βασιλικής Κοινότητας. Απέκτησε δεσμούς φιλίας με τον Τζόζεφ Ντάλτον Χούκερ και τον Τζον Τίνταλ, που διατήρησε για το υπόλοιπο της ζωής του. Παραιτήθηκε από το ναυτικό και, τον Ιούλιο του 1854, έγινε λέκτωρ στο Imperial College του Λονδίνου.
Γάμος και οικογένεια
Το 1855, παντρεύτηκε την Ενριέτα Ανν Χήθορν (1825-1915), μία Αγγλίδα μετανάστρια που είχε γνωρίσει στο Σύδνεϋ. Έκαναν πέντε κόρες και τρεις γιούς, ένας από τους οποίους έγινε γνωστός συγγραφέας (Λέοναρντ Χάξλεϋ):
Το «μπουλντόγκ του Δαρβίνου»
thumb|250px|Στο πρώτο φύλλο του βιβλίου του Evidence as to Man's Place in Nature (1863), ο Χάξλεϋ δημοσίευσε για πρώτη φορά τη διάσημη εικόνα της σύγκρισης των ανθρώπινων σκελετών με αυτούς των πιθήκων. thumb|250px|Εικόνα από το Vanity Fair, που απεικονίζει τον Χάξλεϋ κατά την αντιπαράθεσή του με τον Επίσκοπο της Οξφόρδης, Σάμιουελ Ουίλμπερφορς. Το 1859, δημοσιεύθηκε Η καταγωγή των ειδών (The Origin of Species) του Κάρολου Δαρβίνου. Ο Χάξλεϋ είχε απορρίψει τη θεωρία περί μετάλλαξης του Ζαν Μπατίστ-Λαμάρκ, θεωρώντας πως δεν υπήρχαν αρκετά στοιχεία για την υποστήριξή της. Ωστόσο, πίστευε πως ο Δαρβίνος είχε διατυπώσει μια υπόθεση που αποτελούσε μια καλή βάση, παρόλο που οι αποδείξεις δεν ήταν ακόμη αρκετές, και έγινε ένας από τους βασικούς υποστηρικτές του Δαρβίνου στην αντιπαράθεση που ακολούθησε μετά την δημοσίευση του βιβλίου. Τον Ιούνιο του 1860 μίλησε υπέρ της θεωρίας του Δαρβίνου για την φυσική επιλογή, σε μια αντιπαράθεση που έλαβε χώρα στο μουσείο φυσικής ιστορίας του πανεπιστημίου της Οξφόρδης. Είχε μάλιστα και την υποστήριξη του φίλου του Τζόζεφ Ντάλτον Χούκερ, ενώ την αντίθετη άποψη υποστήριξαν ο Επίσκοπος της Οξφόρδης Σάμιουελ Ουίλμπερφορς και ο καπετάνιος του HMS Beagle, Ρόμπερτ Φιτζρόυ.
Έπειτα, ο Χάξλεϋ ασχολήθηκε με το θέμα της καταγωγής του ανθρώπου, υποθέτοντας ότι ο άνθρωπος καταγόταν από τους πιθήκους. Στην άποψη αυτή εναντιώθηκε ο Ρίτσαρντ Όουεν, που δήλωσε ότι ο άνθρωπος ήταν ξεκάθαρα διαφορετικός από οποιοδήποτε άλλο ζώο, λόγω της ανατομικής δομής του εγκεφάλου του. Αυτό το επιχείρημα ήταν αντίθετο με τα γνωστά δεδομένα και καταρρίφθηκε από τον Χάξλεϋ με αρκετές δημοσιεύσεις και διαλέξεις, που εκδόθηκαν συγκεντρωτικά το 1863 στο βιβλίο Evidence as to Man's Place in Nature.
Από το 1870 και έπειτα, αποσύρθηκε από την επιστημονική έρευνα και ασχολήθηκε με τα δημόσια καθήκοντά του. Από το 1871 ως το 1880 διετέλεσε γραμματέας της Βασιλικής Κοινότητας και από το 1881 ως το 1885 είχε τη θέση του προέδρου. Το 1888, του απενεμήθη το Copley Medal από την Βασιλική Κοινότητα.
Πολλοί από τους απογόνους του ακολούθησαν επιτυχημένη ακαδημαϊκή καριέρα, όπως τα εγγόνια του Άλντους Χάξλεϋ (συγγραφέας), Τζούλιαν Χάξλεϋ (ο πρώτος Γενικός Γραμματέας της UNESCO και ιδρυτής του WWF) και Άντριου Χάξλεϋ (που τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ στη φυσιολογία).
Στον Χάξλεϋ αποδίδεται η φράση «προσπάθησε να μάθεις κάτι για τα πάντα και τα πάντα για κάτι».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι βιολόγοι Κατηγορία:Αγνωστικιστές
Πωλ Μπέιλοφ
Ο Πωλ Μπέιλοφ (αγγλ. "Paul Baloff", 25 Απριλίου 1960 - 2 Φεβρουαρίου 2002) ήταν Αμερικάνος τραγουδιστής της thrash metal μουσικής, γνωστός ως μέλος της αρχικής σύνθεσης των Exodus.
Καριέρα
Ο Μπέιλοφ σχημάτισε τους Exodus μαζί με τον κιθαρίστα Κερκ Χάμμετ, τον μπασίστα Τζεφ Άντριους και το ντράμερ Τομ Χάντινγκ το 1981. Έχοντας ως μεγαλύτερη επιρροή συγκροτήματα του New Wave of British Heavy Metal και του πανκ, το συγκρότημα ξεκίνησε να δίνει συναυλίες με άλλους μουσικούς της thrash metal σκηνής όπως οι Metallica, οι Flotsam and Jetsam, οι Testament και οι Death Angel.
Το 1983, ο Χάμμετ αποχώρησε από το συγκρότημα δίνοντας τη θέση του στους Γκάρι Χολτ και Ρικ Χάνολτ, με τους Exodus να ηχογραφούν το "Bonded by Blood", ένα από τα σπουδαιότερα άλμπουμ του είδους. Ο ιδιόρρυθμος χαρακτήρας του Μπέιλοφ ήρθε σε αντιπαράθεση με τα υπόλοιπα μέλη του σχήματος, με αποτέλεσμα να απολυθεί πριν ξεκινήσουν τις ηχογραφήσεις για το δεύτερο τους άλμπουμ "Pleasures of the Flesh". Στο συγκεκριμένο δίσκο αναφέρεται το όνομα του στη σύνθεση τριών κομματιών, αλλά τα φωνητικά ηχογραφήθηκαν από τον Στηβ Σόουζα.
Ο Μπέιλοφ σχημάτισε τους Piranha, αλλά δεν πραγματοποίησαν επίσημες ηχογραφήσεις και διαλύθηκαν μετά από τα ντέμο "Big Fucking Teeth" και "Demo # 2". Το ίδιο διάστημα, οι Exodus γνώρισαν επιτυχία αλλά τα εσωτερικά προβλήματα οδήγησαν το συγκρότημα σε διάλυση, το 1992.
Το 1997, επέστρεψε στους επανενωμένους Exodus, ηχογραφώντας το ζωντανό άλμπουμ "Another Lesson in Violence" και περιοδεύοντας μέχρι και την επόμενη χρονιά. Το συγκρότημα πέρασε στον πάγο, για να επανέλθουν στην ενεργό δράση το 2001 προγραμματίζοντας περιοδείες αλλά και την ηχογράφηση ενός νέου στούντιο άλμπουμ. Παρ' όλα αυτά, στις 31 Ιανουαρίου 2002 ο Μπέιλοφ υπέφερε ένα βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο και έπεσε σε κώμα. Λίγο αργότερα, ανακοινώθηκε ότι ήταν εγκεφαλικά νεκρός και στις 2 Φεβρουαρίου το ιατρικό προσωπικό διέκοψε τη λειτουργία των μηχανημάτων που τον κρατούσαν στη ζωή. Σε ηλικία 42 ετών, ο Μπέιλοφ δεν είχε αντιμετωπίσει προβλήματα υγείας μέχρι τότε και το γεγονός του επεισοδίου του αντιμετωπίστηκε ως κάτι απρόσμενο από τους οικείους του.
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Ροκ μουσικοί
Δήμος Ωλενίας
Ο Δήμος Ωλενίας υπήρξε διοικητική διαίρεση του Νομού Αχαΐας κατά τη χρονική περίοδο 1997-2010, που συστάθηκε σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καποδίστριας» με τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, οι οποίες αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Έδρα του αποτελούσε το χωριό Λουσικά.
Καταργήθηκε με την εφαρμογή του Προγράμματος «Καλλικράτης» και εντάχθηκε στο νέο δήμο Δυτικής Αχαΐας ως δημοτική ενότητα αυτού. Μοναδικός δήμαρχός του υπήρξε ο Γρηγόρης Αλεξόπουλος ο οποίος επικράτησε από τον πρώτο γύρο των συνυποψηφίων του στις δημοτικές εκλογές του 1998, του 2002 και του 2006.
Ονομασία
Το όνομα του δήμου προέρχεται από την αρχαία αχαϊκή πόλη Ώλενο, η οποία βρισκόταν χτισμένη ανάμεσα στην Πάτρα και τη Δύμη, δίπλα στον ποταμό Πείρο, κοντά στα όρια του σύγχρονου δήμου.
Οικονομία
Η τοπική οικονομία του πρώην δήμου βασίζεται κατά κύριο λόγο στον πρωτογενή τομέα παραγωγής και κυρίως στη γεωργία και την κτηνοτροφία.
Δημοτικά διαμερίσματα
Στον "καποδιστριακό" δήμο περιλαμβάνονταν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ωλενία * Δ
Fg (Unix)
Η fg είναι εντολή διαχείρισης εργασιών για το Unix και την οικογένεια λειτουργικών συστημάτων βασισμένων σε αυτό, η οποία συνεχίζει την εκτέλεση μιας σταματημένης διεργασίας, φέρνοντάς τη στο προσκήνιο και ανακατευθύνοντας την καθιερωμένη είσοδο και έξοδό της στο τερματικό του χρήστη. Η fg πρέπει να περιλαμβάνεται σε κάθε λειτουργικό σύστημα για να είναι αυτό σύμφωνο με το πρότυπο POSIX.
Παραπομπές
Κατηγορία:Unix
Παύλος Μάτεσις
Ο Παύλος Μάτεσις (Δίβρη Ηλείας, 12 Ιανουαρίου 1933-Αθήνα, 20 Ιανουαρίου 2013) ήταν Έλληνας θεατρικός συγγραφέας και μεταφραστής.
Βιογραφία
Ο Μάτεσις γεννήθηκε στη Δίβρη Ηλείας. Μέχρι τα 19 χρόνια του έζησε σε πολλές επαρχιακές πόλεις. Σπούδασε θέατρο στη Δραματική Σχολή Αθηνών, μουσική (πτυχίο βιολιού) και ήξερε να μιλά πολλές ξένες γλώσσες όπως Αγγλικά, Γαλλικά και Ισπανικά.
Πρωτοεμφανίστηκε το 1967 με το θεατρικό έργο Η τελετή, το οποίο ανέβηκε στο Θέατρο Νέας Ιωνίας του Γιώργου Μηχαηλίδη. Για όλη τη διάρκεια του 1969 έζησε στο Λονδίνο. Επίσης έγραψε και σκηνοθέτησε δυο τηλεοπτικά σήριαλ τα οποία προβλήθηκαν από την ΥΕΝΕΔ (1974-1976) και ένα το οποίο προβλήθηκε από την ΕΡΤ το 1983, το Κυρία Αρσενία σ' αγαπώ, το οποίο όμως είχε άδοξο τέλος, λόγω έντονης αντίδρασης της τότε προέδρου της Ένωσης Γυναικών Ελλάδος (ΕΓΕ), Μαργαρίτας Παπανδρέου (η σύζυγος του τότε πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου), και αντί των προγραμματισμένων 13 επεισοδίων προβλήθηκαν μόνο τα έξι. Στο θεατρικό έργο Εξορία, έφτασε σε κορυφαίες επιτεύξεις, αφού με αυτόν τον τρόπο αποκάλυψε ανεξερεύνητες πτυχές της νεοελληνικής συνείδησης. Το 1989 ο Δήμος Αθηναίων του απένειμε το Βραβείο Κάρολος Κουν για το έργο Περιποιητής φυτών.
Τον Δεκέμβριο του 2010 έπαθε εγκεφαλικό επεισόδιο, με αποτέλεσμα να χάσει τη φωνή του. Πέθανε στις 20 Ιανουαρίου του 2013 σε ηλικία 80 ετών, σε ιδιωτική κλινική. Η κηδεία του έγινε δύο μέρες αργότερα στο Νεκροταφείο Παπάγου.
Μεταφράσεις
Μεταφράσεις θεατρικών έργων
Θεατρική περίοδος 1966 - 1967
Joseph Kesselring, Αρσενικό και παλιά δαντέλα (για τον Θίασο Άλκηστης Γάσπαρη στο Θέατρο Όρβο / σκηνοθεσία Γιώργου Εμιρζά)
Θεατρική περίοδος 1969 - 1970
Harold Pinter, Πάρτι γενεθλίων (για το Θέατρο Τέχνης / σκηνοθεσία Καρόλου Κουν)
Θεατρική περίοδος 1970 (θερινή)
Θεατρική περίοδος 1971 - 1972
Ben Jonson, Ο αλχημιστής (για το Εθνικό Θέατρο / σκηνοθεσία Σωκράτη Καραντινού)
Eugene O' Neill, Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα: ο γυρισμός (για το Εθνικό Θέατρο / σκηνοθεσία Τάκη Μουζενίδη)
Harold Pinter, Η συλλογή (για τον Θίασο Ζωντανό Θέατρο Αθήνας / σκηνοθεσία Πάνου Παπαϊωάννου)
Θεατρική περίοδος 1972 - 1973
Slawomir Mrożek, Τάνγκο (για τον Θίασο Νίκου Κούρκουλου / σκηνοθεσία Σπύρος Ευαγγελάτου)
Roger Vitrac, Βικτόρ ή Τα παιδιά στην εξουσία (για το Θέατρο Τέχνης / σκηνοθεσία Καρόλου Κουν)
Θεατρική περίοδος 1974 (θερινή)
Richard Harris, Leslie Darbon, Δύο και δύο κάνουν σεξ (για τον Θίασο Αλέκου Αλεξανδράκη - Νόνικας Γαληνέα / σκηνοθεσία Αλεξανδράκη - Γαληνέα)
Jules Pfeiffer, Ας παίξουμε τους δολοφόνους (για το Θέατρο Σάτιρας / σκηνοθεσία Γιώργου Μιχαηλίδη)
Alan Ayckbourn, Η αστική τάξη αστειεύεται (για τον Θίασο Άγγελου Αντωνόπουλου - Βέρας Ζαβιτσιάνου / σκηνοθεσία Μηνά Χρηστίδη)
Luigi Pirandello, Ο άνθρωπος, το κτήνος και η αρετή (για τον Θίασο Γιάννη Φέρτη - Ξένιας Καλογεροπούλου / σκηνοθεσία Κώστα Μπάκα)
Sean O' Casey, Κόκκινα τριαντάφυλλα για μένα (για τον Θίασο Κώστα Καρρά / σκηνοθεσία Κώστα Μπάκα)
Bertolt Brecht, Ταμπούρλα στη νύχτα (για τον Θίασο Νίκου Κούρκουλου / σκηνοθεσία Αλέξη Σολομού)
Alan Ayckbourn, Εμείς, αυτοί και οι άλλοι (για τον Θίασο Γιάννη Φέρτη - Ξένιας Καλογεροπούλου / σκηνοθεσία Robin Midgley)
Θεατρική περίοδος 1975 - 1976
Neil Simon, Καμπίρια (για τον Θίασο Αλίκης Βουγιουκλάκη / σκηνοθεσία Μιχάλη Μπούχλη)
Bernard Slade, Κάθε χρόνο τέτοια μέρα (για τον Θίασο Αλέκου Αλεξανδράκη - Νόνικας Γαληνέα / σκηνοθεσία Ανδρέα Βουτσινά)
Bertolt Brecht, Η όπερα της πεντάρας (για το Θέατρο Κάππα / σκηνοθεσία Jules Dassin)
Αριστοφάνης, Πλούτος (για το Αμφι-Θέατρο / σκηνοθεσία Σπύρου Ευαγγελάτου)
Pierrette Bruno, Πέπσι (για τον Θίασο Αλέκου Αλεξανδράκη - Νόνικας Γαληνέα / σκηνοθεσία Αλέκου Αλεξανδράκη)
Θεατρική περίοδος 1978 - 1979
Μολιέρος, Ταρτούφος (για το Αμφι-Θέατρο / σκηνοθεσία Σπύρου Ευαγγελάτου)
Μαξίμ Γκόρκι, Οι τελευταίοι (για τον Θίασο Μάνου Κατράκη / σκηνοθεσία Τάκη Μουζενίδη)
Peter Stone, Μερικοί το προτιμούν καυτό (για τον Θίασο Αλέκου Αλεξανδράκη - Νόνικας Γαληνέα / σκηνοθεσία Αλέκου Αλεξανδράκη)
Θεατρική περίοδος 1979 - 1980
Θεατρική περίοδος 1980 - 1981
Neil Simon, Παίζουν το τραγούδι μας (για τον Θίασο Μαίρης Χρονοπούλου / σκηνοθεσία Ερρίκου Ανδρέου)
Mark Medoff, Σάρα (Τα παιδιά ενός κατώτερου θεού) (για τον Θίασο Έλλης Λαμπέτη / σκηνοθεσία Παντελή Βούλγαρη)
Θεατρική περίοδος 1981 (θερινή)
Giuseppe Patroni Griffi, Πρόσωπα φυσικά και αλλόκοτα (για το Θέατρο Αθηνά / σκηνοθεσία Γιάννη Διαμαντόπουλου)
Joe Orton, Τα γούστα του κυρίου Σλόαν (για το Απλό Θέατρο / σκηνοθεσία Αντώνη Αντύπα)
Alexandre Dumas (fils), Η κυρία με τις καμέλιες (για τον Θίασο Αλίκης Βουγιουκλάκη / σκηνοθεσία Mauro Bolognini)
Θεατρική περίοδος 1983 (θερινή)
Θεατρική περίοδος 1983 - 1984
Joe Orton, Τι είδε ο υπηρέτης! (Αυτά που είδε ο μπάτλερ) (για το Απλό Θέατρο / σκηνοθεσία Αντώνη Αντύπα)
Θεατρική περίοδος 1984 (θερινή)
Θεατρική περίοδος 1985 (θερινή)
Αριστοφάνης, Ειρήνη (για το Αμφι-Θέατρο / σκηνοθεσία Σπύρου Ευαγγελάτου)
Θεατρική περίοδος 1985 - 1986
Pierre-Augustin Caron de Beaumarchais, Οι τρελές ημέρες, Ο κουρέας της Σεβίλης, Ο γάμος του Φίγκαρο (για το Ανοιχτό Θέατρο / σκηνοθεσία Γιώργου Μιχαηλίδη)
Arthur Miller, Ψηλά από τη γέφυρα (για τον Θίασο Νίκου Κούρκουλου / σκηνοθεσία Διαγόρα Χρονόπουλου)
William Shakespeare, Όπως σας αρέσει (για το Αμφι-Θέατρο / σκηνοθεσία Σπύρου Ευαγγελάτου)
Θεατρική περίοδος 1987 - 1988
Jean-Pierre Grédy, Λίγο πιο νωρίς λίγο πιο αργά (για τον Θίασο Αλίκης Βουγιουκλάκη / σκηνοθεσία Διαγόρα Χρονόπουλου)
Ken Kesey, Στη φωλιά του κούκου (θεατρική διασκευή Dale Wasserman) (για τον Θίασο Νίκου Κούρκουλου / σκηνοθεσία Leon Rubin)
Θεατρική περίοδος 1988 - 1989
Neil Simon, Το αταίριαστο ζευγάρι (για τον Θίασο Σμαρούλας Γιούλη / σκηνοθεσία Vernon Hincle)
Θεατρική περίοδος 1989 - 1990
Joe Orton, Λεηλασία (για το Απλό Θέατρο / σκηνοθεσία Αντώνη Αντύπα)
Willy Russel, Σίρλεϋ Βάλενταϊν (για τον Θίασο Αλίκης Βουγιουκλάκη / σκηνοθεσία Μίνω Βολανάκη)
Bernard Slade, Γεια σου (για τον Θίασο Νίκου Κούρκουλου / σκηνοθεσία Διαγόρα Χρονόπουλου)
Θεατρική περίοδος 1990 (θερινή)
Αριστοφάνης, Θεσμοφοριάζουσες (για το Εθνικό Θέατρο / σκηνοθεσία Κώστα Μπάκα)
Αριστοφάνης, Βάτραχοι (για το Ανοιχτό Θέατρο / σκηνοθεσία Γιώργου Μιχαηλίδη)
Θεατρική περίοδος 1991 (θερινή)
Αριστοφάνης, Όρνιθες (για τον Θίασο Γιώργου Μεσσάλα / σκηνοθεσία Γιώργου Μεσσάλα)
Θεατρική περίοδος 1991 - 1992
Μολιέρος, Ο κατά φαντασίαν ασθενής για το Εθνικό Θέατρο / σκηνοθεσία Κώστα Μπάκα)
Θεατρική περίοδος 1993 - 1994
Alan Ayckbourn, Συνέβη και του χρόνου (για το Θέατρο Ιλίσια / σκηνοθεσία Κώστα Αρζόγλου)
Θεατρική περίοδος 1994 (θερινή)
Αριστοφάνης, Νεφέλαι (για το Εθνικό Θέατρο / σκηνοθεσία Κοραή Δαμάτη)
Θεατρική περίοδος 1994 - 1995
Howard Lindsay, Oscar Hammerstein II, Russel Crouse, Η μελωδία της ευτυχίας (για τον Θίασο Αλίκης Βουγιουκλάκη / σκηνοθεσία Ρούλας Πατεράκη)
David Mamet, Ολεάννα (για το Απλό Θέατρο / σκηνοθεσία Αντώνη Αντύπα)
Θεατρική περίοδος 1998 (θερινή)
Αριστοφάνης, Αχαρνής (για το Ανοιχτό Θέατρο / σκηνοθεσία Γιώργου Μιχαηλίδη)
Θεατρική περίοδος 1998 - 1999
William Shakespeare, Ο Φάλσταφ (Οι πρόσχαρες κυρίες του Γουίνδσορ) (για το Θέατρο «Τζένη Καρέζη» / σκηνοθεσία Λεωνίδας Τριβιζάς)
Θεατρική περίοδος 2000 (θερινή)
Θεατρική περίοδος 2002 - 2003
Θεατρική περίοδος 2006 (θερινή)
Αριστοφάνης, Σφήκες (για το Αμφι-Θέατρο / σκηνοθεσία Σπύρου Ευαγγελάτου)
Άλλες μεταφράσεις
Παναγιωτάκης Φωτήλας
Ο Παναγιωτάκης Φωτήλας (Καλάβρυτα, 1800 - Πάτρα, 1824) ήταν αγωνιστής της Επανάστασης του 1821 από τα Καλάβρυτα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στα Καλάβρυτα (ή στα Κρινόφυτα Καλαβρύτων) το 1800 κι ήταν γιος του πρόκριτου Ασημάκη Φωτήλα.
Στις 19 Μαρτίου 1821 διέταξε να σκοτώσουν τους Τούρκους στο Σοποτό. Πολέμησε στην μάχη του Λάλα και στην Πολιορκία της Πάτρας. Πληγώθηκε σε μάχη στην Πάτρα το 1824 κοντά στο Σαραβάλι και μεταφέρθηκε στο λινό της οικογένειας που ήταν σχετικά κοντά, το σημερινό Λάγγουρα. Έπειτα μεταφέρθηκε στη μονή Ομπλού όπου ήταν το αρχηγείο κι έπειτα στην μονή του Μεγάλου Σπηλαίου η οποία χρησιμοποιούνταν σαν νοσοκομείο, ωστόσο δεν κατάφερε να κρατηθεί στην ζωή και απεβίωσε σε ηλικία μόλις 24 ετών.
Η παράδοση αναφέρει τον ερωτά του με την κόρη του βοεβόδα των Καλαβρύτων Αρναούτογλου, Αισέ. Η Αισέ μόλις πληροφορήθηκε τον θάνατο του έπεσε από τα τείχη του κάστρου ή σε κάποιο γκρεμό. Το σώμα της βρέθηκε σε χαράδρα. Η παράδοση αναφέρει ότι είχε αποφασίσει να γίνει χριστιανή και να παντρευτούν. Για τον ερωτά τους και την τραγική κατάληξη έχει γραφτεί και ποίημα ίσως από τον Λοντοτσακίρη (Λόντος Τσακίρης ή Λεόντιος Τσακίρης) λόγιου της εποχής της Επανάστασης στο σπίτι του οποίου βρέθηκε.
Οι τέσσερις πρώτοι στίχοι του ποιήματος έχουν ως εξής :
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Παναγιωτακης
Ισαβέλλα δε λα Θέρδα
Η Iσαβέλλα, ισπαν.: Ιsabel de la Cerda, επίσης γνωστή ως Isabel de la Cerda Pérez de Guzmán (Σεβίλλη περ. 1329 - μετά το 1383) ήταν η μόνη επιζήσασα κόρη του Λουδοβίκου δε λα Θέρδα και της πρώτης συζύγου του Λεονόρ δε Γκουθμάν. Ήταν η κυρία του Πουέρτο δε Σάντα Μαρία και η τιτουλάρια πριγκίπισσα της Φορτούνα. Ήταν μέλος του Οίκου της Ιβρέας-Καστίλης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Σεβίλλη γύρω στο 1329, και ήταν το μικρότερο από τα τρία επιζώντα παιδιά. Τα μεγαλύτερα αδέλφια της ήταν ο Λούις και ο Χουάν δε λα Θέρδα υ Γκουθμάν. Είχε άλλα πέντε αδέλφια, που απεβίωσαν στην παιδική ηλικία. Ο εκ πατρός πάππος της της ήταν ο Αλφόνσος δε λα Θέρδα, διάδοχος του θρόνου της Καστίλλης, που είχε αποκληρωθεί υπέρ του θείου του, Σάντσο Δ' της Καστίλης.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε για πρώτη φορά το 1346 με τον Ροδρίγο Πέρεθ Πόνσε δε Λεόν. Ο "Ruy Pérez Ponce de León" επιβεβαίωσε την παραλαβή της προίκας της "doña Isabel de la Cerda" με καταστατικό της 11ης Μαρτίου 1349. Το ζευγάρι ήταν παντρεμένο μέχρι τις 26 Μαΐου 1354, που απεβίωσε ο Ροδρίγο. Δεν είχαν παιδιά.
Ένα καταστατικό με ημερομηνία 30 Δεκεμβρίου 1353 καταγράφει τη συμφωνία μεταξύ της Iσαβέλλας και των δύο αδελφών της, σχετικά με την περιουσία τού πατέρα τους, που είχε αποβιώσει το 1348.
Η Iσαβέλλα παρέμεινε ανύπαντρη για δεκατέσσερα χρόνια. Στη συνέχεια έκανε 2ο γάμο στη Σεβίλλη στις 15 Σεπτεμβρίου 1370 με τον Μπερνάλ της Φουά, έναν νόθο γιο του Γκαστόν Γ΄, κόμη της Φουά. Μετά το γάμο, ο Μπερνάλ έγινε κόμης του Mεδινασέλι. Καθώς η Ισαβέλλα είχε ισχυρή αξίωση στον θρόνο της Καστίλης, στις 25 Μαΐου 1366 της παραχωρήθηκαν μεγάλες ιδιοκτησίες από τον Ερρίκο Β' της Καστίλλης, με την προϋπόθεση ότι θα παραιτηθεί από κάθε αξίωση για το στέμμα της Καστίλλης, για την ίδια και τους κληρονόμους της. Οι δούκες Mεδινασέλι είχαν εκτεταμένα κτήματα στις ισπανικές επαρχίες Σόρια και Γκουαδαλαχάρα.
Η Iσαβέλλα απεβίωσε μετά το 1383 και τάφηκε στο μοναστήρι της Σάντα Μαρία δε Ουέρτα. Ο Μπερνάλ απεβίωσε το 1391 και τον διαδέχθηκε ο γιος τους, Γκαστόν. Η κομητεία Mεδινασέλι μετατράπηκε αργότερα σε δουκάτο από την Iσαβέλλα Α΄ της Καστίλης.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Καστιλιανός Οίκος της Ιβρέας
Αλέκος Γαλανός
Ο Αλέκος Γαλανός (Μυτιλήνη, 01/05/1922 – Πειραιάς, 06/2008) ήταν Έλληνας θεατρικός συγγραφέας. Έγραψε αρκετά θεατρικά έργα, με πιο δημοφιλές το δράμα Κόκκινα φανάρια. Ανέπτυξε πληθώρα δράσεων γύρω από το θέατρο, υπηρετώντας το ως θεατρικός συγγραφέας, ως ηθοποιός, ως σκηνοθέτης, ως δάσκαλος θεάτρου, ως οργανωτής ερασιτεχνικών θεατρικών παραστάσεων κ.ά. Επαγγελματικά σταδιοδρόμησε ως δημόσιος υπάλληλος (γεωπόνος) στο Υπουργείο Γεωργίας, όπου συνδύασε τις γνώσεις και την εμπειρία του από τον χώρο του θεάματος με τη μαζική εκπαίδευση των αγροτικών πληθυσμών της χώρας (1954-1985).
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αλέκος Γαλανός γεννήθηκε το 1922 στη Μυτιλήνη, όπου πέρασε τα παιδικά του χρόνια και τελείωσε το δημοτικό. Στα μέσα της δεκαετίας του '30 η οικογένειά του μετακόμισε για βιοποριστικούς λόγους στον Πειραιά. Τόσο στα αρχεία του δημοτικού σχολείου, όπου φοίτησε όσο και της Ιερατικής Σχολής της μονής Αγίας Αναστασίας Χαλκιδικής, όπου επίσης φοίτησε για έναν χρόνο, αναγράφεται με το επώνυμο Γαλανουδάκης. Η αποκατάσταση του επωνύμου Γαλανός θα γίνει στα εκπαιδευτικά αρχεία κατά την ολοκλήρωση της φοίτησής του στο γυμνάσιο, την περίοδο της Κατοχής. Σπούδασε στην Ανωτάτη Γεωπονική Σχολή Αθηνών, ενώ παράλληλα φοίτησε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου (1943/44) και στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης —από όπου και αποφοίτησε το 1949. Αργότερα, κατά τη δεκαετία του '60, έκανε μετεκπαίδευση στο εξωτερικό, στο London School of Film Technique (εκπαιδευτικό κινηματογράφο) και στο B.B.C. (τηλεόραση και ραδιόφωνο). Στις αρχές της δεκαετίας του '50 εργάστηκε ως επαγγελματίας ηθοποιός στο ελεύθερο θέατρο και ως θεατρικός συγγραφέας. Από το 1952 άρχισε τη σταδιοδρομία του ως διοικητικός υπάλληλος στο Υπουργείο Γεωργίας. Αρχικά, εργάστηκε ως γεωπόνος στην περιοχή των Δικαίων στον Έβρο και έπειτα κυρίως στη Διεύθυνση Γεωργικής Εκπαίδευσης και Πληροφοριών του συγκεκριμένου Υπουργείου. Στις θέσεις αυτές ανέπτυξε πολυποίκιλη και πρωτοπόρα δράση σε σχέση με την ενημέρωση των αγροτικών πληθυσμών της ελληνικής επαρχίας (ραδιόφωνο, τηλεόραση, ντοκιμαντέρ), αλλά και την ευρύτερη καλλιέργειά τους (θεατρικές δράσεις). Παράλληλα με τη δημοσιοϋπαλληλία συνέχισε την ενασχόλησή του με το θέατρο ως συγγραφέας και σκηνοθέτης. Το 1962 διακρίθηκε ως θεατρικός συγγραφέας με την παρουσίαση επί σκηνής του έργου του Κόκκινα φανάρια. Ασχολήθηκε και με τη σκηνοθεσία, τόσο στο θέατρο, όπου σκηνοθέτησε αρκετές ερασιτεχνικές και κάποιες επαγγελματικές παραστάσεις, όσο και στον κινηματογράφο, όπου σκηνοθέτησε αρκετές εκπαιδευτικές ταινίες μικρού μήκους και ντοκιμαντέρ. Επί σειρά ετών δίδαξε διάφορα μαθήματα στη Δραματική Σχολή «Θεάτρου» του Κωστή Μιχαηλίδη και θέατρο στην Αμερικανική Γεωργική Σχολή. Από τα μέσα της δεκαετίας του '80, με αφορμή ένα σοβαρό προσωπικό ζήτημα υγείας αποφάσισε να αποσυρθεί στο Άγιο Όρος, ως δόκιμος μοναχός. Την περίοδο τής εκεί παραμονής του έγραψε και εξέδωσε το βιβλίο Με το Σταυρό και το ξίφος, το οποίο αποτελεί ένα αφήγημα, εμπνευσμένο από την ιστορία των Αγίων Σαράντα Μαρτύρων, ενώ έγραψε —χωρίς ποτέ να προχωρήσει σε δημοσίευσή τους— τα θεατρικά έργα Χειμωνιάζει, Διαφορετικοί και Είμαι σκύλος. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, αρκετά άρρωστος, τα έζησε στον Πειραιά. Πέθανε τον Ιούνιο του 2008 και θάφτηκε στο 3ο Νεκροταφείο Νίκαιας.
Διεθνές Φεστιβάλ Μουσικής Beigang
Το Διεθνές Φεστιβάλ Μουσικής Beigang αποτελεί έργο της Φιλαρμονικής Ένωσης Beigang και διοργανώνεται στην πόλη Beigang του νομού Yunlin, στην Ταϊβάν. Από την ίδρυση του το 2006 ως σήμερα το φεστιβάλ επεκτείνεται κάθε χρόνο. Εν τω μεταξύ πρόκειται για το μεγαλύτερο διεθνές φεστιβάλ μουσικής του νομού Yunlin. Το φεστιβάλ αποτελείται από σειρά συναυλιών, κυρίως μουσικής για πνευστά (σόλο, μουσική δωματίου και μπάντα), και σεμινάρια υπό την αιγίδα του Ωδείου Chia-Hu. Περαιτέρω, το φεστιβάλ διοργανώνει ένα διαπολιτιστικό πρόγραμμα για τους μουσικούς που προσκαλούνται από διάφορες χώρες. Καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ είναι ο πιανίστας Heinz Chen.
Αλέκος Γαλανός
Επαγγελματικό Θέατρο
Ο Α. Γαλανός ασχολήθηκε με το θέατρο ως ηθοποιός κατά τη δεκαετία του '40. Την περίοδο της Κατοχής και ενώ φοιτούσε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, έπαιξε σε κάποιες παραστάσεις ερασιτεχνικές και μη. Ενδεικτικά, συμμετείχε στη φιλανθρωπική παράσταση Νύχτα με φως (Θέατρο Αλάμπρα, Σεπτέμβρης 1943) σε κείμενο του Ηρακλή Μαυρέα και σκηνοθεσία του Σπύρου Παπακώστα. Μεταπολεμικά, κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας, εντάχθηκε στον θίασο του Γενικού Επιτελείου Στρατού, ενώ συνέχισε τις θεατρικές σπουδές του στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης. Παράλληλα, εργάστηκε και στο ελεύθερο θέατρο, στον θίασο Α. Παΐζη - Δ. Σταρένιου - Τ. Βανδή (1947) και στην Εταιρία Ελληνικού Θεάτρου του Τζαβαλά Καρούσου (Θέατρο Μακέδο, Αύγουστος 1947), ερμηνεύοντας κυρίως μικρούς ρόλους ή ως αντικαταστάτης άλλων ηθοποιών. Το καλοκαίρι του 1949 έλαβε μέρος λόγω των στρατιωτικών του υποχρεώσεων σε κάποιες μόνο από τις παραστάσεις της περιοδείας του Θεάτρου Τέχνης στην Πάτρα και στον Βόλο. Το επόμενο καλοκαίρι συνεργάστηκε ξανά με τον Κάρολο Κουν και το Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» στις παραστάσεις Εγώ και το κουνέλι και Ανώμαλος προσγείωσις (Θέατρο Μακέδο). Κατά τη θεατρική σεζόν 1950/51 συμμετείχε σε μια σειρά από παραστάσεις ανά την Ελλάδα τόσο με τον θίασο της Κατερίνας Ανδρεάδη όσο και με τον θίασο του Αδαμάντιου Λεμού.
Διεθνές Φεστιβάλ Μουσικής Beigang
Beigang
To Beigang είναι γνωστό για το ναό Chaotian, που είναι ένας από τους σημαντικότερους ναούς για τη θεά Mazu. Καθώς η πολιτιστική σκηνή στο Beigang είναι ενεργή μόνο κατά τις πνευματικές μέρες, η Φιλαρμονική Ένωση Beigang αποφάσισε να διοργανώσει ένα φεστιβάλ αναζωογονώντας τη μουσική ζωή της πόλης. Κέντρο του φεστιβάλ αποτελεί το Beigang, όπου και γίνονται οι περισσότερες συναυλίες, καθώς και το σεμινάριο μαζί με τις πρόβες της Ορχήστρας Πνευστών του Beigang.
Αλέκος Γαλανός
Επαγγελματικό Θέατρο
Τον Ιούνιο του 1950 ο Α. Γαλανός «συστήθηκε» στο θεατρικό κοινό και ως θεατρικός συγγραφέας με το δράμα Θεατρίνοι. Το έργο αυτό παρουσιάστηκε από τον θίασο του Αδ. Λεμού σε σκηνοθεσία του Κ. Κουν αρχικά στο Θέατρο Διονύσια της Καλλιθέας και έπειτα σε περιοδεία σε όλη την Ελλάδα. Πρόκειται για ένα δράμα τριών πράξεων, που έχει ως κύριο άξονα τη ζωή των ηθοποιών στα μπουλούκια. Η κριτική της εποχής υπήρξε άλλοτε συγκαταβατική και άλλοτε αρνητική απέναντι στο έργο, το οποίο συζητήθηκε αρκετά στους θεατρικούς κύκλους της Αθήνας και γνώρισε τη μερική ανταπόκριση του κοινού, χωρίς όμως να παρουσιαστεί ξανά επί σκηνής από επαγγελματικό θίασο. Το 1950/51, στη χειμερινή περιοδεία του, ο θίασος του Αδ. Λεμού έπαιξε και ένα δεύτερο έργο, την κωμωδία Το πάρτι του Πολυνείκη. Κρίθηκε, όμως, από τον ίδιο τον θιασάρχη ότι δεν είχε τις προδιαγραφές να παρουσιαστεί στην Αθήνα, οπότε και αποσύρθηκε από το ρεπερτόριο του θιάσου. Έκτοτε δεν ξαναπαίχτηκε. Το 1962 στο θέατρο Πορεία ο ομώνυμος θίασος παρουσίασε το —πιο επιτυχημένο και αναγνωρίσιμο σήμερα— θεατρικό έργο του Α. Γαλανού, Τα κόκκινα φανάρια. Πρόκειται για ένα δράμα τριών πράξεων, που παρουσιάζει στιγμές από τη ζωή γυναικών του αγοραίου έρωτα και των οίκων ανοχής. Η αποδοχή του έργου από το κοινό της εποχής και το μεγαλύτερο μέρος της κριτικής οδήγησε στην παράταση των παραστάσεών του για δύο συνεχόμενες θεατρικές σεζόν, ενώ είναι χαρακτηριστικό πως κατά τη δεύτερη σεζόν γνώρισε δύο ταυτόχρονες αλλά διαφορετικές θεατρικές παραγωγές: μία στην Αθήνα στο θέατρο Πορεία και μία σε περιοδεία ανά την Ελλάδα από τον θίασο Γκέλυς Μαυροπούλου - Στέφανου Στρατηγού. Άμεση υπήρξε και η μεταφορά του έργου στον κινηματογράφο το 1963, σε σενάριο του ίδιου του Α. Γαλανού και σε σκηνοθεσία του Βασίλη Γεωργιάδη, ταινία που υπήρξε υποψήφια για το Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας το 1964. Στο πέρασμα του χρόνου τα Κόκκινα φανάρια υπήρξαν το έργο του Α. Γαλανού που γνώρισε τις πιο πολλές θεατρικές παραγωγές τόσο από επαγγελματικούς όσο και από ερασιτεχνικούς θιάσους, εντός και εκτός ελληνικών συνόρων. Ενδεικτικά, το καλοκαίρι του 1973, στο θέατρο Περοκέ, σε σκηνοθεσία και διασκευή του ίδιου του συγγραφέα παρουσιάστηκε μια μιούζικαλ εκδοχή του έργου. Ο ίδιος ο συγγραφέας χαρακτήρισε τη νέα εκδοχή ως μουσικόδραμα. Ο Γιάννης Σπανός συνέθεσε τη μουσική της παράστασης και ο Λεωνίδας ντε Πιάν σχεδίασε τις χορογραφίες. Η μεταγραφή αυτή θεωρήθηκε ότι αφαίρεσε από το έργο —μεταξύ άλλων στοιχείων— την εσωτερική του δραματικότητα.
Διεθνές Φεστιβάλ Μουσικής Beigang
Ιστορία
Πρόδρομος του φεστιβάλ το 2005 ήταν το «Μουσικό Φεστιβάλ Beigang». Από το 2006 καλλιτεχνικός διευθυντής του φεστιβάλ έγινε ο Heinz Chen, στον οποίο ανατέθηκε η βελτίωση του επιπέδου μέσω μετάκλησης καλλιτεχνών. Έκτοτε το φεστιβάλ απολαμβάνει την αγάπη του κοινού, των μέσων ενημέρωσης, και πολιτικών. Η νομάρχης Su Ji-Feng επισκέπτεται το φεστιβάλ κάθε φορά από το 2005. Το 2007 μεταξύ των ακροατών ήταν ο Πρύτανης της Ανωτάτης Σχολής Μουσικής του Detmold, Martin Christian Vogel.
Αλέκος Γαλανός
Επαγγελματικό Θέατρο
Ο Α. Γαλανός ωστόσο, είχε πραγματοποιήσει την πρώτη σκηνοθετική του απόπειρα σε παράσταση επαγγελματικού θιάσου ήδη από το 1966. Είχε σκηνοθετήσει τον θίασο των Ελεάννα Απέργη και Διονύση Παγουλάτου (Θέατρο Γιώργου Παππά) σε ένα δικό του έργο, στο δράμα Τον καιρό της Ειρήνης. Το έργο επικεντρωνόταν στη ζωή των ανθρώπων μετά από έναν πόλεμο και στην προσπάθειά τους να ζήσουν στην εκάστοτε μεταπολεμική κοινωνία, με τα τραύματα που ο πόλεμος τους προκάλεσε. Ο συγγραφέας επέλεξε να μην προσδιορίσει τον χρόνο και τον τόπο δράσης του έργου, θέλοντας περισσότερο να του προσδώσει μια οικουμενική διάσταση. Σύμφωνα με τους κριτικούς πρόκειται για ένα δράμα με έντονο ψυχογραφικό χαρακτήρα, που καταπιάνεται με λιτότητα και σοβαρότητα με αρκετά ευαίσθητα θέματα, όπως, για παράδειγμα, τους ανάπηρους πολέμου. Ως έργο κέρδισε την επιδοκιμασία των θεατρικών κριτικών, παρόλο που δεν παρέλειψαν να αναφερθούν και στα αρνητικά του στοιχεία. Ως εναλλακτικό τίτλο για το έργο αυτό ο συγγραφέας μετέπειτα έδωσε τον τίτλο Επίλογος.
Διεθνές Φεστιβάλ Μουσικής Beigang
Ιδέα
Οι συναυλίες πραγματοποιούνται κατά μεγάλο μέρος στο Beigang. Περαιτέρω γίνονται παρουσιάσεις στις πόλεις Douliu και Siying. Οι εκδηλώσεις περιλαμβάνουν κλασσική μουσική. Εκδηλώσεις ελαφράς μουσικής αποδείχτηκαν ιδιαιτέρως δημοφιλείς, μεταξύ αυτών η συναυλία σε ανοιχτό χώρο υπό το όνομα «Cultural Interaction Night» ή το «Club Concert» σε τοπικό εστιατόριο. Στην τελευταία συναυλία του Φεστιβάλ παρουσιάζεται το αποτέλεσμα της εργασίας της ορχήστρας.
Αλέκος Γαλανός
Επαγγελματικό Θέατρο
Εκτός των προαναφερθέντων θεατρικών έργων, ο Α. Γαλανός είχε γράψει και κάποια άλλα, τα οποία δεν παραστάθηκαν ποτέ στο ελληνικό επαγγελματικό θέατρο. Κάποια από αυτά ήταν: Δεν έχει πλοίο, Ο καυτός λίβας του Σεπτέμβρη, Διαφορετικοί και Είμαι σκύλος. Διευκρινίζεται ότι ως εναλλακτικός τίτλος για το έργο Ο καυτός λίβας του Σεπτέμβρη δόθηκε ο τίτλος Χειμωνιάζει.
Διεθνές Φεστιβάλ Μουσικής Beigang
Χορηγοί
Στους υποστηρικτές του Διεθνούς Φεστιβάλ Μουσικής ανήκουν η πόλη του Beigang και ο νομός Yunlin, μαζί με το Υπουργείο Πολιτισμού της Taipei. Εταιρείες μουσικών οργάνων όπως η Jupiter και η Kawai ανήκουν επίσης στους χορηγούς του Φεστιβάλ. Περαιτέρω υποστήριξη το φεστιβάλ λαμβάνει από το ναό Chao και πλήθος τοπικών επιχειρήσεων. Στην έκδοση του 2009 θα συμβάλλει η Ακαδημία Sibelius του Ελσίνκι.
Αλέκος Γαλανός
Ερασιτεχνικό Θέατρο
Η πρώτη παρουσίαση του έργου Τον καιρό της Ειρήνης πραγματοποιήθηκε στο Ζάγκρεμπ της πρώην Γιουγκοσλαβίας το 1963. Το έργο παρουσιάστηκε στο 3ο Διεθνές Φεστιβάλ Φοιτητικού Θεάτρου σε σκηνοθεσία του ίδιου του συγγραφέα. Επρόκειτο για μια ερασιτεχνική φεστιβαλική παράσταση, η οποία ήρθε να αποτελέσει έναν ακόμα κρίκο στη μακρά αλυσίδα των ερασιτεχνικών θεατρικών παραστάσεων με τις οποίες καταπιάστηκε ο Α. Γαλανός. Από την πρώτη στιγμή της σταδιοδρομίας του στο Υπουργείο Γεωργίας, συνδύασε την πορεία του με το θέατρο και τη διοργάνωση ερασιτεχνικών εκπαιδευτικών θεατρικών παραστάσεων. Το έπραξε ήδη από το 1953 στην ακριτική περιοχή των Δικαίων στον Έβρο, όπου πρωτοδιορίστηκε ως γεωπόνος. Το έπραξε τα επόμενα χρόνια και επί σειρά ετών στην Αμερικανική Γεωργική Σχολή της Θεσσαλονίκης, όπου δίδαξε —μεταξύ άλλων— και θέατρο. Όπως διαφαίνεται σε διάφορα τεύχη του εξειδικευμένου γεωργικού περιοδικού Γεωργικόν Βήμα, ο Α. Γαλανός συμμετείχε στις οργανωμένες προσπάθειες του Υπουργείου Γεωργίας για την ενημέρωση και την εκπαίδευση των κατοίκων της υπαίθρου, σε σχέση με τη χρήση των σύγχρονων τότε αγροτικών πρακτικών και τεχνολογιών. Με δική του πρωτοβουλία αυτές οι δράσεις εμπλουτίστηκαν από τη διδασκαλία θεατρικών πρακτικών, τη δημιουργία θεατρικών ομάδων και τη διοργάνωση θεατρικών παραστάσεων. Η πρωτοβουλία αυτή ήταν αναμενόμενο να συναντήσει δυσκολίες υλοποίησης και αποδοχής λόγω της ιστορικής συγκυρίας, καθώς η ελληνική ύπαιθρος είχε ταλανιστεί και σημαδευτεί από τον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο. Στις δράσεις αυτές συμμετείχε ο ίδιος ενεργά διδάσκοντας τους νέους της υπαίθρου υποκριτική, μακιγιάζ, σκηνογραφία κ.ά. Παρά τις εισηγήσεις και τις επίμονες προσπάθειές του δεν κατάφερε να δημιουργηθεί ένας σταθερός σχετικός, οργανισμός αγροτικού εκπαιδευτικού θεάτρου.
Διεθνές Φεστιβάλ Μουσικής Beigang
Επικοινωνιακή κάλυψη
Πολλές τοπικές εφημερίδες και σταθμοί παρακολουθούν και καλύπτουν τις εκδηλώσεις του Διεθνούς Φεστιβάλ Μουσικής Beigang. Εκτός αυτών, παρουσίαση του Φεστιβάλ έγινε και στο εβδομαδιαίο εθνικό περιοδικό New Taiwan. Το φεστιβάλ γίνεται γνωστό διεθνώς βαθμιαίως και η γερμανική εφημερίδα Lippische Landeszeitung ασχολήθηκε μαζί του σε άρθρο.
Αλέκος Γαλανός
Ραδιόφωνο, ντοκιμαντέρ, τηλεόραση
Από το 1954 και για σειρά ετών συμμετείχε συστηματικά στην παραγωγή των ειδικών ενημερωτικών εκπομπών για τους αγρότες όπως Η ώρα του αγρότου, που προβάλλονταν από το Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας (Ε.Ι.Ρ.). Επιπρόσθετα, δημιούργησε μια σειρά δραματοποιημένων εκπομπών, πάντα με επίκεντρο τους αγρότες (Έξω από την Πρωτεύουσα, Τα παιδιά της γης κ.ά.). Το 1971 δραστηριοποιήθηκε στον τομέα της παραγωγής εκπαιδευτικών ταινιών μικρού μήκους, με στόχο την προβολή τους είτε από την τηλεόραση είτε σε διεθνή κινηματογραφικά φεστιβάλ. Ενδεικτικά αναφέρονται οι ταινίες Καπνός, Ταξίδι στην Ελλάδα, Ελληνικό σταφύλι, Πηλιορείτικος γάμος, Στη χώρα των Κενταύρων. Για την τηλεόραση εργάστηκε στη δημιουργία των εξειδικευμένων θεματικά ενημερωτικών εκπομπών, όπως Για τον Έλληνα αγρότη, Διατροφή και υγεία κ.ά.
Διεθνές Φεστιβάλ Μουσικής Beigang
Μουσικοί
Μέχρι τώρα προσκληθέντες μουσικοί
Αλέκος Γαλανός
Συγγραφικό έργο
Θεατρικά έργα
Διεθνές Φεστιβάλ Μουσικής Beigang
Φιλαρμονική Ένωση Beigang
Η Φιλαρμονική Ένωση Beigang αναλαμβάνει τη διοργάνωση του φεστιβάλ. Η Ένωση αποτελείται αποκλειστικά από εθελοντές που εργάζονται άνευ αμοιβής.
Αλέκος Γαλανός
Παραστασιογραφία
I. [https://query.wikidata.org/embed.html#SELECT%20DISTINCT%20%28%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20as%20%3F%CE%BA%CF%89%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82_%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%CF%82%29%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7Label%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BDLabel%20%3F%CF%81%CF%8C%CE%BB%CE%BF%CF%82Label%20%3F%CE%B8%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82Label%20%3F%CF%83%CE%BA%CE%B7%CE%BD%CE%BF%CE%B8%CE%AD%CF%84%CE%B7%CF%82Label%20%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1%0AWHERE%20%7B%0A%20%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP31%20wd%3AQ7777570%3B%0A%20%20%20%20wdt%3AP161%20wd%3AQ98974339%3B%0A%20%20SERVICE%20wikibase%3Alabel%20%7B%20bd%3AserviceParam%20wikibase%3Alanguage%20%22%5BAUTO_LANGUAGE%5D%2Cel%22.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP2348%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BD.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20p%3AP161%20%5B%0A%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20ps%3AP161%20wd%3AQ98974339%3B%0A%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20pq%3AP453%7Cpq%3AP4633%20%3F%CF%81%CF%8C%CE%BB%CE%BF%CF%82%0A%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%5D%20%7D%0AOPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP1191%20%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1.%20%7D%0A%20%20%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP272%20%3F%CE%B8%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP57%20%3F%CF%83%CE%BA%CE%B7%CE%BD%CE%BF%CE%B8%CE%AD%CF%84%CE%B7%CF%82.%20%7D%0A%20%20%20%20%20%7D%0AORDER%20BY%20ASC%20%28%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BDLabel%29%20%28%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1%29%20%0A%0A%20%20%0A%20%20 Λίστα θεατρικών παραστάσεων, στις οποίες ο Α. Γαλανός συμμετείχε ως ηθοποιός].