cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δραστηριότητα εκτός σκάφους
Στο πρόγραμμα «Τζέμινι»
thumb|Ο Εντ Χουάιτ εκτελεί την πρώτη αμερικανική EVA, κατά την αποστολή Gemini IV (Ιούνιος 1965). Ο πρώτος αμερικανικός «διαστημικός περίπατος» έλαβε χώρα στις 3 Ιουνίου 1965 από τον Έντουαρντ Χουάιτ κατά τη διάρκεια της δεύτερης επανδρωμένης αποστολής «Τζέμινι», της Τζέμινι 4, και κράτησε 21 λεπτά. Ο Χουάιτ ήταν προσδεμένος στο διαστημόπλοιο και ο αέρας που ανέπνεε ερχόταν μέσα από έναν μήκους 7,6 μέτρων «ομφάλιο αγωγό», που επίσης μετέφερε τηλεπικοινωνία και βιοϊατρικές πληροφορίες. Υπήρξε η πρώτη EVA κατά την οποία ο αστροναύτης έλεγχε την κίνησή του με μία «Μονάδα Ελιγμών Χειρός» («Hand-Held Maneuvering Unit»), που λειτούργησε καλά, αλλά διέθετε αρκετό προωθητικό αέριο για 20 μόνο δευτερόλεπτα λειτουργίας. Ο Χουάιτ είπε ότι η πρόσδεσή του ήταν χρήσιμη για να μειώνει την απόστασή του από το σκάφος, αλλά δύσκολο να χρησιμοποιηθεί για να κινηθεί προς άλλες κατευθύνσεις, αντίθετα με τον ισχυρισμό του Λεόνοφ. Ωστόσο, ένα ελάττωμα στον μηχανισμό ανοίγματος της θυρίδας του θαλάμου δυσχέρανε το άνοιγμα και το κλείσιμό της, γεγονός που καθυστέρησε την έναρξη της EVA και έθεσε τον Χουάιτ και τον συνάδελφό του σε κίνδυνο.
Δεν προγραμματίσθηκαν άλλες EVA στις επόμενες τρεις πτήσεις του προγράμματος «Τζέμινι» και μία προγραμματισμένη, από τον Ντέιβιντ Σκοτ στο Τζέμινι 8, ματαιώθηκε από δυσλειτουργία του σκάφους. Αστροναύτες στις επόμενες πτήσεις του προγράμματος (Γιουτζήν Σέρναν, Μάικλ Κόλινς και Ρίτσαρντ Φ. Γκόρντον), πραγματοποίησαν αρκετές δραστηριότητες εκτός σκάφους, αλλά κανένας τους δεν μπόρεσε να εργασθεί επιτυχώς για μεγάλη διάρκεια έξω από το σκάφος χωρίς μεγάλη κόπωση και υπερθέρμανση. Ο Σέρναν επιχείρησε ανεπιτυχώς να δοκιμάσει μία «Μονάδα Ελιγμών Αστροναύτη» (Astronaut Maneuvering Unit) που περιελάμβανε ένα σύστημα οξυγόνου.
Στις 13 Νοεμβρίου 1966 ο Μπαζ Όλντριν έγινε ο πρώτος που άνθρωπος που εργάσθηκε στο διάστημα χωρίς να κουραστεί σε απαγορευτικό βαθμό, με την τελευταία αποστολή, την Τζέμινι 12. Ο Όλντριν εργάσθηκε έξω από το σκάφος επί 2 ώρες και 6 λεπτά. Το ενδιαφέρον του Όλντριν για την αυτόνομη κατάδυση ενέπνευσε τη χρήση της υποβρύχιας εκπαιδεύσεως για τους αστροναύτες ως προσομοίωση των συνθηκών ελλείψεως βάρους, που γενικεύθηκε από τότε μέχρι σήμερα.
Πρώτη μεταφορά πληρωμάτων με περίπατο στο διάστημα
Στις 16 Ιανουαρίου 1969 οι Σοβιετικοί αστροναύτες Αλεξέι Γιελισέγιεφ και Γιεβγκένι Χρουνόφ μεταφέρθηκαν από το διαστημόπλοιο Σογιούζ 5 στο Σογιούζ 4, στη δεύτερη σοβιετική EVA στην ιστορία. Θα περνούσαν σχεδόν άλλα εννέα χρόνια μέχρι να πραγματοποιηθεί η τρίτη.
Οι σεληνιακές δραστηριότητες του «Απόλλων»
thumb|right|Ο Όλντριν κατά την πρώτη αποστολή που προσεδαφίστηκε στη Σελήνη ([[Απόλλων 11, το 1969).]] Οι Αμερικανοί αστροναύτες Νηλ Άρμστρονγκ και Μπαζ Όλντριν εκτέλεσαν την πρώτη δραστηριότητα εκτός σκάφους πάνω στη σεληνιακή επιφάνεια στις 21 Ιουλίου του 1969 (ώρα Ελλάδας, 20 Ιουλίου σε ώρα Αμερικής), μετά την προσεδάφιση του σκάφους τους, της σεληνακάτου της αποστολής Απόλλων 11. Αυτός ο πρώτος «σεληνιακός περίπατος», με τη χρήση αυτόνομων Φορητών Συστημάτων Υποστήριξης Ζωής, διήρκεσε 2 ώρες και 36 λεπτά, δηλαδή έναν χρόνο συγκρίσιμο με αυτόν των αιωρούμενων EVA. Τα πληρώματα των 6 αποστολών του προγράμματος «Απόλλων» που προσσεληνώθηκαν εκτέλεσαν συνολικά 15 «σεληνιακούς περιπάτoυς». thumb|Ο [[Τσαρλς Ντιουκ με ένα σφυρί στην επιφάνεια της Σελήνης.]]
Μετά τις αποστολές «Απόλλων»
Οι πρώτες επισκευές διαστημοπλοίου με EVA έγιναν από τους Πητ Κόνραντ, Τζόζεφ Κέργουιν, and Πωλ Γουάιτς στις 26 Μαΐου, 7 Ιουνίου και 19 Ιουνίου 1973, στον διαστημικό σταθμό Σκάιλαμπ. Με αυτές κατέστησαν τη λειτουργικότητα του σταθμού μετά τις ζημιές που έπαθε κατά την εκτόξευση, ελευθερώνοντας έναν ηλιακό συλλέκτη που είχε κολλήσει, αναπτύσσοντας ένα σκίαστρο για τον ήλιο και ελευθερώνοντας μία ηλεκτρική ασφάλεια που είχε επίσης πάθει εμπλοκή. Το δεύτερο αυτό πλήρωμα του Σκάιλαμπ πραγματοποίησε τρεις EVA, ενώ από τα τρία πληρώματα του σταθμού έγιναν συνολικά δέκα EVA. Διαπιστώθηκε ότι οι δραστηριότητες σε συνθήκες ελλείψεως βαρύτητας απαιτούσαν περίπου 2½ φορές περισσότερο χρόνο από ό,τι στη Γη, επειδή πολλοί αστροναύτες υπέφεραν από σύνδρομο διαστημικής προσαρμογής κατά τα πρώτα στάδια των πτήσεών τους.
Μετά το Σκάιλαμπ δεν έγιναν άλλες δραστηριότητες εκτός σκάφους από τις ΗΠΑ μέχρι την έναρξη των αποστολών του διαστημικού λεωφορείου τη δεκαετία του 1980. Κατά την περίοδο αυτή οι Σοβιετικοί επανέλαβαν τις EVA, συνολικά 4 από τους διαστημικούς σταθμούς Σαλιούτ 6 και Σαλιούτ 7 μεταξύ του Δεκεμβρίου του 1977 και του τέλους Ιουλίου του 1982.
Ορόσημα
thumb|right|225px|Η Σβετλάνα Σαβίτσκαγια έγινε η πρώτη γυναίκα στην ιστορία που εκτέλεσε EVA.
Διαδικασία ενδιάμεσης αποσυμπίεσης
Για EVA από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, η NASA σήμερα εφαρμόζει μια διαδικασία για να μειώσει τον κίνδυνο ασθένειας από αποσυμπίεση. Κατά τη διάρκεια αυτής, οι αστροναύτες κοιμούνται τον νυκτερινό ύπνο τους πριν από μία EVA στον αεροθάλαμο, όπου η πίεση του αέρα μειώνεται σε 0,7 ατμόσφαιρα. Η διαδικασία αυτή βοηθά τη μείωση του αζώτου στο αίμα, κάτι που αποτρέπει τη «νόσο των δυτών».
Σουφιγιάν Μπουκαντάρ
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 τερμάτισε 33ος στο αγώνισμα των 5000 μέτρων χωρίς να προκριθεί στον τελικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαροκινοί αθλητές του στίβου
Γεώργιος Σκοτάδης
Ο Γεώργιος Σκοτάδης ήταν Έλληνας σκοπευτής κι ολυμπιονίκης στους αγώνες του 1906.
Πηγές
Σ Σ
S/2015 (136472) 1
Ο S/2015 (136472) 1 είναι ο μόνος γνωστός φυσικός δορυφόρος του πλανήτη νάνου Μακεμάκε. Εκτιμάται ότι έχει διάμετρο 175 χιλιόμετρα και ημιάξονα τροχιάς τουλάχιστον ≈21.000 χιλιόμετρα από τον Μακεμάκε. Παρατηρήσεις που λήφθηκαν τον Απρίλιο του 2015 από το διαστημικό τηλεσκόπιο Χαμπλ οδήγησαν στην ανακάλυψη του δορυφόρου. Η ανακάλυψή του ανακοινώθηκε στις 26 Απριλίου του 2016.
Μια προκαταρκτική εξέταση των εικόνων υποδεικνύει ότι ο S/2015 (136472) 1 έχει ανακλαστικότητα παρόμοια με το κάρβουνο, γεγονός που το καθιστά εξαιρετικά σκοτεινό αντικείμενο. Αυτό είναι κάπως περίεργο, γιατί ο Μακεμάκε είναι το δεύτερο φωτεινότερο γνωστό αντικείμενο στη ζώνη του Κάιπερ. Μια υπόθεση για να εξηγήσει αυτό το φαινόμενο είναι ότι η βαρύτητα του δορυφόρου μπορεί να μην είναι αρκετά ισχυρή για να αποτρέψει το φωτεινό αλλά πτητικό πάγο από το να χαθεί στο διάστημα, όταν θερμαίνεται από το μακρινό Ήλιο.
Κατάλογος εκλεκτορικών ψήφων ανά πολιτεία ΗΠΑ
Η ακόλουθη είναι μια λίστα εκλεκτορικών ψήφων κατά πολιτεία των ΗΠΑ. Ο αριθμός των εκλεκτορικών ψήφων που κατανέμεται σε κάθε πολιτεία των ΗΠΑ εξαρτάται από το αποτέλεσμα της Απογραφής που διεξάγεται κάθε 10 έτη. Όμως δεν υπήρξε ανακατανομή μετά την Απογραφή του 1920.
Αναφορές
Κατηγορία:Εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Αλ Ιτιχάντ Τζέντα (καλαθοσφαίριση)
Αξιοσημείωτοι παίκτες
Οι σημαίες υποδεικνύουν την εθνική ομάδα στην οποία αγωνίζεται ο κάθε παίκτης, στις διοργανώσεις της FIBA. Οι παίκτες μπορούν να κατέχουν λοιπές μη-FIBA ιθαγένειες οι οποίες δεν εμφανίζονται.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σαουδικη Αραβια Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1927
Χρωματικά μοντέλα
Χρωματικό μοντέλο RGB
thumb|200px|Γραφική απεικόνιση του 8bit χρωματικού μοντέλου RGB. Η ονομασία είναι ακρωνύμιο των λέξεων Red Green Blue (Κόκκινο Πράσινο Μπλέ). Με τα βασικά αυτά χρώματα το μοντέλο κωδικοποιεί όλα τα χρώματα που μπορούν να εμφανιστούν σε μία οθόνη (συνήθως υπολογιστή). Στην μορφή του χρωματικού αυτού μοντέλβάθος χρώματος των 8 δυαδικών ψηφίων (bit) κάθε χρώμα μπορεί να παρασταθεί με μία τριάδα αριθμών και τιμές από 0 έως 255. Το μοντέλο βασίζεται στο γεγονός ότι όταν μία οθόνη δεν εκπέμπει φως εμφανίζεται μαύρη. Τα υπόλοιπα χρώματα δημιουργούνται με υπέρθεση των τριών βασικών με συγκεκριμένη αναλογία. Για το λόγο αυτό, το μοντέλο χαρακτηρίζεται και ως προσθετικό. Τα βασικά, τα δευτερογενή χρώματα και μερικά παραδείγματα δίνονται παρακάτω στην 8 bit έκδοση του μοντέλου: Το μοντέλο αυτό μπορεί να παρασταθεί με έναν κύβο χρωμάτων σε ένα καρτεσιανό σύστημα συντεταγμένων. Στην αρχή των αξόνων είναι η κορυφή του κύβου που αντιστοιχεί στο μαύρο χρώμα, ενώ στις κορυφές του κύβου που βρίσκονται πάνω στους άξονες βρίσκονται τα βασικά χρώματα (Κόκκινο, Πράσινο, Μπλε). Τα δευτερογενή χρώματα βρίσκονται στις τρεις κορυφές του κύβου που βρίσκονται απέναντι από τα αντίστοιχα βασικά χρώματα και στην κορυφή απέναντι από το μαύρο βρίσκεται το λευκό. Κάθε χρώμα στο σύστημα αυτό προσδιορίζεται από ένα σημείο στον κύβο με τρεις συντεταγμένες. Στη διαγώνιo μεταξύ μαύρου και λευκού βρίσκονται όλες οι αποχρώσεις του γκρι. Στην 16 bit μορφή της μεθόδου τα δυνατά χρώματα είναι 2^16=65536 αντί 256 του 8 bit. Σήμερα το βάθος χρώματος έχει φθάσει στα επίπεδα των 32 bits, ενώ κάποια προγράμματα προσφέρουν και επεξεργασία χρώματος με βάθος 48 bits.
Χρωματικό μοντέλο CMYK
thumb|200px|CMY – Βασικά και δευτερογενή χρώματα. Στην εκτύπωση των εντύπων χρησιμοποιείται ευρέως το σύστημα CMYK. Τα τρία βασικά χρώματα στο CMY είναι: Γαλάζιο (Cyan) – Ματζέντα (Magenta) – Κίτρινο (Yellow). Με τα τρία αυτά χρώματα δημιουργούνται τα δευτερογενή Κόκκινο – Πράσινο – Μπλε ως εξής: Το μοντέλο αυτό βασίζεται στο γεγονός ότι το υπόβαθρο της εκτύπωσης είναι το λευκό χαρτί που ανακλά όλα τα χρώματα (μήκη κύματος). Κάθε βασικό χρώμα που προστίθεται με ένα μελάνι απορροφά ορισμένα χρώματα και αποδίδει τα υπόλοιπα. Για παράδειγμα το κίτρινο μελάνι απορροφά το μπλε χρώμα και αφήνει το πράσινο και το κόκκινο να ανακλαστεί. Εδώ ο συνδυασμός των τριών βασικών χρωμάτων δίνει το μαύρο χρώμα (πλήρης απορρόφηση των ακτινοβολιών). Για το λόγο αυτό το μοντέλο CMY χαρακτηρίζεται και ως "αφαιρετικό". Μαύρο χρώμα, επίσης, προκύπτει από το συνδυασμό ενός βασικού και του αντίθετου δευτερογενούς: thumb|200px|Γραφική απεικόνιση του χρωματικού μοντέλου CMY. Τα μελάνια, όμως, από τη φύση τους δεν μπορούν να αποδώσουν συγκεκριμένα μήκη κύματος – χρώματα (όπως τα εικονοστοιχεία (pixels) μίας οθόνης) αλλά, μία πιο ευρεία περιοχή του χρωματικού φάσματος. Το αποτέλεσμα είναι ο συνδυασμός των τριών βασικών χρωμάτων να δίνει ένα καφετί χρώμα αντί για το μαύρο. Για το λόγο αυτό προστέθηκε στο μοντέλο CMY και το μαύρο μελάνι, με αποτέλεσμα να προκύψει το χρωματικό μοντέλο CMYK (Cyan – Magenta – Yellow – Black). Πρακτικά στην εκτύπωση δεν χρησιμοποιείται σήμερα το CMY μοντέλο αλλά το CMYK. Το μοντέλο CMY μπορεί να παρασταθεί όπως και το RGB με ένα κύβο σε ένα καρτεσιανό σύστημα αξόνων με το λευκό χρώμα στην αρχή των αξόνων και τα βασικά χρώματα επάνω στους άξονες.
Χρωματικό μοντέλο Lab
Το μοντέλο αυτό αναλύει το χρώμα του κάθε εικονοστοιχείου σε τρεις παραμέτρους L,a,b:
Στην πραγματικότητα το μοντέλο αποτελείται από δυο επιμέρους μοντέλα, το CIE 1976 και το Hunter. Το πρώτο χρησιμοποιεί συντεταγμένες "κυβικής ρίζας" (\sqrt[3]{x}), ενώ το δεύτερο "τετραγωνικής ρίζας" (\sqrt{x}). Πιο διαδεδομένο είναι το μοντέλο CIE. Η διαβάθμιση του είναι από τις πλησιέστερες προς την ανθρώπινη αντίληψη.
Χρωματικο μοντελο HSV
Αναλύει το χρώμα σε τρεις παραμέτρους:
Χροιά (Ηue), δηλαδή θέση στον χρωματικό κύκλο (τιμές από 0-360)
Κορεσμός (Saturation), δηλαδή ένταση του χρώματος, με τιμές από 0-100%.
Αξία (Value), δηλαδή ένταση της λαμπρότητας του χρώματος, με τιμές από 0-100%
Επιτρέπει 3,564,000 διαφορετικά χρώματα συν 101 διαβαθμίσεις του γκρι.
Χρωματικό μοντέλο HSL
Όπως το HSV αλλά με διαφορετικό ορισμό του κορεσμού και της έντασης. Έτσι εδώ χρησιμοποιείται η φωτεινότητα (Luminosity), αντί της λαμπρότητας. Επίσης, οι τιμές αναφοράς για μαύρο γκρι κλπ είναι διαφορετικές.
Χρωματικα μοντελα τηλεορασης
YUV στο συστημα Pal
YDbDr στο συστημα Secam
YIQ στο συστημα NTSC
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χρώμα
Màu gốc
1687
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1687 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ντέλλα Ρουφογάλη-Ρούνικ
Η Ντέλλα Ρουφογάλη-Ρούνικη (1946) είναι Ελληνίδα μοντέλο, γλύπτρια, ζωγράφος και στιχουργός.
Συγγραφικό έργο
Έχει γράψει το μυθιστόρημα Ωραίος σαν ψέμα (εκδ.2005)και το αυτοβιογραφικό Να γιατί...(εκδ.2002)
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνίδες μοντέλα Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί
Η Δημοκρατία στην Αμερική
Η Δημοκρατία στην Αμερική (γαλλ. De la démocratie en Amérique) είναι δίτομο έργο (ο πρώτος τόμος εκδόθηκε το 1835 και ο δεύτερος το 1840) του Γάλλου πολιτικού στοχαστή και ιστορικού Αλεξίς ντε Τοκβίλ. Ο αρχικός του τίτλος σημαίνει «περί της Δημοκρατίας στην Αμερική», αλλά η αγγλική, η ελληνική και άλλες μεταφράσεις επέλεξαν το «Η Δημοκρατία στην Αμερική». Στο βιβλίο αυτό ο Τοκβίλ εξετάζει τη δημοκρατική επανάσταση που πιστεύει ότι συνέβη τα περασμένα επτακόσια χρόνια.
Ιστορικό
Το 1831, ο Αλεξίς ντε Τοκβίλ και ο Γκυστάβ ντε Μπωμόν (Gustave de Beaumont) στάλθηκαν από τη γαλλική κυβέρνηση να μελετήσουν το αμερικανικό σωφρονιστικό σύστημα. Στις τελευταίες επιστολές του, ο Τοκβίλ αναφέρει ότι χρησιμοποίησαν την επίσημη αποστολή τους ως πρόσχημα για να μελετήσουν κυρίως την αμερικανική κοινωνία. Έφτασαν στη Νέα Υόρκη τον Μάιο εκείνου του έτους και πέρασαν εννέα μήνες ταξιδεύοντας στις Ηνωμένες Πολιτείες, μελετώντας φυλακές και μαζεύοντας πληροφορίες για την αμερικανική κοινωνία, περιλαμβανομένου του θρησκευτικού, πολιτικού και οικονομικού της χαρακτήρα. Οι δυο τους επισκέφτηκαν για λίγο και τον Καναδά, περνώντας λίγες μέρες του καλοκαιριού του 1831 στον τότε Κάτω Καναδά (σημερινό Κεμπέκ) και Άνω Καναδά (σημερινό Οντάριο).
Περιεχόμενο
thumb|right|260px|Ο Αλεξίς ντε Τοκβίλ Ο Τοκβίλ ήταν ένθερμος υποστηρικτής της ελευθερίας. «Νιώθω μια παθιασμένη αγάπη για την ελευθερία, το δίκαιο και το σεβασμό των δικαιωμάτων», έγραψε. «Δεν ανήκω ούτε στο επαναστατικό κόμμα ούτε στο συντηρητικό... Η ελευθερία είναι το πρωταρχικό μου πάθος». Έγραψε για τις «Πολιτικές Συνέπειες του Κοινωνικού Κράτους των Αγγλο-Αμερικανών» λέγοντας: «Βρίσκει κανείς όμως επίσης στην ανθρώπινη καρδιά μια διεφθαρμένη γεύση για ισότητα, η οποία ωθεί τους αδύναμους να θέλουν να φέρουν τους ισχυρούς κάτω στο επίπεδό τους και η οποία καταντά τους ανθρώπους να προτιμούν την ισότητα στην υποτέλεια παρά την ανισότητα στην ελευθερία».
Η άποψή του για την κυβέρνηση αντανακλά την πίστη του στην ελευθερία και την ανάγκη των ατόμων να είναι σε θέση να ενεργούν ελεύθερα, ενώ παράλληλα σέβονται τα δικαιώματα των άλλων. Για την συγκεντρωτική κυβέρνηση έγραψε ότι «υπερέχει στην πρόληψη, παρά στη δράση».
Συνεχίζει να σχολιάζει σχετικά με την ισότητα, λέγοντας: «Επιπλέον, όταν οι πολίτες είναι όλοι σχεδόν ίσοι μεταξύ τους, καθίσταται δύσκολο για αυτούς να υπερασπιστούν την ανεξαρτησία τους απέναντι στις αυθαιρεσίες της εξουσίας. Δεδομένου ότι κανένας από αυτούς δεν είναι αρκετά ισχυρός για να παλέψει μόνος του από πλεονεκτική θέση, η μόνη εγγύηση ελευθερίας είναι να ενώσουν όλοι τις δυνάμεις τους. Αλλά ένας τέτοιος συνδυασμός δεν συμβαίνει συχνά.
Το παραπάνω απόσπασμα συχνά μεταφέρεται λανθασμένα ως αναφορά στη δουλεία, λόγω προηγούμενων μεταφράσεων του γαλλικού κειμένου. Η πιο πρόσφατη μετάφραση από τον Άρθουρ Γκολντχάμερ (Arthur Goldhammer) το 2004 μεταφράζει την έννοια όπως προαναφέρθηκε. Παραδείγματα παραποίησης πηγών υπάρχουν πολυάριθμα στο διαδίκτυο. Το κείμενο δεν περιέχει πουθενά τις λέξεις: «Οι Αμερικανοί ήταν τόσο ερωτευμένοι με την ισότητα».
Ο Τοκβίλ αναφέρεται ρητά στην ανισότητα ως κίνητρο για τους φτωχούς να γίνουν πλούσιοι και σημειώνει ότι δεν είναι συχνό φαινόμενο δύο γενιές μέσα σε μια οικογένεια να διατηρήσουν την επιτυχία. Αναφέρει ότι είναι το κληρονομικό δίκαιο αυτό που χωρίζει και τελικά διασπά την περιουσία κάποιου κι έτσι προκαλεί ένα σταθερό κύκλο αναταράξεων μεταξύ φτωχών και πλουσίων, και κατ’ επέκταση, με αυτόν τον τρόπο, από γενιά σε γενιά καθίστανται οι φτωχοί πλούσιοι και οι πλούσιοι φτωχοί. Παραθέτει τους προστατευτικούς νόμους στη Γαλλία εκείνη την εποχή που προστάτευαν την περιουσία από το να μοιρασθεί μεταξύ των κληρονόμων, διατηρώντας έτσι τον πλούτο και εμποδίζοντας τη διάσπασή του, όπως αυτή γίνεται αντιληπτή από τον ίδιο το 1835 στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.
Περί κοινωνίας πολιτών και ατόμου
Ο κύριος σκοπός του Τοκβίλ ήταν να αναλύσει τον τρόπο λειτουργίας της πολιτικής κοινωνίας και τις διάφορες μορφές πολιτικών ομαδοποιήσεων, παρόλο που συνεισέφερε και κάποιες σκέψεις σχετικά με την κοινωνία των πολιτών (και τις σχέσεις μεταξύ της πολιτικής και της κοινωνίας των πολιτών). Για τον Τοκβίλ όπως και για τον Χέγκελ και τον Μαρξ, η κοινωνία των πολιτών ήταν μια σφαίρα ιδιωτικής επιχειρηματικότητας και υποθέσεων πολιτών που ρυθμίζονται από αστικό κώδικα. Κριτικός απέναντι στον ατομικισμό, ο Τοκβίλ πίστευε ότι μέσω της συνεργασίας, της συνεύρεσης των ανθρώπων για αμοιβαίο σκοπό, τόσο δημόσια όσο και ιδιωτικά, οι Αμερικανοί είναι σε θέση να ξεπεράσουν εγωιστικές επιθυμίες, σχηματίζοντας έτσι τόσο μια συνειδητοποιημένη και ενεργή πολιτική κοινωνία όσο και μια ζωντανή κοινωνία των πολιτών που λειτουργεί ανεξάρτητα από το κράτος.
Σύμφωνα με τον πολιτικό επιστήμονα Τζόσουα Κάπλαν, ο Τοκβίλ δεν δημιούργησε την έννοια του ατομικισμού, αντ' αυτού άλλαξε το νόημά της, και τον είδε ως «ήρεμο και συνειδητό συναίσθημα το οποίο εξωθεί κάθε πολίτη να απομονώσει τον εαυτό του από τη μάζα των γύρω του και να αποσυρθεί στον κύκλο της οικογένειας και των φίλων... με αυτή την μικρή κοινωνία σχηματισμένη σύμφωνα με τις προτιμήσεις του, αφήνει ευχαρίστως την διευρυμένη κοινωνία να κοιτάξει τον εαυτό της». Ενώ o Τοκβίλ θεωρούσε τον εγωκεντρισμό και τον εγωισμό ως ελαττώματα, έβλεπε τον ατομικισμό όχι σαν μια αποτυχία συναισθήματος, αλλά ως τρόπο θεώρησης των πραγμάτων που θα μπορούσε να έχει είτε θετικές συνέπειες, όπως η προθυμία για συνεργασία, ή αρνητικές συνέπειες, όπως η απομόνωση, και ότι ο ατομικισμός θα μπορούσε να διορθωθεί με βελτίωση της κατανόησης.
Ο ατομικισμός όταν δρα θετικά, ωθεί τους ανθρώπους να εργάζονται από κοινού για αμοιβαίους σκοπούς και ειδωμένος ως «καλώς νοούμενο προσωπικό συμφέρον», βοηθάει στην αντιστάθμιση του κινδύνου της τυραννίας της πλειοψηφίας, δεδομένου ότι οι άνθρωποι θα μπορούσαν να «αποκτήσουν τον έλεγχο της ζωής τους» χωρίς τη βοήθεια του κράτους. Σύμφωνα με τον Κάπλαν, οι Αμερικανοί έχουν δυσκολία να δεχτούν την κριτική του Τοκβίλ για την ασφυκτική πνευματική επίδραση της «παντοδυναμίας της πλειοψηφίας», και έχουν την τάση να αρνούνται ότι υπάρχει πρόβλημα ως προς αυτό.
Περί δημοκρατίας και νέων μορφών τυραννίας
thumb|right|260px|Ο Αλεξίς ντε Τοκβίλ, γκραβούρα από το έργο «Δημοκρατία στην Αμερική» (έκδοση του [[1899)]] Αντιθέτως, ο δεσποτισμός στο πλαίσιο της δημοκρατίας θα μπορούσε να φέρει «ένα πλήθος ανθρώπων», πανομοιόμορφων μεταξύ τους, ίσων, «συνεχώς σε αναζήτηση ασήμαντων απολαύσεων», που αδιαφορούν για τους συμπολίτες τους και είναι υποκείμενα της θέλησης ενός ισχυρού κράτους που ασκεί μία «απέραντη προστατευτική εξουσία». Ο Τοκβίλ συνέκρινε μια δυνητικά δεσποτική δημοκρατική κυβέρνηση με ένα προστατευτικό γονέα που θέλει να κρατήσει τους πολίτες της (τα παιδιά) ως «αενάως παιδιά», και που δεν καταστρέφει την ανθρώπινη θέληση αλλά περισσότερο την καθοδηγεί, και επιβάλλεται στους ανθρώπους όπως ο βοσκός επιβλέπει ένα «κοπάδι άτολμων ζώων».
Περί του αμερικανικού κοινωνικού συμβολαίου
Στη διεισδυτική ανάλυσή του ο Τοκβίλ προσπάθησε να κατανοήσει την ιδιαιτερότητα της αμερικανικής πολιτικής ζωής. Περιγράφοντας την Αμερική, ο ίδιος συμφώνησε με στοχαστές όπως ο Αριστοτέλης και ο Μοντεσκιέ ότι το ισοζύγιο της περιουσίας καθορίζει το ισοζύγιο της πολιτικής εξουσίας, αλλά τα συμπεράσματά του στη συνέχεια διέφεραν ριζικά από εκείνα των προκατόχων του. Ο Τοκβίλ προσπάθησε να καταλάβει γιατί η Αμερική ήταν τόσο διαφορετική από την Ευρώπη, η οποία διερχόταν το τέλος της αριστοκρατίας. Η Αμερική, σε αντίθεση με την αριστοκρατική ηθική, ήταν μια κοινωνία στην οποία η κυρίαρχη ηθική ήταν η σκληρή δουλειά και η απόκτηση του χρήματος, οι κοινοί άνθρωποι απολάμβαναν ένα επίπεδο αξιοπρέπειας η οποία ήταν άνευ προηγουμένου χωρίς ποτέ τους να μεταβληθούν σε ελίτ, κι όπου είχε ριζώσει σε έναν εξαιρετικό βαθμό αυτό που περιέγραψε ως άξεστο ατομικισμό και αγοραίο καπιταλισμό.
Ο Τοκβίλ εκδήλωσε το ενδιαφέρον του για τη μοναδική αμερικανική κατάσταση της ισότητας όσον αφορά το εισόδημα, χρησιμοποιώντας την αναλογία της ανισότητας 90/10. Η υποθετική του ανάλυση θα μπορούσε αργότερα να εφαρμοστεί στην καμπύλη Kuznets. Τα δεδομένα του Τοκβίλ είναι σύμφωνα με τα πρώτα στάδια της ισότητας του εισοδήματος μιας αναπτυσσόμενης χώρας, πράγμα το οποίο μπορεί να αποδοθεί στην μεγάλη εξάρτηση της Αμερικής από τη γεωργία στις αρχές του δέκατου ένατου αιώνα. Ο Τοκβίλ γράφει «Ανάμεσα σε δημοκρατικούς πολίτες, όπου δεν υπάρχει κληρονομικός πλούτος, κάθε άνθρωπος εργάζεται για να κερδίσει τα προς το ζην... Η εργασία γίνεται προς τιμήν· η προκατάληψη δεν είναι εναντίον της, αλλά υπέρ της».
Αυτή η ισότητα των κοινωνικών συνθηκών εξέθρεψε πολιτικές και στρατιωτικές αξίες που καθόρισαν το είδος της νομοθεσίας που ψηφίστηκε στις αποικίες και αργότερα στις πολιτείες. Μέχρι τα τέλη του 18ου αιώνα, οι δημοκρατικές αξίες που πρωτοστατούσαν όπως η απόκτηση του χρήματος, η σκληρή δουλειά, κι ο ατομικισμός, είχαν εξαλείψει στο Βορρά τα περισσότερα απομεινάρια και αξίες του παλιού κόσμου της αριστοκρατίας. Η εξάλειψή τους στο Νότο αποδείχθηκε πιο δύσκολη, γιατί η δουλεία είχε δημιουργήσει μία αριστοκρατία γαιοκτημόνων και ένα δίκτυο πατρωνίας και εξάρτησης παρόμοιο με αυτά του παλαιού κόσμου, που θα διαρκούσε μέχρι την προπολεμική περίοδο πριν από τον Αμερικάνικο Εμφύλιο Πόλεμο.
Αυτή η ραγδαίως εκδημοκρατισμένη κοινωνία, όπως την αντιλαμβανόταν ο Τοκβίλ, είχε έναν πληθυσμό αφιερωμένο σε «μετριοπαθείς» αξίες που ήθελε να συγκεντρώσει, μέσα από σκληρή δουλειά, τεράστιες περιουσίες. Στο μυαλό του Τοκβίλ, αυτό εξηγεί γιατί η Αμερική ήταν τόσο διαφορετική από την Ευρώπη. Στην Ευρώπη, ο ίδιος υποστήριξε, κανείς δεν νοιαζόταν για να κερδίσει χρήματα. Οι κατώτερες τάξεις δεν είχαν καμία ελπίδα να κερδίσουν παρά ελάχιστο πλούτο, ενώ οι ανώτερες τάξεις έβρισκαν χονδροειδές, χυδαίο και απρεπές του είδους τους, να νοιάζονται για κάτι τόσο απρεπές όσο τα χρήματα· πολλοί θεωρούσαν σχεδόν εγγυημένο τον πλούτο και τον δεχόταν ως δεδομένο. Την ίδια στιγμή στην Αμερική, οι εργαζόμενοι βλέπουν ανθρώπους ενδεδυμένους με εξαιρετικές ενδυμασίες και απλώς κηρύσσουν ότι μέσα από σκληρή δουλειά θα έχουν σύντομα και αυτοί την απαραίτητη περιουσία να απολαμβάνουν τέτοιες πολυτέλειες.
Παρά τη συμφωνία του με τον Αριστοτέλη, τον Μοντεσκιέ και άλλους ότι από το ισοζύγιο της περιουσίας προσδιορίζεται το ισοζύγιο της ισχύος, ο Τοκβίλ υποστήριξε ότι, όπως έδειξε το παράδειγμα της Αμερικής, η ισοδύναμη συμμετοχή στην περιουσία δεν διασφαλίζει την κυριαρχία των άριστων ανδρών. Στην πραγματικότητα, έκανε ακριβώς το αντίθετο. Η ευρέως διαδεδομένη και σχετικά δίκαιη κατανομή της ιδιοκτησίας που διακρίνει την Αμερική και προσδιορίζει τα ήθη και τις αξίες της εξηγεί επίσης γιατί οι αμερικανικές μάζες κρατούσαν τις ελίτ σε τέτοια περιφρόνηση.
Περί του κανόνα της πλειοψηφίας και περί μετριοκρατίας
Πέρα από την εξάλειψη της αριστοκρατίας του παλαιού κόσμου, οι απλοί Αμερικανοί επίσης αρνήθηκαν να σεβαστούν εκείνους που κατέχουν, όπως το έθεσε ο Τοκβίλ, ανώτερο ταλέντο και ευφυΐα, και ως αποτέλεσμα  αυτές οι φυσικές ελίτ δεν μπόρεσαν να απολαύσουν μεγάλο μερίδιο πολιτικής εξουσίας. Οι συνήθεις Αμερικανοί απολαμβάνουν μία μεγάλη δύναμη, διαθέτουν μία πολύ δυνατή φωνή στη δημόσια σφαίρα, ώστε να σεβαστούν τους πνευματικά ανωτέρους τους. Αυτή η νοοτροπία ώθησε σε μια σχετικά σαφή ισότητα, υποστήριξε ο Τοκβίλ, αλλά τα ίδια ήθη και απόψεις που εξασφάλισαν αυτή την ισότητα επίσης προήγαγαν την μετριότητα. Εκείνοι οι οποίοι κατείχαν πραγματικές αρετές και ταλέντο έμεναν με περιορισμένες επιλογές.
Ο Τοκβίλ υποστήριξε ότι εκείνοι με την καλύτερη εκπαίδευση και νοημοσύνη έμειναν με δύο επιλογές. Θα μπορούσαν να ενταχθούν σε περιορισμένους πνευματικούς κύκλους για να διερευνήσουν τα μεγάλα και σύνθετα προβλήματα που αντιμετωπίζει η κοινωνία, ή θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τα ανώτερα ταλέντα τους για να συσσωρεύουν τεράστιες περιουσίες στον ιδιωτικό τομέα. Ο Τοκβίλ έγραψε ότι δε γνώριζε οποιαδήποτε άλλη χώρα όπου υπήρχε «λιγότερη ανεξαρτησία του πνεύματος, και αληθινή ελευθερία της συζήτησης, από ό,τι στην Αμερική».
Ο Τοκβίλ κατηγόρησε την παντοδυναμία του κανόνα της πλειοψηφίας ως κύριο παράγοντα ασφυξίας της σκέψης: «Η πλειοψηφία περικλείει τη σκέψη της μέσα σε ένα τρομερό φράχτη. Ένας συγγραφέας είναι ελεύθερος μέσα σε εκείνη την περιοχή, αλλά αλίμονο στον άνθρωπο που πηγαίνει πέρα από αυτόν το φράχτη, δεν είναι ότι στέκεται στο φόβο της ανάκρισης, αλλά θα κληθεί να αντιμετωπίσει όλα τα είδη της δυσαρέσκειας στην καθημερινή καταδίωξη. Μια καριέρα στην πολιτική είναι κλειστή για αυτόν γιατί έχει προσβάλει τη μόνη δύναμη που κρατά τα κλειδιά». Ο Τοκβίλ, εν αντιθέσει με τους προηγούμενους πολιτικούς στοχαστές, υποστήριξε ότι ένα σοβαρό πρόβλημα στην πολιτική ζωή δεν ήταν ότι οι άνθρωποι ήταν πολύ ισχυροί, αλλά ότι οι άνθρωποι ήταν «υπερβολικά αδύναμοι» και αισθανόταν ανίκανοι· ο κίνδυνος είναι ότι οι άνθρωποι αισθάνθηκαν πως «σαρώθηκαν από κάτι που δεν μπορούσαν να ελέγξουν», σύμφωνα με την ερμηνεία του Joshua Kaplan για τον Τοκβίλ.
Περί δουλείας, μαύρων και γηγενών Αμερικανών
Η «Δημοκρατία στην Αμερική» του Τοκβίλ, μοναδικά τοποθετημένη σ’ ένα σταυροδρόμι στην αμερικανική Ιστορία, προσπάθησε να συλλάβει την ουσία των αξιών και του πολιτισμού των Ηνωμένων Πολιτειών. Μονολότι υπήρξε υποστηρικτής της αποικιοκρατίας, ο Τοκβίλ μπορούσε να αντιληφθεί ξεκάθαρα τις κακουχίες που υπέστησαν οι μαύροι και οι ιθαγενείς της Αμερικής. Ο Τοκβίλ σημειώνει πως ανάμεσα στις υπάρχουσες φυλετικές ομάδες στην Αμερική:
Ο Τοκβίλ συμπέρανε πως η μετατόπιση του πληθυσμού των νέγρων από την Αμερική δεν θα αποτελούσε λύση στο πρόβλημα, καθώς γράφει το εξής στο τέλος της πρώτης Δημοκρατίας:
Το 1855 έγραψε το παρακάτω κείμενο που εκδόθηκε στην «Καμπάνα Ελευθερίας: Μαρτυρία εναντίον της δουλείας» της Μαρία Ουέστον Τσάπμαν:
Περί πολιτικών αφομοίωσης
Σύμφωνα με τον Τοκβίλ, η αφομοίωση των μαύρων θα ήταν απολύτως αδύνατη και ήδη ήταν φανερό στις Βόρειες πολιτείες. Όπως προέβλεψε ο Τοκβίλ, η τυπική ελευθερία, η ισότητα, και ο διαχωρισμός θα αποτελούσαν πραγματικότητα στον πληθυσμό μετεμφυλιακά και κατά την αναδόμηση, καθώς και ο ανώμαλος δρόμος για την πραγματική ολοκλήρωση των μαύρων.
Όμως η αφομοίωση ήταν η καλύτερη λύση για τους βορειοαμερικανούς ιθαγενείς, και αφού ήταν πολύ περήφανοι για να αφομοιωθούν, αναπόφευκτα θα εξαφανίζονταν. Οι εκτοπισμοί αποτέλεσαν άλλο κομμάτι της αμερικανικής πολιτικής προς τους ινδιάνους. Μαύροι και ινδιάνοι θεωρούνταν «μη-δημοκρατικοί», ή δίχως τις απαραίτητες αρετές – διανοητικές ή άλλες – για την ζωή στη δημοκρατία. Ο Τοκβίλ μοιραζόταν πολλές από τις απόψεις πάνω στην αφομοίωση και το διαχωρισμό της δικής του και επόμενων εποχών, αλλά αντιτάθηκε στις θεωρίες του Αρτύρ ντε Γκομπινώ στις «Ανισότητες των ανθρώπινων φυλών» (1853-55).
Περί της θέσης των γυναικών
Ο Τοκβίλ ήταν ένας από τους πρώτους κριτικούς της κοινωνίας ο οποίος εξέτασε την κατάσταση των γυναικών της Αμερικής και ο οποίος ταυτοποίησε την έννοια των Ανεξαρτήτων Σφαιρών. Η ενότητα «Επίδραση της Δημοκρατίας στους Λεγόμενους Τρόπους Συμπεριφοράς» στο δεύτερο τόμο είναι αφιερωμένη στις παρατηρήσεις του για την κατάσταση των γυναικών στην Αμερικανική κοινωνία. Γράφει:
Θεωρεί ότι η κατάρρευση της αριστοκρατίας μείωσε την απόγνωση που δημιουργούσε στις οικογένειες η πατριαρχία, κατά την οποία ο πατέρας αποφάσιζε για το γάμο της κόρης, με αποτέλεσμα οι γυναίκες να έχουν την επιλογή του να μην παντρευτούν και να διατηρήσουν ένα μεγαλύτερο βαθμό ανεξαρτησίας. Οι έγγαμες γυναίκες αντιθέτως, έχαναν κάθε ανεξαρτησία μέσω «των δεσμών του γάμου» αφού, «στην Αμερική η πειθαρχία που επιβάλλεται από τον πατέρα της έγγαμης γυναίκας είναι πολύ χαλαρή και αυτή που επιβάλλεται από το σύζυγο, πολύ αυστηρή ».
Λόγω της άποψής του ότι η γυναίκα δεν μπορεί να δράσει σε επίπεδο ίσο με αυτό του άνδρα, θεωρούσε ότι οι γυναίκες χρειάζονται την υποστήριξη του πατέρα τους για να διατηρήσουν την ανεξαρτησία τους στο γάμο. Συνεπής με την περιορισμένη άποψή του ως προς τη δυνατότητα των γυναικών να δράσουν ως ίσες με τους άνδρες, καθώς και για την προφανή αδυναμία του κατά τη διάρκεια των ταξιδιών του να δει τους ρόλους ανατροφής τους οποίους έπαιξαν πολλοί άνδρες στις Ηνωμένες Πολιτείες, κυρίως στην κοιλάδα του Ντέλαγουερ, όπου οι πολιτιστικές συνήθειες είχαν επηρεαστεί πολύ από την «Κοινωνία των Φίλων» (Society of Friends) αλλά και από μία παράδοση ισότητας ανδρών – γυναικών, ο Τοκβίλ θεωρούσε τις διακριτές σφαίρες ανδρών και γυναικών ως μία θετική εξέλιξη, δηλώνοντας :
Περί των ΗΠΑ ως μελλοντική παγκόσμια δύναμη
Ο Τοκβίλ στη «Δημοκρατία στην Αμερική» προέβλεψε επίσης την υπεροχή των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ρωσίας ως των δύο κύριων παγκόσμιων δυνάμεων. Στο βιβλίο του ανέφερε το εξής:
Περίληψη
Η βασική στόχευση του έργου: «Δημοκρατία στην Αμερική» είναι να γίνει μια ανάλυση των λόγων γιατί η ρεπουμπλικανικού τύπου αντιπροσωπευτική δημοκρατία θεωρείται επιτυχημένη στις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ έχει αποτύχει σε τόσα άλλα μέρη. Ο Τοκβίλ επιδιώκει να αντιπαραβάλει τις λειτουργικές πτυχές της δημοκρατίας στις Ηνωμένες Πολιτείες με αυτά που εκείνος βλέπει ως αποτυχίες της δημοκρατίας στην πατρίδα του, τη Γαλλία. Ο Τοκβίλ σκέπτεται σχετικά με το μέλλον της δημοκρατίας στις Ηνωμένες Πολιτείες, θέτοντας στη συζήτηση τις πιθανές απειλές για την δημοκρατία και τους πιθανούς κινδύνους από την δημοκρατία. Σε αυτούς περιλαμβάνεται η πεποίθησή του ότι η δημοκρατία έχει την τάση να εκφυλίζεται σε μια μορφή «ήπιου δεσποτισμού», καθώς και ο κίνδυνος να διαμορφωθεί μια τυραννία της πλειοψηφίας. Παρατηρεί ότι ο ισχυρός ρόλος που έπαιξε η θρησκεία στις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν αποτέλεσμα του διαχωρισμού της από την κυβέρνηση, διαχωρισμός στον οποίο συμφώνησαν όλα τα κόμματα. Αντιπαραθέτει το γεγονός αυτό σε σχέση με ό,τι συμβαίνει στη Γαλλία, όπου συνέβαινε αυτό που εκείνος αντιλαμβανόταν ως νοσηρό ανταγωνισμό μεταξύ των δημοκρατών και των θρησκευόμενων, το οποίο συσχετίζει με τη σχέση μεταξύ εκκλησίας και κράτους.
Η διορατική αυτή ανάλυση της πολιτικής κοινωνίας συμπληρώθηκε με τον δεύτερο τόμο με την περιγραφή της κοινωνίας των πολιτών ως σφαίρας αφενός ιδιωτικών υποθέσεων και αφετέρου υποθέσεων μεταξύ των πολιτών.
Οι απόψεις του Τοκβίλ για τις Ηνωμένες Πολιτείες, ωστόσο, έλαβαν μια πιο σκοτεινή στροφή μετά το 1840, όπως γίνεται εμφανές στο έργο του Aurelian Craiutu: «Ο Τοκβίλ για την Αμερική μετά το 1840: Επιστολές και άλλα κείμενα».
Επίπτωση
Το έργο του Τοκβίλ περιγράφεται συχνά ως αξιοσημείωτο καθώς κάνει ορισμένες ευφυείς προβλέψεις. Προσμένει την πιθανή ένταση που θα προκαλούσε η κατάργηση της δουλείας στις Ηνωμένες Πολιτείες και που θα οδηγούσε στον Αμερικανικό Εμφύλιο καθώς επίσης και την ενδεχόμενη αντιπαλότητα μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ρωσίας, η οποία και πυροδότησε τον Ψυχρό Πόλεμο μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ορισμένοι λόγιοι ισχυρίζονται ότι ο Τοκβίλ, παρατηρώντας την βιομηχανική ανάπτυξη στην αμερικανική οικονομία, επίσης προέβλεψε ορθά την άνοδο μιας αριστοκρατίας βιομηχάνων μέσα από την εργασιακή ιδιοκτησία. Προειδοποίησε πως «οι φιλοδημοκράτες πρέπει να εστιάζουν ανήσυχοι σ'αυτή την κατεύθυνση ανά πάσα στιγμή», επισημαίνοντας ότι ο δρόμος προς τη βιομηχανία είναι η πύλη μέσα από την οποία μια πρωτόγνωρη τάξη πλουσίων θα μπορούσε ενδεχομένως να κυριαρχήσει, παρότι ο ίδιος πίστευε μια τέτοια αριστοκρατία θα διέφερε από την επίσημη αριστοκρατία του παρελθόντος. Επιπλέον, προέβλεψε την αποξένωση και την απομόνωση που προξενήθηκαν σε πολλούς στη σύγχρονη ζωή.
Από την άλλη, οι προβλέψεις του Τοκβίλ αποδείχθηκαν κοντόφθαλμες λέγοντας πως η ανάπτυξη στην λογοτεχνία θα επιβαρυνόταν από την ισότητα συνθηκών που προστάζει η δημοκρατία. Θρηνεί σε πολλαπλά του κεφάλαια για την κατάσταση στις τέχνες στην Αμερική και αδυνατεί, έτσι, να οραματιστεί την επερχόμενη λογοτεχνική Αναγέννηση υπό τους Έντγκαρ Άλαν Πόε, Χένρι Ντέιβιντ Θόρω, Ραλφ Ουόλντο Έμερσον, Χέρμαν Μέλβιλ, Ναθάνιελ Χόθορν και Ουώλτ Ουίτμαν. Απορρίπτοντας, παράλληλα, το ενδιαφέρον της χώρας στην επιστήμη ως περιορισμένης σε πεζές εφαρμογές για την αποδοτική οργάνωση παραγωγής υλικών αγαθών, δεν μπόρεσε να φανταστεί την άνθιση αγνών επιστημονικών ερευνών και ανακαλύψεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φιλελεύθερα βιβλία Κατηγορία:Πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών
Άντα Γιονάτ
Η '''Άντα Ε. Γιονάτ''' (εβρ. עדה יונת, γενν. 22 Ιουνίου 1939) είναι Ισραηλινή κρυσταλλογράφος γνωστή για την πρωτοποριακή έρευνά της στη δομή του ριβοσώματος. Το 2009 τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Χημείας μαζί με τους Βενκατραμάν Ραμακρίσναν και Τόμας Στέιτζ για τη μελέτη της δομής και λειτουργίας του ριβοσώματος. Υπήρξε η πρώτη στην ιστορία γυναίκα από το Ισραήλ που πήρε Βραβείο Νόμπελ και η πρώτη γυναίκα που πήρε Νόμπελ Χημείας μετά από σχεδόν μισό αιώνα (45 χρόνια). Ωστόσο η ίδια δήλωσε ότι δεν υπάρχει τίποτα το ιδιαίτερο στο ότι μια γυναίκα παίρνει το Νόμπελ.
Βιογραφικά στοιχεία
Η Άντα γεννήθηκε στη συνοικία Γκεουλά της Ιερουσαλήμ. Οι γονείς της, Χιλέλ και Εσθήρ Λίφσιτς (Lifshitz), ήταν Εβραίοι που μετανάστευσαν στην Παλαιστίνη από την Πολωνία το 1933, πριν ιδρυθεί το κράτος του Ισραήλ. Ο πατέρας της ήταν ραββίνος, καταγόμενος από ραββινική οικογένεια. Στην Ιερουσαλήμ είχαν ένα μανάβικο, αλλά αντιμετώπιζαν οικονομικές δυσκολίες. Ζούσαν συνωστισμένοι με αρκετές άλλες οικογένειες και η Γιονάτ θυμάται ότι τα βιβλία ήταν το μοναδικό πράγμα με το οποίο μπορούσε να απασχοληθεί. Παρά την ένδεια, οι γονείς της την έστελναν σε καλό σχολείο, στη συνοικία Μπεΐτ Χα-κερέμ. Ο πατέρας της πέθανε σε ηλικία 42 ετων, οπότε η οικογένεια μετακόμισε στο Τελ Αβίβ. Η Γιονάτ έγινε δεκτή στο Γυμνάσιο Tichon Hadash, παρά το ότι η μητέρα της δεν μπορούσε να πληρώσει τα δίδακτρα. Αντί για αυτό, η Άντα παρέδιδε μαθήματα μαθηματικών σε μαθητές. Στην εφηβεία της, όπως έχει δηλώσει, είχε εμπνευσθεί από την Πολωνογαλλίδα επιστήμονα Μαρία Κιουρί, έχοντας διαβάσει τη βιογραφία της. Η Γιονάτ επέστρεψε στην Ιερουσαλήμ για να σπουδάσει στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ, παίρνοντας πτυχίο χημείας το 1962 και μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδικεύσεως στη βιοχημεία το 1964. Τέλος, το 1968 πήρε το διδακτορικό της από το Ινστιτούτο Επιστήμης Weizmann με θέμα κρυσταλλογραφικές μελέτες ακτίνων Χ της δομής του κολλαγόνου.
Η Α. Γιονάτ έχει μία κόρη, τη Χαγκίτ Γιονάτ, γιατρό στο Ιατρικό Κέντρο Σεμπά, και μία εγγονή τη Νοά. Εξαδέλφη της Άντα είναι η ακτιβίστρια κατά της κατοχής της Δυτικής Όχθης ψυχίατρος δρ. Ruchama Marton.
Η Γιονάτ έχει απευθύνει έκκληση για τη χωρίς όρους απελευθέρωση όλων των κρατουμένων από το Ισραήλ μελών της Χαμάς, λέγοντας ότι «κρατώντας Παλαιστίνιους ενθαρρύνουμε και διαιωνίζουμε ένα κίνητρό τους να βλάπτουν το Ισραήλ και τους πολίτες του ... όταν δεν θα έχουμε κανένα φυλακισμένο να απελευθερώσουμε, δεν θα έχουν και εκείνοι κάποιο λόγο να απάγουν στρατιώτες».
Σταδιοδρομία και έρευνες
thumb|Η Γιονάτ στο [[Ινστιτούτο Επιστήμης Ισραήλ|Ινστιτούτο Επιστήμης Weizmann]] Η Γιονάτ μετά την απόκτηση του διδακτορικού της πήγε στις ΗΠΑ, όπου ερεύνησε ως μεταδιδακτορική ερευνήτρια στο Πανεπιστήμιο Κάρνεγκι Μέλον (1969) και στο MIT (1970), όπου εργάσθηκε για λίγο καιρό στο εργαστήριο του Γουίλιαμ Λίπσκομπ (Βραβείο Νόμπελ Χημείας το 1976). Εκεί είχε την ιδέα να ερευνήσει μεγάλες δομές, όπως τα μακρομόρια.
Το 1970 ίδρυσε το πρώτο (και επί μία δεκαετία το μοναδικό) εργαστήριο κρυσταλλογραφίας πρωτεϊνών στο Ισραήλ. Στη συνέχεια, από το 1979 ως το 1984, ήταν επικεφαλής ομάδας μαζί με τον Γερμανό βιοχημικό Χάιντς-Γκύντερ Βίτμαν (Heinz-Günter Wittmann, 1927-1990) στο Ινστιτούτο Μαξ Πλανκ για τη Μοριακή Γενετική, στο Βερολίνο. Το 1977-1978 ήταν επισκέπτρια καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου. Αργότερα ήταν επικεφαλής μιας Ερευνητικής Μονάδας του Ινστιτούτο Μαξ Πλανκ στο DESY (Αμβούργο, 1986–2004), παράλληλα με τις ερευνητικές της δραστηριότητες στο Ινστιτούτο Επιστήμης Weizmann.
Η Γιονάτ ερευνά τους μηχανισμούς της βιοσυνθέσεως των πρωτεϊνών χρησιμοποιώντας κρυσταλλογραφία των ριβοσωμάτων, της οποίας υπήρξε πρωτοπόρος, παρά τον έντονο σκεπτικισμό της διεθνούς επιστημονικής κοινότητας. Τα ριβοσώματα μεταφράζουν το RNA σε πρωτεΐνες και, επειδή έχουν λίγο διαφορετικές δομές στα βακτήρια σε σχέση με τα ευκαρυωτικά κύτταρα, αποτελούν συχνά στόχο των αντιβιοτικών. Το 2000 και το 2001 η Γιονάτ προσδιόρισε την πλήρη δομή αμφότερων των ριβοσωμικών υπομονάδων και ανεκάλυψε μέσα στο (κατά τα άλλα ασύμμετρο) ριβόσωμα την κοινή σε όλους τους οργανισμούς συμμετρική περιοχή που παρέχει το πλαίσιο και κατευθύνει τη διαδικασία του πολυμερισμού των πολυπεπτιδίων. Στη συνέχεια κατέδειξε ότι το ριβόσωμα είναι ένα σύστημα καταλυτικού RNA που διατάσσει στερεοχημικώς τα υποστρώματά του με τρόπο κατάλληλο για τον σχηματισμό πεπτιδικών δεσμών και για κατάλυση με τη διαμεσολάβηση υποστρωμάτων. Το 1993 η Γιονάτ είχε απεικονίσει το μονοπάτι που παίρνουν οι παραγόμενες πρωτεΐνες, τη λεγόμενη «ριβοσωμική σήραγγα», και πολύ αργότερα απεκάλυψε τα δυναμικά στοιχεία που καθιστούν δυνατή τη συμμετοχή του στη σύλληψη, τη διακυτταρική ρύθμιση και τη διαμετακόμιση των γεννώμενων πρωτεϊνών στον διπλωμένο χώρο τους.
Επιπροσθέτως, η Γιονάτ διαλεύκανε τους τρόπους δράσεως άνω των 20 διαφορετικών αντιβιοτικών που στοχεύουν τα ριβοσώματα των παθογόνων μικροβίων, διαφώτισε τους μηχανισμούς με τους οποίους αναπτύσσουν ανθεκτικότητα στα φάρμακα, αποκρυπτογράφησε τη δομική βάση της επιλεκτικότητας των αντιβιοτικών, και έδειξε το πώς διαδραματίζει ρόλο-κλειδί στην κλινική χρησιμότητα και στη θεραπευτική αποτελεσματικότητα, στρώνοντας έτσι τον δρόμο για σχεδιασμό φαρμάκων με βάση τη μοριακή δομή.
Για να καταστήσει δυνατή τη ριβοσωμική κρυσταλλογραφία, η Γιονάτ εισήγαγε μία νέα τεχνική, την κρυο-βιοκρυσταλλογραφία, που επικράτησε στη μοριακή βιολογία και επέτρεψε την διεξαγωγή πολύπλοκων ερευνητικών προγραμμάτων που αλλιώς θεωρούντο πρακτικά ακατόρθωτα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κρυσταλλογράφοι Κατηγορία:Βιοχημικοί Κατηγορία:Ισραηλινοί επιστήμονες Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Χημείας Κατηγορία:Ισραηλινοί νομπελίστες Κατηγορία:Εβραίοι επιστήμονες
Avro Athena
Το Avro 701 Athena ήταν μονοκινητήριο αεροσκάφος προκεχωρημένης εκπαίδευσης το οποίο ανέπτυξε η εταιρεία Avro στα τέλη της δεκαετίας του 1940. Σχεδιάστηκε για να αντικαταστήσει τα North American Harvard στις τάξεις της RAF αλλά παρήχθη σε μικρούς αριθμούς διότι προτιμήθηκε τελικά το Boulton Paul Balliol.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Το Athena σχεδιάστηκε για να καλύψη την απαίτηση Τ.7/45 του Υπουργείου Αεροπορίας που αφορούσε στην ανάπτυξη τρικινητήριου εκπαιδευτικού που θα προωθούνταν από turboprop κινητήρα. Επρόκειτο για ένα χαμηλοπτέρυγο μονοπλάνο ολομεταλλικής κατασκευής. Το 1947 έγινε αναθεώρηση των αναγκών και στην συνέχεια εξεδόθη η απαίτηση T.14/47, που ζητούσε την χρήση του κινητήρα Rolls-Royce Merlin 35, μεγάλα αποθέματα του οποίου ήταν άμεσα διαθέσιμα. Πατά την αλλαγή κινητήρα, τα τρία αρχικά πρωτότυπα του Athena ολοκληρώθηκαν με turboprop. Ένα εξ αυτών πραγματοποίησε την παρθενική πτήση του τύπου στις 12 Ιουνίου 1948. Το πρώτο Athena με κινητήρα Merlin πέταξε για πρώτη φορά την 1η Αυγούστου 1948 και στη συνέχεια αξιολογήθηκε σε συγκριτικές δοκιμές με το Boulton Paul Balliol. Τελικά προτιμήθηκε το δεύτερο με συνέπεια να κατασκευαστούν μόνο 15 Avro.
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Τρικάλων
Η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Τρικάλων (Ε.Π.Σ.Τ.) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στο νομό Τρικάλων. Εδρεύει στα Τρίκαλα και είναι μέλος της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (Ε.Π.Ο.). Είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του τοπικού πρωταθλήματος και του κυπέλλου, όπως και των πρωταθλημάτων εφήβων και παίδων. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των μικτών ομάδων νέων και παίδων, οι οποίες εκπροσωπούν το νομό σε εθνικό επίπεδο.
Σκοπός της Ένωσης είναι η ανάπτυξη του τρικαλινού ποδοσφαίρου σε συνεργασία με όλα τα σωματεία, τους φορείς και ιδιώτες. Ο πρωταθλητής Τρικάλων κερδίζει την άνοδο στην Γ' Εθνική. Ο κυπελλούχος της Ένωσης συμμετέχει στην πρώτη φάση του Κυπέλλου Ελλάδας της επόμενης σεζόν. Επίσης, οι μικτές ομάδες παίδων, νέων, προπαίδων και τζούνιορ συμμετέχουν στα πρωταθλήματα μικτών ενώσεων της ίδιας.
Ιστορία
Ιδρύθηκε επίσημα το 1973 με την επωνυμία «Ένωσις Ποδοσφαιρικών Σωματείων Νομού Τρικάλων» από δεκατρία σωματεία της περιοχής. Πρίν την ίδρυση της ΕΠΣΤ, τα σωματεία του νομού συμμετείχαν στο πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας. Έπειτα από αρκετές αναδιαρθρώσεις, η πρωταθλήτρια της Α' κατηγορίας προβιβαζόταν απευθείας στη Δ' Εθνική, εκτός από κάποιες χρονιές όπου η άνοδος κρίθηκε μέσω των ομίλων του Ειδικού ερασιτεχνικού πρωταθλήματος. Κατόπιν της αναδιάρθρωσης του ελληνικού ποδοσφαίρου το 2013 και της κατάργησης του Περιφερειακού Πρωταθλήματος (Δ' Εθνική), ο πρωταθλητής της Α' Τρικάλων για το 2013-14 θα διεκδικήσει την άνοδό του στη Football League 2 (Γ' Εθνική) πλέον, αντιμετωπίζοντας τους αντίστοιχους τριών (3) άλλων γειτονικών ενώσεων ΕΠΣ σε όμιλο διπλών συναντήσεων με ένα νικητή.
Πρωτάθλημα
Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Τρικάλων είναι η εξής:
Πρωταθλήτριες
Πηγές: epst.gr και goaltrikala.gr
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Τρικάλων.
Τελικοί
Πηγές: epst.gr και tameteora.gr
Οι πρώτοι σκόρερ
Πηγές:
Σημειώσεις
<references group="σ"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ποδοσφαιρο
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Άρτας 2021–22
Για την περίοδο 2021–22, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Άρτας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Άρτας.
Η ομάδα που ανακηρύσσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Άρτας, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ελλάδας της επόμενης περιόδου.
Πρωτάθλημα
Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Άρτας είναι η εξής:
Α' Κατηγορία
Σε περίπτωση μικρότερης διαφοράς από 7 βαθμούς των 2 πρώτων γίνονται αγώνες play-off με την συμμετοχή των 4 πρώτων.
Σε περίπτωση που η διαφορά των δύο ουραγών είναι μικρότερη των 7 βαθμών,τότε πραγματοποιείται αγώνας play-out μεταξύ τους. Αν υποβιβαστεί η Αναγέννηση Άρτας από την Γ΄ Εθνική,τότε υποβιβάζονται 2 ομάδες. Πρωταθλήτρια αναδείχτηκε η ομάδα της ΑΕ Ξηροβουνίου. Πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος αναδείχτηκε ο Παναγιώτης Δήμος της ΑΕ Καμπής με 22 γκολ. Δεύτερος σκόρερ του πρωταθλήματος ήταν ο Περικλής Σιλιόγκας της Δόξας Άρτας με 21 γκολ. Από το σωματείο Δίας Κωστακιών αφαιρούνται 3 βαθμοί από τον παραπάνω βαθμολογικό πίνακα, λόγω ποινής
Play off
Διεξάγονται αγώνες νοκ άουτ χιαστί μεταξύ των πρώτων τεσσάρων με το πλεονέκτημα της ισοπαλίας υπέρ των γηπεδούχων.
Τετάρτη 13 Απριλίου 2022
ΑΕ Ξηροβουνίου-ΑΕ Καμπής 1-1
ΑΟ Κλειδίου-Δόξα Άρτας 1-1
Τελικός για την ανάδειξη του πρωταθλητή.Δεν ισχύει το πλεονέκτημα της ισοπαλίας.
Κυριακή 17 Απριλίου 2022
ΑΕ Ξηροβουνίου-ΑΟ Κλειδίου 2-1
Β' Κατηγορία
Δεν κατεβαίνει σε σχέση με πέρυσι ο ΑΟ Φιλιππιάδας.Αντίθετα κατεβαίνει ξανά ο Αίας Ράχης και η ΑΕ Σελλάδων Δήμου Ν. Σκουφά.
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Άρτας.
Α φάση
Οι αγώνες έγιναν στις 29 Σεπτεμβρίου και 6 Οκτωβρίου 2021
ΑΕΜ Μέλισσα-Αίας Ράχης 2-1
Σκουφάς Κομποτίου-Παναγροτικός Αγίου Σπυρίδωνα 8-1
ΑΟ Κλειδιού-Δόξα Άρτας 3-1
Δίας Κωστακιών-Φιλέλληνες Πέτα 3-2
ΑΕ Καμπής-ΠΑΣ Ανέζα 3-0
ΑΕ Κιρκιζατών Πλησιών-ΑΟ Αγίων Αναργύρων 1-1 (3-1 παρ.)
ΑΟ Φιλοθέης-ΑΟΚ Τζουμέρκων 3-0
Β φάση
Ο αγώνας έγινε στις 13 Οκτωβρίου 2021.
Αναγέννηση Άρτας-ΑΟ Φιλοθέης 9-0
Χωρίς αγώνα:ΑΕΜ Μέλισσα,Σκουφάς Κομποτίου,ΑΟ Κλειδιού,ΑΕ Ξηροβουνίου,Δίας Κωστακιών,ΑΕ Καμπής,ΑΕ Κιρκιζάτων Πλησιών
Γ φάση
Οι αγώνες έγιναν στις 5 Ιανουαρίου 2022.
ΑΕ Καμπής-Δίας Κωστακιών 3-2
Αναγέννηση Άρτας-ΑΟ Κλειδιού 2-1
ΑΕΜ Μέλισσα-ΑΕ Ξηροβουνίου 0-2
Σκουφάς Κομποτίου-ΑΕ Κιρκιζάτων Πλησιών 1-1 (1-2 παρ.)
Δ φάση
ΑΕ Κιρκιζάτων Πλησιών-Αναγέννηση Άρτας 1-4
Αναγέννηση Άρτας-ΑΕ Κιρκιζάτων Πλησιών 4-0
ΑΕ Ξηροβουνίου-ΑΕ Καμπής 0-1
ΑΕ Καμπής-ΑΕ Ξηροβουνίου 0-4
Ε φάση
Ο τελικός έγινε στο Δημοτικό Γήπεδο Κεραμάτων στις 9 Απριλίου 2022.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Άρτας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2021–2022 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2021-2022
Φίλιππος Αμοιρίδης
Ο Φίλιππος Αμοιρίδης (1943 - 5 Δεκεμβρίου 1999) ήταν Έλληνας πολιτικός. Διετέλεσε δήμαρχος Ξάνθης από το 1991 έως το 1999.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Λυκοδρόμιο το 1943 και μεγάλωσε στο Δαφνώνα Ξάνθης. Απεβίωσε στις 5 Δεκεμβρίου 1999, σε ηλικία 56 ετών, εξ αιτίας καρδιακής ανακοπής. Ύστερα από ξαφνική αδιαθεσία, εκλήθη ασθενοφόρο για τη μεταφορά του στο Νοσοκομείο όπου εξέπνευσε ύστερα από προσπάθειες των γιατρών.