cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιωάννης Χατζόπουλος
Βιογραφία
Ο Χατζόπουλος γεννήθηκε στην Πάτρα το 1862. Υπηρέτησε ως αξιωματικός πυροβολικού, πολέμησε στον ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897 και τους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-13. Το 1916, ήταν ο διοικητής του Δ΄ Σώματος Στρατού στην ανατολική Μακεδονία, με έδρα την Καβάλα. Το σώμα είχε αποστρατευτεί από τη βασιλική ελληνική κυβέρνηση στην Αθήνα και πλέον στο στράτευμα είχε απομείνει μόνο ένα μέρος της αρχικής δύναμής του. αριστερά|μικρογραφία|340px|Η κηδεία του I. Χατζόπουλου στο [[Γκέρλιτς το 1918]] Όταν ο βουλγαρικός Στρατός, με την στήριξη γερμανικών δυνάμεων, εισέβαλε στην Ανατολική Μακεδονία τον Αύγουστο του 1916, η Ελληνική κυβέρνηση δεν επέτρεψε στον Χατζόπουλο να προσφέρει βοήθεια στην Ελλάδα υπερασπίζοντας την επαρχία. Ως αποτέλεσμα, αυτός και το μεγαλύτερο μέρος των ανδρών του—464 αξιωματικοί και 6.373 στρατιώτες παραδόθηκαν στους Γερμανούς και φυλακίστηκαν για το υπόλοιπο του πολέμου στο Γκέρλιτς. Τα γεγονότα αυτά προκάλεσαν την άμεση αντίδραση των Ελλήνων αξιωματικών. Αμέσως ξέσπασε στρατιωτική εξέγερση με την υποστήριξη της Γαλλίας στη Θεσσαλονίκη, ενώ στην Θεσσαλονίκη συστάθηκε Κυβέρνηση Εθνικής Αμύνης, οδηγώντας στην επίσημη ένταξη της Ελλάδας στο Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ.
Ο Χατζόπουλος πέθανε στο Γκέρλιτς στις 15 Απριλίου του 1918. Ο τάφος του συνταγματάρχη Χατζόπουλου βρίσκεται στο κοιμητήριο της πόλης, μαζί με τους τάφους έξι ακόμα Ελλήνων αξιωματικών· το 2006, η Ελληνική Πρεσβεία στη Γερμανία μερίμνησε για τη συντήρηση των μνημάτων τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί του Ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897 Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί των Βαλκανικών Πολέμων
Σάουθ Μιμς
Ιστορικά στοιχεία
Το Πότερς Μπαρ ήταν αρχικά μικρός οικισμός στην κοινότητα του Σάουθ Μιμς. Το Πότερς Μπαρ έγινε η τοποθεσία του κοντινού σιδηροδρομικού σταθμού και επεκτάθηκε. Τόσο το Πότερς Μπαρ όσο και το Σάουθ Μιμς ήταν μέρος του Μίντλσεξ μέχρι τη δημιουργία του Μείζονος Λονδίνου, το οποίο κατάργησε την κομητεία του Μίντλσεξ το 1965. Το Σάουθ Μιμς ήταν το πιο βόρειο χωριό του Μίντλσεξ.
Η κοινότητα του Σάουθ Μιμς διαιρέθηκε το 1894 με το Νόμο Περί Τοπικής Αυτοδιοίκησης του 1894 με το πιο νότιο σημείο του να σχηματίζει την κοινότητα του Αστικού Σάουθ Μιμς στην Αστική Περιοχή Μπάρνετ και μεταφέρθηκε στο Χερτφορντσάιρ. Η περιοχή αυτή αποτελεί πλέον μέρος του Δήμου του Μπάρνετ του Λονδίνου. Το υπόλοιπο μέρος της κοινότητας μετατράπηκε στην Αγροτική Περιοχή Σάουθ Μιμς, που μεταγενέστερα ονομάστηκε Αστική Περιοχή Πότερς Μπαρ.
Το Σάουθ Μιμς αποτέλεσε χώρος παραμονής της Βασίλισσας Βιλελμίνης της Ολλανδίας κατά την εξορία της στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Επίθεση της γερμανικής αεροπορίας στο Σάουθ Μιμς την περίοδο αυτή παραλίγο να την πετύχει, σκοτώνοντας δύο από τους φύλακες της, συμβάν που αναφέρεται στην αυτοβιογραφία της.
Το Ντάνσερς Χιλ στο Σάουθ Μιμς αποτέλεσε τοποθεσία στρατοπέδου αιχμαλώτων πολέμου του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, με την ονομασία Camp 33, που αποτελούνταν από δύο περιβόλους, που αμφότεροι διέθεταν σκηνές για τους φυλακισμένους.
Ο Ρίτσμοντ Θάκερυ, πατέρας του Ουίλιαμ Θάκερυ, γεννήθηκε στην κοινότητα και βαπτίστηκε στην εκκλησία της το 1781.
Για πολλά χρόνια το Νοσοκομείο Κλέρ Χολ χρησιμοποιούνταν ως σανατόριο φυματίωσης. Πλέον χρησιμοποιείται από το Κέντρο Ερευνών Καρκίνου του Ηνωμένου Βασιλείου.
Ένα γνωστό πρόσωπο που γεννήθηκε στο Σάουθ Μιμς είναι ο Σάμιουελ Τίνσλεϊ, σκακιστής.
thumb|upright|left|Πινακίδα στον Κόμβο 1 του Αυτοκινητοδρόμου A1(M) στο Σάουθ Μιμς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Αγγλίας
Αλέξιος Κομνηνός (γιος Ανδρόνικου Α΄)
Ο Αλέξιος Κομνηνός (π. 1170 - 1199) ήταν νόθος γιος του Ανδρόνικου Α΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων από τη σχέση του με τη Θεοδώρα Κομνηνή.
Βιογραφία
Η Θεοδώρα ήταν κόρη του Ισαακίου Κομνηνού, εξαδέλφου του Ανδρόνικου Α΄ και ήταν χήρα του Βαλδουίνου Γ΄ της Ιερουσαλήμ. Ο Ανδρόνικος είχε διωχθεί από την Αυλή του εξαδέλφου του Μανουήλ Α΄, επειδή είχε ερωμένη τη Φιλίππα, αδελφή της Αυτοκράτειρας Μαρίας της Αντιόχειας και περιπλανιόταν σε γειτονικές χώρες. Οι Σταυροφόροι του παραχώρησαν τη Βηρυτό και εκείνος κάλεσε τη διάσημη για την ομορφιά της Θεοδώρα εκεί. Την έκανε ερωμένη του και ζούσαν μαζί στη Δαμασκό του Νουρεντίν Ζενγκί, όπου έκαναν τον Αλέξιο και την Ειρήνη.
Ο Αλέξιος ακολούθησε τον εξόριστο πατέρα του στις περιπέτειές του. Έφθασαν στη Γεωργία Ιβηρία), στον συγγενή τους Γεώργιο Γ΄ Μπαγκρατιόνι, βασιλιά της χώρας, ο οποίος παραχώρησε στον Ανδρόνικο μερικά κάστρα στην Κακετία (ανατολική Γεωργία). Το 1183 ο Ανδρόνικος επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη και κατόρθωσε να γίνει Αυτοκράτορας, έπειτα όμως από δύο έτη διαμελίστηκε από το εξαγριωμένο πλήθος. Ο Αλέξιος επέστρεψε στη Γεωργία, όπου του αποδόθηκαν τα κάστρα του πατέρα του.
Σύμφωνα με μία εκδοχή οι ευγενείς Ανδρονικασβίλι είναι απόγονοι του Ανδρόνικου, γιου του Αλεξίου. Οι βασιλείς της επαρχίας Αλαστάνι (π. 1230 - 1348) έχουν ένα μέλος του Οίκου τους με το όνομα Ανδρόνικος· ίσως είναι και αυτοί μέλη των Ανδρονικασβίλι. Απόγονοι των Ανδρονικασβίλι διέπρεψαν στη Ρωσία, όπως ο στρατηγός Ιβάν Ανδρονικασβίλι (1798-1866), η ηθοποιός Νάτο Βαχνάτζε 1904-1953) και ο διπλωμάτης Κωνσταντίν Ανδρόνικοφ (1916-1997).
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Δυναστεία των Κομνηνών Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα
Πέτρος Χρυσολάνος
Ο Πέτρος Χρυσολάνος (ιταλικά : Pietro Grossolano, λατινικά : Petrus Grossolanus) (3 Ιανουαρίου 11ου αιώνα - Ρώμη, 6 Αυγούστου 1117) ήταν ελληνικής καταγωγής επίσκοπος Σαβόνα και αρχιεπίσκοπος Μεδιολάνων.
Βιογραφία
Ξεκίνησε την εκκλησιαστική του σταδιοδρομία από το Αβαείο της Φερρανίας και το 1098 εξελέγη επίσκοπος της Σαβόνα.
Όταν ο αρχιεπίσκοπος του Μιλάνου Ανσέλμος Δ΄ ξεκίνησε για τις σταυροφορίες, ο Χρυσολάνος πήγε στο Μιλάνο και έγινε βικάριος του Ανσέλμου, αλλά ταυτόχρονα παρέμεινε επίσκοπος της Σαβόνα. Στην είδηση ​​του θανάτου του Ανσέλμου, τον διαδέχθηκε στην αρχιεπισκοπική έδρα (1102).
Στις 25 Μαρτίου 1103, δύο μεγάλοι σωροί από ξύλα ετοιμάστηκαν στην πλατεία της Αμβροσιακής βασιλικής, μεταξύ των οποίων υπήρχε δίοδος πλάτους λιγότερο ένα μέτρο. Η φωτιά άναψε και ο Λιπράντο πέρασε από μέσα της περνώντας έτσι τη δοκιμασία της φωτιάς μπροστά στον κόσμο. Ο Χρυσολάνος και οι προσκείμενοι επισκόποι του τον αγνόησαν και δεν πήραν μέρος στην δοκιμασία. Έπειτα ο Χρυσολάνος έφυγε από το Μιλάνο και πήγε στη Ρώμη, όπου η Σύνοδος του Λατερανού τον επανάφερε στην έδρα του το 1105. Αλλά δεν επέστρεψε στην αρχιεπισκοπική του έδρα αλλά πήγε σαν απεσταλμένος του πάπα Πασχάλιου σε θεολογική συζήτηση στην Κωνσταντινούπολη. όπου, παρουσία του αυτοκράτορα Αλέξιου, είχε αρκετές θεολογικές διαμάχες με τους Ελληνορθόδοξους. Γύρω στο 1112 οι Μιλανέζοι εξέλεξαν τον Γιορντάνο ντα Κλιβίο ως νέο αρχιεπίσκοπο.
Το 1116 ο Πάπας Πασχάλης Β΄ διέταξε τον Χρυσολάνο να επιστρέψει στην επισκοπή της Σαβόνα, αλλά ο Χρυσολάνος δεν δέχτηκε, πήγε στη Ρώμη, όπου πέθανε στις 6 Αυγούστου 1117 στο μοναστήρι του Σαν Σάμπα, στο Αβεντίνο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Μιλάνου Κατηγορία:Επίσκοποι του 12ου αιώνα
Ελιόν ντε Βιλνέβ
Ο Ελιόν ντε Βιλνέβ (γαλλικά: Hélion de Villeneuve, περί το 1270 – 1346) ήταν Γαλλικής καταγωγής και έγινε Μέγας Μάγιστρος των Ιπποτών του Αγίου Ιωάννη (1319 - 1346).
Βιογραφία
Ήταν αδελφός της Αγίας Ροζελίν.
Απεβίωσε στο νησί της Ρόδου.
Ο θυρεός του οικοσήμου του περιγράφεται ως εξής: επί ερυθρού πεδίου έξι πλάγιες χρυσές λόγχες διασταυρούμενες σε πλέγμα, σε ημίσεα ασπίδων.
Υπάρχει ένας θρύλος για τον Ελιόν, που περιλαμβάνει έναν δράκο και έναν νεαρό ιππότη.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Γάλλοι του 14ου αιώνα
Δρυμός Αχαΐας
Ο Δρυμός είναι οικισμός της πρώην Επαρχίας Καλαβρύτων του Νομού Αχαΐας. Διοικητικά αποτελεί έδρα της ομώνυμης Τοπικής κοινότητας της Δημοτικής Ενότητας Κλειτορίας του "Καλλικρατικού" Δήμου Καλαβρύτων.
Τοποθεσία - Λοιπά στοιχεία
Ο Δρυμός απέχει 13,4 χλμ. από την Κλειτορία, έδρα της Δημοτικής Ενότητας στην οποία ανήκει. Είναι ορεινός οικισμός σε υψόμετρο 845 μέτρων και οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με την γεωργία και την κτηνοτροφία. Το χωριό ονομαζόταν Μοστίτσι μέχρι το 1957. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός βρέθηκε να έχει 21 κατοίκους.
Διοικητική ιστορία
Ο Δρυμός από το 1835 μέχρι το 1837 υπήρξε έδρα του βραχύβιου Δήμου Κάτω Κλειτορίας, ενώ από το 1837 μέχρι το 1845 αποτέλεσε οικισμό του τότε Δήμου Αροανείας. Στη συνέχεια εντάχθηκε στο Δήμο Κλειτορίας όπου και παρέμεινε μέχρι το 1912. Κατόπιν με την κατάργηση των Δήμων ορίστηκε έδρα της Κοινότητος Μοστιτσίου η οποία μετονομάστηκε το 1957 σε Κοινότητα Δρυμού. Το 1998 με την εφαρμογή της διοικητικής διαίρεσης του σχεδίου "Καποδίστριας" ο οικισμός εντάχθηκε στο Δήμο Λευκασίου ως έδρα του ομώνυμου Δημοτικού Διαμερίσματος. Το 2011 βάσει της διοικητικής μεταρρύθμισης "Καλλικράτης" εντάχθηκε στον διευρυμένο Δήμο Καλαβρύτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Λευκασίου Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Μπάμπι
Ο Μπάμπι (πρωτότυπος τίτλος: Bambi) είναι αμερικανική δραματική ταινία κινουμένων σχεδίων, σκηνοθεσίας Ντέιβιντ Χαντ (επιβλέπον μία ομάδα σκηνοθετών) και παραγωγής 1942 από τον Ουώλτ Ντίσνεϋ. Βασίζεται στο βιβλίο Bambi, A Life in the Woods του Αυστριακού συγγραφέα, Φίλιξ Σόλτεν. Η ταινία κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις 13 Αυγούστου 1942 από την RKO Radio Pictures, και αποτελεί την πέμπτη ταινία μεγάλου μήκους κινουμένων σχεδίων της Disney.
Στην ταινία πρωταγωνιστούν ο Μπάμπι, ένα ελάφι της Βιρτζίνια, οι γονείς του (ο Μεγάλος Πρίγκιπας του δάσους και η ανώνυμη μητέρα του), οι φίλοι του (ο λαγός Θάμπερ και ο ασβός Λουλούδι) και η παιδική του φίλη και μελλοντικό ταίρι, Φαλίν. Για την ταινία, η Disney επέλεξε να αλλάξει το γνήσιο είδος του Μπάμπι από ζαρκάδι σε ελάφι της Βιρτζίνια, καθώς το πρώτο δεν είναι ντόπιο στη βόρεια Αμερική, ενώ το δεύτερο είναι πιο διαδεδομένο στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η ταινία έλαβε τρεις υποψηφιότητες για βραβεία Όσκαρ: Καλύτερου ήχου, Καλύτερου τραγουδιού και Καλύτερης πρωτότυπης μουσικής.
Τον Ιούνιο του 2008, το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου παρουσίασε τη λίστα του «10 Κορυφαία 10», δηλαδή τις δέκα καλύτερες ταινίες από δέκα κλασσικά είδη αμερικανικών ταινιών. Μετά από δημοσκόπηση στην οποία συμμετείχαν περισσότερα από 1,500 άτομα, ο Μπάμπι πήρε την τρίτη θέση στην κατηγορία των κινουμένων σχεδίων. Το Δεκέμβριο του 2011, η ταινία προστέθηκε στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου.
Πλοκή
Μία ελαφίνα γεννά ένα μικρό, τον Μπάμπι, ο οποίος μια μέρα θα πάρει τη θέση του Μεγάλου Πρίγκιπα του Δάσους, ένα τίτλος που αυτή τη στιγμή κατέχει ο πατέρας του Μπάμπι, ο οποίος προστατεύει τα πλάσματα του δάσους από τον κίνδυνο των κυνηγών. Το μικρό γίνεται σύντομα φίλος με έναν ανυπόμονο και πολύ ενεργητικό λαγό, τον Θάμπερ, ο οποίος τον βοηθά να περπατά και να μιλά. Ο Μπάμπι μεγαλώνει παραμένοντας πολύ δεμένος με τη μητέρα του, με την οποία ξοδεύει τον περισσότερο χρόνο του. Σύντομα κάνει και άλλους φίλους, συμπεριλαμβανομένων ενός μικρού ασβού, τον Λουλούδη και ένα θηλυκό ελάφι, τη Φαλίν.
Περίεργος και περιπετειώδης, ο Μπάμπι συχνά ρωτά για τον κόσμο γύρω του και προειδοποιείται από τη μητέρα του για τους κινδύνους της ζωής στο δάσος. Μια μέρα, βλέπει στο λιβάδι τον Μεγάλο Πρίγκιπα, αλλά δεν καταλαβαίνει ότι είναι ο πατέρας του. Καθώς ο Πρίγκιπας περιπλανιέται, ανακαλύπτει έναν κυνηγό, τον οποίο τα ζώα ονομάζουν «Άνθρωπο», και τρέχει βιαστικά στο λιβάδι για να οδηγήσει τα πλάσματα του δάσους σε ασφαλές μέρος. Κατά τη διάρκεια αυτού του γεγονότος, ο Μπάμπι χωρίζεται από τη μητέρα του, αλλά ο Πρίγκιπας τον οδηγεί σε αυτή, και τους οδηγεί μακριά από τους πυροβολισμούς του Ανθρώπου.
Στον πρώτο χειμώνα του Μπάμπι, αυτός και ο Θάμπερ παίζουν στο χιόνι, ενώ ο Λουλούδης βρίσκεται σε χειμερία νάρκη. Μια μέρα, η μητέρα του τον παίρνει μαζί της για να βρουν φαγητό, αλλά εμφανίζεται και πάλι ο Άνθρωπος. Καθώς δραπετεύουν, η μητέρα του πυροβολείται και σκοτώνεται από τον κυνηγό, αφήνοντας τον μικρό Μπάμπι μόνος του και να θρηνεί. Λυπούμενος για τον γιο του, ο Μεγάλος Πρίγκιπας πηγαίνει τον Μπάμπι στο σπίτι του αποκαλύπτοντάς του ότι είναι ο πατέρας του. Τον επόμενο χρόνο, ο Μπάμπι γίνεται ένα νεαρό ελάφι, και οι παιδικοί του φίλοι έχουν επίσης μεγαλώσει. Μία φιλική Κουκουβάγια τους ενημερώνει για το «ζευγάρωμα» και το ότι τελικά θα ερωτευθούν και αυτοί, αλλά και οι τρεις φίλοι αντιδρούν περιπαικτικά στην ιδέα του ρομαντισμού. Ωστόσο, ο Θάμπερ και ο Λουλούδης βρίσκουν σύντομα το ταίρι τους και αλλάζουν άποψη για την αγάπη. Ο Μπάμπι ξανασυναντά τη Φαλίν, η οποία έχει μεγαλώσει σε μια νεαρή και όμορφη ελαφίνα. Τη συνάντησή τους αυτή διακόπτει ένα πιο επιθετικό αρσενικό ελάφι, ο Ρόννο, ο οποίος προσπαθεί να πάρει τη Φαλίν από τον Μπάμπι. Ο Μπάμπι παλεύει μαζί του και τον τρέπει σε φυγή, κερδίζοντας τη στοργή της Φαλίν.
Αργότερα, ο Μπάμπι ξυπνά από τη μυρωδιά φωτιάς. Την ακολουθεί και ανακαλύπτει ότι οδηγεί σε μία κατασκήνωση κυνηγών. Προειδοποιείται από τον πατέρα του ότι ο Άνθρωπος έχει επιστρέψει με περισσότερους κυνηγούς. Οι δυο τους πηγαίνουν σε ασφαλές μέρος αλλά επειδή χωρίζεται με τη Φαλίν λόγω του πανικού, επιστρέφει για να την ψάξει. Την βρίσκει να έχει στριμωχτεί από τα κυνηγετικά σκυλιά του Ανθρώπου, αλλά καταφέρνει να τα διώξει. Ο Μπάμπι, ο πατέρας του, η Φαλίν και τα υπόλοιπα ζώα του δάσους καταφέρνουν να βρουν καταφύγιο στην όχθη ενός ποταμιού. Την επόμενη άνοιξη, η Φαλίν γεννάει δίδυμα, υπό το άγρυπνο βλέμμα του Μπάμπι, ο οποίος πλέον έχει γίνει ο νέος Μεγάλος Πρίγκιπας του Δάσους.
Ελληνική μεταγλώττιση
Οι πηγές διαφέρουν στο αν ο Σάδερλαντ χάρισε όντως τη φωνή του στον νεαρό ενήλικα Μπάμπι.
Ανάπτυξη
Το 1933, ο Σίντνεϊ Φράνκλιν, παραγωγός και σκηνοθέτης στην εταιρία Metro-Goldwyn-Mayer, αγόρασε τα δικαιώματα της νουβέλας του Φίλιξ Σάλτεν, Bambi, a Life in the Woods, με σκοπό να τη μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη ως μία live-action ταινία. Μετά από χρόνια πειραματισμού, τελικά αποφάσισε ότι θα ήταν πολύ δύσκολο να φτιάξει μια τέτοια ταινία κι έτσι πούλησε τα δικαιώματα στον Γουώλτ Ντίσνεϋ τον Απρίλιο του 1937. Ο Ντίσνεϋ ξεκίνησε να δουλεύει αμέσως σε μια προσαρμογή κινουμένων σχεδίων, με σκοπό να είναι η δεύτερη ταινία μεγάλου μήκους της εταιρίας και η πρώτη που θα βασιζόταν σε συγκεκριμένη, πρόσφατη δουλειά. Ωστόσο, η νουβέλα ήταν γραμμένη για ενήλικο κοινό και θεωρήθηκε πολύ «βλοσυρή» και «σκοτεινή» για το σύνηθες ύφος των ταινιών της Disney. Επίσης, οι καλλιτέχνες ανακάλυψαν ότι θα ήταν μεγάλη πρόκληση για αυτούς να ζωγραφίσουν ένα ελάφι το οποίο θα έδειχνε ρεαλιστικό. Αυτές οι δυσκολίες είχαν ως αποτέλεσμα να μπει η παραγωγή της ταινίας σε αναμονή καθώς τα στούντιο δούλευαν σε αρκετά άλλα πρότζεκτ. Το 1938, ο Ντίσνεϋ ανέθεσε στους Περς Πιρς και Καρλ Φάλμπεργκ να δουλέψουν πάνω στην ταινία, αλλά γρήγορα η προσοχή τους αποσπάστηκε όταν τα στούντιο άρχισαν να δουλεύουν πάνω στη Φαντασία. Εν τέλει, στις 17 Αυγούστου 1939, η παραγωγή του Μπάμπι ξεκίνησε ένθερμα, αλλά προχωρούσε αργά εξαιτίας των αλλαγών σε προσωπικό, τοποθεσία και μεθοδολογία των στούντιο εκείνη την περίοδο.
Σενάριο
Υπήρχαν πολλές ερμηνείες της ιστορίας. Όπως ο Μελ Σιόου ισχυρίστηκε: Η ιστορία του Μπάμπι είχε τόσες πολλές δυνατότητες, που θα μπορούσες να δημιουργήσεις ένα εκατομμύριο παραπλήσιες ιστορίες. Θυμάμαι μια περίπτωση που ο ίδιος ο Γουώλτ ενεπλάκη με την ταινία. Είπε 'Υποθέστε ότι έχουμε τον Μπάμπι να πατάει πάνω σε μια μυρμηγκοφωλιά και εμείς να δείξουμε τη ζημιά που έκανε στον πολιτισμό των μυρμηγκιών'. Ξοδέψαμε εβδομάδες κι εβδομάδες δουλειάς πάνω στα μυρμήγκια και τότε, ξαφνικά, αποφασίσαμε ότι ξέρεις, είμαστε πολύ εκτός της ιστορίας και αυτό το κομμάτι με τα μυρμήγκια δεν έχει να κάνει καθόλου με την ιστορία του Μπάμπι. Είχαμε επίσης μια οικογένεια από ακρίδες να τσακώνονται για διάφορα με τον Μπάμπι να το παρακολουθεί όλο αυτό. Αλλά επίσης αυτό δεν σχετιζόταν με την ιστορία της ταινίας και αυτό ήταν κάτι που επαναλήφθηκε πολλές φορές.
Αρχικά η ταινία θα είχε έξι ανεξάρτητους χαρακτήρες κουνελιών, κάτι όπως τους νάνους στη Χιονάτη. Ωστόσο, ο Περς Πιρς εισηγήθηκε ότι αντί αυτού θα μπορούσαν να είχαν πέντε παρόμοια κουνέλια κι ένα με διαφορετικό χρώμα και με ένα δόντι, το οποίο θα είχε μια πολύ ευδιάκριτη προσωπικότητα σε σχέση με τα υπόλοιπα. Αυτός ο χαρακτήρας έγινε αργότερα γνωστός ως Θάμπερ.
Επίσης, αρχικά υπήρχε μια πολύ σύντομη σκηνή όπου η μητέρα του Μπάμπι πεθαίνει στην οθόνη, καθώς εκείνη πηδάει πάνω από ένα ξύλο και ο κυνηγός την πυροβολεί. Ο Λάρι Μόρεϊ, ωστόσο, ένιωσε ότι η σκηνή ήταν πολύ δραματική και ότι θα ήταν εξίσου συγκινητικό ο θάνατός της να συμβεί εκτός οθόνης. Ο Γουώλτ Ντίσνεϋ ήταν επίσης πρόθυμος να δείξει τον άνθρωπο να καίγεται από τη φωτιά που εκείνος ακούσια ξεκίνησε, αλλά αυτό απορρίφθηκε όταν αποφασίστηκε να μην φανούν καθόλου στην οθόνη άνθρωποι. Υπήρχε ακόμα μια σκηνή στην οποία δύο φύλλα του φθινοπώρου συνομιλούν σαν να είναι ένα ηλικιωμένο παντρεμένο ζευγάρι πριν οι δρόμοι τους χωρίσουν και πέσουν στο έδαφος, αλλά ο Ντίσνεϋ δεν ήθελε η χλωρίδα της ταινίας να μιλάει γιατί δεν ταίριαζε στο γενικό πλαίσιο αυτής. Έτσι, δημιουργήθηκε μια οπτική μεταφορά δύο ρεαλιστικών φύλλων την ώρα που πέφτουν στο έδαφος. Ο Ντίσνεϋ και ο συγγραφική ομάδα ανέπτυξαν επίσης δύο χαρακτήρες, έναν σκίουρο κι έναν σκίουρο τσίπμανκ, οι οποίοι θα αποτελούσαν το κωμικό ντουέτο της ταινίας και θα θύμιζαν τον Χοντρό και τον Λιγνό. Ωστόσο, μετά από χρόνια πειραματισμού, ο Γουώλτ ένιωσε ότι η ιστορία θα έπρεπε να επικεντρωθεί σε τρεις βασικούς χαρακτήρες: τον Μπάμπι, τον Θάμπερ και τον Λουλούδη. Οι δύο σκίουροι κάνουν μόνο μια σύντομη εμφάνιση στην τελική ταινία.
Το σενάριο ολοκληρώθηκε τον Ιούλιο του 1940, όπου μέχρι τότε ο προϋπολογισμός της ταινίας είχε φτάσει τις $858,000.
Εικονογράφηση
Παρόλο που οι εικονογραφιστές είχαν ήδη δουλέψει στην εικονογράφηση ελαφιών στη Χιονάτη, εκείνα είχαν γίνει, σύμφωνα με τον Έρικ Λάρσον, «όπως τα μεγάλα σακιά αλευριού». Ο Ντίσνεϋ ήθελε τα ζώα στον Μπάμπι να είναι πιο ρεαλιστικά και πιο εκφραστικά από αυτά στη Χιονάτη. Κάλεσε τον Ρίκο ΛεΜπερν, έναν ζωγράφο ζώων, να έρθει και να κάνει διάλεξη στους εικονογραφιστές για τη δομή και την κίνηση των ζώων. Οι εικονογραφιστές επισκέφτηκαν επίσης τον Ζωολογικό Κήπο του Λος Άντζελες ενώ ο Ντίσνεϋ έστησε μέχρι κι έναν μικρό ζωολογικό κήπο στα στούντιο με ζώα όπως κουνέλια, πάπιες, κουκουβάγιες και κουνάβια, καθώς κι ένα ζευγάρι νεαρών ελαφιών τα οποία ονόμασε Μπάμπι και Φαλίν, έτσι ώστε οι καλλιτέχνες να μπορούν να μελετήσουν από πρώτο χέρι την κίνηση αυτών των ζώων. Τα σκίτσα του Ρίκο ΛεΜπερν απεικόνιζαν ρεαλιστικά ζώα, αλλά τους έλειπε η προσωπικότητα ως χαρακτήρες. Ο Μαρκ Ντέιβις δημιούργησε το τελικό σχέδιο του Μπάμπι ενσωματώνοντας τη ρεαλιστική μελέτη της ανατομίας του ελαφιού του ΛεΜπερν αλλά με μια υπερβολή στο πρόσωπο, φτιάχνοντας τις αναλογίες του πιο μωρουδίστικες (κοντή μουσούδα, μεγάλα μάτια κτλ). Παρόλο που δεν υπήρχαν άνθρωποι στον Μπάμπι, χρησιμοποιήθηκε live-action υλικό από ανθρώπους για μία σκηνή: η ηθοποιός Τζέιν Ράντολφ και η σταρ της σειράς Ice Capades, Ντόνα Άτγουντ, χρησιμοποιήθηκαν ως οι live-action αναφορές για τη σκηνή όπου ο Μπάμπι και ο Θάμπερ βρίσκονται στην παγωμένη λίμνη. Οι εικονογραφιστές έμαθαν πάρα πολλά για τα ζώα κατά τη διάρκεια της παραγωγής της ταινίας κάτι το οποίο τους έδωσε ένα ευρύτερο φάσμα στο στυλ της εικονογράφησης και το οποίο μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν σε μελλοντικές παραγωγές.
Τα φόντα της ταινίας ήταν εμπνευσμένα από τις Ανατολικές Αμερικανικές δασικές εκτάσεις. Ένας από τους πρώτους και πιο γνωστούς καλλιτέχνες των στούντιο, ο Μορίς «Τζέικ» Ντέι, πέρασε αρκετές εβδομάδες στα δάση του Βερμόντ και του Μέιν, σχεδιάζοντας και φωτογραφίζοντας ελάφια, νεαρά ελάφια και τις γύρω περιοχές άγριας φύσης. Ωστόσο τα πρώτα του σχέδια ήταν τόσο «φορτωμένα» που το μάτι του παρατηρητή δεν ήξερε πού να εστιάσει. Ο Τάιρους Γουόνγκ, ένας Κινέζος εικονογραφιστής, έδειξε στον Ντέι μερικούς από τους ιμπρεσιονιστικούς του πίνακες ενός δάσους. Στον Ντέι άρεσαν οι πίνακες και τον διόρισε ως τον καλλιτεχνικό σκηνοθέτη της ταινίας. Τα φόντα του Γουόνγκ ήταν επαναστατικά αφού είχαν περισσότερη λεπτομέρεια κεντρικά και όχι περιφερειακά, οδηγώντας έτσι το μάτι του τηλεθεατή στους χαρακτήρες.
Εξαιτίας του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ο οποίος ξεκίνησε στην Ευρώπη το 1939, ο Πινόκιο και η Φαντασία απέτυχαν στο box office. Αντιμετωπίζοντας οικονομικές δυσκολίες, ο Ντίσνεϋ αναγκάστηκε να κόψει 12 λεπτά από την ταινία πριν την τελική εικονογράφηση, έτσι ώστε να μειώσει το κόστος της παραγωγής.
Κυκλοφορία
Ο Μπάμπι κυκλοφόρησε στις αίθουσες το 1942, κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, και ήταν η πέμπτη ταινία μεγάλου μήκους κινουμένων σχεδίων της Disney. Η ταινία επανακυκλοφόρησε στις αίθουσες το 1947, 1957, 1966, 1975, 1982 και 1988. Κυκλοφόρησε σε home video στη Βόρεια Αμερική το 1989 και στο Ηνωμένο Βασίλειο το 1994. Ακόμα και ως home video είχε πολλές επανακυκλοφορίες, συμπεριλαμβανομένων δύο VHS — το 1989 (Κλασική εκδοχή) και το 1997 (ως μέρος της Συλλογής Αριστουργημάτων της Disney) — και μιας πιο πρόσφατης (2005) σε DVD με ψηφιακή επεξεργασία ως μέρος της Πλατινένιας Συλλογής. Η Πλατινένια έκδοση αποσύρθηκε από την αγορά από την Disney στις 31 Ιανουαρίου 2007.
Ο Μπάμπι κυκλοφόρησε σε Διαμαντένια έκδοση την 1η Μαρτίου 2011, η οποία αποτελείτο από πακέτο Blu-ray και DVD. Αυτή η κυκλοφορία περιελάμβανε αρκετό έξτρα υλικό το οποίο δεν περιλαμβανόταν στις προηγούμενες κυκλοφορίες για home video: ένα ντοκιμαντέρ με τον τίτλο Inside Walt’s Story Meetings – Enhanced Edition, δύο κομμένες σκηνές, ένα κομμένο τραγούδι, μια γκαλερί εικόνων και ένα παιχνίδι με τον τίτλο Disney’s Big Book of Knowledge: Bambi Edition. Αυτή η κυκλοφορία απετέλεσε επίσης τη χρησιμοποίηση της «Disney Second Screen» για πρώτη φορά, μια υπηρεσία η οποία είναι προσβάσιμη μέσω υπολογιστή ή εφαρμογής iPad και όταν κατέβει συγχρονίζεται με το Blu-ray, επιτρέποντας στον τηλεθεατή να παρακολουθεί την ταινία και ταυτόχρονα να αλληλεπιδρά με εικονογραφημένα flip-books, γκαλερί και τρίβια. Μια Διαμαντένια έκδοση για το Ηνωμένο Βασίλειο κυκλοφόρησε στις 7 Φεβρουαρίου 2011.
Προς τιμήν της 75ης επετείου της ταινίας, ο Μπάμπι κυκλοφόρησε ως μέρος της Συλλογής «Signature» της Disney στις 23 Μαΐου 2017 (ψηφιακή μορφή) και στις 6 Ιουνίου 2017 (σε συνδυασμό πακέτου Blu-ray/DVD/ψηφιακή μορφή).
Υποδοχή
Ο Μπάμπι έχασε χρήματα από το box office κατά την πρώτη κυκλοφορία του. Με προϋπολογισμό $1.7 εκατομμύρια, είχε έσοδα $1.64 εκατομμύρια.
Η ταινία κυκλοφόρησε κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και δεν μπόρεσε να έχει πρόσβαση σε αρκετές από τις Ευρωπαϊκές αγορές. Ο Ρόι Ντίσνεϋ έστειλε τηλεγράφημα στον αδελφό του Γουώλτ μετά το άνοιγμα της ταινίας στη Νέα Υόρκη γράφοντας: «Υπολειπόμαστε $4,000 για τη συνέχιση της προβολής. Μόλις επέστρεψα από το Music Hall. Δεν μπορώ να κάνω συμφωνία για να παραμείνει τρίτη εβδομάδα ... Η νυχτερινή επιχείρηση είναι το πρόβλημά μας».
Η ταινία βρίσκεται αυτή τη στιγμή στην 24η θέση της λίστας για τις μεγαλύτερες ταινίες όλων των εποχών στη Γαλλία, με βάση το πόσα εισιτήρια έκανε, τα οποία ανέρχονται στα 10.7 εκατομμύρια.
Όταν κυκλοφόρησε, ο Μπάμπι έλαβε μικτές κριτικές, κυρίως λόγω της έλλειψης στοιχείων φαντασίας στην ταινία και την αντίθεση προς μια δραματική ιστορία των ζώων και τον αγώνα τους να επιβιώσουν στο δάσος αποφεύγοντας την απειλή του ανθρώπου. Οι κυνηγοί μίλησαν εναντίον της ταινίας και το 1942, σε μια έκδοση του περιοδικού Outdoor Life, ο συντάκτης Ρέιμοντ Μπράουν έγραψε ότι η ταινία ήταν «...η χειρότερη προσβολή που έγινε ποτέ σε κάθε μορφή προς τους Αμερικανούς αθλητές». Η εφημερίδα The New York Times ισχυρίστηκε, «Στην αναζήτηση της τελειότητας, ο κ. Ντίσνεϋ έχει έρθει επικίνδυνα κοντά στην εκτίναξη ολόκληρου του κόσμου φαντασίας κινουμένων σχεδίων που δημιούργησε». Ο κριτικός κινηματογράφου Μάνι Φάρμπερ αποκάλεσε την ταινία «...τελείως δυσάρεστη...» και συμφώνησε με αυτό που γράφτηκε στη The New York Times λέγοντας: «Σε μια προσπάθεια να μεταπηδήσει στον ρεαλισμό των ταινιών σάρκας και αίματος, ο Ντίσνεϋ παράτησε τη φαντασία, η οποία ήταν εν ολίγοις το μαγικό στοιχείο». Ακόμα και η κόρη του Ντίσνεϋ, η Νταϊάν, παραπονέθηκε λέγοντας ότι η μητέρα του Μπάμπι δεν ήταν αναγκαίο να πεθάνει. Όταν ο Γουώλτ ισχυρίστηκε ότι απλά ακολουθούσε το βιβλίο, η Νταϊάν διαμαρτυρήθηκε λέγοντας ότι στο παρελθόν είχε κάνει κάποιες αλλαγές σε ιστορίες και ότι ο Γουώλτ Ντίσνεϋ μπορούσε να κάνει ό,τι ήθελε.
Ο Άγγλος ιστορικός κινηματογράφου Λέσλι Χάλιγουελ έγραψε ότι ο Μπάμπι ήταν «ένα από τα πιο αξέχαστα και λαμπρά κατορθώματα της Disney με έναν εξαιρετικό κωμικό χαρακτήρα, τον Θάμπερ, και μια κλιμακωτή σκηνή της φωτιάς στο δάσος η οποία είναι πραγματικά συναρπαστική». Έκλεισε λέγοντας ότι ήταν «ένας θρίαμβος για την τέχνη των κινουμένων σχεδίων».
Τον Ιούνιο του 2008, το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου αποκάλυψε την «10 Top 10» λίστα του – οι καλύτερες δέκα ταινίες σε δέκα κλασικά στυλ Αμερικανικών ταινιών – μετά από ψηφοφορία ανάμεσα σε 1500 μέλη της κοινότητας. Ο Μπάμπι αναγνωρίστηκε ως η τρίτη καλύτερη ταινία στην κατηγορία των κινουμένων σχεδίων. Η ταινία βρίσκεται επίσης στη λίστα με τις 25 καλύτερες ταινίες τρόμου όλων των εποχών του περιοδικού Time. Το περιοδικό δηλώνει ότι ο Μπάμπι «έχει ένα αρχέγονο σοκ το οποίο ακόμα στοιχειώνει τους μεγαλύτερους που είδαν την ταινία 40, 50, 65 χρόνια πριν».
Κληρονομιά
Ο κακός της ταινίας, ο «Άνθρωπος», τον οποίο δεν είδαμε ποτέ στην οθόνη, καταλαμβάνει την 20η θέση στη λίστα των κακών του Αμερικανικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου, «AFI 100 Χρόνια... 100 Ήρωες και Κακοί».
Μερικοί κριτικοί αναφέρθηκαν σε παραλληρισμούς ανάμεσα στο μουσικό θέμα του Φρανκ Τσόρτσιλ για τον «Άνθρωπο» (το οποίο αποτελείται από 3 απλές νότες) και στο μουσικό θέμα του Τζον Γουίλιαμς για την ταινία Τα σαγόνια του καρχαρία (το οποίο αποτελείται από δύο νότες).
Το πρώην «Σκαθάρι», ο Πωλ ΜακΚάρτνεϋ, έχει αναφέρει ότι ο θάνατος της μητέρας του Μπάμπι από πυροβολισμό απετέλεσε το αρχικό του ενδιαφέρον για τα δικαιώματα των ζώων.
Σύντομα μετά την κυκλοφορία της ταινίας, ο Γουώλτ Ντίσνεϋ επέτρεψε οι χαρακτήρες του να εμφανιστούν σε εκστρατείες δημόσιας υπηρεσίας για την πρόληψη πυρκαγιών. Ωστόσο, ο Μπάμπι είχε δανειστεί στην κυβέρνηση για ένα μόνο χρόνο κι έτσι ένα νέο σύμβολο χρειαζόταν, κάτι που οδήγησε στη δημιουργία του «Smokey Bear». Ο Μπάμπι και η μητέρα του έκαναν επίσης κάμεο εμφανίσεις στη μικρού μήκους σατυρική ταινία του 1955 με τον Ντόναλντ Ντακ No Hunting. Πίνοντας νερό από τη ρεματιά, τα ελάφια αιφνιδιάζονται από μια ξαφνική σταγόνα από κουτάκι μπύρας και άλλων συντριμμιών και η μητέρα του Μπάμπι λέει: «ο Άνθρωπος είναι στο δάσος. Ας τον ανακαλύψουμε».
Το 2006, ο μη κερδοσκοπικός οργανισμός «Ad Council» σε συνεργασία με τη Δημόσια Υπηρεσία Δασών των Ηνωμένων Πολιτειών, ξεκίνησε μια σειρά δημόσιων ανακοινώσεων οι οποίες εμπεριείχαν υλικό από τις ταινίες Μπάμπι και Μπάμπι 2, με σκοπό την πρόληψη δασικών πυρκαγιών. Κατά τη διάρκεια των διαφημιστικών σποτ και καθώς το υλικό από την ταινία προβάλλεται, η οθόνη μετατρέπεται σιγά σιγά σε μαύρη αναγράφοντας ένα κείμενο: «Μην αφήσετε τα δάση μας...να γίνουν μια φορά κι έναν καιρό». Συνήθως (αλλά όχι πάντα), το σποτ ολοκληρώνεται με την ατάκα του Μπάμπι: «Μητέρα, τι θα κάνουμε σήμερα;» ακολουθούμενη από τον Smokey Bear να λέει: «Μόνο εσύ μπορείς να αποτρέψεις τις δασικές πυρκαγιές» καθώς το λόγκο του εμφανίζεται στην οθόνη. Τα διαφημιστικά σποτ μεταδόθηκαν σε διάφορα τηλεοπτικά δίκτυα και ο οργανισμός «Ad Council» τα ανέβασε και στο YouTube.
Τον Δεκέμβριο του 2011, ο Μπάμπι ήταν ανάμεσα στις ταινίες που επιλέχθηκαν για συντήρηση στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου. Στην επαγωγή του, το Εθνικό Μητρώο ανέφερε ότι η ταινία ήταν μία από τις αγαπημένες του Γουώλτ Ντίσνεϋ και ότι «είχε αναγνωριστεί για το εύγλωττο μήνυμά της για τη διατήρηση της φύσης».
Συνέχεια
Η ταινία Μπάμπι 2 διαδραματίζεται χρονικά στο μέσο της ταινίας Μπάμπι, δείχνοντας τον Μεγάλο Πρίγκιπα του Δάσους και πατέρα του Μπάμπι, να αγωνίζεται να μεγαλώσει τον ορφανό Μπάμπι μετά το θάνατο της μητέρας του, αλλά και τις αμφιβολίες του Μπάμπι αν ο πατέρας του τον αγαπάει. Η ταινία κυκλοφόρησε απευθείας σε βίντεο στις 7 Φεβρουαρίου 2006.
Ενώ η ταινία κυκλοφόρησε απευθείας σε βίντεο στις Ηνωμένες Πολιτείες και άλλες χώρες συμπεριλαμβανομένων των Καναδά, Κίνα, Χονγκ-Κονγκ, Ιαπωνία και Ταϊβάν, σε μερικές χώρες κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες. Αυτές οι χώρες περιλαμβάνουν τις Αυστραλία, Αυστρία, Βραζιλία, Δομινικανή Δημοκρατία, Γαλλία, Μεξικό, Ηνωμένο Βασίλειο και μερικές άλλες Ευρωπαϊκές χώρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1942 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανικές μουσικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες ενηλικίωσης Κατηγορία:Μουσικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Ουώλτ Ντίσνεϋ Κατηγορία:Ταινίες των Walt Disney Animation Studios Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε παιδικά βιβλία Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής RKO Pictures Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων παραγωγής Walt Disney Pictures
Εθνογραφία
Η εθνογραφία (από τις λέξεις έθνος και γράφω) είναι η συστηματική μελέτη ανθρώπων και πολιτισμών. Μέσω της εθνογραφίας ερευνώνται πολιτιστικά φαινόμενα, στα οποία ο ερευνητής παρατηρεί την κοινωνία ως αντικείμενο μελέτης. Η εθνογραφία είναι το μέσο για την γραπτή πολιτιστική παρατήρηση μιας ομάδας. Η εθνογραφική μελέτη πεδίου ή η αναφορά εθνογραφικού περιστατικού αντανακλά την γνώση και το σύστημα νοημάτων στην ζωή μιας πολιτισμικής ομάδας.
Η εθνογραφία, όπως και η παρουσίαση των εμπειρικών δεδομένων σχετικά με τις ανθρώπινες κοινωνίες και πολιτισμούς, υπήρξε πρωτοπόρος στους βιολογικούς, κοινωνικούς και πολιτιστικούς κλάδους της ανθρωπολογίας, αλλά έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής στις κοινωνικές επιστήμες γενικότερα και την κοινωνιολογία ειδικότερα. Περιλαμβάνει μελέτες στην επικοινωνία και την ιστορία -μελέτη εθνοτικών ομάδων, χαρακτηριστικά κοινωνικής ευημερίας, υλικότητα, την πνευματικότητα και ζητήματα εθνογένεσης. Η τυπική εθνογραφία είναι ολιστική μελέτη και περιλαμβάνει ζητήματα ιστορίας, φυσικής γεωγραφίας, κλίματος και περιβάλλοντος. Επίσης, καταγράφει όλες τις παρατηρούμενες συμπεριφορές και περιγράφει όλες τις συμβολικές και νοηματικές σχέσεις, χρησιμοποιώντας έννοιες που αποφεύγουν αιτιατές ερμηνείες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανθρωπολογία Κατηγορία:Βοηθητικές επιστήμες της ιστορίας Κατηγορία:Εθνολογία
Αλβέρτος του Σβάρτσμπουργκ
Ο Αλβέρτος, γερμ.: Albert von Schwarzburg, επίσης σε πηγές της εποχής Αλβέρτος ο Γερμανός (Albertus Alamanus) ή του Μαυρόκαστρου (de Nigro Castro), (απεβ. 15 Μαρτίου 1327), από τον Σαξονικό- Θουριγγικό Οίκο του Σβάρτσμπουργκ, έγινε μέλος των Ιωαννιτών Ιπποτών,. Ανήλθε και έγινε μαρεσάλης και μεγάλος Αρχηγός (Preceptor) του Τάγματος και πολέμησε με επιτυχία εναντίον των Οθωμανών.
Βιογραφία
Ο Αλβέρτος ήταν ο τρίτος γιος του Γκύντερ Ε΄ (Θ΄) κόμη του Σβάρτσμπουργκ (απεβ. το 1292/3) και της πρώτης του συζύγου, Ίρμγκαρντ. Η ημερομηνία γέννησής του είναι άγνωστη και μπορεί να τοποθετηθεί μόνο κατά προσέγγιση, μεταξύ τού γάμου των γονιών του το 1267 και τού δεύτερου γάμου τού Γκύντερ Ε΄ το 1283.
Το 1310, ως ο υψηλότερος εκπρόσωπος του Τάγματος στην Κύπρο, ο Αλβέρτος διαδραμάτισε κρίσιμο ρόλο στην εξασφάλιση της αποκατάστασης του βασιλιά Ερρίκου Β΄ μετά το τέλος τού αδελφού τού Ερρίκου Β΄, Αμαλρίκ, ο οποίος είχε καθαιρέσει και εξορίσει τον βασιλιά το 1307. Οι Ιωαννίτες ήταν από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές του Ερρίκου Β΄ και τον Ιούλιο ο Αλβέρτος οδήγησε μία ομάδα ιπποτών στην πρωτεύουσα Λευκωσία για να την εξασφαλίσει στο πλαίσιο της προετοιμασίας για την επιστροφή του βασιλιά. Ο Ερρίκος Β΄, ακόμη εξόριστος στην Αρμενική Κιλικία, ονόμασε τον Φουλκ του Βιλαρέ ως έναν από τους υποδιοικητές του στην Κύπρο (μαζί με τον ευγενή Αιγκ ντε Μπετσάν), αλλά ο Βιλαρέ, που δεν μπορούσε να έρθει στην Κύπρο αυτοπροσώπως λόγω της συνεχιζόμενης κατάκτησης της Ρόδου, έδωσε τη θέση στον Αλβέρτο. Με αυτή την ιδιότητα, ο Αλβέρτος υπηρέτησε τον Ερρίκο Β΄ κατά την επιστροφή του τον Αύγουστο του 1310 και τον βοήθησε να εξασφαλίσει την κυριαρχία του.
Τον Οκτώβριο του 1312 ο Αλβέρτος διορίστηκε μεγάλος Αρχηγός και εκπρόσωπος του Τάγματος στην Αγία Έδρα και στις Αυλές της Δυτικής Ευρώπης, όπου ταξίδεψε μέχρι την Αγγλία. Στην επιστολή διαπίστευσής του, ο Φουλκ του Βιλαρέ επαινεί πλήρως τη "διακριτικότητα, την ειλικρίνεια, την πίστη, τις καλές διοικητικές δεξιότητες, την επιμέλεια και τη σκληρή δουλειά" του Aλβέρτου. Μεταξύ των σημαντικότερων καθηκόντων του σε αυτή τη θέση ήταν η απορρόφηση της περιουσίας των πρόσφατα διαλυμένων Ναϊτών Ιπποτών, η οποία είχε μεταφερθεί στους Ιωαννίτες τον Μάιο του 1312. Μέχρι το 1315, ο Αλβέρτος επέστρεψε στην Κύπρο (μπορεί να είναι ο μεγάλος Αρχηγός, που επέζησε από ναυάγιο στις αρχές του έτους) ως Αρχηγός του νησιού, θέση που διατήρησε μέχρι την παραίτησή του το 1317, όταν ο Πάπας ζήτησε να πληρωθούν ξανά πλήρως οι εισφορές για την Κύπρο.
Για τα επόμενα τρία χρόνια, ο Aλβέρτος ήταν ενεργός σε εκστρατείες κατά των Τούρκων επιδρομέων γύρω από τη νέα βάση του Τάγματος στη Ρόδο. Το 1318 νίκησε μια Τουρκική επιδρομή, ενώ τον επόμενο χρόνο, με τη βοήθεια του Mαρτίνο Ζακαρία, σημείωσε μια σημαντική νίκη σε μια ναυμαχία στα ανοιχτά της Χίου στις 23 Ιουλίου και ανέκτησε τη Λέρο, της οποίας οι Έλληνες κάτοικοι είχαν ξεσηκωθεί σε εξέγερση. Τελικά το 1320 απέτρεψε μία απόπειρα Τουρκικής εισβολής στη Ρόδο με μεγάλες απώλειες. Το 1319 ο πάπας παραχώρησε επίσης στον Αλβέρτο το ήμισυ της αρχηγίας της Κύπρου (το άλλο μισό πήγε στον Mωρίς ντε Πανιάκ) για δέκα χρόνια, καθώς και το νησί της Κω, αν το ανακτούσαν από τους Τούρκους.
Μεταξύ 1323 και 1325 ο Αλβέρτος ταξίδεψε στην κεντρική Ευρώπη, αρχικά ως επισκέπτης στα εδάφη του Τάγματος στη Βοημία και τη Δανία, και στη συνέχεια σε διάφορες αποστολές ως απεσταλμένος εκ μέρους του Λουδοβίκου Δ΄ της Γερμανίας στην Παπική Αυλή στην Αβινιόν. Επίσης από το 1324 ο Aλβέρτος διατέλεσεηγούμενος του Τάγματος στη Γερμανία. Απεβίωσε στις 15 Μαρτίου 1327 και τάφηκε στη μονή του Βύρτσμπουργκ.
Πηγές
Κατηγορία:Χριστιανοί του 14ου αιώνα Κατηγορία:Χριστιανοί του 13ου αιώνα Κατηγορία:Σταυροφόροι Κατηγορία:Οσπιτάλιοι Ιππότες Κατηγορία:Οίκος του Σβάρτσμπουργκ
Δημοτικό διαμέρισμα Δρυμού Αχαΐας
Το Δημοτικό Διαμέρισμα Δρυμού είναι ένα από τα 16 Δημοτικά Διαμερίσματα του πρώην Δήμου Κλειτορίας, που πλέον αποτελεί Τοπική κοινότητα του «Καλλικρατικού» Δήμου Καλαβρύτων.
Οι οικισμοί που το συγκροτούν είναι :
Το Δημοτικό Διαμέρισμα Δρυμού καλύπτει έκταση 10.525 στρεμμάτων και έχει πληθυσμό 58 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Έδρα του Δημοτικού Διαμερίσματος είναι ο Δρυμός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Λευκασίου
Κρίνος Σερρών
Ο Κρίνος είναι χωριό στον νομό Σερρών. Διοικητικά υπάγεται στην δημοτική κοινότητα Σερρών του Δήμου Σερρών.
Στο χωριό βρίσκεται ο Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στον οποίο τελείται θεία λειτουργία σχεδόν κάθε Κυριακή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Σερρών
Ξηρότοπος Σερρών
Ο Ξηρότοπος είναι χωριό στον νομό Σερρών. Διοικητικά υπάγεται στην δημοτική κοινότητα Σερρών του Δήμου Σερρών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Σερρών
Βρετανικός Στρατός Θεσσαλονίκης
Ο Βρετανικός Στρατός Θεσσαλονίκης ήταν βρετανικός στράτευμα ξηράς κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Συμμετοχή στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Ο στρατός σχηματίστηκε στην Θεσσαλονίκη υπό τον αντιστράτηγο Μπράιαν Μέιχον, για να αντισταθεί στις βουλγαρικές εξελίξεις στην περιοχή, καθώς τότε μαίνονταν οι μάχες του μακεδονικού Μετώπου. Ο στρατός έφθασε στην Θεσσαλονίκη στις 15 Οκτωβρίου 1915 μαζί με τα γερμανικά στρατεύματα. Τον Μάιο του 1916 ο αντιστράτηγος Τζορτζ Μιλν διαδέχθηκε τον Μπράιαν Μέιχον ως επικεφαλής του στρατεύματος. Αργότερα το στράτευμα αποτελούνταν από δύο σώματα, ενώ το στράτευμα καταργήθηκε το 1920. Οι νεκροί στρατιώτες του βρετανικού στρατού Θεσσαλονίκης τιμώνται στο μνημείο της Δοϊράνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Η Ελλάδα κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Θεσσαλονίκη
Κάτω Μετόχι Σερρών
Το Κάτω Μετόχι είναι χωριό στον νομό Σερρών. Διοικητικά υπάγεται στην δημοτική κοινότητα Σερρών του Δήμου Σερρών. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 197 κατοίκων, ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είχε πληθυσμό 175 κατοίκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Σερρών
Μαρμαράς Σερρών
Ο Μαρμαράς ή Ραχωβίτσα ή και Νέα Ελβετία είναι χωριό στον νομό Σερρών. Διοικητικά υπάγεται στην δημοτική κοινότητα Ελαιώνα του Δήμου Σερρών. Ο οικισμός, βρίσκεται πολύ κοντά στην Μονή Τιμίου Προδρόμου και στον εγκαταλελειμμένο οικισμό του Λάκκου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Σερρών
Γλάστρα Αχαΐας
Η Γλάστρα είναι μικρός οικισμός της πρώην Επαρχίας Καλαβρύτων του Νομού Αχαΐας. Διοικητικά ανήκει στην Τοπική κοινότητα Γλάστρας της Δημοτικής Ενότητας Κλειτορίας του Δήμου Καλαβρύτων, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του Προγράμματος Καλλικράτης που ισχύει στην Ελλάδα από το 2011.
Τοποθεσία
Η Γλάστρα απέχει 6,4 χλμ. από την Κλειτορία, έδρα της Δημοτικής Ενότητας στην οποία ανήκει. Είναι ορεινός οικισμός σε υψόμετρο 790 μέτρων και οι κάτοικοί του ασχολούνται με την γεωργία και την κτηνοτροφία. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός βρέθηκε να έχει μόνο 8 κατοίκους.
Διοικητική ιστορία
Το χωριό ονομαζόταν Βρώσθαινα μέχρι το 1957. Η Γλάστρα από το 1835 μέχρι το 1912 ήταν οικισμός του τότε Δήμου Κλειτορίας. Στη συνέχεια με την κατάργηση των Δήμων ορίστηκε έδρα της Κοινότητος Βρωσθαίνης, η οποία το 1957 μετονομάστηκε σε Κοινότητα Γλάστρας. Παρέμεινε έδρα της ομώνυμης Κοινότητας μέχρι το 1971 οπότε ορίστηκε νέα έδρα ο οικισμός Άγιος Βλάσιος. Το 1998 με την εφαρμογή της διοικητικής διαίρεσης του σχεδίου "Καποδίστριας" ο οικισμός εντάχθηκε στο Δήμο Λευκασίου ως τμήμα του Δημοτικού Διαμερίσματος Γλάστρας. Από το 2011 βάσει της διοικητικής μεταρρύθμισης "Καλλικράτης" αποτελεί οικισμό της Τοπικής κοινότητας Γλάστρας του διευρυμένου Δήμου Καλαβρύτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Λευκασίου Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Ζακ Μανζάρ
Ο Ζακ Μανζάρ, (Jacques Mangeart 1805-1874) ήταν τυπογράφος, συγγραφέας αλλά και δεκανέας στο εκστρατευτικό σώμα των Γάλλων του Μαιζόν, που ήρθαν για να απελευθερώσουν την Πελοπόννησο από τους Τούρκους.
Βιογραφία
Ο Ζακ Μανζάρ, γεννήθηκε το 1805 στην πόλη Ρανς της Βόρειας Γαλλίας και πέθανε στο Παρίσι το 1874. Σπούδασε νομική και φιλοσοφία, απέκτησε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την αρχαία ελληνική και λατινική γραμματεία αλλά και για τη μοίρα του νεότερου ελληνισμού που εκείνη την εποχή αγωνιζόταν για την ανεξαρτησία του. Έφτασε στην Ελλάδα τον Οκτώβριο του 1828, ακολουθώντας τον στρατηγό Μαιζόν (Maison), κυρίως με εξωστρατιωτικούς σκοπούς, στο πλαίσιο της νεόκοπης γαλλικής πολιτικής απέναντι στην Ελλάδα και έφυγε στις 18/3/1829 για το Ναυαρίνο και μετά για τη Γαλλία. Γυρνώντας στη Γαλλία δίδαξε φιλοσοφία, εργάστηκε ως δικηγόρος και ανέλαβε έφορος της βιβλιοθήκης της πόλης Βαλανσιέν, όπου και ασχολήθηκε με διάφορα τοπικά ζητήματα. Μετέφρασε υπομνημάτισε, ή εξέδωσε μεταξύ άλλων Οβίδιο, Κικέρωνα, Βιργίλιο και Πλάτωνα ενώ συνέγραψε και διάφορες μελέτες και δοκίμια.
Ο Μανζάρ στην Πάτρα
Ο Μανζάρ ήταν τυπογράφος και συγγραφέας, αλλά ως γνώστης της ιστορίας της Ελλάδας, θέλοντας να γνωρίσει καλύτερα την χώρα που θαύμαζε, συμμετείχε «ως δεκανέας στο εκστρατευτικό σώμα των Γάλλων, που έφυγε από την Τουλόν για να απελευθερώσει την Πελοπόννησο» από τους Τούρκους. Έφτασε στην Πάτρα τον Οκτώβριο του 1828, ακολουθώντας τον στρατηγό Μαιζών (Maison), όπου μαζί με τον Ρεμπώ εγκατέστησε το πρώτο τυπογραφείο, που προοριζόταν για την έκδοση ιδιωτικής εφημερίδας, έχοντας την έγκριση του Υπουργού Εξωτερικών της Γαλλίας La Ferronays. Ο Μανζάρ εξέδωσε μαζί με τον Ρεμπώ, την εφημερίδα της Πάτρας «Ο Ταχυδρόμος της Ανατολής (Le Courrier d’Orient)», της οποίας το πρώτο φύλλο κυκλοφόρησε το «Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 1828 και το ενδέκατο και τελευταίο κυκλοφόρησε επίσης στην Πάτρα, στις 12 Μαρτίου 1829» ,ενώ στη συνέχεια η έκδοσή της συνεχίστηκε στην Αίγινα.
Ο Μανζάρ είναι ο συγγραφέας του βιβλίου που αποτελεί εξαιρετική πηγή πληροφοριών για την Πάτρα, αμέσως μετά την απελευθέρωσή της από τους Τούρκους, «Αναμνήσεις από το Μωριά (Souvenirs de la Moree- Recueillis pendant le sejour de Francais dans le Peloponese ed.Igonette) που εκδόθηκε στο Παρίσι το 1830». Το βιβλίο πρωτοκυκλοφόρησε στην Ελλάδα στην 20τομη σειρά Απομνημονεύματα Αγωνιστών του ´21 των εκδόσεων «Βιβλιοθήκη» Γ.Τσουκαλάς και Υιός (1955) σε επιμέλεια Εμμανουήλ Γ. Πρωτοψάλτη, με τον τίτλο Αναμνήσεις από το Μωριά, ενώ στην τελευταία έκδοση σε μετάφραση Γ. Τσουκαλά από τις εκδόσεις Φαρφουλά και Βιβλιοπωλείο Nouveau (2019) χρησιμοποιήθηκε ο τίτλος Αναμνήσεις από τας Πάτρας 1828-1829, Η δημιουργία μιας νέας πόλης, διότι αποδίδει με μεγαλύτερη ακρίβεια το περιεχόμενο του βιβλίου.
Σημασία των «Αναμνήσεων από το Μωριά»
«Οι περιγραφές του αποτελούν πηγές, όχι μόνο ιστορικές, αλλά και κοινωνιολογικές, πολιτικές, εθιμικές, γεωγραφικές και είναι η μοναδική ολοκληρωμένη μαρτυρία για την πόλη εκείνης της εποχής». Επιπλέον οι αναφορές που κάνει για την Πάτρα είναι ιδιαίτερα γλαφυρές και συγκινητικές ενώ περιγράφει «με ιδιαίτερα συγκλονιστικό τρόπο την κατάσταση που επικρατούσε στη περιοχή». Η εικόνα που συνολικά αναδύεται από τις Αναμνήσεις του Μανζάρ είναι ότι οι Έλληνες ένοιωθαν ευγνώμονες για τους ελευθερωτές τους Γάλλους, ενώ στην πραγματικότητα όλα γίνονταν κάτω από "συνθήκες σκληρής εθνικής ανάγκης", αφού είτε από άγνοια, είτε από απελπισία, πίστευαν ότι οι Γάλλοι ενδιαφέρονταν για την ελευθερία τους. Στις Αναμνήσεις του είναι «ιδιαίτερα εμφανής η προσπάθειά του να υπερασπιστεί τους βασανισμένους Έλληνες έναντι της κοινής γνώμης της Δύσης και να καταρρίψει τα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις που κυριαρχούσαν για τους λαούς της Ανατολής» ,αλλά συγχρόνως και πολύ συχνά, καταγράφεται η απέχθειά του για τους κουρελιασμένους και εξαθλιωμένους Έλληνες.
Ο Μανζάρ, είτε από προκατάληψη, είτε από κακή πληροφόρηση, δεν χάνει ευκαιρία να κατηγορήσει τους Έλληνες και να δικαιολογήσει τους Γάλλους. Όπως όλοι οι ξένοι, «ζούσε μια φαντασίωση και περίμενε να αντικρύσει αναστημένους τους αρχαίους Έλληνες». Η εντύπωση που είχε για τη χώρα και τους κατοίκους της ήταν πολύ διαφορετική από την πραγματικότητα, αφού δεν ήταν σε θέση να αντιληφθεί τις συνέπειες «ενός επτάχρονου πολέμου που είχε αφανίσει τα πάντα». Γρήγορα απογοητεύτηκε και γενικεύοντας μεμονωμένα περιστατικά, «μεταβλήθηκε σε υβριστή των Ελλήνων, χαρακτηρίζοντάς τους απατεώνες».
Η εκστρατεία του Μωριά (ποιητικό χρονικό)
Ο Μανζάρ διασώζει στα ημερολόγιά του και μια «δηκτική και περιπαικτική» μπαλάντα γραμμένη από κάποιο Γάλλο υπαξιωματικό, του οποίου το όνομα δεν γνωρίζουμε, η οποία επρόκειτο να δημοσιευθεί στην εφημερίδα «Courrier d’Orient», αλλά ο στρατηγός Schneider απαγόρευσε την δημοσίευσή της και παραλίγο να τιμωρήσει και τον στιχουργό. Ονομάζεται η «Η Εκστρατεία του Μοριά», είναι ένα ποιητικό χρονικό, όπου σατιρίζεται ο πόλεμος του Μοριά και οι άθλιες μυστικές συναλλαγές με τους Τουρκοαιγυπτίους του Ιμπραήμ. Πρόκειται για «μια ιδιαίτερα αποκαλυπτική μαρτυρία για τη γαλλική εκστρατεία στην Πελοπόννησο, το πολιτικό παρασκήνιο καθώς και τα συμπόσια του Ιμπραήμ με τους χριστιανούς ηγέτες, στρατηγούς, ναυάρχους και διπλωμάτες».
Τα κείμενα του Μανζάρ, όπως και άλλων ταξιδιωτών που περιηγήθηκαν στην Ελλάδα και δημοσίευσαν τις Αναμνήσεις τους, αν και αποτελούν σημαντικές ιστορικές πηγές, ενέχουν και πολύ υποκειμενισμό και πρέπει πάντα να προσεγγίζονται με επιφύλαξη. Μόνο συγκρίνοντας τις διάφορες διηγήσεις των περιηγητών μπορεί κάποιος να εξάγει ασφαλή συμπεράσματα.
Μανζάρ και Καρναβάλι
Τέλος, στο βιβλίο του Μανζάρ είναι αξιοσημείωτο ότι βρίσκουμε, εκτός από την περιγραφή αποκριάτικων εθίμων, την περιγραφή και του πρώτου καρναβαλικού χορού που δόθηκε στην Πάτρα το 1829 στο σπίτι του εμπόρου Μωρέττη, προς τιμήν των Γάλλων στρατιωτών του Μαιζόν και είναι η παλαιότερη καταγραφή καρναβαλικού χορού που υπάρχει για την Πάτρα και θεωρείται η απαρχή του Πατρινού Καρναβαλιού.
Βιβλιογραφία
[ Κατηγορίες:Ελληνική Επανάσταση του 1821]
Αλέξιος Κομνηνός (γιος Ανδρόνικου)
Ο Αλέξιος Κομνηνός (π. 1135/42 - μετά το 1182) ήταν Βυζαντινός ευγενής και αυλικός, γιος του Ανδρόνικου Κομνηνού και ανιψιός του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού, που τον έκανε πρωτοστράτορα, πρωτοσέβαστο και πρωτοβεστιάριο. Όταν ο Μανουήλ Α΄ απεβίωσε, ο Αλέξιος έγινε ευνοούμενος της χήρας του Μαρίας της Αντιόχειας και κυβέρνησαν την Αυτοκρατορία, ώσπου τους εκτόπισε ο Ανδρόνικος Α΄.
Τα πρώτα έτη και σταδιοδρομία υπό τον Μανουήλ Α΄
Γεννήθηκε το 1135 κατά τον Κωνσταντίνο Βάρζο ή το 1142 σύμφωνα με την βάση δεδομένων Prosopography of the Byzantine World. Ήταν ο δευτερότοκος γιος του σεβαστοκράτορος Ανδρόνικου Κομνηνού και της Ειρήνης (Αινειάδισσας;). Για τη γέννησή του ο αυλικός ποιητής Θεόδωρος Πρόδρομος έγραψε ένα εγκωμιαστικό ποίημα. Το 1142 απεβίωσε ο πατέρας του και ο Θεόδωρος έγραψε ένα ποίημα για την περίσταση, όπου τον αναφέρει ως μόνη παρηγοριά της μητέρας του. Το επόμενο έτος απεβίωσε ο Ιωάννης Β΄ Κομνηνός και τον διαδέχθηκε ο μικρότερος γιος του Μανουήλ Α΄.
Ο νέος Αυτοκράτορας μεταχειρίστηκε άσχημα την Ειρήνη, αλλά έδειξε εύνοια στους γιους της Ιωάννη και Αλέξιο. Ο Αλέξιος το 1149/50 άρχισε τη στρατιωτική του εκπαίδευση, ακολουθώντας τον Μανουήλ Α΄ σε εκστρατεία. Με τον αδελφό του παραβρέθηκαν στις Συνόδους του 1157 και του 1166. Το επόμενο έτος ο Αλέξιος Αξούχ στερήθηκε το αξίωμα του πρωτοστράτορος και εξορίστηκε· ο Αλέξιος ανέλαβε το αξίωμα αυτό. Έλαβε μέρος στη Σύνοδο του 1170. Όταν ήταν πρωτοστράτωρ (1167-76) κάποιο διάστημα ασθένησε και η σύζυγός του αφιέρωσε ένα πλούσια κεντημένο πέπλο στο ναό του Σωτήρος, στη Χαλκή Πύλη· ένας ποιητής της αυλής έγραψε ένα ποίημα γι' αυτό.
Το 1176 έλαβε μέρος στην καταστροφική μάχη του Μυριοκέφαλου, όπου σκοτώθηκε ο αδελφός του Ιωάννης. Τον διαδέχθηκε στους τίτλους του, του πρωτοσέβαστου και του πρωτοβεστιαρίου. Ως πρωτοσέβαστος έγινε ο πρώτος της τάξης των σεβαστών, μια εκλεκτή ομάδα που περιλάμβανε τους στενότερους συγγενείς του αυτοκράτορα. Ως πρωτοβεστιάριος ήταν υπεύθυνος για τη λειτουργία των ανακτόρων, ενώ αναλάμβανε και τελετουργικά και διπλωματικά καθήκοντα. Το αξίωμα του πρωτοστράτορος δόθηκε σε άλλον. Λίγο μετά η σύζυγός του απεβίωσε και ο γιος του Ανδρόνικος έπεσε από το άλογο και τραυματίστηκε θανάσιμα. Ο ποιητής Γρηγόριος Αντίοχος έγραψε ένα θρήνο για την περίσταση.
Την άνοιξη του 1178 ηγήθηκε πρεσβείας στην Προβηγκία, για να κανονιστεί ο γάμος της εξαδέλφης του Ευδοκίας Κομνηνής με τον Ραμόν-Μπερενγκάρ Γ΄ κόμη της Προβηγκίας. Ο Γερμανός αυτοκράτορας Φρειδερίκος Α΄ Χοενστάουφεν αντιτέθηκε στο γάμο, έτσι η Ευδοκία παντρεύτηκε τελικά τον Γουλιέλμο Η΄ του Μονπελιέ. Έπειτα μετέβη στο Παρίσι, όπου παρέλαβε την κόρη του Λουδοβίκου Ζ΄ της Γαλλίας, την Αγνή, μέλλουσα σύζυγο του Αλεξίου, γιου του Μανουήλ Α΄. Το Πάσχα του 1179 η πρεσβεία άφησε το Παρίσι και δια μέσου της Ιταλίας επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, όπου έγινε ο αρραβώνας της Αγνής με τον Αλέξιο.