cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rising Sun (βιντεοπαιχνίδι)
Ανάπτυξη
Το Rising Sun αναπτύχθηκε από την εταιρία βιντεοπαιχνιδιών TalonSoft ως το τελευταίο παιχνίδι της σειράς Campaign, ακολουθώντας άλλα παιχνίδια όπως το East Front και το West Front. Κυκλοφόρησε την 1η Φεβρουαρίου του 2000.
Αξιολόγηση
Το Rising Sun έλαβε μέση βαθμολογία 82% στον ιστότοπο συγκέντρωσης κριτικών GameRankings. Το παιχνίδι ήταν υποψήφιο για το βραβείο "Wargame of the Year" του περιοδικού Computer Games ' 2000. Το Computer Gaming World πρότεινε το Rising Sun στην ίδια κατηγορία, αλλά έδωσε το βραβείο στο Combat Mission: Beyond Overlord. Οι συντάκτες σχολίασαν πως το Rising Sun είναι ένα «φοβερό» παιχνίδι.
Στο Computer Games Magazine, ο Carl Lund έγραψε ότι η επική εμβέλεια και η τεράστια μαζικότητα του Rising Sun εξασφαλίζουν δυνατότητα επανάληψης για μήνες, αν όχι χρόνια, για τους επόμενους». Ο Bruce Geryk του Computer Gaming World επαίνεσε παρομοίως το παιχνίδι για το ότι «το παιχνίδι είναι σε ένα επίπεδο τελειοποίησης που δεν είχε ξαναδεί ο ίδιος».
Imperial Strike
Αν και ανακοινώθηκε ως το τελευταίο παιχνίδι της σειράς Campaign, το Rising Sun έλαβε μια συνέχεια το 2001 με τον τίτλο Divided Ground: Middle East Conflict 1948-1973.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Β' Παγκόσμιου Πολέμου Κατηγορία:Αποκλειστικότητες των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια στρατηγικής σε γύρους Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2000 Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Τσερρέτο ντι Σπολέτο
Το Τσερρέτο ντι Σπολέτο (ιταλικά: Cerreto di Spoleto) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Περούτζα, στην περιφέρεια της Ούμπρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Περούτζα
Σααίν
Το Σααίν (γαλλικά: Chahains) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σεσεαίν (γαλλικά: Séchehains).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Τσιτέρνα
Η Τσιτέρνα (ιταλικά: Citerna) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Περούτζα, στην περιφέρεια της Ούμπρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Περούτζα
Θα Ζήσω
Η ταινία Θα Ζήσω (Πρωτότυπος τίτλος Dead Man Walking) είναι δικαστικό δράμα, παραγωγής 1995 σε σκηνοθεσία Τιμ Ρόμπινς. Η ταινία αποτελεί κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου βιβλίου της αδελφής Έλεν Πρεζάν που πραγματεύεται την ιδιαίτερη σχέση που αναπτύχθηκε μεταξύ εκείνης και ενός βαρυποινίτη που ζητούσε εξιλέωση, λίγο πριν την εκτέλεσή του. Η κινηματογραφική διασκευή έγινε από τον ίδιο τον Τιμ Ρόμπινς, ενώ στους πρωταγωνιστικούς ρόλους εμφανίζονται η Σούζαν Σαράντον και ο Σον Πεν. Η Σαράντον βραβεύτηκε με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της στην τελετή του 1996.
Πλοκή
Η αδελφή Έλεν Πρεζάν (Σούζαν Σαράντον), που προσφέρει το κοινωνικό της έργο βοηθώντας άπορους Αφρο-αμερικανούς στην εκκλησία του Σεν Τόμας στη Νέα Ορλεάνη, λαμβάνει ένα γράμμα από τον βαρυποινίτη Μάθιου Πόνσλετ (Σον Πεν). Ο Πόνσλετ που έχει καταδικαστεί με θανατική ποινή, για βιασμό και ανθρωποκτονία, ζητά από την αδελφή Έλεν να μεσολαβήσει προκειμένου να αποφύγει το εκτελεστικό απόσπασμα. Η αδελφή Έλεν απαντάει στο γράμμα του Πόνσλετ και έπειτα τον επισκέπτεται στη φυλακή. Παρά την απειρία της όσον αφορά την προσέγγιση των εγκληματιών, η αδελφή δέχεται να γίνει πνευματικός σύμβουλος του Πόνσλετ και τον φέρνει σε επαφή με τον δικηγόρο Χίλτον Μπάρμπερ, ο οποίος τον βοηθάει να κάνει έφεση στο δικαστήριο της Θανατικής Ποινής της Λουιζιάνα. Η έφεση του Πόνσλετ όμως απορρίπτεται και ορίζεται ημερομηνία της θανατικής ποινής. Παράλληλα μετά τις αντιδράσεις που δέχεται από τους συγγενείς των δυο θυμάτων του Πόνσλετ και του συνεργού του, λόγω της βοήθειας που δίνει στον βαρυποινίτη, η αδελφή Έλεν επισκέπτεται τους γονείς της κοπέλας που βιάστηκε και δολοφονήθηκε και τον πατέρα του αγοριού που δολοφονήθηκε και ακούει την ιστορία τους και προσπαθεί να τους εξηγήσει το λόγο για τον οποίο στέκεται στο πλάι του Πόνσλετ. Η αδελφή Έλεν έχει βάλει ως σκοπό της να κερδίσει την εμπιστοσύνη του Μάθιου, ώστε να ομολογήσει για το έγκλημά του και να μετανοήσει για τις πράξεις του προκειμένου να λυτρωθεί και να πεθάνει με αξιοπρέπεια. Λίγο πριν την εκτέλεσή του ο Πόνσλετ κατανοεί τον πόνο που προκάλεσε το έγκλημά του και ζητάει συγχώρεση. Η αδελφή Έλεν περπατάει μαζί του το διάδρομο που τον οδηγεί στη θανατική του καταδίκη έχοντας το χέρι της πάνω στον ώμο του μελλοθάνατου.
Πληροφορίες παραγωγής
Η ταινία είναι βασισμένη στο βιβλίο της αδελφής Έλεν Πρεζάν με τίτλο Dead Man Walking, που πραγματεύεται τη σχέση της με τους βαρυποινίτες Έλμο Πάτρικ Σόνιερ και Ρόμπερτ Λι Γουίλι λίγο πριν την εκτέλεσή τους στην ηλεκτρική καρέκλα. Στην κινηματογραφική μεταφορά οι δυο βαρυποινίτες αντικατοπτρίζονται στο χαρακτήρα του Μάθιου Πόνσλετ που ερμηνεύει ο Σον Πεν. Ο Τιμ Ρόμπινς διασκεύασε το βιβλίο για τη μεγάλη οθόνη και ανέλαβε και τη σκηνοθεσία. Επέλεξε την τότε σύζυγό του Σούζαν Σαράντον για τον πρωταγωνιστικό ρόλο και όταν πληροφόρησε την αδελφή Έλεν Πρεζάν ότι επρόκειτο να την υποδυθεί η Σαράντον στη μεγάλη οθόνη, η μοναχή που ήταν θαυμάστρια της ταινίας του 1991 Θέλμα & Λουίζ (Thelma & Louise) αναφώνησε: Δόξα τω Θεώ που θα με υποδυθεί η Λουίζ. Για το ρόλο του Μάθιου Πόνσλετ ο Ρόμπινς επέλεξε τον Σον Πεν, ταινία που σηματοδότησε την πρώτη συνεργασία των δυο ανδρών πριν την ταινία Σκοτεινό Ποτάμι (Mystic River, 2003)' για την οποία και οι δυο άνδρες βραβεύτηκαν με Όσκαρ ερμηνείας. Στην ταινία συμμετέχουν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο διάφορα μέλη της οικογένειας του Ρόμπινς.
Υποδοχή
Η ταινία έλαβε θετικές κριτικές και στην ιστοσελίδα Rotten Tomatoes συγκεντρώνει ποσοστό 95% βασισμένο σε 59 κριτικές με μέσο όρο βαθμολογίας 8,2/10. Η επικρατούσα άποψη των κριτικών είναι ότι πρόκειται για μια δυνατή ταινία που βάζει το θεατή σε σκέψεις παρουσιάζοντας το θέμα που πραγματεύεται από διαφορετικές οπτικές γωνίες, χωρίς να του κάνει κήρυγμα. Ο Χαλ Χίνσον της Washington Post έγραψε ότι: Αυτή η έξυπνη, ισορροπημένη και συγκλονιστική ταινία φέρνει ενώπιόν μας την αιώνια διαμάχη μεταξύ καλού και κακού. Ο Κένεθ Τουράν της Los Angeles Times στάθηκε στις ερμηνείες γράφοντας: Γι' αυτού του είδους την ταινία χρειάζονται ηθοποιοί που να ερμηνεύουν χωρίς ίχνος θεατρικότητας και ο Πεν και η Σαράντον καταφέρνουν να συγκλονίσουν. Ο Ρόμπερτ Ίμπερτ της Chicago Sun-Times έδωσε στην ταινία 4 αστέρια αποκαλώντας την: ''καθηλωτική και τεχνικά άψογη, μια ταινία η οποία θα είναι αξιομνημόνευτη για τα χρόνια που θα ακολουθήσουν.
Βραβεία
Η ταινία χάρισε στην Σούζαν Σαράντον το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου στην 5η της υποψηφιότητα. Ο Σον Πεν προτάθηκε για πρώτη φορά για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου το οποίο και έχασε από τον Νίκολας Κέιτζ, που βραβεύτηκε για την ταινία Αφήνοντας το Λας Βέγκας (Leaving Las Vegas, 1995) και ο Τιμ Ρόμπινς ήταν υποψήφιος για Όσκαρ Σκηνοθεσίας χάνοντας από τον Μελ Γκίμπσον για την ταινία Braveheart (1995). Ο Σον Πεν βραβεύτηκε για την ερμηνεία του με Χρυσή Άρκτο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου εκείνη τη χρονιά.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1995 Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής PolyGram Filmed Entertainment Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες
Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης
Το Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης (ακρωνύμιο: MIET) είναι μορφωτικό ίδρυμα με έδρα την Ελλάδα. Σκοπός του είναι η «ανάπτυξη των Γραμμάτων, των Καλών Τεχνών και της Επιστήμης».
Ιστορία
Συστάθηκε με το Διάταγμα 311 της 1ης Απριλίου 1966, την περίοδο που διοικητής της ΕΤΕ ήταν ο πολιτικός Γεώργιος Μαύρος, που εκείνη την περίοδο είχε αποσυρθεί από την πολιτική σκηνή της χώρας. Το πρώτο Δ.Σ. του Ιδρύματος αποτελούσαν οι Ιωάννης Κακριδής, Παντελής Πρεβελάκης, ο Λίνος Πολίτης, ο διπλωμάτης Άγγελος Σ. Βλάχος, ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών Λεωνίδας Φιλιππίδης και ο Κωνσταντίνος Τσάτσος, πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών. Πρώτος διευθυντής του Ιδρύματος ορίστηκε ο συγγραφέας Εμμανουήλ Χ. Κάσδαγλης. Τα αρχικά στελέχη του ιδρύματος απομακρύνθηκαν δια της βίας στην περίοδο της Χούντας της 21ης Απριλίου και επανήλθαν το 1974 με νομοθετική ρύθμιση του Γεωργίου Μαύρου, τότε αντιπροέδρου της κυβερνήσεως .Το 1989 ιδρύθηκε και το Πολιτιστικό Κέντρο Θεσσαλονίκης του ΜΙΕΤ, το οποίο μέχρι το 1997 λειτουργούσε με την επωνυμία Πολιτιστικό Κέντρο Βορείου Ελλάδος της ΕΤΕ. Το 1995 το Μ.Ι.Ε.Τ τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών με το Αργυρό Μετάλλιο. Από το 2009 υπάγεται στο Μ.Ι.Ε.Τ., ύστερα από την απορρόφησή του, και το Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο.
Εγκαταστάσεις
Το ΜΙΕΤ στεγάζεται από το 1984 σε ανακαινισμένο κτίριο των αρχών του 19ου αι. που βρίσκεται στη συνοικία Πλάκα της Αθήνας (Θουκυδίδου 13). Πρωτύτερα χρησιμοποιούσε για έδρα διάφορα κτίρια ιδιοκτησίας της Εθνικής Τράπεζας. Το Ίδρυμα διαθέτει δύο Πολιτιστικά Ιδρύματα: στην Αθήνα, που εδρεύει σε νεοκλασσικό κτίριο των οδών Αγίου Κωνσταντίνου και Μενάνδρου και στη Θεσσαλονίκη, στη Βίλα Καπαντζή (έπαυλη του 19ου αι.).
Συλλογές
Το ΜΙΕΤ διαθέτει συλλογές:  Έργων Τέχνης, Χαρτογραφίας, Φωτογραφικών Αρχείων (Σεφέρη, Vitti), Αρχείω Καλλιτεχνών. Από το 2009 περιλαμβάνει και τις συλλογές του ΕΛΙΑ το οποίο ενσωματώθηκες στο Μ.Ι.Ε.Τ.
Δραστηριότητες
Το ΜΙΕΤ πραγματοποιεί εκδόσεις βιβλίων (από το 1977), διοργάνωση εκθέσεων καλλιτεχνικού και ιστορικού περιεχομένου με ελεύθερη είσοδο για το κοινό, εκπαιδευτικά προγράμματα απευθυνόμενα σε μαθητές, εκπαιδευτικούς και συλλόγους κλπ.
Φρειδερίκος του Μπάντεν-Ντούρλαχ
Ο Φρειδερίκος, γερμ. Friedrich (7 Οκτωβρίου 1703 - 26 Μαρτίου 1732) από τον Οίκο του Τσέρινγκεν ήταν διάδοχος του Μπάντεν-Ντούρλαχ.
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος (επιζήσας) γιος του Καρόλου Γ΄ Γουλιέλμου μαργράβου του Μπάντεν-Ντούρλαχ και της Μαγδαληνής-Βιλελμίνης, κόρης του Γουλιέλμου-Λουδοβίκου της Βυρτεμβέργης.
Το 1732 απεβίωσε σε ηλικία 29 ετών. Ο πρωτότοκος γιος του Κάρολος-Φρειδερίκος έγινε μάργραβος, μετά εκλέκτορας και έπειτα μέγας δούκας του Μπάντεν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1727 την Αμαλία των Νάσσαου-Ντιτς, κόρη του Ιωάννη-Γουλιέλμου-Φρίζο πρίγκιπα της Οράγγης και είχε τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Τσέρινγκεν
Φόλκερ Σλέντορφ
Ο Φόλκερ Σλέντορφ (Volker Schlöndorff, 31 Μαρτίου 1939) είναι Γερμανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Βίζμπαντεν και σπούδασε πολιτική επιστήμη στη Σορβόννη και στη συνέχεια στη Σχολή Κινηματογράφου IDHEC. Από το 1971 ως το 1991 ήταν νυμφευμένος με τη σκηνοθέτιδα Μαργκαρέτε φον Τρότα, με την οποία είχαν συνεργαστεί και επαγγελματικά.
Έχει δηλώσει ότι υποστηρίζει την Άνγκελα Μέρκελ, την οποία γνωρίζει προσωπικά. Παλαιότερα υποστήριζε το SPD.
Καριέρα
Πριν γυρίσει τις δικές του ταινίες, ήταν βοηθός σκηνοθέτη σε άλλες, όπως το Πέρυσι στο Μάριενμπαντ του Αλέν Ρενέ.
Ο Σλέντορφ είναι ένας από τους εκπροσώπους του Νέου Γερμανικού Κινηματογράφου. Το 1975 δημιούργησε μαζί με τη φον Τρότα την ταινία Η χαμένη τιμή της Καταρίνα Μπλουμ, η οποία γνώρισε επιτυχία.
Έγινε ευρέως γνωστός το 1979 με την ταινία Το ταμπούρλο, που βασίστηκε στο βιβλίο του Γκύντερ Γκρας και βραβεύτηκε με τον Χρυσό Φοίνικα και το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας.
Το 1991 ήταν επικεφαλής της επιτροπής του Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου.
Γουλιέλμος της Βάδης
Με το όνομα Γουλιέλμος της Βάδης αναφέρονται οι παρακάτω πρίγκιπες της Βάδης:
Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς
Νήαρ Ηστ (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Νήαρ Ηστ μπορεί να παραπέμπει σε ένα από τα παρακάτω:
Τσιττά ντελλα Πιέβε
Η Τσιττά ντελλα Πιέβε (ιταλικά: Città della Pieve) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Περούτζα, στην περιφέρεια της Ούμπρια.
Ελισάβετ της Βαυαρίας (1227-1273)
H Ελισάβετ, γερμ. Elizabet (π.1227 - 9 Οκτωβρίου 1273) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του δούκα της Βαυαρίας και με τους γάμους της έγινε πρώτα βασίλισσα της Γερμανίας και μετά δούκισσα της Καρινθίας.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Όθωνα Β΄ δούκα της Βαυαρίας και της Αγνής των Γουέλφων, κόρης του Ερρίκου Ε΄ παλατινού κόμη του Ρήνου.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1246 τον Κορράδο Δ΄ των Χοενστάουφεν βασιλιά της Γερμανίας και είχε τέκνο:
Το 1254 απεβίωσε ο Κορράδος και η Ελισάβετ έκανε το 1259 δεύτερο γάμο με τον Μάινχαρτ δούκα της Καρινθίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ Κατηγορία:Βασίλισσες της Σικελίας Κατηγορία:Βασίλισσες της Γερμανίας
Πολιορκία του Πριβά
Η πολιορκία του Πριβά ήταν μια στρατιωτική επιχείρηση που οργάνωσαν το 1629 ο βασιλιάς της Γαλλίας Λουδοβίκος ΙΓ' και ο καρδινάλιος Ρισελιέ για να τερματίσουν τις εξεγέρσεις των Ουγενότων στο νότο της Γαλλίας μετά τη νίκη κατά των Προτεσταντών κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Λα Ροσέλ.
Ήταν ένα από τα τελευταία γεγονότα των εξεγέρσεων των Ουγενότων (1621-1629).
Το πολιτικό πλαίσιο
Από το 1560, ο Προτεσταντισμός είχε εισχωρήσει βαθιά στο Πριβά. Το 1598, σύμφωνα με το διάταγμα της Νάντης, η πόλη ορίσθηκε ως επίσημος «τόπος ασφάλειας» για τους Ουγενότους και κέντρο του Προτεσταντισμού στην περιοχή. Ήδη, λοιπόν, απειλούσε την εξουσία του βασιλιά, καθώς ήταν η πρωτεύουσα μιας προτεσταντικής περιοχής που σχημάτιζε σχεδόν «ένα κράτος μέσα στο κράτος».
Την επικείμενη μοίρα του Πριβά επιδείνωσε μια τοπική εξέγερση που προκλήθηκε από ένα ειδύλλιο. Ο γάμος της κόρης του βαρόνου του Πριβά, η Πωλ Σαμπώ, παντρεύτηκε έναν Καθολικό, τον βαρόνο του Λεστράνζ, (ενώ η πόλη προτιμούσε για σύζυγό της έναν ηγέτη των Προτεσταντών, τον άρχοντα του Μπριζόν για να διατηρηθεί ο έλεγχος και η προτεσταντική ταυτότητα του Πριβά), γεγονός που προκάλεσε εξέγερση των Ουγενότων και άρχισε ο λεγόμενος «πόλεμος των εραστών», που μαίνονταν στην περιοχή ανάμεσα στους Καθολικούς και τους Ουγενότους.
Μετά τη βασιλική νίκη και καταστροφική συνθηκολόγηση του σημαντικού προτεσταντικού οχυρού της Λα Ροσέλ το 1628, ο Λουδοβίκος ΙΓ' κινήθηκε στη συνέχεια για να εξαλείψει την υπόλοιπη αντίσταση των Ουγενότων στη νότια Γαλλία. Με τις πόλεις Αλές και Αντύζ, το Πριβά ήταν στο κέντρο μιας σειράς προτεσταντικών πυρήνων στο Λανγκεντόκ, οι οποίοι εκτείνονταν από τις πόλεις Νιμ και Υζέ στα ανατολικά, έως τις Καστρ και Μοντωμπάν στα δυτικά. Το Πριβά, προτεσταντικό προπύργιο, επιλέχθηκε ως στρατηγικός στόχος αλλά και λόγω των προαναφερθέντων συρράξεων στην περιοχή του. Η πτώση του θα έσπαζε μια σειρά από άμυνες των Ουγενότων και θα αποσυνέδεε τα σημαντικά τους κέντρα της Νιμ και του Μοντωμπάν. Την πόλη υπερασπίστηκε ο Αλεξάντρ ντυ Πουί, μαρκήσιος του Μονμπράν, ένας αρχηγός Προτεστάντης από το Μονμπράν-λε-Μπαιν στο Ντωφινέ, που δραστηριοποιούνταν ήδη στο Μοντωμπάν από το 1621.
Η πολιορκία
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|473x473εσ|Ο [[Λουδοβίκος ΙΓ΄ της Γαλλίας|Λουδοβίκος ΙΓ' στην πολιορκία του Πριβά]] Το Πριβά κατελήφθη στις 28 Μαΐου 1629 μετά από πολιορκία 15 ημερών, κατά την οποία ήταν παρόντες ο καρδινάλιος Ρισελιέ και ο ίδιος ο Λουδοβίκος ΙΓ'. Αφού εγκατέστησαν την έδρα τους αντίστοιχα ανατολικά και νότια του Πριβά, πολιόρκησαν την πόλη με 20.000 βασιλικούς στρατιώτες. Ενισχύσεις από όλο το Λανγκεντόκ είχαν προστεθεί στο στρατό του Πριβά, αποτελούμενο από 800 άνδρες, ώστε η πόλη να κρατήσει όσο το δυνατόν περισσότερο εναντίον των δυνάμεων του βασιλιά, προκειμένου οι Ουγενότοι να αποκτήσουν τον απαραίτητο χρόνο για να οργανωθεί καλύτερα η προτεσταντική εξέγερση στο Νότο. Ο βασιλιάς διέταξε τότε τα στρατεύματά του να φτάσουν επιτόπου, προσφέροντας 100.000 κορώνες στον μαρκήσιο του Μονμπράν για να παραδοθεί. Όταν αυτός αρνήθηκε, ο βασιλιάς εξοργισμένος ορκίστηκε ότι «η τιμωρία θα είναι τόσο αυστηρή, ώστε να τη θυμούνται για πάντα».
Μετά από 15 ημέρες πολιορκίας, κατά την οποία οι συνολικά 3.000 υπερασπιστές της πόλης αντιστάθηκαν γενναία στο βασιλικό στρατό, η πόλη αναγκάστηκε να παραδοθεί στις 28 Μαΐου 1629. Η πλειοψηφία των γυναικών και των παιδιών κατέφυγαν στα βουνά των Μπουτιέρ. Το Πριβά κατελήφθη και οι μαχητές του, οι οποίοι είχαν κλειστεί στο φρούριο, παραδόθηκαν, αλλά ορισμένοι προσπάθησαν να αντιταχθούν στα βασιλικά στρατεύματα, γεγονός που οδήγησε σε μαζική σφαγή. Όσοι επέζησαν, περισσότεροι από διακόσιοι, απαγχονίστηκαν ή καταδικάστηκαν στα κάτεργα. Η πόλη καταστράφηκε από λεηλασίες και πυρπόληση.
Σε επιστολή προς τη βασίλισσα Άννα της Αυστρίας, ο καρδινάλιος Ρισελιέ ανέφερε την καταστροφή με διατύπωση που ελαχιστοποιούσε την ενεργό ευθύνη των βασιλικών καθολικών δυνάμεων:
"Δεν υπήρχε πρόθεση να παραδώσουμε τον τόπο στη λεηλασία, αλλά τη νύχτα αυτό το πλάνο εγκαταλείφθηκε, καθώς οι πύλες άνοιξαν και οι στρατιώτες εισήλθαν σε πλήθη για να λεηλατήσουν. Ελήφθη κάθε μέριμνα για να αποφευχθεί η πυρπόληση της πόλης, αλλά ούτε ένα σπίτι δεν ξέφυγε από τις φλόγες. Δόθηκαν διαταγές για να εμποδιστούν οι στρατιώτες να επιτεθούν στους υπερασπιστές του φρουρίου, αλλά αυτοί βίαια εξετέθησαν στην καταστροφή, πηδώντας από τις οχυρώσεις τους και εξαγριώνοντας τους στρατιώτες εναντίον τους και με τις απεγνωσμένες προσπάθειές τους να επιτεθούν στους οπαδούς του βασιλιά, κατέστρεψαν τον εαυτό τους."
- Επιστολή του Ρισελιέ στη βασίλισσα. Πριβά, 30 Μαΐου 1629.
Ένα κορίτσι που διέφυγε από τη σφαγή υιοθετήθηκε από τον Ρισελιέ και αποκαλέστηκε «Η τυχερή του Πριβά».
Επακόλουθα
Αυτές οι τελευταίες στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά των εξεγερμένων Ουγενότων ακολουθήθηκαν από την ειρήνη του Αλές (27 Σεπτεμβρίου 1629), η οποία διευθέτησε την κατάσταση διασφαλίζοντας την ελεύθερη άσκηση των θρησκευτικών καθηκόντων και της δικαστικής προστασίας των Ουγενότων, απαιτώντας όμως την καταστροφή των οχυρών των Ουγενότων καθώς και την απαγόρευση των πολιτικών τους συνελεύσεων.
Το 1640, ο Ρισελιέ ανέθεσε στο ζωγράφο Νικολά Πρεβό να ζωγραφίσει την πολιορκία, με βάση ένα χαρακτικό του Αβραάμ Μπος. Ο πίνακας βρίσκεται τώρα στον πύργο του Ρισελιέ.
Ζηλωτές της Θεσσαλονίκης
Οι Ζηλωτές ήταν μια πολιτική ομάδα, που κυριάρχησε στις πολιτικές εξελίξεις στη Θεσσαλονίκη από το 1342 έως το 1350. Οι σύγχρονες πηγές, ιδιαίτερα οι αντι-Ζηλωτές, παρέχουν ελάχιστες πληροφορίες για την κυβέρνηση των Ζηλωτών της Θεσσαλονίκης. Οι Ζηλωτές κατόρθωσαν να δημιουργήσουν μία αποτελεσματική πολιτική αυτονομία για οκτώ χρόνια: κατασχέθηκαν τα περιουσιακά στοιχεία της αριστοκρατίας και έγινε ανακατανομή του πλούτου της. Στο παρελθόν είχε υποστηριχθεί ότι οι Ζηλωτές είχαν ένα είδος προγράμματος κοινωνικής μεταρρύθμισης, αλλά οι πηγές είναι ελάχιστες. Πολλοί από αυτούς τους ισχυρισμούς βασίστηκαν σε μία συζήτηση του λόγιου Νικόλαου Καβάσιλα, που τελικά φαίνεται ότι δεν είχε καμία σχέση με την εξέγερση των Ζηλωτών, αλλά συντάχθηκε πολλές δεκαετίες αργότερα.
Αναφορές
Κατηγορία:Ιστορία της Θεσσαλονίκης
Τσιττά ντι Καστέλλο
Η Τσιττά ντι Καστέλλο (ιταλικά: Città di Castello) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Περούτζα, στην περιφέρεια της Ούμπρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Περούτζα
Εθνική Λετονίας (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών της Λετονίας είναι το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Λετονίας στις διεθνείς διοργανώσεις καλαθοσφαίρισης ανδρών και τελεί υπό τον έλεγχο της Λετονικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (LBS).
Ιστορία
Οι Λετονοί, όπως και οι γείτονές τους στη Βαλτική, Λιθουανοί και Εσθονοί επίσης, γνώρισαν το άθλημα της καλαθοσφαίρισης στη δεκαετία του 1920. Ωστόσο ήταν πολύ καλύτεροι τότε από τους συχνούς τους αντιπάλους Λιθουανούς. Στις 13 Δεκεμβρίου του 1925 στη Ρίγα, οι Λιθουανοί έπαιξαν το πρώτο τους διεθνές παιχνίδι. Οι Λετονοί επικράτησαν εύκολα με 41–20. Αργότερα, οι Λετονοί συνέτριψαν τη μελλοντική τρεις φορές πρωταθλήτρια Ευρώπης Λιθουανία (41–29 και 123–10). Στην πραγματικότητα, η Λετονία είχε μία από ισχυρότερες εθνικές ομάδες καλαθοσφαίρισης του κόσμου.
Οι πρώτες λετονικές ομάδες αποτελούνταν από φοιτητές και μαθητές, οι οποίοι είχαν εκπαιδευτεί από τους προπονητές των αμερικανικών ΧΑΝ. Στις 26 Νοεμβρίου του 1923 ιδρύθηκε η Λετονική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (Latvijas Basketbola Savienība, LBS), νωρίτερα απ' ό,τι οι περισσότερες από τις μεγαλύτερες εθνικές ομοσπονδίες καλαθοσφαίρισης.
Για το 2023, η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών της Λετονίας βρισκόταν στη 29η θέση της Παγκόσμιας Κατάταξης της FIBA.
Στατιστικά
Τον Αύγουστο του 2021, η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών της Λετονίας βρισκόταν στη 27η θέση της Παγκόσμιας Κατάταξης της FIBA.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λετονιας Ανδρων Λετονια
Σημαία των Κανάντα
δεξιά|μικρογραφία|Η σημαία των Κανάντα Η Σημαία Κανάντα Πάκσα είναι η επίσημο, δίχρωμη σημαία του Κανάντα Πάκσα, ένα πολιτικό κόμμα στη Καρνάτακα. Ήταν επίσης η ανεπίσημη σημαία της Καρνάτακα από το 1974 έως το 2018. Ήταν ευρέως ταυτιζόμενη με την Καρνάτακα, τους Καναντίγκα και τη γλώσσα Κανάντα. Μια νέα τρίχρωμη Σημαία της Καρνάτακα σχεδιάστηκε και εγκρίθηκε από την Κυβέρνηση της Καρνάτακα στις 8 Μαρτίου του 2018.
Η σημαία χωρίζεται σε δύο ίσες οριζόντιες λωρίδες, Η κίτρινη λωρίδα βρίσκεται στο άνω μέρος της σημαίας, ενώ η κόκκινη λωρίδα βρίσκεται στο κάτω μέρος της σημαίας. Το κίτρινο και κόκκινο χρώμα της σημαίας αντιπροσωπεύει τα Αρρίσνα (Κουρκουμάς) και Κουμκουμά (Κιννάβαρι), τα οποία συμβολίζουν την τύχη και ευημερία της πολιτείας. Σε γενικές γραμμές, το κίτρινο και το κόκκινο χρώμα εκπροσωπούν την θετικότητα και το θάρρος αντίστοιχα.
Ιστορία
Η σημαία για πρώτη φορά σχεδιάστηκε από τον Μα Ραμαμούρθι, συγγραφέας, δημοσιογράφος και κοινωνικός ακτιβιστής με έδρα το Μπανγκαλόρ, ο οποίος θεωρείται συχνά ως διοικητής του κινήματος των Κανάντα στη δεκαετία του 1960. Ο Μα Ραμαμούρθι ήταν γιος του αξιοσημείωτου αγωνιστή της ελευθερίας και λογοτέχνη Βιρακεσάρι Σιθαράμα Σάστρι. Το 1964, ο Μα Ραμαμούρθι πήγε σε μια πανταγιάτρα, διαμαρτυρόμενος για την ανύψωση των σημαιών από μια ομάδα από μια γειτονική πολιτεία στο Μπανγκαλόρ. Τότε, συνειδητοποίησε την ανάγκη για μια σημαία που θα αντιπροσωπεύει την Καρνάτακα και σχεδίασε μια κίτρινη σημαία που απεικονίζει τον χάρτη της Καρνάτακα με στέμμα ρυζιού στο κέντρο, το οποίο απλοποιήθηκε αργότερα στην τρέχουσα μορφή του. Χρησιμοποίησε τη σημαία για το πολιτικό κόμμα με την ονομασία "Κανάντα Πάκσα", το οποίο ίδρυσε το 1965. Το πολιτικό κόμμα είναι ενεργό σήμερα ενώ η σημαία χρησιμοποιείται σε όλη τη Καρνάτακα να εκπροσωπεί τη πολιτεία, την γλώσσα Κανάντα και τον πολιτισμό των Κανάντα. Αυτή η σημαία ανυψώνεται με την ευκαιρία του Καρνάτακα Ρατζιοτσάβα που γιορτάζεται την 1η Νοεμβρίου, καθώς εορτάζεται η ημέρα σχηματισμού της πολιτείας. Είναι ρουτίνα σε πολλά εκπαιδευτικά και τα κυβερνητικά όργανα. Μετά την ανύψωση της σημαίας, τραγουδιέται ο επίσημος πολιτειακός ύμνος στα Κανάντα, ο Τζάγια Μπαράτα Τζανανίγια Τανουτζάτε. Η σημαία μπορεί να βρεθεί να κυματίζει στην κορυφή κτιρίων, σε σημαίες σε οδικούς κόμβους, και σε οχήματα στα μήκη και τα πλάτη της πολιτείας της Καρνάτακα. Η ίδια σημαία εκπροσωπείται σε πολλές ταινίες στα Κανάντα, όπως η ταινία Aakasmika με πρωταγωνιστή τον Ρατζκουμάρ, στην οποία ο ηθοποιός κουνάει τη σημαία σε ένα τραγούδι θαυμάζοντας την ομορφιά του "Κανάντα Ναντού" (Πολιτεία Κανάντα) και τον πολιτισμό της.
Παραπομπέ
Κατηγορία:Σημαίες της Ινδίας
Κολλατσόνε
Το Κολλατσόνε (ιταλικά: Collazzone) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Περούτζα, στην περιφέρεια της Ούμπρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Περούτζα
Β΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1977-78
Το πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής 1977-78 διεξήχθη σε δύο ομίλους των 20 ομάδων, οι νικητές των οποίων ανέβηκαν απευθείας στην Α΄ εθνική κατηγορία.
Διοργάνωση
Το πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής του 1977-78 δεν είχε καμιά καινοτομία σε σχέση με το προηγούμενο. Διεξήχθη σε δύο ομίλους, Βόρειο και Νότιο. Οι πρωταθλητές των δύο ομίλων ανέβηκαν στην Α΄ Εθνική, ενώ υποβιβάστηκαν στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα οκτώ ομάδες (τέσσερις από κάθε όμιλο).
Βαθμολογίες
{|
Πηγές
Κατηγορία:Β΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1977-1978
Happy Tree Friends
Το Happy Tree Friends είναι αμερικανική κινουμένων σχεδίων για ενήλικες που δημιουργήθηκε από τους Όμπρει Άνκρουμ, Ρόουντ Μοντίχο και Κενν Ναβάρο και αναπτύχθηκε από τους Μοντίχο, Ναβάρο και Ουόρεν Γκραφ για την Mondo Media. Η σειρά είναι δημοφιλής στο YouTube.
Η σειρά περιλαμβάνει χαριτωμένα ανθρωπομορφικά ζώα των δέντρων, σε χώρους παρόμοιους με παιδικές παραστάσεις, τα οποία ξαφνικά υφίστανται ακραία βίαιες καταστάσεις. Κάθε επεισόδιο περιστρέφεται γύρω από χαρακτήρες που υποφέρουν από τυχαίο ή σκόπιμο πόνο ή ακρωτηριασμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινούμενα σχέδια Κατηγορία:Διαδικτυακές σειρές
Σαγιουέ
Το Σαγιουέ (γαλλικά: Chailloué) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Καγιουτέν (γαλλικά: Cailloutins).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Λε Σαλάνζ
Το Λε Σαλάνζ (γαλλικά: Le Chalange) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Ανάφλυστος
Η Ανάφλυστος (Ἀνάφλυστος), (ο δήμος: Αναφλύστου) ήταν αρχαίος οικισμός - πόλη και δήμος της Αντιοχίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Ελλάδας).
Ονομασία
Ο δήμος πήρε το όνομά του, πιθανώς από τον μυθικό επώνυμο ήρωα Ανάφλυστο, ο οποίος σύμφωνα με την παράδοση ήταν ένας από τους γιους του βασιλιά της αρχαίας Τροιζηνίας Τροιζήνα, εγγονός του Πέλοπα, ανιψιός του Πιτθέα και αδελφός του Σφηττού. Ο Ανάφλυστος μετανάστευσε στη συνέχεια, μαζί με τον αδελφό του Σφηττό, από την Τροιζήνα στην Αττική.
Τοποθεσία του αρχαίου δήμου
Ο δήμος της Αναφλύστου, ήταν δήμος της Παραλίας. Βρισκόταν νοτιοανατολικά του κύριου οικισμού της Αθήνας, ανάμεσα στους δήμους της Αιγιλίας και της Αζηνίας, απέναντι από το νησί της Αρσίδας (αναφέρεται και ως Ελεούσα ή Ελαιούσα ή Αρτσιδάς ή Αργέντας), μεταξύ του ακρωτηρίου του Σουνίου και του ακρωτηρίου της Αστυπάλαιας. Οι σύγχρονοι ερευνητές θεωρούν ότι βρίσκεται στη θέση του Αγίου Γεωργίου Αναβύσσου στην Ανάβυσσο, η οποία ανήκει διοικητικά στο Δήμο Σαρωνικού Αττικής.
Δήμοι της Λαυρεωτικής
Σύμφωνα με τον αρχαιολόγο Ανδρέα Καπετάνιο, ο οποίος αναφέρεται στο χώρο και τους ανθρώπους με βάση την αρχαία τοπογραφία των οικισμών και των δήμων της Λαυρεωτικής: «Οι αρχαίοι δήμοι της Λαυρεωτικής, συναπαρτίζονται από την Ανάφλυστο, τους Φρεαρρίους, τη Βήσα, την Αμφιτροπή, το Θράσυμο, το Λαύρειο, τη Μαρώνεια, τον Θορικό, το Σούνιο (με τη Νάπη και την Σκοπιά) και την Ατήνη. Κάποια από τα ονόματα αυτά φαίνεται να είναι τοπωνύμια που προσδιορίζουν θέσεις μεταλλείων εντός των ορίων των δήμων, όπως η Σκοπιά και η Νάπη εντός του Δήμου Σουνίου. Κάποια άλλα πιθανώς να αντιστοιχούν σε "δορυφορικούς" οικισμούς, που συναπαρτίζουν έναν δήμο, όπως έχει προταθεί για τους Φρεαρρίους ως οικιστικό πυρήνα εντός της Αναφλύστου».
Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή
Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος της Αντιοχίδας φυλής, συμμετείχε με 10 βουλευτές στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη (307/306 – 224/223 π.Χ.) και την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.) ο δήμος αντιπροσωπευόταν με 11 βουλευτές στη Βουλή των 600. Κατά την τέταρτη (201/200 π.Χ. – 126/127) και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) είναι άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου.
Οι κάτοικοι της Αναφλύστου
Ο δημότης της αρχαίας Αναφλύστου ονομαζόταν Αναφλύστιος. Η περιοχή της Αναφλύστου κατοικήθηκε ήδη από τη νεολιθική εποχή και ο αρχικός της οικισμός μεταβλήθηκε σταδιακά, ως και τον όγδοο αιώνα π.Χ., σε πόλη αναπτυσσόμενη γύρω από την οικία του τοπικού της άρχοντα. Πιθανώς, πριν ενσωματωθεί στην Αθήνα, η Ανάφλυστος να ήταν ήδη μια πόλις με τη δικιά της αυτονομία, χωρίς όμως να είναι μέλος της Δωδεκάπολης της Αττικής.
Οχυρώσεις
Η Ανάφλυστος ήταν αρκετά σημαντική, καθώς ο Ξενοφών υπενθυμίζει την παρουσία του φρουρίου της, για την προστασία των μεταλλείων του δήμου του Σουνίου.
Προσωπικότητες από την Ανάφλυστο
Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από τον δήμο της Αναφλύστου, όπως ο βουλευτής Βερυλλανός ο Αναφλύστιος, ο Βίων ο Αναφλύστιος, ο Βόηθος ο Αναφλύστιος γιος του Πεισικλέους, ο Γηρόστρατος ο Αναφλύστιος γιος του Καλλιστομάχου, ο Γλαύκος ο Αναφλύστιος γιος του Μέμνονος, ο Δέξανδρος ο Αναφλύστιος, ο ιερέας των Αιγυπτίων Θεών Δημήτριος ο Αναφλύστιος γιος του Δημητρίου, ο αστυνόμος Δημήτριος ο Αναφλύστιος γιος του Θεμίσωνος, ο βουλευτής Δημήτριος ο Αναφλύστιος γιος του Καλίππου, ο βουλευτής Δημήτριος ο Αναφλύστιος γιος του Πυθίππου, ο πομπόστολος Δημήτριος ο Αναφλύστιος γιος του Σαραπίωνος, ο ιερέας της Αφροδίτης Δημόνικος ο Αναφλύστιος γιος του Ευρήμονος, ο βουλευτής Δημοχάρης ο Αναφλύστιος γιος του Επικτήτου, ο ιερομνήμων των αμφικτιονιών των Δελφών Διόγνητος ο Αναφλύστιος, ο βουλευτής Διόδωρος ο Αναφλύστιος, ο βουλευτής Διοκλής ο Αναφλύστιος γιος του Ύλλου, ο επιμελητής Διονύσιος ο Αναφλύστιος γιος του Δημητρίου, ο βουλευτής Διονυσόδωρος ο Αναφλύστιος γιος του Ζωσίμου, ο βουλευτής Δίων (Αίλιος) ο Αναφλύστιος, ο βουλευτής Δίων ο Αναφλύστιος γιος του Θεαίου, ο βουλευτής Δρακαλίων ο Αναφλύστιος κ.α. Από τους πλέον γνωστούς, οι οποίοι είχαν κάποιου είδους σχέση με το δήμο ή την περιοχή του ήταν επίσης οι:
Πηγές – βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές
Δευτερογενείς πηγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Αρχαία Ελλάδα
Η Γαλλική Αποστολή (ταινία)
Η Γαλλική Αποστολή (αγγλικά: French Dispatch of the Liberty, Kansas Evening Sun ή, απλά, The French Dispatch) είναι μια αμερικανική σπονδυλωτή κωμική-δραματική ταινία του 2021, σε σενάριο, σκηνοθεσία και παραγωγή του Γουές Άντερσον βασισμένη σε μια ιστορία που συνέλαβαν οι Ρόμαν Κόπολα, Χιούγκο Γκίνες και Τζέισον Σουόρτσμαν. Η ταινία διαθέτει ένα ευρύ καστ και αρθρώνεται σε τρεις διαφορετικές ιστορίες που εκτυλίσσονται καθώς το γαλλικό γραφείο σύνταξης της φανταστικής εφημερίδας Liberty, Kansas Evening Sun δημιουργεί το τελευταίο του τεύχος.
Το πρώτο τμήμα της ταινίας, με τίτλο "Το μπετονένιο αριστούργημα", επικεντρώνεται σε έναν έγκλειστο, ψυχικά διαταραγμένο ζωγράφο με πρωταγωνιστές τους Μπενίσιο ντελ Τόρο, Έιντριεν Μπρόντι, Τίλντα Σουίντον και Λεά Σεϊντού. Το δεύτερο τμήμα, με τίτλο "Αναθεωρήσεις ενός μανιφέστου", είναι εμπνευσμένο από τις φοιτητικές διαμαρτυρίες του Μάη του '68 με πρωταγωνιστές τους Φράνσις Μακ Ντόρμαντ, Τιμοτέ Σαλαμέ και Λίνα Κούντρι. Στο "Η ιδιωτική τραπεζαρία του αστυνομικού διεθυντή" πρωταγωνιστούν οι Τζέφρι Ράιτ, Ματιέ Αμαλρίκ και Στίβεν Παρκ, με θέμα την απαγωγή του γιου ενός αστυνομικού διευθυντή. Επίσης, πρωταγωνιστεί και ο Μπιλ Μάρεϊ στον ρόλο του Άρθουρ Χάουιτζερ Τζούνιορ, εκδότη της εφημερίδας, ενώ εμφανίζεται και ο Όουεν Γουίλσον σε ένα σύντομο σκετς που παρουσιάζει τη φανταστική πόλη της ταινίας, "Ανουί σιρ Μπλαζέ", που στα ελληνικά θα μπορούσε να αποδοθεί ως "νωθρότητα και απάθεια".
Η παραγωγή της ταινίας ανακοινώθηκε για πρώτη φορά τον Αύγουστο του 2018 ως άτιτλο μιούζικαλ που εκτυλίσσεται μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς, ανακοινώθηκε επίσημα ο τίτλος της τινίας, με τον Άντερσον να την αποκαλεί «επιστολή αγάπης προς τους δημοσιογράφους». Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν μεταξύ Νοεμβρίου 2018 και Μαρτίου 2019, με διευθυντή φωτογραφίας τον Ρόμπερτ Ντ. Γιέομαν, στη γαλλική πόλη Ανγκουλέμ. Το μοντάζ ολοκληρώθηκε από τον Άντριου Βάισμπλουμ, ενώ τη μουσική συνέθεσε ο Αλεξάντρ Ντεσπλά.
Μετά από καθυστέρηση το 2020, Η γαλλική αποστολή έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ των Καννών στις 12 Ιουλίου 2021 και κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις Ηνωμένες Πολιτείες από την Searchlight Pictures στις 22 Οκτωβρίου 2021. Η ταινία έλαβε γενικά θετικές κριτικές, με επαίνους για τη μουσική, τα σκηνικά και τις ερμηνείες της. Έχει αποφέρει έσοδα 44,1 εκατομμυρίων δολαρίων παγκοσμίως έναντι του προϋπολογισμού της των 25 εκατομμυρίων δολαρίων.
Υπόθεση
Στη φανταστική γαλλική πόλη Ανουί σιρ Μπλαζέ, ο Άρθουρ Χάουιτζερ Τζούνιορ, ο εκδότης του περιοδικού The French Dispatch, πεθαίνει ξαφνικά από καρδιακή προσβολή. Σύμφωνα με τις επιθυμίες που εκφράζονται στη διαθήκη του, η έκδοση του περιοδικού αναστέλλεται αμέσως μετά από ένα τελευταίο αποχαιρετιστήριο τεύχος, στο οποίο δημοσιεύονται τέσσερα άρθρα, μαζί με μια νεκρολογία.
Ο ρεπόρτερ με το ποδήλατο
Ο Ερμσέν Σαζεράκ περιηγείται με ποδήλατο στην πόλη Ανουί σιρ Μπλαζέ, περνώντας από πολλά κεντρικά σημεία, όπως η στοά, το καφέ Le Sans Blague και ένα σοκάκι με άτομα του υποκόσμου. Στη συνέχεια, συγκρίνει το παρελθόν και το παρόν κάθε μέρους, αποδεικνύοντας πόσο πολλά και ταυτόχρονα πόσο λίγα έχουν αλλάξει στο Ανουί με την πάροδο του χρόνου.
Το μπετονένιο αριστούργημα
Η Τζ. Κ. Λ. Μπέρενσεν δίνει μια διάλεξη στην γκαλερί τέχνης της πρώην εργοδότριάς της, Άπσουρ "Μο" Κλαμπέτ, όπου περιγράφει λεπτομερώς την καριέρα του Μόουζες Ροζεντάλερ. Ο Ροζεντάλερ, ένας ψυχικά διαταραγμένος ζωγράφος που εκτίει ποινή στη φυλακή του Ανουί για δπλή ανθρωποκτονία, ζωγραφίζει ένα αφηρημένο γυμνό πορτρέτο της Σιμόν, μιας σωφρονιστικής υπαλλήλου με την οποία αναπτύσσει μια θυελλώδη σχέση. Ο Τζούλιεν Καντάζιο, έμπορος έργων τέχνης που εκτίει επίσης ποινή για φοροδιαφυγή, συγκινείται αμέσως από τον πίνακα και τον αγοράζει παρά τις διαμαρτυρίες του Ροζεντάλερ. Μετά την απελευθέρωσή του, ο Καντάζιο πείθει τους θείους τους να εκθέσουν το έργο στην οικογενειακή γκαλερί και ο Ροζεντάλερ γίνεται σύντομα διάσημος στον κόσμο της τέχνης. Μόνος, ο Ροζεντάλερ προσπαθεί να βρει έμπνευση και αφοσιώνεται σε ένα έργο μακράς πνοής.
Τρία χρόνια αργότερα, ο Καντάζιο, οι θείοι του, η Κλαμπέτ, η Μπέρενσεν και μια ομάδα καλλιτεχνών που εμπνέονται από τον Ροζεντάλερ, όλοι απογοητευμένοι από την έλλειψη νεότερων έργων του, μπαίνουν στη φυλακή δωροδοκώντας όλο το προσωπικό για να του μιλήσουν. Εκεί ανακαλύπτουν ότι το αριστούργημα του είναι στην πραγματικότητα. μια σειρά από τοιχογραφίες στην μπετονένια αίθουσα της φυλακής. Θυμωμένος που οι πίνακες δεν μπορούν να αφαιρεθούν από τη φυλακή, ο Καντάζιο έρχεται σε σωματική σύγκρουση με τον Ροζεντάλερ, αλλά σύντομα εκτιμά τους πίνακες έστω κι έτσι, ενώ αργότερα κανονίζει να μεταφερθεί ολόκληρο το δωμάτιο από τη φυλακή σε ένα ιδιωτικό μουσείο στο Κάνσας, ιδιοκτησίας της Κλαμπέτ. Για τις ενέργειές του στην ανάσχεση εξέγερσης που ξεσπά στη φυλακή κατά την αποκάλυψη των πινάκων, ο Ροζεντάλερ αφήνεται ελεύθερος με αναστολή. Η Σιμόν και ο Ροζεντάλερ διατηρούν τακτική αλληλογραφία μετά την αποφυλάκιση του Ροζεντάλερ.
Αναθεωρήσεις ενός μανιφέστου
Η Λουσίντα Κρέμεντς καλύπτει δημοσιογραφικά μια φοιτητική διαμαρτυρία που ξεσπά στους δρόμους του Ανουί, η οποία σύντομα καταλήγει στην «Επανάσταση της Σκακιέρας». Ενώ η αρχική έμπνευση για την επανάσταση βασίζεται σε ασήμαντες ανησυχίες σχετικά με την πρόσβαση των αγοριών στους φοιτητικούς κοιτώνες των κοριτσιών, η τραυματική στρατιωτική θητεία ενός φοιτητή, του Μιτς-Μιτς Σίμκα, κλιμακώνει την εξέγερση.
Παρά την επιμονή της να διατηρήσει «δημοσιογραφική ουδετερότητα», η Κρέμεντς έχει ένα σύντομο ειδύλλιο με τον Ζεφιρέλι, αυτοαποκαλούμενο ηγέτη της εξέγερσης, και τον βοηθά κρυφά να γράψει το μανιφέστο του προσθέτοντας και ένα παράρτημα. Η Ζιλιέτ, μια επαναστάτρια, δεν εντυπωσιάζεται με το μανιφέστο. Αφού εκφράσουν εν συντομία τη διαφωνία τους σχετικά με το περιεχόμενο του μανιφέστου, η Κρέμεντς λέει στους δυο τους να «πάνε να κάνουν έρωτα», κάτι που κάνουν φεύγοντας με το σκούτερ της Ζιλιέτ.
Η ιδιωτική τραπεζαρία του αστυνομικού διεθυντή
Κατά τη διάρκεια μιας τηλεοπτικής συνέντευξης, ο Ρόμπακ Ράιτ αφηγείται την ιστορία ενό ιδιωτικού δείπνου στο οποίο παρευρέθηκ με τον αστυνομικό διεθντή του Ανουί και στο οποίο ετοιμάστηκε από τον θρυλικό αστυνομικό/σεφ υπαστυνόμο Νεσκαφιέ. Ο Νεσκαφιέ ειδικεύεται σε ένα είδος υψηλής κουζίνας που έχει σχεδιαστεί ειδικά για να τρώγεται από επαγγελματίες αστυνομικούς. Το δείπνο διακόπτεται όταν ο γιος του αστυνομικού διευθυντή, ο Τζίζτζι, απάγεται από εγκληματίες που τον κρατούν ζητώντας λύτρα. Επικεφαλής της σπείρας είναι ένας αποτυχημένος μουσικός με το όνομα Ο σοφέρ.
Οι απαγωγείς εκπροσωπούν τα εγκληματικά συνδικάτα του Ανουί και απαιτούν την απελευθέρωση ενός λογιστή του υπόκοσμου, του Άλμπερτ, που είναι γνωστός με το παρατσούκλι «Άβακας», ο οποίος κρατά τα οικονομικά τους αρχεία. Ο Άβακας κρατείται σε κελί απομόνωσης στο γραφείο της αστυνομικής διεύθυνσης. Ο Ράιτ θυμάται τη δική του φυλάκιση στο ίδιο εκείνο κελί για την ομοφυλοφιλία του, για την οποία διασώθηκε από τον Χάουιτζερ που του προσέφερε δουλειά στο περιοδικό.
Μετά από πυροβολισμούς στο κρησφύγετο των απαγωγέων, ο Τζίτζι καταφέρνει να στείλει κρυφά ένα μήνυμα σε κώδικα Μορς που λέει «στείλτε τον μάγειρα». Ο υπαστυνόμος Νεσκαφιέ στέλνεται στο κρησφύγετο των απαγωγέων, φαινομενικά για να μαγειρέχει στους ίδιους και στον Τζίτζι, αλλά τελικά δηλητηριάζει το φαγητό. Όλοι οι εγκληματίες πεθαίνουν από το δηλητήριο, το οποίο έχει αναγκαστεί να καταναλώσει και ο Νεσκαφιέ, που επιβιώνει (λόγω του δυνατού στομαχιού του), αλλά ο Σοφέρ δραπετεύει με τον Τζίτζι και η αστυνομία τον καταδιώξει. Ο Τζίτζι καταφέρνει να ξεφύγει από την ηλιοροφή του αυτοκινήτου και ξανασμίγει με τον πατέρα του. Κατά τη διάρκεια της ανάρρωσής του, ο Νεσκαφιέ σώζει τον «Άβακα» από την πείνα ετοιμάζοντάς του μια ομελέτα, καθώς ο κρατούμενος είχε ξεχαστεί τελείως μέσα στην αναταραχή.
Πίσω στο γραφείο της Αποστολής, ο Χάουιτζερ λέει στον Ράιτ να επαναφέρει ένα τμήμα της ιστορίας του που είχε διαγράψει από το κείμενο. Σε αυτό, ο Νεσκάφιε λέει στον Ράιτ την ώρα που αναρρώνει ότι η γεύση του δηλητηρίου δεν έμοιαζε με καμία άλλη γνωστή του γεύση και οι δυο τους μοιράζονται την εμπειρία τους για την κατάσταση των ξένων που ζουν στη Γαλλία. Ο Χάουιτζερ και ο Ράιτ διαφωνούν για το αν αυτή η συζήτηση είναι η καρδιά του κομματιού.
Νεκρολογία
Στον επίλογο, το προσωπικό της Γαλλικής Αποστολής θρηνεί το θάνατο του Χάουιτζερ, αλλά δουλεύει για να κυκλοφορήσει ένα τελευταίο τεύχος που θα τιμήσει τη μνήμη του.
Ιστορικό
Η ταινία έχει περιγραφεί ως «ένα γράμμα αγάπης προς τους δημοσιογράφους που διαδραματίζεται σε ένα παράρτημα μιας αμερικανικής εφημερίδας σε μια φανταστική γαλλική πόλη του 20ού αιώνα», με επίκεντρο τέσσερις ιστορίες. Ζωντανεύει μια συλλογή άρθρων που δημοσιεύτηκε στο ομώνυμο έντυπο Η Γαλλική Αποστολή, με έδρα τη φανταστική γαλλική πόλη Ανουί σιρ Μπλαζέ (κυριολεκτικά "νωθρότητα πάνω στην απάθεια"). Η ταινία είναι εμπνευσμένη από την αγάπη του Άντερσον (από τα μαθητικά του ακόμη χρόνια) για το περιοδικό The New Yorker και ορισμένοι χαρακτήρες και γεγονότα της ταινίας βασίζονται σε αντίστοιχα πραγματικά από το περιοδικό. Ο ρόλος του γεννημένου στο Κάνσας Άρθουρ Χάουιτζερ Τζούνιορ, εκδότη της Αποστολής, βασίστηκε στον συνιδρυτή του New Yorker Χάρολντ Ρος, ο οποίος καταγόταν από το Κολοράντο, ενώ ο Α. Τζ. Λίμπλινγκ χρησίμευσε ως δευτερεύουσα πηγή έμπνευσης για τον ρόλο. Ο ρόλος του Ερμσέν Σαζεράκ είναι βασισμένος στον συντάκτη του New Yorker Τζόζεφ Μίτσελ. Ο ρόλος του συντάκτη γαστρονομίας Ρόμπακ Ράιτ βασίστηκε σε μια συγχώνευση των Τζέιμς Μπόλντουιν, Λίμπλινγκ και Τενεσί Ουίλιαμς. Η ιστορία "Αναθεωρήσεις ενός μανιφέστου" βασίστηκε στο άρθρο (σε δύο συνέχειες) της Μέιβις Γκάλαντ "Τα γεγονότα του Μάη: Παρισινό σημειωματάριο", με επίκεντρο τις φοιτητικές διαμαρτυρίες του Μάη του '68. Η έμπνευση για "Το μπετονένιο αριστούργημα" προήλθε από το άρθρο του 1951 "Οι ημέρες του Ντουβίν", ένα προφίλ για τον έμπορο έργων τέχνης λόρδο Ντουβίν, πάνω στο οποίο βασίζεται ο ρόλος του Τζούλιεν Καντάζιο (που υποδύεται ο Έιντριεν Μπρόντι). Ο ρόλος της Άπσουρ "Μο" Κλαμπέτ βασίστηκε στη συλλέκτρια έργων τέχνης Ντομινίκ ντε Μενίλ και της Τζ. Κ. Λ. Μπέρενσεν στην ειδικό τέχνης Ρόζαμοντ Μπερνιέρ.
Μιλώντας στη γαλλική έκδοση Charente Libre τον Απρίλιο του 2019, ο Άντερσον είπε:"Η ιστορία δεν είναι εύκολο να εξηγηθεί. . . [Πρόκειται για έναν] Αμερικανό δημοσιογράφο με έδρα τη Γαλλία [ο οποίος] δημιουργεί το περιοδικό του. Είναι περισσότερο ένα πορτρέτο ενός ανθρώπου, ενός δημοσιογράφου που παλεύει να γράψει αυτό που θέλει να γράψει. Δεν είναι μια ταινία για την ελευθεροτυπία, αλλά όταν μιλάς για δημοσιογράφους μιλάς και για το τι συμβαίνει στον πραγματικό κόσμο."
Ανάπτυξη
Τον Αύγουστο του 2018, ανακοινώθηκε ότι ο Γουές Άντερσον θα έγραφε και θα σκηνοθετούσε ένα άτιτλο μιούζικαλ που θα διαδραματιζόταν στη Γαλλία, μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Τον Νοέμβριο του 2018, ανακοινώθηκε ότι παραγωγός της ταινίας θα ήταν ο Τζέρεμι Ντόσον, με την Τίλντα Σουίντον και τον Ματιέ Αμαλρίκ να πρωταγωνιστούν. Ο Ντόσον επιβεβαίωσε επίσης ότι η ταινία δεν είναι μιούζικαλ. Επιπλέον, κυκλοφόρησαν φήμες ότι στην ταινία θα έπαιζαν επίσης οι Νάταλι Πόρτμαν, Μπραντ Πιτ και Λεά Σεϊντού. Τον Δεκέμβριο του 2018, επιβεβαιώθηκε ότι ο Άντερσον θα γράψει και θα σκηνοθετήσει την ταινία, με τους Φράνσις Μακ Ντόρμαντ, Μπιλ Μάρεϊ, Μπενίσιο ντελ Τόρο και Τζέφρι Ράιτ. Επίσης ανακοινώθηκε ότι θα πρωταγωνιστήσει στην ταινία η Σεϊντού μαζί με τους Σουίντον και Αμαλρίκ και ότι ο Στίβεν Ρέιλς θα κάνει την παραγωγή, ενώ η Fox Searchlight Pictures τη διανομή της ταινίας. Ο ρόλος του Τιμοτέ Σαλαμέ γράφτηκε πάνω στον ίδιο τον ηθοποιό.
Τον ίδιο μήνα, εντάχθηκαν στο καστ οι Λόις Σμιθ Smith και Σίρσα Ρόναν. Τον Ιανουάριο του 2019, προστέθηκαν οι Όουεν Γουίλσον, Έιντριεν Μπρόντι, Χένρι Γουίνκλερ, Γουίλεμ Νταφόε, Μπομπ Μπάλαμπαν, Στιβ Παρκ, Ντένις Μένοτσετ, Λίνα Κούντρι, Άλεξ Λόδερ και Φίλιξ Μοάτι. Ο Ρόμπερτ Ντ. Γιέομαν ήταν διευθυντής φωτογραφίας της ταινίας. Τον Φεβρουάριο του 2019, ανακοινώθηκε η ένταξη στο καστ των Γουόλι Γουολοντάρσκι, Φίσερ Στίβενς, Γκρίφιν Νταν και Τζέισον Σουόρτσμαν. Τον Απρίλιο του 2019, προστέθηκαν οι Κρίστοφ Βαλτς, Ρούπερτ Φρεντ και Ελίζαμπεθ Μος. Αρχικά, η Κέιτ Γουίνσλετ ήταν επίσης μέρος του καστ, αλλά αναγκάστηκε να αποχωρήσει από το έργο για να προετοιμαστεί για τον επόμενο ρόλο της στην ταινία Αμμωνίτης.
Γυρίσματα
Τα γυρίσματα ξεκίνησαν τον Νοέμβριο του 2018, στην πόλη Ανγκουλέμ της νοτιοδυτικής Γαλλίας. Ο Μάρεϊ και η Ρόναν, που είχαν μικρούς ρόλους, ηχογράφησαν τις σκηνές τους μέσα σε δύο μέρες.
Κινηματογραφία
Ο διευθυντής φωτογραφίας Ρόμπερτ Γιέομαν τράβηξε τη Γαλλική αποστολή σε φιλμ 35 mm χρησιμοποιώντας Kodak Vision3 200T 5213 για τις χρωματικές σεκάνς και Eastman Double-X 5222 για τις ασπρόμαυρες σεκάνς, με κάμερες Arricam Studio και Lite από στούντιο στο Παρίσι. Ο Άντερσον προτίμησε τις κλασικές μεθόδους για τη λήψη των σκηνών. Το καρέ στις περισσότερες σκηνές είναι της μορφής 1.37:1, την οποία χρησιμοποίησε ο Άντερσον και στο Ξενοδοχείο Grand Budapest και η οποία χρησιμοποιήθηκε σε πολλές από τις γαλλικές ταινίες που ενέπνευσαν τη Γαλλική αποστολή. Οι γαλλικές ταινίες της Νουβέλ Βαγκ ήταν οι κύριες πηγές έμπνευσης για τους φωτισμούς του Γιέομαν. Το Εν ψυχρώ (In Cold Blood, 1967, που γυρίστηκε από τον Κόνραντ Χολ) ήταν μία ακόμη σημαντική αναφορά.
Τα τμήματα κινουμένων σχεδίων σκηνοθέτησε η Γκουέν Ζερμέν, η οποία είχε εργαστεί στο παρελθόν στο Νησί των σκύλων (Isle of Dogs, 2018) του Άντερσον. Ως αναφορά στην κληρονομιά των κόμικ του Ανγκουλέμ, τα σκίτσα εξ ολοκλήρου από ντόπιους εικονογράφους. Η ομάδα αποτελούταν το πολύ από 15 άτομα, με κύρια έμπνευση τα βελγικά κόμικΤεντέν και τους Blake and Mortimer, ενώ έχει αναφερθεί και συνάφεια με τα εβδομαδιαία σκίτσα του περιοδικού New Yorker. Χρειάστηκαν περίπου επτά μήνες ώσπου να ολοκληρωθούν.
Σκηνογραφία
Ο Άνταμ Στοκχάουζεν ήταν υπεύθυνος για τη σκηνογραφία της Γαλλικής αποστολής. Ο Στοκχάουζεν και η ομάδα του ξεκίνησαν τη διαδικασία χρησιμοποιώντας τους Χάρτες Google, για να αναζητήσουν πολλά υποσχόμενες τοποθεσίες πριν τις επισκεφτούν οι ίδιοι. Ο Στοκχάουζεν και ο Άντερσον οραματίστηκαν μια πόλη που «έμοιαζε με το Παρίσι αλλά όχι όπως είναι σήμερα – περισσότερο ένα είδος ανάμνησης του Παρισιού, το Παρίσι του Ζακ Τατί». Η ομάδα τελικά εγκαταστάθηκε στο Ανγκουλέμ. Ο Στοκχάουζεν υπολογίζει ότι κατασκευάστηκαν πάνω από 125 σκηνικά, τα περισσότερα από τα οποία σε τοποθεσία γύρω από το Ανγκουλέμ. Ένα πρώην εργοστάσιο τσόχας μετατράπηκε σε αυτοσχέδιο κινηματογραφικό στούντιο για το συνεργείο. Ένα πραγματικό κτίριο στο Ανγκουλέμ επιλέχθηκε ως βάση για τα κεντρικά γραφεία της Αποστολής, ενισχυμένο με σκηνικά και μινιατούρες, προκειμένου να δημιουργηθεί η συμμετρία που παρατηρείται συνήθως στις ταινίες του Άντερσον.
Η Ρίνα Ντε Άντζελο ήταν διακοσμήτρια σκηνικών στη Γαλλική αποστολή. Οι Ντε Άντζελο και Άντερσον αναζήτησαν έμπνευση σε γαλλικές ταινίες όπως Το κόκκινο μπαλόνι (Le ballon rouge, 1956), Τα 400 χτυπήματα (Les Quatre Cents Coups, 1959), Μια ξεχωριστή συμμορία (Bande à part, 1964) και Ζούσε τη ζωή της (Vivre sa vie, 1962), και ερεύνησαν μια εκτενή συλλογή φωτογραφιών του Παρισιού από τα μέσα του 1800 έως τις δεκαετίες του 1950 και του 1960, προκειμένου να «πάρουν ένα αίσθηση του Παρισιού όταν ήταν πιο βρόμικο—και πάλι όμορφο, αλλά βρόμικο». Η Ντε Άντζελο και η ομάδα της προμηθεύτηκαν τα έπιπλα στο καφέ Le Sans Blague από διάφορα μέρη στο Παρίσι και τα φλιτζάνια του καφέ κατασκευάστηκαν ειδικά στη Λιμόζ, μια πόλη διάσημη για τις πορσελάνες της. Η Ντε Άντζελο έκανε επίσης αγορές μία φορά το μήνα κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων από όπου προμηθεύτηκε τα έπιπλα για το γραφείο του Ρόμπακ Ράιτ. Πολλά από τα υπόλοιπα έπιπλα της ταινίας προέρχονταν από τοπικούς πλειστηριασμούς ακινήτων στο Ανγκουλέμ.
Οι αφηρημένοι πίνακες του Ροζεντάλερ δημιουργήθηκαν από τον Γερμανονεοζηλανδό εικαστικό (και σύντροφο της Τίλντα Σουίντον) Σάντρο Κοπ σε μια διαδικασία που διάρκεσε τρεις μήνες. Ο Κοπ ανέφερε τα έργα των Φρανκ Άουερμπαχ, Βίλεμ ντε Κούνινγκ και Φράνσις Μπέικον ως αναφορές, ενώ επέμεινε ότι οι πίνακες πρέπει να είναι «ιδιότυποι» και να μη «θυμίζουν πολύ τα έργα οποιουδήποτε ζωντανού ή νεκρού ζωγράφου». Μετακόμισε στο σκηνικό της Γαλλικής αποστολής στο Ανγκουλέμ για να δημιουργήσει τους πίνακες, δουλεύοντας μέσα στο σκηνικό. Ο Κοπ χρησίμευσε επίσης ως το χέρι του Τόνι Ρεβολόρι στις σκηνές όπου ο νεαρός Ροζεντάλερ φαίνεται να ζωγραφίζει.
Μουσική
Για τη μουσική της ταινίας, ο Γουές Άντερσον συνεργάστηκε με τους μακροχρόνιους συνεργάτες του, Αλεξάντρ Ντεσπλά και Ράνταλ Πόστερ. Ο Ντεσπλά στρατολόγησε τον πιανίστα Ζαν-Ιβ Τιμποντέ για να αντλήσει έμπνευση από συνθέτες όπως οι Ερίκ Σατί και Θελόνιους Μονκ και να παίξει όργανα όπως άρπα, τυμπάνια, φαγκότο και τούμπα. Η ηχογράφηση έγινε εξ αποστάσεως λόγω της πανδημίας COVID-19. Το σάουντρακ της ταινίας κυκλοφόρησε σε σιντί και ψηφιακά στις 22 Οκτωβρίου 2021 από την ABKCO Records,  ενώ έχει προγραμματιστεί και κυκλοφορία δίσκου βινυλίου. Το ένα και μοναδικό σινγκλ του σάουντρακ της ταινίας, με τίτλο "Obituary", κυκλοφόρησε στις 14 Σεπτεμβρίου 2021.