cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπόλκο Δ΄ του Οπόλε
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1398 τη Μαργαρίτα (π.1375;-1437), μάλλον του Οίκου του Γκορίτσια/Γκερτς και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Γεγονότα Απριλίου 2018
13 Απριλίου
(Reuters)
27 Απριλίου
·
30 Απριλίου
04
Μπρεώ
Το Μπρεώ (γαλλικά: Bréau) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπρεωτέν (γαλλικά: Bréautins).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Γεωγραφικό Διαμέρισμα Κόμοξ Βάλεϊ
Το Κόμοξ Βάλεϊ (αγγλικά: Comox Valley ) είναι γεωγραφικό διαμέρισμα της Βρετανικής Κολομβίας του Καναδά. Δημιουργήθηκε στις 15 Φεβρουαρίου του 2008, καλύπτοντας τα νοτιοανατολικά τμήματα του πρώην γεωγραφικού διαμερίσματος Comox-Strathcona, και επικεντρώνεται γύρω από την περιοχή Κόμοξ Βάλεϊ. Έχει συνολική έκταση 1.700.58 τ.χλμ. και συνολικό πληθυσμό 63,538 κατοίκους με βάση την απογραφή του 2011.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κό
Μπόλκο Ε΄ ο Ουσσίτης
Ο Μπόλκο Ε΄, πολων. Bolko V Husyta (π. 1400 - 29 Μαΐου 1460) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Οπόλε (1422-24, με τον αδελφό του), κυβερνήτης του Γκλογκούβεκ & Προύντνικ (από το 1424), δούκας του Στσέλτσε & Νιεμόντλιν (από το 1450) & κυβερνήτης του Ολέσνο (από το 1455).
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1418 την Ελισάβετ (απεβ. μετά το 1452), κόρη του Βιντσέντυ Γκρανόβσκι και της Ελισάβετ Γκρανόβσκας. Η Γκρανόβσκα σε δεύτερο γάμο παντρεύτηκε τον Λαδίσλαο Β΄ Γιαγκελόν βασιλιά της Πολωνίας.
Έπειτα α Μπόλκο Ε΄ έκανε δεύτερο γάμο το 1451 τη Χέντβιχ (απεβ. μετά το 1461), κόρη του Χίντσε Μπέες του Κουγιάβυ, μέλος της τοπικής αριστοκρατίας. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Μενεπτόλεμος ο Απολλώνιος
Ο Μενεπτόλεμος ο Απολλώνιος (6ος/5ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας αθλητής με καταγωγή από την Απολλωνία των ακτών του Ιονίου πελάγους, ο οποίος στέφθηκε ολυμπιονίκης στο αγώνισμα δρόμου του σταδίου παίδων κατά τους 70ους (500 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου παίδων Κατηγορία:Αρχαίοι Ηπειρώτες ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (6ος αιώνας π.Χ.)
Αφγανός (εθνωνύμιο)
Το εθνώνυμο Αφγανός (περσικά: افغان, Afġān) έχει χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν για να δηλώσει ένα μέλος των Παστούν, και η χρήση του συνεχίζει ακόμα σε μερικά μέρη στο Αφγανιστάν. Το όνομα Αφγανιστάν (افغانستان, Afġānistān, Αφγανός + -σταν) είναι μια παραλλαγή του εθνώνυμου, αρχικά στη χαλαρή σημασία "γη των Παστούν" και αναφερόταν στις φυλετικές περιοχές των Παστούν νότια των ορέων Χίντου Κους.
Τον 3ο αιώνα, οι Σασσανίδες ανέφεραν μια ανατολική φυλή που ονομαζόταν Αμπγκάν, που πιστοποιείται με την αραβική μορφή Αφγάν με το Χουντούντ αλ-Άλαμ τον 10ο αιώνα. Στον δέκατο ένατο αιώνα, ο όρος "Αφγανιστάν" χρησιμοποιήθηκε από διάφορους συγγραφείς ως συνώνυμο για το "Παστούν", αλλά αυτή η χρήση του όρου ως συνώνυμο του Παστούν πλέον σπανίζει.
Από το Αφγανικό Σύνταγμα του 1964, ο όρος "Αφγανός" αναφέρεται επίσημα σε κάθε πολίτη του κράτους του Αφγανιστάν, ανεξαρτήτως εθνότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία του Αφγανιστάν Κατηγορία:Εθνώνυμα
Ο δήμαρχος του Κάστερμπριτζ
Ο δήμαρχος του Κάστερμπριτζ με υπότιτλο Η ζωή και ο θάνατος ενός ανθρώπου με χαρακτήρα (αγγλικός τίτλος: The Mayor of Casterbridge – The Life and Death of a Man of Character), είναι μυθιστόρημα που γράφτηκε το 1886 από τον Βρετανό συγγραφέα Τόμας Χάρντι. Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά σε συνέχειες στο περιοδικό The Graphic από τον Ιανουάριο του 1886.
Η ιστορία διαδραματίζεται στην Αγγλία, στο Κάστερμπριτζ, μια φανταστική πόλη εμπνευσμένη από το Ντόρτσεστερ στην περιοχή του Ουέσσεξ, όπου ο συγγραφέας πέρασε τα νεανικά του χρόνια και έχει χρησιμοποιήσει σαν σκηνικό και άλλων μυθιστορημάτων του.
Το μυθιστόρημα αφηγείται την άνοδο και την πτώση του Μάικλ Χέντσαρντ, ο οποίος, ξεκινώντας πάμφτωχος και αφού πούλησε μεθυσμένος τη γυναίκα και την κόρη του, κερδίζει οικονομική και κοινωνική άνοδο, επανενώνεται με την οικογένειά του αλλά σύντομα χάνει τα πάντα.
Το έργο περιγράφει την αγροτική ζωή στη βρετανική επαρχία, την πάλη ανάμεσα στις παραδοσιακές εργασιακές μεθόδους και τις καινοτομίες και τον εκσυγχρονισμό αλλά και την κοινωνική πραγματικότητα της βρετανικής επαρχιακής κοινωνίας στην εποχή του εκβιομηχανισμού.
Θεωρείται ένα τα σημαντικότερα ηθογραφικά μυθιστορήματα της αγγλικής λογοτεχνίας, αν και έχει επικριθεί για την ενσωμάτωση πάρα πολλών περιστατικών, συνέπεια της προσπάθειας του Τόμας Χάρντι να προσθέσει νέες περιπέτειες σε κάθε νέα συνέχεια.
Υπόθεση
Πιστεύοντας ότι η πώληση είναι νομικά δεσμευτική, η Σούζαν ζει ως σύζυγος του Νιούσον. Όταν ο Νιούσον χάνεται στη θάλασσα, 18 χρόνια αργότερα, η Σούζαν και η Ελίζαμπεθ-Τζέιν, πάμφτωχες, αναζητούν τον Χέντσαρντ. Η Ελίζαμπεθ-Τζέιν πιστεύει ότι είναι απλώς ένας μακρινός συγγενής και αγνοεί τι συνέβη πριν 18 χρόνια. Η Σούζαν ανακαλύπτει ότι ο Χέντσαρντ έχει γίνει ένας εύπορος έμπορος σιτηρών και δήμαρχος του Κάστερμπριτζ. Δεν έχει εξηγήσει πώς «έχασε» τη γυναίκα του, όλοι υποθέτουν ότι είναι χήρος.
Όταν το ζευγάρι επανενώνεται, ο Χέντσαρντ ξαναπαντρεύεται τη Σούζαν σαν να είχαν γνωριστεί μόλις πρόσφατα, κάτι που κατά την άποψή του είναι ο πιο διακριτικός τρόπος για να λυθεί το θέμα. Για να το κάνει, όμως, αναγκάζεται να διακόψει τη σχέση του με τη νεαρή Λουσέτα.
Την ίδια εποχή έχει φθάσει στην πόλη ο Ντόναλντ Φάρφρι, ένας νεαρός Σκωτσέζος που ετοιμάζεται να μεταναστεύσει στην Αμερική. Δυναμικός και ευχάριστος, ο Φάρφρι έχει εμπειρία ως έμπορος σιτηρών και ενδιαφέρεται για τη σύγχρονη γεωργία. Σώζει τον Χέντσαρντ από μια δύσκολη οικονομική κατάσταση δίνοντάς του συμβουλές. Ο Χέντσαρντ τον πείθει να μείνει και τον προσλαμβάνει σε μια υπεύθυνη θέση. Γίνονται στενοί φίλοι και του εκμυστηρεύεται την αλήθεια για το παρελθόν του. Του λέει μάλιστα ότι πριν εμφανιστούν η Σούζαν και η Ελίζαμπεθ-Τζέιν, είχε σχέσεις με μια δεσποινίδα από άλλη πόλη. Η νεαρή ήταν ερωτευμένη μαζί του και δεν το έκρυβε, οπότε η υπόληψή της καταστράφηκε επειδή δεν μπορούσε να την παντρευτεί αν και το ήθελε. Ο Φάρφρι τον συμπονά όταν ακούει την ιστορία και λυπάται την άλλη κοπέλα. Ωστόσο, συμφωνεί ότι ο Χέντσαρντ έκανε το σωστό που παντρεύτηκε ξανά την αρχική του σύζυγο. Η Ελίζαμπεθ-Τζέιν ενδιαφέρεται για τον Φάρφρι και οι δυο τους αρχίζουν να περνούν χρόνο μαζί.
Την ίδια περίπου εποχή, η τύχη του Χέντσαρντ άρχισε να αλλάζει. Η σχέση του με τον Φάρφρι επιδεινώνεται. Λιγότερο μορφωμένος, ο Χέντσαρντ νιώθει ότι απειλείται. Τον απολύει από την επιχείρησή του και του ζητά να σταματήσει να φλερτάρει την κόρη του. Ο Φάρφι αρχίζει να εργάζεται ως ανεξάρτητος έμπορος. Ο Χέντσαρντ είναι τόσο αποφασισμένος να καταστρέψει τον αντίπαλό του που παίρνει ριψοκίνδυνες επιχειρηματικές αποφάσεις που αποδεικνύονται καταστροφικές.
Η Σούζαν αρρωσταίνει και πεθαίνει αμέσως μετά το νέο γάμο της με τον Χέντσαρντ, ο οποίος διαβάζοντας ένα γράμμα που του έγραψε η Σούζαν πριν πεθάνει, ανακαλύπτει ότι το δικό τους μωρό είχε πεθάνει και η Ελίζαμπεθ-Τζέιν δεν είναι δική του κόρη αλλά του Νιούσον. Ο Χέντσαρντ γίνεται όλο και πιο ψυχρός απέναντι στην κοπέλα.
Η Ελίζαμπεθ-Τζέιν αποφασίζει τότε να φύγει από το σπίτι του Χέντσαρντ και να ζήσει με μια πλούσια νεαρή κυρία που μόλις έφτασε στην πόλη. Αυτή η κυρία αποδεικνύεται ότι είναι η Λουσέτα, εκείνη που ήταν ερωτευμένη με τον Χέντσαρντ παλιά. Κληρονόμησε την περιουσία μιας πλούσιας θείας της και μετακόμισε στο Κάστερμπριτζ επειδή άκουσε τον θάνατο της Σούζαν και θέλει ακόμη να παντρευτεί τον Χέντσαρντ. Στην αρχή απρόθυμος να την παντρευτεί, ο Χέντσαρντ κατέληξε να λαχταράει αυτόν τον γάμο, ειδικά λόγω των οικονομικών του προβλημάτων.
Αλλά η Λουσέτα είναι τώρα ερωτευμένη με τον Φάρφρι, ο οποίος, αν και αρχικά ενδιαφέρονταν για την Ελίζαμπεθ-Τζέιν, ερωτεύτηκε τη Λουσέτα. Παντρεύονται κρυφά ενώ ο Χέντσαρντ, στερούμενος την προοπτική ενός πλούσιου γάμου, χρεοκοπεί και αναγκάζεται να πουλήσει όλα τα υπάρχοντά του για να πληρώσει τα χρέη του.
Καθώς ο Χέντσαρντ καταβυθίζεται, ο Φάρφρι συνεχίζει την ανάβασή του. Εκλεγμένος δήμαρχος του Κάστερμπριτζ, αγοράζει το σπίτι και την επιχείρηση του Χέντσαρντ και του προσφέρει δουλειά ως εργάτη, κάτι που πραγματικά πληγώνει την περηφάνια του.
Η Λουσέτα ζητά τον Χέντσαρντ να της επιστρέψει όλα τα παλιά ερωτικά γράμματα για να τα κάψει. Ο Χέντσαρντ συμφωνεί, αλλά τα στέλνει με κάποιον αναξιόπιστο, ο οποίος ανοίγει το πακέτο και δείχνει τα γράμματα σε μερικά άτομα σε ένα πανδοχείο. Οι φήμες για την προηγούμενη σχέση της αρχίζουν να κυκλοφορούν. Μερικοί αποφασίζουν να τους διαπομπεύσουν δημόσια και κάνουν μια ταπεινωτική πομπή με αγκαλιασμένα ομοιώματα του παράνομου ζευγαριού. Η Λουσέτα το μαθαίνει και αναστατώνεται, έχει μια αποβολή και πεθαίνει.
Κατεστραμμένος κοινωνικά και οικονομικά, πάλι αλκοολικός, ο Χέντσαρντ βασίζεται στη στοργή της Ελίζαμπεθ-Τζέιν, αλλά όταν ο Νιούσον, ο βιολογικός της πατέρας που αποδείχθηκε ότι δεν είχε πνιγεί, εμφανίζεται ξανά, φοβάται ότι θα τη χάσει και του λέει ψέμματα ότι είναι νεκρή. Όταν μαθαίνει το ψέμα, η Ελίζαμπεθ-Τζέιν απομακρύνεται. Τους επόμενους μήνες, έρχεται πιο κοντά με τον Φάρφρι και καταλήγουν να παντρευτούν. Μετά τον γάμο, η Ελίζαμπεθ-Τζέιν και ο Φάρφρι συγχωρούν τον Χέντσαρντ και τον αναζητούν, αλλά μαθαίνουν ότι πέθανε μόνος αφήνοντας την τελευταία του επιθυμία: να τον ξεχάσουν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Αγγλική λογοτεχνία
Λεωνίδας Μπουρνιάς
Ο Λεωνίδας Μπουρνιάς (1908 ή 1909–1997) ήταν Έλληνας πολιτικός, πρώην υπουργός, βουλευτής και ευρωοβουλευτής.
Βιογραφία και έργο
Γεννήθηκε στη Χίο στις 9 Μαΐου 1908, σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και αρχικά εργάσθηκε ως δικηγόρος.
Διετέλεσε Γενικός Γραμματέας του υπουργείου Εσωτερικών (1947) και του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας (1952-1956).
Πρωτοεκλέχθηκε βουλευτής Χίου στις εκλογές του 1950 και στη συνέχεια επανεξελέγη σε οκτώ άλλες εκλογικές αναμετρήσεις στην ίδια πάντοτε εκλογική περιφέρεια. Διετέλεσε Υπουργός Εργασίας (29 Φεβρουαρίου 1956-5 Μαρτίου 1958) και Υπουργός Βιομηχανίας (2 Νοεμβρίου 1962-19 Ιουνίου 1963). Εξελέγη Αντιπρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων για την Κοινοβουλευτική Περίοδο 1977-1980.
Εξελέγη Ευρωβουλευτής το 1981, θέση που διατήρησε έως το 1985, λαμβάνοντας μέρος σε διεθνείς διασκέψεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εργασίας Κατηγορία:Βουλευτές Χίου Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Βιομηχανίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Δημοκρατικό Σοσιαλιστικό Κόμμα Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1981-1984
Σύγχρονη ιστορία
Η σύγχρονη ιστορία ή σύγχρονη εποχή, είναι τμήμα της νεότερης ιστορίας η οποία περιγράφει την ιστορική περίοδο από την αρχή ή τα μέσα του 20ού αιώνα έως το παρόν. Καθώς το αντικείμενο μελέτης της αφορά γεγονότα του σχετικά πρόσφατου παρελθόντος, ένας από τους κύριους στόχους της είναι η καλύτερη κατανόηση των τρεχόντων τάσεων και ρευμάτων υπό την ιστορική τους οπτική και βαρύτητα.
Πολιτική
Το μεγαλύτερο τμήμα της σύγχρονης ιστορίας χαρακτηρίστηκε από τον Ψυχρό Πόλεμο (1945–1991) μεταξύ των ΗΠΑ και της ΕΣΣΔ, και έμμεσα μεταξύ των συμμάχων τους σε όλο τον κόσμο, καθώς και των συμμαχιών του ΝΑΤΟ και Ανατολικού Μπλοκ. Η λήξη του Ψυχρού Πολέμου ήρθε με τη διάλυση της ΕΣΣΔ και του συμφώνου της Βαρσοβίας το 1991, και ενώ είχε ήδη προηγηθεί η πτώση του τείχους του Βερολίνου και η επανενοποίηση της Γερμανίας το 1990. Κατά τα επόμενα χρόνια επήλθε η φιλελευθεροποίηση των πρώην χωρών του Ανατολικού Μπλοκ, χωρών της Αφρικής και της Ασίας και Λατινικής Αμερικής. Στη Μέση Ανατολή, η περίοδος μετά το 1945 χαρακτηρίζεται κυρίως από την αραβοϊσραηλινή σύγκρουση, ενώ μετά το 1980 (θεοκρατικό Ιράν), και από το 2000 και έπειτα (Αλ Κάιντα, Ισλαμικό Κράτος) από την άνοδο του φονταμενταλιστικού ισλαμισμού. Ο διεθνής οργανισμός των Ηνωμένων Εθνών, καθώς και η πολιτικοοικομική ένωση κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης δημιουργήθηκαν μετά το 1945, και παράλληλα οι πρώην αποικίες των ευρωπαϊκών χωρών σε Αφρική και Ασία απέκτησαν την ανεξαρτησία τους τερματίζοντας την ευρωπαϊκή αποικιοκρατία. Παράλληλα την εμφάνιση τους έκαναν οι νέες οικονομικές δυνάμεις της Ιαπωνίας και της Δυτικής Γερμανίας οι οποίες ισχυροποιήθηκαν -οικονομικά- γρήγορα στις δεκαετίες μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Πολιτισμός
Η δεκαετία του 1960 έως τα τέλη του 1970 χαρακτηρίζεται από την αύξηση της αντικουλτούρας και τη σεξουαλική επανάσταση η οποία μεταμόρφωσε την κοινωνική ιστορία στον δυτικό κόσμο. Το επίπεδο διαβίωσης βελτιώθηκε αισθητά σε όλες τις ανεπτυγμένες χώρες μετά την οικονομική βελτίωση των συνθηκών με το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Τα χαρακτηριστικά του πολιτισμού των ΗΠΑ, διαδόθηκαν παγκοσμίως μέσω του κινηματογράφου, της μουσικής, και των τεχνολογιών, και παράλληλα διαδόθηκε και ο καταναλωτισμός και η μαζική κουλτούρα. Στο πλαίσιο αυτό, άρχισε να δημιουργείται το φαινόμενο της παγκοσμιοποίησης, οικονομικής αρχικά, και κατόπιν κοινωνικής. Χώρες όπως η Κίνα και η Ταϊβάν, έγιναν οι κύριοι κατασκευαστές για πληθώρα αγαθών μαζικής χρήσης διαφόρων τύπων τα οποία εξάγονται στον υπόλοιπο κόσμο, με μικρό κόστος κατασκευής στο εργοστάσιο και υψηλό κόστος πώλησης στην αγορά.
Επιστήμες
Ειδικά σε ότι αφορά τις επιστήμες και τις τεχνολογικές εφαρμογές τους, η ανάπτυξη τους υπήρξε ραγδιαία και συνεχής, με εφαρμογές όπως η τηλεόραση, αποκωδικοποίηση του DNA, διαστημικές πτήσεις, πυρηνική τεχνολογία, λέιζερ, μοριακή βιολογία, και γενετική. Η τεχνολογία που λειτούργησε ως καταλύτης για την περαιτέρω ανάπτυξη των κλάδων αυτών, ήταν η εξέλιξη των ηλεκτρονικών υπολογιστών, οι οποίοι από τους μεγάλους σε μέγεθους και αδύναμους σε λειτουργία υπολογιστές λυχνιών κενού της δεκαετίας του 1950, έως το 2018 αναπτύχθηκαν και εξαπλώθηκαν παντού ως φορητοί υπολογιστές, ή έξυπνα τηλέφωνα, ή ενσωματωμένοι σε διάφορα οικιακά και άλλα αντικείμενα (διαδίκτυο των πραγμάτων, και προσαρτώμενοι υπολογιστές). Από τη δεκαετία του 1990 και έπειτα, η επίδραση των υπολογιστών καθώς και παράλληλα η επεξεργασία πληροφοριών αυξήθηκε κατακόρυφα με την ευρεία κοινωνικο-οικονομική διάδοση και ανάπτυξη του διαδικτύου και συγκεκριμένα του Παγκοσμίου Ιστού, φέρνοντας την εποχή της Πληροφορίας.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Σύγχρονη ιστορία
Αρτέμ Ανατόλεβιτς Κλιμένκο
Ο Αρτέμ Ανατόλεβιτς Κλιμένκο ( Артём Анатольевич Клименко  ; γεννήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 1994) είναι Ρώσος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής της ΟΥΝΙΚΣ Καζάν του Πρωταθλήματος VTB και της Ευρωλίγκας.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Τον Μάρτιο του 2014, ο Κλιμένκο ανακοίνωσε τις προθέσεις του να μπει στο ντραφτ του ΝΒΑ του 2014. Τον Μάιο του 2014, η Άβτοντορ πρόσθεσε μία ρήτρα εξαγοράς στο συμβόλαιό του και αργότερα ταξίδεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες για να παρακολουθήσει διάφορες προπονήσεις στο NBA. Στις 26 Ιουνίου 2014, έμεινε χωρίς ομάδα στο ντραφτ του 2014.
Την περίοδο 2015–16, ο Κλιμένκο κέρδισε το βραβείο Νέου Παίχτη της Χρονιάς του Πρωταθλήματος VTB.
Στις αρχές Δεκεμβρίου 2016, ο Κλιμένκο υπέγραψε συμβόλαιο με την ΟΥΝΙΚΣ Καζάν μέχρι το τέλος της χρονιάς 2016-2017.
Στις 10 Ιουλίου 2018, ο Κλιμένκο υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την ΟΥΝΙΚΣ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σέντερ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ούνικς Καζάν Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αβτοντόρ Σαράτοφ Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
1492: Χριστόφορος Κολόμβος
Η ταινία πραγματεύεται τα δύο πρώτα ταξίδια του Χριστόφορου Κολόμβου στο Νέο Κόσμο και την εγκαθίδρυση ενός αποικιοκρατικού καθεστώτος εκμετάλλευσης του πλούτου της νέας ηπείρου, καθώς και την επίδραση που είχε στους αυτόχθονες πληθυσμούς.
Πλοκή
Γνωρίζοντας ότι η γη είναι στρογγυλή, ο Χριστόφορος Κολόμβος αποφασίζει να κάνει ένα ταξίδι προς τα δυτικά στην Ασία, αλλά δεν έχει πλήρωμα και πλοίο. Οι Καθολικοί θεολόγοι στο Πανεπιστήμιο της Σαλαμάνκα αποδοκιμάζουν έντονα το σχέδιο του Κολόμβου, χωρίς να ενδιαφέρονται για ιδέες που έρχονται σε αντίθεση με τα γραπτά του Πτολεμαίου. Ο Κολόμβος προσεγγίζεται από τον Μάρτιν Πιντσόν, έναν εφοπλιστή από το Πάλος, ο οποίος τον συστήνει στον τραπεζίτη Σαντάνγκελ, στον οποίο η βασίλισσα Ισαβέλλα Α' χρωστάει χρήματα. Ο Κολόμβος συναντά τη βασίλισσα, η οποία συμφώνει να χρηματοδοτήσει το ταξίδι του με αντάλλαγμα την υπόσχεσή του να φέρει πίσω επαρκή πλούτο σε χρυσό.
Ο Κολόμβος εξαπατά πολλά μέλη του πληρώματος λέγοντάς τους ότι το ταξίδι θα διαρκέσει μόνο επτά εβδομάδες. Τρία πλοία αναχωρούν. Περνούν εννέα εβδομάδες στη θάλασσα χωρίς να υπάρχουν σημάδια στεριάς. Το πλήρωμα γίνεται ανήσυχο και στρέφεται προς την ανταρσία. Ο Κολόμβος προσπαθεί να τους αναζωογονήσει με μια εμπνευσμένη ομιλία, που συμπίπτει με έναν γρήγορο άνεμο, που προτρέπει τους άνδρες να επιστρέψουν στα καθήκοντά τους. Τη νύχτα, ο Κολόμβος παρατηρεί κουνούπια στο κατάστρωμα, υποδεικνύοντας ότι η γη δεν είναι μακριά. Ξαφνικά, μέσα από την ομίχλη βλέπουν την πλούσια βλάστηση και τις αμμώδεις παραλίες του Γκουαναχάνι.
Οι Ευρωπαίοι γίνονται φίλοι με τους ντόπιους ντόπιους, οι οποίοι τους δείχνουν χρυσό που έχουν μαζέψει. Ο Κολόμβος διδάσκει σε έναν από αυτούς ισπανικά για να μπορούν να επικοινωνούν. Στη συνέχεια τους ενημερώνει ότι θα επιστρέψει στην Ισπανία και θα ακολουθήσει η άφιξη πολλών ακόμη Ευρωπαίων. Ο Κολόμβος αφήνει πίσω του μια ομάδα για να ξεκινήσει τον αποικισμό της Αμερικής. Πίσω στην Ισπανία, λαμβάνει μεγάλη τιμή από τη βασίλισσα και δειπνεί με το συμβούλιο, το οποίο εκφράζει την απογοήτευση του για τη μικρή ποσότητα χρυσού που έφερε πίσω, αλλά η βασίλισσα εγκρίνει τα δώρα του. Στη δεύτερη αποστολή, ο Κολόμβος παίρνει μαζί του 17 πλοία και πάνω από 1.000 άνδρες στο νησί. Ωστόσο, όλα τα μέλη του πληρώματος που έμειναν πίσω βρέθηκαν να έχουν σκοτωθεί. Όταν η φυλή ιθαγενών έρχεται αντιμέτωπη με τον Κολόμβο και τα στρατεύματά του, του λένε ότι ήρθε μια άλλη φυλή και τους σκότωσε. Ο Κολόμβος επιλέγει να τους πιστέψει, αλλά ο διοικητής του, Μόξικα δεν πείθεται. Αρχίζουν να χτίζουν την πόλη Λα Ιζαμπέλα και τελικά καταφέρνουν να σηκώσουν την καμπάνα της πόλης στον πύργο της.
Τέσσερα χρόνια αργότερα, οι ντόπιοι αναγκάζονται να εξορύξουν χρυσό. Το καθεστώς του Μόξικα τιμωρεί όποιον δεν βρει χρυσό κόβοντάς του το χέρι. Η είδηση ​​αυτής της πράξης βίας εξαπλώνεται σε όλες τις ιθαγενείς φυλές και όλοι εξαφανίζονται στο δάσος. Ο Κολόμβος αρχίζει να ανησυχεί για έναν πιθανό πόλεμο, με τους ντόπιους να τους ξεπερνούν κατά πολύ σε πληθυσμό. Επιστρέφοντας στο σπίτι του, το βρίσκει να καίγεται από τον Μόξικα και τους οπαδούς του, επιβεβαιώνοντας τη μη δημοτικότητά του μεταξύ μιας συγκεκριμένης φατρίας των εποίκων. Σύντομα, οι φυλές φτάνουν για να πολεμήσουν τους Ισπανούς και το νησί καταστρέφεται από τον πόλεμο, με τον κυβερνήτη του Κολόμβου να ανατίθεται εκ νέου με εντολή να επιστρέψει στην Ισπανία.
Box office
Η ταινία έκανε πρεμιέρα σε 66 κινηματογραφικές αίθουσες στην Ισπανία, κερδίζοντας 1 εκατομμύριο δολάρια τις πρώτες πέντε ημέρες της.. Στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά, κυκλοφόρησε από την Paramount Pictures στις 9 Οκτωβρίου 1992 σε 1.008 αίθουσες. Η έκδοση που κυκλοφόρησε εκεί τροποποιήθηκε στα 150 λεπτά, ενώ αφαιρέθηκαν κάποιες σκηνές βίας και βαρβαρότητας προκειμένου να επιτευχθεί βαθμολογία έγκρισης προβολής. Η ταινία ήταν μια αποτυχία στις Ηνωμένες Πολιτείες, κάνοντας το ντεμπούτο της στο νούμερο 7 με εισπράξεις 3.002.680 δολάρια, χειρότερο από το άνοιγμα του Christopher Columbus: The Discovery νωρίτερα μέσα στη χρονιά, και συνέχισε με εισπράξεις μόλις 7 εκατομμύρια δολάρια. Κυκλοφόρησε στη Γαλλία στις 12 Οκτωβρίου 1992, με εισπράξεις 1,46 εκατομμυρίων δολαρίων στο πρώτο σαββατοκύριακο από 264 αίθουσες. Στη δεύτερη εβδομάδα της στην Ευρώπη, ήταν η ταινία με τις υψηλότερες εισπράξεις με εισπράξεις άνω των 7,7 εκατομμυρίων δολαρίων, συμπεριλαμβανομένων 1,77 εκατομμυρίων δολαρίων την πρώτη εβδομάδα στη Γερμανία σε 213 αίθουσες. Η ταινία δεν πήγε καλά στην Ιταλία με 261.800 δολάρια το σαββατοκύριακο της πρεμιέρας της σε 33 αίθουσες. Μέχρι το τέλος του 1992, είχε εισπράξει 40 εκατομμύρια δολάρια διεθνώς, για ένα παγκόσμιο σύνολο 47 εκατομμύρια δολάρια. Συνέχισε με εισπράξεις 59 εκατομμύρια δολάρια.
Ο σκηνοθέτης Ρίντλεϊ Σκοτ ​​κατηγόρησε αργότερα την αποτυχία της ταινίας στους Αμερικανούς που δεν καταλαβαίνουν τις ευρωπαϊκές προφορές: «Δεν ακούνε εκτός και αν είναι από το Τέξας ή την Αμερική, σωστά;» και σκέφτηκε: «Είναι μια από τις αγαπημένες μου ταινίες. Αυτό που είναι ενδιαφέρον, δεν ήξεραν πώς να το κυκλοφορήσουν στην Αμερική. Αλλά στην Ευρώπη, έφτασε τα 57 εκατομμύρια δολάρια.»
Κριτικές
Συνολικά, η ταινία έλαβε μικτές κριτικές από κριτικούς,    με τον ιστότοπο συλλογής κριτικών Rotten Tomatoes να δίνει στην ταινία βαθμολογία 32% βασισμένη σε 22 κριτικές. Η κριτική συναίνεση αναφέρει: "Ιστορικά ανακριβής και δραματικά αδρανές, η επανάληψη των κατορθωμάτων του Χριστόφορου Κολόμβου από τον Ρίντλεϊ Σκοτ ​​είναι ένα έπος χωρίς μεγαλείο ή διορατικότητα». Ωστόσο, ο κριτικός κινηματογράφου Ρότζερ Ίμπερτ ανέφερε ότι η ταινία ήταν ικανοποιητική και ότι: «ο Ντεπαρντιέ της δίνει βαρύτητα, οι υποστηρικτικές ερμηνείες είναι πειστικές, οι τοποθεσίες είναι ρεαλιστικές και έχουμε έμπνευση να σκεφτούμε ότι χρειάστηκε όντως κάποιο μεράκι για να πάνε στο πουθενά μόνο και μόνο επειδή ένα πορτοκάλι ήταν στρογγυλό». Το κοινό που ερωτήθηκε από το CinemaScore έδωσαν στην ταινία βαθμό "B+" σε κλίμακα από Α+ έως F.
Παραπομπές
<References/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1992 Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές επικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές επικές ταινίες Κατηγορία:Ισπανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Ισπανικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ρίντλεϊ Σκοτ Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αγγλία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ισπανία Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Βαγγέλη Παπαθανασίου
Μικροφαλλία
Η μικροφαλλία είναι ένας κλινικός όρος πού αναφέρεται σε πέη, το μέγεθος των οποίων είναι μικρότερο κατά 2,5 σταθερές αποκλίσεις από το μέσο όρο. Η πάθηση μπορεί να αναγνωριστεί αμέσως μετά τη γέννηση, ενώ συνήθως ο όρος χρησιμοποιείται όταν τα υπόλοιπα μέρη του πέους είναι σχηματισμένα κανονικά.
Διάγνωση
Η διάγνωση είναι πολύ εύκολη και μπορεί να πραγματοποιηθεί με μία απλή κλινική επίσκεψη σε ανδρολόγο. Η διάγνωση μπορεί να πραγματοποιηθεί σε οποιαδήποτε ηλικία, ακόμα και αμέσως μετά τη γέννηση.
Φαρμακευτική θεραπεία με ορμόνες
Η ανάπτυξη του πέους πριν τη γέννηση και μέχρι το τέλος της εφηβείας επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό από την ορμόνη τεστοστερόνη καθώς και επίσης (αν και σε μικρότερο βαθμό) από την αυξητική ορμόνη. Σε περίπτωση που η μικροφαλλία διαγνωστεί σε νηπιακή ηλικία, μπορεί να δοθεί φαρμακευτική δόση τεστοστερόνης για μικρή χρονική περίοδο (σπάνια πάνω από 3 μήνες), που συχνά οδηγεί σε μικρή αύξηση του μεγέθους του πέους.
Εγχείρηση
Αν και υπάρχουν περιστατικά μικροφαλλίας στα οποία πραγματοποιήθηκε φαλλοπλαστική, με στόχο την αύξηση του μεγέθους, τα αποτελέσματα τους σε γενικές γραμμές δε θεωρήθηκαν ικανοποιητικά ώστε αυτού του τύπου εγχειρήσεις να καθιερωθούν και να εφαρμόζονται σε ευρεία κλίμακα. Στο παρελθόν (1960 μέχρι τα τέλη του 1970) συχνά προτείνονταν και εφαρμοζόταν αλλαγή φύλλου σε νεαρά αγόρια, με τη συγκατάθεση των γονέων φυσικά. Το νοσοκομείο Johns Hopkins μάλιστα ήταν το πιο γνωστό κέντρο όπου εφαρμοζόταν αλλαγές φύλου σε νεαρά αγόρια με μικροφαλλία. Αυτή η πρακτική όμως από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 έχει ουσιαστικά σταματήσει. Σήμερα δεν υπάρχουν χειρουργικές επεμβάσεις που να συστήνονται τεκμηριωμένα για την αντιμετώπιση της μικροφαλλίας.
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών Ουρουγουάης
Το Καμπεονάτο Ουρουγουάγιο (ισπανικά: Campeonato Uruguayo) αποτελεί την κορυφαία επαγγελματική κατηγορία στο σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Ουρουγουάης. Διοργανώτρια αρχή του πρωταθλήματος είναι η Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Ουρουγουάης.
Η διοργάνωση, θεωρείται ως το 23ο ισχυρότερο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου του 21ου αιώνα από τη Διεθνή Ομοσπονδία Ιστορίας και Στατιστικής του Ποδοσφαίρου. Πολυνίκης είναι η Πενιαρόλ με 51 πρωταθλήματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ουρουγουάης Ουρουγουάης
Μπρι-Κοντ-Ρομπέρ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπρικοντουά ή Μπριάρ (γαλλικά: Bricomtois ή Briards).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
SOLID
Στην πληροφορική αντικειμενοστρεφή προγραμματισμό, το SOLID είναι ένα μνημονικό ακρωνύμιο για πέντε αρχές σχεδιασμού που αποσκοπούν στο να κάνουν τα σχέδια λογισμικού πιο κατανοητά, ευέλικτα και διατηρήσιμα. Δεν σχετίζεται με τις αρχές σχεδιασμού λογισμικού GRASP. Οι αρχές είναι ένα υποσύνολο πολλών αρχών που προωθούνται από τον Αμερικανό μηχανικό και εκπαιδευτή Robert C. Martin. Αν και εφαρμόζονται σε οποιονδήποτε αντικειμενοστρεφή σχεδιασμό, οι αρχές SOLID μπορούν επίσης να αποτελέσουν μια βασική φιλοσοφία για μεθοδολογίες όπως η ευέλικτη ανάπτυξη ή η προσαρμοστική ανάπτυξη λογισμικού. Η θεωρία των αρχών SOLID εισήχθη από τον Martin στο βιβλίο του 2000 Principles and Design Patterns, αν και το SOLID αρκτικόλεξο εισήχθη αργότερα από τον Michael Feathers.
Κατηγορία:Αντικειμενοστρεφής προγραμματισμός Κατηγορία:Σχεδιασμός λογισμικού
Εγιαλέτι του Χαμπές
Το εγιαλέτι του Χαμπές (οθωμανικά τουρκικά: ایالت حبش, Eyletlet-i Ḥabeş), ήταν εγιαλέτι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Επεκτεινόταν στις περιοχές της παράκτιας Χετζάζης και της βορειοανατολικής Αφρικής που συνόρευαν με τη λεκάνη της Ερυθράς Θάλασσας. Στη βορειοανατολική Αφρική, το εγιαλέτι περιλάμβανε τη Μασάουα, το Χιργκίγκο, το Σουακίν και τις ενδοχώρες τους. Όπως και ο οθωμανικός έλεγχος στη Βόρεια Αφρική, την Υεμένη, το Μπαχρέιν και τη Λαχσά, οι Οθωμανοί δεν είχαν αποτελεσματικό, μακροπρόθεσμο έλεγχο έξω από τα λιμάνια όπου υπήρχε άμεση οθωμανική παρουσία και φρουρά.
Διοικητικές διαιρέσεις
Τα σαντζάκια του εγιαλετίου:
Τα σαντζάκια το 1860:
Παραπομπές
Χαμπες
Έντουαρντ Μοντ Θόμπσον
Ο Σερ Έντουαρντ Μοντ Θόμπσον (αγγλ. Sir Edward Maunde Thompson) (1840-1929) ήταν Βρετανός παλαιογράφος, διευθυντής βιβλιοθήκης και διευθυντής του Βρετανικού Μουσείου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1840. Γονείς του ήταν ο Έντουαρντ Θόμπσον, Κούστος του Κλάρεντον Πάρις της Τζαμάικα, και η Ελίσα Χέιχαρστ Πουλ, επίσης από το Κλάρεντον. Σχολείο πήγε στο Ράγκμπι της Αγγλίας. Σπούδασε στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Παντρεύτηκε το 1864 την Τζιορτζιάνα Σουζάννα ΜακΚένζι, και απέκτησε μια κόρη και τρεις γιους. Διορίστηκε διευθυντής και αρχιβιβλιοθηκάριος του Βρετανικού Μουσείου το 1888 και υπηρέτησε μέχρι το 1909. Ανανέωσε τις προδιαγραφές του προσωπικού και γενικά του μουσείου, και βελτίωσε σημαντικά την πρόσβαση του κοινού στα εκθέματα. Ήταν ιδρυτικό μέλος της Βρετανικής Ακαδημίας το έτος 1901, και διετέλεσε δεύτερος κατά χρονική σειρά πρόεδρος. Τιμήθηκε με τον ιπποτικό τίτλο του «Σερ» το 1895, και έλαβε τιμητικές αναγορεύσεις από πολλά πανεπιστήμια. Απεβίωσε στις 14 Σεπτεμβρίου 1929.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παλαιογράφοι
Ζαγαρίδες Αιτωλοακαρνανίας
Οι Ζαγαρίδες ή Ζαγάρδες ή Ζαγαράδες είναι μικρή ακατοίκητη νησίδα στον Πατραϊκό κόλπο και στη Λιμνοθάλασσα Μεσολογγίου η οποία βρίσκεται νοτιοανατολικά από τις Βρωμαλυκές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά του Πατραϊκού κόλπου Κατηγορία:Ακατοίκητα νησιά
.pl
.pl είναι ο top-level domain κωδικός για την Πολωνία στο Διαδίκτυο. Τον κωδικό διαχειρίζεται ανελλιπώς από το 1990 το Επιστημονικό και Ακαδημαϊκό Δίκτυο Υπολογιστών (Naukowa i Akademicka Sieć Komputerowa, NASK). Τον Νοέμβριο του 2021 υπήρχαν 2521159 καταχωρημένα ονόματα τομέα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
www.dns.pl Ο επίσημος ιστότοπος του φορέα διαχείρισης
Κατηγορία:Πολωνία Κατηγορία:Top-level domains
Toppdomän
Ιωάννης Α΄ του Οπόλε
Ο Ιωάννης Α΄, πολων. Jan I Opolski (1410/13 - 5 Σεπτεμβρίου 1439) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Στσέλτσε ήταν δούκας του Οπόλε (από το 1437, με τον αδελφό του).
Βιογραφία
Το 1437 διαδέχθηκε τον πατέρα του, μαζί με τον μικρότερο αδελφό του Νικόλαο Α΄ στο δουκάτο του Οπόλε. Το 1438 δήλωσε υποτέλεια (homage) στον Καζίμιρ Δ΄ των Γιαγκελλόνων της Πολωνίας-Λιθουανίας, όταν αυτός επρόκειτο να εκλεχθεί βασιλιάς της Βοημίας· όταν εκείνος παραιτήθηκε και στέφθηκε ο Αλβέρτος των Αψβούργων, δήλωσε ξανά υποτέλεια στον δούκα αυτόν της Αυστρίας. Αυτό έγινεστο Βρόκλαφ.
Απεβίωσε 26-29 ετών, άγαμος, και το δουκάτο περιήλθε στον αδελφό του Νικόλαο Α΄.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Φρειδερίκη Αυγούστα Σοφία του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ
Η Φρειδερίκη Αυγούστα Σοφία του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ (Friederike Auguste Sophie von Anhalt-Bernburg, 28 Αυγούστου 1744 - 12 Απριλίου 1827) ήταν κόρη του Βίκτωρα Φρειδερίκου του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 28 Αυγούστου 1744 στο Μπέρνμπουργκ και ήταν το τέταρτο παιδί και τρίτη κόρη του Βίκτωρα Φρειδερίκου του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ και της δεύτερης συζύγου του Αλβερτίνας των Χοεντσόλλερν, κόρης του Αλβέρτου Φρειδερίκου του Βρανδεμβούργου-Σβετ.
Στις 22 Μαΐου 1764 παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Αύγουστο του Άνχαλτ-Τσερμπστ στο Μπάλενστετ. Το ζευγάρι δεν απέκτησε απογόνους.
Απεβίωσε στις 12 Απριλίου 1827 στο Κόσβιχ σε ηλικία 82 ετών.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας
Άντζελο Μαρία Μπαντίνι
Ο Άντζελο Μαρία Μπαντίνι (Angelo Maria Bandini, 25 Σεπτεμβρίου 1726 – 10 Αυγούστου 1803) ήταν Ιταλός συγγραφέας και βιβλιοθηκάριος.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου 1726 στη Φλωρεντία. Ορφανός από μικρό παιδί μεγάλωσε κοντά στον θείο του και σημαντικό δικηγόρο το επάγγελμα, Τζουζέππε Μπαντίνι. Διδάχτηκε τα γράμματα σε σχολή Ιησουιτών και έδειξε μεγάλη κλίση στην σπουδή των αρχαιοτήτων. Ταξίδεψε στη Βιέννη το 1747 διατελώντας ως γραμματέας του επισκόπου της Βολτέρας. Γνωρίστηκε με τον αυτοκράτορα και έλαβε πρόσκληση να διαμείνει στη Ρώμη, όπου αφιερώθηκε στην μελέτη της πλούσιας συλλογής της Βιβλιοθήκης του Βατικανού. Για λόγους υγείας επέστρεψε στη Φλορεντία και διορίστηκε βιβλιοθηκάριος. Απεβίωσε το 1803. Διέθεσε όλη του την περιουσία για την ίδρυση ενός δημοσίου σχολίου και για άλλους πολλούς αγαθοεργούς και φιλανθρωπικούς σκοπούς.
Συγγράμματα
Άφησε πολλά συγγράμματα, από τα οποία, τα σημαντικότερα είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί συγγραφείς Κατηγορία:Παλαιογράφοι
Κύπελλο Κύπρου πετοσφαίρισης ανδρών 1999-00
Το Κύπελλο Κύπρου 1999-00 ήταν η 26η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου (23η υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης). Συμμετείχαν οι δέκα ομάδες της Α΄ κατηγορίας 1999-00. Νικήτρια ήταν η Νέα Σαλαμίνα για 4η φορά στην ιστορία της.
Α΄ φάση
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων της Α΄ φάσης (διπλοί αγώνες, ένας στην έδρα κάθε ομάδας).
Προημιτελικά
Στην προημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων. 1 Ο Μαραθώνας είχε καλύτερο συντελεστή πόντων (142 έναντι 137 της Αναγέννησης).
Φάιναλ Φορ
Οι 4 ομάδες που προκρίθηκαν από την προημιτελική φάση συμμετείχαν στο Φάιναλ Φορ της διοργάνωσης, το οποίο πραγματοποιήθηκε στο Κλειστό Απόλλωνα Λεμεσού στη Λεμεσό.
Ημιτελικά
Στην ημιτελική φάση έγιναν μονοί αγώνες. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων, οι οποίοι διεξήχθησαν στις 19 Απριλίου 2000.
Πηγές
Κατηγορία:Κύπελλο Κύπρου (πετοσφαίριση ανδρών) Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 1999 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2000
Ασκός Αιτωλοακαρνανίας
Ο Ασκός είναι μικρή ακατοίκητη νησίδα στον Πατραϊκό κόλπο και στη Λιμνοθάλασσα Μεσολογγίου η οποία βρίσκεται ανάμεσα από στις Βρωμαλυκές (νοτιοανατολικά) και τις Ζαγαρίδες (βορειοδυτικά).
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά του Πατραϊκού κόλπου Κατηγορία:Ακατοίκητα νησιά
Ντονμπάς
right|thumb|250px|Ο σύγχρονος ορισμός του Ντονμπάς στα ΜΜΕ Το Ντονμπάς (Ρωσικά: Донба́сс, Ουκρανικά: Донба́с) είναι μια ιστορική, πολιτιστική και οικονομική περιοχή στην Ουκρανία. Η λέξη «Ντονμπάς» είναι σύνθετη και σχηματίζεται από τις λέξεις λεκάνη και Ντονέτς (Ουκρανικά: Донецький басейн, μετάφραση Donetskyj basejn, Ρωσικά: Донецкий бассейн, Donetskij bassejn) και αναφέρεται στον ποταμό Ντονέτς που διέρχεται από αυτήν. Μερικά από τα εδάφη του Ντονμπάς ελέγχονται από δύο ομάδες αυτονομιστών κατά τη διάρκεια του Ρωσο-Ουκρανικού Πολέμου, τις Λαϊκές Δημοκρατίες του Ντόνετσκ και του Λουχάνσκ. Το όνομα της λεκάνης άνθρακα είναι μια αναφορά στην κορυφογραμμή του Ντονέτς. Υπάρχουν πολυάριθμοι ορισμοί για την έκταση της περιοχής.
Ο πιο συνηθισμένος ορισμός που χρησιμοποιείται σήμερα αναφέρεται στις περιοχές Ντόνετσκ και Λουχάνσκ της Ουκρανίας, ενώ η ιστορική περιοχή εξόρυξης άνθρακα εξαιρεί τμήματα αυτών των δύο παραπάνω περιφερειών και περιλάμβανε περιοχές στην Περιφέρεια Ντνιπροπετρόβσκ και τη Νότια Ρωσία. Μια ευρωπεριφέρεια με το ίδιο όνομα αποτελείται από τις περιφέρειες Ντόνετσκ και Λουχάνσκ στην Ουκρανία και την Περιφέρεια Ροστόφ στη Ρωσία. Το Ντονμπάς αποτέλεσε το ιστορικό σύνορο μεταξύ του κοζακικού νομού της Ζαπορίζιας και των Κοζάκων του Ντον. Ήταν μια σημαντική περιοχή εξόρυξης άνθρακα από τα τέλη του 19ου αιώνα, όταν έγινε μια βαριά βιομηχανοποιημένη περιοχή.
Τον Μάρτιο του 2014, μετά τις ουκρανικές διαδηλώσεις του 2013 και την Ουκρανική επανάσταση του 2014, μεγάλες περιοχές του Ντονμπάς ήταν επίκεντρο των αναταραχών στην Ουκρανία. Αυτή η αναταραχή εξελίχθηκε αργότερα σε πόλεμο μεταξύ των φιλορώσων αυτονομιστών που συνδέονται με τις αυτοαποκαλούμενες «Λαϊκές Δημοκρατίες» του Ντόνετσκ και του Λουχάνσκ, οι οποίες αναγνωρίζονται μόνο από τη Ρωσία αλλά από κανένα άλλο μέλος των Ηνωμένων Εθνών. Οι δύο δημοκρατίες υποστηρίζονται από τη Ρωσία, η οποία προμηθεύει τις δημοκρατίες με όπλα και πυρομαχικά, στρατιωτικές υπηρεσίες, υπηρεσίες ασφαλείας, μισθοφόρους και εθελοντές, ενάντια στην κυβέρνηση της Ουκρανίας. Η δε Ουκρανία εξοπλίζει κυρίως παραστρατιωτικές οργανώσεις και τα τάγματα Αζόφ που είναι κυρίως ναζιστικά, με συμβολή των αμερικανικών δυνάμεων και ευρωπαϊκών, και από το 2014 και έπειτα, δημιουργεί στρατιωτικές επιθέσεις προς τον πληθυσμό τού Ντονμπάς με αποτέλεσμα οι εχθροπραξίες να συνεχίζονται μέχρι και τον Μάιο του 2022. Την παρούσα κατάσταση τον κυρίως έλεγχο τον έχουν οι ρωσόφωνες δυνάμεις.
Πριν από τον πόλεμο, η πόλη του Ντόνετσκ (τότε η πέμπτη μεγαλύτερη πόλη της Ουκρανίας) θεωρούνταν η ανεπίσημη πρωτεύουσα του Ντονμπάς. Οι μεγάλες πόλεις (με πάνω από 100.000 κάτοικους) περιλάμβανουν το Λουχάνσκ, τη Μαριούπολη, τη Μακιγίβκα, τη Χόρλιβκα, το Κραματόρσκ, το Σλόβιανσκ, το Αλτσέβσκ, Σιεβιεροντονέτσκ και το Λίσιτσανσκ. Τώρα το Κραματόρσκ είναι το προσωρινό διοικητικό κέντρο της περιφέρειας Ντονέτσκ, ενώ το προσωρινό διοικητικό κέντρο της περιφέρειας Λουχάνσκ είναι το Σιεβιεροντονέτσκ. Από την πλευρά των αυτονομιστών, το Ντονέτσκ, η Μακιγίβκα και η Χόρλιβκα είναι οι μεγαλύτερες πόλεις στη Λαϊκή Δημοκρατία του Ντονέτσκ και το Λουχάνσκ και το Αλτσέφσκ στη Λαϊκή Δημοκρατία του Λουγκάνσκ.
Γεωγραφία
Υπάρχουν πολλές απόψεις και ορισμοί για την έκταση της περιοχής και τα όριά της δεν έχουν επισημανθεί ποτέ επισήμως. Ο συνηθέστερος ορισμός που χρησιμοποιείται σήμερα αναφέρεται στις περιφέρειες Ντόνετσκ και Λουχάνσκ της Ουκρανίας, ενώ η ιστορική περιοχή εξόρυξης άνθρακα απέκλεισε τμήματα αυτών των περιοχών και περιελάμβανε περιοχές στην περιφέρεια του Ντνιπροπετρόβσκ και τη νότια Ρωσία. Ευρωπεριφέρεια με το ίδιο όνομα αποτελείται από τις περιφέρειες (ομπλάστ) Ντονέτσκ και Λουγκάνσκ στην Ουκρανία και την Περιφέρεια Ροστόφ στη Ρωσία. Το Ντονμπάς ήταν το ιστορικό σύνορο μεταξύ του Ζαποριζιανών κοζάκων και των κοζάκων του Ντον. Ήταν σημαντική περιοχή εξόρυξης άνθρακα κατά τα τέλη του 19ου αιώνα, όταν και εξελίχθηκε σε ιδιαίτερα βιομηχανοποιημένη περιοχή.
Πόλεις
Πριν από τον πόλεμο, η πόλη Ντονέτσκ (τότε η πέμπτη μεγαλύτερη πόλη της Ουκρανίας) θεωρήθηκε ανεπίσημη πρωτεύουσα του Ντομπάς. Στις μεγάλες πόλεις (άνω των 100.000 κατοίκων) περιλαμβάνονται επίσης οι Λουχάνσκ, Μαριούπολη και Κράματορσκ, προσωρινό διοικητικό κέντρο της περιοχής Ντονέτσκ.
Ιστορία
thumb|Σημαία του [[Διεθνές Κίνημα του Ντονμπάς|Διεθνές Κινήματος του Ντονμπάς, το οποίο ιδρύθηκε στις 18 Νοεμβρίου 1990 και διαλύθηκε το 2003]] thumb|Χάρτης της [[Κουμανίας στην Ευρασία γύρω στο 1200]] thumb|Χάρτης των αραιοκατοικημένων [[Άγρια Πεδία|Άγριων Πεδίων τον 17ο αιώνα]] Η περιοχή έχει κατοικηθεί εδώ και αιώνες από διάφορες νομαδικές φυλές όπως οι: Σκύθες, Αλανοί, Ούννοι, Βούλγαροι, Πετσενέγκοι, Κιπτσάκοι, Τουρκομογγόλοι, Τάταροι και Νογκάι. Η περιοχή που τώρα είναι γνωστή ως Ντονμπάς ήταν σε μεγάλο βαθμό ακατοίκητη μέχρι το δεύτερο μισό του 17ου αιώνα, όταν οι Κοζάκοι του Ντον ίδρυσαν τους πρώτους μόνιμους οικισμούς στην περιοχή.
Η πρώτη πόλη στην περιοχή ιδρύθηκε το 1676, με το όνομα Σολάνογιε, το σημερινό Σολεντάρ, η οποία χτίστηκε για την εκμετάλλευση των νεοανακαλυφθέντων αποθεμάτων πετρώματος αλατιού. Παλαιότερα γνωστή ως Άγρια Πεδία, η περιοχή που λέγεται Ντονμπάς ήταν σε μεγάλο βαθμό υπό τον έλεγχο του Ουκρανικού Κοζάκικου Χετμανάτου και του Τουρκικού Χανάτου της Κριμαίας μέχρι το τέλος του 18ου αιώνα, όταν η Ρωσική Αυτοκρατορία κατέκτησε το Χετμανάτο και προσάρτησε το Χανάτο.
Στα τέλη του 18ου αιώνα πολλοί Ρώσοι, Σέρβοι και Έλληνες μετανάστευσαν στην περιοχή.
Η τσαρική Ρωσία ονόμασε τα κατακτημένα εδάφη «Νέα Ρωσία». Καθώς η Βιομηχανική Επανάσταση επικράτησε στην Ευρώπη, οι τεράστιοι πόροι άνθρακα της περιοχής, οι οποίοι ανακαλύφθηκαν το 1721, άρχισαν να αξιοποιούνται στις τελευταίες δεκαετίες του 19ου αιώνα.
Όταν άρχισε η εκμετάλλευση των κοιτασμάτων άνθρακα, η περιοχή ονομάστηκε Ντονμπάς, από την «Ανθρακοφόρα ζώνη του Ντονέτς» (Донецький вугільний басейн, Донецкий каменноугольный бассейн) αναφερόμενη στην περιοχή κατά μήκος του ποταμού Ντονέτς όπου βρέθηκαν τα περισσότερα από τα αποθέματα άνθρακα. Η άνοδος της ανθρακοβιομηχανίας άνθρακα οδήγησε σε μια πληθυσμιακή έκρηξη στην περιοχή, η οποία οδηγήθηκε σε μεγάλο βαθμό από Ρώσους αποίκους. Η περιοχή διοικούνταν ως μέρος του Κυβερνείου Αικατερινοσλάβ.
Το Ντόνετσκ, η σημαντικότερη πόλη της περιοχής σήμερα, ιδρύθηκε το 1869 από τον Ουαλό επιχειρηματία Τζον Χιουζ στην τοποθεσία της παλιάς πόλης των Κοζάκων της Ζαπορόζιας, Ολεξαντρίβκα. Ο Χιουζ έχτισε ένα χαλυβουργείο και ίδρυσε πολλά ανθρακωρυχεία στην περιοχή. Η πόλη ονομάστηκε Γιουζόφκα (Юзовка). Με την ανάπτυξη της Γιουζόφκα και παρόμοιων πόλεων, μεγάλες ποσότητες ακτημόνων αγροτών από κοντινές επαρχίες της Ρωσικής Αυτοκρατορίας κατέφθασαν στο Ντονμπάς αναζητώντας δουλειά.
Σύμφωνα με τη Ρωσική Αυτοκρατορική Απογραφή του 1897, οι Ουκρανοί («Μικροί Ρώσοι», στην επίσημη αυτοκρατορική ορολογία) αποτελούσαν το 52.4% του πληθυσμού της περιοχής, ενώ οι Ρώσοι το 28.7%. Οι Έλληνες, οι Γερμανοί, οι Εβραίοι και οι Τάταροι είχαν επίσης σημαντική παρουσία στο Ντονμπάς, ιδιαίτερα στην περιοχή της Μαριούπολης, όπου αποτελούσαν το 36,7% του πληθυσμού. Παρόλα αυτά, οι Ρώσοι αποτελούσαν την πλειοψηφία του βιομηχανικού εργατικού δυναμικού. Οι Ουκρανοί κυριαρχούσαν στις αγροτικές περιοχές, αλλά οι πόλεις συχνά ήταν αμιγώς ρωσικές, καθώς είχαν αποικιστεί από Ρώσους που αναζητούσαν δουλειά στις βαριές βιομηχανίες της περιοχής. Όσοι Ουκρανοί μετακόμισαν στις πόλεις για δουλειά αφομοιώθηκαν γρήγορα στη ρωσόφωνη εργατική τάξη.
Σοβιετική εποχή
thumb|Ρωσική προπαγανδιστική αφίσα του 1921 που γράφει «Το Ντονμπάς είναι η καρδιά της Ρωσίας» Τον Απρίλιο του 1918 στρατεύματα πιστά στη Λαϊκή Δημοκρατία της Ουκρανίας κατέλαβαν μεγάλο τμήμα της περιοχής. Για ένα διάστημα, τα κυβερνητικά όργανα της ΛΔ Ουκρανίας λειτουργούσαν στο Ντονμπάς παράλληλα με τους αντίστοιχους Ρωσικής Προσωρινής Κυβέρνησης. Το Ουκρανικό Κράτος, ο διάδοχος της Ουκρανικής Λαϊκής Δημοκρατίας, μπόρεσε τον να θέσει την περιοχή υπό τον έλεγχό του τον επόμενο μήνα για σύντομο χρονικό διάστημα με τη βοήθεια των Γερμανών και Αυστροουγγρικών.
Κατά τη διάρκεια του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου 1917–22, ο Νέστορ Μάχνο, ο οποίος διοικούσε τον Επαναστατικό Αντάρτικο Στρατό της Ουκρανίας, ήταν ο δημοφιλέστερος ηγέτης στο Ντονμπάς.
Μαζί με άλλα εδάφη που κατοικούνταν από Ουκρανούς, το Ντονμπάς ενσωματώθηκε στην Ουκρανική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία στον απόηχο του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου. Οι Κοζάκοι στην περιοχή υποβλήθηκαν σε αποκοζακοποίηση κατά την περίοδο 1919-1921. Οι Ουκρανοί στο Ντονμπάς επηρεάστηκαν βαριά από τον λιμό του Χολοντόμορ το 1932-33 και την πολιτική εκρωσισμού του Ιωσήφ Στάλιν. Καθώς οι περισσότεροι Ουκρανοί της περιοχής ήταν αγρότες της υπαίθρου, επωμίστηκαν το μεγαλύτερο βάρος της πείνας.
Το Ντονμπάς επηρεάστηκε πολύ από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ενόψει του πολέμου, η περιοχή του Ντονμπάς κατακλύστηκε από τη φτώχεια και τις ελλείψεις τροφίμων. Οι πολεμικές προετοιμασίες είχαν ως αποτέλεσμα την παράταση της εργάσιμης ημέρας για τους εργάτες των εργοστασίων, ενώ όσοι παρέκκλιναν από τις υψηλές απαιτήσεις για την παραγωγή προϊόντων συλλαμβάνονταν. Ο ηγέτης της Ναζιστικής Γερμανίας Αδόλφος Χίτλερ θεωρούσε τους πόρους του Ντονμπάς ως κρίσιμους για την επιτυχία της Επιχείρησης Μπαρμπαρόσα. Ως εκ τούτου, το Ντονμπάς υπέφερε υπό τη ναζιστική κατοχή το 1941 και το 1942.
Μετά την ανεξαρτησία
thumb|210px|Μνημείο αφιερωμένο στους [[Κοζάκοι του Ντον|Κοζάκους του Ντον στο Λουχάνσκ. Γράφει «Στους γιους της δόξας και της ελευθερίας»]] Στο δημοψήφισμα του 1991 για την ανεξαρτησία της Ουκρανίας, το 83,9% των ψηφοφόρων στην Περιφέρεια του Ντονέτσκ και το 83,6% στην Περιφέρεια Λουχάνσκ υποστήριξαν την ανεξαρτητοποίηση της Ουκρανίας από τη Σοβιετική Ένωση. Η συμμετοχή ήταν 76,7% στην Περιφέρεια του Ντονέτσκ και 80,7% στην Περιφέρεια Λουχάνσκ. Τον Οκτώβριο του 1991, ένα συνέδριο βουλευτών από όλα τα επίπεδα διακυβέρνησης που εκπροσωπούσαν τις νοτιοανατολικές περιφέρειες της Ουκρανίας έλαβε χώρα στο Ντόνετσκ, όπου οι εκπρόσωποι ζήτησαν ομοσπονδιακή Ουκρανία.
Η οικονομία της περιοχής επιδεινώθηκε σοβαρά τα επόμενα χρόνια. Μέχρι το 1993, η βιομηχανική παραγωγή είχε καταρρεύσει και οι μισθοί είχαν μειωθεί κατά 80% από το 1990 και μετά. Το Ντονμπάς έπεσε σε κρίση, με πολλούς να κατηγορούν τη νέα κεντρική κυβέρνηση στο Κίεβο για κακοδιαχείριση και παραμέληση. Οι ανθρακωρύχοι του Ντονμπάς προχώρησαν σε απεργία το 1993, προκαλώντας μια σύγκρουση που περιέγραψε ο ιστορικός Λιούις Σίγκελμπαουμ ως «ένας αγώνας μεταξύ της περιοχής Ντονμπάς και της υπόλοιπης χώρας». Ένας ηγέτης της απεργίας δήλωσε ότι οι άνθρωποι του Ντονμπάς ψήφισαν υπέρ της ανεξαρτησίας επειδή ήθελαν «να δοθεί εξουσία στις τοποθεσίες, τις επιχειρήσεις, τις πόλεις», και όχι επειδή ήθελαν να μεταφερθεί η βαριά συγκεντρωτική εξουσία από τη «Μόσχα στο Κίεβο».
Αυτή η απεργία ακολουθήθηκε από ένα συμβουλευτικό δημοψήφισμα το 1994 για διάφορα συνταγματικά ζητήματα στις περιφέρειες του Ντόνετσκ και του Λουχάνσκ, το οποίο διεξήχθη ταυτόχρονα με τις πρώτες κοινοβουλευτικές εκλογές στην ανεξάρτητη Ουκρανία. Αυτά τα ερωτήματα περιελάμβαναν εάν τα ρωσικά θα έπρεπε να ανακηρυχθούν επίσημη γλώσσα της Ουκρανίας, εάν τα ρωσικά θα έπρεπε να είναι η γλώσσα διοίκησης στις περιφέρειες του Ντόνετσκ και του Λουχάνσκ, εάν η Ουκρανία πρέπει να ομοσπονδιοποιηθεί και εάν η Ουκρανία πρέπει να έχει στενότερους δεσμούς με την Κοινοπολιτεία Ανεξάρτητων Κρατών.
Σχεδόν το 90% των ψηφοφόρων ψήφισαν υπέρ αυτών των προτάσεων. Καμία από αυτές δεν υιοθετήθηκε: η Ουκρανία παρέμεινε ενιαίο κράτος, η Ουκρανική διατηρήθηκε ως η μόνη επίσημη γλώσσα και το Ντονμπάς δεν απέκτησε καμία αυτονομία. Ωστόσο, οι απεργοί του Ντονμπάς κέρδισαν πολλές οικονομικές παραχωρήσεις από το Κίεβο, επιτρέποντας την άμβλυνση της οικονομικής κρίσης στην περιοχή.
Οι μικρές απεργίες συνεχίστηκαν κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, αν και τα αιτήματα για αυτονομία ξεθώριασαν. Ορισμένες επιδοτήσεις στις βαριές βιομηχανίες του Ντονμπάς καταργήθηκαν και πολλά ορυχεία έκλεισαν από την ουκρανική κυβέρνηση λόγω τωμεταρρυθμίσεων που πίεσε η η Παγκόσμια Τράπεζα, με στόχο την απελευθέρωση της οικονομίας. Ο Λεονίντ Κούτσμα, ο οποίος είχε κερδίσει τις προεδρικές εκλογές του 1994 με την υποστήριξη των ψηφοφόρων του Ντονμπάς και άλλων περιοχών στην ανατολική Ουκρανία, επανεξελέγη Πρόεδρος της Ουκρανίας το 1999. Ο Πρόεδρος Κούτσμα έδωσε οικονομική βοήθεια στο Ντονμπάς, χρησιμοποιώντας χρήματα από αναπτυξιακά προγράμματα για να κερδίσει πολιτική υποστήριξη στην περιοχή. Η εξουσία στο Ντονμπάς συγκεντρώθηκε σε μια τοπική πολιτική ελίτ, τους λεγόμενους ολιγάρχες, στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Η ιδιωτικοποίηση των κρατικών βιομηχανιών οδήγησε σε ανεξέλεγκτη διαφθορά. Ο ιστορικός Χιροάκι Κουρομίγια περιέγραψε αυτήν την ελίτ ως τη «φυλή του Ντονμπάς», μια ομάδα ανθρώπων που έλεγχε την οικονομική και πολιτική εξουσία στην περιοχή. Τα σημαντικότερα μέλη αυτής της «φυλής» ήταν ο Βίκτορ Γιανουκόβιτς και ο Ρινάτ Αχμέτοφ. Ο σχηματισμός της ολιγαρχίας, σε συνδυασμό με τη διαφθορά, οδήγησε στον διαχωρισμό του Ντονμπάς ως «τη λιγότερο δημοκρατική και πιο απαίσια περιοχή στην Ουκρανία».
Το 2004 υπήρξε μια σύντομη προσπάθεια απόκτησης αυτονομίας από πολιτικούς και αξιωματούχους της παράταξης του Γιανουκόβιτς κατά τη διάρκεια της Πορτοκαλί Επανάστασης. Η λεγόμενη Αυτόνομη Δημοκρατία της Νοτιοανατολικής Ουκρανίας προοριζόταν να αποτελείται από εννέα νοτιοανατολικές περιφέρειες της Ουκρανίας. Το έργο ξεκίνησε στις 26 Νοεμβρίου 2004 από το Συμβούλιο της Περιφέρειας του Λουχάνσκ και διακόπηκε τον επόμενο μήνα από το Συμβούλιο της Περιφέρειας του Ντονέτσκ. Στις 28 Νοεμβρίου 2004, στο Σιεβιεροντονέτσκ, πραγματοποιήθηκε το λεγόμενο Πρώτο Πανουκρανικό Συνέδριο των Λαϊκών Αντιπροσώπων και των Αντιπροσώπων του Τοπικού Συμβουλίου, που οργανώθηκε από τους υποστηρικτές του Βίκτωρ Γιανουκόβιτς.
Στο συνέδριο συμμετείχαν 3.576 εκπρόσωποι από 16 περιφέρειες της Ουκρανίας, της Κριμαίας και της Σεβαστούπολης, ισχυριζόμενοι ότι εκπροσωπούν πάνω από 35 εκατομμύρια πολίτες. Στο προεδρείο ήταν παρόντες ο δήμαρχος της Μόσχας Γιούρι Λουζκόφ και ένας σύμβουλος της Ρωσικής Πρεσβείας. Υπήρξαν εκκλήσεις για το διορισμό του Βίκτορ Γιανουκόβιτς ως Προέδρου της Ουκρανίας ή Πρωθυπουργού, για κήρυξη στρατιωτικού νόμου στην Ουκρανία, διάλυση της Βερχόβνα Ράντα, δημιουργία δυνάμεων αυτοάμυνας και για τη δημιουργία ενός ομοσπονδιακού Νοτιοανατολικού κράτους με πρωτεύουσά του στο Χάρκοβο.