cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιερά Μητρόπολις Δράμας
Μάρτυρες 1912-1918
Ο ιερέας Ιωακείμ Παπαϊωακείμ, από τον Σκοπό της Ανατολικής Θράκης, δολοφονήθηκε από τους Βουλγάρους στην περίοδο της δεύτερης κατοχής, το 1917, στον Ξηροπόταμο Δράμας. Συγκεκριμένα, από τα υπόγεια των Εκπαιδευτηρίων Δράμας 10 Μακεδόνες προύχοντες και προεστοί και ο ιερέας Ιωακείμ Παπαϊωακείμ, αφού βασανίστηκαν επί πέντε σχεδόν μήνες, μεταφέρθηκαν ημιθανείς στην θέση «Τσομπάνκα», στην δυτική είσοδο της Δράμας, και αφού λογχίσθηκαν ρίχτηκαν στο εκεί ευρισκόμενο ξηροπήγαδο. Τα ονόματα των σφαγιασθέντων: (από την Προσοτσάνη) Χρ. Ζάμπας, Αβραάμ Χάλλας, Λάμπρος Στακέτας, Α. Καραγιάννης, Νικ. Σακκής, Α. Καραγεώργης, Νικ. Στεργίου, Αλεξ. Κωστής, (από τον Βώλακα) Κ. Κούπτσιος, ο πατέρας του εθνομάρτυρα Άρμεν Κούπτσιου, (από την Καλλιθέα) Γ. Κομβόκης, (από τον Ξηροπόταμο) ο ιερέας Ιωακείμ Παπαϊωακείμ. Τα σώματα ρίχθηκαν σε πηγάδι της περιοχής Ξηροποτάμου το 1917. Τον Οκτώβριο του 1918 μέλη της Διεθνούς Επιτροπής που συστάθηκε για τις ωμότητες των Βουλγάρων, συγκέντρωσε πληροφορίες από κατοίκους της περιοχής και προέβη στην εκταφή οστών από το πηγάδι παρουσία του Δημάρχου Δράμας, ενώ το 1931 τοποθετήθηκε αναθηματική στήλη στο σημείο σφαγής με τα ονόματα των δολοφονηθέντων. Το 1941 με την τρίτη έλευση των Βουλγάρων καταστρέφεται η στήλη και οργώνεται το χωράφι για να εξαφανιστούν τα ίχνη του εγκλήματος. Όμως στις 11 Αυγούστου 2010 μετά από πρωτοβουλία της Μητροπόλεως Δράμας πραγματοποιήθηκε η εκσκαφή του πηγαδιού στον Ξηροπόταμο και βρέθηκαν οστά τα οποία συγκεντρώθηκαν και σήμερα φυλάσσονται στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου Τροπαιοφόρου Ξηροποτάμου Δράμας.
Ανάμεσα στους εκτοπισθέντες ιερείς ήταν και ο Απόστολος Παπαποστόλου, εφημέριος του Ναού Εισοδίων της Θεοτόκου Χωριστής (καταγόμενος από το Ορτάκιοϊ της Ανατολικής Ρωμυλίας) και ο Γαβριήλ Διονυσιάτης.
Γυναικείος μοναχισμός μετά την Μικρασιατική Καταστροφή
Εξέχουσες μορφές του γυναικείου μοναχισμού της περιοχής αποτέλεσαν τρεις Μικρασιάτισσες που έφθασαν ως πρόσφυγες στη Δράμα:
Μάρτυρες 1941-1944
Εκτός των παραπάνω προσώπων, δεκάδες Έλληνες διδάσκαλοι και κληρικοί την εποχή της βουλγαρικής κατοχής υπέστησαν βασανιστήρια, ξυλοδαρμούς, εκτοπίσεις και εξορίες. Ο αρχιμανδρίτης Ιερώνυμος Γιαμαλάκης, αρχιερατικός επίτροπος Δράμας, εκδιώχθηκε επειδή αρνήθηκε να παραδώσει τον Μητροπολιτικό Ναό και το Επισκοπείο στους Βουλγάρους.
Επισκοπικός κατάλογος
thumb|right|250px|Ο [[Πατριάρχης Γερμανός Δ΄, Μητροπολίτης Δράμας από το 1831 ως το 1835.]] thumb|right|250px|Ο [[Γρηγόριος Κυδωνιών|Άγιος Γρηγόριος Ωρολογάς, πρωτοσύγκελος της Μητροπόλεως Δράμας κατά τα έτη 1901-1902.]] thumb|right|250px|Ο Μικρασιάτης [[Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Β΄|Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρυσόστομος Β΄, αρχικά διάκονος του μητροπολίτη Χρυσοστόμου Καλαφάτη στη Δράμα με σημαντική δράση κατά τον Μακεδονικό Αγώνα.]] Σημαντικές προσωπικότητες διετέλεσαν επίσκοποι και μητροπολίτες Δράμας, όπως οι εξής:
Ο Μικρασιάτης Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρυσόστομος Β΄ διετέλεσε την περίοδο 1902-1908 διάκονος του μητροπολίτη Χρυσοστόμου Καλαφάτη στη Δράμα με σημαντική δράση κατά τον Μακεδονικό Αγώνα.
Τοπικοί Άγιοι και Εορτές
thumb|Ο Αυτοκράτορας [[Ιωάννης Γ´ Δούκας Βατάτζης|Ιωάννης Δούκας Βατάτζης ελευθερωτής της Δράμας και της ευρύτερης Μακεδονίας κατά τον 13ο αι.]] thumb|Η Αγία Θέκλα η εξ [[Ικόνιο|Ικονίου Μικράς Ασίας, της οποίας το Ιερό Λείψανο μεταφέρθηκε από τους Μικρασιάτες εξ Ικονίου που εγκαταστάθηκαν στην πόλη της Δράμας και σήμερα φυλάσσεται στον Ι.Ν. Αγίων Ανάργυρων Δράμας.]]
Αγία Βαρβάρα πολιούχος Δράμας
thumb|left|Οι πηγές της Αγίας Βαρβάρας με τον ομώνυμο ναό της πολιούχου Δράμας.
Σύμφωνα με την παράδοση, όταν το 1383 η Δράμα κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς, το εκκλησάκι της Αγίας Βαρβάρας τέθηκε προς κατεδάφιση από τους κατακτητές για να χτιστεί στη θέση του ένα τζαμί. Τα σχέδιά τους όμως άλλαξαν ανήμερα της Αγίας Βαρβάρας καθώς η περιοχή πλημμύρισε με νερό και δημιουργήθηκε λίμνη που σκέπασε την εκκλησία. Έτσι, η αγία Βαρβάρα καθιερώθηκε ως πολιούχος της Δράμας, και ακριβώς απέναντι από τη λίμνη χτίστηκε αργότερα νέα εκκλησία που αφιερώθηκε στην Αγία.
Μέχρι σήμερα διατηρείται το έθιμο την παραμονή της γιορτής της, στις 3 Δεκεμβρίου, εκατοντάδες παιδιά να αφήνουν τα αυτοσχέδια φωταγωγημένα καραβάκια τους στα νερά της λίμνης, ακριβώς μπροστά από την ομώνυμη εκκλησία. Με αυτόν τον τρόπο ο κόσμος στέλνει στο βυθισμένο εκκλησάκι το κερί του για την Αγία επάνω σε ένα σανίδι από ξύλο.
Εκκλησιαστική Τέχνη
Μουσείο Εκκλησιαστικής Τέχνης δημιουργήθηκε από τον Μητροπολίτη Δράμας Διονύσιο και λειτουργεί παραπλεύρως του Επισκοπείου. Μεγάλο μέρος ιερών λειψάνων και κειμηλίων της Ιεράς Μονής Εικοσιφοινίσσης αφαιρέθηκε από τους Βούλγαρους κατακτητές κατά τα έτη 1916-1918, 1941-1944 και εκτίθεται στη Σόφια.
Ιστορικά Μνημεία
thumb|Ο [[Ναός Αγίας Σοφίας Δράμας|βυζαντινός Ναός της Αγίας Σοφίας στη Δράμα (10ος αιώνας).]]
Ιερές Μονές
thumb|350px|Η [[Μονή Παναγίας Εικοσιφοινίσσης|Ιερά Μονή Παναγίας Εικοσιφοινίσσης Παγγαίου όρους, επανασυσταθείσα επί αρχιερατείας Μητροπολίτη Δράμας Διονυσίου.]]
Ανδρώες:
Γυναικείες: Ηγουμένη: Αντωνίνη Μοναχή, (μον. 16). Έτος ιδρύσεως 1976, Ηγουμένη: Πορφυρία Μοναχή, (μον. 32).
Πηγές
Κατηγορία:Μητροπόλεις των «Νέων Χωρών» Κατηγορία:Δράμα (πόλη) Κατηγορία:Ιστορία της Δράμας Κατηγορία:Ιερά Μητρόπολις Δράμας
.pm
.pm είναι ο top-level domain κωδικός για το Σαιν Πιερ και Μικελόν στο Διαδίκτυο. Διαχειρίζεται από το AFNIC, και οι υπηρεσίες εγγραφής ξεκίνησαν στις 6 Δεκεμβρίου 2011.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Σαιν-Πιερ και Μικελόν Κατηγορία:Top-level domains
Toppdomän
Τορρεμπελβιτσίνο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βιτσέντσα
Χασάν Αλί Γιουτζέλ
Ο Χασάν Αλί Γιουτζέλ (Hasan Âli Yücel) (Κωνσταντινούπολη, 17 Δεκεμβρίου 1897 - 26 Φεβρουαρίου 1961) είναι πρώην υπουργός παιδείας της Τουρκίας. Βρισκόταν στη θέση αυτή από το Δεκεμβριο του 1938 εως τον Αύγουστο του 1946. Είναι γνωστός για τις μεταρρυθμίσεις του στο εκπαιδευτικό σύστημα και την ίδρυση των Ινστιτούτων Χωριού (Τουρκικά: Köy Enstitüleri).
Είναι πατέρας του διάσημου ποιητή της Τουρκίας Τζαν Γιουτζέλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τούρκοι ποιητές Κατηγορία:Υπουργοί της Τουρκίας Κατηγορία:Τούρκοι βουλευτές
Τόρρι ντι Κουαρτεζόλο
Το Τόρρι ντι Κουαρτεζόλο (ιταλικά: Torri di Quartesolo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βιτσέντσα, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βιτσέντσα
Ανάχαρσις ή Περί γυμνασίων
Ο Ανάχαρσις είναι έργο του συγγραφέα Λουκιανού κατά τον 2ο αιώνα μ.Χ., το οποίο βασίζεται στην ιστορία του Σκύθη ηγεμόνα Ανάχαρσι ο οποίος έζησε τον 6ο αιώνα π.Χ. και ταξίδεψε στις πόλεις της αρχαίας Ελλάδας. Στο διήγημά του ο Λουκιανός τον παρουσιάζει να συζητά με τον νομοθέτη Σόλωνα που δίδει στον Ανάχαρσι πληροφορίες για τις τότε επικρατούσες αντιλήψεις στην αρχαία Αθήνα σχετικά με τη σημασία της αγωγής του πολίτη σε μια ευνομούμενη πόλη, ιδιαίτερα δε περί των γυμναστικών ασκήσεων των νέων.
Θέμα διαλόγου
Το κύριο θέμα του διαλόγου είναι ο τρόπος διαπαιδαγώγησης των νέων και ιδιαίτερα ο αθλητισμός. Για τον ξένο Σκύθη όλες αυτές οι ασχολίες, που ήταν άγνωστες στον λαό του, φαντάζουν άσκοπες και γελοίες. Ο Ανάχαρσις ασκεί την κριτική του με τον τρόπο ενός κυνικού φιλοσόφου. Αμφισβητεί τον συγκεκριμένο τρόπο ζωής και οι παρατηρήσεις του γελοιοποιούν την ενασχόληση με τον αθλητισμό. Ξεναγείται από τον Σόλωνα στο γυμναστήριο Λύκειο κοντά στο σημερινό Ζάππειο και βλέπουν του νέους που γυμνάζονται ανενόχλητοι μέσα στη λαύρα του καλοκαιρινού μεσημεριού. Ο Ανάχαρσις δεν μπορεί να υποφέρει τον ήλιο και προτού καθίσουν σε σκιερό μέρος ο Σόλων παρατηρεί: «Αυτοί οι μάταιοι κόποι, Ανάχαρσι, οι συνεχείς ανακυβιστήσεις στη λάσπη και οι υπαίθριες ταλαιπωρίες στην άμμο μάς εξασφαλίζουν τις άμυνες απέναντι στα βέλη του ήλιου και δεν χρειαζόμαστε πια καπέλο, που να εμποδίζει τις ακτίνες να φτάνουν στα κεφάλια μας».
Η άθληση στην αρχαία Ελλάδα
Στην αρχαία Ελλάδα η άθληση στις απαρχές της απέβλεπε στην προπαρασκευή πολεμιστών που απαιτούσε σωματική ευεξία και συνδυάστηκε με την υγεία, την ομορφιά, την διασκέδαση, τον έμφυτο ανταγωνισμό, την ανδρεία και με την ιδέα ακόμα της καλλιγένειας, της άποψης πως δύο σώματα σφριγηλά και ωραία θα είχαν αναγκαστικά ανάλογους απογόνους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έργα του Λουκιανού Κατηγορία:Εκπαίδευση στην αρχαία Ελλάδα Κατηγορία:Αθλητισμός της Αρχαίας Ελλάδας
Άγιος Νείλος (Άγιο Όρος)
Άγιος Νείλος ονομάζεται μια περιοχή του Αγίου Όρους που υπάγεται στη Μονή Μεγίστης Λαύρας και όπου βρίσκονται κελιά της. Βρίσκεται στη νοτιοανατολική πλευρά του Άθωνα. Το όνομά της οφείλεται στον Άγιο Νείλο το Μυροβλήτη, που ασκήτεψε στο κελί της Παναγίας που σήμερα φέρει το όνομά του. Σήμερα οι μοναχοί ασχολούνται με αγιογραφία και αγιορείτικα εργόχειρα.
Παραπομπές
Αγιος Νείλος Κατηγορία:Μονή Μεγίστης Λαύρας
246 Ασπορίνα
Η Ασπορίνα (Asporina) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,62. Ανακαλύφθηκε το 1885 από τον Γάλλο αστρονόμο Αλφόνς Μπορελλύ, που παρατηρούσε από τη Μασσαλία, και έλαβε το όνομά της από μία αρχαία θεά που λατρευόταν στη Μικρά Ασία.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ασπορίνας εκτιμάται σε 60 χιλιόμετρα. Ο φασματικός της τύπος είναι ο σπάνιος τύπος R και το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,174. Η Ασπορίνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 16 ώρες και 13 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ασπορινα
Καλοταρίτισσα Δονούσας
Η Καλοταρίτισσα είναι μικρός παραθαλάσσιος οικισμός στο βόρειοανατολικό άκρο της Δονούσας και απέχει 10 χιλιόμετρα από τον Σταυρό, την πρωτεύουσα του νησιού.
Στο χωριό ζουν μόνιμα πλέον ελάχιστοι ηλικιωμένοι κάτοικοι. Τα σπίτια είναι παραδοσιακά και λιτά, χτισμένα με πέτρα της περιοχής. Ο οικισμός διαθέτει μικρή παραλία με καταγάλανα νερά, ενώ έχουν χτιστεί η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου και μία ταβέρνα.
Νότια της Καλοταρίτισσας βρίσκεται το όρος Πάπας, με την υψηλότερη κορυφή του νησιού (385 μέτρα). Σε κοντινή απόσταση στα ανατολικά βρίσκεται άλλη μία μικρή παραλία, η Τρυπητή, αλλά και η βραχονησίδα Σκουλονήσι.
Διοίκηση και πληθυσμός
Διοικητικά, η Καλοταρίτισσα ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Δονούσης, η οποία υπάγεται στον Δήμο Νάξου και Μικρών Κυκλάδων. Πριν το Πρόγραμμα Καλλικράτης, υπαγόταν στην Κοινότητα Δονούσης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, στην περιοχή ζουν πλέον μόνιμα μόλις 2 κάτοικοι. Η πορεία του πληθυσμού τις τελευταίες δεκαετίες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Δονούσας
Πιερ Αλίξ
Ο βίος του
Ο Αλίξ γεννήθηκε στην πόλη Αλανσόν της Γαλλίας και έγινε πάστορας, που εφημέρευσε πρώτα στο Σαιν-Αγκομπίλ της Καμπανίας και κατόπιν στο Σαραντόν, κοντά στο Παρίσι. Η ανάκληση του Εδίκτου της Νάντης το 1685 τον ανάγκασε να καταφύγει στο Λονδίνο. Εκεί ίδρυσε έναν ναό στην οδό Jewin του Aldersgate. Πολύ σύντομα καθιερώθηκε και αναδείχθηκε στον γνωστότερο Ουγενότο ιεροκήρυκα σε όλη την Αγγλία, αποκτώντας στενή γνωριμία με τον Σαρλ λε Σεν και φήμη ως υπέρμαχος της ανεξιθρησκίας.
Το 1690 ο Αλίξ ανακηρύχθηκε διδάκτορας της θεολογίας από το Κολέγιο Εμμανουήλ του Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ και του εκχωρήθηκε η εφημερία και το αξίωμα του θησαυροφύλακα στον Καθεδρικό Ναό του Σόλσμπερυ από τον Επίσκοπο Γκίλμπερτ Μπέρνετ.
Στον Αλίξ οφείλεται η ανακάλυψη ότι ο Κώδικας του Εφραίμ του Σύρου είναι παλίμψηστος. Ο πάστορας απεβίωσε στο Λονδίνο σε ηλικία 75 ετών. Είχε δημιουργήσει μια μεγάλη προσωπική βιβλιοθήκη, τα βιβλία της οποίας πωλήθηκαν μετά τον θάνατό του στο λιανικό εμπόριο.
Τα έργα του
Τα πολυάριθμα έργα του Αλίξ γράφηκαν άλλα στη γαλλική γλώσσα, άλλα στη λατινική και άλλα στην αγγλική. Τα περισσότερα είναι απολογητικού χαρακτήρα, ενώ επεχείρησε σε συνεργασία με τον Κλωντ να αποδώσει τη Βίβλο στη γαλλική γλώσσα. Εναντίον του Μποσσυέ δημοσίευσε τα Κάποια σχόλια επί της εκκλησιαστικής ιστορίας των αρχαίων Εκκλησιών του Πεδεμοντίου (1690) και τα Σχόλια επί της εκκλησιαστικής ιστορίας των αρχαίων Εκκλησιών των Αλβιγενσιανών (1692), με σκοπό να καταδείξει ότι οι Αλβιγενσιανοί δεν ήταν Μανιχαίοι, αλλά ιστορικώς ταυτόσημοι με τους Βαλδενσίους.
Ακολουθεί πλήρης κατάλογος των έργων του Αλίξ με τον τίτλο του πρωτοτύπου τους.
thumb|Η σελίδα τίτλου του έργου του Αλίξ Εξέτασις της συνειδήσεως των όσων αρνούνται να ορκισθούν (1689)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι θεολόγοι Κατηγορία:Προτεστάντες
Καρλ Φρέντρικ Άντελκραντς
Ο Καρλ Φρέντρικ Άντελκραντς (Carl Fredrik Adelcrantz, 30 Ιανουαρίου 1716 – 1 Μαρτίου 1796) ήταν Σουηδός αρχιτέκτονας και δημόσιος αξιωματούχος. Το αρχιτεκτονικό ύφος του εξελίχθηκε από ένα ροκοκό επηρεασμένο από τον Καρλ Χόρλεμαν, τον κορυφαίο αρχιτέκτονα στη Σουηδία στις αρχές του 18ου αιώνα, σε ένα κλασικιστικό ιδίωμα επηρεασμένο από τις στιλιστικές εξελίξεις στη Γαλλία κατά το β΄ μισό του αιώνα. Ως επιθεωρητής (överintendent), ο Άντελκραντς ήταν επικεφαλής των βασιλικών και δημόσιων οικιστικών έργων από το 1767 έως την απόσυρσή του το 1795.
Οικογένεια και σπουδές
Ο Καρλ Φρέντρικ γεννήθηκε στη Στοκχόλμη και ήταν γιος του επίσης αρχιτέκτονα Γέραν Γιόζουε Άντελκραντς (Göran Josuæ Adelcrantz, εξελλην. βαρόνου Γεωργίου Άντελκραντς, 1668-1739), ο οποίος είχε αλλάξει επώνυμο (πριν λεγόταν Τέρνκβιστ) όταν απέκτησε τίτλο ευγενείας το 1712. Ο Γέραν είχε σπουδάσει αρχιτεκτονική στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλα και είχε σχεδιάσει τον τρούλο του Ναού της Αικατερίνης στη Στοκχόλμη. Είχε νυμφευθεί το 1711 τη νεαρή χήρα Άννα Μαρία Κένμαν (Köhnmann), κόρη ενός πλούσιου επιχειρηματία, και το τρίτο τέκνο τους ήταν ο Καρλ Φρέντρικ.
Ο Γέραν δεν ήθελε ο Καρλ Φρέντρικ να ακολουθήσει το επάγγελμά του. Για πολιτικούς λόγους είχε χάσει τις θέσεις του ως αρχιτέκτονα της βασιλικής αυλής και του δήμου της Στοκχόλμης το 1727, και έτσι θεωρούσε την αρχιτεκτονική υπερβολικά ανασφαλές επάγγελμα για τον γιο του. Μετά από λίγο καιρό σπουδών στην Ουψάλα, ο Καρλ Φρέντρικ άρχισε την επαγγελματική του ζωή ως χαμηλόβαθμος δημόσιος υπάλληλος στο δικαστήριο Kammarrevisionen court (το μετέπειτα Kammarrätten, το Διοικητικό Εφετείο της Στοκχόλμης).
Ο Γέραν δεν επεχείρησε όμως να αποθαρρύνει και την καλλιτεχνική προδιάθεση του γιου του: Ο Καρλ Φρέντρικ πήρε μαθήματα σχεδίου και βοηθούσε τον πατέρα του σε μερικές δουλειές. Σχεδίασε μέρος του Ναού της Αικατερίνης, που ανακατασκευαζόταν μετά την πρώτη πυρκαγιά του, αλλά και ένα κωδωνοστάσιο για τον Φινλανδικό Ναό, που δεν υλοποιήθηκε. Περίπου ένα εξάμηνο μετά τον θάνατο του πατέρα του το 1739, ο Καρλ Φρέντρικ παραιτήθηκε από το Εφετείο και στις 11 Αυγούστου 1739 αναχωρούσε από τη Στοκχόλμη για τη Γαλλία και την Ιταλία. Παρά το ότι οι σημειώσεις από το ταξίδι του έχουν χαθεί, γνωρίζουμε ότι πέρασε δύο χρόνια συμπληρώνοντας τις γνώσεις του στο Παρίσι και αρκετούς μήνες στη Ρώμη. Τον Δεκέμβριο του 1741, ενώ βρισκόταν ακόμα στη Ρώμη, του δόθηκε μια θέση στο πρόγραμμα ανεγέρσεως των ανακτόρων. Ο Κόμης Καρλ Γκούσταφ Τέσιν, στον οποίο είχε αποταθεί ο Καρλ Φρέντρικ για συστάσεις, δεν είχε ακόμα πεισθεί ότι το ταλέντο του νεαρού ήταν ισάξιο εκείνου του πατέρα του, αλλά ο Καρλ Χόρλεμαν εξασφάλισε τον διορισμό του. Τον Αύγουστο του 1743 ο Άντελκραντς ο νεότερος άρχισε το ταξίδι της επιστροφής στη Σουηδία, φθάνοντας στη Στοκχόλμη τον Νοέμβριο.
Αυλικός και αρχιτέκτονας
Εκτός από το έργο του στην ανέγερση των ανακτόρων, ο Άντελκραντς έλαβε τον τίτλο του hovjunkare και έγινε μέλος της αυλής του διαδόχου, πρίγκιπα Αδόλφου Φρειδερίκου της Σουηδίας και της συζύγου του Λουίζας Ουλρίκας της Πρωσίας, αδελφής του Φρειδερίκου του Μέγα. Ωστόσο ο Άντελκραντς παρέμεινε στη «σκιά» του Χόρλεμαν για πολλά χρόνια, ως βοηθός του στα έργα του βασιλικού ανακτόρου στη Στοκχόλμη, το οποίο βρισκόταν υπό συνεχή κατασκευή από τότε που κάηκε το παλαιό Κάστρο το 1697. Ο νέος αρχιτέκτονας κέρδισε την εμπιστοσύνη του Χόρλεμαν, που συνέστησε τον Άντελκραντς για μια αποστολή στην Ιταλία προκειμένου να στρατολογήσει καλλιτέχνες για το ανάκτορο και εξασφάλισε τους πόρους για το ταξίδι αυτό, οπότε ο Άντελκραντς αναχώρησε το 1750 συνοδευόμενος από τον βασιλικό γλύπτη Ζακ Φιλίπ Μπουσαρντόν. Η παραμονή στην Ιταλία ήταν αποτυχημένη από πλευράς στρατολογήσεως καλλιτεχνών, αφού εκείνοι που ήθελαν αποδείχθηκαν υπερβολικά ακριβοί, αλλά απέφερε συγκομιδή με τη μορφή αρχιτεκτονικών σημειώσεων, βιβλίων και έργων τέχνης. Ο Άντελκραντς επέστρεψε στη Στοκχόλμη τον Αύγουστο του 1751. Ο Χόρλεμαν πέθανε ξαφνικά το 1753 και τον διαδέχθηκε ως överintendent ο Καρλ Γιόχαν Κρόνστεντ, οπότε ο Άντελκραντς πήρε τη θέση που άφησε ο Κρόνστεντ, εκείνη του hovintendent.
Στα τέλη του 1753 ο Άντελκραντς ανέλαβε και πάλι μια αποστολή στο εξωτερικό, αυτή τη φορά στο Παρίσι. Απέστειλε από εκεί στη Στοκχόλμη μεγάλο αριθμό μοντέλων και χαρακτικών για χρήση στο εσωτερικό του ανακτόρου σύμφωνα με την τελευταία μόδα. Επίσης συμφώνησε με τον Πιερ Υμπέρ Λαρσεβέκ να διαδεχθεί ο γλύπτης τον Ζακ Φιλίπ Μπουσαρντόν, ο οποίος πέθανε τον Δεκέμβριο του 1753. Στο Παρίσι επίσης ο Άντελκραντς πόζαρε για την προσωπογραφία του στον Αλεξάντερ Ρόσλιν, με τον οποίο από τότε διετήρησε φιλία και εκτεταμένη αλληλογραφία, που όμως έχει χαθεί. Το ημερολόγιο που είναι επίσης γνωστό ότι κρατούσε ο Άντελκραντς σε αυτή την αποστολή αναφέρεται ότι πουλήθηκε σε δημοπρασία το 1831, αλλά και αυτό σήμερα φαίνεται να έχει χαθεί. Μετά την επιστροφή του στη Στοκχόλμη, ο Άντελκραντς εργάσθηκε στη διακόσμηση και επίπλωση του ανακτόρου, η οποία τελείωσε τον Νοέμβριο, οπότε τιμήθηκε με το παράσημο του Τάγματος του Πολικού Αστέρα και εκλέχθηκε μέλος της Σουηδικής Βασιλικής Ακαδημίας των Επιστημών.
Överintendent
Το αξίωμα του överintendent είχε δημιουργηθεί για τον Νικόδημο Τέσιν τον νεότερο στην αρχή του προγραμματισμού για το νέο βασιλικό ανάκτορο, το 1697, με πρότυπο το γαλλικό βασιλικό αξίωμα του Surintendant des Bâtiments, που ήταν υπεύθυνος για έργα στα βασιλικά κτίσματα και αργότερα επεκτάθηκε και στη διεύθυνση κατασκευής ταπισερί και πορσελάνης. Οι αρμοδιότητες του σουηδικού αναλόγου επεκτάθηκαν αντιστοίχως αργότερα σε όλα τα προγράμματα ανεγέρσεως δημοσίων κτηρίων, που περιελάμβαναν και τους ναούς.
Μετά την αποχώρηση του Κρόνστεντ από τη θέση του överintendent το 1767, ο Άντελκραντς διορίσθηκε ως διάδοχός του. Εκείνη την εποχή είχε ήδη τον τίτλο του επίτιμου överintendent για δέκα χρόνια. Τη θέση συνόδευε ex officio το αξίωμα του προέδρου της Σουηδικής Βασιλικής Ακαδημίας Καλών Τεχνών. Ως μέλος των Χάταρνα, ενός από τα δύο κύρια κόμματα του σουηδικού κοινοβουλίου της Εποχής της Ελευθερίας, ο Άντελκραντς έγινε για λίγο στόχος πολιτικών επιθέσεων από πλευράς του άλλου κόμματος, των Μέσορνα, όταν το τελευταίο απέκτησε τον έλεγχο των πραγμάτων το 1771. Το βασιλικό πραξικόπημα του νέου βασιλιά Γουσταύου Γ΄ έσωσε τον αρχιτέκτονα από τη μοίρα που είχε κάποτε φοβηθεί για αυτόν ο πατέρας του, οπότε μπόρεσε να συνεχίσει ανενόχλητος το έργο τόσο ως αρχιτέκτονας, όσο και ως αξιωματούχος του κράτους. Μετά από πρωτοβουλίες του, η Ακαδημία Καλών Τεχνών απέκτησε νέο καταστατικό το 1773, ενώ το 1776 ο βασιλιάς εκχώρησε στο αξίωμα του överintendent πλήρη έλεγχο όλων των δημόσιων κτηρίων στη χώρα.
Το 1783-1784 ο βασιλιάς ταξίδεψε στην Ιταλία και τη Γαλλία, και ως αποτέλεσμα τα αισθητικά του ιδεώδη μεταβλήθηκαν προς μια ριζοσπαστικότερη κλασικιστική κατεύθυνση. Ο Άντελκραντς προσαρμόσθηκε στις μεταβαλλόμενες αρχιτεκτονικές μόδες, αλλά νεότεροι αρχιτέκτονες με ευαισθησίες περισσότερο ευθυγραμμισμένες με τις τρέχουσες τάσεις άρχισαν να χαίρουν της εύνοιας του βασιλιά και ο Άντελκραντς είδε να παραγκωνίζεται όλο και περισσότερο. Το 1787 ο 72χρονος αρχιτέκτονας ζήτησε από τον βασιλιά άδεια να αποσυρθεί, επικαλούμενος λόγους υγείας και οικονομικούς. Ο βασιλιάς αρνήθηκε και μόλις το 1795 δόθηκε στον Άντελκραντς άδεια να παραιτηθεί από τη θέση του överintendent, αφήνοντας ως διάδοχό του τον Καρλ Φρέντρικ Φρέντενχαϊμ. Το τελευταίο αρχιτεκτονικό σχέδιο του Άντελκραντς ήταν μιας Αγίας Τράπεζας για τον ενοριακό ναό του Näs της Στοκχόλμης, το οποίο εκπόνησε σε ηλικία 80 ετών. Λίγους μήνες αργότερα παραιτήθηκε και από πρόεδρος της Ακαδημίας Καλών Τεχνών λίγους μήνες αργότερα, τον Ιούνιο του 1795. Οι τελευταίες του ημέρες, μέχρι τον θάνατό του στη Στοκχόλμη σε ηλικία 80 ετών ήταν δύσκολες εξαιτίας ενός οδυνηρού καρκίνου και οικονομικών προβλημάτων.
Η εξέλιξη του Άντελκραντς ως αρχιτέκτονα
Οι πρώτες επιδράσεις πάνω στον Άντελκραντς προήλθαν από την αρχιτεκτονική μπαρόκ, την οποία μπορούσε να μελετήσει στα βιβλία σχεδίων και τα χαρακτικά της βιβλιοθήκης του πατέρα του. Το πρώτο γνωστό του σχέδιο, για τον ναό της Αικατερίνης το 1732, είναι σε ρωμανικό μπαρόκ και ίσως επηρεασμένο από το σχέδιο του Κάρλο Ραϊνάλντι του ναού του Ιησού και της Μαρίας στη Ρώμη. Μέχρι την εποχή που έγινε αυτόνομος αρχιτέκτονας, περί το 1750, η σουηδική αρχιτεκτονική και ντιζάιν είχαν διαποτιστεί για τα καλά από το γαλλικό ροκοκό. Η ύστερη αρχιτεκτονική του Άντελκραντς ακολούθησε την τάση προς μια κλασικιστική προσέγγιση, μια τάση που έχασε κάποια από την πλαστικότητα του μπαρόκ, αλλά και του ροκοκό, κατασκευάζοντας κτίρια ως σύνολα διακριτών αρχιτεκτονικών στοιχείων, τονίζοντας συχνά τα γεωμετρικά σχήματα.
Οι πρώτες σημαντικές αναθέσεις στον Άντελκραντς ήταν το Ανακτορικό Θέατρο και ένα κτήριο κατοικίας στη Στοκχόλμη, το οποίο είχε αρχικώς σχεδιάσει για τον γυναικαδελφό του, τον Γκούσταφ Σάμουελ Ρούουτ (αλλά το κατοίκησε τελικώς ο ίδιος), αμφότερα έργα του 1753 (έτος θανάτου του Χόρλεμαν).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Σουηδοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Μέλη της Βασιλικής Σουηδικής Ακαδημίας Επιστημών
Γεώργιος Αλ. Μαυροκορδάτος
Ο Γεώργιος Μαυροκορδάτος (1839-1902) ήταν συλλέκτης και ιστοριοδίφης.
Γεννήθηκε στις 23 Απριλίου του 1839 στην Αθήνα και ήταν το έκτο παιδί του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου και της Χαρίκλειας Αργυροπούλου. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και στο Παρίσι. Ασχολήθηκε με την συλλογή σπάνιων βιβλίων και χειρογράφων και στην οικία του στο Παρίσι διατηρούσε πλούσια βιβλιοθήκη. Το 1880 διορίστηκε πρεσβευτής στη Ρώμη, αλλά ένα μόλις μήνα αργότερα ανακλήθηκε, εξαιτίας παραιτήσεως της κυβέρνησης Τρικούπη. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του χρηματοδοτούσε διαφόρους ιστορικούς, μεταξύ των οποίων και τον Κωνσταντίνο Σάθα, οι οποίοι ασχολούντο με την ιστορία της οικογενείας του, αλλά και γενικότερα με την ελληνική ιστορία. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η επιστολή του προς τους γονείς του τον Μάιο του 1860, με την οποία τους ανακοινώνει την αποτυχία του στις εξετάσεις νομικής και ότι τίθεται όλος στις διαταγές τους.
Απεβίωσε άτεκνος στο Παρίσι στις 8 Ιανουαρίου του 1902. Ήταν νυμφευμένος με την Ειρήνη Σίνα, κόρη του βαρόνου Σίμωνος Σίνα, γεγονός που του επέτρεπε να έχει οικονομική άνεση.
Δείτε επίσης
Γ
Γκοντομάρ Γ΄
Ο Γκοντομάρ Γ΄ (απεβ. το 534 ή μετά), γιος τού βασιλιά της Βουργουνδίας Γκουντομπάντ, κυβέρνησε την Βουργουνδία μετά το τέλος τού μεγαλύτερου αδελφού του Σιγισμόνδου (524 - 534). Τα δυο αδέλφια ηττήθηκαν σε μάχη από τους γιους τού Κλόβι Α΄: ο Γκοντομάρ δραπέτευσε, αλλά ο Σιγισμόνδος συνελήφθη από τον Βασιλιά των Φράγκων Χλωδόμηρο στην Ορλεάνη. Όταν ο Γκοντομάρ Γ΄ συγκέντρωσε στρατό και ανακατέλαβε την Βουργουνδία, o Χλωδόμηρος σαν απάντηση διέταξε την εκτέλεση του Σιγισμόνδου. Ο Χλωδόμηρος, ο μεγαλύτερος ετεροθαλής αδελφός του Θευδέριχος Α΄ βασιλιάς της Αυστρασίας στο Μετς και οι μικρότεροι αδελφοί του Χιλδεβέρτος Α΄ και Χλωτάριος Α΄ βασιλείς της Νευστρίας προχώρησαν στην "Α΄ Βουργουνδιακή Εκστρατεία" (524).
Οι Φράγκοι έφτασαν στην κοιλάδα του Ιζέρ, αλλά συνετρίβησαν στην "μάχη τού Βεζερόνς" (25 Ιουνίου 524)· εκεί στη μάχη σκοτώθηκε ο Χλωδόμηρος. Ο Γκοντομάρ Γ΄, με τη βοήθεια τού μεγάλου συμμάχου του βασιλιά των Οστρογότθων Θεοδώριχου τού Μεγάλου (πεθερού τού Σιγισμόνδου), ανακατέλαβε το Βασίλειο των Βουργουνδών. Όταν απεβίωσε πρόωρα ο εγγονός τού Θεοδώριχου Αταλάριχος, άρχισε κρίση διαδοχής στο Βασίλειο των Οστρογότθων (534) και οι Βουργουνδοί έχασαν την προστασία εκείνων. Τότε ο Θευδέριχος Α΄, ο Χιλδεβέρτος Α΄ και ο Χλωτάριος Α΄ βρήκαν την ευκαιρία να διαλύσουν το Βασίλειο της Βουργουνδίας, έτσι προχώρησαν στην "Β΄ Βουργουνδική Εκστρατεία". Ο Γκοντομάρ Γ΄ διέφυγε, αλλά καταδιώχθηκε και θανατώθηκε. Οι Φράγκοι κατέλαβαν οριστικά την Βουργουνδία, που μοιράστηκε ανάμεσα στα τρία αδέλφια.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς των Βουργουνδών
.pn
.pn είναι ο top-level domain κωδικός για τους Νήσους Πίτκαιρν στο Διαδίκτυο. Εισήχθη το 1997.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημη ιστοσελίδα του .pn: http://www.government.pn/PnRegistry/PnRegistry.htm
Παραπομπές
Κατηγορία:Νήσοι Πίτκαιρν Κατηγορία:Top-level domains
Toppdomän
Λανθάνουσα
Το επίθετο Λανθάνων, Λανθάνουσα, Λανθάνον σημαίνει αυτό που είναι κρυμμένο, που δεν γίνεται εύκολα αντιληπτό, που διαφεύγει της προσοχής. Ο λανθάνων, ή η λανθάνουσα, ή το λανθάνον μπορεί να αναφέρεται:
Θάνος Βλέκας
Ο Θάνος Βλέκας είναι μυθιστόρημα του Παύλου Καλλιγά και ένα από τα λίγα έργα της περιόδου της ελληνικής πεζογραφίας 1830-1880 που δεν περιέπεσαν στην αφάνεια και δεν καταδικάστηκαν από τη σύγχρονη και μεταγενέστερη κριτική, εξαιτίας της ξεχωριστής θεματολογίας του. Είναι ένα από τα πρώτα έργα που άντλησαν την έμπνευσή τους από την καθημερινή ζωή των αγροτών στην ύπαιθρο και γι' αυτό θεωρήθηκε πρόδρομος της ηθογραφίας και των πεζογραφικών τάσεων που επικράτησαν την επόμενη περίοδο, της γενιάς του 1880. Αφηγείται την ιστορία ενός αγρότη, του Θάνου Βλέκα, και εστιάζει στο πρόβλημα της ληστείας που ταλαιπωρούσε την ελληνική κοινωνία κατά τα μετεπαναστατικά χρόνια.
Σύνοψη
Το αφήγημα «Θάνος Βλέκας» κατέχει θέση προδρομική στην ιστορία της ελληνικής πεζογραφίας και είναι το πρώτο νεοελληνικό μυθιστόρημα που αντλεί το θέμα του από τη σύγχρονη πραγματικότητα της πρώιμης Οθωνικής περιόδου. Ο Καλλιγάς σε αντίθεση με τους συγχρόνους του συγγραφείς ρομαντικών ιστορικών μυθιστορημάτων, τόλμησε να παρουσιάσει ρεαλιστικά τα προβλήματα που μάστιζαν τη χώρα: την αναρχία, τη ληστοκρατία, την κακή οργάνωση της δικαιοσύνη και του φορολογικού συστήματος, την ανακατανομή των γαιών, την αγραμματοσύνη του λαού και του κλήρου, κ.ά. . Το αφήγημα αποτελεί επίσης και πολύτιμη μαρτυρία για την πραγματικότητα του νεοσύστατου Ελληνικού Βασιλείου.
Κριτική
Ο ανεπιτυχής, ωστόσο, λογοτεχνικός χειρισμός του θέματος και η ανεπάρκεια των εκφραστικών μέσων (άκαμπτη, «αρχαΐζουσα» καθαρεύουσα, μακροσκελείς παρεκβάσεις) δεν επιτρέπουν στον Θάνο Βλέκα να ξεπεράσει τη μέση στάθμη της σύγχρονης ρομαντικής παραγωγής. Επιπλέον το έργο κατηγορήθηκε γιατί έδωσε έτοιμο υλικό στον Εντμόν Αμπού που δημοσίευσε δύο χρόνια αργότερα, το 1857, το έργο του «Ο βασιλεύς των ορέων» (La Grece contemporaine) που ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων στην τότε Ελλάδα.
Βιβλιογραφία
Θανος Βλεκας
Ευρωπαϊκή Οδός 80
Η οδός διασχίζει τα κράτη και τις πόλεις :
80 80 80 80 80 80 80 80 80
.pr
.pr είναι ο top-level domain κωδικός για το Πουέρτο Ρίκο στο Διαδίκτυο. Ένας τομέας δεύτερου επιπέδου .pr.us έχει δεσμευτεί για το Πουέρτο Ρίκο κάτω από τον χώρο κωδικών .us, αλλά δεν χρησιμοποιείται.
Τρίσσινο (Ιταλία)
Το Τρίσσινο (ιταλικά: Trissino) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βιτσέντσα, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βιτσέντσα
Σκεπάρι Τρικάλων
Το Σκεπάρι (επίσημα Σκεπάριον ) είναι χωριό του νομού Τρικάλων υπαγόμενο διοικητικά στον Δήμο Μετεώρων. Είναι κτισμένο στις βορειοδυτικές υπώρειες των Αντιχασίων σε υψόμετρο 560 μέτρων. Ιστορικά, η πρώτη χρονολογημένη γραπτή αναφορά στο Σκεπάρι ανάγεται στα 1613-14. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο μόνιμος πληθυσμός του οικισμού ανέρχεται σε 160 κατοίκους.
Γεωγραφία
Το Σκεπάρι βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του νομού Τρικάλων, κοντά στα σύνορα της Θεσσαλίας με τη Μακεδονία. Είναι χωριό ορεινό, κτισμένο σε υψόμετρο 560 μέτρων. Ολόκληρη η έκταση της Τοπικής Κοινότητας Σκεπαρίου καταλαμβάνει 20,675 τετραγωνικά χιλιόμετρα στο βορειοδυτικό τμήμα των Αντιχασίων Ορέων. Νοτιοανατολικά του χωριού δεσπόζει η κορυφή Καρδαρόπετρα με υψόμετρο 938 μέτρων. Βόρεια και σε μικρή απόσταση από το χωριό ρέει ο ποταμός Ίωνας ή Μουργκάνης, παραπόταμος του Πηνειού.
Το χωριό εντοπίζεται βόρεια της Καλαμπάκας και του συμπλέγματος των Μετεώρων. Γειτονικά χωριά είναι στα νοτιοανατολικά η Βλαχάβα, στα δυτικά ο Γάβρος και στα βόρεια η Ασπροκκλησιά και η Αχλαδέα.
Οθωμανική περίοδος
Η πρώτη γνωστή γραπτή αναφορά στο χωριό Σκεπάρι ανάγεται στην Τουρκοκρατία και προέρχεται από χειρόγραφο της Μονής Βαρλαάμ Μετεώρων των ετών 1613-14. Μια επιπλέον αναφορά σε χειρόγραφο της μονής Δουσίκου της περιόδου 1530-1692, δεν είναι επακριβώς χρονολογημένη. Εντούτοις, το Σκεπάρι δεν αναφέρεται στην τουρκική απογραφή του 1454-55 ούτε σε χειρόγραφο της Μονής Μεγάλου Μετεώρου όπου καταγράφονται τα ονόματα 223 άλλων θεσσαλικών οικισμών στα 1592-93. Μεταγενέστερες μνείες του χωριού ανευρίσκονται σε άλλα χειρόγραφα της Μονής Βαρλαάμ των ετών 1754-1765.
Στο πλαίσιο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η περιοχή του Σκεπαρίου υπαγόταν στο Σαντζάκι των Τρικάλων.
Μετά την απελευθέρωση
Το Σκεπάρι, όπως και το μεγαλύτερο τμήμα της Θεσσαλίας, ενσωματώθηκε στο ελληνικό κράτος το 1881 με τη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης.
Το 1883 ο οικισμός εντάχθηκε με το όνομα Σκιπάρι στο νεοσυσταθέντα Δήμο Αιγινίου που είχε έδρα την Καλαμπάκα. Το 1912 δημιουργήθηκε η Κοινότητα Σκεπαρνίου που περιελάμβανε τον ομώνυμο οικισμό ως έδρα καθώς και τους οικισμούς Μοναστήρι Βουτουμά (Βιτουμά) και Μετόχι Βουτουμά. Οι τελευταίοι οικισμοί το 1919 αποσπάστηκαν από την Κοινότητα Σκεπαρνίου και εντάχθηκαν στην Κοινότητα Καλαμπάκας.
Στα αποτελέσματα της απογραφής της 16ης Οκτωβρίου 1940, ο οικισμός αναφέρεται πλέον ως Σκεπάριον και η κοινότητα ως Κοινότητα Σκεπαρίου.
Β' Παγκόσμιος Πόλεμος
Στο πλαίσιο της γερμανικής κατοχής, το Σκεπάρι πυρπολήθηκε από τους Ναζί και καταστράφηκε ολοκληρωτικά τον Ιούλιο του 1944.
Μεταπολίτευση
Το 2010, με το πρόγραμμα Καλλικράτης, δημιουργήθηκε η Τοπική Κοινότητα Σκεπαρίου που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Χασίων του Δήμου Μετεώρων.
Πληθυσμός
Η πρώτη μνεία στον πληθυσμό του χωριού γίνεται σε χειρόγραφο της Μονής Βαρλαάμ Μετεώρων του έτους 1754: τη χρονιά εκείνη φαίνεται πως στο Σκεπάρι κατοικούσαν 16 οικογένειες με τα ονόματα των οικογενειαρχών τους να είναι όλα ελληνικά. Το 1758 οι οικογένειες που κατοικούσαν στο Σκεπάρι μειώθηκαν σε 13 και το 1765 σε 10.
Μετά την απελευθέρωση, ο πληθυσμός του χωριού στις απογραφές του ελληνικού κράτους συνοψίζεται στον παρακάτω πίνακα:
Περιβάλλον
Το Σκεπάρι περιβάλλεται από δάση βελανιδιάς. Ολόκληρη η έκταση της Τοπικής Κοινότητας Σκεπαρίου περιλαμβάνεται στη Ζώνη Ειδικής Προστασίας "Αντιχάσια Όρη και Μετέωρα" που χαρακτηρίζεται από βλάστηση υπομεσογειακού χαρακτήρα. Κυρίαρχο δασικό είδος στη Ζώνη αποτελεί η βελανιδιά Quercus frainetto ενώ συχνά απαντώνται και τα είδη Quercus cerris και Quercus pubescens. Ο βιότοπος αυτός είναι ιδιαίτερα σημαντικός κι από άποψη ορνιθοπανίδας με την περιοχή να φιλοξενεί μία από τις ελάχιστες αποικίες του Ασπροπάρη (Neophron percnopterus) στην Ελλάδα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Μετεώρων
Αστρολάβος Ιππάρχου
Ο σφαιρικός αστρολάβος ή αστρολάβος Ιππάρχου ή Ίππαρχου, εκ του ονόματος του εφευρέτη του, που θεωρείται ότι είναι ο Ίππαρχος ο Ρόδιος, αποτελεί αστρονομικό όργανο που το χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι αστρονόμοι.
Περιγραφή
Ο σφαιρικός αστρολάβος αποτελείται από πέντε μεταλλικές στεφάνες σε μορφή δακτυλίων κατά την ακόλουθη διάταξη: μία εξωτερική οριζόντια η οποία εφάπτεται εσωτερικά με δύο άλλες κάθετες μεταξύ τους στεφάνες που συνδέονται μόνιμα. Οι δύο αυτές μόνιμες φέρουν επιπρόσθετα άλλες δύο ομόκεντρες κινητές στεφάνες που συνδέονται κατά διαφορετικό άξονα μεταξύ τους. Οι δύο μόνιμα σταθερές στεφάνες ονομάζονταν η μεν μία «κάθετος κύκλος» η δε άλλη «εκλειπτικός κύκλος».
Χρήση
Οι σφαιρικοί αστρολάβοι χρησιμοποιήθηκαν από την εποχή του Ιππάρχου και του Πτολεμαίου μέχρι τον 17ο αιώνα. Παράλληλα οι επίπεδοι αστρολάβοι χρησιμοποιήθηκαν περισσότερο για τον καθορισμό του ύψους των αστέρων και ιδίως του Ήλιου και της Σελήνης.
Δείτε επίσης
Αστρολαβος Ι Κατηγορία:Αστρονομικά όργανα Αστρολαβος Κατηγορία:Αρχαία ελληνική αστρονομία
Καρολίνα της Έσσης-Ρότενμπουργκ
Η Καρολίνα, γερμ. Caroline von Hessen-Rotenburg (18 Αυγούστου 1714 - 14 Ιουνίου 1741) από τον Οίκο της Έσσης ήταν κόρη του λαντγκράβου της Έσσης-Ρότενμπουργκ και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα του Κονντέ.
Βιογραφία
Ήταν η τρίτη κόρη του Ερνέστου-Λεοπόλδου λαντγκράβου της Έσσης-Ρότενμπουργκ και της Ελεονώρας, κόρης του Μαξιμιλιανού-Καρόλου-Αλβέρτου πρίγκιπα του Λέβενσταϊν-Βέρτχαϊμ-Ρόσεφορτ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1728 τον Λουδοβίκο-Ερρίκο Α΄ των Βουρβόνων πρίγκιπα του Κονντέ και είχε τέκνα:
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Έσσης Κατηγορία:Δούκισσες της Βουρβόνης Κατηγορία:Δούκισσες της Γκιζ
Γιώργος Σαραμαντάς
Ο Γιώργος Σαραμαντάς είναι έλληνας ποδοσφαιριστής, που αγωνίζεται ως αμυντικός στην ομάδα της Λαμίας.
Καριέρα
Ο Γιώργος Σαραμαντάς γεννήθηκε στον Πύργο της Ηλείας και έτσι το 2012 εντάχθηκε στην ομάδα του Πανηλειακού. Μετά απο 37 αγώνες σε 2 σεζόν, άφησε την Ηλεία για τον Ηρακλή. Διατέλεσε μέλος της ομάδας για 3 χρόνια, έχοντας 75 ματς δίχως να πετύχει τέρμα. Μετά τη διάλυση του Ηρακλή, ο Γιώργος Σαραμαντάς μετακόμισε στην Αθήνα για λογαριασμό του Πανιωνίου, ο οποίος τότε αγωνιζόταν και στην Ευρώπη. Μετά από μία τριετία με 60 εμφανίσεις, άφησε τον Πανιώνιο όπου αντιμετώπιζε μεγάλα οικονομικά προβλήματα, για τη Λαμία όπου αγωνίζεται μέχρι σήμερα.
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανηλειακού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ηρακλή Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΣ Λαμίας Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Γιόζεφ Φραντς φον Αλιόλι
Ο Γιόζεφ Φραντς φον Αλιόλι (γερμ. Joseph Franz von Allioli, 10 Αυγούστου 1793 – 22 Μαΐου 1873), ήταν Γερμανός Ρωμαιοκαθολικός θεολόγος και ανατολιστής.
Ο Αλιόλι είχε ιταλική καταγωγή από το Πεδεμόντιο, αλλά ο ίδιος γεννήθηκε στο Ζούλτσμπαχ της Βαυαρίας. Σπούδασε θεολογία στο Λάντσχουτ και χειροτονήθηκε ιερέας στη Ρατισβόνη το 1816. Από το 1818 μέχρι το 1820 σπούδασε ανατολικές γλώσσες στη Βιέννη, τη Ρώμη και το Παρίσι.
Το 1824 έγινε καθηγητής στο Λουδοβίκειο-Μαξιμιλιάνειο Πανεπιστήμιο στο Λάντσχουτ, το οποίο δύο χρόνια αργότερα μεταφέρθηκε στο Μόναχο και έγινε το γνωστό Πανεπιστήμιο του Μονάχου. Επειδή ωστόσο είχε ασθενικό λάρυγγα και δεν μπορούσε να δίνει διαλέξεις σε μεγάλους χώρους, παραιτήθηκε από το πανεπιστήμιο και έγινε εφημέριος στη Ρατισβόνη το 1835, προαγόμενος στο ρωμαιοκαθολικό αντίστοιχο του πρωτοσύγκελλου στην Επισκοπή του Άουγκσμπουργκ το 1838. Απεβίωσε στο Άουγκσμπουργκ σε ηλικία 79 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί θεολόγοι Κατηγορία:Ρωμαιοκαθολικοί θεολόγοι Κατηγορία:Χριστιανοί θεολόγοι του 19ου αιώνα
Αστρολάβος (αποσαφήνιση)
Με τον όρο Αστρολάβος (astrolabe) φέρονται:
DI
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων DI ή Di ή di μπορεί να αναφέρεται:
Ομεριέ (συνοικία Λευκωσίας)
Η Ομεριέ είναι συνοικία του Δήμου Λευκωσίας.
Τοποθεσία
Στα βόρεια συνορεύει με την Αγία Σοφία, στα βορειοανατολικά με τη συνοικία Τακτελκαλέ, στα ανατολικά με τον Άγιο Ιωάννη, στα νότια με τον Άγιο Αντώνιο, στα νοτιοδυτικά με τον Άγιο Σάββα και στα δυτικά με τη Φανερωμένη.
Ιστορία
Πριν την τουρκική εισβολή του 1974 αποτελούσε μια από τις πλουσιότερες συνοικίες της Λευκωσίας. Μετά την τουρκική εισβολή, η συνοικία μετατράπηκε σε μια εγκαταλειμμένη και υποβαθμισμένη ζώνη.
Η συνοικία έχει μεγάλο αριθμό μνημείων και κτιρίων, δείγματα της παραδοσιακής αστικής αρχιτεκτονικής της Κύπρου. Σημαντικότερα μνημεία αποτελούν το Τέμενος Ομεριέ και το Χαμάμ Ομεριέ (οθωμανικά λουτρά).
Τα τελευταία χρόνια πραγματοποιήθηκαν στην συνοικία έργα αποκατάστασης που είχαν ως στόχο την ανάπλαση και επαναχρησιμοποίηση των ιστορικών μνημείων και γενικότερα την αποκατάσταση της περιοχής.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της Ομεριέ όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο. Στις απογραφές του 1931, του 1960, του 1973 και του 1976 δεν απογράφεται ξεχωριστά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες Δήμου Λευκωσίας
Scary Movie 2
Το Scary Movie 2 είναι μαύρη κωμωδία παραγωγής 2001 που διακωμωδεί ταινίες τρόμου και μυστηρίου. Είναι η δεύτερη ταινία της σειράς ταινιών Scary Movie. Επειδή το σλόγκαν της πρώτης ταινίας ήταν «...Όχι συνέχεια», σε αυτή την ταινία είναι «Είπαμε ψέματα».
Υπόθεση
Η ταινία ξεκινά με μια παρωδία του Εξορκιστή στην οποία η νεαρή Μέγκαν είναι δαιμονισμένη και δύο ιερείς, πάτερ Μακφίλι και Χάρις, αναλαμβάνουν να βγάλουν τον δαίμονα έξω απ' το κορίτσι. Ο εξορκισμός δεν πήγε όπως τον σχεδίασαν και βγήκε μια αλυσίδα εμετού από το στόμα του κοριτσιού (όπως και στον Εξορκιστή). Η Μέγκαν προσέβαλε την μητέρα του Μακφίλι και αυτός την πυροβόλησε στο κεφάλι.
Ένα χρόνο μετά, η Σίντι Κάμπελ (Άννα Φάρις), η Μπρέντα (Ριτζίνα Χολ), ο Ρέι (Σον Γουέιανς) και ο Σόρτι (Μάρλον Γουέιανς) είναι στο κολλέγιο, προσπαθώντας να κάνουν καινούριες ζωές, μετά από τα γεγονότα της πρώτης ταινίας (ωστόσο οι περισσότεροι από αυτούς είχαν πεθάνει στην πρώτη ταινία). Ο Ρέι, που είναι ακόμα μπερδεμένος για την σεξουαλικότητά του, έχει δύο καινούριους φίλους, τον Τόμι και τον Μπάντι. Ο Σόρτι παραμένει ο ίδιος ναρκωμανής που ήταν και στην προηγούμενη ταινία.
Η ιστορία ξεκινά όταν ένας καθηγητής του κολλεγίου με το όνομα Όλντμαν και ο παραπληγικός συνεργάτης του, σχεδιάζουν να μελετήσουν την «παρά φύσιν» δραστηριότητα στο Σπίτι της Κόλασης χρησιμοποιώντας τους ανίδεους νέους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2001 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Miramax Films Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Παρωδία (ταινίες) Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ
Βαλμπρέντα
Το Βαλμπρέντα (ιταλικά: Valbrenta) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βιτσέντσα, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βιτσέντσα
Λαϊκό Κίνημα για την Απελευθέρωση της Ανγκόλας
Το Λαϊκό Κίνημα για την Απελευθέρωση της Ανγκόλας (Movimento Popular de Libertação de Angola, MPLA) ήταν ένα από τα τρία πιο σημαντικά απελευθερωτικά κινήματα της Ανγκόλας κατά της αποικιοκρατικής πορτογαλικής διοίκησης και ήταν το κυβερνών κόμμα της χώρας από την ανεξαρτησία της χώρας (1975). Ήταν σε θέση να διατηρήσει τη θέση της πολιτικής εξουσίας ακόμη και μετά την εισαγωγή του πολυκομματικού συστήματος το 1990 και κυβερνά τη χώρα μέχρι σήμερα με μια σχετικά σταθερή απόλυτη πλειοψηφία.
Το κόμμα, με έδρα τη Λουάντα, ιδρύθηκε αρχικά ως μαρξιστικό ή κομμουνιστικό κίνημα, αλλά το MPLA πλησίασε όλο και περισσότερο στις θέσεις των σοσιαλδημοκρατών με την πάροδο των ετών.
Ιστορία
μικρογραφία|Η σημαία του MPLA έγινε η βάση για τη [[σημαία της Ανγκόλας]] Το MPLA ιδρύθηκε το 1956 και κυρίως, αλλά σε καμία περίπτωση αποκλειστικά, στρατολογήθηκε από άτομα της φυλής Αμπούντου που ζούσαν στην περιοχή από τη Λουάντα έως το Μαλάνζε, αλλά και από μεικτό πληθυσμό και μειονότητα Πορτογάλων της Ανγκόλας. Την περίοδο 1961-74 διεξήγαγε αντάρτικο πόλεμο κατά της πορτογαλικής αποικιοκρατικής δύναμης, όπου υποστηρίχθηκε κυρίως από την ΕΣΣΔ και την Κούβα. Με τη βοήθειά τους, το MPLA μπόρεσε να πάρει το πάνω χέρι από τα αντίπαλα κινήματα FNLA και UNITA αφού η δημοκρατική πλέον Πορτογαλία αποφάσισε να αποσυρθεί από τις αποικίες της μετά την επανάσταση των Γαριφάλων του 1974. Στις 11 Νοεμβρίου του 1975 το MPLA κήρυξε την ανεξαρτησία της Λαϊκής Δημοκρατίας της Ανγκόλας. Επίσης διόρισε τον πρώτο πρόεδρο, τον Αγκοστίνιο Νέτο, και εισήγαγε ένα μονοκομματικό σύστημα με βάση το σύστημα των τότε σοσιαλιστικών χωρών της Ευρώπης. Ωστόσο, αντιμετώπισε αμέσως την ένοπλη αντιπολίτευση της UNITA και της FNLA και ξέσπασε εμφύλιος πόλεμος στην Ανγκόλα.
Νέες βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν το 2012. Σε αντίθεση με τις προηγούμενες δηλώσεις, ο Ζοζέ Εντουάρντο ντος Σάντος ήταν και πάλι ο κύριος υποψήφιος του MPLA. Το ποσοστό της ψήφου του μειώθηκε ελαφρώς, σε 72%, αλλά διατήρησε την κυρίαρχη θέση του και εξασφάλισε ότι ο πρόεδρος του κόμματος παραμένει πρόεδρος της χώρας. Το κόμμα χτυπήθηκε πολύ από το γεγονός ότι στην επαρχία της Λουάντα, όπου συγκεντρώνεται το ένα τέταρτο του συνολικού πληθυσμού της χώρας, η αποχή έφτασε στο 42% και τα κόμματα της αντιπολίτευσης μαζί περίπου έλαβαν το 40% των ψήφων, οπότε μόνο γύρω στο 25% του εκλογικού σώματος ψήφισε υπέρ του MPLA.
Στις εκλογές του 2017, το MPLA έφτασε περίπου τα 65% των ψήφων και έτσι έλαβε και πάλι την απόλυτη πλειοψηφία. Μετά την παραίτηση του προέδρου ντος Σάντος τη θέση του προέδρου έλαβε ο Ζοάο Λουρένσο ο οποίος, ωστόσο, διατήρησε και την προεδρία του κόμματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα της Ανγκόλας
Ουόρικσαϊρ
Το Ουόρικσαϊρ (αγγλικά: Warwickshire) είναι μια μη-μητροπολιτική κομητεία της Αγγλίας στην περιφέρεια Δυτικά Μίντλαντς (κεντρική-δυτική Αγγλία). Πρωτεύουσα της κομητείας είναι το Ουόρικ, αλλά η μεγαλύτερη πόλη της είναι το Νανίτον. Η κομητεία είναι γνωστή από το ότι σε αυτήν βρίσκεται το Στράτφορντ-απόν-Έιβον, η γενέτειρα του Σαίξπηρ.
Το Ουόρικσαϊρ υποδιαιρείται σε 5 διαμερίσματα: Βόρειο Ουόρικσαϊρ, Νανίτον & Μπέντουορθ, Ράγκμπι, Ουόρικ και Στράτφορντ-ον-Έιβον. Τα σημερινά σύνορα της κομητείας καθορίστηκαν το 1974. Τα ιστορικά σύνορά της περιλάμβαναν το Κόβεντρι και μεγάλο μέρος του Μπέρμιγχαμ.
Γεωγραφία
Το Ουόρικσαϊρ συνορεύει με 7 κομητείες: το Λέστερσαϊρ στα βορειοανατολικά, το Στάφορντσαϊρ στα βορειοδυτικά, το Γούστερσαϊρ και το Δυτικό Μίντλαντς στα δυτικά, το Νορθάμπτονσαϊρ στα ανατολικά-νοτιοανατολικά, το Γκλόστερσαϊρ στα νοτιοδυτικά και το Όξφορντσαϊρ στα νότια. Το βόρειο άκρο της κομητείας απέχει μόλις 5 χλμ. από τα σύνορα του Ντέρμπισιρ.
Το Ουόρικσαϊρ είναι μια μέσου μεγέθους αγγλική κομητεία με μήκος (από βορρά προς νότο) σχεδόν 100 χλμ. Η πλειονότητα του πληθυσμού του ζει στο βόρειο και κεντρικό μέρος της κομητείας. Οι εμπορικές κωμοπόλεις του βόρειου και ανατολικού μέρους (Άθερστον, Μπέντουορθ, Νανίτον και Ράγκμπι) εκβιομηχανίστηκαν κατά τον 19ο αιώνα. Σημαντικές βιομηχανικές δραστηριότητες ήταν η εξόρυξη γαιάνθρακα, η υφαντουργία και η παραγωγή τσιμέντου. Σήμερα η βαριά βιομηχανία παρήκμασε, προς όφελος του τομέα των υπηρεσιών και της ελαφράς βιομηχανίας.
Ο νότος της κομητείας είναι αγροτικός και πιο αραιοκατοικημένος. Περιλαμβάνει ένα μικρό τμήμα της λοφοσειράς Κότσουολντς, στα σύνορα με το βορειοδυτικό Γκλόστερσιρ. Η μοναδική πόλη ή κωμόπολη στο νότιο Ουόρικσαϊρ είναι η κωμόπολη Σίπστον ον Στουρ. Το υψηλότερο σημείο σε όλη την κομητεία, ο λόφος Έμπρινγκτον, βρίσκεται στο σύνορο με το Γκλόστερσιρ, με υψόμετρο 261 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Άρντεν και Φέλντεν
Μεγάλο μέρος του δυτικού Ουόρικσαϊρ, συμπεριλαμβανόμενης της εκτάσεως που αποτελεί σήμερα τμήμα του Κόβεντρι και του Μπέρμιγχαμ, καλυπτόταν μέχρι πριν από 150 χρόνια από το μεγάλο αρχαίο Δάσος του Άρντεν (Arden), που υλοτομήθηκε για την παροχή υλικών και καυσίμων για την εκβιομηχάνιση. Για τον λόγο αυτό αρκετά τοπωνύμια στο βορειοδυτικό Ουόρικσαϊρ καταλήγουν με τη φράση «ιν Άρντεν», όπως το Χένλεϊ-ιν-Άρντεν (Henley-in-Arden), το Χάμπτον-ιν-Άρντεν και το Τάνουορθ-ιν-Άρντεν (Tanworth-in-Arden). Η υπόλοιπη περιοχή, που δεν αποτελούσε μέρος του δάσους, ονομαζόταν «τα Φέλντεν» (Felden, από το σαξονικό fielden = λιβάδια).
Πόλεις και κωμοπόλεις
Δεν υπάρχουν μεγάλες πόλεις στο Ουόρικσαϊρ, καθώς το Κόβεντρι και το Μπέρμιγχαμ ενσωματώθηκαν στην κομητεία Δυτικά Μίντλαντς το 1974 και αποτελούν σήμερα μητροπολιτικές κομητείες από μόνα τους. Οι μεγαλύτερες σε πληθυσμό πόλεις του Ουόρικσαϊρ το 2004 ήταν οι Νανίτον (77.500 κάτοικοι), Ράγκμπυ (62.700), Ρόιαλ Λίμινγκτον Σπα (45.300) και Μπέντουορθ (32.500).
Μόνο οι παρακάτω πόλεις και κωμοπόλεις του Ουόρικσαϊρ έχουν πληθυσμό άνω των 5000 κατοίκων:
Ιστορία
thumb|right|Το Κάστρο Κένιλουορθ
Το Ουόρικσαϊρ δημιουργήθηκε ως επαρχία του βασιλείου της Μερκίας στις αρχές του 11ου αιώνα μ.Χ. Η πρώτη αναφορά στο Ουόρικσαϊρ χρονολογείται από το 1001, ως Wæringscīr, από το όνομα της πρωτεύουσας Warwick (που σημαίνει «κατοικίες δίπλα στη νεροπεζούλα»).
Κατά τον Μεσαίωνα το Ουόρικσαϊρ κυριαρχείτο από το Κόβεντρι, μία από τις σημαντικότερες πόλεις στη μεσαιωνική Αγγλία εξαιτίας του εμπορίου υφασμάτων. Το Ουόρικσαϊρ διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στον αγγλικό εμφύλιο πόλεμο, με τη Μάχη του Έτζχιλ και άλλες συγκρούσεις να διεξάγονται στο έδαφός του. Κατά τη βιομηχανική επανάσταση η κομητεία έγινε μία από τις πρώτες βιομηχανικές της Αγγλίας με τις μεγάλες βιομηχανικές πόλεις Κόβεντρι και Μπέρμιγχαμ τότε μέσα στα σύνορά του.
Αξιοθέατα
thumb|205px|right|Το [[Κανάλι της Οξφόρδης στο Νάπτον]]
Γνωστοί κάτοικοι
Το Ουόρικσαϊρ είναι ίσως περισσότερο γνωστό ως η γενέτειρα του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, ο οποίος γεννήθηκε στο Στράτφορντ-απόν-Έιβον. Ακόμα και σήμερα, οδόσημα στα σύνορα της κομητείας περιγράφουν το Ουόρικσαϊρ ως την «Κομητεία του Σαίξπηρ». Ωστόσο η κομητεία έχει δώσει και άλλες μορφές της λογοτεχνίας, όπως οι Τζορτζ Έλιοτ (από το Νανίτον), Ρούπερτ Μπρουκ (από το Ράγκμπι) και Μάικλ Ντράιτον (από το Χάρτσχιλ). Επιπλέον ο ποιητής Φίλιπ Λάρκιν έζησε στο Ουόρικ, ενώ η Ελίζαμπεθ Γκάσκελ πήγε σχολείο στο Μπάρφορντ και στο Στράτφορντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ουορικσιρ
Ευρωπαϊκή Οδός 48
right|150px thumb|250px|right|Η διαδρομή της Ε48 Η Ευρωπαϊκή Οδός 48 είναι μια οδική αρτηρία του Διεθνούς Δικτύου Εθνικών Οδών. Ξεκινάει από το Σβάινφουρτ της Γερμανίας και τελειώνει στην Πράγα της Τσεχίας, καλύπτοντας μια απόσταση 350 χιλιομέτρων. Η οδός διασχίζει τις πόλεις : Σβάινφουρτ - Μπαϊρόιτ - Μάρκτρεντβιτς - Χεμπ - Κάρλοβι Βάρι - Πράγα.
Παραπομπές
48 48
Ηλεκτροκαρδιογράφημα
μικρογραφία|Το ΗΚΓ που αναδύεται από το ηλεκτρικό κύκλωμα της καρδιάς. Στο συνηθισμένο ΗΚΓ αφαιρείται τεχνητά η «τραχύτητα» από την καταγραφή, λείπει δηλαδή μια σημαντική παράμετρος υγείας από το [[αποτύπωμα της λεπτής υφής του ηλεκτρικού δέντρου.]]
Το ηλεκτροκαρδιογράφημα (ΗΚΓ) ή καρδιογράφημα είναι μια απλή, γρήγορη, ανώδυνη, φθηνή εξέταση της δραστηριότητας της καρδιάς, με αρκετά καλή ειδικότητα και ευαισθησία.
Ο Βίλεμ Αϊντχόφεν ανακάλυψε τις αρχές καταγραφής και ερμηνείας του ΗΚΓ από το 1893, κερδίζοντας το Νομπέλ ιατρικής το 1924.
Με το ηλεκτροκαρδιογράφημα(ΗΚΓ) μπορούμε να διαπιστώσουμε οξείες (π.χ. οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου) αλλά και χρόνιες (κολπική μαρμαρυγή, καρδιακές αρρυθμίες) διαταραχές που μπορούν να αφορούν τον καρδιακό ρυθμό αλλά και την αρχιτεκτονική της καρδιάς.
Το ΗΚΓ μπορεί όχι μόνο να διαπιστώσει το έμφραγμα, αλλά και την θέση εντόπισης του προβλήματος, η οποία διακρίνει το έμφραγμα σε: πρόσθιο εκτεταμένο, κατώτερο, προσθιοπλάγιο και πρόσθιο διαφραγματικό.
Στην ίδια αρχή της ηλεκτροκαρδιογραφικής καταγραφής στηρίζονται και άλλες εξετάσεις της καρδίας όπως το Holter ρυθμού και το τεστ κοπώσεως με διαφορετικές όμως ενδείξεις ως προς την διενέργεια τους.