cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πωλ Αλιβιζάτος
Σπουδές και σταδιοδρομία
Το 1981 ο Αλιβιζάτος πήρε πτυχίο χημείας με άριστα από το Πανεπιστήμιο του Σικάγου. Το 1986 πήρε το διδακτορικό του στη φυσικοχημεία από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϋ, με επιβλέποντα τον Τσαρλς Χάρις. Το θέμα της διδακτορικής διατριβής του αφορούσε τη φωτοφυσική διεγερμένων μορίων κοντά σε επιφάνειες μετάλλων και ημιαγωγών. Στη συνέχεια πήγε στα Εργαστήρια Bell της AT&T, όπου συνεργάσθηκε με τον Λούις Ε. Μπρους και άρχισε έρευνες στο πεδίο της νανοτεχνολογίας.
Ο Αλιβιζάτος επέστρεψε στο Πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϋ το 1988 για να λάβει θέση επίκουρου καθηγητή χημείας εκεί. Το 1993 προάχθηκε σε αναπληρωτή καθηγητή και το 1995 σε καθηγητή. Το 1991 άρχισε να εργάζεται και στο Εθνικό Εργαστήριο Λώρενς στο Μπέρκλεϋ, διοριζόμενος στον Τομέα Επιστήμης των Υλικών. Από το 2005 ως το 2007 ήταν υποδιευθυντής του Εργαστηρίου για τις Φυσικές Επιστήμες και όταν, το 2009, ο τότε διευθυντής Στήβεν Τσου παραιτήθηκε για να αναλάβει Υπουργός Ενέργειας των ΗΠΑ, ο Αλιβιζάτος έγινε ο έβδομος στην ιστορία διευθυντής του φημισμένου Εργαστηρίου του Μπέρκλεϋ.
Ο Τσου έχει δηλώσει για τον Αλιβιζάτο ότι είναι ''«ένας απίστευτος επιστήμονας με καταπληκτική κριτική ικανότητα σε ποικιλία θεμάτων. Είναι ισορροπημένος, λογικός και ήρεμος, και έχει μια ικανότητα να εμπνέει ανθρώπους. [Μπορεί να] αναλάβει προγράμματα από την επιστήμη των υλικών μέχρι τις εφαρμογές στον πραγματικό κόσμο.»''
Συνεισφορά στις νανοεπιστήμες και οι νανοκρύσταλλοι
Ο Πωλ Αλιβιζάτος είναι μία διεθνώς αναγνωρισμένη αυθεντία στη νανοχημεία και πρωτοπόρος στη σύνθεση «κβαντικών κηλίδων» ημιαγωγών, καθώς και τεχνητών νανοδομών σε πολλά σχήματα. Επιπλέον, είναι ειδικός στη χημεία των νανοκρυστάλλων: μία από τις σχετικές με το θέμα ερευνητικές εργασίες του (δημοσ. στο Science, τόμος 271, σσ. 933-937, το 1996) έχει περισσότερες από 9100 ετεροαναφορές. Επίσης έχει ασχοληθεί με το πώς οι νανοκρύσταλλοι μπορούν να εφαρμοσθούν σε πρακτικές εφαρμογές, π.χ. ως βιολογικοί σημαντήρες (π.χ. Science, τόμ. 281, σσ. 2013-16, έτος 1998, εργασία με πάνω από 7400 ετεροαναφορές ). Οι έρευνές του στη νανοτεχνολογία του DNA απέδειξαν την εκπλήττουσα ποικιλία δυνητικών εφαρμογών αυτού του μορίου: το έχει χρησιμοποιήσει για να κατευθύνει την ανάπτυξη κρυστάλλων και να δημιουργήσει νέα υλικά (Nature, τόμ. 382, σσ. 609-611, έτος 1996), ακόμα και για να μετρήσει αποστάσεις στη νανοκλίμακα (Nature Nanotechnology, τόμ. 1, σσ. 47-52, έτος 2006).
Οι νανοκρύσταλλοι είναι συσσωματώματα μερικών εκατοντάδων έως δεκάδων χιλιάδων ατόμων, στα οποία τα άτομα σχηματίζουν μία κρυσταλλική μορφή ύλης γνωστή ως «cluster» («σμήνος»). Συνήθως οι νανοκρύσταλλοι έχουν διαστάσεις μερικών νανόμετρων και έτσι εμφανίζουν συχνά ενδιάμεσες φυσικές και χημικές ιδιότητες μεταξύ των ιδιοτήτων των μεμονωμένων ατόμων και των στερεών αντικειμένων που τα άτομα αυτά σχηματίζουν. Με βάση το λεγόμενο ότι ένας νανοκρύσταλλος «είναι όλος επιφάνεια και καθόλου εσωτερικό», οι ιδιότητές του μπορεί να ποικίλλουν πολύ καθώς αυξάνεται σε μέγεθος.
Πριν από τις έρευνες του Αλιβιζάτου, όλοι οι μη μεταλλικοί νανοκρύσταλλοι είχαν σχήμα «κηλίδας», δηλαδή ήταν ουσιαστικά μονοδιάστατοι. Δεν ήταν γνωστή κάποια μέθοδος για την κατασκευή διδιάστατων ή ραβδόμορφων νανοκρυστάλλων ημιαγωγών, οι οποίοι να έχουν και ομοιόμορφο μέγεθος. Σε μία εργασία-ορόσημο, που δημοσιεύθηκε στο τεύχος της 2ης Μαρτίου 2000 του περιοδικού Nature, η ερευνητική ομάδα του Αλιβιζάτου ανέφερε τεχνικές με τις οποίες μπορεί να επιλεγεί σταθερό μέγεθος και ταυτοχρόνως ποικίλα σχήματα για τους παραγόμενους νανοκρυστάλλους. Αυτή η εξέλιξη χαιρετίστηκε ως μείζων σταθμός στην κατασκευή νανοκρυστάλλων, καθώς οι ραβδόμορφοι νανοκρύσταλλοι ημιαγωγών είναι στην ουσία μικροσκοπικά σύρματα, που μπορούν να συμπλεχθούν για να δημιουργήσουν ηλεκτρονικά νανοκυκλώματα.
Ο Αλιβιζάτος αναγνωρίζεται ευρύτατα ως ο πρώτος που απέδειξε ότι νανοκρύσταλλοι ημιαγωγών μπορούν να αναπτυχθούν σε πολύπλοκα διδιάστατα σχήματα, εκτός από απλά «μηδενικής διαστάσεως» σφαιρίδια. Απέδειξε ακόμα ότι ο έλεγχος της αναπτύξεως των νανοκρυστάλλων αποτελεί το κλειδί για τον έλεγχο όχι μόνο του μεγέθους, αλλά και του σχήματός τους. Αυτό το επίτευγμα άλλαξε το τοπίο στη νανοεπιστήμη και άνοιξε τον δρόμο για πολλές νέες δυνητικές εφαρμογές, όπως την ιατρική διάγνωση, επαναστατικά νέα φωτοβολταϊκά κύτταρα και υλικά για LED.
Μεταφορά τεχνολογίας
Ο Πωλ Αλιβιζάτος είναι ιδρυτής της εταιρείας «Quantum Dot Corporation», η οποία κατασκευάζει νανοκρυσταλλικές «ετικέτες» που βρίσκουν εφαρμογή στη μελέτη της συμπεριφοράς των κυττάρων. (σήμερα υπάγεται στην εταιρεία «Life Technologies») Επιπλέον, έχει ιδρύσει την εταιρεία νανοτεχνολογίας «Nanosys» και το πρόδρομο σχήμα της εταιρείας φωτοβολταϊκών «Siva Power». Οι έρευνές του έχουν οδηγήσει στην ανάπτυξη εφαρμογών στη βιοαπεικόνιση (π.χ. η χρήση κβαντικών κηλίδων για τη φωτεινή σήμανση βιολογικών ιστών), στις επίπεδες οθόνες (το «στρώμα εκπομπής κβαντικής κηλίδας βρίσκεται σε οθόνη τάμπλετ υψηλής ευκρίνειας) και σε εφαρμογές για τη συλλογή της ηλιακής ενέργειας.
Στο Εργαστήριο του Μπέρκλεϋ
Υπό την ηγεσία του Αλιβιζάτου (2009-2016), το Εθνικό Εργαστήριο Λώρενς στο Μπέρκλεϋ ανακαίνισε τις στρατηγικές επιστημονικές υποδομές του, ενώ μετατόπισε τις προτεραιότητές του στα πιο διεπιστημονικά πεδία της ανανεώσιμης ενέργειας και των ερευνών πάνω στην κλιματική αλλαγή. Τότε άρχισε η ανέγερση νέων κτηρίων για έρευνες στους υπολογιστές, στην ενεργειακή καταλληλότητα των κτιρίων, στην ηλιακή ενέργεια και στις βιολογικές επιστήμες. Επιπροσθέτως, ο Αλιβιζάτος ενίσχυσε την ασφάλεια του Εργαστηρίου και αύξησε το άνοιγμά του προς την κοινωνία. Ταυτοχρόνως, παρέμεινε προσηλωμένος στην ενσωμάτωση του Εργαστηρίου στο σύστημα καινοτομίας των ΗΠΑ, ιδίως στους τομείς της ενέργειας και του περιβάλλοντος. Για τον σκοπό αυτό, επεχείρησε να εκμεταλλευθεί την ευρεία γκάμα επιστημονικών δυνατοτήτων του Εργαστηρίου με προσέγγιση διάφορων βιομηχανιών και εταιρειών για συνεργασίες. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τη μεταφορά τεχνολογίας σε μεγάλη ποικιλία βιομηχανιών, από αυτοκινητοβιομηχανίες μέχρι ιατρικού εξοπλισμού.
Παναγιώτης Λαζόπουλος
Ο Παναγιώτης Λαζόπουλος, ήταν σημαντικός Έλληνας Μακεδονομάχος οπλαρχηγός από τη Βόσσοβα (Σφηκιά) Ημαθίας.
Πωλ Αλιβιζάτος
Στο Εργαστήριο του Μπέρκλεϋ
Εκτός από την έμφαση που έδωσε στην καινοτομία και στην προσέγγιση του ιδιωτικού τομέα της οικονομίας, ο Αλιβιζάτος εργάσθηκε και για τη δημιουργία ενός στενότερα συνδεδεμένου δικτύου των 17 εθνικών Εργαστηρίων που υπάγονται στο Υπουργείο Ενέργειας των ΗΠΑ. Διετέλεσε πρόεδρος του Συμβουλίου Διευθυντών Εθνικών Εργαστηρίων και ενεθάρρυνε τον μεγαλύτερο συντονισμό και συνεργασία μεταξύ τους σε θέματα όπως η ανάπτυξη του ανθρώπινου δυναμικού τους.
Παναγιώτης Λαζόπουλος
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Παναγιώτης Λαζόπουλος γεννήθηκε το 1884 στη Βόσσοβα (Σφηκιά) Ημαθίας. Συμμετείχε από νωρίς στο Μακεδονικό αγώνα, ως οπλίτης. Στη συνέχεια συγκρότησε δική του ένοπλη ομάδα, υπό τις γενικές οδηγίες του Γ. Δικώνυμου Μακρή. Έδρασε με το σώμα του στις περιοχές Φλώρινας και Καστοριάς καθ' όλη τη διάρκεια του Μακεδονικού αγώνα, μαχόμενος εναντίον Βουλγαρικών στόχων και υπερασπιζόμενος τους Ελληνικούς πληθυσμούς. Συμμετείχε με το σώμα του στην Επιχείρηση της Βύσσανης στις 26 Μαΐου του 1908 και στην Επιχείρηση της Λεσκοβίτσας (Λεπτοκαρυών) στις αρχές Ιουλίου του ίδιου έτους, όπου εξουδετερώθηκαν Βουλγαρικοί στόχοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι
Πωλ Αλιβιζάτος
Στο Εργαστήριο του Μπέρκλεϋ
Ο Αλιβιζάτος αναδεικνύει επίσης με τόλμη το θέμα της χρηματοδοτήσεως της βασικής επιστημονικής έρευνας σε ομοσπονδιακό επίπεδο και της ικανότητας των ΗΠΑ να παραμείνουν ανταγωνιστικές στην παγκόσμια επιστημονική έρευνα και ανάπτυξη.
Τιμητικές διακρίσεις
Εκτός των παραπάνω, ο Πωλ Αλιβιζάτος εκλέχθηκε μέλος της αμερικανικής Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών και της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί χημικοί Κατηγορία:Νανοτεχνολογία Κατηγορία:Ελληνοαμερικανοί επιστήμονες Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϋ Κατηγορία:Μέλη της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των Ηνωμένων Πολιτειών
1711
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1711 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Εθνική Ρωσίας Β (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Ρωσίας Β (ποδόσφαιρο ανδρών) είναι η δεύτερη, ποδοσφαιρική, εθνική ομάδα της Ρωσίας. Η ομάδα ελέγχεται από την Ρωσική Ποδοσφαιρική Ένωση. Δημιουργήθηκε το 2011. Στα τέλη του 2012, μετά που ο Sergei Fursenko αντικαταστάθηκε από τον Nikolai Tolstykh στην προεδρία της Ρωσικής Ποδοσφαιρικής Ένωσης, η ομάδα έχει αποσυναρμολογηθεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνική Ρωσίας (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Εθνικές ομάδες Β ποδοσφαίρου Ευρώπης
Δημοτικό Στάδιο Άννα Βερούλη
Το Δημοτικό Στάδιο «Άννα Βερούλη», γνωστό ως «Βερούλειο», αποτελεί χώρο άθλησης στην πόλη της Καβάλας.
Ιστορία
Η κατασκευή του ξεκίνησε το 1928 και ολοκλήρώθηκε το 1930. Κατά τη διάρκεια της κατοχής, υπέστει καταστροφές οι οποίες αποκαταστάθηκαν τη δεκαετία του '50. Τη δεκαετία του '60, στο στάδιο υπήρχαν πλέον δύο κερκίδες, οι οποίες μπορούσαν να φιλοξενίσουν περί τους 4.000 θεατές. Το 1993, το στάδιο πήρε την ονομασία «Άννα Βερούλη», προς τιμήν της ομώνυμης αθλήτριας από την Καβάλα.
Το 2009, η κερκίδα η οποία βρισκόταν στο νότιο μέρος του σταδίου, κατεδαφίστηκε λόγο επικινδυνότητας. Ως αποτέλεσμα, η χωρητικότητα του σταδίου μειώθηκε στους 1.000 θεατές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Ελλάδα Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στην Καβάλα
Ξιφασκία με αμαξίδιο
Η Ξιφαασκία με αμαξίδιο είναι άθλημα αντίστοιχο της ξιφασκίας, για αθλητές με αναπηρία. Υπήρξε ανέκαθεν παραολυμπιακό άθλημα.
Στη Ξιφασκία συμμετέχουν αθλητές με κινητικές αναπηρίες, οι οποίοι αγωνίζονται με αμαξίδιο. Κατά τη διεξαγωγή ενός αγώνα Ξιφασκίας, τα αμαξίδια είναι σταθεροποιημένα στο έδαφος, επιτρέποντας παρόλα αυτά στον αθλητή ή την αθλήτρια να εκτελέσει γρήγορες εναλλασσόμενες κινήσεις.
Παραολυμπιακό Άθλημα
Το άθλημα διέπεται από τους κανονισμούς της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ξιφασκίας και της Επιτροπής Ξιφασκίας της Διεθνούς Παραολυμπιακής Επιτροπής. Στο πρόγραμμα των Παραολυμπιακών Αγώνων περιλαμβάνονται πέντε αγωνίσματα Ξιφασκίας, τα οποία διεξάγονται ατομικά και ομαδικά:
Η Ξιφασκία στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του 2004
Η Ξιφασκία κατά τη διάρκεια των Παραολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας έλαβε χώρα στην Αίθουσα Ξιφασκίας, Γήπεδο Προκριματικών, του Ολυμπιακού Συγκροτήματος Ελληνικού. Το αγωνιστικό πρόγραμμα ολοκληρώθηκε σε έξι ημέρες, από τις 18 έως τις 23 Σεπτεμβρίου του 2004.
Ξίφος
Τα ξίφη είναι διαφορετικά μεταξύ τους. Το ξίφος ασκήσεως είναι το πιο ελαφρύ. Το ξίφος μονομαχίας αποτελεί εξέλιξη του ξίφους μονομαχιών και η σπάθη, χρησιμοποιείται μόνο από άνδρες και μοιάζει με το σπαθί που χρησιμοποιούσε το ιππικό με μικρότερο όμως βάρος.
Ενδυμασία
Οι ξιφομάχοι φορούν, για την προστασία τους, γιλέκο και ζακέτα, μάσκα και γάντι. Στο ξίφος ασκήσεων οι αθλητές και οι αθλήτριες φορούν και προστατευτικό – μονωτικό κάλυμμα τροχού, έτσι ώστε να μη δίνεται χτύπημα εάν το ξίφος έρθει σε επαφή με αυτή την περιοχή. Στο ξίφος μονομαχίας παρέχεται μεταλλικό κάλυμμα (ποδιά) για την προστασία των ποδιών και του αμαξιδίου.
Μηχάνημα Ενδείξεων
Στους αγώνες Ξιφασκίας με αμαξίδιο χρησιμοποιείται ένα μηχάνημα ενδείξεων. Το μηχάνημα αποτελείται από ένα κύκλωμα (12V), το οποίο συνδέεται με τους αθλητές, δίνοντας το δικαίωμα στους ίδιους και στο διαιτητή να προσδιορίζουν και να αναλύουν τα χτυπήματα. Τα έγχρωμα φώτα του μηχανήματος (πράσινο και κόκκινο) καταγράφουν τα έγκυρα χτυπήματα, ενώ το λευκό καταγράφει τα άκυρα.
Κατηγορίες
Οι αθλητές, εντάσσονται ανάλογα με την κινητική τους ικανότητα σε τρεις κατηγορίες: Α, Β και C.
Στην κατηγορία Α ανήκουν αθλητές οι οποίοι έχουν ισορροπία όταν κάθονται, μπορούν να κινήσουν τον κορμό προς όλες τις κατευθύνσεις και δεν έχουν περιορισμό στο χέρι με το οποίο αγωνίζονται.
Στην κατηγορία Β, η ισορροπία είναι περιορισμένη, γι’ αυτό και οι αθλητές χρειάζονται στήριξη.
Τέλος, στη κατηγορία C εντάσσονται αθλητές με μεγαλύτερο περιορισμό στις κινήσεις του κορμού και στο χέρι με το οποίο αγωνίζονται, όπως, για παράδειγμα, αθλητές με τετραπληγία.
Στους Παραολυμπιακούς Αγώνες διεξάγονται μόνο τα αγωνίσματα της κατηγορίας Α και Β.
Αγώνας
Στα ατομικά αγωνίσματα, και συγκεκριμένα στον προκριματικό γύρο των ομίλων, κάθε αγώνας διαρκεί μάξιμουμ 4 λεπτά. Νικητής αναδεικνύεται όποιος δώσει πρώτος 5 χτυπήματα. Κατόπιν, εφαρμόζεται το σύστημα ευθέως αποκλεισμού όπου κάθε αγώνας διαρκεί τρεις γύρους των 3 λεπτών. Μεταξύ των γύρων υπάρχει διάλειμμα 1 λεπτού. Νικητής αναδεικνύεται ο ξιφομάχος που θα κάνει πρώτος 15 (ή τις περισσότερες) έγκυρες επαφές επί του αντιπάλου μέχρι το τέλος του αγώνα. Σε περίπτωση ισοπαλίας, δίνεται παράταση 1 λεπτού και νικητής αναδεικνύεται ο αθλητής που θα πετύχει πρώτος χτύπημα επί του αντιπάλου του.
Στα ομαδικά αγωνίσματα κάθε ομάδα αποτελείται από τρεις ξιφομάχους των κατηγοριών Α και Β. Τουλάχιστον, ένας από τους τρεις αθλητές πρέπει να ανήκει στην κατηγορία Β. Αθλητές της κατηγορίας C δεν συμμετέχουν στα ομαδικά αγωνίσματα. Νικήτρια είναι η ομάδα που θα πετύχει πρώτη συνολικά 45 επαφές επί των αθλητών της αντιπάλου ή θα καταφέρει τις περισσότερες επαφές μέχρι το τέλος του αγώνα.
Οι αγώνες Ξιφασκίας διεξάγονται σε πίστα διαμέτρου 4 μέτρων μήκους και 1,5 μέτρων πλάτους. Η πίστα περιλαμβάνει μια κεντρική γραμμή, όπως και στην Ολυμπιακή Ξιφασκία. Η διαφορά με τους Ολυμπιακούς Αγώνες είναι ότι στους Παραολυμπιακούς Αγώνες χρησιμοποιείται μια ειδική συσκευή, με την οποία τα αμαξίδια σταθεροποιούνται στο έδαφος, σε γωνία 110 μοιρών από την κεντρική γραμμή, αφού οι ξιφομάχοι αγωνίζονται στατικά. Η απόσταση μεταξύ των αθλητών καθορίζεται από τη θέση φύλαξης και των δύο. Συγκεκριμένα, ο ένας κρατώντας με το χέρι τεντωμένο το ξίφος, πρέπει να φθάνει στο λυγισμένο αγκώνα του άλλου. Σε περίπτωση που ένας βραχίονας είναι ανισοσκελής, τότε η μέτρηση γίνεται με το μικρότερο σε μήκος βραχίονα.
Η έναρξη του αγώνα γίνεται από τη «θέση φύλαξης» και οι δύο ξιφομάχοι αναμένουν το πρόσταγμα του διαιτητή για να ξεκινήσουν. Στη θέση αυτή, ο κορμός πρέπει να είναι σε ευθεία και τα ξίφη να μη φθάνουν στη γραμμή φύλαξης των ξιφομάχων.
Τα αμαξίδια δεν πρέπει να μετακινούνται ή να ανυψώνονται σε όλη τη διάρκεια του αγώνα. Σε περίπτωση που ο ξιφομάχος μετακινηθεί ή χάσει την ισορροπία του, ο διαιτητής σταματάει τον αγώνα. Στους ξιφομάχους δεν επιτρέπεται επίσης να ανυψώνονται από το κάθισμα ή να χρησιμοποιούν τα πόδια για να κερδίζουν πλεονέκτημα στην επίθεση ή στην άμυνα.
Έγκυρα Χτυπήματα και Επαφές
Τα χτυπήματα και οι επαφές θεωρούνται έγκυρα ανάλογα με το ξίφος που χρησιμοποιείται και το σημείο του σώματος όπου επιτρέπεται να γίνει η επαφή.
Στο ξίφος μονομαχίας, η επαφή γίνεται με την αιχμή του ξίφους ενώ στη σπάθη, επιτρέπεται επαφή με την κόψη και την αιχμή του ξίφους. Τόσο στο ξίφος μονομαχίας όσο και στη σπάθη, έγκυρη περιοχή είναι οποιοδήποτε σημείο του σώματος ή του αμαξιδίου πάνω από μια οριζόντια νοητή γραμμή που περνάει από τα ισχία (οι λαγόνιες ακρολοφίες θεωρούνται το κατώτατο όριο).
Οι επαφές καταγράφονται ηλεκτρονικά κι έτσι οι αθλητές και το κοινό έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν τα έγκυρα χτυπήματα. Οι ξιφομάχοι είναι συνδεδεμένοι με ηλεκτρικό κύκλωμα των 12V, το οποίο αποτελεί τμήμα του μηχανήματος ενδείξεων. Έτσι γίνεται δυνατή η καταγραφή για να μπορούν τόσο οι ίδιοι όσο και ο διαιτητής να αναγνωρίζουν τα χτυπήματα.
Πηγές
Ξιφασκία με αμαξίδιο, ιστότοπος της Ελληνικής Παραολυμπιακής Επιτροπής
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ξιφασκία Κατηγορία:Παραολυμπιακά αγωνίσματα
ΣΣ Αρέτσο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1923 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1993 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2010
Κατηγορία:Αρέτσο
Αντίοχος Γ΄ της Κομμαγηνής
Ο Αντίοχος Γ΄ Επιφανής (έζησε τον 1ο αι. π.Χ.) από τη Δυναστεία των Οροντιδών ήταν βασιλιάς της Κομμαγηνής (12 π.Χ.-17 μ.Χ.).
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος τού Μιθριδάτη Γ΄ της Κομμαγηνής και της Ιοτάπας, κόρης τού Αρταβάσδη Α΄ της Μηδίας Ατροπατηνής. Οι γονείς του ήταν εξαδέλφια.
Ο Αντίοχος Γ΄ είχε Αρμενική και Ελληνική καταγωγή. Λίγα γνωρίζουμε για τη βασιλεία του. Όταν το 17 π.Χ. απεβίωσε, δημιουργήθηκαν μεγάλα ζητήματα στο βασίλειο, που βρισκόταν σε πολιτική αναταραχή τότε. Οι αιτίες της κατάστασης δεν μας είναι σαφείς, αλλά μπορεί να είναι συνέπεια, τού ότι ο γιος του ήταν μικρός. Δημιουργήθηκαν δύο μερίδες: οι ευγενείς ήθελαν να τεθούν υπό την εξουσία της Ρώμης και οι πολίτες ήθελαν να διατηρηθεί η Κομμαγηνή ανεξάρτητη, υπό την εξουσία δικού της βασιλιά.
Και οι δύο έστειλαν πρέσβεις στη Ρώμη, ζητώντας από τον Τιβέριο να αποφασίσει για το μέλλον της. Ο Τιβέριος την έκανε μέρος της επαρχίας της Συρίας. Αυτό κράτησε ως το 38 μ.Χ., όταν ο Καλιγούλας αποκατέστησε το βασίλειο στα τέκνα τού Αντιόχου Γ΄.
Ο Αντίοχος Γ΄ και ο γιος του Αντίοχος Δ΄ τιμήθηκαν σε μνημείο στην Αθήνα, το οποίο η πόλη αφιέρωσε στον εξέχοντα και σεβαστό πολίτη της Φιλόπαππο, εγγονό τού Αντιόχου Δ΄. Το αριστερό γλυπτό τού μνημείου είναι ο Αντίοχος Δ΄, όπως δηλώνει η από κάτω του επιγραφή "βασιλεύς Αντίοχος, βασιλέως Αντιόχου υιός".
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την αδελφή του Ιοτάπα των Οροντιδών, κόρη τού Μιθριδάτη Γ΄ της Κομμαγηνής και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Οροντιδών
Επαρχία Μεγαρίδας
right|300px|thumb|Η επαρχία Μεγαρίδας Η επαρχία Μεγαρίδας (ή επαρχία Μεγάρων) ήταν επαρχία του νομού Αττικής. Καταλάμβανε το δυτικό τμήμα του νομού. Έδρα της ήταν τα Μέγαρα. Η έκτασή της αντιστοιχεί στην εκάστοτε νομαρχία Δυτικής Αττικής
Διοικητικές μεταβολές
Η επαρχία Μεγάρων ή Μεγαρίδος δημιουργήθηκε αρχικά με τη διοικητική διαίρεση του 1833 ως μία από τις πέντε αρχικά επαρχίες του νομού Αττικής και Βοιωτίας. Καταργήθηκε στη συνέχεια με τη διοικητική διαίρεση του 1836 η οποία κατήργησε προσωρινά το νομαρχιακό σύστημα και επανασυστάθηκε το 1848. Η επαρχία περιλάμβανε αρχικά και τη Σαλαμίνα, η οποία το 1964 ενσωματώθηκε στην επαρχία Πειραιά. Καταργήθηκε το 1997 με το σχέδιο Καποδίστριας.
Ισαβέλλα του Κέιμπριτζ, κόμισσα του Έσσεξ
Η Ισαβέλλα του Κέιμπριτζ, κόμισσα του Έσσεξ (1409 - 2 Οκτωβρίου 1484) ήταν μεγαλύτερο παιδί και μοναδική κόρη του Ριχάρδου του Κέιμπριτζ και της Άννας Μόρτιμερ, αδελφή του Ριχάρδου της Υόρκης. Η Ισαβέλλα του Κέιμπριτζ ήταν από τον πατέρα της δισέγγονη του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας μέσω του τέταρτου γιου του Εδμόνδου του Λάνγκλεϊ και της πρώτης συζύγου του Ισαβέλλας της Καστίλης. Η μητέρα της ήταν κόρη του Ρογήρου Μόρτιμερ, 4ου κόμη του Μαρς εγγονού του Λάιονελ της Αμβέρσας και της Ελεονώρας Χόλλαντ εγγονής της Ιωάννας του Κεντ.
Ο πατέρας της Ισαβέλλας Ριχάρδος του Κέιμπριτζ αποκεφαλίστηκε στις 5 Αυγούστου 1515 λόγω της συμμετοχής του στην Συνωμοσία του Σαουθάμπτον εναντίον του Ερρίκου Ε΄ της Αγγλίας, τα εδάφη του και οι τίτλοι του κατασχέθηκαν. Ο αδελφός της Ισαβέλλας Ριχάρδος που ήταν τότε μόλις τεσσάρων ετών έγινε διάδοχος του πατέρα του. Σε λίγους μήνες μετά τον θάνατο του πατέρα της ο θείος της Εδουάρδος του Νόργουιτς έπεσε στις 25 Οκτωβρίου 1415 στην μάχη του Αζενκούρ άτεκνος, ο αδελφός της Ριχάρδος έγινε και δικός του διάδοχος.
Οικογένεια
Η Ισαβέλλα αρραβωνιάστηκε σε ηλικία τριών ετών τον Σερ Τόμας Γκρέυ τον νεώτερο (1404 - πριν το 1426) γιο και διάδοχο του Σερ Τόμας Γκρέυ του πρεσβύτερου (1385 - 1415) στο Χίτον του Νορθάμπερλαντ και της Αλίκης Νέβιλ, κόρης του Ραλφ Νέβιλ, 1ου κόμη του Γουέστμορλαντ. Ο Τόμας Γκρέυ ο πρεσβύτερος εκτελέστηκε μαζί με τον πατέρα της (1415) λόγω της κοινής τους συμμετοχής στην Συνωμοσία του Σαουθάμπτον. Ο γάμος έγινε στις 18 Φεβρουαρίου 1413, μαζί του απέκτησε :
Η Ισαβέλλα παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο στις 25 Απριλίου 1426 ύστερα από παπική απαλλαγή τον Ερρίκο Μπικυρτσιερ, 1ο κόμη του Έσσεξ με τον οποίο απέκτησε :
Ο Ερρίκος Μπικυρτσιερ, 1ος κόμης του Έσσεξ πέθανε στις 4 Απριλίου 1483, η Ισαβέλλα πέθανε στις 2 Οκτωβρίου 1484. Η Ισαβέλλα και ο δεύτερος σύζυγος της τάφηκαν στο αβαείο του Μπίλιγκ κοντά στο Μάλτον του Έσσεξ, αργότερα έγινε η αναταφή τους στο Λιτλ Ίστον του Έσσεξ.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Υόρκης Κατηγορία:Αγγλίδες κόμισσες
Μάρκος Φίλιππος Ζαλλώνης
Ο Μάρκος Φίλιππος Ζαλλώνης (1782-;) ήταν γιατρός και συγγραφέας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 29 Μαρτίου του 1782 στην Τήνο στο χωριό Κρόκος (από το ομώνυμο φυτό) και ήταν γιος του επίσης γιατρού Νατάλλη Ζαλλώνη, καθολικού στο δόγμα. Έφυγε σε νεαρή ηλικία από την Τήνο και εγκαταστάθηκε στη Σμύρνη. Αργότερα πήγε στο Παρίσι όπου σπούδασε ιατρική. Με τη μελέτη του Ταξίδιον εις την Τήνον αναγορεύτηκε διδάκτορας. Το 1810 εγκατέλειψε το Παρίσι και πήγε στο στρατόπεδο της Σούμλας ως επικεφαλής ιατρός του Μεγάλου Βεζίρη Γιουσούφ. Μετά την αντικατάσταση του Μεγάλου Βεζίρη εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Κωνσταντινούπολη όπου ιδιώτευσε ως γιατρός.
Ο Ζαλλώνης είχε παντρευτεί την κόρη ενός πλούσιου Φαναριώτη, όμως λόγω του καθολικού του δόγματος οι γονείς της κοπέλας δημιουργούσαν προβλήματα. Σε μια ύστατη προσπάθεια να σώσει τον γάμο του μετακομίζει μαζί με τον γιο του και τη γυναίκα του στη Θεσσαλονίκη. Λίγο αργότερα όμως επέστρεψε στη Κωνσταντινούπολη, όπου εν τω μεταξύ οι γονείς της κοπέλας είχαν καταφέρει να πείσουν τον Πατριάρχη να επέμβει. Πράγματι, με επέμβαση του ίδιου του Πατριάρχη, πέτυχαν να τους χωρίσουν.
Στην υπόθεσή του γάμου του δεν είχαν μείνει αμέτοχοι οι φαναριώτες:«Οἱ Φαναριῶται ὀργισθέντες διὰ τὴν εἴσαξιν εἰς τὴν φυλήν των, ἀνθρώπου γεννημένου εἰς τὸ Ἁρχιπέλαγος (σ.σ. Αἰγαῖο), καὶ μάλιστα ἐναντίου εἰς τὸ σύστημά των, διαφόρου δὲ θρησκείας, ἐκίνησε πάντα λίθον διὰ νὰ τὸν ὑποχρεώσωσι νὰ χωρισθῇ τὴν σύζυγόν του» (από το βιβλίο του στο «προειδοποίησις του μεταφραστού» σελ. 10).
Ύστερα από αυτό το περιστατικό ο Ζαλλώνης έφυγε για τη Μασσαλία της Γαλλίας μαζί με τον γιο του. Εγκαταστάθηκε σε ένα αγρόκτημα και ασχολήθηκε με τη συγγραφή. Ήταν μέλος του Φιλελληνικού Κομιτάτου της Μασσαλίας και ιππότης της λεγεώνας της τιμής.
Με αφορμή την εμπειρία του από τον γάμο του ο Ζαλλώνης έγραψε έναν λίβελο για τους Φαναριώτες με τίτλο Πραγματεία περί των πριγκήπων της Βλαχίας και της Μολδαβίας προερχομένων εκ Κωνσταντινουπόλεως γνωστών υπό την προσωνυμίαν Φαναριώται ή περί της εν τη Οθωμανική Αυτοκρατορία επιρροής αυτών κατά των Ελλήνων, και της επικινδύνου παραδοχής αυτών εις την κυβέρνησιν της Αναγγενηθείσης Ελλάδος. Το έργο αυτό εκδόθηκε από τον Βλάσση Βαλτινό, αξιωματικό του στρατού το 1855. Επίσης είχε γράψει μια πραγματεία Περί της ασθένειας του άσθματος.
Απεβίωσε στη Γαλλία και είχε ενα γιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής
Οτσίγκριγιε
Το Οτσίγκριγιε (σερβικά κυριλλικά: Очигрије) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του εδάφους της Πόλεως του Μπίχατς, εντός του Καντονιού της Ούνα-Σάνα και εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε πληθυσμό κατώτερο ή ίσο των 10 κατοίκων.
Προ του Πολέμου της Βοσνίας, το χωριό του Οτσίγκριγιε αποτελούσε μέρος του Δήμου του Ντρβαρ, ο οποίος επίσης ευρίσκεται εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, όμως εντός του Καντονιού 10.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Μπίχατς Κατηγορία:Οικισμοί του Μπίχατς με σερβική πληθυσμιακή πλειοψηφία
ΟΣ Πουτεολάνα
Η ΟΣ Πουτεολάνα είναι ιταλική ποδοσφαιρική ομάδα. Ιδρύθηκε το 1902 και το 1914 εντάχθηκε στην Ιταλική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου. Μετράει συμμετοχές στη Σέριε Α στις αρχές της δεκαετίας του 1920. Έχει κατακτήσει δύο φορές το πρωτάθλημα Serie C.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1902
Αναξίμανδρος
Ο Αναξίμανδρος ο Μιλήσιος (αρχ. Ἀναξίμανδρος ὁ Μιλήσιος 611 π.Χ. - 547 π.Χ.) ήταν ο δεύτερος από τους φυσικούς φιλόσοφους ή φυσιολόγους της Ιωνίας, πολίτης της Μιλήτου, όπως ο Θαλής, του οποίου άλλωστε υπήρξε μαθητής, σύντροφος και διάδοχός του στη Σχολή της Ιωνίας. Λίγα είναι γνωστά για τη ζωή και το έργο του. Ο Αιλιανός τον αναφέρει ως αρχηγό της αποικίας της Μιλήτου στην Αμφίπολη. Οι υπολογισμοί του Απολλόδωρου υποδεικνύουν ως ημερομηνία γέννησής του το 610 π.Χ. και το θάνατό του λίγο μετά το 547 π.Χ.
Οι πηγές τον αναφέρουν ενίοτε ως επιτυχημένο σπουδαστή της Αστρονομίας και της Γεωγραφίας και πρώιμο υπέρμαχο της ακριβούς επιστήμης. Λέγεται, επίσης, ότι εισήγαγε τη χρήση του γνώμονα στην αρχαία Ελλάδα και ότι κατασκεύασε χάρτη του τότε γνωστού κόσμου.
Κοσμογονία - Κοσμολογία - Αστρονομία
Ο Αναξίμανδρος, σύμφωνα με τον Ψευδοπλούταρχο (Στρωματείς 2), εξήγησε την δημιουργία του κόσμου εκκινώντας από το άπειρο. Από το άπειρο ξεχώρισε μια φλόγα και ο νεφελώδης αέρας. Στον πυρήνα του νεφελώματος συμπυκνώθηκε η Γη, ενώ φλόγα έζωνε τον αέρα. Κατόπιν η πύρινη σφαίρα εξερράγη και διαλύθηκε σε κύκλους τυλιγμένους από νεφελώδη αέρα. Οι κύκλοι απλώθηκαν και σχημάτισαν τα ουράνια σώματα.
Σύμφωνα με τον Αέτιο, ο Αναξίμανδρος θεωρεί πως τα άστρα είναι συμπυκνώσεις αερίων και πυρός, που δημιουργήθηκαν από περιδινήσεις. Ο Αναξίμανδρος ο Μιλήσιος όρισε το άπειρο ως ουσία χωρίς όρια, μορφή ή ιδιότητες
Στην Αστρονομία, όπως αναφέρει ο Διογένης ο Λαέρτιος, ο Αναξίμανδρος κατασκεύασε ηλιακά ρολόγια, και όπως αναφέρει ο Πλίνιος, υπολόγισε τη λόξωση της εκλειπτικής.
Ο Αναξίμανδρος αποδίδει μια εικόνα της Γης, σύμφωνα με την οποία η γη είναι κυλινδρική με πλάτος τριπλάσιο από το μήκος και οι άνθρωποι κατοικούν στην επάνω επιφάνειά της. Δε στηρίζεται πουθενά και βρίσκεται στο κέντρο του σύμπαντος, απέχοντας ίσα από όλα τα σημεία του (Ψευδοπλούταρχος, Στρωματείς 2).
Τελευταίο στάδιο της κοσμογονίας του φιλόσοφου, όπως παραδίδεται από τον Αριστοτέλη (Μετεωρολογικά 67), είναι η αποξήρανση τμημάτων της Γης υπό την επίδραση του Ήλιου. Ό,τι απέμεινε από αυτή την αρχική αποξήρανση διαμόρφωσε τη θάλασσα. Τούτη η βαθμιαία αποξήρανση είναι τμήμα μιας κυκλικής διαδικασίας που δεν οδηγεί, όμως, στην επαναπορρόφηση της γης από το άπειρο.
Ο Αναξίμανδρος διατύπωσε επίσης και μια πρώιμη εξελικτική θεωρία, βάσει της οποίας η ζωή εμφανίστηκε -μέσω προφανώς της αυτόματης γένεσης εξαιτίας της ηλιακής θερμότητας- στον πηλό ή τη λάσπη. Τα πρώτα πλάσματα που παρουσιάστηκαν ήταν ιχθυόμορφα και τα περιέκλειαν κελύφη. Αποβάλλοντας τα κελύφη τα πλάσματα αυτά προσαρμόστηκαν βαθμιαία στο αέριο περιβάλλον. Ο άνθρωπος εμφανίζεται στο τέλος αυτής της εξελικτικής βαθμίδας, γεγονός που μας οδηγεί στη σκέψη ότι ο φιλόσοφος είδε την γένεση του κόσμου και της ζωής ως μια ενιαία εξελικτική διαδικασία, που δεν απέχει πολύ από τη σύγχρονη εξελικτική θεωρία.
Ο Αναξίμανδρος, ακόμη, πίστευε ότι κανένα από τα τέσσερα βασικά στοιχεία δεν υπερτερεί στον Κόσμο σε σχέση με τα άλλα, και πως υπάρχει μια "κοσμική δικαιοσύνη" η οποία εξασφαλίζει την ισορροπία αυτή.
Μετεωρολογία
Όπως αναφέρει ο Ιππόλυτος, ο Αναξίμανδρος πίστευε πως ο άνεμος είναι αέρας σε κίνηση, πως οι βροχές προέρχονταν από τους ατμούς της Γης, οι οποίοι δημιουργούνταν από την εξάτμιση των υδάτων λόγω της θερμότητας του Ήλιου. Έλεγε πως όταν ο αέρας φυλακίζεται μέσα σε πυκνά σύννεφα, σκίζει τα σύννεφα για να διαφύγει, προκαλώντας έντονο θόρυβο, τη βροντή, ενώ, όταν ο αέρας συγκρούεται με τα σύννεφα, δημιουργούνται οι αστραπές.
Άπειρον
Επίκεντρο της φιλοσοφίας του Αναξίμανδρου είναι το άπειρον, ένα άπειρο όμως που πιθανώς προσλαμβάνει δύο ερμηνείες:
Σε κάθε περίπτωση φαίνεται πως εννοούσε μια πρωταρχική αιτία δίχως όρια στον χώρο. Το άπειρον είναι απεριόριστο στον χώρο και ποιοτικά ακαθόριστο, καθώς δεν προσδιορίζεται μορφικά ως ένα από τα τέσσερα στοιχεία. Στο άπειρο ο Αναξίμανδρος δεν είδε μόνον την πρωταρχική ύλη και την αρχική κατάσταση του κόσμου αλλά και την αιτία της κοσμικής τάξης. Σε αυτή την πρωταρχική ουσία απέδωσε θεϊκές ιδιότητες, χαρακτηρίζοντας το άπειρο ως αθάνατον, ανώλεθρον και θείον, σύμφωνα με τον Σιμπλίκιο (Εις τα Φυσικά 24,13). Η αδυναμία της ανθρώπινης διάνοιας να καθορίσει το άπειρο ποσοτικά και ποιοτικά το καθιστά απεριόριστη πηγή και κατευθυντήρια δύναμη του κόσμου.
Πηγές πληροφοριών
Δυστυχώς κανένα έργο των προσωκρατικών φιλοσόφων δεν σώζεται ακέραιο. Έχουμε πληροφορίες γι' αυτούς στα ΑΜΕΣΑ ΠΑΡΑΘΕΜΑΤΑ, σε αρχαίους συγγραφείς από τον Πλάτωνα μέχρι και τους όψιμους Βυζαντινούς και στις ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ, τις έμμεσες δηλαδή αναφορές. Η πρώτη εκτενής δοξογραφική αναφορά απαντά στα Μετά τα Φυσικά 1, 3-10 του Αριστοτέλη, όπου και τίθεται το πρόβλημα των πρώτων αρχών. Αυτού του είδους η συστηματική ιστορία της φιλοσοφίας συνεχίστηκε στο χαμένο έργο του Θεόφραστου Φυσικῶν δόξαι. Εκείνος που ανασύνθεσε το έργο του Θεοφράστου και κατηγοριοποίησε πρώτος όλα τα αποσπάσματα των προσωκρατικών, ήταν ο Hermann Diels στο έργο του Die Fragmente der Vorsokratiker το 1903. Οι εκδόσεις του συγγράμματος ανανεώνονταν, σημαντικότερη εκ των οποίων είναι αυτή του φιλολόγου Walter Kranz το 1952.
Γνωστά έργα
thumb|right|250px|Αναπαράσταση του Χάρτη της Γης του Αναξίμανδρου Συγκεκριμένα για τον Αναξίμανδρο: Ορισμένες από τις ιδέες του Αναξίμανδρου διατηρήθηκαν στην (χαμένη) ιστορία της φιλοσοφίας του Θεόφραστου, οι οποίες μάλιστα αναφέρονται και από ύστερους συγγραφείς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Προσωκρατικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Μιλήσιοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες μαθηματικοί Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες αστρονόμοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι της αρχαίας Ιωνίας
Θεοτόκος
Θεοτόκος και πρωτοχριστιανική Εκκλησία
Πολλοί Πατέρες της Εκκλησίας χρησιμοποίησαν τον "τίτλο" Θεοτόκος τουλάχιστον από τον τρίτο αιώνα μ.Χ.
Ο Ωριγένης το 230 μ.Χ. χρησιμοποίησε πρώτος το όνομα της Παρθένου Θεοτόκος. ερμηνεύοντας το κβ':23 του Δευτερονομίου, «την ήδη μεμνηστευμένην γυναίκα καλεί ούτω και επί του Ιωσήφ και της Θεοτόκου ελέχθη». Ο Ωριγένης, που κατακρίθηκε για άλλες κακοδοξίες του, δεν κατακρίθηκε για το όνομα Θεοτόκος, πράγμα που θα συνέβαινε, αν αυτό ήταν κάποια καινούρια προσφώνηση και όχι παλαιά.
Ο Διονύσιος ο Αλεξανδρείας το 250 μ.Χ. σε επιστολή του προς τον Παύλο τον Σαμοσατέα λέγει: «τον σαρκωθέντα εκ της Αγίας Παρθένου και Θεοτόκου Μαρίας». Ο Γρηγόριος ο Νεοκαισαρείας ο θαυματουργός το 275 (λόγος εις τον Ευαγγελισμόν) λέει: «ταύτης ουν της προφητείας την ωδήν η Αγία Θεοτόκος ανέπεμπε λέγουσα, Μεγαλύνει ή ψυχή μου τον Κύριον κτλ.».
Ο Ιερός Μεθόδιος επίσκοπος Πατάρων και εκκλησιαστικός συγγραφέας (το 300-311) λέει: «Και δη λαβομένη η Θεοτόκος τον εκ του αχράντου και παναμώμου αυτής θυσιαστηρίου σαρκωθέντα ζωοποιόν και ανέκφραστον άνθρακα, ως λαβίδι...» Και αλλού: «επί τούτοις παρρησιασάμενος ο δίκαιος, και τη προτροπή είξας της διακονησαμένης Θεώ προς ανθρώπους θεομήτορος...» Και αλλού πάλι «τι προς σε φθέγξομαι, ω μήτερ παρθένε, και παρθένε μήτερ; Πατρικοίς σε ύμνοις προσφθέγξομαι, θύγατερ Δαυίδ και μήτερ του Κυρίου και Θεού Δαυίδ... ω πασών γενεών υψηλοτέρα και πάντων ορατών τε και αοράτων δημιουργημάτων τιμιωτέρα φανείσα, διά σου γέγονε Κύριος ο Θεός των δυνάμεων μεθ' ημών. Εύγε εύγε εύγε Μήτερ Θεού, και δούλη».
Ο Αλεξανδρείας Αλέξανδρος το 320, σε επιστολή προς τον Κωνσταντινουπόλεως Αλέξανδρον τον επί της Α' οικουμενικής αγίας Συνόδου, και ο Άμμων Επίσκοπος Αδριανουπόλεως, ονόμαζαν την Παρθένο Θεοτόκο. Και ο Παμφίλου Ευσέβιος το 320 (εν βίω Κωνσταντίνου κεφ. μγ'.) λέει: «Διό δη βασιλίς η θεοσεβεστάτη (Ελένη), της Θεοτόκου την κύησιν (ήτοι την Βηθλεέμ), μνήμασι θαυμαστοίς κατεκόσμοι». Επίσης ο ίδιος ονομάζει την Παρθένο Μητέρα Θεού, λέγων «ανάγκη γαρ τον δημιουργόν των έργων αυτού κήδεσθαι, επεί δε κοσμικώ σώματι πλησιάζειν εν τε τη γη χρονίζειν έμελλε, της χρείας τούτο απαιτούσης, νέαν τινά γέννησιν εαυτού εμηχανήσατο, χωρίς γαρ τοι γάμων σύλληψις, και Αγνής παρθενίας ειλείθυια, και Θεού μήτηρ, κόρη κτλ.» (βλ. αυτόθι σ. 162).
Ο Μέγας Αθανάσιος το 330 λέει «και αυτός δε ο Άγγελος δρώμενος ομολογεί απεστάλθαι παρά του δεσπότου, ως επί Ζαχαρίου ο Γαβριήλ, και επί της Θεοτόκου Μαρίας ο αυτός ωμολόγησε». Και πάλι «σκοπός τοίνυν ούτος και χαρακτήρ της αγίας Γραφής, ως πολλάκις είπομεν, διπλήν είναι την περί του Σωτήρας επαγγελίαν εν αυτή ότι τε αεί Θεός ων και υιός εστί, λόγος ων και απαύγασμα και σοφία του Πατρός, και ότι ύστερον δι' ημάς σάρκα λαβών εκ παρθένου της Θεοτόκου Μαρίας άνθρωπος γέγονε». Και πάλι «όθεν και γενομένης της σαρκός εκ της Θεοτόκου Μαρίας, αυτός λέγεται γεγεννήσθαι ο τοις άλλοις γέννησιν εις το είναι παρέχων και ο Ιωάννης γενομένης φωνής παρά της Θεοτόκου Μαρίας εσκίρτησεν εν αγαλλιάσει». Και πάλι «πόσον αν τις είποι το καύχημα της Αγίας παρθένου, και θεοειδούς Μαρίας». Και αλλού, «Διό και παρθενομήτωρ ως Θεοτόκος η Αγία Μαρία.» (Αθανασ. λογ. γ. κατά Άρειον: τόμ. α' σελ. 563-579-583, τόμ. β' σελ. 824-875-1271 τόμ. γ' σελ. 1351 κ. εξ.).
Ο Γρηγόριος ο Θεολόγος το 370, (επιστ. προς Κληδ. τόμ. α' σελ. 738) κατά Απολλιναρίου, λέει: «Ει τις ου Θεοτόκον την Μαρίαν υπολαμβάνει χωρίς εστί της Θεότητος.» Και πάλι ο ίδιος (λόγος α' περί Υιού, προς Έλληνας) «Που γαρ εν τοις σοις έγνως Θεοτόκον παρθένον;» και στον λόγο λε' «Θεοτόκον παρθένον» ονομάζει την Παναγίαν.
Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος το 400 (λόγ. εις την Αγίαν παρθένον τόμ. ε' σελ. 876 Εκδ. Ετόν.) λέει: «Ουδέν τοίνυν εν βίω οίον η Θεοτόκος Μαρία, περίελθε, ω άνθρωπε, πάσαν την κτίσιν τω λογισμώ, και βλέπε ει εστίν ίσον ή μείζον της Αγίας Θεοτόκου παρθένου, περινόστησον την γην, περίβλεψον την θάλασσαν, πολυπραγμόνησον τον αέρα, τους ουρανούς τη διανοία ερεύνησον, τας αοράτους πάσας δυνάμεις ενθυμήθητι, και βλέπε ει εστίν άλλο τοιούτον θαύμα εν τη κτίσει». Και πάλι ο ίδιος «Και νυν ου λείπει τω Θεώ Δεβώρα, ου λείπει τω Θεώ Ισραήλ, έχομεν γαρ και ημείς την Αγίαν Παρθένον Θεοτόκον Μαρίαν πρεσβεύουσαν υπέρ ημών, ει γαρ η τυχούσα γυνή ενίκησε, πόσω μάλλον η του Χριστού μήτηρ καταισχύνει τους εχθρούς της αληθείας;» (Λόγ. περί του χρησίμως τας προφητείας ασαφείς είναι). Και πάλι ο ίδιος: «Εάν ουν είπωσιν ότι των ουρανίων εστίν ο Μελχισεδέκ, ή άλλου τινός χωρίου, ακουσάτωσαν ότι και αυτός γόνυ κάμπτει τω Χριστώ τω σαρκωθέντι εκ της Θεοτόκου Μαρίας, λέγει γαρ ο Απόστολος κτλ.» (Ίωάν. Χρυσοστ. εις Μελχισεδέκ τόμ. στ' 296). Και πάλι «ο Θεός ουν ου μόνον έβλεπε την των Ιουδαίων ακμάζουσα ευσέβειαν, αλλά και την μετά ταύτα των πιστών ευσέβειαν προήδει ότι έμελλε προϊέναι εκ της Ιουδαίας η Αγία Θεοτόκος παρθένος, προεώρα τον χορόν των Αποστόλων, προέβλεπε τα τάγματα των ομολογητών, τας μυριάδας των Ιουδαίων των μελλόντων πιστεύειν κτλ.» (εις την δ'. ήμερ. της Κοσμοποιΐας τόμ. στ'. σελ. 475).
Ο Πρόκλος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, μαθητής του Ιωάννου του Χρυσοστόμου, και Πατέρας της Εκκλησίας λέει: «Συνεκάλεσαν ημάς νυν ενταύθα η Αγία Θεοτόκος και παρθένος Μαρία το αμόλυντον της παρθενίας κειμήλιον, ο λογικός του δευτέρου Αδάμ παράδεισος, το εργαστήριον της ενώσεως των φύσεων, η πανήγυρις του σωτηρίου συναλλάγματος, η παστάς εν η ο λόγος ενυμφεύσατο την σάρκα, η έμψυχος της φύσεως βάτος, η παρθένος και ουρανός, η μόνη Θεού προς ανθρώπους γέφυρα, ο φρικτός της οικονομίας ιστός, εν ω αρρήτως υφάνθη ο της ενώσεως χιτών...», (εγκωμ. εις την Θεοτόκον κτλ 6).
Ο Άγιος Αυγουστίνος το 400 (λόγ. περί φύσ. και χάριτ. κεφ. λστ') λέει: «Πλην μόνης της Θεοτόκου πάντες οι λοιποί ήμαρτον, κατά το, εάν ειπωμεν ότι αμαρτίαν ουκ έχομεν, ψευδόμεθα, μόνη γαρ η Θεοτόκος πλείονα έλαβε χάριν». Ο δε Ιερός Θεοδώρητος το 436 μαρτυρεί στεντορείως ότι είναι αποστολική παράδοση και διδασκαλία να ονομάζουμε την Μαριάμ Θεοτόκον, λέγει γαρ: «των πάλαι και πρόπαλαι της ορθοδόξου πίστεως κηρύκων κατά την Αποστολικήν παράδοσιν Θεοτόκον διδαξάντων ονομάζει και πιστεύει την του Κυρίου μητέρα» (Βλέπ. Θεοδ. επιστ. Σπορακίω τόμ. δ'. σελ. 639).
Ο Γρηγόριος ο Νύσσης εις την γέννησιν του Κυρίου (Τόμ. III σελ. 460) λέγει περί της μητρός του Κυρίου η «Θεομήτωρ Παρθένος», το δε θεομήτωρ ερρήθη κατά το θεοπάτωρ, όπερ είναι επίθετον αποδιδόμενον τω προφήτη Δαυίδ παρά των υμνογράφων και των Αρχαίων πατέρων της Εκκλησίας ένεκεν της εξ αυτού κατά σάρκα καταγωγής του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.
Τρίτη Οικουμενική Σύνοδος
thumb|279x279px|Τέμπλο αφιερωμένο στην Παρθένο Μαρία και το Βρέφος, [[Αββαείο Άντεξ, Μόναχο]] Ο «τίτλος» Θεοτόκος δόθηκε από την πρωτοχριστιανική Εκκλησία στη Μαρία, τη Μητέρα του Ιησού Χριστού, το 431 κατά την Γ' Οικουμενική Σύνοδο στην Έφεσο. Η θεολογική σημασία τότε ήταν να υπογραμμιστεί ότι ο Ιησούς, ο Υιός της Μαρίας, ήταν πλήρως Θεός, καθώς επίσης και πλήρως Άνθρωπος, και οι δύο φύσεις αυτές του Ιησού (Θεία και Ανθρώπινη) ήταν ενωμένες στο ένα συγκεκριμένο πρόσωπο της Αγίας Τριάδας. Η αντίπαλη άποψη σε εκείνη τη Σύνοδο ήταν ότι η Μαρία έπρεπε αντί για Θεοτόκος να λέγεται Χριστοτόκος, δηλαδή «Μητέρα του Χριστού». Αυτή η άποψη υποστηρίχτηκε από τον Νεστόριο, τότε Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως. Η πρόθεση πίσω από τον όρο Χριστοτόκος ήταν να περιορίσει τον ρόλο της σαν μητέρα της «ανθρώπινης φύσης του Χριστού» μόνο και όχι της Θείας φύσης του.
Η Σύνοδος αναθεμάτισε την άποψη του Νεστορίου ως αίρεση, διότι διαιρεί τον Ιησού σε δύο ξεχωριστά πρόσωπα, ένα που ήταν παιδί της Μαρίας, και ένα άλλο, τη Θεία φύση, που δεν ήταν Υιός της Μαρίας. Ορίστηκε ότι αν και ο Ιησούς έχει δύο φύσεις, Ανθρώπινη και Θεία, αυτές είναι αιώνια ενωμένες σε ένα πρόσωπο. Η Μαρία που είναι Μητέρα του Θεού-Υιού έχει δικαίωμα επομένως να λέγεται Μητέρα του Θεού. Τελικά και ο Νεστόριος πείστηκε στη χρήση του όρου Θεοτόκος, προβάλλοντας την θέση της φαινομενικής μετάδοσης των ιδιωμάτων.
Θεολογία του όρου Θεοτόκος
Ο όρος Θεοτόκος σημαίνει την πραγματικότητα του μυστηρίου της Ενανθρωπήσεως του Υιού και Λόγου του Θεού Πατρός. Από την Παρθένο Μαρία δεν προήλθε άνθρωπος θεοφόρος, απλώς φέρων τον Θεό μέσα του, αλλά Θεός ενανθρωπήσας και "σεσαρκωμένος" κατά τον Άγιο Κύριλλο. Γεννήθηκε πραγματικά ο αϊδιος Λόγος του Πατρός. Το γεννηθέν από την Παρθένο Μαρία βρέφος ήταν Θεός μαζί και άνθρωπος. Ήταν ένα πρόσωπο ενιαίο και αδιάσπαστο. Επομένως η Μαρία γέννησε "Θεόν σεσαρκωμένον" και τοιουτοτρόπως στην κυριολεξία είναι Μήτηρ Θεού-Θεοτόκος. Καλείται Θεοτόκος και για το λόγο ότι η ανθρώπινη φύση του Θεού Λόγου, την οποία έλαβε από την Παρθένο Μαρία θεώθηκε, αφού ενώθηκε με τη Θεία φύση του Λόγου. Έτσι καλείται Θεοτόκος "ου μόνον δια την φύσιν του Λόγου, αλλά και δια την θέωσιν του ανθρώπου", κατά τον άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό.
Η Θεοτόκος υπέστη θάνατο πραγματικό και μέσω αυτού του θανάτου μετέστη στην "καινούργια εν Χριστώ Ζωή" Η ψυχή της Παναγίας εγκατέλειψε το πανάχραντο σώμα της το οποίο όπως ακριβώς συμβαίνει και με κάθε κοινό άνθρωπο παρέμεινε νεκρό, κηδεύτηκε και τάφηκε από τους μαθητές του Υιού της. Την παναγία ψυχή της την παρέλαβε ο Υιός της για να την τοποθετήσει στο θρόνο από τον οποίο είχε εκπέσει ο Εωσφόρος. Τρεις ημέρες μετά την Κοίμησή της, το αμόλυντο σώμα της μεταφέρθηκε στον ουρανό και εκεί γεύεται την εσχατολογική αφθαρσία  της αιωνιότητας ως "ο πρώτος θεωμένος άνθρωπος" κατά τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά.
Ύμνοι για την Θεοτόκο
Ο τίτλος Θεοτόκος συνεχίζει να χρησιμοποιείται συχνά σε ύμνους της Ορθόδοξης Εκκλησίας. ( "Ο πάσιν αχώρητος, και πάσιν αθεώρητος, πώς ούτος δυνήσεται Παρθένου, μήτραν οικήσαι, ήν αυτός έπλασε; πώς δε και συλλήψομαι Θεόν, Λόγον τον συνάναρχον, τώ Πατρί και τώ Πνεύματι;" ). Γενικά τα τροπάρια που είναι αφιερωμένα στη Θεοτόκο ονομάζονται εξ αυτού Θεοτόκια. Σημαντικότερος ύμνος αφιερωμένος στη Θεοτόκο είναι ο Ακάθιστος Ύμνος, ενώ εξέχουσα θέση στη Θεία Λειτουργία έχει ο ύμνος "Άξιον εστίν ως αληθώς μακαρίζειν σε την Θεοτόκον", ενώ σε τροπάρια του ύμνου υπάρχουν προσωνύμια της Θεοτόκου όπως "ράβδος η βλαστήσασα", "κλίμαξ η ουράνιος", "το παλάτιον του μόνου Βασιλέως", "ρόδον το ηδύπνοον".
Παραπομπές
Κατηγορία:Παναγία Κατηγορία:Χριστιανική θεολογία Κατηγορία:Θρησκευτικές προσαγορεύσεις
Μοσχοπόταμος Πιερίας
Ο Μοσχοπόταμος είναι χωριό του Νομού Πιερίας. Βρίσκεται στις παρυφές των Πιερίων σε υψόμετρο 460 μέτρων, 20 χλμ. βορειοδυτικά της Κατερίνης και έχει 543 κατοίκους με βάση την απογραφή του 2011. Αποτελεί έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας του Δήμου Κατερίνης. Το χωριό διαρρέεται από δύο ποτάμια, τον Μοσχοπόταμο στη νότια και τον Βεροιόδρομο στη νότια πλευρά.
Έχει επίσης έναν Μορφωτικό Αθλητικό Σύλλογο, με την επωνυμία «Ελπίς Μοσχοποτάμου». Στην Κατερίνη δραστηριοποιείται και ο Πολιτιστικός Σύλλογος «Δρυάνιστα», που καλύπτει 5 χωριά συνολικά.
Υποδομή
Σύμφωνα με στοιχεία, στις αρχές του 20ού αιώνα ο Μοσχοπόταμος είχε ένα σχολείο με συνολικά 301 μαθητές και τέσσερις δασκάλους.
Στο Μοσχοπόταμο δραστηριοποιείται Μορφωτικός και Πολιτιστικός Σύλλογος αλλά και καπνοπαραγωγική ομάδα, που καλύπτει τα γειτονικά χωριά καθώς επίσης και τη Ρητίνη και το Ελατοχώρι. Στο ποδόσφαιρο, η Α.Ε. Δρυάνιστα αγωνίζεται στην Α΄ ερασιτεχνική κατηγορία του τοπικού πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Πιερίας.
Υπάρχει στο χωριό μονοθέσιο νηπιαγωγείο, διθέσιο Δημοτικό Σχολείο με 30 περίπου παιδιά, αγροτικό ιατρείο και ο κεντρικός ναός είναι αυτός του Αγίου Γεωργίου. Υπάρχει επίσης το ξωκλήσι των Αγίων Αποστόλων και η Αγία Παρασκευή, όπου βρίσκεται και το Κοιμητήριο. Στο χωριό βρίσκεται και μια μεγάλη γέφυρα, που χρονολογείται από τη βυζαντινή εποχή. Το κάψιμο της ρόκας είναι ένα έθιμο που επιβιώνει στο χωριό.
Τη δεκαετία του '80 ολοκληρώθηκε λιγνιτωρυχείο στο χωριό, το οποίο αξιοποιήθηκε κατάλληλα από τους κατοίκους.
Ιστορικά στοιχεία
thumb|250px|Το Δημοτικό σχολείο του Μοσχοπόταμου Το χωριό ως το 1926 ονομαζόταν Δρυάνιστα και την περίοδο της Τουρκοκρατίας ήταν κεφαλοχώρι, με 1.200 Χριστιανούς Ορθοδόξους. Σε πίνακα της Υποδιοίκησης Κατερίνης (1913) η Δρυάνιστα αναφέρεται ότι είχε 1.366 συνολικά Ορθόδοξο πληθυσμό και 200 οικίες, γεγονός που δείχνει αύξηση του πληθυσμού του την περίοδο εκείνη. Το 1639 το χωριό αναφέρεται με το όνομα Δρυάνιστα (μάλλον από τους δρύες, δηλ. βελανιδιές). Το 1865 προήχθη από τσιφλίκι σε κεφαλοχώρι και την περίοδο της Τουρκοκρατίας απολάμβανε κάποιων προνομίων σε σύγκριση με άλλα χωριά. Μάλιστα, μαζί με τον Κολινδρό και το Λιτόχωρο, ήταν τα μόνα σημαντικά χωριά της περιοχής. Κάτοικοι του Μοσχοποτάμου έλαβαν μέρος στην Επανάσταση του 1878 και στους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-13. Σημαντικό στοιχείο της οικονομικής και κοινωνικής εξέλιξης του Μοσχοποτάμου στάθηκε η εκμετάλλευση των κοιτασμάτων λιγνίτη, ο οποίος υπήρχε σε πολλούς λόφους γύρω από το χωριό. Ο λιγνίτης αυτός μεταφερόταν με ειδική σιδηροδρομική γραμμή, το ντεκοβίλ, που λειτούργησε περίπου ως το τέλος της δεκαετίας του '20.
Το Δεκέμβριο του 1943 το χωριό πυρπολήθηκε από τους Γερμανούς και τους Έλληνες αντάρτες. Το Μάρτιο του 1944 το χωριό αφανίστηκε. Έπειτα από την πυρπόληση του χωριού, το Μοσχοχώρι, η Λαγοράχη, το Μελιάδι και το Τόξο αποσπάστηκαν ως κοινότητες από την Κοινότητα Μοσχοποτάμου. Χρόνια αργότερα, οι κάτοικοι επέστρεψαν στις εστίες τους και ασχολήθηκαν με την καλλιέργεια καπνού και με την κτηνοτροφία. Πολλοί, επίσης, Δρυανιστινοί αλλά και καταγόμενοι από τα παραπάνω τέσσερα χωριά εγκαταστάθηκαν στην Κατερίνη, στα μεγάλα αστικά κέντρα (Αθήνα, Θεσσαλονίκη), σε άλλες περιοχές της Ελλάδας αλλά και στο εξωτερικό.
Η Δρυάνιστα αναγνωρίστηκε ως Κοινότητα στις 9 Ιουλίου 1918 και εντάχθηκε στην επαρχία Πιερίας του Νομού Θεσσαλονίκης. Μετονομάστηκε σε Μοσχοπόταμο το 1926, με Αριθμό Αποφάσεως 346Α/4/10/1926, επειδή -σύμφωνα με την παράδοση- το ποτάμι ήταν σε καλή περιοχή και φαίνεται ότι ήταν πολύ καθαρό και μοσχομύριζε. Το 1949 η Κοινότητα υπήχθη στο νεοσυσταθέντα Νομό Πιερίας.
Παραπομπές
Μοσχοπόταμος Μοσχοπόταμος
1712
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1712 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Καταλονίας Β΄ Κατηγορίας
Η Β΄κατηγορία του τοπικού πρωταθλήματος Καταλονίας ήταν η δεύτερη κατηγορία του πρωταθλήματος του καταλανικού ποδοσφαίρου που έδωσε πρόσβαση στην κορυφαία κατηγορία.
Τόσο το όνομά του και η μορφή της διοργάνωσης έχουν αλλάξει με την πάροδο των ετών. Το 1912-1913 η κατηγορία ονομάζεται Δεύτερη Λίγκα. Με την αναδιάρθρωση της σεζόν 1917-1918 έγινε γνωστή ως Πρωτάθλημα Καταλονίας Β (Primera B), διοργανώθηκε με έξι συλλόγους σε μορφή πρωταθλήματος. Ο πρωταθλητής έπαιξε για προαγωγή στην Α΄κατηγορία. Την περίοδο 1928-1929 συμμετείχαν 12 σύλλογο χωρισμένοι σε τρεις ομίλους των τεσσάρων ομάδων ο καθένας. Μετά το τέλος της κανονικής διάρκειας έγιναν play-offs για τον προσδιορισμό των τριών ομάδων που θα παίξουν στην μεγαλύτερη κατηγορία την επόμενη σεζόν. Αυτό το σύστημα παρέμεινε περισσότερο ή λιγότερο σταθερό (ως προς τον αριθμό των συλλόγων της δεύτερης κατηγορίας) μέχρι το έτος 1934-1935 όπου συμμετείχαν 18 ομάδες σε τρεις ομίλους. Από το επόμενο έτος μέχρι το 1940 συμμετείχαν 8 ομάδες σε έναν όμιλο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Ισπανίας Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Καταλωνία
ΣΣ Σαμπενεντετέζε Κάλτσιο
Η ΣΣ Σαμπενεντετέζε Κάλτσιο είναι μια ιταλική ποδοσφαιρική ομάδα. Ιδρύθηκε το 1923. Έδρα της ομάδας είναι το Stadio Riviera delle Palme χωρητικότητας 14995 θεατών. Συμμετέχει στη Serie D. Μετράει συμμετοχές στη Σέριε Β με τελευταία το 1989. Τα χρώματα της ομάδας είναι το κόκκινο και το μπλε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1923
Τζούλια Γκίλαρντ
Η Γκίλαρντ εκλέχθηκε στις ομοσπονδιακές εκλογές του 1998 στην έδρα της Βουλής των Αντιπροσώπων του Λάλορ στη Βικτόρια για το Αυστραλιανό Εργατικό Κόμμα. Μετά τις ομοσπονδιακές εκλογές του 2001, η Γκίλαρντ εκλέχθηκε στην σκιώδη κυβέρνηση με τα χαρτοφυλάκια του Πληθυσμού και της Μετανάστευσης. Τα Ιθαγενή και Διευθετικά Ζητήματα και η Υγεία προστέθηκαν το 2003. Τον Δεκέμβριο του 2006, ο Κέβιν Ραντ εκλέχθηκε Εργατικός ηγέτης και Αρχηγός της Αντιπολίτευσης, με την Γκίλαρντ ως αναπληρώτρια ηγέτιδα.
Η Γκίλαρντ έγινε η Αναπληρώτρια Πρωθυπουργός με την νίκη των Εργατικών στις ομοσπονδιακές εκλογές του 2007, επίσης υπηρετώντας ως Υπουργός Εκπαίδευσης, Εργασίας και Σχέσεων στο Χώρο Εργασίας. Στις 24 Ιουνίου 2010, αφότου ο Ραντ έχασε την υποστήριξη του κόμματος του και παραμέρισε, η Γκίλαρντ, ως ομοσπονδιακή ηγέτιδα του Αυστραλιανού Εργατικού Κόμματος και άρα Πρωθυπουργός, έγινε η πρώτη γυναίκα κάτοχος του αξιώματος.
Οι ομοσπονδιακές εκλογές του 2010 έδειξαν την κάτοχο εργατική κυβέρνηση της Γκίλαρντ να εκλέγεται για μια δεύτερη θητεία επί του Συνασπισμού, με ηγέτη τον Τόνυ Άμποτ, δημιουργώντας μια κυβέρνηση μειοψηφίας με υποστήριξη από έναν βουλευτή των Αυστραλιανών Πρασίνων  και τρεις ανεξάρτητους βουλευτές.