cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παναγιώτης Καγιάς
Συγγραφική πορεία
Το πρώτο θεατρικό έργο του Π. Καγιά που παρουσιάστηκε επί σκηνής ήταν το τρίπρακτο O ναυαγημένος στις 14/08/1929 (Θίασος των Νέων υπό τον Κωστή Βελμύρα, Θέατρο Παγκρατίου). Ελέγχεται ως ανακριβής η πληροφορία που έχει επικρατήσει στη βιβλιογραφία ότι με το έργο αυτό ο Π. Καγιάς κέρδισε τον Καλοκαιρίνειο Διαγωνισμό του 1927. Επιπρόσθετα, με ένδειξη την υπόθεση του έργου μπορεί να υποστηριχθεί ότι μάλλον πρόκειται για το βραβευμένο στον Καλοκαιρίνειο Διαγωνισμό του 1929, έργο Ο άνδρας μου με φθονεί, το οποίο παραστάθηκε την ίδια χρονιά με αλλαγμένο τίτλο (O ναυαγημένος). Το δεύτερό του έργο (Λέλα μου είσαι καλλονή) ανέβηκε στις 19/06/1934 και αυτό από τον Θίασο των Νέων (Θέατρο Δελφοί). Τα δύο αυτά έργα είχαν περάσει σχετικά απαρατήρητα από την θεατρική κριτική της εποχής. Ενδεικτικά, με αφορμή μια σειρά από παραστάσεις του Θιάσου των Νέων ο κριτικός της Νέας Εστίας αναφέρθηκε συνοπτικά στον Ναυαγημένο ως «το πρωτόλειο ενός νέου που ξέρει να παρατηρεί και να σκέπτεται». Ακολούθησαν με βάση το έτος της πρώτης παρουσίασής τους επί σκηνής, τα έργα:
Κάποια από τα παραπάνω θεατρικά έργα συνέχισαν τη σκηνική και εκδοτική τους πορεία με διαφορετικό τίτλο. Η κωμωδία Θα μ' αγαπήσεις παίχτηκε τις επόμενες δεκαετίες με τον τίτλο O έρως θέλει ξύλο και το έργο Άννα Βοράννου εκδόθηκε και «ανέβηκε» με τον τίτλο O ρομαντισμός εκδικείται. Το πρώτο έργο του Π. Καγιά στο οποίο αναφέρθηκε συστηματικά η θεατρική κριτική ήταν το έργο Θα μ' αγαπήσεις. Όταν παραστάθηκε για πρώτη φορά το 1938 κρίθηκε θετικά από κάποιους κριτικούς, καθώς έγινε λόγος για τις τεχνικές αρετές του έργου, για το κωμικό ένστικτό του συγγραφέα κ.ά. Αντίθετα, ως αρνητικά στοιχεία θεωρήθηκαν η πολυλογία, η κοινοτοπία, το εύκολο πνεύμα και το ότι τα πρόσωπα του έργου ήταν εκτός ελληνικής πραγματικότητας. Αρκετές ακόμα κωμωδίες του Π. Καγιά φαίνεται ότι δεν παραστάθηκαν ποτέ στο θέατρο ούτε και εκδόθηκαν (Oι παντρεμένες της ενορίας, Καθρέφτης της ευτυχίας, Το μυστικό όπλο της Εύας, Προίκα της γυναίκας μου, O έρως δεν είναι πια της μόδας). Το 1969 τα έργα Θα με αγαπήσεις και Ο τοπικός παράγων παρουσιάστηκαν στο κοινό μέσω της ραδιοφωνικής εκπομπής «Το θέατρο της Κυριακής», ενώ το ίδιο συνέβη και τη δεκαετία του ΄80 με το έργο Ο ρομαντισμός εκδικείται. Τέλος, το 1977 μεταφέρθηκε στην τηλεόραση μέσω της εκπομπής «Θέατρο της Δευτέρας» το έργο Τιμόνι στον έρωτα.
Παρατηρείται ότι στο πέρασμα του χρόνου δύο έργα του Π. Καγιά καθιερώθηκαν στη συνείδηση κοινού και κριτικής. Πρόκειται για την κομεντί Τιμόνι στον έρωτα και για την ηθογραφική κωμωδία Ο τοπικός παράγων, τα οποία έχουν κοινό θεματικό μοτίβο την αντιπαράθεση παλιάς και νέας γενιάς και πτυχές της γυναικείας χειραφέτησης. Σε διάφορα κριτικά σημειώματα εκτιμάται ότι είναι δύο καλοδομημένα έργα, στα οποία ο συγγραφέας χειρίζεται το θέμα του με επιδεξιότητα και χάρη, ότι οι διάλογοί του είναι ζωντανοί και ο λόγος του ρευστός. Επίσης, θεωρείται ότι αναδεικνύουν έναν συγγραφέα που διαθέτει ολοκληρωμένα σατιρικά προσόντα. Το Τιμόνι στον έρωτα είναι μια κομεντί τριών πράξεων η οποία «πατάει» πάνω στις βάσεις που είχαν θέσει οι αγγλικές και γαλλικές κομεντί κατά τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα και πετυχαίνει την τέρψη του κοινού. Σύμφωνα με την πρόσληψη των κριτικών την εποχή της πρώτης παρουσίασης του έργου επί σκηνής, πρόκειται για ένα έργο το οποίο πραγματεύεται την αντιπαράθεση που έχει ένας πατέρας με την κόρη του, εξαιτίας των φόβων εκείνου μήπως η κοπέλα ερωτευτεί κάποιον ακατάλληλο άνδρα που θα την κάνει δυστυχισμένη. Μία σύγχρονη όμως, ανάγνωση κάνει λόγο για «μία κωμωδία γραμμένη από άνδρα και σε ανάλαφρο τόνο με τη διαμοιβή ποικίλων παρεξηγήσεων, ανταλλαγών εραστών και προαποφασισμένων κόλπων που εκφράζει μία αρκετά προοδευτική άποψη σχετικά με τη γυναικεία σεξουαλική χειραφέτηση και ανεξαρτησία». Το έργο Ο τοπικός παράγων είναι μια κωμωδία ηθών, τεσσάρων πράξεων, με την οποία ο συγγραφέας σατιρίζει το επαρχιακό πολιτικό και ψηφοθηρικό ήθος της εποχής του. Οι αντιφατικές κριτικές που δημοσιεύτηκαν κατά καιρούς για το συγκεκριμένο έργο οδηγούν στη σκέψη ότι πρόκειται για μία κωμωδία, στην οποία «η αποκρυπτογράφηση των μηνυμάτων και της υπόθεσής της είναι ανοιχτή, ανάλογα με τις ιδεολογικές προσλαμβάνουσες του θεατή». Έχει υποστηριχθεί ότι ο Π. Καγιάς υπήρξε «ένας καλός τεχνίτης του θεάτρου με αίσθηση του σκηνικού χρόνου, του ρυθμού, και γνώστης των μηχανισμών της ίντριγκας [...]. Η λιτότητά του, το μέτρο του, η καλή τεχνική του και η νηφαλιότητα των μηνυμάτων του στην εποχή του, έδωσαν την ευκαιρία στους μεγάλους κωμικούς να σχεδιάσουν υποκριτικά πρότυπα».
Ο Π. Καγιάς τέλος, εργάστηκε για τον κινηματογράφο ως σεναριογράφος μόνο σε μία παραγωγή, στην ταινία Οι 900 της Μαρίνας (1960), η οποία βασίστηκε στο δικό του θεατρικό έργο Ο Τοπικός Παράγων.
Εκδόσεις
Μελέτες
Παραστασιογραφία
Κατάλογος παραστάσεων των θεατρικών έργων του Παναγιώτη Καγιά.
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Ηλεκτρονικές Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Σολ μείζονα
H Σολ μείζονα (ή Σολ ματζόρε, στα αγγλικά: G major) είναι μία μείζονα κλίμακα με τονική τη νότα σολ και η οποία αποτελείται από τους φθόγγους: Σολ, Λα, Σι, Ντο, Ρε, Μι και Φα#. Είναι η πρώτη κλίμακα στη σειρά των διέσεων και έχει σχετική τη Μι ελάσσονα και ομώνυμη τη Σολ ελάσσονα. Πρόκειται για μία από τις πιο γνωστές κλίμακες της δυτικής μουσικής, ήδη από την εποχή του μπαρόκ, που ήταν γνωστή και ως η "κλίμακα της ευλογίας".
3912 Τροία
Τροχιακά και φυσικά χαρακτηριστικά
Το αφήλιό της απέχει 2.4529298 Α.Μ. και το περιήλιό της 2,2981326 Α.Μ. από τον Ήλιο. Η εκκεντρότητα και η κλίση της τροχιάς της είναι 0.0325816 και 2.40306°, αντίστοιχα. Τέλος το απόλυτό της μέγεθος είναι 13.
Σολ μείζονα
Παραπομπές
* Κατηγορία:Μείζονες κλίμακες
Αλέξανδρος Μάνος
Ο Αλέξανδρος Μάνος (1905 - 1998) ήταν Έλληνας ιατρός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Βλαχοκερασιά Αρκαδίας και πήγε σχολείο στην Τρίπολη. Σπούδασε ιατρική και έγινε χειρουργός διευθύνοντας μάλιστα τη Β΄ χειρουργική κλινική του Ευαγγελισμού. Στην υπηρεσιακή κυβέρνηση Ιωάννη Παρασκευόπουλου διετέλεσε υπουργός Κοινωνικών Υπηρεσιών (1963 - 1964).
Απεβίωσε το 1998 στην Αθήνα. Ήταν παντρεμένος με τη Μαριέττα Πανούτσου και γιος του είναι ο πολιτικός Στέφανος Μάνος.
Δελφοί Φωκίδας
Οι Δελφοί είναι κωμόπολη του Νομού Φωκίδος με πληθυσμό 854 κατοίκους (Απογραφή 2011), χτισμένη δίπλα στον αρχαιολογικό χώρο των Δελφών. Αποτελούν ιστορική έδρα του Δήμου Δελφών του προγράμματος Καλλικράτης, ενώ αποτέλεσαν και έδρα του Καποδιστριακού Δήμου Δελφών. Είναι κτισμένοι στις νοτιοδυτικές πλαγιές του Παρνασσού σε υψόμετρο 570 μέτρων. Παλαιότερα ο οικισμός ονομαζόταν «Καστρί» και ήταν χτισμένος στην θέση του σημερινού αρχαιολογικού χώρου ο οποίος είχε επιχωθεί. Μετά τις ανασκαφές του 1892 μεταφέρθηκε δυτικότερα και μετονομάστηκε σε Δελφούς. Τα επόμενα χρόνια ο οικισμός γνώρισε μεγάλη τουριστική ανάπτυξη εκμεταλλευόμενος την ύπαρξη του αρχαιολογικού χώρου των Δελφών που προσελκύει μεγάλο αριθμό τουριστών όλο τον χρόνο ενώ τα τελευταία χρόνια η τουριστική κίνηση έχει ενισχυθεί και από την ύπαρξη των χιονοδρομικών κέντρων του Παρνασσού που βρίσκονται σε κοντινή απόσταση.
Στους Δελφούς βρίσκεται το κύριο μέρος των εγκαταστάσεων του Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Κέντρου Δελφών (με εξαίρεση την Κεντρική Υπηρεσία του Κέντρου, που στεγάζεται στην Αθήνα). Ανάμεσα σ' αυτά βρίσκεται και το σπίτι της Εύας και του Άγγελου Σικελιανού, στο οποίο σήμερα λειτουργεί μουσείο αφιερωμένο στις Δελφικές Εορτές.
Δημόσια Βιβλιοθήκη Δελφών
Η Δημόσια Βιβλιοθήκη Δελφών, η οποία είναι η μοναδική Δημόσια στο Νομό Φωκίδας, υπάγεται διοικητικά στο Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων. Κύριος σκοπός της λειτουργίας της είναι να εξυπηρετεί τις πληροφοριακές ανάγκες της κοινότητας που καλύπτει μέσα από συλλογές, υπηρεσίες και πηγές πληροφόρησης που παρέχει, να αποτελεί πολιτιστικό πυρήνα για τους χρήστες της και να τους προωθεί την έρευνα, τη γνώση καθώς και την αγάπη για το βιβλίο.
Η συλλογή της βιβλιοθήκης περιλαμβάνει περίπου 15.000 τόμους με θέματα που αφορούν την περιοχή και την περιφέρεια αλλά και όλους τους τομείς γνώσεων για κάθε είδος ενδιαφέρον. Διαθέτει μόνο έντυπο υλικό, από δωρεές και αγορές η οποίες γίνονται βάσει των αναγκών και τον προτάσεων των χρηστών της, των επίκαιρων θεμάτων, της έλλειψης υλικού σε θεματικές κατηγορίες και της συχνότητας χρήσης κάποιου υλικού. Παράλληλα, διαθέτει παιδικά βιβλία και σχολικά βοηθήματα για την εξυπηρέτηση των παιδιών και των εφήβων που επισκέπτονται τη βιβλιοθήκη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φωκίδας Κατηγορία:Δήμος Δελφών
Το Κεντρί
Το "κεντρί" του τίτλου, έχει να κάνει με τη στιγμή που ο κομπιναδόρος τελειώνει το παιχνίδι και μαζεύει τα χρήματα από τους υπόλοιπους χαρτοπαίκτες. Η απάτη του θεωρείται επιτυχημένη εφόσον οι υπόλοιποι χαρτοπαίκτες δεν έχουν καταλάβει την κομπίνα. Η ταινία είναι χωρισμένη σε κεφάλαια από απεικονίσεις φιγούρων της τράπουλας πάνω στις οποίες εμφανίζονται μεσότιτλοι με σχόλια πάνω στην ταινία. Ο Μάρβιν Χάμλις που ανέλαβε τη μουσική επένδυση της ταινίας διασκεύασε το μουσικό κομμάτι The Entertainer του Σκοτ Τζόπλιν. Η διασκευή του Χάμλις έκανε τεράστια επιτυχία σκαρφαλώνοντας στη λίστα επιτυχιών Billboard στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η ταινία προτάθηκε για 10 βραβεία Όσκαρ και κέρδισε 7, μεταξύ των οποίων και Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και Όσκαρ Σκηνοθεσίας.
Το 2005 η ταινία χαρακτηρίστηκε από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου «πολιτιστικά, αισθητικά και ιστορικά σημαντική» και επιλέχθηκε να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών.
Υπόθεση
Ο Τζόνι Χούκερ (Ρόμπερτ Ρέντφορντ) είναι ένας μικροαπατεώνας από το Ιλινόι, ο οποίος με τη βοήθεια των φίλων του Λούθερ Κόουλμαν (Ρόμπερτ Ερλ Τζόουνς) και Τζο Ίρι (Τζακ Κίχοου) καταφέρνει να κλέψει στα χαρτιά 11.000 δολάρια από ανύποπτο θύμα. Ο Λούθερ αποφασίζει να παρατήσει τις κομπίνες και συμβουλεύει τον Τζόνι να πάει στο Σικάγο για να συναντήσει τον Χένρι Γκόντορφ (Πωλ Νιούμαν) να τον διδάξει τα κόλπα για μεγάλες κομπίνες.
Υποδοχή
Η ταινία έλαβε διθυραμβικές κριτικές και ήταν η εμπορικότερη της περιόδου 1973-74, κάνοντας εισπράξεις 160.000.000 δολαρίων κι έχοντας προϋπολογισμό μόλις 5,5 εκατομμύρια δολάρια.
Η Πόλυ Λυκούργου γράφει για την ταινία: "Το σενάριο του Ντέιβιντ Γουόρντ είναι καλοκουρδισμένο, εμπνευσμένο, μελετημένο στην λεπτομέρεια. Κεφάλαια διαχωρίζουν τα κόλπα που οδηγούν στο μεγάλο κόλπο - έτσι ώστε ο θεατής να νιώθει στο κέντρο της δράσης, ενώ ταυτόχρονα πιάνεται κι ο ίδιος θύμα μίας σειράς καλοστημένων παγίδων. Η διάσημη σεκάνες πόκερ στο τρένο, ο εικονικός ιππόδρομος, η συμμορία που κινεί ευφάνταστα τα νήματα της απάτης - όλα έχουν σημασία και τίποτα δεν έχει. Γιατί το μεγάλο κόλπο είναι το ίδιο το σινεμά: όταν λειτουργούν όλα τα κομμάτια αβίαστα, τότε δεν σε νοιάζει αν βιώνεις την απόλυτη πλάνη. Χαμογελάς."
Βραβεία
Η ταινία έλαβε 10 υποψηφιότητες για βραβείο Όσκαρ και απέσπασε 7. Ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ προτάθηκε για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου, αλλά έχασε το βραβείο από τον Τζακ Λέμον για την ταινία Σώστε τον τίγρη (Save the Tiger, 1973), ενώ παραδόξως ο συμπρωταγωνιστής του, Πωλ Νιούμαν, δεν βρέθηκε στη λίστα των υποψηφίων. Η υποψηφιότητα του Ρέντφορντ για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου ήταν κι η μοναδική που έλαβε στην καριέρα του ως ηθοποιός. Βραβεύτηκε με Όσκαρ το 1980, αλλά με την ιδιότητα του σκηνοθέτη. Η Τζούλια Φίλιπς έγινε η πρώτη γυναίκα παραγωγός που κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βραβεύσεις:
Υποψηφιότητες:
Σίκουελ
Το 1983 προβλήθηκε το σίκουελ της ταινίας με διαφορετικούς ηθοποιούς, αλλά με μικρότερη επιτυχία. Υπήρξαν και σχέδια για τη δημιουργία πρίκουελ της ταινίας (με θέμα τις κομπίνες του Γκόντορφ στα νιάτα του), αλλά η αποτυχία του σίκουελ τα ακύρωσε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1973 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο μοντέρ κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Μοντάζ Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο καλλιτεχνικός διευθυντής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Σικάγο Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τζορτζ Ρόι Χιλ Κατηγορία:Ταινίες που συσχετίζονται με το οργανωμένο έγκλημα στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Ενδυματολογίας Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σκηνοθέτης κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Σικάγο Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σεναριογράφος κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου
Βάλα του Κορμπί
Βιογραφία
Αρχικά ήταν κόμης (comes) προσκολλημένος στο παλάτι υπό τον Καρλομάγνο (811). Μετά ο Βάλα αναγκάστηκε να εισέλθει στο μοναστήρι του Κορμπί το 814, ως μέρος μιας εκκαθάρισης των αντιπάλων του παλατιού και των κολάκων από τον Λουδοβίκο Α΄ τον Ευσεβή. Το 816 αυτός και ο Aδαλάρδος έλαβαν την ευθύνη της οργάνωσης και διακυβέρνησης του μοναστηριού του Χέρφορντ (Herford), που πρόσφατα πέρασε στα χέρια του Λουδοβίκου στο Συμβούλιο του Άαχεν. Στη δεκαετία του 820 ο Βάλα έγινε ισχυρός αντίπαλος του βασιλικού/αυτοκρατορικού ελέγχου των εκκλησιαστικών ευεργετημάτων. Επέστρεψε στην Αυλή το 822 ως σύμβουλος (concillor). Σύμφωνα με τον Πασάσιο Ραδβέρτο, ο Βάλα ισχυρίστηκε σε μια περίπτωση ότι ο «στρατός των κληρικών» (δηλαδή των ιερέων), που κατοικούσε στο ανάκτορο του Άαχεν (και ίσως ακόλουθοι με τον αυτοκράτορα) υπηρετούσαν μόνο για προσωπικό όφελος και δεν αποτελούσαν νόμιμο εκκλησιαστικό ίδρυμα. Το 831 ο Βάλα άφησε το Κορμπί και το 834 ήταν ηγούμενος του Μπόμπιο. Η εορτή της μνήμης του είναι στις 31 Αυγούστου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δυναστεία των Καρολιδών
Call of Duty: World at War
Το Call of Duty: World at War (γνωστό και ως Call of Duty 5) είναι βιντεοπαιχνίδι βολών πρώτου προσώπου, το οποίο αναπτύχθηκε από την Treyarch. Η εταιρεία ανακοίνωσε στις 2 Δεκεμβρίου του 2007 και τις 6 Ιουνίου του 2008 ότι, το παιχνίδι θα ονομαζόταν World At War και τα γεγονότα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, τα οποία θα αναπαριστούσε, θα εκτυλίσσονταν, κυρίως, μεταξύ των Αμερικανών και των Ιαπώνων, στον Ειρηνικό και του Κόκκινου Στρατού της Σοβιετικής Ένωσης και των Γερμανών, στα ανατολικά. Κυκλοφόρησε στις 11 Νοεμβρίου του 2008 στη βόρεια Αμερική και στις 14 Νοεμβρίου, του ίδιου έτους, στην Ευρώπη. Είναι συμβατό για όλες τις κονσόλες έβδομης γενιάς, αλλά και για υπολογιστές και Nintendo DS. Υπάρχει η δυνατότητα να παιχθεί ταυτόχρονα, από πολλούς παίκτες. Ήταν το πρώτο βιντεοπαιχνίδι της Treyarch, το οποίο ήταν διαθέσιμο στην αγορά για ηλεκτρονικό υπολογιστή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Call of Duty Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια βολών πρώτου προσώπου Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Mac OS Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Xbox 360 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 3 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Wii Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Nintendo DS Κατηγορία:Cooperative βιντεοπαιχνίδια Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στη Σοβιετική Ένωση
Παναγίτσα Λακωνίας
εναλλ.=|μικρογραφία μικρογραφία Η Παναγίτσα είναι μικρός οικισμός, που ανήκει διοικητικά στην κοινότητα Δροσοπηγής του δήμου Ανατολικής Μάνης της Περιφερειακής Ενότητας Λακωνίας. Απέχει 20 χιλιόμετρα από το Γύθειο και 13 από την Αρεόπολη.
Η πρώτη ιστορική αναφορά για την ύπαρξή του έγινε το 1618 με το όνομα Panagia di Vacha, σε απογραφή κατά την Ενετοκρατία. Το όνομα της πήρε από το ομώνυμο εκκλησάκι, του οποίου σώζονται τα ερείπια κοντά στη βρύση.
Με βάση τα κατάστιχα του nani (Εθνική Βιβλιοθήκη), που αναφέρονται σε ενοικιάσεις γαιών, από τους Ενετούς σε ισχυρές οικογένειες της περιοχής, διαπιστώνουμε ότι είχε ενοικιασθεί από τον cavalier Thoma Focka της Βυζαντινής οικογενείας Φωκάδες, στις αρχές του 17ου αιώνα.
Η Παναγίτσα βρίσκεται στην βόρεια πλευρά ενός λόφου. Στην κορυφή του, ιδρύθηκε και άκμασε η Καρυούπολις, σημαντική Βυζαντινή πόλη στην περιοχή, με ιστορία τουλάχιστον μια χιλιετηρίδα, και σε αυτή ανήκε εδαφικά. Αυτό αποδεικνύεται,από την ύπαρξη στην ευρύτερη περιοχή δύο καμινιών κεραμοποιίας, που τροφοδοτούσαν την πόλη.
Λέγεται από τούς ντόπιους και Παπαδοθωμιάνικα, επειδή κατοικείται από αυτή την οικογένεια, που είναι απόγονοι των Φωκάδων.
Πολύ πιθανόν όπως συνηθιζόταν σε αυτές τις περιπτώσεις, να ίδρυσαν κάποια πρόχειρα κτίσματα, ούτως ώστε να είναι κοντά στον τόπο, που καλλιεργούσαν, και έτσι ιδρύθηκε ο οικισμός. Πάνω από την βρύση του οικισμού, σώζονται τα ερείπια μικρής εκκλησίας αφιερωμένης στην Παναγία. Είναι τόσο μικρό το μέγεθος του ναού που «αναγκαστικά» χρησιμοποιείται το υποκοριστικό, και σε αυτό οφείλει το όνομά του το ξεμόνι και όλη η περιοχή. Από τα ερείπια ξεχωρίζει η θολωτή καμάρα του ιερού ανατολικά, καθώς και όλη η τοιχοποιία, σε ύψος μεγαλύτερο από ένα μέτρο.
Η δυτική πλευρά της εκκλησίας είναι βράχος, που έχει σε κάποια σημεία χτισθεί ούτως ώστε να δημιουργηθεί ομαλή επιφάνεια. Διατηρείται και ή είσοδος στην εκκλησία που είναι στην δυτική πλευρά με χαρακτηριστικά μικρό μέγεθος. Είναι τόσο μικρά όλα, που θα μπορούσε κάποιος να την ονομάσει παιδική εκκλησία, με χωρητικότητα όχι περισσοτέρων από δέκα παιδιά.
Στην επιλογή του τόπου, για  εγκατάσταση, βοήθησε το τρεχούμενο νερό που αναβλύζει μέσα από τους βράχους. Επειδή  το νερό είναι δυσεύρετο στην περιοχή της Μάνης, η ύπαρξη του «Αυλού», έτσι έλεγαν την βρύση, έκανε τον τόπο Παράδεισο.
Η βρυσούλα εξακολουθεί και σήμερα να υπάρχει αλλά σε άσχημη κατάσταση. Την σημερινή μορφή του ο οικισμός πήρε στα τέλη του 19ου αιώνα όταν εγκαταστάθηκαν εκεί, κάποιοι κλάδοι τής οικογένειας Παπαδοθωμάκου.
Πάνω από το πορτάρι της βρύσης, μαρμάρινη πλάκα μνημείο για τον Θεμιστοκλή Παπαδοθωμάκο, που έπεσε «υπέρ πατρίδος».
Μπροστά στα μάτια μας ξεδιπλώνεται και μια καταπληκτική θέα. Γύρω σε μακρινές αποστάσεις τα ψηλά βουνά με κορώνα την κορυφή πυραμίδα του Ταυγέτου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λακωνίας
Λογική πύλη
Μία λογική πύλη είναι ηλεκτρονικό κύκλωμα το οποίο πραγματοποιεί μία λογική πράξη στις εισόδους της και παράγει μία έξοδο. Οι λογικές πύλες έχουν δημιουργηθεί για να δουλεύουν στο δυαδικό σύστημα. Στα ηλεκτρονικά κυκλώματα ως λογικό 0 θεωρείται η τάση εκείνη η οποία είναι κάτω από ένα κατώφλι που έχουν ορίσει οι κατασκευαστές της λογικής πύλης (π.χ. 0,5V). Αντίστοιχα το λογικό 1 αντιστοιχεί σε τάση η οποία υπερβαίνει κάποια τάση (συνήθως 5V αλλά οι τελευταίες τεχνολογίες έχουν καταφέρει να μειώσουν την τάση αυτή). Με άλλα λόγια το λογικό 0 αντιστοιχεί στην τάση γείωσης και το λογικό 1 σε τάση τροφοδοσίας. Υπάρχουν διάφορες τεχνολογίες κατασκευής πυλών, όπως η CMOS.
Πύλη NOT
Η πύλη NOT (ΟΧΙ) έχει μόνο μία είσοδο και δίνει μόνο μία έξοδο. Η λειτουργία της είναι η αντιστροφή του λογικού σήματος της εισόδου. Ο πίνακας αληθείας της πύλης είναι: {| Το κυκλωματικό σχεδιάγραμμα είναι το εξής: 150px
Πύλη AND
Η πύλη AND εκτελεί την λογική πράξη AND (ΚΑΙ) μεταξύ των εισόδων της. Η πράξη AND στην άλγεβρα Boole συμβολίζεται με επί (*). Για παράδειγμα εαν η πύλη έχει 2 εισόδους (a και b) και μία έξοδο (c) θα γίνει η πράξη:
Ο πίνακας αληθείας της λογικής πύλης AND φαίνεται στο εξής σχήμα: Παράδειγμα: έστω ότι a=1 και b=0. Η έξοδος c θα προκύψει 0.
Γενικότερα, η έξοδος AND δίνει λογική έξοδο 1 όταν όλες οι είσοδοί της βρίσκονται σε λογική κατάσταση 1.
Πύλη OR
Η πύλη OR εκτελεί την λογική πράξη OR (Η΄) μεταξύ των εισόδων της. Η πράξη OR στην άλγεβρα Boole συμβολίζεται με το συν (+). Για παράδειγμα εαν η πύλη έχει 2 εισόδους (a και b) και μία έξοδο (c) θα γίνει η πράξη:
Ο πίνακας αληθείας της λογικής πύλης OR φαίνεται στο εξής σχήμα:
Παράδειγμα: Έστω ότι a=1 και b=0. Η έξοδος c θα προκύψει 1.
Γενικότερα, η πύλη OR δίνει λογικό 1 όταν μία τουλάχιστο είσοδος είναι σε λογικό 1.
Οι πύλες OR κατασκευάζονται και με περισσότερες των δύο εισόδων (π.χ. 3,4,5,8 είσοδοι).
Πύλη XOR
Η πύλη XOR εκτελεί την λογική πράξη XOR (ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ Η') μεταξύ των εισόδων της. Η πράξη XOR στην άλγεβρα Boole συμβολίζεται με ένα συν μέσα σε ένα κύκλο (⊕).Για παράδειγμα εαν η πύλη έχει 2 εισόδους (a και b) και μία έξοδο (c) θα γίνει η πράξη:
Ο πίνακας αληθείας της λογικής πύλης ΧOR φαίνεται στο εξής σχήμα:
Γενικά η πύλη XOR ελέγχει την περιττή ισοτιμία, δηλαδή δίνει λογικό 1 όταν περριτός αριθμός εισόδων βρίσκεται σε λογικό 1.
Πύλη NAND
Η πύλη NAND (ΟΧΙ-ΚΑΙ) δίνει την αντίθετη έξοδο από την AND, δηλαδή δίνει λογικό 1 όταν υπάρχει τουλάχιστον ένα λογικό 0 στις εισόδους. Ο πίνακας καταστάσεων και το κυκλωματικό σχεδιάγραμμα είναι τα εξής:
Πύλη NOR
Η πύλη NΟR (ΟΧΙ-Η') δίνει την αντίθετη έξοδο από την OR, δηλαδή δίνει λογικό 1 όταν και οι δύο είσοδοι είναι 0. Ο πίνακας καταστάσεων και το κυκλωματικό σχεδιάγραμμα είναι τα εξής:
Πύλη ΧNOR
Η πύλη ΧNΟR δίνει την αντίθετη έξοδο από την ΧOR, δηλαδή δίνει λογικό 1 όταν οι δύο είσοδοι είναι στην ίδια λογική στάθμη. Ο πίνακας καταστάσεων και το κυκλωματικό σχεδιάγραμμα είναι τα εξής: {|
left|150px
Όρραον
thumb|Ανάκτορο Α, Ακρόπολης Όρραον|300px|right thumb|Ανάκτορο Δ, Ακρόπολης Όρραον|300px|right right|thumb|300px|Ερείπια υδατοδεξαμενής στην αρχαία ακρόπολη Όρραον thumb| Μυρτάλη - Ολυμπιάδα, Χρυσό περίαπτο, Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης|300px|right
Ονομα
Το όνομά της πόλης είναι γνωστό από την αρχαία γραπτή παράδοση και από επιγραφικά κείμενα του 4ου και 2ου αιώνα π. Χ. Το Όρραον μελετήθηκε αρχικά από Γερμανούς αρχαιολόγους του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου (1972) και από τον Καθηγητή αρχαιολογίας Σωτήριο Δάκαρη ο οποίος έγραψε: ''«Ο αρχαίος οικισμός στη θέση Καστρί Γοργόμυλου ταυτίζεται με το Όρραον, με βάση την επιγραφή της Αμβρακίας. Είναι το αυτό με το Horreum που αναφέρει ο Τίτος Λίβιος κατά τις επιχειρήσεις των Ρωμαίων στην Ήπειρο το 168 π.Χ.»'' )( Σωτήριος Δάκαρης, 1965). Μόλις την πενταετία 2000-2005 η ακρόπολη αυτή έγινε επισκέψιμη στο κοινό χάρις στίς εργασίες της ΙΒ Εφορείας Αρχαιοτήτων Ιωαννίνων.
Ιστορία
Το Αρχαίο Όρραον αποτελεί μια εντυπωσιακή αρχαία ακρόπολη των Μολοσσών. Ολοι οι οικισμοί των Μολοσσών από το υψίπεδο των Ιωαννίνων πρός την πεδιάδα της Αρτας και τον Αμβρακικό Κόλπο, με τις κοιλάδες Λούρου και Αράχθου, αποτελούσαν πέραν των άλλων σκοπών (φυλάκια, φρούρια) και ενδιάμεσους σταθμούς διακίνησης προϊόντων. Το Όρραον ιδρύθηκε τον 4ο αιώνα π.Χ. σε μια στρατηγική θέση (ύψωμα) πλησίον της Αρχαίας Αμβρακίας. Η ακρόπολη είναι οχυρωμένη με ισχυρό διπλό τείχος, το οποίο ενισχύουν τετράγωνοι πύργοι. Εντός των τειχών σώζονται σε πολύ καλή κατάσταση ιδιωτικές κατοικίες και πιθανά ανάκτορα αξιωματούχων. Η ίδρυση και ο περιτοιχισμός του Ορράου πρέπει να έγινε επί του βασιλέως των Μολοσσών Αλκέτα Α΄ (385-370 π.Χ.) ή το αργότερο στο δεύτερο τέταρτο του 4ου αιώνος π.Χ. Η επιλογή της στρατηγικής αυτής θέσης από τους φιλόδοξους Μολοσσούς έγινε, αφενός για τον έλεγχο του εμπορικού διαύλου επικοινωνίας με τη Νότιο Ελλάδα και αφετέρου για τη φύλαξη του ζωτικής σημασίας για την άμυνα του κράτους τους στρατιωτικού περάσματος. Ο Αλκέτας Α΄ ήταν Μολοσσός βασιλιάς της Ηπείρου, γιος του Θαρρύπα (ή Θάρυπου) και απέκτησε δύο παιδιά. Τον Αρρύβα, μετέπειτα παππού του Βασιλιά Πύρρου Α' της Ηπείρου, και τον Νεοπτόλεμο Β', μετέπειτα παππού του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Η καταστροφή του Όρραου
Το έτος 168-167 π.Χ. ο οικισμός Όρραον καταστράφηκε από τους Ρωμαίους του Αιμίλιου Παύλου, με την ολοσχερή ισοπέδωση των τειχών του, επειδή ήταν μία από τις τέσσερις ηπειρωτικές πόλεις που προέβαλλαν αντίσταση κλείνοντας τις πύλες τους στις ρωμαϊκές λεγεώνες του Ανίκιου Γάλου. Το μίσος των Ρωμαίων εναντίον των Ηπειρωτών γιά τίς επιθέσεις του Βασιλιά Πύρρου Ι στήν Ιταλία, ήταν τόσο, που διέταξαν την ολοσχερή καταστροφή 70 Ηπειρωτικών πόλεων και τη σύλληψη ως δούλων 150.000 Ηπειρωτών.Στο γεγονός αυτό κάνει αναφορά ο Λατίνος ιστορικός Λίβιος. Ηταν τέτοια η καταστροφή που επέφεραν οι Ρωμαίοι στήν Ηπειρο, που ο γεωγράφος Στράβων, μετά από ταξίδι του στην Ηπειρο γράφει: "Εις την Εύανδρη Ήπειρον και εις όλη την Ιλλυρίαν, επικρατει πολλή ερημίά, και όλοι οι κατοικούμενοι Οικισμοί κείτονται ερειπωμένοι".
Ανασκαφές και εργασίες στο Όρραον
Η ακρόπολη Όρραον ήταν γνωστή στους ξένους περιηγητές από τον 19ο αιώνα, ενώ ο Άγγλος ιστορικός Νίκολας Χάμοντ (Nickolas Hammond) στο μνημειώδες για την τοπογραφία της αρχαίας Ηπείρου έργο του "Ήπειρος", υπέθεσε ότι ο οικισμός ήταν η Φυλακή, μια πόλη που επίσης προσπάθησε να αντισταθεί στις ρωμαϊκές λεγεώνες χωρίς επιτυχία. Η πρόταση του δεν έγινε αποδεκτή από την κατοπινή έρευνα. Το έτος 1972 πραγματοποιήθηκε στον οικισμό ολιγοήμερη δοκιμαστική έρευνα από την τότε Προϊσταμένη της ΙΒ΄ ΕΠΚΑ Ιουλία Βοκοτοπούλου. Από το έτος 1972-1975 το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων υπό τη Διεύθυνση του καθηγητή κ. Σωτήριου Δάκαρη, σε συνεργασία με το Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο, άρχισαν ανασκαφική έρευνα στο «Σπίτι 1» του αρχαίου οικισμού (ανάκτορο). Η ανασκαφή του «Σπιτιού 1» συνεχίστηκε το έτος 1981. Στερεωτικές εργασίες σε τοίχους των αρχαίων οικιών έγιναν κατά τα έτη 1972, 1973, 1974, 1975, 1976 και το 1981 από τη ΙΒ΄ ΕΠΚΑ. Οι ανασκαφές και υποστηρικτικές εργασίες συνεχίστηκαν από το έτος 2003 με χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης (3ο Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης, 294.000 ευρώ) από την ΙΒ' Εφορεία Αρχαιοτήτων υπό τον καθηγητή Αρχαιολογίας Κωνσταντίνο Ζάχο και συνεχίσθηκαν μέχρι το έτος 2006. Στις ανασκαφές βρέθηκαν αρχαία νομίσματα. Ήδη από το έτος 2002 έως και 2006 η ΙΒ΄ Εφορεία αρχαιοτήτων Ιωαννίνων ολοκλήρωσε τις εργασίες στο Όρραον και αποκατέστησε το χωμάτινο δρόμο πού πηγαίνει στην καστρόπολη πλέον με αυτοκίνητο, κατασκεύασε δε και χώρο στάθμευσης αυτοκινήτων.
Ξενάγηση στο Όρραον
Η ξενάγηση αρχίζει με την είσοδο από την κεντρική πύλη των διπλών τειχών. Το ισχυρό διπλό τείχος, περιμέτρου 750 m., ενισχυμένο με θλάσεις και με πύργους, περιέκλειε ωοειδή έκταση 5,5 εκταρίων, με 100 περίπου σπίτια, εκτός από την απότομη και βραχώδη νότια πλευρά του λόφου, όπου δεν διατηρούνται ίχνη οχύρωσης. Ο πληθυσμός που συγκέντρωνε στην περίοδο της ακμής του υπολογίζεται σε 1.500 – 2.000 άτομα, κατά μία άποψη, ίσως όμως και μέχρι 5.000 – 10.000 άτομα αν ληφθούν υπ’ όψιν υπάρχουσες οικίες εκτός των τειχών, ερείπια των οποίων διακρίνονται αδρά. Στο εσωτερικό των τειχών διακρίνονται ίχνη δρόμων και κτίρια, που υποδηλώνουν πολεοδομική οργάνωση κατά το ευθύγραμμο γεωμετρικό σύστημα, με ένα συνήθως σπίτι σε κάθε νησίδα. Ορισμένα από αυτά τα κτίρια διατηρούνται σε άριστη κατάσταση και έχουν ονομασθεί "Οικία Α", "Οικία Β", "Οικία Γ", "Οικία Δ" κλπ.. Στο βόρειο τμήμα του οικισμού θεωρείται ότι βρισκόταν ο δημόσιος χώρος, εξαιτίας της ύπαρξης του μικρού διοικητικού κτιρίου με τους ορθοστάτες και μιας μεγάλης κτιστής δεξαμενής, χωρητικότητας 400 m3. Αναπαράσταση της σκεπαστής αυτής δεξαμενής ύδατος, σχεδίασε πρόσφατα η ΙΒ' Εφορία Αρχαιοτήτων και εκτίθεται στον χώρο. Τον ειδικό φρουριακό χαρακτήρα της ως πολίσματος - φρουρίου μαρτυρούν οι στενοί δρόμοι, η έλλειψη κοινόχρηστων χώρων, ο εφοδιασμός της με δεξαμενές νερού και κυρίως ο ισχυρός ενισχυμένος με πύργους οχυρωματικός περίβολος, σε συνδυασμό με τη στρατηγική θέση του οικισμού. Δώδεκα στενοί παράλληλοι δρόμοι, με κατεύθυνση Β-Ν διασταυρώνονται με δύο κάθετους δρόμους, δημιουργώντας μακρόστενες νησίδες πλάτους 15 m. Στο πλάτος κάθε νησίδας είναι κτισμένο συνήθως ένα "σπίτι" που ορίζεται από δύο παράλληλους δρόμους. Η εξαιρετικά καλή κατάσταση διατήρησης των κατοικιών, που σε ορισμένες περιπτώσεις σώζουν και τον άνω όροφο, είναι μοναδική στον ελλαδικό χώρο προκειμένου για οικίες της ύστερης κλασικής εποχής. Οι ιδιωτικές λιθόκτιστες οικίες του Ορράου, περίπου εκατό, σπάνιας διατήρησης, σώζουν ενίοτε και τους τοίχους του άνω ορόφου ως τη στέγη, με τα παράθυρα, τις παραστάδες των θυρών και τις δοκοθήκες του άνω ορόφου. Πρόκειται για ευρύχωρα σπίτια, εμβαδού 270 m2 στον τύπο της αγροικίας, εξολοκλήρου λιθόκτιστα με ισοδομική τοιχοποιία από ντόπιο ασβεστόλιθο. Το εντυπωσιακότερο παράδειγμα, οι τοίχοι του οποίου σώζονται σε ύψος 5-7 μ., φέρει τη συμβατική ονομασία «Σπίτι Δ» ή «Οικία Δ». . μικρογραφία|ΣΠΙΤΙΑ ΣΤΟ ΟΡΡΑΟΝ
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Ηπείρου
Ηρακλής (ταινία, 2014)
Ο Ηρακλής (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: Hercules) είναι αμερικανική ταινία περιπέτειας του 2014 σε σκηνοθεσία Μπρετ Ράτνερ και πρωταγωνιστή τον Ντουέιν Τζόνσον. Η ταινία βασίζεται στην νουβέλα Hercules: The Thracian Wars του Στιβ Μουρ.
Βραβεύσεις
Teen Choice Awards 2014
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες δράσης Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2014 Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Αρχαία Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες IMAX
Συμμετοχή της Νορβηγίας στη Eurovision 2021
Η Νορβηγία συμμετείχε στον στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας. Ο νορβηγικός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός, Norsk rikskringkasting (NRK), χρησιμοποίησε την εθνική επιλογή Melodi Grand Prix 2021 για να αποφασίσει τον εκπρόσωπό του.
Ιστορικό
Πριν από το διαγωνισμό του 2021, η Νορβηγία είχε συμμετάσχει στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision πενήντα εννέα φορές από την πρώτη τους συμμετοχή το. Η Νορβηγία έχει κερδίσει το διαγωνισμό σε τρεις περιπτώσεις: το με το τραγούδι "La det swinge" που ερμήνευσαν οι Bobbysocks!, το  με το τραγούδι "Nocturne" από τους Secret Garden και το  με το τραγούδι "Fairytale" από τον Αλεξάντερ Ρίμπακ. Η Νορβηγία είχε επίσης τις δύο αμφίβολες διακρίσεις ότι τερμάτισε τελευταία στον τελικό της Eurovision περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη χώρα και επειδή είχε τους περισσότερους "μηδέν βαθμούς" στο διαγωνισμό, με το τελευταίο να είναι ένα ρεκόρ που το κατέχει από κοινού με την. Η χώρα έχει τερματίσει τελευταία έντεκα φορές και έχει αποτύχει να συγκεντρώσει βαθμούς σε τέσσερις διαγωνισμούς. Μετά την εισαγωγή των ημιτελικών το, η Νορβηγία δεν κατάφερε να προκριθεί μόνο σε τρεις περιπτώσεις. Το, η Νορβηγία εκπροσωπήθηκε από τους KEiiNO με το τραγούδι "Spirit in the Sky". Η χώρα κατέλαβε την 6η θέση στον τελικό με 331 βαθμούς. Το, η Ουλρίκε Μπράντστορπ ήταν έτοιμη να εκπροσωπήσει τη Νορβηγία με το τραγούδι "Attention" πριν από την ακύρωση του διαγωνισμού.
Ο νορβηγικός εθνικός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός, Norsk rikskringkasting (NRK), μεταδίδει την εκδήλωση στη Νορβηγία και οργανώνει τη διαδικασία επιλογής για τη συμμετοχή του έθνους. Ο ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός έχει παραδοσιακά διοργανώσει τον εθνικό τελικό Melodi Grand Prix, το οποίο επιλέγει τη νορβηγική συμμετοχή για το διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision κάθε χρονιά, εκτός από μία.
Melodi Grand Prix 2021
Το Melodi Grand Prix 2021 ήταν η 59η έκδοση του νορβηγικού εθνικού τελικού Melodi Grand Prix και επέλεξε τη συμμετοχή της Νορβηγίας για το διαγωνισμό του 2021. Ο διαγωνισμός αποτελούταν από πέντε ημιτελικούς που βασίζονται στις πέντε περιοχές της Νορβηγίας μεταξύ 16 Ιανουαρίου και 13 Φεβρουαρίου, έναν γύρο δεύτερης ευκαιρίας στις 15 Φεβρουαρίου και έναν τελικό στις 20 Φεβρουαρίου 2021. Οι πέντε ημιτελικοί παρουσιάστηκαν από τους Κόρε Μάγκνους Μπεργκ, Ίνγκριντ Γκιέσινγκ Λίνχαβε και Ρόνι Μπρέντε Άασε, ενώ ο γύρος της δεύτερης ευκαιρίας και ο τελικός παρουσιάστηκαν από τους Κόρε Μάγκνους Μπεργκ, Ίνγκριντ Γκιέσινγκ Λίνχαβε και Σίλιε Νόρντνες. Ο εθνικός τελικός μεταδώθηκαν στο NRK1, στο NRK TV, σε ραδιοφωνική μετάδοση μέσω του NRK P1, καθώς και διαδικτυακά μέσω της επίσημης ιστοσελίδας του NRK, το nrk.no.
Τελικός
Δώδεκα τραγούδια τα οποία αποτελούνται από τους έξι φιναλίστ των ημιτελικών και του γύρου Δεύτερης Ευκαιρίας μαζί με τα ήδη έξι πρoκρινόμενα τραγούδια συμμετείχαν στον τελικό στις 20 Φεβρουαρίου 2021 στην H3 Arena στο Φορνέμπου. Ο νικητής επιλέχθηκε μέσω τριών γύρων διαδικτυακής ψηφοφορίας. Στον πρώτο γύρο, οι κορυφαίες τέσσερις συμμετοχές ("Let Loose" σε ερμηνεία των Blåsemafian feat. Hazel, "Fallen Angel" σε ερμηνεία του Tix, "Monument" σε ερμηνεία των KEiiNO και "Faith Bloody Faith" σε ερμηνεία του Γιορν) επιλέχθηκαν να συνεχίσουν για τον δεύτερο γύρο, τον Χρυσό Τελικό. Στον Χρυσό Τελικό, οι κορυφαίες δύο συμμετοχές ("Fallen Angel" σε ερμηνεία του Tix και "Monument" σε ερμηνεία των KEiiNO) επιλέχθηκαν να συνεχίσουν για τον τρίτο γύρο, τη Χρυσή Δυάδα. Στη Χρυσή Δυάδα, τα αποτελέσματα της διαδικτυακής ψηφοφορίας αποκαλύφθηκαν σύμφωνα με τις πέντε περιοχές της Νορβηγίας και αυτό οδήγησε στη νίκη του "Fallen Angel" σε ερμηνεία του Tix με συνολικά 380,033 ψήφους.
Στη Eurovision
Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού της Eurovision 2021 πραγματοποιήθηκε στο Rotterdam Ahoy στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας και αποτελούταν από δύο ημιτελικούς που πραγματοποιήθηκαν στις 18 και 20 Μαΐου, και τον μεγάλο τελικό στις 22 Μαΐου 2021. Σύμφωνα με τους κανονισμούς της Εurovision, κάθε συμμετέχουσα χώρα, εκτός από τη διοργανώτρια χώρα και τις "Μεγάλες Πέντε", που αποτελούνται από τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ιταλία, την Ισπανία και το Ηνωμένο Βασίλειο, πρέπει να προκριθεί από έναν από τους δύο ημιτελικούς για να διαγωνιστεί στον τελικό. Οι πρώτες δέκα χώρες από κάθε ημιτελικό προκρίνονται στον μεγάλο τελικό. Στις 17 Νοεμβρίου 2020, η EBU επιβεβαίωσε ότι η ημιτελική κλήρωση κατανομής για το διαγωνισμό του 2021 δεν θα πραγματοποιηθεί. Αντ' αυτού, οι ημιτελικοί θα έχουν την ίδια σύνθεση χωρών όπως καθορίστηκε από την κλήρωση για τους ημιτελικούς του διαγωνισμού του 2020 που ακυρώθηκαν, που πραγματοποιήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 2020 στο Δημαρχείο του Ρότερνταμ, που σημαίνει ότι η Νορβηγία κλήθηκε να συμμετάσχει στο δεύτερο μισό του πρώτου ημιτελικού.
Ημιτελικός
Μόλις κυκλοφόρησαν όλα τα διαγωνιστικά τραγούδια για το διαγωνισμό του 2021, η σειρά εμφάνισης για τους ημιτελικούς αποφασίστηκε από τους παραγωγούς των σόου και όχι μέσω άλλης κλήρωσης, έτσι ώστε παρόμοια τραγούδια να μην τοποθετηθούν το ένα δίπλα στο άλλο. Η Νορβηγία αποφασίστηκε να εμφανιστεί στη θέση 9, μετά τη συμμετοχή της Κύπρου και πριν από τη συμμετοχή της Κροατίας.
Αναλυτικά αποτελέσματα ψηφοφορίας
Τα ακόλουθα μέλη αποτελούσαν τη Νορβηγική κριτική επιτροπή:
Πολιτικές θέσεις του Νόαμ Τσόμσκι
Ο Νόαμ Τσόμσκι (γεν. 7 Δεκεμβρίου 1928) είναι ευρέως γνωστός διανοούμενος, πολιτικός ακτιβιστής και επικριτής της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ και άλλων κυβερνήσεων. Ο ίδιος αυτοχαρακτηρίζεται ελευθεριακός σοσιαλιστής, υπoστηρικτής του αναρχοσυνδικαλισμού ενώ θεωρείται σημαίνουσα προσωπικότητα στο χώρο της Αριστεράς στις ΗΠΑ.
Συμμετοχή της Νορβηγίας στη Eurovision 2021
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συμμετοχές χωρών στην Eurovision Κατηγορία:Μουσική στη Νορβηγία Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2021
Πολιτικές θέσεις του Νόαμ Τσόμσκι
Πολιτικές Θέσεις
Ο Τσόμσκι συχνά περιγράφεται ως μια από τις πλέον γνωστές προσωπικότητες της αμερικανικής Αριστεράς, παρόλο που δε συμφωνεί με τη χρήση του όρου. Ο ίδιος χαρακτηρίζει τον εαυτό του "συνταξιδιώτη" στην παράδοση του αναρχισμού, και αυτοαποκαλείται ελευθεριακός σοσιαλιστής. Συνοψίζει αυτήν την πολιτική φιλοσοφία λέγοντας πως αμφισβητεί όλες τις μορφές εξουσίας και επιχειρεί να τις εξαλείψει αν είναι αδικαιολόγητες ενώ το βάρος της απόδειξης εναπόκειται αποκλειστικά σε αυτόν που επιχειρεί να ασκήσει εξουσία. Ταυτίζεται σε ορισμένες περιπτώσεις με το εργατικό αναρχοσυνδικαλιστικό ρεύμα του αναρχισμού και είναι μέλος της οργάνωσης Βιομηχανικοί Εργάτες του Κόσμου. Επίσης, φαίνεται να υποστηρίζει το όραμα της συμμετοχικής οικονομίας του ελευθεριακού σοσιαλισμού, με τον ίδιο να είναι μέλος της Ενδιάμεσης Επιτροπής του Διεθνούς Οργανισμού για μια Συμμετοχική Κοινωνία (Interim Committee for the International Organization for a Participatory Society).
Πιστεύει ότι οι αρχικές μη αναδομημένες κλασσικές φιλελεύθερες και ριζοσπαστικές ουμανιστικές ιδέες που λογικά και ηθικά, σταθερά προεκτείνονται στο βιομηχανικό πλαίσιο, βρίσκουν τα πρότυπα τους στις αξίες του ελευθεριακού σοσιαλισμού.
Ο Τσόμσκι επιπλέον αυτοπροσδιορίζεται ως σιωνιστής, αν και σημειώνει ότι ο δικός του ορισμός του Σιωνισμού θα θεωρούταν από τους περισσότερους ως Αντισιωνισμός, ως αποτέλεσμα αυτού που θεωρεί στροφή στην έννοια του Σιωνισμού από τη δεκαετία του '40.
Ο Τσόμσκι θεωρείται "ένας από τους πιο ισχυρούς αριστερούς επικριτές της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής" στο Λεξικό των Σύγχρονων Αμερικανών Φιλοσόφων (Dictionary of Modern American Philosophers).
Οι απόψεις του για την παγκοσμιοποίηση
Ο Τσόμσκι επιχείρησε νωρίς μια κριτική ανάλυση της παγκοσμιοποίησης. Συνοψίζει τη διαδικασία με τη φράση "παλιό κρασί σε καινούριο μπουκάλι", επιμένοντας ότι το κίνητρο των ελίτ παραμένει το ίδιο όπως πάντα: επιδιώκουν να απομονώσουν το γενικό πληθυσμό από τις διαδικασίες λήψης σημαντικών αποφάσεων, με τη διαφορά ότι τα κέντρα εξουσίας είναι τώρα διεθνικές επιχειρήσεις και υπερεθνικές τράπεζες. Ο Τσόμσκι υποστηρίζει ότι η διεθνική επιχειρηματική εξουσία "αναπτύσσει τα δικά της κυβερνητικά όργανα" που αντικατοπτρίζουν την παγκόσμια εμβέλειά της.
Σύμφωνα με τον Τσόμσκι, το πρωταρχικό σχέδιο ήταν ο προσεταιρισμός των παγκόσμιων οικονομικών ιδρυμάτων που ιδρύθηκαν στο τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείο (ΔΝΤ) και της Παγκόσμιας Τράπεζας, τα οποία όλο και περισσότερο προσχωρούσαν στη συναίνεση της Ουάσιγκτον, απαιτώντας από τις αναπτυσσόμενες χώρες να εφαρμόσουν περιορισμούς στις δαπάνες και να προχωρήσουν σε διαρθρωτικές αλλαγές που συχνά περιλάμβαναν περικοπές σε προγράμματα κοινωνικής πρόνοιας. Τα προγράμματα βοήθειας και δανεισμού του ΔΝΤ εξαρτώνται από αυτές τις μεταρρυθμίσεις. Ο Τσόμσκι ισχυρίζεται ότι η δημιουργία παγκόσμιων ιδρυμάτων και συμφωνιών όπως ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, η Γενική Συμφωνία Δασμών και Εμπορίου, η Συμφωνία Ελεύθερου Εμπορίου Βόρειας Αμερικής (NAFTA) και η Πολυμερής Συμφωνία Επενδύσεων αποτελούν νέες μεθόδους διασφάλισης των προνομιών των ελίτ ενώ υπονομεύουν τη Δημοκρατία. Ο Τσόμσκι πιστεύει ότι αυτά τα νεοφιλελεύθερα μέτρα λιτότητας εξασφαλίζουν ότι οι πιο φτωχές χώρες απλά εξυπηρετούν έναν ρόλο παρέχοντας φθηνή εργασία, πρώτες ύλες και επενδυτικές ευκαιρίες για τον αναπτυγμένο κόσμο. Επιπλέον, αυτό σημαίνει ότι οι επιχειρήσεις μπορούν να απειλούν ότι θα μεταφερθούν σε φτωχότερες χώρες και ο Τσόμσκι αυτό το θεωρεί ισχυρό όπλο για να κρατούν τους εργαζόμενους στις πλουσιότερες χώρες υπό έλεγχο.
Ο Τσόμσκι διαφωνεί με τους όρους που χρησιμοποιούνται στο διάλογο για την παγκοσμιοποίηση, ξεκινώντας από τον ίδιο τον όρο "παγκοσμιοποίηση" ο οποίος, όπως ισχυρίζεται, αναφέρεται σε μια οικονομική ολοκλήρωση επιχορηγούμενη από επιχειρήσεις και δεν αποτελεί ένα γενικό όρο για κάτι που γίνεται διεθνές. Διαφωνεί και με τον όρο αντιπαγκοσμιοποίηση, ο οποίος χρησιμοποιείται για να περιγράψει, αυτό που εκείνος θεωρεί, κίνημα για την παγκοσμιοποίηση της κοινωνικής και περιβαλλοντικής δικαιοσύνης. Ο Τσόμσκι αντιλαμβάνεται αυτό που ευρέως αποκαλείται "ελεύθερο εμπόριο" ως ένα "μείγμα φιλελευθεροποίησης και προστασίας που σχεδιάστηκε από τους κύριους αρχιτέκτονες της πολιτικής για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά τους, τα οποία μπορεί να είναι οποιαδήποτε ανά πάσα στιγμή." Στα γραπτά του, ο Τσόμσκι εφιστά την προσοχή των αναγνωστών στα κινήματα κατά της παγκοσμιοποίησης. Περιγράφει την αντίσταση των Ζαπατίστας κατά της NAFTA στο δοκίμιό του "Η εξέγερση των Ζαπατίστας" (The Zapatista Uprising). Επίσης, επικρίνει την Πολυμερή Συμφωνία Επενδύσεων και αναφέρει τις προσπάθειες των ακτιβιστών που οδήγησαν στην ήττα της. Η φωνή του Τσόμσκι ήταν σημαντική ανάμεσα σε αυτές των επικριτών που παρείχαν το θεωρητικό πλαίσιο για τις διάφορες ομάδες που ενώθηκαν για να διαδηλώσουν κατά του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου στο Σιάτλ το Νοέμβριο του 1999.
Ανάλυση των ΜΜΕ
Άλλο κεντρικό σημείο του πολιτικού έργου του Τσόμσκι είναι η ανάλυση των κυρίαρχων μέσων μαζικής ενημέρωσης, ειδικά στις ΗΠΑ, τα οποία κατηγορεί ότι περιορίζουν το διάλογο προκειμένου να προωθούν επιχειρηματικά και κυβερνητικά συμφέροντα.
Επομένως, το μοντέλο επιχειρεί να περιγράψει πώς τα μέσα δημιουργούν ένα αποκεντρωμένο, μη-συνωμοτικό αλλά ωστόσο πολύ ισχυρό σύστημα προπαγάνδας το οποίο είναι ικανό να προωθήσει μια συναίνεση στους κόλπους της ελίτ, να περιορίσει τη δημόσια αντιπαράθεση μέσα από την προοπτική της ελίτ και ταυτόχρoνα να δίνει την εντύπωση της δημοκρατικής συναίνεσης.
Οι Τσόμσκι και Χέρμαν υποβάλλουν το μοντέλο τους σε εμπειρικό έλεγχο επιλέγοντας "ζεύγη παραδειγμάτων" -ζεύγη γεγονότων που αντικειμενικά είναι όμοια εκτός από τη σχέση τους με συγκεκριμένα συμφέροντα. Για παράδειγμα, επιχειρούν να δείξουν ότι σε περιπτώσεις όπου ένας "επίσημος εχθρός" κάνει κάτι (όπως να δολοφονήσει έναν θρησκευτικό λειτουργό), ο τύπος ερευνά εξονυχιστικά το θέμα και το καλύπτει εκτεταμένα, αλλά όταν η κυβέρνηση της χώρας ή ένας σύμμαχος κάνει το ίδιο (ή χειρότερο), ο τύπος το υποβιβάζει. Επίσης, αντιπαραβάλουν το μοντέλο τους ακόμη και με αυτό που θεωρείται το καλύτερο παράδειγμα του ελεύθερου και μαχητικού ανεξάρτητου τύπου, της κάλυψης της επίθεσης του Τετ κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Βιετνάμ. Ακόμη και σ'αυτήν την περίπτωση, υποστηρίζουν ότι ο τύπος συμπεριφέρθηκε δουλοπρεπώς υπέρ των συμφερόντων της "ελίτ".
Παραπομπές
Κατηγορία:Νόαμ Τσόμσκι
Μποένι
Η Μπετσιμπόκα (μαλαγασικά: Betsiboka) είναι μια από τις τέσσερις περιφέρειες της Επαρχίας Μαχατζάνγκα, Μαδαγασκάρη. Πρωτεύουσα είναι η Μαχατζάνγκα. Έχει έκταση 31.046 τ.χλμ. και πληθυσμό 543.200 κατοίκων (2004) με πυκνότητα 17.5 κατοίκων ανά τ.χλμ.
Γεωγραφία
Η Μποένι βρίσκεται δυτκά της Μαδαγασκάρης και κεντρικά της Μαχατζάνγκα. Συνορεύει στα νότια με τη Μπετσιμπόκα, στα νοτιοδυτικά με τη Μελάκι και στα βορειοανατολικά με τη Σόφια. Έχει έκταση 31.046 τ.χλμ.
Δήμοι
thumb|right|250px|Οι 20 δήμοι της Μαχατζάνγκα
Η Μποένι διαιρείται σε 6 δήμους:
1. Αμπατομποένι
12. Μαχατζάνγκα Ι
13. Μαχατζάνγκα ΙΙ
17. Μαροβοάι
18. Μιτσίντζο
20. Σοαλάλα
Μεταφορές
Το πλησιέστερο αεροδρόμιο είναι το Αεροδρόμιο του Αμπορόβι, ή Φίλιμπερτ Τσιρανάνα, που βρίσκεται στην Μαχατζάνγκα.
Παραπομπές
Μποενι Μποενι
Κρίστοφ Γκράουπνερ
μικρογραφία|Υπογραφή Κρίστοφ Γκράουπνερ Ο Κρίστοφ Γκράουπνερ (Christoph Graupner, Κίρχμπεργκ 13 Ιανουαρίου 1683 – Ντάρμστατ 10 Μαΐου 1760) ήταν Γερμανός συνθέτης και κλειδοκυμβαλίστας του ύστερου Μπαρόκ. Παρόλο που υπήρξε εξαιρετικά παραγωγικός επισκιάστηκε από τους, συγχρόνους με αυτόν, μεγάλους συνθέτες του καιρού του και τα έργα του βγήκαν από την αφάνεια μόλις στο τελευταίο μισό του 20ού αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γκράουπνερ γεννήθηκε στη μικρή πόλη Κίρχμπεργκ της Σαξονίας και, συγκεκριμένα, στο προάστιο του Χάρτμανσντορφ (Hartmannsdorf bei Kirchberg), το 1683. Έλαβε την πρώτη μουσική διδασκαλία από έναν θείο του, τον οργανίστα Νικολάους Κούεστερ (Nicolaus Kuester). Μπήκε στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας, όπου σπούδασε νομικά (όπως και πολλοί συνθέτες της εποχής) και, στη συνέχεια, ολοκλήρωσε τις μουσικές του σπουδές με τον Σέλε (Schelle) και τον πολυμαθή Γιόχαν Κούναου (Johann Kuhnau), κάντορα στην περίφημη Σχολή του Αγίου Θωμά της πόλης (Thomasschule).
Το 1706, λόγω της απειλούμενης εισβολής των Σουηδών ο Γκράουπνερ έφυγε από τη Λειψία για να παίξει τσέμπαλο στην ορχήστρα της Όπερας του Αμβούργου υπό την καθοδήγηση του Ράινχαρτ Κάιζερ (Reinhard Keizer), μαζί με τον Γκέοργκ Φρήντριχ Χαίντελ νεαρό βιολονίστα, τότε. Εκτός από εκτελεστής, ο Γκράουπνερ συνέθεσε έξι όπερες στο Αμβούργο, μερικές από αυτές σε συνεργασία με τον Κάιζερ, δημοφιλή συνθέτη οπερών στη Γερμανία. Το 1709, αποδέχθηκε τη θέση του υποδιευθυντή ορχήστρας στην υπηρεσία του λαντγράβου της Έσης-Ντάρμστατ και, το 1711, έγινε διευθυντής ορχήστρας της Αυλής (Hofkapellmeister), μετά τον θάνατο του Μπρίγκελ (Briegel). Εκεί πέρασε το υπόλοιπο της σταδιοδρομίας του, όπου η κύρια αρμοδιότητά του ήταν να συνθέτει μουσική. Πέθανε τυφλός, το 1760.
Γκράουπνερ και Μπαχ
Ο Γκράουπνερ έπαιξε, άθελά του, βασικό ρόλο στην ιστορία της μουσικής. Τα αβέβαια οικονομικά στο Ντάρμστατ, κατά τη δεκαετία του 1710, οδήγησαν στην υποβίβαση της μουσικής ζωής στην πόλη. Η όπερα ήταν κλειστή και πολλοί μισθοί των αυλικών μουσικών καθυστερούσαν (συμπεριλαμβανομένου του Γκράουπνερ). Μετά από πολλές προσπάθειες να πληρωθεί και έχοντας πολλά παιδιά και μια σύζυγο να στηρίξει, το 1723, υπέβαλε αίτηση για τη θέση του κάντορα στη Λειψία, το πόστο με το μεγαλύτερο κύρος στη Γερμανία της εποχής εκείνης. Ο Γκέοργκ Φίλιπ Τέλεμαν ήταν η πρώτη επιλογή γι’ αυτή τη θέση, αλλά αποσύρθηκε διότι εξασφάλισε αύξηση μισθού στο Αμβούργο όπου βρισκόταν. Το έργο που παρουσίασε ο Γκράουπνερ στην οντισιόν του, ήταν ένα Magnificat, δομημένο στο στυλ του δασκάλου, μέντορα και προκατόχου του, Κούναου, πού του εξασφάλισε τη θέση. Ωστόσο, ο πάτρονας τού Γκράουπνερ στο Ντάρμστατ δεν τον απελευθέρωσε από τη σύμβασή του, καθώς πληρώθηκαν τα δεδουλευμένα, ενώ ο μισθός του αυξήθηκε και θα παρέμενε στο προσωπικό της Αυλής ακόμη και αν διαλυόταν το μουσικό παρεκκλήσιο. Με τόσο ευνοϊκούς όρους, όπως είναι λογικό, ο Γκράουπνερ παρέμεινε στο Ντάρμσταντ, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για τον Μπαχ -μόλις δύο χρόνια νεότερος του Γκράουπνερ-, που έμελε να γίνει ο Μεγάλος Κάντορας της Λειψίας.
Όταν άκουσε ότι, ο Μπαχ ήταν η επιλογή για τη Λειψία, στις 4 Μαΐου 1723 ο Γκράουπνερ έγραψε ευγενικά στο δημοτικό συμβούλιο της πόλης, διαβεβαιώνοντάς το ότι, ο Μπαχ «είναι μουσικός εξίσου δυνατός στο εκκλησιαστικό όργανο όσο και ειδικός στα εκκλησιαστικά έργα και εκείνα του παρεκκλησίου» και ο άνθρωπος που «θα εκτελέσει ειλικρινά και σωστά τα καθήκοντα που του έχουν ανατεθεί».
Αφάνεια και επανανακάλυψη
Μετά τον θάνατό του, τα έργα του Γκράουπνερ έπεσαν στην αφάνεια για διάφορους λόγους. Τα χειρόγραφά του έγιναν αντικείμενο μακράς νομικής διαμάχης μεταξύ των κληρονόμων του και των ηγεμόνων της Έσσης-Ντάρμσταντ. Μια οριστική δικαστική απόφαση αρνήθηκε την ιδιοκτησία του Γκράουπνερ πάνω στα χειρόγραφα μουσικής. Οι κληρονόμοι δεν μπόρεσαν να λάβουν άδεια για να πουλήσουν ή να δημοσιεύσουν τα έργα του, οπότε αυτά παρέμεινα απρόσιτα στο κοινό. Αλλά και οι δραματικές αλλαγές στο ύφος της εποχής είχε μειώσει το ενδιαφέρον για τη μουσική του Γκράουπνερ. Βλέποντας τη θετική πλευρά, όμως, η κατοχή του μουσικού περιουσιολογίου του Γκράουπνερ από τον λαντγράβο της Έσσης-Ντάρμσταντ εξασφάλισε τη διάσωσή του, εν συνόλω. Ένας άλλος παράγοντας που συνέβαλε στη μεταθανάτια αφάνεια του Γκράουπνερ ήταν ότι, σε αντίθεση με τον Μπαχ, ο Γκράουπνερ είχε πολύ λίγους μαθητές -εκτός του Γιόχαν Φρίντριχ Φας (Johann Friedrich Fasch)- για να συνεχίσουν τη μουσική του κληρονομιά. Ο Γκράουπνερ, όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά είναι: «ένα από αυτά τα ατυχή θύματα της μοίρας και της περίστασης -ένας σύγχρονος των Μπαχ, Χέντελ, Τέλεμαν, κ.λπ., ο οποίος παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό -και αδικαιολόγητα- παραμελημένος».
Η μουσική του Γκράουπνερ απολαμβάνει μια αναβίωση η οποία οφείλεται, σε μεγάλο βαθμό, στις επίπονες ερευνητικές προσπάθειες πολλών μουσικολόγων, ερμηνευτών και αρχιμουσικών. Ξεκινώντας από τις αρχές του 20ού αιώνα, άρχισε η έρευνα με τη μελέτη του Βίλιμπαλντ Νάγκελ (Willibald Nagel) για τις συμφωνίες (sinfonias) του Γκράουπνερ. Στη δεκαετία του 1920, ο Φρίντριχ Νόακ (Friedrich Noack) δημοσίευσε την έρευνά του σχετικά με τις καντάτες του συνθέτη. Ο περίφημος εκδοτικός οίκος «Baerenreiter» δημοσίευσε αρκετές συμφωνίες και μία εισαγωγή (ouverture) στη δεκαετία του 1950.