cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τυφώνας Ίρμα
Οι επιπτώσεις στις ΗΠΑ
Ο Ίρμα στις ακτές της πολιτείας είχε φτάσει με μια ταχύτητα που βρισκόταν αρχικά στην κατηγορία 4, ωστόσο στο Μάρκο Άιλαντ μειώθηκε σε κατηγορίας 3. Ο κόλπος του Χιλσμπόρο είχε αναστατωθεί από τους ανέμους του τυφώνα προκαλώντας προσωρινή αποξήρανση στην ανατολική πλευρά της Τάμπα ενώ το ίδιο συνέβη και στον κόλπο Σαρασότα, όπου δυο μανάτος διασώθηκαν. Επιπλέον δυο γερανοί καταστράφηκαν στο Μαϊάμι και ένας ακόμη στο Φορτ Λόντερντέιλ. Το ένα τέταρτο των κατοικιών στα νησιά Φλόριντα Κις είχαν καταστραφεί εντελώς, ενώ ένα 65% είχε υποστεί σημαντική, αλλά πάντως όχι ριζική καταστροφή. Ο κυβερνήτης της πολιτείας Ρικ Σκοτ δήλωσε πως ακόμη και οι περιοχές που δεν υπήρχε περίπτωση να πλημμυρίσουν εξαιτίας του τυφώνα πλημμύρισαν.
Αρχικά 1,57 εκατομμύρια κάτοικοι δεν είχαν πλέον πηγή ηλεκτρικού ρεύματος και στην επόμενη είχαν αυξηθεί στα 6,9 εκατομμύρια. Τέλος, ματαιώθηκαν αεροπορικά δρομολόγια, έκλεισαν εγκαταστάσεις ανεφοδιασμού και η διαθεσιμότητα του τηλεφωνικού δικτύου ήταν χαμηλή, ιδιαίτερα σε παραθαλάσσιες περιοχές. Στην πόλη του Τζακσονβιλ, 356 άνθρωποι χρειάστηκε να διασωθούν.
Στην πολιτεία της Τζόρτζια, από την άλλη πλευρά, καταγράφηκαν δύο νεκροί, ενώ ένας ακόμη βρήκε τραγικό θάνατο ενώ κοιμόταν, καθώς έπεσε ένα δέντρο μέσα στην κατοικία του. Στην Νότια Καρολίνα μια 57χρονη πέθανε με παρόμοιο τρόπο, καθώς έπεσε μια ξύλινη κολόνα επάνω της. Στις παραπάνω πολιτείες, η παροχή ρεύματος κόπηκε σε 750.000 και 240.000 κατοίκους αντίστοιχα. .
Μετά την διάλυση του Ίρμα
Μετά την εξέλιξη του τυφώνα σε τροπική καταιγίδα από τις 12 Σεπτεμβρίου και μετά, η Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία των ΗΠΑ, προειδοποίησε κυρίως την πολιτεία της Φλόριντας για δυνατές βροχοπτώσεις και πλημμύρες τις επόμενες 48 ώρες και σε άλλες περιοχές, όπου αποτελούν τα απομεινάρια του τυφώνα. Τέλος, η ίδια η Μετεωρολογική Υπηρεσία αναφέρει πως παρόμοιες σαν τις ερχόμενες καιρικές συνθήκες είχαν συμβεί στις 2 Αυγούστου του 1960.
Πηγές
Κατηγορία:Καραϊβική Κατηγορία:Φυσικές καταστροφές Ιρμα
Ρέιτσελ Χάρτμαν
Η Ρέιτσελ Χάρτμαν (Λέξινγκτον, Κεντάκι, 1972) είναι Αμερικανίδα συγγραφέας φαντασίας για νεαρούς ενήλικες. Είναι γνωστή για τα βιβλία της Seraphina (2012) και τη συνέχειά του, Shadow Scale (2015).
Το πρώτο της βιβλίο, Seraphina, έλαβε το 2013 το Βραβείο William C. Morris, που απονέμεται για το καλύτερο βιβλία για νέους («young adult») που δημοσιεύθηκε στις ΗΠΑ από νέο συγγραφέα. και κέρδισε το 2012 το Βραβείο Cybils για το καλύτερο βιβλίο φαντασίας ή επιστημονικής φαντασίας νεαρών ενηλίκων και ήταν υποψήφιο για πολλά άλλα βραβεία. Η συνέχειά του, το Shadow Scale ήταν στην New York Times Best Seller List (κατάλογος ευπώλητων της εφημερίδας New York Times) για την κατηγορία Young Adult (νεαρών ενηλίκων) στην πρώτη εβδομάδα επιλεξιμότητας.
Έχει πτυχίο Β. Α. στη συγκριτική λογοτεχνία (Washington University, St. Louis, Mo.) και έχει εργαστεί ως καλλιτέχνης βιβλίων κόμικ, και έχει γράψει minicomics και chapbooks, προκειμένου να τα πουλήσει σε συνέδρια. Ζει στο Βανκούβερ με τον σύζυγο και το γιο της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς
Σερβική καλλιγραφία
Η Σερβική καλλιγραφία (σερβικά: ‎ краснопис/krasnopis, калиграфија/kaligrafija ) είναι μια μορφή καλλιγραφίας με βάση το Κυριλλικό αλφάβητο που χρησιμοποιείται για την γραφή της σερβικής γλώσσας. Οι πιο αξιοσημείωτοι καλλιγράφοι είναι ο Ζαχάριγιε Ορφελίν (1720-1785), ο Χριστοφόρ Ζεφάροβιτς (πέθανε το 1753), και ο Ιβάν Μπόλντιζαρ (1917-1986).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλλιγραφία Κατηγορία:Πολιτισμός της Σερβίας
Νεράιδα Ιτάμου Καρδίτσας
Η Νεράιδα είναι ορεινός οικισμός του νομού Καρδίτσας. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 820 μέτρων στις πλαγιές του όρους Μάρτσα των Αγράφων και αποτελεί έναν από τους ορεινούς οικισμούς της Θεσσαλίας. Παλαιότερα ήταν γνωστή με το όνομα Σπινάσα, σλαβικής προέλευσης, το οποίο άλλαξε το Μάρτιο του 1928 με βασιλικό διάταγμα.
Ιστορική αναδρομή
Η Νεράιδα σε οθωμανική απογραφή του σαντζακίου των Τρικάλων αναφέρεται ως Ispinasa, με πληθυσμό 23 νοικοκυριά. Το 1525 με τη Συνθήκη του Ταμασίου δόθηκαν προνόμια στα Άγραφα κι έτσι όλη η περιοχή ήκμασε μέχρι το 1770 και τα Ορλωφικά, οπότε το χωριό λεηλατήθηκε από τους Τούρκους ως αντίποινα για τη δράση κλεφτών και αρματολών στα Άγραφα.
Στην περιοχή του χωριού συνέβη μεγάλη κατολίσθηση και δημιουργήθηκε μια μικρή λίμνη-βάλτος η οποία διατηρήθηκε ως το 1920. Ο οικισμός ερήμωσε από το πέρασμα πανούκλας. Κατά το 1750, τμήματα ηπειρωτικών στρατιωτικών δυνάμεων εγκαταστάθηκαν στο χωριό, το οποίο ανοικοδομήθηκε, ενώ άλλες παραδόσεις αναφέρουν την έλευση στο χωριό τριών αδερφών από την Ήπειρο, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν και μοίρασαν τις εκτάσεις μεταξύ τους.
Το χωριό συμμετείχε ενεργά στην Επανάσταση του 1821, ενώ νωρίτερα, το 1808, η περιοχή είχε αποτελέσει θέατρο συμπλοκών του Κατσαντώνη με Τούρκους. Όσοι κάτοικοι εγκαταστάθηκαν μόνιμα στο χωριό αγόρασαν την έκταση του χωριού το 1826 με τουρκικά συμβόλαια. Το 1883 ιδρύθηκε στο χωριό δημοτικό σχολείο.
Βορειοανατολικά και σε απόσταση 3 χιλιομέτρων από το χωριό βρίσκεται ο Ναός του Γενεσίου της Θεοτόκου, ο οποίος ιδρύθηκε το 16ο αιώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Καρδίτσας
Οίκος των Κορραδιδών
Ιστορικό
Η παλαιότερη μνεία του Οίκου είναι το 832, όταν ο Γκέμπχαρτ κόμης της περιοχής του κάτω ρου του Λαν (Λάνγκαου). Οι γιοί του αναφέρονται το 861 ως στενοί συγγενείς του Αδαλάρδου του σενεσάλη, που υπηρέτησε τον Λουδοβίκο Α΄ των Φράγκων. Η άνοδος του Οίκου έγινε με την Όντα, σύζυγο του επίσης Καρολίδη Αρνούλφου των Ανατολικών Φράγκων. Ο Κορράδος δούκας της Θουριγγίας, ο λεγόμενος πρεσβύτερος ήταν ανιψιός της. Ο Αρνούλφος, κατά τη διαμάχη του με τους κόμητες του Μπάμπενμπερκ, στηρίχθηκε πολύ στον Κορράδο και τους δύο αδελφούς του και τους αντάμειψε με περιοχές στην Έσση, Θουριγγία και Φραγκονία του Μάιν.
Το 911 απεβίωσε ο Λουδοβίκος ο παις, τελευταίος των Καρολιδών στην Ανατολική Φραγκία και τον διαδέχθηκε ο Κορράδος Α΄ ο νεότερος, αντί του Καρολίδη Καρόλου Γ΄ της Δυτικής Φραγκίας. Ο Κορράδος Α΄ δεν κατάφερε να ενοποιήσει το κράτος του, ένεκα της πεισματώδους αντίστασης των δουκών Σουαβίας, Βαυαρίας και Λωρραίνης. Στην επιθανάτιο κλίνη του το 918 έπεισε τον αδελφό του Έμπερχαρντ να απέχει από το αξίωμα και να συστήσει στους Φράγκους ευγενείς να εκλέξουν τον ικανό δούκα της Σαξονίας ως νέο βασιλιά για να υπάρχει ενότητα και συνέχεια στο βασίλειο. Έτσι το 919 στο Φρίτσλαρ ο Ερρίκος Α΄ ο Ορνιθοθήρας εκλέχθηκε βασιλιάς των Ανατολικών Φράγκων.
Ο Έμπερχαρτ διαδέχθηκε τον Κορράδο Α΄ ως δούκας της Φραγκονίας και ήταν πιστός στο νέο βασιλιά. Όμως όταν τον Ερρίκο Α΄ τον διαδέχθηκε ο γιος του Όθων Α΄, ο Έμπερχαρτ συμμάχησε με δύο άλλους εναντίον του. Ηττήθηκαν στη μάχη του Άντερναχ (939), όπου ο Έμπερχαρτ σκοτώθηκε. Το δουκάτο της Φραγκονίας χάθηκε για τον Οίκο του.
O εγγονός του εξαδέλφου τους, ο Κορράδος Α΄ έγινε δούκας της Σουαβίας το 983. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Χέρμαν Β΄ και αυτόν ο γιος του Χέρμαν Γ΄, που απεβίωσε το 1012.
Τελευταίο άρρεν μέλος του Οίκου ήταν ο δισεγγονός τού Γκέμπχαρτ δούκα της Λωρραίνης, ο Όθων κόμης του Ζύτφεν, που απεβίωσε το 1036.
Γενεαλογία των Κορραδιδών
Κατηγορία:Γαλλικές οικογένειες ευγενών
Βέρνερ Ε΄ των Σαλίων
Ο Βέρνερ Ε΄ (γερμ.: Werner V, 899-935) από τον Οίκο των Σαλίων ήταν κόμης στο Νάχεγκαου, Σπάυεργκαου και Βόρμσγκαου. Ήταν από τους πρώτους (καταγεγραμμένους) προγόνους του Οίκου· πέντε απόγονοί του έγιναν βασιλείς της Γερμανίας (1024-112).
Βιογραφία
Ήταν μάλλον γιος του Βέρνερ/Βαλάχο Δ΄, που ήταν κόμης του Βόρμσγκαου (840) και σύζυγος της Όντα, κόρης του Ροβέρτου Γ΄ των Ροβερτιδών κόμη του Βορμς. Κληρονόμησε κτήσεις στο Βορμς, όταν ο αδελφός τής Όντα άφησε το σπίτι του και ανέβηκε σε δύναμη τη Δυτική Φραγκία.
Αδελφή του Βέρνερ Ε΄ ήταν η Βίλτρουντ, που παντρεύτηκε τον Έμπερχαρτ των Κορραδιδών κόμη του Λάχνγκαου και αδελφό του Κορράδου δούκα της Θουριγγίας και θείο του Κορράδου Α΄ της Γερμανίας.
Το 906 εμφανίζεται πρώτη φορά κόμης και ως συγγενής των Κορραδιδών θα είχε υψηλή θέση στο δουκάτο τους της Φραγκονίας. Σύμφωνα με τον χρονικογράφο Φλόνταρντ κατέσχε τις εκκλησιαστικές γαίες τού Παλατινάτου και τύφλωσε τον επίσκοπο τού Σπάυερ.
Οικογένεια
Νυμφεύθηκε τη Χίχα του Οίκου των Χούνφριντ, κόρη του Μπούρχαρτ Β΄ δούκα της Σουαβίας και της Ρεγκιλίντε της Ζυρίχης και είχαν τέκνο:
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Οίκος των Σαλίων
Σέζαρ Κιουί
Ο Σέζαρ Αντόνοβιτς Κιουί (λανθασμένη ονομασία Σεζάρ Κούι ή Κίουι, César Antonovich Cui, ρωσικά: Це́зарь Анто́нович Кюи́, Βίλνιους 18 Ιανουαρίου 1835 – Αγία Πετρούπολη 13 Μαρτίου 1918) ήταν Ρώσος συνθέτης και μουσικοκριτικός. Υπήρξε μέλος της περίφημης Ομάδας των Πέντε, ενός συνόλου Ρώσων συνθετών που, υπό την ηγεσία του Μίλι Μπαλάκιρεφ, αφιέρωσαν τη ζωή τους στην δημιουργία καθαρά ρωσικής μουσικής.
Τα πρώτα χρόνια
Το 1855 αποφοίτησε από την Σχολή και, μετά από προχωρημένες σπουδές στη Στρατιωτική Ακαδημία Μηχανικών Nikolaevsky, ξεκίνησε τη στρατιωτική του σταδιοδρομία, το 1857, ως εκπαιδευτής οχυρωματικών έργων. Στους μαθητές του περιλαμβάνονταν αρκετά μέλη της αυτοκρατορικής οικογένειας, όπως ο Νικόλαος Β΄. Ο Κιουί, τελικά, άρχισε να διδάσκει σε τρεις στρατιωτικές ακαδημίες στην Αγία Πετρούπολη. Οι μελέτες του πάνω σις οχυρώσεις, από εμπειρία που αποκτήθηκε στην πρώτη γραμμή, κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού πολέμου, αποδείχτηκαν πολύ σημαντικές για τη σταδιοδρομία του. Ως εμπειρογνώμονας στις στρατιωτικές οχυρώσεις ο Κιουί, τελικά, έφθασε μέχρι τον ακαδημαϊκό βαθμό του καθηγητή, το 1880, και του στρατηγού, το 1906. Τα γραπτά του για τις οχυρώσεις, περιλαμβάνονταν σε βιβλία της εποχής που ήσαν σε ευρεία χρήση.
Μουσική εξέλιξη
Παρά το γεγονός ότι συνέθετε και έγραφε κριτικές στον ελεύθερο χρόνο του, ο Κιουί αποδείχθηκε εξαιρετικά παραγωγικός. Το δημόσιο ντεμπούτο του ήταν το 1859, με την παρουσίαση του ορχηστρικού, Σκέρτσο, Op. 1, υπό τη διεύθυνση του Αντόν Ρουμπινστάιν και την αιγίδα της Ρωσικής Μουσικής Εταιρείας. Το 1869, πραγματοποιήθηκε η πρώτη δημόσια παράσταση της όπερας William Ratcliff (βασισμένη στην τραγωδία του Heinrich Heine). αλλά δεν είχε τελικά επιτυχία, εν μέρει, λόγω της σκληρότητας των δικών του γραπτών στον μουσικό τύπο. Όλες, εκτός από μία, οι όπερες του Κιουί γράφηκαν πάνω ρωσικά κείμενα (μόνη εξαίρεση, η Le flibustier, βασισμένη σε ένα έργο του Ρισπέν, που έκανε πρεμιέρα στην Opéra-Comique στο Παρίσι, το 1894, -είκοσι πέντε χρόνια μετά την όπερα William Ratcliff-, αλλά δεν κατάφερε ούτε αυτή να πετύχει). Τα πιο επιτυχημένα σκηνικά έργα του Κιουί κατά τη διάρκεια της ζωής του ήσαν, η μονόπρακτη κωμική όπερα Ο Γιος του Μανδαρίνου (που είχε εκδοθεί το 1878), η τρίπρακτη όπερα Αιχμάλωτος του Καυκάσου (1883), βασισμένη στον Πούσκιν και η μονόπρακτη όπερα Δεσποινίς Φιφί (1903 ), βασισμένη στον Μοπασάν. Εκτός από την όπερα Le flibustier, οι μόνες άλλες όπερες του Κιουί που παρουσιάστηκαν, όσο ζούσε, έξω από τη Ρωσική Αυτοκρατορία ήσαν οι, Αιχμάλωτος στον Καύκασο (Λιέγη, 1886) και η παιδική όπερα Παπουτσωμένος Γάτος (Ρώμη, 1915).
Ο Κιουί ήταν μέλος στην επιτροπή επιλογής όπερας του Θεάτρου Μαριίνσκι μέχρι το 1883, όταν ο ίδιος και ο Νικολάι Ρίμσκι-Κόρσακοφ εγκατέλειψαν την επιτροπή για να διαμαρτυρηθούν για την απόρριψη της Khovanshchina του Μοντέστ Μουσόργκσκι. Μεταξύ 1896-1904, ήταν διευθυντής της Ρωσικής Μουσικής Εταιρείας, στο παράρτημα της Αγίας Πετρούπολης. Μεταξύ των πολλών μουσικών που συνάντησε ο Κιουί στη ζωή του, ήταν και ο διάσημος Φραντς Λιστ. Ο Λιστ εκτιμούσε πολύ τη μουσική των ρώσων συνθετών· ιδιαίτερα για την όπερα του Κιουί, William Ratcliff είχε εκφραστεί με τα καλύτερα λόγια. Το βιβλίο του Κιουί Η Μουσική στη Ρωσία και η Σουίτα για Πιάνο Οp. 21, είναι αφιερωμένα στον Λίστ. Δύο γυναίκες υπήρξαν ιδιαίτερα σημαντικές στη ζωή του. Στο Βέλγιο, η κόμισσα Mercy-Argenteau (1837-1890) έπαιξε μεγάλο ρόλο ώστε να καταστεί δυνατή η εκεί παρουσίαση της όπερας Αιχμάλωτος στον Καύκασο, το 1885. Στη Μόσχα, η Mariya Kerzina, μαζί με τον σύζυγό της Arkadiy Kerzin, σχημάτισε το 1896 τον «Κύκλο των Εραστών της Ρωσικής Μουσικής», μιας λέσχης που ξεκίνησε το 1898 για να δώσει ιδιαίτερη θέση στα έργα του Κιουί, κυρίως στα κοντσέρτα του. Σε μια τόσο μακρά και δραστήρια μουσική ζωή, όπως του Κιουί, υπήρχαν πολλά βραβεία. Στα τέλη της δεκαετίας του 1880 και στις αρχές του 1890, αρκετές ξένες μουσικές εταιρείες τίμησαν τον συνθέτη με την ιδιότητα του μέλους τους. Λίγο μετά την παρουσίαση της όπερας Le flibustier, στο Παρίσι, ο Κιουί εξελέγη αντιπρόσωπος της Γαλλικής Ακαδημίας και τού απονεμήθηκε ο σταυρός του Τάγματος Λεγεώνας της Τιμής. Το 1896 η Βελγική Βασιλική Ακαδημία Λογοτεχνίας και Τέχνης τον έκανε μέλος της.
Τα τελευταία χρόνια
Το 1916, ο Κιουί άρχισε να τυφλώνεται, αν και ήταν σε θέση να συνθέσει μικρά κομμάτια με υπαγόρευση. Πέθανε το 1918, στην Αγία Πετρούπολη, από εγκεφαλικό επεισόδιο και ενταφιάστηκε δίπλα στη σύζυγό του (που είχε πεθάνει το 1899), στο Λουθηρανικό νεκροταφείο Σμολένσκ της πόλης. Το 1939, το σώμα του επανενταφιάστηκε στο Νεκροταφείο Τίχβιν, δίπλα στα υπόλοιπα μέλη της Ομάδας των Πέντε.
Ο Κιουί ως συγγραφέας και μουσικοκριτικός
thumb|280px|right|Πορτρέτο του Κιουί από το 1913 Ως συγγραφέας και κριτικός μουσικής, ο Κιουί, συνέβαλε με 800 άρθρα, περίπου, μεταξύ 1864 και 1918 σε διάφορες εφημερίδες και άλλα έντυπα, σε Ρωσία και Ευρώπη (αποσύρθηκε το 1900). Με την πένα του κάλυπτε συναυλίες, ρεσιτάλ, μουσικά δρώμενα, νέες εκδόσεις μουσικής και προσωπικότητες του χώρου. Ένας σημαντικός αριθμός άρθρων του (περίπου 300) σχετίζονταν με την όπερα. Αρκετά από τα θεματικά σύνολα των άρθρων του επανεκδόθηκαν ως μονογραφίες. Αυτές κάλυπταν διαφορετικούς τομείς, από την αρχική παραγωγή του Βάγκνερ Το Δαχτυλίδι των Νιμπελούνγκεν (1876), μέχρι την εξέλιξη του ρωσικού ρομαντισμού (τραγούδι τέχνης), τη μουσική στη Ρωσία, και τις σημαντικές διαλέξεις του Α. Ρουμπινστάιν για την ιστορία του πιάνου (1888-1889). Επιπλέον, όπως προαναφέρθηκε, ο Κιουί δημοσίευσε, επίσης, πολλά βιβλία και άρθρα σχετικά με τις στρατιωτικές οχυρώσεις.
Ωστόσο, οι Ρώσοι συνθέτες εκτός των «Πέντε» είχαν, συχνά, περισσότερες πιθανότητες να υποστούν αρνητική κριτική. Αυτό προερχόταν, τουλάχιστον εν μέρει, από τη δυσπιστία στο «ωδειακό» δυτικό ύφος, σε σχέση με την «αυτοδιδακτική» προσέγγιση που είχαν εφαρμόσει οι «Πέντε» στα έργα τους. Για παράδειγμα, ο Κιουί στηλίτευσε τη δεύτερη όπερα του Τσαϊκόφσκι, Oprichnik, ενώ οι δηκτικές του παρατηρήσεις για τη ''Συμφωνία αριθ. 1'' του Σεργκέι Ραχμάνινοφ αναφέρονται, επίσης, συχνά. Πάντως, αργότερα, η υποτιθέμενη «προοδευτικότητα» του Κιουί, όπως υιοθετήθηκε στη δεκαετία του 1860 και του '70, έφθινε διαρκώς, στο σημείο να δείξει έντονη εχθρότητα απέναντι σe νεότερους «μοντερνιστές», όπως ήσαν οι Ρίχαρντ Στράους και Β. ντ’ Εντί (Vincent d'Indy). Τα τελευταία δημοσιευμένα άρθρα του Κιουί (μετά το 1917) αποτελούσαν ανηλεείς παρωδίες, με χαρακτηριστικούς υπότιτλους, όπως, «Συνοπτικές Οδηγίες για το πώς να γίνεις Σύγχρονος Μεγαλοφυής Συνθέτης χωρίς να είσαι Μουσικός».
Μουσική και μουσικολογικά στοιχεία
Ο Κιουί συνέθεσε πάνω σε όλες, σχεδόν, τις φόρμες της εποχής του, με εξαίρεση τη συμφωνία, το συμφωνικό ποίημα και τα κοντσέρτα (σε αντίθεση με τους υπολοίπους της «Ομάδας των Πέντε». Πάντως, τα έντεχνα τραγούδια αποτελούν, μακράν, τη μεγάλη πλειονότητα των έργων του, περιλαμβάνοντας μερικά φωνητικά ντουέτα και πολλά τραγούδια για παιδιά. Πολλά από αυτά είναι διαθέσιμα και σε εκδόσεις με ορχηστρική συνοδεία, συμπεριλαμβανομένου του Bolero, Op. 17. Μερικά από τα διασημότερα τραγούδια του είναι, το Το άγαλμα στο Tsarskoye Selo και το Το Καμμένο Γράμμα, αμφότερα βασισμένα σε ποιήματα του πιο αγαπημένου ποιητή του συνθέτη, Αλεξάντρ Πούσκιν.
Επιπλέον, ο Κιουί έγραψε πολλά έργα για πιάνο και για σύνολα δωματίου (συμπεριλαμβανομένων τριών κουαρτέτων για έγχορδα), πολυάριθμα χορωδιακά και διάφορα ορχηστρικά έργα, αλλά οι σημαντικότερες προσπάθειές του αντικατοπτρίζονται στις δεκαπέντε, ποικίλης θεματολογίας, όπερές του. Εκτός από παιδική μουσική (η οποία περιλαμβάνει τέσσερις όπερες-παραμύθια, καθώς και τα προαναφερθέντα τραγούδια), μεταξύ των έργων του ξεχωρίζουν και άλλες τρεις ειδικές κατηγορίες έργων: i) κομμάτια εμπνευσμένα από και αφιερωμένα στην κόμισσα Mercy-Argenteau (την οποία γνώριζε ο συνθέτης από το 1885 μέχρι τον θάνατό της, το 1890, ii) έργα που σχετίζονται με τον «Κύκλο των Εραστών της Ρωσικής Μουσικής» και iii) κομμάτια εμπνευσμένα από τον Ρωσο-Ιαπωνικό Πόλεμο και τον Α 'Παγκόσμιο Πόλεμο.
Σχετικά με το σημερινό στάτους του συνθέτη, στις τελευταίες δεκαετίες, μία από τις παιδικές του όπερες, ο Παπουτσωμένος Γάτος (βασισμένη στον Περό) είχε μεγάλη απήχηση στη Γερμανία. Ωστόσο, παρά το γεγονός ότι τα περισσότερα από τα τραγούδια του Κιουί είναι διαθέσιμα τα τελευταία χρόνια σε ηχογραφήσεις και σε νέες εκδόσεις, το στάτους του Κιουί στο σημερινό εκτελεσόμενο ρεπερτόριο παραμένει πολύ μικρό, και στηρίζεται (στη Δύση), κυρίως, σε μερικά από τα πιανιστικά του έργα και μερικές συνθέσεις δωματίου (όπως το Orientale (Οp. 50, No. 9), καθώς και μια σειρά από σόλο τραγούδια. Παρόλο που οι ικανότητές του ως ενορχηστρωτή έχουν υποβαθμιστεί (συγκεκριμένα, από τον συμπατριώτη του Ρίμσκι-Κόρσακοφ, κάποιες πρόσφατες ηχογραφήσεις (π.χ., της όπερας Γιορτή στα Χρόνια της Πανώλης, πάνω στον Πούσκιν) υποδεικνύουν ότι η δραματική μουσική του Κιουί μπορεί να είναι πιο ενδιαφέρουσα σχετικά με την ενορχήστρωση.
Πάντως, τα έργα του Κιουί δεν είναι τόσο «εθνικιστικά» όσο των άλλων μελών της «Ομάδας των Πέντε»· με εξαίρεση τον Πούσκιν, οι όπερες του δεν εμφανίζουν ισχυρή προσκόλληση σε ρωσικές πηγές. Στον τομέα του έντεχνου τραγουδιού, ωστόσο, η συντριπτική πλειονότητα της φωνητικής μουσικής του Κιουί βασίζεται σε ρωσικά κείμενα. Οι ξεκάθαρες απόπειρες στο ρωσικό μουσικό στυλ μπορούν να ανιχνευθούν σε αποσπάσματα από την πρώτη πράξη της όπερας Mlada (1872), και της όπερας Η Κόρη του Καπετάνιου, για παιδιά, και σε μερικά τραγούδια. Πολλά, άλλα αποσπάσματα της μουσικής του αντικατοπτρίζουν τις στιλιστικές «παραδοξότητες» που σχετίζονται με τη ρωσική έντεχνη μουσική του 19ου αιώνα, όπως οι κλίμακες με ολόκληρους τόνους και ορισμένες αρμονικές επινοήσεις. Παρόλ’ αυτά, το στυλ του συγκρίνεται περισσότερο με εκείνο του Σούμαν, αγαπημένου του συνθέτη. και Γάλλων συνθετών, όπως του Γκουνό, παρά με εκείνο του Γκλίνκα ή με των Ρώσων συγχρόνων του.
Σημειώσεις
i. Η συχνή αναφορά στο επώνυμο του συνθέτη ως Κούι,  δεν σημαίνει ότι είναι και ορθή, όπως σαφώς προκύπτει από την ρωσική προφορά της λέξης Кюи́, και ιδιαίτερα του φθόγγου ю.
ii. Ή 6 Ιανουαρίου 1836, σύμφωνα με το Παλαιό Ημερολόγιο
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ρώσοι συνθέτες κλασικής μουσικής
Παναγιώτης Σκαλούμπακας
O Παναγιώτης Σκαλούμπακας (1918 - 5 Ιανουαρίου 2010) ήταν ανώτατος αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού, γνωστός κυρίως για τη βίαιη δράση του ως διοικητής τάγματος επί των στρατευμένων-κρατουμένων στον Οργανισμό Αναμορφωτηρίων Μακρονήσου, κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου πολέμου.
Νεανικά χρόνια
Ο Παναγιώτης Σκαλούμπακας γεννήθηκε στην Επισκοπή Τεγέας της Τρίπολης το 1918. Ήταν γιος πολυμελούς αγροτικής οικογένειας Βενιζελικών (οπαδοί του Αλ. Παπαναστασίου) και είχε άλλα τέσσερα αδέλφια, τρία μεγαλύτερα και ένα μικρότερο. Φοίτησε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων όπου αναφέρεται ότι ως εκπαιδευτής κτυπούσε τους πρωτοετείς και έλαβε μέρος στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο του 1940.
Η δράση στη Μακρόνησο
Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας από τον τριπλή κατοχή επελέγη ως Διοικητής του 4ου Λόχου Σκαπανέων υπό το Γ΄ Σώμα Στρατού στη Θεσσαλονίκη, με τον βαθμό του Λοχαγού στις 4 Αυγούστου 1946. Εκεί, εφαρμόζοντας σκληρές μεθόδους και πάσης φύσεως βασανιστήρια, επιδόθηκε στη λεγόμενη «ανάνηψη» των κομμουνιστών (δηλώσεις μετανοίας). Η μονάδα, με την προσθήκη τριών επιπλέον λόχων, αναδιοργανώθηκε ως Γ΄ Τάγμα Σκαπανέων, πάντα υπό τη διοίκηση του Σκαλούμπακα.
Στις 14 Ιουνίου 1947 το τάγμα μετακινήθηκε στη Μακρόνησο ως Γ΄ Ειδικό Τάγμα Οπλιτών (Γ΄ ΕΤΟ), υπό την Β-XI Διεύθυνση του ΓΕΣ. Εκεί ο λοχαγός Σκαλούμπακας συνέχισε τη λεγόμενη «εθνική διαπαιδαγώγηση» των οπλιτών του, θεωρούμενος έτσι ως «στυλοβάτης του πρώτου αναμορφωτηρίου στη Μακρόνησο», αρχικά ως διοικητής του τάγματος και κατόπιν, με τον ερχομό αρχαιότερου αξιωματικού, ως υποδιοικητής. Πλήθος μαρτυριών αναφέρουν τα απάνθρωπα βασανιστήρια που υπέστησαν οι υπηρετούντες εκεί (Γελαδόπουλος, Φλούντζης κ.άλ.). Για τους «σκαπανείς» της Μακρονήσου, το Γ΄ ΕΤΟ ήταν συνώνυμο της φρίκης, το τάγμα «που ο Σκαλούμπακας το 'χε κάνει αληθινό εξοντωτήριο», σύμφωνα με τη μαρτυρία του συγγραφέα Γιώργη Πικρού (1919-2008).
Μετέπειτα (την 6η Σεπτεμβρίου 1948), ο Σκαλούμπακας μετατέθηκε σε μάχιμη μονάδα, «προκειμένου να αμβλυνθούν οι αρνητικές εντυπώσεις που είχαν δημιουργηθεί για το πρόσωπό του».
Μετά τη Μακρόνησο - Ύστερος βίος
Στη συνέχεια, υπηρέτησε ως διοικητής σε διάφορες στρατιωτικές μονάδες ανά την Ελλάδα (Αθήνα, Λάρισα, Καρδίτσα, Θεσσαλονίκη, Πρέβεζα και Χανιά). Το 1959, ο τότε αντισυνταγματάρχης Σκαλούμπακας ασχολήθηκε με τη συγγραφή, γράφοντας τρία εγχειρίδια αντικομμουνιστικού περιεχομένου, γύρω από την ιστορία του κομμουνισμού και από την κομμουνιστική δράση στην Ελλάδα και διεθνώς. Τα βιβλία αυτά τα δίδαξε ο ίδιος στη Διοικούσα τάξη της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων το ακαδημαϊκό έτος 1959-1960. Τον Δεκέμβριο του 1966 προήχθη σε ταξίαρχο και τον Φεβρουάριο του 1969 αποστρατεύθηκε με το βαθμό του υποστρατήγου.
Σε συνέντευξη που ο ίδιος έδωσε το 2008, σε προχωρημένη ηλικία, για τους σκοπούς ντοκιμαντέρ για τη Μακρόνησο, αρνήθηκε πως έγιναν βασανιστήρια, αλλά αν συνέβησαν, τότε αυτά έγιναν όχι μέσω διαταγών, αλλά με πρωτοβουλία κατωτέρων στελεχών, και πως εάν δεν είχαν γίνει κάποια πράγματα για την αντιμετώπιση της «κομμουνιστικής απειλής», τότε η Ελλάδα θα είχε πάρει το δρόμο των υπολοίπων βαλκανικών χωρών και του ανατολικού μπλοκ και θα έμενε «200 χρόνια πίσω». Από πολλούς συγγραφείς, αναλυτές και σχολιαστές ο Σκαλούμπακας αναφέρεται ως βασανιστής της Μακρονήσου. Ωστόσο, κατά τους υποστηρικτές της δραστηριότητάς του, η «διαπαιδαγώγηση» και «ελληνοποίηση» των κρατουμένων γινόταν μόνο μέσω εθνικών τραγουδιών και δημιουργικών δραστηριοτήτων,ενώ και οι κατήγοροί του κατατάσσονται στην ευρύτερη «αριστερή προπαγάνδα» των κομμουνιστών.
Ο Παναγιώτης Σκαλούμπακας απεβίωσε στις 5 Ιανουαρίου 2010, σε ηλικία 92 ετών.
Προσωπική ζωή
Τον Μάρτιο του 1954 είχε νυμφευθεί την Αλτάνη Παπαλέξη, με την οποία απέκτησε δύο γιους: τον Χρήστο, και τον Αθανάσιο, οι οποίοι «καθοδηγήθηκαν» από τον πατέρα τους «στις εθνικές ιδέες», έτσι που «συνεχίζουν [περήφανα] τον αγώνα του, μέσω των κοινωνικών δικτύων», […], εναντίον της μάστιγος που λέγεται κομμουνισμός».
Ο γιος του Χρήστος Σκαλούμπακας έχει απασχολήσει την επικαιρότητα με ακραίες δημόσιες τοποθετήσεις, ενώ τον Ιούνιο του 2019 διεγράφη από το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας για προσβλητικές και εκδικητικές εκφράσεις, που άφηναν υπονοούμενα για το έργο του πατέρα του.
Το Γ΄ ΕΤΟ ως υπόδειγμα αποτελεσματικής βίας
Το Γ΄ ΕΤΟ υπήρξε το πειραματικό πεδίο για τη δοκιμή επί 2.500-3.000 ατόμων των μεθόδων για «επιτυχή» αναμόρφωση των οπλιτών, δηλαδή την υπογραφή «δηλώσεων μετανοίας». Yπήρξε το πρότυπο πάνω στο οποίο αναπτύχθηκαν οι μέθοδοι πίεσης εναντίον των οπλιτών-κρατουμένων όταν, υπό την καθοδήγηση του Σκαλούμπακα ως διοικητή, «επιβλήθηκε ένα καθεστώς διαρκούς σωματικής και ψυχολογικής βίας», με συνεχείς αγγαρείες, στέρηση τροφής και νερού, διαπόμπευση των «αμετανόητων», διαταραχή του ύπνου των οπλιτών, ξυλοδαρμούς και «πέταγμα στη θάλασσα». Το Γ΄ ΕΤΟ, σύμφωνα με τη μαρτυρία (Απρίλιος 1948) του μετέπειτα ακαδημαϊκού και Προέδρου της Ακαδημίας Αθηνών Κωνσταντίνου Δεσποτόπουλου, αναφέρεται ως η μονάδα όπου στέλνονταν «για λιντσάρισμα» όσοι στρατευμένοι-κρατούμενοι δεν εκάμπτοντο.
Αυτή η εικόνα του Σκαλούμπακα δε γίνεται αποδεκτή ως αληθινή από τους θαυμαστές του, παρά μόνο ως συκοφαντική. Ορισμένοι εξ αυτών την αναφέρουν ως κακόβουλο, φανταστικό αποκύημα των αριστερών, το οποίο αποτυπώνει «αντεθνικό μένος» που αμαυρώνει με «αισχρότατα ψεύδη» τη μνήμη του Σκαλούμπακα. Θεωρούν ότι αυτή η αρνητική εικόνα βρήκε πρόσφορο έδαφος διάδοσης στο μεταπολιτευτικό πολιτικό σκηνικό, έπειτα από τη νομιμοποίηση του ΚΚΕ από τον Καραμανλή το 1974.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πεζικού Κατηγορία:Μακρόνησος Κατηγορία:Βασανιστές Κατηγορία:Βασανιστήρια Κατηγορία:Έλληνες αντικομμουνιστές
Ολλανδικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2016-17
Το Ολλανδικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2016-17 ή αλλιώς η Ερεντιβίζιε 2016-17 είναι το 61ο πρωτάθλημα της Ερεντιβίζιε. Ξεκίνησε στις 5 Αυγούστου 2016 και ολοκληρώθηκε στις 28 Μαΐου 2017, μαζί με τα Play Offs ανόδου/υποβιβασμού και Ευρώπης.
Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Φέγενορντ για 15η φορά στην ιστορία της, ενώ υποβιβάστηκαν στην Εέρστε Ντιβίζιε οι ΝΕΚ και Γκο Αχέντ Ιγκλς. Την είσοδο στο Τσάμπιονς Λιγκ 2017-18 κέρδισαν οι Φέγενορντ και Άγιαξ, ενώ στο Γιουρόπα Λιγκ 2017-18 οι Αϊντχόφεν, Φίτεσε (νικήτρια του κυπέλλου) και Ουτρέχτη (νικήτρια Play Offs Ευρώπης).
Ομάδες
Συνολικά 18 ομάδες αγωνίστηκαν στην φετινή σεζόν: οι πρώτες 15 ομάδες της περσινής σεζόν, 2 νικητές των Play Offs ανόδου/υποβιβασμού και η πρωταθλήτρια της Εέρστε Ντιβίζιε 2015-16.
Λόγω οικονομικών προβλημάτων, η Βασιλική Ολλανδική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία αφαίρεσε την άδεια της Τβέντε, υποχρεώνοντας την να υποβιβαστεί στην Εέρστε Ντιβίζιε. Ωστόσο, η Τβέντε έκανε προσφυγή, την οποία κέρδισε, αφού πήρε πίσω την άδεια της, πληρώνοντας πρόστιμο 181.000€ για παραβιάσεις των κανονισμών.
Βαθμολογία
1 Η Φίτεσε κατέκτησε το Κύπελλο Ολλανδίας και πέρασε απευθείας στους ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ.
Αποτελέσματα
Πράσινο=Νίκη γηπεδούχου ομάδας. Κόκκινο=Νίκη φιλοξενούμενης ομάδας. Μπλε=Ισοπαλία
Play Offs για μια θέση στο Γιουρόπα Λιγκ
Η Ουτρέχτη κέρδισε τη θέση στο Γιουρόπα Λιγκ.
Play Offs ανόδου/υποβιβασμού
Αγωνίζονται 10 ομάδες, δύο από την Ερεντιβίζιε (16η-17η) και 8 από την Εέρστε Ντιβίζιε.
Η Ρόντα και η Μπρέντα θα αγωνιστούν στην Ερεντιβίζιε 2017-18.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έρεντιβιζι Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2016–2017
Ντομινίκα Παλέτα
Η Ντομίνικα Παλέτα (Dominika Paleta Paciorek, 23 Οκτωβρίου 1972 -) είναι Πολωνο-Μεξικανή ηθοποιός. Είναι κόρη του Πολωνού βιολιστή και συνθέτη Ζμπιγκνιέβ Παλέτα.
Η Ντομίνικα ξεκίνησε την καριέρα της, από την επιρροή του πατέρα της, που μετανάστευσε στο Μεξικό με την οικογένειά του, τη δεκαετία του 1980. Έχει μια μικρότερη αδελφή την επίσης ηθοποιό, Λουντβίκα Παλέτα. Σπούδασε Ιστορία της Τέχνης στο Ιβηροαμερικανικό Πανεπιστήμιο.
Μιλάει άπταιστα Αγγλικά, Ισπανικά και Πολωνικά.
Το 2000 παντρεύτηκε τον Ουρουγουανό ηθοποιό Φαμπιάν Ιμπάρρα, με τον οποίο έχει δύο κόρες, τη Μαρία και την Αϊτάνα.
Φιλμογραφία
Τηλενουβέλες
Τηλεόραση
Ταινίες
Κορράδος Β΄ της Βαυαρίας
Ο Κορράδος ο παις, γερμ. Conrad das kind (Σεπτέμβριος/Οκτώβριος 1052 - 10 Απριλίου 1055) από τον Οίκο των Σαλίων ήταν δούκας της Βαυαρίας (1054-55).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ερρίκου Γ΄ της Γερμανίας και της Αγνής των Πουατιέ, κόρης του Γουλιέλμου Ε΄ δούκα της Ακουιτανίας.
Ο μεγαλύτερος αδελφός του Ερρίκος Η΄ ήταν δούκας της Βαυαρίας (1053-54, α΄ φορά), αλλά όταν το 1053 έγινε βασιλιάς της Γερμανίας ως Ερρίκος Δ΄, παραιτήθηκε το επόμενο έτος από το δουκάτο υπέρ του μικρότερου αδελφού του, τού Κορράδου Β΄, που ήταν 2 ετών.
Λίγο μετά ο Κορράδος Β΄ απεβίωσε το 1055 σε ηλικία 3 ετών. Το δουκάτο της Βαυαρίας επέστρεψε στον μεγαλύτερο αδελφό του Ερρίκο Η΄ (1055-61, β΄ φορά), έπειτα στον Όθωνα του Νόρντχαϊμ ως Όθωνα Β΄ (1061-70), μετά στον Γουέλφο Α΄ (1070-77), ξανά στον Ερρίκο Η΄ (1077-96, γ΄ φορά) και πάλι στον Γουέλφο Α΄ (1096-1101).
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Σαλίων
Ματέο Νταρμιάν
Ο Ματέο Νταρμιάν (Matteo Darmian, 2 Δεκεμβρίου 1989) είναι Ιταλός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στην Ίντερ και στην Εθνική Ιταλίας στη θέση του αμυντικού.
Σε συλλόγους
Ξεκίνησε να αγωνίζεται ως επαγγελματίας ποδοσφαιριστής στη ΑΚ Μίλαν το 2006. Στη συνέχεια, έπαιξε στην Παλέρμο και στην Τορίνο. Το 2015 πήρε μεταγραφή για τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, με την οποία κέρδισε ένα Κύπελλο Αγγλίας (2016) και το Γιουρόπα Λιγκ της περιόδου 2016-2017. Τον Σεπτέμβριο του 2019 υπέγραψε για τέσσερα χρόνια στην Πάρμα.
Στην εθνική ομάδα
Στην Εθνική Ιταλίας αγωνίζεται από το 2014 και ήταν στο ρόστερ της ομάδας στο Μουντιάλ του 2014 και στο Euro του 2016.
Στις 10 Οκτωβρίου του 2016, σημείωσε το πρώτο του γκολ με την εθνική ομάδα στον αγώνα με το Αζερμπαϊτζάν για τα προκριματικά του Euro 2016.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μίλαν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κάλτσιο Πάντοβα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΣΣ Παλέρμο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τορίνο ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πάρμα ΦΚ Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ
Σαμουέλ Ουμτιτί
Ο Σαμουέλ Υβ Ουμτιτί (γαλλικά: Samuel Yves Umtiti, προφορά: ​[sa.mɥɛl ym.ti.ti], 14 Νοεμβρίου 1993) είναι Γάλλος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής καμερουνέζικης καταγωγής, που αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός στην Εθνική Γαλλίας και στην Λιγκ 1 για την Λιλ.
Ο Ουμτιτί ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στη Λυών, το 2012. Εκείνη τη χρονιά κατέκτησε 2 τρόπαια, τα οποία ήταν και τελευταία του στη γαλλική ομάδα. Συνολικά αγωνίστηκε σε 170 επίσημους αγώνες της Λυών. Κατόπιν, το 2016, πήρε μεταγραφή στην Μπαρτσελόνα, η οποία κατέβαλε το ποσό των 25 εκατομμυρίων για την απόκτησή του. Στα τέλη Αυγούστου η Μπαρτσελόνα συμφώνησε με την Ιταλική Λέτσε για δανεισμό μέχρι τον Ιούνιο του 2023 επειδή είναι άχρηστος.
Ο ποδοσφαιριστής έχει αγωνιστεί σε πολλά μικρά τμήματα της Εθνική Γαλλίας. Μάλιστα με την U20 είχε πανηγυρίσει το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου U20 το 2013. Από το 2016 είναι και βασικό στέλεχος της Εθνικής Γαλλίας Ανδρών. Την ίδια χρονιά την αντιπροσώπευσε στο Euro 2016, λαμβάνοντας το ασημένιο μετάλλιο. Επίσης, συμμετείχε με την ομάδα στο Μουντιάλ 2018.
Μαρκ-Αντρέ τερ Στέγκεν
Ο Μαρκ-Αντρέ τερ Στέγκεν (γερμανικά: Marc-André ter Stegen, προφορά: teːɐ̯ ˈsteːɡŋ̍, 30 Απριλίου 1992) είναι Γερμανός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως τερματοφύλακας στην Πριμέρα Ντιβιζιόν για τη Μπαρτσελόνα καθώς και στην Εθνική Γερμανίας.
Ξεκίνησε την καριέρα του στην Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ, όπου αγωνίστηκε σε τέσσερις σεζόν της Μπούντεσλιγκα, πραγματοποιώντας 108 εμφανίσεις. Το 2014 μετακινήθηκε έναντι 12 εκατομμυρίων στην Μπαρτσελόνα. Την πρώτη του σεζόν εκεί πανηγύρισε και το τρεμπλ, το δεύτερο μόλις στην ιστορία του συλλόγου.
Ο Τερ Στέγκεν αγωνίστηκε επίσης σε όλες τις βαθμίδες της Εθνικής Γερμανίας, U16, U17, U18, U19 και U21. Με τη δεύτερη εξ αυτών είχε πανηγυρίσει κι ένα Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα το 2009. Από το 2012 είναι βασικό στέλεχος της Εθνικής Ανδρών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεγκιονάλλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ ΙΙ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2017 Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022
Ερρίκος του Σπάυερ
Ο Ερρίκος του Σπάυερ (περί το 970 - 989/992) μέλος του Οίκου των Σαλίων ήταν κόμης του Σπάυερ και του Βορμς, περιοχών της Φραγκονίας στον Ρήνο και πατέρας του αυτοκράτορα Κορράδου Β΄. Ο Ερρίκος ήταν μεγαλύτερος γιος του Όθων Α΄ της Καρινθίας, δούκα της Καρινθίας και μαργράβου της Βερόνας και της Γιούτνιτ/Ιουδήθ, ίσως εγγονής του Αρνούλφου των Λεοπολδιδών δούκα της Βαυαρίας. Μικρότεροι αδελφοί του ήταν ο Πάπας Γρηγόριος Ε΄ που εξελέγη πάπας (996) και ο Κορράδος Α΄ της Καρινθίας που διαδέχθηκε τον πατέρα του ως Δούκας της Καρινθίας (1004).
Νυμφεύτηκε την Αδελαΐδα του Μετς, αδελφή των Γκέρχαρτ Γ΄ και Άνταλμπερτ Β΄ κομήτων της Λωρραίνης Με τον γάμο απέκτησε έναν γιο τον Κορράδο Β΄ που εξελέγη Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και Βασιλιάς της Γερμανίας (1024) και μια κόρη την Ιουδήθ που πέθανε σε βρεφική ηλικία. Δεν είναι γνωστά πολλά πράγματα για την ζωή του Ερρίκου εκτός από το έγγραφο που έκανε δωρεά στο αβαείο του Λάμπρεχτ από το οποίο γνωρίζουμε το όνομα του (977). Ο Ερρίκος του Σπάυερ πέθανε πολύ πρόωρα σε ηλικία περίπου 20 ετών και 14 χρόνια πριν από τον πατέρα του, τάφηκε στον καθεδρικό του Βορμς μαζί με την επίσης πρόωρα χαμένη κόρη του. Η σύζυγος του επέζησε πολλά χρόνια και πέθανε υπέργηρη (1046), παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο έναν ευγενή από την Φρανκονία μέλος του Οίκου του Μπάμπενμπερκ
Πηγές
Κατηγορία:Κόμητες της Γερμανίας Κατηγορία:Οίκος των Σαλίων
Ραφίνια (ποδοσφαιριστής, γεννηθείς το 1993)
Ο Ραφέλ Αλκαντάρα ντο Νασιμέντο (πορτογαλικά: Rafael Alcántara do Nascimento, 12 Φεβρουαρίου 1993), περισσότερο γνωστός ως Ραφίνια (Rafinha), είναι Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος στη Παρί Σεν Ζερμέν, καθώς και στην Εθνική Βραζιλίας.
Η καριέρα του ξεκίνησε από την Μπαρτσελόνα, ενώ έχει δοθεί δανεικός μία φορά στην Ίντερ και δύο φορές στη Θέλτα Βίγο. Ουσιαστικά είναι προϊόν των ακαδημιών της καταλανικής ομάδας, όπου βρίσκεται εκεί από το 2006. Τη σεζόν 2014-15 πανηγύρισε το τρεμπλ, το δεύτερος μόλις στην ιστορία του ισπανικού συλλόγου. Το 2020 αποκτήθηκε από την Παρί Σεν Ζερμέν και δόθηκε δανεικός την επόμενη χρονιά στη Ρεάλ Σοσιεδάδ.
Ο Ραφίνια έχει αγωνιστεί σε πολλά μικρά τμήματα της Εθνικής Βραζιλίας και της Εθνικής Ισπανίας. Με τη δεύτερη έχει αγωνιστεί στα U16, U17 και U19   και με την πρώτη στα U20 και U23. Από το 2015 έγινε διεθνής με την Εθνική Ανδρών Βραζιλίας. Το 2016, συμμετείχε στους Ολυμπιακού Αγώνες του Ρίο, όπου πήρε και το Χρυσό Μετάλλιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Βραζιλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κατηγορία:Βραζιλιάνοι Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Θέλτα Βίγο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ίντερ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Πολιτογραφημένοι πολίτες της Ισπανίας
Σκευοφόρος
Η σκευοφόρος είναι σιδηροδρομικό βαγόνι το οποίο χρησιμοποιείται για τη μεταφορά εκείνων οι οποίοι έχουν μαζί τους αποσκευές. Τα παλιά τρένα του ΗΣΑΠ είχαν 1 ή 2 σκευοφόρους ενώ τα σημερινά δεν έχουν επειδή τα βαγόνια τους είναι πιο ευρύχωρα και υπάρχει αρκετός χώρος για τις αποσκευές. Στις σκευοφόρους τα καθίσματα είναι ξύλινοι πάγκοι.
Κατηγορία:Μεταφορές
Ώρα στην Ουκρανία
δεξιά|μικρογραφία|257x257εσ|Αυτός ο χάρτης δείχνει τη διαφορά μεταξύ της νόμιμης ώρας και της τοπικής ώρας στην Ευρώπη κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Οι περισσότερες περιοχές της Δυτικές Ευρώπης και της Ευρωπαϊκής Ρωσίας είναι αρκετά μπροστά από τον τοπικό ηλιακό χρόνο. Η Ώρα στην Ουκρανία ορίζεται ως η ζώνη ώρας UTC+02:00 και το καλοκαίρι χρησιμοποιείται η ζώνη ώρας UTC+03:00. Τοπικά αναφέρεται ως Ώρα Κιέβου (Київський час, Kyivskyi chas) και είναι μέρος της Ώρας Ανατολικής Ευρώπης. Η αλλαγή για την θερινή ώρα πραγματοποιείται την τελευταία εβδομάδα του Μαρτίου στις 03:00, ενώ η μετάβαση στην χειμερινή ώρα πραγματοποιείται στις 04:00 την τελευταία Κυριακή του Οκτωβρίου. Η Ουκρανία είναι μια ώρα μπροστά από την Κεντρική Ευρώπη.
Γεωγραφική περιγραφή
Το έδαφος της Ουκρανίας στην Ευρώπη εκτείνεται 17°57' κατά το γεωγραφικό μήκος ή περίπου 1,2 ώρες. Σχεδόν το 95% του εδάφους της βρίσκεται στην Ώρα Ανατολικής Ευρώπης με εξαίρεση τα δυτικά και την ανατολική άκρα. Μικρό μέρος της Περιφέρειας Ζακαρπατίας βρίσκεται στην Ώρα Κεντρικής Ευρώπης, ενώ η Περιφέρεια Λουχάνσκ, το μεγαλύτερο μέρος της Περιφέρειας Ντόνετσκ και μέρος της Περιφέρειας Χάρκοβου εκτείνεται γεωγραφικά στην Περαιτέρω ανατολική Ευρωπαϊκή Ώρα.
Ιστορία
Η θερινή ώρα στην Ουκρανία εισήχθη στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Στις 20 Σεπτεμβρίου 2011, το Βερχόβνα Ράντα (το Ουκρανικό κοινοβούλιο) ακύρωσε την επιστροφή από την Θερινή Ώρα Ανατολικής Ευρώπης στην Ώρα Ανατολικής Ευρώπης. Στις 18 Οκτωβρίου 2011, το Κοινοβούλιο κατάργησε αυτά τα σχέδια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ουκρανια Ωρα
Bachelor of Arts
Bachelor of Arts (εν συντομία: B.A. ή Α.Β., από το λατινικό: baccalaureus artium ή artium baccalaureus) είναι πτυχίο που απονέμεται για προπτυχιακό μάθημα ή πρόγραμμα είτε στις τέχνες, στις Κοινωνικές επιστήμες ή και στα δύο. Τα προγράμματα σπουδών Bachelor of Arts γενικά διαρκούν τρία έως τέσσερα χρόνια, ανάλογα με τη χώρα, ίδρυμα, και συγκεκριμένες ειδικότητες, majors, ή minors. Η λέξη baccalaureus (από το λατινικό bacca, ένα μούρο, και laureus, "η δάφνη") δεν πρέπει να συγχέεται με το baccalaureatus (το οποίο μεταφράζεται ως "χρυσό σκήπτρο", χρησιμοποιώντας τα λατινικά bacum και aureatus), που αναφέρεται σε πρόγραμμα μεταπτυχιακών σπουδών με διάρκεια ένα ή δυο χρόνια Bachelor of Arts with Honors degree (Baccalaureatus σε Artibus Cum Honore) σε ορισμένες χώρες.
Τα διπλώματα γενικά αναγράφουν το όνομα του ιδρύματος, έχουν υπογραφές αξιωματούχων του ιδρύματος (γενικά τον πρόεδρο ή τον πρύτανη του πανεπιστημίου, καθώς και το γραμματέα ή τον πρόεδρο του επιμέρους τμήματος ή του κολεγίου), το είδος του πτυχίου, την απονέμουσα αρχή, και την τοποθεσία στην οποία δόθηκε το πτυχίο. Τα διπλώματα γενικά εκτυπώνονται σε υψηλής ποιότητας χαρτί ή περγαμηνή. Το κάθε ίδρυμα καθορίζει την προτιμώμενη συντομογραφία για τα διπλώματα που απονέμει.
Το Bachelor of Arts συνήθως απονέμεται σε τέσσερα χρόνια στο Αφγανιστάν, στο Λίβανο, στην Αρμενία, στον Καναδά, στην Ελλάδα, στο Μπαγκλαντές, στο Αζερμπαϊτζάν, στην Αίγυπτο, στο Ιράν, στην Ιαπωνία, στη Νιγηρία, στη Σερβία, στην Ισπανία, στο Πακιστάν, στις Φιλιππίνες, στην Ταϊλάνδη, στη Ρωσία, στην Ιρλανδία, στη Νότια Κορέα, στο Ιράκ, στο Κουβέιτ, στην Τουρκία, στο Χονγκ Κονγκ, στις Ηνωμένες Πολιτείες, και στις περισσότερες χώρες της Αμερικής. Σε άλλες χώρες γενικά διαρκεί τρία χρόνια: σχεδόν σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Αλβανία, Αυστραλία, Βοσνία και Ερζεγοβίνη, την Ινδία, το Ισραήλ, τη Νέα Ζηλανδία, την Ισλανδία, τη Νορβηγία, τη Σιγκαπούρη, την Καραϊβική, τη Νότια Αφρική και την Ελβετία. Στο Πακιστάν, το Bachelor of Arts μπορεί επίσης να επιτευχθεί εντός δύο ετών ως εξωτερικό πτυχίο.
Αναφορές
Κατηγορία:Ακαδημαϊκοί τίτλοι
Ιωσήφ Ρακενδύτης
Ο Ιωσήφ Ρακενδύτης (γνωστός επίσης ως Ιωσήφ ο Φιλόσοφος ή Πιναρός Ρακενδύτης) ήταν Βυζαντινός μοναχός και λόγιος.
Έργο
Ο Ιωσήφ είχε ευρύ φάσμα ενδιαφερόντων που περιλάμβανε την φιλοσοφία, την ρητορική, την φυσική, τα μαθηματικά, την αστρονομία, και την θεολογία. Υπήρξε επίσης επιτυχημένος ιατρός και δάσκαλος του Ιωάννη Ακτουαρίου, ο οποίος του αφιέρωσε το έργο του Περὶ ἐνεργειῶν καὶ παθῶν τοῦ ψυχικοῦ πνεύματος καὶ τῆς κατ' αὐτὸ διαίτης. Το γνωστότερο έργο του Ιωσήφ ήταν η Βίβλος εὐσυνόπτων μαθημάτων, μία «εγκυκλοπαιδική σύνοψη των θεωρητικών επιστημών» Η Βίβλος δεν χαρακτηρίζεται από πρωτοτυπία: το κομμάτι της Λογικής αντλείται από τον Νικηφόρο Βλεμμύδη, εκείνο της Φυσικής από τον Γεώργιο Παχυμέρη, κτλ. Ωστόσο, «η προσφορά του Ιωσήφ συνίσταται στο ότι θέλησε να δείξει την εσωτερική ενότητα όλων των κλάδων της γνώσης και να τους διατάξει κατά τρόπο ώστε ο καθένας να συνεισφέρει όσο το δυνατόν καλύτερα στη κοινή και μοναδική αποστολή τους, την ανύψωση της ψυχής προς τον Θεό» Πάντως, ο Ιωσήφ «στην κορυφή [της εγκυκλοπαίδειάς του] τοποθέτησε την ρητορική» και υπήρξε ο πρώτος που ανέπτυξε μία «θεωρία της επιστολής». Συνέθεσε επίσης ύμνους και προσευχές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί θεολόγοι Κατηγορία:Βυζαντινοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Βυζαντινοί συγγραφείς Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι Κατηγορία:Βυζαντινοί μοναχοί Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 13ου αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 14ου αιώνα
Όθων Α΄ της Καρινθίας
Ο Όθων αναφέρεται ως κόμης του Νάχεγκαου για πρώτη φορά σε ένα έγγραφο (956), διατηρούσε επιπλέον διάφορες άλλες κομητείες στην χώρα όπως την Σπάιερ και την Βορμς. Όταν εξεγέρθηκε ο Ερρίκος Γ΄ της Βαυαρίας ο νεότερος δούκας της Καρινθίας και μάργραβος της Βερόνας, ο Όθων Β΄ τον νίκησε στον Πόλεμο των Τριών Ερρίκων και έδωσε την Καρινθία και τη Βερόνα στον ανιψιό του Όθωνα (978). Το 983 απεβίωσε ο Όθων Β΄ και η χήρα του Θεοφανώ Σκλήραινα, ανιψιά τού Νικηφόρου Β΄ Φωκά και του Ιωάννη Α΄ Τσιμισκή θέλοντας να κερδίσει την υποστήριξη των Λιουντολφιδών για τη διαδοχή του γιου της Όθων Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας έδωσε πίσω στον Ερρίκο Γ΄ την Καρινθία και τη Βερόνα (985). Σε αντιστάθμισμα ο Όθων έλαβε περιοχές στο Λάουτερν και το Βίσενμπουργκ και τον τίτλο του δούκα (ψιλώ ονόματι) του Βορμς. Το 989 απεβίωσε ο Ερρίκος Γ΄ και τον διαδέχθηκε ο Ερρίκος Β΄ ο Εριστικός εξάδελφος του Όθωνα Β΄. Με τον θάνατο του Ερρίκου του Εριστικού (995) τον διαδέχθηκε στην Βαυαρία, την Καρινθία και την Βερόνα ο γιος του Ερρίκος Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο Όθων Γ΄ απεβίωσε το 1002 και οι δυο υποψήφιοι για βασιλείς της Γερμανίας ήταν ο Όθων και ο Ερρίκος Δ΄, ο πρώτος αποσύρθηκε με αμοιβή την Καρινθία και τη Βερόνα και εκλέχθηκε ο δεύτερος ως Ερρίκος Β΄ της Γερμανίας. Ο Όθων του Βορμς πιέστηκε ωστόσο να παραχωρήσει πολλές εκτάσεις στον Ρήνο στον αντίπαλο του επίσκοπο Μπέρχαρντ του Βορμς. Απεβίωσε δύο έτη μετά (1004) και τον διαδέχθηκε ο μικρότερος γιος του Κορράδος Α΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Γιούντιτ/Ιουδήθ, ίσως εγγονή του Αρνούλφου των Λουιτπολντιδών δούκα της Βαυαρίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες της Καρινθίας Κατηγορία:Οίκος των Σαλίων
Κορράδος Β΄ της Καρινθίας
Ο Κορράδος Β΄ ο νεότερος (γερμ.: Conrad II der jüngere, 1003 - 20 Ιουλίου 1039) από τον Οίκο των Σαλίων ήταν δούκας της Καρινθίας και μάργραβος της Βερόνας (1035-1039).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Κορράδου Α΄ δούκα της Καρινθίας και της Ματθίλδης των Κορραδιδών, κόρης του Χέρμαν Β΄ δούκα της Σουαβίας.
Το 1011 απεβίωσε ο πατέρας του και ο Κορράδος Β΄ ήταν μόλις 8 ετών. Έτσι ο Ερρίκος Β΄ της Γερμανίας έδωσε το δουκάτο στον Αντάλμπερο των Έππσταϊν. Πάντως διαδέχθηκε τον πατέρα του στις παρόχθιες περιοχές (gau) του Βορμς, Σπάυερ, Νάχεν.
Με τη βοήθεια του εξαδέλφου του Κορράδου του πρεσβύτερου νίκησε τον Αρνούλφο στη μάχη κοντά στο Ολυμ το 1019. Ο Ερρίκος Β΄ απεβίωσε το 1024 και εξελέγη ο Κορράδος ο πρεσβύτερος ως Κορράδος Β΄ της Γερμανίας. Ο Κορράδος Β΄ ο νεότερος ήταν επίσης υποψήφιος, αλλά αποχώρησε για χάρη του εξαδέλφου του.
Το 1035 ο Αντάλμπερο εξεγέρθηκε εναντίον του Κορράδου Β΄ του πρεσβύτερου· για τιμωρία στερήθηκε του δουκάτου του το οποίο δόθηκε στον Κορράδο Β΄ τον νεότερο. Αυτός το 1036-37 συνόδευσε τον βασιλιά της Γερμανίας στην εκστρατεία του στην Ιταλία. Απεβίωσε το 1039 και τάφηκε στον καθεδρικό της Βορμς, δίπλα στους γονείς του. Δεν είχε γνήσια τέκνα και κληρονόμος του ήταν ο γιος του Κορράδου Β΄ του πρεσβύτερου, ο Ερρίκος Γ΄.
Οικογένεια
Δεν αναφέρεται γάμος για τον Κορράδο Β΄ τον νεότερο. Το 1056 εμφανίζεται ένας γιος του Κούνο (Κορράδος) να πωλεί το Μπρούχζαλ στον Ερρίκο Δ΄ της Γερμανίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δούκες της Καρινθίας Κατηγορία:Οίκος των Σαλίων
Αρμίν Χαλίτοβιτς
Ο Αρμίν Χαλίτοβιτς (γεννήθηκε το 1970, βοσνιακά: Armin Halitović) είναι πολιτικός από τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Είναι ο σημερινός δήμαρχος της Μποσάνσκα Κρούπα.
Γεννήθηκε στην Μποσάνσκα Κρούπα, έλαβε πτυχείο από την Οικονομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Σαράγιεβο από το οποίο αποφοίτησε το 1999, αφού ανέστειλε την εκπαίδευσή του για να πολεμήσει στον Πόλεμο της Βοσνίας για την Πατριωτική Ομάδα, την οποία διαδέχτηκε η Εδαφική Άμυνα της Δημοκρατίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης και, στη συνέχεια, ο Στρατός της Δημοκρατίας της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης.
Στην Μποσάνσκα Κρούπα διαδέχτηκε τον Χάμντιγια Γκρόσιτς στο δημαρχιακό αξίωμα. Ο Χαλίτοβιτς κατέβηκε ως ανεξάρτητος, αλλά είχε την υποστήριξη του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ο Χαλίτοβιτς εξελέγη με 53.03% των ψήφων κατά τη διάρκεια των τοπικών εκλογών του 2008 στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη σε σύγκριση με το 39.51% για τον Χάμντιγια Γκρόσιτς του Κόμματος της Δημοκρατικής Δράσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βόσνιοι πολιτικοί
Καρυά Αργολίδας
Η Καρυά είναι ορεινό χωρίο του νομού Αργολίδας. Βρίσκεται σε υψόμετρο 700 μ. και είναι χτισμένη στις ανατολικές πλαγιές του Αρτεμισίου όρους. Ο μόνιμος πληθυσμός της είναι 165 άνθρωποι σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Αποτελεί την ιστορική έδρα της κοινότητας Καρυάς, τμήμα της δημοτικής ενότητας Λυρκείας του δήμου Άργους - Μυκηνών.
Η Καρυά αποτελεί παλιό κεφαλοχώρι της δυτικής Αργολίδας, φτάνοντας τους 1.500 κατοίκους το 1940, όμως έχει πια παρηκμάσει εξαιτίας της μετανάστευσης των περισσότερων κατοίκων της προς τα αστικά κέντρα της Ελλάδας και του εξωτερικούς, και της μόνιμης εγκατάστασης στα χειμαδιά της (Αγριλίτσα, Χούνη, Σπαναίικα, κλπ). Οι κάτοικοι ασχολούνται κατά κύριο λόγο με την κτηνοτροφία και με την ελαιοκομία. Ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος είναι η μητρόπολη της Καρυάς που γιορτάζει στις 29 Αυγούστου.