cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λιμάνι του Ναραγιανγκάντζ
Ιστορία
Το σημερινό Μητροπολιτικό Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο στο Μπαγκλαντές έχει τις ρίζες του στο Επιμελητήριο του Ναραγιανγκάντζ που ιδρύθηκε το 1904.
Λιμενικές εγκαταστάσεις
Το λιμάνι έχει ένα διώροφο κτίριο για τον τερματικό σταθμό, επτά λιμενοβραχίονες RCC, δέκα πλωτές προβλήτες για τα σκάφη και μια σειρά από αποθήκες που καλύπτουν συνολικό εμβαδόν 62.000 τετραγωνικών ποδιών. Το λιμάνι συνδέεται με την Ντάκα μέσω των Μπανγκλαντεσιανών Σιδηροδρόμων και τριών δρόμων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ναραγιανγκάντζ
Opel Astra
Το Opel Astra είναι οικογενειακό αυτοκίνητο, της μικρομεσαίος κατηγορίας C, που παράγεται από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Opel, από τον Ιούλιο του 1991 σε πολλές γενιές. Η δεξιοτίμονη εκδοχή του, κυκλοφορεί ως Vauxhall Astra ειδικά στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Την εποχή που η Opel ήταν θυγατρική της General Motors, το μοντέλο κυκλοφορούσε και υπό άλλες θυγατρικές εταιρείες του ομίλου. Για την ακρίβεια, έφερε το σήμα της Opel στην ηπειρωτική Ευρώπη, στην Ιρλανδία, στη Μέση Ανατολή, στην Ινδία, στην Ιαπωνία, στη Νότια Αφρική και στα κράτη της Βόρειας Αφρικής, το σήμα της Vauxhall στο Ηνωμένο Βασίλειο, το σήμα της Holden στην Αυστραλία και στη Νέα Ζηλανδία (όπου διακόπηκε το 2009, επανήλθε για λίγο το 2012 και για πρώτη φορά με το σήμα της Opel, αλλά διακόπηκε πάλι όταν η Opel αποσύρθηκε από τα κράτη αυτά 1 χρόνο μετά, λόγω χαμηλών πωλήσεων ) και το σήμα της Chevrolet στη Λατινική Αμερική. Στη Ρωσία πωλείται με το σήμα της Opel, αλλά το διάστημα 2004 - 2008 η δεύτερη γενιά του διατέθηκε (παράλληλα με την τρίτη γενιά του Astra) και με το σήμα της Chevrolet, ως Chevrolet Viva. Επίσης, από τα μέσα του 2007 έως το 2009, το Opel Astra εξαγόταν στις Ηνωμένες Πολιτείες και στον Καναδά, όπου και επωλείτο από τις αντιπροσωπείες της Saturn, ως Saturn Astra. Στην Κίνα διατέθηκε από το 2010 έως το 2015 με το σήμα της Buick ως η πρώτη γενιά του Buick Excelle XT.
Ονοματολογία
Από το 1991 έως σήμερα, έχουν υπάρξει 6 γενιές του αυτοκινήτου, με την πρόσφατη γενιά του να παρουσιάζεται τον Ιούλιο του 2021, για τη σεζόν (model year) του 2022. Ακολουθώντας την παράδοση της Opel, στην ονομασία τους χρησιμοποιούνται διαδοχικά γράμματα του λατινικού αλφαβήτου. Η επίσημη ονοματοδοσία της Opel για το Astra αποτελεί συνέχεια της ονοματοδοσίας του προηγούμενου μοντέλου, Opel Kadett, ονομάζοντας έτσι την πρώτη γενιά του αυτοκινήτου Astra F (το τελευταίο Opel Kadett ήταν το Kadett E). Μία δεύτερη ταυτόχρονη ονοματοδοσία που είχε ακολουθήσει στο παρελθόν η τότε μητρική General Motors για το ίδιο μοντέλο, ονόμαζε την πρώτη γενιά Astra A, υιοθετώντας την άποψη ότι πρόκειται για εντελώς ξεχωριστό μοντέλο. Τα μοντέλα που πωλούνται με άλλα εταιρικά σήματα, ακολουθούν διαφορετικές ονοματολογίες.
Astra F/A
Το Astra F παρουσιάστηκε στο Διεθνές Σαλόνι Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης τον Σεπτέμβριο του 1991 και διατηρήθηκε στην παραγωγή από τον Ιούλιο του 1991 έως τον Μάρτιο του 1998, αν και ειδικά η έκδοση καμπριολέ παρουσιάστηκε το καλοκαίρι του 1993 και διατηρήθηκε έως τον Ιανουάριο του 2000. Ήταν ο διάδοχος του Opel Kadett και για πρώτη φορά υιοθετήθηκε από την Opel η ονομασία Astra, η οποία χρησιμοποιούνταν ήδη από την Vauxhall (που είναι η δίδυμη δεξιοτίμονη εταιρεία της Opel στο Ηνωμένο Βασίλειο) για τα μοντέλα Kadett D και Kadett E. thumb|left|Το σαλόνι ενός Opel Astra Caravan (station wagon) 1.7 TDS Club του 1993 - 1994 με αερόσακο οδηγού.
Από την παρουσίασή του του και για λιγότερο από 1 έτος, το αρχικό Astra κυκλοφόρησε σε εκδόσεις 3-πορτο hatchback και 5-πορτο hatchback, ενώ τον Μάιο του 1992 προστέθηκαν το 4-πορτο σεντάν και το 5-πορτο station wagon, γνωστό ως Opel Astra Caravan. Τον Αύγουστο του 1993 προστέθηκε και μία 2-πορτη έκδοση καμπριολέ, που είχε σχεδιαστεί και κατασκευαζόταν από τον οίκο Μπερτόνε. Όλοι οι κινητήρες του, ήταν από την Opel, με μοναδική εξαίρεση τον κινητήρα ντίζελ 1.7 TDS, κυβισμού 1.686 cm³ και ισχύος 60 kW (82 PS) στις 4.400 στροφές το λεπτό (Ιανουάριος 1993 έως Φεβρουάριος 1998), ο οποίος είχε προέλθει από την Isuzu.
Ειδικότερα στη Νότια Αφρική, το όνομα Kadett διατηρήθηκε για την hatchback έκδοση του Astra έως το 1999 και παράλληλα εμφανίστηκε και μια έκδοση 2.0 λίτρων με τούρμπο (200 TS) από την DELTA MOTORS, μοναδική στην αγορά, φορώντας τον κινητήρα (C20LET - 204 ίππων) και το 6-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο (F28, με επιλογή μπλοκέ διαφορικού) των Calibra / Vectra Turbo. Οι εκδόσεις sedan και station wagon πωλούνταν με την ονομασία Astra. Παραδόξως, το Kadett και το Astra κέρδισαν τον τίτλο του «Αυτοκινήτου της Χρονιάς» στη Νότια Αφρική για δύο συνεχόμενα έτη, 1992 και 1993, μολονότι επρόκειτο για δύο εκδοχές αμαξώματος του ίδιου αυτοκινήτου. left|thumb|Opel Astra F της [[Ελληνική Αστυνομία|Ελληνικής Αστυνομίας μπροστά από το Καλλιμάρμαρο.]]
Το Astra ήταν διαθέσιμο και στην Αυστραλασία, φέροντας το σήμα της Holden, πρώτα στη Νέα Ζηλανδία (από το 1995) και κατόπιν στην Αυστραλία (από το 1996). Τα πρώτα μοντέλα ήταν απευθείας δεξιοτίμονες εισαγωγές από το Ηνωμένο Βασίλειο, ενώ όσα διατέθηκαν μεταγενέστερα, κατασκευάζονταν στο Βέλγιο. Αντιθέτως, το αρχικό Holden Astra, που ξεκίνησε να πωλείται στην Αυστραλία στα μέσα της δεκαετίας του 1980, ήταν ένα Nissan Pulsar με αλλαγμένο το εταιρικό σήμα.
Ενεργητική και παθητική ασφάλεια
left|thumb|Το σαλόνι ενός Opel Astra F της σεζόν του 1994 με αερόσακο οδηγού.
Από την έναρξη της παραγωγής, το μοντέλο προσέφερε έξτρα Σύστημα Αντιμπλοκαρίσματος Τροχών (ABS), με επιπλέον κόστος, ενώ από τη σεζόν (model year) του 1996, έγινε στάνταρ σε όλες τις εκδόσεις. Από το 1992, άρχισε να προσφέρει έξτρα αερόσακο οδηγού, με πρόσθετη χρέωση. Τον Αύγουστο του 1994, με την έναρξη της σεζόν του 1995, το μοντέλο υπέστη μικρή αισθητική ανανέωση, σε συνδυασμό και με τεχνολογικές βελτιώσεις, ενώ στην αγορά της Γερμανίας εξοπλίστηκε με στάνταρ 2 αερόσακους (67 λίτρων του οδηγού και 120 λίτρων του συνοδηγού) σε όλα τα μοντέλα. Ωστόσο, ο αερόσακος συνοδηγού ήταν τα πρώτα χρόνια έξτρα σε κάποιες άλλες αγορές.
Βελτιώσεις
Μετά το 1995 το Astra F κυκλοφορούσε με τον ανανεωμένο κινητήρα της Opel, υπό το όνομα Ecotec. Το κορυφαίο μοντέλο στην παλέτα της πρώτης γενιάς ήταν το Astra GSi 16V (GSi = Grand Sport injection), ένα 2-λιτρο 16-βάλβιδο βενζινοκίνητο μοντέλο με 150 ίππους (με τον κινητήρα C20XE) πριν την ανανέωση, διαθέσιμο μόνο στην 3-πορτη έκδοση. Επίσης υπήρχε η 8-βάλβιδη έκδοση που έφερε τον 2-λιτρο κινητήρα C20NE, ενώ σε κάποιες αγορές υπήρχε για λίγο και ως GSi 1.8 16V, έχοντας τον κινητήρα C18XE με 125 ίππους. Το GSi ανανεώθηκε το δεύτερο μισό του 1994, με έναν χαμηλότερης ισχύος (136 ίπποι), αλλά πιο σύγχρονο κινητήρα Ecotec (X20XEV), χωρίς όμως να έχει τους προφυλακτήρες και τα σπόιλερ του GSi πριν την ανανέωση, ενώ στη συνέχεια ονομάστηκε Sport.
Astra G/B
thumb|left|Το σαλόνι ενός Opel Astra G Cabrio.
Το Astra G παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης τον Σεπτέμβριο του 1997 και μπήκε στην παραγωγή τον Φεβρουάριο του 1998. Παρουσιάστηκε στην Ευρώπη τον Μάρτιο του 1998 και παρήχθη έως και τον Δεκέμβριο του 2005. Στη συνέχεια κατασκευάστηκε στην Πολωνία, από το 2003 έως το 2009, ως Astra Classic II, το οποίο διατέθηκε τότε στην Κεντρική και στην Ανατολική Ευρώπη. Η δεύτερη γενιά του μοντέλου κυκλοφόρησε σε εκδόσεις 3-πορτο hatchback, 4-πορτο sedan, 5-πορτο hatchback και 5-πορτο station wagon, ενώ προσφέρθηκε και μια επαγγελματική εκδοχή panel van (εκτός Γερμανίας) σε λίγα αντίτυπα. Υπήρξαν και δύο ειδικές εκδόσεις, το Astra Coupé και το Astra Cabrio, και οι δυο σχεδιασμένες από τον οίκο Μπερτόνε.
Η μεγαλύτερη καινοτομία σε αυτή τη γενιά του Astra, ήταν η χρήση και ενός κινητήρα φυσικού αερίου. Οι αναρτήσεις του σχεδιάστηκαν από τη Lotus, ενώ η πλατφόρμα του αποτέλεσε τη βάση για το 7-θέσιο πολυμορφικό Opel Zafira.
Εξοπλισμός
Η δεύτερη γενιά του Opel Astra έφερε ως στάνταρ υδραυλικό τιμόνι, ακινητοποιητή αυτοκινήτου (immobilizer), Σύστημα Αντιμπλοκαρίσματος Τροχών (ABS) και 4 αερόσακους (σε μερικές εξαγωγικές αγορές, τα πρώτα χρόνια, μόνο οι 2 μπροστινοί ήταν στάνταρ, ενώ οι 2 πλευρικοί ήταν έξτρα).
Στάνταρ ή προαιρετικά, αναλόγως με την έκδοση, ήταν κλιματισμός, ηλεκτρικά μπροστινά παράθυρα, ηλεκτρικά ρυθμιζόμενοι καθρέφτες, ράδιο-CD, κεντρικό κλείδωμα με έλεγχο από απόσταση, μπροστινοί προβολείς με φώτα xenon και οθόνη με πολλαπλές πληροφορίες.
Με έξτρα χρέωση, μπορούσε να εξοπλιστεί και με αυτόματα ρυθμιζόμενο κλιματισμό, σύστημα δορυφορικής πλοήγησης, Σύστημα Ελέγχου Πρόσφυσης (traction control system) και ηλεκτρονικά ελεγχόμενο 4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο.
Το Astra G ήταν, επίσης, και το πρώτο Opel που έφερε 12-ετή εγγύηση κατά της σκουριάς.
Παράλληλες εκδόσεις
Στο Ηνωμένο Βασίλειο διατέθηκε με το σήμα της Vauxhall ως Vauxhall Astra. Επίσης, στην Αυστραλία και στη Νέα Ζηλανδία, πωλήθηκε από την Holden, ως Holden Astra Classic, και τελικώς αντικαταστάθηκε το 2006 από το Holden Viva.
Το Astra G παρήχθη και στη Βραζιλία, ως Chevrolet Astra. Το 2003, υπέστη ανανέωση και διατέθηκε στη Βραζιλία, στην Αργεντινή, στο Μεξικό και άλλες αγορές της Λατινικής Αμερικής έως το 2011. Ο κινητήρας 2.0 λίτρων I4 (4-κύλινδρος σε σειρά) 8-βάλβιδος του βραζιλιάνικου Astra, φέρει τεχνολογία «flexpower», η οποία επιτρέπει την κατανάλωση τόσο βενζίνης όσο και βιοκαυσίμου (αλκοόλης), λόγω της απήχησης της αλκοόλης ως καύσιμο στη χώρα αυτή. Αποδίδει ισχύ 128 hp με βενζίνη και 140 hp με αλκοόλη, με τη μέγιστη ισχύ πάντα στις 5.200 στροφές το λεπτό.
Μια εκδοχή ταξί του βραζιλιάνικου Astra με κινητήρα βενζίνης 2.0 λίτρων πωλήθηκε στη Χιλή ως Chevrolet Urban. thumb|left|Chevrolet Viva σε φωτογραφία του 2006
Τον Σεπτέμβριο του 2004, η κοινοπραξία General Motors-AvtoVAZ εισήγαγε εκ νέου στην παραγωγή την 4-πορτη εκδοχή του Astra G και την παρουσίασε στη Ρωσία ως Chevrolet Viva. Στη χώρα αυτή διατέθηκε αποκλειστικά από τις αντιπροσωπείες της Chevrolet, ενώ ταυτόχρονα οι έμποροι της Opel συνέχιζαν να πωλούν το νεότερο Opel Astra Η του 2003. Ωστόσο, το Chevrolet Viva σημείωσε εξ αρχής πολύ χαμηλές πωλήσεις, καθώς προσφέρθηκε μόνο με έναν κινητήρα, τον 1.8 λίτρων βενζίνης, και σε υψηλό επίπεδο εξοπλισμού, με συνέπεια την πολύ υψηλή τιμή πώλησης για την κατηγορία του. Το αποτέλεσμα ήταν να καταφέρει ετήσιες πωλήσεις λιγότερες από 1.000 αντίτυπα και ειδικότερα το 2007 μόλις 801 αντίτυπα, νούμερα καταστροφικά για ένα πρότζεκτ που κόστισε 340 εκατομμύρια δολάρια με την τότε ισοτιμία. Μάλιστα ήδη από το καλοκαίρι του 2005 άρχισαν να κυκλοφορούν φήμες για οριστική διακοπή του Viva και τελικώς αυτό έγινε τον Μάρτιο του 2008.
Astra H/C
Η General Motors Ευρώπης παρουσίασε και εισήγαγε εμπορικά το Astra Η στα τέλη του 2003 προς αρχές του 2004, ανάλογα με την αγορά. Βασισμένο στην καινούρια τότε πλατφόρμα Delta του ομίλου της GM, είχε αυξημένες διαστάσεις, βελτιωμένους κινητήρες, δυναμικότερη εξωτερική εμφάνιση και, παρομοίως, δυναμικότερο εσωτερικό. Επίσης και το σύστημα διεύθυνσης βελτιώθηκε σημαντικά, με το κάθε κινητήριο μηχανικό σύνολο να έχει το δικό του σετ ρυθμίσεων ανάρτησης από τη Lotus. thumb|left|Το σαλόνι ενός Opel Astra Η με [[Σύστημα πλοήγησης αυτοκινήτου|δορυφορική πλοήγηση.]]
Κυκλοφόρησε σε δύο 5-πορτες εκδόσεις, hatchback και station wagon, και μία σπορ 3-πορτη έκδοση, αποκαλούμενη GTC στις ευρωπαϊκές αγορές, Sport Hatch στο Ηνωμένο Βασίλειο και Coupé στην Αυστραλία. Το GTC είχε στον προαιρετικό εξοπλισμό την επιλογή για πανοραμικό ανεμοθώρακα (παρμπρίζ), ο οποίος εκτεινόταν ψηλά, μέχρι το μέσον σχεδόν της οροφής, μοναδική επιλογή για αυτοκίνητο μαζικής παραγωγής την εποχή που κυκλοφόρησε.
Μία ακόμα πρωτιά για ευρωπαϊκό αυτοκίνητο, ήταν η διαθεσιμότητα ψηφιακού ραδιοφωνικού δέκτη σε κάποιες από τις εκδόσεις. Όσον αφορά το ίδιο το μοντέλο, οι καινοτομίες σε σχέση με τις προηγούμενες γενιές περιλάμβαναν επίσης την προσθήκη των τεχνολογιών CDC (Continuous Damping Control) και AFL (Adaptive Forward Lighting). Το 2005 κυκλοφόρησε και μία υβριδική έκδοση του μοντέλου, με συνδυασμό πετρελαιοκινητήρα και ηλεκτρικού κινητήρα. Στις 19 Οκτωβρίου 2006, στη διεθνή έκθεση αυτοκινήτου της Κωνσταντινούπολης παρουσιάστηκε η 4-πορτη σεντάν εκδοχή του Astra αυτής της γενιάς.
Astra J/D
Το Opel Astra J/D βασίστηκε στην πλατφόρμα Delta II platform της General Motors και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης του 2009. Οι πρώτες πωλήσεις του, ξεκίνησαν τον Νοέμβριο του 2009, ως μοντέλο του 2010, ενώ η σεζόν (model year) του 2009 παρακάμφθηκε εντελώς.
Η αισθητική αυτής της γενιάς είχε βασιστεί έντονα στο νέο τότε Opel Insignia πρώτης γενιάς (της μεσαίας κατηγορίας D), με πολλές προαιρετικές έως τότε επιλογές να γίνονται στάνταρ. Ειδικότερα η δεξιοτίμονη δίδυμη εκδοχή Vauxhall Astra μπήκε στη μαζική παραγωγή στο εργοστάσιο Ellesmere Port Plant στα τέλη Σεπτεμβρίου του 2009 και οι πρώτες παραδόσεις ξεκίνησαν τον Δεκέμβριο του 2009. Αρχικά το μοντέλο επρόκειτο να ονομαστεί «Astra I», αλλά την τελευταία στιγμή έλαβε την ονομασία «Astra J», προκειμένου να μην γίνει σύγχυση του γράμματος I με τον αριθμό 1.
Το Astra J εξελίχθηκε στο Διεθνές Κέντρο Τεχνικής Ανάπτυξης της Opel στο Ρύσελσχαϊμ της Γερμανίας και συνέχισε τη νέα τότε σχεδιαστική φιλοσοφία της Opel που είχε πρωτοεισαχθεί το 2008 με την εισαγωγή του Insignia πρώτης γενιάς (Αύγουστος 2008 - Απρίλιος 2017). Στο συγκεκριμένο Astra βελτιώθηκαν εμφανώς η ανάρτηση και η οδική συμπεριφορά ως προς την προηγούμενη γενιά του. Το σύστημα δορυφορικής πλοήγησης και το σύστημα ψυχαγωγίας είχαν προέλθει από την Bosch.
Το Opel Astra J/D πήρε την τρίτη θέση στον θεσμό του Αυτοκινήτου της Χρονιάς για το 2010.
Astra K (B16, 2015 - 2021)
Η Opel παρουσίασε το Astra K στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης τον Σεπτέμβριο του 2015 για τη σεζόν (model year) του 2016. Το μοντέλο κέρδισε το βραβείο του Αυτοκινήτου της Χρονιάς για το 2016.
Το Astra K ήταν κοντύτερο κατά 5 εκατοστά και αρκετά ελαφρύτερο (από 120 έως και 200 κιλά) ως προς τον προκάτοχο Astra J. Παρά το μικρότερο μήκος του, η Opel ανακοίνωσε τότε ότι είχε καλύτερους εσωτερικούς χώρους από το Astra J. Η εντελώς νέα δομή του οχήματος έπαιξε σημαντικό ρόλο στη μείωση του βάρους. Κάθε στοιχείο του, είχε μελετηθεί προσεκτικά με σκοπό τη χρήση ελαφρύτερων υλικών. Ενδεικτικώς, μόνο η αυτοφερόμενη (ενιαίο δομικό σύνολο) πλατφόρμα του είχε μειωμένο βάρος κατά 20% ή από 357 κιλά σε 280 κιλά. Επίσης, επετεύχθη περαιτέρω μείωση του βάρους κατά 50 κιλά μέσω χρήσης χάλυβα υψηλότερης αντοχής και μειωμένου βάρους, καθώς και μέσω εξοικονόμησης βάρους στην μπροστινή και στην πίσω ανάρτηση.
Σημαντική τεχνολογική εξέλιξη, ήταν η τοποθέτηση μπροστινών φώτων LED. Επίσης, μια οθόνη στο ταμπλό, που συνδεόταν με Android ή IPhone, ήταν στάνταρ. Το σύστημα αυτό ήταν ήδη διαθέσιμο στο Corsa E (πέμπτης γενιάς) και στο Opel Adam.
Ανανέωση του 2019
Το καλοκαίρι του 2019, το Opel Astra K υπέστη μια ελαφρά ανανέωση, που κυκλοφόρησε για τη σεζόν του 2020. Το μοντέλο απέκτησε μια νέα μπροστινή γρίλια, νέα πίσω φώτα και έναν καινούριο μηχανισμό των υαλοκαθαριστήρων, όπου και οι δύο υαλοκαθαριστήρες λειτουργούσαν ανεξάρτητα, ενώ προηγουμένως ήταν συνδεδεμένοι μεταξύ τους.
Το τελευταίο Astra K ευρωπαϊκής κατασκευής κύλησε από τη γραμμή παραγωγής στις 30 Νοεμβρίου 2021.
Astra L (C02; 2021)
thumb|left|Το σαλόνι του απέναντι Opel Astra.
Η έκτη γενιά του Opel Astra αποκαλύφθηκε επίσημα στις 13 Ιουλίου 2021 και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις 12 Νοεμβρίου 2021. Υπήρξε η πρώτη γενιά του Astra που αναπτύχθηκε από τον Όμιλο PSA, με αποτέλεσμα να συγγενεύει με το DS 4 και με το Peugeot 308 τρίτης γενιάς. Για την ιστορία, κυκλοφόρησε στην αγορά μετά τη δημιουργία του ομίλου Stellantis, η οποία έλαβε χώρα στις 16 Ιανουαρίου 2021.
Ηλεκτρική έκδοση
Τον Νοέμβριο του 2022, εισήχθη το αμιγώς ηλεκτροκίνητο Opel / Vauxhall Astra Electric, με ηλεκτροκινητήρα ισχύος 154 hp (115 kW) και με αυτονομία 415 χιλιομέτρων (258 μιλίων).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Astra Κατηγορία:Μικρομεσαία αυτοκίνητα Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα ράλλυ
Opel Astra F
Ιουδήθ του Σβάινφουρτ
Καταγωγή
Οι γονείς της ήταν ο Ερρίκος των Σβάινφουρτ (απεβ. 1017), μάργραβος στο Βαυαρικό Νόρντγκαου και η Γκέρμπεργκα των Κορραδιδών, κόρη τού Χέρμπερτ κόμη τού Βέτεραου. Ο μάργραβος Ερρίκος και ο πατέρας του Μπέρτολντ μπορεί να ήταν απόγονοι τού Aρνούλφου Α΄ δούκα της Βαυαρίας και έτσι μέλη της δυναστείας των Λεοπολδιδών. Ο αδελφός (ή ανιψιός) τού Μπέρτολντ, ο Λεοπόλδος Α΄ μάργραβος της Αυστρίας έγινε γενάρχης του Νεότερου Οίκου του Μπάμπενμπεργκ. Η Ιουδήθ ανατράφηκε στο γυναικείο μοναστήρι, που είχε ιδρύσει η οικογένειά της στο Σβάινφουρτ.
Μπρέτισλαβ και Γίτκα
αριστερά|μικρογραφία| Ο Μπρέτισλαβ απάγει την Ιουδήθ, Χρονικό του Νταλίμιλ. Σύμφωνα με τον Φράντισεκ Παλάσκυ, ο νεαρός πρίγκιπας Μπρέτισλαβ των Πρεμυσλιδών, γιος τού Όλντριχ δούκα της Βοημίας, στο δρόμο του προς την αυλή τού βασιλιά Κορράδου Β΄ της Γερμανίας το 1029, πέρασε από το Σβάινφουρτ, όπου συνάντησε την Ιουδήθ και την ερωτεύτηκε αμέσως.
Ο δούκας Όλντριχ είχε σφυρηλατήσει μία συμμαχία με τον βασιλιά Ερρίκο Β΄ της Γερμανίας, για να καθαιρέσει τους μεγαλύτερους αδελφούς του Μπολέσλαο Γ΄ και Γιαρομίρ. Μπόρεσε επίσης να ανακαταλάβει μεγάλα εδάφη της Μοραβίας, που κατείχε ο Πολωνός δούκας Μπλέσλαφ Α΄ ο Γενναίος μέχρι το 1019. Ως εκ τούτου, ο Όλντριχ δεν ήταν αντίθετος με το να επιβεβαιώσει την καλή του σχέση με τους Γερμανούς ευγενείς, μέσω ενός γάμου με την Ιουδήθ.
Η όμορφη Ιουδήθ ήταν μία επιθυμητή νύφη, ωστόσο ο Μπρέτισλαβ ήταν νόθος από τη συνεύρεση τού Όλτριχ με την κόρη του αγρότη Μποζένα. Οι συγγενείς της Ιουδήθ ήταν πολύ υπερήφανοι για την ευγενή καταγωγή τους, περιπλέκοντας έτσι την προοπτική τού γάμου του Μπρέτισλαβ με την μεγαλόσωμη Ιουδήθ. Ο νεαρός έλυσε το πρόβλημα με τον δικό του τρόπο, εισχωρώντας κρυφά στο μοναστήρι και απήγαγε την Ιουδήθ σε μία άγρια επιδρομή έξω από το Σβάινφουρτ, σπάζοντας κλειδαριές και αλυσίδες με το σπαθί του. Ο Μπρέτισλαβ δεν τιμωρήθηκε ποτέ για το έγκλημα. Αυτός και η Ιουδήθ εγκαταστάθηκαν στο Όλομοουτς της Μοραβίας.
Ο Μπρέτισλαβ νυμφεύτηκε την Ιουδήθ λίγο αργότερα. Ο πρώτος τους γιος Σπυτίνιεφ (Β΄) γεννήθηκε μετά από σχεδόν δέκα χρόνια (που οδήγησε στην υπόθεση ότι η απαγωγή συνέβη το 1029), αν και η Ιουδήθ μπορεί να είχε γεννήσει κόρες, πριν από τον πρώτο της γιο.
Εξορία στην Ουγγαρία
Μετά το τέλος τού Μπρέτισλαβ το 1055, η Ιουδήθ εκδιώχθηκε από τον γιο της Σπυτίνιφ Β΄ από τη Βοημία, όπως πολλοί άλλοι Γερμανοί, και μετακόμισε στο βασίλειο της Ουγγαρίας με τον μικρότερο γιο της Βρατίσλαο (Β΄). Στην Ουγγαρία μπορεί να παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον πρώην βασιλιά Πιέτρο Ορσέολο της Ουγγαρίας, ο οποίος είχε καθαιρεθεί το 1046. Η Ιουδήθ απεβίωσε το 1058 και το λείψανό της μεταφέρθηκε στον καθεδρικό ναό τού Αγίου Βίτου στην Πράγα.
Υστεροφημία
μικρογραφία| To "πέταλο της Ιουδήθ" στο Σβάινφουρτ. Ο γάμος τού Μπρέτισλαβ και της Ιουδήθ διαιωνίστηκε στο θεατρικό έργο Μπρέτισλαους (επίσης Μπρέτισλαβ) και Γίτκα, που γράφτηκε από τον Τσέχο συγγραφέα Jan Campanus Vodňanský (1572–1622) το 1614. Η παράσταση τότε απαγορεύτηκε, καθώς θεωρήθηκε επιζήμια για τη φήμη των μοναρχών της Βοημίας. Σύμφωνα με το μύθο, η Ιουδήθ/Γιούντιτ κατά τη διάρκεια της απαγωγής της έχασε ένα παπούτσι, όταν το άλογο τού Μπρέτισλαβ κάλπαζε στην κατηφόρα από το μοναστήρι Σβάινφουρτ. Από τον 19ο αι. μία λιθόδμητη σπηλιά με ένα πέτρινο παπούτσι σηματοδοτεί την τοποθεσία.
Σάλτα
Η Σάλτα (Salta) είναι πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της Επαρχίας Σάλτα της Αργεντινής. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, η Σάλτα έχει 535.303 κατοίκους, ενώ υπολογίζεται ότι η μητροπολιτική περιοχή της έχει 619.000 κατοίκους, καθιστώντας την δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στην βόρεια Αργεντινή μετά το Σαν Μιγκέλ ντε Τουκουμάν, και 8η μεγαλύτερη στην χώρα. Η πόλη είναι χτισμένη σε μια κοιλάδα στους πρόποδες των Άνδεων. Η πόλη ιδρύθηκε το 1582 από τον Ισπανό κονκισταδόρ Ερνάνδο ντε Λέρμα. Η πόλη διαθέτει μεγάλο αριθμό κτιρίων από τον 18ο, 19ο και αρχές του 20ού αιώνα. Από το 1973 λειτουργεί στην πόλη το Εθνικό Πανεπιστήμιο της Σάλτα.
Ιουδήθ του Σβάινφουρτ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ούγγροι γερμανικής καταγωγής Κατηγορία:Τσέχοι γερμανικής καταγωγής Κατηγορία:Οίκος των Μπάμπενμπεργκ Κατηγορία:Δούκισσες της Βοημίας
Σάλτα
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αργεντινής
Σλέπτσε Πριλάπου
Ονομασία
Το Σλέπτσε (στα ελληνικά μεταφράζεται Τυφλοχώρι) πήρε το όνομα του, κατά την τοπική παράδοση, από τους τυφλούς Βούλγαρους στρατιώτες του τσάρου Σαμουήλ όπου μετά τη μάχη στο Κλειδί το 1014 ήλθαν εδώ και το ίδρυσαν.
Το μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη
Το μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη βρίσκεται έξω από το χωριό μέσα σε ένα δάσος με βαλανιδιές και καρυδιές. Ήταν ένα από τα μικρά κέντρα μεσαιωνικού πολιτισμού με εργαστήριο αντιγραφής χειρογράφων. Στην εξωτερική κόγχη του ιερού του μοναστηριού είναι τειχισμένη η επιγραφή: «Ο ναός ούτος εκτίσθη αρχιερατεύοντος του Σεβασμιωτάτου Αγίου Πρεσπών Κυρού Μελετίου ηγουμενεύοντος του Αρχιμανδρίτου Παπανικολάου και των Επιτρόπων Γεωργίου Α.Θ. Παπαγεωργίου Κουταβά 8 Μαΐου 1862».
Πηγές
Κατηγορία:Περιφέρεια Πελαγονίας Κατηγορία:Χωριά της Βόρειας Μακεδονίας
Κρίσιμα φαινόμενα
Στη φυσική τα κρίσιμα φαινόμενα είναι εκείνα που συνδέονται με τη φυσική των κρίσιμων σημείων, εκεί δηλαδή που η πυκνότητα μιας ουσίας είναι τέτοια που είναι δυσδιάκριτο σε ποια φάση της ύλης βρίσκεται, π.χ. σε αέρια ή υγρή φάση.
Η κρίσιμη συμπεριφορά λαμβάνει υπόψιν τις συσχετίσεις, οι οποίες γίνονται όλο και πιο σημαντικές καθώς το σύστημα πλησιάζει στο κρίσιμο σημείο όπου το μήκος συσχέτισης διαφέρει.
Κατηγορία:Φυσική-επέκταση Κατηγορία:Κβαντική θεωρία πεδίου Κατηγορία:Στατιστική μηχανική
Η μαύρη τουλίπα
Η Μαύρη Τουλίπα (La Tulipe Noire) είναι μυθιστόρημα του Αλέξανδρου Δουμά που δημοσιεύθηκε το 1850.
Πλοκή
Το μυθιστόρημα εξελίσσεται στην Ολλανδία του 17ου αιώνα και συγκεκριμένα το 1672.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαυρη τουλιπα Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Προχιλιασμός
Ο προχιλιασμός σύμφωνα με την χριστιανική εσχατολογία αφορά την δοξασία ότι η Δεύτερη έλευση του Ιησού Χριστού θα προηγηθεί της χιλιετούς Βασιλείας του. Κάποιοι από εκείνους που διακρατούν αυτή την άποψη θεωρούν ότι τα «χίλια έτη» που αναφέρονται στο 20ό κεφάλαιο της Αποκάλυψης θα είναι κατά γράμμα χίλια χρόνια ενώ άλλοι πιστεύουν ότι απλά περιγράφεται μια μακρά περίοδος χρόνου.
Διαφέρει από άλλες μορφές εσχατολογικής ερμηνείας, όπως είναι ο αχιλιασμός, ο μεταχιλιασμός και ο προτερισμός, που θεωρούν ότι η βασιλεία είναι συμβολική και όχι προσωρινή, ή ότι λαβαίνει χώρα στο ιστορικό παρόν πριν την έλευση του Χριστού. Ο προχιλιασμός στηρίζεται κυρίως στην κατά γράμμα ερμηνεία του βιβλίου της Αποκάλυψης (20:1-6) στην Καινή Διαθήκη, σύμφωνα με την οποία περιγράφεται η έλευση του Χριστού στη γη και η άμεση βασιλεία του κατά το τέλος της αποκαλυπτικής περιόδου της "μεγάλης θλίψης". Θεωρεί ότι αυτή η μελλοντική περίοδος αποτελεί τον καιρό κατά τον οποίο θα εκπληρωθούν οι προφητικές ελπίδες του λαού του Θεού, οι οποίες περιγράφονται στην Παλαιά Διαθήκη.
Κατά την περίοδο των εκκλησιαστικών Πατέρων
Ο Ιουστίνος ο Μάρτυρας εξέφρασε την προσδοκία αποκατάστασης της μεσσιανικής βασιλείας του Θεού επί γης, με τις ευλογίες που είχαν προείπει οι προφήτες. Σχολιάζοντας τις προσδοκίες αυτές στο έργο του Διάλογος προς Τρύφωνα (κεφ. 80), παρατήρησε: «''Παραδέχτηκα σε εσένα προηγουμένως, ότι εγώ και πολλοί άλλοι έχουμε αυτή την άποψη, και ότι αυτό θα λάβει χώρα, όπως βέβαια γνωρίζεις· αλλά, από την άλλη, σου έδειξα ότι πολλοί που ανήκουν στην αγνή κι ευσεβή πίστη, και είναι αληθινοί Χριστιανοί, έχουν άλλη άποψη. [...] Αλλά εγώ και άλλοι Χριστιανοί με ορθή άποψη σε όλα τα θέματα, είμαστε βέβαιοι ότι θα υπάρξει ανάσταση των νεκρών, και στα χίλια χρόνια η Ιερουσαλήμ θα οικοδομηθεί, θα διακοσμηθεί και θα επεκταθεί, όπως ο Ιεζεκιήλ, ο Ησαΐας και οι άλλοι προφήτες ομολογούν''» «». (Διάλογος προς Τρύφωνα 80.1.1-5) Διαθέσιμο στα αγγλικά, από το έργο The Apostolic Fathers with Justin Martyr and Irenaeus, του Φίλιπ Σαφ (Philip Schaff) εδώ, στον ιστότοπο newadvent.org.
Σε γενικές γραμμές οι απόψεις του Ιουστίνου που διαφαίνονται στο έργο είχαν ως εξής: Οι χιλιαστικές δοξασίες υιοθετούνται από πολλούς Χριστιανούς, εκτός από κάποιους Χριστιανούς που τους αποκαλεί «αιρετικούς». Το επίκεντρο της βασιλείας θα είναι η ανοικοδομημένη και ανακαινισμένη Ιερουσαλήμ. Οι άνθρωποι θα ζουν για πολλά χρόνια και θα κάνουν παιδιά. Τα ζώα θα ζουν ειρηνικά τόσο μεταξύ τους όσο και με τους ανθρώπους. Η παραγωγικότητα της γης θα είναι αξιοθαύμαστη καθώς θα έχει την ευλογία του Θεού.
Διηλεκτρική σταθερά
Η διηλεκτρική σταθερά ή ηλεκτρική επιτρεπτότητα είναι μία σταθερά της φυσικής, η οποία συνδέει τις μονάδες του ηλεκτρισμού με τις μονάδες της μηχανικής. Συμβολίζεται με ε ενώ στην περίπτωση που αναφέρεται στο κενό συμβολίζεται με ε0 και ισούται περίπου με: ε0 ≈ 8,854× 10−12 A2·s4·kg−1·m−3. Ως μονάδα της διηλεκτρικής σταθεράς χρησιμοποιείται συχνά το F/m (Φαράντ/μέτρο)
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηλεκτρισμός
Επιστάτης
Επιστάτης (πολυτ. ἐπιστάτης) στην αρχαία Ελλάδα ήταν κάθε είδους επιτηρητής ή επόπτης. Στα ελληνιστικά βασίλεια γενικά, ο επιστάτης συνδέεται πάντα με θεματική περιφέρεια (περιφερειακή συνέλευση), όπου οι επιστάτης, ως μόνιμος αντιπρόσωπος του βασιλιά, ασκούσε έλεγχο και εισέπραττε φόρους.
Σε στρατιωτικά κείμενα, ο επιστάτης (αυτός που στέκεται πίσω) είναι ο άνθρωπος πίσω από έναν πρωτοστάτη (αυτός που στέκεται πρώτος). Η φάλαγγα αποτελούνταν από εναλλασσόμενες τάξεις πρωτοστατών και επιστατών. Έτσι σε ομάδα οκτώ ανδρών οι πρωτοστάτες ήταν στις θέσεις 1, 3, 5 και 7, ενώ οι επιστάτες στις θέσεις 2, 4, 6 και 8.
Η λέξη επιστάτης χρησιμοποιείται επίσης στην Ελληνιστική Κοινή και στην Καινή Διαθήκη και αναφέρεται στον Ιησού Χριστό.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαιοελληνική στρατιωτική ορολογία Κατηγορία:Ελληνιστικός πολιτισμός Κατηγορία:Τίτλοι στην Αρχαία Ελλάδα
Αικατερίνη Νέβιλ, δούκισσα του Νόρφολκ
Η Αικατερίνη Νέβιλ, δούκισσα του Νόρφολκ (1400 – μετά το 1483) ήταν τρίτη κόρη του Ραλφ Νέβιλ, 1ου κόμη του Γουέστμορλαντ και της δεύτερης συζύγου του Ιωάννας Μπωφόρ της κόρης του Ιωάννη της Γάνδης και της τρίτης συζύγου του Αικατερίνης Σουίνφορντ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο στις 12 Ιανουαρίου 1412 σε ηλικία 12 ετών τον Τζων Μάουμπραι, 2ο κόμη του Νόρφολκ (1392–1432), μοναδικό τους παιδί ήταν ο Τζων Μάουμπραι, 3ος κόμης του Νόρφολκ (1415 - 1461)
Παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Τόμας Στρέινζγουει (1395 - 1442) με τον οποίο απέκτησε :
Παντρεύτηκε σε τρίτο γάμο τον Τζων, υποκόμη του Μπομόντ που δολοφονήθηκε το 1460
Ο τέταρτος και τελευταίος γάμος της ήταν λίγο περίεργος, χαρακτηρίζεται ως "διαβολικός γάμος". Παντρεύτηκε τον Τζων Γούντβιλ τον αδελφό της βασίλισσας Ελεονώρας Γούντβιλ όταν η ίδια ήταν 65 ετών και ο γαμπρός μόλις 19. Ο Τζων Γούντβιλ παρόλα αυτά πέθανε και εκείνος πριν από την ίδια, εκτελέστηκε (1469) μετά την μάχη του Έντζεκοτ από τον ανιψιό της Ριχάρδο Νέβιλ, 16ο κόμη του Γουόρικ την περίοδο ανάκαμψης του Οίκου του Λάνκαστερ. Η ανυπαρξία της οικογένειας της βασίλισσας και η έλλειψη υποστήριξης από τις ψηλές κοινωνικές τάξεις βοήθησε στην ταχύτατη κατάρρευση του Οίκου της Υόρκης.
Ζούσε ακόμα το 1483 και πέθανε σε βαθύτατο γήρας μετά από όλα τα παιδιά της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικογένεια Νέβιλ Κατηγορία:Αγγλίδες δούκισσες
Αργύρης Γαβαλάς
Ο Αργύρης (Ανάργυρος) Γαβαλάς (27 Νοεμβρίου 1907 – 28 Δεκεμβρίου 1998 ) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής και προπονητής. Θεωρείται ο άνθρωπος που έθεσε τα θεμέλια του ποδοσφαίρου στη Λεμεσό, όντας προπονητής και αναμορφωτής των δύο μεγάλων ομάδων της πόλης, ΑΕΛ και Απόλλων, από την ίδρυση τους. Απεβίωσε το 1998 στη Λεμεσό.
Καριέρα
Ως ποδοσφαιριστής αγωνίστηκε στον Παναθηναϊκό, από το 1930 έως και το 1932.
Το Νοέμβριο του 1932 πήγε στην Κύπρο και ανέλαβε προπονητής της ΑΕΛ Λεμεσού. Διετέλεσε προπονητής στην ομάδα για 22 χρόνια, από το 1932 έως το 1954. Μάλιστα, από το 1940 έως το 1954 πρόσφερε τις υπηρεσίες του αμισθί. Ανέδειξε πολλούς πρωτοκλασάτους ποδοσφαιριστές. Με την ΑΕΛ κατέκτησε 2 πρωταθλήματα και 3 κύπελλα. Το 1954 αποχώρησε από την ΑΕΛ λόγω διαφωνιών με το διοικητικό συμβούλιο της ομάδα.
Το 1956 ανέλαβε προπονητής στον νεοσύστατο Απόλλωνα Λεμεσού στον οποίο παρέμεινε έως το 1962.
Ο Αργύρης Γαβαλάς ήταν προπονητής των διαφόρων μικτών ομάδων της Κύπρου, οι οποίες συγκροτήθηκαν κατά καιρούς (1933, 1949, 1954).
Το 1960 ανέλαβε προπονητής της Εθνικής Κύπρου. Ήταν ο πρώτος προπονητής στην ιστορία της ομάδας. Παρέμεινε στη θέση αυτή έως το 1967. Παραμένει ως σήμερα ο μακροβιότερος προπονητής στην ιστορία της ομάδας.
Κατά διαστήματα διετέλεσε και διαιτητής και ήταν ιδρυτικό μέλος του συνδέσμου διαιτητών Κύπρου το 1957.
Τίτλοι
Ως προπονητής της ΑΕΛ:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΑΕΛ Λεμεσού Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Απόλλων Λεμεσού Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Κύπρου Κατηγορία:Κύπριοι διαιτητές ποδοσφαίρου
Αντώνης Ποσειδών
Ο Αντώνης Ποσειδών (1938-2019) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως ακραίος επιθετικός και στις δύο πλευρές του γηπέδου.
Σε συλλογικό επίπεδο
Προερχόμενος από τη Δόξα Αθηνών της συνοικίας που γεννήθηκε, εντάχθηκε στους εφεδρικούς του Ολυμπιακού Πειραιώς το 1955, ταυτόχρονα με το Στέλιο Ψύχο του Έσπερου Καλλιθέας. Προβιβάστηκε στην α΄ ομάδα το Φεβρουάριο του 1957 και αποτέλεσε παίκτης της έως τις αρχές του 1963. Πέτυχε το γκολ της νίκης με 2-1 στη φιλική συνάντηση εναντίον της βραζιλιάνικης Σάντος ΦΚ, όπου μετείχε ο Πελέ. Συνολικά, έλαβε μέρος σε 70 αναμετρήσεις Πανελλήνιου πρωταθλήματος και Α΄ Εθνικής κατηγορίας σημειώνοντας 20 τέρματα.
Ψυχρότητα στις σχέσεις του με το σύλλογο και βιοποριστικοί λόγοι, τον ώθησαν σε ηλικία 24 ετών να μεταναστεύσει στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Παρέμεινε επί δεκαετίες, επισκεπτόμενος συχνά την Ελλάδα και διατηρώντας σχέσεις με τον Ολυμπιακό, ενώ επί μακρό διάστημα συνέχισε το άθλημα σε ομογενειακά σωματεία τριών πόλεων.
Στις εθνικές ομάδες
Αγωνίστηκε για τα αντιπροσωπευτικά συγκροτήματα Νέων, Ενόπλων και τρεις φορές με την ομάδα ανδρών Ελλάδος.
Τίτλοι
Με τον Ολυμπιακό Πειραιώς
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Π
Α.Ε. Διόσκουροι Κοζάνης
Η Αθλητική Ένωση Διόσκουροι Κοζάνης είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην πόλη της Κοζάνης, στην ομώνυμη περιφερειακή ενότητα. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 2004 και οι αθλητές του αγωνίζεται με χρώματα το σιέλ, το λευκό και το μαύρο. Στο έμβλημά που σχεδίασε ο Αργυριάδης Αθανάσιος, απεικονίζονται δύο δίδυμα μαύρα άλογα, ενώ το όνομα της ομάδας προέρχεται από τους Διόσκουρους, δίδυμους ήρωες της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας. Ο σύλλογος διατηρεί τμήματα καλαθοσφαίρισης για άρρενες αθλητές όλων των ηλικιακών ομάδων αλλά και γυναικείο, καθώς και τμήμα στίβου. Ως έδρα χρησιμοποιεί το Κλειστό Γυμναστήριο Δημοτικού Αθλητικού Κέντρου Κοζάνης «Ιωάννης Σκαρκαλάς», χωρητικότητας 1.530 καθήμενων θεατών.
Ίδρυση
Ο σύλλογος ιδρύθηκε με την 83/2004 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Κοζάνης και είναι εγγεγραμμένο στο βιβλίο αναγνωρισμένων σωματείων με αύξοντα αριθμό 2312/02-06-2004. Συνιδρυτές του είναι οι Λουκάς Καραγιαννάκης και Δημήτρης Βλαχόπουλος. Εμπνευστής του ονόματος της ομάδας είναι ο Μάρκος Τσιρέκας, ενώ τα σήματα της ομάδας δημιούργησαν οι Σάκης Αργυριάδης, Θωμάς Γκατζόφλιας και Στέφανος Μπουνόβας.
Το αρχικό όνομα του συλλόγου ήταν Αθλητικός Σύλλογος Διόσκουροι Κοζάνης. Τον Ιούλιο του 2018 ανακοινώθηκε η σύμπραξή του με την Αθλητική Ένωση Κοζάνης με στόχο την ολοκληρωτική συνένωση των δύο σωματείων σε βάθος ενός έτους. Στόχος ήταν η δημιουργία ανταγωνιστικών ομάδων τόσο σε επίπεδο ανδρών, όσο και σε επίπεδο ακαδημιών. Η ενωμένη ομάδα μετονομάστηκε σε Αθλητική Ένωση Διόσκουροι Κοζάνης.
Πρώτα βήματα στα Τοπικά Πρωταθλήματα (2004 - 2011)
Την άνοιξη του 2005, έναν χρόνο μετά την ίδρυσή του, ο σύλλογος είχε την πρώτη του επιτυχία κατακτώντας το Πρωτάθλημα Β' Κατηγορίας της Δυτικής Μακεδονίας και κατ' επέκταση την άνοδο στην Α' Κατηγορία.
Προπονητής της ομάδας από το 2005 μέχρι το 2012 ήταν ο Ζήσης Μπαρτζώκας.
Θητεία στη Γ' Εθνική (2011 - 2016)
Το εισιτήριο ανόδου στη Γ' Εθνική Κατηγορία εξασφάλισαν οι Διόσκουροι το Μάιο του 2011, οπότε και κατέκτησαν το Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Δυτικής Μακεδονίας. Τον προβιβασμό σφράγισε το 3-0 επί του Αριστοτέλη Φλώρινας στη σειρά των Play-offs της διοργάνωσης.
Την αγωνιστική περίοδο 2011-12 οι Διόσκουροι εντάχθηκαν στο 2o Όμιλο Βορρά Όμιλο Βορρά της Γ' Εθνικής, τον οποίο συγκρότησαν 11 ομάδες. Ολοκλήρωσαν τις αγωνιστικές τους υποχρεώσεις έχοντας συλλέξει 5 νίκες και 15 ήττες. Στην τελική βαθμολογία τοποθετήθηκε στην 8η θέση, μία υψηλότερα από το Άργος Ορεστικό, το οποίο είχε την ίδια συγκομιδή αποτελεσμάτων. Μετά το πέρας της χρονιάς την τεχνική ηγεσία του συλλόγου ανέλαβε ο πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής Άρης Χωλόπουλος. Στον τελικό βαθμολογικό πίνακα της επόμενης χρονιάς, 2012-13, παρατηρήθηκε τριπλή ισοβαθμία ανάμεσα στις ομάδες που συγκέντρωσαν 17 νίκες και 5 ήττες για τις θέσεις 2 έως 4 (σε σύνολο 12 ομάδων). Οι Διόσκουροι τελικά τερμάτισαν στην 4η θέση, παρά τη σαφή τους αγωνιστική βελτίωση σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά.
Την περίοδο 2013-14, με προπονητή ξανά το Χωλόπουλο, οι Διόσκουροι συνέχισαν την πορεία τους στον 1ο Όμιλο Βορρά της Γ' Εθνικής. Έχοντας συγκεντρώσει 13 νίκες και 9 ήττες, κατέλαβαν την 4η θέση της τελικής βαθμολογίας (σε ισοβαθμία με τον 5ο Πρωτέα Γρεβενών), εξασφαλίζοντας χωρίς προβλήματα την παραμονή τους. Ακολούθως διαγωνίστηκε σε αγώνα κατάταξης στη Βέροια εναντίον της Ευκαρπίας, ομάδας που κατέκτησε την αντίστοιχη θέση του άλλου Ομίλου Βορρά, γνωρίζοντας την ήττα με σκορ 58-88.
Για την αγωνιστική περίοδο 2014-15 δεν σημειώθηκε αλλαγή στη θέση του προπονητή. Η ομάδα παρέμεινε επίσης στην ίδια κατηγορία και όμιλο, όπου κλήθηκε να διεκδικήσει την άνοδο απέναντι σε 13 ομάδες (αντίστοιχα αυξήθηκαν και οι αγωνιστικές). Στην τελική κατάταξη του Μαΐου, οι Διόσκουροι κατέλαβαν την 6η θέση, έχοντας απολογισμό 13 νίκες και 13 ήττες. Παραγωγικότερος σκόρερ της ομάδας για τη χρονιά αυτή αναδείχθηκε ο Σωτήρης Ντόβας.
Την επόμενη περίοδο, 2015-16, οι ομάδες που συνέθεσαν τον 1ο Όμιλο Βορρά μειώθηκαν και πάλι στις 12 στο σύνολο. Στο πλαίσιο αυτό οι Διόσκουροι συγκέντρωσαν 14 νίκες και 8 ήττες, ολοκληρώνοντας τις αγωνιστικές τους υποχρεώσεις στην 4η θέση της τελικής βαθμολογικής κατάταξης. Τους περισσότερους πόντους για την ομάδα σημείωσε για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά ο Σωτήρης Ντόβας, 422 στον αριθμό, ο οποίος παράλληλα αναδείχθηκε και 3ος παραγωγικότερος παίκτης του Ομίλου αλλά και 10ος στο σύνολο της Γ' Εθνικής. Μετά τη λήξη της κανονικής περιόδου οι Διόσκουροι αντιμετώπισαν σε αγώνα κατάταξης στη Θεσσαλονίκη τους Ικάρους Σερρών, ομάδα που κατέλαβε την 4η θέση στον έτερο Όμιλο Βορρά, γνωρίζοντας την ήττα με σκορ 73-86.
Την επόμενη χρονιά, 2016-17, ο 1ος Όμιλο Βορρά φιλοξένησε 14 ομάδες, με το δείκτη δυσκολίας να είναι ανεβασμένος. Οι Κοζανίτες είχαν την καλύτερη μέχρι τότε αποδοσή τους, συλλέγοντας 20 νίκες και 6 ήττες. Ισοβάθμισαν με το Γ.Σ. Ελίμειας μία θέση κάτω από τους πρωτοπόρους Τιτάνες Παλαμά. Έχασαν την απευθείας άνοδο στη Β' Εθνική Κατηγορία επειδή υστερούσαν στα μεταξύ τους αποτελέσματα με αποτέλεσμα να βρεθούν στην 3η θέση. Οι Διόσκουροι έδωσαν ένα επιπλέον παιχνίδι στο Κλειστό Γυμναστήριο Βέροιας «Δημήτριος Βικέλας» απέναντι στο Γ.Α.Σ. Χαλκηδόνας που κατέλαβε την 3η θέση στον άλλο Όμιλο Βορρά, για τον καθορισμό της σειράς προτεραιότητας προς κάλυψη τυχόν κενών θέσεων στην ανώτερη κατηγορία. Νικήτρια αναδείχθηκε η Χαλκηδόνα με σκορ 54-70. Κορυφαίος σκόρερ των Διόσκουρων ήταν την περίοδο αυτή ο Άκης Μαυρίδης.
Επιστροφή στα Τοπικά Πρωταθλήματα (2017 - σήμερα)
Τον Ιούλιο του 2017, παρόλο που οι Διόσκουροι είχαν διακριθεί στη Γ' Εθνική Κατηγορία τη χρονιά που μόλις είχε ολοκληρωθεί, οι ιθύνοντες του συλλόγου αποφάσισαν την επιστροφή της ομάδας στο Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Δυτικής Μακεδονίας. Στην επίσημη ανακοίνωση του συλλόγου ως αίτιο προβλήθηκε η επιθυμία να απελευθερώσει τους διακριθέντες Κοζανίτες αθλητές του ανδρικού τμήματος ώστε να αναζητήσουν ομάδες όπου θα μπορούσαν να καλύψουν υψηλότερες φιλοδοξίες (οικονομικές και αγωνιστικές), αλλά και η στροφή στην ανάδειξη μιας νέας γενιάς ταλαντούχων αθλητών από τις ακαδημίες. Παράλληλα τερματίστηκε και η πενταετής συνεργασία της ομάδας με τον προπονητή Άρη Χωλόπουλο. Στο ρόλο του πρώτου προπονητή επέστρεψε ο Ζήσης Μπαρτζώκας.
Το Πρωτάθλημα Δυτικής Μακεδονίας της αγωνιστικής περιόδου 2017-18 διοργανώθηκε με τη συμμετοχή εννέα στον αριθμό συλλόγων. Στον τελικό βαθμολογικό πίνακα της Κανονικής Περιόδου παρατηρήθηκε ισοβαθμία των Διοσκούρων με το Λασσάνη Κοζάνης, με καθεμία από τις δύο ομάδες να έχει συγκεντρώσει 10 νίκες και 6 ήττες. Βάσει των μεταξύ τους αποτελεσμάτων οι πρώτοι κατέλαβαν την 3η θέση, ενώ ο δεύτερος την 4η θέση. Στη συνέχεια οι τέσσερις πρώτες ομάδες συγκρότησαν νέο Όμιλο όπου ο καθένας θα αντιμετώπιζε όλους τους αντιπάλους από δύο φορές. Οι Διόσκουροι στη διαδικασία αυτή πήραν μία νίκη σε έξι αγωνιστικές και ολοκλήρωσαν οριστικά τη χρονιά στην 3η θέση.
Τον Ιούλιο του 2018 ανακοινώθηκε η σύμπραξη των Διόσκουρων με την Αθλητική Ένωση Κοζάνης με στόχο την ολοκληρωτική συνένωση των δύο σωματείων σε βάθος ενός έτους. Στόχος ήταν η δημιουργία ανταγωνιστικών ομάδων τόσο σε επίπεδο ανδρών, όσο και σε επίπεδο ακαδημιών. Από την 26 Αυγούστου 2019 και με τη σχετική έγκριση της Ε.Ο.Κ., υλοποιήθηκε η συγχώνευση των Δύο Σωματείων, δια της απορρόφησης της Αθλητικής Ένωσης Κοζάνης από το Α.Σ. ΔΙΟΣΚΟΥΡΟΙ Κοζάνης, δημιουργώντας έτσι τον ισχυρότερο πόλο ανάπτυξης της καλαθοσφαίρισης στην πόλη της Κοζάνης. Τα τμήματα Μίνι και Ακαδημιών έγιναν πλέον 10 και παράλληλα δημιουργήθηκε και τμήμα κοριτσιών, για πρώτη φορά.
Τμήματα υποδομής
Οι ακαδημίες των Διόσκουρων Κοζάνης έχουν κατακτήσει στο παρελθόν τις ακόλουθες διακρίσεις:
Την αγωνιστική περίοδο 2014-15 οι Διόσκουροι κατέκτησαν το Πρωτάθλημα Εφήβων Δυτικής Μακεδονίας για πρώτη φορά στην ιστορία τους. Στον Μεγάλο Τελικό του Final-4 που διεξήχθη στο Δ.Α.Κ. Κοζάνης, επικράτησαν του Λασσάνη με σκορ 68-77. Προπονητής της ομάδας ήταν ο Δημήτρης Βλαχόπουλος. Πολυτιμότερος παίκτης του τελικού αναδείχθηκε ο Κωνσταντίνος Γκοβεδάρος.
Την αγωνιστική περίοδο 2017-18 η ομάδα των Εφήβων αναδείχθηκε για δεύτερη φορά στην ιστορία της Πρωταθλήτρια Δυτικής Μακεδονίας. Στον Μεγάλο Τελικό, που έλαβε χώρα στο Κλειστό της Λευκόβρυσης, οι Διόσκουροι νίκησαν την ομάδα της Καστοριάς με σκορ 46-40. Προπονητής της ομάδας ήταν ο Ζήσης Μπαρτζώκας. Πολυτιμότερος παίκτης του τελικού αναδείχθηκε ο Δημήτρης Μανακίτσας.
Τη χρονιά 2018-19 οι Διόσκουροι κατέκτησαν το δεύτερο τρόπαιό τους στην ηλικιακή ομάδα των Παίδων. Στο Μεγάλο Τελικό, που έλαβε χώρα στο Δ.Α.Κ. Κοζάνης, ξεπέρασαν το εμπόδιο του Αρίωνα Πτολεμαΐδας σε ένα αμφίρροπο παιχνίδι που κρίθηκε στην παράταση (τελικό σκορ 72-68, κ.α. 63-63). Πολυτιμότερος παίκτης του αγώνα αναδείχθηκε ο Νίκος Ζολώτας. Την ευθύνη της τεχνικής ηγεσίας της ομάδας είχε ο Ζήσης Μπαρτζώκας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Κοζάνης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι στίβου Κατηγορία:Σωματεία Ε.ΚΑ.Σ.ΔΥ.Μ. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 2004 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 2004
Πάτμος
Η Πάτμος είναι ελληνικό νησί του Αιγαίου Πελάγους υπαγόμενο, κατά τους αρχαίους Έλληνες, στις Νότιες Σποράδες, κατά δε τη σύγχρονη πολιτική διαίρεση της χώρας στα Δωδεκάνησα. Συγκεκριμένα αποτελεί το βορειότερο νησί των Δωδεκανήσων.
Γεωγραφική θέση
Βρίσκεται δε, μεταξύ του 37° 20’ Β γεωγραφικού πλάτους και 26° 35' Α γεωγραφικού μήκους, νότια της Σάμου, ΝΑ. της Ικαρίας και ΒΔ. της Λέρου, απέχουσα περί τα 25 μίλια από τη Τουρκία, (Μικρά Ασία), (Ακρωτήριο Γέροντα ή Ποσείδιο).
Μορφολογία
Η Πάτμος είναι σχετικά μικρό νησί, μέγιστου μήκους 12,6 χιλιομέτρων και μέγιστου πλάτους 8 χιλιομέτρων και με συνολικό μήκος ακτών γύρω στα 70 χιλιόμετρα. Η έκτασή της φθάνει περίπου τα 34,142 τ.χλμ., με έδαφος βραχώδες και άγονο.
Η Πάτμος αποτελείται κυρίως από τρία τμήματα συνδεόμενα μεταξύ τους από δύο ισθμούς περί το μέσο του νησιού, όπου εκεί κατά την αρχαιότητα (σώζονται ερείπια) ήταν και η πρωτεύουσα, και παρά το νότιο άκρο.
Το έδαφός της είναι βραχώδες, ηφαιστειογενές και απότομο με ψηλότερη κορυφή τον Προφήτη Ηλία (270 μ.) που βρίσκεται στο κέντρο της νήσου, νότια της Χώρας (της ομώνυμης) Πάτμου. Υφίστανται ακόμα δύο υψώματα ένα στο βόρειο τμήμα τις «Σκλάβες», και ένα στο νότιο το «Πράσο».
Γενικά η ακτογραμμή της είναι πολυσχιδής με πλήθος ακρωτηρίων, όπως ο Τράγος, ο Γερανός και το Μπάλωμα, προς Α., το Φυρρό, η Τσατσάρλα και το Τσουλούφι (ή Εύδηλος) προς Β. και η Ελιά, το Κορτέσι και η Γενούπα προς Ν. Επίσης παρουσιάζει πλήθος όρμων και ορμίσκων, όπως η Σκάλα το επίνειο της νήσου Α. όρμος Κάμπου, Πόρτο Γροίκος, και Δ. όρμος Λευκής, Πόρτο Μέρικα, Χοχλακάς, Συκαμιάς και Πόρτο Σταυρός ΝΔ. Σημαντικότερες νησίδες που την περιβάλουν την Πάτμο είναι τα: Πρασονήσι, Τραγονήσι, Χιλιομόδι, Αγία Θέκλα, Αϊ Γιώργης, Σκλάβα και Σκλαβοπούλα, νησιά Μπαλάμου κλπ. Στην Πάτμο (Δήμος Πάτμου) υπάγονται και τα ανατολικότερα αυτής νησιά Αρκοί και Μαράθι.
Η ηφαιστειογενής περιοχή «Ζουλούφι» βρίσκεται στη ΒΔ πλευρά της Πάτμου. Η ηφαιστειακή τέφρα εναλλάσσεται με την λάβα η οποία κύλησε και πάγωσε από τη θάλασσα, συνθέτοντας ένα άκρως εντυπωσιακό τοπίο. Η πρόσβαση γίνεται είτε από τη θάλασσα είτε από στεριά περπατώντας γύρω στη 1 ώρα και 30 λεπτά από τον κοντινότερο οικισμό στη θέση Αγ. Νικόλαος του Κάμπου.
Μεγαλύτερος οικισμός του νησιού είναι η Σκάλα (επίνειο), άλλοι οικισμοί είναι ο Κάμπος και ο Χριστός (βόρεια) ο Γροίκος και τα Σάψιλα (νότια). Περιοχές με αρκετές κατοικίες είναι η Λάμπη, η Βαγιά, οι Λεύκες, η Εψημιά και το Διακόφτι.
Ιστορία
Η Πάτμος (κοινώς Πάτινος), που σπάνια αναφέρεται από τους αρχαίους συγγραφείς, Θουκυδίδης (3, 33), Στράβων (10, 448), απαντάται επιγραφικά και ως «Πάτνος». Το όνομά της κάποιοι ετυμολογούν (και ο Κρίππεν) εκ του πάτνη = Φάτνη, ενώ άλλοι από το όρος Λάτμος της Μικράς Ασίας, όπου κατά τους αρχαίους χρόνους λατρευόταν ιδιαίτερα η Άρτεμις και ο κυνηγέτης ήρωας Ενδυμίωνας, απ' όπου και το πιθανότερο προήλθαν οι πρώτοι κάτοικοι του νησιού μεταφέροντας και τη λατρεία της Άρτεμης.
Μεταγενέστερα η Πάτμος αναφέρεται στα έργα «Σταδιασμοί Μεγάλης Θαλάσσης» (280-284) και «Οικουμένης περιήγηση» του Ευσταθίου (530), καθώς και από τον Λατίνο συγγραφέα Πλίνιο (Φυσική Ιστορία 4, 12, 23). Εκτός του ότι οι αρχαίοι κάτοικοι της Πάτμου και Λέρου είχαν κοινή προστάτιδα θεά την Άρτεμη, ήταν εντελώς άσημοι μέχρι και τους ρωμαϊκούς χρόνους, όπου το νησί ήταν τόπος εξορίας πολιτικών καταδίκων. Αυτόν τον χαρακτήρα διατήρησε και στους πρώτους χριστιανικούς χρόνους, όπου και εξορίστηκε ο μαθητής του Ιησού Ιωάννης ο Θεολόγος και που συνέγραψε στην Πάτμο την Αποκάλυψη και το φερώνυμο αυτού «Ευαγγέλιο», τα ιερά βιβλία των Χριστιανών στην Καινή Διαθήκη.
Περί τον Δέκατο αιώνα η Πάτμος φαίνεται να έχει υποστεί πολλά δεινά από τους πειρατές, όπως όλα τα νησιά του Αιγαίου και μνημονεύεται ως άσημος και σχεδόν έρημος νήσος. Ο 11ος αιώνας βρίσκει την Πάτμο να λαμβάνει νέα ζωή. Τον 11ο αιώνα ιδρύεται η μονή του Αγ. Ιωάννου Θεολόγου από τον μοναχό και μετέπειτα όσιο Χριστόδουλο, ο οποίος πέθανε αργότερα στην Λίμνη Ευβοίας, όπου υπάρχει από τότε ομώνυμο προσκύνημα. Η μονή υπέστη στα τέλη του 12ου και στον 13ο αιώνα φοβερές λεηλασίες και διαρπαγές από Βενετούς και Δυτικούς πειρατές μεταξύ των οποίων ο ελληνικής καταγωγής Μαργαρίτης Βρεντεσίνος, ο οποίος αποπειράθηκε να μεταφέρει στο Brindisi το σκήνωμα του αγίου. Μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης (1453) στο νησί κατέφυγαν πολλοί πρόσφυγες από την «Πόλη» και συν-αναπτύχθηκε ολόκληρος οικισμός, η Χώρα Πάτμου, όπου αργότερα προστέθηκαν και άλλοι πρόσφυγες προερχόμενοι από την Κρήτη. Η άφιξη μορφωμένων στο νησί και η παρουσία εξαιρετικών προσωπικοτήτων μεταξύ των μοναχών, καθώς και το προνόμιο που είχαν από τον αυτοκράτορα Αλέξιο να διατηρούν αφορολόγητο πλοίο δημιούργησαν τις προϋποθέσεις για την δημιουργία μετοχίων στον Στύλο της Κρήτης και στη Νάξο. Οι επαφές των μοναχών με την Δύση και τα λατινοκρατούμενα νησιά άνοιξαν νέους ορίζοντες και μετέφεραν τα καλλιτεχνικά ρεύματα με έργα από τους πιο περίφημους εκπροσώπους στο νησί. Έτσι στην Πάτμο βρίσκεται μεγάλος αριθμός εξαίρετων εικόνων από τον 14ο αιώνα κ.ε., καθώς και το πρώτο ξυλόγλυπτο τέμπλο με Αναγεννησιακά θέματα.
Οι κάτοικοι της Πάτμου, λόγω του άγονου του νησιού και μη έχοντας άλλο πόρο ζωής, αναγκάσθηκαν να επιδοθούν στη ναυτιλία και το εμπόριο διαθέτοντας στην αρχή μικρά πλοία. Για επαγγελματικούς και μόνο λόγους φρόντιζαν πάντα να διατηρούν «αγαθές σχέσεις» τόσο με τους Οθωμανούς όσο και με τους Λατίνους, εξαγοράζοντας την ησυχία, ασφάλεια και ελευθερία τους με φόρους και δώρα που κατέβαλαν συχνά στους Τούρκους και τους Ενετούς.
Το 17ο αιώνα η Πάτμος με τη συνύπαρξη της Μονής είχε καταστεί ναυτικό και εμπορικό κέντρο. Κατά την περίοδο του υπέρ 20ετούς Ενετοτουρκικού πολέμου του λεγόμενου Κρητικού (1645 – 1669), η Πάτμος λειτουργούσε ως ναύσταθμος των Ενετών. Με τη λήξη του πολέμου η Κρήτη περιήλθε στους στους Οθωμανούς Τούρκους, όπως και η Πάτμος. Παρά ταύτα οι κάτοικοι συνέχισαν να αποκτούν περισσότερα πλοία, η δε Μονή δια της Πατμιάδος Σχολής περισσότερη αίγλη. Η Πάτμος, κατά τις ειδήσεις των ταξιδιωτών εκείνης της εποχής, φέρεται να μην είχε ποτέ ξένους μόνιμους κατοίκους εκτός από ΄Ελληνες και μόνο, όπως και στη συνέχεια μέχρι σήμερα.
Το 1770 κατά την επανάσταση του Ορλόφ, η Πάτμος καταλήφθηκε από τον Ρωσικό στόλο και σε γενόμενη τότε απογραφή βρέθηκε να αριθμεί 510 οικίες και 2.086 κατοίκους. Με τη συνθήκη Κιουτσούκ-Καϊναρτζή (1774) οι Πάτμιοι επωφελούμενοι της παρουσίας των Ρώσων προξένων στο Αιγαίο και χρησιμοποιώντας τη ρωσική σημαία κατασκεύασαν μεγάλα πλοία και επιδόθηκαν στο θαλάσσιο εμπόριο.
Η Πάτμος, που ήταν επίσης γενέτειρα του ενός των ιδρυτών της Φιλικής Εταιρείας του Εμμανουήλ Ξάνθου, με την έκρηξη της Επανάστασης στην Πελοπόννησο κατέστη ναυτικό επαναστατικό κέντρο και πολλοί κάτοικοί της έλαβαν μέρος στον αγώνα της Εθνεγερσίας. Οι τοπικοί επαναστάτες ήταν μυημένοι από τον Πάτμιο Φιλικό Δημήτριο Θέμελη. Ήταν το δεύτερο νησί μετά τις Σπέτσες που επαναστάτησε, την 12 Απριλίου (Τρίτη Διακαινησίμου) 1821, με τελετή στην πλατεία της αγίας Θεοκτίστης της Λεσβίας. Έγινε λιτανεία με προεξάρχοντα τον Πάτμιο πατριάρχη Αλεξανδρείας Θεόφιλο ο οποίος εκφώνησε και ομιλία.