cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ρομάν Αμπράμοβιτς
Παραίτηση
Στις αρχές Ιουλίου 2008, ανακοινώθηκε ότι ο Πρόεδρος Ντμίτρι Μεντβέντεφ είχε αποδεχθεί το αίτημα του Αμπράμοβιτς να παραιτηθεί από τον κυβερνήτη της Τσουκότκα, αν και οι διάφορες φιλανθρωπικές του δραστηριότητες στην περιοχή θα συνεχίζονταν. Την περίοδο 2000–2006 οι μέσοι μισθοί στην Τσουκότκα αυξήθηκαν από περίπου 165 δολάρια ΗΠΑ (117 ευρώ) το μήνα το 2000 σε 588 ευρώ το μήνα το 2006.
Μπόρις Γέλτσιν
Μέχρι το 1996, σε ηλικία 30 ετών, ο Αμπράμοβιτς είχε έρθει κοντά στον Πρόεδρο Μπόρις Γέλτσιν και είχε μετακομίσει σε ένα διαμέρισμα μέσα στο Κρεμλίνο μετά από πρόσκληση της οικογένειας Γέλτσιν..
Το 1999, ο 33χρονος Αμπράμοβιτς εξελέγη κυβερνήτης της ρωσικής επαρχίας Τσουκότκα. Έλαβε υποψηφιότητα για δεύτερη θητεία ως κυβερνήτης το 2005. Η υπηρεσία Τύπου του Κρεμλίνου ανέφερε ότι το όνομα του Αμπράμοβιτς είχε σταλεί για έγκριση ως κυβερνήτης για άλλη μια θητεία στο τοπικό κοινοβούλιο της Τσουκότκα, το οποίο επιβεβαίωσε τον διορισμό του στις 21 Οκτωβρίου 2005.
Βλαντίμιρ Πούτιν
Ο Αμπράμοβιτς ήταν ο πρώτος που συνέστησε στον Γέλτσιν να είναι ο διάδοχός του ο Βλαντίμιρ Πούτιν ως Ρώσος πρόεδρος. Όταν ο Πούτιν σχημάτισε το πρώτο του υπουργικό συμβούλιο ως πρωθυπουργός το 1999, ο Αμπράμοβιτς πήρε συνέντευξη από καθέναν από τους υποψηφίους για θέσεις στο υπουργικό συμβούλιο πριν εγκριθούν. Στη συνέχεια, ο Αμπράμοβιτς θα παρέμενε ένας από τους στενότερους έμπιστους του Πούτιν. Το 2007, ο Πούτιν συμβουλεύτηκε σε συναντήσεις τον Αμπράμοβιτς σχετικά με το ποιος θα έπρεπε να είναι ο διάδοχός του ως πρόεδρος. Ο Μεντβέντεφ συστήθηκε προσωπικά από τον Αμπράμοβιτς. Ο Κρις Χάτσινς, βιογράφος του Πούτιν, περιέγραψε τη σχέση του Ρώσου προέδρου με τον Αμπράμοβιτς σαν αυτή μεταξύ πατέρα και αγαπημένου γιου. Ο Αμπράμοβιτς λέει ότι ο λόγος είναι «μεγαλύτερος από εμένα». Μέσα στο Κρεμλίνο, ο Αμπράμοβιτς αναφέρεται ως "Mr A".
Τον Σεπτέμβριο του 2012 η δικαστής του Ανώτατου Δικαστηρίου της Αγγλίας και της Ουαλίας, Ελίζαμπεθ Γκλόστερ, ισχυρίστηκε ότι η επιρροή του Αμπράμοβιτς στον Πούτιν ήταν περιορισμένη: «Δεν υπήρχε αποδεικτική βάση που να υποστηρίζει τον ισχυρισμό ότι ο κ. Αμπράμοβιτς ήταν σε θέση να χειραγωγήσει ή να επηρεάσει με άλλον τρόπο τον Πρόεδρο Πούτιν ή τους αξιωματούχους στην κυβέρνησή του, να ασκήσουν τις εξουσίες τους με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορέσει ο κ. Αμπράμοβιτς να πετύχει τους δικούς του εμπορικούς στόχους».
Τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης αναφέρουν ότι η κοινότητα των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ πιστεύει ότι ο Αμπράμοβιτς είναι οικονομικός μεσάζων για τον Πούτιν.
Κυρώσεις
Ο Αμπράμοβιτς είναι ένας από τους πολλούς Ρώσους «ολιγάρχες» που ονομάζονται στον νόμο CAATSA για την αντιμετώπιση των αντιπάλων της Αμερικής μέσω κυρώσεων, που υπεγράφη από τον Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ το 2017. Μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία το 2022, επιβλήθηκαν κυρώσεις στον Αμπράμοβιτς και την Τσέλσι ΦΚ. ως μέρος μιας ομάδας επτά Ρώσων ολιγαρχών. Στον Αμπράμοβιτς πάγωσαν τα περιουσιακά του στοιχεία στο Ηνωμένο Βασίλειο καθώς και του απαγορεύτηκαν τα ταξίδια. Η βρετανική κυβέρνηση είπε ότι οι κυρώσεις ήταν απάντηση στους δεσμούς του Αμπράμοβιτς με το Κρεμλίνο και είπε ότι οι εταιρείες που ελέγχει ο Αμπράμοβιτς θα μπορούσαν να παράγουν χάλυβα που χρησιμοποιείται σε τανκς που χρησιμοποιούνται επιθετικά από τη Ρωσία στην Ουκρανία. Ωστόσο ο Αμπράμοβιτς αρνείται ότι έχει στενούς δεσμούς με τον Βλαντίμιρ Πούτιν και το Κρεμλίνο.
Στα τέλη Μαρτίου 2022, αναφέρθηκε ότι ο Αμπράμοβιτς έψαχνε σπίτι στο Ντουμπάι, όπου είχε επίσης εντοπιστεί το ιδιωτικό του αεροπλάνο, λόγω του καθεστώτος της πόλης χωρίς κυρώσεις. Τον Μάρτιο του 2022, η Wall Street Journal ανέφερε ότι η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών ανέβαλε τις κυρώσεις σε βάρος του Αμπράμοβιτς μετά από παρότρυνση του Προέδρου της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι, λόγω του πιθανού ρόλου του ολιγάρχη στις διαπραγματεύσεις με τη Ρωσία. Ο εκπρόσωπος της ρωσικής κυβέρνησης Ντμίτρι Πεσκόφ επιβεβαίωσε ότι ο Αμπράμοβιτς συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις «στο αρχικό στάδιο». Καμία περαιτέρω λεπτομέρεια για τη φύση της ανάμειξης του Αμπράμοβιτς στη διαδικασία δεν αποκαλύφθηκε από κανένα από τα μέρη της πολεμικής σύγκρουσης.
Γάμοι και παιδιά
Ο Αμπράμοβιτς έχει παντρευτεί και έχει χωρίσει τρεις φορές. Τον Δεκέμβριο του 1987, μετά από μια σύντομη θητεία στον Σοβιετικό Στρατό, παντρεύτηκε την Όλγα Γιούρεβνα Λύσοβα με την οποία χώρισε το 1990. Τον Οκτώβριο του 1991, παντρεύτηκε μια πρώην ρωσική αεροσυνοδό της Aeroflot, την Ιρίνα Μαλαντίνα με την οποία απέκτησε πέντε παιδιά. Η μεγαλύτερη κόρη του Άννα είναι απόφοιτος του Πανεπιστημίου Κολούμπια και ζει στη Νέα Υόρκη, και η κόρη του Σοφία είναι επαγγελματίας ιππέας που ζει στο Λονδίνο.
Στις 15 Οκτωβρίου 2006, η εφημερίδα News of the World ανέφερε ότι η Ιρίνα είχε προσλάβει δύο κορυφαίους δικηγόρους διαζυγίων στο Ηνωμένο Βασίλειο, μετά από αναφορές για στενή σχέση του Αμπράμοβιτς με την τότε 25χρονη Ντάσα Ζούκοβα, κόρη ενός εξέχοντος Ρώσου ολιγάρχη, του Αλεξάντερ Ζούκοφ. Οι Αμπράμοβιτς απάντησαν ότι κανένας από τους δύο δεν είχε συμβουλευτεί δικηγόρους σε εκείνο το σημείο. Ωστόσο, αργότερα χώρισαν επίσημα στη Ρωσία τον Μάρτιο του 2007, με αναφερόμενο διακανονισμό 213 εκατομμύρια ευρώ. Ο Αμπράμοβιτς παντρεύτηκε τη Ζούκοβα το 2008 και απέκτησε μαζί της δύο παιδιά, έναν γιο, τον Άαρον Αλεξάντερ, και μια κόρη, τη Λία Λου. Τον Αύγουστο του 2017, το ζευγάρι ανακοίνωσε ότι θα χωρίσει, και το διαζύγιό τους οριστικοποιήθηκε το 2018.
Ιθαγένεια και κατοικία
Τον Μάιο του 2018, ο Αμπράμοβιτς έγινε ισραηλινός πολίτης έναν μήνα αφότου το Ηνωμένο Βασίλειο καθυστέρησε να ανανεώσει τη βίζα του. Μετά τη δηλητηρίαση του Σεργκέι και της Γιούλια Σκριπάλ, οι βρετανικές αρχές καθυστέρησαν την ανανέωση της βίζας του, καθώς αυξήθηκαν οι εντάσεις μεταξύ του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ρωσίας. Ο Αμπράμοβιτς ταξίδευε μέσα και έξω από το Ηνωμένο Βασίλειο για χρόνια με βίζα επενδυτή τύπου Tier-1, σχεδιασμένη για πλούσιους ξένους που επενδύουν τουλάχιστον 2 εκατομμύρια λίρες στη Βρετανία. Ο Αμπράμοβιτς, ο οποίος είναι Ρωσοεβραίος, άσκησε το δικαίωμά του βάσει του Νόμου της Επιστροφής του Ισραήλ, ο οποίος ορίζει ότι οι Εβραίοι από οπουδήποτε στον κόσμο μπορούν να γίνουν πολίτες του Ισραήλ. Ως Ισραηλινός, ο Αμπράμοβιτς μπορεί πλέον να επισκέπτεται τη Βρετανία χωρίς βίζα, αλλά δεν του επιτρέπεται να εργάζεται ή να διεξάγει επιχειρηματικές συναλλαγές. Τον Απρίλιο του 2021, ο Αμπράμοβιτς έγινε Πορτογάλος πολίτης στο πλαίσιο του νόμου περί εθνικότητας της χώρας. η γενεαλογία του ελέγχθηκε από ειδικούς που αναζητούν «στοιχεία ενδιαφέροντος για τον σεφαραδίτικο [εβραϊκό] πολιτισμό». Αν και το Reuters σημείωσε ότι υπάρχει ελάχιστα γνωστή ιστορία των Σεφαραδιτών Εβραίων στη Ρωσία, ο Αμπράμοβιτς είχε δωρίσει χρήματα σε έργα που τιμούσαν την κληρονομιά των Πορτογάλων Σεφαραδιτών Εβραίων στο Αμβούργο της Γερμανίας. Ωστόσο, στις 11 Μαρτίου 2022, ο ηγέτης της Εβραϊκής Κοινότητας στο Πόρτο, Ραβίνος Ντανιέλ Λίτβακ, συνελήφθη από την πορτογαλική αστυνομία στο αεροδρόμιο του Πόρτο, εν μέσω ισχυρισμών ότι το πιστοποιητικό εβραϊκής καταγωγής Σεφαραδιτών είχε εκδοθεί δωροδοκώντας σε αρκετές περιπτώσεις.
Πλούτος
Σύμφωνα με το Forbes, από τον Μάρτιο του 2016, ο Αμπράμοβιτς είχε καθαρή περιουσία 7,6 δισεκατομμυρίων δολαρίων, κατατάσσοντάς τον ως τον 155ο πλουσιότερο άνθρωπο στον κόσμο. Πριν από την οικονομική κρίση του 2008, θεωρούνταν ο δεύτερος πλουσιότερος άνθρωπος που ζούσε στο Ηνωμένο Βασίλειο. Στις αρχές του 2009, οι Times υπολόγισαν ότι λόγω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης είχε χάσει 3 δισεκατομμύρια λίρες από την περιουσία του, ύψους 11,7 δισεκατομμυρίων λιρών. Το καλοκαίρι του 2020, ο Αμπράμοβιτς πούλησε το χρυσωρυχείο Highland Gold στον Βαντισλάβ Σβίμπλοφ. Στις 5 Μαρτίου 2021, το Forbes κατέγραψε την καθαρή του περιουσία στα 14,5 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ, κατατάσσοντάς τον στην 113η θέση της λίστας δισεκατομμυριούχων 2020 του Forbes.
Φιλανθρωπικές δωρεές
Ο Αμπράμοβιτς φέρεται να έχει δωρίσει περισσότερα χρήματα σε φιλανθρωπικούς σκοπούς από οποιονδήποτε άλλο εν ζωή Ρώσο. Μεταξύ 2009 και 2013, ο Αμπράμοβιτς δώρισε περισσότερα από 2,5 δισεκατομμύρια δολάρια για την κατασκευή σχολείων, νοσοκομείων και υποδομών στην Τσουκότκα. Επίσης φέρεται να έχει ξοδέψει περίπου 1,5 δισ. στερλίνες στον Πόλο της Ελπίδας, τη φιλανθρωπική του οργάνωση που ιδρύθηκε για να βοηθήσει όσους βρίσκονταν στην αρκτική περιοχή της Τσουκότκα, όπου ήταν κυβερνήτης. Επιπλέον, η Evraz Plc, η χαλυβουργία που ανήκει εν μέρει στον Αμπράμοβιτς, δώρισε 164 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ για κοινωνικά έργα μεταξύ 2010 και 2012, ποσό που εξαιρείται από τις δωρεές 310 εκατομμυρίων δολαρίων του Αμπράμοβιτς κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου.
Ο Αμπράμοβιτς αναγνωρίστηκε από το Φόρουμ για τον Εβραϊκό Πολιτισμό και τη Θρησκεία για τη συνεισφορά του με περισσότερα από 500 εκατομμύρια δολάρια σε εβραϊκούς σκοπούς στη Ρωσία, τις ΗΠΑ, τη Βρετανία, την Πορτογαλία, τη Λιθουανία, το Ισραήλ και αλλού τα τελευταία 20 χρόνια. Τον Ιούνιο του 2019, δώρισε 5 εκατομμύρια δολάρια στην Εβραϊκή Υπηρεσία για το Ισραήλ, για να υποστηρίξει τις προσπάθειες για την καταπολέμηση του αντισημιτισμού παγκοσμίως.
Ο Αμπράμοβιτς αποφάσισε να δημιουργήσει ένα δάσος με περίπου 25.000 δέντρα, στη μνήμη των Εβραίων της Λιθουανίας που χάθηκαν στο Ολοκαύτωμα, καθώς και ένα εικονικό μνημείο και φόρο τιμής στον Λιθουανό Εβραίο.. Έδωσε επίσης μια σημαντική δωρεά για την αποκατάσταση του εβραϊκού νεκροταφείου της Αλτόνα, που σήμερα είναι μια γειτονιά στην πόλη του Αμβούργου. Το έργο πραγματοποιείται από την B'nai B'rith International Portugal σε συνεργασία με το Τσάμπαντ του Αμβούργου. Ο Αμπράμοβιτς δωρίζει χρήματα στο κίνημα Τσάμπαντ και μαζί με τον Μικαέλ Καντόρι και τον Τζέικομπ Σάφρα, είναι ένας από τους κύριους ευεργέτες της πορτογαλικής εβραϊκής κοινότητας και της B'nai B'rith International Portugal.
Ο Αμπράμοβιτς χρηματοδοτεί ένα εκτεταμένο πρόγραμμα στο Ισραήλ που φέρνει κοντά παιδιά Εβραίων και Άραβων σε προπονήσεις ποδοσφαίρου. Περισσότερα από 1.000 παιδιά Άραβες και Εβραίοι κάθε χρόνο θα συγκεντρώνονται μέσω του ποδοσφαίρου, με την Τσέλσι να χρηματοδοτεί το διευρυμένο συγκρότημα και το προσωπικό του συλλόγου να εκπαιδεύει τοπικούς προπονητές. Το διευρυμένο πρόγραμμα Playing Fair, Leading Peace θα καταρρίψει τα εμπόδια και θα καταπολεμήσει τις διακρίσεις με την ανάμειξη των κοινοτήτων στο Ισραήλ. Το 2020, κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19, ο Αμπράμοβιτς πλήρωσε για το προσωπικό του NHS για να μείνει στο Stamford Bridge Millennium Hotel.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι επιχειρηματίες Κατηγορία:Ρώσοι πολιτικοί Κατηγορία:Ρωσοεβραίοι Κατηγορία:Πρόεδροι ποδοσφαιρικών ομάδων Κατηγορία:Πολιτογραφημένοι πολίτες του Ισραήλ
Περιφέρεια Μορογκόρο
Η Περιφέρεια Μορογκόρο (Αγγλικά: Morogoro Region, Σουαχίλι: Mkoa wa Morogoro), είναι μια από τις 30 διοικητικέs περιφέρειες της Τανζανίας. Η Περιφερειακή πρωτεύουσα είναι ο δήμος του Μορογκόρο (Morogoro). Σύμφωνα με την εθνική απογραφή του 2012, η περιοχή είχε πληθυσμό 2.218.492 άτομα, η οποία ήταν υψηλότερη από την προ-απογραφής εκτίμηση των 2.209.072 ατόμων. Την περίοδο 2002-2012, ο μέσος ετήσιος ρυθμός αύξησης του πληθυσμού της περιοχής κατά 2,4 τοις εκατό, ήταν ο δέκατος τέταρτος υψηλότερος της χώρας. Επίσης, ήταν η 22η πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή με 31 άτομα ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο.
Η Περιφέρεια Μορογκόρο (Morogoro Region), συνορεύει στα Βόρεια με την Περιφέρεια Τάνγκα (Tanga Region), στα Ανατολικά με τις Περιφέρειες Πουάνι (Pwani Region) και Λίντι (Lindi Region), προς Νότο με την Περιφέρεια Ρουβούμα (Ruvuma Region) και στα Δυτικά με τις Περιφέρειες Ιρίνγκα (Iringa Region) και Ντοντόμα (Dodoma Region).
Περιοχές (ή Επαρχίες)
Η Περιοχή διοικητικά διαιρείται σε 6 επαρχίες:
Εκλογικές Περιφέρειες
Για τις βουλευτικές εκλογές, η Τανζανία διαιρείται σε εκλογικές περιφέρειες. Από τις εκλογές του 2010 η Περιφέρεια Μορογκόρο, είχε δέκα εκλογικές περιφέρειες: • 3
Εκπαίδευση
Η Περιφέρεια Μορογκόρο έχει μια σειρά από Πανεπιστήμια, όπως: το Sokoine University of Agriculture, το Jordan University College, το Morogoro Muslim University και το Mzumbe University. Υπάρχουν επίσης κολέγια, όπως: το Morogoro Teachers' College, το Dakawa Teachers' College και το Land College.
Απαρίθμηση των Ελλήνων της Περιφέρειας Μορογκόρο (κατά το 1950)
Το ενδιαφέρον είναι ότι σε άλλα μέρη του κόσμου οι περισσότεροι Έλληνες στη διασπορά, δημιούργησαν την καριέρα τους στο εμπόριο και στις επιχειρήσεις εστίασης (ξενοδοχεία και εστιατόρια). Στην Τανγκανίκα όμως, η πλειοψηφία των Ελλήνων έγιναν κατασκευαστές σιδηροδρόμων και αργότερα διευθυντές φυτειών, ιδιοκτήτες φυτειών σε σχοινοκτήματα στην Τάνγκα (Tanga) και στο Μορογκόρο (Morogoro), ξεκίνησαν τις φυτείες του καφέ και τις μικτές φυτείες πέριξ του Μόσι (Moshi) και της Αρούσα (Arusha) ή την καλλιέργεια του καπνού στην Ιρίνγκα (Iringa). Αυτοί οι Έλληνες διεκδικούν τη δική τους θέση στην αποικιακή κοινωνία, εκμεταλλευόμενοι τη ρευστότητα και την ασάφεια των αποικιακών ιεραρχιών, οι οποίες διαδραματίζουν διαφορετικές αξιώσεις ότι είναι είτε Ευρωπαίοι, είτε Έλληνες είτε άνθρωποι που είναι ικανότεροι να κατανοήσουν και να συνεργαστούν με τους Αφρικανούς απ' ότι οι Γερμανοί, οι Άγγλοι και οι Ινδοί, λόγω της έλλειψης των φυλετικών διακρίσεων και της κατανόησής των στην εκτεταμένη οικογενειακή ζωή.
Το Μορογκόρο και η γύρω περιφέρειά του, είναι πλούσια σε γεωργική παραγωγή. Τα εδάφη της είναι εύφορα, με αποτέλεσμα να υπάρχουν πολλά ωραία σχοινοκτήματα, ορισμένα από αυτά ανήκαν και σε Έλληνες. Εκτός των φυτειών σιζάλ, υπήρχαν και κτήματα όπου καλλιεργούσαν καπόκ, βαμβάκι, αραβόσιτο. Κατά το 1950, κατοικούσαν περί τους 100 Έλληνες, παρακάτω απαριθμούνται ορισμένοι από αυτούς: • 2
Ψυχαγωγία
thumb|δεξιά|300px|Τοιχογραφία με τους Big Five. Η περιφέρεια Μορογκόρο (Morogoro) φιλοξενεί επίσης και πολλά άγρια ζώα, μερικά από τα οποία ανήκουν στους Big Five και τα οποία είναι διασκορπισμένα στο Εθνικό Πάρκο Μικούμι (Mikumi National Park), το Εθνικό Πάρκο των Ουντζούνγκουα Ορέων (Udzungwa Mountains National Park) και στο Καταφύγιο Θηραμάτων Σέλους (Selous Game Reserve).
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." />
Παραπομπές
<references group="Παρ. Σημ."/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μορογκορο
Εθνική Ανώτατη Σχολή Μηχανικών Μεταλλειολόγων του Παρισιού
Η Εθνική Ανώτατη Σχολή Μηχανικών Μεταλλειολόγων του Παρισιού (γαλλικά: École nationale supérieure des mines de Paris ή Mines Paris) είναι γαλλικό grande école και το δημιουργικό κολέγιο του Ερευνητικού Πανεπιστημίου PSL. XVI. Ιδρύθηκε από τον βασιλιά Λουδοβίκο της Γαλλίας το 1783.
Η Mines Paris είναι γνωστή για τις εξαιρετικές επιδόσεις των ερευνητικών της κέντρων και την ποιότητα των διεθνών συνεργασιών της με άλλα πανεπιστήμια κύρους σε όλο τον κόσμο.
Είναι μέλος της Ένωσης ParisTech.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γκραντ εκόλ Κατηγορία:Εκπαιδευτικά ιδρύματα στο Παρίσι
Κάλις
Το Κάλις (πολωνικά: Kalisz) είναι πόλη στην κεντρική Πολωνία. Ο πληθυσμός του είναι 100.246 κάτοικοι (Δεκέμβριος 2019), καθιστώντας τη τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Βοεβοδάτου Μείζονος Πολωνίας. Είναι η πρωτεύουσα της Περιοχής Κάλις. Το Κάλις βρίσκεται στον ποταμό Πρόσνα στο νοτιοανατολικό τμήμα της Μείζονος Πολωνίας και αποτελεί το αστικό περιβάλλον με τις κοντινές πόλεις Όστρουφ Βιελκοπόλσκι και Νόβε Σκαλμιεζίτσε.
Το Κάλις είναι ένα σημαντικό περιφερειακό βιομηχανικό και εμπορικό κέντρο με πολλά αξιόλογα εργοστάσια. Η πόλη είναι επίσης κέντρο παραδοσιακής λαϊκής τέχνης. Η πόλη ήταν επίσης η τοποθεσία του πρώην εργοστασίου πιάνων «Calisia», έως ότου έκλεισε το 2007. Το κτίριο μετατράπηκε στο Ξενοδοχείο Calisia One, που άνοιξε το 2019.
Ετυμολογία
Το όνομα Kalisz θεωρείται ότι προέρχεται από τον σλαβικό όρο «kal», που σημαίνει βάλτος ή έλος.
Υπάρχουν πολλά τεχνουργήματα από τους ρωμαϊκούς χρόνους στην περιοχή του Κάλις, που δείχνουν ότι ο οικισμός υπήρξε κάποτε στάση των ρωμαϊκών καραβανιών που κατευθύνονταν προς τη Βαλτική Θάλασσα κατά μήκος της εμπορικής διαδρομής του δρόμου του κεχριμπαριού. Η Καλισία είχε αναφερθεί από τον Κλαύδιο Πτολεμαίο τον 2ο αιώνα μ.Χ., αν και η σχέση αμφισβητείται από ορισμένους ιστορικούς που ισχυρίζονται ότι η τοποθεσία που ανέφερε ο Πτολεμαίος βρισκόταν στην επικράτεια του Ντιντούνι στη Μεγάλη Γερμανία.
Μεσαίωνας
αριστερά|μικρογραφία| Μεσαιωνική σφραγίδα της πόλης Κάλις. Οι αρχαιολογικές ανασκαφές έχουν αποκαλύψει τον πρώιμο μεσαιωνικό οικισμό από την περίοδο του Οίκου των Πιάστ, περ. 9ος-12ος αιώνας. Το σύγχρονο Κάλις ιδρύθηκε πιθανότατα τον 9ο αιώνα ως επαρχιακή πρωτεύουσα καστελανάτου και ένα μικρό φρούριο. Το 1106, ο Μπολέσλαφ Γ΄ ο Στραβόστομος κατέλαβε την πόλη και την έκανε μέρος του φεουδαρχικού του τομέα. Μεταξύ του 1253 και του 1260 η πόλη ενσωματώθηκε σύμφωνα με το γερμανικό αστικό νόμο, που ονομαζόταν νόμος Σρόντα Σλόνσκα (από την Σρόντα Σλόνσκα στη Σιλεσία), μια ντόπια παραλλαγή των δικαιωμάτων του Μαγδεβούργου και σύντομα άρχισε να αναπτύσσεται. Ήταν μία από τις πλουσιότερες πόλεις της Μείζονος Πολωνίας, κατά τη διάρκεια του φεουδαρχικού κατακερματισμού της Πολωνίας και σχημάτισε ένα ξεχωριστό δουκάτο που κυβερνούσε ένα ντόπιο παράρτημα του Οίκου των Πιάστ. Μετά την επανένωση της Πολωνίας, η πόλη έγινε ένα αξιοσημείωτο κέντρο κλωστοϋφαντουργίας και προϊόντων ξύλου, καθώς και ένα από τα πολιτιστικά κέντρα της Μείζονος Πολωνίας. Υπάρχουν επίσης αρχεία των οικισμών των Καλισιανών από το 1139.
Το 1282, τα προνόμια πόλης επιβεβαιώθηκαν από τον Πσέμισλ Β΄, και το 1314 έγινε η πρωτεύουσα του Βοεβοδάτου Κάλις από τον Βασιλιά Βλαντίσλαφ Α΄ το Βραχύ. Βρισκόταν περίπου στο κέντρο της Πολωνίας (όπως ήταν τα σύνορά του κράτους εκείνη την εποχή) και το Κάλις ήταν ένα αξιοσημείωτο κέντρο εμπορίου. Λόγω της στρατηγικής του θέσης, ο Βασιλιάς Καζίμιρ Γ΄ ο Μέγας υπέγραψε συνθήκη ειρήνης με το Τευτονικό Τάγμα εκεί το 1343. Ως βασιλική πόλη, το Κάλις κατάφερε να υπερασπιστεί πολλά από τα αρχικά του προνόμια, και το 1426 χτίστηκε ένα νέο δημαρχείο. Ο Πολωνός βασιλιάς Μιέσκο Γ΄ ο Γηραιός θάφτηκε στο Κάλις.
Μοντέρνα περίοδος
αριστερά|μικρογραφία| Ο Πολωνός Βασιλιάς [[Σιγισμούνδος Β΄ Αύγουστος της Πολωνίας|Σιγισμούνδος Β΄ Αύγουστος επιβεβαιώνει τα παλιά προνόμια του Κάλις, 1552]] Το 1574, οι Ιησουίτες ήρθαν στο Κάλις και το 1584 άνοιξαν ένα Κολέγιο Ιησουιτών, το οποίο έγινε ένα από τα πιο αξιοσημείωτα εκπαιδευτικά κέντρα στην Πολωνία. Περίπου εκείνη την περίοδο, ωστόσο, η σημασία του Κάλις άρχισε να μειώνεται κάπως, καθώς τη θέση του πήρε το κοντινό Πόζναν.
Η οικονομική ανάπτυξη της περιοχής υποβοηθήθηκε από μεγάλο αριθμό Προτεσταντών Τσέχων Αδελφών, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στο Κάλις και γύρω από αυτό, αφού εκδιώχθηκαν από τη Βοημία το 1620.
Τον 18ο αιώνα, μία από τις δύο κύριες διαδρομές που συνέδεαν τη Βαρσοβία και τη Δρέσδη διέτρεχε την πόλη εκείνη την εποχή, και οι Βασιλείς Αύγουστος Β΄ ο Δυνατός και Αύγουστος Γ΄ της Πολωνίας συχνά ταξίδευαν σε αυτήν την διαδρομή. Το 1792, μια πυρκαγιά κατέστρεψε μεγάλο μέρος του κέντρου της πόλης. Το επόμενο έτος, στη δεύτερη διχοτόμηση της Πολωνίας, το Βασίλειο της Πρωσίας απορρόφησε την πόλη, που ονομάστηκε «Kalisch» στα γερμανικά. Το 1801, ο Βόιτσεχ Μπογκουσουάφσκι δημιούργησε έναν από τους πρώτους μόνιμους θεατρικούς θιάσους στο Κάλις.
Το 1807, το Κάλις έγινε επαρχιακή πρωτεύουσα στο Δουκάτο της Βαρσοβίας. Κατά τη διάρκεια της εισβολής του Ναπολέοντα στη Ρωσία, μετά από τη Συνθήκη του Τάουρογκεν του Λούντβιχ Γιορκ φον Βάρτενμπουργκ του 1812, η Συνθήκη του Κάλις του Χάινριχ Φρίντριχ Καρλ φομ Στάιν υπεγράφη μεταξύ της Ρωσίας και της Πρωσίας το 1813, επιβεβαιώνοντας ότι η Πρωσία ήταν τώρα στο πλευρό των Συμμάχων. αριστερά|μικρογραφία| Δικαστήριο του Κάλις Μετά την ήττα του Ναπολέοντα Βοναπάρτη, το Κάλις έγινε επαρχιακή πρωτεύουσα της Πολωνίας του Συνεδρίου και στη συνέχεια πρωτεύουσα ενός κυβερνείου της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Η Πρωσία και η Ρωσία πραγματοποίησαν κοινές στρατιωτικές ασκήσεις κοντά στην πόλη το 1835. Η γειτνίαση με τα πρωσικά σύνορα επιτάχυνε την οικονομική ανάπτυξη της πόλης και το Κάλις («Калиш» στα ρωσικά κυριλλικά) άρχισε να προσελκύει πολλούς εποίκους, όχι μόνο από άλλες περιοχές της Πολωνίας και από άλλες επαρχίες της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, αλλά και από τα γερμανικά κράτη. Το 1902, ένας νέος σιδηρόδρομος συνέδεσε το Κάλις με τη Βαρσοβία και το Λοτζ. δεξιά|μικρογραφία| Rynek (Πλατεία Αγοράς) Με το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η εγγύτητα των συνόρων αποδείχθηκε καταστροφική για το Κάλις και ήταν μια από τις πρώτες πόλεις που καταστράφηκαν το 1914. Μεταξύ 2 και 22 Αυγούστου, το Κάλις βομβαρδίστηκε και στη συνέχεια κάηκε ολοσχερώς από τις γερμανικές δυνάμεις, υπό τον Ταγματάρχη Χέρμαν Πρόισκερ, παρόλο που τα ρωσικά στρατεύματα είχαν αποσυρθεί από την πόλη χωρίς να την υπερασπιστούν και τα γερμανικά στρατεύματα - πολλοί από αυτούς εθνοτικοί Πολωνοί - είχαν αρχικά υποδεχτεί ειρηνικά. 800 άτομα συνελήφθησαν και στη συνέχεια πολλοί από αυτούς σφαγιάστηκαν, ενώ η πόλη πυρπολήθηκε και οι υπόλοιποι κάτοικοι εκδιώχθηκαν. Από τους περίπου 68.000 κατοίκους το 1914, μόνο 5.000 παρέμειναν στο Κάλις ένα χρόνο αργότερα. Μέχρι το τέλος του Μεγάλου Πολέμου, ωστόσο, μεγάλο μέρος του κέντρου της πόλης είχε ανοικοδομηθεί σε μεγάλο βαθμό και είχαν επιτραπεί σε πολλούς από τους πρώην κατοίκους να επιστρέψουν.
Μετά τον πόλεμο, το Κάλις έγινε μέρος της πρόσφατα ανεξάρτητης Πολωνίας. Στις 13 Δεκεμβρίου 1918, το Πρώτο Συνοριακό Τάγμα, αποτελούμενο από εθελοντές από το Κάλις και το Όστρουφ Βιελκοπόλσκι, ορκίστηκε στο Κάλις, πριν συμμετάσχει στη εξελισσόμενη εξέγερση της Μείζονος Πολωνίας (1918-1919) εναντίον της Γερμανίας. Η ανοικοδόμηση συνεχίστηκε και το 1925 άνοιξε ένα νέο δημαρχείο. Το 1939 ο πληθυσμός του Κάλις ήταν περίπου 89.000.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
αριστερά|μικρογραφία| Εκτέλεση Πολωνού ιερέα από τους Γερμανούς το 1939. Μετά τη γερμανική εισβολή στην Πολωνία τον Σεπτέμβριο του 1939, η εγγύτητα των συνόρων αποδείχθηκε και πάλι καταστροφική. Το Κάλις κατελήφθη από τη Βέρμαχτ μετά την πολωνική αντίσταση και η πόλη προσαρτήθηκε από τη Γερμανία. Σε εκδίκηση για την αντίσταση, η Βέρμαχτ πραγματοποίησε σφαγές Πολωνών υπερασπιστών, οι οποίοι εκτελέστηκαν τόσο στην πόλη όσο και στον κοντινό οικισμό του Βινιάρι (σήμερα μια συνοικία του Κάλις). Πάνω από 1.000 άτομα συνελήφθησαν ως όμηροι. Πολλοί Πολωνοί συνελήφθησαν και δολοφονήθηκαν κατά τη διάρκεια του Ιντελιγκέντσακτιον, με στόχο τον εκμηδενισμό των Πολωνών ιντελιγκέντσια. Περίπου 750 Πολωνοί από το Κάλις, το Όστρουφ Βιελκοπόλσκι και άλλους κοντινούς οικισμούς φυλακίστηκαν στη φυλακή Κάλις από το Σεπτέμβριο του 1939 έως το Μάρτιο του 1940, και οι περισσότεροι δολοφονήθηκαν σε μεγάλες σφαγές στο δάσος του Βινιάρι. Τον Νοέμβριο του 1939, η Einsatzgruppe VI δολοφόνησε 41 Πολωνούς στο τοπικό εβραϊκό νεκροταφείο, όπου μεταξύ των θυμάτων ήταν ο Πολωνός δήμαρχος του Κάλις, Ιγκνάτσι Μπουινίτσκι. Τον Απρίλιο και τον Μάιο του 1940, πολλοί Πολωνοί που συνελήφθησαν στην περιοχή, ειδικά δάσκαλοι, φυλακίστηκαν στην τοπική φυλακή και στη συνέχεια απελάθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Μαουτχάουζεν και Νταχάου, όπου δολοφονήθηκαν. μικρογραφία| Μνημείο στο σημείο της σφαγής 150 Πολωνών στο Βινιάρι. Στο Κάλις, οι Γερμανοί δημιούργησαν ένα στρατόπεδο γερμανοποίησης για πολωνικά παιδιά που είχαν παρθεί από τους γονείς τους (Gaukinderheim). Στα παιδιά δόθηκαν νέα γερμανικά ονόματα και επώνυμα, και τιμωρούνταν για οποιαδήποτε χρήση της πολωνικής γλώσσας, ακόμη και με θάνατο (π.χ. το 14χρονο αγόρι Ζίγκμουντ Σφιατουόφσκι δολοφονήθηκε). Μετά την παραμονή τους στο στρατόπεδο, τα παιδιά απελάσονταν στη Γερμανία, όπου μόνο μερικά επέστρεψαν στην Πολωνία μετά τον πόλεμο, ενώ η τύχη πολλών παραμένει άγνωστη μέχρι σήμερα.
Μέχρι το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, περίπου 30.000 ντόπιοι Εβραίοι δολοφονήθηκαν και 20.000 ντόπιοι Καθολικοί (Πολωνοί) δολοφονήθηκαν ή εκδιώχθηκαν στα γερμανικά κατεχόμενα εδάφη (Γενικό Κυβερνείο) ή στη Γερμανία ως σκλάβοι. Το 1945, ο πληθυσμός της πόλης ήταν 43.000 - περίπου το ήμισυ του προπολεμικού αριθμού.
Μετά τον πόλεμο, οι επιζώντες του εβραϊκού Ολοκαυτώματος επέστρεψαν στην πόλη, όπου το 1946 αριθμούσαν περίπου 500 άτομα. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1940, περίπου μόνο 100 παρέμειναν, και αυτοί οι λίγοι που έμειναν αφομοιώθηκαν στην πολωνική κοινωνία.
Πρόσφατη περίοδος
Το 1975, μετά τη μεταρρύθμιση του διοικητικών διαιρέσεων της Πολωνίας από τον Έντβαρντ Γκιέρεκ, το Κάλις έγινε και πάλι η πρωτεύουσα ενός βοεβοδάτου, του Βοεβοδάτου Κάλις. Το βοεβοδάτο καταργήθηκε το 1998, ωστόσο, και έκτοτε το Κάλις είναι η έδρα ενός ξεχωριστού πόβιατ εντός του Βοεβοδάτου Μείζονος Πολωνίας. Στις 11 Ιουνίου 1991, εγκαινιάστηκε το φεστιβάλ της πόλης για να τιμήσει την επιβεβαίωση της ενσωμάτωσης της πόλης το 1282. Το 1992, το Κάλις έγινε η έδρα μιας ξεχωριστής επισκοπής της Καθολικής Εκκλησίας. Το 1997, το Κάλις επισκέφθηκε ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄. μικρογραφία| Πλατεία Αγοράς το σούρουπο
Θρησκεία
δεξιά|μικρογραφία|263x263εσ| Καθεδρικός Ναός του Αγίου Νικολάου Υπάρχουν 19 Καθολικές Εκκλησίες, 5 Προτεσταντικές Εκκλησίες και μία Ορθόδοξη Εκκλησία στο Κάλις. Πριν από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο υπήρχαν 25.000 Εβραίοι στο Κάλις, αλλά οι περισσότεροι δολοφονήθηκαν από Γερμανούς και το καλοκαίρι του 1942 η εβραϊκή κοινότητα στο Κάλις καταστράφηκε εντελώς.
Εκπαίδευση
Το Κάλις είναι ένα αξιοσημείωτο κέντρο εκπαίδευσης στην περιοχή. Είναι το σπίτι σε είκοσι εννέα δημοτικά σχολεία, δεκαπέντε γυμνάσια και πέντε λύκεια. Εκεί βρίσκονται επίσης επτά κολέγια και δώδεκα περίπου επαγγελματικά σχολεία. Η πόλη φιλοξενεί επίσης παραρτήματα του Πανεπιστημίου του Πόζναν, του Οικονομικού Πανεπιστημίου του Πόζναν και του Πανεπιστημίου Επιστημών και Τεχνολογίας του Πόζναν, καθώς και πολλά άλλα ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Στην πόλη βρίσκεται επίσης η Μουσική Σχολή «Χένρικ Μέλτσερ».
Οικονομία
Αν και υπάρχει μικρή βαριά βιομηχανία εντός των ορίων της πόλης, το Κάλις φιλοξενεί πολλές από τις μεγάλες επιχειρήσεις. Είναι αξιοσημείωτο για τα εργοστάσια επεξεργασίας τροφίμων στο Βινιάρι (μέρος του ομίλου Nestlé) και στο Κόλιαμ και το εργοστάσιο τζιν Big Star. Δύο εργοστάσια παραγωγής κινητήρων αεροσκαφών, WSK-Kalisz και Pratt & Whitney Kalisz (υποκατάστημα της Pratt & Whitney Canada), βρίσκονται στο Κάλις.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Κάλις είναι αδελφοποιημένο με:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Μείζονος Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις πόβιατ της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Κυβερνείο Κάλις Κατηγορία:Στετλ Κατηγορία:Βοεβοδάτο Πόζναν (1921-1939) Κατηγορία:Τοποθεσίες του Ολοκαυτώματος στην Πολωνία
Κατάλογος Ελληνικών ταινιών του 1933
Ο παρακάτω πίνακας περιλαμβάνει τις ταινίες του Ελληνικού κινηματογράφου που κυκλοφόρησαν για πρώτη φορά το 1933.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες ανά έτος
Εθνική Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1971
Τελική βαθμολογία
Ο Εθνικός κέρδισε το παιχνίδι του α' γύρου με 5–4 ενώ ο Ολυμπιακός αυτό του δεύτερου με 3–2. Στις 5 Ιουλίου έγινε αγώνας μπαράζ που έληξε ισόπαλος 3–3 και έτσι στις 7 Ιουλίου έγινε δεύτερος επαναληπτικός αγώνας με νικητή τον Ολυμπιακό με 2–1.
Ο Παναθηναϊκός έχει δύο μηδενισμούς στους αγώνες με την Μυτιλήνη.
Βαθμολογικό σύστημα: 3–2–1 (Ν–Ι–Η)
Πηγές
Κατηγορία:Α1 εθνική κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών
Τιάγκο Μότα
Ο Τιάγκο Μότα (Thiago Motta, 28 Αυγούστου 1982) είναι παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως μέσος, και προπονητής ποδοσφαίρου. Έχει διπλή υπηκοότητα, Βραζιλιανική και Ιταλική.
Ο Μότα ξεκίνησε την καριέρα του από τη Μπαρτσελόνα, όπου όμως υπέφερε από συχνούς τραυματισμούς. Στη συνέχεια πέρασε από την Ατλέτικο Μαδρίτης και τη Τζενόα για μικρό χρονικό διάστημα και το 2009 αποκτήθηκε από την Ίντερ για 10,2 εκατομμύρια ευρώ, παράλληλα με τον Ντιέγο Μιλίτο. Τον Ιανουάριο του 2012 αποκτήθηκε από την Παρί Σεν Ζερμέν για περίπου 10 εκατομμύρια. Έχει κατακτήσει 27 τίτλους σε συλλογικό επίπεδο, συμπεριλαμβανομένου ενός Τσάμπιονς Λιγκ με την Ίντερ το 2010.
Γεννημένος στη Βραζιλία, ο Μότα έχει και Ιταλική υπηκοότητα. Πραγματοποίησε δύο εμφανίσεις με την εθνική Βραζιλίας το 2003, αλλά επέλεξε για τη συνέχεια να εκπροσωπήσει την εθνική Ιταλίας, πραγματοποιώντας το ντεμπούτο του το 2011, και πραγματοποιώντας 30 συμμετοχές με το ιταλικό εθνόσημο. Ήταν μέλος της αποστολής στο Μουντιάλ 2014 και σε δύο Euro, φτάνοντας στον τελικό το 2012.
Μετά την απόσυρσή του το 2018, έγινε προπονητής των ακαδημιών της Παρί ΣΖ. Τον Οκτώβριο του 2019 ορίστηκε προπονητής της Τζένοα, όμως μετά από μια σειρά κακών αποτελεσμάτων απολύθηκε τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατλέτικο Μαδρίτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τζένοα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ίντερ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παρί Σεν Ζερμέν Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Βραζιλιάνοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ιταλοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Τζένοα ΚΦΚ Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ιταλικής καταγωγής Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ 2003
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας ανδρών 2010-2011
Το Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας ανδρών 2010−11 ήταν το 25ο από την καθιέρωση της Α1 εθνικής κατηγορίας και το 19ο επαγγελματικό που διοργάνωσε ο ΕΣΑΚΕ. Για 9η συνεχόμενη χρονιά και για 32η συνολικά, πρωταθλητής αναδείχτηκε ο Παναθηναϊκός, «σπάζοντας» στην τελική σειρά των play off την έδρα του Ολυμπιακού, ο οποίος είχε καταταγεί πρώτος στην κανονική περίοδο του πρωταθλήματος και μάλιστα αήττητος.
Στα χαρακτηριστικά της χρονιάς υπήρξε ο για πρώτη φορά στην ιστορία της ΑΕΚ υποβιβασμός της στην Α2 εθνική κατηγορία, η επιστροφή του ΠΑΟΚ στην Ευρωλίγκα μετά από 11 χρόνια, αλλά και το προβληματικό ξεκίνημα της αγωνιστικής περιόδου, καθώς απήργησε το μεγαλύτερο μέρος των μελών του συνδικαλιστικού οργάνου των αμειβομένων καλαθοσφαιριστών (ΠΣΑΚ) την πρώτη αγωνιστική.
Προημιτελικοί (στις 2 νίκες)
Συμμετείχαν οι ομάδες που κατέκτησαν τις θέσεις 1 έως 8.
Κορυφαίοι παίκτες ανά κατηγορία
Περιλαμβάνεται το σύνολο των αγώνων της κανονικής περιόδου και των play off.
Πηγές
Κατηγορία:Α1 εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών Πρωταθλημα Ελλαδος Α1 Ανδρων 2010 2011 Πρωταθλημα Ελλαδος Α1 Ανδρων 2010 2011
Κατάλογος των διπλωματικών αποστολών στο Καζακστάν
Αυτό το λήμμα παρουσιάζει τις διπλωματικές αποστολές στο Καζακστάν. Σήμερα, η Αστανά, σημερινή πρωτεύουσα της χώρας, έχει 62 πρεσβείες από άλλες χώρες, ενώ το Αλμάτι, η πρώην πρωτεύουσα της χώρας, έχει 1 πρεσβεία άλλης χώρας. δεξιά|μικρογραφία|400x400εσ|Χάρτης των διπλωματικών αποστολών στο Καζακστάν Αλμάτι
Γραφεία-παραρτήματα των πρεσβειών
Αλμάτι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Διεθνείς σχέσεις Κατηγορία:Πολιτική του Καζακστάν
Ιερεμίας Βισνιοβιέτσκι
Ο Ιερεμίας, ουκραν. Ярема Вишневецький - Yarema Vyshnevetsky (1612 - 20 Αυγούστου 1651) από τον Οίκο των Βισνιοβιέτσκι ο λεγόμενος Σφύρα επί των Κοσάκων ή Σιδηροκέφαλος, ήταν πρίγκιπας του Βισνιόβιετς, Λούμπνιε & Χόρολ, ευγενής της Πολωνο-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας.
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Μιχαήλ Βισνιοβιέτσκι ευγενούς (szlachcic), πρίγκιπα του Βισνιόβιετς, μεγιστάνα και της Ρεγκίνας Μοβίλα, κόρης του Ιερεμία Μοβίλα βοϊβόδα/πρίγκιπα της Μολδαβίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1639 τη Γκρυζέλντα Ζαμοΰσκα, κόρη του Τόμας Ζαμοΰσκι βοϊβόδα της Ποδολίας και είχε τέκνo:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Πολωνοί ευγενείς
Αγλαΐα Αναστασίου
Η Αγλαΐα Αναστασίου (γεννημένη στις 28 Φεβρουαρίου 1986) είναι ελληνίδα αθλήτρια της συγχρονισμένης κολύμβησης, η οποία αγωνίστηκε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 στην Αθήνα. Πλέον έχει αποσυρθεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της κολύμβησης
Τρελές Σφαίρες 33⅓: Η Τελευταία Προσβολή
Το Τρελές Σφαίρες 33⅓: Η Τελευταία Προσβολή (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: Naked Gun 33⅓: The Final Insult) είναι μια Αμερικανική κωμική ταινία εγκλήματος του 1994 σε σκηνοθεσία από τον Πίτερ Σίγκαλ. Είναι η τρίτη και τελευταία ταινία στην σειρά ταινιών Τρελές Σφαίρες, και είναι συνέχεια της τηλεοπτικής σειράς Police Squad! (1982) και των ταινιών Τρελές Σφαίρες (1988) και Τρελές Σφαίρες 2½: Η Μυρωδιά του Φόβου (1991). Πρωταγωνιστούν οι Λέσλι Νίλσεν, Πρισίλα Πρίσλεϋ, Ο. Τζ. Σίμπσον, Τζορτζ Κένεντι, Φρεντ Γουάρντ, Άννα Νικόλ Σμιθ, Κάθλιν Φρίμαν, και Ρέι Μπρικ.
Το Τρελές Σφαίρες 33⅓: Η Τελευταία Προσβολή έκανε πρεμιέρα στις 18 Μαρτίου του 1994, από την Paramount Pictures. Έλαβε μικτά σχόλια από τους κριτικούς και εισέπραξε $132 εκατομμύρια απέναντι σε έναν προϋπολογισμό $30 εκατομμυρίων. Μια τέταρτη ταινία βρισκόταν σε ανάπτυξη και αφού ακυρώθηκε το 2009, η Paramount δουλεύει σε μια επανεκκίνηση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1994 Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ Κατηγορία:Παρωδία (ταινίες) Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες
Ελίζαμπεθ Φλάισμαν
Η Ελίζαμπεθ Φλάισμαν (Elizabeth Fleischman-Aschheim, 5 Μαρτίου 1867 - 3 Αυγούστου 1905) ήταν Αμερικανή ακτινολόγος που θεωρείται πρωτοπόρος στην έρευνα των ακτίνων Χ. Θεωρείται οτι είναι η πρώτη γυναίκα που πέθανε από τα αποτελέσματα της επίδρασης των ακτίνων Χ στον οργανισμό της.
Πρώτα χρόνια
Η Ελίζαμπεθ Φλάισμαν γεννήθηκε στην κομητεία El Dorado της Καλιφόρνια (πιθανώς στο Placerville ), στις 5 Μαρτίου 1867, κόρη Εβραίων μεταναστών από την Αυστρία. Η μητέρα της, η Κάθριν Λεζάνσκι γεννήθηκε στην Πράγα και είχε πολλά μέλη της οικογένειας που ήταν γιατροί στην Τσεχική Δημοκρατία. Ο πατέρας της, ο Jacob Fleischman, ήταν αρτοποιός. Η Ελίζαμπεθ ήταν ένα από τα πέντε παιδιά.
Μέχρι το 1876 η οικογένεια είχε μετακομίσει στο Σαν Φρανσίσκο όπου ο πατέρας της Ελισάβετ, εργάστηκε πρώτος ως αρτοποιός και αργότερα έγινε έμπορος που πούλησε διάφορα λινά και πούρα. Η Elizabeth Fleischman φοιτά στο γυμνάσιο των κοριτσιών και εγκατέλειψε το 1882 για να βοηθήσει την οικογένειά της. Στη συνέχεια πήρε μαθήματα στη λογιστική και στη διαχείριση γραφείων και για ένα διάστημα εργάστηκε ως λογιστής στο Friedlander & Mitau, κατασκευαστή εσώρουχων στο Σαν Φρανσίσκο.
Μετά το θάνατο της μητέρας της, η Fleischman μετακόμισε με την αδερφή της Estelle, η οποία παντρεύτηκε τον Άγγλο ιατρό και τον χειρουργό Michael Joseph Henry Woolf. Η Fleischman εργάστηκε στο γραφείο της ιατρικής πρακτικής του Woolf ως λογιστής, όπου μοιράστηκε και υποστήριξε την περιέργειά της στη νέα ιατρική τεχνολογία των ακτίνων Χ.
Πρωτοπόρος ακτίνων Χ
Το 1896, η Φλάισμαν διάβασε την ανακάλυψη του Wilhelm Röntgen με ακτινογραφίες στη Βιέννη της Αυστρίας : «Μια νέα φωτογραφική ανακάλυψη» που προκάλεσε το ενδιαφέρον της για την ακτινογραφία. Τον Αύγουστο του 1896, παρακολούθησε μια δημόσια διάλεξη και παρουσίαση σε συσκευές ακτίνων Χ από τον Albert Van der Naillen στο Σαν Φρανσίσκο. Αργότερα εκείνο το έτος, εγγράφηκε στη Σχολή Μηχανικών Van der Naillen και πήρε ένα μάθημα στην ηλεκτρολογία, επηρεασμένη εν μέρει από τη διάλεξη του Van der Naillen και την ενθάρρυνση του γαμπρού της γιατρού.
Εθνοσυνέλευση (Ουγγαρία)
Η Εθνοσυνέλευση (ουγγρικά: Országgyűlés) είναι το κοινοβούλιο της Ουγγαρίας. Το μονοθάλαμο νομοθετικό σώμα αποτελείται από 199 μέλη (την περίοδο 1990-2014 ήταν 386) τα οποία εκλέγονται για τετραετή θητεία, με άμεσες, καθολικές εκλογές με μυστική ψηφοφορία.Το εκλογικό σύστημα είναι παράλληλη ψηφοφορία. Στις εκλογές του 2018, τα 106 μέλη εκλέχθηκαν από μονοεδρικές περιφέρειες και τα 93 μέλη από εθνικές λίστες. Το εκλογικό όριο είναι 5%. Η Εθνοσυνέλευση συνεδριάζει στο Κτίριο του Ουγγρικού Κοινοβουλίου από το 1902.
Ελίζαμπεθ Φλάισμαν
Πρωτοπόρος ακτίνων Χ
Μέχρι το 1897, ένα χρόνο μετά την ανακάλυψη των ακτίνων Χ από τον Röntgen, είχε ιδρύσει εργαστήριο ακτίνων Χ στην οδό Sutter στο Σαν Φρανσίσκο. Εκεί εξέτασε ασθενείς για λογαριασμό τοπικών ιατρών. Αυτό το έργο απαιτούσε εξειδίκευση τόσο στην ανατομία όσο και στη φωτογραφία, προκειμένου να παράγει καθαρές εικόνες.
Εθνοσυνέλευση (Ουγγαρία)
Ιστορία
Το Ουγγρικό Κοινοβούλιο (ουγγρικά : Országgyűlés) ήταν ένα νομοθετικό σώμα που λειτούργησε στο μεσαιωνικό βασίλειο της Ουγγαρίας από τη δεκαετία του 1290, και στα κράτη που το διαδέχτηκαν, το Ουγγρικό Βασίλειο και το Ουγγρικό βασίλειο των Αψβούργων, μέχρι την πρώιμη νεότερη ιστορική περίοδο. Κατά περιόδους, το κοινοβούλιο ονομαζόταν Δίαιτα. Συνεδρίαζε ανά τακτά χρονικά διαστήματα κατά την περίοδο από το 1527 μέχρι το 1918, και ξανά μετά το 1946.
Ελίζαμπεθ Φλάισμαν
Πρωτοπόρος ακτίνων Χ
Το 1898, αμερικανικές εφημερίδες ανέφεραν τα αποτελέσματα της δουλειάς της που βομβαρδίζει εμπορικά τρόφιμα με ακτινογραφίες για να ανιχνεύσει την παρουσία ή την απουσία «νοθείας» από ακαθαρσίες. Άρχισε επίσης να τραβάει ακτινογραφίες ζώων και κοινών αντικειμένων, όπως το εσωτερικό ενός παπουτσιού.
Εθνοσυνέλευση (Ουγγαρία)
Ιστορία
Τα άρθρα που επικυρώθηκαν το 1790 ανέφεραν ότι το Κοινοβούλιο της Ουγγαρίας έπρεπε να συνεδριάζουν τουλάχιστον μια φορά κάθε τρία χρόνια αλλά από τότε συχνά αυτά τα άρθρα δεν τηρήθηκαν. Ως αποτέλεσμα του Αυστρο-Ουγγρικού Συμβιβασμού το 1867, αυτά τα άρθρα ανασυστάθηκαν.
Ελίζαμπεθ Φλάισμαν
Παραπομπές
Κατηγορία:Ακτινολόγοι Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Εθνοσυνέλευση (Ουγγαρία)
Ιστορία
Ο λατινικός όρος Natio Hungarica ("Ουγγρικό Έθνος") χρησιμοποιήθηκε για να προσδιορίσει την πολιτική ελίτ που συμμετείχε στο Κοινοβούλιο και που περιλάμβανε τον καθολικό κλήρο, την αριστοκρατία και ελάχιστους υπερασπιστές της πόλης, ανεξαρτήτως της γλώσσας ή της εθνικότητας. Το Natio Hungarica ήταν μια γεωγραφική, θεσμική και νομικο-πολιτική κατηγορία.
Ο δημοκρατικός χαρακτήρας του ουγγρικού Κοινοβουλίου επανιδρύθηκε μετά το τέλος της κομμουνιστικής δικτατορίας το 1989. Το σημερινό Κοινοβούλιο συνεχίζει να αποκαλείται Országgyűlés όπως ακριβώς κατά την βασιλική περίοδο, αλλά προκειμένου να διαφοροποιηθεί από το ιστορικώς βασιλικό Κοινοβούλιο σήμερα αναφέρεται ως "Εθνική Συνέλευση".
Τελευταίες εκλογές
Βουλευτικές εκλογές πραγματοποιήθηκαν στην Ουγγαρία στις 8 Απριλίου 2018. Πλειοψήφησε η συμμαχία Φιντές-Χριστιανοδημοκρατικό Λαϊκό Κόμμα.
Πηγές
Κατηγορία:Πολιτική της Ουγγαρίας Κατηγορία:Κυβέρνηση της Ουγγαρίας
Μανασίγια
Το Μοναστήρι Μανασίγια (Манастир Манасија), επίσης γνωστό ως Ρέσαβα (σερβικά: Ресава), είναι σερβικό ορθόδοξο μοναστήρι κοντά στο Ντεσπότοβατς της Σερβίας που ιδρύθηκε από τον δεσπότη Στέφανο Λαζάρεβιτς μεταξύ 1406 και 1418. Ο ναός του είναι αφιερωμένος στην Αγία Τριάδα. Αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα μνημεία του μεσαιωνικού σερβικού πολιτισμού και ανήκει στη Σχολή Μοράβα. Το μοναστήρι περιβάλλεται από τεράστια τείχη και πύργους. Αμέσως μετά την ίδρυσή του, το μοναστήρι έγινε το πολιτιστικό κέντρο του Δεσποτάτου της Σερβίας. Η Σχολή της Ρέσαβα ήταν γνωστή για τα χειρόγραφα και τις μεταφράσεις της κατά τον 15ο και 16ο αιώνα, ακόμη και μετά την κατάληψη του Δεσποτάτου από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Το συγκρότημα Μανασία ανακηρύχθηκε Μνημείο Πολιτισμού Εξαιρετικής Σημασίας το 1979 και προστατεύεται από τη Δημοκρατία της Σερβίας, ενώ το μοναστήρι έχει ενταχθεί σε δοκιμαστική λίστα μνημείων παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO το 2010.
Αρχιτεκτονική και ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Οχυρώσεις του μοναστηριού δεξιά|μικρογραφία| Η Μονή Μανασίγια το 1875 δεξιά|μικρογραφία| Πανοραμική άποψη 1890 - 1900 Το ιδρυτικό καταστατικό της μονής δεν έχει διασωθεί. Το μοναστήρι Μανασίγια, γνωστό και ως Ρέσαβα, είναι χτισμένο δύο χιλιόμετρα βορειοδυτικά από την πόλη Ντεσπότοβατς, στη γραφική χαράδρα. Η κατασκευή του μνημειώδους μαυσωλείου και της οχυρωμένης πόλης διήρκεσε περίπου μια δεκαετία, με διαλείμματα. Την περίοδο αυτή κατασκευάστηκαν η εκκλησία, η μεγάλη τραπεζαρία, τα καταλύματα, τα παρακείμενα κτίρια, οι πύργοι, τα τείχη και τα ορύγματα. δεξιά|μικρογραφία|264x264εσ| Ο [[δεσπότης Στέφανος Λαζάρεβιτς (πορτρέτο του ιδρυτή, νωπογραφία) στον αριστερό τοίχο της εκκλησίας της Αγίας Τριάδας (1413-1418).]] Ο ιδρυτής του μοναστηριού δεσπότης Στέφανος έχτισε τη Μανασίγια για να χρησιμεύσει ως μαυσωλείο του. Ο χώρος ανάπαυσής του ξεπέρασε κάθε τι που χτίστηκε ποτέ στην περιοχή.
Το μοναστηριακό συγκρότημα αποτελείται από:
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ| Στο εσωτερικό των οχυρώσεων Το φρούριο της μονής, κατασκευασμένο για την υπεράσπιση του μοναστηριού, αποτελείται από 11 πύργους που συνδέονται με τεράστια τείχη όπου κάποτε υπήρχαν ορύγματα. Οι πύργοι είναι ως επί το πλείστον ορθογώνιοι, εκτός από δύο εξαγωνικούς και έναν τετράγωνο.
Εκδηλώσεις
Το καλοκαίρι του 2017 διοργανώθηκε στο συγκρότημα του μοναστηριού Μανασίγια ένα ξεχωριστού τύπου φεστιβάλ αφιερωμένο στην εποχή του Μεσαίωνα. Στην εκδήλωση έγιναν ξιφομαχίες στις οποίες οι συμμετέχοντες έφεραν χαρακτηριστικές πανοπλίες εποχής, ενώ παράλληλα προσφέρονταν εδέσματα με συνταγές από τα μεσαιωνικά χρόνια.
Αθανάσιος Ι. Σμπαρούνης
Ο '''Αθανάσιος Ι. Σμπαρούνης''' ήταν Έλληνας οικονομολόγος. Γεννήθηκε στο Ευπάλιο Νομού Φωκίδος στις 17 Ιουλίου 1892 και ήταν το μεγαλύτερο από 9 παιδιά του Ιωάννη Σμπαρούνη. Ήταν παντρεμένος με την Γεωργία Μαρκεζίνη με την οποία απέκτησε τρία παιδιά. Απεβίωσε στην Αθήνα στις 26 Οκτωβρίου 1987.
Σπουδές
Διδάκτωρ της Ανωτάτης Σχολής Οικονομικών & Εμπορικών Επιστημών (ΑΣΟΕΕ) Αθηνών. Διδάκτωρ Νομικών Επιστημών (Docteur en Droit, mention Sciences Juridiques) του Πανεπιστημίου της Λωζάνης (University of Lausanne), Ελβετία. Εξελέγη ισόβιο μέλος: Αντεπιστέλλον Μέλος της Γερμανικής Ακαδημίας Νομικών (Akademie fur Deutsches Recht) του Μονάχου.
Σταδιοδρομία
Υπηρέτησε σε Διευθυντικές θέσεις του Υπουργείου Οικονομικών από το 1925 έως το 1943 οπότε απελύθη από την Κατοχική Κυβέρνηση για εγκατάλειψη θέσεως μετά την δραπέτευσή του στη Μέση Ανατολή. Με την άφιξή του στο Κάιρο διορίστηκε Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου Οικονομικών της Εξόριστης Κυβέρνησης Τσουδερού. Με την επιστροφή του μετά την απελευθέρωση (1944) επανατοποθετήθηκε στη θέση του στο Υπουργείο Οικονομικών. Το 1944 κατά τη διάρκεια της εξορίας του εξελέγη Τακτικός Καθηγητής και το 1945 ανέλαβε την έδρα Δημοσίων Οικονομικών της Ανωτάτης Σχολής Οικονομικών & Εμπορικών Επιστημών μέχρι το 1962 οπότε παραιτήθηκε.
Μαζί με τον Κυριάκο Βαρβαρέσο (Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος, επί κεφαλής) και τον Αλέξανδρο Αργυρόπουλο (Διευθυντή του Υπουργείου Εξωτερικών) ορίστηκαν από την εξόριστη κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου στο Κάιρο, να εκπροσωπήσουν την Ελλάδα στην Νομισματική και Δημοσιονομική Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών στο Μπρέττον Γουντς (1-22 Ιουλίου 1944) κατά την οποία συμφωνήθηκε το σύστημα σταθερών ισοτιμιών, και αποφασίστηκε η ίδρυση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας (International Bank for Reconstruction and Development).
Διετέλεσε υφυπουργός Οικονομικών στην Κυβέρνηση Νικολάου Πλαστήρα από τις 8 Ιανουαρίου έως τον Απρίλιο 1945.
Το 1945 εξελέγη στη θέση του Υποδιοικητού της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος από την οποία παραιτήθηκε τον Σεπτέμβριο 1946.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες οικονομολόγοι Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Οικονομικών
Απόκληροι της ζωής
Οι Απόκληροι της ζωής (Πρωτότυπος τίτλος: Moontide) είναι ένα φιλμ νουάρ Αμερικανικής παραγωγής του 1942 σε σκηνοθεσία του Άρτσι Μάγιο και σενάριο των Νουνάλι Τζόνσον, Τζον Ο'Χάρα, βασισμένο στο μυθιστόρημα Moon Tide (1940) του Γουίλαρντ Ρόμπερτσον. Πρωταγωνιστούν: Ζαν Γκαμπέν, Άιντα Λουπίνο, Τόμας Μίτσελ και ο Κλοντ Ρέινς.
Πλοκή
Ένας Γάλλος εργάτης στις αποβάθρες του Σαν Πέδρο της Καλιφόρνια, ο Μπόμπο, μεθάει κάποιο βράδυ τόσο πολύ, που την επομένη ξυπνάει πάνω σε μια σαθρή καλύβα σε μια φορτηγίδα του κόλπου του Σαν Πάμπλο χωρίς να θυμάται τίποτα από την προηγούμενη νύχτα. Τότε κάνει την εμφάνιση του ο ιδιοκτήτης της φορτηγίδας και ψαράς Τακέο υπενθυμίζοντας στον Μπόμπο, πώς συναντήθηκαν την προηγούμενη νύχτα και ότι είχαν συμφωνήσει ότι ο Μπόμπο, θα εργαζόταν για αυτόν. Ο Μπόμπο δεν θυμάται αυτή τη συνάντηση και σκοπεύει να φύγει. Ένα αστυνομικό σκάφος περνά και, ακούγοντας ότι ψάχνουν για τον δολοφόνο του τοπικού θαμώνα ενός μπαρ του Ποπ Κέλλυ, ο οποίος στραγγαλίστηκε μέχρι θανάτου κάποτε κατά τη διάρκεια της προηγούμενης νύχτας, αναγκάζει τον Μπόμπο να βάλει τα φρένα στα σχέδιά του για να φύγει, φοβούμενος ότι μπορεί να σκότωσε τον άνδρα, λόγω του βιαίου παρελθόν του.
Έτσι ο Μπόμπο παίρνει τη δουλειά στη φορτηγίδα και μετά πηγαίνει στην πόλη για να συναντηθεί με τους φίλους του, τον Τάινι και τον Νάτσυ, σε ένα τοπικό μπαρ. Παρά τις διαβεβαιώσεις του Τάινι ότι δεν έβλαψε κανέναν κατά τη διάρκεια της προηγούμενης νύχτας, οι ανησυχίες του Μπόμπο δεν εξαφανίζονται. Συμφωνεί να συναντήσει τον Τάινι αργότερα εκείνο το βράδυ και να φύγουν από την πόλη μαζί. Καθώς ο ίδιος και ο Νάτσυ μιλούν αφότου έχει φύγει ο Τάινι, ο Νάτσυ αντιλαμβάνεται ότι το καπέλο του Ποπ Κέλλυ βρίσκεται στη φορτηγίδα και το κρύβει.
Καθώς οι δύο άνδρες περπατούν κοντά στην ακτή, μια ομάδα γυναικών αρχίζει να ζητά βοήθεια για μια νεαρή γυναίκα που επρόκειτο να αυτοκτονήσει στη θάλασσα. Ο Μπόμπο τη σώζει και την παίρνει πίσω στη φορτηγίδα του. Το επόμενο πρωί, η νεαρή γυναίκα, η Άννα, αφού έχει συνέρθει, τακτοποίει λίγο την καλύβα και εκεί κάνει την εμφάνιση του ο Τάινι, ο οποίος αρχίζει να την κακοποιεί, υπονοώντας ότι είναι μια πόρνη. Υποστηρίζει ότι αυτός και ο Μπόμπο τελικά θα φύγουν από την πόλη, όπως έχουν συμφωνήσει. Ο Μπόμπο επιστρέφει πίσω στη καλύβα και έρχεται σε αντιπαράθεση με τον Τάινι, καθώς έχει αλλάξει γνώμη και δεν σκοπεύει να φύγει. Τότε ο Μπόμπο χάνει την ψυχραιμία του και σχεδόν στραγγαλίζει τον Τάινι, αλλά σταματά την τελευταία στιγμή και του λέει να φύγει και να μην επιστρέψει ποτέ.
Ο Μπόμπο και η Άννα αποφασίζουν να μείνουν στη καλύβα και σχεδιάζουν να παντρευτούν. Αφού βγεί έξω ο Μπόμπο με τον Τακέο για να πιάσουν δολώματα, ο Τάινι παρεμβαίνει και πάλι και αναφέρει στην Άννα ότι αυτός και ο «φίλος του» έχουν μια σκοτεινή ιστορία μαζί από το παρελθόν. Η Άννα ενοχλείται από αυτήν τη συνομιλία και, όταν επιστρέφει ο Μπόμπο τον ρωτάει για τον Τάινι, όπου αυτός της εξηγεί τη σχέση τους και της λέει για τη άσχημη του τάση να είναι βίαιος, ειδικά αν μεθάει.
Ο Μπόμπο και η Άννα παρόλα αυτά παντρεύονται στη φορτηγίδα με όλους τους φίλους τους να παρευρίσκονται. Ο Δρ. Μπρόδερς καθώς ταξιδεύει κατά τη διάρκεια του γάμου, ζητά από τον Μπόμπο να τον βοηθήσει ξανά για να φτιάξει το σκάφος του. Ο Τάινι έρχεται στη φορτηγίδα, μεθυσμένος και θυμωμένος που δεν προσκλήθηκε στο γάμο. Τότε η Άννα συνειδητοποιεί ότι ο Τάινι σκότωσε τον Ποπ Κέλλυ για να μπορεί να εκβιάζει τον Μπόμπο συνεχώς. Εξοργισμένος, ο Τάινι επιτίθεται στην Άννα και τη χτυπά άσχημα. Όταν επιστρέφει ο Μπόμπο, αυτός και ο Δρ. Μπρόδερς βρίσκουν την Άννα τραυματισμένη και τη μεταφέρουν άμεσα στο νοσοκομείο, όπου εκεί ο Δρ. Μπρόδερς υπόσχεται στον Μπόμπο να κάνει ό,τι μπορεί για αυτήν.