cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ηλιακή δομή
Χρωμόσφαιρα
Είναι το στρώμα που βρίσκεται πάνω από τη φωτόσφαιρα ,με θερμοκρασία που κυμαίνεται από 4.000 βαθμοί Κελσίου στην περιοχή κοντά στη φωτόσφαιρα έως 20.000 βαθμοί Κελσίου στην πιο απομακρυσμένη. Μπορούμε να την παρατηρήσουμε στις εκλείψεις σαν {ρόδαλο δακτύλιο} που περιβάλλει τη φωτόσφαιρα
Κλεάνθης Γρίβας
Ο Κλεάνθης Γρίβας (1944) είναι ψυχίατρος, νευρολόγος, διδάκτωρ ψυχιατρικής της Ιατρικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Έχει σπουδάσει ιατρική και κοινωνιολογία, ενώ είναι τακτικός συνεργάτης πολλών περιοδικών και εφημερίδων· ανάμεσα τους της "Θεσσαλονίκης" (από το 1963) και της Ελευθεροτυπίας. Επίσης είναι ο συντάκτης της «Έκθεσης για τα Ναρκωτικά» της Ειδικής Επιτροπής του Ιατρικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης (1986).
2228 Σογιούζ-Απόλλων
Ο Σογιούζ-Απόλλων (Soyuz-Apollo) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,9. Ανακαλύφθηκε το 1977 από τον Σοβιετικό αστρονόμο Νικολάι Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή της κοινής αμερικανοσοβιετικής διαστημικής αποστολής Απόλλων-Σογιούζ το 1975 (το όνομα του αστεροειδή είναι «Σογιούζ-Απόλλων» και όχι «Απόλλων-Σογιούζ» προς αποφυγή συγχύσεως με τον αστεροειδή 1862 Απόλλων).
Κλεάνθης Γρίβας
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1944 σε ένα στρατόπεδο ανταρτών του ΕΛΑΣ κάπου κοντά στην Καρδίτσα, όπου ο πατέρας του ήταν ο γιατρός του στρατοπέδου και από τους πιο γνωστούς γιατρούς του «βουνού» και η μητέρα του ήταν η βοηθός του.
2228 Σογιούζ-Απόλλων
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Σογιούζ-Απόλλων είναι άγνωστα. Ο Σογιούζ-Απόλλων περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 5 ώρες 23 λεπτά και 5 δευτερόλεπτα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σογιουζ-Απολλων
Κλεάνθης Γρίβας
Βιογραφία
Τα παιδικά του χρόνια τα πέρασε στη Θεσσαλονίκη και το 1963 είχε περάσει στην Ιατρική στη Θεσσαλονίκη, όπου γνώρισε την Αλεξάνδρα Ευθυμιάδου, τη γυναίκα του, με την οποία τον συνδέουν 5 και πλέον δεκαετίες κοινών αγώνων, ένας φλογερός έρωτας και η κόρη τους, επίσης γιατρός, η Μαρία-Μυρτώ.
Σε ηλικία 3 ετών επισκέφτηκε με τη μητέρα του και τον αδερφό του τον πατέρα του στη φυλακή λίγο πριν τον εκτελέσουν. Ο Δημοσθένης Γρίβας (γιατρός-με δύο ειδικότητες) συνελήφθη ως γιατρός του Δημοκρατικού Στρατού μαζί με τραυματίες μαχητές και εκτελέστηκε στις 20 Ιουνίου του 1947 με απόφαση του Στρατοδικείου, επειδή δεν υπέγραψε «δήλωση μετανοίας» και δεν αποκήρυξε τις ιδέες του, περνώντας τον από μια δίκη χωρίς μάρτυρες κατηγορίας. Οι μοναδικοί μάρτυρες υπεράσπισής του ήταν ο αδερφός του, ο Δήμαρχος της πόλης, ένας Μητροπολίτης και ένας ακόμη, του οποίου τα στοιχεία είναι άγνωστα λόγω του ότι δεν δόθηκαν ποτέ τα πρακτικά της δίκης, οι οποίοι μετά τη δίκη εξορίστηκαν για 2 χρόνια στην Ικαρία.
Ενασχόληση με την πολιτική
Στις τελευταίες τάξεις του Γυμνασίου οργανώθηκε στην Σοσιαλιστική Ένωση του Αλέξανδρου Σβώλου. Το 1999 υπήρξε εκ των ιδρυτικών μελών βραχύβιου πολιτικού σχηματισμού με την ονομασία Ρ.Α.Κ. (Ριζοσπαστική Αντιαπαγορευτική Κίνηση), με τον οποίο συμμετείχε στις Ευρωεκλογές του 1999 (21.274 ψήφοι, 0,33%).
Τα χρόνια της Χούντας
Όταν έγινε η δικτατορία βασανίστηκε στο κτήριο της οδού «Μπουμπουλίνας». Το 1968 βγήκε από τη φυλακή με περιοριστικούς όρους. Παρόλα αυτά, κατάφερε να δραπετεύσει, μαζί με τη γυναίκα του, στη Σουηδία όπου συμμετείχαν ενεργά στον αντιδικτατορικό αγώνα. Όταν με τη μεταπολίτευση γύρισε στην Ελλάδα πήρε την ειδικότητα του Νευρολόγου-Ψυχίατρου και ασχολήθηκε συστηματικά με την εξάρτηση από τις τοξικές ουσίες, τη βία της εξουσίας και την τρομοκρατία.
Οι θέσεις του για τα ναρκωτικά
Έχει γράψει 20 βιβλία και είναι υπέρμαχος της αντιαπαγόρευσης. Προτείνει την αποποινικοποίηση της χρήσης και καλλιέργειας της ινδικής κάνναβης, διότι, κατά τη γνώμη του, δεν προκαλεί καμία εξάρτηση. Είναι υπέρ της αποποινικοποίησης της χρήσης και της ηρωίνης και προτείνει τη χορήγηση μεθαδόνης και άλλων ουσιών στους χρήστες, μέσα από υγειονομικούς μηχανισμούς, ώστε να «χτυπηθεί» η μαύρη αγορά των ναρκωτικών. Στα κείμενά του, στηλιτεύει τη βία της εξουσίας και την καταστολή, και αμφισβητεί ακόμα και την επιστήμη του, την Ψυχιατρική. Κατά τις απόψεις του, τις οποίες εκφράζει μέσα από βιβλία, συνεντεύξεις και άρθρα του στον Τύπο, η ποινικοποίηση των ναρκωτικών έγινε για λόγους ελέγχου του πληθυσμού από την άρχουσα τάξη, ενώ η υπάρχουσα αντιναρκωτική νομοθεσία και καταστολή της χρήσης ουσιών συντελούν στη συντήρηση του κερδοφόρου διεθνούς λαθρεμπορίου τους.
Οι θέσεις του για την Τρομοκρατία
Έχει υποστηρίξει ότι η τρομοκρατία (ειδικά για την περίπτωση της 17 Νοέμβρη) είναι "κατασκευασμένη" από μυστικές κρατικές και παρακρατικές υπηρεσίες οι οποίες προβαίνουν σε προβοκάτσιες με στόχο τη θέσπιση αυστηρών αντιτρομοκρατικών νόμων. Οι τρομοκρατικές οργανώσεις για τον Γρίβα είναι αυτονομημένες εγκληματικές ομάδες οι οποίες καθοδηγούνται, άμεσα ή έμμεσα, από υπηρεσίες πληροφοριών και κρατικής ασφάλειας της Δύσης. Για την υποστήριξη των λεγομένων του επικαλείται την αντικομμουνιστική επιχείρηση του ΝΑΤΟ Κόκκινη Προβιά επί Ψυχρού Πολέμου. Οι επικριτές του τον κατηγορούν για αστήρικτη συνωμοσιολογία και προπαγάνδα υπέρ της χρήσης ναρκωτικών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες νευρολόγοι Κατηγορία:Έλληνες ψυχίατροι Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Αντιψυχιατρική Κατηγορία:Έλληνες κοινωνιολόγοι Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 21ου αιώνα
Τομ Σώγιερ
Ο Τόμας Σόγιερ είναι ο κύριος χαρακτήρας του μυθιστορήματος Οι Περιπέτειες του Τομ Σόγιερ (1876) του Μαρκ Τουέιν. Εμφανίζεται και σε άλλα τρία μυθιστορήματα του Τουέιν, τις Περιπέτειες του Χάκλμπερι Φιν (1884), Ο Τομ Σόγιερ στο εξωτερικό (1894) και Ο Τομ Σόγιερ ντετέκτιβ (1896).
Ο Σόγιερ εμφανίζεται σε τουλάχιστον τρία ημιτελή έργα του Τουέιν, τα Ο Χακ και ο Τομ μεταξύ των Ινδιάνων, Λόφος Σκούλχαουζ και Η Συνωμοσία του Τομ Σόγιερ. Ενώ και τα τρία έργα δημοσιεύτηκαν μετά τον θάνατο του συγγραφέα, μόνο το τελευταίο έχει ολοκληρωμένη πλοκή, καθώς ο Τουέιν εγκατέλειψε τα άλλα δύο έργα αφού τελείωσε λίγα κεφάλαια.
Έμπνευση
Το όνομα του φανταστικού χαρακτήρα ίσως προέρχεται από έναν Τομ Σόγιερ με τον οποίο γνωρίστηκε ο Τουέιν στο Σαν Φρανσίσκο ενώ ο Τουέιν εργαζόταν ως ανταποκριτής της εφημερίδας San Fransisco Call. Ο Τουέιν συνήθιζε να ακούει τον Σόγιερ να του λέει ιστορίες από τα νιάτα του: "Σαμ, αυτός άκουγε στις δικές μου πλάκες με μεγάλο ενδιαφέρον και περιστασιακά τις κατέγραφε στο τετράδιο του. Μια μέρα μου έλεγε: "Θα σε βάλω ανάμεσα στο εξώφυλλο ενός βιβλίου κάποια από αυτές τις μέρες, Τομ.". Ο Σόγιερ του είπε "Προχώρα, Σαμ αλλά μην ντροπιάσεις το όνομά μου." Ο ίδιος ο Τουέιν έγραψε ότι ο χαρακτήρας προέρχεται από τρία άτομα, τον Τζον B. Μπριγκς (ο οποίος πέθανε το 1907), τον Ουίλιαμ Μπόουεν, (ο οποίος πέθανε το 1893) και τον Τουέιν, όπως ταυτοποιήθηκαν μεταγενέστερα. Αργότερα ο Τουέιν άλλαξε την ιστορία λέγοντας ότι ο χαρακτήρας βγήκε από τη φαντασία του, αλλά όπως λέει ο Ρόμπερτ Γκρέισμιθ, του άρεσε να προσποιείται ότι του άρεσε να προσποιείται ότι οι χαρακτήρες του αναπτύχθηκαν εντελώς από το γόνιμο μυαλό του.
Απεικονίσεις
Οι ηθοποιοί που έπαιξαν τον Τομ Σόγιερ στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο είναι οι παρακάτω:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λογοτεχνικοί χαρακτήρες Κατηγορία:Αμερικανοί φανταστικοί χαρακτήρες
Φοντ Χιλ Μπιτς
Η Παραλία Φοντ Χιλ (αγγλικά: Font Hill Beach) είναι μια παραλία της Τζαμάικα. Είναι από τις ωραιότερες της Αγίας Ελίζαμπεθ. Βρίσκεται ανάμεσα στην Μπλακ Ρίβερ και τη Γουαϊτχάουζ. Ανήκει στην εταιρεία Petroleum της Τζαμάικα. Είναι μια αμμώδης, καλά προστατευμένη παραλία. Έχει περισσότερο κόσμο τα Σαββατοκύριακα και στις διακοπές, αλλά τις καθημερινές είναι πιο ήσυχη.
Παραπομπές
Φοντ Χιλ
Αλμπερτίνα Αγνή του Νάσσαου
Η Αλμπερτίνα-Αγνή, ολλαδ.: Albertine Agnes van Nassau (9 Απριλίου 1634 - 26 Μαΐου 1696) από τον Οίκο του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ ήταν κόρη του πρίγκιπα της Οράγγης και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα του Νάσσαου-Ντητς. Έγινε επίτροπος των επαρχιών Φρήσλαντ, Χρόνινγκεν και Νρέντε κατά τη διάρκεια της ανηλικιότητας του γιου της.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη (επιζήσασα) κόρη του Φρειδερίκου-Ερρίκου πρίγκιπα της Οράγγης, κυβερνήτη των επαρχιών Ολλανδίας, Ζηλανδίας, Ουτρέχτης, Γκέλντερς, Όβεριισελ και της Αμαλίας, κόρης του Ιωάννη-Αλβέρτου Α΄ κόμη του Ζολμς-Μπράουνφελς.
Γεννήθηκε στη Χάγη. Από τα δέκα παιδιά των γονιών της, επέζησαν της ενηλικίωσης τα μισά: ο Γουλιέλμος Β΄ πρίγκιπας της Οράγγης, η Λουίζα-Ερριέττα, η Ερριέττα-Αικατερίνη και η Mαρία.
Το 1652 παντρεύτηκε τον 2ο εξάδελφό της Γουλιέλμο-Φρειδερίκο πρίγκιπα του Nάσσαου-Ντητς.
Επίτροπος
Μετά το τέλος του συζύγου της το 1664 έγινε επίτροπος για τον γιο της στις επαρχίες Φρήσλαντ, Χρόνινγκεν και Ντρέντε. Το 1665, τόσο η Αγγλία όσο και η επισκοπή του Μύνστερ κήρυξαν πόλεμο στις Κάτω Χώρες. Επειδή τα περισσότερα χρήματα για την άμυνα είχαν χρησιμοποιηθεί για τον στόλο, ο στρατός είχε παραμεληθεί. Όταν το Χκρόνινγκεν βρισκόταν υπό πολιορκία, η Αλμπερτίνα-Αγνή έσπευσε στην πόλη για να δώσει ηθική υποστήριξη. Η πίεση του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας, τότε συμμάχου, ανάγκασε τις δυνάμεις των εχθρών της να υποχωρήσουν, αλλά έξι χρόνια αργότερα οι Κάτω Χώρες δέχτηκαν επίθεση από τον νότο, από τους Γάλλους υπό τον Λουδοβίκο ΙΔ΄ και από τα βόρεια υπό τον επίσκοπο του Mύνστερ και τον αρχιεπίσκοπο της Κολωνίας. Η Αλμπερτίνα-Αγνή οργάνωσε την άμυνα και διατηρούσε το ηθικό υψηλό.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1652 τον 2ο εξάδελφό της Γουλιέλμο-Φρειδερίκο πρίγκιπα του Νάσσαου-Ντητς και είχε τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Κόμισσες του Νάσσαου Κατηγορία:Οίκος της Οράγγης-Νάσσαου
Οι Διαβολογυναίκες (ταινία)
Πλοκή
Δύο γυναίκες, η σύζυγος Κριστίνα (Βέρα Κλουζό) κι η ερωμένη Νικόλ (Σιμόν Σινιορέ), αποφασίζουν να δολοφονήσουν τον άντρα που έχει κάνει δύσκολη τη ζωή τους. O Μισέλ (Πολ Μορίς), ένας αντιπαθητικός, και δεσποτικός άντρας, συμπεριφέρεται με τέτοιο απαράδεκτο τρόπο που η δολοφονία του μοιάζει απόλυτα αιτιολογημένη. Το σχολείο του οποίου είναι ιδιοκτήτης και διευθυντής έχει ολιγοήμερες διακοπές, τις οποίες εκμεταλλεύονται  οι δύο γυναίκες για να εφαρμόσουν το σχέδιό τους. Τον παρασύρουν στην ιδιωτική κατοικία της Νικόλ όπου τον δολοφονούν, ποτίζοντάς τον με υπνωτικό και πνίγοντας τον στην μπανιέρα. Επιστρέφουν στο σχολείο με το πτώμα κι εκμεταλλευόμενες την αργία το ρίχνουν στην πισίνα. Όμως μερικές μέρες μετά όταν η πισίνα αδειάζει για να  καθαριστεί δεν υπάρχει πια πτώμα. Συγχρόνως, ένας μαθητής επιμένει ότι έχει δει τον διευθυντή, ενώ το καθαριστήριο στέλνει πίσω, καθαρό και σιδερωμένο το κουστούμι που φορούσε τη βραδιά που δολοφονήθηκε Τα πράγματα περιπλέκονται ακόμα περισσότερο όταν στην αναμνηστική σχολική φωτογραφία, στο φόντο φαίνεται το πρόσωπο του δολοφονηθέντος άντρα.
Η θρησκόληπτη και υστερική Κριστίνα αρχίζει να καταρρέει και η εύθραυστη υγεία της κλονίζεται, ενώ η Νικόλ προσπαθεί να βρει κάποια άκρη παραμένοντας ψύχραιμη και καπνίζοντας συνεχώς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ανρί-Ζωρζ Κλουζό Κατηγορία:Ταινίες του 1955 Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Γαλλία Κατηγορία:Γαλλικές αστυνομικές δραματικές ταινίες
Τιντούφ
Το Τιντούφ (βερβερικές γλώσσες: Tinduf, تندوف) είναι πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας της Αλγερίας, κοντά στα σύνορα με τη Μαυριτανία, τη Δυτική Σαχάρα και το Μαρόκο. Η κοινότητα έχει πληθυσμό περίπου 160.000 κατοίκων, αλλά οι απογραφές και οι εκτιμήσεις πληθυσμού δεν προσμετρούν τους πρόσφυγες Σαχράουι, υπολογίζοντας τον πληθυσμό κατά την απογραφή του 2008 σε 45.966 κατοίκους από 25.266 το 1998 με ετήσιο ρυθμό αύξησης 6,3%.
Η περιοχή θεωρείται στρατηγικής σημασίας. Στεγάζει στρατιωτικές βάσεις της Αλγερίας και αεροδρόμιο με τακτικές πτήσεις προς το Αλγέρι καθώς και σε άλλους προορισμούς εσωτερικού. Ο οικισμός του Γκαρέτ Τζεμπιλέτ βρίσκεται στην επικράτεια του Τιντούφ κοντά στα σύνορα με τη Μαυριτανία. ο οικισμός διαθέτει ορυχείο σιδηρομεταλλευμάτων και ανενεργό αεροδρόμιο και βρίσκεται περίπου 70 χλμ. βορειοδυτικά του Αουινέτ Μπελ Εγκρά. Από το 1975, διαθέτει επίσης αρκετούς καταυλισμούς προσφύγων Σαχράουι που λειτουργούν από το Μέτωπο Πολισάριο, εθνικό κίνημα απελευθέρωσης το οποίο επιδιώκει την αυτοδιάθεση της Δυτικής Σαχάρας.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Το Τιντούφ το 1880. Η πόλη του Τιντούφ κτίστηκε κοντά σε απομονωμένη όαση της Σαχάρας το 1852 από μέλη της φυλής Τατζακάντ, αλλά λεηλατήθηκε και καταστράφηκε από τους Ρεγκιμπάτ, μία άλλη φυλή Σαχράουι το 1895, με αποτέλεσμα η φυλή Τατζακάντ εκδιώχθηκε από την περιοχή. Η περιοχή έμεινε έρημη έως ότου τα γαλλικά στρατεύματα έφτασαν στην περιοχή το 1934. Μετά την ανεξαρτησία της Αλγερίας το 1962, η πόλη ανακατασκευάστηκε σκόπιμα, εν μέρει λόγω της σημασίας της ως τελευταίου σταθμού πριν από τα σύνορα με το Μαρόκο, τη Δυτική Σαχάρας και τη Μαυριτανία.
Το 1963, η περιοχή αποτέλεσε σκηνή μαχών μεταξύ των δυνάμεων της Αλγερίας και του Μαρόκου για τον έλεγχο της δυτικής Αλγερίας στον Πόλεμο της Άμμου. Από τότε η περιοχή έχει στρατιωτικοποιηθεί σε μεγάλο βαθμό, αυξάνοντας τη σημασία της. Από τα μέσα της δεκαετίας του '70, η περιοχή του Τιντούφ λειτουργεί ως βάση για το Μέτωπο Πολισάριο, μια εθνικιστική οργάνωση των Σαχράουι η οποία αγωνίζεται για την ανεξαρτησία της Δυτικής Σαχάρας. Το Μέτωπο Πολισάριο έχει την έδρα του σε αυτόνομα διοικούμενους προσφυγικούς καταυλισμούς νότια της πόλης, οι οποίοι γέμισαν όταν οι μαροκινές και μαυριτανικές δυνάμεις κατέλαβαν τη Δυτική Σαχάρα το 1975. Κατά τη διάρκεια της εμπόλεμης περιόδου 1975–1990, οι δυνάμεις του Πολισάριο έπληξαν τη Δυτική Σαχάρα, τη Μαυριτανία (μέχρι το 1979) και το νότιο Μαρόκο (συμπεριλαμβανομένης της περιοχής Τάτα), χρησιμοποιώντας την περιοχή του Τιντούφ ως βάση της οπισθοφυλακής τους, με προστασία και υποστήριξη από την Αλγερία. Από το 1990 η περιοχή είναι ήσυχη, αν και η κοινότητα των προσφύγων παραμένει στην Αλγερία, εν αναμονή μιας ειρηνευτικής διαδικασίας που υποστηρίζεται από τον ΟΗΕ και ενός δημοψηφίσματος για την ανεξαρτησία.
Κλίμα
Το Τιντούφ έχει θερμό ερημικό κλίμα (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν BWh), με εξαιρετικά θερμά καλοκαίρια και πολύ ζεστούς χειμώνες. Η βροχή είναι ελάχιστη στο μεγαλύτερο μέρος του έτους, συγκεντρωμένη γενικά τον Φεβρουάριο και —λόγω του Δυτικοαφρικανικού Μουσώνα— μέχρι τον Σεπτέμβριο–Οκτώβριο. Η περιοχή μπορεί, σπάνια, να πληγεί από έντονες βροχοπτώσεις, όπως τον Φεβρουάριο του 2006 ή τον Οκτώβριο του 2015. Το καλοκαίρι οι θερμοκρασίες κατά τη διάρκεια της ημέρας συνήθως πλησιάζουν του 45 °C με έντονη ηλιοφάνεια, ενώ οι τον χειμώνα οι θερμοκρασίες κατά τη διάρκεια της νύχτας φτάνουν μερικές φορές τους 5 °C ή και λιγότερο.
Εκπαίδευση
Το 6,1% του πληθυσμού έχει ολοκληρώσει την τριτοβάθμια εκπαίδευση και το 18,8% έχει ολοκληρώσει τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Το συνολικό ποσοστό αλφαβητισμού είναι 75,0% και είναι 79,7% μεταξύ των ανδρών και 70,1% μεταξύ των γυναικών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αλγερίας
Σκανδάλη Λήμνου
Η Σκανδάλη (επίσημα το Σκανδάλιον) είναι χωριό της Λήμνου. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Λήμνου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου (πρόγραμμα Καλλικράτης).
Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας ήταν έδρα του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος του  Δήμου Μούδρου. Παλαιότερα ανήκε στον νομό Λέσβου.
Το όνομα
"...τα περί την Αγίαν Μελιτηνήν χωρία του Βισσίνου, του Σκανδάλη και τα λοιπά."
Προφανώς, αποτελούσε κτήμα κάποιου βυζαντινού αξιωματούχου, του Σκανδάλη, από τον οποίο προέκυψε το όνομα του χωριού.
Μια τοπική παράδοση θεωρεί ότι το χωριό έκτισε ο ηγούμενος Σκανδάλιος κάποιου κοντινού μοναστηριού. Κάποια άλλη παράδοση αναφέρει ότι ένας ξενομερίτης που εγκαταστάθηκε στην περιοχή κατάφερε με σκανδαλώδη τρόπο να αναδειχθεί άρχων του τόπου και οι κάτοικοι τον αποκαλούσαν Σκανδάλη. Τότε το χωριό βρισκόταν χίλια μέτρα δυτικότερα, στη θέση Δρυ, όπου σήμερα εντοπίζονται ερείπια και το εκκλησάκι του Αγ. Κωνσταντίνου. Όταν κάποιος σεισμός κατέστρεψε το παλιό χωριό, ο Σκανδάλης πρωτοστάτησε στη μεταφορά του στη σημερινή θέση κι έτσι στο νέο χωριό δόθηκε το όνομά του. Παρατηρούμε, πως κι οι δυο παραδόσεις συγκλίνουν στο ότι το όνομα του χωριού προήλθε από το όνομα του ιδρυτή του. Άλλωστε στο τοπικό ιδίωμα εκφέρεται κι ως ουδέτερο: "το Σκαντάλι", έκφραση που προήλθε από τη γενική: "του Σκαντάλη".
Ιστορικά στοιχεία
Οι περιηγητές δεν αναφέρονται στη Σκανδάλη. Μόνο το κοντινό ακρωτήριο της Αγίας Ειρήνης σημειώνουν, συχνά με διαφορετικό ή παραποιημένο όνομα, όπως: Köstere burnu ή Kösre: ακρωτήρι της μυλόπετρας (Piri Reis, 1521) και Punta dura ή Punta (Porcacchi 1572, Rosaccio 1598, Piacenza 1685, Βιντσέντζο Κορονέλλι 1690-95 και Ωγκύστ ντε Σουαζέλ Γκουφιέ 1785). Ως Αγία Ειρήνη σημειώνεται για πρώτη φορά από τον Αλεξάντερ Κόντζε (1858) και από τους μεταγενέστερους Louis De Launay (C. Irene, 1894), Hauttecoeur (1903) και Fredrich (1904).
Ο Όλφερτ Ντάπερ(1688) σημειώνει τον ύφαλο και τα αβαθή νερά ανοιχτά του ακρωτηρίου Βαλανιδιά, χωρίς να το κατονομάζει. Στη θέση Βαλανίδα, κοντά στο ξωκλήσι του Αγ. Γρηγορίου, έχουν βρεθεί λιγοστές αρχαιότητες.
Το ίδιο το χωριό σημειώνεται σε χάρτη μόλις το 1785 (Choiseul-Gouffier) ως Village. Όμως λογικά προϋπήρχε, αφού επιβιώνει ως ονομασία από το 14ο αιώνα, όπως άλλωστε και τα άλλα δύο Χωρία της Σκάλας, όπως τα αποκαλούσαν ως το 19ο αιώνα: η Φισίνη και η Αγία Σοφία. Ως Skandali σημειώνεται το 1858 (Conze) και το 1894 (Louis De Launay).
Ο Conze το επισκέφθηκε, κάθισε στη βρύση κι έφαγε ψωμί και μέλι και γνωρίστηκε με τον ιερέα, ο οποίος τον ξενάγησε σε έναν παλιό ερειπωμένο οικισμό στα ΒΔ του χωριού, τον οποίο ο Conze ονομάζει Αγίους Θεοδώρους, χωρίς να είναι σίγουρος. Πρόκειται μάλλον για το Δρυ, την αρχική θέση του χωριού. Στη συνέχεια περπάτησε μαζί του ως το Μούδρο από το μονοπάτι δυτικά του όρους Παραδείσι κι έμαθε ότι ο ιερέας περνούσε συχνά στο νησάκι Καστριά που βρίσκεται στην είσοδο του κόλπου του Μούδρου, για να μαζέψει κάποιο είδος αγριολάχανου.
Το σχολείο
Σχολείο φέρεται να λειτούργησε γύρω στο 1848, στην οικία του Ιωάννη Δοκαρέλλη, όμως η λειτουργία του δεν ήταν συνεχής. Το 1870 λειτουργούσε και δέχθηκε δωρεά 20 εικοσάφραγκων από τον αιγυπτιώτη Παναγιώτη Αλεξίου, αλλά όχι το 1873-74. Το 1879 ιδρύθηκε διτάξιο κοινοτικό σχολείο για όλα τα χωριά της Σκάλας. Στεγάστηκε σε οικία του Ιωάννη Βρούτζου, κοντά στο ναό του Αγ. Νικολάου, η οποία κατεδαφίστηκε το 1908 και στον ίδιο χώρο χτίστηκε σχολικό κτίριο. Το 1958 ανεγέρθηκε νέο κτίριο στη θέση Πήγαδος, το οποίο στέγασε το δημοτικό ως το 1986 που στα μάτησε να λειτουργει. Μακροχρόνια υπηρεσία στο σχολείο προσέφεραν ο Ανδρέας Ανδρεάδης (1897-1920) κι ο Ιωάννης Βρούντζος (1936-71 κατά περιόδους).
Ο ναός
Στο χωριό υπάρχουν τέσσερις ναοί με πολιούχο τον Άγιο Νικόλαο, ο οποίος κτίστηκε σε οικόπεδο του Ι. Βρούτζου γύρω στο 1880, αν κρίνουμε από τη χρονολογία της αγιογράφησης που έγινε από τον Ίμβριο Ευστράτιο Χαϊμαντέ μεταξύ 1881-85. Ο πέτρινος εξωνάρθηκας είναι νεότερος και τον κατασκεύασε ο Φισινιώτης πετράς Κωνσταντής Αταλιώτης. Στο ναό υπήρχε Ευαγγέλιο του 1558 εκδόσεως Βενετίας, το οποίο εκτίθεται στο Εκκλησιαστικό Μουσείο στη Μύρινα.
Νεότερα χρόνια
Το χωριό έχει υγιεινό κλίμα και άφθονα νερά, γι’ αυτό στην εύφορη πεδιάδα που απλώνεται προς τα νότια εγκαταστάθηκε το ιππικό των συμμάχων κατά τον α΄ παγκόσμιο πόλεμο. Ακόμα σώζονται οι τεράστιες στέρνες που φτιάχτηκαν για την αποθήκευση νερού.
Το 1918 απετέλεσε κοινότητα με την ονομασία Σκανδάλη (η) αλλά το 1940 μετονομάστηκε σε Σκανδάλιον (το). Το 1928 είχε 351 κατοίκους, όμως μεταπολεμικά υπέστη δραματική πληθυσμιακή συρρίκνωση: από 285 κάτοικοι το 1951, μόλις 124 απογράφηκαν το 2001.
Στην Αθήνα λειτουργεί δραστήριος Σύλλογος Σκανδαλιωτών.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά της Λήμνου
Αμαλία του Νάσσαου-Ντιτς
Η Αμαλία (ολλανδ. Amalia van Nassau-Dietz, Π.Η. 23 [Ν.Η. 13] Oκτωβρίου 1710 - 18 Σεπτεμβρίου 1777) από τον Οίκο του Νάσσαου-Ντητς ήταν κόρη του Πρίγκιπα της Οράγγης, κυβερνήτη των επαρχών Φρήσλαντ, Χρόνινγκεν και με τον γάμο της έγινε σύζυγος του Διαδόχου του Μπάντεν-Ντούρλαχ.
Βιογραφία
Η Άννα Καρλόττα Αμαλία ήταν η μόνη κόρη του Ιωάννη Γουλιέλμου Φρίζο της Οράγγης, κυβερνήτη των επαρχιών Φρήσλαντ και Χρόνινγκεν, και της Mαρίας Λουίζας, κόρης του Καρόλου της Έσσης-Κάσσελ. Μεγάλωσε στο Φρήσλαντ και μιλούσε τη Δυτική Φρισιανή διάλεκτο.
Μετά τον γάμο της με τον Φρειδερίκο του Μπάντεν-Ντούρλαχ το 1727 μετακόμισε στο Ντούρλαχ. Κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της, η Αμαλία τυράννησε τους υπηρέτες της και λόγω των πολλών ταραχών της πριγκίπισσας κυκλοφόρησαν φήμες στην Αυλή του Ντούρλαχ ότι ήταν ψυχικά άρρωστη. Ο Φρειδερίκος απεβίωσε στις 26 Μαρτίου 1732, λίγο μετά τη γέννηση του δεύτερου παιδιού τους. Ως περαιτέρω απόδειξη της υποτιθέμενης ψυχικής της ασθένειας, κατηγορήθηκε ότι δεν δάκρυσε βλέποντας το πτώμα του συζύγου της.
Ο πεθερός της Kάρολος Γ΄ Γουλιέλμος του Μπάντεν-Ντούρλαχ δεν ήθελε η Αμαλία να επηρεάσει τον γιο της και νέο διάδοχο Kάρολο Φρειδερίκο. Αν και η μητέρα και ο γιος συνέχισαν να ζουν στο κάστρο του Κάρλσμπουργκ στο Ντούρλαχ, η Aμαλία έζησε το υπόλοιπο της ζωής της σε ένα ξεχωριστό διαμέρισμα στο κάστρο, προστατευμένο από τον έξω κόσμο. Η εκπαίδευση των δύο γιων της Καρόλου Φρειδερίκου και Γουλιέλμου Λουδοβίκου αναλήφθηκε από την πεθερά της Μαγδαληνή Βιλελμίνη της Βυρτεμβέργης.
Οικογένεια
Το 1727 παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο του Μπάντεν-Ντούρλαχ (1703–1732) και είχαν τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Τσέρινγκεν Κατηγορία:Οίκος της Οράγγης-Νάσσαου
Καρλ Μάνε Σίγκμπαν
Ο Καρλ Μάνε Σίγκμπαν (Karl Manne Georg Siegbahn, 3 Δεκεμβρίου 1886 - 26 Σεπτεμβρίου 1978) ήταν Σουηδός φυσικός στον οποίο απονεμήθηκε το 1924 το Νόμπελ Φυσικής για την εργασία του πάνω στην στερεοσκοπία ακτίνων Χ. Γεννήθηκε στο Όρεμπρο της Σουηδίας.
Πήρε το διδακτορικό του το 1911 από το Πανεπιστήμιο Λουντ, η διατριβή του είχε τίτλο Magnetische Feldmessungen (Μετρήσεις μαγνητικού πεδίου). Αναπλήρωνε τον καθηγητή Janne Rydberg όταν αυτός ήταν άρρωστος, μετά τον θάνατο του ο Καρλ Μάνε τον διαδέχθηκε το 1915.
Ο γιος του, Κάι Σίγκμπαν, πήρε το Νόμπελ Φυσικής το 1981 για τη συμβολή του στην εξέλιξη της υψηλής ανάλυσης ηλεκτρονικής φασματοσκοπίας.
Παντρεύτηκε την Karin Högbom το 1914 και είχαν δύο παιδιά τον Μπο Σίγκμπαν και τον Κάι Σίγκμπαν.
Κέρδισε το Μετάλλιο Χιουζ το 1934 και το μετάλλιο Rumford το 1940.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σουηδοί φυσικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής
Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (1966)
Το Παγκόσμιο πρωτάθλημα της Φόρμουλα 1 για το 1966 ήταν το 20ό που διοργάνωσε η FIA. Περιλάμβανε 9 Γκραν Πρι τα οποία ξεκίνησαν στις 22 Μαΐου στο Μονακό και ολοκληρώθηκαν στις 23 Οκτωβρίου στο Μεξικό. Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Οδηγών κατέκτησε για 3η και τελευταία φορά ο Αυστραλός Τζακ Μπράμπαμ με την ομώνυμη ομάδα η οποία κατέκτησε το Πρωτάθλημα Κατασκευαστών. Ο Μπράμπαμ παραμένει μέχρι και σήμερα ο μοναδικός οδηγός ο οποίος κατέκτησε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα οδηγώντας μονοθέσιο το οποίο έφερε το όνομά του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1966 Κατηγορία:Μηχανοκίνητος αθλητισμός το 1966
Φυσικοί πόροι
Οι φυσικοί πόροι είναι πόροι που υπάρχουν χωρίς καμία ανθρώπινη δράση. Αυτό περιλαμβάνει την εμπορική και βιομηχανική χρήση, την αισθητική αξία, το επιστημονικό ενδιαφέρον και την πολιτιστική αξία. Στη Γη, περιλαμβάνει το φως του ήλιου, την ατμόσφαιρα, το νερό, τη γη, όλα τα ορυκτά μαζί με όλη τη βλάστηση και τη ζωή των ζώων.
Οι φυσικοί πόροι μπορεί να αποτελούν μέρος της φυσικής μας κληρονομιάς ή να προστατεύονται σε φυσικά καταφύγια. Συγκεκριμένες περιοχές (όπως το τροπικό δάσος στο Fatu-Hiva) συχνά παρουσιάζουν βιοποικιλότητα και γεωποικιλότητα στα οικοσυστήματα τους. Οι φυσικοί πόροι μπορούν να ταξινομηθούν με διαφορετικούς τρόπους. Οι φυσικοί πόροι είναι υλικά και συστατικά (που μπορούν να χρησιμοποιηθούν) που μπορούν να βρεθούν στο περιβάλλον. Κάθε ανθρωπογενές προϊόν αποτελείται από φυσικούς πόρους (στο θεμελιώδες επίπεδο).
Ένας φυσικός πόρος μπορεί να υπάρχει ως ξεχωριστή οντότητα, όπως το γλυκό νερό, ο αέρας, καθώς και οποιοσδήποτε ζωντανός οργανισμός όπως ένα ψάρι, ή μπορεί να μετατραπεί από τις εξορυκτικές βιομηχανίες σε μια οικονομικά χρήσιμη μορφή που πρέπει να υποβληθεί σε επεξεργασία για την απόκτηση του πόρου όπως π. μεταλλεύματα, στοιχεία σπανίων γαιών, πετρέλαιο, ξυλεία και τις περισσότερες μορφές ενέργειας. Ορισμένοι πόροι είναι ανανεώσιμοι πόροι, πράγμα που σημαίνει ότι μπορούν να χρησιμοποιηθούν με ένα συγκεκριμένο ρυθμό και οι φυσικές διεργασίες θα τους αποκαταστήσουν, ενώ πολλές εξορυκτικές βιομηχανίες βασίζονται σε μεγάλο βαθμό σε μη ανανεώσιμους πόρους που μπορούν να εξαχθούν μόνο μία φορά.
Η κατανομή των φυσικών πόρων μπορεί να βρίσκεται στο επίκεντρο πολλών οικονομικών και πολιτικών αντιπαραθέσεων τόσο εντός όσο και μεταξύ των χωρών. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα σε περιόδους αυξανόμενης σπανιότητας και ελλείψεων (εξάντληση και υπερκατανάλωση πόρων). Η εξόρυξη πόρων αποτελεί επίσης σημαντική πηγή παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και περιβαλλοντικής ζημίας. Οι στόχοι αειφόρου ανάπτυξης και άλλες διεθνείς αναπτυξιακές ατζέντες συχνά επικεντρώνονται στη δημιουργία πιο βιώσιμης εξόρυξης πόρων, με ορισμένους μελετητές και ερευνητές να επικεντρώνονται στη δημιουργία οικονομικών μοντέλων, όπως η κυκλική οικονομία, που βασίζονται λιγότερο στην εξόρυξη πόρων και περισσότερο στην επαναχρησιμοποίηση, την ανακύκλωση και τις ανανεώσιμες πηγές που μπορεί να αντιμετωπιστεί με βιώσιμο τρόπο.
Κατηγορίες
Υπάρχουν διάφορες μέθοδοι κατηγοριοποίησης των φυσικών πόρων. Αυτές περιλαμβάνουν την πηγή προέλευσης, το στάδιο ανάπτυξης και τη δυνατότητα ανανέωσής τους.
Με βάση την προέλευση, οι φυσικοί πόροι μπορούν να χωριστούν σε δύο τύπους:
Λαμβάνοντας υπόψη το στάδιο ανάπτυξής τους, οι φυσικοί πόροι μπορούν να αναφέρονται με τους ακόλουθους τρόπους:
Ορισμός
Φυσικοί πόροι είναι κυρίως φυσικά αγαθά εύκολα προσβάσιμα και διαθέσιμα τα οποία ο άνθρωπος έχει την ικανότητα να τα χρησιμοποιήσει για κάλυψη αναγκών του.
Οι φυσικοί πόροι μιας χώρας ή άλλης γεωπολιτικής ενότητας αναφέρονται συνήθως στις οικονομικά αξιοποιήσιμες άμεσες (πρωτογενείς) ύλες, κάποιες από τις οποίες χαρακτηρίζονται πηγές ενέργειας που μας προσφέρει η βιόσφαιρα, το έδαφος, το υπέδαφος, το νερό, η ατμόσφαιρα, ως και το φως του ήλιου που επιδρά στην περιοχή αναφοράς.
Η ταξινόμηση των ειδών των φυσικών πόρων γίνεται με πολλούς τρόπους, οι κυριότεροι από τους οποίους είναι οι ακόλουθοι:
Διάφορα είδη
Ακόμη, μερικά παραδείγματα φυσικών πόρων είναι τα ακόλουθα:
Εξοικονόμηση φυσικών πόρων
Τους φυσικούς πόρους μπορούμε να τους εξοικονομήσουμε αν όλοι τους διαχειριζόμαστε σωστά και ανάλογα με τις ανάγκες μας και όχι να τους σπαταλάμε άσκοπα, γιατί στη Γη, οι φυσικοί πόροι δεν είναι όλοι ανανεώσιμοι και όσοι δεν είναι χρειάζονται εκατομμύρια ή δισεκατομμύρια χρόνια για να ανανεωθούν.
Διαχείριση Φυσικών Πόρων
Διαχείριση φυσικών πόρων είναι η ορθή και συνετή εκμετάλλευση και αξιοποίηση των φυσικών πόρων, η οποία συμβάλλει τόσο στην οικονομία τους, όσο και στην προστασία του περιβάλλοντος.
Πολυαιθυλένιο
Φυσικές ιδιότητες
Το πολυαιθυλένιο είναι ένα θερμοπλαστικό πολυμερές που αποτελείται από μεγάλες αλυσίδες υδρογονανθράκων. Ανάλογα με την κρυσταλλική δομή και τη σχετική μοριακή μάζα, μπορεί να παρατηρείται ή όχι σημείο τήξης και υαλώδης μετάπτωση. Η θερμοκρασία στην οποία συμβαίνουν αυτά ποικίλει πολύ, ανάλογα με τον τύπο του πολυαιθυλενίου. Για τις συνηθισμένες εμπορικές ποιότητες του μεσαίας και υψηλής πυκνότητας πολυαιθυλενίου το σημείο τήξης είναι τυπικά στην περιοχή 120 έως 180°C. Το σημείο τήξης για μέσο, εμπορικό, χαμηλής πυκνότητας πολυαιθυλένιο είναι τυπικά 105 έως 115°C. Είναι διαφανές.
Χρυσό
Το όνομα Χρυσό μπορεί να αναφέρεται στο:
Πολυαιθυλένιο
Χημικές ιδιότητες
Οι περισσότερες ποιότητες LDPE, MDPE και HDPE έχουν εξαιρετική χημική αντίσταση, που σημαίνει ότι δεν προσβάλλονται από ισχυρά οξέα ή ισχυρές βάσεις. Αντιστέκονται επίσης σε ήπια οξειδωτικά και αναγωγικά. Το πολυαιθυλένιο καίγεται αργά με μια γαλάζια φλόγα που έχει μια κίτρινη κορυφή και δίνει μια οσμή παραφίνης. Το υλικό εξακολουθεί να καίγεται αν αφαιρεθεί η πηγή της φλόγας και παράγει σταγόνες. Κρυσταλλικά δείγματα δεν διαλύονται σε θερμοκρασία δωματίου. Το πολυαιθυλένιο (πέρα από το διασταυρωμένο πολυαιθυλένιο) μπορεί συνήθως να διαλυθεί σε αυξημένες θερμοκρασίες σε αρωματικούς υδρογονάνθρακες όπως τολουόλιο ή ξυλένιο, ή σε χλωριωμένους διαλύτες όπως το 1,1,1-τριχλωροαιθάνιο ή τριχλωροβενζένιο.
Μονομερές
Το μονομερές είναι το αιθυλένιο (όνομα IUPAC αιθένιο), ένας αέριος υδρογονάνθρακας με μοριακό τύπο C2H4, που μπορεί να θεωρηθεί ως ένα ζεύγος από μεθυλενομάδες (=) συνδεμένες μεταξύ τους. Επειδή η ένωση αντιδρά έντονα, το αιθυλένιο πρέπει να είναι υψηλής καθαρότητας. Τυπικές προδιαγραφές είναι <5 ppm για νερό, οξυγόνο και άλλα αλκένια. Αποδεκτοί ρυπαντές περιλαμβάνουν το N2, αιθάνιο (συνηθισμένη πρόδρομη ουσία για το αιθυλένιο) και μεθάνιο. Το αιθένιο παράγεται συνήθως από πετροχημικές πηγές, αλλά παράγεται επίσης από αφυδάτωση της αιθανόλης.
Πολυμερισμός
Το αιθυλένιο είναι ένα μάλλον σταθερό μόριο που πολυμερίζεται με την επαφή με καταλύτες. Η μετατροπή είναι πολύ εξώθερμη. Στον πολυμερισμό σύμπλεξης χρησιμοποιούνται χλωρίδια ή οξείδια μετάλλων. Οι πιο συνηθισμένοι καταλύτες αποτελούνται από χλωριούχο τιτάνιο(III), τους επονομαζόμενους καταλύτες Ziegler-Natta. Ένας άλλος συνηθισμένος καταλύτης είναι ο καταλύτης Phillips, που προετοιμάζεται με απόθεση τριοξειδίου του χρωμίου σε διοξείδιο του πυριτίου. Το αιθυλένιο μπορεί να παρασκευαστεί με πολυμερισμό ριζών, αλλά αυτή η αντίδραση έχει περιορισμένη μόνο χρησιμότητα και απαιτεί συσκευή υψηλής πίεσης.
Ταξινόμηση
Το πολυαιθυλένιο ταξινομείται σε πολλές διαφορετικές κατηγορίες με βάση κυρίως την πυκνότητά του και τη διακλάδωσή του. Οι μηχανικές του ιδιότητες εξαρτώνται πολύ από μεταβλητές όπως η έκταση και ο τύπος της διακλάδωσης, η κρυσταλλική δομή και η σχετική μοριακή μάζα. Με βάση τους καταναλισκόμενους όγκους, τα πιο σημαντικά είδη πολυαιθυλενίου είναι τα HDPE, LLDPE και LDPE.
Πολυαιθυλένιο πολύ υψηλής σχετικής μοριακής μάζας (UHMWPE)
Το UHMWPE είναι πολυαιθυλένιο με σχετική μοριακή μάζα της τάξης των εκατομμυρίων, συνήθως μεταξύ 3,1 και 5,67 εκατομμυρίων. Η υψηλή σχετική μοριακή μάζα το κάνει πολύ σκληρό υλικό, αλλά καταλήγει σε λιγότερο αποτελεσματικό πακετάρισμα των αλυσίδων στην κρυσταλλική δομή, όπως αποδεικνύεται με πυκνότητες μικρότερες από το υψηλής πυκνότητας πολυαιθυλένιο (παραδείγματος χάρη, 0,930–0,935 g/cm3). Το UHMWPE μπορεί να παρασκευαστεί με οποιαδήποτε καταλυτική τεχνολογία, αν και οι καταλύτες Ziegler είναι οι πιο συνηθισμένοι. Λόγω της εξαιρετικής του σκληρότητας και κοπής καθώς και της εξαιρετικής χημικής αντίστασης στη φθορά, το UHMWPE χρησιμοποιείται σε διαφορετικές περιοχές εφαρμογών. Αυτές συμπεριλαμβάνουν χειρισμό τμημάτων μηχανής δοχείων και φιαλών, κινούμενα τμήματα σε μηχανές υφασμάτων, τριβεία, γρανάζια, τεχνητούς συνδέσμους, προστασία άκρων σε παγοδρόμια και επιφάνειες κοπής κρεοπωλών. Χρησιμοποιείται συνήθως στην κατασκευή των τμημάτων αρθρώσεων των εμφυτευμάτων που χρησιμοποιούνται για αντικαταστάσεις ισχύων και αντικαταστάσεις γονάτων. Ως ίνα, συναγωνίζεται με το αραμίδιο στα αλεξίσφαιρα γιλέκα.
Πολυαιθυλένιο υψηλής πυκνότητας (HDPE)
Το HDPE ορίζεται από μια πυκνότητα μεγαλύτερη ή ίση από 0,941 g/cm3. Το HDPE έχει χαμηλό βαθμό διακλαδώσεων και συνεπώς χαμηλές διαμοριακές δυνάμεις και αντοχή στον εφελκυσμό. Το HDPE μπορεί να παρασκευαστεί με καταλύτες χρωμίου/διοξειδίου του πυριτίου, καταλύτες Ziegler-Natta ή μεταλλοκενικούς (metallocene) καταλύτες. Η έλλειψη διακλαδώσεων εξασφαλίζεται από μια κατάλληλη επιλογή καταλύτη (παραδείγματος χάρη, καταλύτες χρωμίου ή καταλύτες Ziegler-Natta) και των συνθηκών της αντίδρασης. Το HDPE χρησιμοποιείται σε προϊόντα και συσκευασίες όπως συσκευασίες γάλακτος, φιάλες απορρυπαντικών, πακέτα βουτύρου, περιέκτες απορριμμάτων και σωλήνες νερού. Το ένα τρίτο όλων των παιχνιδιών κατασκευάζονται από HDPE. Το 2007 η παγκόσμια κατανάλωση του HDPE έφτασε σε έναν όγκο μεγαλύτερο από 30 εκατομμύρια τόνους.
Διασταυρωμένο πολυαιθυλένιο (PEX or XLPE)
PEX είναι ένα πολυαιθυλένιο με μεσαία έως υψηλή πυκνότητα που περιέχει διασταυρωμένους (cross-link) δεσμούς που εισάγονται στη δομή του πολυμερούς, αλλάζοντας το θερμοπλαστικό σε θερμοσκληρυνόμενο. Οι ιδιότητες υψηλής θερμοκρασίας του πολυμερούς βελτιώνονται, η ροή του μειώνεται και η χημική του αντίσταση βελτιώνεται. Το PEX χρησιμοποιείται σε μερικά υδραυλικά συστήματα πόσιμου νερού επειδή οι σωλήνες του μπορούν να επεκταθούν για να προσαρμοστούν πάνω σε ένα μεταλλικό σύνδεσμο και επιστρέφουν αργά στο αρχικό τους σχήμα, σχηματίζοντας μια μόνιμη, υδατοστεγή σύνδεση.
Πολυαιθυλένιο μέσης πυκνότητας (MDPE)
Το MDPE καθορίζεται από μια περιοχή πυκνότητας 0,926–0,940 g/cm3. Το MDPE μπορεί να παρασκευαστεί με καταλύτες χρωμίου/διοξειδίου του πυριτίου, καταλύτες Ziegler-Natta ή μεταλλοκενικούς καταλύτες. Το MDPE έχει καλές ιδιότητες αντίστασης στην κρούση και την πτώση. Είναι επίσης λιγότερο ευαίσθητο στις τομές από το HDPE, η αντίσταση ρωγμάτωσης από τάση είναι καλύτερη από το HDPE. Το MDPE χρησιμοποιείται συνήθως σε αέριους σωλήνες και συνδέσμους, σάκους, συρρικνούμενες μεμβράνες, μεμβράνες συσκευασίας, σακούλες μεταφοράς και βιδωτά πώματα.
Πολυαιθυλένιο χαμηλής πυκνότητας (LDPE)
Το LDPE καθορίζεται από μια περιοχή πυκνοτήτων 0,910–0,940 g/cm3. Το LDPE έχει έναν υψηλό βαθμό μικρών και μεγάλων αλυσίδων διακλαδώσεων, που σημαίνει ότι οι αλυσίδες δεν συσκευάζονται στην κρυσταλλική δομή επίσης. Έχει, συνεπώς, λιγότερο ισχυρές διαμοριακές δυνάμεις επειδή η έλξη στιγμιαίου-διπόλου επαγομένου-διπόλου είναι μικρότερη. Αυτό καταλήγει σε μια χαμηλότερη αντοχή στον εφελκυσμό και αυξημένη ολκιμότητα. Το LDPE δημιουργείται από πολυμερισμό ελευθέρων ριζών. Ο υψηλός βαθμός διακλαδώσεων με μεγάλες αλυσίδες δίνει στο τετηγμένο LDPE μοναδικές και επιθυμητές ιδιότητες ροής. Το LDPE χρησιμοποιείται και για δύσκαμπτους περιέκτες και για εφαρμογές πλαστικής μεμβράνης όπως στις πλαστικές σακούλες και στην αναδίπλωση μεμβράνης συσκευασίας. Το 2009 το παγκόσμιο εμπόριο του LDPE είχε έναν κύκλο 22,2 δισεκατομμυρίων US$ (15,9 δισεκατομμύρια €).
Πολυαιθυλένιο πολύ χαμηλής πυκνότητας (VLDPE)
Το VLDPE καθορίζεται από μια περιοχή πυκνοτήτων 0,880–0,915 g/cm3. Το VLDPE είναι ουσιαστικά ένα γραμμικό πολυμερές με υψηλά επίπεδα διακλαδώσεων μικρών αλυσίδων, που παρασκευάζονται συνήθως από συμπολυμερισμό του αιθυλενίου με μικρές αλυσίδες από α-αλκένια (παραδείγματος χάρη, 1-βουτένιο, 1-εξένιο και 1-οκτένιο). Το VLDPE παρασκευάζεται κυρίως με μεταλλοκενικούς καταλύτες λόγω της μεγαλύτερης ενσωμάτωσης συμπολυμερών που εμφανίζεται με αυτούς τους καταλύτες. Τα VLDPEs χρησιμοποιούνται για σωλήνες, σακούλες πάγου και παγωμένων τροφίμων, συσκευασία τροφίμων και εκτατά περιτυλίγματα καθώς και ως τροποποιητές κατά την ανάμειξή του με άλλα πολυμερή.
Πρόσφατα μεγάλη ερευνητική δραστηριότητα έχει εστιαστεί στη φύση και την κατανομή των διακλαδώσεων με μακριές αλυσίδες στο πολυαιθυλένιο. Στο HDPE ένας σχετικά μικρός αριθμός από αυτές τις διακλαδώσεις, ίσως 1 ανά 100 ή 1.000 διακλαδώσεις ανά άνθρακα σκελετού, μπορεί να επηρεάσει σημαντικά τις ρεολογικές ιδιότητες του πολυμερούς.
Συμπολυμερή
Πέρα από τον συμπολυμερισμό με άλφα-ολεφίνες, το αιθένιο μπορεί επίσης να συμπολυμεριστεί με ένα ευρύ φάσμα από άλλα μονομερή και ιονικά συστατικά που δημιουργεί ιονισμένες ελεύθερες ρίζες. Συνηθισμένα παραδείγματα περιλαμβάνουν τον οξικό βινυλεστέρα (το τελικό προϊόν είναι το συμπολυμερές οξικού αιθυλενοβινυλίου, ή EVA, που χρησιμοποιείται ευρέως σε αφρούς σόλας αθλητικών υποδημάτων) και σε μια ποικιλία ακριλικών. Εφαρμογές του συμπολυμερούς της ακρυλικής ρητίνης συμπεριλαμβάνουν τη συσκευασία και αθλητικά προϊόντα, καθώς και σε υπερπλαστικοποιητές, που χρησιμοποιούνται στην παραγωγή τσιμέντου.
Ιστορικό
Το πολυαιθυλένιο πρωτοπαρασκευάστηκε από τον Γερμανό χημικό Χάνς φον Πέχμαν (Hans von Pechmann) που το παρασκεύασε κατά λάθος το 1898 ενώ μελετούσε το διαζωμεθάνιο. Όταν οι συνάδελφοι του Eugen Bamberger και Friedrich Tschirner περιέγραψαν τη λευκή, κηρώδη ουσία που είχε δημιουργήσει, αναγνώρισαν ότι περιείχε μεγάλες αλυσίδες -CH2- και το ονόμασαν πολυμεθυλένιο.
Η πρώτη βιομηχανική πρακτική σύνθεση του πολυαιθυλενίου (το διαζωμεθάνιο είναι μια έντονα ασταθής ουσία που γενικά αποφεύγεται σε βιομηχανικές εφαρμογές) ανακαλύφθηκε το 1933 από τους Έρικ Φόσετ (Eric Fawcett) και Ρέγκιναλντ Γκίμπσον (Reginald Gibson), πάλι κατά λάθος, στο Imperial Chemical Industries (ICI) στο Νορθγουίτς (Northwich), στην Αγγλία. Εφαρμόζοντας πολύ υψηλή πίεση (αρκετές εκατοντάδες ατμόσφαιρες) σε ένα μείγμα αιθυλενίου και βενζαλδεΰδης παρασκεύασαν πάλι ένα λευκό, κηρώδες υλικό. Επειδή η αντίδραση είχε ξεκινήσει από επιμόλυνση με ίχνη οξυγόνου στη συσκευή τους, το πείραμα ήταν αρχικά δύσκολο να αναπαραχθεί. Το 1935 ένας άλλος χημικός της ICI, ο Μίκαελ Πέριν (Michael Perrin), ανέπτυξε αυτό το ατύχημα σε μια αναπαραγώγιμη σύνθεση υψηλής πίεσης του πολυαιθενίου που έγινε η βάση για τη βιομηχανική παραγωγή του LDPE που ξεκίνησε το 1939. Επειδή βρέθηκε ότι το πολυαιθένιο έχει ιδιότητες πολύ χαμηλών απωλειών σε πολύ υψηλή συχνότητα ραδιοκυμάτων, η εμπορική διανομή στην Βρετανία ανεστάλη με την έναρξη του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου, για λόγους μυστικότητας και η νέα διεργασία χρησιμοποιήθηκε για την παραγωγή μόνωσης για τα UHF και SHF ομοαξονικά καλώδια των ραντάρ. Κατά τη διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, παραπέρα έρευνα έγινε σε αυτήν τη διεργασία και το 1944 η Bakelite Corporation στο Sabine του Τέξας και η Du Pont στο Charleston της Δυτικής Βιρτζίνιας ξεκίνησαν μια μεγάλης κλίμακας εμπορική παραγωγή με άδεια από την ICI.
Η ανακάλυψη ορόσημο στην εμπορική παραγωγή του πολυαιθυλενίου ξεκίνησε με την ανάπτυξη του καταλύτη που προήγαγε τον πολυμερισμό σε μέτριες θερμοκρασίες και πιέσεις. Ο πρώτος καταλύτης που ανακαλύφθηκε ήταν με βάση το τριοξείδιο του χρωμίου το 1951 από τους Ρόμπερτ Μπάνκς (Robert Banks) και J Πολ Χόγκαν (J. Paul Hogan) στο Phillips Petroleum. Το 1953 ο Γερμανός χημικός Καρλ Τζίγκλερ (Karl Ziegler) ανέπτυξε ένα καταλυτικό σύστημα με βάση αλογονίδια του τιτανίου και οργανοαργιλικές ενώσεις που δούλεψε σε ακόμα πιο ήπιες συνθήκες από τον καταλύτη της Phillips. Ο καταλύτης της Phillips ήταν λιγότερο ακριβός και πιο εύκολα επεξεργάσιμος, όμως. Και οι δύο μέθοδοι χρησιμοποιούνται εκτεταμένα στη βιομηχανία. Στο τέλος της δεκαετίας του 1950 και οι δύο καταλύτες της Phillips και των Ziegler-Natta εχρησιμοποιούντο στην παραγωγή του HDPE. Την δεκαετία του 1970, ο καταλύτης Τζίγκλερ βελτιώθηκε με την ενσωμάτωση χλωριούχου μαγνησίου. Καταλυτικά συστήματα με βάση διαλυτούς καταλύτες, τα μεταλλοκένια, αναφέρθηκαν το 1976 από τους Γουόλτερ Καμίνσκι (Walter Kaminsky) και Χάνσγιεργκ Ζιν (Hansjörg Sinn). Οι οικογένειες καταλυτών με βάση τους Ziegler και μεταλλοκενίων έχουν αποδειχθεί να είναι πολύ ευέλικτοι στον συμπολυμερισμό του αιθυλενίου με άλλα αλκένια και έχουν γίνει η βάση για το μεγάλο εύρος των ρητινών πολυαιθυλενίου που είναι διαθέσιμες σήμερα, συμπεριλαμβανομένου του πολυαιθυλενίου πολύ χαμηλής πυκνότητας και του γραμμικού πολυαιθυλενίου χαμηλής πυκνότητας. Τέτοιες ρητίνες, με τη μορφή ινών του πολυαιθυλενίου υπερυψηλής σχετικής μοριακής μάζας, έχουν ξεκινήσει (από το 2005) να αντικαθιστούν τα αραμίδια σε πολλές εφαρμογές με υψηλή αντοχή.
Περιβαλλοντικά θέματα
thumb|140px|Μια σακούλα από πολυαιθυλένιο. Αν και το αιθένιο μπορεί να παρασκευαστεί από ανανεώσιμες πηγές, παρασκευάζεται κυρίως από πετρέλαιο ή φυσικό αέριο.
Βιοδιασπώμενα πλαστικά
Ένα από τα κύρια προβλήματα του πολυαιθενίου είναι ότι χωρίς ειδική επεξεργασία δεν είναι εύκολα βιοδιασπάσιμο και συνεπώς συσσωρεύεται. Στην Ιαπωνία η απαλλαγή από τα πλαστικά με έναν φιλικό προς το περιβάλλον τρόπο ήταν το μεγαλύτερο πρόβλημα μέχρι την καταστροφή στη Φουκοσίμα το 2011. Από το 2008 η Ιαπωνία έχει αυξήσει γρήγορα την ανακύκλωση των πλαστικών, αλλά εξακολουθούν να υπάρχουν μεγάλες ποσότητες πλαστικών που καταλήγουν στα απόβλητα.
Τον Μάιο του 2008, ο Daniel Burd, ένας 16χρόνος Καναδός, κέρδισε σχετικό διαγωνισμό στο Canada-Wide Science Fair, στην Οτάβα αφού ανακάλυψε ότι η φθορίζουσα ψευδομονάδα, με τη βοήθεια των σφιγγομονάδων, μπορούν να διασπάσουν πάνω από το 40% του βάρους των πλαστικών συσκευασιών σε λιγότερο από τρεις μήνες.
Τα θερμόφιλο βακτήριο Brevibacillus borstelensis (στέλεχος 707) απομονώθηκε από ένα δείγμα εδάφους και βρέθηκε ότι χρησιμοποιεί το πολυαιθυλένιο χαμηλής πυκνότητας ως μοναδική πηγή άνθρακα, όταν επωάζεται μαζί στους 50 βαθμούς Κελσίου. Η βιοαποικοδόμηση αυξάνεται με τον χρόνο κατά την έκθεση σε υπεριώδη ακτινοβολία.
Το 2010 ο Ιάπωνας ερευνητής Akinori Ito δημοσίευσε το πρωτότυπο μιας μηχανής που δημιουργεί έλαιο από πολυαιθυλένιο χρησιμοποιώντας μια μικρή αυτοπεριεχόμενη διεργασία απόσταξης ατμών.
Το Acinetobacter sp. 351 μπορεί να αποικοδομήσει ολιγομερή PE με χαμηλότερη σχετική μοριακή μάζα. Όταν το πολυαιθυλένιο υποβληθεί σε θερμοοξείδωση και φωτοοξείδωση, τα προϊόντα περιλαμβάνουν αλκάνια, αλκένια, κετόνες, αλδεΰδες, αλκοόλες, καρβοξυλικά οξέα, κετονοξέα, δικαρβοξυλικά οξέα, λακτόνες και εστέρες.
Βιοπαραγόμενο πολυαιθένιο
Οι εταιρείες Braskem και Toyota Tsusho Corporation ξεκίνησαν μαζί εμπορικές δραστηριότητες για παραγωγή πολυαιθυλενίου από σακχαροκάλαμο. Η Braskem θα κατασκευάσει μια νέα εγκατάσταση στην υπάρχουσα βιομηχανική μονάδα στο Triunfo, RS, στη Βραζιλία με ετήσια παραγωγική δυνατότητα 180,000,000 kg και θα παράγει πολυαιθυλένιο υψηλής πυκνότητας (HDPE) και πολυαιθυλένιο χαμηλής πυκνότητας (LDPE) από βιοαιθανόλη που παρασκευάζεται από σακχαροκάλαμο.
Το πολυαιθένιο μπορεί επίσης να παραχθεί από άλλες πρώτες ύλες, που συμπεριλαμβάνουν σιτάρι και σακχαρότευτλο, ανακτημένο από σακχαροκάλαμο, δηλαδή από ανανεώσιμες πρώτες ύλες βιομάζας φυτών. Η Βραζιλία είναι η πρώτη χώρα που αναπτύσσει με αυτόν τον τρόπο το προϊόν.
Αυτές οι εξελίξεις χρησιμοποιούν ανανεώσιμες πηγές αντί για ορυκτό καύσιμο, αν και το θέμα της πηγής των πλαστικών είναι προς το παρόν αμελητέο στον απόηχο των πλαστικών αποβλήτων και ειδικά στη διάθεση των αποβλήτων από πολυαιθυλένιο όπως φάνηκε παραπάνω.
Συνένωση
Οι συνήθως χρησιμοποιούμενες μέθοδοι συνένωσης τμημάτων πολυαιθενίου περιλαμβάνουν:
Κόλλες και διαλύτες χρησιμοποιούνται σπάνια επειδή το πολυαιθυλένιο είναι μη πολικό και έχει υψηλή αντίσταση στους διαλύτες. Κόλλες ευαίσθητες στην πίεση (Pressure-sensitive adhesive) (PSA) μπορούν να χρησιμοποιηθούν αν η επιφάνεια επεξεργαστεί με φλόγα ή κορώνα. Οι συνήθως χρησιμοποιούμενες κόλλες περιλαμβάνουν:
Ονοματολογία και γενική περιγραφή της διεργασίας
Το όνομα πολυαιθυλένιο προέρχεται από το συστατικό και όχι από την τελική χημική ένωση, που δεν περιέχει διπλούς δεσμούς. Το επιστημονικό όνομα πολυαιθένιο παράγεται από το συστημικό όνομα του μονομερούς. Το μονομερές του αλκενίου μετατρέπεται σε ένα μεγάλο, κάποιες φορές "πολύ" μεγάλο αλκάνιο στη διεργασία του πολυμερισμού. Σε κάποιες περιπτώσεις είναι χρήσιμη η χρήση ονοματολογίας με βάση τη δομή· σε τέτοιες περιπτώσεις η IUPAC συστήνει την ονοματολογία πολυμεθυλένιο. Η διαφορά στα ονόματα μεταξύ των δύο συστημάτων οφείλεται στο άνοιγμα του διπλού δεσμού του μονομερούς κατά τον πολυμερισμό. Το όνομα συντομεύεται στα αγγλικά σε PE. Παρομοίως το πολυπροπυλένιο και το πολυστυρένιο συντομεύονται σε PP και PS, αντίστοιχα. Στο Ενωμένο Βασίλειο το πολυμερές συνήθως λέγεται πολυθένιο (polythene), από το εμπορικό σήμα της ICI, αν και δεν αναγνωρίζεται επιστημονικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πλαστικά Κατηγορία:Συσκευασίες Κατηγορία:Διηλεκτρικά
Δόκτωρ Φάουστους
Ο Δόκτωρ Φάουστους είναι μυθιστόρημα στα γερμανικά του Τόμας Μαν, του οποίου η συγγραφή άρχισε το 1943. Κυκλοφόρησε το 1947 με τον τίτλο Doktor Faustus: Das Leben des deutschen Tonsetzers Adrian Leverkühn, erzählt von einem Freunde («Δόκτωρ Φάουστους: Η Ζωή του Γερμανού Συνθέτη Άντριαν Λέβερκιν, Όπως τη Διηγήθηκε ένας Φίλος»).
Περίληψη
Το μυθιστόρημα είναι μια ιδιόμορφη παραλλαγή στο μεσαιωνικό θέμα του Φάουστ που διαδραματίζεται στις κρίσιμες δεκαετίες του πρώτου μισού του 20ου αιώνα στην ταραγμένη Γερμανία. Την ιστορία, που επικεντρώνεται στη ζωή και το έργο του (φανταστικού) συνθέτη Άντριαν Λέβερκιν, αφηγείται ο παιδικός του φίλος Σερένους Τσάιτμπλομ, που γράφει στη Γερμανία την περίοδο 1943-1946.
Ο νεαρός Λέβερκιν με την εξαιρετική νοημοσύνη και τη δημιουργικότητά του φαινόταν φτιαγμένος για την επιτυχία, αλλά η φιλοδοξία του είναι το πραγματικό μεγαλείο. Καταφέρνει μία Φαουστιανή συμφωνία με αντάλλαγμα μία δημιουργική ιδιοφυία: εκ προθέσεως μολύνεται από σύφιλη, που εμβαθύνει την καλλιτεχνική του έμπνευση μέσα από την τρέλα. Στη συνέχεια δέχεται επίσκεψη από ένα Μεφιστοφελειανό ον (που λέει ουσιαστικά: «το ότι με βλέπεις μόνο επειδή είσαι τρελός, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχω πραγματικά» ), και αποκηρύσσοντας την αγάπη διαπραγματεύεται την ψυχή του με αντάλλαγμα 24 χρόνια ιδιοφυΐας. Η τρέλα του - η δαιμόνια έμπνευση - έχει ως αποτέλεσμα αναπάντεχη μουσική δημιουργικότητα (που συμπίπτει με τις πραγματικές καινοτομίες του Άρνολντ Σένμπεργκ).
Τα τελευταία δημιουργικά χρόνια του Λέβερκιν ολοένα και περισσότερο στοιχειώνονται από την εμμονή του με την Αποκάλυψη και την Ημέρα της Κρίσης. Αισθάνεται την αδυσώπητη πρόοδο της νευροσυφιλιτικής τρέλας του καθώς βαίνει προς νευρικό κλονισμό. Όπως και σε ορισμένους από τους θρύλους του Φάουστ, καλεί μαζί τους κοντινότερους φίλους του να δουν την τελική του κατάρρευση. Σε μία ανάγνωση δωματίου της καντάτας του «Ο Θρήνος του Δόκτωρ Φάουστ», ξέφρενα ομολογεί τη δαιμονική του συμφωνία προτού καταστεί ασυνάρτητος. Η τρέλα του καταλήγει σε μια νηπιακή κατάσταση στην οποία παραμένει υπό τη φροντίδα των συγγενών του για άλλα 10 χρόνια.
Η ζωή του Λέβερκιν ξετυλίγεται στο πλαίσιο, και παράλληλα με, το Γερμανικό πολιτιστικό και πολιτικό περιβάλλον που οδήγησε στην άνοδο και πτώση της Ναζιστικής Γερμανίας. Όμως οι συνθήκες που προϊδεάζουν για τη συμφωνία του Λέβερκιν με τον διάβολο ορίζονται στον χαρακτήρα, και στην καλλιτεχνική ζωή, στις καλλιτεχνικές εκδηλώσεις καθαυτές, όχι μόνο στην πολιτική αλληγορία. Η αλληλεπίδραση των στρωμάτων μεταξύ της ιστορικής κατάστασης του αφηγητή, της προόδου της ασθένειας του Λέβερκιν, και των μεσαιωνικών θρύλων με τους οποίους ο πρωταγωνιστής συνειδητά συνδέεται, δημιουργεί ένα εξαιρετικά πλούσιο συμβολικό δίκτυο, μία ακατάληπτη περιπλοκότητα που δεν μπορεί να περιοριστεί σε μία μοναδική ερμηνεία.
Πλοκή
Η προέλευση του αφηγητή και του ήρωα από τη φανταστική μικρή πόλη Καϊσερσασερν στο Ζάαλε, το όνομα του αποθηκάριου πατέρα του Τσάιτμπλομ, Βόλγκεμουτ, και η περιγραφή του Άντριαν Λέβερκιν ως ενός παλιομοδίτικου τύπου Γερμανού, με αρκετά χαρακτηριστικά «από μια εποχή προ του Τριακονταετούς Πολέμου», θυμίζουν την παλαιά μετα-μεσαιωνική Γερμανία. Με την Καθολική και Λουθηρανική καταγωγή τους, και σπουδές θεολογίας, αντίστοιχα είναι οι κληρονόμοι της Γερμανικής Αναγέννησης και του κόσμου των Ντύρερ και Μπαχ, αλλά συμπαθείς και αρεστοί στην «ενθουσιώδη δεκτικότητα των εβραϊκών κύκλων».