cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιντελιγκέντσια
Ιντελιγκέντσια και κοινωνία
Ο Μαξ Βέμπερ θεωρούσε την ιντελιγκέντσια μία μεγάλη κατηγορία ουσιωδώς διαφορετική από άλλες κοινωνικές κατηγορίες, τόσο με όρους συνεισφορών, όσο και με όρους ενδιαφερόντων. Στο μείζον έργο του Οικονομία και Κοινωνία εντάσσει τον όρο σε ποικιλία χρονικών και γεωγραφικών πλαισίων, γράφει π.χ. ότι «η χριστιανική εμμονή με τη διατύπωση των δογμάτων επηρεάσθηκε στην κλασική αρχαιότητα από τον διακριτό χαρακτήρα της ιντελιγκέντσια, που υπήρξε το προϊόν της αρχαιοελληνικής εκπαίδευσης». Κατά τον καθορισμό των κύριων κοινωνικών τάξεων της εποχής του, ο Βέμπερ συνδυάζει την ιντελιγκέντσια με άλλες κοινωνικές κατηγορίες, π.χ. από τη μία υπάρχουν οι άποροι διανοούμενοι και οι ειδικοί (τεχνικοί, κατώτεροι υπάλληλοι) και από την άλλη «τάξεις προνομιούχες από την περιουσία τους και την εκπαίδευσή τους».
Η «ιντελιγκέντσια των μαζών»
Ο ορος «ιντελιγκέντσια των μαζών» (mass intelligentsia) περιγράφει την πρωτοφανή επέκταση κατά τον 20ό αιώνα της τριτοβάθμιας εκπαιδεύσεως, σε σημείο κορεσμού, που δεν έχει το προηγούμενό του στην ανθρώπινη ιστορία, και τη συνακόλουθη αύξηση των ενηλίκων με αυξημένο ενδιαφέρον για θέματα επιστημονικά, φιλοσοφικά και ανθρωπιστικά, πέρα από την ειδικότητά τους. Ο όρος πλέον χρησιμοποιείται ευρύτατα από τους κοινωνιολόγους και απέκτησε δημοσιότητα μετά το 2010 από τον Βρετανό παρουσιαστή και συγγραφέα Μέλβυν Μπραγκ. Κατά τον Μπραγκ ερμηνεύει την αύξηση π.χ. των παρουσιάσεων βιβλίων και των πολιτιστικών εκδηλώσεων, οι οποίες παλαιότερα θα προσέλκυαν το ενδιαφέρον ελάχιστων από τη μάζα της μεσαίας και της εργατικής τάξης. Από την άλλη, η εξέλιξη αυτή δημιούργησε, ιδίως σε λιγότερο παραγωγικές χώρες, το φαινόμενο του «επιστημονικού προλεταριάτου» με τους χιλιάδες άνεργους επιστήμονες.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινωνικές ομάδες Κατηγορία:Κοινωνία της Ρωσίας Κατηγορία:Νοησιαρχία
Προγκρές Μ-24
Το Προγκρές Μ-24 ήταν ρωσικό μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο που εκτοξεύτηκε το 1994 για να ανεφοδιάσει τον διαστημικό σταθμό Μιρ. Ήταν το τεσσαρακοστό τέταρτο από τα 64 συνολικά διαστημόπλοια Προγκρές που έφτασαν στον Μιρ. Στην δεύτερη προσπάθεια του να συνδεθεί με τον σταθμό συγκρούστηκε με αυτόν προκαλώντας του αμελητέες ζημιές. Το συγκεκριμένο διαστημόπλοιο ήταν της έκδοσης Προγκρές Μ και είχε αριθμό σειράς 224. Μετέφερε τρόφιμα, νερό, οξυγόνο, καύσιμα καθώς και εξοπλισμό για την διεξαγωγή επιστημονικής έρευνας. Στο φορτίο του περιλαμβάνονταν μεταξύ των άλλων δύο καινούργιες διαστημικές στολές, τρεις πυροσβεστήρες και υλικά για την επισκευή του συστήματος υποστήριξης ζωής του σταθμού.
Αποστολή
Το Προγκρές Μ-24 εκτοξεύτηκε στις 25 Αυγούστου 1994 (14:25:12 UTC) με πύραυλο Soyuz-U από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ. Μετά από δύο ημέρες επιχειρήθηκε η σύνδεση του με την εμπρόσθια θύρα του κύριου τμήματος (αγγλικά: core module) του Μιρ χωρίς επιτυχία. Στις 30 Αυγούστου έγινε δεύτερη απόπειρα, επίσης ανεπιτυχής, με το Προγκρές να συγκρούεται μάλιστα με τον διαστημικό σταθμό. Η τρίτη προσπάθεια σύνδεσης έγινε χειροκίνητα, από τον κοσμοναύτη Γιούρι Μαλεντσένκο, στις 2 Σεπτεμβρίου.
Το διαστημόπλοιο αποσυνδέθηκε από τον σταθμό στις 4 Οκτωβρίου (18:55:52 UTC) για να καταστραφεί στην ατμόσφαιρα πάνω από τον Ειρηνικό Ωκεανό λίγες ώρες αργότερα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αποστολές στο Διαστημικό Σταθμό Μιρ Κατηγορία:Αποστολές διαστημοπλοίων Προγκρές Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 1994
Πήτερ Ο' Τουλ
μικρογραφία|292x292εσ|Με τον [[Ρίτσαρντ Μπάρτον (δεξιά) στην ταινία Μπέκετ (1964)]] Ο Πήτερ Ο' Τουλ (πλήρες όνομα: Πήτερ Σέιμους Λόρκαν Ο' Τουλ, Peter Seamus Lorcan O'Toole, 2 Αυγούστου 1932 - 14 Δεκεμβρίου 2013 ) ήταν Ιρλανδός ηθοποιός, ο οποίος έγινε διάσημος το 1962 ερμηνεύοντας τον ρόλο του αντισυνταγματάρχη Τόμας Έντουαρντ Λόρενς (T. E. Lawrence) στην ταινία Ο Λόρενς της Αραβίας. Στην καριέρα του τιμήθηκε με πολλά βραβεία, μεταξύ των οποίων τέσσερις Χρυσές Σφαίρες, ένα Βραβείο της Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, ένα Βραβείο Έμμυ και ένα Τιμητικό Βραβείο Όσκαρ το 2003 για το συνολικό του έργο. Αντίθετα, παρότι είχε προταθεί οκτώ φορές για Όσκαρ, δεν κατάφερε ποτέ να το κερδίσει, κατέχοντας ένα μοναδικό ρεκόρ.
Νεαρή ηλικία
Μητέρα του ήταν η Κόνστανς Τζέιν (πατρικό Φέργκιουσον), νοσοκόμα σκωτικής καταγωγής, και πατέρας του ο Πάτρικ Τζόζεφ Ο' Τουλ, ένας Ιρλανδός μεταλλουργός, παίκτης ποδοσφαίρου και πράκτορας στοιχημάτων ιπποδρόμου. Όταν ήταν ενός έτους, η οικογένειά του ξεκίνησε μια πενταετή περιήγηση στις κυριότερες πόλεις της Βόρειας Αγγλίας, στις οποίες διεξάγονταν ιπποδρομιακοί αγώνες. Στις αρχές του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου μεταφέρθηκε για ασφάλεια από το Λιντς και παρακολούθησε ένα καθολικό σχολείο για επτά ή οκτώ χρόνια, όπου υποχρεώθηκε να γίνει δεξιόχειρας.
Όταν τελείωσε το σχολείο, άρχισε να εργάζεται ως εκπαιδευόμενος δημοσιογράφος και φωτογράφος στην εφημερίδα Yorkshire Evening Post, έως ότου κλήθηκε να υπηρετήσει τη θητεία του ως σηματωρός στο Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό. Ο ίδιος είχε δηλώσει, σε συνέντευξη το 2006, ότι το όνειρό του ήταν να γίνει ποιητής ή ηθοποιός. Παρακολούθησε με υποτροφία μαθήματα υποκριτικής στη Βασιλική Ακαδημία της Δραματικής Τέχνης, από το 1952 έως το 1954, αφού νωρίτερα είχε απορριφθεί από τη σχολή δραματικής τέχνης του Θεάτρου Abbey, από τον διευθυντή Έρνεστ Μπλάιθ, επειδή δεν μπορούσε να μιλήσει Ιρλανδικά. Συμφοιτητές του στην Ακαδημία ήταν οι Άλμπερτ Φίνεϊ, Άλαν Μπέιτς και Μπράιαν Μπέντφορντ.
Καριέρα
thumb|Ο Πήτερ Ο' Τουλ ως Τόμας Έντουαρντ Λόρενς Ο Πήτερ Ο' Τουλ άρχισε να εργάζεται στο θέατρο, κερδίζοντας την αναγνώριση ως σαιξπηρικός ηθοποιός στο θέατρο Bristol Old Vic και στη Βρετανική Θεατρική Εταιρεία (English Stage Company), πριν κάνει το ντεμπούτο του το 1954 στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο το 1959, σε ένα πολύ μικρό ρόλο. Ο πρώτος του πρωταγωνιστικός ρόλος ήρθε όταν επιλέχθηκε να ερμηνεύσει τον Τόμας Έντουαρντ Λόρενς στην ταινία του Ντέιβιντ Λην, Ο Λόρενς της Αραβίας, το 1962, αφού ο Μάρλον Μπράντο δεν ήταν διαθέσιμος και ο Άλμπερτ Φίνεϊ απέρριψε τον ρόλο. Η ερμηνεία του αξιολογήθηκε ως η κορυφαία μεταξύ των 100 μεγαλύτερων ερμηνειών όλων των εποχών από το περιοδικό Premiere. Αυτός ο ρόλος τον έκανε γνωστό στους θεατές των Η.Π.Α. και του απέφερε την πρώτη από τις οκτώ υποψηφιότητες για το Όσκαρ Α΄ Ανδρικού ρόλου.
Ο Ο' Τουλ ήταν ένας από τους ελάχιστους υποψήφιους για Όσκαρ ηθοποιούς που προτάθηκε δύο φορές για τον ίδιο ρόλο, σε δύο διαφορετικές ταινίες, ερμηνεύοντας τον Ερρίκο Β' της Αγγλίας στις ταινίες Μπέκετ (Becket, 1964) και Το λιοντάρι του χειμώνα (The Lion in Winter, 1968). Κατά τη δεκαετία του '60 συμμετείχε επίσης στις ταινίες: Χαρέμι για δυο (What's New Pussycat), πλάι στον Γούντι Άλλεν, Πώς να κλέψετε 1.000.000 δολάρια (How to Steal a Million, 1966) πλάι στην Όντρεϊ Χέπμπορν και Η νύχτα των στρατηγών (The Night of the Generals, 1967) πλάι στον Ομάρ Σαρίφ. Έπαιξε τον ομώνυμο ρόλο στον Άμλετ, σε σκηνοθεσία του Λόρενς Ολίβιε, στην παρθενική παραγωγή του Βασιλικού Εθνικού Θεάτρου (Royal National Theatre) το 1963. Εμφανίστηκε, επίσης, στο Θέατρο Gaiety του Δουβλίνου, στο Η Ήρα και το παγόνι του Σον Ο' Κέισι, ενώ η επιθυμία του να παίξει στο Θέατρο Abbey, της ίδιας πόλης, εκπληρώθηκε το 1970, όταν εμφανίστηκε στο έργο του Σάμιουελ Μπέκετ, Περιμένοντας τον Γκοντό, μαζί με τον Ντόναλ ΜακΚαν. Το 1980 έτυχε ευρείας αποδοχής από τους κριτικούς για την ερμηνεία του ως σκηνοθέτης στην ταινία Στάντμαν, ο ριψοκίνδυνος δραπέτης (The Stunt Man). Η ερμηνεία του ως Μάκβεθ, το 1980, θεωρείται συχνά ως μία από τις μεγαλύτερες καταστροφές στη θεατρική ιστορία, όμως ανάκτησε τη θεατρική υπόληψή του με τις ερμηνείες του ως Τζον Τάνερ στο Άνθρωπος και υπεράνθρωπος και ως Χένρι Χίγκινς στον Πυγμαλίωνα, και κέρδισε ένα Βραβείο Ολίβιε για την ερμηνεία του στο έργο Jeffrey Bernard is Unwell, το 1989. Άλλος ρόλος για τον οποίο προτάθηκε για Όσκαρ πρώτου ανδρικού ρόλου ήταν στην ταινία του 1982 Η τυχερή μου χρονιά (My Favorite Year), μια ελαφρή, ρομαντική κωμωδία σχετικά με όσα συμβαίνουν στα παρασκήνια ενός κωμικού βαριετέ σόου της τηλεόρασης, στη δεκαετία του 1950, κατά πολλά όμοιου με το σόου Your Show of Shows, στο οποίο ο Πήτερ Ο' Τουλ παίζει ένα γηραλέο καυχησιάρη κινηματογραφικό αστέρα, που θυμίζει, εσκεμμένα, έντονα τον Έρολ Φλιν.
Το 1972 έπαιξε τον Μιγκέλ ντε Θερβάντες και τον ήρωά του Δον Κιχώτη στο Δον Κιχώτης, ο άνθρωπος απ' την Μάντσα (Man of La Mancha), την κινηματογραφική διασκευή του ομώνυμου πετυχημένου μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ, μαζί με τη Σοφία Λόρεν. Επικρίθηκε ευρέως επειδή χρησιμοποίησε κυρίως μη τραγουδιστές ηθοποιούς και "κέρδισε" την αδιαφορία του κοινού της εποχής. Παρ' όλα αυτά, η ταινία είχε μεγάλη επιτυχία όταν κυκλοφόρησε σε βιντεοκασέτα και DVD, αν και υπάρχουν ακόμη εκείνοι που την κατακρίνουν. Ο Ο' Τουλ τραγουδούσε ντουμπλαρισμένος από τον τενόρο Σάιμον Τζίλμπερτ, όμως οι υπόλοιποι ηθοποιοί τραγούδησαν με την πραγματική τους φωνή. Ο Ο' Τουλ και ο συμπρωταγωνιστής του Τζέιμς Κόκο, που υποδυόταν τον υπηρέτη του Θερβάντες και τον Σάντσο Πάντσα, κέρδισαν υποψηφιότητες για Χρυσές Σφαίρες για την ερμηνεία τους.
Ο Πήτερ Ο' Τουλ κέρδισε ένα βραβείο Έμμυ για τον ρόλο του στη μίνι σειρά Ιωάννα της Λωραίνης το 1999. Το 2004 ερμήνευσε τον Πρίαμο στην κινηματογραφική ταινίαΤροία, που ήταν μεγάλη επιτυχία σε εισπρακτικό επίπεδο. Το 2005 εμφανίστηκε στην τηλεόραση ως ο Τζιάκομο Καζανόβα σε προχωρημένη ηλικία, στην ομώνυμη τηλεοπτική σειρά του BBC. Ο ρόλος του ήταν να διηγηθεί την ιστορία της ζωής του σε μια υπηρέτρια. Ο νεαρός Καζανόβα ερμηνεύτηκε από τον Ντέιβιντ Τέναντ, που χρειάστηκε να φορέσει μπλε φακούς επαφής για να μοιάζουν τα μάτια του με του Πήτερ Ο' Τουλ.
Το 2006 προτάθηκε για όγδοη φορά για το Όσκαρ Α' ανδρικού ρόλου για τον ρόλο του Μορίς στην ταινία Venus, που σκηνοθέτησε ο Ρότζερ Μίτσελ. Αργότερα, ο Πήτερ Ο' Τουλ συμπρωταγωνίστησε, ως ο κριτικός κουζίνας Άντον Ίγκο, στην ταινία κινουμένων σχεδίων της Pixar Ο Ρατατούης, στην οποία ένας αρουραίος ονειρεύεται να γίνει ο μεγαλύτερος σεφ του Παρισιού. Ο Πήτερ Ο' Τουλ εμφανίστηκε στη δεύτερη περίοδο της τηλεοπτικής σειράς Οι Τυδώρ, ως πάπας Παύλος Γ΄, ο οποίος αφορίζει τον βασιλιά Ερρίκο Η' από την Εκκλησία, γεγονός που οδηγεί σε αναμέτρηση μεταξύ των δύο ανδρών στα επτά από τα δέκα συνολικά επεισόδια.
Προσωπική ζωή
Σε μια ραδιοφωνική συνέντευξη στο Ραδιόφωνο BBC τον Ιανουάριο του 2007, ο Ο' Τουλ είπε ότι είχε μελετήσει τις γυναίκες για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα προσπαθώντας όσο μπορούσε περισσότερο να τις καταλάβει, αλλά τελικά δεν γνώριζε τίποτε. Το 1959 παντρεύτηκε την Ουαλή ηθοποιό Σαν Φίλιπς, με την οποία απέκτησε δύο κόρες: το 1961 τη βραβευμένη ηθοποιό Κέιτ Ο' Τουλ και αργότερα την Πατρίσια. Ο Πήτερ και η Σαν πήραν διαζύγιο το 1979. Η πρώην γυναίκα του έχει αποκαλύψει στις δύο αυτοβιογραφίες της ότι ο Ο' Τουλ την κακομεταχειριζόταν ψυχικά εξαιτίας του ποτού και, επίσης, ότι ήταν αποδέκτης υπερβολικών κρίσεων ζήλειας εκ μέρους του, όταν τελικά τον άφησε για ένα νεότερο εραστή. Ο Ο' Τουλ και η φιλενάδα του, το μοντέλο Κάρεν Μπράουν, έχουν ένα γιο, τον Λόρκαν Πάτρικ Ο' Τουλ, που γεννήθηκε το 1983, όταν ο Ο' Τουλ ήταν 50 ετών. Ο Λόρκαν, ο οποίος έγινε ηθοποιός, ήταν μαθητής στο Σχολείο Harrow, ζώντας σε οικοτροφείο από το 1996.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 λίγο έλειψε να χάσει τη ζωή του από σοβαρές ασθένειες, εξαιτίας της υπερβολικής κατανάλωσης αλκοόλ. Εγχειρίστηκε το 1976 και του αφαιρέθηκε το πάγκρεας και μεγάλο μέρος του στομαχιού του, γεγονός το οποίο οδήγησε σε ινσουλινοεξαρτώμενο διαβήτη. Το 1978 έφτασε ένα βήμα από τον θάνατο εξαιτίας αιματολογικής διαταραχής. Τελικά ανάρρωσε και επέστρεψε στη δουλειά, αν και πλέον έβρισκε δυσκολότερα ρόλους σε ταινίες, με αποτέλεσμα να εμφανίζεται περισσότερο στην τηλεόραση και σποραδικά στο θέατρο. Παρ' όλα αυτά εμφανίστηκε στην πολυβραβευμένη ταινία Ο τελευταίος αυτοκράτορας το 1987. Διέμενε από το 1963 στο Κλίφντεν, της κομητείας Γκόλγουεϊ της Ιρλανδίας. Όταν βρισκόταν στο ζενίθ της καριέρας του απέκτησε σπίτια στο Δουβλίνο, στο Λονδίνο και στο Παρίσι, από τα οποία τα τελευταία χρόνια της ζωής του διατηρούσε μόνον αυτό στο Λονδίνο. Στις αρχές της δεκαετίας του 1950 συμμετείχε ενεργά στις διαμαρτυρίες εναντίον του Πολέμου της Κορέας και αργότερα, στη δεκαετία του 1960, ήταν ενεργά αντίθετος στον Πόλεμο του Βιετνάμ.
Ο Πήτερ Ο' Τουλ ήταν ίσως ο μοναδικός από τους Βρετανούς ηθοποιούς της γενιάς του, που είχαν ως κέντρο των θεατρικών εμφανίσεών τους το Λονδίνο, που δεν έχει τιμηθεί ως ιππότης του Βρετανικού στέμματος. Σύμφωνα με την εφημερίδα του Λονδίνου Ντέιλι Μέιλ, του έχει προσφερθεί ο τίτλος του ιππότη ή του ιππότη επί τιμή το 1987, όμως αυτός τον αρνήθηκε εξαιτίας των προσωπικών και των πολιτικών του πεποιθήσεων.
Σε μια συνέντευξή του στο National Public Radio τον Δεκέμβριο του 2006, ο Ο' Τουλ αποκάλυψε ότι γνωρίζει σε αποστήθιση και τα 154 σονέτα του Σαίξπηρ, τα οποία ο ίδιος διάβαζε καθημερινά, και θεωρούσε ότι αυτά συγκαταλέγονται μεταξύ των καλύτερων αγγλικών ποιημάτων. Στην ταινία Venus απαγγέλει το σονέτο αριθμός 18, "Shall I Compare Thee To A Summer's Day".
Ο Ο' Τουλ είχε γράψει δύο αυτοβιογραφικά βιβλία. Στο πρώτο, με τον τίτλο Loitering With Intent: The Child, περιγράφει αναμνήσεις από την παιδική ηλικία του καλύπτοντας χρονικά την περίοδο μέχρι τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο. Το βιβλίο χαρακτηρίστηκε από την εφημερίδα The New York Times ως αξιόλογο βιβλίο του έτους 1992. Στο δεύτερο, με τον τίτλο Loitering With Intent: The Apprentice, περιγράφει τα χρόνια που έζησε στη Βασιλική Ακαδημία της Δραματικής τέχνης μαζί με τους φίλους του όταν σπούδαζε τη θεατρική τέχνη. Τα βιβλία έχουν επαινεθεί από κριτικούς όπως ο Τσαρλς Σάμπλιν των Los Angeles Times. Ο Ο'Τουλ ήδη συγγράφει το τρίτο μέρος της αυτοβιογραφίας του, στο οποίο, όπως ο ίδιος περιγράφει, θα περιέχεται το "ζουμί", δηλαδή οι πιο αξιοσημείωτες στιγμές από τη θεατρική και την κινηματογραφική του καριέρα. Ο Ο'Τουλ παρέμεινε στενός φίλος με τον συμπρωταγωνιστή του στον Λόρενς της Αραβίας Ομάρ Σαρίφ και με τον συμφοιτητή του Άλμπερτ Φίνεϊ.
Ήταν γνωστός οπαδός του ράγκμπι 15 παικτών, και συνήθιζε να παρακολουθεί αγώνες μαζί με τους φίλους του Ρίτσαρντ Χάρις, Κένεθ Γκρίφιθ και Ρίτσαρντ Μπάρτον. Επίσης υπήρξε, σε όλη του τη ζωή, παίκτης, προπονητής και λάτρης του κρίκετ, για το οποίο έχει δίπλωμα διδασκαλίας και προπονητικής σε παιδιά. Ο Ο' Τουλ ήταν οπαδός της ποδοσφαιρικής ομάδας Σάντερλαντ ΑΦΚ, όπως δήλωσε το 1996.
Ο Ο' Τουλ είχε δηλώσει σε συνέντευξη το 2007 ότι ο ηθοποιός που τον επηρέασε περισσότερο ήταν ο Έρικ Πόρτερ. Επίσης, είχε πει ότι η διαφορά μεταξύ των ηθοποιών του χθες και του σήμερα είναι ότι οι ηθοποιοί της γενιάς του εκπαιδεύονταν για "θέατρο, θέατρο, θέατρο". Ακόμη πίστευε ότι η πρόκληση για τον ηθοποιό είναι "να χρησιμοποιεί τη φαντασία του για να συνδεθεί με το συναίσθημά του" και ότι "οι καλοί ρόλοι κάνουν καλούς ηθοποιούς". Ο Ο' Τουλ είχε δηλώσει ότι η ηθοποιός με την οποία ευχαριστιόταν να δουλεύει μαζί της ήταν η στενή φίλη του Κάθριν Χέπμπορν.
Υποψηφιότητες για Όσκαρ
Ο Ο' Τουλ είχε προταθεί οκτώ φορές για το βραβείο Όσκαρ Α' ανδρικού ρόλου, χωρίς όμως να έχει κερδίσει ποτέ, γεγονός που τον καθιστά τον ηθοποιό με τις περισσότερες υποψηφιότητες χωρίς νίκη.
Το 2003, η Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών τον τίμησε με τιμητικό Όσκαρ για τον συνολικό όγκο της δουλειάς του και την ισόβια προσφορά του στον κινηματογράφο. Ο Ο' Τουλ αρχικά αρνήθηκε να το δεχθεί και έγραψε ένα γράμμα στην Ακαδημία λέγοντας ότι "αφού είμαι ακόμη στο παιχνίδι και θα μπορούσα να κερδίσω τον αγαπητό λεχρίτη στα ίσια, θα μπορούσε παρακαλώ η Ακαδημία να αναβάλλει την τιμή μέχρι να γίνω 80;" Η Ακαδημία τον πληροφόρησε ότι θα του απένειμαν το βραβείο είτε το ήθελε είτε όχι. Εκτός από αυτό, τα παιδιά του τον επέπληξαν λέγοντας ότι αυτή ήταν η μεγαλύτερη τιμή που θα μπορούσε κάποιος να λάβει στη βιομηχανία του κινηματογράφου. Ο Ο' Τουλ τελικά συμφώνησε να εμφανιστεί στην τελετή και να δεχθεί το τιμητικό του Όσκαρ, το οποίο του παραδόθηκε από την Μέριλ Στριπ, η οποία είχε τις περισσότερες υποψηφιότητες από κάθε ηθοποιό. Παρ' όλα αυτά ο παλιός του φίλος Κένεθ Γκρίφιθ απογοητεύτηκε πικρά επειδή είχε ταπεινώσει τον εαυτό του δεχόμενος ένα τόσο "γελοίο βραβείο."
Σημειώσεις και παραπομπές
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Τιμητικό Όσκαρ (παραλήπτες) Κατηγορία:Βρετανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Βρετανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Βρετανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Βρετανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ιρλανδοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ιρλανδοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ιρλανδοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Κωμωδίες ή Μιούζικαλ)‎ Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Α' Ανδρικού Ρόλου
Γέρι Μίνα
Το 2013, ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα με την Ντεμπορτίβο Πάστο, κατόπιν αγωνίστηκε στην Ιντεπεντιέντε Σάντα Φε και το 2016-17, στη βραζιλιάνικη Παλμέιρας. Τον Ιανουάριο του 2018 υπέγραψε στην Μπαρτσελόνα, με την οποία κατέκτησε το νταμπλ στην Ισπανία. Από τον Αύγουστο του 2018 αγωνίζεται με την Έβερτον.
Από το 2016, ξεκίνησε να αγωνίζεται και στην Εθνική Κολομβίας U23, ενώ την ίδια χρονιά έκανε και το ντεμπούτο του στην Εθνική Κολομβίας ανδρών, με την οποία έχει συμμετάσχει, έως τώρα, στο Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο, το 2016 και στο Μουντιάλ του 2018.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κολομβιανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Κολομβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κολομβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντεπορτίβο Πάστο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ιντεπεντιέντε Σάντα Φε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σοσιεντάντε Εσπορτίβα Παλμέιρας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έβερτον Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2021
Πρωτοκκλήσι Έβρου
thumb|Κεντρικός δρόμος του Πρωτοκκλησίου Το Πρωτοκκλήσι (υψ. 63 μ.) είναι ακριτικό χωριό, στο βορειοανατολικό άκρο της Ελλάδος, στο νομαρχιακό διαμέρισμα Έβρου. Ανήκει στη δημοτική ενότητα Ορφέα του Δήμου Σουφλίου και βρίσκεται περίπου 15 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Σουφλίου. Το 2001 ο πληθυσμός του χωριού ήταν 316 και 764 για το δημοτικό διαμέρισμα Πρωτοκκλησίου (μαζί με τον οικισμό Αγριάνη). Στην απογραφή του 2011, οι κάτοικοι ήταν 790, εκ των οποίων 530 στον οικισμό Αγριάνη και 260 στο Πρωτοκκλήσι.
Οι κάτοικοι του Πρωτοκκλησίου, είναι στην πλειονότητα τους πρόσφυγες από τα Ελληνικά χωριά Μανδρίτσα και Άκαλαν που σήμερα βρίσκονται στη Βουλγαρία. Με την είσοδο της Βουλγαρίας στην Ε.Ε. οι κάτοικοι του Πρωτοκκλησίου, ανέπτυξαν σχέσεις με τα εν λόγω χωριά. Υπάρχουν άλλωστε και συγγενικές σχέσεις μεταξύ τους, καθώς κάποιοι εγκλωβίστηκαν και συνέχισαν εκεί τη ζωή τους.
Τη δεκαετία του '60 ήρθε το πρώτο μεταναστευτικό ρεύμα κυρίως προς Γερμανία, Η.Π.Α. και Καναδά. Τις επόμενες δεκαετίες, το χωριό γνώρισε μεγάλη οικονομική ανάπτυξη, λόγω των αγροτοκτηνοτροφικών και σηροτροφικών δραστηριοτήτων. Από τη δεκαετία το '90 και μετά, άρχισε η οικονομική του πτώση εξαιτίας της εσωτερικής μετανάστευσης. Σήμερα το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού του είναι υπέργηροι, με ελάχιστους νέους και παιδιά.
Ο ιερός ναός Αγ. Αθανασίου, που ονομάσθηκε από την εκκλησία που υπάρχει ακόμα και σήμερα στο Άκαλαν, έχει ανακαινισθεί πρόσφατα, έχει φωταγωγηθεί και αποτελεί κόσμημα στο κέντρο του χωριού.
Στη θέση καβάκια υπάρχουν ερείπια παλαιάς εκκλησίας και τοίχος με βυζαντινά τούβλα. Λίγο βορειότερα, βρέθηκαν υδραγωγείο και θεμέλια παλαιάς εκκλησίας. Στη θέση παλεκκλήσια υπάρχει ο ναός του θεού Πλούτωνα, χτισμένος απο τον Ορφέα. Στα χωράφια, στη γύρω περιοχή, συχνά έρχονται στο φως κεραμικά θραύσματα, απόδειξη ότι ο τόπος κατοικείται από αρχαιοτάτων χρόνων.
Ιστορία
Δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία, σχετικά με την ίδρυση του χωριού, αν και προφορικές αφηγήσεις παλαιότερων, την τοποθετούν αρκετά πίσω στον χρόνο. Λαμβάνοντας υπόψιν μας τον μύθο(?) του Ορφέα και την ανέγερση απ' αυτόν ναού προς τιμήν του θεού Πλούτωνα, συμπεραίνουμε ότι ο τόπος κατοικείται από τα προιστορικά χρόνια. Είναι γεγονός πάντως, σύμφωνα με ιστορικά στοιχεία, ότι το 1361 που έγινε η κατάληψη της Θράκης απ' τους οθωμανούς, υπήρχε οικισμός στο ίδιο σημείο. Επί τουρκοκρατίας αναφέρεται ως Basklise (πρώτη εκκλησία) από το ναό που χτίστηκε από τον Ορφέα. Το 1878 και το 1912 (σύμφωνα με τον Lyubomir Miletich, μαρτυρία η οποία ελέγχεται, ως προς τον αριθμό των Βούλγαρων κατοίκων) το χωριό εκτός των ντόπιων Ελλήνων κατοίκων, είχε και 100 οικογένειες Βουλγάρων. Μετά από ένα σύντομο διάστημα Βουλγάρικης κατοχής (1913 έως 1919), απελευθερώθηκε και το 1920 προσαρτήθηκε και πάλι στην Ελλάδα. Με την ανταλλαγή πληθυσμών, οι Βούλγαροι κάτοικοι, ανταλλάχθηκαν με Έλληνες, πρόσφυγες κυρίως από τα Ελληνικά χωριά Μανδρίτσα (εκτός από το Πρωτοκκλήσι, πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν στις Μάνδρες Κιλκίς, στο Σέδες Θεσσαλονίκης, στη Σουρωτή, στο Ζαγκλιβέρι κ.α.) και Άκαλαν, τα οποία σήμερα βρίσκονται στο Βουλγάρικο έδαφος.
Η πρώτη εκκλησία στον κόσμο
Η πρώτη εκκλησία στον κόσμο ή ο ναός, προς τιμήν, του θεού Πλούτωνα, χτίστηκε εδώ από τον Ορφέα (λίγο πριν μπούμε στο χωριό, δεξιά στο ύψωμα, σε μια συστάδα δένδρων). Κατά άλλους, πρόκειται για ναό αφιερωμένο στη χθόνια θεότητα Θράκας ιππέας.
Σύμφωνα με το μύθο, όταν η γυναίκα του Ορφέα, Ευρυδίκη, πέθανε από δάγκωμα φιδιού, ο Ορφέας ήταν απαρηγόρητος. Όπως αναφέρει ο Οβίδιος, τριγυρνούσε στα βουνά της Ροδόπης έως το δέλτα του Έβρου, θρηνόντας τον χαμό της. Για να εξευμενίσει τον Πλούτωνα, έχτισε προς τιμήν του ναό και κατέβηκε στον Άδη, όπου και τον έπεισε με τη μουσική του, να τη στείλει πίσω. Ο θεός το υποσχέθηκε, με τον όρο να μη στρέψει το κεφάλι του πίσω, όσο τον ακολουθούσε ο Ερμής μαζί με την Ευρυδίκη. Αυτός δεν κρατήθηκε, γύρισε το κεφάλι του και αντίκρισε την Ευρυδίκη, η οποία στη στιγμή, χάθηκε για πάντα στον Άδη.
Οι Τούρκοι το 1361, βρήκαν το ναό ανέπαφο, στο -σημερινό- Πρωτοκκλήσι. Λέγεται επίσης, ότι οι Βούλγαροι το 1913, αφαίρεσαν μέχρι και τις κολώνες του ναού και τις μετέφεραν στη Βουλγαρία. Άποψη που φυσικά δεν στέκει, διότι πουθενά στη Βουλγαρία δεν αναφέρονται σχετικά, ούτε υπάρχουν μέρη ή αντικείμενα του ναού εκεί. Μάλλον πρόκειται για ανυπόστατες φήμες, με σκοπό τον αποπροσανατολισμό. Εξάλλου, υπάρχουν αρκετές ενδείξεις για το που βρίσκεται θαμένος, με πυκνή βλάστηση πάνω και τριγύρω. Σύμφωνα με ντόπιες πηγές, ο ναός έχει συληθεί κατά το πρόσφατο παρελθόν και εκλάπησαν σημαντικά και μεγάλης αρχαιολογικής αξίας αντικείμενα και ίσως αγάλματα. Η γύρω περιοχή άλλωστε, έχει δώσει αρκετά αρχαία αντικείμενα και ο ναός του θεού Πλούτωνα, περιμένει την αρχαιολογική σκαπάνη να τον αναδείξει. Πρόκειται για ένα παγκόσμιο αρχαιολογικό εύρημα που θα αλλάξει τον ρου της ιστορίας, μιας και ανήκει στην προϊστορική περίοδο. Άλλωστε και η Τροία, έως να την ανακαλύψει ο Σλήμαν, ήταν ένας μύθος.
Έθιμα
Στις 18 Ιανουαρίου γιορτάζει ο Ιερός Ναός του Αγίου Αθανασίου. Μετά το τέλος της θείας λειτουργίας, στον χώρο του πολιτιστικού συλλόγου, γίνεται παραδοσιακό γλέντι για όλους τους κατοίκους.
Την Καθαρά Δευτέρα, από τα μέλη του τοπικού πολιτιστικού συλλόγου, αναβιώνει το έθιμο του «Μπέη». Ετοιμάζεται και διανέμεται παραδοσιακή φασολάδα και νηστίσιμα και ακολουθεί μεγάλο γλέντι.
Στις 14 Αυγούστου, παραμονή της Παναγιάς, γίνεται περιφορά της εικόνας της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και οργανώνεται μεγάλο παραδοσιακό πανηγύρι στον προαύλιο χώρο του σχολείου
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Έβρου Κατηγορία:Δήμος Σουφλίου
2013 Τουκαπέλ
Ο Τουκαπέλ (Tucapel) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,6. Ανακαλύφθηκε το 1971 από τους αστρονόμους Κάρλος Τόρες και Χ. Πετίτ, με παρατηρήσεις από τη Θέρο Ελ Ρόμπλε της Χιλής, και πήρε το όνομά του από τη Μάχη του Τουκαπέλ, στην οποία οι ιθαγενείς Μαπούτσε νίκησαν τους Ισπανούς.
Εξαιτίας και της σημαντικής εκκεντρότητας της τροχιάς του, ο Τουκαπέλ στο περιήλιο της τροχιάς του εξέρχεται από τα εσώτατα όρια της Κύριας Ζώνης και προσεγγίζει την τροχιά του πλανήτη `Αρη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Τουκαπέλ είναι άγνωστα. Ο αστεροειδής αυτός περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 9 ώρες και 2 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τουκαπελ
Αυτοκράτορας Τσουτσιμικάντο
Ο Αυτοκράτορας Τσουτσιμικάντο (土御門天皇, Tsuchimikado-tennō, 3 Ιανουαρίου 1196 - 6 Νοεμβρίου 1231) ήταν ο 83ος αυτοκράτορας της Ιαπωνίας, σύμφωνα με τη σειρά διαδοχής κατά την παράδοση.
Ειδικότερα, κυβέρνησε από τις 18 Φεβρουαρίου 1198 ως τις 12 Δεκεμβρίου 1210. Το κοσμικό του όνομα ήταν Tanehito και ήταν πρωτότοκος γιος του Αυτοκράτορα Γκο-Τόμπα (Go-Toba).
Παντρεύτηκε την Ōinomikado (Φουτζιγουάρα) και απέκτησε 6 γιους και 5 κόρες. Το 1210, ο Go-Toba έπεισε το γιο του να παραιτηθεί υπέρ του νεότερου αδερφού του. Τον διαδέχθηκε ο αδερφός του, Ζουντοκού (Juntoku).
Ο Τσουτσιμικάντο πέθανε στις 6 Νοεμβρίου του 1231.
Περίοδοι επί βασιλείας του
Οι περίοδοι κυριαρχίας του Αυτοκράτορα έχουν περισσότερα από ένα ονόματα ή nengō.
Παραπομπές
Τσουτσιμικαντο
Ίγκορ Μπίσκαν
Ο Ίγκορ Μπίσκαν, ή Μπίστσαν, (Igor Bišćan, γενν. 4 Μαΐου 1978, Ζάγκρεμπ) είναι Κροάτης παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, ο οποίο αγωνιζόταν ως αμυντικός μέσος και νυν προπονητής ποδοσφαίρου.
Υπήρξε διεθνής με την Εθνική Κροατίας.
Τίτλοι
Κατηγορία:Κροάτες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίβερπουλ Φ.Κ. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντιναμό Ζάγκρεμπ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΝΚ Σάμομπορ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρβα Λίγκα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Κροάτες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Κροάτες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΧΝΚ Ριέκα
Πήλιο
Το Πήλιο είναι βουνό στο Νομό Μαγνησίας δίπλα στην πόλη του Βόλου, με ύψος 1.624 μέτρα (κορυφή Πουριανός Σταυρός). Κατά την Ελληνική μυθολογία ήταν η θερινή κατοικία των θεών και πατρίδα των Κενταύρων.
Γεωγραφικά στοιχεία
Εκτείνεται από τα βορειοδυτικά προς τα νοτιοανατολικά με μήκος κατά προσέγγιση 44 χλμ. και πλάτος που κυμαίνεται από 10 χλμ. στο νότο μέχρι 25 χλμ. στον βορρά και σε συντεταγμένες 39,44N 23,04E. Προσεγγιστικά τα όρια του είναι νότια στο Πλατανόρεμα κοντά στο Νεοχώρι και βόρεια στο Καπόρεμα κοντά στη μονή Φλαμουρίου. Η ψηλότερη κορυφή του βρίσκεται προς τη βόρεια πλευρά του βουνού και δεν είναι επισκέψιμη λόγω ύπαρξης στρατιωτικών εγκαταστάσεων. Άλλες κορυφές είναι το Κοτρώνι 1550 μέτρα, Πλιασίδι 1547 μέτρα, Αηδονάκι 1537 μέτρα, Αγριόλευκες 1471 μέτρα, Δραμάλα 1455 μέτρα, Σχιτζουραύλι 1450 μέτρα, Γολγοθάς 1415 μέτρα, Λαγωνίκα 1300 μέτρα. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Μηλιές Πηλίου
Οικολογία - Γεωλογία
Όλο το βουνό είναι κατάφυτο από δάση με πανύψηλες οξιές, βελανιδιές, πλατάνια, αγριοκαστανιές, δασική πεύκη, καθώς και συστάδες υβριδογενούς ελάτης. Στα χαμηλότερα υψόμετρα υπάρχουν καλλιέργειες με μηλιές στις ανατολικές πλαγιές, με ελιές στα νότια καθώς και πολύ πυκνή μακία βλάστηση. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό είναι και η υδρολογική του φύση καθώς οι ανατολικές πλαγιές δέχονται πολύ μεγάλα ποσά βροχής και χιονιού που ξεπερνάνε κατά πολύ τη μέση τιμή της πεδινής Θεσσαλίας. Παρά την παρουσία σε ποσοστό 70% σχιστολιθικών πετρωμάτων που δεν θα επέτρεπαν την δημιουργία σημαντικών υπόγειων πηγών, η ύπαρξη μεγάλων ρηγμάτων έχει οδηγήσει στη δημιουργία αξιόλογων πηγών. Οι σημαντικότερες εξ αυτών είναι αυτές της Καλιακούδας και της Λαγωνίκας. Συνολικά οι γνωστές πηγές στο βουνό φτάνουν τις 70. Ποτάμια με σταθερή ροή δεν υπάρχουν στο Πήλιο, αλλά μεγάλες ρεματιές, όπως αυτή της Λαγωνίκας, του Βρύχωνα, της Καλιακούδας και της Φελούκας με αξιόλογη ροή τους χειμερινούς και ανοιξιάτικους μήνες καθώς και δεκάδες μικρά ρέματα.
Προστατευόμενη τοποθεσία
μικρογραφία|[[Κρόκος του Βελουχιού (Crocus veluchensis), Πήλιο (Χάνια) 10-2-2007]] μικρογραφία|241x241εσ|[[Καμπανούλα η κυρτή (Campanula incurva), (Κοντά στα Χάνια, Πήλιο), 10-7-2021. Ελληνικό ενδημικό είδος]] μικρογραφία|241x241εσ|Η [[διγιτάλις η μεγανθής (Digitalis grandifora), Αγριόλευκες, Πήλιο, Μαγνησία, Θεσσαλία, 10-7-2021]] Η περιοχή είναι προστατευόμενος βιότοπος του δικτύου Natura με κωδικό GR1430001. Στην προστατευόμενη χλωρίδα περιλαμβάνονται τα είδη: Σιφονοστέγια η Συριακή, Κρόκος του Βελουχιού (Crocus veluchensis), κόκκινος κρίνος, Σιληνή η φαβάρια, τσάι του βουνού, Άνθεμις η Κρητική, Καμπανούλα η κυρτή (Campanula incurva), κ.α. Επίσης, απαντούν σημαντικά είδη όπως η διγιτάλις η μεγανθής (Digitalis grandifora), κ.ά. Στην πανίδα περιλαμβάνονται: μυωτίδες, ρινόλοφοι, χελώνες μεσογειακές, πράσινες και κρασπεδωτές, τρανόσαυρες, βουνομυωξοί, πίννα η ευγενής, πιπιστρέλλοι, πεταλούδες, κ.α.
Ανθρώπινη ιστορία
Στο Πήλιο κατά τον 6ο και 8ο αιώνα μ.Χ. εγκαταστάθηκαν Σλάβοι, όπως μαρτυρούν τα τοπωνύμια της περιοχής του Πηλίου. Σύμφωνα με τον Κορδάτο, διασκορπίστηκαν και τελικά ενσωματώθηκαν στις προϋπάρχουσες ελληνικές κοινότητες. Παράλληλα στους Βυζαντινούς χρόνους στο βουνό λειτουργούσε μεγάλος αριθμός μονών, οι οποίες λειτουργούν ως κέντρα οικιστικής οργάνωσης, δημιουργώντας φεουδαρχικού τύπου κοινωνίες. Η περιοχή στη συνέχεια κατακτήθηκε από τους Φράγκους, τους Καταλανούς και έπειτα από τον Σέρβο ηγεμόνα Στέφανο Δουσάν.
Οι Οθωμανοί κατέκτησαν ολόκληρη τη Θεσσαλία μέχρι το 1423. Η περιοχή του Πηλίου παραδόθηκε χωρίς αντίσταση, με την εξαίρεση των Λεχωνίων, τα οποία βρίσκονταν υπό Βενετική κυριαρχία. Οι Οθωμανοί εγκαταστάθηκαν κυρίως στις πεδινές και παραθαλάσσιες εκτάσεις, χωρίζοντας το Πήλιο σε πέντε εγκάρσιες ζώνες (ζιαμέτια) με 24 τιμάρια. Δεν είναι σαφές αν δήμευσαν τις περιουσίες των μοναστηριών, όμως ιδρύθηκαν στο βουνό νέα μοναστήρια, όπως η μονή Φλαμουρίου το 1595 και η μονή Σουρβιάς το 1627. Στα τέλη του 16ου αιώνα αρχίζουν να δημιουργούνται οι πυρήνες των χωριών του βουνού, συνήθως γύρω από μοναστήρια, όπως η Πορταριά και ο Άγιος Λαυρέντιος, όπου εγκαθίστανται μετανάστες από τη Θεσσαλία, τη Φθιώτιδα και την Εύβοια. Η επισκοπή Δημητριάδας μετεγκαταστάθηκε στον οικισμό του Άνω Βόλου. Κάποια από τα χωριά έγιναν βακούφια. left|thumb|Η Πορταριά από τον [[Έντουαρντ Ντόντουελ το 1821]] Καθώς το χωριά του Πηλίου άρχισαν να αναπτύσσονται, οι Οθωμανοί προσέφεραν στους κατοίκους τους φορολογικά προνόμια και αυτόνομη διοικητική οργάνωση. Σε συνδυασμό με την αλλαγή της ιδιοκτησίας της γης και τη δημιουργία τσιφλικών, στα χωριά αυτά συρρέουν μετανάστες από πολλές περιοχές της Ελλάδας. Μέχρι το τέλος του 18ου αιώνα το Πήλιο είχε γίνει η πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή της Ελλάδας. Στα χωριά αναπτύχθηκε η βιοτεχνία και το εμπόριο, παράλληλα με την γεωργοκτηνοτροφία και την υφαντουργική, και χάρις στο ευνοϊκό φορολογικό καθεστώς, η περιοχή άκμασε. Η ύπαρξη βακουφικών χωριών θεωρείται ότι συνέβαλε ώστε να υπάρχει ευνοϊκό φορολογικό καθεστώς και στα άλλα χωριά της περιοχής. Τα χωρία ανέπτυξαν παράλληλα καθεστώς τοπικής αυτοδιοίκησης τον 18ο αιώνα, με εκλογή κοινοτικών αρχόντων κάθε χρόνο, οι οποίοι προέρχονταν από την άρχουσα τάξη μεγαλογαιοκτημόνων και εμποροβιοτεχνών.
Η περίοδος από τα μέσα του 18ου μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα είναι η περίοδος της μέγιστης οικονομικής και πολιτιστικής ακμής του Πηλίου. Το κυριότερο εμπορικό προϊόν της περιοχής ήταν το μετάξι και ακολουθούσαν άλλα υφαντουργικά είδη, όπως τα σκουτιά, και η βυρσοδεψία. Στα αγροτικά προϊόντα κυριαρχούσαν οι ελιές και το ελαιόλαδο και στη συνέχεια οπωροκηπευρικά, όπως τα σύκα και τρόφιμα για αυτοκατανάλωση. Το κύριο λιμάνι για την εξαγωγή τους ήταν ο Βόλος, ενώ αναπτύχθηκαν και άλλα ναυτιλιακά κέντρα, όπως η Ζαγορά και το Τρίκερι. Παράλληλα υπάρχει και πνευματική άνθηση. Το 1760 λειτουργούσαν ελληνικά σχολεία σχεδόν σε όλα τα χωριά. Το 1814-15 ο Άνθημος Γαζής ίδρυσε την Μηλιώτικη Σχολή στις Μηλιές. Οι επιδρομές συμμοριών ληστών στο Πήλιο κατέστρεψαν πολλά σπίτια και χωριά, με αποτέλεσμα να ενισχυθούν τόσο οι δεσμοί μεταξύ των χωριών όσο και να σχηματιστεί το σώμα των αρματολών για την προστασία τους.
Το Πήλιο συμμετείχε στην Ελληνική Επανάσταση του 1821, με πρωτεργάτη τον Άνθιμο Γαζή, όμως ο Μαχμούτ Πασάς Δράμαλης τον Μάιο του 1821 έλυσε την πολιορκία του Βόλου και εισέβαλε στην χερσόνησο του Πηλίου, καταστρέφοντας τα χωριά που επαναστάτησαν και έκαψε τα σπίτια των πρωτεργατών. Επαναστατικές εστίες παρέμειναν στο νότιο Πήλιο μέχρι το 1823, όταν ο Ρεσίτ πασάς κατέστρεψε την περιοχή, και ιδιαίτερα το Προμύρι. Το νότιο Πήλιο επαναστάτησε ξανά το 1854, ενώ το Πήλιο συμμετείχε και στην επανάσταση του 1878, με καταστροφή τμήματος της Μακρινίτσας.
Από τα μέσα του 19ου αιώνα η οικονομία του Πηλίου αρχίζει να παρακμάζει, καθώς δεν μπορεί να ανταγωνιστεί τις αγγλικές υφαντουργίες και δεν υπάρχει επαρκής εσωτερική ζήτηση, ενώ και ο εμπορικός στόλος μειώνεται εξαιτίας του ανταγωνισμού από τα ατμόπλοια. Μόνο η αγροτική παραγωγή αυξήθηκε. Πολλοί εύποροι κάτοικοι του Πηλίου μετανάστευσαν σε περιοχές όπως η Αίγυπτος, η Μικρά Ασία, η Ρουμανία και η Ρωσία, στέλνοντας πίσω εμβάσματα και δημιούργησαν κοινωφελή κτίρια. Το 1881 η Θεσσαλία προσαρτήθηκε στην Ελλάδα με αποτέλεσμα σταδιακά οι ορεινοί οικισμοί να εγκαταλειφθούν και η οικονομική τους δραστηριότητα να μεταφερθεί στην πόλη του Βόλου. Η οικονομική συρρίκνωση της περιοχής συνεχίστηκε μέχρι τη δεκαετία του 1970, οπότε και αρχίζει η ανάπτυξή της ως τουριστικός προορισμός.
Τουρισμός
250px|μικρογραφία|δεξιά|Το γραφικό και άλλοτε πλούσιο χωριό [[Δράκεια Μαγνησίας|Δράκεια του Πηλίου σε επιχρωματισμένη καρτ ποστάλ του 1900. Στις 18 Δεκεμβρίου του 1943, οι Γερμανοί σκότωσαν 118 κατοίκους του χωριού. Σήμερα υπάγεται στον Δήμο Βόλου.]] Το Πήλιο συγκεντρώνει αρκετούς επισκέπτες, τόσο τους χειμερινούς όσο και τους καλοκαιρινούς μήνες. Το χειμώνα προτιμάται από όσους επιθυμούν να απολαύσουν το πανέμορφο βουνό και τον καθαρό αέρα, το χιόνι, να κάνουν σκι, να περάσουν χρόνο στη φύση, ενώ το καλοκαίρι οι παραθεριστές απολαμβάνουν τις πανέμορφες παραλίες του Πηλίου για κολύμπι, ρακέτες, θαλάσσια σπορ, πεζοπορία, κ.λπ. Το Πήλιο παραμένει πανέμορφο όλους τους μήνες και ενδείκνυται για κάθε είδους δραστηριότητα, καθώς και για εναλλακτικός τουρισμός ή και αγροτουρισμός, ενώ παράλληλα διαθέτει τις κατάλληλες υποδομές για τη φιλοξενία μεγάλου όγκου παραθεριστών.
Γεωργία
Όλο το χρόνο, στο Πήλιο λαμβάνουν χώρα διάφορα πανηγύρια, όπου και πωλούνται τα προϊόντα και υπάρχει ξεχωριστή γιορτή για το κάθε προϊόν, όπως για παράδειγμα η γιορτή του κάστανου κάθε Οκτώβρη στο Ξουρίχτι.
Στα χωριά του Πηλίου θα βρει κανείς πολλούς συνεταιρισμούς, και ιδιαίτερα γυναικείους αγροτικούς συνεταιρισμούς, που παράγουν παραδοσιακά σπιτικά προϊόντα.
Παραλίες Πηλίου
Οι παραλίες του Πηλίου τόσο από τη μεριά του Αιγαίου Πελάγους όσο και από τη μεριά του Παγασητικού, φημίζονται για τα καταγάλανα καθαρά νερά τους, και πολλές έχουν βραβευτεί με γαλάζια σημαία από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Υπάρχουν παραλίες για όλα τα γούστα: ήσυχες ή κοσμικές, οργανωμένες ή μη, με αμμουδιά ή βότσαλο. Κατά κανόνα, οι παραλίες που βρίσκονται στη μεριά του Παγασητικού είναι πιο απάνεμες, πιο ζεστές και έχουν λιγότερα κύματα, σε σχέση με αυτές που βλέπουν στο Αιγαίο Πέλαγος. Ενδεικτικά αναφέρονται:
Στη μεριά του Παγασητικού Κόλπου
αριστερά|μικρογραφία|Πεζοπόροι
thumb|250px|Τρισδιάστατη απεικόνιση του Πηλίου.
Μονοπάτια Πηλίου
Το Πήλιο διαθέτει μεγάλο αριθμό από μονοπάτια που είναι ιδανικά για περιπατητικό, ιππικό και ποδηλατικό τουρισμό, ήπιας μορφής. Τα μονοπάτια-καλντερίμια, μαζί με το σιδηρόδρομο Βόλου - Μηλεών, αποτελούσαν μέχρι την δεκαετία του '50 το μοναδικό άξονα επικοινωνίας των χωριών μεταξύ τους και με το Βόλο. Παρά το πέρασμα του χρόνου, πολλά από τα παλιά μονοπάτια διατηρούνται σε πολύ καλή κατάσταση χάρη στη φροντίδα των τοπικών κοινωνιών δίνοντας την ευκαιρία στον επισκέπτη να εξερευνήσει το βουνό από κοντά και με ασφάλεια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουνά της Μαγνησίας
Discoverer 21
Ο Discoverer 21 ή RM-2 ήταν αμερικανικός δορυφόρος επίδειξης τεχνολογίας ο οποίος εκτοξεύτηκε το 1961. Βασίζονταν σε στάδιο πυραύλου Agena-B.
Αποστολή
Εκτοξεύτηκε με πύραυλο Thor DM-21 Agena-B από την Αεροπορική Βάση Βάντενμπεργκ στις 18 Φεβρουαρίου 1961 (22:58 UTC) on 18 February 1961. Όταν τέθηκε επιτυχώς σε χαμηλή περιγήινη τροχιά έλαβε την ονομασία Χάρβαρντ 1961 Zeta 1.
Η τροχιά του είχε περίγειο 243 χλμ., απόγειο 1026 χλμ., κλίση 80,7 μοιρών και τροχιακή περίοδο 97,4 λεπτών. Η συνολική του μάζα ήταν 1110 kg, χρησιμοποιήθηκε δε για την επίδειξη/δοκιμή επανεκκίνησης πυραυλοκινητήρα στο διάστημα καθώς και για τον έλεγχο αισθητήρων υπερύθρων για το πρόγραμμα Midas. Παρέμεινε σε τροχιά μέχρι τις l 20 Απριλίου 1962, οπότε και καταστράφηκε στην ατμόσφαιρα.
Συμφωνία
Η λέξη Συμφωνία (συν + φωνή) μπορεί να αναφέρεται:
1549 Μίκκο
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Μίκκο εκτιμάται σε 9,91 ± 1,0 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι S (λιθώδης), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,376 ± 0,086. Ο Μίκκο περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του πιθανώς μία φορά κάθε 11,5 ώρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μικκο
Βραβεία Σεζάρ του 2007
Η 33η απονομή των Βραβείων Σεζάρ για τις καλύτερες παρουσιάσεις στο χώρου του γαλλικού κινηματογράφου κατά το έτος 2007, έλαβαν χώρα στις 22 Φεβρουαρίου 2008 στο Théâtre du Châtelet. Πρόεδρος της βραδιάς ήταν ο Ζαν Ροσφόρ και ο Αντουάν ντε Κον παρουσιαστής της τελετής (ρόλο που είχε επίσης αναλάβει κατά τα έτη 1996 και 1999). Η απονομή μεταδόθηκε ζωντανά από το τηλεοπτικό κανάλι Canal+. Για πρώτη φορά στην ιστορία του θεσμού η τελετή έγινε ημέρα Παρασκευή και όχι Σάββατο, ώστε να μη συμπέσει με την αναμετάδοση του αγώνα Γαλλίας – Αγγλίας για το Τουρνουά των Έξι Εθνών.
Τις περισσότερες υποψηφιότητες, έντεκα στον αριθμό, συγκέντρωσαν οι ταινίες «Ζωή σαν Τριαντάφυλλο» (La Môme – La Vie en Rose) του Ολιβιέ Νταάν και «Un Secret» του Κλωντ Μίλερ. Τα περισσότερα βραβεία κέρδισαν τελικά οι ταινίες «Ζωή σαν Τριαντάφυλλο» και «Το Μυστικό του Σπόρου» (La Graine et le Mulet) του Αμπντελατίφ Κεσίς, με πέντε και τέσσερις βραβεύσεις αντίστοιχα. Τιμητικά βραβεία για τη συνολική προσφορά τους στον κινηματογράφο έλαβαν:
Βραβεύσεις & υποψηφιότητες ανά κατηγορία
Ακολουθούν αναλυτικά όλες οι υποψηφιότητες ανά κατηγορία. Οι νικητές σημειώνονται με την έντονη συμβολοσειρά.
Εξωτερική σύνδεσμοι
Σεζαρ Κατηγορία:Τελετές Βραβείων Σεζάρ
Σκεπαστό Αχαΐας
Το Σκεπαστό (παλιά ονομασία: Βυσωκά) είναι μία από τις μεγαλύτερες σε πληθυσμό Τοπικές Κοινότητες του Δήμου Καλαβρύτων, μερικά χιλιόμετρα από τα Καλάβρυτα, απέναντι από την Ιστορική Μονή της Αγίας Λαύρας, σε υψόμετρο 819 μέτρων. Στην απογραφή του 2011 βρέθηκε να έχει πληθυσμό 514 κατοίκους.
Ιστορία
Είναι ένα από τα παλαιότερα χωριά της περιοχής. Η ιστορία του ανάγεται στον 15° αιώνα. Συμμετείχε ενεργά στους αγώνες του έθνους, ιδιαίτερα κατά την Επανάσταση του 1821. Προπολεμικά παρουσίαζε μεγάλη οικονομική ανάπτυξη. Το χωριό βομβαρδίστηκε στις 29 Νοεμβρίου του 1943, γιατί υπήρξε το κέντρο αντιστασιακών οργανώσεων. 13 κάτοικοι σκοτώθηκαν και αρκετοί τραυματίστηκαν. Στο Σκεπαστό γεννήθηκε ο ιερομόναχος Τιμόθεος Βερύνης, ηγούμενος της μονής Αγίας Λαύρας κατά τον 18ο αιώνα.
Λοιπά στοιχεία
Το Σκεπαστό συγκρατεί σημαντικό δυναμικό νέων ανθρώπων που παρέμειναν στον τόπο τους με κυριότερη ασχολία την αγροτοκτηνοτροφία. Τα τελευταία χρόνια οι ασχολίες των κατοίκων διευρύνθηκαν με νέες δραστηριότητες γύρω από την επεκτεινόμενη τουριστική ανάπτυξη της ευρύτερης περιοχής. Στο χωριό δραστηριοποιούνται ο «Πολιτιστικός Σύλλογος Νέων Σκεπαστού», ο οποίος πραγματοποιεί δραστηριότητες μορφωτικού - εκπολιτιστικού και κοινωνικού χαρακτήρα και ο «Αθλητικός Όμιλος Σκεπαστού».
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Πολυφωνικό Καραβάνι
To Πολυφωνικό Καραβάνι είναι θεσμός που διοργανώνεται από την αστική μη κερδοσκοπική εταιρία "Άπειρος" (Πολυφωνικό Καραβάνι). Πρόκειται για ένα μεγάλο ταξίδι των φωνών. Ο τίτλος του παραπέμπει στα καραβάνια της ξενιτιάς που ήταν συνυφασμένα με τη συλλογική μνήμη στην Ήπειρο. Ξεκίνησε το 1998, με μια εκδήλωση για το Ηπειρώτικο Πολυφωνικό Τραγούδι στο Πολύδροσο Θεσπρωτίας και συνεχίσθηκε το 1999 με την 1η Διεθνή Συνάντηση Πολυφωνικού Τραγουδιού σε Δελβινάκι, Κτίσματα, Φιλιάτες και Πλαίσιο. Οι Διεθνείς Συναντήσεις, ως Μεγάλα Πολυφωνικά Καραβάνια, συνεχίσθηκαν κάθε καλοκαίρι όλα τα επόμενα χρόνια, εξαπλώνοντας τις εκδηλώσεις τους σε όλη την παραμεθόρια Ήπειρο, από την Αετομηλίτσα ως την Σαγιάδα, με επίκεντρο το Πωγώνι και την Μουργκάνα, όπως επίσης, στη δυτική και ανατολική Μακεδονία, την Θεσσαλία (περιοχή Ελασσόνας), την Κέρκυρα καθώς και τα χωριά του Ηπειρώτικου Πολυφωνικού Τραγουδιού στην Νότια Αλβανία (Δερόπολη, Άνω Πωγώνι, Βούρκος, Ρίζα, Χειμάρρα). Τo Πολυφωνικό Καραβάνι αναπτύσσει δράσεις και σε άλλες χώρες, σε Βουλγαρία, Ιταλία, Γαλλία, Γερμανία. Πέρα από τα καλοκαιρινά Πολυφωνικά Καραβάνια, ταξιδεύει και τις άλλες εποχές, με τα εποχιακά Πολυφωνικά Καραβάνια που είναι περισσότερο εστιασμένα στην επιτόπια έρευνα, τις συλλογικές επιτόπιες καταγραφές, την επιτόπια μαθητεία.
Το Πολυφωνικό Καραβάνι στις πόλεις
Από το 1999 το Πολυφωνικό Καραβάνι αναπτύσσει τη δράση του και στις πόλεις, ιδιαίτερα στην Αθήνα, με διοργάνωση εκδηλώσεων, λειτουργία Εργαστηρίων Πολυφωνίας, ανάπτυξη του Αρχείου Πολυφωνικού Τραγουδιού, παραγωγές, εκδόσεις και άλλα. Πρωτοπόρο στάθηκε το Εργαστήρι Πολυφωνίας που λειτούργησε στο Μουσείο Ελληνικών Λαϊκών Μουσικών Οργάνων "Φοίβος Ανωγειανάκης" από το 1999 και το οποίο συνεχίζεται στο Κέντρο Ελληνικής Μουσικής Φοίβος Ανωγειανάκης. Κορυφαίες εκδηλώσεις του Πολυφωνικού Καραβανιού στην Αθήνα οι Μεγάλες Γιορτές Πολυφωνικού Τραγουδιού που ξεκίνησαν το 2000 και το 2001 από το Θέατρο "Παλλάς" και από το 2002 συνεχίζονται κάθε καλοκαίρι στο Θέατρο Πέτρας ως μέρος του Διεθνούς Φεστιβάλ Πέτρας του Δήμου Πετρούπολης. Στις εκδηλώσεις αυτές συμμετέχει σχεδόν το σύνολο των ομίλων και των σχημάτων του Ηπειρώτικου Πολυφωνικού Τραγουδιού, από όλες τις περιοχές, τις γενιές και τις προσεγγίσεις. Συμμετέχουν επίσης πολυφωνικά σχήματα από Αλβανία, Βουλγαρία, Ιταλία, Γεωργία, Σερβία κά. Ανάλογα, το Πολυφωνικό Καραβάνι στηρίζει την προβολή του πολυφωνικού τραγουδιού και αλλού, όπως σε κοινωνικούς χώρους, νεολαιίστικα στέκια και φεστιβάλ, μουσικές σκηνές.
Άλλες δράσεις
Tο 2003 ιδρύθηκε το Αρχείο Πολυφωνικού Τραγουδιού του Πολυφωνικού Καραβανιού που, από τότε, διαρκώς εμπλουτίζεται με συλλογή και ψηφιοποίηση υλικών, επιτόπιες καταγραφές, συλλογική εθελοντική εργασία. Οι καρποί του κοινωνούνται μέσα από το διαδικτυακό κανάλι του Πολυφωνικού Καραβανιού στο YouTube και την ιστοσελίδα του Πολυφωνικού Kαραβανιού. Το Πολυφωνικό Καραβάνι αναπτύσσει συνέργειες και με άλλους θεσμούς, όπως το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους, τις Συναντήσεις Λαϊκών Πνευστών Νοτίου Αιγαίου κά. Τo 2016, με εργασία του Προέδρου του ΔΣ της "Άπειρος" και "κυρατζή" (οδηγητή) του Πολυφωνικού Καραβανιού Αλέξανδρου Λαμπρίδη, το Ηπειρώτικο Πολυφωνικό Τραγούδι εγγράφηκε στο Εθνικό Ευρετήριο Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Eλλάδας. Τo 2016, με πρωτοβουλία του Πολυφωνικού Καραβανιού, ξεκίνησε ο εορτασμός της "Ημέρας Πολυφωνικού Τραγουδιού" κάθε 14 Μάη, με την αυτοοργάνωση γιορτών σε σειρά πόλεων και χωρών. Το 2018, σε αναγνώριση της δράσης του Πολυφωνικού Καραβανιού, ο Αλέξανδρος Λαμπρίδης αναγορεύθηκε σε επίτιμο δημότη του Δήμου Δερόπολης.
Η διεθνής αναγνώριση
Στις 17 Δεκεμβρίου 2020, το Πολυφωνικό Καραβάνι εγγράφηκε ομόφωνα και μετ΄επαίνων στον διεθνή κατάλογο Καλών Πρακτικών Διαφύλαξης Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO με την υπ' αριθμ. 15.COM 8.C.4 απόφαση της Διακυβερνητικής Επιτροπής για τη Διαφύλαξη της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς. Aποτελεί την πρώτη εγγραφή από μεριάς της Ελλάδας και την 25η διαχρονικά από τα 180 κράτη - μέρη (έως 27-07-2020) της Σύμβασης της UNESCO για τη Διαφύλαξη της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς (2003). Η πρόταση εγγραφής διαμορφώθηκε σε συνεργασία των εκπροσώπων του Πολυφωνικού Καραβανιού Αλέξανδρου Λαμπρίδη και Αλίκης Γκανά με τη Διεύθυνση Νεότερης Πολιτιστικής Κληρονομιάς του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού της Ελλάδας, με τη συναίνεση της Κοινότητας Πολυφωνίας. Το βίντεο της εγγραφής του Πολυφωνικού Καραβανιού ήταν αυτοτελής παραγωγή του, βασισμένη σε αρχειακά υλικά από τη διαχρονική του δράση. H παγκόσμια αναγνώριση αποτέλεσε ένα βήμα προβολής της δράσης του Πoλυφωνικού Καραβανιού, με δημοσιεύσεις, από την εφημερίδα της Πανηπειρωτικής Συνομοσπονδίας Ελλάδας και την "Athens Voice" ως τον "Ριζοσπάστη" και τo 902.gr, καθώς και σε πολλά άλλα ελληνικά και ξένα μέσα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτιστική κληρονομιά Κατηγορία:Εγγραφές στο Εθνικό Ευρετήριο Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ελλάδας
Γενικές εκλογές στις Μπαχάμες 2021
Στις 16 Σεπτεμβρίου 2021 διεξήχθησαν πρόωρες γενικές εκλογές στις Μπαχάμες, για τα 39 μέλη της Βουλής της Συνέλευσης του Κοινοβουλίου των Μπαχαμών.
Εκλογικό σύστημα
Το πολίτευμα στην Κοινοπολιτεία των Μπαχαμών είναι συνταγματική μοναρχία. Τα 39 μέλη της Βουλής της Συνέλευσης εκλέγονται με απλό πλειοψηφικό εκλογικό σύστημα από ισάριθμες μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες για πενταετή θητεία. Η προσέλευση στην ψηφοφορία δεν είναι υποχρεωτική. Δικαίωμα ψήφου έχουν όλοι οι πολίτες των Μπαχαμών ηλικίας άνω των 18 ετών, υπό την προϋπόθεση να έχουν εγγραφεί στον επίσημο κατάλογο ψηφοφόρων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογές στις Μπαχάμες Μπαχαμες
2014 Βασιλέφσκις
Ο Βασιλέφσκις (Vasilevskis) είναι ένας μικρός αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,7. Ανακαλύφθηκε το 1973 από τον Αμερικανό αστρονόμο `Αρνολντ Ρ. Κλέμολα, που παρατηρούσε από το Όρος Χάμιλτον της Καλιφόρνια (Αστεροσκοπείο Λικ), και πήρε το όνομά του προς τιμή του λεττονικής καταγωγής Αμερικανού αστρονόμου Στανισλάους Βασιλέφσκις.
Εξαιτίας της πολύ μεγάλης εκκεντρότητας της τροχιάς του, ο Βασιλέφσκις στο περιήλιό του βρίσκεται αρκετά έξω από τα εσώτατα όρια της Κύριας Ζώνης και τέμνει την τροχιά του πλανήτη `Αρη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Βασιλέφσκις είναι άγνωστα. Ο Βασιλέφσκις περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του πιθανώς μία φορά κάθε 36 ώρες περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βασιλεφσκις
Αικατερίνη Μπίργιερσντοτερ του Μπγιέλμπο
Η Αικατερίνη κόρη του Μπίργιερ, σουηδ.: Catherine Birgersdotter του Bjelbo (άκμασε 1245–89) από τον Οίκο του Μπγιέλμπο (Folkung aätten) ήταν κόρη του jarl (αντιβασιλιά) της Σουηδίας και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα του Άνχαλτ-Τσερμπστ.
Βιογραφία
Ήταν η τρίτη κόρη του Μπίργιερ Μάγκνουσον αντιβασιλιά (jarl) της Σουηδίας και της Ίνγκεμποργκ Έρικσντοτερ, κόρης του Ερρίκου Ι΄ της Σουηδίας.
Ο μεγαλύτερος αδελφός της Βάλντεμαρ έγινε βασιλιάς της Σουηδίας από το 1250 έως το 1275.
Οικογένεια
Στις 17 Οκτωβρίου 1259 η Αικατερίνη παντρεύτηκε τον Ζήγκφρηντ Α΄ των Ασκάνια πρίγκιπα του Άνχαλτ-Τσερμπστ]] (π. 1230 - 1298) επιτρόπου στο πριγκιπάτο της Άνχαλτ. Είχαν παιδιά:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια Κατηγορία:Οίκος του Μπγιέλμπο