cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Napoleon: Total War
Φατρίες
Το Napoleon: Total War περιλαμβάνει περίπου τριάντα φατρίες σε όλο το παιχνίδι, αν και μόνον οι παρακάτω μπορούν να παιχθούν σε εκστρατείες είτε ενός παίκτη ή/και πολλαπλών παικτών, καθώς και σε προσαρμοσμένες μάχες: Βρετανοί επαναστάτες - Εκστρατείες του Συνασπισμού
Αυστριακοί επαναστάτες - Εκστρατείες του Συνασπισμού
Πρώσοι επαναστάτες - Εκστρατείες του Συνασπισμού
Ρώσοι επαναστάτες - Εκστρατείες του Συνασπισμού
Κατά την αρχική κυκλοφορία του Napoleon, οι ακόλουθες φατρίες μπορούσαν να παιχθούν μόνο σε προσαρμοσμένες μάχες, αλλά αργότερα έγιναν διαθέσιμες για χρήση σε λειτουργία εκστρατείας με την κυκλοφορία της Εκστρατείας της Χερσονήσου:
Οι ακόλουθες φατρίες μπορούν να παιχθούν μόνο σε προσαρμοσμένες μάχες:
Κάποιες από τις non playable φατρίες στο παιχνίδι είναι:
Multiplayer
Το παιχνίδι επίσης περιλαμβάνει τα ακόλουθα στοιχεία:
Παραπομπές
Κατηγορία:Total War Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2010 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια στρατηγικής
Μακαρονισμός
Με τον όρο Μακαρονισμός χαρακτηρίζεται στην ποίηση η χρήση ανάμεικτων λέξεων διαφόρων διαλέκτων και γλωσσών σε σατιρικούς ιδίως στίχους.
Αυτή η ανάμειξη απαντάται πρώτα στον Αριστοφάνη αλλά και σε Λατίνους ποιητές όπως Πλαύτο, Λουκίνιο και Αυσόνιο, από τον δε Κοϊντιλιανό το είδος αυτό έλαβε την ελληνική ονομασία «κοινισμός» εκ του «κοινός».
Κυρίως όμως ο μακαρονισμός αναπτύχθηκε στην Ιταλία, απ΄ όπου και η ονομασία. Από εκεί εισήχθηκε στη κωμική ποίηση και άλλων ευρωπαϊκών λαών. Ο εθνικός ποιητής Διονύσιος Σολωμός στο σατυρικό του ποίημα «Το ιατροσυμβούλιο» αναμιγνύει στους στίχους του πλείστες ιταλικές λέξεις όπου ακόμα και δύο φορές παρεμβάλλει στίχους στην ιταλική:
Είναι αρχόντισσα graziosa είναι poi και generosa Vera dama! - Τι γελάς; Να μου τήνε προσκυνάς.
Ο Αδαμάντιος Κοραής από τη λέξη μακαρονισμός έπλασε και το ρήμα «μακαρονίζω» καθώς και τα επίθετα μακαρονικός, μακαρονιστικός, επίσης και τα επιρρήματα μακαρονιστί και μακαρονιστικώς, οι δε Νεόφυτος Δούκας και Κ. Κόντος ονόμασαν τους συγγραφείς του είδους αυτού «μακαρονιστές», ο δε Δ. Βερναρδάκης «μακαρονολογιωτάτους».
Προπολεμικά πολλά ελληνικά λαϊκά τραγούδια που γραμμοφωνήθηκαν στην Αμερική παρουσίαζαν μακαρονισμό. Στη δεκαετία του '60 με τον όρο αυτό χαρακτηρίζονταν η χρησιμοποίηση αρχαΐζουσας καθαρεύουσας σε «λίαν σχοινοτενές ύφος» καθώς και η κάθε εξεζητημένη λεξιθηρία από την αρχαία ελληνική γλώσσα.
Σήμερα, η λέξη μακαρονισμός χρησιμοποιείται σπάνια.
Κατηγορία:Ποίηση Κατηγορία:Ελληνική γλώσσα
Latino maccheronico
Μάρτα Γέσκε
Η Μάρτα Γέσκε (πολωνικά: Marta Jeschke) (γενν. 2 Ιουνίου 1986, Βεϊχερόβο) είναι Πολωνή αθλήτρια δρόμων ταχύτητας, η οποία ειδικεύεται στο δρόμο 200 μέτρων. Ο ατομικός της καλύτερος χρόνος είναι 23,19 δευτερόλεπτα, τον Ιούνιο του 2008 στο Ρόστοκ. Έχει ατομική επίδοση 11,33 δευτερόλεπτα στο δρόμο 100 μέτρων, την οποία σημείωσε στην Κρακοβία το 2011.
Εκπροσώπησε ξανά την Πολωνία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012, αυτή τη φορά στα 100 μέτρα και στα 4 x 100 μέτρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνές αθλήτριες δρόμων ταχύτητας Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στη Θερινή Πανεπιστημιάδα 2009 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Πολωνοί αθλητές στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Αποδέκτες του Χάλκινου Σταυρού της Αξίας (Πολωνία)
Μάκβεθ της Σκωτίας
Ο Μάκβεθ της Σκωτίας ή Ερυθρός βασιλιάς (Mac Bethad mac Findlaich, περί το 1005 - 15 Αυγούστου 1057) βασιλιάς της Σκωτίας (1040 - 1057) ήταν γιος του Φίντλαχ του Μόρεϊ και πιθανότατα εγγονός του Μάλκολμ Β΄ της Σκωτίας. Έγινε μορμάρος του Μόρεϊ (1032) μιας ημιαυτόνομης κομητείας και θεωρήθηκε υπεύθυνος για τον θάνατο του προηγούμενου μορμάρου Γκίλλε Κοεμγκαίν, στην συνέχεια παντρεύτηκε την χήρα του αλλά δεν απέκτησαν παιδιά.
Πιθανή καταγωγή
Το πλήρες όνομα του Μάκβεθ στα μεσαιωνικά χρονικά ήταν Μακ Μπεθάντ μακ Φιντλάιχ και στα Αγγλικά προφέρεται σαν Μάκβεθ ΜακΦίντλεϋ, το όνομα Μακ Μπεθάντ είναι Αγγλική μορφή του Μακ Μπέθ και μεταφράζεται "γιος της ζωής". Το πατρώνυμο του αν και φαίνεται να έχει Κέλτικη καταγωγή δεν υπήρχε τέτοια σχέση, είναι μια ερμηνεία του δίκαιου άντρα ή θρησκευόμενου άντρα. Μια εναλλακτική ερμηνεία θα μπορούσε να ήταν ένας από τους εκλεκτούς. Μερικές πηγές καταγράφουν τον Μάκβεθ σαν εγγονό του Μάλκολμ Β΄ και ξάδελφο του Ντάνκαν Α΄ που διαδέχθηκε, πιθανότατα ήταν ξάδελφος του Θόρφιν του Ισχυρού, κόμη των Ορκάδων και του Καίθνες. Ο συγγραφέας Νάιτζελ Τράντερ (1909 - 2000) στο μυθιστόρημα του "Μάκβεθ ο βασιλιάς" προσπαθεί να παρουσιάσει τον Μάκβεθ σαν ετεροθαλή αδελφό του Θόρφιν. Οι διαφωνίες δημιουργήθηκαν από την έλλειψη ιστορικών πηγών σχετικά με τις κόρες του Μάκβεθ.
Μορμάρος και δούκας
thumb|right|250px|Ο Μάκβεθ με μεγάλα μουστάκια - έργο ανώνυμου Σκωτσέζου καλλιτέχνη (17ος αιώνας). Όταν ο Κνούτος ήρθε βόρεια δέχτηκε την υποταγή του Μάλκολμ Β΄, ο Μάκβεθ υποτάχθηκε επίσης :
"Ο Μάκβεθ, βασιλιάς των Σκωτσέζων υποτάχθηκε σε αυτόν, μαζί του άλλοι δυο βασιλείς ο Μάκβεθ και ο Ίεμαρκ".
Μερικοί ιστορικοί έχουν δει την υποταγή των δυο βασιλέων σαν απόδειξη της δύναμης του Μάλκολμ, η ταυτότητα του Ίεμαρκ δεν είναι γνωστή ίσως να ήταν ο Έκμαρκας μακ Ραγκνάιλ κάτι που δείχνει ότι ο Μάλκολμ Β΄ ήταν κυρίαρχος στο Μόρεϊ και τις Εβρίδες. Ο Μάκβεθ υποτάχθηκε στον βασιλιά της Άλμπα Μάλκολμ Β΄ που πέθανε στις 25 Νοεμβρίου 1034 στο Γκλάμις. Η προφητεία του Μπέρχαν που επιβεβαιώνεται από σύγχρονες πηγές γράφει ότι ο Μάλκολμ βρήκε βίαιο θάνατο χωρίς να ξεκαθαρίζει το όνομα των δολοφόνων. Τα Χρονικά του Τίγκερναχ λένε απλά :
Ο Μέιλ Κολουίμ, γιος του Κέννεθ, βασιλιάς της Άλμπα και τιμητής της δυτικής Ευρώπης πέθανε.
Τα πρώτα χρόνια ο Ντάνκαν ήταν ασύδοτος, στα τελευταία χρόνια αναφέρεται σύμφωνα με την προφητεία του Μπερχάν σαν ο άνθρωπος με τις πολλές λύπες και χαρακτηρίζονται αρκετά αποτυχημένα. Το Στραθκλάιντ δέχτηκε επίθεση από την Νορθουμβρία, ο Ντάνκαν απάντησε με εκστρατεία εναντίον του Ντάραμ που κατέληξε τελικά σε καταστροφή. Ο Ντάνκαν Α΄ επέζησε αλλά αποφάσισε να εκδικηθεί με νέα εκστρατεία εναντίον του Μόρεϊ αλλά ηττήθηκε ξανά και αυτή την φορά σκοτώθηκε στις 14 Αυγούστου 1040 κοντά στο Έλγιν από τον Μάκβεθ.
Βασιλιάς της Άλμπα
thumb|right|250px|Ο Μάκβεθ στο κάστρο του Μακντάφ - έργο του Μάρσαλ (20ος αιώνας) Μετά τον θάνατο του Ντάνκαν Α΄ ο Μάκβεθ έγινε βασιλιάς, δεν συνάντησε σοβαρή αντίσταση και ήταν καθολικά αποδεκτός. Ο πατέρας του Ντάνκαν Κρίναν του Ντάνκελντ κληρονομικός ηγούμενος της Αϊόνα σκοτώθηκε σε εμφύλια σύγκρουση (1045). Ο Ιωάννης του Φορντάν γράφει ότι η σύζυγος του Ντάνκαν δραπέτευσε από την Σκωτία μαζί με τα παιδιά της τους μελλοντικούς Μάλκολμ Γ΄ της Σκωτίας και Ντόναλντ Γ΄ της Σκωτίας. Πολλές περιοχές έχουν προταθεί σαν υποψήφιοι τόποι εξορίας με περισσότερες πιθανότητες τις Ορκάδες και την Νορθουμβρία, ο Ουίλιαμ Ρόμπερτσον (1721 - 1793) προτείνει σαν ασφαλέστερο τόπο εξορίας στο Άθολ στους οπαδούς της μητέρας του. Μετά την ήττα του Κρίναν ο Μάκβεθ παρέμεινε αναμφισβήτητος βασιλιάς, πήγε για προσκύνημα στην Ρώμη (1060) και έδωσε χρήματα στους φτωχούς για την σίτιση τους.
''Η αφήγηση συμφωνεί με την ιδέα ότι η σύγκρουση ανάμεσα στον Θόρφιν και τον Καρλ ήταν μια συνέχεια του πολέμου που είχε ξεσπάσει τον 9ο αιώνα ανάμεσα στους κόμητες των Ορκάδων ιδιαίτερα ανάμεσα στον γιο του Σίγκουρντ Ρόγκνβαλντ Λζότ και τον Σίγκουρντ τον ισχυρό με τους μορμάρους του Μόρεϊ, του Σάδερλαντ, του Ρος και του Άρτζιλ, τελικά ο Μάλκολμ και ο Καρλ έγιναν μορμάροι των τεσσάρων επαρχιών.
Πτώση
Η Προφητεία του Μπέρχαν γράφει ότι τραυματίστηκε βαριά και πέθανε στην Σκον μερικές μέρες αργότερα, ο θετός του γιος Λούλαχ της Σκωτίας τον διαδέχθηκε στον θρόνο. Σε αντίθεση με τους μετέπειτα ιστορικούς που τον παρουσιάζουν ως τύραννο οι πηγές της εποχής του εκφράζονται με τα καλύτερα λόγια για τον Μάκβεθ. Η Ντουάν Αλμπανάχ που χρονολογείται την εποχή του Μάλκολμ Γ΄ τον αποκαλεί Μακ Μπεθάν ο περίφημος, η Προφητεία του Μπερχάν τον αναφέρει γενναιόδωρο βασιλιά του Φορτριού και λέει :
Μυθιστορηματογραφία
thumb|right|250px|Ο Μάκβεθ και οι τρεις μάγισσες - έργο του [[Γιόχαν Χάινριχ Φίσλι ]] Η ζωή του Μάκβεθ όπως και η ζωή του Ντάνκαν Α΄ διαδόθηκε από τους σύγχρονους ιστορικούς με βάση μαρτυρίες μεγάλων συγγραφέων του 14ου αιώνα όπως του Ιωάννη του Φορντάν, του Άντριου του Ουίντουν, του Χέκτορ Μπόες (1465 - 1536), του Ουόλτερ Μπάουερ (1385 - 1449) και του Τζωρτζ Μπιουκάναν. Ο Σαίξπηρ στο ομώνυμο έργο του βασίστηκε στον λογαριασμό του Ράφαελ Χολινσεντ (1529 - 1580), αρχικά ήταν ένας γενναίος στρατηγός και πιστός στον ηλικιωμένο βασιλιά Ντάνκαν, στην συνέχεια παραπλανήθηκε από τις Τρεις Μάγισσες και την σύζυγο του και αποφάσισε να δολοφονήσει τον βασιλιά και να σφετεριστεί τον θρόνο. Στηρίχτηκε στις Τρεις Μάγισσες αλλά οι προφητείες τους στην συνέχεια του έκαναν ζημιά, τον αποξένωσαν από την αριστοκρατία της Σκωτίας μα τελικό αποτέλεσμα την ήττα και την δολοφονία του από τον πρίγκιπα Μάλκολμ. Ο βασιλικός στρατός ετοιμάστηκε να αντιμετωπίσει τον Μακντάφ έναν φυγάδα ευγενή που η σύζυγος και τα παιδιά του είχαν δολοφονηθεί από τα τάγματα του Μάκβεθ, ο Μάκβεθ γνωρίζοντας ότι θα πεθάνει αν συγκρουστεί μαζί του απέφυγε στην αρχή να το κάνει. Ο Μακντάφ δήλωσε στους οπαδούς του ότι θα βάλει τους Σκωτσέζους να γελοιοποιήσουν τον Μάκβεθ, όταν το άκουσε ο Μάκβεθ απάντησε : δεν θα σκύψω στο χώμα να φιλήσω τα πόδια του νεαρού Μάλκολμ, δεν θα χτυπήσουν εμένα οι κατάρες του πλήθους και αποφάσισε να πολεμήσει μέχρι θανάτου. Ο Μάλκολμ δολοφονήθηκε και αποκεφαλίστηκε, στο τέλος του έργου παρουσιάζεται η στέψη του πρίγκιπα Μάλκολμ στην Σκον. Η πραγματική αιτία για αυτή την άθλια απεικόνιση του Μάκβεθ στο έργο του Σαίξπηρ οφείλεται στο ότι ο Ιάκωβος Α΄ και ΣΤ΄ της Αγγλίας και της Σκωτίας ήταν απόγονος του Μάλκολμ Γ΄ της Σκωτίας μέσω του Οίκου του Μπρους και του δικού του Οίκου των Στιούαρτ ενώ η γραμμή του Μάκβεθ εξαντλήθηκε με τον θάνατο του θετού του γιου Λούλαχ έξι μήνες αργότερα, ο Ιάκωβος ήταν απόγονος του Μάλκολμ μέσω του Γουόλτερ Στιούαρτ, 6ου Υψηλού Στιούαρτ της Σκωτίας. Ο Μπορίς Παστερνάκ έκανε σύγκριση ανάμεσα στον Μάκβεθ και στον χαρακτήρα Ροντιόν Ρομάνοβιτς Ρασκόλνικωφ τον πρωταγωνιστή του έργου του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι Έγκλημα και τιμωρία (1959), ο Πάστερνακ εξηγεί ότι κανένας χαρακτήρας δεν γεννήθηκε δολοφόνος αλλά οι συνθήκες τους ανάγκασαν τελικά να γίνουν. Η Λαίδη Μάκβεθ εμφανίζεται στο μυθιστόρημα του Νικολάι Λεσκώβ η τραγωδία του Μάκβεθ (1865) προσπαθώντας να κάνει σύγκριση με την εμπορική τάξη στην αυτοκρατορική Ρωσία, ο Λεσκώβ αντιστρέφει τους ρόλους τοποθετώντας στην θέση του δολοφόνου μια γυναίκα και στην θέση του παραπλανητή έναν άντρα. Το έργο του Λεσκώβ ήταν η έμπνευση για την ομώνυμη όπερα του Ντμίτρι Σοστακόβιτς (1936).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Σκωτίας Κατηγορία:Οίκος του Μόρεϊ
Νικόλαος Τριανταφυλλάκος
Ο Νικόλαος Τριανταφυλλάκος (8 Νοεμβρίου 1855 - 16 Σεπτεμβρίου 1939) ήταν Έλληνας πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε και Πρωθυπουργός της Ελλάδας για λίγες ημέρες το 1922.
Βιογραφία
Μετά την κατάρρευση του Μικρασιατικού Μετώπου και την Στρατιωτική Επανάσταση του Σεπτεμβρίου 1922 που ακολούθησε, ανέλαβε τον σχηματισμό Κυβέρνησης μετά την παραίτηση της Κυβέρνησης του Πέτρου Πρωτοπαπαδάκη στις 28 Αυγούστου.
Ακολούθησε η εξέγερση του στρατεύματος στη Χίο και στη Λέσβο, η οποία γρήγορα εξαπλώθηκε σε ολόκληρη τη χώρα. Οι ταραχές που ακολούθησαν οδήγησαν στην παραίτηση της Κυβέρνησης Τριανταφυλλάκου στις 16 Σεπτεμβρίου 16 ημέρες μετά το σχηματισμό της. Μαζί παραιτήθηκε και ο Βασιλιάς, τον οποίο διαδέχτηκε ο διάδοχος γιος του, Γεώργιος Β΄.
Πηγές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών Κατηγορία:Έλληνες Αρμοστές Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές Κατηγορία:Βουλευτές Αρκαδίας Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Κρότωπος
Στην ελληνική μυθολογία ο Κρότωπος ήταν βασιλιάς του Άργους, γιος του Αγήνορα. Ο Κρότωπος βασίλευσε μετά τον θάνατο του θείου του Ιάσου, αδελφού του πατέρα του. Παιδιά του Κροτώπου ήταν ο Σθενέλας και η Ψαμάθη. Ο Παυσανίας γράφει ότι ο «τάφος» του Κροτώπου σωζόταν στο Άργος.
Μόλις ο Κρότωπος πληροφορήθηκε για τις ερωτικές σχέσεις της κόρης του με τον θεό Απόλλωνα σκότωσε την Ψαμάθη ή την έθαψε ζωντανή. Η Ψαμάθη εγκατέλειψε το νόθο βρέφος της επειδή φοβήθηκε την οργή του πατέρα της, αλλά τα σκυλιά του Κροτώπου το βρήκαν και το κατασπάραξαν, οπότε η Ψαμάθη καταλήφθηκε από τύψεις, γι' αυτό και απεκάλυψε στον πατέρα της την περιπέτειά της (ο οποίος δεν πίστεψε ότι πατέρας του βρέφους ήταν ο θεός). Ο Απόλλων θύμωσε πολύ με τον θάνατο του γιου του και έστειλε ένα τέρας, την Ποινή, για να τιμωρήσει το Άργος. Η Ποινή άρπαζε τα παιδιά από τις μητέρες τους. Εδώ εμφανίσθηκε ο Κόροιβος, που κατάφερε να θανατώσει το τέρας και να απαλλάξει τους Αργείους. Αλλά ο Απόλλων, τυφλωμένος ακόμα από την οργή για τον θάνατο του γιου του, τους έστειλε ένα φοβερό λοιμό, ώσπου ο Κόροιβος αναγκάσθηκε να μεταβεί στους Δελφούς για να εξαγνισθεί. Κατά μία εκδοχή ο Κρότωπος, παρότι καταδίκασε την κόρη του σε θάνατο, τελικώς περιορίσθηκε μόνο στο να την εξορίσει. Κατά τον Οβίδιο, ο Απόλλωνας έριξε τον Κρότωπο στα Τάρταρα.
Σύμφωνα με μία εκδοχή του Στατίου, ο Απόλλων είχε εξαγνισθεί στο ανάκτορο του Κροτώπου μετά τον φόνο του Πύθωνα στους Δελφούς, οπότε ίσως τότε γνώρισε την Ψαμάθη και την ερωτεύθηκε.
Πηγή
Κροτωπος
Αριάδνη (αποσαφήνιση)
Η λέξη Αριάδνη μπορεί να αναφέρεται στα λήμματα ως:
Φάση νοκ-άουτ Παγκόσμιου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014
Προεπισκόπηση
Μετά από την φάση των ομίλων από κάθε όμιλο προκρίνονται 2 ομάδες:
Βραζιλία - Χιλή
Οι δύο ομάδες έχουν συναντηθεί σε 68 προηγούμενα παιχνίδια, μεταξύ των οποίων τρεις φορές στη νοκ-άουτ φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου της FIFA, κερδισμένα και τα 3 από τη Βραζιλία (1962, ημιτελικοί: 4–2), (1998, γύρος των 16:4–1), (2010, γύρος 16: 3–0).
<!-- Να εμφανιστεί μόνο όταν συμπληρωθούν και τα υπόλοιπα όμοια πλαίσια
Κολομβία - Ουρουγουάη
Οι δύο ομάδες έχουν συναντηθεί σε 38 προηγούμενα παιχνίδια, συμπεριλαμβανομένου του Παγκοσμίου Κυπέλλου FIFA στη φάση των ομίλων το 1962, κέρδισε 2–1 η Ουρουγουάη. Πιο πρόσφατες συναντήσεις τους ήταν στα προκριματικά του 2014 FIFA World Cup, με τις δύο ομάδες να κερδίσουν στο σπίτι τους, η Κολομβία κερδίζοντας 4–0 την Ουρουγουάη και η Ουρουγουάη την Κολομβία 2–0 αντίστοιχα.
<!-- Να εμφανιστεί μόνο όταν συμπληρωθούν και τα υπόλοιπα όμοια πλαίσια
Ολλανδία - Μεξικό
Οι δύο ομάδες έχουν συναντηθεί σε έξι προηγούμενους αγώνες, συμπεριλαμβανομένης της φάσης των ομίλων στο Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA το 1998, όπου οι δυο ομάδες ήρθαν σε ισοπαλία 2–2. Ο Μεξικάνος μέσος Χοσέ Χουάν Βάσκες είχε αποβληθεί από τον αγώνα εξαιτίας των κίτρινων καρτών.
Κόστα Ρίκα - Ελλάδα
Οι δύο ομάδες δεν έχουν συναντηθεί αγωνιστικά ποτέ πριν.
<!-- Να εμφανιστεί μόνο όταν συμπληρωθούν και τα υπόλοιπα όμοια πλαίσια
Γαλλία - Νιγηρία
Οι δύο ομάδες έχουν συναντηθεί σε προηγούμενο αγώνα, σε ένα φιλικό το 2009, όπου η Γαλλία κέρδισε με 1–0 τη Νιγηρία.
Γερμανία - Αλγερία
Οι δύο ομάδες έχουν συναντηθεί σε δύο προηγούμενα παιχνίδια, συμπεριλαμβανομένου του Παγκοσμίου Κυπέλλου FIFA το 1982 στη φάση των ομίλων, όπου κέρδισε με 2-1 η Αλγερία.
Βέλγιο - ΗΠΑ
Οι δύο ομάδες έχουν συναντηθεί σε πέντε προηγούμενα παιχνίδια, συμπεριλαμβανομένου του Παγκοσμίου Κυπέλλου FIFA το 1930 στη φάση των ομίλων, όπου κέρδισαν με 3-0 οι Ηνωμένες Πολιτείες. Ένα ανεπίσημο φιλικό μεταξύ των δύο ομάδων είχε προγραμματιστεί για τις 12 Ιουνίου 2014 στο Σάο Πάολο, αλλά ακυρώθηκε λόγω της μεγάλης κυκλοφορίας η οποία οφείλονταν στην και τελετή έναρξης του Μουντιάλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2014
Βουαλάν
Το Βουαλάν (γαλλικά: Voillans) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Δημοτικό Γήπεδο Αιγάλεω «Σταύρος Μαυροθαλασσίτης»
Το Δημοτικό Γήπεδο Αιγάλεω «Σταύρος Μαυροθαλασσίτης» είναι ποδοσφαιρικό γήπεδο που βρίσκεται στο Αιγάλεω, δυτικά του κέντρου της Αθήνας. Ανήκει στο Δήμο Αιγάλεω και η χωρητικότητά του είναι 8.217 (καθήμενων) θεατών.
Αποτελεί την μόνιμη έδρα του Α.Ο. Αιγάλεω. Επίσης, έχει χρησιμοποιηθεί και από τις τοπικές ομάδες του Ορφέα Αιγάλεω, του Διαγόρα Δρυοπιδέων και του Θεμιστοκλή, καθώς και από τον Ιωνικό Νίκαιας, την Προοδευτική και από τον Ηλυσιακό.
Ιστορικό
Θεμελιώθηκε στα 1963, επί δημαρχίας Σταύρου Μαυροθαλασσίτη (του οποίου το όνομα φέρει από το 1988) και τα εγκαίνιά του πραγματοποιήθηκαν στις 4 Φεβρουαρίου του 1968, πριν τον νικηφόρο αγώνα (1-0) του Α.Ο. Αιγάλεω εναντίον του ΠΑΟΚ ενώπιον 10.000 θεατών, για την πρώτη αγωνιστική του δευτέρου γύρου του πρωταθλήματος Α' Εθνικής κατηγορίας περιόδου 1967-68.
Το 2005 ξεκίνησαν έργα για την πλήρη ανακατασκευή του γηπέδου με χρηματοδότηση από τον ΟΠΑΠ, τα οποία ολοκληρώθηκαν το 2007. Κατά την ανακατασκευή του γηπέδου η εξέδρα επί της οδού Θεσσαλονίκης γκρεμίστηκε και αντικαταστάθηκε με νέα εξέδρα, ενώ δημιουργήθηκε και νέα εξέδρα επί της οδού Θεσσαλονίκης, αντικαθιστώντας την εξέδρα ορθίων της Θύρας 12 που προϋπήρχε. Επίσης, επισκευάστηκαν πλήρως οι 2 κεντρικές εξέδρες του γηπέδου, η μεγάλη εξέδρα του γηπέδου επί της λεωφόρου Θηβών και η εξέδρα επί της οδού Μάκρης, στις οποίες τοποθετήθηκαν και σύγχρονα σκέπαστρα, ενώ καλοπίστηκαν όλοι οι εσωτερικοί και εξωτερικοί χώροι του γηπέδου, καθιστώντας το ως ένα από τα πλέον σύγχρονα της χώρας.
Το γήπεδο εξυπηρετείται από τον σταθμό μετρό Αιγάλεω.
Ρεκόρ & προσέλευση
Το ρεκόρ προσέλευσης θεατών για ποδοσφαιρική συνάντηση στο γήπεδο είναι 18.100, όπου καταγράφηκε στην αναμέτρηση Ορφέας Αιγάλεω - Καλαμάτα (0-0) για το πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής κατηγορίας περιόδου 1971-72.
Επίσης μία από τις μεγαλύτερες προσελεύσεις θεατών για ποδοσφαιρική συνάντηση είναι 17.917, όπου καταγράφηκε στην αναμέτρηση Α.Ο. Αιγάλεω - Ολυμπιακός Πειραιώς (0-0) στις 04/03/1973, για το πρωτάθλημα Α' Εθνικής κατηγορίας περιόδου 1972-73.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στην Αθήνα Αιγαλεω Δημοτικο Σταδιο Κατηγορία:Αιγάλεω Κατηγορία:Αιγάλεω Α.Ο. (ποδόσφαιρο)
Κτήσυλλα
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Κτήσυλλα είναι γνωστή μια θυγατέρα του Αλκιδάμα και της Ιουλίδας, από την Κω. Στη νήσο Κω υπήρχε ιερό της Κτήσυλλας, η οποία λατρευόταν με θυσίες και δεχόταν την επίκληση «Εκαέργη».
Πέρασε από τότε αρκετός καιρός. Ο Αλκιδάμας όχι μόνο καταπάτησε τον όρκο του, αλλά ξεχνώντας τον αρραβώνιασε την Κτήσυλλα με άλλο. Ενώ λοιπόν η Κτήσυλλα θυσίαζε στην Άρτεμι για να τιμήσει τη μνηστεία της, ο Ερμοχάρης έτρεξε στον ναό. Αυτή τον είδε, τον ερωτεύθηκε και εγκαταλείφθηκε σε μία εκούσια απαγωγή. Το ζεύγος έφθασε στην Αθήνα και τέλεσε τους γάμους του. Η Κτήσυλλα γέννησε ένα παιδί, αλλά η ίδια πέθανε κατά τον τοκετό. Εξιλεώθηκε έτσι η επιορκία του πατέρα της προς τον Απόλλωνα. Κατά την κηδεία της, ένα περιστέρι πέταξε πάνω από το φέρετρο και το σώμα της Κτήσυλλας εξαφανίσθηκε. Οι κάτοικοι της Κέας και ο Ερμοχάρης ρώτησαν το Μαντείο των Δελφών τι έπρεπε να κάνουν και εκείνο τους απάντησε ότι έπρεπε να αποδώσουν λατρεία στην «Αφροδίτη Κτήσυλλα», δηλαδή στη νεκρή γυναίκα που είχε θεοποιηθεί.
Πηγή
Κτησυλλα
Κτιμένη (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Κτιμένη είναι γνωστά τα παρακάτω δύο διαφορετικά πρόσωπα:
Πηγές
Κτιμενη Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Ολιβενίτης
Ο Ολιβινίτης (αγγλ. olivenite) είναι αρσενικικό ορυκτό του χαλκού. Οφείλει το όνομά του στη γερμανική λέξη olivernerz (= ορυκτό στο χρώμα του λαδιού), που αποδίδει το ελαιοπράσινο χρώμα του.
Εμφάνιση, παραγενέσεις
Αποτελεί δευτερεύον μετάλλευμα του χαλκού. Είναι πολύ διαδεδομένο, καθώς είναι το κοινότερο ορυκτό στις ζώνες οξείδωσης αρσενικούχων-χαλκούχων μεταλλευμάτων υδροθερμικής προέλευσης. Σχηματίζει ισόμορφη σειρά με τον αδαμίτη. Συνδέεται με μαλαχίτη, αζουρίτη, χρυσόκολλα, χαλκοφυλλίτη, κλινόκλαστο, λιβεθενίτη (Cu2(OH)PO4, σχηματίζει επίσης ισόμορφη σειρά) και λειμωνίτη. Αναβράζει με την επίδραση υδροχλωρικού οξέος, αλλά δεν εμφανίζει φθορισμό ή φωσφορισμό.
Ιδιαίτερα διαδεδομένο ανά τον κόσμο. Όμορφα δείγματά του ανευρίσκονται στη Βρετανία (Κορνουάλλη), τη Νεβάδα των ΗΠΑ και στην περιοχή Τσουμέμπ της Ναμίμπια.
Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στα μεταλλεία Λαυρίου, κυρίως σε καστανοπράσινες αποχρώσεις.
Σημειώσεις
Ολιβενιτης Ολιβενιτης
Νικόλαος Σοφιανός (ιατρός)
Ο Νικόλαος Σοφιανός ήταν Έλληνας ιατρός και λόγιος του 16ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κρήτη. Αποδήμησε στην Ισπανία όπου και διέτριψε ως γιατρός. Σώζεται αυτόγραφη επιστολή του στη Μαδρίτη με ημερομηνία 28 Σεπτεμβρίου 1585 προς τον Ιωάννη Βικέντιο Πινέλλο που είναι ανέκδοτη και φυλάγεται στην Αμβροσιανή Βιβλιοθήκη.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 16ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 16ου αιώνα
Βίλχελμ Ράιχ
Σε νεαρή ηλικία υπήρξε διακεκριμένος ψυχαναλυτής, μαθητής του Σίγκμουντ Φρόυντ και όντας Μαρξιστής, υπήρξε δραστήριο μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γερμανίας από το 1928 ως το 1933. Εντούτοις, στις αρχές της δεκαετίας του 1930 οι νεωτερικές ψυχολογικές θεωρίες και οι πολιτικές απόψεις που διατύπωνε τον έφεραν σε ρήξη τόσο με το ψυχαναλυτικό κίνημα όσο και με τους κομμουνιστές. Μετά την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία το 1933 μετανάστευσε στη Σκανδιναβία, όπου τα αποτελέσματα της έρευνάς του στον χώρο, της βιολογίας, πλέον, τον απομάκρυναν από τις επικρατούσες ψυχαναλυτικές απόψεις. Από το 1940 μέχρι τον θάνατό του το 1957 έζησε στις ΗΠΑ. Εκεί οι ιδέες του εξελίχθηκαν περαιτέρω, ώσπου ενοποιήθηκαν σε μια νέα, επιστημονική (σύμφωνα με τον ίδιο και τους υποστηρικτές των θεωριών του) συνολική θεώρηση της ανθρώπινης παθολογίας και φύσης την οποία ονόμασε «οργονομία». Κυρίαρχη έννοια της οργονομίας είναι η «οργόνη» που περιγράφεται ως ένα πανταχού παρόν, ελεύθερο από μάζα υπόστρωμα ενέργειας, όπως το κβαντικό κενό, από το οποίο δημιουργούνται δευτερογενώς η ύλη, η ζωή και οι φυσικοί νόμοι.
Υπήρξε ένας από τους πλέον αμφιλεγόμενους διανοητές της σύγχρονης εποχής. Το φιλόδοξο εγχείρημα του, να αμφισβητήσει τα υφιστάμενα συστήματα σκέψης και να ανατρέψει βασικές επιστημονικές αντιλήψεις, απέκτησε πολυάριθμους υποστηρικτές και επικριτές. Αν και οι πρώτοι τον χαρακτηρίζουν μεγαλοφυή και πρωτοπόρο, για τους τελευταίους, δεν ήταν παρά μεγαλομανής, παρανοϊκός, ή ακόμη και «απατεώνας πρώτου μεγέθους».
Έγινε γνωστός κυρίως μέσα από βιβλία, όπως Η Μαζική Ψυχολογία του Φασισμού (1933), Η Ανάλυση του Χαρακτήρα (1933), Άκου Ανθρωπάκο (1948) κ.α. Επηρέασε γνωστούς ψυχοθεραπευτές, καλλιτέχνες και διανοούμενους. Η κριτική του απέναντι στα κοινωνικά και σεξουαλικά ήθη ενέπνευσε τα νεανικά κινήματα αμφισβήτησης των δεκαετιών του 1960 και 1970. Κάποιοι υποστηρίζουν, ακόμη, πως η συμβολή του στην εξέλιξη της επιστήμης της ψυχολογίας του περασμένου αιώνα, αν και παραγνωρισμένη, υπήρξε ουσιαστική. Ωστόσο, οι ιδέες τις οποίες ο ίδιος ξεχώριζε ως σημαντικότερες, καθώς αποτέλεσαν τη βάση του νέου επιστημονικού παραδείγματος που πρότεινε, δεν έτυχαν ποτέ ευρείας αποδοχής. Αντίθετα, η επιμονή με την οποία τις υποστήριζε κόστισε στον Ράιχ, σε κάποιο βαθμό, την επιστημονική του υπόληψη και τον οδήγησε σε αρκετές αναγκαστικές μετακινήσεις υπό την πίεση αντιδράσεων και διώξεων. Τη δεκαετία του 1950 η αντιπαράθεση του με τον Οργανισμό Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ σχετικά με την ιατρική εφαρμογή της οργονομίας κορυφώθηκε με μια πολυσυζητημένη δικαστική διαδικασία η οποία είχε δυσμενή έκβαση για τον ίδιο και το έργο του. Μέρος των βιβλίων του καταστράφηκε στην πυρά από τις αμερικανικές αρχές (τα υπόλοιπα λογοκρίθηκαν) και ο Ράιχ οδηγήθηκε στη φυλακή, όπου πέθανε στιγματισμένος και περιθωριοποιημένος αλλά βέβαιος, παρ' όλα αυτά, για τη σπουδαιότητα των επιτευγμάτων του.
Νεανικά χρόνια
thumb|right|130px|Ο Ράιχ σε ηλικία τριών ετών. Ο Ράιχ γεννήθηκε στη Γαλικία της Ανατολικής Ευρώπης (Galicia, Galizia ή Halychyna), στο ανατολικό άκρο της τότε Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας, στις 24 Μαρτίου του 1897. Μητρική του γλώσσα ήταν τα γερμανικά και η υπηκοότητά του, μέχρι και το 1938, Αυστριακή. Πέρασε τα παιδικά του χρόνια στο μεγάλης έκτασης αγρόκτημα της οικογένειάς του λαμβάνοντας εκπαίδευση από δασκάλους που παρέδιδαν μαθήματα κατ' οίκον. Η μητέρα του πέθανε όταν ο ίδιος ήταν δεκατριών ετών. Μετά τον θάνατο και του πατέρα του τέσσερα χρόνια αργότερα, η διεύθυνση του αγροκτήματος πέρασε στα χέρια του.
Το 1915, μετά το ξέσπασμα του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου τα ρωσικά στρατεύματα εισέβαλαν στη Γαλικία. Ο Ράιχ κατάφερε να διαφύγει και κατετάγη στον Αυστριακό Στρατό, υπηρετώντας κυρίως στο ιταλικό μέτωπο. Μετά το τέλος του πολέμου ο μικρότερος αδελφός του Ράιχ πέθανε από φυματίωση.
Οι έρευνές του στον χώρο της ψυχολογίας
Το 1922 ο Ράιχ αποφοίτησε και άρχισε να ασκεί ιδιωτικά ψυχανάλυση. Παράλληλα κατέλαβε τη θέση του Κλινικού Βοηθού στην Ψυχαναλυτική Πολυκλινική του Φρόυντ στη Βιέννη και αργότερα του Υποδιευθυντή της Πολυκλινικής και του Διευθυντή του Σεμιναρίου Ψυχαναλυτικής Θεραπείας του ιδρύματος. Ωστόσο, αν και ευρέως είναι γνωστό ότι οι θεωρίες που διαμόρφωσε μέχρι το 1933 τον έφεραν έξω από το πλαίσιο της επίσημης ψυχανάλυσης και ψύχραναν την προσωπική σχέση που είχε αναπτύξει με τον Φρόυντ, στην πραγματικότητα η σύγκρουσή του με τον Φρόιντ ήταν ουσιαστική και βαθιά. Αφορούσε τους πυλώνες της ψυχαναλυτικής θεωρίας, όπως το ένστικτο του θανάτου, τη θεωρία για τον μαζοχιστικό χαρακτήρα και προφανώς την ανακάλυψή του για τη λειτουργία τού οργασμού. Επίσης, ιδιαίτερη σημασία για την κρυφή εκπαραθύρωσή του από τη Γερμανική Ψυχαναλυτική Εταιρεία έπαιξε η κρυφή συναλλαγή μεταξύ τού Φρόιντ, τού προέδρου τής Διεθνούς Ψυχαναλυτικής Εταιρείας Τζόουνς και άλλων κορυφαίων ψυχαναλυτών, με τους ναζί, οι οποίοι ζήτησαν την εκκαθάριση τής Γερμανικής Ψυχαναλυτικής Εταιρείας από τους Εβραίους και κομμουνιστές και την παράδοσή της στους ναζί κεκκαθαρμένη, κάτι που εάν συνέβαινε θα επέτρεπαν τη συνέχισή της. Ο Ράιχ ήταν Εβραίος αν και δήλωνε μη Εβραίος και κομμουνιστής εκείνη την εποχή. Ο εξοστρακισμός του ήταν αναπόφευκτος και ο "κεκαθαρμός" τής ψυχανάλυσης στη Γερμανία ήταν κάτι που συνέβη.
Η θεωρία της λειτουργίας του οργασμού
Βασιζόμενος στην κλινική του εμπειρία ο Ράιχ παρατήρησε αφενός πως, κατά κανόνα, οι ασθενείς του παραπονούνταν για μη ικανοποιητική σεξουαλική ζωή και αφετέρου πως η εδραίωση μιας ικανοποιητικής σεξουαλικής ζωής ανακούφιζε από τα νευρωτικά συμπτώματα. Για να επιτευχθεί θεραπεία, έπρεπε να αντιμετωπιστεί η λίμναση της λίμπιντο (της σεξουαλικής ενέργειας κατά την ορολογία της ψυχανάλυσης). Εν τούτοις, η σεξουαλική δραστηριότητα δεν αρκούσε - η ικανοποίηση κατά τη συνουσία ήταν απαραίτητη προϋπόθεση. Η ικανότητα ικανοποίησης ονομάστηκε «οργασμική ικανότητα». Η λειτουργία του οργασμού ήταν, λοιπόν, η διατήρηση της ενεργειακής ισορροπίας του σώματος μέσω της εκφόρτισης της περίσσειας ενέργειας που συσσωρεύεται φυσιολογικά σε αυτό.
Στους νευρωτικούς χαρακτήρες, ωστόσο, η λίμναση της σεξουαλικής ενέργειας προκαλεί το «άγχος της λίμνασης» (νευρωτικό άγχος) το οποίο, με τη σειρά του, εμποδίζει τη βίωση επαρκούς ικανοποίησης κατά τη σεξουαλική πράξη. Η πλήρης παράδοση στο «αντανακλαστικό του οργασμού» χαρακτηρίζει τον «γενετήσιο χαρακτήρα» και τον ξεχωρίζει από τον «νευρωτικό χαρακτήρα». Ο Ράιχ πίστευε πως η πλειονότητα των ανθρώπων ανήκε στη δεύτερη κατηγορία, ακόμα και αν, συχνά, η ικανότητά τους να είναι λειτουργικοί στις διάφορες εκδηλώσεις της ζωής φαινόταν να διατηρείται σε ικανοποιητικά επίπεδα. Παρατήρησε, επίσης, πως ο παραπάνω ενεργειακός μεταβολισμός εμφανίζεται ως μια διεργασία τεσσάρων βημάτων: μηχανική ένταση → βιοηλεκτρική φόρτιση → βιοηλεκτρική εκφόρτιση → μηχανική χαλάρωση. Τη διεργασία αυτή ονόμασε «κανόνα του οργασμού» ή «της ζωής» καθώς φαινόταν να διέπει κάθε έμβια λειτουργία.
Τα παραπάνω ευρήματα έπεισαν τον Ράιχ πως η λίμπιντο δεν ήταν απλώς μια θεωρητική έννοια, όπως υποστήριζε η ψυχανάλυση, αλλά πραγματική ενέργεια την οποία το σώμα συγκεντρώνει και εκφορτίζει και η οποία, ενδεχομένως, μπορεί να μετρηθεί.
Ανάλυση του χαρακτήρα, χαρακτηρολογική και μυική θωράκιση
Στην προσπάθειά του να θεραπεύσει τις νευρώσεις ο Ράιχ ανέπτυξε την τεχνική της «ανάλυσης του χαρακτήρα» (1926-1934) η οποία αργότερα ενσωματώνοντας νέα ευρήματα εξελίχθηκε στη «νευροφυτοθεραπεία» (1935-1939) και τελικά στην «οργονοθεραπεία» (μετά το 1939).
Η μυική ακαμψία εξυπηρετεί τον ίδιο σκοπό με τη χαρακτηρολογική ακαμψία του νευρωτικού χαρακτήρα. Εξάλλου η κλινική εμπειρία έδειχνε ότι οι διάφοροι χαρακτήρες έτειναν να αντιστοιχούν σε συγκεκριμένους τύπους μυϊκής θωράκισης: για παράδειγμα ο κλασσικός ανδρικός τύπος του φαλλικού χαρακτήρα εμφανίζει τυπικά θωράκιση στο στήθος, στο διάφραγμα, στα πόδια και βαριά θωράκιση στους ώμους. Συνεπώς η μυϊκή και η χαρακτηρολογική θωράκιση μπορούν να χαρακτηριστούν ως λειτουργικά (δηλαδή ως προς τη λειτουργία τους) ταυτόσημες. Η θωράκιση προκαλείται από τη συστηματική ματαίωση των συναισθηματικών αναγκών των παιδιών στα πρώτα χρόνια της ζωής τους. Η ανάπτυξη θωράκισης θεωρείται αναμενόμενη για παιδιά που ανατρέφονται σε νευρωτικό περιβάλλον.
Με την εισαγωγή της έννοιας της οργόνης ως απτής βιολογικής ενέργειας που εκτονώνεται κατά τον οργασμό η θεραπεία των νευρώσεων του Ράιχ ονομάστηκε οργονοθεραπεία. Η νευροφυτοθεραπεία υπήρξε μια ενδιάμεση θεραπευτική τεχνική που ακολούθησε την ανακάλυψη της μυϊκής θωράκισης και του αντανακλαστικού του οργασμού.
Ο μηχανισμός διατήρησης της νεύρωσης στο άτομο: το «άγχος ηδονής»
Έμενε, ωστόσο, να βρεθεί η αιτία για την οποία ο θωρακισμένος (νευρωτικός) άνθρωπος δεν έκανε προσπάθεια να αποβάλλει τη θωράκισή του, η οποία αφενός του δημιουργούσε προβλήματα ψυχολογικής φύσεως και αφετέρου του έθετε εμφανείς περιορισμούς στην καθημερινή λειτουργικότητά του. Η λύση βρέθηκε σε ένα επίμονο εύρημα της τελικής φάσης της θεραπείας, κατά την οποία οι τελευταίες αντιστάσεις καταρρέουν και το σώμα παραδίδεται στις ισχυρές σωματικές αισθήσεις που αναδύονται: οι ασθενείς πάντοτε βίωναν το αίσθημα του τρόμου πριν την τελική παράδοση. Ο Ράιχ συμπέρανε ότι ο οργανισμός των θωρακισμένων ατόμων είχε συνηθίσει σε τέτοιο βαθμό τη χρόνια χαρακτηριολογική και μυϊκή ακαμψία ώστε η χωρίς αναστολές βίωση βαθέων συναισθημάτων και η έκφρασή τους προκαλούσε εντονότατο άγχος. Το άγχος ηδονής, που χαρακτηρίζει τη λειτουργία του θωρακισμένου ανθρώπου σε κάθε έκφραση της ζωής του, έχει ως αποκορύφωμα το «άγχος οργασμού» που εμφανίζεται πριν την τελική και πλήρη παράδοση του οργανισμού στις ακούσιες οργασμικές συσπάσεις του στην τελική φάση της θεραπείας.
Πολιτική, κοινωνική σκέψη και δράση
Ο Ράιχ δεν συμμεριζόταν τη φροϋδική άποψη πως τα σεξουαλικά ένστικτα είναι απαραίτητο να καταπιέζονται προσαρμοζόμενα στο πλαίσιο που θέτει ο πολιτισμός. Πίστευε, αντίθετα, πως η ελεύθερη έκφραση και ικανοποίηση των μη διεστραμμένων, υγιών σεξουαλικών ορμών είναι όχι μόνο συμβατή με την ειρηνική συνύπαρξη των ανθρώπων, αλλά κύρια προϋπόθεση για ουσιαστική κοινωνική πρόοδο. Αργότερα, μάλιστα, υποστήριξε πως λόγω του μαζικού και διαχρονικού χαρακτήρα των νευρώσεων «ποτέ μέχρι σήμερα δεν υπήρξε [πραγματική] κουλτούρα ή πολιτισμός».
Καθώς η ατομική θεραπεία δεν μπορούσε να λύσει το πρόβλημα της γενικευμένης νεύρωσης του πληθυσμού, εστιάστηκε στην πρόληψη. Οργάνωσε κλινικές ψυχικής υγείας και συνεργάστηκε με Σοσιαλιστικά και Κομμουνιστικά κόμματα, πιστεύοντας πως οι κοινωνικές αλλαγές που υποστήριζαν θα μπορούσαν να συνδυαστούν με απελευθέρωση από τα καταπιεστικά σεξουαλικά ήθη της εποχής (αν και θα πρέπει να τονιστεί πως ο Ράιχ θεωρούσε τη σεξουαλική ελευθεριότητα ως εξίσου αν όχι περισσότερο παθολογική ). Το 1930 ο Ράιχ μετακόμισε στο Βερολίνο και έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος. Η πολιτική του δράση συνετέλεσε στον χωρισμό με τη σύζυγό του με την οποία είχε αποκτήσει δύο παιδιά. Το 1933, ωστόσο, διαγράφηκε από το κόμμα, καθώς οι ιδέες και η διδασκαλία του θεωρήθηκαν αντίθετες προς την κομματική γραμμή. Το 1934 αποβλήθηκε και από τη Διεθνή Ψυχαναλυτική Εταιρεία. Την ίδια χρονιά αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Γερμανία λόγω της ανόδου των Ναζί στην εξουσία.
Η αρχική αισιοδοξία του Ράιχ για τη δυνατότητα γρήγορης ανακούφισης του πληθυσμού από τις νευρώσεις μέσω της εφαρμογής ριζοσπαστικών πολιτικών απελευθέρωσης από τα καταναγκαστικά ήθη της εποχής, υποχώρησε με την πάροδο των ετών. Οι εμπειρίες του ως θεραπευτής, οι προσωπικές του εμπειρίες και η ολοκληρωτική, κατά την άποψή του, αποτυχία των κομμουνιστικών κινημάτων τον οδήγησαν στο ακόλουθο συμπέρασμα:
Οι απότομες, επαναστατικές κοινωνικές ανατροπές που δεν λαμβάνουν υπ’ όψιν τους τους περιορισμούς που θέτει η γενικευμένη εξάπλωση της θωράκισης στην ικανότητα των πολιτών για υπεύθυνη διαχείριση της ελευθερίας τους οδηγούν αναπόφευκτα σε μεγαλύτερα προβλήματα από εκείνα στα οποία θα έδιναν, υποτίθεται, λύση. Οι περισσότερο συντηρητικές πολιτικές πρακτικές που βασίζονται σε μια διαίσθηση αυτών των δυσκολιών είναι ανεπαρκείς αλλά οπωσδήποτε προτιμότερες. Στις ΗΠΑ (1939 - 1957) υποστήριξε αρχικά τον Δημοκρατικό Πρόεδρο Ρούζβελτ και στη συνέχεια τον Ρεπουμπλικανό Πρόεδρο Αϊζενχάουερ. Στα γραπτά αυτής της περιόδου επικρίνει τους υποστηρικτές των αυταρχικών κομμουνιστικών καθεστώτων («κόκκινοι φασίστες») και τους πολιτικούς που με υστεροβουλία εκμεταλλεύονται τον ανεκπλήρωτο πόθο των μαζών για ελευθερία («πραματευτές της ελευθερίας»). Επιπλέον, καλεί τους λαούς να αντιληφθούν, επιτέλους, το μέγεθος της δικής τους ευθύνης, καθώς οι ίδιοι καθορίζουν πλήρως τις κοινωνικές διεργασίες με εκούσιο ή ακούσιο τρόπο, με την ανοχή που δείχνουν απέναντι στα κοινωνικά φαινόμενα ή με την ενεργό συμβολή τους. Έτσι, για την άνοδο και την παραμονή του Χίτλερ στην εξουσία παρατηρεί:
Ο μηχανισμός εξάπλωσης και διαιώνισης της νεύρωσης στον πληθυσμό: η «συγκινησιακή πανούκλα της ανθρωπότητας»
Ως χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Ράιχ αναφέρει τον υποχρεωτικό αποχωρισμό του νεογνού από τη μητέρα του και την τοποθέτησή του σε ψυχρά δωμάτια αμέσως μετά τη γέννησή του, στα μαιευτήρια των περασμένων δεκαετιών. Η πρακτική αυτή, παρότι επιχειρείται να εκλογικευτεί, έχει στην πραγματικότητα ως μόνο, ασυνείδητο σκοπό να επιφέρει καίριο πλήγμα στη συγκινησιακή ζωντάνια του νεογνού, το οποίο αντιδρά στην αφόρητη για αυτό κατάσταση αρχικά με άγχος, ύστερα με κραυγές και τέλος με συστολή του αυτόνομου νευρικού συστήματος. Ως δεύτερο παράδειγμα αναφέρεται η πρακτική της περιτομής.
Η κοινωνικά επιζήμια δράση του νευρωτικού χαρακτήρα, η οποία μπορεί να λάβει διάφορες μορφές, ονομάστηκε συγκινησιακή πανούκλα και αναγνωρίσθηκε ως η πραγματική, διαχρονική τροχοπέδη στην προσπάθεια του ανθρώπου για ουσιαστική βελτίωση των συνθηκών της ζωής του. Μεταξύ άλλων, η συγκινησιακή πανούκλα θεωρήθηκε υπεύθυνη για τη δίωξη μεγάλων πρωτοπόρων όπως ο Ιησούς Χριστός (έστω και ως μυθικό πρόσωπο), ο Τζορντάνο Μπρούνο και ο Γαλιλαίος. Ωστόσο, ο Ράιχ εφιστούσε την προσοχή στο γεγονός πως η ύπαρξη αμυνών εντός της κοινωνίας απέναντι στη συνειδητοποίηση της πραγματικής φύσης των προβλημάτων της, όπως άλλωστε και η εμφάνιση αμυνών κατά τη θεραπεία των νευρωτικών, υπάκουε σε μια αναγκαιότητα. Υποστήριζε πως η ξαφνική αποκάλυψη θα προκαλούσε κοινωνική κατάρρευση όπως η απότομη διάλυση της ατομικής θωράκισης μπορεί να οδηγήσει τον νευρωτικό ασθενή στην τρέλα ή στην αυτοκτονία.
Έρευνα για τη φύση μιας ειδικής ενέργειας της ζωής στη Σκανδιναβία
Από το 1933 ως το 1939 ο Ράιχ έζησε στη Σκανδιναβία: μετά τη Δανία και τη Σουηδία οι οποίες τον απέλασαν διαδοχικά, το 1934 αποδέχτηκε πρόσκληση του Ινστιτούτου της Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου του Όσλο και εγκαταστάθηκε στη Νορβηγία.
Η θεωρία που είχε διαμορφώσει ως τότε υποδείκνυε πως η λειτουργία του οργασμού καθώς και οι εμπειρίες της ευχαρίστησης και του άγχους βασίζονται σε βιοηλεκτρικές διεργασίες. Στη συλλογή τριών άρθρων του υπό τον τίτλο Η Βιοηλεκτρική Θεωρία της Σεξουαλικότητας και του Άγχους (The Bioelectrical Investigation of Sexuality and Anxiety, 1934-1937) καταγράφεται η θεωρητική, αρχικά και πειραματική, στη συνέχεια, διερεύνηση αυτής της εικασίας. Με τη χρήση παλμογράφου μετρήθηκε η διακύμανση του ηλεκτρικού δυναμικού στην επιφάνεια του δέρματος, υπό διάφορες συνθήκες. Ο Ράιχ αναφέρει αποτελέσματα που υποστηρίζουν τη θεωρία του. Η υποκειμενικά βιωμένη ευχαρίστηση δείχνει να συσχετίζεται με μετρήσιμη αύξηση του δυναμικού του δέρματος, ενώ η δυσφορία και το άγχος με μείωση. Τα γεννητικά όργανα μπορούσαν να θεωρηθούν, πλέον, ειδικά διαμορφωμένα όργανα του δέρματος, ικανά να συγκεντρώνουν τον βιοηλεκτρισμό του σώματος και ακολούθως να τον εκφορτίζουν.
Καθώς θεωρούσε αυτές τις ενεργειακές διεργασίες θεμελιώδεις, επιχείρησε να τις αναγνωρίσει σε απλούστερες μορφές ζωής. Έτσι, πραγματοποίησε εργαστηριακά πειράματα χρησιμοποιώντας μεγεθύνσεις μεγαλύτερες από 3000x. Όπως αναφέρει στο βιβλίο του Τα Βιόντα (Die Bione, 1938), η έρευνά του τον οδήγησε στο εύρημα πως υπό συγκεκριμένες συνθήκες κάποιες ουσίες, αποστειρωμένες ή μη, αποσυντίθενται σε παλλόμενες κύστεις. Οι κύστεις αυτές ακτινοβολούσαν με γαλαζωπό χρώμα και εμφάνιζαν εσωτερική κίνηση. Τις ονόμασε «βιόντα» από την ελληνική λέξη «βίος».
Η διερεύνηση της «κοσμικής οργονικής ενέργειας» στις Η.Π.Α.
Ο Ράιχ εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη, αποδεχόμενος πρόσκληση να διδάξει στη Νέα Σχόλη Κοινωνικής Έρευνας. Παράλληλα, άρχισε να εκδίδει τα βιβλία του στα Αγγλικά και να εκπαιδεύει Αμερικανούς γιατρούς στις θεραπευτικές του τεχνικές. Με το βιβλίο του Η Λειτουργία του Οργασμού (The Function of the Orgasm, 1942) επιχείρησε να παρουσιάσει τα μέχρι τότε ευρήματά του στο Αμερικανικό κοινό, ενώ ο ίδιος έστρεφε όλο και περισσότερο το ενδιαφέρον του σε θέματα φυσικής.
Το 1948 εξέδωσε το βιβλίο Η Βιοπάθεια του Καρκίνου (The Cancer Biopathy) στο οποίο καταγράφεται η εξέλιξη της έρευνας πάνω στα βιόντα και στην οργόνη. Τα βιόντα φαινόταν να φέρουν ενέργεια την οποία, μάλιστα, ακτινοβολούσαν στον γύρω χώρο. Φαινόμενα όπως ο μαγνητισμός των μεταλλικών αντικειμένων και η θόλωση των φωτογραφικών πλακών που βρίσκονταν στο περιβάλλον των δειγμάτων, έδιναν την εντύπωση πως η οργόνη είχε διαποτίσει τον άμεσο χώρο του εργαστηρίου. Για να απομονώσει το φαινόμενο ο Ράιχ κατασκεύασε μια απλή διάταξη η οποία αργότερα θα εξελισσόταν στον «συσσωρευτή οργόνης». Καθώς είχε παρατηρήσει πως τα οργανικά υλικά απορροφούν την οργόνη ενώ τα μέταλλα την αντανακλούν, κατασκεύασε ένα μεταλλικό κουτί με εξωτερική επένδυση από οργανικό υλικό. Αφού τοποθέτησε δείγματα βιόντων μέσα στο κουτί, προχώρησε σε παρατήρηση των, περισσότερο ευδιάκριτων, πλέον, οπτικών φαινομένων που προκαλούσε η εγκλωβισμένη ακτινοβολία. Ωστόσο, ένα μη αναμενόμενο εύρημα προκάλεσε σύγχυση: φωτεινά φαινόμενα (μικρότερης, πάντως, έντασης) επέμεναν να εμφανίζονται εντός της διάταξης ακόμα και όταν τα δείγματα των βιόντων απουσίαζαν τελείως από την πειραματική διαδικασία. Τελικά και μετά από την αναγνώριση παρόμοιων φαινομένων στον ουρανό, ο Ράιχ συμπέρανε πως η οργόνη σχετίζεται με την ηλιακή ακτινοβολία και μπορεί να ανιχνευτεί σε διάφορες συγκεντρώσεις σε όλα τα υλικά, στην ατμόσφαιρα και, κυρίως, στους ζωντανούς οργανισμούς.
Ο συσσωρευτής οργόνης
Ο συσσωρευτής οργόνης έχει συνήθως τη μορφή ενός κλειστού, εξαεδρικού θαλάμου, του οποίου η κάθε έδρα αποτελείται από εναλλασσόμενα στρώματα μεταλλικού και οργανικού υλικού. Η λειτουργία του βασίζεται στον διαφορετικό τρόπο με τον οποίο τα χρησιμοποιούμενα υλικά επιδρούν στη ροή της οργόνης καθώς και στο «αντίστροφο, οργονομικό δυναμικό», στην τάση, δηλαδή, της οργόνης να ρέει αυθόρμητα από τα ασθενέστερα προς τα ισχυρότερα οργονοτικά συστήματα. Ο Ράιχ διερεύνησε τη λειτουργία του συσσωρευτή οργόνης πραγματοποιώντας θερμοκρασιακές μετρήσεις, μετρήσεις των χρόνων αυθόρμητης εκφόρτισης του ηλεκτροσκοπίου και χρησιμοποιώντας τον ανιχνευτή ιονίζουσας ακτινοβολίας Geiger–Müller. Αργότερα, όπως υποστήριξε, κατάφερε να εκμεταλλευτεί τη συσσωρευμένη οργονική ενέργεια για να θέσει σε κίνηση έναν ηλεκτρικό κινητήρα μικρής ισχύος. Τα αποτελέσματα των πειραμάτων αυτών ερμηνεύτηκαν από τον ίδιο ως επιβεβαίωση της θεωρίας της οργόνης αλλά και ως αμφισβήτηση της απόλυτης ισχύος του Δεύτερου Νόμου της Θερμοδυναμικής, ο οποίος προβλέπει τον εκφυλισμό κάθε χρήσιμης ενέργειας σε λιγότερο χρήσιμες μορφές με την πάροδο του χρόνου. Καθώς τα πειράματα των βιόντων υποδείκνυαν πως ο καρκίνος προκαλείται από την αποσύνθεση των ιστών λόγω της χαμηλής οργονικής φόρτισης, ο συσσωρευτής οργόνης πιθανώς θα μπορούσε να χρησιμεύσει στη θεραπεία καρκινοπαθών. Οι πρώτες δοκιμές πραγματοποιήθηκαν σε ποντίκια και απέδωσαν, σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσίευσε ο Ράιχ, υψηλά ποσοστά ίασης. Εν τούτοις, όταν η ίδια αγωγή εφαρμόστηκε σε ανθρώπους ασθενείς, η επιτυχία ήταν μερική. Παρότι οι καρκινικοί όγκοι σε πολλές περιπτώσεις εξαλείφονταν, οι ασθενείς, συχνά, κατέληγαν. Ο Ράιχ συμπέρανε πως ο καρκίνος είναι ένα χρόνιο και βαθύ πρόβλημα του συνόλου του οργανισμού, του οποίου οι καρκινικοί όγκοι αποτελούν μια προχωρημένη, τοπική (αν και δυνητικά θανατηφόρα) εκδήλωση. Για την εξάλειψη της νόσου απαιτείται να δοθεί έμφαση στην πρόληψη και στην εδραίωση συγκινησιακής υγείας.
thumb|180px|Ο Ράιχ εξέτασε τον [[Μεσιέ 101|Messier 101 και τους άλλους σπειροειδείς γαλαξίες από τη σκοπιά της οργονομίας και διατύπωσε εικασίες για τον τρόπο με τον οποίο δημιουργήθηκαν. (Εικόνα: NASA και ΕΟΔ)]]
Βασικά στοιχεία οργονομικής φυσικής
Ο Ράιχ πίστευε πως η οργόνη αποτελεί ένα πανταχού παρόν, πρωτογενές και ελεύθερο από μάζα υπόστρωμα ενέργειας από το οποίο αναδύεται ο υλικός κόσμος και οι νόμοι που τον διέπουν. Ταυτόχρονα, της αποδίδει ιδιότητες που κάποτε οι επιστήμονες απέδιδαν στον αιθέρα. Ωστόσο, αντίθετα με τον τελευταίο που συνήθως περιγραφόταν ως ένα ισότροπο και αμετάβλητο μέσο που συνιστούσε ένα απόλυτο σύστημα αναφοράς, η οργόνη φέρει ενέργεια, διαφοροποιείται, ρέει και πάλλεται. Ο Ράιχ υποστήριζε, ακόμα, πως αν και οι εικασίες για την ύπαρξη παρόμοιων μορφών ενέργειας δεν ήταν νέες, η εδραίωση της επιστήμης της οργονομίας υπήρξε η πρώτη αυστηρά επιστημονική και ωστόσο μη μηχανιστική στη λογική της μέθοδο, προσπάθεια κατανόησης των σχετικών φαινομένων. Το 1951 με το βιβλίο του Η Κοσμική Υπέρθεση (Cosmic Superimposition) επιχείρησε μέσω της μελέτης της διεργασίας της αμοιβαίας έλξης και σύντηξης δύο ρευμάτων οργόνης να συνδέσει με τον «λειτουργικό» τρόπο σκέψης που εισήγαγε διάφορα φυσικά και βιολογικά φαινόμενα όπως η βιογένεση, η συνουσία των ζώων, η ανάπτυξη των τυφώνων στην ατμόσφαιρα και η δημιουργία των σπειροειδών γαλαξιών.
Το πείραμα Όρανουρ
thumb|240px|Άποψη του κεντρικού κτηρίου του Όργονον. Τον Ιανουάριο του 1951 πραγματοποιήθηκε στο κτήμα Όργονον του Ράιχ το πείραμα Όρανουρ, με σκοπό τη διερεύνηση της ικανότητας της οργόνης να εξουδετερώνει τις αρνητικές προς τους ζωντανούς οργανισμούς επιδράσεις της ραδιενέργειας. Η πρώτη φάση του πειράματος και η μόνη που τελικά υλοποιήθηκε, συνίστατο στην καθημερινή, επαναλαμβανόμενη και για ορισμένο χρονικό διάστημα τοποθέτηση 1 mg του χημικού στοιχείου ραδίου σε συσσωρευτή οργόνης πολλών στρωμάτων και στην ταυτόχρονη καταγραφή των επιπέδων της εκπεμπόμενης ιονίζουσας ακτινοβολίας με τη χρήση ενός μετρητή Geiger–Müller. Τα αποτελέσματα, όπως περιγράφονται στη σχετική βιβλιογραφία από τον Ράιχ και τους συνεργάτες του, ήταν διαφορετικά από τα αναμενόμενα: το πείραμα φαινόταν να επιδρά με κυρίαρχα αρνητικό τρόπο τόσο στην υγεία των παρευρισκομένων, όσο και στην ποιότητα των τοπικών ατμοσφαιρικών φαινομένων. Μάλιστα, παρότι το δείγμα ραδίου γρήγορα απομακρύνθηκε, οι υποκειμενικές παρατηρήσεις και οι αυξημένες μετρήσεις του Geiger–Müller επέμειναν, έτσι ώστε τον Μάρτιο του 1952 το Όργονον να εκκενωθεί προσωρινά.
Η εμπειρία του πειράματος Όρανουρ υπήρξε καθοριστική για την εξέλιξη της οργονομίας. Ο Ράιχ δεν άργησε να συμπεράνει πως η ιονίζουσα ακτινοβολία καθώς και η ισχυρή ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία και η χημική ρύπανση έχουν την ιδιότητα να καθιστούν την οργόνη τοξική. Η προσπάθεια απομάκρυνσης της διαταραγμένης οργόνης οδήγησε στην εφεύρεση του «νεφοδιαλυτή», μιας συσκευής η οποία χρησιμοποιήθηκε για τη διαχείριση της ροής της οργόνης στην ατμόσφαιρα και τον έλεγχο των καιρικών συνθηκών. Αργότερα, μια μικρότερη εκδοχή του νεφοδιαλυτή χρησιμοποιήθηκε πειραματικά για την κινητοποίηση της ενέργειας που παγιδεύεται στη μυϊκή θωράκιση των νευρωτικών ασθενών.
Ο τρόπος σκέψης του «οργονομικού λειτουργισμού»
thumb|560px|Ο τρόπος σκέψης του οργονομικού λειτουργισμού μπορεί να αποτυπωθεί παραστατικά με τη χρήση «οργονομετρικών εξίσωσεων», όπως η παραπάνω. Σε μια οργονομετρική εξίσωση οι λειτουργικές παραλλαγές βρίσκονται κάθε φορά δεξιότερα των κοινών λειτουργικών αρχών τους. Στο συγκεκριμένο παράδειγμα, το οποίο αναφέρεται στον κανόνα του οργασμού, η λειτουργία του έμβιου παλμού είναι η κοινή λειτουργική αρχή της συστολής και της διαστολής. Αυτό σημαίνει ότι οι λειτουργίες της διαστολής και της συστολής είναι μεν αντίθετες, αλλά ταυτόχρονα είναι ταυτόσημες ως προς μία βαθύτερη λειτουργία, αυτή του έμβιου παλμού. Ο Ράιχ θεωρούσε πως με τις οργονομετρικές εξισώσεις επιτύγχανε να απεικονίσει τις θεμελιώδεις διεργασίες της φύσης και τις μεταξύ τους σχέσεις με άμεσο τρόπο.
Οι θεωρίες της οργονομίας αναπτύχθηκαν με τη χρήση του οργονομικού λειτουργισμού, μιας συλλογιστικής τεχνικής που ανέπτυξε ο ίδιος ο Ράιχ μέσα από τη μελέτη της διαμόρφωσης του ανθρώπινου χαρακτήρα. Η κατευθυντήρια αρχή του οργονομικού λειτουργισμού είναι της «ταυτότητας των παραλλαγών [των φυσικών λειτουργιών] ως προς μια κοινή λειτουργική αρχή». Η αποκρυστάλλωση των σχετικών ιδεών παρουσιάζεται σε μια σειρά γραπτών που δημοσίευσε τη δεκαετία του 1950.
Στο βιβλίο του Ο Αιθέρας, ο Θεός και ο Διάβολος (Ether, God and Devil, 1951), ο Ράιχ αντιπαραβάλει τον δικό του, εναρμονισμένο με τις φυσικές διεργασίες τρόπο σκέψης, με τα μηχανιστικά και μυστικιστικά συστήματα σκέψης που κυριαρχούν διαχρονικά στις θωρακισμένες κοινωνίες του ανθρώπου. Σύμφωνα με τον Ράιχ, η μηχανιστική επιστημονική έρευνα βασίζεται στη μελέτη στατικών, τεχνητών μοντέλων από τα οποία απουσιάζουν η ρευστότητα των φυσικών λειτουργιών αλλά και οι βαθύτερες ενοποιητικές αρχές που διέπουν κάθε φυσικό σύστημα.