cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Επάγγελμα: Ζιγκολό
Πλοκή
Ο Τζούλιαν καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ο Λίον και η Ράιμαν είναι αυτοί που προσπαθούν να τον τον παγιδέψουν και ότι ένας από τους άλλους ζιγκολό του Λίον ήταν ο δολοφόνος. Ο Τζούλιαν λέει στον Λίον την αλήθεια προσπαθώντας να καθαρίσει το όνομά του. Ο Λίον αρνείται να τον βοηθήσει και παραμένει αμείλικτος. Ορισμένος, ο Τζούλιαν σπρώχνει τον Λίον από το μπαλκόνι του διαμερίσματος. Αν και ο Τζούλιαν μετανιώνει αμέσως για την πράξη του και προσπαθεί να τον σώσει, ο Λίον πέφτει και σκοτώνεται. Χωρίς κανέναν να τον βοηθήσει, ο Τζούλιαν καταλήγει στη φυλακή, περιμένοντας αβοήθητος τη δίκη για τη δολοφονία της Τζούντι. Η Μισέλ συμφιλιώνεται με τον Τζούλιαν λέγοντας στην αστυνομία ότι ήταν μαζί τη νύχτα της δολοφονίας της Τζούντι και θυσιάζοντας τον γάμο της για να τον σώσει.
Παραγωγή
Ο Πολ Σρέιντερ συνέλαβε για πρώτη φορά την ιδέα για την ταινία ενώ δίδασκε σενάριο στο τμήμα κινηματογράφου και τηλεόρασης του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας. Το σενάριο ήταν ένα από τα πέντε σενάρια που έγραψε ο Σρέιντερ το 1976. Ο Σρέιντερ σχολίασε: «Ο χαρακτήρας στον Ταξιτζή ήταν ψυχαναγκαστικά ασεξουαλικός. Ο χαρακτήρας στο American Gigolo είναι ψυχαναγκαστικά σεξουαλικός. Είναι ένας άντρας που βρίσκει την ταυτότητά του δίνοντας σεξουαλική ευχαρίστηση, αλλά δεν έχει ιδέα πώς να δέχεται σεξουαλική ευχαρίστηση».
Ο Τζον Τραβόλτα ήταν αρχικά επιλεγμένος για τον πρωταγωνιστικό ρόλο, όπως ανακοινώθηκε από την εφημερίδα Los Angeles Times τον Ιανουάριο του 1978. Στον Τραβόλτα δόθηκαν κουστούμια από τον Τζόρτζιο Αρμάνι και εμφανίστηκε σε μια φωτογραφία για το περιοδικό Variety ανακοινώνοντας τη συμμετοχή του. Την επόμενη χρονιά, ο Τραβόλτα εγκατέλειψε την παραγωγή για να αντιμετωπίσει τον θάνατο της μητέρας του και την ασθένεια του πατέρα του.
Χωρίς τον Τραβόλτα, ο Μπάρι Ντίλερ της Paramount Pictures πρόσφερε το ρόλο του Τζούλιαν Κέι στον Κρίστοφερ Ριβ, αλλά ο Ριβ απέρριψε την προσφορά ενός εκατομμυρίου δολαρίων. Ο ρόλος προσφέρθηκε επίσης στον Τζέβι Τσέις, αλλά εκείνος αρνήθηκε. Ο Σρέιντερ πρόσφερε τον ρόλο στην πρώτο του επιλογή, Ρίτσαρντ Γκιρ, ο οποίος δέχτηκε. Ο Γκιρ πήρε τον ρόλο δύο εβδομάδες πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα.
Αυτός δεν είναι ο μόνος ρόλος που απέρριψε ο Τραβόλτα μόνο και τελικά ανέλαβε ο Γκιρ: το ίδιο είχε συμβεί με το Ημέρες ευτυχίας (1978) και ξανασυνέβη όταν προτάθηκε στον Τραβόλτα να πρωταγωνιστήσει στις ταινίες Ιπτάμενος και τζέντλεμαν (1982) και Σικάγο (2002). Οι σύντομες γυμνές σκηνές του Γκιρ σηματοδότησαν την πρώτη φορά που ένας σημαντικός ηθοποιός του Χόλιγουντ εμφανίστηκε γυμνός σε ταινία. Σύμφωνα με τον Γκιρ, το γυμνό δεν ήταν στο αρχικό σενάριο.
Η Τζούλι Κρίστι είχε αρχικά επιλεγεί για τον ρόλο της Μισέλ Στράτον, αλλά αποχώρησε όταν ο Γκιρ αντικατέστησε τον Τραβόλτα. Όταν ο Γκιρ πήρε τον ρόλο, η Λορίν Χάτον είχε ήδη προσληφθεί. Η Μέριλ Στριπ είχε επίσης προταθεί για τον ρόλο της Μισέλ, αλλά αρνήθηκε επειδή δεν της άρεσε ο τόνος της ταινίας. Η Γκλεν Κλόουζ πέρασε επίσης από οντισιόν, όταν ο ρόλος ήταν ακόμα συνδεδεμένος με το όνομα του Τραβόλτα.
Ο Σρέιντερ ανέφερε ότι ο Πορτοφολάς (1959) του Γάλλου σκηνοθέτη Ρομπέρ Μπρεσόν ήταν επιρροή για την ταινία, ενώ το τελευταίο πλάνο αποτίει φόρο τιμής σε αυτήν την ταινία, όπως και ο τελικός διάλογος. Ο Σρέιντερ ασχολήθηκε ξανά με πολλά από τα θέματα του American Gigolo στην ταινία του 2007 The Walker και λέει ότι η ιδέα για αυτήν την ταινία προέκυψε ενώ αναρωτιόταν τι θα γινόταν ο χαρακτήρας Τζούλιαν Κέι.
Η ταινία θεωρείται ευρέως ότι καθιέρωσε τα ρούχα του Τζόρτζιο Αρμάνι στο Χόλιγουντ, επειδή τα ρούχα του Ιταλού σχεδιαστή έχουν περίοπτη θέση στην γκαρνταρόμπα του Τζούλιαν Κέι. Όταν ο Γκιρ αντικατέστησε τον Τραβόλτα ως Τζούλιαν, η ομάδα του σχεδιαστή αναγκάστηκε να φτιάξει νέα ρούχα καθώς ο Τραβόλτα είναι ψηλότερος από τον Γκιρ.
Τα γυρίσματα ξεκίνησαν στις 13 Φεβρουαρίου 1979 και διήρκεσαν μέχρι τον Απρίλιο του 1979.
Σάουντρακ
Η μουσική της ταινίας γράφτηκε από τον Τζόρτζιο Μορόντερ, ο οποίος ήταν υποψήφιος για το Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής. Το βασικό τραγούδι της ταινίας είναι το "Call Me" που ερμηνεύουν οι Blondie. Το τραγούδι γράφτηκε από την των Blondie, Ντέμπι Χάρι, και έγινε τεράστια παγκόσμια επιτυχία το 1980. Έφτασε στο νούμερο ένα σε πολλές χώρες, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ και του Ηνωμένου Βασιλείου, και έγινε το σινγκλ με τις περισσότερες πωλήσεις του 1980 στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 1981, το τραγούδι προτάθηκε επίσης για βραβείο Grammy καλύτερης ροκ ερμηνείας από ντουέτο ή ομάδα με φωνητικά. Ο Μόροντερ και η Χάρι μοιράστηκαν άλλη μια υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού.
Υποδοχή
Ο Ρότζερ Ίμπερτ έδωσε στην ταινία 3,5 στα 4 αστέρια. Ο Ρότζερ Άντζελ του περιοδικού The New Yorker έγραψε ότι η ταινία "παρουσιάζει ένα σεξ τύπου ρετιρέ χωρίς χιούμορ, γεμάτο με ακριβά «πραγματικά» σκηνικά, ξένα αυτοκίνητα, σκηνικά hi-fi και επώνυμα ρούχα".
Στον ιστότοπο Rotten Tomatoes, 69% των 26 κριτικών είναι θετικές, με συνολική βαθμολογία 6.5/10.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1980 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Νεο-νουάρ ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Εφήβων Καλαθοσφαίρισης 1984-1985
Το  Πανελλήνιο πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης εφήβων του 1985 διοργανώθηκε από την ΕΟΚ και διεξήχθη στην Καλαμάτα. Συμμετείχαν έξι σύλλογοι, που προκρίθηκαν από τα τοπικά πρωταθλήματα. Τον τίτλο κατέκτησε ο Πανελλήνιος Γ.Σ. για πρώτη φορά στην ιστορία της διοργάνωσης.
Χρονικό
Προηγήθηκαν τα τοπικά και περιφερειακά εφηβικά πρωταθλήματα, από τα οποία προήλθαν οι έξι φιναλίστ του πανελληνίου πρωταθλήματος, ως εξής:
Ο άτυπος τελικός
Στους αγώνες του πανελλήνιου πρωταθλήματος ο τίτλος κρίθηκε στον αγώνα του Πανελληνίου με τον Δημόκριτο. Οι «ολυμπιονίκες» επικράτησαν με 73-60 και κατέκτησαν τον τίτλο.
Πηγές
1984 1985 Πανελληνιο Εφηβων Κατηγορία:Αθλητισμός στη Μεσσηνία
Ανοσοσφαιρίνη Μ
Η ανοσοσφαιρίνη, ή IgM για συντομία, είναι ένα αντίσωμα που παράγεται από τα Β λεμφοκύτταρα. Η IgM είναι με διαφορά το μεγαλύτερο φυσικό αντίσωμα που εντοπίζεται στο ανθρώπινο κυκλοφορικό σύστημα. Είναι το πρώτο αντίσωμα που εμφανίζεται ως απάντηση στην αρχική έκθεση στο αντιγόνο. Παράγεται κατά κύριο λόγο στον σπλήνα IgM.
Έκφραση
Η IgM παράγεται από τα βλαστοκύτταρα. Το τμήμα του γονιδίου που κωδικοποιεί την σταθερή περιοχή μ της βαριάς αλυσίδας βρίσκεται πρώτο μεταξύ των άλλων τμήματων γονιδίου σταθερής περιοχής. Για το λόγο αυτό, η IgM είναι η πρώτη ανοσοσφαιρίνη που εκφράζεται απο τα ώριμα Β κύτταρα. Είναι επίσης η πρώτη ανοσοσφαιρίνη που εκφράζεται στο έμβρυο (περίπου στις 20 πρώτες εβδομάδες) ενώ είναι και το παλαιότερο φυλογενετικά αντίσωμα που αναπτύσσεται.
Κλινική Σημασία
Τα αντισώματα IgM εμφανίζονται στα αρχικά στάδια της μόλυνσης και συνήθως επανεμφανίζονται, σε μικρότερο βαθμό, σε νέα έκθεση. Τα αντισώματα IgM δεν διαπερνούν τον ανθρώπινο πλακούντα (μόνο αντισώματα IgG τον διαπερνούν). Οι ορολογικές δοκιμασίες είναι η συχνότερη μέθοδος για την εργαστηριακή επιβεβαίωση κάποιας λοίμωξης και γίνονται κυρίως με τη μέθοδο ELISA. Η συλλογή του ορού για τις ορολογικές αντιδράσεις θα πρέπει να γίνεται όσο το δυνατόν νωρίτερα (εντός 7-10 ημερών από την έναρξη της λοίμωξης) και να επαναλαμβάνεται μερικές ημέρες αργότερα (ανάλογα με το ανοσογόνο). Η ανίχνευση ειδικού IgM αντισώματος μόνου του ή σε συνδυασμό με το ειδικό IgG αντίσωμα αποδεικνύει πρόσφατη νόσο. Η σημαντική αύξηση του τίτλου αντισωμάτων μεταξύ οξείας φάσεως και φάσεως ανάρρωσης είναι ενδεικτική πρόσφατης επίκτητης λοίμωξης αν και μπορεί να υπάρξουν ψευδώς θετικά αποτελέσματα. Εάν μεταξύ παλιάς και πρόσφατης λοίμωξης ανιχνεύονται μόνο IgG αντισώματα στη διαφορική διάγνωση θα βοηθήσει ο προσδιορισμός της δεσμευτικής ικανότητας των ειδικών IgG αντισωμάτων με το προς ανίχνευση αντιγόνο. Αν τα IgG αντισώματα έχουν χαμηλή δεσμευτική ικανότητα αυτό συνηγορεί υπέρ πρόσφατης λοίμωξης
Άλλα σημεία
Τα IgM αντισώματα εντοπίζονται συχνά συνδέονται με συγκεκριμένα αντιγόνα, ακόμη και σε απουσία προηγούμενης ανοσοποίησης. Για το λόγο αυτό τα αντισώματα IgM ονομάζεται «φυσικά αντισώματα». Για παράδειγμα τα αντισώματα IgM τα οποία συνδέονται με τα ερυθροκυτταρικά αντιγόνα αίματος Α και Β δύναται να σχηματίζονται στην αρχή της ζωής, ως αποτέλεσμα της έκθεσης σε ουσίες παρόμοιες των Α και Β αντιγόνων, οι οποίες υπάρχουν σε βακτήρια ή ίσως και σε φυτικά υλικά. Τα αντισώματα IgM είναι οι κύριοι υπεύθυνοι για τη συσσώρευση (συγκόλληση) των ερυθρών αιμοσφαιρίων, εάν δέκτης αίματος κατά την μετάγγιση λαμβάνει αίμα που δεν είναι συμβατό με τον τύπο του αίματός του. Τα αντισώματα IgM είναι περισσότερο ευαίσθητα σε μετουσίωση από 2-μερκαπτοαιθανόλη απ’ ότι τα IgG. Αυτή η τεχνική χρησιμοποιήθηκε παλαιότερα για τη διάκριση μεταξύ αυτών των ισοτύπων πριν γίνουν εμπορικά διαθέσιμα ειδικά αντί-IgG και αντί-IgM δευτερογενών αντισωμάτων για ανοσοδοκιμασίες. Τα δείγματα ορού θα πρέπει να ελέγχονται για την αντιδραστικότητα τους με ένα αντιγόνο πριν ή μετά την κατεργασία με 2-μερκαπτοαιθανόλη για να προσδιοριστεί αν η δραστικότητα οφείλεται σε IgM ή IgG.
Μακροσφαιριναιμία Waldenström
Η μακροσφαιριναιμία Waldenström ανήκει στα βραδείας εξέλιξης Non Hodgkin’s (NHL) λεμφώματα. Η πρώτη περιγραφή της νόσου έγινε από τον Σουηδό Jan Waldenström, το 1944.Πρόκειται για γενικευμένη κλινική ανωμαλία, κατά την οποία παράγεται μονοκλωνική IgM από καλά διαφοροποιημένα μικρά λεμφοκύτταρα, με πλασματοκυττοειδείς χαρακτήρες Η διάγνωση της μακροσφαιριναιμίας Waldenström βασίζεται στην ανίχνευση μονοκλωνικής IgM σε συνδυασμό με συμπτώματα σχετικά της ανάπτυξης λεμφώματος. Επίσης, η παραγωγή μονοκλωνικής IgM είναι πιθανό να οδηγήσει σε σύνδρομο υπεργλοιότητας, τύπου I ή II κρυοσφαιριναιμία (η οποία μπορεί να αποτελεί την πρώτη και μοναδική εκδήλωση της νόσου), αιμολυτική αναιμία, αιμορραγία ή περιφερική νευροπάθεια με συμμετρικές αισθητικοκινητικές διαταραχές των κάτω άκρων. Μερικοί ασθενείς βρίσκονται σε συμπτωματικό στάδιο όπως και στην περίπτωση του μυελώματος με αποτέλεσμα η διάγνωση να γίνεται τυχαία, ενώ παρουσιάζουν χαμηλή συγκέντρωση μονοκλωνικής IgM. Επίσης, κατά την αντίδραση Coombs μπορεί να βρεθούν ψευδώς θετικά αποτελέσματα, οφειλόμενα στη μονοκλωνική IgM. Σημαντική είναι η διαφοροδιάγνωση της μακροσφαιριναιμίας Waldenström από το IgM MGUS, το πολλαπλούν μυέλωμα, η χρόνια λεμφοκυτταρική λευχαιμία και άλλα λεμφώματα Β λεμφοκυττάρων. Επίσης, ύστερα απο την διάγνωση της, απαιτείται να διερευνηθεί εάν η νόσος είναι σταθερή, συμπτωματική ή ενεργή.
Μονοκλωνική γαμμαπάθεια απροσδιόριστης σημασίας
Η μονοκλωνική γαμμαπάθεια απροσδιόριστης σημασίας (monoclonal gammopathy of undetermined significance, MGUS) είναι μια κατάσταση κατά την οποία βρίσκεται στο αίμα μη φυσιολογική IgM (μονοκλωνική IgM). οι ασθενείς συνήθως είναι συμπτωματικοί, σε μερικούς ανθρώπους, ωστόσο, το εύρημα είτε συνδέεται με άλλη ασθένεια είτε μπορεί να εξελιχτεί μετά από χρόνια σε άλλες διαταραχές, συμπεριλαμβανομένων και ορισμένων μορφών καρκίνου του αίματος. Σύμφωνα με πρόσφατα δεδομένα, υπάρχουν ενδείξεις ότι το IgM–MGUS προηγείται της μακροσφαιριναιμίας Waldenström σε ποσοστό 18% μέσα σε μια δεκαετία. Επειδή είναι δύσκολο να προβλεφθεί αν η κατάσταση θα εξελιχτεί σε άλλη νόσο, οι ασθενείς υποβάλλονται σε ετήσιες εξετάσεις για την παρακολούθηση του επιπέδου της IgM. Εάν δεν υπάρξει καμία αύξηση, η μονοκλωνική γαμμαπάθεια δεν απαιτεί θεραπεία. Χαρακτηριστικά της νόσου είναι η συγκέντρωση της IgM μονοκλωνικής πρωτεΐνης (25 g/L), τα πλασματοκύτταρα στο μυελό (>10%), η παρουσία πρωτεϊνουρίας Bence-Jones (>500mg/24 h) και η παρουσία οστεολυτικών βλαβών. Η ακριβής ανίχνευση της μονοκλωνικής πρωτεΐνης έχει ιδιαίτερη σημασία στην παρακολούθηση των ασθενών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αντισώματα Κατηγορία:Γλυκοπρωτεΐνες
Under the Blade
Το Under the Blade είναι το πρώτο στούντιο άλμπουμ του αμερικάνικου heavy metal συγκροτήματος Twisted Sister, το οποίο κυκλοφόρησε στις 18 Σεπτεμβρίου του 1982 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Secret Records". Τον Ιούλιο του 1985, η "Atlantic" κυκλοφόρησε και πάλι τον δίσκο, με νέα μίξη.
Το άλμπουμ έλαβε θετικές κριτικές, με το "Sputnik Music" να του δίνει μέσο όρο βαθμολογιών 3,7 / 5, το "Metal Archives" 85%, το "Metal Storm" 8 / 10 και το "Allmusic" τέσσερα αστέρια με άριστα τα πέντε.
Η παραγωγή του άλμπουμ πραγματοποιήθηκε από τον Πιτ Γουέι των UFO και ο δίσκος μπήκε στις χαμηλές θέσεις των βρετανικών τσαρτ, βοηθώντας το συγκρότημα να εξασφαλίσει μία θέση ως support των Motörhead, με τον Έντι Κλαρκ να κάνει γκεστ εμφάνιση για το σόλο του κομματιού "Tear It Loose".
Λίστα Τραγουδιών
1. What You Don't Know (Sure Can Hurt You) (Dee Snider) - 4:45
2. Bad Boys (Of Rock 'n' Roll) (Dee Snider) - 3:20
4. Sin After Sin (Dee Snider) - 3:23
5. Shoot 'Em Down (Dee Snider) - 3:53
6. Destroyer (Dee Snider) - 4:16
7. Under the Blade (Dee Snider) - 4:40
8. Tear It Loose (Dee Snider) - 3:08
9. I'll Never Grow Up, Now (Dee Snider) - 4:27
10. Day of the Rocker (Dee Snider) - 5:03
Θέσεις τσαρτ
{|width="100%" align="center"| Under the Blade (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 18 Σεπτεμβρίου 1982
Πηγές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1982 Κατηγορία:Άλμπουμ των Twisted Sister
Γερμανικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2008-2009
Το πρωτάθλημα της περιόδου 2008-2009 ήταν το 46ο από την καθιέρωση της Μπουντεσλίγκα το 1963. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε για πρώτη φορά η ΒφΛ Βόλφσμπουργκ. Πρώτος σκόρερ αναδείχθηκε ο Γκραφίτε της Βόλφσμπουργκ με 28 τέρματα.
Κατά τη διάρκεια της σεζόν, η νεοφώτιστη Χοφενχάιμ 1899 κατάφερε να εντυπωσιάσει με την πορεία της, κυρίως στο πρώτο μισό σεζόν, όταν και προηγούταν στη βαθμολογία. Παράλληλα, ο επιθετικός της Βένταντ Ιμπίσεβιτς σκόραρε 18 φορές σε μόλις 17 παιχνίδια, πριν το σοβαρό τραυματισμό του. Εντυπωσιακή πορεία πραγματοποίησε και η Βόλφσμπουργκ, κυρίως στο δεύτερο μισό της σεζόν, πραγματοποιώντας εκπληκτικές εμφανίσεις κόντρα στη Μπάγερν Μονάχου και τη Βέρντερ Βρέμης την τελευταία αγωνιστική, συντρίβοντάς τες με σκορ 5-1, κατακτώντας για πρώτη φορά στην ιστορία της το πρωτάθλημα. Σημαντικό ρόλο σε αυτήν την πορεία έπαιξε η μαγική τριπλέτα των Γκραφίτε, Έντιν Τζέκο και Ζβέζνταν Μισίμοβιτς. Ο Γκραφίτε σημείωσε 28 γκολ σε μόλις 25 συμμετοχές, ο Ντζέκο 26 γκολ, ενώ ο Μισίμοβιτς μοίρασε 20 ασίστ. Για πρώτη φορά στην ιστορία της Μπούντεσλιγκα δύο παίκτες της ίδιας σημείωσαν περισσότερα από 20 γκολ σε μία σεζόν. Οι Ντζέκο και Γκραφίτε σημείωσαν συνολικά 54 γκολ, καταρρίπτοντας το "στοιχειωμένο" ρεκόρ των Γκερντ Μίλερ και Ούλι Χένες, οι οποίοι σημείωσαν 53 γκολ τη σεζόν 1971-1972.
Πρώτοι σκόρερς
Κατηγορία:Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2008-2009
Ιάκωβος Α΄ της Αραγωνίας
Ο Ιάκωβος Α΄ της Αραγώνας, γνωστός και ως Ιάκωβος ο Κατακτητής (Jaime I de Aragón el Conquistador, αραγωνικά: Chaime I d'Aragón, καταλανικά: Jaume I el Conqueridor, 2 Φεβρουαρίου 1208 - 27 Ιουλίου 1276) ήταν Βασιλιάς της Αραγωνίας, Κόμης της Βαρκελώνης και κύριος του Μονπελιέ (1213 - 1276), Βασιλιάς της Μαγιόρκας (1231 - 1276), Βασιλιάς της Βαλένθια (1238 - 1276), Κόμης της Σερδάνια (1212 - 1242) και Κόμης της Ουρζέλ (1231 - 1236). Η βασιλεία του ξεκίνησε στο δέκατο έτος της ηλικίας του και μετά τον θάνατό του θάφτηκε στο βασιλικό μοναστήρι της Αγίας Μαρίας του Πομπλέτ.
Υπέταξε τη μουσουλμανική Βαλένθια και τις Βαλεαρίδες νήσους και ίδρυσε αντίστοιχα τα βασίλεια της Βαλένθια και της Μαγιόρκας, που εντάχθηκαν στην ευρύτερη συνομοσπονδία του Στέμματος της Αραγώνας. Ήταν ο μονάρχης που έθεσε τέλος στην παραδοσιακή Οξιτανική πολιτική των Κόμητων της Βαρκελώνης με τη Συνθήκη του Κορμπέιγ επιτρέποντας στην Ανδεγαυική Γαλλία να ενσωματώσει τα Οξιτανικά εδάφη και να αποκτήσει ισχυρό έρεισμα στη Μεσόγειο. Η διαθήκη του διέσπασε την ενότητα των εδαφών του Στέμματος και δημιούργησε το Βασίλειο της Μαγιόρκας, που με πρωτεύουσα τη βορειοκαταλανική πόλη Περπινιάν έζησε για περίπου ογδόντα χρόνια ημι-ανεξάρτητο από τις λοιπές Αραγωνικές κτήσεις.
Είναι ο συγγραφέας ενός εκ των τεσσάρων μεγάλων χρονικών του Στέμματος της Αραγώνας. του 'Βιβλίου των Πράξεων' ( Llibre dels feys ) στο οποίο περιγράφει μεγάλο μέρος της ζωής του.
Γέννηση
Ήταν γιος και διάδοχος του βασιλιά της Αραγώνας και τιτλούχου του ομώνυμου στέμματος, Πέτρου Β΄ και της Μαρίας του Μονπελιέ, από τους οποίους έμεινε στα πέντε του το 1213. Υπήρξε ο πατέρας του Πέτρου του Μέγα της Αραγωνίας και του Ιάκωβου Β΄ της Μαγιόρκας.
Ο Ιάκωβος Α΄ γεννήθηκε στο Παλάτι των Τορναμίρα στο Μονπελιέ τη νύχτα της 1ης Φεβρουαρίου 1208. Αρχικά του δόθηκε το όνομα Πέτρος, παραδοσιακό όνομα των βασιλέων της Αραγώνας. Έτσι αναφέρεται στα γαμήλια συμβόλαια που υπέγραψε ο πατέρας του και ως Πέτρος Ιάκωβος αναφέρεται στο βιβλίο  Gesta comitum Barchinonensium et Regum Aragonum . Το όνομα Ιάκωβος δεν είχε ποτέ άλλοτε χρησιμοποιηθεί ούτε από τον οίκο της Βαρκελώνης μα ούτε και από τους προγόνους της μητέρας του. Σύμφωνα με τον ίδιο, η τελευταία ήταν αυτή που τον ονόμασε Ιάκωβο, όταν, αφού είχε τοποθετήσει δώδεκα κεριά με τα ονόματα των μαθητών του Ιησού Χριστού, αυτό με το όνομα του αποστόλου Ιακώβου ήταν αυτό που έσβησε τελευταίο.
Αιχμαλωσία του διαδόχου Ιάκωβου και η απώλεια του πατέρα τού Πέτρου Α΄
Μετά τη νίκη των χριστιανικών στρατευμάτων εναντίον των Αλμοαδών στη μάχη στην τοποθεσία Νάβας ντε Τολόσα, ο Πέτρος Β΄ της Αραγωνίας βρέθηκε αντιμέτωπος με το πρόβλημα που προέκυψε από την αντικαθαρική σταυροφορία στην ευρύτερη περιοχή της Οξιτανίας. Παρότι ο ίδιος ήταν επίσημα υποτελής στον Πάπα, εξ’ ου και το προσωνύμιό του «Καθολικός», αναγκάστηκε να τρέξει σε βοήθεια των φιλικών προς την αίρεση των Καθαρών, οξιτανικών κομητειών της Τουλούζης, του Φουά, του Κομένζ και του Μπεάρν, που πρόσφατα είχαν γίνει υποτελής του Στέμματος της Αραγώνας. Οι κομητείες αυτές βρίσκονταν αντιμέτωπες με τα σταυροφορικά στρατεύματα υπό τον Σιμόν ντε Μονφόρ. Αρχικά, ο βασιλιάς της Αραγώνας προσπάθησε να βρει μια ειρηνική λύση στη διένεξη με τους σταυροφόρους και στα πλαίσια αυτής της πολιτικής παρέδωσε ως εγγύηση τον μοναδικό του γιο και διάδοχο, Ιάκωβο. Ωστόσο, οι σταυροφόροι, αφού έθεσαν το νεαρό διάδοχο όμηρο στην Καρκασόν, συνέχισαν τις εχθροπραξίες εναντίον των υποτελών του Στέμματος. Τέτοιες ενέργειες οδήγησαν στη μάχη του Μυρέτ, όπου τα αραγωνικά στρατεύματα ηττήθηκαν και ο βασιλιάς Πέτρος πέθανε στη μάχη.
Αντιβασιλεία
Η υποτέλεια του Στέμματος στον Πάπα, ήταν αυτό που έσωσε τον διάδοχο στο θρόνο. Ο Πάπας Ιννοκέντιος Γ΄, τον οποίο η Μαρία του Μονπελιέ είχε ορίσει πριν τον θάνατό της προστάτη του γιου της, ανέλαβε τον ανήλικο Ιάκωβο και όρισε ένα συμβούλιο αντιβασιλείας για να διοικεί το Στέμμα μέχρι την ενηλικίωσή του. Παρά την αρχική άρνηση του Σιμόν ντε Μονφόρ, ο Ιάκωβος παραδόθηκε στον παπικό απεσταλμένο, Πιέρ ντε Ντουαί, στη Ναρμπόν στις 25 Απριλίου του 1214. Στα μέσα Αυγούστου του ίδιου έτους, ο διάδοχος παρουσιάστηκε στους ισχυρούς ευγενείς και κληρικούς του Στέμματος στη Λιέιδα, οι οποίοι και του απέδωσαν τις ανάλογες τιμές. Ο νεαρός Ιάκωβος από τα έξι μέχρι τα εννιά του τέθηκε υπό την εποπτεία των Ναϊτών, και διέμεινε στο Κάστρο του Μονθόν, μαζί με τον ξάδελφό του και μελλοντικό κόμη της Προβηγκίας, πρίγκηπα Ραϊμούνδο Βερεγγάριο.
Ο παπικός απεσταλμένος όρισε εξαρχής τα μέτρα που θα έπρεπε να ληφθούν για να μην κυριαρχήσει το χάος στα εδάφη του Στέμματος. Αφού υπέγραψε εκεχειρία με τους μουσουλμάνους του νότου, προχώρησε στην εκλογή αντιβασιλέα. Πρώτος ορίστηκε ο εξηντάχρονος Σάντσο της Αραγώνας, κόμης του Ροσελιό, της Προβηγκίας και της Σερδάνια, τρίτος γιος του Ραϋμόνδου Βερεγγάριου Δ΄ και της Πετρονίλας. Θα ασκούσε το ρόλο αυτό μέχρι το 1218, έχοντας παράλληλα τη βοήθεια ενός Συμβουλίου Προστασίας, που αποτελείτο από ισχυρές προσωπικότητες του Στέμματος. Ο επίσκοπος της Ταραθόνας, ο σταυλάρχης του βασιλείου της Αραγωνίας, ο αρχιεπίσκοπος της Ταραγόνας και οι ευγενείς Ουλιέλμος της Καρδόνα και Ουλιέλμος Δ΄ της Σερβέρα ήταν μεταξύ αυτών· κύριος δάσκαλος του διαδόχου ορίστηκε ο Κύριος των Ναϊτών ιπποτών, Ουλιέλμος του Μον-Ροντόν. Αντίθετος σε αυτή τη σύσταση της αντιβασιλείας, ήταν ο Φερδινάνδος της Αραγώνας, θείος του Ιακώβου, ένας ευγενής που είχε βλέψεις μέχρι και στο στέμμα.
Ο αντιβασιλέας συνέχισε την πολιτική του αποθανόντος Πέτρου Β΄: υπεράσπιση των οξιτανών υποτελών του Στέμματος και εκδίκηση για το θάνατο του μονάρχη. Ο νέος πάπας, Ονώριος Γ΄, προστάτης του Σιμόν ντε Μονφόρ, απείλησε με σταυροφορία εναντίον του ίδιου του Στέμματος και έθεσε ως όρο την παύση παροχής βοήθειας στις οξιτανικές κομητείες. Οι εξωτερικές εντάσεις προκάλεσαν ρήγματα στην αντιβασιλεία και εν τέλει, το 1218, ο αντιβασιλέας Σάντσο παραιτήθηκε και αποχώρησε στην Προβηγκία, από όπου συνέχισε την υποστήριξη των οξιτανικών κομητειών. Ο ίδιος ο Ιάκωβος φαίνεται να μην ενδιαφέρθηκε για την οξιτανική πολιτική του πατέρα του· η επιρροή που ασκούσαν οι Ναΐτες ιππότες και ο Πάπας απέκλεισαν τις παραπάνω κομητείες από τις βλέψεις του ανήλικου μονάρχη, μια στάση που θα παρέμενε σταθερή σε όλη τη διάρκεια της ζωής του. Τέτοια κίνησε ώθησε πολλούς ευγενείς στο να προσπαθήσουν να καταλάβουν ένοπλα στην εξουσία.
Πρώτα χρόνια και οι εξεγέρσεις των ευγενών
Η βασιλεία του Ιακώβου Α΄ ξεκίνησε επίσημα το 1218, υπό την εποπτεία του Συμβουλίου Αντιβασιλείας, μέσα σε κλίμα εμφυλίων συγκρούσεων με τους ευγενείς του Στέμματος. Το 1220, ο ανήλικος μονάρχης αντιμετώπισε την πρώτη εξέγερση ευγενών, όταν ο Ροδρίγο δε Λισάνα, κύριος του ομώνυμου φέουδου αρνήθηκε να εκπληρώσει τη διαταγή του βασιλιά να ελευθερώσει τον Λόπε δε Αλβέρο, έναν έτερο ευγενή που του χρωστούσε χρήματα. Τα στρατεύματα του μονάρχη κατέλαβαν το φέουδο του εξεγερμένου ευγενή και τον κυνήγησαν μέχρι την Κυριότητα του Αλβαρασί, ενός ανεξάρτητου χριστιανικού εδάφους στα σύνορα των Στεμμάτων της Καστίλης και της Αραγώνας. Η αποτυχία κατάληψης του οχυρού και η χορήγηση γενικής αμνηστίας έληξε την πρώτη αυτή διαμάχη.
Το 1221, σε ηλικία δεκατριών ετών νυμφεύτηκε την Ελεονόρα της Καστίλης. Ένας τέτοιος πρόωρος γάμος δικαιολογήθηκε βάσει του γεγονότος ότι εάν κάποιος παντρευόταν στα δεκατέσσερά του θεωρείτο ενήλικος, κι επομένως μπορούσε να λάβει στα χέρια του την κληρονομιά του, το Στέμμα της Αραγώνας στην προκειμένη περίπτωση. Ο γάμος πραγματοποιήθηκε στην Άγρεδα στις 6 Φεβρουαρίου 1221. Στη συνέχεια ο Ιάκωβος ορκίστηκε ιππότης στην Ταραθόνα και όδευσε προς την Ουέσκα όπου συγκάλεσε το πρώτο αντιπροσωπευτικό σώμα των Γενικών Τάξεων (cortes) του βασιλείου της Αραγώνας.
Στα μέσα του 1222, ο νέος μονάρχης αντιμετώπισε μια δεύτερη εξέγερση από τους ευγενείς. Όταν ο Ουλιέλμος Β΄ της Μονκάδα και του Μπεάρν κατέλαβε με τη βία τα εδάφη του πρώην αντιβασιλέα, Σάντσο της Αραγώνας, ο αραγωνέζος μονάρχης αναγκάστηκε να πάρει το μέρος του τελευταίου, προκαλώντας μια ευρεία αντίδραση από την καταλανική κυρίως αριστοκρατία. Τα μοναρχικά στρατεύματα προκάλεσαν ευρείες καταστροφές στα φέουδα των Μονκάδα στην Καταλονία αλλά ο μονάρχης αιχμαλωτίστηκε και αναγκάστηκε να πληρώσει ένα μεγάλο ποσό στους ευγενείς ως αποζημίωση. Έτσι έληξε και η δεύτερη αυτή εσωτερική διαμάχη.
Σύνταγμα του Βελγίου
Το Σύνταγμα του Βελγίου χρονολογείται από το 1831. Από τότε, το Βέλγιο διατηρεί ένα πολίτευμα κοινοβουλευτικής μοναρχίας που εφαρμόζει τις αρχές της υπουργικής ευθύνης για την κυβερνητική πολιτική και της διάκρισης των εξουσιών (εκτελεστική, νομοθετική, δικαστική). Το σύνταγμα καθιέρωνε το Βέλγιο σε ένα συγκεντρωτικό ενιαίο κράτος. Ωστόσο, από το 1970, μέσα από διαδοχικές μεταρρυθμίσεις, εξελίχθηκε σταδιακά σε ένα ομοσπονδιακό κράτος. Η τελευταία ριζική αλλαγή του συντάγματος πραγματοποιήθηκε το 1993, όταν εισήχθη το Διαιτητικό Δικαστήριο, μετέπειτα Συνταγματικό Δικαστήριο.
Σύμφωνα με το σύνταγμα, το Βέλγιο χωρίζεται σε τρεις κοινότητες: τη Φλαμανδική Κοινότητα, τη Γαλλική Κοινότητα και τη Γερμανόφωνη Κοινότητα. Διαιρείται, επίσης, και σε τρεις περιφέρειες: την Περιφέρεια της Φλάνδρας, την Περιφέρεια Βαλλονίας και την Περιφέρεια των Βρυξελλών. Κάθε δήμος του Βασιλείου του Βελγίου αποτελεί μέρος κάποιας γλωσσικής ζώνης αυτού (υπάρχουν 4 γλωσσικές ζώνες).
Ιάκωβος Α΄ της Αραγωνίας
Πρώτα χρόνια και οι εξεγέρσεις των ευγενών
Το 1227 μέρος των ευγενών υπό τον Φερδινάνδο της Αραγώνας εξεγέρθηκαν εκ νέου εναντίον του βασιλιά αλλά μετά από τον επιτυχή περιορισμό τους και την υπογραφή της προνομιακής για τη βασιλεία Συμφωνίας του Αλκαλά, ο Ιάκωβος Α΄ φάνηκε να βρίσκεται πλέον σε θέση να κατευθύνει τις δυνάμεις του προς την κατάκτηση μουσουλμανικών εδαφών. Πριν από αυτό ωστόσο, κατάφερε να παύσει τις εσωτερικές εντάσεις στην κομητεία του Ουρζέλ και να το ενσωματώσει ως υποτελές του Στέμματος.
Σύνταγμα του Βελγίου
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική του Βελγίου Βελγιο
Ιάκωβος Α΄ της Αραγωνίας
Βαλεαρίδες νήσοι
Η κατάκτηση της Μαγιόρκας υπήρξε μια κατεξοχήν καταλανική υπόθεση. Τα κύρια στρατεύματα του μονάρχη προέρχονταν από τους καταλανούς ευγενείς και εκκλησιαστικούς αξιωματούχους, που ανέμεναν αντίστοιχα με τα έξοδά τους ανταλλάγματα στο νησί ενώ ένας από τους σκοπούς της ήταν να ηρεμήσει τις ανησυχίες των καταλανών εμπόρων σχετικές με τους μουσουλμάνους πειρατές. O καταλανικός στόλος απέπλευσε από το Σαλόου, το Καμπρίλς και την Ταραγόνα και αποβιβάστηκε τον Σεπτέμβριο του 1229 στη Σάντα Πόνσα. Μετά τη νίκη στο Πορτοπί και την κατάκτηση της Μαδίνα Μαγιούρκα, προχώρησε στον εποικισμό της με χωρικούς από το Ενπορδά και επέβαλε τους νόμους της Βαρκελώνης. Το άλλο μεγάλο νησί των Βαλεαρίδων, η Μενόρκα, έγινε υποτελές του Στέμματος· κατακτήθηκε από τον εγγονό του Ιακώβου, Αλφόνσο Γ΄ το 1287. Οι Πιτιούσες νήσοι, Εϊβίσα και Φορμεντέρα κατακτήθηκαν έξι χρόνια μετά από τη Μαγιόρκα, το 1235.
Βαλένθια
Το επόμενο βήμα ήταν η κατάκτηση του μουσουλμανικού βασιλείου της Βαλένθια. Η αραγωνική αριστοκρατία ήταν η κύρια ομάδα που πίεσε τον μονάρχη προς αυτή την κατεύθυνση. Μεταξύ 1232 και 1238, τα καταλανικά και αραγωνικά στρατεύματα του Ιακώβου Α΄, μα και πολλοί ξένοι που ακολούθησαν το κάλεσμα του Πάπα για σταυροφορία, κατάφεραν να κατακτήσουν όλη τη βόρεια βαλενθιανική γη και να εισέλθουν στην πρωτεύουσα. Η κίνηση αυτή επέφερε την αντίδραση του βασιλιά της Καστίλης, Αλφόνσου Ι΄, που φοβήθηκε την ότι η αραγωνική επέκταση θα απέκλειε την Καστίλη από μελλοντικές κατακτήσεις στην ανατολή. Με τη συνθήκη της Αλμίζρα το 1244, ο Ιάκωβος Α΄ επιβεβαίωσε το νότιο σύνορο του Βασιλείου της Βαλένθια και του Στέμματος, αφήνοντας στους καστιλιανούς την κατάκτηση της περιοχής της Μούρθια.
Το 1264, όταν η μουσουλμανική Μούρθια, υποτελής της Καστίλης, εξεγέρθηκε, η αδυναμία των καστιλιανών ώθησε τη σύζυγο του Αλφόνσου Ι΄ να ζητήσει βοήθεια από τον πατέρα της. Τα στρατεύματα του Ιακώβου Α΄ κάτω από την ηγεσία του πρίγκηπα Πέτρου, που προήλθαν αποκλειστικά από την Καταλονία, κατέπνιξαν την εξέγερση και απέδωσαν την περιοχή στην Καστίλη, χωρίς να αποφευχθούν οι αντιδράσεις από τους αραγωνέζους που είδαν τον βασιλιά τους να μάχεται έναν καστιλιανικό πόλεμο που δεν του απέφερε τίποτα. Ο ίδιος ο Ιάκωβος είχε οδηγηθεί στην υπεράσπιση των κατά τα άλλα εχθρικών προς την Αραγώνα συμφερόντων του Αλφόνσου Ι΄ τόσο λόγω του φόβου του περί ξεσηκωμού των βαλενθιανών μουσουλμάνων μα και η διπλωματική ισορροπία που θα προέκυπτε από μια τέτοια κίνηση μεταξύ των δύο Στεμμάτων.
Το νέο βασίλειο της Βαλένθια ( de iure από 1239), αντίθετα με τις προβλέψεις και τη θέληση της αριστοκρατίας της Αραγώνας εποικίστηκε κυρίως από κατοίκους της Νέας Καταλονίας (Πεδιάδα του Ουρζέλ και περιοχή της Λιέιδα) και απέκτησε έναν ισχυρό καταλανικό χαρακτήρα. Ωστόσο το κυρίαρχο στοιχείο συνέχισε να είναι οι μουσουλμάνοι ( mud é jars ).
Μουσουλμανικές εξεγέρσεις
Η κακομεταχείριση των μουσουλμάνων κατοίκων του βασιλείου, που ήταν και η πλειοψηφία, προκάλεσε δύο σημαντικές εξεγέρσεις. Η πρώτη, το 1244, με την υποστήριξη του εμιράτου της Γρανάδα και της Καστίλης, κατάφερε να αποσπάσει από το Στέμμα τις νότιες επαρχίες του βασιλείου και να ανεξαρτητοποιηθεί. Η οικονομική βοήθεια που παραχώρησε ο πάπας Κλήμης Δ΄ στον Αραγωνέζο μονάρχη είχε ως όρο την απέλαση των μουσουλμανικών πληθυσμών και ενίσχυσε ακόμη περισσότερο την αντίστασή τους, αν και εκατό χιλιάδες από αυτούς αποδέχθηκαν ειρηνικά την απόφαση αυτή και οδηγήθηκαν στη Μούρθια. Η δεύτερη μουσουλμανική εξέγερση (1248-1258) έληξε με την απόλυτη επιβολή της μοναρχικής εξουσίας στα εξεγερμένα εδάφη μα δεν συνδυάστηκε από ευρύτερους διωγμούς του μουσουλμανικού στοιχείου, όπως είχε διατάξει η Ρώμη, λόγω φόβου περί οικονομικής αποσάθρωσης του βασιλείου.
Εξωτερική πολιτική
Με τη συνθήκη του Κορμπέιγ του 1258, ο Ιάκωβος Α΄ και ο Λουδοβίκος Θ΄ της Γαλλίας έθεσαν τέλος στις εκατέρωθεν αξιώσεις σε εδάφη στα οποία εκ των πραγμάτων δύσκολα θα μπορούσαν να επιβληθούν. Ο γαλλικός θρόνος παραιτήθηκε από τα ονομαστικά του δικαιώματα στις καταλανικές κομητείες, που ανάγονταν στην εποχή του Φραγκικού Βασιλείου ενώ ταυτόχρονα οι βασιλείς της Αραγώνας και κόμητες της Βαρκελώνης γύρισαν την πλάτη στις οξιτανικές κομητείες που, αν και θεωρητικά υποτελείς τους, αφέθηκαν στην κατακτητική ορμή των Γάλλων.
Το 1269 ο Ιάκωβος Α΄ συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις μεταξύ των Μογγόλων και του βασιλιά της Γαλλίας για τη σύσταση κοινού μετώπου εναντίον των μουσουλμάνων στη Μέση Ανατολή. Μια ένατη σταυροφορία με κύριο πρωταγωνιστή το Στέμμα της Αραγώνας ήταν πολύ κοντά στην πραγματοποίησή της όταν οι καιρικές συνθήκες απέτρεψαν τον κύριο όγκο του αραγωνικού στόλου να διαπλεύσει τη Μεσόγειο και μόνο έντεκα πλοία έφτασαν στην Άκρα. Τα υπόλοιπα, αφού παρασύρθηκαν μέχρι το λιμάνι Αιγκ Μορτ κοντά στο Μονπελιέ, επέστρεψαν στην Καταλονία.
Τελευταίες εσωτερικές εντάσεις και θάνατος
Η τρίτη εξέγερση των ευγενών ήταν έκφραση της αντιπαλότητας του μπάσταρδου γιου του μονάρχη, Φεράν Σαντσίς δε Κάστρε που είχε την υποστήριξη πολλών άλλων ευγενών από την Καταλονία και την Αραγωνία, με τον νόμιμο διάδοχό του, Πέτρο. Η επίθεση των στρατευμάτων του διαδόχου Πέτρου στο κάστρο του στο Πομάρ δεν του άφησε πολλά περιθώρια και παρότι αρχικά διέφυγε μεταμφιεσμένος σε βοσκό, τον ανακάλυψαν και μετά από διαταγή του διαδόχου, τον έπνιξαν στον ποταμό Σίνκα.
Η τελευταία μουσουλμανική εξέγερση που αντιμετώπισε ο ετοιμοθάνατος βασιλιάς υπήρξε μια πολύ σοβαρή απειλή για το βασίλειο της Βαλένθια. Αρχικά, τα πιστά στον αιώνιο στρατιωτικό αρχηγό των μουσουλμάνων του βασιλείου, εξόριστο Αλ Αζράκ, κατέλυσαν τη χριστιανική αντίσταση στο Αλκόι και τη Σάτιβα και κινήθηκαν εναντίον της πρωτεύουσας. Με το θάνατο του Ιακώβου στις 27 Ιουλίου 1276, την εκστρατεία ανέλαβε ο διάδοχος Πέτρος και ειρηνοποίησε την περιοχή, παραχωρώντας προνόμια στους μουσουλμάνους. Ο έτερος διάδοχος του αποθανόντος βασιλιά ήταν ο γιος του Ιάκωβος, που κληρονόμησε το Βασίλειο της Μαγιόρκας.
Διάδοχοι
Ο Ιάκωβος Α΄ εξέφρασε από την αρχή τη θέλησή του να έχει ο κάθε γιος του εδάφη και τον βασιλικό τίτλο, αντιμετωπίζοντας το Στέμμα ως μια ομοσπονδία εδαφών που ανήκαν προσωπικά στον ίδιο. Στις τέσσερις διαθήκες που συνέταξε σε όλη του τη ζωή, ο αριθμός των διαδόχων και τα εδάφη που θα αναλάμβανε ο κάθε ένας τους άλλαζε ανάλογα με τον αριθμό των ζωντανών γιων του. Εν τέλει, στην τελική του διαθήκη το 1262, τα εδάφη του Στέμματος μοιράστηκαν μεταξύ του κύριου διαδόχου του, Πέτρου, και του έτερου γιου του, Ιακώβου. Ο πρώτος έλαβε τα ηπειρωτικά εδάφη του Στέμματος στην Ιβηρική χερσόνησο (Βασίλεια της Αραγώνας και της Βαλένθια, Κομητεία της Βαρκελώνης) και ο δεύτερος τις υπόλοιπες κτήσεις στη Βόρεια Καταλονία (Κομητείες του Ροσελιό και της Σερδάνια), στην Οξιτανία (Μονπελιέ, Υποκομητεία του Καρλάτ, Βαρονία του Ομελαδές) και τις Βαλεαρίδες νήσους. Από τη μία επομένως το Στέμμα της Αραγωνίας συνεχιζόταν στο πρόσωπο του Πέτρου και από την άλλη δημιουργείτο ένα έτερο Στέμμα, αυτό της Μαγιόρκας με πρωτεύουσα το Περπινιάν, που θα αποδεικνυόταν ένας αδύναμος παίκτης στην περιοχή και θα ενσωματωνόταν μετά από δύο γενιές και πάλι στην Αραγωνία.
Νομοθεσία και θεσμοί
Ο Ιάκωβος Α΄ έθεσε τις βάσεις της δημοτικής διακυβέρνησης της Βαρκελώνης με την ίδρυση του Συμβουλίου των Εκατό το 1265. Αυτό το Συμβούλιο ήταν υπεύθυνο για την εκλογή τριών Συμβούλων, που θα είχαν την πλήρη εξουσία στην πόλη. Όσον αφορά τους νόμους της επικράτειας του Στέμματος, συγκεντρώθηκαν για πρώτη φορά οι διάφοροι νόμοι που ίσχυαν στο βασίλειο της Αραγώνας (Vidal Mayor) και στην Καταλονία (Customs de Lleida και Usatges de Barcelona), που εφαρμόστηκαν και στις κομητείες της Σερδάνια και του Ροσελιό, τότε μέρος του Βασιλείο της Μαγιόρκας. Από το 1261 συντάχθηκαν και οι νόμοι του βασιλείου της Βαλένθια (furs de València) που επιβεβαίωσαν την κυριαρχία του καταλανικού στοιχείου στην περιοχή. Οι νόμοι σχετικοί με τις ναυτικές δραστηριότητες που αργότερα θα γίνονταν η βάση της σύγχρονης σχετικής νομοθεσίας συγκεντρώθηκαν γύρω στο 1250 στη Βαρκελώνη. Σχετικά με τη διακυβέρνηση των εδαφών του, ο Ιάκωβος Α΄ ήταν ο μονάρχης που αντιλήφθηκε πρώτος τη σημασία των γενικών συνελεύσεων ( corts ) για την πολιτική διαχείριση των εδαφών του Στέμματος.
Το Βιβλίο των Πράξεων
Το '"Βιβλίο των Πράξεων" ή "Χρονικό του Ιακώβου Α΄" (Llibre dels feyts) είναι το πρώτο από τα τέσσερα μεγάλα χρονικά του Στέμματος της Αραγώνας. Είναι γραμμένο στα καταλανικά από τον ίδιο τον μονάρχη και περιγράφει με ένα αυτοβιογραφικό ύφος τη ζωή και τα έργα του επικεντρώνοντας την προσοχή του στην κατάκτηση της Μαγιόρκα και της Βαλένθια. Θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα έργα στην ιστορία της καταλανικής λογοτεχνίας BRU, και κύρια πηγή πληροφοριών για τη διαχρονική εξέλιξη της καταλανικής γλώσσας.
Οικογένεια
Ο πρώτος γάμος του Ιάκωβου Α΄ έγινε με την Ελεονώρα των Ιβρέα-Βουργουνδίας, κόρη του Αλφόνσου Η΄ της Καστίλης στις 6 Ιουνίου του 1221 στην Άγρεδα. Διαζεύχθηκαν το 1229. Είχαν τέκνο:
Παράλληλα διατηρούσε ερωτικές σχέσεις με την Έλο Άλβαρεθ και την Αουρεμπιάις του Ουρζέλ.
Ο Ιάκωβος Α΄ έκανε τρίτο γάμο με την Τερέσα Χιλ δε Βιδάουρε. Είχε τέκνα:
Με την ερωμένη του Μπλάνκα της Αντιγιόν απέκτησε τέκνο:
Άλλες ερωμένες του ήταν οι: Ουλιέλμα Καβρέρα και η Μπερενγκέλα Φεράντις. Με την τελευταία απέκτησε τέκνο:
Από άλλη ερωμένη του, την Ελβίρα Σαρόκα, είχε παιδί:
Βιβλιογραφία
Ιάκωβος Α΄ Κατηγορία:Οίκος της Βαρκελώνης Κατηγορία:Κόμητες της Βαρκελώνης Κατηγορία:Βασιλείς της Βαλένθια
Βαλμάσκλ
Το Βαλμάσκλ (γαλλικά: Valmascle, οξιτανικά: Los Combals) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Ιόνια Οδός
Ο Αυτοκινητόδρομος 5 (Α5) (γνωστός και ως Ιονία Οδός) είναι αυτοκινητόδρομος στην Ελλάδα που, σε πλήρη ολοκλήρωση, θα διασχίζει κατακόρυφα την Δυτική Ελλάδα και την Ήπειρο από τον ανισόπεδο κόμβο Τσάκωνας στη συμβολή με τον Αυτοκινητόδρομο 7, έως την Κακαβιά στα βόρεια σύνορα Ελλάδας-Αλβανίας. Ο νέος υπό κατασκευή άξονας Πάτρα - Πύργος - Τσακώνα αποτελεί τυπικά τμήμα του Αυτοκινητοδρόμου 5 από το 2008. Από το 2020 γίνονται προσπάθειες για την υλοποίηση και της βόρειας επέκτασης του αυτοκινητοδρόμου στο τμήμα Ιωάννινα-Κακαβιά.
Αποτελεί τμήμα της Ευρωπαϊκής Οδού 55 (Ε55) από την Τσακώνα (κόμβος με Α7) μέχρι και τον Α/Κ Αμβρακίας (κόμβος με αυτοκινητόδρομο 52). Από εκεί έως τη σύνδεσή του με την Εγνατία οδό, στον κόμβο Πεδινής, αποτελεί την Ευρωπαϊκή οδό 951 (Ε951). Τέλος, από τον κόμβο Πεδινής μέχρι τα σύνορα Κακαβιάς θα αποτελεί μέρος της Ευρωπαϊκής Οδού 853 (Ε853). Σε μεγάλο ποσοστό ο αυτοκινητόδρομος αντικατέστησε την Εθνική Οδό 5, στο τμήμα από το Ρίο μέχρι την Φιλιππιάδα.
Κατασκευάστρια και διαχειρίστρια εταιρία για το τμήμα από το Αντίρριο έως τα Ιωάννινα (ανισόπεδος κόμβος με Εγνατία Οδό) είναι η Νέα Οδός Α.Ε., η οποία έχει αναλάβει και ένα τμήμα του Α1. Για το τμήμα Πάτρα-Πύργος-Καλό Νερό κατασκευάστρια και διαχειρίστρια εταιρεία είναι η Ολυμπία Οδός Α.Ε.
Η Ιονία Οδός αποτελεί, στο τμήμα Αντίρριο-Ιωάννινα με μήκος 196 χιλιόμετρα, έναν ολοκληρωμένο αυτοκινητόδρομο, ενώ και οι Σταθμοί Εξυπηρέτησης Αυτοκινητιστών (ΣΕΑ), που δεν παραδόθηκαν με τα εγκαίνια του έργου το 2017, βρίσκονται πλέον σε λειτουργία.
Διαδρομή
Ο Αυτοκινητόδρομος 5 διασχίζει την Δυτική Ελλάδα, διερχόμενος από Πελοπόννησο, Στερεά Ελλάδα και Ήπειρο.
Πόλεις
Ο Αυτοκινητόδρομος 5 περνάει πλησίον των εξής πόλεων:
Δεκαετία του 2000: Το ζήτημα της Κλόκοβας
Η Κλόκοβα (Παλιοβούνα) είναι ο ορεινός όγκος που συναντά ο οδηγός αμέσως μετά το Αντίρριο. Ο δρόμος της Παλαιάς Εθνικής Οδού είναι κυριολεκτικά κρεμασμένος πάνω στο βουνό και τις περισσότερες φορές η διέλευση του βουνού γίνεται σε «καραβάνια», καθώς αν υπάρχουν προπορευόμενα φορτηγά ο οδηγός υποχρεούται σε αργή πορεία, μιας και ο δρόμος είναι τόσο στενός και επικίνδυνος που δεν μπορούν να γίνουν προσπεράσεις. Όταν ανακοινώθηκε η κατασκευή της Ιόνιας Οδού το 2007 σε αυτή την περιοχή της Κλόκοβας ήταν προγραμματισμένη να γίνει διαπλάτυνση στην υφιστάμενη ΕΟ με ταυτόχρονη κυκλοφορία των οχημάτων. Αυτό απορρίφθηκε αμέσως, καθώς θα ήταν πολύ προβληματικό λόγω της γεωγραφίας του μέρους. Η απόφαση για σήραγγα υπήρξε η πλέον ορθή, όμως η κρίση μετά το 2009 εξελίχθηκε στο μεγαλύτερο ανάχωμα για την κατασκευή της.
Δεκαετία του 2010
Από τον Νοέμβριο του 2012 που είχε ανακοινωθεί η κατασκευή ολόκληρου του άξονα από το Αντίρριο μέχρι τα Ιωάννινα υπήρχε έντονη φημολογία για «κούρεμα» του τμήματος στην Κλόκοβα. Το ζήτημα γύρω από τη Κλόκοβα ήταν η χάραξη. Τον Ιούλιο του 2014 ανακοινώθηκε τελικά πως ξεκινά η διάνοιξη της σήραγγας Κλόκοβας. Παρά ταύτα η διάνοιξη αυτή δεν ξεκίνησε όπως προβλεπόταν, λόγω έλλειψης άδειας περιβαλλοντικών όρων. Μέχρι το Μάρτιο του 2015 είχαν ολοκληρωθεί μόνο κάποιες προκαταρκτικές εργασίες προκειμένου να μην μείνει το έργο πίσω. Τελικά, τον Απρίλιο δόθηκε η άδεια για τη διάνοιξη της σήραγγας και τον επόμενο μήνα ξεκίνησαν οι εργασίες στην περιοχή. Η διάνοιξη πραγματοποιήθηκε και από τις δύο κατευθύνσεις της σήραγγας ταυτόχρονα για την ταχύτερη ολοκλήρωση της, ενώ χρησιμοποιήθηκαν εκρηκτικά, καθώς αποδείχθηκε ότι το έδαφος ήταν κατάλληλο για τον τρόπο αυτό. Στις 28 Ιουνίου 2016, μόλις 13 μήνες αφού ξεκίνησε η διάνοιξη, η σήραγγα διανοίχθηκε πλήρως, σπάζοντας ένα μεγάλο ρεκόρ για τα ελληνικά δεδομένα.
Ο αυτοκινητόδρομος εγκαινιάστηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2017 από τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα.
Τεχνικά έργα
Συνοπτικά, το έργο, στο τμήμα από το Αντίρριο έως τα Ιωάννινα (ανισόπεδος κόμβος με Εγνατία Οδό), περιλαμβάνει:
Εγνατία Οδός – Βόρειο άκρο Παράκαμψης Άρτας, μήκους 50 χλμ.
Ο αυτοκινητόδρομος ακολουθεί νέα χάραξη και όχι την παλαιά εθνική οδό. Για την βελτίωση και αποκατάσταση του τοπικού οδικού δικτύου, κατασκευάστηκε νέο οδικό δίκτυο μήκους 39 χλμ. Επίσης, στο τμήμα αυτό κατασκευάστηκαν:
Στις 22 Φεβρουαρίου 2017, παραδόθηκε στην κυκλοφορία το τμήμα Φιλιππιάδα - Αβγό (36 χλμ.) μειώνοντας την απόσταση Άρτα - Ιωάννινα από την 1 ώρα που απαιτούταν, στα 20 με 30 λεπτά. Το υπόλοιπο τμήμα από την Πέρδικα έως και την σύνδεση με την Εγνατία Οδό (14 χλμ.) δόθηκε στην κυκλοφορία στις 3 Αυγούστου του 2017, λόγω καθυστέρησης στις απαλλοτριώσεις. Την συντήρηση της έχει αναλάβει η Νέα Οδός Α.Ε.
Παράκαμψη Άρτας
Το τμήμα αυτό που εκτείνεται από το Κομπότι Άρτας έως την Φιλιππιάδα έχει συνολικό μήκος 17 χιλιόμετρα και μπορεί να χωριστεί σε 2 υποτμήματα. Το πρώτο του τμήμα (Άρτα Βόρεια-Φιλιππιάδα) μήκους 9 χιλιομέτρων δόθηκε στην κυκλοφορία το 2003 και ήταν ουσιαστικά το πρώτο τμήμα της Ιόνιας Οδού που παραδόθηκε. Ήταν επίσης το πρώτο τμήμα αυτοκινητόδρομου στην Ήπειρο μέχρι να δοθούν τα τμήματα της Εγνατίας Οδού. Το δεύτερο τμήμα (Σελλάδες-Άρτα Βόρεια) μήκους 8 χιλιομέτρων παραδόθηκε τον Απρίλιο του 2011 με εξαίρεση την γέφυρα του βόρειου κόμβου της Άρτας που ήταν ημιτελής. Η τελευταία ολοκληρώθηκε και δόθηκε στην κυκλοφορία στις 22 Νοεμβρίου του 2013. Κατασκευάστηκε από το Υ.ΠΕ.ΧΩ.ΔΕ και την συντήρηση της έχει αναλάβει η Νέα Οδός Α.Ε.
Παράκαμψη Άρτας – Παράκαμψη Αγρινίου, μήκους 53 χλμ.
Ο αυτοκινητόδρομος ακολουθεί νέα χάραξη και όχι την υφιστάμενη εθνική οδό. Για την βελτίωση και αποκατάσταση του τοπικού οδικού δικτύου, κατασκευάστηκε νέο οδικό δίκτυο μήκους 38 χλμ. Επίσης, στο τμήμα αυτό κατασκευάστηκαν :
Σε αυτό το τμήμα περιλαμβάνεται και η λεγόμενη παράκαμψη Αμφιλοχίας, μήκους 25 χιλιομέτρων, η οποία εγκαινιάστηκε και δόθηκε στην κυκλοφορία στις 27 Δεκεμβρίου 2016. Την συντήρηση της έχει αναλάβει η Νέα Οδός Α.Ε.
Παράκαμψη Αγρινίου
Το τμήμα αυτό δόθηκε στην κυκλοφορία στις 28 Μαΐου του 2009 και ήταν το τρίτο τμήμα της Ιόνιας Οδού που παραδόθηκε μετά την παράκαμψη Άρτας, ενώ είχε και την πρωτιά να είναι το μοναδικό τμήμα αυτοκινητόδρομου στην Δυτική Ελλάδα. Έχει μήκος 34 χιλιόμετρα και εκτείνεται από το Αιτωλικό έως τον Κουβαρά παρακάμπτοντας την πόλη του Αγρινίου. Περιλαμβάνει τους 4 κόμβους: Αιτωλικού, Αγγελόκαστρου, Ρίγανης και Κουβαρά καθώς και την γέφυρα του ποταμού Αχελώου. Σε αυτό το τμήμα έχει προστεθεί και ένας σταθμός διοδίων (Αγγελοκάστρου), ο οποίος ξεκίνησε να λειτουργεί στις 24/4/2017. Την συντήρηση της έχει αναλάβει η Νέα Οδός Α.Ε.
Νότιο άκρο Παράκαμψης Αγρινίου – Αντίρριο, μήκους 42,9 χλμ.
Ο αυτοκινητόδρομος στο μεγαλύτερο μέρος του ακολουθεί νέα χάραξη και τοπικά ακολουθεί την υφιστάμενη εθνική οδό. Επίσης, στο τμήμα αυτό κατασκευάστηκαν :
Στις 13/4/2017 δόθηκε στην κυκλοφορία το μεγαλύτερο κομμάτι από το τμήμα αυτό και πιο συγκεκριμένα το τμήμα από τις σήραγγες της Κλόκοβας μέχρι το νότιο άκρο της παράκαμψης Αγρινίου. Το υπόλοιπο κομμάτι Αντίρριο-σήραγγα Κλόκοβας δόθηκε στην κυκλοφορία στη 1/6/2017. Την συντήρηση της έχει αναλάβει η Νέα Οδός Α.Ε.
Αντίρριο – Ρίο
Η Γέφυρα Ρίου - Αντιρρίου είναι το πιο σημαντικό έργο και τμήμα της Ιόνιας Οδού. Ολοκληρώθηκε το 2004. Μέχρι το 2017 η γέφυρα είχε κωδικό 5α διότι ήταν επέκταση της Εθνικής Οδού Ιωαννίνων - Αντιρρίου. Τώρα ανήκει στην Ιόνια Οδό με κωδικό Α5 και είναι το δεύτερο πιο παλιό τμήμα της Ιόνιας Οδού μετά από την Παράκαμψη Άρτας. Στη 1/6/2017 ενώθηκε η Ιόνια Οδός από την Σήραγγα Κλόκοβας μέχρι το τμήμα Αντίρριο - Ρίο και ολοκληρώθηκε το μεγαλύτερο μέρος της Ιόνιας Οδού με εξαίρεση το τμήμα Αβγό - Εγνατία Οδός. Η Γέφυρα ενώνει την Περιμετρική Πατρών (Τμήμα της Ιόνιας Οδού) με το τμήμα Αντίρριο - Ιωάννινα. Την συντήρηση της έχει αναλάβει η ΓΕΦΥΡΑ Α.Ε.
Σε αυτό το τμήμα, βρίσκονται τα πιο ακριβά διόδια της Ιόνιας Οδού. Η τιμή υπήρχε πριν την κατασκευή της Ιόνιας Οδού. Τα διόδια βρίσκονται από την μεριά του Αντιρρίου. Επίσης δεν έχουν αλλάξει τις πινακίδες ώστε να δείχνουν ακόμη τους κωδικούς 5α και 8α και να χαρακτηρίζουν την οδό ως ταχείας κυκλοφορίας που στην πραγματικότητα είναι αυτοκινητόδρομος.
Ο Νέος Κόμβος Ρίου δεν ανήκει στη ΓΕΦΥΡΑ Α.Ε αλλά ανήκει στην Ολυμπία Οδός Α.Ε. Επίσης, ο κόμβος ανήκει ταυτόχρονα στη Περιμετρική Πατρών. Είναι ένας κόμβος που συνδέει την Ολυμπία Οδό, το Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Πατρών με την Περιμετρική Πατρών και την Γέφυρα Ρίου - Αντιρρίου. Ο Παλαιός Κόμβος Ρίου κατασκευάστηκε από το Υ.ΠΕ.ΧΩ.ΔΕ και άνηκε στην Νέα Εθνική Οδό Κορίνθου Πατρών (ΕΟ8α). Ήταν ένας απλός ανισόπεδος κόμβος που ένωνε το Ρίο με την ΕΟ8α. Αργότερα το 2003, άνηκε και στην Περιμετρική Πατρών που εκεί άρχιζε. Το 2004 ενώθηκε με την Νέα Γέφυρα και όλο αυτό το τμήμα άνηκε στην ΓΕΦΥΡΑ Α.Ε μέχρι το 2018 που ολοκληρώθηκε ο Νέος Κόμβος Ρίου από την Ολυμπία Οδός Α.Ε.
Υπάρχει ακόμα η εναλλακτική επιλογή της χρήσης Ferry για το τμήμα αυτό. Χρησιμοποιήται ακόμα επειδή είναι φθηνό σε σχέση με τα διόδια στη Γέφυρα.
Περιμετρική Οδός Πατρών (Ρίο – Μιντιλόγλι)
Η Περιμετρική Οδός Πατρών έγινε μέρος της Ιόνιας Οδού το 2008. Την συντήρηση της έχει αναλάβει η Ολυμπία Οδός Α.Ε.
Συνολική πρόοδος έργου (ολοκληρωμένα τμήματα)
Το πρώτο τμήμα της Ιόνιας Οδού Άρτα Βόρεια-Φιλιππιάδα, μήκους 9 χιλιομέτρων, δόθηκε στην κυκλοφορία το 2003. Το ίδιο έτος παραδόθηκε και η Περιμετρική Οδός Πατρών, η οποία έγινε μέρος της Ιόνιας Οδού το 2008. Ακολούθησε η παράδοση στην κυκλοφορία της Παράκαμψης Αγρινίου (Χαλίκι-Κουβαράς), μήκους 34 χιλιομέτρων, στις 28 Μαΐου του 2009. Το τμήμα Σελλάδες-Άρτα Βόρεια, μήκους 8 χιλιομέτρων, παραδόθηκε τον Απρίλιο του 2011, με εξαίρεση τη γέφυρα του βόρειου κόμβου της Άρτας, η οποία δόθηκε στην κυκλοφορία στις 22 Νοεμβρίου του 2013. Το τμήμα Κουβαράς - Αμφιλοχία (Παράκαμψη Αμφιλοχίας) μήκους 25 χλμ. αποδόθηκε στις 27 Δεκεμβρίου 2016. Μαζί με αυτό το τμήμα αναμενόταν να παραδοθεί και το τμήμα Γαβρόλιμνη - Κεφαλόβρυσο (33 χλμ.), που, λόγω εργασιών που εκκρεμούσαν, παραδόθηκε στην κυκλοφορία αργότερα. . Το τμήμα Φιλιππιάδας-Πέρδικας Ιωαννίνων, μήκους 36 χλμ., δόθηκε στην κυκλοφορία στις 22 Φεβρουαρίου 2017. Λίγο αργότερα, στις 12 Απριλίου 2017, αποδόθηκε στην κυκλοφορία η μεγαλύτερη σε μήκος σήραγγα του αυτοκινητοδρόμου, η σήραγγα Κλόκοβας, η οποία διανοίχτηκε σε χρόνο ρεκόρ (14 μήνες). Ταυτόχρονα, δόθηκε το τμήμα Γαβρόλιμνη - Κεφαλόβρυσο. Την 1η Ιουνίου 2017 δόθηκε στην κυκλοφορία το τμήμα Αντίρριο-Σήραγγα Κλόκοβας, συνδέοντας πλέον την Ιόνια Οδό με τη Γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου και στις 26 Ιουλίου του 2017 το τμήμα Αμφιλοχία-Σελλάδες (Παράκαμψη Αμφιλοχίας-Άγιος Δημήτριος Άρτας), δημιουργώντας έναν συνεχόμενο αυτοκινητόδρομο μήκους 182 χιλιομέτρων ( Αντίρριο - Πέρδικα ). Τέλος, στις 3 Αυγούστου του 2017 δόθηκε στην κυκλοφορία και το τελευταίο τμήμα (14 χλμ) Πέρδικα-Εγνατία (ένα από τα πιο δύσκολα τμήματα υπό κατασκευή αυτοκινητοδρόμου στην χώρα, λόγω του ορεινού ανάγλυφου του εδάφους που διασχίζει), ολοκληρώνοντας τον αυτοκινητόδρομο των 196 χιλιομέτρων δεκατέσσερα χρόνια μετά την παράδοση του πρώτου τμήματός του.
Σταθμοί διοδίων
Η Ιόνια Οδός περιλαμβάνει 4 Μετωπικούς & 5 Πλευρικούς Σταθμούς Διοδίων
α. Μετωπικοί:
β. Πλευρικοί:
Τμήμα Πάτρα – Πύργος - Τσακώνα
Το τμήμα Πάτρα - Πύργος (γνωστό και ως Μιντιλόγλι - Πύργος) είναι ένα υπό κατασκευή έργο το οποίο θα συνδέει το Μιντιλόγλι και κατ' επέκταση την Πάτρα με την πόλη του Πύργου. Στις αρχές του 2020 ο Υπουργός Υποδομών και Μεταφορών Κώστας Καραμανλής ανακοίνωσε ότι η κατασκευή του τμήματος Πάτρα-Πύργος θα ενταχθεί στη σύμβαση παραχώρησης της Ολυμπίας Οδού και θα ολοκληρωθεί κατά πάσα πιθανότητα έως το 2023, αν και αναμένεται η έγκριση της συμφωνίας από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
Τμήμα Ιωάννινα - Κακαβιά (σύνορα με Αλβανία)
Το τμήμα Πεδινή Ιωαννίνων - Κακαβιά (σύνορα χώρας με την Αλβανία), μήκους περίπου 55 χιλιομέτρων, αποτελεί τη φυσική συνέχεια της Ιόνιας Οδού. Χωρίζεται σε δύο υποτμήματα, το πρώτο από την Πεδινή μέχρι το Καλπάκι και το δεύτερο από το Καλπάκι μέχρι την Κακαβιά. Το πρώτο υποτμήμα (Πεδινή-Καλπάκι) είναι ώριμο μελετητικά και σχεδιάζεται να έχει δύο λωρίδες κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση, με εκτιμώμενο κόστος περίπου 340 εκατομμύρια ευρώ. Για το δεύτερο υποτμήμα (Καλπάκι-Κακαβιά) σχεδιάζονται 2+1 λωρίδες κυκλοφορίας και οι μελέτες θα χρηματοδοτηθούν από το Connecting Europe Facility της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Από τον Δεκέμβριο του 2015 έχει εγκριθεί μελέτη για το συγκεκριμένο τμήμα, συμπεριλαμβανομένης μελέτης κόστους-οφέλους η οποία το έκρινε ως οριακά σκόπιμο, δεδομένων των χαμηλών ημερήσιων ροών οχημάτων και της δυσκολίας χρηματοδότησης.