cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λα (νότα)
μικρογραφία|Η νότα λα σε διαφορετικά [[Τονικό ύψος|τονικά ύψη, στο κλειδί του σολ και το κλειδί του φα]] Το Λα είναι η έκτη κατά σειρά ανόδου από το μεσαίο ντο μουσική νότα. Οι θεμελιώδεις εναρμόνιες νότες του είναι το σολ με διπλή δίεση (ΣΟΛΑρχείο:DoubleSharp.svg) και το σι με διπλή ύφεση (ΣΙ𝄫).
Συχνότητα και χρήσεις
Συνιστά τη νότα βάσει της οποίας τα μουσικά όργανα της ορχήστρας κουρδίζουν —για τη διαδικασία αυτή, αρχικώς κάποιο πνευστό όργανο, συνήθως το όμποε, παίζει μία νότα λα και ακολούθως τα υπόλοιπα όργανα ρυθμίζουν τη νότα λα εκείνου του τονικού ύψους βάσει της νότας του πνευστού. Στις σύγχρονες ορχήστρες, οι ομποΐστες χρησιμοποιούν για τον σκοπό αυτόν ηλεκτρονικά όργανα που δίνουν τη νότα λα στα 440 Hz, πρότυπη συχνότητά της κατά τον Διεθνή Οργανισμός Προτύπων (ISO).
Ιστορικά, η συχνότητα της νότας λα λάμβανε διάφορες τιμές. Ειδικότερα για τη μουσική του μπαρόκ, ως συχνότητα του λα λαμβάνεται η 415 Hz, που βρίσκεται ένα ημιτόνιο χαμηλότερα από το σύγχρονο πρότυπο.
Το λα (A0) είναι η χαμηλότερη νότα στο τυπικό πιάνο και μία από τις υψηλότερες του εύρους του (A7), απέχοντας 2 νότες από το υψηλότατο ντο (C8).
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσική θεωρία
Επενδύσεις σε εμπορεύματα
Οι επενδύσεις σε εμπορεύματα (αγγλικά: Commodities) είναι κλάδος των εναλλακτικών επενδύσεων και αφορά τοποθέτηση σε προϊόντα  του πρωτογενούς τομέα, όπως καύσιμα, μέταλλα και αγροτικά προϊόντα. Πρόκειται για ένα κομμάτι των Χρηματοοικονομικών Αγορών, όπου έρχονται σε επαφή διαφορετικών ειδών συμβαλλόμενοι. Εταιρίες των οποίων η δραστηριότητα έχει άμεση σχέση με το υποκείμενο εμπόρευμα, κερδοσκόποι που βρίσκουν ευκαιρίες στις τιμές των εμπορευμάτων για να έχουν κέρδη από την αγοραπωλησία τους, επενδυτές που έχουν στόχο την εξισορροπητική κερδοσκοπία, γνωστή ως arbitrage, καθώς και επενδυτές που ευελπιστούν να αντισταθμίσουν κινδύνους από τα υπάρχοντα χαρτοφυλάκιά τους. Η τοποθέτηση στην αγορά εμπορευμάτων, δεν απαιτεί οπωσδήποτε και την φυσική παραλαβή ή παράδοση κάποιας ποσότητας εμπορεύματος, αλλά μπορεί να γίνει μέσω χρηματικών διακανονισμών.
Τρόποι επένδυσης
==Πλεονεκτήματα και Κίνδυνοι ==
Παγκόσμιες Αγορές Εμπορευμάτων
Ενώ η έννοια της οργανωμένης αγοραπωλησίας εμπορευμάτων συναντάται ήδη από την αρχαιότητα, το πρώτο χρηματιστήριο στο οποίο διαπραγματεύονταν συμβόλαια εμπορευμάτων ήταν αυτό του Άμστερνταμ. Από την ίδρυσή του (1848), το Χρηματιστήριο του Σικάγο αποτέλεσε το βασικό μέρος διαπραγμάτευσης συμβολαίων μελλοντικής εκπλήρωσης και δικαιωμάτων προαίρεσης με υποκείμενο μέσο εμπορεύματα. Στα επόμενα χρόνια, η διευκόλυνση στις μεταφορές και τα μειωμένα κόστη χρηματοδότησης οδήγησαν σε μία εκτεταμένη άνοδο του διεθνούς εμπορίου, το οποίο έχει επιβάλει πλέον παγκόσμιες οργανωμένες αγορές εμπορευμάτων και χρηματιστηριακών προϊόντων που βασίζονται σε αυτά.
Τα μεγαλύτερα χρηματιστήρια εμπορευμάτων είναι τα εξής:
Τα εμπορεύματα με το μεγαλύτερο όγκο συναλλαγών είναι το πετρέλαιο, ο καφές, το φυσικό αέριο, ο χρυσός, ο άργυρος, η ζάχαρη, το καλαμπόκι, το σιτάρι και το βαμβάκι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χρηματοοικονομικά Κατηγορία:Χρηματοπιστωτικές αγορές Κατηγορία:Επενδύσεις Κατηγορία:Διεθνές εμπόριο
Διοίκηση πόλης Βελιγραδίου
Η Διοίκηση πόλης Βελιγραδίου (σερβικά: Управа града Београда) ήταν διοικητική διαίρεση της Σερβίας από το 1839 έως το 1944. Η Διαίρεση, αρχικά σαν Επαρχία, περιελάμβανε κυρίως το Βελιγράδι όπου διοικούνται από δύο αρχές, το δημοτικό συμβούλιο ως φορέας της αυτοδιοίκησης και την διοίκηση ως υπεύθυνη για την αστυνομία και την εκπροσώπηση κυβέρνησης.
Ιστορία
Δημιουργήθηκε πρώτη φορά σαν "Επαρχία Βελιγραδίου" (σερβικά: Београдски округ) το 1839 με την διοικητική διαίρεση του Πριγκιπάτου της Σερβίας και διατηρήθηκε στα πλαίσια του Βασιλείου της Σερβίας του Βασιλείου Σέρβων-Κροατών και Σλοβένων και του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας.
Το 1929 με την διαίρεση του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας σε επαρχίες σχηματίζεται η ξεχωριστή διοικητική και εδαφική μονάδα που ονομάστηκε "διοίκηση πόλης του Βελιγραδίου", η οποία είναι περιελάμβανε την πόλη του Βελιγραδίου αλλά και το Ζέμουν με το Πάντσεβο. Αυτή η διοικητική περιοχή περιβάλλεται από την Μπανόβινα του Δούναβη που είχε έδρα στο Νόβι Σαντ. Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου η πόλη του Βελιγραδίου συνέχισε να υπάρχει ως διοικητική και εδαφική ενότητα της Σερβίας.
Διοικητές
μικρογραφία|Η Οκρουγ Βελιγραδίου το 1900 Διοικητές διετέλεσαν οι:
Πηγές
Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση του Πριγκιπάτου της Σερβίας Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση του Βασιλείου της Σερβίας Κατηγορία:Μπανόβινες του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Ιστορία του Βελιγραδίου Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση της Σερβίας στο Βασίλειο Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων Κατηγορία:Σώματα ασφαλείας στη Σερβία
Αλέξανδρος (εγγονός του Ηρώδη)
Ο Αλέξανδρος Β΄ ήταν Ιουδαίος πρίγκιπας από την Ηρωδιανή Δυναστεία, που γεννήθηκε το 15 π.Χ. και απεβίωσε μεταξύ 26 – 28 μ.Χ., μικρότερος αδελφός του βασιλιά της Αρμενίας Τιγράνη Ε΄.
Βιογραφία
Πατέρας του ήταν ο Αλέξανδρος Α΄, που εκτελέστηκε από τον πατέρα του Ηρώδη Α΄ τον Μεγάλο (7 π.Χ.), λόγω κατηγοριών για συμμετοχή του σε συνωμοσία. Μητέρα του ήταν η Ελληνίδα πριγκίπισσα Γλαφύρα από την Καππαδοκία, κόρη τού τελευταίου Έλληνα βασιλιά της χώρας Αρχέλαου. Μετά την εκτέλεση τού πατέρα του, o Αλέξανδρος παρέμεινε στην Αυλή τού παππού του Ηρώδη Α΄ στα Ιεροσόλυμα, μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Τιγράνη Ε΄. Ο Ηρώδης Α΄ προόριζε να παντρέψει τον εγγονό του Αλέξανδρο με την ανιψιά τού αδελφού του Φρεώρη· τελικά δεν έγινε ο γάμος, λόγω αρνητικής επέμβασης τού γιου του Ηρώδη Αντίπα. Μετά τον θάνατο τού παππού τους Ηρώδη, τα δύο αδέλφια, ο Αλέξανδρος και ο μεγαλύτερος αδελφός του Τιγράνης Ε΄ πήγαν στην πατρίδα της μητέρας τους στην Καππαδοκία, στην Αυλή του παππού τους Αρχέλαου (4 π.Χ.). Στην Καππαδοκία τα δύο αδέλφια ασπάστηκαν την Ελληνική θρησκεία, γλώσσα και έθιμα, αποβάλλοντας τα Ιουδαϊκά, αλλά δεν έκοψαν ποτέ τους δεσμούς τους με την οικογένεια του Ηρώδη Α΄. Λίγα είναι γνωστά για τη ζωή το'υ Αλέξανδρου σαν ενήλικα· πιθανότατα ζούσε στην Αίγυπτο. Γιος του ήταν ο μετέπειτα βασιλιάς της Αρμενίας Τιγράνης ΣΤ΄ την εποχή του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Νέρωνα.
Πηγές
Κατηγορία:Ηρωδιανή Δυναστεία
Σι (νότα)
μικρογραφία|Η νότα σι στο [[Μουσικό κλειδί|κλειδί του σολ]] Το Σι είναι η έβδομη κατά σειρά ανόδου από το μεσαίο ντο (C4) νότα. Οι εναρμόνιες νότες του είναι το ντο ύφεση (ΝΤΟ♭) και το λα με διπλή δίεση (ΛΑΑρχείο:DoubleSharp.svg).
Αχαρνής
Οι Αχαρνείς (Ἀχαρνῆς στην Αττική διάλεκτο) είναι η τρίτη κωμωδία που γνωρίζουμε ότι έγραψε ο Αριστοφάνης (είχαν προηγηθεί οι Δαιταλείς το 427 και οι Βαβυλώνιοι το 426) και η αρχαιότερη που μας σώζεται ακέραια. Διδάχθηκε στα Λήναια του 425 π.Χ. όταν ο Αριστοφάνης ήταν 21 ετών και πήρε το πρώτο βραβείο. Δεύτερος ήρθε ο Κρατίνος με την κωμωδία Χειμαζόμενοι και τρίτος ο Εύπολις με την κωμωδία Νουμηνίαι. Και από τις δύο κωμωδίες σώζονται ελάχιστα αποσπάσματα, τα οποία δεν μας επιτρέπουν να σχηματίσουμε εικόνα για τα έργα που ανταγωνίστηκαν τους Αχαρνείς (και ηττήθηκαν από αυτούς). μικρογραφία|Προτομή του Αριστοφάνη
Σι (νότα)
Όταν υπολογίζεται σε σχέση με το Λα των 440 Hz πάνω από το μεσαίο ντο, η συχνότητα του μεσαίου σι (B4) ισούται με περίπου 349,228 Hz.
Αχαρνής
Ιστορικό πλαίσιο
Την άνοιξη του 425, ο Πελοποννησιακός Πόλεμος μπαίνει στο έβδομο έτος του. Οι Σπαρτιάτες, με αλλεπάλληλες επιδρομές στην Αττική έχουν καταστρέψει τα αμπέλια, τις ελιές και τα οπωροφόρα, που αποτελούν την βάση της γεωργικής παραγωγής της Αθήνας και έχουν αναγκάσει τον αγροτικό πληθυσμό να εγκαταλείψει τις μόνιμες κατοικίες του στους διαφόρους δήμους της Αττικής και να βρει καταφύγιο εντός των Μακρών Τειχών της πόλης. Παρόλο που η ναυτική δύναμη της Αθήνας και ο έλεγχος των συμμαχικών της πόλεων διασφαλίζουν την αδιαμφισβήτητη υπεροχή της στην θάλασσα και έτσι την απρόσκοπτη τροφοδοσία και πρακτικά το απρόσβλητο της πόλης, οι συνθήκες ζωής είναι μάλλον δεινές και στα πρώτα χρόνια του πολέμου, εξαιτίας του λοιμού των Αθηνών που έπληξε την πόλη, δραματικές.
Σι (νότα)
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσική θεωρία
Αχαρνής
Ιστορικό πλαίσιο
Το 426, την χρονιά πριν την διδασκαλία των Αχαρνέων, η ετήσια επιδρομή των Σπαρτιατών στην Αττική είχε ματαιωθεί, ενώ ο λοιμός είχε σταματήσει να βασανίζει την πόλη εδώ και δύο χρόνια. Στα μέτωπα του πολέμου η Αθήνα έχει επιτυχίες, χωρίς ωστόσο να μπορεί να καταφέρει αποφασιστικό πλήγμα στους αντιπάλους της. Στην εσωτερική πολιτική σκηνή είναι αισθητή η απουσία του νεκρού από το 429 Περικλή, ο οποίος ήταν ο εμπνευστής του αμυντικού σχεδίου της Αθήνας (παράδοση της υπαίθρου στον εχθρό, καταφυγή στα Μακρά Τείχη, έμφαση στο πολεμικό ναυτικό, συντήρηση δυνάμεων), και η παρουσία του νέου «προστάτη του δήμου», του Κλέωνα, ο οποίος έχει, όπως και ο Περικλής, σαφή θέση υπέρ του πολέμου, δεν έχει αναλάβει ωστόσο κάποιο στρατιωτικό αξίωμα. Οι πηγές δεν δείχνουν αν την περίοδο αυτή υπάρχει ήδη οργανωμένος δημόσιος πολιτικός λόγος υπέρ της σύναψης συνθήκης ειρήνης. Σε αυτό το ιστορικό πλαίσιο, ο Αριστοφάνης γράφει και παρουσιάζει, αναθέτοντας τη διδασκαλία στον Καλλίστρατο, μια κωμωδία, η οποία αποτελεί κήρυγμα υπέρ της ειρήνης.
Πλοκή
Ένας Αθηναίος αγρότης, ο Δικαιόπολις, απηυδισμένος από τον πόλεμο και το συνεπακόλουθο γεγονός ότι είναι αναγκασμένος να μένει κλεισμένος μέσα στα τείχη της πόλης μακριά από τον αγροτικό του δήμο, είναι αποφασισμένος στην Εκκλησία του Δήμου να επιβάλει συζήτηση για την σύναψη συνθήκης ειρήνης με τη Σπάρτη. Στη συνέλευση ωστόσο παρελαύνουν καλοπληρωμένοι Αθηναίοι πρέσβεις που μόλις έχουν επιστρέψει από την Περσία και υπόσχονται ανύπαρκτη βοήθεια από τον μεγάλο βασιλιά και ο Θέωρος που σέρνει μαζί του έναν πεινασμένο μισθοφορικό στρατό από τη Θράκη· για την ειρήνη ούτε κουβέντα.
Εξάλλου, κάποιος Αμφίθεος, που πρώτος-πρώτος είχε πάρει τον λόγο, υποσχόμενος ότι αν του παρασχεθούν τα αναγκαία εφόδια θα ταξιδέψει στη Σπάρτη και θα συνάψει συνθήκη ειρήνης για την πόλη, είχε εκδιωχθεί σκαιότατα. Αφού ο Δικαιόπολις διαπιστώνει ότι δεν υπάρχει ελπίδα πραγματοποίησης της επιθυμίας του, καλεί, προτού τελειώσει η συνεδρίαση της Εκκλησίας του Δήμου τον Αμφίθεο και τον στέλνει στην Σπάρτη, προκειμένου αυτός να συνάψει ιδιωτική συνθήκη ειρήνης μόνο για τον Δικαιόπολη και την οικογένειά του. Ο Αμφίθεος επιστρέφει την στιγμή που κηρύσσεται το τέλος της Εκκλησίας, φέρνοντας στον Δικαιόπολη τρία «δείγματα ειρήνης». Οι Αχαρνείς (ο χορός) εξαγριώνονται και είναι έτοιμοι να τον σκοτώσουν, αλλά τον αφήνουν να εκθέσει τα επιχειρήματά του. Ο λόγος του Δικαιόπολη πείθει το ένα ημιχόριο. Ο άλλος μισός Χορός ακόμα εξαγριωμένος, αλλά σε δυσχερή πλέον θέση, καλεί σε βοήθεια τον στρατηγό Λάμαχο. Η αντιπαράθεση ανάμεσα στον κωμικό ήρωα και τον στρατηγό καταλήγει στην ήττα του δεύτερου και στην μεταστροφή του δεύτερου ημιχορίου. Η κωμωδία τελειώνει με το Δικαιόπολη να έχει κερδίσει βραβείο οινοποσίας, ενώ ο Λάμαχος έχει τραυματιστεί σε μάχη με τον εχθρό.
Ερμηνευτικά προβλήματα
Καθώς το κωμικό θέμα των Αχαρνέων, η ιδιωτική συνθήκη ειρήνης του Δικαιόπολι, αναδεικνύει σε αποκλειστικό κέντρο της κωμωδίας τον κωμικό ήρωα, η βασική αντιπαράθεση σχετικά με την πολιτική λειτουργία της κωμωδίας αφορά τις προσεγγίσεις του χαρακτήρα του κωμικού ήρωα. Ο C. Whitman, ο οποίος στέκεται στο φανταστικό και ουτοπικό χαρακτήρα της κωμωδίας, βλέπει ένα χάσμα ανάμεσα στον απλό αγρότη του προλόγου που επιθυμεί την ειρήνη, και στον κωμικό ήρωα ο οποίος υπερισχύει έναντι όλων με την πονηρία του και επιδεικνύει έναν ακραίο ατομισμό. Αντιθέτως, ο D. MacDowell τονίζει την επιδιωκόμενη ταύτιση του Δικαιόπολι με το κοινό του θεάτρου, ερμηνεύει την ιδιωτική συνθήκη ως έσχατη λύση στην οποία εξαναγκάζεται να καταφύγει ο Δικαιόπολις και απαλλάσσει τον κωμικό ήρωα από την «κατηγορία του εγωισμού». αριστερά|μικρογραφία|Οι Αχαρνείς του Αριστοφάνη Αυτή η διαφορά οπτικής επιδρά στην ερμηνευτική προσέγγιση των τεχνικών που χρησιμοποιεί ο κωμικός ποιητής στην κατασκευή του δράματος και ειδικότερα στην κατασκευή του χαρακτήρα του κωμικού ήρωα. Έτσι η H. Foley εξετάζει την παρωδία του Τηλέφου, που διατρέχει το πρώτο μέρος της κωμωδίας μέχρι την παράβαση και τη «σύγχυση» του κωμικού ήρωα με τον κωμικό ποιητή, στους δύο μονολόγους του Δικαιόπολι (στ. 366-384 και 496-556) ως δραματικές τεχνικές τις οποίες χρησιμοποιεί ο Αριστοφάνης, προκειμένου να κατασκευάσει τις δραματικές περιστάσεις που θα του επιτρέψουν να μιλήσει υπέρ της ειρήνης σε ένα αρνητικά προκατειλημμένο κοινό και να «πείσει ότι ένα δράμα του οποίου ο ήρωας θριαμβεύει προδίδοντας την πόλη του σε καιρό πολέμου, είναι ένα δράμα πατριωτικό, που υπηρετεί το συμφέρον της πόλης». Αντίθετα, ο K. Dover απορρίπτει την πιθανότητα «ο Αριστοφάνης να έχει την απαίτηση να συλλάβουμε και να σταθμίσουμε τα σοβαρά ειρηνόφιλα επιχειρήματα που κρύβονται κάτω από τα στρώματα παρωδίας» που εντοπίζονται στον δεύτερο μονόλογο του Δικαιόπολι (στ. 496-556) και υποστηρίζει ότι «οι Αχαρνείς δεν αποτελούν καταπότι πολιτικών συμβουλών ζαχαρωμένο με μπόλικο σατιρικό πνεύμα, αλλά μία φαντασία εδραιωμένη στον απόλυτο εγωισμό. Στη φαντασία αυτή ο ποιητής εκμεταλλεύεται επίσης ως στοιχεία από την επικαιρότητα, κοντά σε πολλά άλλα, πολιτικές απόψεις και επιχειρήματα που κυκλοφορούσαν σε διάφορα επίπεδα: από την τελείως περιστασιακή μεμψιμοιρία, ως την πιο καλοζυγιασμένη πολιτική ανάλυση».
Ο B. Zimmermann, προεκτείνει τη βασική θέση του K. Dover προς την κατεύθυνση της ερμηνείας των κωμικών τεχνικών, αναλύοντας διεξοδικότερα τον ουτοπικό χαρακτήρα των Αχαρνέων: το ίδιο το κωμικό θέμα, η εξαρχής προβολή μιας τέτοιας εικόνας για τον Δικαιόπολι, ώστε οι θεατές να μπορούν να ταυτιστούν μαζί του, η κεντρική μεταφορά του «μαγικού κρασιού-σπονδής» που διατρέχει ολόκληρο το δράμα, η χρήση της σάτιρας, συνιστούν τα υλικά κατασκευής μίας ουτοπίας, με την οποία ο κωμικός ήρωας «πραγματοποιεί» τους πόθους των θεατών, προσφέροντας διέξοδο στην πίεση της κατάστασης που έχει δημιουργήσει ο πόλεμος· ο «εγωισμός» του κωμικού ήρωα εντάσσεται στο ίδιο πλαίσιο.
Με τον τρόπο αυτό, ο B. Zimmermann συνδέει ένα μέρος του προβληματισμού που τίθεται από τον D. MacDowell, σχετικά με την επιδιωκόμενη ταύτιση του κωμικού ήρωα με το κοινό του θεάτρου, την οποία εκείνος ερμηνεύει ως τεχνική με την οποία ο Αριστοφάνης επιδιώκει να προβάλλει με την μεγαλύτερη δυνατή επιτυχία το φιλειρηνικό του μήνυμα σε ένα φιλοπόλεμο κοινό, με μία προσέγγιση που αρνείται τον προπαγανδιστικό χαρακτήρα της κωμωδίας. Στο πλαίσιο αυτό ο B. Zimmermann, παρουσιάζοντας τις ειδικές ιστορικές συνθήκες, στις οποίες τοποθετείται η κωμωδία, επισημαίνει τη σημασία της ανάπαυλας που σήμανε για του Αθηναίους, η ματαίωση της εισβολής των Σπαρτιατών το 426 π.Χ., η οποία επέτρεψε στους Αθηναίους αγρότες να επιστρέψουν –έστω προσωρινά— στους δήμους τους και να καλλιεργήσουν ξανά τα χωράφια. Η ανάπαυλα αυτή καθιστούσε, σύμφωνα με τον B. Zimmermann, την «ουτοπία» των Αχαρνέων κάπως πιο χειροπιαστή και διευκόλυνε την ταύτιση του θεατή με τον κωμικό ήρωα. Αντίθετα, στην προσέγγιση των μελετητών που ακολουθούν την πρώτη ερμηνευτική κατεύθυνση, το γεγονός είτε δεν λαμβάνεται καθόλου υπόψη είτε η σημασία της υποτιμάται. Το επίδικο ζήτημα είναι η εκτίμηση σχετικά με τη διάθεση του κοινού της κωμωδίας απέναντι στον πόλεμο. Μια προσπάθεια συνεκτίμησης των ψυχολογικών αποτελεσμάτων που πιθανώς είχε η ανάπαυλα του 426, αμφισβητεί τη μονοδιάστατη εικόνα ενός φιλοπόλεμου και επομένως αρνητικά προκατειλημμένου κοινού και οδηγεί σε μία περισσότερο σύνθετη εικόνα η οποία συγκροτείται από την συνύπαρξη αντιφατικών τάσεων.
Παραστάσεις
Οι Αχαρνής παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά από το Εθνικό Θέατρο Ελλάδας στις 9 Ιουλίου 1961 στο Αρχαίο θέατρο Επιδαύρου σε μετάφραση Θρασύβουλου Σταύρου και σκηνοθεσία Αλέξη Σολομού. Μεταξύ άλλων μέλη του θιάσου ήταν οι Χριστόφορος Νέζερ, Παντελής Ζερβός, Δημήτρης Ντουνάκης, Μιχάλης Μαραγκάκης, Θόδωρος Σαρρής, Άρης Μαλιαγρός, Βασίλης Παπανίκας, Θάνος Λειβαδίτης, Νέλλη Μαρσέλλου, Κική Διόγου, Γκίκας Μπινιάρης, Πέτρος Λοχαΐτης, Άρης Βλαχόπουλος, Ευαγγελία Σαμιωτάκη και Μυρσίνη Σαντοριναίου.
Η κωμωδία παίζεται συχνά σε ελληνικά θέατρα, ενώ έχει διασκευαστεί σε μουσική κωμωδία από τον Διονύση Σαββόπουλο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κωμωδίες του Αριστοφάνη
Stereophonics
Οι Stereophonics είναι Ουαλικό ροκ συγκρότημα με εναλλακτικό ροκ και μπριτ ποπ ήχο, που δημιουργήθηκε το 1992. Έχουν κυκλοφορήσει επτά στούντιο άλμπουμ, πέντε εκ των οποίων έφτασαν στην κορυφή των Βρετανικών τσαρτς. Το 2005, το τραγούδι τους Dakota, έφτασε στην πρώτη θέση των σινγκλς στη Βρετανία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συγκροτήματα της εναλλακτικής ροκ Κατηγορία:Ουαλικά rock συγκροτήματα
Τρία Κάστρα, Οχυρωματικό Τείχος και Ερείπια της πόλης Μπελλιντσόνα
Η Μπελλιντζόνα (Bellinzona, λατ. Blizuna) είναι ελβετική πόλη, πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας και του ομώνυμου καντονίου της Ελβετίας. Δημιουργήθηκε κατά την ρωμαϊκή εποχή σε μια θέση η οποία ελέγχει ολόκληρη την κοιλάδα του Τιτσίνο, που αποτελεί σημαντικό πέρασμα, μέσω των Άλπεων, από την βόρεια Ιταλία προς τις χώρες της Κεντρικής Ευρώπης, καθώς ελέγχει τα περάσματα του Νούφενεν (Nufenen), του Γκότταρντ (Gotthard), του Λουκμάνιερ (Lukmanier) και του Σαν Μπερναρντίνο (San Bernardino). Κατέχει, επίσης, σημαντική θέση σε σχέση με την κοιλάδα του Πάδου. Η γνευσιακή κορυφογραμμή του Καστελγκράντε (Castel Grande), η οποία εκτείνεται κάτω από την κοιλάδα, αποτέλεσε πόλο έλξης των πρώτων κατοίκων, καθώς παρέχει ισχυρό καταφύγιο.
Προϊστορία
Η περιοχή του Castel Grande είναι πιθανώς η πρώτη κατοικημένη περιοχή του Τιτσίνο. Υπάρχουν ενδείξεις συνεχούς ανθρώπινης παρουσίας στην περιοχή της Μπελλιντσόνα ήδη από τη νεολιθική εποχή. Βρέθηκαν ταφικά πεδία και μεμονωμένα υπολείμματα κτισμάτων (στρογγυλές και οβάλ καλύβες). Στην αστική περιοχή της Μπελλιντσόνα ίχνη προϊστορικής ανθρώπινης παρουσίας εντοπίστηκαν στην κορυφογραμμή Castel Grande, χρονολογούμενα από τη Νεολιθική Εποχή, την Εποχή του Χαλκού και την Εποχή του Σιδήρου. Το φυσικό καταφύγιο που δημιουργεί η κορυφογραμμή προσείλκυσε τεχνίτες, οι οποίοι ήθελαν να διαφυλάξουν τόσο τις πρώτες ύλες τους (χαλαζία (ορεία κρύσταλλο, που ανευρέθη ως πρώτη ύλη κατασκευής εργαλείων), μέταλλα κτλ. από τις εχθρικές επιβουλές.
Ρωμαϊκή περίοδος
Υπό τον Αυτοκράτορα Αύγουστο ολόκληρη η περιοχή των Άλπεων ενσωματώνεται στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ύστερα από μια σειρά εκστρατειών. Οι Ρωμαίοι κατέλαβαν, με τέχνασμα, την κορυφογραμμή Καστελγκράντε και κατασκεύασαν εκεί ένα φρούριο. Υπολείμματα του κτίσματος, μαζί με άλλα, ήσσονος σημασίας ευρήματα, αποκαλύφθηκαν κατά τις ανασκαφές που έγιναν το 1967. Τον 1ο μ.Χ. αιώνα, ύστερα από την διοικητική αναδιοργάνωση του ρωμαϊκού κράτους, το φρούριο έχασε τη στρατηγική του σημασία και σχεδόν περιέπεσε σε αχρηστία. Επανήλθε σε κανονική χρήση ως οχυρό περίπου τον 4ο αιώνα, την περίοδο που ο Διοκλητιανός και ο Κωνσταντίνος αναμόρφωσαν το ρωμαϊκό κράτος και αναδιάρθρωσαν το αμυντικό του σύστημα: Η είσοδος στην Ιταλία μέσω των Άλπεων προστατεύτηκε από μια σειρά οχυρωματικών έργων που κατασκευάστηκαν σε όλες τις εξόδους των κοιλάδων της οροσειράς προς την πλευρά της ιταλικής χερσονήσου. Η κατασκευή αυτή κατέληξε στη δημιουργία ενός φρουρίου στο Καστελγκράντε ικανού μεγέθους ώστε να μπορεί να στεγάσει μια κοόρτη (1000 άνδρες). Στο νότιο άκρο του πλατώματος όπου κατασκευάστηκε το κάστρο αποκαλύφθηκε από τις ανασκαφές ένα τείχος κατασκευασμένο από πλίνθους, το οποίο διέθετε και πύλη. Η πλέον επικρατής θεωρία είναι ότι αυτήν ακριβώς την εποχή δημιουργήθηκε, γύρω από το κάστρο, η σημερινή πόλη της Μπελλιντσόνα. Κατά την ταραχώδη περίοδο της φθίνουσας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η περιοχή της Μπελλιντσόνα καταλήφθηκε διαδοχικά από τους Οστρογότθους, τους Βυζαντινούς και, τελικά, από τους Λομβαρδούς.
Μεσαίωνας
Κατά τον 10ο αιώνα η Μπελλιντσόνα αποτελούσε τμήμα των κτήσεων του ιδρυτή της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Όθωνα του Α'. Οι πρώτες οχυρωματικές κατασκευές πιθανότατα χρονολογούνται από εκείνη την περίοδο. Γύρω στο 1000 το κάστρο και η γύρω από αυτό περιοχή δόθηκαν στον Επίσκοπο του Κόμο. Τότε το εσωτερικό του κάστρου Καστελγκράντε διευθετήθηκε ώστε να περιλάβει οικίες, γεγονός που το μετέτρεψε σε μικρή οχυρωμένη πόλη. Το 1242 αγοράστηκε από την οικογένεια Βισκόντι του Μιλάνου. Κατά τον 12ο αιώνα το κάστρο περιήλθε στην κατοχή του Φρειδερίκου Μπαρμπαρόσσα και η πόλη έξω από αυτό άρχισε σταδιακά να αναπτύσσεται στην αριστερή όχθη του ποταμού Τιτσίνο, ενώ βελτιώθηκαν οι οχυρώσεις. Η επέκταση της "εξωτερικής" του κάστρου πόλης συνεχίστηκε και κατά τον 13ο, 14ο και 15ο αιώνα. Η επέκταση αυτή οδήγησε στη δημιουργία και άλλου κάστρου από την "σύμμαχη" οικογένεια των Ρουσκόνι (Rusconi) του Κόμο και έτσι, περίπου το 1300 κατασκευάστηκε το κάστρο του Μοντεμπέλλο, το οποίο ενσωματώθηκε στο οχυρωματικό σύστημα της περιοχής. Γύρω στα 1420 η ελβετική ομοσπονδία, βόρεια του περάσματος Γκόταρντ, επιζητούσε να διασφαλίσει τη θέση της, κατακτώντας εδάφη νότια του περάσματος και αρχίζοντας εκστρατεία κατά των δυνάμεων του Μιλάνου. Το 1475 ο Άτσο Βισκόντι διακήρυξε ότι η Μπελλιντσόνα "ήταν το κλειδί και η πύλη εισόδου στην Ιταλία από βορράν". Η βίαιη αυτή εκστρατεία ανάγκασε την κρατούσα οικογένεια των Σφόρτσα (Sforza) του Μιλάνου να ενισχύσει αρχικά τα υπάρχοντα κάστρα και, το 1480 να κατασκευάσει και τρίτο κάστρο στα νοτιοδυτικά του Καστελγκράντε, το κάστρο του Σάσσο Κόρμπαρο (Sasso Corbaro). Με την συνθήκη της Αρόνα του 1503 η ελβετική ομοσπονδία κέρδισε την κατοχή της περιοχής και, μολονότι τα κάστρα είχαν πλέον χάσει τη στρατηγική τους σημασία, αποφάσισε τη διατήρησή τους και όχι την κατεδάφισή τους. Το 1803 το Καστελγκράντε χρησιμοποιήθηκε ως φυλακή και οπλοστάσιο. Η σύγχρονη πόλη επεκτάθηκε με χρήση υλικών από τα ερείπια των οχυρώσεων και, το 1882, επεκτάθηκε το οπλοστάσιο. Το 1878 η Μπελλιντσόνα, όντας εναλλασσόμενη πρωτεύουσα του καντονίου του Τιτσίνο με το Λοκάρνο και το Λουγκάνο τελικά έγινε η μοναδική πρωτεύουσα του καντονίου.
Τα τρία κάστρα
right|thumb|300px|Το Καστελγκράντε
right|thumb|300px|Κάστρο Σάσσο Κόρμπαρο
Παραπομπές
Κατηγορία:Κάστρα στην Ελβετία Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ελβετία
Χαράλαμπος Θεοπέμπτου
Ο Χαράλαμπος Θεοπέμπτου (Αγλαντζιά, 26 Νοεμβρίου 1955) είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Από το 2016 είναι βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας εκλεγμένος με το Κίνημα Οικολόγων-Συνεργασία Πολιτών. Επιπλέον, από το 2020 είναι πρόεδρος του Κινήματος Οικολόγων-Συνεργασία Πολιτών.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Χαράλαμπος Θεοπέμπτου γεννήθηκε στην Αγλαντζιά στις 26 Νοεμβρίου 1955. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, και την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε ηλεκτρονική μηχανική στο Πανεπιστήμιο Σίτι του Λονδίνου.
Το 1986 διορίστηκε λέκτορας στο Ανώτερο Τεχνολογικό Ινστιτούτο (ΑΤΙ). Τον Μάρτιο του 2013 εργοδοτήθηκε ως λέκτορας στο Τμήμα Επιστήμης και Τεχνολογίας Περιβάλλοντος του Τεχνολογικού Πανεπιστημίου Κύπρου.
Πολιτική διαδρομή
Το 1990 ξεκίνησε να αναμιγνύεται με την περιβαλλοντική οργάνωση Οικολογική Κίνηση Κύπρου η οποία τότε είχε αναπτύξει πολύ έντονη δράση. Το 1996, μαζί με άλλα μέλη της Οικολογικής Κίνησης, υπόγραψε το ιδρυτικό καταστατικό με το οποίο δημιουργήθηκε το Κίνημα Οικολόγων Περιβαλλοντιστών στο οποίο εκλέγηκε σε διάφορα σώματα.
Τον Ιούλιο του 2006 διορίστηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Τάσσο Παπαδόπουλο ως ο πρώτος Επίτροπος Περιβάλλοντος της Κύπρου. Με την εκλογή του στο προεδρικό αξίωμα ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Δημήτρης Χριστόφιας το Μάρτιο του 2008 τον επαναδιόρισε στη θέση του Επιτρόπου Περιβάλλοντος, θέση στην οποία παρέμεινε έως τη λήξη της θητείας της κυβέρνηση τον Φεβρουάριο του 2013. Στα καθήκοντα του περιλαμβανόταν η υποβολή απόψεων για περιβαλλοντικά θέματα που συζητούνται στο Υπουργικό Συμβούλιο της Κύπρου, η διερεύνηση, ο συντονισμός και η παροχή συμβουλών προς Δημόσιες Αρχές και ιδιωτικό τομέα για θέματα τις αρμοδιότητας του.
Εκλέχτηκε βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 2016 στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με το Κίνημα Οικολόγων-Συνεργασία Πολιτών για την ΙΑ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Ως βουλευτής, είναι αναπληρωτής πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Περιβάλλοντος, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Γεωργίας και Φυσικών Πόρων, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Μεταφορών, Επικοινωνιών και Έργων και της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Παιδείας και Πολιτισμού. Επιπλέον, είναι μέλος της αντιπροσωπίας της Βουλής στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση της Μεσογείου.
Στις 26 Ιουλίου 2020 ανακηρύχθηκε άνευ ανθυποψήφιου πρόεδρος του Κινήματος Οικολόγων-Συνεργασία Πολιτών. Επανεκλέγηκε στις βουλευτικές εκλογές του 2021 για την ΙΒ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κίνημα Οικολόγων-Συνεργασία Πολιτών Κατηγορία:Βουλευτές Λευκωσίας Κατηγορία:Κύπριοι ηλεκτρολόγοι μηχανικοί Κατηγορία:Επίτροποι Περιβάλλοντος της Κύπρου Κατηγορία:Κυβέρνηση Δημήτρη Χριστόφια 2008 Κατηγορία:Βουλευτές ΙΑ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Πρόεδροι Κινήματος Οικολόγων-Συνεργασίας Πολιτών Κατηγορία:Βουλευτές ΙΒ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή 1958
Οι εκλογές, που κύριο χαρακτηριστικό τους ήταν ο εκλογικός θρίαμβος της ΕΔΑ, η οποία αναδείχτηκε αξιωματική Αντιπολίτευση, αναζωπύρωσαν τον φόβο του Κομμουνισμού και το ιδεολόγημα του κομμουνιστικού κινδύνου, με αποτέλεσμα να ενταθούν οι διώξεις των μελών της ΕΔΑ αλλά και του παράνομου (ακόμα) ΚΚΕ. Αν και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής προσπάθησε να υποτιμήσει το μέγεθος της νίκης, μιλώντας για "πλασματική διόγκωση" της Αριστεράς, ο Ιωάννης Πασαλίδης από το βήμα της Βουλής πλέον, του απάντησε ότι : ''«Ο κ. Πρωθυπουργός προσπαθεί μ' αυτόν τον τρόπο να αποκρύψει ότι οι πραγματικές δυνάμεις της παρατάξεως της εθνικής αλλαγής, που εξέφρασε η ΕΔΑ, είναι πολύ μεγαλύτερες εκείνων που ενεφάνισαν οι αριθμοί, αν ληφθούν υπ' όψιν οι συνθήκες διεξαγωγής των εκλογών, ιδιαιτέρως στην ύπαιθρο. Πραγματικά πλασματική είναι η δύναμις της ΕΡΕ, η οποία διέθετε ως εκλογικούς πράκτορας τη μεγάλη πλειοψηφία του κρατικού και παρακρατικού μηχανισμού, ακόμη δε πιο πλασματική η πλειοψηφία που εξασφάλισε στη Βουλή, χάρις στο τερατώδες καλπονοθευτικό σύστημα, εκ του οποίου μόνον η ΕΡΕ ωφελήθη εις βάρος των άλλων κομμάτων της αντιπολιτεύσεως...»''. Αποκορύφωμα των διώξεων ήταν η σύλληψη του Μανώλη Γλέζου, διευθυντή τότε της εφημερίδας Αυγή, τον Δεκέμβριο του 1958 και η παραπομπή του σε δίκη, με την κατηγορία της κατασκοπείας υπέρ της Σοβιετικής Ένωσης.
Εργατικό Κόμμα (Ιρλανδία)
Το Εργατικό Κόμμα (αγγλ. Labour Party, ιρλ. Páirtí an Lucht Oibre) είναι ιρλανδικό σοσιαλδημοκρατικό πολιτικό κόμμα. Τοποθετείται στην κεντροαριστερά. Ιδρύθηκε στο Κλόνμελ της κομητείας Τίπερερι από τους Τζέιμς Κόνολι, Τζέιμς Λάρκιν και Ουΐλιαμ Ξ. Ο'Μπράιεν ως πολιτική πτέρυγα του Κογκρέσου Ιρλανδικών Συνδικάτων. Σε αντίθεση με τα υπόλοιπα μεγάλα πολιτικά κόμματα της Ιρλανδίας, το Εργατικό Κόμμα δεν προέρχεται από το αρχικό Σιν Φέιν. Στις εκλογές του 2011 κέρδισε 37 από τις συνολικά 166 έδρες του Ιρλανδικού Κοινοβουλίου από τις 20 που κατείχε πριν τις εκλογές. Έτσι, έγινε το δεύτερο μεγαλύτερο κόμμα του κοινοβουλίου. Έχει συμμετάσχει στην κυβέρνηση για συνολικά 19 χρόνια, έξι φορές σε συνεργασία με το Φίνε Γκελ ή το Φίνε Γκελ και άλλα μικρότερα κόμματα και μία φορά με το Φίανα Φαλ. Από το 2011 συμμετέχει σε κυβέρνηση συνεργασίας με το Φίνε Γκελ. Σημερινός ηγέτης του κόμματος είναι η Τζόαν Μπέρτον από τον Ιούλιο του 2007 και αναπληρωτής ηγέτης είναι ο Άλαν Κέλι. Η Μπέρτον είναι η σημερινή αναπληρώτρια πρωθυπουργός.
Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή 1958
Σημαντικότερα γεγονότα της περιόδου εκείνης ωστόσο, θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν η «Συμφωνία Σύνδεσης» με την ΕΟΚ, που υπεγράφη στην Αθήνα στις 9 Ιουλίου 1961,  και οι συμφωνίες Ζυρίχης - Λονδίνου (Φεβρουάριος 1959 - 1960) οι οποίες ίδρυσαν την Δημοκρατία της Κύπρου ως ανεξάρτητου κράτους με εγγυήτριες δυνάμεις τη Βρετανία, την Ελλάδα και την Τουρκία.
Εργατικό Κόμμα (Ιρλανδία)
Το κόμμα είναι μέλος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς και του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος, ενώ οι ευρωβουλευτές του κόμματος συμμετέχουν με την Προοδευτική Συμμαχία Σοσιαλιστών και Δημοκρατών. Το Εργατικό Κόμμα συνδέεται με το Σοσιαλδημοκρατικό και Εργατικό Κόμμα της Βόρειας Ιρλανδίας.
Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή 1958
Αναφορές
1958 05 1958 Κατηγορία:1961 Κατηγορία:1960 Κατηγορία:1959 Κατηγορία:1958
Εργατικό Κόμμα (Ιρλανδία)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιρλανδικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Εργατικά κόμματα Κατηγορία:Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα
Σταύρος Παπαδόπουλος
Ο Σταύρος Παπαδόπουλος (γεννημένος στις 6 Σεπτεμβρίου 1953) είναι Κύπριος προπονητής ποδοσφαίρου και πρώην ποδοσφαιριστής.
Βιογραφικά Στοιχεία
Γεννηθείς στην Κυπριακή πόλη Λάρνακα, ο Σταύρος Παπαδόπουλος ξεκίνησε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα στον Πεζοπορικό Λάρνακας. Πραγματοποίησε την πρώτη του εμφάνιση στην Α' ομάδα του Πεζοπορικού την περίοδο 1970 - 1971 αγωνιζόμενος στην θέση του σέντερ φορ.
Λίγα χρόνια αργότερα, και συγκεκριμένα στην καλοκαιρινή μεταγραφική περίοδο του 1977, ο Σταύρος Παπαδόπουλος πήρε μεταγραφή στον Ολυμπιακό Πειραιώς, με τον οποίο κατέκτησε 4 Πρωταθλήματα Ελλάδος.
Το 1986, μετά από ένα πετυχημένο πέρασμα από την Ελλάδα αγωνιζόμενος στον Εθνικό και τον Ολυμπιακό, ο Σταύρος Παπαδόπουλος επέστρεψε στην Κύπρο και τον Πεζοπορικό Λάρνακας, με τον οποίο κατέκτησε το Πρωτάθλημα Κύπρου το 1988.
Προπονητική Καριέρα
Ο Σταύρος Παπαδόπουλος έχει υπάρξει προπονητής της Εθνικής Ομάδας της Κύπρου, του Ερμή Αραδίππου και της Αλκής Λάρνακας.
Εξωτερικές Πηγές
http://www.transfermarkt.co.uk/en/stavros-papadopoulos/profil/spieler_215904.html
Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πεζοπορικού Λάρνακας Κατηγορία:Κύπριοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αλκής Λάρνακας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικού Πειραιώς Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Κύπρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ερμή Αραδίππου Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Παύλος ο Αιγινήτης
Ο Παύλος ο Αιγινήτης (πολυτονικό: Παῦλος ὀ Αἰγινήτης, λατινικά: Paulus Aegineta, περίπου 625 – 690) ήταν Βυζαντινός ιατρός του 7ου αιώνα ο οποίος είναι γνωστός για τη συγγραφή της 7τομης ιατρικής εγκυκλοπαίδειας Ἐπιτομαί ἰατρικαί. Το έργο αυτό περιείχε το σύνολο όλης της ιατρικής γνώσης του δυτικού κόσμου, και ήταν το κορυφαίο έργο αναφοράς ως προς την ακρίβεια και πληρότητα του.
Έργα
Το λεξικό Σουίδα αναφέρει πως έγραψε διάφορα ιατρικά έργα, εκ των οποίων το κύριο είναι αυτό της εγκυκλοπαίδειας Ἐπιτομαί ἰατρικαί (γνωστό στα λατινικά ως De Re Medica Libri Septem). Αναφέρεται πως οι Άραβες ιατροί εκτιμούσαν ιδιαίτερα το έργο του, όπως και οι μαίες της εποχής.
Ο 6ος τόμος της εγκυκλοπαίδειας σχετικά με την χειρουργική χρησιμοποιήθηκε ευρέως στην Ευρώπη και τον Αραβικό κόσμο κατά τη διάρκεια όλου του Μεσαίωνα, και έχει ιδιαίτερη αξία ως προς την ιστορία της χειρουργικής. Ολόκληρο το έργο εκδόθηκε σε έντυπη έκδοση στα ελληνικά το 1528 στη Βενετία, και σύντομα έπειτα εκδόθηκε και από τυπογραφείο της Βασιλείας το 1538. Υπήρξαν αρκετές λατινικές μεταφράσεις, και η πρώτη μετάφραση του έργου στην αγγλική γλώσσα έγινε το 1834.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βυζαντινοί ιατροί Κατηγορία:Βυζαντινοί του 7ου αιώνα
Φουσιδικό οξύ
μικρογραφία|347x347εσ|Κρέμα Fucidin Το φουσιδικό οξύ είναι αντιβιοτικό που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία σταφυλοκοκκικών λοιμώξεων του δέρματος καθώς και δερματικών αποστημάτων. Λόγω του παγκοσμίου προβλήματος της αυξανόμενης αντίστασης στα αντιβιοτικά υπάρχει ανανεωμένο ενδιαφέρον στη χρήση του. Κυκλοφορεί με την εμπορική ονομασία Fucidin.
Φαρμακολογία
Το φουσιδικό οξύ δρα ως αναστολέας της βακτηριακής πρωτεοσύνθεσης αποτρέποντας την σύνδεση του παράγοντα επιμήκυνσης G στο ριβόσωμα. Το φουσιδικό οξύ δρα κυρίως εναντίων Gram θετικών βακτηρίων, όπως ο σταφυλόκοκκος και ο στρεπτόκοκκος. Το φουσιδικό οξύ αναστέλλει την μετάφραση στα βακτήρια και δεν τα σκοτώνει, οπότε και ονομάζεται βακτηριοστατικό.
Το φουσιδικό οξύ απομονώθηκε από μύκητες του είδους Fusidium coccineum και αναπτύχθηκε σε φάρμακο από την Leo Pharma στη Δανία, και δόθηκε στην κυκλοφορία τη δεκαετία του 1960. Έχει απομονωθεί επίσης από τους μύκητες Mucor ramannianus και Isaria kogana. Το φάρμακο κυκλοφορεί ως το νατριούχο άλας του, φουσιδικό νάτριο.
Χρήση
Η γενική του χρήση είναι η τοπική θεραπεία της επιμολυσμένης ατοπικής δερματίτιδας, περισσότερο γνωστής ως έκζεμα, ασθένεια του δέρματος συνοδευόμενη από φλεγμονή,ερυθρότητα, εξίδρωση ή εφελκίδα και κνησμό, συχνά αλλεργικής προέλευσης.
Περιγραφή-Συσκευασία
Η κρέμα περιέχεται σε σωληνάριο αλουμινίου των 15 g. Η αλοιφή περιέχεται επίσης σε σωληνάριο αλουμινίου των 15 g. Ο εμποτισμένος επίδεσμος, φέρει προστατευτικό χαρτί από τις δύο πλευρές και βρίσκεται μέσα σε φάκελο από αλουμινόχαρτο ερμητικά κλειστό. Περιέχονται δέκα φάκελοι σε ένα κουτί από χονδρό χαρτόνι.
Η συσκευασία αποτελείται από παχύ χαρτόνι σε σχήμα ορθογώνιου παραλληλεπιπέδου. Φέρει μια κόκκινη λωρίδα και το χαρακτηριστικό σχέδιο του λιονταριού, της κατασκευαστικής εταιρείας.
Ειδικοί πληθυσμοί
Η ειδική χρήση της κρέμας αυτής διαφοροποιείται ανάλογα με ιδιαίτερες ομάδες ατόμων.
Παραδείγματα:
Οδήγηση και χειρισμός μηχανών
Οι τοπικές μορφές Fucidin δεν επιφέρουν καμία ή ένα ελάχιστο ποσοστό επίδρασης στην ικανότητα οδήγησης και χειρισμού μηχανών.
Κύηση
Η χρήση της κρέμας Fucidin δεν ενδέχεται να επιφέρει επιδράσεις κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης/κύησης, εφόσον δεν χρησιμοποιείται σε μεγάλες ποσότητες ( όχι άνω των 100 g την εβδομάδα) ή για παρατεταμένη χρονική περίοδο κατά τη διάρκεια της κύησης. Γενικά η συστηματική έκθεση της κρέμας σε τοπικές μορφές πρέπει να είναι ελάχιστη έως και μηδενική λόγω του περιεχομένου της σε κορτικοειδές.
Γαλουχία
Η χρήση της κρέμας Fucidin δεν ενδέχεται να επιφέρει επιδράσεις κατά τη διάρκεια του θηλασμού, τόσο στο νεογνό/βρέφος όσο και στη θηλάζουσα γυναίκα, δεδομένου ότι η χρήση της είναι αμελητέα (δηλαδή ελάχιστη). Ασφαλώς η κρέμα δεν πρέπει να εφαρμόζεται στο στήθος κατά τη διάρκεια του θηλασμού.
Παιδιά
Το Fucidin εφαρμόζεται σε παιδιά (και σε βρέφη) όταν υπάρξει κάποια τοπική λοίμωξη ή έκζεμα. Χρησιμοποιείται ως τοπικό αντιβιοτικό (παρόμοια με τα: Altargo, Bactroban, Mupirocin/Target κ.α.) ή και σε συνδυασμό με κορτιζόνη (όπως π.χ. Fucidin H, Fucicort, Fucicort lipid κ.α.). Ακόμα, μπορεί να χορηγηθεί ως αντιβιοτικό από το στόμα (ομοίως με τα: Moxacef, Amoxil, Augmentin κ.α.).