cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φίλιππος Γ΄ της Ναβάρρας
Σταυροφορία στη Γρανάδα
Τον Ιούνιο του 1335 ενώ ο Φίλιππος βρισκόταν στη Γαλλία η Ναβάρρα δέχτηκε ενοχλήσεις στα σύνορα της με την Καστίλλη που κλιμακώθηκαν και κατέληξαν σε πόλεμο τον Οκτώβριο, ούτε ο Φίλιππος ούτε ο Αλφόνσος ήθελαν πόλεμο αλλά ο Αλφόνσος υποχρεώθηκε σαν βασιλιάς να διοικήσει τον στρατό του. Ο Φίλιππος έστειλε τον Ιωάννη της Βιέννης, αρχιεπίσκοπο του Ρενς να διαπραγματευτεί ειρήνη, ο Αλφόνσος αμέσως ανταποκρίθηκε θετικά και η ειρήνη κλείστηκε στο Λας Κουέρβας στις 28 Φεβρουαρίου 1336. Η Ναβάρρα δέχτηκε στρατιωτική υποστήριξη από τον Γκαστών Β΄ κόμη της Φουά, μετά τον πόλεμο ο Φίλιππος Γ΄ κλήθηκε να αποζημιώσει τον κόμη. Η διαδοχή στον Γαλλικό θρόνο από τον Φίλιππο Βαλουά έφερε αντιδράσεις από τον Εδουάρδο Γ΄ της Αγγλίας, με την πρόφαση ότι είναι γιος της Ισαβέλλας της Γαλλίας αδελφής των τελευταίων Γάλλων βασιλέων ήθελε το στέμμα για τον εαυτό του (1337). Ο Φίλιππος Γ΄ της Ναβάρρας, ο Ιωάννης της Βοημίας και ο Δαυίδ Β΄ της Σκωτίας συμμάχησαν με τον Γάλλο βασιλιά, πήγαν να υπερασπιστούν το Καμπραί και το Τουρναί που δέχτηκαν την επίθεση των Άγγλων (1329), αυτό ήταν η αρχή του Εκατονταετούς Πολέμου.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Εβρέ Κατηγορία:Βασιλείς της Ναβάρρας
Ρόμπερτ Χόλοντ
Βιογραφία
μικρογραφία|Διαβούλευση πριν το αεροπορικό ταξίδι στο Βάιλμπουργκ, 1836, του [[Τζον Χόλινς.|left]] Ο Χόλοντ γεννήθηκε το 1808, και πατέρας του ήταν ο Ουίλλιαμ Χόλοντ, εύπορος δημόσιος υπάλληλος στη Βεγγάλη. Ο Χόλοντ σπούδασε στο Κολλέγιο Corpus Christ του Κέιμπριτζ, και παρά τον ενθουσιασμό του για την αεροστατική έγινε νομικός το 1834. Ο Χόλοντ μετέφερε το ενδιαφέρον του στην αεροστατική χρηματοδοτώντας την προσπάθεια του έμπειρου αεροναυτικού Τσαρλς Γκριν το 1836. Ο Τσαρλς Γκριν, επαγγελματίας αεροναυτικός σχεδίασε την απόπειρα για την πραγματοποίηση ρεκόρ απόστασης με αερόστατο. Η πτήση του ξεκίνησε από τους Κήπους Βόξχολ του Λονδίνου στις 13:30 της 7ης Νοεμβρίου 1836. Οι Χόλοντ, Γκριν και Τόμας Μονκ Μέισον πέταξαν σε απόσταση 770 χιλιομέτρων (περίπου 500 μίλια) σε 18 ώρες, μέχρι το Βάιλμπουργκ του Δουκάτου του Νασσάου. Το 1836, ο Τόμας Μονκ Μέισον έγραψε το Account of the Late æronautical Expedition from London to Weilburg (Έκθεση σχετικά με την πρόσφατη αεροναυτική εκστρατεία από το Λονδίνο στο Βάιλμπουργκ), στο οποίο περιέγραφε το ταξίδι. Το βιβλίο είναι αφιερωμένο στον Χόλοντ.
Ο αναμνηστικός πίνακας που παρουσιάζει την διαβούλευση πριν το ταξίδι, είναι έργο του Τζον Χόλινς ο οποίος αργότερα έγινε Μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας. Στον πίνακα αναπαρίστανται από αριστερά προς τα δεξιά, ο Γουόλτερ Πριντώ νομικός, Τζον Χόλινς ζωγράφος, Ουίλλιαμ Μίλμπορν Τζέιμς δικαστικός, Τσαρλς Γκριν αεροναυτικός, Τόμας Μονκ Μέισον, οι υπόλοιποι επιβαίνοντες, και ο Χόλοντ στο κέντρο.
Εκτός από τον πίνακα και το βιβλίο, ο ευθυμογράφος Τόμας Χουντ έγραψε κωμικό ποίημα για να τιμήσει το επικό κατόρθωμα της πτήσης μέχρι το Νασσάου. Στο Ode to Messrs Green, Hollond and Monck on their late Balloon Adventure (Ωδή στους Κυρίους Γκριν, Χόλοντ και Μονκ για την πρόσφατη εμπειρία με αερόστατο), περιλαμβάνονται οι εξής στίχοι: Two legged high fliers What upper stories you must have to tell And nobody can contradict you well Or call you liars
Μετάφραση Δίποδοι ιπτάμενοι Τι ιστορίες έχετε να μας πείτε από τα ψηλά Και κανείς δεν μπορεί σας διαψεύσει κατηγορηματικά Ή να σας αποκαλέσει ψεύτες
Το 1837, ο Χόλοντ εξελέγη βουλευτής των Whigs στην εκλογική περιφέρεια του Χάστινγκς. Σύμφωνα με τα επίσημα έγγραφα του κοινοβουλίου, ο Χόλοντ υπηρέτησε στο αξίωμα αυτό από το 1837 έως το 1852, αλλά δεν πραγματοποίησε σχεδόν καμία ομιλία στα πρώτα δέκα χρόνια του στη Βουλή των Κοινοτήτων. Ο Χόλοντ αγόρασε το Στάνμορ Χολ στο Μίντλσεξ το 1847. Η οικία αυτή ανήκε προηγουμένως στον πεθερό του, Τόμας Τιντ.
Το 1840 ο Χόλοντ νυμφεύτηκε την Έλεν Τζούλια Τιντ, συγγραφέα και φιλάνθρωπο. Η Έλεν Χόλοντ δώρισε πίνακα του Φρανσουά Μπουσέ με τίτλο «Πάνας και Σύριγγα» στην Εθνική Πινακοθήκη. Οι φιλελεύθεροι της εποχής επισκεπτόταν το ινστιτούτο της στο Παρίσι. Η προσωπογραφία της στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου, με τίτλο "Mrs Robert Hollond" («Κυρία Ρόμπερτ Χόλοντ»), είναι έργο του Γάλλου ακαδημαϊκού ζωγράφου, Αρύ Σεφέρ. Η Έλεν Τζούλια Χόλοντ λέγεται πως είναι η ιδρύτρια του πρώτου βρεφονηπιακού σταθμού του Λονδίνου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι αεροπόροι Κατηγορία:Άγγλοι πολιτικοί
Μαύρη Δευτέρα (1987)
μικρογραφία|350x350εσ|Δείκτης FTSE 100 του [[Χρηματιστήριο του Λονδίνου|Χρηματιστηρίου του Λονδίνου (19 Ιουνίου 1987 έως 19 Ιανουαρίου 1988)]] Ως Μαύρη Δευτέρα (Black Monday) είναι η ονομασία που συνήθως δίνεται στο παγκόσμιο, ξαφνικό, σοβαρό και σε μεγάλο βαθμό απροσδόκητο κραχ του χρηματιστηρίου στις 19 Οκτωβρίου 1987. Στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία, η ημέρα αναφέρεται επίσης ως Μαύρη Τρίτη λόγω της διαφοράς ζώνης ώρας από άλλες αγγλόφωνες χώρες. Και οι είκοσι τρεις μεγάλες παγκόσμιες αγορές παρουσίασαν απότομη πτώση τον Οκτώβριο του 1987. Όταν μετρώνται σε δολάρια Ηνωμένων Πολιτειών, οκτώ αγορές μειώθηκαν κατά 20 έως 29%, τρεις κατά 30 έως 39% ( Μαλαισία, Μεξικό και Νέα Ζηλανδία) και τρεις κατά περισσότερο από 40% ( Χονγκ Κονγκ, Αυστραλία και Σιγκαπούρη). Το λιγότερο επηρεασμένο ήταν η Αυστρία (πτώση 11,4%) ενώ το πιο επηρεασμένο ήταν το Χονγκ Κονγκ με πτώση 45,8%. Από τις 23 μεγάλες βιομηχανικές χώρες, οι 19 είχαν πτώση μεγαλύτερη από 20%. Οι παγκόσμιες απώλειες εκτιμήθηκαν σε 1,71 τρισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ. Η σοβαρότητα του κραχ πυροδότησε φόβους εκτεταμένης οικονομικής αστάθειας ή ακόμα και επανάληψης της Μεγάλης Ύφεσης.
Ο βαθμός στον οποίο τα κραχ του χρηματιστηρίου εξαπλώθηκαν στην ευρύτερη οικονομία (ή «πραγματική οικονομία») σχετιζόταν άμεσα με τη νομισματική πολιτική που ακολούθησε κάθε χώρα ως απάντηση. Οι κεντρικές τράπεζες των Ηνωμένων Πολιτειών, της Δυτικής Γερμανίας και της Ιαπωνίας παρείχαν ρευστότητα στην αγορά για να αποτρέψουν τις χρεοκοπίες μεταξύ των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων και ο αντίκτυπος στην πραγματική οικονομία ήταν σχετικά περιορισμένος και σύντομος. Ωστόσο, η άρνηση χαλάρωσης της νομισματικής πολιτικής από την Αποθεματική Τράπεζα της Νέας Ζηλανδίας είχε έντονα αρνητικές και σχετικά μακροπρόθεσμες συνέπειες τόσο για τις χρηματοπιστωτικές αγορές όσο και για την πραγματική οικονομία στη Νέα Ζηλανδία.
Ιστορικό
350px|μικρογραφία|Χρονοδιάγραμμα που καταρτίστηκε από την [[Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ|Federal Reserve]] Από τον Αύγουστο του 1982 έως το αποκορύφωμά του τον Αύγουστο του 1987, ο βιομηχανικός μέσος όρος Dow Jones (DJIA) αυξήθηκε από 776 σε 2.722, συμπεριλαμβανομένης μιας ετήσιας αύξησης 69% από τον Αύγουστο του 1987. Η άνοδος των δεικτών της αγοράς για τις δεκαεννέα μεγαλύτερες αγορές στον κόσμο ήταν κατά μέσο όρο 296% κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Ο μέσος αριθμός μετοχών που διακινήθηκαν στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης αυξήθηκε από 32 εκατομμύρια μετοχές σε 181 εκατομμύρια μετοχές.
Στα τέλη του 1985 και στις αρχές του 1986, η οικονομία των ΗΠΑ μετατοπίστηκε από μια ταχεία ανάκαμψη από την ύφεση των αρχών της δεκαετίας του 1980 σε μια πιο αργή επέκταση, με αποτέλεσμα μια σύντομη περίοδο « ήπιας προσγείωσης » καθώς η οικονομία επιβραδύνθηκε και ο πληθωρισμός έπεσε.
Το πρωί της Τετάρτης, 14 Οκτωβρίου 1987, η Επιτροπή της Βουλής των Ηνωμένων Πολιτειών για τους τρόπους και τα μέσα εισήγαγε ένα φορολογικό νομοσχέδιο που θα μείωνε τα φορολογικά οφέλη που σχετίζονται με τη χρηματοδότηση συγχωνεύσεων και τις εξαγορές με μόχλευση. Επίσης, τα απροσδόκητα υψηλά στοιχεία για το εμπορικό έλλειμμα που ανακοινώθηκαν από το Υπουργείο Εμπορίου των Ηνωμένων Πολιτειών στις 14 Οκτωβρίου είχαν αρνητικό αντίκτυπο στην αξία του δολαρίου ΗΠΑ ενώ ώθησαν τα επιτόκια προς τα πάνω και τις τιμές των μετοχών προς τα κάτω. Καθώς συνεχιζόταν η ημέρα, ο δείκτης DJIA έπεσε 95,46 μονάδες (3,81%) στις 2.412,70 και έπεσε άλλες 57,61 μονάδες (2,39%) την επόμενη μέρα, κάτω από το 12% από το ιστορικό υψηλό όλων των εποχών της 25ης Αυγούστου. Την Παρασκευή, 16 Οκτωβρίου, ο DJIA υποχώρησε 108,35 μονάδες (4,6%) για να κλείσει στις 2.246,74 σε όγκο ρεκόρ. Η πτώση στις 14 ήταν η πρώτη σημαντική πτώση μεταξύ όλων των χωρών που αργότερα θα επηρεάζονταν από τη Μαύρη Δευτέρα.
Αν και οι αγορές ήταν κλειστές για το Σαββατοκύριακο, εξακολουθούσε να υπάρχει σημαντική πίεση στις πωλήσεις. Τα υπολογιστικά μοντέλα των ασφαλιστών χαρτοφυλακίου συνέχισαν να υπαγορεύουν πολύ μεγάλες πωλήσεις. Επιπλέον, ορισμένοι μεγάλοι όμιλοι αμοιβαίων κεφαλαίων είχαν διαδικασίες που επέτρεπαν στους πελάτες να εξαργυρώσουν εύκολα τις μετοχές τους κατά τη διάρκεια του Σαββατοκύριακου στις ίδιες τιμές που υπήρχαν στο κλείσιμο της αγοράς την Παρασκευή. Το ποσό αυτών των αιτημάτων εξαγοράς ήταν πολύ μεγαλύτερο από τα ταμειακά αποθέματα των εταιρειών, που τους απαιτούσε να πραγματοποιήσουν μεγάλες πωλήσεις μετοχών μόλις ανοίξει η αγορά την επόμενη Δευτέρα. Τέλος, ορισμένοι έμποροι περίμεναν αυτές τις πιέσεις και προσπάθησαν να προηγηθούν της αγοράς πουλώντας νωρίς και επιθετικά τη Δευτέρα, πριν από την αναμενόμενη πτώση των τιμών.
Το κραχ
Προτού ανοίξει το Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης (NYSE) τη Μαύρη Δευτέρα, 19 Οκτωβρίου 1987, υπήρχε πίεση για πώληση μετοχών. Όταν άνοιξε η αγορά, προέκυψε αμέσως μια μεγάλη ανισορροπία μεταξύ του όγκου των εντολών πώλησης και των εντολών αγοράς, ασκώντας σημαντική πτωτική πίεση στις τιμές των μετοχών. Οι τότε κανονισμοί επέτρεπαν σε καθορισμένους διαπραγματευτές αγοράς (επίσης γνωστούς ως "ειδικούς") να καθυστερήσουν ή να αναστείλουν τις συναλλαγές σε μια μετοχή εάν η ανισορροπία εντολών υπερέβαινε την ικανότητα αυτού του ειδικού να εκπληρώσει εντολές με τάξη. Η ανισορροπία των παραγγελιών στις 19 Οκτωβρίου ήταν τόσο μεγάλη που 95 μετοχές του S&amp;amp;P 500 Index (S&P) άνοιξαν καθυστερημένα, όπως και 11 από τις 30 μετοχές του DJIA. Είναι σημαντικό, ωστόσο, ότι η αγορά συμβολαίων μελλοντικής εκπλήρωσης άνοιξε εγκαίρως σε γενικές γραμμές, με μεγάλες πωλήσεις.
Τη Μαύρη Δευτέρα, ο δείκτης DJIA υποχώρησε 508 μονάδες (22,6%), συνοδευόμενος από συντριβές στις αγορές προθεσμιακών χρηματιστηρίων και δικαιωμάτων προαίρεσης. Αυτή ήταν η μεγαλύτερη ποσοστιαία πτώση μιας ημέρας στην ιστορία του DJIA. Οι σημαντικές πωλήσεις προκάλεσαν απότομες μειώσεις τιμών καθ' όλη τη διάρκεια της ημέρας, ιδιαίτερα κατά τα τελευταία 90 λεπτά συναλλαγών. Κατακλυσμένες από εντολές πώλησης, πολλές μετοχές στο NYSE αντιμετώπισαν διακοπή και καθυστερήσεις συναλλαγών. Από τις 2.257 μετοχές που είναι εισηγμένες στο NYSE, σημειώθηκαν 195 καθυστερήσεις και στάσεις διαπραγμάτευσης κατά τη διάρκεια της ημέρας. Ο συνολικός όγκος συναλλαγών ήταν τόσο μεγάλος που οι υπολογιστές και τα συστήματα επικοινωνιών που υπήρχαν εκείνη την εποχή κατακλύζονταν, αφήνοντας τις παραγγελίες απλήρωτες για μία ώρα ή περισσότερο. Οι μεταφορές μεγάλων κεφαλαίων καθυστέρησαν για ώρες και τα συστήματα Fedwire και NYSE SuperDot έκλεισαν για μεγάλες περιόδους, επιδεινώνοντας περαιτέρω τη σύγχυση των εμπόρων.
Κλήσεις περιθωρίου και ρευστότητα
Ο Φρέντερικ Μίσκιν πρότεινε ότι ο μεγαλύτερος οικονομικός κίνδυνος δεν ήταν τα γεγονότα της ίδιας της ημέρας του κραχ, αλλά η πιθανότητα «διεύρυνσης της κατάρρευσης των εταιρειών κινητών αξιών» εάν μια εκτεταμένη κρίση ρευστότητας στον κλάδο των χρεογράφων αρχίσει να απειλεί τη φερεγγυότητα και τη βιωσιμότητα των χρηματιστηριακών εταιρειών. Αυτή η πιθανότητα προέκυψε για πρώτη φορά την επόμενη μέρα του κραχ. Τουλάχιστον αρχικά, υπήρχε πολύ πραγματικός κίνδυνος αποτυχίας αυτών των θεσμών. Εάν συνέβαινε αυτό, οι δευτερογενείς επιπτώσεις θα μπορούσαν να σαρώσουν ολόκληρο το χρηματοπιστωτικό σύστημα, με αρνητικές συνέπειες για την πραγματική οικονομία στο σύνολό της. Όπως δήλωσε ο Robert R. Glauber, «Από την οπτική μας για την Επιτροπή Μπρέιντι, η Μαύρη Δευτέρα μπορεί να ήταν τρομακτική, αλλά ήταν το πρόβλημα κεφαλαίου-ρευστότητας την Τρίτη που ήταν τρομακτικό».
Η πηγή αυτών των προβλημάτων ρευστότητας ήταν η γενική αύξηση των περιθωρίων. μετά τη βουτιά της αγοράς, η οποία ήταν περίπου 10 φορές το μέσο μέγεθός. Αρκετές εταιρείες είχαν ανεπαρκή μετρητά στους λογαριασμούς των πελατών. Οι εταιρείες που αντλούσαν κεφάλαια από τα δικά τους κεφάλαια για να καλύψουν το έλλειμμα μερικές φορές έγιναν υποκεφαλαιοποιημένες. 11 εταιρείες έλαβαν κλήσεις περιθωρίου από έναν μόνο πελάτη που υπερέβαινε το προσαρμοσμένο καθαρό κεφάλαιο αυτής της εταιρείας, μερικές φορές έως και δύο προς ένα. Οι επενδυτές έπρεπε να αποπληρώσουν τις κλήσεις περιθωρίου τέλους ημέρας που πραγματοποιήθηκαν στις 19 Οκτωβρίου πριν από το άνοιγμα της αγοράς στις 20 Οκτωβρίου. Οι εταιρείες μέλη του Clearinghouse κάλεσαν τα δανειστικά ιδρύματα να επεκτείνουν την πίστωση για να καλύψουν αυτές τις ξαφνικές και απροσδόκητες χρεώσεις, αλλά οι χρηματιστηριακές εταιρείες που ζητούσαν πρόσθετη πίστωση άρχισαν να υπερβαίνουν το πιστωτικό τους όριο. Οι τράπεζες ανησυχούσαν επίσης για την αύξηση της συμμετοχής και της έκθεσής τους σε μια χαοτική αγορά. Το μέγεθος και ο επείγων χαρακτήρας των απαιτήσεων για πίστωση που τέθηκαν στις τράπεζες ήταν άνευ προηγουμένου. Γενικά, ο κίνδυνος της πιστοληπτικής ικανότητας των αντισυμβαλλομένων καθώς αυτή αυξήθηκε και η αξία της εξασφάλισης που καταχωρήθηκε κατέστη εξαιρετικά αβέβαιη.
Απάντηση της Federal Reserve
«Η απάντηση της νομισματικής πολιτικής στο κραχ», σύμφωνα με τον οικονομολόγο Μάικλ Μούσα, «ήταν μαζική, άμεση και κατάλληλη». Μια μέρα μετά το κραχ, η Ομοσπονδιακή Τράπεζα άρχισε να λειτουργεί ως ο δανειστής έσχατης ανάγκης για την αντιμετώπιση της κρίσης. Η προσέγγισή της για τη διαχείριση κρίσεων περιελάμβανε την έκδοση μιας συνοπτικής, αποφασιστικής δημόσιας ανακοίνωσης. παροχή ρευστότητας μέσω πράξεων ανοικτής αγοράς;  πείθοντας τις τράπεζες να δανείζουν σε εταιρείες κινητών αξιών  και σε ορισμένες συγκεκριμένες περιπτώσεις, άμεση δράση προσαρμοσμένη στις ανάγκες ορισμένων επιχειρήσεων.
Το πρωί της 20ης Οκτωβρίου, ο πρόεδρος της Fed Άλαν Γκρίνσπαν έκανε μια σύντομη δήλωση: «Η Federal Reserve, συνεπής με τις ευθύνες της ως κεντρική τράπεζα του Έθνους, επιβεβαίωσε σήμερα την ετοιμότητά της να χρησιμεύσει ως πηγή ρευστότητας για τη στήριξη του οικονομικού και χρηματοπιστωτικού συστήματος». Πηγές της Fed πρότειναν ότι η συντομία ήταν σκόπιμη, προκειμένου να αποφευχθούν παρερμηνείες. Αυτή η «έκτακτη» ανακοίνωση πιθανότατα είχε μια κατευναστική επίδραση στις αγορές  που αντιμετώπιζαν μια εξίσου άνευ προηγουμένου ζήτηση ρευστότητας  και την άμεση πιθανότητα κρίσης ρευστότητας. Η αγορά αυξήθηκε μετά από αυτή την ανακοίνωση, κερδίζοντας περίπου 200 πόντους, αλλά το ράλι ήταν βραχύβιο. Μέχρι το μεσημέρι τα κέρδη είχαν διαγραφεί και η διαφάνεια είχε ξαναρχίσει.
Στη συνέχεια, η Fed ενήργησε για να παρέχει ρευστότητα στην αγορά και να αποτρέψει την επέκταση της κρίσης σε άλλες αγορές. Άρχισε αμέσως να διοχετεύει τα αποθεματικά της στο χρηματοπιστωτικό σύστημα μέσω αγορών στην ανοιχτή αγορά. Στις 20 Οκτωβρίου διοχέτευσε 17 δισεκατομμύρια δολάρια στο τραπεζικό σύστημα μέσω της ανοιχτής αγοράς – ποσό που ήταν περισσότερο από το 25% των τραπεζικών αποθεματικών και το 7% της νομισματικής βάσης ολόκληρου του έθνους. Αυτό ώθησε γρήγορα το επιτόκιο των ομοσπονδιακών κεφαλαίων προς τα κάτω κατά 0,5%. Η Fed συνέχισε τις επεκτατικές αγορές τίτλων στην ανοιχτή αγορά για εβδομάδες. Η Fed ξεκίνησε επίσης επανειλημμένα αυτές τις παρεμβάσεις μια ώρα πριν από την κανονικά προγραμματισμένη ώρα, ειδοποιώντας τους αντιπροσώπους για την αλλαγή του προγράμματος το απόγευμα εκ των προτέρων. Όλα αυτά έγιναν με πολύ υψηλού προφίλ και δημόσιο τρόπο, παρόμοιο με την αρχική ανακοίνωση του Γκρίνσπαν, για να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη της αγοράς ότι η ρευστότητα ήταν επικείμενη. Αν και οι συμμετοχές της Fed αυξήθηκαν αισθητά με την πάροδο του χρόνου, η ταχύτητα επέκτασης δεν ήταν υπερβολική. Επιπλέον, η Fed αργότερα διέθεσε αυτές τις συμμετοχές, ώστε να μην επηρεαστούν αρνητικά οι μακροπρόθεσμοι στόχοι πολιτικής της.
Η Fed ανταποκρίθηκε με επιτυχία στις άνευ προηγουμένου απαιτήσεις για πίστωση συνδυάζοντας μια στρατηγική ηθικής πειθαρχίας που παρακίνησε τις νευρικές τράπεζες να δανείσουν σε εταιρείες χρεογράφων παράλληλα με τις κινήσεις της να καθησυχάσει αυτές τις τράπεζες παρέχοντάς τους ενεργά ρευστότητα.
Η διμερής στρατηγική της Fed ήταν απολύτως επιτυχής, καθώς ο δανεισμός σε εταιρείες χρεογράφων από μεγάλες τράπεζες στο Σικάγο και ειδικά στη Νέα Υόρκη αυξήθηκε σημαντικά, συχνά σχεδόν διπλασιάζεται.
Κανονισμός που προέκυψε
Μετά τη Μαύρη Δευτέρα, οι ρυθμιστικές αρχές αναθεώρησαν τα πρωτόκολλα εκκαθάρισης συναλλαγών για να φέρουν ομοιομορφία σε όλα τα σημαντικά προϊόντα της αγοράς. Ανέπτυξαν επίσης νέους κανόνες, γνωστούς ως " συναλλαγές περιορισμών " ή στην καθομιλουμένη ως διακόπτες κυκλώματος, επιτρέποντας στα χρηματιστήρια να διακόπτουν προσωρινά τις συναλλαγές σε περιπτώσεις εξαιρετικά μεγάλης πτώσης τιμών σε ορισμένους δείκτες. για παράδειγμα, το DJIA. Αυτοί οι περιορισμοί συναλλαγών χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά πολλές φορές κατά τη διάρκεια του κραχ του χρηματιστηρίου του 2020.
Σημειώσεις
<references group="σημ."/>
Παραπομπές
Κατηγορία:Χρηματοπιστωτικές κρίσεις Κατηγορία:Ιστορία της οικονομίας
Απιδιά Καρδίτσας
Η Απιδέα (ή Απιδιά) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Καλλιφωνίου, του δήμου Καρδίτσας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Καρδίτσας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Καρδίτσης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.
Γεωγραφία
Η Απιδέα είναι χωριό στο νότιο τμήμα του νομού Καρδίτσας. Βρίσκεται στις βορειοανατολικές παρυφές της κορυφής «Κοπροβούνι» (1.447) των Θεσσαλικών Αγράφων και κοντά στις πηγές του ποταμού Καλέντζη, πάνω στον επαρχιακό δρόμο Δαφνοσπηλιάς-Μολόχας και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 350. Απέχει περίπου 22 χλμ. Ν. της Καρδίτσας.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1883 και προσαρτήθηκε στον δήμο Ιτάμου του νομού Τρικ(κ)άλων. Το 1899 εντάχθηκε στον νομό Καρδίτσης και, το 1909, πάλι στον νομό Τρικάλων. Το 1944 υπήχθη οριστικά στον νομό Καρδίτσας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Απιδέας και προσαρτήθηκε στον δήμο Καλλιφωνίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Καλλιφωνίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Καρδίτσας.
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό προήλθε από την καταστροφή της Παλιαπιδιάς, η οποία είχε δημιουργηθεί από τη συνένωση επτά μικρότερων οικισμών. Στο παρελθόν υπήρχαν πολλοί ιεροί ναοί και ξωκκλήσια στην περιοχή, αλλά σήμερα σώζονται ελάχιστα. Υπήρχαν, επίσης, αρκετά πέτρινα γεφύρια από τα χρόνια της Τουρκοκρατίας, από τα οποία έχουν διασωθεί μόνο τρία και έχουν χαρακτηριστεί διατηρητέα από την Αρχαιολογική Υπηρεσία, όπως και ένας νερόμυλος σε αχρηστία.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Καρδίτσας
Μεγάλη Χιλιοστομετρική Διάταξη της Ατακάμα
Η Μεγάλη Χιλιοστομετρική/υποχιλιοστομετρική Διάταξη της Ατακάμα, γνωστή ως ALMA (Atacama Large Millimeter/submillimeter Array), είναι μία συμβολομετρική διάταξη 66 ραδιοτηλεσκοπίων στην έρημο Ατακάμα της βόρειας Χιλής, τα οποία παρατηρούν αστρονομικές πηγές ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας σε μήκη κύματος χιλιοστών και κλάσματος του χιλιοστού του μέτρου. Η διάταξη έχει κατασκευασθεί στο υψίπεδο Chajnantor, σε μέσο υψόμετρο 5.058,7 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Εκτός από το υψόμετρο, αυτή η τοποθεσία επιλέχθηκε για την πολύ χαμηλή ατμοσφαιρική υγρασία της. Η ALMA αναμένεται να παρέχει πληροφορίες σχετικά με τη δημιουργία των πρώτων αστέρων στο πρώιμο Σύμπαν, όσο και λεπτομερέστερη απεικόνιση της τοπικής δημιουργίας νέων αστέρων και πλανητών.
Η ALMA είναι μία διεθνής συνεργασία ευρωπαϊκών χωρών, των ΗΠΑ, του Καναδά, της Ιαπωνίας, της Νότιας Κορέας, της Ταϊβάν και της Χιλής. Με κόστος περίπου 1,4 δισεκατομμύριο δολάρια, αποτελεί την ακριβότερη επίγεια αστρονομική εγκατάσταση που λειτουργεί σήμερα. Η έναρξη των επιστημονικών παρατηρήσεων της ALMA έγινε κατά το δεύτερο μισό του 2011, ενώ οι πρώτες εικόνες δόθηκαν στη δημοσιότητα στις 3 Οκτωβρίου 2011. Η διάταξη είναι πλήρως λειτουργική από τον Μάρτιο του 2013, οπότε έγιναν και τα επίσημα εγκαίνια.
Περιγραφή
Η σημερινή διάταξη της ALMA αποτελείται από 66 ραδιοτηλεσκόπια (παραβολοειδείς κεραίες) και ανιχνεύει μήκη κύματος 9,6 έως 0,3 χιλιοστομέτρων, που αντιστοιχούν σε συχνότητες 31 έως 1000 GHz. Η ALMA έχει πολύ μεγαλύτερη ευαισθησία και υψηλότερη ανάλυση από προγενέστερα παρόμοια όργανα, όπως το μεμονωμένο Τηλεσκόπιο Τζέιμς Κλερκ Μάξγουελ στη Χαβάη, ή από υπάρχοντα συμβολομετρικά δίκτυα, όπως τη «Submillimeter Array», ή τη διάταξη IRAM.
Η βέλτιστη γωνιακή ανάλυση της ALMA είναι 10 χιλιοστά του δευτερολέπτου της μοίρας, 10 φορές καλύτερη από εκείνη της VLA και 5 φορές καλύτερη από εκείνη του Διαστημικού τηλεσκοπίου «Χαμπλ». Μπορούν να μετρηθούν ακτινικές ταχύτητες με ακρίβεια 50 μέτρα/δευτερόλεπτο. Ως προς τη δυνατότητα ανιχνεύσεως ασθενών πηγών, η ALMA είναι 20 φορές πιο ευαίσθητη για σημειακές πηγές από ό,τι η VLA.
Ιστορία
thumb|left|Στις 4 Μαρτίου 2011 δέκα κεραίες εγκαθίστανται στο υψίπεδο. Η ALMA έχει τις ρίζες της σε τρία αστρονομικά σχέδια — τη Χιλιοστομετρική Διάταξη ΜΜΑ (ΗΠΑ), τη Μεγάλη Νότια Διάταξη (LSA) της Ευρώπης και τη Μεγάλη Χιλιοστομετρική Διάταξη (LMA) της Ιαπωνίας.
Το πρώτο βήμα για τη δημιουργία της ALMA έγινε το 1997, όταν το Εθνικό Ραδιοαστρονομικό Αστεροσκοπείο (NRAO) των ΗΠΑ και το Ευρωπαϊκό Νότιο Αστεροσκοπείο (ESO) συμφώνησαν να επιδιώξουν ένα κοινό σχέδιο αντί των MMA και LSA. Το πρόγραμμα αυτό θα συνδύαζε την ευαισθησία της LSA με την κάλυψη συχνοτήτων και την καλύτερη τοποθεσία της MMA. Τα ESO και NRAO συνεργάσθηκαν με τεχνικές, επιστημονικές και διαχειριστικές ομάδες για την οργάνωση του κοινού προγράμματος, με συμμετοχή και του Καναδά. Η φάση σχεδιασμού και αναπτύξεως άρχισε τον Μάιο του 1998.
Μια σειρά αποφάσεων και συμφωνιών οδήγησε στην επιλογή της ονομασίας «Μεγάλη Χιλιοστομετρική Διάταξη της Ατακάμα» (ALMA) τον Μάρτιο του 1999 και στην υπογραφή της Συμφωνίας της ALMA στις 25 Φεβρουαρίου 2003, ανάμεσα στους Βορειοαμερικανούς και στους Ευρωπαίους (η λέξη alma σημαίνει «ψυχή» στην ισπανική γλώσσα και «γνώστης» στην αραβική). Μετά από αμοιβαίες συνομιλίες επί σειρά ετών, το σχέδιο δέχθηκε μια πρόταση από το Εθνικό Αστεροσκοπείο της Ιαπωνίας (NAOJ) για παροχή από την Ιαπωνία της ACA και τριών επιπλέον δεκτών για την κύρια διάταξη, ώστε να δημιουργηθεί η «Ενισχυμένη ALMA». Η σχετική συμφωνία υπογράφηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 2004. Η τελετή θεμελιώσεως του έργου στο υψίπεδο έγινε στις 6 Νοεμβρίου 2003, οπότε αποκαλύφθηκε και το λογότυπο της ALMA.
Κατά το στάδιο του σχεδιασμού της ALMA αποφασίσθηκε να σχεδιαστούν και να κατασκευασθούν οι κεραίες-ραδιοτηλεσκόπια από διαφορετικές γνωστές εταιρείες στις συμμετέχουσες χώρες αντί του ενός μοναδικού σχεδίου. Αυτό έγινε κυρίως για πολιτικούς λόγους. Παρά τις διαφορετικές προσεγγίσεις που επέλεξαν οι ανάδοχοι, το κάθε σχέδιο ήταν σε θέση να ανταπεξέλθει στις προδιαγραφές της ALMA. Τα τμήματα που κατασκευάσθηκαν στην Ευρώπη συγκεντρώθηκαν στο λιμάνι της Αμβέρσας, από όπου μεταφέρθηκαν με πλοίο στη Χιλή. Το πρώτο ραδιοτηλεσκόπιο έφθασε στη Χιλή τον Απρίλιο του 2007, αλλά χρειάσθηκε να περιμένει την άφιξη των ειδικής κατασκευής γερμανικών φορτηγών (πλάτους 10 μέτρων και βάρους 130 τόνων το καθένα) για να μεταφερθεί στο υψίπεδο, τον Ιούλιο του 2008.
Εικόνες από τις αρχικές δοκιμές
Από το καλοκαίρι του 2011, αρκετά ραδιοτηλεσκόπια ήταν λειτουργικά, ώστε κατά το εκτεταμένο πρόγραμμα δοκιμών να ληφθούν οι πρώτες εικόνες αστρονομικών στόχων. Αυτές οι εικόνες έδωσαν μια πρώτη ιδέα για τις δυνατότητες της νέας διατάξεως. Στόχος ήταν το ζεύγος αλληλεπιδρώντων γαλαξιών που είναι γνωστό ως «Κεραίες». Παρά το ότι η ALMA δεν παρατήρησε ολόκληρο το σύστημα, το αποτέλεσμα ήταν η καλύτερη υποχιλιοστομετρική εικόνα του που αποκτήθηκε ποτέ, αποκαλύπτοντας τα νέφη πυκνού και ψυχρού αερίου από τα οποία δημιουργούνται νέοι αστέρες και είναι αόρατα στα συνηθισμένα τηλεσκόπια.
Μελέτες κομητών
Στις 11 Αυγούστου 2014 δημοσιεύθηκαν οι πρώτες ερευνητικές μελέτες που έγιναν με μη-δοκιμαστική χρήση της ALMA. Θέμα τους ήταν η λεπτομερής κατανομή του υδροκυανίου, του ισοκυανιδίου, της φορμαλδεΰδης και της σκόνης μέσα στην κόμη των κομητών C/2012 F6 (Λέμον) και C/2012 S1 (ISON).
Σχηματισμός νέων πλανητών
Μια εικόνα του πρωτοπλανητικού δίσκου που περιβάλλει τον HL Ταύρου (έναν νεογέννητο αστέρα τύπου T Ταύρου) δόθηκε στη δημοσιότητα το 2014. Σε αυτή την εικόνα διακρίνεται μία σειρά από εκπέμποντες υπέρυθρο φως ομόκεντρους δακτυλίους, που διαχωρίζονται από διάκενα. Πρόκειται για μία ισχυρή ένδειξη σχηματισμού πρωτοπλανητών. Μέχρι τότε οι περισσότερες θεωρίες δεν δικαιολογούσαν τον σχηματισμό (πρωτο)πλανητών γύρω από έναν τόσο νεαρό αστέρα (ηλικίας 100.000 έως 1.000.000 ετών), και επομένως τα νέα δεδομένα της ALMA γέννησαν νέες θεωρίες για τη γένεση και την ανάπτυξη των πλανητικών συστημάτων. Μία από αυτές τις νέες θεωρίες προτείνει ότι ο ταχύτερος ρυθμός σχηματισμού μπορεί να οφείλεται στο πολύπλοκο μαγνητικό πεδίο του πρωτοπλανητικού δίσκου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ραδιοτηλεσκόπια Κατηγορία:Αστεροσκοπεία στη Χιλή Κατηγορία:Ευρωπαϊκό Νότιο Αστεροσκοπείο
Δεκαετία 540 π.Χ.
Κατηγορία:Δεκαετίες
Μεγάλα χείλη
Τα μεγάλα χείλη είναι δύο προεξέχουσες διαμήκεις δερματικές πτυχές οι οποίες προεκτείνονται προς τα κάτω και προς στα πίσω, από τον ηβικό λοφίσκο μέχρι το περινέο. Μαζί με τα μικρά χείλη αποτελούν τα χείλη του αιδοίου.
Τα μεγάλα χείλη είναι ομόλογα με το αρσενικό όσχεο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αναπαραγωγικό σύστημα
Καθεδρικός ναός του Ρίο ντε Τζανέιρο
Ο Μητροπολιτικός Καθεδρικός Ναός του Αγίου Σεβαστιανού (πορτογαλ. Catedral Metropolitana de São Sebastião) γνωστότερος απλώς ως η Μητρόπολη του Ρίο ντε Τζανέιρο (Catedral Metropolitana do Rio de Janeiro) ή και ως Νέος Καθεδρικός Ναός, είναι χριστιανικός ναός και έδρα της Ρωμαιοκαθολικής Αρχιεπισκοπής του Αγίου Σεβαστιανού του Ρίο ντε Τζανέιρο. Βρίσκεται στο κέντρο της πόλεως Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας. Ο ναός τιμάται στο όνομα του Αγίου Σεβαστιανού, του πολιούχου του Ρίο ντε Τζανέιρο.
Αρχιτεκτονική
Ο Νέος Καθεδρικός έχει κωνικό σχήμα, με εσωτερική διάμετρο 96 μέτρα και εξωτερική 106 μέτρα. Το ύψος του φθάνει τα 75 μέτρα και το εσωτερικό εμβαδόν του τα 8.000 τετραγωνικά μέτρα.
Στο εσωτερικό του ναού υπάρχουν 5.000 καθίσματα για τους πιστούς, ενώ ο χώρος μπορεί να φιλοξενήσει 20 χιλιάδες όρθιους ανθρώπους. Τα 4 ορθογώνια παράθυρα με βιτρώ έχουν ύψος 64 μέτρα, φθάνοντας από το δάπεδο μέχρι την οροφή. thumb|left|825px|Πανόραμα του κάτω μέρους του εσωτερικού του Καθεδρικού Ναού του Αγίου Σεβαστιανού
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καθεδρικος Ριο ντε Τζανειρο Καθεδρικος ναος
Κάστρο Χέρμαν
Μεσαιωνικές οχυρώσεις
αριστερά|μικρογραφία| Κάστρο Χέρμαν τον Ιανουάριο μικρογραφία|300x300εσ| Νυχτερινή άποψη του Κάστρου Νάρβα Αν και η ακριβής ηλικία του Κάστρου Νάρβα και της πόλης εξακολουθεί να προκαλεί διαμάχες μεταξύ των ιστορικών, συμφωνούν στην ακόλουθη σειρά γεγονότων.
Αρχικά, οι Δανοί, που είχαν κατακτήσει τη Βόρεια Εσθονία έχτισαν ένα ξύλινο οχυρό στα σύνορα στη διασταύρωση του ποταμού Νάρβα και έναν παλιό δρόμο περίπου τον 13ο αιώνα. Κάτω από την προστασία του οχυρού, ο προηγούμενος οικισμός εξελίχθηκε στην πόλη Νάρβα, η οποία απέκτησε τα δικαιώματα της πόλης Λύμπεκ στο πρώτο μισό του 14ου αιώνα.
Μετά από αρκετές συγκρούσεις με τους Ρώσους, οι Δανοί άρχισαν να χτίζουν ένα πέτρινο οχυρό στις αρχές του 14ου αιώνα ως άμυνα των συνόρων. Αρχικά ήταν ένα μικρό κτήριο, που μοιάζει με κάστελο με πλευρές ύψους 40 μέτρα και έναν πύργο, και ήταν ο προκάτοχος του σημερινού Πύργου Χέρμαν, στη βορειοδυτική γωνία του.
Στις αρχές του 14ου αιώνα, στη βόρεια πλευρά του οχυρού ιδρύθηκε ένα μικρό προαύλιο και, στα μέσα του αιώνα, προστέθηκε ένα μεγάλο προαύλιο στη δυτική πλευρά, όπου οι πολίτες επιτρεπόταν να κρύβονται σε περίπτωση πολέμου καθώς η πόλη Νάρβα δεν περιβαλλόταν από τείχος επί Δανίας.
Το 1347 ο βασιλιάς Βάλντεμαρ Δ' της Δανίας πούλησε τη Βόρεια Εσθονία, συμπεριλαμβανομένης της Νάρβα, στο Λιβονικό Τάγμα, το οποίο μετέτρεψε το κτήριο σε μοναστήρι σύμφωνα με τις ανάγκες τους. Το οχυρό έχει διατηρήσει ως επί το πλείστον την αρχική κάτοψη, με τις ογκώδεις πτέρυγες του και μια αυλή στη μέση.
Ο Πύργος Χέρμαν ολοκληρώθηκε επίσης την εποχή του Τάγματος, που χρειάστηκε από την ίδρυση του Κάστρου Ιβάνγκοροντ από τους Ρώσους στην απέναντι πλευρά του ποταμού Νάρβα το 1492. Το Τάγμα περιέβαλε την πόλη με ένα τείχος, το οποίο δυστυχώς δεν έχει διατηρηθεί (το 1777 δόθηκε εντολή να γκρεμιστεί).
Το τείχος περιγράφεται ότι είχε τέσσερις πύλες: την Πύλη Βίρου στα δυτικά, την Πύλη Αγέλης (Κάργια) στα βόρεια, την Παλιά (Βάνα) Πύλη, που οδηγεί στο λιμάνι του ποταμού στα ανατολικά και το Νερό (Βέε) ή Μικρή Πύλη (Βάικε) στο νότο. Οι πύλες ήταν καλυμμένες με σιδερένιες πλάκες και προηγηγούνταν κινητές γέφυρες. Το τείχος της πόλης, με μήκος περίπου ένα χιλιόμετρο, ήταν οχυρωμένο με τουλάχιστον επτά πύργους και περιβαλλόταν από τάφρο.
Προς το τέλος της περιόδου του Τάγματος, το τείχος της πόλης συμπληρώθηκε, οι πύλες ενισχύθηκαν με την προσθήκη αυλών και αρκετοί μεσαιωνικοί πύργοι του τείχους προσαρμόστηκαν, για να χρησιμοποιηθούν ως ειδικοί πύργοι κανονιών ή ροντέλ, δύο από τα οποία φαίνονται σήμερα στο ανακατασκευασμένο σχήμα τους στις γωνίες της δυτικής αυλής του κάστρου. κέντρο|μικρογραφία|550x550εσ| Εικόνα που δείχνει το φρούριο Ιβάνγκοροντ (στα δεξιά) απέναντι από το κάστρο Χέρμαν, με τον [[Νάρβα (ποταμός)|ποταμό Νάρβα ενδιάμεσα]]
Γρηγόριος Α΄ Γκίκας
Ο Γρηγόριος Α΄ (1628 - 1675) από τον Οίκο των Γκίκα ήταν πρίγκιπας (voivode) της Βλαχίας (1660-64, 1672-73).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Γεωργίου πρίγκιπα της Βλαχίας (1659-60) και της Μολδαβίας (1658-59).
Το 1660 διαδέχθηκε τον πατέρα του Γεώργιο ως πρίγκιπας της Βλαχίας ως το 1664. Τότε οι Κανατκουζηνοί υποστήριξαν τον Ράντου ΙΒ΄ Λέον, που έγινε πρίγκιπας της Βλαχίας, αλλά όταν αυτός στράφηκε εναντίον τους ευνόησαν τον Αντώνιο βόδα του Ποπέστι να γίνει πρίγκιπας. Το 1672 ο Κιοπρουλού Φαζίλ Αχμέντ, μεγάλος βεζύρης των Οθωμανών πείστηκε να επαναφέρει τον Γρηγόριο Α΄, υποψήφιο των Γκίκα. Έμεινα πρίγκιπας ως το 1673, οπότε τον διαδέχθηκε ο Γρηγόριος Β΄ Δούκας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Μαρία Στούρτζα, κόρη του Ματθαίου (Ματέι) και είχε γιο τον:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηγεμόνες της Βλαχίας Κατηγορία:Οικογένεια Γκίκα
Πουέρτο Μαλντονάδο
Το Πουέρτο Μαλντονάδο (Puerto Maldonado) είναι η μεγαλύτερη πόλη και πρωτεύουσα της Περιφέρειας Μάδρε δε Δίος, στο ανατολικό-νοτιοανατολικό Περού. Με πληθυσμό 74.500 κατοίκους (εκτίμηση του 2015), είναι κτισμένη μέσα στη ζούγκλα του Αμαζονίου, 55 χιλιόμετρα δυτικά των συνόρων με τη Βολιβία, στη συμβολή των ποταμών Ταμποπάτα και Μάδρε δε Δίος. Το κυριότερο μέρος της πόλεως βρίσκεται σε μια ελαφρώς υπερυψωμένη περιοχή, που δεν πλημμυρίζει κατά την εποχή των βροχών, παρά σε σπάνιες περιπτώσεις.
Κοντά στην πόλη βρίσκονται τα εθνικά πάρκα και καταφύγια άγριας ζωής Μανού, Ταμποπάτα και Μπαουάχα-Σονένε, που περιλαμβάνουν τροπικά δάση από τα πιο παρθένα του πλανήτη και αρκετές μαιανδρικές λίμνες.
Ιστορία
Η περιοχή εξερευνήθηκε μόλις στα τέλη του 19ου αιώνα, με τον «πυρετό» για το ελαστικό κόμμι. Οι εργάτες της συλλογής του έφεραν μαζί τους ευρωπαϊκές μεταδοτικές νόσους που εξολόθρευσαν μεγάλο μέρος του πληθυσμού των ιθαγενών κατά μήκος του ποταμού Μανού από το 1889 μέχρι το 1892, με μία ακόμα επιδημία το 1896.
Ο Περουβιανός «βαρόνος του καουτσούκ» Κάρλος Φιτσκάραλντ ανακάλυψε στις εξερευνήσεις του ένα πέρασμα μεταξύ των ποταμών Μισάγκουα και Μανού. Η μεταφορά του προϊόντος από αυτό το πέρασμα, που ονομάσθηκε «Ισθμός του Φιτσκάραλντ», κατέστησε δυνατή τη μεταφόρτωσή του σε πλοία στον ποταμό Μάδρε δε Δίος και, δια του Αμαζονίου, στις αγορές του εξωτερικού. Επεσήμανε επίσης τη στρατηγική τοποθεσία του μελλοντικού Πουέρτο Μαλντονάδο. Απεβίωσε όμως πρόωρα σε ναυάγιο στον ποταμό το 1897, ακριβώς στη θέση αυτή της πόλεως που διαφορετικά πιθανότατα θα είχε ιδρύσει ο ίδιος.
Το 1901 η περουβιανή κυβέρνηση συνέστησε μια επιτροπή για την εξερεύνηση των τροπικών δασών της χώρας. Ο Δον Χουάν Βιλάλτα τέθηκε επικεφαλής μιας εξερευνητικής ομάδας που κατέβηκε τον ποταμό Ταμποράτα, αναχωρώντας από την Σάντια. Ο Βιλάλτα ίδρυσε επισήμως το Πουέρτο Μαλντονάδο στις 10 Ιουλίου 1902, ως εμπορικό σταθμό στη συμβολή του Ταμποράτα με τον (μεγαλύτερο από τους δύο) ποταμό Μάδρε δε Δίος. Ονόμασε το ποτάμιο αυτό λιμάνι προς τιμή του Φαουστίνο Μαλντονάδο, που είχε εξερευνήσει τον Μάδρε δε Δίος το 1861 και πνίγηκε στον Μαμορέ.
Η Περιφέρεια Μάδρε δε Δίος δημιουργήθηκε με νόμο στις 26 Δεκεμβρίου 1912, με το Πουέρτο Μαλντονάδο ως πρωτεύουσά της.
Κλίμα
Η πόλη, ευρισκόμενη σε υψόμετρο μόλις 183 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, έχει τροπικό κλίμα, θερμό και υγρό όλο το έτος. Η μέση ετήσια θερμοκρασία ανέρχεται σε 26 °C, με τους μήνες Αύγουστο και Σεπτέμβριο να είναι οι θερμότεροι. Η μέση ετήσια βροχόπτωση ανέρχεται σε 2.167 χιλιοστά, με την εποχή των βροχών να εκτείνεται από τον Οκτώβριο ως τον Απρίλιο, οπότε και η πόλη αποκόπτεται συχνά οδικώς από τον υπόλοιπο κόσμο.
Το τοπικό φαινόμενο surazo ή friaje συμβαίνει όταν ψυχροί άνεμοι από τις Άνδεις φυσούν από τον νότο. Τότε η θερμοκρασία μπορεί να πέσει και στους 8 °C επί αρκετές ημέρες. Το απόλυτο ρεκόρ χαμηλής θερμοκρασίας (την περίοδο 1958-1995) είναι έτσι μόλις 4,5 °C, απίστευτο για τροπική περιοχή.
Μεταφορές
Υπάρχει πορθμείο για τη διάσχιση του Μάδρε δε Δίος στην πόλη, ενώ από τον Μάρτιο του 2012 λειτουργεί και η νέα «Ηπειρωτική Γέφυρα» (Puente Continental, γνωστή αρχικώς ως «Γέφυρα Προέδρου Μπίλινγκχερστ»), μήκους 722 μέτρων, στα πλαίσια του νέου «Διωκεάνειου Αυτοκινητόδρομου» (Rodovia do Pacifico), που συνδέει τους ποτάμιους λιμένες της Λεκάνης του Αμαζονίου με τα λιμάνια του Περού στον Ειρηνικό Ωκεανό. Το Διεθνές Αεροδρόμιο Πάδρε Αλδαμίς εξυπηρετεί την πόλη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πουερτο Μαλντοναδο
Πανελλήνιος (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Πανελλήνιος μπορεί να αναφέρεται σε:
Μουσείο Στρατιωτικής Ιστορίας (Βιέννη)
δεξιά|μικρογραφία| Μπροστινό μέρος του κύριου τμήματος δεξιά|μικρογραφία| Feldherrenhalle δεξιά|μικρογραφία| Σκάλα δεξιά|μικρογραφία| Τμήμα οροφής πάνω από τη σκάλα δεξιά|μικρογραφία| Πάνθεο (Ruhmeshalle) The Μουσείο Στρατιωτικής Ιστορίας-Ινστιτούτο Στρατιωτικής Ιστορίας (Heeresgeschichtliches Museum – Militärhistorisches Institut) στη Βιέννη είναι κορυφαίο μουσείο των Αυστριακών Ενόπλων Δυνάμεων. Παρουσιάζει την ιστορία του αυστριακού στρατού μέσα από ένα ευρύ φάσμα εκθεμάτων, που περιλαμβάνουν, κυρίως, όπλα, πανοπλίες, τανκς, αεροπλάνα, στολές, σημαίες, πίνακες ζωγραφικής, μετάλλια και παράσημα, φωτογραφίες, μοντέλα θωρηκτών πλοίων και έγγραφα. Αν και το μουσείο ανήκει στην Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση, δεν είναι συνδεδεμένο με τα Ομοσπονδιακά Μουσεία, αλλά είναι οργανωμένο ως εξαρτημένη υπηρεσία, που υπάγεται απευθείας στο Υπουργείο Άμυνας και Αθλητισμού.
Το κτήριο του μουσείου και η ιστορία του
Το κτήριο του μουσείου είναι το κεντρικό τμήμα του Οπλοστασίου της Βιέννης, ενός τεράστιου στρατιωτικού συγκροτήματος, που προηγουμένως αποτελούνταν από συνολικά 72 κτήρια, που ανεγέρθηκαν στον απόηχο της επανάστασης του 1848/49. Το οπλοστάσιο ήταν το μεγαλύτερο οικοδομικό έργο του νεαρού Φραγκίσκου Ιωσήφ Α' της Αυστρίας στα πρώτα χρόνια της βασιλείας του και χρησίμευσε για την εδραίωση της νεοαπολυταρχικής εξουσίας του, σε αντίθεση με την επαναστατική Βιέννη του 1848. Ο Δανός αρχιτέκτονας Θεόφιλος Χάνσεν σχεδίασε αυτό, που τότε αναφερόταν ως το μουσείο όπλων. Το μουσείο ολοκληρώθηκε στις 8 Μαΐου 1856, μόλις έξι χρόνια μετά την έναρξη της κατασκευής (15 Απριλίου 1850), καθιστώντας το ως το παλαιότερο μουσείο στην Αυστρία, που είχε εξ αρχής σχεδιαστεί και κατασκευαστεί, για να γίνει μουσείο. Την εποχή της κατασκευής του, το οπλοστάσιο βρισκόταν έξω από τον εξωτερικό δακτύλιο των οχυρώσεων. Το 1850, ωστόσο, η περιοχή ενσωματώθηκε στη Βιέννη μαζί με την αρχική Φαβορίτεν (4η Περιφέρεια: από το 1874, 10η Περιφέρεια: από το 1938, το Οπλοστάσιο αποτελεί μέρος της 3ης Περιφέρειας της Βιέννης). Κατά μήκος της νοτιοδυτικής πλευράς του Οπλοστασίου διέτρεχε ο σιδηρόδρομος Βιέννης-Ράαμπ, για τον οποίο ο κύριος σταθμός της Βιέννης, ο Wiener Bahnhof είχε ανοίξει το 1848.
Η πρόσοψη του κτηρίου
Το σχέδιο του Χάνσεν προέβλεπε ένα κτήριο μήκους 235 μέτρων με προεξέχοντα εγκάρσια τμήματα και γωνιακούς πύργους και ένα κεντρικό τμήμα, που μοιάζει με πύργο με τετράγωνο σχήμα, στεφανωμένο με τρούλο, συνολικού ύψους 43 μέτρων. Ακριβώς όπως πολλά άλλα ιστορικά κτήρια επηρεάστηκαν από την ιστορία της αρχιτεκτονικής, ο Θεόφιλος Χάνσεν επέλεξε το Ενετικό οπλοστάσιο, που χτίστηκε μετά το 1104, ως υπόδειγμα. Δανείστηκε στοιχεία βυζαντινού στυλ, προσθέτοντας μερικά γοτθικά στοιχεία στην κατασκευή του κτηρίου. Αυτό που πραγματικά ξεχωρίζει είναι η χαρακτηριστική πλινθοδομή. Η τοιχοποιία, που αποτελείται από δίχρωμα τούβλα, είναι διακοσμημένη με στολίδια από τερακότα και σφυρήλατα κουμπώματα. Η κατάτμηση της πρόσοψης είναι κατασκευασμένη από φυσική πέτρα και το μεσαίο τμήμα είναι πλούσιο με διακοσμητικά στοιχεία όπως τα τρία στρογγυλά παράθυρα μπροστά από τα πλαϊνά τμήματα. Το πλούσια διακοσμημένο τμήμα της σοφίτας καλύπτεται από μια υπέροχη λωρίδα, που θυμίζει παλάτι της Φλωρεντίας. Αλληγορικές αναπαραστάσεις στρατιωτικών αρετών από ψαμμίτη παρουσιάζονται πάνω και μπροστά στην πρόσοψη, δημιουργημένες από τον Χανς Γκάσερ, έναν από τους πιο σημαντικούς γλύπτες της εποχής του. Ακριβώς κάτω από τα στρογγυλά παράθυρα, οι γυναικείες μορφές (από αριστερά προς τα δεξιά) αντιπροσωπεύουν τη δύναμη, την επαγρύπνηση, την ευσέβεια και τη σοφία. Δίπλα στα τρία ανοίγματα, που οδηγούν στην αίθουσα αναμονής, υπάρχουν τέσσερις ανδρικές φιγούρες, που αντιπροσωπεύουν τη γενναιότητα, την πίστη στη σημαία, την αυτοθυσία και τη στρατιωτική ευφυΐα.
Το εσωτερικό τμήμα
Το εσωτερικό του Μουσείου Στρατιωτικής Ιστορίας είναι μάρτυρας της πρόθεσης του αυτοκράτορα Φραγκίσκου Ιωσήφ να δημιουργήσει όχι μόνο ένα κτήριο, για να στεγάσει τις αυτοκρατορικές συλλογές όπλων, αλλά κυρίως να ιδρύσει μια υπέροχη αίθουσα και ένα μνημείο για τον Αυτοκρατορικό Στρατό. Το Feldherrenhalle, για παράδειγμα, εκθέτει 56 ολόσωμα αγάλματα «των πιο διάσημων πολεμηστών και στρατιωτικών διοικητών της Αυστρίας, που είναι άξια πρότυπα για μίμηση για πάντα», όπως περιγράφονται στο αυτοκρατορικό ψήφισμα της 28ης Φεβρουαρίου 1863. Όλα τα αγάλματα είναι κατασκευασμένα από μάρμαρο Καρράρα και έχουν το ίδιο ύψος (186 εκατοστά ακριβώς). Τα ονόματα και τα βιογραφικά στοιχεία των εικονιζόμενων βρίσκονται σε πινακίδες, που βρίσκονται πάνω από κάθε άγαλμα, ενώ η βάση κάθε αγάλματος φέρει ένα από τα 32 ονόματα των καλλιτεχνών, που τα δημιούργησαν, την ημερομηνία εγκατάστασης και το όνομα του χορηγού, που πλήρωσε για το άγαλμα. Το ήμισυ των δαπανών ανέλαβε ο ίδιος ο αυτοκράτορας Φραγκίσκος Ιωσήφ και το υπόλοιπο χρηματοδοτήθηκε από ιδιώτες χορηγούς, που συχνά ήταν απόγονοι των αντίστοιχων στρατιωτικών, που απεικονίζονταν. Η χρονολογική περίοδος, που καλύπτεται από αυτά τα αγάλματα κυμαίνεται από τον Λεοπόλδο Α' του Μπάμπενμπεργκ έως τον Αρχιδούκα των Αψβούργων Κάρολο Λουδοβίκο της Αυστρίας-Τέσεν.
Η σκάλα ήταν επίσης πλούσια διακοσμημένη. Επιπλέον τέσσερα αγάλματα στρατιωτικών εκτίθενται στον ημιώροφο, ανεβάζοντας έτσι το σύνολο στα 60 αγάλματα, αν και σε αντίθεση με αυτά στο Feldherrenhalle, αυτά στέκονται σε πολύ πιο υπερυψωμένες θέσεις σε κόγχες τοίχων. Αυτά απεικονίζουν σημαντικές προσωπικότητες του έτους 1848, συγκεκριμένα εκείνους τους στρατιωτικούς ηγέτες, που – σε πολύ αιματηρές εποχές – κατέπνιξαν τις επαναστατικές προσπάθειες σε όλα τα μέρη της Αυτοκρατορίας για λογαριασμό του Οίκου των Αψβούργων: Γιούλιους Γιάκομπ φον Χάιναου, Γιόζεφ Βένζελ Ραντέτσκι, Άλφρεντ Α', Πρίγκιπας του Βίντις-Γκρετς και ο κόμης Γιόσιπ Γέλατσιτς του Μπούζιμ. Ο Καρλ Ραχλ ανέλαβε τη ζωγραφική διακόσμηση της σκάλας, μια εργασία που πραγματοποίησε μαζί με τους μαθητές του Κρίστιαν Γκρίπενκερλ και Έντουαρντ Μπίτερλιχ το 1864. Το κέντρο της οροφής με τις χρυσές διακοσμήσεις διαθέτει τοιχογραφίες με αλληγορικές απεικονίσεις δύναμης και ενότητας (κέντρο), φήμης και τιμής (δεξιά) και εξυπνάδας και θάρρους (αριστερά). Η σκάλα είναι στολισμένη στην κορυφή με μια αλληγορική ομάδα μαρμάρινων γλυπτών με τίτλο Austria, που δημιουργήθηκε από τον Γιοχάνες Μπενκ το 1869.
Αναμφισβήτητα, το πιο αντιπροσωπευτικό τμήμα ολόκληρου του μουσείου είναι το Ruhmeshalle (Πάνθεο), που βρίσκεται στον πρώτο όροφο. Ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του Ruhmeshalle είναι οι τοιχογραφίες του Καρλ φον Μπλάας, που απεικονίζουν τα σημαντικότερα στρατιωτικά γεγονότα (νίκες) στην αυστριακή ιστορία από την εποχή της δυναστείας Μπάμπενμπεργκ. Οι τέσσερις μεγάλες καμάρες του τοίχου δείχνουν τις νίκες του Αυτοκρατορικού Στρατού, τη μάχη του Νέρντλινγκεν το 1634, το πολεμικό συμβούλιο στη μάχη του Σέντγκοτχαρντ το 1664, τη μάχη της Ζέντα το 1697 και το ανάγλυφο της πολιορκίας του Τορίνο το 1706. Η αριστερή διπλανή αίθουσα περιέχει απεικονίσεις γεγονότων κατά τη διάρκεια της βασιλείας της Μαρίας Θηρεσίας και του Ιωσήφ Β' μέχρι την πολιορκία του Βελιγραδίου το 1789. Η δεξιά διπλανή αίθουσα περιέχει απεικονίσεις των Ναπολεόντειων Πολέμων, που εκτείνονται από τη μάχη του Βίρτσμπουργκ το 1796 έως την εξέγερση του Τιρόλου το 1809 και τις διαπραγματεύσεις ανακωχής του στρατάρχη Ραντέτσκι με τον βασιλιά Βίκτωρα Εμμανουήλ Β' της Σαρδηνίας μετά τη μάχη της Νοβάρα το 1849. Η πραγματική σημασία του Πάνθεου, ως κτηριακού μνημείου, ωστόσο, γίνεται αντιληπτή μόνο με τη δεύτερη ματιά: Στους τοίχους των παρακείμενων αιθουσών και στο ίδιο το Πάνθεον, θα βρείτε πολλές μαρμάρινες πλάκες, που φέρουν τα ονόματα περισσότερων από 500 αξιωματικών (από συνταγματάρχες έως στρατηγούς του Αυτοκρατορικού Στρατού, γνωστού ως Αυτοκρατορικού και Βασιλικού Στρατού από την έναρξη του Τριακονταετούς Πολέμου το 1618 έως το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου το 1918), αναφέροντας τον τόπο και την ημερομηνία του θανάτου τους. δεξιά|μικρογραφία| Η καταστροφή που προκλήθηκε στη βόρεια πτέρυγα από αεροπορικούς βομβαρδισμούς το 1944 δεξιά|μικρογραφία| Ανατολική άποψη του Μουσείου Heeresgeschichtliches
Ιστορία
Εκτός από τα αιτήματα που απευθύνθηκαν σε διάφορα στρατιωτικά ιδρύματα, η επιτροπή του μουσείου προσέγγισε και ιδιώτες πολίτες για την απόκτηση ιστορικών αντικειμένων για το νέο μουσείο. Η αρχή που εφαρμόστηκε ήταν: Οι συλλογές έπρεπε να διαχωριστούν σε πολεμικά τρόπαια και «σε άλλα ιστορικού ενδιαφέροντος αντικείμενα αποκλειστικά αυστριακής προέλευσης που έχουν σημασία για τη σωστή αναγνώριση του παρελθόντος του Αυτοκρατορικού και Βασιλικού Στρατού σε όλους τους τομείς». Επιτρεπόταν να εκτίθενται μόνο πρωτότυπα αντικείμενα, και έργα και αντίγραφα ήταν αποδεκτά μόνο υπό ειδικές συνθήκες. Ως αποτέλεσμα του έργου της επιτροπής και της γενναιόδωρης υποστήριξης του Αυτοκράτορα, της οικογένειάς του, των ευγενών και της αστικής τάξης, καθώς και του Αυτοκρατορικού Υπουργείου Πολέμου, «συγκεντρώθηκε μια πληθώρα θησαυρών, που δύσκολα μπορεί να φανταστεί ένας σύγχρονος άνθρωπος.»
Τελικά, στις 25 Μαΐου 1891, το νέο Μουσείο Στρατού εγκαινιάστηκε επίσημα από τον αυτοκράτορα Φραγκίσκο Ιωσήφ και άρχισε τη λειτουργία του. Μόλις ξέσπασε ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος, το μουσείο έκλεισε αμέσως για τους επισκέπτες. Αυτό αποδόθηκε κυρίως στο ότι οικειοποιήθηκε τόσο υλικό από διάφορα πολεμικά πεδία, ώστε κατέστη αδύνατη η διαχείριση μιας τακτοποιημένης έκθεσης. Με το τέλος του πολέμου το 1918 φάνηκε επίσης ότι το μουσείο επρόκειτο να κλείσει. Υπήρχε ακόμη και σχέδιο πώλησης των συλλογών του μουσείου, για να βελτιωθεί η επισφαλής οικονομική κατάσταση, αλλά αυτό τελικά αποφεύχθηκε. Τον Σεπτέμβριο του 1921, το κτήριο άνοιξε ξανά ως Österreichisches Heeresmuseum (Αυστριακό Στρατιωτικό Μουσείο). Από εκεί και πέρα, το μουσείο επρόκειτο να επικεντρωθεί κυρίως στην τεκμηρίωση των πιο πρόσφατων στρατιωτικών γεγονότων, ειδικά εκείνων του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Τα εγκαίνια μιας έκθεσης για πολεμικούς πίνακες το 1923 σηματοδότησε την πρώτη φορά που το μουσείο αφιέρωσε ένα μεγάλο τμήμα στις καλές τέχνες. Αυτά δεν απεικόνιζαν μόνο αρχηγούς στρατού και μάχες, αλλά και την καθημερινή ζωή των στρατιωτών κατά τη διάρκεια του πολέμου.
Μετά την προσάρτηση της Αυστρίας στο Τρίτο Ράιχ, το μουσείο τέθηκε υπό τη διαχείριση του διευθυντή στρατιωτικών μουσείων στο Βερολίνο και μετονομάστηκε σε Heeresmuseum Wien (Στρατιωτικό μουσείο της Βιέννης). Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το μουσείο ήταν για άλλη μια φορά απρόσιτο στο κοινό και η είσοδος παρέμεινε αποκλειστικά για το στρατιωτικό προσωπικό. Από το 1943, οι πολίτες επιτρέπονταν να επισκέπτονται το μουσείο μόνο τα Σαββατοκύριακα. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, το μουσείο χρησιμοποιήθηκε κυρίως για προπαγανδιστικούς σκοπούς. Για παράδειγμα, οι στρατιωτικές εκστρατείες της Βέρμαχτ καταγράφηκαν σε ειδικές εκθέσεις προπαγάνδας (Sieg im Westen (καλοκαίρι 1940), Griechenland und Kreta 1941 – Bild und Beute (Μάρτιος/Μάιος 1942) και Kampfraum Südost (καλοκαίρι 1944)). Όπως συμβαίνει με όλα τα μουσεία στη Βιέννη, οι πιο πολύτιμες συλλογές εκκενώθηκαν μόλις άρχισαν οι συμμαχικοί βομβαρδισμοί στη Βιέννη το φθινόπωρο του 1943. Αυτά τα μέτρα αποδείχθηκαν απολύτως απαραίτητα, αφού το Οπλοστάσιο και ο Νότιος Σταθμός (Südbahnhof) χτυπήθηκαν άμεσα από συμμαχικές ομάδες βομβαρδιστικών αεροπλάνων στις 10 Σεπτεμβρίου και 11 Δεκεμβρίου 1944, προκαλώντας σοβαρές ζημιές ή καταστρέφοντας ολοσχερώς όχι μόνο το κτήριο του μουσείου αλλά και αρκετές αποθήκες.
Προς το τέλος του πολέμου, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της λεγόμενης επίθεσης της Βιέννης, το Οπλοστάσιο, επίσης, υπέστη μεγάλες ζημιές. Κατά τη διάρκεια της κατοχής, πολλά από τα εκκενωμένα αντικείμενα συλλογής, που είχαν επιζήσει από την αναταραχή του πολέμου επιτάχθηκαν από τους Συμμάχους. Αρκετά αντικείμενα, ωστόσο, έπεσαν επίσης θύματα κλοπής και λεηλασίας από τους στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού και τον άμαχο πληθυσμό. Στο τέλος, το μουσείο αντιμετώπισε την προοπτική πλήρους παύσης λειτουργίας.
Παρά τις προαναφερθείσες δυσκολίες, η ανοικοδόμηση του μουσείου ξεκίνησε ήδη το 1946 υπό τη διεύθυνση του Άλφρεντ Μελ, ο οποίος πρότεινε αυτό που τελικά επρόκειτο να γίνει το οριστικό του όνομα, Μουσείο Στρατιωτικής Ιστορίας (Heeresgeschichtliches Museum). Η διεύθυνση του μουσείου τότε έλαβε ιδιαίτερη υποστήριξη από την αυστριακή γκαλερί Μπελβεντέρε και το Μουσείο Καλών Τεχνών. Η συλλογή αντιγράφων πλοίων, που παρέχονται από το Τεχνικό Μουσείο της Βιέννης παραμένει το βασικό αξιοθέατο στο μουσείο μέχρι σήμερα. Κατά τη διάρκεια της θητείας του Ρούντολφ Πίρινγκερ ως διευθυντή, το μουσείο άνοιξε ξανά επίσημα από τον Ομοσπονδιακό Υπουργό Παιδείας, Χάινριχ Ντρίμελ, στις 24 Ιουνίου 1955.