cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σέριλ Σάντμπεργκ
Facebook
Αφου εντάχθηκε στην εταιρεία, η Σάντμπεργκ γρήγορα άρχισε να προσπαθεί να καταλάβει πώς να κάνει το Facebook κερδοφόρο. Πριν έρθει, η εταιρεία "κατά κύριο λόγο ενδιαφέρονταν για την οικοδόμηση ενός πραγματικά δημοφιλούς ιστοτόπου - τα κέρδη, υπέθεταν, θα ακολουθήσουν." Από τα τέλη της άνοιξης, η ηγεσία του Facebook είχε συμφωνήσει να βασίζεται στη διαφήμιση, "με τις διαφημίσεις να εμφανίζονται διακριτικά". Από το 2010, το Facebook έγινε κερδοφόρο. Σύμφωνα με το Facebook, επιβλέπει τις επιχειρηματικές δραστηριότητες της επιχείρησης, συμπεριλαμβανομένων των πωλήσεων, του μάρκετινγκ, την ανάπτυξη των επιχειρήσεων, τους ανθρώπινους πόρους, τη δημόσια πολιτική, και τις επικοινωνίες.
Οι απολαβές της Σάντμπεργκ για το οικονομικό έτος 2011 ήταν $300,000 βασικός μισθός συν $30.491.613 σε μετεοχές του FB. Σύμφωνα με την δήλωσή της κατέχει επίσης 38.122.000  σε stock options  και περιορισμένες stock options (αξίας περ. $1.45 δισεκατομμυρίων το Μάιο του 2012) που θα είναι πλήρως κατοχυρωμένες από το Μάιο του 2022, με την προϋπόθεση της συνεχούς απασχόλησης έως την ημερομηνία κατοχύρωσης.
Το 2012 έγινε το όγδοο μέλος (και η πρώτη γυναίκα μέλος) του διοικητικού συμβουλίου του Facebook.
Τον Απρίλιο του 2014, αναφέρθηκε ότι η Σάντμπεργκ είχε πουλήσει πάνω από το ήμισυ των μετοχών της στο Facebook από τότε που η εταιρεία μπήκε στο χρηματιστήριο. Την εποχή της εισαγωγής της Facebook κρατούσε περίπου 41 εκατ. μετοχές της εταιρείας. Μετά από αρκετούς γύρους των πωλήσεων έμεινε με 17,2 εκατ. μετοχές, της τάξεως του 0,5% των μετοχών της εταιρείας, αξίας περίπου ενός δισεκατομμύριου δολαρίων.
Σκύψε
Το Κλίνε είναι ένα βιβλίο για γυναίκες επαγγελματίες για να τους βοηθήσει να επιτύχουν τους στόχους σταδιοδρομίας και για άτομα που θέλουν να συνεισφέρουν σε μια πιο δίκαιη κοινωνία. Το βιβλίο εξετάζει τα εμπόδια που εμποδίζουν τις γυναίκες από το να αναλάβουν ηγετικό ρόλο στο χώρο εργασίας, εμπόδια όπως οι διακρίσεις, κραυγαλέο και λεπτό σεξισμό, σεξουαλική παρενόχληση. Επίσης εξετάζει κοινωνικά εμπόδια, όπως το γεγονός ότι οι γυναίκες εξακολουθούν να εργάζονται διπλά κάθε μέρα, και την υποτίμηση της εργασίας μέσα στο σπίτι σε αντίθεση με την εργασία έξω από το σπίτι. Μαζί με το τελευταίο υπάρχουν εμπόδια που οι γυναίκες δημιουργούν για τον εαυτό τους μέσα από την εσωτερίκευση των συστηματικών διακρίσεων και των κοινωνικών ρόλων των δύο φύλων. Η Σάντμπεργκ ισχυρίζεται ότι για να συμβεί μια αλλαγή οι γυναίκες πρέπει να σπάσουν αυτά τα κοινωνικά και προσωπικά εμπόδια, επιδιώκοντας και επιτυγχάνοντας ηγετικούς ρόλους. Ο απώτερος στόχος είναι να ενθαρρύνει τις γυναίκες να κλίνουν σε ηγετικές θέσεις, καθώς η ίδια ισχυρίζεται ότι έχοντας περισσότερες γυναικείες φωνές σε θέσεις εξουσίας  θα δημιουργηθούν πιο δίκαιες ευκαιρίες για όλους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Αμερικανοί φεμινιστές Κατηγορία:Εβραίοι φεμινιστές
Λυδία Καβράκη
Η '''Λυδία Ε. Καβράκη''' είναι Ελληνίδα επιστήμονας υπολογιστών και ειδική της ρομποτικής. Είναι καθηγήτρια της Επιστήμης των Υπολογιστών του Noah Harding, καθηγήτρια εμβιομηχανικής στο Πανεπιστήμιο Ράις και καθηγήτρια δομικής και υπολογιστικής βιολογίας και μοριακής βιοφυσικής στο Baylor College of Medicine. Είναι γνωστή για το έργο της σχετικά με τον σχεδιασμό κίνησης και την βιοπληροφορική, και ειδικότερα για τον πιθανοτικό χάρτη πορείας, μία μέθοδο για τη σχεδίαση κίνησης ρομπότ και ανάλυσης βιομοριακών παραμέτρων.
Βιογραφικά στοιχεία
Η Λυδία Καβράκη γεννήθηκε στην Κρήτη το 1967 και ολοκλήρωσε τις προπτυχιακές της σπουδές στο Πανεπιστήμιο Κρήτης  πάνω στην επιστήμη των υπολογιστών. Στη συνέχεια μετακόμισε στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ για μεταπτυχιακές της σπουδές, όπου απέκτησε τον διδακτορικό της τίτλο το 1995, υπό την επίβλεψη του Ζαν-Κλωντ Λατόμπ. Εντάχθηκε στο διδακτικό προσωπικό του Ράις το 2004.
Βραβεία και τιμητικές διακρίσεις
Το 2000 κέρδισε το Βραβείο Γκρέις Μάρεϊ Χόπερ για την εργασία της σχετικά με τον πιθανοτικό χάρτη πορείας. Το 2002, το περιοδικό Popular Science  την συμπεριέλαβε στα "Brilliant 10" βραβεία, και την ίδια χρονιά το Technology Review την ενέταξε στον ετήσιο κατάλογό τους με τους 35 καινοτόμους κάτω από την ηλικία των 35. Το 2010, εξελέγη ως μέλος του Association for Computing Machinery για τη συνεισφορά της στο σχεδιασμό της ρομποτικής κίνησης και την εφαρμογή αυτού στην υπολογιστική βιολογία. Είναι επίσης μέλος της ένωσης για την Πρόοδο της Τεχνητής Νοημοσύνης και της Αμερικανικής ένωσης για την Πρόοδο της Επιστήμης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες επιστήμονες υπολογιστών Κατηγορία:Αμερικανοί επιστήμονες υπολογιστών Κατηγορία:Ελληνοαμερικανοί επιστήμονες Κατηγορία:Παραλήπτες βραβείου Γκρέις Μάρεϊ Χόπερ Κατηγορία:Απόφοιτοι Πανεπιστημίου Κρήτης
Η Φωνή της Ρωσίας
Η Φωνή της Ρωσίας (ρωσικά: Голос России) είναι κρατική εταιρεία πολυμέσων, που εκπέμπει σε άλλες χώρες από τις 29 Οκτωβρίου του 1929. Σήμερα Η Φωνή της Ρωσίας λειτουργεί στο Διαδίκτυο στα ρωσικά και σε άλλες 38 ξένες γλώσσες. Την ιστοσελίδα της «Φωνής της Ρωσίας», η οποία περιέχει περισσότερο από 500 τμήματα, επισκέπτονται οι χρήστες από 110 χώρες του κόσμου. Ο ραδιοσταθμός μεταδίδει εκπομπές μέσω δορυφορικών καναλιών, κινητής τηλεφωνίας, ηχητικών και βίντεο υλικών, υλικών πολυμέσων.
Ορθογώνιο τραπέζιο
right|thumb|Ορθογώνιο τραπέζιο με.
Στην γεωμετρία, ορθογώνιο τραπέζιο είναι το τραπέζιο που έχει δύο γωνίες ορθές. Για παράδειγμα, το τραπέζιο με \mathrm{AB} και η  παράλληλες είναι ορθογώνιο καθώς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωμετρία Κατηγορία:Τετράπλευρα Κατηγορία:Πολύγωνα
Τιρόλο (ομόσπονδο κρατίδιο)
Το Τιρόλο (γερμανικά: Tirol, ιταλικά: Tirolo) είναι ομόσπονδο κρατίδιο της Αυστρίας. Έχει έκταση 12.640 τ. χλμ. και πληθυσμό 771.361 κατοίκους (1η Ιανουαρίου 2023). Πρωτεύουσα είναι το Ίνσμπρουκ. Προσαρτήθηκε στην Αυστρία το 1918.
Γεωγραφικά χωρίζεται σε δύο διαμερίσματα, το Βόρειο Τιρόλο (Nordtirol) και το μικρότερο Ανατολικό Τιρόλο (Osttirol). Είναι το τρίτο μεγαλύτερο κρατίδιο στην Αυστρία.
Διοικητική διαίρεση
Υποδιαιρείται σε 9 επαρχιακούς νομούς (Bezirke) και την πόλη του Ίνσμπρουκ. Οι επαρχιακοί νομοί και τα διοικητικά τους κέντρα, είναι:
Διοικητική πόλη:
Βόρειο Τιρόλο:
Ανατολικό Τιρόλο:
Πολιτική
Ο Άντον Μάτλε από το Αυστριακό Λαϊκό Κόμμα είναι κυβερνήτης από τις 25 Οκτωβρίου 2022 και κέρδισε τις κρατιδιακές εκλογές του 2022. Στις κρατιδιακές βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 25 Φεβρουαρίου 2018, το κυβερνών Αυστριακό Λαϊκό Κόμμα ήρθε πρώτο κερδίζοντας 17 έδρες στην τοπική βουλή από τις συνολικά 56.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τιρόλο
Sinclair Research
Το 1985 η εταιρεία εξαγοράστηκε από την Amstrad, τα προϊόντα της όμως συνέχισαν να κυκλοφορούν με τον ίδιο λογότυπο, ο Sir Clive Sinclair συνέχισε τον μοναχικό δρόμο της έρευνας χωρίς όμως να μπορέσει από τότε να παρουσιάσει στην αγορά κάτι τόσο σημαντικό και καινοτόμο όπως ο Spectrum.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρήσεις υπολογιστών Κατηγορία:Επιχειρήσεις του Ηνωμένου Βασιλείου
Άννα Λεοπόλδοβνα (Ελισάβετ του Μεκλεμβούργου-Σβέριν)
Η μητέρα της ήταν κόρη του Ιβάν Ε΄ της Ρωσίας και αδελφή της τσαρίνας Άννας της Ρωσίας.
Η ζωή της
Η Ελισάβετ Αικατερίνη Χριστίνα γεννήθηκε στο Ροστόκ. Η μητέρα της Αικατερίνη, λόγω της προσβλητικής συμπεριφοράς του συζύγου της, τον εγκατέλειψε το 1722 και επέστρεψε με την κόρη της στη Ρωσία χωρίς να τον ξανασυναντήσει. Η Αικατερίνη ήταν το πρωτότοκο παιδί του Ιβάν Ε΄ της Ρωσίας και γι' αυτό ήταν διάδοχος (τσάρεβνα), αλλά το 1730 προτιμήθηκε η νεότερη αδελφή της Άννα της Ρωσίας ως αυτοκράτειρα (τσαρίνα). Το 1733 βάπτισε ορθόδοξη την κόρη της με το όνομα Άννα, για να είναι έτσι υποψήφια για τη διαδοχή. Καθώς ο πατέρας της ονομαζόταν Λεοπόλδος έλαβε το πατρωνύμιο Λεοπόλδοβνα κατά τη ρωσική παράδοση. Το 1736 η Άννα Λεοπόλδοβνα παντρεύτηκε τον Αντώνιο Ούλριχ, δευτερότοκο γιο του Δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βολφενμπύτελ, που ζούσε ήδη προ τριών ετών στη Ρωσία. Λίγο μετά τη γέννηση του γιου τους Ιβάν, η άτεκνη θεία του Άννα της Ρωσίας τον υιοθέτησε θέτοντάς τον διάδοχό της. Απεβίωσε λίγο αργότερα ορίζοντας αντιβασιλέα τον Ερνστ φον Μπίρον.
Όταν ο Μπίρον απείλησε να εξορίσει την Άννα Λεοπόλδοβνα, αυτή εκμεταλλευόμενη τη δυσμένεια του λαού προς τον Μπίρον, τον εκτόπισε με πραξικόπημα και ανέλαβε αυτή την αντιβασιλεία του γιου της Ιβάν ΣΤ'. Τότε έλαβε τον τίτλο της Μεγάλης Δούκισας. Ήξερε όμως λίγο το χαρακτήρα των ανθρώπων που είχε να αντιμετωπίσει και ακόμη λιγότερο τις συμβάσεις και την πολιτική της Ρωσίας, έτσι διαπληκτίστηκε γρήγορα με τους εκφραστές της κυβέρνησης. Το 1741 ο ρωσικός στρατός νίκησε τη Σουηδία στη μάχη του Βίλμανστραντ της Φινλανδίας. Λίγο αργότερα η φρουρά, που εκτιμούσε την κόρη του Πέτρου Α', την Ελισάβετ, με την υποστήριξη των πρέσβεων της Γαλλίας και της Σουηδίας, έκανε πραξικόπημα και εκτόπισε την Άννα και τον γιο της Ιβάν ΣΤ' στη Ρίγα. Την ακολούθησε πιστά στην εξορία η κυρία των τιμών της Γιούλια φον Μέγκντεν. Μετά εκτοπίστηκε στο Κολμόγκορυ, όπου η Άννα απεβίωσε κατά τη γέννηση του 5ου παιδιού της το 1746 και ο σύζυγός της το 1776. Στο μεταξύ την Ελισάβετ είχε διαδεχθεί ο ανιψιός της Πέτρος Γ' και μετά η σύζυγός του Αικατερίνη Β'. Το 1764 στασιαστές πήγαν να ελευθερώσουν τον Ιβάν ΣΤ' από τη φυλακή, αλλά οι φύλακες είχαν την εντολή σε τέτοια περίπτωση να τον σκοτώσουν, πράγμα που έγινε. Τα άλλα παιδιά της Άννας (Αικατερίνη, Ελισάβετ, Πέτρος, Αλέξιος) βγήκαν από τη φυλακή και έμειναν στη Δανία υπό την επιτήρηση της θείας τους Ιουλιάνας Μαρίας του Μπράουνσβαϊγκ-Βολφενμπάτελ, σύζυγο του βασιλιά της Δανίας και με έξοδα της Αικατερίνης Β', χωρίς κοινωνική ζωή.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1736 τον Αντώνιου Ούλριχ του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος Ρομάνοφ Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Οίκος του Μεκλεμβούργου Κατηγορία:Μεγάλες Δούκισσες της Ρωσίας
Chillwave
Η μουσική Chillwave, γνωστή και ως glo-fi, είναι ένα είδος indie ηλεκτρονικής μουσικής που γεννήθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 2000 στις Η.Π.Α. Διακρίνεται από τη χρήση πολλών ηχητικών επεξεργασμένων εφέ, συνθεσάιζερ, επαναλαμβανόμενων μουσικών φράσεων (looping), ηχητικών δειγμάτων (sampling) και έντονων φιλτραρισμένων φωνητικών με απλές μελωδικές γραμμές.
Το όνομα στο είδος λέγεται ότι έδωσε ο blogger και dj του Hipster Runoff με το ψευδώνυμο Carles. Αναφέρεται στην επιρροή των μουσικών από new wave, 80s kitsch και synthpop μέσα από μία πιο lo-fi οπτική γωνία. Η συγκεκριμένη μουσική συνδυάζει τις μουσικές τάσεις των 2000s με την 80s αισθητική. Ενδεικτικά, καλλιτέχνες της chillwave είναι οι Washed Out, Neon Canyon, Twintapes, Twin Sister, Brothertiger, Neon Indian, Toro Y Moi, Small Black, Memory Tapes, Dickrave και πολλοί άλλοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσικά είδη
Νίκος Δημητρίου
Ο Νίκος Δημητρίου ήταν Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε Υπουργός Εμπορίου και Βιομηχανίας της Κύπρου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Νίκος Δημητρίου γεννήθηκε το 1920 στη Λάρνακα. Φοίτησε στο Παγκύπριο Εμπορικό Λύκειο Λάρνακας. Ακολούθως σπούδασε εμπορικά στην Αθήνα και στο Λονδίνο. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του επέστρεψε στην Κύπρο όπου και ασχολήθηκε με τις εμπορικές επιχειρήσεις της οικογένειάς του.
Επιπρόσθετα, συμμετείχε στα διοικητικά συμβούλια πολλών κυπριακών οργανισμών (Τράπεζα Κύπρου, Αρχής Ηλεκτρισμού Κύπρου, Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο Κύπρου, Κυπριακός Οργανισμός Αναπτύξεως), μέλος διαφόρων κυβερνητικών συμβουλευτικών επιτροπών, πρόεδρος του Κυπριακού Εμπορικού Επιμελητηρίου, πρόεδρος του Εμποροβιομηχανικού Επιμελητηρίου Λάρνακας κ.ά..
Επιπλέον, διετέλεσε πρόεδρος του αθλητικού σωματείου Πεζοπορικός Λάρνακας, πρόεδρος του Ροταριανού Ομίλου Λάρνακας και κυβερνήτης της 195ης ροταριανής περιφέρειας (που περιλαμβάνει την Κύπρο, τον Λίβανο, τη Συρία, την Ιορδανία, την Αίγυπτο και το Σουδάν). Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως κυβερνήτη της ροταριανής περιφέρειας (1962-63) του απενεμήθη τον Φεβρουάριο του 1963 από την κυβέρνηση του Λιβάνου το παράσημο του Ταξιάρχη του Τάγματος των Κέδρων. Επιπλέον έχει τιμηθεί με το παράσημο του Τάγματος του Ντάνεμπρογκ της Δανίας.
Απεβίωσε το 1981.
Πολιτική διαδρομή
Διετέλεσε για πολλά χρόνια και μέλος του Εθναρχικού Συμβουλίου και σύμβουλος του προέδρου Αρχιεπισκόπου Μακαρίου. Την περίοδο 1961-1968 διετέλεσε γενικός πρόξενος της Δανίας στην Κύπρο.
Στις 15 Ιουνίου 1968 διορίστηκε Υπουργός Εμπορίου και Βιομηχανίας στην Κυβέρνηση Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ 1968. Η θητεία του ολοκληρώθηκε στις 30 Ιουνίου 1970. Επιπρόσθετα διετέλεσε αναπληρωτής υπουργός εξωτερικών.
Την περίοδο 1973-1979 διετέλεσε πρέσβης της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ουάσιγκτον. Διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο κατά την περίοδο του πραξικοπήματος και της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο το 1974. Υποστήριζε τη νόμιμη κυβέρνηση του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου.
Πηγές
Κατηγορία:Υπουργοί Εμπορίου και Βιομηχανίας (Κύπρος) Κατηγορία:Κύπριοι τραπεζίτες Κατηγορία:Κύπριοι επιχειρηματίες Κατηγορία:Κυβέρνηση Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ 1968
Κινηματογράφος της Αρμενίας
Ο κινηματογράφος της Αρμενίας γεννήθηκε στις 16 Απριλίου 1923, όταν ένα κυβερνητικό διάταγμα ίδρυσε την Αρμενική Κρατική Επιτροπή Κινηματογράφου. Ως κινηματογράφος της Αρμενίας ορίζεται ως η κινηματογραφική βιομηχανία και η κινηματογραφική τέχνη στην Αρμενία.
Το πρώτο κινηματογραφικό βίντεο που γυρίστηκε στην Αρμενία ήταν ένα βίντεο που γύρισε ο καμεραμάν Ντιγκμέλεφ στο Ετσμιαντζίν το 1911. Το βίντεο καταγράφει την τελετή της κηδείας του Καθολικού πατριάρχη απάντων των Αρμενίων Ματθαίου Β΄. Αυτό το φιλμ θεωρήθηκε χαμένο και βρέθηκαν το 2013 από τους αδελφούς σκηνοθέτες ντοκιμαντέρ Σ. και Τ. Ματοσιάν. Η πρώτη αρμενική ταινία με θέμα σχετικό με την Αρμενία ονομάζεται "Χαϊκακάν Σινέμα", η οποία γυρίστηκε το 1912 στο Κάιρο από τον αρμενοαιγύπτιο παραγωγό Βαχάν Ζαρταριάν. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο Κάιρο στις 13 Μαρτίου του 1913.
Το Μάρτιο του 1924, το πρώτο αρμενικό στούντιο κινηματογράφου, το Αρμενφίλμ (Հայֆիլմ "Χαϊφίλμ", Арменкино "Αρμενκίνο") ιδρύθηκε στο Γιερεβάν. Η πρώτη παραγωγή του στούντιο ήταν η "Σοβιετική Αρμενία", το 1924, ένα αρμενικό ντοκιμαντέρ.
Η Ναμούς ήταν η πρώτη αρμενική βουβή ασπρόμαυρη ταινία, γυρισμένη το 1925, σε σκηνοθεσία του Χάμο Μπεκναζαριάν. Η ταινία βασίζεται σε ένα θεατρικό έργο του Αλεξάντερ Σιρβανζαντέ, το οποίο περιγράφει την κακή μοίρα των δύο εραστών, οι οποίοι αρραβωνιάστηκαν από τις οικογένειές τους από την παιδική ηλικία, αλλά λόγω κάποιων παραβάσεων στο ναμούς (παράδοση στην τιμή), ο πατέρας της κοπέλας την πάντρεψε με κάποιον άλλο άνδρα. Η πρώτη ηχητική ταινία, η Πέπο, γυρίστηκε το 1935 από τον σκηνοθέτη Χάμο Μπεκναζαριάν.
Μερικοί από τους κυριότερους πιο πρόσφατους Αρμένιους σκηνοθέτες είναι οι παρακάτω:
Πέρα από την Αρμενία, δραστηριοποιούνται πολλοί Αρμένιοι κινηματογραφικοί παραγωγοί σε όλο το κόσμο, ιδιαίτερα στη Γαλλία, τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Ρωσία. Ο σύγχρονος αρμενικός κινηματογράφος παράγει κατά μέσο όρο δύο ή τρία ταινίες μεγάλου μήκους, οχτώ ταινίες μικρού μήκους και δεκαπέντε ντοκιμαντέρ. Το 2011 παρήχθησαν πέντε αρμενικές ταινίες μεγάλου μήκους.
Σουπερκόπα Λιμπερταδόρες
Κάθε Αύγουστο η κάτοχος του Σουπερκόπα αντιμετώπιζε σε διπλό τελικό τη νικήτρια του Λιμπερταδόρες για την κατάκτηση του Ρεκόπα Σουδαμερικάνα. Το 1998 το Σουπερκόπα αντικαταστάθηκε από το Κόπα Μερκοσούρ και το Κόπα Μερκονόρτε.
Τίτλοι ανά σύλλογο
Τους δέκα τίτλους κατέκτησαν οκτώ διαφορετικές ομάδες. Πιο επιτυχημένες υπήρξαν, με δύο κύπελλα η καθεμία, η Κρουζέιρο (με δύο ακόμα παρουσίες σε τελικούς) και η Ιντεπεντιέντε (με μία ακόμα παρουσία σε τελικό). Από ένα κύπελλο κατέκτησαν οι: Βέλες Σάρσφιλντ, Μπόκα Τζούνιορς, Ολίμπια Ασουνσιόν, Ρασίνγκ, Ρίβερ Πλέιτ και Σάο Πάολο.
Τίτλοι ανά χώρα
Τους δέκα τίτλους μοιράστηκαν: έξι φορές ομάδες της Αργεντινής, 3 φορές από τη Βραζιλία και μία φορά ομάδα από την Παραγουάη.
Σημαία της Βοϊβοντίνας
Υπάρχουν δύο σημαίες για επίσημη χρήση στην Αυτόνομη Επαρχία της Βοϊβοντίνας, η Σημαία της Βοϊβοντίνας και η Παραδοσιακή σημαία της Βοϊβοντίνα. Οι δύο σημαίες έχουν ισοδύναμο καθεστώς στην απόφαση της επαρχιακής συνέλευσης για την εμφάνιση και τη χρήση συμβόλων και παραδοσιακών συμβόλων της ΑΔ της Βοϊβοντίνας που εγκρίθηκε το 2016.
Τόσο η σημαία όσο και η παραδοσιακή σημαία της Βοϊβοντίνα βασίζονται στη σερβική τρίχρωμη σημαία. Αποτελείται από τρεις οριζόντιες δέσμες κόκκινου, μπλε και λευκού, με το μπλε τμήμα να είναι σημαντικά ευρύτερο στη σημαία ενώ στη παραδοσιακή σημαία τα τρία σκέλη να έχουν το ίδιο πλάτος. Το μπλε τμήμα της σημαίας της Βοϊβοντίνας περιέχει τρία κίτρινα αστέρια που αντιπροσωπεύουν τις τρεις γεωγραφικές περιοχές της Βοϊβοντίνα: Μπάτσκα, Βανάτο και Σρεμ. Η σημαία της Βοϊβοντίνας εγκρίθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 2004. Η Παραδοσιακή σημαία της Βοϊβοντίνας έχει δύο παραλλαγές, με και χωρίς το παραδοσιακό έμβλημα της Βοϊβοντίνας στη μέση. Και οι δύο παραλλαγές έχουν την ίδια κατάσταση. Η παραδοσιακή σημαία εγκρίθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 2016.
Ιστορική σημαία της Σερβικής Βοϊβοντίνας
Στις 17 Μαρτίου 2015, η συνέλευση της Βοϊβοντίνας δεν κατάφερε να πετύχει τα δύο τρίτα των ψήφων σχετικά με τη νομοθεσία περί παράλληλης χρήσης του ιστορικού οικόσημου και σημαίας από το 1848.
Το Νησί των Κουρσάρων
Το Νησί των Κουρσάρων (αγγλικά: Cutthroat Island) είναι αμερικανική περιπετειώδης ταινία παραγωγής 1995. Την ταινία σκηνοθέτησε ο Ρένι Χάρλιν και το σενάριο έγραψαν οι Ρόμπερτ Κινγκ και Μαρκ Νόρμαν. Πρωταγωνιστούν οι Τζίνα Ντέιβις, Μάθιου Μοντίν, Φρανκ Λάντζελα, Μάουρι Τσέικιν και Πάτρικ Μάλαχαϊντ. Η ταινία ακολουθεί τη γυναίκα πειρατή Μόργκαν Άνταμς και τον απατεώνα Γουίλιαμ Σο, στην προσπάθειά τους να πάρουν στην κατοχή τους τα τρία κομμάτια ενός χάρτη θησαυρού, ο οποίος βρίσκεται στο μυστηριώδες Νησί του Μαχαιροβγάλτη. Ωστόσο, το θησαυρό αναζητά και ο σατανικός θείος της Μόργκαν, Ντάγκλας "Ντογκ Μπράουν".
Σημαία της Βοϊβοντίνας
Ανεπίσημη προταγμένη σημαία της δεκαετίας του 1990
Η μπλε-κίτρινη-πράσινη σημαία (κάθετη και οριζόντια) χρησιμοποιήθηκε ως ανεπίσημη σημαία της Βοϊβοντίνας από ορισμένα περιφερειακά πολιτικά κόμματα, όπως η Ένωση των Σοσιαλδημοκρατών της Βοϊβοντίνα, η Συμμαχία της Βοϊβοντίνα και άλλα. Αυτή η σημαία εισήχθη κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990 όταν η Βοϊβοντίνα δεν είχε την επίσημη σημαία της) με την πρόταση να γίνει η μελλοντική σημαία της Βοϊβοντίνα. Από την υιοθέτηση της επίσημης σημαίας της Βοϊβοντίνας το 2004, η προτεινόμενη σημαία εγκαταλείφθηκε ως ανεπίσημο σύμβολο της επαρχίας και σήμερα χρησιμοποιείται σποραδικά μόνο ως σημαία του κόμματος Ομάδα Σοσιαλδημοκρατών της Βοϊβοντίνας. Η προτεινόμενη σημαία της δεκαετίας του 1990 βασίζεται στην παρόμοια σημαία που χρονολογείται από τις 11 Μαΐου 1848, όταν υιοθετήθηκε ως σημαία των Σέρβων επαναστατών από την Σαϊκάσκα (κεντρικό τμήμα της Βοϊβοντίνα, ανατολικά του Νόβι Σαντ). Πιο συγκεκριμένα, αυτή η σημαία χρησιμοποιήθηκε από το τάγμα Σάικας που ανήκε στο γερμανο-ιλλυρικό σύνταγμα της στρατιωτικής μεθόριου του Βανάτου. Ωστόσο, η αρχική σημαία είχε καφέ χρώμα αντί για πράσινο. Υπάρχουν και οριζόντιες παραλλαγές της σημαίας.
Το Νησί των Κουρσάρων
Η παραγωγή της ταινίας αντιμετώπισε πολλές δυσκολίες από την αρχή. Η εταιρία παραγωγής Carolco Pictures, ήταν ήδη στο χείλος της χρεοκοπίας και κατάφερε να βρει τα 60 εκατομμύρια του αρχικού προϋπολογισμού, πουλώντας τα δικαιώματα διανομής της ταινίας σε επενδυτές ανά τον κόσμο. Έτσι η ταινία αποτελεί μια διεθνή συμπαραγωγή κινηματογραφικών εταιριών των Ηνωμένων Πολιτείων, της Γαλλίας, της Γερμανίας και της Ιταλίας. Πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα, ο αρχικός πρωταγωνιστής της ταινίας αποχώρησε και το σενάριο υπέστη πολλές αλλαγές ενώ κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων μέλη του συνεργείου και του καστ των ηθοποιών παραιτήθηκαν ή απολύθηκαν. Όλα αυτά οδήγησαν τον προϋπολογισμό στα ύψη. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν τον Ιούλιο του 1994 στη Μάλτα και ολοκληρώθηκαν τον Απρίλιο του 1995.
Σημαία της Βοϊβοντίνας
Ανεπίσημη προταγμένη σημαία της δεκαετίας του 1990
Όσοι πρότειναν τη σημαία κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990 υποστήριξαν ότι τα μπλε, κίτρινα και πράσινα χρώματα αντιπροσωπεύουν τον ουρανό, το καλαμπόκι και τη βοσκή (βοσκότοπο), αντίστοιχα. Μια άλλη ερμηνεία είναι ότι αυτά τα χρώματα αντιπροσωπεύουν τον ουρανό, τον ήλιο και τη γόνιμη γη της Βοϊβοντίνας, αντίστοιχα.
Το Νησί των Κουρσάρων
Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 22 Δεκεμβρίου 1995. Έλαβε κυρίως αρνητικά σχόλια από τους κριτικούς, με τους περισσότερους να επικρίνουν το σενάριο και τις ερμηνείες των ηθοποιών. Ωστόσο, θετική κριτική συγκέντρωσε η υψηλών προδιαγραφών παραγωγή, οι σκηνές δράσης και το μουσικό σκορ. Με τον προϋπολογισμό να υπερβαίνει τα 115 εκατομμύρια δολάρια και τις εισπράξεις να αγγίζουν μόλις τα 18,5 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως, Το Νησί των Κουρσάρων έγινε μία από τις μεγαλύτερες εισπρακτικές αποτυχίες στην ιστορία του κινηματογράφου, με τις συνολικές απώλειες να αγγίζουν τα 147 εκατομμύρια δολάρια. Η ταινία καταλαμβάνει την πρώτη θέση στο Βιβλίο Ρεκόρ Γκίνες ως η μεγαλύτερη εισπρακτική αποτυχία όλων των εποχών. Η εισπρακτική αποτυχία της ταινίας οδήγησε στη χρεοκοπία της Carolco Pictures και το Το Νησί των Κουρσάρων ήταν η τελευταία ταινία που χρηματοδότησε η εταιρία παραγωγής πριν κλείσει.
Σημαία της Βοϊβοντίνας
Ανεπίσημη προταγμένη σημαία της δεκαετίας του 1990
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, αυτή η σημαία ήταν ένα από τα σύμβολα του περιφερειακού κινήματος της Βοϊβοντίνας που εναντιωνόταν στο καθεστώς του Μιλόσεβιτς στο Βελιγράδι. Σήμερα, αυτή η σημαία χρησιμοποιείται ως κομματική σημαία της Ομάδας των Σοσιαλδημοκρατών της Βοϊβοντίνα, η οποία υποστηρίζει ότι η Βοϊβοντίνα θα πρέπει να γίνει συνιστώσα δημοκρατία της νέας περιφερειακής και ομοσπονδιακής Σερβίας. Ωστόσο, ακόμη και αυτό το κόμμα χρησιμοποιεί τώρα την επίσημη σημαία της Βοϊβοντίνας, ως σύμβολο της περιοχής.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Βοϊβοντίνα
Το Νησί των Κουρσάρων
Πλοκή
Το 1668 στην Τζαμάικα, η Μόργκαν Άνταμς κυνηγά τον πειρατή θείο της Ντογκ Μπράουν, ο οποίος έχει αιχμαλωτίσει τον πατέρα της, τον Μαύρο Χάρι. Ο Μαύρος Χάρι έχει στην κατοχή του ένα από τα τρία κομμάτια ενός κρυμμένου θησαυρού που βρίσκεται στο απομονωμένο και αχαρτογράφητο Νησί του Μαχαιροβγάλτη. Ο Ντογκ κατέχει το ένα κομμάτι ενώ το τελευταίο κομμάτι βρίσκεται στην κατοχή του άλλου του αδερφού, του Μόρντεκαϊ. Ο Μαύρος Χάρι αρνείται να δώσει το κομμάτι του στον Ντογκ και δραπετεύει με τη βοήθεια της Μόργκαν, αλλά στην προσπάθεια αυτή, τραυματίζεται θανάσιμα. Ο ετοιμοθάνατος Χάρι αποκαλύπτει στη Μόργκαν ότι το κομμάτι του θησαυρού βρίσκεται χαραγμένο στο κρανίο του.
Η Μόργκαν αφού έχει πάρει το κομμάτι από το κρανίο του νεκρού πατέρα της, επιβιβάζεται ως Καπετάνισσα πλέον στο πειρατικό καράβι του Χάρι, το "Πρωινό Αστέρι" και μαζί με το πλήρωμα ξεκινούν προς την αναζήτηση του θησαυρού. Δυστυχώς ο χάρτης του πατέρας της είναι στα λατινικά και έτσι ταξιδεύουν μέχρι το Πορτ Ροαγιάλ για να βρουν διερμηνέα. Εκεί, ανακαλύπτουν ότι ένας απατεώνας και κλέφτης ονόματι Γουίλιαμ Σο, γνωρίζει λατινικά. Στη συνέχεια μαζί με τον Σο, πηγαίνουν στο Λιμάνι Σπίτλφιλντ να βρουν τον Μόρντεκαϊ. Πριν τους πει που έχει το δικό του κομμάτι, εμφανίζεται ο Ντογκ. Ξεκινάει μια μάχη, κατά τη διάρκεια της οποίας ο Μόρντεκαϊ σκοτώνεται, η Μόργκαν τραυματίζεται και ο Σο βρίσκει το τρίτο κομμάτι του χάρτη. Αφού καταφέρουν να δραπετεύσουν με το καράβι, η Μόργκαν λιποθυμά εξαιτίας του τραυματισμού της και ο Σο περιποιείται το τραύμα της. Τότε, η Μόργκαν ανακαλύπτει ότι οι λεξεις στο χάρτη, όταν διαβαστούν ανάποδα, δίνουν τις μισές συντεταγμένες για την τοποθεσία του νησιού.
Το πλοίο του Ντογκ, ο "Θεριστής", τους πλησιάζει. Η Μόργκαν δίνει οδηγία στο πλήρωμα να στρίψουν το καράβι τους προς έναν ύφαλο με μια καταιγίδα να πλησιάζει, για να ξεφύγουν. Εν τω μεταξύ, η πλειοψηφία του πληρώματος με αρχηγό τον Σκάλι κάνουν ανταρσία και διώχνουν τη Μόργκαν και όλους όσους είναι ακόμα πιστοί σε αυτήν από το καράβι με μια βάρκα. Η παλίρροια τους οδηγεί κατά τύχη στο Νησί του Μαχαιροβγάλτη, σε μια αχαρτογράφητη περιοχή, βορειοανατολικά της Κούβας. Καθώς η Μόργκαν οδεύει προς το θησαυρό, ο Σο που είχε δραπετεύσει κατά τη διάρκεια της καταιγίδας, κλέβει το κομμάτι του χάρτη από τον Ντογκ που βρίσκεται κι αυτός στο νησί. Ο Σο πεφτει σε μια κινούμενη άμμο και η Μόργκαν αφού συνειδητοποιεί ότι ο Σο έχει το τρίτο κομμάτι, τον σώζει. Μαζί βρίσκουν το θησαυρό αλλά γρήγορα εμφανίζεται ο Ντογκ και τους τον κλέβει. Στο κυνηγητό που ακολουθεί, η Μόργαν και ο Σο αναγκάζονται να πηδήξουν από ένα γκρεμό μέσα στη θάλασσα.
Αφού ανακτούν τις αισθήσεις τους, ο Σο πιάνεται αιχμάλωτος από τον Ντογκ. Καθώς πλέουν μακριά με το θησαυρό, η Μόργκαν επιβιβάζεται κρυφά στο "Πρωινό Αστέρι" και παίρνει πίσω το πλοίο από τον Σκάλι και τους αντάρτες. Τότε επιχειρεί να επιτεθεί στο "Θεριστή", αλλά ο Ντογκ αντεπιτίθεται. Μια μεγάλη κανονομαχία ξεκινά, κατά την οποία ο Σο δραπετεύει. Η Μόργκαν επιβιβάζεται στο "Θεριστή" και ανατινάζει το κάτω μέρος του καραβιού.. Στη συνέχεια παλεύει με τον Ντογκ, ενώ ο Σο εγκλωβίζεται στο καράβι με το νερό να αρχίζει να ανεβαίνει με γρήγορο ρυθμό. Η Μόργκαν σκοτώνει τον Ντογκ, σώζει τον Σο και αναγκάζονται να εγκαταλείψουν το καράβι, ενώ αυτό βουλιάζει. Η Μόργκαν είχε σημαδέψει όμως το θησαυρό νωρίτερα και έτσι καταφέρνουν να πάρουν το θησαυρό. Πλούσιοι πλέον ξεκινάνε για την καινούρια τους περιπέτεια στη Μαδαγασκάρη.
Ανάπτυξη
Όλα κυλούσαν ομαλά στην αρχή, σύντομα όμως οι δυσκολίες θα διαδέχονταν η μία μετά την άλλη. Την αρχή έκανε ο Ντάγκλας, ο οποίος ζήτησε να γραφτεί ξανά το σενάριο ώστε ο χαρακτήρας του να έχει τον ίδιο χρόνο στην οθόνη με αυτόν της Ντέιβις. Και ενώ ο σκηνοθέτης και το στούντιο συμφώνησαν με την απαίτηση του ηθοποιού, όταν ο Ντάγκλας έλαβε το καινούριο σενάριο ανακάλυψε ότι ο ρόλος της Ντέιβις είχε αυξηθεί σημαντικά εις βάρος του δικού του χαρακτήρα. Ο Ντάγκλας είπε σε συνέντευξή του "Δεν αισθανόμουν άνετα με το ρόλο. Ο συνδυασμός του να μην το βλέπεις στο σενάριο και να μην ξέρεις που θα καταλήξει. Δεν αισθανόμουν άνετα και ήθελα να φύγω." Άλλος ένας προβληματισμός του Ντάγκλας ήταν και η σχέση του σκηνοθέτη με τη Ντέιβις, κάτι που εξομολογήθηκε στο Χάρλιν ζητώντας του να κάνει κάτι το οποίο θα τον κάνει να νιώσει πιο άνετα, καθώς ο Ντάγκλας γνώριζε ότι το γεγονός ότι ο σκηνοθέτης και η πρωταγωνίστρια της ταινίας ήταν παντρεμένοι θα έκανε τον οποιοδήποτε συμβιβασμό δύσκολο. Ο Χάρλιν αν και κατάλαβε τους προβληματισμούς του Ντάγκλας, ήταν ευχαριστημένος με την κατεύθυνση του σεναρίου και αποφάσισε να μην το αλλάξει. Και έτσι τον Ιούλιο του 1994, λίγο καιρό πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα, ο Ντάγκλας αποχώρησε. Κι ενώ όλοι νόμιζαν ότι η παραγωγή της ταινίας θα σταματούσε μέχρι να βρεθεί αντικαταστάτης για τον πρωταγωνιστικό ρόλο, η Carolco δεν είχε άλλη επιλογή από το να τη συνεχίσει, καθώς το στούντιο ήταν στην ατυχή θέση ότι θα επιβίωνε ως εταιρία μόνο από την προπώληση της ταινίας σε ξένους επενδυτές, κάτι που είχε ήδη κάνει. Μετά την αποχώρηση του Ντάγκλας, ο Χάρλιν σχεδόν ικέτευσε το στούντιο να αφήσουν αυτόν και τη Ντέιβις να αποχωρήσουν από το πρότζεκτ, καθώς και οι δύο δεν επιθυμούσαν να κάνουν την ταινία πλέον. Ειδικά η Ντέιβις είχε φοβηθεί πολύ στην ιδέα να είναι η μοναδική πρωταγωνίστρια της ταινίας και ο Χάρλιν θεώρησε ότι μια πειρατική ταινία με γυναίκα στο προσκήνιο ήταν μια κίνηση αυτοκτονίας. Ωστόσο το στούντιο αρνήθηκε και υποχρέωσε και τους δύο βάση των συμβολαίων τους να ολοκληρώσουν την ταινία. Η Ντέιβις σε μια συνέντευξή της αρκετά χρόνια μετά την κυκλοφορία της ταινίας είπε "Εγώ υπέθεσα ότι όλο το πρότζεκτ θα ακυρωνόταν. Το όλο εγχείρημα βασιζόταν στη συμμετοχή του Μάικλ Ντάγκλας. Τρομαγμένη, έμαθα όχι μόνο δεν θα ακυρωνόταν αλλά είχα νομική υποχρέωση να προχωρήσω σε αντίθεση με τον Μάικλ. Προσπάθησα απεγνωσμένα να αποχωρήσω από αυτή την ταινία."
Έτσι το σενάριο γράφτηκε ξανά, αυτή τη φορά με το χαρακτήρα της Ντέιβις να είναι πρωταγωνιστικός. Και ενώ η παραγωγή έχει ήδη μεταφερθεί στη Μάλτα για να ξεκινήσουν τα γυρίσματα, ο Χάρλιν έμεινε πίσω στις Ηνωμένες Πολιτείες, στην προσπάθειά του να βρει τον αντικαταστάτη του Ντάγκλας. Οι Τομ Κρουζ, Κιάνου Ριβς, Ντάνιελ Ντέι Λιούις, Τζεφ Μπρίτζες, Μάικλ Κίτον, Τσάρλι Σιν, Λίαμ Νίσον και Τιμ Ρόμπινς όλοι τον απέρριψαν και ο έτσι ο ρόλος κατέληξε στον σχετικά άγνωστο τότε Μάθιου Μοντίν.
Γυρίσματα
Τον Ιούλιο του 1994 ξεκίνησαν τα γυρίσματα στη Μάλτα και μετά στην Ταϊλάνδη. Εσωτερικά γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν στα κινηματογραφικά στούντιο της Μεσογείου στην πόλη Καλκάρα της Μάλτας και στα Pinewood Studios στην Αγγλία. Τα γυρίσματα ολοκληρώθηκαν τον Απρίλιο του 1995.
Τα γυρίσματα καθυστέρησαν πολλές φορές για διάφορους λόγους, κάτι που έκανε τον προϋπολογισμό να ανέβει στα ύψη. Μερικοί βασικοί λόγοι καθυστέρησης ήταν όταν ο επικεφαλής χειριστής κάμερας απολύθηκε μετά από διαφωνία του με τον Χάρλιν και πολλά μέλη του συνεργείου παραιτήθηκαν ως κίνηση συμπαράστασης. Άλλος ένας λόγος ήταν όταν ο διευθυντής φωτογραφίας έπεσε από έναν γερανό και έσπασε το πόδι του ενώ η κατάσταση χειροτέρευσε όταν απολύθηκε ο Όλιβερ Ριντ, ο οποίος θα υποδυόταν τον Μόρτνεκαϊ. Ο Ριντ κατέφτασε στη Μάλτα μία μέρα πριν το γύρισμα και γιόρτασε την άφιξή του, μεθώντας σε ένα μπαρ παρουσία του συνεργείου, του Χάρλιν και της Ντέιβις, στην οποία ο Ριντ έδειξε τα γεννητικά του όργανα. Έτσι την επόμενη μέρα ο Ριντ έλαβε μια επιστολή από την εταιρία παραγωγής που τον πληροφορούσε ότι απολύθηκε λόγω ανάρμοστης συμπεριφοράς. Η παραγωγή και στις τρεις αυτές περιπτώσεις έπρεπε να σταματήσει μέχρι να βρεθούν αντικαταστάτες. Μια άλλη μεγάλη δυσκολία που αντιμετώπισε η παραγωγή κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων ήταν όταν έσπασαν οι σωλήνες αποχέτευσης και λύματα χύθηκαν μέσα στην τεράστια δεξαμενή που θα κολυμπούσαν οι ηθοποιοί. Έτσι η παραγωγή σταμάτησε μια ακόμη φορά μέχρι η δεξαμενή να αδειάσει, να καθαριστεί και να ξαναγεμίσει.
Όταν η παραγωγή έφυγε για τη Μάλτα και ο Χάρλιν έμεινε πίσω για να βρει τον αντικαταστάτη του Ντάγκλας, είχε δώσει σαφείς οδηγίες στο συνεργείο. Επιθυμούσε όταν θα ερχόταν στη Μάλτα να αντικρίσει τα πιο θεαματικά σκηνικά, τα όπλα και τα οπτικά εφέ να καταπλήξουν το κοινό, τα σταντς να είναι τόσο καλά που κανείς να μην πιστεύει ότι μπορούν να γίνουν και καμιά τοποθεσία γυρίσματος να μην είναι ίδια με αυτές άλλων ταινιών. Όταν τελικά ο Χάρλιν έφτασε στη Μάλτα, το αποτέλεσμα δεν του άρεσε καθόλου και έδωσε εντολή να γίνει μια τεράστια και ακριβή ανακατασκευή των σκηνικών καθώς και να ξαναγραφτεί το σενάριο, για το οποίο ο σκηνοθέτης έδωσε 1 εκατομμύριο δολάρια από την τσέπη του, καθώς πλέον η Carolco ήταν τόσο χρεωμένη που δεν είχε καθόλου χρήματα να ξοδέψει.
Ο Χάρλιν απαιτούσε οι ηθοποιοί να γυρίζουν οι ίδιοι τις επικίνδυνες σκηνές, όταν αυτό ήταν δυνατό. Αυτό οδήγησε σε πολλά μικροατυχήματα, κάνοντας το γύρισμα να ξεκινά από την αρχή πολλές φορές. Έτσι σκηνές γυρίζονταν ξανά και ξανά ενώ αν τις γύριζε ένας επαγγελματίας κασκαντέρ η σκηνή θα γυριζόταν με την πρώτη λήψη. Ο σκηνοθέτης όμως επέμενε σε αυτή του την απόφαση καθώς ήθελε την αυθεντικότητα από τους ηθοποιούς του. Η Ντέιβις συγκεκριμένα, σε μια σκηνή που πέφτει από το παράθυρο, κάνει τούμπα στην οροφή και καταλήγει πάνω σε μια άμαξα τραυματίστηκε σοβαρά και κόντεψε να πάθει μόνιμη βλάβη στη σπονδυλική της στήλη.
Box office
Με προϋπολογισμό 115 εκατομμύρια δολάρια, η ταινία Το Νησί των Κουρσάρων έκανε άνοιγμα τριημέρου στην 11η θέση με 2,3 εκατομμύρια δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 10 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο συγκέντρωσε 8 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 18,5 εκατομμύρια δολάρια.
Κριτική
Η ταινία έλαβε κυρίως αρνητικές κριτικές. Στην ιστοσελίδα Rotten Tomatoes το 39% των κριτικών έδωσαν στην ταινία θετικά σχόλια. Οι περισσότεροι κριτικοί έκαναν λόγο ότι Το Νησί των Κουρσάρων φιλοδοξεί να φτάσει τις έντονες συγκινήσεις των κλασικών πειρατικών ταινιών, αλλά η σαφής έλλειψη γοητείας και το στιλβωμένο σενάριο καθιστούν αυτήν την περιπέτεια ένα χωρίς ζωή συνονθύλευμα των απομειναριών του πειρατικού είδους.
Το περιοδικό Variety έδωσε αρνητική κριτική γράφοντας "Αυτό που φαινόταν σαν μια αμφίβολη πρόταση στο χαρτί παίζει ακόμα πιο αμφίβολα στην οθόνη καθώς η ταινία προσπαθεί σκληρά αλλά μάταια να αναβιώσει τη συγκίνηση των παλιομοδίτικων πειρατικών ταινιών. Δίνοντας τις περισσότερες ξιφομαχίες στην Τζίνα Ντέιβις, η ταινία κάνει ελάχιστα με την αναστροφή των ρόλων και περιλαμβάνει ένα σοβαρά αταίριαστο ρομαντικό ζευγάρι." Το περιοδικό Time Out London σχολίασε αρνητικά την ταινία "Έχουμε τη Τζίνα Ντέιβις να κάνει όλες τις σκηνές δράσης και ένα σενάριο που φαίνεται να πιστεύει ότι οι πειρατικές ταινίες είναι τόσο αστείες από μόνες τους που η ανάγκη για περισσότερο χιούμορ είναι περιττή. Η πλοκή έχει ήδη φθαρεί." Η εφημερίδα The New York Times έγραψε "Δεν είναι δυνατόν να πιστέψουμε ότι η κυρία Ντέιβις είναι ο αξιοσέβαστος καπετάνιος ενός πειρατικού πλοίου και δεν είναι καν διασκεδαστικό να το δοκιμάσεις." Το περιοδικό Empire έδωσε δύο στα τέσσερα αστέρια σχολιάζοντας "Είναι ανόητη ψυχαγωγία, αλλά η καλλιτεχνική και εμπορική της αποτυχία καταδίκασε το πειρατικό είδος σε έναν υδάτινο τάφο", επαίνεσε όμως τις υπέροχες τοποθεσίες και τα σκηνικά γράφοντας "Η ταινία είναι στα καλύτερά της στις υπέροχες τοποθεσίες και στα τεράστια σκηνικά της, και στην άγρια μάχη στη θάλασσα που ξετυλίγεται στο τέλος."
Ο Ρότζερ Ίμπερτ βαθμολόγησε την ταινία με τρία στα τέσσερα αστέρια γράφοντας "Εν ολίγοις, είναι μια ικανοποιητική ταινία, αλλά δεν ξεπερνά το είδος της και δεν προκαλεί έκπληξη. Την είδα γιατί αυτή ήταν η δουλειά μου και, αφού την είδα, επισημαίνω τις αξίες της και της απονέμω τρία αστέρια σε αυτή τη βάση." Η εφημερίδα USA Today έγραψε "Αν η θέα ημίγυμνων, ναυτικών με τατουάζ που πυροβολούν κανόνια ο ένας στον άλλο, σας ανατριχιάζει, επιβιβαστείτε."
Αντίκτυπος
Η αποτυχία της ταινίας οδήγησε επίσης στη μείωση έως και την εξάλειψη παραγωγής πειρατικών ταινιών μέχρι την αναβίωσή τους το 2003 από τη Disney με την ταινία Οι Πειρατές της Καραϊβικής: Η Κατάρα του Μαύρου Μαργαριταριού (Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl). Το περιοδικό Forbes σημείωσε επίσης, ότι η ταινία συνείσφερε σημαντικά στην αποτυχία των ταινιών με γυναίκα στον πρωταγωνιστικό ρόλο.
Soundtrack
Το soundtrack της ταινίας συνέθεσε ο Τζον Ντέμπνεϊ. Η μουσική αποδόθηκε από τη Συμφωνική Ορχήστρα του Λονδίνου και διεξήχθη από τον Ντέιβιντ Σνελ. Αν και η ταινία ήταν εμπορικά καταστροφική, η μουσική επαινέθηκε για το στυλ, που θύμιζε τη Χρυσή Εποχή του Χόλιγουντ. Θεωρείται ως μια από τις καλύτερες δουλειές του Τζον Ντέμπνεϊ, μαζί με το soundtrack της ταινίας Τα Πάθη του Χριστού (The Passion of the Christ, 2004). Το soundtrack χρησιμοποιεί παραδοσιακή ενορχήστρωση υποστηριζόμενη με χορωδία, μια πρακτική που ο Ντέμπνεϊ θεώρησε απαραίτητη για να αποφύγει να χαρακτηριστεί ο ήχος "πάρα πολύ ντεμοντέ". Συγκεκριμένα αρκετοί κριτικοί θεωρούν το soundtrack ως ένα από τα καλύτερα αυτού του είδους, σε αντίθεση με τη μουσική των ταινιών Οι Πειρατές της Καραϊβικής (Pirates of the Caribbean), η οποία βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό σε συνθεσάιζερ και σύγχρονες συμβάσεις σκορ δράσης.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1995 Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τη γυναίκα Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής StudioCanal Κατηγορία:Γαλλικές αισθηματικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Μάλτα Κατηγορία:Αμερικανικές περιπετειώδεις ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές αισθηματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ταϊλάνδη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αγγλία Κατηγορία:Πειρατικές ταινίες
Γουσταύος Μαυρίκιος Άρμφελτ
Ο Κόμης και Βαρόνος Γουσταύος Μαυρίκιος Άρμφελτ ( Σουηδικά: Gustaf Mauritz Armfelt) (31 Μαρτίου 1757 - 19 Αυγούστου 1814) ήταν Φινλανδo-Ρωσο-Σουηδός ευγενής και διπλωμάτης. Στη Φινλανδία, θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους Φινλανδούς πολιτικούς. Η συμβουλή του προς τον Τσάρο Αλέξανδρο Α’ της Ρωσίας ήταν ύψιστης σημασίας για τη διασφάλιση της αυτονομίας του Μεγάλου Δουκάτου της Φινλανδίας.
Καριέρα
Γεννημένος στο Ταρβασιόκι της Φινλανδίας, ήταν ο δισέγγονος του Κάρολου Γουσταύου Άρμφελτ, ο οποίος ήταν στρατηγός του Βασιλιά Κάρολου ΙΒ’ της Σουηδίας.
Το 1774, ο Άρμφελτ έγινε σημαιοφόρος της φρουράς, αλλά η επιπόλαια συμπεριφορά του που περιλάμβανε μια μονομαχία προκάλεσε τη δυσαρέσκεια του Γουσταύος Γ’ της Σουηδίας. Ως αποτέλεσμα, πίστευε ότι ήταν συνετό να πάει στο εξωτερικό το 1778. Στη συνέχεια, ωστόσο, το 1780, ο Άρμφελτ συναντήθηκε ξανά με τον βασιλιά στη Σπα στις Αυστριακές Κάτω Χώρες και κατάφερε αυτή τη φορά να κερδίσει την εύνοια του μονάρχη με τη φυσική του ευγένεια, ευφυΐα και τα κοινωνικά δώρα. Εν το μεταξύ, έκανε περιουσία. Αρχικά, του δόθηκε η θέση του «maître des plaisirs» (Κύριος των απολαύσεων) στο σουηδικό παλάτι, αλλά δεν πέρασε πολύς καιρός πριν του ανατεθούν πιο σοβαρές υποθέσεις. Συμμετείχε σε διαπραγματεύσεις με την Αικατερίνη Β 'της Ρωσίας το 1783 και, κατά τη διάρκεια του Ρωσο-Σουηδικού Πολέμου (1788-1790), ήταν ένας από τους πιο αξιόπιστους και ενεργούς συμβούλους του βασιλιά.
Έδειξε μεγάλη ανδρεία στο πεδίο της μάχης κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Το 1788, όταν οι Δανοί εισέβαλαν απροσδόκητα στη Σουηδία και απείλησαν το Γκέτεμποργκ, ο Γουσταύος Μαυρίκιος Άρμφελτ οργάνωσε τα στρατεύματα της Νταλάρνας υπό την καθοδήγηση του βασιλιά και τους οδήγησε στη νίκη. Έμεινε απολύτως πιστός στον βασιλιά Γουσταύο όταν σχεδόν ολόκληρη η σουηδική αριστοκρατία έφυγε από αυτόν. Ο Άρμφελτ διακρίθηκε στις μεταγενέστερες φάσεις του Ρωσο-Σουηδικού Πολέμου, και τελικά έγινε ο Σουηδός πληρεξούσιος που διαπραγματεύτηκε την κατάρρευση του πολέμου με τη Συνθήκη του Βάλαρα τον Αύγουστο του 1790. Ο Άρμφελτ τραυματίστηκε σοβαρά στη μάχη του Σάβιταϊπαλε τον Ιούνιο του 1790. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Γουσταύου Γ’, η επιρροή του ήταν πρωταρχικής σημασίας στη Σουηδία, αν και ο Άρμφελτ διαμαρτυρήθηκε ενάντια στην ισχυρογνωμοσύνη του Βασιλιά, να στηρίζει τους Βουρβόνους.
Διπλωματία
Λίγο πριν πεθάνει ο Βασιλιάς Γουσταύος Γ΄ το 1792, ανέθεσε στον Γουσταύο Μαυρίκιο Άρμφελτ τη φροντίδα του γιου του και τον έκανε μέλος του Βασιλικού Συμβουλίου, για να βοηθήσει τον νέο αντιβασιλέα και μικρότερο αδελφό του βασιλιά, τον Δούκα Κάρολο. Ο Άρμφελτ διορίστηκε επίσης ως Ανώτερος Αξιωματούχος της Στοκχόλμης, αλλά ο νέος αντιβασιλέας που δεν ήταν οπαδός του Γουσταύου, έστειλε τον Άρμφελτ να υπηρετήσει ως Σουηδός Πρέσβης στη Νάπολη για να τον ξεφορτωθεί.
Από τη Νάπολη, ο Άρμφελτ ξεκίνησε μυστικές επικοινωνίες με την Αικατερίνη Β’, υποστηρίζοντας ότι θα έπρεπε να επιφέρει μέσω στρατιωτικής επέμβασης μια αλλαγή στη σουηδική κυβέρνηση υπέρ των Γουσταύων. Η συνωμοσία του όμως ανακαλύφθηκε από κατασκόπους του αντιβασιλέα, ο οποίος έστειλε αμέσως ένα οπλισμένο ιστιοφόρο στη Νάπολη για να τον σταματήσουν. Με τη βοήθεια όμως της εξόριστης Βρετανίδας Βασίλισσας Καρολίνας, εκείνος κατάφερε να ξεφύγει. Έφυγε στη Ρωσία, αλλά τέθηκε υπό κράτηση στην Καλούγκα τα έτη 1794–1797. Στην πατρίδα του, καταδικάστηκε σε θάνατο ως προδότη και η περιουσία του κατασχέθηκε. Επιπλέον, η ερωμένη του Μαγδαληνή Ρούντεσχολντ, κρίθηκε ένοχη ως συνεργός του, και βασανίστηκε σε κυφωνισμό στην πλατεία Ριντάρχους πριν φυλακιστεί για δύο χρόνια στη Στοκχόλμη.
Στρατιωτική θητεία
Όταν ο Γουσταύος Δ’ Αδόλφος της Σουηδίας ενηλικιώθηκε, ο Άρμφελτ αποκαταστάθηκε πλήρως και στάλθηκε ως Σουηδός πρέσβης στη Βιέννη το 1802. Παρόλα αυτά, υποχρεώθηκε να παραιτηθεί από τη θέση αυτή δύο χρόνια αργότερα εξαιτίας της σφοδρής επίθεσης που έκανε στην Αυστριακή κυβέρνηση, λόγο της στάσης που κρατούσε η κυβέρνηση εναντίον του Ναπολέοντα Βοναπάρτη. Από το 1805 έως το 1807, ήταν αρχηγός των Σουηδικών δυνάμεων στην Πομερανία, όπου επέδειξε μεγάλη ικανότητα και σταμάτησε την κατάκτηση του Δουκάτου για όσο το δυνατόν περισσότερο. Η Μεγάλη Μάχη του Στράλσουντ ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένη. Κατά την επιστροφή του στην πατρίδα του, διορίστηκε Αρχιστράτηγος των Νορβηγικών συνόρων, αλλά καταπιεζόταν από τα καθήκοντα του, λόγο της συνεχής ροής και αλλαγή των εντολών, καθώς και την αναταραχή που προκαλούσε ο ανώτερος του.
Στη Ρωσική υπηρεσία
μικρογραφία|285x285εσ| Ο Κόμης Γουσταύος Μαυρίκιος Άρμφελτ σε μεγαλύτερη ηλικία. Ο Γουσταύος Μαυρίκιος Άρμφελτ αντιτάχθηκε σθεναρά στους επαναστάτες που ανέτρεψαν τον Γουσταύο Δ’ Αδόλφο και εξόρισαν την οικογένεια του στο πραξικόπημα του 1809. Ήταν ο πιο θαρραλέος από τους υποστηρικτές του Βασιλιά και αποφάσισε στη συνέχεια να αποσυρθεί στη Φινλανδία, η οποία είχε παραχωρηθεί στη Ρωσία. Διορισμένος σε υψηλά αξιώματα της σουηδικής κυβέρνησης, η αναχώρηση του καθυστέρησε σκόπιμα μέχρις ότου οι εχθροί του να μπορέσουν να συγκεντρωθούν και να κηρύξουν ένα διάταγμα απέλασης για τον Άρμφελτ ως συνωμότη το 1811. Στις 31 Μαρτίου, επισκέφθηκε τον πρεσβευτή της Ρωσίας στη Στοκχόλμη και του έδωσε όρκο υποταγής. Την επόμενη ημέρα, απελάθηκε από τη Σουηδία.
Η θέση του Άρμφελτ βελτιώθηκε σημαντικά στη Ρωσία. Μετά την κατάθεση του Σπεράνσκι ασκούσε σχεδόν τόσο μεγάλη επιρροή στον Αυτοκράτορα Αλέξανδρο Α' όσο και στον Οίκο των Σαρτορίσκι. Συνεισέφερε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον στη Φινλανδική ανεξαρτησία με το σχέδιο του να μετατρέψει το Μεγάλο Δουκάτο της Φινλανδίας σε αυτόνομο κράτος εντός της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Επιπλέον έπεισε τον Τσάρο Αλέξανδρο Α’ στην ιδέα της ένωσης της Νορβηγίας με τη Σουηδίας.
Ο Άρμφελτ ήταν Καγκελάριος της Βασιλικής Ακαδημίας στο Τούρκο της Φινλανδίας από το 1791 έως το 1792. Ωστόσο έγινε επίσης, Καγκελάριος της νέας Αυτοκρατορικής Ακαδημίας του Τούρκο το 1812. Κατείχε τη θέση για δύο χρόνια. Το 1812, ο ευγνώμων Αυτοκράτορας του έδωσε το αξίωμα του Κόμη. Υπηρέτησε ως υφυπουργός της Φινλανδίας, ο Ύπατος Εκπρόσωπος του Μεγάλου Δουκάτου, στην Αγία Πετρούπολη 1812–1814. Ήταν επίσης εν συντομία Γενικός Κυβερνήτης της Φινλανδίας το 1813.
Πέθανε στο Τσάρσκογιε Σελό κοντά στην Αγία Πετρούπολη στις 19 Αυγούστου 1814.
Κληρονομιά
Μαζί με τον Γκόραν Μάγκνους Σπρένγκπορντεν, ο Άρμφελτ θεωρείται ένας από τους πατέρες της Φινλανδικής ανεξαρτησίας. Λόγω της μη δημοτικότητας του ανάμεσα στην αντι-Γουσταυιανή Σουηδική αριστοκρατία και το γεγονός ότι «έγινε Ρώσος»,, ο Άρμφελτ ήταν ένας μάλλον μυστηριώδης και γενικά άγνωστος χαρακτήρας στη Σουηδική ιστορία. Η άγνοια του Άρμφελτ και τα επιτεύγματα του παρέμειναν για περισσότερο από έναν αιώνα στη Σουηδία και μόλις πρόσφατα προέκυψε εκεί μια πιο αποχρωματισμένη, θετική προσέγγιση για τον Άρμφελτ. Στη Φινλανδία, θεωρούνταν ανέκαθεν ως ένας μεγάλος πατριώτης και πολιτικός.
Επειδή ο Άρμφελτ επέλεξε να παραμείνει πιστός στη Φινλανδία και στους λαούς της, παρά στον πρώην κυβερνήτη της, χαρακτηρίστηκε ως προδότης στη Σουηδία και καταδικάστηκε σε θάνατο. Ο σουηδικός λαός δεν μπορούσε να δεχτεί τότε την απώλεια της Φινλανδίας, η οποία ήταν μέρος της αυτοκρατορίας της για πάνω από 600 χρόνια. Η αγωνία τους επιδεινώθηκε από το γεγονός ότι η επαρχία είχε χαθεί από τον μεγαλύτερο εχθρός της Σουηδίας, τη Ρωσία. Η θανατική ποινή του Άρμφελτ, ωστόσο, δεν είχε πραγματικό νόημα ύπαρξης εκτός της Σουηδίας, καθώς δεν υπήρξε ποτέ ρεαλιστική σουηδική προσπάθεια για την κατάκτηση της Φινλανδίας. Οι πολιτικοί απείλησαν να την κάνουν πράξη κυρίως για να κερδίσουν χάρη από τους ευγενείς και στο ευρύ κοινό. Ήδη όμως, από το 1812, η ​​Σουηδία συμμάχησε με τη Ρωσία, και έτσι η ποινή του ακυρώθηκε.
Οικογένεια
Το 1785, ο Κόμης Γουσταύος Μαυρίκιος Άρμφελτ παντρεύτηκε την Κόμισσα Χεδβίγη Ουλρίκα Ντε λα Γκάρντι (1761-1832), κόρη του Κόμη Κάρολου Ιούλιου Ντε λα Γκάρντι και της Κόμισσας Μαγδαληνής Χριστίνας Στένμποκ.
Είχαν τα ακόλουθα οκτώ παιδιά:
Από τη σχέση του με την ηθοποιό Δεσποινίδα Λ’ Εκλαίρ στο Παρίσι, ο Άρμφελτ είχε έναν παράνομο γιο, τον Μαυρίκιο Λ’ Εκλαίρ (1780–1841). Από το ειδύλλιο με την πριγκίπισσα Βιλελμίνη, Δούκισσα της Σάγκαν, ο Άρμφελτ είχε επίσης μια παράνομη κόρη, την Αδελαΐδα Γουσταύα Ασπασία (Βαβά) Άρμφελτ (1801–1881). Ο Μαυρίκιος ήταν Ιππότης το 1816 στη Σουηδία ως Μαυρίκιος Κλαίρφελτ και έγινε στρατηγός. Η Βαβά υιοθετήθηκε το 1812 από την οικογένεια Άρμφελτ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φινλανδοί πολιτικοί Κατηγορία:Σουηδοί ευγενείς Κατηγορία:Σουηδοί στρατηγοί Κατηγορία:Σουηδοί πολιτικοί
Πτώση
Η λέξη Πτώση μπορεί να αναφέρεται σε:
Curtiss P-36 Hawk
Το Curtiss P-36 Hawk  (αγγλ. γεράκι) -που είναι γνωστό και σαν Curtiss Hawk Model 75- ήταν μονοθέσιο, μονοκινητήριο μαχητικό αεροσκάφος της δεκαετίας του 1930 και του 40. Είναι σύγχρονο του βρετανικού Hawker Hurricane και του γερμανικού Messerschmitt Bf 109 και ένα από τα πρώτα μαχητικά μονοπλάνα με ανασυρόμενο σύστημα προσγείωσης και κύριο δομικό συστατικό το μέταλλο, αντί για το ξύλο.
Οι δυνάμεις του Άξονα ενέταξαν στις δυνάμεις τους πολλά P-36 των αεροποριών ηττημένων χωρών. Μετά την πτώση της Νορβηγίας και της Γαλλίας το 1940, οι Γερμανοί έδωσαν στους Φινλανδούς συμμάχους τους δεκάδες P-36 που αιχμαλώτισαν. Τα αεροσκάφη αυτά γνώρισαν σημαντική δράση στο Ανατολικό Μέτωπο ενάντια στους Σοβιετικούς. Η αεροπορία της Γαλλίας του Βισύ αξιοποίησε τον τύπο σε διάφορες περιφερειακές συγκρούσεις μικρής κλίμακας.
Από τα μέσα του 1940 και μετά, πολλά αεροσκάφη από γαλλικές και ολλανδικές παραγγελίες που δεν ολοκληρώθηκαν εξ αιτίας της κατάκτησης των χωρών αυτών από τη Γερμανία παραδόθηκαν σε άλλες συμμαχικές χώρες. Σημαντικότερος αποδέκτης ήταν η Βρετανική Κοινοπολιτεία. Συγκεκριμένα τα P-36 της Νότιας Αφρικής συμμετείχαν σε επιχειρήσεις κατάληψης της Ιταλικής Ανατολικής Αφρικής, ενώ η RAF τα χρησιμοποίησε ενάντια στους Ιάπωνες πάνω από την Μπούρμα. Τα ολλανδικά Hawk, που παραδόθηκαν τελικά στις Ολλανδικές Ανατολικές Ινδίες, πολέμησαν επίσης ενάντια στους Ιάπωνες. Συνολικά παρήχθησαν περίπου 1000 μονάδες, καθιστώντας το P-36 μεγάλη εξαγωγική επιτυχία.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Η ανάπτυξη του αεροσκάφους ξεκίνησε με ίδιους πόρους της κατασκευάστριας Curtiss, με αρχισχεδιαστή τον Don R. Berlin. Το αρχικό πρωτότυπο κατασκευάστηκε το 1934. Ήταν ένα αεροσκάφος σύγχρονης σχεδίασης, ολομεταλλικής κατασκευής, που προωθούνταν από τον αστεροειδή κινητήρα Wright XR-1670-5 των 900 hp. Ο οπλισμός -τυπικός για τα αμερικανικά μαχητικά της περιόδου- αποτελούνταν από ένα πολυβόλο των 7,62 mm και ένα των 12,7 mm. Επίσης τυπική για την περίοδο ήταν παντελής έλλειψη θωράκισης και αυτοφρασσόμενων δεξαμενών καυσίμου. Το σύστημα προσγείωσης στρεφόταν κατά 90° προκειμένου οι τροχοί να χωρέσουν στις πτέρυγες.