cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αντώνιος Μπουρνιάς
Βιογραφία
Την εποχή που ξέσπασε η Ελληνική Επανάσταση ο Μπουρνιάς βρισκόταν στην Αίγυπτο, όπου υπηρετούσε ως αντισυνταγματάρχης του γαλλικού στρατού. Μόλις έμαθε για την Επανάσταση, παραιτήθηκε και έλαβε μέρος σε αυτή ως αρχηγός των επαναστατημένων Χίων σε συνεργασία με τον αρχηγό των Σαμίων Λυκούργο Λογοθέτη. Λόγω του κύρους που είχε αποκτήσει ο Λογοθέτης με την επανάσταση στη Σάμο προσεγγίσθηκε από τον Μπουρνιά. Ο Μπουρνιάς είχε ζητήσει και παλιότερα βοήθεια από τον Υψηλάντη για την απελευθέρωση του νησιού του, επειδή όμως η επιχείρηση παρουσίαζε δυσχέρειες και κινδύνους δεν συμφώνησε. Ο Μπουρνιάς θα συναντήσει τον Λογοθέτη στη Σάμο και θα τον παρασύρει με τον ενθουσιασμό και την αποφασιστικότητά του να οργανώσει και να πραγματοποιήσει την επιχείρηση. Πράγματι, θα αποβιβαστούν στην τοποθεσία Αγία Ελένη στα παράλια της Χίου, ο Μπουρνιάς όντας επικεφαλής 150 Χίων. Οι πρόκριτοι όμως του νησιού αντέδρασαν, ενώ ο ίδιος ήλθε σε προστριβές με τον Λογοθέτη.
Μετά την Καταστροφή της Χίου ο Αντώνιος Μπουρνιάς, o Χατζηαντώνης, διασώθηκε και κατέφυγε στα Ψαρά, ενώ αργότερα εγκαταστάθηκε στην Αίγινα.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Διαδοχή στον βρετανικό θρόνο
Η διαδοχή στο βρετανικό θρόνο καθορίζεται από την καταγωγή, το φύλο (για αυτούς που γεννήθηκαν στις ή πριν από τις 28 Οκτωβρίου 2011), τη νομιμότητα και τη θρησκεία. Σύμφωνα με το κοινό δίκαιο, το Στέμμα κληρονομείται από τα παιδιά ενός μονάρχη ή από τον κοντινότερο συγγενή του, σε περίπτωση ατεκνίας. Η Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του 1689 και η Πράξη του Διακανονισμού του 1701 περιορίζουν τη διαδοχή στο θρόνο στους νόμιμους Προτεστάντες απογόνους της Σοφίας του Αννοβέρου που βρίσκονται σε «Κοινωνία με την Εκκλησία της Αγγλίας». Οι σύζυγοι των Ρωμαιοκαθολικών ήταν αποκλεισμένοι από το 1689 μέχρι την τροποποίηση του νόμου το 2015. Οι Προτεστάντες απόγονοι εκείνων που αποκλείστηκαν επειδή ήταν Ρωμαιοκαθολικοί μπορούν να ενταχθούν στη διαδοχή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μοναρχία του Ηνωμένου Βασιλείου
Κάσπαρ Γκρέγκορυ
Ο Κάσπαρ Γκρέγκορυ (Caspar René Gregory) (1846–1917) υπήρξε Γερμανο-Αμερικάνος θεολόγος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 6 Νοεμβρίου 1846 στη Φιλαδέλφεια και η καταγωγή του ήταν από τη Γαλλία. Προπάππος του ήταν ο Ρενέ Γκρέγκορυ, ο οποίος είχε πολεμήσει ως Γάλλος αξιωματικός το 1777 στον αμερικανικό απελευθερωτικό πόλεμο, και αργότερα εγκαταστάθηκε εκεί και παντρεύτηκε. Πατέρας του Κάσπαρ ήταν ο Χένρυ Ντουβάλ Γκρέγκορυ, ιερωμένος, άκρως συντηρητικός θεολόγος και αυστηρός πατέρας. Ο Γκρέγκορυ πήγε σχολείο και μετά σπούδασε θεολογία τα έτη 1865-67 και 1867-73 στη Φιλαδέλφεια και στο Πρίνστον του Νιού Τζέρσι αντίστοιχα. Τελικά ήρθε στην Ευρώπη και συνέχισε τις σπουδές του στη Λειψία με καθηγητές του τον Κόνσταντιν φον Τίσεντορφ και τον Έζρα Άμποτ. Μελέτησε τις πηγές της Καινής Διαθήκης, και όταν ο Τίσεντορφ πέθανε, συνέχισε αυτός το έργο του. Αναγορεύτηκε μέχρι και πέντε φορές διδάκτωρ και συνέχισε τις έρευνες ώσπου αναγορεύτηκε καθηγητής (habilitation) το 1884 και διορίστηκε πρώτα έκτακτος και μετά τακτικός καθηγητής στη Λειψία το 1889 και 1891 αντίστοιχα. Ήταν πρωτοπόρος στην έρευνα του ουμανισμού. Έγινε γερμανός υπήκοος το 1881 και υπηρέτησε σε γηραιή ηλικία 68 χρονών ως εθελοντής στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και μέσα σε δύο χρόνια πήρε τον βαθμό υπολοχαγού. Απεβίωσε στις 9 Απριλίου 1917 σε στρατιωτικό νοσοκομείο του Δυτικού μετώπου κοντά στο Neuchâtel-sur-Aisne στη Γαλλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παλαιογράφοι
Ζώπυρος ο Αλεξανδρεύς
Ο Ζώπυρος ο Αλεξανδρεύς ήταν ιατρός που έζησε στην Αλεξάνδρεια τον 2 π.Χ. αιώνα στην αυλή των Πτολεμαίων. Θεωρείται εφευρέτης αντιδότου. Σχετικές αναφορές κάνουν για τα φάρμακά του ο Γαληνός, Περὶ ἀντιδότων 14. 150.3 κ.ε. και ο Οριβάσιος, Collectiones medicae 14, passim,.
NGC 4359
Ο NGC 4359 είναι νάνος ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 56 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Κόμη Βερενίκης. Τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel) στις 20 Μαρτίου 1787. Ανήκει στην Ομάδα γαλαξιών NGC 4274 που με την σειρά της είναι τμήμα της ομάδας Κόμη Ι.
Οπτικά ο NGC 4359 φαίνεται να βρίσκεται εγγύτερα στον NGC 4414 που επίσης είναι μέλος της ομάδας NGC 4274 και της Κόμης I. Παρόλα αυτά οι ακτινικές ταχύτητες των δύο γαλαξιών διαφέρουν μεταξύ τους κατά 500 km/s περίπου, γεγονός που υποδηλώνει ότι μεταξύ τους βαρυτική αλληλεπίδραση δεν είναι πιθανή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νάνοι γαλαξίες Κατηγορία:Ραβδωτοί σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Κόμη Βερενίκης 4359 40330 07483
Νορικές Άλπεις
thumb|right|275px|Η κορυφή Ρόζενοκ των Νορικών Άλπεων Οι Νορικές Άλπεις (γερμ. Norische Alpen, ιταλ. Alpi Noriche) είναι συλλογικός όρος με τον οποίο αποκαλούνται μερικά όρη και μικρές οροσειρές των Ανατολικών Άλπεων. Το όνομα προέρχεται από την αρχαία ρωμαϊκή επαρχία της Νορικής, που βρισκόταν στα εδάφη της σημερινής Αυστρίας και (λιγότερο) της Βαυαρίας και της Σλοβενίας.
Ιστορικά στοιχεία
Τον 19ο αιώνα ο γερμανικός όρος Norische Alpen κάλυπτε όλες τις οροσειρές των Κεντροανατολικών Άλπεων και των Βόρειων Ασβεστολιθικών Άλπεων ανατολικά της κορυφής Ντραϊχέρνσπιτσε. Οι Νορικές Άλπεις εθεωρούντο η μεγάλη βόρεια οροσειρά των Ανατολικών Άλπεων, μαζί με τις Καρνικές Άλπεις στον νότο και τις Ιουλιανές Άλπεις στα νοτιοανατολικά. Αργότερα η σημασία του όρου περιορίσθηκε στις οροσειρές νότια από την Κύρια Αλυσίδα των Άλπεων.
Γεωγραφία
Σήμερα οι Νορικές Άλπεις βρίσκονται κυρίως στην Αυστρία (το 98% της έκτασής τους), ιδίως στην Καρινθία και τη Στυρία. Το μικρό υπόλοιπο υπάγεται στη γειτονική Κάτω Στυρία της Σλοβενίας.
Στα νότια οι Νορικές Άλπεις διαμορφώνουν τη Λεκάνη του Κλάγκενφουρτ. Οι πλαγιές τους χαρακτηρίζονται από την αλπική κτηνοτροφία (Alm, δηλαδή με ορεινά βοσκοτόπια και διαχείμαση στα χειμαδιά), ενώ επί πολλούς αιώνες υπήρχε εξορυκτική δραστηριότητα (ακόμα και σήμερα εξορύσσεται μαγνησίτης στην περιοχή του Ράντενταϊν. Σήμερα ωστόσο η περιοχή εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον τουρισμό, τόσο τον χειμερινό, όσο και τον θερινό. Υπάρχει ο Εθνικός Δρυμός του όρους Νοκ, «προστατευόμενο τοπίο» κατηγορίας V κατά τη Διεθνή Ένωση Προστασίας της Φύσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νορικες
Ιταλική Λεωφόρος της Δόξας
Η Ιταλική Λεωφόρος της Δόξας (αγγλικά: The Italian Walk of Fame), βρίσκεται στο Τορόντο του Καναδάς κα δημιουργήθηκε για να αναγνωρίσει τα επιτεύγματα επιτυχημένων ανθρώπων ιταλικής καταγωγής.
Η Λεωφόρος της δόξας βρίσκεται στο κέντρο της περιοχής Μικρή Ιταλία, και αποτελείται από αστέρια τοποθετημένα μόνιμα και εμφανώς στο πεζοδρόμιο στη βόρεια πλευρά της College Street μεταξύ Grace Street και Clinton Street. Ο Τζίμι Μπερτούτσι μαζί με την Μαρίζα Λανγκ είναι οι δημιουργοί αυτής της Λεωφόρου, η οποία ξεκίνησε στις 7 Σεπτεμβρίου 2009.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτισμός του Καναδά
Μπετόν-Μπαζός
Το Μπετόν-Μπαζός (γαλλικά: Beton-Bazoches) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπετοναί (γαλλικά: Bétonais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Ντιντζεριντού
Το ντιντζεριντού έχει συνήθως σχήμα κυλίνδρου ή πολύ μακρόστενου κώνου και έχει μήκος από ένα μέχρι τρία μέτρα, με τα περισσότερα στο 1 έως 1,5 μέτρο. Γενικώς, όσο μακρύτερο είναι το πνευστό, τόσο βαρύτερος είναι ο ήχος, ωστόσο τα όργανα με πλατύ άνοιγμα παίζουν υψηλότερους τόνους, με ήχο παρόμοιο της τρομπέτας.
Προέλευση
Δεν υπάρχουν αξιόπιστες πηγές για την χρονική περίοδο που εφευρέθηκε το ντιντζεριντού. Αρχαιολογικές μελέτες υποδεικνύουν ότι οι κάτοικοι της περιοχής Κακαντού της Βόρειας Αυστραλίας χρησιμοποιούσαν το όργανο εδώ και λιγότερο από χίλια χρόνια, με βάση χρονολόγηση βραχογραφιών. Η καθαρότερη ίσως βραχογραφία, στο Ginga Wardelirrhmeng, στο βόρειο όριο του υψιπέδου της Γης Άρνεμ, από την περίοδο του «γλυκού νερού» (που άρχισε μετά το 500 μ.Χ.), δείχνει έναν οργανοπαίκτη του ντιντζεριντού και δύο τραγουδιστές να συμμετέχουν σε μια τελετή των Ουμπάρ (Ubarr).
Ετυμολογία και άλλες ονομασίες
Η ονομασία «ντιντζεριντού» δεν προέρχεται από τις γλώσσες των ιθαγενών της Αυστραλίας και θεωρείται ηχοπλασία (απόδοση του ήχου του οργάνου). Οι πρώτες καταγραφές παραλλαγών του ονόματος εμφανίζονται σε μια έκδοση του Hamilton Spectator του 1908, μία έκδοση του The Northern Territory Times and Gazette το 1914 και ένα φύλλο του 1919 της εφημερίδας Smith's Weekly, όπου αναφέρεται ως didjerry, από τον ήχο «didjerry, didjerry, didjerry».
Μια αμφιλεγόμενη ανταγωνιστική ερμηνεία είναι ότι το «ντιντζεριντού» αποτελεί παραφθορά της ιρλανδικής φράσεως dúdaire dubh ή dúidire dúth. Το dúdaire/dúidire είναι ουσιαστικό που, ανάλογα με τα συμφραζόμενα, μπορεί να σημαίνει «τρομπετίστας», «μουρμουριστής» ή «φυσών», ενώ το dubh σημαίνει «μαύρος» και dúth σημαίνει «ντόπιος».
Οι ίδιοι οι αυτόχθονες της βόρειας Αυστραλίας έχουν αρκετές διαφορετικές ονομασίες για το όργανο, καμιά από τις οποίες δεν είναι παρόμοια με την ντιντζεριντού. Αρκετοί φίλοι του ντιντζεριντού, ειδικοί και αυτόχθονες στηρίζουν τη χρήση των τοπικών αυτών ονομασιών.
Μία από τις συνηθέστερα χρησιμοποιούμενες τοπικές ονομασίες είναι γιντάκι (κάποτε «γιρντάκι»), αν και για την ακρίβεια σημαίνει έναν ειδικότερο τύπο του οργάνου, αυτό της φυλής Γιόλνγκου της βορειοδυτικής Γης Άρνεμ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παραδοσιακά πνευστά μουσικά όργανα Κατηγορία:Μουσική στην Αυστραλία
Καστρί Λάρισας
Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Το Καστρί βρίσκεται στην πεδιάδα της Λάρισας, στους δυτικούς πρόποδες του όρους Μαυροβούνι σε υψόμετρο 80 μέτρα. Απέχει περίπου 32 χλμ. Α. από την Λάρισα και 18 χλμ. ΝΔ. από την Αγιά (έδρα του δήμου). Βορειοδυτικά του χωριού είναι το Νεοχώρι και νοτιοανατολικά η Κάτω Αμυγδαλή.
Το βυζαντινό κάστρο του Καστρίου είναι κτισμένο πάνω στα θεμέλια αρχαίου ελληνικού τείχους ενώ έχουν βρεθεί νομίσματα και κεραμική πρώιμης ελληνιστικής περιόδου που υποδηλώνουν την ύπαρξη οχυρωμένης πόλης ήδη από την περίοδο αυτή. Το κάστρο από την ίδια του τη θέση, σύμφωνα με τον Ν. Νικονάνο «μπορούσε να ελέγχει τον κάμπο της Λάρισας, την είσοδο στην πεδιάδα της Αγιάς και το δρόμο προς τα Κανάλια και το Βόλο». Μέσα στο χώρο του κάστρου βρίσκεται ο ναός του Αγίου Γεωργίου (12ος-13ος αιω.).
Διοικητικά - πληθυσμιακά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα, μετά την ενσωμάτωση της Θεσσαλίας, το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο Κασθαναίας και το 1912 στο ΦΕΚ 262Α - 31/08/1912 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με το Νεοχώρι αποτελούν την κοινότητα Καστρίου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Λακερείας του Δήμου Αγιάς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 207 κάτοικοι. Η πορεία του πληθυσμού μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο σύμφωνα με τις απογραφές είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Αγιάς
Μπάλκονινγκ
Το μπάλκονινγκ (balconing) είναι επικίνδυνο παιχνίδι ορισμένων τουριστών οι οποίοι προσπαθούν, συνήθως υπό την επήρεια αλκοόλ ή άλλων ναρκωτικών ουσιών, να πηδήξουν από το μπαλκόνι του ξενοδοχείου τους στην πισίνα ή να εκτελέσουν άλλου είδους παράτολμα ακροβατικά. Το φαινόμενο εμφανίστηκε στις Βαλεαρίδες Νήσους της Ισπανίας και συγκεκριμένα στην Ίμπιζα και τη Μαγιόρκα το 2010. Τα επόμενα χρόνια εξαπλώθηκε, λόγω της δημοσιότητας που έλαβε από το ίντερνετ.
Από την εμφάνιση του φαινομένου μέχρι και σήμερα δεκάδες άτομα έχουν σκοτωθεί ενώ πολύ περισσότεροι έχουν τραυματιστεί. Η πλειοψηφία των τουριστών που επιχειρούν το μπάλκονινγκ είναι από τη Δυτική Ευρώπη και στη πλειοψηφία τους Βρετανοί (60% όλων των περιστατικών). Ο μέσος όρος της ηλικίας όσων έχουν επιχειρήσει το μπάλκονινγκ είναι 24 έτη, ενώ πηδούν από μέσο όρο 8 μέτρων.
Κατηγορία:Αιτίες θανάτου
Εθνοκάθαρση στον πόλεμο της Βοσνίας
Η εθνοκάθαρση που σημειώθηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου της Βοσνίας (1992–95), αφορούσε μεγάλο αριθμό Βόσνιων Μουσουλμάνων (Βόσνιων) και Κροατών της Βοσνίας, οι οποίοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους ή εκδιώχθηκαν από τον Στρατό της Δημοκρατίας της Σέρπσκα και τους Σέρβους παραστρατιωτικούς. Βόσνιοι και Σερβοβόσνιοι είχαν επίσης αναγκαστεί να φύγουν ή εκδιώχθηκαν από τις δυνάμεις των Κροατών Βοσνίων, αν και σε περιορισμένη κλίμακα και σε μικρότερους αριθμούς. Η Τελική Έκθεση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ (1994) αναφέρει ότι παρόλο οι Βόσνιοι συμμετείχαν επίσης σε σοβαρές παραβιάσεις των Συμβάσεων της Γενεύης και άλλες παραβιάσεις του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου, ωστόσο δεν έχουν εμπλακεί σε συστηματική εθνοκάθαρση. Σύμφωνα με την έκθεση, δεν υπάρχει καμία τεκμηριωμένη βάση για να υποστηριχθεί ότι υπάρχει ηθική ισοδυναμία μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών.
Ξεκινώντας το 1991, οι πολιτικές αναταραχές στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη εκτόπισαν περίπου 2,7 εκατομμύρια ανθρώπους μέχρι τα μέσα του 1992, από τους οποίους πάνω από 700.000 ζήτησαν άσυλο σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, καθιστώντας την τη μεγαλύτερη έξοδο στην Ευρώπη από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Υπολογίζεται μεταξύ 1,0 και 1,3 εκατομμύρια άνθρωποι ξεριζώθηκαν σε αυτές τις εκστρατείες εθνοκάθαρσης και ότι δεκάδες χιλιάδες σκοτώθηκαν.
Οι μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν κατά τις εκστρατείες εθνοκάθαρσης της Βοσνίας περιλαμβάνουν δολοφονίες αμάχων, βιασμούς, βασανιστήρια, καταστροφή δημόσιας και πολιτιστικής περιουσίας, λεηλασίες και βίαιες μετεγκατάστασεις αμάχων πληθυσμών. Οι περισσότεροι από τους δράστες αυτών των εκστρατειών ήταν σερβικές δυνάμεις και τα περισσότερα θύματα ήταν Βόσνιοι. Το υποστηριζόμενο από τον ΟΗΕ, Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για την πρώην Γιουγκοσλαβία (ICTY) καταδίκασε αργότερα αρκετούς αξιωματούχους με κατηγορίες για πολιτικούς, φυλετικούς και θρησκευτικούς λόγους. Επίσης αναγκαστικές μεταφορές και απέλασεις που συνιστούν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Η σφαγή της Σρεμπρένιτσα, η οποία συμπεριλήφθηκε επίσης ως μέρος της εκστρατείας εθνοκάθαρσης, διαπιστώθηκε ότι συνιστά το έγκλημα της γενοκτονίας.
Ιστορικό υπόβαθρο
Το Βασίλειο της Βοσνίας προσαρτήθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία από το 1463 έως το 1878. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, μεγάλα τμήματα του πληθυσμού της, κυρίως Βόσνιοι (Βόσνιοι Μουσουλμάνοι), εξισλαμίστηκαν, δίνοντας στην κοινωνία της τον πολυεθνικό της χαρακτήρα. Εθνοτικές ομάδες της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης - Βόσνιοι, Σέρβοι της Βοσνίας και Κροάτες της Βοσνίας - έζησαν ειρηνικά από το 1878 μέχρι το ξέσπασμα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου το 1914, πριν από τον οποίο οι διαλείπουσες εντάσεις μεταξύ των τριών εθνοτήτων ήταν ως επί το πλείστον αποτέλεσμα οικονομικών ζητημάτων, 14]  αν και η Σερβία είχε εδαφικές αξιώσεις έναντι της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης τουλάχιστον από το 1878. Σύμφωνα με ορισμένους ιστορικούς, ορισμένοι Σέρβοι και Κροάτες εθνικιστές, που ήταν ορθόδοξοι και καθολικοί χριστιανοί, δεν αποδέχθηκαν ποτέ τους Βόσνιους ως εθνικότητα και προσπάθησαν να τους αφομοιώσουν στους δικούς τους πολιτισμούς. Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος οδήγησε σε διεθνικές συγκρούσεις, αν και οι τρεις πλευρές ήταν ομοιόμορφα χωρισμένες μεταξύ διαφόρων φατριών και δεν συσπειρώθηκαν καθολικά σύμφωνα με τις εθνοτικές γραμμές. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Βοσνία-Ερζεγοβίνη έγινε μέρος της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας. μικρογραφία|Χάρτης της Γιουγκοσλαβίας πριν από το 1991
Μετά τον θάνατο του ηγέτη της Γιόσιπ Μπροζ Τίτο, η Γιουγκοσλαβία γνώρισε ένα δυσλειτουργικό πολιτικό σύστημα και οικονομική καταστροφή τη δεκαετία του 1980. Καθώς ο κομμουνισμός έχανε τη δύναμή του, οι νέοι εθνικιστές ηγέτες Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς στη Σερβία και Φράνιο Τούτζμαν στην Κροατία ήρθαν στην εξουσία. Η Σλοβενία και η Κροατία ζήτησαν μεταρρυθμίσεις και μια πιο χαλαρή συνομοσπονδία του κράτους στη Γιουγκοσλαβία, αλλά αυτή η έκκληση αντιτάχθηκε από την κυβέρνηση της χώρας στο Βελιγράδι. Στις 25 Ιουνίου 1991, η Σλοβενία και η Κροατία ανακήρυξαν μονομερώς την ανεξαρτησία τους από τη Γιουγκοσλαβία. Ακολούθησε μια σύντομη ένοπλη σύγκρουση στη Σλοβενία και ο Κροατικός Πόλεμος της Ανεξαρτησίας κλιμακώθηκε. Τα Σκόπια κήρυξαν επίσης ανεξαρτησία, όπου η Γιουγκοσλαβία παραχώρησε χωρίς ένοπλη σύγκρουση. Το σχέδιο RAM άρχισε να εφαρμόζεται, θέτοντας τα θεμέλια για νέα σύνορα μιας «Τρίτης Γιουγκοσλαβίας» σε μια προσπάθεια να δημιουργηθεί μια χώρα όπου όλοι οι Σέρβοι με τα εδάφη τους θα ζούσαν μαζί στο ίδιο κράτος.
Το σχέδιο Ιζετμπέκοβιτς - Γκλιγκόροφ προσέφερε μια αναδιάρθρωση της Γιουγκοσλαβίας με βάση την αρχή 2+2+2, με τη Σερβία και το Μαυροβούνιο ως τον πυρήνα μιας ασύμμετρης ομοσπονδίας, με τη Βοσνία και τη Βόρεια Μακεδονία σε μια χαλαρή ομοσπονδία και με την Κροατία και τη Σλοβενία σε μια ακόμη πιο χαλαρή συνομοσπονδία. Ωστόσο το σχέδιο αυτό δεν έγινε αποδεκτό από καμία πλευρά. Στα τέλη του 1991, οι Σέρβοι άρχισαν να δημιουργούν αυτόνομες περιοχές στη Βοσνία. Όταν οι εκπρόσωποι του Κόμματος Δημοκρατικής Δράσης (SDA) στο Κοινοβούλιο της Δημοκρατίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης ανακοίνωσαν το σχέδιό τους για δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία από τη Γιουγκοσλαβία στις 14 Οκτωβρίου του 1991, ο Σερβοβόσνιος πολιτικός Ράντοβαν Κάρατζιτς, του Σερβικού Δημοκρατικού Κόμματος (SDS), έκανε μια ομιλία στη συνεδρίαση του κοινοβουλίου και απείλησε δημόσια με πόλεμο και την εξαφάνιση των Βοσνίων ως λαό. Στις 9 Ιανουαρίου του 1992, η Σερβοβοσνιακή Συνέλευση ανακήρυξε τη Δημοκρατία του σερβικού λαού της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, η οποία θα περιελάμβανε εδάφη με σερβική πλειοψηφία και πρόσθετα εδάφη, που δεν προσδιορίζονταν επακριβώς, αλλά θα περιλάμβαναν περιοχές όπου οι Σέρβοι είχαν την πλειοψηφία πριν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Μεταξύ 29 Φεβρουαρίου και 1η Μαρτίου 1992, η Βοσνία-Ερζεγοβίνη διεξήγαγε δημοψήφισμα ανεξαρτησίας, μετά το οποίο ανακήρυξε την ανεξαρτησία της από τη Γιουγκοσλαβία. Οι περισσότεροι Σερβοβόσνιοι ήθελαν να παραμείνουν στην ίδια κατάσταση με τη Σερβία. Κατά τη διάρκεια της 16ης συνόδου της Σερβοβόσνιας Συνέλευσης στις 12 Μαΐου του 1992, ο Κάρατζιτς, ο οποίος ήταν τότε ηγέτης του αυτοαποκαλούμενου κράτους της Δημοκρατίας της Σέρπσκα, παρουσίασε τους έξι στρατηγικούς στόχους του, οι οποίοι περιελάμβαναν τον χωρισμό από τις άλλες δύο εθνικές κοινότητες και τον διαχωρισμό των κρατών με την δημιουργία διαδρόμου στην κοιλάδα του Δρίνα εξαλείφοντας έτσι τον Δρίνα ποταμό ως σύνορο μεταξύ σερβικών κρατών'. Ο στρατηγός της Δημοκρατίας της Σέρπσκα Ράτκο Μλάντιτς αναγνώρισε τις "Μουσουλμανικές και Κροατικές ορδές" ως εχθρούς και πρότεινε στη Συνέλευση να αποφασίσει εάν θα τους πετάξει έξω με πολιτικά μέσα ή με βία.
Ο πόλεμος της Βοσνίας κλιμακώθηκε γρήγορα. Οι σερβικές δυνάμεις αποτελούνταν από τον Στρατό της Δημοκρατίας της Σέρπσκα (VRS), τον Γιουγκοσλαβικό Λαϊκό Στρατό (JNA) και τις Σερβικές και Σερβοβόσνιες παραστρατιωτικές δυνάμεις. Ο στόχος τους ήταν να σχηματίσουν είτε μια ενωμένη Γιουγκοσλαβία είτε μια Μεγάλη Σερβία. Οι σερβικές αρχές στο Βελιγράδι ήθελαν να προσαρτήσουν νέα εδάφη για τους Σέρβους στη Βοσνία και την Κροατία που θα προστίθονταν τελικά στη Σερβία και το Μαυροβούνιο.
Στην αρχή του πολέμου, οι Βοσνιακές δυνάμεις που οργανώθηκαν στον Στρατό της Δημοκρατίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης (ARBiH) και οι Κροατικές δυνάμεις που οργανώθηκαν από το Κροατικό Συμβούλιο Άμυνας (HVO), αρχικά συνεργάστηκαν εναντίον του Γιουγκοσλαβικού Λαϊκού Στρατού (JNA) και του Στρατού της Δημοκρατίας Σέρπσκα (Σερβικό Στρατό της Βοσνίας ή VRS). Το Κροατικό Συμβούλιο Άμυνας ήταν ο επίσημος στρατός της Κροατικής Δημοκρατίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης (HR HB), μια ξεχωριστή πολιτική, πολιτιστική, οικονομική και εδαφική οντότητα εντός της Βοσνίας που ανακηρύχθηκε από τον Μάτε Μπόμπαν στις 18 Νοεμβρίου του 1991. Το HVO ανέφερε ότι δεν είχε αποσχιστικούς στόχους και υποσχέθηκε να σεβαστεί την κεντρική κυβέρνηση στο Σαράγεβο. Το HR HB χρηματοδοτήθηκε και εξοπλίστηκε από την Κροατία. Διεθνείς αξιωματούχοι και το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για την Πρώην Γιουγκοσλαβία (ICTY) κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ο στόχος της ίδρυσης του HR HB ήταν να σχηματιστεί μια Μεγάλη Κροατία από τμήματα της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, όπου ουσιαστικά θα διχοτομούσε την Βοσνία και Ερζεγοβίνη μεταξύ μιας διευρυμένης Σερβίας και Κροατίας.
Ορισμοί
μικρογραφία|Ένα κατεστραμμένο σπίτι στον δήμο [[Βίσεγκραντ (Βοσνία και Ερζεγοβίνη)|Βίσεγκραντ]]
Οι όροι «εθνοκάθαρση» και «γενοκτονία» δεν είναι συνώνυμοι, αλλά ο ακαδημαϊκός λόγος θεωρεί ότι και οι δύο υπάρχουν σε ένα φάσμα επιθέσεων σε έθνη ή θρησκευτικές-εθνοτικές ομάδες. Η εθνοκάθαρση είναι παρόμοια με την αναγκαστική εκτόπιση ή μεταφορά πληθυσμού μιας ομάδας για την αλλαγή της εθνοτικής σύνθεσης μιας περιοχής, ενώ η γενοκτονία στοχεύει στην καταστροφή μιας ομάδας. Για να γίνει διάκριση μεταξύ των όρων, το Διεθνές Δικαστήριο Δικαιοσύνης (ICJ) εξέδωσε μια ετυμηγορία στην υπόθεση Γενοκτονίας της Βοσνίας: "Μπορεί [δηλαδή η εθνοκάθαρση] να είναι μια μορφή γενοκτονίας κατά την έννοια της Σύμβασης [Γενοκτονίας], εάν αντιστοιχεί ή εμπίπτει σε μία από τις κατηγορίες πράξεων που απαγορεύονται από το Άρθρο II της Σύμβασης. Ούτε η πρόθεση, ως θέμα πολιτικής, για να καταστεί μια περιοχή «εθνικά ομοιογενής», ούτε οι επιχειρήσεις που μπορούν να πραγματοποιηθούν για την εφαρμογή μιας τέτοιας πολιτικής, δεν μπορούν να χαρακτηριστούν ως γενοκτονία: η πρόθεση που χαρακτηρίζει τη γενοκτονία είναι «να καταστρέψει, εν όλω ή εν μέρει» μιας συγκεκριμένης ομάδας και η απέλαση ή η εκτόπιση των μελών μιας ομάδας, ακόμη και αν πραγματοποιηθεί με τη βία, δεν ισοδυναμεί απαραίτητα με την καταστροφή αυτής της ομάδας, ούτε μια τέτοια καταστροφή αποτελεί αυτόματη συνέπεια του εκτοπισμού. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι πράξεις που περιγράφονται ως «εθνοκάθαρση» δεν μπορούν ποτέ να οριστούν ως γενοκτονία, εάν χαρακτηρίζονται, για παράδειγμα, ως «σκόπιμη πρόκληση στην ομάδα συνθηκών ζωής που υπολογίζεται να επιφέρουν τη φυσική της καταστροφή πλήρως ή εν μέρει», σε αντίθεση με το άρθρο II, και παράγραφος (γ), της Σύμβασης, υπό τον όρο ότι η ενέργεια αυτή εκτελείται με την απαραίτητη ειδική πρόθεση ( dolus specialis ), δηλαδή με σκοπό την καταστροφή της ομάδας, ως διακριτή από την απομάκρυνσή της από την περιοχή. — Διεθνές Δικαστήριο Δικαιοσύνης."
Διεθνείς εκθέσεις
Η Επιτροπή Εξωτερικών Σχέσεων της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών δημοσίευσε μια έκθεση για την εθνοκάθαρση στη Βοσνία τον Αύγουστο του 1992. Στις 17 Νοεμβρίου του ίδιου έτους, ο ειδικός εισηγητής των Ηνωμένων Εθνών Tadeusz Mazowiecki εξέδωσε μια έκθεση με τίτλο Κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην επικράτεια της πρώην Γιουγκοσλαβίας προς τα Ηνωμένα Έθνη. Στην έκθεση, η εθνοκάθαρση στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη επισημάνθηκε και περιγράφηκε ως πολιτικός στόχος των Σέρβων εθνικιστών που ήθελαν να εξασφαλίσουν τον έλεγχο εδαφών με σερβική πλειοψηφία καθώς και "γειτονικών εδαφών που εξομοιώθηκαν με αυτά". Οι παραστρατιωτικοί έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην εθνοκάθαρση, σύμφωνα με την έκθεση.
Στις 18 Δεκεμβρίου 1992, η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών εξέδωσε το ψήφισμα 47/147, με το οποίο απέρριψε την απόκτηση εδάφους με τη βία και καταδίκασε ''με τον πιο έντονο τρόπο την αποτρόπαια πρακτική της εθνοκάθαρσης", και αναγνώρισε ότι "η σερβική ηγεσία σε εδάφη υπό τον έλεγχό τους στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, ο Γιουγκοσλαβικός Στρατός και η πολιτική ηγεσία της Δημοκρατίας της Σερβίας φέρουν την πρωταρχική ευθύνη για αυτήν την κατακριτέα πρακτική".
Την 1η Ιανουαρίου 1993, το Παρατηρητήριο του Ελσίνκι δημοσίευσε μια έκθεση σχετικά με τις συγκρούσεις στην πρώην Γιουγκοσλαβία. Ανέφερε ότι η εθνοκάθαρση ήταν "οι πιο κατάφωρες παραβιάσεις τόσο στην Κροατία όσο και στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη" επειδή προέβλεπε "συνοπτικές εκτελέσεις, εξαφανίσεις, αυθαίρετες κρατήσεις, απέλασεις και βίαιες μετακινήσεις εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων με βάση τη θρησκεία ή την εθνικότητά τους".
Εκστρατείες και μέθοδοι
Οι μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν κατά τις εκστρατείες εθνοκάθαρσης της Βοσνίας περιελάμβαναν «δολοφονίες αμάχων, βιασμούς, βασανιστήρια, καταστροφή ατομικών, δημοσίων και πολιτιστικών περιουσίων, λεηλασίες και και βιαίες μετεγκαταστάσεις αμάχων πληθυσμών». Περιλάμβαναν επίσης διοικητικά μέτρα, όπως μια εθνική ομάδα να χάσει τη δουλειά της, να βιώσει διακρίσεις ή να της αρνηθούν τη νοσοκομειακή περίθαλψη. Η βίαιη μετακίνηση αμάχων πληθυσμών ήταν συνέπεια της σύγκρουσης μέσω της εκστρατείας εθνοκάθαρσης. Η σερβική εκστρατεία περιλάμβανε επιλεκτική δολοφονία πολιτών, θρησκευτικών και πνευματικών εκπροσώπων Βόσνιων και Κροατών, με αποστολή ενήλικων ανδρών σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και βιασμός γυναικών. Η σερβική εκστρατεία περιελάμβανε επίσης την καταστροφή και το κάψιμο Κροατικών και Βοσνιακών ιστορικών, θρησκευτικών και πολιτιστικών χώρων.
Σερβικές δυνάμεις
Μεταξύ 700.000 και 1.000.000 Βόσνιοι εκδιώχθηκαν από τα σπίτια τους από τη βοσνιακή επικράτεια που κατείχαν οι σερβικές δυνάμεις. Μια άλλη πηγή εκτιμά ότι τουλάχιστον 750.000 Βόσνιοι και ένας μικρότερος αριθμός Κροατών εκδιώχθηκαν από αυτές τις περιοχές. Επιπλέον, περίπου 30.000 Ρομά εκδιώχθηκαν επίσης. Οι μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν για να επιτευχθεί αυτό περιελάμβαναν εξαναγκασμούς και τρομοκρατία προκειμένου να πιεστούν Βόσνιοι, Κροάτες και άλλοι να εγκαταλείψουν τις περιοχές που διεκδικούσαν οι Σέρβοι. μικρογραφία|Κρατούμενοι στο στρατόπεδο Manjača, κοντά στη Μπάνια Λούκα, 1992 Το αρχικό Σύνταγμα της Δημοκρατίας της Σέρπσκα στο άρθρο 1 δήλωνε ότι ήταν το κράτος του σερβικού λαού, χωρίς καμία αναφορά σε άλλες εθνοτικές ομάδες που ζούσαν εκεί. Πολυάριθμα μέτρα που εισάγουν διακρίσεις εισήχθησαν κατά των Βοσνίων σε εδάφη που ελέγχονται από το VRS. Στην πόλη Πριέντορ, από τις 30 Απριλίου 1992, οι μη Σέρβοι πολίτες απολύθηκαν από τις δουλειές τους και τους απαγορεύτηκε η είσοδος στο κτίριο του δικαστηρίου, όπου αντικαταστάθηκαν από Σέρβους. Επιπλέον Βόσνιοι διανοούμενοι και άλλοι εκτοπίστηκαν στο στρατόπεδο Ομάρσκα. Τα σπίτια των Βοσνίων και των Κροατών ερευνήθηκαν για οπλισμό και μερικές φορές λεηλατήθηκαν. Στις 31 Μαΐου 1992, μια διαταγή όριζε ότι οι μη Σέρβοι έπρεπε να βάζουν στα σπίτια τους λευκές σημαίες ή σεντόνια. Σερβικές δυνάμεις συνόδευαν μη Σέρβους πολίτες φορώντας λευκά περιβραχιόνια σε λεωφορεία που τους μετέφεραν σε στρατόπεδα στο Ομάρσκα, στην Trnopolje και στο στρατόπεδο Keraterm. Η μετακίνηση περιορίστηκε μέσω απαγόρευσης κυκλοφορίας και σημείων ελέγχου. Οι ραδιοφωνικές εκπομπές έκαναν έκκληση στους Σέρβους να λιντσάρουν Βόσνιους και Κροάτες. Τα βασανιστήρια και η κακομεταχείριση σε αυτά τα κέντρα κράτησης καθιερώθηκαν ώστε να μην αφήνουν τους κρατούμενους χωρίς άλλη επιλογή από το να αποδεχτούν την προσφορά της απελευθέρωσής τους υπό την προϋπόθεση ότι θα υπογράψουν ένα έγγραφο που τους υποχρέωνε να εγκαταλείψουν την περιοχή.
Στη Μπάνια Λούκα, οι Βόσνιοι και οι Κροάτες εκδιώχθηκαν από τα σπίτια τους και οι εισερχόμενοι εκτοπισμένοι Σέρβοι πήραν τα καταλύματα τους. Η καταναγκαστική εργασία που επιβλήθηκε από τις αρχές επιτάχυνε τη φυγή των μη Σέρβων. Όσοι έφευγαν από τη Μπάνια Λούκα έπρεπε να υπογράψουν έγγραφα εγκατάλειψης των περιουσιών τους χωρίς αποζημίωση. Παραστρατιωτικοί εισέβαλαν συχνά σε σπίτια μη Σέρβων τη νύχτα για να ληστέψουν και να επιτεθούν στους ενοίκους. Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι παραστρατιωτικοί πυροβολούσαν τα σπίτια. Η τοπική σερβική αστυνομία δεν απέτρεψε αυτές τις συνεχείς επιθέσεις. Στο Ζβόρνικ, οι Βόσνιοι έλαβαν επίσημες σφραγίδες στα δελτία ταυτότητας για αλλαγή κατοικίας προκειμένου να φύγουν από την περιοχή, οι οποίοι αναγκάστηκαν να μεταβιβάσουν τις περιουσίες τους σε ένα πρακτορείο ανταλλαγής σπιτιών. Από τον Μάιο έως τον Ιούνιο του 1992, οι Βόσνιοι μεταφέρθηκαν με λεωφορείο στην Τούζλα και τη Σουμπότιτσα στη Σερβία. Κάποιοι κάτοικοι έλαβαν εντολή να φύγουν υπό την απειλή όπλου. Παρόμοιες αναγκαστικές μετακινήσεις σημειώθηκαν στη Φότσα, τη Βλασένιτσα, το Μπρτσκο, το Μποσάνσκι Σάματς και άλλες πόλεις της Βοσνίας. Στα χωριά γύρω από τη Βλασένιτσα, η Σερβική Διμοιρία Ειδικής Αστυνομίας έλαβε εντολή από τον Μίροσλαβ Κράτζεβιτς ότι η περιοχή πρέπει να είναι 100 % καθαρή και ότι κανένας Βόσνιος δεν πρέπει να παραμείνει. . Οι εκπρόσωποι της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες ήταν απρόθυμοι να βοηθήσουν τους Βόσνιους να εγκαταλείψουν τις πληγείσες από τον πόλεμο περιοχές, φοβούμενοι ότι θα γίνονταν συνεργοί στην εθνοκάθαρση. Η Φότσα μετονομάστηκε σε Srbinje (Ο τόπος των Σέρβων). Μια Βόσνια γυναίκα, η οποία βιάστηκε, δήλωσε ότι ο βιαστής της είπε ότι στόχος του ήταν να τους βαφτίσει και να τους μετατρέψει όλους σε Σέρβους.
Στο Kozluk τον Ιούνιο του 1992, οι Βόσνιοι συγκεντρώθηκαν και τοποθετήθηκαν σε φορτηγά και τρένα για να απομακρύνουν από την περιοχή. Στη Μπιέλινα, οι μη Σέρβοι εκδιώχθηκαν επίσης από τα σπίτια τους και απολύθηκαν από τις δουλειές τους. Οι συλληφθέντες μη Σέρβοι στάλθηκαν στο στρατόπεδο Μπάτκοβιτς όπου έκαναν καταναγκαστική εργασία στην πρώτη γραμμή. Σέρβοι παραστρατιωτικοί ξεχώρισαν τους Βόσνιους και χρησιμοποίησαν βία εναντίον τους. Στις Σφαγές στο Βίσεγκραντ το 1992, εκατοντάδες Βόσνιοι συγκεντρώθηκαν σε μια γέφυρα, πυροβολήθηκαν και πετάχτηκαν στο ποτάμι ή κλείστηκαν σε σπίτια και κάηκαν ζωντανοί. Βόσνιες γυναίκες βιάστηκαν και ένας Βόσνιος άνδρας δέθηκε σε ένα αυτοκίνητο και σύρθηκε στην πόλη. Το 70% όλων των απελάσεων έγιναν μεταξύ Απριλίου και Αυγούστου 1992, όταν οι σερβικές δυνάμεις επιτέθηκαν σε 37 δήμους σε όλη τη Βοσνία, μειώνοντας τον μη Σερβικό πληθυσμό από 726.960 (54%) το 1991 σε 235.015 (36%) το 1997.
Το VRS έθεσε τους Βοσνιακούς θύλακες υπό πολιορκία. Μετά την κατάληψη της Σρεμπρένιτσα από το VRS στις 11 Ιουλίου 1995, 7.475 Βόσνιοι σφαγιάστηκαν ενώ άλλοι 23.000 άνθρωποι απομακρύνθηκαν με λεωφορείο από την περιοχή μέχρι τις 13 Ιουλίου. Συνολικά, οι σερβικές δυνάμεις σκότωσαν περίπου 50.000 μη Σέρβους σε όλη τη Βοσνία για να αναγκάσουν πολλούς άλλους να φύγουν.
Κροατικές δυνάμεις
μικρογραφία|Κυανόκρανοι του ΟΗΕ συλλέγουν πτώματα από το [[Άχμιτσι τον Απρίλιο του 1993]] Στις αρχές του 1992, καθώς οι δυνάμεις του VRS προχωρούσαν προς το Odžak και τη Ποσάβινα, οι κροατικές δυνάμεις καταδίωξαν Σέρβους πολίτες που ζούσαν στην περιοχή και τους μετέφεραν στην Κροατία. Έδιωξαν επίσης Σέρβους από την Ερζεγοβίνη και έκαψαν τα σπίτια τους τον Μάιο του 1992. Το 1993, οι Κροατικές αρχές της Βοσνίας προχώρησαν σε εθνοκάθαρση σε συνδυασμό με την επίθεση στο Μόσταρ, όπου οι Βόσνιοι τοποθετήθηκαν σε στρατόπεδα κράτησης που διοικούνταν από τους Κροάτες. Οι Κροατικές δυνάμεις έδιωξαν Βόσνιους από το δυτικό τμήμα του Μόσταρ και από άλλες πόλεις και χωριά, συμπεριλαμβανομένων των Στόλακ και Čapljina. Για να πάρουν την εξουσία σε κοινότητες στην Κεντρική Βοσνία και τη Δυτική Ερζεγοβίνη που διεκδικούσε το HR BH, ο πρόεδρός του Mate Boban διέταξε το Κροατικό Συμβούλιο Άμυνας να αρχίσει να διώκει Βόσνιους που ζούσαν σε αυτές τις περιοχές. Οι κροατικές δυνάμεις χρησιμοποίησαν «πυρά, βία, βιασμούς, ληστείες και εκβιασμούς» για να εκδιώξουν ή να δολοφονήσουν τον βοσνιακό πληθυσμό, ορισμένοι από τους οποίους κρατήθηκαν στα στρατόπεδα Heliodrom και Dretelj. Οι σφαγές Άχμιτσι και Stupni Do είχαν ως στόχο την απομάκρυνση των Βόσνιων από αυτές τις περιοχές.
Κροάτες στρατιώτες ανατίναξαν επιχειρήσεις και καταστήματα Βοσνίων σε ορισμένες πόλεις. Συνέλαβαν χιλιάδες Βόσνιους πολίτες και προσπάθησαν να τους απομακρύνουν από την Ερζεγοβίνη απελαύνοντάς τους σε τρίτες χώρες. Οι δυνάμεις του HR HB εκκαθάρισαν Σέρβους και Βόσνιους από τα κυβερνητικά γραφεία και την αστυνομία. Οι Βόσνιοι των περιοχών που ορίζονταν από το HR HB παρενοχλούνταν όλο και περισσότερο. Στο Βίτεζ και τη Ζένιτσα τον Απρίλιο του 1993, Κροάτες στρατιώτες προειδοποίησαν τους Βόσνιους ότι θα δολοφονηθούν σε τρεις ώρες, εκτός και αν εγκατέλειπαν τα σπίτια τους. 5.000 Βόσνιοι εκδιώχθηκαν από την περιοχή Βίτεζ και 20.000–25.000 από το τμήμα του Μόσταρ που ελέγχονταν από τους Κροάτες. Παρόμοια γεγονότα συνέβησαν στο Πρόζορ, όπου οι Βόσνιοι έφυγαν αφού οι Κροατικές δυνάμεις κατέλαβαν την πόλη, λεηλατώντας και καίγοντας καταστήματα.
Δημογραφικές αλλαγές
μικρογραφία|Εκτοπισμένοι Βόσνιοι το 1993 Σύμφωνα με την απογραφή του 1991, η Βοσνία-Ερζεγοβίνη είχε πληθυσμό 4.364.574 κατοίκους, από τους οποίους το 43,7% ήταν Βόσνιοι, το 31,4% ήταν Σέρβοι, το 17,3% ήταν Κροάτες και το 5,5% ήταν Γιουγκοσλάβοι. Το 1981, περίπου το 16% του πληθυσμού ήταν μικτής καταγωγής. Οι Σέρβοι αποτελούσαν το 31% του πληθυσμού της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, αλλά ο Κάρατζιτς διεκδίκησε το 70% του εδάφους της χώρας. Οι διοργανωτές της εκστρατείας εθνοκάθαρσης ήθελαν να αντικαταστήσουν την πολυεθνική κοινωνία της Βοσνίας με μια κοινωνία βασισμένη στη σερβική εθνικιστική υπεροχή, που θεωρήθηκε ως μια μορφή σερβοποίησης αυτών των περιοχών. Ο Ινδός ακαδημαϊκός Ράντζα Κούμαρ περιέγραψε αυτόν τον εδαφικό διαχωρισμό ομάδων με βάση την εθνικότητά τους ως εθνοτικό απαρτχάιντ.
Υπολογίζεται ότι μεταξύ 1,0 και 1,3 εκατομμύρια  άνθρωποι ξεριζώθηκαν και ότι δεκάδες χιλιάδες δολοφονήθηκαν κατά τη διάρκεια της εθνοκάθαρσης. Οι σερβικές δυνάμεις διέπραξαν τις περισσότερες εκστρατείες εθνοκάθαρσης και η πλειοψηφία των θυμάτων ήταν Βόσνιοι. μικρογραφία|Ποσοστιαία αλλαγή του αριθμού των Βόσνιων εθνοτικών κατά δήμο από το 1991 έως το 2013
Τον Σεπτέμβριο του 1994, οι εκπρόσωποι της Ύπατης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες υπολόγισαν ότι παρέμειναν εκεί περίπου 80.000 μη Σέρβοι από τους 837.000 που ζούσαν αρχικά στο ελεγχόμενο από τους Σέρβους έδαφος της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης πριν από τον πόλεμο. Εκτιμάται ότι απομακρύνθηκαν το 90% των Βόσνιων και Κροατών κατοίκων, οι οποίοι σχεδόν όλοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν σκόπιμα τα σπίτια τους. Μέχρι το τέλος του πολέμου στα τέλη του 1995, οι σερβοβόσνιες δυνάμεις είχαν εκδιώξει ή εκτελέσει το 95% όλων των μη Σέρβων που ζούσαν στην επικράτεια που προσάρτησαν. Σε έναν δήμο, το Ζβόρνικ, ο πληθυσμός των Βοσνίων και των Κροατών μειώθηκε από 31.000 το 1991 σε λιγότερους από 1.000 το 1997
Πριν από τον πόλεμο, η βοσνιακή επικράτεια που κατείχε ο Στρατός της Δημοκρατίας Σέρπσκα αποτελούταν από 47% Σέρβους, 33% Βόσνιους και 13% Κροάτες. Μετά τον πόλεμο, σύμφωνα με έρευνα του Βόσνιου δημογράφου Murat Prašo, το 1995 οι Σέρβοι αποτελούσαν το 89%, ενώ οι Βόσνιοι το 3% και οι Κροάτες το 1% του υπόλοιπου πληθυσμού. Στη βοσνιακή επικράτεια που κατείχε το HVO και ο Κροατικός Στρατός, πριν από τον πόλεμο, οι Κροάτες αποτελούσαν το 49% του πληθυσμού. Το ποσοστό αυτό αυξήθηκε στο 96% το 1996. Την ίδια χρονιά, το ποσοστό των Βόσνιων μειώθηκε από 22% στο 2,5% και το ποσοστό των Σέρβων από 25% στο 0,3%. Πριν από τον πόλεμο, οι Βόσνιοι αποτελούσαν το 57% του πληθυσμού των εδαφών που ελέγχονταν από τη βοσνιακή κυβέρνηση με το τέλος του πολέμου, να αποτελούν το 74%.
Ο Κροάτης ιστορικός Saša Mrduljaš ανέλυσε τις δημογραφικές αλλαγές με βάση τον εδαφικό έλεγχο μετά τη Συμφωνία του Ντέιτον. Σύμφωνα με την έρευνά του, στη Δημοκρατία της Σέρπσκα, ο αριθμός των Βόσνιων μεταβλήθηκε από 473.000 το 1991 σε 100.000 το 2011, ο αριθμός των Κροατών από 151.000 σε 15.000 και ο αριθμός των Σέρβων από 881.220 σε 881.220. Στην επικράτεια που ελέγχεται από την ARBiH, ο αριθμός των Σέρβων μεταβλήθηκε από 400.000 σε 50.000, ο αριθμός των Κροατών μεταβλήθηκε από 243.000 σε 110.000 και ο αριθμός των Βόσνιων μεταβλήθηκε από 1.323.000 σε 1.550, Στην περιοχή που κατείχε το HVO, ο αριθμός των Σέρβων μεταβλήθηκε από 80.000 σε 20.000, ο αριθμός των Βόσνιων μεταβλήθηκε από 107.000 σε 70.000 και ο αριθμός των Κροατών μεταβλήθηκε 367.000 το 1991 σε 370.000
Η ομογενοποίηση του πληθυσμού συνεχίστηκε και μετά το τέλος του πολέμου. Όταν οι σερβικές περιοχές του Σεράγεβο μεταφέρθηκαν στην FBiH τον Μάρτιο του 1996, πολλοί Σέρβοι εγκατέλειψαν το Σεράγεβο τους επόμενους μήνες. Μεταξύ 60.000 και 90.000  Σέρβοι έφυγαν από τα προάστια του Σεράγεβο. Αυτό ερμηνεύτηκε ως αποτέλεσμα της διαίρεσης της Βοσνίας από την συμφωνία του Ντέιτον σε εθνοτικές γραμμές. Οι πολιτικοί των Σερβοβόσνιων πίεσαν τους Σέρβους να εγκαταλείψουν το Σεράγεβο ενώ οι ανάμεικτες δηλώσεις της κυβέρνησης της Βοσνίας προκάλεσαν έλλειψη εμπιστοσύνης στους Σέρβους κατοίκους. Σερβοβόσνιοι εξτρεμιστές έκαψαν διαμερίσματα και απέλασαν Σέρβους που ήθελαν να μείνουν σε αυτά τα προάστια πριν από την παράδοση στη βοσνιακή κυβέρνηση. Στην Ilidža εξαφανίστηκαν φάρμακα, μηχανήματα και εξοπλισμοί κοινής ωφέλειας. Ο Σέρβος πολιτικός Momčilo Krajišnik κάλεσε δημοσίως τους Σέρβους να εγκαταλείψουν το Σαράγεβο, κάτι που ώθησε έναν υπεύθυνο Τύπου του ΟΗΕ να αποκαλέσει τις σερβικές αρχές "κύριοι της χειραγώγησης". Αυτό το επεισόδιο αναφέρεται συχνά ως δύσκολο να γίνει διάκριση μεταξύ εξαναγκασμού και βολονταρισμού.
Οι δημογραφικές αλλαγές που προκλήθηκαν από τη σύγκρουση στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη ήταν οι πιο δραματικές που είχε βιώσει η χώρα εδώ και έναν αιώνα. Η απογραφή πληθυσμού του 2013 κατέγραψε 3.531.159 κατοίκους — μείωση άνω του 19% μέσα σε μία μόνο γενιά.
Καθολικές
Το 1998, Βόσνιοι επίσκοποι ανέφεραν ότι 269 καθολικές εκκλησίες είχαν καταστραφεί στον πόλεμο της Βοσνίας.
Νομική δίωξη και δίκες εγκλημάτων πολέμου
μικρογραφία|Ο [[Ράντοβαν Κάρατζιτς|Ράντοβαν Κάρατζιτς, πρόεδρος της Δημοκρατίας Σέρπσκα, καταδικάστηκε για γενοκτονία στη Βοσνία από το ICTY το 2016]] Αρκετά άτομα δικάστηκαν και καταδικάστηκαν από το υποστηριζόμενο από τον ΟΗΕ, Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για την πρώην Γιουγκοσλαβία (ICTY) σε σχέση με διώξεις για φυλετικούς, θρησκευτικούς ή εθνοτικούς λόγους, αναγκαστικό εκτοπισμό και απέλαση ως έγκλημα κατά της ανθρωπότητας κατά τη διάρκεια του Πόλεμος της Βοσνίας. Η σφαγή της Σρεμπρένιτσα, η οποία συμπεριλήφθηκε επίσης ως μέρος της εκστρατείας εθνοκάθαρσης, βρέθηκε ότι συνιστούσε έγκλημα γενοκτονίας.
Από αυτούς που καταδικάστηκαν για συμμετοχή στις εκστρατείες εθνοκάθαρσης στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη περιλαμβάνουν τους Σερβοβόσνιους πολιτικούς, στρατιώτες και αξιωματούχους Momčilo Krajišnik, Radoslav Brđanin, Stojan Župljanin, Mićo Stanišić, Μπιλιάνα Πλάβσιτς Biljana Plavši ] Γέλισιτς, Μίροσλαβ Ντερόνιτς, Ζόραν Ζίγιτς, Μπλαγόγε Σίμιτς, Γιόβιτσα Στάνισιτς, Φράνκο Σιμάτοβιτς, Ράντοβαν Κάρατζιτς και Ράτκο Μλάντιτς. Περιλαμβάνουν επίσης τους Κροατοβόσνιους αξιωματούχους Mladen Naletilić, Dario Kordić, Σλόμπονταν Πράλιακ, Bruno Stojić και Jadranko Prlić.
Στην ετυμηγορία του κατά του Κάρατζιτς, το ICTY διαπίστωσε ότι υπήρχε μια κοινή εγκληματική επιχείρηση που είχε ως στόχο τη βίαιη επανεγκατάσταση μη Σέρβων από μεγάλες περιοχές της Βοσνίας και ότι υπήρχε από τον Οκτώβριο του 1991:
Στην απόφαση κατά του ηγέτη των Κροατών της Βοσνίας Ντάριο Κόρντιτς, το ICTY διαπίστωσε ότι υπήρχε σχέδιο απομάκρυνσης Βόσνιων από την επικράτεια που διεκδικεί η Κροατία:
Υποσημειώσεις
<references group="lower-alpha" responsive="1">
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεμος της Βοσνίας Κατηγορία:Εθνοκάθαρση στην Ευρώπη
Μπεζάλ
Το Μπεζάλ (γαλλικά: Bezalles) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Αυτοκράτορας Μομοζόνο
Ο Αυτοκράτορας Μομοζόνo (桃園天皇, Momozono-tennō, 14 Aπριλίου 1742 – 31 Aυγούστου 1762) ήταν ο 116ος Αυτοκράτορας της Ιαπωνίας, σύμφωνα με την παραδοσιακή σειρά διαδοχής. Η βασιλεία του Μομοζόνο εκτείνεται από το 1747 ως το τέλος του 1762. Η βασιλεία του Μομοζόνο ήταν κυρίως ήσυχη, με μόνο ένα συμβάν, Αυτό αφορούσε έναν μικρό αριθμό Κούγκε, που υποστήριξαν την αποκατάσταση της άμεσης αυτοκρατορικής εξουσίας. Αυτοί οι Κούγκε τιμωρήθηκαν από τον σόγκουν, που κατείχε de facto την εξουσία στη χώρα. Ο Μομοζόνο απέκτησε 2 γιους από τη μία σύζυγο -μία κυρία των τιμών- που είχε, και απεβίωσε σε νεαρή ηλικία. Έτσι τον διαδέχθηκε η αδελφή του Τοσίκο, γνωστή ως Αυτοκράτειρα Γκο-Σακουραμάτσι. Επειδή οι γιοί του ήταν ανήλικοι, η αδελφή του έγινε αντιβασίλισσα για τον Αυτοκράτορα Γκο-Μομοζόνο, έως ότου αυτός ενηλικιώθηκε για να κυβερνήσει.
Πρώιμη ζωή
Πριν από την άνοδο του Moμοζόνo στον Θρόνο των Χρυσανθέμων, το προσωπικό του όνομα (imina) ήταν Tooχίτο. Ο Τοοχίτο ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αυτοκράτορα Σακουραμάτσι, ενώ η μητέρα του ήταν παλλακίδα και ονομαζόταν Σαντάκο (定子) (Χήρα Αυτοκράτειρα Kαϊμέι, 開明門院). Η αυτοκρατορική του οικογένεια ζούσε μαζί του στο Ντάιρι του ανακτόρου Χεϊάν. Ο προ της ανάρρησης τίτλος τού Τοοχίτο ήταν αρχικά Γιαχο-νo-μίγια (八穂宮) και αργότερα Σατσι-νο-μίγια (茶地宮). Ενώ ο Πρίγκιπας Τοοχίτο τοποθετήθηκε ως διάδοχος στις 25 Απριλίου 1747, είναι άγνωστο ποια άλλα γεγονότα συνέβησαν στην πρώιμη ζωή του, εκτός από τις πληροφορίες που παρέχονται εδώ.
Βασιλεία
Ο πρίγκιπας Τοοχίτο ανέβηκε στο θρόνο στις 9 Ιουνίου 1747 ως Αυτοκράτορας, όταν ο πατέρας του παραιτήθηκε υπέρ του. Στη συνέχεια, το όνομα της εποχής άλλαξε από Eνκγιό σε Kανέν (που σημαίνει "Παράταση της επιείκειας"), για να σηματοδοτήσει την περίσταση. Ο Moμοζόνo απέκτησε τουλάχιστον δύο γιους από μία κυρία της αυλής, που ονομαζόταν Iτσιτζό Toμίκo κατά τη διάρκεια της βασιλείας του. Ενώ είχε τον πολιτικό τίτλο του Αυτοκράτορα, ήταν κατ' όνομα μόνο, καθώς οι σόγκουν της οικογένειας Toκουγκάβα έλεγχαν την Ιαπωνία. Κατά τη διάρκεια τού πρώτου έτους περίπου της βασιλείας τού Moμοζόνo παίχτηκε η πρώτη παράσταση του δημοφιλούς έργου για κουκλοθέατρο, με 11 πράξεις, Kαναντέχον Τσούσινγκουρα. Η μυθιστορηματική ιστορία τού έργου αφορά την εκδίκηση των σαμουράι και τη βεντέτα τού 1702 του 47 ρόνιν. Αξιοσημείωτη ήταν επίσης μία διπλωματική αποστολή από τα νησιά Ριουκιού από τον Σο Κέι του βασιλείου Ριουκιού, που έγινε δεκτή από το σογκουνάτο. Στις 7 Οκτωβρίου 1749 μία ισχυρή καταιγίδα έπληξε το Κιότο και ο κεντρικός πύργος του κάστρου Nιτζό κάηκε, αφού χτυπήθηκε από κεραυνό. Το όνομα της εποχής άλλαξε σε Χόρεκι το 1751, για να σηματοδοτήσει το τέλος τού αποσυρμένου Αυτοκράτορα Σακουραμάτσι και το τέλος τού πρώην σόγκουν Toκουγκάβα Γιοσιμούνε. Το έτος που ακολούθησε, μία δεύτερη διπλωματική αποστολή από το Ριουκιού από τον Σο Μπόκου τού βασιλείου Ριουκιού έφτασε στο Έντo. Ο Moμοζόνo δεν είχε κανένα ρόλο σε αυτές τις αποστολές, καθώς αναμενόταν να αποτίουν φόρο τιμής στο σογκουνάτο.
Το περιστατικό στον ποταμό Χόρεκι το 1754 προκάλεσε το τέλος 88 ανθρώπων, λόγω ενός σκληρού έργου, που είχε διατάξει ο σόγκουν, αλλά και πάλι ο Αυτοκράτορας δεν συμμετείχε. Ένα άλλο περιστατικό όμως συνέβη το 1758, όταν ένας μικρός αριθμός Kούγκε τιμωρήθηκαν από το σογκουνάτο, επειδή υποστήριξαν την αποκατάσταση της άμεσης αυτοκρατορικής κυριαρχίας. Δύο χρόνια αργότερα ο σόγκουν Ιεσίγκε παραιτήθηκε, και ο γιος του έγινε ο 10ος σόγκουν του σογκουνάτου Τοκουγκάβα. Το 1762 ο αυτοκράτορας Moμοζόνo παραιτήθηκε από τον θρόνο υπέρ της αδελφής του αυτοκρατορικής πριγκίπισσας Toσίκo, η οποία έγινε η αυτοκράτειρα Γκο-Σακουραμάτσι. Η απόσυρσή του δεν κράτησε πολύ, καθώς απεβίωσε την ίδια χρονιά στις 31 Αυγούστου 1762 σε ηλικία 21 ετών Το kami του Moμοζόνo είναι φυλαγμένο σε ένα αυτοκρατορικό μαυσωλείο (misasagi), Tσούκι νo βα νo μισασάγκι, στο Σενγιού-τζι στο Χιγκασιγιάμα-κου του Κιότο. Εδώ περιλαμβάνονται επίσης οι άμεσοι αυτοκρατορικοί προκάτοχοι του Moμοζόνo από τον Αυτοκράτορα Γκo-Mιζούνοo, δηλ. οι Mεϊσό, Γκo-Kομγιό, Γκο-Σάι, Ρέιγκεν, Χιγκασιγιάμα, Nακαμικάντo και Σακουραμάτσι, μαζί με πέντε από τους άμεσους αυτοκρατορικούς διαδόχους του: Γκo-Σακουραμάτσι, Γκo-Μομοζόνο, Κόκακου, Nινκό και Κόμεϊ.
Γενεαλογία
Ο αυτοκράτορας Moμοζόνμo είχε μόνο μία κυρία των τιμών που ονομαζόταν Iτσιτζό Toμίκo και έκανε τουλάχιστον δύο γιους μαζί της.
Δείτε επίσης
δεξιά|μικρογραφία|120x120εσ| [[Εθνόσημο της Ιαπωνίας|Ιαπωνικό αυτοκρατορικό κάμον: ένα στυλιζαρισμένο άνθος χρυσάνθεμου.]]
Μπλαντί (Σεν-ε-Μαρν)
Το Μπλαντί (γαλλικά: Blandy), επίσης γνωστό ως Μπλαντί-λε-Τουρ (γαλλικά: Blandy-les-Tours), είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπλαντινουά (γαλλικά: Blandynois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Πέτρος του Αλμπουρκέρκε
Ο Πέτρος, ισπαν. Peter (1406 - 1438) από τον Οίκο της Τραστάμαρα ήταν κόμης τού Αλμπουρκέρκε, αντιβασιλιάς της Σικελίας (1424-25) και δούκας τού Νότο.
Βιογραφία
Μαζί με τα μεγαλύτερα αδέλφια του Ιωάννη και Ερρίκο ήταν οι τρεις πρίγκιπες (infante) της Αραγωνίας, που μάλωναν, εισέβαλλαν και μαχόταν σε όλες τις γαίες τού μάλλον ειρηνικού εξαδέλφου τους Ιωάννη Β΄ της Καστίλης, που επιπλέον ήταν και σύζυγος της αδελφής τους Μαρίας. Αναστάτωναν, λήστευαν και κατάστρεφαν τους αγρότες της Καστίλης και αντιτέθηκαν σφοδρά στον Άλβαρο δε Λούνα κοντόσταυλο της Καστίλης.
Το 1421 η Ιωάννα Β΄ της Νάπολης, τελευταία τού Οίκου των Καπετιδών-Ανζού, όρισε κληρονόμο τον Αλφόνσο Ε΄ της Αραγωνίας, με αντάλλαγμα τη βοήθειά του ενάντια στον διεκδικητή τού βασιλείου της. Ο Αλφόνσος Ε΄, πρωτότοκος αδελφός τού Πέτρου, αποφάσισε να αφήσει την Αραγωνία, αφήνοντας τη σύζυγό του Μαρία (αδελφή τού Ιωάννη Β΄ της Καστίλης), για τη Νάπολη, όπου εκεί από διάφορες ευγενείς Ιταλίδες απέκτησε 17 νόθα τέκνα. Οι αδελφοί του πρίγκιπες της Αραγωνίας έτρεξαν μαζί του π. το 1432, διψασμένοι για περιπέτειες: κατέκτησαν τη Γαέτα, αλλά καταστράφηκαν στη ναυμαχία της νήσου Πόντσα, έξω από τη Νάπολη. Τότε σε επίθεση εναντίον της Νάπολης σκοτώθηκε ο Πέτρος σε ηλικία 32 ετών και ο Ερρίκος απεβίωσε το 1445 σε μάχη στην Ισπανία.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Τραστάμαρα
Τζάρελ Μπράντλεϊ
Ο Τζάρελ Αϊζάια Μπράντλεϊ (γεννήθηκε στις 7 Ιουνίου 1996) είναι Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής της ΟΥΝΙΚΣ Καζάν του Πρωταθλήματος VTB και της Ευρωλίγκας. Έπαιξε κολεγιακό μπάσκετ για τους Τσάρλεστον Κούγκαρς.
Κολεγιακή σταδιοδρομία
Ως τριτοετής, ο Μπράντλεϊ είχε μέσο όρο 17,3 πόντους και 6,6 ριμπάουντ ανά παιχνίδι και ονομάστηκε μέλος της Δεύτερης Ομάδας της Παναποικιακής Αθλητικής Ένωσης. Είχε κατά μέσο όρο 19 πόντους και 8,4 ριμπάουντ ανά παιχνίδι ως ανώτερος, ενώ είχε κατά μέσο όρο 1,2 τρίποντα ανά αγώνα με ποσοστό 32,8 τοις εκατό. Ονομάστηκε μέλος της Πρώτης Ομάδας της Παναποικιακής Αθλητικής Ένωσης. Ο Μπράντλεϊ ολοκλήρωσε την σταδιοδρομία του με 1.914 πόντους, που είναι η τρίτη υψηλότερη επίδοση στην ιστορία της ομάδας.
Γιούτα Τζαζ (2019–2021)
Ο Μπράντλεϊ εργάστηκε για πολλές ομάδες του NBA μετά το τέλος της κολεγιακής του σταδιοδρομίας, συμπεριλαμβανομένων των Μπόστον Σέλτικς, Μπρούκλιν Νετς, Σάρλοτ Χόρνετς, Λος Άντζελες Κλίπερς, Μινεσότα Τίμπεργουλβς και Φοίνιξ Σανς.
Ο Μπράντλεϊ επιλέχθηκε από τους Ιντιάνα Πέισερς στον δεύτερο γύρο του ντραφτ του ΝΒΑ του 2019 με την 50ή συνολική επιλογή προτού ανταλλαχθεί στους Γιούτα Τζαζ.
Στις 13 Απριλίου 2021, ο Μπράντλεϊ έπαιξε 22 λεπτά για τους Τζαζ σε μία νίκη με 106-96 επί των Οκλαχόμα Σίτι Θάντερ. Σημείωσε 10 πόντους ερχόμενος από τον πάγκο συμπεριλαμβανομένων 2 στα 3 τρίποντα, 4 ριμπάουντ και 1 ασίστ. Αποδείχθηκε επίσης ο πιο αποτελεσματικός αμυντικός απέναντι στον γκαρντ-φόργουορντ των Θάντερ, Λούγκουεντς Ντορτ.
ΟΥΝΙΚΣ Καζάν (2021–σήμερα)
Στις 20 Σεπτεμβρίου 2021, ο Μπράντλεϊ υπέγραψε με την ΟΥΝΙΚΣ Καζάν του Πρωταθλήματος VTB.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γιούτα Τζαζ Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σολτ Λέικ Σίτι Σταρς Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις