cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φίλιππος Μελίκης
Γυναικεία ομάδα
Στις αρχές του 2012 νεαρά κορίτσια της Μελίκης και των γύρω χωριών απευθύνονται στο Φίλιππο Μελίκης για να παίξουν ποδόσφαιρο.Την πρωτοβουλία αναλαμβάνει αμέσως ο Νίκος Β.Λιολιόπουλος ,υπεύθυνος τότε της Ακαδημίας,και στήνεται η πρώτη γυναικεία ομάδα του Φιλίππου Μελίκης,με τη συμμετοχή τριάντα και πλέον κοριτσιών και προπονητή το Γιώργο Ντάμτσιο. Μάλιστα μετά από δύο μήνες προπονήσεων δίνει και τον πρώτο της φιλικό αγώνα με αντίπαλο την έμπειρη ομάδα του Αγίου Γεωργίου Νέας Κρήνης.Σε πανηγυρικό κλίμα και με την παρουσία πάρα πολύ κόσμου,τα κορίτσια μας κερδίζουν με 3-0. Δυστυχώς αυτή η προσπάθεια δεν είχε ανάλογη συνέχεια και το καλοκαίρι του 2012 η ομάδα διαλύθηκε.
Κοινωνικές εκδηλώσεις
Τα τελευταία χρόνια ο Φίλιππος,δίνοντας βάση και στον όρο ”μορφωτικός”,που περιέχει η επίσημη ονομασία του, συμμετέχει σε πολλές κοινωνικές και πολιτιστικές δράσεις,προσφέροντας πολύπλευρα στην Μελικιώτικη κοινωνία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Ημαθίας
Άνα Μπετανκούρτ
Η Άνα Μπετανκούρτ (Ana Betancourt, 14 Δεκεμβρίου 1832 Καμαγουέι - 7 Φεβρουαρίου 1901, Μαδρίτη) ήταν Κουβανέζα μαμπίσα (αντάρτισσα), εθνική ηρωίδα της Κούβας.
Η ζωή της
Γεννήθηκε το 1832, την ίδια χρονιά με την Εμίλια Καζανόβα, στο Καμαγουέι της Κούβας από πλούσια οικογένεια γαιοκτημόνων. Το 1854 παντρεύτηκε τον ζωγράφο Ιγκνάσιο Μόρα που ήταν φανατικός οπαδός της δημοκρατίας και της ένωσης της Κούβας με τις Η.Π.Α.. Η Μπετανκούρτ επηρεάστηκε από τις πολιτικές απόψεις του συζύγου της και τον βοήθησε να βελτιώσει τα οικονομικά του που είχαν υποφέρει από την υποστήριξη του αγώνα για τη συνένωση με τις Η.Π.Α.. Εκείνος πάλι την εκπαίδευσε και την υποστήριξε στην προσπάθειά της να βελτιώσει τις συγγραφικές της ικανότητες και να μάθει Γαλλικά και Αγγλικά.
Όταν το 1868 ξέσπασε ο πόλεμος με την Ισπανία το σπίτι τους έγινε ορμητήριο των επαναστατών και η Μπετανκούρτ άρχισε να γράφει επαναστατικά φυλλάδια και να βοηθά τον σύζυγό της να γράφει και να διανέμει την επαναστατική εφημερίδα Ελ Μαμπί. Όταν ο Μόρα έφυγε για να πολεμήσει και ίδιος με τους μαμπί, η Μπετανκούρτ συνέχισε να εκδίδει μόνη της την εφημερίδα όμως μέχρι τον Δεκέμβριο εκείνης της χρονιάς η κατάσταση έγινε τόσο επικίνδυνη για εκείνη που αναγκάστηκε να ακολουθήσει τον σύζυγό της. Η Μπετανκούρτ, παρά το γεγονός πως ήταν μια γυναίκα ανώτερης τάξης που δεν ήταν συνηθισμένη στις δύσκολες συνθήκες, έγινε μία από τις ηρωικές μαμπίσες επαναστάτριες και έζησε μαζί τους στη ζούγκλα. Αυτές οι επαναστάτριες έδειξαν τόσο μεγάλο ηρωισμό και τόση μαχητικότητα κατά τον αγώνα της ανεξαρτησίας της Κούβας από την Ισπανία που οι άνθρωποι άρχισαν να αποκαλούν την επανάσταση «Πόλεμο των Γυναικών».
Το 1869 η Μπετανκούρτ συμμετείχε στην Πρώτη Εθνοσυνέλευση των Κουβανών όπου οι αντάρτες επρόκειτο να εκλέξουν την κυβέρνησή τους και να γράψουν τις βασικές αρχές της αυτοδιοίκησής τους. Εκεί η Μπετανκούρτ έβγαλε τον πρώτο φεμινιστικό λόγο στην ιστορία της Λ. Αμερικής συνδέοντας την ανεξαρτησία της Κούβας με την απόρριψη της δουλείας, του ρατσισμού και της ισπανικής κυριαρχίας αλλά και της καταπίεσης των γυναικών. «''Πολίτες: Η Κουβανέζα γυναίκα περίμενε υπομονετικά στη σκοτεινή, ήρεμη γωνιά του σπιτιού για αυτή την όμορφη στιγμή που μια επανάσταση θα έσπαζε τα δεσμά της και θα έλυνε τα φτερά της. Όλα είναι σκλαβωμένα στην Κούβα: οικογένειες, έγχρωμοι άνθρωποι και γυναίκες. Είστε έτοιμοι να δώσετε το αίμα σας αν χρειαστεί για να τερματίσετε τη φυλετική σκλαβιά. Όμως αυτή σκλαβιά δεν υπάρχει πια γιατί χειραφετήσατε τους υπόδουλους άντρες. Τώρα έχει έρθει η ώρα να ελευθερώσετε και τις γυναίκες από την σκλαβιά της οικογένειας και της φυλής, τις γυναίκες που σήμερα, ακόμα και σε συνθήκες πολέμου, είναι αδερφές σας και συντρόφισσές σας ακόμα και αν δεν έχουν κερδίσει τα δικαιώματά τους.''»
Αν και οι επαναστάτες χαιρέτησαν την ομιλία της Μπετανκούρτ και εξαίρεσαν τη συνεισφορά και τη γενναιότητα των μαμπίσας στον αγώνα, δεν προέβλεψαν δικαιώματα για τις γυναίκες στις βασικές αρχές της αυτοδιοίκησής τους καθώς η ιδέα της γυναικείας χειραφέτησης ήταν μέχρι τότε ανήκουστη. Οι άντρες επαναστάτες θρωρούσαν πως οι γυναίκες εκπροσωπούνταν επαρκώς μέσω των αντρών και πως ήδη είχαν κερδίσει την αναβάθμιση της θέσης τους έχοντας κερδίσει με τον αγώνα τους τον σεβασμό των αντρών και έχοντας αποδείξει πως δεν ήταν αδύναμες και ανίκανες.
Στις 9 Ιουλίου 1871 η Μπετανκούρτ αιφνιδιάστηκε από τους Ισπανούς και αιχμαλωτίστηκε. Κόντεψε να πεθάνει στη φυλακή από τύφο αλλά τελικά κατάφερε να επιβιώσει και εξορίστηκε στη Νέα Υόρκη. Εκεί ευτυχώς μπορούσε να επικοινωνήσει καθώς είχε μάθει Αγγλικά αλλά έπρεπε να εργαστεί για να επιβιώσει και βρήκε δουλειά σε ένα εργοστάσιο όπου άρχισε να εργάζεται κάτω από απεχθείς συνθήκες όπως έκαναν και πολλές άλλες εξορισμένες Κουβανές όπως η Κόντσα Αγκραμόντε και η Αμάλια Σιμονί. Τότε γνώρισε την επαναστάτρια, ακτιβίτρια και φεμινίστρια Εμίλια Καζανόβα που ήταν ήδη γνωστή ως ιδρύτρια της Λίγκας των Κορών της Κούβας, μία γυναικεία οργάνωση που αγωνίζονταν για την απελευθέρωση της Κούβας, και άρχισε να εργάζεται μαζί της. Κάποια στιγμή μάλιστα η Μπετανκούρτ και η Καζανόβα έκαναν κάτι που θεωρήθηκε αδιανόητο για γυναίκες: συνάντησαν τον ίδιο τον Πρόεδρο των Η.Π.Α. που τότε ήταν ο Οδυσσέας Γκραντ, και του ζήτησαν να μεσολαβήσει για να απελευθερωθούν ορισμένοι Κουβανοί φοιτητές που είχαν συλληφθεί από τους Ισπανούς, αλλά η επίσημη εκδοχή που δώθηκε στη δημοσιότητα ήταν πως είχαν ζητήσει να αναγνωρίσουν οι Η.Π.Α. τον αγώνα ανεξαρτησίας της Κούβας.
Το τέλος του Δεκαετούς Πολέμου το 1878 δεν έφερε την πολυπόθητη ανεξαρτησία στην Κούβα και βρήκε την Μπετανκούρτ κουρασμένη ψυχικά και σωματικά. Ειρωνικά, βρήκε στήριγμα στην αδερφή της που είχε παντρευτεί έναν Ισπανό στρατιωτικό και πήγε να μείνει μαζί τους στη Μαδρίτη. Αν και πρόλαβε να δει την Κούβα να απελευθερώνεται τελικά από τους Ισπανούς, δεν πρόλαβε το 1901 να επιστρέψει στη χώρα της όπως είχε πρόθεση γιατί πέθανε από βρογχοπνευμονία σε ηλικία 69 ετών. Τάφηκε στην Ισπανία αλλά το 1968 η σορός της μεταφέρθηκε στην Κούβα και τάφηκε στο Πάνθεον των Επαναστατικών Ένοπλων Δυνάμεων στην Αβάνα.
Τιμητικές διακρίσεις
Η Εθνική Ένωση Φεμινιστών της Κούβας ίδρυσε το 1947 δανειστική βιβλιοθήκη που ονόμασε «Άνα Μπετανκούρτ ντε Μόρα».
Μία σειρά από σχολεία θηλέων για κορίτσια που ζουν στην επαρχία της Κούβας ονομάστηκαν «Άνα Μπετανκούρτ» προς τιμήν της.
Η Άνα Μπετανκούρτ αναφέρεται στο έργο της Τζούντι Σικάγο «Το Δείπνο» στο σερβίτσιο της Σακατζαγουία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κουβανοί επαναστάτες Κατηγορία:Φεμινιστές
Δέλιος Παπανεδέλκος
Ο Δέλιος (ή Νεδέλκος) Παπανεδέλκος ήταν σλαβόφωνος κομμουνιστής.
Βιογραφία
Συνδέθηκε με το ΚΚΕ και φυλακίστηκε στην Ακροναυπλία. Παραδόθηκε στους Γερμανούς από το Καθεστώς της 4ης Αυγούστου μαζί με άλλους εκατοντάδες πολιτικούς κρατούμενους δίχως να απελευθερωθεί. Λόγω ότι η γυναίκα του ήταν Γερμανίδα και ο αδερφός του στέλεχος της Βουλγαρικής λέσχης Θεσσαλονίκης απελευθερώθηκε και μεσολάβησε για να γίνει η Απελευθέρωση των Μακεδόνων κομμουνιστών με σύμφωνη γνώμη των στελεχών του ΚΚΕ της Ακροναυπλίας ώστε να ανασυγκροτηθεί το κόμμα. Συμμετείχε στο ΕΑΜ από την στιγμή που αφέθηκε ελεύθερος και για τη δράση του φυλακίστηκε πάλι από τις Ελληνικές κατοχικές αρχές μαζί με άλλους ΕΑΜίτες στο στρατόπεδο Παύλος Μελάς.
Με τη μεσολάβηση της Βουλγαρικής λέσχης (συμμετείχε ο αδερφός του) ενώ και ο ίδιος ήταν σημαίνον στέλεχος αφέθηκε ξανά ελεύθερος. Αναφέρεται ότι έγινε μαχητικό μέλος της λέσχης. Κατά την διάρκεια του εμφυλίου πολέμου φυλακίστηκε στην Γιουγκοσλαβία ως υποστηρικτής του ΚΚΣΕ και του ΚΚΕ στη διαμάχη του με το ΚΚΓ. Πέθανε στα Σκόπια το 1960.
Παραπομπές
Παπανεδ
Λουτρό Καρδίτσας
Γεωγραφικά στοιχεία
Το Λουτρό βρίσκεται στις νοτιοδυτικές άκρες του Θεσσαλικού κάμπου, δυτικά του ποταμού Σοφαδίτη, σε απόσταση περίπου 21 χλμ. ΝΔ. από την Καρδίτσα και 18 χλμ. Ν.-ΝΔ. από τους Σοφάδες (έδρα του δήμου). Ο πληθυσμός του χωριού ανέρχεται στους 349 κατοίκους σύμφωνα με απογραφή του 2011 στους 303 κατοίκους ενώ με αυτήν του 2001 ήταν 349. Όμορφα παλιά σπίτια, γραφικά καφενεδάκια και μία απαράμιλλης ομορφιάς θέα συνθέτουν τον υπέροχο αυτό τόπο. Στο κέντρο του χωριού βρίσκεται το παλιό δημοτικό σχολείο καθώς και το νηπιαγωγείο. Την όμορφη αυτή εικόνα συμπληρώνει ο ενοριακός ναός του Αγίου Παντελεήμονος που βρίσκεται δίπλα από το χώρο του σχολείου. Σε αρκετά κοντινή απόσταση βρίσκεται και το γήπεδο του χωριού στο οποίο διεξάγονται διάφοροι αγώνες ποδοσφαίρου αλλά και μπάσκετ από τους κατοίκους αλλά αποτελεί και τον πρωτεύοντα χώρο διασκέδασης για τα μικρά παιδιά. Ο δρόμος που οδηγεί στο χωριό είναι η Επαρχιακή Οδός Καρδίτσα - Ρεντίνα Καρδίτσας και η είσοδος στο χωριό γίνεται από δεξιά παράκαμψη του δρόμου αυτού.
Πανηγύρι
Μία από τις κύριες εκδηλώσεις του χωριού είναι το πανηγύρι του Αγίου Παντελεήμονα το οποίο διεξάγεται στις 27 Ιουλίου προς τιμήν του Αγίου και το οποίο αποτελείται από την λειτουργία στο ναό το βράδυ της παραμονής της εορτής καθώς και το πρωί ανήμερα. Επίσης ανήμερα το πανηγύρι περιλαμβάνει οργανοπαίχτες και μία μεγάλη ποικιλία από τοπικά εδέσματα και γλυκίσματα.
Καζάντσι (Γκορανμπόι)
Το Καζάντσι (επίσης, Καζαντσί και Καζαντσή) είναι χωριό στην επαρχία Γκορανμπόι του Αζερμπαϊτζάν. Το χωριό αποτελεί μέρος του δήμου Γκορανλί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Γκορανμπόι
Ντορότα Μασουόφσκα
Η Ντορότα Μασουόφσκα (πολωνικά:Dorota Masłowska,, γενν. στις 3 Ιουλίου 1983) είναι Πολωνή συγγραφέας, θεατρική συγγραφέας, αρθρογράφος και δημοσιογράφος.
Ζωή και έργο
Ο Μασουόφσκα γεννήθηκε στο Βεϊχερόβο και μεγάλωσε εκεί. Υπέβαλλε αίτηση για το τμήμα ψυχολογίας του Πανεπιστημίου του Γκντανσκ και έγινε δεκτή, αλλά παράτησε τις σπουδές της για να πάει στη Βαρσοβία, όπου εντάχθηκε στις σπουδές πολιτισμού στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στα μέσα μαζικής ενημέρωσης όταν εκδόθηκε το πρώτο της βιβλίο, το Wojna polsko-ruska pod flagą biało-czerwoną (μεταφρασμένο στα αγγλικά είτε ως White and Red στο Ηνωμένο Βασίλειο ή Snow White and Russian Red στις ΗΠΑ και κυριολεκτικά σημαίνει Πόλεμος Πολωνίας-Ρωσίας υπό Λευκή-Κόκκινη Σημαία). Μεγίστως αμφιλεγόμενο, κυρίως λόγω της γλώσσας που θεωρούνταν από πολλούς ως χυδαία, κυνική και απλή, το βιβλίο επαινέθηκε από πολλούς διανοούμενους ως καινοτόμο και φρέσκο. Μεταξύ των πιο ενεργών υποστηρικτών της Μασουόφσκα ήταν ο Μάρτσιν Σβιετλίτσκι και το προσωπικό του Polityka, με πιο γνωστό το συγγραφέα Γέζι Πιλχ. Ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα μεταμοντερνιστικής λογοτεχνίας, το βιβλίο της έγινε κορυφαίο σε πωλήσεις στην Πολωνία και η Μασουόφσκα κέρδισε πολλά αξιοσημείωτα βραβεία, καθώς και γενική υποστήριξη μεταξύ των κριτικών. Μεταφράστηκε σχεδόν αμέσως σε διάφορες γλώσσες, μεταξύ των οποίων η γαλλική, η γερμανική, η ισπανική, η ιταλική, η ολλανδική, η ρωσική, η αγγλική, η ουγγρική, η τσεχική και η λιθουανική και κέρδισε το Γερμανικό Βραβείο Λογοτεχνίας Νέων (Deutscher Jugendliteraturpreis).
Το δεύτερο της μυθιστόρημα Paw królowej (Το Παγώνι της Βασίλισσας) δεν κέρδισε παρόμοια δημοτικότητα, παρόλο που κέρδισε το λογοτεχνικό βραβείο Νίκε το 2006. Από το 2009, η μόνιμη κατοικία της Μασουόφσκα βρίσκεται στην Κρακοβία. Το 2009, κατοικούσε στο Βερολίνο με επιδότηση της Γερμανικής Υπηρεσίας Ακαδημαϊκής Ανταλλαγής. Έχει συνεργαστεί με διάφορα περιοδικά, κυρίως τα εβδομαδιαία Przekrój και Wysokie Obcasy, καθώς και το μηνιαίο Lampa και τριμηνιαίο Β EAT.
Ισαβέλλα Γκοντζάγκα
Η Ισαβέλλα, ιταλ. Isabella Gonzaga di Novellara (1576 - 1630) από τον Οίκο των Γκοντζάγκα-Νοβελάρα ήταν κόρη του κόμη της Νοβελάρα και με τους γάμους της έγινε πρώτα κυρία του σαν Μαρτίνο νταλ'Αργκίνε και μετά δούκισσα της Μάντουα & του Μομφερράτου.
Ντορότα Μασουόφσκα
Ζωή και έργο
Της πρώτο της θεατρικό έργο, Dwoje biednych Rumunów mówiących po polsku (Ένα ζευγάρι φτωχών Ρουμάνων που μιλούν πολωνικά), έχει μεταφραστεί από τη Λίσα Γκόλτνμαν και τον Πολ Σιρέτ και παίχτηκε για πρώτη φορά στο Ηνωμένο Βασίλειο στο Θέατρο Σόχο από τις 28 Φεβρουαρίου έως τις 29 Μαρτίου 2008, με ένα cast που περιελάμβανε τους Άντριου Τιέρναν, Άντρια Ράιζμπορο, Χάουαρντ Γουόρντ, Βάλερι Λίλεϊ, Ίσια Μπένισον, Τζον Ρόγκαν και Τζέισον Τσίτερ. Ούτε η Γκόλντμαν ούτε ο Σίρετ γνώριζαν την πολωνική γλώσσα και βάσισαν την προσαρμογή τους σε τεχνική μετάφραση και μετάφραση γραμμή ανά γραμμή με τη Μασουόφσκα στο Λονδίνο το 2007. Μια αμερικανική μετάφραση του έργου από τον Μπέντζαμιν Πάλοφ ανατέθηκε από την TR Warszawa το 2007 και εκτελέστηκε στη Νέα Υόρκη. Τον Οκτώβριο του 2015 της απονεμήθηκε το Χάλκινο Μετάλιο για Αξία στον Πολιτισμό - Gloria Artis.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Πολωνές συγγραφείς Κατηγορία:Νικητές Βραβείου Νίκε Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία) Κατηγορία:Αποδέκτες του Χάλκινου Μεταλλίου για Αξία στον Πολιτισμό - Gloria Artis
Ισαβέλλα Γκοντζάγκα
Εθεωρείτο η πιο όμορφη γυναίκα της εποχής της. Έπειτα από το τέλος του πρώτου της συζύγου έγινε επίτροπος του Σαν Μαρτίνο αλλ'Αργκίνε, Ίζολα Ντοβαρέζε, Ριβαρόλο & Κομεσάτζιο το διάστημα 1605-13, λόγω της ανηλικιότητας του πρώτου γιου της. Ο δεύτερος γάμος της με έναν μακρινό συγγενή της, 18 έτη νεότερό της ήταν καταστροφικός: έγινε η αιτία μίας διαδικασίας Ιεράς Εξέτασης, που ξεκίνησε γι'αυτήν με αίτημα των συγγενών του 2ου συζύγου της και κατέληξε με πλήρη αποκατάστασή της. Έπαιξε μοιραίο ρόλο στην εξάλειψη του κύριου κλάδου του Οίκου των Γκοντζάγκα, η οποία έγινε η αρχή του Πολέμου για τη Διαδοχή στη Μάντουα.
Ο 1ος γάμος της
Τον Φεβρουάριο του 1605 απεβίωσε ο 1ος σύζυγός της Φεράντε Γκοντζάγκα-Σαμπιονέτα. Επειδή ο πρώτος γιος της ήταν ανήλικος, η Ισαβέλλα έγινε επίτροπος των κτήσεών των, που περιελάμβαναν τις κυριότητες του Σαν Μαρίνο αλλ'Αργκίνε, Ίζολα Ντοβαρέζε, Ριβαρόλο & Κομεσάτζιο. Το 1609 έγινε επίτροπος του πριγκιπάτου του Μποτζόλο, της κυριότητας του Ριβαρόλο ντι Φουόρι και της κομητείας του Πομπονέσκο, όταν ο ανήλικος γιος της κληρονόμησε τις περιοχές αυτές από τον εκ πατρός θείο του Τζιούλιο-Τσέζαρε Γκοντζάγκα. Ιστοριογραφικά η περίοδος της επιτροπείας της Ισαβέλλας χαρακτηρίζεται θετική. Μεταξύ των επιτευγμάτων της ήταν η ίδρυση αρχείου και ενός δημόσιου συμβολαιογραφείου, το οποίο κατέστησε δυνατή τη βελτίωση του δικαστικού συστήματος. Χάρη στις δράσεις της Ισαβέλλας αντιμετωπίστηκαν γρήγορα οι συνέπειες της καταστροφικής πλημμύρας του 1609.
Παρά την πλήρη συμμετοχή της στη διακυβέρνηση των περιοχών του πρώτου γιου της, η Ισαβέλλα επίσης φρόντισε για το μέλλον των άλλων παιδιών της. Ο Αλφόνσος εισήλθε στην υπηρεσία ενός συγγενούς με επιρροή, του Καρόλου Γ΄ δούκα του Νεβέρ & Ρετέλ (που αργότερα έγινε δούκας της Μάντουα και του Μομφερράτου), από τον οποίο έλαβε τον τίτλο του μαρκήσιου του Πομάρο. Ο Κάρλο ακολούθησε εκκλησιαστική σταδιοδρομία και, αφού σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Σαλαμάνκα, έλαβε τον μοναστικό όρκο και έγινε επικεφαλής του αββαείου του Λουτσέντιο. Ο Λουίτζι, ο Καμίλλο, ο Αννίμπαλε και ο Φεντερίγκο ακολούθησαν όλοι στρατιωτική σταδιοδρομία και ανήλθαν σε υψηλές θέσεις. Η μόνη κόρη της, η ομώνυμη Ισαβέλλα, έγινε μοναχή. Το 1613 ο πρώτος γιος της Σκιπιόνε ενηλικιώθηκε και ανέλαβε τη διακυβέρνηση· έπειτα από αυτό η Ισαβέλλα αποσύρθηκε στο Σαν Μαρτίνο κοντά στη Μάντουα.
Ο 2ος γάμος της
Το 1615 ο καρδινάλιος Βιντσέντσο Β΄ Γκοντζάγκα, νεότερος αδελφός του Φερδινάνδου δούκα της Μάντουα & του Μομφερράτου, εγκαταστάθηκε στο κάστρο του Γκατζουόλο, κοντά στο Σαν Μαρτίνο. Παρά την εκπαίδευση και την ανατροφή που έλαβε από τους Ιησουίτες, ο 21 ετών πρίγκιπας είχε μία πολύ άσωτη συμπεριφορά, για την οποία είχε φύγει από τη δουκική Αυλή. Όταν έμαθε ότι κοντά του ζούσε μία μεσόκοπη μακρινή συγγενής του, που κάποτε εθεωρείτο η πιο όμορφη καλλονή, αποφάσισε να την επισκευθεί. Όμως αποδείχθηκε ότι η 39 ετών Ισαβέλλα, αν και μητέρα 8 παιδιών, ήταν ακόμη ελκυστική. Ο Βιντσέντσο την ερωτεύθηκε, αλλά αυτή αρνήθηκε να προχωρήσει. Τότε αυτός της έκανε πρόταση. Τον Αύγουστο του 1616 παντρεύτηκαν μυστικά στο παρεκκλήσιο του ανακτόρου του Αγ. Μαρτίνου. Ο Βιντσέντσο ζήτησε από τον πάπα Παύλο Ε΄ τη λύση του από τους μοναστικούς όρκους. Στις 5 Σεπτεμβρίου αποκήρυξε το αξίωμα του καρδιναλίου και έλαβε επίσημη επικύρωση.
Ο Φερδινάνδος ήταν εναντίον του γάμου, καθώς είχε σχεδιάσει να επηρεάσει -μέσω του νεότερου αδελφού του Βιντσέντσο Β΄- την πολιτική της Αγίας Έδρας προς όφελος του Οίκου των Γκοντζάγκα. Ο δούκας ζήτησε από τον επίσκοπο της Μάντουα να κηρύξει τον γάμο άκυρο, με σκοπό να επιστρέψει ο Βιντσέντσο στο αξίωμα του καρδιναλίου. Το ίδιο συμμεριζόταν και η σύζυγός του Αικατερίνη των Μεδίκων, η οποία προσπάθησε να πείσει τη μητέρα της Χριστίνα της Λωρραίνης να πάρει την υποστήριξη του μεγάλου δουκάτου της Τοσκάνης. Στην αρχή ο Βιντσέντσο αντιστάθηκε απελπισμένα, αλλά όταν περιορίστηκε στο Γκόιτο και του στερήθηκαν αρκετά υλικά πλεονεκτήματα, λύγισε και τον Δεκέμβριο του 1616 συμφώνησε με την απαίτηση τού μεγαλύτερου αδελφού του να ακυρώσει τον γάμο του με την Ισαβέλλα.
Η Ισαβέλλα κρατήθηκε υπό επιτήρηση για λίγο καιρό στο Γκρατζουόλο. Όταν είδαν ότι δεν ήταν έγκυος, της επετράπη να επιστρέψει στο σαν Μαρτίνο. Πάντως η ακύρωση του γάμου του Βιντσέντσο αποδείχθηκε δύσκολη υπόθεση. Ο Φερδινάνδος, με τη βοήθεια της εξαδέλφης της συζύγου του, της Μαρίας των Μεδίκων, συζύγου του Ερρίκου Δ΄ της Γαλλίας, έλαβε από τους καθηγητές της Σορβόνης το πόρισμα της πιθανής ακύρωσης του γάμου εξαιτίας της συγγένειας του ζεύγους. Ωστόσο αυτό δεν έφθανε. Στη Μάντουα τα μέλη των κλάδων Σαμπιονέτα και Νοβελάρα ήταν εναντίον του διαζυγίου.
Τότε ο Φερδινάνδος που ήταν άτεκνος, κατάλαβε ότι ο νεότερος αδελφός του ήταν ο κληρονόμος του και ήθελε ο Φραντσέσκο να νυμφευτεί σύντομα, για να εξασφαλιστεί η συνέχεια της δυναστείας. Έτσι, έπειτα από μία αποτυχημένη απόπειρα να δηλητηριάσει την Ισαβέλλα, ο δούκας την κατηγόρησε για μαγεία. Οι κατηγορίες προκάλεσαν την αρχή μίας διαδικασίας εξέτασης, που έγινε στην επισκοπή της Μάντουας το 1622. Εμφανίστηκαν δήθεν μάρτυρες, που είπαν ότι είδαν τη χήρα κυρία του σαν Μαρτίνο αλλ'Άργκινε να χρησιμοποιεί μαγικά φίλτρα. Η Ισαβέλλα σύντομα κατάλαβε ότι δεν είχε ελπίδα με μία δίκη στη Μάντουα να σώσει τη ζωή της, ιδίως επειδή την κατηγορία υποστήριζε ακόμη και ο σύζυγός της. Το 1623 διέφυγε στη Ρώμη και έκανε έφεση στην Ανώτερη Ιερά Εξέταση. Τώρα μία νέα διαδικασία ξεκίνησε, που την ενέκρινε ο πάπας Ουρβανός Η΄. Ο Φερδινάνδος εις μάτην επέμενε να διεξαχθεί η διαδικασία εξέτασης στη Μάντουα. Η Ισαβέλλα, με την επιμονή του δούκα, φυλακίστηκε στο Καστέλ Σαντ'Άντζελο στη Ρώμη. Σύντομα όμως, έπειτα από ενδελεχή έρευνα, η Ισαβέλλα κρίθηκε αθώα όλων των κατηγοριών μαγείας. Όλοι οι "μάρτυρες", όταν κλήθηκαν στη Ρώμη, είχαν αναιρέσει τις κατηγορίες. Τον Ιανουάριο και τον Μάιο του 1624 η Ισαβέλλα αποκαταστάθηκε πλήρως. Η επόμενη προσπάθεια του δούκα και του συζύγου της να τη σκοτώσουν με πληρωμένους δολοφόνους, απέτυχε.
Τον Οκτώβριο του 1626 ο Βιντσέντοσ Β΄ έγινε ο νέος δούκας της Μάντουα & του Μομφερράτου. Αν και το ζεύγος ζούσε χωριστά, ήταν ακόμη νομικά παντρεμένοι. Τα νέα την έφθασαν στη Ρώμη. Τον Απρίλιο του 1627 η Αγία Έδρα επικύρωσε την εγκυρότητα του γάμου τους. Επιπρόσθετα δημιουργήθηκε το θέμα της υλικής αποζημίωσης για βλάβες, που έγιναν από τον άνδρα της και τους συγγενείς της, καθώς και την αναγνώρισή της ως δούκισσας της Μάντουα & του Μομφερράτου. Τον Δεκέμβριο του 1627 η Ισαβέλλα χήρευσε για δεύτερη φορά. Με το τέλος του άτεκνου συζύγου της ο κύριος κλάδος των Γκοντζάγκα εξέλιπε και άρχισε ο Πόλεμος για τη διαδοχή στη Μάντουα.
Οικογένεια
Το 1594 παντρεύτηκε τον Φεράντε Γκοντζάγκα, μέλος του πλάγιου κλάδου της Σαμπιονέτα-Μπότζολο, κύριο του Σαν Μαρτίνο αλλ'Αργκίνε, Ίζολα Ντοβαρέζε, Ριβαρόλο & Κομεσάτζιο και στρατηγός του στρατού του βασιλείου της Ισπανίας. Είχε τέκνα:
Όταν απεβίωσε ο Φεράντε, η Ισαβέλλα έκανε δεύτερο γάμο με τον Βιντσέντσο Β΄ Γκοντζάγκα δούκα της Μάντουα & του Μομφερράτου. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Γκοντζάγκα Κατηγορία:Δούκισσες της Μάντοβα Κατηγορία:Δούκισσες του Μομφερράτου
Καζάντσι (Αγκντάμ)
Το Καζάντσι (Ղազանճի επίσης, Γκαζάντσι, Καζαντσί, και Καζαντσή) είναι χωριό της επαρχίας Αγκντάμ του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο έδαφος της μη αναγνωρισμένης δημοκρατίας του Ναγκόρνο-Καραμπάχ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Αγκντάμ
Τεοντόρ Σασεριώ
Επιρροές
Ο Σασεριώ κληρονόμησε από τον δάσκαλό του Ενγκρ την καθαρότητα του σχεδίου, διαφοροποιήθηκε όμως από εκείνον με ένα πρωτότυπο αισθησιασμό και μια ιδιότυπη απεικόνιση του γυναικείου γυμνού, που αναβλύζει από την ανακάλυψη και τον εξωτισμό της Ανατολής. Εντούτοις, η επίδραση αφενός του Ενγκρ και αφετέρου του Ντελακρουά και των άλλων ρομαντικών ζωγράφων είναι φανερή τόσο στην επιλογή των θεμάτων του όσο και στα χρώματα που κυριαρχούν στους πίνακές του.
Η ανάδειξη
Στο παρισινό Σαλόν του 1836, σε ηλικία μόνο 17 ετών, ο Σασεριώ δημιούργησε αίσθηση με δύο θρησκευτικούς πίνακές του: «Η επιστροφή του άσωτου υιού» και «Η κατάρα του Κάιν». Η επιτυχία του συνεχίστηκε στο Σαλόν του 1839 με την «Αναδυόμενη Αφροδίτη» και τη «Λουόμενη Σουσάνα». Ακολουθούν παραγγελίες για τοιχογραφικές διακοσμήσεις εκκλησιών, όπως στο παρεκκλήσιο της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας στην Εκκλησία του Σαιν-Μερί (Saint – Merri) και μια «Αποκαθήλωση» στον Σαιν-Φιλίπ-ντυ-Ρουλ στο Παρίσι.
Επιρροές από την Αλγερία
Γοητευμένος από τον εξωτισμό της Αλγερίας, ο Σασεριώ έγραφε στο ημερολόγιό του ότι βιώνει τις «χίλιες και μία νύχτες». Το ίδιο τον εντυπωσίασαν και οι αραβικές ενδυμασίες. Με την επιστροφή του στη Γαλλία, διακόσμησε το εργαστήριό του στο Παρίσι με μια ολότελα ανατολίτικη χροιά. Και από το 1848 δεν έπαψε να φιλοτεχνεί πίνακες με σκηνές σ' ένα περιβάλλον αραβικής ή εβραϊκής καθημερινότητας, που ανάμεσα στους πιο σημαντικούς είναι «Το Σάββατο στην Εβραϊκή Συνοικία της Κωνσταντίνης» (1849, Μουσείο Λούβρου), «Εβραίες στο μπαλκόνι» (1849, Μουσείο Λούβρου) και «Ο Χορός των μαντηλιών» (1849, Μουσείο Λούβρου). Ο Σασεριώ υπέβαλε οκτώ πίνακες για το Σαλόν του 1850, μεταξύ των οποίων τους «Άραβες ιππείς που μεταφέρουν το νεκρό τους μετά από σύγκρουση με σπαχήδες». Δυο χρόνια αργότερα ολοκληρώνει το αριστούργημά του «Tepidarium» (1853, Μουσείο Ορσέ, Παρίσι), που το χαρακτηρίζει ανατολίτικη νωχέλεια και έντονος ερωτισμός, όπως συμβαίνει και με τα έργα του «Η Ανδρομέδα δεμένη στον βράχο από τις Νηρηίδες» (1840, Λούβρο), «Νεαρή γυναίκα εξερχόμενη από το λουτρό» (1849, Λούβρο), «Αποκοιμισμένη νύμφη – Αλίς Οζύ» (1850, Μουσείο Καλβέ, Αβινιόν), «Ξαπλωμένη οδαλίσκη» και «Εσωτερικό Χαρεμιού».
Το τέλος
Ο Τεοντόρ Σασεριώ πέθανε πρόωρα στις 8 Οκτωβρίου 1856 στο Παρίσι, σε ηλικία μόλις 37 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι
Δήμος Ελυμνίων
Ο δήμος Ελυμνίων ήταν δήμος του νομού Ευβοίας μέχρι το 2010, οπότε συγχωνεύτηκε στον Δήμο Μαντουδίου - Λίμνης - Αγίας Άννας που δημιουργήθηκε το 2011 με το Σχέδιο Καλλικράτης. Βρίσκεται στη βόρεια χερσόνησο του νησιού, στα παράλια του βόρειου Ευβοϊκού κόλπου. Ο δήμος αποτελείτο από 5 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 161,1 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 5.648 κατοίκους. Έδρα του ήταν η Λίμνη.
Ο δήμος αποτελείτο από τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Παραπομπές
Ε
Τζωρτζ Νέβιλ, 5ος βαρόνος του Μπεργκαβεννί
Ο Τζωρτζ Νέβιλ, 5ος βαρόνος του Μπεργκαβεννί (1469 - 1535) Άγγλος ευγενής και αυλικός, 5ος Βαρόνος του Μπεργκαβεννί ήταν μεγαλύτερος γιος του Τζωρτζ Νέβιλ, 4ου βαρόνου του Μπεργκαβεννί και της πρώτης συζύγου του Μάργκαρετ Φενν (πέθανε στις 28 Σεπτεμβρίου 1485), κόρης του Ούγου Φενν θησαυροφύλακα της Αγγλίας. Ο τέταρτος αδελφός του Τόμας Νέβιλ ήταν έμπιστος σύμβουλος του Ερρίκου Η΄ της Αγγλίας και ομιλητής στην Βουλή των Κοινοτήτων. Ο τρίτος αδελφός του Έντουαρντ Νέβιλ εκτελέστηκε από τον Ερρίκο Η΄ για προδοσία (1538).
Πρώτα χρόνια
Ο Τζωρτζ Νέβιλ ως δεύτερος ξάδελφος της νέας βασίλισσας Άννας Νέβιλ παρέστη στην στέψη του Ριχάρδου Γ΄ της Αγγλίας (1483) και παρά το νεαρό της ηλικίας του στέφθηκε ιππότης. Διαδέχθηκε τον πατέρα του στους τίτλους και τα εδάφη του (1492) και ανέλαβε πρωτοβουλίες στην μάχη του Μπλάκχιθ εναντίον των Κορνηλίων επαναστατών. Έγινε μέλος της Βουλής των Λόρδων (1497), ασχολήθηκε με διεθνείς υποθέσεις και είχε συνεχή παρουσία στην Βουλή. Το 1506 έπεσε σε βασιλική ανυποληψία επειδή διατηρούσε έναν παράνομο ιδιωτικό στρατό, του επεβλήθη το τεράστιο πρόστιμο των 100.000 λιρών και υποχρεώθηκε σε ταξιδιωτικό αποκλεισμό. Ο Ερρίκος Η΄ της Αγγλίας τον συγχώρεσε όταν ανέβηκε στον θρόνο (1509), επανήλθε στο βασιλικό συμβούλιο (1512) και έγινε μέλος του Τάγματος της Περικνημίδας (1513). Την ίδια χρονιά ανέλαβε αποστολή να καταλάβει την Τουρναί και να υπερασπιστεί την Γκιν.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο την Ιωάννα (πέθανε στις 14 Νοεμβρίου 1508) κόρη του Τόμας Φιτς Άλαν του Αρουντέλ και της συζύγου του Μαργαρίτας, της δεύτερης κόρης του Ριχάρδου Γούντβιλ, 1ου κόμη του Ρίβερς και μικρότερης αδελφής της Ελισάβετ Γούντβιλ συζύγου του Εδουάρδου Δ΄ της Αγγλίας. Ο γάμος σύμφωνα με τον Χυκιαρντ ήταν άτεκνος αλλά σύμφωνα με τον Κοκάιν, τον Σάμουελ Ρίτσαρντσον και τον Κράκρόφ είχαν τουλάχιστον δυο κόρες :
Παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο πριν τις 5 Σεπτεμβρίου 1513 την Μάργκαρετ, κόρη του Γουίλιαμ Μπρέντ του Τσάρινγκ στο Κεντ χωρίς να αποκτήσουν παιδιά.
Παντρεύτηκε σε τρίτο γάμο τον Ιούνιο 1519 την Μαρία, μικρότερη κόρη του Έντουαρντ Στάφορντ, 3ου δούκα του Μπάκινγκχαμ και της Ελεονώρας Πέρσι, δούκισσας του Μπάκινγκχαμ με την οποία απέκτησε :
Παντρεύτηκε σε τέταρτο γάμο την ερωμένη του Μαρία Μπρούκ θεία του γαμπρού του Γουίλιαμ Μπρούκ που ήταν έγγυος της εποχή του θανάτου του, γέννησε μια κόρη με άγνωστο όνομα. Η Μαρία ήταν κόρη του Τόμας Μπρούκ, 8ου βαρόνου του Κόμπχαμ και της πρώτης συζύγου του Ντόροθυ της κόρης του Σερ Χένρι Χέιντον του Μπάκονσθορπ και της συζύγου του Άννας της κόρης του Σερ Γοδεφρείδου Μπολέυν του Χέβερ δηλαδή δεύτερη ξαδέλφη της βασίλισσας Άννας Μπολέυν.
Πηγές
Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας Κατηγορία:Οικογένεια Νέβιλ
Κλάουδιο Πισάρο
Στις 23 Οκτωβρίου 2010, ο Πισάρο ξεπέρασε το ρεκόρ των 133 γκολ που επιτεύχθηκε προηγουμένως από τον Τζιοβάνε Έλμπερ, κάνοντας τον το πρώτο ξένο σκόρερ στην ιστορία του γερμανικού ποδοσφαίρου, όταν σκόραρε με την ομάδα του, Βέρντερ Βρέμης εναντίον της Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ. Από το Σεπτέμβριο του 2013, Ο Πισάρο είναι ο ένατος επιτυχημένος επιθετικός στην ιστορία της Μπουντεσλίγκα με 167 γκολ.
Ο Πισάρο γεννήθηκε και μεγάλωσε στην περιοχή Σαντιάγο δε Σούρκο της πρωτεύουσας Λίμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περουβιανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Περού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντεπορτίβο Πεσκέρο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάγερν Μονάχου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βέρντερ Βρέμης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσέλσι ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1999 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2004 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2007 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ακαδέμια Ντεπορτίβα Καντολάο Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Αλιάνσα Λίμα Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία
Τιούκλγια
Η Τιούκλγια (επίσης, Τούκλγια) είναι χωριό στην επαρχία Μασάλλι του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό μέρος της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Μασάλλι
Λίμνη Κωνσταντίας
Η λίμνη Κωνσταντίας ή Μπόντενζεε (γερμ. Bodensee), σπανιότερα λίμνη Κωνστάντζας βρίσκεται στις βόρειες παρυφές των Άλπεων μεταξύ Γερμανίας, Ελβετίας και Αυστρίας σε υψόμετρο 395,23 μ. Το μέγιστο βάθος της είναι 254 μ.
Αξιοσημείωτες πόλεις επί της λίμνης είναι: Μπρέγκεντς, Ρόρσαχ, Άρμπον (Arbon), Ρόμανσχορν (Romanshorn), Κρόιτσλινγκεν (Kreuzlingen), Κωνσταντία, Ύμπερλινγκεν (Überlingen), Μέερσμπουργκ (Meersburg), Φρίντριχσχαφεν (Friedrichshafen), Λίνταου (Lindau).
Παραπομπές
Κατηγορία:Λίμνες της Γερμανίας Κατηγορία:Λίμνες της Ελβετίας Κατηγορία:Λίμνες της Αυστρίας Κατηγορία:Συνοριακά τριεθνή σημεία
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Εσουατίνι
Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Εσουατίνι (αγγλικά: Eswatini Football Association (EFA)), πρώην Εθνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Σουαζιλάνδης (NFAS), είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στο Εσουατίνι. Εδρεύει στη Μπαμπάνε. Διοργανώνει εθνικά ερασιτεχνικά και επαγγελματικά πρωταθλήματα, ενώ είναι υπεύθυνη και για τη διεξαγωγή του κυπέλλου της χώρας. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων του Εσουατίνι.
Ιστορία
Ο οργανισμός ιδρύθηκε το 1968. Προσχώρησε στην Αφρικανική Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου (CAF) το 1976. Εντάχθηκε στην Παγκόσμια Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (FIFA) το 1978.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στη Σουαζιλάνδη
Γεώργιος Γουλιέλμος του Ανοβέρου
Ο Γεώργιος Γουλιέλμος (Georg Wilhelm von Braunschweig-Lüneburg, 28 Οκτωβρίου 1880 - 20 Μαΐου 1912) ήταν από τον Οίκο του Αννοβέρου. Ήταν διάδοχος του τίτλου του βασιλείου του Αννοβέρου. Με τον αδόκητο θάνατό του από αυτοκινητιστικό ατύχημα, έγινε διάδοχος ο αδελφός του Ερνέστος Αύγουστο Γ΄.
Βιογραφία
Ο Γεώργιος Γουλιέλμος Χριστιανός Αλβέρτος Εδουάρδος Αλέξανδρος Φρειδερίκος Βλαδίμηρος Ερνέστος Αδόλφος γεννήθηκε στο Γκμούντεν της Αυστρίας όπου ζούσε ο πατέρας του, διεκδικώντας τους γερμανικούς τίτλους του. Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ερνέστου Αυγούστου Β΄, Δούκα του Κάμπερλαντ και Πρίγκιπα του Ηνωμένου Βασιλείου, τιτουλάριου Βασιλιά του Αννοβέρου και Δούκα του Μπράουνσβαϊγκ. Μητέρα του ήταν η Τύρα των Γκλύξμπουργκ, κόρη του Χριστιανού Θ΄ της Δανίας.
Ο Γεώργιος Γουλιέλμος υπηρέτησε ως λοχαγός στο 42ο Σύνταγμα της Αυστρίας. Το 1910 ο Γεώργιος Ε΄ του Ηνωμένου Βασιλείου του απένειμε το μεγαλόσταυρο του Βασιλικού Τάγματος της Βικτωρίας. Ήταν διάδοχος στα βρετανικά αξιώματα και τους γερμανικούς τίτλους του πατέρα του. Το 1912, επιστρέφοντας από την κηδεία του θείου του Φρειδερίκου Η΄ της Δανίας, με το αυτοκίνητό του έπαθε δυστύχημα στο Νάκελ του Βρανδεμβούργου. Ήταν 31 ετών και άγαμος. Επειδή ο 2ος γιος του Ερνέστου Αυγούστου Β΄ είχε αποβιώσει από το 1901, διάδοχος έγινε ο 3ος γιος του Ερνέστος Αύγουστος Γ΄.
Δήμος Ερέτριας (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Ο Δήμος Ερέτριας του προγράμματος Καποδίστριας ήταν δήμος του νομού Ευβοίας μέχρι το 2010. Μετά το 2011, παρέμεινε με το ίδιο όνομα, αλλά συνενώθηκε με τον Δήμο Αμαρυνθίων στο νέο Δήμο Ερέτριας, σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης. Βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα του νησιού, στα παράλια του νότιου Ευβοϊκού κόλπου και συνόρεύε με τους δήμους Ληλαντίων, Δίρφυος και Αμαρυνθίων. Ο δήμος αποτελείτο από 1 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανεε έκταση 58,6 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 5.969 κατοίκους. Έδρα του ήταν η Ερέτρια.
Ο δήμος αποτελείτο από τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ερετρι
Γιάννης Μοσχοβάκης
Ο Γιάννης Μοσχοβάκης (Αθήνα, 18 Ιανουαρίου 1938) είναι Έλληνας μαθηματικός και με ειδίκευση στη θεωρία συνόλων, την περιγραφική θεωρία συνόλων και τη θεωρία αναδρομής. Υπήρξε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Λος Άντζελες.
Βιογραφία
Μετά από βασικές και μεταπτυχιακές σπουδές στο  Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης, εκπόνησε τη διδακτορική του διατριβή με τίτλο  Αναδρομική  ανάλυση (Recursive Analysis) κάτω από την επίβλεψη του Στίβεν Κλέινι στο  Πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν–Μάντισον και αναγορεύτηκε  διδάκτορας το 1963. Ειδικεύεται στη μαθηματική λογική, με έμφαση στη θεωρία συνόλων και τη θεωρία υπολογισιμότητας. Το σύγγραμμά του Περιγραφική θεωρία συνόλων ("Descriptive set theory", α΄ έκδοση το 1980) παραμένει το βασικότερο ίσως βιβλίο αναφοράς του εν λόγω τομέα. Εργαζόταν στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας του Λος Άντζελες (UCLA), καθώς και στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Είναι παντρεμένος με τη μαθηματικό Τζόαν Ραντ Μοσχοβάκη και έχει δύο παιδιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες μαθηματικοί
Λούκας Βαϊσχάιντινγκερ
Ο Λούκας Βαϊσχάιντινγκερ (20 Φεβρουαρίου 1992 στο Σχάρντινγκ) είναι Αυστριακός αθλητής του στίβου. Συμμετέχει στις διοργανώσεις της δισκοβολίας και της σφαιροβολίας.
Καριέρα
Ξεκίνησε με το άθλημα της ενόργανης γυμναστικής από παιδί, αλλά ψήλωνε απότομα και έτσι κατευθύνθηκε στον στίβο. Το 2018 στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου στο Βερολίνο κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο της δισκοβολίας.
Το 2019, κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019 στη Ντόχα του Κατάρ, με βολή στα 66.82 μέτρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστριακοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Δισκοβόλοι Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων των Ολυμπιακών Αγώνων Τόκυο 2020 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Βαϊσχάιντινγκερ Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Τσαϊκιράκ
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Μασάλλι
FF
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων FF ή fF ή ff (στην αγγλική γλώσσα προφέρεται εφ-εφ) μπορεί να αναφέρεται:
Αρχαίοι αιγυπτιακοί μύθοι για τη δημιουργία
Οι αρχαίοι αιγυπτιακοί μύθοι για τη δημιουργία είναι οι αναφορές της αρχαίας Αιγύπτου για τη δημιουργία του κόσμου. Τα Κείμενα των Πυραμίδων, διακοσμήσεις και κείμενα στους τοίχους των τάφων, που χρονολογούνται στο Παλαιό Βασίλειο (2780 – 2250 π.Χ.) μας έχουν δώσει τις περισσότερες από τις πληροφορίες μας για τους πρώτους αιγυπτιακούς μύθους για τη δημιουργία. Οι μύθοι αυτοί επίσης αποτελούν τις πιο παλιές θρησκευτικές συλλογές του κόσμου. Ο αρχαίοι Αιγύπτιοι είχαν πολλούς θεούς-δημιουργούς και σχετικούς μύθους. Έτσι, ο κόσμος και ειδικότερα η Αίγυπτος, δημιουργήθηκε με διαφορετικούς τρόπους ανάλογα με τα διαφορετικά μέρη της χώρας.
Σε όλους αυτούς τους μύθους, λέγεται ότι ο κόσμος αναδύθηκε από μία άπειρη χωρίς ζωή θάλασσα όταν ο ήλιος ανέτειλε για πρώτη φορά, σε μια απόμακρη περίοδο γνωστή ως zp tpj (που μεταγράφεται κάποιες φορές ως Ζεπ Τέπι), "η πρώτη εμφάνιση / φορά". Διαφορετικοί μύθοι αποδίδουν τη δημιουργία σε διαφορετικές θεότητες: η ομάδα των οκτώ αρχέγονων θεοτήτων που ονομάζεται Ογδοάδα, ο αυτό-γεννημένος θεός Πτα, και ο μυστηριώδης υπερβατικός θεός Ατούμ. Ενώ αυτές οι κοσμογονίες είναι αντίθετες σε ένα βαθμό η μία με την άλλη, από άλλη άποψη είναι συμπληρωματικές, ως διαφορετικές απόψεις της Αιγυπτιακής κατανόησης της δημιουργίας.
Κοινά στοιχεία
Οι διάφοροι μύθοι για τη δημιουργία έχουν κάποια κοινά στοιχεία. Όλοι διατυπώνουν την άποψη ότι ο κόσμος αναδύθηκε από τα χωρίς ζωή νερά του χάους, που ονομάζονται (τα προσωποποιεί η θεά) Νουν. Περιλαμβάνουν επίσης τον σε σχήμα πυραμίδας λοφίσκο που ονομάζεται μπενμπέν, ο οποίος λοφίσκος ήταν το πρώτο πράγμα που αναδύθηκε από τα νερά. Για τα στοιχεία αυτά πιθανόν η έμπνευση προήρθε από την ετήσια πλημμύρα του Νείλου, όπου τα νερά που υποχωρούσαν μετά το τέλος της άφηναν γόνιμο έδαφος, και οι Αιγύπτιοι ίσως εξίσωσαν αυτό με την εμφάνιση της ζωής για πρώτη φορά από το αρχέγονο χάος. Η εικόνα του λοφίσκου της πυραμίδας ίσως είναι η εικόνα των λόφων της γης που αναδύονται καθώς υποχωρούν τα νερά.
Ο ήλιος ήταν επίσης πολύ στενά συνδεδεμένος με τη δημιουργία, και λέγεται ότι ανέτειλε για πρώτη φορά από τον λόφο, ως ο θεός-ήλιος Ρα ή με τη μορφή του θεού Κεπρί, ο οποίος αντιπροσωπεύει τον ήλιο που ανατέλλει. Υπήρχαν και άλλες πολλές εκδοχές για την εμφάνιση του ήλιου, και λέγεται ότι αναδύθηκε κατευθείαν από τον λόφο ή από ένα λουλούδι λωτού (λουλούδι νούφαρου Nelumbo nucifera) που μεγάλωνε στον λόφο, με τη μορφή ερωδιού, γερακιού, σκαραβαίου, ή νεαρού παιδιού.
Κοσμολογίες
Οι διαφορετικοί μύθοι για τη δημιουργία συνδεόταν ο καθένας με τη λατρεία ενός συγκεκριμένου θεού σε καθεμία από τις μεγάλες πόλεις της Αιγύπτου: Ερμούπολις, Ηλιούπολις, Μέμφις και Θήβες. Σε ένα βαθμό οι μύθοι αυτοί είναι αντικρουόμενοι, αλλά αντιπροσωπεύουν επίσης διαφορετικές απόψεις της διαδικασίας της δημιουργίας.
Ερμούπολις
Ο μύθος για τη δημιουργία που ήταν διαδεδομένος στην Ερμούπολι ήταν επικεντρωμένος στη φύση του σύμπαντος πριν τη δημιουργία του κόσμου. Οι εγγενείς ιδιότητες των αρχέγονων νερών αντιπροσωπεύονταν από μια ομάδα οκτώ θεών, την Ογδοάδα της Ερμουπόλεως. Ο θεός Νουτ και το θηλυκό αντίστοιχό του Ναουνέτ αντιπροσωπεύουν τα ίδια τα αρχέγονα νερά. Ο θεός Χε και το ζευγάρι του Χεκέτ αντιπροσωπεύουν την άπειρη έκταση των νερών. Ο Κουκ και η Κουκέτ τη σκοτεινότητα στα νερά και τέλος ο Άμων και η Αμουνέτ αντιπροσωπεύουν την κρυφή και άγνωστη φύση των νερών, σε αντίθεση με τον απτό κόσμο που ζούνε οι άνθρωποι. Τα αρχέγονα νερά ήταν τα ίδια μέρος της διαδικασίας της δημιουργίας και συνεπώς οι θεότητες που τα αντιπροσωπεύουν μπορούσαν να ειδωθούν ως δημιουργοί θεοί. Σύμφωνα με τον μύθο, οι οκτώ θεοί διαχωρίζονταν αρχικά σε αρσενικές και θηλυκές ομάδες. Απεικονίζονταν συμβολικά ως θαλάσσια πλάσματα καθώς ζούσαν στο νερό: οι αρσενικοί θεοί απεικονίζονταν ως βάτραχοι και οι θηλυκοί ως φίδια. Τελικά οι δύο αυτές ομάδες ενώθηκαν, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα μεγάλη αναταραχή από την οποία βγήκε ο πυραμοειδής λοφίσκος. Από αυτόν αναδύθηκε ο ήλιος, που ανέβηκε στον ουρανό για να φωτίζει τον κόσμο.
Ηλιούπολις
Στην Ηλιούπολι, η δημιουργία αποδιδόταν στον Ατούμ, μια θεότητα που σχετιζόταν στενά με τον Ρα, που λέγεται ότι υπήρχε στα νερά της Νουν σαν ανενεργό ον έτοιμο για ύπαρξη. Ο Ατούμ ήταν θεός που γεννήθηκε μόνος του, η πηγή όλων των στοιχείων και δυνάμεων του σύμπαντος, και ο μύθος της Ηλιουπόλεως περιγράφει τη διαδικασία κατά την οποία «εξελίχθηκε» από ένα μοναδικό ον στην ποικιλομορφία όλων των στοιχείων. Η διαδικασία αυτή άρχισε όταν ο Ατούμ εμφανίστηκε στον λόφο και έφτιαξε τον θεό του αέρα Σου και την αδελφή του Τεφνούτ, η ύπαρξη των οποίων αντιπροσωπεύει την εμφάνιση ενός κενού χώρου ανάμεσα στα νερά. Για να εξηγήσει πώς το έκανε αυτό ο Ατούμ, ο μύθος χρησιμοποιεί τη μεταφορά του αυνανισμού, με το χέρι που χρησιμοποίησε να αντιπροσωπεύει την εγγενή θηλυκή αρχή μέσα του. Λέγεται επίσης ότι "φτερνίστηκε" και "έφτυσε" για να δημιουργήσει τον Σου και την Τεφνούτ, μια μεταφορά που προήρθε από λογοπαίγνιο από τα ονόματά τους. Κατόπιν, ο Σου και η Τεφνούτ ζευγάρωσαν για να φτιάξουν τον θεό προσωποποίηση της γης Γκεμπ και τη θεά προσωποποίηση του ουρανού Νουτ, οι οποίοι καθόριζαν τα όρια του κόσμου. Ο Γκεμπ και η Νουτ έκαναν τέσσερα παιδιά, που αντιπροσωπεύουν τις δυνάμεις της ζωής: τον Όσιρι, τον θεό της γονιμότητας και της αναγέννησης, την Ίσιδα τη θεά της μητρότητας, τον Σετ, τον θεό του χάους, και τη Νέφθυς, το θηλυκό συμπλήρωμα του Σετ. Οι εννιά θεοί θεολογικά ομαδοποιήθηκαν ως η Εννεάδα, αλλά οι οκτώ θεοί και όλα τα πράγματα στον κόσμο τελικά θεωρούνταν ως «επεκτάσεις» του Ατούμ.
Μέμφις
Η εκδοχή της Μέμφιδος για τη δημιουργία είχε ως επίκεντρο των Πτα, ο οποίος ήταν ο προστάτης θεός των τεχνιτών. Ως τέτοιος, αντιπροσώπευε την ικανότητα των τεχνιτών να οραματίζονται ένα τελικό προϊόν, και να διαμορφώνουν τις πρώτες ύλες για να φτιάξουν αυτό το προϊόν. Η θεολογία της Μέμφιδος περιγράφει ότι ο Πτα έφτιαξε τον κόσμο με παρόμοιο τρόπο. Αυτή, αντίθετα από τις άλλες εκδοχές, δεν ήταν μια φυσική αλλά μια νοητική δημιουργία του κόσμου και του μυαλού του θεού. Οι ιδέες που αναπτύχτηκαν στην καρδιά (που θεωρούνταν από τους Αιγύπτιους ως η έδρα της ανθρώπινης σκέψης) του Πτα, πήραν μορφή όταν τις ονομάτισε με τη γλώσσα του. Με το να πει αυτά τα ονόματα, ο Πτα δημιούργησε τους θεούς και όλα τα άλλα πράγματα.
Ο Μεμφιτικός μύθος για τη δημιουργία συνυπήρχε με εκείνον της Ηλιουπόλεως, καθώς η δημιουργική σκέψη και λόγος του Πτα πιστευόταν ότι δημιούργησαν τον Ατούμ και την Εννεάδα. Ο Πτα σχετιζόταν επίσης με τον θεό Τατενέν, τον θεό που προσωποποιούσε τον πυραμοειδή λοφίσκο.
Θήβες
Η Θηβαϊκή θεολογία υποστήριζε ότι ο Άμμων δεν ήταν απλά μέλος της Ογδοάδας, αλλά η κρυμμένη δύναμη πίσω από όλα τα πράγματα. Υπάρχει μια ενοποίηση όλων των εννοιών της δημιουργίας στην προσωπικότητα του Άμμωνα, μια σύνθεση που τονίζει ότι ο Άμμωνας υπερκεράζει όλες τις άλλες θεότητες στο ότι είναι "πέρα από τον ουρανό και πιο κάτω από των Κάτω Κόσμο ". Ένας μύθος των Θηβών συνέδεε την πράξη της δημιουργίας του Άμμωνα με το κάλεσμα μιας χήνας, η οποία έσπασε την ακινησία των αρχέγονων νερών και προκάλεσε τη δημιουργία της Ογδοάδας και της Εννεάδας. Ο Άμμωνας ήταν ξεχωριστά από τον κόσμο, και η πραγματική του φύση ήταν κρυμμένη ακόμα και από τους άλλους θεούς. Ταυτόχρονα όμως, επειδή ήταν η απόλυτη πηγή της δημιουργίας, όλοι οι θεοί, συμπεριλαμβανομένων και των άλλων δημιουργών θεών, ήταν στην πραγματικότητα απλά εκφάνσεις του Άμμωνα. Ο Άμμων τελικά έγινε ο υπέρτατος θεός του Αιγυπτιακού Πάνθεου εξαιτίας αυτής της πεποίθησης.
Ο Άμμωνας είναι συνώνυμος με την ανάπτυξη των Θηβών ως μεγάλη θρησκευτική πρωτεύουσα. Αλλά είναι η περίστυλες αίθουσες, οβελίσκοι, κολοσσιαία αγάλματα, ανάγλυφες και επιγραφές ιερογλυφικών στους ναούς των Θηβών που βλέπουμε για να συλλάβουμε την πραγματική εντύπωση που προκαλεί η υπεροχή του Άμμωνα. Οι Θήβες θεωρούνταν ότι ήταν ο τόπος όπου αναδύθηκε ο αρχέγονος λόφος της δημιουργίας στην αρχή του χρόνου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αιγυπτιακή μυθολογία Κατηγορία:Μύθοι της δημιουργίας
Δήμος Αρτεμισίου
Ο δήμος Αρτεμισίου ήταν δήμος του νομού Ευβοίας μέχρι το 2010, ο οποίος το 2011 συγχωνεύτηκε στο νέο Δήμος Ιστιαίας - Αιδηψού σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης. Βρίσκεται στο βορειότερο άκρο του νησιού της Εύβοιας και συνόρευε με τους δήμους Νηλεώς και Ιστιαίας. Ο δήμος αποτελείτο από 8 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 122,6 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 4.167 κατοίκους τον 2001. Έδρα του ήταν το Αρτεμίσιο. Ο δήμος Αρτεμισίου είναι από τους πιο τουριστικούς του νησιού της Εύβοιας.
Ο δήμος αποτελείτο από τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Μνημείο του Ταντέους Κοστσιούσκο (Κρακοβία)
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|180x180εσ| Αρχιτεκτονικό συγκρότημα του Βάβελ με τη θέση του αγάλματος του Κοστσιούσκο (κόκκινο) πάνω από τον συμπαγή προμαχώνα του [[Βλαδίσλαος Δ΄ της Πολωνίας|Βλαδίσλαου Δ΄ (βόρεια)]] Το άγαλμα δημιουργήθηκε το 1900 χάρη στις προσπάθειες της νεοσύστατης Εταιρείας Ταντέους Κοστσιούσκο, λίγο μετά το θάνατο του Μαρκόνι. Η αυστριακή κυβέρνηση κατά τη διάρκεια των διαμελισμών της Πολωνίας αρνήθηκε να εκδώσει την άδεια για την τοποθέτησή του. Χτίστηκε τουλάχιστον είκοσι χρόνια αργότερα το 1920-24 όταν το πολωνικό κράτος αποκατέστησε την ανεξαρτησία του μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το άγαλμα καταστράφηκε από τους Γερμανούς το 1940 κατά τη διάρκεια της ναζιστικής γερμανικής κατοχής στην Πολωνία. Το τρέχον αντίγραφο του, που ανεγέρθηκε το 1960, είναι ένα δώρο στην πόλη της Κρακοβίας από τους κατοίκους της Δρέσδης της Γερμανίας. Το αντίγραφο του ανεγέρθηκε επίσης στο Ντιτρόιτ του Μίσιγκαν το 1978, ως δώρο από τον λαό της Κρακοβίας, για τον εορτασμό της δισεκατονταετηρίδας των ΗΠΑ.
Στην εποχή του Κοστσιούσκο, το πολωνικό κράτος είχε διμαλιστεί δύο φορές από τους γείτονές του: τη Ρωσία, τη Μοναρχία των Αψβούργων και το Βασίλειο της Πρωσίας στις αρχές του 1793. Το 1794, ο Κοστσιούσκο ξεκίνησε μια εξέγερση στην Κεντρική Πλατεία της Κρακοβίας, η οποία, παρά τη νικηφόρα Μάχη του Ρατσουαβίτσε εναντίον του αριθμητικά ανώτερου Ρωσικού Στρατού, οδήγησε σε έναν τραγικό τρίτο και τελευταίο διαμελισμό της Πολωνίας. Η Κρακοβία έγινε μέρος της αυστριακής επαρχίας της Γαλικίας για πάνω από έναν αιώνα. Πριν ηγηθεί της εξέγερσης του 1794, ο Κοστσιούσκο είχε πολεμήσει στον Αμερικανικό Επαναστατικό Πόλεμο ως συνταγματάρχης στον Ηπειρωτικό Στρατό. Το 1783, σε αναγνώριση της θητείας του, προήχθει τιμητικά από το Ηπειρωτικό Συνέδριο στο βαθμό του ταξίαρχου και του δόθηκε η ιθαγένεια των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο Κοστσιούσκο πέθανε στην Ελβετία στις 15 Οκτωβρίου 1817. Το σώμα του θάφτηκε για πρώτη φορά σε κρύπτη μιας εκκλησίας Ιησουιτών στο Σόλοτουρν, από όπου μεταφέρθηκε ένα χρόνο αργότερα στην Κρύπτη του Αγίου Λεονάρδου στον Καθεδρικό Ναό της Κρακοβίας, δίπλα στο σημείο όπου βρίσκεται το μνημείο του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Κρακοβία Κατηγορία:Μνημεία στην Κρακοβία Κατηγορία:Υπαίθρια γλυπτά στην Πολωνία Κατηγορία:Βάβελ Κρακοβια Κατηγορία:Έφιππα αγάλματα στην Πολωνία
Μπέρμιγχαμ (Αλαμπάμα)
Το Μπέρμιγχαμ (αγγλικά: Birmingham, Alabama) (, είναι πόλη των ΗΠΑ, στο βόρειο κεντρικό τμήμα της πολιτείας της Αλαμπάμα. Η πόλη, αποτελεί έδρα της Κομητείας Τζέφερσον, της πολυπληθέστερης κομητείας στην πολιτεία. Σύμφωνα με επίσημες εκτιμήσεις του 2019 από το Γραφείο Απογραφών των ΗΠΑ, η πόλη του Μπέρμιγχαμ, είχε πληθυσμό περίπου 209.403 κατοίκων, αποτελώντας την δεύτερη μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη στην Αλαμπάμα, μετά το Χάντσβιλ, ενώ η μητροπολιτική περιοχή του Μπέρμιγχαμ-Χούβερ, σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2021, έχει πληθυσμό 1.158.668 κατοίκους, και αποτελεί την μεγαλύτερη μητροπολιτική περιοχή στην πολιτεία.
Η μητροπολιτική περιοχή του Μπέρμιγχαμ, περιέχει περίπου το ένα τέταρτο του συνολικού πληθυσμού της Αλαμπάμα. Επίσης, αποτελεί σημαντικό περιφερειακό κόμβο, για τον Βαθύ Νότο των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ιστορία
Το Μπέρμιγχαμ ιδρύθηκε το 1871, λίγο μετά τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο, μέσω της συγχώνευσης τριών προϋπαρχουσών πόλεων, και το Μπέρμιγχαμ αναπτύχθηκε από εκεί, προσαρτώντας πολλούς περισσότερους από τους μικρότερους γείτονες του, σε μια μονάδα βιομηχανικής σιδηροδρομικής μεταφοράς, ειδικά στην εξόρυξη, την βιομηχανία σιδήρου και χάλυβα, και τον σιδηρόδρομο. Το Μπέρμιγχαμ ονομάστηκε από το Μπέρμιγχαμ, στην Αγγλία, κάποτε μια από τις μεγάλες κατασκευαστικές βιομηχανικές πόλεις της Μεγάλης Βρετανίας.
Από την ίδρυση του έως το τέλος της δεκαετίας του 1960, το Μπέρμιγχαμ ήταν το βασικό βιομηχανικό κέντρο των Νότιων ΗΠΑ. Το εκπληκτικό βήμα της ανάπτυξης του Μπέρμιγχαμ την περίοδο από το 1881 έως το 1920, το Μπέρμιγχαμ κέρδισε τα προσωνύμια του "Η Μαγική Πόλη" και "Το Πίττσμπουργκ του Νότου". Αρκετά όμοια με το Πίτσμπεργκ, στην Πενσυλβάνια, οι μεγάλες βιομηχανίες του Μπέρμιγχαμ ήταν παραγωγής σιδήρου και χάλυβα, συν ένα μεγάλο συστατικό της σιδηροδρομικής βιομηχανίας, καθώς οι ράγες και τα σιδηροδρομικά βαγόνια κατασκευάζονταν στο Μπέρμιγχαμ.
Στο πεδίο του σιδηρόδρομου, οι δύο κυριότερες κοιτίδες του σιδηροδρόμου στον Βαθύ Νότο ήταν η Ατλάντα, στην Τζόρτζια, και το Μπέρμιγχαμ, αρχίζοντας την δεκαετία του 1860 και συνεχίζοντας ως σήμερα. Πηγαίνοντας με την φορά του ρολογιού από τον συμβατικό βορρά, το Μπέρμιγχαμ είναι το σύμπλεγμα σιδηροδρομικών γραμμών που συνδέουν με την Νάσβιλ, την Τσαττανούγκα, την Ατλάντα, το Κολούμπους, το Μοντγκόμερι, την Τασκαλούζα, το Τζάκσον (Μισισίπι), και το Μέμφις.