cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάρκος Πόρκιος Κάτων (πατέρας του Κάτωνα του Νεότερου)
Οικογένεια
Ο Κάτων ήταν γιος τού Mάρκου Πόρκιου Κάτωνα Σαλονιανού, γιού τού Κάτωνα τού Πρεσβύτερου από τη δεύτερη σύζυγό του, Σαλονία. Ο Κάτων Σαλονιανός γεννήθηκε το 154 π.Χ. και έγινε πραίτωρ, αλλά στη συνέχεια απεβίωσε στο αξίωμα, αφήνοντας δύο γιους, τον Μάρκο και τον Λεύκιο. Όταν ο Μάρκος μεγάλωσε, παντρεύτηκε τη Λιβία Δρούσα, κόρη τού Μάρκου Λίβιου Δρούσου, υπάτου το 112 π.Χ. Η Λιβία είχε προηγουμένως παντρευτεί με τον Κόιντο Σερβίλιο Καίπιο και είχε τρία παιδιά: τον Γναίο, τη Σερβιλία την Πρεσβύτερη, σύζυγο τού Mάρκου Ιούνιου Βρούτου, και τη Σερβιλία τη Νεότερη, σύζυγο τού Λεύκιου Λικίνιου Λούκουλου. Δεδομένου ότι ο Καίπιo απεβίωσε κατά τη διάρκεια τού Κοινωνικού Πολέμου, αυτός και η Λιβία πρέπει να είχαν χωρίσει. Η αιτία δεν είναι γνωστή, αλλά μπορεί να ήταν το αποτέλεσμα της εχθρότητας, που αναπτύχθηκε μεταξύ τού Καίπιο και τού κουνιάδου του, Μάρκου Λίβιου Δρούσου, αν και στο παρελθόν ήταν στενοί φίλοι. Ο Κάτων και η Λιβία είχαν έναν γιο, τον Mάρκο Πόρκιο Κλατωνα τον Νεότερο, που γεννήθηκε το 95 π.Χ., και μια κόρη, την Πορκία.
Σταδιοδρομία
Ο Κάτων ήταν τριβούνος των πληβείων σε μία αβέβαιη χρονιά, πιθανώς στις αρχές της πρώτης δεκαετίας τού 1ου αι. π.Χ. Ο Μπράτον θέτει την τριβουνία του το 99 π.Χ., έτος κατά το οποίο οι τριβούνοι Κάτων και Κόιντος Πομπήιος Ρούφος προσπάθησαν να ανακαλέσουν τον Κόιντο Καικίλιο Μέτελλο Νουμιδικό από την εξορία. Το νομοσχέδιο αυτό αντιτάχθηκε από τον Γάιο Μάριο, εξέχοντα στρατηγό και αντίπαλο τού Νουμιδικού, και με την υποστήριξή του η πρόταση τέθηκε σε αρνησικυρία (veto) από τον τριβούνο Πόπλιο Φούριο. Ο Ντράμαν προσδιορίζει αυτόν τον Κάτωνα ως τον Λεύκιο, τον αδελφό τού Μάρκου, αλλά το έτος της τριβουνίας του είναι εξίσου αβέβαιο.
Το τέλος
Την εποχή τού τέλους του, που συνέβη λίγο πριν από το ξέκίνημα τού Κοινωνικού Πολέμου το 91 π.Χ., ο Κάτων ήταν υποψήφιος για το αξίωμα τού πραίτωρα. Η Λιβία απεβίωσε επίσης, ενώ τα παιδιά της ήταν μικρά, έτσι μεγάλωσαν στο σπίτι του θείου τους, Mάρκου Λίβιου Δρούσου. Τόσο ο Δρούσος, όσο και ο Καίπιo σκοτώθηκαν στον Κοινωνικό Πόλεμο, όπως και ο αδελφός τού Κάτωνα, ο Λεύκιος, κατά τη διάρκεια της υπατείας του το 89 π.Χ. Ο Μάρκος Κάτων ήταν φίλος τού στρατηγού Λ. Κ. Σύλλα, ο οποίος ενδιαφερόταν για τον γιο του μετά το τέλος τού Κάτωνα. Η κόρη τού Κάτωνα, Πορκία, παντρεύτηκε τον Λεύκιο Δομίτιο Αηνόβαρβο ΙΙ, ο οποίος έγινε ύπατος το 54 π.Χ.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Λαβερύν
Το Λαβερύν (γαλλικά: Lavérune, οξιτανικά: La Veruna) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λαβερυνουά (γαλλικά: Lavérunois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Μπάφαλο (Νέα Υόρκη)
Μαζί με την πόλη Ναϊάγκαρα Φολς και κάποιες πόλεις γύρω από το Μπάφαλο, σχηματίζεται η μητροπολιτική περιοχή του Μπάφαλο-Ναϊαγκάρα Φολς, της οποίας ο πληθυσμός ανέρχεται σε 1,166,902 κατοίκους (σύμφωνα με την απογραφή του 2020).
Η πόλη του Μπάφαλο, είναι κτισμένη στις ανατολικές ακτές της λίμνης Ήρι, και βρίσκεται ακριβώς απέναντι από τα Σύνορα ΗΠΑ-Καναδά (Οντάριο), στα δυτικά της πολιτείας της Νέας Υόρκης.
Ιστορία
Η πόλη ιδρύθηκε περίπου το 1789 ως μία μικρή εμπορική κοινότητα στο Μπάφαλο Κρηκ. Αναπτύχθηκε ταχύτατα μετά τη διάνοιξη της διώρυγας Ήρι το 1825, με την πόλη να βρίσκεται στο δυτικό της άκρο. Η πόλη το 1900 ήταν η 8η μεγαλύτερη στις ΗΠΑ και εν συνεχεία έγινε σημαντικός σιδηροδρομικός κόμβος και το μεγαλύτερο κέντρο αλέσματος αλευριού στη χώρα.
Η τύχη της πόλης άλλαξε το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, με τη διάνοιξη του θαλασσίου δρόμου του Αγίου Λαυρεντίου και τη μετακίνηση των αλευρόμυλων και της βαριάς βιομηχανίας σε άλλες χώρες, όπως η Κίνα. Με την αρχή του Άμτρακ τη δεκαετία του 1970, ο τερματικός σταθμός του Μπάφαλο εγκαταλείφθηκε, και τα τρένα πλέον σταθμεύουν στο κοντινό Ντέπιου. Το 1990 η πόλη είχε τον ίδιο πληθυσμό που είχε το 1900.
Οικονομία
Σήμερα, οι κύριοι τομείς της οικονομίας είναι η φροντίδα υγείας και η εκπαίδευση, με την ύπαρξη του Μπάφαλο Νιαγκάρα Μέντικαλ Κάμπους και το Πανέπιστημιο της Νέας Υόρκης στο Μπάφαλο. Η ανεργία ανήλθε τον Αύγουστο του 2011 σε 7,3%. Το περιοδικό Forbes κατέταξε το Μπάφαλο ως το 10ο καλύτερο μέρος στις ΗΠΑ για την ανατροφή μιας οικογένειας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπαφαλο __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Νησίδες Παξιμάδια
Παραπομπές
Κατηγορία:Λιβυκό Πέλαγος
Σημαία της Γουαδελούπης
thumb|Η σημαία της [[Γαλλία|Γαλλικής Δημοκρατίας χρησιμοποιείται ως σημαία της Γουαδελουπης.]] thumb|Ανεπίσημη τοπική σημαία. thumb|Η Λαϊκή Ένωση για την Απελευθέρωση της Γουαδελούπης πρότεινε τη συγκεκριμένη σημαία.
Η σημαία της Γουαδελούπης, σε επίσημα πλάισια, είναι η γαλλική σημαία.
Η σημαία της διοικητικής περιφέρειας της Γουαδελούπης έχει λευκό φόντο και υπάρχει σε αυτήν ένα λογότυπο, που απεικονίζει έναν καλλιτεχνικά σχεδιασμένο ήλιο και ένα πουλί επάνω σε πράσινο και μπλε τετράγωνο. Κάτω από το λογότυπο είναι χαραγμένο το επίσημο όνομα του υπερπόντιου διαμερίσματος της Γαλλίας, REGION GUADELOUPE υπογραμμισμένο με κίτρινα γράμματα.
Η Λαϊκή Ένωση για την Απελευθέρωση της Γουαδελούπης που είναι υπέρ της ανεξαρτησίας έχει προτείνει μια εθνική σημαία παρόμοια με τη σημαία του Σουρινάμ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γουαδελούπη Κατηγορία:Γουαδελούπη
Αστρίτσι Ηρακλείου
Το Αστρίτσι  ή Αστρίτσιο  είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Αρχανών-Αστερουσίων στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Πεδιάδας. Οι κάτοικοι (385 το 2001) ασχολούνται κυρίως με την ελαιουργία. Παράγει σουλτανίνα, σταφύλια, εσπεριδοειδή, δημητριακά και κηπευτικά. Ανήκει από το 1998 στο Δήμο Καζαντζάκη. Απέχει 25 χιλιόμετρα από το Ηράκλειο. Στο χωριό λειτουργεί Δημοτικό Σχολείο, παιδική χαρά.
Η λαγκάδα της Κάτω Βρύσης είναι μια στενή και δασωμένη κοιλάδα ανάμεσα σε βουνά. Στην περιοχή δεσπόζουν πολλές φυσικές πηγές, που γίνονταν σύμμαχοι των ανθρώπων για τις καλλιέργειες τους.Η παρουσία του νερού ήταν πάντοτε καταλυτική στην περιοχή και υπήρχαν τρεις σημαντικές πηγές που από την αρχαιότητα ήταν ιερές. Οι πηγές αυτές ήταν οι πηγές που σχημάτιζαν τον ιερό  ποταμό Τρίτωνα  των αρχαίων που είναι παραπόταμος του σημερινού ποταμού Καρτερού
Πολιούχος του Αστριτσίου είναι ο Άγιος Γεώργιος, που βρίσκεται στο κέντρο του χωριού. Η εκκλησία είναι τριμάρτυρη και είναι αφιερωμένη στον Άγιο Γεώργιο, την Αγία Βαρβάρα και τον Άγιο Χαράλαμπο.
Η πρώτη εκκλησία του χωριού ήταν ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, που βρίσκεται λαξευμένη μέσα σε βράχο, στην περιοχή της Κάτω Βρύσης.
Επίσης, στη θέση Νίρα υπάρχει ο θαυματουργός, όπως λένε οι κάτοικοι, ναός του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου. Σύμφωνα με μαρτυρίες πολλοί χωριανοί θεραπεύτηκαν από διάφορες ασθένειες πίνοντας αγίασμα. Στην ίδια θέση βρίσκεται και η Μεταμόρφωση του Σωτήρος.
Η Παναγία Άξιον Εστί βρίσκεται στην τοποθεσία «Περιβολάκια». Ο ναός βρέθηκε θαμμένος και ερειπωμένος πριν από μερικά χρόνια. Η Βυζαντινή ρυθμού εκκλησία έχει πλέον αναστηλωθεί.
Η Παναγία Ευαγγελίστρια και Γοργοεπήκοος βρίσκεται στη θέση Παπαγιαννή, 200μ. από το χωριό.
Ιστορικά στοιχεία
Στο Αστρίτσι το 1981 βρέθηκε θησαυρός 34 χάλκινων νομισμάτων τα οποία γράφουν την αινιγματική όπως λένε λέξη, ΑΡΙΑΙΩΝ. Στη συνθήκη ασυλίας της Μιλήτου, με τρεις ομάδες κρητικών πόλεων, οι Αριαίοι ανήκουν στη συμμαχία των Γορτυνίων. Είχαν, λοιπόν, κάποιο Κοινό. Μια από τις πόλεις αυτής της ομάδας (Κοινού) πιθανότατα βρίσκεται στη θέση Κεφάλα, στο χωριό Αστρίτσι Ηρακλείου. Όπως αποκάλυψε ο Γάλλος αρχαιοδίφης και φιλέλληνας Πολ Φορ (Paul Faure, γενν. το 1916-) ή Παύλος Φοράκης, όπως αυτοαποκαλείται, η περιοχή κατοικείται από την αρχαιότητα. Η αρχαιότερη μνεία του οικισμού αναφέρεται σε έγγραφο του 1395 ως Astrici. Στην ενετική απογραφή του 1583. Στον Καστροφύλακα τον 16ο αιώνα το χωριό (Astrizzi) αναφέρεται ότι είχε 112 κατοίκους. Στην τουρκική απογραφή του 1671 αναφέρεται με 23 χαράτσια ενώ σε αυτήν του 1881 καταγράφεται μόνο ένας χριστιανός έναντι 232 μουσουλμάνων. Το 1900 το συναντούμε στον ίδιο δήμο με 94 κατοίκους, ενώ το 1920 αναφέρεται Αστρήτσι, έδρα ομώνυμης κοινότητας με 267 κατοίκους. Οι κάτοικοι του χωριού σήμερα κατάγονται από το Λασίθι ή άλλα χωριά της Επαρχίας Πεδιάδος.
Δείτε Κοινότητα Αστριτσίου
Στη θέση Ρεματιάς Κήπων, μήκους 2,5χλμ., υπάρχουν βυζαντινά κτίσματα, μεταξύ των οποίων υδραγωγείο που λειτουργεί και ερειπωμένες ενετικές εκκλησίες.
Στη θέση που βρίσκεται το χωριό οι αρχαιολόγοι τοποθετούν τη Λύκαστο (άποψη που φαίνεται να μην ισχύει πια) και άλλοι την πόλη Τρίτα. Ο Pendlebyry υποθέτει πως εκεί βρίσκονταν το αρχαίο Διατόνιο. Βρέθηκαν επίσης δύο αγγεία και πυξίδα γεωμετρικής εποχής.
Η πρώτη αναφορά στο σημερινό οικισμό συναντάται στην ενετική απογραφή του 1583, έκτοτε ακολουθούν και άλλες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αστριτσι Αστριτσι
Τετρακέφαλος μηριαίος μυς
μικρογραφία|250px|Τετρακέφαλος σε αθλητή σωματοδόμησης Ο τετρακέφαλος μηριαίος μυς είναι ένας μεγάλος μυς στο πρόσθιο διαμέρισμα του μηρού. Αποτελείται από τέσσερις μύες, τρεις πλατείς μύες (έσω, μέσω και έξω πλατύς) και τον ορθό μηριαίο μυ. Ο τετρακέφαλος εκτείνει τη κνήμη στην άρθρωση του γονάτου, ενώ ο ορθός μηριαίος συμβάλλει στην κάμψη του μηρού στην άρθρωση του ισχίου. Οι πλατείς μυς καταφύονται στην επιγονατίδα και στον τένοντα του τετρακέφαλου. Λόγω αυτής της θέσης καθηλώνουν την επιγονατίδα στη θέση της κατά τη διάρκεια των κινήσεων. Ο τετρακέφαλος συνδέεται με την επιγονατίδα με τον τένοντα του τετρακέφαλου.
Ιερό της Αφροδίτης (Χαϊδάρι)
Το Ιερό της Αφροδίτης (Χαϊδάρι) στην Αφαία Σκαραμαγκά είναι χώρος αφιερωμένος στην αρχαία θεά Αφροδίτη. Αυτός ο χώρος ταυτίζεται με το Ιερό της Αφροδίτης, το οποίο αναφέρεται από τον Παυσανία καθ' οδόν προς την Ελευσίνα, χωρίς όμως να γνωρίζουμε περισσότερα για το είδος της λατρείας που λάμβανε χώρα. Τα ορατά λείψανα, κυρίως δε οι εσοχές στο βράχο, τράβηξαν την προσοχή των ξένων περιηγητών από την αρχή του 19ου αιώνα.
Τετρακέφαλος μηριαίος μυς
Ο τετρακέφαλος μυς νευρώνεται από το μηριαίο νεύρο, με ίνες που προέρχονται κυρίως από τα επίπεδα Ο3 και Ο4 του νωτιαίου μυελού. Επομένως, ο έλεγχος αντανακλαστικής διεγερσιμότητας αυτών των επίπεδων μπορεί να γίνει με ένα κτύπημα από το ειδικό σφυράκι στον επιγονατιδικό σύνδεσμο, ο οποίος συνδέει την επιγονατίδα με την κνήμη και αποτελεί συνέχεια του τένοντα του τετρακέφαλου.
Ιερό της Αφροδίτης (Χαϊδάρι)
right|frame
Τετρακέφαλος μηριαίος μυς
Περιγραφή
Οι τρεις πλατείς μύες εκφύονται από το μηριαίο οστό, ενώ ο ορθός μηριαίος από το ανώνυμο οστό. Όλοι αυτοί οι μύες καταφύονται πρώτα στην επιγονατίδα και στο τένοντα του τετρακέφαλου και μετά στην επιγονατίδα.
Ο έσω πλατύς εκφύεται από το ανώτερο τμήμα του μηριαίου οστού, σε μια συνεχή γραμμή που αρχίζει από προς τα εμπρός και έσω από τη μεσοτροχαντήρια γραμμή και συνεχίζει προς τα πίσω κατά μήκος της κτενιαίας γραμμής και του έσω χείλους της τραχείας γραμμής μέχρι την έσω υπερκονδύλια ακρολοφία. Οι ίνες του συγκλίνουν και ο μυς καταφύεται στην έσω πλευρά του τένοντα του τετρακεφάλου και της επιγονατίδας.
Ιερό της Αφροδίτης (Χαϊδάρι)
Αρχαιολογικές ανασκαφές
Η ανασκαφική έρευνα διεξήχθη σε δύο χρονικές στιγμές. Η πρώτη διεξήχθη κατά τα έτη 1891 και 1892 υπό τον Δ. Καμπούρογλου. Η δεύτερη ανασκαφική έρευνα έγινε από τους K. Κουρουνιώτη και I. Τραυλό από το 1936 ως και το 1939.
Τετρακέφαλος μηριαίος μυς
Περιγραφή
Ο μέσος πλατύς εκφύεται από τα ανώτερα δύο τρίτα της επιφάνειας του μηριαίου οστού και καταφύεται στην εν τω βάθη επιφάνεια του τένοντα του τετρακέφαλου και την έσω πλευρά της επιγονατίδας. Κάτω από το μέσο πλατύ βρίσκεται ένα μικρός μυς, ο αρθρικός μυς του γόνατος, ο οποίος συχνά αποτελεί μέρος του μέσου πλατέως μυός.
Ιερό της Αφροδίτης (Χαϊδάρι)
Τοποθεσία
Το ιερό βρίσκεται σε απόσταση περίπου 12 χιλιομέτρων από την Αθήνα και 9 περίπου χιλιομέτρων πριν την Ελευσίνα, στα δεξιά της αρχαίας Ιεράς Οδού. Εντός των ορίων του Δήμου Χαϊδαρίου, στην περιοχή Αφαίας Σκαραμαγκά.
Τετρακέφαλος μηριαίος μυς
Περιγραφή
Ο έξω πλατύς είναι ο μεγαλύτερος από τους πλατείς μύες. Εκφύεται από μια συνεχή γραμμή που αρχίζει από την έξω μεριά της πρόσθιας μεσοτροχαντήριας ακρολοφίας και σχηματίζει μια καμπύλη που καταλήγει στο ανώτερο μέρος του έξω χείλους της τραχείας γραμμής. Οι ίνες του συγκλίνουν στην έξω πλευρά του τένοντα του τετρακέφαλου και το έξω χείλος της επιγονατίδας.
Ιερό της Αφροδίτης (Χαϊδάρι)
Εσωτερικό Ιερού
Πρόκειται για ένα μικρό περίβολο γύρω από ένα χαμηλό βράχο, στον οποίο είναι λαξευμένες κόγχες/εσοχές. Πιστεύεται πως είναι ένα ιερό τέμενος, ένας χώρος υπαίθριας λατρείας της Αφροδίτης. Το σχήμα του είναι ορθογώνιο, περίπου 73 μ. x 21 μ. Η είσοδος αποτελείται από ένα πρόπυλο με δύο κίονες, οι οποίοι εδράζονταν σε βάσεις, η μία εκ των οποίων διατηρεί τον τόρμο προσαρμογής. Στο πρόπυλο οδηγούν 4 βαθμίδες ύψους 30 εκ. από τις οποίες σήμερα σώζονται οι τρεις.
Τετρακέφαλος μηριαίος μυς
Περιγραφή
Τέλος, ο ορθός μηριαίος, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους, εκφύεται από το ανώνυμο οστό, με αποτέλεσμα να περνά πάνω από δύο αρθρώσεις (του γονάτου και του ισχίου) και όχι από μία όπως οι πλατείς, οι οποίοι περνούν μόνο πάνω από την άρθρωση του γονάτου. Στο ανώνυμο οστό, ο ορθός μηριαίος διαθέτει δύο εκφυτικές κεφαλές: Οι δύο κεφαλές του ορθού μηριαίου ενώνονται και σχηματίζουν μια μακρόστενη ένα μακρόστενο σώμα (μυϊκή γαστέρα), η οποία πορεύεται πιο επιφανειακά από το μέσο πλατύ μυ, μεταξύ του έσω και έξω λοξού. Ο ορθός μηριαίος καταλήγει στο τένοντα του τετρακέφαλου και καταφύεται στη βάση της επιγονατίδας.
Πηγές
Κατηγορία:Μυϊκό σύστημα
Ιερό της Αφροδίτης (Χαϊδάρι)
Εσωτερικό Ιερού
Το βόρειο τμήμα του ναού ακουμπά στο λαξευμένο βράχο, ενώ ανάμεσα σε αυτόν και στο πρόπυλο βρίσκεται ένας βωμός ή μεγάλη βάση όπου ίσως εδραζόταν το κυρίως λατρευτικό άγαλμα της θεάς. Στην ευρεία πλατεία που σχηματίζεται μπροστά στο βράχο έχουν απομείνει βάσεις αναθημάτων, κυρίως όμως τα λαξεύματα απευθείας στο φυσικό βράχο δηλώνουν τη θέση των αναθημάτων, ενώ και οι ίδιες οι κόγχες προορίζονταν για αναθήματα. Τα αναθήματα που βρέθηκαν ήταν κυρίως αγαλμάτια Αφροδίτης, αλλά και συντάγματα Αφροδίτης και Έρωτα, άλλα ήταν ανάγλυφα με άμεση αναφορά στη λατρευόμενη θεότητα, περιστέρια, ανάγλυφα με απεικόνιση αιδοίων. Σώζεται επίσης τμήμα του κορμού του λατρευτικού αγάλματος της Αφροδίτης και τμήμα από θωράκιο, που πιθανόν κοσμούσε μέρος του περιβόλου, με πομπή Ερώτων. Όσα από αυτά έχουν σωθεί βρίσκονται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Αυτή η πλατεία, στην οποία αναφερόμαστε, πρέπει να υποθέσουμε ότι θα ήταν και το κατεξοχήν ιερό.
Εξωτερικό ιερού
Στα δυτικά του κυρίως ιερού υπάρχει σύστημα με τρεις δεξαμενές, επιμελώς επιχρισμένες, που συγκοινωνούν μεταξύ τους με αγωγούς, κατασκευασμένες προφανώς για την περισυλλογή των όμβριων υδάτων. Οι δύο από αυτές περιελήφθησαν σε μεταγενέστερα χρόνια σε ένα ορθογώνιο κτίσμα του οποίου η χρήση δεν έχει προσδιοριστεί. Το μεγαλύτερο τμήμα αυτού του κτίσματος, στα νότια του κύριου ναού, πρέπει να ήταν υπαίθριο, ενώ στο δυτικό άκρο θα υπήρχε υπόστεγος χώρος, αφού έχουν σωθεί τρεις βάσεις κιόνων που θα βάσταζαν στοά. Στα βόρεια, διαμορφώνονται δύο μικροί ορθογώνιοι χώροι με ξεχωριστή πρόσβαση.
Εξωτερικά του περιβόλου
Εκτός του περιβόλου και σε ελαφρώς παρεκκλίνοντα άξονα δομείται ένας οικίσκος με διάφορους χώρους, ο οποίος έχει υποτεθεί ότι χρησίμευε ως οικία ιερέων. Ο διαφορετικός προσανατολισμός του, σε σχέση με τα λοιπά οικοδομήματα εντός του ευρύτερου περιβόλου του ναού, κυρίως όμως η χρήση παλαιότερου υλικού, από το ιερό, στους τοίχους του, οδηγούν σε χρονολόγησή του σε λίγο μεταγενέστερα χρόνια, κατά την διάρκεια όμως της λειτουργίας του ιερού. Το οίκημα είναι φτιαγμένο από ακατέργαστους λίθους (αργολιθοδομή). Στο απέναντι τμήμα της αρχαίας Ιεράς Οδού, σώζεται ένα ορθογώνιο κτίσμα (25 μ. X 15 μ.) με πολυγωνική τοιχοδομία. Πρόκειται προφανώς για το «τείχος αργών λίθων θέας άξιον», που παραδίδει ο Παυσανίας. Ήταν πύργος, σαν οχυρό, χωρίς να αποτελεί οργανικό τμήμα του τακτικού αμυντικού συστήματος της Αττικής. Αργότερα αχρηστεύθηκε και αποτέλεσε ταφικό μνημείο.
Ελευσίνια Μυστήρια
Αυτός ο υπαίθριος χώρος λατρείας χρησιμοποιείτο κατά τον εορτασμό των Ελευσίνιων Μυστήριων. Η θέση του στην Ιερά Οδό και ο αγροτικός χαρακτήρας της λατρείας της Αφροδίτης, δηλώνουν στενή συγγένεια με την ελευσινιακή λατρεία. Η διάρκεια της λατρείας παρακολουθείται από το β΄ μισό του 5ου αιώνα π.X. έως τα ρωμαϊκά χρόνια, συμπέρασμα στο οποίο κατέληξαν οι ανασκαφές, αφενός από τις ικανές ποσότητες ρωμαϊκών αγγείων που βρέθηκαν και αφετέρου από τη μαρτυρία του Παυσανία.
Ο χώρος του ιερού της Αφροδίτης στην Αφαία Σκαραμαγκά έχει αναστηλωθεί, έχει αναδειχθεί, έχει περιφραχτεί και είναι ανοιχτός στο κοινό
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χαϊδάρι Κατηγορία:Αφροδίτη
Too Old to Rock 'n' Roll: Too Young to Die!
Το Too Old to Rock 'n' Roll: Too Young to Die! είναι το ένατο άλμπουμ του αγγλικού ροκ συγκροτήματος Jethro Tull, το οποίο κυκλοφόρησε στις 23 Απριλίου του 1976 στην Βρετανία και στις 17 Μαΐου του ίδιου έτους στην Αμερική, μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Chrysalis Records".
Αυτός ήταν ο πρώτος δίσκος του συγκροτήματος με τον μπασίστα Τζον Γκλάσκοκ στην σύνθεση του και τα τραγούδια του παρουσιάζουν κοινό στιχουργικό περιεχόμενο, με θέμα την ιστορία του Ρέι Λόμας, ενός βετεράνου μουσικού της ροκ, ο οποίος καταφέρνει να επανέλθει στα φώτα της δημοσιότητας προσαρμοζόμενος στις αλλαγές της μουσικής βιομηχανίας. Η ιστορία παρουσιάζεται στο εσώφυλλο του δίσκου με ένα κόμικ.
Οι κριτικές για το "Too Old to Rock 'n' Roll: Too Young to Die!" υπήρξαν μέτριες, με το "Allmusic" να το βαθμολογεί με τρία αστέρια με άριστα τα πέντε, το "Sputnik Music" με μέσο όρο βαθμολογιών 3,3 / 5 και το "Progarchives" με 3 / 5.
Θέσεις τσαρτ
Too Old to Rock 'n' Roll: Too Young to Die! (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 23 Απριλίου 1976
Μέλη των Jethro Tull
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Too Old to Rock 'n' Roll: Too Young to Die!" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Jethro Tull Κατηγορία:Άλμπουμ του 1976
Τάσος Μητσόπουλος
Ο Τάσος Μητσόπουλος ήταν Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε Υπουργός Συγκοινωνιών και Έργων, Υπουργός Άμυνας και βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λάρνακας εκλεγμένος με τον ΔΗΣΥ.
Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Τάσος Μητσόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα στις 30 Μαΐου 1965. Ο πατέρας του ήταν αξιωματικός του ελληνικού στρατού. Η μητέρα του καταγόταν από τη Λάρνακα. Τα μαθητικά του χρόνια τα έζησε σε Αθήνα και Λάρνακα.
Ομιλούσε, πέρα από την ελληνική, την αγγλική και τη γαλλική γλώσσα. Σπούδασε νομικά στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ήταν επαγγελματικό στέλεχος του ΔΗΣΥ.
Ήταν νυμφευμένος με τη Κατερίνα Βάτη και είχε ένα υιό και μία κόρη.
Πολιτική Καριέρα & Σταδιοδρομία
Την περίοδο 1978-2000 ήταν μέλος της Νεολαίας του Δημοκρατικού Συναγερμού (ΝΕΔΗΣΥ). Την περίοδο 1989-1993 ήταν αντιπρόεδρος και γενικός γραμματέας της Νεολαίας του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος. Την ίδια περίοδο ήταν ειδικός σύμβουλος του Υπουργείου Εξωτερικών της Ελλάδας. Η πρόσληψη του έγινε από την τότε υφυπουργό εξωτερικών Βιργινία Τσουδερού.
Διετέλεσε διευθυντής του γραφείου του Δημήτρη Αβραμόπουλου από το 1993 έως το 1995. Στη συνέχεια αποδέχτηκε πρόταση του Νίκου Αναστασιάδη να αναλάβει διευθυντής του γραφείου του και εκπρόσωπος τύπου του ΔΗΣΥ. Από το 1997 έως το 2005 ήταν διευθυντής του γραφείου του προέδρου του ΔΗΣΥ, Νίκου Αναστασιάδη.
Από το 1999 έως το 2008 ήταν Εκπρόσωπος Τύπου του ΔΗΣΥ. Επιπλέον, διετέλεσε Επίτροπος Ευρωπαϊκών Υποθέσεων του ΔΗΣΥ και γραμματέας Πολιτικού Σχεδιασμού του κόμματος. Ήταν επικεφαλής του Παρατηρητηρίου Μέσης Ανατολής του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος. Ακόμη, ήταν μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου και του Πολιτικού Γραφείου του ΔΗΣΥ.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2006 εκλέχτηκε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λάρνακας με τον ΔΗΣΥ για την Θ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Επανεκλέχθηκε στις βουλευτικές εκλογές του 2011 για την Ι΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Ως βουλευτής, διετέλεσε αναπληρωτής πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Νομικών, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΔΗΣΥ, μέλος της Επιτροπής Επιλογής, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Νομικών, της Ad Hoc Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για τον Κανονισμό της Βουλής και τακτικό μέλος της Ειδικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για το Πόθεν Έσχες. Επιπλέον, ήταν μέλος της αντιπροσωπίας της Βουλής στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση της Μεσογείου.
Την 1η Μαρτίου 2013 διορίστηκε Υπουργός Συγκοινωνιών και Έργων στην κυβέρνηση Νίκου Αναστασιάδη. Στις 14 Μαρτίου 2014 μετακινήθηκε στο Υπουργείο Άμυνας. Λίγες μέρες μετά την ανάληψη των καθηκόντων του ως Υπουργού Άμυνας, στις 21 Μαρτίου 2014, υπέστη ανεύρυσμα στο γραφείο του. Διακομίσθηκε αναίσθητος στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας. Υπέκυψε την επόμενη μέρα.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Δημοκρατικό Συναγερμό Κατηγορία:Βουλευτές Λάρνακας Κατηγορία:Υπουργοί Συγκοινωνιών και Έργων (Κύπρος) Κατηγορία:Υπουργοί Άμυνας (Κύπρος) Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Κυβέρνηση Νίκου Αναστασιάδη 2013 Κατηγορία:Βουλευτές Θ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Ι΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Γκτασέν
Το Γκτασέν (αρμενικά: Գտաշեն, παλαιότερα γνωστό ως Μαγαρατζούγ ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Σιράκ, στην Αρμενία. Περιλαμβάνοντας, επίσης, τον οικισμό του Καμχούτ, το 2008, αριθμούσε 268 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Σιράκ Κατηγορία:Χωριά της Αρμενίας
Αμάντια
Η Αμάντια ή Αβάντια ήταν αρχαία ελληνική πόλη στην Ήπειρο. Κατείχε σημαντική αμυντική θέση, ευρισκόμενη επάνω από την κοιλάδα του ποταμού Αώου προς τα ανατολικά, καθώς και επί της οδού προς τα παράλια και τον Κόλπο του Αυλώνα, στο Νομό Αυλώνα της σημερινής Αλβανίας. Ένας αρχαίος ελληνικός ναός, το Ιερό της Αφροδίτης, ένα θέατρο, καθώς και ένα στάδιο έχουν ανευρεθεί εντός της πόλεως. Οι κάτοικοι της πόλης ήσαν γνωστοί ως Αμαντιείς.
Ιστορία
Σύμφωνα με τον Παυσανία, ο οικισμός ιδρύθηκε από Λοκρούς προερχόμενους από το γειτονικό Θρόνιο και Άβαντες προερχόμενους από την Εύβοια. Ο Στέφανος ο Βυζάντιος, παρομοίως, αποδίδει την ίδρυση σε, προερχόμενους από την Εύβοια, Άβαντες οι οποίοι "επέστρεφαν από τον Τρωικό Πόλεμο". Ο Ησύχιος αναφέρει πως επρόκειτο για ηπειρώτικο οικισμό. Ένας ιδρυτικός της μύθος φέρει τον Ελπήνωρα, ο οποίος απεβίωσε στην Τροία, να λειτουργεί ως νόστος και να ηγείται των αποίκων. Οι πολιτικοί τους ηγέτες έφεραν τίτλους όπως πρύτανις και γραμματεύς. Η πόλη ήταν περιτειχισμένη με τείχος μήκους περίπου 2.100 μέτρων. Ένα μεγάλο οχυρό ανεγέρθηκε, με δύο πύλες και δύο αμυντικούς πύργους, στα βόρεια του οικισμού.
Η ονομασία του αναφέρεται για πρώτη φορά στην διάρκεια του 4ου αιώνα π.Χ. Ευρίσκεται επάνω στην πλαγιά ενός υψηλού λόφου, ενώ μόνον η ακρόπολή του ήταν οχυρωμένη. Τον 3ο αιώνα π.Χ., η πόλη απέκτησε οικονομική ισχύ, ενώ ξεκίνησε να κόβει δικά της νομίσματα. Το ίδιο το φύλο ήταν γνωστό υπό την ονομασία Αμαντιείς.
Η πόλη κατέστη μέρος της ρωμαϊκής επαρχίας της Νέας Ηπείρου. Ο Ευλάλιος, ένας εκ των Ανατολικών επισκόπων οι οποίοι συμμετείχαν στην Σύνοδο της Σερδικής, ο οποίος και αρνήθηκε να αναγνωρίσει το δικαίωμα αυτής στο να άρει την καταδίκη του Αθανασίου Αλεξανδρείας, ενώ ο ίδιος παραιτήθηκε και αποσύρθηκε στην Φιλιππούπολη, πιθανώς να ήταν επίσκοπος της συγκεκριμένης πόλης, ωστόσο ορισμένοι πιστεύουν πως επρόκειτο για τον Επίσκοπο Αμάσειας.
Μην αποτελώντας, πλέον, επισκοπική έδρα, η Αμάντια είναι καταχωρημένη, σήμερα, από την Καθολική Εκκλησία ως τιμητική επισκοπή.
Πηγές
Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στα Βαλκάνια Κατηγορία:Αρχαίοι ελληνικοί αρχαιολογικοί τόποι στην Αλβανία Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Ηπείρου
Αστέριος Νταής
Νομική και πολιτική καριέρα
Σπούδασε Νομικά στο πανεπιστήμιο των Αθηνών και σε νεαρή ηλικία έγινε γραμματέας στο ταμείο του υπουργείου Οικονομικών. Σε ηλικία 25 ετών έγινε ειδικός οικονομικός επιθεωρητής και το 1923 μετήχθη στο Ελεγκτικό Συνέδριο, του οποίου έγινε διευθυντής, σύμβουλος (1941), αντιπρόεδρος (1950) και πρόεδρος από τις 23 Ιανουαρίου 1961 ως τις 2 Φεβρουαρίου 1965. Ο Νταής υπηρέτησε για μικρό χρονικό διάστημα στην υπηρεσιακή κυβέρνηση του Στυλιανού Μαυρομιχάλη, ως υπουργός Συγκοινωνιών από τις 29 Σεπτεμβρίου 1963 ως τις 8 Νοεμβρίου 1963 και ως υπουργός Οικονομικών στην επίσης υπηρεσιακή κυβέρνηση του Ιωάννη Παρασκευόπουλου από τις 30 Δεκεμβρίου 1963 ως τις 18 Φεβρουαρίου 1964.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Συγκοινωνιών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Οικονομικών Κατηγορία:Πρόεδροι του Ελεγκτικού Συνεδρίου
Βελλού Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού
Τα Βελλού του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού ήταν τα ακόλουθα:
Αμβρακία Ι
Η Βελλού Αμβρακία εντάχθηκε στον στόλο το 1830. Αναφέρεται επίσης και ως κανονιοφόρος. Έφερε οπλισμό τριών πυροβόλων και είχε πλήρωμα 26 άνδρών.
Αμφιτρίτη Ι
Η Βελλού Αμφιτρίτη εντάχθηκε στη δύναμη του Στόλου το 1830. Πριν από το 1836 πουλήθηκε ως «άχρηστη» αντί των 230 δραχμών.
Αριάδνη
Η Βελλού Αριάδνη ήταν ιδίου τύπου πλοίο με το Γοργώ και είχε εκτόπισμα 10 τόνων. Εντάχθηκε στη δύναμη του στόλου το 1830. Χρησιμοποιήθηκε σε διάφορες βοηθητικές υπηρεσίες και διαλύθηκε το 1840 στον Ναύσταθμο Πόρου λόγω παλαιότητας.
Γοργώ
Η Βελλού Γοργώ ήταν ιδίου τύπου πλοίο με το Αριάνδη και είχε εκτόπισμα 10 τόνων. Εντάχθηκε στη δύναμη του στόλου το 1830 και χρησιμοποιήθηκε κυρίως ως καταδρομικό. Τον Οκτώβριο του 1832, ενώ είχε σταλεί με το Σπάρτη και το Ευχαρίς στη Νότια Πελοπόννησο για την καταδίωξη της πειρατείας, μεταπήδησε σε πειρατικό. Για την ενέργεια αυτή ο Κυβερνήτης και το πλήρωμα συνελήφθησαν και δικάστηκαν. Πριν από το 1840 διαλύθηκε λόγω παλαιότητας στον Ναύσταθμο Πόρου.
Θέτις Ι
Στη δύναμη του στόλου από το 1830. Οπλισμός: 1 Πυροβόλο. – Πλήρωμα: 14 άνδρες. Το 1833 αναφέρεται ότι ήταν άχρηστο πλοίο.
Σάμος Ι
Το 1834 αντί του ποσού 900 δραχμών αγοράστηκε από την Ελληνική Κυβέρνηση. Στην αρχή ανήκε στην ηγεμονία της Σάμου. Επί πλέον ποσό των 691 δραχμών πληρώθηκε για την αξία του ορειχάλκινου πυροβόλου του πλοίου ο αγωνιστής Σαμιώτης Λυκούργος Λογοθέτης ο οποίος ήταν ιδιοκτήτης του. Οπλισμός: 1 πυροβόλο των 12 λιβρών και 1 ολμοπυροβόλο των 6 λιβρών. – Πλήρωμα: 2 Υπαξιωματικοί και 12 Ναύτες. - Εκτόπισμα: 8 τόνοι. Στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε σε διάφορες αποστολές και στην καταδίωξη της πειρατείας. Το 1835 για μικρό χρονικό διάστημα αιχμαλωτίσθηκε στη περιοχή των Σποράδων από Τούρκους πειρατές. Αναφέρεται ως άχρηστη το έτος 1853.
Σαπφώ Ι
Το 1830 στη δύναμη του Στόλου. Οπλισμός: 1 πυροβόλο. Αναφέρεται άχρηστη το 1833.
Καλλιόπη
Το 1830 εντάχθηκε στη δύναμη του στόλου. Οπλισμός: 1 πυροβόλο. – Πλήρωμα: 12 άτομα. Παροπλίστηκε το 1832.
Καλυψώ Ι
Η Βελλού Καλυψώ Ι εντάχθηκε στον Στόλο το 1830. Οπλισμός: 1 πυροβόλο. – Πλήρωμα: 14 άνδρες. Αναφέρεται ως άχρηστη το 1833.
Ξυλαρά
Εντάχθηκε στη δύναμη του Στόλου το 1830. Παροπλίστηκε το 1830.
Ποσειδών Ι
Το 1830 εντάχθηκε στη δύναμη του Στόλου. Στη σύνθεση του Στόλου αναφέρεται έως το 1833.
Τερψιχόρη Ι
Εντάχθηκε στο Στόλο το 1830. Οπλισμός: 1 πυροβόλο. – Πλήρωμα: 14 άνδρες. Το 1833 (Δεκέμβρη) και ενώ βρισκόταν στον όρμο της νήσου Κυρά Παναγιά / Σποράδων με Κυβερνήτη τον Γκιώνη Τζέπη σε αποστολή καταδίωξης πειρατικού πλοίου, ξέσυρε την άγκυρα του και προσάραξε. Θύματα δεν υπήρξαν. Για το γεγονός αυτό το Πολεμικό Συμβούλιο αθώωσε τον Κυβερνήτη του.
Χαρίκλεια
Εντάχθηκε στο Στόλο το 1830. Οπλισμός: 1 πυροβόλο. – Πλήρωμα: 22 άνδρες. Αναφέρεται άχρηστη το 1833.
Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία
Μανόλης Κατεβαίνης
Ο Μανόλης Κατεβαίνης κατάγεται από τη Σάμο και έλαβε το διδακτορικό του στην Επιστήμη Υπολογιστών (Computer Science) από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Berkeley το 1983. Το 1984-85 ήταν επίκουρος καθηγητής στο πανεπιστήμιο Stanford των ΗΠΑ, ενώ από το 1986 βρίσκεται στη Ελλάδα, στο Τμήμα Επιστήμης Υπολογιστών του Πανεπιστημίου Κρήτης, όπου τώρα είναι καθηγητής. Ταυτόχρονα, εργάζεται και στο ΙΤΕ (Ίδρυμα Τεχνολογίας και Έρευνας), στο Ινστιτούτο Πληροφορικής (ΙΠ) (ICS - Institute of Computer Science), όπου είναι επικεφαλής του Εργαστηρίου Αρχιτεκτονικής Υπολογιστών και Συστημάτων VLSI. Τα κύρια ενδιαφέροντά του είναι η αρχιτεκτονική μεταγωγέων πακέτων και δικτύων υψηλής ταχύτητας, ή αρχιτεκτονική υπολογιστών, και τα συστημάτα VLSI. 'Εχει βραβευθεί το 1983 με το Βραβείο Sakrison (U.C.Berkeley), για την εργασία του για τον μικροεπεξεργαστή RISC II, και γιά την ίδια εργασία τιμήθηκε το 1984 με το Βραβείο Διδακτορικής Διατριβής της ACM. Το δέντρο που ο ίδιος φύτεψε δεσπόζει στο Τμήμα Επιστήμης Υπολογιστών του Πανεπιστημίου Κρήτης.
Battlestar Galactica (2004)
Το Battlestar Galactica, συχνά απλώς BSG, είναι μια σειρά επιστημονικής φαντασίας που δημιουργήθηκε από τον David Eick και τον Ronald D. Moore το 2003, βασιζόμενη στην παλαιότερη εκδοχή (1978) του Glen A. Larson. Η σειρά έκανε την πρώτη της προβολή τον Δεκέμβριο του 2003 στο Αμερικανικό κανάλι SciFi (πλέον Syfy) και διήρκεσε για 4 κύκλους, μέχρι τις 20 Μαρτίου 2009. Στη σειρά έπαιζε ο βραβευμένος με Emmy Award και προτεινόμενος για Academy Award (Όσκαρ) Edward James Olmos, και η προτεινόμενη για Academy Award Mary McDonnell. Η σειρά πήρε πολλά βραβεία, μεταξύ άλλων αυτό του Προγράμματος της Χρονιάς (Television Critics Association) και το βραβείο Peaboy Award. Επίσης, η σειρά προτάθηκε για το βραβείο Emmy Award.
Η σειρά ήταν μεγάλη επιτυχία για το κανάλι Syfy και αποδείχθηκε ιδιαίτερα δημοφιλής στην Ευρώπη, την Αυστραλία και τις ΗΠΑ. Ως αποτέλεσμα, η τηλεοπτική σειρά Caprica, που λαμβάνει χώρα 60 χρόνια πριν την Πτώση των Δώδεκα Αποικιών όταν δημιουργήθηκαν οι Κύλωνες, σε μία περίοδο που η τεχνολογικές εξελίξεις των Δώδεκα Αποικιών ξεπερνούσαν κατά πολύ τις σημερινές και οι Αποικίες ήταν ακόμα ανεξάρτητα μεταξύ τους κράτη, άρχισε να προβάλλεται το 2010.
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές του Syfy
ΔΕΕ
Το ακρωνύμιο ΔΕΕ μπορεί να σημαίνει τα εξής:
Ιχσάν Σαμπρί Τσαγκλαγιανγκίλ
Ο Ιχσάν Σαμπρί Τσαγκλαγιανγκίλ (τουρκικά: İhsan Sabri Çağlayangil) (γεννηθείς το 1908, στην Κωνσταντινούπολη – αποβιώσας στις 30 Δεκεμβρίου 1993, στην Άγκυρα της Τουρκίας) ήταν Τούρκος πολιτικός, ο οποίος ήταν μέλος του Κόμματος Δικαιοσύνης (Adalet Partisi). Διετέλεσε, επίσης, Υπουργός Εξωτερικών Υποθέσεων για, συνολικά, τρεις θητείες κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 1960 και του 1970.
Σπουδές και προσωπική ζωή
Ο Τσαγκλαγιανγκίλ γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1908 και αποφοίτησε από το Λύκειο της πόλης. Στη συνέχεια, εισήλθε στο Τμήμα Νομικής του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης, ολοκληρώνοντας τις σπουδές του το 1932.
Παντρεύτηκε την Φιρουζεντέ Τσαγκλαγιανγκίλ, με την οποία και απέκτησε μία κόρη, την Φατμά Ιτίρ Τσαγκλαγιανγκίλ.
Σταδιοδρομία
Ο Τσαγκλαγιανγκίλ διετέλεσε Κυβερνήτης της Επαρχίας της Προύσας από το 1954 έως το 1960.
Διετέλεσε Υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλειας εντός της 29ης Κυβερνήσεως της Τουρκίας, προσωρινή κυβέρνηση η οποία προηγήθηκε των γενικών εκλογών του 1965. Μετά τις εκλογές, διετέλεσε Υπουργός Εξωτερικών Υποθέσεων της Τουρκίας από το 1965 έως το 1971, έως και το πραξικόπημα του 1971.
Διετέλεσε, εκ νέου, Υπουργός Εξωτερικών Υποθέσεων κατά την διάρκεια της περιόδου μεταξύ 1975-1977, καθώς και την περίοδο μεταξύ 1977-1978. Ο Τσαγκλαγιανγκίλ διετέλεσε Πρόεδρος της Γερουσίας από τις 7 Νοεμβρίου 1979 έως τις 12 Σεπτεμβρίου 1980 (λόγω του πραξικοπήματος του 1980). Στα πλαίσια των αρμοδιοτήτων του, διετέλεσε καθήκοντα Ενεργούντος Προέδρου της Τουρκίας έπειτα από την λήξη της θητείας του Φαχρί Κορουτούρκ, στις 6 Απριλίου 1980. Ήταν μέλος του Κόμματος Δικαιοσύνης (Adalet Partisi).
Παραπομπές
Κατηγορία:Τούρκοι πολιτικοί Κατηγορία:Τούρκοι ουμπίχ καταγωγής Κατηγορία:Απόφοιτοι του Τμήματος Νομικής του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης Κατηγορία:Υπουργοί Εξωτερικών Υποθέσεων της Τουρκίας Κατηγορία:Πολιτικοί του Κόμματος Δικαιοσύνης (Τουρκία) Κατηγορία:Τούρκοι πολιτικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Κυβερνήτες της Αττάλειας Κατηγορία:Κυβερνήτες της Προύσας Κατηγορία:Κυβερνήτες του Τσανάκκαλε Κατηγορία:Μέλη της Γερουσίας της Δημοκρατίας (Τουρκία) Κατηγορία:Πρόσωπα της Εξέγερσης του Ντερσίμ
Σημαία της Γαλλικής Γουιάνας
thumb|250px|right|Η σημαία του Απελευθερωτικού Κινήματος της Γαλλικής Γουιάνας Η σημαία της Γαλλικής Γουιάνας, η οποία είναι περιφέρεια της Γαλλίας και βρίσκεται στη Νότια Αμερική έχει φόντο σε χρώμα λευκό. Σε αυτήν υπάρχει επίσης το λογότυπο της περιφέρειας, που έχει ένα κίτρινο πεντάκτινο αστέρι σε μπλε χρώμα, πάνω από μία μορφή χρώματος πορτοκαλί που είναι σε κίτρινη βάρκα με πράσινο, πάνω από δύο κυματιστές πορτοκαλί γραμμές. Πάνω από το λογότυπο βλέπει κανείς την επιγραφή GUYANE και το LA RÉGION από κάτω.
Η σημαία της Γαλλίας χρησιμοποιείται ως επίσημη σημαία στη Γαλλική Γουιάνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γουιάνα Κατηγορία:Γαλλική Γουιάνα
Γκούντακαρ του Λίχτενσταϊν
Ο Γκούνντακαρ, γερμ. Gundakar (30 Ιανουαρίου 1580 - 5 Αυγούστου 1658) από τον Οίκο του Λίχτενσταϊν είχε πρωτότοκο αδελφό τον Κάρολο πρίγκιπα του Λίχτενσταϊν.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Χάρτμανν Β΄ βαρόνου του Λίχτενσταϊν (1544-1585) και της Άννας-Μαρίας κόμισσας του Όρτενμπουρκ. Έλαβε επιμελημένη μόρφωση. Είναι ο ιδρυτής του κλάδου του Γκούνντακαρ.
Ο αδελφός του Μαξιμιλιανός ήταν ο δευτερότοκος. Το 1606 οι τρεις αδελφοί υπέγραψαν μία οικογενειακή συμφωνία, καθορίζοντας ότι ο πρωτότοκος από τον πρεσβύτερο κλάδο θα είναι ο επικεφαλής του Οίκου.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1603 την Αγνή κόμισσα της Ανατολικής Φρισίας (1584-1616) και είχε τέκνα:
Το 1616 απεβίωσε η Άννα-Μαρία και ο Γκούνντακαρ έκανε δεύτερο γάμο, με την Ελισάβετ-Λουκρητία των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρη του Αδάμ-Βενκεσλάου δούκα του Σιέτσυν και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Λίχτενσταϊν
Ανδρέας Τσολιάς
Ο Ανδρέας Τσολιάς ήταν Έλληνας πρωταθλητής του στίβου από την Πάτρα. Ήταν αθλητής αγωνισμάτων ρίψεων και είχε κατακτήσει μετάλλια στα πανελλήνια πρωταθλήματα του 1906, 1909, 1910 και 1911 στον ακοντισμό και τη σφαιροβολία. Ήταν αθλητής της Γ.Ε. Πατρών και διακρίθηκε σε μια περίοδο παρακμής του συλλόγου.
Στους πανελλήνιους αγώνες του 1906 ο Τσολιάς ήταν δεύτερος στον ελεύθερο ακοντισμό με βολή στα 37,35 μέτρα και τρίτος στην σφαιροβολία. Στους πανελλήνιους αγώνες του 1909 ήταν πρώτος στην σφαιροβολία με βολή στα 11,78 μέτρα και δεύτερος στην ελεύθερο ακοντισμό με βολή στα 38,70 μέτρα. Στους πανελλήνιους αγώνες του 1910 ήταν τρίτος στην σφαιροβολία με βολή στα 12,04 μέτρα, επίσης πήρε μέρος και στο αθλητικό πένταθλο όπου προκρίθηκε στον τελικό αλλά χωρίς να κατακτήσει μετάλλιο. Τρίτος ήταν στην σφαιροβολία και στο πανελλήνιο του 1911 με βολή 11, 64 μέτρα.
Το 1926 ήταν ο πρώτος ιστορικά πρόεδρος του Α.Σ. Απόλλων Πατρών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του ακοντισμού Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της σφαιροβολίας Κατηγορία:Αθλητές στίβου της Παναχαϊκής Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Α.Σ. Απόλλων Πατρών
Ε.Σ.ΚΑ. Νότιας Αττικής 1997-1998 (Άνδρες)
Στο '''Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α' Κατηγορίας Ανδρών Ε.Σ.Κ.Α. & Ε.Σ.ΚΑ.Ν.Α. 1997–98''' νικήτρια ομάδα αναδείχτηκε στην ΕΣΚΑΝΑ η Γλυφάδα, η οποία έτσι κέρδισε την άνοδό της στη Γ' εθνική κατηγορία. Αντίθετα οι τρεις τελευταίες ομάδες της κατάταξης υποβιβάστηκαν. Η τελική βαθμολογία:
<div style="margin:0 auto;clear:both; background:#E1F7E6; padding:5px; border:1px solid #99CC99;border-right-width: 2px; border-bottom-width: 2px;text-align:center;width:70%"> 20px|Α2 '''Βαθμολογία Α' Ε.Σ.ΚΑ.Ν.Α. 1997–98''' 20px|Α2 1 Η Δάφνη Αγίου Δημητρίου έχει ένα μηδενισμό (–1 βαθμό).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1997 1998 Ανδρες Νοτια Αττικη Ανδρες Νοτια Αττικη Ανδρες
Παροπαμισάδες
Παροπαμισάδες ή Παροπαμισσός ήταν η αρχαία ελληνική ονομασία για την περιοχή της οροσειράς του Ινδοκούς στο ανατολικό Αφγανιστάν, τα σημερινά όρη Σελσελεγιέ-Σαφίντ Κουχ, ανάμεσα στις πόλεις της Καμπούλ και της Αλεξάνδρειας στον Καύκασο (σημερινό Μπαγκράμ του Αφγανιστάν). Κατά την διάρκεια της Αρχαιότητας γειτνίαζε με την περιοχή της Γανδάρας, με την τελευταία να βρίσκεται λίγο πιο νότια.
Η περιοχή αρχικά ήταν υπό την κυριαρχία των Αχαιμενιδών Περσών στα τέλη του 6ου αιώνα π.Χ., κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Κύρου του Μέγα ή του Δαρείου Α΄. Το 327 π.Χ. ο Μέγας Αλέξανδρος κατέκτησε την περιοχή ξεκινώντας την Ελληνιστική περίοδο, όπου εμφανίζονται και οι ονομασίες Παροπαμισάδαι και Παροπαμισσός για την επαρχία αυτή. Η περιοχή είναι ο τόπος καταγωγής της Ρωξάνης, μετέπειτα συζύγου του Αλεξάνδρου, ο οποίος και με την ενσωμάτωση της περιοχής στην αυτοκρατορία του έδωσε τον έλεγχο της σατραπείας στον πατέρα της Ρωξάνης Οξυάρτη.
Η ονομασία της περιοχής διατηρήθηκε παρά την εναλλαγή των Ελληνικών, Σκυθικών, Τοχαρικών και Ινδικών δυνάμεων που έλεγξαν διαδοχικώς την περιοχή (Αργεάδες από το 327 π.Χ., Σελευκίδες μετά από το 312 π.Χ., η Ινδική αυτοκρατορία των Μαoυρύα το 305 π.Χ., Ελληνοβακτριανό βασίλειο από το 240 π.Χ., Ινδοσκύθες/Σάκας από το 155 π.Χ.) και έληξε με την κατάκτηση της περιοχής από τους Τόχαρους το 125 π.Χ..
Οι Παροπαμισάδες βρίσκονταν βορείως της Αραχωσίας και της Δραγγιανής, ανατολικά της Αρίας, νοτίως της Βακτρίας, και δυτικά του Κασμίρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία του Αφγανιστάν Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος Κατηγορία:Ιστορική γεωγραφία Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές του Αφγανιστάν Κατηγορία:Αρχαία ελληνική γεωγραφία Κατηγορία:Ιστορία του Πακιστάν
Βιταμίνη
thumb|right|300px|Τα [[αβγό|αβγά, πηγή βιταμινών]] Οι βιταμίνες (από τη λατινική vita δηλ. "ζωή" + αμίνη) είναι τάξη οργανικών χημικών ενώσεων, οι οποίες είναι απαραίτητες για την διατήρηση ενός ζωντανού οργανισμού, ο οποίος δεν είναι σε θέση να τις συνθέσει. Δρουν ακόμη και όταν ανευρίσκονται σε πολύ μικρές ποσότητες, ενώ δεν έχουν θερμιδική αξία. Η δράση τους έγκειται στην ρύθμιση της μεταβολικής διαδικασίας και των ενεργειακών μετατροπών που συμβαίνουν στον οργανισμό.
Ονομασία - σύμβολα
Η έννοια της βιταμίνης διατυπώθηκε πρώτη φορά από τον Ολλανδό ιατρό Κρίστιαν Άικμαν, ο οποίος τιμήθηκε με Βραβείο Νόμπελ το 1896 που ανακάλυψε ότι η ασθένεια μπέρι-μπέρι οφειλόταν στη χρήση αποφλοιωμένου ρυζιού, ενώ με το πλήρες ρύζι δεν εμφανιζόταν. Παρουσίασε ένα πείραμα με εκχύλισμα πλήρους ρυζιού κατά της νόσου και η ιδιότητα αυτή αποδόθηκε σε μία αζωτούχο ένωση. Ο Φουνκ (Funk) πρότεινε τότε τον όρο βιταμίνη, ο οποίος υιοθετήθηκε, αλλά αποδείχθηκε ατυχής, καθώς πολλές ενώσεις της τάξης των βιταμινών δεν περιέχουν άζωτο. Οι βιταμίνες συμβολίστηκαν με γράμματα σύμφωνα με τη λειτουργία της κάθε μίας από αυτές. Στη πορεία του χρόνου τους δόθηκαν κατάλληλες ονομασίες που έχουν να κάνουν με τη χημική τους δομή. Σήμερα είναι γνωστές με ένα γράμμα του λατινικού αλφαβήτου ή με την εμπειρική τους ονομασία.
Βιολογική σημασία
Οι βιταμίνες ρυθμίζουν τις διάφορες αντιδράσεις του μεταβολισμού, ενώ άλλοι μεταβολίτες όπως τα λίπη, οι υδατάνθρακες και οι πρωτεΐνες χρησιμοποιούνται ως πρώτη ύλη αυτών των αντιδράσεων. Έλλειψη μιας βιταμίνης σταματάει τις ειδικές μεταβολικές εργασίες και μπορεί να αλλάξει τη μεταβολική ισορροπία στον οργανισμό. Οι υδατοδιαλυτές βιταμίνες συμμετέχουν στη μεταφορά ενέργειας και στο μεταβολισμό των πρωτεϊνών, των υδατανθράκων και των λιπών. Μερικές από τις λιποδιαλυτές βιταμίνες αποτελούν βασικό τμήμα των βιολογικών μεμβρανών και παίζουν σημαντικό ρόλο στη διατήρηση της λειτουργικής ακεραιότητας τους. Ορισμένες δρουν σε γενετικό επίπεδο και ελέγχουν τη σύνθεση ορισμένων ενζύμων. Παντελής ή μερική στέρηση μίας ή περισσότερων βιταμινών από τον οργανισμό προκαλεί διάφορες παθολογικές καταστάσεις (αβιταμίνωση ή υποβιταμίνωση). Σε ορισμένες περιπτώσεις παρατηρούνται διαταραχές του οργανισμού, εξαιτίας πολύ μεγάλων δόσεων βιταμινών (υπερβιταμινώσεις) που είναι αντίστοιχες με αυτές της παντελούς έλλειψης.
Βασική διάκριση βιταμινών
thumb|right|200px|[[Φρούτα και λαχανικά, πηγές υδατοδιαλυτών βιταμινών]] Οι βιταμίνες έχουν διαφορές μεταξύ τους ως προς τη δομή και τη λειτουργία τους και διακρίνονται σε τρεις βασικές κατηγορίες, στις υδατοδιαλυτές και λιποδιαλυτές, καθώς και στις αντιοξειδωτικές βιταμίνες.
Υδατοδιαλυτές βιταμίνες
Οι υδατοδιαλυτές βιταμίνες περιλαμβάνουν τη βιταμίνη C και την ομάδα των βιταμινών Β. Είναι απλά μόρια που περιέχουν υδρογόνο, οξυγόνο και άνθρακα ενώ μερικά θείο, άζωτο και κοβάλτιο. Ο βαθμός διάλυσης τους στο νερό είναι διαφορετικός και αυτή η ιδιότητα επηρεάζει την απορρόφηση τους από το έντερο και στη συνέχεια την απέκκριση τους και την αποθήκευση τους στους ιστούς του οργανισμού. Στην ελεύθερη μορφή τους οι υδατοδιαλυτές βιταμίνες είναι ανενεργές και ενεργοποιούνται όταν συνδεθούν ενζυμικά. Αφού σχηματιστεί ένα ενεργό συνένζυμο πρέπει να συνδεθεί με το κατάλληλο συστατικό πρωτεΐνης έτσι ώστε να μπορέσουν να πραγματοποιηθούν οι διάφορες αντιδράσεις.
Λιποδιαλυτές βιταμίνες
Οι λιποδιαλυτές βιταμίνες εξαρτώνται από τα διατροφικά λιπαρά για την απορρόφηση και μεταφορά τους. Κατανέμονται σε 4 ομάδες Α, D, E και Κ. Οι βιταμίνες αυτές δεν προσφέρονται όλες από τροφικές πηγές και μερικές δημιουργούνται και συντίθενται από τους οργανισμούς.
Συνδεδεμένες με τα διατροφικά λιπαρά, απορροφώνται στον γαστρεντερικό σωλήνα. Στη συνέχεια κυκλοφορούν μέσω του λεμφικού συστήματος, ενσωματωμένες στις λιποπρωτεΐνες. Η απορρόφησή τους είναι μειωμένη σε τρόφιμα με χαμηλά λιπαρά (όπως το αποβουτυρωμένο γάλα), ακόμα και όταν έχουν υψηλή περιεκτικότητα σε λιποδιαλυτές βιταμίνες. Επειδή οι λιποδιαλυτές βιταμίνες δεν αποβάλλονται από τον οργανισμό, αλλά αποθηκεύονται στο ήπαρ και στους λιπώδεις ιστούς, μπορεί με υπερβολική λήψη συμπληρωμάτων ή κατανάλωση ενισχυμένων τροφίμων η ποσότητά τους να ανέλθει σε τοξικά επίπεδα.
Η μονάδα μέτρησης των βιταμινών Α και D είναι η Διεθνής Μονάδα (IU, international unit) και βασίζεται σε μία καθορισμένη βιολογική δραστηριότητα. Η δραστηριότητα των βιταμινών Ε και Κ εκφράζονται σε μιλιγκραμ ( χιλιοστά του γραμμαρίου, δηλαδή 1 mg = 10^(-3)g = 0.001 γραμμάρια ) όπως και στις υδατοδιαλυτές βιταμίνες.
Βιταμίνη Α
right|thumb|200px|Χημική δομή της βιταμίνης Α
Εμπειρικές ονομασίες: Αξηροφθόλη, ρετινόλη
Η ύπαρξη της βιταμίνης αυτής αναγνωρίστηκε το 1913 και η χημική της φύση καθορίστηκε το 1933. Είναι βιταμίνη λιποδιαλυτή και βρίσκεται σε αφθονία στα ψάρια, στα αβγά των ψαριών και κυρίως στο ηπατέλαιο τους (μουρουνέλαιο). Ακόμα βρίσκεται στο βούτυρο, στο γάλα και στο ήπαρ διαφόρων ζώων. Στα διάφορα φυτά δεν βρίσκεται αυτούσια αλλά πολλά λαχανικά και φρούτα περιέχουν διάφορα συστατικά και χρωστικές, τα καροτένια, που μετατρέπονται σε βιταμίνη Α στον οργανισμό. Μία καλή πηγή βιταμίνης Α είναι το β-καροτένιο ή προβιταμίνη Α που βρίσκεται άφθονη στο καρότο. Η βιταμίνη Α καταστρέφεται όταν βρεθεί σε φως ή εκτεθεί στον ατμοσφαιρικό αέρα ή σε υψηλές θερμοκρασίες. Οι απαιτήσεις του ανθρώπινου οργανισμού σε βιταμίνη Α είναι περίπου 4-5000 ΙU την ημέρα που θεωρούνται μικρά ποσά. Μικρότερες ποσότητες δημιουργούν υποβιταμίνωση και έχουν συνέπειες κυρίως στην όραση. Στα βρέφη και στα παιδιά έλλειψη της βιταμίνης μπορεί να προκαλέσει την ασθένεια ξηροφθαλμία. Τα μάτια γίνονται πολύ ευαίσθητα στο φως, ενώ περιορίζεται ή και σταματά η έκκριση δακρύων, που τα υγραίνουν. Τα βλέφαρα κολλούν και φουσκώνουν, ενώ προκαλούνται αλλοιώσεις και μολύνσεις στον κερατοειδή χιτώνα του οφθαλμικού βολβού. Η ασθένεια θεραπεύεται με χορήγηση της βιταμίνης και ισορροπημένης δίαιτας πλούσιας σε πρωτεΐνες. Σημάδια έλλειψης της βιταμίνης είναι επίσης διάφορες αλλοιώσεις στον βλεννογόνο του στόματος, στον φάρυγγα και στις αναπνευστικές οδούς. Μπορεί, ακόμα, να οδηγήσει σε κακό σχηματισμό των δοντιών και σε ανεπαρκή αύξηση των οστών. Η υπερβολική δόση βιταμίνης Α με ποσότητες που υπερβαίνουν τα 100.000 ΙU την ημέρα, μπορεί να έχει πολύ δυσάρεστες συνέπειες. Τα συμπτώματα αυτής της υπερβιταμίνωσης, είναι: ναυτίες, ξήρανση του δέρματος, πτώση των μαλλιών, πόνος στα οστά, υπνηλία και υπερβολική κόπωση. Φαινόμενα υπερβιταμίνωσης Α είχαν παρατηρηθεί παλαιότερα σε κατοίκους της Αρκτικής, που κατανάλωναν συκώτι πολικής αρκούδας. Επίσης, η υπερβιταμίνωση μπορεί να προέλθει από υπερβολική χρήση βιταμινούχων σκευασμάτων.
Βιταμίνη Β1
right|thumb|200px|Χημική δομή βιταμίνης Β1 Εμπειρικές ονομασίες: Θειαμίνη, ανευρίνη
Σήμερα η αβιταμίνωση Β1 είναι δύσκολη. Μπορεί να προέλθει από κατανάλωση αποφλοιωμένου ρυζιού ή από βλάβη της εντερικής απορρόφησης εξαιτίας εντερικών παθήσεων, όπως οι χρόνιες κολίτιδες. Ακόμα ο αλκοολισμός μπορεί να οδηγήσει σε αβιταμίνωση Β1. Η έλλειψη της βιταμίνης Β1 προκαλεί την ασθένεια μπέρι-μπέρι (ελλ. πολυνευρίτις), η οποία χαρακτηρίζεται από αλλοιώσεις των νεύρων, ατονία και δυσκαμψία των μελών και, στη συνέχεια, μυϊκή ατροφία και καρδιακή ανεπάρκεια. Σε περιπτώσεις ασθένειας μπέρι-μπέρι, η θειαμίνη, όταν ληφθεί από το στόμα ή υπό μορφήν ενέσεων, έχει ως αποτέλεσμα την γρήγορη βελτίωση του οργανισμού σε λίγες μέρες.
Βιταμίνη Β2
right|thumb|180px|Χημική δομή της βιταμίνης Β2
Εμπειρική ονομασία: Ριβοφλαβίνη
Μέλος του συμπλέγματος των βιταμινών Β, υδατοδιαλυτή. Είναι κίτρινη και, χημικά, αζωτούχος οργανική ένωση. Βρίσκεται σε αφθονία στο γάλα και στο ασπράδι του αβγού.
Η βιταμίνη Β2 λειτουργεί ως τμήμα των διαφόρων ενζυμικών συστημάτων που ασχολούνται με την οξείδωση των αμινοξέων και των υδατανθράκων. Αναγνωρίστηκε ως βιταμίνη το 1933 και η δομή της αποσαφηνίσθηκε το 1936.
Η ριβοφλαβίνη δεν δρα στην ελεύθερη μορφή της, αλλά μετά από πολύπλοκες διεργασίες που λαμβάνουν χώρα στον οργανισμό. Ένα ενήλικο άτομο χρειάζεται 1,3-1,7 mg βιταμίνης Β2 την ημέρα. Η έλλειψη της προκαλεί κοκκίνισμα και σκάσιμο των χειλιών, φλεγμονή της γλώσσας, οφθαλμικές διαταραχές καθώς και απολεπιστική φλεγμονή του δέρματος. Έλλειψη βιταμίνης Β2 μπορεί να παρουσιαστεί σε γυναίκες κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και της γαλουχίας.
Βιταμίνη Β3
right|thumb|150px|Χημική δομή βιταμίνης Β3
Εμπειρική ονομασία: Νιασίνη, νικοτινικό οξύ
Η έλλειψή της προκαλεί την ασθένεια πελλάγρα εξ ου και η ονομασία της PP (pellagra preventive = πρόληψη πελλάγρας). Η ασθένεια αυτή εκδηλώνεται με δερματίτιδες και φυσαλίδες στο σώμα, διάρροιες, ναυτίες, εμέτους και, σε βαριές περιπτώσεις, οδηγεί στο θάνατο. Αναπτύσσεται κυρίως σε περιοχές όπου η διατροφή είναι φτωχή και μονότονη όπως σε πολλές περιοχές της Αφρικής. Η αβιταμίνωση αυτής της μορφής θεραπεύεται πολύ εύκολα με χορήγηση 500 mg νιασίνης.
Μέιντερτ Χομπέμα
Ο Μέιντερτ Χομπέμα (ολλανδικά: Meindert Hobbema, βαπτ. 31 Οκτωβρίου 1638 – 7 Δεκεμβρίου 1709) ήταν Ολλανδός ζωγράφος τοπίων (τοπιογράφος) της χρυσής ολλανδικής εποχής στη ζωγραφική.