cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιστοριογραφία της Γαλλικής Επανάστασης
Επίθεση από τη δεξιά
Ένας αριθμός έργων προέκυψε από το βιβλίο « Reflections on the Revolution in France»  (1790) του Ιρλανδού πολιτικού και φιλοσόφου  Edmund Burke (1729-1797) στο οποίο καταφέρεται κατά της Γαλλικής Επανάστασης. Σήμερα το βιβλίο αυτό δεν μελετάται ιδιαίτερα στα πλαίσια των σπουδών της Επανάστασης, παρά μάλλον σαν ένα  κλασσικό έργο της συντηρητικής πολιτικής φιλοσοφίας. Στη Γαλλία κυκλοφόρησαν και συνομωσιολογικές θεωρίες που ισχυρίζονταν ότι υπεύθυνοι για την Επανάσταση ήταν οι Ελευθεροτέκτονες και άλλοι που διαφωνούσαν με τη μοναρχία και την Καθολική Εκκλησία και ήθελαν να τις ανατρέψουν. Το πλέον σημαντικό από αυτά τα έργα ήταν το Memoirs Illustrating the History of Jacobinism (1797–1798) του  Abbé Barruel. Από τους πρωτοπόρους της κοινωνικής ιστορίας, ο Hippolyte Taine (1828–1893) ήταν ο πλέον συντηρητικός. Εμφανίστηκαν και πολλά μικρά έργα, όπως το «Η Γαλλική Επανάσταση: Μια σπουδή στη Δημοκρατία» (1919) της Βρετανής Nesta Webster Αυτή επεξέτεινε τη θεωρία περί συνωμοσίας Γερμανών Ελευθεροτεκτόνων και Ιλλουμινάτι. Αυτή τη θεωρία πίστευε και ο Ουίνστον Τσώρτσιλ.
Η φιλελεύθερη προσέγγιση
Μια απλούστευση της φιλελεύθερης προσέγγισης της Επανάστασης ήταν τυπικά η υποστήριξη των επιτευγμάτων  της συνταγματικής μοναρχίας της Εθνοσυνέλευσης, αλλά και η αποκήρυξη της μετέπειτα ριζοσπαστικής βίας, όπως η εισβολή στο ανάκτορο Tuileries και η Τρομοκρατία. Γάλλοι ιστορικοί του πρώτου μισού του 19ου αιώνα που έγραψαν πάνω σε αυτή την παράδοση ήταν ο πολιτικός και λογοτέχνης François Guizot (1787-1874), ο ιστορικός François Mignet (δημοσίευσε το «Ιστορία της Γαλλικής Επανάστασης» το 1824), και ο διάσημος φιλόσοφος Αλεξίς ντε Τοκβίλ (Alexis de Tocqueville,  «L’Ancien Régime et la Révolution» - Το Παλαιό Καθεστώς και η Επανάσταση, 1856).
Το έργο του Τοκβίλ υπήρξε καινοτόμο. Υποστηρίζει ότι στην οργάνωση του κράτους η Επανάσταση όχι μόνο δεν αποτελεί τομή, αλλά αντίθετα εκφράζει μια συνέχεια, δηλαδή συμπληρώνει και ενισχύει την τάση της κεντρικής μοναρχίας για συγκεντρωτική διοίκηση. Ακόμη, θεωρεί ότι η Γαλλική Επανάσταση πρέπει να συσχετισθεί, κυρίως, με την ευημερία κατά τον ΙΗ΄ αιώνα και όχι μόνο με τη δοκιμασία των λαϊκών τάξεων. Ο συγγραφέας καταλήγει στο συμπέρασμα ότι οι περισσότεροι θεσμοί, οι οποίοι αποδίδονται στην Επανάσταση, προϋπήρχαν στο Παλαιό Καθεστώς, κυρίως, με τη μορφή διοικητικών μέτρων.
Άλλοι συγγραφείς του 19ου αιώνα
Μεταξύ των άλλων Γάλλων ιστορικών που έγραψαν για την Επανάσταση είναι και οι ακόλουθοι:
•	Jules Michelet (1798-1874) – Το έργο του «Ιστορία της Γαλλικής Επανάστασης», που δημοσιεύθηκε μετά την Επανάσταση του 1848, είναι ένα από τα ελάσσονα έργα ενός γενικά αξιόλογου συγγραφέα. Στον 20ο αιώνα, αν και θεωρείται ως ένα έργο με σφάλματα, έχει γνωρίσει ένα νέο ενδιαφέρον και επιρροή χάρη στο ότι αξιολογεί την Επανάσταση με τους δικούς της όρους. Ο Michelet, όπως και ο Carlyle,  έχει μαθητές σε διάφορες σχολές της σύγχρονης ιστορίας, των οποίων κοινός στόχος είναι να προσεγγίσουν  το θέμα μέσα από τη συμμετοχή μάλλον παρά την αντικειμενικότητα.
•	Louis Blanc (1811-1882) - Το 13-τομο έργο του  «Ιστορία της Γαλλικής Επανάστασης» (1847-1862) παρουσιάζει ουτοπικές σοσιαλιστικές απόψεις, και συμμερίζεται τον Ιακωβινισμό.
•	Théodore Gosselin (1855-1935) - Πιο γνωστός με το ψευδώνυμο «G. Lenotre".
•	Albert Sorel (1842-1906) – Ιστορικός της διπλωματίας. Έγραψε το «L'Europe et la Révolution française (8 τόμοι, 1895-1904). Το εισαγωγικό τμήμα του έχει μεταφραστεί στα αγγλικά ως «Europe under the Old Regime»  (1947).
•	Edgar Quinet (1803-1875) – Όψιμος ρομαντικός αντι-καθολικός εθνικιστής. Διαλέξεις και άρθρα του δημοσιεύτηκαν ενοποιημένα σε πολύτομα έργα (όπως το “Le Christianisme et la Revolution Francaise”, εκδ. 1945) μετά τον θάνατό του.
Thomas Carlyle
Ένα από τα πιο διάσημα έργα σε αγγλική γλώσσα παραμένει το δίτομο «The French Revolution, A History» (1837) του Carlyle. . Πρόκειται για ένα ρομαντικό έργο, τόσο σε στυλ όσο και σε άποψη. Παθιασμένος με το ενδιαφέρον του για τους φτωχούς και για τους φόβους και τις ελπίδες της Επανάστασης, ο ίδιος (ενώ παραμένει ιστορικά αρκετά ακριβής) συχνά ενδιαφέρεται περισσότερο να αποδώσει τις εντυπώσεις του για τις ελπίδες και τις προσδοκίες των ανθρώπων (και την αντίθεσή του στην αποστεωμένη ιδεολογία – τις "μορφές" ή "-ισμούς"- όπως τους αποκαλούσε) παρά να παραμείνει κοντά στα γεγονότα. Το αναμφισβήτητο πάθος και η ένταση του κειμένου μπορεί επίσης να οφείλεται στο περίφημο περιστατικό κατά το οποίο έστειλε το ολοκληρωμένο σχέδιο του πρώτου τόμου στον John Stuart Mill για σχόλια, αλλά η υπηρέτρια του Mill το έκαψε κατά λάθος, αναγκάζοντας τον Carlyle να το ξαναγράψει από το μηδέν. Έγραψε στον Ralph Waldo Emerson ότι η συγγραφή του βιβλίου ήταν η "η πλέον τρομακτική εργασία που ανέλαβε ποτέ".
Μαρξιστές
Με τα αίτια της Γαλλικής Επανάστασης ασχολήθηκαν οι Μαρξ και Έγκελς. Σύμφωνα με τη θεώρησή τους, η Αστική Επανάσταση, όπως αποκαλείται, υπήρξε αποτέλεσμα της νίκης του αστικού καπιταλισμού επί του φεουδαρχικού απολυταρχισμού. Σημειώνεται ότι κατά τον κλασσικό μαρξισμό η αιτία της Επανάστασης είναι η ταξική πάλη. Κατά τον Μαρξ το προεπαναστατικό καθεστώς υπηρετούσε τα συμφέροντα των προνομιούχων σε βάρος άλλων τάξεων και ως εκ τούτου ο επαναστατικός αγώνας κατέστη ο μόνος τρόπος πραγματοποίησης των κοινωνικών αλλαγών. Ο ίδιος αντιτίθεται στην ερμηνεία, σύμφωνα με την οποία το κίνημα των ιδεών προετοίμασε το έδαφος για την επερχόμενη κοινωνική μεταβολή.
Σε αντίθεση με τους Μαρξ και Ένγκελς, οι Σοβιετικοί ιστορικοί έδιναν έμφαση στο λαϊκό ακτιβισμό, ο οποίος συνέβαλε καθοριστικά στην έκβαση των γεγονότων. Θεωρούν ως βασική αιτία της Επανάστασης το απολυταρχικό φεουδαρχικό σύστημα, το οποίο δεν συμβάδιζε με τις οικονομικο-κοινωνικές συνθήκες του ΙΗ΄ αιώνα. Ο φεουδαρχισμός αποτελούσε εμπόδιο στην εξέλιξη των παραγωγικών δυνάμεων, οι οποίες ρύθμιζαν την κρατική οργάνωση. Συγκεκριμένα, ο Manfred υποστηρίζει ότι η Επανάσταση άρχισε ουσιαστικά με τις αγροτικές εξεγέρσεις στα τέλη του 1788, καθώς και τις αναταραχές του επόμενου έτους, οι οποίες προκλήθηκαν από τις εξαθλιωμένες λαϊκές μάζες των πόλεων. Στην πραγματικότητα, η αστική τάξη με τη συμμετοχή του λαού πέτυχε την αναμόρφωση της κοινωνίας σύμφωνα με τον καπιταλιστικό τρόπο που ταίριαζε στα συμφέροντά της. Κυριότεροι εκπρόσωποι της θεωρίας αυτής θεωρούνται οι: V. P. Volgin, Ia. M. Zakher, A. R. Ioannisian, V. S. Alekseev-Popov και A. Z. Manfred.
Το 1909, ο Πέτρος Κροπότκιν, ένας Ρώσος αναρχικός, δημοσίευσε την «Μεγάλη Γαλλική Επανάσταση», η οποία επιχειρεί να ολοκληρώσει όλη την πολιτική προσέγγιση από την προοπτική και τη συμβολή του κοινού ανθρώπου στην Επανάσταση.
Ακαδημαϊκές μελέτες
Ο Alphonse Aulard (1849 - 1928) ήταν ο πρώτος επαγγελματίας ιστορικός της Επανάστασης. Προώθησε σχετικές ακαδημαϊκές σπουδές, εκδόσεις και περιοδικά. Ο διορισμός του στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης προωθήθηκε και χρηματοδοτήθηκε από Ρεπουμπλικάνους των εθνικών και παρισινών Αρχών, αλλά ο ίδιος δεν αναμίχθηκε στην κομματική πολιτική. Προώθησε μια δημοκρατική, αστική (bourgeois) και αντικληρική άποψη για την Επανάσταση. Από το 1886 δίδαξε στη Σορβόννη, ίδρυσε την Société de l'Histoire de la Revolution, και εξέδιδε το επιστημονικό περιοδικό La Révolution française. Συγκέντρωσε και δημοσίευσε πολλές σημαντικές πρωτογενείς πηγές. Επαγγελματοποίησε τη μελέτη στον τομέα, απομακρυνόμενος από τις πολύτομες φιλολογικού τύπου μελέτες για το ευρύ κοινό, με τις ειδικές πολιτικές ιδέες που χαρακτήριζαν τα συγγράμματα για την επανάσταση προ της δεκαετίας του 1880. Αντίθετα, το έργο του είχε στόχο τους επιστήμονες και ερευνητές. Η ευρύτερη αντίληψή του για την Επανάσταση υποστήριζε ότι:
Η ιστοριογραφία του Aulard βασίστηκε στον θετικισμό. Η υπόθεση ήταν ότι η μεθοδολογία ήταν πολύ σημαντική και το καθήκον του ιστορικού ήταν να παρουσιάσει σε χρονολογική σειρά τα δεόντως επαληθευμένα γεγονότα, να αναλύσει τις σχέσεις μεταξύ των γεγονότων, και να δόσει την πλέον πιθανή ερμηνεία. Ήταν απαραίτητη η πλήρης τεκμηρίωση βασισμένη την έρευνα των πρωτογενών πηγών. Έκανε την αρχή στην εκπαίδευση προχωρημένων φοιτητών στη σωστή χρήση και ανάλυση των πρωτογενών πηγών. Η περίφημη τετράτομη ιστορία της Επανάστασης του Aulard  επικεντρώθηκε σε τεχνικά θέματα. Τα βιβλία του Aulard ευνόησαν τη μελέτη των κοινοβουλευτικών συζητήσεων - όχι τη δράση στο δρόμο - και τους θεσμούς, όχι τις εξεγέρσεις. Έδωσε έμφαση στην κοινή γνώμη, τις εκλογές, τα κόμματα, τις κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες και τη νομοθεσία. Αναγνώρισε τις επιπλοκές που εμπόδισαν την Επανάσταση να εκπλήρωση όλες τις ιδανικές υποσχέσεις της - όπως όταν οι νομοθέτες του 1793 έκαναν την ψηφοφορία καθολική για όλους τους Γάλλους άνδρες, αλλά και εγκαθίδρυσαν τη δικτατορία του τρόμου.
Η μαρξιστική/κλασική ερμηνεία
Η κυρίαρχη προσέγγιση της Γαλλικής Επανάστασης στις ιστορικές σπουδές κατά το πρώτο μισό του 20ού αιώνα ήταν η μαρξιστική ή Κλασσική προσέγγιση. Αυτή η άποψη θεωρεί τη Γαλλική Επανάσταση ως ουσιαστικά «αστική» (bourgeois) επανάσταση, που σημαδεύεται από την ταξική πάλη και οδηγεί σε μια νίκη της αστικής τάξης (μπουρζουαζίας). Η ουσία της κλασσικής θεώρησης είναι ότι η Επανάσταση ήταν μια ώθηση που οδηγούσε στην πρόοδο. Ήταν η δικαίωση του Διαφωτισμού που οδήγησε στη χειραφέτηση των Γάλλων και όλου του κόσμου. Αυτό είναι και το λεγόμενο «Ιακωβινικό» υπόβαθρο της κλασσική ερμηνείας.
Αυτή η ερμηνεία πήρε νέα πολιτική διάσταση όταν προσαρμόστηκε στην μαρξιστική ανάλυση. Ο ίδιος ο Μαρξ δεν είχε γράψει πολλά για τη Γαλλική Επανάσταση αλλά στη θεωρία του για την πάλη των τάξεων και την αντίθεση φεουδαλισμού-καπιταλισμού μπορούσε εύκολα να προσαρμοστεί ένα κίνημα που ξεκίνησε ως  επίθεση στους ευγενείς και τον φεουδαλισμό. Την κατεύθυνση αυτή στην ιστοριογραφία έδωσε κυρίως ο αριστερός πολιτικός Jean Jaurès (Ζαν Ζορές) από το 1898. Περίπου ταυτόχρονα, ο επαγγελματίας ιστορικός Albert Mathiez (Αλμπέρ Ματιέ) ξεκίνησε μια εκστρατεία αποκατάστασης του Ροβεσπιέρου και της Τρομοκρατίας, ειδικά μετά τη Μπολσεβικική Επανάσταση του 1917. Η σχολή Ματιέ κυριάρχησε στη σχετική γαλλική ιστοριογραφία και μέλη της κατέλαβαν την έδρα της Ιστορίας της Επανάστασης στη Σορβόνη. Μεταξύ αυτών ήταν και ο Albert Soboul (Σομπούλ) (απεβίωσε το 1982) ο οποίος και ονόμασε «ρεβιζιονισμό» τη νέα ιστοριογραφία που αναπτύχθηκε από τον Φουρέ και τους αγγλοσάξωνες συγγραφείς.
Σημαντικός εκπρόσωπος της κλασικής σχολής ήταν και ο Georges Lefebvre. Αυτός επηρεάστηκε από τον σοσιαλιστή πολιτικό Jean Jaurès και τον ιστορικό Albert Mathiez (ο οποίος απομακρύνθηκε από τον δάσκαλό του Aulard σε ό,τι αφορά την ταξική σύγκρουση). Ο Lefebvre εμπνεύστηκε από τον Jaurès και εισήλθε σ’ αυτόν τον τομέα σπουδών από μια ήπια σοσιαλιστική οπτική. Η ογκώδης και περίφημη διατριβή του, Les paysans du Nord (1924), ήταν μια καταγραφή της Επανάστασης από τη μεριά των επαρχιακών αγροτών. Συνέχισε την έρευνα προς αυτή την κατεύθυνση, δημοσιεύοντας το «The Great Fear of 1789» (Ο Μεγάλος Φόβος του 1789) το 1932 (πρώτη αγγλική μετάφραση το 1973), σχετικά με τον πανικό και τη βία που εξαπλώθηκε σε όλη την επαρχιακή Γαλλία το καλοκαίρι του 1789. Το έργο του προσεγγίζει σε μεγάλο βαθμό την Επανάσταση «από τα κάτω», ευνοώντας ερμηνείες από την ταξική άποψη. Το πιο διάσημο έργο του ήταν το «Quatre-Vingt-Neuf» (κυριολεκτικά «Τέσσερα-Είκοσι-Εννέα», ο γαλλικός τρόπος προφοράς του αριθμού 89) που δημοσιεύθηκε το 1939 και μεταφράστηκε στα αγγλικά ως «The Coming of the French Revolution», το 1947.
Αυτή η επιδέξια και πειστική εργασία του ερμηνεύει την Επανάσταση μέσα από τη μαρξιστική οπτική: πρώτα υπάρχει η «αριστοκρατική επανάσταση» της «Συνέλευσης των Δημογερόντων» και του Παρισινού Κοινοβουλίου το 1788. Μετά η «αστική επανάσταση» της Τρίτης Τάξης, η «λαϊκή επανάσταση»,  που συμβολίζεται με την πτώση της Βαστίλης,  και η «επανάσταση των αγροτών», εκπροσωπούμενη από τον «Μεγάλο Φόβο» στις επαρχίες και το κάψιμο των   σατώ. (Εναλλακτικά, μπορεί κανείς να δεί το 1788 ως την αριστοκρατική επανάσταση, το 1789 σαν την αστική επανάσταση, και το 1792/3 σαν τη λαϊκή επανάσταση). Η ερμηνεία αυτή, που επικράτησε για περίπου μια εικοσαετία, βλέπει μια ανερχόμενη καπιταλιστική μεσαία  τάξη που ανατρέπει τη θνήσκουσα  φεουδαρχική αριστοκρατική άρχουσα τάξη. Το κύριο έργο του ήταν το La Révolution française (1957), που μεταφράστηκε και δημοσιεύτηκε στα αγγλικά σε δύο τόμους (1962-1967). Αυτό, και ιδιαίτερα το μετέπειτα έργο του για τον Ναπολέοντα και το Διευθυντήριο, παραμένει αξιόλογο.
Μερικοί άλλοι σημαίνοντες Γάλλοι ιστορικοί αυτής της περιόδου είναι:
Μερικοί από τους σημαντικούς συντηρητικούς Γάλλους ιστορικούς αυτής της περιόδου είναι:
Οι ακόλουθοι πέντε έχουν διατελέσει σαν πρόεδροι στο τμήμα Ιστορίας της Γαλλικής Επανάστασης στη Σορβόννη:
Αναθεώρηση και σύγχρονες εργασίες
«Αναθεώρηση» (ρεβιζιονισμός) σ’ αυτή την περίπτωση σημαίνει την απόρριψη του ορθόδοξου / μαρξιστικού μοντέλου της επανάστασης, κατά το οποίο αυτή διεξάγεται με δεξιό προσανατολισμό από την αστική τάξη ενάντια στην αριστοκρατία, με παρέμβαση του προλεταριάτου που ωθεί την επανάσταση προς τα αριστερά. Μετά τον Β' ΠΠ εμφανίζεται σειρά αγγλοσαξώνων ιστορικών με νέες θεωρίες για την Επανάσταση. Ειδικά με την ευκαιρία του εορτασμού των 200 χρόνων της Επανάστασης, το 1989, υπήρξε μια μεγάλη εκδοτική κίνηση η οποία περιλάμβανε και νέες μελέτες με σύγχρονες ερμηνείες.
Cobban
To 1954, ο Alfred Cobban χρησιμοποίησε την εναρκτήρια διάλεξή του ως καθηγητή της Γαλλικής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου για να επιτεθεί στη λεγόμενη  «κοινωνική ερμηνεία» της Γαλλικής Επανάστασης. Η διάλεξη δημοσιεύθηκε αργότερα ως «Ο Μύθος της Γαλλικής Επανάστασης», αλλά η σημαντική εργασία του που υποστήριξε αυτή την άποψη ήταν «The Social Interpretation of the French Revolution» (Η  κοινωνική ερμηνεία της Γαλλικής Επανάστασης) (1963). Δημοσιεύτηκε στα γαλλικά μόνο το 1984. Το κύριο σημείο της είναι ότι η φεουδαρχία είχε εξαφανιστεί προ πολλού στη Γαλλία, ότι η Επανάσταση δεν μεταμόρφωσε τη γαλλική κοινωνία, και ότι ήταν κυρίως μια πολιτική επανάσταση, όχι κοινωνική  όπως επέμεναν  ο Lefebvre και άλλοι. Κατά τον Κόμπαν ήταν μύθος ότι οι επαναστάτες του 1789 ήταν εκπρόσωποι του καπιταλισμού. Οι πληρεξούσιοι που συνέβαλαν στην κατάρρευση του Παλαιού Καθεστώτος ήταν τιτλούχοι και γεωκτήμονες.
Παρ’ ότι αρχικά απορρίφθηκε και δέχθηκε επίθεση από τα κυρίαρχα περιοδικά, ο  Cobban επέμενε, και σύντομα η προσέγγισή του υποστηρίχτηκε  και τροποποιήθηκε από ένα πλήθος νέων ερευνών εντός και εκτός  Γαλλίας. Η έρευνα του αμερικανού ιστορικού George V. Taylor διαπίστωσε ότι η μπουρζουαζία της Τρίτης Τάξης δεν ήταν ακριβώς οι εκκολαπτόμενοι καπιταλιστές όπως περιγράφονταν. Μάλιστα ο Taylor έδειξε ότι οι αριστοκράτες ήταν εξίσου επιχειρηματικοί, αν όχι και περισσότερο. Εξ άλλου, κατά τον ίδιο, το μεγαλύτερο μέρος του προεπαναστατικού πλούτου δεν ήταν ρευστοποιημένο και ο καπιταλισμός δεν είχε κανένα συμφέρον από την κατάρρευση του Παλαιού Καθεστώτος. Η Επανάσταση αποδείχτηκε σε οικονομική καταστροφή σε όσους διέθεταν χρήματα και τους οδήγησε στο να τα τοποθετήσουν σε γαίες.
Οι John McManners, Jean Egret, Franklin Ford και άλλοι έγραψαν για τη διαιρεμένη και περίπλοκη κατάσταση της αριστοκρατίας της προ-επαναστατικής Γαλλίας. Η πιο σημαντική αντίδραση που δημιουργήθηκε στη Γαλλία ήταν εκείνη των ιστορικών François Furet, Denis Richet, και Mona Ozouf  της «Σχολής  Annales» (από το περιοδικό Annales d'histoire économique et sociale). Ο Furet στη δεκαετία του 1960 εργάστηκε πάνω στην άποψη αυτής της σχολής που τοποθετεί την επανάσταση του 1789 μέσα στη  "μακρά" ιστορία επαναστατικής Γαλλίας του 19ου αιώνα.
Cobb
Ένα άλλο σημαντικό πρόσωπο στη αναθεωρητική συζήτηση είναι ο γαλλόφιλος Άγλλος Richard Cobb, που έχει παράγει μια σειρά εξαιρετικά λεπτομερών μελετών της ζωής στην επαρχία και στις πόλεις, αποφεύγοντας την αναθεωρητική αντιπαράθεση «κρατώντας τη μύτη του πολύ κοντά στο έδαφος». Το πλέον φημισμένο έργο του είναι το Les armées révolutionnaires (1968, μεταφρασμένο στα αγγλικά ως The People's Armies το 1987).
Doyle
Ο ιστορικός William Doyle, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ, δημοσίευσε το «The Origins of the French Revolution» ('Η προέλευση της Γαλλικής Επανάστασης) (1988) και μια αναθεωρητική ιστορία, το The Oxford History of the French Revolution (2η έκδοση 2002). Επίσης το "The French Revolution: A Very Short Introduction" (2001) το οποίο εκδόθηκε και στα ελληνικά. Ένας άλλος σύγχρονος αμερικανός ιστορικός που εργάζονται σε αυτή την παράδοση είναι ο Keith Michael Baker. Η συλλογή δοκιμίων του Inventing the French Revolution (Εφευρίσκοντας τη Γαλλική Επανάσταση) (1990) εξετάζει τις ιδεολογικές καταβολές της Επανάστασης.
Tackett
Ειδικά ο Tackett έχει αλλάξει προσέγγιση, προτιμώντας την αρχειακή έρευνα από την ιστοριογραφική διαλεκτική. Αμφισβητεί τις ιδέες της αριστοκρατίας και της αστικής τάξης στο  Becoming a Revolutionary (2006), μια «συλλογική βιογραφία»  μέσω επιστολών και ημερολογίων των βουλευτών της Τρίτης Τάξης το  1789. Άλλο μεγάλο έργο του είναι το «When the King Took Flight» (2004), μια μελέτη για την άνοδο του ρεπουμπλικανισμού και ριζοσπαστισμού στη Νομοθετική Συνέλευση το 1791-92.
Simon Schama
Το έργο του Simon Schama Citizens: A Chronicle of the French Revolution  είναι μια δημοφιλής, γενικά μετριοπαθής / συντηρητική ιστορία της περιόδου. Είναι φαινομενικά μια αφήγηση «Προσώπων» και «Γεγονότων» και περισσότερο σύμφωνη με την παράδοση του Carlyle παρά του Tocqueville και του Lefebvre Η αφήγησή του - ενώ είναι ογκώδης -επικεντρώνεται στους πιο ορατούς ηγέτες της Επανάστασης, ακόμα και μέσα από τις πιο "δημοφιλής" φάσεις της. Το βιβλίο σχετίζεται περισσότερο με το ύφος της ιστορικής λογοτεχνίας παρά με σχολές. Έτσι, ο Schama είναι ταυτόχρονα σε θέση να αρνηθεί την λεγόμενης "αστική" επανάσταση, επιφυλάσσει αποθέωση για τον Ροβεσπιέρο, τον Λουδοβίκο ΙΣΤ και τους «Αβράκωτους» (sans-culottes)  ταυτόχρονα, και αξιοποιεί το ιστορικό υπονοούμενο σε βαθμό που συνήθως συναντάται στους πιο φιλελεύθερους ιστορικούς. Δανειζόμενος απεικονίσεις  από τους Ρομαντικούς  (η εισαγωγή ακολουθεί πιστά αυτή της «Ιστορίας» του Michelet ), το " Citizens " επιχειρηματολογεί επίσης κατά της πεποίθησης των  Ρομαντικών  για  την αναγκαιότητα της επανάστασης. Ο Schama επικεντρώνεται στα πρώτα χρόνια της Επανάστασης, με τη Δημοκρατία να καταλαμβάνει μόνο περίπου το ένα πέμπτο του βιβλίου. Δίνει επίσης αυξημένη έμφαση στην εξεγερσιακή βία στο Παρίσι και στη βία εν γένει, υποστηρίζοντας ότι "δεν ήταν το ατυχές υποπροϊόν της επανάστασης, [αλλά] η πηγή της ενέργειάς της.".
Furet
Ο François Furet (1927–97) ήταν η ηγετική φυσιογνωμία στην απόρριψη της «κλασικής» ή «μαρξιστικής» ερμηνείας. Ο Desan (2000) κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «φάνηκε να αναδεικνύεται ο νικητής από δισεκατονταετίας [1789 - 1989], στις συζητήσεις τόσο στα μέσα ενημέρωσης όσο και στην ιστοριογραφία." Ένας απογοητευμένος πρώην κομμουνιστής, δημοσίευσε το La Révolution Française το 1965-66.  Σημάδεψε τη μετάβασή του από την πολιτική της  επαναστατικής αριστεράς στη φιλελεύθερη κεντρο-αριστερά θέση, και έδειξε τους δεσμούς του με την προσανατολισμένη προς τις  κοινωνικές επιστήμες «Σχολή Annales». Μετά  κινήθηκε προς τη δεξιά, επανεξετάζοντας την Επανάσταση από τη σκοπιά του ολοκληρωτισμού του 20ου αιώνα (όπως συνοψίζεται από τον Χίτλερ και τον Στάλιν).  Το έργο του Penser la Révolution Française (1978) (μεταφράστηκε στα αγγλικά ως «Interpreting the French Revolution», 1981) ήταν ένα βιβλίο με επιρροή που οδήγησε πολλούς διανοούμενους στο να επανεκτιμήσουν τον Κομμουνισμό και την  Επανάσταση ως εγγενώς απολυταρχικά και αντιδημοκρατικά φαινόμενα. Εξετάζοντας τον σύγχρονο γαλλικό κομμουνισμό τόνισε τη στενή ομοιότητα μεταξύ των δεκαετιών 1960 και  1790, αφού και οι δύο ευνόησαν  τον άκαμπτο και παπαγαλίστικο  ιδεολογικό διάλογο μέσα σε κομματικούς πυρήνες όπου αποφάσεις λαμβάνονταν ομόφωνα με μια χειραγωγημένη άμεση δημοκρατία. Ο Furet υπέδειξε επίσης ότι η δημοτικότητα της Άκρας Αριστεράς σε πολλούς Γάλλους διανοούμενους ήταν η ίδια αποτέλεσμα της δέσμευσής τους για τα ιδανικά της Γαλλικής Επανάστασης. Εργαζόμενος μεγάλο μέρος του έτους στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου μετά το 1979, ο Furet απέρριψε επίσης τη «Σχολή των Annales» με την έμφασή της στους μακροπρόθεσμους δομικούς παράγοντες, και έδοσε έμφαση στην διανοητική ιστορία. Επηρεασμένος από τον Tocqueville και τον Augustin Cochin, ο Furet υποστηρίζει ότι οι Γάλλοι πρέπει να σταματήσουν να βλέπουν  την Επανάσταση ως το κλειδί για όλες τις πτυχές της σύγχρονης γαλλικής ιστορίας. ). Στα έργα του περιλαμβάνονται τα Interpreting the French Revolution (1981), μια ιστοριογραφική ανασκόπηση του τι έχει γραφεί πριν από αυτόν, και το A Critical Dictionary of the French Revolution (1989).
Κατά τον Furet η Επανάσταση ήταν ιδεολογική σύγκλιση καλλιεργημένων ατόμων και των τριών τάξεων (κληρικών, ευγενών, μελών της Τρίτης Τάξης). Οι κοινές φιλοσοφικές, φιλολογικές, και καλλιτεχνικές τους δραστηριότητες συνέβαλαν στη διάδοση της φιλελεύθερης ιδεολογίας και του αιτήματος για μεταρρυθμίσεις. Υποστηρίζει ότι η κοινωνία των διανοουμένων αποτέλεσε και την κινητήριο δύναμη των επαναστατικών διεργασιών. Η διαταξική σύνθεση της ομάδας αυτής αναιρεί την αντίληψη για ταξική προέλευση της Γαλλικής Επανάστασης.
Μετα-ρεβιζιονισμός
Αυτή η θεώρηση δεν ικανοποιούσε μια σειρά συγγραφέων, κυρίως Αμερικανών, οι οποίοι αναζήτησαν ευρύτερες πολιτισμικές ερμηνείες. Μελέτησαν γλωσσολογικά στοιχεία της Επανάστασης και χρησιμοποίησαν θεωρητικά εργαλεία φιλοσόφων όπως ο Χάμπερμας (Jürgen Habermas) και άλλων καθώς και θεωρητικών της φιλολογίας. Υποστήριξαν ότι στη γενιά πριν την Επανάσταση η κοινή γνώμη είχε ξεφύγει από τον έλεγχο του βασιλέα και ότι έφθινε ο σεβασμός και η ευλάβεια προς τη μοναρχία. Ο Φουρέ επίσης ενδιαφέρθηκε γι’ αυτές τις νέες τάσεις της ιστοριογραφίας. Μέχρι το 1897 οι τάσεις αυτές αποκρυσταλλώθηκαν σε μια νέα ορθοδοξία που ονομάστηκε «μετα-ρεβιζιονισμός». Ωστόσο, το υλικό που παρουσίασε ήταν πολύ δυσνόητο έξω από τον κύκλο των ειδικών. Έτσι, στον 200ό εορτασμό ο Φρανσουά Μιτεράν ανέθεσε τον συντονισμό των επιστημονικών εκδηλώσεων σε υποστηρικτές της «καλής παλαιάς ορθοδοξίας» όπως την είχε αποκαλέσει ο Σομπούλ πριν τον θάνατό του με επικεφαλής τον Μισέλ Βοβέλ (Vovelle). Ο Φουρέ και η ομάδα του μποϋκόταραν τις ακαδημαϊκές εκδηλώσεις της 200ετίας.
Άλλοι
Μερικοί άλλοι σύγχρονοι ιστορικοί είναι:
Βιβλιογραφία: Έργα που μνημονεύονται στο άρθρο
Κατά χρονολογία δημοσίευσης:
Notes
Κατηγορία:Γαλλική Επανάσταση Κατηγορία:Ιστοριογραφία
Βασίλειο της Σαξονίας
Το Βασίλειο της Σαξονίας ήταν διάδοχη επικράτεια του Πριγκιπάτου της Σαξονίας και διατηρήθηκε από το 1806 μέχρι το 1918. Από το 1806 μέχρι το 1815 ήταν μέλος της Συνομοσπονδίας του Ρήνου και από το 1815 μέχρι το 1866 μέλος της Γερμανικής Ομοσπονδίας. Από το 1867 ήταν μέλος της Γερμανικής Ομοσπονδίας του Βορρά και από το 1871 μέχρι το 1918 ήταν τμήμα του Γερμανικού Ράιχ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σαξωνια Βασιλειο Κατηγορία:Σαξονία Σαξονια
.cd
.cd είναι ο top-level domain κωδικός για τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κογκό στο Διαδίκτυο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό Κατηγορία:Top-level domains
Toppdomän
Ντόνι Βίσνικ
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί της Ντέρβεντα Κατηγορία:Οικισμοί της Ντέρβεντα με κροατική πληθυσμιακή πλειοψηφία
Κύλιξ του Απόλλωνα
Κύλιξ λευκού βάθους με απεικόνιση του Απόλλωνα, που αποτελεί ένα από τα πιο γνωστά εκθέματα του Αρχαιολογικού Μουσείου Δελφών
Περιγραφή
Το Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών διαθέτει κεραμικά ευρήματα κυρίως στη νέα αίθουσα του ισογείου, όχι όμως και στον κύριο εκθεσιακό του χώρο.Μεταξύ των λίγων κεραμικών του Μουσείου συγκαταλέγεται μια κύλιξ λευκού βάθους, που προέρχεται από έναν αποθέτη όπου είχαν τοποθετηθεί κτερίσματα τάφων κατά την εκκαρθάρισή τους, καθώς απαγορευόταν να καταστραφούν. Απεικονίζει τον θεό Απόλλωνα με περίτεχνη κόμμωση και δάφνινο στεφάνι στα μαλλιά. Ο θεός είναι καθισμένος σε οκλαδία δίφρο, ένα είδος πτυσσόμενου καθίσματος χωρίς πλάτη. Φορά λευκό χιτώνα, ερυθρό ιμάτιο και σανδάλια. Στο αριστερό του χέρι ένας κόκκινος ιμάντας συγκρατεί μια επτάχορδη λύρα από καύκαλο χελώνας (χέλυς), ενώ τα δάχτυλά του είναι στις χορδές, και με το δεξί σπένδει από φιάλη με κοσμήματα. Απέναντί του αποδίδεται ένα μαύρο πουλί, για το οποίο έχουν δοθεί ποικίλες ερμηνείες. Κάποιοι θεωρούν ότι απεικονίζει απλό μαντικό πουλί, ενώ άλλοι το ταυτίζουν ως το κοράκι που έφερε στον Απόλλωνα το μήνυμα του γάμου της αγαπημένης του Κορωνίδας, κόρης του βασιλιά Φλεγύα. Το αριστουργηματικό αυτό έργο χρονολογείται στη δεκαετία 480-470 π.Χ και αποτελεί έργο αττικού εργαστηρίου. Η παράσταση αποδίδει θαυμάσια με εικαστικό τρόπο τον στίχο από τον β' ύμνο στον Απόλλωνα που βρέθηκε στο νότιο τοίχο του Θησαυρού των Αθηναίων: “Τραγουδήστε για τον χρυσόμαλλο Πύθιο που τοξεύει μακριά και παίζει ωραία λύρα” (Μέλπετε δε Πύθιον χρυσοχαίταν έκατον εύλυραν).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
http://odysseus.culture.gr/h/4/eh430.jsp?obj_id=4678
Κατηγορία:Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών
Πιερ Μπενουά
Ο Πιερ Μπενουά (Pierre Benoit, 1886-1962) ήταν Γάλλος μυθιστοριογράφος, μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς
1841
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1841 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
.cc
.cc είναι ο top-level domain κωδικός για τα Νησιά Κόκος στο διαδίκτυο. Διαχειρίζεται από την αμερικανική εταιρεία Verisign.
Δείτε επίσης
סיומת אינטרנט Toppdomän
MD
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων MD ή Md ή mD ή .md (στην αγγλική γλώσσα προφέρεται εμ-ντι) μπορεί να αναφέρεται :
Σολ Μπέλοου
Ο Σολ Μπέλοου (Solomon Bellows, 10 Ιουνίου 1915 – 5 Απριλίου 2005) ήταν Καναδός λογοτέχνης, τιμημένος με το Βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας το 1976. Επιπλέον, είναι ο μοναδικός συγγραφέας που έχει κερδίσει τρεις φορές το Εθνικό Βραβείο Βιβλίου για έργο μυθοπλασίας. Καταγόταν από οικογένεια Εβραίων της Λιθουανίας.
Κατά τη σουηδική επιτροπή των Βραβείων Νόμπελ, η γραφή του διαθέτει «το μίγμα του πλούσιου περιπετειώδους μυθιστορήματος και της λεπτής αναλύσεως του πολιτισμού μας, της ψυχαγωγίας, των σημαντικών και τραγικών επεισοδίων σε γρήγορη διαδοχή, με τη φιλοσοφική συζήτηση, αναπτυσσόμενα όλα από έναν σχολιαστή με έξυπνη γλώσσα και διεισδυτικό βλέμμα στις εσωτερικές και εξωτερικές πολύπλοκες διαδικασίες που μας οδηγούν στις πράξεις μας, ή που μας αποτρέπουν από το να δράσουμε, και αυτό μπορεί να αποκληθεί το δίλημμα της εποχής μας».
Ο Μπέλοου έχει δηλώσει ότι από όλους τους ήρωές του ο Γιουτζήν Χέντερσον (του βιβλίου «Χέντερσον, ο βασιλιάς της βροχής») ήταν εκείνος που του έμοιαζε περισσότερο. Ο Μπέλοου μεγάλωσε ως ένα αγενές παιδί της φτωχογειτονιάς, ένας σκληροτράχηλος μετανάστης από το Κεμπέκ. Κατά τον Κρίστοφερ Χίτσενς η λογοτεχνία του Μπέλοου και οι κύριοι ήρωές του αντανακλούν τον δικό του πόθο για την υπέρβαση, μία μάχη να «υπερβεί όχι απλώς τις συνθήκες, αλλά και τις ψυχώσεις του γκέτο». Οι πρωταγωνιστές του Μπέλοου, με τη μία μορφή ή την άλλη παλεύουν όλοι με αυτό που ο ήρωάς του Κόρντ αποκαλεί «οι μεγάλης κλίμακας παραλογισμοί του 20ού αιώνα» Αυτή η υπέρβαση επιτυγχάνεται, αν γίνεται, μόνο μέσα από μία «θηριώδη αφομοίωση γνώσεων και μορφώσεως» (Χίτσενς) και μία έμφαση στην αρχοντιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί διηγηματογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Λογοτεχνίας Κατηγορία:Αμερικανοί νομπελίστες
Strange Kind of Woman
Το Strange Kind of Woman είναι ο τίτλος τραγουδιού του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple το οποίο κυκλοφόρησε σε μορφή 7" βινυλίου στις 12 Φεβρουαρίου του 1971 και έφτασε ως το # 8 των βρετανικών τσαρτ.
Ηχογράφηση
Το συγκεκριμένο κομμάτι ηχογραφήθηκε για το δίσκο "Fireball". Σαν αρχική ιδέα για το σινγκλ του δίσκου είχαν το τραγούδι "Freedom" αλλά επειδή κανείς από το συγκρότημα δεν ήταν ικανοποιημένος με το συγκεκριμένο κομμάτι, αντικαταστάθηκε από το "Strange Kind of Woman". Μία μεγαλύτερη χρονικά εκτέλεση του συγκεκριμένου τραγουδιού ήταν προγραμματισμένη για το δίσκο, αλλά λόγω αρκετά μεγάλου αριθμού κομματιών έμεινε μόνο ως σινγκλ, εκτός από τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ζωντανές ηχογραφήσεις
Το εν λόγω τραγούδι έχει ηχογραφηθεί και σε αρκετούς ζωντανούς δίσκους των Deep Purple:
Θέσεις τσαρτ
Strange Kind of Woman (σινγκλ)
Επίσημη κυκλοφορία: 12 Φεβρουαρίου 1971
Τα μέλη των Deep Purple
Το Strange Kind of Woman ηχογραφήθηκε από τη δεύτερη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής:
Γωνία (αποσαφήνιση)
Η γωνία είναι ένα γεωμετρικό σχήμα.
Με την ονομασία αυτή είναι γνωστά τα εξής ελληνικά τοπωνύμια:
.bv
.bv είναι ο top-level domain κωδικός για το ακατοίκητο Νησί Μπουβέ της Νορβηγίας στο Διαδίκτυο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Top-level domains
Toppdomän
Ρήγας Φεραίος (αποσαφήνιση)
Το όνομα Ρήγας Φεραίος αναφέρεται στον:
Με το όνομά του ονομάστηκαν:
.dz
.dz είναι ο top-level domain κωδικός για την Αλγερία στο Διαδίκτυο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλγερία Κατηγορία:Top-level domains
Toppdomän
Γάιδαρος (αποσαφήνιση)
Ο γάιδαρος είναι θηλαστικό ζώο.
Με την ονομασία αυτή υπάρχουν δύο ελληνικές νησίδες:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Τσέις Κρόφορντ
Ο Κρίστοφερ Τσέις Κρόφορντ (αγγλικά: Christopher Chace Crawford, 18 Ιουλίου 1985) είναι ένας Αμερικανός ηθοποιός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου‎ Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Φυλακές ανηλίκων (ταινία)
Η ταινία προβλήθηκε τη σεζόν 1982-1983, έκοψε 122.742 εισιτήρια και ήρθε 12η ανάμεσα στις 48 ταινίες της σεζόν.
Πλοκή
Ο Στέφανος Σταθουλόπουλος, ο Γιώργος Μαυρίδης, ο Νώντας Πακαλάκος και ο Χρήστος Εξύζογλου είναι τέσσερις νεαροί που ζουν στον κόσμο των μπουφάν και των ντίσκο. Κάποια μέρα αποφασίζουν να βουτήξουν μία τσάντα με τρία εκατομμύρια δραχμές. Εκεί όμως πέφτουν πάνω στην αστυνομία και καταλήγουν στις φυλακές ανηλίκων. Μέσα στις φυλακές θα γνωρίσουν το κύκλωμα που ελέγχει τους φυλακισμένους και θα υποστούν τη βία και τη σκληρότητα αυτών που κάνουν κουμάντο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1982 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ντίμη Δαδήρα Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Γιώργου Μυλωνά Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Γιώργου Κατσαρού Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Μιχάλη Λεφάκη Κατηγορία:Ταινίες συσχετιζόμενες με ναρκωτικά Κατηγορία:Ελληνικές καλτ ταινίες
Δ΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 2004-05
Το πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής ποδοσφαίρου 2004–05 διοργανώθηκε με τη συμμετοχή 153 ομάδων, οι οποίες χωρίστηκαν σε 10 διαφορετικούς ομίλους βάσει γεωγραφικών κριτηρίων. Ο πρωταθλητής του κάθε ομίλου εξασφάλισε την άνοδό του στη Γ΄ Εθνική ενώ οι τελευταίες ομάδες του κάθε ομίλου υποβιβάστηκαν στα Τοπικά Πρωταθλήματα.
1ος όμιλος
Στον 1ο όμιλο συμμετείχαν 16 ομάδες. Την άνοδο εξασφάλισε ο Πανθρακικός ενώ υποβιβάστηκαν οι Ορφέας Ξάνθης, Μέγας Αλέξανδρος. Ξηροποτάμου, Πανσουλιακός, Ηρακλής Καβάλας, και  Ορφέας Ελευθερούπολης
Βαθμολογία:
2ος όμιλος
Στον 2ο όμιλο συμμετείχαν 16 ομάδες. Την άνοδο εξασφάλισε η Α.Ε. Πολυκάστρου ενώ υποβιβάστηκαν οι Κιλκισιακός, Αναγέννηση Επανωμής, Εδεσσαικός, Νίκη Ευκαρπίας και Ποντιακός Ν. Σάντας.
Βαθμολογία:
3ος όμιλος
Στον 3ο όμιλο συμμετείχαν 15 ομάδες. Την άνοδο εξασφάλισε o Πιερικός ενώ υποβιβάστηκαν οι Κάστωρ, Άρης Καρπερού,  Φλώρινα, Ακαδημία Βέροιας και  Αιγινιακός.
Βαθμολογία:
4ος όμιλος
Στον 4ο όμιλο συμμετείχαν 17 ομάδες. Την άνοδο εξασφάλισε o Α.Ο. Τρίκαλα ενώ υποβιβάστηκαν οι Α.Ο. Στυλίδα, Κένταυρος Νεάπολης Βόλου, Κόζιακας Γοργογυρίου, Α.Ο. Μαλεσίνας και Α.Π.Ο.Κ. Βελούχι.
Βαθμολογία:
5ος όμιλος
Στον 5ο όμιλο συμμετείχαν 16 ομάδες. Την άνοδο εξασφάλισε η Α.Ε. Γιάννινα ενώ υποβιβάστηκαν οι Άραχθος Παχυκαλάμου, Όλυμπος Κερκύρας,  Κένταυρος Αγρινίου, Αμβρακικός Βόνιτσας και Πασσαρώνα Ροδοτοπίου.
Βαθμολογία:
6ος όμιλος
Βαθμολογία:
7ος όμιλος
Στον 7ο όμιλο συμμετείχαν 14 ομάδες. Την άνοδο εξασφάλισε ο Διαγόρας Ρόδου ενώ υποβιβάστηκαν οι Αστέρας Σύρου, Α.Ο. Μυκόνου, Κιθαιρώνας Καπαρελίου και Αναγέννηση Σχηματαρίου.
Βαθμολογία:
8ος όμιλος
Στον 8ο όμιλο συμμετείχαν 12 ομάδες. Την άνοδο εξασφάλισε ο Αιολικός Μυτιλήνης ενώ υποβιβάστηκαν οι Ατρόμητος Αγίου Γεωργίου, Ευβοϊκός Αγίου Νικολάου και Α.Ο. Κάσπακας.
Βαθμολογία:
9oς όμιλος
Στον 9ο όμιλο συμμετείχαν 16 ομάδες. Την άνοδο εξασφάλισε ο Αστέρας Τρίπολης ενώ υποβιβάστηκαν οι Τροιζηνιακός, Ολυμπιακός Λουτρακίου, Α.Ε Ηρακλείου, Παγγορτυνιακός και Α.Ε. Σκάλας
Βαθμολογία:
10ος όμιλος
Στον 10ο όμιλο συμμετείχαν 16 ομάδες. Την άνοδο εξασφάλισε η Ιωνία 2000 Χανίων ενώ υποβιβάστηκαν οι Μινώταυρος Μουρνιών, Θησέας Περιβολίων, ΕΓΟΗ και Πύργος Καλού Χωριού.
Βαθμολογία:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δ΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2004-2005
Αναπαραγωγική εργασία
μικρογραφία|Νεαρή νοικοκυρά, ελαιογραφία του Alexey Tyranov, βρίσκεται στο Ρωσικό μουσείο στην [[Αγία Πετρούπολη ]] Αναπαραγωγική εργασία ονομάζεται η εργασία που συχνά συσχετίζεται με την παροχή φροντίδας και τις οικιακές εργασίες, οι οποίες συμπεριλαμβάνουν το καθάρισμα, το μαγείρεμα, την φροντίδα των παιδιών και την απλήρωτη αναπαραγωγική εργασία. Ο όρος έχει πλέον γίνει μέρος της φεμινιστικής φιλοσοφίας και των φεμινιστικών συζητήσεων προκειμένου να επιστήσουν την προσοχή του κοινού στο πως, οι γυναικείες κυρίως, αναγκάζονται να αναλάβουν τις οικιακές εργασίες, οι οποίες δεν πληρώνονται και δεν αναγνωρίζονται στο καπιταλιστικό σύστημα. Αυτές οι θεωρίες έχουν εξελιχθεί ως παράλληλες της ιστορίας που επικεντρώνονται στην είσοδο των γυναικών στο εργατικό δυναμικό κατά την δεκαετία του 1970, αναγνωρίζοντας πως οι γυναίκες έχουν υπάρξει μέλη του εργατικού δυναμικού πριν από την εργατική τους ένταξη στις κυρίαρχες κλάδους εργασίας εάν κάποιος λάβει υπόψιν την αναπαραγωγική εργασία. Ορισμένοι μαρξιστές ανθρωπολόγοι και οικονομολόγοι όπως ο Γιώργος Καφφετζής (Αγγλικά George Caffentzis) έχουν ισχυριστεί ότι η αναπαραγωγική εργασία παράγει αξία με παρόμοιο όπως και η παραγωγική εργασία, αυξάνοντας την αξία της εργατικής δύναμης.
Ορισμός
Αυτές οι θεωρίες υποστηρίζουν πως τόσο οι δημόσιοι όσο και οι ιδιωτικοί οργανισμοί εκμεταλλεύονται την γυναικεία εργασία ως μια φθηνή μέθοδο υποστήριξης του εργατικού δυναμικού. Για τους παραγωγούς αυτό σημαίνει υψηλότερα κέρδη. Για την πυρηνική οικογένεια αυτό σημαίνει πως όλες οι οικιακές εργασίες πέφτουν στην γυναίκα του σπιτιού και έτσι όλα τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας είναι ελεύθερα από την δική τους αναπαραγωγική εργασία. Οι μαρξίστριες φεμινίστριες υποστηρίζουν ότι ο περιορισμός των γυναικών μόνο στην αναπαραγωγική εργασία οδηγεί στην κυριαρχία των ανδρών και στον δημόσιο αλλά και στον ιδιωτικό τομέα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φεμινιστική θεωρία
Πολύβιος Δημητρακόπουλος
Ο Πολύβιος Δημητρακόπουλος (1864 - 28 Ιουλίου 1922 ) ήταν Έλληνας  θεατρικός  συγγραφέας, ποιητής, μυθιστοριογράφος, δημοσιογράφος και εκδότης. Ήταν γνωστός επίσης με το γαλλικό φιλολογικό ψευδώνυμο Αρκάς (Πολ Αρκάς).
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1864, στον μικρό και μη αναγνωρισμένο τότε επίσημα οικισμό της Κυπαρισσίας, που εξελίχθηκε στο σημερινό χωριό Τερψιθέα της Μεσσηνίας. Λόγω της μη επίσημης αναφοράς του οικισμού παλαιότερες πηγές αναφέρουν ως τόπο γέννησής του την Κυπαρισσία. Ολοκληρώνοντας τις εγκύκλιες σπουδές του στην Κυπαρισσία κατατάχθηκε στο στρατό προκειμένου ν΄ ακολουθήσει στρατιωτική καριέρα, κατά επιθυμία του πατέρα του. Το 1882, ενώ υπηρετεί ως λοχίας στη φρουρά του Ναυπλίου γράφει την πρώτη του κωμωδία την οποία δύο χρόνια αργότερα ανέβασε σε θεατρική σκηνή, που όμως δεν ολοκληρώθηκε λόγω πυρκαγιάς που ξέσπασε στη σκηνή κατά τη δεύτερη πράξη του έργου, χωρίς όμως να συμβεί ατύχημα. Το απρόοπτο αυτό γεγονός που χαρακτηρίστηκε από τους θεατρικούς κύκλους της εποχής ως καλός οιωνός ενεθάρρυναν τον συγγραφέα να επιδοθεί στο θέατρο και να παραιτηθεί από το στρατό. Έτσι τον αμέσως επόμενο χρόνο, στις 19 Ιουλίου του 1895 πραγματοποιείται, στην Αθήνα, στο θέατρο Αθήναιον, η πρεμιέρα του πρώτου και σπουδαίου θεατρικού του έργου "Η Μάρκελλα", ένα τετράπρακτο δράμα, υπό τον θίασο Δ. Κοτοπούλη, για το οποίο όλος ο τότε αθηναϊκός τύπος εξέφρασε "ευμενέστατα σχόλια". Με τις παραστάσεις αυτού του έργου, που παρακολούθησαν οι Βασιλείς και πολιτικοί ξεκίνησε ουσιαστικά η μεγάλη θεατρική συγγραφή του Π. Δημητρακόπουλου μέχρι τον Απρίλιο του 1922 που έγραψε το τελευταίο του έργο "Το Κριτήριον", που ανεβάστηκε στο Δημοτικό Θέατρο Αθηνών, καθ΄ ον χρόνο ο ίδιος χαροπάλευε Η εργογραφία του περιλαμβάνει πάνω από εκατό έργα. Μεταξύ των δημιουργιών του συγκαταλέγονται τραγωδίες, κωμωδίες, οπερέτες, καθώς και επιθεωρήσεις, όπου ήταν μάλιστα ένας από τους πρώτος συγγραφείς του τελευταίου αυτού είδους στην Ελλάδα. Ως συγγραφέας μυθιστοριογράφος έγραψε πολλά έργα σε μερικά των οποίων φέρεται με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο "Πωλ Αρκάς" (Paul Arcas). Ως δημοσιογράφος εργάστηκε στις περισσότερες εφημερίδες και περιοδικά της εποχής του. Ο ίδιος εξέδωσε το εβδομαδιαίο περιοδικό «Πρωτεύουσα». Ήταν επίσης ένας από τους ιδρυτές της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων, ενώ διατέλεσε και αντιπρόεδρος της δύο φορές.
Πέθανε στην Αθήνα τον Ιούλιο του 1922, "συνεπεία μακράς οδυνηροτάτης νόσου". Στην κηδεία του, παρευρέθηκε ο πρίγκηπας Νικόλαος ενώ επικήδειους λόγους εκφώνησαν οι Ανδρέας Μεταξάς, Δημήτριος Τζιάθας, Μ. Λιδωρίκης, Ροζάν, Μυράτ.
Πηγές
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες υπαξιωματικοί του στρατού ξηράς
Μάχη στο Κερατσίνι
Η Μάχη στο Κερατσίνι ήταν πολεμική εμπλοκή της επανάστασης του '21 με νικηφόρα έκβαση για τους Έλληνες. Έγινε στο Κερατσίνι στις 4-5 Μαρτίου 1827.
Εξέλιξη των γεγονότων
Ο Καραϊσκάκης μετά τις νίκες και τα λαμπρά κατορθώματά του, έλαβε επανειλημμένα διαταγή από την Ελληνική Κυβέρνηση να επιστρέψει για να σώσει την Ακρόπολη που κινδύνευε. Επέστρεψε στις 28 Φεβρουαρίου στην Ελευσίνα έχοντας μαζί του χίλιους περίπου άνδρες. Μετά από λίγες ημέρες διέταξε και συναντήθηκαν όλα τα σώματα στην Ελευσίνα. Το ιππικό συμπληρώθηκε σε εκατό ιππείς. Στις 2 Μαρτίου το απόγευμα ξεκίνησαν με όλο το στρατό και την επόμενη νύχτα έφτασαν στο Κερατσίνι, παραθαλάσσια θέση στον πορθμό της Σαλαμίνας, μια ώρα έξω από τον Πειραιά. Εκεί οχυρώθηκαν. Μπροστά στο οχυρό ο Καραϊσκάκης τοποθέτησε διακόσιους πενήντα μαχητές με επικεφαλής τον Τούσια Μπότσαρη, Γαρδικιώτη Γρίβα και άλλους. Οι εχθροί παρουσιάστηκαν πολύ πρωί και ακροβολίστηκαν με τους Έλληνες. Το μεσημέρι οι Τούρκοι ενισχύθηκαν, αλλά αποκρούσθηκαν από τους Έλληνες. Την επόμενη μέρα κατέβηκε ο ίδιος ο Κιουταχής με πολυάριθμο στρατό πεζικό, δύο χιλιάδες ιππείς και κανόνια με την ελπίδα να καταστρέψει τους Έλληνες και να τους πνίξει στην θάλασσα. Έστησε μπροστά στους Έλληνες τα κανόνια, τα οποία εσφενδόνισαν σφοδρό κανονιοβολισμό κατά του τείχους, και τον έριξαν κάτω. Ακολούθως οι Τούρκοι διαιρέθηκαν σε δύο, οι μεν επιτέθηκαν στο οχυρό διαμέσου του πεσμένου τείχους, οι δε στους μαχητές μπροστά στο οχυρό. Οι Έλληνες την ημέρα εκείνη έδειξαν όλη την ανδρεία και γενναιοψυχία τους. Η αφοβία των Ελλήνων εξέπληξε τους εχθρούς, διότι αν και ολιγάριθμοι αναχαίτισαν πολύ μεγαλύτερο και ισχυρότερο στρατό. Ο εχθρός, αρχικά και πρώτος επιτιθέμενος βρέθηκε να πολεμάει αμυνόμενος και στις δύο μετά το μεσημέρι αναγκάστηκε να υποχωρήσει κακώς έχει και με πολλές φθορές. Από τους Έλληνες σκοτώθηκαν μόνο τρεις και είκοσι πληγώθηκαν.
Πηγές
Κατηγορία:Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 Κατηγορία:Μάχες ελληνικού στρατού Κατηγορία:Μάχες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ιστορία του Πειραιά
ING Groep
Ο όμιλος ING (Ολλανδικά: ING Groep) είναι μια ολλανδική πολυεθνική εταιρεία τραπεζικών και χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών με έδρα το Άμστερνταμ. Οι κύριες δραστηριότητές της είναι η λιανική τραπεζική, η απευθείας τραπεζική, η εμπορική τραπεζική, η επενδυτική τραπεζική, η διαχείριση περιουσιακών στοιχείων και οι ασφαλιστικές υπηρεσίες. Η ING είναι συντομογραφία για τo "Internationale Nederlanden Groep" (Ελληνικά: Διεθνής Ολλανδικός Όμιλος). Το πορτοκαλί λιοντάρι στο λογότυπο της ING αντιπροωπεύει τις ολλανδικές καταβολές του Ομίλου υπό το House of Orange-Nassau. Η ING είναι το ολλανδικό μέλος του Ομίλου Inter-Alpha Banks, μια συνεταιριστική κοινοπραξία 11 μεγάλων ευρωπαϊκών τραπεζών. Η ING Bank συμπεριλήφθηκε σε κατάλογο παγκόσμιων συστημικά σημαντικών τραπεζών το 2012. Σύμφωνα με το Fortune Global 500 το 2012, η ​​ING ήταν η μεγαλύτερη τράπεζα με χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες και ο μεγαλύτερος ασφαλιστικός όμιλος στον κόσμο με έσοδα με ακαθάριστες εισπράξεις άνω των 150 δισεκατομμυρίων δολαρίων ετησίως. Συνολικά, ήταν η 18η μεγαλύτερη εταιρεία με έσοδα. Από το 2013, η ING εξυπηρέτησε πάνω από 48 εκατομμύρια ιδιώτες και θεσμικούς πελάτες σε περισσότερες από 40 χώρες, με παγκόσμιο εργατικό δυναμικό άνω των 75.000. Η εταιρεία αποτελεί συστατικό στοιχείο του δείκτη μετοχών της Euro Stoxx 50. Η ING έκανε την εμφάνισή της στην Ελλάδα το 1982 αλλά αποχώρησε το 2015 μια πράξη που ήταν στα πλαίσια του σχεδίου αναδιάρθρωσης από το 2009 εν ονόματι «επιστροφή στις ρίζες. Η ING Ελλάδος αντικαταστάθηκε από την NN Hellas.
Ιστορία
Η ING Group εντοπίζει τις ρίζες της σε δύο μεγάλες ασφαλιστικές εταιρείες στην Ολλανδία και στις τραπεζικές υπηρεσίες της ολλανδικής κυβέρνησης.
Ασφάλειες
Το 1845 ιδρύθηκε η ασφαλιστική εταιρία πυρός της Assurance Maatschappij tegen Brandschade de Nederlanden van 1845 ("Ασφαλιστική Εταιρεία Πυρός της Ολλανδίας του 1845"). Έγινε η πρώτη ολλανδική ασφαλιστική εταιρεία με υποκαταστήματα εκτός της Ολλανδίας (139 στον κόσμο μέχρι το 1900). Αργότερα άλλαξε το όνομά της στο "De Nederlanden van 1845". Δύο δεκαετίες αργότερα, το 1863, ιδρύθηκε στο Ρότερνταμ η ασφαλιστική εταιρεία Nationale Levensverzekerings Bank(Εθνική Ασφαλιστική Τράπεζα Ζωής). Αυτές οι δύο ασφαλιστικές εταιρείες πραγματοποίησαν πολλαπλές εξαγορές και το 1963 συγχωνεύθηκαν για να σχηματίσουν την ασφαλιστική εταιρεία Nationale-Nederlanden. Το Nationale-Nederlanden επεκτάθηκε σημαντικά κατά τη δεκαετία του 1970 και του 1980. Το 2009 ξεκίνησε ένα έργο αναδιάρθρωσης του ομίλου.
Τραπεζικές υπηρεσίες
Το 1881, η ολλανδική κυβέρνηση δημιούργησε το Rijkspostspaarbank, ένα σύστημα ταχυδρομικών αποταμιεύσεων για την ενθάρρυνση των εργαζομένων να αρχίσουν να αποταμιεύουν. Τέσσερις δεκαετίες αργότερα πρόσθεσαν τις υπηρεσίες Postcheque και Girodienst επιτρέποντας στους υπαλλήλους οικογένειες να πραγματοποιούν πληρωμές μέσω ταχυδρομικών γραφείων. Ξεχωριστά το 1927, η ολλανδική κυβέρνηση ξεκίνησε μια αναδιοργάνωση ολλανδικών τραπεζών, η οποία οδήγησε στη δημιουργία της Nederlandsche Middenstands Bank (NMB). Η NMB εστίαζε στη λιανική τραπεζική στην Ολλανδία και στο εξωτερικό. Το 1986, οι ταχυδρομικές τραπεζικές υπηρεσίες ιδιωτικοποιήθηκαν ως Postbank N.V. και τρία χρόνια αργότερα θα συγχωνευόταν με την τράπεζα NMB για να σχηματίσει το NMB Postbank Groep.
Χώρες που δραστηριοποιείται
Η ING δραστηριοποιείται στις παρακάτω χώρες:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ασφαλιστικές εταιρίες Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Ολλανδίας
Κώστας Κλουβάτος
Η δημιουργία του πρώτου Καλλιτεχνικό Χυτηρίου στην Ελλάδα μετά την Αρχαιότητα
Ο Κώστας Κλουβάτος (1921 – 21 Μαΐου 2007) ήταν Έλληνας γλύπτης.
Γεννήθηκε το 1921 στην Αθήνα. Παρακολουθεί μαθήματα ζωγραφικής στο Εργαστήρι του Δημήτρη Μπισκίνη, παράλληλα με τη φοίτησή του στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Μαθητής του Θανάση Απάρτη από το 1942 έως το 1954 όπου και ολοκλήρωσε την γλυπτική του εκπαίδευση. Φοίτησε στην Ακαδημία Grand Chaumiere στο Παρίσι, ενώ έκανε και ελεύθερες σπουδές Ιστορίας της Τέχνης και Κεραμικής. Το 1952 πραγματοποιεί την πρώτη χωροπλαστική στο Κεφαλόβρυσο της Ηπείρου (Μνημείο θυμάτων κατοχής). Συνεργάζεται με τους γλύπτες Γιώργο Ζογγολόπουλο και Χρήστο Καπράλο, τον αρχιτέκτονα Δημήτρη Πικιώνη και άλλους. 1961, Ιδρυτικό μέλος της «Ομάδας Τέχνης Α» με τους: Γιάννη Χαΐνη, Δημοσθένη Κοκκινίδη, Βάσω Κατράκη, κ.ά. Η «Ομάδα Τέχνης Α» είχε δύο κύριους στόχους: α) Να φέρει σε επαφή το ευρύ κοινό με την τέχνη. β) Προσπάθησε να καταπολεμήσει τις ιδεολογικές προκαταλήψεις αριστερής και δεξιάς προέλευσης απέναντι στην τέχνη, και ιδιαίτερα τη μοντέρνα τέχνη, εισάγοντας νέες μεθόδους ανάλυσης και ερμηνείας του πλαστικού έργου. Το όλο εγχείρημα πρωτότυπο, όχι μόνο στην Ελλάδα, αποτέλεσε σταθμό στην καλλιτεχνική ζωή της χώρας. Ο Κλουβάτος ήταν ιδρυτικό μέλος του συλλόγου «Οι φίλοι του Μπουζιάνη» και ιδρυτικό μέλος με τον Γιάννη Τσαρούχη κ.ά. του «Αθμώνιου συλλόγου». Οργάνωσε και έθεσε σε λειτουργία το πρώτο καλλιτεχνικό χυτήριο στην Ελλάδα. Το 1960 οργανώνει και θέτει σε λειτουργία καλλιτεχνικό χυτήριο στο εργαστήριο του Χρήστου Καπράλου και τον βοηθά να χυτεύσει στον ορείχαλκο τα έργα που εξέθεσε στην Μπιενάλε της Βενετίας το 1962. Τη δεκαετία του 1950 εισάγει την έννοια της χωροπλαστικής, μιας καινούριας για την Ελλάδα μορφή τέχνης. Διαμορφώνει εξωτερικούς και εσωτερικούς χώρους (μνημεία, πλατείες, δημόσιοι χώροι, κατοικίες) σε όλη την Ελλάδα.
Συμμετοχή σε διεθνείς εκθέσεις
Στο χώρο του θεάτρου συνεργάστηκε με σκηνικά και κουστούμια στο Εθνικό Θέατρο και σε θεατρικές παραστάσεις άλλων θεάτρων. Συνεργάστηκε σκηνογραφικά με τον Παντελή Βούλγαρη στην τηλεοπτική σειρά Απόμαχοι. Συνεργάστηκε με την "ΕΞΟΔΟΣ ΑΙΓΑΙΟΥ-ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΕΞΟΔΟΣ" και τον σκηνοθέτη Νίκο Παροίκο στην παράσταση "Βάκχες" του Ευριπίδη (1995-1996) στον Κιθαιρώνα, Ικαρία, Λόφο Φιλοπάππου (όπου έστησε μόνιμες χωροπλαστικές συνθέσεις). Επίσης συνεργάστηκε με τον Νίκο Παροίκο στο θεατρικό δρώμενο "Προμηθέας Πυρφόρος" που παρουσιάστηκε στην βραχονησίδα Σαμιοπούλα (1996) μέσα στα πλαίσια του Διεθνούς συνεδρίου Φιλοσοφίας. Έχει εικονογραφήσει πολλά σημαντικά βιβλία και φιλοτεχνήσει πολλά μετάλλια και γραμματόσημα. Έργα του υπάρχουν στην Εθνική Πινακοθήκη, την Εθνική Γλυπτοθήκη και σε ιδιωτικές συλλογές.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες γλύπτες