cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βαρωνία της Άκοβας
Ιστορία
Ο μόνος γνωστός βαρώνος κατά την πρώιμη περίοδο της βαρωνίας είναι ο Γκωτιέ ή Βαλθέρος ντε Ροζιέρ (Gautier de Rosières), που αναφέρεται για πρώτη φορά σε έναν κατάλογο φεουδαρχών το 1228/30 και κατόπιν από το «Χρονικό» ότι πέθανε άτεκνος περί το 1273. Για να καλύψει την περίοδο μέχρι το 1209, ο ιστορικός Καρλ Χοπφ υπέθεσε την ύπαρξη δύο βαρώνων, πατέρα και γιου, με το όνομα Γκωτιέ, αλλά, όπως αντικρούει ο Αντουάν Μπον, πέρα από την έλλειψη ενδείξεων για την υπόθεση αυτή, είναι εξίσου πιθανό να υπήρξε άλλος, ξεχασμένος κατόπιν, βαρώνος προ του 1228/30 με εντελώς διαφορετικό όνομα. Ο μόνος κληρονόμος του Γκωτιέ ήταν η Μαργαρίτα του Πασσαβά, ανιψιά του από τον γάμο της άγνωστης αδερφής του με τον Ιωάννη ντε Νυγύ (Jean de Nully), βαρώνο του Πασσαβά. Η Μαργαρίτα όμως βρισκόταν στην Κωνσταντινούπολη ως όμηρος της βυζαντινής αυλής από το 1262, και όταν πια επέστρεψε στο Πριγκιπάτο είχε πια χάσει το δικαίωμα να διεκδικήσει την κληρονομιά της, μια και σύμφωνα με τον φεουδαρχικό νόμο της Αχαΐας αυτό έπρεπε να γίνει από τους επίδοξους κληρονόμους το πολύ εντός διετίας από τον θάνατο του τελευταίου κατόχου. Καθώς όμως η Μαργαρίτα καθυστέρησε να επιστρέψει και να παρουσιαστεί στην αυλή του Πριγκιπάτου, ο Πρίγκιπας Γουλιέλμος Β΄ Βιλλεαρδουίνος είχε ήδη κατάσχει τη βαρωνία της Άκοβας, ενώ ο Πασσαβάς είχε ήδη χαθεί από τους Βυζαντινούς του Μυστρά. Η Μαργαρίτα συνέχισε να διεκδικεί την κληρονομιά της σε μια διάσημη δικαστική διαμάχη με τον Πρίγκιπα, που τελικά κρίθηκε σε ένα παρλαμά στην Γλαρέντσα, μάλλον το 1276. Παρότι για να ενισχύσει τη θέση της παντρεύτηκε τον Ιωάννη Σαιντ-Ομέρ, ο παρλαμάς τελικά αποφάνθηκε υπέρ του Πρίγκιπα. Ο Γουλιέλμος όμως παραχώρησε το ένα τρίτο της βαρωνίας (οκτώ τιμάρια) στη Μαργαρίτα και τον σύζυγό της, ενώ το υπόλοιπο, συμπεριλαμβανομένου και του κάστρου της Άκοβας, το δώρισε στην νεώτερή του κόρη, Μαργαρίτα Βιλλεαρδουίνου.
Η Μαργαρίτα Βιλλεαρδουίνου αύξησε τις κτήσεις της το 1297, όταν η αδερφή της, Πριγκίπισσα Ισαβέλλα, της παραχώρησε μερικά τιμάρια και κάστρα. Περί το 1311, η Μαργαρίτα προσπάθησε να διεκδικήσει το Πριγκιπάτο, ή τουλάχιστον τμήμα του, για λογαριασμό της από τους Ανδεγαυούς Βασιλείς της Νεαπόλεως που το ήλεγχαν από το 1289. Έτσι, τον Φεβρουάριο του 1314 πάντρεψε την μοναδική της κόρη, Ισαβέλλα ντε Σαμπράν, με τον «ινφάντε» Φερδινάνδο της Μαγιόρκας, και μεταβίβασε τους τίτλους και τα δικαιώματά της σε αυτούς. Κατόπιν επέστρεψε στην Πελοπόννησο, όπου συνελήφθη από τον βάιλο των Ανδεγαυών, και πέθανε στη φυλακή το Φεβρουάριο ή Μάρτιο του 1315. Ο Φερδινάνδος εισέβαλε στην Αχαΐα και προσπάθησε να αποσπάσει το Πριγκιπάτο από τον ορισμένο από τους Ανδεγαυούς πρίγκιπα, Λουδοβίκο της Βουργουνδίας, αλλά έπεσε στη Μάχη της Μανωλάδας τον Ιούλιο του 1316. Ως επακόλουθο του θανάτου της Μαργαρίτας και την εισβολή του Φερδινάνδου, η βαρωνία της Άκοβας κατασχέθηκε και έγινε τμήμα των πριγκιπικών κτήσεων. Πέντε χρόνια αργότερα, το 1320, η Άκοβα μαζί μετα κάστρα της Καρύταινας, του Πολύφεγγου και του Αγίου Γεωργίου, έπεσαν στα χέρια των Βυζαντινών υπό τον Ανδρόνικο Ασάνη.
Πάνος Μουρδούκουτας
Ο Παναγιώτης (Πάνος) Μουρδουκούτας (γενν. 11 Οκτωβρίου 1955) είναι Ελληνοαμερικανός οικονομολόγος και καθηγητής και πρόεδρος του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών στο LIU Post στη Νέα Υόρκη. Είναι επίσης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια όπου διδάσκει μεταπτυχιακά μαθήματα στην ανάλυση ασφάλειας και στις παγκόσμιες αναδυόμενες αγορές.
Τον Ιούλιο του 2018, το Forbes δημοσίευσε ένα άρθρο γνώμης του Μουρδουκούτα με τίτλο «Η Amazon πρέπει να αντικαταστήσει τις τοπικές βιβλιοθήκες για να εξοικονομήσει χρήματα από τους φορολογούμενους». Διαγράφηκε λόγω αντιδράσεων από τις αμερικανικές βιβλιοθήκες και τις κοινότητές τους.
Ευρωπαϊκή Οδός 91
Η ευρωπαϊκή Οδός 91 βρισκέται στην Νοτιοανατολική Τουρκία. Ξεκινάει από το Κάστρο του Τοπράκαλε και καταλήγει στον συνοριακό σταθμό της Τουρκίας με την Συρία.
Γενικά
Η ευρωπαϊκή Οδός 91 μια ευρωπαϊκή οδός Α-κλάσης με κατάθευνση από τον βορρά πρός τον νότο. Έχει μήκος 170 χιλιόμετρα. Η διαδρομή που ακολουθεί είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
91
Εθνική ΗΠΑ (ποδόσφαιρο γυναικών)
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου γυναικών των ΗΠΑ είναι το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα των Ηνωμένων Πολιτειών στις ποδοσφαιρικές διοργανώσεις γυναικών. Τελεί υπό τον έλεγχο της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας των ΗΠΑ η οποία είναι μέλος της Ποδοσφαιρική Συνομοσπονδία Βόρειας, Κεντρικής Αμερικής και Καραϊβικής (CONCACAF). Η ομάδα είναι μια από τις πλέον επιτυχημένες στο ποδόσφαιρο γυναικών, κερδίζοντας τρεις τίτλους Παγκοσμίου Κυπέλλου (συμπεριλαμβανομένου του πρώτου Παγκοσμίου Κυπέλλου το 1991), τέσσερα χρυσά ολυμπιακά μετάλλια, επτά ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ και δέκα Κύπελλα Αλγκάρβε.
Η ομάδα επιλέχθηκε από την Ολυμπιακή Επιτροπή των ΗΠΑ ως Ομάδα της Χρονιάς το 1997 και το 1999, ενώ το Sports Illustrated επέλεξε όλη την ομάδα έως το 1999 ως Αθλήτριες της Χρονιάς για τη συνήθη βράβευση της χρονιάς. Μετά από πιο πρόσφατη νίκη της στο Παγκόσμιο Κύπελλο, η ομάδα τιμήθηκε με δική της παρέλαση (ticker tape parade) στην πόλη της Νέας Υόρκης, την πρώτη για αθλητική ομάδα γυναικών, ενώ έλαβε επίσης το βραβείο Εξαίρετης Ομάδας (Outstanding Team) κατά τη διάρκεια των ESPY Awards 2015 και το βραβείο Επιλογής Εφήβων για Αγαπημένο Θηλυκό Αθλητή (Teen Choice Award for Favourite Female Athlete). Η ομάδα τιμήθηκε και πάλι στις 27 Οκτωβρίου του 2015, όταν ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα τις καλωσόρισε στο Λευκό Οίκο.
Ιστορία
Η ομάδα έπαιξε τον πρώτο αγώνα της στο τουρνουά Μουντιαλίτο (Mundialito) στις 12 Αυγούστου του 1985, με προπονητή τον Μάικ Ράιαν, στο οποίο έχασαν 1–0 στην Ιταλία από την ομώνυμη εθνική ομάδα.
Στατιστικά
Η ομάδα βρισκόταν στη 2η θέση κατά μέσο όρο το διάστημα 2003-2008 στην Παγκόσμια Κατάταξη της ΦΙΦΑ, ενώ κατείχε την 1η θέση το διάστημα Μαρτίου 2008 - Δεκεμβρίου 2014, για να επανέλθει και πάλι πίσω από τη Γερμανία, που είναι η μοναδική μαζί με τις ΗΠΑ που έχει καταλάβει τη θέση νούμερο 1 στην ιστορία της παγκόσμιας κατάταξης. Η ομάδα αυτή τη στιγμή κατατάσσεται νούμερο 1, στην οποία επέστρεψε στις 10 Ιουλίου του 2015, εξαιτίας της νίκης της στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2015.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνική ΗΠΑ (ποδόσφαιρο) Ηνωμενες Πολιτειες
Κύπελλο Ελλάδος καλαθοσφαίρισης γυναικών 2003-2004
To Κύπελλο Ελλάδος καλαθοσφαίρισης γυναικών 2003-2004 ξεκίνησε στις 14 Σεπτεμβρίου 2003 με τους αγώνες της πρώτης φάσης και τελείωσε στις 22 Φεβρουαρίου 2004 με τον τελικό μεταξύ του Αστέρα Εξαρχείων και του Δ.Α.Σ. Άνω Λιοσίων. Το κύπελλο κατέκτησε ο Δ.Α.Σ. Άνω Λιοσίων για δεύτερη φορά στην ιστορία του.
Πηγές
Γυναικων 2003 2004 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 2003 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 2004
Γκέτο του Μπέντζιν
Το Γκέτο του Μπέντζιν αποτέλεσε ενιαία διοικητική μονάδα με το Γκέτο του Σοσνόβιετς στη γειτονική συνοικία Σροντούλα του Σοσνόβιετς, επειδή και οι δύο πόλεις αποτελούν μέρος της ίδιας μητροπολιτικής περιοχής στο λεκανοπέδιο Ντονμπρόβα. Οι Εβραίοι και των δύο γκέτο μοιράστηκαν τον λαχανόκηπο «Farma» που διατέθηκε για τη σιωνιστική νεολαία από τη Γιούντενρατ.
Ιστορικό
Πριν από τη γερμανική εισβολή στην Πολωνία το 1939 κατά την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Μπέντζιν είχε μια ζωντανή εβραϊκή κοινότητα. Σύμφωνα με την πολωνική απογραφή του 1921, ο εβραϊκός πληθυσμός της πόλης αποτελούταν από 17.298 άτομα, ή 62,1 τοις εκατό του συνολικού πληθυσμού της. Μέχρι το 1938, ο αριθμός των Εβραίων είχε αυξηθεί σε περίπου 22.500.
Κατά τη διάρκεια της ναζιστικής και σοβιετικής εισβολής στην Πολωνία, ο Γερμανικός Στρατός κατέλαβε την περιοχή στις αρχές Σεπτεμβρίου 1939. Τον στρατό ακολούθησαν κινητές ομάδες θανάτου των Einsatzgruppen και η δίωξη των Εβραίων άρχισε αμέσως. Στις 7 Σεπτεμβρίου επιβλήθηκαν οι πρώτες δρακόντειες οικονομικές κυρώσεις. Μια μέρα αργότερα, στις 8 Σεπτεμβρίου, η Συναγωγή του Μπέντζιν κάηκε. Στις 9 Σεπτεμβρίου 1939, πραγματοποιήθηκε η πρώτη μαζική δολοφονία ντόπιων Εβραίων, όπου εκτελέστηκαν 40 εξέχοντα άτομα.
Ένα μήνα αργότερα, στις 8 Οκτωβρίου 1939, ο Χίτλερ δήλωσε ότι το Μπέντζιν θα γίνει μέρος των πολωνικών εδαφών που προσαρτήθηακν από τη Γερμανία. Τα τάγματα Αστυνομίας Τάξης άρχισαν να εκτοπίζουν εβραϊκές οικογένειες από όλες τις γειτονικές κοινότητες της περιοχής του λεκανοπεδίου Ντονμπρόβα στο Μπέντζιν. Ανάμεσά τους ήταν οι Εβραίοι του Μποχουμίν, του Κιέλτσε και του Οσβιέτσιμ (Άουσβιτς). Συνολικά, περίπου 30.000 Εβραίοι θα ζούσαν στο Μπέντζιν κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Στα τέλη του 1942, το Μπέντζιν και το κοντινό Σοσνόβιετς, που συνορεύει με το Μπέντζιν (βλ. Γκέτο του Σοσνόβιετς), έγιναν οι μόνες δύο πόλεις στην περιοχή του λεκανοπεδίου Ντονμπρόβα που κατοικούσαν οι Εβραίοι.
Το Γκέτο
Σημαντικές ενέργειες απέλασης, με εντολή του Σταντάρτενφιουρερ Αλεξάντερ φον Βέντκε, πραγματοποιήθηκαν το 1942 με 2.000 Εβραίους να στέλνονται στο θάνατό τους στο Άουσβιτς τον Μάιο και 5.000 Εβραίους τον Αύγουστο. Άλλοι 5.000 Εβραίοι των γκέτο απελάθηκαν από τον Μπέντζιν με τρένα του Ολοκαυτώματος μεταξύ Αυγούστου 1942 και Ιουνίου 1943. Οι τελευταίες μεγάλες απελάσεις πραγματοποιήθηκαν το 1943, όπου 5.000 Εβραίοι μεταφέρθηκαν στις 22 Ιουνίου 1943 και 8.000 περίπου στις 1-3 Αυγούστου 1943. Περίπου 1.000 εναπομείναντες Εβραίοι απελάθηκαν τους επόμενους μήνες. Εκτιμάται ότι από τους 30.000 κατοίκους του γκέτο, παρέμειναν μόνο 2.000 επιζώντες.
Εξέγερση
μικρογραφία| Η Φρούμκα Πουοτνίτσκα που πολεμούσε στην [[εξέγερση του Γκέτο της Βαρσοβίας σε ηλικία 29 ετών, ηγήθηκε της εξέγερσης στο Γκέτο του Μπέντζιν κατά τη διάρκεια της Επιχείρησης Ράινχαρντ. ]] Κατά τη διάρκεια της τελικής απέλασης στις αρχές Αυγούστου 1943, η Εβραϊκή Οργάνωση Μάχης (ŻOB) στο Μπέντζιν πραγματοποίησε εξέγερση εναντίον των Γερμανών (όπως στο κοντινό Σοσνόβιετς). Ήδη το 1941 δημιουργήθηκε ένα τοπικό παράρτημα της ŻOB στο Μπέντζιν, ύστερα από συμβουλή του Μόρντεχαϊ Ανιελέβιτς. Όπλα αποκτήθηκαν από τα εβραϊκά υπόγεια στη Βαρσοβία. Τα πιστόλια και οι χειροβομβίδες μεταφέρθηκαν λαθραία σε επικίνδυνες διαδρομές με τρένο. Η Έντζια Πέισαχσον συνελήφθη και βασανίστηκε μέχρι θανάτου. Χρησιμοποιώντας μοτίβα που παρείχε η κεντρική έδρα κατασκευάζονταν κοκτέιλ μολότοφ. Οι βόμβες που παρήγαγαν οι Εβραίοι - σύμφωνα με μαρτυρίες που σώζονται - ήταν συγκρίσιμες με εκείνες των Ναζί. Αρκετές αποθήκες σκάφτηκαν εντός των ορίων του γκέτο για την παραγωγή και απόκρυψη αυτών των όπλων. Η στάση της Γιούντενρατ στο Μπέντζιν έναντι της αντίστασης ήταν αρνητική από την αρχή, αλλά άλλαξε κατά τη διάρκεια της εκκαθάρισης του γκέτο.
Η εξέγερση ήταν μια απόλυτη πράξη ανυπακοής των αντάρτων του γκέτο που πολέμησαν στις γειτονιές Καμιόνκα και Σροντούλα. Μια ομάδα ανταρτών αμπαρώθηκαν στην αποθήκη στην οδό Ποντσιάντουι μαζί με την ηγέτιδα τους, Φρούμκα Πουοτνίτσκα, 29 ετών, που πολέμησε στην εξέγερση του Γκέτο της Βαρσοβίας αρκετές εβδομάδες νωρίτερα. Όλοι τους σκοτώθηκαν από τις γερμανικές δυνάμεις όταν τους τελείωσαν οι σφαίρες, αλλά οι μάχες, που άρχισαν στις 3 Αυγούστου 1943, διήρκεσαν αρκετές ημέρες. Οι περισσότεροι από τους εναπομείναντες Εβραίους χάθηκαν σύντομα μετά την εξέγερση, όταν το γκέτο εκκαθαρίστηκε, αν και οι απελάσεις έπρεπε να παραταθούν από λίγες ημέρες σε δύο εβδομάδες και οι SS από το Άουσβιτς (45 χλμ. απόσταση) κλήθηκαν για βοήθεια. Μετά θάνατον, η Φρούμκα Πουοτνίτσκα έλαβε το Τάγμα του Σταυρού του Γκρούνβαλντ από την Πολωνική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης στις 19 Απριλίου 1945.
Προσπάθειες διάσωσης
Οι προσπάθειες των Χριστιανών για τη διάσωση των Εβραίων από τη ναζιστική δίωξη άρχισαν άμεσα κατά τη διάρκεια της γερμανικής εισβολής. Όταν στις 8 Σεπτεμβρίου 1939 η Συναγωγή πυρπολήθηκε από τους SS με ένα πλήθος Εβραίων προσκυνητών μέσα, ο καθολικός ιερέας, ο πατέρας Μιετσίσουαφ Ζαβάντζκι, άνοιξε τις πύλες της εκκλησίας του στη Γκούρα Ζαμκόβα για όλους όσους είχαν ξεφύγει και αναζητούσαν καταφύγιο. Δεν είναι γνωστό πόσους Εβραίους έσωσε μέχρι να υποχωρήσει ο κίνδυνος, πιθανότατα πάνω από εκατό. Ο πατέρας Ζαβάντζκι έλαβε τον τίτλο του Πολωνού Δικαίου των Εθνών μετά θάνατον το 2007. Πέθανε το 1975 στο Μπέντζιν.
Προσπάθειες διαφυγής πραγματοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια των ενεργειών εκκαθάρισης του γκέτο. Η Τσέλα Κλέινμαν και ο αδελφός της Ίτσακ διέφυγαν από το τρένο του Ολοκαυτώματος το 1943 χάρη σε μια χαλαρή σανίδα στην οροφή. Διασώθηκαν από την οικογένεια του Στανίσουαφ Γκζιμπόφσκι, με την οποία ο πατέρας τους είχε εργαστεί σε ανθρακωρυχείο. Ωστόσο, η Τσέλα συνελήφθη όταν αναζητούσε χαρτί ταυτότητας «Aryan» και δολοφονήθηκε.Μετά από αυτό, ο Γκζιμπόφσκι μετέφερε τον Ίτσακ στην κόρη του Βάντα και τον σύζυγό της Καζίμιες το 1944. Η Βάντα και ο Καζίμιες Καφάρσκι έλαβαν την αναγνώριση ως Ηθικοί το 2004, πολύ μετά το θάνατο του Στανίσουαφ Γκζιμπόφσκι λόγω γήρατος.
Ενώ η Συναγωγή καιγόταν, άλλα σπίτια έπιασαν επίσης φωτιά. Πολλοί διαφυγόντες Εβραίοι που σώθηκαν από τον πατέρα Ζαβάντζκι, τραυματίστηκαν και χρειάστηκαν ιατρική βοήθεια. Διασώθηκαν από τον Δρ. Ταντέους Κοσιμπόβιτς, διευθυντή του κρατικού νοσοκομείου του Μπέντζιν, με τη βοήθεια του Δρ. Ρίσαρντ Νιτς και της Αδελφής Ρουφίνα Σβίρσκα. Οι κρίσιμα τραυματισμένοι Εβραίοι μεταφέρθηκαν από αυτούς στο νοσοκομείο με ψευδή ονόματα. Άλλοι Εβραίοι κρύβονταν επίσης στο νοσοκομείο, όπου τους δινόταν άμεση απασχόληση. Ωστόσο, ο διευθυντής Κοσιμπόβιτς καταδόθηκε από έναν από τους εθνοτικούς Γερμανούς ασθενείς του και συνελήφθη από τη Γκεστάπο στις 8 Μαΐου 1940. Και οι τρεις διασώστες καταδικάστηκαν σε ποινή θανάτου, η οποία σύντομα μετατράπηκε σε φυλάκιση σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Ο Δρ Κοσιμπόβιτς βρέθηκε στο Νταχάου, στο Ζάξενχαουζεν, στο Μαϊντάνεκ (Λούμπλιν), καθώς και στο Γκρος-Ρόζεν. Εργάστηκε ως φυλακισμένος γιατρός και επέζησε. Ο Κοσιμπόβιτς επέστρεψε στο Μπέντζιν μετά την απελευθέρωσή του και έλαβε ξανά τη θέση του διευθυντή νοσοκομείου. Πέθανε στις 6 Ιουλίου 1971 και του απονεμήθηκε ο τίτλος του Ηθικού μετά θάνατον το 2006 από το κράτος του Ισραήλ.
Εκατοντάδες Πολωνοεβραίοι παρέμειναν κρυμμένοι όταν οι μεταφορές στο Άουσβιτς έληξαν τον Αύγουστο του 1943. Οι επιζώντες μεταφέρθηκαν λαθραία από τα καταφύγια σε μικρές ομάδες από μέλη της ŻOB: Φέλα Κατς, Σχμούελ Ρον και Κάσια Σάντσερ. Πολωνοί διασώστες που τους πήραν στην «Άρια» πλευρά της πόλης περιλάμβαναν τον Ρόμαν Κοουόντζιεϊ, που σκοτώθηκε για τη διάσωση Εβραίων στις 2 Ιανουαρίου 1944, και τη Ζόφια Κλέμενς που συνελήφθη από τη Γκεστάπο και στάλθηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Η Κλέμενς επέζησε. Της απονεμήθηκε ο τίτλος του Ηθικού το 1964. Η οικογένεια Κομπίλετς έσωσε πάνω από εβδομήντα Εβραίους. Έλαβαν μετάλλια Ηθικής είκοσι χρόνια αργότερα.
Εορτασμός
Το 2004, το Δημοτικό Συμβούλιο του Μπέντζιν αποφάσισε να αφιερώσει την πλατεία της πόλης στους ήρωες της εξέγερσης του εβραϊκού γκέτο στο Μπέντζιν. Τον Αύγουστο του 2005 παρουσιάστηκε νέο μνημείο στην τοποθεσία του Γκέτο του Μπέντζιν.
Περαιτέρω ανάγνωση
Μπεντζιν Κατηγορία:Ολοκαύτωμα Μπεντζιν
Έριχ Βόλφγκανγκ Κόρνγκολντ
Ο Έριχ Βόλφγκανγκ Κορνγκολντ (γερμανικά: Erich Wolfgang Korngold, 29 Μαΐου 1897 - 29 Νοεμβρίου 1957) ήταν Βιενέζος συνθέτης, γεννηθείς στη Μοραβία, της Αυστρουγγαρίας (σήμερα Τσεχία) και πολιτογραφημένος στις ΗΠΑ, το 1943. Προς το τέλος των ρομαντικών του συνθέσεων θεωρήθηκε καλός για την εποχή, αλλά η επαναξιολόγηση του, μετά θάνατον, αναρρίπισε το ενδιαφέρον για τις συνθέσεις του.
Αυτός, ο Μαξ Στάινερ και ο Άλφρεντ Νιούμαν θεωρούνται σημαντικοί για την καθιέρωση των μουσικών συνθέσεων για ταινίες. Το 1938 έλαβε Όσκαρ, για τη σύνθεσή του στην ταινία The Adventures of Robin Hood, το οποίο θεωρείται ως το πρώτο όσκαρ που δόθηκε σε συνθέτη και όχι σε αυτόν που επιμελείται τη μουσική σε μία ταινία. Ωστόσο πήρε άλλο ένα όσκαρ για τη σύνθεσή του στην ταινία Anthony Adverse.
Τεοντόρ Ρουσώ
Ο Ετιέν Πιέρ Τεοντόρ Ρουσώ (γαλλικά: Étienne Pierre Théodore Rousseau), γνωστός ως Τεοντόρ Ρουσώ (1812-1867) ήταν Γάλλος ζωγράφος, ένας από τα ηγετικά στελέχη της σχολής της Μπεζανσόν. Με την άμεση παρατήρηση της φύσης συνέβαλε στην ανάπτυξη της τοπιογραφίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Τεοντόρ Ρουσώ γεννήθηκε στο Παρίσι στις 15 Απριλίου 1812. Ήταν γιος ράφτη-εμπόρου και άρχισε να ζωγραφίζει σε ηλικία 14 ετών. Στη δεκαετία του 1820 άρχισε να ζωγραφίζει σε εξωτερικούς χώρους απευθείας στη φύση, μια νέα διαδικασία εκείνη την εποχή. Αν και οι δάσκαλοί του ανήκαν στη νεοκλασική παράδοση, ο Ρουσώ στήριξε την τεχνοτροπία του στην εκτενή μελέτη έργων του Κλωντ Λορραίν, των Ολλανδών τοπιογράφων της χρυσής ολλανδικής εποχής στη ζωγραφική του 17ου αιώνα και στο έργο Άγγλων συγχρόνων του, όπως ο Ρίτσαρντ Παρκς Μπόνινγκτον και ο Τζων Κόνσταμπλ.
Ταξίδεψε πολύ σε διάφορες περιοχές της Γαλλίας, όπου μελέτησε και απεικόνισε διάφορα τοπία. Αυτά τα πρώιμα τοπία του απεικονίζουν τη φύση ως μια άγρια ​​και απείθαρχη δύναμη και κέρδισαν τον θαυμασμό πολλών από τους κορυφαίους ρομαντικούς ζωγράφους και συγγραφείς της Γαλλίας. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Ο ψαράς, 1848–49 Κατά τη δεκαετία του 1830 στο Παρίσι, ο Ρουσώ έζησε μποέμ ζωή. Από το 1831 άρχισε να εκθέτει τακτικά στο γαλλικό Σαλόν. Αλλά το 1836 το έργο του Κάθοδος αγελάδων στα βουνά Ζυρά (περίπου 1835) απορρίφθηκε από την κριτική επιτροπή, όπως και όλες οι συμμετοχές του τα επόμενα επτά χρόνια. Παρά την επίσημη απόρριψη, η φήμη του συνέχισε να αυξάνεται. αριστερά|μικρογραφία|249x249εσ|Λιβάδι που συνορεύει με δέντρα, 1845, [[Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης (Νέα Υόρκη)]] Ο Ρουσώ επισκέφτηκε για πρώτη φορά την περιοχή του Φονταινεμπλώ το 1833 και, από το 1846 περίπου, εγκαταστάθηκε τελικά στο χωριό Μπαρμπιζόν, μετά τη διάλυση του αρραβώνα του με την Ωγκυστίν Μπρω, προστατευόμενη της Ζωρζ Σαντ. Εκεί, συνεργάστηκε με μια ομάδα τοπιογράφων, μεταξύ των οποίων οι Ζαν-Φρανσουά Μιλέ, Ζυλ Ντυπρέ, Ναρσίς Ντιάζ ντε λα Πένια και Σαρλ-Φρανσουά Ντωμπινί. Οι καλλιτεχνικοί τους στόχοι ήταν κοινοί, ζωγράφιζαν το τοπίο με ρεαλιστικούς όρους, κάνοντάς το κύριο θέμα των έργων τους, και έγιναν γνωστοί συλλογικά ως σχολή της Μπαρμπιζόν. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου καλλιτεχνικής εξορίας, ο Ρουσώ δημιούργησε πίνακες αντλώντας έμπνευση απευθείας από τη φύση.
Τα έργα του αντιπροσωπεύουν εν μέρει μια αντίδραση ενάντια στον κυρίαρχο την εποχή εκείνη νεοκλασικισμό και την κλασική ακαδημαϊκή παράδοση, που χρησιμοποιούσαν το τοπίο απλώς ως φόντο για αλληγορικές σκηνές και ιστορικές και μυθολογικές παραστάσεις, όσο και στα ήρεμα εξιδανικευμένα τοπία του ρομαντισμού.
Μετά την Επανάσταση του 1848, το Σαλόν χαλάρωσε λίγο τα πρότυπά του και ο Ρουσώ αναγνωρίστηκε τελικά επίσημα ως σημαντική προσωπικότητα στη γαλλική τοπιογραφία. Τα έργα του είχαν ευρεία αποδοχή στην Παγκόσμια Έκθεση του 1855 και έγινε πρόεδρος της κριτικής επιτροπής Καλών Τεχνών για την Παγκόσμια Έκθεση του 1867. Οι μικρές, υψηλής υφής πινελιές του επηρέασαν το έργο των ιμπρεσιονιστών.
Ο Τεοντόρ Ρουσώ πέθανε από καρδιακή προσβολή στη Μπαρμπιζόν στις 22 Δεκεμβρίου 1867.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι
Αντζέλικα Χιούστον
Η Αντζέλικα Χιούστον (αγγλικά: Anjelica Huston, 8 Ιουλίου 1951) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός, σκηνοθέτης και πρώην μοντέλο. Η Χιούστον είναι η τρίτη γενιά της οικογένειας της που κερδίζει Όσκαρ, διεκδικώντας το Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της στη ταινία του 1985 Η Τιμή των Πρίτζι (Prizzi's Honor, 1985) μετά τον πατέρα της Τζων Χιούστον και τον παππού της, ηθοποιό Ουώλτερ Χιούστον. Έχει επίσης λάβει υποψηφιότητες για Βραβεία της Ακαδημίας για το Εχθροί, μια Ιστορία Αγάπης (Enemies, a Love Story, 1989) και το Οι Κλέφτες (The Grifters, 1990).
Η Χιούστον έλαβε υποψηφιότητες στα Βραβεία της Βρετανικής Ακαδημίας (BAFTA) για το έργο της στα φιλμ του Γούντι Άλεν όπως Απιστίες κι Αμαρτίες (Crimes and Misdemeanors, 1989) και Μυστηριώδεις Φόνοι στο Μανχάτταν (Manhattan Murder Mystery, 1993). Μεταξύ άλλων ρόλων της, πρωταγωνίστησε ως Μορτίσια Άνταμς (Morticia Addams) στις ταινίες Οικογένεια Άνταμς (The Addams Family, 1991) και Οικογένεια Άνταμς 2 (Addams Family Values, 1993), λαμβάνοντας υποψηφιότητες για τα βραβεία Χρυσή Σφαίρα και για τα δύο, και υποδυόμενη τη Μεγάλη Μάγισσα στη παιδική ταινία Οι Μάγισσες (The Witches, 1990). Έχει συχνά εργαστεί με τον σκηνοθέτη Γουές Άντερσον, συμπεριλαμβανομένου ταινιών όπως Οικογένεια Τενεμπάουμ (The Royal Tenenbaus, 2001) και Υδάτινες Ιστορίες (The Life Aquatic with Steve Zissou, 2004). Επίσης είναι η συγγραφέας δύο αυτοβιογραφικών βιβλίων: Μια Ιστορία που λένε Τελευταία (A Story Lately Told) και Δείτε Mε (Watch Me).
Πρώτα Χρόνια
thumb|240x240px|με τον πατέρα [[Τζων Χιούστον, περίοδος 1960]] Η Αντζέλικα Χιούστον γεννήθηκε στη Σάντα Μόνικα της Καλιφόρνια, κι είναι η κόρη του σκηνοθέτη και ηθοποιού Τζον Χιούστον και της Ιταλοαμερικανίδας αρχιμπαλαρίνας και μοντέλου Ένρικα Σόμα (Enrica Soma). Παππούς της Χιούστον από τη πλευρά του πατέρα της ήταν ο γεννημένος στον Καναδά ηθοποιός Ουώλτερ Χιούστον. Η Χιούστον, από τη πλευρά του πατέρα της, έχει Σκωτο-Ιρλανδική, Αγγλική και Ουαλική καταγωγή.
Η Χιούστον έχει έναν μεγαλύτερο αδελφό, τον Τόνι,μια ετεροθαλή αδελφή από τη πλευρά του πατέρα της ονόματι Αλλέγκρα, που τη φώναζε "Πόδια", ένα μικρότερο ετεροθαλή αδελφό από τη πλευρά του πατέρα της, τον ηθοποιό Ντάνυ Χιούστον, καθώς και έναν υιοθετημένο αδελφό, τον Πάμπλο. Είναι θεία του ηθοποιού Τζακ Χιούστον της τηλεοπτικής σειράς Broadwalk Empire (δίκτυο HBO, 2010-2014).
Ως ηθοποιός
Έχοντας αποφασίσει ότι θα επικεντρωθεί περισσότερο στις ταινίες, στις αρχές του 1980 άρχισε να σπουδάζει υποκριτική. Ο πρώτος της σημαντικός ρόλος ήταν στην επανέκδοση της ταινίας Ο ταχυδρόμος χτυπάει πάντα δυο φορές (The Postman Always Rings Twice, 1981) του Μπομπ Ράφελσον. Αργότερα, ο πατέρας της της έδωσε το ρόλο της Μέηροouζ, της κόρης ενός Δον της Μαφίας που ο έρωτας της περιφρονείται από έναν εκτελεστή (Τζακ Νίκολσον), στην κινηματογραφική προσαρμογή της σατιρικής για τη Μαφία νουβέλας του Ρίτσαρντ Κόντον (Richard Condon) Η Τιμή των Πρίτζι. Η Χιούστον κέρδισε το Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της, καθιστώντας την το πρώτο άτομο στην ιστορία της Ακαδημίας που κερδίζει Όσκαρ ενώ και ο ένας γονιός του και ο παππούς του έχουν ήδη κερδίσει από ένα.
Η Χιούστον κέρδισε υποψηφιότητα για το Όσκαρ Καλύτερης Ηθοποιού για την ερμηνεία της ως μικρο-απατεώνας στη ταινία του Στήβεν Φρήαρ με τίτλο Οι Κλέφτες (The Gifters, 1990). Επίσης πρωταγωνίστησε στο τελευταίο φιλμ που σκηνοθέτησε ο πατέρας της, Ο Νεκρός (The Dead, 1987), μια διασκευή πάνω σε ένα έργο του Τζέιμς Τζόυς.
Μετά από αυτό κέρδισε το ρόλο της Μορτίσια Άνταμς (Morticia Addams), στην άκρως επιτυχημένη διασκευή του 1991 Οικογένεια Ανταμς. Στα 1993, επανερμήνευσε το χαρακτήρα στη ταινία Οικογένεια Ανταμς 2. Η Αντζέλικα συμμετείχε επίσης στην επιτυχία του 1998 Παραμυθένιος Ερωτας (Ever After: A Cinderella Story, 1998), μαζί με τις ηθοποιούς Ντρου Μπάριμορ και Μέλανι Λύνσκεϋ, στο ρόλο της Βαρώνης Ροντμίλα ντε Γκεντ. Πρωταγωνίστησε σε δύο φίλμ του Γουές Άντερσον, την Οικογένεια Τένεμπαουμ (The Royal Tenenbaums, 2001) και τις Υδάτινες Ιστορίες με τον Στηβ Ζίτσου (The Life Aquatic with Steve Zissou, 2004), κι εμφανίστηκε σε ένα μικρό ρόλο στη ταινία του 2007  Ταξίδι στο Darjeeling (The Darjeeling Limited). Επίσης χάρισε τη φωνή της στο ρόλο της Βασίλισσας Κλάριον στη σειρά του Ντίσνεϋ με νεράιδες Disney Fairies με πρωταγωνίστρια τη Τίνκερ Μπελ. Στις 22 Ιανουαρίου 2010, απονεμήθηκε στη Χιούστον τιμητική διάκριση στη Λεωφόρο της Δόξας του Χόλιγουντ. Το 2011 η Χιούστον συμμετείχε στη ταινία Ο Φρικτός Χένρυ:η Ταινία (Horrid Henry: The Movie). Η Χιούστον αργότερα εμφανίστηκε στη πετυχημένη σειρά Σμας (Smash), όπου υποδύθηκε τη παραγωγό του Μπρόντγουεϋ Αϊλύν Ραντ.
Ως σκηνοθέτης
Η Χιούστον πρόσφατα άνοιξε τα φτερά της, ακολουθώντας τα βήματα του πατέρα της στη καρέκλα του σκηνοθέτη. Η πρώτη της σκηνοθετική απόπειρα έγινε με τη ταινία Ο Νόθος της Καρολίνα (Bastard Out of Carolina, 1996), που ακολουθήθηκε από τη ταινία Άγκνες Μπράουνι (Agnes Browne,1999), όπου τόσο σκηνοθετούσε όσο και πρωταγωνιστούσε, και μετά Στο Λεωφορείο με την Αδελφή μου (Riding the Bus with My Sister, 2005).
Πολιτικός Ακτιβισμός
left|thumb|Η Χιούστον το 2005 Το Νοέμβριο του 2007, η Χιούστον οργάνωσε μια έγγραφη διαμαρτυρία που οργανώθηκε από τη U.S. Campaign for Burma και το Κέντρο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Το γράμμα, το οποίο είχαν υπογράψει άλλοι είκοσι πέντε διακεκριμένα άτομα από το χώρο της διασκέδασης, απευθύνονταν προς το Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών Μπαν Κι-Μουν και τον προέτρεψαν ώστε να "επέμβει προσωπικά" ώστε να εξασφαλίσει την απελευθέρωση του βραβευμένου με Νόμπελ Ειρήνης Αουνγκ Σαν Σουού Κυί της Βιρμανίας.
Η μεγαλύτερη συνεισφορά της Χιούστον είναι μια ετήσια συνδρομή προς το Συμβουλευτικό Κέντρο για τα Διεμφυλετικά Άτομα για πάνω από μια δεκαετία. Ο Οργανισμός TLC (Transgender Law Center) έχει έναν αυξανόμενο αριθμό κέντρων σε όλη τη Καλιφόρνια<sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" style="white-space:nowrap;" contenteditable="false">[<span title="This claim needs references to reliable sources. (November 2014)">citation needed ]
Το Δεκέμβριο του 2012, η Χιούστον κατέγραψε μια δημόσια διακήρυξη για την Ηθική Αντιμετώπιση των Ζώων (PETA), συμβουλεύοντας τους συναδέλφους της να αποφεύγουν να συμμετέχουν όπου παρουσιάζονται μεγάλοι πίθηκοι στη τηλεόραση, το κινηματογράφο και τις διαφημίσεις. Αργότερα, ο οργανισμός για τα δικαιώματα των ζώων την ανακήρυξε Άτομο της Χρονιάς 2012
Προσωπική ζωή
μικρογραφία|Η Χιούστον με τον ετεροθαλή αδελφό της, Ντάνι Χιούστον, στην απονομή των [[Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 1989|Βραβείων Όσκαρ 1989]] Η Χιούστον ξεκίνησε να βγαίνει με τον φωτογράφο Μπομπ Ρίτσαρνσον το 1969, όταν εκείνη ήταν 18 κι εκείνος 41. Η σχέση τους διήρκεσε σχεδόν τέσσερα χρόνια. Η Χιούστον έζησε με τον ηθοποιό Τζακ Νίκολσον, κατά περιόδους, από το 1973 έως το 1990, ώσπου τα ΜΜΕ ανέφεραν ότι εκείνος είχε αποκτήσει ένα παιδί με την ηθοποιό Ρεμπέκα Μπρουσάρντ (Rebecca Brussard). Κατά τη διάρκεια ενός από τους χωρισμούς τους εκείνη βρέθηκε να έχει σχέση με τον ηθοποιό Ράϋαν Ο'Νηλ (Ryan O'Neal) κατά τη δεκαετία του 70.
Στις 23 Μαΐου 1992, η Χιούστον παντρεύτηκε τον γλύπτη Ρόμπερτ Γκράχαμ (Robert Graham). Το ζευγάρι έζησε σε ένα πενταόροφο σπίτι που είχε σχεδιάσει ο ίδιος ο Γκράχαμ στη Λεωφόρο Γουίνγουαρντ 69 στη Βενετία της Καλιφόρνια, μέχρι το θάνατο του στις 27 Δεκεμβρίου, 2008. Δεν απέκτησαν παιδιά μαζί.
Το σπίτι της Χιούστον βγήκε προς πώληση για 18εκ. δολάρια το 2010, χωρίς να καταφέρει αρχικώς να πωληθεί. Το Σεπτέμβριο του 2012, η εφημερίδα New York Post ότι η Χιούστον σκόπευε να μεταμορφώσει το σπίτι της σε κάποιου τύπου πριβέ κοσμικό κλαμπ, ενώ η ηθοποιός δήλωσε ότι είχε δεχτεί 12εκ. δολάρια προσφορά για το ακίνητο και για να μετέχει στην επιτροπή που θα επέβλεπε τις εργασίες για την ανέγερση ενός πριβέ κλαμπ που θα είχε την έδρα του εκεί. Τον Απρίλιο του 20140, η Χιούστον πούλησε το σπίτι για 11,15εκ. δολάρια.
Η Χιούστον ήταν στενή φίλη με τον ηθοποιό Γκρέγκορι Πεκ, τον οποίο σκηνοθέτησε ο πατέρας της στη ταινία Μόμπυ Ντικ (Moby Diick, 1956). Οι δυο τους πρωτογνωρίστηκαν στα γυρίσματα της ταινίας όταν εκείνη ήταν τεσσάρων κι ενώ ο Πεκ φόραγε το κοστούμι του κάπταιν Αχαμπ. Δεκαετίες αργότερα, μετά το θάνατο του πατέρα της, η Χιούστον ξαναβρέθηκε με τον Πεκ και διατήρησαν μια φιλία που διήρκεσε έως το θάνατο του.
Η Χιούστον έγραψε τα απομνημονεύματα της σε ένα βιβλίο 900 σελίδων, που τελικά το χώρισε σε δύο βιβλία κατά προτροπή του εκδότη της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί απομνημονευματογράφοι Κατηγορία:Βραβευμένες με Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Απόλυτο μηδέν
thumb|right|150px|Το απόλυτο μηδέν έχει οριστεί ακριβώς στους −273,15 [[Κλίμακα Κελσίου|°C ή 0 K.]]
Το απόλυτο μηδέν είναι η ελάχιστη θερμοκρασία που μπορεί θεωρητικά να επιτευχθεί στο σύμπαν. Στη θερμοκρασία αυτή, η εντροπία φθάνει στην ελάχιστη τιμή της. Όπως ορίζεται από τους νόμους της θερμοδυναμικής, το απόλυτο μηδέν δεν μπορεί να επιτευχθεί (ακριβώς) με τεχνητά ή φυσικά μέσα, αφού κάτι τέτοιο απαιτεί ένα σύστημα πλήρως απομονωμένο από το υπόλοιπο σύμπαν. Ένα σύστημα, θεωρητικά, στη θερμοκρασία του απόλυτου μηδενός κατέχει μηδενικού επιπέδου κβαντική του μηχανική ενέργεια. Παρόλο που η μοριακή κινητική ενέργεια δεν μηδενίζεται εντελώς στη θερμοκρασία αυτή, το σύστημα δεν έχει πλέον αρκετή ενέργεια να μεταβιβάσει σε άλλα συστήματα. Γι' αυτό η σωστή έκφραση είναι ότι στο απόλυτο μηδέν η μοριακή ενέργεια είναι η ελάχιστη δυνατή, πλην όμως όχι ακριβώς μηδενική, και ονομάζεται διεθνώς ενέργεια μηδενικού σημείου (zero-point energy).
Με διεθνή συμφωνία, το απόλυτο μηδέν ορίστηκε ως ακριβώς 0 Κ, 0 R, −273,15 °C και -459,67 °F. Παρόλο που θεωρητικά δεν είναι δυνατό να ψυχθεί οποιαδήποτε ουσία ακριβώς στα 0 Κ, κάποιοι επιστήμονες έχουν κάνει σπουδαία επιτεύγματα πλησιάζοντας πολύ το απόλυτο μηδέν, ακόμα και σε θερμοκρασίες λίγα δισεκατομμυριοστά του βαθμού πάνω από το απόλυτο μηδέν. Σε τέτοιες θερμοκρασίες, η ύλη επιτυγχάνει κβαντικά φαινόμενα όπως η υπεραγωγιμότητα και η υπερρευστότητα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θερμοκρασία Κατηγορία:Κρύο Κατηγορία:Κρυογενετική
Χαλκοφανίτης
Ο χαλκοφανίτης (αγγλ. chalcophanite) είναι ένυδρο ορυκτό οξείδιο του ψευδαργύρου, του σιδήρου και του μαγγανίου. Οφείλει το όνομά του στις ελληνικές λέξεις χαλκός και φαίνεσθαι, καθώς αλλάζει χρώμα όταν αναφλεγεί. Συνώνυμός του αναφέρεται ο υδροφρανκλινίτης.
Είναι σχετικά κοινό ορυκτό που εμφανίζεται σε ζώνες αποσάθρωσης μαγγανιούχων - ψευδαργυρούχων αποθέσεων. Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο κρυπτομέλας, ο μαγγανίτης, ο ετερόλιθος, ο ζινκίτης, ο μοντροϋδρίτης και ορισμένα πολύ σπανιότερα, (τζαμπορίτης, αϊοβαϊτης, μουσκοξίτης κ. ά.)
Απαντάται στις ΗΠΑ (Πολιτείες Νιου Τζέρσεϊ, Βιρτζίνια, Μοντάνα, Κολοράντο, Καλιφόρνια, Αριζόνα, Νέο Μεξικό, Γιούτα), στο Μαπίμι του Μεξικού, τη Νέα Νότια Ουαλία της Αυστραλίας, την Άνω Σιλεσία στην Πολωνία, τη Νότια Αφρική, την Τυνησία (μεγάλοι κρύσταλλοι) και σε αρκετές ακόμη χώρες με ελάσσονες εμφανίσεις.
Στην Ελλάδα απαντάται στα μεταλλεία Λαυρίου (Καμάριζα, μεταλλείο Ιλάριον αριθ. 50).
Σιμόνε Μαρτίνι
Ο Σιμόνε Μαρτίνι (ιταλικά: Simone Martini, περ. 1284, Σιένα - 1344, Αβινιόν) ήταν Ιταλός ζωγράφος γεννημένος στη Σιένα. Αποτέλεσε μεγάλη μορφή στην εξέλιξη της πρώιμης ιταλικής ζωγραφικής και επηρέασε σημαντικά τη διεθνή γοτθική τεχνοτροπία. Ήταν, επίσης, αυτός που έκανε τα περισσότερα από κάθε άλλο καλλιτέχνη για να διαδώσει την επίδραση της Σχολής της Σιένας.
Βίος
Πολύ λίγα τεκμήρια σχετικά με τη ζωή του Μαρτίνι έχουν διασωθεί, ενώ υπάρχει διαμάχη μεταξύ των ιστορικών τέχνης σχετικά με τα έργα που του αποδίδονται. Τα τεκμήρια είναι ελάχιστα και αφήνουν πολλά κενά. Αν όμως καταγραφούν οι παραδοσιακές περιγραφές, η ιστορία της ζωής του καλλιτέχνη μπορεί να ανασυσταθεί. Σύμφωνα με τον Πετράρχη, ο οποίος ήταν στενός φίλος του, πιθανόν δεν ήταν όμορφος άνδρας. Κάποιοι λόγιοι ισχυρίζονται ότι το τμήμα που απεικονίζει τον Ιησού ενώπιον του Πιλάτου, στην οπίσθια όψη της Maestà του Ντούτσιο ντι Μπουονινσένια στο "Palazzo Pubblico" της Σιένας, αποτελεί πορτρέτο του Σιμόνε. Άλλοι πάλι πιστεύουν ότι ο ζωγράφος απεικονίζεται ως ο Ιππότης με το γαλάζιο καπέλο, ο οποίος γίνεται μάρτυρας, μισογελώντας και μισοαμφισβητώντας το, το θαύμα της Ανάστασης του παιδός στο παρεκκλήσιο του Αγίου Μαρτίνου στην κάτω εκκλησία του Αγίου Φραγκίσκου στην Ασίζη.
Πιθανότατα γεννήθηκε στη Σιένα, στην περιοχή του Σαντ'Ετζίντιο ή, σύμφωνα με κάποια άλλη εκδοχή, γεννήθηκε σε κάποια εξοχή πολύ κοντά στη Σιένα, κοντά στο Σαν Τζιμινιάνο. Ο πατέρας του ήταν ειδικός στην προετοιμασία του υποστρώματος (arriccio) των τοίχων, στους οποίους επρόκειτο να εκτελεστούν νωπογραφίες. Πιθανότατα όμως ο Σιμόνε εκπαιδεύτηκε στο εργαστήριο του Ντούτσιο, αλλά δεν αναφερόταν σε κανένα έγγραφο μέχρι το 1315, οπότε καταγράφεται η ανάθεση σε αυτόν η νωπογραφία της Maestà στην Αίθουσα του Χάρτη του Κόσμου στο "Palazzo Pubblico" της Σιένας. Σε αυτό απεικονίζονται η Παναγία και το Βρέφος μαζί με Αγγέλους και Αγίους. Το έργο φέρει χρονολογία και υπογραφή του 1315, αλλά ο Σιμόνε το επανεπεξεργάστηκε το 1321 και αποτελεί μια ελεύθερη παραλλαγή της Maestà του Ντούτσιο (1308-1311)
Αν βέβαια ληφθεί υπόψη ότι ο Δήμος της Σιένας επέλεξε τον Μαρτίνι για να του αναθέσει την εκτέλεση ενός τόσο σημαντικού έργου, μπορεί να υποτεθεί ότι ο καλλιτέχνης απολάμβανε ήδη καλής φήμης πριν την ανάθεση. Η εργασία σε αυτό το κτίσμα, που αποτελούσε την "καρδιά" της πόλης τόσο κυριολεκτικά όσο και συμβολικά, αποτελούσε σημαντική εμπειρία για τους καλλιτέχνες που εργάστηκαν σε αυτό κατά τα τέλη του 13ου και τις αρχές του 14ου αιώνα: Ντούτσιο ντι Μπουονινσένια, Σιμόνε Μαρτίνι και Αμπρόζιο Λορεντσέττι.
Από τον ανασχηματισμό του βίου και του έργου του Μαρτίνι, φαίνεται ότι ταξίδευε συχνά από τη Σιένα στην Ασίζη και αντίστροφα. Είναι πιθανό μεταξύ 1312 και 1315 να έφτιαξε τα σχέδια για τα παράθυρα με ζωγραφιστό γυαλί του παρεκκλησίου του Αγίου Μαρτίνου στην Κάτω Εκκλησία της Ασίζης: Τα παράθυρα αυτά είναι εμφανώς προγενέστερα και πιο "αρχαϊκά", από άποψη ύφους, σε σχέση με τις τοιχογραφίες στο ίδιο παρεκκλήσι, οι οποίες ολοκληρώθηκαν το 1317. Το 1315 ζωγράφισε τη Maestà στο "Palazzo Pubblico" της Σιένας και πιθανόν έκανε και κάποιες εργασίες για τις τοιχογραφίες του παρεκκλησίου του Αγίου Μαρτίνου. Επίσης το 1315, κατά την αγιοποίηση του Λουδοβίκου της Τουλούζης, ο Μαρτίνι πιθανόν να έλαβε την ανάθεση για τον πίνακα της Αγίας Τράπεζας στη Νάπολι, υπογεγραμμένο έργο, το οποίο παραδοσιακά πιστεύεται ότι ζωγραφίστηκε στη Νάπολι, αν και δεν υπάρχει καμία σχετική απόδειξη για να στηρίξει αυτή την πεποίθηση. Το έργο επιγράφεται «Στέψη του Ροβέρτου του Ανδηγαυικού από τον αδερφό του Άγιο Λουδοβίκο της Τουλούζης» Με βάση ένα έγγραφο, στο οποίο ο Σιμόνε δεν αναφέρεται ως ζωγράφος αλλά ως "miles", όρος που κατά τον Μεσαίωνα σήμαινε "Ιππότης", φαίνεται ότι ο Σιμόνε στέφθηκε Ιππότης επειδή απέτισε φόρο τιμής στον Βασιλέα Ροβέρτο του Ανζού, την οικογένειά του και τη γαλλικής προελεύσεως γενεαλογία του τόσο στις τοιχογραφίες της Ασίζης όσο και στον πίνακα της Νάπολι. Ήταν κοινή πρακτική για τους ηγεμόνες του ανώτερου Μεσαίωνα να στέφουν Ιππότη κάποιον καλλιτέχνη ως ανταμοιβή.
Η Maestà του Μαρτίνι αντιγράφηκε, λίγο χρόνο ύστερα από τη δημιουργία της, από τον Λίππο Μέμμι στο Σαν Τζιμινιάνο. Αυτό καταδεικνύει την επιρροή που είχαν τα έργα του σε άλλους καλλιτέχνες καθ' όλη της διάρκεια του 14ου αιώνα. Διαιωνίζοντας την παράδοση της Σιένας, το ύφος του Μαρτίνι ερχόταν σε αντίθεση με την εγκράτεια και τη μνημειακότητα που διακρίνει την Φλωρεντινή Σχολή και είναι αξιοσημείωτη για τα απαλά, στυλιζαρισμένα διακοσμητικά στοιχεία, την απαλότητα των γραμμών και την αβρή του κομψότητα.
Η τέχνη του Μαρτίνι οφείλει πολλά στα εικονογραφημένα χειρόγραφα, στην εγχάραξη ελεφαντόδοντου και στην υαλογραφία, τεχνήματα δημιουργούμενα από Γάλλους καλλιτέχνες. Τέτοια δημιουργήματα έρχονταν στη Σιένα τον 14ο αιώνα μέσω της Βία Φραντσιτζένια, του κύριου δρόμου επικοινωνίας της Ρώμης με τη βόρεια Ευρώπη.
Το 1340 ο Μαρτίνι εγκαταστάθηκε στην παπική αυλή της Αβινιόν, όπου και γνώρισε, όπως προαναφέρθηκε, τον Πετράρχη. Για λογαριασμό του ποιητή φιλοτέχνησε το πορτρέτο της αγαπημένης του Λάουρα ντε Νόβες (Laura de Noves), γεγονός που επιβεβαιώνει ο ίδιος ο ποιητής σε δύο σονέτα του (Canzoniere 96 και 130), στα οποία εγκωμιάζει τον Μαρτίνι. Δυστυχώς το πορτρέτο αυτό σήμερα θεωρείται χαμένο.
Τεχνοτροπία και έργα
Ο Μαρτίνι οργάνωνε τον χώρο του κάθε δημιουργήματός του χρησιμοποιώντας το φως και την (πρωτόλεια, τότε) προοπτική. Οι μορφές του, όπως προαναφέρθηκε, σχεδιάζονται με απαλές γραμμές, όχι γωνιώδεις, και τα χρώματά του δεν είναι έντονα αλλά είναι θερμά.
To 1319 ο Μαρτίνι συνέθεσε, για λογαριασμό της εκκλησίας της Αγίας Αικατερίνης στην Πίζα ένα θαυμάσιο πολύπτυχο με θέμα την Παναγία. Πιθανόν κατά τα μέσα της δεκαετίας του 1320 άρχισε να ζωγραφίζει τις δέκα σκηνές, εμπνευσμένες από τα ιπποτικά ιδεώδη, από τη ζωή του Αγίου Μαρτίνου της Τουρ, στο ομώνυμο παρεκκλήσιό του στην Ασίζη. Το έφιππο πορτρέτο του (1328), που απεικονίζει τον Γκουιντορίτσιο ντα Φολιάνο (Guidoriccio da Fogliano), στρατηγό της Δημοκρατίας της Σιένας, είναι ίσως το πρώτο έργο της Σιενέζικης τέχνης που δεν εξυπηρετεί θρησκευτικό σκοπό. Αποτελεί, επίσης, τον σημαντικό πρόδρομο πολυάριθμων έφιππων πορτρέτων που θα εμφανίζονταν κατά την Αναγέννηση. Από την άλλη, ο "Ευαγγελισμός", που τον ζωγράφισε για λογαριασμό του καθεδρικού ναού της Σιένας και σήμερα βρίσκεται στην Πινακοθήκη Ουφίτσι στη Φλωρεντία, είναι από σκοπού ζωγραφισμένος εξωπραγματικά. Ο Μαρτίνι υπέγραψε αυτό το έργο το 1333 μαζί με τον κουνιάδο του Λίππο Μέμμι, με τον οποίο συνεργάστηκαν επί μακρόν. Ο υπέροχος ρυθμός των γραμμών και οι σχεδόν εξαϋλωμένες μορφές του Γαβριήλ και της Μαρίας στο κεντρικό τμήμα του "Ευαγγελισμού" αποτέλεσαν παράδειγμα που μιμήθηκαν πολλοί μεταγενέστεροι καλλιτέχνες, αλλά κανείς δεν κατάφερε να επιτύχει τόσο ζωηρές καμπύλες και τόσο εμπνευσμένες μορφές όπως κατάφερε ο Μαρτίνι σε αυτό το αριστούργημά του.
Ο Σιμόνε Μαρτίνι απεβίωσε το 1344, ενώ βρισκόταν στην υπηρεσία της παπικής αυλής στην Αβινιόν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Σχολή της Σιένα Κατηγορία:Ζωγράφοι γοτθικού ρυθμού
Γοτθική μυθοπλασία
Η γοτθική μυθοπλασία αποτελεί είδος λογοτεχνίας, που συνδυάζει στοιχεία τρόμου και ρομαντισμού. Θεωρείται πως εφευρέθηκε από τον Άγγλο συγγραφέα Οράτιο Γουάλπολ, ο οποίος συνέγραψε το 1764 το μυθιστόρημα Το Κάστρο του Οτράντο.
Όρος
Η λέξη "γοτθικός" συνδέεται άμεσα με τους Γότθους, Βησιγότθους και τους άλλους Οστρογότθους. Το γερμανικό φύλο των Γότθων εγκαταστάθηκε, γύρω στον 2ο αι., στις ακτές της Μαύρης θάλασσας και από εκεί συγκρούστηκε επανειλημμένως με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Για τους Λατίνους, αυτοί οι άνθρωποι ήταν βάρβαροι, όπως άλλωστε και οι Βάνδαλοι, διότι δεν ήταν μυημένοι στον κλασσικό πολιτισμό. Η γλώσσα τους ήταν η γοτική (απλούστερα, χωρίς το θ), η οποία υπήρξε μέρος της μεγάλης οικογένειας των Ινδοευρωπαϊκών γλωσσών και αποτελεί ένα από τα αρχαιότερα επιβεβαιωμένα γλωσσικά ιδιώματα.
Έχει γίνει χρήση αυτής της λέξης, γοτθικός, -ή, για να χαρακτηριστεί η μεσαιωνική τέχνη, και περισσότερο η αρχιτεκτονική. Ο όρος δεν είναι πάντα υποτιμητικός, ακόμα και αν, για αρκετούς μορφωμένους και γνώστες του ρωμαϊκού πολιτισμού, η γοτθική τέχνη φαινόταν, παρότι επιβλητική, κάπως βάρβαρη.
Χαρακτηριστικά
Κυρίαρχα μοτίβα του είδους είναι ο τρόμος (φυσικός και ψυχολογικός), το μυστήριο, το υπερφυσικό, τα φαντάσματα, τα στοιχειωμένα σπίτια, η Γοτθική αρχιτεκτονική, τα κάστρα, το σκότος, ο θάνατος, η τρέλα, τα μυστικά και οι κληρονομούμενες κατάρες.
Εκτός από τον Γουάλπολ, άλλοι αξιόλογοι εκπρόσωποι του είδους θεωρούνται οι: Ανν Ράντκλιφ (Τα Μυστήρια του Ουντόλφο, 1794), Μάθιου Γκέγκορι Λιούις (Ο καλόγερος, 1796), Τσαρλς Ματσουρίν (Μέλμοθ ο Περιπλανώμενος, 1820), Γουίλιαμ Μπέκφορντ (Βαθέκ, 1781) και Μαίρη Σέλλεϋ (Φρανκενστάιν, 1818). Μια αναγέννηση του γοτθικού μυθιστορήματος αποτελεί και η συγγραφή του Δράκουλας από τον Μπραμ Στόκερ.
Επιπλέον βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πεζογραφία Κατηγορία:Θεωρητική μυθιστοριογραφία Κατηγορία:Γοτθικά μυθιστορήματα
Αναστάσιος Μπάλκος
Ο Αναστάσιος Μπάλκος (1916 - 1995) ήταν αντιστράτηγος του ελληνικού Στρατού Ξηράς, πολιτικός και συγγραφέας. Διετέλεσε βουλευτής Πρέβεζας με τη Νέα Δημοκρατία, γενικός γραμματέας του υπουργείου Δημόσιας Τάξης και υπουργός Δημόσιας Τάξης. Υπήρξε ο βουλευτής με τη μακρότερη συνεχόμενη θητεία στην εκλογική περιφέρεια Πρέβεζας ( ημέρες ή 11 χρόνια και 6 μήνες).
Βιογραφικό
Πολέμησε στο Αλβανικό Μέτωπο το 1940-1941, στην Εθνική Αντίσταση με τον ΕΔΕΣ του Ζέρβα και στον εμφύλιο πόλεμο με τις κυβερνητικές δυνάμεις.
Προδικτατορικά, επί κυβερνήσεων Παπάγου και Καραμανλή, ως ταγματάρχης και αντισυνταγματάρχης, ήταν τοποθετημένος στον Β΄ Κλάδο Αντικατασκοπείας και Ασφάλειας της τότε ΚΥΠ.
Του έχουν απονεμηθεί : Τρία χρυσά Αριστεία Ανδρείας-Ανώτερος ταξιάρχης Τάγματος Τιμής, Χρυσός σταυρός Γεωργίου Α' μ.ξ αργυρός σταυρός Γεωργίου Α' μ.ξ σταυροί Ταξιαρχών ΄Β Τάγματος Φοίνικος και ΄Β Τάγματος Γεωργίου Α'. Πολεμικός Σταυρός ΄Β Τάξεως, τρείς πολεμικοί Σταυροί 'Γ τάξεως, μετάλλιο στρατιωτικής αξίας Ά τάξεως, Ανώτερο Μετάλλιο Ταξιάρχη της τιμής 1991, Μεγάλο μετάλλιο Στρατιωτικής αξίας Ά Τάξεως, Εκστρατείας 1940-1941 Εθνικής Αντιστάσεως ΕΟΕΑ ΕΔΕΣ και Αντιδικτατορικού Αγώνα.
Αποστρατεύθηκε στη διάρκεια της δικτατορίας με θαθμό Ταξιάρχου λόγω της συμμετοχής του στο κίνημα της 13.12.67. Ιδρυτικό μέλος της οργάνωσης "ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ", συνελήφθη το 1969 και φυλακίσθει επί 10μηνο. Επανήλθε στο στράτευμα το 1974 με βαθμό Αντιστρατήγου και τον Ιανουάριο του 1975 διορίσθηκε γενικός γραμματέας του υπουργείου Δημόσιας Τάξης. Παραιτήθηκε το Νοέμβριο του 1977 για να θέσει υποψηφιότητα ως βουλευτής στο νομό Πρέβεζας. Εξελέγη βουλευτής και διορίστηκε υπουργός Δημόσιας Τάξης, παραμένοντας ως τον Μάιο του 1980.
Επανεξελέγη βουλευτής Πρέβεζας το 1981 και το 1985. To 1981 επιτέθηκε στη νεοεκλεγμένη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ επειδή ανέθεσε το υπουργείο Δημόσιας Τάξης στον δικηγόρο Γιάννη Σκουλαρίκη, πρώην αντάρτη του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.
Έγραψε και δημοσίευσε τα βιβλία «Κατασκοπεία: Ιστορία, Οργάνωσις, Μέθοδος» (πρόλογος Ευάγγελου Αβέρωφ), «Ντοκουμέντο Τρομοκρατίας: Οι Εκτελεστές», «Αποστολή Στα Βαλκάνια» και «Δίχτυα Στην Τασκένδη» (πρόλογος Ευάγγελου Αβέρωφ), τα δύο τελευταία εκ των οποίων ήταν κατασκοπευτικά μυθιστορήματα, όπου οι «κακοί» της υπόθεσης ήταν Έλληνες κομμουνιστές, κάτι που οδήγησε σε έντονη κριτική από τα κόμματα της Αριστεράς.
Απεβίωσε σε ηλικία 79 ετών στις 30 Οκτωβρίου 1995 και ετάφη στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
Παραπομπές
Μπαλκος Μπαλκος Μπαλκος Κατηγορία:Μέλη του ΕΔΕΣ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Ευρωπαϊκή Οδός 003
right. Η Ευρωπαϊκή Οδός 003 είναι μια οδική αρτηρία του Διεθνούς Δικτύου Εθνικών Οδών της Ευρώπης. Η διαδρομή ξεκινάει από το Ουζμπεκιστάν και καταλήγει στο Τουρκμενιστάν.
Διαδρομή
003
Ελισάβετ Καρλόττα της Λωρραίνης
Η Ελισάβετ Καρλόττα της Λωρραίνης (Élisabeth Charlotte Gabrièle: 21 Οκτωβρίου 1700 – 4 Μαΐου 1711 ήταν Πριγκίπισσα της Λωρραίνης και η Ηγουμένη του Αββαείου του Ρεμιρμόν. Πέθανε από ευλογιά όταν ήταν δέκα ετών.
Βιογραφία
Η Ελισάβετ Καρλόττα Γαβριέλα της Λωρραίνης ήταν κόρη του Λεοπόλδου της Λωρραίνης και της Ελισάβετ Καρλόττας των Βουρβόνων, κόρης του Φιλίππου Α΄ της Ορλεάνης. Η μητέρα της ήταν μέλος του Γαλλικού οίκου των Βουρβόνων. Ήταν το δεύτερο παιδί και η πρώτη κόρη του ζευγαριού, ένας μεγαλύτερος αδερφός είχε γεννηθεί τον προηγούμενο χρόνο.
Ο πατέρας της, Λεοπόλδος, ήθελε η κόρη του να γίνει η ηγουμένη της αριστοκρατικής μονής στο Ρεμιρμόν. Η μονή είχε στενά συνδεθεί με το Σπίτι της Λωρραίνης, πολλές από τις ηγουμένες της οποίας ήταν μέλη της οικογένειας της Λωρραίνης. Ο πατέρας της πίεσε την τότε ηγουμένη, τη Δωροθέα Μαρία του Ζαλμ, να πιέσει τους καθηγητές στη Σορβόννη, το ιστορικό πανεπιστήμιο στο Παρίσι. Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ της Γαλλίας, ο θείος της μητέρας της, επέβαλε την Ελισάβετ Καρλόττα ως κυρίαρχο της επικράτειας. Παρ' όλα αυτά, οι καθηγητές δεν απάντησαν πριν από το θάνατό της.
Η πριγκίπισσα πέθανε από την ευλογιά στο Κάστρο ντε Λυνεβίλ, και κόλλησε την ασθένεια στον άλλον αδερφό της, τον Λουδοβίκο και την μικρότερη αδερφή της Μαρία Γαβριέλα Καρλόττα. Τα τρία παιδιά πέθαναν με διαφορά επτά ημέρες το ένα από το άλλο. Τότε θάφτηκε στην Δουκική Κρύπτη της Εκκλησίας του Αγίου Φραγκίσκου των Κορδελιέρων της Γαλλίας.
Ο μικρότερος αδελφός της Φραγκίσκος Στέφανος, έγινε Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η μικρότερη αδελφή της, η Άννα Καρλόττα, την οποία δεν γνώρισε ποτέ, έγινε αργότερα ηγουμένη του Ρεμιρμόν. Την περίοδο του θανάτου της, η μητέρα της ήταν έγκυος στη μελλοντική Βασίλισσα της Σαρδηνίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γαλλίας
Κύμινο
Το κύμινο είναι η κοινή ονομασία του φυτού Κούμινον το κύμινον ή Κύμινον το ήμερον (Cuminum cyminum). Είναι επίσης γνωστό και ως λευκό κύμινο, αρτυσία ή αρτυσιά στην Κύπρο, καμούν και ως τζίρα, ή τζήρα (jeera ή zeera). Είναι ανθοφόρο φυτό της οικογένειας των Απιίδων (Apiaceae), ιθαγενές από την ανατολική Μεσόγειο μέχρι την Ινδία, ενώ πλέον καλλιεργείται στην Κίνα και το Μεξικό. Οι σπόροι του (ο καθένας περιέχεται μέσα σε έναν καρπό, ο οποίος ξηραίνεται), χρησιμοποιούνται για να δώσουν άρωμα στις κουζίνες πολλών διαφορετικών πολιτισμών, κυκλοφορούν δε, τόσο ολόκληροι όσο και αλεσμένοι. Επιπροσθέτως, το κύμινο χρησιμοποιείται και ως φαρμακευτικό φυτό, ως χωνευτικό, καθώς επίσης και για την αύξηση του σιδήρου στο αίμα στην αναιμία και τη μείωση των συμπτωμάτων στο κοινό κρυολόγημα.
Ετυμολογία
Η Αγγλική λέξη "cumin" προέρχεται από τα παλαιά Αγγλικά, από το Λατινικό cuminum, το οποίο είναι ο εκλατινισμένος τύπος του Ελληνικού "κύμινον", λέξης συγγενικής με το Εβραϊκό כמון (kammon) και το Αραβικό كمون (kammūn). Η παλαιότερη πιστοποιημένη μορφή της λέξης στα Ελληνικά είναι στη Μυκηναϊκή, κου-μι-νο (ku-mi-no), γραμμένη σε Γραμμική Β συλλαβική γραφή. Οι μορφές αυτής της λέξης απαντούν σε πολλές αρχαίες Σημιτικές γλώσσες, συμπεριλαμβανομένου του kamūnu στην Ακκαδική γλώσσα. Η ύστατη πηγή, θεωρείται η λέξη gamun της γλώσσας των Σουμερίων.
Περιγραφή
thumb|left|Καρποί [[άγριο κύμινο|άγριου κύμινου (Κάρον το κυμινοειδές).]]Το κύμινο είναι ο αποξηραμένος σπόρος του φυτού Κούμινον το κύμινον (Cuminum cyminum), μέλους της οικογένειας του μαϊντανού. Το φυτό κύμινο φτάνει σε ύψος τα 30-50 εκ. (12-20 ίντσες) και συλλέγεται με το χέρι. Είναι ετήσιο ποώδες φυτό, με ένα λεπτό λείο διακλαδισμένο στέλεχος, το οποίο είναι 20-30 εκ. (8-12 ίντσες) ψηλό και έχει διάμετρο 3-5 εκ. (1 1⁄4-2 ίντσες). Κάθε κλάδος έχει δυο έως τρεις υποκλάδους. Όλοι οι κλάδοι επιτυγχάνουν το ίδιο ύψος, ως εκ τούτου, το φυτό έχει μια ομοιόμορφη κόμη. Το στέλεχος είναι χρωματισμένο γκρι ή σκούρο πράσινο. Τα φύλλα του είναι πολυσχιδή και έχουν μήκος 5-10 εκ. (2-4 ίντσες), πτεροειδή ή διπλοπτεροειδή, με νηματόμορφα φυλλάρια. Τα άνθη είναι μικρά, λευκά ή ροζ και φέρονται σε σκιάδια. Κάθε σκιάδιο έχει πέντε έως επτά δευτερεύοντα σκιάδια. Ο καρπός είναι πλευρικό ατρακτοειδές ή ωοειδές αχαίνιο, μήκους 4-5 χιλ. (1⁄6–1⁄5 ίντσες), που περιέχει δύο μερικάρπια με ένα μόνο σπόρο. Οι σπόροι του κύμινου έχουν οκτώ κορυφογραμμές με κανάλια λαδιού. Μοιάζουν με τους σπόρους του αγριοκύμινου, έχουν σχήμα επίμηκες, ραβδώσεις κατά μήκος και κίτρινο-καφέ χρώμα, όπως και τα άλλα μέλη της οικογένειας των Σελινοειδών ή Σκιαδοφόρων, σαν το αγριοκύμινο, το μαϊντανό και τον άνηθο.
Ιστορία
thumb|Σπόροι [[μαύρο κύμινο|μαύρου κύμινου (Βούνιον το βολβοκάστανον).]]Το κύμινο έχει χρησιμοποιηθεί από τους αρχαίους χρόνους. Ανασκαφέντες σπόροι στην Ινδία, έχουν χρονολογηθεί από τη δεύτερη χιλιετία π.Χ. Επίσης οι σπόροι του κύμινου έχουν αναφορές σε αρκετές κοινωνικές τάξεις του Νέου Βασιλείου, σε αρχαιολογικούς χώρους των αρχαίων Αιγυπτίων. Στον αρχαίο Αιγυπτιακό πολιτισμό, το κύμινο χρησιμοποιήθηκε ως καρύκευμα και ως συντηρητικό στην ταρίχευση.