cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τυφώνας Μπέτσι
Ιστορικό
Ο τυφώνας Μπέτσι σκόρπισε το θάνατο και την καταστροφή στις νότιες πολιτείες των Η.Π.Α. Το δεύτερο δεκαήμερο του Σεπτεμβρίου του 1965, οι νεκροί ξεπέρασαν τους ογδόντα, ενώ χιλιάδες ήταν οι τραυματίες και δεκάδες χιλιάδες οι άστεγοι. Στη Νέα Ορλεάνη, όπου 75 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, το σχολείο μετατράπηκε εσπευσμένα σε καταφύγιο αστέγων. Ωστόσο, με τη στάθμη των υδάτων να ανέρχεται επικίνδυνα, το κέντρο εκκενώθηκε με τη σειρά του και αυτό. Τιτάνιες ήταν οι προσπάθειες των σωστικών συνεργείων για να απεγκλωβιστούν εκείνοι που είχαν καταφύγει στις στέγες των σπιτιών τους. Σε μία μόνο περιοχή, εκείνοι που είχαν καταφύγει σε στέγες και δέντρα, ξεπερνούσαν τις δύο χιλιάδες. Σε άλλες έφτασαν τις δέκα χιλιάδες. Στη Φλόριντα, τη Λουιζιάνα και τις όχθες του Μισσισσιππή, εκεί που ο τυφώνας ξέσπασε με μεγαλύτερη ένταση, το συνολικό κόστος αποκατάστασης των καταστροφών ξεπέρασε το ένα δισεκατομμύριο δολάρια.
Μετά το καταστροφικό πέρασμα του τυφώνα Μπέτσι, εγκρίθηκε από το Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών η αντιπλημμυρική θωράκιση της Νέας Ορλεάνης.
Παραπομπές
Μπετσι Κατηγορία:1965
Ραδανίτες
μικρογραφία|400x400εσ| Χάρτης της [[Ευρασία|Ευρασίας που δείχνει το εμπορικό δίκτυο των Ραδανιτών (με μπλε χρώμα), περ. 870, όπως αναφέρεται στην αναφορά του Ιμπν Χορνταντμπέχ στο Βιβλίο των Δρόμων και των Βασιλείων. Άλλες εμπορικές διαδρομές της περιόδου εμφανίζονται με μοβ χρώμα.]] Οι Ραδανίτες, ή Ροδανίτες, (αραβικά: الرذنية, εβραϊκά: εν. רדהני Radhani, πληθ. רדהנים Radhanim) ήταν μεσαιωνικοί έμποροι, μερικοί εβραϊκής καταγωγής. Μόνο ένας περιορισμένος αριθμός των πρωτογενών πηγών χρησιμοποιούν τον όρο και παραμένει ασαφές αν αναφέρεται σε μια συγκεκριμένη συντεχνία, ή σε μια φυλή, ή γενικά σε Εβραίους εμπόρους στο υπερευρασιατικό δίκτυο εμπορίου. Οι Εβραίοι έμποροι λειτουργούσαν στο εμπόριο μεταξύ του χριστιανικού και του ισλαμικού κόσμου κατά τον Πρώιμο Μεσαίωνα (περίπου 500-1000). Πολλές εμπορικές οδοί που είχαν καθιερωθεί προηγουμένως υπό τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία συνέχισαν να λειτουργούν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου - σε μεγάλο βαθμό μέσω των προσπαθειών τους. Το εμπορικό τους δίκτυο κάλυπτε μεγάλο μέρος της Ευρώπης, της Βόρειας Αφρικής, της Μέσης Ανατολής, της Κεντρικής Ασίας και τμήματα της Ινδίας και της Κίνας.
Υπόθεση της Μέσης Ανατολής
Έχουν προταθεί αρκετές ετυμολογίες για τη λέξη «Ραδανίτες». Πολλοί μελετητές, συμπεριλαμβανομένων των Σαρλ Μπαρμπιέ ντε Μενάρ και Μόσε Γκιλ, πιστεύουν ότι αναφέρεται σε μια περιοχή της Μεσοποταμίας που ονομάζεται «η γη του Ραδάν» σε αραβικά και εβραϊκά κείμενα της περιόδου. Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι το κέντρο τους ήταν η πόλη Ρέι στη βόρεια Περσία. Ακόμα άλλοι πιστεύουν ότι το όνομα προέρχεται πιθανώς από τους περσικούς όρους rah «δρόμος, διαδρομή» και dān «αυτός που ξέρει», που σημαίνει «αυτός που ξέρει τον δρόμο».
Γαλλική και ελληνορωμαϊκή υπόθεση
Οι Σέσιλ Ροθ και Κλοντ Καέν, μεταξύ άλλων, διατυπώνουν τον ίδιο ισχυρισμό σχετικά με την κοιλάδα του Ροδανού ποταμού στη Γαλλία, που είναι Rhodanus στα Λατινικά. Ισχυρίζονται ότι το κέντρο της δραστηριότητας των Ραδανιτών ήταν πιθανώς στη Γαλλία, καθώς όλες οι εμπορικές τους διαδρομές ξεκινούσαν από εκεί.
Γεώργιος Κ. Γεωργιάδης
Ο Γεώργιος Γεωργιάδης (1894-1970) ήταν Έλληνας δικηγόρος. Διετέλεσε Νομάρχης σε πολλούς νομούς της Ελλάδας και δραστηριοποιήθηκε και ως πρόεδρος της Θρακικής Εστίας.
Ραδανίτες
Δραστηριότητες
Οι δραστηριότητες των Ραδανιτών τεκμηριώνεται από τον Ιμπν Χορνταντμπέχ - τον υπεύθυνο ταχυδρομείου, επικεφαλής της αστυνομίας (και αρχικατάσκοπος) για την επαρχία της Τζιμπάλ, υπό τον Χαλίφη των Αββασιδών Αλ Μουατάμιντ - όταν έγραψε το Kitab al-Masalik Wal-Mamalik (Βιβλίο των Δρόμων και των Βασιλείων), περίπου το 870. Ο Ιμπν Χορνταντμπέχ περιέγραψε τους Ραδανίτες ως εξελιγμένους και πολύγλωσσους. Περιέγραψε τέσσερις κύριους εμπορικούς δρόμους που χρησιμοποιούσαν οι Ραδανίτες στα ταξίδια τους. Και οι τέσσερις ξεκινούσαν στην κοιλάδα του Ροδανού στη νότια Γαλλία και τερμάτιζαν στην ανατολική ακτή της Κίνας. Οι Ραδανίτες μετέφεραν κυρίως εμπορεύματα που συνδύασαν μικρή ποσότητα και υψηλή ζήτηση, όπως μπαχαρικά, αρώματα, κοσμήματα και μετάξι. Περιγράφονται επίσης πως μετέφεραν λάδι, θυμίαμα, χαλύβδινα όπλα, γούνες και σκλάβους.
Γεώργιος Κ. Γεωργιάδης
Πρώτα χρόνια και σπουδές
Γεννήθηκε στη Σηλυβρία της Ανατολικής Θράκης και σπούδασε στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης από όπου πήρε δίπλωμα με βαθμό "Άριστα". Στη συνέχεια σπούδασε νομικά και Πολιτικές Επιστήμες στο Παρίσι. Μετά την επάνοδό του στην Ελλάδα, υπηρέτησε στην Γ΄ Υποεπιτροπή Ελληνοβουλγαρικής Μεταναστεύσεως.
Ραδανίτες
Ιστορική σημασία
μικρογραφία| Ένα καραβάνι [[Αραβική καμήλα|αραβικών καμηλών στην Αλγερία. Μεγάλο μέρος του χερσαίου εμπορίου των Ραδανιτών μεταξύ Ταγγέρης και Μεσοποταμίας ήταν με καμήλες.]] Κατά τον Πρώιμο Μεσαίωνα, οι μουσουλμανικές πολιτείες της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής και τα χριστιανικά βασίλεια της Ευρώπης απαγόρευαν συχνά στους εμπόρους ο ένας στον άλλο να εισέλθουν στα λιμάνια τους. Οι κουρσάροι και των δύο πλευρών επιτίθονταν κατά βούληση στη ναυτιλία των αντιπάλων τους. Οι Ραδανίτες λειτούργησαν ως ουδέτεροι ενδιάμεσοι, διατηρώντας ανοιχτές τις γραμμές επικοινωνίας και εμπορίου μεταξύ των εδαφών της παλιάς Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Άπω Ανατολής. Ως αποτέλεσμα των εσόδων που έφεραν, οι Εβραίοι έμποροι απολάμβαναν σημαντικά προνόμια υπό την πρώιμη δυναστεία των Καρολιδών στη Γαλλία και σε ολόκληρο τον μουσουλμανικό κόσμο, γεγονός που μερικές φορές ενοχλούσε τις τοπικές εκκλησιαστικές αρχές.
Γεώργιος Κ. Γεωργιάδης
Σταδιοδρομία ως νομάρχης
Η καριέρα του ως νομάρχη περιλαμβάνει πολλούς νομούς. Ο Γεωργιάδης υπηρέτησε και ως γενικός γραμματέας του υπουργείου Εσωτερικών. Στις 24 Σεπτεμβρίου 1926 έγινε Νομάρχης Πρέβεζας, υπηρετώντας ως την 1η Αυγούστου 1928. Ήταν νομάρχης στην Πρέβεζα όταν αυτοκτόνησε εκεί ο υπάλληλος της νομαρχίας και γνωστός ποιητής Κώστας Καρυωτάκης. Έπειτα έγινε Νομάρχης Καβάλας για λίγες εβδομάδες, από τις 7 Μαΐου 1930 έως τις 2 Ιουνίου 1930.
Από τις 16 Ιουνίου 1930 έως τον Δεκέμβριο του 1932 χρημάτισε Νομάρχης Λέσβου. Στη συνέχεια, για μικρό χρονικό διάστημα ήταν Νομάρχης Δράμας από την 1η Φεβρουαρίου 1933 έως τις 17 Μαρτίου 1933.
Ραδανίτες
Ιστορική σημασία
Ενώ το μεγαλύτερο εμπόριο μεταξύ Ευρώπης και Ανατολικής Ασίας διεξήχθη ιστορικά μέσω Περσικών και Κεντρικών Ασιατών διαμεσολαβητών, οι Ραδανίτες ήταν από τους πρώτους που δημιούργησαν ένα εμπορικό δίκτυο που εκτείνεται από τη Δυτική Ευρώπη έως την Ανατολική Ασία. Ακόμα πιο αξιοσημείωτο, ασχολήθηκαν με αυτό το εμπόριο τακτικά και για μεγάλο χρονικό διάστημα, αιώνες πριν ο Μάρκο Πόλο και ο Ιμπν Μπατούτα φέρουν τις ιστορίες τους από τα ταξίδια τους στην Ανατολή στους Χριστιανούς και τους Μουσουλμάνους, αντίστοιχα. Μάλιστα, ο Ιμπν Μπατούτα πιστεύεται ότι ταξίδεψε με τους μουσουλμάνους εμπόρους που ταξίδεψαν στην Ανατολή σε διαδρομές παρόμοιες με εκείνες που χρησιμοποιούσαν οι Ραδανίτες.
Γεώργιος Κ. Γεωργιάδης
Σταδιοδρομία ως νομάρχης
Ο Γεωργιάδης έγινε ύστερα Νομάρχης Θεσσαλονίκης, υπηρετώντας από τις 6 Μαρτίου 1945 έως τις 3 Μαΐου 1946. Διετέλεσε Νομάρχης Ξάνθης από τις 25 Οκτωβρίου 1946 έως τις 14 Μαρτίου 1949 ,
Αργότερα ανέλαβε Νομάρχης Αττικής από τις 22 Σεπτεμβρίου 1949 έως το 1952. Υπηρέτησε μετά ως Νομάρχης Λάρισας από τις 7 Φεβρουαρίου 1956 ως τις 12 Οκτωβρίου 1957. Επίσης, έγινε Νομάρχης Αττικοβοιωτίας. Απεβίωσε σε ηλικία 76 ετών την 1η Ιουνίου 1970 και κηδεύτηκε την επομένη από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
Ραδανίτες
Ιστορική σημασία
Ενώ παραδοσιακά πολλοί ιστορικοί πίστευαν ότι η τέχνη της κινεζικής χαρτοποιίας είχε μεταδοθεί στην Ευρώπη μέσω Αράβων εμπόρων που πήραν το μυστικό από τους αιχμαλώτους πολέμου στη μάχη του Ταλάς, ορισμένοι πιστεύουν ότι οι Εβραίοι έμποροι, όπως οι Ραδανίτες, είχαν καθοριστικό ρόλο στην μεταφορά της γνώσης της παραγωγή χαρτιού στον δυτικό κόσμο. Ο Ιωσήφ της Ισπανίας, πιθανώς Ραδανίτης, πιστώνεται από ορισμένες πηγές με την εισαγωγή των λεγόμενων αραβικών ψηφίων από την Ινδία στην Ευρώπη. Ιστορικά, οι εβραϊκές κοινότητες χρησιμοποιούσαν ενέγγυα πίστωσης για να μεταφέρουν μεγάλα χρηματικά ποσά χωρίς τον κίνδυνο κλοπής τουλάχιστον από τους κλασικούς χρόνους. Αυτό το σύστημα αναπτύχθηκε και τέθηκε σε ισχύ σε μια άνευ προηγουμένου κλίμακα από μεσαιωνικούς Εβραίους εμπόρους, όπως οι Ραδανίτες. Εάν ήταν έτσι, μπορούν να λογιστούν μεταξύ των προδρόμων των τραπεζών που δημιουργήθηκαν κατά τα τέλη του Μεσαίωνα και την πρώιμη νεότερη περίοδο.
Γεώργιος Κ. Γεωργιάδης
Σταδιοδρομία ως νομάρχης
Όταν πέθανε ήταν πρόεδρος του Θρακικού Κέντρου Αθηνών, αντιπρόεδρος του Κέντρου Κωνσταντινουπολιτών και αντιπρόεδρος Φίλων Βυζαντινής Μουσικής. Κατέλιπε τη σύζυγό του, Θάλεια, παιδιά και ένα εγγόνι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Νομάρχες Αττικής και Βοιωτίας Κατηγορία:Νομάρχες Αττικής Κατηγορία:Νομάρχες Δράμας Κατηγορία:Νομάρχες Ηλείας Κατηγορία:Νομάρχες Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Νομάρχες Καβάλας Κατηγορία:Νομάρχες Λάρισας Κατηγορία:Νομάρχες Λέσβου Κατηγορία:Νομάρχες Ξάνθης Κατηγορία:Νομάρχες Πρέβεζας Κατηγορία:Έλληνες Νομάρχες
Ραδανίτες
Ιστορική σημασία
Μερικοί μελετητές πιστεύουν ότι οι Ραδανίτες ίσως έπαιξαν ρόλο στον προσηλυτισμό των Χάζαρων στον Ιουδαϊσμό. Επιπλέον, ίσως βοήθησαν στη δημιουργία εβραϊκών κοινοτήτων σε διάφορα σημεία κατά μήκος των εμπορικών τους οδών και πιθανότατα συμμετείχαν στον πρώιμο εβραϊκό οικισμό της Ανατολικής Ευρώπης, της Κεντρικής Ασίας, της Κίνας και της Ινδίας. μικρογραφία| Μεγάλο μέρος του εμπορίου του [[Ινδικός Ωκεανός|Ινδικού Ωκεανού των Ραδανιτών ήταν μέσω παράκτιων φορτηγών πλοίων όπως αυτό το ντάου.]] Εκτός από τον Ιμπν Χορνταντμπέχ, οι Ραδανίτες αναφέρονται ονομαστικά μόνο από λίγες πηγές. Το Βιβλίο των Χωρών του Ιμπν αλ Φάκιχ στις αρχές του 10ου αιώνα τους αναφέρει, αλλά πολλές από τις πληροφορίες του Ιμπν αλ Φάκιχ προήλθαν από το έργο του Ιμπν Χορνταντμπέχ. Το Sefer haDinim, ένας εβραϊκός απολογισμός των ταξιδιών του Γιεχούντα ΧαΚοέν μπεν Μέιρ του Μάιντς, ονόμασε το Πσέμισλ και το Κίεβο ως τοποθεσίες συναλλαγών κατά μήκος της διαδρομής των Ραδανιτών. Στις αρχές του 12ου αιώνα, ένας Γάλλος-Εβραίος έμπορος με το όνομα Ισαάκ μπεν Ντορμπολό έγραψε ότι ταξίδεψε με Ραδανίτες εμπόρους στην Πολωνία.
Τέλος της εποχής των Ραδανιτών
Η πτώση της δυναστείας Τανγκ το 908 και η κατάρρευση των Χάζαρων στα χέρια τως Ρως περίπου εξήντα χρόνια αργότερα (περίπου 968–969), οδήγησε σε εκτεταμένο χάος στην Ευρασία. Οι εμπορικές οδοί έγιναν ασταθείς και μη ασφαλείς, μια κατάσταση που επιδεινώθηκε από την άνοδο των επεκτατικών Τουρκο-Περσικών κρατών και ο Δρόμος του Μεταξιού κατέρρευσε σε μεγάλο βαθμό για αιώνες. Αυτή η περίοδος είδε την άνοδο των εμπορικών ιταλικών πόλεων-κρατών, ιδίως των ναυτικών δημοκρατιών, της Γένοβας, της Βενετίας, της Πίζας και της Αμάλφι, που θεωρούσαν τους Ραδανίτες ως ανεπιθύμητους ανταγωνιστές.
Μερικοί έχουν υποθέσει ότι μια συλλογή εβραϊκών κυλίνδρων του 11ου αιώνα που ανακαλύφθηκαν σε μια σπηλιά στην επαρχία Σαμανγκάν του Αφγανιστάν το 2011 μπορεί να είναι «απομεινάρια» των Ραδανιτών, οι οποίοι είχαν εξαφανιστεί ως επί το πλείστον από τον 11ο αιώνα.
Πηγές
Κατηγορία:Ασιάτες Εβραίοι Κατηγορία:Εβραίοι έμποροι Κατηγορία:Ιστορία των Εβραίων στην Κίνα Κατηγορία:Μεσαιωνικοί Εβραίοι Κατηγορία:Οικονομία του Μεσαίωνα Κατηγορία:Μεσαιωνική Ασία Κατηγορία:Εμπορικοί δρόμοι Κατηγορία:Ιουδαϊσμός και δουλεία
Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 2021-2022
To πρωτάθλημα Α1 πόλο ανδρών της περιόδου 2021-22, ήταν το 56ο στην ιστορία της εθνικής κατηγορίας και το 91ο πανελλήνιο πρωτάθλημα πρώτης κατηγορίας. Η προκήρυξη προέβλεπε οτι θα διεξαχθεί σε τρεις φάσεις με τη συμμετοχή 16 ομάδων. Η πρώτη φάση είναι η κανονική περίοδος όπου οι ομάδες χωρίζονται σε δύο ομίλους των οκτώ ομάδων με επικεφαλής σε κάθε όμιλο τον 1ο και τον 2ο της περασμένης αγωνιστικής περιόδου, δηλαδή τον Ολυμπιακό και την Βουλιαγμένη. Στην δεύτερη φάση σχηματίζουν 4 γκρουπ των 4 ομάδων με βάση την κατάταξή τους στην α' φάση. Αγωνίζονται σε δύο γύρους, μεταφέροντας τους βαθμούς της α' φάσης. Η τρίτη και τελευταία φάση περιλαμβάνει τα πλει οφ και τα πλει αουτ. Για την ανάδειξη του πρωταθλητή απαιτούνται 3 νίκες. Υποβιβάζονται οι 2 τελευταίοι.
Μετά την διεξαγωγή των πλει άουτ, υποβιβάστηκαν ο Άρης Θεσσαλονίκης και ο Ο.Υ.Κ. Βόλου.
Πρωταθλητής αναδείχθηκε για 10η συνεχόμενη χρονιά και 36η στην ιστορία του, ο Ολυμπιακός, επικρατώντας της Βουλιαγμένης με 3-0 στους τελικούς.
Β' φάση
Οι ομάδες μεταφέρουν τους βαθμούς από την Α' φάση
Γ'2 Φάση
Α) PLAY-OFF
Οι νικητές της προκριματικής Φάσης (Γ1’) αγωνίζονται με τις Ομάδες του G1 για τις θέσεις 1η έως 8η στα προημιτελικά των Play-off της Α1 Εθνικής κατηγορίας ως εξής:
Οι ηττημένοι της προκριματικής Φάσης (Γ1’) αγωνίζονται με τις Ομάδες του G4 για τις θέσεις 9η η έως 16η στα προημιτελικά των Play-out της Α1 Εθνικής κατηγορίας ως εξής:
Γ'3 Φάση
Με την ολοκλήρωση των αγώνων της προ-ημιτελικής Φάσης (Γ2’) οι ομάδες προχωρούν ημιτελικά Play-off της Α1’ Εθνικής κατηγορίας (φάση Γ’3), ως εξής :
Οι νικητές και ηττημένοι της προ-ημιτελικής Φάσης (Γ2’) των Play-off αγωνίζονται αντίστοιχα για τις θέσεις 1η έως 4η και 5η έως 8η στα ημιτελικά των Play-off της Α1 Εθνικής κατηγορίας ως εξής:
Γ'4 Φάση
Οι ηττημένοι της προ-ημιτελικής Φάσης (Γ2’) των Play-out αγωνίζονται αντίστοιχα για τις θέσεις 13η έως 16η στα ημιτελικά των Play-out της Α1 Εθνικής κατηγορίας ως εξής:
Οι ηττημένοι σε αγώνες Π20 και Π21, υποβιβάζονται στην Α2
B) ΤΕΛΙΚΑ PLAY-OFF
Με την ολοκλήρωση των αγώνων της ημιτελικής Φάσης (Γ3’) ακολουθεί η τελική φάση των Play-off ως εξής :
Τελική Κατάταξη
Πηγή:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές
2021 2022 Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 2021 Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 2022
Δημητσάνα Αρκαδίας
Τοποθεσία
μικρογραφία|Άποψη του οικισμού. Η Δημητσάνα είναι χτισμένη σε μια ορεινή τοποθεσία, πάνω σε λoφοράχη και σε υψόμετρο 946 μέτρων, από τη μεσημβρινή πλευρά της οποίας παρέχεται θαυμάσια θέα της πεδιάδας της Μεγαλόπολης και του Ταΰγετου. Αποτελεί έδρα του διευρυμένου δήμου Γορτυνίας, ενώ μέχρι πρόσφατα ήταν έδρα του Δήμου Δημητσάνας. Η ιστορία της αρχίζει κατά τους Ομηρικούς χρόνους, όταν στη θέση της βρισκόταν η μικρή αρκαδική πόλη Τεύθις.
Αποτελεί κοινότητα μαζί με τα χωριά Παλαιοχώρι, Καρκαλού και τις μονές Αιμυαλών και Φιλοσόφου, με συνολικό πληθυσμό 740 κατ. Προπολεμικά η Δημητσάνα είχε διπλάσιο πληθυσμό, το 1960 είχε 2.000, αλλά πολλοί Δημητσανίτες μετανάστευσαν κι εγκαταστάθηκαν στην Αμερική, την Αυστραλία και αλλού.
Η Δημητσάνα στα χρόνια της Οθωμανοκρατίας διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο με το «κρυφό σχολειό» και το 1821 με το «Δημητσανίτικο μπαρούτι» που παρασκεύαζε. Είναι πατρίδα του Εθνομάρτυρα Πατριάρχη Γρηγορίου του Ε΄, του οποίου το άγαλμα δεσπόζει στην κεντρική πλατεία του χωριού, που υπήρξε δωρεά του Μαρασλή, και του Μητροπολίτη Παλαιών Πατρών Γερμανού, όπου αμφοτέρων οι οικίες διασώζονται. Στο μουσείο της Δημητσάνας που στεγάζεται στη Βιβλιοθήκη, εκτίθενται υφαντά, αργαλειοί, είδη λαϊκής τέχνης και αρχαιολογική συλλογή. Λίγο έξω από τη Δημητσάνα βρίσκεται και το Υπαίθριο Μουσείο Υδροκίνησης, που στόχο έχει την ανάδειξη των παραδοσιακών υδροκίνητων εγκαταστάσεων που παλιότερα ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένες στην περιοχή.
Ιστορία
Στην θέση της σημερινής Δημητσάνας υπήρχε η αρχαία Αρκαδική πόλη Τεύθις η οποία είχε συμμετάσχει στον Τρωικό πόλεμο αλλά και στον εποικισμό της Μεγαλόπολης. Η χρονική περίοδος που μετονομάστηκε η Τεύθις σε Δημητσάνα δεν είναι γνωστή. Ωστόσο, η ονομασία Δημητσάνα θεωρείται ότι έχει σλαβική προέλευση. Πολλοί ερευνητές διαφωνούν, ενώ άλλοι είναι υπέρμαχοι αυτής της άποψης δεδομένου ότι σλαβική ρίζα έχουν οι ονομασίες  και άλλων κοντινών χωριών όπως το Ζιγοβίστι, η Ζάτουνα, η Στεμνίτσα κ.ά.
Το 963 μ.Χ. ιδρύεται η Μονή Φιλοσόφου 2,5 χιλιόμετρα έξω από τη Δημητσάνα. Το όνομα Δημητσάνα αναφέρεται για πρώτη φορά το 967 μ.Χ. σε πατριαρχικό έγγραφο σχετικό με την Μονή Φιλοσόφου. Το 1764 ένας σοφός καλόγερος, ο Αγάπιος, έχτισε βιβλιοθήκη και μετέφερε τα βιβλία από το μοναστήρι. Η βιβλιοθήκη μεγάλωνε συνεχώς μέχρι το 1821, γιατί το Πατριαρχείο έδινε νέα βιβλία καθώς στη Δημητσάνα λειτουργούσε ιερατική σχολή που έγινε γνωστή με τ' όνομα «Φροντιστήριο Ελληνικών Γραμμάτων». Η σχολή της Δημητσάνας λειτούργησε από το 1764 και από αυτή αποφοίτησαν πολλοί μητροπολίτες και λόγιοι, ανάμεσά τους ο Γρηγόριος ο Ε' και ο Παλαιών Πατρών Γερμανός. Κατά τη διάρκεια του αγώνα του 1821, μεγάλο μέρος της βιβλιοθήκης καταστράφηκε, γιατί οι Έλληνες χρειάζονταν το χαρτί για να φτιάχνουν φυσέκια.
Επανάσταση 1821
Η Δημητσάνα έπαιξε σημαντικό ρόλο στην Επανάσταση τόσο λόγω των μπαρουτόμυλων όσο και λόγω των σημαντικών Δημητσανιτών που σχετίστηκαν με αυτήν. Ήδη από τα χρόνια πριν την Επανάσταση η Φιλική Εταιρεία είχε καταφέρει να δημιουργήσει μια επιτυχή επικοινωνία μεταξύ του πυρήνα της Τριπολιτσάς και της ευρύτερης περιοχής Γορτυνίας όπου υπήρχαν αρκετοί μυημένοι. Στις παραμονές της Επανάστασης ο Παπαφλέσσας, μετά τη διαφωνία του με τον Παλαιών Πατρών Γερμανό και καθ’οδόν προς τη Μεσσηνία, κατέλυσε στη Δημητσάνα στο αρχοντικό Αντωνόπουλου ο οποίος ήταν γαμβρός από αδελφή του Κανέλου Δεληγιάννη. Εκεί σύμφωνα με την προφορική παράδοση έγινε ειδική τελετή ορκωμοσίας στο Ευαγγέλιο και συνεστίαση που έμεινε γνωστή ως «Μυστικός Δείπνος». Υπογράφηκε «συνωμοτικό» μετά το οποίο ο Παπαφλέσσας περιβληθείς την φουστανέλλα έφυγε για τα Καλάβρυτα. Το ιστορικό αυτό κτίριο σώζεται μέχρι σήμερα ενώ παλαιότερα είχε αποτελέσει τόπο προσκυνήματος διαφόρων στρατηγών. Ο Γενναίος Κολοκοτρώνης στις εκλογές του 1859 επισκέφθηκε τον πολιτικό του αντίπαλο Αντ. Αντωνόπουλο και γονατίζοντας ασπάσθηκε το έδαφος της ιστορικής αίθουσας λέγοντας «ευλαβής σιγή αρμόζει εν τη αιθούση εκείνη, ήτις πρώτη ήκουσε το μέγα μήνυμα, όπερ εκείθεν σκορπισθέν και θριαμβεύσαν, κατέστησε την Ελλάδα ελεύθερον βασίλειον …»
Στους Δημητσανίτες αδελφούς εμπόρους Νικόλαο και Σπυρίδωνα Σπυλιωτόπουλους (ή Σπηλιωτόπουλους) οφείλεται η επαναλειτουργία των μπαρουτόμυλων και σε μεγάλο βαθμό ο εφοδιασμός του αγώνα σε πυρομαχικά. Πριν την Επανάσταση ανακαίνισαν 11 παλαιότερους μπαρουτόμυλους και τους εφοδίαζαν με τις πρώτες ύλες. Το παραγόμενο μπαρούτι και τα υλικά κρύβονταν σε ασφαλή μέρη και στο σπίτι των ιδίων. Κάποτε λόγω τοπικών διχονοιών το μυστικό προδόθηκε στους Τούρκους και τον Φεβρουάριο του 1821 διατάχθηκε έρευνα στο σπίτι των Σπυλιωτόπουλων, γκρέμισμα πέντε μύλων και σφράγισμα των σπιτιών μερικών εργατών. Με εξαγορά και παραπλάνηση των Οθωμανών παραγόντων τελικά δεν βρέθηκε κάτι ύποπτο και οι Σπυλιωτόπουλοι αφέθηκαν ανενόχλητοι.
Ο Ιωάννης Ανδρόνικος μετείχε στη μάχη του Δραγατσανίου ως εκατόνταρχος.
Στη Δημητσάνα παρασκευαζόταν μπαρούτι από την εποχή της πρώτης τουρκοκρατίας (πριν το 1684). Μαρτυρείται η λειτουργία μπαρουτόμυλων από την Βενετική κατάκτηση στα τέλη του 17ου αιώνα και αρχές του 18ου. Αρχικά, πριν φιαχτούν οι μπαρουτόμυλοι, η παραγωγή γινόταν με πρωτόγονα μέσα σε οικιακές συνθήκες. Τον 18ο αιώνα ιδρύθηκαν μπαρουτόμυλοι με πρωτοβουλία του μητροπολίτη Ανανία. Αυτοί καταστράφηκαν από τους Τούρκους το 1767 και αναστηλώθηκαν και πάλι λίγο πριν την Επανάσταση από τους Νικόλαο και Σπυρίδωνα Σπυλιωτόπουλους οι οποίοι, όπως λέει ο Μιχ. Οικονόμου, «μετέτρεψαν την περιουσία τους σε νίτρο και θειάφι». Με έξοδα των ιδίων και άλλων Φιλικών, πιθανώς και με χρήματα που έφερε ο Παπαφλέσσας, επαναλειτούργησαν οι μπαρουτόμυλοι αποθηκεύοντας πυρίτιδα για τον αγώνα σε  μοναστήρια, σπήλαια και υπόγεια. Μετά την έκρηξη της επανάστασης οι μύλοι αυξήθηκαν σε 14. Η καθημερινή παραγωγή υπολογίστηκε σε 150 οκάδες ή και 300-500. Μέσα στο έτος 1821 οι Σπηλιωτόπουλοι προσέφεραν δωρεά μόνο στην Πελοπόννησο 13.106 οκάδες μπαρούτι, 3.510 οκάδες σφαίρες και 804.320 φυσίγγια. Εκτός από τους μπαρουτόμυλους παραγωγή πυρίτιδας γινόταν και στα σπίτια. Οι περισσότεροι Δημητσανίτες γνώριζαν αυτή την τέχνη και ήταν γνωστοί ως «μπαρουξήδες» ενώ η Δημητσάνα ονομάστηκε «μπαρουταποθήκη του Έθνους».
Αξιοθέατα
μικρογραφία|Άποψη της Δημητσάνας από την βόρεια πλευρά μικρογραφία|upright=0.75|Δρομάκι στη Δημητσάνα Η Δημητσάνα είναι πετρόχτιστος οικισμός με αξιόλογα αρχοντικά, τα περισσότερα από τα οποία είναι αναστηλωμένα σήμερα. Ο οικισμός είναι χαρακτηριστικό δείγμα αρχιτεκτονικής της Γορτυνίας και είναι χαρακτηρισμένος παραδοσιακός.
Αξιοθέατα στο εσωτερικό του οικισμού αποτελούν: μικρογραφία|upright=0.75|Πύργος του Ξενιού
Λίγο έξω από τον οικισμό βρίσκεται το Υπαίθριο Μουσείο Υδροκίνησης που δημιουργήθηκε το 1997 με αναστήλωση εγκαταλελειμμένων προβιομηχανικών εγκαταστάσεων, που στηρίζονταν στη υδροκίνηση.
Ενδιαφέρον επίσης παρουσιάζουν το Ζυγοβίστι, η μονή Κερνίτσας και η Μονή Αιμυαλών, με πολύ μεγάλη σχέση με την περιοχή Αλαγονίας Μεσσηνίας από όπου προήλθε μεγάλο μέρος του πληθυσμού κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας, όπως αναφέρει στο βιβλίο του ο Αγησίλαος Καλαμαράς.
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός της Δημητσάνα αυξήθηκε σημαντικά την περίοδο 1861-1889 αλλά μειώθηκε ελαφρά το 1896. Την περίοδο 1907-1928 σταθεροποιήθηκε ενώ απο το 1940 και ύστερα μειώθηκε σημαντικά. Τις τελευταίες δεκαετίες έχει υπάρξει πολύ μεγάλη μείωση με μόνη εξαίρεση την απογραφή του 1991.
Διοικητική ιστορία
Η Δημητσάνα ήταν αρχικά έδρα του Δήμου Θεισόας, ο οποίος συστάθηκε στις 24 Μαΐου 1835. Το 1876 ο δήμος μετονομάστηκε σε Δήμο Δημητσάνης και λειτούργησε ως την κατάργησή του το 1912. Το 1912 συστάθηκε η Κοινότητα Δημητσάνης, η οποία αναγνωρίστηκε σε Δήμο στις 28 Αυγούστου 1992. Λειτούργησε ως δήμος μέχρι την κατάργησή του, το 2010 και σήμερα υπάγεται στον Δήμο Γορτυνίας.
Διατελέσαντες πρόεδροι της Κοινότητας Δημητσάνας
... ...
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Γορτυνίας Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Χωριά του Μαινάλου Κατηγορία:Παραδοσιακοί οικισμοί Αρκαδίας
1390
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1390 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Λέβοβικ
Το Λέβοβικ (σερβικά κυριλλικά: Левовик) είναι χωριό της Σερβίας, ευρισκόμενο εντός του Δήμου της Σόκομπανια, ο οποίος ευρίσκεται εντός του Διαμερίσματος του Ζάγιετσαρ. Κατά την απογραφή του 2011, αριθμούσε 148 κατοίκους.
Το Λέβοβικ ευρίσκεται επί των όχθων της Σόκομπανισκα Μοράβιτσα, εκ δεξιών παραποτάμου του Νότιου Μοράβα.
1-φθοροπροπάνιο
To 1-φθοροπροπάνιο είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και φθόριο, με μοριακό τύπο C3H7F, αλλά συχνά αποδίδεται με τον ημισυντακτικό τύπο CH3CH2CH2F. Με βάση το σύστημα κωδικής ονομασίας που ξεκίνησε με τους φθοροχλωράνθρακες έχει τον κωδικό HFC-281 ή R-281. Ανήκει στα αλκυλαλογονίδια, δηλαδή στα άκυκλα κορεσμένα οργανομονοαλογονίδια. Το χημικά καθαρό 1-φθοροπροπάνιο, στις «συνηθισμένες συνθήκες», δηλαδή θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, είναι άοσμο, άχρωμο, υγροποιήσιμο και με συμπίεση και εύφλεκτο αέριο. Με βάση το χημικό τύπο του έχει ένα (1) ισομερές θέσης, το 2-φθοροπροπάνιο.
Ονοματολογία
Η ονομασία «φθοροπροπάνιο» προέρχεται από την ονοματολογία κατά IUPAC. Συγκεκριμένα, το πρόθεμα «προπ-» δηλώνει την παρουσία τριών (3) ατόμων άνθρακα ανά μόριο της ένωσης, το ενδιάμεσο «-αν-» δείχνει την παρουσία μόνο απλών δεσμών μεταξύ ατόμων άνθρακα στο μόριο και η κατάληξη «-ιο» φανερώνει ότι δεν περιέχει χαρακτηριστικές ομάδες που έχουν χαρακτηριστικές καταλήξεις. Το αρχικό πρόθεμα «φθορο-» δηλώνει την παρουσία ενός (1) ατόμου φθορίου ανά μόριο της ένωσης. Τέλος, ο αρχικός αριθμός θέσης «1-», δηλώνει τον αριθμό θέσης του ατόμου του άνθρακα με το οποίο ενώνεται το άτομο του φθορίου, για να διαχωριστεί η ένωση από την ισομερή της.
Ο κωδικός HFC-281 παράγεται ως εξής: Το HFC προέρχεται από την αγγλόφωνη λέξη HydroFluoroCarbon. Το πρώτο ψηφίο (2) σημαίνει ότι η ένωση περιέχει 2+1 = 3 άτομα άνθρακα (ανά μόριο). Το δεύτερο ψηφίο (8) σημαίνει ότι η ένωση περιέχει 8 - 1 = 7 άτομα υδρογόνου. Και, τέλος, το τελευταίο ψηφίο (1), σημαίνει ότι η ένωση περιέχει ένα (1) άτομο φθορίου.
Με υποκατάσταση υδροξυλίου από φθόριο
Με επίδραση υδροφθορίου (HF) σε 1-προπανόλη (CH3CH2CH2OH) :
Με υποκατάσταση χλωρίου από φθόριο
Με επίδραση φθοριούχου υφυδραργύρου (Hg2F2) σε 1-χλωροπροπάνιο (CH3CH2CH2Cl) :
Με προσθήκη φθορομεθανίου σε αιθένιο
Με προσθήκη φθορομεθάνιου σε αιθένιο παράγεται 1-φθοροπροπάνιο :
Με προσθήκη υδραλογόνου σε κυκλοπροπάνιο
Με προσθήκη υδροφθορίου (ΗF) σε κυκλοπροπάνιο παράγεται 1-φθοροπροπάνιο : 40px|κυκλοπροπάνιο
Υποκατάσταση από χλώριο
Με επίδραση χλωριούχου ασβεστίου σε 1-φθοροπροπάνιο παράγεται 1-χλωροπροπάνιο:
Υποκατάσταση από φαινύλιο
Με επίδραση τύπου Friedel-Crafts σε βενζολίου παράγεται προπυλοβενζόλιο :
Παραγωγή οργανομεταλλικών ενώσεων
2. Με μαγνήσιο (Mg) σχηματίζει προπυλομαγνησιοφθορίδιο :
Αναγωγή
1. Με λιθιοαργιλλιοϋδρίδιο (LiAlH4) παράγεται προπάνιο. :
2. Με «υδρογόνο εν τω γενάσθαι», δηλαδή μέταλλο + οξύ παράγεται προπάνιο. :
3. Με σιλάνιο, παρουσία τριφθοριούχου βορίου, παράγεται προπάνιο :
4. Αναγωγή από ένα αλκυλοκασσιτεράνιο. Π.χ. :
Αντιδράσεις προσθήκης
1. Σε αλκένια. Π.χ. με αιθένιο (CH2=CH2) παράγει 1-φθοροπεντάνιο (CH3CH2CH2CH2CH2F) :
2. Σε αλκίνια. Π.χ. με αιθίνιο (HC≡CH) παράγει 1-φθορο-1-πεντένιο (CH3CH2CH2CH=CHF) :
3. Η αντίδραση του 1-φθοροπροπανίου με συζυγή αλκαδιένια αντιστοιχεί κυρίως σε 1,4-προσθήκη, αν και είναι επίσης δυνατές η 1,2-προσθήκη και η 3,4-προσθήκη, με τη χρήση κατάλληλων συνθηκών. Π.χ : (1,4-προσθήκη) (1,2-προσθήκη) (3,4-προσθήκη) 4. Σε κυκλοαλκάνια που έχουν τριμελή ή τετραμελή δακτύλιο. Π.χ. με κυκλοπροπάνιο παράγει 1-φθορεξάνιο : 40px|κυκλοπροπάνιο 5. Σε ετεροκυκλικές ενώσεις που έχουν τριμελή ή τετραμελή δακτύλιο. Π.χ. με εποξυαιθάνιο παράγει προποξυ-2-φθοραιθάνιο : 30 px
Παρεμβολή καρβενίων
Προκύπτει επομένως μίγμα 1-φθοροβουτάνιου ~42%, μεθυλο-1-φθοροπροπάνιου ~29,5% και 2-φθοροβουτάνιου ~29,5%.
Πηγές
Κατηγορία:Αλκυλαλογονίδια Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις φθορίου Κατηγορία:Αλοπροπάνια Κατηγορία:Ψυκτικά
Cocaine (τραγούδι)
To Cocaine είναι ένα τραγούδι που γράφτηκε και ηχογραφήθηκε από τον Τζέι Τζέι Κέιλ, ο οποίος έως τότε ήταν ένας όχι και τόσο γνωστός καλλιτέχνης της country-blues. Ακολούθως, το κομμάτι διασκευάστηκε από τον Έρικ Κλάπτον και απέκτησε φήμη τόσο το τραγούδι όσο και ο ίδιος ο Κέιλ. Το τραγούδι έχει χρησιμοποιηθεί και σε κινηματογραφικές ταινίες. Επίσης, το single, του Κέιλ έπιασε την κορυφή στα τσαρτ της Νέας Ζηλανδίας.
Η εκτέλεση του Κλάπτον γνώρισε μεγάλη επιτυχία, μπαίνοντας και στα αμερικανικά τσαρτ, καταλαμβάνοντας τη 30η θέση, και στα καναδικά στη 2η θέση, το 1980. Επίσης, το Cocaine, δεν ήταν το μόνο τραγούδι που διασκεύασε ο Κλάπτον από κομμάτια του Κέιλ. Ο Κλάπτον έχει αναφέρει για το τραγούδι: «Το Cocaine είναι ένα κομμάτι κατά των ναρκωτικών». Η διασκευή του Κλάπτον δεν ήταν η μόνη που υπέστη το τραγούδι, μεταξύ άλλων, έχει διασκευαστεί για από τους Nazareth.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του 1976 Κατηγορία:Τραγούδια του Έρικ Κλάπτον Κατηγορία:Singles του 1977
Υπόθεση Κικέρων (ταινία)
Υπόθεση
Το 1944, στην ουδέτερη Τουρκία, ο Γερμανός πρέσβης Φραντς φον Πάπεν (Τζον Βένγκραφ) και ο Άγγλος πρέσβης Φρέντερικ Τέιλορ (Γουόλτερ Χάμπντεν) συναντούν την κόμισσα Άννα Σταβίσκα (Ντανιέλ Νταριέ), Γαλλίδα και χήρα ενός Πολωνού κόμη, της οποίας η περιουσία έχει κατασχεθεί από τους Γερμανούς. Η κόμισσα δέχεται να γίνει κατάσκοπος των Γερμανών για να βγάλει χρήματα, αλλά ο φον Πάπεν απορρίπτει την πρότασή της. Λίγο αργότερα ένας άνδρας βρίσκει τον διπλωματικό ακόλουθο Μόιζιτς (Όσκαρ Κάρλβαϊς) και του ζητά να πληροφορήσει τον πρέσβη φον Πάπεν, για την ύπαρξη απόρρητων εγγράφων των Βρετανών τα οποία πουλάει για 20.000 στερλίνες. Ο άνδρας αυτός, ο οποίος κρατάει μυστική την ταυτότητά του από τους Γερμανούς είναι ο Γιουλίσες Ντιέλο (Τζέιμς Μέισον), υπηρέτης του πρέσβη Τέιλορ, καθώς και πρώην υπηρέτης του συζύγου της κόμισσας Σταβίσκα. Αφού οι Γερμανοί πιστοποιούν την αυθεντικότητα των εγγράφων που έχει φωτογραφίσει ο Ντιέλο, συνεχίζουν τη συνεργασία τους με τον κατάσκοπο, στον οποίο δίνουν το ψευδώνυμο "Κικέρων". Από τις πρώτες 20.000 στερλίνες που λαμβάνει ο Ντιέλο, δίνει στην κόμισσα Σταβίσκα τις 5.000, για να εξαγοράσει όλα τα αντικείμενα που έχει βάλει ως ενέχυρο, ελπίζοντας ότι με αυτόν τον τρόπο θα κερδίσει την καρδιά της. Ο Ντιέλο ονειρεύεται να βγάλει αρκετά χρήματα και να αναχωρήσει μαζί με την κόμισσα για τη Νότια Αμερική. Οι Γερμανοί παρά την αυθεντικότητα των εγγράφων που τους πηγαίνει πιστεύουν ότι ο Ντιέλο είναι κατάσκοπος των Βρετανών, ενώ μετά από λίγο καιρό κι οι Βρετανοί αρχίζουν να τον υποπτεύονται για προδοσία.
Πληροφορίες παραγωγής
Ταινία σε σκηνοθεσία του Τζόζεφ Μάνκιεβιτς σε σενάριο του Μάικλ Γουίλσον, βασισμένο στο βιβλίο "Υπόθεση Κικέρων" του Λ. Μόιζις, το οποίο διηγείται πραγματικά γεγονότα. Ο ήρωας (ή μάλλον αντιήρωας) της ταινίας είναι ο Γιουλίσες Ντιέλο, πού ήταν υπαρκτό πρόσωπο ονόματι Ελιέζα Μπάζνα. Ο Μπάζνα, ένας Αλβανός μεγαλωμένος στην Αγγλία, ήταν υπηρέτης του Βρετανού πρέσβη στην Τουρκία κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και το 1944 συνεγάστηκε με τους Γερμανούς πουλώντας τους απόρρητα έγγραφα που ο πρέσβης κρατούσε φυλαγμένα στο χρηματοκιβώτιό του. Ο Μπάζνα πουλούσε φωτογράφιζε τα έγγραφα κι έπειτα τα πουλούσε στον Γερμανό πρέσβη και πρώην καγκελάριο Φραντς φον Πάπεν, μέσω του διπλωματικού του ακόλουθου Μόιζις.
Ο πρόεδρος της 20th Century Fox, Ντάρυλ Ζάνουκ, ήθελε να αναθέσει τη σκηνοθεσία της ταινίας στον Χένρι Χάθαγουεϊ, ενώ πρώτη επιλογή για το ρόλο της κόμισσας Σταβίσκα ήταν η Αλίντα Βάλι. Τελικά το ρόλο ανέλαβε η Γαλλίδα Ντανιέλ Νταριέ σε μια από τις εμφανίσεις της σε χολιγουντιανή ταινία. Ο Μάνκιεβιτς ενδιαφέρθηκε για να σκηνοθετήσει την ταινία, η οποία έμενε να είναι η τελευταία του στην 20th Century Fox. Ο Ζάνουκ αποφάσισε να του επιτρέψει να σκηνοθετήσει την ταινία μόνο και μόνο για να μην τον πληρώνει τσάμπα τους τελευταίους μήνες του συμβολαίου του. Όταν έληξαν τα γυρίσματα, το συμβόλαιο του Μάνκιεβιτς είχε λήξει και δεν του επετράπη να κάνει το μοντάζ της ταινίας. Το αποτέλεσμα ήταν να αφαιρεθούν μερικές από τις καλύτερες σκηνές της ταινίας.
Βραβεία
Η ταινία έλαβε δυο υποψηφιότητες για βραβείο Όσκαρ.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1952 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Κατασκοπικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές κατασκοπικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε γερμανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τζόζεφ Λ. Μάνκιεβιτς
Κονιχαλκίτης
{{Κουτί πληροφοριών ορυκτού }}
Ο κονιχαλκίτης (αγγλ. conichalcite) είναι αρσενικικό ορυκτό του ασβεστίου και του χαλκού. Έλαβε το όνομά του από τις ελληνικές λέξεις κόνις και χαλκός λόγω υφής και χημικής σύστασης. Σε ορισμένα σημεία της αμερικανικής βιβλιογραφίας αναφέρεται και ως "Χιγγινσίτης" (Higginsite), ονομασία οφειλόμενη στο ορυχείο Higgins του Bisbee (Αριζόνα).
Εμφάνιση, παραγενέσεις
Απαντά ως - όχι σύνηθες - δευτερογενές ορυκτό στις ζώνες οξείδωσης χαλκούχων μεταλλευμάτων, τυπικά ως προϊόν εξαλλοίωσης του εναργίτη. Λόγω της συχνής συνύπαρξής του με τον ερυθροκίτρινο λειμωνίτη δίνει δείγματα με πολύ όμορφα χρώματα, τα οποία είναι περιζήτητα από τους συλλέκτες ορυκτών.
Σχηματίζει παραμικτικές σειρές με τον τανγκελίτη (CaCu(OH|VO4), τον ωστενίτη, τον κοβαλτωστενίτη (CaCo(OH|AsO4) και τον Νταφτίτη (PbCu(OH|AsO4). Σχηματίζει, επίσης, στερεά διαλύματα με τον ασβεστιοβολμπορθίτη''' (CaCuVO4(OH)), όπου το ιόν AsO4 αντικαθίσταται από το ιόν VO4.
Σχετίζεται με λειμωνίτη, μαλαχίτη, αδαμίτη, ολιβινίτη, σμιθσονίτη, ωστενίτη, βροσαντίτη, αζουρίτη, ασβεστίτη και ιαροσίτη.
Απαντά σε αρκετά σημεία του πλανήτη. Όμορφα δείγματά του ανευρίσκονται στην Ανδαλουσία της Ισπανίας, την Κορνουάλλη και την Κάμπρια (Αγγλία), τις ΗΠΑ (Πολιτείες Αριζόνα, Γιούτα, Νεβάδα, την περιοχή Mapimi στο Μεξικό, το Tarapaca στη Χιλή, την περιοχή Otavi κοντά στο Τσουμέμπ της Ναμίμπια, τη Γερμανία (πολλές περιοχές), τη Γαλλία, την Πολωνία και το Ζαΐρ.
Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στα μεταλλεία Λαυρίου, την περιοχή "Κουταλάς" στη νήσο Σέριφο και την περιοχή "Λιβάδιστα" της Αλιστράτης Σερρών.
Βιβλιογραφία
Κονιχαλκιτης Κατηγορία:Ορυκτά του χαλκού Κατηγορία:Ορυκτά του ασβεστίου
Νικόλαος Κούλας
Βιογραφία
Στα τέλη του 1925 ήταν υποψήφιος πρόεδρος στις πρώτες εκλογές για πρόεδρο της Κοινότητας Κατερίνης, όπου ηττήθηκε από τον Κωνσταντίνο Κουρκουμπέτη, καθώς ο τελευταίος συγκέντρωσε 8 ψήφους έναντι 7 για τον Κούλα, ο οποίος εξελέγη μέλος του Κοινοτικού Συμβουλίου. Επί προεδρίας του έγιναν σημαντικές προσπάθειες για την υδροδότηση της Κατερίνης από τις πηγές της Βρυάζας (από τα Πιέρια Όρη. Το σχετικό έργο ολοκληρώθηκε όταν η Κατερίνη ξεναέγινε Δήμος, μετά το 1929, και οδήγησε στην επίλυση του προβλήματος της λειψυδρίας στην πόλη. Έπειτα από διαταγή του Νομάρχη Θεσσαλονίκης διεξήχθησαν νέες εκλογές στις 30 Μαρτίου 1927 και ο Κούλας εξελέγη πρόεδρος με 9 ψήφους έναντι 6 για τον Ι. Κοντοφάκα. Στις επόμενες εκλογές, που έγιναν τον Αύγουστο του 1928, ο Κούλας απέτυχε να επανεκλεγεί και πρόεδρος εξελέγη ο Αναστάσιος Τασιούλας. Ο Νικόλαος Κούλας προσχώρησε στο Προοδευτικόν Κόμμα και μετέσχε στο συνέδριό του, το 1932. Πέθανε σε ηλικία 77 ετών το 1937. Γιος του ήταν ο δικηγόρος Αθανάσιος Ν. Κούλας (1916 - 1981).
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Κατερίνης Κατηγορία:Έλληνες Κοινοτάρχες
Πλατύς ραχιαίος μυς
thumb|220px|Απεικόνιση πλατύ ραχιαίο από το Gray. Ο πλατύς ραχιαίος είναι ένας μεγάλος μυς της πλάτης. Αρχικά ο μυς είναι πλατύς, αλλά στενεύει όσο προχωρά προς τα πάνω και καταλήγει σε ένα στενό τένοντα που προσφύεται στο βραχιόνιο οστό. Λόγω της θέσης του ο πλατύς ραχιαίος είναι υπεύθυνος για την έκταση, προσαγωγή και έσω στροφή του άνω άκρου. Επίσης, μπορεί να εμποδίσει την ανύψωση του ώμου. Ο μυς νευρώνεται από το θωρακορραχιαίο νεύρο που προέρχεται από το βραχιόνιο πλέγμα. Μαζί με το νεύρο κατέρχεται και η θωρακορραχαία αρτηρία που αιματώνει το μυ σε συνδυασμό με κάποιες μικρές οπίσθιες μεσοθωρακικές και οσφυϊκές αρτηρίες. Λόγω της θέσης του χρησιμοποιείται για την ανάπλαση ενός μαστού ο οποίος αφαιρέθηκε με μαστεκτομή.
Πηγή
Κατηγορία:Μυϊκό σύστημα
Γιόχαν Γιάκομπ Χέκελ
Ο Γιόχαν Γιάκομπ Χέκελ (Johann Jakob Heckel, 23 Ιανουαρίου 1790 – 1 Μαρτίου 1857) ήταν Αυστριακός βαλσαμωτής και ζωολόγος-ιχθυολόγος. Δεν πρέπει να συγχέεται με τον (γνωστότερο) Ερνστ Χέκελ (που γράφεται Haeckel).
Η ζωή του
Ο Γιόχαν Γ. Χέκελ γεννήθηκε στο Μάνχαϊμ του τότε Ελεκτοράτου του Παλατινάτου. Παρά το ότι δεν απέκτησε ποτέ πτυχίο βιολογίας, ανέβηκε την ιεραρχία, καθιστάμενος τελικώς διευθυντής της συλλογής ιχθύων στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Βιέννης. Δεν ήταν ένας ταξιδευτής, όπως πολλοί από τους βιολόγους και γεωλόγους της εποχής του, αλλά παρέμενε κυρίως στη Βιέννη, όπου μελετούσε, ενέγραφε σε καταλόγους και κατέτασσε δείγματα που αποστέλλονταν στο μουσείο από διάφορα μέρη της Γης. Ανάμεσα στους ανθρώπους που τού έφερναν δείγματα ήταν οι Καρλ Αλεξάντερ Χύγκελ, Γιόζεφ Ρούσεγκερ και Τέοντορ Κότσυ — με συλλεκτικές δραστηριότητες στο Κασμίρ, τη Μέση Ανατολή και τη βορειοανατολική Αφρική, που εμπλούτισαν κατά πολύ το μουσείο της Βιέννης. Τα ψάρια ήταν η ειδικότητα του Χέκελ, που συνεργάσθηκε με πολλούς από τους μεγαλύτερους ιχθυολόγους της εποχής του, μεταξύ των οποίων και οι Ζωρζ Κυβιέ, Ασίλ Βαλανσιέν, Σαρλ Λουσιέν Βοναπάρτης, Γιοχάνες Πέτερ Μύλερ και Φραντς Χέρμαν Τρόσελ.
Στους κλάδους της συστηματικής και της ταξινομικής, ο Χέκελ πραγματοποίησε σημαντική συνεισφορά με τις έρευνές του στις κυπρινίδες. Συνέγραψε περισσότερα από 60 έργα, με το πλέον αξιοσημείωτο να είναι το «Ιχθύες των γλυκέων υδάτων της Αυστριακής Μοναρχίας», το οποίο συνέγραφε επί περισσότερα από 24 έτη και πέθανε πριν την τελική του έκδοση. Ο θάνατός του οφείλεται, το πιθανότερο, σε βακτηριακή μόλυνση, στην οποία εκτέθηκε κατά την ανάκτηση σκελετού από νεκρή φάλαινα φυσητήρα.
The Lord of Steel
Το The Lord of Steel είναι το δωδέκατο άλμπουμ του αμερικάνικου heavy metal συγκροτήματος Manowar, το οποίο κυκλοφόρησε στις 16 Ιουνίου 2012 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας Magic Circle Music.
Το κομμάτι "El Gringo" χρησιμοποιήθηκε ως το βασικό θέμα για το σάουντρακ της ομώνυμης ταινίας με πρωταγωνιστή τον Σκοτ Άτκινς. Οι στίχοι του "Hail, Kill and Die" κάνουν αναφορά σε παλιότερα τραγούδια και άλμπουμ του συγκροτήματος. Επίσης, το "Expendable" προτάθηκε να συμπεριληφθεί στο σάουντρακ της ταινίας "Οι Αναλώσιμοι 2", χωρίς τελικά να γίνει πραγματικότητα κάτι τέτοιο.
Το ομώνυμο τραγούδι είναι αφιερωμένο στον αποθανόντα ντράμερ του συγκροτήματος, Σκοτ Κολούμπους, ο οποίος πέθανε στις 4 Απριλίου 2011.
Ο δίσκος γνώρισε μικρότερη εμπορική επιτυχία σε σχέση με τους προκατόχους του, αν και κατάφερε να μπει στο Top-20 στη Γερμανία και τη Φινλανδία.
Θέσεις τσαρτ
The Lord of Steel (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 16 Ιουνίου 2012
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το "The Lord of Steel" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Manowar Κατηγορία:Άλμπουμ του 2012
Τρεις Γυναίκες
Οι Τρεις Γυναίκες είναι βουνό της Αχαΐας, που αποτελεί διακλάδωση του ορεινού όγκου του Ερυμάνθου στο ανατολικό-βορειοανατολικό (ΑΒΑ) τμήμα του. Συνδέεται άμεσα με το Καλλιφώνιο όρος και συχνά θεωρείται τμήμα αυτού ως προέκτασή του, ευρισκόμενο ανατολικά του κεντρικού όγκου του. Η σύνδεση του όρους με το Καλλιφώνιο γίνεται μέσω δύσβατης και δυσπρόσιτης κορυφογραμμής, στην τοποθεσία όπου βρίσκονται πηγές του Μανεσαίικου ποταμού.
Το υψηλότερο σημείο του, στην ομώνυμη κορυφή, βρίσκεται σε υψόμετρο 1.795 μέτρων. Εκτείνεται εντός των ορίων της άλλοτε Επαρχίας Καλαβρύτων, στην περιφέρεια δηλ. του σημερινού Δήμου Καλαβρύτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουνά της Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Ερρίκος Γ΄ της Γαλλίας
Ο Ερρίκος ο Γ΄ της Γαλλίας (Henri III, 19 Σεπτεμβρίου 1551 – 2 Αυγούστου 1589), γνωστός και ως Ερρίκος της Πολωνίας, γεννήθηκε με το όνομα Αλέξανδρος Εδουάρδος της Γαλλίας, και ήταν μέλος του Οίκου των Βαλουά. Ήταν βασιλιάς της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας (1574–1574) και Βασιλιάς της Γαλλίας από τις 30 Μαΐου 1574 μέχρι τον θάνατό του.
Βιογραφία
Ο Ερρίκος ήταν ο τέταρτος γιος του βασιλιά Ερρίκου Β΄ και της Αικατερίνης των Μεδίκων, εγγονός τους Φραγκίσκου Α΄ και της Κλαυδίας της Γαλλίας, αδελφός του Φραγκίσκου Β΄ και του Καρόλου Θ΄. Έγινε δούκας του Ανγκουλέμ και δούκας της Ορλεάνης το 1560 και δούκας του Ανζού το 1566. Με το τελευταίο αυτό όνομα ήταν γνωστός μέχρι την άνοδό του στον θρόνο.
Ο Ερρίκος πήρε μέρος στους θρησκευτικούς πολέμους της Γαλλίας και συμμετείχε στις νίκες των καθολικών κατά των Ουγενότων στο Ζαρνάκ (Μάρτιος 1569) και στο Μοντονκούρ (Οκτώβριος 1569). Τον Μάιο του 1573, ενώ πολιορκούσε τους Ουγενότους στη Λα Ροσέλ, έμαθε ότι η πολωνική Δίαιτα τον εξέλεξε βασιλιά της Πολωνίας και μεγάλο δούκα της Λιθουανίας.
Στέφθηκε στον καθεδρικό ναό της Ρενς στις 13 Φεβρουαρίου 1575 και το 1576 υπέγραψε την «Ειρήνη του Κυρίου» που τερμάτιζε τον Πέμπτο Θρησκευτικό Πόλεμο που είχε ξεσπάσει εν τω μεταξύ. Οι καθολικοί εξανέστησαν και η οικογένεια των ντε Γκυζ συγκρότησε την Καθολική ή Ιερή Λίγκα (ένωση, ομοσπονδία - Ligue catholique ή Sainte Ligue). Ακολούθησαν άλλοι τρεις θρησκευτικοί πόλεμοι.
Το 1584 ο δούκας του Αλανσόν, τελευταίος γιος της Αικατερίνης των Μεδίκων και διάδοχος του θρόνου, πέθανε, και ο άτεκνος βασιλιάς αναγνώρισε τον Ερρίκο της Ναβάρρας ως διάδοχό του και συνεχιστή της δυναστείας των Καπετιδών. Αλλά οι αντιδράσεις ήταν σφοδρές. Ήταν αδιανόητο ένας Ουγενότος να γίνει βασιλιάς της Γαλλίας. Ο βασιλιάς παρασύρθηκε προς στιγμήν και απαίτησε από τους Ουγενότους να ασπαστούν τον Καθολικισμό ή να εγκαταλείψουν τη Γαλλία. Ο καρδινάλιος Κάρολος των Βουρβόνων αυτοανακηρύχθηκε διάδοχος του θρόνου και ο πάπας αφώρισε τον Ερρίκο της Ναβάρρας. Αυτός κατέλαβε δώδεκα πόλεις, νίκησε το 1587 στο Κουτράς ένα στράτευμα της Λίγκας διπλάσιο από το δικό του και παρέμενε μια απειλή για την καθολική Γαλλία αλλά και διάδοχος του θρόνου της.
Ο Ερρίκος Γ’ πιεζόμενος αφόρητα από όλες τις πλευρές αλλά κυρίως από τη Λίγκα, που τον κατηγορούσε για τη χλιαρή στάση του και είχε εγκαταστήσει επαναστατική κυβέρνηση στο Παρίσι, άρχισε να παίρνει αλληλοσυγκρουόμενες αποφάσεις και τελικά συγκάλεσε συνέλευση των Γενικών Τάξεων στο Μπλουά. Όταν εμφανίστηκε εκεί ο δούκας ντε Γκυζ, χαιρετίστηκε με βασιλικές σχεδόν τιμές από τους αντπροσώπους. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με την κατάσταση στο Παρίσι και τις πληροφορίες που είχε ο βασιλιάς για σχέδιο απαγωγής του από τη Λίγκα και ισπανική εισβολή, εξώθησε τον καχύποπτο Ερρίκο Γ΄ να διατάξει τη δολοφονία του δούκα ντε Γκυζ και του καρδιναλίου αδελφού του.
Η μητέρα του Αικατερίνη πληροφορήθηκε με συντριβή τις δολοφονίες που κατά τη γνώμη της έπλητταν τον Καθολικισμό, και σε δώδεκα μέρες πέθανε. Η καθολική Γαλλία διατελούσε σε επαναστατικό αναβρασμό, νιώθοντας να απειλείται. Στο Παρίσι οι σπουδαστές ζητούσαν την εκθρόνιση του βασιλιά και ο πάπας διά των θεολόγων της Σορβόννης απήλλαξε τον λαό από την υποχρέωση πίστεως.
Ο Ερρίκος Γ΄ κατέφυγε στην Τουρ με λίγους ευγενείς και στρατιώτες. Από τον βορρά ερχόταν εναντίον του ο στρατός της Λίγκας του οποίου ηγούνταν ο δούκας ντε Μαγιέν (de Mayenne, ένας ακόμη από τους αδελφούς Γκυζ), και από το νότο ο στρατός του Ερρίκου της Ναβάρρας. Αυτός του προσέφερε τη συμμαχία του, ο βασιλιάς δέχτηκε και οι ενωμένες δυνάμεις τους νίκησαν τον ντε Μαγιέν και βάδισαν κατά του Παρισιού.
Την 1 Αυγούστου 1589 ο Ζακ Κλεμάν, ένας μοναχός που κατόρθωσε να εισχωρήσει στο βασιλικό στρατόπεδο, μαχαίρωσε τον βασιλιά. Ο Ερρίκος Γ΄ πέθανε την άλλη μέρα εξορκίζοντας τους οπαδούς του να ταχθούν υπό τον εξάδελφό του Ερρίκο της Ναβάρρας, ο οποίος τελικά τον διαδέχτηκε ως Ερρίκος Δ΄.
Προσωπική ζωή
Ο Ερρίκος Γ΄ είχε νυμφευτεί τη Λουίζα της Λωρραίνης, κόρη τού Νικολάου δούκα του Μερκέρ, αλλά δεν είχε κάνει παιδιά. Είχε ασθενική κράση και φημολογούνταν μετ’ επιτάσεως ότι ήταν ομοφυλόφιλος, αν και ξέρουμε πως είχε ερωμένες. Περιβαλλόταν από έναν όμιλο νεαρών αβεβαίου φύλου, που διασκέδαζαν σκανδαλωδώς (τους λεγόμενους mignons), ντυνόταν σαν γυναίκα και κατασπαταλούσε εκατομμύρια για τους ευνοουμένους του. Είχε όμως και κρίσεις θρησκοληψίας: συμμετείχε σε λιτανείες φορώντας ένα σακκί και πήγαινε πεζή ως το Σαρτρ για προσκύνημα. Έκανε κάποια οικοδομικά έργα και προστάτεψε τη φιλολογία και το θέατρο, αλλά η μεγαλύτερη προσφορά του ήταν ότι αναγνώρισε τον Ερρίκο της Ναβάρρας ως διάδοχό του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Γαλλίας Κατηγορία:Βασιλείς της Πολωνίας Κατηγορία:Οίκος των Βαλουά Κατηγορία:Δούκες της Ορλεάνης Κατηγορία:Δούκες του Ανγκουλέμ Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας Κατηγορία:Δούκες του Ανζού Κατηγορία:Μεγάλοι Δούκες της Λιθουανίας Κατηγορία:ΛΟΑΤ Χριστιανοί
Μονφεριέ-συρ-Λε
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μονφεριεραίν (γαλλικά: Montferrierains).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
1391
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1391 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Γκιουλμπαχάρ Χατούν Β΄
Η Γκιουλμπαχάρ Αϊσέ Χατούν (Οθ. Τούρκικα:گل بهار خاتون) (Τούρκικα: Gülbahar (Kül-Bahār) Ayşe Hatun, 1453 - 1510 ή 12 Ιουνίου 1515) καταγόταν από το χωριό Λιβερά, της Τραπεζούντας του (Πόντου), έζησε περί το δεύτερο ήμισυ του 15ου αιώνα, ήταν η όγδοη σύζυγος του σουλτάνου Βαγιαζήτ Β΄ και μητέρα του σουλτάνου Σελίμ Α΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Βιογραφία
Ήταν η κόρη του ιερέα του χωριού και την έλεγαν Μαρία. Ήταν ελληνικής καταγωγής. Κατά την περί αυτής παράδοση που επιβεβαιώνει και ο Κ. Παπαρρηγόπουλος, διερχόμενος κάποτε από το χωριό, κατάκοπος ο Σουλτάνος με την ακολουθία του και βλέποντας το δροσερό τοπίο της ποντιακής εκεί περιοχής ξεπέζεψε για να ξεκουραστεί δίπλα στη πηγή του Ναού του Αγίου Κωνσταντίνου.
Εκείνη τη στιγμή είδε να έρχεται η ωραία εκείνη κόρη του ιερέα με το κοπάδι της και της οποίας το κάλλος τόσο κατέθελξε τον Σουλτάνο που της ζήτησε να του προσφέρει εκείνη νερό από το χρυσό κύπελλο που της έδωσε. Εκείνη αμέσως του έφερε, αλλά κρατούσε το κύπελλο τόσο αδέξια που κάποια δάκτυλά της βρέχονταν στο νερό.
Ο Σουλτάνος το παρατήρησε και άδειασε το νερό ζητώντας της νέο καθαρότερο. Εκείνη έσπευσε αλλά αυτή τη φορά μέσα στο κύπελλο έπλεαν φύλλα και χόρτα. Ο Σουλτάνος επέπληξε την Μαρία αλλά επειδή ήταν πολύ διψασμένος συνέχισε και ήπιε το νερό ζητώντας να το ξαναγεμίσει. Την στιγμή που έπινε η Μαρία του απολογήθηκε ότι το έκανε επίτηδες, επειδή το νερό είναι πολύ κρύο και εκείνος ήταν ιδρωμένος, έτσι έπρεπε να καθυστερήσει λίγο για να του προφυλάξει την υγεία του. Ο Σουλτάνος ξεδιψασμένος πλέον και ακούγοντας τα λεγόμενα της Μαρίας συγκινήθηκε από τη λεπτή φροντίδα της ωραίας αυτής κόρης και αμέσως τη ζήτησε από τον πατέρα της, την έφερε με τιμές στη Κωνσταντινούπολη, την έκανε σύζυγό του και την ονόμασε Γκιουλ Μπαχάρ που σημαίνει "το ρόδο της Άνοιξης"), την οποία και κράτησε επί μακρόν στα ανάκτορά του.
New rave
Το new rave είναι ένα μουσικό είδος που συνδυάζει στοιχεία από την ελεκτρόνικα, το ανεξάρτητο ροκ, το new wave, τη disco και το πανκ.
Γκιουλμπαχάρ Χατούν Β΄
Βιογραφία
Αργότερα όταν αντελήφθη ότι είχε επισύρει το φθόνο των άλλων γυναικών του χαρεμιού του, προκειμένου να την προφυλάξει από τις έντονες ανακτορικές μηχανορραφίες, την έστειλε στην πατρίδα της με τον γιο της και με όλες τις απολαβές και τιμές βασιλικής συζύγου. Εκεί παρέμεινε μέχρι το θάνατό της.
New rave
Εμφάνιση και καθιέρωση
Εμφανίστηκε πρώτη φορά το 2006 στο Ηνωμένο Βασίλειο, προωθημένο από τη μουσική εφημερίδα NME. Ο όρος εφευρέθηκε από τους Klaxons, πρωτοστάτες του ρεύματος, οι οποίοι αστειευόμενοι ονόμασαν new rave τη μουσική τους. Αρχικά, θεωρήθηκε παροδική μόδα, αλλά πλέον είναι ένα μουσικό κίνημα που έχει εδραιωθεί. Ωστόσο, το new rave δεν έχει ξεπεράσει ιδιαίτερα τα σύνορα της Μεγάλης Βρετανίας και μόνο ελάχιστη ανταπόκριση υπάρχει σε χώρες όπως: Δανία, Γερμανία, Γαλλία και ΗΠΑ.
Ουσιαστικά, το new rave αποτελεί έναν όρο "ομπρέλα" για μια νέα γενιά dance-rock συγκροτημάτων, όπως οι Βρετανοί Klaxons, Hadouken!, New Young Pony Club, Shitdisco, Simian Mobile Disco, οι Γερμανοί Digitalism, αλλά και από άλλες χώρες οι Datarock, οι Shy Child, οι CSS, οι Bonde do Role και οι Crystal Castles.
Γκιουλμπαχάρ Χατούν Β΄
Βιογραφία
Ο γιος της Γκιουλμπαχάρ ο Σελίμ Α΄ έγινε σουλτάνος, αν και ποτέ η ίδια δεν αναγνωρίστηκε ως Βαλιντέ Σουλτάν επειδή πέθανε πριν από την άνοδο του Σελίμ Α΄ στο θρόνο.
New rave
Κριτική
Το new rave έχει υποστεί πολλή κριτική για την αυθεντικότητά του, καθώς τα συγκροτήματα που το απαρτίζουν δεν έχουν σχέση με την αυθεντική rave σκηνή. Θεωρείται κατασκεύασμα του βρετανικού Τύπου, έτσι ώστε να προωθούνται νέα συγκροτήματα.
Γκιουλμπαχάρ Χατούν Β΄
Βιογραφία
Η Γκιουλμπαχάρ βοήθησε πολύ την πατρίδα της τόσο ώστε τα ιδιαίτερα προνόμια των κατοίκων διατηρήθηκαν μέχρι της εποχής του τουρκικού συντάγματος. Φάνηκε όμως ευεργέτης και στους Τούρκους της περιοχής για χάρη των οποίων έκτισε το "Ιμαρέτ" (στη Τραπεζούντα) που λειτουργούσε ως ιεροσπουδαστήριο (θεολογική σχολή μουσουλμάνων).