cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Έντουιν Λάτυενς
Βιογραφικά στοιχεία
Ανακηρύχθηκε ιππότης το 1918 και εξελέγη Μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας το 1921. Το 1924, διορίστηκε μέλος της νεοσύστατης Βασιλικής Επιτροπής Καλών Τεχνών (Royal Fine Art Commission), μια θέση που κατείχε μέχρι το θάνατό του.
Το 1925 βραβεύτηκε με Χρυσό μετάλλιο από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Αρχιτεκτόνων ( AIA Gold Metal).
Εργογραφία
1888: Το πρώτο του έργο είναι μία ιδιωτική κατοικία στο Κρούκσμπερυ (Crooksbury,Farnham, Surrey). Κατά τη διάρκεια αυτής της εργασίας του γνώρισε την Γκέρτρουντ Τζέκυλ, τη λαμπρή κηπουρό πού έκανε πολλά για να προωθήσει την καριέρα του.
1896-97: Σχεδίασε την κατοικία Μάνστεντ Γούντ, στο για την Γκέρτρουντ Τζέκυλ, στο Σάρρυ. Αυτή η επαγγελματική συνεργασία καθόρισε τη δημιουργία πολλών εξοχικών σπιτιών του Λάτυενς. Οι κατοικίες αυτές εκφράζουν την ολοένα πιο έντονη νοσταλγία τον κόσμου τής υπαίθρου που χάθηκε, νοσταλγία που κατέληξε επίσης στην ίδρυση του Εθνικού Ιδρύματος Τόπων Ιστορικού Ενδιαφέροντος ή Φυσικού Κάλλούς, το 1895, και δύο χρόνια αργότερα, στην ίδρυση του σημαίνοντος περιοδικού Country Life(Η Ζωή της Υπαίθρου)
1898: Σε περισσότερο καλλιτεχνικό ύφος, σύμφωνα με τα πρότυπα του κινήματος της Κηπούπολης ήταν τα κτίρια Χώλ Νόρφολκ(Hall Norfolk) και Λε Μπουα ντε Μουτιερ(Le Bois des Moutiers) στη Γαλλία.
1899-1902: Το Ντήνρυ Γκάρντεν, στο Μπέρκσερ, χτισμένο για τον Έντουαρντ Χαντσον, ιδρυτή και ιδιοκτήτη του Country Life, κέρδισε τις εντυπώσεις, αφού παρότι ανήκε στα πρώιμα σπίτια του Λάτυενς, απεκάλυπτε την εκπληκτική του ικανότητα στο χειρισμό των μαζών και των όγκων. Στο Ντήνρυ Γκάρντεν προϋπήρχε ένας τοίχος κήπου κατά μήκος του δρόμου• είναι χαρακτηριστικό για τον Λάτυενς ότι τον διατήρησε, τρυπώντας τον με ένα διακριτικό τόξο εισόδου που οδηγούσε σ' ένα δρομάκι, το οποίο βαίνει κατά μήκος τής άκρης τής περίκλειστης αυλής τής εισόδου. Το δρομάκι αυτό στη συνέχεια μπαίνει μέσα σπίτι, όπου δίνει πρόσβαση στη σκάλα και κατόπιν διαμορφώνεται σε κομμάτι του καθιστικού, το οποίο έχει διπλό ύψος. Τέλος, εμφανίζεται στο νότιο μέτωπο, απ' οπού συνεχίζει ως μονοπάτι κήπου, έκτός άξονα. Η φήμη του Λάτυενς αναπτύχθηκε σύντομα, καθώς ο Χάντσον, ως μεγάλος θαυμαστής του, δημοσίευε συχνά σχέδια κατοικιών του, στο Country Life. Μάλιστα του είχε αναθέσει πολλά έργα, σημαντικότερα εκ των οποίων ήταν η ανακαίνιση του Λίντισφαρν Κασλ ( Lindisfarne Castle), 1902 και τον σχεδιασμό των κεντρικών γραφείων του περιοδικού Country Life, στη Τάβισκοκ Στριτ, στο Λονδίνο.
1901-5: Σχεδίασε επίσης το Δικαστήριο Μάρς(Marsh Court), στο Χαμπσάιρ,στην Αγγλία, το οποίο βασίζεται σε μια παραλλαγή των αρχαίων οικοδομικών τεχνικών για βυθισμένο κτίριο στη γη.
1902: Στη κατοικία Λίτλ Θέικαμ, στο Σάσσεξ, γίνεται πάλι έντονη η ιδιαίτερη μεταχείριση των όγκων του Λάτυενς, όπου το διώροφο καθιστικό σμίγει με τη σκάλα και το πλατύσκαλό της που σχηματίζει μπαλκόνι. Ο χώρος ρέει επίσης μέσα στο δωμάτιο από το διάδρομο του πρώτου ορόφου, ο οποίος ανοίγεται στο χολ μέσ' από έναν εξώστη πάνω από το τζάκι.
1906: Η θαυμάσια έπαυλη Χήθκοουτ, που χτίστηκε στο προάστιο του Ίλκλυ, στο Γιόρκσερ, για έναν τοπικό επιχειρηματία, ήταν οι πρώτοι καρποί της εκ νέου ανακάλυψης  της κλασικής μεσογειακής παράδοσης. Ο Λάτυενς είχε αρχίσει να ανακαλύπτει την κλασική γλώσσα της αρχιτεκτονικής και την ικανότητά της να yεννά αρμονία, δύναμη και γαλήνη.
1910-32: Η ευρηματικότητα του Λάτυενς ως προς το χώρο κορυφώθηκε στο Κάσλ Ντρόγκοου, στο Ντέβον, με το περίπλοκο δίκτυο από πιρανεζικές καμαροσκέπαστες σκάλες, τα μεταβαλλόμενα επίπεδα των ορόφων και τα εσωτερικά παράθυρά του. Χτισμένο από τοπικό γρανίτη ώστε να μοιάζει με φυσικό βράχο πάνω στην απόμακρη και ρομαντική λοφοπλαγιά, το Κάσλ Ντρόγκοου συνδέεται απόλυτα οργανικά με το περιβάλλον του. Η νεοφεουδαλική αυτή φαντασία, που χτίστηκε για τον επικεφαλής μιας από τις μεγαλύτερες αλυσίδες παντοπωλείων της Βρετανίας, αλλά δεν αποπερατώθηκε ποτέ, είναι μία από τις εκπληκτικότερες κατοικίες του 20ου αιώνα, παρόλο που η κατασκευή της παρουσίασε σοβαρά προβλήματα από το νερό.
1920-23: Στό Μπριτάννικ (σήμερα Λάτυενς) Χάους του Λονδίνου, για την Αγγλοϊρανική Εταιρεία Πετρελαίου, ο Λάτυενς πήρε «τολμηρές» σχεδιαστικές αποφάσεις. Το μνημειακό αυτό κτίριο γραφείων έχει μία κοίλη πρόσοψη προς το Φίνσμπερυ Σέρκους και ένα ευθύ μέτωπο κατά μήκος του Μούργκεϊτ, που ενσωματώνει μια τράπεζα και έναν υπόγειο σταθμό(του ηλεκτρικού  σιδηροδρόμου). Έχει ατσάλινο σκελετό και είναι ντυμένο με πέτρα Πόρτλαντ,γενοβέζικης ζωηράδας.
1924-37: Στην Τράπεζα Μίντλαντ, στο Ποουλτρυ του Λονδίνου, το κτίριο συρρικνώνεται καθώς υψώνεται, χάρη σε ένα εξαιρετικά λεπτό σύστημα αναλογιών: ο κάθε δόμος έχει 3.2 χιλιοστά λιγότερο ύψος από τον αποκάτω του, ενώ ό αγροτικός ρυθμός διακόπτεται σε διάφορα επίπεδα, προκαλώντας κάθε φορά μια υποχώρηση μιας ίντσας, δηλαδή 25.4 χιλιοστών κατά την κατακόρυφο.
1924:Ολοκλήρωσε την επίβλεψη της κατασκευής του Σπιτιού για τις κούκλες της Βασίλισσας Μαρίας (Queen Mary's Dolls' House). Αυτή η τετραώροφη βίλα χτίστηκε σε κλίμακα 1:12 και σήμερα είναι μόνιμο έκθεμα στο δημόσιο χώρο του Ουίντσορ Κασλ(Windsor Castle). Δεν έχει σχεδιαστεί ή κατασκευαστεί ως ένα παιχνιδάκι για τα παιδιά. Στόχος της ήταν να αποτελεί δείγμα της βρετανικής δεξιοτεχνίας της περιόδου.
1912-31: Το Βάισροϋς Χάους (Viceroy’s House, Οικία του Αντιβασιλέως), και το συνδεδεμένο με αυτήν πολεοδομικό σχέδιο του Νέου Δελχί ήταν η μεγαλύτερη παραγγελία της σταδιοδρομίας του. Η δεξιοτεχνία του να συσχετίζει οργανικά ένα κτίριο με το περίγυρο του, που τη μοιραζόταν με ολόκληρη σειρά από Άγγλους αρχιτέκτονες της παράδοσης του Γραφικού και στη συνέχεια της παράδοσης Άρτς εντ Κράφτς, τον βοήθησε πάρα πολύ να φέρει σε πέρας αυτό το έργο. Αποτελεί ειρωνεία το ότι ένας σχεδόν ασπούδαχτος Άγγλος αρχιτέκτονας υπήρξε ο υπεύθυνος για ένα από τα πιο μνημειώδη κλασικά συγκροτήματα της μοντέρνας αρχιτεκτονικής- ακριβώς του τύπου εκείνου για τον οποίο γενιές Γάλλων και Αμερικάνων αρχιτεκτόνων είχαν καταρτιστεί στην Εκόλ ντε Μπώζ Αρ του Παρισιού. Περαιτέρω ειρωνεία αποτελεί το ότι η βρετανική κυριαρχία στην Ινδία τερματίστηκε 15 μόλις χρόνια μετά την αποπεράτωση του Βάισρ Χάους. Πάντως το κτίριο, πού τώρα ονομάζεται Ραστραπάτι Μπχάβαν, έχει προσαρμοστεί με επιτυχία στη λειτουργία του ως επίσημης κατοικίας του Προέδρου, και έχει γίνει αποδεκτό ως πειστικό σύμβολο τάξης και σταθερότητας στη μεγαλύτερη δημοκρατία του κόσμου.
1927-32: Μετά το τέλος του Ά Παγκόσμιου πολέμου, διορίστηκε με άλλους τρεις αρχιτέκτονες για τη δημιουργία μνημείων πολέμου προς τιμήν των θανόντων. Τα μεγαλύτερα νεκροταφεία έχουν πέτρινα μνημεία,σχεδιασμένα από τον Λάτυενς, γνωστότερα από τα οποία είναι το κενοτάφιο στο Γουάιτχωλ (Whitehall, Westminster) και το μνημείο για τους αγνοούμενους της Σόμ, στο Τιεβάλ (Thiepval) κοντά στο Αρράς τής Γαλλίας. Το Τόξο του Τιεβάλ, το επισημότερο και δυνατότερο από τα πολλά μνημεία προς τιμήν εκείνων πού χαράμισαν τη ζωή τους στο Μεγάλο Πόλεμο,  μπορεί να ιδωθεί σαν μια σειρά άλληλοτεμνόμενα θριαμβικά τόξα αυξανόμενου ύψους. Αυτά παρέχουν μια σειρά από επιφάνειες, πάνω στις οποίες είναι γραμμένα περισσότερα από ν 70.000 ονόματα άντρών. Το αποτέλεσμα είναι ένα από ή τα πιο συγκινητικά κτίρια του 20ού αιώνα: ένα έργο έξοχης γεωμετρίας, όπου ραδινά τόξα υψώνονται από συνεχώς μεταβαλλόμενα επίπεδα ορόφων και καδράρουν εικόνες ποιμενικής και, σήμερα, ειρηνικής σκηνογραφίας.
1929-41: Στο ρωμαιοκαθολικό καθεδρικό ναό του Χριστού Βασιλέως στο Λίβερπούλ (Christ the Κing), από τον οποίο το μόνο πού χτίστηκε ήταν ή κρύπτη, ο Λάτυενς μεταχειρίστηκε το Θριαμβικό τόξο έτσι, που αποτέλεσε τη βάση του νότιου μετώπου εισόδου, σχέδιο πού μπορούμε να το θαυμάσουμε στην εξαίσια μακέτα πού έφτιαξε το 1934. Η στενότητα του μεσαίου κλίτους (16 μέτρα) σε σύγκριση με το μεγάλο ύψος του (42 μέτρα) του έδιναν γοτθικές αναλογίες, παρά την κλασική του άρθρωση. Η ένταση του χώρου θα ήταν δραματική, καθώς κάποιος θα περνούσε από το μεσαίο κλίτος στο ευρύ κυκλικό χώρο κάτω από τον τρούλο, ο οποίος θα ήταν ο μεγαλύτερος της χριστιανοσύνης. Το καταπληκτικό αυτό μνημείο από ροδαλά υποκίτρινα τούβλα πλεγμένα με ζώνες ασημογκρίζου γρανίτη όχι μόνο ένωνε τις κλασικές μορφές με τις γοτθικές αναλογίες, αλλά έσμιγε δύο κτιριακούς τύπους που είχαν απασχολήσει τη φαντασία των αρχιτεκτόνων από την εποχή της αρχαίας Ρώμης: το θόλο και το θριαμβικό τόξο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι αρχιτέκτονες Κατηγορία:Νεοκλασικοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Πολεοδόμοι
Rotel
Η Rotel είναι Ιαπωνική οικογενειακή εταιρεία κατασκευής high-end εξοπλισμού audio και video, όπως οικιακός κινηματογράφος, ενισχυτές, CD-players, tuners/streamers, κτλ. Η εταιρεία ιδρύθηκε το 1961. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, η Rotel ενώθηκε με το B&W Group, σχηματίζοντας στρατηγική συμμαχία, στην οποία αργότερα προσετέθη και η Classé Audio. Την εταιρεία δημιούργησε ο Tomoki Tachikawa, ενώ σήμερα διοικείται από τον ανιψιό του, Peter Kao.
Η εταιρεία άρχισε να λειτουργεί στα τέλη της δεκαετίας του 1950 με την επωνυμία Roland Electronics ως συναρμολογητής τηλεοράσεων για τη μάρκα Sylvania που λειτουργούσε στην ιαπωνική αγορά.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 επικεντρώθηκε σε προϊόντα ήχου και κατασκευής για γνωστές αμερικανικές εταιρείες hi-fi, συμπεριλαμβανομένων των Harman Kardon, HH Scott και Marantz, οι οποίοι θεωρούσαν την Ιαπωνία ως μια κερδοφόρα πηγή αξιόπιστων προϊόντων.
Το όνομά της εταιρείας άλλαξε σε Rotel μετά τη συγχώνευση της Ro (land Electronics) με τον Αμερικανό διανομέα (Mar) tel το 1971.
O δεσμός μεταξύ Rotel και B&W Group άρχισε νωρίς τη δεκαετία του 1980, με αποκλειστική διανομή στη Βόρεια Αμερική και στην Ευρώπη. Τα επόμενα 20 χρόνια, η Rotel διόρισε όλους τους διανομείς Bowers & Wilkins, παγκοσμίως. Το 2000, το B&W Group ίδρυσε τη Rotel Europe, με έδρα το Ηνωμένο Βασίλειο, ενσωματώνοντας όλες τις πωλήσεις και υποστήριξη της Rotel εκτός Βορείου Αμερικής.
Το μεγαλύτερο μέρος της έρευνας και του σχεδιασμού πραγματοποιείται στη Μεγάλη Βρετανία και η παραγωγή πραγματοποιείται στο εργοστάσιο στο Βόρειο Χονγκ Κονγκ. Η Rotel είναι γνωστή για την κατασκευή πολύ σταθερών τροφοδοτικών ενισχυτών, στον πυρήνα των οποίων βρίσκονται μετασχηματιστές δικής τους κατασκευής.
To 2020, η Sumiko ανέλαβε διανομέας της Rotel στις ΗΠΑ.
Η Rotel διατηρεί ένα αποκλειστικό δίκτυο ειδικευμένων διανομέων hi-fi, παγκοσμίως.
Τα τελευταία 40 χρόνια, η Rotel έχει λάβει περισσότερα από 200 βραβεία σε όλο τον κόσμο και θεωρείται ως κορυφαίος ειδικός ήχου.
Eξωτερικοί δεσμοί
Κατηγορία:Εταιρείες ηλεκτρονικών της Ιαπωνίας
Συντεχνία (Ελλάδα)
Η συντεχνία αποτελούσε θεσμό οργανωμένο πάνω στα απομεινάρια προηγούμενων εργατικών σχημάτων (των βυζαντινών συστημάτων). Αποτελούσε βασική παραγωγική μονάδα της οθωμανικής αυτοκρατορίας που έπαιζε παρ' όλα αυτά πολλαπλούς ρόλους στην κοινότητα. Συντεχνίες υπήρχαν και στις βενετοκρατούμενες περιοχές της Ελλάδας. Η κάλυψη των αναγκών της κοινότητας, η διατήρηση των μονοπωλίων, και η συνέχιση της παράδοσης αποτελούσαν βασικούς λόγους της υπάρξής της. Τις συντεχνίες (ή συνάφια και ισνάφια από το αραβικό esnaf, ή ρουφέτια) στελέχωναν οι σταθερά εγκατεστημένοι τεχνίτες των πόλεων, ενώ διακρίνονταν από τις συντροφίες που αποτελούνταν από πλανόδιους τεχνίτες οι οποίοι δεν είχαν σταθερό χώρο εργασίας. Οι διάφορες μορφές του θεσμού, οι τρόποι των ποικίλων οργανώσεών του, η δράση του και η σημαντική επαγγελματική και εμπορική του ανάπτυξη και εξάπλωση, αποτελούν ιδιαίτερα ευρύ θέμα, καθώς στάθηκε μια από τις χαρακτηριστικές εκδηλώσεις της ελληνικής προβιομηχανικής κοινωνίας.
Κοινοτικό πνεύμα
Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας οι οικισμοί, τα χωριά και οι πόλεις ανέπτυξαν ένα κοινοτικό πνεύμα που εγγυάτο τη συνοχή τους. Η συνοχή αυτή ήταν αποτέλεσμα των παραγωγικών, κοινωνικών και πολιτικών σχέσεων που αναπτύσσονταν μέσα στην κοινότητα. Την περίοδο αυτή οι Έλληνες επαγγελματίες και έμποροι στήριζαν την κοινωνική τους οργάνωση στις συντεχνίες ή 'ισνάφια. Σε αυτές οι οικονομικές λειτουργίες-δραστηριότητες, (παραγωγή) ξεκινούσαν από την διευρυμένη οικογένεια και βασίζονταν σε μια αρχή κοινοκτημοσύνης που σήμαινε συνιδιοκτησία μέσων παραγωγής, εκμετάλλευση από κοινού της περιουσίας, συνεργασία σε όλες τις δραστηριότητες και κοινωνικοποίηση δηλαδή ίση κατανομή του εισοδήματος. Οι συντεχνίες ρύθμιζαν την ποιότητα των προσφερομένων προϊόντων και υπηρεσιών, όριζαν τις τιμές και φρόντιζαν για την ομαλή ζωή των μελών τους. Όμοια με τις κοινότητες συνέβαλλαν στην οικονομική, διοικητική και πολιτική αυτονομία των μελών τους.
Ιστορικά
Οι τεχνίτες των πόλεων εμφανίζονται ως φορείς μια παράδοσης που ξεκινά από την αρχαιότητα, συνεχίζεται στην ελληνιστική και ρωμαϊκή εποχή και φτάνει μέχρι την ύστερη βυζαντινή. Η παρακμή και η οθωμανική κατάκτηση έφεραν μια υποχώρηση του θεσμού, αλλά τα απομεινάρια των βυζαντινών συστημάτων επηρέασαν σε μεγάλο βαθμό τις επαγγελματικές οργανώσεις που συστάθηκαν από τους Οθωμανούς στα κατακτημένα εδάφη. Φορείς των τεχνικών γνώσεων στο πρώιμο Οθωμανικό κράτος ήταν οι οργανώσεις των αχήδων, οι οποίοι συνδέονταν με τον μυστικισμό των σούφι. Αυτοί πήραν το όνομά τους από τον Αχή Εβράν Βελή, προστάτη άγιο των βυρσοδεψών. Αυτοί ακολουθούσαν τον οθωμανικό στρατό και ενσωμάτωναν στους κώδικες και τα ήθη τους τις παραδόσεις που έβρισκαν στα κατακτούμενα εδάφη.
Οι συντεχνιακές οργανώσεις είχαν μυστικιστικά στοιχεία στους κώδικες συμπεριφοράς και τα τελετουργικά τους. Μέσα στις δραστηριότητές τους περιλαμβανόταν και κοινωνικό έργο, όπως φιλανθρωπίες, ίδρυση λατρευτικών οίκων κλπ. Υπήρχαν ξεχωριστά συνάφια για Έλληνες, Τούρκους, Αρμένιους ή Εβραίους αλλά υπήρχαν και μικτά, όπως οι συντεχνίες των γαλατάδων και των γουναράδων στην Κωνσταντινούπολη. Στις βενετοκρατούμενες περιοχές υπήρχαν ιδιοτυπίες λόγω της επιρροής από τα σωματεία της Βενετίας.
Η δομή της συντεχνίας
Στη δομή της, η συντεχνία, αποτελείται από τρεις βασικούς συντελεστές: τον μάστορα, τον κάλφα το βοηθό του μάστορα και το τσιράκι ή μαθητευόμενο. Αρχηγός της συντεχνίας ήταν ο πρωτομάστορας, ο εκλεγμένος εκπρόσωπός της και μεσολαβητής μεταξύ των Τούρκων και των Ελλήνων. Πέραν της φροντίδας για τη συλλογή των φόρων, ήταν υπεύθυνος για τη σύναψη συμφωνιών μεταξύ των μαστόρων, καθόριζε τις τιμές των ειδών που κατασκεύαζαν ή εμπορεύονταν, όριζε τα ημερομίσθια, εξασφάλιζε γρήγορη και συμφέρουσα προμήθεια των πρώτων υλών από τους τόπους της παραγωγής τους και μεριμνούσε για τη δίκαιη κατανομή τους. Τα περισσότερα ισνάφια διέθεταν μεγάλα οικονομικά αποθέματα που ήταν αποτέλεσμα της μηνιαίας ή ετήσιας εισφοράς των μελών.
Διοίκηση
Η διοίκηση της συντεχνίας στηρίχθηκε αρχικά σε άγραφους νόμους, οι οποίοι καθόριζαν με σαφήνεια τα δικαιώματα και τα καθήκοντα των αρχηγών, των μαστόρων και των τεχνιτών. Η πολυσχιδής όμως δράση και η αύξηση των μελών των συντεχνιών, οδήγησε στην ανάγκη δημιουργίας καταστατικών, τα οποία εγκρίνονταν πρώτα στη γενική συνέλευση της συντεχνίας και στη συνέχεια επικυρώνονταν από την Εκκλησία. Ο ρόλος των συντεχνιών δεν περιορίστηκε μόνο στα επαγγελματικά ζητήματα, αλλά προεκτάθηκε σε μια ευρύτερη κοινωνική δράση. Ανέδειξαν τη συνεργατική ιδέα, υπηρετώντας ταυτόχρονα τον κοινωνικό τομέα σύμφωνα με το παράδειγμα των Αδελφάτων ή Αδελφοτήτων, διατηρώντας ταμείο αλληλεγγύης για την υποστήριξη των μελών σε περίπτωση ανάγκης. Παράλληλα είχαν και τον έλεγχο στην εκπαίδευση. Η ομάδα του κάθε μάστορα συνδεόταν με δεσμούς πατριαρχικής ιεραρχίας. Η τέχνη περνούσε από γενιά σε γενιά και για να γίνει κανείς τεχνίτης, έπρεπε να ξεκινήσει ως μαθητευόμενος από πολύ μικρή ηλικία.
Μονοπώλιο
Οι συντεχνίες μονοπωλούσαν το επάγγελμά τους και το κάθε επάγγελμα απαρτιζόταν από διάφορες ειδικότητες, η κάθε μια είχε ξεχωριστή συντεχνία. Το ισνάφι π.χ. των χρυσοχόων διακρινόταν στην Πόλη σε είκοσι πέντε ειδικότητες, π.χ. χρυσικούς ή αργυροχόους που είχαν ειδικευτεί σε μια συγκεκριμένη τεχνική. Περίπτωση σχηματισμού συντεχνίας από άλλες παρεμφερείς ειδικότητες είναι αυτή των τεκτόνων, που αποτελείτο από τεχνίτες ειδικευμένους στην οικοδομική: χτιστάδες, σοβατζήδες, νταμαρτζήδες, μαρμαράδες–πελεκάνους, μαραγκούς κ.ά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η συντεχνία των μαστόρων–χτιστάδων στα Ιωάννινα, που αποτελείτο από 450 περίπου μέλη. Οι μεγάλες συντεχνίες ήκμασαν κυρίως στις πόλεις που ήταν συγκοινωνιακοί κόμβοι. Εκεί συγκέντρωναν τα βιοτεχνικά προϊόντα της οικιακής ή εργαστηριακής τέχνης που παράγονταν στα χωριά. Συντεχνίες αναπτύχθηκαν και σε περιοχές που δεν ήταν αστικά κέντρα, όπως η Χίος και τα Αμπελάκια, τα οποία ήταν οργανωμένα συνεταιρικά με έμπορους, κεφαλαιούχους και τεχνίτες- μάστορες. Ωστόσο σε ορισμένες περιοχές το σύστημα των συντεχνιών οργανώθηκε σε ακόμη μεγαλύτερους σχηματισμούς, δημιουργώντας ιδιαίτερες κοινότητες που αυτοδιοικούνταν με πνεύμα δημοκρατικό και συνεταιρικό.
Στην πορεία του χρόνου οι συντεχνίες, αν και έπαψαν να υφίστανται -στην πρωτογενή μορφή τους τουλάχιστον-, ως απότοκες οργανώσεις αστικής προβιομηχανικής ζωής μετεξελίχθηκαν για να αντιμετωπίσουν τις αλλαγές που επέφερε ο εκβιομηχανισμός στην Ελλάδα στα τέλη του του 19ου και του 20ου αιώνα.
Δικτυακοί τόποι
Κατηγορία:Προβιομηχανικές μορφές κοινωνικής οργάνωσης Κατηγορία:Συντεχνίες
Πάπας Στέφανος Ζ΄
Ο Πάπας Στέφανος Ζ΄ (Papa Stefano VII, ... - 15 Μαρτίου 931) ήταν Πάπας από το Φεβρουάριο του 929 μέχρι το θάνατό του στις 15 Μαρτίου του 931. Τον είχε διαλέξει η Μαροζία, ηγετική φυσιογνωμία της πορνοκρατίας.
Ο Στέφανος ήταν Ρωμαίος πολίτης εκ γενετής. Ο πατέρας του λεγόταν Θεοδεμούνδος και ίσως να ήταν μέλος της ευγενικής οικογένειας των Γαβριηλίων. Τον διάλεξε η Μαροζία, των Κομήτων του Τούσκουλου, για να γεμίσει το κενό από το θάνατο του Λέοντα ΣΤ΄, μέχρι την ενηλικίωση του γιου της Ιωάννη. Πριν την "εκλογή" του, ο Στέφανος ήταν καρδινάλιος της Βασιλικής της Αγίας Αναστασίας στη Ρώμη.
Λίγα είναι γνωστά για τη θητεία του Στέφανου. Κατά τη διάρκεια των δύο ετών που διετέλεσε Ποντίφικας, ο Στέφανος αναγνώρισε τα προνόμια μερικών τόπων λατρείας στη Γαλλία και την Ιταλία. Ως αντάλλαγμα που τον βοήθησε να απαλλαγεί από τις πιέσεις του Ούγου της Προβηγκίας, ο Στέφανος διόρισε τον συγγενή του, Κάντε ντε Γκαμπριέλι παπικό κυβερνήτη του Γκούμπιο και διοικητή ορισμένων φρουρίων στρατηγικής σημασίας. Ο Στέφανος είναι επίσης γνωστός για τη σοβαρότητα με την οποία αντιμετόπιζε ιερείς χαλαρής ηθικής. Επιπλέον, σύμφωνα με μία εχθρική Ελληνική πηγή του 12ου αιώνα, ήταν ο πρώτος Πάπας που κυκλοφορούσε εντελώς ξυρισμένος κατά τη διάρκεια της θητείας του.
Πέθανε γύρω στις 15 Μαρτίου του 931 και τον διαδέχθηκε ο γιος της Μαροζίας, Ιωάννης ΙΑ΄.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 10ου αιώνα
Χοακίν Αλμούνια
Ο Χοακίν Αλμούνια (Joaquín Almunia, 17 Ιουνίου 1948 - ...) ήταν αρμόδιος Επίτροπος για τις Οικονομικές και Νομισματικές Υποθέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης από το 2004 ως το 2009.
Γεννήθηκε στο Μπιλμπάο της Ισπανίας το 1948. Μετά την ολοκλήρωση της βασικής του εκπαίδευσης και τη συνέχιση σε Νομικά και Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Deusto (του Μπιλμπάο) ακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Παρίσι, στην "École Pratique des Hautes Études", και στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ όπου και ειδικεύτηκε σε θέματα "Κεντρικής Διοίκησης" και "Κυβερνητικής".
Στις αρχές της 10ετίας του '70 επέστρεψε στην Ισπανία όπου και ανέλαβε βοηθός λέκτορας στο Πανεπιστήμιο Alcalá de Henares διδάσκοντας εκεί Δίκαιο απασχόλησης και Κοινωνική Ασφάλιση. Παρά ταύτα ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την εφαρμοσμένη πολιτική. Έτσι στη περίοδο 1972-1975 εργάσθηκε ως οικονομολόγος στο Γραφείο του Ισπανικού Εμπορικού Επιμελητηρίου στις Βρυξέλλες, ενώ από το 1976 ως το 1979 ως επικεφαλής οικονομολόγος ενός μεγάλου εργατικού (σοσιαλιστικά προσκείμενου) σωματείου της Ισπανίας του UGT.
Το 1979 γίνεται μέλος - πυρήνας του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος της Ισπανίας (PSOE) απ΄ όπου και ανέλαβε δύο συνεχόμενες φορές Υπουργός στη Κυβέρνηση του Φελίπε Γκονθάλεθ. Την πρώτη, στη 4ετία 1982-1986 ως Υπουργός Εργασίας και τη δεύτερη, 1986-1991, ως Υπουργός Δημόσιας Διοίκησης, ενώ στο επόμενο διάστημα 1994-1997 υπήρξε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κόμματός του.
Το 1997, όταν ο Φελίπε Γκονθάλεθ ανακοίνωσε την απόφασή του για παραίτησή του από την θέση του Γ.Γ. που κατείχε επί 23 χρόνια, διάδοχό του όρισε τον Χοακίν Αλμούνια ο οποίος και εξελέγη στην ηγεσία του κόμματος με συντριπτική πλειοψηφία αποσπώντας το 73% των ψήφων των συνέδρων εκ των οποίων μόλις το 3% τον είχε καταψηφίσει. Στις κομματικές όμως αρχαιρεσίες στις 24 Απριλίου 1998, για την ανάδειξη υποψήφιου για την Πρωθυπουργία, οι εκλέκτορες υπερψήφισαν με ποσοστό 55% τον πρώην Υπουργό Δημοσίων Έργων και σημερινό (Νοέμβριος 2006) Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου κ. Χοσέ Μπορέλ. Διατηρώντας έτσι τη θέση του Γ.Γ. ο Χοακίν Αλμούνια, και παρά το οικονομικό σκάνδαλο που ξέσπασε με πρωταγωνιστές δύο εκ των συνεργατών του, διατήρησε την αμέριστη στήριξη του κόμματός του, μέχρι τις εθνικές Ισπανικές εκλογές του 2000 όπου το Σοσιαλιστικό Κόμμα έλαβε μόλις το 34,1% των ψήφων και 125 κοινοβουλευτικές έδρες που τον ανάγκασαν να παραιτηθεί και να τον διαδεχθεί στη θέση του ο Χοσέ Λουίς Ροδρίγκεθ Θαπατέρο.
Παράλληλα όμως ο Αλμούνια δεν είχε σταματήσει να ασχολείται σε ερευνητικά προγράμματα για κοινωνική ισότητα και ανακατανομή εισοδήματος, έτσι το 2002 ίδρυσε και ανέλαβε την διεύθυνση μιας πρωτοποριακής αλλά και προοδευτικής ερευνητικής ομάδας με αντικείμενο την σύγχρονη εφαρμογή σοσιαλιστικών αρχών. Ίσως αυτή η πλούσια συσσώρευση επιστημονικής αλλά και πολιτικής δράσης να υπήρξε και ο λόγος που το 2004 βρέθηκε στο σημερινό Γραφείο του αρμόδιου Επιτρόπου για οικονομικές και νομισματικές υποθέσεις, όταν το εγκατέλειψε ο Πέδρο Σόλμπες προκειμένου να ενταχθεί στη νεοεκλεγείσα Κυβέρνηση του Θαπατέρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί πολιτικοί Κατηγορία:Ευρωπαίοι επίτροποι
Ουμπίνας
thumb|250px|Το Ουμπίνας το 1988 thumb|250px|Έκρηξη του Ουμπίνας τις 14 Αυγούστου 2006 Το Ουμπίνας ή Ούμπινας (ισπανικά: Ubinas) είναι ενεργό ηφαίστειο στο νότιο Περού. Έχει ύψος 5.672 μέτρα και θεωρείται ένα από τα πιο ενεργά του Περού. Το ηφαίστειο είναι κωνικό και διαθέτει ένα μεγάλο κρατήρα-καλντέρα στη κορυφή. Μέχρι το 2006 είχαν καταγραφεί 23 εκρήξεις, η τελευταία το 1956. Το ηφαίστειο εξερράγη το 2006, το 2007, το 2008 το 2009 και το 2013. Απέχει περίπου 60 χιλιόμετρα από την Αρεκίπα, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Περού, και 900 χιλιόμετρα από τη Λίμα, τη πρωτεύουσα.
Το ηφαίστειο ανήκει στην κεντρική ηφαιστειακή ζώνη των Άνδεων και είναι αποτέλεσμα της καταβύθισης της πλάκας της Νάζκα κάτω από την πλάκα της Νότιας Αμερικής. Το Ουμπίνας είναι το βορειότερο από μια σειρά τριών νεότερων ηφαιστείων που βρίσκεται περίπου 50 χιλιόμετρα πίσω από το κύριο ηφαιστειακό μέτωπο του Περού. Το σημερινό ηφαιστειακό οικοδόμημα είναι το δεύτερο, αφού το πρώτο κατέρρευσε πριν τουλάχιστον 376.000 χρόνια. Ο κώνος του σημερινού ηφαιστείου αναπτύχθηκε την περίοδο από 376.000 μέχρι 142.000 χρόνια πριν. Η καλντέρα στην κορυφή υπολογίστηκε ότι δημιουργήθηκε από εκρήξεις από 25.000 μέχρι 9700 χρόνια πριν. Οι πλαγιές του έχουν κλίση περίπου 45 μοιρών και αποτελούνται από ανδεσιτικές και τραχυανδειτικές λάβες. Στην κορυφή υπάρχει μια καλντέρα με διάμετρο 1,4 χιλιομέτρων μέσα στην οποία βρίσκεται ένας κώνος από ηφαιστειακή στάχτη. Η νοτιοανατολική πλευρά του ηφαιστείου κατέρρευσε πριν περίπου 3.700 χρόνια και τα συντρίμμια της έφτασαν σε απόσταση 10 χιλιομέτρων.
Η πιο πρόσφατη πλινιακή έκρηξη του ηφαιστείου έλαβε χώρα το 1000 με 1160 μ.Χ. με πτώση ηφαιστειακής στάχτη και κίσσηρης με πάχος 25 εκατοστών 40 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του ηφαιστείου. Από τότε έχουν λάβει χώρα μικρές εκρήξεις με φρεατομαγματικά χαρακτηριστικά. Από το 1550 μέχρι το 2004 είχε καταγραφεί μία έκρηξη ισχύος VEI 3, το 1667, τέσσερις με ισχύ VEI 2-3 και αρκετές εκλύσεις αερίων. Το ηφαίστειο εξερράγη στα τέλη Απριλίου του 2006 και τα ηφαιστειακά αέρια προκάλεσαν αναπνευστικά προβλήματα σε τουλάχιστον 1000 ανθρώπους, ενώ πολλά ζώα πέθαναν όταν έφαγαν χορτάρι στο οποίο είχαν κατακάτσει δηλητηριώδη αέρια και οι πηγές νερού μολύνθηκαν. Τις 23 Απριλίου 2006, η περιοχή γύρω από το ηφαίστειο κηρύχθηκε σε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και ο στρατός κλήθηκε για να εκκενώσει τις πόλεις. Η ηφαιστειακή δραστηριότητα συνεχίστηκε μέχρι τα μέσα του 2009. Το ηφαίστειο ξύπνησε ξανά στις αρχές Σεπτεμβρίου 2013 με έξι εκρήξεις σε τρεις μέρες. Στις 12 Σεπτεμβρίου, οι περιοχές γύρω από το ηφαίστειο κηρύχθηκαν σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης για εξήντα μέρες.
Ραλφ Έρσκιν
Ο Ράλφ Έρσκιν (Ralph Erskine) ήταν αρχιτέκτονας βρετανικής καταγωγής που έζησε και εργάστηκε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στη Σουηδία. Γεννήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 1914 στο Λονδίνο και πέθανε στις 16 Μαρτίου 2005 στη Σουηδία.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στην Αγγλία το 1914 σπούδασε στο Λονδίνο στη Regent Street Polytechnic για 5 χρόνια και το 1939 ταξίδεψε στη Σουηδία το 1939 λίγο πριν το ξέσπασμα του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, όπου ο σουηδικός φονξιοναλισμός και το κοινωνικό του περιεχόμενο του κέντρισαν το ενδιαφέρον. Στη Σουηδία αρχικά συνέχισε τις σπουδές του στην Ακαδημία Τεχνών της Στοκχόλμης και τελικά συνέχισε εκεί τη ζωή του, όπου ανέλαβε και πληθώρα έργων. Στη Βρετανία έγινε γνωστός μετά τα 50 του χρόνια που ανατέθηκαν κάποια σημαντικά έργα.
Επιρροές
Βασική επιρροή για το Ραλφ Έρσκιν φαίνεται να αποτελούν οι Σουηδοί φονξιοναλιστές αρχιτέκτονες όπως ο Γκιούναρ Άσπλουντ, ο Σβεν Μαρκέλιους και ο Σίγκουρντ Λέβερεντς, όπως και το κράτος πρόνοιας που είχε συγκροτήσει η Σουηδία ήδη από το 1930. Σημαντική επιρροή επίσης, φαίνεται να ήταν και ο συμφοιτητής του, Γκόρντον Κάλεν, γι’ αυτό και ένα από τα βασικότερα στοιχεία που επεξεργάζεται στα έργα του είναι η ένταξη τους στο περιβάλλον τους και η διαλεκτική σχέση που αναπτύσσουν με αυτό.
Χαρακτήρας
Χαρακτηρίστηκε ως ο «μοντερνιστής του τοπικισμού».
Επιπλέον, έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την κοινωνιολογική και την ανθρωπιστική διάσταση της αρχιτεκτονικής. Χαρακτηριστικά, ο ίδιος αναφέρει:
Βραβεία
Το 1987 τιμήθηκε με το Χρυσό Μετάλλιο Αρχιτεκτονικής RIBA.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι αρχιτέκτονες Κατηγορία:Σουηδοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Πολεοδόμοι
Χαπόελ Ιερουσαλήμ Μ.Κ.
Η Χαπόελ Ιερουσαλήμ Μπάσκετμπολ Κλαμπ (Hapoel Jerusalem Basketball Club, εβραϊκά: הפועל ירושלים), για λόγους χορηγίας Χαπόελ Bank Yahav Ιερουσαλήμ, είναι επαγγελματικός σύλλογος καλαθοσφαίρισης με έδρα την Ιερουσαλήμ. Συμμετέχει στο Πρωτάθλημα Ισραήλ, στο Κρατικό Κύπελλο Ισραήλ και στο Μπάσκετμπολ Τσάμπιονς Λιγκ. Η Χαπόελ έχει κερδίσει αρκετούς τίτλους, όπως το Κύπελλο ULEB (τώρα ονομάζεται EuroCup) το 2004, το Πρωτάθλημα Ισραήλ το 2015 και το 2017 και επτά εθνικά Κύπελλα. Το 2013, ανέλαβε μια νέα ομάδα ιδιοκτησίας με επικεφαλής τον Ορί Αλόν και έκτοτε ο σύλλογος έχει σημειώσει αξιοσημείωτη πρόοδο και επέκταση. Η ομάδα ξεκίνησε να παίζει στην Αρένα Παΐς Ιερουσαλήμ το 2014.
Ιστορία
Η Χαπόελ Ιερουσαλήμ Μπάσκετμπολ Κλαμπ ιδρύθηκε το 1935 και έγινε ανώνυμη εταιρεία το 1943. Έκανε την πρώτη της εμφάνιση στο Πρωτάθλημα Ισραήλ το 1955. Η Χαπόελ έπαιξε στην πρώτη κατηγορία τις περισσότερες δεκαετίες του 1950 και του 1960, με αξιοσημείωτους παίκτες, όπως ο Ντέιβιντ Καμίνσκι και ο Αμίρ Μπερλίνσκι. Οι επόμενες δύο δεκαετίες είχαν σκαμπανεβάσματα, καθώς η Χαπόελ ανεβοκατέβαινε μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης κατηγορίας.
Το 1986, με επικεφαλής τον προπονητή Σίμι Ρίγκερ, η ομάδα προβιβάστηκε στην πρώτη κατηγορία, μετά από πέντε συνεχόμενα χρόνια στη δεύτερη κατηγορία. Από τότε, η Χαπόελ παρέμεινε στην πρώτη κατηγορία και έγινε σημαντικός παράγοντας στην ισραηλινή καλαθοσφαίριση.
Το 1996 και το 1997, η Χαπόελ κέρδισε το Κρατικό Κύπελλο Ισραήλ, νικώντας τη Μακάμπι Τελ Αβίβ στον τελικό, στην Αρένα Γιαντ Ελιγιάχου. Η ομάδα ηγήθηκε με τον Άντι Γκόρντον, ο οποίος θεωρείται ευρέως το σύμβολο της ομάδας και ένας από τους καλύτερους παίκτες της.
Το 2004, η Χαπόελ Ιερουσαλήμ κέρδισε τον πρώτο της ευρωπαϊκό τίτλο, το Κύπελλο ULEB (EuroCup), νικώντας τη Ρεάλ Μαδρίτης στον τελικό, στο Σαρλερουά του Βελγίου. Επίσης εκείνο το έτος, την άλλη μεγάλη ευρωπαϊκή διοργάνωση καλαθοσφαίρισης, την Ευρωλίγκα, την κέρδισε η Μακάμπι Τελ Αβίβ, καθιστώντας το Ισραήλ το κορυφαίο έθνος καλαθοσφαίρισης στην Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή για το 2004.
Το 2005, ο Ισραηλινός-Ρώσος δισεκατομμυριούχος Αρκαντί Γκαϊνταμάκ αγόρασε ένα μεγάλο μερίδιο του συλλόγου. Ως αποτέλεσμα, η ομάδα έγινε ισχυρότερη και υπέγραψε τέσσερις Αμερικανούς παίκτες με θητεία στο NBA, τους Τέιμαρ Σλέι, Χόρας Τζένκινς και Ρότζερ Μέισον. Η ομάδα υπέγραψε επίσης τον ισραηλινό αστέρι Μεΐρ Ταπίρο.
Το 2007, η Χαπόελ κέρδισε το τρίτο Κρατικό Κύπελλο Ισραήλ, νικώντας την Μπνεΐ ΧαΣαρόν με 103-85 στη Αρένα Νόκια. Στις αρχές του 2008, η Χαπόελ επέστρεψε στην 4η περίοδο από 22 πόντους πίσω, για να κερδίσει το τέταρτο Κρατικό Κύπελλο, νικώντας τη Μακάμπι Τελ Αβίβ με 93-89. Στα τέλη του 2008, η Χαπόελ κέρδισε το πρώτο της Λιγκ Καπ ισραήλ, νικώντας την Ιρόνι Ναχαρίγια με 84-69.
Τον Σεπτέμβριο του 2009, ο μεγιστάνας του πετρελαίου Γκούμα Αγκουιάρ εντάχθηκε στην Χαπόελ Ιερουσαλήμ ως χορηγός της ομάδας και βοήθησε στην εκκαθάριση των χρεών που άφησε ο Γκαϊνταμάκ. Αυτό εξασφάλισε ότι η Χαπόελ θα μπορούσε να ανταγωνιστεί ξανά στα υψηλότερα επίπεδα. Στις 8 Οκτωβρίου 2009, η Χαπόελ νίκησε τη Μακάμπι Τελ Αβίβ στους τελικούς Winner Cup με 86-80, κερδίζοντας το δεύτερο κύπελλο του συλλόγου στη σειρά.
Ένα χρόνο μετά τη μυστηριώδη εξαφάνιση του Γκούμα Αγκουιάρ, ανέλαβε μια νέα ομάδα ιδιοκτησίας με επικεφαλής τον επιχειρηματία Ορί Αλόν. Ο Γκάι Χάρελ διαδέχθηκε τον Ντάνι Κλέιν ως γενικός διευθυντής.
Τον Απρίλιο του 2014, το New York Post και το The Wall Street Journal ανέφεραν ότι ο έξι φορές NBA All-Star Αμάρεϊ Στουνταμάιρ ενδέχεται να ενταχθεί στη Χαπόελ, αφού το συμβόλαιό του με τους Νιου Γιορκ Νικς έληξε επίσημα στο τέλος της σεζόν 2014-2015 του NBA. Ο Στουνταμάιρ υπέγραψε με τους Ντάλας Μάβερικς για να ολοκληρώσει το αρχικό του συμβόλαιο που είχε λήξει με τους Νικς εκείνη τη στιγμή και μετά πήγε στους Μαϊάμι Χιτ μετά τη λήξη της συμφωνίας του με τους Μάβερικς. Μόλις αποφάσισε να αποσυρθεί από το NBA τον Ιούλιο του 2016, υπέγραψε με τη Χαπόελ Ιερουσαλήμ την 1η Αυγούστου 2016.
Στις 20 Ιουνίου 2014, ο σύλλογος υπέγραψε τον προπονητή Ντάνι Φράνκο, ο οποίος οδήγησε τη Μακάμπι Χάιφα στους τελικούς του 2014 ενάντια στη τότε κάτοχο της Ευρωλίγκα, Μακάμπι Τελ Αβίβ. Την ίδια μέρα, ο σύλλογος υπέγραψε επίσης τον Πολυτιμότερο Παίκτη της σεζόν, Ντόντα Σμιθ.
Στις 25 Ιουνίου 2014, η Εκτελεστική Επιτροπή της Euroleague Commercial Assets συμφώνησε ομόφωνα να δώσει στη Χαπόελ μία wild card για να αγωνιστεί για μια θέση στα προκριματικά της Ευρωλίγκα. Αναγνώρισε ότι η Χαπόελ χτίστηκε ως μια πολλά υποσχόμενη ομάδα, με έναν νέο όμιλο ιδιοκτησίας με μεγάλη σταθερότητα και μια ολοκαίνουργια αρένα 11.000 θέσεων για να είναι έτοιμη για τη σεζόν 2014–15.
Στις 25 Ιουνίου 2015, η Χαπόελ κέρδισε το Πρωτάθλημα Ισραήλ για πρώτη φορά στην ιστορία της, αφού νίκησε στον Τελικό τη Χαπόελ Εϊλάτ Μ.Κ.. Στις 15 Ιουνίου 2017, ο σύλλογος κέρδισε το Πρωτάθλημα Ισραήλ για δεύτερη φορά, αφού νίκησε στον Τελικό τη Μακάμπι Χάιφα. Στις 16 Φεβρουαρίου 2023, επιβλήθηκε με 67-61 της Μακάμπι Τελ Αβιβ στον τελικό του Κυπέλλου Ισραήλ και πανηγύρισε για έβδομη φορά στην ιστορία της την κατάκτηση του τροπαίου.
Η Ταξιαρχία
Η Ταξιαρχία Μαλχά είναι η επίσημη οργάνωση ultras της Χαπόελ Ιερουσαλήμ. Στην Αρένα Μαλχά, η Ταξιαρχία βρισκόταν πίσω από το καλάθι της νότιας πλευράς. Στην Αρένα Ιερουσαλήμ, η Ταξιαρχία βρίσκεται στις θύρες # 1 και # 12. Η Ταξιαρχία έχει στενές σχέσεις με την ίδια την ομάδα και ζητείται η γνώμη της από τη διοίκηση για οργανικές αποφάσεις, όπως η αλλαγή του λογότυπου της ομάδας και ο προγραμματισμός εκδηλώσεων με την κοινότητα.
Αντιπαλότητα με τη Μακάμπι Τελ Αβίβ
Από την ίδρυση του συλλόγου το 1943, η Χαπόελ Ιερουσαλήμ έχει αναπτύξει μια μεγάλη αντιπαλότητα με την κορυφαία ομάδα του Τελ Αβίβ, τη Μακάμπι Τελ Αβίβ. Με τα χρόνια, πολλά παιχνίδια μεταξύ των δύο ομάδων έγιναν μέρος του «Hall of Fame» της ισραηλινής καλαθοσφαίρισης. Η αντιπαλότητα μεταξύ των ομάδων είναι πολύ βαθιά και συναισθηματική. Λόγω του τεράστιου μεγέθους της, η Αρένα Ιερουσαλήμ έφερε την μεγαλύτερη αντιπαλότητα καλαθοσφαίρισης του Ισραήλ σε ένα εντελώς νέο επίπεδο.
Αρένα Μαλχά (1985-2014)
μικρογραφία| Η Αρένα Μαλχά Όταν ιδρύθηκε η Χαπόελ Ιερουσαλήμ, αρχικά έπαιξε σε ένα μικρό γήπεδο στην οδό Χισταντρούτ, στο κέντρο της πόλης, προτού μετακομίσει στο γήπεδο της Διεθνούς Χριστιανικής Αδελφότητας Νέων της Ιερουσαλήμ. Στα μέσα της δεκαετίας του 1950, μετακόμισε στη μοναδική κλειστή αρένα στην Ιερουσαλήμ εκείνη την εποχή, την «Αρένα Στράους», στο κτίριο Χισταντρούτ, στην οδό Στράους. Η Αρένα Μαλχά χρησιμοποιήθηκε ως έδρα της Χαπόελ Ιερουσαλήμ από το 1985 έως το 2014. Έχει χωρητικότητα 3.000 θέσεων, με 2.540 θέσεις στην κάτω βαθμίδα, επιπλέον 460 θέσεις στην ανώτερη βαθμίδα. Παρά το μικρό της μέγεθος, η αρένα παγιδεύεται στο θόρυβο και αποσπά την προσοχή της αντίπαλης ομάδας. Αυτό δίνει ώθηση στους παίκτες προς το τέλος του παιχνιδιού όταν το χρειάζονται περισσότερο, σύμφωνα με τον πρώην προπονητή της Χαπόελ Ιερουσαλήμ, Οντέντ Κατάς.
Αρένα Ιερουσαλήμ (2014 – σήμερα)
μικρογραφία| Η Αρένα Ιερουσαλήμ. Ο πρώην δήμαρχος της Ιερουσαλήμ και ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, Εχούντ Ολμέρτ, πρότειναν το γενικό σχέδιο για την αρένα το 2004 και χρειάστηκαν δέκα χρόνια για την κατασκευή της. Αν και η Αρένα Παΐς Ιερουσαλήμ απέχει λιγότερο από δύο χιλιόμετρα από το προηγούμενο σπίτι της ομάδας, το οποίο άνοιξε το 1985, είναι εκθετικά μεγαλύτερη. Η αρένα διαθέτει 11.000 θέσεις, τέσσερις φορές περισσότερες από την Αρένα Μαλχά, και όλες τις σύγχρονες ανέσεις που αναμένονται από έναν σύγχρονο γήπεδο καλαθοσφαίρισης. Το γήπεδο έχει δώδεκα εταιρικά κουτιά, το καθένα με τιμή 100.000 $ ανά σεζόν. Η τοποθεσία επιλέχθηκε πολύ καιρό πριν, αλλά το κτίριο ολοκληρώθηκε μόνο τα τελευταία χρόνια. Με το βλέμμα για το τι μπορεί να φέρει το μέλλον, η αρένα έχει κατασκευαστεί σύμφωνα με τα πρότυπα της Ευρωλίγκα. Το να αγωνιστεί στην Ευρωλίγκα τα επόμενα χρόνια, είναι ένας στόχος που η ομάδα έχει θέσει δημόσια για τον εαυτό της. Η Αρένα Παΐς Ιερουσαλήμ άνοιξε τη σεζόν 2014–15.
Χορηγοί
Ο κύριος εταιρικός χορηγός της ομάδας είναι η Bank Yahav. Οι δευτερεύοντες χορηγοί περιλαμβάνουν το Burgers Bar, το Crowne Plaza, το Holiday Inn και το Ein Gedi Mineral Water.
Διακρίσεις
Σύνολο τίτλων: 15
Εγχώριες
Πρωταθλήματα Ισραήλ
Κρατικό Κύπελλο Ισραήλ
Λιγκ Καπ Ισραήλ
Ευρωπαϊκές
Κύπελλο ULEB (EuroCup)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χαπόελ Ιερουσαλήμ Μ.Κ. Κατηγορία:Ισραηλινοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1943 Κατηγορία:Χαπόελ Ιερουσαλήμ
Βραβεία Γκράμι του 1979
Βραβεία Γκράμι του 1979
Νικητές των Βραβείων:
Phil Ramone (παραγωγός) & Billy Joel για το "Just the Way You Are"
Broadway Eddie, Richard Finch, Albhy Galuten, K.G. Productions, Ron Kersey, Arif Mardin, Bobby Martin, Bill Oakes, Freddie Perren, Karl Richardson, William Salter, Thomas J. Valentino (παραγωγοί), Bee Gees, Ralph MacDonald, David Shire (παραγωγοί και καλλιτέχνες), Don Renaldo (διευθυντής ορχήστρας), Yvonne Elliman, K.C. and the Sunshine Band, Kool & the Gang, Walter Murphy, Tavares & Trammps για το Saturday Night Fever
Billy Joel για το "Just the Way You Are"
A Taste of Honey
Κλασική Μουσική
Michel Glotz (παραγωγός), Herbert von Karajan (διευθυντής ορχήστρας) & the Berlin Philharmonic Orchestra για το Beethoven: Symphonies (9) (Πλήρης)
Luciano Pavarotti για το Luciano Pavarotti - Hits Από το Lincoln Center
George Sponhaltz, John Coveney (παραγωγοί), Julius Rudel (διευθυντής ορχήστρας),Beverly Sills, Alan Titus & the New York City Opera Orchestra για το Lehár: The Merry Widow
Georg Solti (διευθυντής ορχήστρας), Margaret Hillis (διευθυντής χορωδίας) & the Chicago Symphony Orchestra & Chorus για το Beethoven: Missa Solemnis
Vladimir Horowitz για το The Horowitz Concerts 1977/78
Itzhak Perlman & Vladimir Ashkenazy για το Beethoven: Sonatas for Violin and Piano
Christopher Bishop (παραγωγός), Carlo Maria Giulini (διευθυντής ορχήστρας), Itzhak Perlman & the Chicago Symphony Orchestra για το Brahms: Concerto Για το Violin in D
Κωμωδία
Steve Martin για το A Wild and Crazy Guy
Σύνθεση και Διευθέτηση
John Williams (Συνθέτης) για το "Theme Από το Close Encounters of the Third Kind"
John Williams (Συνθέτης) για το Close Encounters of the Third Kind
Quincy Jones & Robert Freedman (διευθετητές) για το "The Wiz Main Title -Overture Part One" σε ερμηνεία διαφόρων καλλιτεχνών
The Bee Gees (διευθετητές) για το "Stayin' Alive"
Κάντρι Μουσικής
Dolly Parton για το Here You Come Again
Waylon Jennings & Willie Nelson για το "Mamas Don't Let Your Babies Grow Up to Be Cowboys"
Asleep at the Wheel για το "One O'Clock Jump"
Don Schlitz (τραγουδοποιός) για το "The Gambler" σε ερμηνεία Kenny Rogers
Folk
Muddy Waters για το I'm Ready
Gospel
The Happy Goodman Family για το Refreshing
Larry Hart για το "What a Friend"
Mighty Clouds of Joy για το Live and Direct
Andrae Crouch για το Live in London σε ερμηνεία Andrae Crouch & the Disciples
B. J. Thomas για το Happy Man
Ιστορικά
Michael Brooks (παραγωγός) για το The Lester Young Story, Vol. 3
Τζαζ
Oscar Peterson για το Montreaux '77 - Oscar Peterson Jam
Chick Corea για το Friends
Mel Lewis & Thad Jones για το Live in Munich
Al Jarreau για το All Fly Home
Latin
Tito Puente για το Homenaje a Beny More
Μουσικής Παράστασης
Thomas Z. Shepard (παραγωγός) & διάφοροι καλλιτέχνες για το Ain't Misbehavin'
Συσκευασία και Σημειώσεις
Johnny B. Lee & Tony Lane (σχεδιαστές) για το Boys in the Trees σε ερμηνεία Carly Simon
Michael Brooks (συγγραφέας σημειώσεων) για το A Bing Crosby Collection, Vols. I & II σε ερμηνεία Bing Crosby
Ποπ
Anne Murray για το "You Needed Me"
Barry Manilow για το "Copacabana (At the Copa)"
The Bee Gees για το Saturday Night Fever
Chuck Mangione για Children of Sanchez
Παραγωγή και μηχανική επεξεργασία ήχου
Al Schmitt & Roger Nichols (μηχανικοί επεξεργασίας ήχου) για το "FM (No Static At All)" σε ερμηνεία Steely Dan
Arthur Kendy, Edward T. Graham, Ray Moore (μηχανικοί επεξεργασίας ήχου), Pierre Boulez (διευθυντής ορχήστρας) & the New York Philharmonic για το Varese: Ameriques/Arcana/Ionisation (Boulez Conducts Varese)
The Bee Gees, Albhy Galuten & Karl Richardson
R&B
Donna Summer για το "Last Dance"
George Benson για το "On Broadway"
Earth, Wind & Fire για το All 'n All
Earth, Wind & Fire για το "Runnin' "
Paul Jabara (τραγουδοποιός) για το "Last Dance" σε ερμηνεία Donna Summer
Προφορικός Λόγος
Orson Welles για το Citizen Kane
Κατηγορία:Τελετές Βραβείων Γκράμι
Δηνάριο Μπαχρέιν
Το δηνάριο (στα αραβικά  دينار )  είναι το νόμισμα του Μπαχρέιν. Συμβολίζεται με .د.ب ή BD  και ο  κωδικός του είναι  BHD. Υποδιαιρείται σε 1000 φιλς (فلس). Το όνομα δηνάριο προέρχεται ετυμολογικά από το ρωμαϊκό denarius. Το δηνάριο του Μπαχρέιν εισήχθη το 1965, αντικαθιστώντας τη Ρουπία του Περσικού Κόλπου σε αναλογία 10 ρουπίες προς 1 δηνάριο. Συνήθως τα φιλς υποδηλώνονται με τρεις δεκαδικές θέσεις.
Κέρματα
Το 1965 κυκλοφόρησαν κέρματα σε ονομαστικές αξίες του 1 και των 5, 10, 25, 50 και 100 φιλς. Τα 1, 5 και 10 φιλς κατασκευάστηκαν από μπρούντζο, ενώ τα υπόλοιπα από χαλκονικέλιο. Μετά το 1966 σταμάτησε να παράγεται το κέρμα του 1 φιλ και σήμερα δεν κυκλοφορεί πλέον. Το 1992 και το 2000 εισήχθησαν διμεταλλικά κέρματα των 100 και των 500 φιλς αντίστοιχα.
Τραπεζογραμμάτια
Η Νομισματική Επιτροπή του Μπαχρέιν εισήγαγε χαρτονομίσματα το 1965. Αυτά ήταν σε αξίες των 100 φιλς και του, ¼, ½, 1, 5 και 10 δηναρίων. Το 1973 την έκδοση των χαρτονομισμάτων ανέλαβε το Νομισματικό Γραφείο του Μπαχρέιν και εξέδωσε χαρτονομίσματα του ½, 1, 5, 10 και των 20 δηναρίων. Το 2006 το Γραφείο αυτό μετονομάστηκε σε Κεντρική Τράπεζα. Μετά το 2008 κυκλοφόρησαν νέα χαρτονομίσματα.
Στο Μπαχρέιν γίνονται δεκτά για συναλλαγές και τα Ριάλ της Σαουδικής Αραβίας, με εξαίρεση τα 500 ριάλ, τα οποία τα δέχονται μόνο σε σούπερ μάρκετ, αεροδρόμια και καταστήματα με ηλεκτρονικά είδη.
Σταθερή συναλλαγματική ισοτιμία
Το Δεκέμβριο του 1980 η ισοτιμία του δηναρίου "κλειδώθηκε" από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Πρακτικά, η ισοτιμία ήταν 1 δολάριο προς ,376 δηνάρια Μπαχρέιν. Αυτό μεταφράζεται σε 1 δηνάριο = 2,65957 δολάρια και σε 10 σαουδαραβικά ριάλ. Η ισοτιμία αυτή έγινε επίσημη το 2001. Προτού η Μάλτα υιοθετήσει το ευρώ την 1η Ιανουαρίου του 2008, το δηνάριο ήταν το τρίτο μεγαλύτερο σε αξία νόμισμα μετά το Δηνάριο του Κουβέιτ και τη Λίρα Μάλτας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δηναριο Κατηγορία:Μπαχρέιν
1326
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1326 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Σαρτρ (πόλη)
Η Σαρτρ (Chartres) είναι πόλη και κοινότητα της διοικητικής περιοχής Σαντρ-Βαλ ντε Λουάρ στη βορειοκεντρική Γαλλία, πρωτεύουσα του νομού Ερ-ε-Λουάρ. Η κοινότητα σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είχε 39.273 κατοίκους, ενώ η αστική περιοχή της Σαρτρ είχε το 2008 133.423 κατοίκους. Η πόλη βρίσκεται 95 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Παρισιού, στις όχθες του ποταμού Ερ, στη εύφορη περιοχή Μπως («ο σιτοβολώνας της Γαλλίας»), της οποίας αποτελεί εμπορικό κέντρο.
Η Σαρτρ ήταν το κύριο κέντρο του γαλατικού φύλου των Καρνούτων. Η πόλη πέρασε στην κατοχή των Ρωμαίων με τις εκστρατείες του Ιούλιου Καίσαρα τον 1ο αιώνα π.Χ. Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα έγινε έδρα κομητείας. Το 1286 πωλήθηκε στο βασίλειο της Γαλλίας. Από το 1417 μέχρι το 1432 την κατείχαν οι Άγγλοι. Το 1528 η κομητεία έγινε δουκάτο.
Η Σαρτρ είναι γνωστή κυρίως για το γοτθικό καθεδρικό ναό της, ο οποίος είναι Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από το 1979. Άλλοι γνωστοί ναοί στη Σαρτρ είναι οι εκκλησίες του Αγίου Πέτρου, του Αγίου Ανδρέα και του Αγίου Αινιάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Κέντρου
Σγιουφν
Στην Σκανδιναβική μυθολογία, η Σγιουφν (Sjöfn) είναι μία από τις Ασύνγιουρ. Γίνεται σύντομη αναφορά της στην Έντα του Σνόρρι Στούρλουσον:
Δεν είναι ξεκάθαρο αν η Σγιουφν ήταν ποτέ μια μεγάλη θεά. Είναι πιθανό πως ήταν απλά μια άλλη ονομασία για την Φρέγια.
Κατηγορία:Σκανδιναβική μυθολογία Κατηγορία:Θεότητες της αγάπης, του έρωτα και της λαγνείας
Φρεντ Χόυλ
thumb|Institute of Astronomy, statue of Sir Fred Hoyle Ο Φρεντ Χόυλ (Fred Hoyle, 24 Ιουνίου 1915 - 20 Αυγούστου 2001) ήταν Άγγλος αστρονόμος και ένας από τους μεγαλύτερους αστροφυσικούς του 20ού αιώνα.
Εκείνος και δύο συνάδελφοί του (Χέρμαν Μπόντι και Τόμας Γκολντ) επινόησαν τη γνωστή ως η Κοσμολογία της Συνεχούς Δημιουργίας, σύμφωνα με την όποια δεν είναι δυνατή η ανάπτυξη του Σύμπαντος μετά το λεγόμενο «Big Bang» (όρος ο οποίος επινοήθηκε από τον Χόυλ). Ο όρος Big Bang (Μεγάλη Έκρηξη) χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Φρεντ Χόυλ σε μια ραδιοφωνική εκπομπή του BBC, το κείμενο της οποίας δημοσιεύθηκε το 1950. Ο Χόυλ δεν χρησιμοποίησε τον όρο για να περιγράψει μια θεωρία, αλλά για να ειρωνευθεί τη νέα ιδέα. Αντιθέτως, παρέμεινε σταθερό, χωρίς καμία απολύτως αλλαγή στην αιωνιότητα. Η ιδέα όμως ήταν ιδιαίτερα λαμπρή: όπως ακριβώς το Σύμπαν είναι ομογενές (το ίδιο δηλαδή σε κάθε σημείο του) και ισοτροπικό (φαίνεται δηλαδή το ίδιο από όλες τις κατευθύνσεις), παραμένοντας το ίδιο όλες τις ώρες.
Μολονότι η θεωρία της Σταθερής Κατάστασης ήταν πιθανότατα εσφαλμένη, το Σύμπαν εξαπλώνεται και κατά πάσα πιθανότητα άρχισε από ένα «big bang» ενεργοποίησε ολόκληρο το πεδίο της κοσμολογίας επειδή έφερε στο προσκήνιο μεγάλα ερωτήματα που χρειάζονταν απαντήσεις. Ουσιαστικά, τα σημερινά μοντέλα του πολυσύμπαντος η αντίληψη δηλαδή ότι το σύμπαν μας δεν είναι τίποτε άλλο από μία τεράστια ένωση κόσμων συνάδουν με την ιδέα ότι αποτελούν ένα είδος σταθερής κατάστασης.
Επίσης, ο Φρεντ Χόυλ κατέκτησε το βραβείο του βασιλικού μεταλλίου.
Ανάλυση RFM
Η ανάλυση RFM (αρκτικόλεξο των λέξεων Recency-πρόσφατος, Frequency-συχνότητα, Monetary Value- χρηματική αξία) είναι τεχνική μάρκετινγκ η οποία χρησιμοποιείται για την ανάλυση της συμπεριφοράς των πελατών και αντίστοιχα την κατηγοριοποίηση των πελατών ανάλογα με τη συμπεριφορά τους.
Η τεχνική αυτή υιοθετείται από τις επιχειρήσεις, κυρίως του λιανικού εμπορίου και της άμεσης εμπορίας, για την λήψη αποφάσεων και ανάπτυξη στρατηγικών. Επίσης χρησιμοποιείται και από μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς (ΜΚΟ) για να στοχεύσουν σε πιθανούς πελάτες-δωρητές, για παράδειγμα, πελάτες που δώρισαν μία φορά είναι πιθανότερο να δωρήσουν ξανά.
Πώς λειτουργεί
Η τεχνική RFM κατηγοριοποιεί τους πελάτες της με βάση 3 παραμέτρους.
I.         R. Πιο πρόσφατη επίσκεψη. Ποια ήταν η τελευταία φορά που ένας πελάτης επιστέφτηκε και αγόρασε κάτι από την επιχείρηση.
II. F. Συχνότητα. Πόσο συχνά ένας πελάτης αγοράζει από την επιχείρηση.
Για κάθε μία από τις παραπάνω παραμέτρους βαθμολογείται. Με αυτό τον τρόπο είναι εύκολο για μία επιχείρηση να γνωρίζει τους καλύτερους πελάτες της κάνοντας απλά μία ταξινόμηση στη βάση δεδομένων όπου διατηρούνται οι βαθμολογίες RFM. Ειδικοί τονίζουν ότι οι επιχειρήσεις δεν πρέπει να παραβλέπουν τους πελάτες με κακή βαθμολογία RFM, αντιθέτως πρέπει να λαμβάνουν τέτοια μέτρα ώστε να μετατραπούν σε καλύτερους πελάτες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μάρκετινγκ
Φρεντ Χόυλ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι αστρονόμοι Κατηγορία:Αστρονόμοι του 20ού αιώνα
Απόλλων Λεμεσού
Ο Απόλλων Λεμεσού είναι αθλητικός σύλλογος με έδρα τη Λεμεσό της Κύπρου. Διατηρεί αθλητικά τμήματα ποδοσφαίρου (ανδρών και γυναικών), καλαθόσφαιρας και πετοσφαίρισης.
Ιστορία
Ο σύλλογος ιδρύθηκε ως «Αθλητικός Μουσικός Όμιλος Απόλλων Λεμεσού» στις 14 Απριλίου του 1954. Σημαντικό ρόλο στην ίδρυση του συλλόγου διαδραμάτισε η πολιτική κατάσταση στη νήσο. Η ονομασία του συλλόγου δόθηκε από τον Χριστάκη Σαββίδη, γραμματέα της συντονιστικής επιτροπής των Εθνικολαϊκών Συλλόγων. Έμβλημά του ο θεός Απόλλων. Ως χρώματα του συλλόγου επιλέχθηκαν αυτά της σημαίας της Ελλάδας. Την περίοδο εκείνη, ο σύλλογος διέθετε τμήματα ποδοσφαίρου και κλασσικού αθλητισμού.
Τμήμα ποδοσφαίρου ανδρών
Το τμήμα ποδοσφαίρου ανδρών είναι το πλέον επιτυχημένο του συλλόγου. Με τη διοίκηση του τμήματος είναι επιφορτισμένη η εταιρεία Απόλλων Ποδόσφαιρο (Δημόσια) Λτδ.