cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παπαγάλος της Σενεγάλης
thumb|250px|Παπαγάλος της Σενεγάλης Ο παπαγάλος της Σενεγάλης ή παπαγάλος με κεφάλι νέγρου (επιστημονικό όνομα: Poicephalus senegalus - Ποικέφαλος ο σενεγαλός) είναι από τους πιο γνωστούς αφρικάνικους παπαγάλους μαζί με τον Γκρίζο και τον Αγαπόρνιθα. Αποτελεί ένα από τα 9 είδη του γένους Ποικέφαλος  (Poicephalus). Απαντάται σε μια μεγάλη έκταση από τη Σενεγάλη μέχρι τη Νιγηρία και το Βόρειο Καμερούν. Ζει από 30 μέχρι 50 χρόνια. Το θηλυκό γεννάει 3-4 αυγά τα οποία επωάζει για 24 με 26 ημέρες. Τα μικρά αποκτούν την ανεξαρτησία τους μετά από 11 εβδομάδες.
Εμφάνιση
thumb|250px|Άλλος ένας Σενεγαλέζος
Οι παπαγάλοι της Σενεγάλης έχουν μήκος 23 εκατοστά ενώ το βάρος τους κυμαίνεται μεταξύ 125 έως 155 γραμμάρια. Το χρώμα τους είναι πράσινο, εκτός από την κοιλιά που έχουν ένα V με κίτρινο, πορτοκαλί ή κόκκινο, χρώμα ανάλογα με το υποείδος. Το κεφάλι τους είναι γκρί και το ράμφος τους μαύρο. Η ίριδα των ματιών είναι μαύρη στα νέα πουλιά, ανοίγει όμως σιγά σιγά μέχρι να γίνει ανοιχτό κίτρινο στα ενήλικα πουλιά.
Το αρσενικό με το θηλυκό δεν έχουν εξωτερικές διαφορές και η μόνη ακριβής μέθοδος για την εύρεση του φύλου είναι μέσω DNA. Συνήθως όμως τα θηλυκά έχουν λίγο πιο μικρό σώμα και κεφάλι, καθώς και το V στο στήθος είναι πιο μεγάλο.
Υποείδη Σενεγαλέζων
Υπάρχουν 3 διαφορετικά υποείδη Παπαγάλων της Σενεγάλης:
Διατροφή
Έχουν μια ιδιαίτερη προτίμηση στα φιστίκια αν και στους κατοικίδιους παπαγάλους δεν συνίσταται η χρήση τους ως τροφή μιας και είναι πιθανό να περιέχουν μύκητες στο κέλυφός τους. Παράλληλα τρώνε ότι και οι άλλοι παπαγάλοι, όπως φρεσκα φρούτα και λαχανικά καθως και σπόρια όπως ηλιόσπορους.
Οι Παπαγάλοι της Σενεγάλης ως κατοικίδια
Ο Παπαγάλος της Σενεγάλης τυγχάνει ιδιαίτερης εκτίμησης σαν κατοικίδιο, διότι εξημερώνεται αρκετά και εξελίσσεται σε αφοσιωμένο και αγαπητό σύντροφο που μπορεί να μάθει να λέει και κάποιες λέξεις.
Έχει όλα τα χαρακτηριστικά των μεγάλων παπαγάλων αλλά έχει μικρότερο μέγεθος και είναι αρκετά ήσυχο πουλί, πράγμα που το καθιστά ιδανικό για διαμερίσματα. Παράλληλα είναι ιδιαίτερα δραστήριο πουλί και κάνει διάφορα ακροβατικά που διασκεδάζουν τον ιδιοκτήτη του.
Στην Ελλάδα εισάγεται ένας ιδιαίτερα μεγάλος αριθμός άγριων πουλιών τα οποία αιχμαλωτίστηκαν σε μεγάλη ηλικία και είναι τελείως ακατάλληλα για κατοικίδια. Πρέπει να προτιμούνται πουλιά που έχουν γεννηθεί σε αιχμαλωσία και ιδανικά να έχουν ταϊστεί από άνθρωπο.
Πηγές
Κατηγορία:Ψιττακίδες Κατηγορία:Πτηνά της Αφρικής Κατηγορία:Κατοικίδια ζώα
Αληθής ορίζοντας
Ως Αληθής ορίζοντας ή Μαθηματικός ορίζοντας ή Ουράνιος ορίζοντας (celestial horizon) χαρακτηρίζεται το κάθετο επίπεδο προς την κατακόρυφο του παρατηρητή, που διέρχεται από το κέντρο της Γης, (και κατ΄ επέκταση της ουράνιας σφαίρας) και εκτεινόμενο τέμνει την ουράνια σφαίρα σε νοητή περιφέρεια κύκλου.
Ο Αληθής ορίζοντας χωρίζει την ουράνια σφαίρα σε δύο ημισφαίρια εκ των οποίων το υπεράνω του παρατηρητή, δηλαδή που περιέχει το Ζενίθ, ονομάζεται ορατό ουράνιο ημισφαίριο, και τούτο επειδή όλα τα ουράνια σώματα που βρίσκονται σ΄ αυτό είναι ορατά από τον παρατηρητή, ενώ εκείνο που περιέχει το Ναδίρ ονομάζεται αόρατο ουράνιο ημισφαίριο.
Σημείωση: Οι παραπάνω χαρακτηρισμοί δεν πρέπει να συγχέονται με το "Βόρειο ουράνιο ημισφαίριο" ή το "Νότιο ουράνιο ημισφάιριο" που μπορεί να ταυτιστούν μόνο όταν ο παρατηρητής βρίσκεται ακριβώς στο γήινο Βόρειο Πόλο. Με χρήση του αληθή ορίζοντα χαρακτηρίζονται οι αστέρες σε αειφανείς, αμφιφανείς ή αφανείς.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ουράνιο σύστημα συντεταγμένων
Celestial horizon
Αντίπαπας Διόσκορος
Ο Διόσκουρος (Antipapa Dioscuro, ... - 14 Οκτωβρίου 530) ήταν διάκονος της Αλεξανδριανής και της Ρωμαϊκής εκκλησίας από το 506. Διετέλεσε αντίπαπας από τις 22 Σεπτεμβρίου 530 έως τις 14 Οκτωβρίου 530.
Βιογραφία
Ο Πάπας Φήλιξ Δ΄ ήθελε να τον διαδεχθεί ο Βονιφάτιος, εν μέρει για να αποφύγει τις ταραχές που είχαν συμβεί στην δική του άνοδο. Παρ' όλα αυτά, με τον θάνατο του Φήλικος μια πλειοψηφία εκλεκτόρων ψήφισε τον Διόσκουρο. Το πρόβλημα λύθηκε όταν ο Διόσκουρος πέθανε τρεις εβδομάδες μετά, και ο εκλεκτός του Φήλικος έγινε πάπας Βονιφάτιος Β΄. Ο Βονιφάτιος ανάγκασε τον κλήρο που είχε προτείνει τον Διόσκουρο να υπογράψει μια ανάκληση και να καταδικάσει την μνήμη του. Το έγγραφο αργότερα καταστράφηκε με διαταγή του Αγαπητού Α΄.
Αναφορές
Κατηγορία:Αντίπαπες Κατηγορία:Επίσκοποι του 6ου αιώνα
Παλλάς (ναρκαλιευτικό)
Παλλάς (ναρκαλιευτικό)
Πρώην Π/Κ ‘ΑΘΗΝΑ’.
Στο τέλος του 1942 παρελήφθη στη Μ. Ανατολή και εντάχθηκε στον τότε μικρό Στολίσκο των Ναρκαλιευτικών.
Τα επίτακτα πλοία, διαφόρων τύπων, που είχαν μετασκευαστεί για να χρησιμοποιηθούν για την αλιεία μαγνητικών ναρκών ήταν: Αλκανέτ, Χρήστος, Θάλεια Ι, Σεβαστή, Λίβανος, Άγιος Γεώργιος, Λύκος, Τασία και Παλλάς.
Με την επιμέλεια του εφέδρου Αντιπλοιάρχου Εμμανουήλ Ματθαίου η δημιουργία του Ν/Α – χρησιμοποιήθηκαν σε όλη την διάρκεια του πολέμου προσφέροντας ουσιαστικές υπηρεσίες στον Συμμαχικό Στόλο. Το 1944 επεστράφη.
Κατηγορία:Ελληνικά Ναρκαλιευτικά Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Ο Κασπάροφ εναντίον του κόσμου
Ο τίτλος Ο Κασπάροβ εναντίον του κόσμου αναφέρεται σε ένα παιχνίδι σκακιού που διεξήχθη το 1999, μέσω του Διαδικτύου. Σε αυτό το παιχνίδι ο Γκάρι Κασπάροφ αντιμετώπισε ένα πλήθος παικτών από τον υπόλοιπο κόσμο. Πάνω από 50.000 άτομα από περισσότερες από 75 χώρες συμμετείχαν στο παιχνίδι. Ο οργανισμός που φιλοξένησε και προώθησε το παιχνίδι ήταν το MSN Gaming Zone, με χορηγία από την πρώτη τράπεζα των ΗΠΑ. Μετά από 62 κινήσεις και διάρκεια πάνω από τέσσερις μήνες, ο Κασπάροφ κέρδισε το παιχνίδι. Αντίθετα με τις προσδοκίες, το παιχνίδι παρήγαγε ένα μείγμα τακτικών και στρατηγικών ιδεών, και παρόλο που ο Κασπάροφ κέρδισε, παραδέχτηκε ότι ποτέ δεν είχε καταβάλει τόση προσπάθεια σε οποιοδήποτε άλλο παιχνίδι στη ζωή του. Αργότερα ο Κασπάροφ είπε, "είναι το μεγαλύτερο παιχνίδι στην ιστορία του σκακιού. Το πλήθος των ιδεών, η πολυπλοκότητα και η συμβολή που είχε, έκανε αυτό το παιχνίδι, το πιο σημαντικό παιχνίδι σκακιού που έχει ποτέ παιχτεί".
Πριν από το παιχνίδι
Πριν από το παιχνίδι, ο Κασπάροβ ήταν παγκόσμιος πρωταθλητής και ενδεχομένως θεωρήθηκε φαβορί. Το 1996,ο Ανατόλι Κάρποβ είχε τα μαύρα πιόνια ενάντια στον υπόλοιπο κόσμο όπου και κέρδισε. Η ομάδα του υπόλοιπου κόσμου είχε αρκετά δεδομένα υπέρ της, μερικά από τα οποία ήταν καινοτόμα για ένα παιχνίδι στο Internet σε πολλά σημεία. Πρώτον, τέσσερα άτομα επιλέχθηκαν από το MSN να προτείνουν κινήσεις για την Παγκόσμια ομάδα. Ήταν οι Etienne Bacrot, Florin Felecan, Ιρίνα Krush, και η Elisabeth Paehtz.Επίσης, ο grandmaster Ντάνιελ Κινγκ, που είχε προσληφθεί για να παρέχει σχόλια, συχνά λειτουργούσε ως πέμπτος παίχτης. Δεύτερον, οι κινήσεις είχαν επιβραδυνθεί σε ρυθμό μία κίνηση ανά ημέρα. Δηλαδή, ο Κασπάροβ είχε 24 ώρες για να εξετάσει κάθε μία από τις κινήσεις του, και ο κόσμος της ομάδας είχε 24 ώρες για να απαντήσει. Τρίτον, το MSN παρείχε πίνακα ανακοινώσεων για τη συζήτηση των κινήσεων της ομάδας. Αναμενόταν ότι τα πλεονεκτήματα αυτά θα επιτρέψουν συλλογική πραγματική διαβούλευση και θα αυξήσει το επίπεδο του παιχνιδιού.Η ομάδα του κόσμου επωφελήθηκε επίσης από μια οργάνωση που είναι γνωστή ως "The Computer Chess Team» που ιδρύθηκε με αρχηγό τον Gordon Swobe. Αυτή η ομάδα χρησιμοποίησε τα κατανεμημένα υπολογιστικά συστήματα για να αναλύσει κάθε δυνατή γραμμή και προέβη σε συστάσεις προς τον κόσμο.Ο Κασπάροφ έπαιξε πρώτη κίνηση του e4 στις 21 Ιουνίου, και η ομάδα του κόσμου έπαιξε την κίνηση c5 που ψηφίστηκε από ένα πλήθος της τάξης του 41%.
Αποτέλεσμα
Μετά το τέλος του παιχνιδιού ο Κασπάροφ είπε, "Πέρασα το περισσότερο χρόνο αναλύοντας αυτό το παιχνίδι από οποιοδήποτε άλλο.".Μετά το παιχνίδι ο Κασπάροβ σόκαρε πολλούς ανθρώπους σχετικά με το φόρουμ του MSN, το οποίο παρέμεινε ανοιχτό μετά από πολλές αιτήσεις, ανακοινώνοντας ότι είχε διαβάσει το World Team strategy κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού. Ο παρακάτω διάλογος δόθηκε σε συνέντευξη στο chat room του MSN: "Ο Host Chris του MSNBC λέει: Μήπως ερχόσασταν συχνά να διαβάσετε τα σχόλια μας στο BBS; Ο Garry Kasparov απαντάει: Φυσικά και το χρησιμοποίησα προς όφελός μου να κοιτάξω και να παρακολουθήσω τη συζήτηση του MSN. COM για το παιχνίδι".Ο Κασπάροφ δικαιολόγησε την απόφασή του με τον ισχυρισμό ότι χρειαζόταν ένα πλεονέκτημα. Στα νεότερα παιχνίδια World Team,δημιουργήθηκαν πιο ασφαλή forum με κωδικούς πρόσβασης, ή ο αντίπαλος δεσμεύτηκε να μην διαβάσει το forum.
Κατηγορία:Σκακιστικές παρτίδες
Βόλφσμπουργκ
Το Βόλφσμπουργκ (Wolfsburg) είναι πόλη στην Κάτω Σαξονία, κυρίως γνωστή για την έδρα του Ομίλου Volkswagen. Βρίσκεται ανατολικά του Ανόβερου και του Μπράουνσβαϊγκ, στον ποταμό Άλλερ, και έχει 120.538 κατοίκους. Το όνομα της το οφείλει στο κάστρο Βόλφσμπουργκ, ενώ δημιουργήθηκε το 1938 για τους εργάτες της αυτοκινητοβιομηχανίας. Η πόλη αποτελεί μία από τις ανεξάρτητες αστικές περιφέρειες της Κάτω Σαξονίας.
Γεωγραφία
Το Βόλφσμπουργκ είναι η 6η μεγαλύτερη πόλη της Κάτω Σαξονίας. Βρίσκεται 26 χλμ. βορειοανατολικά του Μπράουνσβάϊγκ, 64 χλμ. βορειοδυτικά του Μαγδεβούργου και 74 χλμ. ανατολικά του Αννοβέρου. Ο πληθυσμός του ξεπέρασε το 1972 τους 100.000 κατοίκους, κάτι που σήμαινε πως εξελίχθηκε σε μητρόπολη.
Η πόλη βρίσκεται στην άκρη μιας κοιλάδας δίπλα στον ποταμό Άλλερ. Προς τον νότο απλώνονται οι πεδινές περιοχές Οστμπραουνσβάιχισες Φλάχλαντ (Επίπεδη γη του ανατολικού Μπράουνσβαϊχ), προς το βορρά η περιοχή Φορσφέλντερ Βέλντερ. Δυτικά από αυτή υπάρχει ο υγρότοπος Μπάρνμπρουχ και ανατολικά της η ελώδης περιοχή Ντρέμλινγκ, συνολικού εμβαδού 345 τ.χλμ.
Ιστορία
Η πόλη είναι μία από τις λίγες που ιδρύθηκαν στη Γερμανία τον 20ό αιώνα, καθώς ιδρύθηκε την 1η Ιουλίου 1938. Το πρώτο της όνομα ήταν Stadt des KdF-Wagens («πόλη των αυτοκινήτων KdF», τα οποία εξελίχθηκαν στο μετέπειτα Volkswagen Beetle / «Σκαραβαίο») και ήταν σχεδιασμένη γύρω από το χωριό Χέσλιγκεν (νομός Γκίφχορν). Σκοπός της δημιουργίας της ήταν η στέγαση των εργαζομένων των εργοστασίων της Volkswagen στην περιοχή. Κατά την περίοδο του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου στην πόλη δημιουργήθηκαν επίσης εγκαταστάσεις παραγωγής τζιπ, αεροπλάνων και στρατιωτικού υλικού, όπου εργάζονταν κυρίως ως εργάτες αιχμάλωτοι του πολέμου. Την περίοδο εκείνη κατασκευάστηκε και ο σιδηροδρομικός σταθμός της πόλης, με σκοπό την μεταφορά υλικών.
Το 1945 πήρε το όνομα Βόλφσμπουργκ, από το όνομα του ομώνυμου κάστρου που υπάρχει στην πόλη, που είχε δημιουργηθεί το 1300, στις όχθες του ποταμού Άλλερ. Σήμερα δεν υπάρχει αυτό το κτίριο, αλλά στην περιοχή υπάρχει ένα νεότερο που δημιουργήθηκε το 1600. Το 1951 αποκόπηκε από την επαρχία Γκίφχορν και έγινε ανεξάρτητη αστική περιφέρεια. Το 2003, με αφορμή την δημιουργία της 5ης γενιάς του μοντέλου της Volkswagen, Golf, άλλαξε για μία εβδομάδα το όνομά της σε «Γκόλφσμπουργκ».
Διοικητική διαίρεση
right|200px|thumb|Οι 16 δήμοι του Βόλσφμπουργκ Η πόλη χωρίζεται σε 40 συνοικίες, οι οποίες συγκροτούν 16 δήμους. Ο κάθε δήμος εκπροσωπείται από το δικό του τοπικό δημοτικό συμβούλιο που εκλέγεται από τους κατοίκους της περιοχής και έχει δικό του τοπικό δήμαρχο. Οι δήμοι του Βόλφσμπουργκ έχουν ως εξής:
Από αυτούς ο Μίττε-Βεστ είναι ο μεγαλύτερος σε πληθυσμό (18.800 κάτοικοι - απογραφή 2004).
Αξιοθέατα
Η πόλη δεν έχει, όπως είναι φυσικό, ιστορικά κτίρια, αλλά υπάρχουν διάφορα κτίρια μοντέρνας αρχιτεκτονικής. Διάφορα δημόσια κτίρια της πόλης έχουν σχεδιαστεί από το διάσημο Φινλανδό αρχιτέκτονα Αλβάρ Αάλτο, όπως το πολιτιστικό κέντρο (Alvar-Aalto-Kulturhaus) που κτίστηκε το 1962 και η εκκλησία του Αγίου Πνεύματος (Heilig-Geist-Kirche) στη περιοχή Κλίφερσμπεργκ, στο Μίττε-Βεστ, που κτίστηκε μεταξύ 1958 και 1962.
Άλλα γνωστά κτίρια αποτελούν: 250px|right|thumb|Το επιστημονικό κέντρο Phaeno
Αθλητισμός
Η πιο γνωστή ομάδα της πόλης είναι η ποδοσφαιρική ΦφΛ Βόλφσμπουργκ, η οποία ιδρύθηκε λίγο μετά από την πόλη (1945). Έδρα της είναι το γήπεδο «Volkswagen Arena». Στην πόλη εδρεύει και η ομάδα χόκεϊ EHC Wolfsburg Grizzly Adams.
Κρούσεβατς
Το Κρούσεβατς (Σερβικά: Крушевац/Kruševac) είναι πόλη και το διοικητικό κέντρο της περιφέρειας Ρασίνα της κεντρικής Σερβίας. Βρίσκεται στην κοιλάδα του Δυτικού Μοράβα, στον ποταμό Ρασίνα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 η διοικητική περιοχή της πόλης έχει πληθυσμό 136.752 κατοίκους ενώ η αστική περιοχή έχει 81.316 κατοίκους.
Η πόλη ιδρύθηκε το 1371 από τον Πρίγκιπα Λάζαρο της Σερβίας (1371–1389), που τη χρησιμοποίησε ως έδρα του.
Ετυμολογία
Το όνομα της πόλης προέρχεται από τη σερβική λέξη για την «ποταμίσια πέτρα» krušac, που χρησιμοποιείτο σε μεγάλο βαθμό για τα κτίρια εκείνη την εποχή.
Ιστορία
Το Κρούσεβατς ιδρύθηκε το 1371, ως οχυρή πόλη στην κατοχή του Αρχοντα Λάζαρου Χρεμπελιάνοβιτς. Η Εκκλησία Λαζάριτσα(ή Εκκλησία του Αγίου Στεφάνου) χτίστηκε από αυτόν μεταξύ 1375–78, στο αρχιτεκτονικό ρυθμό του Μοράβα. Αναφέρεται σε ένα από τα διατάγματα του Λάζαρου το 1387, ως έδρα του, όταν επιβεβαίωσε τα δικαιώματα των Βενετών εμπόρων στη Σερβική επικράτεια. Στο πλαίσιο της προετοιμασίας για τη Μάχη του Κοσσυφοπεδίου (1389) κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας συγκεντρώθηκε στην πόλη ο σερβικός στρατός. Η τοποθεσία του ανακτόρου του Λάζαρου χαρακτηρίζεται από έναν ερειπωμένο περίβολο που περιέχει ένα κομμάτι του πύργου της συζύγου του, Πριγκίπισας Μιλίτσα και, σύμφωνα με το μύθο, τα νέα της ήττας της μεταφέρθηκαν από κοράκια από το πεδίο της μάχης. Μετά τη μάχη η πόλη διατηρήθηκε από την αυτήν ως έδρα της. Το μόνο που έχει απομείνει από την πόλη του Λάζαρου είναι το ομώνυμο φρούριο, που ανακηρύχθηκε Πολιτιστικό Μνημείο Εξαιρετικής Σημασίας το 1979. Αρκετά παλιά οθωμανικά σπίτια είχαν απομείνει στις αρχές του 20ου αιώνα, εκτός από μια παλιά τουρκική κρήνη και λουτρό, που ήταν γνωστό ως Alacahisar (Aλατζά Χισάρ) κατά την Τουρκοκρατία μεταξύ 1427-1833 (ονομαστικά ως το 1867), όταν το Κρούσεβατς ήταν η έδρα του Σαντζακίου του Αλατζά Χισάρ. Η οθωμανική κυριαρχία διακόπηκε κατά την αυστριακή κατοχή μεταξύ 1688–1690 και 1717–1739.
Στην αρχή της γερμανικής κατοχής της Γιουγκοσλαβίας οι μονάδες του Γιουγκοσλαβικού Στρατού στην Πατρίδα με διοικητή τον Ντράγκουτιν Κεσέροβιτς και υποστηριζόμενες από ένα απόσπασμα κομμουνιστών επιτέθηκαν στη γερμανική φρουρά το Σεπτέμβριο του 1941 αλλά δεν κατάφεραν να απελευθερώσουν την πόλη μετά από τετραήμερη μάχη. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου έγιναν μαζικές εκτελέσεις πατριωτών και αντιφασιστών στο λόφο Μπάγκνταλα. Η μεγαλύτερη εκτέλεση έγινε το καλοκαίρι του 1943. Στον τόπο των εκτελέσεων τώρα βρίσκεται ένα μνημείο με το όνομα Σλομπόντιστε (από τη σερβική λέξη "sloboda", που σημαίνει "ελευθερία"). Το Κρούσεβατς απελευθερώθηκε στις 14 Οκτωβρίου όταν Γερμανοί και συνεργάτες τους Τσέτνικ έφυγαν μαζί από την πόλη. Μετά το τέλος του κομμουνιστικού καθεστώτος στη Σερβία η κυβέρνησή της και το Υπουργείο Δικαιοσύνης όρισαν επιτροπή για τη διερεύνηση θηριωδιών που διαπράχθηκαν από μέλη του Γιουγκοσλαβικού Παρτιζικού Κινήματος αφότου απέκτησαν τον έλεγχο της Σερβίας το φθινόπωρο του 1944. Σύμφωνα με την έκθεση αυτής της επιτροπής από τα 55.554 καταγεγραμμένα θύματα των κομμουνιστικών εκκαθαρίσεων στη Σερβία το νέο κομμουνιστικό καθεστώς στο Κρούσεβατς σκότωσε 493 άτομα ενώ 11 αγνοούνται.
Το Κρούσεβατς προόδευσε πολύ επί της ΣΟΔΓ. Μεγάλος αριθμός εργοστασίων χτίστηκε εκείνη την περίοδο, ενώ το Κρούσεβατς έγινε ένα από τα ισχυρότερα βιομηχανικά κέντρα τόσο της Σερβία όσο και της Γιουγκοσλαβία. Το εργοστάσιο μηχανημάτων ''IMK 14. oktobar Kruševac'' απασχολούσε περίπου 7.000 εργάτες.
Ωστόσο η μεγάλη βιομηχανία Kruševac δεν επιβίωσε κατά τη μετά τον Μιλόσεβιτς μετάβαση. Μόνο το 2002 5 εργοστάσια χρεοκόπησαν. Από το 2002 ως το 2014 27 εργοστάσια έκλεισαν και περίπου 11.000 εργάτες έχασαν τη δουλειά τους. Το ποσοστό ανεργίας στην πόλη ήταν σχεδόν 39% το 2015.
Δημογραφικά
Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2011 η πόλη είχε συνολικό πληθυσμό 128.752 κατοίκους.
Eθνικές ομάδες
Η εθνοτική σύνθεση της διοικητικής περιοχής της πόλης:
Οικονομία
Οι πιο αξιόλογες μεγάλες εταιρείες με έδρα την πόλη Κρούσεβατς είναι: Trayal Corporation, ''14. oktobar, Rubin και Cooper Tire & Rubber Company Serbia''. Το Σεπτέμβριο του 2017 το Κρούσεβατς είχε μια από τις 14 ελεύθερες οικονομικές ζώνες που ιδρύθηκαν στη Σερβία.
Ο παρακάτω πίνακας παρέχει μια προεπισκόπηση του συνολικού αριθμού των εγγεγραμμένων ατόμων που απασχολούνται σε νομικά πρόσωπα ανά βασική δραστηριότητά τους (το 2019):
Πολιτική
Έδρες στο δημοτικό συμβούλιο της πόλης μετά τις τοπικές εκλογές του 2016:
Αθλητισμός
Ο μεγαλύτερος ποδοσφαιρικός σύλλογος της πόλης είναι ο Νάπρεντακ Κρούσεβατς, που αγωνίζεται τακτικά στη Σερβική Σουπερλίγκα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην πρωτεύουσες της Σερβίας
Ελάτα Χίου
Η Ελάτα (πρώην Ελάτη ) είναι παραδοσιακός οικισμός της νοτιοδυτικής Χίου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 248 κατοίκους. Ιστορικά συγκαταλέγεται στα Μαστιχοχώρια του νησιού.
Τοποθεσία
Η Ελάτα βρίσκεται σε ημιορεινή περιοχή, σε έξαρμα βραχώδους λόφου (λόφος Μύλος ή Αλώνια) του οποίου η κορυφή βρίσκεται στα νότια του χωριού και εκεί είχαν κτισθεί τρεις ανεμόμυλοι, που σώζονται ακόμα σε ημιερειπωμένη κατάσταση. Το χωριό είναι κτισμένο σε μεσοσταθμικό υψόμετρο 190 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και απέχει 23 χιλιόμετρα από την πόλη της Χίου.
Γενικά στοιχεία
Στην Ελάτα διασώζεται η μορφή του «χωριού-κάστρου», κλειστού με τείχος, που διαμορφώνουν οι ίδιοι οι τοίχοι των εξωτερικών σπιτιών, τα οποία ήταν ενωμένα μεταξύ τους, όπως ενωμένα στο ύψος του πρώτου ορόφου είναι και τα σπίτια του χωριού, αφήνοντας από κάτω τα εσωτερικά δρομάκια να σχηματίζουν κάπου-κάπου μικρές σήραγγες. Σύμφωνα με τον Γάλλο περιηγητή Γκαστόν Ντεσάν που επισκέφτηκε το χωριό μεταξύ των ετών 1888-1889, η αρχιτεκτονική της Ελάτας είχε τα ίδια χαρακτηριστικά με τα υπόλοιπα Μαστιχοχώρια.
Οι Λατούσοι δεν ασχολούνταν με το ψάρεμα, τουλάχιστον στο βαθμό που ασχολούνται οι κάτοικοι των γειτονικών χωριών της δυτικής πλευράς, των Μεστών και του Λιθίου. Σε αυτό συνέτεινε και ο πυκνός ελαιώνας στα δυτικά και κάτω από το χωριό. Ο Ντε Τεβενό γράφει ότι στα χρόνια του οι Λατούσοι ασχολούνταν όλοι με την περδικοτροφία, με την ασυνήθιστη δηλαδή εκτροφή ενός άγριου πουλιού (της πέρδικας) σαν να ήταν πρόβατο:
Υπήρχε λοιπόν το επάγγελμα του «περδικοβοσκού», που όμως είχε ήδη εκλείψει την εποχή των ταξιδιών του Περνό (1898-99). Περιστασιακά, ακόμα και τον 20ό αιώνα, έτρεφαν λίγες πέρδικες στα σπίτια, όπως τις κότες.
Ιστορικά στοιχεία
Ο φόβος των πειρατών συγκέντρωσε τους κατοίκους παλαιότερων μικρών μεσοβυζαντινών οικισμών της περιοχής, 7 στην περίπτωση της Ελάτας, που έχτισαν το καστροχώρι, ίσως περί το 1300 μ.Χ. Ονόματα αυτών των «πολισμάτων» που σώζονται είναι: Αγ. Ειρήνη, Μαλλός, Μητρόθια, Αλμυρός, Αγία Παρασκευή.
Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, η ονομασία του χωριού οφείλεται στην έκφραση «ελάτε, ελάτε». Ιστορικά και γεωγραφικά η Ελάτα ανήκει στην περιοχή των Μαστιχοχωρίων. Το 1822, κατά τη διάρκεια της σφαγής της Χίου, προσέφυγαν στο χωριό (όπως και στα υπόλοιπα Μαστιχοχώρια) κάτοικοι από τις υπόλοιπες περιοχές του νησιού. Ωστόσο λίγο αργότερα, μετά την πυρπόληση της τουρκικής ναυαρχίδας από τον Κωνσταντίνο Κανάρη, οι καταστροφές επεκτάθηκαν και στα Μαστιχοχώρια.
Διοικητικά, μετά την ενσωμάτωσή της από κοινού με την υπόλοιπη Χίο στην Ελλάδα, ορίστηκε ως έδρα κοινότητας της επαρχίας Χίου. Από το 1997 αποτελούσε ένα από τα εννέα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου Μαστιχοχωρίων και από το 2011 ανήκει στον δήμο Χίου.
Απογραφές πληθυσμού
Η εξέλιξη του πληθυσμού της Ελάτας στις επίσημες απογραφές:
Πολλοί παλαιοί κάτοικοι βρίσκονται μετανάστες στις ΗΠΑ, και αρκετοί στην Αθήνα, αλλά και στη Θεσσαλονίκη. Υπάρχει Σύλλογος Ελατούσων Αττικής από τη δεκαετία του 1950. Το 1973 ιδρύθηκε ο Σύλλογος Ελατούσων Νέας Υόρκης «Ο Άγιος Στέφανος». Το 1979 ιδρύθηκε ο Πολιτιστικός Σύλλογος Ελάτας «Γ. Βερίτης». Περί το 2000 έκλεισε και το Δημοτικό Σχολείο του χωριού.
Αξιοθέατα
Ο ενοριακός ναός (η «χωριοεκκλησιά») τιμάται στο όνομα της Αγίας Τριάδας και ξεχωρίζει από όποια μεριά και αν αντικρύσει κάποιος το χωριό. Με πρωτοβουλίες του μοναχού Παχώμιου γκρεμίστηκε ο κεντρικός πύργος του χωριού-κάστρου και κτίστηκε η εκκλησία, που εγκαινιάστηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 1902. Δίπλα είναι η παλιά μικρή χωριοεκκλησιά του 14-15ου αιώνα, ο Άγιος Ιωάννης.
Πάνω από είκοσι εξωκκλήσια κοσμούν την περιοχή και η ανέγερση νέων συνεχίζεται ακόμα και σήμερα.
Ο Άγιος Μακάριος, κατά την τοπική παράδοση, είναι το πρώτο ξωκκλήσι που χτίστηκε στη Χίο.
Το φυσικό επίνειο της Ελάτας είναι ο όρμος Αγία Ειρήνη με το ομώνυμο ξωκλήσι, υποτυπώδη παλιότερο μώλο στην αριστερή πλευρά και μεγαλύτερο νέο μώλο στη δεξιά. Βρίσκεται σε απόσταση 3,5 χιλιόμετρα από το χωριό με ασφαλτοστρωμένο δρόμο, και πολύ λιγότερο σε ευθεία γραμμή. Η είσοδος του όρμου είναι προς τον βορρά, αλλά η ένταση των μελτεμιών ανακόπτεται κάπως από τα τρία νησάκια: την Πελαγόνησο (αριστερά), το Μικρό Νησί και τον Άγιο Στέφανο (δεξιά). Στη δεξιά πλευρά διακρίνεται λατομείο όπου παλιά εξορυσσόταν μάρμαρο με πρασινωπή απόχρωση, για το οποίο ήταν κάποτε γνωστή η Ελάτα. Λίγοι γνωρίζουν ότι παλιά σε σημείο του μυχού του όρμου υπήρχαν ιαματικές εγκαταστάσεις-λασπόλουτρα, που τώρα έχουν εγκαταλειφθεί.
Η Ελάτα είναι η γενέτειρα του ποιητή Γ. Βερίτη, το σπίτι του οποίου σώζεται αναπαλαιωμένο κατά την παραδοσιακή αρχιτεκτονική.
Πηγές
Ελατα Κατηγορία:Δήμος Χίου
Χρήστος (ναρκαλιευτικό)
Παρελήφθη στις 18 Ιουνίου 1941 στη Μέση Ανατολή, μαζί με άλλα πλοία διαφόρων τύπων και προέλευσης, αποτέλεσε τον πρώτο Στολίσκο Ναρκαλιευτικών του απόδημου Ναυτικού. Έδρασε κυρίως στη περιοχή Αλεξάνδρειας. Επεστράφη το 1945 στη Βρετανία.
Τα επίτακτα πλοία, διαφόρων τύπων, που είχαν μετασκευαστεί για να χρησιμοποιηθούν για την αλιεία μαγνητικών ναρκών ήταν: Αλκανέτ, Χρήστος, Θάλεια Ι, Σεβαστή, Λίβανος, Άγιος Γεώργιος, Λύκος, Τασία και Παλλάς.
Κατηγορία:Ελληνικά Ναρκαλιευτικά Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Ώχρα
μικρογραφία|Ώχρα Η ώχρα είναι ορυκτό σιδηρούχο χρώμα σε αποχρώσεις ανοιχτού καφέ κίτρινου έως καφέ κόκκινο. (κίτρινη ώχρα - κόκκινη ώχρα)
Θεωρείται γήινο χρώμα επειδή όλες οι αποχρώσεις της περιέχονται στη φυσική “παλέτα” της γης.
Το χρώμα της οφείλεται στο οξείδιο του σιδήρου.
Χρήση
Σήμερα τη χρωματική γκάμα της ώχρας μπορεί να την συναντήσει κανείς εφαρμοσμένη σε πολλές περιοχές του κόσμου και ιδιαίτερα σε μέρη όπου υπάρχει έντονο το παραδοσιακό στοιχείο της αρχιτεκτονικής. (Λατινική Αμερική – Ισπανία – Πορτογαλία – Νότια Ιταλία κ.α.) Εκεί μπορεί να συναντήσει κανείς ολόκληρα χωριά “ζωγραφισμένα με την  παλέτα” της ώχρας.
Στη σημερινή εποχή η ώχρα έχει σημαντική θέση στη μοντέρνα αρχιτεκτονική και την διακόσμηση. Θεωρείται χρώμα "ζεστό" ουδέτερο και μπορεί να συνδυαστεί αρμονικά με άλλα χρώματα ή να δημιουργήσει έντονη αντίθεση.
Παραπομπές
Ωχρα
Σιδηροδρομικός σταθμός Βαρθολομιού
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Βαρθολομιού ήταν σταθμός του Οργανισμού Σιδηροδρόμων Ελλάδας, επί των εξής σιδηροδρομικών γραμμών:
Βρίσκεται στο Βαρθολομιό Ηλείας και οφείλει την ονομασία του στην κωμόπολη που εξυπηρετεί. Εγκαινιάστηκε στις 29 Αυγούστου 1891, ενώ αποτελούσε την αφετηρία της γραμμής Βαρθολομιού - Λουτρών Κυλλήνης από την 1η Ιουνίου 1892 μέχρι το 1969, οπότε και έκλεισε η γραμμή. Ο σταθμός Βαρθολομιού έκλεισε το 1993 μαζί με τη γραμμή Καβασίλων - Λιμένος Κυλλήνης. Διέθετε μία πλευρική και μία κεντρική αποβάθρα και βοηθητικές εγκαταστάσεις.
Σήμερα χρησιμοποιείται από τον Ο.Σ.Ε. για την εναπόθεση παλαιών υλικών των μετρικού εύρους γραμμών.
Βαρθολομιο Βαρθολομιο Βαρθολομιο Βαρθολομιο
Νιντεδανίμπη
μικρογραφία|Ο χημικός τύπος της Νιντεδανίμπης. Το Nintedanib (Ελληνικά: Νιντεδανίμπη ή Νιντεντανίμπη), το οποίο διατίθεται στο εμπόριο με τις εμπορικές ονομασίες Ofev και Vargatef, είναι μια από του στόματος φαρμακευτική αγωγή η οποία χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της ιδιοπαθούς πνευμονικής ίνωσης (IPF) και μαζί με άλλα φάρμακα για ορισμένους τύπους μη μικροκυτταρικού καρκίνου του πνεύμονα.
Η αιτία της IPF είναι συνήθως άγνωστη, αλλά αυτή η κατάσταση είναι μια προοδευτική ασθένεια η οποία μπορεί να είναι θανατηφόρα. Το Nintedanib δεν θεραπεύει την IPF, αλλά το Nintedanib μπορεί να επιβραδύνει την πρόοδο αυτής της νόσου.
Συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν κοιλιακό άλγος, έμετο και διάρροια. Πρόκειται για ένα μικρό μόριο αναστολέα κινάσης τυροσίνης που στοχεύει τον υποδοχέα αγγειακού ενδοθηλιακού αυξητικού παράγοντα (VEGFR), τον υποδοχέα αυξητικού παράγοντα ινοβλαστών (FGFR) και τον υποδοχέα αυξητικού παράγοντα από αιμοπετάλια (PDGFR).
Αναπτύχθηκε από τη Boehringer Ingelheim με ένα κόστος υπολογισμού για το Ηνωμένο Βασίλειο, τις 39.300 λίρες ετησίως.
Ιδιοπαθής πνευμονική ίνωση
Η Νιντεδανίμπη (Nintedanib) χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της ιδιοπαθούς πνευμονικής ίνωσης (IPF). Έχει αποδειχθεί ότι επιβραδύνει τη μείωση της ζωτικής ικανότητας, και βελτιώνει επίσης την ποιότητα ζωής των ανθρώπων.
Αντενδείξεις
Η Νιντεδανίμπη (Nintedanib) αντενδείκνυται σε ασθενείς με γνωστή υπερευαισθησία στη νιντεδανίμπη, αραχίδα ή σόγια. Η Νιντεδανίμπη δεν έχει ελεγχθεί σε ασθενείς με μέτρια έως σοβαρή εξασθένιση της ηπατικής λειτουργίας. Δεδομένου ότι το φάρμακο μεταβολίζεται στο ήπαρ, μπορεί να μην είναι ασφαλές σε αυτούς τους ασθενείς. Η Νιντεδανίμπη μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε γηριατρικό πληθυσμό χωρίς τροποποίηση στις δόσεις. Δεν έχει μελετηθεί σε παιδιατρικούς πληθυσμούς και κατά συνέπεια δεν μπορεί να χορηγηθεί σε ασθενείς ηλικίας κάτω των 18 ετών. Αντενδείκνυται επίσης κατά την εγκυμοσύνη.
Δυσμενείς επιπτώσεις
Προκλινικές μελέτες έχουν δείξει ότι η νιντεδανίμπη (Nintedanib) δεσμεύεται με έναν εξαιρετικά επιλεκτικό τρόπο στον θύλακα πρόσδεσης ΑΤΡ των τριών οικογενειών υποδοχέα-στόχων του, χωρίς δέσμευση σε όμοια διαμορφωμένους τομείς ΑΤΡ σε άλλες πρωτεΐνες, γεγονός που μειώνει την πιθανότητα ανεπιθύμητων παρενεργειών.
Οι πιο συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες που παρατηρήθηκαν με τη νιντεδανίμπη ήταν η αναστρέψιμη αύξηση των ηπατικών ενζύμων (10 έως 28% των ασθενών) και η γαστρεντερική διαταραχή (μέχρι 50%). Ως εκ τούτου, συνιστάται να λαμβάνετε η νιντεδανίμπη μετά την λήψη τροφής. Οι παρενέργειες που παρατηρήθηκαν με τη νιντεδανίμπη ήταν χειρότερες με την υψηλότερη δόση (των 150 mg). Για το λόγο αυτό, οι επακόλουθες δοκιμές έχουν χρησιμοποιήσει την εξίσου κλινικά αποτελεσματική χαμηλότερη δόση (των 100 mg).
Η νιντεδανίμπη (Nintedanib) αναστέλλει την ανάπτυξη και αναμόρφωση των αιμοφόρων αγγείων, η οποία είναι επίσης μια βασική διαδικασία στην κανονική επούλωση των πληγών και την αποκατάσταση των ιστών. Συνεπώς, μια θεωρητική παρενέργεια της νιντεδανίμπης είναι η μειωμένη επούλωση της πληγής, ωστόσο, σε αντίθεση με άλλους αντι-αγγειογόνους παράγοντες, αυτή η παρενέργεια δεν έχει παρατηρηθεί σε ασθενείς που λαμβάνουν νιντεδανίμπη.
Απεδείχθη σε μελέτες ότι η νιντεδανίμπη έχει υψηλότερο ποσοστό εγκεφαλικών επεισοδίων και ισχαιμίας του μυοκαρδίου. Ως εκ τούτου, θα πρέπει να χρησιμοποιείται με προσοχή σε ασθενείς με γνωστό ιστορικό αυτών των περιστατικών.
Η νιντεδανίμπη (Nintedanib) δύναται να προκαλέσει απώλεια βάρους.
Αλληλεπιδράσεις
Η νιντεδανίμπη (Nintedanib) είναι ένα υπόστρωμα της μεταφορικής Ρ-γλυκοπρωτεΐνης (P-gp) η οποία μετακινεί την απορροφημένη ουσία πίσω στον αυλό του εντέρου. Ο αναστολέας της P-gp κετοκοναζόλης είναι γνωστό ότι αυξάνει τα επίπεδα της νιντεδανίμπης στο πλάσμα του αίματος με συντελεστή 1,8· άλλοι αναστολείς όπως η ερυθρομυκίνη ή κυκλοσπορίνη αναμένεται να έχουν παρόμοιο αποτέλεσμα. Από την άλλη πλευρά, ο επαγωγέας P-gp ριφαμπικίνης έχει αποδειχθεί ότι μειώνει τα επίπεδα της νιντεδανίμπης στο πλάσμα κατά το ήμισυ· άλλοι επαγωγείς όπως η καρβαμαζεπίνη, φαινυτοΐνη ή St. John's wort πιθανώς επίσης να χαμηλώνουν τα επίπεδα πλάσματος.
Ιδιοπαθής πνευμονική ίνωση
Η νιντεδανίμπη (Nintedanib) στοχεύει τους υποδοχείς των αυξητικών παραγόντων, οι οποίοι έχουν αποδειχθεί ότι εμπλέκονται στους μηχανισμούς με τους οποίους εμφανίζεται η πνευμονική ίνωση. Το πιο σημαντικό είναι ότι η νιντεδανίμπη αναστέλλει τον υποδοχέα αυξητικού παράγοντα από αιμοπετάλια (PDGFR), τον υποδοχέα αυξητικού παράγοντα ινοβλαστών (FGFR) και τον υποδοχέα αγγειακού ενδοθηλιακού αυξητικού παράγοντα (VEGFR). Πιστεύεται ότι η νιντεδανίμπη (Nintedanib) μειώνει την εξέλιξη της νόσου στην IPF και επιβραδύνει την πτώση της λειτουργίας των πνευμόνων εμποδίζοντας τις οδούς σηματοδότησης που εμπλέκονται στις ινωτικές διαδικασίες.
Καρκίνος του πνεύμονα
Η νιντεδανίμπη (Nintedanib) είναι ένα φάρμακο προερχόμενο από την ινδολινόνη η οποία αναστέλλει τη διαδικασία σχηματισμού των αιμοφόρων αγγείων (αγγειογένεση). Οι αναστολείς της αγγειογένεσης εμποδίζουν τον σχηματισμό και την αναμόρφωση των αιμοφόρων αγγείων εντός και γύρω από τους όγκους, γεγονός που μειώνει την παροχή αίματος στον όγκο, τα λιπόσωμα κύτταρα όγκου οξυγόνου και θρεπτικών ουσιών που οδηγούν σε κυτταρικό θάνατο και στη συρρίκνωση των όγκων. Σε αντίθεση με τη συμβατική αντικαρκινική χημειοθεραπεία που έχει άμεσο αποτέλεσμα τη θανάτωση των κυττάρων σε καρκινικά κύτταρα, οι αναστολείς της αγγειογένεσης λιμοκτονούν τα καρκινικά κύτταρα του οξυγόνου και των θρεπτικών συστατικών τα οποία οδηγούν στο θάνατο των κυττάρων του όγκου. Ένα από τα πλεονεκτήματα αυτής της μεθόδου αντικαρκινικής θεραπείας, είναι ότι είναι πιο συγκεκριμένη από τους συνηθισμένους χημειοθεραπευτικούς παράγοντες, έχει ως αποτέλεσμα λιγότερες και λιγότερο σοβαρές παρενέργειες από ότι η συμβατική χημειοθεραπεία.
Η αγγειογένεση είναι μια διαδικασία η οποία είναι απαραίτητη για την ανάπτυξη και εξάπλωση όλων των συμπαγών όγκων, εμποδίζοντας την πρόληψη του όγκου και μπορεί να οδηγήσει σε συρρίκνωση του όγκου καθώς και στη μείωση της εξάπλωσης του καρκίνου σε άλλα μέρη του σώματος. Η νιντεδανίμπη (Nintedanib) ασκεί το αντικαρκινικό αποτέλεσμα δεσμεύοντας και εμποδίζοντας την ενεργοποίηση κυτταρικών υποδοχέων που εμπλέκονται στο σχηματισμό αιμοφόρων αγγείων και στην αναμόρφωση (λ.χ. VEGFR 1-3, FGFR 1-3 και PDGFRα και β). Η παρεμπόδιση αυτών των υποδοχέων στα κύτταρα που αποτελούν τα αιμοφόρα αγγεία (ενδοθηλιακά κύτταρα, κύτταρα λείων μυών και περικύτταρα) με νιντεδανίμπη (nintedanib) οδηγεί σε προγραμματισμένο κυτταρικό θάνατο, καταστροφή των αιμοφόρων αγγείων του όγκου και τη μείωση της ροής του αίματος στον όγκο. Η μειωμένη ροή αίματος του όγκου εμποδίζει τον πολλαπλασιασμό και τη μετανάστευση των κυττάρων του όγκου, με αποτέλεσμα να επιβραδύνεται η ανάπτυξη και η εξάπλωση του καρκίνου.
Φαρμακοκινητική
μικρογραφία|BIBF 1202, ο κύριος μεταβολίτης της νιντεδανίμπης. Μόνο ένα μικρό ποσοστό της λαμβανομένης από το στόμα νιντεδανίμπης απορροφάται στο έντερο, εν μέρει λόγω των μεταφορικών πρωτεϊνών (όπως η γλυκοπρωτεΐνη-P) μετακινώντας την ουσία πίσω στον αυλό. Σε συνδυασμό με ένα υψηλό αποτέλεσμα πρώτης διέλευσης, αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη βιοδιαθεσιμότητα από το στόμα περίπου 4,7% με ένα χάπι των 100 mg. Το φάρμακο φτάνει τα μέγιστα επίπεδα στο πλάσμα σε 2 έως 4 ώρες, μετά την λήψη από το στόμα με τη μορφή κάψουλας μαλακής ζελατίνης.
Η νιντεδανίμπη (Nintedanib) απενεργοποιείται κυρίως από εστεράσες οι οποίες διασπούν τον μεθυλεστέρα, καταλήγοντας στο ελεύθερο καρβοξυλικό οξύ (BIBF 1202), το οποίο κατόπιν γλυκουρονίζεται με ένζυμα που ονομάζονται διφωσφορικές ουριδινο-γλυκουρονοζυλοτρανσφεράσες (UGTs) και εκκρίνονται κυρίως μέσω της χολής και των περιττωμάτων. Δεν παρατηρήθηκε σχετικός μεταβολισμός με τη μεσολάβηση του κυτοχρώματος P450.
Χημεία
μικρογραφία|Αιθανοσουλφονικό οξύ. Το φάρμακο χρησιμοποιείται στη μορφή του άλατος αυτού με αιθανοσουλφονικό οξύ.
Καρκίνος του πνεύμονα
Η νιντεδανίμπη (Nintedanib) εγκρίθηκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2014, για συνδυαστική θεραπεία μη μικροκυτταρικού καρκίνου του πνεύμονα, και ενδεχομένως εγκρίθηκε για την ένδειξη αυτή σε άλλα μέρη του κόσμου.
Κοινωνία και πολιτισμός
Το 2014, μια ανασκόπηση υπολόγισε στο Ηνωμένο Βασίλειο, την τιμή της νιντεδανίμπης στις 39.300 λίρες ετησίως.
Η Boehringer χρησιμοποιεί την εμπορική ονομασία Ofev για την εμπορία της νιντεδανίμπης (Nintedanib) στην ιδιοπαθή πνευμονική ίνωση και την εμπορική ονομασία Vargatef για την εμπορία της νιντεδανίμπης (Nintedanib) στον καρκίνο του πνεύμονα.
Έρευνα
Η νιντεδανίμπη (Nintedanib) εξετάζεται για καρκίνο, σε αρκετές κλινικές δοκιμές των φάσεων Ι έως ΙΙΙ. Οι αναστολείς αγγειογένεσης όπως η νιντεδανίμπη μπορεί να είναι αποτελεσματικοί σε μια σειρά τύπων συμπαγούς όγκου, συμπεριλαμβανομένου του πνεύμονα, των ωοθηκών, του μεταστατικού εντέρου, του ήπατος και του καρκίνου του εγκεφάλου.
Οι τρέχουσες δοκιμές της φάσης ΙΙ, ερευνούν την επίδραση της νιντεδανίμπης σε ασθενείς με μεταστατικό καρκίνο του εντέρου, καρκίνο του ήπατος και όγκο του εγκεφάλου πολύμορφο γλοιοβλάστωμα.
Οι δοκιμές της φάσης ΙΙΙ, διερευνούν τη χρήση της νιντεδανίμπης σε συνδυασμό με τις καρβοπλατίνη και πακλιταξέλη ως θεραπεία πρώτης γραμμής για ασθενείς με καρκίνο των ωοθηκών.
Κατάταξη
Στην Ελλάδα, το φάρμακο κατατάσσεται στην κατηγορία των "Φαρμάκων Υψηλού Κόστους".
Σημειώσεις
• 2 • 2
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φάρμακα που δρουν στο αναπνευστικό σύστημα Κατηγορία:Πιπεραζίνες Κατηγορία:Λακτάμες Κατηγορία:Καρβοξυλικοί εστέρες Κατηγορία:Αρωματικές αμίνες
Ιουλία Αγριππίνα
Η Ιουλία Αγριππίνα ή Αγριππίνα η Νεότερη (Iulia Agrippina Augusta, 6 Νοεμβρίου 15 - 23 Μαρτίου 59) ήταν Ρωμαία αυτοκράτειρα. Πατέρας της ήταν ο Γερμανικός, δημοφιλής στρατηγός και υποψήφιος κληρονόμος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από τον Τιβέριο και μητέρα της η Αγριππίνα η Πρεσβύτερη, εγγονή του πρώτου Ρωμαίου αυτοκράτορα Αυγούστου. Επίσης, ήταν υιοθετημένη εγγονή του αυτοκράτορα Τιβέριου, αδελφή του αυτοκράτορα Καλιγούλα, ανιψιά και τέταρτη σύζυγος του αυτοκράτορα Κλαύδιου και μητέρα του αυτοκράτορα Νέρωνα.
Ήταν κόρη του Γερμανικού και της Αγριππίνας της Πρεσβύτερης. Είναι επίσης γνωστή ως Ιουλία η Νεότερη.
500 Miles
500 μίλια (επίσης γνωστό ως 500 Miles away from home είναι αμερικανικό λαϊκό τραγούδι που γράφτηκε από τη Χέντι Γουέστ το 1961.
Ιουλία Αγριππίνα
Πρώτα χρόνια
Η Αγριππίνα γεννήθηκε τον Νοέμβριο, πιθανότατα το 14 μ.Χ., στα σύνορα του Ρήνου. Η μητέρα της είχε βρεθεί σε αυτή την επαρχία, επειδή είχε συνοδεύσει τον Γερμανικό, όταν ασκούσε την εντολή του επάνω στους στρατούς της Άνω και Κάτω Γερμανίας. Η οικογένεια επέστρεψε στη Ρώμη και η μικρή Αγριππίνα, οι τρεις επιζώντες αδελφοί της και μια αδελφή της που τότε ήταν μωρό, έζησαν στο θρίαμβο του πατέρα τους. Αργότερα οι γονείς της έφυγαν από τη Ρώμη για τη Συρία. Η Αγριππίνα και τα περισσότερα από τα αδέλφια της είχαν μείνει πίσω στη φροντίδα των παιδαγωγών και της ευρύτερης οικογένειας. Μόνο ο αδελφός της, Γάιος, γνωστός ως Καλιγούλας, πήγε ανατολικά μαζί με τους γονείς του. Η Αγριππίνα δεν θα ξαναδεί τον πατέρα της: ο Γερμανικός απεβίωσε κοντά στην Αντιόχεια. Αυτή και η υπόλοιπη οικογένεια πήγαν να συναντήσουν τη μητέρα της, όταν επέστρεψε με την τέφρα του στη Ρώμη το 20 μ.Χ.
Κατά τη βασιλεία του Καλιγούλα
Εν τω μεταξύ οι αδελφοί της Νέρων Ιούλιος Καίσαρ και Δρούσος Καίσαρ απεβίωσαν 25 ετών, το 31 και το 33 αντίστοιχα. Κατά τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του, ο Καλιγούλας έδειξε μεγάλη τιμή στην Αγριππίνα και στις αδελφές της, τη Ιουλία Δρουσίλλα και την Ιουλία Λιβίλλα. Ο νεαρός αυτοκράτορας είχε στερηθεί οικογενειακής στήριξης και έτσι ανέδειξε και τιμούσε όσους συγγενείς του μπορούσε να συγκεντρώσει: τις τρεις αδελφές του και τον θείο του Κλαύδιο. Οι αδελφές του έπρεπε να συμπεριλαμβάνονται στους όρκους, να κάθονται μαζί του στα παιχνίδια και να κατέχουν τη θέση της παραδοσιακής συζύγου στο τραπέζι. Αυτή η εμφανής προτίμηση προκάλεσε φήμες για αιμομιξία. Αλλά αυτή η εύνοια σύντομα έληξε: το 38 μ.Χ. η Δρουσίλλα απεβίωσε. Ήταν η αδελφή, με την οποία ο Γάιος Καλιγούλας είχε τη στενότερη σχέση και επέλεξε τον σύζυγό της Μάρκο Αιμίλιο Λέπιδο, ως προσωρινό διάδοχό του. Η Λιβίλλα και ειδικά η Αγριππίνα κατηγορήθηκαν, ότι είχαν ερωτικές σχέσεις μαζί του. Αλήθεια ή όχι, ο ισχυρισμός έδωσε τη βάση στην κατηγορία, ότι ήταν ερωμένες του: ο Λέπιδος εκτελέστηκε και η Αγριππίνα και η Λιβίλλα εξορίστηκαν.
500 Miles
Η αμερικανίδα τραγουδίστρια Hedy West είναι η συνθέτης και στιχουργός του τραγουδιού. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε από τους The Journeymen και λίγο αργότερα από αρκετούς άλλους ερμηνευτές όπως οι Peter, Paul και Mary.
Ιουλία Αγριππίνα
Κατά τη βασιλεία του Καλιγούλα
Τον Ιανουάριο τού έτους 41 απεβίωσε ο πρώτος σύζυγός της Αγριππίνας, ο Γναίος Δομίτιος Αηνόβαρβος, με τον οποίο είχαν αποκτήσει τον Νέρωνα. Ο Γάιος Καλιγούλας δολοφονήθηκε τον Ιανουάριο του 41 και μετά τον θάνατό του οι αδελφές του επέστρεψαν στη Ρώμη. Αν και η περιουσία της Αγριππίνας -που είχε κατασχεθεί από τον Γάιο Καλιγούλα- αποδόθηκε σε αυτήν κατά την επιστροφή της, ένα μεγάλο μέρος της μπορεί να είχε διαλυθεί. Έκανε δεύτερο γάμο με τον Κρίσπο Πασσιανό, ο οποίος αργότερα απεβίωσε.
500 Miles
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του 1961 Κατηγορία:Παραδοσιακά τραγούδια
Ιουλία Αγριππίνα
Κατά τη βασιλεία του Κλαύδιου
Ο Τιβέριος Κλαύδιος Νέρωνας έγινε αυτοκράτορας το 41 μ.Χ. μετά τον θάνατο του Γάιου Καλιγούλα. Ήταν ο αδελφός του Γερμανικού, πατέρα της Αγριππίνας και έτσι θείος της. Κατά το πρώτο μέρος της βασιλείας του, σύζυγος του Κλαύδιου ήταν η Βαλερία Μεσσαλίνα· είχαν μια κόρη, την Κλαυδία Οκταβία και στη συνέχεια έναν γιο, τον Βρεταννικό. Το φθινόπωρο του 48, η Μεσσαλίνα χώρισε μονομερώς τον Κλαύδιο και παντρεύτηκε τον Σίλιο, τον ορισθέντα ύπατο (consul) για το επόμενο έτος, έτσι εκτελέστηκε. Ο Κλαύδιος έψαξε αμέσως για μία νέα σύζυγο και η Αγριππίνα ήταν υποψήφια. Αναφέρεται, ότι τον γοήτευσε, συμπεριφερόμενη με τρόπο πιο οικείο από ό,τι ήταν κατάλληλο για μια ανιψιά. Στην πραγματικότητα ο γάμος τους, όπως όλοι οι δυναστικοί γάμοι, ήταν μια πολιτική ρύθμιση και ωφέλησε και τους δύο.
Ο γιος της Αγριππίνας, ο Νέρων ήταν ένδεκα ετών. Γρήγορα αρραβωνιάστηκε την Οκταβία, την κόρη του Κλαύδιου και της Μεσσαλίνας και θεωρείται, ότι η Αγριππίνα έθεσε σε κίνηση αυτό το σχέδιο, που θα έφερνε τις οικογένειες πιο κοντά. . Ο Κλαύδιος υιοθέτησε τον Νέρωνα, τοποθετώντας τον γιο του Βρετανικό σε δεύτερη μοίρα. Ο Κλαύδιος απεβίωσε το 54 και ο Νέρωνας έγινε αυτοκράτορας. Σύντομα απεβίωσε ο Βρεταννικός, μάλλον δηλητηριασμένος με εντολή τού Νέρωνα.
Κατά τη βασιλεία του Νέρωνα
Η ανοικτή σύγκρουση μεταξύ μητέρας και γιου προέκυψε από την υπόθεση μιας απελεύθερης, που ονομαζόταν Ακτή. Η Αγριππίνα εξακολουθούσε να θυμάται, ότι ήταν κόρη του Γερμανικού και αυτό υπολογίστηκε πολύ. Η πιθανότητα μιας ένωσης μεταξύ της και ενός δυνητικού σφετεριστή παρέμεινε παρούσα. Η δολοφονία της ήταν "ένα μακρόβιο έγκλημα" (diu meditatum scelus). Δολοφονήθηκε, διότι αντέδρασε για την ερωμένη του Νέρωνα: αυτή τη φορά η σχέση ήταν με την Ποππαία Σαβίνα, μια γυναίκα ανώτερης τάξης με την οποία ο γάμος ήταν εφικτός. Η Ποππαία δεν είχε καμιά ελπίδα, όσο η Αγριππίνα ζούσε. Ο Νέρωνας προσπάθησε να την πνίξει, αλλά η Αγριππίνα διέφυγε από τον θάνατο κολυμπώντας· τώρα γνώριζε ξεκάθαρα, ότι η ζωή της ήταν σε κίνδυνο. Ο Νέρων τότε έστειλε δολοφόνους για να ολοκληρώσουν τη δολοφονία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γυναίκες στην Αρχαία Ρώμη Κατηγορία:Ρωμαίες Αυτοκράτειρες
Δυναστεία του Θεοδοσίου
Η Θεοδοσιανή δυναστεία ήταν αυτοκρατορικός Βυζαντινός Οίκος - Δυναστεία (379-457) με διάρκεια 78 χρόνια. Ιδρυτής και γενάρχης της ήταν ο Αυτοκράτορας Θεοδόσιος Α'.
Αυτοκράτορες της δυναστείας
Στην Ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία:
Διαδοχή
Τη Δυναστεία του Θεοδοσίου διαδέχθηκε η Δυναστεία του Λέοντος Α' (518-610)
Δείτε επίσης
Θεοδοσιου
Ιλ ντε Γκορέ
Η Ιλ ντε Γκορέ ή Γκορέ είναι, ταυτοχρόνως, νησί του βόρειου Ατλαντικού Ωκεανού το οποίο βρίσκεται εντός του όρμου του Ντακάρ (Σενεγάλη) και μία από τις συνολικά 19 κοινότητες του διαμερίσματος της σενεγαλέζικης πρωτεύουσας. Αποτελεί σύμβολο μνήμης του νεγρικού συμφώνου στην Αφρική, ενώ γι'αυτόν τον λόγο έχει συμπεριληφθεί στα προστατευόμενα μνημεία της UNESCO.
Ιστορία
Ο Πορτογάλος θαλασσοπόρος Ντινίς Ντίας έφτασε στην Ιλ ντε Γκορέ το 1444, βαφτίζοντάς την «Palma». Οι Ολλανδοί κατέλαβαν την Γκορέ το 1617 και την ονόμασαν Goede Reede, «ο καλός όρμος», απ'όπου προήλθε, μέσω παραφθοράς, και η σημερινή ονομασία. Οι Γάλλοι εγκαταστάθηκαν στο νησί την 1η Νοεμβρίου 1677, ωστόσο οι ένοπλες συγκρούσεις τους με τους Άγγλους ήταν συχνό φαινόμενο μέχρι τη σύναψη της Ειρήνης του Αμιάν το 1802. Το νησί πέρασε στην κατοχή των Άγγλων για το διάστημα μεταξύ 1804 και 1817, προτού επιστραφεί στη Γαλλία.
Η συνθήκη των δούλων παρέμεινε ενεργή για συνολικό διάστημα τριών αιώνων στις αφρικανικές ακτές (Γκάμπια, Σαιν-Λουί ντυ Σενεγκάλ, Μπενίν, Γκάνα...). Τα κέντρα συγκέντρωσης των Αφρικανών σκλάβων που θα αναχωρούσαν για την Αμερική βρίσκονταν κυρίως στο Σαιν-Λουί, σημείο σύγκλισης μεταξύ του αραβομουσουλμανικού νέγρικου συμφώνου και του ευρωπαϊκού.
Στην Γκορέ, η παλιά έπαυλη της signare Αννά Κολά Πεπέν (νύφης της Αν Πεπέν), γνωστή παγκοσμίως ως Οικία των Σκλάβων, είναι περισσότερο γνωστή για τον συμβολισμό της παρά για την ιστορική της αξία. Πράγματι, λίγοι ήταν οι σκλάβοι που πέρασαν από την Γκορέ κατά τη διάρκεια της μεταφοράς τους στην Αμερική: ο αριθμός τους υπολογίζεται ανάμεσα σε 900 και 1.500 σύμφωνα με τον Αμερικανό ιστορικό Φίλιπ Κάρτιν.
Ιδιοκτήτες των νεγρικών χωριών στην ενδοχώρα, όπου συγκεντρώνονταν οι αιχμάλωτοι προς μεταφορά σκλάβοι, ήταν οι βασιλείς Βολόφ του Καγιόρ και οι βασιλείς Τουκουλέρ του άνω τμήματος του ποταμού Σενεγάλη. Πληροφορίες αναφορικά με τους συγκεκριμένους βασιλείς-εμπόρους νέγρων, καθώς και τη μακάβρια αποτίμηση του εμπορίου αυτού, μπορούν να ανεβρεθούν στα Εθνικά Αρχεία Γαλλίας, στην rue Soubise στο Παρίσι, καθώς και στην Εθνική Βιβλιοθήκη Φρανσουά Μιτεράν.
Οι βασιλείς του Καγιόρ, ωστόσο, βρήκαν απέναντί τους την ισχυρή αντίσταση των πληθυσμών Λεμπού και Σερέρ που κατοικούσαν στις ακτές της Σενεγάλης και που περιγράφονταν ως λαοί που αρνούνταν να προβούν στην πώληση σκλάβων από τον θαλασσοπόρο Αλβίζε Κανταμόστο, από τις αρχές, κιόλας, του 15ου αιώνα.
Παράλληλα με το εμπόριο σκλάβων που ελεγχόταν από τη διοίκηση των Βασιλείων της Γαλλίας και της Αγγλίας, το εμπόριο κομμιώματος, αραχίδας, δερμάτων, χρυσού από το Γκαλάμ, φτηνών μπαχαρικών, καθώς και η τροφοδοσία σε έμπειρα εργατικά χέρια (ξυλουργοί, χτίστες...) εξασφάλιζαν την οικονομική ευρωστία των signares της Ιλ ντε Γκορέ κατά το διάστημα μεταξύ 18ου και 19ου αιώνα. Οι signares της Γκορέ, και ειδικότερα η Αννά Κολά Πεπέν, ξεκίνησαν το εμπόριο αραχίδας στη Σενεγάλη το 1841 στο Ρουφίσκ, κάτι που προκάλεσε τη ραγδαία οικονομική ανάπτυξη του μικρού αυτού χωριού, το οποίο, στην πορεία, εξελίχθηκε σε πόλη.
Με την ίδρυση του Ντακάρ το 1857, κατόπιν σχετικού αιτήματος των μιγάδων προυχόντων του νησιού, με τις signares επικεφαλής της αντιπροσωπείας των τελευταίων, η Γκορέ άρχισε, σταδιακά, να χάνει σημασία. Το 1872, η γαλλική αποικιοκρατική διοίκηση ίδρυσε τις δύο κοινότητες του Σαιν-Λουί και της Γκορέ, τις δύο πρώτες κοινότητες της Δυτικής Αφρικής που χτίστηκαν σύμφωνα με το μοντέλο της Δύσης, ενώ έφεραν καταστατικό πανομοιότυπο αυτού των κοινοτήτων της μητροπολιτικής Γαλλίας (καταστατικό που αργότερα παραχωρήθηκε και στο Ντακάρ και το Ρουφίσκ: τις τέσσερις κοινότητες). Το Ντακάρ, ευρισκόμενο στο ηπειρωτικό τμήμα της Σενεγάλης, αποτελούσε μέρος της κοινότητας της Γκορέ, της οποίας η διοίκηση βρισκόταν στο νησί. Ωστόσο, μετά το 1887, το Ντακάρ άρχισε σταδιακά να ανεξαρτητοποιείται από την κοινότητα της Γκορέ και να γίνεται μια πλήρως ανεξάρτητη κοινότητα. Έτσι, η κοινότητα της Γκορέ βρέθηκε περιορισμένη στο μικρό νησί της.
Το 1891, ο πληθυσμός της Γκορέ ανερχόταν στις 2.100 κατοίκους, έναντι 8.737 για το Ντακάρ. Το 1926, η πληθυσμιακή διαφορά είχε αυξηθεί σημαντικά: οι κάτοικοι της Γκορέ δεν ήταν πλέον παρά μόνο 700, ενώ ο πληθυσμός του Ντακάρ είχα φτάσει τις 33.679 κατοίκους. Έτσι ήταν που αποφασίστηκε η συγχώνευση της Γκορέ με το Ντακάρ το 1929. Η κοινότητα της Γκορέ έπαψε να υφίσταται και η Γκορέ δεν ήταν πλέον παρά ένα μικρό νησί το οποίο αποτελούσε μέρος της κοινότητας του Ντακάρ. Ο λοχαγός Ρομπέρ Γκαφιό εξέδωσε το 1933 ένα βιβλίο, του οποίου ο τίτλος ήταν ενδεικτικός της παρακμής της κοινότητας: Gorée, capitale déchue.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Σενεγάλης
Άγιοι Δέκα (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Άγιοι Δέκα υπάρχουν δύο οικισμοί της Ελλάδας:
Οι δύο οικισμοί είναι αδελφοποιημένοι.
Αγιοι Δεκα Αγιοι Δεκα
30 Μαΐου
29 Μαΐου | 30 Μαΐου | 31 Μαΐου
Η 30η Μαΐου είναι η 150η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (151η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 215 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Διαλογή απορριμμάτων
μικρογραφία| [[Κάδος ανακύκλωσης|Κάδοι ανακύκλωσης στη Σιγκαπούρη]] μικρογραφία| Σημείο ανακύκλωσης στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του [[Γκντανσκ]] μικρογραφία| Χειροκίνητη διαλογή απορριμμάτων για ανακύκλωση δεξιά|μικρογραφία| Χαρακτηριστικοί κάδοι ανακύκλωσης στο [[Πόρτο Βένερε της Ιταλίας]] δεξιά|μικρογραφία| Κάδοι απορριμμάτων στο [[Τόκιο της Ιαπωνίας]] μικρογραφία| Εκκένωση κάδων διαχωρισμού απορριμμάτων στην [[Πολωνία|πολωνική κωμόπολη Τομάσουφ Μαζοβιέτσκι]] Διαλογή απορριμμάτων είναι η διαδικασία με την οποία τα απόβλητα διαχωρίζονται σε διαφορετικά στοιχεία "με σκοπό την ξεχωριστή συλλογή και ανακύκλωσή τους". Η διαλογή των απορριμμάτων μπορεί να πραγματοποιηθεί χειροκίνητα στο νοικοκυριό και να συλλεχθεί μέσω συστημάτων συλλογής ή να διαχωριστεί αυτόματα σε εγκαταστάσεις ανάκτησης υλικών ή σε μηχανικά συστήματα βιολογικής επεξεργασίας.
Διαχωρισμός απορριμμάτων σημαίνει διαχωρισμός των αποβλήτων σε ξηρά και υγρά. Τα ξηρά απόβλητα περιλαμβάνουν ξύλο και συναφή προϊόντα, μέταλλα και γυαλί. Ο όρος υγρά απόβλητα συνήθως αναφέρεται σε οργανικά απόβλητα που παράγονται συνήθως από εγκαταστάσεις διατροφής και έχουν μεγάλο βάρος λόγω της υγρασίας. Οι δύο αυτοί όροι χρησιμοποιούνται επειδή τα βιοδιασπώμενα υλικά "έχουν υψηλότερη υγρασία από τα μη βιοδιασπώμενα, π.χ. ζυμώσιμα σε σχέση με γυάλινες συσκευασίες". Ο διαχωρισμός απορριμάτων διαφέρει από τη διαλογή απορριμάτων. Διαχωρισμός είναι η ομαδοποίηση των απορριμάτων σε διαφορετικές κατηγορίες. Κάθε απόρριμμα μπαίνει στην κατηγορία του στο σημείο απόρριψης ή αποκομιδής, αλλά η διαλογή γίνεται μετά την απόρριψη ή τη αποκομιδή. Ο διαχωρισμός απορριμάτων εξασφαλίζει καθαρό και ποιοτικό υλικό.
Μέθοδοι
Τα απορρίμματα συλλέγονται στην πηγή τους σε κάθε περιοχή και διαχωρίζονται. Ο τρόπος ταξινόμησης των απορριμάτων εξαρτάται από τα κατά τόπους συστήματα απόρριψης. Οι παρακάτω κατηγορίες είναι κοινές:
Τα οργανικά απόβλητα μπορούν επίσης να διαχωριστούν ως εξής:
Διαλογή ανά χώρα
Στη Γερμανία, υπάρχουν κανονισμοί που παρέχουν υποχρεωτικές ποσοστώσεις για τη διαλογή απορριμμάτων συσκευασίας και ανακυκλώσιμων υλικών, όπως γυάλινα μπουκάλια.
Στον χώρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σύμφωνα με την οδηγία 98/2008/ΕΚ, κάθε κράτος υποχρεούται να "εφαρμόσει μια συστηματική προσέγγιση αναφορικά με τη συλλογή και διαχείριση των αποβλήτων".
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρύπανση Κατηγορία:Διαχείριση απορριμμάτων