cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Επαμεινώνδας Γονατάς
Βιογραφία
Ο Γονατάς, βγήκε από την αφάνεια το 1976, όταν τον ξεχώρισε σε συνέντευξη ο «δάσκαλός» του Νίκος Εγγονόπουλος. Στα έργα του ήταν λακωνικός και υπαινικτικός, καθώς «ξεκινούσε από βιωμένες καταστάσεις αλλά υπερέβαινε το ατομικό, για να συνδυάσει τον στοχασμό με το όνειρο, το καθημερινό με το ανοίκειο, το λογικό με το παράλογο, την πρόζα με την ποίηση». Ολιγογράφος, είχε επιλέξει την αφάνεια, «επειδή δεν τον ενδιέφερε η δημοσιότητα, αλλά η επικοινωνία». Ο ίδιος πάντως δεν συμφωνούσε με τον χαρακτηρισμό του ως συγγραφέα του φανταστικού και του παραδόξου: "«Δεν κατασκευάζω όνειρα. Δεν είμαι 'ονειροποιός'. Ό,τι γράφω, είναι βιωμένο. Και το φανταστικό στοιχείο που βλέπουν στο έργο μου είναι στην ουσία το παράλογο, έχει σχέση με τον διχασμό της πραγματικότητας.» — Ε. Χ. Γονατάς, Τα Νέα (Αθήνα), 4 Ιουνίου 1994."
Υπήρξε επίσης σπουδαίος μεταφραστής. Το 1994 τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Μετάφρασης για την Επιλογή από τις Voces του Αντόνιο Πόρτσια. Έχει ακόμα μεταφράσει έργα των Ιβάν Γκολ, Γουσταύου Φλωμπέρ, Γκέοργκ Κρίστοφ Λίχτενμπεργκ, Πιέρ Μπεττενκούρ, κ.ά.
Λάτρευε την παραδοσιακή τυπογραφία και επέλεξε τα βιβλία του να βγαίνουν από τα αρτιότερα, από άποψη αισθητικού αποτελέσματος, τυπογραφεία της Αθήνας: τους Αδελφούς Ταρουσόπουλους (τις δεκαετίες του 1940-1950), το τυπογραφείο του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών (το 1960), τα «Κείμενα» του Φίλιππου Βλάχου (το 1970-1980) και τελευταία τις εκδόσεις «Στιγμή» του Αιμίλιου Καλιακάτσου (όλα τα βιβλία του κυκλοφορούν πλέον από τις εκδόσεις «Στιγμή»).
Πέθανε σε ηλικία 82 ετών από καρκίνο του πνεύμονα.
Για τον Γονατά υπάρχει βραβευμένο ντοκιμαντέρ της Εύας Στεφανή που επιμένει σε μια καθημερινή εκτεταμένη συζήτηση μαζί του.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες διηγηματογράφοι Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Πρώτη Μεταπολεμική Γενιά
Night on Earth (συγκρότημα)
Οι Night On Earth (ή σύντομα NOE) είναι μια πολυ-συλλογική μπάντα που κατάγεται από την Αθήνα (Ελλάδα) και δημιουργήθηκε τον Απρίλιο του 2004. Δανείστηκαν το όνομά τους από την ομώνυμη ταινία του Τζιμ Τζάρμους (Jim Jarmusch). Το συγκρότημα είναι περισσότερο γνωστό για την κινηματογραφική ατμόσφαιρα που κυριαρχεί στις συνθέσεις και για τους μακροσκελείς αυτοσχεδιασμούς.
Η μουσική τους ταυτότητα έχει χαρακτηριστεί κατά περιπτώσεις ως: blues noir, detuned blues, "ο ήχος των Portishead που διασκευάζουν Tom Waits", "μια ανάμειξη μελαγχολικής jazz διάθεσης μαζί με trip-hop και ένα άγγιγμα από spacey και trippy ήχους".
Μέχρι στιγμής, οι Night On Earth έχουν κυκλοφορήσει δύο άλμπουμ.
Βίλτσεα (νομός)
Η Βίλτσεα (ρουμανικά: Vâlcea, προφορά ΔΦΑ : [ˈvɨlt͡ʃe̯a]), ή Βάλτσεα, είναι μία από τους 41 νομαρχίες της Ρουμανίας. Βρίσκεται στην ιστορική περιοχή της Ολτένιας και της Μουντένιας, (ή Μεγάλης Βλαχίας). Έχει συνολική έκταση 5.705 τ.χλμ. και πληθυσμό 413.247 κατοίκους (απογραφή 2002).
Πρωτεύουσα του νομού είναι η πόλη Ρίμνικου Βίλτσεα, ή Ράμνικου Βάλτσεα.
Night on Earth (συγκρότημα)
Ιστορία
Το συγκρότημα προέκυψε μέσα από έναν αυτοσχεδιασμό των Paracroussis, ένα αφιερωματικό "post-rock, sound-terrorist" σύνολο όπου τα μέλη των ΝΟΕ συμμετείχαν. Το μουσικό τους στυλ μπορεί να χαρακτηριστεί σαν ένα παζλ από trip hop και blues noir, συνδυασμένο με jazz διάθεση, στο πλαίσιο ενός αυτοσχεδιαστικού πνεύματος και εισάγει trippy και moody ηχοτοπία που θυμίζουν κινηματογραφικές αναφορές. Οι ίδιοι ισχυρίζονται ότι ο ήχος τους είναι περισσότερο επηρεασμένoς από τις εικόνες του Τζάρμους και του Βον Καρ Βάι (Wong Kar-wai) παρά από ένα συγκεκριμένο μουσικό είδος.
Βίλτσεα (νομός)
Διοικητική διαίρεση
Ο Νομός Βίλτσεα περιλαμβάνει 2 δημοτικά διαμερίσματα, 9 πόλεις και 78 κοινότητες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομοί της Ρουμανίας
Night on Earth (συγκρότημα)
Ιστορία
Οι μουσικές τους αναφορές μπορούν να εντοπιστούν σε ένα ευρύ φάσμα της παγκόσμιας μουσικής: από τα βινύλια του Μπρίστολ στα προοδευτικά κιθαριστικά ταξίδια του '70, από την αισθητική των avant-garde συνθετών του 20ου αιώνα έως τους πιανιστικούς αυτοσχεδιασμούς του Κιθ Τζάρετ (Keith Jarrett) και από την free jazz έως τα λαϊκά αμερικάνικα τραγούδια. Οι επτά μουσικοί που αποτελούν την μπάντα έχουν διαφορετικά ακούσματα και επιρροές.
Συχνά παίζουν με εναλλασσόμενο σχήμα, εισάγοντας διαφορετικές πτυχές του ήχου τους. Με το όνομα “In a silent way” εμφανίζονται σαν ακουστικό τρίο (πιάνο, φωνή & βιολί) συνοδευόμενοι από φίλους μουσικούς. Κατά τη διάρκεια των παραστάσεων υπό διαφορετική σύσταση, εκτελούν ακουστικές εκδόσεις του ρεπερτορίου τους καθώς και jazz εκτελέσεις σε αγαπημένα τους τραγούδια, αυτοσχεδιασμούς, μουσικά θέματα από τον κινηματογράφο, ρεμπέτικα και παραδοσιακή μουσική. Εμφανίζονται, επίσης, με τον όνομα "Impro" σε συναυλιακά δρώμενα που γίνονται με βάση τον αυτοσχεδιασμό και τον ηχητικό πειραματισμό.
Δισκογραφία
Τον Οκτώβριο του 2006, η μπάντα ηχογράφησε, έκανε την παραγωγή και κυκλοφόρησε το ντεμπούτο άλμπουμ της. Το ομότιτλο διπλό CD κυκλοφόρησε υπό την ελληνική ανεξάρτητη εταιρεία παραγωγής Outlandish Recordings, φιλοξενώντας μουσικούς όπως ο σύγχρονος τσελίστας Νίκος Βελιώτης, ο τρομπετίστας Natryx και ο συνθέτης ψηφιακής μουσικής Nokalypse.
Τον Δεκέμβριο του 2008, κυκλοφόρησε το δεύτερό τους άλμπουμ με τίτλο "Second Hand", με εταιρεία παραγωγής την Upstar / Sony Music. Το άλμπουμ ήταν αποτέλεσμα της συνεργασίας της μπάντας με τον τραγουδοποιό Θανάση Παπακωνσταντίνου, ο οποίος έκανε και την παραγωγή. Φιλοξένησε μουσικούς με ευρύ φάσμα μουσικού ρεπερτορίου, όπως τον Φώτη Σιώτα, τον Γιώργο Γεωργιάδη, τη Σοφία Ευκλείδου, τη Μαριλύ Μηλιά, τον Παντελή Στόικο και άλλους. Το άλμπουμ παρουσιάζει την οπτική του συγκροτήματος για παλαιότερες δουλειές του συνθέτη, δημιουργώντας τραγούδια βασισμένα σε μουσική και στίχους και φέροντας ποικίλες επιρροές που κυμαίνονται από free jazz και post-rock έως την ελληνική παραδοσιακή μουσική.
Συναυλίες
Εμφανίζονται ζωντανά από τον Νοέμβριο του 2004 σε διάφορους χώρους της Αθήνας και σε όλη την Ελλάδα, περιοδεύοντας και συμμετέχοντας σε φεστιβάλ. Οι ζωντανές τους εμφανίσεις συχνά πλασιώνονται εικαστικά, είτε με προβολές video είτε με κινηματογραφικό υλικό.
Ξεχωριστές στιγμές ήταν η πρόσκληση του Θανάση Παπακωνσταντίνου να ανοίξουν την τελευταία πανηγυρική συναυλία του με τους Λαϊκεδέλικα τον Απρίλη του 2007, καθώς και οι σκηνικές συμπράξεις μαζί του, τόσο στη συναυλία αλληλεγγύης για τους Ζαπατίστας το Μάϊο του 2008 στο Θέατρο Πέτρας, όσο και στην παρουσίαση του δεύτερου άλμπουμ τους το Μάρτη του 2009.
Έχουν εμφανιστεί ανοίγοντας τις συναυλίες των Baby Dee (Antony and the Johnsons, Current 93), Mecano (NL), Gevende (TU) και του Θανάση Παπακωνσταντίνου.
Τον Μάρτιο του 2007, ως "In a silent way" περιόδευσαν ανά την Ελλάδα με την αμερικανίδα τραγουδοποιό / τραγουδίστρια της εναλλακτικής σκηνής Dayna Kurtz, δίνοντας διπλές συναυλίες. Έχουν επίσης εμφανιστεί σε σκηνές στο Βερολίνο.
Ως "Impro", ανέλαβαν τη διοργάνωση ενός μίνι διημέρου φεστιβάλ με τίτλο ‘The Impro Sessions’ το Γενάρη του 2008 στο Μικρό Μουσικό Θέατρο, με προσκεκλημένους τους θεσσαλονικείς Underwater Chess (Μιχάλης Βρέττας, Πάνος Παπάζογλου) και τους Sancho 003 (Φώτης Σιώτας, Κώστας Παντέλης).
Μουσική για ταινίες
Οι Night On Earth έχουν συνθέσει μουσική για την ταινία μικρού μήκους "Hoy No Vengo A Cenar" του Θανάση Τότσικα και Γιώργου Πανταζόπουλου.
Έχουν, συμμετάσχει με κάποια κομμάτια από το ντεμπούτο άλμπουμ τους στην μουσική συλλογή που έντυσε την ταινία "Ροζ"(2006) του Αλέξανδρου Βούλγαρη και την ταινία "Κλέφτες"(2007) του Μάκη Παπαδημητράτου.
Εμφανίστηκαν σε ένα ντοκιμαντέρ που αναφέρεται στην trip-hop σκηνή της Ελλάδας, με τίτλο "Trippin and Hopin", που γυρίστηκε το 2009.
Συνεργάστηκαν με άλλες ελληνικές μπάντες παίζοντας ζωντανά σε ένα μονοκάμερο ντοκιμαντέρ, το οποίο εμπνεύστηκε, γυρίσε και επιμελήθηκε ο Vincent Moon.
Μέλη
Αποτελούνται συνήθως από επτά μουσικούς, που δημιουργούν ένα τυπικό σχήμα ροκ συγκροτήματος, το οποίο συμπληρώνεται από κλασικά όργανα όπως το πιάνο και βιολί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά μουσικά συγκροτήματα
Γήπεδο Κλεάνθης Βικελίδης
Το Γήπεδο Κλεάνθης Βικελίδης ή Χαριλάου βρίσκεται στην Θεσσαλονίκη και είναι η έδρα της ομάδας του Άρη. Κατασκευάστηκε το 1951 και το επίσημο όνομα του γηπέδου ήταν «Γήπεδο Άρεως». Το 2004 δόθηκε στο γήπεδο το όνομα του παλαίμαχου ποδοσφαιριστή του Άρη, Κλεάνθη Βικελίδη. Το γήπεδο ονομάζεται και Χαριλάου καθώς βρίσκεται στη συνοικία Χαριλάου, στη νοτιοανατολική πλευρά της πόλης επί της οδού Αλέξανδρου Παπαναστασίου.
Ιστορία
Το αρχικό γήπεδο που χρησιμοποίησε ο Άρης, από την ίδρυση του το 1914 και μέχρι το 1917 όταν ξέσπασε η μεγάλη πυρκαγιά της Θεσσαλονίκης, ήταν αυτό της σχολής "Αλλιάνς", ιδιοκτησίας του εβραϊκής καταγωγής τραπεζίτη Γιακό Μοδιάνο, στην περιοχή του Ιπποκράτειου νοσοκομείου (Χιρς). Ακολούθησε μια περίοδος συνεχών μετακινήσεων, έως ότου το 1927 στο σύλλογο παραχωρήθηκε έκταση στη Λεωφόρο Στρατού, όπου σήμερα βρίσκεται ένα μέρος του Βελλίδειου Συνεδριακού Κέντρου, καθώς και τα πρώτα περιπτέρα της Εκθέσεως. Εκεί δημιουργήθηκε το πρώτο γήπεδο του συλλόγου χωρητικότητας 2.000 θεατών (το γήπεδο Συντριβανίου, το οποίο χρησιμοποίησε στο τελευταίο του πρωτάθλημα το 1946), το οποίο εξυπηρετούνταν με την στάση του τραμ Θεσσαλονίκης "Γυμναστήριον Άρεως".
Το 1939 ο χώρος αυτός δόθηκε στην Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης και σε αντάλλαγμα παραχωρήθηκε στον Άρη, επί προεδρίας Μάνθου Ματθαίου, η σημερινή έκταση στη Χαριλάου. Η περιοχή πήρε το όνομά της από τον επιχειρηματία Επαμεινώνδα Χαρίλαο, ο οποίος ίδρυσε το 1919 την Οικοδομική Εταιρεία Θεσσαλονίκης και έχτισε στον ανατολικό τομέα της πόλης τον ομώνυμο οικισμό με άριστη ρυμοτομία, πράσινο και τακτική συγκοινωνία με το κέντρο. Μεταπολεμικά, πολλοί μεσοαστοί, καθηγητές και πανεπιστημιακοί, αγόρασαν κατοικίες στη Χαριλάου και γι’ αυτό σήμερα αρκετοί δρόμοι της περιοχής φέρουν τα ονόματά τους. Το 1949 μετά από δικαστική διαμάχη και την καταβολή στον Επαμεινώνδα Χαρίλαο 400.000 δραχμών, χρηματικού ποσού μεγάλου για την εποχή, ο Άρης γίνεται και τυπικά ο ιδιοκτήτης της έκτασης. Την ίδια χρονιά άρχισαν και οι εργασίες κατασκευής του γηπέδου, όπου με δάνειο 300.000 δραχμών από τη Νομισματική Επιτροπή και την εργασία αθλητών και φιλάθλων ολοκληρώθηκαν το 1951. Το γήπεδο ήταν χωρητικότητας 10.000 θεατών και η πρώτη κερκίδα που κατασκευάστηκε ήταν η Θύρα 2 στην πλευρά της οδού Παπαναστασίου. Στις 4 Νοεμβρίου 1951 γίνονται τα εγκαίνια του νέου γηπέδου. Στον πρώτο επίσημο αγώνα ο Άρης κέρδισε τον Θερμαϊκό με 3-2 για το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης. Τον Μάιο του 1969 το γήπεδο αποκτά χλοοτάπητα. Οι ευρωπαϊκές υποχρεώσεις του Άρη άρχισαν με την συμμετοχή του στο κύπελλο Διεθνών Εκθέσεων την αγωνιστική περίοδο 1964-65 και ο πρώτος εντός έδρας αγώνας ήταν με τη ΑΣ Ρόμα ο οποίος έληξε ισόπαλος 0-0. Για τις διοργανώσεις της UEFA το ντεμπούτο του Άρη στο γήπεδο Χαριλάου έγινε με την Τσέλσι στις 16 Σεπτεμβρίου 1970 για το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης και έληξε ισόπαλος με 1-1. Ο Άρης στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις είναι αήττητος στην έδρα του από το 1969 όταν ήλθε ισόπαλος 1-1 με την Κάλιαρι για το κύπελλο Διεθνών Εκθέσεων, από τότε και σε συνολικά 26 αγώνες έχει 12 νίκες και 14 ισοπαλίες.
Το 1972 με πρωτοβουλία του τότε προέδρου Νικόλαου Καμπάνη το γήπεδο αποκτά κερκίδες τόσο στην πλευρά της Μάνθου Ματθαίου (σημερινή Θύρα 1) όσο και στην πλευρά της Αλκμήνης (Θύρες 5, 6 και επισήμων), παράλληλα κατασκευάστηκε και το σκέπαστρο από οπλισμένο σκυρόδεμα. Ο Άρης γινόταν η πρώτη ελληνική ομάδα που αποκτούσε τέτοιο σκέπαστρο, μετά την έντονη προσπάθεια του Καμπάνη προς τιμήν του πήρε το όνομά του. Το 1975 άρχισαν οι εργασίες κατασκευής στην πλευρά της Θύρας 3 οι οποίες ολοκληρώθηκαν το 1979 και η χωρητικότητα του γηπέδου έφτασε τις 27.000 θέσεις. Ρεκόρ θεατών στο γήπεδο σημειώθηκε στις 11 Απριλίου 1979 όταν 27.500 φίλαθλοι παρακολούθησαν τον αγώνα του Άρη με την Α.Ε.Κ. για το πρωτάθλημα Ελλάδας, τον αγώνα κέρδισε ο Άρης με 2-1. Στις 19 Σεπτεμβρίου 1979 για το κύπελο ΟΥΕΦΑ αντιμετωπίζει στο γήπεδο Χαριλάου την Μπενφίκα, πετυχαίνοντας μια ιστορική νίκη με 3-1. Η πρώτη, χρονολογικά, κερκίδα του γηπέδου Χαριλάου, η Θύρα 2, τον Ιανουάριο του 1989 ακατασκευάζεται. Η ολοκλήρωση της τελείωσε το 1991, το ίδιο έτος το γήπεδο απέκτησε και προβολείς. Πρώτο παιχνίδι υπό το φως των προβολέων ήταν τον Ιούλιο του 1993 σε φιλικό του Άρη κόντρα στον Ηρακλή, νίκη του Άρη με 1-0. Το 1999 τοποθετούνται πλαστικά καθίσματα σε ολόκληρο το γήπεδο. Τον Ιανουάριο του 2004, κατεδαφίζεται η κερκίδα επί της οδού Αλκμήνης με το σκέπαστρο και κατασκευάζεται καινούργια, διώροφη, η οποία παραδίδεται προς χρήση τον Σεπτέμβριο του 2004. Τα δύο διαζώματα της νέας κερκίδας έχουν νέο μεταλλικό σκέπαστρο. Δημιουργήθηκαν τρεις θύρες εισόδου, ενώ οι VIP και οι δημοσιογράφοι έχουν απευθείας πρόσβαση στα θεωρεία με ανελκυστήρες.
Το 2019 με πρωτοβουλία του προέδρου Θόδωρου Καρυπίδη η ΠΑΕ Άρης Θεσσαλονίκης προχώρησε σε νέα ανακαίνιση του γηπέδου προσθέτοντας μάλιστα court seats δίπλα στον αγωνιστικό χώρο, γεγονός που αποτελεί καινοτομία για τα ελληνικά δεδομένα.Η κίνηση αυτή προστέθηκε σε αυτές που είχαν λάβει χώρα με σκοπό την αναβάθμιση της έδρας των «κιτρινόμαυρων».
Η νέα χωρητικότητα του γηπέδου αυξήθηκε στις 23.400 θέσεις θεατών.
Το Κλεάνθης Βικελίδης σήμερα
right|thumb|Διεξαγωγή αγώνα στο γήπεδο Κλεάνθης Βικελίδης
Το Κλεάνθης Βικελίδης σήμερα είναι ένα σύγχρονο, καθαρά ποδοσφαιρικό γήπεδο, χωρητικότητας 25.000 θεατών. Έχει εμπορικούς χώρους,εστιατόριο,μπυραρία,γυμναστήριο, πισίνα, σουίτες, θέσεις VIP, δημοσιογραφικά θεωρεία, στούντιο για 44 ραδιοτηλεπαρουσιαστές, αίθουσα τύπου. Το γήπεδο έχει μεγάλα ποσοστά πληρότητας σε κάθε εντός έδρας αγώνα του Άρη. Λόγω της εντυπωσιακής ατμόσφαιρας που δημιουργούν οι οπαδοί του Άρη, το γήπεδο αποτελεί μια από τις πιο «καυτές» έδρες στην Ελλάδα.
Νέο Γήπεδο Άρη
Προγραμματίζεται στο πλαίσιο διπλής ανάπλασης στα πρότυπα του Παναθηναϊκού, η μεταφορά του ποδοσφαιρικού γηπέδου του Άρη σε νέες εγκαταστάσεις σε οικόπεδο του ΟΑΕΔ, στο ύψος του ΙΚΕΑ, στην λεωφόρο Γεωργικής Σχολής, με μελλοντική εξυπηρέτηση με τον σταθμό Διαβαλκανικό από την επέκταση αεροδρομίου του μετρό. Χρονική παράδοση προβλέπεται το 2026.
Πηγές
Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στη Θεσσαλονίκη Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Ελλάδα Κατηγορία:Άρης Θεσσαλονίκης (ποδόσφαιρο)
Σερ Κέι
Στον Αρθουριανό κύκλο, ο Σερ Κέι (αγγλ. Sir Cai, Kay) είναι γιος του Σερ Έκτορ, ο οποίος ήταν θετός πατέρας του Βασιλιά Αρθούρου. Είναι ένας από τους πρώτους και πιο πιστούς στον Αρθούρο Ιππότες.
Ο Κέι και ο Αρθούρος ανατράφηκαν σαν αδέλφια από τον Σερ Έκτορ. Μετά τον θάνατο του Ούθερ Πεντράγκον, γίνεται στο Λονδίνο διαγωνισμός, όπου συγκεντρώνονται όλοι οι πιθανοί διάδοχοι του θρόνου, όπου πηγαίνουν κι εκείνοι. Όταν ο Κέι χάνει το σπαθί του σε έναν αγώνα, ο Αρθούρος υπόσχεται να του βρει άλλο κι έτσι, σύμφωνα με τον θρύλο, βρίσκει σε ένα βράχο το Εξκάλιμπερ και το παίρνει. Ο Κέι προσπαθεί να ιδιοποιηθεί την ιστορία, αλλά τελικά λέει την αλήθεια κι έτσι αποκαλύπτεται η πραγματική ταυτότητα του Αρθούρου.
Στο έργο του Τζέφρεϊ του Μονμάουθ Historia Regum Britanniae, εμφανίζεται μαζί με τον Μπέντβιρ να συνοδεύουν τον Αρθούρο και να αντιμετωπίζουν ένα γίγαντα στο Μον Σεν Μισέλ.
Πολύ λίγα στοιχεία υπάρχουν για τον θάνατό του. Κατά τον Geoffrey Monmouth και άλλους, σκοτώνεται στον πόλεμο ενάντια στον Ρωμαίο αυτοκράτορα Λούκιο, ενώ σύμφωνα με άλλες πηγές σκοτώνεται στη Γαλατία, σε μάχη ενάντια των Ρωμαίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κει
Γεραλντίν Γαλβάν
Η Γεραλντίν Γαλβάν (Geraldine Galván, γεννημένη ως Γεραλντίν Αλεχάντρα Γαλβάν Κορρέα Geraldine Alejandra Galván Correa, 30 Αυγούστου 1993 -) είναι Μεξικανή ηθοποιός και τραγουδίστρια.
Ξεκίνησε την καριέρα της σε ηλικία 4 ετών σε διάφορα προγράμματα και διαφημίσεις. Έχει δύο αδέλφια και προέρχεται από οικογένεια καλλιτεχνών. Προερχόμενη από τη δυναστεία Κορρέα, ο παππούς της, Αλεχάντρο Κορρέα, ήταν μέλος του τρίο "Los tres Caballeros". Ο αδελφός του παππού της, Τσαμίν Κορρέα, ήταν μαέστρος.
Σπούδασε στο artistic education της Televisa. Το 2001, πρωταγωνίστησε στην τηλενουβέλα El noveno mandamiento.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανοί τραγουδιστές
Μαργαρίτα της Σαβοΐας-Αόστας
Η Πριγκίπισσα Μαργαρίτα της Σαβοΐας-Αόστας (Principessa Margherita di Savoia-Aosta, 7 Απριλίου 1930 - 10 Ιανουαρίου 2022) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν κόρη του Αμεντέο, 3ου Δούκα της Αόστας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 7 Απριλίου 1930 στο Παλάτι του Καποντιμόντε στη Νάπολη και ήταν το μεγαλύτερο παιδί και κόρη του Αμεντέο, 3ου Δούκα της Αόστας, αντιβασιλιά και γενικού κυβερνήτη της Ιταλικής Ανατολικής Αφρικής κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και της Πριγκίπισσας Άννας της Ορλεάνης.
Στις 29 Δεκεμβρίου 1953 η Μαργαρίτα παντρεύτηκε τον Ροβέρτο, Αρχιδούκα της Αυστρίας-Έστε στο Μπρου της Γαλλίας. Μαζί απέκτησαν πέντε παιδιά:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Ιταλίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαβοΐας Κατηγορία:Δούκισσες της Μόντενα
Γκρεγκ Κινίαρ
Ο Γκρέγκορι "Γκρεγκ" Κινίαρ (Gregory "Greg" Kinnear, 17 Ιουνίου 1963) είναι Αμερικανός ηθοποιός και τηλεοπτική προσωπικότητα, ο οποίος ανήλθε στο καλλιτεχνικό στερέωμα το 1991. Έχει εμφανιστεί σε περισσότερες από 20 κινηματογραφικές ταινίες και ήταν υποψήφιος για Όσκαρ για την ερμηνεία του στην ταινία Καλύτερα δε Γίνεται (As good as it gets).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί τηλεπαρουσιαστές Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου‎ Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Βαλεριάν Οσίνσκι
Ο Βαλεριάν Ομπολένσκι-Οσίνσκι (1887-1938) ήταν Καθηγητής της Γεωργικής Ακαδημίας της Μόσχας.
Ήταν ο πρώτος πρόεδρος της Βεσένκα.
Παρακολούθησε το Παγκόσμιο Κοινωνικό Οικονομικό Συνέδριο που οργανώθηκε το 1931 από το Διεθνές Ινστιτούτο Βιομηχανικών Σχέσεων, που έγινε στο Vereeniging Koloniaal Institute  του Άμστερνταμ. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που Σοβιετικοί αξιωματούχοι ταξίδεψαν στην Δύση για να συζητήσουν πως λειτουργούσε το Πενταετές Πλάνο.
Εκτελέστηκε στην Μεγάλη Εκκαθάριση, το 1938.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σοβιετικοί πολιτικοί Κατηγορία:Ρώσοι κομμουνιστές Κατηγορία:Θύματα της Μεγάλης Εκκαθάρισης
Αγία Βαρβάρα Πάφου
Η Αγία Βαρβάρα είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.
Τοποθεσία
Η Αγία Βαρβάρα είναι κτισμένη σε απόσταση 8 χιλιομέτρων από την Πάφο. Βρίσκεται σε υψόμετρο 105 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας, δεξιά της όχθης του ποταμού Έζουσα. Στα δυτικά συνορεύει με τη Γεροσκήπου, στα βόρεια με τη Μαραθούντα, στα βορειοανατολικά με την Επισκοπή, στα ανατολικά με την Αναρίτα, στα νότια με την Τίμη και στα νοτιοδυτικά με την Αχέλεια.
Ονομασία
Η ονομασία της κοινότητας προέρχεται από την Αγία Βαρβάρα. Το 1958 οι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι του ονόμασαν την κοινότητα Ενγκιντερέ (Engindere), το οποίο σημαίνει απέραντη πεδιάδα.
Ιστορία
Σύμφωνα με αρχαιολογικά ευρήματα που ανακαλύφθηκαν στην περιοχή, είναι πιθανόν η Αγία Βαρβάρα να κατοικείτο από τη Μέση Εποχή του Χαλκού. Επιπλέον, σύμφωνα με τον αρχαιολόγο David Rupp, η αποστολή του οποίου πραγματοποίησε ανασκαφές στην περιοχή τη δεκαετία του ΄80, η Αγία Βαρβάρα ήταν πόλη κατά την Κυπροαρχαϊκή περίοδο, της οποίας η εγκατάλειψη συνδέεται με την εγκατάλειψη της Παλαίπαφου.
Μέχρι το 1975 στην Αγία Βαρβάτα κατοικούσαν Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 και την ανταλλαγή πληθυσμών που ακολούθησε, οι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι της έφυγαν από την Αγία Βαρβάρα και εγκαταστάθηκαν στη βόρεια Κύπρο.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, έως το 1974 στην Αγία Βαρβάρα κατοικούσαν Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι, με τους Τουρκοκύπριους να είναι ελαφρώς περισσότεροι.
Κατά τις διακοινοτικές διαταραχές της περιόδου 1963-64, οι οκτώ από τις δεκατρείς οικογένειες Ελληνοκυπρίων εγκατέλειψαν την κοινότητα και εγκαταστάθηκαν σε γειτονικές κοινότητες. Επιπλέον, την κοινότητα εγκατέλειψαν και μερικοί Τουρκοκύπριοι τον Μάρτιο του 1966. Ακολούθως, μερικά περιστατικά πυροβολισμών και η παρέμβαση της ελληνοκυπριακής αστυνομίας προκάλεσαν ένταση στην κοινότητα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο μισός πληθυσμός Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων να εγκαταλείψουν την κοινότητα.
Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, οι Τουρκοκύπριοι έφυγαν από την Αγία Βαρβάρα σε δύο φάσεις. Μερικοί έφυγαν μυστικά και εγκαταστάθηκαν στη βόρεια Κύπρος. Όσοι δεν κατάφεραν να φύγουν, έφυγαν στις 30 Αυγούστου 1975 συνοδευόμενοι από την UNFICYP. Οι περισσότεροι εγκαταστάθηκαν στον Καραβά, στο Τραχώνι, στην Πεντάγεια, στην Αμμόχωστο και στην Μόρφου.
Στην Αγία Βαρβάρα εγκαταστάθηκαν μερικοί Ελληνοκύπριοι πρόσφυγες από το βόρειο μέρος της χώρας. Σήμερα στην κοινότητα διαμένουν οι Ελληνοκύπριοι κάτοικοι της. Τα τελευταία χρόνια η κοινότητα παρουσιάζει οικιστική και πληθυσμιακή ανάπτυξη, κυρίως λόγω της κοντινής απόστασης από την Πάφο, της δυνατότητας εξεύρεσης οικιστικών οικοπέδων και των δύο βιομηχανικών ζωνών που υπάρχουν στην περιοχή.
Εκκλησίες
Στην κοινότητα έχουν ανεγερθεί δύο εκκλησίες αφιερωμένες στην Αγία Βαρβάρα. Η πρώτη κτίστηκε επί Τουρκοκρατίας, το 1872, μετά από άδεια των Τούρκων.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Μπαγκλάν (περιοχή)
Βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα της Χώρας. Είναι ιστορική περιοχή τμήμα της οποίας είναι η αρχαία Βακτριανή. Η έκτασή της είναι περίπου τα 21.100 τ.χλμ, και ο πληθυσμός της, κατ΄ εκτίμηση, το 1980 αριθμούσε περί τους 500.000 κατοίκους ενώ το 2006 είχει ανέλθει περί τους 780.000 κατοίκους. Περιλαμβάνει 12 επαρχίες από τις οποίες τελευταία αποσπάστηκαν κάποια τμήματα και έφθασαν τις 15. Επικρατούσα γλώσσα στη περιοχή είναι η περσική φάρσι.
Πρωτεύουσα του νομού είναι η Πουλ-ι-Χομρί ή «Πολ-ε-Χουμρί», της ομώνυμης επαρχίας.
Επαρχίες
Οι 15 υπαγόμενες επαρχίες στο νομό Μπαγκλάν, κατ΄ αλφαβητική σειρά, είναι: η Ανταράμπ, η Γκουζαρκάι Νουρ, η Κιτζάν, η Κουάτζα Χιτζράν, η Κχοστ-Βα-Φερέγκ, η Μπαγκλανί Τζαντίντ (πρώην Μπαγκλάν), η Μπούρκα, η Ναχρίν, η Νταηάνα-ι-Γκουρί, η Ντι Σαλάχ, η Ντουσί, η Πουλ-ι-Χισάρ όπου και η ομώνυμη πρωτεύουσα του νομού, η Πουλ-ι-Χομρί, η Τάλα-Βα-Μπαρφάκ και η Φαράγκ-Βα-Γκαρού.
Πηγές
Κατηγορία:Επαρχίες του Αφγανιστάν
Μπαλχ (περιοχή)
Βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της Χώρας. Αποτελεί μεθόριο περιοχή στα σύνορα με το Ουζμπεκιστάν. Καταλαμβάνει έκτασή περίπου 17.250 τ.χλμ, και ο πληθυσμός της, κατ΄ εκτίμηση, το 1980 αριθμούσε περί τους 580.000 κατοίκους ενώ το 2006 είχε σχεδόν διπλασιαστεί περί τους 1.096.000 κατοίκους. Περιλαμβάνει 13 επαρχίες από τις οποίες τελευταία αποσπάστηκαν κάποια τμήματα και έφθασαν τις 15. Επικρατούσα γλώσσα στη περιοχή είναι η περσική φαρσί, αν και ένα μεγάλο μέρος του λαού είναι Ουζμπέκοι.
Πρωτεύουσα του νομού είναι η Μαζάρι Σαρίφ ή «Μαζάρ-ι-Σαρίφ», της ομώνυμης επαρχίας.
Επαρχίες
Οι 15 υπαγόμενες επαρχίες στο νομό Μπαλχ, κατ΄ αλφαβητική σειρά, είναι: η Ζάρη, η Καλντάρ, η Κισιντίχ, η Κχούλμι, η Μαζάρι Σαρίφ, όπου και η ομώνυμη πρωτεύουσα του νομού, η Μαρμούτ, η Μπαλχ, η Νάχρι Σαγί, η Νταουλατάμπατ, η Ντιγντάντι, η Σαχάρ Κιντ, η Σαχάρ Μπολάκ, η Σιμντάλ, η Σολγκάρα και η Σορτέπα.
Άλφρεντ Ρέτζιναλντ Ράντκλιφ-Μπράουν
Ο Άλφρεντ Ρέτζιναλντ Ράντκλιφ-Μπράουν (A. R. Radcliffe-Brown) (1881 - 1955) γεννήθηκε στο Μπέρμινγκχαμ, της Αγγλίας. Ως ανθρωπολόγος διεξήγαγε το μεγαλύτερο μέρος της έρευνάς του ανάμεσα σε παραδοσιακούς λαούς. Πίστευε ότι οι επιστημονικές μέθοδοι θα έπρεπε να εφαρμόζεται για τη μελέτη μιας κοινωνίας και τις κοινές αξίες της γνωστές ως "συλλογική συνείδηση".
Ανάμεσα στο 1926 και το 1931, ο Ράντκλιφ-Μπράουν δίδαξε ανθρωπολογία στο πανεπιστήμιο του Σίντνεϊ. Το πρώτο ταξίδι του στην Αυστραλία έγινε το 1910, όπου μαζί με τους Γκραντ-Γουότσον και Ντ. Μπέιτς διεξήγαγε έρευνα για τις φυλές των Αβορίγινων. Ο Ράντκλιφ-Μπράουν δίδαξε επίσης στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, όπου έγινε πρώτος πρόεδρος της Εταιρείας Ανθρωπολόγων. Το 1972 ξεκίνησαν προς τιμήν του οι Διαλέξεις Ράντκλιφ-Μπράουν. Η πρώτη διάλεξη δόθηκε το 1972 από τον Ρέιμοντ Φέρθ (Sir Raymond Firth) με τον γενικό τίτλο "Σκεπτικιστής ανθρωπολόγος; κοινωνική ανθρωπολογία και μαρξιστικές απόψεις για την κοινωνία".
Ο Ράντλιφ-Μπράουν συνεισέφερε, επίσης, στη μελέτη της συγγένειας με τις λειτουργιστικές αναλύσεις του στην κοινωνική ανθρωπολογία ως επιστήμη. Η συγγένεια μεταξύ ατόμων εξ αίματος ή γάμου είναι κοινό χαρακτηριστικό των κοινωνιών. Όλες οι κοινωνίες αναγνωρίζουν τη συγγένεια εξ αίματος ή καταγωγής από κοινό πρόγονο. Σε ορισμένες κοινωνίες, όμως, η έννοια της συγγένειας εκτείνεται πέραν της οικογένειας, στην πυρηνική ή διευρυμένη μορφή της. Εκτείνεται επίσης σε ομάδες ή πατριές με μυθολογική συγγένεια αίματος, που κυβερνούνται όμως με ένα σύστημα νόμων. Μαζί με τον Μπρόνισλαβ Μαλινόβσκι θεωρείται πατέρας της σύγχρονης κοινωνικής ανθρωπολογίας.
Εργογραφία
Ο Ράντκλιφ-Μπράουν έγραψε τρία πολύ γνωστά έργα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί ανθρωπολόγοι
Αλμυρίκι Ηλείας
Το Αλμυρίκι είναι μικρός πεδινός οικισμός της Ηλείας και βρίσκεται κτισμένος σε υψόμετρο περίπου 40 μέτρων, στην κοιλάδα του Αλίσιου ποταμού. Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 14,5 χιλιομέτρων βορειοδυτικά της Αρχαίας Ολυμπίας (μέσω Παλαιοβαρβάσαινας) και περίπου 14,5 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Πύργου. Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 59 μόνιμοι κάτοικοι. Οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία.
Διοικητική εξέλιξη
Πρόκειται για σχετικά καινούριο οικισμό. Αναγνωρίστηκε ως τέτοιος την 5η Απριλίου 1981 και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Λατζοΐου. Αποτελούσε οικισμό της μέχρι την κατάργηση των κοινοτήτων και την επαναθέσπιση των δήμων σύμφωνα με το «Σχέδιο Καποδίστριας». Επί της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας» αποτελούσε οικισμό του Δημοτικού διαμερίσματος Λατζοΐου του Δήμου Ωλένης. Σήμερα αποτελεί οικισμό της Τοπικής Κοινότητας Λατζοΐου του «καλλικρατικού» δήμου Πύργου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ωλένης Κατηγορία:Δήμος Πύργου
Βραβείο Erasmus
Το βραβείο Erasmus ή Praemium Erasmianum είναι ετήσιο βραβείο που απονέμεται από το διοικητικό συμβούλιο του Ιδρύματος Praemium Erasmianum σε πρόσωπα ή οργανισμούς που έχουν συμβάλει εξαιρετικά στον πολιτισμό, την κοινωνία, ή τις κοινωνικές επιστήμες στην Ευρώπη και στον υπόλοιπο κόσμο. Είναι μια από τις πιο αναγνωρίσιμες διακρίσεις στην Ευρώπη. Το βραβείο πήρε το όνομά του Εράσμου, του ανθρωπιστή της ολλανδικής Αναγέννησης. Ένας από τους οργανισμούς που βραβεύτηκαν ήταν και η κοινότητα της Βικιπαίδειας το 2015.
Συνολικός κατάλογος βραβευθέντων
thumb|260x260px|Το βασιλικό παλάτι στο [[Άμστερνταμ όπου γίνεται η τελετή της απονομής του βραβείου]] Οι βραβευθέντες με το βραβείο Εράσμους είναι οι παρακάτω:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Erasmus Κατηγορία:Βραβείο Erasmus Κατηγορία:Ετήσια γεγονότα
Τερκς και Κέικος
thumb|250 px|right|Τα νησιά Τερκς και Κέικος Τα νησιά Τερκς και Κέικος (αγγλικά: Turks and Caicos) είναι ένα Βρετανικό υπερπόντιο έδαφος του Ηνωμένου Βασιλείου στην Καραϊβική. Η έκτασή τους είναι 616 τετραγωνικά χιλιόμετρα και ο πληθυσμός τους 46.131 κάτοικοι σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2021, στην πλειοψηφία τους Αφροαμερικανοί και μιγάδες. Πρωτεύουσα των νησιών είναι η Κόκμπερν Τάουν, από το 1766, στο νησί Γκραντ Τερκ ενώ το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού ζει στο νησί Προβιντενσιάλες. Τα νησιά Τερκς και Κέικος βρίσκονται νοτιοανατολικά της νήσου Μαγιαγκουάνα των Μπαχαμών και βόρεια του νησιού Ισπανιόλα. Η πρωτεύουσα των νησιών, Κόκμπερν Τάουν, απέχει περίπου 1.042 χιλιόμετρα ανατολικά-νοτιοανατολικά του Μαϊάμι, των ΗΠΑ.
Ετυμολογία
Τα νησιά Τερκς και Κέικος πήραν το όνομά τους από τον κάκτο των Κέικος (Melocactus intortus) και τη Λουκαγιανή λέξη caya hico, που σημαίνει «σειρά νησιών».
Προ-αποικιακή εποχή
Οι πρώτοι κάτοικοι των νησιών ήταν οι Ταΐνο, οι οποίοι πιθανότατα έφτασαν από την Ισπανιόλα κάποια στιγμή από το 500 έως το 800 μ.Χ. Μαζί με τους Ταΐνο που μετανάστευσαν από την Κούβα στις νότιες Μπαχάμες περίπου την ίδια εποχή, αυτοί οι άνθρωποι αναπτύχθηκαν μαζί ως Λουκαγιανοί. Γύρω στο 1200, οι Νήσοι Τερκς και Κέικος αποικήθηκαν ξανά από τους Ταΐνο από την Ισπανιόλα.
Άφιξη Ευρωπαίων
Είναι άγνωστο ακριβώς ποιος ήταν ο πρώτος Ευρωπαίος που είδε τα νησιά. Ορισμένες πηγές αναφέρουν ότι ο Χριστόφορος Κολόμβος είδε τα νησιά στο ταξίδι του προς την Αμερική το 1492. Ωστόσο, άλλες πηγές δηλώνουν ότι είναι πιο πιθανό ο Ισπανός κατακτητής Χουάν Πόνθε ντε Λεόν να ήταν ο πρώτος Ευρωπαίος στα Τερκς και Κέικος, το 1512. Εν πάση περιπτώσει, μετά το 1512, οι Ισπανοί άρχισαν να αιχμαλωτίζουν τους Ταΐνο και τους Λουκαγιανούς ως εργάτες στο σύστημα encomienda για να αντικαταστήσουν τον κατά κύριο λόγο εξαντλημένο γηγενή πληθυσμό της Ισπανιόλας. Ως αποτέλεσμα αυτού και της εισαγωγής ασθενειών στις οποίες οι ιθαγενείς δεν είχαν ανοσία, οι νότιες Μπαχάμες και οι Νήσοι Τερκς και Κέικος εγκαταλείφθηκαν πλήρως το 1513 και παρέμειναν έτσι μέχρι τον 17ο αιώνα.
Ευρωπαϊκός Αποικισμός
Από τα μέσα του 1600, συλλέκτες αλατιού από τις Βερμούδες, άρχισαν να επισκέπτονται εποχιακά τα νησιά, αργότερα εγκαταστάθηκαν μόνιμα με τους Αφρικανούς σκλάβους τους. Για αρκετές δεκαετίες γύρω στα τέλη του 18ου αιώνα, τα νησιά έγιναν δημοφιλή πειρατικά κρησφύγετα. Κατά τη διάρκεια του αγγλο-γαλλικού πολέμου (1778-1783) οι Γάλλοι κατέλαβαν το αρχιπέλαγος το 1783, ωστόσο αργότερα επιβεβαιώθηκε ως βρετανική αποικία με τη Συνθήκη των Παρισίων (1783). Μετά την Αμερικανική Επανάσταση (1775–1783), πολλοί Βρετανοί, πιστοί στο Βρετανικό στέμμα, κατέφυγαν στις Βρετανικές αποικίες της Καραϊβικής, φέρνοντας επίσης μαζί τους Αφρικανούς σκλάβους. Αυτοί ανέπτυξαν την καλλιέργεια βαμβακιού, αλλά αντικαταστάθηκε από την ανάπτυξη της βιομηχανίας αλατιού, με την εργασία να γίνεται από τους Αφρικανούς σκλάβους που εισήχθησαν βίαια από την Αφρική ή από τα άλλα νησιά της Καραϊβικής και τους απογόνους τους, οι οποίοι σύντομα κατέληξαν να ξεπεράσουν τους Ευρωπαίους εποίκους.
Το 1799, τόσο τα νησιά Τερκς όσο και τα Κέικος προσαρτήθηκαν από τη Βρετανία ως μέρος των Μπαχαμών. Η επεξεργασία του θαλασσινού αλατιού αναπτύχθηκε ως ένα εξαιρετικά σημαντικό προϊόν εξαγωγής από τις Δυτικές Ινδίες και συνέχισε να είναι ένα σημαντικό εξαγωγικό προϊόν τον 19ο αιώνα.
19ος αιώνας
thumb|Συλλογή αλατιού σε γραμματόσημο των νησιών του 1938 thumb|right|Ο φάρος του Γκραντ Τερκ το 1852 Το 1807, η Βρετανία απαγόρευσε το εμπόριο σκλάβων και, το 1833, κατάργησε τη δουλεία στις αποικίες της. Μερικές φορές τα βρετανικά πλοία παρεμπόδισαν εμπόρους σκλάβων στην Καραϊβική, και ορισμένα πλοία ναυάγησαν στις ακτές αυτών των νησιών. Το 1837, το πλοίο «Esperança», ένα πορτογαλικό πλοίο που μετέφερε σκλάβους, ναυάγησε στο Ανατολικό Κέικος, ένα από τα μεγαλύτερα νησιά. Ενώ το πλήρωμα και 220 αιχμάλωτοι Αφρικανοί επέζησαν από το ναυάγιο, 18 Αφρικανοί πέθαναν πριν μεταφερθούν οι επιζώντες στο Νάσσαου των Μπαχαμών. Οι Αφρικανοί από αυτό το πλοίο μπορεί να ήταν μεταξύ των 189 απελευθερωμένων Αφρικανών που οι Βρετανοί άποικοι εγκατέστησαν στα Τερκς και Κέικος από το 1833 έως το 1840.
Το 1841, το πλοίο «Τρουβαδόρ», ένα παράνομο ισπανικό πλοίο που μετέφερε σκλάβους, ναυάγησε στα ανοικτά των ακτών του Ανατολικού Κέικος. Και οι 20 άντρες και 192 αιχμάλωτοι Αφρικανοί επέζησαν από τη βύθιση. Αξιωματούχοι απελευθέρωσαν τους Αφρικανούς και τακτοποίησαν 168 άτομα να μαθητεύσουν κοντά σε νησιωτικούς ιδιοκτήτες στο νησί Γκραντ Τερκ για ένα έτος. Έτσι αυξήθηκε ο μικρός πληθυσμός της αποικίας κατά επτά τοις εκατό. Οι υπόλοιποι 24 επανεγκαταστάθηκαν στο Νάσσαου, στις Μπαχάμες. Το ισπανικό πλήρωμα μεταφέρθηκε επίσης εκεί, για να παραδοθεί στον κουβανό πρόξενο και να μεταφερθεί στην Κούβα για δίωξη. Μια επιστολή του 1878 τεκμηριώνει τους «Αφρικανούς του Τρουβαδόρ» και τους απογόνους τους ως ουσιαστικό μέρος του «εργατικού πληθυσμού» στα νησιά. Το 2004, θαλάσσιοι αρχαιολόγοι που συνεργάζονται με το Εθνικό Μουσείο των Τερκς και Κέικος ανακάλυψαν ένα ναυάγιο, το λεγόμενο "Black Rock Ship", το οποίο, μεταγενέστερη έρευνα θεωρεί ότι μπορεί να είναι αυτό του Τρουβαδόρ. Τον Νοέμβριο του 2008, μια συνεργατική αποστολή θαλάσσιας αρχαιολογίας, χρηματοδοτούμενη από τις Ηνωμένες Πολιτείες NOAA, επιβεβαίωσε ότι το ναυάγιο έχει αντικείμενα των οποίων τα χαρακτηριστικά και η ημερομηνία κατασκευής τα συνδέουν με το Τρουβαδόρ.
Το 1848, η Βρετανία όρισε τα Τερκς και Κέικος ως ξεχωριστή αποικία υπό τον πρόεδρο ενός συμβουλίου. Το 1873–4, τα νησιά έγιναν μέρος της αποικίας της Τζαμάικα. Το 1917, ο πρωθυπουργός του Καναδά Ρόμπερτ Μπορντέν πρότεινε να ενταχθούν τα Τερκς και Κέικος στον Καναδά, αλλά αυτή η πρόταση απορρίφθηκε από τον Βρετανό πρωθυπουργό Ντέιβιντ Λόιντ Τζορτζ και τα νησιά παρέμειναν εξάρτηση της Τζαμάικας.
20ος και 21ος αιώνας
Στις 4 Ιουλίου του 1959 τα νησιά ορίστηκαν και πάλι ως ξεχωριστή αποικία, με τον τελευταίο επίτροπο να αναδιατυπώνεται ως διαχειριστής. Ο κυβερνήτης της Τζαμάικας συνέχισε να είναι επίσης κυβερνήτης των νησιών. Όταν παραχωρήθηκε ανεξαρτησία στη Τζαμάικα από τη Βρετανία, τον Αύγουστο του 1962, οι Νήσοι Τερκς και Κέικος έγιναν αποικία του Στέμματος. Από το 1965, ο κυβερνήτης των Μπαχαμών ήταν επίσης κυβερνήτης των Νήσων Τερκς και Κέικος και επόπτευε τις υποθέσεις των νησιών.
Όταν οι Μπαχάμες κέρδισαν την ανεξαρτησία τους το 1973, οι Νήσοι Τερκς και Κέικος απέκτησαν τον δικό τους κυβερνήτη (ο τελευταίος διαχειριστής άλλαξε ιδιότητα). Από τον Αύγουστο του 1976, τα νησιά είχαν τη δική τους κυβέρνηση με επικεφαλής έναν πρωθυπουργό, ο πρώτος εκ των οποίων ήταν ο Τζέιμς Αλεξάντερ Τζορτζ Σμιθ Μακάρτνεϊ. Οι κινήσεις προς την ανεξαρτησία στις αρχές της δεκαετίας του 1980 καθυστέρησαν με την εκλογή ενός κόμματος κατά της ανεξαρτησίας το 1980 και έκτοτε τα νησιά παρέμειναν βρετανικό έδαφος. Η τοπική αυτοδιοίκηση τέθηκε σε αναστολή το διάστημα 1986–88, μετά από ισχυρισμό περί εμπλοκής της κυβέρνησης με το λαθρεμπόριο ναρκωτικών που είχε ως αποτέλεσμα τη σύλληψη του πρωθυπουργού Norman Saunders.
Το 2002 τα νησιά επαναπροσδιορίστηκαν ως Βρετανικό υπερπόντιο έδαφος, με τους νησιώτες να αποκτούν πλήρη βρετανική υπηκοότητα. Ένα νέο σύνταγμα δημοσιεύτηκε το 2006, ωστόσο το 2009 ο πρωθυπουργός Μάικλ Μίσικ παραιτήθηκε ενόψει κατηγοριών διαφθοράς και το Ηνωμένο Βασίλειο ανέλαβε τον άμεσο έλεγχο της κυβέρνησης. Ένα νέο σύνταγμα δημοσιεύτηκε τον Οκτώβριο του 2012 και η τοπική κυβέρνηση ανέλαβε πάλι μετά τις εκλογές του Νοεμβρίου 2012.
Εκλογές
Η Βουλή (House of Assembly) έχει μόνο ένα σώμα και αποτελείται από 21 συνολικά μέλη, εκ των οποίων τα 15 εκλέγονται από το λαό για 4 χρόνια. Οι τελευταίες εκλογές διεξήχθησαν το 2021.
Δημογραφία
Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού ήταν σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2016 τα 79,8 χρόνια (77,1 χρόνια οι άνδρες και 82,7 οι γυναίκες).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά του Ηνωμένου Βασιλείου
Εθνική Οδός 16 (Ελλάδα)
thumb|right|250px|Η Λεωφόρος Γεωργικής Σχολής, μέρος της Εθνικής Οδού 16 λίγο πριν από την [[Θεσσαλονίκη.]]
Η Εθνική Οδός 16 (ΕΟ16) είναι μια εθνική οδός στην Κεντρική Μακεδονία και πιο συγκεκριμένα στην Θεσσαλονίκη και Χαλκιδική. Συνδέει το κέντρο της Θεσσαλονίκης με την Ιερισσό και την Ουρανούπολη. Έχει μία λωρίδα κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση στο μεγαλύτερο μήκος της.
Στο ξεκίνημα της στη Θεσσαλονίκη, βρίσκεται στη Λεωφόρο Γεωργικής Σχολής, με τρεις λωρίδες σε κάθε κατεύθυνση, περνώντας από μια από τις κύριες εμπορικές περιοχές της πόλης.
Μέσα στην πόλη της Θεσσαλονίκης
Η εθνική οδός ξεκινάει από τον κόμβο των Δικαστηρίων στην δυτική Θεσσαλονίκη όπου διασταυρώνεται με την Νέα Δυτική Είσοδο (ΕΟ 1β). Στην συνέχεια ο δρόμος κινείται μέσα στο κέντρο της πόλης ανατολικά μέσω της λεωφόρου Νίκης και δυτικά μεσώ της Τσιμισκή και συνέχεια ανατολικά μέσω της λεωφόρου Μεγάλου Αλεξάνδρου/Γεωργίου Παπανδρέου/Αδριανουπόλεως και δυτικά μέσω της Βασιλίσσης Όλγας/Εθνικής Αντιστάσεως όπου ενώνονται στην διασταύρωση με την Περιφερειακή Οδό στο ύψος της Καλαμαριάς. Συνεχίζει ως Λεωφόρος Γεωργικής Σχολής διασχίζοντας την εμπορική ζώνη της ανατολικής Θεσσαλονίκης μέχρι λίγα χιλιόμετρα πριν το αεροδρόμιο όπου αφού διασταυρωθεί με τον Α24 (δρόμο της Χαλκιδικής) παρακάμπτει ανατολικά την Θέρμη.
Θέρμη - Γαλάτιστα
Το τμήμα από την Θέρμη μέχρι την Γαλάτιστα είναι ένα τμήμα 24 χιλιομέτρων το οποίο περνάει μέσα από την Νέα Ραιδεστό και τα Βασιλικά. Το συγκεκριμένο τμήμα έχει κατασκευαστεί με προδιαγραφές του προηγούμενου αιώνα (διατομή 6-6.5 μ.-1 λωρίδα ανά κατεύθυνση χωρίς ΛΕΑ).Συγκεκριμένα κατασκευάστηκε το 1916 από τα στρατεύματα της «Αντάντ» και ασφαλτοστρώθηκε στη διάρκεια του μεσοπολέμου. Αυτήν την στιγμή κατασκευάζεται η βελτίωση του συγκεκριμένου τμήματος η οποία πρόκειται να ολοκληρωθεί το 2017. Οι παρεμβάσεις περιλαμβάνουν την κατά τόπους διαπλάτυνση (από 6,5 μέτρα στα 11μ.) υπερύψωση, ενίσχυση και ανακατασκευή του οδοστρώματος, την κατασκευή 12 ισόπεδων κόμβων και την ανακατασκευή παράπλευρης οδού. Από τα 24 χιλιόμετρα τα 21 περιλαμβάνουν την βελτίωση της υφιστάμενης χάραξης ενώ τα άλλα 3 περιλαμβάνουν νέα χάραξη. Το έργο έχει προϋπολογισμό 36 εκατομμύρια ευρώ και ήταν να ολοκληρωθεί τον Μάιο του 2016 αλλά λόγω καθυστερήσεων λόγω απαλλοτριώσεων που εκκρεμούν θα ολοκληρωθεί το 2017.
Πόλεις
Η Εθνική οδός 16 περνάει μέσα από τις παρακάτω πόλεις:
Αεροδρόμια
Η Εθνική Οδός 16 συνδέεται με τα παρακάτω αεροδρόμια:
Λιμάνια
Η Εθνική Οδός 2 συνδέεται με τα παρακάτω λιμάνια:
Χιλιομετρικές αποστάσεις
Κατάλογος Κόμβων
Πηγές
16
Νικόλαος Βασαρμίδης
Ο Νικόλαος Βασαρμίδης (Ορεινό Λασιθίου 1866 - Μπραμιανά, Ιεράπετρα, 4 Ιανουαρίου 1957) ήταν Κρητικός στρατιωτικός, οπλαρχηγός και αγωνιστής κατά των Τούρκων.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε το1866 στο Ορεινό Λασιθίου, από αρχοντική οικογένεια, πατέρας του ήταν ο Μάρκος Βασαρμίδης και μητέρα του ήταν η Καλλιόπη Πλεξουσάκη, η οποία τον έκρυβε από μωρό σε μια ρίζα ελιάς, εξαιτίας του φόβου των Τούρκων. Είχε επιβλητικό παράστημα (ήταν ψηλός 2,02 μ). αρκετά γυμνασμένος, ευγενικός, φιλότιμος, με καλούς τρόπους και ευειδής.
Αγωνιστική δράση
Το 1883 ο Βασαρμίδης σκότωσε τον περιβόητο Τούρκο τρομοκράτη, Πίτα Βότυρο στη γέφυρα του Αλμυρού. Μετά το γεγονός αυτό, κρυβόταν και πήγαινε στην Ιεράπετρα μόνο τα βράδια. Αξιοσημείωτο είναι πως μια βραδιά, καλεσμένος σε γλέντι σε γνωστό καφενείο της περιοχής, έσφαξε πενήντα Τούρκους μόνος. Στη Ρουκάκα συγκρότησε ένοπλη ομάδα, σε συνεργασία με έναν ιερέα και συνέλαβε έναν Τούρκο ταχυδρόμο, κατά την αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας του ιερέα. Ο Τούρκος έφερε μια σιδερένια ράβδο και στο εσωτερικό της βρέθηκαν κρυμμένα έγγραφα, που αποκάλυψαν το σχέδιο για την πυρπόληση και τη σφαγή σε 12 χωριά της Σητείας και εν συνεχεία της Ιεράπετρας. Μετά την εισβολή στο φρούριο της Ιεράπετρας πιάστηκε και ξυλοκοπήθηκε άγρια, ωστόσο κατάφερε να απελευθερωθεί και να συνεργαστεί με τους οπλαρχηγούς Λακέρδα, Κοκκίνη και Μπαριτάκη. Ο Κοκκίνης σκοτώθηκε από ιταλικό βομβαρδιστικό και μάλιστα μπροστά στα μάτια του Βασαρμίδη, στη Βιγλιά.
Γάμος
Ο Βασαρμίδης παντρεύτηκε τη Μαριγώ Κατροτζανάκη και απέκτησε 2 παιδιά. Από δεύτερο γάμο με τη Μαρίνα Φαρσάρη είχε άλλα επτά παιδιά. Είχε και ένα θετό γιο τον οποίο έχει υιοθετήσει επίσημα.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί Κατηγορία:Κρητικοί οπλαρχηγοί
Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου (Μαρτίνι)
Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου είναι έργο των Ιταλών καλλιτεχνών Σιμόνε Μαρτίνι και Λίππο Μέμμι. Φιλοτεχνήθηκε το 1333 για τον καθεδρικό ναό της Σιένας. Πρόκειται για το αριστούργημα του Σιμόνε Μαρτίνι και ένα από τα εξοχότερα έργα της γοτθικής ζωγραφικής. Φιλοξενείται σήμερα στην πινακοθήκη Ουφίτσι της Φλωρεντίας.
Ιστορία
Ο πίνακας κατασκευάστηκε για τον βωμό του Αγίου Ανσάνου (στην Μητρόπολη της Σιένας), ενός από τους τέσσερις προστάτες αγίους της πόλης. Αποτελούσε, μαζί με τις εικόνες των βωμών των άλλων αγίων και την υπερκειμένη Maestà του Ντούτσιο, ένα εικονογραφικό σύνολο.
Τα ονόματα των δημιουργών και η χρονολογία σώζονται στην κορνίζα : SYMON MARTINI ET LIPPVS MEMMI DE SENIS ME PINXERVNT ANNO DOMINI MCCCXXXIII. Κατά πάσαν πιθανότητα ο Σιμόνε Μαρτίνι ζωγράφισε το κεντρικό τμήμα με τον Ευαγγελισμό και ο Λίππο Μέμμι τους αγίους στα πλευρά και τα μενταγιόν με τους προφήτες.
Το έργο δεν παρουσιάζει ομοιότητες με άλλους ιταλικούς πίνακες της εποχής αλλά με γαλλικά εικονογραφημένα χειρόγραφα και γερμανικούς πίνακες. Είναι αυτός ο πίνακας που έδωσε στον Σιμόνε τον χαρακτηρισμό του κατ' εξοχήν "γοτθικού" ζωγράφου.
Ο πίνακας έμεινε στην αρχική του θέση μέχρι το 1799, οπότε μεταφέρθηκε στην Φλωρεντία.
Περιγραφή
Ο πίνακας αποτελείται από το μεγάλο κεντρικό τμήμα με την παράσταση του Ευαγγελισμού και δύο πλευρικούς πίνακες με τον Άγιο Ανσάνο αριστερά και μιαν αγία δεξιά, μάλλον την Αγία Μαργαρίτα ή την Αγία Μαξίμα. Στο άνω μέρος υπάρχουν τέσσερις εικόνες προφητών. Στον Ευαγγελισμό ο αρχάγγελος Γαβριήλ έχει μπει στο σπίτι της Μαρίας για την αναγγελία, κρατώντας κλάδον ελαίας. Το Άγιο Πνεύμα εν είδει περιστεράς κατεβαίνει από το κέντρο του κύκλου των οκτώ αγγέλων. Από το στόμα του Γαβριήλ ξεκινά η επιγραφή AVE GRATIA PLENA DOMINVS TECVM (Χαίρε, Κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά Σού). Η Παρθένος φαίνεται αιφνιδιασμένη και διστακτική.
Πηγές
Κατηγορία:Γοτθική ζωγραφική Κατηγορία:Ιταλικοί πίνακες Κατηγορία:Εκθέματα της Πινακοθήκης Ουφίτσι (Φλωρεντία)
Καρλ Μαλόουν
Ο Καρλ Άντονι Μαλόουν (αγγλικά: Karl Anthony Malone, γεννήθηκε 24 Ιουλίου 1963) είναι Αμερικανός πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Αναγνωριζόμενος ως ο κορυφαίος πάουερ φόργουορντ όλων των εποχών, αγωνίστηκε για 19 χρόνια στο NBA, κυρίως με τους Γιούτα Τζαζ και είναι τρίτος σκόρερ στην ιστορία του πρωταθλήματος με 36.928 πόντους, ενώ κατέχει το ρεκόρ για τις περισσότερες επιτυχημένες ελεύθερες βολές. Ήταν δύο φορές χρυσός Ολυμπιονίκης (βασικό μέλος των ομάδων που κατέκτησαν τους τίτλους το 1992 και το 1996), δύο φορές πολυτιμότερος παίκτης (MVP) του NBA και θεωρείται ως ένας από τους καλύτερους καλαθοσφαιριστές όλων των εποχών.
NBA
Το 1985 επιλέχθηκε από τους Γιούτα Τζαζ στην 13η γενική επιλογή στον πρώτο γύρο του Ντραφτ και σχημάτισε ένα επιτυχημένο δίδυμο με τον από την αρχή συμπαίκτη του Τζον Στόκτον. Στην πρώτη του χρονιά είχε μέσο όρο 14,9 πόντους και 8,9 ριμπάουντ και επιλέχθηκε στη καλύτερη ομάδα των ρούκι έχοντας την τρίτη θέση στην ψηφοφορία για την ανάδειξη του καλύτερου της χρονιάς. Στις 14 Ιανουαρίου 1986, οι Τζαζ κέρδισαν τους Χιούστον Ρόκετς με 105–102 για να σπάσουν το σερί 20 νικών των Ρόκετς εντός έδρας. Ο Μαλόουν σημείωσε 29 πόντους σε εκείνο το παιχνίδι, συμπεριλαμβανομένων τεσσάρων ελεύθερων βολών στο τέλος του αγώνα. Για τρίτη συνεχόμενη σεζόν, οι Τζαζ προκρίθηκαν στα πλέι οφ αλλά έχασαν στον πρώτο γύρο από τους Ντάλας Μάβερικς.
Ο Μαλόουν συμμετείχε στο πρώτο του All Star Game το 1988 έχοντας 27,1 πόντους ανά παιχνίδι στη κανονική περίοδο του πρωταθλήματος και ήταν στην πρώτη ομάδα του All-NBA στο τέλος της σεζόν. Αυτή ήταν η πρώτη από τις 14 διαδοχικές εμφανίσεις σε συνάντηση All-Star. Στο All-Star Game του 1988, ήταν πρώτος σκόρερ της ομάδας της Δυτικής Περιφέρειας με 22 πόντους, που έχασε τον αγώνα με πέντε πόντους διαφορά. Οι Τζαζ τερμάτισαν με επίδοση 47–35 και νίκησαν τους Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς στον πρώτο γύρο των πλέι οφ. Στον επόμενο γύρο, οι πρωταθλητές Λος Άντζελες Λέικερς, νίκησαν τους Τζαζ σε επτά παιχνίδια. Στο έβδομο παιχνίδι της σειράς, ο Μαλόουν σημείωσε 31 πόντους και είχε 15 ριμπάουντ, αλλά οι Λέικερς κέρδισαν με 109–98 και κέρδισαν και τους Τελικούς του ΝΒΑ το 1988. Σε 11 παιχνίδια πλέι οφ είχε μέσο όρο 29,7 πόντους και 11,8 ριμπάουντ. Την επόμενη χρονιά είχε μέσο όρο 29,1 πόντους ανά αγώνα και ήταν δεύτερος σκόρερ στο NBA πίσω από το Μάικλ Τζόρνταν και 10,7 ριμπάουντ (πέμπτος στο πρωτάθλημα). Αυτοί οι μέσοι όροι ήταν οι καλύτεροι για το Μαλόουν μέχρι τότε στην καριέρα του. Στο All-Star Game του 1989, σημείωσε 28 πόντους και μάζεψε 9 ριμπάουντ κερδίζοντας τον πρώτο του τίτλο πολυτιμότερου παίκτη σε All-Star του NBA. Οι Τζαζ τερμάτισαν με επίδοση 51–31, αλλά έχασαν σε τρία παιχνίδια στον πρώτο γύρο από τους Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς. Αυτή η σεζόν ήταν η εναρκτήρια σειράς έντεκα επιλογών στην πρώτη ομάδα του All-NBA.
Κατά τη διάρκεια της αγωνιστικής περιόδου 1989–90, ο Μαλόουν αύξησε το σκοράρισμα στους 31 πόντους μέσο όρο (και πάλι δεύτερος σκόρερ πίσω από το Τζόρνταν) και τα ριμπάουντ του σε 11,1 ανά αγώνα και επιλέχθηκε ξανά στην πρώτη ομάδα του NBA. Στις 22 Δεκεμβρίου, κατέγραψε 52 πόντους και 17 ριμπάουντ στη νίκη 114–100 επί των Σάρλοτ Χόρνετς. Στις 27 Ιανουαρίου 1990, σημείωσε 61 πόντους στη νίκη με 144–96 απέναντι στους Μιλγουόκι Μπακς, έχοντας 82,0 % σε προσπάθειες δύο πόντων σε μόνο 33 λεπτά συμμετοχής. Ήταν οι περισσότεροι πόντοι που σημείωσε ένας παίκτης των Τζαζ από τότε που η ομάδα μετακόμισε στη Γιούτα από τη Νέα Ορλεάνη. Παρόλο που ψηφίστηκε για το All-Star Game για τρίτη συνεχόμενη σεζόν, λόγω τραυματισμού, έμεινε εκτός παιχνιδιού. Η ομάδα της Γιούτα αποκλείστηκε και πάλι στον πρώτο γύρο των πλέι οφ. Η καλή του πορεία συνεχίστηκε και την επόμενη χρονιά αλλά και πάλι οι Τζαζ αποκλείστηκαν στο δεύτερο γύρο των πλέι οφ.
Στη σεζόν 1991–92 ήταν και πάλι δεύτερος στο πρωτάθλημα σε σκοράρισμα, έχοντας κατά μέσο όρο 28,0 πόντους ανά παιχνίδι. Η χρονιά σηματοδότησε την πρώτη πρόκριση στους τελικούς της Ανατολικής Περιφέρειας για πρώτη φορά στην ιστορία της. Ο Μαλόουν σημείωσε 40 ή περισσότερους πόντους σε πέντε παιχνίδια αυτή τη σεζόν. Στους τελικούς οι Μπλέιζερς επιβλήθηκαν σε έξι παιχνίδια.