cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ελισάβετ του Τες
Σχέση με τη μητριά της
μικρογραφία|Ο [[Πατριαρχικός σταυρός|διπλός σταυρός των Άρπαντ προστέθηκε στο οικόσημο του Tες τον 14ο αιώνα, προς τιμήν της Ευλογημένης Ελισάβετ.]] Το 1310 η Aγνή μεταφέρθηκε στη μονή Κένιγκσφελντεν, την οποία είχε ιδρύσει πρόσφατα αυτή και η μητέρα της, η Ελισάβετ της Καρινθίας. Έστειλε την προγονή της στις Δομινικανές μοναχές στο Μοναστήρι Tες. Στο Tösser Schwesternbuch (Βιβλίο των μοναζουσών του Τες), η Αγνή παρουσιάζεται ως μία κακή μητριά, που αναγκάζει μία ενάρετη πριγκίπισσα να γίνει μοναχή σαν αυτήν. Σύμφωνα με το βιβλίο, στην Ελισάβετ έδειξαν όλα τα μοναστήρια της Σουηβίας και αυτή επέλεξε το Tες. Μόλις 15 εβδομάδες αργότερα, η Αγνή αναγκάζει το μοναστήρι να επιτρέψει στην Ελισάβετ να κάνει τους τελικούς όρκους της. Το βιβλίο δίνει έμφαση στην κληρονομιά της Ελισάβετ, επιμένοντας ότι είναι η νόμιμη κληρονόμος του ουγγρικού θρόνου, και φαίνεται να υποδηλώνει ότι θα μπορούσε να γίνει βασίλισσα της Ουγγαρίας, αν δεν είχε κρυφτεί στο μοναστήρι. Στη συνέχεια αναφέρει την ασθένεια της Ελισάβετ, κατά τη διάρκεια της οποίας στάλθηκε στο Μπάντεν.
Η Ελισάβετ απεικονίζεται στο βιβλίο ως πολύ φτωχή, ωθώντας την τοπική αριστοκρατία να της δώσει δώρα. Η μητριά της τής έδειξε τον θησαυρό του Ανδρέα Γ΄ που είχε φέρει από την Ουγγαρία, αλλά κράτησε τα πάντα για τον εαυτό της. Στη Ζυρίχη ο αφηγητής δηλώνει ότι τόσο οι λαϊκοί, όσο και οι κληρικοί τιμούσαν την Ελισάβετ, θεωρώντας την ως την ευγενέστερη μοναχή της χώρας. Από την άλλη πλευρά το Χρονικό Κένιγκσφελντεν των μέσων του 14ου αι. απεικονίζει μία εντελώς διαφορετική Aγνή, που φρόντιζε την «κόρη της» και την επισκεπτόταν συχνά.
Οι σύγχρονοι ιστορικοί θεωρούν γενικά τη σχέση μεταξύ της Ελισάβετ και της Αγνής, που περιγράφεται στο Βιβλίο των μοναζουσών, ως δεδομένη. Ωστόσο μπορεί να ήταν υπερβολικό, καθώς η κακή μητριά θα εθεωρείτο ως πνευματική δοκιμασία για την Ελισάβετ. Επιπλέον ορισμένες γραμμές φαίνεται να αποτελούν μέρος μίας αντίληψης κατά των Αψβούργων. Είναι βέβαιο ωστόσο ότι η Αγνή εστίαζε πάντοτε όλη της την προσοχή στην ευημερία και την προώθηση του Οίκου της, η οποία μπορεί να περιλάμβανε σκληρά μέτρα εναντίον μίας πριγκίπισσας, που θα μπορούσε να γίνει πολιτικά επικίνδυνη για τους Αψβούργους.
Το τέλος και η υστεροφημία της
Σύμφωνα με το Βιβλίο των μοναζουσών, η Ελισάβετ απεβίωσε στις 6 Μαΐου 1338. Ωστόσο η επιτάφια πλάκα της, μέρος της οποίας εξακολουθεί να υπάρχει, καταγράφει ότι απεβίωσε στις 31 Οκτωβρίου 1336 και καταγράφει ότι έζησε στο Tες για 28 χρόνια. Το τέλος της σήμαινε την εξάλειψη του Οίκου των Άρπαντ. Το βιβλίο των μοναζουσών καταγράφει ότι η Ελισάβετ απεβίωσε μετά από μία ζωή υπερβολικών δεινών και ασυνήθιστης χάρης και πως η μεγάλη θεία της, η Αγία Ελισάβετ της Ουγγαρίας, της εμφανίστηκε τρεις φορές. Επίσης η βασίλισσα Αγνή πήγε στο Τες οκτώ ημέρες αργότερα από το τέλος της Ελισάβετ και εκείνη εμφανίστηκε. Από τότε λέγεται, ότι η βασίλισσα δώριζε πολύ περισσότερα στο μοναστήρι.
Η μνήμη της Ελισάβετ είναι στις 6 Μαΐου. Για κάποιο χρονικό διάστημα αγιοποιήθηκε το Tες, αλλά η λατρεία δεν εγκρίθηκε ποτέ από τη Ρωμαιο-Καθολική Εκκλησία.
Οι 'Αποκαλύψεις της Αγίας Ελισάβετ της Ουγγαρίας, ένα δημοφιλές κείμενο του Μεσαίωνα, αποδόθηκε στην Ελισάβετ του Τες. Αυτός ο ισχυρισμός αμφισβητήθηκε από τον ιστορικό Γκαμπόρ Κλανιτσάυ, καθώς το Βιβλίο των μοναζουσών δεν κάνει καμία αναφορά σε αυτή. Ο Κλανιτσάυ θεωρεί επίσης απίθανο ότι ένα έργο μίας Δομινικανής καλόγριας που έζησε στην Ελβετία, θα εμφανιζόταν σε χειρόγραφα εμπνευσμένα από Φραγκισκανούς στην κεντρική Ιταλία, κατά τη διάρκεια της ζωής της.
Ωστόσο οι λογοτεχνικοί μελετητές Αλεξάντρα Μπάρατ και Σάρα ΜακΝάμερ έχουν υποστηρίξει τη σωστή απόδοση των Αποκαλύψεων της Αγίας Ελισάβετ της Ουγγαρίας στην Ελισάβετ του Τες. Στο παρελθόν οι Αποκαλύψεις αποδόθηκαν στην Ελισάβετ της Θουριγγίας, η οποία ήταν γνωστή ως χήρα μητέρα τριών παιδιών, αφιερωμένη στην πενία και τη φροντίδα των ενδεών, και ένα κοσμικό μέλος του Τρίτου Τάγματος του Αγίου Φραγκίσκου· ωστόσο δεν είχε, σύμφωνα με οποιεσδήποτε πρώιμες πηγές, τάσεις στο μυστικισμό. Είναι η λιγότερο γνωστή μικρανιψιά της Αγίας, η Ελισάβετ του Τες, που φαίνεται η πιο πιθανή -με το όνομα Ελισάβετ- συγγραφέας των Αποκαλύψεων: σύμφωνα με το βιογραφικό της, που γράφτηκε από την αδελφή μοναχή Έλσμπετ Στάγκελ, η Ελισάβετ του Τες καλλιέργησε μία βαθιά αφοσίωση στην Παναγία και θαυμάστηκε για την υπερβολική της ευσέβεια και τα οράματά της.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Οίκος των Άρπαντ
Καστέλ Γκουέλφο ντι Μπολόνια
Το Καστέλ Γκουέλφο ντι Μπολόνια (ιταλικά: Castel Guelfo di Bologna) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη της Μπολόνια, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Μπολόνια
Θεόδωρος Φορτσάκης
Ο Θεόδωρος Φορτσάκης είναι Έλληνας πανεπιστημιακός και πολιτικός.
Ακαδημαϊκή σταδιοδρομία
Γεννήθηκε το 1954 στην Αθήνα. Αποφοίτησε από το Κολλέγιο Αθηνών και στη συνέχεια σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στο Πανεπιστήμιο Παντεόν-Ασσάς (Παρίσι ΙΙ). Είναι καθηγητής στη Νομική Σχολή Αθηνών από το 1990, όπου διετέλεσε αντιπρόεδρος από το 2007 ως το 2009 και πρόεδρος από το 2009 ως το 2014. Από το 2014 ως το 2015 ήταν πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών. Επιπλέον ήταν επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Πάνθεον-Σορβόννη (Παρίσι Ι), στο Πανεπιστήμιο Μασσαλίας και στο Πανεπιστήμιο Παντεόν-Ασσάς.
Έχει εργαστεί και ως δικηγόρος και είναι δικηγόρος παρ' Αρείω Πάγω από το 1981, ενώ από το 2012 έως το 2013 ήταν μέλος του Ανωτάτου Ειδικού Δικαστηρίου.
Έχει συγγράψει αρκετά βιβλία νομικού περιεχομένου.
Πολιτική σταδιοδρομία
Στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 εξελέγη βουλευτής Επικρατείας με τη Νέα Δημοκρατία και ανανέωσε τη βουλευτική του θητεία στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους.
Από το 2015 έως το 2016 ήταν τομεάρχης Παιδείας του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2019 ήταν υποψήφιος στην Α' Αθηνών, ωστόσο δεν εξελέγη.
Βραβεύσεις
Έχει λάβει παράσημα από τη Γαλλική Δημοκρατία. Μεταξύ αυτών, το 2015 έλαβε το παράσημο του «Αξιωματικού της Λεγεώνας της Τιμής», το 2012 το παράσημο του «Αξιωματικού του Τάγματος του Φοίνικα για τους Ακαδημαϊκούς» και το 2006 το παράσημο του «Ιππότη του Τάγματος του Φοίνικα για τους Ακαδημαϊκούς».
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Έλληνες νομικοί Κατηγορία:Καθηγητές νομικής Αθηνών Κατηγορία:Πρυτάνεις Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές επικρατείας
Καστέλ Ματζόρε
Το Καστέλ Ματζόρε (ιταλικά: Castel Maggiore) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη της Μπολόνια, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Μπολόνια
30ή Συμφωνία (Μότσαρτ)
Η '''30ή Συμφωνία σε Ρε μείζονα, K. 202/186b' (γερμανικά: Sinfonie D-Dur Köchelverzeichnis 202'') είναι συμφωνία του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, που γράφτηκε στο Σάλτσμπουργκ και ολοκληρώθηκε στις 4 Μαΐου 1774. Η Συμφωνία περιελάμβανε και Τυμπάνια, αλλά η παρτιτούρα που είχε γραφτεί για το όργανο χάθηκε, και από τότε έχουν γίνει προσπάθειες να γραφτούν τα μέρη με το εν λόγω όργανο.
Δομή και ενορχήστρωση
Η συμφωνία γράφτηκε για τα εξής μουσικά όργανα: 2 όμποε, φαγκότο, 2 κόρνα, 2 τρομπέτες, τυμπάνια και έγχορδα.
Το έργο αποτελείται από τέσσερα μέρη:
Το πρώτο μέρος έχει φόρμα σονάτας και ανοίγει με διακεκομμένα σαλπίσματα. Ακολουθεί ένα παραδοσιακό σκέλος, το οποίο περιέχει διάλογο μεταξύ βιολιού και μπάσων, εναλλάσσοντας μεταξύ δυνατών και απαλών εντάσεων και τελειώνοντας με τρίλια. Το δεύτερο θέμα του μέρους περιέχει δύο μέρη. Το πρώτο έχει ύφος ländler, για δύο βιολιά, αντί για μπάσα, ενώ το δεύτερο είναι μινουέτο, περιέχοντας σχεδόν σε κάθε χτύπο τρίλιες. Η coda επιστρέφει στο ύφος ländler. Η εξέλιξη του πρώτου μέρους επικεντρώνεται στο ύφος μινουέτας. Μετά την ανακεφαλαίωση η coda επιστρέφει στο μινουέτο, ώσπου η φράση ομαλοποιείται και οδηγείται στο κλείσιμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
30 30 Κατηγορία:Συνθέσεις του 1774
Αθαλάριχος
Ο Αθαλάριχος (516 – 2 Οκτωβρίου 534) βασιλιάς των Οστρογότθων της Ιταλίας (526 - 534) ήταν γιος του Ευθάριχου και της Αμαλασούνθας, κόρης τού Θεοδώριχου του Μεγάλου. Κληρονόμησε τον θρόνο από τον παππού του το 526.
Πηγές
Κατηγορία:Οστρογότθοι Κατηγορία:Βασιλείς των Οστρογότθων Κατηγορία:Δυναστεία των Αμαλών
Λε Πεν-ω-Αρά
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πινουά (γαλλικά: Pinois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Κόμμα των Ρομά (Σερβία)
Το Κόμμα των Ρομά (σερβικά κυριλλικά: Ромска партија, σερβικά λατινικά: Romska partija, συντόμευση: RP) είναι σερβικό πολιτικό κόμμα ιδρυθέν το 2003. Εδρεύει στην Κοβάτσιτσα, ενώ πρόεδρός του είναι ο Σρτζαν Σάιν.
Ως αποστολή του έχει την υπεράσπιση και εκπροσώπηση της μειονότητας των Ρομά της Σερβίας.
Εκλογική δραστηριότητα
Στις σερβικές κοινοβουλευτικές εκλογές του 2007, το Κόμμα των Ρομά παρουσίασε 167 υποψηφίους, με την συγκεκριμένη λίστα να συγκεντρώνει συνολικά 14.636 ψήφους, οι οποίες αντιστοιχούσαν σε ποσοστό της τάξεως του 0,36 % επί του συνόλου των ψήφων. Μετά τις συγκεκριμένες εκλογές, ο Σρτζαν Σάιν κατέστη βουλευτής της Εθνοσυνελεύσεως της Δημοκρατίας της Σερβίας, ως εκπρόσωπος εθνικής μειονότητας. Στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2008, το κόμμα παρουσίασε νέα λίστα, η οποία αποτελείτο από 42 υποψήφιους. Η λίστα συγκέντρωσε συνολικά 9.103 ψήφους (0,22 %), με αποτέλεσμα να μην λάβει κάποια κοινοβουλευτική έδρα.
Στις σερβικές κοινοβουλευτικές εκλογές του 2012, το Κόμμα των Ρομά έλαβε μέρος ως τμήμα του συνασπισμού Ας δώσουμε ώθηση στη Σερβία, του οποίου ηγείτο ο Τόμισλαβ Νίκολιτς, ο οποίος ήταν, τότε, πρόεδρος του Σερβικού Προοδευτικού Κόμματος (SNS). Ο Σρτζαν Σάιν εξελέγη ως βουλευτής της Εθνοσυνελεύσεως της Δημοκρατίας της Σερβίας και κατέστη μέλος της κοινοβουλευτικής ομάδας του SNS.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνοτικά πολιτικά κόμματα στη Σερβία Κατηγορία:Ρομά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Ρομά στη Σερβία
Κατάλογος αεροδρομίων της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα
δεξιά|μικρογραφία|Χάρτης της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα Υπάρχουν τρία αεροδρόμια στην Αντίγκουα και Μπαρμπούντα, μία χώρα η οποία βρίσκεται ανάμεσα στην Καραϊβική Θάλασσα και τον Ατλαντικό Ωκεανό. Η Αντίγκουα και Μπαρμπούντα αποτελείται από δύο μεγάλα κατοικημένα νησιά, την Αντίγκουα και την Μπαρμπούντα, και πληθώρα μικρότερων νησιών (συμπεριλαμβανομένων των Νήσων Γκρέιτ Μπερντ, Γκριν, Γουινέα, Λονγκ, Μέιντεν και Γιορκ). Το συγκρότημα βρίσκεται στη μέση των Υπήνεμων Νήσων, μέρος των Μικρών Αντιλλών.
Αεροδρόμια
Η έντονη γραφή υποδεικνύει ότι το αεροδρόμιο έχει προγραμματισμένες επιβατικές πτήσεις.
Πηγές
Αντιγκουα και Μπαρμπουντα *
Λε Πεν-λα-Γκαρέν
Το Λε Πεν-λα-Γκαρέν (γαλλικά: Le Pin-la-Garenne) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πινουά (γαλλικά: Pinois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Νησίδα του Άιλουορθ
Η νησίδα του Άιλουορθ (αγγλικά: Isleworth Eyot ή και Isleworth Ait) είναι ακατοίκητο στενόμακρο νησί στον ποταμό Τάμεση κοντά στην περιοχή Ρίτσμοντ στο νοτιοδυτικό Λονδίνο. Έχει έκταση 0,038 τ.χλμ (3,5 εκτάρια) και βρίσκεται εντός της περιοχής του Άιλοουρθ στο σύνορο με τον δήμο του Ρίτσμοντ.
Η επιφάνεια του καλύπτεται από πυκνές συστάδες δέντρων, και αποτελεί προστατευόμενο φυσικό καταφύγιο για διάφορα είδη πτηνών, όπως αλκυόνες, τρυποκάρυδους και ερωδιούς, καθώς και είδη σπανίων σαλιγκαριών. Ιστορικά αποτέλεσε κέντρο φύτευσης ιτιών τα κλαδιά από τις οποίες χρησιμοποιούνταν για την κατασκευή χειροποίητων καλαθιών. Κατά το παρελθόν υπήρχαν άλλες 5 γειτονικές νησίδες μικρότερου μεγέθους οι οποίες εξαφανίστηκαν με το πέρασμα του χρόνου και την διέλευση των πλεούμενων οχημάτων.
Η νησίδα αποτελεί πλέον ιδιοκτησία της ιδιωτικής εταιρείας ύδρευσης Thames Water η οποία έχει εγκαταστήσει μονάδα καθαρισμού υδάτων αποχέτευσης, με το καθαρισμένο νερό να διαχέεται στο ποτάμι, ενώ παράλληλα υπάρχουν εθελοντές οι οποίοι έχουν αναλάβει την περιβαλλοντολογική προστασία του νησιού.
Παραπομπές
Α Κατηγορία:Ρίτσμοντ (Λονδίνο) Κατηγορία:Φυσικά καταφύγια στην Αγγλία Κατηγορία:Ακατοίκητα νησιά
Βυζαντινή κουζίνα
Η Βυζαντινή κουζίνα χαρακτηρίζεται από τη συγχώνευση χαρακτηριστικών της αρχαίας ελληνικής και ρωμαϊκής γαστρονομίας. Η οικονομική ανάπτυξη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και το εμπόριο εισήγαγαν νέα είδη τροφίμων και φαγητών.
Οι μάγειρες της εποχής πειραματίστηκαν με νέους συνδυασμούς τροφίμων. Στην Ανατολή η διαδικασία διέφερε, καθώς χρησιμοποιούσαν φαγητά της βυζαντινής κουζίνας (ενώ συμπεριελάμβαναν και άλλα τρόφιμα). Επίσης μαγείρευαν και με ένα πιο λιτό τρόπο, βασισμένο κατά κύριο λόγο στο τοπικό ελληνικό πολιτισμό.
Κατηγορία:Βυζαντινή κουζίνα
Φρούριο του Βισουοούιστσιε
Το Φρούριο του Βισουοούιστσιε (Twierdza Wisłoujście, Festung Weichselmünde) είναι ιστορικό φρούριο στο Γκντανσκ, δίπλα στον ποταμό Μάρτφα Βίσουα, δίπλα σε μια παλιά εκβολή του ποταμού Βιστούλα, που εκβάλλει στον Κόλπο του Γκντανσκ. Το φρούριο βρίσκεται κοντά στη συνοικία Βισουοούιστσιε, στο Βεστερπλάτε και στο Port Północny (Βόρειο Λιμάνι).
Περιγραφή
Διαφορετικά μέρη του φρουρίου είναι σαφώς σε διαφορετικά αρχιτεκτονικά στυλ (κυρίως γοτθικά) και σε διαφορετικά στυλ κατασκευής και δομικών υλικών. Αυτό είναι το αποτέλεσμα της ανοικοδόμησης του φρουρίου κάθε φορά που καταστρεφόταν ή υπέστη σοβαρή ζημιά. Το υπόγειο και τα θεμέλια του φρουρίου στηρίζονται σε ξύλινους σκελετούς (kaszyce), οι οποίοι είναι κρυμμένοι μέσα στο νερό. Πάνω από αυτές τις κατασκευές, τα μπάζα συσσωρεύτηκαν και ενισχύθηκαν - παρέχοντας μια σταθερή και ισχυρή βάση για το φρούριο. Η καρδιά του φρουρίου στηρίζεται γύρω από έναν κυκλικό πύργο, ο οποίος μέχρι το 1785 χρησιμοποιήθηκε ως φάρος. Ο φάρος περιβάλλεται από μια φλάντζα από τούβλα, της οποίας οι εσωτερικοί τοίχοι είναι σφραγισμένοι μαζί με τους χώρους διαβίωσης των αξιωματικών. Γύρω από τον χώρο υπάρχει ένας προμαχώνας τεσσάρων σημείων, ο οποίος έχει μια κεντρική πύλη από το 1609. Η βορειοδυτική πλευρά του φρουρίου συνορεύει με τον ποταμό Μάρτφα Βίσουα, ενώ το υπόλοιπο φρούριο χωρίζεται από τη στεριά με ένα πρόχωμα. Στο πρόχωμα υπάρχουν πέντε προμαχώνες, δύο εκ των οποίων είναι τριγωνικοί - ένας από τους οποίους σώθηκε. Οι προμαχώνες και το πρόχωμα περιβάλλονται από μια τάφρο, που πηγάζει από τον ποταμό Μάρτφα Βίσουα.
Μέχρι το 1889, ο πύργος του φάρου κορυφώθηκε με μία ύστερη μπαρόκ πλάκα, από το 1721 περίπου. Μετά την πυρπόλησή του, λόγω πυρκαγιάς που προκλήθηκε από κεραυνό, η πλάκα ανακατασκευάστηκε και επιστρώθηκε με σχιστόλιθο, ο οποίος επέζησε μέχρι το 1945. Ο πύργος είχε παλαιότερα ένα ρολόι, που χρονολογείται από τον 18ο αιώνα.
Το 1945, λόγω χτυπημάτων πυροβολικού, ο πύργος καταστράφηκε σχεδόν ολοσχερώς. Καταστράφηκαν επίσης το αρχηγείο και τα ανώτερα επίπεδα των αξιωματικών. Τα μόνα μέρη του φρουρίου που έμειναν ανέγγιχτα ήταν τα τείχη του Fort Carré. Το 1959, ο πύργος προστέθηκε στο Μητρώο Μνημείων Κληρονομιάς και ξεκίνησε η ανοικοδόμηση του φρουρίου. κέντρο|μικρογραφία|600x600εσ|Fort Carré του Φρουρίου του Βισουοούιστσιε με τον πύργο του φάρου, όπως φαίνεται από τον ποταμό Μάρτφα Βίσουα
Ιστορία
μικρογραφία|323x323εσ| Ο Πύργος του Φάρου Κατά την εποχή του Τευτονικού Τάγματος, τον 14ο αιώνα, ένα ξύλινο φρούριο βρισκόταν στις εκβολές του ποταμού Βιστούλα, που χύνεται στη Βαλτική Θάλασσα, το οποίο κάηκε από επιδρομή των Χουσιτών Σιρότσι τον Σεπτέμβριο του 1433. Το 1482, στη θέση του πρώην φρουρίου χτίστηκε ένας πύργος φάρου από τούβλα. Ο πύργος ανατέθηκε να ελέγχει τη διέλευση των πλοίων που ταξίδευαν από και προς το κύριο λιμάνι του Γκντανσκ στον κόλπο του Γκντανσκ. Το Φρούριο του Βισουοούιστσιε ήταν στόχος στρατιωτικών εκστρατειών. Το 1577, το φρούριο πολιορκήθηκε πολλές φορές από τον Στέφανο Μπάτορυ, χωρίς αντίκρισμα, κατά τη διάρκεια της Μάχης της Ολίβα (1627), όταν το φρούριο κανονιοβολήθηκε από σουηδικό στόλο, το 1734 από Ρωσοσάξονες, το 1793 από τους Πρώσους, το 1807 από τον Ναπολέοντα και άλλη μια φορά το 1814 από τους πρωσικούς στόλους. Μεταξύ 1622-1629 το φρούριο ήταν γνωστό ως Latarnia (Φάρος στα πολωνικά), με το όνομα του φρουρίου - ενώ στην πραγματικότητα ήταν ναυτική βάση της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας. Τη νύχτα της 5ης προς 6 Ιουλίου 1628, το φρούριο δέχτηκε επίθεση με πυρά πυροβολικού, από έναν σουηδικό στόλο που ταξίδευε από το Βισουοούιστσιε στο φρούριο, βυθίζοντας το σκάφος Złoty Lew (Χρυσός Λέων) και ένα γαλιόνι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φρούρια στην Πολωνία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Γκντανσκ
Ράνια Αντωνοπούλου
Η Ουρανία Αντωνοπούλου (γενν. 1960) είναι Ελληνίδα οικονομολόγος και πολιτικός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1960 στην Αθήνα και σπούδασε Οικονομικά. Έχει διεξάγει επιστημονικές έρευνες για θέματα οικονομίας, κρίσης και έμφυλης ισότητας.
Πολιτική σταδιοδρομία
Εξελέγη βουλευτής Επικρατείας με τον ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015. Στην πρώτη κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα ήταν αναπληρώτρια υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης αρμόδια για την καταπολέμηση της ανεργίας, αξίωμα το οποίο διατήρησε και στη δεύτερη κυβέρνηση Τσίπρα.
Παραιτήθηκε από τη θέση της αναπληρώτριας υπουργού Εργασίας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης στις 26 Φεβρουαρίου 2018, μετά την αποκάλυψη ότι εισέπραττε επίδομα ενοικίου για σπίτι που νοίκιαζε στο Κολωνάκι με αίτησή της σύμφωνα με τον Ν.4336/2015. Είχε επικριθεί και γιατί το δηλωμένο εισόδημα στο πόθεν έσχες ήταν αρκετά μεγάλο για να καλύψει το ενοίκιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες οικονομολόγοι Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές επικρατείας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί του 21ου αιώνα
Λαίδη Άννα Σόμερσετ
Η Λαίδη Άννα Σόμερσετ (γεννήθηκε στις 21 Ιανουαρίου 1955) Αγγλίδα ιστορικός και συγγραφέας, χήρα του καλλιτέχνη Μάθιου Κάρρ (1953 - 2011) είναι κόρη του Δαυίδ Σόμερσετ, 11ου δούκα του Μπωφόρ και της πρώτης συζύγου του Λαίδης Καρολίνας Τζέιν Θιν (1928–1995) κόρης του 6ου μαρκησίου του Μπαθ. [3] Εκπαιδεύτηκε στο Λονδίνο, το Γκλόστερσαιρ και το Κεντ, διάβασε ιστορία στο Βασιλικό Κολέγιο του Λονδίνου και ξεκίνησε την επιστημονική της σταδιοδρομία σαν βοηθός σε μεγάλους ιστορικούς. Δημοσιοποίησε το πρώτο της βιβλίο την δημοφιλή βιογραφία του Γουλιέλμου Δ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου που ανατυπώθηκε (1993). Έγραψε περισσότερα έργα Αγγλικής ιστορίας ιδιαίτερα για την περίοδο των Τυδώρ και των Στιούαρτ. Έγραψε επιπλέον ένα έργο σχετικά με την υπόθεση δηλητηριάσεων επί Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας.
Τα σημαντικότερα έργα της ήταν :
Φερνάντο Ερνάντεζ
Ο Φερνάντο Ερνάντεζ Ράμος (γεννημένος στις 11 Σεπτεμβρίου 1989), είναι Κουβανός πετοσφαιριστής, μέλος της εθνικής ομάδας βόλεϊ ανδρών της Κούβας και του Παναθηναϊκού. Μεταξύ άλλων, έχει κατακτήσει ένα ασημένιο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2010 που διεξήχθη στην Ιταλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κουβανοί πετοσφαιριστές Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΠΑΟ
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α2 εθνικής κατηγορίας ανδρών 1996-1997
Το πρωτάθλημα της Α2΄ Εθνικής κατηγορίας μπάσκετ ανδρών της σεζόν 1996-97 διεξήχθη σε έναν όμιλο, με συμμετοχή 14 ομάδων. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ο.Α.Α. Ηρακλείου, ο οποίος ανέβηκε στην Α1΄ μαζί με τον δευτεραθλητή Α.Ο. Δάφνης.
Βαθμολογία
1 Η θέση κατάταξης στις περιπτώσεις ισοβαθμίας καθορίστηκε με βάση τα αποτελέσματα μεταξύ των ομάδων που ισοβάθμησαν.
Πηγές
Κατηγορία:Α2 εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών Πρωταθλημα Ελλαδος Α2 Ανδρων 1996 1997 Πρωταθλημα Ελλαδος Α2 Ανδρων 1996 1997
Πλανς
Το Πλανς (γαλλικά: Planches) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πλανσεέν (γαλλικά: Planchéens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Χάρης Σώζος
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1954 στην Αθήνα και το 1976 αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης - Κάρολος Κουν. Ξεκίνησε από τη δεκατεία του '70 να εμφανίζεται στο θέατρο και του '80 στον κινηματογράφο, ωστόσο έγινε ευρέως γνωστός το 1993 μέσω της τηλεοπτικής σειράς Το δις εξαμαρτείν. Έχει διδάξει υποκριτική σε διάφορες δραματικές σχολές.
Το 2014 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος Βύρωνα με την παράταξη του Γρηγόρη Κατωπόδη και το 2017 ανεξαρτητοποιήθηκε και παρέμεινε στη θέση αυτή έως το 2019. Το 2015 έπαιξε σε σποτ της νεολαίας ΣΥ.ΡΙΖ.Α., το οποίο, όπως δήλωσε, το έκανε αφιλοκερδώς.
Ο γιος του είναι ο μουσικός Λεωνίδας Σώζος.
Τηλεόραση
Στην τηλεόραση έχει εμφανιστεί στις σειρές Safe sex, Το δις εξαμαρτείν ,Εμείς κι εμείς , Το καρέ της ντάμας ,Δύο ξένοι ,Με δύο μαμάδες ,Αδελφές ψυχές ,Εσύ φταις ,10η εντολή ,Θα βρεις το δάσκαλό σου             ,Μου το κρατάς μανιάτικο ,Κύριος και κύρια Πελς ,Κάτι χωρισμένα παλικάρια ,Άγριες Μέλισσες                           Ζακέτα Να Πάρεις ,Τρία Μίλια.
Θεατρικές παραστάσεις
Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης
Αντόλφ (μυθιστόρημα)
Αντόλφ (γαλλικός τίτλος: Adolphe, με υπότιτλο Anecdote trouvée dans les papiers d’un inconnu - Ανέκδοτο κείμενο που βρέθηκε στα χαρτιά ενός αγνώστου), είναι μυθιστόρημα του Μπενζαμέν Κονστάν που δημοσιεύτηκε το 1816. Αφηγείται την κατάρρευση μιας ρομαντικής σχέσης. Ο νεαρός Αντόλφ, αφού σαγήνευσε την Ελενόρ, περισσότερο από επιθυμία να ερωτευθεί παρά από αληθινό έρωτα, και βλέποντας την παράνομη σχέση του να τον απομονώνει από τους φίλους του και τον κοινωνικό περίγυρο, προσπαθεί να απεγκλωβιστεί.
Το βιβλίο, χαρακτηριστικό του Ρομαντισμού στη γαλλική λογοτεχνία του 19ου αιώνα, αποφεύγει τις συμβατικές περιγραφές των εξωτερικών χώρων και επικεντρώνεται στην λεπτομερή περιγραφή των συναισθημάτων και την αφήγηση της αποσύνθεσης ενός έρωτα, είναι μια διεισδυτική ψυχολογική απεικόνιση του έρωτα, των παθών, των κινήτρων και των ασυνεπειών του ανθρώπινου χαρακτήρα.
Συγγραφή
Το μυθιστόρημα είναι αυτοαναλυτικό και εν μέρει εμπνευσμένο από τη θυελλώδη σχέση του Μπενζαμέν Κονστάν με τη Ζερμαίν ντε Σταλ αλλά και την Καρλότα φον Χάρντενμπεργκ και κατά τη δημοσίευσή του θεωρήθηκε ευρέως ότι αναφέρεται σ'αυτές. Ο συγγραφέας αγανακτισμένος έγραψε μια επιστολή στο Morning Chronicle του Λονδίνου (23 Ιουνίου 1816) αρνούμενος οποιαδήποτε αντιστοιχία μεταξύ της μυθοπλασίας και της ζωής του και αυτές οι αντιρρήσεις του δημοσιεύθηκαν στον πρόλογο της δεύτερης έκδοσης.
Το τέχνασμα του χειρόγραφου που βρέθηκε από έναν πανδοχέα και δημοσιεύθηκε από έναν «συντάκτη» χρησιμεύει στην αποστασιοποίηση του συγγραφέα από το έργο. Ωστόσο, οι στενοί παραλληλισμοί μεταξύ γεγονότων της ζωής του και των χαρακτήρων του μυθιστορήματος έχουν οδηγήσει σε πολλές εικασίες από τότε.
Περίληψη
Το μυθιστόρημα ξεκινά με μια «ειδοποίηση του εκδότη» που προσδιορίζει τις συνθήκες μιας συνάντησης που είχε, σε ένα πανδοχείο στην Καλαβρία, με έναν άγνωστο. Υποτίθεται ότι διαβάζουμε το χειρόγραφο που αυτός ο άγνωστος εγκατέλειψε μετά από βιαστική αναχώρηση.
Ο Αντόλφ είναι γιος υπουργού της κυβέρνησης, ένας νεαρός ανώτερης ευφυΐας που ετοιμάζεται για μια λαμπρή καριέρα. Εσωστρεφής από νεαρή ηλικία, η μελαγχολική του διάθεση, η αποστροφή για τον περίγυρό του, την ανοησία και την υποκρισία του κόσμου μάλλον τον εμπόδισε παρά τον βοήθησε στη ζωή. Όταν αρχίζει το μυθιστόρημα, είναι 22 ετών και μόλις ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν. Ταξιδεύει σε μια άλλη γερμανική πόλη, όπου γίνεται δεκτός στη μικρή πριγκιπική Αυλή. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του κερδίζει τη φήμη του μελαγχολικού πνεύματος. Μετά από πολλές κατακτήσεις χωρίς νόημα, πλήττοντας και αισθανόμενος μια αόριστη επιθυμία να ερωτευθεί, προσπαθεί να σαγηνεύσει την Ελενόρ, μια 32χρονη Πολωνή, ερωμένη και προστατευόμενη ενός κόμη, πολύ όμορφη αλλά κοινωνικά απόβλητη. Όσο περισσότερο αυτή αρχικά αντιστέκεται, τόσο αυτός αισθάνεται το πάθος να τον καταλαμβάνει και όταν οι ελπίδες του ευοδώνονται, διαπιστώνει ότι αυτή η παράνομη σχέση τον απομονώνει από τους φίλους του και τον κοινωνικό περίγυρο. Ο έρωτάς του φθείρεται πολύ γρήγορα: «Δεν ήταν οι τύψεις του έρωτα, ήταν ένα πιο σκοτεινό και θλιβερό συναίσθημα. Ο έρωτας ταυτίζεται τόσο πολύ με το αγαπημένο πρόσωπο που μέσα στην ίδια του την απελπισία υπάρχει κάποια γοητεία...».
Ερμεσίνδα του Μπιγκόρ
Η Ερμενσίντα, ισπαν. Ermesinda (1015 - 1 Δεκεμβρίου 1049) από τον Οίκο της Φουά ήταν κόρη του κόμη του Μπιγκόρ και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Αραγωνίας.
Αντόλφ (μυθιστόρημα)
Περίληψη
Ανησυχώντας μήπως ο γιος του θέσει σε κίνδυνο το μέλλον και τη σταδιοδρομία του λόγω αυτής της σκανδαλώδους υπόθεσης, ο πατέρας του Αντόλφ τον διατάζει να επιστρέψει. Αλλά η Ελενόρ είναι έτοιμη να θυσιάσει τα πάντα, τα δύο παιδιά της, περιουσία και προστασία, για να κρατήσει κοντά της τον νεαρό εραστή της. Τον πείθει να παρατείνει την παραμονή του κατά έξι μήνες, αυτός συγκινείται από μια τόσο υπερβολική προσφορά. Αλλά πολύ σύντομα απομακρύνεται από αυτήν, και μάλιστα συνειδητοποιεί με φρίκη ότι ποτέ δεν την αγάπησε αληθινά. Ωστόσο μένει με την Ελενόρ, η οποία δεν αργεί να καταλάβει ότι δεν σημαίνει πια τίποτα για εκείνον.
Ερμεσίνδα του Μπιγκόρ
Βιογραφία
Ήταν η μόνη κόρη του Βερνάρδου-Ρογήρου κόμη του Μπιγκόρ και της Γκερσέντας, κόρης του Γκαρθία-Αρνάλντο κόμη του Μπιγκόρ.
Αντόλφ (μυθιστόρημα)
Περίληψη
Όταν φεύγει από την πόλη, η Ελενόρ τον ακολουθεί στην πατρίδα του, αλλά ο πατέρας του τη διώχνει. Έξαλλος ο Αντόλφ την ακολουθεί σε μια πόλη της Βοημίας. Ανίκανος να εγκαταλείψει την Ελενόρ, αλλά εξίσου ανίκανος να συνεχίσει να ζει μαζί της - γράφει: «Είναι τρομαχτική δυστυχία να μη σ’ αγαπούν όταν αγαπάς, αλλά είναι ακόμα μεγαλύτερη όταν σ’ αγαπούν με πάθος κι εσύ έχεις πάψει ν’ αγαπάς» - βρίσκεται σε αδιέξοδο ώσπου τον πλησιάζει ένας φίλος του πατέρα του, ο οποίος τον πείθει να υποσχεθεί ότι θα διακόψει τη σχέση του με την Ελενόρ για χάρη της σταδιοδρομίας του. Όταν η Ελενόρ διαβάζει την επιστολή που περιέχει την υπόσχεση, κυριευμένη από θλίψη, αρρωσταίνει και λίγο αργότερα πεθαίνει. Ο Αντόλφ χάνει το ενδιαφέρον του για τη ζωή και η μελαγχολική διάθεση με την οποία ξεκίνησε το βιβλίο επιστρέφει σε πιο σοβαρή μορφή.
Ερμεσίνδα του Μπιγκόρ
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1336 τον Ραμίρο Α΄ των Χιμένεθ βασιλιά της Αραγωνίας και είχε τέκνα:
Αντόλφ (μυθιστόρημα)
Περίληψη
Το μυθιστόρημα τελειώνει με ένα ηθικό σχόλιο του εκδότη, ο οποίος δέχεται να δημοσιεύσει το χειρόγραφο και καταδικάζει τη στάση του ήρωα: «...ο καθένας μαθαίνει μόνο με δικό του κόστος...».
Ερμεσίνδα του Μπιγκόρ
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Φουά Κατηγορία:Βασίλισσες της Αραγωνίας
Αντόλφ (μυθιστόρημα)
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Ουίτιγις
Ο Ουίτιγις (Witigis, ... - 542) ήταν βασιλιάς των Οστρογότθων της Ιταλίας (536 - 540). Ανέβηκε στο θρόνο στην Ιταλία στις αρχές των Γοτθικών πολέμων την εποχή που ο Βελισάριος είχε καταλάβει τη Σικελία και μετέβαινε ταχύτατα προς τη Νότια Ιταλία ως επικεφαλής των δυνάμεων του Βυζαντινού αυτοκράτορα Ιουστινιανού. Ο Ουίτιγις ήταν σύζυγος του μοναδικού εν ζωή παιδιού της Αμαλασούνθας Ματασούνθας, ο γάμος τους είχε στόχο τη στήριξή του στην κούρσα της διαδοχής. Ο πανηγυρικός την ημέρα της ενθρόνισής του απαγγέλθηκε από τον Κασσιόδωρο (536), διασώζεται μέχρι σήμερα ως δείγμα της κολακείας των Γότθων στους Βυζαντινούς σαν συνεχιστές της αρχαίας Ρώμης. Ο Ουίτιγις εκτέλεσε αμέσως μετά τον προκάτοχό του Θεόδατο καθώς είχε προκαλέσει την οργή των Γότθων μετά την αποτυχία του να στείλει βοήθεια στη Νάπολη όταν την πολιορκούσε ο Βελισάριος. Ο διάσημος στρατηγός του Ιουστινιανού συνέλαβε τόσο τον Ουίτιγις όσο και τη γυναίκα του και τους μετέφερε στην Κωνσταντινούπολη όπου ο Ουίτιγις πέθανε χωρίς να αφήσει διαδόχους. Η Ματασούνθα παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο της τον πατρίκιο Γερμανό ανιψιό του Ιουστινιανού και γιο της αδελφής του Βιγιλαντίας.
Πηγές
Κατηγορία:Οστρογότθοι Κατηγορία:Βασιλείς των Οστρογότθων
Λε Πλαντί
Το Λε Πλαντί (γαλλικά: Le Plantis) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πλαντιζιέν (γαλλικά: Plantisiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Ελίζαμπεθ Ρόμπος Άινσταϊν
Η Ελίζαμπεθ Ρόμπος Αϊνστάιν (ουγγρικά: Elizabeth Roboz Einstein, 1904 - 1995) ήταν Ουγγαρέζα βιοχημικός και νευροεπιστήμανος, γνωστή για τον χαρακτηρισμό και τον καθορισμό της βασικής πρωτεΐνης της μυελίνης, ερευνώντας παράλληλα τον ρόλο της στη νευροεκφυλιστική νόσο της σκλήρυνσης κατά πλάκας, συνεισφέροντας σημαντικά στο πεδίο της νευροχημίας. Γεννήθηκε στο Σασαβάρος, της Τρανσυλβανίας, της Ουγγαρίας (σήμερα μέρος της Ρουμανίας). Ο πατέρας της ήταν δάσκαλος στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και ραβίνος, ο οποίος πέθανε το 1914. Τότε η μητέρα της, μαζί με τα άλλα πέντε αδέλφια της, μετακόμισαν στην πόλη Νιρεκάζα της Ουγγαρίας.
Κατά τα σχολικά της χρόνια υπήρξε άριστη μαθήτρια, κι ενώ θα μπορούσε να εισηχθεί στο Πανεπιστήμιο της Βουδαπέστης, λόγω εβραϊκής καταγωγής δεν κατάφερε, λόγω σχετικού περιορισμού που είχε παρθεί από την ουγγρική κυβέρνηση. Τότε εκείνη φοβούμενη ότι δεν θα μπορέσει να σπουδάσει σε πανεπιστήμιο πήγε στην Αυστρία και γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης. Έτσι, το 1928, έλαβε το Ph.D της στην οργανική χημεία. Γυρίζοντας στην Ουγγαρία, το πτυχίο της δεν αναγνωριζόταν και αναγκάστηκε να δώσει εξετάσεις εκ νέου. Το 1940, κι ενώ ο αντισημιτισμός βρισκόταν σε έξαρση στην Ουγγαρία, μετανάστευσε στην Αμερική, με μία βίζα ειδικού στη γεωργία. Η οικογένεια της δεν κατάφερε να φύγει, με τη μητέρα της να πεθαίνει κατά τη διάρκεια του πολέμου, ενώ 3 αδέλφια της δολοφονήθηκαν από Ούγγρους ναζί, και όσοι επέζησαν μετανάστευσαν κι αυτοί στην Αμερική στην αδελφή τους.
Η επιστημονική της έρευνα ξεκίνησε στα φυτά, ενώ όσο ήταν σπουδάστρια ασχολήθηκε με τη βιοχημεία, στα εργαστήρια του Ζέλινερ στη Βιέννη. Τόσο κατά την παραμονή της στην Ουγγαρία όσο και στις Ηνωμένες Πολιτείες, η Αϊνστάιν έφτιαξε δικό της εργαστήριο φυτικής διατροφής. Μετά από αυτήν την απασχόλησή της ακολούθησε τον δρόμο του ακαδημαϊκού, με την καριέρα της να εξαπλώνεται σε πολλές δεκαετίες και πολλά ινστιτούτα. Το πρώτο ήταν το Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Καλιφόρνια, όπου μελέτησε την aloe vera. Κατόπιν, εντάχθηκε στο Πανεπιστήμιο του Στάνφροντ και στο Πανεπιστήμιο του Ουαϊόμινγκ, μεταξύ άλλων. Το 1959, παντρεύτηκε τον Χανς Άλμπερτ Αϊνστάιν, ο οποίος ήταν γιος του Άλμπερτ Αϊνστάιν. Το 1973, ο άνδρας της πεθαίνει, χωρίς να αποκτήσει εκείνη ποτέ δικά της παιδιά. Εκτός από την επιστήμη της της άρεσε η μαγειρική, τα ταξίδια και η μουσική. Απεβίωσε σε ηλικία 91 ετών στην Καλιφόρνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ούγγροι επιστήμονες
Πουαντέλ
Το Πουαντέλ (γαλλικά: Pointel) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πουαντελαί (γαλλικά: Pointellais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α2 εθνικής κατηγορίας ανδρών 1997-1998
Το πρωτάθλημα της Α2΄ Εθνικής κατηγορίας μπάσκετ ανδρών της σεζόν 1997-98 διεξήχθη σε έναν όμιλο, με συμμετοχή 14 ομάδων. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Νήαρ Ηστ Καισαριανής, που ανέβηκε στην Α1΄ μαζί με τον δευτεραθλητή Γ.Σ. Αμαρουσίου.
Βαθμολογία
1 Η θέση κατάταξης στις περιπτώσεις ισοβαθμίας καθορίστηκε με βάση τα αποτελέσματα μεταξύ των ομάδων που ισοβάθμησαν.
Πηγές
Κατηγορία:Α2 εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών Πρωταθλημα Ελλαδος Α2 Ανδρων 1997 1998 Πρωταθλημα Ελλαδος Α2 Ανδρων 1997 1998
Πονσαρντόν
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πονσαρντοναί (γαλλικά: Pontchardonnais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Θεοδάτος
Ο Θεοδάτος ή Θευδάτος ή Θεοδαχάδος (Teodato, 482 – Φθινόπωρο 536) ήταν βασιλιάς των Οστρογότθων από το 534 έως το 536 και ανιψιός του Θεοδώριχου μέσω της αδελφής του Αμαλαφρίδας.
Βιογραφία
Φαίνεται πως έφτασε στην Ιταλία με τον Θεοδώριχο και όταν ανέβηκε στο θρόνο ήταν ήδη σε προχωρημένη ηλικία. Ο Μαξιμιλιανός Βιτιέλλο τονίζει ότι το όνομα "Θεοδάτος" είναι σύνθεση των λέξεων "λαός" και "σύγκρουση". Συνέλαβε την Αμαλασούνθα βασίλισσα των Οστρογότθων την περίοδο (526 - 534), και τη φυλάκισε σε ένα νησί της λίμνης του Μπολσένα. . Η πολιτική αστάθεια στο βασίλειο των Οστρογότθων την εποχή της βασιλείας του έδωσε την ευκαιρία στον στρατηγό του Ιουστινιανού Βελισάριο να κάνει επέμβαση στην Ιταλική χερσόνησο και στη Σικελία με αποτέλεσμα να ξεσπάσουν οι Γοτθικοί πόλεμοι. Τον δολοφόνησε και τον διαδέχθηκε ο Ουίτιγις το 536.
Αφιερώθηκε στη Νεοπλατωνική ποίηση και φιλοσοφία, η μεγάλη αφοσίωση στη μελέτη σε σχέση με την πολιτική δραστηριότητα σε μια εποχή μεγάλης αστάθειας στην Ιταλία στάθηκε η σημαντικότερη αιτία για την πτώση του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οστρογότθοι Κατηγορία:Βασιλείς των Οστρογότθων Κατηγορία:Δυναστεία των Αμαλών
Πουβραί
Το Πουβραί (γαλλικά: Pouvrai) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πουβραιζιέν (γαλλικά: Pouvraisiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Γιόζεφ Μπρικς
Ο Γιόζεφ Μπρικς (τσεχικά: Josef Bryks, 18 Μαρτίου 1916– 11 Αυγούστου 1957) ήταν Τσεχοσλοβάκος πιλότος, που στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου συνελήφθη από τους Γερμανούς και δραπέτευσε τρεις φορές.
Το 1941 ενώ υπηρετούσε στο Volunteer Reserve της Βασιλικής Αεροπορίας της Μεγάλης Βρετανίας (Royal Air Force Volunteer Reserve) το αεροπλάνο του καταρρίφτηκε από εχθρικά πυρά πάνω από την κατεχόμενη Γαλλία και συνελήφθη. Μετά την τρίτη φορά που δραπέτευσε εντάχθηκε στο Polish Home Army και βοήθησε στον ανεφοδιασμό των μαχητών της εβραϊκής αντίστασης κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης στο Γκέτο της Βαρσοβίας. Όταν συνελήφθη εκ νέου μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο για αιχμαλώτους πολέμου Stalag Luft III, όπου βοήθησε στη Μεγάλη Απόδραση, και στη συνέχεια στο Κάστρο του Κόλντιτς, όπου στη διάρκεια του πολέμου λειτουργούσαν φυλακές υψίστης ασφαλείας. Εκεί παρέμεινε μέχρι την απελευθέρωση από τους Αμερικανούς, το 1945 και έπειτα επέστρεψε στη Τσεχοσλοβακία και στην Τσεχοσλοβάκικη Αεροπορία. Το 1948 του απονεμήθηκε από τη Μεγάλη Βρετανία ο τίτλος Member of the Most Excellent Order of the British Empire (MBE).
Την ίδια χρονιά κατέλαβαν την εξουσία στην Τσεχοσλοβακία οι κομμουνιστές, οι οποίοι καθαίρεσαν τον Μπρικς και άλλους αξιωματικούς που στη διάρκεια του πολέμου είχαν υπηρετήσει σε βρετανικά και γαλλικά στρατιωτικά σώματα. Το 1949 του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 10 ετών και του αφαιρέθηκαν ο βαθμός του και τα παράσημα που του είχαν δοθεί και την επόμενη χρονιά του επιβλήθηκαν επιπλέον 20 χρόνια καταναγκαστικής εργασίας και βαρύ πρόστιμο. Το 1952 μεταφέρθηκε σε μια φυλακή όπου υποχρεώθηκε να εργαστεί σε ορυχείο ουρανίου. Πέθανε από καρδιακή προσβολή το 1957 στο νοσοκομείο των φυλακών. Αποκαταστάθηκε μετά τη Βελούδινη Επανάσταση και την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος στη Τσεχοσλοβακία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τσέχοι
Κριστιάν ντε λα Φουέντε
Ο Κριστιάν ντε λα Φουέντε (Cristián de la Fuente, γεννημένος ως Κριστιάν Αντρές ντε λα Φουέντε Σαμπάροτς Cristián Andrés de la Fuente Sabarots, 10 Μαρτίου 1974 -) είναι Χιλιανός ηθοποιός, μοντέλο, παρουσιαστής και παραγωγός.
Φιλμογραφία
Ταινίες
Τηλενουβέλες
Τηλεόραση
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χιλιανοί ηθοποιοί
Αγνή (σύζυγος του Ραμίρο Α΄ της Αραγωνίας)
Βιογραφία
Ήταν ίσως κόρη του δούκα της Ακουιτανίας, του Γουλιέλμου ΣΤ΄ και της Ευσταθίας του Μοντρέιγ ή του Γουλιέλμου Ζ΄ και της Ερμεσίνδας.
Έπειτα από το τέλος της συζύγου του Ερμεσίνδα του Μπιγκόρ, ο Ραμίρο Α΄ της Αραγωνίας εμφανίζεται έπειτα με σύζυγο με το όνομα Αγνή. Έζησαν μία δεκαετία περίπου μαζί και το 1053 εκείνος απεβίωσε· θεωρείται ότι η Αγνή επέζησε αυτού. Δεν φαίνεται να είχαν τέκνα. Το όνομα Αγνή ήταν σύνηθες στους δούκες της Ακουιτανίας και ο Οίκος των Χιμένεθ του Ραμίρο Α΄ θα είχε κάνει πολλές επιγαμίες με τους Πουατιέ. Προτείνεται ότι η Αγνή θα ήταν από μία τέτοια συγγένεια, αν και ο πατέρας της δεν είναι ακριβώς γνωστός: εκτιμάται ότι θα ήταν ο Γουλιέλμος ΣΤ΄ ή ο Γουλιέλμος Ζ΄.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε π. το 1053 τον Ραμίρο Α΄ των Χιμένεθ 1ο βασιλιά της Αραγωνίας. Δεν είχαν τέκνα.
Ίσως έκανε δεύτερο γάμο με τον Πέτρο Α΄ κόμη της Σαβοΐας.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Πουατιέ Κατηγορία:Βασίλισσες της Αραγωνίας
Ερμάνος της Καρινθίας
Ο Ερμάνος Β΄, γερμ.: Herman II του Spanheim (απεβ. 4 Οκτωβρίου 1181), γόνος του Ρηνανικού Οίκου του Σπόνχαϊμ, ήταν δούκας της Καρινθίας από το 1161 μέχρι το τέλος του.
Καταγωγή
Ήταν ο δεύτερος γιος του Ούλριχ Α΄ δούκα της Καρινθίας (απεβ. 1144) και της συζύγου του Ιουδίθ του Τσέρινγκεν, κόρης του Ερμάνος Β΄ μαργράβου του Μπάντεν.
Η εξουσία του
Τον Απρίλιο του 1144 απεβίωσε ο Ούλριχ Α΄ και τον διαδέχθηκε ως δούκας ο μεγαλύτερος αδελφός τού Ερμάνος, ο Ερρίκος Ε΄. Αυτός νυμφεύτηκε την Ελισάβετ, κόρη του Λεοπόλδου μαργράβου της Στυρίας, και απεβίωσε άτεκνος στις 12 Οκτωβρίου 1161, οπότε ο Ερμάνος Β΄ τον διαδέχθηκε ως δούκας της Καρινθίας.
Ο Ερμάνος Β΄ επέτυχε στην επιβεβαίωση της κυριαρχίας του από τον Φρειδερίκο Α΄ της Γερμανίας. Τον Δεκέμβριο του 1161 ενθρονίστηκε πανηγυρικά στον λίθινο θρόνο του δούκα στην πεδιάδα Τσέλφελντ, παρουσία του Έμπερχαρντ αρχιεπισκόπου του Σάλτσμπουργκ και του Ούριχ Β΄ πατριάρχη της Aκουιλέια. Το 1162 συνόδευσε τον βασιλιά στην εκστρατεία του στην Ιταλία και στην αποτυχημένη συνάντηση με τον βασιλιά Λουδοβίκο Ζ΄ της Γαλλίας.
Με διάφορους βαθμούς επιτυχίας προσπάθησε να εδραιώσει τη θέση του στην Καρινθία, επιτυγχάνοντας το αξίωμα του επιτρόπου (vogt) στην επισκοπή του Γκρουκ καθώς και επάνω στις κτήσεις της Καρινθίας στην επισκοπή του Μπάμπενμπεργκ και του πατριαρχείου της Aκουιλέια. Όπως και ο αδελφός του, είχε εμπλακεί σε εδαφικές διαμάχες με τους Ότακαρ μαργράβους της Στυρίας και τοπικούς ευγενείς, όπως οι κόμητες του Χόιμπουργκ και του Όρτενμπουργκ. Μετά το τέλος του θείου του Ένγκελμπερτ Γ΄ μαργράβου της Ιστρίας το 1173, ο Ερμάνος δεν μπόρεσε να αναλάβει τον τίτλο του μαργράβου, αλλά κληρονόμησε τα προσωπικά του υπάρχοντα γύρω από την πόλη Σανκτ Βάιτ, η οποία αναδείχθηκε ως δουκική κατοικία.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε περί το 1173 την Αγή των Μπάμπενμπεργκ, κόρη του Ερρίκου Β΄ δούκα της Αυστρίας και χήρα του Στεφάνου Γ΄ της Ουγγαρίας. Είχαν δύο γνωστούς γιους:
Ο Ερμάνος ήταν ο πρώτος δούκας του Σπόνχαϊμ που τάφηκε στο αβαείο του Αγίου Παύλου στο Λάβανταλ, που ιδρύθηκε από τον προπάππο του Ένγκελμπερτ κόμη του Σπόνχαϊμ το 1091. Τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Ούλριχ Β΄.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Δούκες της Καρινθίας Κατηγορία:Οίκος του Σπόνχαϊμ
Κόνδιτο
μικρογραφία|Ένα σύγχρονο μπουκάλι κόνδιτου Το κόνδιτο είναι οικογένεια καρυκευμένων κρασιών στην αρχαία Ρωμαϊκή και Βυζαντινή κουζίνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποτά
Ιωάννης Λαυρέντιος ο Λυδός
Λογοτεχνικό έργο
Όταν απεσύρθη στη σύνταξη, ο Ιωάννης ασχολήθηκε με τη συγγραφή αρχαίων Ρωμαϊκών κειμένων και απανθισμάτων, τρία εκ των οποίων σώζονται ως σήμερα:
Ραι (Ορν)
Το Ραι (γαλλικά: Rai) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Ιωάννης Λαυρέντιος ο Λυδός
Λογοτεχνικό έργο
Ο κυριότερος λόγος που τα έργα του Ιωάννη είναι πολύτιμα σήμερα έγκειται στο γεγονός ότι στηρίχθηκε και αντέγραψε χαμένα έργα αρχαίων Ρωμαίων συγγραφέων. Στον Ιωάννη είχε ανατεθεί επίσης η σύνθεση ενός πανηγυρικού για τον Ιουστινιανό καθώς και η καταγραφή της ιστορίας των Περσικών πολέμων του αυτοκράτορα. Τα έργα αυτά όπως και κάποιες ποιητικές συλλογές του έχουν, δυστυχώς, χαθεί.
Ραι (Ορν)
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ραιλουά (γαλλικά: Railois).
Ιωάννης Λαυρέντιος ο Λυδός
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί συγγραφείς Κατηγορία:Βυζαντινοί ιστορικοί Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα
Ραι (Ορν)
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Πυτάνζ-λε-Λακ
Το Πυτάνζ-λε-Λακ (γαλλικά: Putanges-le-Lac) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Επιτροπή Δοκιμών Ηνωμένων Πολιτειών
Η Επιτροπή Δοκιμών Ηνωμένων Πολιτειών ήταν οργανισμός των Ηνωμένων Πολιτειών από το 1792 έως το 1980. Η λειτουργία του ήταν να επιβλέπει τον ετήσιο έλεγχο για το χρυσό, το ασήμι, και (τα τελευταία χρόνια) για το μέταλλο που χρησιμοποιούνταν για την παραγωγή νομισμάτων στο Νομισματοκοπείο των Ηνωμένων Πολιτειών για να διασφαλιστεί ότι πληρούν τις προδιαγραφές. Αν και ορισμένα μέλη ορίστηκαν με νόμο, το μεγαλύτερο μέρος της επιτροπής, η οποία διορίστηκε πρόσφατα κάθε χρόνο, αποτελούνταν από εξέχοντες Αμερικανούς, συμπεριλαμβανομένων των νομισματολόγων. Ο διορισμός στην Επιτροπή Δοκιμών ήταν στόχος πολλών ανθρώπων, εν μέρει επειδή οι Επίτροποι λάμβαναν αναμνηστικό μετάλλιο. Αυτά τα μετάλλια, διαφορετικά κάθε χρόνο, ήταν εξαιρετικά σπάνια, με εξαίρεση το τεύχος του 1977, το οποίο πωλήθηκε στο ευρύ κοινό.
Ο Νόμος του Νομισματοκοπείου του 1792 εξουσιοδότησε την Επιτροπή Δοκιμασίας. Αρχίζοντας το 1797, συναντήθηκε τα περισσότερα χρόνια στο νομισματοκοπείο της Φιλαδέλφειας. Κάθε χρόνο, ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών όριζε απλήρωτα μέλη, που θα συγκεντρώνονταν στη Φιλαδέλφεια για να εξασφαλίσουν ότι το βάρος και η λεπτότητα των αργυρών και χρυσών νομισμάτων που εκδόθηκαν τον προηγούμενο έτος ήταν σύμφωνο με τις προδιαγραφές. Το 1971, η επιτροπή συναντήθηκε, αλλά για πρώτη φορά δεν είχε χρυσό ή ασήμι για εξέταση, με το τέλος του ασημένιου νομίσματος. Ξεκινώντας από το 1977, ο πρόεδρος Τζίμμυ Κάρτερ δεν διόρισε μέλη της κοινής επιτροπής και το 1980 υπέγραψε τη νομοθεσία για την κατάργησή του.
Ίδρυση και πρώτες ημέρες (1792-1873)
Τον Ιανουάριο του 1791, ο γραμματέας του υπουργείου Οικονομικών Αλέξανδρος Χάμιλτον υπέβαλε έκθεση στο Κογκρέσο για την ίδρυση νομισματοκοπείου. Ο Χάμιλτον ολοκλήρωσε την έκθεσή του: Απαντώντας στην έκθεση του Χάμιλτον, το Κογκρέσο ψήφισε το Νόμο του Νομισματοκοπείου του 1792. Εκτός από τον καθορισμό των προτύπων για το νόμισμα του νέου έθνους, το Κογκρέσο προέβλεπε μια αμερικανική εκδοχή της βρετανικής δίκης του Pyx: Τον επόμενο Ιανουάριο, το Κογκρέσο ψήφισε νομοθεσία για την αλλαγή της ημερομηνίας κατά την οποία οι ορισθέντες υπάλληλοι συναντήθηκαν στη δεύτερη Δευτέρα του Φεβρουαρίου. Οι συναντήσεις δεν έγιναν αμέσως. Το νομισματοκοπείο δεν είχε χτυπήσει ακόμη χρυσό ή ασήμι. Η κοπή αργύρου άρχισε το 1794 και ο χρυσός το 1795 και ορισμένα νομίσματα σώθηκαν για δοκιμασία: το πρώτο έγγραφο νομισματοκοπείου που αναφέρει τα τεμάχια ανάλυσης είναι από τον Ιανουάριο του 1796 και δείχνει ότι ακριβώς $ 80 σε ασήμι είχαν τεθεί στην άκρη. Οι πρώτοι επίτροποι της ανάλυσης δεν συνεδρίασαν μέχρι τη Δευτέρα, 20 Μαρτίου 1797, ένα μήνα αργότερα από την καθορισμένη ημερομηνία. Μόλις το έπραξαν, οι ετήσιες συναντήσεις έλαβαν χώρα κάθε χρόνο μέχρι το 1980, εκτός από το 1817, καθώς δεν υπήρχε χρυσός ή ασήμι από την τελευταία συνάντηση (μέχρι το 1837, η επιτροπή εξέτασε τα κέρματα από την τελευταία δοκιμή αντί για ένα συγκεκριμένο ημερολογιακό έτος). αριστερά|μικρογραφία|325x325εσ|Επιγραφή στο εξώφυλλο ενός περιοδικού νομισματοκοπείου για νομίσματα που προορίζονται για την Επιτροπή Προσδιορισμού Το 1801 η συνηθισμένη συνάντηση καθυστέρησε, με αποτέλεσμα ο Διευθυντής του Νομισματοκοπείου, Ηλίας Μπούντινοτ, να παραπονεθεί στον Πρόεδρο Τζων Άνταμς ότι οι καταθέτες ήταν ανήσυχοι για έναν έλεγχο, οπότε το Νομισματοκοπείο θα μπορούσε να απελευθερώσει νομίσματα χτυπημένα από τα χρυσά του. Ο αριθμητικός Φρεντ Ριντ πρότεινε ότι η καθυστέρηση οφείλεται πιθανότατα σε κακές καιρικές συνθήκες, γεγονός που δυσκολεύει τους αξιωματούχους να ταξιδεύσουν από τη νέα πρωτεύουσα της Ουάσιγκτον, στη Φιλαδέλφεια για την ανίχνευση. Απαντώντας, στις 3 Μαρτίου 1801, το Κογκρέσο άλλαξε τον ορισμό των υπαλλήλων που ήταν υποχρεωμένοι να παρευρεθούν στον «δικαστή της περιφέρειας της Πενσυλβανίας, ο πληρεξούσιος των Ηνωμένων Πολιτειών στην περιφέρεια της Πενσυλβανίας και ο επίτροπος των δανείων για το κράτος της Πενσυλβανίας». Η συνάντηση έγινε τελικά στις 27 Απριλίου 1801. Οι συνεδρίες 1806 και 1815 καθυστέρησαν εξαιτίας των κρουσμάτων ασθένειας στη Φιλαδέλφεια, η οποία το 1812 διεξήχθη με καθυστέρηση ενός μήνα λόγω μιας έντονης χιονοθύελλας που εμπόδισε τους Επιτρόπους να φτάσουν στο Νομισματοκοπείο. Καμία συνάντηση δεν πραγματοποιήθηκε το 1817. Μια πυρκαγιά είχε καταστρέψει το νομισματοκοπείο της Φιλαδέλφειας τον Ιανουάριο του 1816 και δεν περίμενε κανείς χρυσό ή ασήμι η επιτροπή. Το 1818, το Κογκρέσο αντικατέστησε τον Συλλέκτη του Λιμένα της Φιλαδέλφειας ως Επίτροπο Δανείων της Πενσυλβανίας ως μέλος της Επιτροπής Δοκιμασίας. Με το νόμο περί νομισμάτων του 1834, το Κογκρέσο απέσυρε την αυτόματη αποβολή των αξιωματικών της νομισματοκοπίας σε περίπτωση δυσμενούς ανάλυσης, αφήνοντας την απόφαση στον πρόεδρο.
Ο Νόμος του Νομισματοκοπείου του 1837 καθιέρωσε την Επιτροπή Δοκιμασίας με τη μορφή που θα είχε για το μεγαλύτερο μέρος του υπολοίπου της ύπαρξής της. Προέβλεπε ότι «θα διεξάγεται μια ετήσια δοκιμή των τεμαχίων που προορίζονται για το σκοπό αυτό [δηλαδή, αναιρέθηκαν για τον προσδιορισμό] στο νομισματοκοπείο και τα υποκαταστήματά της, ενώπιον του δικαστή του περιφερειακού δικαστηρίου των Ηνωμένων Πολιτειών, για την ανατολική περιφέρεια η Πενσυλβάνια, ο πληρεξούσιος των Ηνωμένων Πολιτειών της Ανατολικής Περιφέρειας της Πενσυλβανίας και ο συλλέκτης του λιμανιού της Φιλαδέλφειας, αλλά και άλλα πρόσωπα όπως ο Πρόεδρος, οι οποίοι θα συναντηθούν ως Επίτροποι για την εκτέλεση αυτού του καθήκοντος κάθε δεύτερη Δευτέρα του Φεβρουαρίου, ετησίως ".  Η συνηθισμένη διαδικασία για την ανάδειξη των μελών του κοινού στην επιτροπή μετά την έναρξη των δημοσίων διορισμών ήταν ο Διευθυντής του Νομισματοκοπείου να αποστείλει στον πρόεδρο κατάλογο υποψηφίων προς έγκριση. Σύμφωνα με τον Τζέσσι Ουάτσον στη μονογραφία του σχετικά με το γραφείο του νομισματοκοπείου, η αποδοχή των πολιτών στην επιτροπή ανάλυσης σήμαινε "ότι η μονιμότητα και η υψηλή επίσημη αξιοπρέπεια δεν ήταν πλέον χαρακτηριστική της επιτροπής".
Το 1861, όπως ξέσπασε ο αμερικανικός εμφύλιος πόλεμος, η Βόρεια Καρολίνα προσχώρησε στα Συνομοσπονδιακά Κράτη. Το Νομισματοκοπείο Charlotte, που αναλήφθηκε από τη Συνομοσπονδία, τελικά έκλεισε καθώς οι μήτρες που είχαν αποσταλεί από το Νομισματοκοπείο της Φιλαδέλφειας  έπεσαν έξω και δεν μπορούσαν να βρουν τίποτε άλλο. Παρ 'όλα αυτά, τον Οκτώβριο του 1861, 12 στρατιώτες (5 χρυσά νομίσματα) απεστάλησαν από τη Σαρλόττα στη Φιλαδέλφεια, μέσω εχθρικών γραμμών. Ελέγχθηκαν από την Επιτροπή Δοκιμασίας του 1862 και βρέθηκαν σωστοί.