cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πονοκέφαλος
Άλλες μορφές
Υπάρχουν και πολλές άλλες μορφές κεφαλαλγίας, όπως η κεφαλαλγία από βήχα, η υπνική κεφαλαλγία, μετά από κόπωση, η αυχενογενής κεφαλαλγία, η οδοντογενής κεφαλαλγία κ.ά. Οι περιπτώσεις αυτές απαιτούν την κατάλληλη διερεύνηση και αντιμετώπιση.
Κίνδυνοι
Οι πρωτοπαθείς κεφαλαλγίες εξ ορισμού δεν αναμένεται να εμφανίσουν επιπλοκές. Ωστόσο, πολύ σπάνια περιγράφεται η «κακοήθης ημικρανία», όπου μία εντελώς «κανονική» κατά άλλα ημικρανία μπορεί εάν παραταθεί να προκαλέσει εγκεφαλικό έμφρακτο, δηλαδή κανονικό αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο. Ως προς τις επιπλοκές της πρωτοπαθούς κεφαλαλγίας θα πρέπει μάλλον περισσότερη έμφαση να δοθεί σε αυτές που αφορούν την κακή και ανορθολογική χρήση φαρμάκων, με προεξάρχον ανάμεσα σε αυτές, το σύνδρομο κατάχρησης αναλγητικών, καθώς και τις γαστρεντερικές (αντιφλεγμονώδη), ηπατικές (παρακεταμόλη) ή νεφρικές (αντιφλεγμονώδη) βλάβες.
Τελευταία, οι νευρολόγοι αναγνωρίζουν μία ακόμη «επιπλοκή»: η ημικρανία, όπως όλα τα «σύνδρομα χρόνιου πόνου», εάν δεν αντιμετωπιστεί εγκαίρως αφήνει «επώδυνα σημάδια» στο σύστημα ενδογενούς αναλγησίας, που μπορεί τελικά αθροιζόμενα να συμβάλουν στη μετατροπή της κατάστασης σε φαρμακο-ανθεκτική. Έτσι, υπάρχουν ασθενείς που ξεκινούν με μορφές κεφαλαλγίας που απαντούν πλήρως και καλά στην αγωγή και που στην πορεία ανακαλύπτουν ότι τα φάρμακα πλέον «δεν τους πιάνουν». Κατά συνέπεια, στην ημικρανία συστήνεται η άμεση αναγνώριση των προειδοποιητικών συμπτωμάτων και η λήψη της κατάλληλης αγωγής, ακόμη και πριν την εμφάνιση του πόνου.
Πέραν αυτών, οι κίνδυνοι στην κεφαλαλγία προέρχονται από τη μη έγκαιρη αναγνώριση σοβαρών νευρολογικών καταστάσεων που πρωτοεκδηλώνονται με κεφαλαλγία. Μεταξύ αυτών διαβόητο είναι το ανεύρυσμα του εγκεφάλου. Ένα ανεύρυσμα μπορεί να εκδηλωθεί για πρώτη φορά με μία πολύ μικρή και αυτοπεριοριζόμενη «διαρροή» που προκαλεί μόνο κεφαλαλγία αιφνίδιας έναρξης, ενώ επίκειται ρήξη του και μεγαλύτερη αιμορραγία (του τύπου της υπαραχνοειδούς αιμορραγίας), συχνά καταστροφική.
Άλλη βλάβη που μπορεί να προκαλεί κεφαλαλγίες που μάλιστα μιμούνται την ημικρανία είναι η αγγειακή δυσπλασία. Η κατάσταση αυτή προκαλεί επίσης κρίσεις σπασμών ή εστιακά νευρολογικά συμπτώματα. Οι όγκοι εγκεφάλου σπάνια εκδηλώνονται μόνο με κεφαλαλγία, αν και ο περισσότερος κόσμος που εμφανίζει κεφαλαλγίες αυτή την κατάσταση φέρνει πρώτη στο μυαλό του. Για τη διάγνωση των παραπάνω βλαβών μπορεί να διενεργηθούν αξονική τομογραφία, μαγνητική τομογραφία και αγγειογραφία εγκεφάλου. Η αντιμετώπιση μπορεί να είναι ακτινο-επεμβατική για τις αγγειακές βλάβες ή νευροχειρουργική.
Στις περιπτώσεις συνύπαρξης πυρετού θα πρέπει πάντα να αποκλειστεί η μηνιγγίτιδα, αν και στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων, ο πυρετός ή η ίδια η - ιογενής συνήθως - λοίμωξη προκαλούν έξαρση κεφαλαλγίας τάσης ή ημικρανίας σε προδιαθετιμένα άτομα. Στην περίπτωση πυρετού, μία όχι τόσο σοβαρή κατάσταση που επίσης θα πρέπει να αποκλειστεί είναι η ιγμορίτιδα.
Αντιμετώπιση στο σπίτι
Αν και στο Δυτικό κόσμο η τάση είναι ο ασθενής με πονοκέφαλο να προσμένει ταχεία υποχώρηση λαμβάνοντας ένα χάπι, όλες οι μορφές κεφαλαλγίας και ιδιαίτερα η ημικρανία υποχωρούν συνήθως με την ανάπαυση, την ηρεμία και τον ύπνο. Σε ορισμένες χώρες μάλιστα, υπάρχουν ιατρεία κεφαλαλγίας εκτός νοσοκομείων, όπου στην αγωγή, εκτός από το κατάλληλο παυσίπονο περιλαμβάνεται η ανάπαυση ή ύπνος σε ήσυχο και απομονωμένο δωμάτιο. Η σύγκριση με τα τμήματα επειγόντων περιστατικών της πλειοψηφίας των νοσοκομείων παγκοσμίως μάλλον είναι κωμική.
Στην κεφαλαλγία τάσης, η παρακεταμόλη συνήθως επαρκεί. Η καλύτερη πρακτική είναι να λαμβάνει κανείς την παρακεταμόλη αμέσως μόλις αντιλαμβάνεται την έναρξη του πονοκεφάλου. Η δόση της παρακεταμόλης με πλήρες αναλγητικό αποτέλεσμα είναι τα 1000 mg. Η δόση αυτή ωστόσο, καλό να μην επαναληφθεί πριν την πάροδο 8ώρου. Αντίθετα, η δόση των 500 mg μπορεί να επαναληφθεί σε 4 ώρες εάν απαιτείται. Στην περίπτωση που δεν επέλθει ανακούφιση ή που από το ιστορικό χρήσης παρακεταμόλης δεν αναμένεται ανακούφιση, εναλλακτικά μπορούν να χρησιμοποιηθούν μη στερινοειδή αντιφλεγμονώδη (ΜΣΑ) φάρμακα, με συνηθέστερο εκπρόσωπο την ασπιρίνη. Όλα τα ΜΣΑ είναι αποτελεσματικά, όποτε θα πρέπει να δίνεται σημασία στη δυνατότητα πρόκλησης ανεπιθύμητων ενεργειών, κυρίως από το στομάχι και θα πρέπει να μην υπάρχει ιστορικό γαστρίτιδας ή έλκους. Προσοχή χρειάζεται επίσης στην καρδιακή ανεπάρκεια, στο άσθμα, στην αρτηριακή υπέρταση και στη νεφρική ανεπάρκεια. Η επαναλαμβανόμενη χρήση των ΜΣΑ θα πρέπει να είναι ακόμη πολύ πιο μετρημένη σε σχέση με αυτήν της παρακεταμόλης.
Στην περίπτωση της ημικρανιακής κρίσης γενικά ισχύουν τα παραπάνω, με την επισήμανση ότι η παρακεταμολη δεν έχει συνήθως καλή δράση και είναι απαραίτητη η προσφυγή σε ένα ΜΣΑ του οποίου καλό είναι να γνωρίζουμε καλά τη δοσολογία και τις αντενδείξεις. Η ασπιρίνη θα πρέπει να χορηγείται στην πλήρη δόση ενηλίκου, δηλαδή τα 1000 mg. Αν χορηγηθεί παρακεταμόλη, πολύ γρηγορότερη έναρξη δράσης έχουν οι διαλυόμενες μορφές. Γενικά στην ημικρανία έχει πολύ μεγάλη σημασία ο χρόνος λήψης της αγωγής, αφού εάν ο πόνος «έχει εγκατασταθεί για τα καλά», η απάντηση στην αναλγητική αγωγή είναι αποδεδειγμένα μικρότερη. Έτσι, καλό είναι ο ασθενής να προμηθεύεται το σκεύασμα που τον βοηθά ώστε να το λαμβάνει εγκαίρως. Η παραπάνω αρχή εξάλλου αποτελεί λόγο αποκλεισμού ορισμένων ΜΣΑ με βραδεία έναρξη δράσης.
Κατόπιν συνταγής ιατρού μπορούν να χορηγηθούν και οι τριπτάνες, με την προϋπόθεση ότι θα τηρηθούν οι κανόνες ασφάλειας που αναφέρονται παραπάνω, ο ίδιος ο ασθενής είναι βέβαιος για τη διάγνωση και την απάντηση του πονοκεφάλου του στην αγωγή, έχει ξαναλάβει τριπτάνη με συνταγή νευρολόγου και είναι βέβαια αξιόπιστος. Οι διαφορές τριπτανες έχουν διαφορετικό προφίλ έναρξης και αποδρομής της δράσης, ενώ μία τριπτανη μπορεί να είναι αποτελεσματική σε συγκεκριμένο ασθενή τη στιγμή που μία άλλη απέτυχε. Οι συνήθεις ανεπιθύμητες ενέργειες των τριπτανών περιλαμβάνουν αστάθεια, ζάλη, ναυτία και συσφικτικό αίσθημα σε διαφορά σημεία του σώματος.
Εάν η κεφαλαλγία συμβαίνει πάνω από 1-2 φορές την εβδομάδα απαιτεί καθημερινή θεραπεία για ένα διάστημα, με φάρμακα που θα επιλέξει ο νευρολόγος. Τα κοινά παυσίπονα που αναφέρονται παραπάνω δεν θα πρέπει να χρησιμοποιούνται για πάνω από 5 συνεχόμενες ημέρες, λόγω του κινδύνου ανεπιθύμητων ενεργειών, ενίοτε σοβαρών.
Ανάβρα Μαγνησίας
240px|right|thumb|Η Κοινότητα Ανάβρας Η Ανάβρα είναι χωριό του νομού Μαγνησίας χτισμένη στις δυτικές πλαγιές του όρους Όθρυς σε υψόμετρο 780 μέτρων. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Αλμυρού της Περιφέρειας Θεσσαλίας (πρόγραμμα Καλλικράτης). Από το 1999 έως το 2010, την περίοδο εφαρμογής του Σχεδίου Καποδίστρια, παρέμεινε ανεξάρτητη κοινότητα του νομού Μαγνησίας  όπως και πριν την εφαρμογή του σχεδίου.
Απέχει 72 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα του νομού, τον Βόλο. Αποτελεί ξεχωριστή κοινότητα και συνορεύει με τους δήμους Αλμυρού από την πλευρά της Μαγνησίας, Δομοκού από την πλευρά του νομού Φθιώτιδας και Ναρθακίου από την πλευρά του νομού Λάρισας. Η έκταση της κοινότητας είναι 122,020 τ.χλμ.. Η περιοχή της Ανάβρας είναι δασωμένη ενώ κοντά στο χωριό βρίσκονται οι πηγές του Ενιπέα. Η Ανάβρα έχει εξελιχθεί σε αγροτικό οικισμό πρότυπο. Έγινε ο πρώτος οικισμός της Ελλάδας που καλύπτει εντελώς τις ενεργειακές του ανάγκες από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Παράλληλα το επίπεδο διαβίωσης των κατοίκων είναι ένα από τα υψηλότερα στην Ελλάδα και είναι ένα από τα λίγα ορεινά αγροτικά χωριά της Ελλάδας που ο πληθυσμός του παρουσιάζει αύξηση. Η Ανάβρα ονομαζόταν μέχρι το 1928 Γούρα.
Τοπική κοινότητα
Η τοπική κοινότητα Ανάβρας είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 122,020 χμ² (2011).
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας Κατηγορία:Δήμος Αλμυρού
Κομμουνιστικό Αρχειομαρξιστικό Κόμμα Ελλάδας
Το Κομμουνιστικό Αρχειομαρξιστικό Κόμμα Ελλάδας, που αργότερα μετονομάστηκε σε Αρχειομαρξιστικό Κόμμα Ελλάδας και σε Αρχειομαρξιστικό Σοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδας, ήταν αρχειομαρξιστική οργάνωση που δραστηριοποιήθηκε την περίοδο 1934-1951.
Οι ρίζες του ΚΑΚΕ
Η συγκρότηση του ΚΑΚΕ ήταν αποτέλεσμα της διάσπασης της ΚΟΜΛΕΑ το 1934, όταν ο Λέον Τρότσκι ήρθε σε σύγκρουση με τον Witte, καθώς ο τελευταίος κατηγορήθηκε για αυταρχισμό και στασιμότητα στο διάστημα που ήταν γραμματέας της Αριστερής Αντιπολίτευσης. Η τάση του Witte, που κυριαρχούσε στην επαρχία, απομακρύνθηκε πλήρως από τον Τροτσκισμό και παρουσιάστηκε ως κληρονόμος της αρχειομαρξιστικής παράδοσης, ενώ η τάση Βιτσώρη, που πλειοψηφούσε στην Αθήνα, τον Πειραιά και τη Θεσσαλονίκη, στήριξε τη νέα στρατηγική του Τρότσκι. Η τάση του Witte γρήγορα συγκροτήθηκε σε κόμμα, το ΚΑΚΕ.
Δικτατορία του Μεταξά και Εθνική Αντίσταση
Το ΚΑΚΕ, παρά τη γρήγορη συγκρότησή του μετά τη διάσπαση της ΚΟΜΛΕΑ, δεν κατάφερε να αποκτήσει συγκεκριμένη και μαζική ιδεολογικοπολιτική συγκρότηση και σε αντίθεση με την ΚΟΜΛΕΑ δεν απέκτησε σημαντική επιρροή στα εργατικά σωματεία και τέθηκε σε περίοδο στασιμότητας. Σε αυτή την περίοδο στασιμότητας για το ΚΑΚΕ ξέσπασε η δικτατορία του Μεταξά που ποινικοποίησε τους αρχειομαρξιστές, όπως και κάθε δημοκρατικό κόμμα. Το δικτατορικό καθεστώς επικήρυξε το Witte, ο οποίος αναγκάστηκε να καταφύγει στη Γαλλία και αργότερα στη Βαρκελώνη, όπου πήρε μέρος στον Ισπανικό Εμφύλιο στο πλευρό των Δημοκρατικών. Το ΚΚΕ έδρασε και βίαια εναντίον τους στη περίοδο της Κατοχής και των Δεκεμβριανών το αρχειομαρξιστικό κόμμα οδηγήθηκε σταδιακά στον αντικομμουνισμό, παρά την φιλική πολιτική του κόμματος του 1944-45 ως προς το ΕΑΜ και το ΚΚΕ.
Εμφύλιος πόλεμος και πτώση του Αρχειομαρξισμού
Το ΚΑΚΕ, ύστερα από την επιστροφή του Witte στην Ελλάδα, υιοθέτησε μια αμιγώς επιθετική απέναντι στο ΚΚΕ στάση. Το 1947 το ΚΑΚΕ μετονομάστηκε σε Αρχειομαρξιστικό Κόμμα Ελλάδας και συντάχθηκε πλήρως με τα αστικά κόμματα και τον Εθνικό Στρατό, ενώ ταυτόχρονα ξεκίνησε μια διαδικασία απομάκρυνσης των αρχειομαρξιστών από τον Κομμουνισμό. Το 1949 το ΑΚΕ έστειλε συγχαρητήρια επιστολή στην κυβέρνηση και την ηγεσία του στρατού για τη νίκη τους επί του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας. Όλες αυτές οι κινήσεις συνέβαλαν στην οριστική και ολοκληρωτική πολιτική περιθωριοποίησή του Αρχειομαρξισμού. Στις εκλογές του 1950 το ΑΚΕ δήλωσε την υποστήριξή του στα αστικά κόμματα, ενώ ήρθε σε στενή επαφή με το ΣΚΕΛΔ του Ηλία Τσιριμώκου, χωρίς ωστόσο να συνεργαστούν σε βάθος. Το 1951 το ΑΚΕ προσχώρησε στο φιλελεύθερο σοσιαλισμό και τη Σοσιαλδημοκρατία και μετονομάστηκε σε Αρχειομαρξιστικό Σοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδας. Μετά από ένα σύντομο στάδιο δράσης το Αρχειομαρξιστικό Κόμμα διαλύθηκε. Η διάλυση του Αρχειομαρξιστικού Κόμματος σήμανε και την πτώση του ιδιότυπου ελληνικού ρεύματος του Αρχειομαρξισμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχειομαρξισμός Κατηγορία:Πρώην κομμουνιστικά κόμματα της Ελλάδας
454
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 454 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Εθνόσημο του Κατάρ
Αρκετά από τα στοιχεία που περιέχονται στο εθνόσημο περιλαμβάνονται και σε εμβλήματα πολλών άλλων αραβικών χωρών, όπως η Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Κουβέιτ. Το ισχύον Σύνταγμα είναι από το 2003.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καταρ Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Κατάρ
Εκκλησιαστικό όργανο
Το εκκλησιαστικό όργανο είναι αερόφωνο πληκτροφόρο μουσικό όργανο που λειτουργεί με αέρα, ο οποίος διοχετεύεται σε αυλούς από φυσητήρες που κινούνται με ηλεκτροκινητήρα (παλαιότερα με χειροκίνητους ή ποδοκίνητους φυσητήρες). Κάθε αυλός παράγει μια μόνο νότα ενός συγκεκριμένου ηχοχρώματος. Οι αυλοί ομαδοποιούνται κατά ηχόχρωμα και τονικό ύψος σε σειρές αυλών ονομαζόμενες ρεγκίστρα ή συστοιχίες. Ηλεκτρικοί διακόπτες ή μηχανικοί μοχλοί (ανάλογα με τον τρόπο κατασκευής του οργάνου), συνήθως τοποθετημένοι δεξιά και αριστερά ή/και πάνω από τα κλαβιέ, χρησιμεύουν για να ενεργοποιούν και να σταματούν την παροχή αέρα στις διάφορες συστοιχίες και επομένως να προσθέτουν ή αφαιρούν ηχοχρώματα ανάλογα με το επιθυμητό ηχητικό αποτέλεσμα (σε κάθε ρεγκίστρο αντιστοιχεί και ένας διακόπτης). Οι αυλοί είναι κατασκευασμένοι από διάφορα υλικά, ανάλογα με την υφή του ηχοχρώματος που είναι επιθυμητό να παραχθεί. Έτσι, υπάρχουν συστοιχίες που αποτελούνται από μεταλλικούς αυλούς, κατασκευασμένους από καθαρό μέταλλο ή κράματα μετάλλων (κυρίως κασσίτερου, χαλκού, μολύβδου ή ψευδάργυρου, αλλά και άλλων μετάλλων) και συστοιχίες με ξύλινους αυλούς (κυρίως δρύινους ή από ξύλο κωνοφόρων). Με βάση τον τρόπο παραγωγής ήχου στο εσωτερικό των αυλών, τα ρεγκίστρα χωρίζονται σε χειλεόφωνα και γλωττιδόφωνα.
Το εκκλησιαστικό όργανο περιλαμβάνει μία ή περισσότερες σειρές πλήκτρων (κλαβιέ) με έκταση 4 ½ οκτάβες σε παράταξη άσπρων και μαύρων όπως αυτά του πιάνου. Επίσης περιλαμβάνει συνήθως και μία σειρά από ποδόπληκτρα (πεντάλ) με έκταση 2 ½ οκτάβες.
Ο ήχος του οργάνου είναι μεγαλοπρεπής. Χρησιμοποιείται (όπως και το πιάνο), τόσο ως σολιστικό όσο και ως ορχηστρικό όργανο. Επιπλέον συνοδεύει σε πολλές εκκλησίες της Δύσης τις λειτουργικές ψαλμωδίες.
Πολλοί συνθέτες έγραψαν μουσική για εκκλησιαστικό όργανο. Ενδεικτικά, ελάχιστοι από τους σημαντικότερους είναι (κατά χρονολογική σειρά) οι Αντρέα Γκαμπριέλι (Andrea Gabrielli) (1510-1586), Γιαν Σβέελινκ (1562-1621), Τζιρόλαμο Φρεσκομπάλντι (Girolamo Frescobaldi) (1583-1643), Ντήτριχ Μπουξτεχούντε, Γιόχαν Πάχελμπελ (Johann Pachelbel, 1653-1706), Φρανσουά Κουπρέν, Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, Γκέοργκ Φρήντριχ Χαίντελ, Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, Φραντς Λιστ, Σεζάρ Φρανκ (César Franck, 1822-1890), Άντον Μπρούκνερ, Αλεξάντρ Γκιλμάν (Alexandre Guilmant, 1837-1911), Σαρλ - Μαρί Βιντόρ (Charles-Marie Widor, 1844-1937), Μαξ Ρέγκερ (Max Reger, 1873-1916), Ζίγκφριντ Καργκ-Έλερτ (Sigfrid Karg-Elert, 1877-1933), Μαρσέλ Ντυπρέ (Marcel Dupré, 1886-1971), Γιόχαν Νέπομουκ Ντάβιντ (Johann Nepomuk David, 1895-1977), Ολιβιέ Μεσιάν καθώς και σημερινοί συνθέτες εν ζωή.
Λειτουργία
thumb|Έκταση οργάνου thumb|[[Plein Jeu ("Πλήρες Όργανο"), Πρώτο Μεγαλυνάριο από τη Σουίτα σε Ρε ματζόρε για όργανο του Ζαν-Φρανσουά Νταντριέ]] Για να λειτουργήσει συνδυάζει τις αρχές που διέπουν τα πνευστά και τα πληκτροφόρα όργανα καθώς είναι εφοδιασμένο και με πλήκτρα και με αυλούς. Για να κατανοήσουμε σε ποια κατηγορία μουσικών οργάνων ανήκει το εκκλησιαστικό όργανο θα πρέπει να ανατρέξουμε στα πνευστά μουσικά όργανα. Τα πνευστά διακρίνονται στις εξής τρεις κατηγορίες : Στην τελευταία κατηγορία παρατηρούμε ότι ενώ όλα τα μουσικά όργανα χρησιμοποιούν αυλούς (είτε τύπου φλάουτου, είτε με γλωττίδα) μερικά μόνο διαθέτουν ένα μηχανισμό πλήκτρων. Ως εκ τούτου προκύπτουν δυο υποκατηγορίες:
Προσεγγίζοντας το θέμα αυτό από μια άλλη οπτική γωνία πολλοί ισχυρίζονται ότι το εκκλησιαστικό όργανο ανήκει στα πληκτροφόρα όργανα τα οποία χωρίζονται σε δύο μεγάλες ομάδες, ανάλογα με τον τρόπο που παράγεται ο ήχος, όταν πιέσουμε τα πλήκτρα τους. Έτσι, υπάρχουν τα πληκτροφόρα με χορδές, που έχουν σαν κυριότερους εκπροσώπους τους το πιάνο και το τσέμπαλο, και τα πληκτροφόρα με τη χρήση αέρα, όπως είναι το εκκλησιαστικό όργανο, το αρμόνιο, το ακορντεόν, κ.ά.
Ιστορία
μικρογραφία|Φορητό όργανο - ελαιογραφία του 1501 Το εκκλησιαστικό όργανο έχει τις ρίζες του στο παλαιότερο αρχαιοελληνικό πνευστό όργανο, που έφερε το όνομα ύδραυλις. Μετά τους Έλληνες, το πρωτοπόρο αυτό ακουστικό και τεχνολογικό κατασκεύασμα ταξίδεψε και υιοθετήθηκε πρόθυμα από πολλούς, φτάνοντας μέχρι τους Ρωμαίους και έπειτα τους Βυζαντινούς. Τον 7ο και 8ο αιώνα η ύδραυλις ονομάστηκε πλέον Όργανο και άκμαζε στο Βυζάντιο αλλά και σε όλα τα μεγάλα κέντρα κατασκευής και παραγωγής της όπως η Κωνσταντινούπολη. Αξιομνημόνευτο είναι το περιστατικό της αποστολής ενός εκκλησιαστικού οργάνου ως δώρο το 757 μ.Χ. από τον βυζαντινό αυτοκράτορα Κωνσταντίνο τον Κοπρώνυμο στον αυτοκράτορα των Φράγκων Πεπίνο τον Βραχύ, πατέρα του Καρλομάγνου. Λίγο αργότερα, το 812 μ.Χ., οι βυζαντινοί χάρισαν και ένα δεύτερο στον ίδιο τον Καρλομάγνο. Τον 10ο αιώνα κατασκευάστηκε με έξοδα της εκκλησίας το αγγλικό εκκλησιαστικό όργανο του Γουίντσεστερ, με ασυνήθιστα μεγάλο μέγεθος και με 26 φυσερά που απαιτούσαν 70 άτομα, διαθέτοντας επίσης 40 νότες, με 10 αυλούς για κάθε νότα.
Το εκκλησιαστικό όργανο είναι εν μέρει συνυφασμένο με τη χρήση του στην εκκλησία ως συνοδευτικό όργανο της υμνωδίας κατά τις διάφορες ιεροτελεστίες. Παράλληλα όμως το εκκλησιαστικό όργανο χρησιμοποιήθηκε εξ αρχής και για κοσμική χρήση μέσα στα σπίτια των αριστοκρατών για να συνοδεύει τραγούδια, στις γιορτές και εν γένει για την ψυχαγωγία. Τον 13ο αιώνα κατασκευάστηκαν μικρά φορητά όργανα όπως το πορτατίφ (portatif = φορητό) ώστε ο εκτελεστής να μπορεί να το κρατάει με το αριστερό του πόδι και ταυτόχρονα να παίζει με το δεξί του χέρι, ενώ το αριστερό του χέρι λειτουργούσε την αντλία του αέρα. Επίσης υπήρχε το ποζιτίφ (positif, ponere=θέτω, τοποθετώ). Ονομάστηκε έτσι γιατί ήταν μεγαλύτερο σε μέγεθος, με περισσότερους αυλούς και αναγκαστικά το τοποθετούσαν πάνω σε τραπέζι, σε έπιπλο ακόμα και στο πάτωμα. Περαιτέρω υπήρχε και το ρεγκάλ που χρησιμοποιούσε όχι αυλούς αλλά ελεύθερες γλωττίδες, «Όργανο δωματίου». Αργότερα εμφανίζεται και ένα συναφές μουσικό όργανο, το αρμόνιο (harmonium), μικρότερου μεγέθους και γι' αυτό πρακτικότερο (και οικονομικότερο) για μικρότερους χώρους (π.χ. οικίες, παρεκκλήσια κ.τ.λ.).
Τον 14ο–15ο αιώνα το εκκλησιαστικό όργανο συνεχίζει να εξελίσσεται αποκτώντας μάλιστα περισσότερες σειρές αυλών (ρέγκιστρα), περισσότερες από μια σειρά πλήκτρα (κλαβιέ) και πλήκτρα ποδιού (pedal). Τον 17ο-18ο αιώνα το εκκλησιαστικό όργανο είναι αναπόσπαστο μέρος της εκκλησίας και κερδίζει την εύνοια μεγάλων συνθετών της εποχής όπως του Μπαχ, ο οποίος συνέθεσε πολλά έργα για το όργανο αυτό, ίσως το πιο γνωστό η διάσημη Τοκκάτα και Φούγκα σε ρε ελάσσονα. Αργότερα ακολουθούν οι Χαίντελ, Πουλένκ, Σαιν-Σανς, Μεσιάν κ.ά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πληκτροφόρα μουσικά όργανα Κατηγορία:Αερόφωνα
452
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Master Hands
Το Master Hands είναι ντοκιμαντέρ του αμερικάνικου κινηματογράφου του 1936. Θεωρείται ως σημαντικό κινηματογραφικό έργο από πλευράς πολιτισμού, ιστορική και αισθητική.
Επιλέχθηκε στις ΗΠΑ από την Εθνική Ταινιοθήκη της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου με στόχο να διατηρηθεί λόγω της "πολιτισμικής, ιστορικής ή αισθητικής του αξίας".
Πλοκή
Το έργο χρηματοδοτήθηκε από την εταιρεία κατασκευής αυτοκινήτων Chevrolet. Δείχνει όλες τις φάσεις που χρειάζονται για τη παραγωγή ενός αυτοκινήτου και των εξαρτημάτων του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1936 Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής
Γενικές εκλογές στην Μποναίρ 2015
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στην Μποναίρ στις 18 Μαρτίου 2015. Το Κίνημα του Λαού της Μποναίρ, το Δημοκρατικό Κόμμα της Μποναίρ και η Πατριωτική Ένωση της Μποναίρ κέρδισαν από 3 έδρες το καθένα επί συνόλου 9 εδρών στο Νησιωτικό συμβούλιο.
Εκλογικό σύστημα
Στις εκλογές ανεδείχθησαν τα μέλη του νησιωτικού συμβουλίου. Το νησιωτικό συμβούλιο (ολλανδικά:eilandsraad) είναι ένας τύπος τοπικής κυβέρνησης στους ειδικούς δήμους στις Καραϊβικές Κάτω Χώρες, παρόμοιο με το δημοτικό συμβούλιο στο ευρωπαϊκό τμήμα της Ολλανδίας. Τα νησιωτικά συμβούλια ήταν ήδη σε λειτουργία προτού διαλυθούν οι Ολλανδικές Αντίλλες και μετά το γεγονός εκείνο μετατράπηκαν σε νησιωτικά συμβούλια των Κάτω Χωρών. Οι εκλογές για τα συμβούλια αυτά συμπίπτουν χρονικά με τις τοπικές εκλογές στην Ολλανδία (States-Provincial), καθώς οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι αναμένεται να αποκτήσουν το δικαίωμα εκλογής της Γερουσίας και των αντιπροσώπων των τοπικών συμβουλίων.
Παραπομπές
2015
Όμποε
Το όμποε ή οξύαυλος (ορθή προφορά γαλλ. Hautbois: ομπουά, γερμ. Oboe: ομπόε) είναι πνευστό μουσικό όργανο με επιστόμιο από διπλή γλωττίδα, εφαρμοσμένη σε έναν εβένινο σωλήνα που φαρδαίνει σε σχήμα καμπάνας και που επάνω του εφαρμόζεται ένα σύστημα μεταλλικών κλειδιών. Το μήκος του είναι 60 εκατοστά και ανήκει στα ξύλινα πνευστά. Ο ήχος του είναι εκφραστικός με κάποια μελαγχολική χροιά. Είναι κάπως δύσκολο στον χειρισμό του, κυρίως επειδή χρειάζεται έντονο φύσημα για να περάσει ο αέρας από το λεπτό επιστόμιο, με αποτέλεσμα ο μουσικός να δυσκολεύεται αν δεν γνωρίζει καλά την τεχνική του. Η ονομασία προέρχεται από το γαλλικό haut bois (ψηλό ξύλο) που προσδιόριζε το όργανο αυτό, για να διακρίνεται από το βαθύφωνο της ίδιας οικογένειας φαγκότο. Επίσης μπορεί να παίξει και πολύ χαμηλά και πολύ ψηλά.
Γαλήνη Ροδόπης
Το χωριό Γαλήνη ανήκει στο νομό Ροδόπης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 289 κατοίκους. Διοικητικά ανήκει στο δήμο Ιάσμου (πρόγραμμα Καλλικράτης). Ο πληθυσμός του χωριού είναι αμιγώς μουσουλμανικός. Παλιότερα λεγόταν Γιαλαντζαλή. Βρίσκεται τρία χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Ιάσμου. Στην περιοχή το μόνο αρχαιολογικό εύρημα είναι ένα μαρμάρινο ανάγλυφο ιππέα, το οποίο χρονολογήθηκε την περίοδο 1 αιώνα π.Χ.-1 αιώνα μ.Χ. Eικονίζεται σκηνή κυνηγιού αγριοχοίρου. Φυλάσσεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Κομοτηνής. Το ανάγλυφο από το 1992 αποτελεί το σύμβολο της Κομοτηνής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης κατηγορία:Δήμος Ιάσμου
Κρίνος Αχαΐας
Ο Κρίνος είναι χωριό (οικισμός) του νομού Αχαΐας που βρίσκεται στις παρυφές του όρους της Μόβρης (υψόμετρο 145 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας), στην νοτιοδυτική Αχαΐας. Ανήκει διοικητικά στον Δήμο Δυτικής Αχαΐας, μετά την κατάργηση του Δήμου Μόβρης. Αρχικά ήταν κτισμένο στη θέση "Παλιοχώρι", περίπου 1 χιλιόμετρο ΝΑ του σημερινού οικισμού. Εκεί βρίσκεται και η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής. Προς την ίδια κατεύθυνση, στο μισό της απόστασης, συναντώνται και οι παλαιοί οικισμοί Μπεχράμι, Καντριάνικα και Σπέντζα, οι οποίοι σήμερα είναι ενωμένοι με το χωριό. Σε αντίθετη κατεύθυνση, δηλαδή ΒΔ, περί τα 700-800 μέτρα, βρίσκεται άλλος παλαιός οικισμός, το Αλποχωράκι.
Ιστορία
Η αρχική ονομασία του χωριού ήταν Μπούκουρα -που σημαίνει "όμορφο, ευτυχές" στα Αρβανίτικα, αλλά και σε άλλες γλώσσες της Βαλκανικής- και πιθανολογείται ότι ήταν και το όνομα του πρώτου οικιστή του χωριού. Με την ονομασία Μπούκουρα, πρωτοεμφανίζεται στις Βενετικές απογραφές, από το 1689 με 29 κάτοικους και στην συνέχεια το 1700 με 20 κάτοικους. Μέχρι τα όρια του χωριού έφθανε κατά την τουρκοκρατία το τσιφλίκι του Καρά Αγάτς, που αργότερα περιήλθε στην κατοχή του Μεγάλου Σπηλαίου. Υπάρχει σχετική παράδοση στο χωριό, ότι ένας τούρκος Αγάς ήθελε μια όμορφη κοπέλα. Εκείνη κατέφυγε στην πηγή της Αγίας Παρασκευής (κοντά στην ομώνυμη εκκλησία) και εξαφανίστηκε κατά περίεργο τρόπο.
Το 1713 αποτελούσε μία ενορία με το Πουρνάρι. Κατά την Επανάσταση του 1821 δρούσε στην περιοχή ο αγωνιστής Ν. Μπούκουρας από τα Μαγουλιανά Γορτυνίας. Το 1828 είχε 17 οικογένειες. Μετά την επανάσταση αρχίζουν να κατεβαίνουν από τα ορεινά νέοι κάτοικοι από το (Άνω) Φράγκα, που βρίσκεται κοντά στη Ρακίτα, και την Ζουμπάτα αλλά και από τον Γάλαρο και τη Ρουπακιά, οι οποίοι εγκαθίστανται στη θέση του σημερινού χωριού. Ταυτόχρονα γίνεται και εγκατάσταση Σουλιωτών από το Σούλι Πατρών, όπου είχαν μετακινηθεί εκεί εκδιωκόμενοι από τον Αλή Πασά της Ηπείρου, για να αποφύγουν περαιτέρω διωγμούς από τις τούρκικες στρατιωτικές δυνάμεις. Το 1851 μαζί με την Μέρτεζα είχε 36 οικογένειες. Το 1889 οι κάτοικοι έφθασαν τους 395.
Παλαιές οικογένειες που υπάρχουν και σήμερα είναι οι: Ασημακόπουλος, Γαλαριώτης, Κοκκίνης, Κωνσταντινόπουλος, Σοφιανός, Τζήφας κ.ά. Έως τις αρχές του 20ού αιώνα οι μισοί κάτοικοι του χωριού μιλούσαν τα αρβανίτικα.
Διοικητική εξέλιξη
Το 1835 ο οικισμός αποσπάται από τον Δήμο Δύμης. Από το 1837 έως το Μάρτιο του 1841 ανήκε στον Δήμο Αραξιών, οπότε και επανήλθε στο Δήμο Δύμης. Στις 28/8/1912 συστάθηκε η κοινότητα Μπούκουρας με την απόσπαση του οικισμού Μπούκουρας από το Δήμο Δύμης του τότε νομού Αχαΐας και Ήλιδος και ορίζεται ως έδρα της το ομώνυμο χωριό Μπούκουρας. Στις 12/12/1920 προσαρτώνται οι οικισμοί Σπανέικα, Φράγκα και Τσάκωνα. Οι δυο όμως τελευταίοι το 1928 αποσπώνται από την κοινότητα. Το 1930 η κοινότητα αποσπάται από τον νομό Αχαΐας και Ήλιδος και υπάγεται στο νομό Αχαΐας. Το 1940 καταργείται ο οικισμός Σπανέικα.
Με το ΦΕΚ 287Α-10/10/1955 η κοινότητα και ο οικισμός μετονομάστηκαν σε Κρίνος. Το 1997 η κοινότητα καταργείται και ο οικισμός προσαρτάται στο Δήμο Μόβρης (σχέδιο Καποδίστριας), μέχρι την ένταξή του στον Δήμο Δυτικής Αχαΐας το 2010 (σχέδιο Καλλικράτης).
Δημογραφική εξέλιξη
Η πρόσφατη δημογραφική εξέλιξη του οικισμού τις τελευταίες δεκαετίες είναι η εξής:
Λοιπά στοιχεία
Στο χωριό λειτουργούν δύο εκκλησίες: Της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (Παναγίας), που ανακαινίστηκε το 2012 λόγω σοβαρών φθορών από σεισμούς, και της Αγίας Παρασκευής. Εορτάζεται πανηγυρικά η Κοίμηση της Θεοτόκου στις 15 Αυγούστου κάθε χρόνου. Το 1983 συστάθηκε η ποδοσφαιρική ομάδα του χωριό με την επωνυμία Α.Ε Κρίνου, με γηπεδικές εγκαταστάσεις στον οικισμό, και συμμετέχει στα πρωταθλήματα της ΕΠΣ Αχαΐας. Το χωριό διαθέτει παραδοσιακή ταβέρνα,καφενεία και πανσιόν για τους επισκέπτες. Στην τοποθεσία "πλατανάκι", μέσα σε οργιώδη βλάστηση, βρίσκεται η πηγή της Αγίας Παρασκευής καθώς και στοιχειώδης υποδομή για ξεκούραση και διασκέδαση εκδρομέων στη φύση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Μόβρης Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Αχαΐας
Grand Theft Auto: Vice City
Το Grand Theft Auto: Vice City είναι βιντεοπαιχνίδι δράσης περιπέτειας ανοικτού κόσμου, έκτη προσθήκη στη σειρά βιντεοπαιχνιδιών Grand Theft Auto. Δημιουργήθηκε από την εταιρεία Rockstar North και κυκλοφόρησε από την εταιρεία Rockstar Games το 2002 σε PlayStation 2 και το 2003 σε Microsoft Windows και Xbox. Το 2012, προς τιμή της επετείου δέκα χρόνων από την μέρα κυκλοφορίας του παιχνιδιού, το βιντεοπαιχνίδι κυκλοφόρησε σε κινητές συσκευές λογισμικού iOS και Android.
Το 2006 κυκλοφόρησε το Grand Theft Auto: Vice City Stories, το οποίο αποτελεί prequel του Grand Theft Auto: Vice City.
Τρόπος παιχνιδιού
Το Grand Theft Auto: Vice City είναι παιχνίδι με οπτική τρίτου προσώπου και το δεύτερο τρισδιάστατο παιχνίδι της σειράς. Ο χάρτης του περιέχει ένα ανοιχτό περιβάλλον με δυνατότητα πλοήγησης και αλληλεπίδρασης με τα στοιχεία του. Η μηχανή πάνω στην οποία βασίστηκε το παιχνίδι είναι αυτή της προηγούμενης προσθήκης της σειράς, Grand Theft Auto III. Ωστόσο, το παιχνίδι περιλαμβάνει νέα στοιχεία όπως οι μοτοσικλέτες, τα ελικόπτερα και τα υδροπλάνα, η δυνατότητα αγοράς διαμερισμάτων και σπιτιών, η είσοδος σε εσωτερικούς χώρους και η πληρωμή από επιχειρήσεις. Στο παιχνίδι υπάρχουν πάνω από 40 διαφορετικά όπλα, πάνω από 120 οχήματα και μεγαλύτερο περιβάλλον. Η τοποθεσία Vice City αποτελεί σε μεγάλο βαθμό αντιγραφή του Μαϊάμι εφόσον υποτίθεται ότι το παιχνίδι διαδραματίζεται εκεί. Η ιστορία και οι αποστολές λαμβάνουν χώρα το 1986, βασισμένα σε πραγματικές συνθήκες της εποχής στο Μαϊάμι, όπως η έξαρση των ναρκωτικών, οι διαμάχες μεταξύ συμμοριών Αϊτινών και Κουβανών και περιλαμβάνουν στοιχεία της Μαφίας, της ταινίας Scarface και της μουσικής που αναδείχθηκε κατά τη δεκαετία του 80.
Πλοκή
Η ιστορία ακολουθεί τον πρωταγωνιστή Tommy Vercetti, έναν δολοφόνο της Μαφίας που βγαίνει έπειτα από 15 χρόνια από την φυλακή της Liberty City και φτάνει στην Vice City όπου, κατά τις εισαγωγικές σκηνές του παιχνιδιού, εμπλέκεται σε μία συμφωνία ναρκωτικών για λογαριασμό του παλιού του αφεντικού η οποία, ωστόσο, πάει στραβά. Συνέχεια του παιχνιδιού αποτελούν οι αποστολές του παίκτη κατά τις οποίες ο πρωταγωνιστής κάτω από την πίεση του παλιού του αφεντικού, ο οποίος τον θεωρεί υπεύθυνο για την αποτυχημένη συμφωνία και την απώλεια του εμπορεύματος, επιδιώκει να βρει τους υπαίτιους που έκλεψαν τα εμπορεύματα ναρκωτικών και τα χρήματα ενώ συγχρόνως ο ίδιος αποκτάει κύρος και φήμη μεταξύ του υποκόσμου της Vice City, των εγκληματιών και των συμμοριών που δρουν στην πόλη. Γίνεται φίλος με τον Lance Vance αδερφό  του Vic και μαζί  προσπαθούν  να ανέλθουν στον εγκληματικό κόσμο του Vice City. Μια μέρα όμως ο πρώην αρχηγός του o Sonny Forelli θα έρθει στην έπαυλη του Tommy για να κανονίσει τους λογαριασμούς του μαζί του. Ο Tommy προσπάθησε να κρύψει τα πραγματικά χρήματα από τον Sonny, δίνοντας του πλαστά, προδίδεται όμως από τον Lance, ο οποίος αλλάζει στρατόπεδο δηλώνοντας ότι έτσι είναι οι μπίζνες. Τελικά ο Tommy σκοτώνει τον Lance και τον Sonny. Το παιχνίδι τελειώνει με τον Tommy να λέει στον φίλο του τον Ken ότι αυτή είναι η αρχή των επιχειρήσεων τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Grand Theft Auto Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2002 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια δράσης περιπέτειας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 2 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Xbox Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Rockstar Κατηγορία:Νικητές Interactive Achievement Award Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στο 1986 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στο Μαϊάμι Κατηγορία:Νικητές BAFTA (βιντεοπαιχνίδια) Κατηγορία:Νικητές Golden Joystick Award
As Salam al Amiri
To As Salam al Amiri είναι ο εθνικός ύμνος του Κατάρ. Γράφτηκε από τον Sheikh Mubarak bin Saïf al-Thani.
Αραβικοί στίχοι
قسما بمن رفع السماء قسما بمن نشر الضياء قطر ستبقي حرة تسمو بروح الاوفياء سيروا على نهج الألى سيروا وعلى ضياء الانبياء قطر بقلبي سيرة عز وأمجاد الاباء قطر الرجال الاولين حماتنا يوم النداء وخمائم يوم السلام جوارح يوم الفداء قسما قسما قسما بمن رفع السماء قسما بمن نشر الضياء قطر ستبقى حرة تسمو بروح الأوفياء
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Κατάρ
Δεκατρείς Αποικίες
Οι Δεκατρείς Αποικίες  ήταν βρετανικές αποικίες που βρίσκονταν στην σημερινή ανατολική ακτή των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Οι αποικίες δημιουργήθηκαν για πολλούς λόγους. Αρκετοί άνθρωποι πίστευαν ότι η Αμερική είναι το ιδανικό μέρος για την καλλιέργεια προϊόντων που δεν ήταν διαθέσιμα στην Ευρώπη όπως ο καπνός. Άλλοι έφυγαν για εκεί για λόγους θρησκευτικής ελευθερίας ή απλά για να ξεκινήσουν μια νέα αρχή. Άλλοι ήθελαν εξουσία και μεταρρυθμίσεις και αλλαγές από τα πράγματα που ίσχυαν στην Αγγλία. Η πρώτη αποικία ήταν η Βιρτζίνια. Ξεκίνησε το 1607 στο Τζέιμσταουν. Η τελευταία αποικία που ιδρύθηκε ήταν η Τζόρτζια το 1733.
Οι δεκατρείς αποικίες σε σειρά από τον βορά προς τον νότο είναι οι εξής:
Μετά τον Γαλλοϊνδιανικό Πόλεμο, η Μεγάλη Βρετανία φορολόγησε βαριά τις αποικίες και θέσπισε νέους νόμους που δυσαρέστησαν τους κατοίκους των αποικιών. Αυτό οδήγησε τη Μεγάλη Βρετανία σε πόλεμο με τις αποικίες αυτές. Αυτός ο πόλεμος ονομάστηκε Αμερικανική Επανάσταση. Οι αποικίες ανακήρυξαν την ανεξαρτησία τους από τη Μεγάλη Βρετανία στις 4 Ιουλίου 1776 με τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας. Έκτοτε οι αποικίες ονομάστηκαν Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Ιστορία του Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Πρώην κράτη της Βόρειας Αμερικής
Ακροβολβός
Ο Ακροβολβός (Acrobolbus) είναι γένος μικρών πρωτόγονων φυτών της ομάδας που αποκαλείται ηπατικά (αγγλ. liverworts) και επιστημονικά αντιστοιχεί στη συνομοταξία Μαρχαντιόφυτα (Marchantiophyta), παρόμοια με τα βρύα). Το γένος αυτό περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Γερμανό βιολόγο Κρίστιαν Γκότφρηντ Ντάνιελ Νέες φον Έζενμπεκ στο έργο Synopsis Hepaticarum (τόμος 5, έτος 1844).
Τα είδη του ακροβολβού αναπτύσσονται σε υγρά εδάφη. Ο βλαστός τους φέρει δύο σειρές ραχιαίων φύλλων, τη μία απέναντι από την άλλη, καθώς και μία σειρά κοιλιακών φύλλων. Τα αρχεγόνια και η σποριόκαψα σκεπάζονται από ένα κάλυμμα, το μαρσύπιο, το οποίο βγάζει ριζοειδή μόλις έρθει σε επαφή με το έδαφος. Αυτός είναι και ο βασικότερος τρόπος πολλαπλασιασμού του φυτού.
Σήμερα αναγνωρίζονται γενικά τα παρακάτω 12 είδη ακροβολβού:
Πηγές
Κατηγορία:Ηπατικά
Εγγαστρίμυθος
thumb|right|200px|Ο [[Έντγκαρ Μπέργκεν υποδυόμενος εγγαστρίμυθο καλλιτέχνη που κινεί την μαριονέτα Charlie McCarthy στην ταινία Stage Door Canteen (1943).]]
Η γνώμη ότι ο λόγος των εγγαστρίμυθων προέρχεται από τη κοιλιά, εξού και η λέξη, είναι εσφαλμένη, αφού οι άνθρωποι αυτοί απλά γνωρίζουν την τέχνη. Παίρνοντας βαθιά ανάσα, στη συνέχεια βγάζουν τον αέρα αργά και τμηματικά, μετατρέποντας συγχρόνως επιδέξια τη φωνή τους με κινήσεις των μυών του λάρυγγα και ιδίως της υπερώας. Έτσι, η φωνή φαίνεται σ' αυτόν που την ακούει ότι έρχεται από αλλού, πολλές φορές μάλιστα δήθεν από μακριά, ενώ ο ομιλών βρίσκεται δίπλα. Με αυτόν τον τρόπο, ο εγγαστρίμυθος μπορεί να προκαλέσει διάφορες απάτες. Ο Ησαΐας αναφέρεται σε εγγαστρίμυθους.
Πηγές
Κατηγορία:Παραστατικές τέχνες
Γισούλφος Α΄ του Φρίουλι
Ο Γισούφος Α΄, γερμ. Gisulf I (άκμασε το 569-590) ήταν μάλλον ο πρώτος δούκας του Φρίουλι (τότε Forum Julii) από π. 569 ως το 590.
Βιογραφία
Πριν από αυτό ο Γισούλφος ήταν ο marpahis (κύριος των αλόγων) του Αλβοΐνου, που μερικές φορές θεωρείται ότι έφερε την ασπίδα του ηγεμόνα. Σύμφωνα με τον Παύλο τον Διάκονο ήταν "ένας άνθρωπος ικανός από κάθε άποψη". Ζήτησε από τον Αλβοΐνο άδεια για να επιλέξει ποιες faras (γένη) θα εξουσίαζαν στο Φρίουλι και το αίτημά του έγινε δεκτό. Έτσι διάλεξε ποιες οικογένειες θα έμεναν μόνιμα στο Φρίουλι και "απέκτησε την τιμή ενός ηγέτη (ducior)". Επίσης ο Αλβοΐνος τού χορήγησε ένα μεγάλο κοπάδι φοράδων, ίσως σε αναγνώριση της προηγούμενης υπηρεσίας του.
Κυβέρνησε κατά την περίοδο της Μεσοβασιλείας των Δουκών, από το 575 ως το 585. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Γισούλφος Β΄.
Οικογένεια
Είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Λομβαρδοί ευγενείς Κατηγορία:Δούκες του Φρίουλι
Πνευμονιοκοκκικό εμβόλιο
Τα  πνευμονιοκοκκικά εμβόλια είναι τα εμβόλια κατά των βακτηρίων Streptococcus pneumoniae. Χρησιμοποιούνται για την πρόληψη ορισμένων περιπτώσεων πνευμονία ς, μηνιγγίτιδα ς και σηψαιμία ς. Υπάρχουν δύο τύποι πνευμονιοκοκκικού εμβολίου: τα συζευγμένα εμβόλια και τα πολυσακχαριδικά εμβόλια. Χορηγούνται είτε μέσω ενδομυϊκής ένεσης είτε μέσω υποδόριας ένεσης.
Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας συνιστά τη χρήση του συζευγμένου εμβολίου σε εμβολιασμούς ρουτίνας που γίνονται σε παιδιά. Στην κατηγορία αυτή περιλαμβάνονται και οι ασθενείς με HIV/AIDS. Οι συνιστώμενες τρεις ή τέσσερις δόσεις είναι αποτελεσματικές στην πρόληψη σοβαρών ασθενειών σε ποσοστό 71 με 93%. Τα πολυσακχαριδικά εμβόλια, ενώ είναι αποτελεσματικά σε υγιείς ενήλικες, δεν είναι αποτελεσματικά σε παιδιά ηλικίας κάτω των δύο ετών ή σε άτομα με κακή λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος.
Τα εν λόγω εμβόλια είναι γενικά ασφαλή. Με το συζευγμένο εμβόλιο, το 10% των βρεφών εμφανίζει ερυθρότητα στο σημείο της ένεσης, πυρετό ή μεταβολές στον ύπνο. Ενδέχεται επίσης να εκδηλωθεί πυρετός. Οι σοβαρές αλλεργίες είναι πολύ σπάνιες.
Το πρώτο πνευμονιοκοκκικό εμβόλιο δημιουργήθηκε τη δεκαετία του 1980. Περιλαμβάνεται στον Πρότυπο Κατάλογο Βασικών Φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, έναν κατάλογο με τις πιο σημαντικές φαρμακευτικές ουσίες σε ένα σύστημα υγείας. Το 2014 το κόστος χονδρικής ανερχόταν σε 17 δολάρια ανά δόση. Στις Ηνωμένες Πολιτείες η τιμή του κυμαίνεται μεταξύ 25 και 100 δολαρίων.
Πηγές
Κατηγορία:Εμβόλια
Κάβος Ευβοίας
Ο Κάβος είναι μικρός παραθαλάσσιος οικισμός του νομού Ευβοίας, του Δήμου Ιστιαίας - Αιδηψού όπως αυτός συστάθηκε σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Βρίσκεται στο ακρωτήριο Κήναιον σε απόσταση 138 χιλιομέτρων βορειοδυτικά της Χαλκίδας, 47 νοτιοδυτικά της Ιστιαίας (έδρα δήμου) και 6 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Λιχάδας. Ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 43 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Στην περιοχή υπάρχουν πολλές εξοχικές κατοικίες. Οι παραλίες κατά μήκος του ακρωτηρίου είναι κατάλληλες για κολύμπι, εκτός από τη μύτη του Κάβου όπου υπάρχουν ισχυρά ρεύματα. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 2001 να απογράφεται στην κοινότητα Λιχάδος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Ιστιαίας - Αιδηψού
Σοφία Καλαντζάκου
Η Σοφία Καλαντζάκου (1965) είναι Ελληνίδα πολιτικός που διετέλεσε βουλευτής Μεσσηνίας της Νέας Δημοκρατίας και υφυπουργός στην κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή.
451
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Σοφία Καλαντζάκου
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1965 στην Αθήνα. Είναι κόρη του βουλευτή και υπουργού Αριστείδη Καλαντζάκου και κατάγεται από την Κυπαρισσία Μεσσηνίας. Σπούδασε πολιτική ιστορία και ιταλική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Γέιλ στις ΗΠΑ και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Τμήμα Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Κολούμπια της Νέας Υόρκης.
Εκλέχθηκε βουλευτής Μεσσηνίας με τη Νέα Δημοκρατία το 2000, το 2004 και το 2007. Διετέλεσε υφυπουργός Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας από τον Σεπτέμβριο του 2007 μέχρι τον Οκτώβριο του 2009.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Μεσσηνίας Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας
Σιδηρόδρομοι Ελληνικού Κράτους
Ιστορικό
Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Σιδηρόδρομοι Ελληνικού Κράτους απορρόφησαν τους περισσότερους υπόλοιπους Ελληνικούς σιδηροδρόμους, συμπεριλαμβανομένων των εξής:
Μόνο οι Ελληνικοί Ηλεκτρικοί Σιδηρόδρομοι (Ε.Η.Σ., αργότερα Ηλεκτρικοί Σιδηρόδρομοι Αθηνών - Πειραιώς), που εκμεταλλευόταν τη σιδηροδρομική γραμμή Πειραιά - Κηφισιάς και Πειραιά - Περάματος, καθώς και οι ιδιωτικές γραμμές ορυχείων και εργοστασίων, παρέμειναν ανεξάρτητες.
Οι Σιδηρόδρομοι Ελληνικού Κράτους παρέμειναν έως τη 31 Δεκεμβρίου 1970. Την επόμενη μέρα όλοι οι σιδηρόδρομοι, με εξαίρεση τις ιδιωτικές βιομηχανικές γραμμές και τους Ε.Η.Σ. μεταβιβάστηκαν στον Οργανισμό Σιδηροδρόμων Ελλάδας, μια κρατική εταιρεία.
Προϋπάρχοντα δίκτυα
Σήμερα η γραμμή δεν λειτουργεί.
Το δίκτυο αποτελείται από τους παρακάτω σιδηροδρομικούς κλάδους Η γραμμή άρχισε τη λειτουργία της το 1880 με την ονομασία: "Εταιρεία των Ελληνικών Σιδηροδρόμων". Μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους (1912 - 1913) και την Απελευθέρωση της Μακεδονίας και της Θράκης γίνονται έργα επεκτάσεως της γραμμής από το Παπαπούλι μέχρι το Πλατύ (Μάρτιος 1918) και συνδέεται με τους Σιδηροδρόμους Μακεδονίας και Θράκης που κατασκευάσθηκαν και λειτούργησαν μεταξύ 1883 και 1892.
Δίκτυο και άλλες υποδομές
thumb|Η γέφυρα Μπράλου ή Παπαδιάς, η οποία ανακατασκευάστηκε το 1945. Κατά τη διάρκεια της ύπαρξης της εταιρείας, ελάχιστες επεκτάσεις δικτύου έλαβαν χώρα, με τις πιο αξιοσημείωτες να είναι οι εξής:
Το 1928 υπογράφηκε σύμβαση για τη κατασκευή νέας γραμμής που θα συνέδεε την Καλαμπάκα με την Κοζάνη, αλλά το σχέδιο εγκαταλείφθηκε το 1932, λόγω έλλειψης οικονομικών πόρων.
Το ελληνικό σιδηροδρομικό σύστημα (υποδομές και τροχιαίο υλικό) υπέστη σοβαρές ζημιές κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου (ειδικά μεταξύ 1943-1944) και δεν κατέστη πλήρως λειτουργικό έως το 1950. Ωστόσο, η σιδηροδρομική γέφυρα του Αχλαδοκάμπου στην Αργολίδα, καταστράφηκε το 1944, και ανακατασκευάστηκε μόλις το 1974.
Το 1960 η γραμμή μεταξύ Λάρισας και Βόλου, των πρώην Σιδηροδρόμων Θεσσαλίας, μετατράπηκε σε κανονικού εύρους, και συνδέθηκε στη Λάρισα με τη γραμμή Αθηνών - Θεσσαλονίκης.
Νέα κτήρια σιδηροδρομικών σταθμών κατασκευάστηκαν σε Θεσσαλονίκη (γνωστός ως Νέος Σιδηροδρομικός Σταθμός Θεσσαλονίκης, ΝΕΣΘ) το 1952, Λάρισα το 1962, Λειανοκλάδι το 1950, Σίνδο, Αιγίνιο, Πλαταμώνα, Φλώρινα, Έδεσσα, Άγρα, Άρνισσα, Πολύκαστρο, Πτολεμαΐδα και Κοζάνη.
Τροχαίο Υλικό
Μέχρι το 1962, οι Σιδηρόδρομοι Ελληνικού Κράτους, χρησιμοποιούσαν πληθώρα ατμομηχανών από διάφορους κατασκευαστές. Μερικές από αυτές ανήκαν στα δίκτυα πριν το 1920, ενώ ένα μέρος τους αποκτήθηκε ως τμήμα διεθνών προγραμμάτων βοήθειας μετά τον πόλεμο και ένας μικρός αριθμός προμηθεύτηκε από την εταιρεία
Οι πετρελαιοκίνητες πολλαπλές μονάδες (DMU) εισήχθησαν για πρώτη φορά το 1936 και άρχισαν να χρησιμοποιούνται περισσότερο κατά τις δεκαετίες 1950 και 1960. Οι ατμομηχανές καταργήθηκαν σταδιακά, αλλά βρισκόταν σε περιορισμένη χρήση έως το Δεκέμβριο του 1970.
Ατμομηχανές
Ο ακόλουθος πίνακας δείχνει τις ατμομηχανές που αποκτήθηκαν από τους Σιδηροδρόμους Ελληνικού Κράτους μεταξύ 1920 και 1969. Επίσης, συνέχισαν να χρησιμοποιούν μια ποικιλία παλαιότερων τύπων μηχανών που αποκτήθηκαν από τις προηγούμενες Ελληνικές και Οθωμανικές σιδηροδρομικές εταιρείες.
Ξύλινα πνευστά της συμφωνικής ορχήστρας
Τα ξύλινα πνευστά θεωρούνται από τα παλαιότερα γνωστά μουσικά όργανα. Τα πρώτα ευρήματα, που χρονολογούνται από την παλαιολιθική εποχή (περίπου 20.000 π.Χ.), είναι ορισμένα πρωτόγονα φλάουτα, φτιαγμένα από κούφια κόκκαλα μεγάλων ζώων. Είχαν μία μόνο οπή και παρήγαγαν ένα μοναδικό ήχο (όπως ακριβώς συμβαίνει όταν φυσάμε στο στόμιο ενός μπουκαλιού).
Η συμφωνική ορχήστρα περιλαμβάνει φλάουτα και πίκολο, όμποε και αγγλικό κόρνο, κλαρινέτα και μπάσο κλαρινέτο, φαγκότα και κόντρα φαγκότο. Μερικές φορές συμπεριλαμβάνεται στην ορχήστρα και το σαξόφωνο.
Σε όλα τα πνευστά όργανα, για να παραχθεί ένας ήχος, πρέπει η στήλη του αέρα που περιέχεται μέσα στο σωλήνα του οργάνου να τεθεί σε παλμική κίνηση, να δημιουργηθούν δηλαδή μέσα στο σωλήνα κύματα από αέρα. Αυτά τα κύματα αέρα, στα ξύλινα πνευστά, δημιουργούνται με διαφορετικούς τρόπους.
Τα ξύλινα πνευστά χωρίζονται στις εξής κατηγορίες:
Κατηγορία:Ξύλινα πνευστά μουσικά όργανα Κατηγορία:Αερόφωνα
Αβδηριτισμός
Ιστορικό
thumb|right|380px|Αρχαιολογικός χώρος Αβδήρων, Νομός Ξάνθης, Θράκη, Ελλάδα Ο όρος προέρχεται από το όνομα του μυθικού ήρωα Άβδηρου, προς τιμή του οποίου, ο φίλος του Ηρακλής ίδρυσε την ομώνυμη πόλη Άβδηρα πάνω στον τάφο του. Η πόλη βρίσκεται στη Θράκη μεταξύ των εκβολών τού Νέστου και της λίμνης Βιστωνίδας, στη σημερινή λιμνοθάλασσα του Πόρτο Λάγος.
Η αφροσύνη των Αβδηριτών είχε γίνει παροιμιώδης και την σατίριζαν οι υπόλοιποι Έλληνες. Χαρακτηριστικά, λεγόταν ότι για να διοχετεύσουν οι Αβδηρίτες στην πόλη τους πόσιμο νερό, δεν φρόντισαν να το αναζητήσουν πρώτα και, αφού πειστούν ότι ήταν αρκετό, να το μεταφέρουν, αλλά προκατασκεύασαν μία μεγαλόπρεπη κρήνη, ξοδεύοντας όλα τα χρήματα που είχαν συγκεντρώσει για την ύδρευση της πόλης τους, και έτσι τους έμεινε μόνο η κρήνη για στόλισμα, χωρίς νερό. Οι κάτοικοι των Αβδήρων, πόλης κατεξοχήν εύπορης και πλούσιας, δεν δίσταζαν ακόμα και με την πιο ελαφριά αδιαθεσία να καλούν τους πιο διάσημους γιατρούς της εποχής. Αυτό ονομάστηκε «αβδηριτικό πάθος» ή «μένος» (είδος παροδικής μανίας, συλλογική υποχονδρία).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαία Ελλάδα
Μεσαιωνικός οικισμός του Γκάμπροβο
μικρογραφία|Ερείπια της βασιλικής Ο Μεσαιωνικός οικισμός του Γκάμπροβο είναι ερείπια οχυρωμένου βυζαντινού οικισμού 3 χλμ από την πόλη Γκάμπροβο της κεντρικής Βουλγαρίας.
Η εμφάνισή του οικισμού υπολογίζεται μεταξύ 4ου και 6ου αιώνα, ως μέρος της ρωμαϊκής επαρχίας της Μοισίας, κατασκευάστηκε στην περιοχή μεταξύ του Δούναβη και της οροσειράς των Βαλκανίων. Ήταν ένα τυπικό οχυρωμένο χωριό.
Οι αρχαιολογικές ανασκαφές έχουν ανακαλυφθεί ερείπια από 45 σπίτια που ήταν πολύ κοντά το ένα στο άλλο. Σε αυτές τις μελέτες βρέθηκαν αντικείμενα από την καθημερινή ζωή και τις συνήθειες των ανθρώπων - παλιά νομίσματα, κοσμήματα, στολίδια, που αποκαλύπτουν τον πολιτισμό και τις παραδόσεις των κατοίκων της. Σήμερα αυτά βρίσκονται στο ιστορικό μουσείο στο Γκάμπροβο.
Επίσης διασώζονται ερείπια του τείχους του κάστρου όπου φύλασσε το πέρασμα Σίπκα, και τα θεμέλια βασιλικής στην οποία φυλάσσονταν τα λείψανα ενός αγίου.
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Βουλγαρία
Αργυρόκαστρο (κάστρο)
thumb|right|250px|Μέρος του εναπομείναντος τείχους. Το Αργυρόκαστρο είναι ένα από τα κάστρα της Πελοποννήσου. Βρίσκεται κτισμένο στην ορεινή Αρκαδία πολύ κοντά στο χωριό Μαγούλιανα και σε υψόμετρο 1.450 μέτρων. Μια άλλη ονομασία του είναι Γορτυνιακό δυναμάρι.
Σε αυτό το κάστρο παραθέριζαν τους καλοκαιρινούς μήνες οι Βιλαρδουίνοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάστρα της Αρκαδίας Κατηγορία:Κάστρα του Πριγκιπάτου της Αχαΐας
Νικήσιανη
Η Νικήσιανη είναι κωμόπολη του Δήμου Παγγαίου και βρίσκεται στο νομό Καβάλας, σχεδόν στα όρια με τον Νομό Σερρών. Βρίσκεται σε υψόμετρο 350μ στις Βορειοανατολικές παρυφές του όρους Παγγαίο. Ο πληθυσμός της φθάνει τους 2.087 κατοίκους.
Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με την καλλιέργεια καπνού, καλαμποκιού και σιταριού καθώς και την κτηνοτροφία. Λόγω της ιδιαίτερης φυσικής ομορφιάς για την οποία διακρίνεται η περιοχή υπάρχουν αρκετές ταβέρνες οι οποίες γίνονται πόλος έλξης για τους φυσιολάτρες.
Η περιοχή από πολύ παλαιά έγινε γνωστή για το εκλεκτό μάρμαρο της (Αίαξ, μάρμαρο Νικήσιανης) το οποίο θεωρείται ένα από τα καλύτερα της Ευρώπης.
Ιστορία
Η κωμόπολη διέσωσε πιθανώς το όνομα της αρχαίας κώμης Νίκης (σε λατινική επιγραφή μνημονεύονται οι κάτοικοί της : vicani Nicaenses), αφού και επί τουρκοκρατίας έφερε το ίδιο όνομα. Φαίνεται ότι η μετατροπή του αρχαίου ονόματος σε Νικήσιανη είχε γίνει κατά τη βυζαντινή εποχή και υπό την επίδραση της αντίστοιχης λατινικής ονομασίας Nicaenses. Η άποψη αυτή ενισχύεται κι από την ύπαρξη αρχαίου οικισμού σε απόσταση λίγων μόνο χιλιομέτρων από τη σημερινή κωμόπολη. Η αρχαία κώμη είχε ιδρυθεί (ή επανιδρυθεί) από τους Μακεδόνες, όπως συμπεραίνεται κι από τον γνωστό μακεδονικό τάφο κι από τα πολλά ευρήματα αρχαίων μεταλλίων επεξεργασίας χρυσού και ασημιού. Μετά τη μάχη των Φιλίππων και την ίδρυση της ρωμαϊκής αποικίας, η Νίκη αποτελούσε vicus εξαρτώμενο διοικητικά από τους Φιλίππους, όπως μαρτυρεί και η ανεύρεση επιτύμβιας στήλης ενός Ρωμαίου αποίκου.
Εκκλησίες
Υπάρχουν 20 ναοί, καθώς και 3 μοναστήρια. Στη Νικήσιανη πολιούχος ναός είναι αυτός "Των Εισοδίων της Θεοτόκου", κτισμένος τον προπερασμένο αιώνα, με επιβλητικό καμπαναριό και θαυμάσια αγιογράφηση. Άλλοι ναοί είναι της Αγίας Μαρίνας, της Αγίας Άννας, της Αγίας Παρασκευής, του Αγίου Νικολάου, του Προφήτη Ηλία, του Αγίου Γεωργίου κ.α. ("Άγιος παραπονεμένος δεν υπάρχει" λένε οι Νικησιανιώτες). Ονομαστό είναι το ξωκλήσι του Αγίου Γεωργίου, όπου κάθε χρόνο γίνονται εκδηλώσεις για την αναχώρηση των κτηνοτρόφων από τα χειμαδιά. Γύρω από την Νικήσιανη υπάρχουν 3 μοναστήρια, Αγίου Δημητρίου, Αγίου Ιωάννου και Άξιον Εστί καθώς και η ιστορική Ιερά Μονή Παναγίας Είκοσιφοίνισσας (η αρχαιότερη της Ευρώπης), της οποίας η ιστορία συμβαδίζει με αυτή της Νικήσιανης.
Έθιμα
Το έθιμο των Αράπηδων είναι από τα πιο σημαντικά στον βαλκανικό χώρο και επισήμως αναβιώνει στις 6 Ιανουαρίου κατά την εορτή των Θεοφανίων, ή στις 7 Ιανουαρίου κατά την εορτή του Αγίου Ιωάννη. Το έθιμο λαμβάνει δράση όλο το Δωδεκαήμερο των Χριστουγέννων στη Νικήσιανη. Αναπαριστά την αέναη μάχη της ζωής και του θανάτου και τη συνεχή αναζωογόνηση της φύσης. Άνδρες όλων των ηλικιών, ντυμένοι με προβιές και κάπες, ζωσμένοι μεγάλα και βαριά κουδούνια (τσάνια), και κραδαίνοντας μεγάλα ξύλινα σπαθιά, ξεχύνονται στα σοκάκια και πλατείες του χωριού σε κατάσταση έκστασης - ζούρλας. Με τον εκκωφαντικό θόρυβο των κουδουνιών ξορκίζουν το κακό και φέρνουν το αισιόδοξο μήνυμα της ζωής και της Άνοιξης.
Το έθιμο χάνεται μέσα στους αιώνες, αφού στις κορυφές του Παγγαίου όρους ήταν η κατοικία και το Ιερό Μαντείο του θεού Διονύσου (Σύμφωνα με τον αρχαίο ιστορικό Ηρόδοτο και τον σκηνικό φιλόσοφο Ευριπίδη).