cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιάννης Μαρίνος
Οικονομικός Ταχυδρόμος
Ο Γιάννης Μαρίνος είναι ο μακροβιότερος διευθυντής του περιοδικού του Δ.Ο.Λ., Οικονομικός Ταχυδρόμος (Απρίλιος 1965 – Οκτώβριος 1996), ο οποίος επηρέασε σημαντικά την κοινή γνώμη δίνοντας εκτενέστατο βήμα έκφρασης άποψης σε μεγάλο αριθμό αναγνωστών του. Για παράδειγμα στο απόγειο της κυκλοφορίας του ο ΟΤ φιλοξενούσε επιστολές αναγνωστών οι οποίες κάλυπταν 13 σελίδες σε σύνολο 98. Κατά τον Τάσο Αναστασιάδη, συντάκτη του Ο.Τ., «[...] ο παραδοσιακός διευθυντής του, Γ. Μαρίνος, εκδιώχθη (ή έστω παραμερίστηκε) το 1996. Χωρίς να χρειάζεται να παρουσιάσει κανείς μια ειδυλλιακή περιγραφή για την προηγούμενη κατάστασή του, μπορεί ωστόσο να συμπυκνώσει τα στοιχεία του παραδοσιακού αυτού εντύπου στα χαρακτηριστικά επίσης του διευθυντή του: επρόκειτο για ένα έντυπο που βάσιζε την εμβέλειά του στην παραγωγή και την προσφορά σχετικά αξιόπιστου υλικού για την κατανόηση του οικονομικού μας κόσμου. Ο στόχος δεν ήταν κριτικός (ούτε επαναστατικός!): πολύ περισσότερο ήταν η οικοδόμηση ενός λόγου που να ανταποκρίνεται στα μακροπρόθεσμα και ουσιαστικά συμφέροντα μιας αστικής τάξης και των διανοουμένων της, χωρίς να εμπλέκεται ή να καθορίζεται από τις διακυμάνσεις της πολιτικής συγκυρίας. Μπορεί να αναφερθεί, για παράδειγμα, η υπεράσπιση της ευρωπαϊκής προοπτικής ακόμα και όταν τα υπόλοιπα έντυπα της ίδιας εταιρείας [του ΔΟΛ] (τέλος της δεκαετίας του ’70, αρχές της δεκαετίας του ’80) είχαν προσκολληθεί στην πασοκίτικη «αντι-ευρωπαϊκή» και «αντι-νατοϊκή» πολιτική ανέλιξη. Ωστόσο, και είναι ίσως ενδιαφέρον και κρίσιμο για την ανάλυση της λειτουργίας ενός παραδοσιακού τρόπου συγκρότησης ενός επιχειρηματικού λόγου [...] η λειτουργία του Ο.Τ. (και του διευθυντή του) δεν βασιζόταν στην απόκρυψη άλλων (ακόμα και κριτικών) απόψεων. Αντίθετα, φιλοδοξούσε να παρουσιάσει διάφορες κοινωνικές συζητήσεις και να τις εντάξει (ή να τις καταπολεμήσει) στην οικοδόμηση ενός λόγου (ή μιας γραμμής). Εργασιακά αυτό σήμαινε τόσο την ηθελημένη ανάμειξη προσωπικού (κυρίως δημοσιογράφων) ποικίλων απόψεων (ιδεολογικών, πολιτικών) όσο και την εξασφάλιση μιας μίνιμουμ ουσιαστικής τους παραγωγής. Ασφαλώς, το μοντέλο αυτό είχε δυσκολίες και αντιφάσεις, ουσιαστικές, όπως αυτές που αναδύθηκαν με την έκρηξη του ελληνικού εθνικισμού και της «μακεδονίασής» του και τη σχετική αδυναμία αντίστασης στον ανορθολογισμό του, πράγμα που ασφαλώς πλήρωσε το περιοδικό σε όρους φερεγγυότητας και αναγνωστικού κοινού, ή και λειτουργικές, καθώς στηριζόταν στο συγκεντρωτισμό του διευθυντή του, πράγμα που έκανε εύθραυστη την αναπαραγωγή του μοντέλου, όταν αυτός θα αποσυρόταν».
Εκτενή βιογραφικά στοιχεία (για τους γονείς του Μαρίνου, για τα χρόνια της Κατοχής κ.ά.) και θέματα από την αρθρογραφία του Μαρίνου κυρίως στον ΟΤ δίνει ο συνεργάτης του ΟΤ, Αθανάσιος Παπανδρόπουλος, στο βιβλίο του Ακατάλληλο για στρουθοκαμήλους .
Συγγραφικό έργο
Ο Γιάννης Μαρίνος έχει γράψει τα παρακάτω βιβλία:
Κωνσταντίνος Καραμανλής, Ανδρέας Παπανδρέου, Χαρίλαος Φλωράκης: Εκμυστηρεύσεις τριών μεγάλων
Το βιβλίο εκδόθηκε τον Νοέμβριο 2018 (πρώτη έκδοση) από τις εκδόσεις Πατάκη. Προλογίζει ο Πάνος Δημαράς, Πρόεδρος Δ.Σ. «Συλλόγου Οι Φίλοι της Μουσικής», ο οποίος ευχαριστεί τον Μαρίνο «για την προσφορά του για τη διάθεση των εσόδων της έκδοσης αυτής υπέρ των σκοπών του Συλλόγου» (στο βιβλίο αναφέρεται “Copyright © «Σύλλογος Οι Φίλοι της Μουσικής», αρχικό © πνευματικού δημιουργού Γιάννης Μαρίνος”).
Στο βιβλίο περιγράφεται από τη σκοπιά του Μαρίνου η σχέση του ξεχωριστά με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, τον Ανδρέα Παπανδρέου και τον Χαρίλαο Φλωράκη. Υπάρχουν παραρτήματα (δύο για τον Καραμανλή, τρία για τον Παπανδρέου, ένα για τον Φλωράκη), ευρετήριο ονομάτων, βιογραφικά σημειώματα των βιογραφούμενων στο τέλος του βιβλίου, και εισαγωγικό σημείωμα του συγγραφέα στο οποίο εξηγεί ότι «αποκλειστική πρόθεση είναι να μη χαθούν, εάν δεν καταγράφονταν, μερικά από τα όσα αξιομνημόνευτα, αλλά και δημοσιεύσιμα, αποκόμισε η σχέση μου με τους σημαντικούς αυτούς πολιτικούς». Στο εισαγωγικό σημείωμα ο Μαρίνος εύχεται να μπορέσει να ολοκληρώσει «τη συγγραφή αυτών των απομνημονευμάτων με αναφορά σε δύο ακόμα σπουδαίες προσωπικότητες», οι οποίες αποκαλύπτεται από τον ίδιο ότι θα είναι ο Πρόδρομος Μποδοσάκης και ο Χρήστος Λαμπράκης.
Στο βιβλίο γίνεται αναφορά εκτός από τη σχέση του με τον Ανδρέα Παπανδρέου και για τον διάδοχό του στο ΠΑ.ΣΟ.Κ, Κώστα Σημίτη: «δια­τηρώ την ανάμνηση ενός πολύ ευγενικού ανθρώ­που [του Ανδρέα Παπανδρέου], που συντήρησε μέχρι τέλους την καλή σχέση του μαζί μου, καθώς και την ανοχή του προς την κριτική που του ασκούσα, εν αντιθέσει προς τον δι­άδοχο του στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και στην πρω­θυπουργία Κώστα Σημίτη. Ο τελευταίος, μολονότι είχαμε αναπτύξει οικειότητα, δεν δίστασε να απαι­τήσει την απομάκρυνση μου από τη διεύθυνση του Οικονομικού Ταχυδρόμου, επειδή τον ενοχλούσε η κριτική που του ασκούσα» (σ. 166).
Ας προσέχαμε…
Το βιβλίο εκδόθηκε το 2012 με εικονογράφηση του σκιτσογράφου Κώστα Μητρόπουλου με πρόλογο του εκδότη της εφημερίδας «Το Βήμα», Σταύρου Ψυχάρη. Στο εξώφυλλο του βιβλίου ένα σκίτσο του Κώστα Μητρόπουλου παρουσιάζει κάποιον που κυνηγά ένα χαρτονόμισμα χωρίς να προσέχει ότι οδηγείται στον γκρεμό. Αυτό ενέπνευσε και τον τίτλο του βιβλίου στον Μαρίνο. Στην Εισαγωγή ο Μαρίνος ευχαριστεί (εκτός από τον Κώστα Μητρόπουλο) τον Αντώνη Παπαγιαννίδη, τον Θανάση Αλατά και τον Γιάννη Ανδριά. Στο βιβλίο υπάρχουν εμβόλιμα κείμενα του Παναγιώτη Κονδύλη (από το βιβλίο του «Πλανητική Πολιτική μετά τον Ψυχρό Πόλεμο»), του Αντώνη Καρακούση, του Πάσχου Μανδραβέλη, του Διονύση Σαββόπουλου, του Ευάγγελου Αβέρωφ, του Στέφανου Κασιμάτη και του Νίκου Ξυδάκη, ενώ υπάρχει Ευρετήριο ονομάτων στο τέλος του βιβλίου. Στο βιβλίο ο Μαρίνος διατείνεται ότι η οικονομική κρίση στην Ελλάδα είχε προβλεφτεί με εξαντλητική αρθρογραφία στο Βήμα και τον Οικονομικό Ταχυδρόμο (κυρίως) την περίοδο 1993-1996. Χαρακτηριστικά υπάρχει η πρόβλεψη της προσφυγής της Ελλάδας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο 16 χρόνια πριν από το 2010 (17/4/1994 - σελ. 99). Άλλα θέματα που καλύπτονται στο βιβλίο είναι το μεγάλο μέγεθος του δημοσίου τομέα στην Ελλάδα, η ανεργία, η ανταγωνιστικότητα, η φοροδιαφυγή κ.ά.
Τα αντικίνητρα στην ανάπτυξη και στην προσέλκυση ξένων επενδύσεων
Ο τίτλος της παρουσίασης του Γιάννη Μαρίνου στις 14 Απριλίου 2011 στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του Megaron Plus είχε σχεδόν τον ίδιο τίτλο με το βιβλίο: «Τα αντικίνητρα στην ανάπτυξη της Ελλάδας και ιδιαίτερα στην προσέλκυση ξένων παραγωγικών επενδύσεων» [σσ. 17-24]. Στο κείμενό του ο Μαρίνος εμφανίζεται εξαιρετικά απαισιόδοξος για το μέλλον των ξένων επενδύσεων στην Ελλάδα. Στα ισχύοντα αντικίνητρα ο Μαρίνος μένει στο προσφιλές του θέμα στο οποίο έχει αναφερθεί σε πολλά κείμενά του στο Βήμα, δηλαδή το Σύνταγμα της Ελλάδας και κυρίως το Άρθρο 106
Συνταγματική αναθεώρηση για ανταγωνιστική οικονομία σε ένα κοινωνικό κράτος δικαίου
Στις αρχές του 2006 άρχισε να λειτουργεί στο Υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών η Επιτροπή Διαρθρωτικών Μεταρρυθμίσεων (ΕΔΙΜΕΤ), η οποία συνεστήθη βάσει σχετικής πρόβλεψης του άρθρου 70 του νόμου 3371/2005 με μέλη τους Γιάννη Μαρίνο, Θανάση Διαμαντόπουλο, Λάζαρο Εφραίμογλου, Πάνο Καζάκο και Πλάτωνα Τήνιο. Οι προτάσεις της ΕΔΙΜΕΤ περιέχονται σε αυτό το βιβλίο. Οι 5 εμπειρογνώμονες προτείνουν «ευρύ κύκλο αλλαγών στην πολιτική, οικονομική και κοινωνική οργάνωση της χώρας με σκοπό την προσέγγιση του μοντέλου της αγοράς και την άρση των στρεβλώσεων και εμποδίων που δυσχεραίνουν την οικονομική δραστηριότητα». Τα υπό αναθεώρηση Άρθρα του Συντάγματος τα οποία προτείνουν οι 5 εμπειρογνώμονες είναι: Άρθρα 2, 4-5, 9, 11, 13-14, 16-17, 20-24, 30, 32, 41, 44, 53-54, 56, 59, 61, 65, 78-79, 81, 84, 86, 88, 93-94, 99, 101, 103-104, 106-107, 111-119. Περιλαμβάνονται ρυθμίσεις για τον περιορισμό της παρεμπόδισης της ελεύθερης διακίνησης ή της εργασίας [Άρθρο 5§1], την προστασία προσωπικών δεδομένων [Άρθρο 9Α], τον περιορισμό συμμετοχής διαδηλωτών με συγκαλυμμένη την ταυτότητά τους σε διαδηλώσεις [Άρθρο 11§1], την ίδρυση μη κρατικών, μη κερδοσκοπικών Α.Ε.Ι. [Άρθρο 16§5-6], την καθυστέρηση απονομής δικαιοσύνης [Άρθρο 20§1], τη διασφάλιση του δικαιώματος στην εργασία μαζί με το δικαίωμα στην απεργία, και την απαγόρευση της απεργίας των μονίμων δημοσίων υπαλλήλων εφόσον διακόπτει ή παρεμποδίζει την παροχή των κρατικών υπηρεσιών [Άρθρο 23§2], την εκλογή από τη Βουλή του Προέδρου της Δημοκρατίας για 6 χρόνια [Άρθρο 30§1], την εκλογή βουλευτών για 5 χρόνια [Άρθρο 53], την αύξηση των βουλευτών Επικρατείας σε 30 [Άρθρο 54§3], τη φορολογία εισοδήματος και την προστασία επενδύσεων [Άρθρο 78§1, 6], τον κυλιόμενο προϋπολογισμό τριετούς διάρκειας [Άρθρο 79§1], την εξωκοινοβουλευτική προέλευση των υφυπουργών [Άρθρο 81§1], τη συγκρότηση Συνταγματικού Δικαστηρίου [Άρθρο 93§4], τα αντικίνητρα για μακροχρόνιες επενδύσεις [Άρθρο 106] (βλέπε και ), και τέλος την παράλειψη των μεταβατικών κι εξαντλημένων διατάξεων των Άρθρων 111-119.
Το παλαιστινιακό πρόβλημα και η Κύπρος
Το αρχικό κείμενο το οποίο δημοσιεύτηκε σε σειρά ανταποκρίσεων στα Νέα αναπτύχθηκε σημαντικά «με προσθήκες στοιχείων, ντοκουμέντων και επεξηγήσεων» [Εισαγωγή] για να εκδοθεί υπό μορφή βιβλίου το 1975 από τις εκδόσεις Παπαζήση. «Μια πρόσκληση του Αραβικού Συνδέσμου σε συνεργασία με τις κυβερνήσεις της Δαμασκού και της Βηρυττού έδωσε την ευκαιρία στον συγγραφέα και άλλους πέντε Έλληνες δημοσιογράφους να επισκεφτούν την Αίγυπτο, τη Συρία και το Λίβανο για να μελετήσουν καλύτερα επί τόπου το χώρο και τα χαρακτηριστικά του Μεσανατολικού προβλήματος» [Εισαγωγή]. Ο συγγραφέας θεωρεί ότι «το πρόβλημα του Λιβάνου είναι μια πτυχή [...] του προβλήματος της Μέσης Ανατολής. Στο ίδιο ευρύτερο πρόβλημα εντάσσεται το Κυπριακό, μέσ' από το ίδιο πρόβλημα είναι ίσως πια καιρός να δούμε και το Ελληνικό» [Εισαγωγή].
Ο συγγραφέας κάνει αναφορά στους πληθυσμούς των περιοχών, στο κόμμα των Φαλαγγιτών στον Λίβανο, στις διεκδικήσεις των Παλαιστινίων, Ισραηλινών κι Αιγυπτίων, στα οικονομικά προβλήματα των χωρών, ενώ κάνει μνεία στα κυριότερα πρόσωπα, τα οποία σχετίζονται κατά τον συγγραφέα με το μεσανατολικό πρόβλημα (Αριέλ Σαρόν, Χένρι Κίσσινγκερ, Μπασίρ Τζεμαγιέλ, Ανουάρ Σαντάτ, Χαφέζ αλ Άσαντ, Γιάσερ Αραφάτ).
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι
Ζοζέφ Πλατώ
Ο Ζοζέφ Αντουάν Φερντινάν Πλατώ (Βελγική γαλλική γλώσσα: Joseph Antoine Ferdinand Plateau) (1801 - 1883) ήταν Βέλγος φυσικός και μαθηματικός. Ήταν ένας από τους πρώτους που απέδειξε την ψευδαίσθηση της κινούμενης εικόνας, δημιουργώντας το 1832 το φενακιστοσκόπιο, ένα όργανο κινούμενης εικόνας, η λειτουργία του οποίου βασίζεται στο οπτικό μεταίσθημα, που είχε ανακαλύψει το 1828.
Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία|Το φενακιστοσκόπιο του Πλατώ μικρογραφία|Κινούμενη εικόνα στο φενακιστοσκόπιο του Πλατώ Ο Ζοζέφ Πλατώ γεννήθηκε στις Βρυξέλλες 14 Οκτωβρίου 1801. Ο πατέρας του, Αντουάν Πλατώ ήταν ταλαντούχος ζωγράφος. Σε ηλικία έξι ετών, ο νεαρός Ζοζέφ μπορούσε ήδη να διαβάζει και θεωρήθηκε παιδί- θαύμα για εκείνη την εποχή. Από τα πρώτα μαθητικά του χρόνια, εντυπωσιάστηκε ιδιαίτερα από το μάθημα της φυσικής και από τα πειράματα που παρατηρούσε και θέλησε να ανακαλύψει κάποια μέρα τα μυστικά τους. Ο πατέρας του, που ήθελε να κάνει τον γιο του καλλιτέχνη, τον έστειλε στην ακαδημία ζωγραφικής. Έμεινε ορφανός στα 14 και ο θείος του, που τον ανέτρεφε, τον έστρεψε στη γενική εκπαίδευση. Το 1822, εισήλθε στο Πανεπιστήμιο της Λιέγης. Αποφοίτησε με διδακτορικό στη φυσική και τα μαθηματικά το 1829 και το 1835 διορίστηκε καθηγητής πειραματικής Φυσικής και Αστρονομίας στο Πανεπιστήμιο της Γάνδης.
Το φενακιστοσκόπιο
Ο Ζοζέφ Πλατώ επικεντρώθηκε στην έρευνα σχετικά με την όραση και ιδιαίτερα στην επίδραση του φωτός και του χρώματος στον ανθρώπινο αμφιβληστροειδή και το 1832 εφηύρε το φενακιστοσκόπιο, που αργότερα οδήγησε στην γέννηση του κινηματογράφου. Το φενακιστοσκόπιο ήταν μια συσκευή που βασίζονταν στο οπτικό μεταίσθημα, την ικανότητα του αμφιβληστροειδούς να διατηρεί ζωντανή την εικόνα για περίπου 1/20 του δευτερολέπτου μετά τη λήξη του οπτικού ερεθίσματος. Η συσκευή ήταν εξοπλισμένη με δύο δίσκους που περιστρέφονταν προς αντίθετες κατευθύνσεις. Ο ένας δίσκος ήταν γεμάτος με μικρά παράθυρα, ομοιόμορφα χωρισμένα σε έναν κύκλο, ενώ ο άλλος είχε μια σειρά από εικόνες ενός χορευτή. Όταν και οι δύο δίσκοι στρέφονταν με τη σωστή ταχύτητα, οι εικόνες φαίνονταν σαν να συγχωνεύονται, δημιουργώντας την ψευδαίσθηση ενός χορευτή σε κίνηση.
Περαιτέρω έρευνες
Παρά την απώλεια της όρασής του το 1843, πιθανόν λόγω των πειραμάτων του - το καλοκαίρι του 1829, κοίταξε τον ήλιο με γυμνό οφθαλμό για 25 δευτερόλεπτα για να αναλύσει τις φυσικές συνέπειες - συνέχισε ωστόσο την επιτυχημένη καριέρα του στην επιστήμη και τις παραδόσεις του στο Πανεπιστήμιο έως το 1871.
Ο Ζοζέφ Πλατώ μελέτησε επίσης την επιφανειακή τάση-τριχοειδικά φαινόμενα, τα οποία παρουσιάζονται στα λεπτά υγρά υμένια, αποδεικνύοντας ότι οι προκύπτουσες επιφάνειες είναι ελάχιστες.
Στις 27 Αυγούστου 1840, ο Πλατώ παντρεύτηκε την Ωγκυστίν Κλαβαρώ και απέκτησαν έναν γιο τον Φελίξ, μελλοντικό συνεργάτη του. Η κόρη του Αλίς παντρεύτηκε τον Γκουστάφ Φαν Ντερ Μενσμπρύχε το 1871, ο οποίος έγινε επίσης συνεργάτης του και αργότερα ο πρώτος βιογράφος του.
Πέθανε στη Γάνδη στις 15 Σεπτεμβρίου 1883,σε ηλικία 81 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φλαμανδοί επιστήμονες Κατηγορία:Φυσικοί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Πρωτοπόροι της φωτογραφίας Κατηγορία:Πρωτοπόροι του κινηματογράφου
Σημαία της Βρέμης
thumb|Σημαία του κρατιδίου της Βρέμης, διαστάσεις 2:3 Η Σημαία της Βρέμης (γερμανικά: Bremische Flagge) είναι η επίσημη σημαία και το έμβλημα της πόλης της Βρέμης και της περιοχής της Ελεύθερης Χανσεατικής πόλης της Βρέμης, η οποία είναι ομόσπονδο κρατίδιο της Γερμανίας. Η σημαία της Βρέμης καθιερώθηκε το 1952. Η σημαία του κρατιδίου (Staatsflagge, με το ψευδώνυμο Speckflagge, που σημαίνει Σημαία μπέικον) ή αλλιώς αστική σημαία, την οποία χρησιμοποιούν κυρίως οι πολίτες, είναι απλούστερη στη μορφή, όμως δημοφιλής.
Υπηρεσιακή σημαία
Η Υπηρεσιακή σημαία (Dienstflagge) έχει τουλάχιστον 8 λωρίδες και περιέχει το εθνόσημο σε ορθογώνιο φόντο χρώματος λευκού στο κέντρο. Αυτού του είδους τη σημαία μπορούν να τη χρησιμοποιήσουν και οι πολίτες, με βάση τους κανονισμούς του 1891 και του 1897. Μια σημαία του κρατιδίου που έχει 8 λωρίδες, είναι μεσαία.
Σημαία της Γερουσίας
Η Σημαία της Γερουσίας (Senatsflagge) έχει τουλάχιστον 12 λωρίδες. Περιέχει ένα ορθογώνιο λευκό φόντο με το λεγόμενο έμβλημα-σημαία (Flaggenwappen), το οποίο αποτελεί παραλλαγή του μείζονος εμβλήματος. Και οι δύο εκδόσεις της κρατικής σημαίας μπορούν να χρησιμοποιηθούν από το Κράτος αλλά και από τους πολίτες.
Βλέπε επίσης
Κατηγορία:Βρέμη (ομόσπονδο κρατίδιο) Βρεμη
Φροντιστήριο Χερσώνος
Την εποχή της Τουρκοκρατίας λειτούργησαν μια σειρά από σχολές με αντικείμενό τους την ελληνική γλώσσα αλλά και γενικότερα τις επιστήμες και τη γενική παιδεία, οι οποίες και ονομάστηκαν Φροντιστήρια, ένα εκ των οποίων ήταν και το Ελληνικόν Φροντιστήριον της Χερσώνος. Από τα φροντιστήρια αυτά αποφοιτούσαν, μεταξύ άλλων, εκείνοι που στη συνέχεια δίδασκαν κατ' οίκον ή σε κοινοτικά σχολεία τους Έλληνες μαθητές -δηλαδή οι δημοδιδάσκαλοι της εποχής εκείνης.
Ίδρυση
Το Ελληνικόν Φροντιστήριον της Χερσώνος ιδρύθηκε το 1785 από τον Ηλία Κανδύλη, που προηγουμένως είχε αναλάβει σχολάρχης στο Ελληνικόν Φροντιστήριον της Τραπεζούντος. Διώχθηκε όμως από τις τουρκικές αρχές της πόλης του και κατέφυγε στην Χερσώνα -μετά τις διαδοχικές ήττες της η Τουρκία τότε άρχισε να σκληραίνει τη στάση της προς τις εθνικές μειονότητες. Στη Χερσώνα ο Κανδύλης ίδρυσε αμέσως ένα εκπαιδευτικό ίδρυμα παρόμοιο με της Τραπεζούντος. Εκεί δίδαξε (σε Έλληνες και Ποντίους) κατά διαστήματα και ο ίδιος μέχρι το 1802. Στη διδασκαλία τον διαδέχθηκαν οι μαθητές του Θεόδωρος Τραπεζούντιος και Γεώργιος Στρατηγόπουλος Πελοποννήσιος. Ανάμεσα σε αυτά που διδάσκονταν εκεί τα παιδιά και οι έφηβοι -ίσως και μεγαλύτεροι- εικάζεται ότι ήσαν τα μαθήματα που διδάσκονταν και στην Τραπεζούντα, το φροντιστήριο της οποίας προσπάθησε να μεταφέρει στην Χερσώνα ο Κανδύλης. Τα μαθήματα αυτά (στην Τραπεζούντα) την εποχή που έφυγε από εκεί ο Κανδύλης ήταν τα αρχαία ελληνικά, τα θεολογικά κείμενα, καθώς και στοιχεία Ιατρικής και Γεωγραφίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκπαίδευση στην Ουκρανία Κατηγορία:Ποντιακός Ελληνισμός
Μαξέντιος
Ο Μάρκος Αυρήλιος Βαλέριος Μαξέντιος (Marcus Aurelius Valerius Maxentius, 278 - 28 Οκτωβρίου 312) ήταν Ρωμαίος Αυτοκράτορας από το 306 έως το 312. Ήταν γιος του πρώην Αυτοκράτορα Μαξιμιανού και γαμπρός του Αυτοκράτορα Γαλέριου. Στο τελευταίο μέρος της βασιλείας του συμμετείχε στον εμφύλιο πόλεμο, συμμαχώντας με τον Μαξιμίνο Β΄ εναντίον του Λικίνιου και του Κωνσταντίνου Α΄. Ο τελευταίος τον νίκησε στη μάχη της Μιλβίας γέφυρας το 312, όπου ο Μαξέντιος, με τον στρατό του σε φυγή, φέρεται να πνίγηκε στον ποταμό Τίβερη.
Η γέννηση και τα πρώτα χρόνια
Η ακριβής ημερομηνία γέννησης του Μαξέντιου είναι άγνωστη. Πιθανώς γεννήθηκε κατά το 278. Ήταν γιος του Αυτοκράτορα Μαξιμιανού και της γυναίκας του, Ευτροπίας.
Καθώς ο πατέρας του έγινε Αυτοκράτορας το 285, ο Μαξέντιος θεωρήθηκε βασιλικός πρίγκιπας που θα διαδεχόταν τελικά τον πατέρα του στο θρόνο. Φαίνεται, όμως, ότι δεν έχει υπηρετήσει σε καμία σημαντική στρατιωτική ή διοικητική θέση κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Διοκλητιανού και του πατέρα του. Η ακριβής ημερομηνία του γάμου του με την κόρη του Γαλέριου είναι άγνωστη.
Ο Μαξέντιος ήταν αδελφός της Φαύστας, νόμιμης συζύγου του Κωνσταντίνου και ετεροθαλής αδελφός της Θεοδώρας, δεύτερης συζύγου του Κωνστάντιου Χλωρού. Ως ένας από τους πρώτους Τετράρχες ονομάστηκε Αύγουστος της Δύσης και διοίκησε την επαρχία της Ιταλίας που εκτεινόταν από τις Άλπεις και τα δυτικά Βαλκάνια ως τις ακτές των σημερινών κρατών της Αλγερίας, της Τυνησίας και της Λιβύης (περιλαμβανομένης όλης της σημερινής Ιταλίας και των νησιών της).
Οι επιδιώξεις του και οι εσωτερικές συγκρούσεις
Το 306, ο Κωνστάντιος Χλωρός πέθανε και οι λεγεώνες της Βρετανίας κήρυξαν τον γιο του Κωνσταντίνο καίσαρα. Ο Μαξέντιος επεδίωξε να διεκδικήσει τον τίτλο του Αυγούστου και το στήριγμα της Συγκλήτου ενώ στο μεταξύ κάλεσε τον πατέρα του να τον χρίσει συναυτοκράτορα έτσι ώστε να κερδίσει και την δική του στήριξη. Το 307,ο Λικίνιος έλαβε τον τίτλο του Αυγούστου από την Επαρχία της Ανατολής.
Ο Γαλέριος, που επίσης στήριζε τις δράσεις του Μαξέντιου, περιόρισε τον Κωνσταντίνο με το να τον αναγνωρίσει ως Καίσαρα (της Γαλατίας και της Βρετανίας) και όχι ως Αύγουστο. Για να κερδίσει την εμπιστοσύνη του Γαλέριου, ο Κωνσταντίνος προσπάθησε να πλησιάσει σε οικογενειακό επίπεδο τους δύο Αυτοκράτορες. Παντρεύτηκε την αδερφή του Μαξέντιου, Φαύστα στους Τρεβήρους και έτσι κέρδισε τον τίτλο του Αυγούστου. Ο Γαλέριος όμως κήρυξε εκστρατεία εναντίον του Μαξιμιανού και του Μαξέντιου στην Ιταλία που απέτυχε και στην οποία ο Κωνσταντίνος έλαβε ουδέτερη στάση.
Το 308 Ο Μαξέντιος έπρεπε να αντιμετωπίσει και την προδοσία του πατέρα του που προσπάθησε να τον εκθρονίσει στη Ρώμη. Στο Καρνούντο,ο ηττημένος πλέον Μαξιμιανός παραιτήθηκε από Αύγουστος και διέφυγε στη Γαλατία, στον υποβαθμισμένο σε Καίσαρα Κωνσταντίνο. Δύο χρόνια αργότερα, ο Μαξιμιανός βρέθηκε ύποπτος σε συνωμοσία, με σκοπό να δολοφονηθεί ο Κωνσταντίνος κατά την εκστρατεία του εναντίον των Φράγκων. Τον ίδιο καιρό ο Μαξέντιος έστειλε στην Αφρική έναν μικρό στρατό για να καταπνίξει την προδοσία του Δομίτιου Αλεξάνδρου, που έχρισε τον εαυτό του Αυτοκράτορα της Καρχηδόνας.
Η σύγκρουση με το Μ. Κωνσταντίνο και το τέλος
Στις 28 Οκτωβρίου 312, στην περιοχή της Μιλβίας γέφυρας γύρω στους 100 χιλιάδες άνδρες στο πλευρό του Κωνσταντίνου συγκρούστηκαν με τους άνδρες του Μαξεντίου (κυμαίνονταν μεταξύ 75 και 120 χιλιάδων) στα βόρεια της Ρώμης. Ο Κωνσταντίνος είχε ενισχύσει τις δυνάμεις του στρατολογώντας ντόπιους κατοίκους δίχως θρησκευτικές διακρίσεις, γεγονός που κρίθηκε οιωνός για την θετική μεταχείριση που είχαν οι Χριστιανοί στα χρόνια της αυτοκρατορίας του, παρά το γεγονός ότι είχε παραμείνει πιστός στο ρωμαϊκό δωδεκάθεο. Εν τέλει οι δυνάμεις του Μαξεντίου υποχώρησαν στον Τίβερη και προσπάθησαν να διασχίσουν το ποτάμι. Όμως μέσα στον πανικό των ηττημένων ανδρών που επικρατούσε, ο Μαξέντιος έπεσε στο νερό και πνίγηκε. Την επόμενη ημέρα το πτώμα του βρέθηκε και ο Κωνσταντίνος διέταξε να αποκεφαλιστεί και το κεφάλι του να περιφερθεί στους δρόμους της Ρώμης και στη συνέχεια να σταλεί στην Αφρική ως σύμβολο της απόλυτης πάταξης του σφετεριστή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαίοι Αυτοκράτορες
Λειβαδάς
Το ελληνικό επώνυμο Λειβαδάς μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα, αμφότερα με καταγωγή από την Κεφαλληνία:
Δείτε επίσης
Περισσότερα πρόσωπα αναφέρονται με την εναλλακτική γραφή Λιβαδάς του ίδιου επωνύμου.
Εθνόσημο του Γκουάμ
right|125px
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γκουάμ Κατηγορία:Γκουάμ
Επισωρευσιγενές ηφαίστειο
Στη γεωλογία και ειδικότερα στην ηφαιστειολογία ως επισωρευσιγενές ηφαίστειο χαρακτηρίζεται οποιοδήποτε εκρηξιγενές από το οποίο εκτινάσσονται ηφαιστειακά αναβλήματα, τα οποία στη συνέχεια επαναπίπτουν και συσσωρεύονται πέριξ του κρατήρα δημιουργώντας κατά τη ψύξη τους ηφαιστειακό περιτείχισμα σε κωνοειδή μορφή.
Γενικά
Τα ηφαίστεια του τύπου αυτού προκαλούνται από την υπέρ την επιφάνεια του γεωφλοιού εκρηξιγενή δράση διακρινόμενα σε ηπειρωτικά και υποθαλάσσια ή ωκεάνια. Βασική διαφορά των δύο επιμέρους αυτών τύπων είναι ότι οι πλαγιές των ωκεάνιων είναι ομαλότερες από των ομοίων της κατηγορίας ηπειρωτικών. Ειδικότερα στο σχηματισμό των ηπειρωτικών επισωρευσιγενών ηφαιστείων σπουδαίος παράγοντας είναι η κατάσταση του καιρού και ειδικότερα η ύπαρξη ανέμου. Αν δηλαδή κατά την έκρηξη υφίσταται άπνοια και η ποσότητα των αναβλημάτων είναι μικρή τότε η επισώρευση αυτών θα διαρκέσει για λίγο σχετικά χρόνο δημιουργώντας το λεγόμενο ηφαιστειακό όρος με ένα δακτυλιοειδές περιτείχισμα μικρού σχετικά ύψους αλλά μεγάλης διαμέτρου. Αν αντίθετα η ποσότητα των αναβλημάτων είναι μεγάλη τότε η επισώρευση είναι περισσότερο ταχεία όπου και δημιουργείται ο λεγόμενος ηφαιστειακός κώνος, (ή "κωνίδα" κατά Σνάιντερ), με μεγαλύτερο ύψος του προηγουμένου και απότομες πλαγιές, φέροντας κορυφαίο κρατήρα μικρότερης διαμέτρου του προηγουμένου.
Αν αντίθετα, κατά την έκρηξη πνέουν στη περιοχή δυνατοί άνεμοι, τότε η επισώρευση θα διαρκέσει τοπικά πολύ λίγο ενώ θα συνεχίσει σε πολύ μεγαλύτερη έκταση. Τα δε βαρύτερα υλικά των αναβλημάτων αντί δακτυλιοειδές θα δημιουργήσουν πεταλοειδές ή δρεπανοειδές περιτείχισμα (ως ανοικτό δακτυλιοειδές), ή άλλης ακανόνιστης μορφής, προς την προσήνεμη πλευρά, δηλαδή του πνέοντος ανέμου. Στη περίπτωση δε που πνέουν άνεμοι ιδιαίτερα ισχυροί και συνεχίζουν να διατηρούνται επί μακρόν, τότε η επισώρευση στη περιοχή θα είναι ελάχιστη με δεδομένο ότι ο μεγαλύτερος όγκος των αναβλημάτων θα μεταφερθούν ως αιωρήματα σε άλλες μακρύτερες περιοχές κατά διεύθυνση των ανέμων όπου κατά την πτώση τους δημιουργούν επισωρευσιγενή καλύμματα. Στη θέση δε της έκρηξης απομένει μόνο ο εκρηξιγενής κρατήρας υπό μορφή κοιλότητας.
Πηγές
Κατηγορία:Ηφαιστειολογία
Μεβλούτ Ερντίντς
Ο Μεβλούτ Ερντίντς ή Ερντίνγκ (Mevlüt Erdinç), γεννημένος στις 25 Φεβρουαρίου 1987 στο Σαιν-Κλωντ του Ζυρά, είναι Γαλλοτούρκος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός στην Ιστανμπούλ Μπασάκσεχιρ.
Νεότητα
Ο Μεβλούτ Ερντίνγκ είναι το νεότερο παιδί μιας οικογένειας με συνολικά οκτώ παιδιά η οποία κατάγεται από το Γιοζγκάτ της Τουρκίας. Οι γονείς του έφτασαν στη Γαλλία το 1973. Σε ηλικία 13 ετών εντάχθηκε στα τμήματα υποδομής της Σοσό προερχόμενος από το Σαιν-Κλωντ όπου και αγωνιζόταν για λογαριασμό της A.S.C.V.B (Ασοσιασιόν Σαιν-Κλωντ Βαλ ντε Μπιέν), της τοπικής ομάδας της πόλης. Ο πρώτος του καιρός στο προπονητικό κέντρο, μακριά από την οικογένειά του, δεν ήταν εύκολος: « Ήμουν 13 ετών, η μητέρα μου μου έλειπε πραγματικά. Υπήρξαν πολλά βράδια κατά τη διάρκεια των οποίων έκλαιγα, ωστόσο η οικογένειά μου ήταν εκεί για να μου συμπαρασταθεί. »
ΦΚ Σοσό
Δουλεύοντας σκληρά για να πετύχει το όνειρό του, ο διεθνής με τις Ελπίδες της Τουρκίας υπέγραψε, την ίδια περίοδο με τον Ζερεμί Μενέζ, το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με την ομάδα που τον ανέδειξε ποδοσφαιρικά τον Απρίλιο του 2006 με χρονική διάρκεια τριών ετών. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα του συλλόγου στη Λιγκ 1 στη διάρκεια της σεζόν 2005-2006. Στη διάρκεια της πρώτης του συμμετοχής απέναντι στην ΑΚ Αζαξιό το Νοέμβριο του 2005, έχοντας μπει στον αγωνιστικό χώρο τέσσερα λεπτά πριν από τη λήξη της αναμέτρησης, πέτυχε το πρώτο του τέρμα στις καθυστερήσεις της αναμέτρησης, χαρίζοντας έτσι τη νίκη στην ομάδα του (0-1).
Ψάχνοντας περισσότερο αγωνιστικό χρόνο, βρέθηκε κοντά στο να μεταγραφεί στην Κλερμόν Φουτ (L2) στα μισά της σεζόν 2007. Τελικά παραμένοντας στην ομάδα κατόπιν σχετικής εισήγησης του Φρεντερίκ Χαντζ, αναδείχτηκε σε μία από τις μεγαλύτερες αποκαλύψεις του πρωταθλήματος, με την καριέρα του, έτσι, να παίρνει σημαντική ώθηση. Στις 29 Οκτωβρίου 2007, ανανέωσε το ήδη υπάρχον συμβόλαιό του με τη Σοσό έως το 2012.
Παρί Σεν Ζερμέν
Στις 30 Ιουνίου 2009, εντάχθηκε στην ΠΣΖ βάζοντας την υπογραφή του σε συμβόλαιο διάρκειας 4 ετών. Το κόστος της μεταγραφής αυτής υπολογίζεται ότι ανήλθε συνολικά στα 8 εκατομμύρια ευρώ. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με τα χρώματα της νέας του ομάδας στις 7 Αυγούστου 2009, αγωνιζόμενος απέναντι στη Μονπελιέ στη Λα Μοσσόν.
Πέτυχε το πρώτο του τέρμα με την ΠΣΖ το Σάββατο 15 Αυγούστου 2009 απέναντι στη Λε Μαν.
Στις 13 Μαρτίου 2010, πέτυχε στο Παρκ ντε Πρενς το πρώτο του χατ-τρικ με την ΠΣΖ απέναντι στην πρώην ομάδα του, ΦΚ Σοσό.
Για την πρώτη του σεζόν στην ΠΣΖ, ο Ερντίνγκ ήταν εκ των κορυφαίων σκόρερ του πρωταθλήματος (3ος με 15 τέρματα σε 31 συμμετοχές).
Σταντ Ρενναί
Με το όνομά του να φέρεται σύμφωνα με μεταγραφικά σενάρια το καλοκαίρι του 2011 να απασχολεί έντονα τη Σταντ Ρενναί, ο Ερντίνγκ τελικά παρέμεινε στο Παρίσι, με την ομάδα της γαλλικής πρωτεύουσας να ανακοινώνει στις 29 Αυγούστου 2011 την επιθυμία της να διατηρήσει τον παίκτη στο έμψυχο υλικό της για τη σεζόν 2011-2012. Η απόφαση αυτή επήλθε έπειτα μια νίκη της ΠΣΖ απέναντι στην Τουλούζ, στη διάρκεια της οποίας ο Ερντίνγκ, ο οποίος είχε μπει στον αγωνιστικό χώρο στο 87ο λεπτό πέτυχε ένα τέρμα και έδωσε μια ασίστ (3-1). Λίγους μήνες αργότερα, και πιο συγκεκριμένα στις 24 Ιανουαρίου 2012, η Σταντ Ρενναί ανακοίνωσε τελικά ότι είχε έρθει σε συμφωνία για τη μεταγραφή του παίκτη, η οποία υλοποιήθηκε την αμέσως επόμενη ημέρα με την υπογραφή συμβολαίου συνεργασίας διάρκειας 3,5 ετών. Στις 11 Φεβρουαρίου 2012 και με την ευκαιρία της 23ης αγωνιστικής της Λιγκ 1, πέτυχε το πρώτο τέρμα της ομάδας του απέναντι στη Σοσό στο Σταντ ντε λα Ρουτ ντε Λοριάν με μια κεφαλιά στη γωνία της εστίας του Κρος, του τερματοφύλακα της Σοσό έπειτα από πάσα του Τζονατάν Πιτρουαπά.
Εθνική ομάδα
Ήταν, επίσης, μέλος της Εθνικής Ελπίδων της Τουρκίας, αφού πρώτα αγωνίστηκε με την ηλικιακή κατηγορία U17 της Εθνικής Γαλλίας. Στις 26 Μαρτίου 2008, πραγματοποίησε την πρώτη του διεθνή συμμετοχή με την Εθνική Τουρκίας σε μια φιλική αναμέτρηση απέναντι στη Λευκορωσία, ενώ αποτέλεσε, ταυτόχρονα, την κλήση-έκπληξη για την Εθνική Τουρκίας ενόψει του Euro 2008. Μάλιστα, αγωνίστηκε ως βασικός για τον εναρκτήριο αγώνα της Τουρκίας για τη συγκεκριμένη διοργάνωση απέναντι στην Πορτογαλία (0-2).
Πέτυχε το πρώτο του τέρμα με την Εθνική Τουρκίας στις 11 Οκτωβρίου 2008 σε αναμέτρηση που διεξήχθη στην Ιστανμπούλ για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2010 απέναντι στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη (2-1).
Διάφορα
Το επίθετό του αναγράφεται « Erdinç », ωστόσο λόγω γραφειοκρατικού λάθους κατά την άφιξη των γονιών του στη Γαλλία, το όνομά τους μετατράπηκε σε « Erding ». Είναι γεννημένος στη Γαλλία, ωστόσο αγωνίζεται με την τουρκική εθνική ομάδα, αν και έχει αγωνιστεί κατά το παρελθόν με την ηλικιακή κατηγορία U17 της Εθνικής Γαλλίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τουρκίας Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τούρκοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σοσό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παρί Σεν Ζερμέν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σταντ Ρενναί Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Σαιντ-Ετιέν Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τουρκίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τουρκίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ιστανμπούλ Μπασάκσεχιρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αν Αβάν ντε Γκανγκάμπ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μετς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1
Έμβλημα της Βρέμης
thumb|Το Μείζον Έμβλημα της Βρέμης thumb|Το Έμβλημα της Βρέμης thumb|Το Μικρότερο Έμβλημα της Βρέμης Το έμβλημα της Βρέμης έχει ως κύριο στοιχείο του ένα ασημένιο κλειδί. Χρονολογείται από το 14ο αιώνα περίπου και περιέχεται και στη σημαία της Βρέμης.
Περιγραφή
Σύμφωνα με τον επίσημο ιστότοπο της Βρέμης, τo έμβλημα της Ελεύθερης Χανσεατικής Πόλης της Βρέμης δείχνει ένα ασημένιο κλειδί σε φόντο κόκκινο. Το κλειδί συμβολίζει τον Άγιο Πέτρο, προστάτη άγιο της εκκλησίας της Βρέμης.
Ιστορικά στοιχεία
Για πρώτη φορά το ασημένιο κλειδί το συναντάμε στη σφραγίδα της Πόλης της Βρέμης το 1366 και αργότερα έγινε το κύριο στοιχείο στο έμβλημα της πόλης και του κρατιδίου. Με νόμο του 1891 καθορίστηκαν τέσσερεις τύποι εμβλήματος:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βρεμη Κατηγορία:Βρέμη (ομόσπονδο κρατίδιο)
Μπίι
μικρογραφία|Γιγάντιο ομοίωμα του Καζιμπέκ Μπίι στη [[Καραγκάντα του Καζακστάν]] Ως Μπίι (Би) αποκαλούνταν οι εκλεγμένοι δικαστές και διοικητές του Καζακστάν. Ο Μπίι είναι κάτω από τους Σουλτάνους στην ιεραρχία.
Πριν από την υιοθέτηση των νομικών κώδικων "Ζέτι Ζαργκί" του Τάουκε Χαν (1680-1718), η ζωή της καζαχικής κοινωνίας ρυθμιζόταν από τους παραδοσιακούς νομοθετικούς κώδικες "Το λαμπερό μονοπάτι του Κασίμ Χαν", "Εσίμ Χανί Εσκί Ζολί". Οι ρίζες του σχηματισμού τους είναι ριζωμένες στην αρχαιότητα, την περίοδο ύπαρξης των Σκυθών, των Ουννο-Σαρματικών φυλών και των κρατικών σχηματισμών στο έδαφος της Κεντρικής Ασίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία του Καζακστάν Κατηγορία:Δικαστικοί Κατηγορία:Καζακστάν-επέκταση Κατηγορία:Επιβολή του νόμου Κατηγορία:Νομικά επαγγέλματα Κατηγορία:Θέσεις εξουσίας Κατηγορία:Κυβέρνηση του Καζακστάν
Λιβαδάς
Το ελληνικό όνομα Λιβαδάς μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω:
Διονυσίου Χαλκιδικής
Το  Διονυσίου είναι χωριό και ομώνυμο Δημοτικό διαμέρισμα στο Δήμο Προποντίδος του νομού Χαλκιδικής. Κατά την απογραφή πληθυσμού του 2021 βρέθηκε να έχει 1.152 κατοίκους. Στον οικισμό υπάρχει Δημοτικό σχολείο και στην Παραλία Διονυσίου, όπου και η λαϊκή αγορά. Πολιτιστικά δραστηριοποιείται ο Εκπολιτιστικός σύλλογος Διονυσίου, ο οποίος ονομάζεται «Οι Μουριές». Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με τον τουρισμό, καθώς η Παραλία Διονυσίου διαθέτει την κατάλληλη υποδομή και προσελκύει στις ακτές της σε ετήσια βάση πολλούς επισκέπτες και με τη γεωργια. Επίσης στο Διονυσίου δραστηριοποιείται ο ποδοσφαιρικός Σύλλογος "Κύπρος "Διονυσίου που συμμετέχει στην Β΄ ερασιτεχνική κατηγορία στο πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ.Χαλκιδικής, έχοντας κατά καιρούς κάνει την υπέρβαση στην Α΄, και ο χορευτικός Πολιτιστικός Σύλλογος "Μέγας Αλέξανδρος" που συμμετέχει σε πολλές πολιτιστικές εκδηλώσεις.
Δ.δ. Διονυσίου
Το Δημοτικό διαμέρισμα Διονυσίου αριθμούσε 1.256 κατοίκους το 2011. Το συναποτελούν οι οικισμοί:
Παραπομπές
Διονυσιου Κατηγορία:Δήμος Μουδανιών Κατηγορία:Δήμος Νέας Προποντίδας
Ηρακλής Μητσόπουλος
Ο Ηρακλής Μητσόπουλος (1816 - 1892), ήταν Έλληνας φυσικός, αρχαιολόγος, ορυκτολόγος και γεωλόγος. Θεωρείται ο πατέρας των φυσικών επιστημών στην Ελλάδα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Πάτρα το 1816 και η καταγωγή του ήταν από την Ηπειρωτική οικογένεια Ρίζου. Ολοκλήρωσε την βασική του εκπαίδευση στην Αίγινα με υποτροφία του Ιωάννη Καποδίστρια και έπειτα στην Αθήνα. Σπούδασε φιλοσοφία και φυσικές επιστήμες στα Πανεπιστήμια Μονάχου και Βερολίνου με υποτροφία του ελληνικού κράτους. Το 1845 διορίστηκε καθηγητής φυσιογραφίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ενώ αργότερα δίδαξε για 47 χρόνια ζωολογία, ορυκτολογία και γεωλογία, αποτελώντας τον πρώτο που δίδαξε στην Ελλάδα φυσικές επιστήμες. Υπήρξε μέλος του επιστημονικού συλλόγου της αρχαιολογικής εταιρείας κατά την περίοδο 1851-1855. Δίδαξε επίσης ψυχολογία στο Αρσάκειο και στη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή. Διετέλεσε τέσσερις φορές κοσμήτορας της Φιλοσοφικής Σχολής (1850-1851, 1862-1863, 1871-1872 και 1879-1880), καθώς και πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών το ακαδημαϊκό έτος 1864-1865.
Ήταν ιδρυτής και ισόβιος πρόεδρος του Ζωολογικού Μουσείου, ενώ διετέλεσε πρόεδρος της Φυσιογραφικής Εταιρείας. Πραγματοποίησε ανασκαφές στο Πικέρμι το 1853, ενώ παρακολούθησε και την ηφαιστειακή δραστηριότητα του ηφαιστείου της Θήρας. Αρκετά παλαιοντολογικά είδη έλαβαν το όνομα του.
Απεβίωσε το 1892 στην Αθήνα. Γιος του ήταν ο Χρίστος Μητσόπουλος και ανηψιός του ο Κωνσταντίνος Μητσόπουλος.
Πηγές
Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες φυσικοί Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι Κατηγορία:Έλληνες γεωλόγοι Κατηγορία:Πρυτάνεις Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών
Διάσελο Ευρυτανίας
Το Διάσελο είναι ορεινός οικισμός της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας, ο οποίος βρίσκεται στα βόρεια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας. Είναι κτισμένος στους νότιους πρόποδες των Δυτικών Αγράφων σε υψόμετρο 912 μέτρα ενώ στα βόρεια και δυτικά του χωριού περνάει ο χείμαρρος Πλατανιάς. Απέχει 60 χλμ. ΒΔ. από το Κερασοχώρι (έδρα του δήμου), 99 χλμ. ΒΔ. από το Καρπενήσι και μόλις 1 χλμ. ΒΔ. από τα Κέδρα των οποίων θεωρείται συνοικισμός. Αξιοθέατο της περιοχής είναι το φαράγγι "Πάργα" που σχηματίζει ο Πλατανιάς ανάμεσα στους κάθετους γρανιτένιους βράχους των Αι Λιάδων και το κρεμαστό γεφύρι του. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Κέδρων του δήμου Ασπροποτάμου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τα Κέδρα και το Παλαιό Χωριό αποτελούν την τοπική κοινότητα Κέδρων που ανήκει στη δημοτική ενότητα Ασπροποτάμου του Δήμου Αγράφων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 48 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ευρυτανίας Κατηγορία:Δήμος Αγράφων
Εδουάρδος ΣΤ΄ της Αγγλίας
Ο Εδουάρδος ΣΤ΄ της Αγγλίας (Χάμπτον Κορτ, 12 Οκτωβρίου 1537 - Παλάτι της Πλακεντίας, 6 Ιουλίου 1553) ήταν βασιλιάς της Αγγλίας κατά τους χρόνους 1547 - 1553. Ήταν ο 3ος μονάρχης της Δυναστείας των Τυδώρ και, ως μοναδικός νόμιμος γιος του Ερρίκου Η΄, διάδοχος του βασιλείου της Αγγλίας και αργότερα βασιλιάς της Αγγλίας. Ο Εδουάρδος ήταν ένα φιλάσθενο παιδί. Όταν έγινε βασιλιάς ήταν ανίκανος να διοικήσει το βασίλειο και αυτό οδήγησε στην ανάγκη σχηματισμού αντιβασιλείας με αρχηγό τον αδελφό της μητέρας του, Έντουαρντ Σύμουρ, Λόρδος Σόμερσετ, ο οποίος τον βοήθησε στο μεγαλύτερο μέρος της βασιλείας του.
Πρώτα χρόνια
Ο Εδουάρδος ΣΤ΄ γεννήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 1537 στο Παλάτι Χάμπτον Κορτ. Ήταν γιος του Ερρίκου Η΄ της Αγγλίας και της Τζέην Σύμουρ, η οποία ήταν η τρίτη από τις 6 συζύγους του βασιλιά Ερρίκου. Ο Εδουάρδος αρχικά ήταν ένα υγιέστατο μωρό. Μετά τη γέννησή του ο λαός υποδέχθηκε τον αρσενικό διάδοχο με χαρά και ανακούφιση και αργότερα ακολούθησαν γιορτές και πανηγύρια. Ο Εδουάρδος βαπτίστηκε από τις δύο ετεροθαλείς αδελφές του, τη Μαρία και την Ελισάβετ, στις 15 Οκτωβρίου. Η μητέρα του αρρώστησε και πέθανε στις 23 Οκτωβρίου από επιπλοκές του τοκετού.
Τον επόμενο χρόνο της γέννησής του ο Λόρδος Καγκελάριος της χώρας ανέφερε την ταχεία ανάπτυξή και το σθένος του μωρού και όλοι το θεωρούσαν ψηλό και εύθυμο παιδί. Η παράδοση όμως λέει ότι στη συνέχεια της ζωής του ήταν ασθενικό παιδί και στην ηλικία των τεσσάρων προσβλήθηκε από μία ασθένεια που ονομάζεται τεταρταίος πυρετός. Στην ηλικία των 6 ετών άρχισε η εκπαίδευσή του και έτσι έμαθε πολλά πράγματα. Ο Εδουάρδος πέρασε μία ήσυχη ζωή. Το 1543 ο πατέρας του υπέγραψε, με τους Σκωτσέζους, την συνθήκη του Γκρήνουϊτς και έτσι αποφάσισαν να παντρέψουν τον 6χρονο Εδουάρδο με την επτά μηνών Μαρία Α΄ της Σκωτίας, αλλά ο γάμος δεν έγινε.
Άνοδος στο θρόνο
To 1547 ο Εδουάρδος διαδέχθηκε τον 55χρονο πατέρα του, Ερρίκο. Η άνοδος στο θρόνο του Εδουάρδου σε ηλικία 10 ετών οδήγησε στην ανάγκη σχηματισμού αντιβασιλείας, επικεφαλής της οποίας ήταν ο Έντουαρντ Σύμουρ, Δούκας του Σόμερσετ και θείος του βασιλιά Εδουάρδου. Ο Έντουαρντ Σύμουρ επέτρεψε το γάμο των κληρικών, τη μετάληψη και με τις δύο μορφές, κατάργησε τη λατρεία του Σταυρού, τη χρήση των εικόνων και του Αγιασμού και φρόντισε για τη σύνταξη του βιβλίου προσευχών που πρέπει να διαβάζονται στις εκκλησίες. Μετά τον αποκεφαλισμό του αδελφού του Τόμας Σύμουρ (1549) που τον αντιμαχόταν και αφού κατέστειλε μια λαϊκή εξέγερση, οι δυσμενείς οικονομικές συνθήκες που προκλήθηκαν από τον πόλεμο κατά της Γαλλίας και της Σκωτίας, έδωσαν στην αριστοκρατία την ευκαιρία να τον ανατρέψει (1549) και να τον αντικαταστήσει με τον Τζον Ντάντλυ, Κόμη του Ουόρικ (μετέπειτα Δούκα του Νορθάμπερλαντ).
Υποπλοίαρχος
Ο Υποπλοίαρχος (Υπχος) είναι βαθμός του κατώτερου αξιωματικού (OF-2) στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό και στο Λιμενικό Σώμα − Ελληνική Ακτοφυλακή. Ο βαθμός του υποπλοίαρχου είναι ανώτερος του ανθυποπλοίαρχου και κατώτερος του πλωτάρχη. Ο υποπλοίαρχος είναι αντίστοιχος του λοχαγού στο στρατό ξηράς, του Σμηναγού στην πολεμική αεροπορία, του Αστυνόμου Β΄ της Ελληνικής Αστυνομίας και του Πυραγού στην Πυροσβεστική.
Εδουάρδος ΣΤ΄ της Αγγλίας
Θάνατος
Το 1552, αφού αποκεφάλισε τον Δούκα του Σόμερσετ, ο Δούκας του Νορθάμπερλαντ έπεισε τον νεαρό Βασιλιά, ο οποίος πέθαινε, να αποκληρώσει τις δύο αδελφές του και να αφήσει τον θρόνο στη Λαίδη Τζέην Γκρέυ, η οποία ήταν εγγονή της Μαρίας της Αγγλίας, αδελφής του Ερρίκου Η΄. Λίγο μετά από τα γεγονότα αυτά ο Εδουάρδος πέθανε σε ηλικία 15 ετών στις 6 Ιουλίου 1553. Τάφηκε στις 8 Αυγούστου 1553 στο Αββαείο του Ουέστμινστερ.
Υποπλοίαρχος
Στους αγγλόφωνους στρατούς ο αντίστοιχος βαθμός καλείται Lieutenant.
Βασίλειος Πατρίκιος
Ο Βασίλειος Πατρίκιος (1847 - 1929) ήταν Έλληνας ιατρός.
Εδουάρδος ΣΤ΄ της Αγγλίας
Κρίση διαδοχής
Τέσσερεις μέρες μετά το θάνατο του Εδουάρδου, το βασιλικό συμβούλιο ανακήρυξε τη Τζέην Γκρέυ βασίλισσα. Εντωμεταξύ, η Μαρία, ενήμερη για την κατάσταση του αδελφού της Εδουάρδου, είχε αφήσει την Οικία Χάνσντον κοντά στο Λονδίνο, όπου διέμενε, και πήγε στο κτήμα της στο Κέννινγκχωλ του Νόρφοκ για προστασία. Ο Νορθάμπερλαντ έστειλες πλοία για να την εμποδίσει να αποδράσει από το Νόρφοκ μέσω θάλασσας και να αποτρέψει την απόβαση συμμάχων της. Καθυστέρησε την ανακοίνωση του θανάτου του Βασιλιά έως ότου να συγκεντρώσει δυνάμεις, εγκατέστησε τη Τζέην Γκρέυ στον Πύργο του Λονδίνου στις 10 Ιουλίου και ανακοίνωσε την άνδό της στο θρόνο την ίδια μέρα. Τα νέα δεν έγιναν αποδεκτά από το λαό του Λονδίνου, ενώ η Μαρία έστειλε επιστολή στο συμβούλιο ζητώντας, ανεπιτυχώς, την αναγνώριση του δικαιώματός της στο θρόνο. Παρά την προσπάθεια του Νορθάμπερλαντ να καταδιώξει τη Μαρία με τις δυνάμεις του, εκείνη είχε με το μέρος της μεγάλο μέρος υποστηρικτών. Το βασιλικό συμβούλιο συνειδητοποίησε το λάθος του και στις 19 Ιουλίου ανακήρυξε τη Μαρία βασίλισσα, κίνηση που έλαβε τεράστια αποδοχή από το πλήθος. Η Τζέην Γκρέυ και ο σύζυγός της, Γκίλντφορντ Ντάντλυ, φυλακίστηκαν στον Πύργο. Ο Νορθάμπερλαντ, 'παγιδευμένος' στο Νόρφοκ, αναγκάστηκε να αποδεχτεί και εκείνος τη νέα μονάρχη μετά από διαταγή του συμβουλίου. Στις 24 Ιουλίου συνελήφθη και αποκεφαλίστηκε σχεδόν ένα μήνα αργότερα. Μετά από μερικούς μήνες, η Τζέην Γκρέυ δικάστηκε, κρίθηκε ένοχη για εσχάτη προδοσία και καταδικάστηκε σε θάνατο. Αποκεφαλίστηκε στις 12 Φεβρουαρίου 1554. Η Μαρία Α΄ της Αγγλίας βασίλευσε έως το 1558 και τη διαδέχθηκε η αδελφή της, Ελισάβετ Α΄.
Βασίλειος Πατρίκιος
Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στη συνέχεια μετέβη στο Παρίσι για την ολοκλήρωση των σπουδών του. Μετά το τέλος τους επέστρεψε στην Αθήνα, όπου και ανέλαβε γενικός γραμματέας του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού (1883). Επίσης διετέλεσε μέλος του τότε Ιατροσυμβουλίου (1892).
Διαμάντι
Το διαμάντι ή αδάμαντας (αρχ. ελλην. αδάμας = αήττητος, ακατανίκητος, λόγω της μεγάλης σκληρότητάς του) είναι περίφημο ορυκτό για την ισχυρή λάμψη του και την πολύ μεγάλη σκληρότητά του, με ιδιαίτερη διεθνή εμπορική αξία. Ανήκει στην οικογένεια των αυτοφυών στοιχείων. Αποτελείται από καθαρό άνθρακα. Λόγω της σκληρότητας αυτής χρησιμοποιείται σε βιομηχανικές εφαρμογές, ενώ η λαμπρότητά του το κάνει τον πιο γνωστό και περιζήτητο πολύτιμο λίθο. Το βάρος του μετράται σε καράτια (1 καράτι = 200 χιλιοστά του γραμμαρίου).
Εδουάρδος ΣΤ΄ της Αγγλίας
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Αγγλίας Κατηγορία:Βασιλείς της Ιρλανδίας Κατηγορία:Οίκος των Τυδώρ Κατηγορία:Δούκες της Κορνουάλης Κατηγορία:Προτεστάντες μονάρχες
Βασίλειος Πατρίκιος
Έγραψε πολλά συγγράμματα, κυρίως περί λοιμωδών νόσων και απολυμαντικών, κατόπιν των οποίων κατέστη επιτακτική η ανάγκη δημιουργίας ιδιαίτερου νοσοκομείου στην Αθήνα.
Δείτε Επίσης
Πατρίκιος Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 20ού αιώνα
Διαμάντι
Ιστορία
thumb|right|250px|Διάφορα διάσημα διαμάντια Το όνομα του προέρχεται από την ελληνική λέξη δαμάζω + το στερητικό ‘α’, καθώς στην αρχαιότητα όλες οι σκληρές πέτρες, που ήταν αδύνατον να υποστούν κατεργασία, αποκαλούνταν αδάμαντες.
Υποπλοίαρχος
Ετυμολογία
Υποπλοίαρχος=υπό+πλοίαρχος
Διαμάντι
Ιστορία
Κατά πάσα πιθανότητα τα πρώτα διαμάντια ανακαλύφθηκαν στην Ινδία, καθώς υπάρχουν αναφορές σε βιβλία Οικονομίας και Νομοθεσίας του 4ου π.Χ. αιώνα. Η αξιολόγηση των διαμαντιών και των διαφόρων πολύτιμων λίθων αποτέλεσε προοδευτικά την τέχνη της γεμολογίας (gemology), ενώ τα διαμάντια υποβάλλονταν σε φόρο και γινόταν και τελωνειακός έλεγχος. Επίσης, κατά τους Ινδούς, το διαμάντι είχε μαγικές ιδιότητες και θεωρούσαν ότι μέσα από αυτό κάποιος μπορούσε να δει τους διάφορους κινδύνους και να τους απομακρύνει.
Υποπλοίαρχος
Διακριτικά
Κατηγορία:Στρατιωτικοί βαθμοί
Διαμάντι
Ιστορία
Το εμπόριο και η διακίνηση των διαμαντιών στον υπόλοιπο κόσμο υπολογίζεται ότι ξεκίνησε τον 1ο π.Χ. αιώνα, όταν από την Ινδία πέρασε στην Κίνα, στη συνέχεια στην Αραβία, στην Περσία και, τέλος, στην Ευρώπη.
Κατά τον 14ο αιώνα τα διαμάντια διακινούνταν από την Ινδία στον υπόλοιπο κόσμο μέσω δύο οδών. Η πρώτη, η θαλάσσια, ξεκινούσε από τον κόλπο Καμπάυ, στη συνέχεια περνούσε από τον Περσικό κόλπο, την Αιθιοπία και έφτανε στο Κάιρο και την Αλεξάνδρεια. Η δεύτερη ξεκινούσε από το σημαντικό εμπορικό κέντρο Ορμούζ και στη συνέχεια διασχίζοντας τη Περσία και την Αρμενία έφτανε στη Μικρά Ασία ή στο Χαλέπι της Συρίας και από εκεί τα διαμάντια προωθούνταν στη Βενετία και την Κωνσταντινούπολη.
Τοχαρικές γλώσσες
Οι Τοχαρικές γλώσσες αποτέλεσαν μια ομάδα δύο γλωσσών (με τα ως τώρα δεδομένα) ινδοευρωπαϊκής προέλευσης. Η ύπαρξή τους ανακαλύφθηκε πρόσφατα, στις αρχές του 20ου αιώνα, όταν αρχαιολόγοι βρήκαν πινακίδες γραμμένες σε αυτές. Οι γλωσσολόγοι διακρίνουν την ομάδα αυτή σε Τοχαρική Α (ή Ανατολική Τοχαρική) και σε Τοχαρική Β (ή Δυτική Τοχαρική) και πιθανότατα ομιλούντο ήδη είτε αυτές είτε ο κοινός τους πρόγονος από τον δεύτερο αιώνα π.Χ. στην περιοχή της Ανατολικής Τουρκμενίας. Τα πρώτα κείμενα στις γλώσσες αυτές που έχουν σωθεί χρονολογούνται από τον έκτο μ.Χ αιώνα και το περιεχόμενό τους αφορά σε μεγάλο βαθμό μεταφράσεις από τα Σανσκριτικά. Η Τοχαρική γραφή αποτελεί μια εκδοχή γειτονικών βόρειων ινδικών συστημάτων γραφής. Η γλώσσα ομιλούνταν στην κεντρική Ασία στη σημερινή επαρχία Ξινγιάνγκ της Κίνας. Τα Τοχαρικά έπαψαν να μιλιούνται ίσως μετά το 840 μ.Χ, κάτω από την πίεση της μετανάστευσης των Ουιγούρων. thumb
Γλωσσικά Χαρακτηριστικά
Τα Τοχαρικά δεν συνδέονται άμεσα με τις γειτονικές ινδοευρωπαϊκές γλώσσες, γεγονός που εγείρει ερωτήματα για την προέλευση των ομιλητών της. Για παράδειγμα, τα Τοχαρικά ανήκουν στις λεγόμενες κέντουμ γλώσσες, οι οποίες παραδοσιακά συνδέονται με τις δυτικές ινδοευρωπαϊκές γλώσσες, εν αντιθέσει με τις σάτεμ γλώσσες, οι οποίες συνδέονται με τις ινδοϊρανικές γλώσσες. Η ανακάλυψη των Τοχαρικών γλωσσών οδήγησε ορισμένους στο να αμφισβητήσουν την ορθότητα αυτής της διάκρισης των ινδοευρωπαϊκών γλωσσών σε σάτεμ και κέντουμ. Ορισμένοι γλωσσολόγοι εντοπίζουν ιδιαίτερες ομοιότητες στην φωνολογική εξέλιξη μεταξύ Ελληνικών και Τοχαρικών (π.χ. ρίζα *likw-, τοχ. lip- ελλ. στον αόριστο β' λιπ-). Ως προς την μορφολογία των ουσιαστικών, τα Τοχαρικά έχουν τα χαρακτηριστικά συγκολλητικών γλωσσών, γεγονός που πιθανότατα οφείλεται στην γειτνίαση με τουρκικές γλώσσες.
Διαμάντι
Ιστορία
Στις αρχές του 18ου αιώνα, εκτός από την Αμβέρσα σημαντικό κέντρο κατεργασίας και εμπορίας διαμαντιών έγινε και το Άμστερνταμ, ενώ ξεκίνησε η ανάπτυξη και στο Λονδίνο. Μάλιστα στο Άμστερνταμ, το 1822, ιδρύθηκαν τα πρώτα εργοστάσια με ατμοκίνητες μηχανές κατεργασίας. Παράλληλα ανακαλύφθηκαν νέα κοιτάσματα διαμαντιών στον ποταμό Ντος Μαρίνιος της Βραζιλίας, τα οποία στην αρχή θεωρήθηκαν ψεύτικα, αλλά στη συνέχεια αποδείχτηκε ότι αυτό γινόταν για λόγους ανταγωνισμού.
Τοχαρικές γλώσσες
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εξαφανισμένες γλώσσες της Ασίας Κατηγορία:Ινδοευρωπαϊκές γλώσσες Κατηγορία:Μεσαιωνικές γλώσσες
Διαμάντι
Ιστορία
Κατά τα μέσα του 19ου αιώνα ανακαλύφθηκαν μεγάλα κοιτάσματα διαμαντιών στη Νότια Αφρική. Το πρώτο διαμάντι, 10,73 καρατίων, με την ονομασία «Εύρηκα» ανακαλύφθηκε τυχαία το 1866 στις όχθες του ποταμού Οράγγη και το 1869 ανακαλύφθηκε ένα μεγάλο διαμάντι, το «άστρο της Νοτίου Αφρικής» 47,75 καρατίων, που έγινε η βασική αιτία η περιοχή να γεμίσει από "κυνηγούς" διαμαντιών. Το μεγαλύτερο διαμάντι που είναι γνωστό μέχρι και σήμερα είναι το Κάλιναν (Cullinan) που βρέθηκε το 1905 κοντά στην Πρετόρια (Νότια Αφρική) και ζύγιζε πριν την κατεργασία του 3.106 καράτια (=621,350 γραμμάρια).
Άγιος Μεγαλομάρτυς Ευστάθιος (Πλακίδας)
Ο Άγιος Μεγαλομάρτυς Ευστάθιος (1ος αι. μ.Χ.-117μ.Χ) αποτελεί άγιο και μεγαλομάρτυρα του χριστιανισμού. Η μνήμη του τιμάται στις 20 Σεπτεμβρίου. Την ημέρα αυτή εορτάζονται τα ονόματα Ευστάθιος και Ευσταθία. μικρογραφία|Άγιος Μεγαλομάρτυς Ευστάθιος
Διαμάντι
Ιστορία
Η οργάνωση της παραγωγής και η χρήση νέων και σύγχρονων μεθόδων άρχισε μετά το 1871, όταν βρέθηκαν κοιτάσματα στην περιοχή Κίμπερλι (Kimberley) και τότε εμφανίστηκε η πρώτη εταιρεία εξόρυξης διαμαντιών με την επωνυμία Ντε Μπέερς (De Beers). Στη συνέχεια, το 1930, ο Έρνεστ Οπενχάιμερ οργάνωσε τη σύγχρονη παγκόσμια αγορά διαμαντιών, που ως όργανο ελέγχου έχει τον Κεντρικό Οργανισμό Πωλήσεων με έδρα το Λονδίνο.
Άγιος Μεγαλομάρτυς Ευστάθιος (Πλακίδας)
Λίγα λόγια για τον Άγιο Ευστάθιο
Ο Άγιος Μεγαλομάρτυς Ευστάθιος ήταν στρατιωτικός και ανώτερος αξιωματικός του ρωμαϊκού στρατού, ο οποίος έζησε στα χρόνια των αυτοκρατόρων Τραϊανού(98-117μ.Χ.) και Αδριανού(117-138μ.Χ.).Το 98μ.Χ, μάλιστα, ξεχώρισε ως στρατηλάτης της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Το αρχικό του όνομα ήταν Πλακίδας και λάτρευε τα ειδώλια. Η σύζυγός του ονομαζόταν Τατιανή και μαζί είχαν αποκτήσει δύο παιδιά.
Το θαύμα με το ελάφι
Σύμφωνα με την χριστιανική παράδοση, μια μέρα ο Πλακίδας γύμναζε τους στρατιώτες του στο κυνήγι. Σε κάποια στιγμή, την προσοχή του κέντρισε ένα μεγαλόσωμο ελάφι που έτρεχε, το οποίο και ο Πλακίδας ξεκίνησε αμέσως να κυνηγάει. Καθώς έτρεχε έφιππος από πίσω του, αντίκρυσε ξαφνικά στα κέρατά του τον Τίμιο Σταυρό και άκουσε την φωνή του Ιησού Χριστού, η οποία τον καλούσε να ασπαστεί τον χριστιανισμό και να βαπτιστεί. Στην συνέχεια, το ελάφι εξαφανίστηκε και ο Πλακίδας επέστρεψε στο σπίτι του για να διηγηθεί στην γυναίκα του αυτό που του συνέβη. Προτού όμως προλάβει να της αναφέρει το θαυμαστό γεγονός, η σύζυγός του του αποκάλυψε ότι της φανερώθηκε ο χριστιανικός θεός, ο οποίος την προέτρεψε να βαπτιστεί η ίδια και όλη η οικογένειά της. Το ίδιο βράδυ ο Πλακίδας και η Τατιανή μαζί με τα παιδιά τους βαπτίστηκαν από τον επίσκοπο Ρώμης και απέκτησαν τα ονόματα Ευστάθιος και Θεοπίστη και οι υιοί τους Αγάπιος και Θεόπιστος.