cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χειμάρρα
20ός αιώνας
Κατά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο, στις 5/18 Νοεμβρίου του 1912, η πόλη εξεγέρθηκε υπό τον ταγματάρχη Σπύρο Σπυρομήλιο που αποβιβάστηκε στην περιοχή με μικρή δύναμη Χειμαρριωτών και Κρητών εθελοντών υπό τους Γαλερό, Πολυξύγγη, Παπαγιαννάκη και Τζουλιάκη, χωρίς να συναντήσει αρχικά ιδιαίτερη αντίσταση, και εκδίωξε τις Οθωμανικές δυνάμεις για να ενωθεί με την Ελλάδα. Η περιοχή παρέμεινε υπό τον έλεγχο του Ελληνικού Στρατού καθ'όλη τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων και κήρυξε την αυτονομία της τον Φεβρουάριο του 1914, αντιδρώντας στην απόφαση των μεγάλων δυνάμεων να την εντάξουν στο νεοσύστατο αλβανικό κράτος. Την 28 Φεβρουαρίου προσχώρησε στην Προσωρινή Κυβέρνηση της Βορείου Ηπείρου, με επικεφαλής τον Γεώργιο Χρηστάκη-Ζωγράφο. Τον Μάρτιο του 1914 υπεγράφη το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας, που ίδρυε την Αυτόνομο Δημοκρατία της Βορείου Ηπείρου, όπου εντάχθηκε και η Χειμάρρα, αν και η ίδια η Αυτόνομη Δημοκρατία παρέμενε τυπικά τμήμα του νεοϊδρυθέντος Αλβανικού κράτους. Στα τέλη Ιουλίου 1914 συγκλήθηκε Πανηπειρωτική Διάσκεψη στο Δέλβινο, για να επικυρωθούν οι όροι του Πρωτοκόλλου της Κέρκυρας από τους Βορειοηπειρώτες εκπροσώπους. Οι εκπρόσωποι της Χειμάρρας, παρ'όλες τις πιέσεις του Ελληνικής Κυβέρνησης για αποδοχή του Πρωτοκόλλου για αυτονομία εντός της αλβανικής επικράτειας, αποχώρησαν ζητωκραυγάζοντας υπέρ της Ένωσης με την Ελλάδα.
Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η Χειμάρρα ήταν υπό Ελληνική διοίκηση (Οκτώβριος 1914 - Σεπτέμβριος 1916) και κατόπιν καταλήφθηκε από την Ιταλία. Οι Ιταλοί χρησιμοποιώντας αιχμαλώτους πολέμου της Αυστροουγγαρίας για να κατασκευάσουν ένα δρόμο, που μείωσε σημαντικά την απομόνωση της περιοχής, που το 1921 πέρασε στον έλεγχο του Αλβανικού κράτους. Οι ντόπιοι εξεγέρθηκαν το 1924 διαμαρτυρόμενοι για σειρά μέτρων που αποσκοπούσαν στον εξαλβανισμό τους και απαιτώντας τα ίδια προνόμια που απολάμβαναν πριν ενσωματωθούν στην Αλβανία. Εξεγέρσεις και διαμαρτυρίες ακολούθησαν επίσης το 1927 και το 1932, οι οποίες καταπνίγηκαν από τον βασιλιά Ζόγου.
Αργότερα η Χειμάρρα καταλήφθηκε πάλι από τους Ιταλούς κατά την Ιταλική εισβολή στην Αλβανία. Στις 22 Δεκεμβρίου 1940, κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού Πολέμου, η 3η Μεραρχία Πεζικού του Ελληνικού Στρατού μπήκε στη Χειμάρα για τρίτη φορά, μετά τη νικηφόρα μάχη κατά των Φασιστικών Ιταλικών δυνάμεων, που είχαν αναπτυχθεί στην περιοχή. Η πόλη επανενώθηκε για λίγο με την Ελλάδα μέχρι τη Γερμανική εισβολή το 1941.
Δημογραφικά
Ο πληθυσμός της Χειμάρρας είναι 11.257 κάτοικοι (2004) με την εθνολογική σύνθεση, τόσο της πόλης όσο και της περιοχής, κατά το πλείστον ελληνική. Η πιθανότητα νίκης του Ελληνικού μειονοτικού Κόμματος Ένωσης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στις δημοτικές εκλογές στο παρελθόν ενεργοποιούσε την εθνικιστική ρητορική, τόσο σε τοπικό όσο ακόμη και σε εθνικό επίπεδο, και αύξανε την ένταση στην πόλη.
Το Κόμμα Ένωσης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων εξασφάλισε το μεγαλύτερο αριθμό συμβούλων στο σημερινό δημοτικό συμβούλιο, κατά τις τελευταίες δημοτικές εκλογές, τη δημαρχία όμως κέρδισε το Σοσιαλιστικό Κόμμα και δήμαρχος στην πόλη της Χειμάρρας εξελέγη ο Τζέργκι Γκόρο (Γιώργος Γκόρος). Στις τελευταίες εθνικές εκλογές (2013) η περιοχή της Χειμάρρας ψήφισε 48,3% υπέρ του Σοσιαλιστικού Κόμματος 25,5% υπέρ του Κόμματος Ένωσης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Αφετέρου η τελευταία επίσημη απογραφή στην Αλβανία (2011), που έχει αμφισβητηθεί ευρέως, λόγω παρατυπιών κατά τη διαδικασία, δείχνει ότι 60,38% δήλωσαν Αλβανοί και 24,56% Έλληνες.
Θρησκεία
Οι κάτοικοι της Χειμάρρας είναι Ορθόδοξοι Χριστιανοί. Το 1577, 38 οπλαρχηγοί της περιοχής της Χειμάρρας έκαναν έκκληση στον Πάπα Γρηγόριο ΙΓ΄ για όπλα και εφόδια κατά των Οθωμανών. Υποσχέθηκαν να αλλαξοπιστήσουν από την Ορθόδοξη στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και να αναγνωρίσουν τον Φίλιππο Β΄ της Ισπανίας ως κυρίαρχό τους. Ζήτησαν όμως να διατηρήσουν τα Ορθόδοξα λειτουργικά τους έθιμα "αφού η πλειοψηφία του πληθυσμού είναι Ελληνική και δεν καταλαβαίνει τη Φράγκικη γλώσσα". Από το 1577 έως το 1765 ο πληθυσμός δέχτηκε τον Πάπα ως θρησκευτική κεφαλή της κοινότητας και ταυτίστηκε με τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Η επιτυχία των Ρωμαιοκαθολικών ιεραποστόλων μεταξύ των Ανατολικού τελετουργικού κατοίκων της Χειμάρρας κατέστησε την περιοχή καταφύγιο Ορθόδοξων ιεραρχών που είχαν προσηλυτιστεί. Έτσι οι Χειμαρριώτες διατήρησαν τη χριστιανική πίστη σε μεγάλο βαθμό, αν και μεμονωμένοι προσηλυτισμοί στο Ισλάμ αναφέρονται από τις αρχές του 16ου αιώνα. Ένας από αυτούς, ο Αγιάς Πασάς, έγινε Μεγάλος Βεζίρης και εστάλη από τον Οθωμανό Σουλτάνο να καταστείλει την εξέγερση των Χειμαρριωτών το 1537. Ακόμη κι έτσι εμφανίσθηκαν κρυπτοχριστιανοί, ιδιαίτερα στα χωριά Φτέρε, Κοράι και Βούνο. Εξάλλου από το 1682 εστάλησαν από τη Ρώμη Βασιλιανοί ιεραπόστολοι και ίδρυσαν Ελληνικά σχολεία.
Γλώσσα
Η μεγάλη πλειοψηφία των κατοίκων της Χειμάρρας αυτοαποκαλούνται "Χωριανοί" και είναι δίγλωσσοι, στα Αλβανικά και Ελληνικά, ενώ το 85 % του πληθυσμού του δήμου χρησιμοποιεί ως μητρική του γλώσσα τα Ελληνικά, σύμφωνα με τις δημοτικές αρχές. Στην πόλη της Χειμάρρας, καθώς και στα γειτονικά χωριά Δρυμάδες και Παλάσα, ομιλούνται κυρίως τα Χειμαρριώτικα, μια μοναδική τοπική Ελληνική διάλεκτος που διατηρεί πολλά αρχαϊκά χαρακτηριστικά που δεν απαντώνται πιά στη Νέα ελληνική γλώσσα. Αυτή η διάλεκτος έχει μικρές διαφοροποιήσεις στον τρόπο που μιλιέται από τόπο σε τόπο, ιδιαίτερα στον τονισμό. Αφ' ετέρου τα γύρω χωριά Βούνο, Πύλιουρι, Κηπαρό και Κούδεσι και Λιάτες μιλάνε την Τοσκική Αλβανική διάλεκτο, με σημαντικές Ελληνικές επιρροές. Για παράδειγμα το "ευχαριστώ" είναι "γιου χαριστισεμ", το "παρακαλώ" είναι "γιου παρκαλές" και το "χωριό" είναι "χώρα".
Την άνοιξη του 2006 στην πόλη της Χειμάρρας άνοιξε ένα ιδιωτικό Ελληνόγλωσσο σχολείο, στη θέση ακριβώς, όπου ο Ορθόδοξος ιεραπόστολος Κοσμάς ο Αιτωλός ίδρυσε την Ακροκεραύνιο Σχολή το 1770.
Μειονοτικά δικαιώματα
Ενώ η κατάσταση της Ελληνικής μειονότητας στην Αλβανία έχει βελτιωθεί μετά την πτώση του κομμουνισμού, οι εθνικές εντάσεις παραμένουν έντονες στη Χειμάρρα. Το 1994 κατά τη δίκη μελών της Ομόνοιας, οργάνωσης που εκπροσωπεί την Ελληνική μειονότητα στην Αλβανία, τρεις ντόπιοι Έλληνες συνελήφθησαν και κακοποιήθηκαν από την Αλβανική αστυνομία, όταν βρέθηκαν με φυλλάδια που καλούσαν για την απελευθέρωση των συλληφθέντων ηγετών της Ομόνοιας. Το 2008 έγιναν διαδηλώσεις, όπου οι κάτοικοι απαιτούσαν ιδιοκτησία της γης και αυτονομία για την περιοχή τους. Η κατοικία του πρώην δημάρχου της Χειμάρρας, Βασίλη Μπολάνου, υπήρξε στόχος βομβιστικής επίθεσης δύο φορές, το 2004 και τον Μάϊο του 2010.
Στις 12 Αυγούστου 2010 οι εθνικές εντάσεις κορυφώθηκαν, όταν ο Έλληνας καταστηματάρχης Αριστοτέλης Γκούμας σκοτώθηκε όταν η μοτοσυκλέτα του χτυπήθηκε από αυτοκίνητο, όπου επέβαιναν τρεις Αλβανοί νέοι, με τους οποίους ο Γκούμας, όπως αναφέρθηκε, είχε μια φιλονικία, όταν απαίτησαν να μη τους μιλάει Ελληνικά στο κατάστημά του. Εξοργισμένοι κάτοικοι απέκλεισαν την εθνική οδό μεταξύ Αυλώνα και Αγίων Σαράντα και απαίτησαν μεταρρυθμίσεις και αυξημένη εκπροσώπηση των ντόπιων Χειμαρριωτών στην τοπική αστυνομική δύναμη. Το συμβάν καταδικάσθηκε τόσο από την Ελληνική όσο και από την Αλβανική κυβέρνηση και τρεις ύποπτοι είναι υπό κράτηση εν αναμονή της δίκης.
Η απογραφή του 2011 περιελάμβανε για πρώτη φορά την εθνικότητα, μακροχρόνιο αίτημα της Ελληνικής μειονότητας στην Αλβανία και διεθνών οργανώσεων. Όμως Έλληνες εκπρόσωποι θεωρούν την όλη διαδικασία απαράδεκτη, αφού σύμφωνα με το άρθρο 20 του Ποινικού Κώδικα επιβάλλεται πρόστιμο 1000 δολαρίων σε όποιον δηλώσει οτιδήποτε διαφορετικό απ΄ότι αναγράφεται στο πιστοποιητικό γέννησής του. Το 2005, μετά από χρόνια ανικανοποίητων αιτημάτων, ο Πρόεδρος Μπερίσα επέτρεψε το άνοιγμα Ελληνόγλωσσου σχολείου στη Χειμάρρα, χρηματοδοτούμενου εν μέρει από την Ελληνική κυβέρνηση. Το σχολείο έχει πέντε δασκάλους και 115 μαθητές.
Γενετική
Γενετικά πατρογραμμικά (Y-DNA) δεδομένα από σχετικά ερευνητικά προγράμματα στη YSEQ και FTDNA, έχουν δείξει ότι στους δήμους της Χειμάρρας και του Αργυροκάστρου υπάρχει ένας ξεχωριστός υποκλάδος της απλοομάδας J2a-M410 (ο J2a-F3133). Η πατρογραμμική απλοομάδα J2a-M410 είναι πολύ σπάνια μεταξύ των Αλβανών, αλλά σε πανευρωπαϊκό επίπεδο κορυφώνεται στη γειτονική Ελλάδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αλβανίας Χιμαίρα Κατηγορία:Βόρεια Ήπειρος Κατηγορία:Χειμάρρα Κατηγορία:Νομός Αυλώνα
Φιόρδ
thumb|225px|Το φιόρδ Γκαϊράνγκερφιορδ στη Νορβηγία Τα φιόρδ είναι μακρόστενοι θαλάσσιοι όρμοι με απότομες πλάγιες ακτές, που μοιάζουν με πλημμυρισμένα φαράγγια ποταμών και δημιουργήθηκαν πριν χιλιάδες χρόνια κατά το λιώσιμο των πάγων, μετά την τελευταία εποχή των παγετώνων, όταν το νερό της θάλασσας πλημμύρισε τις κοιλάδες που είχαν δημιουργήσει οι παγετώνες. Βρίσκονται κυρίως στις δυτικές ακτές της Νορβηγίας, αλλά και στις ακτές της Χιλής. Φιόρδ υπάρχουν επίσης στην Αλάσκα, την Ανταρκτική, τον Καναδά, τη Γροιλανδία, τις Νήσους Φερόες, την Ισλανδία, την Καμτσάτκα, τη Νέα Ζηλανδία, τη Σκωτία και αλλού. Η παγετωνική διάβρωση έχει δημιουργήσει πολύπλοκους δαντελωτούς όρμους με μεγάλη εισχώρηση στην ξηρά. Το μήκος μερικών φιορδ ξεπερνά τα 200 χιλιόμετρα και το βάθος τους τα χίλια μέτρα.
Φιορδ
Γεώργιος Λαγουιδάρας
Ο Γεώργιος Λαγουιδάρας (1814 - 1865) ήταν Έλληνας αυτοδίδακτος ποιητής, με καταγωγή από τη Ζάκυνθο. Εργάστηκε ως τραπεζικός υπάλληλος στην Κέρκυρα και στην ιδιαίτερη πατρίδα του. Έγραψε ερωτικά, σατιρικά και ελεγειακά έργα. Ένα από τα πιο γνωστά του έργα είναι η "Κατάρα", που εσφαλμένα αναφέρεται σε αρκετές ανθολογίες ως έργο του Σολωμού.
Επίσης, ο Λαγουιδάρας έγραφε στην δεκαπενθήμερη εφημερίδα της Ζακύνθου "Σπινθήρας", η οποία εκδιδόταν από το 1847 ως το 1849. Η εν λόγω εφημερίδα συντασσόταν σε δύο γλώσσες: ελληνικά και ιταλικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές
Σερβικές βουλευτικές εκλογές Μαρτίου 1888
Το αποτέλεσμα ήταν μια μεγάλη νίκη για το Λαϊκό Ριζοσπαστικό κόμμα, το οποίο κέρδισε με μεγάλη πλειοψηφία εδρών. Από τις 142 έδρες στο Κοινοβούλιο, οι υποστηρικτές του Γιόβαν Ρίστιτς κέρδισαν μόνο 13.
Παραπομπές
1888 3
Χαλκίδα
μικρογραφία|Λιμανάκι Βούρκου μικρογραφία|Παραλία Χαλκίδας μικρογραφία|Η παραλία της Χαλκίδας όπως είναι φωτισμένη το βράδυ. μικρογραφία|Χαλκίδα μικρογραφία|Η πόλη της Χαλκίδας Η Χαλκίδα είναι η πρωτεύουσα και ο κύριος λιμένας της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας, στην Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας με πληθυσμό 64.490 σύμφωνα με την Ελληνική απογραφή του 2021. Βρίσκεται κτισμένη στις δύο πλευρές του Πορθμού του Ευρίπου, όπου ένα μέρος της καταλαμβάνει τμήμα της νήσου Εύβοιας, το δε άλλο έχει κτιστεί στη Στερεά Ελλάδα. Στην ηπειρωτική πλευρά της, στον λόφο της Κανήθου, δεσπόζει το Οθωμανικό κάστρο του Καράμπαμπα, το οποίο, μαζί με τη Γέφυρα του Ευρίπου και το μοναδικό φαινόμενο αλλαγής της κατεύθυνσης των υδάτων, ανά έξι ώρες και ενδιάμεσα (περίπου) ένα δεκάλεπτο στασιμότητας (παλίρροια του Ευρίπου), αποτελούν τα σημαντικότερα χαρακτηριστικά γνωρίσματά της. Πρόκειται για ένα πραγματικά πολύ εντυπωσιακό φυσικό φαινόμενο και αποτελεί πόλο έλξης για πολλούς επισκέπτες. Η πόλη της Χαλκίδας απέχει περίπου 80 χιλιόμετρα από την Αθήνα.
Ο Δήμος Χαλκιδέων συστάθηκε το 1835 και συμπεριλάμβανε τη Χαλκίδα, έδρα του Δήμου, καθώς και τους οικισμούς Ανεμόμυλο, Αφράτι, Βασιλικό, Δοκό, Καράμπαμπα, Φύλλα, Πετρωτό, Νέα Λάμψακο, Άγιο Νικόλαο και Μύτικα.
Στην πόλη της Χαλκίδας από το 2020 λειτουργεί το νέο αρχαιολογικό μουσείο της πόλης που στεγάζεται στο βιομηχανικό κτίριο Αρέθουσα, το οποίο ήταν ένα οινοπνευματοποείο που σταμάτησε να λειτουργεί το 1980 και έχει κηρυχθεί μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς. Δίπλα στο μουσείο στεγάζεται η Εφορεία Αρχαιοτήτων Ευβοίας.
Ιστορικά στοιχεία
Η Χαλκίδα, με τα δύο λιμάνια στον Εύριπο, υπήρξε μία από τις πιο δραστήριες πόλεις της αρχαίας Ελλάδας. Δημιούργησε αποικίες από τη Θράκη ως την Ιταλία και τη Σικελία. Η επίκαιρη γεωγραφική και στρατηγική της θέση συχνά την ανάγκασε να υπαχθεί στις κατακτητικές βλέψεις διαφόρων δυνάμεων κατά την ιστορική της διαδρομή, αλλά και να αποτελέσει αναπόσπαστο τμήμα των αυτοκρατοριών τόσο της αρχαιότητας, όσο και του Μεσαίωνα.
Προϊστορία και αρχαιότητα
Η σημερινή πόλη της Χαλκίδας απλώνεται στη μικρή χερσόνησο της Κεντρικής Εύβοιας και έχει ως φυσικά της όρια μικρούς λόφους, οι οποίοι απλώνονται στα βόρεια, ανατολικά και νότια της πόλης. Βρίσκεται λοιπόν σε μια θέση στρατηγική από κάθε άποψη και σε αυτό συντείνει το γεγονός του ελέγχου του πορθμού του Ευρίπου. Αυτό το γεγονός το είχαν προσέξει οι πρώτοι κάτοικοι της πόλης και προσπάθησαν να το εκμεταλλευτούν γιατί φαινόταν ότι θα προσπόριζε στην πόλη δύναμη και πλούτο. Τα πρώτα ίχνη κατοίκησης της πόλης συναντώνται ήδη από την παλαιολιθική περίοδο, αλλά ο πρώτος σημαντικός οικισμός της που μπορεί να χαρακτηριστεί ως πόλισμα έγινε γύρω στο 3000 π.Χ. κατά την αρχή της Νεολιθικής Περιόδου. Η πρώτη αυτή πόλη της Χαλκίδας βρισκόταν στις βόρειες παρυφές της σημερινής στην περιοχή της Μάνικας. Η πρώτη αυτή πόλη θα ζήσει για μια χιλιετία και όπως προέκυψε από τις αρχαιολογικές ανασκαφές ήταν μια καλά οργανωμένη πόλη με μεγάλα οικοδομικά τετράγωνα, οδικές αρτηρίες και οικίες που ήταν αψιδωτές ή τετράγωνες ισόγειες ή με όροφο, ενώ διέθεταν και με ιερό, εστία, πηγάδια και βοτσαλωτά δάπεδα. Στην πορεία οι άλλοι οικισμοί που αναπτύσσονται γύρω από αυτή φαίνεται πως υποδηλώνουν τη γενικότερη ακμή που παρουσιάζεται με τη μόνιμη κατοίκηση και έτσι αποκτά και τους πρώτους της ανταγωνιστές.
thumb|Προτομή του Αριστοτέλη στη Χαλκίδα|αριστερά|191x191εσ
Η ύπαρξη της Χαλκίδας στα μυκηναϊκά χρόνια αποδεικνύεται έμμεσα μόνο, από σποραδικά τεκμήρια, και κυρίως μέσα από τα Ομηρικά Έπη, αφού οι Χαλκιδείς περιλαμβάνονται στον ονομαστό "Νηών Κατάλογο", έχοντας προσφέρει 40 πλοία. Στα γεωμετρικά χρόνια η πόλη συνοικίζεται και βιώνει ονομαστή ακμή, ενώ μαζί με την Ερέτρια αποτελούν τις δύο σημαντικότερες πόλεις της Εύβοιας. Οι κάτοικοί της ασχολούνται με το εμπόριο, την κεραμική και τη μεταλλοτεχνία. Η ονομασία της πόλης της Χαλκίδας προήλθε από την παρουσία κοιτασμάτων χαλκού στην ευρύτερη περιοχή, τα οποία αποτέλεσαν και παράγοντα ανάπτυξης. Σύμφωνα με άλλη ετυμολογική εκδοχή, η ονομασία της πόλης υποδηλώνει την παρουσία εργαστηρίων επεξεργασίας χαλκού αλλά όχι κοιτασμάτων. Κατά τον Donford η Χαλκίδα ονομάστηκε έτσι από τη λέξη χάλκη ή κάλχη, που σημαίνει το πορφυρούχο κοχύλι, το οποίο οι Φοίνικες προμηθεύονταν την πορφύρα. Η ανάπτυξη της πόλης οδηγεί συνακόλουθα στην αύξηση του πληθυσμού και τελικά στον αποικισμό με την ίδρυση πολλών σημαντικών πόλεων στη Δύση, αλλά και στον ελλαδικό χώρο.
Στα κλασσικά χρόνια η Χαλκίδα βοήθησε στον κοινό αγώνα κατά των Περσών με τη συμμετοχή της στις ναυμαχίες του Αρτεμισίου, της Σαλαμίνας και στη μάχη των Πλαταιών, ενώ φαίνεται πως συμμετείχε και στην Α΄ Αθηναϊκή Συμμαχία. Η προσπάθειά της να αποσπαστεί από τη Συμμαχία είχε ως αποτέλεσμα την καθυπόταξή της από τους Αθηναίους και την εγκατάσταση Αθηναίων κληρούχων στα εδάφη της. Στα χρόνια του Πελοποννησιακού πολέμου υπήρξε σημαντική στρατιωτική και ναυτική βάση. Τα χρόνια που ακολουθούν ως το 342 π.Χ. είναι ιδιαίτερα ταραγμένα, οπότε και δημιουργείται το «Κοινό των Ευβοέων» και έτσι γίνεται προσπάθεια μιας σταθεροποίησης των καταστάσεων. Πρωτεύουσα στο Κοινό είναι η πόλη της Χαλκίδας, αλλά ακολουθούν πολλές περιπέτειες ως την εμφάνισή των Μακεδόνων.
Στα μέσα περίπου του 4ου αιώνα π.Χ. και μετά την ενοποίηση όλων των ελληνικών πόλεων κάτω από τη Μακεδονική δύναμη και ως τη Ρωμαϊκή κατάκτηση η περίοδος είναι γεμάτη από συγκρούσεις, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει και ανακοπή της ανάπτυξης της πόλης και της καλλιτεχνικής της προόδου. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι το 323 π.Χ. έρχεται στη Χαλκίδα ο Σταγειρίτης φιλόσοφος Αριστοτέλης για να πεθάνει τον επόμενο χρόνο στο σπίτι της μητέρας του. Τότε κατά την ελληνιστική εποχή άποικοι από τη Χαλκίδα, ίδρυσαν τη Χαλκίδα στη Συρία, κατά διαταγή του Σελεύκου Α΄, από την οποία άποικοι ίδρυσαν μια άλλη Χαλκίδα στην κοιλάδα του Λιβάνου, καθώς και μια ακόμη Χαλκίδα στην Αραβία.
Το 200 π.Χ. η πόλη καταστρέφεται από τον Ρωμαίο στρατηγό Γάιο Σουλπίκιο Γάλβα και έτσι εγκαινιάζεται η ρωμαϊκή κατοχή της Εύβοιας, ενώ το 146 π.Χ. με την ολοκληρωτική κατάκτηση του ελλαδικού χώρου από τους Ρωμαίους η Χαλκίδα επανιδρύεται, όπως έγινε και με άλλες πόλεις. Τα χρόνια της ρωμαιοκρατίας για την πόλη είναι και αυτά στο σύνολό τους χρόνια ακμής και προόδου τόσο για την πόλη της Χαλκίδας, όσο και γενικά για την Εύβοια, όπου έχει τη μόνιμη και αδιαμφισβήτητη πρωτοκαθεδρία.
Μεσαίωνας και νεότερα χρόνια
αριστερά|μικρογραφία|213x213εσ|Αρχοντικό της Τουρκοκρατίας. Με το τέλος των Ρωμαϊκών χρόνων και την είσοδο στα πρώιμα βυζαντινά χρόνια η πόλη γίνεται η πρώτη επισκοπή που ανήκει στη δικαιοδοσία του μητροπολίτη της Αχαΐας, όπως και διοικητικά ανήκει στην επαρχία της Αχαΐας. Η περίοδος των βυζαντινών χρόνων χαρακτηρίζεται από τη μεταφορά της πόλης πιο κοντά προς τη θάλασσα, στη θέση που βρίσκεται σήμερα, με σημαντικό λιμάνι της εκείνο του Αγίου Στεφάνου. Η πόλη οχυρώθηκε εκ νέου στα χρόνια του Ιουστινιανού, πιθανώς για να αντιμετωπίσει τις διάφορες εχθρικές επιδρομές. Έτσι η πόλη επέζησε των αραβικών επιδρομών του 7ου αιώνα. Η Χαλκίδα συνέχισε να είναι σημαντικός εμπορικός σταθμός σε όλη τη διάρκεια των βυζαντινών και υστεροβυζαντινών χρόνων, ώσπου καταστράφηκε από τις νορμανδικές επιθέσεις το 1146 που διευθύνονταν από τον Ρογήρο της Σικελίας.
Το 1204, με την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους, η Εύβοια δόθηκε ως φέουδο στον Φλαμανδό ιππότη Ζακ ντ' Αβέν (Jacques d’ Avesnes) για λίγο, καθώς αργότερα χωρίστηκε σε τρία μέρη και το καθένα δόθηκε σε Λομβαρδούς ιππότες: στον ντελλε Κάρτσερι (Delle Carceri), στον Πεκοράρι (Pecorari) και η βαρονία της Χαλκίδας (Negroponte) στον Γκιμπέρτο Α΄ ντα Βερόνα. Αυτοί ήταν οι ονομαστοί τριτημόριοι. Τον Γκιμπέρτο Α΄ διαδέχθηκε ο γιος του Γουλιέλμος Α΄ και αυτόν ο γιος του Γουλιέλμος Β΄. Τα χρόνια της Φραγκοκρατίας είναι χρόνια ακμής για τη βαρονία της Χαλκίδας τόσο λόγω του ανεπτυγμένου εμπορίου, όσο και από την κατεργασία της πορφύρας και τη λειτουργία των τραπεζικών οργανισμών των Βενετών. Σταδιακά η εξουσία της Εύβοιας πέρασε στη Βενετία και ο Βάιλος διοικούσε το νησί.Ο τελευταίος Βαΐλος της Χαλκίδας ήταν ο Πάολο Ερίτσο (Paolo Erizzo), ο οποίος βρήκε τραγικό θάνατο δια πριονισμού από το Μεχμέτ το Β΄ μετά την κατάληψη της Χαλκίδας από τους Οθωμανούς. Μετά την ανακατάληψη μάλιστα της Κωνσταντινούπολης το 1261, ο λατίνος πατριάρχης της Κωνσταντινούπολης εγκαταστάθηκε στη Χαλκίδα. Στα χρόνια αυτά ως το 1470, που η πόλη πέρασε στους Τούρκους, έμεινε στα χέρια των Βενετών κυρίων της και δεν ήταν λίγες οι φορές που υπέφερε από τους πειρατές. μικρογραφία|Παραλία Χαλκίδας Την περίοδο της Τουρκοκρατίας λόγω της επίκαιρης θέσης της κατέστη έδρα του Καπουδάν Πασά και το Πασαλίκι του Ευρίπου ήταν διοικητική διαίρεση που συμπεριελάμβανε όλη σχεδόν τη Στερεά Ελλάδα. Μέσα στο κάστρο του Ευρίπου υπήρχαν συνολικά έντεκα τούρκικοι μαχαλάδες και έντεκα τζαμιά. Το πιο παλιό από αυτά ήταν το τζαμί του Μωάμεθ του Πορθητή, που παλαιότερα ήταν χριστιανική εκκλησία. Στην περίοδο εκείνη ως τον 17ο αιώνα περίπου ο πλούτος της Εύβοιας προσείλκυσε την εγκατάσταση σε αυτήν αγάδων, αλλά παράλληλα πολλές φορές υπήρξε και στόχος πειρατικός. Στα τέλη του 17ου αιώνα πολιορκήθηκε η Χαλκίδα από το γνωστό βενετό ναύαρχο Μοροζίνι, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Κατά την έκρηξη της ελληνικής επανάστασης το 1821 και παρά το γεγονός ότι το νησί της Εύβοιας έγινε θέατρο πολλών μαχών, οι ισχυρές τουρκικές δυνάμεις που βρίσκονταν στο νησί δεν επέτρεψαν την οριστική του απελευθέρωση. Από τον τουρκικό ζυγό απαλλάχθηκε οριστικά με την παράδοση της Χαλκίδας στις 7 Απριλίου 1833 και της Καρύστου δύο μέρες αργότερα για να ενταχθεί στα όρια του νεοϊδρυθέντος ελληνικού κράτους.
Το κάστρο της Χαλκίδας
μικρογραφία|Το κάστρο Καράμπαμπα στην Κάνηθο Χαλκίδας Το κάστρο Καράμπαμπα βρίσκεται στην ηπειρωτική πλευρά της πόλης, στον λόφο που ονομάζεται Φούρκα, στη συνοικία της Κανήθου. Η θέση του είναι στρατηγική, καθώς ελέγχει τον πορθμό του Ευρίπου και την πόλη της Χαλκίδας. Η θέση του Κάστρου ταυτίζεται από μερικούς μελετητές με την αρχαία πόλη Κάνηθο, καθώς σώζονται σποραδικά ίχνη κτισμάτων και τάφων στην επιφάνεια του εδάφους. Ο λόφος πιθανότατα οχυρώθηκε για πρώτη φορά κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο, αλλά είναι βέβαιο ότι δεν είχε οχύρωση στους Βυζαντινούς χρόνους και κατά τη διάρκεια της Βενετοκρατίας και τους πρώτους αιώνες της Τουρκοκρατίας.
Το φρούριο που σώζεται σήμερα οικοδομήθηκε από τους Τούρκους το 1684, με σκοπό την προστασία της Χαλκίδας από τους Βενετούς. Σχεδιάστηκε από τον Βενετό Gerolimo Galopo και η αρχιτεκτονική του είναι περισσότερο Ευρωπαϊκή και λιγότερο Τουρκική, με στενόμακρο περίβολο, προσανατολισμένο Α-Δ, με προτείχισμα στη βόρεια πλευρά, τρεις προμαχώνες και έναν μεγάλο πύργο. Το νότιο τμήμα του τοίχου διατηρείται σε κακή κατάσταση. Αρχαία αρχιτεκτονικά μέλη έχουν εντοιχισθεί σε αρκετά σημεία του περιβόλου. Ο πιο σύνθετος, εξαγωνικός προμαχώνας βρίσκεται στην ανατολική πλευρά, προς τη Χαλκίδα. Στις επάλξεις διατηρούνται δύο ρωσικά κανόνια του 19ου αιώνα. Η μοναδική πύλη του φρουρίου βρίσκεται στη ΝΑ πλευρά του τείχους, ενώ γύρω της έχουν οικοδομηθεί κτήρια στρατιωτικού χαρακτήρα. Στον ανατολικό τοίχο του περιβόλου, μεταξύ της πύλης και του ανατολικού πύργου, βρίσκεται κωδωνοστάσιο, κτισμένο στη θέση όπου βρισκόταν η καμπάνα του συναγερμού του φρουρίου. Το μόνο καλά σωζόμενο κτίσμα μέσα στον περίβολο είναι ναός αφιερωμένος στον Προφήτη Ηλία, που χρονολογείται το 1895. Το δυτικό άκρο του τείχους καταλαμβάνει επτάπλευρος πύργος, η μεγαλοπρεπέστερη αμυντική κατασκευή του φρουρίου. Η είσοδος στον πύργο γίνεται από στενό καμαροσκεπή διάδρομο, που θυμίζει λαβύρινθο.
Πληθυσμός
Κατά την Απογραφή του 2021, ο μόνιμος πληθυσμός του οικισμού της Χαλκίδας ανήρχετο σε 64.490 κατοίκους. Ο πληθυσμός της ευρύτερης αστικής περιοχής της Χαλκίδας, η οποία από το 2011 αποτελεί τον διευρυμένο Δήμο Χαλκιδέων, περιλαμβάνοντας τις Δημοτικες Ενότητες (και τέως Δήμους) Χαλκιδέων, Ανθηδώνος, Αυλίδος, Ληλαντίων και Νέας Αρτάκης,, ανέρχεται σε 109.256 μόνιμους κατοίκους.
Υποδομές και συγκοινωνίες
Ως κέντρο Νομαρχιακών εξυπηρετήσεων, η Χαλκίδα περιλαμβάνει όλες τις απαραίτητες υποδομές και εξυπηρετήσεις, οι οποίες πέραν της Περιφερειακής Ενότητας Ευβοίας, έλκουν και τμήματα της Π.Ε. Βοιωτίας (Οινόφυτα / Θήβα κ.α). Η πρόσβαση στη Χαλκίδα και εν γένει στη νήσο Εύβοια γίνεται μέσω του κλάδου του ΠΑΘΕ Σχηματάρι/Χαλκίδα (Α11), ο οποίος καταλήγει στην Υψηλή Γέφυρα Χαλκίδος (κρεμαστή) και η οποία, με μήκος περί τα 700 μέτρα, συνδέει την Εύβοια με τη Στερεά Ελλάδα. Η πρόσβαση στη Χαλκίδα γίνεται επίσης και από την παλιά συρταρωτή γέφυρα του Ευρίπου η οποία ωστόσο, λόγω της αυξημένης κυκλοφορίας της, χρησιμοποιείται μόνο για τις εντός πόλεως μετακινήσεις. Από τη Χαλκίδα ξεκινούν οι δύο κύριοι άξονες της Εύβοιας, η ΕΟ77 (Χαλκίδα - Ιστιαία) και η ΕΟ44 (Χαλκίδα - Αλιβέρι - Κύμη). Επιπρόσθετα, η σιδηροδρομική πρόσβαση στη Χαλκίδα γίνεται από το Σταθμό Λαρίσης (δρομολόγιο Αθήνα-Χαλκίδα). Η ανταπόκριση με τα εθνικά δρομολόγια της γραμμής Πειραιάς-Θεσσαλονίκη της ΤΡΑΙΝΟΣΕ πραγματοποιείται στον Σιδηροδρομικό Σταθμό Οινόης.
2854 Ρόσον
Ο Ρόσον (Rawson) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική (δηλαδή την προς τον `Ηλιο) περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,2. Ανακαλύφθηκε το 1964 από τον αστρονόμο Ντέιβιντ Μακλέις, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο της Κόρδοβα στην Αργεντινή, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αργεντινού ιατρού και πολιτικού Γκιγιέρμο Ρόσον (Guillermo Rawson, 1821–1890), όπως και η πόλη Ρόσον της Αργεντινής.
Χαλκίδα
Δύο Δέντρα
μικρογραφία|Η [[Ναός της Αγίας Παρασκευής (Χαλκίδα)|εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, πολιούχου της Χαλκίδας]] Η περιοχή Δύο Δέντρα είναι προάστιο της Χαλκίδας, με περίπου 2.000 κατοίκους. Τα Δύο Δέντρα είναι ένας πεδινός οικισμός αλλά ένα μεγάλο τμήμα του βρίσκεται στο λόφο Βαθροβούνι. Ο οικισμός αυτός πήρε το όνομά του από δύο μεγάλα δέντρα κοντά στη ΔΕΗ τα οποία είναι περίπου 500 χρονών. Στα Δύο Δέντρα βρίσκονται η ΔΟΥ Χαλκίδος, η ΔΕΗ και το 23ο Δημοτικό Σχολείο Χαλκίδας και το Κέντρο Επαγγελματικής Κατάρτισης "Η ΕΠΙΜΟΡΦΩΣΗ".
2854 Ρόσον
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Ρόσον είναι άγνωστα.
Χαλκίδα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Λιμένες της Ελλάδας Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Ευβοίας Κατηγορία:Δήμος Χαλκιδέων
2854 Ρόσον
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Ροσον
Παρασκευή και 13 Μέρος 2
Η Παρασκευή και 13 Μέρος 2 (πρωτότυπος τίτλος Friday the 13th Part 2) είναι αμερικανική ταινία τρόμου, και ειδικότερα του είδους σλάσερ, του 1981. Σκηνοθέτης είναι ο Στιβ Μάινερ και σεναριογράφος ο Ρον Κουρζ. Η ταινία είναι το σίκουελ του Παρασκευή και 13 (1980), λαμβάνοντας μέρος πέντε χρόνια μετά το τέλος της ταινίας, όπου ένας νέος δολοφόνος πλησιάζει και ξεκινά να φονεύει τους ομαδάρχες της κατασκήνωσης σε μια κοντινή κατασκήνωση εκπαίδευσης στο Κρίσταλ Λέικ. Πρωταγωνιστεί η Έιμι Στιλ στο ρόλο της Τζίνι Φιλντ και οι Στιβ Ντασκάγουιτζ και Γουάρινγκτον Ζιλέτ ως ο Τζέισον Βόρχις. Η ταινία επίσης περιέχει την επιστροφή των Αντριέν Κινγκ, Μπέτσι Πάλμερ και Ουολτ Γκόρνεϊ, οι οποίοι υποδύθηκαν τους ρόλους των Άλις Χάρντι, Πάμελα Βόρχις και «Τρελού» Ραλφ στη προηγούμενη ταινία. Είναι η δεύτερη ταινία στο franchise του Παρασκευή και 13.
Αρχικά, η Παρασκευή και 13 Μέρος 2 δεν προοριζόταν να είναι μια άμεση συνέχεια, αλλά μέρος μιας σειράς ανθολογίας βασισμένο στη δεισιδαιμονία της Παρασκευής και 13. Ωστόσο λόγω της δημοτικότητας του τέλους-έκπληξης της πρώτης ταινίας όπου ο Τζέισον Βόρχις επιτίθεται στην ηρωίδα Άλις, οι κινηματογραφιστές επέλεξαν να συνεχίσουν την ιστορία και τη μυθολογία γύρω από τη Κατασκήνωση Κρίσταλ Λέικ, μια τάση που θα επαναλαμβανόταν σε κάθε έργο της σειράς ταινιών.
Όπως και η αρχική ταινία, η Παρασκευή και 13 Μέρος 2 αντιμετώπισε αντίθεση από την Ένωση Κινηματογράφου της Αμερικής, η οποία σημείωσε τη «συσσωρευτική βία» της ταινίας ως προβληματική, με αποτέλεσμα πολυάριθμες περικοπές για να ταξινομηθεί ως κατάλληλη για άτομα άνω των δεκαεπτά ετών. Η ταινία κυκλοφόρησε στη Βόρεια Αμερική στις 30 Απριλίου 1981. Αν και δεν είχε ακαθάριστα έσοδα όσο η αρχική ταινία και έλαβε επίσης αρνητικές κριτικές, το σίκουελ του κέρδισε πάνω από 21,7 εκατομμύρια δολάρια στις Ηνωμένες Πολιτείες με προϋπολογισμό 1,25 εκατομμυρίων δολαρίων.
Πλοκή
Δύο μήνες μετά τις δολοφονίες στη Κατασκήνωση Κρίσταλ Λέικ η μόνη επιζούσα, Άλις Χάρντι, ανακάμπτει από την τραυματική εμπειρία της. Ενώ βρίσκεται στο διαμέρισμά της, ξυπνά για να κάνει μπάνιο. Καθώς η Άλις ανοίγει το ψυγείο για να πάρει τροφή για τη γάτα της βλέπει ένα φρικιαστικό θέαμα. Πριν προλάβει να αντιδράσει, δολοφονείται με ένα μυτερό σκεύος στο κεφάλι από έναν άγνωστο επιδρομέα.
Πέντε χρόνια αργότερα, ο ομαδάρχης κατασκήνωσης Πολ Χολτ φιλοξενεί μια κατασκήνωση εκπαίδευσης ομαδαρχών κοντά στη Κατασκήνωση Κρίσταλ Λέικ. Η κατασκήνωση παρακολουθείται από τη Σάντρα, το σύντροφο της, Τζεφ, το ταραχοποιό Σκοτ, το αγοροκόριτσο Τέρι, το καθηλωμένο σε αναπηρικό αμαξίδιο Μαρκ, την άκακη Βίκι, τον αστειάτορα Τεντ και τη βοηθό του Πολ, Τζίνι Φιλντ, καθώς και πολλούς άλλους εκπαιδευόμενους. Γύρω από τη φωτιά εκείνη τη νύχτα, ο Πολ λέει για τους ομαδάρχες για το θρύλο του Τζέισον Βόρχις, για το πως επιβίωσε το πνιγμό του, μεγάλωσε ζώντας στο δάσος και ότι πλέον προσπαθεί να σκοτώσει κάθε εισβολέα για να εκδικηθεί το θάνατο της μητέρας του. Καθώς ο Τεντ αστειευόμενος εμφανίζεται με μια μάσκα και ένα δόρυ, ο Πολ τους διαβεβαιώνει πως ο Τζέισον είναι νεκρός και πως η Κατασκήνωση Κρίσταλ Λέικ είναι εκτός ορίων. Εκείνη τη νύχτα, ο «Τρελός» Ραλφ περιπλανάται στο ακίνητο για να προειδοποιήσει την ομάδα, αλλά πέφτει θύμα στραγγαλισμού από έναν αφανή δολοφόνο ο οποίος βρίσκεται πάνω σε ένα δέντρο. Την επόμενη ημέρα, ο Τζεφ και η Σάντρα μπαίνουν κρυφά στη Κατασκήνωση Κρίσταλ Λέικ αφού βρήκαν ένα πτώμα ζώου, προτού τους δει ο αναπληρωτής Σερίφης Ουίνσλοου και γυρίσουν πίσω. Αργότερα, ο Ουίνσλοου βλέπει κάποιον που φορούσε σάκο στο κεφάλι να τρέχει στο δρόμο και τον κυνηγά μέχρι ένα παλιό σπίτι. Εκεί ο Σερίφης δολοφονήθηκε με ένα σφυρί.
Πίσω στη κατασκήνωση, ο Πολ προσφέρει στους άλλους μια τελευταία νύχτα στην πόλη πριν ξεκινήσει η εκπαίδευση. Έξι άτομα έμειναν πίσω, συμπεριλαμβανομένων των Τζεφ και Σάντρα οι οποίοι αναγκάζονται να παραμείνουν ως τιμωρία για την εισβολή τους στη Κατασκήνωση Κρίσταλ Λέικ. Στο μπαρ, η Τζίνι είπε πως αν ο Τζέισον ήταν ακόμη ζωντανός και είδε τον θάνατο της μητέρας του, ίσως να μην είχε μάθει τη διάκριση μεταξύ ζωής και θανάτου και του σωστού ή λάθους. Ο Πολ αμφισβητεί αυτά που ακούει, λέγοντας πως ο Τζέισον δεν είναι πάρα ένας αστικός μύθος. Εντωμεταξύ, ο επιτιθέμενος εμφανίζεται στη κατασκήνωση και φονεύει τους ομαδάρχες έναν-έναν με βάναυσο τρόπο.
Μετά, η Τζίνι και ο Πολ επιστρέφουν για να βρουν το μέρος σε σύγχυση. Μέσα στο σκοτάδι, ο δολοφόνος επιτίθεται στο Πολ και κυνηγά τη Τζίνι σε όλη τη κατασκήνωση και στο δάσος, όπου εκείνη μπαίνει μέσα στο σπίτι του. Αφού κλείστηκε μέσα στο σπίτι, βρήκε ένα βωμό με το κεφάλι της Πάμελα Βόρχις, ο οποίος ήταν περιτριγυρισμένος από πτώματα. Συνειδητοποιώντας πως ο δολοφόνος ήταν ο Τζέισον Βόρχις, η Τζίνι φόρεσε το πουλόβερ της Πάμελα και προσπάθησε να πείσει ψυχολογικά το Τζέισον πως ήταν η μητέρα του. Το τέχνασμα αποτυγχάνει όταν ο Τζέισον βλέπει το κεφάλι της μητέρας του στο βωμό και επιτίθεται στη Τζίνι. Ο Πολ εμφανίζεται και επιτίθεται στο Τζέισον, όμως σύντομα κατατροπώθηκε. Καθώς ο Τζέισον προσπαθεί να φονεύσει το Πολ με ένα κασμά, η Τζίνι παίρνει το μεγάλο μαχαίρι και το βυθίζει στον ώμο του Τζέισον, φαινομενικά σκοτώνοντας τον.
Ο Πολ και η Τζίνι επιστρέφουν στη καμπίνα. Νομίζουν πως ο Τζέισον τους ακολούθησε, όμως όταν ανοίγουν τη πόρτα βλέπουν το σκύλο της Τέρι, Μάφιν. Ξαφνικά, ένας Τζέισον με ξεσπεπασμένο πρόσωπο πετάγεται από το παράθυρο και αρπάζει τη Τζίνι. Τότε ξυπνάει την ώρα που έμπαινε σε ένα ασθενοφόρο και καλεί για το Πολ, ο οποίος δεν είναι εκεί και το αν ζει παραμένει ασαφές. Πίσω στο παλιό σπίτι, το κεφάλι της Πάμελα Βόρχις παραμένει στο βωμό καθώς ο Τζέισον είναι άφαντος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1981 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες τρόμου σλάσερ Κατηγορία:Ταινίες exploitation Κατηγορία:Ταινίες του Παρασκευή και 13 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Κονέκτικατ Κατηγορία:Αμερικανικές εφηβικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ Κατηγορία:Ταινίες τρόμου Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Νιου Τζέρσεϊ
Σαχίνης
Το επώνυμο Σαχίνης αναφέρεται σε ένα κλάδο της αρχοντικής οικογένειας Κιοσσέ της Ύδρας, που ήταν γνωστή στη νήσο από τον 18ο αιώνα. Από τον Δημήτριο Κιοσσέ, που έλαβε το προσωνύμιο Σαχίνης (εκ του Σαΐνης), ονομάστηκαν και όλοι οι απόγονοί της οικογενείας Κιοσσέ -Σαχίνη:
*
Ubuntu Kylin
Το Ubuntu Kylin είναι η επίσημη κινέζικη έκδοση του λειτουργικού συστήματος Ubuntu.
Ιστορικό
Το 2013 η Canonical Ltd. ήρθε σε συμφωνία με το Υπουργείο Βιομηχανίας και Πληροφορικής της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας με στόχο την συνεργασία των δύο πλευρών για την ανάπτυξη λειτουργικού συστήματος με βάση το Ubuntu το οποίο θα ενσωμάτωνε δυνατότητες που θα στόχευαν στην κινεζική αγορά. Το Ubuntu Kylin μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε επιτραπέζιους και φορητούς υπολογιστές.
Η πρώτη έκδοση ήταν η 13.04 και παρουσιάστηκε στις 25 Απριλίου 2013, την ίδια ημέρα που παρουσιάστηκε και η αντίστοιχη έκδοση του Ubuntu. Στη διανομή περιλαμβάνεται υποστήριξη για κινέζικα πληκτρολόγια και κινέζικα ημερολόγια.
Από την έκδοση 14.10 και μετά περιλαμβάνεται και το πρόγραμμα προσθαφαίρεσης λογισμικού Ubuntu Kylin Software Center (UKSC) καθώς και ένα βοήθημα (αγγλ. utility) που ονομάζεται Youker Assistant και διευκολύνει τους χρήστες σε διάφορες καθημερινές εργασίες τους στον υπολογιστή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Kylin
344
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 344 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Το έτος 344 (CCCXLIV ) ήταν ένα δίσεκτο έτος που ξεκινούσε την Κυριακή. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Λεοντίου και Βονόσου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1097 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 344 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ύβρις (μυθολογία)
Η Ύβρις (αναφέρεται και ως Θύμβρις ) ήταν μια κατώτερη θεότητα της ελληνικής μυθολογίας, προσωποποίηση της αφροσύνης, αυθάδειας και υπέρμετρης αλαζονείας, στην ουσία η ανατροπή του συσχετισμού μεταξύ του ανθρώπινου και του θείου νόμου, η οποία αντικατοπτρίζει την αρχαιοελληνική έννοια της ύβρεως.
Σύμφωνα με μία εκδοχή, η Ύβρις/Θύμβρις ήταν μητέρα του θεού Πανός, με πατέρα τον Δία.
Το ρωμαϊκό αντίστοιχο είναι η Κοντουμέλια (Contumelia), ενώ μεμονωμένα παρουσιάζεται ως προσωποποίησή της και η Πετουλάντια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Προσωποποιήσεις στην Ελληνική μυθολογία Κατηγορία:Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας
Μπολέσλαος Β΄ της Βοημίας
Ο Μπολέσλαος Β΄ ο ευσεβής, τσεχικά Boleslav II. pobožný (π. 930 - 7 Φεβρουαρίου 999) από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών ήταν δούκας της Βοημίας (972-999).
Βιογραφία
Ήταν ο προτότοκος γιος τού Μπολεσλάου Α΄ τού ωμού και μάλλον της Μπιαγκότα, γνωστής μόνο από τα νομίσματά της. Αδέλφια του ήταν ο Στράχκβας επίσκοπος της Πράγας, η Ντουμπράβκα σύζυγος τού Μιέσκο Α΄ της Πολωνίας και η Μλάντα ηγουμένη σε μονή Βενεδικτίνων.
Το 972 απεβίωσε ο πατέρας του και ο Μπολέσλαος Β΄ ανέλαβε ως kníže (πρίγκιπας, δούκας). Όπως και ο πατέρας του, στην αρχή διαφώνησε με τους Οθωνίδες της Γερμανίας. Το 974, μαζί με τον Μιέσκο Α΄ της Πολωνίας, υποστήριξε τον Ερρίκο Β΄ των Οθωνιδών δούκα της Βαυαρίας, που εξεγέρθηκε εναντίον τού Όθωνα β΄ της Γερμανίας. Ο Ερρίκος Β΄ ηττήθηκε και διέφυγε στην Πράγα, στην Αυλή τού Μπολέσλαβ Β΄. Τότε ο Όθων Β΄ εκστράτευσε στη Βοημία και ο Μπολέσλαβ Β΄ το Πάσχα τού 978 στο Κέντλινμπουρκ τού υποσχέθηκε συμμαχία.
Από το 980 και μετά χάλασαν οι σχέσεις με την Πολωνία: Το 983 απεβίωσε ο Όθων Β΄ και τον διαδέχθηκε ο ανήλικος γιος του Όθων Γ΄ της Γερμανίας. Τότε ο Ερρίκος Β΄ εξεγέρθηκε και ο Μπολέσλαος Β΄ πήρε το μέρος του, ενώ ο Μιέσκο Α΄ υποστήριξε τον Όθωνα Γ΄. Ο δούκας της Βοημίας κατέλαβε το μαργραβάτο τού Μάισσεν στη Σαξονία και ματαίωσε τα σχέδια τού Μπολέσλαφ Α΄ της Πολωνίας (γιου τού Μιέσκο Α΄), που είχε νυμφευτεί την κόρη τού μαργράβου τού Ρίκντακ. Το 987 ο Μπολέσλαoς B΄ έπρεπε να αποσυρθεί από το Μάισσεν. Από 990 ξεκίνησε έναν μακρό αγώνα εναντίον της Πολωνίας για την κατοχή της Σιλεσίας και της Μικρής Πολωνίας. Το 992 προσέγγισε τον Όθωνα Γ΄ και συμμετείχε σε μία ανεπιτυχή εκστρατεία εναντίον των Λούτισι (Σλαύων τού Έλβα) στα ίχνη της Μεγάλης Σλαβικής εξέγερσης τού 983.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χριστιανοί μονάρχες Κατηγορία:Οίκος των Πρεμυσλιδών
Γιάννης Βόγλης
Ο Γιάννης Βόγλης (Αθήνα, 30 Σεπτεμβρίου 1937 – 20 Απριλίου 2016), ή με το πραγματικό του όνομα Ιωάννης Γκόγκλης, ήταν Έλληνας ηθοποιός.
Βιογραφία
Σπούδασε στη δραματική σχολή του Πέλου Κατσέλη. Η πρώτη του εμφάνιση στο θέατρο έγινε στη θεατρική παράσταση Η άνοδος του Αρτούρο το 1961, υπό τη σκηνοθεσία του Καρόλου Κουν. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στον κινηματογράφο στην ταινία Οι Υπερήφανοι. Έγινε γνωστός από την ταινία Το χώμα βάφτηκε κόκκινο το 1966, ενώ σημαντική ερμηνεία του υπήρξε στην ταινία Κορίτσια στον Ήλιο του Βασίλη Γεωργιάδη το 1968.
Ήταν ο ιδρυτής του Καλλιτεχνικού Οργανισμού Ανατολή κατά την πενταετία του '80. Σημαντικές παραγωγές του ήταν οι Καπετάν Μιχάλης, Αλέξης Ζορμπάς, Ελλάδα-Ρίτσος Μακρυά Πορεία (Πολυθέαμα), Ο Καλός Στρατιώτης Σβέικ, Αγαπημένε μου Παππού, Προμηθέας Δεσμώτης του Αισχύλου και περιόδευσε στην Ελλάδα, την Κύπρο, τον Καναδά με μεγάλη επιτυχία.
Συνεργάστηκε με το Θέατρο Πράξη της Μπέτυς Αρβανίτη. Μερικά έργα στα οποία έπαιξε είναι: Ο Φερνάντο Κραπ μου Έγραψε ένα Γράμμα, Η Κυρία από τη Θάλασσα σε σκηνοθεσία Μίνου Βολανάκη, Μια Πιθανή Συνάντηση, Η Επιστροφή του Χ. Πίντερ, κ.α.
Έχει τιμηθεί από πολλές πόλεις της Ελλάδας και της Κύπρου, έχει πάρει μέρος σε πολλές εκδηλώσεις ως αφηγητής, ενώ έχει ασχοληθεί επίσης με τη σκηνοθεσία.
Το 2000 - 2005 πήγε στην Κύπρο όπου υπήρξε καλλιτεχνικός διευθυντής στους Οργανισμούς Ε.Θ.Α.Λ της Λεμεσού και του Θεάτρου Σκάλα της Λάρνακας. Σκηνοθέτησε παραγωγές όπως: Βασίλης Τσιτσάνης Φονιάς, Αδελφοί Καραμαζόφ κ.α. Τον Οκτώβριο του 2009, επιλέχτηκε ως καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας από το Διοικητικό Συμβούλιο του θεάτρου. Τον Δεκέμβριο του 2011 έκλεισε ο κύκλος του στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Πάτρας.
Ο Γιάννης Βόγλης έφυγε από τη ζωή στις 20 Απριλίου 2016, από ειλεό, ενώ ήταν διασωληνωμένος στο Ιπποκράτειο νοσοκομείο.
Απόψεις για την πολιτική
Ο Γιάννης Βόγλης έχει φανερώσει την συμπάθειά του στην αριστερά και έχει στηρίξει και ψηφίσει ΚΚΕ. Έχει δηλώσει ότι «Ονειρεύομαι μια αριστερά που πιστεύει στην επικοινωνία όχι στην εξουσία. Τι πλατφόρμες και μ....ες»! Μισεί τη λέξη φιλελεύθερος. Έχει εκφράσει τις απόψεις του για ορισμένα πολιτικά κόμματα και ανθρώπους της πολιτικής. Συγκεκριμένα, εκτιμά τον Γιάνη Βαρουφάκη, αλλά όχι τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, την οποία γνωρίζει από μικρή ηλικία, για την οποία αναφέρει ότι '' Είναι εριστική και προκλητική. Αυτές οι καινούργιες κυρίες, που μπαίνουν δυναμικά, δείχνουν γυναίκες που ξεπερνούν το μέτρο». Τρέφει σεβασμό στην Παπαρήγα, αλλά το κόμμα «είναι κολλημένο, γι’ αυτό συρρικνώθηκε». Θεωρεί ότι το ΠΑΣΟΚ «βόλεψε το πλήθος», και λέει ότι «στη ΝΔ δεν με εκπλήσσει τίποτα», ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ «έχει στα σπλάγχνα του μέρος της σαβούρας του ΠΑΣΟΚ». Σε τι θεό πιστεύει τελικά; «Σε μια στάση που τέτοιες ώρες θα τους ήθελε όλους ενωμένους».
Θέατρο
Μεταγλωτίσεις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί φωνής
Πλέι οφ
Τα πλέι-οφ (γνωστά και ως play-offs), είναι αγώνες που διεξάγονται μετά την κανονική σεζόν για να καθορίσουν τον πρωταθλητή μιας διοργάνωσης. Ανάλογα με το πρωτάθλημα, τα πλέι-οφ μπορούν να είναι είτε ένα παιχνίδι, μια σειρά παιχνιδιών, είτε τουρνουά ή σύστημα αποκλεισμόού.
Οι υπόλοιπες ομάδες αρχίζουν με έναν αριθμό "μπόνους" που καθορίζονται ως εξής: Στο τέλος των πλέι-οφ, ο νικητής λαμβάνει τη δεύτερη θέση στο Champions League, των ομάδων που συμμετείχαν. Οι επόμενες δύο ομάδες εισέρχονται στο Europa League σε διαφορετικές θέσεις, ανάλογα με το θέση που ανήλθαν. Η τελευταία ομάδα βρίσκεται εκτός διοργανώσεων. Ωστόσο, εάν ο κυπελλούχος κέρδισε στα playoffs (όπως συνέβη το 2010-11), ή ο πρωταθλητής κέρδισε επίσης το κύπελλο (double) και ο φιναλίστ που έχασε, κέρδισε στα playoffs (όπως συνέβη το 2012-13) τρεις ομάδες στα playoffs λαμβάνουν όλες τις θέσεις του Europa League.
Κατηγορία:Αθλητισμός
Βιβλιοθήκες παιχνιδιών
Οι βιβλιοθήκες παιχνιδιών είναι κέντρα που παρέχουν πόρους για τους γονείς και τα παιδιά και προσφέρουν υποστήριξη, συμβουλευτική, διδακτικές δραστηριότητες και χρήσιμες πληροφορίες για τους γονείς. Σύμφωνα με τις βρετανικές βιβλιοθήκες παιχνιδιών, οι παιχνιδοβιβλιοθήκες είναι μια υπηρεσία που καλύπτει κενά για όλες τις οικογένειες με μωρά και μικρά παιδιά, αλλά και για άτομα με ειδικές ανάγκες. Η πρώτη βιβλιοθήκη παιχνιδιών ιδρύθηκε στο Λος Άντζελες το 1935. Η ιδέα αυτών των ειδικών βιβλιοθηκών επανεμφανίστηκε και κέρδισε τη δημοτικότητά της στις δεκαετίες του '60 και του '70 με την εφαρμογή του Head Start και άλλων νομοθετικών πλαισίων. Έχουν καταγραφεί βιβλιοθήκες παιχνιδιών στη Γερμανία το 1952 και στη Δανία το 1959. Στη Νορβηγία, την Ιταλία και την Ινδία οι βιβλιοθήκες παιχνιδιών καταγράφονται από το 1965, ενώ στη Βρετανία ο θεσμός της βιβλιοθήκης παιχνιδιών εμφανίστηκε το 1967 και στην Αυστραλία το 1971. Στη Σουηδία οι πρώτες βιβλιοθήκες παιχνιδιών ιδρύθηκαν τη δεκαετία του '60 με σκοπό να εξυπηρετήσουν παιδιά με ειδικές ικανότητες. Το 1986 στη Βρετανία υπήρχαν 1000 βιβλιοθήκες παιχνιδιών που εξυπηρετούσαν παιδιά με ειδικές ικανότητες. Στον Καναδά η πρώτη παιχνιδοβιβλιοθήκη άνοιξε το 1972 και τρία χρόνια μετά ιδρύθηκε η Καναδική Ένωση Βιβλιοθηκών Παιχνιδιών, την οποία ακολούθησε η Αμερικανική Ένωση το 1984 και κάθε τρία χρόνια διεξάγεται Διεθνές Συνέδριο Παιχνιδοβιβλιοθηκών.
ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ Οι πρώτες βιβλιοθήκες παιχνιδιών επανδρώθηκαν κυρίως από εθελοντές και εργαζομένους χωρίς ειδικά προσόντα. Στις ΗΠΑ παιχνίδια συγκεντρώθηκαν από ηλικιωμένους πολίτες, μια βιβλιοθήκη στο Σικάγο ξεκίνησε τη λειτουργία της από τον βοηθό ενός καθηγητή, ενώ μια βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης λειτούργησε με την πρωτοβουλία μιας μοναχής. Σήμερα, έχουν γίνει προσπάθειες για την ανάπτυξη των δραστηριοτήτων των βιβλιοθηκών παιχνιδιών καθιστώντας απαραίτητη την πρόσληψη βιβλιοθηκονόμων που διαθέτουν έστω και ένα προσόν που ειδικεύεται στον τομέα των βιβλιοθηκών.
ΕΙΔΗ ΠΑΙΧΝΙΔΙΩΝ Συναντάμε κυρίως:
Νικηφόρος Β΄
Νικηφόρος Β´ μπορεί να αναφέρεται στους:
Σίβα
thumb|200px|Άγαλμα του Σίβα, σε στάση διαλογισμού
Ο Σίβα είναι ένας από τους κυριότερους θεούς της Ινδουιστικής θρησκείας, μια από τις μορφές του Τριμούρτι. Κατά την παράδοση Σμάρτα, είναι μια από τις πέντε μορφές του θεού.
Τριμούρτι
Οι «θεότητες» όπως η Κάλι, ο Μπράχμα, ο Βισνού, ο Σίβα, είναι όψεις του ενός Θεού. Στη διδασκαλία άλλων δογμάτων, ο Μπράχμα, ο Βισνού και ο Σίβα αντιπροσωπεύουν τις τρεις κύριες μορφές της θεού στον Ινδουισμό και αποτελούν το Τριμούρτι. Σ΄αυτή την σχολή της ινδουιστικής θεολογίας ο Μπράχμα είναι ο δημιουργός, ο Βίσνου είναι ο διατηρητής και ο Σίβα είναι ο καταστροφέας ή ο μετασχηματιστής.
Σάιβα
Ο Σίβα θεωρείται ο ύψιστος θεός της Ινδουιστικής θρησκείας κατά την ινδουιστική παράδοση Σάιβα. Οι πιστοί του Ινδουισμού που εστιάζουν τη λατρεία τους προς τον Σίβα ονομάζονται Σαϊβίτες και αποτελούν ένα από τα τρία επικρατέστερα δόγματα του Ινδουισμού.
Θεός των αντιθέσεων
Σύμφωνα με τον Gavin Flood, ειδήμονα σε θέματα της ινδουιστικής θρησκείας, "Ο Σίβα είναι θεός της ασάφειας και του παραδόξου", καθώς δεν αντιπροσωπεύει μόνο την εκδικητική πλευρά του θεού. Γι' αυτό και στο πρόσωπό του συνυπάρχει η δημιουργικότητα και η καταστροφή, η συμπάθεια και η ωμότητα.
Πηγές
Time-Life Παγκόσμια Ιστορία, Τόμος 6, Εκδόσεις Κ. Καπόπουλος
Παραπομπές
Κατηγορία:Ινδουισμός Κατηγορία:Θεότητες της δικαιοσύνης Κατηγορία:Θεότητες της σοφίας Κατηγορία:Θεότητες της καταστροφής
Μάγκεν
Μάγκεν (Εβραϊκά: מָגֵן,= ασπίδα), είναι μια κοινότητα του Ισραήλ, που βρίσκεται στη βορειοδυτική έρημο Νεγκέβ και καλύπτει 8.500 σκάλες, (11.371.300 τετραγωνικά μέτρα). Υπάγεται στην αρμοδιότητα της Τοπικού Συμβουλίου του Εσκόλ. Το 2019 είχε πληθυσμό 532 κατοίκους.
Το Κιμπούτζ ιδρύθηκε από μετανάστες με καταγωγή από τη Ρουμανία στις 16 Αυγούστου 1949.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Ισραήλ
Δημήτριος Σαχίνης (πλοιοκτήτης)
Ο Δημήτριος Σαχίνης (1759 - 1808) ήταν Έλληνας πλοιοκτήτης - έμπορος.
Γεννήθηκε στην Ύδρα και ήταν γιος του Αντωνίου Κιοσσέ, προεστού της Ύδρας, διοικητή Αίγινας με ρίζες απο την Γένοβα. Με ιδιόκτητο πλοίο εξασκούσε ναυτικές επιχειρήσεις - εμπόριο. Κάποτε ήταν υπεύθυνος για την διεκπεραίωση της αλληλογραφίας του στόλου και λόγω της ταχύτητας που τον διέκρινε απέκτησε το παρωνύμιο Σαχίν (σαΐνι, εκ του τουρκικού sahin = γεράκι), το οποίο στη συνέχεια διατήρησε ως επώνυμο. Έτσι έγινε ο γενάρχης της μεγάλης ναυτικής οικογένειας Σαχίνη.
Από τις ναυτικές δραστηριότητες απέκτησε μεγάλη περιουσία. Διετέλεσε πρόκριτος Ύδρας. Το 1808 συνελήφθη από τον Αλή Πασά στο Ιόνιο Πέλαγος μαζί με τους δύο γιους του, Αντώνιο και Γεώργιο, επειδή αρνήθηκε να του πουλήσει το πλοίο του "Ιρις", στό οποίο και επέβαιναν με προορισμό το Λιβόρνο, σε πολύ χαμηλό τίμημα. Το πλοίο αυτό ήταν 600 τόννων από τα μεγαλύτερα της εποχής, μετασκευασμένο Ρώσικο πολεμικό. Μόνο ο Γεώργιος Σαχίνης κατάφερε να δραπετεύσει. Ο Δημήτριος και ο Αντώνιος είναι ακόμα αγνοούμενοι.
Πηγές
Δημητριος
346
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 346 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Το έτος 346 (CCCXLII ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Τετάρτη. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Κωνσταντίου και Κλαυδίου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1099 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 346 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Θαμώς, βασιλιάς της Αιγύπτου
Ο Θαμώς, βασιλιάς στην Αίγυπτο (γερμανικά: Thamos, König in Ägypten, Κ: 345/336α), είναι θεατρικό έργο του Τομπίας Φιλίπ φον Γκέμπλερ, για το οποίο ο Μότσαρτ έγραψε μουσική, οπερατικού χαρακτήρα την περίοδο 1773 - 1780.
Ρόλοι
Ο μόνος γνωστός ρόλος στη μουσική του Μότσαρτ είναι ο Σεθών, ο αρχιερέας (βαρύτονος). Υπάρχουν μέρη για άλλους τέσσερις σολίστ      (σοπράνο, άλτο, τενόρος και μπάσο) και για μια χορωδία ιερέων και ιερειών.
Πλοκή
αριστερά|μικρογραφία|210x210εσ|Σεθών, ο μόνος ρόλος στη μουσική του Μότσαρτ Τόπος: Ηλιούπολις
Χρόνος: 3000 π.Χ.
Ο Θαμώς διαδέχεται τον πατέρα του, Ραμσή, ως βασιλιά της Αιγύπτου, αλλά ο Ραμσής έχει σφετεριστεί το θρόνο από τον νόμιμο βασιλιά, Μήνη, ο οποίος τώρα μεταμφιέζεται σε αρχιερέα, τον Σεθών. Ο Θαμώς αγαπάει τη Σάις, μια ιέρεια, αλλά στην πραγματικότητα είναι η κόρη του Μήνη, η Θάρσις, για την οποία η αρχιέρεια Μίρζα σχεδιάζει γάμο με τον Φερών, έναν προδότη στρατηγό. Όταν ο Μήνης αποκαλύπτει την πραγματική του ταυτότητα, ο Φερών χτυπιέται από κεραυνό και η Μίρζα αυτοκτονεί. Ο Μήνης παραχωρεί το στέμμα του στον Θαμώς και την Θάρσις, καθώς όλα τελειώνουν ευτυχισμένα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανικά θεατρικά έργα Κατηγορία:Όπερες του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ
Ουράλια Όρη
right|thumb|250px|Τα Ουράλια όρη στον χάρτη thumb|upright|Τα Ουράλια Όρη Τα Ουράλια όρη (ρωσικά: Ура́льские го́ры, ΔΦΑ:[ʊˈralʲskʲɪjə ˈgorɨ], [ʊˈrɑl]) είναι οροσειρά της Ρωσίας που αρχίζει από τον Αρκτικό ωκεανό και κατευθύνεται προς τα νότια, έως τον ποταμό Ουράλη και το βορειοδυτικό Καζακστάν. Το συνολικό μήκος της είναι γύρω στα 2.500 χιλιόμετρα. Μαζί με τον ποταμό Ουράλη αποτελούν τα φυσικά σύνορα που χωρίζουν την Ευρώπη από την Ασία. Το νησί Βαϊγκάτς και τα νησιά Νόβαγια Ζεμλιά αποτελούν μια περαιτέρω συνέχεια της οροσειράς προς τα βόρεια στον Αρκτικό ωκεανό.