cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζοβάνι Σκιαπαρέλι
Η εργασία του για τον Άρη
Από το 1877 ο Σκιαπαρέλι αφοσιώθηκε στην παρατήρηση του Άρη και, ύστερα από χρόνια παρατηρήσεων, δημοσίευσε τον πρώτο λεπτομερή χάρτη του πλανήτη. Το όνομά του ταυτίστηκε με τον πλανήτη αυτό, ώστε θεωρείται ιδρυτής της αρεογραφίας, του κλάδου της αστρονομίας που μελετά τη γεωγραφία του Άρη. Ήταν ο πρώτος που παρατήρησε με τηλεσκόπιο αυτό που νόμισε πως ήταν ένα πυκνό δίκτυο διωρύγων στον Κόκκινο Πλανήτη, των διάσημων διωρύγων του Άρη, την εποχή της μεγάλης αντίθεσης του 1877, γεγονός που έγινε αιτία για κύμα υποθέσεων και εικασιών όσον αφορά την πιθανότητα ύπαρξης ευφυούς ζωής στον Άρη. Ο Σκιαπαρέλι είχε γράψει στο έργο του Η ζωή στον πλανήτη Άρη: ''«Πρέπει να φανταστούμε όχι τόσο πραγματικές διώρυγες με σχήμα που μας είναι οικείο αλλά λεκάνες εδάφους ελάχιστα βαθιές, που εκτείνονται ευθύγραμμα για χιλιάδες χιλιόμετρα, με πλάτος 100, 200 χιλιομέτρων ή ακόμη περισσότερων. Έχω ήδη τονίσει παλιότερα, ότι, εφόσον δεν υπάρχουν βροχές στον Άρη, οι διώρυγες αυτές αποτελούν μάλλον το βασικό μηχανισμό, με τον οποίο το νερό (και με αυτό η οργανική ζωή) μπορεί να σκορπιστεί στην άγονη επιφάνεια του πλανήτη»''. Οι περισσότερες υποθέσεις ύπαρξης ευφυών όντων στον Άρη (που αργότερα αποδείχθηκαν λανθασμένες) οφείλονται σε μια λανθασμένη μετάφραση των εργασιών του Σκιαπαρέλι στα Αγγλικά. Πράγματι, η λέξη canali μεταφράστηκε με τη λέξη canals και όχι με την πιο σωστή λέξη channels. Ενώ η πρώτη λέξη δηλώνει μια τεχνητή κατασκευή, η δεύτερη λέξη δηλώνει μια διάπλαση του εδάφους που μπορεί να είναι και φυσική. Από αυτή τη λανθασμένη μετάφραση εντάθηκαν οι διάφορες υποθέσεις για ζωή στον Άρη. Μεταξύ των πιο ένθερμων υποστηρικτών της υπόθεσης των τεχνητών διωρύγων του Άρη ήταν ο διάσημος Αμερικανός αστρονόμος Πέρσιβαλ Λόουελ (Percival Lowell), ο οποίος αφιέρωσε μεγάλο μέρος της ζωής του προσπαθώντας να αποδείξει ότι υπάρχει ευφυής ζωή στον Άρη. Αργότερα όμως, κυρίως χάρη στις παρατηρήσεις του Ιταλού αστρονόμου Βιντσέντζο Τσερούλι και του Ευγένιου Αντωνιάδη, επαληθεύθηκε ότι οι διάσημες διώρυγες ήταν στην πραγματικότητα απλές οφθαλμαπάτες.
Ο Σκιαπαρέλι ήταν επίσης ο πρώτος που απέδειξε ότι τα μετεωρικά σμήνη (κυρίως οι Περσείδες και οι Λεοντίδες) είναι στην πραγματικότητα υπολείμματα κομητών. Προς τιμή του βαπτίστηκαν ο αστεροειδής 4062 Schiaparelli, ο κρατήρας Schiaparelli στη Σελήνη και ο κρατήρας Schiaparelli στον Άρη.
Ο τάφος του βρίσκεται στο Μνημειακό Κοιμητήριο του Μιλάνου.
Κατηγορία:Ιταλοί αστρονόμοι Κατηγορία:Αστρονόμοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Τορίνο
Αφρικανός ποδοσφαιριστής της χρονιάς του BBC
μικρογραφία|Ο Γιάγια Τουρέ,κάτοχος δύο βραβείων τις χρονιές 2013 και 2015. Ο Αφρικανός Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς του BBC (BBC African Footballer of the Year) είναι ένα ετήσιο βραβείο που απονέμεται κάθε χρόνο στον καλύτερο Αφρικανό ποδοσφαιριστή της χρονιάς, όπως ψηφίστηκε από τους ακροατές του ραδιοφώνου του BBC. Η ψηφοφορία διεξάγεται μέσω γραπτών μηνυμάτων SMS και στο Διαδίκτυο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνή ποδοσφαιρικά βραβεία
Ευάγγελος Κοσκινάς
Ο Ευάγγελος Κοσκινάς (γεννημένος στις 10 Μαϊου 1959) είναι παλαίμαχος Έλληνας διεθνής αθλητής της υδατοσφαίρισης αλλά και της κολύμβησης. Ήταν αθλητής του Ολυμπιακού και της Εθνικής Ελλάδος. Μάλιστα, ήταν μέλος της κολυμβητικής Εθνικής ομάδας που συμμετείχε στους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1980 οι οποίοι διεξήχθησαν στη Μόσχα.
Ήταν μέλος του ρόστερ του τμήματος υδατοσφαίρισης του Ολυμπιακού που κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδας το 1969, υπό τις οδηγίες του Μάκη Χαρίτου.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες υδατοσφαιριστές Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές ΟΣΦΠ
Κουναβαίικα Αχαΐας
Τα Κουναβαίικα είναι ορεινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Λεοντίου, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Ερυμάνθου. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στην πρώην Κοινότητα Λεοντίου ως τμήμα του πρώην Κοινοτικού διαμερίσματος Λεοντίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Κοινότητα Λεοντίου Κατηγορία:Δήμος Ερυμάνθου
Τζέρι Όρμπακ
Ο Τζερόμ Μπέρναρντ "Τζέρι" Όρμπακ (αγγλικά: Jerome Bernard "Jerry" Orbach, 20 Οκτωβρίου 1935 - 28 Δεκεμβρίου 2004) ήταν Αμερικανός ηθοποιός και τραγουδιστής, ο οποίος περιγράφηκε μετά θάνατον ως ένας «από τους τελευταίους bona fide του Μπρόντγουεϊ και της τηλεόρασης», όπως επίσης και ένας «πολύπλευρος ηθοποιός του κινηματογράφου και του θεάτρου».
Η επαγγελματική του καριέρα ξεκίνησε σε θέατρα της Νέας Υόρκης καθώς και σε Off-Broadway, όπου έπαιξε, μεταξύ άλλων, ρόλους όπως ο El Gallo, στο έργο The Fantasticks (1960), και έγινε ο πρώτος ερμηνευτής που τραγούδησε το τραγούδι Try to Remember, επίσης ήταν ο πρώτος Μπίλι Φλιν στο έργο Σικάγο (1975-1977), αλλά και ο πρώτος Τζούλιαν Μουρ στο έργο 42nd Street (1980 - 1985). Υπήρξε αρκετές φορές υποψήφιος για το βραβείο Tony, το οποίο όμως το κέρδισε μία φορά, για τον ρόλο του στο έργο Promises, Promises (1968-1972) ως Τσακ Μπάξτερ.
Προς το τέλος της καριέρας του έπαιξε σε αρκετές γνωστές ταινίες σε δευτερεύοντες ρόλους, όπως στο Τον λέγανε πρίγκιπα της πόλης (1981), το Dirty Dancing (1987), το Απιστίες και αμαρτίες (1989), αλλά και στο Η πεντάμορφη και το τέρας. Εκτός τούτων, έκανε και συχνές εμφανίσεις στην τηλεόραση, όπως στην τηλεοπτική σειρά Η συγγραφέας ντετέκτιβ (1985-1991). Ωστόσο, έλαβε πολλή δημοσιότητα στον ρόλο του ντετέκτιβ του NYPD, Λένι Μπρίσκο, στην τηλεοπτική σειρά Νόμος και τάξη (1992-2004).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νικητές βραβείου Tony Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής
Πετρώνα Αιτωλοακαρνανίας
Η Πετρώνα είναι πρώην κοινότητα και σήμερα δημοτικό διαμέρισμα του δήμου Ινάχου Αιτωλοακαρνανίας. Παλιότερα ονομαζόταν Μπουνίκεβος. Συνδέεται οδικά τόσο με το Αγρίνιο όσο και την Αμφιλοχία. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τους οικισμούς Κατσιάδες, Βαρκό Κυπριό, Ρίγανη, Υπαπαντή αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Πετρώνας που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Ινάχου του Δήμου Αμφιλοχίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 152 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 71. Με βάση την απογραφή 2001 ο πληθυσμός του δημοτικού διαμερίσματος ήταν 232 κάτοικοι και του οικισμού 126.
Κόμβος μεταξύ Ευρυτανίας και Αιτωλοακαρνανίας πριν την τεχνητή λίμνη Κρεμαστών βρίσκεται ανάμεσα στους ποταμούς Αχελώο και Ίναχο, περιβάλλεται από την οροσειρά της Κανάλας και την οροσειρά της Πεντάλφας.
Το χωριό, το αποτελούσαν τέσσερις συνοικισμοί, οι οποίοι ήταν: ο συνοικισμός Υπαπαντής, της Κατσιάδας, των Βαρκών και της Βέργας με το ανακαινισμένο (2007) πέτρινο μονότοξο γεφύρι της Βέργας.
Η κύρια οικονομική πηγή των μόνιμων κατοίκων είναι τα αγροτικά προϊόντα και η κτηνοτροφική παραγωγή. Το ζωικό κεφάλαιο είναι ένα από τα μεγαλύτερα της περιοχής. Ωστόσο ελάχιστες είναι οι σύγχρονες μονάδες ανάπτυξης της κτηνοτροφίας και επεξεργασίας της κτηνοτροφικής παραγωγής.
Ιστορία
Εμφανίζεται το 1836 ως Συνοικισμός του Δήμου Φυτείας της επαρχίας Βάλτου Αιτ/νίας με την ονομασία Μπονίκοβον. Το έτος 1840 εμφανίζεται με την ονομασία Μπονίκοβον ή Μπονίτζοβον και υπάγεται στο Δήμο Ιδομένης. Το έτος 1845 μετονομάζεται σε Μπονίκεβος. Το 1928 μετονομάζεται από Μπονίκεβος σε Πετρώνα κι ένα χρόνο αργότερα προσαρτάται στην κοινότητα Αλευράδας, από την οποία αποσπάται και αναγνωρίζεται το 1933 ως αυτόνομη κοινότητα.
Από το Μπονίκεβο κατάγονταν πολλά μέλη της οικογένειας Γεωργούση, που έλαβαν μέρος στον αγώνα για ανεξαρτησία της Ελλάδας (1821-1829), όπως ο Γεωργούσης Κων/νος (φιλικός), οι Γεωργούσης Αποστόλης, Γιώργης και Κώστας (οπλαρχηγός). Επίσης αναφέρονται και οι αγωνιστές Μπαλάφας Νικόλαος και Αλεξάκης Δημήτριος. Στη διάρκεια της γερμανοϊταλικής κατοχής πολλοί κάτοικοι της Πετρώνας έλαβαν μέρος στην εθνική αντίσταση. Μεταξύ αυτών ξεχώρισε ο οπλαρχηγός του Ε.Δ.Ε.Σ. Αθανάσιος Μπρέσιακας, που έλαβε μέρος σε σημαντικές μάχες. Από την Πετρώνα κατάγονταν και η οικογένεια Κωνσταντίνου Γκρέκα. Ο Κων/νος Γκρέκας είχε δύο παιδιά το Βασίλειο Γκρέκα, δημόσιο υπάλληλο, που πρόσφατα έφυγε από τη ζωή και την Νίκη Γκρέκα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αμφιλοχίας Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας
Τιμητικοί τίτλοι καλλιτεχνών
Οι τιμητικοί τίτλοι καλλιτεχνών είναι αριστοκρατικά ονόματα που αποδίδονται στους καλλιτέχνες της μουσικής και παραπέμπουν σε θεούς, ηγέτες, βασιλιάδες και άλλους. Χρησιμοποιούνται πολύ συχνά από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης για την αναφορά μεγάλων προσωπικοτήτων της δημοφιλούς μουσικής σκηνής ή από τους θαυμαστές των ίδιων των καλλιτεχνών ως μορφή εκδήλωσης της λατρείας τους και τους θαυμασμού τους προς σ' αυτούς. Τιμητικοί τίτλοι χρησιμοποιήθηκαν στην κλασσική μουσική στην Ευρώπη ήδη από τις αρχές του 19ου αιώνα, με μουσικούς όπως ο Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ και ο Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ να χαρακτηρίζονται ως "πατέρας της σύγχρονης μουσικής" και ως "πατέρας του πιάνου" αντίστοιχα. Οι τίτλοι ήταν ιδιαίτερα εμφανείς και στον αφροαμερικανικό πολιτισμό στην περίοδο μετά τον αμερικανικό εμφύλιο πόλεμο, ιδίως ως μέσα απονομής κοινωνικής θέσης που είχε αναιρεθεί εξαιτίας της δουλείας και ως αποτέλεσμα της εμφάνισης και καθιέρωσης της jazz και blues μουσικής, συμπεριλαμβανομένου καλλιτέχνες όπως ο Ντιουκ Έλινγκτον και ο Κάουντ Μπέιζι.
Στον αμερικανικό πολιτισμό, παρά την ρεπουμπλικανική ιδεολογία, τιμητικοί τίτλοι έχουν χρησιμοποιηθεί για την περιγραφή ηγετικών προσώπων σε διάφορους τομείς δραστηριοτήτων όπως η βιομηχανία, το εμπόριο, τα αθλήματα και τα μέσα. Οι λέξεις "πατέρας" και "μητέρα" αποδίδονται συνήθως σε καινοτόμες προσωπικότητες ενώ βασιλικοί τίτλοι όπως "βασιλιάς" και "βασίλισσα" χρησιμοποιούνται για την περιγραφή κυρίαρχων προσωπικοτήτων σε ένα συγκεκριμένο χώρο. Τις δεκαετίες του '30 και του '40, όταν η jazz και η swing μουσική έλαβαν δημοτικότητα, πολλοί εμπορικοί λευκοί καλλιτέχνες όπως ο Πωλ Γουάιτμαν και ο Μπένι Γκουντμαν έγιναν γνωστοί ως "Βασιλιάς της Jazz" και "Βασιλιάς του Swing" αντίστοιχα, παρά το γεγονός ότι τέτοιου είδους μουσικά είδη έχουν καταγωγή από τον αφροαμερικανικό πολιτισμό. Αυτές οι προσπάθειες δημιουργίας τιμητικών τίτλων στους καλλιτέχνες επεκτάθηκαν στο χώρο της Rock and Roll μουσικής, όταν έκανε την εμφάνισή της τη δεκαετία του '50. Τελικά, αυτός που έμεινε γνωστός με τον τίτλο "Βασιλιάς της Rock and Roll" ήταν ο Αμερικανός καλλιτέχνης Έλβις Πρίσλεϊ.
Παρόμοιοι τίτλοι έχουν χρησιμοποιηθεί και για άλλα μουσικά είδη, συμπεριλαμβανομένου της Αρίθα Φράνκλιν η οποία αποκαλέστηκε "Βασίλισσα της Soul" από τον Πέρβις Σπαν το 1968 και έτσι έμεινε γνωστή. Την δεκαετία του '80, καλλιτέχνες όπως ο Μάικλ Τζάκσον και η Μαντόνα αναφέρονταν από όλα τα μέσα και τον Τύπο ως "βασιλιάς" και "βασίλισσα" της Pop μουσικής, κάτι που εξακολουθεί να γίνεται μέχρι σήμερα. Πολλές φορές οι τίτλοι μπορεί να αποτελούν μέρος της διαφήμισης ενός καλλιτέχνη ή μουσικού, ή χαρακτηρισμούς που αποδόθηκαν από τους θαυμαστές του. Οι τίτλοι είναι συνήθως είναι γνωστοί σε μεγάλη ομάδα ανθρώπων, γιατί χαρακτηρίζουν τον εκάστοτε καλλιτέχνη και με τι συνδέεται το όνομά του και η μουσική του. Επιπλέον, έχει συμβεί τα μέλη συγκροτημάτων να έχουν ο καθένας το δικό του "ψευδώνυμο" από τον Τύπο όπως στις περιπτώσεις των θρυλικών βρετανικών συγκροτημάτων The Beatles και Spice Girls.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσικοί Ψευδωνυμα Μουσικων
Λάδη Έβρου
Η Λάδη είναι ένας πεδινός οικισμός της περιφερειακής ενότητας Έβρου σε υψόμετρο 90 μέτρα ο οποίος βρίσκεται βόρεια του Ερυθροπόταμου που καταλήγει στον ποταμό Έβρο και ανατολικά της μεθοριακής γραμμής με τη Βουλγαρία. Απέχει 25,5 χλμ. ΒΔ. του Διδυμοτείχου και 35 χλμ. Δ.-ΝΔ. της Ορεστιάδας. Την περίοδο της τουρκοκρατίας ήταν τσιφλίκι Τούρκου αγά, αναφερόταν με την ονομασία "Εμπλιντίν" ή "Ιμπλιντίν" και αποτελούσε ενδιάμεσο σταθμό μεταξύ του Ορτάκιοϊ (σημερινό Ιβαΐλοβγκραντ της Βουλγαρίας) – Διδυμοτείχου. Οι ντόπιοι Έλληνες εργάτες που δούλευαν στο τσιφλίκι αγόρασαν τα κτήματα και ίδρυσαν τη Λάδη. Με το όνομα αυτό αναφέρεται επίσημα στο ΦΕΚ 194Α-14/08/1924 να ορίζεται έδρα της τότε κοινότητας Τραύας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Λάδης που ανήκει στη δημοτική ενότητα Μεταξάδων του δήμου Διδυμοτείχου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 180 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Έβρου Κατηγορία:Δήμος Διδυμοτείχου
Άγιος Στέφανος Ελάτας Χίου
Ο Άγιος Στέφανος ή Αγίου Στεφάνου Ελάτας είναι ένα μικρό νησάκι, μέλος συστάδας τριών, πολύ κοντά στις ακτές της Δυτικής Χίου με έκταση 0,184 τ.χλμ. .
Υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Μαστιχοχωρίων του Δήμου Χίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 δεν έχει κατοίκους ..
Πάνω του υπάρχει μόνο το εξωκλήσι του Αγίου Στεφάνου.
Εορτή Νησιού
Την 1 Αυγούστου κάθε χρόνο, την παραμονή της γιορτής της ανακομιδής των λειψάνων του Αγίου, οι κάτοικοι της Ελάτας πηγαίνουν εκεί με καΐκια από τον όρμο Αγίας Ειρήνης αλλά και από το Λιμένα Μεστών, ενώ κάποιοι φτάνουν και κολυμπώντας. Γίνεται πανηγύρι, που κρατάει δύο ημέρες.
Αθανάσιος Καραβέλας
Ο Αθανάσιος Καραβέλας του Εμμανουήλ ήταν λόγιος από την Ιεράπετρα. Ανέλαβε ο πρώτος Επίσκοπος Ιεράς το 1670.
Απέκτησε πλούσια θεολογική μόρφωση. Από τα πρώτα χρόνια της επισκοπής του ήρθε σε σύγκρουση με τον Μητροπολίτη Κρήτης Νεόφυτο. Ο Καραβέλας δίδασκε την αθανασία της ψυχής, σε αντίθεση με τον Πατελάρο. Οι δυο τους κατέφυγαν στο διερμηνέα Νικούσιο, ο οποίος δικαίωσε τις απόψεις του Καραβέλα. Ο Πατελάρος αρνήθηκε να δεχτεί την απόφαση. Επιπλέον ο Νεόφυτος, σύμφωνα με τον Σταυρινίδη, κατά τον Κρητικό πόλεμο τάχθηκε με τους Τούρκους. Τελικά, με εντολή του Μητροπολίτη Νεόφυτου ο Καραβέλας καθαιρέθηκε από επίσκοπος το 1684.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 17ου αιώνα Αθανασιος
Aichi D1A
Το Aichi D1A ήταν ένα μονοκινητήριο, διθέσιο, διπλάνο βομβαρδιστικό κάθετης εφόρμησης που επιχειρούσε από τα αεροπλανοφόρα του Ιαπωνικού Αυτοκρατορικού Ναυτικού την δεκαετία του 1930. Όταν ξέσπασε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος στον Ειρηνικό, τα D1A χρησιμοποιούνταν ως εκπαιδευτικά. Οι Σύμμαχοι του έδωσαν την ονομασία Susie.
Σχεδίαση και ανάπτυξη
Το D1A δημιουργήθηκε για να καλυφθεί απαίτηση του Αυτοκρατορικού Ναυτικού για ένα προηγμένο βομβαρδιστικό κάθετης εφόρμησης που θα επιχειρούσε από τα αεροπλανοφόρα του. Στα τέλη του 1934 το Ναυτικό διέταξε την ένταξη σε παραγωγή του AB-9 της Aichi με την ονομασία D1A1. Το αεροσκάφος δεν ήταν σχεδίαση της κατασκευάστριας, αλλά προϊόν -κατόπιν παραγγελίας- της Heinkel. Η γερμανική εταιρεία δημιούργησε το υδροπλάνο Heinkel He 50, καθώς και το παρόμοιο He 66, που πωλήθηκε στην Aichi.
Επιχειρησιακή ιστορία
Τα D1A χρησιμοποιήθηκαν εκτενώς κατά τον Δεύτερο Σινοϊαπωνικό Πόλεμο. Παρέμειναν ενεργά μέχρι την είσοδο της Ιαπωνίας στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Στις αρχές του πολέμου στον Ειρηνικό, τα D1A αποσύρθηκαν από τις μονάδες πρώτης γραμμής και χρησιμοποιήθηκαν σαν εκπαιδευτικά. Εξαίρεση αποτελούν 68 D1A2 που χρησιμοποιήθηκαν σαν αεροσκάφη υποστήριξης δεύτερης γραμμής μέχρι το 1942.
Βιβλιογραφία
D1A Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Αεροσκάφη ναυτικής αεροπορίας Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη
Μελανόμορφη αγγειογραφία
Μελανόμορφη αγγειογραφία ή μελανόμορφος ρυθμός χαρακτηρίζεται η αρχαία ελληνική ζωγραφική αγγείων που αποδίδει τα εικονιστικά και διακοσμητικά μοτίβα με μαύρο χρώμα πάνω στην ανοικτόχρωμη επιφάνεια του πηλού και τις λεπτομέρειες με εγχάραξη, αντίθετα από ό,τι ο ερυθρόμορφος ρυθμός.
Εμφάνιση
Η τεχνική αυτή πρωτοεμφανίστηκε στην Κόρινθο γύρω στο 700 π.Χ. και υιοθετήθηκε στην Αττική γύρω στο 630 π.Χ., όπου γνώρισε και τη μεγαλύτερη ακμή της για τα επόμενα 100 χρόνια περίπου. Ενώ στην Κόρινθο χρησιμοποιήθηκε αποκλειστικά σε ζώνες με μοτίβα ζώων πάνω σε μικρά αγγεία, στην Αθήνα επεκτάθηκε και σε πολυπρόσωπες αφηγηματικές σκηνές πάνω σε μεγάλα αγγεία. Στην Αθήνα η νέα τεχνική χρησιμοποιήθηκε πρώτα από ένα καλλιτέχνη που είναι γνωστός με το συμβατικό όνομα Ζωγράφος του Βερολίνου Α 34.
Μοτίβα με μελανό γάνωμα πάνω στο ανοικτό χρώμα του πηλού των αγγείων ζωγραφίζονταν και με την τεχνική της σκιαγραφίας, που ήταν γνωστή ήδη από τα προϊστορικά χρόνια στο Αιγαίο και χρησιμοποιήθηκε στην αγγειογραφία μέχρι τον 7ο αι. π.Χ. Η διαφορά της μελανόμορφης από τις προηγούμενες τεχνικές είναι ότι χρησιμοποιούσε και την εγχάραξη για την απόδοση λεπτομερειών μέσα στο περίγραμμα των μορφών. Η ανάπτυξή της οφείλεται στην αυξανόμενη ζήτηση αφηγηματικών και μυθολογικών θεμάτων πάνω στα αγγεία, που απαιτούσαν πιο λεπτομερειακή και φυσιοκρατική προσέγγιση των εικόνων. Η ζήτηση αυτή τροφοδοτούνταν από τη διάδοση πολύτιμων χάλκινων αγγείων και τορευμάτων με εγχάρακτες λεπτομέρειες ήδη κατά τη Γεωμετρική εποχή. Η μελανόμορφη αγγειογραφία πήρε την εγχάραξη από τη χαλκοτεχνία και την εφάρμοσε στο πιο φθηνό και ευρύτερα διαδεδομένο μέσο της κεραμικής.
Η ανάπτυξη της λεπτομέρειας στη ζωγραφική του μελανόμορφου ρυθμού οδήγησε τους αγγειογράφους σε μεγαλύτερη αυτοσυνειδησία και το κοινό τους στην αναγνώριση του προσωπικού ύφους. Από το 570 π.Χ. περίπου, οι αγγειογράφοι της Αττικής, με πρώτο το Σοφίλο, αρχίζουν να υπογράφουν τα έργα τους με το όνομά τους και το ρήμα «έγραψεν». Εκτός Αττικής υπάρχουν υπογραμμένα έργα ήδη από τον πρώιμο 7ο αι. π.Χ.
Στους σημαντικότερους αγγειογράφους του Μελανόμορφου ρυθμού της Αττικής συγκαταλέγονται ο Ζωγράφος του Νέσσου (δ΄ τέταρτο 7ου αι. π.Χ.), ο Ζωγράφος των Γοργόνων (α΄ τέταρτο 6ου αι. π.Χ.), ο Σοφίλος (580-570 π.Χ.), ο Κλειτίας (β΄ τέταρτο 6ου αι. π.Χ.), ο Νέαρχος (περ. 570-555), ο Λυδός (560-540/535 π.Χ.), ο Ζωγράφος του Άμαση (560-515 π.Χ.) και ο Εξηκίας (γ΄ τέταρτο 6ου αι. π.Χ.).
Στα τέλη του 6ου αι. π.Χ., με την ανάπτυξη της ερυθρόμορφης τεχνικής, παρήκμασε η μελανόμορφη αγγειογραφία. Η νέα τεχνική έδωσε στους αγγειογράφους την πρόσθετη δυνατότητα να ζωγραφίζουν πολυπρόσωπες σκηνές με μορφές που αλληλοεπικαλύπτονταν. Μετά από ένα μεταβατικό στάδιο, κατά το οποίο εξακολουθούσαν να ζωγραφίζονται μελανόμορφα δευτερεύοντα φυτικά μοτίβα, μεμονωμένα μετάλλια κυλίκων ή και ολόκληρες σκηνές σε ερυθρόμορφα αγγεία (βλ. Δίγλωσσα αγγεία), η παλιά τεχνική εγκαταλείφθηκε. Μοναδική εξαίρεση αποτέλεσε η ιδιαίτερη κατηγορία των Παναθηναϊκών αμφορέων, που εξακολούθησαν να ζωγραφίζονται μελανόμορφα μέχρι τα τέλη του 4ου αι. π.Χ. διατηρώντας αυτή την τεχνική ως αρχαιοπρεπή τρόπο διακόσμησης. Οι αμφορείς αυτοί δίνονταν από το αθηναϊκό κράτος γεμάτοι λάδι ως έπαθλα σε γυμνικούς και ιππικούς αγώνες στα Μεγάλα Παναθήναια.
Τεχνολογία
Στη μελανόμορφη τεχνική όλες οι μορφές και τα παραπληρωματικά κοσμήματα σχεδιάζονται με γάνωμα, δηλαδή με το ζωγραφικό διάλυμα του πηλού. Τμήματα των μορφών, κυρίως ενδύματα και μέρη των κοσμημάτων τονίζονται επιπλέον με κόκκινο χρώμα. Το χρώμα αυτό αποτελείται από οξείδιο του σιδήρου Fe3O4, νερό και 10% διάλυμα πηλού ως συνδετική ύλη. Διάφορες μικρολεπτομέρειες αποδίδονται με επίθετο λευκό χρώμα που συνίσταται από πολύ καθαρό πηλό, πτωχό σε προσμίξεις σιδήρου. Τα δύο αυτά χρώματα, αν και χρησιμοποιούνται πριν το ψήσιμο, δεν "πιάνουν" καλά, με αποτέλεσμα να έχει χαθεί ένα μεγάλο μέρος της πολυχρωμίας των μελανόμορφων αγγείων. Άλλα επίθετα χρώματα που χρησιμοποιήθηκαν είναι το μενεξεδί και το κίτρινο. Στο τέλος χαράζεται στο εσωτερικό των μορφών το σχέδιό τους με μια αιχμηρή γραφίδα πάνω στο σχεδόν στεγνό επίχρισμα. Ό,τι εμφανίζεται με το ψήσιμο ως ανοιχτόχρωμη γραμμή μέσα στη μαύρη μορφή είναι η αρχική επιφάνεια του αγγείου που απελευθερώνεται με το χάραγμα.
Τεχνοτροπικά χαρακτηριστικά
Ένα από τα σημαντικότερα στυλιστικά χαρακτηριστικά που συνέχισε από την προηγούμενη παράδοση της αρχαίας ελληνικής αγγειογραφίας και ανέπτυξε περαιτέρω ο μελανόμορφος ρυθμός κατά τους δύο αιώνες της κυριαρχίας του είναι η διακοσμητικότητα, που έφτανε συχνά στη μανιεριστική επεξεργασία φυτικών μοτίβων, ενδυμάτων και λεπτομερειών του ανθρώπινου σώματος. Η ίδια τάση παρατηρείται και στη σύγχρονη αρχαϊκή γλυπτική. Η διάθεση για διακοσμητικότητα έκανε απαραίτητη και τη συμμετρία, στη οποία μπορούσε να υποταχθεί ακόμα και η αφηγηματικότητα. Συχνά προσθέτονταν στις αφηγηματικές σκηνές άσχετες μορφές για να συμπληρώσουν τη συμμετρία.
Εξάλλου η σκιαγραφία της μελανόμορφης τεχνικής επέβαλλε σκηνές με παρατακτικά τοποθετημένες μορφές, που δεν συμπλέκονταν μεταξύ τους. Η αλληλοεπικάλυψη μελανών σκιαγραφημένων μορφών θα μείωνε τη σαφήνεια των σκηνών. Οι αγγειογράφοι της Ομάδας του Λεάγρου (520-500 π.Χ.), μιας από τις τελευταίες του μελανόμορφου ρυθμού, προσπάθησαν να αντιμετωπίσουν αυτό το πρόβλημα, να μιμηθούν τους σύγχρονούς τους Πρωτοπόρους της ερυθρόμορφης αγγειογραφίας και να αποδώσουν περίπλοκα συμπλέγματα με κινημένες, αλληλοεπικαλυπτόμενες μορφές. Το αποτέλεσμα όμως ήταν εμφανώς κατώτερο από αντίστοιχες σκηνές στην ερυθρόμορφη τεχνική.
Για λόγους τεχνικής ο μελανόμορφος ρυθμός διατήρησε επίσης τη σύμβαση του σκούρου καστανού χρώματος για το ανδρικό και του λευκού για το γυναικείο σώμα, που είχε μακρά παράδοση στη ζωγραφική των πολιτισμών της Ανατολικής Μεσογείου.
Στο μελανόμορφο ρυθμό η δράση και το συναίσθημα αποδίδονται με τη στάση και τις χειρονομίες των μορφών. Πρόκειται για το σημαντικότερο τεχνοτροπικό χαρακτηριστικό που δεν επιβαλλόταν από την τεχνική και μπορεί να θεωρηθεί συνειδητή καλλιτεχνική επιλογή των αγγειογράφων. Η απόδοση λεπτομερειών με το πινέλο αντί της ακίδας ήταν γνωστή από τον 7ο αι. π.Χ., δεν γενικεύτηκε όμως παρά μόνο γύρω στο 520 π.Χ. στην Αττική, όταν επικράτησε η τάση για ακόμα περισσότερη φυσιοκρατία και μαζί με αυτή ο ερυθρόμορφος ρυθμός.
Εκτός Αττικής
Εργαστήρια μελανόμορφης κεραμικής αναπτύχθηκαν και έξω από την Αττική. Η κορινθιακή κεραμική, που είχε την πρωτοπορία το μεγαλύτερο μέρος του 7ου αι. π.Χ., ξεπεράστηκε από την αθηναϊκή τον 6ο αι., τουλάχιστο στην αγορά μεγάλων αγγείων. Όμως η λεγόμενη Ώριμη Κορινθιακή Αγγειογραφία της περιόδου 630-550 π.Χ. εξακολούθησε να είναι σημαντική, πρωτοποριακή και να εμπνέει τους Αθηναίους αγγειογράφους. Κορινθιακό δημιούργημα αυτής της περιόδου είναι ο κιονωτός κρατήρας και οι πρώτες ελληνικές σκηνές συμποσίου με ανακεκλιμένους συμποσιαστές κατά το ανατολικό, μάλλον φοινικικό έθιμο.
Σημαντικά κέντρα μελανόμορφης αγγειογραφίας είναι γνωστά και από τη Λακωνία, την Εύβοια (κυρίως την Ερέτρια), τις χαλκιδικές αποικίες της Δύσης και στην ιωνική Καίρη της Ετρουρίας. Η ζήτηση των μελανόμορφων αγγείων της Αττικής, της Κορίνθου και των άλλων ελληνικών εργαστηρίων ήταν τόσο μεγάλη στη «διεθνή» αγορά της εποχής σε ολόκληρη τη Μεσόγειο και ιδιαίτερα στους Ετρούσκους ευγενείς, ώστε να αναπτυχθούν εργαστήρια στην Ελλάδα, που κατασκεύαζαν αγγεία αποκλειστικά για το υπερπόντιο εμπόριο. Σε αυτή την κατηγορία ανήκουν οι λεγόμενοι Τυρρηνικοί αμφορείς του β΄ τέταρτου του 6ου αι. π.Χ., που κατασκευάζονταν στην Αττική και απεικόνιζαν τις περιπέτειες του Ηρακλή, Αμαζονομαχίες, κωμαστές, σατύρους ή ερωτικές σκηνές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιοελληνική αγγειογραφία  Μελανομορφη
Σιδηρόδρομοι Βορειοδυτικής Ελλάδος
Οι Σιδηρόδρομοι Βορειοδυτικής Ελλάδος (Σ.Δ.Β.Ε.) ήταν ελληνική σιδηροδρομική εταιρεία που ιδρύθηκε το 1890 και διαχειριζόταν τη μετρικού εύρους (1.000 χιλιοστά) σιδηροδρομική γραμμή Αγρινίου-Μεσολογγίου-Κρυονερίου. Η εταιρεία απορροφήθηκε από τους Σιδηροδρόμους Πειραιώς - Αθηνών - Πελοποννήσου το 1953.
Ιστορικό
Ονομάζονταν έτσι γιατί το δίκτυό της βρισκόταν κοντά στα βορειοδυτικά σύνορα της ελληνικής επικράτειας. Το καταστατικό της εταιρίας συντάχθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 1890 και κυρώθηκε με Βουλευτικό Διάταγμα στις 12 Μαρτίου του ιδίου έτους. Τον Σεπτέμβριο του 1891 πραγματοποιήθηκαν τα εγκαίνια ολοκλήρου του δικτύου της Βορειοδυτικής Ελλάδος, μήκους 61,4,χιλιομέτρων, από το Κρυονέρι μέχρι το Αγρίνιο. Η εταιρία συνδύαζε χερσαία και θαλάσσια συγκοινωνία, καθώς με ατμόπλοιο οι επιβάτες μεταφέρονταν από το Κρυονέρι απέναντι, στην Πάτρα.
Εθνική Αργεντινής Κ-23 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνική Αργεντινής (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου Κ-23 Νότιας Αμερικής
Γουλιέλμος ντ'Ωτρεμανκούρ
Διαδέχτηκε τον πατέρα του μετά τον θάνατό του, με το φέουδό του να είναι αρχικά ήταν υποτελές στο Πριγκιπάτο της Αχαΐας και από το 1278 υποτελές στο Δουκάτο των Αθηνών. Ήταν ο μόνος από τους Ωτρεμανκούρ, Αυθέντες των Σαλώνων των οποίων δεν βρέθηκαν νομίσματα. Λόγω αυτού, εικάζεται ότι απλώς δεν έκοψε. Γιος και διάδοχός του, ήταν ο Θωμάς Γ΄ ντ'Ωτρεμανκούρ, η κόρη του οποίου, Αγνή ντ'Ωτρεμανκούρ παντρεύτηκε τον Ντρε του Μπωμόν (Dreux de Beaumont).
Πηγές
Κατηγορία:Αυθέντες και Κόμητες των Σαλώνων Κατηγορία:Βαρώνοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας Κατηγορία:Βαρώνοι του Δουκάτου των Αθηνών
Πέλοπας ο Μυκηναίος
Ο Πέλοπας ο Μυκηναίος κατά την Ελληνική Μυθολογία ήταν γιος του Βασιλέως των Μυκηνών Αγαμέμνονα και της Κασσάνδρας, κόρης του Πριάμου.
Δολοφονήθηκε μαζί με τον δίδυμο αδελφό του Τηλέδαμο "νηπίους έτι όντας" μαζί με τους γονείς του από τον εραστή της Κλυταιμνήστρας και σφετεριστή του θρόνου των Μυκηνών Αίγισθο. Ο τάφος αυτών στις Μυκήνες σώζoνταν επί Παυσανία.
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Αρχαίοι Αργείοι
Αλέξανδρος Μοναστηριώτης
Ο Αλέξανδρος Μοναστηριώτης (γεννημένος το 1924) είναι παλαίμαχος Έλληνας διεθνής αθλητής της υδατοσφαίρισης. Ήταν αθλητής του του Ολυμπιακού και της Εθνικής ομάδας υδατοσφαίρισης της Ελλάδας. Μάλιστα, ήταν μέλος της Εθνικής ομάδας που συμμετείχε στους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1948 που διεξήχθησαν στο Λονδίνο, όπου η Εθνική Ελλάδος κατέκτησε τη 13η θέση.
Ήταν μέλος του ρόστερ του τμήματος υδατοσφαίρισης του Ολυμπιακού που κατέκτησε τα πρωταθλήματα Ελλάδας του 1949, 1951 και 1952.
Πηγές
Γεννηθηκε το 1922.Απεβιωσε την 28/4/2020. Υπηρξε διεθνης διαιτητης ( FIFA) ποδοσφαιρου.
Κατηγορία:Έλληνες υδατοσφαιριστές Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές της εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές στους Μεσογειακούς Αγώνες 1951 Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1948
Νίκος Καλούδης (υδατοσφαιριστής)
Ο Νικόλαος Καλούδης (γεννημένος το 1899) ήταν Έλληνας διεθνής αθλητής της υδατοσφαίρισης. Ήταν αθλητής του Ολυμπιακού αλλά και της Εθνικής ομάδας υδατοσφαίρισης της Ελλάδας. Μάλιστα, ήταν μέλος της Εθνικής ομάδας που συμμετείχε στους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1924 (Παρίσι), όπου και κατέκτησε τη δέκατη θέση.
Γενική Συνέλευση του Μιζούρι
Η Γενική Συνέλευση του Μιζούρι (Missouri General Assembly), είναι το πολιτειακό νομοθετικό σώμα της πολιτείας του Μιζούρι. Η διθάλαμη Γενική Συνέλευση αποτελείται από μια 34μελή Γερουσία, και μια 163μελή Βουλή των Αντιπροσώπων.
Νίκος Καλούδης (υδατοσφαιριστής)
Ήταν μέλος του ρόστερ του τμήματος υδατοσφαίρισης του Ολυμπιακού που κατέκτησε το πρώτο ελληνικό πρωτάθλημα στην ιστορία του συλλόγου το 1927, έχοντας ως συμπαίκτες τους Ιωάννη Παπαδάκη, Ανδρέα Αθανασιάνο, Εμμανουήλ και Νικόλαο Μπαλτατζή - Μαυροκορδάτο, Χρ. Σιαδήμα, Ν. Κιβωτό και Κορδοπάτη.
Γενική Συνέλευση του Μιζούρι
Τα μέλη και των δύο σωμάτων της Γενικής Συνέλευσης υπόκεινται σε όρια θητείας. Οι γερουσιαστές περιορίζονται σε δύο τετραετείς θητείες, και οι βουλευτές σε τέσσερις διετείς θητείες· συνολικά 8 έτη για τα μέλη αμφοτέρων των σωμάτων.
Νίκος Καλούδης (υδατοσφαιριστής)
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες υδατοσφαιριστές Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές ΟΣΦΠ
Γενική Συνέλευση του Μιζούρι
Η Γενική Συνέλευση, συνέρχεται στο Πολιτειακό Καπιτώλιο στο Τζέφερσον Σίτι.
Προϋποθέσεις
Τα μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων πρέπει να είναι 24 ετών για να εκλεγούν. Οι βουλευτές, πρέπει επίσης να είναι δικαιωματικά ψηφοφόρος του Μιζούρι για δύο έτη, και κάτοικος της κομητείας ή της περιφέρειας της εκλογικής τους περιφέρειας για ένα έτος.
Οι γερουσιαστές πρέπει να είναι 30 ετών, δικαιωματικά ψηφοφόροι του Μιζούρι για τρία έτη, και όπως στη Βουλή, πρέπει να είναι κάτοικοι της γερουσιαστικής τους εκλογικής περιφέρειας για ένα έτος πριν την εκλογή τους.
Συνεδριάσεις και ολομέλεια
Σύμφωνα με το Άρθρο III, Ενότητα 20 του Συντάγματος του Μιζούρι, η Γενική Συνέλευση πρέπει να συνέλθει την πρώτη Τετάρτη μετά την πρώτη Δευτέρα τον Ιανουάριο μετά την γενική εκλογή. Η Γενική Συνέλευση μπορεί από το νόμο να μεριμνήσει για την παρουσίαση νομοσχεδίων κατά την περίοδο μεταξύ της πρώτης ημέρας του Δεκεμβρίου και της πρώτης Τετάρτης μετά την πρώτη Δευτέρα του Ιανουαρίου. Οι τακτικές συνεδριάσεις συνεχίζουν μέχρι την αναστολή του νομοθετικού σώματος τα μεσάνυχτα της 30ής Μαΐου. Ούτε η Βουλή ούτε η Γερουσία, χωρίς την συναίνεση του άλλου σώματος, αναστέλλονται για πλεόν των δέκα ημερών κάθε φορά, ούτε σε οποιοδήποτε άλλο μέρος εκτός αυτο στο οποίο εδρεύουν τα δύο σώματα.
Ως μερικού χρόνου νομοθετικό σώμα, η αποζημίωση είναι χαμηλή στη Γενική Συνέλευση, και οι περισσότεροι γερουσιαστές και βουλευτές, εργάζονται εκτός των νομοθετικών τους καθηκόντων.
Ορέστ Κούζικ
Ο Ορέστ Ταράσοβιτς Κούζικ (ουκρανικά: Орест Тарасович Кузик, γενν. στις 17 Μαΐου 1995, Λβιβ) είναι Ουκρανός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πλάγιος μέσος για την Πάφο.
Πρώτα χρόνια
Ο Κούζικ είναι «προϊόν» των αθλητικών σχολών της Καρπάτι Λβιβ και της Ντιναμό Κιέβου. Οι πρώτοι του προπονητές ήταν οι Μικόλα Ντουνταρένκο (στην Καρμπάτι) και Όλεξι Ντρότσενκο και Γιούρι Λεν (στη Ντιναμό).
Χοβέρλα Ουχορόντ (δανεισμός)
Τον Ιούλιο του 2015, εντάχθηκε με δανεισμό στην Χοβέρλα Ουζχορόντ του πρωταθλήματος Ουκρανίας. Ο Κούζικ έκανε το ντεμπούτο του στο πρωτάθλημα για τη Χοβέρλα σε αγώνα εναντίον της Βόρσκλα Πολτάβα, παίζοντας στο δεύτερο ημίχρονο στις 25 Ιουλίου 2015.
Σταλ Καμιανσκέ
Την περίοδο 2016-2018, ο Κούζικ αγωνίστηκε στην Σταλ Καμιανσκέ, με την οποία είχε 37 συμμετοχές και οκτώ γκολ.
ΠΑΣ Γιάννινα
Στις 8 Ιουνίου 2018, ο ΠΑΣ Γιάννινα ανακοίνωσε επίσημα την υπογραφή του 23χρονου Κούζικ, ο οποίος είχε αποχωρήσει πρόσφατα από τη ΣΤαλ Καμιανσκέ. Ο Κούζικ υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την ομάδα του προπονητή Γιάννη Πετράκη. Ο Κούζικ συχνά έμενε εκτός της ομάδας κατά το πρώτο μισό της σεζόν της Σούπερ Λιγκ. Έκανε επτά εμφανίσεις σε όλους τους αγώνες, χωρίς να σκοράρει.
ΣΚ Ντνίπρο-1 (δανεισμός)
Στις 14 Ιανουαρίου 2018, εντάχθηκε με δανεισμό στην ΣΚ Ντνίπρο-1. Έκανε 11 εμφανίσεις και σημείωσε τέσσερα γκολ στην Α' κατηγορία Ουκρανίας και συνέβαλε στην άνοδο της ομάδας στην κορυφαία κατηγορία.
Λάστρος Λασιθίου
Η Λάστρος είνα χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του Δήμου Σητείας στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης.
Ορέστ Κούζικ
ΦΚ Ντέσνα Τσερνίχιβ (δανεισμός)
Στις 14 Ιουλίου 2019, εντάχθηκε με μονοετή δανεισμό στην Ντέσνα Τσερνίχιβ. Με τον σύλλογο του Τσερνίχιβ, άρχισε να παίζει πιο τακτικά σε σύγκριση με τα τελευταία δύο χρόνια και αγωνίστηκε σε 21 αγώνες, σημειώνοντας 1 γκολ. Έκανε τη συνεισφορά του στον προημιτελικό του Κυπέλλου Ουκρανίας 2019-20 και στον προκριματικό για τα πλέι-οφ της ανόδου στην Πρέμιερ Λιγκ της σεζόν 2019-20 και με τον σύλλογο προκρίθηκε για τον τρίτο προκριματικό γύρο του Γιουρόπα Λιγκ 2020-21.
Λάστρος Λασιθίου
Τοποθεσία
Το χωριό απέχει 32 χιλιόμετρα από τη Σητεία και 33 χιλιόμετρα από τον Άγιο Νικόλαο και είναι το πιο απομακρυσμένο προς τη δύση χωριό του δήμου. Βρίσκεται σε υψόμετρο 314 μέτρων, σε μία κοιλάδα ανάμεσα στο όρος Καψά (1.000 μ.) δυτικά και κάποια μικρότερα υψώματα ανατολικά. Δυτικά και νότια του χωριού διακρίνεται πάνω στα υψώματα το ρήγμα της Λάστρου, γνωστό και ως «στεφανιές». Το ρήγμα έχει αρκετά μέτρα ύψος.
Ορέστ Κούζικ
Πάφος
Μετά το τέλος του δανεισμού του μετακινήθηκε στη Πάφο.
Λάστρος Λασιθίου
Ιστορικά στοιχεία
Στη Λάστρο έχει εντοπιστεί μινωικός οικισμός, του οποίου το όνομα μπορεί να διατηρεί μέχρι σήμερα. Νοτιοδυτικά του χωριού εντοπίστηκε υστερομινωικό νεκροταφείο στο οποίο βρέθηκε χάλκινο ξίφος, αγγεία και πήλινο γυναικείο ειδώλιο. Άλλοι δύο τάφοι της ίδια περιόδου έχουν εντοπιστεί στη θέση Λαγγάδες. Στη σπηλιά Κυνηγόσπηλιος ανακαλύφθηκαν ευρήματα της αρχαϊκής εποχής.
Άλυς
Ο Άλυς (γεν.: του Άλυος· πολυτονικώς: Ἅλυς· τουρκικά: Kızılırmak, σημ.: κόκκινος ποταμός) είναι ο μεγαλύτερος ποταμός της Μικράς Ασίας με συνολικό μήκος 1.150 χλμ.. Πηγάζει από την ορεινή Ανατολική Ανατολία, κατευθύνεται νοτιοδυτικά προς την Αλμυρή Λίμνη σχηματίζοντας ένα πλατύ τόξο. Στην συνέχεια στρέφεται βορειοανατολικά όπου δέχεται και τα νερά των τριών μεγάλων παραπόταμών του, Καππαδόκη (Delice), Ντεβρέζ (Devrez) και Αμνία (Gökırmak). Τέλος εκβάλλει στην Μαύρη Θάλασσα ανατολικά της Σινώπης.
Λάστρος Λασιθίου
Ιστορικά στοιχεία
Ο Φραντσέσκο Μπαρότσι αναφέρει το 1577 το χωριό ως Lastro. Στην απογραφή του Καστροφύλακα (Κ138) του 1583 αναφέρεται ότι έχει 282 κατοίκους. Το χωριό αναφέρεται από το Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 και την τουρκική απογραφή του 1671. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 αναφέρεται ως Làstro με 27 χριστιανικές και 6 τουρκικές οικογένειες. Το 1881 αναφέρεται ότι έχει 438 χριστιανούς κατοίκους. Στην απογραφή του 1920 είχε 480 κατοίκους. Η πορεία του πληθυσμού στις επόμενες απογραφές: 484 (1928), 459 (1940), 407 (1951), 325 (1961), 207 (1971), 181 (1981). Μέχρι το 2010 ανήκε στο καποδιστριακό Δήμο Σητείας.
Ορέστ Κούζικ
Εθνική ομάδα
Ο Κούζικ έχει αγωνιστεί με τις «μικρές» εθνικές ομάδες τις Ουκρανίας U16, U20 και U21.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουκρανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουκρανίας Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουκρανίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουκρανίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Χοβέρλα Ουζχορόντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ουκρανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σταλ Καμιανσκέ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ. Γιάννινα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ουκρανοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΚ Ντνίπρο-1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ντέσνα Τσερνίχιβ
Λάστρος Λασιθίου
Ιστορικά στοιχεία
Στο χωριό δραστηριοποιείται ο Προοδευτικός Σύλλογος Λάστου.
Προσωπικότητες
Από τη Λάστρο κατάγονται οι :
Σημεία ενδιαφέροντος
Στη Λάστρο βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, από τη βυζαντινή εποχή. Οι αγιογραφίες της ασβεστώθηκαν και καταστράφηκαν. Σώζεται η ενετική καμπάνα, στην οποία είναι χαραγμένη η χρονολογία MDCVIIII (1609).
Διοικητικά στοιχεία
Δείτε: Κοινότητα Λάστρου
Η Λάστρος αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι, μαζί με τον οικισμό Άγιο Πνεύμα αποτελούν την κοινότητα Λάστρου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σητείας του δήμου Σητείας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 104 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Σητείας Κατηγορία:Χωριά του νομού Λασιθίου
Άλυς
Ιστορικά στοιχεία
Ο ποταμός Άλυς αποτελούσε την καρδία του αρχαίου βασιλείου των Χετταίων οι οποίοι αποκαλούσαν τον ποταμό Μαρασσάντιγια (Maraššantiya). Στις όχθες του ήταν χτισμένη η Χαττούσα, η πρωτεύουσα του βασιλείου. Στην κλασική αρχαιότητα και συγκεκριμένα τον 6ο αιώνα π.Χ. ο ποταμός αποτελούσε το σύνορο του ισχυρού βασιλείου των Λυδών με το βασίλειο των Περσών
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Τουρκίας
Συγχωροχάρτι
Στην Ορθόδοξη εκκλησία, έντυπες ή χειρόγραφες ευχές υπέρ ζώντων και κεκοιμημένων, συχνά με την ονομασία συγχωροχάρτια ή συγχωρητικές ευχές ή και μετριότητες, εμφανίστηκαν σποραδικά, με διαφορετικό όμως σκοπό και θεολογικό περιεχόμενο από εκείνα της Καθολικής Εκκλησίας και χωρίς να επιφέρουν οποιαδήποτε αλλαγή στους θεσμούς της μετάνοιας, της εξομολόγησης, της άρσης και λύσης του αφορισμού ή των επιτιμίων, μέσω Οικουμενικής ή έστω τοπικής συνοδικής απόφασης.
Στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία
Ως δόγμα, η άφεση αμαρτιών μέσω της έκδοσης συγχωροχαρτιών ήταν άγνωστη στην αρχαία χριστιανική Εκκλησία. Ένας από τους Καθολικούς Εκκλησιαστικούς Πατέρες, ο Αλφόνσους Λιγκουόρι), αναφέρει ότι "δεν υπάρχει δόγμα για το οποίο να αναφέρονται λιγότερα στις Γραφές ή από τους αρχαίους συγγραφείς".
Η ανάπτυξη του δόγματος των αφέσεων (λατ. Indulgentiarum Doctrina ) έγινε σταδιακά. Το περί αφέσεων δόγμα, βασίζεται στην προϋπόθεση ότι συγχωρούνται μεν στον αμαρτωλό οι αιώνιες ποινές και η ενοχή της αμαρτίας του (διά του σταυρικού θανάτου του Χριστού), όχι όμως και οι πρόσκαιρες ποινές τις οποίες πρέπει να υποστεί, προς ικανοποίηση της προσβληθείσας θείας δικαιοσύνης. Τις εκκλησιαστικές ποινές ή αλλιώς επιτίμια που επιβάλλει ο ιερέας που εξομολογεί, ο πιστός πρέπει να προλάβει να τα εκπληρώσει στην παρούσα ζωή, αλλιώς θα τα υποστεί ως τιμωρίες στο καθαρτήριο, μετά θάνατον. Αυτή η εκπλήρωση των επιτιμίων "προς μείωση της ποινής κάποιου στο καθαρτήριο πυρ", σύμφωνα με το "Ρωμαιοκαθολικό μυστηριακό σύστημα", περιελάμβανε τα έργα μετανοίας, την "προσφορά των υπέρτακτων έργων". Έτσι, ο πιστός μπορούσε να απαλλαχτεί εν μέρει ή εν όλω με νηστείες, προσευχές, γονυκλισίες και τα προσκυνήματα (ευσεβείς οδοιπορίες).
Σταδιακά, όπως αναφέρεται στην Εκκλησιαστική Ιστορία του Β. Στεφανίδη, «αι αφέσεις των τιμωριών [indulgendia] έλαβον τοιαύτην ανάπτυξιν, ώστε επεσκίασαν τας αφέσεις των αμαρτιών (remissio peccatorum) εξ ειλικρινούς μετάνοιας» και ότι «υποσυνειδήτως ή ενσυνειδήτως επιστεύθη, ότι δια των αντισταθμισμάτων αίρονται μετά των τιμωριών και αι αμαρτίαι». Αρχικά, η πλήρης άφεση αμαρτιών συνδέθηκε αποκλειστικά και μόνο με τις Σταυροφορίες και την καταδίωξη των αιρετικών. Τελικά, το 1476 επί αρχιερατείας του Πάπα Σίξτου Δ΄, αναγνωρίσθηκε ότι μέσω των «αντισταθμισμάτων» μπορούσε κάποιος να παράσχει απαλλαγή από τις τιμωρίες του καθαρτήριου πυρός και για κάποιον που είχε ήδη πεθάνει. Τα «αντισταθμίσματα» αυτά περιλάμβαναν χρήματα που δαπανούνταν για κάποιον σπουδαίο σκοπό (8ος αιώνας), τον θάνατο του ατόμου στη διάρκεια μάχης κατά των απίστων (9ος αιώνας)· όταν άρχισαν οι Σταυροφορίες (11ος αιώνας), περιλάμβαναν τη συμμετοχή σε αυτές, ενώ όσοι δεν είχαν τη δυνατότητα αυτή, έδιναν χρηματικά ποσά (12ος αιώνας). Όταν τελείωσαν οι Σταυροφορίες, εμφανίστηκαν τα ιωβηλαία έτη (13ος αιώνας) κατά τα οποία για να λάβουν άφεση αμαρτιών όφειλαν να μεταβούν στη Ρώμη για διαμονή τουλάχιστο 15 ημερών ή 30 ημερών για Ρωμαίους που θα έκαναν επισκέψεις σε ναούς των αποστόλων, ενώ όσοι δεν μπορούσαν να τα επιτελέσουν αυτά, μπορούσαν να στείλουν χρηματικά ποσά.
Η δογματική ανάπτυξη των θέσεων που υποστήριζαν αυτές τις πρακτικές έγινε επίσης σταδιακά. Έτσι, σύμφωνα με τη διδασκαλία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, οι άγιοι έχουν τη δυνατότητα να εκτελέσουν έργα που πλεονάζουν σε σχέση με τα απαιτούμενα για τη δικαίωση και σωτηρία τους. Κατά συνέπεια, η αξιομισθία που περισσεύει από το απολυτρωτικό έργο του Χριστού, μαζί με το πλεόνασμα των αξιομισθιών των αγίων, μπορεί αν διατεθεί από τον Πάπα, που έφερε ως μόνος την εξουσία της διαχείρισης αυτού του πλεονάσματος, να αναπληρωθεί η αξιομισθία που λείπει, από ζώντες ή νεκρούς, και έτσι εκ του ισοφαρισμού να δοθεί άφεση των πρόσκαιρων ποινών. thumb|left|200px|Συγχωρητήριο στον ναό [[Σαν Λουίτζι ντει Φραντσέζι στη Ρώμη. Ο πάπας Ιννοκέντιος Δ΄ (1195-1254) χορηγεί δέκα ημέρες άφεση σε όποιον προσευχηθεί υπέρ του βασιλιά της Γαλλίας.]] Οι πρόσκαιρες ποινές, αφορούν τις ψυχές που δεν έχουν καθαρθεί πλήρως και πηγαίνουν σε έναν τόπο όπου, μέσω των ποινών αυτών, διέρχονται μια κατάσταση ηθικής καθάρσεως. Αυτές οι ψυχές, μπορεί να βαρύνονται με συγγνωστά αμαρτήματα και με ποινές που δεν έχουν εκτίσει στην παρούσα ζωή, τις οποίες όμως οφείλουν να υποστούν για αμαρτίες που έχουν διαπράξει, έστω και αν, μέσω της μετανοίας, έχουν ήδη συγχωρεθεί γι' αυτές. Συνεπώς, ένας νεκρός ή ένας ζωντανός όταν θα πέθαινε θα μπορούσε να απαλλαγεί από τις πρόσκαιρες αυτές ποινές με τη βοήθεια του πλεονάσματος έργων του Χριστού και των Αγίων. Βέβαια, σύμφωνα με το θεολογικό τους υπόβαθρο, τα συγχωροχάρτια δεν δίνονταν με σκοπό να εξασφαλίσουν την είσοδο του πιστού στον Παράδεισο.
Έτσι, με το λεγόμενο συγχωροχάρτι παρεχόταν η πιστοποίηση ότι ο πιστός είχε παράσχει τα αντισταθμίσματα που απαιτούνταν για να απαλλαγεί από τις εκκλησιαστικές τιμωρίες αλλά και από τη φωτιά του Καθαρτηρίου. Με βάση αυτό το συγχωροχάρτι ήταν δυνατή η παροχή άφεσης αμαρτιών από τον εξομολογητή ιερέα, ή αργότερα (13ος αιώνας) από ειδικούς εξομολογητές που ήταν παρόντες κατά την αγοραπωλησία των συγχωροχαρτιών. Το συγχωροχάρτι περιείχε και εξομολογητική επιστολή μέσω της οποίας μπορούσε ο πιστός στο μέλλον για μία φορά στη ζωή του ή για μία φορά που θα κινδύνευε η ζωή του να λάβει από οποιονδήποτε εξομολογητή ιερέα άφεση για όλα τα αμαρτήματά του.
Τον 13ο αιώνα η συγχωρητική ευχή πήρε άλλη μορφή. Σε αυτές πλέον δεν καταγραφόταν ότι ο ιερέας παρακαλούσε τον Θεό να συγχωρήσει τον αμαρτωλό αλλά ότι ο ίδιος τον συγχωρούσε ("ego te absolvo", δηλαδή «εγώ σε συγχωρώ»). Με αυτό τον τρόπο έπαψε να τονίζεται η ανάγκη για ειλικρινή μετάνοια και άρχισε ο εγκωμιασμός της πώλησης των συγχωροχαρτιών, τα οποία θεωρούνταν πλέον ότι μπορούσαν να απαλλάξουν το άτομο και από την ενοχή της αμαρτίας.
Στην πράξη, το δόγμα της άφεσης αμαρτιών από την Εκκλησία παραχώρησε τεράστιο έλεγχο στους πάπες επί των συνειδήσεων των ανθρώπων, καθώς η εξουσία τους επεκτεινόταν με αυτό τον τρόπο πέρα από τα όρια του υλικού κόσμου. Με αυτό τον τρόπο, η μετάνοια έπαψε να είναι θέμα ειλικρίνειας και άρχισε να μετατρέπεται σε ζήτημα οικονομικό.
Στην προσπάθεια του να υποκινήσει όλο και περισσότερα άτομα να καταταγούν στις ομάδες των Σταυροφόρων, ο Άγιος Βερνάρδος (1090-1153) έκανε και προφορική αξιοποίηση των συγχωροχαρτιών: «Πάρτε επάνω σας το σημείο του σταυρού και θα αποκτήσετε σε αντίστοιχη ποσότητα την άφεση όλων των αμαρτιών σας». Έτσι, φαινόταν να δίνεται η ευκαιρία στους ανθρώπους, οι οποίοι αισθανόταν ότι βρίσκονταν παγιδευμένοι σε έναν κόσμο αμαρτίας, να έχουν ένα νέο ξεκίνημα.
Η εκμετάλλευση αυτής της θεολογικής πρακτικής έφτασε στο σημείο να γενικεύεται σε τέτοιο βαθμό που να παρέχονται συγχωροχάρτια προκαταβολικά, ακόμη και επί χιλιάδων ημερών διάρκειας, σε πιστούς οι οποίοι θα επισκέπτονταν την εικόνα του Πάπα ή θα επαναλάμβαναν μια συγκεκριμένη προσευχή. Μάλιστα η διάθεση αυτών έφθασε την έννοια του εμπορίου συγχωροχαρτιών και μάλιστα μια σημαντική και κερδοφόρα επιχείρηση. Ασκούνταν μεγάλη πίεση από κληρικούς και περιφερόμενους μοναχούς και κήρυκες ώστε να αγοράζει -ιδιαίτερα στα χωριά— ο λαός συγχωροχάρτια, εκμεταλλευόμενοι τις δεισιδαιμονίες, την αφέλεια και τους φόβους τού λαού. Αν δεν κατάφερναν να τους πείσουν να αγοράσουν, τότε «οι χορηγοί της άφεσης» (pardoners) χρησιμοποιούσαν τη συγκαλυμμένη απειλή της Ιεράς Εξέτασης, τους εξέταζαν αν ήξεραν το Πάτερ ημών ή το Άβε Μαρία, τους εξανάγκαζαν να ακούσουν κηρύγματα ή ακόμη και τους φυλάκιζαν. Η κατάσταση αυτή οδήγησε στο να υψωθούν πολλές φωνές διαμαρτυρίας, τόσο από τον απλό λαό όσο και από κάποιους ανώτερους κληρικούς. Για παράδειγμα, ο Βοημός Γιαν Χους (1369;-1415), από την Πράγα, επηρεασμένος σημαντικά από τον καθηγητή της Οξφόρδης Τζον Ουΐκλιφ, οι θέσεις - απόψεις του οποίου είχαν καταδικαστεί, κήρυττε δημόσια κατά συγκεκριμένων τακτικών της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και έδινε έμφαση στη μελέτη των Γραφών. Αν και ήταν Καθολικός ιερέας και πρύτανης του Πανεπιστημίου της Πράγας, κατέγραψε κατηγορητήριο εναντίον πρακτικών της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, περιλαμβανομένων και των συγχωροχαρτιών. Ως επακόλουθο, καταδικάστηκε και αφορίστηκε από την Εκκλησία το 1410. Στη Σύνοδο της Κωνστάντιας καταδικάστηκε επίσημα ως αιρετικός και —καθόσον αρνήθηκε να ανακαλέσει— κάηκε ζωντανός στην πυρά δεμένος σε πάσσαλο το 1415. Αλλά και ο Ιταλός μοναχός Ιερώνυμος Σαβαναρόλα για τον ίδιο λόγο απαγχονίσθηκε και κάηκε (15ος αιώνα). Οι αντιδράσεις όμως αυτές επεκτάθηκαν και μερικές δεκαετίες αργότερα, τον Οκτώβριο του 1517, ο Μαρτίνος Λούθηρος, Γερμανός μοναχός και καθηγητής της θεολογίας, προβληματιζόμενος σοβαρά για την κατάπτωση της Δυτικής Εκκλησίας επιτέθηκε στην πώληση συγχωροχαρτιών και θυροκόλλησε μια λίστα με 95 θέσεις διαμαρτυρίας στην πόρτα του ναού της Βιτεμβέργης. Αφορμή για αυτή την αντίδραση του Λούθηρου αποτέλεσε η δράση ενός Δομινικανού μοναχού, του Γιόχαν Τέτζελ, ο οποίος με εντολή του πάπα συγκέντρωνε χρήματα μέσω πώλησης συγχωροχαρτιών στους Γερμανούς πιστούς με σκοπό την οικονομική ενίσχυση της οικοδόμησης της Βασιλικής του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη. Ο ίδιος έλεγε ότι «μόλις ο ήχος του χρυσού νομίσματος ακουστεί πέφτοντας στον δίσκο, η ψυχή αναπηδάει έξω από το καθαρτήριο πυρ», δηλαδή τον τόπο τιμωρίας της. Τα γεγονότα της περιόδου εκείνης αποτέλεσαν τη λεγόμενη Μεταρρύθμιση.
Το 1567, η Σύνοδος του Τριδέντου της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας με επικεφαλής τον Πάπα Πίο Ε' επιβεβαίωσε μέσω ειδικού κανόνα την «εξουσία που της χορήγησε ο Χριστός» να χορηγεί άφεση μέσω συγχωροχαρτιών. Όρισε ότι θα πρέπει να «αναθεματίζονται εκείνοι που είτε θεωρούν ότι είναι άχρηστα είτε αρνούνται ότι η Εκκλησία έχει την εξουσία να τα χορηγεί». Επίσης, ανέφερε ότι η «καταχρήσεις» αυτού του προνομίου οδήγησαν στη «βλασφήμιση του αξιότιμου ονόματος των Συγχωροχαρτιών από τους αιρετικούς». Επίσης, απαγόρευσε την πώλησή τους "καταργώντας όλα τα άνομα κέρδη" που προερχόταν από την πώλησή τους και διέταξε τη διενέργεια σχετικών ελέγχων από τους επισκόπους. Διευκρίνησε ότι οι καταχρήσεις αυτές πήγαζαν —εκτός από την προφανή και καταδικαστέα αισχροκέρδεια— από δεισιδαιμονία, άγνοια και ασέβεια «ΚΑΝΟΝΑΣ ΠΕΡΙ ΣΥΓΧΩΡΗΤΗΡΙΩΝ: Δεδομένου ότι η αρμοδιότητα για τη χορήγηση Συγχωρητηρίων εκχωρήθηκε στην Εκκλησία από τον Χριστό· ότι η Εκκλησία χρησιμοποιεί από αρχαιοτάτων χρόνων την εν λόγω αρμοδιότητα, την οποία ο Θεός της παραχώρησε· η άγια και ιερή Σύνοδος διδάσκει και επιτάσσει ότι η διάθεση των Συγχωρητηρίων, τα οποία αποτελούν υπέρτατο σωτήριο μέσο για τους Χριστιανούς και έχουν την έγκριση της εξουσίας των Συνόδων, παραμένει προνόμιο της Εκκλησίας· επίσης αναθεματίζει όσους ισχυρίζονται ότι είναι άχρηστα και όσους αρνούνται ότι η Εκκλησία κατέχει την αρμοδιότητα να τα χορηγεί. Ωστόσο, σύμφωνα με το αρχαίο και έγκριτο ήθος της Εκκλησίας, η Εκκλησία επιθυμεί να προχωρήσει στη διάθεσή τους με μέτρο, ούτως ώστε να μην ατονήσει η εκκλησιαστική πειθαρχία εξαιτίας υπερβολικής αξιοποίησής τους. Επιθυμώντας, δε, να επανορθώσει και να επαναφέρει σε τάξη τα κρούσματα καταχρήσεων που υπεισεχώρησαν με αποτέλεσμα να βλασφημείται το έντιμο όνομα των Συγχωρητηρίων από τους αιρετικούς, η Εκκλησία εντέλλεται μέσω του παρόντος διατάγματος την παντελή κατάργηση της αισχροκέρδειας, η οποία έχει αποτελέσει κατεξοχήν αίτιο καθύβρισης εναντίον των Χριστιανών. Όμως, αναφορικά με τις λοιπές καταχρήσεις, οι οποίες προέρχονται από δεισιδαιμονία, άγνοια, ασέβεια και οποιαδήποτε άλλη πηγή, αυτές δεν είναι εύκολο να απαγορευθούν ονομαστικά, εξαιτίας του πλήθους των κρουσμάτων διαφθοράς στους τόπους και τις επαρχίες όπου έχουν διαπραχθεί· διατάσσει τους επισκόπους να σημειώσουν κάθε κατάχρηση τέτοιου είδους που απαντά στην εκκλησία τους και να τις αναφέρουν στην πρώτη επαρχιακή Σύνοδο. Ώστε, αφού εξεταστούν οι γνώμες και των λοιπών επισκόπων, να παραπεμφθούν άμεσα στον Ύπατο Ποντίφηκα της Ρώμης, όπως μέσω της εξουσίας και της σύνεσής του επιλυθούν οριστικά για την οικουμενική Εκκλησία· ώστε το χάρισμα των αγίων Συγχωρητηρίων να είναι διαθέσιμο σε όλους τους πιστούς, με ευλάβεια, αγιότητα και αδιαφθορία». (The Council of Trent: The Twenty-Fifth Session. The canons and decrees of the sacred and oecumenical Council of Trent, J. Waterworth, 1848, Λονδίνο, Dolman, σελ. 232-89, διαθέσιμο στο ιντερνέτ εδώ, στον ιστότοπο history.hanover.edu.).