cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κανάλι της Λευκής Θάλασσας-Βαλτικής
Στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Δεν υπήρξε καμία ενέργεια κοντά στο κανάλι της Λευκής Θάλασσας-Βαλτικής κατά τη διάρκεια του Χειμερινού Πολέμου του 1939-1940, όταν η ΕΣΣΔ εισέβαλε στη Φινλανδία. Με την πλήρους κλίμακας εισβολή της Γερμανίας στην ΕΣΣΔ το 1941, με την υποστήριξη της Φινλανδίας στον Πόλεμο Συνέχειας, η διαδρομή του καναλιού έγινε η πρώτη γραμμή του πολέμου.
Στις 23 Ιουνίου 1941, την επομένη της γερμανικής εισβολής, 16 Φινλανδοί καταδρομείς μεταφέρθηκαν στο κανάλι με δύο γερμανικά υδροπλάνα Heinkel He 115 από το Όουλουγιαρβι. Οι καταδρομείς ήταν Φινλανδοί εθελοντές, που στρατολογήθηκαν από τον Γερμανό Ταγματάρχη Σάλλερ και ήταν εξοπλισμένοι με γερμανικές στολές και όπλα, καθώς το Φινλανδικό Γενικό Επιτελείο δεν ήθελε καμία ευθύνη για την επιχείρηση. Οι καταδρομείς επρόκειτο να ανατινάξουν τις δεξαμενές ανύψωσης του καναλιού, αλλά απέτυχαν λόγω των αυξημένων μέτρων ασφαλείας.
Στις 28 Ιουνίου, το κανάλι βομβαρδίστηκε για πρώτη φορά από τη Φινλανδική Πολεμική Αεροπορία, με στόχο τις δεξαμενές ανύψωσης Νο. 6, 7, 8 και 9, ενώ την επόμενη μέρα ακολούθησαν φινλανδικά στρατεύματα, που προχωρούσαν κατά μήκος των συνόρων Φινλανδίας-ΕΣΣΔ. Οι αεροπορικοί βομβαρδισμοί του φράγματος στο Πόβενετς πέτυχαν να διακόψουν την κυκλοφορία πλοίων στο κανάλι μόνο από τις 28 Ιουνίου έως τις 6 Αυγούστου και στη συνέχεια ξανά από τις 13 έως τις 24 Αυγούστου 1941. Στις 28 Αυγούστου, η πέμπτη και τελευταία βομβαρδιστική επιδρομή της περιόδου ναυσιπλοΐας του 1941 έλαβε χώρα κατά της δεξαμενής ανύψωσης Νο. 7, αλλά δεν προκάλεσε καμία ζημιά.
Τον Αύγουστο, η διοίκηση του BBK και το μεγαλύτερο μέρος του προσωπικού του καναλιού, που στελεχωνόταν από 800 άτομα, εκκενώθηκαν από το Μεντβεζγιεγκόρσκ στη δεξαμενή ανύψωσης No. 19 στο Μπελομόρσκ, με μόνο 80 να έχουν μείνει στους σταθμούς τους.
Τον Νοέμβριο, ένα καραβάνι επιβατηγών πλοίων, που εκκένωσαν οικογένειες εργαζομένων και κατοίκων του καναλιού Πόβενετς, μαζί με εξοπλισμό, εγκλωβίστηκαν στον πάγο της λίμνης Βυγόζερο. Τη νύχτα της 12/13 Νοεμβρίου, ένα άλλο καραβάνι με πλοία ακινητοποιήθηκε λόγω πάγου στον κόλπο Ζαονέζσκι κοντά στο νησί Μεγκοστρόφ και αργότερα καταλήφθηκε από τα φινλανδικά στρατεύματα. Στις 5 Δεκεμβρίου, τα φινλανδικά στρατεύματα εισήλθαν στο Μεντβεζγιεγκόρσκ. μικρογραφία| Ένα [[Τ-34/76|T-34, που τοποθετήθηκε το 1969 για τον εορτασμό της 25ης επετείου από την απελευθέρωση του Μεντβεζγιεγκόρσκ]] Στις 6 Δεκεμβρίου και ενώ επικρατούσε σφοδρό ψύχος (-37 °C), τα φινλανδικά στρατεύματα κατέλαβαν το Πόβενετς, τη νότια είσοδο του BBK. Την ίδια μέρα, τα σοβιετικά στρατεύματα άρχισαν να κατεδαφίζουν δομές καναλιών. Η δεξαμενή ανύψωσης Νο. 1 ήταν η πρώτη, που ανατινάχθηκε. Μέχρι το πρωί της 8ης Δεκεμβρίου, οι δεξαμενές ανύψωσης Νο 1 έως 6 και τα φράγματα Νο. 4 και 20 είχαν όλα κατεδαφιστεί.
Ταυτόχρονα, σφοδρές μάχες έλαβαν χώρα κοντά στο φράγμα Πόβενετς (δεξαμενές ανύψωσης Νο 1 έως 7). Οι Φινλανδοί διέσχισαν το κανάλι και κατέλαβαν το χωριό Γκαμπσέλγκα στα ανατολικά, αλλά μετά από μερικές μέρες μάχης απωθήθηκαν στη δυτική πλευρά του καναλιού.
Μεταπολεμικά χρόνια
Μετά την αποχώρηση της Φινλανδίας από τον πόλεμο τον Σεπτέμβριο του 1944, οι ζημιές στο κανάλι, συμπεριλαμβανομένης της πλήρους καταστροφής του νότιου τμήματός του και της πόλης Πόβενετς και των ζημιών σε φάρους και σε άλλες κατασκευές, επισκευάστηκαν. Η ανοικοδόμηση ολοκληρώθηκε τον Ιούλιο του 1946, με την ναυσιπλοΐα μέσω του καναλιού να αποκαθίσταται στις 28 Ιουλίου 1946.
Στις 2 Φεβρουαρίου 1950, το Υπουργικό Συμβούλιο της Ρωσικής ΣΟΣΔ εξέδωσε εντολή για γενική επισκευή και ανακατασκευή των κατασκευών του BBK, με σταδιακή ηλεκτροδότηση των δομών και των μηχανημάτων του καναλιού. Το 1953, το προσωπικό των δεξαμενών ανύψωσης προσέλαβε ηλεκτρολόγους. Μέχρι το 1957, ολοκληρώθηκε η ηλεκτροδότηση των δεξαμενών ανύψωσης της βόρειας πλευράς του καναλιού και μέχρι το 1959 όλα τα παράκτια και πλωτά φώτα πλοήγησης λειτουργούσαν με ηλεκτρική ενέργεια.
Η σημασία του BBK για την εθνική οικονομία αυξήθηκε πολύ μετά την έναρξη λειτουργίας της σύγχρονης υδάτινης οδού Βόλγα-Βαλτικής το 1964. Η χωρητικότητα της διώρυγας και ο ετήσιος όγκος εμπορευματικής κίνησης αυξήθηκαν αρκετές φορές.
Μια άλλη αναβάθμιση έγινε τη δεκαετία του 1970. Κατά τη διάρκεια της ανοικοδόμησης, το εγγυημένο βάθος του καναλιού αυξήθηκε στα 4 μέτρα και το κανάλι έγινε μέρος του Ενιαίου Συστήματος Βαθέων Υδάτων της Ευρωπαϊκής Ρωσίας.
Χρήση του καναλιού
Σύμφωνα με επίσημες στατιστικές, συνολικά 193 εκατομμύρια τόνοι φορτίου μεταφέρθηκαν μέσω του καναλιού τα πρώτα 75 χρόνια του (1933–2008).
Μεταφορά προϊόντων πετρελαίου
Στη σοβιετική εποχή, το κανάλι χρησιμοποιήθηκε για τη μεταφορά προϊόντων πετρελαίου από διυλιστήρια στον ποταμό Βόλγα σε καταναλωτές στην περιφέρεια Μούρμανσκ και στο εξωτερικό. Η Volgotanker Company της Ρωσίας, με ένα στόλο δεξαμενόπλοιων πετρελαίου και πλοίων μεταφοράς χύδην πετρελαίου, ήταν πρωτοπόρος σε αυτή τη διαδρομή ξεκινώντας τον Αύγουστο του 1970, όταν το Nefterudovoz-3 παρέδωσε ένα φορτίο μαζούτ στο λιμάνι της Λευκής Θάλασσας Κανταλάκσα.
Μετά από πολλά χρόνια διακοπής, η Volgotanker συνέχισε τη διαδρομή του καναλιού το 2003. Η εταιρεία είχε σχέδια να μεταφέρει 800.000 τόνους μαζούτ από το κανάλι το 2003 και να αυξήσει τον όγκο σε 1.500.000 τόνους το 2004. Τα καύσιμα μεταφέρθηκαν από τα δεξαμενόπλοια της Volgotanker σε λετονικά θαλάσσια δεξαμενόπλοια σε πλωτό σταθμό μεταφοράς κοντά στο νησί Οσίνκι στον κόλπο Ονέγκα στη Λευκή Θάλασσα, 36 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του λιμανιού Ονέγκα.
Οι εργασίες μεταφοράς ξεκίνησαν στις 24 Ιουνίου 2003, αλλά την 1η Σεπτεμβρίου μια σύγκρουση χαμηλής ταχύτητας μεταξύ του Nefterudovoz-57M της Volgotanker και του λετονικού Zoja-I κατά τη διάρκεια μιας μεταφοράς προκάλεσε ρωγμή στο κύτος του Nefterudovoz, με μια επακόλουθη διαρροή πετρελαίου που εκτιμάται σε 45 τόνους, εκ των οποίων μόνο 9 τόνοι πετρελαίου ανακτήθηκαν. Η υποτιθέμενη αποτυχία της Volgotanker να συγκρατήσει τη διαρροή είχε ως αποτέλεσμα οι αρχές της Περιφέρειας Αρχάγγελσκ να τερματίσουν τη λειτουργία μεταφοράς πετρελαίου με εξαγωγή μόνο 220.000 τόνων. Στην εταιρεία επιβλήθηκε πρόστιμο και απορρίφθηκαν οι μελλοντικές δραστηριότητες.
Στρατιωτική χρήση
Οι Ρώσοι (και αργότερα οι Σοβιετικοί) ναύαρχοι πίστευαν εδώ και καιρό ότι ένα καλά σχεδιασμένο σύστημα καναλιών θα μπορούσε να βοηθήσει στη δημιουργία επαφής μεταξύ των χωριστών στόλων με βάση τις ακτές της Ρωσίας στη Μαύρη Θάλασσα, τη Βαλτική, την Αρκτική, τον Ειρηνικό και την Κασπία. Το κανάλι της Λευκής Θάλασσας κατασκευάστηκε επίσης με αυτή τη στρατιωτική χρήση κατά νου, και νωρίς στην ιστορία του τα πρώτα πολεμικά πλοία του Βόρειου Στόλου έπλευσαν κατά μήκος του καναλιού προς τη Λευκή Θάλασσα από τη Βαλτική, Πριν από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το κανάλι χρησιμοποιήθηκε για τη μεταφορά στρατιωτικών σκαφών μεταξύ των δύο θαλασσών σε 17 περιπτώσεις.
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, τον Αύγουστο-Σεπτέμβριο του 1941, το κανάλι χρησιμοποιήθηκε για τη μεταφορά ενός αριθμού υποβρυχίων από τον στόλο της Βαλτικής στη Λευκή Θάλασσα, συμπεριλαμβανομένων των υποβρυχίων K-3, S-101 και S-102, L-22. Μερικά ημιτελή υποβρύχια από τα ναυπηγεία της Βαλτικής του Λένινγκραντ και τα ναυπηγεία Κράσνογιε Σόρμοβο του Γκόρκι έπλευσαν στο νέο ναυπηγείο Σεβμάς στο Σεβεροντβίνσκ.
Έκτοτε, το κανάλι χρησιμοποιείται τακτικά για την παράδοση υποβρυχίων με αποβάθρα μεταφοράς από τα ναυπηγεία της Βαλτικής και το Κράσνογιε Σόρμοβο στο Σεβμάς για ολοκλήρωση.
Υδροηλεκτρικοί σταθμοί
Το σύστημα των καναλιών περιλαμβάνει πέντε υδροηλεκτρικούς σταθμούς συνολικής παραγωγικής ικανότητας 240 MW.
Εκδηλώσεις μνήμης
μικρογραφία| Μνημείο για τα θύματα της κατασκευής καναλιών στο Πόβενετς Το κανάλι έδωσε το όνομά του στη σοβιετική μάρκα τσιγάρων Μπελομορκανάλ (Belomorkanal).
Υπάρχει ένα μνημείο στο Πόβενετς για τους κρατούμενους, που χάθηκαν κατά τη διάρκεια της κατασκευής και ένα μικρότερο μνημείο στο Μπελομόρσκ κοντά στο τέλος της Λευκής Θάλασσας. Υπήρχε ακόμη και ένα κωμικό έργο, που γράφτηκε για το κανάλι από τον Νικολάι Πογκόντιν.
Το έργο του καναλιού έδωσε επίσης στη ρωσική γλώσσα την αργκό λέξη «zeka», «zek, z/k» που σημαίνει «τρόφιμος». Στα ρωσικά, заключённый (zakliuchyonnyi), σημαίνει «τρόφιμος», «φυλακισμένος». Στα ρωσικά η έκφραση zaklyuchyonny kanaloarmeyets (ρωσικά: заключённый каналоармеец), κυριολεκτικά σημαίνει «φυλακισμένος στρατιώτης του καναλιού». Σύμφωνα με μια σοβιετική αφήγηση, το 1932 όταν ο Αναστάς Μικογιάν επισκέφτηκε το εργοτάξιο του Μπελομορστρόι, ο Λάζαρ Κόγκαν ρώτησε: «Σύντροφε Μικογιάν, πώς θα τους ονομάσουμε; (…) Σκέφτηκα τη λέξη: 'kanaloarmeyets'. Τι νομίζετε?». Ο Μικογιάν ενέκρινε.
Έρικ Β΄ του Μεκλεμβούργου
Ο Έρικ Β΄, γερμ. Erich II (3 Σεπτεμβρίου 1483 - 21/22 Δεκεμβρίου 1508) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν δούκας του Μεκλεμβούργου(-Σβερίν) (1503-1508).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Μάγκνους Β΄ δούκα του Μεκλεμβούργου και της Σοφίας, κόρης του Έρικ Β΄ δούκα της Πομερανίας.
Το 1508 απεβίωσε σε ηλικία 25 ετών, άγαμος και τάφηκε στο Ντόμπεραν Μίνστερ. Τον διαδέχθηκαν τα αδέλφια του Ερρίκος Ε΄ λαι Αλβέρτος Ζ΄.
Άννα Μαρία του Βρανδεμβούργου
Η Άννα-Μαρία, γερμ.: Anna-Maria von Brandenburg von Hohenzollern (3 Φεβρουαρίου 1567 στο παλάτι Τσέχλιν, Ράινμπεργκ - 14 Νοεμβρίου 1618 στο Βόλιν) ήταν κόρη του εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Πομερανίας.
Βιογραφία
Η Άννα-Μαρία ήταν η δεύτερη κόρη (2η από τον 2ο γάμο) του Ιωάννη-Γεωργίου εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου (1525–1598) από τη 2η σύζυγό του Σαβίνα των Χοεντσόλερν (1548–1575), κόρη του Γεωργίου μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ.
Το 1580 μνηστεύθηκε με τον Μπάρνιμ Ι΄ δούκα της Πομερανίας και στις 8 Ιανουαρίου 1581 τον παντρεύτηκε στο Βερολίνο. Ως ιδιοκτησία χηρείας (wittum, jointure), έλαβε την περιοχή του Μπύτουφ στα σύνορα με την Kασούβια. Δεν είχαν παιδιά. Όταν ο Μπάρνιμ Ι΄ κληρονόμησε την Πομερανία το 1600, άφησε το Μπύτουφ στον αδελφό του Καζίμιρ ΣΤ΄ και η Άννα-Μαρία έλαβε την περιοχή Βόλιν, συμπεριλαμβανομένης της ομώνυμης πόλης και του παλατιού ως ιδιοκτησία χηρείας.
Όταν ο σύζυγός της απεβίωσε το 1603, η Άννα-Μαρία έζησε στο κάστρο Βόλιν στο Βόλιν. Υπάρχουν ακριβή αρχεία για τα έσοδα και τις δαπάνες της περιοχής Βόλιν κατά τη διάρκεια της βασιλείας της. Ήταν λιγότερα από το εισόδημα της περιοχής Μπύτουφ και η Άννα-Μαρία αποζημιώθηκε οικονομικά για τη διαφορά. Διευθέτησε μία διαφωνία με τον Μπόγκισλαφ ΙΓ΄ δούκα της Πομερανίας σχετικά με το δικαίωμα κυνηγιού στην περιοχή της. Μετά το τέλος της το 1618, η ιδιοκτησία χηρείας της επέστρεψε στον Φραγκίσκο δούκα της Πομερανίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1581 τον Μπάρνιμ Ι΄ δούκα της Πομερανίας. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Γερμανίδες δούκισσες Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Βραδεμβούργο
Λέα Σπρούνγκερ
Η Λέα Σπρούνγκερ (γεν. 5 Μαρτίου 1990) είναι Ελβετίδα αθλήτρια του στίβου και πρώην επταθλήτρια, που ειδικεύεται στα 100, 200, 400 και 400 μέτρα με εμπόδια.
Καριέρα
μικρογραφία|232x232εσ|Η Σπρούνγκερ πρώτη στον τελικό των 400 μέτρων στο [[Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2019.]] Γεννημένη στη Νιόν, συμμετείχε στα 200 μέτρα και στα 4 x 100 μέτρα σκυταλοδρομίας στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2012, ενώ στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 συμμετείχε στα 400 μέτρα με εμπόδια.
Έχει ατομικό ρεκόρ 54.29 δ από τη Λωζάνη το 2017 στα 400 μέτρα με εμπόδια. Επίσης, έχει στην κατοχή της το ρεκόρ Ελβετίας στα 400 και τα 200 μέτρα, με χρόνους 50.52 και 22.38 δευτερολέπτων αντίστοιχα.
Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2016 κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στα 400 μέτρα εμπόδια, ενώ στη διοργάνωση δύο χρόνια μετά κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο, με χρόνο 54.33 δευτερόλεπτα.
Με χρόνο 51.61, κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2019, στα 400 μέτρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελβετοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Εμποδιστές Κατηγορία:Δρομείς ταχύτητας Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Βραβείο Καλύτερου Μοντάζ της Ένωσης Διαδικτυακών Κριτικών Κινηματογράφου
Το Βραβείο Καλύτερου Μοντάζ της Ένωσης Διαδικτυακών Κριτικών Κινηματογράφου (αγγλικά: Online Film Critics Society Award For Best Editing) είναι ένα βραβείο που απονέμεται από την Ένωση Διαδικτυακών Κριτικών Κινηματογράφου για να τιμήσει μια ταινία που έχει επιδείξει εξαιρετικό επίτευγμα μοντάζ στην κινηματογραφική βιομηχανία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Διαδικτυακών Κριτικών Κινηματογράφου
Βασίλης Λάζος
Ο Βασίλης Λάζος είναι πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε στην ομάδα του ΠΑΟΚ για οκτώ χρόνια, κατακτώντας δύο κύπελλα Ελλάδος. Έκλεισε την καριέρα του στον Άρη το 1976.
Βιογραφία
Ο Λάζος ξεκίνησε την καριέρα του το 1967 σε ηλικία δεκαεννέα ετών και συμμετείχε σε ευρωπαϊκό αγώνα στις 20 Σεπτεμβρίου 1967, στην ήττα του δικέφαλου από την Λιέγη με 3-2. Αποτέλεσε βασικό μέλος της ομάδας του ΠΑΟΚ και την σεζόν 1968-69 έπαιξε σε 17 αγώνες, σκοράροντας μία φορά. Την επόμενη χρονιά ο ΠΑΟΚ τερμάτισε στην πέμπτη θέση και έφθασε ως τον τελικό του κυπέλλου Ελλάδος, όπου ηττήθηκε από τον Άρη με 1-0 στο Καυτατζόγλειο. Ο Λάζος έπαιξε σε μόλις δέκα αγώνες πρωταθλήματος, αλλά συμμετείχε στον τελικό του κυπέλλου.
Το 1970-71 ήταν βασικός στη μεσαία γραμμή του δικεφάλου, παίζοντας σε 23 αγώνες και σκοράροντας μία φορά. Την επόμενη χρονιά, ο ΠΑΟΚ κατέκτησε το πρώτο κύπελλο της ιστορίας του νικώντας τον Παναθηναϊκό με 2-1 στο στάδιο Καραϊσκάκη, με τον Λάζο να αγωνίζεται ως αλλαγή του Σταύρου Σαράφη. Το 1972-73 έπαιξε και πάλι στον τελικό του κυπέλλου, όπου ο ΠΑΟΚ ηττήθηκε με 1-0 από τον Ολυμπιακό, ενώ κατέλαβε την δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα, με τον Λάζο να παίζει σε 17 ματς, πετυχαίνοντας ένα τέρμα.
Το 1973-74 ο ΠΑΟΚ κατέκτησε το δεύτερο του κύπελλο κερδίζοντας στον τελικό τον Ολυμπιακό στα πέναλτι, ενώ κατέλαβε την τέταρτη θέση στο πρωτάθλημα, με τον Λάζο να αγωνίζεται σε δεκατέσσερα παιχνίδια. Στην τελευταία του χρονιά με τον δικέφαλο κατέκτησε την τρίτη θέση, παίζοντας σε δώδεκα αγώνες.
Έκλεισε την καριέρα του αγωνιζόμενος στον Άρη για την σεζόν 1975-76, όπου συμμετείχε σε 26 αγώνες πρωταθλήματος και τρεις αγώνες κυπέλλου, πετυχαίνοντας τέσσερα γκολ.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Φορ-ντε-Φρανς
Το Φορ-ντε-Φρανς (γαλλικά: Fort-de-France) είναι η πρωτεύουσα της Μαρτινίκα, υπερπόντιας περιοχής της Γαλλίας. Είναι μία από τις μεγαλύτερες πόλεις στην Καραϊβική με πληθυσμό 91.249 κατοίκους σύμφωνα με απογραφή που πραγματοποιήθηκε το 2007. Εκτείνεται σε μια περιοχή 44,21 χιλιόμετρων. Είναι η πρωτεύουσα του Διαμερίσματος Φορ-ντε-Φρανς.
Γεωγραφία
Το Φορ-ντε-Φρανς (σημαίνει «Οχυρό της Γαλλίας») βρίσκεται στη δυτική ακτή του νησιού της Μαρτινίκα, στη βόρεια είσοδο του μεγάλου κόλπου Φορ-ντε-Φρανς, στις εκβολές του ποταμού Μαντάμ. Η πόλη βρίσκεται σε μια στενή πεδιάδα ανάμεσα στους λόφους και τη θάλασσα, αλλά είναι προσβάσιμη οδικώς από όλα τα μέρη του νησιού.
Ιστορία
Το 1638, ο Ζακ ντι Παρκέ, πρώτος κυβερνήτης της Μαρτινίκα, αποφάσισε ότι το νησί πρέπει να έχει μια πόλη κι ένα φρούριο για να την προστατεύει από εχθρικές επιθέσεις. Το φρούριο σύντομα καταστράφηκε και ξαναχτίστηκε το 1669, όταν ο Λουδοβίκος ΙΔ' της Γαλλίας διόρισε ως διοικητή τον Μαρκήσιο Μπαας. Ο τελευταίος αρχικά ονόμασε Φορ-Ρουαγιάλ την διοικητική πρωτεύουσα της Μαρτινίκα.
Τα πρώτα χρόνια η πόλη είχε επισκιαστεί από την πόλη Σαιντ Πιερ, την αρχαιότερη πόλη του νησιού, η οποία ήταν γνωστή για την εμπορική και πολιτιστική της ζωντάνια ως «το Παρίσι της Καραϊβικής». Η ονομασία Φορ-Ρουαγιαλ άλλαξε σε μια βραχύβια: «Φορ Λα Ρεπιμπλίκ» κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης. Τελικά η πόλη πήρε τη σημερινή της ονομασία, Φορ ντε Φρανς, κάποια στιγμή το 19ο αιώνα. Το παλαιό όνομα Φορ-Ρουαγιάλ χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα, ιδίως στην κρεολική γλώσσα. Η πόλη καταστράφηκε μερικώς δύο φορές: το 1839 από σεισμό και το 1890 από πυρκαγιά. Από το 1902, μετά την έκρηξη του ηφαιστείου στο όρος Πελέ, οπότε και καταστράφηκε η πόλη Σαιν Πιέρ, η προηγούμενη πρωτεύουσα της Μαρτινίκας, το Φορ-ντε-Φρανς απέκτησε οικονομική σημασία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Μαρτινίκας
Μερόπη Μεσσηνίας
Ως Μερόπη Μεσσηνίας αναφέρονται:
ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ 2019
Το Σούπερ Καπ 2019 ήταν η 44η έκδοση του ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ, ενός ετήσιου αγώνα ποδοσφαίρου που διοργανώνεται από την UEFA και διεκδικείται από τους πρωταθλητές των δύο κύριων ευρωπαϊκών διασυλλογικών διοργανώσεων, του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ και του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ. Στον αγώνα συμμετείχαν δύο αγγλικές ομάδες, η Λίβερπουλ, νικήτρια του Τσάμπιονς Λιγκ 2018–19, και η Τσέλσι, η νικήτρια του Γιουρόπα Λιγκ 2018–19. Ο αγώνας διεξήχθη στο Vodafone Park στην Κωνσταντινούπολη της Τουρκίας στις 14 Αυγούστου του 2019. Ο αγώνας ήταν το πρώτο εξ ολοκλήρου Αγγλικό Σούπερ Καπ και το όγδοο συνολικά στο οποίο συμμετείχαν δύο ομάδες από την ίδια χώρα. Στον αγώνα χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το σύστημα βίντεο βοηθού διαιτητή (VAR).
Η Λίβερπουλ κέρδισε τον αγώνα με 5-4 στα πέναλτι μετά την ισοπαλία 2-2 στην παράταση για τον τέταρτο τίτλο Σούπερ Καπ της.
Στάδιο
μικρογραφία|αριστερά|Το Vodafone Park στην [[Κωνσταντινούπολη φιλοξένησε τον αγώνα.]] Αυτό ήταν ο πρώτος τελικός Σούπερ Καπ που διεξήχθη στην Τουρκία και η τρίτη φορά που διεξήχθη τελικός διασυλλογικής διοργάνωσης της UEFA στη χώρα, μετά τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ το 2005 στο Ολυμπιακό Στάδιο Ατατούρκ και τον τελικό του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ το 2009 στο Στάδιο Σούκρου Σαρατσόγλου.
Αγώνας
Ο νικητής του Τσάμπιονς Λιγκ ορίζεται ως «γηπεδούχος».
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
2019
Χριστιανός Λουδοβίκος Α΄ του Μεκλεμβούργου
Ο Χριστιανός-Λουδοβίκος Α΄, γερμ. (1 Δεκεμβρίου 1623 - 21 Ιουνίου 1692) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν δούκας του Μεκλεμβούργου (1658-1692).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αδόλφου-Φρειδερίκου Α΄ δούκα του Μεκλεμβούργου και της Άννας-Μαρίας των Σίρκσενα, κόρης του Έννο Γ΄ κόμη της Ανατολικής Φρισίας.
Το 1692 απεβίωσε σε ηλικία 69 ετών και τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του Φρειδερίκος-Γουλιέλμος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1650 την εξαδέλφη του Χριστίνα-Μαργαρίτα, κόρη του Ιωάννη-Αλβέρτου Β΄ δούκα του Μεκλεμβούργου. Διαζεύχθηκε το 1660/63.
Μάλλον το 1664 ο Χριστιανός Λουδοβίκος Α΄ έκανε δεύτερο γάμο με την Ελισάβετ-Αγγελική ντε Μονμορανσύ. Δεν απέκτησε απογόνους από τους γάμους του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Μεκλεμβούργου
Ιωάννα Μπουραζοπούλου
Η Ιωάννα Μπουραζοπούλου είναι Ελληνίδα συγγραφέας μυθιστορημάτων, θεατρικών έργων, έργων επιστημονικής φαντασίας, δράματος, τρόμου και παιδικής λογοτεχνίας.
Βιογραφία
Η Μπουραζοπούλου γεννήθηκε το 1968 στην Αθήνα. Σπούδασε ξενοδοχειακές επιχειρήσεις στην Σχολή Τουρισμού της Ρόδου και έχει μεταπτυχιακό στην διοίκηση ξενοδοχείων από το Πανεπιστήμιο του Μπάκινγχαμ. Μέχρι το 2000 εργάστηκε στον τομέα του τουρισμού και της φιλοξενίας.
Το 2002 έλαβε πτυχίο στην διαχείριση της υγείας από την Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης στην Αθήνα. Εργάζεται ως δημόσιος υπάλληλος στις υπηρεσίες της δημόσιας υγείας και στην ανάπτυξη προγραμμάτων υγείας στην Αττική.
Παράλληλα γράφει μυθιστορήματα, διηγήματα, θεατρικά έργα και παιδική λογοτεχνία. Το πρώτο της μυθιστόρημα, Το Μπουντουάρ του Ναδίρ, δημοσιεύτηκε το 2003. Το τρίτο μυθιστόρημά της, Τι είδε η γυναίκα του Λοτ?, δημοσιεύτηκε το 2007 και έλαβε το Βραβείο Λογοτεχνίας του Περιοδικού ΔΕΚΑΤΑ. Το 2013 η εφημερίδα Guardian κατέταξε αυτό το μυθιστόρημα στην λίστα με τα καλύτερα βιβλία επιστημονικής φαντασίας της χρονιάς.
Το μυθιστόρημά της Η Κοιλάδα της Λάσπης από την τριλογία Ο Δράκος της Πρέσπας, δημοσιευμένο το 2014, κέρδισε βραβείο Ακαδημίας Αθηνών και βραβείο από το περιοδικό Κλεψύδρα.
Τα αντί-ουτοπικά μυθιστορήματά της συνδυάζουν στοιχεία τραγελαφικά και αλληγορικά ενώ έχουν μια ατμόσφαιρα μυστηρίου και μια πλοκή γεμάτη απροσδόκητες ανατροπές. Απεικονίζουν τα πολιτικά συστήματα του μέλλοντος, φανταστικές κοινωνίες σε κρίση ή σε μετάβαση, συγκρουόμενες κοσμοθεωρίες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες συγγραφείς
Μαρία Τσεμποτάρι
Η Μαρία Τσεμποτάρι (ρουμανικά: Maria Cebotari, 10 Φεβρουαρίου 1910 - 9 Ιουνίου 1949) ήταν φημισμένη Ρουμάνα σοπράνο και ηθοποιός, καθώς κι ένας από τους σπουδαιότερους αστέρες της ευρωπαϊκής όπερας κατά τις δεκαετίες του 1930 και του 1940. Ο Μπενιαμίνο Τζίλι, έλεγε, πως ήταν η καλύτερη γυναικεία φωνή που είχε ακούσει ποτέ. Συχνά παρομοίαζαν τη Μαρία Κάλλας, με την Τσεμποτάρι, ενώ η Ανγκέλα Γκεοργκίου τη συμπεριέλαβε ανάμεσα στις καλλιτέχνιδες που θαυμάζει περισσότερο. Η κηδεία της ήταν μία από τις πιο επιβλητικές επιδείξεις αγάπης και τιμής, που έχουν γίνει ποτέ για καλλιτέχνη στην ιστορία της Βιέννης, με χιλιάδες κόσμο να την παρακολουθεί. Έως και σήμερα υπάρχουν ζωντανές ηχογραφήσεις της, οι οποίες έχουν επεξεργαστεί ψηφιακά.
Η Τσεμποτάρι είχε πολύπλευρη φωνή και πολύ μεγάλο ρεπερτόριο. Συνήθως, ωστόσο, ερμήνευε τέσσερις συνθέτες: Μότσαρτ, Βέρντι, Πουτσίνι και Ρίχαρντ Στράους. Ο τελευταίος έλεγε για αυτήν ότι είναι μία από τις πιο πολυτάλαντες ερμηνεύτριες της Ευρώπης. Ο Χέρμπερτ φον Κάραγιαν, είχε πει για αυτήν ότι είναι η καλύτερη Madame Butterfly, που έχει διευθύνει. Εκτός από την καριέρα της στην όπερα, η Τσεμποτάρι, συμμετείχε και σε αρκετές ταινίες, οι οποίες ως επί το πλείστον είχα ως κύριο θέμα τους την όπερα, μερικές εκ των οποίω: Verdi's Three Women, Μaria Malibran και The Dream of Madame Butterfly.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγουδιστές όπερας Κατηγορία:Υψίφωνοι
Πατερμά Ροδόπης
Τα Πατερμά ή η Πάτερμα είναι ημιορεινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης με υψόμετρο 195 μέτρα.
Γεωγραφία - ιστορία
Τα Πάτερμα βρίσκονται στη βόρεια άκρη του κάμπου της Κομοτηνής και τους νότιους πρόποδες της οροσειράς της Ανατολικής Ροδόπης. Απέχουν 19 χλμ. ΒΑ. από την Κομοτηνή και 22 χλμ. ΒΔ. από τη Φιλλύρα (έδρα του δήμου) ενώ στη δυτική άκρη του χωριού περνάει ο χείμαρρος Αμυγδαλόρεμα (ή Μπαγιούμ Ντερέ). Στην περιοχή έχει βρεθεί ανοχύρωτος ορεινός οικισμός της μεσοβυζαντινής (610-1057) και υστεροβυζαντινής περιόδου (1057-1453) ο οποίος επικοινωνούσε με τις πόλεις της πεδινής και παράλιας Θράκης και μέσω αυτών με την Κωνσταντινούπολη και με άλλα βυζαντινά κέντρα. Σε απόσταση 1 χλμ. βορειοδυτικά και τη δυτική όχθη του χείμαρρου έχει ανασκαφεί μονόχωρος ναός, αρχικά του 11ου και σε μεταγενέστερη φάση του 13ου αιω., με νάρθηκα, μεγάλη τρίπλευρη εξωτερικά αψίδα και δίριχτη κεραμοσκεπή στέγη. Έχει διατηρηθεί άθικτο το επενδεδυμένο με μαρμάρινες και λίθινες πλάκες δάπεδο καθώς υπολείμματα τοιχογραφιών, λαϊκότροπης - μοναστικής τεχνοτροπίας. Γύρω από τον ναό έχουν βρεθεί πολυάριθμοι τάφοι, πλούσια χρηστική κεραμεική, μετάλλινοι σταυροί-εγκόλπια, λύχνοι καθώς και μια εικόνα μικρών διαστάσεων με επιγραφή του 12ου αιω. και παράσταση του Αγίου Νικολάου. Στον χείμαρρο υπάρχει ακόμα δίτοξο πέτρινο γεφύρι της οθωμανικής περιόδου το οποίο αποτελούσε μέρος της οδικής αρτηρίας που ξεκινούσε από τη Γρατιανούπολη, περνούσε  από τα χωριά Μεγάλη Άδα και Μύτικας, έφθανε στο πέρασμα Makaza και την ανώτερη κοιλάδα του Έβρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης Κατηγορία:Δήμος Αρριανών
Ζυγός ψυχοστασίας (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο αρ. Π82)
Περιγραφή
Αποτελείται από χρυσά ελάσματα, τα οποία σχηματίζουν ζυγαριά. Στο κέντρο της ράβδου είναι προσαρμοσμένη θηλιά. Δεξιά και αριστερά της ράβδου είναι αναρτημένοι δύο δίσκοι. Οι δίσκοι είναι στολισμένοι με έκτυπη κρητική μέλισσα ή πεταλούδα (ψυχή). Τα φτερά είναι διακοσμημένα με στρογγυλές χάντρες.
Ερμηνεία και ιστορική τοποθέτηση
Πρόκειται για νεκρικό ζυγό «ψυχοστασίας», δηλαδή σύμβολο του ζυγίσματος της ψυχής μετά τον θάνατο. Κατασκευάστηκε τον 16ο αιώνα π.Χ.
Πηγές
Κατηγορία:Μυκηναϊκή τέχνη Κατηγορία:Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Αργολίδα
Infiniti
Η Infiniti είναι η πολυτελής θυγατρική εταιρεία της ιαπωνικής αυτοκινητοβιομηχανίας Nissan. Η Infiniti ξεκίνησε επίσημα την πώληση αυτοκινήτων στις 8 Νοεμβρίου 1989 στη Βόρεια Αμερική. Το δίκτυο εμπορίας για τα αυτοκίνητα με το σήμα της Infiniti περιλαμβάνει σήμερα αντιπροσώπους σε 25 χώρες.
Εξηλεκτρισμός
Τον Νοέμβριο του 2021, η Nissan ανακοίνωσε επίσημα ότι η πολυτελής θυγατρική Infiniti θα γίνει 100% ηλεκτρική έως το 2030, λήγοντας μέχρι τότε την παραγωγή και πώληση μοντέλων με κινητήρες εσωτερικής καύσης.
Μοντέλα
thumb|right|[[Infiniti Q50 S HYBRID του 2014 στη Γερμανία.]]
Ετήσιες πωλήσεις
Οι χρονολογίες δίνονται σε ημερολογιακά έτη και όχι σε σεζόν (model years).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυτοκινητοβιομηχανίες της Ιαπωνίας
Λίρα Γιβραλτάρ
Η λίρα Γιβραλτάρ (σύμβολο νομίσματος: £· τραπεζικός κωδικός: GIP) είναι το νόμισμα του Γιβραλτάρ. Είναι συνδεδεμένο - και ανταλλάσσεται με - τη βρετανική λίρα στερλίνα στην ονομαστική αξία. Τα νομίσματα και τα τραπεζογραμμάτια της λίρας του Γιβραλτάρ κόβονται ή τυπώνονται από την κυβέρνηση του Γιβραλτάρ.
Μέχρι το 1872, η νομισματική κατάσταση στο Γιβραλτάρ ήταν περίπλοκη, με ένα σύστημα που βασιζόταν στο πραγματικό και περιλάμβανε βρετανικά, ισπανικά και νομίσματα του Γιβραλτάρ. Από το 1825, το ρεάλ (στην πραγματικότητα το ισπανικό real de plata) ήταν συνδεδεμένο με τη λίρα με ισοτιμία 1 ισπανικό δολάριο προς 4 σελίνια 4 πένες (που ισοδυναμεί με 21,67 πένες σήμερα). Το 1872, ωστόσο, το ισπανικό νόμισμα έγινε το μοναδικό νόμιμο χρήμα στο Γιβραλτάρ. Το 1898, ο Ισπανοαμερικανικός πόλεμος έκανε την ισπανική πεσέτα να πέσει ανησυχητικά και η λίρα εισήχθη ως το μοναδικό νόμισμα του Γιβραλτάρ, αρχικά με τη μορφή βρετανικών νομισμάτων και τραπεζογραμμάτια.
Το 1898, η βρετανική λίρα έγινε το μοναδικό νόμιμο χρήμα, αν και η ισπανική πεσέτα συνέχισε να κυκλοφορεί μέχρι τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο. Από το 1927, το Γιβραλτάρ έχει εκδώσει τα δικά του τραπεζογραμμάτια και, από το 1988, τα δικά του νομίσματα. Το Γιβραλτάρ δεκαδικοποιήθηκε το 1971 ταυτόχρονα με το ΗΒ, αντικαθιστώντας το σύστημα της 1 λίρας = 20 σελίνια = 240 πένες με ένα της 1 λίρας = 100 (νέες) πένες.
Κατηγορία:Γιβραλτάρ Κατηγορία:Νομίσματα της Ευρώπης
Σημαία του Ηνωμένου Κράτους των Ιονίων Νήσων
μικρογραφία|Η σημαία Η Σημαία του Ηνωμένου Κράτους των Ιονίων Νήσων χρησιμοποιήθηκε από το 1815 έως το 1864. Η σημαία αποτελείται από μια Βρετανική μπλε σημαία και το Σταυρό της Ένωσης, μαζί με το εθνόσημο του προηγούμενου κράτους στο οποίο υπάγονταν τα Ιόνια Νησιά, της Επτανήσου Πολιτείας. Η σημαία περιέχει ως κάλυμμα ένα κόκκινο περίγραμμα.
Ιστορία
Το Ηνωμένο Κράτος των Ιονίων Νήσων δημιουργήθηκαν ως αποτέλεσμα της Συνθήκης των Παρισίων το 1815 στο Συνέδριο της Βιέννης ως προτεκτοράτο υπό την προστασία του Ηνωμένου Βασιλείου. Στο άρθρο 1 του τμήματος 6 της συνθήκης, δηλώθηκε ότι η σημαία των Ιονίων Νήσων θα είναι η σημαία της Επτανήσου πολιτείας (Λιοντάρι του Αγίου Μάρκου κρατώντας μια αγία Γραφή σε μπλε φόντο, με το Σταυρό της Ένωσης πάνω στα αριστερά για να συμβολίζει την προστάτιδα δύναμη.
Θαλάσσια χρήση
Για μια πενηνταετία (1815 - 1864), η σημαία του Ηνωμένου Κράτους των Ιονίων Νήσων χρησίμευε ως σημαία ευκαιρίας για τα ελληνικά πλοία που φιλοδοξούσαν να απολαύσουν την προστασία της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Η σημαία χρησιμοποιήθηκε για την εμπορική ναυτιλία στη Μαύρη Θάλασσα και την Ανατολική Μεσόγειο. Ο Βρετανός πρέσβης στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, Πέρσι Σμάιθ, 6ος Υποκόμης του Στράνγκφορντ, ήταν ενοχλημένος από αυτό και έγραψε την αντίθεση του, αναφέροντας ότι "Οι υπήκοοι των Ιονίων Νήσων πρέπει να διδάσκονται ότι η σημαία τους είναι πολύ αξιοπρεπής για να μετατραπεί σε ένα απλό θέμα περιστασιακής άνεσης".
Το τέλος της σημαίας
Το 1864, σύμφωνα με την Συνθήκη του Λονδίνου, τα Ιόνια Νησιά παραχωρήθηκαν στο Βασίλειο της Ελλάδας, ως μια χειρονομία καλής θέλησης αφού ο Πρίγκιπας Αλφρέδος αρνήθηκε να δεχθεί το ελληνικό θρόνο, παρά την μεγάλη δημοτικότητα που είχε στον ελληνικό λαό. Μετά την προσάρτηση των Ιονίων Νήσων, η σημαία του Ηνωμένου Κράτους σταμάτησε να έχει επίσημο καθεστώς και αντικαταστάθηκε με τη σημαία της Ελλάδας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιόνιος Πολιτεία Κατηγορία:Σημαίες της Ελλάδας
Ανδροκλής Κωσταλλάρης
Ο Ανδροκλής Κωσταλλάρης (αλβανικά: Androkli Kostallari, 1922-1992) ήταν Αλβανός γλωσσολόγος και μελετητής. Ήταν ένας από τα κεντρικά πρόσωπα των αλβανικών γλωσσικών σπουδών και ιδρυτικό μέλος και διευθυντής του Αλβανικού Ινστιτούτου Ιστορίας και Γλωσσολογίας, και αργότερα Ινστιτούτου Γλωσσολογίας και Λογοτεχνίας (αλβανικά: Instituti i Gjuhësisë dhe Letërsisë). Έχει γίνει γνωστός ως ένας από τους βασικούς συνεργάτες εμπειρογνωμόνων για τη σημερινή ορθογραφία της αλβανικής γλώσσας που καθιέρωσε το Συνέδριο Ορθογραφίας του 1972.
Ζωή και έργο
Ο Κωσταλλάρης γεννήθηκε στην Ελεούσα κοντά στην Πρεμετή. Συνέχισε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στη Σκόδρα και την ολοκλήρωσε στα Τίρανα. Συμμετείχε δραστήρια στον Εθνικοαπελευθερωτικό Αγώνα τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ μεταπολεμικά εργάστηκε ως δημοσιογράφος, όπου πέτυχε να εξασφαλίσει διευθυντηική θέση σε νεαρή ηλικία.
Σπούδασε φιλολογία στο Κρατικό Πανεπιστήμιο Λομονόσωφ Μόσχας, όπου μελέτησε τη Ρωσική γλώσσα και τη Λογοτεχνία με εξειδίκευση στη δημοσιογραφία, και αποφοίτησε το 1954. Μετά την επιστροφή του στην Αλβανία άρχισε να εργάζεται στο Ινστιτούτο Επιστημών (αλβανικά: Instituti i Shkencave), πρόδρομος της Ακαδημίας Επιστημών της Αλβανίας, και στη συνέχεια στη νεοσυσταθείσα Σχολή Φιλολογιας και Ιστορίας νεοϊδρυθέντος Πανεπιστημίου Τιράνων όπου μετέπειτα θα έφτανε στη θέση του κοσμήτορος.
Το κύριο πεδίο του επιστημονικού και παιδαγωγικού του έργου ήταν τη γλωσσολογία, στη λεξικολογία και λεξικογραφία, στο παραγωγικό, στην ονοματολογία, στη γενική γλωσσολογία, και στην ιστορία της Κοινής Αλβανικής. Υπηρέτησε ως προϊστάμενος του Τομέα Λεξικολογίας και Λεξικογραφίας του Πανεπιστημίου Τιράνων την περίοδο 1955–1990. Υπήρξε επίσης αρχισυντάκτης δύο λεξικών της Κοινης Αλβανικής : Fjalor i gjuhës së sotme shqipe (Λεξικό της Σύγχρονης Αλβανικής Γλώσσας) έκδ. 1980, και Fjalor i shqipes së sotme (Λεξικό της Σύγχρονης Αλβανικής) έκδ. 1984.
Το 1960 έγινε μέλος του Διεθνούς Συμβουλίο Ονοματολογίας, το 1963 μέλος της AIESEE (Association Internationale d'Etudes du Sud-Est Europeen) (Διεθνής Εταιρεία Μελετών Νοτιοανατολικής Ευρώπης) της οποίας έγινε μέλος του γραφείου της ενώ το 1974 αντιπρόεδρός της.
Ο Κωσταλλάρης είναι επίσης αρχισυντάκτης ενός Λεξικού Αλβανικών κύριων ονομάτων αρρένων και θηλέων.
Άσα Γκριγκς Κάντλερ
Ο Άσα Γκριγκς Κάντλερ (30 Δεκεμβρίου 1851 – 12 Μαρτίου 1929) ήταν Αμερικανός μεγιστάνας και ιδιοκτήτης της εταιρείας Κόκα-Κόλα, που ιδρύθηκε στην Ατλάντα της Τζόρτζια, το 1892. Υπηρέτησε επίσης ως 41ος δήμαρχος της Ατλάντα από το 1916 μέχρι το 1919. Το πάρκο Κάντλερ στην Ατλάντα ονομάστηκε προς τιμήν του.
Βιογραφία
Το 1906 ολοκλήρωσε το κτίριο Κάντλερ, το ψηλότερο κτίριο της Ατλάντα εκείνη την εποχή. Το κτίριο περιείχε 17 ορόφους. Το 1912 εγκαινιάστηκε το κτίριο Κάντλερ στη Νέα Υόρκη.
Ο Κάντλερ εξελέγη δήμαρχος της Ατλάντα το 1916 (ανέλαβε καθήκοντα το 1917) και αποσύρθηκε από την καθημερινή διαχείριση της εταιρείας Κόκα-Κόλα. Ως δήμαρχος ισορρόπησε τον προϋπολογισμό της πόλης και συντόνισε τη προσπάθεια ανοικοδόμησης μετά την πυρκαγιά του 1917, η οποία κατέστρεψε από 1.500 σπίτια. Το 1919 έδωσε τις περισσότερες μετοχές της Κόκα-Κόλα στα παιδιά του. Η εταιρεία πουλήθηκε σε μια ομάδα επενδυτών με επικεφαλής τον Έρνεστ Γούντραφ το 1922. Το 1922 δημιουργήθηκε το πάρκο Κάντλερ, μετά από δωρεά του ιδίου στην πόλη της Ατλάντα
Ο Άσα Κάντλερ υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο το 1926 και πέθανε στις 12 Μαρτίου του 1929 στην Ατλάντα. Είναι θαμμένος στο νεκροταφείο Ουέστβιου στη νοτιοδυτική Ατλάντα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Coca-Cola
Άννα Αγγελοπούλου
Η Άννα Αγγελοπούλου, γνωστή στο εξωτερικό με το όνομα Anna Angelopoulos, είναι Ελληνίδα ανθρωπολόγος, ψυχαναλύτρια και συγγραφέας.
Βιογραφία
Η Αγγελοπούλου γεννήθηκε το 1951 στην Θεσσαλονίκη. Είναι καθηγήτρια λογοτεχνίας στην Ανωτάτη Σχολή Κοινωνικών Επιστημών του Παρισιού και έχει ειδικευτεί στην μελέτη των ελληνικών και βαλκανικών μύθων. Είναι επίσης συγγραφέας παιδικής λογοτεχνίας. Έχει μεταφράσει από τα ισπανοεβραϊκά στα γαλλικά ένα σώμα εξαίσιων και θαυμάσιων ισπανοεβραϊκών παραμυθιών από τα Βαλκάνια, τα οποία αφηγήθηκε η γλωσσολόγος Σύνθια Κριους στα μέσα του 20ου αιώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες επιστήμονες
Σοφία της Λεγκνίτσα
Η Σοφία της Λεγκνίτσα, πολων.: Sophie Legnicy (1525 - 6 Φεβρουαρίου 1546) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν κόρη του δούκα της Λεγκνίτσα και με τον γάμο της έγινε διάδοχος του εκλεκτοράτου του Βρανδεμβούργου.
Βιογραφία
Ήταν η μόνη (επιζήσασα) κόρη του Φρειδερίκου Β΄ δούκα της Λεγκνίτσα, του Μπζεγκ και του Βόλαου και της δεύτερης συζύγου του Σοφίας, κόρης του Φρειδερίκου Α΄ μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ.
Η Σοφία, η οποία μεγάλωσε ως Προτεστάντης, παντρεύτηκε τον Ιωάννη-Γεώργιο μέλλοντα εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου στις 15 Φεβρουαρίου 1545. Απεβίωσε πριν ο σύζυγός της γίνει εκλέκτορας και έτσι η Σοφία δεν έγινε η εκλέκτορας του Βρανδεμβούργου. Το μόνο της παιδί, ο Ιωακείμ-Φειδερίκος, ανήλθε στο εκλεκτορικό αξίωμα το 1598.
Ο Ιωάννης-Γεώργιος έκανε δύο ακόμη γάμους και 11 παιδιά από τον καθέναν.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1545 τον Ιωάννη-Γεώργιο διάδοχο στο εκλεκτοράτο του Βρανδεμβούργου και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλέκτειρες του Βρανδεμβούργου Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ
Ναβόικα
Η Ναβόικα (πολωνικά: Nawojka) (14ος αιώνας - 15ος αιώνας) ήταν μια θρυλική Πολωνή γυναίκα κατά το Μεσαίωνα, η οποία ήταν γνωστό ότι είχε ντυθεί ως αγόρι για να σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο της Κρακοβίας τον 15ο αιώνα. Αργότερα έγινε μοναχή. Θεωρείται η πρώτη γυναίκα φοιτήτρια και δασκάλα στην Πολωνία.
Επισκόπηση
Την ιστορία της αφηγήθηκε για πρώτη φορά ο αββάς Μάρτιν του Λάιμπιτς (1464) στη Βιέννη περίπου το 1429. Υπάρχουν πολλές διαφορετικές εκδοχές του θρύλου.
Σύμφωνα με μια εκδοχή, ήταν κόρη ενός δασκάλου σε ένα εκκλησιαστικό σχολείο στο Γκνιέζνο, η οποία εκπαιδεύτηκε από τον πατέρα της, ο οποίος αποφάσισε να συνεχίσει τις σπουδές της χρησιμοποιώντας τα απαραίτητα μέσα. Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, ήταν μια κοπέλα που κληρονόμησε μια περιουσία όταν ήταν ορφανή. Σε μια ακόμη παραλλαγή της ιστορίας («αυτός ο ισχυρισμός είναι επίσης τεκμηριωμένος όπως και κάθε άλλος») προήλθε από το Ντόμπζιν του Βιστούλα. Σε κάθε περίπτωση, ντυμένη ως αγόρι, εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο της Κρακοβίας με το όνομα Άντζεϊ (ή Γιάκουμπ, αναφέρονται δύο εκδοχές του ονόματος που χρησιμοποίησε). Εκείνη την εποχή απαγορευόταν στις γυναίκες να φοιτήσουν σε πανεπιστήμια.
Ανακάλυψη
Η Ναβόικα τους ξεγέλασε όλους με επιτυχία και σπούδασε για δύο χρόνια, όπου έφτιαξε το όνομά της ως σπουδαίος και σοβαρός μαθητής. Σύμφωνα με μια πιθανώς μεταγενέστερη προσθήκη στην ιστορία, της προσφέρθηκε εργασία ως οικιακός εργαζόμενος σε έναν από τους καθηγητές, αλλά αρνήθηκε, καθώς εκείνη την εποχή οι υπάλληλοι αναμενόταν να συνοδεύσουν τους δασκάλους τους στο δημόσιο λουτρό.
Όταν παρουσιάστηκε ενώπιον των αρχών για να εξηγήσει γιατί είχε μεταμφιέσει σε αγόρι, απάντησε απλώς: «Για τη βούληση της μάθησης». Όταν ανάκριναν τους συμμαθητές και τους καθηγητές της, δεν μπορούσαν να βρουν κανέναν να την κατηγορήσει για ανήθικη συμπεριφορά. Το ρεκόρ της ως φοιτητής ήταν εξαιρετικό. Δεν καταδικάστηκε για έγκλημα, αλλά οι δικαστές δεν ήθελαν να την απαλλάξουν εντελώς. Σύμφωνα με τον Μάρτιν του Λάιμπιτς, ζήτησε να μεταφερθεί σε μοναστήρι. Πήρε τους όρκους της εκεί, έγινε δάσκαλα και ηγέτης του μοναστηριακού σχολείου, και τελικά ηγουμένη.
Αυτή η ιστορία μπορεί να είναι ή να μην είναι αληθινή. Μερικοί ιστορικοί λένε ότι αν είναι αληθινή, ο χρόνος της στο πανεπιστήμιο ήταν περίπου από το 1407 έως το 1409.
Κληρονομιά
Το Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο δεν επέτρεψε στις γυναίκες να σπουδάσουν μέχρι το 1897 και να κατέχουν ακαδημαϊκές θέσεις μέχρι το 1906. Ο πρώτος γυναικείος κοιτώνας του πανεπιστημίου, που άνοιξε το 1936, πήρε το όνομά του από τη Ναβόικα. Μια από τις οδούς στην Κρακοβία έχει ονομαστεί από εκείνη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές γυναίκες Κατηγορία:Θρυλικοί Πολωνοί Κατηγορία:Πολωνοί του 14ου αιώνα Κατηγορία:Πολωνοί του 15ου αιώνα Κατηγορία:Απόφοιτοι του Γιαγκελόνιου Πανεπιστημίου
14η Συμφωνία (Μότσαρτ)
Η '''14η Συμφωνία σε Λα μείζονα, K. 114' (γερμανικά: Sinfonie A-Dur Köchelverzeichnis 114'') είναι συμφωνία του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, που γράφτηκε τον Δεκέμβριο του 1771, ήταν τότε 15 χρονών. Η Συμφωνία γράφτηκε στο Σάλτσμπουργκ, μεταξύ του δεύτερου και τρίτου ταξιδιού του στην Ιταλία. Σε αυτή τη Συμφωνία διαφαίνεται η επιρροή του Μότσαρτ στον Γιόχαν Κρίστιαν Μπαχ.
Δομή και ενορχήστρωση
Η Συμφωνία γράφτηκε για τα εξής μουσικά όργανα: 2 φλάουτα, 2 όμποε, 2 κόρνο και έγχορδα.
Η Συμφωνία αποτελείται από τέσσερα μέρη:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
15 Κατηγορία:Συνθέσεις σε Λα μείζονα
Τζαμί του Ζάγκρεμπ
Περισσότερες πληροφορίες
Το τζαμί του Ζάγκρεμπ βρίσκεται στην πόλη Ζάγκρεμπ. Στο τζαμί λειτουργούν ένα ισλαμικό δευτεροβάθμιο σχολείο «Δρ. Αχμέντ Σμαΐλοβιτς» και ένα πολιτιστικό κέντρο. Κατασκευάστηκε στο χρονικό διάστημα από το 1981 έως το 1987. Το 1983 ο Σουλτάνος μπιν Μοχάμεντ Αλ-Κουασίμι (Sultan bin Muhammad Al-Qasimi), που είχε δωρίσει 2,5 εκατομμύρια δολάρια USD για την κατασκευή του τζαμιού, επισκέφθηκε την ισλαμική κοινότητα στο Ζάγκρεμπ. Το τζαμί σχεδιάστηκε από τους αρχιτέκτονες Ντζέμαλ Τσέλιτς (Džemal Čelić), που ήταν καθηγητής της σχολής αρχιτεκτονικής του Σεράγεβο, και Μίρτζα Γκόλος (Mirza Gološ), που ήταν καθηγητής πολιτικών μηχανικών του Σεράγεβο, και κατασκευάστηκε από την εταιρεία «Tehnika». Ο Έσρεφ Κοβάσεβιτς (Ešref Kovačević), ένας διάσημος Βόσνιος καλλιγράφος, ήταν υπεύθυνος για την καλλιγραφία. Το δημοτικό συμβούλιο του Ζάγκρεμπ πρότεινε το 1979 διάφορες τοποθεσίες για το νέο τζαμί της πόλης. Περίπου 3000 πιστοί μπορούν να χωρέσουν μέσα στο τζαμί, πράγμα το οποίο το κατατάσσει ανάμεσα στα μεγαλύτερα τζαμιά της Ευρώπης. Η στέγη του τζαμιού έχει χάλκινη επένδυση. Στο ισόγειο υπάρχει χώρος προσευχής εκτάσεως 650 τ.μ. Επίσης, υπάρχει υπόγειο δωμάτιο χωρητικότητας 200 ατόμων. Εξωτερικά υπάρχει ένας μιναρές ύψους 34,5 μέτρων από οπλισμένο σκυρόδεμα με ατσάλινη μυτερή κορυφή ύψους 12 μέτρων. Το τζαμί αποτελείται από διάφορους χώρους, που περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων σιντριβάνι, χώρο αποθήκευσης παπουτσιών, εγκαταστάσεις του ιμάμη, διοικητικά κτήρια, βιβλιοθήκη, αναγνωστήριο, ισλαμικό γυμνάσιο, εστιατόριο με κουζίνα, κ.α. Η συνολική έκταση του συμπλέγματος των κτηρίων είναι πάνω από 7000 τ.μ.
Παραπομπές
Ζαγκρεμπ Τζαμι Ζαγκρεμπ Τζαμι
Γαλλική Ομοσπονδία Ράγκμπι Λιγκ
Η Γαλλική Ομοσπονδία Ράγκμπι Λιγκ (γαλλικά: Fédération Française de Rugby à XIII, FFR XIII, ελεύθερη απόδοση: Γαλλική Ομοσπονδία Ράγκμπι με ΙΓ΄) είναι το διοικητικό όργανο για το άθλημα του ράγκμπι λιγκ στη Γαλλία. Ιδρύθηκε στις 6 Απριλίου του 1934, έχοντας την ονομασία «Γαλλικός Σύνδεσμος Ράγκμπι με ΙΓ΄» (Ligue Française de rugby à XIII). Διοργανώνει το πρωτάθλημα (Élite 1), ενώ είναι υπεύθυνη και για τη διεξαγωγή του κυπέλλου (Trophée Lord Derby) της χώρας. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων της χώρας, όπως και κάθε άλλη δραστηριότητα όσον αφορά τις παραλλαγές του αθλήματος, ράγκμπι λιγκ σέβενς, ράγκμπι 9 κλπ.
Αγροτική Περιοχή Αρούσα
Η Αγροτική Περιοχή Αρούσα (Αγγλικά: Arusha Rural District, Σουαχίλι Wilaya ya Arusha Vijijini), είναι μία από τις επτά περιοχές στην Περιφέρεια Αρούσα (Arusha Region) της Τανζανίας. Στα βόρεια συνορεύει με την Περιοχή Λονγκίντο (Longido District), ανατολικά με την Περιοχή Μέρου (Meru District), νότια με την Περιφέρεια Κιλιμαντζάρο (Kilimanjaro Region), δυτικά με την Περιοχή Μοντούλι (Monduli District) και περιβάλλει την Αστική Περιοχή Αρούσα (Arusha Urban District).
Γαλλική Ομοσπονδία Ράγκμπι Λιγκ
Η Ομοσπονδία είναι εμπνευστής και ιδρυτικό μέλος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ράγκμπι Λιγκ, η οποία συστάθηκε στις 25 Ιανουαρίου του 1948 στο Μπορντό, όπως και της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Ράγκμπι Λιγκ, η οποία ιδρύθηκε την 1η Ιανουαρίου του 2003.
Αγροτική Περιοχή Αρούσα
Η Αγροτική Επαρχία Αρούσα (Arusha Rural District) καθώς και η Περιοχή Μέρου (Meru District), προήλθαν μετά την Κυβερνητική απόφαση, σύμφωνα με το ΦΕΚ 353 του 2007 και μετά από το διαχωρισμό της Περιοχής Αρουμέρου.
Γαλλική Ομοσπονδία Ράγκμπι Λιγκ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητισμός στη Γαλλία Κατηγορία:Ράγκμπι λιγκ
Αγροτική Περιοχή Αρούσα
Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας του 2012, ο πληθυσμός στην Αγροτική Επαρχία Αρούσα (Arusha Rural District), ήταν 323.198 άτομα.
Μεταφορές
Ο ασφαλτοστρωμένος οδικός Κορμός T2 από την Καμάνγκα (Kamanga) στα σύνορα της Κένυα, προς το Μόσι (Moshi) και ο ασφαλτοστρωμένος οδικός Κορμός T5 από το Μπαμπάτι (Babati) προς την Αρούσα, διέρχονται μέσα από την Αγροτική Επαρχία Αρούσα (Arusha Rural District).
Παναγία η Σκέπη
Ο εικονογραφικός τύπος της Παναγίας της Σκέπης παρουσιάζει την Παναγία κατ' ενώπιον (Πλατυτέρα) η οποία απλώνει ως σκεπή και προστασία των πιστών το μοφόριό της. Επίσης πάνω από αυτή εικονίζονται δύο άγγελοι οι οποίοι απλώνουν το ένδυμα αυτό και συμμετέχουν σε αυτό και οι υμνογράφοι Ανδρέας και Ρωμανός.
Αγροτική Περιοχή Αρούσα
Διοικητικές υποδιαιρέσεις
Από το 2012, η Αστική Επαρχία Αρούσα (Arusha Urban District) διαιρείται διοικητικά σε 21 Τμήματα.
Παναγία η Σκέπη
Προέλευση εικονογραφικού θέματος
Προσδιορίζεται ως Σκέπη η Παναγία από τον Επιφάνειο Κωνσταντίας, ενώ στον Ακάθιστος Ύμνος διαβάζουμε χαίρε σκέπη του κόσμου πλατυτέρα νεφέλης και στον Απόδειπνο, μήτερ του Θεού φύλαξόν με υπό την σκέπην σου, ή στον Παρακλητικό Κανόνα, χαίρε θεία σκέπη, χαίρε όπλον και τείχος απόρθητον. Στον ναό των Βλαχερνών της Κωνσταντινουπόλεως τιμάτο το μαφόριο της Θεοτόκου και υπάρχει η σχετική διήγηση για την εμφάνιση κατά την ώρα του εσπερινού σε πλήρη δόξα της Παναγίας στον Ανδρέα τον διά Χριστόν σαλόν και στο άπλωμα από πάνω του ενδύματος αυτού.
Στη Ρωσία
Στη Ρωσία απαντάται με τον τίτλο Pokrov o τύπος της Σκέπης, και δείγματα αυτού εμφανίζεται από τον 12ο αι. O τύπος έχει διαφοροποιήσεις από την απλή δεομένη πάνω από τους πιστούς μέχρι και πιο σύνθετες αναπαραστάσεις. Ο πιο κυρίαρχος τύπος του Pokrov είναι εκείνος με την Παναγία να βρίσκεται μέσα σε σύννεφα κρατώντας απλωμένο ένδυμα πάνω από τα χέρια της, ενώ κάτω και γύρω από αυτήν απεικονίζονται άγιοι, Πατριάρχες και άρχοντες, όπως ο Ιωάννης ο Πρόδρομος, ο Ρωμανός ο Μελωδός, ο Ανδρέας ο δια Χριστόν σαλός, η βασίλισσα Θεοφανώ.
Φρειδερίκος Γουλιέλμος του Μεκλεμβούργου-Σβερίν
Ο Φρειδερίκος-Γουλιέλμος, γερμ. Friedrich-Wilhelm (28 Μαρτίου 1675 - 31 Ιουλίου 1713) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν δούκας του Μεκλεμβούργου-Σβερίν (1692-1713).
Αγροτική Περιοχή Αρούσα
Τμήματα
• 5
Φρειδερίκος Γουλιέλμος του Μεκλεμβούργου-Σβερίν
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φρειδερίκου δούκα του Μεκλεμβούργου-Γκράμπο και της Χριστίνας-Βιλελμίνης, κόρης του Γουλιέλμου-Χριστοφόρου λαντγκράβου της Έσσης-Χόμπουρκ.
Παναγία η Σκέπη
Στη Δύση
Η Madonna del Manto απεικονίζεται σε υπερβατική κλίμακα του μεσαίωνα, δηλαδή ζωγραφίζεται πολύ μεγαλύτερη από τα πρόσωπα των πιστών τα οποία βρίσκονται κάτω από αυτήν. Σε κάποιες άλλες απεικονίσεις έχει τις παλάμες της ενωμένες κατά το δυτικό σχήμα ικεσίας, και όχι τα χέρια της απλωμένα, ενώ άγγελοι την βοηθούν να απλώσει το ένδυμά της. H θεία οργή από την οποία προφυλάσσει τους πιστούς συμβολίζεται με βέλη τα οποία κατευθύνονται προς τους αμαρτωλούς και αποκρούονται από την ασπίδα ένδυμά της. Οι προστατευόμενοι της Παναγίας είναι μικρές ή μεγαλύτερες ομάδες, λαϊκοί ή μοναχοί.
Αγροτική Περιοχή Αρούσα
Οι ασχολίες κλπ. των πρώτων ξένων - Ελλήνων αποίκων
Το ενδιαφέρον είναι ότι σε άλλα μέρη του κόσμου οι περισσότεροι Έλληνες στη διασπορά, δημιούργησαν την καριέρα τους στο εμπόριο και στις επιχειρήσεις εστίασης (ξενοδοχεία και εστιατόρια). Στην Τανγκανίκα όμως, η πλειοψηφία των Ελλήνων έγιναν κατασκευαστές σιδηροδρόμων και αργότερα διευθυντές φυτειών, ιδιοκτήτες φυτειών σε σχοινοκτήματα στην Τάνγκα (Tanga) και στο Μορογκόρο (Morogoro), ξεκίνησαν τις φυτείες του καφέ και τις μικτές φυτείες πέριξ του Μόσι (Moshi) και της Αρούσα (Arusha) ή την καλλιέργεια του καπνού στην Ιρίνγκα (Iringa). Αυτοί οι Έλληνες διεκδικούν τη δική τους θέση στην αποικιακή κοινωνία, εκμεταλλευόμενοι τη ρευστότητα και την ασάφεια των αποικιακών ιεραρχιών, οι οποίες διαδραματίζουν διαφορετικές αξιώσεις ότι είναι είτε Ευρωπαίοι, είτε Έλληνες είτε άνθρωποι που είναι ικανότεροι να κατανοήσουν και να συνεργαστούν με τους Αφρικανούς απ' ότι οι Γερμανοί, οι Άγγλοι και οι Ινδοί, λόγω της έλλειψης των φυλετικών διακρίσεων και της κατανόησής των στην εκτεταμένη οικογενειακή ζωή.
Φρειδερίκος Γουλιέλμος του Μεκλεμβούργου-Σβερίν
Βιογραφία
Το 1713 απεβίωσε στο Μάιντς σε ηλικία 38 ετών, χωρίς νόμιμα τέκνα. Τον διαδέχθηκε ο δευτερότοκος αδελφός του Κάρολος-Λεοπόλδος.
Παναγία η Σκέπη
Στη Δύση
Από το Mater Misericordiae προέρχεται το θέμα της Παναγίας του Ροζαρίου, δηλαδή του κομβολογίου από ρόδα ή Madonna del Rosario. Το εικονογραφικο αυτό θέμα απαντάται μόνο στην Δύση. Στην εικονογραφία του Ροζαρίου η Παναγία απεικονίζεται να κρατάει κομβολόγιο ή να περιβάλλεται από ελλειψοειδές κομβολόγιο από ρόδα, ή έχοντας στο κεφάλι της στέφανο από ρόδα ή που το στεφάνι κρατιέται από αγγέλους
Αγροτική Περιοχή Αρούσα
Οι ασχολίες κλπ. των πρώτων ξένων - Ελλήνων αποίκων
Η Περιφέρεια της Αρούσα έχει εδάφη πλούσια και παραγωγικά. Εκτός του καφέ, παράγει επίσης και σε μεγάλες ποσότητες: δημητριακά, (σιτάρι, αραβόσιτο, φασόλια, μπιζέλια) καθώς επίσης και ηλιοτρόπιο και λίγο πύρεθρο. Μέχρι το 1948, ήταν η πρώτη σε παραγωγή παπαΐνης περιοχή, σε ολόκληρη τη Χώρα, στη συνέχεια όμως, επειδή έπεσε η τιμή της, οι κτηματίες στράφηκαν προς άλλες καλλιέργειες και παρόλο που στη συνέχεια η τιμή της επανήλθε σε ικανοποιητικά επίπεδα, οι γεωργοί δίσταζαν, φοβούμενοι επανάληψη της πτώσης στη τιμή της. Θεωρείται δε και όχι αδίκως, ως η ωραιότερη πόλης της Χώρας. Η περιβάλλουσα την Αρούσα φύση, με τα πυκνόφυτα, αιωνόβια, αειθαλή της δέντρα, τα κεφεδοκτήματα, τις πολλές και πυκνές μπανανοφυτείες, το εντυπωσιακό Όρος Μέρου και τους ποιητικούς γηλόφους, δίνουν στην όλη περιοχή μια αίσθηση ρομαντική και συνάμα ποιητική.
Παναγία η Σκέπη
Πηγές
Παναγια η Σκεπη Παναγια η Σκεπη