cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιωδοπροπαδιένιο
Αλογόνωση
Με προσθήκη αλογόνου (X2) (αλογόνωση) σε προπαδιενυλοϊωδίδιο έχουμε προσθήκη στους διπλούς δεσμούς. Παράγεται αρχικά 2,3-διαλο-1-ιωδοπροπένιο και στη συνέχεια, με περίσσεια αλογόνου, 1-ιωδο-1,2,2,3-τετρααλοπροπάνιο. Π.χ. :
Υδραλογόνωση
Με προσθήκη υδραλογόνων (HX) (υδραλογόνωση) σε προπαδιενυλοϊωδίδιο παράγεται αρχικά 1-αλο-1-ιωδοπροπένιο και στη συνέχεια, με περίσσεια υδραλογόνου, 1,2-διαλο-1-ιωδοπροπάνιο :
Υδροκυάνωση
Με προσθήκη υδροκυανίου (HCN) (υδροκυάνωση) σε προπαδιενυλοϊωδίδιο παράγεται 2-ιωδοβουτεν-3-νιτρίλιο:
Καταλυτική φορμυλίωση
Με προσθήκη μεθανάλης (CO + H2) σε προπαδιένιο παράγεται 2-ιωδοβουτεν-3-άλη ή (ϊωδομεθυλο)προπεν-2-άλη. Π.χ.:
Διυδροξυλίωση
1. Επίδραση αραιού διαλύματος υπερμαγγανικού καλίου. Παράγει οξοπροπανάλη: 2. Επίδραση καρβονικού οξέος και υπεροξείδιου του υδρογόνου. Παράγει οξοπροπανάλη: 3. Μέθοδος Sharpless. Παράγει οξοπροπανάλη: 4. Μέθοδος Woodward. Παράγει οξοπροπανάλη: 5. Υπάρχει ακόμη δυνατότητα για 1,3-διυδροξυλίωση με επίδραση αλδευδών ή κετονών σε αιθένιο, παρουσία νερού. Αντίδραση Prins. Π.χ. με μεθανάλη παράγεται 4-υδροξυ-3-ιωδοβουτανόνη:
Οζονόλυση
Με επίδραση όζοντος (οζονόλυση) σε προπαδιενυλοϊωδίδιο, παράγεται ασταθές οζονίδιο που τελικά διασπάται σε μεθανάλη, μεθανοϋλοϊωδίδιο και διοξείδιο του άνθρακα :
Επίδραση πυκνού υπερμαγγανικού καλίου
Με επίδραση πυκνού διαλύματος υπερμαγγανικού καλίου (KMnO4) παράγεται τελικά διοξείδιο του άνθρακα και μεθανοϋλοϊωδίδιο :
Υποκατάσταση από υδροξύλιο
Υδρόλυση με αραιό διάλυμα υδροξειδίου του νατρίου (NaOH) αρχικά προς προπαδιενόλη και τελικά προς προπεν-2-άλη :
Παραγωγή αιθέρα
Με αλκοολικά άλατα (RONa) προς αλκυλοοπροπαδιενυλοαιθέρα :
Παραγωγή αλκαδιενίνιου
Με αλκινικά άλατα (RC?CNa) προς αλκαδιενίνιο. Π.χ. :
Παραγωγή εστέρα
Με καρβονικά άλατα (RCOONa) προς καρβονικό προαπδιενυλοεστέρα :
Παραγωγή αλκαδιένιου
Με αλκυλολίθιο (RLi) προς αλκάνιο :
Παραγωγή θειάλης
Με όξινο θειούχο νάτριο (NaSH) αρχικά προς προπαδιενοθειόλη και τελικά προς προπεν-2-θειάλη :
Παραγωγή θειαιθέρα
Με θειολικό νάτριο (RSNa) προς αλκυλoπροπαδιενυλοθειαιθέρα :
Παραγωγή νιτροπαραγώγων
Με νιτρώδη άργυρο (AgNO2) προς νιτροπροπαδιένιο :
Παραγωγή οργανομεταλλικών ενώσεων
2. Με μαγνήσιο (Mg) (αντιδραστήριο Grignard) :
Παραγωγή φαινυλοπροπαδιενίου
Με προπαδιενυλίωση κατά Friedel-Crafts βενζολίου παράγεται φαινυλοπροπαδιένιο:
Παραπομπές και σημειώσεις
Κατηγορία:Αλκαδιενυλαλογονίδια Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις ιωδίου
Κερύνεια (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Κερύνεια αναφέρονται:
Γκντίνια
Η Γκντίνια ή Γδύνια (πολωνικά: Gdynia, γερμανικά: Gdingen, Gotenhafen (1939–1945)) είναι πόλη στην Πολωνία. Έχει πληθυσμό 248.889 κατοίκους και μαζί με το Γκντανσκ (με τα περίχωρα του) και τη λουτρόπολη Σόποτ αποτελεί ενιαίο οικιστικό συγκρότημα με περίπου 1.080.700 κατοίκους.
Η Γκντίνια βρίσκεται στον κόλπο του Γκντανσκ στην νότια Βαλτική Θάλασσα. Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στο βοϊβοδάτο Πομερανίας και είναι μεγάλο λιμάνι. Η Γκντίνια έχει πληθυσμό περίπου 246.000 κατοίκων και είναι η δωδέκατη μεγαλύτερη πόλη της Πολωνίας.
Ιστορικά η Γκντίνια αποτελούσε μέρος της Κασουβίας στην Ανατολική Πομερανία. Για αιώνες η Γκντίνια ήταν ένα μικρό παραθαλάσσιο χωριό, στο οποίο οι κύριες ασχολίες των κατοίκων ήταν η γεωργία και η αλιεία. Στις αρχές του 20ού αιώνα η Γκντίνια άρχισε να μετατρέπεται σε παραθαλάσσιο θέρετρο και άρχισαν να συρρέουν τουρίστες στην πόλη. Αυτό συνέβαλλε στην πληθυσμιακή αύξηση της πόλης. Μετά την ανεξαρτητοποίηση της Πολωνίας το 1918, η πολωνική κυβέρνηση αποφάσισε να κατασκευάσει ένα πολωνικό λιμάνι στη Γκντίνια, ανάμεσα στην Ελεύθερη Πόλη του Ντάντσιχ (ημιαυτόνομη πόλη-κράτος) και τη Γερμανική Πομερανία, κάνοντας την Γκντίνια κύριο οικονομικό κόμβο. Το 1926 η Γκντίνια απέκτησε καθεστώς πόλης, και από εκείνο το σημείο ξεκίνησε μια περίοδος ταχείας δημογραφικής και αρχιτεκτονικής ανάπτυξης για τη πόλη.
Η ανάπτυξη της πόλης διεκόπη από το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, κατά τον οποίο το νεόκτιστο λιμάνι και ναυπηγείο καταστράφηκαν ολοκληρωτικά. Ο πληθυσμός της πόλης υπέστη βαριές απώλειες καθώς οι περισσότεροι κάτοικοι διώχθηκαν και απελάθηκαν. Οι ντόπιοι εκτοπίστηκαν σε άλλες περιοχές της κατεχόμενης Πολωνίας ή σε γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Ευρώπη. Μετά τον πόλεμο, η Γκντίνια επανακατοικήθηκε από κατοίκους της Βαρσοβίας και χαμένων πόλεων, όπως το Λβιβ και το Βίλνιους στα Κρέσι (περιοχές των ανατολικών συνόρων της μεσοπολεμικής Πολωνίας). Η πόλη αναγεννήθηκε σταδιακά, ενώ το ναυπηγείο ανακατασκευάστηκε και επεκτάθηκε. Τον Δεκέμβριο του 1970 η διαμαρτυρία των εργατών του ναυπηγείου κατεστάλη βιαίως. Αυτό συνέβαλε σημαντικά στην άνοδο του κινήματος της Αλληλεγγύης στο κοντινό Γκντανσκ.
Σήμερα το λιμάνι της Γκντίνιας είναι τακτική στάση στο δρομολόγιο των πολυτελών επιβατικών πλοίων. Ένας τερματικός σταθμός για επιβατηγά πλοία και ένα πολιτικό αεροδρόμιο είναι υπό κατασκευή. Η πόλη έχει βραβευτεί πολλές φορές για την ασφάλεια, την υποδομή, την ποιότητα ζωής και τη πλούσια ποικιλία τουριστικών αξιοθεάτων. Το 2013 η Γκντίνια κατατάχθηκε ως η καλύτερη πόλη της Πολωνίας για διαβίωση και βρισκόταν στις κορυφαίες θέσεις των καταλόγων των πολωνικών πόλεων για τους δείκτες της ποιότητας ζωής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Πομερανίας Κατηγορία:Βοεβοδάτο Πομερανίας (1919-1939)
Τουρισμός στην Κύπρο
δεξιά|μικρογραφία|Η Πέτρα του Ρωμιού, όπου σύμφωνα με τη [[Ησίοδος|Θεογονία του Ησίοδου η θεά Αφροδίτη βγήκε από τη θάλασσα. ]] Ο τουρισμός στην Κύπρο κατέχει δεσπόζουσα θέση στην οικονομία. Επιπλέον, επηρεάζει σημαντικά τον πολιτισμό της Κύπρου και την πολυεθνική/πολυπολιτισμική του εξέλιξη καθ 'όλη τη διάρκεια των δεκαετιών. Το 2006, η τουριστική βιομηχανία συνεισέφερε το 10.7% του ΑΕΠ, το οποίο σε πραγματικούς όρους σημείωσε συνολικό ποσό 5.445.000.000 δολαρίων. Την ίδια χρονιά, η συνολική απασχόληση υπολογίστηκε σε 113.000 θέσεις εργασίας. Με σχεδόν 4 εκατομμύρια αφίξεις τουριστών ετησίως είναι ο 40ος πιο δημοφιλής προορισμός στον κόσμο. Ωστόσο με βάση τον κατά κεφαλήν τοπικό πληθυσμό κατατάσσεται στην 6η θέση. Η Κύπρος είναι πλήρες μέλος του Παγκόσμιου Οργανισμού Τουρισμού από το 1975. μικρογραφία|Φαράγγι Αβάκας στον Ακάμα μικρογραφία|Τοπογραφικός χάρτης της Κύπρου δεξιά|μικρογραφία|Η Παραλία Πρωταρά το καλοκαίρι δεξιά|μικρογραφία|Οι αμμώδεις παραλίες χρησιμοποιούνται συχνά ως ενδιαιτήματα για τις [[Πράσινη χελώνα|πράσινες χελώνες]]
Αφίξεις ανά χώρα
μικρογραφία| Ο Βράχος της Ελληνικής (φόντο), με το Saracen Rock στο προσκήνιο Η Ευρώπη αντιπροσωπεύει το μερίδιο του λέοντος στις αφίξεις τουριστών. Πάνω από το 80% των επισκεπτών προέρχεται από τη Βόρεια, Δυτική και Ανατολική Ευρώπη, ενώ οι Βρετανοί τουρίστες παραμένουν οι πιο παραδοσιακοί. Διάφοροι παράγοντες συμβάλλουν σε αυτό, συμπεριλαμβανομένης της ευρείας γνώσης των αγγλικών, οι παραδοσιακοί δεσμοί από τη βρετανική αποικιοκρατία και η παρουσία βρετανικών στρατιωτικών βάσεων στο Ακρωτήρι και στη Δεκέλεια. Η κάμψη της βρετανικής οικονομίας στα τέλη της δεκαετίας του 2000 είχε ως αποτέλεσμα την πτώση των αφίξεων τουριστών, γεγονός που τονίζει την υπερβολική εξάρτηση της τουριστικής βιομηχανίας της Κύπρου από έναν πελάτη. Το 2009 δρομολογήθηκαν προσπάθειες για την τόνωση αφίξεων από άλλες χώρες. Συγκεκριμένα, και σύμφωνα με τις τελευταίες γεωπολιτικές εξελίξεις, ο δεύτερος μεγαλύτερος πελάτης είναι οι Ρώσοι τουρίστες - ένας τομέας που αναμένεται να αυξηθεί ακόμη περισσότερο.
Ο συνολικός αριθμός τουριστών στην Κύπρο το 2017 ήταν 3.652.073 άτομα. Οι περισσότεροι επισκέπτες που έφτασαν στην Κύπρο σε βραχυπρόθεσμη βάση ήταν από τις ακόλουθες χώρες: μικρογραφία| Παραλία Αγίας Θέκλας
Ανταγωνισμός
Σύμφωνα με την έκθεση του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ για το 2013 σχετικά με την ανταγωνιστικότητα και την τουριστική κίνηση, η τουριστική βιομηχανία της Κύπρου κατατάσσεται στην 29η θέση παγκοσμίως όσον αφορά τη συνολική ανταγωνιστικότητα. Όσον αφορά την Τουριστική Υποδομή η χώρα κατέχει την πρώτη θέση στον κόσμο. Με μερικές από τις πιο δημοφιλείς και καθαρότερες παραλίες στην Ευρώπη, μεγάλο μέρος της τουριστικής βιομηχανίας βασίζεται σε "θαλάσσιο ήλιο και άμμο" για να προσελκύσει τουρίστες. Αυτό αντικατοπτρίζει την εποχική κατανομή των αφίξεων τουριστών με δυσανάλογα μεγάλο αριθμό στους καλοκαιρινούς μήνες. Ενώ τα περισσότερα ανατολικά θέρετρα όπως ο Πρωταράς και η Αγία Νάπα βρίσκονται αδρανοποιημένα τους χειμερινούς μήνες, η δυτική πλευρά του νησιού παραμένει ανοιχτή στον τουρισμό με την προώθηση της πολιτιστικής ιστορίας της Κύπρου, της τέχνης και των εξειδικευμένων αθλημάτων όπως το γκολφ και το τένις που έχουν ευρύτερη δημοφιλία.
Επένδυση
Η αναφορά του 2016 του Παγκόσμιου Συμβουλίου Τουρισμού για το νησί αναφέρει ότι η συνολική επένδυση στον κλάδο του τουρισμού - ταξιδιών το 2015 ανήλθε σε 273.7 εκατομμύρια ευρώ ή 14.0% μεταξύ τω συνολικών επενδύσεων. Προβλέπει άνοδο κατά 5.3% το 2016 και 2,9% ετησίως κατά την επόμενη δεκαετία φτάνοντας τα 384.6 εκατομμύρια ευρώ το 2026.
Γαλάζιες Σημαίες
Σύμφωνα με την τελευταία έκθεση της KPMG, η Κύπρος έχει την πιο πυκνή συγκέντρωση παραλιών με γαλάζια σημαία, τις περισσότερες παραλίες με γαλάζια σημαία ανά ακτή και τις περισσότερες γαλάζιες σημαίες ανά κάτοικο στον κόσμο.
Ασφάλεια
Σε μια παγκόσμια έρευνα του 2015 βασισμένη σε στοιχεία για τον πληθυσμό, τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα, το προσωπικό της αστυνομίας, τους θανάτους από τροχαία, τις κλοπές, τις επιθέσεις και το προσδόκιμο ζωής, το νησιωτικό κράτος κατέλαβε την θέση της 5ης ασφαλέστερης χώρας στον κόσμο.
Γλώσσα και υπηρεσία
Η αγγλική είναι η δεύτερη γλώσσα των κατοίκων της χώρας, καθώς το νησί έχει διεθνείς προοπτικές. Τα γαλλικά και τα γερμανικά ομιλούνται επίσης καλά μεταξύ των εργαζομένων της τουριστικής βιομηχανίας. Τα ελληνικά και τα τουρκικά παραμένουν οι κύριες γλώσσες για την ελληνοκυπριακή και την τουρκοκυπριακή κοινότητα, αντίστοιχα.
Προσωπικό και εκπαίδευση
Το 2012, η Eurostat ανέφερε ότι η Κύπρος είναι η πιο μορφωμένη χώρα στην Ευρώπη μετά την Ιρλανδία, αφού το 49.9% των κατοίκων της Κύπρου έχουν πτυχίο. Το 2013, μόνο τρία άλλα κράτη μέλη της ΕΕ επένδυσαν περισσότερα δημόσια κεφάλαια στην εκπαίδευση από ό, τι η Κύπρος, όπως μετράται από το μερίδιο του ΑΕΠ (6.5% σε σύγκριση με τον μέσο όρο της ΕΕ που είναι 5%).
Κυπριακός Οργανισμός Τουρισμού (ΚΟΤ)
Ο ΚΟΤ έχει καθεστώς ημικρατικού οργανισμού επιφορτισμένου με την εποπτεία των πρακτικών του κλάδου και την προώθηση του νησιού ως τουριστικό προορισμό στο εξωτερικό. Το 2007 ο ΚΟΤ δαπάνησε 20 εκατομμύρια ευρώ για την προώθηση.
Α.Σ. Πτολεμαΐδα
Ο '''Α.Σ. Πτολεμαΐδα''' ήταν αθλητικός σύλλογος με έδρα στην Πτολεμαΐδα που δραστηριοποιούταν στο άθλημα του ποδοσφαίρου.
Ιστορία
Ιδρύθηκε αρχικά ως Α.Ε. Πτολεμαΐδας το 1997 από μετονομασία του συλλόγου Α.Γ.Σ. Αναγέννηση Πτολεμαΐδας και το 2000 μετονομάστηκε σε Α.Σ. Πτολεμαΐδα με την άνοδό του μέσω του ειδικού πρωταθλήματος στη Δ΄ Εθνική. Η Αναγέννηση Πτολεμαΐδας είχε προέλθει το 1978 από μετονομασία του Πτολεμαίου κατά τη συγχώνευση με τον Άρη Πτολεμαΐδας, ο οποίος μετονομάστηκε σε Α.Γ.Σ. Εορδαϊκός Πτολεμαΐδας. Το 2004 ο σύλλογος προβιβάστηκε στη Γ΄ Εθνική και ίδρυσε Π.Α.Ε. με την επωνυμία Π.Α.Ε. Πτολεμαΐδα-Λιγνιτωρύχοι. Το 2006 υποβιβάστηκε στη Δ΄ Εθνική όπου αγωνίστηκε ξανά ως ερασιτεχνικό σωματείο. Το καλοκαίρι του 2007 ο σύλλογος μετονομάστηκε σε Α.Σ. Εορδαϊκός 2007.
Π.Α.Ε. Πτολεμαΐδα - Λιγνιτωρύχοι 2004-2006
Την αγωνιστική περίοδο 2005-06, η ομάδα αγωνίζεται και πάλι στον βόρειο όμιλο της Γ' Εθνικής, με πολλούς νεαρούς παίκτες που προέρχονται από ομάδες όλης της Εορδαίας και με προσθήκη μερικών έμπειρων παικτών. Προπονητής της ομάδας ο Μάκης Βουνοτρυπίδης και από την 7η αγωνιστική και μετά ο Γιώργος Καραγκιολίδης. Η ομάδα εμφανίστηκε με χρώματα κίτρινο (φανέλα) και μαύρο (σορτσάκι), χρώματα που φορούσε ο ιστορικός Άρης Πτολεμαΐδας. Από τον Δεκέμβριο τις τύχες της ομάδας σε διοικητικό επίπεδο αναλαμβάνει ο Κώστας Φλωρίνης. Η ομάδα κατατάσσεται τελευταία και υποβιβάζεται στο Περιφερειακό Πρωτάθλημα μαζί με την Κοζάνη.
Α.Σ. Πτολεμαΐδα 2006-2007
Την αγωνιστική περίοδο 2006-2007, η ομάδα ως Α.Σ. Πτολεμαΐδα αγωνίζεται στον 3ο όμιλο του Περιφερειακού Πρωταθλήματος, πρωταγωνιστεί καθ' όλη τη διάρκεια της περιόδου και κόβει 1η το νήμα, ανεβαίνοντας πανηγυρικά στην Γ΄ Εθνική. Το καλοκαίρι του 2007 αποφασίστηκε και ολοκληρώθηκε η μετονομασία του συλλόγου σε Α.Σ. Εορδαϊκός 2007 επαναφέροντας το όνομα του Α.Γ.Σ. Εορδαϊκού, δέκα χρόνια μετά τη διάλυσή του.
Πηγές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Κοζάνης Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1997 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Δεσποτικό Ιωαννίνων
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα Δεσποτικό (αποσαφήνιση)
Το Δεσποτικό είναι ορεινός οικισμός του νομού Ιωαννίνων στις νότιες παρυφές του όρους Κασιδιάρης, στη κοιλάδα του ποταμού Καλαμά και σε υψόμετρο 540 μέτρα. Το χωριό βρίσκεται στα 32 χιλιόμετρα βορειοδυτικά των Ιωαννίνων, στα δεξιά ταξιδεύοντας από την παλιά εθνική οδό Ιωαννίνων - Ηγουμενίτσας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί τη τοπική κοινότητα Δεσποτικού που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μολοσσών του δήμου Ζίτσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 92 κατοίκους. Οι απογραφές πραγματικού πληθυσμού (de facto) μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Τοποθεσία
Το ιστορικό Δεσποτικό (παλιές ονομασίες ΄Ιλιον (Ilium), Κρετσούνιστα) βρίσκεται 32 χιλιόμετρα ΒΔ των Ιωαννίνων στα όρια του σημερινού Δήμου Ζίτσας της δημοτικής ενότητας των Μολοσσών. Τα σπίτια του σημερινού Δεσποτικού είναι απλωμένα σε συνοικίες και σκαρφαλωμένα στις πλαγιές του όρους Κασιδιάρη (παλαιά ονομασία Σούτιστα) με πλούσια βλάστηση από βελανιδιές, πλατάνια, πουρνάρια, καρυδιές, αμυγδαλιές, ελιές και άλλα δέντρα.
Ιστορία
Ο Ιστορικος/Αρχαιολογος Nicholas Hammond τοποθετεί το Δεσποτικο στο αρχαιο Ιλιον (Ilium) και ειδικοτερα στην περιοχή του αρχαίου πύργου στην τοποθεσία Παλαιόκαστρο τον οποίο χρονολογεί μεταξύ 290-272 π.Χ. (σελ 670). Κατά τη μεσαιωνική περίοδο η Κρετσούνιστα, σύμφωνα με τους ιστορικούς Π. Αραβαντινό και Ι. Λαμπρίδη, ήταν το προπύργιο των Βυζαντινών και του Δεσποτάτου της Ηπείρου  και αριθμούσε πάνω από 700 οικογένειες. Στα νότια του χωριού βρίσκεται το μοναστήρι του Προφήτη Ηλία με τοιχογραφίες του 18ου αι. και το ιερό λείψανο του Αγίου Τρύφωνα, προστάτη των γεωργών. Ο γνωστός λογοτέχνης πολιτικός Χρήστος Χρηστοβασίλης, που μας δίνει πολλές ιστορικές πληροφορίες στα διηγήματά του με τη ντοπιολαλιά και το ήθος της εποχής, καμάρωνε πως καταγόταν από αυτούς τους Σουλιώτες, είχε δε αναπτύξει πολλούς κοινωνικούς και πνευματικούς δεσμούς με τους κατοίκους της Κρετσούνιστας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Ζίτσας
Είκοσι
Ο αριθμός Είκοσι μπορεί να αναφέρεται:
Σπένσερ Τρέισι
Ο Σπένσερ Τρέισι (αγγλικά:Spencer Bonaventure Tracy, 5 Απριλίου 1900 – 10 Ιουνίου 1967) ήταν Αμερικανός ηθοποιός του κινηματογράφου και του θεάτρου, βραβευμένος δύο φορές με Όσκαρ. Εμφανίστηκε σε 74 ταινίες από το 1930 έως και το 1967. Ο Τρέισι θεωρείται γενικά ένας από τους καλύτερους ηθοποιούς στην ιστορία του κινηματογράφου. Το 1999, το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου τον κατέταξε στην 9η θέση στη λίστα με τους 25 μεγαλύτερους σταρ όλων των εποχών. Είχε λάβει εννιά υποψηφιότητες για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου.
Καριέρα
Για αρκετά χρόνια στην αρχή της καριέρας του έπαιζε σε θεατρικές παραστάσεις στο Μίσιγκαν, το Οχάιο και τον Καναδά. Τελικά το 1930 εμφανίστηκε σε μια επιτυχημένη παράσταση στο Μπροντγουέι, στο έργο The Last Mile. Ο σκηνοθέτης Τζον Φορντ είδε την παράσταση και τον προσέλαβε για την ταινία Up The River (1930) της εταιρείας Fox Film Corporation, όπου συμπρωταγωνιστούσε μαζί με τον Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ. Λίγο αργότερα ο Τρέισι και η οικογένειά του μετακόμισαν στο Χόλυγουντ, όπου γύρισε περισσότερες από 25 ταινίες μέσα σε πέντε μόλις χρόνια.
Το 1935 ο Τρέισι υπέγραψε συμβόλαιο με την Metro-Goldwyn-Mayer. Κέρδισε το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου επί δύο συνεχή έτη, για τις ταινίες Δαίμονες των κυμάτων (1937) και Αδέσποτα νιάτα (1938). Ήταν επίσης υποψήφιος για τις ερμηνείες του στις ταινίες Σαν Φρανσίσκο, η πόλη της αμαρτίας (1936), Ο Μπαμπάς της Νύφης (1950), Άσχημη μέρα στο μαύρο βράχο (1955), Ο Γέρος και η Θάλασσα (1958), Κληρονομήστε τον Άνεμο (1960), Τα απόρρητα της Νυρεμβέργης (1961) και, μεταθανάτια, για το Μάντεψε ποιος θα 'ρθει το βράδυ (1967). Ο Τρέισι και ο Λώρενς Ολίβιε μοιράζονται το ρεκόρ για τις περισσότερες υποψηφιότητες Όσκαρ καλύτερου ανδρικού ρόλου, με εννέα συνολικά.
Ο Σπένσετ Τρέισι συμβόλιζε περισσότερο ίσως και από τον Τζον Γουέιν τη σύγχρονη Αμερική. Ήρωας σε κάθε κατηγορία είτε ως καπετάνιος (Δαίμονες των κυμάτων) είτε ως γιατρός-ευφυής εφευρέτης (Edison, the Man). Από τη μία ταινίες συμβατικές, συναισθηματικές και από την άλλη πλευρά οι Οργισμένος γίγαντας (Fury) του Φριτς Λανγκ, Δύναμις και δόξα (The Power and the Glory) του Γουίλιαμ Χάουαρντ, Η κόλασις (Dante's Inferno) του Χάρι Λάντσμαν, έργα με δύναμη και επαναστατικότητα.
Ο Σπένσερ Τρέισι έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 67 ετών και κηδεύτηκε σαν εθνικός ήρωας.
Φιλμογραφία
Σε παρένθεση οι ελληνικοί τίτλοι, όπου είναι διαθέσιμοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί ραδιοφώνου Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Α' Ανδρικού Ρόλου
Δημήτριος Κασλάς
Ο '''Δημήτριος Γ. Κασλάς''' (1901- 1966) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και αντιστασιακός. Πήρε μέρος στη Μικρασιατική Εκστρατεία, στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο, στην Εθνική Αντίσταση και στα Δεκεμβριανά. Κυρίως έμεινε γνωστός μετά θάνατον για την συνεισφορά του ως διοικητής στο ΙΙ/5 Τάγμα Πεζικού στην επιτυχής απόκρουση της ιταλικής εαρινής επίθεσης στο Ύψωμα 731. Λόγω της συμμετοχής του στον ΕΛΑΣ αποστρατεύθηκε από τον Ελληνικό Στρατό ως επικίνδυνος και εξορίστηκε.
Νεανικά χρόνια
Σε ηλικία 15 ετών κατέβηκε στον Βόλο από το Πουρί Πηλίου και εργαζόμενος σε φούρνο στην αρχή και σε ταβέρνα αργότερα, τελείωσε τη Νυκτερινή Εμπορική Σχολή Βόλου. == Η Στρατιωτική Διαδρομή == Η στρατιωτική διαδρομή του Δημητρίου Καζίλα (Κασλά) ξεκινά στις 24 Ιουνίου του 1920 όπου και κατετάγη κληρωτός στη Λάρισα με αριθμό μητρώου 16251. Από την Ι Μεραρχία Πεζικού στη Λάρισα μεταβαίνει την 1η Αυγούστου 1920 στην Σμύρνη, και ειδικότερα στην ΙΙ Μεραρχία Σμύρνης.
Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους ανήκει στο Τάγμα Ασφαλείας Σμύρνης και την 1η Ιανουαρίου του 1922 φέρει τον βαθμό του Δεκανέα. Τον Ιανουάριο του 1922 συμμετέχει σε στρατιωτικές εξετάσεις καταφέρνοντας να εισαχθεί στον Ουλαμό Εφέδρων Αξιωματικών του Αφιόν Καραχισάρ (Νικόπολη). Σ’ αυτές τις εξετάσεις έδωσαν 1200 άτομα και πέτυχαν οι 225, με τον Κασλά να καταλαμβάνει την θέση 97.
Την 1η Φεβρουαρίου του 1922 εγγράφεται στις δυνάμεις του Ουλαμού Εφέδρων Αξιωματικών του Αφιόν Καραχισάρ, ενώ στην συνέχεια προάγεται σε Έφεδρο Ανθυπασπιστή.
Στις 10 Αυγούστου του 1922, μετά την κατάρρευση του Μετώπου, συλλαμβάνεται αιχμάλωτος και κρατείται έως τον Απρίλιο του 1923. Αμέσως μετά την επιστροφή του από την αιχμαλωσία, στις 3 Ιουνίου 1923, σε ηλικία 22 ετών, ονομάζεται Έφεδρος Ανθυπολοχαγός. Στις 18 Μαρτίου 1924 κατατάσσεται στις τάξεις των μόνιμων αξιωματικών του Στρατού ως μόνιμος Ανθυπασπιστής και στις 3 Ιουλίου του 1925 προάγεται σε Ανθυπολοχαγό.
Η στρατιωτική εξέλιξη στην ανώτερη στρατιωτική βαθμίδα δεν θα αργήσει να έρθει για τον Δημήτριο Κασλά, και στις 24 Ιουνίου του 1931 προάγεται σε Υπολοχαγό. Τρία χρόνια αργότερα αποκτά τον βαθμό του Λοχαγού, στις 9 Νοεμβρίου του 1934. Η 1η Απριλίου του 1936 βρίσκει τον Δημήτριο Κασλά στο 2ο Σύνταγμα Πεζικού ενώ δύο χρόνια αργότερα, στις 11 Απριλίου του 1938 υπηρετεί στο 5ο Σύνταγμα Πεζικού στα Τρίκαλα.
Στη συνέχεια ακολουθεί μια εξαιρετική πορεία με αποκορύφωμα την περίοδο 1940-1945. Ο Δημήτριος Κασλάς στις 22 Δεκεμβρίου του 1940 προάγεται σε Ταγματάρχη με την απόφαση, ΕΔΥ 423/1940. Στις 2 Μαΐου του 1941 μετά την κατάρρευση του Μετώπου ο Δημήτριος Κασλάς λαμβάνει φύλλο πορείας για τον Βόλο.
Στις 9 Σεπτεμβρίου του 1941 ο Υπουργός Εθνικής Αμύνης Γ. Μπάκος απονέμει στον Λοχαγό του 3ου Συντάγματος Ιππικού «Πολεμικόν Σταυρόν Γ΄ Τάξεως» για την συμμετοχή του στις επιχειρήσεις του Μετώπου του '40, επιδεικνύοντας ηρωισμό και αυτοθυσία. Αντίστοιχα στις 12 Φεβρουαρίου του 1942 επί υπουργίας Γ. Μπάκου απονέμεται στον Ταγματάρχη Δημήτριο Κασλά το «Χρυσούν Αριστείον Ανδρείας» για την ηρωική μέχρι αυτοθυσίας επί του πεδίου της μάχης ενάσκηση των καθηκόντων του.
Στην συνέχεια επιστρέφει στο Πουρί και κατά την Γερμανοϊταλική Κατοχή λαμβάνει μέρος στην Εθνική Αντίσταση εντασσόμενος αρχικά στον ΕΔΕΣ για λίγο και έπειτα στην XVI Μεραρχία του ΕΛΑΣ και ειδικότερα ως Διοικητής του 52oυ Συντάγματος. Ο Δημήτριος Κασλάς ως στρατιωτικός νους είχε μεγάλες επιτυχίες στον ΕΛΑΣ και ειδικότερα στις περιοχές όπου δραστηριοποιήθηκε (Λαμία – Καρπενήσι – Καρδίτσα).
Μετά την απελευθέρωση εξορίστηκε από το 1945 έως το 1948 στα νησιά Σέριφο – Ικαρία – Σαντορίνη.
Η ενεργός στρατιωτική πορεία του Κασλά ολοκληρώνεται στις 12 Ιανουαρίου του 1948 όταν αποστρατεύεται αυτεπαγγέλτως με τον βαθμό του Αντισυνταγματάρχη, ΕΔΥΣ 435/1948. Μετά την επίσημη αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης το 1985 ο Δημήτριος Κασλάς, μετά θάνατον προήχθη τιμητικά σε Ταξίαρχο.
== Η συμμετοχή του στο Πόλεμο του 1940-41 ==
Κατά την έκρηξη του πολέμου το 1940 υπηρετούσε στο 5ο Σύνταγμα Πεζικού Τρικάλων. Ξεκίνησε ως λοχαγός και ανέλαβε κατά την διάρκεια των μαχών τη Διοίκηση του ΙΙ/5 Τάγματος, προαχθείς επί ανδραγαθία στο πεδίο της μάχης σε ταγματάρχη. Το αποκορύφωμα της ένδοξης πορείας του Τάγματος είναι η απόκρουση της σχεδιασθείσης με την παρουσία του ίδιου του Μουσολίνι μεγάλης Ιταλικής Επιθέσεως από 9-25 Μαρτίου 1941. Η επίθεση εκδηλώθηκε κυρίως εναντίον του υψώματος 731 το οποίο υπεράσπιζε το ΙΙ/5 τάγμα. Εκεί συνετρίβησαν οι πάνοπλες Μεραρχίες των Ιταλών. Για το ύψωμα 731 και τις μάχες που έγιναν από 9-24 Μαρτίου έχουν γράψει πολλοί Έλληνες και ξένοι, στρατιωτικοί και μη, εχθροί και φίλοι, και εκφράζουν τον θαυμασμό τους. Η νεότερη ιστορία το ονομάζει «Νέες Θερμοπύλες», εγράφη δε και ειδικός Θούριος ως εμβατήριο του Στρατού. Έγινε θρυλικό και είναι γραμμένο στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη στην Αθήνα. Οι στρατιώτες το ονόμασαν «Γολγοθά», γιατί, ενώ με την έναρξη των εχθροπραξιών ήταν δεντροσκεπασμένο, στο τέλος δεν έμεινε κανένα δέντρο και είχε τροποποιηθεί η γεωλογική μορφή του. Το ύψος του μειώθηκε κατά 5 μέτρα.
Η συμμετοχή του στην Εθνική Αντίσταση
Μετά την κατάρρευση του μετώπου ο Δ. Κασλάς επέστρεψε στο Πουρί. Κατά την τριπλή κατοχή της Ελλάδας από τις Γερμανία, Ιταλία και Βουλγαρία λαμβάνει μέρος στην Εθνική Αντίσταση με τον ΕΔΕΣ με την ομάδα του συνταγματάρχη Χατζηαναγνώστου αλλά θα συλληφθεί στη περιοχή των Φαρσάλων από τον ΕΛΑΣ στον οποίο και θα προσχωρήσει. Στον ΕΛΑΣ θα δράσει κυρίως ως Διοικητής του 52ου Συντάγματος Πεζικού, με καπετάνιο τον Γιάννη Μπάρδα (Φωτεινός). Το 52ο Σύνταγμα είχε δραστηριότητα στην περιοχή Λαμίας – Καρπενησίου – Καρδίτσας και είχε πολλές στρατιωτικές επιτυχίες.
Δεκεμβριανά και εξορία
Στις 30 Νοεμβρίου 1944 το 52ο Σύνταγμα πήρε εντολή να κατευθυνθεί στην Αττική. Όταν ξέσπασαν οι μάχες των Δεκεμβριανών,το 52ο σύνταγμα βρισκόταν στη Χασιά όπου λόγω της Βρετανικής υπεροπλίας σε οχήματα μάχης κινδύνεψε με διάλυση. Μετά την συμφωνία της Βάρκιζας ο ταγματάρχης Δημήτρης Κασλάς υπάχθηκε στο β' πίνακα των αξιωματικών χαρακτηρισμένος ως επικίνδυνος με υποψία ότι θα στελέχωνε τον ΔΣΕ και εξορίστηκε από το 1945 έως το 1948 στα νησιά Σέριφο – Ικαρία - Σαντορίνη όπου και αποστρατεύθηκε αυτεπαγγέλτως με τον βαθμό του αντισυνταγματάρχη. Αναφορές του 1946 που υπάρχουν, δηλώνουν ότι στην εξορία του παρέμεινε σταθερά συμπαθών στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας όπου ελάμβανε ταχυδρομικώς τον Ριζοσπάστη τον οποίο και διάβαζε δημοσίως. Το 1948 απελευθερώνεται με περιοριστικούς όρους και επιστρέφει στην ηπειρωτική Ελλάδα.
Τέλος της ζωής του
Αφού αποστρατεύθηκε αναγκάστηκε να κάνει άλλες δουλειές, ενώ αρνιόταν πικραμένος την προγενέστερη ιδιότητα του σε άτομα που υπηρέτησαν κάτω από τις διαταγές του.
Απεβίωσε στις 29-12-1966 από καρδιακό επεισόδιο ενώ είχε προηγηθεί και εγκεφαλικό.
Τιμητικές διακρίσεις
Του είχαν απονεμηθεί: Χρυσούν Αριστείο Ανδρείας, Πολεμικός Σταυρός Γ΄ Τάξεως, Αργυρούς Σταυρός του Β΄ Τάγματος, Μετάλλιον στρατιωτικής αξίας Δ΄ Τάξεως. Με την αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης το 1985 προήχθη, μετά θάνατον, σε Ταξίαρχο.
Φρουρά Δεκέλειας
μικρογραφία|268x268εσ|Η Φρουρά της Δεκέλειας στην Κύπρο Η φρουρά Δεκέλειας είναι περιοχή του Ακρωτηρίου και Δεκέλειας, ενός υπερπόντιου βρετανικού εδάφους στο νησί της Κύπρου, που διαχειρίζεται ως ζώνη κυρίαρχων βάσεων. Βρίσκεται στην Ανατολική Κυρίαρχη Βάση, μία από τις δύο περιοχές που αποτελούν το έδαφος. Είναι η μεγαλύτερη από τις βρετανικές στρατιωτικές βάσεις στο νησί και είναι επίσης η θέση των στρατώνων Αλεξάντερ, το οποίο είναι η έδρα του 2ου Τάγματος του βασιλικού συντάγματος της πριγκίπισσας της Ουαλίας. Το φθινόπωρο του 2017 το 2ο Τάγμα του Βασιλικού Αγγλικού Συντάγματος εγκαταστάθηκε στη Δεκέλεια και αντικατέστησε το 2ο Τάγμα του βασιλικού συντάγματος της Πριγκίπισσας της Ουαλίας.
Δημήτριος Κασλάς
Αρχείο Δ. Γ. Κασλάς
Το αρχείο «ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΚΑΣΛΑΣ» προέκυψε μετά την ψηφιοποίηση, τεκμηρίωση και ανάδειξη του αρχείου με την βοήθεια των νέων τεχνολογιών. Πρόκειται για ανέκδοτο υλικό που αφορά ιστορικές περιόδους και γεγονότα που ξεκινούν από την Μικρασιατική εκστρατεία έως τον πόλεμο του 1940-41 και την Εθνική Αντίσταση. Το μεγαλύτερο μέρος του αρχείου αναφέρεται στη δράση του ΙΙ Τάγματος του 5ου Συντάγματος Πεζικού Τρικάλων το οποίο υπερασπίστηκε το ύψωμα 731. Αναφορές επίσης υπάρχουν στα πρώτα χρόνια της ζωής του Δ. Γ. Κασλά, τη συμμετοχή του στη Μικρασιατική Εκστρατεία, τη περίοδο του ΕΛΑΣ, τις διώξεις και τα τελευταία χρόνια της ζωής του.Το αρχείο περιλαμβάνει μεταξύ άλλων πολιτικές και στρατιωτικές φωτογραφίες, καρτ-ποστάλ χάρτες, αποφάσεις, διαταγές πολέμου, διάφορα χειρόγραφα, πολιτικά & στρατιωτικά έγγραφα, πρωτόκολλα, ταυτότητες, στρατιωτικά εγχειρίδια, προσωπικά αντικείμενα.
Φρουρά Δεκέλειας
Αποτελεί μέρος των Βρετανικών Δυνάμεων Κύπρου.
Δημήτριος Κασλάς
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πεζικού Κατηγορία:Μέλη του ΕΛΑΣ Κατηγορία:Πολεμικός Σταυρός Γ' Τάξεως Κατηγορία:Χρυσό Αριστείο Ανδρείας Κατηγορία:Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας Δ΄ Τάξεως κασλας Κατηγορία:Μέλη του ΕΔΕΣ
Λεύκιππος (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Λεύκιππος ήταν γνωστοί εννέα αρχαίοι Έλληνες ή μυθολογικά πρόσωπα.
Πηγές
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Σικυώνας Κατηγορία:Ηρακλείδες Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Μεσσηνίας
Πέτρος Γιαννακός
Ο Πέτρος Γιαννακός (γενν. Πέτρος Γιαννακάκης, Χανιά, Κρήτη, 1911 – 16 Ιουνίου 1989 ) ήταν Έλληνας κωμικός ηθοποιός, στιχουργός , σκηνοθέτης και σεναριογράφος του κινηματογράφου. Πολύπλευρος καλλιτέχνης, ο Γιαννακός πήρε μέρος σε αρκετές κινηματογραφικές ταινίες, σκηνοθέτησε παραστάσεις και επιμελήθηκε θεατρικές διασκευές, συνέγραψε τον ύμνο της ποδοσφαιρικής ομάδας του ΠΑΟΚ, ενώ για ένα διάστημα ήταν πρόεδρος των συνταξιούχων ηθοποιών. Έμεινε γνωστός κυρίως για τον κωμική του πεσόνα ως "Κοκοβιός".
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες κωμικοί Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί
Head (Unix)
Το head είναι πρόγραμμα των λειτουργικών συστημάτων που βασίζονται στο Unix και χρησιμοποιείται για την εμφάνιση των πρώτων γραμμών ενός αρχείου κειμένου ή δεδομένων μέσα από μια ανακατεύθυνση (pipe). Η σύνταξη της εντολής είναι:
Η προκαθορισμένη συμπεριφορά του <tt>head</tt> είναι να τυπώσει τις πρώτες 10 γραμμές της εισόδου του στην πρότυπη έξοδο (standard output). Ο αριθμός των γραμμών που τυπώνονται μπορεί να αλλάξει με μια επιλογή της γραμμής εντολών. Το παρακάτω παράδειγμα εμφανίζει τις πρώτες 20 γραμμές από το όνομα_αρχείου:
head -n 20 όνομα_αρχείου
head -n 5 foo*
Άλλες επιλογές
-c <αριθμός x από bytes> Αντιγράφει τα πρώτα x bytes.
Αντικατάσταση από τη sed
Πολλές αρχικές εκδόσεις του Unix δεν είχαν την εντολή και στην τεκμηρίωσή λογισμικού ή σε βιβλία, γινόταν χρήση της sed:
sed 5q foo
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Unix
Αρχαία Μεσσηνία
Η Αρχαία Μεσσηνία είναι περιοχή της αρχαίας Ελλάδας στον ίδιο χώρο με τον σημερινό νομό Μεσσηνίας. Συνόρευε με την Τριφυλία της Ηλείας, την Αρκαδία και την Λακεδαίμονα. Στην Μεσσηνία κυριάρχησε κατά την Μυκηναϊκή περίοδο το Μυκηναϊκό βασίλειο της δυναστείας των Νηλείδων με έδρα την Αρχαία Πύλο. Με την κατάρρευση των Μυκηναϊκών κρατών η Μεσσηνία καταλήφθηκε από τους Δωριείς. Στα μέσα του 8ου αιώνα π.Χ. η Μεσσηνία καταλήφθηκε από την Σπάρτη και ελευθερώθηκε τέσσερις αιώνες μετά κατά την διάρκεια της Θηβαϊκής ηγεμονίας.
Ιστορία
Κατά την Μυκηναϊκή περίοδο στην Μεσσηνία κυριάρχησε το Μυκηναϊκό βασίλειο των Νηλείδων. Από τον Όμηρο, τις ανασκαφές στην Πύλο αλλά και αρχαίες παραδόσεις φαίνεται πως το βασίλειο αυτό επικράτησε σε μία μεγάλη περιοχή της νοτιοανατολικής Πελοποννήσου που περιλάμβανε την σημερινή Μεσσηνία, την Τριφυλία και τμήμα της Αρκαδίας. Οι Αχαιοί ιδρυτές του επικράτησαν των παλαιότερων φύλων της περιοχής, τους Καύκωνες και τους Πελασγούς. Ομιλούσαν την ελληνική γλώσσα της Μυκηναϊκής περιόδου και λάτρευαν τους θεούς των Ελλήνων καθώς και τοπικές θεότητες. Το βασίλειο αυτό κατέρρευσε τελικά μετά την εισβολή στην περιοχή των Δωριέων στα μέσα του 12ου αιώνα π.Χ. Σύμφωνα με την παράδοση ηγέτης των Δωριέων που κατέλαβαν την Μεσσηνία ήταν ο Κρεσφόντης. Οι Δωριείς έκαναν πρωτεύουσα του κράτους που ίδρυσαν στην περιοχή την Στενύκλαρο.
Η Μεσσηνία φημιζόταν για την γονιμότητα του εδάφους της, γεγονός που οδήγησε στην Σπαρτιατική εισβολή στην περιοχή και στο ξέσπασμα του πρώτου Μεσσηνιακού πολέμου. Αποτέλεσμα του πολέμου ήταν να καταληφθεί η Μεσσηνία από την Σπάρτη και η Μεσσήνιοι να γίνουν Είλωτες. Οι Μεσσήνιοι επαναστάτησαν έναν αιώνα μετά με αποτέλεσμα το ξέσπασμα του δεύτερου Μεσσηνιακού πολέμου. Στον πόλεμο αυτόν συμμετείχαν και άλλα κράτη της Πελοποννήσου. Με τους Μεσσήνιους συμμάχησαν οι Αργείοι, οι Αρκάδες, οι Σικυώνιοι, οι Ηλείοι και οι Πίσατες ενώ με την Σπάρτη συμμάχησαν οι Κορίνθιοι οι οποίοι ήταν εχθροί των Αργείων και οι Λεπρεάτες που ήταν εχθροί των Ηλείων. Μετά από μακροχρόνιες συγκρούσεις οι Σπαρτιάτες κατάφεραν να καταστείλουν την εξέγερση. Μία ακόμα επανάσταση των Μεσσήνιων έγινε το 464 π.Χ. μετά τον καταστροφικό σεισμό που έπληξε την Σπάρτη. Οι Μεσσήνιοι εκμεταλλευτήκαν την ευκαιρία για να επαναστατήσουν. Μαζί τους συμμάχησαν και πολλές γειτονικές πόλεις με αποτέλεσμα η Σπάρτη να χρειαστεί εξωτερική βοήθεια για να καταστείλει την επανάσταση. Βοήθεια έστειλε και η Αθήνα η οποία μετά από σύντομη παραμονή στην Λακωνία αποχώρησε με επιθυμία των Σπαρτιατών καθώς η παρουσία των Αθηναίων στην Λακωνία είχε αρχίσει να προκαλεί ανησυχία στην Σπάρτη. Τελικά η αντίσταση των Μεσσήνιων κάμφθηκε το 460 π.Χ. Μετά την ήττα πολλοί Μεσσήνιοι κατέφυγαν στην Ναύπακτο. Η Μεσσηνία επελευθερώθηκε τελικά μετά την εκστρατεία των Θηβαίων στην Πελοπόννησο το 369 και 368 π.Χ. Τότε ιδρύθηκε η Μεσσήνη που αποτέλεσε την νέα πρωτεύουσα των Μεσσήνιων. Οι Μεσσήνιοι δεν απέκτησαν ποτέ μεγάλη δύναμη κατά τα επόμενα χρόνια. Μετά το τέλος της Θηβαϊκής ηγεμονίας έγιναν σύμμαχοί των Μακεδόνων και αργότερα συμμετείχαν στην Αχαϊκή Συμπολιτεία μέχρι την κατάληψη της Πελοποννήσου από τους Ρωμαίους.
Σπετσιόζα
Η καμπάνα Σπετσιόζα (λατ. speciosus, όμορφο) είναι η τρίτη καμπάνα στον καθεδρικό ναό της Κολωνίας. Κατασκευάστηκε το έτος 1449 από τον Γιοχάνες (Χερκεν) ντε Φέχελ. Αναρτήθηκε στο κωδωνοστάσιο του νότιου πύργου.
Ιστορική αναδρομή
Η Σπετσιόζα μνημονεύει στην επιγραφή της την γηραιότερη Πρετσιόζα, με την οποία συνδέεται ηχητικά, καθώς και με την καμπάνα των τριών μάγων.
Επιγραφή
Η Σπετσιόζα ονομάζεται επίσης καμπάνα της παρθένου Μαρίας, διότι είναι αφιερωμένη σε αυτή και κοσμείται με ανάγλυφό της, μαζί με την εξής επιγραφή:
Άνθη (*) και ρόμβοι (◊) είναι μέρη της επιγραφής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καμπάνες Κατηγορία:Κολωνία Κατηγορία:Χριστιανισμός στη Γερμανία
Οκτώ
Ο αριθμός Οκτώ μπορεί να αναφέρεται:
Χαμηλό Κέχρου Ροδόπης
Το Χαμηλό είναι μικρό ορεινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης, το οποίο βρίσκεται προς τα όρια της Ελλάδας με τη Βουλγαρία και τα όρια του πρώην νομού με την Περιφερειακή Ενότητα Έβρου. Είναι χτισμένο στις πλαγιές του όρους Σάπκα σε υψόμετρο 520 μέτρα σε απόσταση 57 χλμ. (οδηγικά) ΒΑ. από τη Φιλλύρα (έδρα του δήμου), 69 χλμ. Α.-ΒΑ. από την Κομοτηνή και περίπου 4 χλμ. ΒΑ. από τον Κέχρο. Πολιτισμικά, όπως και όλα του Κέχρου, ανήκει στα Πομακοχώρια της Ροδόπης και θεωρείται οικισμός Μπεκτασήδων μουσουλμάνων όπου κάθε χρόνο διοργανώνεται το θρησκευτικό έθιμο της θυσίας (κουρμπάνι) που όμως η ιστορία του δεν είναι γνωστή. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1961 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Κέχρου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» ανήκει στη τοπική κοινότητα Κέχρου που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Κέχρου του Δήμου Αρριανών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 84 κατοίκους. Οι απογραφές πληθυσμού είναι:
Σημείωση
Στη Ροδόπη και το δήμο Μαρωνείας - Σαπών υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Χαμηλό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης Χαμηλό Κατηγορία:Δήμος Αρριανών
Αναστασία Γκολοβίνα
Η Αναστασία Γκολοβίνα (Anastasia Golovina, βουλγαρικά: Анастасия Головина, 1850-1933), επίσης γνωστή ως Αναστασία Νικολάου Μπερλάντσκυ-Γκολοβίνα (Anastassya Nikolau Berladsky-Golovina) και ως Ατανασία Γκολοβίνα (Atanasya Golovina) ήταν η πρώτη Βουλγάρα γυναίκα γιατρός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Κισινάου. Αποφοίτησε από τη Σορβόννη το 1878, όπου υποστήριξε τη διδακτορική διατριβή της "Ιστολογική εξέταση των τοιχωμάτων των αρτηριών", η οποία προκάλεσε τον θαυμασμό του επιστήμονα Ζαν Σαρκότ. Ήταν η πρώτη Βουλγάρα γυναίκα που αποφοίτησε από πανεπιστήμιο.
Εργάστηκε σε νοσοκομεία και σχολεία και ως ψυχίατρος ενώ είχε ειδίκευση στις εσωτερικές ασθένειες. Είχε συνάψει συμβόλαια με προοδευτικούς και επαναστατικούς κύκλους στη Βουλγαρία και τη Ρωσία στα μέσα της δεκαετίας του 1870.
Περαιτέρω μελέτη
Κατηγορία:Βούλγαροι ιατροί
Ιωσήφ Καλασάντσιο
Ο Ιωσήφ Καλασάντσιο ή Καλασάνς (ισπαν. José de Calasanz, ιταλ. Giuseppe Calasanzio, λατ. Iosephus Calasanctius, εξελλ. Ιωσήφ Καλασάνκτιος, 11 Σεπτεμβρίου 1557 – 25 Αυγούστου 1648), επίσης γνωστός ως Iosephus a Mater Dei, ήταν Ισπανός Καθολικός ιερέας, παιδαγωγός και ο ιδρυτής των «Ευσεβών Σχολείων», που παρείχαν δωρεάν εκπαίδευση στους γιους των φτωχών, όπως και ο ιδρυτής του θρησκευτικού τάγματος που διοικούσε αυτά τα σχολεία, τους κοινώς γνωστούς ως «Πιαριστές» ή Scolopi. Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του το πέρασε στην Ιταλία και ήταν στενός φίλος του διάσημου αστρονόμου Γαλιλαίου, ωστόσο, αν και ο Γαλιλαίος κατηγορήθηκε από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, αυτή ανεκήρυξε άγιο τον Ιωσήφ Καλασάντσιο τον 18ο αιώνα.
Οικογένεια και σπουδές
Ο Καλασάντσιο γεννήθηκε στο Κάστρο του Καλασάνς, κοντά στην Περάλτα δε λα Σαλ, στο Βασίλειο της Αραγονίας, και ήταν ο νεότερος από τα οκτώ παιδιά (ο δεύτερος γιος) του Πέδρο δε Καλασάνς υ δε Μουρ, ενός ελλάσσονα ευγενούς και δημάρχου, και της Μαρίας Γκαστόν υ δε Σάλα. Είχε δύο αδελφές, τη Μάρθα και τη Χριστίνα, και έναν αδελφό. Οι γονείς του του έδωσαν καλή εκπαίδευση στο σπίτι και στη συνέχεια στο δημοτικό σχολείο της Περάλτα. Το 1569 στάλθηκε για κλασικές σπουδές σε ένα κολέγιο στο γειτονικό Εσταδίγια, που ανήκε στους μοναχούς του Τάγματος της Αγίας Τριάδας (Τρινιταριανούς). Εκεί, σε ηλικία 14 ετών, απεφάσισε ότι ήθελε να γίνει ιερέας. Αυτή η κλήση ωστόσο δεν συνάντησε τη στήριξη των γονέων του.
Χειροτονία και διακονία στην Ισπανία
Μετά τον θάνατο της μητέρας και του αδελφού του Ιωσήφ, ο πατέρας του ήθελε να τον παντρέψει, ώστε να συνεχίσει την οικογένεια. Αλλά μια ασθένεια το 1582 έφερε σύντομα τον Ιωσήφ στο χείλος του τάφου, γεγονός που έκανε τον πατέρα του να ενδώσει στις επιθυμίες του. Μετά την ανάρρωσή του χειροτονήθηκε ιερέας στις 17 Δεκεμβρίου 1583, από τον Ούγο Αμβρόσιο δε Μονκάδα, Επίσκοπο του Ουρζέλ.
Τον Οκτώβριο του 1585 ο δε λα Φιγουέρα στάλθηκε ως απεσταλμένος του Πάπα στο Αββαείο του Μονσεράτ και ο Καλασάνς τον συνόδευσε ως γραμματέας του. Ο επίσκοπος πέθανε το επόμενο έτος και ο Καλασάνς έφυγε, αν και ζήτησε επειγόντως να παραμείνει. Πήγε στην Περάλτα δε λα Σαλ για να είναι παρών στον θάνατο του πατέρα του. Στη συνέχεια κλήθηκε από τον Επίσκοπο του Ουρζέλ προκειμένου να ενεργήσει ως γενικός εκπρόσωπος του στο Τρεμ.
Κούρος του Μονάχου
Ο Κούρος του Μονάχου είναι αριστουργηματικό έργο γλυπτικής από την αρχαία Αττική. Εκτίθεται σήμερα στην αίθουσα αρχαϊκής τέχνης της Γλυπτοθήκης του Μονάχου (αρ. 169), από όπου και πήρε το όνομά του. Κατατάσσεται στην αρχαϊκή περίοδο, δημιουργήθηκε το 540 π.Χ., και παριστάνει το αθλητικό ιδεώδες της εποχής του.
Ιωσήφ Καλασάντσιο
Στη Ρώμη
Τα Χριστούγεννα του 1598 ο ποταμός Τίβερης φούσκωσε σε πρωτόγνωρα επίπεδα, σχεδόν 20 μέτρα πάνω από την κανονική του στάθμη, επιφέροντας εκτεταμένες καταστροφές. Εκατοντάδες από τις ήδη φτωχές οικογένειες που ζούσαν δίπλα στις όχθες του ποταμού έμειναν άστεγες και χωρίς τρόφιμα. Ο αριθμός των νεκρών εκτιμήθηκε σε περίπου 2.000. Ο Καλασάντσιο ανταποκρίθηκε αμέσως, εντασσόμενος σε μια θρησκευτική αδελφότητα αφιερωμένη στη βοήθεια των φτωχών, και άρχισε να βοηθά στον καθαρισμό και την ανάκαμψη της πόλεως. Το 1600 ίδρυσε, με την παπική συνδρομή, το «Ευσεβές Σχολείο» του για τα φτωχά παιδιά στο κέντρο της Ρώμης και σύντομα υπήρξαν επεκτάσεις, ως απάντηση στις αυξανόμενες απαιτήσεις εγγραφής μαθητών.
Κούρος του Μονάχου
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαϊκή τέχνη Κατηγορία:Κούροι Κατηγορία:Γλυπτοθήκη του Μονάχου
Ιωσήφ Καλασάντσιο
Στη Ρώμη
Εκτός από την ετήσια συνεισφορά του Πάπα Κλήμεντος, πολλοί άλλοι συμμετείχαν στην αγαθοεργία, έτσι ώστε σε σύντομο χρονικό διάστημα ο Καλασάντσιο είχε περίπου χίλια παιδιά υπό την ευθύνη του. Το 1602 ενοικίασε ένα δίπλα στον ναό του Αγίου Ανδρέα ντελλα Βάλλε και ξεκίνησε μια κοινοβιακή ζωή με τους βοηθούς του, θέτοντας έτσι τα πρώτα θεμέλια του μετέπειτα θρησκευτικού «Τάγματος των Ευσεβών Σχολείων», τα μέλη του οποίου έγιναν γνωστά ως «Πιαριστές». Το 1610, ο Καλασάντσιο συνέγραψε το Document Princeps, στο οποίο εξέθεσε τις θεμελιώδεις αρχές της παιδαγωγικής του φιλοσοφίας. Το κυρίως κείμενο συνοδευόταν από κανονισμούς για εκπαιδευτικούς και μαθητές.
Ο Ιωσήφ προσπαθούσε να επισκέπτεται και τις εφτά κύριες εκκλησίες της Ρώμης σχεδόν κάθε βράδυ, και επίσης να τιμά τους τάφους των Ρωμαίων μαρτύρων. Κατά τη διάρκεια μιας από τις συχνές επιδημίες της πόλεως, ανεφύη ένας συναγωνισμός ανάμεσα σε αυτόν και τον Άγιο Καμίλλο ως προς ποιος θα βοηθούσε περισσότερο τους αρρώστους και θα μετέφερε προσωπικά για ταφή τις σορούς εκείνων που είχαν αποβιώσει. Εξαιτίας της ηρωικής υπομονής και της αντοχής του στη μέση προβλημάτων και δυσχερειών, ο Ιωσήφ Καλασάντσιο αποκλήθηκε θαύμα χριστιανικού θάρρους και «Δεύτερος Ιώβ». Τα επόμενα χρόνια ο Καλασάντσιο ίδρυσε «Ευσεβή Σχολεία» σε διάφορα μέρη της Ευρώπης. Αφού έπεισε τον Πάπα για την ανάγκη εγκρίσεως της ιδρύσεως ενός θρησκευτικού Τάγματος με επίσημους όρκους, που να είναι αφιερωμένο αποκλειστικά στην εκπαίδευση της νεολαίας, ο «Σύνδεσμος» προάχθηκε σε αυτό το καθεστώς στις 18 Νοεμβρίου 1621, με παπικό διάταγμα του Πάπα Γρηγόριο ΙΕ΄, υπό την επωνυμία Ordo Clericorum Regularium Pauperum Matris Dei Scholarum Piarum (= «Τάγμα των Πτωχών κληρικών της Θεομήτορος των Ευσεβών Σχολείων»). Τα μέλη του νέου αυτού «Τάγματος των Ευσεβών Σχολείων», όπως είναι γνωστό σε συντομία, πρόσθεταν και προσθέτουν μετά το όνομά τους τη συντομογραφία ''Sch. P., από τη φράση Scholarum Piarum''. Το Καταστατικό του τάγματος εγκρίθηκε στις 31 Ιανουαρίου 1622 από τον Πάπα Γρηγόριο ΙΕ΄, και το νέο Τάγμα είχε όλα τα προνόμια των επαιτικών ταγμάτων, ενώ ο Ιωσήφ Καλασάντσιο αναγνωρίσθηκε ως ο επικεφαλής του. Το Τάγμα των Ευσεβών Σχολείων ήταν το τελευταίο χρονικά από τα θρησκευτικά Τάγματα με επίσημους όρκους που εγκρίθηκαν από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Οι Πιαριστές, όπως και τα μέλη πολλών άλλων μοναστικών ταγμάτων, δίνουν όρκους πενίας, αγνότητας και υπακοής. Επιπλέον, σύμφωνα με τις επιθυμίες του Αγίου Ιωσήφ Καλασάντσιο, τα μέλη του Τάγματος των Ευσεβών Σχολείων δίνουν επίσης έναν τέταρτο όρκο: να αφιερώσουν τη ζωή τους στην εκπαίδευση της νεολαίας.
Παιδαγωγικές απόψεις
Η ιδέα της δωρεάν παιδείας για τα τέκνα των φτωχών δεν ήταν αποκλειστικά του Καλασάντσιο, ακόμα και μέσα στα πλαίσια της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας: Στο Δουκάτο της Λωρραίνης ένα παρόμοιο έργο είχε αναληφθεί ταυτοχρόνως από τους Αυγουστινιανούς Πέτρο Φουριέ και Αλίξ Λε Κλερκ, των οποίων η εκπαιδευτική κληρονομιά μεταφέρθηκε και στη Νέα Γαλλία. Καθώς πάντως αναγνωρίστηκε από τον ιστορικό Λούντβιχ φον Πάστορ, ο Καλασάντσιο ήταν ο ιδρυτής του πρώτου δωρεάν δημόσιου σχολείου στη σύγχρονη Ευρώπη. Και στις δύο περιπτώσεις, ήταν μια επαναστατική πρωτοβουλία, μια ριζοσπαστική ρήξη με τα ταξικά προνόμια που κρατούσαν τις λαϊκές μάζες περιθωριοποιημένες και μέσα στη φτώχεια. Στην ιστορία της εκπαίδευσης, ο Καλασάντσιο υπήρξε ένας εκπαιδευτικός των φτωχών, προσφέροντας δωρεάν παιδεία σε όλες τις τάξεις της κοινωνίας, χωρίς διακρίσεις.
Ο Καλασάντσιο επέδειξε το ίδιο ηθικό θάρρος στη στάση του απέναντι στα θύματα της Ιεράς Εξετάσεως, όπως τον Γαλιλαίο, και στην αποδοχή των τέκνων Εβραίων στα σχολεία του, όπου αντιμετωπίστηκαν με τον ίδιο σεβασμό με άλλους μαθητές. Ομοίως, Προτεστάντες μαθητές εγγράφηκαν στα σχολεία του στη Γερμανία. Τόσο μεγάλο και καθολικό ήταν το κύρος του Καλασάντσιο, ώστε του ζητήθηκε ακόμη και από την Οθωμανική Αυτοκρατορία να ιδρύσει σχολεία εκεί, ένα αίτημα που δεν μπορούσε, με λύπη του, να εκπληρώσει, εξαιτίας ελλείψεως εκπαιδευτικών. Ο Καλασάντσιο οργάνωσε και συστηματοποίησε:
Σε μια εποχή που κανένας άλλος δεν ενδιαφερόταν για τη δημόσια εκπαίδευση, ο Καλασάντσιο κατάφερε να ιδρύσει σχολεία με μια πολυσύνθετη δομή. Ασχολήθηκε ακόμα και με τη φυσική αγωγή και την υγιεινή: ανέφερε το θέμα σε διάφορα έγγραφα και ζήτησε από τους διευθυντές των σχολείων να παρακολουθούν την υγεία των παιδιών. Οι μαθητές διδάσκονταν να διαβάζουν τόσο στα λατινικά όσο και στην καθομιλούμενη γλώσσα της κάθε χώρας. Είχε εγχειρίδια, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που χρησιμοποιούνταν για τη διδασκαλία των λατινικών, γραμμένα στην καθομιλούμενη γλώσσα. Από αυτή την άποψη ήταν πιο προχωρημένος από τους συγχρόνους του.
Ο Καλασάντσιο υπήρξε ο πρώτος παιδαγωγός που υπεστήριξε την προληπτική μέθοδο: είναι καλύτερο να προλαμβάνεις την άτακτη συμπεριφορά, παρά να την τιμωρείς. Αυτή η ιδέα αναπτύχθηκε αργότερα από τον Τζοβάννι Μπόσκο, τον ιδρυτή των Σαλεσιανών σχολείων. Σε θέματα πειθαρχίας και αντίθετα με την επικρατούσα νοοτροπία της δικής του και μεταγενέστερων εποχών, ο Καλασάντσιο προέκρινε την ηπιότερη δυνατή τιμωρία. Αν και πίστευε ότι η τιμωρία ήταν απαραίτητη σε ορισμένες περιπτώσεις, κήρυττε πάντοτε την αγάπη και την ευγένεια ως τη βάση κάθε πειθαρχίας.
Σχέση με τον Γαλιλαίο και τον Καμπανέλλα
Σε μια εποχή που οι ανθρωπιστικές σπουδές κυριαρχούσαν, ο Καλασάντσιο διαισθάνθηκε τη σημασία των μαθηματικών και των θετικών επιστημών για το μέλλον, και εξέδιδε συχνές οδηγίες ότι τα μαθηματικά και οι φυσικές επιστήμες πρέπει να διδάσκονται στα σχολεία του, οπότε και οι δάσκαλοί του πρέπει να έχουν πιο στέρεες γνώσεις επάνω σε αυτά τα θέματα. Ο Καλασάντσιο ήταν φίλος του πατέρα της νεότερης αστρονομίας Γαλιλαίου και απέστειλε μερικούς διακεκριμένους Πιαριστές ως μαθητές του μεγάλου επιστήμονα. Επιπλέον, υιοθέτησε και υπερασπίσθηκε την αμφιλεγόμενη τότε άποψη του για το Σύμπαν.
Ο Καλασάντσιο είχε την ίδια κατανόηση και συμπάθεια που είχε δείξει στον Γαλιλαίο στη φιλία του με τον φιλόσοφο Τομμάζο Καμπανέλλα, ένα από τα πιο βαθιά και γόνιμα μυαλά της εποχής του. Αν και ήταν επίσης πολύ αμφιλεγόμενος, ο Καμπανέλλα διετήρησε μια ισχυρή και γόνιμη φιλία με τον Καλασάντσιο. Ο φιλόσοφος του οποίου τα ουτοπικά οράματα πρότειναν κοινωνικές μεταρρυθμίσεις στις οποίες η εκπαίδευση των πολλών διεδραμάτιζε σημαντικό ρόλο, πρέπει να ήταν συγγενικό πνεύμα για τον Καλασάντσιο ο οποίος ήδη εφάρμοζε τέτοιες ουτοπικές ιδέες στην πράξη. Ο Καλασάντσιο, με το θάρρος και την ανοικτή σκέψη που τον χαρακτήριζαν, προσεκάλεσε τον αμφιλεγόμενο στοχαστή στο Φρασκάτι για να τον βοηθήσει να διδάξει φιλοσοφία στους εκπαιδευτικούς του. Ο Καμπανέλλα, ο οποίος είχε δραστηριοποιηθεί και αυτός για την υποστήριξη του Γαλιλαίου, προσέτρεξε επίσης στην υπεράσπιση του Καλασάντσιο με το έργο του Liber Apologeticus.
Τα τελευταία χρόνια και η κληρονομιά του
Η εμμονή του Καλασάντσιο να εκπαιδεύει κάθε παιδί, τα σχολεία του για τους φτωχούς, η υποστήριξή του προς το ηλιοκεντρικό σύστημα του Γαλιλαίου και οι υπηρεσίες του προς τη νεολαία, όλα αυτά προκάλεσαν την αντίθεση πολλών μελών των ηγετικών τάξεων στην κοινωνία και στην εκκλησιαστική ιεραρχία. Το 1642, ως αποτέλεσμα μιας εσωτερικής κρίσεως στο Τάγμα του, καθώς και εξωτερικών δολοπλοκιών και πιέσεων, ο Καλασάντσιο κρατήθηκε για λίγο και ανακρίθηκε από την Ιερά Εξέταση.
Ωστόσο, τα προβλήματα επιδεινώθηκαν από τον πατέρα Στέφανο Κερουμπίνι, αρχικώς διευθυντή της σχολής των Πιαριστών στη Νάπολη, ο οποίος συστηματικά κακοποιούσε σεξουαλικά τους μαθητές του. Ο Κερουμπίνι δεν κράτησε μυστικές μερικές από τις παραβάσεις του, που περιήλθαν σε γνώση του Καλασάντσιο. Δυστυχώς για τον Καλασάντσιο ως επικεφαλής του Τάγματος, ο Κερουμπίνι ήταν γιος και αδελφός ισχυρών δικηγόρων του Πάπα και κανείς δεν ήθελε να προσβάλει την οικογένεια Κερουμπίνι. Ο ίδιος ο Στέφανο Κερουμπίνι επεσήμανε ότι εάν δημοσιοποιούνταν οι ισχυρισμοί για κακοποίηση των αγοριών του, θα γίνονταν ενέργειες για την καταστροφή του Τάγματος. Ο Καλασάντσιο λοιπόν τον προήγαγε για να τον απομακρύνει από τον «τόπο του εγκλήματος», αναφέροντας μόνο την πολυτελή διατροφή του και τη μη παρακολούθηση των κοινών προσευχών. Γνώριζε όμως τι είχε πραγματικά κάνει ο Κερουμπίνι, και έγραψε ότι ο μοναδικός στόχος του σχεδίου ήταν «να καλύψει αυτή τη μεγάλη ντροπή, ώστε να μη τη μάθουν οι ανώτεροί μας». Οι «ανώτεροι» στη Ρώμη ανεκάλυψαν τελικώς την αλήθεια, αλλά υποκλίθηκαν στους ίδιους οικογενειακούς δεσμούς που είχαν δεσμεύσει τον Καλασάντσιο. Ο Κερουμπίνι έγινε έτσι γενικός επόπτης για τους Πιαριστές.
Οι Πιαριστές ενεπλάκησαν και στην εκκλησιαστική πολιτική και, εν μέρει επειδή συνδέονταν με τον Γαλιλαίο, βρέθηκαν σε αντιπαλότητα με τους Ιησουίτες, οι οποίοι ήταν «ορθόδοξοι» (γεωκεντριστές) στην αστρονομία. (Οι απόψεις του Γαλιλαίου περιελάμβαναν επίσης την ατομική θεωρία και θεωρήθηκαν αιρετικές σχετικά με τη μετουσίωση.) Η υποστήριξη για τον Κερουμπίνι ήταν αρκετά ευρεία, τόσο ώστε το 1643 έγινε διοικητής του Τάγματος και ο ηλικιωμένος Καλασάντσιο απομακρύνθηκε. Μετά από αυτόν τον διορισμό, ο Καλασάντσιο τεκμηρίωσε δημοσίως το μακρύ ιστορικό κακοποιήσεως παιδιών του Κερουμπίνι, το οποίο γνώριζε επί χρόνια. Ακόμα και αυτό δεν εμπόδισε τον διορισμό του Κερουμπίνι, αλλά άλλα μέλη του Τάγματος ήταν αγανακτισμένα για αυτό, αν και ενδέχεται να είχαν αντιταχθεί στις πιο εμφανείς ανεπάρκειες του Κερουμπίνι. Με τέτοιες διαφωνίες, η Αγία Έδρα προτίμησε την εύκολη οδό της καταστολής του Τάγματος: Το 1646 του αφαιρέθηκαν τα προνόμιά του από τον Πάπα Ιννοκέντιο Ι΄.