cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αβιά
Ραββινική λογοτεχνία
Αν και ο Αβιά ανέλαβε τον σκοπό του Θεού ενάντια στον Ιεροβοάμ, τον ειδωλολάτρη βασιλιά του Ισραήλ, δεν του επιτράπηκε να απολαύσει τους καρπούς της νίκης του επί του τελευταίου για μεγάλο χρονικό διάστημα, πεθαίνοντας όπως έκανε αμέσως μετά την εκστρατεία του. Οι ραββίνοι μίλησαν για πολλές παραβάσεις που διέπραξε ο Αβιά εναντίον των συνανθρώπων του, οι οποίες είχαν σαν αποτέλεσμα να προκαλέσει την οργή του Θεού πάνω του πιο γρήγορα απο ότι έκανε η ειδωλολατρία του Ιεροβοάμ. Έτσι δηλώνεται ότι ακρωτηρίασε τα πτώματα των στρατιωτών του Ιεροβοάμ, και μάλιστα δεν επέτρεψε να θαφτούν μέχρι να φτάσουν σε κατάσταση σήψης (σαπίσματος).
Ούτε ο Αβιά έδειξε, τελικά, ζήλο στον σκοπό του Θεού διότι, κατά την κατάκτηση της Βαιθήλ, τα χρυσά μοσχάρια ήρθαν στην κατοχή του, δεν τα κατέστρεψε όπως το διέταξε ο νόμος, αφού στην πραγματικότητα ήταν ο προφήτης Αχιά ο Σιλωνίτης, που προφήτεψε ότι ο Ιεροβοάμ θα ήταν ο βασιλιάς. Για τους λόγους αυτούς η βασιλεία του Αβιά ήταν σύντομη.
Δίκαιο του Πολέμου
Το Δίκαιο του Πολέμου έχει τις ρίζες του στη Χριστιανική πίστη, και κατά βάση στο έργο του Αγίου Θωμά Ακουίνα (ή Ακουϊνιάτη, 1225 – 1275 μ.Χ.). Η βασική θέση της θεωρίας είναι ότι ο πόλεμος μπορεί να είναι δίκαιος υπό προϋποθέσεις. Καθώς όμως οι προϋποθέσεις έχουν την τάση να υπόκεινται σε διάφορες ερμηνείες, και κατά συνέπεια σε πολιτική εκμετάλλευση, ο πυρήνας της Θεωρίας του Δίκαιου πολέμου είναι αμφισβητήσιμος. Το δίκαιο του πολέμου, ή όπως έχει επικρατήσει πλέον και χρησιμοποιείται στην ορολογία διεθνώς, το δίκαιο των ενόπλων συγκρούσεων, απαρτίζεται από πλέγμα Συμβατικών αλλά και Εθιμικών Κανόνων. Οι Συμβατικοί κανόνες περιέχονται σε πολλές διεθνείς Συμβάσεις, που καθορίζουν την συμπεριφορά των Κρατών μεταξύ τους από τον καιρό της ειρήνης, μέχρι την εξέλιξη των σχέσεών τους σε ένοπλη αντιπαράθεση, καθώς και την συμπεριφορά των ατόμων που συμμετέχουν στις ένοπλες συγκρούσεις, είτε ενεργητικά (μαχητές), ή παθητικά (άμαχοι).
Διεθνείς Συμβάσεις
Η γενική έλλειψη κοινά αποδεκτών διατάξεων αναφερόμενων στον τρόπο διεξαγωγής του πολέμου καθώς και εις τα επιτρεπόμενα ή απαγορευμένα μέτρα και μέσα διεξαγωγής του ήταν ήδη αισθητά από τα μέσα του προπερασμένου αιώνα. Από τότε όμως αργά αλλά σταθερά κατορθώθηκε να συνομολογηθούν σε μορφή κωδικοποίησης πολλές διεθνείς γενικές συμβάσεις με τις οποίες και κανονίσθηκαν πλείστα όσα ζητήματα του δικαίου του πολέμου (κατά ξηρά, θάλασσα και αέρα).
Οι σπουδαιότερες αυτών των Συμβάσεων με επιμέρους ανάλυση είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Διεθνές Δίκαιο Κατηγορία:Συνθήκες Κατηγορία:Πόλεμος
Kriegsrecht Laws of war Diritto militare 中立法規 Laws of war
614
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 614 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ούγος του Βερμαντουά
Ο Ούγος του Βερμαντουά ή Ούγος ο Μέγας (γαλλικά: Hugues Ier de Vermandois, 1057 – 18 Οκτωβρίου 1102) ήταν ο 1ος κόμης του Βερμαντουά από τον Οίκο των Καπετιδών που συμμετείχε στην Α΄ Σταυροφορία. Ο Ούγος του Βερμαντουά ήταν δεύτερος γιος του Ερρίκου Α΄ της Γαλλίας και της Άννας του Κιέβου, νεότερος αδελφός του Φιλίππου Α΄ της Γαλλίας. Το προσωνύμιο "Μέγας" οφείλεται σε μια Γαλλική μετάφραση Γαλλικού του ονόματος που μεταφραζόταν σαν "Νεότερος" επειδή ήταν μικρότερος αδελφός του βασιλιά της Γαλλίας Φιλίππου Α΄. Παντρεύτηκε την Αδελαΐδα, κόμισσα του Βερμαντουά, γονείς της ήταν ο Ερβέρτος Δ΄ του Βερμαντουά και η Αδελαΐδα του Βαλουά. Μαζί της απέκτησε 9 παιδιά :
Διαδέχτηκε στη διοίκηση του Βερμαντουά τον κουνιάδο του Όδων του Βερμαντουά, βοήθησε τον κουνιάδο του Γουλιέλμο τον Κατακτητή να αποκρούσει μια εισβολή Βίκινγκ στην Αγγλία. Ο Γουλιέλμος της Τύρου τον αποκαλεί "«Μέγα Ούγο»" γιατί ήταν άξιος αρχηγός και ικανός μαχητής όσο ελάχιστοι.
Α΄ Σταυροφορία
thumb|250px|right|Ο [[Αλέξιος Α΄ Κομνηνός και ο Ούγος του Βερμαντουά - Γουλιέλμος της Τύρου.]] Σε απάντηση ο αυτοκράτορας ζήτησε από τον ανεψιό του διοικητή του Δυρραχίου Ιωάννη Κομνηνό και τον διοικητή του Βυζαντινού στόλου να τον ενημερώσουν όταν φτάσει ο Ούγος. Ο Ούγος έφτασε στην ακτή της Λομβαρδίας και έστειλε 24 αγγελιοφόρους στον δούκα του Δυρραχίου με το παρακάτω μήνυμα :
"Να γνωρίζετε ότι ο άρχοντας μας είναι ήδη εδώ και φέρνει από τη Ρώμη το χρυσό ομοίωμα του Αγίου Πέτρου, είναι ο γενικός αρχηγός του Φραγκικού στόλου, ετοιμασθείτε να τον δεχτείτε όπως του αρμόζει".
Ο στόλος του Ούγου εξέπλευσε από την Αδριατική προς την Ιλλυρία, συνάντησε μια ισχυρή καταιγίδα που βύθισε τα περισσότερα από τα πλοία, το δικό του πλοίο διασώθηκε σε μια ακτή της Ηπείρου. Ο Ούγος μεταφέρθηκε στην αυλή του Ιωάννη Κομνηνού στο Δυρράχιο που τον προσκάλεσε σε ένα γεύμα, ο αρχηγός του στόλου τον συνόδευσε κατόπιν στον αυτοκράτορα. Ο Αλέξιος τον έθεσε υπό κράτηση, αφού συνελήφθη από το εξοργισμένο πλήθος και παραδόθηκε στον Πέτρο τον Ερημίτη, ελευθερώθηκε αφού πρώτα ορκίστηκε υποταγή στον Αλέξιο Α΄. Ο σύγχρονος Γερμανός ιστορικός Χανς Έμπερχαρντ Μάιερ γράφει ότι ο αυτοκράτορας Αλέξιος Α΄ στάθηκε πολύ τυχερός επειδή το πρώτο Σταυροφορικό σώμα ήταν αδύναμο. Ο Αλέξιος Α΄ ανάγκασε τον Ούγο να ορκιστεί ότι θα αποκαταστήσει τα εδάφη της Βυζαντινής αυτοκρατορίας στα παλιά της σύνορα και όλα τα εδάφη που θα κατακτηθούν θα γίνουν δικά του φέουδα. Η Άννα Κομνηνή κατέγραψε μια συζήτηση ανάμεσα στον Ούγο και τον Γοδεφρείδο του Μπουιγιόν στην οποία ο Ούγος προσπαθούσε να πείσει τον Γοδεφρείδο να δηλώσει υποτέλεια στον Αλέξιο. Ο Γοδεφρείδος αρνήθηκε λέγοντας "εγκατέλειψες τη χώρα στην οποία ήσουνα κυβερνήτης, ισχυρός άντρας και με πλούτη, ήρθες εδώ για να γίνεις δούλος, ακόμα και αν έχουμε μερικές επιτυχίες τι θα καταφέρεις?". Ο Ούγος του απάντησε "Θα μπορούσαμε να παραμείνουμε στη χώρα μας και να είμασταν ηγεμόνες, τώρα έχουμε ανάγκη την προστασία του αυτοκράτορα και είμαστε υποχρεωμένοι να υπακούσουμε στις διαταγές του". Οι Σταυροφόροι διέσχισαν τα εδάφη των Σελτζούκων και συμμετείχαν στην Πολιορκία της Αντιόχειας (1098). Ο Ούγος επέστρεψε στον Αλέξιο Α΄ να ζητήσει ενισχύσεις, ο αυτοκράτορας αδιαφόρησε και ο Ούγος δεν πήγε να βοηθήσει στην πολιορκία της Ιερουσαλήμ, προτίμησε να επιστρέψει στη Γαλλία. Ο λαός τον αντιμετώπισε με χλευασμό επειδή δεν εκπλήρωσε τους στόχους του σαν Σταυροφόρος και ο Πάπας Πασχάλης Β΄ τον απείλησε να τον αφορίσει. Ενώθηκε στη Σταυροφορία του 1101 αλλά τραυματίστηκε σε μάχη τον Σεπτέμβριο με τον Σουλτάνο των Σελτζούκων Κιλίτζ Αρσλάν Α΄, πέθανε τον επόμενο μήνα στην Ταρσό από τα τραύματα του.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Καπετιδών Κατηγορία:Γάλλοι Σταυροφόροι
Γεώργιος Κωστόπουλος
Αρχικώς, είχε ενταχθεί στον ΕΛΑΣ διαφώνησε όμως, με τους εκπροσώπους του και διέλυσε το αντάρτικο τμήμα του και δημιούργησε τον Οκτώβριο του 1942 την αντάρτικη οργάνωση ΕΣΑΠ.
Δομή και σύνθεση ΕΣΑΠ
Η δύναμη του ΕΣΑΠ υπολογίζονταν εκείνη την εποχή στους 250 αντάρτες, ενώ αργότερα με τις πρώτες ρίψεις πολεμικών εφοδίων από τους Άγγλους προσελκύει περισσότερους αντάρτες δημιουργώντας το Κεντρικό Αρχηγείο με τους κάτωθι γεωγραφικούς τομείς επί της Θεσσαλίας: Σύνολο ενόπλων ανταρτών μέχρι την ημέρα του αφοπλισμού, 800 περίπου αντάρτες. Από τον Ιανουάριο του 1943 αρχίζει να εμφανίζει και αξιόλογη δράση κατά των Ιταλών.
Αφοπλισμός του ΕΣΑΠ
Τον Ιανουάριο του 1943 ο Κωστόπουλος δέχτηκε ως συν-αρχηγό του, τον Στέφανο Σαράφη, ο οποίος ένα μήνα αργότερα συναντιέται στο Αυλάκι Βάλτου με τους  Κομνηνό Πυρομάγλου, Έντυ Μάγιερς κ.α, για την ένωση των Εθνικών ανταρτοομάδων σε γεωγραφικές σφαίρες επιρροής μαζί με την  ΕΚΚΑ και τον  ΕΔΕΣ. Ο Σαράφης αργότερα επιστρέφει στην Θεσσαλία όπου και πληροφορείται τον αφοπλισμό δύο υποομάδων Κωστόπουλου από τον Καπετάνιο Κόζιακα και δυο ημέρες αργότερα ο Καπετάνιος του ΕΛΑΣ Νικηταράς συλλαμβάνει τον Ταγματάρχη Αντωνόπουλο που προσπαθούσε να δημιουργήσει ανταρτοομάδα στα πλαίσια του ΕΣΑΠ.
Ο Κωστόπουλος εξοργίζεται για την εμπλοκή του ΕΛΑΣ και κινείται προς στο χωριό Βούνεσι (Μορφοβούνι) ακολουθούμενος από τον Σαράφη. Φτάνοντας οι αντάρτες του ΕΛΑΣ τους δέχτηκαν χαρούμενοι, ο Κωστόπουλος ανύποπτος δεν αντιλήφθηκε την παγίδα. Εκεί συναντώνται με τον καπετάνιο Νικηταρά στις 1 Μαρτίου 1943 και λόγω του προχωρημένου της ώρας, οι συνομιλίες διακόπτονται για την αυριανή. Τελικώς οι αντάρτες του ΕΛΑΣ τους αιφνιδιάζουν, εισέρχονται στα καταλύματα και τους πιάνουν κυριολεκτικώς στον ύπνο, όπου και τους συλλαμβάνουν. Εκτελείται ο Αρχισμηνίας Ν. Κωστορίζος μαζί άλλους τρεις ως λιποτάκτες αφού προηγουμένως είχαν αυτομολήσει από τον ΕΛΑΣ προς τον ΕΣΑΠ, ενώ οι υπόλοιποι αξιωματικοί (Συνταγματάρχης Στέφανος Σαράφης, Ταγματάρχης Γεώργιος Κωστόπουλος, Λοχαγός Θ. Καραμπέκος, Ανθυπασπιστής Νικόλαος Χονδρός) μεταφέρθηκαν στην Κολοκυθιά Φθιώτιδας, όπου βρισκόταν το αρχηγείο του ΕΛΑΣ. Ο Ταξίαρχος Έντυ Μάγιερς μόλις πληροφορήθηκε τον αφοπλισμό του ΕΣΑΠ μετέβη την 7η Μαρτίου στο αρχηγείο του ΕΛΑΣ για να ζητήσει την απελευθέρωση των αξιωματικών και λοιπών ανταρτών όπως και έγινε. Ο Σαράφης αφού είχε ζητήσει μικρό περιθώριο χρόνου για να σκεφτεί αν θα ήθελε να ενταχθεί στον ΕΛΑΣ, ανέφερε στο Έντυ Μάγιερς ότι δέχεται την πρόσκληση του ΕΛΑΣ
Μετά τον αφοπλισμό και την διάλυση των τμημάτων του ΕΣΑΠ και των αρχηγείων τους ο Κωστόπουλος Γεώργιος διέφυγε στο Κάϊρο της Αιγύπτου όπου βρισκόταν η Ελληνική κυβέρνηση φτάνοντας την 7 Σεπτεμβρίου 1943. Εκεί ανέλαβε επιτελικός αξιωματικός του Υπουργείου των Στρατιωτικών μέχρι της 2ης Σεπτεμβρίου 1944 όπου μέσω Ιταλίας επέστρεψε στην ελεύθερη περιοχή του ΕΔΕΣ και τον Νοέμβριο έφτασε στην Αθήνα για να αναλάβει ως διοικητής του 143 Τάγματος.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του μηχανικού Κατηγορία:Έλληνες αντιστασιακοί
Δήμος Ωλένης
Ο Δήμος Ωλένης ήταν δήμος του Νομού Ηλείας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Δημιουργήθηκε με την εφαρμογή του νόμου Καποδίστρια από την συνένωση 16 κοινοτήτων. Λειτούργησε την περίοδο 1997-2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο Δήμο Πύργου.
Βρισκόταν στο κεντρικό τμήμα του νομού. Ο δήμος είχε μόνιμο πληθυσμό 8.713 κατοίκους και καταλάμβανε έκταση 152.231 στρεμμάτων. Ο δήμος πήρε την ονομασία του από τη μεσαιωνική πόλη Ώλενα.
Έδρα του ήταν το Καράτουλα.
Δημοτικά διαμερίσματα
Στο δήμο περιλαμβάνονταν τα εξής 16 δημοτικά διαμερίσματα :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ω Δ *
Η Τριλογία του Κόσμου
Η Τριλογία του Κόσμου (His Dark Materials) είναι μια τριλογία βιβλίων από τον άγγλο συγγραφέα φαντασίας Φίλιπ Πούλμαν. Η σειρά αποτελείται από Το Αστέρι τoυ Βορρά (Northern Lights, The Golden Compass στη Βόρεια Αμερική, 1995), Ο Άρχοντας των δύο κόσμων (The Subtle Knife, 1997) και Το Κεχριμπαρένιο Τηλεσκόπιο (The Amber Spyglass, 2000). Η τριλογία έχει εκδοθεί και σε ένα μόνο τόμο στο Ηνωμένο Βασίλειο και στην Βόρεια Αμερική, με τον τίτλο His Dark Materials.
Η τριλογία ακολουθεί την ενηλικίωση των δύο κύριων χαρακτήρων, της Λύρας Μπελάκουα και του Γουίλ Πάρι, καθώς αυτοί ταξιδεύουν ανάμεσα σε παράλληλα σύμπαντα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τριλογία του Κόσμου Κατηγορία:Μυθιστορήματα φαντασίας Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Κόρος
Ο κόρος είναι μονάδα μέτρησης όγκου με την οποία γίνεται η μέτρηση της χωρητικότητας ενός πλοίου. Ένας κόρος αντιστοιχεί σε 100 κυβικά πόδια ή 2,83 κυβικά μέτρα. Στην αγγλική αποδίδεται με τον όρο register ton.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ναυτική ορολογία Κατηγορία:Μονάδες όγκου
Συμμετοχή της Γερμανίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Δεκαεννέα αθλητές από τη Γερμανία συμμετείχαν σε έξι αθλήματα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 στην Αθήνα.
Η γυμναστική ήταν το πιο επιτυχημένο άθλημα των Γερμανών, οι οποίοι είχαν 75 συμμετοχές σε 26 αγωνίσματα, κερδίζοντας συνολικά 13 μετάλλια.
Νικητές
Για περισσότερες πληροφορίες: Πίνακας μεταλλίων Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1896 και Κατάλογος νικητών Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1896 μικρογραφία|Η γερμανική ομάδα στην [[ιστιοπλοΐα.]] Η Γερμανία κατέκτησε την τρίτη θέση στον πίνακα μεταλλίων με έξι χρυσά, πέντε ασημένια και δύο χάλκινα μετάλλια.
Αποτελέσματα ανά άθλημα
200px|thumb|Ο [[Φρίντριχ Τράουν]]
25px Άρση βαρών
Ο Καρλ Σούμαν τερμάτισε στην τέταρτη θέση στο αγώνισμα με δύο χέρια, αν και τα κιλά που σήκωσε ήταν ίδια με αυτά του χάλκινου νικητή, Σωτήρη Βερσή.
25px Γυμναστική
thumb|right|300px|Η προσπάθεια του [[Καρλ Σούμαν στο άλμα.]] thumb|right|230px|Η προσπάθεια του [[Χέρμαν Βάινγκερτνερ στους κρίκους.]] thumb|right|230px|Φωτογραφία από την προσπάθεια του [[Άλφρεντ Φλάτοβ στο μονόζυγο.]] thumb|right|300px|Η ομάδα της Γερμανίας στο [[Γυμναστική στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 – Ομαδικό δίζυγου ανδρών|δίζυγο.]]
Η Γερμανία κυριάρχησε στη γυμναστική κατακτώντας τα πέντε από τα οκτώ χρυσά μετάλλια, ενώ οι αθλητές της κέρδισαν μετάλλιο σε όλα τα αγωνίσματα.
25px Πάλη
thumb|right|300px|border|Ο [[Καρλ Σούμαν μαζί με τον Γεώργιο Τσίτα στο Παναθηναϊκό Στάδιο.]]
Ο Καρλ Σούμαν αντιμετώπισε στα προημιτελικά τον Βρετανό Λάντσεστον Έλιοτ, χρυσό ολυμπιονίκη στην άρση βάρων, τον οποίο κέρδισε αρκετά εύκολα. Πέρασε άνευ αγώνα στον τελικό, όπου αντιμετώπισε τον Έλληνα Γεώργιο Τσίτα. Ο αγώνας διήρκησε 40 λεπτά πριν διακοπεί λόγω σκότους, αφού είχε αρχίσει να δύει ο ήλιος. Το πρωινό της επόμενης ημέρας, οι δύο αντίπαλοι επέστρεψαν στον αγώνα και ο Σούμαν πήρε τη νίκη λίγο αργότερα.
25px Στίβος
thumb|250px|Ο [[Φριτς Χόφμαν]]
Το ασημένιο του Φριτς Χόφμαν στα 100 μέτρα ήταν το μοναδικό μετάλλιο που κέρδισαν οι αθλητές της Γερμανίας στον στίβο.
Πηγές
Γερμανια Κατηγορία:Αθλητισμός στη Γερμανία
Επιγλωττίδα
thumb|Επιγλωττίδα, επισημασμένη με τον αριθμό 3. Στην ανατομία, επιγλωττίδα ονομάζεται χόνδρος που βρίσκεται στη ρίζα της γλώσσας μπροστά στο λάρυγγα. Η λειτουργία της συνίσταται στην αντανακλαστική φραγή της αναπνευστικής οδού κατά την κατάποση, για να αποφεύγεται η είσοδος τροφής στο λάρυγγα και στους πνεύμονες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αναπνευστικό σύστημα Κατηγορία:Πεπτικό σύστημα
Κοντσέρτο
Η καταγωγή του κοντσέρτου είναι αρκετά παλιά και προέρχεται από τον 15ο αιώνα, όπου είχε τελείως διαφορετική μορφή: ήταν φωνητικό, για λίγους μονωδούς και σολιστικά όργανα. Αργότερα προστέθηκε χορωδία και ορχήστρα και αυτό το είδος εξελίχθηκε στην καντάτα.
Κατά την περίοδο του Μπαρόκ υπήρχαν τρία είδη οργανικών κοντσέρτων:
Από τον 18ο αιώνα αρχίζει να υποχωρεί το Κοντσέρτο-Γκρόσο και να επικρατεί ο πλέον διαδεδομένος μέχρι τις μέρες μας τύπος του κοντσέρτου: είναι τριμερής (γρήγορο-αργό-γρήγορο), με δομή σονάτας.
Τη μουσική μορφή του κοντσέρτου αξιοποίησαν όλοι σχεδόν οι σημαντικοί συνθέτες της Ευρωπαϊκής κλασικής μουσικής με κυρίαρχο, στατιστικά, όργανο το βιολί και το πιάνο. Υπάρχουν όμως και διπλά, ή και τριπλά κοντσέρτα (π.χ. κοντσέρτα για βιολί και πιάνο, για δύο πιάνα (Φέλιξ Μέντελσον-Μπαρτόλντυ), για φλάουτο και άρπα (Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ), για πιάνο, βιολί και βιολοντσέλο (Λούντβιχ βαν Μπετόβεν).
Κατηγορία:Μουσική μορφολογία
613
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 613 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Κιργιζική γλώσσα
Η Κιργιζική γλώσσα είναι μια γλώσσα που ανήκει στην Τουρκική οικογένεια γλωσσών, και μαζί με τα Ρωσικά είναι η επίσημη γλώσσα της Κιργιζίας. Γενετικά βρίσκεται πιο κοντά στην Αλταϊκή και λιγότερο στην Καζακική. Εντούτοις, η γλωσσική σύγκλιση που παρατηρείται στις μέρες μας έχει ως αποτέλεσμα έναν όλο και μεγαλύτερο βαθμό αμοιβαίας κατανόησης ανάμεσα στην Κιργιζική και την Καζακική γλώσσα.
Η Κιργιζική μιλιέται από τέσσερα εκατομμύρια περίπου ανθρώπους στην Κιργιζία, την Κίνα, το Αφγανιστάν, το Καζακστάν, το Τατζικιστάν, την Τουρκία, το Ουζμπεκιστάν, το Πακιστάν και τη Ρωσία. Η Κιργιζική γράφονταν παραδοσιακά σε μια τροποποιημένη Περσοαραβική γραφή μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα, όταν το λατινικό αλφάβητο χρησιμοποιήθηκε για λίγο. Εντούτοις, λόγω της Σοβιετικής επιρροής, μια τροποποιημένη μορφή Κυριλλικού αλφαβήτου τελικά έγινε το επίσημο σύστημα γραφής και παρέμεινε έτσι μέχρι σήμερα (αν και η Αραβική γραφή χρησιμοποιείται ακόμα μεταξύ κάποιων Κιργιζίων). Όταν η Κιργιζία έγινε ανεξάρτητο κράτος ακολουθώντας την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991, υπήρχε μια λαοφιλής ιδέα μεταξύ κάποιων Κιργίζιων πολιτικών να επιστρέψουν εκ νέου τη γλώσσα τους στο λατινικό αλφάβητο. Εντούτοις, αυτό το σχέδιο ποτέ δεν εφαρμόστηκε.
Προϊστορικές ρίζες
Οι πρώτοι άνθρωποι που ήταν γνωστοί με το όνομα Κιργίζιοι αναφέρονται σε πρώιμες μεσαιωνικές Κινεζικές πηγές ως βόρειοι γείτονες και σε μερικές άλλες ως υποτελείς της αυτοκρατορίας της Τουρκικής στέπας με βάση την περιοχή της Μογγολίας. Οι Κιργίζιοι ήταν αναμιγμένοι στο διεθνές οδικό σύστημα εμπορίου γνωστό ευρέως και ως Δρόμος του Μεταξιού όχι νωρίτερα από τα τέλη του 8ο αιώνα. Περίπου την εποχή της καταστροφής τους από την Αυτοκρατορία των Ουϊγούρων το 840, μιλούσαν μια Τουρκική γλώσσα λίγο διαφορετική από την Αρχαία Τουρκική, την οποία και έγραφαν στο ίδιο ρουνικό αλφάβητο. Μετά τη νίκη τους κατά των Ουϊγούρων οι Κιργίζιοι δεν κατέλαβαν τη Μογγολική στέπα, και η ιστορία τους για αρκετούς αιώνες μετά από αυτήν την περίοδο είναι ελάχιστα γνωστή, αν και αναφέρεται σε μεσαιωνικά γεωγραφικά έργα ότι ζούσαν όχι πολύ μακρυά από την τωρινή τους εγκατάσταση.
Η καταγωγή των Κιργιζίων από τους αυτόχθονες Σιβηρικούς πληθυσμούς έχει επιβεβαιωθεί από την άλλη από τις πρόσφατες γενετικές μελέτες. Είναι αξιοπρόσεκτο ότι το 63% των σύγχρονων Κιργίζιων αντρών μοιράζονται την απλοομάδα R1a1 (Y-DNA) με τους Τατζίκους κατά (64%), με τους Ουκρανούς κατά (54%), με τους Πολωνούς κατά (56%) και με τους Ισλανδούς ακόμα κατά (25%). Η απλοομάδα R1a1 (Y-DNA) πιστεύεται ότι είναι ένας δείκτης των ομιλητών της Πρωτοϊνδοευρωπαϊκής γλώσσας. Αυτό πιθανώς να εξηγεί την παρατηρούμενη ανοιχτή επιδερμίδα και τα γαλαζοπράσινα μάτια των πρώιμων Κιργιζίων.
Αν προήλθαν από τις Σαμοϊκές φυλές της Σιβηρίας, οι Κιργίζιοι θα μιλούσαν μια γλώσσα της Ουραλικής γλωσσικής οικογένειας όταν έφθασαν στην περιοχή Όρχον. Εάν κατάγονται από τις φυλές του Γιενισέϊ, θα έχουν προέλθει από έναν λαό με το ίδιο όνομα που άρχισε να έρχεται στην περιοχή της σημερινής Κιργιζίας από την περιοχή του ποταμού Γιενισέϊ της Κεντρικής Σιβηρίας τον δέκατο αιώνα, μετά από την κιργιζική κατάκτηση των Ουϊγούρων στα ανατολικα τον αμέσως προηγούμενο αιώνα. Εντούτοις, οι ενθνογράφοι αμφισβητούν θεωρία της καταγωγής από τον Γιενισέϊ λόγω των πολύ στενών πολιτιστικών και γλωσσικών δεσμών μεταξύ των Κιργιζίων και των Καζάκων. Εντούτοις, οι πρώϊμες περιγραφές των Κιργιζίων στις Κινεζικές πηγές αναφέρουν ότι αυτοί είχαν 'κόκκινα μαλλιά και πράσινα μάτια', τυπικά χαρακτηριστικά δηλαδή των καυκασιοειδών ανθρώπων που μιλούσαν την Ινδο-Ευρωπαϊκή γλώσσα της εποχής τους, και οι οποίοι ζούσαν ακόμα στην Κεντρική Ευρασία. Επιπλέον, φαίνεται να μην υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος γλωσσολογικά λόγος να συνδέσουμε την Κιργιζική είτε με την Ουραλική ή με τη Γιενισέϊ γλωσσική οικογένεια. Είναι άλλωστε αμφισβητούμενο εάν η Κιργίζιοι της σύγχρονης εποχής είναι πράγματι άμεσοι απόγονοι των Κιργιζίων των πρώιμων μεσαιωνικών χρόνων.
Ο αποικισμός
Κατά την περίοδο της τσαρικής διοίκησης (1876–1917), οι Καζάκοι και οι Κιργίζιοι αποκαλούνταν αμφότεροι ως Κιργίζιοι, με αυτό το οποίο τώρα οι Κιργίζιοι υπονομάζονται όταν είναι αναγκαίο ως Καρά-Κιργκίζ ή "μαύροι Κιργίζιοι" (Οι τουρκικές ομάδας συχνά χρησιμοποιούσαν χρωματικούς όρους για να υποδηλώσουν την διάκριση εντός της ίδιας ομάδας που βασίζονταν στη γεωγραφία και με τον όρο μαύροι αναφέρονταν στις νότιες ομάδες). Παρόλο που η Κιργιζική γλώσσα είναι γενετικά τμήμα της ίδιας ομάδας όπως η Αλτάι και άλλες γλώσσες της βορειοανατολικής Κιργιζίας, λόγω της σύγκλισης με την Καζακική τα πρόσφατα έτη η σύγχρονη γλώσσα τους είναι σε κάποιο βαθμό παρόμοια με την Καζακική, αν και οι δύο μερικές φορές θεωρούνται ως τμήμα της γλώσσας Νογκάι των Κιπτσάκ, υποομάδα των Τουρκικών γλωσσών. Ωστόσο, παρά την Καζακική επιρροή, τα Κιργιζικά παραμένουν πολύ πιο κοντά στην Αλταϊκή παρά στην Καζακική. Η σύγχρονη Κιργιζική γλώσσα δεν είχε μια τυποποιημένη μορφή μέχρι το 1923, εποχή κατά την οποία εισήχθη ένα αλφάβητο βασισμένο στα αραβικά. Αυτό αντικαταστάθηκε από ένα Λατινογενές αλφάβητο, που αναπτύχθηκε από τον Κασίμ Τιριστάνοφ το 1928 και σε ένα βασισμένα στην Κυριλλική το 1940. Στα χρόνια που ακολούθησαν άμεσα την ανεξαρτησία, μια ακόμα αλλαγή στο αλφάβητο συζητήθηκε, αλλά το θέμα δεν φαίνεται να προκαλεί στην Κιργιζία τα ίδια πάθη όπως σε άλλες πρώην Δημοκρατίες της Σοβιετικής Ένωσης, ίσως επειδή το Κιργιζικό Κυριλλικό αλφάβητο είναι σχετικά απλό και ιδιαίτερα καλά προσαρμοσμένο στη γλώσσα.
Σύμφωνα
Τα συμφωνικά φωνήματα /k/, /g/, και /ŋ/ έχουν σταφυλικές εκφορές ([q], [ɢ], και [ɴ] αντίστοιχα) σε όπισθεν φωνηεντικά πλαίσια (πριν τα όπισθεν φωνήεντα). Σε έμπροσθεν φωνηεντικά περιβάλλοντα, το /g/ συριστικοποιείται ανάμεσα στα continuants (to [ɣ]), και σε όπισθεν φωνηεντικά περιβάλλοντα τόσο το /k/ όσο και το /g/ συριστικοποιούνται (σε [χ] και [ʁ] αντίστοιχα). Επιπροσθέτως, το υγρό /l/ εκφέρεται ως ραχιαίο /ɫ/ σε όπισθεν φωνηεντικά πλαίσια. Άλλα σύμφωνα έχουν ελαφρώς διαφορετικές εκφορές σε εμπρόσθια - σε αντίθεση με όπισθεν-φωνηεντικά πλαίσια και ανάλογα αν βρίσκονται μεταξύ continuants ή όχι, αλλά αυτά είναι τα πιο σαφή παραδείγματα.
Αφωνοποίηση και αηχοποίηση
Στα Κιργιζικά, οι καταλήξεις που ξεκινούν με /n/ παρουσιάζουν ενίσχυση της ηχηρότητας του /n/ σε [d] μετά από τα σύμφωνα (περιλαμβάνοντας και το /j/), και μείωση της φωνητικότητας σε [t] μετά από άφωνα σύμφωνα, π.χ. το οριστικό πρόθεμα της αιτιατικής -NI συμπεριφέρεται ως εξής: кемени η βάρκα, айды ο μήνας, торду το δίχτυ, колду το χέρι, таңды η αυγή, көздү το μάτι, башты το κεφάλι.
Οι καταλήξεις που αρχίζουν με /l/ παρουσιάζουν επίσης ελάττωση ήχου και φωνής, αν και μόνο μετά από σύμφωνα ίσης ή χαμηλότερης ηχηρότητας από το /l/, π.χ. η κατάληξη του πληθυντικού -LAr συμπεριφέρεται ως εξής: кемелер βάρκες, айлар μήνες, торлор δίχτυα, колдор χέρια, таңдар αυγές, көздөр μάτια, баштар κεφάλια. Άλλες /l/- αρχικά επιθήματα, όπως το -LA, μια κατάληψη ουσιαστικοποιημένου ρήματος, και -LUU, μια κατάληξη ουσιαστικοποιημένου επιθέτου, μπορεί να χρησιμοποιηθεί είτε με /l/ ή /d/ μετά το /r/; π.χ. тордо-/торло- παγιδεύω με δίχτυ/υφαίνω, түрдүү/түрлүү ποικίλος.
Δείτε πιο κάτω την ενότητα για την πτώση για περισσότερα παραδείγματα.
Σύστημα γραφής
Η Κιργιζική στην Κιργιζία χρησιμοποιεί ένα τροποποιημένο Κυριλλικό αλφάβητο το οποίο χρησιμοποιεί όλα τα Ρωσικά γράμματα καθώς και αυτές τα πρόσθετα γράμματα: ң, ү, ө
Στη Ζινγιάνγκ, χρησιμοποιείται ένα τροποποιημένο Αραβικό αλφάβητο.
Αντωνυμίες
Η Κιργιζική έχει οχτώ προσωπικές αντωνυμίες:
Οι κλίσεις των αντωνυμιών απεικονίζονται στον παρακάτω πίνακα. Οι αντωνυμίες ενικού αριθμού (με την εξαίρεση του сиз, οι οποίες συνήθως είναι πληθυντικού) παρουσιάζουν ανωμαλίες, ενώ οι αντωνυμίες πληθυντικού όχι. Οι μη ομαλοί τύποι εμφανίζονται με έντονα γράμματα.
Επιπλέον εκτός από τις αντωνυμίες, υπάρχει και μια σειρά από δέσμες μορφημάτων που αφορούν το πρόσωπο.
Δευτερεύουσες προτάσεις
Για να σχηματίσουμε αναφορικές προτάσεις, στα Κιργιζικά ουσιαστικοποιούμε τις ρηματικές φράσεις. Για παράδειγμα, η φράση «Δεν ξέρω τί είδα» θα αποδίδονταν ως «Мен эмнени көргөнүмдү билбейм» (Men emneni körgönümdü bilbeym): I what-ACC.DEF see-ing-1st.SG-ACC.DEF know-NEG-1st.SG, ή χοντρικά «Δεν ξέρω εμένα να το έχω δει αυτό», όπου η ρηματική φράση «Εγώ είδα κάτι» ως ονομαστικό αντικείμενο του ρημάτος «ξέρω». Η πρόταση αυτή είναι επίσης ένα θαυμάσιο παράδειγμα της Κιργιζικής φωνηεντικής αρμονίας (παρατηρήστε ότι όλοι οι φωνηεντικοί φθόγγοι είναι εμπρόσθια φωνήεντα).
Πολλές στρατηγικές ουσιαστικοποίησης χρησιμοποιούνται καθώς εξαρτώνται από τις προσωρινές ιδιότητες της σχετικής ρηματικής φράσης: -GAn(dIK) γενικά για τον αόριστο, -AAr για μελλοντικά εν δυνάμει μη πραγματοποιηθέντα γεγονότα, και -A turgan(dɯq) για μη συντελεσμένα γεγονότα είναι τα πιο κοινά. Η copula έχει μια μη ομαλή σχετικοποιημένη μορφή ως экен(дик) η οποία μπορεί να χρησιμοποιηθεί αντίστοιχα σε μορφές του ρήματος бол- be (болгон(дук), болоор). Σχετικοποιημένες ρηματικές μορφές μπορεί, και συχνά το κάνουν, να παίρνουν ουσιαστικοποιημένες κτητικές καταλήξεις καθώς και καταλήξεις εν γένει.
The Fuzztones
Οι Fuzztones είναι ένα αμερικάνικο γκαράζ συγκρότημα από τη Νέα Υόρκη. Ανήκουν στο ρεύμα της αναβίωσης του γκαράζ και θεωρούνται ένα από τα μακροβιότερα αλλά και επιδραστικότερα συγκροτήματα της σκηνής.
Οι Fuzztones δημιουργήθηκαν το 1980 με βασικά μέλη τον κιθαρίστα Rudi Protrudi και την οργανίστρια Deb O' Nair, που προηγουμένως συμμετείχαν στους Tina Peel, ένα bubblegum-punk γκρουπ που είχε γίνει γνωστό κυρίως για την ευθέως σεξουαλική θεματολογία των τραγουδιών του. Το όνομα του συγκροτήματος προήλθε από το Fuzzbox, ένα εφφέ για κιθάρα που κυκλοφόρησε τη δεκαετία του '60 και χρησιμοποιήθηκε από σχεδόν όλα τα συγκροτήματα της πρώτης έκρηξης του γκαράζ στα 1965-67. Μαζί με τους Elan Portnoy, Michael Jay και Ira Elliot ηχογράφησαν δυο ιστορικά albums, τα Leave your mind at home και το Lysergic emanations, με το δεύτερο να φτάνει στο νούμερο δύο των αμερικάνικων Charts. Στο ενεργητικό τους επίσης εκείνη την εποχή είχαν και ένα album μαζί με τον Screamin Jay Hawkins.
Παρά την επιτυχία του, και μια ευρωπαϊκή περιοδεία μαζί με τους Damned, το συγκρότημα διαλύθηκε γύρω στα 1986, για να επαναδημιουργηθεί δυο χρόνια αργότερα ως προσωπικό πλέον σχήμα του Protrudi και έδρα τη Δυτική Ακτή, με κυκλοφορίες κυρίως από την γερμανική Music Maniac Records και ευρωπαϊκές περιοδείες. Λίγο αργότερα υπέγραψαν στην Beggar's Banquet, παράρτημα της RCA, κι έτσι έγιναν το μοναδικό συγκρότημα της σκηνής της αναβίωσης που έκανε συμβόλαιο με μεγάλη εταιρία. Μετά από δυο κυκλοφορίες το γκρουπ διαλύθηκε ξανά, παραμένοντας ανενεργό για το μεγαλύτερο μέρος της δεκαετίας του '90, εκτός από την κυκλοφορία του LP Monster A Go-Go και της συλλογής Flashbacks το 1996, πάλι σε ανεξάρτητη εταιρία.
Οι Fuzztones επανασυνδέθηκαν στις αρχές του 21ου αιώνα με την Deb O' Nair ξανά στο όργανο και τον Jordan Tarlow, από τη δεύτερη σύνθεση του γκρουπ, στην κιθάρα, ηχογραφώντας το LP Salt for zombies και περιοδεύοντας σε Ευρώπη και Αμερική. To 2006 κυκλοφόρησαν το EP The Fuzztones Boom, ένα tribute στους The Sonics, και έπαιξαν ζωντανά στην Ευρώπη με την ευκαιρία της κυκλοφορίας του Illegitimate Spawn, συλλογής με διασκευές τραγουδιών των Fuzztones από 42 μπάντες απ' όλο τον κόσμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικά garage rock συγκροτήματα Κατηγορία:Garage punk συγκροτήματα Κατηγορία:Rock συγκροτήματα από Νέα Υόρκη (πολιτεία)
Αφροδίτη (μυθολογία)
Η Αφροδίτη κατά την αρχαία ελληνική μυθολογία και θρησκεία είναι η θεά του έρωτα, της ομορφιάς, της σεξουαλικότητας, της ηδονής και της τεκνοποίησης. Η αντίστοιχη θεότητα των Αρχαίων Ρωμαίων ήταν η Βένους (λατινικά: Venus), ενώ παρουσιάζει και πολλά κοινά στοιχεία με την αιγυπτιακή θεά Άθωρ. Σε αυτήν οφείλει το όνομά του ο πλανήτης Αφροδίτη.
Ο μύθος
Όπως συμβαίνει με πολλές αρχαιοελληνικές θεότητες, υπάρχουν περισσότεροι του ενός μύθοι αναφορικά με την προέλευσή της. Σύμφωνα με τη Θεογονία του Ησίοδου, γεννήθηκε όταν ο Κρόνος απέκοψε τα γεννητικά όργανα του πατέρα του, Ουρανού, και τα πέταξε στη θάλασσα. Από τον αφρό προήλθε η θεά, εξ' ού και το όνομά της. Κατά την Ιλιάδα του Ομήρου, είναι κόρη του Δία και της Διώνης. Ο Πλάτων υποστηρίζει στο «Συμπόσιον» πως αμφότερες οι αφηγήσεις είναι έγκυρες, αλλά αναφέρονται στη γέννηση διαφορετικών οντοτήτων: της Ουρανίας και της Πανδήμου Αφροδίτης, προστάτιδες του πνευματικού πλατωνικού εξειδανικευμένου και σαρκικού ηδονιστικού έρωτα αντίστοιχα. Παρόλο που οι εκδιδόμενες γυναίκες θεωρούσαν την Αφροδίτη προστάτιδά τους, η δημόσια λατρεία της ήταν σοβαρή, ιεροπρεπής και απέριττη.
Εξαιτίας της ομορφιάς της και του σωματικού της κάλλους, οι άλλοι θεοί φοβήθηκαν ότι ο ανταγωνισμός μεταξύ τους για να κερδίσουν την εύνοιά της θα οδηγούσε σε πόλεμο. Συνεπώς ο Δίας κανόνισε τον γάμο της με τον Ήφαιστο, ο οποίος, εξαιτίας της ασχήμιας και των δυσμορφιών του, δεν εκλαμβανόταν ως απειλή. Η Αφροδίτη είχε, ωστόσο, πολλούς εραστές, τόσο θεούς, όπως ο Άρης, όσο και ανθρώπους, όπως ο Αγχίσης. Διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στον μύθο του Έρωτα και της Ψυχής, ενώ προκάλεσε τη γέννηση του Άδωνη, ο οποίος έγινε αργότερα εραστής της. Θεωρείται μητέρα πολλών ακόμη μικρότερων θεοτήτων και οντοτήτων. Στον Τρωικό Πόλεμο, τον οποίο σε μεγάλο βαθμό πυροδότησε βοηθώντας τον Πάρη να απαγάγει την Ωραία Ελένη, η θεά τάχθηκε με το μέρος των Τρώων. Ιερά όντα της θεάς ήταν η μυρτιά, τα περιστέρια, τα σπουργίτια, τα άλογα και οι κύκνοι. Η Αφροδίτη είναι επίσης γνωστή ως Κυθέρεια και Κύπριδα από τους δύο βασικούς τόπους λατρείας της, τα Κύθηρα και την Κύπρο, που υποστήριζαν ότι αποτελούν τον τόπο γέννησής της. Χάρις στον μύθο της ανάδυσής της από τη θάλασσα η Αφροδίτη λατρευόταν ευρέως ως προστάτιδα των ναυτικών, με τα επίθετα Πελαγία, Ευπλοία και Θαλασσία. Λόγω του δεσμού της με τον θεό Άρη, λατρεύτηκε παραδόξως και ως πολεμική θεότητα στη Σπάρτη με το επίθετο Αρεία, ενώ οπλισμένη απεικονιζόταν και η Ουράνια Αφροδίτη στα Κύθηρα. Πολλές τοπικές λατρείες της απέδιδαν διάφορα ονόματα και παραδόσεις, εντούτοις, οι Αρχαίοι Έλληνες αναγνώριζαν πως οι δοξασίες αυτές αναφέρονταν σε μία κοινή θεά, την Αφροδίτη.
Η γέννηση της Αφροδίτης
μικρογραφία|[[Η Γέννηση της Αφροδίτης (Μποτιτσέλι)|Η Γέννηση της Αφροδίτης - Σάντρο Μποτιτσέλι.]] Σύμφωνα με τον ομηρικό μύθο γεννήθηκε στην Πέτρα του Ρωμιού, μια ακτή της Πάφου στην Κύπρο, γι'αυτό και της δόθηκε το προσωνύμιο "Κύπρια". Σύμφωνα με τον Ησίοδο, στη Θεογονία του, η Αφροδίτη γεννήθηκε από τον αφρό της θάλασσας (εξού και το όνομά της) όταν ο Κρόνος έκοψε τα γεννητικά όργανα του Ουρανού (του πατέρα του) και τα πέταξε στη θάλασσα. Σπρωγμένη από τον Ζέφυρο στη θάλασσα, η Αφροδίτη βγήκε γυμνή από τη θάλασσα στις ακτές της Πάφου και έπειτα καλλωπίστηκε από τις θεραπαινίδες, τις Ώρες, και μεταφέρθηκε στον Όλυμπο, όπου παρουσιάστηκε στον Δία και τους υπόλοιπους θεούς. Σύμφωνα με την εκδοχή του Ησίοδου, η Αφροδίτη γεννήθηκε στα ανοιχτά των Κυθήρων από τον αφρό που δημιούργησαν τα γεννητικά όργανα του Ουρανού πέφτοντας στη θάλασσα μετά τον ακρωτηριασμό του από τον Κρόνο. Πάλι με τη βοήθεια του Ζέφυρου ταξίδεψε μέχρι την Πάφο.
Πέρασε από τα Κύθηρα και κατόπιν κατευθύνθηκε στην Κύπρο. Τα Κύθηρα θεωρούνται το νησί της Ουράνιας Αφροδίτης, όπου και υπήρχε το πρώτο ιερό της στον Ελλαδικό χώρο. Ήταν γνωστή ως Αφροδίτη η "Παφία", ενώ ο Όμηρος στην Ιλιάδα την αναφέρει ως "Κυθέρεια θεά του έρωτα τροφός".
Σύμφωνα με τον Όμηρο στην Ιλιάδα η θεά Αφροδίτη ήταν κόρη του θεού Δία και της Ωκεανίδας Διώνης.
Οι έρωτές της
Ήταν σύζυγος του Ηφαίστου, αλλά περιγράφεται ως ερωμένη του Άρη, με τον οποίο φέρεται ότι απέκτησε τον Έρωτα, τον Δείμο και τον Φόβο. Με τον Ποσειδώνα έφερε στη ζωή τον Έρυκα, που έδωσε το όνομά του στο ομώνυμο βουνό της Σικελίας και τη Ρόδο, ενώ με τον Διόνυσο, χάρη στη μαγική μεσολάβηση της Ήρας, γέννησε τον Πρίαπο. Γιος της θεωρείται επίσης ο Ερμαφρόδιτος, τον οποίο έφερε στη ζωή η θεά μαζί με τον Ερμή. Έκανε τον Αινεία μαζί με τον Αγχίση, τον αδελφό του Πριάμου.
Επίθετα της Αφροδίτης - επικλήσεις
μικρογραφία|Διακοσμημένο χειρόγραφο του 15ου αιώνα με την Αφροδίτη που κάθεται στον ουρανό ενώ οι πιστοί προσφέρουν την καρδιά τους
Όπως και με τις άλλες θεότητες, έτσι και η Αφροδίτη χαρακτηριζόταν με διάφορα επίθετα σε επικλήσεις :
Σχετικά με τη γέννησή της:
Σχετικά με τη θέση των ναών της ή θέσεων όπου έδρασε:
Σχετικά με τον πόλεμο
Σχετικά με τη θάλασσα
Σχετικά με τον έρωτα και τις σχέσεις:
Άλλοι χαρακτηρισμοί και επίθετα
Αρχέτυπα
μικρογραφία|Η [[Αφροδίτη της Μήλου]]
Η Αφροδίτη είναι ένα θηλυκό μυθολογικό αρχέτυπο. Σε όλο τον αρχαίο κόσμο έρχεται κανείς αντιμέτωπος με το αρχέτυπο της μητέρας θεάς. Όντας συνδεδεμένη με μια φαινομενικά ατελείωτη σειρά φαινομένων -αγάπη, γέννηση, θάνατο, γονιμότητα, πόλεμο, ύφανση, μαγεία, συγγένεια, γάμο, παρθενία, πένθος κλπ.– στη θεά απευθυνόταν το μεγαλύτερο κομμάτι της τελετουργικής δράσης που χαρακτηρίζει ένα σημαντικό κομμάτι του ανθρώπινου πολιτισμού. Οι τίτλοι της, που αποδίδουν τους τομείς επιρροής της είναι αναρίθμητοι: Βασίλισσα του ουρανού, Πολεμίστρια, Κόρη, Πόρνη, Μητέρα-γη, Βασίλισσα του κάτω κόσμου, κλπ. Παρόλο που η λατρεία της δε διαπερνά τον κόσμο πλέον, όπως στα αρχαία χρόνια, είναι ακόμα πολύ ζωντανή, μετουσιωμένη βαθμιαία και αφομοιωμένη στα αρχέτυπα της σύγχρονης θρησκευτικής εμπειρίας. Είναι γνωστό, για παράδειγμα, ότι διάφορες πτυχές της λατρείας της θεάς-μητέρας απορροφήθηκαν από τη λατρεία της Παρθένου Μαρίας. Ο Ρόμπερτ Γκρέιβς (Robert Graves) ήταν σίγουρα σωστός, όταν έγραφε για τη μητέρα θεά ότι είναι «βαθειά στερεωμένη στη φυλετική μνήμη των Ευρωπαίων και είναι αδύνατον να την εξορίσει κανείς.
Ανάμεσα στους αρχαίους πολιτισμούς είναι οι Έλληνες εκείνοι που περισσότερο από τους άλλους λαούς διατήρησαν τα πολύμορφα χαρακτηριστικά της μητέρας-θεάς στη λατρεία τους. Μια απλή αναφορά των ονομάτων Αφροδίτη, Μήδεια, Σκύλλα, Εκάτη, Αριάδνη και Αθηνά είναι αρκετή για να διεγείρει σημαντικές αρχετυπικές εικόνες. Κάθε μία από αυτές τις μορφές αντιπροσωπεύει ένα πρόσωπο της μητέρας θεάς. Σε μια πρώτη ματιά πιθανώς οι διαφορετικές μορφές φαίνεται να έχουν λίγα κοινά. Πράγματι, είναι η εξαιρετική ποικιλομορφία στη λατρεία της θεάς μητέρας, γεγονός που αντιστρατεύεται την προοπτική να βρεθεί ένας κοινός παρονομαστής στις πολύμορφες εκδηλώσεις της θεάς. Με τέτοια ποικιλομορφία είναι φυσικό το γεγονός ότι έγιναν διάφορες προσπάθειες να εξηγηθεί η λατρεία της θεάς μέσω ενός κοινού παρονομαστή. Έγιναν διαφορετικές υποθέσεις για τη θεά ως προσωποποίηση της Σελήνης της Γης, μιας προϊστορικής φυλής των Αμαζόνων, του ασυνείδητου κλπ.. Όμως καμία από αυτές τις θεωρίες δεν κέρδισε τη γενική αποδοχή, κυρίως επειδή καμία δεν μπορεί να ερμηνεύσει παρά μόνον λιγοστές ιδιότητες της θεάς και πολύ λιγότερο τις αναρίθμητες λεπτομέρειες του μύθου και της λατρείας της. Κατά την άποψή μας, η ταύτιση της θεάς με τον πλανήτη Αφροδίτη -επιβεβαιωμένη στους πολυάριθμους πολιτισμούς της εγγύς ανατολής, και στους αβορίγινες του νέου κόσμου- είναι εκείνη που προσφέρει τον απαραίτητο κοινό παρονομαστή για την κατανόηση των μυθικών ιδιοτήτων της θεάς. Ας δούμε, λοιπόν, τις συμβολικές εικόνες και τα μυθολογικά θέματα που συνδέονται με τη μητέρα θεά -συμπεριλαμβανομένων των διάφορων μορφών της θεάς, έτσι όπως την προσωποποίησε η ελληνική σκέψη.
Αφροδίτη Ουρανία
μικρογραφία|Αφροδίτη, [[Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο]] Ακόμα και σήμερα, το όνομα Αφροδίτη προκαλεί εικόνες δελεαστικής ομορφιάς, αισθησιασμού και πάθους. Η θεά είναι καλύτερα γνωστή, ίσως, ως θεία προξενήτρια ή ως παράγων διέγερσης της αισθησιακής επιθυμίας. Στην Ιλιάδα, για παράδειγμα, η ζώνη της Αφροδίτης παρουσιάζεται ως ικανή για να ξυπνήσει την άμεση επιθυμία στα μάτια του κατόχου της. Όπως επισημαίνει ο Μπάρκερτ, τα ρήματα που διαμορφώνονται από το όνομα της θεάς δείχνουν την πράξη της αγάπης, μια τάση ήδη ορατή στον Όμηρο.
Η Αφροδίτη είναι διάσημη για τις σχέσεις της με τους διάφορους ήρωες και τους Θεούς. Η ερωτοτροπία της Αφροδίτης με τον Άρη ήταν πηγή διασκέδασης για τους θεούς του Ολύμπου και αποτέλεσε πιθανότατα αντικείμενο μιας αρχαίας λατρείας. Η αγάπη της για τον Άδωνη τελείωσε τραγικά. Σύμφωνα με μια εκδοχή του μύθου, η θεά λέγεται ότι βούτηξε από τον βράχο της Λευκάδας, θλιμμένη για τον όμορφο νέο. Το ειδύλλιό της με τον Αγχίση, τελικά, είναι μια από τις αρχαιότερες παραδόσεις που περιβάλλουν τη θεά. Ο Gantz συνοψίζει τον ρόλο της Αφροδίτης στον μύθο ως εξής: «Εκτός από Όμηρο και αυτές τις (σχετικά λίγες) ερωτικές συγκρούσεις, ο ρόλος της Αφροδίτης στον μύθο περιορίζεται στη βοήθεια των εραστών ή την τιμωρία εκείνων που απορρίπτουν την αγάπη». Αναμφίβολα είναι δύσκολο να διακρίνουμε τη δράση ενός πλανήτη πίσω από τέτοιες αφηγήσεις. Όπως υπέδειξε η Τζέιν Χάρισον, όμως, υπάρχει μια αξιοπρόσεκτη τάση στον ελληνικό μύθο να αναλύονται οι αρχικά πολύμορφες θεές σε εξειδικευμένες μορφές με το πέρασμα του χρόνου. Μια τέτοια εξειδίκευση στη λειτουργία εμφανίζεται και στην περίπτωση της Αφροδίτης:
«Άλλο ένα σημείο που υποδεικνύει την ύστερη άφιξή της στην Ελλάδα είναι το γεγονός ότι στον Όμηρο εμφανίζεται ως εξειδικευμένη θεά, που σχετίζεται με ένα ανθρώπινο πάθος. Οι αρχαιότερες μορφές αυτών των θεοτήτων συνδύαζαν πολλές λειτουργίες. Όταν η μίξη των φυλών και η επιρροή της λογοτεχνίας συγκεντρώνει διάφορες τοπικές θεότητες, κατ' ανάγκην, για να διατηρηθεί η συνοχή, πρέπει να μοιραστούν οι λειτουργίες και οι ιδιότητες».
Όσον αφορά στην αρχαιότητα της λατρείας της Αφροδίτης στην αρχαία Ελλάδα, υπάρχει ένα θέμα. Ενώ η θεά ήδη ασφαλώς επιβεβαιώνεται στην πρώιμη επική λογοτεχνία, το όνομά της είναι απόν από τη μυκηναϊκή θρησκεία, όπως τουλάχιστον μας γίνεται γνωστή από τις πινακίδες της Γραμμικής Β. Πιθανότατα η λατρεία της θεάς ήρθε στην Ελλάδα στην περίοδο 1200 - 800 π.Χ.. Ο Μπάρκερτ θεωρεί πως η προέλευση της Αφροδίτης παραμένει σκοτεινή, όπως και το όνομά της».
Από πού έφθασε όμως η Αφροδίτη στις ελληνικές ακτές; Για τον Όμηρο, τον Ησίοδο και άλλους πρώιμους συγγραφείς, η θεά συνδέθηκε στενά με την Κύπρο. Η Οδύσσεια αναφέρει την Πάφο ως πατρίδα της θεάς, ενώ η Ιλιάδα αναφέρει το Κύπρις ως το πιο κοινό επίθετό της. Ό Ησίοδος την αναφέρει ως Κυπρογενή και Κυθηρεία.
Η αναζήτησή μας για την προέλευση της Αφροδίτης δε σταματά στην Κύπρο, στο γνωστό σημείο σύντηξης των ασιατικών θρησκευτικών αντιλήψεων. Σχεδόν όλοι οι κορυφαίοι μελετητές συναινούν ότι η λατρεία της Αφροδίτης έφθασε αρχικά στην Ελλάδα από την Εγγύς Ανατολή: «Πίσω από τη μορφή της Αφροδίτης στέκει καθαρά η σημιτική θεά της αγάπης, η Ιστάρ-Αστάρτη, θεϊκή σύζυγος του βασιλιά, βασίλισσα του ουρανού και εταίρα ταυτόχρονα». Αυτή η άποψη υποστηρίζεται από τους ίδιους τους Έλληνες. Ο Παυσανίας, για παράδειγμα, είχε την ακόλουθη άποψη: "Οι Ασσύριοι ήταν οι πρώτοι από την ανθρώπινη φυλή που λάτρεψαν την ουράνια [Αφροδίτη Ουρανία], κατόπιν ο λαός της Πάφου στην Κύπρο και των Φοινίκων στην Παλαιστίνη και ο λαός των Κυθήρων, που έμαθε τη λατρεία της από τους Φοίνικες». Ο Μπάρκερτ υποδεικνύει ότι η Αφροδίτη έχει πολλά κοινά χαρακτηριστικά με την Ιστάρ. Και οι δύο απεικονίζονται ως θεές της αγάπης και συνδέονται με ιεροτελεστίες της πορνείας, για παράδειγμα. Η Αφροδίτη, όπως και η Ιστάρ, απεικονιζόταν οπλισμένη και την επικαλούνταν ως εγγυήτρια της νίκης.
Αστέρι του θρήνου
Εάν η λατρεία της Αφροδίτης απεικονίζει τις αρχαίες συλλήψεις που συνδέονται με τον πλανήτη Αφροδίτη, πρέπει να αναμένεται ότι η γνώση της μυθολογίας του πλανήτη θα βοηθήσει στην ερμηνεία των συγκεκριμένων λεπτομερειών της λατρείας της θεάς. Σκεφθείτε, για παράδειγμα, τον σημαντικό ρόλο της Αφροδίτης ως θεάς θρηνωδού, προφανέστερο στις παραδόσεις που περιβάλλουν τον Άδωνη, ένα θεό που οι τελετουργίες του σχετίζονταν με την τελετουργική θρηνωδία. Όπως έχουμε δει, η Αφροδίτη λέγεται ότι πήδηξε από τους βράχους Λευκάδας από την αγωνία της για τον θάνατο του Άδωνη. Ο Gregory Nagy, ένας από τους πρώτους μελετητές του ελληνικού μύθου, ερμηνεύει το άλμα της Αφροδίτης από την άποψη των στερεότυπων κινήσεων του πλανήτη στον ουρανό: «Βουτώντας από τον λευκό βράχο εκείνη [η Σαπφώ] κάνει ό,τι και η Αφροδίτη με τη μορφή του Εσπερινού άστρου, βουτώντας πίσω από τον βυθισμένο Ήλιο, για να τον συναντήσει το επόμενο πρωί με τη μορφή του Αυγερινού.
Το γεγονός ότι οι θρηνωδίες της Αφροδίτης σχετίζονται με τον πλανήτη επιβεβαιώνεται από τη βαβυλωνιακή παράδοση, στην οποία η Ιστάρ/Αφροδίτη ήταν γνωστή ως «αστέρι του θρήνου». Ίσως αυτό το επίθετο να προκαλεί σύγχυση βέβαια: Ποια πιθανή σχέση θα μπορούσε να υπάρχει μεταξύ ενός απόμακρου πλανήτη και των αρχαίων ιεροτελεστιών του πένθους;
Μια έρευνα για τις αρχαίες θεές-Αφροδίτες θα δείξει ότι οι περισσότερες απεικονίζονταν ως μεγάλες θρηνωδοί. Οι θρήνοι της Ινάνα για τον θάνατο του Ντουμούζι λέγεται ότι τράνταξαν τα θεμέλια του ουρανού. Στην Καναανιτική παράδοση είναι παροιμιώδεις οι θρήνοι της Ανάτ για τον Βάαλ, ενώ στην αιγυπτιακή παράδοση η Ίσις περιπλανήθηκε σε όλο τον κόσμο απαρηγόρητη, ψάχνοντας τα υπολείμματα του Όσιρι: «Τον αναζητούσε ακούραστα, πλήρης θρήνων διέσχισε τη γη και δεν ξεκουράστηκε ώσπου να τον βρει».
Παρόμοιες παραδόσεις περιβάλλουν τη σκανδιναβική θεά Φρέγια, που ταυτίζεται συνήθως με την Αφροδίτη. Όπως αναγνώρισε ο Briffault πριν από πολλά χρόνια, Οι θρήνοι της Φρέγια συμμορφώνονται με ένα γενικό αρχέτυπο σύμφωνα με το οποίο «ήταν κυρίως περιπλανώμενη. Σαν την Ίσιδα στην αναζήτηση του Όσιρι, σαν την Ιώ και αναρίθμητες άλλες θεές, περιπλανιέται απαρηγόρητη σε αναζήτηση του Οντχρ ή Οντίν». Η ίδια ιδέα είναι προφανής στον Νέο Κόσμο, όπου η θεά Ιτζπαπαλότλ «περιπλανήθηκε θρηνώντας για την απώλεια του Ψαριού Βέλους».
Η φρυγική Κυβέλη προσφέρει ένα κλασικό παράδειγμα της θεάς ως θρηνωδού. Σύμφωνα με τον Διόδωρο, η θεά περιπλανιόταν στον κόσμο με ατημέλητα μαλλιά, θρηνώντας για τον θάνατο του Άττη. Το σημαντικότερο, ωστόσο, είναι ότι εδώ η Κυβέλη ταυτίζεται ως θρηνωδός με την Αφροδίτη. Επίσης, όπως το "αστέρι του θρήνου" θεωρήθηκε θηλυκής μορφής, διαπιστώνουμε ότι και οι ιεροτελεστίες του θρήνου ήταν χαρακτηριστικά η ειδική επικράτεια των θηλυκών μορφών: «Αυτές οι ιεροτελεστίες και "θρήνοι" τελούνται σε όλες τις πρωτόγονες κοινωνίες από τις γυναίκες». Είναι ενδιαφέρον σε αυτό το σημείο να σημειώσουμε ότι τα θρηνητικά τελετουργικά σε όλη την υδρόγειο υποδεικνύουν γυναίκες με μαλλιά μπλεγμένα και λυτά στον άνεμο.
Λιοντάρι του ουρανού
Στον ίδιο ύμνο στον οποίο περιγράφεται ως «αστέρι του θρήνου», η Ιστάρ συγκρίνεται με βρυχώμενο λιοντάρι: (...) Ιρνινίτουμ (επίθετο της Ιστάρ), βρυχώμενο λιοντάρι, ας ηρεμήσει η καρδιά σου(...). Το γεγονός ότι ο πλανήτης Αφροδίτη ήταν το αντικείμενο αυτής της εικονοπλασίας επιβεβαιώνεται από διάφορες μαρτυρίες. Η Ινάνα, επίσης, (ως Αφροδίτη) περιγράφεται ρητά ως λιοντάρι στον ουρανό. Έτσι, ένας ύμνος επικαλείται την Ινάνα ως «λιοντάρι που λάμπει στον ουρανό». Σε έναν άλλο πρώιμο ύμνο, Ινάνα και Εμπίχ, η θεά παρουσιάζεται σαν καταιγίδα, σαν φοβερό λιοντάρι που εξαφανίζει καθετί εχθρικό
Επανειλημμένα η θεά-πλανήτης στη Βαβυλωνιακή μυθολογία συγκρίνεται με βρυχώμενο λιοντάρι στον ουρανό και δίκαια μπορεί να αναρωτηθεί κανείς. Θα μπορούσε οποιοσδήποτε σήμερα βλέποντας τον πλανήτη Αφροδίτη να τον περιγράψει με τέτοιους όρους; Στην ιερή εικονογραφία της Ιστάρ τα λιοντάρια είναι ευδιάκριτα ούτως ή άλλως και συνδέονται πιθανώς με τα λυτά μαλλιά της θρηνωδίας. Ο συσχετισμός αυτός δεν είναι αυθαίρετος, καθώς επιβεβαιώνεται από τα επιγραφικά κείμενα στα οποία η λυτή κόμη παρομοιάζεται συχνά με τη χαίτη του λιονταριού. Ένα δημοφιλές μοτίβο περιγράφει άλλωστε τα λιοντάρια να φέρουν το σύμβολο του άστρου. Διάφοροι μελετητές υποστηρίζουν ότι το σύμβολο του άστρου στο σώμα του λιονταριού υποδεικνύει πως ανήκαν στην Ιστάρ. Όμως η λέξη κόμη ακόμα και σήμερα χρησιμοποιείται για να περιγράψει έναν κομήτη. Δεν είμαστε σίγουροι αν οι αρχαίοι μας πρόγονοι απέδιδαν την εικονογραφία του κομήτη στην Αφροδίτη. Ωστόσο, παραμένει μια αλληλουχία που δείχνει τη σχέση της Ιστάρ-Αφροδίτης με τον ουρανό και εξηγεί εν μέρει την εμμονή στις ουράνιες ιδιότητες του βρυχώμενου λιονταριού στους ύμνους προς την Ιστάρ.
Αφροδίτη Αρεία
μικρογραφία|Η Αφροδίτη ζητά από τον Ήφαιστο όπλα για τον Αινεία, νωπογραφία από τον [[Τζιοβάνι Μπατίστα Τιέπολο]] Στην αρχαία Ελλάδα, ειδικά στη Σπάρτη, η Αφροδίτη λατρευόταν ως πολεμίστρια, όπως βεβαιώνεται από το επίθετο Αρεία. Όπως επεσήμανε ο Graz, αυτή η λατρεία θεωρείτο παράξενη από τους ίδιους τους Έλληνες: «Η ένοπλη Αφροδίτη της Σπάρτης προκάλεσε τα πνεύματα όσων ασχολήθηκαν με τα επιγράμματα και τη ρητορική των κλασικών χρόνων» Όμως, η σπαρτιατική λατρεία βρίσκει ένα παράλληλο θέμα στο νησί των Κυθήρων, όπου η Αφροδίτη Ουρανία απεικονιζόταν οπλισμένη. Ας προσθέσουμε εδώ, ή μάλλον ας θυμίσουμε, ότι αυτή θεωρείτο η αρχαιότερη λατρεία μιας θεάς που ούτως ή άλλως παίρνει μέρος στον πόλεμο με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στο ομηρικό έπος.
Πώς, λοιπόν, πρέπει να κατανοήσουμε τον ρόλο της θεάς Αφροδίτης ως πολεμίστριας; Η ελληνική μαρτυρία λίγο βοηθά στην προκειμένη περίπτωση. Οι θεοί της Ελλάδας, ακόμη και στο ηρωικό έπος είναι αρκετά εξευγενισμένοι. Ο καταλληλότερος οδηγός, λοιπόν, είναι η συγκριτική μυθολογία. Στον ασσυροβαβυλωνικό μύθο η θρηνωδός θεά είναι ταυτόχρονα και θεά πολεμίστρια. Αν στο ένα κείμενο η Ινάνα περιγράφεται ως λιοντάρι που ο βρυχηθμός του απειλεί να καταστρέψει τον ουρανό και τη γη, ένα άλλο κείμενο την περιγράφει ως θρηνωδό που η θρηνωδία της τραντάζει τα θεμέλια του κόσμου.
Ορφικός Ύμνος
μικρογραφία|Αφροδίτη του Καπιτωλίου
Ψυχή
Αναφέρεται επίσης ο μύθος της καταδίωξης μιας νεαρής κοπέλας, κόρης του Βασιλιά της Σικελίας, με την οποία πάντρεψε τον γιο της Έρωτα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θαλάσσιες θεότητες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Θεότητες του πολέμου της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Θεότητες της αγάπης, του έρωτα και της λαγνείας Κατηγορία:Θεότητες γονιμότητας της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Αρχαία Κύπρος Κατηγορία:Γυναίκες του Ερμή
Μπολέσλαφ Β΄ της Μαζοβίας
Ο Μπολέσλαφ Β΄, πολων. Bolesław II (π. 1253/58 - 20 Απριλίου 1313) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν δούκας της Μαζοβίας (1262-75) μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του, της Κρακοβίας και τού Σανντομίες (1288-1289), κυβερνήτης τού Πουότσκ (1275-) και όλης της Μαζοβίας (1294-).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Σιεμόβιτ Α΄ δούκα της Μαζοβίας και της Περεγιασλάβας των Ρουρικιδών, κόρης τού Ντανίλο της Γαλικίας-Βολινίας.
Δεν γνωρίζουμε για τα νεανικά του έτη· δεν ήταν μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Κορράδο Β΄ κατά την πολιορκία και τη μάχη τού Γιάζντουφ, όπου το 1262 ο Σιεμόβιτ Α΄ σκοτώθηκε και ο Κορράδος Β΄ αιχμαλωτίστηκε. Ο Μπολέσλαφ Β΄ ήταν μόλις 6-7 ετών και έτσι επίτροπος της αρχής ανέλαβε ο 3ος εξάδελφός τους Μπολέσλαφ ο Ευσεβής δούκας της Μεγάλης Πολωνίας ως το 1264, οπότε επέστρεψε ο αδελφός του και ανέλαβε την αρχή.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1279 τη Γκαουντεμούντα (Σοφία), κόρη τού Τραϊντένις μεγάλου δούκα της Λιθουανίας και είχε τέκνα:
Το 1288 απεβίωσε η Γκαουντεμάντε και ο Μπολέσλαφ Β΄ έκανε το 1291 δεύτερο γάμο με την Κουνιγκούντα των Πρεμυσλιδών, κόρη τού Ότακαρ Β΄ της Βοημίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ
Αντρέ Σενιέ
Ο Αντρέ Σενιέ (30 Οκτωβρίου 1762- 25 Ιουλίου 1794) ήταν Γάλλος ποιητής. Θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους εκπροσώπους των νεοκλασικιστών.