cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βασιλίτσα
Χιονοδρομικό κέντρο
μικρογραφία|Το χιονοδρομικό κέντρο της Βασιλίτσας Το Χιονοδρομικό κέντρο Βασιλίτσας δημιουργήθηκε το 1975 από μια ομάδα ανθρώπων που συνέστησαν τον Χιονοδρομικό Ορειβατικό Σύλλογο, με όραμα την ίδρυση του Χιονοδρομικού. Ο πρώτος συρόμενος αναβατήρας μήκους 1.060 μ. που τοποθετήθηκε στο διάσελο Βασιλίτσας - Γομάρας, σε υψόμετρο 1.788-2.060, λειτουργεί μέχρι σήμερα μεταφέροντας 800 χιονοδρόμους την ώρα. Το 1991 οι υποδομές του παραχωρήθηκαν στη Γενική Γραμματεία Αθλητισμού και το χιονοδρομικό μετονομάστηκε σε Εθνικό Χιονοδρομικό Κέντρο Βασιλίτσας. Δύο χρόνια μετά κατασκευάστηκαν δύο εναέριοι αναβάτες : ένας τριθέσιος, μήκους 991 μ., σε υψόμετρο 1.642-1.825 και ένας διθέσιος, μήκους 845 μ., σε υψόμετρο 1.792-2.110, (με δυνατότητα μεταφοράς 1.800 χιονοδρόμων την ώρα ο καθένας), καθώς και ένας συρόμενος μήκους 300 μ. Η ανάπτυξη των υποδομών συνεχίστηκε και το 2000 προστέθηκαν δύο συρόμενοι αναβάτες: ο Μιγδάνης, μήκους 800μ., σε υψόμετρο 1.810-2.034 και η Τυμβαία μήκους 980 μ., σε υψόμετρο 1.774-2.040, όπως επίσης και ένας για αρχάριους στη θέση Μπαλντούμα. Αναλλοίωτη παραμένει η απαράμιλλη φυσική ομορφιά που κυκλώνει το χιονοδρομικό, αφού όλες οι παρεμβάσεις έγιναν με γνώμονα την προστασία του περιβάλλοντος. Από τα πλεονεκτήματα του κέντρου είναι η μεγάλη διάρκεια του χιονιού που κρατάει από τον Νοέμβριο μέχρι την άνοιξη, καθώς και η μεγάλη ποικιλία στις πίστες.
Αρκετές εκδηλώσεις πραγματοποιούνται στο Χιονοδρομικό Κέντρο Βασιλίτσας την χειμερινή περίοδο. Αγώνες ορειβατικού σκι από την ΕΟΟΑ και αγώνες snowboard. Επίσης στους αγώνες μπορούν να συμμετάσχουν όλοι ανεξαρτήτως ηλικίας, ενώ πολλές είναι οι εκδηλώσεις που αφορούν τις μικρότερες κυρίως ηλικίες. Ο εξοπλισμός είναι διαθέσιμος από το Κέντρο για κάθε επισκέπτη που επιθυμεί να πάρει μέρος στα ετήσια τουρνουά.
Το σήμα του χιονοδρομικού είναι εμπνευσμένο από το μαμούθ με τους τεράστιους χαυλιόδοντες, το οποίο έζησε στην περιοχή πριν εκατομμύρια χρόνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουνά των Ιωαννίνων Κατηγορία:Βουνά των Γρεβενών Κατηγορία:Πίνδος
Πρεντόι
Το Πρεντόι (ιταλικά: Predoi, ) ή Πρετάου (γερμανικά: Prettau, ) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Μπολτσάνο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Μπολτσάνο
Πείραμα των Χέρσεϊ και Τσέις
thumb|Διαγραμματική απεικόνιση του πειράματος Τα πειράματα των Χέρσεϊ και Τσέις  ήταν μία σειρά πειραμάτων που διεξήχθησαν το 1952 από τον Άλφρεντ Χέρσεϊ και τη Μάρθα Τσέις. Τα πειράματα αυτά απέδειξαν ότι το DNA ήταν το γενετικό υλικό, κάτι που είχε διαπιστωθεί για πρώτη φορά το 1944 με το πείραμα των Άβερι, ΜακΛόιντ και ΜακΚάρτι. Αν και οι βιολόγοι γνώριζαν την ύπαρξη του DNA ήδη από το 1869, μέχρι τότε οι περισσότεροι πίστευαν ότι οι πρωτεΐνες έφεραν τις πληροφορίες για την κληρονομικότητα.
Ο Χέρσεϊ και η Τσέις χρησιμοποίησαν στα πειράματά τους το φάγο T2, έναν ιό του οποίου η δομή είχε πρόσφατα μελετηθεί με το ηλεκτρονικό μικροσκόπιο. Ο φάγος αυτός αποτελείται μόνο από ένα πρωτεϊνικό περίβλημα στο οποίο περιέχεται το γενετικό υλικό του. Προσκολλάται στη μεμβράνη των βακτηρίων και αδειάζει μέσα σε αυτά το γενετικό υλικό του, με αποτέλεσμα ο γενετικός μηχανισμός των βακτηρίων να παράγει περισσότερους ιούς, ενώ το κενό περίβλημα του φάγου παραμένει προσκολλημένο στο βακτήριο. thumb|Αναπαράσταση της δομής των φάγων T2
Σε ένα πρώτο πείραμα, ιχνηθέτησαν τους φάγους με το ραδιενεργό φωσφόρο-32, ο οποίος ενσωματώνεται στο DNA αλλά σε κανένα από τα 20 αμινοξέα, από τα οποία συντίθενται οι πρωτεΐνες. Μόλυναν στη συνέχεια με τους φάγους βακτήρια του τύπου Εσερίχια Κόλι και στη συνέχεια αφαίρεσαν και διαχώρισαν τα πρωτεϊνικά περιβλήματα των ιών από τα μολυσμένα κύτταρα χρησιμοποιώντας ένα μπλέντερ και μία συσκευή φυγοκέντρησης. Ανακάλυψαν ότι ο ραδιενεργός ιχνηθέτης ήταν ορατός μόνο στα βακτηριακά κύτταρα και όχι στα πρωτεϊνικά περιβλήματα, συμπεραίνοντας έτσι ότι ο φωσφόρος, άρα και το DNA εισήλθε στο βακτηριακό κύτταρο.
Σε ένα δεύτερο πείραμα, ιχνηθέτησαν τους φάγους με το ραδιενεργό Θείο-35, το οποίο ενσωματώνεται στα αμινοξέα κυστεΐνη και μεθειονίνη, αλλά όχι και στο DNA. Μετά το διαχωρισμό, ο ραδιενεργός ιχνηθέτης βρέθηκε στα πρωτεϊνικά περιβλήματα, όχι όμως και στα μολυσμένα βακτήρια. Διαπιστώθηκε έτσι ότι οι πρωτεΐνες δεν εισάγονται στο βακτηριακό κύτταρο.
Με αυτόν τον τρόπο αποδείχθηκε ότι το γενετικό υλικό που προσβάλλει τα βακτήρια είναι το DNA.
Ο Χέρσεϊ μοιράστηκε το Βραβείο Νόμπελ Ιατρικής το 1969, για τις «ανακαλύψεις του σχετικά με τη γενετική δομή των ιών».
Δείτε επίσης
Χερσει Τσεις Κατηγορία:Επιστημονικά πειράματα
Προβές
Το Προβές (ιταλικά: Proves, ) ή Προφάις (γερμανικά: Proveis, ) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Μπολτσάνο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Μπολτσάνο
Φιλελευθερισμός στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Ο Αμερικανικός φιλελευθερισμός είναι μια ευρεία πολιτική φιλοσοφία με επίκεντρο τα αναφαίρετα δικαιώματα του ατόμου. Θεμελιώδη ιδανικά όπως η ελευθερία του λόγου, η ελευθερία του Τύπου, η ανεξιθρησκία, ο διαχωρισμός εκκλησίας και κράτους, το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη, αλλά και η ισότητα σύμφωνα με το δίκαιο, είναι ευρέως αποδεκτά ως κοινή βάση σε όλο το φάσμα της φιλελεύθερης σκέψης.
Ο μοντέρνος φιλελευθερισμός στις ΗΠΑ, περιλαμβάνει γάμο μεταξύ ίδιων φύλων, το δικαίωμα ψήφου σε όλους τους ενήλικες πολίτες, τα πολιτικά δικαιώματα, αλλά και την κυβέρνηση να προστατεύει το δικαίωμα ενός καλού βιοτικού επιπέδου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Φιλελευθερισμός Κατηγορία:Πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών
Ιονάτανα Ιονάτανα
Ο Ιονάτανα Ιονάτανα (Ionatana Ionatana, 1938-2000) ήταν πολιτικός από το Τουβαλού. Υπηρέτησε στην πρωθυπουργία του μικρού νησιωτικού κράτους από το 1999 έως τον θάνατό του, το 2000. Ήταν επίσης πρεσβευτής στις ΗΠΑ.
Προφίλ
Γεννήθηκε στις 5 Νοεμβρίου 1938 και από την εποχή της ανεξαρτησίας του Τουβαλού, το 1978, μέχρι το θάνατό του, εκλεγόταν συνεχώς βουλευτής. Υπηρέτησε σε πολλά υπουργεία, μεταξύ των οποίων στο υπουργείο Προεδρίας, Παιδείας, Δημοσίων Έργων και Επικοινωνιών. Ξεχώριζε για τις ρεπουμπλικανικές του τάσεις. Το 1976 έγινε αρχηγός της αστυνομίας. Στις 26 Απριλίου 1979 διορίστηκε πρεσβευτής στις ΗΠΑ.
Πολιτική σταδιοδρομία
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στις εκλογές του 1981.Διατήρησε 3 χαρτοφυλάκια στην δεύτερη κυβέρνηση του Μπικενιμπέου Παενίου (1996-98): το Υγείας, Γυναικείων και Κοινοτικών Υποθέσεων, το Παιδείας και Πολιτισμού και τέλος, το υπουργείο Τουρισμού και Εμπορίου. Έπειτα από τις εκλογές του 1998 παρέμεινε επικεφαλής στα 2 πρώτα υπουργεία στην 3η κυβέρνηση του Παενίου.
Πρωθυπουργός
Ο Ιονάτανα εξελέγη πρωθυπουργός στις 27 Απριλίου 1999 και διαδέχθηκε τον Μπικενιμπέου Παενίου. Στις 5 Σεπτεμβρίου 2000 η χώρα έγινε μέλος του ΟΗΕ, κάτι για το οποίο φρόντισε ο Ιονάτανα. Την ίδια χρονιά, στις 8 Δεκεμβρίου 2000, ο Ιονάτανα πέθανε από καρδιακή προσβολή σε ηλικία 62 ετών ενώ ήταν εν ενεργεία πρωθυπουργός και έχοντας νωρίτερα απευθύνει ομιλία σε ξενοδοχείο της Φουναφούτι για την ολοκλήρωση της διαδικασίας εισόδου της χώρας στα Ηνωμένα Έθνη. Για πρώτη φορά στην ιστορία του Τουβαλού, από τότε που το κράτος έγινε ανεξάρτητο, απεβίωσε ένας πρωθυπουργός εν ενεργεία. Χρέη πρωθυπουργού άσκησε μέχρι την εκλογή του διαδόχου του Ιονάτανα ο Λαγκιτούπου Τουιλίμου, αντιπρόεδρος της κυβέρνησης.
Παραπομπές
Ιονατανα
Γλώσσες Ινουίτ
Οι γλώσσες Ινουίτ είναι στενά συνδεδεμένη ομάδα ιθαγενών αμερικανών γλωσσών που ομιλούνται παραδοσιακά σε όλη την Βόρεια Αμερικανική Αρκτική περιοχή και, σε κάποιο βαθμό στις υποαρκτικές περιοχές του Λαμπραντόρ. Οι σχετιζόμενες γλώσσες Γιουπίκ ομιλούνται στη δυτική και νότια Αλάσκα και στην άπω ανατολή της Ρωσίας αλλά είναι σοβαρά απειλούμενες και ομιλούνται μόνο σε μερικά χωριά της χερσονήσου Τσούκτσι. Οι Ινουίτ ζουν κατά κύριο λόγο σε τρεις χώρες: τη Γροιλανδία, τον Καναδά (ειδικά στην περιοχή Νουνάτσιαβουτ του Λαμπραντόρ, την περιοχή Νούναβικ του Κεμπέκ, το Νούναβουτ και τα Βορειοδυτικά Εδάφη) και τις Ηνωμένες Πολιτείες (ειδικά στις ακτές της Αλάσκα).
Ο συνολικός πληθυσμός των Ινουίτ που μιλούν παραδοσιακές γλώσσες είναι δύσκολο να εκτιμηθεί με ακρίβεια, δεδομένου ότι οι περισσότερες μετρήσεις βασίζονται σε αυτοαναφερόμενα δεδομένα της απογραφής που μπορεί να μην αντικατοπτρίζουν με ακρίβεια τη χρήση ή γνώση. Η γροιλανδική απογραφή εκτιμά ότι τις γλώσσες Ινουίτ ομιλούν περίπου 50.000 άτομα, ενώ οι καναδικές εκτιμήσεις φτάνουν περίπου τα 35.000 άτομα. Αυτές οι δύο χώρες μετρούν το μεγαλύτερο μέρος των ομιλητών των παραλλαγών της γλώσσας Ινουίτ, αν και περίπου 7.500 Αλασκανοί ομιλούν ποικιλίες των Ινουίτ σε έναν πληθυσμό πάνω από 13.000 Ινουίτ.
Οι ινουιτικές γλώσσες έχουν μερικές εκατοντάδες ομιλητές στη Ρωσία. Επιπλέον, εκτιμάται ότι περίπου 7.000 γροιλανδοί Ινουίτ ζουν στην Ευρωπαϊκή Δανία, τη μεγαλύτερη ομάδα έξω από τη Γροιλανδία, τον Καναδά και την Αλάσκα. Έτσι, ο παγκόσμιος πληθυσμός των ομιλητών των ποικιλιών των Ινουίτ είναι της τάξης των 100.000 ανθρώπων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συγκολλητικές γλώσσες Κατηγορία:Γλώσσες της Γροιλανδίας Κατηγορία:Εσκιμοαλεουτικές γλώσσες
ΦΚ Νοά
Ο ΦΚ Νοά (αρμενικά: Ֆուտբոլային Ակումբ Նոա ; Футболкай Акумб Ноа), κοινώς γνωστός ως Νοά, είναι ένας επαγγελματικός ποδοσφαιρικός με έδρα τo Γερεβάν της Αρμενίας. Ιδρύθηκε το 2017 και επί του παρόντος αγωνίζεται στην Αρμενική Πρέμιερ Λιγκ.
Ιστορία
Ο σύλλογος ιδρύθηκε ως ΦΚ Αρτσάχ το Μάιο του 2017 στο Γερεβάν. Ωστόσο η σχολή ποδοσφαίρου του συλλόγου βρίσκονταν στην πρωτεύουσα του Αρτσάχ, το Στεπανακέρτ. Η επίσημη παρουσίαση του συλλόγου πραγματοποιήθηκε την 1η Αυγούστου 2017 στο αθλητικό συγκρότημα «Μίκα», όπου παρουσιάστηκαν οι αγωνιστικές στολές της ομάδας εντός και εκτός έδρας, καθώς και ο ύμνος του συλλόγου. ։ Ο πρώτος καταγεγραμμένος αγώνας της ομάδας ήταν το ισόπαλο χωρίς τέρματα φιλικό με την ΦΚ Μπανάντς στις 2 Ιουνίου 2017. Ο δε πρώτος επίσημος αγώνας διεξήχθη στις 7 Αυγούστου 2017, με το "Alashkert 2", και έληξε με σκορ 1-1. Το γκολ πέτυχε ο Νταβίντ Μπαμπαγιάν. Η ομάδα έπαιξε την πρώτη της αγωνιστική σεζόν (2017–18) στη  Β΄ Κατηγορία ποδοσφαίρου της Αρμενίας, τερματίζοντας δεύτερη και επιτυγχάνοντας την άνοδο στην Αρμενική Πρέμιερ Λιγκ. Μετά από μια μάλλον απογοητευτική χρονιά και την κατάκτηση της 8ης θέσης (σεζόν 2018–19) στην Αρμενική Πρέμιερ Λιγκ, ο σύλλογος πουλήθηκε το 2019 στην Karen Abrahamyan και μετονομάστηκε σε ΦΚ Νοά. Ο σύλλογος, με την νέα του επωνυμία πλέον, κέρδισε στις 10 Ιουλίου 2020 το Κύπελλο Αρμενίας (2020), νικώντας την Αραράτ Αρμενία στα πέναλτι μετά από έναν συγκλονιστικό αγώνα που είχε λήξει με 4-4.
Γηπεδικές εγκαταστάσεις
Στο ξεκίνημα της αγωνιστικής σεζόν 2018–19, και για τις πρώτες οκτώ αγωνιστικές, η ΦΚ Νοά χρησιμοποίησε ως έδρα το «Στάδιο Μίκα», το οποίο βρίσκεται στη προάστιο Σεγκαβίτ, στη νότια πλευρά του Γερεβάν. Μετά από διαδοχικές περιπλανήσεις, στο Στάδιο Πιούνικ, στο Προπονητικό Κέντρο Ντζοραγμπιούρ, στο Στάδιο Αλασκέρτ, και στο Στάδιο της Ακαδημίας Ποδοσφαίρου του Γερεβάν, η ομάδα τελικά μετέφερε, το Φεβρουάριο του 2002, την έδρα της στο χωρητικότητας 3.100 θεατών, Στάδιο της πόλης του Αρμαβίρ, όπου και συνεχίζει να δίνει έκτοτε τους εντός έδρας αγώνες της.
Χρώματα και έμβλημα
Αρχικά, όσο η ομάδα ονομάζονταν ΦΚ Αρτσάχ, τα χρώματά της ήταν το κόκκινο και το λευκό. Ωστόσο μετά τη μετονομασία της ομάδας, επιλέχθηκαν το μαύρο και το πράσινο ως αντιπροσωπευτικά χρώματα του συλλόγου.
Έμβλημα
Από το 2017 και μέχρι το 2019, ο σύλλογος πορεύονταν με την επωνυμία ΦΚ Αρτσάχ και είχε ως έμβλημά του έναν στρόγγυλο κόκκινο σήμα με έναν αετό. Μετά το 2019, η αλλαγή της επωνυμίας του συλλόγου επέφερε και την αλλαγή στο έμβλημά του, το οποίο πλέον φέρει το λογότυπο Γερεβάν Αρμενία Ποδοσφαιρικός Σύλλογος Νοά με μαύρα γράμματα σε λευκό φόντο:
Διακρίσεις
Κύπελλο Αρμενίας •	2019–20
Καστέλ Καζανόβα
Το Καστέλ Καζανόβα (ιταλικά : Castel Casanova, γερμανικά : Castello Neuhaus), είναι κάστρο της βόρειο-ανατολικής Ιταλίας. Βρίσκεται στις Άλπεις στην κοιλάδα Βάλε Αουρίνα στην περιφέρεια Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Το κάστρο είναι γνωστό και σαν Castello Neuhaus το σημερινό όνομα στην πραγματικότητα είναι η απόδοση του ονόματος από τα γερμανικά στα ιταλικά πριν τον Β' παγκόσμιο πόλεμο από την φασιστική κυβέρνηση της Ιταλίας. Με την ονομασία Neuhaus ήταν γνωστό στον μεσαίωνα το Καστέλο Τούρες, στους άρχοντες του ανήκε το Καζανόβα.
Το κάστρο χτίστηκε μεταξύ 1240 και 1245 από τους άρχοντες του Τάουφερ, σε περίοδο πολέμου κατά των αρχόντων της Ροντάνκ (Rodank). Το 1248 αναφέρεται ότι ο μητροπολίτης του Μπρίξεν ζήτησε την κατεδάφιση του αλλά αυτό δεν έγινε. Με το πέρασμα των χρόνων το κάστρο πέρασε σε παρακμή κι άλλαξε πολλούς ιδιοκτήτες έως το 1914 που έγινε ανοικοδόμηση του.
Στην πλατεία κάτω από το κάστρο, χτίστηκε το 1601 ένα μικρό εκκλησάκι, ενώ το παλάτι του κάστρου ξαναχτίστηκε στις αρχές του εικοστού αιώνα. Το 1752 αναφέρεται ιδιοκτήτης του ο Count Künigl όπου έχτισε την κατοικία του στις πλαγιά του λόφου σε στυλ μπαρόκ. Έπειτα πέρασε στην ιδιοκτησία οικογένειας καλλιτεχνών και χρησιμοποιήθηκε σαν εργαστήρι, και το 1924 στην ιδιοκτησία του Κόμη Cäsar Straßaldo-Grafenberg .
Στο κάστρο φιλοξενήθηκε την περίοδο 1422-1426 ο Όσβαλντ φον Βολκενστάιν (Oswald von Wolkenstein), ένας από τους πιο διάσημους ποιητές και συνθέτες του δέκατου πέμπτου αιώνα στην Αυστρία. Έγραψε για το τοπίο και τις όμορφες γυναίκες της κοιλάδας Τάουφερ (Tauferer).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
ΚαζανοβαΚαστελ
Ευσέβιος Ματθόπουλος
Ο Ευσέβιος Ματθόπουλος (1849–1929) ήταν Έλληνας αρχιμανδρίτης, ιδρυτής της Αδελφότητος Θεολόγων «Η Ζωή».
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ευσέβιος Ματθόπουλος γεννήθηκε το 1849 στην Αρκαδία, στα Τρέσταινα (σημ. Μελισσόπετρα) της επαρχίας Γορτυνίας. Έλαβε θρησκευτική μόρφωση στη Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου κοντά στον ιερομόναχο Ιγνάτιο Λαμπρόπουλο, στον οποίο έμεινε κοντά από το 1863 έως το 1869. Το 1868 γνωρίστηκε με τον Απόστολο Μακράκη, όταν ο τελευταίος επισκέφθηκε τη μονή. Το 1869 ο Ματθόπουλος χειροτονήθηκε διάκονος και το 1872 μετέβη στην Αθήνα για σπουδές. Μαθήτευσε στο Α΄ Γυμνάσιο Πειραιά (την μετέπειτα Ιωννίδειο Σχολή), συνέχισε και ολοκλήρωσε τη φοίτησή του στο Βαρβάκειο Γυμνάσιο και γράφτηκε στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών το 1876, χωρίς όμως να αποπερατώσει τις σπουδές του, ενώ χειροτονήθηκε και ιερέας. Κινούμενος στο περιβάλλον του Μακράκη και της Σχολής του Λόγου του, στο μικρό κοινόβιο του οποίου είχε οριστεί ως εξομολόγος συνέλαβε την ανάγκη συγκρότησης χριστιανικών ομάδων που θα ήταν προσηλωμένες στη θρησκευτική διδασκαλία και δράση. Οι διώξεις σε βάρος τoυ Μακράκη από την επίσημη Εκκλησία δεν άφησαν ανεπηρέαστο και τον Ματθόπουλο. Με επίσημη δήλωσή του, μαζί με άλλους παλαιούς συνεργάτες και συνοδοιπόρους του Μακράκη από τις εφημερίδες στις 14 Ιουνίου 1884, επήλθε η οριστική ρήξη με τον πρώην δάσκαλό του.
Ο Ματθόπουλος πρωτοστάτησε, μαζί με άλλους κληρικούς, στην αποκάλυψη του λεγόμενου «σκανδάλου των Σιμωνιακών», που αφορούσε χρηματισμό υπουργών εκ μέρους τριών Μητροπολιτών (Πατρών, Μεσσηνίας και Κεφαλληνίας). Ωστόσο, ενώ τα εμπλεκόμενα πολιτικά πρόσωπα καταδικάστηκαν (οι Ιωάννης Βαλασόπουλος και Βασίλειος Νικολόπουλος), οι κληρικοί που απεκάλυψαν το σκάνδαλο τιμωρήθηκαν από την Ιερά Σύνοδο με εξορία. Ο Ματθόπουλος εξορίστηκε για οκτώ χρόνια το 1879, που τελικά περιορίστηκαν, εξαιτίας των διαμαρτυριών από τη μεριά των πιστών. Αρχικά τοποθετήθηκε από την Ιερά Σύνοδο στην Μονή Αγάθωνος στη Φθιώτιδα και μετά με άλλη απόφασή της στη Μονή Παλαιοκαστρίτσας στην Κέρκυρα. Τελικά του επιτράπηκε να επιστρέψει στην Αθήνα το 1882.
Για περισσότερα από δέκα χρόνια ο Ματθόπουλος δρούσε ως περιοδεύων ιεροκήρυκας εντός και εκτός της επικράτειας του τότε ελληνικού κράτους. Η Ιερά Σύνοδος της ελληνικής Εκκλησίας του είχε δώσει την άδεια να κηρύττει σε όλη την επικράτεια και, παράλληλα, τον είχε εφοδιάσει με σχετική συστατική επιστολή προς τις εξωελλαδικές Ορθόδοξες Εκκλησίες. Μεταξύ 1893–1903 κινούνταν στην αχαϊκή πρωτεύουσα, όπου στην έδρα της εκεί μητρόπολης βρισκόταν ο θείος του, ο μητροπολίτης Πατρών Ιερόθεος Μητρόπουλος. Όταν ο τελευταίος πέθανε το 1903, ο Ματθόπουλος επέστρεψε στην Αθήνα.
Στα 1907 μαζί με τους λαϊκούς θεολόγους Δημήτριο Παναγιωτόπουλο, Παναγιώτη Τρεμπέλα και τον κληρικό Διονύσιο Φαραζουλή ίδρυσαν την Αδελφότητα Θεολόγων «Η Ζωή».
Πέθανε στις 29 Ιουνίου 1929. Το 2014 τοποθετήθηκε στον προαύλιο χώρο του Ι.Ν. του Αγ. Αθανασίου στη Μελισσόπετρα μαρμάρινη στήλη με ανάγλυφη προτομή του Ευσέβιου Ματθόπουλου. Τα αποκαλυπτήρια έγιναν στις 4 Οκτωβρίου, από τον Μητροπολίτη Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως κ. Ιερεμία.
Συγγραφικό έργο
Το 1914 εξέδωσε το βιβλίο Ο προορισμός του ανθρώπου. Ήταν ένα εκλαϊκευμένο εγχειρίδιο κατήχησης και ηθικής, ένας οδηγός πρακτικής ευσέβειας, το οποίο, σύμφωνα με τη γνώμη του τότε Μητροπολίτη (Αρχιεπισκόπου) Αθηνών Χρυσόστομου, είχε «μεγάλην αξίαν». Το έργο γνώρισε πάμπολλες επανεκδόσεις. Το 2000 κυκλοφόρησε η 20ή έκδοσή του, για πρώτη φορά σε γλώσσα απλοποιημένη. Συνδυάζοντας δογματική, απολογητική, ηθική, λειτουργική και ερμηνευτική προσέγγιση, φιλοδοξούσε να μεταδώσει στον αναγνώστη «τις αλήθειες της ορθόδοξης πίστεως», με στόχο να προσλάβει την απαραίτητη «κατάρτιση» όποιος «θέλει και ποθεί τη σωτηρία του». Ιδιαίτερη έμφαση δινόταν στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού, ως βασικού προορισμού του ανθρώπου, παραπέμποντας σε ένα είδος Imitatio Christi – Μίμηση Χριστού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες κληρικοί
Ανατόλι Μπονταρτσούκ
Ο Ανατόλι Πάβλοβιτς Μπονταρτσούκ (ρωσ. Анатолий Павлович Бондарчук, γεννήθηκε 31 Μαΐου 1940) είναι πρώην Σοβιετικός σφυροβόλος, χρυσός Ολυμπιονίκης του αγωνίσματος το 1972. Θεωρείται ως ο πιο επιτυχημένος προπονητής σφυροβολίας όλων των εποχών.
Είναι ουκρανικής καταγωγής. Το 1969, στην Αθήνα, ο Μπονταρτσούκ ήταν ο μοναδικός άνδρας που πέτυχε παγκόσμιο ρεκόρ, με 74,68 μ. στη σφύρα. Την ίδια χρονιά, στις 12 Οκτωβρίου, κατέρριψε και πάλι το παγκόσμιο ρεκόρ με επίδοση 75,48 μ. Κέρδισε, επίσης, το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972 στο Μόναχο με επίδοση 75,50 μέτρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σφυροβόλοι Κατηγορία:Σοβιετικοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Σοβιετικοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Χάλκινοι Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Πρωταθλητές Ευρώπης στον στίβο Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1968 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1972 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1976 Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Κόκκινου Λαβάρου της Εργασίας
SF6 διακόπτες υψηλής τάσεως
Η διακοπή ρεύματος σε έναν διακόπτη υψηλής τάσης επιτυγχάνεται με το χωρισμό δύο επαφών σε ένα μέσο, όπως το εξαφθοριούχο θείο (SF6) που έχει άριστες διηλεκτρικές ιδιότητες. Μετά από το χωρισμό των επαφών, το ρεύμα μεταφέρεται μέσω ενός ηλεκτρικού τόξου και διακόπτεται όταν η θερμοκρασία του τόξου αυτού μειωθεί, από ένα ρεύμα αερίου ικανοποιητικής έντασης που εκτοξεύεται επάνω στο τόξο.
Το ρεύμα αερίου που εφαρμόζεται στο τόξο πρέπει να είναι σε θέση να το ψύξει άμεσα, έτσι ώστε η θερμοκρασία του αερίου μεταξύ των επαφών να μειωθεί από 20.000 Κ σε λιγότερους από 2000 Κ σε μερικές εκατοντάδες μικροδευτερόλεπτα. Τότε θα είναι σε θέση να υποστεί την παροδική αποκατάσταση τάσης που εφαρμόζεται στις επαφές μετά από την διακοπή του ρεύματος. Το εξαφθοριούχο θείο χρησιμοποιείται γενικά στους σημερινούς διακόπτες υψηλής τάσης σε εκτιμημένη τάση υψηλότερη από 52 kV. Προσφέρει άριστες ιδιότητες δημιουργίας και περιορισμού ηλεκτρικού τόξου, μικρό χρόνο διακοπής του κυκλώματος, μεγάλη διάρκεια ζωής που φτάνει τα 25 χρόνια και χαμηλό θόρυβο.
Κατα τη διάρκεια της δεκαετίας του '80, η πίεση του αερίου που εφαρμμοζόταν στο τόξο παραγόταν κυρίως από τη θέρμανση του αερίου, χρησιμοποιώντας την ενέργεια του τόξου. Σήμερα είναι πλέον δυνατή η χρήση μηχανισμών χαμηλής ενέργειας με ενσωματωμένο ελατήριο, σε διακόπτες υψηλής τάσης έως 800 kV.
Κατηγορία:Ηλεκτρισμός
Στέφαν ντε Φράι
Ο Στέφαν ντε Φράι (ολλανδικά: Stefan de Vrij, γνωστός και ως Στέφαν ντε Βράι) είναι Ολλανδός ποδοσφαιριστής, γεννημένος στις 5 Φεβρουαρίου 1992 στο χωριό Άουντερεκ αν ντεν Έισεν στην επαρχία της Νότιας Ολλανδίας. Αγωνίζεται από το 2018 στη Ίντερ, ενώ είναι και ποδοσφαιριστής της Εθνικής Ολλανδίας.
Καριέρα
Ο Ντε Φράι ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα από τη Φέγενορντ, ενώ αγωνιζόταν στις ακαδημίες αρχικά της Σπίριτ και Φέγενορντ. Υπέγραψε το επαγγελματικό του συβμόλαιο με την ομάδα του Ρότερνταμ στις 17 Ιουλίου 2009. Το επίσημο ντεμπούτο του έγινε στις 24 Σεπτεμβρίου 2009 στον αγώνα με την Χάρκεμ Μποϊς στα πλαίσια του Κυπέλλου Ολλανδίας, όταν αντικατέστησε στο 59ο λεπτό τον Κέλβιν Λέρνταμ. Έκανε το ντεμπούτο του στην Ερεντιβίζιε 2009-10 στις 6 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους όταν αντικατέστησε στο 86ο λεπτό τον Ντένι Λάντζαατ στον αγώνα με τη Χρόνινγκεν.
Στις 17 Μαΐου 2013 επεκτάθηκε το συμβόλαιό του μέχρι το 2015. Τον Ιούλιο του 2014, η Λάτσιο τον απέκτησε απο την Φέγενορντ, καταβάλλοντας το ποσό των 8,5 εκατομμυρίων ευρώ στην ολλανδική ομάδα.
Εθνική Ομάδα
Ο Ντε Φράι έκανε το διεθνές ντεμπούτο του με την Εθνική Ολλανδίας στις 15 Αυγούστου 2012 σε φιλικό αγώνα με την Εθνική Βελγίου.
Με Συλλόγους
ΣΣ Λάτσιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φέγενορντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ολλανδίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ολλανδίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ολλανδίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ολλανδίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022
Ρατσίνες (Ιταλία)
Το Ρατσίνες (ιταλικά: Racines, ) ή Ρατσίνγκς (γερμανικά: Ratschings, ) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Μπολτσάνο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Μπολτσάνο
Αρκαδισμός (καλλιτεχνικό ρεύμα)
Ο όρος Αρκαδία χρησιμοποιήθηκε από καλλιτέχνες της Αναγέννησης κυρίως, για να περιγράψει τον ιδεατό τόπο. Τα καταπράσινα βουνά, τα πλούσια νερά, οι μυθικές τοποθεσίες, οι εκθαμβωτικές κοιλάδες έκαναν τους ανθρώπους να πιστεύουν ήδη από την αρχαιότητα ότι η Αρκαδία ήταν ένας ονειρικός τόπος. εναλλ.=arcadia του Thomas Eakins|μικρογραφία|313x313εσ|Αρκαδία, του Thomas Eakins Ο Ρωμαίος ποιητής Βιργίλιος άντλησε την έμπνευσή του από τους ελληνικούς μύθους και από τους Έλληνες βουκολικούς ποιητές —ιδιαίτερα τον Θεόκριτο— όταν έγραψε τις Εκλογές του, μια σειρά ποιημάτων που προσδιορίζονται τοπικά στην αρκαδική γη. Ως αποτέλεσμα της επιρροής του Βιργίλιου στη μεσαιωνική ευρωπαϊκή λογοτεχνία (βλ. για παράδειγμα τη Θεία Κωμωδία), η Αρκαδία έγινε σύμβολο του βουκολικού ποιήματος. Στην τέχνη, είτε πρόκειται για τη λογοτεχνία, τη ζωγραφική ή άλλη μορφή, ο όρος συνδέεται με αγροτικά θέματα όπως τα χωριά και τα ειδυλλιακά τοπία της φύσης που απεικονίζονται με τρόπο ιδιαίτερα μη ρεαλιστικό και σημαντική απλότητα. Το θέμα επισκέφθηκαν ξανά οι Ευρωπαίοι συγγραφείς της Αναγέννησης (π.χ. ο Ισπανός ποιητής Garcilaso de la Vega), και το όνομα αποδόθηκε σε οποιοδήποτε ειδυλλιακό τοπίο ή παράδεισο. Αντίθετα από τη λέξη ουτοπία (του Τόμας Μορ), η Αρκαδία δεν υποδηλώνει κάποιον ανθρωπογενή πολιτισμό. Ροπή προς την αποκαλούμενη αρκαδική ποίηση απαντάται στους προσολωμικούς ποιητές της Επτανησιακής Σχολής, στη νεανική περίοδο του Σολωμού, στα μικρά ερωτικά ποιήματα του Π. Σούτσου κ.ά.
Σημειωτέον ότι το βουκολικό ειδύλλιο Arcadia του Ιταλού δραματουργού Τζάκοπο Σαννατσάρο (Jacopo Sannazaro, 1457–1530), το οποίο γνώρισε μεγάλη επιτυχία στην εποχή του, αποτέλεσε ίσως την πηγή έμπνευσης του θαλασσοπόρου Τζοβάννι ντα Βερρατσάνο όταν ο τελευταίος ονόμασε Αρκαδία κάποιες αμερικανικές ακτές του Ατλαντικού
Αρκαδία
Ο όρος "Αρκαδία" χρησιμοποιείται για να δηλώσει κάθε περιοχή που προσφέρει αγροτική απλότητα και ευχαρίστηση και αναφέρεται συχνά σε ένα φανταστικό και παραδεισένιο τόπο. Για να δείξουν την άφθαστη αγαλλίαση πολλοί καλλιτέχνες χρησιμοποιούσαν την έκφραση "et in Arcadia ego" ("ήμουν και εγώ στην Αρκαδία").
Αρκαδία και Αρκαδισμός στη φιλοσοφία και τη λογοτεχνία
Με αναφορά τους κλασσικούς χρόνους, η Αρκαδία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ειδυλλιακή φύση, αλλά ταυτόχρονα και με τις θεμελιώδεις αρχές του ανθρωπισμού. Με τη συνέχεια των αιώνων και πιο ειδικά κατά το Διαφωτισμό και την Αναγγένηση η ευρωπαϊκή κουλτούρα επηρεάστηκε σημαντικά από τον Αρκαδικό Μύθο, γεννώντας φιλοσοφικά, λογοτεχνικά και καλλιτεχνικά ρεύματα που συγκροτούν τη βάση του ευρωπαϊκού πνεύματος και πολιτισμού. Στην αρχαιότητα η Αρκαδία γνωστή ως μια ορεινή και άβατη χώρα, κατοικίσιμη στην πλειονότητά της από βοσκούς προβάτων και αιγών, συνδέθηκε ως τοπικός πολιτισμός με τα τοπικά παραδοσιακά τραγούδια, όπως και με το παίξιμο του αυλού, συνήθεια που οι Αρκάδες υιοθέτησαν κατά τη διάρκεια της βοσκής. Ο ντόπιος Θεός Πάνας έδωσε πνοή στη ροπή αυτή, καθώς ήταν αυτός που σύμφωνα με τη Μυθολογία ανακάλυψε τον ομώνυμο αυλό, ο οποίος αποτελούνταν από επτά μη ισομήκη καλάμια ενωμένα με κερί και σπάγκο.
Λογοτεχνία
Η άμεση, ευρεία απήχηση της βουκολικής (ποιμενικής) ποίησης και μουσικής στον Ελληνικό κόσμο, άρχισε να εμπνέει σημαντικούς ποιητές της εποχής, μουσική ανοιχτή και εγκάρδια που επινοήθηκε από τον Πάνα και τους ποιμένες Αρκάδες. Οι τελευταίοι τραγουδούσαν στίχους των ποιητών και αντάλλασσαν τραγούδια μέσα σ' ένα όμορφο, γαλήνιο και γνήσιο φυσικό τοπίο, απαλλαγμένο από κάθε επικίνδυνη εξωτερική παρέμβαση. Το τοπίο αυτό συνεπάγεται μια "γήινη Αρκαδία", ταυτόσημη με έναν τόπο όασης στην οποία ο άνθρωπος μπορεί να βιώσει τη συναισθηματική πληρότητα. Συνεπώς, με το πέρασμα του χρόνου, αναπτύχθηκε το λογοτεχνικό είδος της βουκολικής, ποιμενικής ποίησης, που μιμείται την αγροτική ζωή και συχνά τη ζωή μιας φανταστικής εποχής, στην οποία πρωταρχικό ρόλο διαδραματίζουν οι έρωτες μεταξύ ποιμένων.
Το είδος αυτό γνώρισε μεγάλη δημοτικότητα και διάρκεια περίπου 2.000 χρόνων. Εξήγηση δίδεται από το γεγονός ότι οι βοσκοί, απλοί άνθρωποι της καθημερινότητας, με τους οποίους ο καθένας μας μπορεί να ταυτισθεί, δραστηριοποιούνται σε ένα καθολικό αντικείμενο. Έτσι το πολύπλοκο ανάγεται στο απλό, ενώ το οικουμενικό εκφράζεται στο συγκεκριμένο.
Ποιητές που ανέδειξαν την βουκολική ποίηση
Πατέρας της βουκολικής ποίησης θεωρείται ο Έλληνας ποιητής Θεόκριτος (310-250 π.Χ) από τις Συρακούσες. Ο Θεόκριτος με καταγωγή από την Κω και διαμένοντας στην Αίγυπτο, στην εποχή του Πτολεμαίου Β´, υπήρξε ο τελευταίος ποιητής που έγραψε στη Δωρική διάλεκτο. Στα ποιήματά του με τίτλο "Ειδύλλια", τα οποία έγραψε κατά τη παραμονή του στην αυλή του Πτολεμαίου στην Αλεξάνδρεια, αξιοποίησε την ανταλλαγή στίχων μεταξύ μυθιστορηματικών ποιμένων. Μολονότι άνθρωπος της πόλης, στο έργο του διακρίνεται η νοσταλγία για τη φύση και τους βοσκούς της παιδικής του ηλικίας, καθώς και για την εξοχή της πατρίδας του. Οι ιδεατοί ποιμένες που χρησιμοποιεί εξιστορούν τις ερωτικές τους περιπέτειες και υμνολογούν την αγαπημένη τους ποίηση και τους τραγουδιστές που θαυμάζουν. Στο ειδύλλιό του "Θύρσις ή Ωδή", ο Θεόκριτος εισάγει τη μορφή και το περιεχόμενο της βουκολικής ελεγείας.
Αρκαδικό ιδεώδες
Πρόκειται για μια αναπόληση της αθώας ζωής, του ποιμενικού παραδείσου στην πιο κοινότοπη μορφή του. Είναι μια νοσταλγία για τα αγνά ήθη και πρότυπα της φυσικής ζωής, για την παράδοση στο χρόνο. Καθίσταται ένας φόρος τιμής στην Αρκαδική αυτοσυγκράτηση που δεν επιτρέπει στην ανθρώπινη υπόσταση να επιβληθεί στη φύση. Το Αρκαδικό ιδεώδες είναι ένας κόσμος Δύναμης και Γνώσης.
Ειδικότερα, το Αρκαδικό ιδεώδες ως αξιόλογο πνευματικό και καλλιτεχνικό κίνημα, που ξεκίνησε αρχικά στη Ρώμη το 1656 από μια ομάδα ανθρώπων των γραμμάτων υπό την αιγίδα της βασίλισσας Χριστίνας της Σουηδίας, εκφράστηκε μέσα από την Ιταλική Αρκαδική Ακαδημία της Ρώμης. Η βασίλισσα, παραιτημένη από το θρόνο και ασπάζοντας τον καθολοκισμό, μετακόμισε στη Ρώμη το 1655 όπου υποστήριξε αληθινά τις τέχνες. Η τάση αυτή διαμορφώθηκε οριστικά το 1690, ένα χρόνο μετά το θάνατό της. Η βασίλισσα και ο αυλός του Πανός αποτέλεσαν σύμβολο της Ακαδημίας και όλα τα μέλη της έφεραν ποιμενικά ονόματα. Η τάση αυτή επιδίωκε μια ψυχρότητα προς το ποιητικό ρεύμα του μαρινισμού, το οποίο κυριαρχούσε εκείνη την εποχή στην Ιταλία, καθώς πρότεινε μια περισσότερο απτή ποιητική μορφή βασισμένη στην κλασική γραμματεία και ειδικότερα στην Ελληνική και Ρωμαϊκή βουκολική ποίηση.
Τα επόμενα χρόνια η Ακαδημία μέσα από τα προγράμματα και τις εκδηλώσεις της σημείωσε δυνατή δραστηριότητα και εμψύχωσε τη γένεση νέων σημαντικών ποιητικών, δραματικών και μουσικών έργων ποιμενικής έμπνευσης. Ακόμη, φιλοξένησε διακεκριμένους εκπροσώπους της ευρωπαϊκής διανόησης από τους χώρους των γραμμάτων, της ζωγραφικής και της μουσικής μπαρόκ. Μεταξύ των επιφανών μελών της διακρίθηκαν οι συνθέτες Μπερνάρντο Πασκίνι (1637 - 1710), Αλεσάντρο Σκαρλάτι (1660 - 1725) και Αρκάντζελο Κορέλι (1653 - 1713), ενώ μαζί της συνεργάστηκε και ο Γκέοργκ Φρίντριχ Χαίντελ (1685-1759). Σύμφωνα μάλιστα με το ιδρυτικό της μέλος και πρώτο της πρόεδρο Τζοβάνι Μάριο Κρεσιμπένι (1663 - 1728), στα 30 πρώτα χρόνια λειτουργίας της η Ακαδημία συγκέντρωνε 1300 μέλη, ενώ διατηρούσε 114 "αποικίες" εκτός Ρώμης. Η Αρκαδική Ακαδημία διήρκεσε δύο περίπου αιώνες.
Η Ιδεατή Αρκαδία στην τέχνη και η φράση «Et in Arcadia Ego»
Συγχρόνως με τη λογοτεχνική τάση της βουκολικής ποίησης αναπτύχθηκε ένα αξιόλογο ρεύμα ζωγραφικής, όπου ζωγραφικοί πίνακες και σχέδια απεικόνιζαν ποιμένες μέσα σε ένα βουκολικό και ειδυλλιακό τοπίο, πλαισιωμένο με δάση και λόφους. Πιο ειδικά, το 17ο αιώνα, ο Γάλλος ζωγράφος Νικολά Πουσέν (1594-1665) βασιζόμενος στο καλλιτεχνικό αυτό ρεύμα ζωγράφισε έναν από τους σημαντικότερους πίνακές του, γνωστό σαν "Οι ποιμένες της Αρκαδίας" ή "ET IN ARCADIA EGO" (1647), που εκτίθεται στο Μουσείο του Λούβρου. Στον πίνακα αυτόν αναπαριστώνται στοχαστικά και μελαγχολικά τρεις ποιμένες Αρκάδες, ντυμένοι προκλασικά, στεκούμενοι συμμετρικά γύρω από έναν τάφο στο μοτίβο ενός όμορφου τοπίου. Ένας από τους ποιμένες είναι γονατισμένος στο έδαφος και διαβάζει τη λατινική επιγραφή που είναι χαραγμένη πάνω στον τάφο: "Et in Arcadia Ego", που κατά λέξη μεταφράζεται σαν "και στην Αρκαδία εγώ [είμαι παρών]" και συνάδει με την κεντρική παραβολή του έργου. Ο δεύτερος βοσκός αντικατοπτρίζεται συζητώντας για την επιγραφή με μια νεαρή κοπέλα που στέκεται πλάι του, ενώ ο τρίτος βοσκός κάθεται δίπλα του σκεπτικός. Η ιδέα αυτή είχε εκφραστεί και νωρίτερα (1629-1630) σε έναν λιγότερο περιβόητο πίνακα με το ίδιο θέμα. Επισημαίνονται δύο πρωταρχικές και διαφορετικές ερμηνείες της επιγραφής αυτής. Είτε "Ακόμα και στην Αρκαδία, εγώ, ο Θάνατος, υπάρχω" είτε "και εγώ (ο άνθρωπος στον τάφο) στην Αρκαδία έζησα". εναλλ.=βοσκός της Αρκαδίας από τον Cesare Saccaggi|μικρογραφία|βοσκός της Αρκαδίας από τον Cesare Saccaggi Σύμφωνα με την παραπάνω ερμηνευτική αντίφαση, ο πίνακας του Πουσέν πραγματεύεται τη μελαγχολική ενατένιση του θανάτου, υπογραμμίζοντας το γεγονός ότι η κοσμική ευτυχία είναι ολιγόχρονη και μεταβατική. Έτσι, το κεντρικό μήνυμα και νόημα της ρήσης - επιγραφής αυτής όπως και του πίνακα φαίνεται να αποδίδεται μέσα από τη ματαιότητα και το εφήμερο του επίγειου κόσμου και των φευγαλέων ηδονών. Σύμφωνα μάλιστα με την ερμηνεία του πρώτου βιογράφου του Πουσέν, Τζιοβάνι Πιέτρο Μπελόρι: "O τάφος μπορεί να βρεθεί ακόμα και στην Αρκαδία και αυτός ο θάνατος συμβαίνει μέσα στην ανθρώπινη απόλαυση".
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Αζερμπαϊτζάν
Το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου του Αζερμπαϊτζάν (αζερικά Azərbaycan Premyer Liqası) είναι η πρώτη κατηγορία στο Αζερμπαϊτζάν στην οποία συμμετέχουν 8 ομάδες. Κάθε χρόνο η τελευταία ομάδα υποβιβάζεται στην 2η κατηγορία και αντικαθίσταται από 1 ομάδα από την 2η κατηγορία
Αρκαδισμός (καλλιτεχνικό ρεύμα)
Η Ιδεατή Αρκαδία στην τέχνη και η φράση «Et in Arcadia Ego»
Ωστόσο είναι αξιοπρόσεκτο ότι η αλληγορική αυτή φράση ήταν γνωστή στην τέχνη νωρίτερα. Συγκεκριμένα εμφανίζεται για πρώτη φορά σε έναν πίνακα του Τζοβάνι Φραντσέσκο Γκερτσίνο, που φιλοτεχνήθηκε μεταξύ του 1621 και 1623. Ο εν λόγω πίνακας διακρίνεται από ανάλογη διάθεση και αλληγορία, αντανακλώντας δύο ανθρώπους να παρατηρούν εκστασιασμένοι ένα ανθρώπινο κρανίο στο δάσος.
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Αζερμπαϊτζάν
Το πρωτάθλημα της πρώτης κατηγορίας του Αζερμπαϊτζάν ξεκίνησε το 1992, με την ονομασία «Yüksek Liqası» με διοργνώτρια αρχή την Ομοσπονδία Ποδοσφαιρικών Ενώσεων Αζερμπαϊτζάν (AFFA) έως και το 2008, χρονιά κατά την οποία τη διοργάνωση του πρωταθλήματος ανέλαβε η Ένωση Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου Αζερμπαϊτζάν (AzPFL), υπό την αιγίδα της AFFA και η κατηγορία μετονομάστηκε σε «Premyer Liqası».
Αρκαδισμός (καλλιτεχνικό ρεύμα)
Η Ιδεατή Αρκαδία στην τέχνη και η φράση «Et in Arcadia Ego»
Διάφοροι άλλοι δημιουργοί απεικόνισαν αργότερα το Αρκαδικό Ιδεώδες, όπως και θέματα που περιστρέφονται γύρω από τον Αρκαδικό Μύθο. Συγκεκριμένα, πίνακες και γκραβούρες που παρουσιάζουν ειδυλλιακά βουκολικά τοπία με σκηνές που απηχούν τις ιδέες και τη διάθεση που χαρακτηρίζει το "Αρκαδικό ειδύλλιο", λόγου χάριν σκηνές όπου πρωταγωνιστούν Θεοί και Νύμφες. Ξεχωριστή αποτελεί η θέση του Πάνα σε αυτές.
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Αζερμπαϊτζάν
Στις 19 Σεπτεμβρίου του 2012 υπεγράφη 3ετής συμφωνία συνεργασίας μεταξύ της Ένωσης Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου Αζερμπαϊτζάν (AzPFL) και της εταιρίας «Topaz». Ως εκ τούτου η εταιρία Topaz αποτελεί τον κύριο χωρηγό του πρωταθλήματος, η επίσημη ονομασία του οποίου είναι Topaz Premyer Liqası.
Αρκαδισμός (καλλιτεχνικό ρεύμα)
Η Ιδεατή Αρκαδία στην τέχνη και η φράση «Et in Arcadia Ego»
Αξιοσημείωτοι καλλιτέχνες είναι οι Λορέν ντε λα Ιρ (1606-1656), Πέτερ Σεεμάκερς (1691-1781), Φρανσέσκο Ζουκαρέλι (1702-1788), Ρίτσαρντ Γουίλσον (1714-1782), Σερ Τζόσουα Ρέινολντς (1723-1792), Ονορέ Φραγκονάρ (1732-1806), Λεόν Βοντουαγιέ (1803-1872), Όμπρεϊ Μπίρντσλεϊ (1872-1898), Τζορτζ Βίλχελμ Κόλμπε (1877-1947) και Αουγκούστους Τζον (1878-1961).
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Αζερμπαϊτζάν
Διοργάνωση
Στο πρωτάθλημα συμμετέχουν 8 ομάδες παίζουν με τον κάθε αντίπαλο 4 φορές δύο εντός και δύο φορές εκτός ούτως ώστε να συμπληρωθούν 28 αγώνες για κάθε ομάδα. Οι τρόποι βαθμολόγησης είναι με βάση τους κανονισμούς της FIFA (3 η νίκη, 1 η ισοπαλία , 0 η ήττα). Η πρωταθλήτρια ομάδα παίρνει το εισιτήριο για το Ch. League ενώ ο 2ος και 3ος στην βαθμολογία παίρνει το εισιτήριο για το Κόνφερενς Λιγκ. Η ομάδα που κατατάσσεται στην 8η θέση υποβιβάζεται στην 2η κατηγορία.
Αρκαδισμός (καλλιτεχνικό ρεύμα)
Σημειώσεις
Η φιλολογική Ακαδημία της Αρκαδίας (Accademia dell’Arcadia) ιδρύθηκε στη Ρώμη το 1690, η δράση της οποίας ήταν επηρεασμένη από τα ιδεώδη του κλασικισμού και του ορθολογισμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τέχνη Κατηγορία:Λογοτεχνία
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Αζερμπαϊτζάν
Τηλεοπτικά δικαιώματα
Τα τηλεοπτικά δικαιώματα του πρωταθλήματος τα κατέχει η κρατική τηλεόραση ΑzTV
Βαθμολογία UEFA
Πιο κάτω είναι η βαθμολογία της ΟΥΕΦΑ μετά και την σημείωση των βαθμών μέχρι και την αγωνιστική περίοδο 2013-2014 για τα Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα (Στην παρένθεση η βαθμολογία για την αγωνιστική περίοδο 2012-2013)
Οι σύλλογοι στο Αζερμπαϊτζάν έχουν σχεδόν πλήρη ελευθερία ως τον αριθμό των παικτών που θέλουν να έχουν στην ομάδα τους. Δεν υπάρχει ανώτατο όριο μισθού για τις ομάδες και ούτε όριο ηλικίας για τους παίκτες με βάση φυσικά όμως την γενική εργατική νομοθεσία. Επίσης δεν υπάρχουν μεγάλοι περιορισμοί για το πόσους ξένους θα έχει στην ομάδα τους η κάθε ομάδα αφού όλοι οι κάτοικοι από χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης καθώς και όλοι όσοι έχουν Ευρωπαϊκό διαβατήριο μπορούν να αγωνιστούν στο πρωτάθλημα του Αζερμπαϊτζάν.
Πλειάς ΙΙ (ναρκαλιευτικό)
Το ναρκαλιευτικό Μ-240 Πλειάς (πρώην USS MSC 314) παραλήφθηκε από το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό μαζί με το ναρκαλιευτικό Αλκυών στις 7 Δεκεμβρίου του 1970 στον ναύσταθμο του Τσάρλεστον της Νότιας Καρολίνας των ΗΠΑ και κατέπλευσε στην Ελλάδα στις 22 Μαΐου του 1971. Κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία ‘USA – Peterson builders Co, Stugeon bay., Misc’. Όμοιου τύπου πλοία είναι τα Αηδών ΙΙ, Αίγλη ΙΙ, Αλκυών, Αύρα ΙV, Δάφνη ΙΙΙ, Δωρίς ΙΙ, Κίσσα ΙΙ, Κίχλη ΙΙ και Κλειώ ΙΙΙ. Ανήκει στο στολίσκο των ναρκαλιευτικών.
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Αζερμπαϊτζάν
Ρεκόρ μεταγραφών
Μεγαλύτερο ποσό αγοράς παίκτη: Οκτάυ Ντερελίογλου απο την Ακσαμπάτ Σεμπατσπορ Τουρκίας στην Καζάρ Λάνκαραν για €200,000 το 2004 Μεγαλύτερο ποσό πώλησης παίκτη: Βαγκίφ Ζαβάντοφ απο την ΦΚ Κάραμπακχ στην Τβέντε Ολλανδίας για €1,000,000 το 2010
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αζερμπαιτζαν Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Αζερμπαϊτζάν Αζερμπαιτζαν
Πλειάς ΙΙ (ναρκαλιευτικό)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά Ναρκαλιευτικά
Πολ Σμιθ (συνθέτης)
Ο Πολ Σμιθ (αγγλικά: Paul J. Smith, 30 Οκτωβρίου 1906 - 25 Ιανουαρίου 1985) ήταν Αμερικανός συνθέτης, που έδρασε κυρίως στις μουσικές ταινιών. Οι άριστες γνώσεις του στη θεωρία και στη σύνθεση του έδωσαν μία υποτροφία στο Julliard. Αν και δεν είναι βέβαιο ότι και ο ίδιος κυνήγησε την είσοδό του εκεί. Σχεδόν, όλη του τη ζωή την πέρασε στη Disney, συνθέτοντας μουσικές για τις ταινίες της εταιρείας. Επίσης, έχει συνθέσει και για τη ντοκιμαντέρ σειρά True-Life Adventures. Εκεί μάλλον διαφαίνεται και η μεγαλύτερη επιρροή που άσκησε στη μουσική, αλλά όχι μόνο αυτό, καθώς η μουσική του σε αυτή τη σειρά, ήταν θεμελιώδης για τις νέες γενιές Αμερικανών σπουδαστών.
Έχει λάβει ένα και μοναδικό Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής, μαζί με του Λι Χαρλάιν και Νεντ Ουάσινγκτον, για τη μουσική της ταινίας Πινόκιο. Ταλαιπωρήθηκε από τη νόσο αλτσχάιμερ και πέθανε, σε ηλικία 85 ετών, στην Καλιφόρνια. Μετά θάνατον η Disney, τον κατάταξε στη Disney Legend και, συγκεκριμένα, το 1994.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής Κατηγορία:Αμερικανοί συνθέτες μουσικής ταινιών
Αλβέρτος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν
Ο Αλβέρτος, δανικά Albert (26 Φεβρουαρίου 1869 - 27 Απριλίου 1931) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ ήταν δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν (1921-1931).
Βιογραφία
Ο Αλβέρτος Ιωάννης Κάρολος Φρειδερίκος Αλφρέδος Γεώργιος γεννήθηκε στην κατοικία Φρόγκμορ του Ουίνδσορ της Βρετανίας. Το 1921 διαδέχθηκε τον άτεκνο εξάδελφό του Ερνέστο Γκύντερ ως δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ
Ραζούν-Αντερσέλβα
Το Ραζούν-Αντερσέλβα (ιταλικά: Rasun-Anterselva, ) ή Ράσεν-Άντχολτς (γερμανικά: Rasen-Antholz, ) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Μπολτσάνο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Μπολτσάνο
Μέλητος
Ο Μέλητος (4ος-3ος αιώνας π.Χ.), γιος του Μελήτου από το δήμο Πιτθό της Αττικής («Μέλητος Μελήτου Πιτθεύς») ήταν ένας από τους τρεις κατηγόρους του Σωκράτη.
Ήταν συγγραφέας και ποιητής που χλευάζεται από τον Αριστοφάνη. . Κατηγόρησε τον Σωκράτη ότι με τη διδασκαλία του διέφθειρε τους νέους. Γίνεται σύγχυση για το πρόσωπο του Μέλητος, γιατί υπήρχε σύγχρονός του τραγικός ποιητής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι
Ικέτας
Ο Ικέτας (400 π.Χ. - 335 π.Χ.) ήταν πυθαγόρειος φιλόσοφος από τις Συρακούσες.
Αστρονομία
Ο Ικέτας πίστευε στην περιστροφή της Γης και στην ύπαρξη της Αντίχθων. Θεωρούσε πως οι πλανήτες βρίσκονταν σε ακινησία και πως μόνο η Γη κινείται.
Ο Νικόλαος Κοπέρνικος, στο βιβλίο του Περί της περιφοράς των Ουράνιων σφαιρών, αναφέρεται στον Ικέτα, λέγοντας πως οι σκέψεις του Ικέτα και άλλων φιλοσόφων, τον έβαλαν σε σκέψεις περί κίνησης της Γης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πυθαγόρειοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Συρακούσιοι
Σύρακιουζ
Το Σύρακιουζ ή Σέρακιους (αγγλικά: Syracuse, New York) είναι πόλη στα μεσόγεια της Πολιτείας της Νέας Υόρκης στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, έδρα της Κομητείας Οναντάγκα. Είναι η πέμπτη σε πληθυσμό πόλη της πολιτείας, μετά τη Νέα Υόρκη, το Μπάφαλο, το Ρότσεστερ και το Γιόνκερς.
Η πόλη έχει τον ρόλο μείζονος συγκοινωνιακού κόμβου κατά τους τελευταίους δύο αιώνες, αρχικώς μεταξύ του Καναλιού της Ήρι και των κλάδων του, και μεταγενέστερα του σιδηροδρομικού δικτύου. Σήμερα το Σύρακιουζ βρίσκεται στη διασταύρωση των Διαπολιτειακών Αυτοκινητόδρομων 81 και 90. Το αεροδρόμιό του είναι το μεγαλύτερο της ευρύτερης περιοχής. Το Σύρακιουζ είναι η έδρα του ομώνυμου μείζονος ερευνητικού πανεπιστημίου, καθώς και του Ιησουιτικού Κολεγίου Λε Μόιν και δύο κρατικών κολεγίων του συστήματος του Πολιτειακού Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης (SUNY).
Ιστορία
Οι πρώτοι Ευρωπαίοι που έφθασαν σε αυτή την περιοχή ήταν Γάλλοι ιεραπόστολοι τον 17ο αιώνα. Μετά από πρόσκληση της φυλής Ονοντάγκα, μιας από τις πέντε της Συνομοσπονδίας των Ιροκέζων Ινδιάνων, ομάδα Ιησουιτών ιερέων, στρατιωτών και εμπόρων γουναρικών, μεταξύ των οποίων και ο Πιερ-Εσπρί Ραντισόν, έκτισαν μια ιεραποστολή γνωστή ως «Η Αγία Μαρία ανάμεσα στους Ιροκέζους», ή «Αγία Μαρία του Γκανενταχά», στη βορειοανατολική όχθη της Λίμνης Ονοντάγκα.
Οι Ιησουίτες ιεραπόστολοι ανέφεραν πηγές αλμυρού νερού γύρω από το νότιο άκρο της λίμνης, την οποία αποκάλεσαν «Αλμυρή Λίμνη» και σήμερα φέρει το όνομα της ιστορικής φυλής των Ονοντάγκα. Οι Γάλλοι γουνέμποροι εδραίωσαν το εμπόριο με τους Ιροκέζους σε όλη τη σημερινή Πολιτεία της Νέας Υόρκης. Κατά τον πόλεμο της Αμερικανικής Επαναστάσεως οι Ιροκέζοι διχάστηκαν σε ομάδες που υπεστήριζαν τους Βρετανούς και δύο φυλές που υπεστήριζαν τους γεννημένους στην Αμερική επαναστάτες.
Μετά την Επανάσταση, έποικοι εισέρρευσαν στην κεντρική και τη δυτική Πολιτεία της Νέας Υόρκης από τα ανατολικά της, και γενικότερα από τη Νέα Αγγλία, μετά από διάφορες συνθήκες με φυλές Ινδιάνων και πωλήσεις εδαφών από αυτούς (π.χ. η Συνθήκη του Φορτ Στάνγουιξ το 1784). Η μετέπειτα ανακήρυξη από την Πολιτεία ως «Επικράτεια Πηγών Αλατιού των Ονοντάγκα» παρέσχε τη βάση για την εμπορική εξαγωγή αλατιού, από τα τέλη του 18ου αιώνα έως και τις αρχές του 20ού. Η εξαγωγή άλμης από φρέατα που έφθαναν μέχρι τα στρώματα ορυκτού άλατος κοντά στο χωριό Τούλλυ, 24 χιλιόμετρα νότια από τη σημερινή πόλη του Σύρακιουζ, αναπτύχθηκε τον 19ο αιώνα. Αυτή η άλμη, που ρέει υπογείως προς τα βόρεια, ήταν η προέλευση του αλατιού των «αλμυρών πηγών» που προαναφέρθηκαν. Η γρήγορη ανάπτυξη αυτής της βιομηχανίας κατά τον 19ο αιώνα οδήγησε στο προσωνύμιο «Πόλη του Αλατιού».
left|thumb|Εικόνα της κεντρικής λεωφόρου του Σύρακιουζ περί το 1908 Ο αρχικός οικισμός του Σύρακιουζ ήταν ένα συμπίλημα κωμοπόλεων και χωριών, που δεν ήταν αναγνωρισμένο με ταχυδρομικό γραφείο από την κυβέρνηση των ΗΠΑ. Η καθυστέρηση ιδρύσεως ταχυδρομικού γραφείου οφειλόταν στο ότι αυτό το συσσωμάτωμα δεν είχε όνομα. Ο Τζόσουα Φόρμαν ήθελε να το ονομάσει «Κόρινθ» και έτσι ο εκ των πρώτων οικιστών δικηγόρος Τζων Γουίλκινσον (1798-1862) υπέβαλε επισήμως αίτηση για την ίδρυση ταχυδρομείου με αυτό το όνομα το 1820. Ωστόσο, η αίτηση δεν έγινε δεκτή επειδή το ίδιο όνομα είχε ήδη εκχωρηθεί σε άλλο οικισμό της Πολιτείας της Νέας Υόρκης, στην Κομητεία Σαρατόγκα. Ο Γουίλκινσον, έχοντας προσφάτως διαβάσει μια ποιητική περιγραφή της πόλεως των Συρακουσών, διέκρινε ομοιότητες με τη λίμνη και με τις αλμυρές πηγές εκεί κοντά, και έτσι στις 4 Φεβρουαρίου 1820 πρότεινε το όνομα «Σύρακιουζ» σε μια ομάδα συμπολιτών του. Αυτό έγινε έτσι το όνομα του νέου οικισμού και του ταχυδρομικού γραφείου του.
Το πρώτο εργοστάσιο στις ΗΠΑ της Εταιρείας Σολβέ, που παρασκεύαζε σόδα με τη μέθοδο Σολβέ από άλμη και ασβεστόλιθο με την επίδραση αμμωνίας, ανεγέρθηκε στη νοτιοδυτική όχθη της Λίμνης Ονοντάγκα το 1884. Το πρώην χωριό Γκέντεσμπουργκ στη θέση εκείνη, και σήμερα προάστιο του Σύρακιουζ, ονομάσθηκε Σολβέ, στη μνήμη του εφευρέτη της μεθόδου, Ερνέστ Σολβέ. Το εργοστάσιο αυτό έγινε η απαρχή ενός μεγάλου συγκροτήματος χημικής βιομηχανίας στο Σύρακιουζ. Αν και η βιομηχανία αυτή πυροδότησε γενικότερη οικονομική ανάπτυξη και παρείχε πολλές θέσεις εργασίας στο Σύρακιουζ, άφησε την Ονοντάγκα ως την πιο μολυσμένη λίμνη σε όλες τις ΗΠΑ.
Από τα τέλη του 19ου αιώνα άκμασε στην πόλη και η βιομηχανία κατασκευών. Η Εταιρεία Αυτοκινήτων Franklin παρήγαγε τον πρώτο αερόψυκτο κινητήρα εσωτερικής καύσεως στην ιστορία. Ευδοκίμησαν επίσης η Century Motor Vehicle Company (πρωτοπόρος στα ηλεκτρικά αυτοκίνητα), η Smith Corona (γραφομηχανές) και η Craftsman Workshops, το κέντρο της αυτοκρατορίας χειροποίητων επίπλων του Γκούσταβ Στίκλυ (Gustav Stickley, 1858-1942).
Το Ιατρικό Κολέγιο Τζενήβα ιδρύθηκε το 1834 και ήταν ο πρόδρομος του Ιατρικού Πανεπιστημίου Άπστεϊτ (Upstate Medical University), δηλαδή της μιας από τις 4 ιατρικές σχολές του συστήματος του Πολιτειακού Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης.
Στις 24 Μαρτίου 1870 ιδρύθηκε το Πανεπιστήμιο του Σύρακιουζ. Ο πρόεδρός του δήλωσε στη τελετή των εγκαινίων: «Οι όροι εισαγωγής θα είναι οι ίδιοι για όλους τους ανθρώπους... δεν θα υπάρχει εδώ προσβλητική διάκριση κατά των γυναικών... ...τα μυαλά και οι καρδιές θα έχουν δίκαιες ευκαιρίες...» " Πράγματι, το «Σύρακιουζ» εφάρμοσε αυτή την πολιτική και προσέλκυσε υψηλή αναλογία φοιτητριών, μάλιστα στο Κολέγιο Καλών Τεχνών φοιτούσαν περισσότερες γυναίκες παρά άνδρες κατά τον 19ο αιώνα.
Η πρώτη στην ιστορία Μεγάλη Έκθεση της Πολιτείας της Νέας Υόρκης, θεσμός που συνεχίζεται μέχρι σήμερα, έλαβε χώρα το 1841 στο Σύρακιουζ. Από το 1842 έως το 1889 η έκθεση «περιπλανήθηκε» σε 11 διαφορετικές πόλεις προτού βρει μόνιμη έδρα στο Σύρακιουζ. Από τότε διεξάγεται κάθε χρόνο, εκτός από το διάστημα 1942-1947, όταν ο χώρος της είχε μετατραπεί σε στρατιωτική βάση εξαιτίας του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, και το 2020 εξαιτίας της πανδημίας του κορωνοϊού.
Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος προκάλεσε σημαντική βιομηχανική άνθηση στην περιοχή, ιδίως στα ειδικευμένα χαλυβουργεία και μηχανουργεία. Μεταπολεμικώς, δύο από τις «Μεγάλες Τρεις» αυτοκινητοβιομηχανίες (General Motors και Chrysler) άνοιξαν εργοστάσιο στα περίχωρα του Σύρακιουζ. Η πόλη ήταν επίσης έδρα της Carrier Corporation και φιλοξενούσε το κύριο εργοστάσιο κατασκευής τηλεοράσεων της General Electric.
Η κατασκευαστική βιομηχανία άρχισε να παρακμάζει στο Σύρακιουζ μετά το 1970. Πολλές μικρές επιχειρήσεις χρεοκόπησαν την ίδια δεκαετία, κάτι που συνεισέφερε στην αύξηση της ανεργίας. Η General Electric μετέφερε την κατασκευή τηλεοράσεων στο Σάφολκ (Βιρτζίνια) και αργότερα στην Ασία, ενώ ανάλογα έπραξε και η Carrier Corporation. Ο πληθυσμός της πόλεως μειώθηκε από το 1950 μέχρι σήμερα, αν και η μητροπολιτική περιοχή της παρουσιάζει αύξηση πληθυσμού κατά 2,5% από το 1970.
Γεωγραφία
thumb|right|Βλέποντας προς το κέντρο του Σύρακιουζ από τον Λόφο του Πανεπιστημίου Το κέντρο του Σύρακιουζ βρίσκεται σε γεωγραφικές συντεταγμένες 43°02΄49΄΄ Βόρειο πλάτος και 76°08΄40΄΄ Δυτικό μήκος. Η πόλη απέχει περί τα 140 χιλιόμετρα από το Ρότσεστερ, 240 από το Μπάφαλο και 230 από την πρωτεύουσα της πολιτείας Όλμπανι. Επίσης βρίσκεται στο μέσο της αποστάσεως μεταξύ της πόλης της Νέας Υόρκης και του Τορόντο, απέχοντας περίπου 390 χιλιόμετρα από την καθεμιά, με το Τορόντο στα βορειοδυτικά της και τη Νέα Υόρκη στα νοτιοανατολικά της.
Σύμφωνα με το Γραφείο Απογραφών των Ηνωμένων Πολιτειών, η πόλη έχει συνολική έκταση 66,21 τετραγωνικά χιλιόμετρα, από τα οποία τα 64,71 είναι ξηρά και το 1,50 (το 2,15%) καλύπτεται από νερά.