cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μηνάς Χρηστίδης
Βιογραφία
Το 1972 ο Μηνάς Χρηστίδης συμμετείχε στην τηλεοπτική σειρά "Κεκλεισμένων των θυρών", που προβλήθηκε στο ΕΙΡΤ. Το 1973 εμφανίστηκε στην τηλεοπτική σειρά "Μαρίνα Αυγέρη" (ΕΙΡΤ), στην ταινία "Ο Επισκέπτης" (1973), που πήρε το βραβείο β' ανδρικού ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, και στην αστυνομική ταινία "Θέμα Συνειδήσεως". Την 24η Ιουλίου 1974, η χούντα κατέρρευσε, η περίοδος της δικτατορίας έληξε και άρχισε η περίοδος της μεταπολίτευσης στην Ελλάδα. Αυτόν τον χρόνο, ο Χρηστίδης εμφανίστηκε στο ρόλο του Εισαγγελέα στην τηλεοπτική σειρά "Οι δίκαιοι" της ΥΕΝΕΔ, και στον ρόλο του συγγραφέα Κίμωνα Δράκου στην ταινία "Ο Αποστάτης" (ο αρχικός τίτλος της ταινίας ήταν "Σατανικές ερωμένες"), μία ταινία του Φαίδων Γεωργίτση που προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Το 1975 δημιούργησε, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, στήλη τηλεοπτικής κριτικής στην εφημερίδα "Καθημερινή" και από τότε αφιερώθηκε στη δημοσιογραφία συνεργαζόμενος με εφημερίδες και περιοδικά. Τον ίδιο χρόνο εμφανίστηκε στην τηλεοπτική σειρά "Ένας Πυγμαλίων" (ΥΕΝΕΔ). Το 1976 η στήλη του "Γροθιά στο στομάχι" στην εφημερίδα "Έθνος" τον καθιέρωσε ως έναν από τους πιο γνωστούς κριτικούς θεάτρου. Τον ίδιο χρόνο εμφανίστηκε σε μερικά επεισόδια της σειράς "Ένας γιατρός μεταξύ μας" (ΕΙΡΤ) και στην ταινία "Επαγγελματίες Ρεμάλια". Το 1980 πρωταγωνίστησε στην ταινία "Ελευθέριος Βενιζέλος: 1910-1927" του Παντελή Βούλγαρη.
Ουσεϊνού Μπα
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Στις 23 Ιουλίου 2019, έκανε το ντεμπούτο του για τον Ολυμπιακό, όπου έπαιξε για 68 λεπτά στον πρώτο αγώνα του δεύτερου προκριματικού γύρου του Τσάμπιονς Λιγκ 2019-20 εναντίον της Βικτόρια Πλζεν.
Μηνάς Χρηστίδης
Βιογραφία
Την 22η Ιουλίου 2015 ο Μηνάς Χρηστίδης πέθανε στην Αθήνα, σε ηλικία 90 ετών.
Ουσεϊνού Μπα
Τίτλοι
Ολυμπιακός
Μηνάς Χρηστίδης
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ουσεϊνού Μπα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σενεγαλέζοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκαζελέκ Αζαξιό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 2 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Σενεγαλέζοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία
Αφιώνας Κέρκυρας
Ο Αφιώνας, επίσημα Αφιών, είναι παραθαλάσσιο χωριό της Κέρκυρας, με υψόμετρο 133 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Αφιώνας βρίσκεται στη βορειοδυτική Κέρκυρα και είναι κτισμένος σε ορεινό ακρωτήριο, σε απόσταση 37 χλμ. από την πόλη της Κέρκυρας. Το χωριό έχει πανοραμική θέα δυτικά το Ιόνιο Πέλαγος και τη βραχονησίδα Γραβιά, βορειοδυτικά τα Διαπόντια νησιά (Μαθράκι кαι Οθωνoί) και νοτιοανατολικά τον όρμο Αγίου Γεωργίου.
Αποτελεί γνωστό τουριστικό προορισμό με παλιά αρχοντικά, χρωματιστά σπίτια και πέτρινα καλντερίμια (καντούνια). Ενοριακή εκκλησία του χωριού είναι ο Άγιος Ιωάννης ο Λαμπατάρης, που χτίστηκε το 1636 και πανηγυρίζει στις 24 Ιουνίου.
Νοτιοδυτικά, σε πεζοπορική απόσταση περίπου 20 λεπτών, βρίσκεται η διπλή παραλία "Πόρτο Τιμόνι", η οποία στην πραγματικότητα είναι δύο, που χωρίζονται μεταξύ τους από μία στενή λωρίδα γης και η οποία έχει βραβευθεί μεταξύ των καλύτερων της Ευρώπης. Η δυτική που ονομάζεται "Λιμνί", έχει γαλάζια νερά, ενώ η ανατολική στον όρμο του Αγίου Γεωργίου, πιο σκούρα νερά.
Στη διαδρομή από το χωριό προς το "Πόρτο Τιμόνι", υπάρχουν ερείπια μεσαιωνικών οχυρώσεων που το προστάτευαν από πειρατικές επιδρομές. Μετά τη διπλή παραλία και προς το άκρο του ακρωτηρίου, Άκρα Αρίλλα στην αρχαιότητα, "Κεφάλι του Μούργη" για τους ντόπιους, υπάρχει το ξωκλήσι του Αγίου Στυλιανού μέσα σε μια σπηλιά. Στην περιοχή έχει ανακαλυφθεί νεολιθικός οικισμός της 2ης χιλιετηρίδας π.Χ., ενώ ευρήματα εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Κέρκυρας.
Ονομασία - Διοικητικά
Ως οικισμός, θεωρείται από τους παλαιότερους της Κέρκυρας και σύμφωνα με την παράδοση, οφείλει το όνομά του στην τοπική ποικιλία σταφυλιών.
Αναφέρεται επίσημα το 1886 στο ΦΕΚ 9Α - 28/01/1866 να προσαρτάται στον τότε Δήμο Αμφιπαγιτών. Το 1940 το όνομά του διορθώνεται σε Αφιών, ενώ το 1947 αποσπάται από την Κοινότητα Καββαδάδων και ορίζεται έδρα στη νεοϊδρυθείσα Κοινότητα Αφιώνος.
Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και μετά την τροποποίησή του το 2019, μαζί με τα Αφιωνίτικα αποτελούν την Κοινότητα Αφιώνος, που υπάγεται στη στη Δημοτική Ενότητα Αγίου Γεωργίου, του Δήμου Βόρειας Κέρκυρας και σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, ως Κοινότητα Αφιώνος έχει 309 κατοίκους, ενώ ως οικισμός Αφιώνας, 306.
Έκτορας Γιαλοψός
Ο Αφιώνας είναι η ιδιαίτερη πατρίδα του ήρωα του Πολεμικού Ναυτικού, Πλοιάρχου Έκτορα Γιαλοψού. Ο Έκτορας Γιαλοψός στις 31 Ιανουαρίου 1996, ήταν Σημαιοφόρος του Πολεμικού Ναυτικού και έπεσε υπέρ πατρίδος στην Κρίση των Ιμίων, μαζί με τους Χριστόδουλο Καραθανάση και Παναγιώτη Βλαχάκο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Αγίου Γεωργίου Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κέρκυρας
Ανδρέας Παναγιώτου
Με το όνομα Ανδρέας Παναγιώτου είναι γνωστοί οι:
Οδός R573 (Ιρλανδία)
Ο R573 κατευθύνεται προς τα δυτικά. Είναι παρακλάδι του R571 και ξεκινάει από το Τούοσιστ. Ο δρόμος συνεχίζει κατά μήκος της ακτής, μέσω του Μπούνοου Κουέι και του κήπου Ντερίν. Επανενώνεται με τον R571 στο Λάουραγκ. Ο R573 έχει μήκος 11.0 χιλιομέτρων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Περιφερειακές οδοί Κατηγορία:Ιρλανδία
Μοζαμβικανές γενικές εκλογές (2019)
Εκλογικό σύστημα
Ο Πρόεδρος εκλέγεται με το σύστημα των 2 γύρων.
Τα 250 μέλη της Εθνοσυνέλευσης εξελέγησαν σε 11 πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες (όσες και οι επαρχίες της χώρας) με αναλογική εκπροσώπηση και με βάση το πλειοψηφικό σύστημα σε δύο μονοεδρικές περιφέρειες που εκπροσωπούν τους μοζαμβικανούς πολίτες στην Αφρική και στην Ευρώπη. Η κατανομή των εδρών στις πολυεδρικές περιφέρειες βασίστηκε στην αναλογική εκπροσώπηση με τη χρήση της μεθόδου Ντ'Οντ.
Παραπομπές
2019 Μοζαμβικ
Κατάλογος αστέρων του Ταύρου
Ο παρών κατάλογος αστέρων του Ταύρου παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό Ταύρο κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.
! Ονομασία ! Μπάγιερ ! Φλάμστηντ ! Γκουλντ ! Μεταβλητός αστέρας ! Ντρέιπερ ! HIPPARCOS ! Ορθή αναφορά ! Απόκλιση ! data-sort-type="number" | Φαινόμενο μέγεθος ! Απόλυτο μέγεθος ! Απόσταση έτη φωτός ! Φασματικός τύπος
Πηγές
Τ *
Γιόχεν Μας
Ο Γιόχεν Μας (γενν. στο Ντόρφεν της Βαυαρίας στις 30 Σεπτεμβρίου του 1946) είναι Γερμανός παλαίμαχος οδηγός αγώνων.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στο Ντόρφεν της Βαυαρίας. Το 1973 εντάχθηκε στη Φόρμουλα 1 όπου πέτυχε μια και μοναδική νίκη, δεν κέρδισε απολύτως καμία πολ ποζίσιον, ανέβηκε 8 φορές στο βάθρο των νικητών και σκόραρε συνολικά 71 βαθμούς. Η μοναδική νίκη την οποία πέτυχε ο Μας ήταν στο Γκραν Πρι Ισπανίας του 1975. Στα επίσημα δοκιμαστικά του Βελγικού Γκραν Πρι το Σάββατο 8 Μαΐου του 1982 στο Ζόλντερ, ο εμπρός δεξιός τροχός του μονοθεσίου το οποίο οδηγούσε ο Μας ήρθε σ' επαφή με τον πίσω αριστερό του μονοθεσίου το οποίο οδηγούσε ο Καναδός Ζιλ Βιλνέβ κι είχε σαν αποτέλεσμα ο Βιλνέβ να χάσει τη ζωή του.
Κατηγορία:Γερμανοί οδηγοί Φόρμουλα 1
Φρούριο του Σάμπατς
Το Φρούριο του Σάμπατς (σερβικά κυριλλικά: Шабачка тврђава, σερβικά λατινικά: Šabačka tvrđava) είναι φρούριο στο Σάμπατς, στο Διαμέρισμα της Μάτσβα, στη Σερβία. Είναι καταγεγραμμένο εντός του καταλόγου των πολιτισμικών μνημείων μείζονος σημασίας της Δημοκρατίας της Σερβίας (n° SK 740).
Περιγραφή
μικρογραφία|αριστερά|Άποψη του ποταμού [[Σάβος|Σάβου από το ύψος του φρουρίου.]]
Αναφορά γίνεται στο συγκεκριμένο φρούριο για πρώτη φορά εντός των αρχείων της Ραγούσας (Ντούμπροβνικ) το 1454, περίοδο κατά την οποία ήταν γνωστό ως «Ζάσλον». Το σημερινό φρούριο ανεγέρθηκε από τους Οθωμανούς με σημείο εκκίνησης το 1471, ενώ πιθανολογείται πως εντολέας της κατασκευής του ήταν ο Ισά Μπέης Ισάκοβιτς. Οι οχυρώσεις περιελάμβαναν, κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης περιόδου, την εσωτερική και την εξωτερική πόλη, καθώς και το κυρίως φρούριο, το οποίο διέθετε εννέα ξύλινους πύργους, καθώς και συνδεόμενες μεταξύ τους τάφρους, οι οποίες, με τη σειρά τους, ήσαν συνδεδεμένες με τον κύριο ρου του ποταμού Σάβου.
Κατά τη διάρκεια του πρώτου ημίσεος του 16ου αιώνα, οι Τούρκοι προχώρησαν σε ανακατασκευή του φρουρίου σε ορθογώνια μορφή, χρησιμοποιώντας ως δομικό υλικό πέτρα και τούβλα, ενώ, κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα, οι Αυστριακοί προχώρησαν στον εκσυγχρονισμό του, προκειμένου, πλέον, να ανταποκρίνεται στις νέες απαιτήσεις της οχυρωματικής τέχνης.
Το φρούριο άλλαξε κυρίαρχο, τουλάχιστον, δέκα φορές κατά τη διάρκεια της ιστορίας του, γεγονός το οποίο και καταδεικνύει το στρατηγικό ρόλο του επί των συνόρων μεταξύ των αυστριακών εδαφών και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το 1867, περιήλθε οριστικά υπό τον έλεγχο του Πριγκιπάτου της Σερβίας.
μικρογραφία|κέντρο|Άποψη του εσωτερικού του φρουρίου.
Ευρισκόμενο σε απόσταση, περίπου, 1 από το κέντρο το Σάμπατς, το φρούριο αποτελεί, σήμερα, χώρο περιπάτου για τους κατοίκους της πόλεως. Αριθμός πολιτισμικών εκδηλώσεων στο πλαίσιο του Θερινού Φεστιβάλ του Σάμπατς (σερβικά: Šabački letnji festival) λαμβάνουν χώρα εντός των τειχών του.
μικρογραφία|κέντρο|Άποψη προετοιμασιών εκδήλωσης στο πλαίσιο του Θερινού Φεστιβάλ του Σάμπατς του 2017.
Παραπομπές
Σαμπατς Σαμπατς Κατηγορία:Οθωμανική Σερβία Κατηγορία:Πολιτισμικά μνημεία μείζονος σημασίας στη Σερβία Σαμπατς
Φρέντερικ Λέιν
Ο Φρέντερικ Λέιν (πλήρες όνομα Φρέντερικ Κλοντ Βίβιαν Λέιν) ήταν Αυστραλός κολυμβητής ο οποίος διαγωνίστηκε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900.
Ο Λέιν, από το Μίλερς Πόιντ της Νέας Νότιας Ουαλίας, στην ηλικία των 4 ετών ο αδελφός του τον έσωσε από πνιγμό στο Λιμάνι του Σίδνεϊ, έτσι αποφάσισε να μάθει να κολυμπά. Έπειτα, φοίτησε στο λύκειο του Αγίου Ιγνατίου.
Ήταν ο 1ος Αυστραλός που εκπροσώπησε τη χώρα του στην κολύμβηση στους Ολυμπιακούς Αγώνες, και, στους Ολυμπιακούς του 1900 κατάφερε να κατακτήσει 2 χρυσά μετάλλια.
Όταν επέστρεψε στην Αυστραλία, παντρεύτηκε το 1908 και πέθανε το 1969 στο Άβαλον της Νέας Νότιας Ουαλίας. Αργότερα το 1969 τιμήθηκε από την Διεθνή Κολυμβητική Αίθουσα Φήμης στο Φορτ Λόντερντεϊλ Φλόριντας.
Άγιος Ελισσαίος Λακωνίας
Ο Άγιος Ελισσαίος είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Παντανάσσης, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Βοιών, του δήμου Μονεμβασίας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Επιδαύρου Λιμηράς του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Ελισσαίος είναι ημιορεινός οικισμός στη ΝΑ. Λακωνία, προς την πλευρά του Λακωνικού κόλπου, κοντά στην επαρχιακή οδό Μονεμβασιάς-Νεαπόλεως και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 160. Απέχει 123 χλμ. περίπου ΝΑ. της Σπάρτης.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1920 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Παντανάσσης. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Παντανάσσης και προσαρτήθηκε στον δήμο Βοιών. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Βοιών και προσαρτήθηκε στον δήμο Μονεμβασιάς.
Μεταλλεία
Στο μικρό βουνό (521 μ.) κοντά στον οικισμό υπήρχαν μεταλλεύματα σιδήρου, (λειμωνίτης, αιματίτης, σιδηρίτης) γνωστά από την αρχαία εποχή (αρχαία Σπάρτη), όπως διαπιστώθηκε από ορυκτολογικές έρευνες και εργαστηριακές αναλύσεις. Στις πλαγιές του είχαν ανοιχθεί, στις αρχές του 20ού αιώνα, στοές ορυχείων εταιρείας γερμανικών συμφερόντων από τον μεταλλειολόγο Georg Gromman. Από τα μεταλλεία είχε κατασκευαστεί σιδηροδρομική γραμμή που έφθανε στη θάλασσα και είχε κατασκευαστεί σιδερένια εναέρια προβλήτα, η Γερμανική Σκάλα). Λίγο πριν ξεσπάσει ο πόλεμος, το 1938 τα μεταλλεία εγκαταλείφθηκαν, η σιδηροδρομική γραμμή λεηλατήθηκε από τους ντόπιους, καθώς χρειάζονταν ξύλα και ράγες. Σήμερα, οι σιδηροσπηλιές και η σκάλα παραμένουν, αλλά λόγω της εγκατάλειψης παρουσιάζουν σημάδια κατάρρευσης.
Χριστόδουλος Χριστοδούλου
Ο Χριστόδουλος Χριστοδούλου είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε Υπουργός Οικονομικών και Υπουργός Εσωτερικών. Επιπλέον, διετέλεσε Κεντρικός Τραπεζίτης.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Χριστόδουλος Χριστοδούλου γεννήθηκε στο Αυγόρου στις 13 Απριλίου 1939. Σπούδασε στην Παιδαγωγική Ακαδημία Κύπρου (1960-1962). Στη συνέχεια απέκτησε πτυχίο πολιτικών επιστημών από το Πάντειο Πανεπιστήμιο και ακολούθως πτυχίο νομικής από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Έπειτα, απέκτησε διδακτορικό νομικής από το Πανεπιστήμιο του Κάρντιφ.
Αρχικά εργάστηκε ως δάσκαλος για μικρό χρονικό διάστημα. Στη συνέχεια εργάστηκε στον Κλάδο Εκδόσεων του Γραφείου Τύπου και Πληροφοριών, στη θέση του Λειτουργού Εκδόσεων της Βουλής των Αντιπροσώπων και στη θέση του Διευθυντή Κυβερνητικού Τυπογραφείου.
Την 1η Μαρτίου 1985 ανέλαβε Γενικός Διευθυντής στο Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Παράλληλα, διετέλεσε, πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της Αρχής Βιομηχανικής Κατάρτησης, του διοικητικού συμβουλίου του Κέντρου Παραγωγικότητας, του διοικητικού συμβουλίου του Ανώτερου Τεχνολογικού Ινστιτούτου, του διοικητικού συμβουλίου του Ινστιτούτου Ξενοδοχειακών και Επισιτιστικών Τεχνών και του διοικητικού συμβουλίου του ξενοδοχείου Φιλοξενία.
Στις 12 Ιουνίου 1989 ανέλαβε Γενικός Διευθυντής στο Υπουργείο Γεωργίας και Φυσικών Πόρων. Παράλληλα διετέλεσε πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του Οργανισμού Γεωργικής Ασφάλισης, του διοικητικού συμβουλίου της Επιτροπής Προστασίας του Περιβάλλοντος και του διοικητικού συμβουλίου του Συμβουλίου Γεωργικών Ερευνών και Εφαρμογών.
Την περίοδο 2002-2007 διετέλεσε Διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου. Στη συνέχεια εργάστηκε ως σύμβουλος επιχειρήσεων.
Πολιτική διαδρομή
Στις 7 Νοεμβρίου 1994 διορίστηκε Υπουργός Οικονομικών στην Κυβέρνηση Γλαύκου Κληρίδη 1993, θέση στην οποία παρέμεινε έως τις 18 Μαρτίου 1999. Στις 19 Μαρτίου 1999 διορίστηκε Υπουργός Εσωτερικών στην Κυβέρνηση Γλαύκου Κληρίδη 1998, θέση στην οποία παρέμεινε έως τις 8 Μαΐου 2002.
Υπόθεση με τη δικαιοσύνη
Στις 27 Οκτωβρίου 2014 καταδικάστηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας σε πέντε μήνες φυλάκιση για αδικήματα φορολογικής φύσεως. Αφέθηκε ελεύθερος στις 24 Φεβρουαρίου 2015 μετά την έκτιση της ποινής που του επιβλήθηκε από το δικαστήριο.
Πηγές
Κατηγορία:Υπουργοί Οικονομικών (Κύπρος) Κατηγορία:Υπουργοί Εσωτερικών (Κύπρος) Κατηγορία:Κύπριοι εκπαιδευτικοί Κατηγορία:Κύπριοι τραπεζίτες Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι Κατηγορία:Κύπριοι σύμβουλοι επιχειρήσεων Κατηγορία:Κυβέρνηση Γλαύκου Κληρίδη 1993 Κατηγορία:Κυβέρνηση Γλαύκου Κληρίδη 1998
Καθεδρικός Ναός της Τσάλεντζικχα
Ο Καθεδρικός Ναός της Τσάλεντζικχα της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος (წალენჯიხის მაცხოვრის ფერისცვალების საკათედრო ტაძარი) είναι ένας μεσαιωνικός Γεωργιανός Ορθόδοξος καθεδρικός ναός που βρίσκεται σε έναν ψηλό λόφο στην ομώνυμη πόλη και δήμο, στο μχάρε Σαμεγκρέλο-Ζέμο Σβανέτι της Γεωργίας.
Ο καθεδρικός ναός της Τσάλεντζικχα είναι θολωτός, σταυροειδής σε ορθογώνια βάση, με τρία περίστωα. Είναι γνωστός για τον μοναδικό κύκλο τοιχογραφιών που αντιπροσωπεύει την εισαγόμενη βυζαντινή παλαιολογική τεχνοτροπία, και αναγνωρισμένος ως Μνημείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Γεωργίας.
Ιστορία
Ο καθεδρικός ναός χτίστηκε τον 12ο-14ο αιώνα. Το 1384-1396 ο Εμμανουήλ Ευγενικός, ένας βυζαντινός καλλιτέχνης από την Κωνσταντινούπολη, τοιχογράφησε το εσωτερικό της εκκλησίας με εντολή του εριστάβι (Δούκα) Βάμε Α' Νταντιάνι, όπως αναφέρεται στις επιγραφές του ναού στα γεωργιανά και στα ελληνικά. Οι εξαιρετικές τοιχογραφίες είναι τα μοναδικά χρονολογημένα και υπογεγραμμένα έργα τέχνης της Κωνσταντινουπολίτικης Σχολής από τα τέλη του 14ου αιώνα. Τον 17ο αιώνα ο Πρίγκιπας Λεβάν Β' της Μινγκρελίας (βασ. 1611-1657) ίδρυσε μία επισκοπή στην Τσάλεντζικχα. Με εντολή του επίσκοπου Ευδαίμων Τζαϊάνι έγιναν εργασίες συντήρησης των τοιχογραφιών. Στο ναό έχουν εργαστεί αρκετοί καλλιγράφοι, αντιγράφοντας χειρόγραφα και ευαγγέλια. Στο νεκροταφείο του ναού έχει ενταφιαστεί ο Λεβάν Β', η βασίλισσά του, και άλλα σημαντικά πρόσωπα.
Κατά τη σοβιετική περίοδο η εκκλησία έκλεισε για επτά δεκαετίες. Το 1988 ο ναός αποκαταστάθηκε.
Επί του παρόντος λειτουργεί και υπάγεται στην Επισκοπή του Ζουγκντίντι και Τσάισι της Γεωργιανής Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Περιγραφή
Ο καθεδρικός ναός είναι θολωτός, σταυροειδής σε ορθογώνια βάση. Στα ανατολικά καταλήγει στο ημικυκλικό αψιδωτό ιερό με την Αγία Τράπεζα που φωτίζεται από 3 παράθυρα. Εκατέρωθεν αυτού υπάρχουν δύο παστοφόρια, έκαστο εκ των οποίων φωτίζεται από ένα παράθυρο. Ο θόλος έχει 10 παράθυρα στο τύμπανό του. Ο ναός περιβάλλεται από περίστωα στις 3 πλευρές του: δυτικά, βόρεια και νότια.
Στο εσωτερικό του ναού, στην κεντρική τοιχογραφία του ιερού απεικονίζεται την Παναγία, στα δεξιά ο Άγιος Πέτρος και ο Αρχάγγελος Μιχαήλ, στα αριστερά ο Άγιος Παύλος και ο Αρχάγγελος Γαβριήλ. Από πάνω υπάρχει μια σκηνή της Ανάληψης. Στον ίδιο τοίχο απεικονίζονται άγγελοι, οι Πατέρες της εκκλησίας, ο Ιωάννης ο Βαπτιστής και άλλοι άγιοι. Στις απεικονίσεις περιλαμβάνονται ιστορικές μορφές, όπως μέλη του Οίκου των Νταντιάνι.
Η εκκλησία περιβάλλεται από τείχος, στο βορειοδυτικό άκρο του οποίου υπάρχει ένα διώροφο καμπαναριό. Έξω από το τείχος υπάρχει το ερειπωμένο ανάκτορο των Νταντιάνι. Στα δυτικά υπάρχει μία σήραγγα μήκους 40-45 μ. και ύψους 3-4 μ.
Κατάλογος αστέρων του Τηλεσκοπίου
Ο παρών κατάλογος αστέρων του Τηλεσκοπίου παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό Τηλεσκόπιον κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.
! Ονομασία ! Μπάγιερ ! Μεταβλητός αστέρας ! Ντρέιπερ ! HIPPARCOS ! Ορθή αναφορά ! Απόκλιση ! data-sort-type="number" | Φαινόμενο μέγεθος ! Απόλυτο μέγεθος ! Απόσταση έτη φωτός ! Φασματικός τύπος
Πηγές
Τ *
Βουλευτικές εκλογές στην Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου 2022
Στις 23 Ιανουαρίου 2022 διεξήχθησαν πρόωρες βουλευτικές εκλογές στην Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου, για να εκλεγούν τα 50 μέλη της Συνέλευσης της Δημοκρατίας.
Πέντε κόμματα πέρασαν το εκλογικό όριο (5%) και μπήκαν στη Συνέλευση. Το Κόμμα Εθνικής Ενότητας του Φαΐζ Σουτσούογλου ήρθε πρώτο, κερδίζοντας τις 24 από τις 50 έδρες.
Μετά τις εκλογές, το Κόμμα Εθνικής Ενότητας, το Δημοκρατικό Κόμμα και το Κόμμα Αναγέννηση σχημάτισαν κυβέρνηση συνεργασίας με Πρωθυπουργό τον Φαΐζ Σουτσούογλου. Στις 3 Μαρτίου 2022 η Συνέλευση έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση με 29 ψήφους υπέρ και 20 κατά. Στη συνεδρίαση της 7ης Μαρτίου 2022 ο Ζορλού Τορέ εξελέγη Πρόεδρος της Συνέλευσης με 27 ψήφους υπέρ και 21 κατά.
Ιστορικό
Η πρόωρη διεξαγωγή των εκλογών προγραμματίστηκε όταν ο πρώην Πρωθυπουργός Έρσαν Σανέρ υπέβαλλε την παραίτηση της κυβέρνησής του επειδή έχασε την πλειοψηφία στη Συνέλευση, τον Οκτώβριο του 2021. Στις 5 Νοεμβρίου 2021 ο Φαΐζ Σουτσούογλου, ο νέος αρχηγός του Κόμματος Εθνικής Ενότητας, ανέλαβε καθήκοντα ως προσωρινός Πρωθυπουργός της υπηρεσιακής κυβέρνησης, μέχρι τις νέες εκλογές.
Εκλογικό σύστημα
Σύμφωνα με το Σύνταγμα της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας κύπρου, η Συνέλευση της Δημοκρατίας αποτελείται από 50 μέλη, τα οποία εκλέγονται με δημοκρατικές, άμεσες εκλογές, με καθολική και μυστική ψηφοφορία, για πενταετή θητεία. Το εκλογικό σύστημα είναι αναλογική εκπροσώπηση από 6 πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες. Το εκλογικό όριο για να μπει ένα κόμμα στη Συνέλευση είναι 5% των ψήφων. Οι εκλογείς μπορούν να ψηφίσουν με διάφορους τρόπους:
Παραπομπές
ΤΔΒΚ Κατηγορία:Εκλογές στην Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου
Πρωτάθλημα χειροσφαίρισης Α2 εθνικής κατηγορίας ανδρών 2002-2003
Η Α2 Εθνική Χειροσφαίρισης Ελλάδας 2002−03 ήταν η 14η περίοδος της Α2 Εθνικής Χειροσφαίρισης και συνολικά η 21η περίοδος της δεύτερης κατηγορίας χειροσφαίρισης που διοργανώθηκε από την Ομοσπονδία Χειροσφαιρίσεως Ελλάδος (Ο.Χ.Ε.). Το πρωτάθλημα ξεκίνησε στις 21 Σεπτεμβρίου του 2002 και έληξε στις 13 Απριλίου του 2003.
Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Γ.Σ. Ηλιούπολης, ο οποίος ανέβηκε στην Α1΄ μαζί με τον δευτεραθλητή Μ.Γ.Σ. Απόλλων Καλαμαριάς και τον τριταθλητή Α.Ο. Διομήδη Άργους. Στη Β΄ Εθνική υποβιβάστηκε ο Α.Ο. Πολιτείας, ο Α.Ο. Λεωνίδας Αγίων Αναργύρων, η Γ.Ε. Βέροιας και ο Ε.Σ.Ν. Βριλησσίων.
Εθνική Βιβλιοθήκη του Κατάρ
Η Εθνική Βιβλιοθήκη του Κατάρ (QNL) (αραβικά: مكتبة قطر الوطنية) είναι μη κερδοσκοπικός οργανισμός υπό την αιγίδα του Ιδρύματος Κατάρ για την Εκπαίδευση, την Επιστήμη και την Κοινοτική Ανάπτυξη. Τα σχέδια για τη νέα εθνική βιβλιοθήκη ανακοινώθηκαν από τη Σεΐχα Μοζάχ Μπιντ Νασέρ Αλ Μισνέντ, Πρόεδρο του Qatar Foundation, στις 19 Νοεμβρίου 2012, κατά τη διάρκεια τελετής για τον εορτασμό της 50ης επετείου της Βιβλιοθήκης Dar Al Kutub, στη Ντόχα του Κατάρ, μιας από τις πρώτες δημόσιες βιβλιοθήκες στην περιοχή του Περσικού Κόλπου (ιδρύθηκε στις 29 Δεκεμβρίου 1962), που μέχρι τότε θεωρούνταν η εθνική βιβλιοθήκη του Κατάρ.
Συλλογές και υπηρεσίες βιβλιοθήκης
Κάθε πολίτης του Κατάρ ή κάτοχος άδειας διαμονής δικαιούται δωρεάν εγγραφή στη βιβλιοθήκη. Ο ιστότοπος της QNL προσφέρει στους εγγεγραμμένους χρήστες της βιβλιοθήκης δωρεάν διαδικτυακή πρόσβαση σε μια ποικίλη συλλογή διαδικτυακών πόρων, συμπεριλαμβανομένων διεθνών επιστημονικών βάσεων δεδομένων και κορυφαίων ακαδημαϊκών περιοδικών, καθώς και σε δημοφιλή λογοτεχνία, περιοδικά, παιδικούς πόρους και μουσική.
Η βιβλιοθήκη προσφέρει μια μεγάλη ποικιλία βιβλίων και ηλεκτρονικών βιβλίων, στα Αγγλικά, Αραβικά και άλλες γλώσσες, συμπεριλαμβανομένων μυθιστορημάτων, μπεστ σέλερ, καθώς και κλασσικά έργα, περιοδικά, DVD, CD και ηχητικά βιβλία. Το 2018, η συλλογή της βιβλιοθήκης αποτελούνταν από τουλάχιστον 800.000 βιβλία στα ράφια της και περισσότερα από 500.000 ηλεκτρονικά βιβλία, περιοδικά και εφημερίδες, καθώς και ειδικές συλλογές. Σύμφωνα με την αποστολή της η QNL καταβάλλει προσπάθεια για να βοηθήσει στην προετοιμασία των κατοίκων του Κατάρ για συμμετοχή στην παγκόσμια οικονομία της γνώσης, προγραμμάτισε ένα ευρύ φάσμα εκπαιδευτικών προγραμμάτων και υπηρεσιών που επικεντρώνονται στην πληροφοριακή παιδεία, στη βασική παιδεία, στις ερευνητικές δεξιότητες και στη χρήση ψηφιακών πόρων. Ο εκπαιδευτικός προγραμματισμός της βιβλιοθήκης περιλαμβάνει λέσχες βιβλίων, μαθήματα εκμάθησης γλωσσών, μουσικές εκδηλώσεις και εργαστήρια χειροτεχνίας, καθώς και εκδηλώσεις για τα παιδιά και τις οικογένειές τους, όπως αφήγηση, χειροτεχνίες και εκθέσεις επιστήμης.
Βιβλιοθήκη Κληρονομιάς
Εκτός από τις συλλογές γενικού ενδιαφέροντος και τις ακαδημαϊκές διαδικτυακές πηγές, η QNL φιλοξενεί τις συλλογές της Βιβλιοθήκης Κληρονομιάς, η οποία περιλαμβάνει σπάνια βιβλία, χειρόγραφα και άλλο υλικό που σχετίζεται με τον αραβο-ισλαμικό πολιτισμό. Παλιότερα γνωστή ως Βιβλιοθήκη Αραβικής και Ισλαμικής Κληρονομιάς, αυτή η συλλογή ξεκίνησε από τον Σεΐχη Χασάν μπιν Μοχάμεντ μπιν Αλί Αλ Θάνι το 1979, και ενσωματώθηκε στη QNL το 2012.
Χάρτες και χειρόγραφα της συλλογής Κληρονομίας έχουν ψηφιοποιηθεί και είναι προσβάσιμα σε εγγεγραμμένους χρήστες μέσω του διαδικτυακού καταλόγου της βιβλιοθήκης. Τμήματα της συλλογής ιδιαίτερης διεθνούς σημασίας έχουν επίσης διατεθεί δωρεάν στους χρήστες παγκοσμίως μέσω της Παγκόσμιας Ψηφιακής Βιβλιοθήκης (WDL), η οποία υποστηρίζει οικονομικά την QNL.
Τον Αύγουστο του 2015, η QNL διορίστηκε ως Κέντρο Διατήρησης και Συντήρησης (PAC) της περιοχής MENA από τη Διεθνή Ομοσπονδία Ενώσεων και Ιδρυμάτων Βιβλιοθηκών. Υπήρχαν άλλα 13 παγκόσμια PAC κατά τον διορισμό της.
Ψηφιακή βιβλιοθήκη του Κατάρ
Η Ψηφιακή Βιβλιοθήκη του Κατάρ (QDL) είναι το αποκορύφωμα μιας συνεργασίας μεταξύ του Ιδρύματος του Κατάρ, της Εθνικής Βιβλιοθήκης του Κατάρ και της Βρετανικής Βιβλιοθήκης το 2012. Η συνεργασία στοχεύει στην ψηφιοποίηση ενός πλούσιου θησαυρού πολιτιστικού υλικού που τεκμηριώνουν την αραβική και ισλαμική ιστορία και να την καταστήσει ελεύθερα προσβάσιμη στο κοινό μέσω της QDL, η οποία κυκλοφόρησε διαδικτυακά τον Οκτώβριο του 2014. Η ψηφιακή βιβλιοθήκη, με δίγλωσση αγγλική και αραβική διεπαφή, περιλαμβάνει 1,5 εκατομμύριο σελίδες από αρχεία που διατηρούνται στη Βρετανική Βιβλιοθήκη και σχετίζονται με την ιστορία της περιοχής του Περσικού Κόλπου. Περιλαμβάνονται αρχεία που χρονολογούνται από τα μέσα του δέκατου όγδοου αιώνα έως τη δεκαετία του 1950 από τα αρχεία του Ινδικού Γραφείου και τα ιδιωτικά αρχεία (συμπεριλαμβανομένων των αρχείων της Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών και των ιδρυμάτων που διαδέχθηκαν) και 25.000 σελίδες αποτελούνται από μεσαιωνικά αραβικά επιστημονικά χειρόγραφα. Η φάση 3 του έργου στοχεύει στην ψηφιοποίηση επιπλέον 900.000 σελίδων και είχε προγραμματιστεί για τον Ιανουάριο του 2019.
Νέο κτίριο Βιβλιοθήκης
Το νέο κτίριο της QNL, που σχεδιάστηκε από τον Ολλανδό αρχιτέκτονα Ρεμ Κούλχαας, ολοκληρώθηκε και άνοιξε στο κοινό τον Νοέμβριο του 2017. Οι υπερσύγχρονες εγκαταστάσεις της βιβλιοθήκης περιλαμβάνουν διάφορους χώρους συνεργασίας και ατομικής μάθησης, παιδική βιβλιοθήκη, συλλογή εφήβων και νέων, εργαστήρια υπολογιστών, εγκαταστάσεις παραγωγής ψηφιακών μέσων, χώρους παραστάσεων, εστιατόριο και καφετερία, ειδικός χώρος για τεχνολογική υποστήριξη και ένα κέντρο γραφής.
Στις 16 Απριλίου 2018, η QNL πραγματοποίησε την επίσημη τελετή των εγκαινίων. Περιλάμβανε μια μεγαλειώδη τελετή στην οποία ο Αμίρ Σεΐχης Ταμίμ μπιν Χαμάντ αλ-Θάνι τοποθέτησε το εκατομμυριοστό βιβλίο στα ράφια της QNL. Η συλλογή με τα ένα εκατομμύρια βιβλία της βιβλιοθήκης περιλαμβάνει 137.000 παιδικά βιβλία και 35.000 βιβλία για εφήβους.
Η βιβλιοθήκη διοργάνωσε διαγωνισμό για τα μέλη του Ιδρύματος του Κατάρ όπου έπρεπε να επιλέξουν το όνομα της καφετέριας. Τρεις νικητές επέλεξαν το όνομα "Safahat", που σημαίνει σελίδες στα αραβικά. Η καφετέρια άνοιξε και άρχισε να εξυπηρετεί το κοινό στα τέλη Σεπτεμβρίου 2018. Η συμμετοχή στη βιβλιοθήκη είναι δωρεάν για όποιον διαθέτει ταυτότητα του Κατάρ.
Εκδηλώσεις και εκθέσεις
Η βιβλιοθήκη παρουσιάζει ποικίλα εκθέματα που πραγματοποιούνται σε διάφορα σημεία του κτιρίου.
Η Φιλαρμονική Ορχήστρα του Κατάρ πραγματοποιεί μηνιαίες εμφανίσεις για το κοινό δωρεάν. Πάνω από 80 δωρεάν εκδηλώσεις πραγματοποιούνται στη βιβλιοθήκη κάθε μήνα, ακόμα και μια ομαδική δραστηριότητα πλεξίματος, όπου οι γυναίκες έρχονται κάθε Πέμπτη και κάθονται για τέσσερις ώρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στο Κατάρ Κ Κα
Ηνωμένη Παράταξις Εθνικοφρόνων
Ιστορικό
Η Ηνωμένη Παράταξις Εθνικοφρόνων ήταν ένας συνασπισμός δεξιών φιλοβασιλικών κομμάτων και ομάδων της εθνικοφροσύνης που δημιουργήθηκε το 1946 προκειμένου να λάβει μέρος στις εκλογές της 31ης Μαρτίου του 1946. Δε διέθετε αρχηγό, αλλά διοικούνταν από διοικούσα επιτροπή, η οποία αποτελούνταν από τον Κωνσταντίνο Τσαλδάρη, τον Πέτρο Μαυρομιχάλη, τον Τζον Θεοτόκη και τον Στέφανο Στεφανόπουλο.
Ο συνδυασμός ανακηρύχθηκε νικητής των πρώτων μεταπολεμικών βουλευτικών εκλογών, συγκεντρώνοντας 610.995 ψήφους (ποσοστό 55,12%) και 206 έδρες, εκ των οποίων 156 ανήκαν στο Λαϊκόν Κόμμα, 38 στο Κόμμα Εθνικών Φιλελευθέρων, πέντε στο Μεταρρυθμιστικόν Κόμμα και τρεις στο Κόμμα Βασιλοφρόνων. Από μία έδρα έλαβαν το Πανελλήνιον Εθνικόν Κόμμα, το Κόμμα Πατριωτικής Ενώσεως, η Πολιτική ομάς "Εμπρός" και το Εργατικόν Κόμμα Ελλάδος.
Πηγές
Κατηγορία:Πρώην πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα Κατηγορία:Συνασπισμοί πολιτικών κομμάτων στην Ελλάδα
Ψύλλος δύο Κέρκυρας
Ψύλλος δύο ονομάζεται ακατοίκητη νησίδα ανάμεσα στην Κέρκυρα και την Αλβανία, η οποία βρίσκεται στο βόρειο Στενό και βορειοανατολικά από το ακρωτήριο Άγιου Στέφανου. Αναφέρεται επίσημα το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Κασσιόπης του δήμου Κασσοπαίων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και μετά την τροποποίησή του το 2019 ανήκει στη δημοτική κοινότητα Κασσιόπης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κασσωπαίων του δήμου Βόρειας Κέρκυρας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 δεν κατοικείται.
Παρααπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες Κατηγορία:Ακατοίκητα νησιά Κατηγορία:Κέρκυρα Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κέρκυρας
Πέτρος Α΄ Μεδιολάνων
Ο Πέτρος Α΄ (ιταλικά : Pietro I) (... - Μιλάνο, 15 Μαΐου 801) ήταν αρχιεπίσκοπος Μεδιολάνων από το 784 έως το 801.
Βιογραφία
Σύμφωνα με μια παράδοση που κράτησε τουλάχιστον μέχρι τον 19ο αιώνα, παρουσιάστηκε ως μέλος της Μιλανέζικης αριστοκρατικής οικογένειας των Ολντράτι (Oldrati). Ο Πιετρο αλλά και η οικογένεια είχαν διάφορα ακίνητα στο χωριό στο Λενιάνο, πιθανώς ο δεσμός μεταξύ τους γεννήθηκε από την εσφαλμένη ερμηνεία ενός εγγράφου της 23ης Οκτωβρίου 789 που αναφέρει τη μεταβίβαση της ιδιοκτησίας μεταξύ του αρχιεπισκόπου και του διακόνου Φορτε της μονής του Αγίου Αμβροσίου, ακίνητο που βρισκόταν στο Λενιανέλλο.
Εξελέγη επίσκοπος τον Ιούλιο του 784, η εκλογή του διασώζεται με αρκετά καθορισμένες λεπτομέρειες χάρη σε ένα έγγραφο της εποχής (το πρώτο βέβαιο σχετικά με την εκλογή επισκόπου στο Μιλάνο), όπου ο ενθρονισμός του εγκρίθηκε από τους Πιπίνο, Καρλομάγνο και Βενέδικτο, ηγούμενος της βασιλικής του Αγίου Αμβροσίου. Κατά πάσα πιθανότητα, δεδομένης της ιδιαιτερότητας της εκλογής του, ο Πέτρος Α΄ πρέπει να ήταν φράγκικης καταγωγής ή οπωσδήποτε οικογένειας σε πολύ στενές σχέσεις με την Καρολίγγεια αυλή, δεδομένου ότι ο σκοπός αυτού του οίκου ήταν να τοποθετήσει τις πιο σημαντικές προσωπικότητες του επισκόπων στα επισκοπικά έδρανα με απώτατη εμπιστοσύνη. Ο Πέτρος απολάμβανε αυτή την εμπιστοσύνη με το να τιμήθηκε από τη Λούιτγκαρντ, σύζυγο του Καρλομάγνου, στις 4 Ιουνίου 800 με ένα ασημένιο μπολ και λεπτοκεντημένο ύφασμα.
Ο Πέτρος πέθανε στο Μιλάνο στις 15 Μαΐου 801 και θάφτηκε στη βασιλική του Αγίου Αμβροσίου, κοντά στον βωμό του Αγίου Ανδρέα, που δεν υπάρχει πλέον.
}}
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Μιλάνου Κατηγορία:Επίσκοποι του 8ου αιώνα
Γιουγκοσλάβοι Παρτιζάνοι
Οι Γιουγκοσλάβοι Παρτιζάνοι, ή ο Εθνικός Απελευθερωτικός Στρατός, επισήμως ο Εθνικός Απελευθερωτικός Στρατός και Παρτιζανικές Διμοιρίες της Γιουγκοσλαβίας, ήταν η οδηγούμενη από τους κομμουνιστές αντίσταση στις δυνάμεις του Άξονα (κυρίως στη Γερμανία) στην κατεχόμενη Γιουγκοσλαβία κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Θεωρείται το πιο αποτελεσματικό αντιστασιακό κίνημα κατά του Άξονα κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, συχνά σε σύγκριση με την πολωνική αντίσταση, αν και η τελευταία ήταν ένα κυρίως μη κομμουνιστικό αυτόνομο κίνημα. Η Γιουγκοσλαβική Αντίσταση ήταν υπό την ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γιουγκοσλαβίας κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο διοικητής του ήταν ο στρατάρχης Γιόσιπ Μπροζ Τίτο.
Στόχοι
Οι στόχοι του αντιπολιτευτικού αντιστασιακού κινήματος που εμφανίστηκε μερικές εβδομάδες νωρίτερα, των Τσέτνικ, ήταν η διατήρηση της γιουγκοσλαβικής μοναρχίας, η οποία εξασφάλιζε την ασφάλεια των σερβικών πληθυσμών και τη δημιουργία μιας Μεγάλης Σερβίας μέσω της εθνοκάθαρσης μη Σέρβων από εδάφη που θεωρούσαν δικαίως και ιστορικώς Σερβικά. Οι σχέσεις μεταξύ των δύο κινημάτων ήταν από την αρχή ασταθείς, αλλά από τον Οκτώβριο του 1941 εκφυλίστηκαν σε πλήρη σύγκρουση. Για τους Τσέτνικ, οι πανεθνικές πολιτικές του Τίτο έμοιαζαν αντισερβικές, ενώ ο μοναρχισμός των Τσέτνικ ήταν ανάθεμα για τους κομμουνιστές. Στις αρχές του πολέμου οι δυνάμεις των Παρτιζάνων αποτελούνταν κυρίως από Σέρβους. Την εποχή εκείνη, έπρεπε να αλλάζουν τα ονόματα μουσουλμάνων και Κροατών διοικητών των Παρτιζάνικων δυνάμεων για να προστατευτούν από τους κυρίως Σέρβους συναδέλφους τους.
Μέχρι τα τέλη του 1944, οι συνολικές δυνάμεις των Παρτιζάνων αριθμούσαν 650.000 άνδρες και γυναίκες που οργανώνονταν σε τέσσερις στρατούς και 52 μεραρχίες, τα οποία πολεμούσαν σε συμβατικό πόλεμο. Μέχρι τον Απρίλιο του 1945, οι Παρτιζάνοι αριθμούσαν πάνω από 800.000.
Όνομα
Το κίνημα χαρακτηριζόταν σταθερά ως «Παρτιζάνοι» καθ' όλη τη διάρκεια του πολέμου. Ωστόσο, λόγω των συχνών αλλαγών στο μέγεθος και τις διαρθρωτικές αναδιοργανώσεις, οι Παρτιζάνοι σε όλη την ιστορία τους κράτησαν τέσσερα πλήρη επίσημα ονόματα:
Το κίνημα ονομάστηκε αρχικά «Εθνικές Απελευθερωτικές Παρτιζανικές Διμοιρίες της Γιουγκοσλαβίας» (Narodnooslobodilački partizanski odredi Jugoslavije/Народноослободилачки партизански одреди Југославије (Ναροντνοοσλομποντικατσκι παρτιζανσκι οντρεντι Γιουγκοσλαβιγιε), NOPOJ/НОПОЈ) και κατείχε αυτό το όνομα από τον Ιούνιο του 1941 έως τον Ιανουάριο του 1942. Εξαιτίας αυτού, το σύντομο όνομά τους έγινε απλώς «Παρτιζάνοι» (με κεφαλαίο «Π») έτσι έμεινε γνωστή η οργάνωση (το επίθετο «Γιουγκοσλάβοι» χρησιμοποιείται μερικές φορές αποκλειστικά σε μη γιουγκοσλαβικές πηγές για να το διακρίνει από άλλα παρτιζανικά κινήματα).
Από τον Ιανουάριο του 1942 έως τον Νοέμβριο του 1942, το πλήρες επίσημο όνομα του κινήματος ήταν για ένα σύντομο διάστημα «Εθνικός Απελευθερωτικός Παρτιζάνικος και Εθελοντικός Στρατός της Γιουγκοσλαβίας» (Narodnooslobodilačka partizanska i dobrovoljačka vojska Jugoslavije/Народноослободилачка партизанска и добровољачка војска Југославије (Ναροντνοοσλομποντιλατσκα παρτιζανσκα ι ντοπμτοβολιατσκα βοϊσκα Γιουγκοσλαβιγιε), NOP i DVJ/НОП и ДВЈ). Οι αλλαγές στόχευαν στην αντικατόπτριση του χαρακτήρα του κινήματος ως «εθελοντικού στρατού».
Τον Νοέμβριο του 1942 το κίνημα μετονομάστηκε σε «Εθνικός Απελευθερωτικός Στρατός και Παρτιζανικές Διμοιρίες της Γιουγκοσλαβίας» (Narodnooslobodilačka vojska i partizanski odredi Jugoslavije/Народноослободилачке војске и партизански одреди Југославије (Ναροντνοοσλομποντιλατσκα βοϊσκα ι παρτιζανσκι οντρεντι Γιουγκοσλαβιγιε), NOV i POJ/НОВ и ПОЈ), ένα όνομα που κράτησε μέχρι το τέλος του πολέμου. Αυτό το τελευταίο επίσημο όνομα είναι το πλήρες όνομα που συνδέεται συνήθως με τους Παρτιζάνους και αντικατοπτρίζει το γεγονός ότι οι προλεταριακές ταξιαρχίες και άλλες κινητές μονάδες οργανώθηκαν στον Εθνικό Απελευθερωτικό Στρατό (Narodnooslobodilačka vojska/Народноослободилачка војска (Ναροντνοοσλομποντιλατσκα βοϊσκα)). Η αλλαγή της ονομασίας αντικατοπτρίζει επίσης το γεγονός ότι ο τελευταίος ξεπέρασε σε σημαντικότητα τις ίδιες τις παρτιζανικές διμοιρίες.
Λίγο πριν από το τέλος του πολέμου, τον Μάρτιο του 1945, όλες οι δυνάμεις αντίστασης αναδιοργανώθηκαν στον τακτικό στρατό της Γιουγκοσλαβίας και μετονομάστηκαν «Γιουγκοσλαβικός Στρατός». Θα κρατούσε αυτό το όνομα μέχρι το 1951, όταν μετονομάστηκε «Γιουγκοσλαβικός Λαϊκός Στρατός».
Ιστορικό και προέλευση
μικρογραφία| Ο Παρτιζάνος μαχητής [[Στέπαν Φιλίποβιτς|Στέπαν «Στέβο» Φιλίποβιτς φωνάζει «Θάνατος στον φασισμό, ελευθερία στον λαό!» δευτερόλεπτα πριν από την εκτέλεση του από μονάδα της Σερβικής Κρατικής Φρουράς (τοπικού συνεργάτη του Άξονα) στο Βάλιεβο, στην κατεχόμενη Γιουγκοσλαβία. Αυτές οι λέξεις έγιναν μετά το σύνθημα των Παρτιζάνων. ]] Στις 6 Απριλίου 1941, στο Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας εισέβαλαν από όλες τις πλευρές από οι δυνάμεις του Άξονα, πρωτίστως οι γερμανικές δυνάμεις, αλλά και ιταλικοί, ουγγρικοί και βουλγαρικοί σχηματισμοί. Κατά τη διάρκεια της εισβολής, το Βελιγράδι βομβαρδίστηκε από την Λουφτβάφε. Η εισβολή διήρκεσε λίγο περισσότερο από δέκα ημέρες, καταλήγοντας με την άνευ όρων παράδοση του Βασιλικού Γιουγκοσλαβικού Στρατού στις 17 Απριλίου. Εκτός από το ότι ήταν απελπιστικά άσχημα εξοπλισμένος σε σύγκριση με την Βέρμαχτ, ο στρατός προσπάθησε να υπερασπιστεί όλα τα σύνορα αλλά κατάφερε μόνο την διάχυση των περιορισμένων διαθέσιμων πόρων.
Οι όροι της συνθηκολόγησης ήταν εξαιρετικά αυστηροί, καθώς ο άξονας προχώρησε σε διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Η Γερμανία κατείχε την βόρεια Σλοβενία, διατηρώντας παράλληλα άμεση κατοχή ενός περιορισμένου σερβικού κράτους και σημαντική επιρροή σε ένα νεοσυσταθέν κράτος-μαριονέτα, το Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας (ΑΚΚ, κροατικά: NDH), το οποίο εκτείνετο κατά στο μεγαλύτερο μέρος της σημερινής Κροατίας και περιείχε όλη την σύγχρονη Βοσνία Ερζεγοβίνη και την περιοχή της Σύρμιας στην σύγχρονη Σερβία. Η Ιταλία του Μουσολίνι κατέλαβε το υπόλοιπο της Σλοβενίας (που προσαρτήθηκε και μετονομάστηκε ως επαρχία Λουμπλιάνα), το Κοσσυφοπέδιο και μεγάλα κομμάτια της παράκτιας περιοχής της Δαλματίας (μαζί με σχεδόν όλα τα νησιά της Αδριατικής). Επίσης, κέρδισε τον έλεγχο του νεοσυσταθέντος μαυροβουνιακού κράτους-μαριονέτας και της δόθηκε η βασιλεία στο Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας, μολονότι ασκούσε μικρή πραγματική εξουσία μέσα σε αυτό. Η Ουγγαρία απέστειλε τον Ουγγρικό Τρίτο Στρατό να καταλάβει τμήμα της σερβικής Βοϊβοντίνας, συμπεριλαμβανομένων των Μπαράνια και Μπάτσκα, και προσάρτησε την κροατική περιοχή Μετζιμούριε και τη σλοβενική περιοχή Πρεκμούριε. Εν τω μεταξύ, η Βουλγαρία προσάρτησε σχεδόν ολόκληρη τη Μπανόβινα του Βαρδάρη και μικρές περιοχές της ανατολικής Σερβίας και του Κοσσυφοπεδίου. Η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, η δημιουργία του ΑΚΚ, της Ανεξάρτητης Πολιτείας του Μαυροβουνίου και της Σερβίας του Νέντιτς και οι προσαρτήσεις της γιουγκοσλαβικής επικράτειας από τις διάφορες χώρες του Άξονα ήταν ασυμβίβαστες με το ισχύον τότε διεθνές δίκαιο. αριστερά|μικρογραφία| Ο [[Γιόσιπ Μπροζ Τίτο στο Μπίχατς, 1942. ]] Οι κατοχικές δυνάμεις επέβαλαν στον τοπικό πληθυσμό τόσο μεγάλα βάρη που οι Παρτιζάνοι όχι μόνο απολάμβαναν ευρεία υποστήριξη, αλλά για πολλούς ήταν η μόνη επιλογή για επιβίωση. Στις αρχές της κατοχής, οι γερμανικές δυνάμεις κρέμαγαν ή πυροβολούσαν χωρίς διακρίσεις, συμπεριλαμβανομένων γυναικών, παιδιών και ηλικιωμένων, έως και 100 κάτοικοι για κάθε έναν Γερμανό στρατιώτη που σκοτωνόταν. Επιπλέον, στη χώρα κατέρρευσε κάθε τάξη, με συνεργατικές με πολιτοφυλακές του Άξονα να περιπλανιούνται στην ύπαιθρο και να τρομοκρατούν τον πληθυσμό. Η κυβέρνηση της μαριονέτας Ανεξαρτήτου Κράτους της Κροατίας βρέθηκε ανίκανη να ελέγξει την επικράτειά της στα αρχικά στάδια της κατοχής, με αποτέλεσμα την σκληρή καταστολή της αντίστασης από τις πολιτοφυλακές της Ούστασε και τον γερμανικό στρατό.
Εν μέσω του σχετικού χάους που ακολούθησε, το Κομμουνιστικό Κόμμα της Γιουγκοσλαβίας κινήθηκε για να οργανώσει και να ενώσει αντιφασιστικές ομάδες και πολιτικές δυνάμεις σε μια εθνική εξέγερση. Το κόμμα, με επικεφαλής τον Γιόσιπ Μπροζ Τίτο, απαγορεύτηκε μετά τη σημαντική επιτυχία του στις γιουγκοσλαβικές εκλογές μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και από τότε λειτουργούσε υπογείως. Ο Τίτο, ωστόσο, δεν μπορούσε να ενεργήσει ανοιχτά χωρίς την υποστήριξη της ΕΣΣΔ, και καθώς το Σύμφωνο Μόλοτωφ - Ρίμπεντροπ ήταν ακόμη σε ισχύ, αναγκάστηκε να περιμένει.
Σχηματισμός και αρχική εξέγερση
Η επιχείρηση Μπαρμπαρόσα, η εισβολή του Άξονα στη Σοβιετική Ένωση, ξεκίνησε στις 22 Ιουνίου 1941.
Η πρώτη κομμουνιστική στρατιωτική μονάδα, η Ταξιαρχία Σίσακ, ιδρύθηκε στις 22 Ιουνίου 1941, την μέρα που η ναζιστική Γερμανία εισέβαλε στη Σοβιετική Ένωση. Αυτό αγνοήθηκε στην επίσημη γιουγκοσλαβική ιστοριογραφία, καθώς δεν σχετίζεται με το παρτιζάνικο κίνημα. Η πρώτη εξέγερση, με επικεφαλής τον Τίτο, συνέβη δύο εβδομάδες αργότερα, στη Σερβία.
Το Κομμουνιστικό Κόμμα Γιουγκοσλαβίας αποφάσισε επισήμως να ξεκινήσει μια ένοπλη εξέγερση στις 4 Ιουλίου, μια ημερομηνία που αργότερα χαρακτηρίστηκε ως Ημέρα του Μαχητή - μια αργία στη ΣΟΔ Γιουγκοσλαβίας. Ο Ζικιτσα Γιοβανοβιτς Σπανατς έριξε την πρώτη σφαίρα της εκστρατείας στις 7 Ιουλίου, που αργότερα ορίστηκε Ημέρα της Επανάστασης στην Σοσιαλιστική Δημοκρατίας της Σερβίας (μέρος της ΣΟΔ Γιουγκοσλαβίας).
μικρογραφία| Δεκαέξι μέλη την νεολαίας των Παρτιζάνων με δεμένα τα μάτια περιμένουν την εκτέλεση από τις [[Ναζιστική Γερμανία|γερμανικές δυνάμεις στη Σμεντερεβσκα Παλανκα, 20 Αυγούστου 1941. ]] Στις 10 Αυγούστου στο Στανουλοβιτς, ένα ορεινό χωριό, οι Παρτιζανοί δημιούργησαν το Αρχηγείο Παρτιζάνικων Διμοιρίων Κοπαονικ. Η περιοχή που έλεγχαν, αποτελούμενη από κοντινά χωριά, ονομάστηκε «Δημοκρατία Ανθρακωρύχων» και διήρκεσε 42 ημέρες. Οι αγωνιστές της αντίστασης εντάχθηκαν επίσημα στις τάξεις των Παρτιζάνων αργότερα. Το 1941 οι δυνάμεις των Παρτιζάνων στη Σερβία και το Μαυροβούνιο είχαν περίπου 55.000 μαχητές, αλλά μόνο 4.500 κατάφεραν να διαφύγουν στη Βοσνία. Στις 21 Δεκεμβρίου 1941 σχημάτισαν την 1η Προλεταριακή Επιθετική Ταξιαρχία (1. Προλετερσκα Ουνταρνα Μπριγκαντα) - την πρώτη τακτική στρατιωτική μονάδα Παρτιζάνων, ικανή να λειτουργεί εκτός της τοπικής περιοχής της. Το 1942, οι παρτιζάνικες διμοιρίες συγχωνεύθηκαν επισήμως στον Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό και Παρτιζανικές Διμοιρίες της Γιουγκοσλαβίας (ΝΟΠ ι ΝΒΓ), με εκτιμώμενους 236.000 στρατιώτες τον Δεκέμβριο του 1942.
Η έκταση της υποστήριξης για το παρτιζάνικο κίνημα ποικίλλει ανάλογα με την περιοχή και την εθνικότητα, αντανακλώντας τις υπαρξιακές ανησυχίες του τοπικού πληθυσμού και των αρχών. Η πρώτη εξέγερση των Παρτιζάνων έγινε στην Κροατία στις 22 Ιουνίου 1941, όταν σαράντα Κροάτες κομμουνιστές πραγματοποίησαν μια εξέγερση στο δάσος Μπρεζόβιτσα μεταξύ Σίσακ και Ζάγκρεμπ. Τον Αύγουστο του 1941, στη Δαλματία σχηματίστηκαν 7 παρτιζανικές διμοιρίες με το ρόλο της εξάπλωσης της εξέγερσης. Στις 26 Αυγούστου 1941, 21 μέλη της 1ης Παρτιζανικής Διμοιρίας του Σπλιτ δόθηκαν σε εκτελεστικό απόσπασμα μετά τη σύλληψή τους από τις δυνάμεις της Ιταλίας και των Ουστάσε. Μια εξέγερση εκδηλώθηκε στη Σερβία δύο εβδομάδες αργότερα υπό την ηγεσία του Τίτο (Δημοκρατία του Ούζιτσε), αλλά γρήγορα νικήθηκε από τις δυνάμεις του Άξονα και στη συνέχεια έπεσε η στήριξη για τους Παρτιζάνους στη Σερβία. Οι αριθμοί παρτιζάνων από τη Σερβία μειώνονταν μέχρι το 1943, όταν το κίνημα των Παρτιζάνων σημείωσε άνοδο εξαπλώνοντας του αγώνα κατά του άξονα. Η αύξηση του αριθμού των Παρτιζάνων στη Σερβία, όπως και σε άλλες δημοκρατίες, ήρθε εν μέρει ως απάντηση στην προσφορά αμνηστίας του Τίτο σε όλους όσους είχαν συνεργαστεί με τους εισβολείς στις 17 Αυγούστου 1944. Στο σημείο αυτό, δεκάδες χιλιάδες Τσέτνικ άλλαξαν στρατόπεδο και εισήλθαν στους Παρτιζάνους. Αμνηστία προσφέρθηκε πάλι μετά τη γερμανική απόσυρση από το Βελιγράδι στις 21 Νοεμβρίου 1944 και στις 15 Ιανουαρίου 1945.
Ήταν διαφορετικά για τους Σέρβους στην κατεχόμεη Κροατία, οι οποίοι στράφηκαν στους πολυεθνικούς Παρτιζάνους ή στους Σέρβους βασιλικούς Τσέτνικ. Ο ιστορικός Tim Judah σημειώνει ότι στο πρώιμο στάδιο του πολέμου η αρχική υπεροχή των Σέρβων εντός των Παρτιζάνων σήμαινε ότι πρακτικά είχε ξεσπάσει σερβικός εμφύλιος. Παρόμοιος εμφύλιος υπήρξε και ανάμεσα στους Κροάτες, με τις ανταγωνιστικές εθνικές αφηγήσεις που παρείχαν οι Ουστάσε και οι Παρτιζάνοι.
Επιχειρήσεις
μικρογραφία| Περιοχή υπό έλεγχο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Γιουγκοσλαβία (Απελευθερωμένη Περιοχή), Μάιος 1943. "Στα μέσα του 1943 η παρτιζανική αντίσταση στους Γερμανούς και τους συμμάχους τους είχε μεγαλώσει από τις διαστάσεις μια απλής ενόχλησης σε αυτές ενός μείζονος παράγοντα στην γενική κατάσταση. Σε πολλά μέρη της κατεχόμεης Ευρώπης ο εχθρός υπέφερε απώλειες στα χέρια παρτιζάνων που δύσκολα μπορούσε να αντέξει. Πουθενά δεν ήταν αυτές οι απώλειες μεγαλύτερες από ό,τι στην Γιουγκοσλαβία."
- Basil Davidson
Αντίσταση και αντίποινα
Οι Παρτιζάνοι οργάνωσαν έναν ανταρτοπόλεμο που απολάμβανε σταδιακά αυξανόμενα επίπεδα επιτυχίας και υποστήριξης από τον γενικό πληθυσμό, και κατάφερε να ελέγξει μεγάλα κομμάτια της γιουγκοσλαβικής επικράτειας. Αυτά διοικούνταν μέσω των «Λαικών επιτροπών», που οργανώνονταν για να ενεργούν ως πολιτικές κυβερνήσεις σε περιοχές της χώρας που ελέγχονταν από τους κομμουνιστές, δημιουργήθηκαν ακόμη και περιορισμένες βιομηχανίες όπλων. Στην αρχή, οι δυνάμεις των Παρτιζάνων ήταν σχετικά μικρές, με ελλείψεις σε όπλα και χωρίς καμία υποδομή. Είχαν δύο σημαντικά πλεονεκτήματα έναντι άλλων στρατιωτικών και παραστρατιωτικών σχηματισμών στην πρώην Γιουγκοσλαβία:
Συμμαχική υποστήριξη
μικρογραφία| Ένας βομβαρδιστής Halifax της Βασιλικής Πολεμικής Αεροπορίας της 148 Μοίρας, φορτωμένος με αλεξίπτωτα δοχεία που περιείχαν προμήθειες για τους Γιουγκοσλάβους Παρτιζάνους (1944-1945) Αργότερα στη σύγκρουση οι Παρτιζάνοι κατάφεραν να κερδίσουν την ηθική, αλλά και περιορισμένη υλική, στήριξη των δυτικών συμμάχων, οι οποίοι μέχρι τότε είχαν υποστηρίξει τις δυνάμεις των Τσέτνικ του στρατηγού Ντράζα Μιχαήλοβιτς, αλλά τελικά ήταν πεπεισμένοι για τη συνεργασία των δεύτερων με τον Άξονα μετά από πολλές στρατιωτικές αποστολές προς στις δύο πλευρές κατά τη διάρκεια του πολέμου.
Για να συλλέξουν πληροφορίες, οι πράκτορες των δυτικών συμμάχων διείσδυσαν τόσο στους Παρτιζάνους όσο και στους Τσέτνικ. Οι πληροφορίες που συγκέντρωσαν οι σύνδεσμοι προς στις ομάδες αντίστασης ήταν κρίσιμες για την επιτυχία των αποστολών προμήθειας και ήταν η πρωταρχική επιρροή στη στρατηγική των συμμάχων στη Γιουγκοσλαβία. Η αναζήτηση πληροφοριών συνέβαλε τελικά στην κατάρρευση των Τσέτνικ και στην έκλειψή τους από τους Παρτιζάνους του Τίτο. Το 1942, αν και οι προμήθειες ήταν περιορισμένες, συμβολική υποστήριξη στάλθηκε εξίσου και στις δύο πλευρές. Το νέο έτος θα έφερνε μια αλλαγή. Οι Γερμανοί εκτελούσαν την Επιχείρηση Schwarz (την Πέμπτη αντιπαριζανική επίθεση), μια από τις επιθέσεις ενάντια στους αντιστασιακούς, όταν οι Βρετανοί έστειλαν τον F.W.D. Deakin για να συγκεντρώσει πληροφορίες.
Οι εκθέσεις του περιείχαν δύο σημαντικές παρατηρήσεις. Το πρώτο ήταν ότι οι Παρτιζάνοι ήταν θαρραλέοι και επιθετικοί στην καταπολέμηση της γερμανικής 1ης Ορεινής και 104ης Ελαφράς Μεραρχίας, είχαν υποστεί σημαντικά απώλειες και χρειάζονταν υποστήριξη. Η δεύτερη παρατήρηση ήταν ότι ολόκληρη η γερμανική 1η Ορεινή Μεραρχία είχε ταξιδέψει από τη Ρωσία με σιδηρόδρομο μέσω περιοχής ελεγχόμενης από τους Τσέτνικ. Η βρετανική ανάκτηση (ULTRA) των γερμανικών μηνυμάτων επιβεβαίωσε την αδράνεια των Τσέτνικ. Συνολικά, οι κατασκοπικές αναφορές οδήγησαν σε αυξημένο ενδιαφέρον των Συμμάχων στις αεροπορικές επιχειρήσεις της Γιουγκοσλαβίας και σε αλλαγή πολιτικής. Τον Σεπτέμβριο του 1943, κατόπιν αιτήματος του Τσώρτσιλ, ο Ταξιαρχικός Στρατηγός Φιτζροϋ Μακλεαν έφτασε με αλεξίπτωτο στα κεντρικά γραφεία του Τίτο κοντά στο Ντρβαρ για να χρησιμεύσει ως μόνιμος, επίσημος σύνδεσμος προς τους Παρτιζάνους. Ενώ οι Τσέτνικ εξακολουθούσαν να βοηθούνται περιστασιακά, οι Παρτιζάνοι έλαβαν το μεγαλύτερο μέρος κάθε μελλοντικής υποστήριξης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Γιουγκοσλαβίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Σλοβενικά (sl)