cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ραφαέλ Αλκόρτα
Καριέρα
Από το 1987 και για τα επόμενα χρόνια, ο Αλκόρτα αποτελούσε μόνιμο στέλεχος της βασικής ενδεκάδας της Αθλέτικ Μπιλμπάο, προκαλώντας παράλληλα με τις εμφανίσεις του το ενδιαφέρον αρκετών ομάδων τόσο εντος όσο και εκτός συνόρων της Ισπανίας. Τελικώς, η ομάδα που κατάφερε να τον αποκτήσει ήταν η Ρεάλ Μαδρίτης, με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε από το 1993, μέχρι και το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 1996-97, έχοντας ενδιάμεσα καταφέρει να κατακτήσει με το σύλλογο της Μαδρίτης δύο Πρωταθλήματα Ισπανίας (1995, 1997) αλλά και ένα Σούπερ Καπ Ισπανίας (1993). Συνολικά, με την ομάδα της Ρεάλ Μαδρίτης πραγματοποίησε σε όλες τις διοργανώσεις περισσότερες από 150 συμμετοχές.
Το 1997 επέστρεψε στην ομάδα από την οποία ξεκίνησε την καριέρα του, την Αθλέτικ Μπιλμπάο, με την οποία μάλιστα κατάφερε να κατακτήσει τη δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα Ισπανίας του 1998, ένα μόλις χρόνο δηλαδή μετά την επιστροφή του στην ομάδα. Κατά τη διάρκεια της δεύτερης θητείας του στην ομάδα της Αθλέτικ Μπιλμπάο, ο Αλκόρτα πραγματοποίησε σε όλες τις διοργανώσεις περισσότερες από 100 συμμετοχές, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο.
Κατά τη διάρκεια της σεζόν 2001-02, ο Αλκόρτα πραγματοποίησε με την ομάδα του Μπιλμπάο μόλις έξι συμμετοχές. Μετά το τέλος της σεζόν αυτής, ο Αλκόρτα αποφάσισε να τερματίσει την ποδοσφαιρική του καριέρα σε ηλικία 34 ετών.
Το καλοκαίρι του 2014, ο Αλκόρτα αποδέχθηκε την πρόταση του Μίτσελ Γκονθάλεθ, πρώην συμπαίκτη του στη Ρεάλ Μαδρίτης για τρία χρόνια (1994-96) προκειμένου να αναλάβει το πόστο του βοηθού προπονητή στον Ολυμπιακό Πειραιώς, πρόταση που τελικά και αποδέχθηκε.
Ο Ραφαέλ Αλκόρτα εργάζεται ως βοηθός προπονητή στο πλευρό του Μίτσελ μέχρι και σήμερα.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Ραφαέλ Αλκόρτα έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές (16) με τις μικρές εθνικές ομάδες της Ισπανίας (Κ16, Κ18, Κ21), ενώ από το 1990 και μέχρι το 1998 ήταν βασικό στέλεχος της Εθνικής Ισπανίας σε επίπεδο ανδρών, συμμετέχοντας μάλιστα και σε τρία Μουντιάλ (1990, 1994, 1998).
Συνολικά, με την Εθνική Ισπανίας έχει πραγματοποιήσει αυτά τα οκτώ χρόνια 54 συμμετοχές, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να πετύχει κάποιο γκολ.
Πηγές
Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Σφαγή της Ζαγορίτσανης
Ως σφαγή της Ζαγορίτσανης (ή μάχη της Ζαγορίτσανης ή επιχείρηση της Ζαγορίτσανης) αναφέρεται η επίθεση σώματος Ελλήνων μακεδονομάχων κατά της Ζαγορίτσανης (νυν Βασιλειάδας Καστοριάς) κατά την άνοιξη του 1905. Η επίθεση προκάλεσε την καταστροφή αρκετών σπιτιών του χωριού και κυρίως τη σφαγή κατά κύριο λόγο άμαχων κατοίκων. Στα θύματα, πέραν των σλαβοφώνων εξαρχικών, συμπεριλαμβάνονταν και σλαβόφωνοι πατριαρχικοί.
Πρελούδιο
Κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα, η Ζαγορίτσανη αποτελούσε προπύργιο των Βούλγαρων κομιτατζήδων, καθώς και ορμητήριο από το οποίο ένοπλες ομάδες πραγματοποιούσαν επιθέσεις εναντίον γειτονικών χωριών που παρέμεναν πιστά στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Παράλληλα, οι κάτοικοι της Ζαγορίτσανης χαρακτηρίζονταν ως σκληροπυρηνικοί οπαδοί της βουλγαρικής Εξαρχίας.
Προπαρασκευή
right|thumb|250px|Η ομάδα του Καπετάν Βάρδα. Οι ομάδες των Γεωργίου Τσόντου, Ευθύμιου Καούδη, Γεωργίου Μακρή και Παύλου Γύπαρη, οι κατετάνιοι Καραβίτης, Κουκουλάκης, Πούλακας, Δούκας και οι οπλαρχηγοί Κωνσταντίνος Γκούτας από το Μεσολούρι Γρεβενών και Νικόλαος Νταηλάκης, θα συγκεντρωθούν στο ελληνικό χωριό Λόσνιτσα (σήμερα Γέρμας). Στις 20 Μαρτίου 1905 ο συνολικός αριθμός υπερβαίνει τους 300. Στις 24 Μαρτίου 1905 ο Ιταλός αξιωματικός της τουρκικής χωροφυλακής που υπηρετεί στην Καστοριά, Κοσμά Εμίλιο Μανέρα λαμβάνει την πληροφορία σχετικά με την αναμενόμενη επιχείρηση των ανταρτών και διατάζει τον Τούρκο αξιωματικό Νιαζίν Μπέη να διανυκτερεύσει στη Ζαγορίτσανη το ίδιο ακόμα βράδυ, αλλά αυτός με δική του πρωτοβουλία διαμένει με την ομάδα του στο κοντινό χωριό Κομανίτσοβο (σήμερα Λιθιά). Κοντά, στην Κλεισούρα βρίσκεται και η τουρκική στρατιωτική φρουρά, ωστόσο, η κίνηση και η δράση των ανταρτών πέρασαν απαρατήρητες. Παραμένουν αμφιβολίες κατά πόσο υπήρχε μυστική υποστήριξη από την πλευρά της επίσημης τουρκικής αρχής, όπως για παράδειγμα στην επιστολή του μητροπολίτης Καστοριάς Γερμανού Καραβαγγέλη προς τον Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης το 1902, στην οποίαν αναφέρονται τα εξής:
Η επίθεση
Στις 25 Μαρτίου (7 Απριλίου, νέο ημερολόγιο) του 1905, στη θρησκευτική εορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, αντάρτικες ομάδες εισέβαλαν νωρίς το πρωί στη Ζαγορίτσανη. Ακολούθησε σφοδρή μάχη που κράτησε περίπου 1,5 ώρα. Η επίθεση ήταν ολομέτωπη, ενώ λόγω της μεγάλης σύγχυσης κατά τη διάρκεια της επιχείρησης σκοτώθηκαν και Έλληνες κάτοικοι. Έπειτα οι Έλληνες αντάρτες αποσύρθηκαν μαζί με τους αιχμαλώτους στο βουνό Βάρμπιτσα, καθώς αναμένονταν τουρκικές δυνάμεις με επικεφαλής τον Νιαζίν Μπέη.
Διεθνής επιτροπή στη Ζαγορίτσανη
right|thumb|200px|Ταχυδρομική κάρτα “Να θυμάστε τη Ζαγορίτσανη”. right|thumb|Ψήφισμα της συγκέντρωσης στη [[Φιλιππούπολη με αφορμή τη σφαγή.]] right|thumb|Ψήφισμα της συγκέντρωσης στο Πάζαρτζικ με αφορμή τη σφαγή.
Ο επικεφαλής συνταγματάρχης χωροφυλακής του Μοναστηρίου Αλμπέρα λέει:
Ο Άγγλος πρόξενος Μακ Γκρέγκορ γράφει προς τον Πρέσβη στην Κωνσταντινούπολη:
Ο Βούλγαρος εμπορικός πράκτορας Αντρέι Τόσεφ σε μυστική έκθεση προς τη Βουλγαρική Κυβέρνηση γράφει:
Στην ίδια έκθεση ο Τόσεφ μοιράζεται την άποψη των Πρόξενων για την ανεπαρκή παρέμβαση των τουρκικών αρχών:
Ανάμνηση για τη σφαγή
Το έτος 1921 ο έμπορος από τη Ζαγορίτσανη Ντιμίταρ Σπίρκοφ έδωσε χρήματα για την κατασκευή της εκκλησίας του “Αγίου Δημητρίου“ στην Κωνσταντινούπολη. Σε επιγραφή που υπάρχει πάνω από το νάρθηκα του ναού αναφέρεται ότι η εκκλησία χτίστηκε στη μνήμη εκείνων που χάθηκαν στη Ζαγορίτσανη. Το έτος 1930 στη Σόφια έχει εκδοθεί ένα βιβλίο με αναμνήσεις με την ευκαιρία της 25ης επετείου από τη σφαγή στη Ζαγορίτσανη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Καστοριάς Κατηγορία:Μάχες του Μακεδονικού Αγώνα Κατηγορία:Θηριωδίες στην Ελλάδα
Κορνεγιά-ντε-Κονφλάν
Το Κορνεγιά-ντε-Κονφλάν (γαλλικά: Corneilla-de-Conflent, καταλανικά: Cornellà de Conflent) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κορνεγιαναί (γαλλικά: Corneillanais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ανατολικών Πυρηναίων
Πανεπιστήμιο Σαπιέντσα Ρώμης
Το Πανεπιστήμιο Σαπιέντσα της Ρώμης (ιταλικά: Sapienza Università di Roma) είναι το μεγαλύτερο πανεπιστήμιο της Ευρώπης και ένα από τα μεγαλύτερα παγκοσμίως (μετά το Εθνικό Αυτόνομο Πανεπιστήμιο του Μεξικό της Πόλης του Μεξικού και πριν το Πανεπιστήμιο του Καΐρου). Ιδρύθηκε στη Ρώμη στις 20 Απριλίου 1303 με απόφαση του Πάπα Βονιφάτιου Η΄.
Έχει 21 σχολές, 257 τμήματα και ινστιτούτα, 21 μουσεία και πάνω από 150 βιβλιοθήκες.
Ιστορία
Στις 29 Απριλίου του 1966, επεισόδια μεταξύ αριστερών και ακροδεξιών φοιτητών του Πανεπιστημίου προκάλεσαν επέμβαση της αστυνομίας. Η ατμόσφαιρα στο πανεπιστήμιο ήταν ηλεκτρισμένη ύστερα από τον θανάσιμο τραυματισμό σπουδαστή, κατά τη διάρκεια σοβαρών επεισοδίων που σημάδεψαν την πρώτη μέρα των φοιτητικών εκλογών τρεις μέρες νωρίτερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σαπιεντσα Κατηγορία:Λάτιο
Μαθηματική επαγωγή
Η μαθηματική επαγωγή, ή διαφορετικά τέλεια επαγωγή, είναι μια μέθοδος μαθηματικής απόδειξης που συνήθως χρησιμοποιείται για να αποδειχτεί ότι μια πρόταση ισχύει για όλους τους φυσικούς αριθμούς. Η μαθηματική επαγωγή είναι λογικά ισοδύναμη με την αρχή της καλής διάταξης.
Η μέθοδος της μαθηματικής επαγωγής δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν κάποιο είδος επαγωγικού λογισμού, ο οποίος δεν οδηγεί πάντα σε έγκυρα αποτελέσματα, όπως για παράδειγμα στη φυσική όπου χρησιμοποιείται επαγωγικός λογισμός για να εξαχθεί ένας γενικός κανόνας από μερικές περιπτώσεις. Για την ακρίβεια η μέθοδος της μαθηματικής επαγωγής είναι μια μορφή παραγωγικού λογισμού και οδηγεί σε πλήρως κατοχυρωμένα αποτελέσματα.
Όλες οι προτάσεις που αποδεικνύονται με μαθηματική επαγωγή εξαρτώνται από ένα φυσικό αριθμό, ας πούμε τον αριθμό ν. Όπως για παράδειγμα η πρόταση:
Ιστορική Αναδρομή
Εχουν διατυπωθεί διάφορες θεωρίες και απόψεις σχετικά με το ποιος ανακάλυψε για πρώτη φορά τη διαδικασία της μαθηματικής επαγωγής. Οι περισσότεροι πάντως θεωρούν τον Γάλλο μαθηματικό Πασκάλ ως τον πρώτο μαθηματικό που διατύπωσε τη μαθηματική επαγωγή με σαφή και συστηματικό τρόπο. Ιστορικά, η άποψη αυτή επικρατούσε κατά τον 19ο αιώνα μέχρι και τις αρχές του 20ου αιώνα. Το 1909 δημοσιεύθηκε ένα άρθρο τριών σελίδων του Ιταλού μαθηματικού George Vacca, ο οποίος υποστήριζε ότι ο πρώτος μαθηματικός που χρησιμοποίησε την επαγωγή συστηματικά ήταν ο Ιταλός βενεδικτίνος μοναχός Φραγκίσκος Μαυρόλυκος το 1557. Μάλιστα έγινε γνωστό ότι ο Πασκάλ αναφέρθηκε στο έργο του Μαυρόλυκου (σε ιδέες σχετικές με την επαγωγή), σε μια επιστολή του. Το σχόλιο του Πασκάλ αφορά την απόδειξη της πρότασης ότι το διπλάσιο του n-οστού τριγωνικού αριθμού μείον το n ισούται με n^2. Σε αυτό το σημείο ο Πασκάλ αναφέρει ότι η απόδειξη της σχέσης είναι εύκολη κατά τον Μαυρόλυκο, δείχνοντας έτσι ότι μάλλον γνώριζε το έργο του. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Μαυρόλυκος (1494-1575) ήταν ελληνικής καταγωγής μαθηματικός που είχε εντρυφήσει στη μελέτη της ελληνικής γραμματείας και βοήθησε ιδιαίτερα στην απορρόφηση αυτών των γνώσεων στη Δύση.
Μερικές δεκαετίες αργότερα (1953) ο Ολλανδός μαθηματικός (γερμανικής καταγωγής) Hans Freudenthal μελέτησε το εν λόγω βιβλίο του Μαυρόλυκου και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι όντως σε μερικά σημεία του βιβλίου φαίνεται πως χρησιμοποιείται μια διαδικασία παρόμοια με τη μαθηματική επαγωγή. Παρόλα αυτά ο Freudenthal υποστήριξε ότι η μαθηματική επαγωγή δεν ορίζεται συστηματικά και με ακριβή τρόπο από τον Μαυρόλυκο, αλλά πως ο Πασκάλ ήταν ο πρώτος που όρισε τη διαδικασία με αυστηρότητα και τη χρησιμοποίησε με συστηματικό τρόπο. Φαίνεται ότι o Freudenthal πίστευε πως ο Μαυρόλυκος δεν είχε ξεκάθαρη εικόνα της μαθηματικής επαγωγής, αλλά ότι ο Πασκάλ συνέχισε και τελειοποίησε το έργο του Μαυρόλυκου. ΄Αλλοι ερευνητές εντόπισαν δείγματα μαθηματικής επαγωγής σε παλαιότερα έργα όπως αυτό του ραββίνου Γερσονίδη (1288-1344) ή των Αράβων μαθηματικών αλ-Καράτζι (953-1029) και αλ-Σαμαβάλ (1130-1180). Πολλοί είναι εκείνοι που πιστεύουν ότι οι πρώτες αναφορές σε ιδέες που σχετίζονται με τη μαθηματική επαγωγή γίνονται στο έργο του Ευκλείδη και στον Παρμενίδη του Πλάτωνα. ΄Ισως αυτά τα έργα να ήταν πηγή έμπνευσης για τον Μαυρόλυκο (που ξέρουμε ότι τα γνώριζε) και τους υπολοίπους.
Περιγραφή της μεθόδου
Είναι βολικό να μιλούμε για την πρόταση προς απόδειξη συμβολίζοντας την με P(ν) και αντικαθιστώντας όπου ν τον αριθμό που θέλουμε.
Η πιο απλή και πιο συνήθης μορφή της μεθόδου είναι αυτή που αποδεικνύει ότι μια πρόταση P(ν) είναι αληθής για όλους τους φυσικούς αριθμούς ν και αποτελείται από τα παρακάτω τρία βήματα:
Με το επαγωγικό βήμα έχουμε καταφέρει να αποδείξουμε ότι, αν η πρόταση είναι αληθής για κάποιο φυσικό αριθμό ν = κ, τότε είναι αληθής και για κάθε επόμενο φυσικό αριθμό. Από το βασικό βήμα όμως έχουμε ήδη αποδείξει ότι ένας τέτοιος αριθμός (για τον οποίο η πρόταση είναι αληθής) υπάρχει και είναι ο ν = 1. Επομένως η πρόταση ισχύει για όλους τους φυσικούς αριθμούς καθώς όλοι τους είναι ίσοι με τον προηγούμενο αυξημένο κατά ένα.
Είναι βοηθητικό να σκέφτεται κανείς την μαθηματική μέθοδο σε αναλογία με μια σειρά από ντόμινο τοποθετημένα όρθια το ένα πολύ κοντά στο άλλο και θεωρήσουμε πως ισχύουν οι παρακάτω προϋποθέσεις :
Έτσι μπορούμε να είμαστε απόλυτα βέβαιοι ότι αν σπρώξουμε το πρώτο ντόμινο για να πέσει τότε όλα τα ντόμινο θα πέσουν.
Συμβολικά η βασική μορφή της επαγωγής μπορεί να γραφτεί ως εξής:
Παράδειγμα
Ας υποθέσουμε ότι θέλουμε να αποδείξουμε την πιο κάτω μαθηματική πρόταση (την οποία θα συμβολίσουμε με P(ν)) :
για κάθε
Η πιο πάνω πρόταση είναι ένας τύπος που χρησιμοποιείται για την πρόσθεση όλων των φυσικών αριθμών από 1 μέχρι ν. Η απόδειξη της πρότασης γίνεται με τη μέθοδο της μαθηματικής επαγωγής ως ακολούθως:
Το κάνουμε αυτό χρησιμοποιώντας την επαγωγική υπόθεση. Έχουμε δεχτεί ότι ισχύει:
Προσθέτουμε και στα δύο μέλη της εξίσωσης τον όρο κ + 1, που είναι ο επόμενος του κ φυσικός αριθμός, και έχουμε διαδοχικά
Αυτό που έχουμε καταφέρει είναι να δείξουμε ότι, αν η P(κ) είναι αληθής, τότε είναι αληθής και η P(κ + 1). Συμβολικά:
Έτσι το μόνο που απομένει για να ολοκληρωθεί η απόδειξη είναι να βρούμε ένα φυσικό αριθμό κ για τον οποίο η P(κ) είναι αληθής. Τον αριθμό αυτό όμως τον έχουμε ήδη βρει και είναι ο αριθμός ν = κ = 1 για τον οποίο αποδείξαμε από την αρχή ότι ισχύει η P(1). Έτσι:
Άλλες μορφές επαγωγής
Η μαθηματική επαγωγή μπορεί να παρουσιάσει διαφορετικές μορφές ανάλογα με την περίπτωση. Αν θέλουμε να αποδείξουμε ότι μία πρόταση για όλους τους φυσικούς αριθμούς με μαθηματική επαγωγή μπορούμε να την αποδείξουμε εξειδικευμένα για κάποιους αριθμούς α,β,γ ή περισσότερους και έπειτα να αποδείξουμε τη συνεπαγωγή ή τις συνεπαγωγές. Η συνεπαγωγή δεν είναι ανάγκη να είναι της μορφής, αλλά μπορεί να είναι και της μορφής ή ακόμα και της μορφής , αν είναι απαραίτητο. Σημαντικό όμως είναι σε κάθε περίπτωση να εξασφαλιστεί ότι η επαγωγή διατρέχει το σύνολο που θέλουμε είτε είναι το σύνολο των φυσικών αριθμών ή κάποιο υποσύνολό του ή ακόμα και αν αναφέρεται στο σύνολο των ακεραίων.
Για παράδειγμα, αν θέλουμε να αποδείξουμε μια πρόταση όχι για όλους τους φυσικούς αριθμούς αλλά μόνο για αυτούς που είναι μεγαλύτεροι ή ίσοι με ένα συγκεκριμένο φυσικό αριθμό ν0, τότε είναι αρκετό να δείξουμε ότι: για να έχουμε την πλήρη απόδειξη της πρότασης.
Για παράδειγμα, αυτή την μέθοδο χρησιμοποιούμε όταν θέλουμε να αποδείξουμε ότι: ν2 > 2ν για ν ≥ 3.
Πλήρης ή Ισχυρή Επαγωγή
Μια άλλη μορφή της επαγωγής με ισχυρότερη υπόθεση είναι η εξής :
Συμβολικά, μπορεί να γραφτεί ως και είναι (λογικά) ισοδύναμη της βασικής μορφής της επαγωγής.
Ένα παράδειγμα της ισχυρής επαγωγής βρίσκεται στην απόδειξη του Ευκλείδη για το θεμελιώδες θεώρημα της αριθμητικής.
Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαθηματική λογική
Ερνέστος Ερρίκος της Σαξονίας
Ο Ερνέστος Ερρίκος (γερμ. Ernst Heinrich von Sachsen, 9 Δεκεμβρίου 1896 – 14 Ιουνίου 1971) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν πρίγκιπας της Σαξονίας.
Βιογραφία
Ο Ερνέστος Ερρίκος Φερδινάνδος Φραγκίσκος Ιωσήφ Όθων Μαρία Μιλτιάδης ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φρειδερίκου Αυγούστου Γ΄ της Σαξονίας και της Λουίζας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Φερδινάνδου Δ΄ της Τοσκάνης.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1921 τη Σοφία των Νασσάου, κόρη του Γουλιέλμου Δ΄ του Λουξεμβούργου, και είχε τέκνα:
Κάστρο Αυλαίμονα
Το μικρό φρούριο του Αυλαίμονα ή κάστρο του Αυλαίμονα στην δυτική πλευρά των Κυθήρων, χτίστηκε κατά την Ενετική εποχή, μετά το 1725, όταν ο Αυλαίμονας, χρησιμοποιείτο ως λιμάνι. Είχε μόνιμη φρουρά, κανόνια και πυροβόλα όπλα.
Αναφορές
Κατηγορία:Κάστρα των Κυθήρων
Μητροπολιτικός Ναός Αγίου Παύλου (Σπήλι Ρεθύμνης)
Ο Μητροπολιτικός Ναός Αγίου Παύλου είναι ελληνορθόδοξος καθεδρικός ναός στο χωριό του Σπηλίου Ρεθύμνης, στο νησί της Κρήτης, στην Ελλάδα. Αποτελεί έδρα της Μητροπόλεως Λάμπης, Συβρίτου και Σφακίων της Εκκλησίας της Κρήτης. Ο καθεδρικός ναός είναι αφιερωμένος στον Απόστολο Παύλο.
Ο καθεδρικός ναός βρίσκεται στο κέντρο του Σπηλίου, πιο συγκεκριμένα επί της κεντρικής οδού του χωριού. Οι εργασίες ανεγέρσεως του καθεδρικού ναού ξεκίνησαν το 1959, ενώ τα θυρανοίξια του έλαβαν χώρα το 1963. Ο κυρίως ναός αποτελείται από τρία κλίτη, ενώ διαθέτει θόλο. Το δεξιό τμήμα του καθεδρικού ναού είναι αφιερωμένο στον Ισίδωρο τον Πηλουσιώτη, ενώ το αριστερό τμήμα είναι αφιερωμένο στον Νίκωνα τον «Μετανοείτε», ο οποίος απηύθυνε κηρύγματα υπέρ της μετανοίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Κρήτη Κατηγορία:Καθεδρικοί ναοί στην Ελλάδα
Ναντίμ Χατζάρ
Ο Ναντίμ Χατζάρ (λατινικό αλφάβητο : Nadim Hajjar, αραβικά :نديم حجار), ήταν Λιβανέζος πρωταθλητής της αντισφαίρισης και ιατρός. Κόρη του η Μάγια Χατζάρ επίσης πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης.
Πρωταθλητής Λιβάνου στο απλό το 1945, 1946, 1947, 1948 και το 1949. Στο διεθνές πρωτάθλημα του Λιβάνου ήταν φιναλίστ το 1956 στο απλό και διπλό αντρών. Είχε συμμετάσχει και στο Ρολάν γκαρός του 1956 όπου αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο.
Στο κύπελλο Ντέιβις αγωνίστηκε για τον Λίβανο το 1957 και το 1959 έχοντας δύο ήττες σε δύο αγώνες που έδωσε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λιβανέζοι αθλητές της αντισφαίρισης
Κορνεγιά-ντελ-Βερκόλ
Το Κορνεγιά-ντελ-Βερκόλ (γαλλικά: Corneilla-del-Vercol, καταλανικά: Cornellà del Bercol) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κορνεγιαναί (γαλλικά: Corneillanais).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες των Ανατολικών Πυρηναίων
Τζος Σαπίρο
Ο Τζόσουα Ντέιβιντ Σαπίρο (αγγλικά: Joshua "Josh" David Shapiro, 20 Ιουνίου 1973), είναι Αμερικανός πολιτικός και δικηγόρος, που υπηρετεί ως 48ος Κυβερνήτης της Πενσυλβάνιας, από τον Ιανουάριο του 2023. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.
Προηγουμένως, υπηρέτησε ως ως 50ος Γενικός Εισαγγελέας της Πενσυλβάνια από τον Ιανουάριο του 2017 έως τον Ιανουάριο του 2023, ως Επικεφαλής και ως Μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Κομητείας Μοντγκόμερι από το 2012 έως το 2017, καθώς και ως Μέλος της πολιτειακής Βουλής των Αντιπροσώπων της Πενσυλβάνια από την 153η περιφέρεια, από το 2005 έως το 2012.
Τον Οκτώβριο του 2021, ο Σαπίρο, ανακοίνωσε πως θα είναι υποψήφιος για τις Κυβερνητικές εκλογές του 2022, για το αξίωμα του Κυβερνήτη της Πενσυλβάνια. Έλαβε το χρίσμα των Δημοκρατικών χωρίς εσωκομματικό αντίπαλο. Στις γενικές εκλογές του Νοεμβρίου, κατάφερε να νικήσει τον Ρεπουμπλικανό αντίπαλό του Νταγκ Μαστριάνο, με ποσοστό 56.5% έναντι 41.7% των ψήφων.
Πολιτικά, θεωρείται ότι ανήκει στην Προοδευτική πτέρυγα του Δημοκρατικού Κόμματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κυβερνήτες της Πενσυλβάνια Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Πολιτειακοί Γενικοί Εισαγγελείς (ΗΠΑ) Κατηγορία:Γενικός Εισαγγελέας της Πενσυλβάνια Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί νομικοί Κατηγορία:Αμερικανοί δικηγόροι __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Αθηνών 1962–63
Το πρωτάθλημα ΕΠΣ Αθηνών 1962-63 διεξήχθη σε επτά κατηγορίες. Ήταν το πρώτο πρωτάθλημα έπειτα από την καθιέρωση της μόνιμης Β΄ Εθνικής, με συνέπεια να είναι αποδυναμωμένο, αφού οι δέκα ισχύροτερες αθηναϊκές ομάδες αγωνίζονταν στις δύο εθνικές κατηγορίες. Τα επόμενα χρόνια όλο και περισσότερες ομάδες της ΕΠΣΑ ανέβαιναν στις εθνικές κατηγορίες κάνοντας το τοπικό πρωτάθλημα όλο και ασθενέστερο. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ηλυσιακός που μαζί με τη δευτεραθλήτρια Δόξα Βύρωνα ανέβηκαν στη Β΄ Εθνική.
Α΄ Κατηγορία
1Την επόμενη σεζόν ο παλιός σύλλογος «Παλλαυρεωτικός», με έτος ιδρύσεως το 1929, εμφανίστηκε ως «Α.Π.Ε. Λαυρεωτική».
Βαθμολογία
1Την επόμενη σεζόν ο παλιός σύλλογος «Παλλαυρεωτικός», με έτος ιδρύσεως το 1929, εμφανίστηκε ως «Α.Π.Ε. Λαυρεωτική».
Ισότοπα του ουνουνοκτίου
Το Ουγκανέσσιο (Og) είναι ένα τεχνητό στοιχείο παραγμένο σε επιταχυντές σωματιδίων και έτσι η σχετική ατομική του μάζα δεν μπορεί να δοθεί. Όπως όλα τα τεχνητά στοιχεία, δεν έχει σταθερά ισότοπα. Το πρώτο (και μέχρι τώρα μόνο) ισότοπο που συντέθηκε ήταν το 294Uuo το 2006· έχει χρόνο ημιζωής 890 μικροδευτερόλεπτα.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Αθηνών 1962–63
Παραπομπές
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Αθηνών Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1962-1963
Ιερά Μητρόπολις Λιτίτσης
thumb|Η Θεοτόκος (ελληνική εικόνα που εκτίθεται σήμερα στο Ιστορικό Μουσείο του [[Ορτάκιοϊ Βόρειας Θράκης|Ορτάκιοϊ).]] Η Ιερά Μητρόπολις Λιτίτσης ήταν ιστορική μητρόπολη του Οικουμενικού Πατριαρχείου η οποία βρισκόταν στη Θράκη με έδρα το Ορτάκιοϊ της Βόρειας Θράκης.
Ιστορία
Το 1821 ο Επίσκοπος Λιτίτσης Σωφρόνιος που ήταν μέλος της Φιλικής Εταιρείας, συγκρότησε επαναστατικό σώμα από Μανδριτσιώτες και Ορτακινούς, δηλαδή Έλληνες κατοίκους του Ορτάκιοϊ και της Μανδρίτσας, οι οποίοι αφού διέσχισαν την τουρκοκρατούμενη Βουλγαρία, ενώθηκαν με τα στρατεύματα του Αλεξανδρου Υψηλάντη και έλαβαν μέρος στην επανάσταση της Μολδοβλαχίας. Μετά την αποτυχία της επανάστασης, όσοι επέζησαν διέσχισαν πολεμώντας τη Βαλκανική χερσόνησο και έφτασαν στην Ηπειρο και απ' εκεί στην επαναστατημένη Ρούμελη, όπου πολέμησαν για την ελευθερία της Ελλάδος. Ελάχιστοι από τους πολεμιστές αυτούς επέστρεψαν.
thumb|250px|Πιστοποιητικό βάπτισης, 1901 Στο πλαίσιο των προσπαθειών για την προάσπιση της ελληνικότητας της περιοχής και των πληθυσμών αλλά και της αναχαίτισης των βουλγαρικών θηριωδιών και βιαιοτήτων, πραγματοποιήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 1907 η ορκωμοσία Θρακών Ελλήνων αγωνιστών στη Μονή Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης του Ορτάκιοϊ, με στόχο την απελευθέρωση της περιοχής της Θράκης και την ενσωμάτωσή της στον εθνικό κορμό της Ελλάδας.
Το Ορτάκιοϊ κατελήφθη από τους Βούλγαρους κατά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο (30 Σεπτεμβρίου 1912 – 30 Μαΐου 1913). Οι Βούλγαροι εκδίωξαν το 1912 από την έδρα του ως Πατριαρχικό, τον Μητροπολίτη Λιτίτσης Νικόδημο μαζί με όλους τους Έλληνες κατά τους διωγμούς του Ελληνισμού της Θράκης το 1912-13. Έτσι, αποτέλεσε τελικώς και τον τελευταίο Μητροπολίτη Λιτίτσης.
Παραπομπές
Λιτίτσης Κατηγορία:Θράκη
Μάχη των Ευζώνων
Μάχη των Ευζώνων είναι πολεμικό επεισόδιο της σύγκρουσης των Ελλήνων κατοίκων με τις δυνάμεις των βουλγάρων κατακτητών, που έλαβε χώρα στο χωριό Εύζωνοι του νομού Κιλκίς, στις 25 Απριλίου του 1941, λίγες μέρες μετά την κατάληψη της ευρύτερης περιοχής από τα γερμανικά στρατεύματα και την παράδοσή της στη βουλγαρική διοίκηση.
Τι προηγήθηκε της μάχης
Το χωριό Εύζωνοι βρίσκεται κοντά στα σύνορα της Ελλάδας με την πρώην ενιαία Γιουγκοσλαβία (σήμερα κράτος των Σκοπίων) και έλκει την ονομασία του απ' την απώλεια 9 ελλήνων ευζώνων, κατά τη διάρκεια του β' βαλκανικού πολέμου (1913). Κατά τις πρώτες ημέρες του ελληνογερμανικού πολέμου και ύστερα από την κατάρρευση της γιουγκοσλαβικής άμυνας, γερμανικά τμήματα εισέδυσαν στην ευρύτερη περιοχή, καταλαμβάνοντάς την. Ο έλεγχος των εδαφών δόθηκε στους συμμάχους της Γερμανίας βούλγαρους, που έσπευσαν να εγκαταστήσουν διοικητικές αρχές στο χωριό. Αντιδρώντας, οι κάτοικοι των Ευζώνων αλλά και των γειτονικών χωριών (Πευκοδάσος, Μικρό Δάσος, Πλατανιά και Ποντοηράκλεια) διαδήλωσαν υπέρ της ελληνικότητας του τόπου τους και υπέστειλαν τη βουλγαρική σημαία που είχε τοποθετηθεί από τις κατοχικές δυνάμεις. Το γεγονός αυτό έλαβε χώρα στις 20 Απριλίου του 1941.
Η μάχη
Πέντε μέρες αργότερα, στις 25 Απριλίου, κατέφθασαν δυνάμεις του τακτικού βουλγαρικού στρατού (τάγμα), ενισχυμένες από ατάκτους πρώην κομιτατζήδες για να επιβάλλουν την τάξη. Οι κάτοικοι του χωριού, με τη βοήθεια ελλήνων στρατιωτών που επέστρεφαν από το μέτωπο, συγκρούσθηκαν μαζί τους χρησιμοποιώντας όποιο μέσο είχαν στη διάθεσή τους, όπως γεωργικά εργαλεία, αξίνες, τσεκούρια, ρόπαλα κλπ. Υπέρτεροι τόσο σε αριθμό όσο και σε εξοπλισμό, οι βούλγαροι επικράτησαν, ενώ από πλευράς ελλήνων καταγράφηκαν τρεις νεκροί. Ήταν οι έφεδροι Συμεών Ιωαννίδης (στρ) και Αλέξανδρος Γρηγοριάδης (δεκν) και ο πολίτης Μιλτιάδης Κουρτοϊδής, που, μετά τη σύλληψή του, υπεβλήθη σε βασανιστήρια και υπέκυψε.
Ακολούθως, οι βούλγαροι συγκέντρωσαν όλους τους εναπομείναντες κατοίκους και αποπειράθηκαν να τους οδηγήσουν προς ομαδική εκτέλεση. Ωστόσο, μονάδα του γερμανικού στρατού που στάθμευε πλησίον της περιοχής και συγκεκριμένα στη γέφυρα του ποταμού Αξιού, κοντά στην Αξιούπολη, ειδοποιημένη για το γεγονός έσπευσε και απέτρεψε τη δολοφονία των κατοίκων, ελευθερώνοντάς τους.
Πηγές
Ευζωνων Μαχη Κατηγορία:Μάχες της Εθνικής Αντιστάσεως
Μπόνος της Νάπολης
Ο Μπόνος ήταν βυζαντινός αξιωματούχος, δουξ της Νεάπολης κατά την περίοδο 832 - 834.
Ο Μπόνος αναφέρεται σε αρκετές πρώιμες μεσαιωνικές πηγές, συμπεριλαμβανομένου του δεύτερου μέρους των Πράξεων των Επισκόπων της Νάπολης που γράφτηκε από τον Ιωάννη τον Διάκονο και το Χρονικό των δουκών του Μπενεβέντο, Σαλένο, Κάπουα και Νάπολης. Υπάρχει επίσης μία ποιητική επιτομή στα Λατινικά, που συνέθεσε ένας ανώνυμος συγγραφέας προς τιμήν του δούκα. Μερικοί μεσαιωνικοί συγγραφείς, συμπεριλαμβανομένου του Ιωάννη Διάκονου, στα γραπτά τους έδειξαν αρνητική στάση απέναντι στον Μπόνο. Ωστόσο, σύμφωνα με τους σύγχρονους ιστορικούς, μια τέτοια εκτίμηση των δραστηριοτήτων του Ναπολιτάνου δούκα είναι προκατειλημμένη. Πιθανώς, ο λόγος για αυτό ήταν οι αναγκαστικές περιστάσεις των ενεργειών του Μπόνου, όπως μια συμμαχία με τους Σαρακηνούς και η δίωξη του επισκόπου της Νάπολης Τιβέριου. Σε άλλες πηγές, ο Μπόνος περιγράφηκε ως ένας όμορφος και δυνατός άνθρωπος, ευγενικός στην συμπεριφορά και γνωστός για τη σύνεση του.
Ο Μπόνος γεννήθηκε το 786 σε μια οικογένεια Ναπολιτάνων, της οποίας οι άνδρες εκπρόσωποι πιθανότατα ανήκαν στην υψηλότερη στρατιωτική αριστοκρατία της πόλης. Τίποτα δεν είναι γνωστό για τα πρώτα χρόνια της ζωής του.
Έγινε δουξ της Νάπολης όταν στα τέλη Ιουνίου 832, δολοφονήθηκε, έπειτα από συνωμοσία, ο προκάτοχος του Στέφανος Γ΄. Στις αρχές Ιουλίου, οι επαναστάτες εξέλεξαν τον Μπόνο ως νέο «πρόξενο και δούκα» (lat. Consul et dux). Ωστόσο αμέσως συνέλαβε τους δολοφόνους του Στέφανου και τους υποστηρικτές τους, μερικούς τούς εκτέλεσαν και άλλους τους εξόρισαν.
Η θητεία του Μπόνου έπεσε κατά την περίοδο της αποδυνάμωσης του Δουκάτου της Νάπολης, που προκλήθηκε από αστικές διαμάχες και επιθέσεις από εξωτερικούς εχθρούς. Λίγο μετά τη δολοφονία του Στέφανου Γ΄, οι Λομβαρδοί του Μπενεβέντο πλησίασαν ξανά τη Νάπολη και ο Μπόνος, για να διατηρήσει την εξουσία, έπρεπε να αναγνωρίσει τον εαυτό του ως υποτελή του πρίγκιπα Σίκο. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, μόνο η ίδια η πόλη και το άμεσο περιβάλλον της παρέμεναν υπό τον Δούκα της Νάπολης. Το μεγαλύτερο μέρος του Δουκάτου της Νάπολης ήταν υπό τον έλεγχο του πριγκιπάτου Μπενεβέντο.
Ωστόσο, όταν τον Αύγουστο ή τον Σεπτέμβριο του 832, ο πρίγκιπας Σίκο ξαφνικά πέθανε και άρχισε ένας αγώνας για εξουσία μεταξύ των διαδόχων του, ο Μπόνος άρχισε να ενθαρρύνει τους Ναπολιτάνους να επιτεθούν στο Μπενεβέντο που κατείχαν εδάφη του Δουκάτου. Αναζητώντας συμμάχους, ο Μπόνος συνήψε αρκετές συμφωνίες με τους εχθρούς του νέου κυβερνήτη του Μπενεβέντο, Σικάρντ, μεταξύ των οποίων, ενίσχυσε τους δεσμούς με τον Βυζαντινό κυβερνήτη της Σικελίας, που στην ουσία το δουκάτο αποτελούσε βυζαντινό έδαφος, και ήταν ο πρώτος των Ναπολιτάνων δουκών που προσκάλεσαν το στρατό των Σαρακηνών για βοήθεια. Η συμμαχία με τους μουσουλμάνους προκάλεσε σύγκρουση μεταξύ του δούκα και του επισκόπου της Νάπολης, του Τιβερίου, ο οποίος, ως ένας από τους πλησιέστερους συμβούλους του Στέφανου Γ', προσπάθησε να επηρεάσει τη διοίκηση του Δουκάτου υπό τον Μπόνο. Η σύγκρουση τελείωσε με τον Μπόνο να συλλαμβάνει και να φυλακίζει τον επίσκοπο Τιβέριο. Αντικατέστησε μάλιστα στον επισκοπικό θρόνο τον Τιβέριο με τον Ιωάννη Δ΄, ένας από τους πιο μορφωμένους ιεράρχες της εποχής του, ο οποίος ασχολήθηκε μόνο με τις υποθέσεις της επισκοπής που του ανατέθηκε. Οι Πράξεις των Ναπολιτών Επισκόπων αναφέρουν ότι ο Ιωάννης συμφώνησε να λάβει το επισκοπικό θρόνομόνο λόγω των απειλών του Μπόνου σε περίπτωση άρνησης του να σκοτώσει τον Τιβέριο.
Έχοντας παγιώσει την εξουσία του πάνω στο Δουκάτο της Νάπολης, ο Μπόνος το φθινόπωρο του 832 ξεκίνησε στρατιωτική δράση εναντίον του Σικάρντ. Ο δούκας οδήγησε προσωπικά αρκετές επιδρομές των Ναπολιτάνων και των συμμάχων τους Σαρακηνών στα εδάφη του πρίγκιπα του Μπενεβέντο. Λεηλατώντας και καταστρέφοντας χωριά στην πορεία, ο Ναπολιτάνικος στρατός όχι μόνο ανακατέλαβε τα περισσότερα από τα εδάφη που είχε προηγουμένως καταλάβει ο πρίγκιπας Σίκο, αλλά και εισέβαλε στο έδαφος του ίδιου του πριγκιπάτου του Μπενεβέντο. Κατά τη διάρκεια αυτών των εκστρατειών, ο Μπονος κατέκτησε τις πόλεις Τέρρα ντι Λαβόρα, Ατέλλα και Ακέρρα την κοιλάδα Σάμο και την περιοχή της Πομπηίας. Κατάφερε να φτάσει στην πόλη Φόρτσια, η οποία βρισκόταν στα βάθη του Πριγκιπάτου του Μπενεβέντο. Από εκεί, στο τέλος του 833, ο στρατός επέστρεψε στη Νάπολη, όπου ο δούκας υποδέχθηκε επίσημα τους κατοίκους της πόλης.
Πιθανώς ο Μπόνος σκόπευε να συνεχίσει τον πόλεμο με τους Λομβαρδούς του Μπενεβέντο τον επόμενο χρόνο, αλλά πέθανε ξαφνικά στις 9 Ιανουαρίου 834, και θρηνήθηκε από όλους τους Ναπολιτάνους, θάφτηκε στη Βασιλική του Αγίου Restituta. Αν και ο Μπόνος κυβέρνησε το Δουκάτο μόνο για ενάμιση χρόνο, κατάφερε να εξασφαλίσει τη μεταβίβαση εξουσίας στη Νάπολη στον γιο του Λέοντα. Στην εκκλησία του Αγίου Restituta, υπάρχει μια ταφόπλακα από τον τάφο του Μπόνου. Φέρει ένα ποιητικό επίγραμμα προς τιμήν του αποθανόντος, όπου επαινεί τα στρατιωτικά ταλέντα και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια του δούκα, «ο σωτήρας της πατρίδας».
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητές της Νάπολης Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες Κατηγορία:Βυζαντινοί του 7ου αιώνα Κατηγορία:Δούκες της Νάπολης
Ιωάννης ο Ίβηρας
Ο Ιωάννης ο Ίβηρας (იოანე მთაწმინდელი, αποβιώσας c. 1002) ήταν Γεωργιανός μοναχός, ο οποίος μνημονεύεται ως άγιος. Το όνομά του αναφέρεται στην καταγωγή του, η οποία ήταν από το Βασίλειο των Ιβήρων.
Καταγόμενος από γεωργιανή οικογένεια ευγενών, παντρεύτηκε και υπηρέτησε ως στρατιωτικός διοικητής. Ωστόσο, στη συνέχεια, εκάρη μοναχός στη Βιθυνία και ταξίδευσε στην Κωνσταντινούπολη, προκειμένου να σώσει τον υιό του, Ευθύμιο τον Φωτιστή (Ευθύμιος Οπλισερέν), ο οποίος κρατείτο ως όμηρος από τον αυτοκράτορα.
Παναγιώτα Πετροπούλου
Η Παναγιώτα Πετροπούλου (1968) είναι Ελληνίδα αθλήτρια του στίβου και πανελληνιονίκης όπου ανήκει στον Πέλοπα Πατρών. Συγκαταλέγεται ανάμεσα στις καλύτερες μαραθωνοδρόμους της Ελλάδας, στην σχετική κατάταξη βρίσκεται στην 19η θέση με επίδοση 2.56.42 , η επίδοση αυτή έγινε το 1999 στον Κλασικό μαραθώνιο της Αθήνας όπου είναι η τρίτη καλύτερη έως σήμερα.
Πανελληνιονίκης το 1993 στον μαραθώνιο με επίδοση 3 ώρες 15.56. Στον Κλασσικό μαραθώνιο της Αθήνας ήταν πρώτη το 1993 με επίδοση 3:15:56, και πρώτη το 1996 με επίδοση 2:56:42.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες μαραθωνοδρόμοι Κατηγορία:Αθλητές στίβου Πέλοπα Πατρών Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες δρόμων μεγάλων αποστάσεων Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου
Γλώσσες μοντελοποίησης λογισμικού
Στο γνωστικό πεδίο της μηχανικής λογισμικού γλώσσες μοντελοποίησης λογισμικού ονομάζονται τυποποιημένες γλώσσες συμβολικής αναπαράστασης με τις οποίες δημιουργούνται αφηρημένα πρότυπα της δομής και της λειτουργίας ενός συστήματος λογισμικού. Η ευρύτερα διαδεδομένη τέτοια γλώσσα είναι η Ενοποιημένη Γλώσσα Σχεδίασης Προτύπων (αγγλ. Unified Modeling Language (UML)).
Ιστορικό
Μετά την ευρεία εξάπλωση του αντικειμενοστρεφούς προγραμματισμού τη δεκαετία του 1990, το αντικειμενοστρεφές μοντέλο σχεδίασης (με κλάσεις, κληρονομικότητα, αντικείμενα και τυποποιημένες αλληλεπιδράσεις μεταξύ τους) επικράτησε ακόμη και για τη δημιουργία υποδειγμάτων που δεν σχετίζονταν με τον προγραμματισμό (π.χ. σχήματα βάσεων δεδομένων). Έτσι αναπτύχθηκαν διάφορες πρότυπες γλώσσες μοντελοποίησης λογισμικού οι οποίες τυποποιούσαν σύμβολα και συμπεριφορές με στόχο την αφηρημένη περιγραφή της λειτουργίας και της δομής ενός υπολογιστικού συστήματος. Οι γλώσσες αυτές είχαν εξαρχής έναν εμφανή αντικειμενοστρεφή προσανατολισμό. Τελικά οι πιο δημοφιλείς από αυτές ενσωματώθηκαν σε ένα κοινό πρότυπο, την Ενοποιημένη Γλώσσα Σχεδίασης Προτύπων (αγγλ. (UML)), η πρώτη του έκδοση της οποίας οριστικοποιήθηκε το 1997.
Κατηγορία:Ανάπτυξη λογισμικού Κατηγορία:Αναπαράσταση γνώσης
Τράπεζα
thumb|1970 Τράπεζα ονομάζεται μία επιχείρηση η οποία ασχολείται με χρηματικές και πιστωτικές συναλλαγές. Ανάλογα με το είδος της, μπορεί να δέχεται καταθέσεις, να χορηγεί δάνεια, να φυλάσσει και να διαχειρίζεται αξιόγραφα, να αναλαμβάνει την πληρωμή για λογαριασμό του πελάτη.
Η κερδοφορία της τράπεζας βασίζεται στη λεγόμενη "ψαλίδα", δηλαδή τη διαφορά ανάμεσα στο επιτόκιο δανεισμού και στο επιτόκιο καταθέσεων. Έτσι, αν για παράδειγμα μία τράπεζα χορηγεί ένα δάνειο με επιτόκιο 9% και δέχεται κατάθεση με ετήσιο επιτόκιο 2% η διαφορά αυτή (7%) αποτελεί την ψαλίδα που οδηγεί στα κέρδη της τράπεζας. Βέβαια, οι τράπεζες αποκομίζουν και από αλλού χρήματα, όπως από προμήθειες ή από συμμετοχές και επενδύσεις. Ωστόσο, η κύρια λειτουργία της έγκειται στον δανεισμό (χορηγήσεις και καταθέσεις).
Μεσοποταμία
Πολλές από τις τραπεζικές πράξεις έχουν την καταγωγή τους σε πανάρχαιες εποχές όπως στην αρχαία Βαβυλώνα: ήδη από το 3400 π.Χ. ο Ερυθρός Ναός στην Ουρούκ της Χαλδαίας της Μεσοποταμίας λειτουργούσε ως τράπεζα, οι ιερείς εμπορεύονταν εν ονόματι του Θεού. Παραχωρούσαν δάνεια με τόκο στους καλλιεργητές και δέχονταν αγαθά προς φύλαξη, δίνοντας στον καταθέτη αντί αποδείξεως ένα πήλινο πλακίδιο. Ελλείψει νομισμάτων, βάση των συναλλαγών ήταν σάκοι με κριθάρι.
Και στην αρχαία Ελλάδα οι ναοί εκτελούσαν χρέη τραπεζών, όπως ο ναός της Αθηνάς στην Ακρόπολη των Αθηνών και του Απόλλωνος στους Δελφούς.
Αρχαία Ελλάδα
Οι πρώτες πραγματικές τραπεζικές εργασίες μπορούν να εντοπιστούν στον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό με τους «τραπεζίτες». Τέτοιες απλές τράπεζες υπήρχαν ήδη στην αρχαία Αθήνα, προσφέροντας κυρίως υπηρεσίες ανταλλαγής διαφόρων νομισμάτων αλλά και πιστώσεις για τη χρηματοδότηση του τότε «διεθνούς εμπορίου». Επρόκειτο για τους αργυραμοιβούς. Γνωστοί τραπεζίτες της αρχαιότητας ήταν ο Φιλοστέφανος από την Κόρινθο με πελάτη τον Θεμιστοκλή, ο απελεύθερος δούλος Πασίων, ο φιλόσοφος Διογένης που διηύθυνε την τράπεζα της Σινώπης.
Ρωμαϊκή περίοδος
Στη Ρώμη η παλιά τάξη των Ιππέων ασχολείται με τέτοιες δοσοληψίες και πλουτίζει. Οι ιππείς προμηθεύουν τον στρατό, ενοικιάζουν τις δημόσιες προσόδους και εισπράττουν τους φόρους. Εισπράττουν τα έσοδα του κράτους και ονομάζονται τελώνες. Συγκεντρώνοντας τεράστια κεφάλαια συγκροτούν συνεταιρισμούς με επικεφαλής τον μάγιστρο και δραστηριοποιούνται στις ρωμαϊκές βασιλικές. Πολλοί από αυτούς πλουτίζουν με υπέρογκους τόκους: 30 ή 50% ενώ ο επίσημος είναι 8-12%. Ο Κικέρων στηλιτεύει τον Βέρρη για τον αθέμιτο πλουτισμό του.
Οι αργυραμοιβοί έχουν μικρότερο κύκλο εργασιών και ελέγχονται από τον έπαρχο της πόλης: ανταλλάσσουν νομίσματα, δέχονται καταθέσεις, παραχωρούν δάνεια ή πιστώσεις, λαμβάνουν μέρος στις αγοραπωλησίες.
Υπάρχουν και οι δημόσιες, οι κρατικές τράπεζες, οι mensae που ασχολούνται με τη συγκέντρωση φόρων και την προώθησή τους προς το κεντρικό θησαυροφυλάκιο.
Μεσαιωνική περίοδος
Μετά την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας οι πείρα των τραπεζικών χάθηκε μαζί με τους τραπεζίτες. Οι επόμενες μορφές τραπεζικών συναλλαγών εμφανίζονται στο Μεσαίωνα όπου οι αργυραμοιβοί, οι χρυσοχόοι και οι έμποροι δέχονταν καταθέσεις για τις οποίες εξέδιδαν πιστοποιητικά – βεβαιώσεις.
Νεότεροι χρόνοι
Το 18ο αιώνα στην Αγγλία οι αποδείξεις κατάθεσης για σταθερά ποσά αποτέλεσαν τα πρώτα τραπεζογραμμάτια. Έτσι, σιγά σιγά με την ανταλλαγή των τραπεζογραμματίων οι τράπεζες άρχισαν να αποκτούν τον ρόλο που κατέχουν σήμερα στη σύγχρονη οικονομία. Ειδικότερα στην περίοδο της Αναγέννησης εμφανίστηκαν οι πρώτες οργανωμένες τράπεζες (στην Ιταλία και στη Φλάνδρα), καλύπτοντας ένα ευρύτερο φάσμα εργασιών, προετοιμάζοντας τη σύγχρονη έννοια της τράπεζας ως πιστωτικό ίδρυμα που απευθύνεται (και εξυπηρετεί) καταθέτες και επιχειρήσεις.
Είδη τραπεζών
Υπάρχουν διάφορα είδη τραπεζών: . Παραδείγματα τραπεζών επενδύσεων είναι οι Goldman Sachs, η J.P. Morgan των ΗΠΑ, η Nomura Securities της Ιαπωνίας.
Τραπεζικό δίκαιο
Οι τράπεζες όμως δεν είναι ανεξέλεγκτες στον καθορισμό των επιτοκίων και της πολιτικής των χορηγήσεων και καταθέσεων τους. Λόγω της πολύ μεγάλης ισχύος τους, οι γενικές κατευθύνσεις δίνονται από διατάξεις και νόμους καθώς και από την Κεντρική Τράπεζα της χώρας.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Τράπεζες Κατηγορία:Τραπεζική
Πλατωνικός ρεαλισμός
Ρεαλισμός είναι το φιλοσοφικό ρεύμα που θεωρεί ότι το πραγματικό είναι κάτι που υπάρχει καθεαυτό ανεξάρτητα από τη μεσολάβηση του υποκειμένου. Πλατωνικός ρεαλισμός είναι ο ρεαλισμός όπου το ον καθεαυτό είναι ο κόσμος των ιδεών ή ειδών ή νοουμένων.
Κατηγορία:Πλατωνισμός
Κορνεγιά-λα-Ριβιέρ
Το Κορνεγιά-λα-Ριβιέρ (γαλλικά: Corneilla-la-Rivière, καταλανικά: Cornellà de la Ribera) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κορνεγιαναί (γαλλικά: Corneillanais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ανατολικών Πυρηναίων
Γεράσιμος Κομποθέκρας
Καταγόταν από το χωριό Κομποθέκρα, σήμερα Δάφνη της Ηλείας, που τότε ανήκε στην Επαρχία Πατρών. Ήταν πληρεξούσιος Πατρών στην Β΄εθνοσυνέλευση του Άστρους το 1823.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Μαέ
thumb|Παραλία στη Μαέ. Η Μαέ (Mahé) είναι το μεγαλύτερο νησί στις Σεϋχέλλες. Έχει έκταση 155 τετραγωνικά χιλιόμετρα και βρίσκεται στα βορειοανατολικά της χώρας. Ο πληθυσμός του είναι 72.000 κάτοικοι. Στα δάση της απαντώνται σπάνια ενδημικά φυτά, όπως το Medusagyne oppositifolia (το "δέντρο μέδουσα"), το σαρκοφάγο φυτό Pitcher plant και πολλά είδη ορχιδέας.
Φυσική εξέταση
Το νησί περιλαμβάνει την πρωτεύουσα του αρχιπελάγους, Βικτώρια και σε αυτήν ζουν το 90% του συνολικού πληθυσμού του νησιωτικού κράτους. Η υψηλότερη κορυφή του είναι στα 905 μ. (Morne Seychellois) και εκεί βρίσκεται το ομώνυμο εθνικό πάρκο. Οι περισσότεροι κάτοικοι ζουν στο βόρειο και στο ανατολικό τμήμα του νησιού. Το διεθνές αεροδρόμιο άρχισε να λειτουργεί το 1971. Στα νότια και στα δυτικά του νησιού βρίσκεται το θαλάσσιο πάρκο Μπέι Τερνέ (Baie Ternay) και το εθνικό θαλάσσιο πάρκο Πορ Λονέ (Port Launay ).
Ιστορία
Οι πρώτοι που επισκέφθηκαν το νησί ήταν οι Βρετανοί το 1609. Οι Ευρωπαίοι το επισκέφτηκαν ξανά το 1742, οπότε έλαβε χώρα η αποστολή του Λαζάρ Πικό. Η Μαέ παρέμεινε υπό γαλλική κατοχή ως το 1812 οπότε ανακηρύχθηκε βρετανική αποικία. Το 1976 οι Σεϋχέλλες έγιναν ανεξάρτητο κράτος.
Το νησί οφείλει την ονομασία του στον Μπερτράν-Φρανσουά Μαέ ντε λα Μπουρντονέ, Γάλλο κυβερνήτη του Μαυρικίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία των Σεϋχελλών
Ζακ Πιερ Μπρισό
Ο Ζακ Πιερ Μπρισό ή Μπρισό ντε Βαρβίλ (Jacques Pierre Brissot -de Warville· 15 Ιανουαρίου 1754 - 31 Οκτωβρίου 1793) ήταν Γάλλος πολιτικός που έγινε γνωστός ως ηγέτης της παράταξης των Γιρονδίνων. Όντας σημαντική φυσιογνωμία της Γαλλικής Επανάστασης, χαρακτηρίστηκε από τη σκληρή στάση που τήρησε απέναντι στον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΣΤ΄, τις συγκρούσεις του με τους Ιακωβίνους και τους Ορεινούς και τις κατηγορίες που δέχθηκε για προδοσία.
Τα πρώτα χρόνια, η Αγγλία και η φυλάκιση
Ο Μπρισό γεννήθηκε στη Σαρτρ το 1754. Ο πατέρας του ήταν εστιάτορας. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως υπάλληλος σε δικηγορικά γραφεία στη γενέτειρά του και μετέπειτα στο Παρίσι. Τον Φεβρουάριο του 1783 πήγε στο Λονδίνο, όπου έμεινε για 9 μήνες. Εκεί δημοσίευσε φιλολογικά άρθρα και ίδρυσε δύο περιοδικά επιστημονικού περιεχομένου, τα οποία όμως σταμάτησαν σύντομα να εκδίδονται. Με την επιστροφή του στη Γαλλία, φυλακίστηκε στη Βαστίλη μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1784. Ο λόγος ήταν η διακίνηση προπαγανδιστικών φυλλαδίων, τα οποία εναντιώνονταν στη βασίλισσα και την κυβέρνηση. Επηρεάστηκε από το αντιδουλοκτητικό κίνημα, με αποτέλεσμα να ιδρύσει την Εταιρεία Φίλων των Μαύρων (Φεβρουάριος 1788). Τον Μάιο του ίδιου έτους μετέβη στις ΗΠΑ.
Επιστροφή στη Γαλλία και Επανάσταση
Επέστρεψε στην πατρίδα του όταν συγκλήθηκε η Εθνική Συντακτική Συνέλευση. Ξεκίνησε την έκδοση της εφημερίδας Ο Γάλλος Πατριώτης και έγινε μέλος του πρώτου Δημοτικού Συμβουλίου μετά από εκλογές. Ήταν εκείνος που παρέλαβε τα κλειδιά μετά την κατάληψη της Βαστίλης. Η σφοδρή εναντίωση του Μπρισό στα δικαιώματα του συλληφθέντα βασιλιά Λουδοβίκου αποτυπώθηκε στον εκτενή λόγο που απηύθυνε στους Ιακωβίνους (Ιούλιος 1791). Στην ομιλία αυτή έκανε αναφορές στα σχέδια που μετέπειτα έθεσε σε εφαρμογή, με την εκλογή του στη Νομοθετική Συνέλευση, στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής. Πίστευε πως ο μόνος τρόπος για να εδραιωθεί η Επανάσταση ήταν ο πόλεμος, καθώς έτσι θα αποκαλύπτονταν οι εχθροί της. Στις απόψεις αυτές εναντιώθηκε μόνον ο ηγέτης των Ιακωβίνων, Ροβεσπιέρος, με αποτέλεσμα την κήρυξη του πολέμου κατά της Αυστρίας. Ο Μπρισό ήθελε να περιορίσει το κίνημα της Επανάστασης, αλλά οι πρώτες γαλλικές ήττες το αναζωπύρωσαν.
Εσωτερικές διαμάχες, σύλληψη και θάνατος
Μετά τις αποτυχημένες προσπάθειές του για την προσωρινή κατάργηση της μοναρχίας, ο Ροβεσπιέρος αποκήρυξε τον Μπρισό ως «ελευθεροκτόνο» (Σεπτέμβριος 1792). Εκείνος, στην Εθνοσυνέλευση, αντιπροσώπευσε το Ερ-ε-Λουάρ, γιατί δεν ήταν πια αρεστός στους Παριζιάνους, ενώ αργότερα του επιτέθηκαν και οι Ορεινοί. Παρ'όλα αυτά συνέχισε να ασκεί έντονη επιρροή στη διπλωματική επιτροπή και κατάφερε να κηρυχθεί πόλεμος ενάντια στη Μεγάλη Βρετανία και την Ολλανδία (Φεβρουάριος 1793). Τον Απρίλιο, ο Μπρισό κατηγορήθηκε από τον Ροβεσπιέρο ως κύριος υπαίτιος για τον πόλεμο και φίλος με τον προδότη στρατηγό Σαρλ-Φρανσουά Ντυμουριέ. Εκείνος απάντησε αποκηρύσσοντας τους Ιακωβίνους και προτείνοντας να διαλυθεί το Δημοτικό Συμβούλιο του Παρισιού. Ακολούθησε σύγκρουση μεταξύ Γιρονδίνων και Ορεινών, στην οποία η παρουσία του δεν ήταν έντονη, όμως δόθηκε διαταγή και για τη δική του σύλληψη. Ο Μπρισό εν τέλει συνελήφθη στη Μουλέν, ενώ προσπαθούσε να διαφύγει. Οδηγήθηκε στην πρωτεύουσα, όπου καταδικάστηκε από το Επαναστατικό Δικαστήριο και εκτελέστηκε στην γκιλοτίνα στις 31 Οκτωβρίου του 1793.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι επαναστάτες Κατηγορία:Γάλλοι πολιτικοί Κατηγορία:Γάλλοι διπλωμάτες Κατηγορία:Γάλλοι δημοσιογράφοι
Κορσαβί
Το Κορσαβί (γαλλικά: Corsavy, καταλανικά: Cortsaví) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ανατολικών Πυρηναίων
Μανουήλ Λάσκαρης (πρεσβύτερος)
Ο Μανουήλ Λάσκαρης, γεννήθηκε περίπου το 1140, ήταν βυζαντινός, ο γενάρχης των Λασκαριδών.
Νυμφεύτηκε την Ιωάννα Φώκαινα Καράτζαινα (Φωκά Καρατζά, γενν. π. 1148) και είχε τέκνα:
Μπέντζαμιν Ντισραέλι
Ο Μπέντζαμιν Ντισραέλι (Benjamin Disraeli, 21 Δεκεμβρίου 1804 - 19 Απριλίου 1881), πρώτος κόμης του Μπήκονσφηλντ, ήταν Άγγλος πολιτικός της συντηρητικής παράταξης και λογοτέχνης, επονομαζόμενος και "Ντίζυ" (Dizzy). Διετέλεσε δύο φορές πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας (1868 και 1874-1880) ενώ για τρεις περίπου δεκαετίες πρωταγωνίστησε στην αγγλική πολιτική.
Έπαιξε καθοριστικό ρόλο στα δρώμενα της εποχής του ακολουθώντας αρχικά μια ήπια ειρηνική πολιτική όπου και κατέληξε στη συνέχεια σε σκληρή αποικιοκρατική. Αν και ήταν ιταλοεβραϊκής καταγωγής ο πατέρας του τον βάπτισε, σε ηλικία 12 ετών, χριστιανό κατά το αγγλικανικό δόγμα. Παρά το γεγονός αυτό θεωρείται ο πρώτος πρωθυπουργός της Αγγλίας προερχόμενος από εβραϊκή οικογένεια.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στο Λονδίνο στις 21 Δεκεμβρίου (1804), πρωτότοκος γιος (δευτερότοκο τέκνο) του Σεφαραδίτη Εβραίου Ισαάκ Ντ' Ισραέλι που εκ καταγωγής προερχόταν από τους Ισπανοεβραίους που είχαν καταφύγει στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και από εκεί οι πρόγονοί του μέσω Β. Ιταλίας είχαν φθάσει στην Αγγλία. Εκείνο που σημάδεψε τα παιδικά του χρόνια ήταν η διαμάχη που είχε με τον πατέρα του όταν εκείνος, ερχόμενος σε ρήξη με τη συναγωγή του Μπέβυ Μαρκς, αποφάσισε να βαπτίσει τα παιδιά του χριστιανούς. Αρχικά παρακολούθησε μαθήματα σε κάποια ιδιωτικά σχολεία.
Ευάγγελος (όνομα)
Όνομα
Το όνομα Ευάγγελος προέρχεται: από το ευ + αγγελία που σημαίνει (είδηση) δηλαδή ο φορέας καλών ειδήσεων γιορτάζει του Ευαγγελισμού (25 Μαρτίου). Υποκοριστικά του ονόματος είναι: Βαγγέλης, Βαγγελάκης, Βάγγος. Στα Αγγλικά είναι: Ευάγγελος (Evans), Βαγγέλης (Vangel).
Μπέντζαμιν Ντισραέλι
Πρώτα χρόνια
Το 1821, σε ηλικία 17 ετών μαθήτευσε σε νομική εταιρεία και από το 1828 άρχισε κάποιες ριψοκίνδυνες κερδοσκοπικές δραστηριότητες σε μεταλλεία της Ν. Αμερικής από τις οποίες υπέστη μεγάλη καταστροφή, από την οποία άρχισε να συνέρχεται πολύ αργότερα με τον γάμο του. Επίσης επεχείρησε με τον φίλο του πατέρα του, τον εκδότη Τζων Μάρεϋ, να εκδώσει την εφημερίδα Representative (= Αντιπρόσωπος), χωρίς όμως επιτυχία, την οποία και εξιστόρησε στο μυθιστόρημά του Βίβιαν Γκρέυ (1827) κατηγορώντας και γελοιοποιώντας τον Μάρεϋ. Το 1830 ξεκίνησε ένα περιηγητικό ταξίδι σε χώρες της Μεσογείου και της Ασίας διάρκειας 1,5 έτους. Επιστρέφοντας στην Αγγλία άρχισε να προσέχει το ντύσιμό του και την εμφάνισή του γενικά και να μετέχει ενεργά στη λογοτεχνική ζωή του Λονδίνου και σε διάφορες εκδηλώσεις της υψηλής κοινωνίας, γνωρίζοντας έτσι διάφορες διασημότητες. Υπό τις συνθήκες αυτές το 1832 αποφάσισε ν' ασχοληθεί με την πολιτική. Το 1832 έγραψε το τετράτομο μυθιστόρημά του Κονταρίνι Φλέμινγκ στο οποίο παρουσιάζει πολλά αυτοβιογραφικά του στοιχεία καθώς και την τότε πολιτική του σκέψη.
Ευάγγελος (όνομα)
Ετυμολογία του ονόματος
Σύμφωνα με το Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας του Γ. Μπαμπινιώτη, όνομα αρχαιοελληνικό, που προέρχεται από το επίθετο εὐάγγελος «ο φορέας καλών ειδήσεων», από το εὐ + ἄγγελος· η λέξη ἄγγελος, αρχική σημασία «ο διαβιβάζων ειδήσεις», άγνωστου ετύμου, πιθανά δάνειο. Στην ελληνική μυθολογία αναφέρονται δύο πρόσωπα με το όνομα Ευάγγελος. Ωστόσο, με την επικράτηση του χριστιανισμού, το όνομα συνδέθηκε με τα ομόρριζα ευαγγέλιο, ευαγγελιστές — ιδιαίτερα με τον απόστολο Ιωάννη, που με την προσωνυμία Ευαγγελιστής διακρίνεται από τον Ιωάννη τον Πρόδρομο — και τελικά με τον ευαγγελισμό της Θεοτόκου Μαρίας, και ταυτίστηκε με το μεσαιωνικό Ευαγγελινός (βαφτιστικό από τη θεομητορική γιορτή του Ευαγγελισμού, όπως τα ονόματα Πασχαλινός, Πασχάλης από το Πάσχα, τα Βαϊανός, Βάιος από τη γιορτή των Βαΐων, τα Σταυριανός, Σταύρος από τη γιορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, τα Σαραντινός, Σαράντος από τη γιορτή των αγίων Σαράντα κτλ.) Έτσι, ο Αθ. Μπούτουρας κατατάσσει το όνομα Ευάγγελος στα «Ονόματα εξ εορτών ή εννοιών σχετικών προς την θρησκείαν».
Μπέντζαμιν Ντισραέλι
Αγώνας ανάδειξης
Το ίδιο έτος, 1832, έθεσε για πρώτη φορά υποψηφιότητα ως ανεξάρτητος βουλευτής, ριζοσπάστης, στη περιοχή του Μπάκιγχαμσιρ χωρίς επιτυχία. Το επανέλαβε αυτό το 1835 και πάλι ανεπιτυχώς. Το επόμενο έτος επιλέγοντας να προσκολληθεί στο κόμμα των συντηρητικών απέτυχε και πάλι. Κύρια αιτία αυτών ήταν αφενός ο εκκεντρικός του χαρακτήρας όσο κυρίως η ανάμιξή του σε ερωτικά σκάνδαλα, ιδίως με την σύζυγο του ευγενούς σερ Φράνσις Σάικς, την Ενριέτα, με συνέπεια η φήμη του να υποστεί σοβαρό πλήγμα.
Ευάγγελος (όνομα)
Η γιορτή του Ευαγγελισμού
Σύμφωνα με τον καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Γεώργιο Ν. Φίλια, φαίνεται ότι η γιορτή του Ευαγγελισμού διαμορφώθηκε σε τρία στάδια: πρώτα ήταν η παλαιοχριστιανική τιμή προς τη Θεοτόκο και τα γεγονότα της ζωής της (επομένως και για το γεγονός κατά το οποίο ο άγγελος Γαβριήλ πληροφόρησε την Παρθένο Mαρία ότι θα ενσαρκωθεί τον Ιησού Xριστό, ιδίως μετά την ανέγερση του ναού στη Ναζαρέτ από την αγία Ελένη), έπειτα ήταν ο καθορισμός της 25ης Μαρτίου ως ημέρας συλλήψεως του Κυρίου, δηλαδή εννέα μήνες πριν από τις 25 Δεκεμβρίου που τον 4ο αι. προσδιορίστηκε ως η ημέρα που γεννήθηκε ο Κύριος και, τέλος, η οριστική θεσμοθέτηση και διάδοση της γιορτής στα τέλη του 6ου με αρχές του 7ου αι.