cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βία Κορνέλια
Τοποθεσία
Τώρα πιστεύεται ότι η Βία Κορνηλία ερχόταν από την Πόρτα Κορνέλια και τη Γέφυρα του Νέρωνα, ή από τη γειτονική Πόρτα Αυρέλια και τη Γέφυρα του Αίλιου και κατευθυνόταν προς τα δυτικά· υψωνόταν ελαφρά κοντά στο σημερινό νοτιότερο αναβρυτήριο στης πλατείας του Αγ. Πέτρου. Λίγο πριν από αυτό το σημείο η Οδός διχαζόταν: ένα τμήμα, η Βία Αουρέλια, κατευθυνόταν νοτιοδυτικά, ενώ η Κορνηλία Οδός συνέχιζε προς δυτικά, περνούσε ακριβώς νότια της βασιλικής του Αγ. Πέτρου και οδηγούσε βορειο-δυτικά προς την πόλη Caere.
Λειτουργία
Είναι πιθανό ότι η Κορνηλία Οδός μπορεί να κτίστηκε από τον Καλιγούλα, για να βελτιώσει την προσέγγιση στους αυτοκρατορικούς κήπους, τους Κήπους της Αγριππίνας, ώστε να αποτελέσει το βόρειο όριο των κήπων την εποχή του Νέρωνα. Θα συνέδεε επίσης τον Ιππόδρομο του Νέρωνα με τη βασιλική και με μία διπλή σειρά μαυσωλείων.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ρωμαϊκές οδοί στην Ιταλία
Μάρκος Δημητρακάκης
Ο Μάρκος Δημητρακάκης του Στυλιανού (1864 - 1916) ήταν Κρητικός επαναστάτης και πολιτικός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ροδάκινο Ρεθύμνου το 1864. Επί Κρητικής Πολιτείας υπήρξε εφέτης και νομικός σύμβουλος. Με το ξέσπασμα της Κρητικής Επανάστασης, το 1866, κατέφυγε με τη μητέρα του στην Αθήνα, όπου ολοκλήρωσε το πανεπιστήμιο. Πρωταγωνίστησε στην Επανάσταση του 1895-97 και υπήρξε αντιπρόεδρος της επαναστατικής επιτροπής στην Β΄ Κρητική Συνέλευση. Εξαιτίας της επαναστατικής του δράσης καταδικάστηκε από τους Τούρκους πολλές φορές σε θάνατο. Εξελέγη επανειλημμένα βουλευτής επί Κρητικής Πολιτείας στην επαρχία Ρεθύμνης (επαρχίας Αγίου Βασιλείου το 1911). Απεβίωσε στην Αθήνα. Γιος του ήταν ο Στυλιανός Δημητρακάκης, βουλευτής και υπουργός.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Ρεθύμνου
Κυβερνήτης του Μισισίπι
Σημερινός και 65ος Κυβερνήτης της Μισισίπι, είναι ο Ρεπουμπλικανός Τέιτ Ριβς, από τις 14 Ιανουαρίου 2020.
Προϋποθέσεις
Σύμφωνα με το άρθρο 5 και παράγραφο 117 του Συντάγματος της Πολιτείας του Μισισίπι, κάθε άτομο που επιθυμεί να είναι υποψήφιος για το αξίωμα του Κυβερνήτη, πρέπει να πληροί τις εξής προϋποθέσεις έτσι ώστε να είναι εκλόγιμος :
Παραπομπές
Μισισιπι  Κατηγορία:Μισισίπι __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Μπαϊρακλί
Το Μπαϊρακλί αποτελεί προάστιο της Σμύρνης και βρίσκεται σε απόσταση 4 χλμ ΒΑ. αυτής επί της σιδηροδρομικής γραμμής Σμύρνης - Μαινεμένης και πριν από τους σταθμόυς Αγίας Τριάδας και Κορδελιού.
Στον συνεχόμενο ανατολικό του Μπαϊρακλί χώρο, αμέσως μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο έγιναν αρχαιολογικές ανασκαφές από τον διευθυντή της Βρετανικής Αρχαιολογικής Σχολής Αθηνών, Τζων Κουκ, και τον καθηγητή αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου της Αγκύρας, Ακουργκάλ, που έληξαν το 1951 και από τις οποίες και απεκαλύφθη ο αρχαιότερος οικισμός της Σμύρνης που χρονολογείται από το 3000 π.Χ. μέχρι τον 4ο αιώνα π.Χ. όπου και κτίσθηκε η Σμύρνη επί εποχής Μ. Αλεξάνδρου στη θέση που βρίσκεται αυτή σήμερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνοικίες και περιοχές της Σμύρνης
Belau rekid
To Belau rekid (Το δικό μας Παλάου) είναι ο εθνικός ύμνος του Παλάου. Καθιερώθηκε επίσημα το 1980. Η μουσική γράφτηκε από τον Ιμεσέι Ο. Εζέκιελ και σε αυτήν προσαρμόστηκε συνδυασμός από λέξεις, προερχόμενες από διάφορους στιχουργούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Belau Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Παλάου
Αυρηλία Οδός
δεξιά|μικρογραφία|Η διαδρομή της Αυρηλίας Οδού (με κίτρινο).
Η Αυρηλία Οδός (λατινικά: Via Aurelia) είναι ρωμαϊκός δρόμος στην Ιταλία, που κατασκευάστηκε περί το 241 π.Χ. Το έργο ανέλαβε ο Γάιος Αυρήλιος Κόττα, ο οποίος εκείνη την εποχή ήταν κήνσορας. Ο Κόττα είχε στο ιστορικό του κατασκευές οδών για τη Ρώμη, καθώς είχε επιβλέψει την κατασκευή ενός στρατιωτικού δρόμου στη Σικελία (ως ύπατος το 252 π.Χ., κατά τη διάρκεια του Α΄ Καρχηδονιακού Πολέμου ) που συνέδεε τον Ακράγαντα (Agrigentum, σημερινό Aγκριτζέντο) και την Πάνορμο (Panormus,' σύγχρονο Παλέρμο). Η Οδός πήγαινε προς τα δυτικά, ως την Τυρρηνική θάλασσα. Βορειότερα της Αυρηλίας Οδού ήταν η Βία Κορνέλια και νοτιότερα η Βία Πορτουένσις.
Ιστορικό
Στη μέση Δημοκρατία μία σειρά από οδούς κατασκευάστηκαν σε όλη την Ιταλία, για να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες της ρωμαϊκής επέκτασης, συμπεριλαμβανομένων των γρήγορων κινήσεων του στρατού και της σχετικά γρήγορης επικοινωνίας με τις ρωμαϊκές αποικίες, που είχαν εξαπλωθεί σε όλη την Ιταλία. Υπήρχε επίσης η ακούσια (αλλά ευεργετική) συνέπεια της αύξησης του εμπορίου μεταξύ των ιταλικών πόλεων και με τη Ρώμη. Οι δρόμοι τυποποιήθηκαν στα 15 ρωμαϊκά πόδια (4,7 μ.) πλάτος, επιτρέποντας σε δύο άρματα να περνούν ταυτόχρονα· η απόσταση σημειώθηκε με ορόσημα για κάθε μίλι.
Διαδρομή
Η Αυρηλία Οδός διέσχιζε τον ποταμό Τίβερη μέσω της γέφυρας Pons Aemilius (νότια της νήσου Τιβερίνας) και μετά έβγαινε από τη Ρώμη από τη δυτική πλευρά της. Αφού ο Αυτοκράτορας Αυρηλιανός έκτισε ένα τείχος γύρω από τη Ρώμη (π. 270–273 Κ.Χ.), η Αυρηλία Οδός εξερχόταν από την Αυρηλία Πύλη (Porta Aurelia). Στη συνέχεια, ο δρόμος διέτρεχε περίπου 40 χλμ. έως την πόλη Άλσιον στις ακτές της Τυρρηνίας, βόρεια κατά μήκος της ακτής μέχρι τη Βάντα Βολατεράνα, την Κόζα και την Pisae (σημερινή Πίζα). Εκεί τελείωνε το αρχικό μήκος της Aυρηλίας Οδού.
Αυτή ήταν μία ιδιαίτερα σημαντική διαδρομή κατά τη διάρκεια της πρώιμης και μέσης Δημοκρατίας, επειδή συνέδεε τη Ρώμη, την Κόζα και την Πίζα. Η Κόζα ήταν μία σημαντική αποικία και στρατιωτικό φυλάκιο στην Ετρουρία και η Πίζα ήταν το μόνο λιμάνι μεταξύ Genua και Ρώμης. Κατά συνέπεια, ήταν μία σημαντική ναυτική βάση για τους Ρωμαίους στους πολέμους τους κατά των Λιγουρών, των Γαλατών και των Καρχηδονίων.
Αυτό ακολούθησε κάποια ανακατασκευή του δρόμου από το ίδιο πρόσωπο κατά τη διάρκεια της υπατείας του το 119 π.Χ.
Την εποχή της ύστερης Αυτοκρατορίας, οι ταξιδιώτες μπορούσαν να πάνε από τη Ρώμη μέσω της Αυρηλίας Οδού μέσω των Άλπεων στη Οδό Ιουλίου Αυγούστου είτε στη βόρεια Γαλατία είτε στις Gades (σύγχρονο Κάδιθ, Ισπανία).
Ρωμαϊκές γέφυρες
Υπάρχουν τα ερείπια πολλών ρωμαϊκών γεφυρών κατά μήκος της οδού, όπως το ''Υδραγωγείο της Πύλης του Αγ. Κλήμη (Cloaca di Porta San Clementino), η γέφυρα του Δεαβόλου (Ponte del Diavolo), η Πρώτη Γέφυρα (Primo Ponte) και η Δεύτερη Γέφυρα'' (Secondo Ponte).
Νόις
Το Νόις (γερμανικά: Neuss γραφόταν Neuß έως το 1968, λιμβουργικά: Nüss [nʏs], Novaesium) είναι πόλη στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία, Γερμανία. Βρίσκεται στη δυτική όχθη του Ρήνου απέναντι από το Ντίσελντορφ. Το Νόις είναι η μεγαλύτερη πόλη στην περιοχή Ρήνος-Κράις Νόις. Είναι κυρίως γνωστό για τα ιστορικά ρωμαϊκά αξιοθέατα, καθώς και για το ετήσιο Neusser Bürger-Schützenfest. Το Νόις και η Τριρ μοιράζονται τον τίτλο της «παλαιότερης πόλης της Γερμανίας» και το 1984 το Νόις γιόρτασε την 2000η επέτειο από την ίδρυσή του το 16 π.Χ..
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας
Γ-υδροξυβουτυρικό οξύ
thumb|250px|Η χημική δομή του γ-υδροξυβουτυρικού οξέως Το γάμμα-υδροξυβουτυρικό οξύ ή γ-υδροξυβουτυρικό οξύ (GHB), επίσης γνωστή και ως 4-υδροξυβουτανοϊκό οξύ, είναι φυσικός νευροδιαβιβαστής και ψυχοτρόπος ουσίας. Είναι πρόδρομος του GABA, του γλουταμινικού οξέος και της γλυκίνης σε ορισμένες περιοχές του εγκεφάλου. Δρα στο υποδοχέα GHB και είναι ασθενής αγωνιστής των GABAB υποδοχέων. Το GHB έχει χρησιμοποιηθεί στην ιατρική ως γενικό αναισθητικό και ως θεραπεία για την καταπληξία, τη ναρκοληψία και τον αλκοολισμό. Χρησιμοποιείται επίσης παράνομα ως τοξίνη, ως βελτιωτικό αθλητικής απόδοσης, ως χάπι βιασμού και ως ψυχαγωγικό ναρκωτικό.
Χρησιμοποιείται συνήθως με τη μορφή άλατος, όπως γ-υδροξυβουτυρικό νάτριο (NaGHB, οξυβικού νάτριο ή Xyrem) ή γ-υδροξυβουτυρικό κάλιο (KGHB, οξυβικού κάλιο). Το GHB παράγεται επίσης ως αποτέλεσμα ζύμωσης και βρίσκεται σε μικρές ποσότητες σε μερικές μπύρες και κρασιά, βόειο κρέας και μικρά εσπεριδοειδή.
Η ανεπάρκεια ηλεκτρικής ημι-αλδεϋδικής αφυδρογονάσης είναι μια ασθένεια που προκαλεί τη συσσώρευση του GHB στο αίμα.
Ιατρική χρήση
Το GHB έχει αποδειχθεί ότι αυξάνει αξιόπιστα τον ύπνο αργών κυμάτων και μειώνει την τάση για ύπνο REM σε τροποποιημένες δοκιμές καθυστέρησης ύπνου.
Ψυχαγωγική χρήση
δεξιά|μικρογραφία| Δελφική ανάλυση της αξιολόγησης της βλάβης για 20 δημοφιλή ψυχαγωγικά φάρμακα (διεξήχθη από τον Ντέιβιντ Νατ και τους συναδέλφους του στο [[Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ το 2007) κατατάσσει (με φθίνουσα σειρά επιβλαβών) το GHB 15ο στην εξάρτηση, 19ο στη σωματική βλάβη και 14ο στην κοινωνική βλάβη. ]] Το GHB είναι κατασταλτικό του κεντρικού νευρικού συστήματος που χρησιμοποιείται για τοξίκωση. Έχει πολλά ονόματα. Τα αποτελέσματά της έχουν περιγραφεί ανεκδοτικά ως συγκρίσιμα με τη χρήση αιθανόλης (αλκοόλης) και MDMA, όπως ευφορία, αποφλοίωση, αυξημένη λίμπιντο και καταστάσεις εμπαθογένεσης. Μια ανασκόπηση που συνέκρινε την αιθανόλη με το GHB κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι κίνδυνοι των δύο φαρμάκων ήταν παρόμοιοι. Σε υψηλότερες δόσεις, το GHB μπορεί να προκαλέσει ναυτία, ζάλη, υπνηλία, διέγερση, διαταραχές της όρασης, καταστολή της αναπνοής, αμνησία, απώλεια αισθήσεων και θάνατο. Μία πιθανή αιτία θανάτου από την κατανάλωση GHB είναι η τοξικότητα από πολλά φάρμακα. Η συγχορήγηση με άλλα κατασταλτικά του ΚΝΣ όπως το αλκοόλ ή οι βενζοδιαζεπίνες μπορεί να οδηγήσει σε ένα πρόσθετο αποτέλεσμα (ενίσχυση), καθώς όλα συνδέονται με θέσεις υποδοχέα γάμμα-αμινοβουτυρικού οξέος (ή "GABA"). Τα αποτελέσματα του GHB μπορούν να διαρκέσουν από 1,5 έως 4 ώρες ή περισσότερο εάν έχουν καταναλωθεί μεγάλες δόσεις. Η κατανάλωση GHB με αλκοόλ μπορεί να προκαλέσει αναπνευστική ανακοπή και έμετο σε συνδυασμό με βαθύ ύπνο, κάτι που μπορεί να συμβάλει σε θανατηφόρο έκβαση.
Το GHB είναι "άχρωμο και άοσμο".
Χρήση σε πάρτι
Το GHB έχει χρησιμοποιηθεί ως ναρκωτικό του κλαμπ, πιθανότατα αρχίζοντας τη δεκαετία του 1990, καθώς μικρές δόσεις GHB μπορούν να προκαλέσουν ευφορία και πιστεύεται ότι είναι αφροδισιακά. Οι αργκό όροι για το GHB περιλαμβάνουν υγρή έκσταση, γλειφιτζούρια, υγρό Χ ή υγρό Ε λόγω της τάσης του να παράγει ευφορία και κοινωνικότητα και τη χρήση του σε χορευτικά πάρτι.
Μέχρι το 2009, αυτή η χρήση είχε μειωθεί, πιθανώς λόγω των προσπαθειών για τον έλεγχο της διανομής του GHB και των αναλόγων του, ή λόγω του στενού εύρους δοσολογίας και των παρενεργειών όπως σύγχυση, ζάλη, θολή όραση, εξάψεις, έντονη εφίδρωση, έμετος και απώλεια συνείδησης σε υπερβολική δόση. Η πτωτική τάση ήταν ακόμη εμφανής το 2012.
Αθλητισμός
Μερικοί αθλητές έχουν χρησιμοποιήσει το GHB ή τα ανάλογα του επειδή διατίθενται στο εμπόριο ως αναβολικοί παράγοντες, αν και δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι αυξάνει το μυ ή βελτιώνει την απόδοση.
Χρήση ως χάπι βιασμού
δεξιά|μικρογραφία|398x398εσ| Προειδοποίηση της FDA κατά προϊόντων που περιέχουν GHB και προφάρμακά του Το GHB έγινε γνωστό στο ευρύ κοινό ως χάπι βιασμού μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1990. Το GHB είναι άχρωμο και άοσμο και έχει χαρακτηριστεί ως «πολύ εύκολο να προστεθεί στα ποτά». Όταν καταναλώνεται, το θύμα θα αισθανθεί γρήγορα υπνηλία και μπορεί να χάσει τις αισθήσεις του. Κατά την ανάρρωση μπορεί να υπάρχει μειωμένη ικανότητα ανάκλησης γεγονότων που έχουν συμβεί κατά την περίοδο δηλητηρίασης. Σε αυτές τις καταστάσεις είναι συχνά δύσκολη η απόδειξη και ο προσδιορισμός του δράστη του βιασμού.
Είναι επίσης δύσκολο να προσδιοριστεί πόσο συχνά χρησιμοποιείται το GHB για τη διευκόλυνση του βιασμού, καθώς είναι δύσκολο να εντοπιστεί σε δείγμα ούρων μετά από μια μέρα και πολλά θύματα μπορεί να ανακαλέσουν τον βιασμό μόνο μετά από καιρό. Ωστόσο, μια μελέτη του 2006 πρότεινε ότι «δεν υπάρχουν στοιχεία που να υποδεικνύουν εκτεταμένη χρήση χαπιών βιασμού» στο Ηνωμένο Βασίλειο, και ότι σε λιγότερο από το 2% των περιπτώσεων εμπλέκεται το GHB, ενώ στο 17% εμπλέκεται κοκαΐνη, και έρευνα στις Κάτω Χώρες που δημοσιεύθηκε το 2010 διαπίστωσε ότι το ποσοστό βιασμού που σχετίζεται με ναρκωτικά όπου χρησιμοποιήθηκε το GHB φαίνεται ότι υπερεκτιμήθηκε πολύ από τα μέσα ενημέρωσης.
Υπήρξαν πολλές περιπτώσεις υψηλού προφίλ χρήσης GHB ως χάπι βιασμού που έλαβαν εθνική προσοχή στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στις αρχές του 1999, ένα 15χρονο κορίτσι, η Σαμάνθα Ριντ από το Ρόκγουντ, Μίσιγκαν, πέθανε από δηλητηρίαση από το GHB. Ο θάνατος της Ριντ ενέπνευσε τη νομοθεσία με τίτλο «Νόμος Απαγόρευσης χαπιών-βιασμών Χίλορι Τ. Φαριάς και Σαμάνθα Ριντ του 2000". Αυτός είναι ο νόμος που έκανε το GHB ελεγχόμενη ουσία του Προγράμματος 1.
Το GHB μπορεί να ανιχνευθεί στα μαλλιά. Η εξέταση μαλλιών μπορεί να είναι χρήσιμο εργαλείο σε δικαστικές υποθέσεις ή για πληροφόρηση του ίδιου του θύματος. Τα περισσότερα κιτ δοκιμής ούρων δοκιμάζονται μόνο για χάπια βιασμού που είναι βενζοδιαζεπίνες και το GHB δεν είναι βενζοδιαζεπίνη. Για την ανίχνευση GHB στα ούρα, το δείγμα πρέπει να ληφθεί εντός τεσσάρων ωρών από την κατάποση GHB και δεν μπορεί να ελεγχθεί στο σπίτι.
Θάνατοι
Μία δημοσίευση διερεύνησε 226 θανάτους που αποδόθηκαν στο GHB. Από τους 226 θανάτους, 213 είχαν καρδιακή αναπνοή και 13 είχαν θανατηφόρα ατυχήματα. Σε 71 θανάτους (34%) δεν υπήρχαν άλλες τοξικές ουσίες. Τα μεταθάνατια επίπεδα γ-υδροξυβουτυρικού στο αίμα ήταν 18–4400 mg / L (διάμεση τιμή = 347) σε θανάτους αρνητικούς για άλλες ουσίες.
Μια αναφορά έχει δείξει ότι η υπερβολική δόση οξυβικού νατρίου μπορεί να είναι θανατηφόρα, με βάση τους θανάτους τριών ασθενών στους οποίους χορηγήθηκε το φάρμακο. Ωστόσο, για δύο από τις τρεις περιπτώσεις, οι συγκεντρώσεις GHB μετά το θάνατο ήταν 141 και 110 mg / L, το οποίο βρίσκεται εντός του αναμενόμενου εύρους συγκεντρώσεων για το GHB μετά το θάνατο και η τρίτη περίπτωση ήταν ένας ασθενής με ιστορικό σκόπιμης υπερδοσολογίας με φάρμακα. Η τοξικότητα του GHB υπήρξε ζήτημα σε ποινικές δίκες, όπως και στο θάνατο της Φελίσια Τανγκ, όπου η υπεράσπιση ισχυρίστηκε ότι ο θάνατος οφειλόταν στο GHB, όχι σε φόνο.
Νευροτοξικότητα
Σε πολλές μελέτες, το GHB έχει βρεθεί ότι επηρεάζει τη χωρική μνήμη, τη μνήμη εργασίας, τη μάθηση και τη μνήμη σε αρουραίους με χρόνια χορήγηση. Αυτές οι επιδράσεις σχετίζονται με μειωμένη έκφραση του υποδοχέα NMDA στον εγκεφαλικό φλοιό και πιθανώς και σε άλλες περιοχές. Επιπλέον, η νευροτοξικότητα φαίνεται να προκαλείται από οξειδωτικό στρες.
Εθισμός
Παρόλο που έχουν αναφερθεί θάνατοι λόγω απόσυρσης από GHB, οι αναφορές είναι ασαφείς και απαιτείται περαιτέρω έρευνα. Ένα κοινό πρόβλημα είναι ότι το GHB δεν αφήνει ίχνη στο σώμα μετά από σύντομο χρονικό διάστημα, περιπλέκοντας τη διάγνωση και την έρευνα. Ο εθισμός εμφανίζεται όταν η επαναλαμβανόμενη χρήση διαταράσσει την κανονική ισορροπία των εγκεφαλικών κυκλωμάτων που ελέγχουν τις ανταμοιβές, τη μνήμη και τη γνώση, οδηγώντας τελικά σε καταναγκαστική λήψη ναρκωτικών.
Οι αρουραίοι που αναγκάζονταν να καταναλώνουν μαζικές δόσεις GHB προτιμούν κατά διαστήματα το διάλυμα GHB από το νερό, αλλά, μετά από πειράματα σε αρουραίους, σημειώθηκε ότι «κανένας αρουραίος δεν έδειξε κανένα σημάδι απόσυρσης όταν το GHB τελικά απομακρύνθηκε στο τέλος της περιόδου των 20 εβδομάδων» ή κατά τη διάρκεια περιόδων εθελοντικής αποχής.
Απόσυρση
Το GHB έχει επίσης συσχετιστεί με στερητικό σύνδρομο το οποίο περιλαμβάνει αϋπνία, άγχος και τρόμο που συνήθως υποχωρεί εντός τριών με 21 ημερών. Το σύνδρομο απόσυρσης μπορεί να είναι σοβαρό παράγοντας οξύ παραλήρημα και μπορεί να απαιτήσει νοσηλεία σε μονάδα εντατικής θεραπείας για τη διαχείριση. Η διαχείριση της εξάρτησης από GHB περιλαμβάνει την εξέταση της ηλικίας του ατόμου, των συννοσηροτήτων και των φαρμακολογικών οδών του GHB. Η βασική αγωγή για σοβαρή απόσυρση είναι η υποστηρικτική φροντίδα και οι βενζοδιαζεπίνες για τον έλεγχο του οξέος παραληρήματος, αλλά συχνά απαιτούνται μεγαλύτερες δόσεις σε σύγκριση με το οξύ παραλήρημα άλλων αιτιών (π.χ.> 100 mg / d διαζεπάμης ). Η βακλοφαίνη έχει προταθεί ως εναλλακτική ή συμπληρωματική αγωγή στις βενζοδιαζεπίνες με βάση ανεκδοτικά στοιχεία και ορισμένα δεδομένα ζώων. Ωστόσο, υπάρχει λιγότερη εμπειρία με τη χρήση βακλοφαίνης για την απόσυρση από GHB και απαιτείται πρόσθετη έρευνα στον άνθρωπο. Το βακλοφαίνη προτάθηκε για πρώτη φορά ως συμπλήρωμα επειδή οι βενζοδιαζεπίνες δεν επηρεάζουν τους υποδοχείς GABA Β και συνεπώς δεν έχουν διασταυρούμενη ανοχή με το GHB ενώ η βακλοφαίνη, το οποίο λειτουργεί μέσω των υποδοχέων GABA B, είναι ανθεκτικό με το GHB και μπορεί να είναι πιο αποτελεσματικό στην ανακούφιση των αποτελεσμάτων απόσυρσης GHB.
Υπερβολική δόση
Η υπερδοσολογία του GHB μπορεί μερικές φορές να είναι δύσκολο να αντιμετωπιστεί λόγω των πολλαπλών επιδράσεών της στο σώμα. Το γ-υδροξυβουτυρικό τείνει να προκαλεί ταχεία απώλεια αισθήσεων σε δόσεις άνω των 3500 mg, με εφάπαξ δόσεις άνω των 7000 mg που προκαλούν συχνά απειλητική για τη ζωή αναπνευστική καταστολή και υψηλότερες δόσεις προκαλούν βραδυκαρδία και καρδιακή ανακοπή. Άλλες παρενέργειες περιλαμβάνουν σπασμούς (ειδικά όταν συνδυάζονται με διεγερτικά ) και ναυτία / έμετο (ειδικά όταν συνδυάζονται με αλκοόλ).
Το GHB μπορεί να ποσοτικοποιηθεί σε αίμα ή πλάσμα για να επιβεβαιώσει τη διάγνωση δηλητηρίασης σε νοσοκομειακούς ασθενείς, για να αποδείξει ότι υπάρχει μειωμένη ικανότητα για οδήγηση ή για να βοηθήσει σε μια ιατροδικαστική έρευνα σε φαρμακευτικό επίπεδο. Οι συγκεντρώσεις GHB στο αίμα ή στο πλάσμα συνήθως κυμαίνονται από 50-250 mg / L σε άτομα που λαμβάνουν το φάρμακο θεραπευτικά (κατά τη διάρκεια της γενικής αναισθησίας), 30-100 mg / L σε όσους συνελήφθησαν για μειωμένη οδήγηση, 50–500 mg / L σε μεθυσμένους ασθενείς και 100-1000 mg / L σε θύματα θανατηφόρας υπερδοσολογίας. Τα ούρα είναι συχνά το προτιμώμενο δείγμα για σκοπούς ρουτίνας παρακολούθησης κατάχρησης ναρκωτικών. Τόσο η γ-βουτυρολακτόνη (GBL) όσο και η 1,4-βουτανοδιόλη μετατρέπονται σε GHB στο σώμα.
Ενδογενής παραγωγή
Τα κύτταρα παράγουν γ-υδροξυβουτυρικό με αναγωγή της ηλεκτρικής ημιαλδεΰδης μέσω της ηλεκτρικής αναγωγάσης της ημιαλδεΰδης (SSR). Αυτό το ένζυμο φαίνεται να επάγεται από επίπεδα cAMP, σημαίνει ουσίες που αυξάνουν το cAMP, όπως η φορσκολίνη και η βινποκετίνη, μπορεί να αυξήσουν τη σύνθεση και την απελευθέρωση της GHB. Αντιστρόφως, η ενδογενής παραγωγή GHB σε εκείνους που λαμβάνουν βαλπροϊκό οξύ θα αναστέλλεται μέσω αναστολής της μετατροπής από ημιαλδεϋδη ηλεκτρικού οξέος σε GHB. Άτομα με τη διαταραχή γνωστή ως ανεπάρκεια ηλεκτρικής αφυδρογονάσης σεμιλδεΰδης, επίσης γνωστή ως γ-υδροξυβουτυρική οξυουρία, έχουν αυξημένα επίπεδα GHB στα ούρα, στο πλάσμα του αίματος και στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό.
Η ακριβής λειτουργία του GHB στο σώμα δεν είναι σαφής. Είναι γνωστό, ωστόσο, ότι ο εγκέφαλος εκφράζει μεγάλο αριθμό υποδοχέων που ενεργοποιούνται από το GHB. Αυτοί οι υποδοχείς είναι διεγερτικοί, ωστόσο, και επομένως δεν είναι υπεύθυνοι για τα ηρεμιστικά αποτελέσματα του GHB. Έχει αποδειχθεί ότι αυξάνουν τον κύριο διεγερτικό νευροδιαβιβαστή, το γλουταμικό. Τα αντιψυχωσικά βενζαμίδης - αμισουλπρίδη, νεμοναπρίδη, κ.λπ. - έχει αποδειχθεί ότι συνδέονται με αυτούς τους ενεργοποιημένους από GHB υποδοχείς in vivo. Άλλα αντιψυχωσικά δοκιμάστηκαν και δεν βρέθηκε να έχουν συγγένεια για αυτόν τον υποδοχέα.
Το GHB είναι πρόδρομος του GABA, του γλουταμινικού και της γλυκίνης σε ορισμένες περιοχές του εγκεφάλου.
Παρά την αποδεδειγμένη νευροτοξικότητά του, το GHB έχει νευροπροστατευτικές ιδιότητες και έχει βρεθεί ότι προστατεύει τα κύτταρα από την υποξία.
Φυσικό υποπροϊόν ζύμωσης
Το γ-υδροξυβουτυρικό παράγεται επίσης ως αποτέλεσμα της ζύμωσης και έτσι βρίσκεται σε μικρές ποσότητες σε μερικές μπύρες και κρασιά, ιδίως στα κρασιά φρούτων. Η ποσότητα που βρίσκεται στο κρασί είναι φαρμακολογικά ασήμαντη και δεν επαρκεί για να προκαλέσει ψυχοδραστικά αποτελέσματα.
Φαρμακολογία
Το γ-υδροξυβουτυρικό έχει τουλάχιστον δύο ξεχωριστές θέσεις σύνδεσης στο κεντρικό νευρικό σύστημα. Το GHB δρα ως αγωνιστής στον διεγερτικό υποδοχέα GHB και ως ασθενής αγωνιστής στον ανασταλτικό υποδοχέα GABAB. Το GHB είναι που προκύπτει φυσικά δρα με παρόμοιο τρόπο με ορισμένους νευροδιαβιβαστές στον εγκέφαλο των θηλαστικών. Το GHB πιθανότατα συντίθεται από το GABA σε GABAεργικούς νευρώνες και απελευθερώνεται όταν οι νευρώνες πυροδοτούνται.
Το GHB έχει βρεθεί ότι ενεργοποιεί τους οξυτοκινονεργικούς νευρώνες στον υπεροπτικό πυρήνα.
Ο ρόλος του υποδοχέα GHB στα αποτελέσματα συμπεριφοράς που προκαλούνται από το GHB είναι πιο περίπλοκος. Οι υποδοχείς GHB εκφράζονται πυκνά σε πολλές περιοχές του εγκεφάλου, συμπεριλαμβανομένου του φλοιού και του ιππόκαμπου, και αυτοί είναι οι υποδοχείς για τους οποίους η GHB εμφανίζει την υψηλότερη συγγένεια. Υπήρξε κάπως περιορισμένη έρευνα για τον υποδοχέα GHB. Ωστόσο, υπάρχουν ενδείξεις ότι η ενεργοποίηση του υποδοχέα GHB σε ορισμένες περιοχές του εγκεφάλου οδηγεί στην απελευθέρωση του γλουταμικού, του κύριου διεγερτικού νευροδιαβιβαστή. Φάρμακα που ενεργοποιούν επιλεκτικά τον υποδοχέα GHB προκαλούν κρίσεις απουσίας σε υψηλές δόσεις, όπως και οι αγωνιστές GHB και GABA B.
Η ενεργοποίηση τόσο του υποδοχέα GHB όσο και του GABA B είναι υπεύθυνη για το εθιστικό προφίλ του GHB. Η επίδραση του GHB στην απελευθέρωση ντοπαμίνης είναι διφασική. Οι χαμηλές συγκεντρώσεις διεγείρουν την απελευθέρωση ντοπαμίνης μέσω του υποδοχέα GHB. Υψηλότερες συγκεντρώσεις αναστέλλουν την απελευθέρωση ντοπαμίνης μέσω υποδοχέων GABA Β όπως και άλλοι αγωνιστές GABA Β όπως η βακλοφαίνη και η φαινιμπούτη. Μετά από την αρχική φάση αναστολής, η απελευθέρωση ντοπαμίνης αυξάνεται στη συνέχεια μέσω του υποδοχέα GHB. Τόσο η αναστολή όσο και η αύξηση της απελευθέρωσης ντοπαμίνης από το GHB αναστέλλονται από ανταγωνιστές οπιοειδών όπως ναλοξόνη και ναλτρεξόνη. Η δυνορφίνη μπορεί να παίζει ρόλο στην αναστολή της απελευθέρωσης ντοπαμίνης μέσω υποδοχέων κάπα οπιοειδών. κέντρο|μικρογραφία|600x600εσ| Μεταβολικές οδοί του GHB.
Ιστορία
Ο Αλεξάντερ Ζάιτσεφ εργάστηκε σε αυτήν την χημική οικογένεια και δημοσίευσε το έργο του το 1874. Η πρώτη εκτεταμένη έρευνα για το GHB και τη χρήση της στον άνθρωπο πραγματοποιήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1960 από τον Δρ. Χένρι Λάμποριτ για χρήση στη μελέτη του νευροδιαβιβαστή GABA. Μελετήθηκε σε σειρά χρήσεων, συμπεριλαμβανομένης της μαιευτικής χειρουργικής και κατά τον τοκετό και ως αγχολυτικό. Υπήρξαν ανέκδοτες αναφορές ότι έχει αντικαταθλιπτικά και αφροδισιακά αποτελέσματα επίσης. Μελετήθηκε επίσης ως ενδοφλέβιος αναισθητικός παράγοντας και κυκλοφόρησε για το σκοπό αυτό από το 1964 στην Ευρώπη, αλλά δεν υιοθετήθηκε ευρέως καθώς προκάλεσε επιληπτικές κρίσεις. Από το 2006, η χρήση αυτή επιτρέπεται ακόμη στη Γαλλία και την Ιταλία, αλλά δεν χρησιμοποιείται ευρέως. Μελετήθηκε επίσης για τη θεραπεία του εθισμού στο αλκοόλ. ενώ τα στοιχεία για αυτήν τη χρήση είναι αδύναμα,  ωστόσο το οξυβικό νάτριο διατίθεται στην αγορά για αυτήν τη χρήση στην Ιταλία.
Το GHB και το οξυβουτικό νάτριο μελετήθηκαν επίσης για χρήση στη ναρκοληψία από τη δεκαετία του 1960 και μετά.
Τον Μάιο του 1990, το GHB εισήχθη ως συμπλήρωμα διατροφής και διατέθηκε στο εμπόριο σε αθλητές σωματοδόμησης, για βοήθεια με τον έλεγχο του βάρους και ως βοηθητικό ύπνο, και ως «αντικατάσταση» της l-τρυπτοφάνης, η οποία αποσύρθηκε από την αγορά τον Νοέμβριο του 1989 όταν παρτίδες μολυσμένες με ίχνη ακαθαρσιών βρέθηκε να προκαλούν σύνδρομο ηωσινοφιλίας-μυαλγίας, αν και το σύνδρομο ηωσινοφιλίας-μυαλγίας συνδέεται επίσης με υπερφόρτωση τρυπτοφάνης. Το 2001 οι πωλήσεις συμπληρωμάτων τρυπτοφάνης επιτράπηκαν να ξαναρχίσουν και το 2005 καταργήθηκε η απαγόρευση FDA για την εισαγωγή συμπληρωμάτων τρυπτοφάνης. Μέχρι τον Νοέμβριο του 1989, 57 κρούσματα ασθένειας που προκλήθηκε από τα συμπληρώματα GHB είχαν αναφερθεί στα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων, με άτομα που είχαν λάβει έως και τρία κουταλάκια του γλυκού GHB. Σεν υπήρχαν θάνατοι, αλλά εννέα άτομα χρειάζονταν φροντίδα σε μονάδα εντατικής θεραπείας. Η FDA εξέδωσε προειδοποίηση τον Νοέμβριο του 1990 ότι η πώληση GHB ήταν παράνομη. Το GHB συνέχισε να κατασκευάζεται και να πωλείται παράνομα και αυτό και τα ανάλογά του υιοθετήθηκαν ως χάπια κλαμπ και χρησιμοποιήθηκαν ως ναρκωτικό βιασμού, και η DEA έκανε κατασχέσεις και η FDA επανεκδόθηκε προειδοποιήσεις αρκετές φορές κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990.
Ταυτόχρονα, η έρευνα σχετικά με τη χρήση του GHB με τη μορφή οξυβουτικού νατρίου είχε επισημοποιηθεί, καθώς μια εταιρεία με την ονομασία Orphan Medical είχε υποβάλει μια νέα ερευνητική αίτηση για χρήση του φαρμάκου και διεξήγαγε κλινικές δοκιμές με σκοπό την απόκτηση κανονιστικής έγκρισης για χρήση για τη θεραπεία της ναρκοληψίας.
Ένα δημοφιλές παιδικό παιχνίδι, το Bindeez (επίσης γνωστό ως Aqua Dots, στις Ηνωμένες Πολιτείες), που παράγεται από την εταιρεία Μελβούρνη Moose, απαγορεύτηκε στην Αυστραλία στις αρχές Νοεμβρίου 2007 όταν ανακαλύφθηκε ότι η 1,4-βουτανοδιόλη (1,4-B), η οποία μεταβολίζεται σε GHB, είχε αντικατασταθεί από τον μη τοξικό πλαστικοποιητή 1,5-πεντανοδιόλη στη διαδικασία κατασκευής σφαιριδίων. Τρία μικρά παιδιά νοσηλεύτηκαν ως αποτέλεσμα της κατάποσης μεγάλου αριθμού χαντρών και το παιχνίδι ανακλήθηκε.
Νομικό καθεστώς
μικρογραφία| Το GHB πωλείται στην Ιταλία για θεραπευτική χρήση. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το GHB τοποθετήθηκε στο Πρόγραμμα Ι του νόμου περί ελεγχόμενων ουσιών τον Μάρτιο του 2000. Ωστόσο, στο οξυβικό νάτριο υπό IND ή NDA από το FDA των ΗΠΑ, θεωρείται ουσία του Προγράμματος III, αλλά με κυρώσεις διακίνησεις Προγράμματος Ι, ένα από τα πολλά φάρμακα που αναφέρονται σε πολλά προγράμματα.
Στις 20 Μαρτίου 2001, η Επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών για τα ναρκωτικά έθεσε το GHB στον πίνακα IV της σύμβασης του 1971 για τις ψυχοτρόπες ουσίες.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, το GHB έγινε φάρμακο κατηγορίας Γ τον Ιούνιο του 2003. Τον Οκτώβριο του 2013 η ACMD συνέστησε την αναβάθμισή της από το πρόγραμμα IV στο πρόγραμμα II σύμφωνα με τις συστάσεις του ΟΗΕ. Η έκθεσή τους κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η ελάχιστη χρήση του Xyrem στο Ηνωμένο Βασίλειο σήμαινε ότι οι συνταγογράφοι θα ενοχλούσαν ελάχιστα από τον επαναπρογραμματισμό. Αυτή η συμβουλή ακολουθήθηκε και το GHB μεταφέρθηκε στο πρόγραμμα 2 στις 7 Ιανουαρίου 2015.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιασμός Κατηγορία:Υδροξυοξέα Κατηγορία:Νευροδιαβιβαστές Κατηγορία:Αναισθητικά Κατηγορία:Υπνωτικά Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Φρεντ Ούρκουχαρτ
Έκανε συλλογή από πεταλούδες από παδί και αυτό το ενδιαφέρον του τον οδήγησε να ολοκληρώσει το διδακτορικό του στην εντομολογία το 1940. Έγινε ένας διεθνώς αναγνωρισμένος ειδικός για το σχέδιο μετανάστευσης της πεταλούδας Μονάρχης (Danaus plexippus). Διορίστηκε έφορος εντόμων στο Βασιλικό μουσείο του Οντάριο, στο τμήμα της Ζωολογίας στο πανεπιστήμιο του Οντάριο, έγινε διευθυντής της Ζωολογίας και Παλαιοντολογίας στο Βασιλικό μουσείο του Οντάριο, και το 1961 διορίστηκε ως καθηγητής Ζωολογίας, μια θέση που κράτησε μέχρι την απόσυρσή του το 1979.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Καναδοί βιολόγοι Κατηγορία:Ζωολόγοι
Βραβείο Καλύτερης Ταινίας της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης
Το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Award For Best Picture) είναι ένα βραβείο που απονέμεται από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης για να τιμήσει μια ταινία της κινηματογραφικής βιομηχανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης
Σύνοδος του Ουίτμπι
Στη Σύνοδο του Ουίτμπι το 664, ο Βασιλιάς Οσουί της Νορθουμβρίας αποφάσισε ότι το βασίλειό του θα υπολογίζει το Πάσχα και θα τηρεί το μοναστικό τόνο (κούρεμα των καθολικών μοναχών) σύμφωνα με τα έθιμα της Ρώμης και όχι τα έθιμα που ασκούν οι Ιρλανδοί μοναχοί στην Αϊόνα. Η σύνοδος κλήθηκε στο διπλό μοναστήρι της Χίλντα του Ουίτμπι, που αργότερα ονομάστηκε Αββαείο Ουίτμπι.
Πηγές
εναλλ.=Χειρόγραφο από το έργο του Βέδα «Historia Ecclesiastica gentis Anglorum».|μικρογραφία|302x302εσ|[[Χειρόγραφο από το έργο του Βέδα «Historia Ecclesiastica gentis Anglorum».]] Υπάρχουν δύο κύριες πηγές για τη σύνοδο. Η πρώτη πηγή, Η Ζωή του Ουίλφριντ, είναι ένα αγιογραφικό έργο του Στέφανου του Ρίπον, που συχνά αναγνωρίζεται ως Έντιους Στεφάνους, πιθανώς λίγο μετά το 710. Η δεύτερη πηγή είναι το Historia Ecclesiastica gentis Anglorum (Χιστόρια Εκλεσιάστικα τζέντις Ανγκλόρουμ, Εκκλησιαστική Ιστορία του έθνους της Αγγλίας) του Βέδα, που γράφτηκε το 731. Μία από τις πηγές του Βέδα ήταν η ίδια η ζωή του Ουίλφριντ, αλλά είχε επίσης πρόσβαση σε άτομα που γνώριζαν τους συμμετέχοντες στη σύνοδο. Για παράδειγμα, ο Βέδας γνώριζε τον Άκκα του Χέξαμ και του αφιέρωσε πολλά από τα θεολογικά του έργα. Ο Άκκα ήταν συνοδοιπόρος του Ουίλφριντ σε μερικά από τα ταξίδια του στη Ρώμη.
Και οι δύο αναφορές βασικά συμφωνούν, αν και ο Βέδας δίνει έναν πολύ μακρύτερο λόγο για τη συζήτηση. Η περιγραφή των διαδικασιών, όπου ο βασιλιάς Οσουί προεδρεύει και κυβερνά αλλά δεν συμμετέχει στον ίδιο τον εκκλησιαστικό διάλογο, μοιάζει με παραδείγματα άλλων συνόδων σε άλλες πηγές, όπως αυτή του βιβλίου Βίτα Σάνκτι Μπονιφάτι (Vita Sancti Bonifati, Βίος του Αγίου Βονιφάτου) από τον Ουίλιμπολντ (όπου ο Βασιλιάς Ίνε του Ουέσσεξ λειτούργησε όπως και ο Οσουί). Παρ 'όλα αυτά, είναι σημαντικό να παρατηρήσουμε ότι οι συγγραφείς, παρά τη σχετικά καλή τους πρόσβαση σε πηγές που αφορούν τη σύνοδο, έγραψαν ακόμη εξ αποστάσεως, και οι αναφορές, ειδικά τα αποσπάσματα που αποδίδονται στους συμμετέχοντες, είναι πιθανότερο να είναι περιλήψεις για το πώς ο Βέδας και ο Στέφανος του Ρίπον κατάλαβαν το ζήτημα και όχι ως αληθινά αποσπάσματα. Επιπλέον, τα κίνητρα των συγγραφέων επηρέασαν τον τρόπο παρουσίασης του υλικού. Ο Βέδας έθεσε την περιγραφή του γεγονότος κεντρικά στην αφήγησή του, και έχει αναγνωριστεί ως υπερβολική έμφαση στην ιστορική σημασία της συνόδου, επειδή ο υπολογισμός του Πάσχα για αυτόν είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον και επίσης επειδή ήθελε να τονίσει την ενότητα της Αγγλικής Εκκλησίας. Ωστόσο, η ακρίβεια του Βέδα ως ιστορικού έχει εκτιμηθεί καλά από αγγλοσαξονικούς μελετητές, και οι ιστορικοί ήταν γενικά άνετοι μετά από τη βασική παρουσίαση της συνόδου του Βέδα. Το κείμενο του Στεφάνου έχει λάβει περισσότερη κριτική, και ο Ρέτζιναλντι Πουλ (Βρετανός ιστορικός) εντόπισε πολλές από τις ανακρίβειές του, αλλά η αναφορά του Στεφάνου σχετικά με τη σύνοδο δεν υπέστη την ίδια κριτική με άλλα αποσπάσματα στο έργο του.
Υπόβαθρο
Στη δεκαετία του 660, οι οπαδοί της παράδοσης της Αϊόνα επέλεξαν να συνεχίσουν να χρησιμοποιούν τον 84ετή κύκλο Λατέρκους που εφευρέθηκε από τον Σαλπίκιο Σεβέρο (Sulpicius Severus) περί τα 410. Εν τω μεταξύ, η Ρωμαϊκή Κούρια (που περιλαμβάνει τα διοικητικά όργανα της Αγίας Έδρας) είχε αναθέσει στον Βικτώριο της Ακουιτανίας (457 μ.Χ.) και αργότερα στον Διονύσιο τον Μικρό (525) να δημιουργήσουν ένα νέο υπολογισμό, προκειμένου να επιλύσει τις διαφορές μεταξύ της ρωμαϊκής μεθόδου και της πιο επιστημονικής μεθόδου της Αλεξανδρινής Εκκλησίας. Οι τρεις εκτιμήσεις οδήγησαν συχνά σε διαφορετικές ημερομηνίες για τον εορτασμό του Πάσχα. Ούτε οι Βικτωριανοί ούτε οι Διονύσιοι υπολογισμοί δεν είχαν προβλήματα. Ο Διονύσιος είχε μεταφράσει απλώς το Αλεξανδρινό σύστημα στα Λατινικά χωρίς να το καταλάβει. Το Βικτωριανό σύστημα, με σύγχυση, παρήγαγε διπλές ημερομηνίες, βασιζόμενος στον Πάπα για να επιλέξει ποια ημερομηνία θα χρησιμοποιήσει. Ωστόσο, η Βικτωριανή μέθοδος υπολογισμού έγινε ευρέως αποδεκτή εκτός της περιοχής της ιρλανδικής επιρροής. Γύρω στο 602, ο Ιρλανδός ιεραπόστολος Κολουμβάνος είχε ήδη καταδικαστεί από μία σύνοδο Γάλλων κληρικών που αγνόησε την εξουσία τους και ακολουθώντας τους Πασχαλινούς υπολογισμούς της πατρίδας του (ο Βικτωριανός υπολογισμός κηρύχθηκε επίσημος στη Γαλατία το 541). Περίπου το 600 μ.Χ. ο Κολουμβάνος έγραψε στον Πάπα Γρηγόριο Α´: «Πρέπει να γνωρίζετε ότι ο Βικτώριος δεν έγινε δεκτός από τους δασκάλους μας και από τους παλιούς Ιρλανδούς εμπειρογνώμονες και από τους μαθηματικούς που είναι πιο ειδικευμένοι στον υπολογισμό του Πασχάλιου, αλλά θεωρήθηκε πιο άξιος κοροϊδίας και λύπησης παρά εξουσίας.». Αλλά και στην Ιρλανδία, διεξήχθη συζήτηση για την καλύτερη επιλογή για τον υπολογισμό της ημερομηνίας του Πάσχα.
Η σωστή ημερομηνία για τον εορτασμό της πιο σημαντικής χριστιανικής γιορτής είχε ήδη οδηγήσει σε ορατή διαφωνία στην Αυλή της Νορθουμβρίας. Η βασίλισσα Ίανφλεντ της Βερνικίας και η Αυλή της γιόρταζαν το Πάσχα σε διαφορετική ημέρα από εκείνη του βασιλιά Οσουί. Ενώ η μια βασιλική φατριά γιόρταζε το Πάσχα, η άλλη νήστευε κατά τη διάρκεια της Σαρακοστής. Παρ 'όλα αυτά, ο διαχωρισμός αυτός δεν είχε ως αποτέλεσμα προβλήματα όσο ζούσε ο σεβαστός Έινταν. Μετά το θάνατό του, ο διάδοχός του, Φάιναν, βρέθηκε να αμφισβητείται από έναν μοναχό που ονομάζεται Ρόναν, έναν Ιρλανδό που είχε εκπαιδευτεί στη Ρώμη και ήθελε να εγκατασταθεί το Ρωμαϊκό Πάσχα. Μόνο στην εποχή του Κόλμαν, του τρίτου μοναχού με την παράδοση της Αϊόνα που εκλέχτηκε επίσκοπος της Νορθουμβρίας, η σύγκρουση απαιτούσε βασιλική προσοχή και επίλυση.
Σύγκληση
Μια σημαντική προσωπικότητα στη σύγκληση της συνόδου ήταν ο Άλφριθ, γιος του Οσουί και υπο-βασιλιάς στη Ντέιρα. Ο Χένρι Μέιρ-Χάρτινγκ τον θεωρούσε «την κύρια αιτία του προβλήματος που οδήγησε στη Σύνοδο». Στις αρχές της δεκαετίας του 660, απέλασε τους Αϊονικούς μοναχούς από το μοναστήρι του Ρίπον και το έδωσε στον Γουίλφριντ, έναν βορειοδυτικό κληρικό που επέστρεψε πρόσφατα από τη Ρώμη. Η θέση του Άλφριθ στο βασιλικό Οίκο, μαζί με την προώθηση του Γουίλφριντ (ο οποίος θα ήταν ο εκπρόσωπος της ρωμαϊκής θέσης στη Σύνοδο), συνέβαλαν στην οργάνωση της σύγκλησης του πατέρα του για τη σύνοδο.
Η σύνοδος πραγματοποιήθηκε σε ένα μέρος που ονομάζοταν Στρένσαλ (Streanæshalch), σε ένα μοναστήρι της Χίλντα, που ήταν ο ίδιος ένας ισχυρός βορειοδυτικός ευγενής και προσκολλημένος στο Αϊονικό Πάσχα. Η αναγνώριση της τοποθεσίας με το μέρος που αργότερα ονομάστηκε Ουίτμπι είναι γενικά αποδεκτή, αλλά δεν είναι απολύτως σίγουρη. Μία άλλη πιθανή υποψήφια θέση του Στρένσαλ είναι κοντά στο Γιορκ.
Η θέση των Αϊονικών υποστηρίχθηκε από τον Κόλμαν, Επίσκοπο της Νορθουμβρίας. Προς στήριξη της ρωμαϊκής θέσης, η Ίανφλεντ της είχε στείλει τον εφημέριό της, τον Ρομάνους, και η θέση πάρθηκε επίσης από τον Αγιλβέρτο (Agilbert), έναν Φράγκο επίσκοπο που επίσης κατείχε αξίωμα στην Αγγλία. Λόγω της αδυναμίας του Αγιλβέρτου να εκφράσει τα περίπλοκα επιχειρήματα στα παλαιά αγγλικά, που ήταν για αυτόν μια ξένη γλώσσα, ο Γουίλφριντ (ή Ουίλφριντ) επιλέχθηκε ως ο κύριος υποστηρικτής του ρωμαϊκού κόμματος. Ο Βασιλιάς Οσουί προήδρευσε της συνόδου και ενήργησε ως τελικός δικαστής, ο οποίος θα έδινε τη βασιλική του εξουσία προς υποστήριξη της μιας ή της άλλης πλευράς.
Απόφαση
Ο επίσκοπος Κόλμαν υπερασπίστηκε τον υπολογισμό του Πάσχα των Αϊονικών με το σκεπτικό ότι ήταν η πρακτική του Κολούμπα, ιδρυτή του μοναστηριακού δικτύου τους και, κατά τα λεγόμενά του, αγίου αναμφισβήτητης αγιότητας, ο οποίος ο ίδιος είχε ακολουθήσει την παράδοση του Αγίου Ιωάννη του αποστόλου και ευαγγελιστή.
Ο Γουίλφριντ υπερασπίστηκε τη ρωμαϊκή θέση για τους ακόλουθους λόγους (σύμφωνα με την αφήγηση του Βέδα):
Ο Οσουί ρώτησε έπειτα και τις δύο πλευρές εάν συμφωνούσαν ότι στον Πέτρο είχαν δωθεί τα κλειδιά για τη βασιλεία των ουρανών από τον Χριστό και ανακηρύχθηκε «ο βράχος» στον οποίο θα χτιστεί η Εκκλησία (όπως αναφέρεται στο Κατά Ματθαίον 16:18-19) και αυτοί όλοι συμφώνησαν. Στη συνέχεια, ο Οσουί δήλωσε την απόφασή του υπέρ του κατόχου των κλειδιών, δηλαδή της ρωμαϊκής πρακτικής.
Ωστόσο, η μέθοδος του Γουίλφριντ για τον υπολογισμό της ημερομηνίας του Πάσχα ήταν αυτή που χρησιμοποιήθηκε στην Αλεξάνδρεια και όχι στη Ρώμη. Ο Βέδας παρουσίασε τη σύνοδο ως νίκη του ρωμαϊκού κόμματος, παρόλο που είχε αμφιβολίες για το εάν η μέθοδος χρησιμοποιήθηκε στη Ρώμη. Δημιούργησε τη δική του εκδοχή βάσει των πρακτικών της Αλεξάνδρειας, όπως τροποποιήθηκε από τον Διονύσιο, για τους δικούς του υπολογισμούς στο De Temporibus (703) και λεπτομερέστερα στο De Temporum Ratione (716-25). Οι Βεδικές ταμπλέτες έγιναν δεκτές στα Βρετανικά Νησιά και στην Αυτοκρατορία των Καρολιδών τον ένατο αιώνα και στη Ρώμη το δέκατο.
Αποτέλεσμα
Η Σύνοδος του Ουίτμπι καθιέρωσε την υποτιθέμενη ρωμαϊκή πρακτική ως κανόνα στη Νορθουμβρία, και έτσι «έφερε τη Νορθρουμβιανή Εκκλησία στο κύριο ρεύμα του ρωμαϊκού πολιτισμού». Η επισκοπική έδρα της Νορθουμβρίας μεταφέρθηκε από τη Λίντισφερν στην Γιορκ. Ο Γουίλφριντ, επικεφαλής υποστηρικτής της ρωμαϊκής θέσης, αργότερα έγινε Επίσκοπος της Νορθουμβρίας, ενώ ο Κόλμαν και οι υποστηρικτές του Αϊονικού τόπου που δεν άλλαξαν τις πρακτικές τους αποσύρθηκαν στην Αϊόνα. Ο Κόλμαν επετράπη να πάρει μερικά λείψανα του Έινταν, ο οποίος ήταν κάθετος στην καθιέρωση του χριστιανισμού της Αϊονικής παράδοσης στη Νορθουμβρίας, μαζί του πίσω στην Αϊόνα. Για να αντικαταστήσει τους κληρικούς που αναχώρησαν για την Αϊόνα, ο Οσουί επέλεξε κυρίως Ιρλανδούς που ήταν από τα μέρη της Ιρλανδίας που κράτησαν το Ρωμαϊκό Πάσχα (όπως οι περισσότεροι από την Ιρλανδία είχαν κάνει για κάποιο χρονικό διάστημα μέχρι το 660).
Κληρονομιά και ιστορική σημασία
Η Σύνοδος του Ουίτμπι ήταν μόνο ένα από τα πολλά συμβούλια που πραγματοποιήθηκαν σχετικά με τον σωστό υπολογισμό του Πάσχα σε όλη τη Λατινική Χριστιανοσύνη στον Πρώιμο Μεσαίωνα. Απευθύνονταν στα ζητήματα του υπολογισμού του Πάσχα και της σωστής μοναστικής τόνωσης, και αφορούσε μόνο το μέρος της Αγγλικής Εκκλησίας που απάντησε στην Αγία Έδρα της Λίντισφερν πως «ήταν μια υπόθεση της Νορθουμβρίας». Η υπεράσπιση του Γουίλφριντ για το Ρωμαϊκό Πάσχα έχει χαρακτηριστεί ως «θριαμβευτική ώθηση ενάντια σε μια ανοιχτή πόρτα», καθώς οι περισσότεροι από τους Ιρλανδούς είχαν ήδη αποδεχτεί το Ρωμαϊκό Πάσχα και για τον λόγο αυτό η Αϊόνα «είχε ήδη τον κίνδυνο να ωθηθεί από τη μία πλευρά από τους Ιρλανδούς αντιπάλους της.».
Παρόλο που η εστίαση στο Ουίτμπι είναι στις αποφάσεις σχετικά με τον τόνο και τη χρονολόγηση του Πάσχα, μπορούμε επίσης να δούμε τη σύνοδο ως ένα σημαντικό βήμα στον ενδεχόμενο Ρωμανισμό της εκκλησίας της Αγγλίας, παρόλο που αυτός ο Ρωμανισμός μπορεί να είχε συμβεί ούτως ή άλλως χωρίς τη Σύνοδο του Ουίτμπι. Ωστόσο, από την Προτεσταντική Μεταρρύθμιση, τα γεγονότα της συνόδου ερμηνεύτηκαν συμβολικά ως "Κελτική Εκκλησία" που αντιτίθεται σε μια "Ρωμαϊκή Εκκλησία", και η απόφαση του Οσουί ερμηνεύτηκε ως "υποταγή" της "Βρετανικής Εκκλησίας" στη Ρώμη. Υπάρχει μια συζήτηση σχετικά με την πραγματικότητα μιας διάκρισης μεταξύ μιας προ-Ουίτμπι Κελτικής Εκκλησίας και μιας μετα-Ουίτμπι Ρωμαϊκής Εκκλησίας. Σύμφωνα με τα λόγια του Πάτρικ Ουόρμαλντ:"Από τις μέρες του Τζωρτζ Μπιουκάναν, προμηθεύοντας την αρχική προπαγάνδα για τους κατασκευαστές του Σκωτσέζικης Εκκλησίας, μέχρι μια εντυπωσιακά πρόσφατη ημερομηνία, υπήρχε εξουσιοδότηση για μια αντι-ρωμαϊκή, αντιεπισκοπική και, κατά τον 19ο αιώνα, μια στάση κατά της εγκατάστασης της Κολουμπανής ή «Κελτικής» Εκκλησίας. ... Η ιδέα ότι υπήρχε μια 'Κελτική Εκκλησία' σε μια έννοια μετα-μεταρρυθμιστικής αίσθησης εξακολουθεί να είναι εκπληκτικά απαράδεκτη από τις απόψεις των μαθητών."Τοποθετώντας τη σύνοδο στο σωστό ιστορικό της πλαίσιο, οι αγγλοσαξονικοί ιστορικοί σημείωσαν επίσης τη θέση της συνόδου στο πλαίσιο της σύγχρονης πολιτικής έντασης. Ο Χένρι Μέιερ-Χάρτινγκ θεώρησε ότι το ενδιαφέρον του Άλφριθ για τη σύγκληση της συνόδου οφείλεται στην επιθυμία του να δει την θέση του πατέρα του στη Βερνικία να αμφισβητείται και να δει την αντικατάσταση του Κόλμαν με έναν άλλο επίσκοπο που θα ήταν πιο ευθυγραμμισμένος με τον εαυτό του.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Σύνοδοι Κατηγορία:Χριστιανισμός στην Αγγλία
Δημήτριος Κασσαβέτης
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1915. Γονείς του ήταν ο Ιωάννης Κασσαβέτης και η Μαρίκα Ματσάγγου.
Σπούδασε νομικά και άσκησε το δικηγορικό λειτούργημα.
Κηδεύτηκε στις 25 Ιανουαρίου 1978, στο νεκροταφείο Νέας Σμύρνης. Ήταν παντρεμένος με την Ηλέκτρα Κασσαβέτη και είχαν 2 κόρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Λάρισας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων
Ντέλτσεβο
Το Ντέλτσεβο (Делчево ) είναι μια μικρή πόλη στη Βόρεια Μακεδονία. Στην πόλη βρίσκεται η έδρα του Δήμου Ντελτσέβου. Η πόλη πήρε την ονομασία της από τον επαναστάτη Γκότσε Ντέλτσεφ.
Δημογραφία
Στο Ντέλτσεβο κατοικούν 11500 κάτοικοι.
Γεωγραφία
Το Ντέλτσεβο βρίσκεται 164 χιλιόμετρα ανατολικά των Σκοπίων.
Ιστορία
Μεταξύ των δύο παγκοσμίων πολέμων η πόλη ήταν μια μικρή επαρχιακή πόλη ερειπωμένων σπιτιών και ένα μικρό αριθμό καταστημάτων βιοτεχνίας με στενά λασπώδη δρομάκια. Από το 1929 έως το 1941 η πόλη ήταν μέρος της Μπανόβινας του Βαρδάρη του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας.
Αδελφοποιήσεις
Το Ντέλτσεβο είναι αδελφοποιημένο με:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Δήμος Ντελτσέβου Κατηγορία:Ανατολική Στατιστική Περιφέρεια (Βόρεια Μακεδονία)
Μπέργκις Γκλάντμπαχ
Το Μπέργκις Γκλάντμπαχ (γερμανικά: Bergisch Gladbach είναι πόλη στην Περιφέρεια Κολωνίας / Βόννης της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας, Γερμανία, και πρωτεύουσα του Ράινις-Μπέργκισερ Κράις (περιοχή).
Το Μπέργκις Γκλάντμπαχ είναι κτισμένο στην ανατολική όχθη του ποταμού Ρήνου, περίπου 10 χιλιόμετρα ανατολικά της Κολωνίας. Ξεκινώντας από το βορρά δεξιόστροφα οι γειτονικοί δήμοι και οι γειτονικές πόλεις είναι: Οντένταλ, Κύρτεν, Όφερατ, Ρέσρατ, Κολωνία και Λεβερκούζεν.
Οι πρώτοι οικισμοί υπήρχαν τον 13ο αιώνα, αλλά η πόλη ιδρύθηκε επίσημα το 1856.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας
Ιωάννης Ηλιάκης
μικρογραφία|Με την σύζυγό του Ευαγγελία στην Λικοτιναρέα Αποκορώνου Χανίων Ο '''Ιωάννης Γ. Ηλιάκης''' ήταν Έλληνας Υπουργός Γενικός Διοικητής Μακεδονίας και Θράκης (General Governor of Western Macedonia)
Βιογραφία
Ως ιδιαίτερος γραμματέας του Ελ. Βενιζέλου ανέλαβε τον συντονισμό της προεκλογικής εκστρατείας του Κόμματος Φιλελευθέρων στην Κοζάνη το 1916. Οργάνωσε την επανάσταση στη Θεσσαλονίκη το 1917 και διατέλεσε υπουργός Γενικός Διοικητής Μακεδονίας και Θράκης. Με ενέργειές του κατεστάλη και η αντεπανάσταση των βασιλοφρόνων στη Χαλκιδική.
Εκτελέστηκε από τον ΕΛΑΣ το 1944, κατά τη διάρκεια των Δεκεμβριανών.
Ο Ναός Προφήτη Ηλία στους Τάφους των Βενιζέλων στο Ακρωτήρι Χανίων
μικρογραφία|Ναός Προφήτη Ηλία - φωτογραφία της επιγραφής πάνω από την πόρτα. Το 1936 ο Ιωάννης Ηλιάκης επισκεύασε την εκκλησία του Προφήτη Ηλία του 16ου αιώνα που ανακαινίστηκε από την Υψηλότητά του Τσάρο Νικολάι Β' και κατά τα μέσα του 16ου αιώνα κατασκευάστηκε και ο δεύτερος, ο Ναός του Προφήτη Ηλία, και στο αρχικό βόρειο τοίχο τοξωτό δημιουργήθηκε άνοιγμα επικοινωνίας ανάμεσα στις δύο εκκλησίες.
Ο Ναός Προφήτη Ηλία καταστράφηκε κατά τον βομβαρδισμό του λόφου το 1897 από τις Μεγάλες Δυνάμεις και αποκαταστάθηκε με δαπάνη του τσάρου της Ρωσίας, ο οποίος θεώρησε ότι η έκρηξη ενός κανονιού πάνω στη ρωσική ναυαρχίδα ήταν η τιμωρία του Προφήτη Ηλία για την καταστροφή του ναού του. Αργότερα ανακαινίσθηκε με αποτέλεσμα να αλλοιωθεί η αρχική του μορφή.
Στο διαμορφωμένο χώρο και δίπλα από τον ναό του Προφήτη Ηλία έχουν ταφεί ο Ελευθέριος Βενιζέλος και ο δευτερότοκος γιός του Σοφοκλής Βενιζέλος.
Οι Τάφοι των Βενιζέλων είναι σήμερα ένα από τα αξιοθέατα των Χανίων.
Συγγραφικό Εργο
Άφησε σημαντικό συγγραφικό έργο, με έργα όπως: "Η απολογία ενός τυράννου", "Η ιστορία εξήντα χρόνων", "Βενιζέλος και Αντιβενιζέλος".
Διπλωματική Εργασία : Λιάπη, Στυλιανή (Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας)
Οι Γάλλοι και η διοίκηση του Ιωάννη Ηλιάκη στην Κοζάνη την περίοδο του Εθνικού διχασμού (1916-1920)
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Γενικοί Διοικητές Μακεδονίας
Σεισμός της Ελασσόνας (2021)
Στις 3 Μαρτίου 2021 και τοπική ώρα 12:16:10 (10:16 UTC) έλαβε χώρα ένας σεισμός μεγέθους 6.3 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ στην περιοχή του Τυρνάβου. Σύμφωνα με το Τμήμα Γεωλογικής Επισκόπησης των ΗΠΑ, το επίκεντρο του σεισμού ήταν 10 χιλιόμετρα δυτικά του Τυρνάβου με εστιακό βάθος 8,5 χιλιόμετρα, ενώ η μέγιστη αντιληπτή έντασή του ανήλθε στο επίπεδο VIII (8), ήταν δηλαδή «καταστροφικός», στη 12-βάθμια Κλίμακα Μερκάλι. Σύμφωνα με το Γεωδυναμικό Ινστιτούτο του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών, το μέγεθός του ήταν 6 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ.
Ο σεισμός είχε ως αποτέλεσμα την απώλεια ενός ανθρώπου, τρεις ελαφρούς τραυματισμούς και σοβαρές ζημιές σε ένα παλιό σχολείο, δύο εκκλησίες και πολλές κατοικίες στην Ελασσόνα, το Μεσοχώρι, το Δαμάσι, το Αμούρι, το Δομένικο, το Ζάρκο, και στη Λάρισα.
Σεισμός
Αρχικά, ο σεισμός είχε αναφερθεί με μέγεθος 5,9 βαθμών, ωστόσο αργότερα αναθεωρήθηκε στα 6 ρίχτερ από το Αστεροσκοπείο Αθηνών και στα 6,3 από το USGS. Ο σεισμός έγινε αισθητός σε ολόκληρη την κεντρική και βόρεια Ελλάδα και στην αρχή ειπώθηκε ότι προήλθε από το ρήγμα του Τυρνάβου, το οποίο είχε δώσει καταστροφικό σεισμό το 1892 ωστόσο αργότερα έγινε γνωστό ότι πρόκειται για ένα νέο, αχαρτογράφητο, άγνωστο μέχρι τo 2021, ρήγμα της περιοχής. Σύμφωνα με την κλίμακα Μερκάλι, ο σεισμός κατατάσσεται επίσημα στο επίπεδο VIII.
Ο σεισμός προκάλεσε παραμορφώσεις του εδάφους, οι οποίες περιελάμβαναν τη βύθιση του εδάφους κατά 30 εκατοστά στην Ποταμιά και αύξηση της απόστασης Ζάρκου και Κουτσοχέρου κατά 40 εκατοστά. Επίσης μεταξύ Κουτσόχερου και Πηνειάδας και στην κοιλάδα του Τιταρήσιου κοντά στο Βλαχογιάννι παρατηρήθηκαν φαινόμενα ρευστοποίησης, τα οποία εκδηλώθηκαν ως πίδακες νερού, κρατήρες και ροές άμμου.
Προσεισμοί και μετασεισμοί
Πριν τον κύριο σεισμό, υπήρξε μια σεισμική δραστηριότητα με σεισμούς της τάξης των 2 Ρίχτερ. Σύμφωνα με το Γεωδυναμικό Ινστιτούτο, η προσεισμική ακολουθία ξεκίνησε στις 28 Φεβρουαρίου, με έναν σεισμό 1,8 Ρίχτερ. Ακολούθησαν 29 άλλοι προσεισμοί μέχρι το μεσημέρι της 3ης Μαρτίου, με τον μεγαλύτερο να είναι 2,9 Ρίχτερ, μισή ώρα πριν από τον κύριο σεισμό.
Μετά τον σεισμό, έλαβαν χώρα και αρκετοί μετασεισμοί, με ισχυρότερο αυτόν τις 4 Μαρτίου ώρα 20:38:19 με ένταση 6,0 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ, και εστιακό βάθος τα 11,3 χιλιόμετρα. Λίγα λεπτά αργότερα στις 21:23:52, ακολούθησε άλλος ένας 5,5 Ρίχτερ. Ο ισχυρός μετασεισμός της 4ης Μαρτίου πιθανόν προήλθε από ένα άλλο ρήγμα στον χώρο της μετασεισμικής ακολουθίας ή ένα άλλο μέρος του ίδιου ρήγματος με τον πρώτο, και οδήγησε τον σεισμολόγο Άκη Τσελέντη να κάνει λόγο για δίδυμο σεισμό, μιας και είχε περίπου το ίδιο μέγεθος με τον κύριο. Μάλιστα, σύμφωνα με μερικές μετρήσεις, ο σεισμός της 4ης Μαρτίου είχε και αυτός μέγεθος 6.3 Ρίχτερ. Το ακριβές μέγεθος του σεισμού της 4ης Μαρτίου ήταν δύσκολο να υπολογιστεί καθώς την ίδια ώρα περίπου, συνέβη ένας πολύ μεγάλος σεισμός στη Νέα Ζηλανδία, του οποίου τα κύματα επικάλυψαν αυτά του σεισμού στον Τύρναβο, δυσκολεύοντας τον καθορισμό του ακριβούς μεγέθους του.
Στις 12 Μαρτίου 2021 ένας ακόμα ισχυρός μετασεισμός, που σύμφωνα με το Τμήμα Γεωλογικής Επισκόπησης των ΗΠΑ αυτήν τη φορά είχε μέγεθος 5.7 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ, έλαβε μέρος στις 14:57:50 και ακολούθησε πλήθος νέων μετασεισμών, με μεγαλύτερο αυτόν των 4.9 Ρίχτερ στις 15 Μαρτίου (4.4 Ρίχτερ σύμφωνα με το Γεωδυναμικό Ινστιτούτο).