cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ντίγια
Συγκρούσεις και θρύλοι
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:El_Djem_Amphitheater_aerial_view.jpg|μικρογραφία|Εναέρια άποψη του [[Αμφιθέατρο του Ελ Τζεμ. Το αμφιθέατρο μετατράπηκε σε φρούριο και το 699 μ.Χ. χρησίμευσε ως καταφύγιο για την Ελ Καχίνα κατά τη διάρκεια της μάχης της ενάντια στους Άραβες εισβολείς. Μετά τη μάχη, η πόλη εγκαταλείφθηκε, και ο χώρος ξανακαταλήφθηκε μόνο κατά τη γαλλική αποικιακή περίοδο. ]] Η Ντίγια διαδέχθηκε τον Κουσάιλα ως πολέμικο αρχηγό των φυλών Βέρβερων στη δεκαετία του 680 και αντιτάχθηκε στους καταπατημένους αραβικούς ισλαμικούς στρατούς της δυναστείας των Ουμαγιάδων. Ο Hasan ibn al-Nu'man βάδισε από την Αίγυπτο και κατέλαβε τη μεγάλη βυζαντινή πόλη της Καρθαγένης και άλλες πόλεις (βλ. Μουσουλμανική κατάκτηση της Βόρειας Αφρικής). Ψάχνοντας για έναν άλλο εχθρό για να νικήσει, του είπαν ότι ο πιο ισχυρός μονάρχης στη Βόρεια Αφρική ήταν η «βασίλισσα των Βερβέρων» (Αραβικά: malikat al-barbar) Ντίγια, και αναχώρησε αναλόγως προς την Νουμιδία. Το 698, οι στρατοί συναντήθηκαν κοντά στη Μεσκιανά στη σημερινή επαρχία Ουμ ελ-Μπουαγκί στη Μάχη των Μεσκιανών(ή "μάχη καμηλών") στην Αλγερία. Νίκησε τον Χασάν σε τετοιο βαθμο που έφυγε από την Ιφρικίγια και τρυπήθηκε στην Κυρηναϊκή(Λιβύη) για τέσσερα ή πέντε χρόνια. Συνειδητοποιώντας ότι ο εχθρός ήταν πολύ ισχυρός και δεσμευμένος να επιστρέψει, λέγεται ότι ξεκίνησε για καμμένη γη, η οποία είχε μικρή επίδραση στις ορεινές και ερημικές φυλές, αλλά έχασε την κρίσιμη υποστήριξη των καθιστικών κατοίκων των όασεων. Αντί να αποθαρρύνει τους αραβικούς στρατούς, η απεγνωσμένη απόφασή της επιτάχυνε την ήττα.
Μια άλλη, λιγότερο γνωστή υποθεση της Ντίγια ισχυρίστηκε ότι είχε ενδιαφέρον για πρώιμες μελέτες πουλιών στην έρημο. Ενώ αυτή η άποψη μπορεί ή όχι να είναι εύλογη, ορισμένα στοιχεία έχουν ανακτηθεί στον τόπο του θανάτου της, στη σύγχρονη Αλγερία. Βρέθηκαν αρκετά θραύσματα πρώιμης περγαμηνής με μια ζωγραφική ενός πουλιού, αν και δεν υπάρχει τρόπος να συμπεράνουμε ότι τα θραύσματα ήταν δικά της. Ωστόσο, είναι πιθανό ότι ξεκίνησε το ενδιαφέρον της ενώ ήταν στη Λιβύη, καθώς ο πίνακας ήταν ενός είδους πουλιών της Λιβύης.
Ήττα και θάνατος
Ο Χασάν επέστρεψε τελικά και, με τη βοήθεια των επικοινωνιών με τον αιχμαλωτισμένο αξιωματικό "Khalid bin Yazid al-Qaysi" που υιοθέτησε η Ντίγια, την νίκησε στη Μάχη της Ταμπάρκα (τοποθεσία στην σημερινή Τυνησία κοντά στα σύνορα της Αλγερίας) για την οποία εκεί υπαρχει κάποια αβεβαιότητα. Σύμφωνα με ορισμένες υποθεσεις, η Ντίγια πέθανε πολεμώντας τους εισβολείς, με ενα σπαθί στο χέρι. Άλλες υποθεσεις λένε ότι αυτοκτόνησε καταπινώντας δηλητήριο χωρις να το καταλάβει ο εχθρός. Αυτή η τελική πράξη συνέβη το 690 ή το 700, με το 703 να θεωρείται ως το πιο πιθανό έτος. Εκείνη τη χρονιά, ήταν, σύμφωνα με τον Ιμπν Χαλντούν, 127 ετών. Αυτός είναι προφανώς ένας ακόμη από τους πολλούς μύθους που την περιβάλλουν.
Σύμφωνα με πολλούς ιστορικούς, Μπαγάγι και ο Κέντσελα μεταστράφηκαν, και οδήγησαν τον στρατό των Βέρβερων στην Ιβηρία. Ωστόσο, ο ιστορικός Αλι Ιμπν Αλ-Άτιρ λέει ότι πέθαναν με τη μητέρα τους.
Κληρονομιά
Η ταυτότητα της Καχίνα είναι άγνωστη. Εξ ου και η πίστη της από διάφορες ομάδες. Μπορεί να είναι Βέρβερος, ανατολίτισσα, μικτός βυζαντινή, εβραία, χριστιανή ή ειδωλολατρισσα. Μόνο μια πτυχή φαίνεται σίγουρη, ήταν γυναίκα. Υιοθετήθηκε ως σύμβολο από τις γυναίκες και χρησιμοποιήθηκε ως σύμβολο κατά της ξένης κατοχής και αργότερα ως σύμβολο κατά της ανδρικής ηγεμονίας. Πράγματι, ήδη κατά την περίοδο του γαλλικού αποικισμού, η Καχίνα ήταν πρότυπο για τις μαχητικές γυναίκες που πολεμούσαν τους Γάλλους. Στην εξέγερση της Καβυλίας του 1851 και του 1857, γυναίκες όπως η Lalla Fatma N'Soumer και η Lalla Khadija Bent Belkacem, οι οποίες ήταν γνωστές ως αρχηγοί πολεμιστές, πήραν την Καχίνα ως πρότυπο.
Επίσης, οι Γάλλοι, στις αρχές του 20ου αιώνα, που επιθυμούν να εξευγενίσουν την Αλγερία με τη Ρωμανικοποίηση του παρελθόντος τους, ισοδυναμούν μεταξύ τους και των Ρωμαίων. Οι Αλγερικοί εθνικιστές, που επιδιώκουν να συνδέσουν την Αλγερία με την Ανατολή, αντλούν τα ίδια παράλληλα, αλλά και για τους δύο η Ρώμη και η Γαλλία ήταν αποικιακές δυνάμεις, υπεύθυνες για την παρακμή του φοινικικού πολιτισμού στο παρελθόν, και του αραβικού πολιτισμού στο παρόν. Και οι δύο ιδεολογίες χρησιμοποίησαν τη μυθολογία της Καχίνα ως ιδρυτικό μύθο. Από τη μία ήταν εκείνη που πολέμησε τους Άραβες και το Ισλάμ για να κρατήσει την Αλγερία Χριστιανή, από την άλλη ήταν εκείνη που πολέμησε όλους τους εισβολείς (Βυζαντινούς ή Άραβες) για να δημιουργήσει ένα ανεξάρτητο κράτος.
Σήμερα, η εικόνα της Καχίνα χρησιμοποιείται συνεχώς από τους ακτιβιστές του Βερβερισμού για να δείξει πώς αυτοί, ως λαοί, είναι ισχυροί και δεν θα κατακτηθούν ή θα μειωθούν από άλλες κοινότητες. Το πρόσωπό της φαίνεται συχνά σε γκράφιτι και γλυπτά γύρω από την Αλγερία για να δείξει την υποστήριξή τους στα προοδευτικά ιδανικά που εκπροσωπεί. Ενώ η πραγματική της εμφάνιση είναι ακόμα άγνωστη, οι καλλιτέχνες την έχουν απεικονίσει με ορισμένες πτυχές που ενισχύουν το προοδευτικό κίνημα που είναι γνωστό ότι εκπροσωπεί. Ωστόσο, δεν δέχονται όλες οι κυβερνήσεις τα ιδανικά πίσω από την Καχίνα. Ένα άγαλμα της Καχίνα στο Μπαγκάι καταδικάστηκε από την κυβέρνηση λόγω βλασφημίας. Ο πρόεδρος της υπεράσπισης της αραβικής γλώσσας είπε ότι η Καχίνα αντιπροσώπευε την αντίσταση στο Ισλάμ, και ως εκ τούτου, πρέπει να καταδικαστεί.
Αγίας (αποσαφήνιση)
Η λέξη Αγίας μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω:
Ονομασία
Θρησκεία
Ιουλία Ιοτάπα (κόρη του Αντίοχου Γ΄)
Βιογραφία
Ήταν κόρη τού Αντιόχου Γ΄ της Κομμαγηνής και της αδελφής του Ιοτάπας, κόρης τού Μιθριδάτη Γ΄ της Κομμαγηνής και της Ιοτάπας της Μηδίας Ατροπατηνής. Οι Οροντίδες ήταν η πρώτη δυναστεία της Αρμενίας· ο Μιθριδάτης Γ΄ ήταν δισεγγονός της Λαοδίκης Ζ΄ Θεάς των Σελευκιδών. Έτσι η Ι. Ιοτάπα είχε Αρμενική, Ελληνική και Μηδική.
Τα δύο αδέλφια έγιναν μέλη τού κύκλου της Αντωνίας της Νεότερης, συζύγου τού Δρούσου τού Πρεσβύτερου (αδελφού τού Τιβερίου). Αυτή ήταν γυναίκα με επιρροή και με τον κύκλο της από πρίγκιπες υποτελείς στη Ρώμη, βοηθούσε την πολιτική της Ρώμης στα σύνορά της. Ο λόγιος Αντίοχος έγινε σύμβουλος τού Αυτοκράτορα. Το 38 μ.Χ. ο εγγονός της Αντωνίας και τού Δρούσου, ο Καλιγούλας, από εκτίμηση προς εκείνον, τού απέδωσε το πατρικό βασίλειο. Ο Αντίοχος Δ΄ έγινε βασιλιάς της Κομμαγηνής, υποτελής στη Ρώμη. Ο Αυτοκράτορας τού έδωσε επιπρόσθετα ένα τμήμα των ακτών της Κιλικίας. Επίσης τού έδωσε 1.000.000 aureus, όσο ήταν τα έσοδα από την Κομμαγηνή από το 17 μ.Χ. μάλλον θα επρόκειτο για άλλη μία εκκεντρικότητα τού Αυτοκράτορα.
Φαίνεται πως η Ι. Ιοτάπα απεβίωσε πριν το 72, όταν ο Βεσπασιανός προσάρτησε πάλι την Κομμαγηνή στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Ο Αντίοχος Δ΄ ίδρυσε στη μνήμη της μία πόλη, την Ιωτάπη (νυν Αϋτάπ) στις ακτές της Κιλικίας. Τα νομίσματα της Ιοτάπας φέρουν την επιγραφή: ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΙΩΤΑΠΑ ΦΙΛΑΔΕΛΦΟΣ, όπου το επίθετο εννοεί, πως η Ιοτάπα είναι σύζυγος τού αδελφού της. Ίσως έγινε μέλος της βασιλικής λατρείας, όπως οι πρόγονοί της Σελευκίδες.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον αδελφό της Αντίοχο Δ΄ της Κομμαγηνής και είχε τέκνα:
Γ.Σ. Ελευθερούπολης (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Ο Γυμναστικός Σύλλογος Ελευθερούπολης, γνωστός και με τη σύντμηση Γ.Σ.Ε., είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται με έδρα την Ελευθερούπολη, κωμόπολη του Δήμου Παγγαίου της Π.Ε. Καβάλας. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1985 και οι αθλητές του διαγωνίζονται με χρώματα το σκούρο μπλε, το σκούρο κόκκινο και το λευκό. Καλλιεργεί τμήματα καλαθοσφαίρισης τόσο σε ενηλίκων ανδρών όσο και ακαδημίες νεαρότερων ηλικιακά αθλητών. Έδρα όλων των τμημάτων του είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Δημοτικού Αθλητικού Κέντρου Ελευθερούπολης, χωρητικότητας 300 καθήμενων θεατών.
Το ανδρικό τμήμα καλαθοσφαίρισης του συλλόγου δημιουργήθηκε ταυτόχρονα με την ίδρυση του. Νομικά αποτελεί τμήμα ερασιτεχνικής άθλησης, αν και αγωνίζεται σε επαγγελματική κατηγορία.
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2021-22, ο Γ.Σ. Ελευθερούπολης λαμβάνει μέρος στο Πρωτάθλημα της Α2 Εθνικής Κατηγορίας Ανδρών που διοργανώνει η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης. Σε αυτό συμμετείχαν 15 σύλλογοι από ολόκληρη την ελληνική επικράτεια, συγκροτώντας ένα και μοναδικό Όμιλο. Στο πλαίσιο αυτό ο σύλλογος συγκέντρωσε 19 νίκες και 9 ήττες κατά τη διάρκεια της Κανονικής Περιόδου με αποτέλεσμα να τερματίσει στην 5η θέση του βαθμολογικού πίνακα. Ακολούθως αντιμετώπισε στα Play-offs την ομάδα του Ψυχικού που είχε καταταγεί στη 2η θέση. Οι δύο αντίπαλοι μετέφεραν από μία εντός έδρας νίκη (80-76 στην Ελευθερούπολη, 72-55 στο Ψυχικό) και χρειάζονταν δύο νικηφόρα αποτελέσματα στη σειρά. Στο πρώτο μεταξύ τους παιχνίδι η Ελευθερούπολη επικράτησε εκτός έδρας με σκορ 76-78. Παρόλο που φαινόταν να έχει «αγκαλιάσει» αναπάντεχα την πρόκριση, γνώρισε με τη σειρά της ήττα με παρόμοιο τρόπο στην έδρα της με σκορ 69-71. Στο τελευταίο παιχνίδι στην Αττική ηττήθηκε εκ νέου με σκορ 76-57, ολοκληρώνοντας τη χρονιά οριστικά στην 5η θέση.
Παραγωγικότερος σκόρερ για την ομάδα αναδείχθηκε ο Διονύσης Σκουλίδας (420 πόντοι σε 31 αγωνιστικές, 13,5 κατά μ.ό.). Διακρίθηκαν επίσης ο Σέρβος Γιόβαν Τζόρτζεβιτς (404 πόντοι σε 31 αγωνιστικές, 13,0 κατά μ.ό.) και οι Έλληνες Σταύρος Τουτζιαράκης (351 πόντοι σε 28 αγωνιστικές, 12,5 κατά μ.ό.) και Διογένης Γοργόνης (352 πόντοι σε 31 αγωνιστικές, 11,4 κατά μ.ό.).
Στο θεσμό του Κυπέλλου Ελλάδος η ομάδα ξεκίνησε από την 1η Αγωνιστική της Α' Φάσης. Αποκλείστηκε αμέσως μετά από εντός έδρα από την ομάδα της Καβάλας, με το τελικό σκορ να διαμορφώνεται σε 81-87.
Έδρα του Γ.Σ.Ε. αποτελεί το Κλειστό Γυμναστήριο του Δημοτικού Αθλητικού Κέντρου Ελευθερούπολης, χωρητικότητας 300 καθήμενων θεατών. Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου είναι ο Γιώργος Καπνίδης, γενικός αρχηγός ο Αντώνης Μπάτσος και έφορος ο Αντώνης Κούλαλης. Καθήκοντα πρώτου προπονητή διατηρεί τις τελευταίες έξι περιόδους ο Κυριάκος Παπαδόπουλος. Το ρόστερ της Ελευθερούπολης για την αγωνιστική περίοδο 2021-22 συνθέτουν οι παρακάτω αθλητές:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γ.Σ. Ελευθερούπολης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1985 Κατηγορία:Σωματεία Ε.ΚΑ.Σ.Α.ΜΑ.Θ.
Λευκοχελίδονο
Το Λευκοχελίδονο είναι στρουθιόμορφο μεταναστευτικό πτηνό της οικογενείας των Χελιδονιδών, ένα από τα χελιδόνια που απαντούν και στον ελλαδικό χώρο. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Delichon urbicum και περιλαμβάνει 3 υποείδη.
Στην Ελλάδα, απαντά το υποείδος Delichon urbicum meridionale (E. Hartert, 1910).
Ονοματολογία
Η λατινική επιστημονική ονομασία του γένους Delichon, δεν αποτελεί παρά απλό αναγραμματισμό της λατινικής Chelidon «Χελιδών», οπότε, μαζί με τη λέξη Hirundo -όπου ανήκει το σταβλοχελίδονο- θεωρούνται ισοδύναμες ετυμολογικά. Υποστηρίζεται ότι οι συγκεκριμένοι τύποι έχουν σχηματιστεί με ανομοίωση: χελιδών < χενινδFων και hirundō < hinundō ή αναγωγή. Για την προέλευση της λέξης χελιδών, υπάρχουν οι εξής εκδοχές:
Ο λατινικός όρος urbicum στην επιστημονική ονομασία του είδους, προέρχεται από το urbs-is «πόλη» και σημαίνει «αστικός», με σαφή αναφορά στα αστικά ενδιαιτήματα του πτηνού. Ο ίδιος συσχετισμός υπάρχει στην αγγλική λαϊκή ονομασία του είδους, common house martin «κοινό χελιδόνι του σπιτιού». Μάλιστα, το είδος στα γαλλικά ονομάζεται χαρακτηριστικά, hirondelle de fenêtre «χελιδόνι του παράθυρου».
Τέλος, η ελληνική λαϊκή ονομασία, παραπέμπει σαφώς στο χρώμα τής κάτω επιφανείας του σώματος του πτηνού.
Συστηματική Ταξινομική
thumb|right|300px|Χάρτης εξάπλωσης του είδους Delichon urbicum Κίτρινο = Καλοκαιρινές περιοχές αναπαραγωγής, Μπλε = Περιοχές διαχείμασης Το είδος περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Λινναίο, με τη σημερινή του ονομασία (Ευρώπη, 1758), αλλά με τον προσδιορισμό urbica (βλ. Ονοματολογία).
Το γένος Delichon απέκλινε σχετικά πρόσφατα από το γένος Hirundo, με το οποίο υβριδίζεται σε κάποιες περιπτώσεις. Μάλιστα, αυτές οι διασταυρώσεις έδωσαν «πάτημα» σε ερευνητές να υποστηρίξουν ότι τα δύο είδη δεν είναι επαρκώς διαχωρισμένα, μεταξύ τους. Μερικές φορές, θεωρείται ότι σχηματίζει υπερείδος με το ασιατικό D. dasypus. Παρόλο που μοιάζει τόσο με αυτό, όσο και με το άλλο ασιατικό είδος D. nipalense, το λευκοχελίδονο είναι το μόνο από τα τρία είδη του γένους που έχει λευκό ουροπύγιο και λευκή κάτω επιφάνεια. Οι πληθυσμοί του υποείδους Delichon urbicum urbicum εμφανίζουν σταδιακή μείωση (clinal) στο σωματικό μέγεθος, από τα βόρεια προς τα νότια, με απότομη μείωση (abrupt) στη Ν. Ευρώπη.
Γεωγραφική κατανομή υποειδών
Το λευκοχελίδονο εμφανίζει ευρύτατο φάσμα κατανομής σε μεγάλες επικράτειες του Παλαιού Κόσμου. Στην Ευρώπη, απαντά σε όλη την ήπειρο, από τις νότιες μεσογειακές χώρες μέχρι τον απώτατο σκανδιναβικό βορρά, ως καλοκαιρινό αναπαραγόμενο είδος.
Η Αφρική, τέλος, είναι η σημαντικότερη περιοχή διαχείμασης του πτηνού, από τη Σαχάρα και νοτιότερα, ενώ υπάρχουν και εδάφη φωλιάσματος στις βόρειες παραμεσόγειες χώρες. Πηγές: (σημ. με έντονα γράμματα το υποείδος που απαντά στον ελλαδικό χώρο)
Μεταναστευτική συμπεριφορά
Το λευκοχελίδονο είναι πλήρως μεταναστευτικό πτηνό, που σημαίνει ότι ουδέποτε βρίσκεται σε κάποια περιοχή του φάσματος κατανομής του όλο το έτος, αλλά μόνο το καλοκαίρι (αναπαράγεται) ή μόνο τον χειμώνα (διαχειμάζει). Η Ευρώπη και η Ασία αποτελούν, σχεδόν εξ ολοκλήρου, καλοκαιρινές περιοχές αναπαραγωγής, εκτός από κάποιες περιοχές στη Ν. Ασία, όπου διαχειμάζουν οι πληθυσμοί που αναπαράγονται βορειότερα. Επίσης, κάποιοι αναπαραγόμενοι ευρωπαϊκοί πληθυσμοί, δεν μεταναστεύουν μέχρι την Αφρική, αλλά τούς αρκεί να διαχειμάσουν σε κάποια νότια μεσογειακή χώρα, μεταξύ των οποίων είναι και η Ελλάδα.
Οι ευρωπαϊκοί πληθυσμοί διαχειμάζουν σε όλη την Αφρική νότια της Σαχάρας, αλλά υπάρχουν και καταγραφές από την Ινδία, κυρίως στο δυτικό της τμήμα. Οι ανατολικοί, ασιατικοί πληθυσμοί διαχειμάζουν στη Ν. Κίνα, τη Μιανμάρ, την Ταϊλάνδη και την Ινδοκίνα, ενώ έχουν καταγραφεί στη Σαχαλίνη και την Ιαπωνία. Λίγα μόνο άτομα διαχειμάζουν στη Β. Αφρική, ενώ υπάρχουν περιστασιακές διαχειμάσεις ακόμη και στη Βρετανία.
Η αποδημία των λευκοχελίδονων πραγματοποιείται σε ευρύ μέτωπο, δηλαδή οι ευρωπαϊκοί πληθυσμοί, δεν περνούν από τις «στενές» διαβάσεις (λ.χ. Γιβραλτάρ) που χρησιμοποιούνται από πολλά είδη που πετούν σε μεγάλα ύψη, αλλά διασχίζουν απ’ ευθείας τη Μεσόγειο και τη Σαχάρα. Ενώ μεταναστεύουν, τρέφονται εν πτήσει με έντομα και συνήθως ταξιδεύουν στο φως της ημέρας, όχι πάντοτε χωρίς απώλειες. Το 1974, αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες λευκοχελίδονα βρέθηκαν νεκρά ή ετοιμοθάνατα στις Ελβετικές Άλπεις και τις γύρω περιοχές, κτυπημένα από τις βαριές χιονοπτώσεις και τις χαμηλές θερμοκρασίες. Το ποσοστό επιβίωσης των ενηλίκων ατόμων κατά τη φθινοπωρινή μετανάστευση εξαρτάται κυρίως από τη θερμοκρασία, ενώ το ύψος των κατακρημνισμάτων (βροχή, χιόνι, κ.ο.κ), είναι σημαντικός παράγοντας, επίσης. Για τα νεαρά άτομα, οι χαμηλές θερμοκρασίες κατά τη διάρκεια της περιόδου αναπαραγωγής είναι ακόμη πιο κρίσιμες. Αναμένεται ότι, επειδή τα ακραία καιρικά φαινόμενα προβλέπεται να γίνονται πιο συχνά με την κλιματική αλλαγή, τα μελλοντικά ποσοστά επιβίωσης θα εξαρτώνται περισσότερο από τις δυσμενείς καιρικές συνθήκες, από ό, τι σήμερα. Η αιχμή της φθινοπωρινής μετανάστευσης είναι από τα τέλη Αυγούστου έως τις αρχές Οκτωβρίου στη Δ. και Κ. Ευρώπη, αργότερα στις νότιες περιοχές του φάσματος κατανομής.
Η εαρινή άφιξη στους τόπους αναπαραγωγής γίνεται λίγες μέρες μετά τα πρώτα σταβλοχελίδονα, με αιχμή τον Απρίλιο και τον Μάιο. Όπως τα σταβλοχελίδονα -ιδιαίτερα όταν ο καιρός είναι κακός-, σπάνια πηγαίνουν κατ’ ευθείαν στο φώλιασμα, αλλά αναζητούν πρώτα την τροφή τους σε μεγάλες λεκάνες γλυκού νερού. Μάλιστα, υπάρχουν αναφορές για λευκοχελίδονα που παραμένουν στις περιοχές διαχείμασης, στη Ναμίμπια και τη Νότια Αφρική, αντί να επιστρέψουν βόρεια.
Τυχαίοι, περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί από τη Γροιλανδία και τα Σβάλμπαρντ, το Νεπάλ, το Τζιμπουτί, τις Σεϋχέλλες και τις Μαλδίβες, πολλά νησιά της Καραϊβικής και του Ν. Ατλαντικού, ακόμη και από τις ΗΠΑ (πολιτεία της Τζόρτζια, Δ Αλάσκα).
Στην Ελλάδα, όπως και σε όλη την υπόλοιπη Ευρώπη, το λευκοχελίδονο είναι πλήρως μεταναστευτικό πτηνό, που έρχεται στη χώρα την άνοιξη για να φωλιάσει και αναχωρεί πάλι το φθινόπωρο, αλλά υπάρχουν και διαβατικά πουλιά κατά τις μεταναστεύσεις. (βλ. Κατάσταση στην Ελλάδα).
Αναπαραγωγική περίοδος
Το είδος αναπαράγεται από τις υποαρκτικές, ψυχρές περιοχές και νοτιότερα, ιδιαίτερα όμως στις εύκρατες, στεππώδεις και μεσογειακές περιοχές της δυτικής Παλαιαρκτικής, χωρίς να λείπει από εκείνες με ωκεάνιο και ηπειρωτικό κλίμα. Συνήθως αποφεύγει τις ακραίες θερμοκρασίες και είναι ευάλωτο στις επιπτώσεις, που έχουν αυτές, στον πληθυσμό των εντόμων. Τα προτιμώμενα αναπαραγωγικά ενδιαιτήματα του λευκοχελίδονου είναι οι ανοικτές εκτάσεις με χαμηλή βλάστηση, όπως βοσκοτόπια, λιβάδια και χωράφια, κατά προτίμηση κοντά σε νερό, αν και μπορεί να βρεθεί, επίσης, σε ορεινές περιοχές μέχρι τα 2.200 μ. Ωστόσο, προτιμάει τις αστικές περιοχές πολύ περισσότερο από το σταβλοχελίδονο και θα φωλιάσει ακόμη και στα κέντρα των πόλεων, εάν το περιβάλλον είναι αρκετά καθαρό. Είναι πιο πιθανό να βρεθεί κοντά σε δένδρα από άλλα ευρασιατικά χελιδόνια, δεδομένου ότι παρέχουν έντομα, καθώς και θέσεις κουρνιάσματος. Το είδος, συνήθως δεν χρησιμοποιεί καλαμιώνες για ενδιαιτήματα όπως κάνουν τα σταβλοχελίδονα.
Μη αναπαραγωγική περίοδος
Κατά τη διάρκεια του χειμώνα, το λευκοχελίδονο χρησιμοποιεί πάλι ανοικτά ενδιαιτήματα, αλλά δεν παρατηρείται τόσο εύκολα όσο το διαχειμάζον σταβλοχελίδονο, επειδή τείνει να πετάει σε μεγαλύτερα ύψη και είναι πιο νομαδικό. Στις τροπικές περιοχές των εδαφών διαχείμασης, όπως στην Α. Αφρική και την Ταϊλάνδη, φαίνεται να συχνάζει σε μεγαλύτερα υψόμετρα.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο η στατιστική ανάλυση των 5 πρώτων προτιμητέων οικοσυστημάτων, δίνει τα εξής αποτελέσματα: Χωριά, Λιβάδια, Πόλεις, Χωράφια και Θαμνότοποι.
Στην Ελλάδα, το λευκοχελίδονο απαντά σε οικιστικές περιοχές (κτήρια, γέφυρες, υδρορροές), σε λατομεία και απότομα βράχια.
Μορφολογία
Τα φύλα είναι παρόμοια, με ελαφρές εποχικές διαφορές (το θηλυκό έχει λιγότερο λευκό λαιμό), αλλά τα νεαρά άτομα είναι μαυριδερά, με ελάχιστο μπλε, το μπροστινό τμήμα του λαιμού και το πάνω μέρος του στήθους είναι καφεγκρίζο, ενώ κάποια από τα καλυπτήρια στα τριτεύοντα ερετικά φτερά, έχουν ασπριδερές άκρες και περιθώρια. Η βάση της γναθοθήκης έχει ελαφριά κιτρινωπή απόχρωση.
Τροφή
thumb|right|300px|Λευκοχελίδονα μαζεύουν λάσπη για την κατασκευή της φωλιάς τους Τα λευκοχελίδονα είναι αποκλειστικά εντομοφάγα πτηνά που, όπως και τα άλλα χελιδόνια, συλλαμβάνουν τη λεία τους εν πτήσει. Στις περιοχές αναπαραγωγής, οι μύγες και οι αφίδες αποτελούν μεγάλο μέρος της διατροφής και, ειδικά στην Ευρώπη, συλλαμβάνουν μεγαλύτερες ποσότητες των συγκεκριμένων εντόμων από ότι τα σταβλοχελίδονα. Στις περιοχές διαχείμασης τα υμενόπτερα, ειδικά τα ιπτάμενα μυρμήγκια, αποτελούν σημαντική πηγή τροφής.
Ηθολογία
Με κατάλληλες καιρικές συνθήκες, τα λευκοχελίδονα τείνουν να αναζητούν την τροφή τους, ψηλότερα από τα σταβλοχελίδονα, αλλά ξοδεύουν, μάλλον, λιγότερο χρόνο την ημέρα στον αέρα και -τουλάχιστον στα βόρεια της κατανομής τους- απομακρύνονται λιγότερο από τη φωλιά. Στις περιοχές διαχείμασης, το είδος παρατηρείται συνήθως σε μικρά σμήνη, πολλές φορές πάνω στις γραμμές μεταφοράς ηλεκτρικού ρεύματος.
Το λευκοχελίδονο αποτελεί τον συχνότερο στόχο του δεντρογέρακου, αλλά δεν είναι λίγες οι φορές που καταφέρνει να διαφύγει, λόγω της εξαιρετικής ικανότητας ελιγμών του, στον αέρα.
Πτήση
thumb|right|300px|Λευκοχελίδονο εν πτήσει (κοιλιακή όψη) Η πτήση του λευκοχελίδονου είναι όπως των άλλων χελιδονιών, γρήγορη και με απότομες αλλαγές κατεύθυνσης, όχι όμως τόσο επιδέξια όσο του σταβλοχελίδονου, με μεγαλύτερες αερολισθήσεις (glides) από εκείνου. Τα φτεροκοπήματα είναι 5,3 ανά δευτερόλεπτο, κατά μέσον όρο, περισσότερα από τα αντίστοιχα 4,4 του σταβλοχελίδονου. Η μέση ταχύτητα πτήσης είναι 11 μέτρα ανά δευτερόλεπτο.
Αναπαραγωγή
Μόλις συσταθούν, τα ζευγάρια παραμένουν μαζί για μια ζωή. Ωστόσο, επειδή έχουν καταγραφεί αρκετές περιπτώσεις σχηματισμού επιπλέον ζευγαριών από το «κανονικό», το είδος κατατάσσεται στα πολυγαμικά, παρά το γεγονός ότι «κοινωνικά» θεωρείται μονογαμικό. Τα αναπαραγόμενα άτομα επιστρέφουν στα ευρωπαϊκά εδάφη φωλιάσματος μεταξύ Απριλίου και Μαΐου, αλλά στις μεσογειακές περιοχές η κατασκευή της φωλιάς αρχίζει από τον Μάρτιο, ενώ στη βόρεια Λαπωνία μόλις στα μέσα Ιουνίου. Τα λευκοχελίδονα συνηθίζουν να φωλιάζουν αποικιακά και οι φωλιές να ακουμπούν μεταξύ τους, σε κάποιες περιπτώσεις. Μια τυπική αποικία έχει λιγότερες από 10 φωλιές, αλλά υπάρχουν καταγραφές αποικιών με χιλιάδες φωλιές.
Φωλιά
Το λευκοχελίδονο παλαιότερα φώλιαζε σε βράχια και σπήλαια, κάτι που ακόμη και σήμερα εξακολουθεί να γίνεται σε περιορισμένη κλίμακα, με κάποιες φωλιές να κατασκευάζονται κάτω από βράχινες στέγες. Σήμερα, ωστόσο, χρησιμοποιεί σε μεγάλο βαθμό ανθρώπινες κατασκευές, όπως γέφυρες και σπίτια. Σε αντίθεση με το σταβλοχελίδονο, χρησιμοποιεί το εξωτερικό των κτηρίων, αντί για το εσωτερικό τους (αχυρώνες ή στάβλους στο σταβλοχελίδονο). Οι φωλιές κατασκευάζονται ακριβώς στην ορθή γωνία που σχηματίζεται από μια κάθετη επιφάνεια (ένας τοίχος π.χ.) και της οριζόντιας επιφάνειας που εξέχει πάνω από αυτήν (οροφές, μαρκίζες, στέγαστρα, κ.ο.κ.) έτσι, ώστε η στερέωση της φωλιάς να επιτευχθεί σε δύο επίπεδα. Η φωλιά είναι μια ομοιόμορφη, μάλλον ημισφαιρική, κυπελοειδής δομή που, λόγω της θέσης της μέσα στην ορθή γωνία των τοιχωμάτων (βλ. παραπάνω), κλείνεται από το πάνω, οριζόντιο γείσο, με τα πουλιά να αφήνουν μικρό μόνον άνοιγμα για να μπαινοβγαίνουν στο εσωτερικό της, κάτι που αποτελεί χαρακτηριστικό γνώρισμα του είδους. Κατασκευάζεται και από τα δύο φύλα με σφαιρίδια λάσπης ενισχυμένα με φυτικές ίνες. Το υλικό συλλέγεται με το ράμφος, ενώ το εσωτερικό της φωλιάς επιστρώνεται με χόρτα, μαλλί ή άλλα μαλακά υλικά. Η λάσπη συλλέγεται από λίμνες, ποταμούς ή νερολακκούβες, αναμιγνύεται με σάλιο, και προστίθεται σε διαδοχικές στρώσεις.
Γέννα
Η γέννα αποτελείται από (2-) 4 έως 5 (-6) υποελλειπτικά αβγά, διαστάσεων 19,4 Χ 13,4 χιλιοστών και βάρους 1,8 γραμμαρίων, από τα οποία ποσοστό 6% είναι κέλυφος. Η επώαση πραγματοποιείται και από τα δύο φύλα, κυρίως όμως από το θηλυκό και διαρκεί 13-19 ημέρες. thumb|right|400px|Η χαρακτηριστική φωλιά του λευκοχελίδονου έχει πολύ μικρό άνοιγμα στο πάνω μέρος της Οι νεοσσοί είναι φωλεόφιλοι (altricial) και σιτίζονται από τους γονείς, με τροφή που μεταφέρεται μέσω του ράμφους. Κατά τη διάρκεια της 1ης εβδομάδας, η επιτήρηση γίνεται κυρίως από το θηλυκό. Στις 19-25 ημέρες, ανάλογα με τον καιρό, οι νεοσσοί πτερώνονται (fledge) και αφήνουν τη φωλιά, αλλά εξακολουθούν να τρέφονται από τους γονείς για περίπου μια (1) εβδομάδα ακόμη, μετά την πτέρωση. Υπάρχουν συνήθως δύο γέννες κάθε χρόνο, με τη φωλιά να επαναχρησιμοποιείται στη δεύτερη, ενώ επισκευάζεται και για τα επόμενα έτη. Το ποσοστό επιτυχίας στην εκκόλαψη φθάνει το 90%, και η επιβίωση των νεοσσών στο 60%-80%. Τρίτη γέννα δεν είναι ασυνήθιστη, αν και οι τελευταίοι νεοσσοί συχνά αφήνονται να λιμοκτονήσουν.
Προσδόκιμο ζωής
Η μέση ετήσια θνησιμότητα για τους ενήλικες που φωλιάζουν στη δυτική Παλαιαρκτική είναι 40%-60%, με τους περισσότερους θανάτους να συμβαίνουν εκτός αναπαραγωγικής περιόδου. Βρετανική μελέτη έδωσε μέσο ποσοστό επιβίωσης των ενηλίκων κάτω από 40%, αλλά η διακύμανση ήταν από 25% έως 70%. Οι βροχοπτώσεις στις αφρικανικές περιοχές διαχείμασης είναι σημαντικός παράγοντας για την επιβίωση των ενηλίκων, ενώ οι υγρές καιρικές συνθήκες στις περιοχές αναπαραγωγής έχουν πολύ μικρή επίδραση. Παρά το γεγονός ότι έχουν καταγραφεί πουλιά ηλικίας 10 και 14 ετών, τα περισσότερα δεν ξεπερνούν τα 5 χρόνια.
Απειλές
Επειδή, γενικότερα, είναι πολύ συμπαθές και ωφέλιμο πτηνό (τρέφεται με ιπτάμενα έντομα) για τον άνθρωπο, οι κάτοικοι των αστικών περιοχών δέχονται τις φωλιές των πτηνών στα σπίτια τους, αν και η συσσώρευση περιττωμάτων κάτω από αυτές, είναι κάποια ενόχληση που μπορεί να οδηγεί στο αντίθετο.
Κατάσταση πληθυσμού
Το είδος, επειδή δεν κινδυνεύει από το κυνήγι, λόγω του ευρέος φάσματος κατανομής του και της ικανότητας να ακμάζει σε οικιστικές περιοχές δεν κινδυνεύει σε παγκόσμιο επίπεδο, ως εκ τούτου, χαρακτηρίζεται ως Ελαχίστης Ανησυχίας από την IUCN. Ωστόσο, επειδή είναι πολύ ευάλωτο στις καιρικές συνθήκες, ιδιαίτερα στις χαμηλές θερμοκρασίες, συχνά υφίσταται μαζικές απώλειες πληθυσμών, κυρίως κατά τη φθινοπωρινή μετανάστευση.
Κατάσταση στην Ελλάδα
Το λευκοχελίδονο απαντά σε όλη την Ελλάδα, τόσο στα ηπειρωτικά όσο και στα νησιά, αν και σε μικρότερους πληθυσμούς από την κυρίως ενδοχώρα. Έρχεται κατά κύματα μετά τον Μάρτιο και φωλιάζει από το επίπεδο της θάλασσας μέχρι τα 1.600μ. (Κρήτη), κυρίως στον αστικό ιστό, αλλά και σε «φυσικές» θέσεις, όπως ορθοπλαγιές, φαράγγια και σπήλαια. Ωστόσο, αρκετά άτομα φθάνουν ήδη από τα τέλη Φεβρουαρίου, καθιστώντας το είδος, από τα πρώτα μεταναστευτικά πουλιά της άνοιξης. Η φθινοπωρινή αποδημία αρχίζει από τα μέσα Αυγούστου και μετά, ενώ πολλά άτομα φεύγουν αργά τον Οκτώβριο. Γενικά, είναι πολύ δύσκολο να διακριθούν οι καλοκαιρινοί αναπαραγόμενοι πληθυσμοί από τους διαβατικούς, κατά τις μεταναστεύσεις.
Λόγιες
Χελιδών η κοινή
Λαϊκές
Στον ελλαδικό χώρο το Λευκοχελίδονο απαντάται και με τις ονομασίες: Σπιτοχελίδονο, Μαρτινάκι και Σπιτομαρτινάκι.
Σημειώσεις
i. Η ονομασία αυτή δίνεται και στα μέλη του γένους Hirundo
Πηγές
Κατηγορία:Χελιδονίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ελλάδας
Nissan Titan
Το Nissan Titan είναι ένα εξαιρετικά μεγάλων διαστάσεων επαγγελματικό pick-up αυτοκίνητο, που παράγεται από την ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία Nissan, από τις 21 Σεπτεμβρίου 2003, για την αγορά της Βόρειας Αμερικής, με μια πρώτη ανανέωση το 2008. Στις 20 Νοεμβρίου 2015, ξεκίνησε η παραγωγή της δεύτερης γενιάς του, η οποία υπέστη μια ανανέωση το 2020. Το μοντέλο έχει κινητήρα εμπρός με διαμήκη τοποθέτηση, καθώς και κίνηση στους πίσω τροχούς ή στους τέσσερις τροχούς.
Μελλοντική διακοπή
Οι μειωμένες πωλήσεις του Titan οδήγησαν την Nissan να αποφασίσει στα τέλη Ιουλίου του 2022 να μην βγάλει νέα γενιά του και έτσι το μοντέλο θα καταργηθεί όταν φτάσει στη λήξη παραγωγής της η τωρινή γενιά του, μέσα στο 2024 ή στο 2025.
Πωλήσεις στις ΗΠΑ
Οι χρονολογίες δίνονται σε ημερολογιακά έτη και όχι σε σεζόν (model years).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαγγελματικά αυτοκίνητα Titan
Θωθ
Ιδιότητες
right|thumb|150 px|Ανάγλυφο του Θωθ από το [[Λούξορ|Ναό του Λούξορ]] Στις αρχέγονες περιόδους του αιγυπτιακού πολιτισμού ήταν θεός της Σελήνης και από το σεληνιακό συσχετισμό του λέγεται ότι αντλεί την πολυμορφία του, καθώς εκφράζεται με πολλά και διαφορετικά πρόσωπα. Όπως η Σελήνη αντλεί το φως της από τον Ήλιο, έτσι και ο Θωθ αντλούσε ένα μεγάλο μέρος της εξουσίας του από τον ηλιακό θεό Ρα, όντας γραφέας και σύμβουλός του. Στην πραγματικότητα, τόσο σημαντικές ήταν οι φάσεις της Σελήνης για τους ρυθμούς της αιγυπτιακής ζωής, ώστε ο Θωθ θεωρήθηκε αρχή της κοσμικής τάξης, καθώς και των θρησκευτικών και κοινωνικών ιδρυμάτων. Ήταν παρών σχεδόν σε κάθε όψη λατρείας στους ναούς, στην απονομή δικαιοσύνης και στις μαγικές τέχνες, με τις οποίες σχετιζόταν ιδιαιτέρως.
thumb|left|200px|Ο Θωθ ως μπαμπουίνος Επίσης είναι ο θεϊκός γραφέας, εκείνος που επινόησε τη γραφή και κύριος της σοφίας. Το ιερατείο απέδιδε σ' εκείνον πολλές από τις ιερές γραφές, ανάμεσα στις οποίες συγκαταλέγεται η Βίβλος των Αναπνοών και ένα τμήμα της Βίβλου των Νεκρών. Πιστευόταν άλλωστε ότι είχε μεταδώσει την τέχνη της ιερογλυφικής γραφής στους Αιγυπτίους από τα πανάρχαια χρόνια. , ενώ ήταν και προστάτης των γραφέων. Του αποδίδονταν τιμές ως Κύριου της Γνώσης όλων των Επιστημών, θεωρούμενος η προσωποποίηση της Κατανόησης και της Λογικής. Υπήρξε, επίσης, μεσολαβητής για να επέλθει ειρήνη ανάμεσα στον Ώρο και τον Σηθ. Ιδιαίτερο πεδίο δράσης του ήταν η εσωτερική σοφία και γι' αυτό αποκαλείτο «ο Μυστηριώδης» ή «ο Άγνωστος». Οι μαγικές του δυνάμεις τον συνέδεσαν, επίσης, με την ιατρική και, όταν το σώμα υπέκυπτε τελικώς στο θάνατο, εκείνος ήταν πάλι που οδηγούσε το νεκρό στο βασίλειο των θεών και ακολουθούσε η κρίση της ψυχής του.
Λατρεία και απεικονίσεις
Η πιο γνωστή απεικόνισή του είναι εκείνη του άνδρα με κεφάλι ίβιδας, ιερό πουλί το οποίο οι Αιγύπτιοι θεωρούσαν σοφό. Πολλές φορές απεικονιζόταν και ως μπαμπουίνος. Προς τιμήν του είχαν ιδρυθεί στην Αίγυπτο πολλές πόλεις, με σπουδαιότερη τη Μεγάλη Ερμούπολη, σύμφωνα με τις ελληνικές αποδόσεις. Η πόλη αυτή, είχε φτάσει να θεωρείται από τους Αιγύπτιους ως ο αρχαιότερος τόπος στη Γη, ενώ ο Θωθ είχε ταυτιστεί με τον ίδιο το Δημιουργό, ο οποίος δημιούργησε τα πάντα απλώς και μόνο με τον ήχο της φωνής του.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Θεότητες της αιγυπτιακής μυθολογίας Κατηγορία:Θεότητες της γνώσης Κατηγορία:Θεότητες της μαγείας Κατηγορία:Θεότητες της σελήνης Κατηγορία:Θεότητες της σοφίας Κατηγορία:Θεότητες του Κάτω Κόσμου Κατηγορία:Θεότητες του χρόνου και της μοίρας
Ελληνικό Κέντρο Θαλασσίων Ερευνών
Το Ελληνικό Κέντρο Θαλασσίων Ερευνών (ΕΛ.ΚΕ.Θ.Ε.), είναι δημόσιος ερευνητικός οργανισμός που λειτουργεί υπό την εποπτεία της Γενικής Γραμματείας Έρευνας και Τεχνολογίας (ΓΓΕΤ) του Υπουργείου Ανάπτυξης και Επενδύσεων.
Ιστορία
Το 1912 η ελληνική κυβέρνηση αποφάσισε να προχωρήσει στη διερεύνηση της δημιουργίας ενός ινστιτούτου, προσκαλώντας ως σύμβουλο τον Ιταλό καθηγητή D. Vinciguerra, και πρότεινε τη δημιουργία ενός Θαλάσσιου Υδροβιολογικού Σταθμού. Ο πρώτος Θαλάσσιος Υδροβιολογικός Σταθμός ιδρύθηκε το 1914. Είχε έδρα το Παλαιό Φάληρο, ξεκίνησε το 1915 μελέτες αλιείας και θαλάσσιας βιολογίας. Ο σταθμός αυτός μετονομάστηκε σε Εργαστήριο Αλιευτικών Ερευνών το 1948 και τέθηκε υπό την Εποπτεία του Υπουργείου Γεωργίας.
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, και συγκεκριμένα το 1945, ιδρύθηκε το Ελληνικό Υδροβιολογικό Ινστιτούτο της Ακαδημίας Αθηνών, με έδρα τον Πειραιά, στο οποίο ενσωματώθηκε το 1947 ο Υδροβιολογικός Σταθμός της Ρόδου που είχε ιδρυθεί από τους Ιταλούς κατά τη διάρκεια της κατοχής των Δωδεκανήσων (Reale Istituto di Ricerche Biologiche). Συγχρόνως ένα μικρό σκάφος με το όνομα «ΓΛΑΥΚΗ» μετασκευάστηκε σε ερευνητικό και πραγματοποίησε το 1946 τους τρεις πρώτους ελληνικούς ωκεανογραφικούς πλόες. Το «ΓΛΑΥΚΗ» αντικαταστάθηκε το 1948 από το ερευνητικό σκάφος «ΑΛΚΥΟΝΗ».
Το 1965 το Υδροβιολογικό Ινστιτούτο της Ακαδημίας Αθηνών μαζί με το Εργαστήριο Αλιευτικών Ερευνών ενώθηκαν στο νεοσυσταθέν Ινστιτούτο Ωκεανογραφικών και Αλιευτικών Ερευνών (Ι.ΩΚ.Α.Ε.), που άρχισε να λειτουργεί από το 1970.
Το 1985 με το νόμο 1514 της Έρευνας ιδρύθηκε το Εθνικό Κέντρο Θαλάσσιων Ερευνών (Ε.Κ.Θ.Ε.), που αποτέλεσε τη μετεξέλιξη του ΙΩΚΑΕ, και ήταν ΝΠΔΔ εποπτευόμενο από τη Γενική Γραμματεία Έρευνας και Τεχνολογίας του Υπουργείου Βιομηχανίας Ενέργειας και Τεχνολογίας, του μετέπειτα Υπουργείου Ανάπτυξης. Το 1985 ναυπηγήθηκε στα ναυπηγεία Χαλκίδας και το Ωκεανογραφικό σκάφος «ΑΙΓΑΙΟ». Το ΕΚΘΕ αποτέλεσε τον κύριο ερευνητικό φορέα θαλάσσιων επιστημών στην Ελλάδα.
Το 1990 αποκτήθηκε το τηλεκατευθυνόμενο υποβρύχιο ROV Mini Rover. Το 1997 το «ΑΙΓΑΙΟ» Ω/Κ ανακατασκευάστηκε και αποτέλεσε ένα μοντέρνο εν πλω εργαστήριο. Το 1999 αποκτήθηκε το τηλεκατευθυνόμενο υποβρύχιο ROV βαθιάς θάλασσας Max Rover και το σύγχρονο επανδρωμένο υποβρύχιο «ΘΕΤΙΣ».
Το 2003 με το νόμο 2919/25.6.2001 «Σύνδεση Έρευνας και Τεχνολογίας με την παραγωγή» αποφασίστηκε η ίδρυση ΝΠΔΔ με την επωνυμία Ελληνικό Κέντρο Θαλάσσιων Ερευνών (ΕΛ.ΚΕ.Θ.Ε.), με την ενοποίηση του Εθνικού Κέντρου Θαλάσσιων Ερευνών (ΕΚΘΕ) και του Ινστιτούτου Θαλάσσιας Βιολογίας Κρήτης (Ι.ΘΑ.ΒΙ.Κ). Το ΕΛ.ΚΕ.Θ.Ε. διέπεται από τις διατάξεις του νόμου 1514/85 και του Προεδρικού Διατάγματος 164 (ΦΕΚ 131/3.6.03) και έχει έδρα την Ανάβυσσο Αττικής.
Το Δεκέμβριο του 2005 άνοιξε το «Cretaquarium-Θαλασσόκοσμος» στο Ηράκλειο Κρήτης, αποτελώντας ένα από τα μεγαλύτερα ενυδρεία στην Ευρώπη και προσφέροντας μια καταπληκτική θέα στον υποθαλάσσιο κόσμο της Μεσογείου θάλασσας.
Οργάνωση
Σήμερα, το ΕΛ.ΚΕ.Θ.Ε. αποτελείται από τρία Ερευνητικά Ινστιτούτα:
Αποστολή
ii) Προαγωγή της βιώσιμης εκμετάλλευσης των θαλάσσιων βιολογικών και άλλων πόρων, συμπεριλαμβανομένης της θαλάσσιας ενέργειας στα πλαίσια της Γαλάζιας Ανάπτυξης (πρόγραμμα «HORIZON 2020»),
iv) Προαγωγή της βιώσιμης υδατοκαλλιέργειας,
v) Ευαισθητοποίηση του κοινού σε θέματα που σχετίζονται με την υδρόσφαιρα και την προστασία της, και
vi) Παροχή συμβουλών σε εθνικά, μεσογειακά και ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα σε θέματα περιβαλλοντικής βιωσιμότητας και διαχείρισης.
Εκδόσεις
Το ΕΛ.ΚΕ.Θ.Ε., με την τεχνική υποστήριξη του Εθνικού Κέντρου Τεκμηρίωσης εκδίδει το επιστημονικό περιοδικό Mediterranean Marine Science.
Ωκεανογραφικός Στόλος
Στη τεχνολογική υποστήριξη των ερευνητικών προγραμμάτων του ΕΛ.ΚΕ.Θ.Ε. περιλαμβάνονται:
Παραπομπές
Κατηγορία:Περιβάλλον της Ελλάδας
Φεντερίκο Τσαντομενέγκι
Βίος
Γεννήθηκε στην Βενετία. Πατέρας του ήταν ο Πιέτρο Τσαντομενέγκι (Pietro Zandomeneghi) και παππούς του ο Λουίτζι Τσαντομενέγκι, που ήταν και οι δύο νεοκλασικοί γλύπτες. Ο δεύτερος είναι μάλιστα ο δημιουργός του μνημείου για τον Τιτσιάνο στο Φράρι (Frari) της Βενετίας. Στα νεανικά του χρόνια ο Φεντερίκο επέλεξε την ζωγραφική αντί της γλυπτικής και γράφτηκε το 1856 αρχικά στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βενετίας (Accademia di Belle Arti di Venezia) και αργότερα στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μιλάνου. Το 1860 προσπάθησε να ενταχθεί στις δυνάμεις του Τζουζέπε Γκαριμπάλντι (Giuseppe Garibaldi) κατά την λεγόμενη "Εκστρατεία των Χιλίων". Η πράξη του αυτή κατέστησε δύσκολη την παραμονή του στην Βενετία και το 1862 μετακόμισε στην Φλωρεντία όπου και έμεινε για πέντε χρόνια. Εκεί γνωρίστηκε με αρκετούς καλλιτέχνες, συμπεριλαμβανομένων των Τελέμακο Σινιορίνι (Telemaco Signorini), Τζοβάννι Φαττόρι (Giovanni Fattori) και Τζουζέππε Αμπάτι (Giuseppe Abbati). Ο Τσαντομενέγκι εντάχθηκε στην ομάδα τους -που ήταν γνωστή ως Macchiaioli- και φιλοτέχνησε πολλούς πίνακες τοπίων. Η ζωγραφική στην φύση, έξω από το ατελιέ, ήταν την εποχή εκείνη πρωτοποριακή προσέγγιση που προσέδιδε νέα ζωντάνια και τον αυθορμητισμό στην απόδοση του φωτός. Το 1871 ο Πομπέο Μολμέντι (Pompeo Molmenti) έγραψε διθυραμβική κριτική για τρεις Βενετσιάνους καλλιτέχνες: τους Γουλιέλμο Τσάρντι (Guglielmo Ciardi), Αλεσσάντρο Τσέτσος (Alessandro Zezzos) και Τσαντομενέγκι.
Το 1874 ο Τσαντομενέγκι πήγε στο Παρίσι, όπου και παρέμεινε για το υπόλοιπο του βίου του. Σύντομα γνωρίστηκε με τους ιμπρεσιονιστές, που μόλις είχαν κάνει την πρώτη τους ομαδική έκθεση. Η τεχνοτροπία του Τσαντομενέγκι ήταν παρόμοια με των ιμπρεσιονιστών και έτσι συμμετείχε σε τέσσερις εκθέσεις τους στα 1879, 1880, 1881, 1886. Όπως και ο στενός του φίλος Εντγκάρ Ντεγκά (Edgar Degas) ζωγράφιζε κυρίως ανθρώπους. Ο Τσαντομενέγκι θαύμαζε επίσης το έργο της Μαίρης Κάσατ (Mary Stevenson Cassatt) και του Πιερ Ωγκύστ Ρενουάρ (Pierre Auguste Renoir), με πολλούς από τους πίνακες γυναικών που φιλοτέχνησε να ακολουθούν το παράδειγμά τους.
Προκειμένου να βελτιώσει το πενιχρό εισόδημά του ασχολήθηκε επίσης με την εικονογράφηση περιοδικών μόδας.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1890 άρχισε να δουλεύει με παστέλ και έγινε πολύ ικανός στην χρήση αυτού του μέσου. Την ίδια περίπου περίοδο έγινε περισσότερο γνωστός όταν ο έμπορος τέχνης Πωλ Ντυράν-Ρουέλ (Paul Durand-Ruel) έδειξε το έργο του στις Ηνωμένες Πολιτείες. Απεβίωσε στο Παρίσι το 1917.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ιμπρεσιονιστές ζωγράφοι
Γναίος Δομίτιος Αηνόβαρβος (ύπατος το 122 π.Χ.)
Ο Γναίος Δομίτιος Αηνόβαρβος ΙΙΙ, Gnaeus Domitius Ahenobarbus, (απεβ. π. 104 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος στρατηγός και συγκλητικός, που υπηρέτησε ως ύπατος το 122 π.Χ. Οδήγησε μία εκστρατεία για την κατάκτηση της νότιας Γαλατίας ενάντια στους Αλόβρογες μαζί με τον διάδοχό του Κόιντο Φάβιο Μάξιμο Αλοβρογικό. Ο Δομίτιος Α. ήταν ενεργός στην πρώιμη ανάπτυξη της νότιας Ρωμαϊκής Γαλατίας, ιδρύοντας την πρώτη ρωμαϊκή αποικία στην Colonia Narbon Martius και χρηματοδότησε έργα όπως η Via Domitia, που συνδέει την Ιταλία με την Ισπανία μέσω της νότιας Γαλατίας. Πιθανότατα ήταν επίσης ο χορηγός τού Βωμού τού Δομίτιου Αηνόβαρβου στον Ναό τού Ποσειδώνα στη Ρώμη. Ο Δ. Αηνόβαρβος έγινε τιμητής το 115 π.Χ. και έγινε pontifex σε άγνωστη ημερομηνία πριν αποβιώσει περί το 104 π.Χ.
Ιστορικό και οικογένεια
Ήταν μέλος τού αριστοκρατικού γένους των Δομιτίων Αηνοβάρβων, πληβείων. Πατέρας του ήταν ο Γναίος Δομίτιος Αενοβάρβος ΙΙ, ο οποίος υπηρέτησε ως ύπατος το 162 π.Χ. Ο παππούς του Γναίος Δομίτιος Αηνόβαρβος Ι ήταν ύπατος το 192 π.Χ.
Άφησε δύο γιους, τον Γναίο Δομίτιο Αηνόβαρβο ΙV (ύπατο το 96 π.Χ.) και τον Lucius Domitius Ahenobarbus (ύπατο το 94 π.Χ.). Ήταν παππούς τού Λεύκιου Δομίτιου Αηνόβαρβου V (υπάτου το 54 π.Χ.). Από αυτή τη γραμμή ο Δομίτιος ΙΙΙ είναι πρόγονος τού τελευταίου Ιουλιο-Κλαυδιανού Αυτοκράτορα Νέρωνα (54 μ.Χ. - 68), γεννημένου ως Λεύκιου Δομίτιου Αηνόβαρβου VIII.
Σταδιοδρομία
Το επόμενο έτος 122 π.Χ. αρχίζει η υπατεία τού Δομιτίου, κατά την οποία ηγήθηκε της εκστρατείας κατά των Αλόβρογων. Οι Aλλόβρογες έκαναν κακό στη φιλορωμαϊκή φυλή των Aιδούων και φιλοξενούσαν έναν ηγέτη των Σαλλουβίων, τον βασιλιά Tευτομάλιο, ο οποίος είχε διαφύγει στην καταστροφή της πόλης του από την υποδούλωση στους Ρωμαίους τον προηγούμενο χρόνο. Κατά τη διαδρομή του προς τους Αλλόβρογες, ο Δομίτιος συναντήθηκε με έναν πρεσβευτή τού βασιλιά Βιτούιτου των ισχυρών Αρβέρνων. Οι συζητήσεις δεν κινήθηκαν όμως υπέρ της Ρώμης και οι Αρβέρνοι ενώθηκαν με τους Αλλόβρογες εναντίον της Ρώμης το 121 π.Χ.
Ο Δομίτιος δεν ήταν πλέον ύπατος, αλλά οδήγησε τον στρατό του ούτως ή άλλως ως ανθύπατος. Στη συμβολή τού Ροδανού και τού Σούλγα νίκησε τους Αλλόβρογες στη μάχη τού Βιντάλιουμ. Ταυτόχρονα, ο ύπατος Κόιντος Φάβιος Μάξιμος Αλλοβρογικός οδήγησε μία άλλη δύναμη προς τα βόρεια, κοντά στο σύγχρονο Βαλάνς, στη σύγκλιση των ποταμών Ροδανού και Iζέρ, όπου επέτυχαν μία ηχηρή νίκη επί μίας σημαντικά μεγαλύτερης δύναμης Κελτών, με ελάχιστες απώλειες. Η νίκη της Ρώμης ήταν αρκετά πλήρης. Δεν θα υπήρχε άλλη εκστρατεία στην περιοχή για δύο δεκαετίες μετά. μικρογραφία| Η Via Domitia σε μωβ. Ο Δομίτιος πήρε τον Bιτούιτο και τον έστειλε σε μία φυλακή στη Ρώμη από ζήλια για τον Φάβιο, για να εμποδίσει ο εχθρός ηγέτης να παρελάσει στη Ρώμη για τον θρίαμβο του Φάβιου. Για τη νίκη του στο Βιντάλιουμ τού απονεμήθηκε ένας θρίαμβος και ο τίτλος imperator, όπως και ο Mάξιμος για τη νίκη στο Iζέρ. Υπάρχουν δύο στοιχεία για την αντίδραση της Συγκλήτου στις νίκες τους, που ξεχωρίζουν. Πρώτον, στον Φάβιο απονεμήθηκε το θριαμβευτικό προσωνύμιο (agnomen) «Allobrogicus» για τη νίκη του, ενώ στον Δομίτιο όχι. Δεύτερον, ο Φάβιος πραγματοποίησε πρώτος τη θριαμβευτική πομπή του. Αυτό είναι ασυνήθιστο, αν σκεφτεί κανείς ότι ο Δομίτιος ήταν ο ανώτερος από τους δύο και κανονικά θα πήγαινε πρώτος σε μία τέτοια πομπή. Ο θρίαμβος το 120 π.Χ. σηματοδοτεί το τέλος της τριετούς διοίκησής του στην Πέραν των Άλπεων Γαλατία.
Έχοντας ολοκληρώσει τις κατακτήσεις αυτού που βρίσκεται σήμερα στο δυτικό Λανγκεντόκ, ο Δομίτιος ίδρυσε την πρώτη ρωμαϊκή αποικία στη Γαλατία, που ονομάζεται Colonia Narbo Martius (Narbonne) το 118 π.Χ. Εκείνη την εποχή κατασκεύασε επίσης τη Via Domitia, μία οδό που συνδέει την Ιταλία με τις επαρχίες της Ρώμης στην Ισπανία: η οδός πήρε το όνομά του. Κτίστηκε κατά μήκος ενός αρχαίου εμπορικού δρόμου, διασχίζοντας τις Άλπεις από ένα από τα πιο εύκολα περάσματα, το Col de Montgenèvre.
Ως τιμητής (censor) το 115 π.Χ., έδιωξε 32 συγκλητικούς από τη Σύγκλητο.
Ο Δομίτιος έγινε αρχιερέας (pontifex) σε αβέβαιη ημερομηνία και αργότερα απεβίωσε γύρω στο 104 π.Χ.
Δευτερεύουσες πηγές
Κατηγορία:Ύπατοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Ισαβέλλα της Γαλλίας (1225-1270)
thumb|right|250px|Υαλογράφημα του ναού του Αγίου Λουδοβίκου του Λ'Ίλ στο [[Παρίσι με την μορφή της Αγίας Ισαβέλλας της Γαλλίας - 14ος αιώνας.]] Η Αγία Ισαβέλλα της Γαλλίας (Isabelle de France, Μάρτιος 1225 - 23 Φεβρουαρίου 1270) ήταν Γαλλίδα πριγκίπισσα του Οίκου των Καπετιδών και Αγία της Καθολικής εκκλησίας. Ήταν η πρώτη κόρη του Λουδοβίκου Η΄ της Γαλλίας και της Λευκής των Ιβρέα, κόρης του Αλφόνσου Η΄ της Καστίλης. Ήταν αδελφή του Λουδοβίκου Θ΄ της Γαλλίας.
Χριστιανική ανατροφή από την μητέρα της, ασπάστηκε το Τάγμα των Φραγκισκιανών
Είναι η ιδρύτρια του αβαείου του Λονγκσάμπ σε τμήμα που βρίσκεται μέσα στο δάσος της Βουλώνης δυτικά του Παρισιού (1256) από την παιδική της ηλικία ήθελε να αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στην θρησκεία, ανακηρύχθηκε Αγία της Καθολικής εκκλησίας από το τάγμα των Φραγκισκανών.
Ο πατέρας της πέθανε όταν ήταν πολύ μικρή και η μητέρα της Λευκή της Καστίλης ανέλαβε την εκπαίδευση της μαθαίνοντας της τα Λατινικά παράλληλα με την μητρική της γλώσσα. Αφοσιώθηκε με πάθος στην χριστιανική θρησκεία διαβάζοντας θρησκευτικά κείμενα παράλληλα με τις ιστορίες ηρώων, ειδικεύτηκε εκτός από το διάβασμα σε όλες τις γυναικείες ασχολίες όπως στο πλέξιμο προτιμώντας μεγαλύτερη εξειδίκευση στα ιερατικά άμφια.
Ο πάπας Ιννοκέντιος Δ΄ με την βούλα του της είχε επιτρέψει στις 26 Μαΐου 1254 να διατηρήσει Φραγκισκανούς πατέρες σαν εξομολογητές, αφιερώθηκε στο τάγμα των Φραγκισκιανών σε μεγαλύτερο βαθμό από τον αδελφό της βασιλιά Άγιο Λουδοβίκο και αρνήθηκε κάθε βασιλικό τίτλο.
Αρνήθηκε να παντρευτεί για να αφοσιωθεί στην θρησκεία
Σύμφωνα με την Συνθήκη του Βαντόμ τον Μάρτιο του 1227 η Ισαβέλλα αρραβωνιάστηκε σε ηλικία 3 ετών από τους γονείς της με τον Ούγο Ι΄ των Λουζινιάν, η συνθήκη γάμου υπογράφηκε τον Ιούνιο του 1230 αλλά όταν μεγάλωσε αρνήθηκε να προχωρήσει στον γάμο επειδή ήθελε να αφιερώσει τον εαυτό της στην χριστιανική θρησκεία.
Επέμεινε να μείνει ανύπαντρη, γι'αυτό αρνήθηκε στην συνέχεια να δεχτεί να γίνει σύζυγος του Κορράδου Δ΄ της Γερμανίας, γιου του αυτοκράτορα Φρειδερίκου Β΄ Χοενστάουφεν, μια ενέργεια της που διαφώνησαν όλοι, ακόμα και ο προστάτης της, πάπας Ιννοκέντιος Δ΄.
Ιδρύτρια του Μοναστηρίου της Ταπεινότητας της Ευλογημένης Παρθένου
Θέλοντας να ιδρύσει ένα μοναστήρι με το όνομα τάγμα των «Φτωχών Κυριών της Αγίας Κλάρας», βοηθήθηκε στην προσπάθεια της από τον αδελφό της, βασιλιά Λουδοβίκο. Το 1255, βρήκε την απαραίτητη έκταση στο δάσος του Ρουβρέ - Κατιγιόν, κοντά στο Παρίσι, και η οικοδόμηση του ολοκληρώθηκε το 1259. Ο πάπας Αλέξανδρος Δ΄ έδωσε στις 2 Φεβρουαρίου 1259 την συγκατάθεσή του με έναν νέο κανόνα τον οποίο όρισε ειδικά για το συγκεκριμένο μοναστήρι των Φραγκισκανών αλλά επεκτάθηκε και στα υπόλοιπα μοναστήρια τα οποία βρίσκονταν στην υπηρεσία της Αγίας Κλάρας. Σύμφωνα με τον νέο κανόνα η κοινότητα θα μπορούσε να κρατήσει την αυτονομία της αν και ανήκε στις τάξεις των Φραγκισκανών, μερικές μοναχές προέρχονταν από το γυναικεία Φραγκισκανό μοναστήρι της Ρενς.
Ο πάπας Ουρβανός Δ΄ επιβεβαίωσε το καταστατικό του νέου κανόνα (1263) δίνοντας τον τίτλο της κλειστής γυναικείας αδελφότητας, οι αλλαγές ήταν περισσότερο διακοσμητικές παρά ουσιαστικές. Η Ισαβέλλα πλαισιώθηκε από ομάδα Φραγκισκανών μοναχών όπως η Αγνή του Αρκούρ και η μονή που ίδρυσε ονομάστηκε «μοναστήρι της Ταπεινότητας της Ευλογημένης Παρθένου», αρνήθηκε να γίνει ηγουμένη και αρνήθηκε να μείνει μαζί με τις υπόλοιπες μοναχές λόγω της άσχημης υγείας της, με αυτό τον τρόπο θα μπορούσε να διατηρήσει τα πλούτη της πραγματοποιώντας δωρεές στους φτωχούς.
Το τέλος και ανακήρυξη της Ισαβέλλας ως Αγίας
Πέθανε στην μονή του Λονγκσάμπ στις 23 Φεβρουαρίου 1270 και τάφηκε στο μοναστήρι της μονής. Στην πρώτη εκταφή της που έγινε μετά από 9 μέρες το σώμα της είχε μείνει άθικτο και πολλοί πίστευαν οτι ο τάφος της ήταν σφραγισμένος, το 1521 ο Πάπας Λέων Ι΄ επέτρεψε την πραγματοποίηση μεγαλοπρεπούς γιορτής και στις 4 Ιουνίου 1637 έγινε η δεύτερη εκταφή. Ακολούθησαν πολλές γιορτές όπως στις 25 Ιανουαρίου 1688 που οι μοναχές γιόρτασαν με μια οκτάβα και στις 31 Αυγούστου 1696 έγινε πανηγύρι με την συγκατάθεση του πάπα Ιννοκέντιου ΙΒ΄ στο οποίο ανακηρύχθηκε από τους Φραγκισκιανούς σαν Αγία της Καθολικής εκκλησίας, η μνήμη της εορτάζεται την ίδια μέρα με την έγκριση του ίδιου του πάπα Ιννοκέντιου ΙΒ΄.
Το μοναστήρι του Λονγκσάμπ είχε αργότερα πολλές περιπέτειες, έκλεισε κατά την διάρκεια της Γαλλικής επανάστασης και καταστράφηκε το 1794.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Καπετιδών Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Τεχνο-προοδευτισμός
Τεχνο-προοδευτισμός  είναι μια στάση ενεργού υποστήριξης για τη σύγκλιση των τεχνολογικών αλλαγών και των κοινωνικών αλλαγών. Οι τεχνο-προοδευτικοί υποστηρίζουν ότι οι τεχνολογικές εξελίξεις μπορούν να ενδυναμώσουν σε μεγάλο βαθμό και να χειραφετηθούν όταν ρυθμίζονται από νόμιμες δημοκρατικές και υπεύθυνες αρχές για να διασφαλίσουν ότι το κόστος, οι κίνδυνοι και τα οφέλη τους μοιράζονται δίκαια από τους πραγματικούς ενδιαφερόμενους στις εξελίξεις αυτές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τρανσουμανισμός Κατηγορία:Προοδευτισμός Κατηγορία:Πολιτικές ιδεολογίες
2116 Μτσκέτα
Ο Μτσκέτα (Mtskheta) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,10. Ανακαλύφθηκε το 1976 από τον Δανό αστρονόμο Ρίτσαρντ Μάρτιν Γουέστ, που παρατηρούσε από το Ευρωπαϊκό Νότιο Αστεροσκοπείο, στην κορυφή Λα Σίγια των χιλιανών Άνδεων, και πήρε το όνομά του από την πόλη Μτσκέτα της Γεωργίας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Μτσχέτα εκτιμάται σε 19,85 χιλιόμετρα, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0648.
TeamViewer Remote
TeamViewer Remote είναι λογισμικό για απομακρυσμένη πρόσβαση, απομακρυσμένο έλεγχο και απομακρυσμένη συντήρηση υπολογιστών και άλλων τελικών συσκευών, που κυκλοφόρησε το 2005. Οι λειτουργίες του επεκτάθηκαν σταδιακά, πιο πρόσφατα μέσω της ενσωμάτωσης του TeamViewer Meeting. Το TeamViewer δεν απαιτεί εγγραφή και είναι δωρεάν για χρήση σε μη εμπορικούς χώρους, γεγονός που βοήθησε το λογισμικό να γίνει ευρέως διαδεδομένο. Το TeamViewer είναι το βασικό προϊόν της ομώνυμης εταιρείας από το Göppingen.
Λειτουργικά συστήματα
Το TeamViewer είναι διαθέσιμο για όλους τους επιτραπέζιους υπολογιστές με κοινά λειτουργικά συστήματα, όπως Microsoft Windows και Windows Server αλλά και macOS της Apple. Υπάρχουν επίσης πακέτα για διάφορες διανομές και παράγωγα Linux, όπως το Debian, το Ubuntu, το Red Hat και το Fedora Linux. Επιπλέον υπάρχει το Raspberry Pi OS, μια παραλλαγή Debian για το Raspberry Pi.