cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ποβέλια
Η Ποβέλια (Ιταλικά: [poˈveʎʎa]) είναι μικρό νησί, που βρίσκεται ανάμεσα στη Βενετία και το Λίντο στην Λιμνοθάλασσα της Βενετίας, στη βόρεια Ιταλία. Ένα μικρό κανάλι χωρίζει το νησί σε δύο ξεχωριστά μέρη. Το νησί εμφανίζεται για πρώτη φορά στην ιστορική καταγραφή το 421 και κατοικήθηκε έως ότου οι κάτοικοι το εγκατέλειψαν εξαιτίας του πολέμου το 1379. Για περισσότερα από 100 χρόνια ξεκινώντας από το 1776, το νησί χρησιμοποιήθηκε ως σταθμός καραντίνας για όσους έπασχαν από πανώλη και άλλες ασθένειες, και αργότερα ως ψυχιατρείο. Το ψυχιατρείο έκλεισε το 1968 και από τότε το νησί δεν κατοικείται. Λόγω της ιστορίας του, το νησί προβάλλεται συχνά σε εκπομπές με μεταφυσικά θέματα.
Οι επισκέψεις στο νησί απαγορεύονται, αλλά διάφορα βιβλία και άρθρα αναφέρουν επισκέψεις συγγραφέων ή/και φωτογράφων. Όσοι πιστεύουν σε μεταφυσικά φαινόμενα έχουν ισχυριστεί ότι η Ποβέλια είναι το πιο στοιχειωμένο νησί ή το πιο στοιχειωμένο μέρος στον κόσμο. Απαγορεύεται αυστηρά η είσοδος στο νησί.
Ιστορία
Το νησί αναφέρεται για πρώτη φορά στα χρονικά του 421, όταν άνθρωποι από την Πάντοβα και το Έστε κατέφυγαν εκεί για να γλιτώσουν από τις επιδρομές των βαρβάρων. Τον 9ο αιώνα ο πληθυσμός του νησιού άρχισε να αυξάνεται και στους επόμενους αιώνες η σημασία του αυξήθηκε σταθερά, μέχρι που κυβερνήθηκε από έναν αφοσιωμένο Podestà. Το 1379 η Βενετία δέχτηκε επίθεση από τον στόλο της Γένοβας. Οι κάτοικοι της Ποβέλια μεταφέρθηκαν στη Τζιουντέκκα.
Το νησί παρέμεινε ακατοίκητο στους επόμενους αιώνες. Το 1527 ο δόγης πρόσφερε το νησί στους καμαλδολέζους μοναχούς, οι οποίοι αρνήθηκαν την προσφορά. Από το 1645 και μετά, η βενετική κυβέρνηση έχτισε πέντε οκταγωνικά οχυρά για την προστασία και τον έλεγχο των εισόδων στη λιμνοθάλασσα. Το οκτάγωνο της Ποβέλια είναι ένα από τα τέσσερα, που σώζονται ακόμη.
Το 2014 το ιταλικό κράτος δημοπράτησε τη μίσθωση της Ποβέλια για 99 έτη, η οποία θα παρέμενε κρατική περιουσία, για να αυξήσει τα έσοδα του κράτους, ελπίζοντας ότι ο αγοραστής θα μετέτρεπε το νοσοκομείο σε πολυτελές ξενοδοχείο. Η υψηλότερη προσφορά (513.000 €) ήταν από τον Ιταλό επιχειρηματία Λουίτζι Μπρουνιάρο. Σχεδίαζε να επενδύσει 20 εκατ. ευρώ σε ένα σχέδιο αποκατάστασης. Η μίσθωση δεν προχώρησε, γιατί το έργο του κρίθηκε ότι δεν πληρούσε όλες τις προϋποθέσεις. Άλλες πηγές πρότειναν ότι η συμφωνία ακυρώθηκε, επειδή η προσφορά ήταν πολύ χαμηλή. Ο Μπρουνιάρο αρχικά έκανε αρκετές προσπάθειες, για να μην ακυρωθεί η μίσθωση, αλλά αφού έγινε δήμαρχος της Βενετίας, απαρνήθηκε κάθε πρόθεση για το νησί.
Το 2015, ένας ιδιωτικός όμιλος, ο Poveglia per Tutti, ήλπιζε να συγκεντρώσει 25–30 εκατομμύρια ευρώ για ένα νέο σχέδιο, που θα περιλάμβανε «ένα δημόσιο πάρκο, μια μαρίνα, ένα εστιατόριο, έναν ξενώνα [και] ένα κέντρο μελέτης», σύμφωνα με την The Telegraph. Ως τα μέσα του 2019, ωστόσο, το νησί παρέμενε ακατοίκητο.
Κτήρια και κατασκευές
Τα σωζόμενα κτήρια στο νησί αποτελούνται από μια καβάνα, μια εκκλησία, ένα νοσοκομείο, ένα άσυλο, ένα καμπαναριό και κτήρια στέγασης και διοίκησης για το προσωπικό. Το καμπαναριό είναι το πιο ορατό κτίσμα του νησιού και χρονολογείται από τον 12ο αιώνα. Ανήκε στην εκκλησία του Σαν Βιτάλε, η οποία κατεδαφίστηκε το 1806. Ο πύργος επαναχρησιμοποιήθηκε ως φάρος.
Η ύπαρξη ασύλου στην Ποβέλια φαίνεται να επιβεβαιώνεται από μια πινακίδα για το "Reparto Psichiatria" (Ψυχιατρικό Τμήμα) που είναι ακόμα ορατό ανάμεσα στα ερειπωμένα κτήρια, όπως φωτογραφήθηκε από τον Ransom Riggs στη φωτογραφία του τον Μάιο του 2010 που τεκμηριώνει την επίσκεψή του στην Ποβέλια. Ωστόσο, δεν φαίνεται να υπάρχουν στοιχεία για υποτιθέμενη φυλακή.
Μια γέφυρα συνδέει το νησί στο οποίο βρίσκονται τα κτήρια με το νησί, που είναι γεμάτο με δέντρα και χωράφια. Το οκταγωνικό φρούριο βρίσκεται σε ένα τρίτο, ξεχωριστό νησί, δίπλα στο νησί με τα κτήρια, αλλά ασύνδετο με αυτό. Το ίδιο το οχυρό σήμερα αποτελείται αποκλειστικά από ένα χωμάτινο προμαχώνα, που περιβάλλεται εξωτερικά με τούβλα.
Το νησί περιέχει έναν ή περισσότερους λάκκους πανώλης. Μια εκτίμηση, που δημοσιεύτηκε από το National Geographic δείχνει ότι πάνω από 100.000 άνθρωποι πέθαναν στο νησί κατά τη διάρκεια των αιώνων και θάφτηκαν σε λάκκους πανώλης. Μια άλλη πηγή, το Atlas Obscura, παρέχει μια εκτίμηση 160.000 ατόμων.
Δημοσιεύματα ειδήσεων, που δημοσιεύθηκαν το 2014/2015 επιβεβαίωσαν ότι το κτήριο και τα τεχνουργήματα σκουριάς εξακολουθούσαν να υπάρχουν. Το νησί περιείχε ερειπωμένα κτήρια, όπως η εκκλησία του Σαν Βιτάλε, ένα νοσοκομείο, ένα άσυλο και φυλακή καθώς και κατοικίες και γραφεία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά της Λιμνοθάλασσας της Βενετίας Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
LabVantage
Η 'LabVantage Solutions, Inc. είναι πάροχος εργαστηριακών συστημάτων διαχείρισης πληροφοριών (LIMS - laboratory information management system), ο οποίος εδρεύει στο Σόμερσετ, Νιου Τζέρσεϊ. Ιδρύθηκε το 1981. Η LabVantage είναι ο τρίτος μεγαλύτερος πάροχος LIMS στον κόσμο.
Το 1997, η Instron πούλησε την Laboratory MicroSystems στην Axiom Systems, θυγατρική του Ομίλου Chatterjee ιδιοκτησίας του Purnendu Chatterjee, η οποία μετονόμασε την εταιρεία σε LabVantage. Η Strategic Directions Internationa l δήλωσε σε έκθεση του 2000 ότι "στα τέλη της δεκαετίας του 1990, η εταιρεία φάνηκε να έχει χάσει το δρόμο της" επειδή τα πολυάριθμα προϊόντα που έπρεπε να διατηρήσει η LabVantage την έκαναν να "κλονιστεί", γεγονός το οποίο έπληξε την ικανοποίηση των πελατών της. Η έκθεση σημείωσε επίσης ότι οι πωλήσεις της εταιρείας απέτυχαν να αυξηθούν σημαντικά τα τελευταία χρόνια.
Το 2005, περίπου οι μισοί υπάλληλοι της εταιρείας εργάζονται στην Ινδία, ενώ 60 εργαζόμενοι βρίσκονται στη Βόρεια Αμερική και 20 στην Ευρώπη.
Οι πελάτες του LabVantage στις Ηνωμένες Πολιτείες περιλαμβάνουν τις Aventis, Pfizer και Best Foods της Unilever (τώρα ονομάζονται Hellmann's and Best Foods). Στην Ινδία, το LabVantage παρέχει υπηρεσίες για τις GAIL, Indian Oil Corporation και Reliance Industries.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πληροφοριακά συστήματα
Αυτοκρατορία των Τιμουριδών
Η Αυτοκρατορία των Τιμουριδών (περσικά: تیموریان‎‎), αυτοπροσδιοριζόμενη ως Γκουρκάνι (περσικά: گورکانیان‎‎, Γκουρκανιγιάν), ήταν μία εξιρανισμένη τουρκομογγολική αυτοκρατορία υπό την πολιτειακή μορφή εμιράτου, που περιελάμβανε το σημερινό Ιράν, Μεσοποταμία, Αφγανιστάν, ένα μεγάλο τμήμα της Κεντρικής Ασίας, καθώς και τμήματα του σημερινού Πακιστάν, Συρίας και Τουρκίας.
Ιδρύθηκε το 1370 από τον Τιμούρ (γνωστό επίσης ως Ταμερλάνο), έναν πολέμαρχο τουρκομογγολικής καταγωγής. Ο Τιμούρ οραματίστηκε τον εαυτό του ως τον άνθρωπο που θα αποκαθιστούσε την περίφημη Αυτοκρατορία των Μογγόλων του Τζένγκις Χαν, και παρότι δεν καταγόταν από αυτόν, θεωρούσε τον εαυτό του ως διάδοχό του και συναναστρεφόταν σε μεγάλο βαθμό τους Μπορτζιγκίν, τη μογγολική φυλή από την οποία καταγόταν ο Τζένγκις Χαν.
Οι Τιμουρίδες, όπως ονομάστηκε η δυναστεία που ίδρυσε, απώλεσαν το 1467 το μεγαλύτερο τμήμα της Περσίας, από τους πρώην υποτελείς τους, τη συνομοσπονδία των Τουρκομάνων Ακ Κογιουνλού, μέλη όμως της δυναστείας συνέχισαν να άρχουν σε μικρότερα κράτη, γνωστά κάποιες φορές ως εμιράτα των Τιμουριδών, στην Κεντρική Ασία και τμήματα της Ινδίας. Τον 16ο αιώνα, ο Μπαμπούρ, ένας Τιμουρίδης πρίγκιπας από την περιοχή της κοιλάδας Φεργκάνα στο σημερινό Ουζμπεκιστάν, εισέβαλε στο Καμπουλιστάν (τμήμα του σημερινού Αφγανιστάν) και ίδρυσε ένα μικρό βασίλειο εκεί, από το οποίο μετά από είκοσι έτη εισέβαλε στην ινδική υποήπειρο όπου και ίδρυσε την περίφημη Μογγολική Αυτοκρατορία της Ινδίας.
Άνοδος
Ο Ταμερλάνος ξεκίνησε μια εκστρατεία δυτικά το 1380, εισβάλλοντας στα διάφορα διάδοχα του Ιλχανάτου κράτη. Μέχρι το 1389, είχε απομακρύνει τους Καρτίδες από τη Χεράτ και προελάσει στην κυρίως Περσία, όπου σημείωσε πολλές στρατιωτικές επιτυχίες. Αυτές περιελάμβαναν την κατάληψη του Ισφαχάν το 1387 και την απομάκρυνση των Μουζαφαριδών και από το Σιράζ το 1393, καθώς και την εκδίωξη των Τζαλαγιριδών από τη Βαγδάτη. Το 1394-95, κατά την επιτυχή εκστρατεία του στη Γεωργία, θριάμβευσε και εναντίον της Χρυσής Ορδής (ο χαγάνος της οποίας, Τοκταμίς, ήταν ο κύριος αντίπαλος του Ταμερλάνου στην περιοχή), επιβάλλοντας την επικυριαρχία του στον Καύκασο.
Ο Ταμερλάνος υπέταξε επίσης το έτος 1398 τις πόλεις Μουλτάν και Ντιπαλπούρ στο σημερινό Πακιστάν. Το Σουλτανάτο του Δελχί έγινε υποτελές των Τιμουριδών αλλά μετά το θάνατο του Ταμερλάνου ανέκτησε την ανεξαρτησία του. Το 1400-1401 ο Ταμερλάνος κατέκτησε το Χαλέπι, τη Δαμασκό και το ανατολικό τμήμα της Ανατολίας, ενώ το 1401 κατέστρεψε τη Βαγδάτη και το 1402 νίκησε τους Οθωμανούς Τούρκους στη μάχη της Άγκυρας. Οι επιτυχίες αυτές τον κατέστησαν τον πιο διαπρεπή μουσουλμάνο ηγέτη της εποχής του, καθώς η Οθωμανική Αυτοκρατορία βυθιζόταν στο μεταξύ σε εμφύλιο πόλεμο. Στο μεταξύ, μεταμόρφωσε τη Σαμαρκάνδη σε μια σημαντική πρωτεύουσα και έδρα της επικράτειάς του.
Ο Ταμερλάνος όρισε τους γιους και εγγονούς του ως κυβερνήτες στις σημαντικότερες επαρχίες της αυτοκρατορίας του, καθώς και ξένους σε κάποιες άλλες. Μετά το θάνατό του το 1405, ο Οίκος των Τιμουριδών εισήλθε σε μια περίοδο διαμαχών και εμφυλίων πολέμων, και πολλοί κυβερνήτες περιοχών έγιναν ουσιαστικά ανεξάρτητοι. Παρόλα αυτά οι Τιμουρίδες συνέχισαν να κυριαρχούν στην Περσία, Μεσοποταμία, Αρμενία, μεγάλα τμήματα του Αζερμπαϊτζάν, Αφγανιστάν, Πακιστάν, σε μικρότερα τμήματα της Ινδίας, καθώς και στο μεγαλύτερο τμήμα της Κεντρικής Ασίας, παρόλο που οι περιοχές της Ανατολίας και του Καυκάσου είχαν χαθεί από τον έλεγχό τους έως τη δεκαετία του 1430. Εξαιτίας του γεγονότος ότι οι πόλεις της Περσίας είχαν ερημώσει λόγω των πολέμων, η έδρα του περσικού πολιτισμού είχε μεταφερθεί στη Σαμαρκάνδη και τη Χεράτ, που αποτέλεσαν το κέντρο της αναγέννησης των Τιμουριδών. Οι κατακτήσεις του Ταμερλάνου εκτιμάται ότι προκάλεσαν το θάνατο περίπου 17 εκατομμυρίων ανθρώπων.
Ο Σαχρούχ Μιρζά, τέταρτος ηγεμόνας των Τιμουριδών, αντιμετώπισε τους Τουρκομάνους Καρά Κογιουνλού, που σκόπευαν να επεκταθούν στο Ιράν. Αλλά ο σάχης Τζαχάν, ο ηγέτης των Καρά Κογιουνλού, εκδίωξε τους Τιμουρίδες στο ανατολικό Ιράν μετά το 1447, και επίσης κατέλαβε προσωρινά τη Χεράτ το 1458. Μετά το θάνατο του σάχη Τζαχάν, ο Ουζούν Χασάν, ο ηγέτης των Τουρκομάνων Ακ Κογιουνλού, κατέκτησε τα εδάφη των Καρά Κογιουνλού στο Ιράν την περίοδο 1469-1471.
Πτώση
Μέχρι το 1500, η διαιρεμένη και σπαραχθείσα από πολέμους Αυτοκρατορία των Τιμουριδών είχε απωλέσει τον έλεγχο του μεγαλύτερου τμήματος της επικράτειάς της, και τα επόμενα χρόνια οπισθοχώρησε σε όλα τα πολεμικά μέτωπα. Η Περσία, ο Καύκασος, η Μεσοποταμία και το ανατολικό τμήμα της Ανατολίας έπεσαν γρήγορα στα χέρια της σιιτικής δυναστείας των Σαφαβιδών, που παγιώθηκε υπό τον σάχη Ισμαήλ Α΄ κατά τη δεκαετία που ακολούθησε. Πολλά από τα εδάφη της Κεντρικής Ασίας λυμαίνονταν πλέον από τους Ουζμπέκους του Μουχάμμαντ Σαϋμπανί, ο οποίος κατέκτησε τις πόλεις-κλειδιά της Σαμαρκάνδης και Χεράτ το 1505 και 1507 αντίστοιχα, και ίδρυσε το Χανάτο της Μπουχάρα (1500–1785) με έδρα την πόλη Μπουχάρα στο σημερινό Ουζμπεκιστάν.
Από την Καμπούλ, ο Μπαμπούρ, ένας απόγονος του Ταμερλάνου από τη γενιά του πατέρα του και πιθανός απόγονος του Τζένγκις Χαν από τη γενιά της μητέρας του, προήλασε με το στρατό του στην ινδική υποήπειρο και ίδρυσε το 1526 τη Μογγολική Αυτοκρατορία της Ινδίας. Η δυναστεία που ίδρυσε ονομάστηκε δυναστεία των Μεγάλων Μογγόλων (Μουγκάλ), παρόλο που είχε κληρονομηθεί άμεσα από τους Τιμουρίδες. Τον 17ο αιώνα, η Μογγολική Αυτοκρατορία της Ινδίας καταλάμβανε το μεγαλύτερο τμήμα της Ινδίας, τελικώς όμως παρήκμασε τον επόμενο αιώνα. Η δυναστεία των Τιμουριδών έφτασε στο τέλος της, παραμένουσα κατ' όνομα μόνο εξουσία ως δυναστεία των Μουγκάλ, από τη Βρετανική Αυτοκρατορία, απόλυτα δε μετά και την ινδική εξέγερση του 1857 που κατεστάλη αγρίως.
Γλώσσα
Κατά την εποχή των Τιμουριδών, η Κεντρική Ασία ήταν δισχιδής, με τις κυβερνητικές αρμοδιότητες μοιρασμένες σε στρατιωτικές και πολιτικές σφαίρες βάσει εθνικών διαχωρισμών. Τουλάχιστον κατά τα πρώιμα στάδια της αυτοκρατορίας, ο στρατός σχεδόν αποκλειστικά αποτελούταν από Τουρκομογγόλους, ενώ η πολιτική και διοικητική σφαίρα ήταν σχεδόν εξ ολοκλήρου αποτελούμενη από Πέρσες, λόγω της μακράς και ιδιαίτερα εξελιγμένης διοικητικής εμπειρίας των Περσών σε θέματα διοίκησης και γενικότερα κρατικής γραφειοκρατίας. Η ομιλούμενη γλώσσα από τους Τουρκομογγόλους σε όλη την περιοχή ήταν η γλώσσα Τσαγκατάι, μια τούρκικη γλώσσα. Η πολιτική οργάνωση έδιδε μεγάλη προσοχή στο νομαδικό σύστημα της πατρωνίας που είχε εισαγάγει ο Τζένγκις Χαν και κυριαρχούσε στις στέπες. Η κυρίαρχη γλώσσα παρόλα αυτά της περιόδου αυτής ήταν τα μεσαιωνικά Περσικά, η μητρική γλώσσα τού τατζικικής (οι Τατζίκοι είναι ιρανογενής λαός) προέλευσης στοιχείου της κοινωνίας, καθώς και η γλώσσα των γραμμάτων και της λογοτεχνίας, τη γνώση της οποίας αποκτούσαν όλοι οι εγγράμματοι στην αυτοκρατορία, καθώς και οι κάτοικοι των πόλεων αυτής.
Ο Ταμερλάνος ήδη είχε εμβαπτισθεί στην περσική κουλτούρα και στα περισσότερα εδάφη που ενσωμάτωσε στην αυτοκρατορία του καθιέρωσε τα μεσαιωνικά Περσικά ως κυρίαρχη γλώσσα της διοίκησης και της λογοτεχνίας. Η γλώσσα στον πυρήνα της κυβέρνησης, το λεγόμενο ντιβάν (ντιβάνι), ήταν τα μεσαιωνικά Περσικά, και οι αντιγραφείς χειρογράφων έπρεπε να είναι ειδήμονες στην περσική κουλτούρα, ανεξαρτήτως της εθνικής καταγωγής τους. Τα μεσαιωνικά Περσικά έγιναν η επίσημη γλώσσα του κράτους και η γλώσσα της διοίκησης, ιστοριογραφίας, γραμμάτων και τεχνών. Η γλώσσα των Τσαγκατάι Τουρκικών ήταν η ιθαγενής γλώσσα και αυτή του Οίκου των Τιμουριδών, ενώ τα Αραβικά ήταν η κατεξοχήν γλώσσα της επιστήμης, φιλοσοφίας, θεολογίας και θρησκειολογίας.
Τασλίμα Νασρίν
Η Τασλίμα Νασρίν (Taslima Nasrin) (25 Αυγούστου 1962 Μπανγκλαντές), είναι συγγραφέας ιδιαίτερα γνωστή για τα έργα της κατά της καταπίεσης των γυναικών και την έντονη κριτική της κατά της θρησκείας, παρά την αναγκαστική εξορία και την έκδοση πολυάριθμων φετφάδων που την καταδίκαζαν σε θάνατο. Είναι βραβευμένη συγγραφέας και τα έργα της έχουν μεταφραστεί σε 30 γλώσσες.
Ζει εξόριστη από το 1994, αφού εκδιώχθηκε από τη χώρα της από θρησκευτικούς εξτρεμιστές λόγω των γραπτών της και των απόψεων που εξέφραζε υπέρ του κοσμικού κράτους.
Η Νασρίν άρχισε να γράφει σε ηλικία 13 ετών. Σπούδασε ιατρική και εργάστηκε ως γυναικολόγος στο Μπανγκλαντές. Μετά τη δημοσίευση του Lajja το 1993, δέχθηκε κριτική από ισλαμιστές φονταμενταλιστές και πολλές εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωσαν ενάντια στα βιβλία της. Αφού έμεινε κρυμμένη για δύο μήνες, στο τέλος του 1994 διέφυγε στη Σουηδία. Ως εξόριστη κοσμική ουμανίστρια και ακτιβίστρια υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, εγκατέλειψε το ιατρικό επάγγελμα και επικεντρώθηκε στη συγγραφή. Εξαιτίας των σκέψεων και των ιδεών της, ορισμένα βιβλία της έχουν απαγορευτεί στο Μπανγκλαντές, ενώ στην ίδια έχει απαγορευτεί η είσοδος στην επαρχία της Βεγγάλης. Το 2011 εκδιώχθηκε επίσης από την περιοχή της Δυτικής Βεγγάλης στην ανατολική Ινδία, την οποία θεωρεί δεύτερη πατρίδα της, εξαιτίας φετφά που εκδόθηκε από κληρικούς της Καλκούτας.
Όταν της απονεμήθηκε το Βραβείο Ζαχάρωφ το 1994, είχε καταφύγει ήδη στην Ευρώπη και ζούσε ως εξόριστη στη Γαλλία και αργότερα στη Σουηδία. Στην ευχαριστήρια ομιλία της κατά την απονομή του βραβείου, ανέφερε ότι προέρχεται από ένα μέρος του κόσμου στο οποίο οι κοινωνικές εντάσεις και οι ανθρώπινες δυσχέρειες είναι αφόρητες και ότι, ως συγγραφέας, δεν μπορούσε να κλείσει τα μάτια μπροστά στην καθημερινή δυστυχία και τη λιμοκτονία.
Αγωνιζόμενη εναντίον του θρησκευτικού εξτρεμισμού σε όλες τις θρησκείες, η Νασρίν έχει συνεργαστεί με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Δίκτυο Βραβείου Ζαχάρωφ για την ελευθερία της έκφρασης και των πεποιθήσεων, και ζήτησε την υποστήριξη των κοσμικών κινημάτων στο Μπανγκλαντές προκειμένου να αντισταθμιστεί η άνοδος του ισλαμικού φονταμενταλισμού.
Μαζί με άλλες δύο κατόχους του Βραβείου Ζαχάρωφ, τη και τη  η Νασρίν δημοσίευσε ένα άρθρο γνώμης με το οποίο καλούνται «οι ηγέτες και εκπρόσωποι της ΕΕ να ενθαρρύνουν ενεργά και ανοιχτά την Παλαιστινιακή Αρχή να προσχωρήσει στο ΔΠΔ». Το 2015 δημοσίευσε κείμενο για την ανάγκη μεταρρύθμισης και εκσυγχρονισμού του Ισλάμ μετά τις επιθέσεις στα γραφεία του γαλλικού περιοδικού Charlie Hebdo στο Παρίσι. Δήλωσε ότι «οι αρχές της ελευθερίας της έκφρασης από μόνες τους δεν αρκούν. Πρέπει να γνωρίζουμε ποια ιδέα κινεί τους τρομοκράτες και τους κάνει να παίρνουν τα όπλα. Είναι σημαντικό να σταματήσει η κατήχηση των παιδιών στην παράλογη θρησκευτική πίστη στο σπίτι ή σε ιδρύματα όπως τα ιεροδιδασκαλεία ή τα τζαμιά». Το 2016 συμμετείχε στη διάσκεψη «Το Δίκτυο Βραβείου Ζαχάρωφ για ισχυρότερη δράση στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων» που διεξήχθη στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις Βρυξέλλες.
Αναφορές
Κατηγορία:Βραβευμένοι με το Βραβείο Ζαχάρωφ‎ Κατηγορία:Μπανγκλαντεσιανοί Κατηγορία:Ασιάτες φεμινιστές Κατηγορία:Επικριτές του Ισλάμ
Στέφανος Πρόκος
Ο Στέφανος Πρόκος του Αποστόλου (1898 - 14 Αυγούστου 1953) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και βουλευτής Έβρου με τον Ελληνικό Συναγερμό μετά την αποστρατεία του. Ήταν παντρεμένος με τη Φέλη Βερδεσοπούλου. Η σύζυγός του ήταν μάχιμη αδελφή Προϊσταμένη κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και απεβίωσε τον Μάρτιο του 1980.
Σταδιοδρομία
Την περίοδο του Εμφυλίου Πολέμου ήταν Ταξίαρχος.
Για πρώτη φορά εξελέγη βουλευτής Έβρου με τον Ελληνικό Συναγερμό στις εκλογές του 1952.
Απεβίωσε σε ηλικία 55 ετών ενώ ήταν εν ενεργεία βουλευτής (στρατηγός ε.α.) και κηδεύτηκε από το Πρώτο Νεκροταφείο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό Κατηγορία:Βουλευτές Έβρου
Λουδοβίκος ΣΤ΄ του Παλατινάτου
Ο Λουδοβίκος ΣΤ΄ (4 Ιουλίου 1539 - 22 Οκτωβρίου 1583) από τον Οίκο των Βίττελσμπαχ-Ζίμερν, ήταν εκλέκτορας του Παλατινάτου (Pfalz) το διάστημα 1576-1583.
Βιογραφία
Για να σπουδάσει γαλλικά επισκέφθηκε το Πανεπιστήμιο Ντολ (Dole) της Βουργουνδίας το 1554. Ο πατέρας του θα κληρονομούσε το Παλατινάτο από τον τέταρτο εξάδελφό του Όθωνα Ερρίκο, έτσι ο Λουδοβίκος ΣΤ΄ συμμετείχε στη διακυβέρνηση στην Αυλή του Όθωνα Ερρίκου. Πράγματι το 1559 ο πατέρας του, που ήταν θερμός Καλβινιστής, ανέλαβε εκλέκτορας του Παλατινάτου.
Το 1576 απεβίωσε ο πατέρας του και ο Λουδοβίκος ΣΤ΄ τον διαδέχθηκε. Αντίθετα με αυτόν, ο Λουδοβίκος ήταν Λουθηρανός και εκτόπισε τους Καλβινιστές από το Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης, που βρήκαν προστασία στον αδελφό του Ιωάννη Καζιμίρ στο Νόιστατ αν ντερ Βάινστρασε. Εκεί ίδρυσαν την Καζιμιριανή Ακαδημία του Νόιστατ. Ο Λουδοβίκος ΣΤ΄ αναδιοργάνωσε το Παλατινάτο με βάση τον Λουθηρανισμό, υιοθετώντας νέο καταστατικό Αυλής, αστυνόμευσης και διακυβέρνησης. Κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Κολωνίας (1583-88) ήταν ο μόνος λουθηρανός υποστηρικτής του καλβινιστή Γκέμπχαρτ Τρούσες φον Βάλντμπουργκ αρχιεπισκόπου της Κολωνίας.
Απεβίωσε το 1583 στη Χαϊδελβέργη και τον διαδέχθηκε ο γιος του Φρειδερίκος Δ΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1560 την Ελισάβετ, κόρη του Φιλίππου Α΄, μαρκήσιου (λαντγράβου) της Έσσης και είχε τέκνα:
Το 1582 απεβίωσε η Ελισάβετ και ο Λουδοβίκος ΣΤ΄ έκανε δεύτερο γάμο με την Άννα των Σίρκσενα, κόρη του Έντσαρντ Β΄ κόμη της Ανατολικής Φρισίας και της Αικατερίνης των Βάσα, αδελφής του Καρόλου Θ΄ της Σουηδίας.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Εστιαία
Η Εστιαία ή Εστίαια ή Ιστιαία (Ἑστιαία), (ο δήμος: Εστιαίας) ήταν αρχαίος οικισμός - πόλη και δήμος της Αιγηίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας).
Ονομασία
Ο δήμος πήρε πιθανώς το όνομά του κατά μια εκδοχή από τη θεά Εστία και κατά μια άλλη εκδοχή από την μυθική επώνυμη ηρωίδα νύμφη Ιστιαία, κόρη του Υριέα (γιου του Ποσειδώνα και μιας από τις 7 Πλειάδες, της Αλκυόνης) και αδελφή του Ωρεού.
Στη περίπτωση της Ιστιαίας (Εστίαια) της Εύβοιας, η ονομασία πιθανώς να οφείλεται είτε στη νύμφη Ιστιαία, είτε να προέρχεται από τις λέξεις «ιστίον» ή «ιστός», λόγω της κατασκευής καταρτιών πλοίων από τα δέντρα του όρους Τελεθρίου.
Τοποθεσία του αρχαίου δήμου
Ο δήμος της Εστιαίας, ήταν δήμος του Άστεως. Βρισκόταν στο βορειοανατολικό τμήμα της αρχαίας Αθήνας, σύμφωνα με κάποιους ερευνητές ίσως κοντά στον Κολωνό, αλλά οι σύγχρονοι ερευνητές πιστεύουν ότι  ήταν στο λόφο Τσακού, ανάμεσα στις σημερινές περιοχές του  Χολαργού και της Αγίας Παρασκευής.
Πολύ λίγα είναι γνωστά για την αρχαία Εστιαία. Σύμφωνα με τον Στράβωνα πολίτες της ίδρυσαν αρχικά την ομώνυμη πόλη Εστίαια ή Ιστιαία στο βόρειο τμήμα του νησιού της Εύβοιας, η θεωρία αυτή, ωστόσο, αναπτύχθηκε κατά την Ύστερη Περίοδο και μπορεί να είναι αβάσιμη.
Ο ερευνητής του 19ου αιώνα Διονύσιος Σουρμελής, πίστευε, ότι ο δήμος βρισκόταν εις το Μαρκόπουλον.Διονύσιος Σουρμελής, "Αττικά: ή περί δήμων Αττικής εν οις και περί τινων μερών του Άστεως". Υπό Διονύσιου Σουρμελή. Έκδοσις πρώτη. Τύποις Αλεξάνδρου Κ. Γκαρπολά, Εν Αθήναις 1854 και "Attika hē peri dēmōn Attikēs en hois kai peri tinōn merōn asteōs", Dionysios Surmelēs, Gkarpola, 1854, σελ. 81-82: [...] "Ιστίαια και Εστίαια• Ιστιαίος και Ιστιαιεύς ο δημότης• ότι υπήρχε δήμος Εστίαια εν τη Αττική βεβαιούται και εξ αρχαίων επιγραφών και εκ του Στράβωνος, εν οις λέγει «ένιοι δε υπ' Αθηναίων αποικισθήναι φασί την Ιστίαιαν (την εν Ευβοία) από του δήμου των Ιστιαίων, ως και από Ερετριέων την Ερέτρειαν». (β. ί. κ. ά.). Και εκ του Δημοσθένους εις τον προς Λακρίτου παραγραφήν λόγον του κ, ς'. και ιά. ένθα αναφέρει ως ένα των μαρτύρων και τον Σώστρατον Φιλίππου τον Ίστιαιόθεν• ο έστιν υπήρχεν επί Δημοσθένους ο δήμος, και δια ταύτα εκάλεσε μετά των άλλων δημοτών και τον δημότην Ιστιαιέα, ή Ιστιαιόθεν: Ιστέον ότι πολλάκις οι Αθηναίοι μετέρχονται τα τοπικά επιρρήματα αντί δημοτικών όνομάτων, ως Κολωνήθεν, Αλωπεκηθεν, οίηθεν, αντί Κολωνέα, Αλωπεκέα, Οιάτην. Το δε ψηφισμα των Εστιαιέων και τοι κατακερματισμένον επιβοηθεί ουκ ολίγον εις την ανεύρεσιν του δήμου ... «Εκ Χαλκίδος ες Ώρωπόν ... Εάν δε τις εξ Ωρωπού ες Εστίαιαν ... Εάν δε τις εκ Χαλκίδος ες Εστίαιαν. . (Βοικ. Τ, β'. σελ. 894. επιγρ. 73) Όταν πρόκειται από Χαλκίδος εις Ωρωπόν, και απ' Ωρωπού εις Εστίαιαν, και πάλιν από Εστιαίας εις Χαλκίδα, εικάζω ότι ο δήμος ούτος είνε το νυν λεγόμενον Μαρκόπουλον, όπερ αποτελεί μέρος του νυν δήμου Περαίας. Το μνησθεν ψήφισμα μνημονεύει τους δύο δήμους τον εν Ευβοία και τον Αττικης, ταυτιζομένων των δικαιωμάτων αμφοτέρων των δήμων δια το να ήσαν οι εν Ευβοία Εστιαιείς άποικοι Άθηναίοι, οίτινες επομένως ωνομάσθησαν Ωρείται, και η Ιστίαια (της Ευβοίας) Ωρεός, κατά τον Στράβωνα (αυτόθι, ως ανωτέρω).". [...]
Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή
Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος της Αιγηίδας φυλής, συμμετείχε με 1 βουλευτή στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη (307/306 – 224/223 π.Χ.) και την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.) ο δήμος αντιπροσωπευόταν με 1 βουλευτή στη Βουλή των 600. Κατά την τέταρτη (201/200 π.Χ. – 126/127) και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) είναι άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου.
Προσωπικότητες από την Εστιαία
Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από το δήμο της Εστιαίας, όπως ο Βάγχυλος ο Εστιαιόθεν, ο Δημοκλείδης ο Εστιαιόθεν, ο μετρονόμος Δικαιομένης ο Εστιαιόθεν, ο Διονυσοκλής ο Εστιαιεύς γιος του Ρόδωνος κ.α.
Πηγές – βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές
Δευτερογενείς πηγές
Ιωάννης Προκίδας
μικρογραφία|Αναπαραγωγή της κατατομής του Ιωάννη Προκίδα, σχέδιο που υπάρχει στον καθεδρικό του Σαλέρνο (Mικέλε Παρασκαντόλο Ιστορία του Προκίδα, [[Μπενεβέντο 1893).]] Ο Ιωάννης της Προκίδας, Giovanni da Procida, (1210 – 1298) ήταν Ιταλός μεσαιωνικός ιατρός και διπλωμάτης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Σαλέρνο και σπούδασε ιατρός στη Σκόλα Μέντικα. Υπήρξε διάσημος γιατρός για την ηλικία του και έλαβε θέση καθηγητή σε αυτό το πανεπιστήμιο. Έπεσε στην προσοχή του Φρειδερίκου Β΄ Χοενστάουφεν, ο οποίος ήταν προστάτης του πανεπιστημίου, και τελικά έγινε ο προσωπικός ιατρός του Φρειδερίκου Β΄ και τον παρακολούθησε μέχρι το τέλος του. Ήταν επίσης προσωπικός ιατρός του καρδινάλιου Ιωάννη Ορσίνι, του μελλοντικού πάπα Νικολάου Γ΄. Έχοντας εκτιμηθεί για την ευφυΐα και τον ρεαλισμό του, ανέβηκε στις διπλωματικές βαθμίδες στο βασίλειο της Σικελίας των Χοενστάουφεν. Στην πραγματικότητα ήταν ο Ιωάννης Γ΄, γιος του Ιωάννη Β΄ της Προκίδας και της Κλεμένζας Λογκοτέτας, της οικογένειας των αρχόντων του νησιού Προκίδας (νησιού μεταξύ Νάπολης και νήσου Ίσκιας).
Αρχικά ήταν σύμβουλος του Φρειδερίκου Β΄ και του ανατέθηκε η εκπαίδευση του γιου του Φρειδερίκου Β΄, Μάνφρεντ. Ήταν στο πλευρό του Μάνφρεντ μέχρι την ήττα του στη μάχη του Μπενεβέντο το 1266. Εκείνη τη χρονιά πήγε στο Βιτέρμπο της Ιταλίας και κανόνισε το γάμο της κόρης του με τον Ναπολιτάνο Γουέλφο, Βαρθολομαίο Καρατσιόλο, και στη συνέχεια υπηρέτησε στον στρατό των Χοενστάουφεν. Μετά την ήττα των Χοενστάουφεν στο Tαλιακότσo δραπέτευσε στη Βενετία. Οι περιουσίες του κατασχέθηκαν από τον Κάρολο Α΄ και η γυναίκα και η κόρη του κακομεταχειρίστηκαν ή βιάστηκαν από τον Γάλλο ιππότη, που εστάλει να τους εκδιώξει και ένας από τους γιους του δολοφονήθηκε. Το 1269 ή το 1270 βρισκόταν στη Γερμανία, προσπαθώντας να συγκεντρώσει υποστήριξη για την επιστροφή των Χοενστάουφεν στον θρόνο της Σικελίας. Ενώ οι υπάρχοντες θρύλοι της Σικελίας υπερισχύουν του ρόλου του Ιωάννη της Προκίδας στη δραματική πολιτική αυτής της εποχής, ο Στ. Ράνσιμαν συμφωνεί, ότι βρισκόταν στο επίκεντρο μιας «τεράστιας πολιτικής συνωμοσίας», για την υποστήριξη του Οίκου των Χοενστάουφεν (υποστηριζόμενης από τους Βυζαντινούς και τους Γενοβέζους συμμάχους τους) και εναντίον του Καρόλου Α΄ της Σικελίας και του συμμάχου του πάπα.
Το 1279 και το 1280 ο Ιωάννης (ή, όπως υποστηρίζει ο Ράνσιμαν, ένας από τους γιους του κατ' εντολή του ) ταξίδεψε στη Σικελία για να στρέψει τη δυσαρέσκεια, υπέρ του βασιλιά Πέτρου Γ΄ της Αραγονίας και από εκεί στην Κωνσταντινούπολη, για να εξασφαλίσει την υποστήριξη του Αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου. Ο Μιχαήλ Η΄ αρνήθηκε να βοηθήσει τον βασιλιά της Αραγονίας χωρίς την παπική έγκριση και έτσι οι διπλωματικές προσπάθειες στράφηκαν στη Ρώμη, όπου κέρδισε τη συγκατάθεση του πάπα Νικολάου Γ΄, ο οποίος φοβόταν την άνοδο του Καρόλου Α΄ των Καπετιδών-Ανζού στο Μετζοτζιόρνο. Ο Ιωάννης της Προκίδας επέστρεψε στη συνέχεια στη Βαρκελώνη. Το αποτέλεσμα αυτών των ταξιδιών ήταν η σύνδεση του Βυζαντινού χρυσού και της Γενοβέζικης βοήθειας πίσω από τις Αραγονικές φιλοδοξίες στη Σικελία. Μέσω των μυστικών διπλωματικών ενεργειών του Ιωάννη, τέθηκαν οι προϋποθέσεις για την εξέγερση του 1282 των Σικελικών Εσπερινών, που κατέστρεψε τον σταυροφορικό στόλο εισβολής του Καρόλου Α΄ (με στόχο πρώτα την ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης) στο αγκυροβόλιό του στη Μεσσήνη, παρέχοντας τις προϋποθέσεις για την ασφάλεια της Κωνσταντινούπολης και την ικανότητα του Πέτρου Γ΄ για να ανακτήσει το νησί.
Στις 2 Φεβρουαρίου 1283 ο Πέτρος Γ΄, ο οποίος είχε εισβάλει στη Σικελία στον απόηχο της εξέγερσης των Εσπερινών, όρισε τον Ιωάννη ως μέγα Καγκελάριο. Τέθηκε επικεφαλής του νησιού, όταν ο Πέτρος πήγε στη Γαλλία για να αντιμετωπίσει μια πρόκληση από τον Κάρολο Α΄ αργότερα εκείνο το έτος. Όλα αυτά δεν εμπόδισαν τον ηλικιωμένο διπλωμάτη να συνεχίσει την ξέφρενη δράση του στις ποικίλες Αυλές των μοναρχών της Ευρώπης. Σε ένα από αυτά τα ταξίδια απεβίωσε, στη Ρώμη, σε ηλικία ογδόντα οκτώ ετών, το 1298.
Η κληρονομιά του Ιωάννη της Προκίδας είναι αμφιλεγόμενη. Το Lu rebellamentu di Sichilia, ένα φυλλάδιο στη Σικελική γλώσσα από το 1290, τον επαινεί ιδιαίτερα και μπορεί κάλλιστα να είναι τα δικά του απομνημονεύματα, όπως ίσως τα υπαγόρευσε σε έναν γραφέα. Πιο χαρακτηριστικά απεικονίζεται, ιδιαίτερα από τους οπαδούς των Γουέλφων, ως ένας "συνωμότης κατά της συνταγματικής αρχής" (cospiratore contro l'autorità costituita), όπως στο Liber Jani de Procida et Palialoco της Τοσκάνης, το οποίο τον παρουσιάζει σε διαπραγματεύσεις με τον Αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄ και στο Leggenda di Messer Gianni di Procida, γραμμένο από έναν Γουέλφο της Mόντενα. Η φήμη του έχει γνωρίσει μια μικρή αποκατάσταση και τον έχουν αποκαλέσει ως έναν από τους πρώτους πολιτικούς και διπλωμάτες με τη σύγχρονη έννοια των όρων. Σαφώς, ο διπλωματικός του ρόλος ήταν σημαντικός: η Σικελική εξέγερση ξεκίνησε τον Πόλεμο των Σικελικών Εσπερινών, τον «παγκόσμιο πόλεμο» του 13ου αι., ένα σημαντικό γεγονός στη μετέπειτα ιστορία της Ευρώπης.
Σύμφωνα με τον θρύλο, βρισκόταν στη Νάπολη ινκόγκνιτο στις 29 Οκτωβρίου 1268, όταν εκτέλεσαν τον Κορραδίνο (εγγονό του Φρειδερίκου Β΄). Υποτίθεται ότι ανέκτησε το guanto di sfida (γάντι της πρόκλησης), που ο Κορραδίνος πέταξε στο πλήθος πριν από την εκτέλεσή του.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Διπλωμάτες του 13ου αιώνα Κατηγορία:Διπλωμάτες της Μεσαιωνικής Ιταλίας
Τουφάν Ερχουρμάν
Ο Τουφάν Ερχιουρμάν (γεννήθηκε το 1970) είναι Τουρκοκύπριος ακαδημαϊκός, δικηγόρος, διπλωμάτης και πολιτικός, αρχηγός του Ρεπουμπλικανικού Τουρκικού Κόμματος από το 2016. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Άγκυρας από το 1988 και στη συνέχεια απέκτησε από το ίδιο πανεπιστήμιο μεταπτυχιακό και διδακτορικό τίτλο. Μεταξύ 2008 και 2010 ηγήθηκε των διαπραγματεύσεων για την επίλυση του Κυπριακού. Από το 1999 ως το 2004 εργάστηκε στο υπουργείο Δικαιοσύνης της Τουρκίας και έθεσε στόχο την θεσμοθέτηση του συνηγόρου του πολίτη στην Τουρκία. Εξελέγη βουλευτής στις εκλογές στην ΤΔΒΚ το 2013 με το Ρεπουμπλικανικό Τουρκικό Κόμμα. Διορίστηκε "πρωθυπουργός" στο ψευδοκράτος της ΤΔΒΚ (μη αναγνωρισμένο διεθνώς) τον Ιανουάριο του 2018, έπειτα από τις πρόωρες βουλευτικές εκλογές στις 7 Ιανουαρίου 2018, στις οποίες επανεξελέγη βουλευτής. . Στις 19 Ιανουαρίου 2018 σχημάτισε κυβέρνηση συνασπισμού αποτελούμενη από το κόμμα του και το Λαϊκό Κόμμα, το Δημοκρατικό Κόμμα και το Κόμμα Κοινοτικής Δημοκρατίας.
Παραπομπές
Ερχουρμαν Τουφαν
Ρεξ Τίλερσον
Ο Ρεξ Γουέιν Τίλερσον (αγγλικά: Rex Wayne Tillerson, 23 Μαρτίου 1952), είναι Αμερικανός επιχειρηματίας, στέλεχος επιχειρήσεων και πρώην κυβερνητικός αξιωματούχος, που υπηρέτησε ως 69ος Υπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών υπό την Κυβέρνηση Τραμπ, από τον Φεβρουάριο του 2017 έως τον Μάρτιο του 2018. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.
Πριν ενταχθεί στην Κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών, διατέλεσε Πρόεδρος και Διεύθυνων Σύμβουλος (CEO) της ExxonMobli, από το 2006 έως το 2017.
Στις 9 Δεκεμβρίου 2016, ο (τότε εκλεγμένος) πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, πρότεινε επίσημα τον Τίλερσον προκειμένου να αναλάβει την θέση του Υπουργού Εξωτερικών. Η Επιτροπή Εξωτερικών Σχέσεων της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών, ενέκρινε την υποψηφιότητα του Τίλερσον, στις 23 Ιανουαρίου 2017 με 11 ψήφους υπέρ και 10 ψήφους κατά. Την 1η Φεβρουαρίου 2017, η ολομέλεια της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών, ενέκρινε την υποψηφιότητά του, με 56 ψήφους υπέρ και 43 ψήφους κατά. Την ίδια ημέρα, ορκίστηκε στο αξίωμα από τον Αντιπρόεδρο Μάικ Πενς.
Στις 13 Μαρτίου 2018, ο πρόεδρος Τραμπ, ύστερα από σχετικό tweet, ανακοίνωσε την απόλυση του Τίλερσον από την θέση του Υπουργού Εξωτερικών. Στις 31 Μαρτίου 2018, αποχώρησε επίσημα από τα καθήκοντά του.
Βιογραφία
Ο Ρεξ Τίλερσον, γεννήθηκε τον Μάρτιο του 1952 στο Ουίτσιτα Φολς του Τέξας. Μεγάλωσε στο Βέρνον του Τέξας (μια μικρή πόλη στα βόρεια), στο Στίλγουοτερ της Οκλαχόμα και στο Χάντσβιλ του Τέξας. Αποφοίτησε από το Λύκειο "Huntsville High School" στο Χάντσβιλ το 1970. Σπούδασε Πολιτικός Μηχανικός στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Ώστιν, λαμβάνοντας πτυχίο (BS) το 1975.
Εργάστηκε στην Exxon Company, από το 1975 έως και το 2017, στην οποία διατέλεσε σε πολλές θέσεις, έως και αυτή του Διευθύνοντος Συμβούλου της ExxonMobil (2006-2017).
Προσωπική ζωή
Ο Τίλερσον, έχει παντρευτεί δύο φορές. Με την πρώτη του σύζυγο Τζέιμι Λι Χένρι, απέκτησαν δύο δίδυμα παιδιά. Από το 1986, είναι παντρεμένος με την Ρέντα Κλερ, με την οποία έχουν αποκτήσει μαζί έναν γιο. Διαμένουν στην μητροπολιτική περιοχή του Ντάλας-Φορτ Γουόρθ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υπουργοί των ΗΠΑ Κατηγορία:Υπουργοί εξωτερικών των ΗΠΑ Κατηγορία:Στέιτ Ντιπάρτμεντ Κατηγορία:Προεδρία του Ντόναλντ Τραμπ Κατηγορία:Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Διευθύνοντες σύμβουλοι Κατηγορία:Αμερικανοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Αμερικανοί μηχανικοί Κατηγορία:Αμερικανοί από το Τέξας __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Πράσινο Υδρογόνο
Το πράσινο υδρογόνο (Green hydrogen) παράγεται με τη μέθοδο της ηλεκτρόλυσης του νερού από ηλεκτρικό ρεύμα προερχόμενο από ΑΠΕ. Συνήθως χρησιμοποιείται ηλιακή ενέργεια ή αιολική ενέργεια.
Το πράσινο υδρογόνο ανέρχεται μόνο στο 0,1% της συνολικής παραγωγής του. Μελλοντικά όμως αναμένεται η αύξηση στη παραγωγή του με αυτή τη διαδικασία, καθώς θα υπάρχει μια μείωση στο κόστος των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Επίσης η Ε.Ε., θα δαπανήσει ένα σημαντικό ποσό χρηματοδότησής της ανάπτυξης της βιομηχανίας του πράσινου υδρογόνου. Πολλοί κλάδοι της οικονομίας, βλέπουν σήμερα την παραγωγή του πράσινου υδρογόνου ως τον καλύτερο τρόπο εκμετάλλευσης της χρήσης της περίσσειας ενέργειας από τις ΑΠΕ, παρά την αποθήκευσή της. Παράλληλα, με την παραγωγή πράσινου υδρογόνου, μειώνονται αισθητά οι ρύποι άνθρακα σε βασικούς τομείς της οικονομίας, όπως της βιομηχανίας και των μεταφορών.
Υπάρχουν αρκετές δυνατότητες στην ομαλή επικράτηση του πράσινου υδρογόνου στην E.E., στους τομείς της μείωσης αέριων ρύπων σε όλο φάσμα της κατανάλωσης ενέργειας, ενώ συμβάλλει επικουρικά στην ανάπτυξη της οικονομίας της. Βασική προϋπόθεση για την επίτευξη αυτής της παραγωγικής διαδικασίας, είναι να καταστεί οικονομικά ελκυστική, σε σύγκριση με τους άμεσους ανταγωνιστές του (γκρι και μπλε υδρογόνο), κάτι που αναμένεται να επιτευχθεί μετά το 2030. Με τις τιμές που συναντάται σήμερα, αυτό δεν επιτυγχάνεται, καθώς το κόστος παραγωγής του είναι υψηλό.
Συγκεκριμένα, το κόστος παραγωγής για το γκρι υδρογόνο στην Ε.Ε., είναι ίσο με 1-1,5 €/kg, το οποίο αντιστοιχεί σε 28-42 €/MWh. Αυτό το κόστος εξαρτάται άμεσα από το κόστος του φυσικού αερίου και δε λαμβάνει υπόψη το κόστος εκπομπών CO₂. Αντίστοιχα το κόστος του μπλε υδρογόνου, συμπεριλαμβανομένου και της αποθήκευσης των εκπομπών CO₂, κυμαίνεται γύρω στα 3,5-4 €/Kg με τάσεις μείωσης τα επόμενα χρόνια κοντά στα 2,5-3 €/Kg. Αντίστοιχα, το κόστος παραγωγής πράσινου υδρογόνου ανέρχεται σήμερα στα 3,5-7 €/Kg. Ταυτόχρονα, εμφανίζονται σημαντικές τάσεις μείωσης στο κόστος των ηλεκτρολυτών που έχουν μειωθεί κατά 60% τα τελευταία 10 χρόνια. Μελλοντικά, προβλέπονται περαιτέρω μειώσεις στο κόστος των ηλεκτρολυτών, μέχρι το 2030. Τα παραπάνω επισημαίνονται και σε έρευνα της εταιρείας Aurora Energy Research με έδρα τη Μεγάλη Βρετανία, για την κατάσταση στην Ε.Ε. Το ίδιο όμως δεν συμβαίνει και σε χώρες του κόλπου της Μ. Ανατολής όπως τη Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Κατάρ, κ.α.. Για παράδειγμα, η παραγωγή του πράσινου υδρογόνου ανέρχεται στο Κατάρ στα $2,62/Kg και στη Σαουδική Αραβία στα $3,23/Kg. Στον αντίποδα, στις χώρες αυτές, η παραγωγή του μπλε υδρογόνου, κυμαίνεται μεταξύ 4,66-4,80$/Kg κατά μέσο όρο. Μια αντίστοιχη εικόνα ανάλογων τιμών, συναντούμε και στη δυτική Αυστραλία.
Συνεπώς, ένα σημαντικό μέρος του ενεργειακού μείγματος της Ε.Ε., θα μπορούσε να προέρχεται από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας μέχρι τον 2050, μεταξύ των οποίων το πράσινο υδρογόνο θα μπορούσε να καλύπτει περίπου το 20% των ενεργειακών αναγκών της. Πιο συγκεκριμένα, θα μπορούσε να εξασφαλίζει τις ανάγκες περί του 20-50% της ενεργειακής ζήτησης στον τομέα των μεταφορών και του 5-20% στον βιομηχανικό τομέα.
Κρέμασμα της καμπάνας του Σιγισμούνδου
Το Κρέμασμα της καμπάνας του Σιγισμούνδου (πολωνικά: Zawieszenie dzwonu Zygmunta), με πλήρη τίτλο Κρέμασμα της καμπάνας του Σιγισμούνδου στον Καθεδρικό Ναό της Κρακοβίας το 1521 (Zawieszenie dzwonu Zygmunta na wieży katedry w roku 1521 w Krakowie) είναι πίνακας ζωγραφικής του Γιαν Ματέικο, που ολοκληρώθηκε το 1874. Απεικονίζει την εγκατάσταση της καμπάνας του Σιγισμούνδου στον Καθεδρικό Ναό της Κρακοβίας το 1521. Η καμπάνα εγκαταστάθηκε στον Πύργο του Σιγισμούνδου και χτύπησε για πρώτη φορά στις 13 Ιουλίου 1521. Η καμπάνα θεωρείται ένα από τα εθνικά σύμβολα της Πολωνίας. Αυτός ο πίνακας είναι ένας από τους πολλούς ιστορικούς πίνακες του Ματέικο. Δείχνει ένα πλήθος ανθρώπων, με μια σειρά από αναγνωρίσιμες φιγούρες ιστορικής σημασίας. Μεταφέρει τη Χρυσή Εποχή της Πολωνικής Αναγέννησης και τη δύναμη του Βασιλείου της Πολωνίας.
Υπάρχουν διάφορα εναλλακτικά ονόματα για τον πίνακα, τα οποία περιλαμβάνουν: Καθαγιασμός της καμπάνας του Σιγισμούνδου... (Poświęcenie dzwonu Zygmunta...), όπως προτάθηκε από τον Μιετσίσουαφ Τρέτερ, Ανύψωση της καμπάνας του Σιγισμούνδου..., Καμπάνα του Βασιλιά Σιγισμούνδου ή απλώς Καμπάνα του Σιγισμούνδου (Dzwon Zygmunta).
Ιστορία
Ο πίνακας Καμπάνα του Σιγισμούνδου δημιουργήθηκε το 1874. Κατά τη διάρκεια της εργασίας του, ο Ματέικο ανέθεσε σε τεχνίτες να δημιουργήσουν ένα αντίγραφο μιας σκαλωσιάς που χρησιμοποιήθηκε για τη μετακίνηση της καμπάνας και προσδιόρισε την πιθανή αρχική της θέση, προκειμένου να την απεικονιστεί ρεαλιστικά.
Υπάρχουν πολλά ανέκδοτα που σχετίζονται με αυτόν τον πίνακα. Ο Ματέικο χρησιμοποίησε την οικογένειά του για μοντέλα και πιθανότατα ο πίνακας περιέχει σχεδόν όλα τα μέλη της οικογένειάς του. Ο πίνακας έτυχε καλής υποδοχής από τους σύγχρονους και ο Στανίσουαφ Ταρνόφσκι δημοσίευσε μια εκτενή και θετική κριτική το 1875 στο Przegląd Polski. Το έργο παρουσιάστηκε στο Παρίσι το 1875 και πιθανώς συνέβαλε στην αναγνώριση του Ματέικο από τη Γαλλική Ακαδημία. Τρία χρόνια αργότερα παρουσιάστηκε ξανά εκεί, κατά τη διάρκεια της Έκθεσης Universelle (1878) και (μαζί με άλλους δύο πίνακες – Unia lubelska (Ένωση του Λούμπλιν) και Βάτσουαφ Βίλτσεκ - του απέδωσαν τιμητικό χρυσό μετάλλιο.
Ο πίνακας βρίσκεται στη συλλογή του Εθνικού Μουσείου της Πολωνίας στη Βαρσοβία.
Σύνθεση και σημασία
Ο Ματέικο ενδιαφέρθηκε βαθιά για την εποχή της Αναγέννησης στην Πολωνία και αυτός ο πίνακας είναι ένας από τους πολλούς ιστορικούς πίνακες που έθεσε εκείνη την περίοδο. Η σύνθεση είναι πολύ πολύχρωμη, αλλά ρεαλιστική. Μεταφέρει τη Χρυσή Εποχή της Πολωνικής Αναγέννησης και τη δύναμη του σύγχρονου Βασιλείου της Πολωνίας, τόσο των ελίτ όσο και των απλών ανθρώπων. Η αριστερή πλευρά του πίνακα επικεντρώνεται στον πλούτο και τη δόξα της εποχής, ενώ η δεξιά σημειώνει τη σκληρή δουλειά των απλών ανθρώπων που κατέστησαν δυνατή αυτό το μεγαλείο. Αν και ο πίνακας είναι συνήθως γνωστός ως Κρέμασμα της καμπάνας του Σιγισμούνδου.., στην πραγματικότητα δεν δείχνει τη στιγμή του κραμάσματος αλλά τη στιγμή της ανάδυσης της καμπάνας από το καλούπι στο οποίο χυτεύτηκε.
Ο πίνακας δείχνει ένα πλήθος, με μια σειρά από αναγνωρίσιμες φιγούρες ιστορικής σημασίας. Στα αριστερά, υπάρχει η βασιλική αυλή, αλλά μόνο ο βασιλιάς, Σιγισμούνδος Α΄ της Πολωνίας, η οικογένειά του (συμπεριλαμβανομένης της βασίλισσας Μπόνα Σφόρτσα) και ο γελωτοποιός της αυλής, Στάντσικ, μπορούν να αναγνωριστούν. Ο Σιγισμούνδος, ο χορηγός της καμπάνας του Σιγισμούνδου και ο γιος του, Σιγισμούνδος Β΄ Αύγουστος της Πολωνίας, ήταν Πολωνοί βασιλιάδες που ενέπνευσαν άλλα έργα του Ματέικο, όπως το Δημοκρατία του Μπάμπιν (1881) και το Ίδρυση της Ακαδημίας Λουμπράνκσι στο Πόζναν (1886). Η απεικόνιση του Σιγισμούνδου Α΄ στον πίνακα είναι αυτή όπου ο Ματέικο τον δείχνει με περηφάνια και σεβασμό. Άλλα πρόσωπα της αυλής περιλαμβάνουν τον τραπεζίτη Γιαν Μπόνερ, τον έμπορο και αξιωματούχο Σεβέριν Μπέθμαν και τον καστελάνο και βοεβόδα Στανίσουαφ Κμίτα. Ο επίσκοπος Γιαν Χογένσκι εμφανίζεται επίσης στον πίνακα, ο οποίος καθαγιάζει την καμπάνα, με τον κανονικό Γκζέγκος Λουμπράνσκι κοντά.
Όπως έκανε συχνά, ο Ματέικο περιλάμβανε ανθρώπους που θεωρούσε σημαντικούς για την εποχή, αλλά δεν μπορούσαν να είναι παρόντες στη σκηνή, όπως ο γιος του Σιγισμούνδου Α΄, Σιγισμούνδος Β΄ Αύγουστος, ο οποίος θα ήταν μόλις ενός έτους. Το 1885, ο Ματέικο θα ζωγράφιζε μια εικόνα σαν συνέχεια, Ο Σιγισμούνδος ακούει την καμπάνα του Σιγισμούνδου (Zygmunt I słuchający Dzwonu Zygmunta), δείχνοντας έναν μεγαλύτερο Σιγισμούνδο και τον Στάντσικ, να σκέπτονται το πέρασμα της εποχής τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πίνακες του 1874 Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Γιαν Ματέικο Κατηγορία:Πολωνική τέχνη Κατηγορία:Πίνακες ζωγραφικής στη συλλογή του Εθνικού Μουσείου της Βαρσοβίας Κατηγορία:Πολιτιστικές απεικονίσεις Πολωνών ανδρών Κατηγορία:Πολιτιστικές απεικονίσεις βασιλιάδων
Άλια Μπχάτ
Η Άλια Μπχάτ (Αγγλικά: Alia Bhatt, 15 Μαρτίου 1993, Βομβάη, Ινδία) είναι Βρετανίδα-Ινδή ηθοποιός του κινηματογράφου χίντι και τραγουδίστρια. Μια από τις πιο ακριβοπληρωμένες ηθοποιούς της Ινδίας το 2019, βραβεύτηκε μεταξύ άλλων με τέσσερα Filmfare Awards. Εμφανίζεται στην λίστα Celebrity 100 του περιοδικού Forbes India από το 2014 αλλά και στην λίστα 30 Under 30 του 2017 στο περιοδικό Forbes Asia.
Είναι η κόρη του κινηματογραφιστή Μαχές Μπχάτ και της ηθοποιού Σόνι Ράζνταν. Έκανε την πρώτη της εμφάνιση ως παιδί ηθοποιός στο θρίλερ Sangharsh (1999) ένω ο πρώτος πρωταγωνιστικός ρόλος της ήταν στην εφηβική δραματική ταινία Student of the Year (2012). Καθιερώθηκε με πρωταγωνιστικούς ρόλους σε αρκετές ταινίες της εταιρείας παραγωγής Dharma Productions, συμπεριλαμβανομένων των ρομαντικών ταινιών 2 States (2014), Humpty Sharma Ki Dulhania (2014) και Badrinath Ki Dulhania (2017) ; και της δραματικής ταινίας Dear Zindagi (2016). Η Μπχάτ κέρδισε το Filmfare Critics Award Καλύτερης Ηθοποιού για τον ρόλο της ως θύμα απαγωγής στην δραματική ταινία Highway (2014) και τρία βραβεία Καλύτερης Ηθοποιού για τον ρόλο της ως μετανάστρια στην δραματική ταινία Udta Punjab (2016), ως κατάσκοπος στο θρίλερ Raazi (2018) και την σχέση ενός ανερχόμενου ράπερ στο μιούζικαλ-δράμα Gully Boy (2019).
Παράλληλα με την υποκριτική, η Μπχάτ κυκλοφορεί την δική της σειρά ρούχων και τσαντών καθώς και την εταιρεία παραγωγής Eternal Sunshine ενώ είναι και η ιδρύτρια της οικολογικής πρωτοβουλίας CoExist. Έχει ερμηνεύσει έξι από τα τραγούδια των ταινιών της, συμπεριλαμβανομένου του single "Samjhawan Unplugged" το 2014.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Φόλλις
Ιστορία
Ο Διοκλητιανός πήρε μια σειρά μέτρων και αντιμετώπισε την οικονομική κρίση του 3ου αι. Στη νομισματική του μεταρρύθμιση έκοψε τον follis (φόλλις) το 294, ένα μπρούντζινο νόμισμα 10 gr που περιείχε 4% άργυρο. Η λέξη στα Λατινικά σημαίνει τσάντα (ενν. που περιέχει νομίσματα μικρότερης αξίας). Με τα χρόνια έχανε την αξία του και την περιεκτικότητά του σε άργυρο. Ο Κωνσταντίνος Α' έκοψε τέσσερεις μπρούντζινους φόλλεις διαμέτρου 15, 19, 23 και 27 mm. To 498 ο Αναστάσιος Α' κόβει τον πρώτο χάλκινο (aeris, συμβολ. ΑΕ) φόλλι που θα γινόταν ένα χαρακτηριστικό νόμισμα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ως τον 11ο αι. και ήταν ίσο με Μ' = 40 νούμμια. Αρχικά είχε βάρος 9,34 gr και διάμετρο 24 mm· αργότερα έκανε το βάρος του διπλό, 18,6 gr και τη διάμετρο 33 mm (το 512). Ο Ιουστινιανός Α' το αύξησε σε 25 gr (το 538/9), αλλά ήταν δύσχρηστο και το μείωσε στα 22 gr (το 541/2). Κυκλοφορούσαν και υποδιαιρέσεις των Κ' = 20, Ι' = 10, Ε' = 5 και Α' = 1 αλλά και των Η' = 8, ΙΣΤ' = 16 νουμμίων. Η αξία δηλωνόταν με το ελληνικό αριθμητικό σύστημα, ο Φωκάς όμως, νοσταλγός της παλαιάς Ρώμης, χρησιμοποιούσε το λατινικό: ΧΧΧΧ = 40 νούμια.
Καθώς περνούσαν τα χρόνια ο φόλλις άρχισε να μικραίνει σε βάρος και διάμετρο, έτσι σταμάτησαν οι κοπές των μικρών υποδιαιρέσεων και εμφανίστηκε η υποδιαίρεση Λ' = 30 νούμμια. Τον 7ο αι. οι πλούσιες επαρχίες της Αιγύπτου και της Συρίας χάθηκαν στους Άραβες και οι Σλαύοι που πέρασαν τον Δούναβη εγκαταστάθηκαν μόνιμα στην αυτοκρατορία: τα προβλήματα αυτά αντανακλώνται στην περαιτέρω μείωση του βάρους των φόλλεων και στην κακή ποιότητά τους. Οι φόλλεις του Κώνσταντα Β' ζύγιζαν μόλις 3 gr. Οι επόμενοι αυτοκράτορες αύξαιναν το βάρος του φόλλι στις πρώτες κοπές τους κατά την ανάρρηση στο θρόνο, προσπαθώντας να αποκαταστήσουν το βάρος του, αλλά λίγο αργότερα το μείωναν πάλι. Ο Μιχαήλ Β' αύξησε το βάρος σε 8 gr. Το 1092 έγινε η νομισματική μεταρρύθμιση του Αλεξίου Α' Κομνηνού και ο φόλλις αντικαταστάθηκε από το χάλκινο τεταρτηρόν και το τραχύ εκ κράματος (χαλκού και λίγου αργύρου, δηλ. billon). Ο Ανδρόνικος Β' Παλαιολόγος έκοψε χάλκινα ασσάρια και ο Μανουήλ Β' Παλαιολόγος τορνέζια και φόλλαρα. Τα τελευταία είχαν βάρος 0,56 gr. Ήδη ενωρίτερα οι Λομβαρδοί στη Β. Ιταλία κόβουν μιμίσεις των φόλλεων που τις ονομάζουν φόλλαρα. Όταν οι Άραβες είχαν κατακτήσει τμήματα της Αυτοκρατορίας, μιμήθηκαν τους φόλλεις τόσο που είναι δυσδιάκριτοι από αυτούς της Κωνσταντινούπολης· τους ονόμαζαν fels ή fals.
Πηγές
Κατηγορία:Νομίσματα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Σταύρος Δαλάκος
Ο Δαλάκος γεννήθηκε στον Σκορτσινό Αρκαδίας. Μετά τη γνωριμία του με τον Όσκαρ Κοκόσκα, σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών στην Αθήνα και μεταπτυχιακά εκπαιδεύθηκε στις σχολές καλών τεχνών της Φλωρεντίας και της Βενετίας. Με υποτροφία της ιταλικής κυβερνήσεως ασχολήθηκε με τη μελέτη των καλλιτεχνικών ιδρυμάτων και της σύγχρονης τέχνης. Το 1952 εξέθεσε τα έργα του στη Νέα Υόρκη και σε άλλα μέρη των ΗΠΑ. Από το 1952 μέχρι το 1965 πήρε μέρος σε όλες τις καλλιτεχνικές εκθέσεις που οργάνωσε το κράτος στο Ζάππειο, ενώ η πρώτη ατομική του έκθεση έγινε στην Αίθουσα Εκθέσεων Ζαχαρίου, στην Αθήνα, το 1954. Επίσης, έλαβε μέρος σε πολλές διεθνείς εκθέσεις στο εξωτερικό. Ταξίδευσε σε πολλές χώρες της Ευρώπης και μελέτησε τα προβλήματα της σύγχρονης τέχνης.
Ο Δαλάκος συνέγραψε επίσης κριτικές τέχνης σε πολλά περιοδικά και εφημερίδες της Ελλάδας και του εξωτερικού, ενώ εργάσθηκε στη Στέγη Καλών Τεχνών και Γραμμάτων και ως ειδικός σύμβουλος για τη διοργάνωση καλλιτεχνικών εκθέσεων. Απεβίωσε στη Φιλοθέη σε ηλικία 86 ετών.
Τα έργα του βρίσκονται κυρίως στη Δημοτική Πινακοθήκη Αθηνών και σε ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα, στις ΗΠΑ, στην Ιταλία, στη Γαλλία, στο Βέλγιο και στην Αυστρία.
Κόρη του Σταύρου και της Χριστίνας Δαλάκου είναι η τραγουδίστρια και δασκάλα τραγουδιού Μαίρη Δαλάκου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Έλληνες χαράκτες
Ξύλινη εκκλησία του Όρασατς
Η ξύλινη εκκλησία του Όρασατς (σερβικά κυριλλικά: Црква брвнара у Орашцу, σερβικά λατινικά: Crkva brvnara u Orašcu) είναι Σερβική Ορθόδοξη εκκλησία ευρισκόμενη στο Όρασατς, εντός του εδάφους της Πόλεως του Βελιγραδίου και εντός του Δήμου του Ομπρένοβατς στη Σερβία. Είναι καταγεγραμμένη εντός του καταλόγου των προστατευόμενων πολιτισμικών μνημείων της Δημοκρατίας της Σερβίας (n° SK 61) και εντός του καταλόγου των πολιτισμικών αγαθών της Πόλεως του Βελιγραδίου.
Παρουσίαση
Η εκκλησία ανεγέρθηκε από το 1816 έως το 1818 ως ενοριακή εκκλησία. Με την πάροδο του χρόνου, το κοιμητήριο το οποίο περιτριγύριζε την εκκλησία άρχισε να αυξάνεται σε μέγεθος και σημασία, με αποτέλεσμα η εκκλησία να μετατραπεί σε παρεκκλήσιο.
Με εξαίρεση τον σταυρό ο οποίος υψώνεται στην κορυφή της, καθώς και το μακρόστενο σχήμα της, η εκκλησία σε μικρό βαθμό διαφέρει από τις ξύλινες οικίες οι οποίες κατασκευάζονταν κατά την διάρκεια της ίδιας περιόδου. Ανεγέρθηκε με δρύινες σανίδες οι οποίες είναι τοποθετημένες επάνω σε μία βάση κατασκευασμένη από τούβλα, ενώ η σημερινή οροφή είναι επικαλυμμένη με κεραμίδια. Οι προσόψεις της δεν φέρουν κάποιο διακοσμητικό στοιχείο. Η εκκλησία γνώρισε σημαντικές ανακαινίσεις, μεταξύ άλλων το 1922, ενώ μέρος των αντικειμένων αξίας τα οποία φιλοξενούσε εξαφανίστηκαν κατά την διάρκεια της συγκεκριμένης ανακαίνισης. Η εκκλησία καταστράφηκε κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 1980, ενώ, στην θέση της, ανεγέρθηκε νέα, μικρότερου μεγέθους, εκκλησία.