cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γερμανοσοβιετική παρέλαση στο Μπρεστ-Λιτόβσκ
Ιστορικό υπόβαθρο
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ|Σοβιετικά τανκς και γερμανικές μοτοσικλέτες. αριστερά|μικρογραφία|313x313εσ|Οι Γερμανοί Mauritz von Wiktorin (αρ.) και Heinz Guderian (μέσο) και ο Σοβιετικός Semyon Krivoshein (δ.) παρακολουθούν την παρέλαση. Το μυστικό πρωτόκολλο του Συμφώνου Μολότωφ–Ρίμπεντροπ, που υπεγράφη στις 23 Αυγ. 1939 καθόριζε το όριο μεταξύ των γερμανικών και σοβιετικών "σφαιρών επιρροής". Ωστόσο, κατά την εισβολή στην Πολωνία, ορισμένες γερμανικές δυνάμεις, ειδικά το ΧΙΧ Σώμα του Heinz Guderian, προχώρησε πέρα από αυτή τη γραμμή κατά την επιδίωξη των στρατηγικών του στόχων. Δυο μέρες μετά τη Γερμανική εισβολή στην Πολωνία, οι μεγάλες δυνάμεις της εποχής κήρυξαν τον πόλεμο στη Γερμανία χωρίς όμως στρατιωτικές κινητοποιήσεις.
Το XIX Σώμα, πλησίασε το Μπρεστ στις 13 Σεπ. 1939 και νίκησε την πολωνική αντίσταση στην επακόλουθη μάχη από της 17 Σεπτεμβρίου, εγκαθιστώντας τη βάση του στην πόλη. Κατά τις επόμενες ημέρες, ο Γκουντέριαν πληροφορήθηκε ότι η διαχωριστική γραμμή μεταξύ των γερμανικών και των σοβιετικών περιοχές χαράχθηκε κατά μήκος του ποταμού Bug και ότι οι δυνάμεις του έπρεπε να αποσυρθούν πίσω από αυτή τη γραμμή μέχρι την 22 Σεπτεμβρίου.
Στις 20 Σεπτεμβρίου, προκεχωρημένες μονάδες της 29ης Ταξιαρχίας Τεθωρακισμένων, συνάντησε τις δυνάμεις του Γκουντέριαν στο χωριό Widomla, τρεις ημέρες μετά την εισβολή των Σοβιετικών στην Πολωνία και είκοσι μέρες μετά τη γερμανική εισβολή στην Πολωνία. Η σοβιετική ταξιαρχία δεν είχε δώσει πολλές μάχες καθώς οι επιχειρήσεις είχαν ήδη τελειώσει.
Διπλό Αντιπάρου
Το Διπλό ή Κάτω Φυρά είναι νησίδα των Κυκλάδων στη βόρεια άκρη της Αντίπαρου, από τα παράλια της οποίας χωρίζεται με στενό πέρασμα πλάτους 150 μέτρων και βάθους μισό μέτρο περίπου, στο ρηχότερο τμήμα ενώ στα νοτιοδυτικά ενώνεται με τη νησίδα Κάβουρας με αμμώδη αβαθή. Έχει έκταση 0,492 τ.χλμ.. Αναφέρεται επίσημα, για πρώτη φορά, το 2001 να απογράφεται στην κοινότητα Αντιπάρου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 δεν κατοικείται.
Γερμανοσοβιετική παρέλαση στο Μπρεστ-Λιτόβσκ
Ιστορικό υπόβαθρο
Σύμφωνα με τον Krivoshein, μια αναγνωριστική μονάδα επέστρεψε με μια ομάδα 12 Γερμανών αξιωματικών, οι οποίοι δήλωσαν ότι ανήκαν στο XIX Σώμα του Γκουντέριαν και ότι επίσης κινούνται προς την κατεύθυνση του Μπρεστ. Κλήθηκαν στη σκηνή του Krivoshein, ο οποίος στη συνέχεια πρότεινε μια πρόποση για τους δύο διοικητές και κάλεσε τους Γερμανούς αξιωματικούς στη Μόσχα μετά από τη γρήγορη νίκη επί της "καπιταλιστικής Αγγλίας". Μέσω αυτών ο Krivoshein επίσης έστειλε θερμούς χαιρετισμούς στον Γερμανό στρατηγό και φρόντισε να προσεγγίσει την πόλη από κατεύθυνση αντίθετη από αυτήν που είχε λάβει η Βέρμαχτ.
Διπλό Αντιπάρου
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Αντιπάρου
Φονταίν-λε-Πεν
Το Φονταίν-λε-Πεν (γαλλικά: Fontaine-le-Pin) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Γερμανοσοβιετική παρέλαση στο Μπρεστ-Λιτόβσκ
Ιστορικό υπόβαθρο
Πλησιάζοντας την πόλη το πρωί της 22 Σεπτεμβρίου, ο Krivoshein συνειδητοποίησε ότι τα γερμανικά στρατεύματα ήταν ήδη απασχολημένα να λεηλατούν την πόλη και ο Γκουντέριαν είχε ήδη εγκαταστήσει εκεί την έδρα του. Λίγο αργότερα, έφτασαν εκπρόσωποι του Γκουντέριαν και χαιρέτησαν τον "ένδοξο Κόκκινο Στρατό" και το στρατηγό του. Μετά από μια σύντομες διατυπώσεις, ο Krivoshein προσφέρθηκε να επισκεφθεί τον Γκουντέριαν και να υποβάλλει τα σέβη του στον ίδιο προσωπικά. Η προσφορά έγινε δεκτή, και ο Krivoshein πήγε στο γερμανικό αρχηγείο για πρωινό με τον Γερμανό στρατηγό.
Φονταίν-λε-Πεν
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φονταίν-Μπραγιέν (γαλλικά: Fontaine-Brayens).
Γερμανοσοβιετική παρέλαση στο Μπρεστ-Λιτόβσκ
Ιστορικό υπόβαθρο
Στη διάρκεια της συνάντησης, ο Γκουντέριαν πρότεινε μια κοινή παρέλαση των σοβιετικών και γερμανικών στρατευμάτων στην πόλη, συμπεριλαμβανομένης μιας παράταξης στη σειρά στρατιωτών και από τους δύο στρατούς στην κεντρική πλατεία. Επειδή τα Σοβιετικά στρατεύματα ήταν κουρασμένα μετά από μια μακρά πορεία, ο Krivoshein αρνήθηκε, αλλά υποσχέθηκε να παράσχει μια στρατιωτική μπάντα και μερικά τάγματα και συμφώνησε στο αίτημα του Γκουντέριαν για να παρακολουθήσουν μαζί την παρέλαση.
Φονταίν-λε-Πεν
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Γερμανοσοβιετική παρέλαση στο Μπρεστ-Λιτόβσκ
Η παρέλαση
δεξιά|μικρογραφία|Γερμανικό και Σοβιετικό προσωπικό ανάμεσα υλικό που επιδείχθηκε κατά την παρέλαση. Σύμφωνα με την αρχική συμφωνία, η διαδικασία περιλάμβανε παρέλαση γερμανικών και σοβιετικών μονάδων με τους επικεφαλής αξιωματικούς, ακολουθούμενη από την αλλαγή της σημαίας με τη συνοδεία των εθνικών ύμνων της Γερμανίας και της Σοβ. Ένωσης. Ωστόσο, ο Σοβιετικός διοικητής Krivoshein, γράφει στα απομνημονεύματά του ότι δεν επέτρεψε στις σοβιετικές μονάδες να περάσουν μπροστά από τις γερμανικές, επειδή φοβόταν ότι οι σοβιετικοί στρατιώτες, κουρασμένοι μετά από μια μακρά πορεία προς τη Βρέστη, θα φαίνονταν κατώτεροι από τους Γερμανούς, που βρίσκονταν στην πόλη για αρκετές ημέρες. Αντί για αυτό, πρότεινε ότι οι Σοβιετικές μονάδες να εισέλθουν στην πόλη ξεχωριστά και να χαιρετίσουν τους αναχωρούντες Γερμανούς όπου συναντηθούν.
Εξωκκλήσι Προφήτη Ηλία (Όλυμπος)
Το Εξωκκλήσι του Προφήτη Ηλία είναι εξωκκλήσι κοντά στις κορυφές του Ολύμπου. Η Ορθόδοξη Εκκλησία εορτάζει τον άγιο στις 20 Ιουλίου. Το εξωκκλήσι είναι το υψηλότερο εκκλησιαστικό κτίριο της Ορθόδοξης Εκκλησίας παγκοσμίως.
Γερμανοσοβιετική παρέλαση στο Μπρεστ-Λιτόβσκ
Η παρέλαση
Η παρέλαση άρχισε στις 16:00, και στήθηκαν "Αψίδες Νίκης" τις οποίες οι σοβιετικές μονάδες διακόσμησαν με σβάστικες και κόκκινα αστέρια και μέσα από τις οποίες παρέλασαν οι γερμανικές μονάδες. Οι Σοβιετικοί ανέπτυξαν το 4ο Τάγμα της 29ης Ελαφράς Ταξιαρχίας Τεθωρακισμένων, η οποία ήταν η πρώτη μονάδα του Κόκκινου Στρατού που μπήκε στην πόλη. Ο Σοβιετικός και ο Γερμανός στρατηγός τίμησαν ο καθένα το στρατό του άλλου και τις αντίστοιχες νίκες τους επί των πολωνικών δυνάμεων.
Εξωκκλήσι Προφήτη Ηλία (Όλυμπος)
Ο Άγιος Διονύσιος, ιδρυτής της Μονής της Αγίας Τριάδας (σήμερα γνωστή ως Μονή Αγίου Διονυσίου), ίδρυσε επίσης το εξωκκλήσι του Προφήτη Ηλία τον 16ο αιώνα. Χτίστηκε πάνω στα ερείπια αρχαίου οικοδομήματος. Ο Διόνυσος, που ασκήτευε, λέγεται ότι κατά καιρούς ζούσε στο εξωκκλήσι.
Γερμανοσοβιετική παρέλαση στο Μπρεστ-Λιτόβσκ
Επακόλουθα
Μετά την παρέλαση, την οποία ο Niall Ferguson περιγράφει ως φιλική, οι Γερμανοί αποσύρθηκαν στη δυτική όχθη του Bug, και οι Σοβιετικοί πήραν τον έλεγχο της πόλης, καθώς και την υπόλοιπη Ανατολική Πολωνία (τώρα Δυτική Λευκορωσία και Δυτική Ουκρανία).
Γερμανο–Σοβιετικές παρελάσεις σε άλλες πόλεις της Πολωνίας
Σε πολλά ιστορικά έργα που δημοσιεύθηκαν με τη δεκαετία του 1980 και του 1990 αναφέρονται κοινές γερμανο-σοβιετικές και σε άλλες πόλεις της κατεχόμενης Πολωνίας όπως τις Białystok, Grodno, Lwow κ.ά.
Εξωκκλήσι Προφήτη Ηλία (Όλυμπος)
Το κτίριο
Το εξωκκλήσι χτίστηκε στην κορυφή του όρους Προφήτης Ηλίας. Τα κύρια οικοδομικά υλικά ήταν οι γύρω πέτρες. Το δάπεδο του εξωκκλησίου είναι καλυμμένο με πέτρινες πλάκες, οι εξωτερικοί τοίχοι είναι κατασκευασμένοι από πολυεπίπεδες πέτρες, χωρίς περαιτέρω συνδετικό υλικό. Καλυμμένη με πέτρινες πλάκες, η οροφή στηρίζεται σε συμπαγή ξύλινη κατασκευή για την υποστήριξη του φορτίου του χιονιού. Ένα αίθριο προστατεύεται στην ανατολική και νότια πλευρά από φυσικό πέτρινο τοίχο, που έχει είσοδο στη βόρεια πλευρά. Η χαμηλή είσοδος στο εξωκκλήσι βρίσκεται στη νότια πλευρά του κτιρίου.
Γερμανοσοβιετική παρέλαση στο Μπρεστ-Λιτόβσκ
Γερμανο–Σοβιετικές παρελάσεις σε άλλες πόλεις της Πολωνίας
Μερικές τέτοιες παρελάσεις αναφέρονται από σύγχρονους Ρώσους ιστορικούς, χωρίς να παραπέμπουν σε άλλες πηγές ή παραθέτοντας μόνο φωτογραφίες ως τεκμήρια.
Εξωκκλήσι Προφήτη Ηλία (Όλυμπος)
Το κτίριο
Στο εσωτερικό υπάρχουν αγιογραφίες και ένας μικρός βωμός, πλαισιωμένος από εικόνες που απεικονίζουν αγίους της Ορθόδοξης Εκκλησίας, που δίνει στους πιστούς την ευκαιρία να ανάψουν ένα κερί.
Γερμανοσοβιετική παρέλαση στο Μπρεστ-Λιτόβσκ
Γερμανο–Σοβιετικές παρελάσεις σε άλλες πόλεις της Πολωνίας
Σε μεταγενέστερα έργα, Ρώσοι ιστορικοί απορρίπτουν τις παρελάσεις σε άλλες πόλεις ως "μύθο", επισημαίνοντας ότι σχεδόν κανένα στοιχείο δεν έχει βρεθεί που να τις επιβεβαιώνει. Ο Vishlyov αμφισβητεί ότι τα γεγονότα στην Μπρεστ ήταν μια στρατιωτική παρέλαση και γράφει ότι ήταν στην πραγματικότητα μια "τελετουργική αποχώρηση των γερμανικών δυνάμεων υπό την επίβλεψη των Σοβιετικών αντιπροσώπων". Λέει ότι μόνο μετά την απόσυρση των Γερμανών τα Σοβιετικά στρατεύματα μπήκαν στην πόλη και έκαναν τη δική τους παρέλαση.
Εξωκκλήσι Προφήτη Ηλία (Όλυμπος)
Παραπομπές
Κατηγορία:Όλυμπος Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Πιερία
Γερμανοσοβιετική παρέλαση στο Μπρεστ-Λιτόβσκ
Εξωτερικές συνδέσεις
Κατηγορία:Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Ο γάμος του Φιγκαρό (θεατρικό έργο)
Ο γάμος του Φιγκαρό (γαλλικός τίτλος: La Folle Journée ou Le Mariage de Figaro, Η τρελή μέρα ή ο γάμος του Φιγκαρό) είναι πεντάπρακτη κωμωδία σε πρόζα του Πιερ-Ωγκυστέν Καρόν ντε Μπωμαρσαί που δημοσιεύθηκε το 1778. Το έργο είναι το δεύτερο της τριλογίας του Φιγκαρό, το πρώτο είναι Ο κουρέας της Σεβίλλης (1775) και ακολουθεί Η ένοχη μητέρα (1792).
Το έργο παρουσιάσθηκε ιδιωτικά το 1783 αλλά η πρώτη επίσημη δημόσια παράσταση πραγματοποιήθηκε το 1784, λόγω της λογοκρισίας.
Αριστούργημα του γαλλικού και παγκόσμιου θεάτρου, κωμικό έργο με φρενήρη ρυθμό, θεωρείται επίσης, με την καταγγελία των προνομίων των ευγενών, ως ένας από τους προάγγελους της Γαλλικής Επανάστασης, πολιτικό έργο και σάτιρα των ανισοτήτων της κοινωνίας και της δικαιοσύνης του Παλαιού Καθεστώτος.
Παρουσίαση
Στο πρώτο έργο, Ο κουρέας της Σεβίλλης (1775), ο Ισπανός κόμης Αλμαβίβα έχει ερωτευτεί μια κοπέλα, τη Ροζίνα. Μεταμφιέζεται για να διασφαλίσει ότι θα τον αγαπήσει για τον χαρακτήρα του και για τα πλούτη του, αλλά όλα ματαιώνονται όταν ο κηδεμόνας της Ροζίνας, ο γιατρός δον Μπάρτολο, ετοιμάζεται να την παντρευτεί. Ο κόμης συναντά έναν πρώην υπηρέτη του (τώρα κουρέα), τον Φιγκαρό, ο οποίος με τα τεχνάσματά του τον βοηθάει και το πρώτο μέρος της τριλογίας τελειώνει με τον γάμο του κόμη με τη Ροζίνα.
Ο γάμος του Φίγκαρο ξεκινά τρία χρόνια μετά το τέλος του Κουρέα της Σεβίλλης και ο Φιγκαρό πρόκειται να παντρευτεί τη Σουζάνα. Και οι δύο ανήκουν στο προσωπικό του κόμη. Στα τρία χρόνια από τότε που ο Φιγκαρό βοήθησε στον γάμο του κόμη και της Ροζίνας, ο κόμης έχει ήδη βαρεθεί τον γάμο του, στρέφει την προσοχή του στη Σουζάνα και θέλει να ασκήσει το «δικαίωμα της πρώτης νύκτας», προνόμιο στο οποίο ο Φιγκαρό αντιτίθεται. Έτσι, ο Φιγκαρό, η Σουζάνα και η σύζυγος του κόμη ενώνονται για να τιμωρήσουν τον άπιστο σύζυγο. Τελικά καταφέρνουν να τον γελοιοποιήσουν και να τον αναγκάσουν να ζητήσει συγγνώμη για τις πράξεις του μπροστά σε όλο το πλήθος. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Το δικαίωμα της πρώτης νύχτας, πίνακας του [[Βασίλι Πολένοφ, 1874]] Το έργο είναι μια κωμωδία καταστάσεων γεμάτο εκπλήξεις με παρεξηγήσεις, διαδοχικές περιπέτειες, απίθανες ανατροπές, μεταμφιέσεις και ανταλλαγή ρόλων. Χάρη στη μεγάλη δημοτικότητα του Κουρέα της Σεβίλλης, η παράσταση του Γάμου του Φιγκαρό άνοιξε σε τεράστια επιτυχία. Θεωρείται ότι έκανε εισπράξεις 100.000 φράγκα στις πρώτες 20 παραστάσεις και το θέατρο ήταν τόσο γεμάτο που τρεις άνθρωποι φέρεται να σκοτώθηκαν στην κοσμοσυρροή της βραδιάς των εγκαινίων.
Δύο χρόνια μετά την πρώτη παράσταση, το έργο διασκευάστηκε σε όπερα από τον Μότσαρτ: Οι Γάμοι του Φίγκαρο σε λιμπρέτο του Λορέντζο Ντα Πόντε (1786). Το 1799, μια άλλη όπερα βασισμένη στο ίδιο έργο, Η τρελή μέρα ή ο γάμος του Φιγκαρό, παρουσιάστηκε στη Βενετία σε λιμπρέτο του Γκαετάνο Ρόσι και μουσική του Μάρκος Πορτουγκάλ.
Πολιτική επιρροή
μικρογραφία|Κοστούμι του Φιγκαρό (1807) Στο έργο ο συγγραφέας υπογραμμίζει τις κοινωνικές ανισότητες και την ασυνείδητη υπακοή που έχουν οι υπηρέτες προς τον κύριό τους. Αντικατοπτρίζει ξεκάθαρα τις επαναστατικές ιδέες του Μπωμαρσαί που είχε ισχυρή επιρροή στα πολιτικά γεγονότα της εποχής του.
Από τη δημοσίευσή του το 1778, προκάλεσε μεγάλη αναταραχή, γιατί η ιδέα ότι ένας απλός υπηρέτης μπορούσε να συνωμοτήσει εναντίον του κυρίου του και να πετύχει τους σκοπούς του ήταν νέα και, για τους ευγενείς, εξαιρετικά επικίνδυνη. Από τότε, η βασιλική επιτροπή λογοκρισίας απαγόρευσε την παράσταση του έργου καθώς θεωρήθηκε ανατρεπτικό για το πολιτικό καθεστώς της μοναρχίας.
Ο επαναστάτης Ζωρζ Νταντόν το σχολίασε με τη φράση: «Σκότωσε την αριστοκρατία!» και ο Ναπολέων Βοναπάρτης: «Είναι ήδη η Επανάσταση σε δράση!».
"«Όχι, κύριε κόμη, δεν θα την έχεις... δεν θα την έχεις! Ακριβώς επειδή είσαι μεγάλος ευγενής, νομίζεις ότι είσαι μεγάλη ιδιοφυΐα. Αρχοντιά, περιουσία, βαθμός, θέση! Πόσο περήφανο κάνουν έναν άντρα να νιώθει! Τι έχεις κάνει για να αξίζεις τέτοια πλεονεκτήματα; Έκανες τον κόπο να γεννηθείς και τίποτα παραπάνω. Κατά τα άλλα, ένας πολύ συνηθισμένος άνθρωπος! Ενώ εγώ, χαμένος ανάμεσα στο σκοτεινό πλήθος, χρειάστηκε να αναπτύξω περισσότερη γνώση, περισσότερους υπολογισμούς και δεξιότητες απλώς και μόνο για να επιβιώσω από ό,τι θα αρκούσε για να κυβερνήσω όλες τις επαρχίες της Ισπανίας για έναν αιώνα!»"
Υπόθεση
Το έργο διαδραματίζεται στα μέσα του 18ου αιώνα, στον πύργο του κόμη Αλμαβίβα κοντά στη Σεβίλλη κατά τη διάρκεια μιας ημέρας.
Α' πράξη
αριστερά|μικρογραφία|Ο Φιγκαρό, 1876 Ο Φιγκαρό, που τώρα είναι υπηρέτης του κόμη, και η Σουζάνα, καμαριέρα της κόμισσας, πρόκειται να παντρευτούν αργότερα εκείνη την ημέρα και συζητούν στο νέο τους υπνοδωμάτιο. Η Σουζάνα αποκαλύπτει στον Φιγκαρό την υποψία της ότι ο κόμης τους παραχώρησε το συγκεκριμένο δωμάτιο επειδή είναι κοντά στο δικό του και ότι την πιέζει να σχετισθεί ερωτικά μαζί του. Ο Φιγκαρό αμέσως προσπαθεί να βρει μια λύση σ' αυτό το πρόβλημα. Εμφανίζονται ο δον Μπάρτολο με την οικονόμο του Μαρσελίνα, συζητώντας μια μήνυση που πρόκειται να καταθέσουν κατά του Φιγκαρό, ο οποίος χρωστάει στη Μαρσελίνα χρήματα και της έχει υποσχεθεί να την παντρευτεί εάν δεν καταφέρει να επιστρέψει το ποσό. Ο γάμος του με τη Σουζάνα θα ακυρώσει ενδεχομένως το συμβόλαιο. Ο δον Μπάρτολο απολαμβάνει τα νέα ότι η Ροζίνα είναι δυστυχισμένη στο γάμο της και επί πλέον θέλει να εκδικηθεί τον Φιγκαρό, που παλαιότερα είχε βοηθήσει τον κόμη να την παντρευτεί. μικρογραφία|Ο κόμης βρίσκει τον κρυμμένο Κερουμπίνο, εικονογράφηση του 1785 Εμφανίζεται ο νεαρός παιχνιδιάρης Κερουμπίνο, ερωτευμένος με όλες τις γυναίκες και κυρίως με την κόμισσα, και λέει στη Σουζάνα ότι τον απέλυσαν επειδή τον έπιασαν να κρύβεται στην κρεβατοκάμαρα της Φανσέτ, της κόρης του κηπουρού. Η κουβέντα διακόπτεται από την είσοδο του κόμη και, καθώς η Σουζάνα και ο Κερουμπίνο δεν θέλουν να βρεθούν μόνοι στο υπνοδωμάτιο μαζί, ο Κερουμπίνο κρύβεται πίσω από μια πολυθρόνα. Ο κόμης αρχίζει να κάνει ερωτικές προτάσεις στη Σουζάνα (η οποία συνεχίζει να αρνείται να υποκύψει). Στη συνέχεια φθάνει ο δον Μπαζίλιο, ο δάσκαλος της μουσικής, και ο κόμης κρύβεται πίσω από την πολυθρόνα. Ο Κερουμπίνο βρέθηκε πάνω στην πολυθρόνα για να μην τον βρει ο κόμης και η Σουζάνα τον κρύβει με ένα φόρεμα. Ο δον Μπαζίλιο στέκεται στην πόρτα και λέει στη Σουζάνα για μια φήμη για ερωτική σχέση μεταξύ της κόμισσας και του Κερουμπίνο. Ο κόμης εξοργίζεται και βγαίνει από την κρυψώνα του. Δικαιολογεί την απόλυση του Κερουμπίνο στον δον Μπαζίλιο και την τρομοκρατημένη Σουζάνα (τώρα ανήσυχη μήπως ο Μπαζίλιο πιστέψει ότι αυτή και ο κόμης έχουν σχέση). Αναπαριστώντας την εύρεση του Κερουμπίνο στο δωμάτιο της Φανσέτ, σηκώνει το φόρεμα που καλύπτει τον Κερουμπίνο, αποκαλύπτοντάς τον για δεύτερη φορά και ωρύεται ότι θα το αποκαλύψει στον Φιγκαρό. Ο κόμης φοβάται ότι ο Κερουμπίνο θα αποκαλύψει τις ερωτικές προτάσεις του στη Σουζάν και έτσι τον διώχνει αμέσως στον στρατό. Ο Φιγκαρό μπαίνει με την κόμισσα και με μια ομάδα χωρικών καλεσμένων στο γάμο, έτοιμοι να ξεκινήσουν αμέσως τη γαμήλια τελετή. Ζητούν από τον κόμη να καταργήσει το ταπεινωτικό φεουδαρχικό «δικαίωμα της πρώτης νύκτας». Ο κόμης τους πείθει να περιμένουν λίγες ώρες ακόμα, δίνοντας στον εαυτό του περισσότερο χρόνο για να εφαρμόσει τα σχέδιά του.
Β΄ πράξη
μικρογραφία|250x250εσ|Η κόμισσα, η Σουζάνα και ο Κερομπίνο, εικονογράφηση του 1827 Η σκηνή είναι το υπνοδωμάτιο της κόμισσας. Η Σουζάνα μόλις της γνωστοποίησε τις ερωτικές βλέψεις του κόμη και η κόμισα είναι αναστατωμένη. Ο Φιγκαρό μπαίνει και τους λέει ότι έχει θέσει σε εφαρμογή ένα σχέδιο για να φέρει τον κόμη στην αγκαλιά της γυναίκας του και να τον αποτρέψει από τις προθέσεις του προς τη Σουζάνα, διαδίδοντας μια ψευδή φήμη ότι η κόμισσα έχει σχέση και ότι ο αγαπημένος της θα εμφανιστεί στο γάμο. Αυτό, ελπίζει, θα παρακινήσει τον κόμη να ζηλέψει τη γυναίκα του και να αφήσει τον γάμο να προχωρήσει. Συγχρόνως, η Σουζάνα θα συμφωνήσει με την πρόταση του κόμη να τον συναντήσει αλλά στη θέση της θα στείλουν τον Κερουμπίνο ντυμένο με το φόρεμα της Σουζάνας. Βρίσκουν τον Κερουμπίνο πριν να φύγει για το στρατό και αρχίζουν να τον ντύνουν, αλλά μόλις η Σουζάνα βγαίνει από το δωμάτιο, μπαίνει ο κόμης. Ο Κερουμπίνο κρύβεται, μισοντυμένος, στο βεστιάριο της κόμισας, ενώ ο κόμης γίνεται όλο και πιο καχύποπτος. Φεύγει για να πάρει εργαλεία για να ανοίξει την πόρτα του βεστιάριου, δίνοντας στον Κερουμπίνο αρκετό χρόνο να το σκάσει από το παράθυρο και στη Σουζάνα να πάρει τη θέση του. Όταν ο κόμης ανοίγει την πόρτα, εμφανίζεται η Σουζάνα. Ο κόμης ηρεμεί και ζητά συγνώμη από την έκπληκτη κόμισα, τη στιγμή που ο κηπουρός Αντόνιο φθάνει ουρλιάζοντας ότι ένας μισοντυμένος άντρας μόλις πήδηξε από το παράθυρο της κόμισσας. Ο Φιγκαρό δηλώνει ότι ήταν εκείνος. Ακριβώς τότε ο δον Μπάρτολο, ο δον Μπαζίλιο, η Μαρσελίνα και ένας δικαστής έρχονται να ενημερώσουν τον Φιγκαρό ότι η δίκη του ξεκινά.
Γ΄ πράξη
μικρογραφία|Ο δικαστής Ο Φιγκαρό και ο κόμης συζητούν, ώσπου η Σουζάνα πλησιάζει τον κόμη και του λέει ότι αποφάσισε ότι θα ξεκινήσει σχέση μαζί του και θα τον συναντήσει μετά το γάμο. Η κόμισσα υποσχέθηκε να εμφανιστεί στη θέση της Σουζάνας. Ο κόμης χαίρεται, αλλά προβληματίζεται όταν την ακούει να λέει στον Φιγκαρό ότι αυτό έγινε μόνο για να κερδίσουν την υπόθεση.
Στη συνέχεια διεξάγεται η δίκη. Πολύς λόγος γίνεται για το γεγονός ότι ο Φιγκαρό δεν έχει επίθετο και αυτός εξηγεί ότι είναι επειδή τον απήγαγαν όταν ήταν μωρό και δεν γνωρίζει το πραγματικό του όνομα. Ο δικαστής καταλήγει υπέρ της Μαρσελίνας, αναγκάζοντας ουσιαστικά τον Φιγκαρό να την παντρευτεί, όταν η Μαρσελίνα αναγνωρίζει ξαφνικά ένα σημάδι εκ γενετής στο χέρι του Φιγκαρό - είναι ο γιος της και ο γιατρός δον Μπάρτολο είναι ο πατέρας του. Ακριβώς τότε η Σουζάνα εμφανίζεται με αρκετά χρήματα, που της έδωσε η κόμισσα, για να ξεπληρώσει τη Μαρσελίνα.
Ο Φιγκαρό είναι ενθουσιασμένος που ανακάλυψε τους γονείς του, αλλά ο θείος της Σουζάνας, ο Αντόνιο, επιμένει ότι ο γάμος δεν μπορεί να γίνει, επειδή ο Φιγκαρό είναι νόθος. Η Μαρσελίνα και ο δον Μπάρτολο πείθονται να παντρευτούν για να διορθωθεί το πρόβλημα.
Δ΄ πράξη
μικρογραφία|Η Σουζάνα, εικονογράφηση του 1876 Ο Φιγκαρό λέει στη Σουζάνα ότι ο κόμης πιστεύει ότι θα την συναντήσει αργότερα στον κήπο, αλλά θα τον αφήσουν εκεί περιμένοντας όλη τη νύχτα. Αυτή συμφωνεί, αλλά η κόμισσα θέλει να συνεχίσει το παιχνίδι. Μαζί του γράφουν ένα σημείωμα, εν αγνοία του Φιγκαρό. Η κόμισσα δανείζει στη Σουζάνα το φόρεμά της. Εκείνη τη στιγμή, η Φανσέτ μπαίνει με τον Κερουμπίνο, μεταμφιεσμένο σε κορίτσι, και άλλα κορίτσια για να δώσουν στην κόμισσα λουλούδια. Ο Κερουμπίνο αποκαλύπτεται και ο κόμης ετοιμάζεται να τον τιμωρήσει. Η Φανσέτ ξαφνικά παραδέχεται ότι αυτή και ο κόμης παλαιότερα είχαν σχέσεις, και ότι, αφού της έχει υποσχεθεί ότι θα της δώσει ό,τι επιθυμεί, δεν πρέπει να τιμωρήσει τον Κερουμπίνο αλλά να της τον δώσει για σύζυγο. Αργότερα, ο γάμος διακόπτεται από τον δον Μπαζίλιο, ο οποίος ήθελε να παντρευτεί ο ίδιος τη Μαρσελίνα αλλά μόλις μαθαίνει ότι ο Φιγκαρό είναι γιος της τρομοκρατείται τόσο πολύ που εγκαταλείπει τα σχέδιά του.
Ο γάμος τελικά ολοκληρώνεται. Ωστόσο, ο Φιγκαρό βλέπει τον κόμη να ανοίγει το γράμμα της Σουζάνας, και πιστεύει ότι η μυστική επικοινωνία της Σουζάνας σημαίνει ότι είναι άπιστη και, συγκρατώντας τα δάκρυά του, ανακοινώνει στη Μαρσελίνα ότι πρόκειται να εκδικηθεί τόσο τον κόμη όσο και την γυναίκα του.
Ε΄πράξη
μικρογραφία|Η σκηνή στους κήπους Στους κήπους του πύργου κάτω από τις καστανιές, ο Φιγκαρό συγκέντρωσε μια ομάδα ανδρών και πηγαίνουν να συλλάβουν επ'αυτοφόρω τον κόμη και τη Σουζάνα, για να τους ταπεινώσει και για να εξασφαλίσει εύκολα διαζύγιο. Μετά από έναν κόλαφο κατά της αριστοκρατίας και αναλογιζόμενος τις δυστυχίες της ζωής του, ο Φιγκαρό κρύβεται εκεί κοντά. Η κόμισσα και η Σουζάνα μπαίνουν τότε, ντυμένες η καθεμία με τα ρούχα της άλλης. Γνωρίζουν ότι ο Φιγκαρό παρακολουθεί και η Σουζάνα είναι αναστατωμένη που ο σύζυγός της την αμφισβητεί και νομίζει ότι τον απατάει. Αμέσως μετά έρχεται ο κόμης και η μεταμφιεσμένη κόμισσα φεύγει μαζί του.
Ο Φιγκαρό εξοργισμένος πηγαίνει στη γυναίκα που νομίζει ότι είναι η κόμισσα για να παραπονεθεί και συνειδητοποιεί ότι μιλάει με την ίδια τη Σουζάνα, η οποία τον επιπλήττει για την έλλειψη εμπιστοσύνης. Ο Φιγκαρό συμφωνεί ότι ήταν ανόητος και γρήγορα συμφιλιώνονται. Ακριβώς τότε ο κόμης βγαίνει και βλέπει την γυναίκα του να φιλάει τον Φιγκαρό και τρέχει να τους σταματήσει. Σ' αυτή τη στιγμή φτάνουν όλοι που είχαν λάβει οδηγίες να έρθουν κατόπιν εντολής της Φιγκαρό και η πραγματική κόμισσα αποκαλύπτεται. Ο κόμης πέφτει στα γόνατα και την εκλιπαρεί για συγχώρεση, την οποία εκείνη του δίνει. Έτσι, η τρελή αυτή ημέρα καταλήγει σε αίσιο τέλος.
Διασκευές
Το έργο διασκευάστηκε αρκετές φορές για την όπερα. Οι πιο γνωστές όπερες είναι Οι Γάμοι του Φίγκαρο του Μότσαρτ σε λιμπρέτο του Λορέντζο Ντα Πόντε (1786) και Η τρελή μέρα ή ο γάμος του Φιγκαρό, που παρουσιάστηκε στη Βενετία το 1799 σε λιμπρέτο του Γκαετάνο Ρόσι και μουσική του Μάρκος Πορτουγκάλ. Διασκευάστηκε επίσης για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση.
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες 1976
Τα 2α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες (αγγλικά: Los Angeles Film Critics Association Awards), απονεμήθηκαν στις 21 Δεκεμβρίου του 1976, για να τιμήσουν  την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1976.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 1976
Λα Φολί (Καλβαντός)
Το Λα Φολί (γαλλικά: La Folie) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Λιγονάρι Λέσβου
Το Λιγονάρι είναι οικισμός στη Λέσβο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Λέσβου της Περιφερειακής Ενότητας Λέσβου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 7 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Λέσβου Κατηγορία:Δήμος Μυτιλήνης
Απηδιάς Λάκκος Λέσβου
Ο Απηδιάς Λάκκος είναι οικισμός της Λέσβου. Υπάγεται στην τοπική κοινότητα Πλακάδου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Γέρας, του δήμου Μυτιλήνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λέσβου, στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μυτιλήνης του νομού Λέσβου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου.
Γεωγραφία
Ο Απηδιάς Λάκκος είναι παραθαλάσσιος οικισμός της νοτιοανατολικής Λέσβου. Βρίσκεται στις δυτικές ακτές της εισόδου του κόλπου Γέρας, πάνω στον παραλιακό δρόμο Μυτιλήνης-Σκοπέλου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 5. Απέχει 21 χλμ. περίπου ΝΔ. της Μυτιλήνης.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 ως Απηδιά και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Πλακάδου της Λέσβου. Το 2001 μετονομάστηκε σε Απηδιάς Λάκκος. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Πλακάδου και προσαρτήθηκε στον δήμο Γέρας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Γέρας και προσαρτήθηκε στον δήμο Λέσβου. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019, αποσπάστηκε από τον δήμο Λέσβου και προσαρτήθηκε στον δήμο Μυτιλήνης.
Πηγές
Κατηγορία: Δήμος Μυτιλήνης Κατηγορία:Χωριά της Λέσβου
Εγκυκλοπαίδεια της Κίνας
Μια έκδοση CD-ROM και μια συνδρομητική διαδικτυακή έκδοση είναι επίσης διαθέσιμη. Μια δεύτερη και πιο συνοπτική έκδοση του έργου δημοσιεύθηκε το 2009. Η τρίτη διαδικτυακή έκδοση υπολογίζεται να κυκλοφορήσει και να δημοσιευθεί στο τέλος του 2018, η οποία θα είναι είναι χωρίς χρέωση. Πάνω από 20.000 μελετητές συμμετέχουν σε αυτό το πρόγραμμα διαδικτυακής εγκυκλοπαίδειας το οποίο ξεκίνησε το 2011. Σε αυτούς συμπεριλαμβάνονται ορισμένοι ειδικοί από την Κινεζική Ακαδημία των Επιστημών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινεζικές εγκυκλοπαίδειες
Δράκος της Καλογρέζας
Δράκο της Καλογρέζας ονόμασαν οι εφημερίδες της εποχής τον Δαμιανό Μαυρομάτη, που, το χειμώνα του 1936, σκότωσε, αφού βίασε πρώτα, δύο παιδιά. Ο 32χρονος Δαμιανός Μαυρομάτης συνελήφθη στις 30 Ιανουαρίου του 1936 για το φόνο ενός 5χρονου κοριτσιού στο δάσος του Βεϊκου στη Καλογρέζα.
Ύστερα απο έρευνα, αποκαλύφθηκε οτι ο Μαυρομάτης είχε σκοτώσει πριν μερικούς ακόμα μήνες, ένα ακόμα παιδί, ένα 7χρονο αγόρι. Ο Δαμιανός, έρμαιο της φτώχιας και του αλκοολισμού, ζούσε σαν επαίτης στη περιοχή, έχοντας ιδιαίτερη “αδυναμία” στα μικρά παιδιά, τα οποία συχνά καλούσε να τον ακολουθήσουν σε μια σπηλιά στο δάσος Βεϊκου όπου σύχναζε.
Η δίκη του έγινε στις 5 και 6 Οκτωβρίου του 1936 και καταδικάστηκε σε ισόβια δεσμά. Λίγα χρόνια αργότερα πέθανε στη φυλακή. center|
Το έγκλημα
Έξω απο τον συνοικισμό της Καλογρέζας υπήρχε ένα ρέμα από όπου αρχίζει το δάσος του Βεḯκου που φτάνει ως την Όμορφη Εκκλησία, το Γαλάτσι και τα Τουρκοβούνια. Στις αρχές αυτού ακριβώς του δάσους, αμέσως μετά το ρέμα, υπήρχε ένας πευκόφυτος γήλοφος. Ο λόφος αυτός κοβόταν απο μια χαράδρα που κάποτε κάποιοι την είχαν εκμεταλλευτεί ανοίγοντας τρύπες για να βγάλουν άμμο. Οι χτίστες έβγαζαν απο εκεί άμμο για τις οικοδομές και την πούλαγαν, συγκρουόμενοι συνεχώς με τον Βεḯκο που προσπαθούσε να τους εμποδίσει, ακόμα κα πυροβολώντας. Οι μεγαλύτερες τρύπες, πέντε τον αριθμό ήταν κανονικές σπηλιές τις οποίες χρησιμοποιούσαν είτε περιστασιακά είτε μόνιμα ο υπόκοσμος της Αθήνας. Μια τέτοια σπηλιά ήταν και το λημέρι και σπίτι του Δαμιανού Μαυρομάτη (ή Ντελή Δαμιανού=τρελο-Δαμιανού) όπως τον φώναζαν οι κάτοικοι εκεί γύρω.
Ο Δαμιανός είχε πάει στη κηδεία του αφεντικού του και εκεί είδε μια ομάδα μικρών κοριτσιών να παίζουν έξω απο το σπίτι, τα πλησίασε, και την προσοχή του τράβηξε η κατάξανθη Ουρανία. Της έδωσε καραμέλες και με την υπόσχεση οτι θα της δώσει και άλλες την πήρε μαζί του. Ο Μαυρομάτης είπε στην κατάθεσή του, οτι αφού περπάτησαν καμιά ώρα, έφτασαν στη σπηλιά που έμενε, και αφού της έβγαλε τα ρούχα, τη βίασε. Όταν ο πατέρας της αντιλήφθηκε την απουσία της μικρής, και τα κοριτσάκια του περιέγραψαν τι είχε συμβεί, έφυγε αλλόφρονας μαζί με μερικούς φίλους του για να ψάξει να την βρεί. Την βρήκαν κατά το σούρουπο δυο συγγενείς του Ουραλίδη. Την άρπαξαν απο την αγκαλιά του και την πήγαν γρήγορα στο κοντινότερο φαρμακείο μήπως προλάβουν και τη σώσουν. Ο φαρμακοποιός της έκανε ενέσεις καμφοράς, ήρθε και ένας γιατρός αλλά δεν κατάφεραν τίποτα. Σε λίγο πέθανε. Μόλις συνελήφθη ο Δαμιανός -το απόγευμα της Τρίτης 28 Γενάρη 1936 -πήγε στο αστυνομικό τμήμα Καλογρέζας που τον ανέκρινε ο διοικητής Χωροφυλακής Ψυχικού. Ούτε αρνήθηκε το έγκλημα, ούτε σιώπησε. Ίσα-ισα εξιστόρησε τα πάντα και στον ανακριτή και στους δημοσιογράφους. Στις 10 το πρωί της Πέμπτης 30 Γενάρη μεταφέρθηκε στον εισαγγελέα και απολογήθηκε με όλες τις απαραίτητες λεπτομέρειες για το φόνο της μικρής Ουραλίδου. Το παιδί παραδόθηκε στους γονείς του και το απόγευμα της Παρασκευής 31 Γενάρη έγινε η κηδεία του στο Β' νεκροταφείο.
Αμέσως χτύπησε συναγερμός για τους κατοίκους της περιοχής. Όλοι βγήκαν αμέσως, ψάχνοντας στο δάσους του Βεϊκου-Καλογρέζας, μέσα σε σπηλιές, και  μέσα σε χαράδρες. Γύρω στις 50 σπηλιές υπάρχουν σε αυτό το δάσος λένε οι κάτοικοι, οι περισσότερες των οποίων είχαν γίνει απο συνεργεία αμμωρύχων παλαιότερα και φτάνουν σε μήκος τα 10 και 15 μέτρα και σε βάθος μέχρι και 5 μέτρα. Υπάρχουν και μερικά ξεροπήγαδα στα οποία οι κάτοικοι κατεβαίνουν με ανεμόσκαλες για να βρουν θύματα. Μέσα σε μια απο αυτές τις αμμοσπηλιές -μια σπηλιά με στενή και κατηφορική είσοδο και φτάνει σε μήκος τα 7 μέτρα, πλάτος 1 μέτρο και ύψος άλλο 1. Στο τέλος του διαδρόμου βρίσκεται ένα σα δωμάτιο, 4 επί 4 μέτρα περίπου, ο Γιάννης Ματζαβίνος και ο Γιώργος Παρασκευάς βρήκαν στις 29 Γενάρη το πτώμα του μικρού Βλαντή. Το μέρος απέχει 200 μέτρα απο εκεί που βρέθηκε το πτώμα της μικρής. Η σπηλιά του “Βλαντή” έχεις μήκος 6 μέτρα και βάθος 3. το πτώμα το ανακάλυψαν με τη μυρωδιά που απέπνεε και ανάβοντας σπίρτα συνέχεια κατάφεραν και να το δουν. Σε μια γωνιά βρήκαν κάτι ψόφια κοτόπουλα και κλωτσώντας το σωρό ανακάλυψαν το πτώμα. Το πτώμα ήταν μισόγυμνο, με τα μάτια ανοιχτά και διεσταλμένα, ωχρό και στεγνό, ενώ ζωύφια υπήρχαν γύρω απο τα μάτια και τα αυτιά. Προσπαθώντας να το σηκώσουν ανακάλυψαν οτι ήταν δεμένο απο τα χέρια και τα πόδια με σύρματα και κουρέλια. Οι νεαροί βγήκαν τρομοκρατημένοι και φωνάζοντας κατέφτασαν οι χωροφύλακες που ερευνούσαν και αυτοί την περιοχή. Ο Βλαντής είχε εξαφανιστεί απο το σπίτι του στις 28 Νοέμβρη του 1935 αλλά πρέπει να πέθανε πολύ αργότερα, γιατί είχε ελάχιστα σημάδια αποσύνθεσης.Μετά έγινε η αυτοψία του χώρου, φωτογραφήθηκε, η Σήμανση πήρε ίχνη και ο ιατροδικαστής  Τρουπάκης σε μια πρώτη, πρόχειρη εξέταση, είπε οτι ο φόνος του έγινε προ διμήνου και το πτώμα μεταφέρθηκε στο νεκροτομείο. Ο Εισαγγελέας διέταξε να ερευνηθούν προσεκτικά οι σπηλιές και ύστερα να δυναμιτιστούν (αν βεβαίως συμφωνήσουν οι κληρονόμοι του Βεϊκου ) για να μην μπορού πλέον να χρησιμεύουν σε κανέναν. left| Ειδοποιήθηκε ο σταθμάρχης Αθανασόπουλος και την επόμενη μέρα ήρθε το φωτογραφικό συνεργείο και οι ερευνητές του τμήματος σημάνσεως καθώς και ο ιατροδικαστής. Μετά έδωσαν το πτώμα στους γονείς που θα το κηδέψουν σήμερα το απόγευμα στο Β' Νεκροταφείο δίπλα στο τάφο της μικρής Φωτεινής Ουραλίδου. Συνεργεία έρευνας που οργάνωσε ο πρόεδρος της κοινότητας Καλογρέζας έλεγξαν χτες άλλες 3 σπηλιές στις οποίες βρήκαν μόνο πτώματα κοτόπουλων, μιας κατσίκας ακόμα και μιας αγελάδας αλλά τίποτε άλλο. Όμως το μέρος είναι εξαιρετικά δύσκολο να ψαχτεί καλά γρήγορα γιατί υπάρχουν άλλα 50 τουλάχιστον σπήλαια, ξεροπήγαδα και εγκατελειμένα ασβεστοκάμινα.
Ο Μαυρομάτης ομολόγησε τη δολοφονία του μικρού Στέλιου στις 13 Φλεβάρη, όταν  απολογήθηκε παρουσία του συνηγόρου του στο 10ο ανακριτικό τμήμα. Η ανάκριση που έγινε παρουσία και του ιατροδικαστή Τρουπάκη διήρκεσε 3 ώρες. Στην αρχή αρνιόταν με επιμονή το φόνο του νεαρού Στέλιου, μέχρι που ζήτησε – σε αντάλλαγμα της ομολογίας του – μια δόση ηρωίνη. Στην αρχή, οι αστυνομικοί προσπάθησαν να τον ξεγελάσουν με λίγη σόδα, αλλά αφού το κατάλαβε, έγραψε ειδική συνταγή ο Τρουπάκης και πήγαν σε φαρμακείο και έφεραν. είπε οτι πήρε το παιδί, παρασύροντάς το με καραμέλες, γιατί ήταν πολύ μεθυσμένος και θυμωμένος με τα παιδιά που συνέχεια τον πειράζανε. Το πήγε στη σπηλιά, το βίασε και στη συνέχεια το σκότωσε. Μετά το μετέφερε στη σπηλιά που το βρήκαν οι δυο άντρες σκεπασμένο με τα ψόφια κοτόπουλα για να μην αντιληφτεί κανέις τη μυρωδιά του.
Η ζωή του
Ο Μαυρομάτης γεννήθηκε στο Ικόνιο και σε ηλικία 12 ετών πουλούσε λεμονάδες στη Σμύρνη για να συντηρήσει την οικογένειά του. Όταν πέθανε ο πατέρας του απο χολέρα εκείνον τον πήρε ένας παπουτσής σαν ψυχοπαίδι. Τέσσερα χρόνια βασανίστηκε μαζί του και τέλος το έσκασε και δούλεψε ως αχθοφόρος στο λιμάνι της Σμύρνης. Όταν ο ελληνικός στρατός έφτασε στη Σμύρνη τον ακολούθησε ο Δαμιανός και έφτασε στο Αϊδίνι. Με την πτώση της Σμύρνης, 18 χρονών βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη όπου διέπραξε μια διάρρηξη και φυλακίστηκε για ένα χρόνο. Μετά την έκτιση της ποινής του, διέπραξε και άλλες ληστείες για τις οποίες φυλακίστηκε και πάλι. Μεταφέρθηκε στις φυλακές της Αίγινας όπου εξέτισε ποινή 4 χρονών. Μία απο τις αδερφές του είχε διασωθεί και αυτή, και ήρθε στην Αθήνα όπου παντρεύτηκε και ζούσε στη Νέα Ιωνία. Κάποια στιγμή μεθυσμένο τον συνέλαβαν και τον έκλεισαν στο ψυχιατρείο της Αγίας Ελεούσας, αλλά μετά από ένα μήνα παραμονής το έσκασε. Πήγε στη Καλογρέζα, τον συνέλαβαν και πάλι και τον έστειλαν και πάλι στην Αγία Ελεούσα. Έμεινε εκεί δυο μήνες και δραπέτευσε και πάλι. Πήγε πίσω στη Νέα Ιωνία, και ζούσε κλέβοντας. Συνελήφθηκε και τρίτη φορά και στάλθηκε στο Δαφνί. Παίρνοντας εξιτήριο απο το Δαφνί ξαναγύρισε στη συνοικία που ήξερε, φτωχός, μόνος και άστεγος. Κοιμόταν στις σπηλιές, έπινε πολύ κρασί -ακόμα και οινόπνευμα όταν δεν του έδιναν κρασί -και έκλεβε. Όλοι τον έβριζαν, τον έλεγαν τρελό, τα παιδιά τον κορόιδευαν, του πετούσαν πέτρες. Την ημέρα που πέθανε το αφεντικό του, πήγε στη κηδεία του και είδε τη μικρή Φωτεινή. Για το φόνο του Βλαντή λέει οτι τον άρπαξε τη μέρα που βγηκε απο το ψυχιατρείο, δίνοντάς του καραμέλες. Το πήγε στη σπηλιά, το βίασε και μετά το έπνιξε.
Το Υπουργείο Υγιεινής εξέδωσε ανακοίνωση που αναφέρει ''“οτι ο Δημήτριος Βασιλείου Δαμιανός ή Δαμιανός Μαυρομάτης εισήχθη στο Δημόσιο Ψυχιατρείο στις 3 Οκτωβρίου του 1934 ως πάσχων εξ αλκοολικής ψυχοπάθειας και παρέμεινεν για θεραπεία ως τις 17 Οκτωβρίου του 1935 οπότε και βγήκε ως ιαθείς. Από τότε δεν έγινε καμμία αναφορά είτε απο πολίτη είτε απο οποιαδήποτε Αρχή προς το υπουργείο Υγιεινής για να επιληφθεί του θέματος.”''
Η γνώμη των ειδικών
Το Σάββατο 1 Μάρτη υποβλήθηκε σε φρενολογική εξέταση στο τμήμα Μεταγωγών όπου κρατείται, απο τον ιατροδικαστή Τρουπάκη, και τους ψυχιάτρους Μιτσαυτή και Κωνσταντινίδη. Ο Τρουπάκης κάνει μια εκτίμηση κατά Λομπρόζο, και βρίσκει στο κρανίο του τα σημάδια του εκφυλισμένου ανθρώπου όπως τα αναπτυγμένα κάτω σαγόνια, τα εξογκωμένα μάγουλα, τον ελαφρύ στραβισμό. Οι ψυχίατροι τον εξέτασαν με την κυρολογική σφύρα και βρήκαν κανονικά αντανακλαστικά, κανονική λειτουργία των κορών των οφθαλμών. Παρουσιάζει διαστροφή του γενετήσιου ενστίκτου που φτάνει στον σαδισμό. Το πιθανότερο είναι να γεννήθηκε με κληρονομικότητα ψυχασθενούς που οπωσδήποτε όμως την επιδείνωσαν το χασίς και το αλκοόλ και έφτασε μέχρι τη τοξική φρενίτιδα, λόγο για τον οποίο νοσηλεύτηκε στην Αγία Ελεούσα. Σύμφωνα με τη γνώμη τους, ο Μαυρομάτης δεν είναι παράφρων, αλλά άνθρωπος λογικότατος με πλήρη συναίσθηση των εγκλημάτων του. Τον θεωρούν σαδιστή πάσχοντα απο Φονολαγνεία που διεγείρεται σεξουαλικά με τους βασανισμούς και τους φόνους, επικίνδυνο για τη δημόσια ασφάλεια.
Η δίκη του
Στις 5 και 6 Οκτωβρίου του 1936 έγινε η δίκη του. Οι ενορκοι χρειάστηκαν μόνο μια ώρα για να καταδικάσουν τον Μαυρομάτη, σε δεσμά 10 χρονών για το βιασμό και το φονο του Βλαντή, με το ελαφρυντικό της μετρίας συγχύσεως λόγω βλακείας ενώ για την Ουραλίδου καταδικάστηκε σε ισόβια δεσμά οπότε η πρώτη ποινή συγχωνεύεται με τη δεύτερη. right|thumb|
Λιλίκα Νάκου και Τίμος Μωραϊτίνης
Ο Τίμος Μωραϊτίνης πάλι, στο καθημερινό χρονογράφημά του στο Έθνος, με τον τίτλο “Αττικαί ημέραι” ,την 31η Ιανουαρίου 1936 αναφέρεται και αυτός στο δράκο και ζητάει επίσης την παραδειγματική τιμωρία του ενώ ταυτόχρονα σχολιάζει το πως εκμεταλλεύονται τη συχνή διάγνωση ψυχοπάθειας για να μένουν ατιμώρητοι εγκληματίες.
Πηγές
Εφημερίδες Ιανουάριος και Φεβρουάριος 1936:
Ακρόπολις
Έλευθερος Άνθρωπος
www.egklima.blogspot.com
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες 1977
Τα 3α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες (αγγλικά: Los Angeles Film Critics Association Awards) (LAFCA), ανακινωθηκαν στις 19 Δεκεμβρίου του 1997, και απονεμηθηκαν στις 10 Ιανουαριου του 1978 για να τιμήσουν  την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1977.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 1977
Λουβινί (Καλβαντός)
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Τράκτορ Σάσι
Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1970 και προήχθη στην πρώτη κατηγορία πέντε χρόνια αργότερα. Ο σύλλογος είναι ένας από τους πιο διάσημους και δημοφιλείς συλλόγους στο Ιράν και την Ασία. Είναι ένας από τους δημοφιλέστερους συλλόγους μεταξύ των γειτονικών τουρκικών χωρών του Ιράν, συμπεριλαμβανομένης της Τουρκίας και της Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν. Στην επαγγελματική λίγκα του Ιράν 2010-11 ο μέσος όρος θεατών για τους αγώνες εντός έδρας στο Στάδιο Σαχάντ πλησίασε τους 42.000.
Τρέχουσα ομάδα
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1970 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ιράν
Ευγένιος Ζαλοκώστας
Ο Ευγένιος Ζαλοκώστας (Αθήνα, 1855-1919 ή 1929) ήταν λόγιος και διπλωμάτης.
Βίος
Ο Ευγένιος Ζαλοκώστας προερχόταν από γνωστή οικογένεια της Ηπείρου. Γιος του Γεώργιου Ζαλοκώστα Αφού πραγματοποίησε νομικές σπουδές στο πανεπιστήμιο της Αθήνας, εντάχθηκε στη συνέχεια στον διπλωματικό κλάδο. Υπηρέτησε ως γραμματέας στις πρεσβείες της Ρώμης, Παρισιού, Σόφιας, Καΐρου και Κωνσταντινούπολης. Διατέλεσε πρέσβης της Ελλάδας στη Σόφια. Υπουργός Εξωτερικών θήτευσε στην διάρκεια του Ά παγκοσμίου πολέμου από τις 27/09/1916 έως 21/04/1917 στη μεταβατική κυβέρνηση του Σπυρίδωνα Λάμπρου, ο οποίος διαδέχτηκε τον επίσης τέκτονα, Νικόλαο Καλογερόπουλο Πρωθυπουργό, στις 27. 9.1916 και κυβέρνησε τη χώρα έως τον Απρίλιο του 1917. Ήταν η φοβερή εκείνη περίοδος που η Ελλάδα είχε χωρισθεί στα δύο με την κυβέρνηση της Εθνικής Άμυνας του Ελευθ. Βενιζέλου στη Θεσσαλονίκη.
Μεταφραστικό και συγγραφικό έργο
Πέραν όμως της διπλωματικής καριέρας ασχολήθηκε με τη λογοτεχνία. Έγραψε ποίηση και μετέφρασε ξένους ποιητές.Συνεργαζόταν με λογοτεχνικά περιοδικά Ιλισσός, Αττικό Ημερολόγιο, Παρνασσός, Ποικίλη Στοά, Ημερολόγιο Σκόκου κ.α Μετέφρασε στα ελληνικά και στην καθαρεύουσα τα έργα του Βίκτωρος Ουγκώ "Ο βασιλιάς διασκεδάζει"  (Le Roi s' amuse) και Ρουί Μπλάς. Το 1916 έγραψε τη μελέτη "Αλέξανδρος Ραγκαβής" και κειμενά του δημοσιεύθηκαν στα σημαντικότερα έντυπα της εποχής του.
Εργογραφία
Ποίηση
Αποχεραιτισμός (1913).
Ό κώδων της αναστάσεως (1914).
Πίστις-Ελπίς-αγάπη (1915).
Διηγήματα
Μελέτες Έργων
Μεταφράσεις Έργων
Μεσαγρός Λέσβου
Ο Μεσαγρός είναι χωριό στη Λέσβο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Λέσβου της Περιφερειακής Ενότητας Λέσβου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2021, έχει 672 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Λέσβου Κατηγορία:Δήμος Μυτιλήνης
Ευκρατίδης Β΄ της Βακτρίας
Ο Ευκρατίδης Β´ (2ος αιώνας π.Χ.) ήταν ηγεμόνας του ελληνικού βασιλείου της Βακτριανής, και πιθανώς γιός του Ευκρατίδη Α´.
Περιγραφή
Είναι πιθανό πως βασίλεψε για σύντομο χρονικό διάστημα κατά την περίοδο 145-140 π.Χ. μετά την δολοφονία του πατέρα του, Ευκρατίδη Α´, τον οποίο φέρεται να δολοφόνησε ο ίδιος κατά τα γραπτά του Ρωμαίου ιστορικού του 2ου αιώνα μ.Χ. Ιουστίνου, ο οποίος εξιστόρησε πως τον δολοφόνησε χωρίς να το κρύψει και διέταξε να παραμείνει άταφος.
Είναι πιθανό πως είχε ξεκινήσει ως αντιβασιλέας του Ευκρατίδη Α´, ενώ στα μεταγενέστερα νομίσματα του αναφέρεται ως Σωτήρ κάτι που αποτελεί ένδειξη πως κυβερνούσε πλέον μόνος του. Μετά τον θάνατο του Ευκρατίδη Β´, τον διαδέχτηκε ο Ηλιοκλής Α´, ο οποίος πιθανώς ήταν αδελφός του και σύντομα έπειτα απώλεσε όλα τα εδάφη στην Βακτριανή από τους Γιουετσί οι οποίοι μετανάστευαν κατά κύματα προς τα νοτιοδυτικά από την Κίνα. Ήδη ο ρυθμός εμφάνισης σφαλμάτων στα νομίσματα του Ευκρατίδη φέρεται να είναι αισθητά αυξημένος σε σχέση με παλαιότερα νομίσματα, κάτι που υποδηλώνει την έναρξη της παρακμής του βασιλείου υπό την πίεση των Γιουετσί.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες Βασιλείς Βακτρίας & Ινδίας
Φρενουβίλ
Το Φρενουβίλ (γαλλικά: Frénouville) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φρενουβιλαί (γαλλικά: Frénouvillais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Πόζεν-Δυτική Πρωσία
Η πρωσική επαρχία Συνοριακό Μάρκο Πόζεν-Δυτικής Πρωσίας αποτελείται από τα τμήματα των πρώσσικων επαρχιών του Πόζεν και της Δυτικής Πρωσίας που παρέμειναν στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης μετά την ήττα της Γερμανίας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Υπήρχε από το 1922 έως το 1938.
Ο πληθυσμός της επαρχίας ήταν 332.443 άτομα και είχε έκταση 7.695 τ.χλμ. Στην επαρχία η πλειοψηφία του πληθυσμού ήταν Ευαγγελιστές, ωστόσο υπήρχε σημαντική μειονότητα Καθολικών και Εβραίων.
Η επαρχία αποτελούνταν από τρεις ασυνεχείς θύλακες οι οποίοι αποτελούνταν από τα τμήματα των επαρχιών Πόζεν και Δυτικής Πρωσίας που παρέμειναν στη Γερμανία. Από το 1934 η διακυβέρνηση της επαρχίας ήταν καθήκον του Βραδεμβούργου και το 1938 η Ναζιστική Γερμανία κατήργησε την επαρχία. Η πρωτεύουσα ήταν το Σνάιντεμυλ (σημερινό Πίουα). Όλο το έδαφος της επαρχίας είναι μέρος της σημερινής Πολωνίας.
Κατηγορία:Πρωσία
Εθνικοί ευεργέτες
Ως εθνικοί ευεργέτες ορίζονται τα άτομα τα οποία είναι γνωστά για μεγάλο αριθμό φιλανθρωπιών, δωρεών προς ένα έθνος. Γνωστοί εθνικοί ευεργέτες των Ελλήνων είναι οι Γεώργιος Αβέρωφ, Κωνσταντίνος Ζάππας, Ιωάννης Βαρβάκης κ.ά. Στην Ελλάδα, ως ημέρα μνήμης των Εθνικών ευεργετών είναι η 30η Σεπτεμβρίου από το 2007.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ευεργέτες
Εκστρατεία Ομιλήστε Χοκκιέν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλώσσες της Ταϊβάν
Μαιζιέρ (Καλβαντός)
Το Μαιζιέρ (γαλλικά: Maizières) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Παππάδος Λέσβου
Ο Παππάδος είναι χωριό στη Λέσβο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Λέσβου της Περιφερειακής Ενότητας Λέσβου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2021, έχει 1.547 κατοίκους.
Μαιζιέρ (Καλβαντός)
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μασεριέν (γαλλικά: Maceriens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Παππάδος Λέσβου
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Λέσβου Κατηγορία:Δήμος Μυτιλήνης
Κλίμακα Ράνκιν (ιατρική)
Η τροποποιημένη κλίμακα Rankin (συντομογραφία: mRS) είναι μια ευρέως χρησιμοποιούμενη κλίμακα για τη μέτρηση του βαθμού αναπηρίας ή της εξάρτησης στις καθημερινές δραστηριότητες ατόμων που έχουν υποστεί εγκεφαλικό επεισόδιο ή άλλες αιτίες νευρολογικής αναπηρίας. Έχει γίνει το πιο ευρέως χρησιμοποιούμενο κλινικό μέτρο έκβασης για κλινικές δοκιμές εγκεφαλικού επεισοδίου.
Χρήση και κριτική
Η κλίμακα εισήχθη αρχικά το 1957 από τον δρα Τζον Ράνκιν του Νοσοκομείου Στόμπχιλ στη Γλασκώβη της Σκωτίας και στη συνέχεια τροποποιήθηκε στη σημερινή αποδεκτή μορφή του από την ομάδα του καθηγητή Σ. Γουόρλοου στο Δυτικό Γενικό Νοσοκομείο του Εδιμβούργου για χρήση. Η πρώτη δημοσίευση της τρέχουσας τροποποιημένης κλίμακας Rankin έγινε το 1988 από τους βαν Σβίτεν κ.ά., οι οποίοι δημοσίευσαν και την πρώτη ανάλυση της συμφωνίας με την τροποποιημένοη κλίμακα Rankin.
Η αξιοπιστία του Integrserver της mRS μπορεί να βελτιωθεί χρησιμοποιώντας ένα δομημένο ερωτηματολόγιο κατά τη διάρκεια της διαδικασίας συνέντευξης και με την ύπαρξη κριτών που υποβάλλονται σε μια διαδικασία κατάρτισης πολυμέσων. Το σύστημα εκπαίδευσης πολυμέσων mRS, το οποίο αναπτύχθηκε από την ομάδα του καθηγητή Κ. Λις στο Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης, είναι διαθέσιμο στο διαδίκτυο. Η mRS συχνά επικρίνεται για τον υποκειμενικό χαρακτήρα της, ο οποίος θεωρείται ότι επηρεάζει τα αποτελέσματα, αλλά χρησιμοποιείται σε όλα τα νοσοκομειακά συστήματα για την εκτίμηση των αναγκών αποκατάστασης και της πορείας εξωτερικών ασθενών. Αυτές οι κριτικές ασχολήθηκαν με τους ερευνητές που δημιούργησαν δομημένες συνεντεύξεις, οι οποίες θέτουν απλές ερωτήσεις τόσο στον ασθενή όσο και στον/την φροντιστή.
Πιο πρόσφατα, αναπτύχθηκαν διάφορα εργαλεία για τον συστηματικό προσδιορισμό της mRS, συμπεριλαμβανομένων των mRS-SI, RFA, και mRS-9Q.
Ερρίκος Γκρην
Ο Ερρίκος Γκρην (Πάτρα, 1832 - Πάτρα, 9 Οκτωβρίου 1896) ήταν Έλληνας, με Βρετανική καταγωγή από την πλευρά του πατέρα του, γνωστός ως σκακιστής και συνθέτης σκακιστικών προβλημάτων.
Ο Ερρίκος πέρασε τα παιδικά του χρόνια στην Αίγυπτο όπου μετακόμισε η οικογένεια του. Εκεί ο πατέρας του ανέλαβε γενικός διευθυντής στους σιδηρόδρομους και εκεί αργότερα δούλεψε για πρώτη φορά και ο Ερρίκος. Μετά από κάποια χρόνια η οικογένεια Γκρην επέστρεψε στην Πάτρα όπου και εγκαταστάθηκε μόνιμα. Ο ίδιος ο Ερρίκος ασχολήθηκε με το εμπόριο ενώ αργότερα έγινε τραπεζικός υπάλληλος, διευθυντής της Ιονικής Τράπεζας. Στην Ιονική Τράπεζα έμεινε έως το 1892, έκτοτε ιδιώτευσε.
Ο Γκρην ήταν σκακιστής και συνθέτης σκακιστικών προβλημάτων μέλος του Κύκλου των σκακιστών της Πάτρας. Δημοσίευσε σκακιστικά προβλήματα στο Nuova Rivista degli scacchi κατά τα έτη 1877–1878. Θεωρείται από τους πρώτους και πρωτοπόρους σκακιστές στον ελληνικό χώρο.
Χοκκιέν του Μεντάν
Τα Χοκκιέν του Μεντάν είναι μια τοπική παραλλαγή των Χοκκιέν που ομιλείται μεταξύ των Κινέζων στο Μεντάν της Ινδονησίας. Είναι η lingua franca στο Μεντάν και σε άλλες πόλεις της Βόρειας Σουμάτρας γύρω από αυτό. Είναι υποδιάλεκτος της διαλέκτου Τσανγκτσόου (漳州) και περιλαμβάνει εκτεταμένη χρήση δανείων από τα ινδονησιακά και αγγλικά. Είναι κυρίως προφορική διάλεκτος: γράφεται σπάνια σε κινεζικούς χαρακτήρες καθώς η Ινδονησία είχε απαγορεύσει τη χρήση των Κινεζικών χαρακτήρων από την εποχή της Νέας Τάξης και δεν υπάρχει πρότυπος εκλατινισμός.
Η γλώσσα έχει 800.000 με 1.000.000 ομιλητές (2010).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κίνα-επέκταση Κατηγορία:Γλώσσες της Ινδονησίας
Γκλανβίλ
Το Γκλανβίλ (γαλλικά: Glanville) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Γκλανβιλαί (γαλλικά: Glanvillais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Πέραμα Λέσβου
Το Πέραμα είναι χωριό στη Λέσβο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Λέσβου της Περιφερειακής Ενότητας Λέσβου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2021, έχει 702 κατοίκους.
Φιόντορ Κέλζι
Ο Φιόντορ Ιλίτς Κέλζι (Фёдор Ильич Кельзи, γεννηθείς Αμπνταλλάχ Κέλζι, Абдаллах Кельзи, Ιούλιος 1819, Χαλέπι - 1886 ή 1912, Αγία Πετρούπολη) ήταν Ρώσος αραβιστής, λέκτορας Αραβικών στο Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης.
Πέραμα Λέσβου
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Λέσβου Κατηγορία:Δήμος Μυτιλήνης
Φιόντορ Κέλζι
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1819 στο Χαλέπι σε μια αραβο-αρμενική καθολική χριστιανική οικογένεια. Το 1837 μετακόμισε στη Ρωσία. Σύμφωνα με ορισμένες αναφορές, στην αρχή δίδασκε αραβικά στην Οδησσό. Από το 1856 ξεκίνησε δωρεάν πρακτικά μαθήματα Αραβικών με φοιτητές της Σχολής Ανατολικών Γλωσσών. Από το 1859, εγγράφηκε στη σχολή ως υπεράριθμος δάσκαλος με μισθό 400 ρούβλια, ενώ το 1863 εγκρίθηκε ως λέκτορας πλήρους απασχόλησης. Δίδαξε την καθομιλουμένη αραβο-συριακή διάλεκτο. Την ίδια χρονιά, δημοσίευσε τον οδηγό «Ρωσο-αραβικές δημόσιες συνομιλίες με την εφαρμογή της εμπειρίας της μετάφρασης των μύθων του Κριλόφ στα αραβικά», ο οποίος περιείχε επίσης ένα λεξικό (περίπου 500 λέξεων) και υλικό άσκησης, κατηγοριοποιημένο θεματικά. Ο Κέλζι μετέφρασε πεζογραφικά στα αραβικά 10 μύθους του Ιβάν Κριλόφ: «Το κοράκι και η αλεπού», «Η βελανιδιά και το καλάμι», «Ο βάτραχος και το βόδι», «Η επιλεκτική νύφη», «Περαστικοί και σκυλιά», «Λαγός στο κυνήγι», «Ο σάκος», «Το ελάφι και ο δερβίσης», «Η τύχη και ο ζητιάνος», «Ο ευγενής».