cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πατριωτισμός
Επικρίσεις
Ο Κότοκου Σούσουι, ένας διάσημος Ιάπωνας αναρχικός του τέλους του 19ου/αρχών του 20ού αιώνα, αφιέρωσε ένα μεγάλο μέρος του πολυδιαβασμένου έργου του Imperialism, Monster of the Twentieth Century στην καταδίκη του πατριωτισμού. Ένα από τα πολλά επιχειρήματα βασίζεται στην κομφουκιανή αξία της ενσυναίσθησης: "Είμαι πεπεισμένος όπως ο Μένκιος ότι κάθε άνθρωπος θα έσπευδε χωρίς δισταγμό να σώσει ένα παιδί που επρόκειτο να πέσει σε ένα πηγάδι. . . Ένας άνθρωπος που συγκινείται από τέτοια ανιδιοτελή αγάπη και φιλανθρωπία δεν σταματά να σκέφτεται αν το παιδί είναι μέλος της οικογένειας ή στενός συγγενής. Όταν σώζει το παιδί από τον κίνδυνο, δεν αναρωτιέται καν αν το παιδί είναι δικό του ή ανήκει σε άλλον". Ο πατριωτισμός χρησιμοποιείται για να αποανθρωποποιήσει τους άλλους, για τους οποίους θα είχαμε φυσικά ενσυναίσθηση. Υποστηρίζει ότι "ο [π]ατριωτισμός είναι ένα διακριτικό και αυθαίρετο συναίσθημα που περιορίζεται σε όσους ανήκουν σε ένα ενιαίο εθνικό κράτος ή ζουν μαζί μέσα σε κοινά εθνικά σύνορα", ένα συναίσθημα που καλλιεργείται και χρησιμοποιείται από τους μιλιταριστές στην πολεμική τους επιδίωξη.
Οι μαρξιστές έχουν λάβει διάφορες θέσεις σχετικά με τον πατριωτισμό. Από τη μία πλευρά, ο Καρλ Μαρξ δήλωσε περίφημα ότι "οι εργαζόμενοι δεν έχουν πατρίδα" και ότι "η υπεροχή του προλεταριάτου θα τις εξαφανίσει [τις εθνικές διαφορές] ακόμα πιο γρήγορα" Η ίδια άποψη προωθείται και από σημερινούς τροτσκιστές όπως ο Άλαν Γουντς, ο οποίος είναι "υπέρ της κατάρριψης όλων των συνόρων και της δημιουργίας μιας σοσιαλιστικής παγκόσμιας κοινοπολιτείας". Από την άλλη πλευρά, οι μαρξιστές-λενινιστές και οι μαοϊκοί είναι συνήθως υπέρ του σοσιαλιστικού πατριωτισμού που βασίζεται στη θεωρία του σοσιαλισμού σε μια χώρα.
Ειδικά περιφερειακά ζητήματα
Στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στοχαστές όπως ο Γιούργκεν Χάμπερμας έχουν υποστηρίξει έναν "ευρωπατριωτισμό", αλλά ο πατριωτισμός στην Ευρώπη στρέφεται συνήθως κατά του έθνους-κράτους και τις περισσότερες φορές συμπίπτει με τον "ευρωσκεπτικισμό".
Έρευνες
Αρκετές έρευνες έχουν προσπαθήσει να μετρήσουν τον πατριωτισμό για διάφορους λόγους, όπως το πρόγραμμα Correlates of War, το οποίο διαπίστωσε κάποια συσχέτιση μεταξύ της πολεμικής προδιάθεσης και του πατριωτισμού. Τα αποτελέσματα από τις διάφορες μελέτες εξαρτώνται από το χρόνο. Για παράδειγμα, ο πατριωτισμός στη Γερμανία πριν από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο βρισκόταν στην κορυφή ή κοντά στην κορυφή, ενώ σήμερα κατατάσσεται στην κορυφή ή κοντά στον πάτο των ερευνών για τον πατριωτισμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτική ορολογία
Αναπλάδες Κέρκυρας
Οι Αναπλάδες ήταν παλιός οικισμός της Κέρκυρας και σήμερα συνοικία της Λευκίμμης με την οποία έχει ενωθεί οικιστικά. Βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της Λευκίμμης. Το 1965 ο οικισμός καταργήθηκε και αποτέλεσε μέρος της Άνω Λευκίμμης με την οποία αποτελούσε πλέον ενιαίο πολεοδομικό σύνολο. Μετά την ενσωμάτωση της Άνω Λευκίμμης στην Λευκίμμη το 1991, οι Αναπλάδες αποτελούν πλέον συνοικία της Λευκίμμης. . Ο υφιστάμενος ιερός ναός των Αναπλάδων είναι αφιερωμένος στους Αγίους Αναργύρους. Εκκλησιαστικά υπάγεται στην Αρχιερατική Περιφέρεια Λευκίνης της Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας.
Ιστορικά στοιχεία
Από το Βιβλίο του Χρυσικόπουλου Μιχάλη "Πρακτωρίας Λεύχημου ..." τα παρακάτω.Αναπλάδες (στις): Οικισμός τέως κοινότητας Άνω Λευκίμμης
Σχετικά με το όνομα του οικισμού έχουν μέχρι τώρα ακουστεί δύο εκδοχές που έχουν σχέση με τον τόπο προέλευσης των κατοίκων του. Σύμφωνα με την πρώτη, του Ιωσήφ Παρτς, το όνομά του προήλθε από το Ανάπλι, Ανάπλι > Αναπλιάδες > Αναπλάδες, από όπου και η προέλευση των κατοίκων του οικισμού μετά την πτώση της πόλης στους Τούρκους το έτος 1540 (Παρτς Ιωσήφ, Η νήσος Κέρκυρα, Γεωγραφική Μονογραφή, σελ. 229). Φυσικά η παρουσία Πελοποννησίων ειδικά Ναυπλιαίων προσφύγων στη Λευκίμμη, μαρτυρείται, σύμφωνα με πολλούς, πρέπει να σημειώσουμε, χωρίς την παρουσίαση απτών στοιχείων, μόνο από την ύπαρξη του οικισμού Αναπλάδες από το όνομα Ανάπλι Τα μοναδικά στοιχεία  που διαθέτουμε σχετικά με την παρουσία γενικά Πελοποννησίων στην περιοχή, είναι επώνυμα που ταυτίζονται με αυτά των    stradiotti που έδρασαν κατά κύριο λόγο στην Πελοπόννησο και των οποίων η καταγωγή ποικίλει(Βροκίνης Λ., Έργα, Η  περί τα μέσα της ΣΤ΄ εκατονταετηρίδος εν Κερκύρα αποίκησις των  Ναυπλιέων και Μονεμβασιέων, σελ  235-2610.  Ο Α. Μάρμαρας αναφέρει ότι αυτοί ήταν συνολικά 63 (σε όλη την Κέρκυρα) οικογένειες, «ουδεμία όμως μνείαν ποιείται του αριθμού των εκ των μη στρατιωτικώς υπηρετούντων τότε την Αριστοκρατίαν λοιπών μετοίκων», (Βροκίνη Λ., Έργα, Η  περί τα μέσα της ΣΤ΄ εκατονταετηρίδος εν Κερκύρα αποίκησις των  Ναυπλιέων και Μονεμβασιέων, σελ. 241). Σύμφωνα με απογραφή του 1781 από τους αποίκους Ναυπλιέους και Μονεμβασιώτες που αποίκισαν ομαδικά την Κέρκυρα στην περιοχή της Λευκίμμης καταγράφεται μία μόνο οικογένεια και αυτή στον οικισμό Μελίκι (Lefkimo Casal Mellichia) (Ανδρεάδης Α., Οικονομική Διοίκηση της Επτανήσου επί Ενετών, τόμ. 2, σελ. ). Το στοιχείο αυτό μάλλον αποτελεί το πλέον αδύνατο σημείο της εκδοχής που μελετάμε σχετικά με την προέλευση του χωριού, πέραν της χρονολογικής ασυνέπειας που θα δούμε παρακάτω. Σχετικά με αυτή την άποψη νομίζουμε ότι μάλλον πρόκειται για μεταγενέστερη παρεξήγηση οφειλόμενη στην κατάληξη –όπουλος του μεγαλύτερου αριθμού των κατοίκων του οικισμού, που κακώς έχει θεωρηθεί Πελοποννησιακής προέλευσης. Σύμφωνα με τη δεύτερη εκδοχή, το όνομα του οικισμού μπορεί να προήλθε από την παλαιά πόλη της επαρχίας Σφακίων Ανώπολη, Ανώπολη >Ανωπολάδες > Ανωπλάδες > Αναπλάδες, από όπου πρέπει να μετοικήθηκε, άγνωστο πότε(Πανδής Μπάμπης, Κέρκυρα το Βαϊλάτο του Αλεύχιμου και το Πεντάχωρο, σελ. 33). Υψομετρικά, σε σχέση με τους υπόλοιπους οικισμούς θα είχε μία βάση ή ερμηνεία. Γιατί όχι από το επώνυμο Ανώπολος ή Ανώπωλος, που φαίνεται να συναντάται σε περιορισμένη συχνότητα στην ευρύτερη περιοχή, όπως το Χλομό, σε πράξη του νοτάριου Λούβρου Στέφανου τα τέλη του 16ου αιώνα, (Κόλλας Β. Χαρίλαος, Η Νήσος των Κορυφών τον 16ο και 17ο αιώνα, τόμ. Α΄, σελ. 383), όχι βέβαια στον οικισμό των Αναπλάδων. Η γραφή των νοτάριων δεν τηρεί τους κανόνες ορθογραφίας. Ανώπ(ο)ωλος νοείται ο μεταφερόμενος επί νεαρού υποείδους, αλόγου ή γαϊδουριού, Ανωπολίτης  δε  λέγεται ο κάτοικος της Ανώπολης. Η παρουσία των Κρητών ίσως να είναι έντονη και στην περιοχή της Λευκίμμης όπως και στην υπόλοιπη Κέρκυρα. Ιστορικά όμως δεν υπάρχουν σχετικά στοιχεία πέραν των μεταγενέστερων Καταλόγων Προσφύγων.
Σίγουρα χωροταξικά ο σημερινός οικισμός ταυτίζεται με το παλαιό χωριό των Στανοπουλάδων. Σε πράξη  του Κοντομάρη Σταμάτη, αντίγραφο πράξης του νοτάριου Ιωάννη Σμαρμιώτη στις 28 Ιουνίου 1400, φαίνεται ότι στο χωριό « … των Στανοπουλάτων …» να ανήκουν εισοδήματα της δεκαρχίας των Εξωκαστρινών. Απόσπασμα της πράξης έχει ως έξής: « … εγώ Θεόδωρος Μαβρόπουλος πράκτορα των Εξωκαστρινών  … και Γεώργιος Κομπολίτης  πρωτόγυρος της αυτής δεκαρχίας … εσυμβιβαστήκαμεν μετά του … παπά Καλοιωάννη Του Παπαβλασόπουλου … από χωρίον των Στανοπουλάτων νήσου Κορυφών  και εδόκαμεν σας υποσολιάτικο  … όλα τα πράγματα οποία ήσασι της μητρός σας ονόματι  Μαρίας… τα οπία  εγγίζουν και ήσασιν  εις την ρηθείσα δεκαρχία των εξωκαστρινών διακείμενα εις περιοχήν και διακράτησιν χορίου των πολιτάδων και Στανοπουλάτων πρακτορείας του Αλεύκιμου …». Το χωριό συναντάται στις πράξεις του Μοναστηριώτη Κωνσταντίνου στις 6 Ιουλίου 1507 και 8  Ιουνίου του 1511 αντίστοιχα, πριν δηλαδή, και στις δύο αναφορές, την πτώση του Ναυπλίου. «Εντός οσπιτίου κυράς Καλής θηγατρός τού ποτέ Μιχαήλ Παπαδόπουλου εκ χωρίον των Στανοπουλάδων ...», και «... κυρ Σπύρος ο Φαναριώτης, κάτοικος πραχτορείας Λεύχιμου από χωρίον Στανοπουλάδων …, επέδωσεν … ένα κομμάτι χωράφι προς τον … κυρ Γεώργιο τον Βλαχόπουλον από χωρίον των Δραγοτινών … πλησίον χωραφίων των Φουκάτων …». Με το ίδιο όνομα συναντάται ο οικισμός μέχρι το δεύτερο μισό του 17ου αιώνα σε πράξεις πολλών νοτάριων, όπως σε αυτήν του Χρύσου Μοναστηριώτη, «1666 ύστερη του μηνός Σεπτεμβρίου μέσα εις την οικία του Κουμή Μυρίλλα χωρίον Στανοπουλάδων …».
Στις πράξεις του Τούρκου Σταμάτη το χωριό αναφέρεται με περικοπή διφθόγγου ου- της προπαραλήγουσας. «... η κυρά Κατερίνη Λούβραινα από χωρίον Στανοπλάδων … ότι από το χωράφι …» και «... κυρ Μιχάλης Καντούρος από χωρίον Στανοπλάδων … είπεν ότι το χωράφι όπερ έχει εις εγκράτεια  από τον ευγενή μισέρ Μικελή Τρου …» διαβάζουμε, ενδεικτικά,  στα άττη του νοτάριου τα έτη 1527 και 1531 αντίστοιχα. Με το ίδιο όνομα σημειώνεται πάντοτε το χωριό και από τον Τούρκο Ανδρέα, (βλέπε Σμοΐλάτικα Στανοπουλάδες, τοπωνύμια που δε διατηρηθήκαν).
Ο Κοντομάρης Σταμάτης σε σειρά πράξεων, όταν αναφέρεται στην εκκλησία του Αγίου Αρσενίου,  προσδιορίζει την εκκλησία χωροταξικά «... εν τω χωρίω των Στανοπουλάτων και Ρηγλάδων (ορθογραφία νοτάριου) ...».
Ακόμη και στις πράξεις του Αντώνιου Σπυρή το χωριό συναντάται με το όνομα Στανοπουλάτων (Ιόνιο Πανεπιστήμιο, Τμήμα Ιστορίας, Αντώνιος Σπυρής, Νοτάριος και Πρωτόπαπας Κερκυραίων, Πρωτόκολλο (1560-1567), σελ. 3 και 51),
Έναν αιώνα περίπου μετά, το χωριό αναφέρεται με το όνομα Ανοπλάδων ή σκέτο Πλάδων και Άνο Πλάδων, (με την ορθογραφία των νοτάριων). Στις 24 Οκτωβρίου 1627 με τη διαθήκη της η Θωμαή γυναίκα του  Γεώργιου Σπούργιτα  αφήνει « ... και δύο ριζέρια  ελίες  ... και η έτερη στο πηγάδι λεγάμενο στου Πανζοδήμου ... όπερ είναι στο αυτό χωρίον των Πλάδων ...». Η διαθήκη συντάχτηκε στο Χλομό από τον Νάο Αυγουστίνο.
Με βάση τα παραπάνω, προσωπικά πιστεύω ότι το όνομα του οικισμού των Αναπλάδων έχει τη ρίζα του στο παλαιότερο όνομα της περιοχής, δηλαδή των Στανοπουλάδων. Στις Στανοπουλάδες, με αποκοπή του πρώτου συμπλέγματος του ονόματος –Στ- > Στις Ανοπουλάδες και με συγκοπή τις συλλαβής  -ου- > Στις Ανοπλαδες και Ανω Πλάδες και τέλος με μετατροπή του –ο- σε –α- στις  >Αναπλάδες. Το όνομα Στανοπουλάδες σίγουρα πρέπει να οφείλεται στο επώνυμο Στανόπουλος. Το επώνυμο, Στανόπουλος Αρσένιος, συναντάται στο παραπάνω χωριό το έτος 1511 σε πράξη του νοτάριου Μοναστηριώτη Κωνσταντίνου και ο Καλοϊωάννης Στανόπουλος το έτος 1570 στην περιοχή, ως μάρτυρας σε πράξη του Βλάσση Βασίλη.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά της Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας
Διιπετές
Το περιοδικό «Διιπετές» ISSN 1106-1685 με υπότιτλο «Για την υπεράσπιση της Αρχαίας Ψυχής» ήταν το πρώτο στην Ιστορία ελληνικό περιοδικό που τοποθετήθηκε δημόσια υπέρ της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας και της ανάγκης για παλινόρθωσή της στην σύγχρονη, νεοελληνική πραγματικότητα. Η λέξη «διιπετές» σημαίνει αυτό που έχει ριχτεί στην γη εξ ουρανού από τον Θεό Δία, δηλαδή το θεόσταλτο.
Το «Διιπετές» κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1991 και έκλεισε οριστικά το 2012, έχοντας εκδώσει συνολικά 75 τεύχη, καθώς και 3 βιβλία:
«Το Ξόδεμα της Γης. Αναφορικά με τα αποτελέσματα των θρησκευτικών και πολιτικών αντιλήψεων ενάντια στη φύση» του Nigel Campbell Pennick (1994), «Ψυχοδηλωτικά και ιεροφάνεια στα Αττικά αρχαία μυστήρια» του Shawn Eyer (Μάϊος 1995, ISBN 960-7474-01-5) και «Αρχαιοελληνική ελευθερία και παρρησία» του Richard Livingstone (2000, ISBN 960-8652-50-2).
Στα πρώτα χρόνια του βίου του, το περιοδικό εξέδωσε και μερικές ανακοινώσεις υπέρ αρχαιοτήτων που κατέστρεφε το επίσημο κράτος για αναπτυξιακούς λόγους, όπως η προϊστορική ακρόπολη Ζάγανι, δίπλα στο τότε κατασκευαζόμενο Διεθνές Αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος, ενώ μετά το 1997 έγινε άτυπα ο εκδοτικός βραχίονας του Ύπατου Συμβουλίου των Ελλήνων Εθνικών (Υ.Σ.Ε.Ε.).
Η εκδοτική ομάδα του περιοδικού άλλαξε πολλές φορές σύνθεση. Τον περισσότερο καιρό συμμετείχαν σε αυτήν οι Κώστας Κεχαγιάς και Βλάσης Ρασσιάς.
Σχετική ιστοσελίδα
Κατηγορία:Ελληνικά περιοδικά
Κερμένι
Κερμένι ή αλλιώς Κερμένη, Κιρμένι, Κερμένιον η Κρυμμένη (τουρκικά : Germiyan ή Dermenkoy ή Degirmenkoy) Μητρόπολη Τυρολόης και Σερεντίου, επαρχία Ραιδεστός, Ανατολική Θράκη. Σήμερα υπάγεται στην Μητρόπολη Σηλυβρίας.
Το χωριό ιδρύθηκε στις αρχές του 19ου αιώνα απο τον Τούρκο αξιωματικό Germian. Το 1840 η χολέρα θέρισε το χωριό ενώ το 1850 μεγάλος σεισμός ανάγκασε τους Τούρκους να πουλήσουν τα τσιφλίκια τους σε Έλληνες και να φύγουν.Με την σειρά τους οι Έλληνες απέκτησαν πολλά χωράφια, αμπέλια, και απέραντα βοσκοτόπια και έτσι το χωριό έγινε καθαρά ελληνικό. Το 1870 ιδρύθηκε Δημοτικό σχολείο και το 1880 ξεκίνησε η ανέγερση της εκκλησίας, που τελικά ονομάστηκε Οσία Παρασκευή, η Επιβατινή, η σημερινή Αγία Παρασκευή η νέα. Τα επίθετα τους τα έπαιρναν απο το όνομα του πατρός τους ή απο το επάγγελμα τους.
Το 1913 με την λήξη του Β' Βαλκανικού πολέμου αποχώρησε ο βουλγαρικος στρατός και προελαυνων ήταν ο τουρκικός.
Τον Απρίλιο του 1914 δεν άντεξαν τους Νεότουρκους και τα τάγματα εργασίας, έφυγαν με κάρα για τον σιδηροδρομικό σταθμό της Τυρολόης Τσορλού και από εκεί για την Ελλάδα.Μετά την λήξη του Α' παγκόσμιου πολέμου, το 1918, ήταν πλέον ελεύθεροι να επιστρέψουν στο Κερμένι που ήταν και το όνειρο τους. Έστησαν ξανά τα νοικοκυριά τους, τα μαντριά τους, τα αμπέλια τους, όργωσαν τα χωράφια τους, άρχισαν να παντρεύονται και να κάνουν γλέντια.Η χαρά τους δεν κράτησε πολύ.
Μικρασιατική καταστροφή και εκκένωση Ανατολικής Θράκης : Στις 11/10/1922 με την συνθήκη των Μουδανιών οι Κερμενιώτες μέσα σε 20 μέρες έπρεπε να εγκαταλείψουν για δεύτερη φορά το χωριό τους.Κάποιες οικογένειες πήγαν στην Ηράκλεια και με το καράβι  Ιωνία  έφτασαν Καβάλα και Θεσσαλονίκη (απολυμαντήριο Αρετσού) όπου μπήκαν σε πολυήμερη καραντίνα. Οι υπόλοιπες οικογένειες πέρασαν με τα κάρα τον Έβρο ποταμό οδικώς και αποκαμωμένοι εγκαταστάθηκαν στο Ελευθεροχώρι Καβάλας και στην Κομοτηνή.
Έπειτα σε συνεργασία με την κρατική Επιτροπή Αποκαταστάσεως Προσφύγων ξεκίνησαν την αναζήτηση της νέας τους πατρίδας.
Χωριά και πόλεις που εγκαταστάθηκαν οι Κερμενιώτες :
1.Διώνη, Στρύμη Κομοτηνής
2.Άνω Αμαξάδες Ξάνθης
3.Ολβιο Ξάνθης
4.Ζαρκαδια Χρυσούπολη
5.Κεχρόκαμπος Σταυρούπολης
6.Υψηλόκαστρο Δράμας
7.Κουδούνια Δράμας (53)
8.Συμβολή, Αλιστράτης Σερρών
9.Ηλιοκώμη,Κρανίδια Αλιστράτη Σερρών
10.Τούμπα, Χρυσό Σερρών
11.Καλά Δένδρα Σερρών
14.Καμαρωτό Σιδηρόκαστρου
15.Σιδηρόκαστρο (29)
17.Ποντισμένο Ηράκλειας
18.Γόνιμο Σερρών (15)
19.Μεγαλοχώρι Σερρών
21.Άγιος Αθανάσιος Θεσσαλονίκης(36)
22.Νέα Μεσημβρία
23.Κουφάλια (9)
25.Πτολεμαΐδα (144)
27.Τζουμάς, Αμύγδαλα (Χαραυγή) (154)
28.Λεβαία (Λακκιά) Φλώρινας(47)
29.Άρδεσσα Πτολεμαΐδας
30.Περδίκα Πτολεμαΐδας
https://www.alexpolisonline.com/2011/12/o_04.html?m=1
Και αύριο θα είναι μια άλλη μέρα
Και αύριο θα είναι μια άλλη μέρα (Ισπανικά: Y mañana será otro día) είναι τηλενουβέλα μεξικάνικης παραγωγής του 2018. Είναι ριμέικ της Χιλιανής τηλενουβέλας του 2009 Cuenta conmigo.
Πρωταγωνιστούν Ανχέλικα Βάλε, Ντιέγο Ολιβέρα, Αλεχάντρα Μπάρρος και Λουίς Άτσα.
Υπόθεση
Η Μόνικα Ρόχας, είναι γραμματέας και αφιερωμένη αποκλειστικά στη δουλειά της στη Media Link, την εταιρεία που ίδρυσε και διευθύνει ο Καμίλο Σαρμιέντο. Η Μόνικα δεν είναι μόνο υπεύθυνη για την επαγγελματική ατζέντα του αφεντικού της, αλλά και για την προσωπική του ζωή, η οποία περιλαμβάνει τη σύζυγό του Ντιάνα και τα παιδιά τους. Από τη στιγμή που η Μόνικα συναντά τον Κάμιλο, τον ερωτεύεται ακόμη και όταν ξέρει ότι η αγάπη της δεν έχει καμία ελπίδα. Αλλά οι προσδοκίες της αγάπης της θα αλλάξουν, όταν η Ντιάνα θα της προτείνει να ερωτευτεί τον Καμίλο, όταν αυτή πεθάνει λόγω σοβαρής ασθένειας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικάνικες τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλενουβέλες
Τσαντάρι
Το Τσαντάρι (αζερικά: Cadarı) είναι ένα χωριό στο δήμο Ρούστοφ στην επαρχία Κούμπα του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο βορειοανατολικό μέρος της χώρας.
Πύλη Κορνελία
Η Πύλη Κορνελία, (λατιν.: Porta Cornelia) ήταν πύλη των Αυρηλιανών τειχών στην αριστερή όχθη του Τίβερη, στην αρχαία Ρώμη. Η πύλη έχει διασωθεί ως σήμερα και είναι γνωστή με το όνομα Αυρηλία Πύλη προς τον Άγιο Πέτρο (Porta Aurelia - Sancti Petri).
Η Πύλη ήταν επίσης γνωστή ως Πόρτα Αουρέλια - Σάνκτι Πέτρι, επειδή η σημαντική Βία Αουρέλια μπορούσε επίσης να προσεγγιστεί από αυτήν την πύλη και τη Βία Κορνέλια. Ωστόσο υπήρχε ήδη μία Πόρτα Αουρέλια στον Ιανίκουλο λόφο (σημερινή Πύλη του Αγίου Παγκρατίου και η προσθήκη του Σάνκτι Πέτρι (δηλ. προς τον Άγιο Πέτρο) αποσκοπεί στη διάκριση μεταξύ των δύο πυλών.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Αυρηλιανά Τείχη Κατηγορία:Τοπογραφία της αρχαίας Ρώμης
Ζιλιμπάν
Το Ζιλιμπάν (επίσης, Τσιλιμπάν και Σιλιμπάν) είναι ένα χωριό της επαρχίας Ζακατάλα του Αζερμπαϊτζάν. Το χωριό αποτελεί μέρος του δήμου Τσαρ και βρίσκεται στο βορειοδυτικό μέρος της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Ζακατάλα
Λύκος (αστερισμός)
Ονομασίες και ιστορία
Λέγεται ότι μία προέλευση για το όνομα του αστερισμού οφείλεται στην εσφαλμένη μετάφραση από αστρολόγους του αραβικού ονόματός του Al Fahd, που σημαίνει πάνθηρας ή λεοπάρδαλη. Το Λεξικό του Σουίδα τον αναφέρει ως Κνηκία, μία λέξη για τον λύκο που βρίσκεται στους μύθους του Βαβρία περί το 200 μ.Χ.. Οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι δεν τον σημείωναν ιδιαιτέρως, απλώς, όπως οι `Αρατος, Ίππαρχος και Πτολεμαίος, τον ονόμαζαν Θηρίον (άγριο ζώο) (στα λατινικά Bestia, Fera, Quadrupes Vasta). Ο Υγίνος τον ονομάζει Hostia, από όπου και το Hostiola του Bayer, δηλαδή «θύμα», ως θήραμα του γειτονικού Κενταύρου, αντιστοίχο με το Victima Centauri των νεότερων χρόνων και το Bestia Centauri του Ριτσιόλι.
Ο Λύκος εμφανίζεται επισήμως ως Lupus στους Αλφόνσειους Πίνακες. Στη συνέχεια, ως Fera Lupus στη λατινική Αλμαγέστη. Ακόμα, ο Bayer τον αναφέρει ως άλογο και λέαινα (Equus masculus, Leaena), ενώ ο Λαλάντ ως Leo marinus, Deferens leonem, Canis ululans, Leopardus, Lupa, Martius και Lycisca. Η ονομασία Belua (= το Τέρας) απαντάται σε πρώιμα έργα.
Οι Άραβες ονόμαζαν επίσης τον Λύκο Al Asadah, η Λέαινα, ονομασία που παρεφθάρη στο Asida του Bayer, και Al Sabu (= το άγριο θηρίο). Αλλά οι αρχέγονες αραβικές ονομασίες ήταν, από κοινού με τμήμα του Κενταύρου Al Shamarih και Kadb al Karm, δηλαδή τα κλαδιά του φοίνικα και το κλαδί της αμπέλου.
Οι Ακκάδιοι ονόμαζαν τον Λύκο Urbat, το «Κτήνος του Θανάτου» ή «Ο αστέρας των νεκρών πατέρων». Ο Άρατος τον θεωρούσε πιασμένο από το δεξί χέρι του Κενταύρου ως προσφορά προς τους θεούς πάνω στον Βωμό, επομένως ως τμήμα του Κενταύρου. Αλλά ο Ερατοσθένης ξεφεύγει από τη ζωική μορφή όταν θεωρεί τον Λύκο ασκί με κρασί, από το οποίο ο Κένταυρος ετοιμαζόταν να χύσει σπονδή.
Οι φωτεινότεροι αστέρες
Ο Γκουλντ απέδιδε στον Λύκο 159 αστέρες μέχρι έβδομου μεγέθους.
Κώστας Τσολάκης
Ο Κώστας Τσολάκης (15 Αυγούστου 1923 - 12 Μαρτίου 1995) γνωστός και με το ψευδώνυμο Γιάννος, ήταν ηγετικό στέλεχος του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας (ΚΚΕ) στη Μεταπολίτευση, μέλος του Πολιτικού Γραφείου και στενός συνεργάτης του Χαρίλαου Φλωράκη. Επί σειρά ετών υπήρξε υπεύθυνος της «Επαγρύπνησης», που ήταν η υπηρεσία ασφαλείας του ΚΚΕ.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στις 15 Αυγούστου 1923 στην Επανωμή Θεσσαλονίκης, μεγάλωσε στον Πειραιά και τελικά επέστρεψε στην Θεσσαλονίκη.
Έγινε μέλος του ΚΚΕ το 1942 και τον Φεβρουάριο του 1943 πέρασε στις γραμμές του ΕΛΑΣ, αφού πρώτα φοίτησε στη Σχολή Αξιωματικών που είχε δημιουργήσει ο ΕΛΑΣ στη Ρεντίνα Θεσσαλονίκης. Έδρασε αρχικά στο βουνό Πάικο και έπειτα συμμετείχε στις σφοδρές μάχες που έδωσε ο ΕΛΑΣ το 1944 στην Μακεδονία, εναντίον Γερμανών, Βουλγάρων και μελών της ΠΑΟ. Όταν υπογράφτηκε η Συμφωνία της Βάρκιζας, τον Φεβρουάριο του 1945, ήταν διοικητής λόχου του ΕΛΑΣ.
Στον Εμφύλιο, πολέμησε ως αξιωματικός του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ), με το ψευδώνυμο Γιάννος. Διατέλεσε πολιτικός επίτροπος και διοικητής τάγματος, και απέκτησε τον βαθμό του ταγματάρχη Πεζικού του ΔΣΕ. Πήρε μέρος στις τελικές μάχες του Γράμμου και του Βίτσι, όπου τραυματίστηκε σοβαρά. Μετά την ήττα του ΔΣΕ και του ΚΚΕ, έζησε ως πολιτικός πρόσφυγας στην Σοβιετική Ένωση.
Εκλέχθηκε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ το 1961 στο 8ο Συνέδριο που διεξήχθη στην Τσεχοσλοβακία, επί ηγεσίας Κώστα Κολιγιάννη. Στη συνέχεια εκλέχθηκε αναπληρωματικό μέλος του Πολιτικού Γραφείου το 1969 και τελικά τακτικό μέλος το 1972, την χρονιά που γενικός γραμματέας του ΚΚΕ ανέλαβε ο Χαρίλαος Φλωράκης. Γύρισε πίσω στην Ελλάδα το 1975, μετά από αμνηστία.
Επί ηγεσίας Φλωράκη, ο Τσολάκης ανήκε στον στενό καθοδηγητικό κύκλο του ΚΚΕ, και του είχε ανατεθεί η διεύθυνση της «Επαγρύπνησης», που ήταν η υπηρεσία ασφαλείας του ΚΚΕ, υπεύθυνη για την συλλογή πληροφοριών αλλά και για τον εντοπισμό πρακτόρων των κρατικών μυστικών υπηρεσιών στο εσωτερικό του Κόμματος. Οι δεξιές εφημερίδες («Ελεύθερος Τύπος», «Βραδυνή», «Ακρόπολις») ανέφεραν κατά καιρούς ότι ο Τσολάκης ήταν πράκτορας της σοβιετικής Κα - Γκε - Μπε, η οποία και τον είχε εκπαιδεύσει σε θέματα κατασκοπείας την περίοδο που ζούσε ως πολιτικός πρόσφυγας στην Σοβιετική Ένωση. Τίποτα δεν αποδείχτηκε, ενώ η επίσημη θέση του ΚΚΕ ήταν ότι η «Επαγρύπνηση» δεν υπήρχε.
Ένα παράδειγμα της δράσης του Τσολάκη αναφέρει ο Νίκος Μπίστης, που αναγκάστηκε να φύγει από την ΚΝΕ όταν ο Τσολάκης τον φώναξε στο γραφείο του και τον επέπληξε για συνάντηση την οποία ο Μπίστης είχε την προηγούμενη μέρα με τον Λεωνίδα Κύρκο, την οποία νόμιζε ότι είχε καταφέρει να κρατήσει μυστική.
Ο Τσολάκης παρέμεινε μέλος του Πολιτικού Γραφείου μέχρι το 1991. Πέθανε στις 12 Μαρτίου 1995, σε ηλικία 72 ετών. Σε επετειακό άρθρο του το 1998, τρία χρόνια μετά τον θάνατό του Τσολάκη, ο «Ριζοσπάστης» έγραψε ότι ο Τσολάκης υπήρξε:
«Πιστός και αταλάντευτος στις αρχές του Κόμματος, διακρίθηκε για τις οργανωτικές του ικανότητες, την καθαρή σκέψη και κρίση του και την αποφασιστική στάση του απέναντι σε κάθε είδους αποστασία από τις γραμμές του ταξικού αγώνα, κάτω απ' οποιεσδήποτε συνθήκες, ακόμη και τις πιο αντίξοες».
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικός Εμφύλιος 1946 - 1949 Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Μέλη του ΕΛΑΣ
Βικτωρία της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ-Κοχάρι
Η Βικτωρία της Σαξονίας-Κοβούργου-Ζάαλφελντ-Κοχάρυ (γερμανικά: Viktoria von Sachsen-Coburg-Saalfeld-Koháry, 4 Φεβρουαρίου 1822 - 10 Νοεμβρίου 1857) ήταν κόρη του Πρίγκιπα της Σαξονίας-Κοβούργου & Γκότα και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Νεμούρ.
Ηθική παρενόχληση
Η ηθική παρενόχληση είναι υπόγεια ψυχολογική βία που ασκείται συστηματικά με διάφορες μορφές από ενήλικες που χρησιμοποιούν ποικίλες μεθόδους προκειμένου να ταπεινώσουν, να απομονώσουν, και να απομακρύνουν άλλους ενήλικες από την εργασία τους ή άλλον χώρο ή συνθήκη. Γίνεται προσβολή της ηθικής υπόστασης, της αξιοπρέπειας και της προσωπικότητας του θύματος με αποτέλεσμα αρνητικές επιπτώσεις στην απόδοσή του, τις σχέσεις του, την υγεία του και την ασφάλειά του.
Βικτωρία της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ-Κοχάρι
Βιογραφία
Η Βικτωρία Φραγκίσκη Αντωνία Ιουλιανή Λουίζα ήταν η μόνη κόρη του Φερδινάνδου της Σαξονίας-Κοβούργου & Γκότα και της Μαρίας Αντωνίας, κόρης του Φέρεντς Γιόζεφ Κοχάρυ ντε Τσάμπραγκ & Σίτνυα.
Ηθική παρενόχληση
Η ηθική παρενόχληση είναι δυσδιάκριτη. Πρόκειται για επιθετική τακτική αποτελούμενη από πράξεις βίας που η κάθε μία καλύπτεται προσεκτικά ως προς τα κίνητρά της.
Πέρα από τον χώρο εργασίας, συναντάται συχνά στο διαδίκτυο με παραδείγματα όπως: Ο όρος δεν έχει καθιερωθεί διεθνώς, παρά κυρίως σε γαλλόφωνες χώρες, ενώ έχει υιοθετηθεί θεσμικά από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η ηθική παρενόχληση εμφανίζεται και στο οικογενειακό περιβάλλον.
Βικτωρία της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ-Κοχάρι
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν Κατηγορία:Δούκισσες του Νεμούρ Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γαλλίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα
Ηθική παρενόχληση
Προέλευση και εξέλιξη
Η ηθική παρενόχληση ξεκινά με απλή έλλειψη σεβασμού, ένα ψέμα ή μια εκμετάλλευση, που στην αρχή δεν δίνεται σημασία και δεν είναι ανυπόφορη. Όσο η κοινωνική ομάδα στην οποία λαμβάνει χώρα η συμπεριφορά δεν αντιδρά. η συμπεριφορά αυτή κλιμακώνεται και γίνεται διαστροφική, επιφέροντας σοβαρές επιπτώσεις στην υγεία του θύματος, το οποίο υπομένει και σιωπά. Ο θύτης κάνει χειρισμούς που αποδίδουν ερμηνεία σύγκρουσης ή πάθους στη σχέση θύτη και θύματος. Εμφανίζεται από τον θύτη μια αλυσίδα από αντιδεοντολογικές συμπεριφορές, που ενώ φαίνεται να μη συνδέονται η μία με την άλλη, είναι μέρη στρατηγικού σχεδιασμού με σκοπό τον εκφοβισμό, την ταπείνωση και την αποδυνάμωση του θύματος.
Η ηθική παρενόχληση σε χώρους εργασίας παρουσιάζεται αιφνίδια και αναπάντεχα, προκαλώντας σοκ στο θύμα. Η εμπειρία του θύματος γίνεται τραυματική λόγω της έκθεσης στο περιβάλλον που συζητά γι' αυτό, ενδέχεται να οδηγεί στον κοινωνικό στιγματισμό, και το θύμα να ταυτιστεί κοινωνικά ως τέτοιο και να χαρακτηρίζεται ως αδύναμη προσωπικότητα.
Τρόποι παρενόχλησης
Η παρενόχληση εκδηλώνεται με άμεσες και έμμεσες συμπεριφορές που βλάπτουν ή διαβάλουν την εικόνα του θύματος, με συκοφαντίες, κοινοποίηση προσωπικών στοιχείων, διασπορά φημών, υπαινιγμούς, φραστικές προσβολές, διαρκή επίκριση, παραποίηση των λεγομένων του θύματος, υποτίμηση, περιφρονητικά σχόλια, πρόκληση συναισθηματικής αντίδρασης με σκοπό την έκθεση, έντονα απειλητικά βλέμματα, εκρήξεις θυμού προς το θύμα, κλπ.
Σε ότι αφορά την επαγγελματική του απόδοση το θύμα βάλλεται μέσω αποκλεισμού από το έργο στο οποίο έχει δείξει ικανότητες και ενδιαφέρον να προσφέρει, εστίαση στα σφάλματά του και αποφυγή αναγνώρισης των καλών στοιχείων του, στέρηση παροχών και εργαλείων αναγκαίων για να φέρνει σε πέρας την αποστολή του, ελλιπή ενημέρωση με σκοπό να χάνει την επαφή με τα τεκταινόμενα στο εργασιακό περιβάλλον, καψόνια ανάθεσης άχρηστων κοπιαστικών εργασιών, ανάθεση δυσβάσταχτου έργου με σκοπό να μη μπορεί να το φέρει εις πέρας, υπερβολικό έλεγχο και αυστηρότερη αξιολόγηση από τους υπόλοιπους κλπ. Επιπρόσθετα, με στόχο τον εκφοβισμό και τη συστολή του, γίνεται άρνηση παροχών με ανεπαρκείς δικαιολογήσεις περί υπηρεσιακών αναγκών και διαδικασιών, επινοούνται προαπαιτούμενα που γίνονται εμπόδια στην άσκηση των δικαιωμάτων του, γίνονται καμπάνιες που καταδιώκουν το θύμα με σκοπό την αποπομπή του, κλπ.
Ο αποκλεισμός του θύματος είναι κοινωνικός, από την ομάδα εργασίας, από συσκέψεις, επιμορφωτικά συνέδρια ή σεμινάρια, με συμμαχίες που τον θέτουν ως στόχο, και επικοινωνιακός, όπως με αγνόηση του λόγου του και των εισηγήσεών του, απαγόρευση στους υπολοίπους να του απευθύνουν τον λόγο κλπ.
Προσωπικότητα θύτη
Ο θύτης εμφανίζει ύπουλη συστηματική στοχευμένη επιθετικότητα προς το θύμα, ενώ στους υπόλοιπους συναδέλφους του συμπεριφέρεται διαφορετικά και στους ιεραρχικά ανώτερους υποτάσσεται πλήρως. Η συμπεριφορά αυτή σχετίζεται με τέσσερις κυρίως τύπους διαταραχής προσωπικότητας
Άτομο
Πέραν του αρχικού σοκ από τις πρώτες επιθέσεις, το θύμα εξαντλείται συναισθηματικά από την αγωνία για το επόμενο επεισόδιο εις βάρος του από τον θύτη και των ακολούθων του, ντρέπεται και φέρει ενοχές. Η χρόνια αυτή συναισθηματική σύνθλιψη έχει επιπτώσεις στην ψυχοσωματική υγεία του ατόμου, στην απόδοσή του και το οδηγεί ως και την αυτοκτονία. Παρατηρούμενα συμπτώματα είναι το ότι λείπει συχνά από την εργασία του, η συμπεριφορά του αποκτά επιθετικότητα, αποκτά εξαρτήσεις από ουσίες, γίνεται λαίμαργο ή χάνει την όρεξή του, είναι διαρκώς πολύ κουρασμένο, αποδίδει λιγότερο, εμφανίζει διαταραχές στον ύπνο κλπ.
Ομάδα
Η ηθική παρενόχληση γίνεται πηγή εντάσεων και θέτει σε κίνδυνο συνολικά τον οργανισμό στον οποίο λαμβάνει χώρα. Οι επιπτώσεις στις ανθρώπινες σχέσεις, στο ηθικό, στη διάθεση για εργασία, στην υγεία, στην παραγωγικότητα, την εικόνα του οργανισμού κλπ, από το τοξικό κλίμα, μπορούν να φτάσουν ως και το κλείσιμο εταιριών. Οι συνέπειες είναι τέτοιες σε παγκόσμιο επίπεδο, που θεσμικά όργανα έχουν κινητοποιηθεί με σκοπό την καταπολέμηση του φαινομένου.
Διοικητικές ευθύνες
Η διοίκηση ενός οργανισμού έχει καταλυτικό ρόλο και ευθύνη στην εμφάνιση και εξέλιξη του φαινομένου της ηθικής παρενόχλησης. Η άγνοια και η ανοχή σε τέτοιες συμπεριφορές, στα αρχικά τους στάδια τις ενδυναμώνει και τις καθιστά χρόνιες και συστηματικές. Αν, για παράδειγμα, όταν αποφασίσει να επέμβει, η διοίκηση πάρει αποφάσεις δίνοντας βαρύτητα στη μια πλευρά χωρίς να κάνει ενδελεχή έλεγχο, μια σύγκρουση μπορεί να οδηγηθεί και να μονιμοποιηθεί σε ηθική παρενόχληση. Παρατηρείται όμως και συμμετοχή της ίδιας της διοίκησης στην ηθική παρενόχληση.
Οικογένεια
Στις προσωπικές σχέσεις (οικογένεια, ζευγάρια κλπ) η διαστροφική βία εμφανίζεται υπό συνθήκες που ενδεχομένως περιλαμβάνουν συναισθηματική έλλειψη ή υπερβολική οικειότητα. Η εγγύτητα στην τελευταία περίπτωση επάγει φόβο στο θύμα, ο δε θύτης λειτουργεί αποπνικτικά προσπαθώντας να συντηρήσει τη σχέση εξάρτησης και ιδιοκτησίας ώστε να συνεχίζει να είναι κυρίαρχος και παντοδύναμος. Το θύμα δεν αντιδρά και πλημμυρίζει από ενοχές και αμφιβολίες. Η εκδήλωση της διαστροφικής βίας είναι πιθανό να γίνει σε περιόδους κρίσης όπου η αδυναμία και άρνηση ανάληψης ευθύνης από τον θύτη για μια δύσκολη περίπτωση μετατρέπεται σε συμπεριφορά που μοιάζει με καταδιωκτικό παραλήρημα κατά του θύματος, το οποίο ανήμπορο να αντιδράσει υπομένει τον εξευτελισμό, νιώθει ντροπή και έντονο θυμό και βρίσκεται σε κατάσταση έντονου στρες.
Στην περίπτωση επικείμενου χωρισμού ή διαζυγίου μια τέτοια κατάσταση θεωρείται πως εξηγεί εκδικητικές συμπεριφορές μετά τον χωρισμό, όταν στην αδυναμία του να μισήσει κανείς τον εαυτό του στρέφει το μίσος του προς το άτομο που κάποτε ήταν μέρος του εαυτού του. Ο χωρισμός είναι συνήθως απόφαση του θύματος, κάτι που κάνει την παρενόχληση ακόμα πιο έντονη, βίαιη και πιεστική, καθώς ο χωρισμός δεν γίνεται αποδεκτός και ο θύτης προσπαθεί να κυριαρχήσει και πάλι στο θύμα, να το αποσταθεροποιήσει, να το αποδιοργανώσει και να του δημιουργήσει αμφιβολίες για το ίδιο και τους άλλους.
Αντιμετώπιση
Ένας οργανισμός πρέπει να προσβλέπει στην εκπαίδευση των μελών του, να καλλιεργεί κουλτούρα συνεργασίας, να έχει βοήθεια νομικής φύσης και συμβουλή από ψυχολόγους. Η διοίκηση πρέπει να μπορεί να λαμβάνει την πληροφόρηση που χρειάζεται, να συλλέγει δεδομένα και να καταγράφει παράπονα. Δεν πρέπει να ανέχεται στο ελάχιστο τέτοιες συμπεριφορές και πρέπει να επιδιώκει έμπρακτα και να ενθαρρύνει την πολιτισμένη συμπεριφορά στα μέλη του.
Σε περιπτώσεις εκδικητικής συμπεριφοράς εντός προσωπικών σχέσεων προτείνεται να μένει το θύμα ψύχραιμο, να διατηρεί την αυτοεκτίμησή του και να μη δίνει σημασία στις επιθέσεις.
Παραπομπές
<div style="">
Βιβλιογραφικές πηγές
Κατηγορία:Επιθετική συμπεριφορά Κατηγορία:Εκφοβισμός Κατηγορία:Παρενόχληση Κατηγορία:Κακοποίηση Κατηγορία:Ομαδικές διεργασίες
Εθνική θρησκεία
Εθνική θρησκεία ή αυτόχθων θρησκεία είναι ο όρος που χρησιμοποιούν οι επιστήμες της θρησκειολογίας και εθνολογίας για να περιγράψουν τις θρησκείες που σχετίζονται με συγκεκριμένο έθνος ή και τόπο, σε αντίθεση προς τις λεγόμενες «παγκόσμιες θρησκείες» ή «προσηλυτιστικές θρησκείες», όπως ο Χριστιανισμός και το Ισλάμ. Τον όρο εισήγαγε στη θρησκειολογία το 1871 ο Χριστιανός συγγραφέας Τζαίημς Φρήμαν Κλαρκ, δίνοντας τον πρώτο σχετικό ορισμό: «Με τον όρο εθνικές θρησκείες εννοούμε εκείνες τις θρησκείες που η κάθε μία από αυτές περιορίζεται εντός των ορίων μιας συγκεκριμένης φυλής ή οικογένειας της ανθρωπότητας και δεν έχει ποτέ κάνει έξωθεν προσήλυτους, εκτός μόνον τυχαία».
Περίπου το 24% του σημερινού πληθυσμού της γης ασπάζονται εθνικές θρησκείες, οι οποίες είναι χιλιάδες, όπως και τα μεγάλα και μικρά έθνη του πλανήτη. Οι μεγαλύτερες σύγχρονες εθνικές θρησκείες είναι ο Σιντοϊσμός, ο Ιουδαϊσμός, o Κομφουκιανισμός και ο Ταοϊσμός, ενώ αναβιώσεις αρχαίων εθνικών θρησκειών που είχαν κατά το παρελθόν εξαφανιστεί, λόγω επικράτησης προσηλυτιστικών θρησκειών, απαντώνται σε όλον τον πλανήτη. Στην Ευρώπη, οι πιο αξιοσημείωτες τέτοιες αναβιώσεις είναι η Λιθουανική Εθνική Θρησκεία («Ρόμουβα»), η Ελληνική Εθνική Θρησκεία («Ελληνισμός»), η Εθνική Θρησκεία των Γερμανών και Σκανδιναβών («Ασατρού» ή «Οντινισμός»), η Σλαβική Εθνική Θρησκεία («Ροντνόβερυ»), η Εθνική Θρησκεία των Μαρί («Τσίμαριτς Γιούλα»), η Εσθονική Εθνική Θρησκεία («Μααούσκ») και η Εθνική Θρησκεία των Κελτών («Δρυϊδισμός»), οι περισσότερες των οποίων είναι συνασπισμένες στον οργανισμό «European Congress of Ethnic Religions» (ECER), που εδρεύει στην Βίλνα της Λιθουανίας.
Όπως επεσήμανε ήδη από το 1873 ο Μαξ Μύλλερ, oι εθνικές θρησκείες, με μόνη εξαίρεση τον Ιουδαϊσμό, είναι πολυθεϊστικές ή πανθεϊστικές, επικεντρώνονται στους κύκλους της φύσης και δεν προσηλυτίζουν.
Οι αρραβωνιασμένοι
Οι αρραβωνιασμένοι (Promessi sposi) (ή και Οι Λογοδοσμένοι ή Ιστορία δύο μελλονύμφων) είναι σημαντικό ιστορικό μυθιστόρημα του Αλεσσάντρο Μαντσόνι, που θεωρείται το πιο διάσημο και πιο διαδεδομένο παρόμοιων έργων της ιταλικής γλώσσας. Το μυθιστόρημα του Μαντζόνι θεωρείται όχι μόνο ως ορόσημο στην ιταλική λογοτεχνία - καθώς είναι το πρώτο σύγχρονο μυθιστόρημα αυτής της λογοτεχνικής παράδοσης - αλλά και μια θεμελιώδης συνεισφορά στη γέννηση της ίδιας της νεώτερης ιταλικής γλώσσας. Επιπλέον, θεωρείται το πιο αντιπροσωπευτικό έργο του ιταλικού ρομαντισμού και ένα από τα σημαντικότερα της ιταλικής λογοτεχνίας για το βάθος των θεμάτων (τη φιλοσοφία της ιστορίας με την οποία λειτουργεί, με χριστιανικό τρόπο, η απίστευτη θεία Χάρη στην Θεϊκή Πρόνοια). Επιπλέον, για πρώτη φορά σε ένα μυθιστόρημα με τέτοια επιτυχία, οι πρωταγωνιστές είναι οι ταπεινοί και όχι οι πλούσιοι και ισχυροί της ιστορίας.
Λαγωός
Ο Λαγωός (λατινικά: Lepus, συντομογραφία: Lep) είναι αστερισμός που σημειώθηκε στην αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο και ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι νότιος αστερισμός και συνορεύει με τους αστερισμούς Ωρίωνα, Ηριδανό, Γλυφείον, Περιστερά, Μέγα Κύνα και Μονόκερω. Παρά το γεγονός ότι βρίσκεται ολόκληρος στο νότιο ημισφαίριο της ουράνιας σφαίρας, ο Λαγωός είναι αμφιφανής στην Ελλάδα, δηλαδή είναι ορατός στο σύνολό του από την Ελλάδα τις νύκτες του χειμώνα.
Οι αρραβωνιασμένοι
Διαδραματίζεται μεταξύ 1628 και 1630 στη Λομβαρδία κατά την περίοδο της ισπανικής κυριαρχίας, και ήταν το πρώτο ιστορικό μυθιστόρημα στην ιταλική λογοτεχνία. Το μυθιστόρημα βασίζεται σε αυστηρή ιστορική έρευνα και τα επεισόδια του δέκατου έβδομου αιώνα, όπως οι αντιξοότητες της μοναχής της Μόντζας (Marianna de Leyva y Marino) και η Μεγάλη πανούκλα του 1629-1631, έχουν βάση αρχειακά έγγραφα και χρονικά εποχής.
Λαγωός
Ονομασίες και ιστορία
Ο Άρατος χαρακτηρίζει τους λίγους και σχετικώς αμυδρούς αστέρες του ως «γλαυκούς». Αναπαριστά έναν λαγό, αιτιολογημένα ως κάτω από τον κυνηγό Ωρίωνα, καθώς γράφει και ο Riccioli.
Οι αρχαίοι Έλληνες και Ρωμαίοι δεν είχαν άλλες ονομασίες, και απλώς προσέθεταν και κατάλληλα επίθετα, π.χ.: δασύπους, levipes («ελαφροπόδαρος»), velox (γρήγορος), κλπ..
Οι αρραβωνιασμένοι
Αναφορές
Κατηγορία:Ιταλική λογοτεχνία Κατηγορία:Ιστορικά μυθιστορήματα
Λαγωός
Ονομασίες και ιστορία
Οι Άραβες υιοθέτησαν τον κλασικό τίτλο Al Arnab, που παρεφθάρη στα Alarnebet, Elarneb, Harneb. Παρομοίως και οι Εβραίοι ως Arnebeth. Αλλά οι πρώτοι Άραβες γνώριζαν το βασικό τετράπλευρο του Λαγωού (αστέρες α, β, γ, δ) ως «Al Kursiyy al Jabbar» και «Al Arsh al Jauzah», δηλαδή «Το κάθισμα του Γίγαντα» και «Ο θρόνος του Jauzah». Από τον Al Sufi σώζεται η περιστασιακή ονομασία «Al Nihal» (= οι καμήλες που ξεδιψούν) για το τετράπλευρο, μία αναφορά στο «ποτάμι» του Γαλαξία.
Κατά τον Hewitt στους αρχαίους Αιγυπτίους ο Λαγωός ήταν η "Βάρκα του Όσιρι", όπου ο Όσιρις ταυτιζόταν με τον Ωρίωνα. Πάντως στη Δενδερά απεικονίζεται στη θέση του ένα φίδι που φαίνεται να δέχεται επίθεση από κάποιο αρπακτικό πτηνό, κάτι που μιμήθηκαν οι περσικοί ζωδιακοί κύκλοι. Οι Κινέζοι πάλι γνώριζαν τον Λαγωό ως "Tsih", ένα υπόστεγο ή καλύβι.
Κατά τις ιουδαιοχριστιανικές αναπαραστάσεις των ουράνιων μορφών (κυρίως 17ος αιώνας) ο Λαγωός προσομοιώθηκε από τον Ιούλιο Σίλερ με την προβιά του Γεδεών.
Εξάλλου, ο ανατολιστής Robert Brown Jr. (19ος αι.) γράφει για τη σχετική θέση Λαγωού και Ωρίωνος:
"«Το ζήτημα που προβλημάτισε τους αρχαίους, γιατί ο γιγάντιος κυνηγός με το λαγωνικό του θα πρέπει να καταδιώκουν το πλέον δειλό πλάσμα, επιλύεται όταν αναγνωρίσουμε ότι ο Ωρίων ξεκίνησε ως ηλιακό αρχέτυπο και ότι ο λαγός είναι σχεδόν παγκοσμίως ένα σεληνιακό αρχέτυπο...»"
Και αναφέρει την περίεργη σύνδεση μεταξύ λαγού και Σελήνης που εμφανίζεται σε κυλίνδρους της Μεσοποταμίας, συριακές σφραγίδες, κινέζικα νομίσματα, τα σεληνιακά γλυκά της Κεντρικής Ασίας και τους θρύλους μακρινών μεταξύ τους εθνών και αυτοχθόνων φυλών. Η αστρονομική λαογραφία έχει πολλά παραδείγματα αυτού του ενδιαφέροντος συνδέσμου μεταξύ δορυφόρου και ζώου, και εμμέσως του αστερισμού Λαγωού. Η κοινή αιτιολόγηση ότι αμφότερα είναι «νυκτόβια» δεν φαίνεται ικανοποιητική κατά τον R.H. Allen. Εδώ μπορεί να αναφερθεί ενδεικτικώς η εξής ινδουιστική παράδοση: Ο λαγός (πρώιμη μετενσάρκωση του Βούδα), όντας συντροφιά με τον πίθηκο και την αλεπού, δέχθηκε την ικεσία του θεού Ίντρα, μεταμφιεσμένου σε ζητιάνο, που για να δοκιμάσει τη φιλανθρωπία τους τους ζήτησε φαγητό. Τα ζώα αναζήτησαν φαΐ, και μόνο ο λαγός απέτυχε να φέρει. Αλλά για να μη υστερήσει στο καθήκον προς τον ξένο, μάζεψε και άναψε μια φωτιά και έριξε τον εαυτό του μέσα σε αυτή προσφέροντάς τον για δείπνο προς τον θεό. Ο Ίντρα τον αντάμειψε τοποθετώντας τον στη Σελήνη, όπου τον βλέπουμε σήμερα.
Οι φωτεινότεροι αστέρες
Ο Γκουλντ απέδιδε στον Λαγωό 103 αστέρες μέχρι έβδομου μεγέθους.
Λοιπά αξιοσημείωτα στον αστερισμό
- Ο μεταβλητός αστέρας R Λαγωού (R Leporis), ορατός και με γυμνό μάτι στο μέγιστο της λαμπρότητάς του (φαιν.μέγεθος από 5,5 ως 11,7), είναι γνωστός ως ο «Πορφυρός Αστέρας του Hind» («Hind's Crimson Star»), μεταβλητός τύπου Mira με περίοδο 427 ημέρες, ένα από τα ερυθρότερα άστρα στον ουρανό με δείκτη χρώματος (B-V) = 5,5.Είναι ένα πολύ γνωστό αστέρι στον αστερισμό του Λαγωού κοντά στα σύνορα με τον αστερισμό του Ηριδανού.
- Ο Τ Λαγωού είναι ένας αστέρας περίπου 500 έτη φωτός μακριά στον αστερισμό του Λαγωού, ένας μεταβλητός αστέρας τύπου Mira. Ένας αστέρας από τους μεγαλύτερους τους οποίους απελευθερώνουν μεγάλα ποσά σκόνης και μορίων στο σύμπαν. Όπως φαίνεται σε αυτή τη φωτογραφία από το VLT-T είναι περίπου 100 φορές μεγαλύτερος από τον Ήλιο, ξεπερνώντας ακόμη και την τροχιά της Γης.
Λυγξ (αστερισμός)
Ο Λυγξ (λατινικά: Lynx, συντομογραφία: Lyn) είναι αστερισμός που σημειώθηκε για πρώτη φορά το 1690, στο Firmamentum Sobiescianum του Εβέλιου, και ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Συνορεύει με τους αστερισμούς Καμηλοπάρδαλη, Ηνίοχο, Διδύμους, Καρκίνο, Μικρό Λέοντα και Μεγάλη Άρκτο. Βρίσκεται ολόκληρος στο βόρειο ημισφαίριο της ουράνιας σφαίρας. Είναι αμφιφανής στην Ελλάδα, ορατός ολόκληρος τις νύχτες του χειμώνα και της ανοίξεως.
Λαγωός
Λοιπά αξιοσημείωτα στον αστερισμό
- Ο αστέρας Gliese 229 B, με φαιν. μέγεθος 20, είναι ο πρώτος φαιός νάνος που ανακαλύφθηκε ποτέ και το μεγαλύτερου απόλυτου μεγέθους (21) σώμα εκτός Ηλιακού Συστήματος που απεικονίσθηκε ποτέ στο ορατό φως. Έχει μεθάνιο, CO και ιωδιούχο καίσιο στην ατμόσφαιρά του, και μάζα 30 ως 50 μάζες Δία. Απέχει από εμάς 19 έτη φωτός και λιγότερο από 50 AU από τον ογδόου μεγέθους ερυθρό νάνο αστέρα Gliese 229.
Λυγξ (αστερισμός)
Ονομασίες και ιστορία
Ο Εβέλιος, που τον σχημάτισε με βάση 19 αστέρες, ονόμασε τον Λύγκα έτσι επειδή, όπως είπε, «όσοι τον μελετούσαν θα έπρεπε να έχουν τα μάτια του λύγκα», υπονοώντας τη μικρή φωτεινότητα του αστερισμού. Η εναλλακτική ονομασία «Τίγρις» προήλθε από την ευφάνταστη παρομοίωση των αρκετών μικρών άστρων του Λύγκα με το δέρμα της τίγρης. Το ίδιο όνομα αποδόθηκε από τον Γερμανό αστρονόμο Bartschius (Jakob Bartsch, 17ος αιώνας) σε κάποιους αστέρες στην Αλώπεκα το 1624, αλλά εννοούσε τον ποταμό Τίγρη.
Λαγωός
Λοιπά αξιοσημείωτα στον αστερισμό
- Το IC 418 είναι ένα πλανητικό νεφέλωμα, που ονομάζεται επίσης Νεφέλωμα-Σπειρογράφημα (Spirograph Nebula) λόγω της ομοιότητάς του με γεωμετρικά σχέδια που παράγονται με σπειρογράφο, αγγλικό αρχικά παιχνίδι σχεδιασμού κωνικών τομών. Τα μοτίβα του νεφελώματος IC 418 δεν είναι πλήρως κατανοητά. Ίσως συνδέονται με τους χαοτικούς ανέμους του μεταβλητού κεντρικού άστρου, το οποίο αλλάζει φωτεινότητα απρόβλεπτα μέσα σε λίγες ώρες Πιο πιθανό όμως σενάριο είναι το ότι πριν μερικά εκατομμύρια χρόνια, το IC 418 ήταν πιθανώς ένα καλά εννοούμενο αστέρι παρόμοιο με τον Ήλιο μας. Ύστερα από μερικές χιλιάδες χρόνια, το IC 418 πέρασε στο στάδιο του κοινού ερυθρού γίγαντα. Δεδομένου ότι εξαντλείται από πυρηνικά καύσιμα, ο εξωτερικός φλοιός έχει αρχίσει να επεκτείνεται αφήνοντας έναν καυτό πυρήνα που προορίζεται να γίνει ένας λευκός νάνος, ορατός στο κέντρο της εικόνας. Το φως από τον κεντρικό πυρήνα διεγείρει τα περιβάλλοντα άτομα στο νεφέλωμα κάνοντας τα να λάμπουν.
Λυγξ (αστερισμός)
Αξιοσημείωτα στον αστερισμό
- Ο Λυγξ διαθέτει αρκετούς όμορφους διπλούς αστέρες για παρατηρητές με τηλεσκόπιο (ή ισχυρά κιάλια), όπως ο 19 Λυγκός ή Σ1062, με φαιν.μεγέθη 5,45 και 6,53, και διαχωρισμό 15΄΄.
Λαγωός
Λοιπά αξιοσημείωτα στον αστερισμό
- Το σφαιρωτό σμήνος Μεσιέ 79 (γνωστό και ως Μ79 και NGC 1904) είναι ένα σφαιρωτό σμήνος σε απόσταση 41.000 ετών φωτός. Έχει φαινόμενο μέγεθος 7,7 και φαινόμενη διάμετρο 9,6 ΄. Ανακαλύφθηκε από τον Πιέρ Μεσαίν το 1780.Το Μεσιέ 79 βρίσκεται σε ένα ασυνήθιστο μέρος για σφαιρωτό σμήνος, καθώς το κέντρο του Γαλαξία βρίσκεται στο άλλο ημισφαίριο του ουρανού και απέχει από αυτό περίπου 60.000 έτη φωτός. Όπως το Μεσιέ 54 έτσι και το Μεσιέ 79 δεν αποτελούσε ανέκαθεν μέρος του Γαλαξία μας, αλλά βρισκόταν (ή βρίσκεται ακόμη) στον Νάνο γαλαξία του Μεγάλου Κυνός, ένα νάνο σφαιροειδή δορυφόρο γαλαξία του Γαλαξία μας. Μαζί με το Μεσιέ 79, άλλα τρία σφαιρωτά σμήνη, το NGC 1851, το NGC 2298 και το NGC 2808. πιθανώς ανήκουν στο Νάνο γαλαξία του Μεγάλου Κυνός.
- Στα σύνορα με τον Κένταυρο κείται το υπόλειμμα υπερκαινοφανούς SN1006 σε εκτιμώμενη απόσταση από τη Γη 2.300 έτη φωτός.
Λυγξ (αστερισμός)
Αξιοσημείωτα στον αστερισμό
- Το σφαιρωτό σμήνος NGC 2419 με φαιν.μέγεθος 10,4 και διάμετρο 6΄, απέχει από τη Γη πάνω από 300.000 έτη φωτός και είναι μάλλον το μακρινότερο στο Γαλαξία μας.
Λαγωός
Λοιπά αξιοσημείωτα στον αστερισμό
- Ο Λαγωός διαθέτει και αμυδρούς γαλαξίες, με φωτεινότερους τους NGC 1964 (φαιν.μέγεθος 10,8) και NGC 1744 (φαιν.μέγεθος 11,1).
Λυγξ (αστερισμός)
Αξιοσημείωτα στον αστερισμό
- Το αμυδρό πλανητικό νεφέλωμα Jones-Emberson 1 (φαιν.μεγέθους 12,1) έχει αρκετά μεγάλη φαινόμενη διάμετρο για πλανητικά νεφελώματα, 6΄39΄΄.
Λαγωός
Λοιπά αξιοσημείωτα στον αστερισμό
- Στον αστερισμό ανήκει και ο NGC 1784, ένας ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας περίπου 100 εκατομμύρια έτη φωτός μακριά.
Λυγξ (αστερισμός)
Αξιοσημείωτα στον αστερισμό
- Αρκετοί αλλά αμυδροί οι γαλαξίες, με φωτεινότερο τον NGC 2683 (φαιν.μέγεθος 9,8) κοντά στο σύνορο με τον Καρκίνο και με πυρήνα περιγραφόμενο ως νεφροειδούς σχήματος.
Λαγωός
Λοιπά αξιοσημείωτα στον αστερισμό
- Ο NGC 1964 και ο NGC 1832 είναι άλλοι δύο σπειροειδείς γαλαξίες στον αστερισμό.
Λυγξ (αστερισμός)
Αξιοσημείωτα στον αστερισμό
- Ο κβάζαρ APM 08279+5255 έχει φαινόμενο μέγεθος 15.
Λαγωός
Λοιπά αξιοσημείωτα στον αστερισμό
- Ο NGC 2179 είναι ένας σπειροειδής γαλαξίας που σύμφωνα με την μορφολογική ταξινόμηση των γαλαξιών είναι τύπου SB0 (είδος φακοειδή γαλαξία). Ανακαλύφθηκε στις 21 Νοεμβρίου 1835 από τον Τζον Χέρσελ.
- Ο NGC 2139 είναι ένας ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας, ο οποίος φιλοξενεί στην κεντρική του ράβδο, το νεαρότερο, λιγότερο ίσως ογκώδη από οποιοδήποτε άλλο σμήνος αστέρων που έχουν μελετηθεί μέχρι σήμερα. Παρατηρήσεις που έχουν γίνει, θεωρούν την περιοχή πλούσια σε αστρικό υλικό και το σμήνος να είναι σε μια διαρκή αστρογένεση
Ιρακινές βουλευτικές εκλογές (2018)
Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στο Ιράκ στις 12 Μαΐου 2018. Στις εκλογές αναδείχθηκαν τα 329 μέλη του Συμβουλίου των Αντιπροσώπων, της μοναδικής βουλής της χώρας, η οποία με τη σειρά της θα εκλέξει στη συνέχεια τον Πρόεδρο και τον Πρωθυπουργό. Το ιρακινό κοινοβούλιο διέταξε να γίνει επαναληπτική καταμέτρηση των ψηφοδελτίων με το χέρι στις 6 Ιουνίου 2018. Στις 10 Ιουνίου 2018 έπιασε φωτιά μια αποθήκη όπου φυλάσσονταν σχεδόν τα μισά από τα ψηφοδέλτια από τις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου. Οι εκλογές επισκιάστηκαν από βίαια επεισόδια.
Εκλογικό σύστημα
Τα μέλη του Συμβουλίου των Αντιπροσώπων εξελέγησαν με ανοικτή λίστα και με αναλογική εκπροσώπηση από λίστες κομμάτων, χρησιμοποιώντας ως εκλογικές περιφέρειες τις 18 κυβερνητικές επαρχίες του Ιράκ. Οι οκτώ έδρες προαλείφονται για τις μειονότητες του Ιράκ. Με απόφαση του Συμβουλίου των Αντιπροσώπων στις 11 Φεβρουαρίου 2018, προστέθηκε άλλη μία έδρα στις μειονότητες, για τους Κούρδους Φεϊλί, αυξάνοντας τον αριθμό των βουλευτών σε 329. Οι Ιρακινοί της διασποράς ψήφισαν σε 21 χώρες.
Σχηματισμός κυβέρνησης
Στις 8 Ιουνίου υπογράφηκε επίσημη συμφωνία για σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού μεταξύ των αρχηγών της Συμμαχίας προς τις Μεταρρυθμίσεις (Saairun) και στον Εθνικό Συνασπισμό (Wataniya). Τα τελικά αποτελέσματα ανακοινώθηκαν στις 9 Αυγούστου και το νέο κοινοβούλιο συνεδρίασε στις 3 Σεπτεμβρίου, για πρώτη φορά. Ωστόσο δεν κατάφερε να εκλέξει πρόεδρο της βουλής λόγω διαφωνιών.
Δύο εβδομάδες μετά, πρόεδρος εξελέγη ο σουνίτης Άραβας Μοχάματ αλ Χαμπασί.
Παραπομπές
2018 Ιρακ
Κρεμαστήρας μυς
Ο κρεμαστήρας μυς είναι μυς των ανδρικών γεννητικών οργάνων που βρίσκεται στο όσχεο και καλύπτει τους όρχεις και τη σπερματική χορδή. Βασική λειτουργία του είναι η ρύθμιση της θερμοκρασίας των όρχεων ελέγχοντας την απόστασή τους από το σώμα. Ο κρεμαστήρας αντιδρά αντανακλαστικά σε εξωτερικά ερεθίσματα, όπως αφή ή μεταβολές στη θερμοκρασία, τραβώντας τους όρχεις κοντά στο σώμα.
Λειτουργία
μικρογραφία|428x428εσ|Η αφή στο μηρό προκαλεί αντανακλαστική ανύψωση του όρχεως.
Διέγερση
Ο κρεμαστήρας μυς μπορεί επίσης να συσταλεί ακουσίως κατά τη στύση ή απλά την ερωτική διέγερση του άνδρα. Αυτό θεωρείται πως συμβαίνει για την προστασία των όρχεων και την αποφυγή τραυματισμών κατά τη συνουσία. Συστολή του μυός παρατηρείται επίσης κατά την εκσπερμάτωση.
Ψυχολογικοί παράγοντες
Η ακούσια ανύψωση των όρχεων μπορεί ακόμα να προκληθεί από ψυχολογικούς και συναισθηματικούς παράγοντες. Σε καταστάσεις έντονου στρες, φόβου ή άγχους παρατηρείται η συστολή του οσχεϊκού σάκου ως μια προσπάθεια προστασίας των όρχεων από δυνητικούς εξωτερικούς κινδύνους.
Αντανακλαστικά
Ο κρεμαστήρας μυς σχετίζεται με ένα αντανακλαστικό τόξο που αποκαλείται κρεμαστερικό αντανακλαστικό (cremasteric reflex). Αυτό μπορεί να παρατηρηθεί χαϊδεύοντας απαλά το έσω δέρμα του μηρού από το ισχίο με κατεύθυνση προς τα κάτω. Η αφή διεγείρει τις αισθητήριες ίνες του λαγονοβουβωνικού νεύρου, το οποίο εισέρχεται στο νωτιαίο μυελό. Στη συνέχεια οι αισθητήριες ίνες διεγείρουν τις κινητικές ίνες του μηρογεννητικού νεύρου, το οποίο παρέχει σήματα προς τον κρεμαστήρα προκαλώντας την ακούσια σύσπαση του μυός και την ανύψωση των όρχεων προς το σώμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανδρικό αναπαραγωγικό σύστημα
Γιάννης Αϊβάζης
Ο Γιάννης Αϊβάζης (Αθήνα, 13 Ιουνίου 1977) είναι Έλληνας ηθοποιός, σκηνοθέτης, παρουσιαστής και αθλητής του χάντμπολ.
Πρώτα Χρόνια
Γεννήθηκε το 1977 στη Αθήνα όπου και μεγάλωσε. Αποφάσισε να ασχοληθεί με την υποκριτική όντας έφηβος ωστόσο λόγω της οικογενειακής του οικονομικής κατάστασης, τελειώνοντας το σχολείο ξεκίνησε να δουλεύει ώστε να μαζέψει χρήματα για σπουδές υποκριτικής. Για κάποια χρόνια παρουσίαζε εκπομπές στο ραδιόφωνο ενώ έχει εργαστεί και ως μπάρμαν στην Ολλανδία. Ακόμη, υπήρξε για αρκετά χρόνια αθλητής του χάντμπολ παίζοντας για την ομάδα της ΑΕΚ. Το 2002 ξεκίνησε να σπουδάζει τελικά υποκριτική στη Δραματική Σχολή Διομήδη Φωτιάδη από όπου και αποφοίτησε το 2005.