cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Έντβαρντ Μπάμπιουχ
Βιογραφία
Πέθανε την 1η Φεβρουαρίου 2021, σε ηλικία 93 ετών. Ήταν ο τελευταίος εν ζωή πρωθυπουργός της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας και ο μακροβιότερος πρώην πρωθυπουργός της Πολωνίας στην ιστορία. Κηδεύτηκε στις 16 Φεβρουαρίου στο Κοιμήτριο του Μαρίσιν στο Βάβερ της Βαρσοβίας.
Προσωπική ζωή
Σύζυγός του ήταν η Λίντια Μπάμπιουχ, λοιμωξιολόγος.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πολωνοί πολιτικοί Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας Κατηγορία:Πολιτικοί του Πολωνικού Εργατικού Κόμματος Κατηγορία:Μέλη του Ενιαίου Εργατικού Κόμματος Πολωνίας Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1969-1972) Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1972-1976) Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1976-1980) Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος των Οικοδόμων της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας (1944-1989) Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λαβάρου της Εργασίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία) Κατηγορία:Απόφοιτοι της Σχολής Οικονομικών Επιστημών της Βαρσοβίας
Διασκεπτική συνέλευση
Η Διασκεπτική Συνέλευση ή απλά Διασκεπτική που πραγματοποιήθηκε στην Κύπρο το 1948, ήταν μια απόπειρα να εισαχθεί ένα σύστημα εσωτερικής διακυβέρνησης με χαρακτηριστικά αυτοδιοίκησης, στην Κύπρο. Η πρωτοβουλία της Διασκεπτικής Συνέλευσης ανήκε στη Βρετανία η οποία επεδίωκε την εξασφάλιση της παραμονής της στο νησί. Η συνέλευση είχε στόχο την εκπόνηση του Κυπριακού Συντάγματος και τη συμμετοχή του λαού στην εσωτερική διακυβέρνηση και τον χειρισμό των εσωτερικών υποθέσεων.Στη διασκεπτική συνέλευση συμμετείχαν οι Τουρκοκύπριοι, και το ΑΚΕΛ. Η Εκκλησία της Κύπρου ήταν αντίθετη και καταδίκασε έντονα το βρετανικό σχέδιο.
Ιστορικό και αρχικές θέσεις
Στις 9 Ιουλίου 1947, ο κυβερνήτης της Κύπρου, Ουίνστερ, σε διάγγελμα του, κάλεσε όλες τις κοινωνικές οργανώσεις να ορίσουν υποψηφίους για τη Διασκεπτική. Κάλεσε εκπροσώπους από Δήμους, Εμπορικό και βιομηχανικό επιμελητήριο, αγροτικές οργανώσεις και συνδικάτα κ.α. Στις 12 Ιουλίου, ο αρχιεπίσκοπος Λεόντιος από άμβωνος κατάγγειλε το βρετανικό σχέδιο ως αντιδημοκρατικό και φασιστικό. Οι Κύπριοι έπρεπε να συνεχίσουν τον αγώνα τους για Ένωση. Ο Ουίνστερ εξοργίστηκε με τον αρχιεπίσκοπο, και τον κατηγόρησε για κατάχρηση του μηχανισμού της εκκλησίας. Η μεγάλη πλειονότητα πάντως ήταν υπέρ των προτάσεων για σύνταγμα. Πάντως, λίγες μέρες μετά την καταγγελία του Λεόντιου, πέθανε αιφνιδίως σε ηλικία 50 ετών. Κυκλοφόρησαν φήμες για τον θάνατο του, οι οποίες όμως ήταν αβάσιμες.
Στο Συμβούλιο της Εθναρχία, που πραγματοποιήθηκε το 1947, αποφασίστηκε να αρνηθούν κάθε συνεργασία για την επεξεργασία Συντάγματος, ενώ έκαναν έκκληση να ακολουθηθεί η επιθυμία της Ένωσις. Ο κύριος λόγος της επιθυμίας της Δεξιάς να μην προχωρήσει στην καθιέρωση ενός πολιτικού συστήματος στη βάση της αντιπροσωπευτικότητας, ήταν η ανησυχία τους για τη δυναμική του ΑΚΕΛ, και πως στα εκλεγμένα συλλογικά σώματα, η αριστερά θα επιτύγχανε την πλειοψηφία.H πρόσφατη επιτυχία της Αριστεράς στις δημοτικές εκλογές του 1946 και της εκλογής του Λεοντίου, θεωρήθηκαν ενδυνάμωση της αριστεράς.. Το σύνθημα της Εκκλησίας διαμορφώθηκε ως «Ένωσις και μόνο Ένωσις».
Το ΑΚΕΛ, εκείνη την περίοδο, με Γενικό Γραμματέα τον Φιφή Ιωάννου, είχε ως πολιτική επιδίωξη την Ένωση ως μακροπρόθεσμο στόχο, ενώ άμεσο στόχο υποστήριζε την οικονομική και κοινωνική βελτίωση των εργαζομένων. Το ΑΚΕΛ αποφάσισε να συμμετέχει στη Διασκεπτική, καθώς η απόκτηση Συντάγματος δεν έβλεπε πως θα εμπόδιζε τον αγώνα για Ενωση. Το σύνθημα του ΑΚΕΛ διαμορφώθηκε ως «αυτοδιάθεση-Ένωση».
Η Διασκεπτική
Την 1η Νοεμβρίου έγινε η πρώτη σύσκεψη και ο Ουίνστερ ανακοίνωσε πως οι Κύπριοι είχαν την πλήρη ελευθερία για να διαμορφώσουν το σύνταγμα όπως ήθελαν. Ωστόσο αργότερα, ο πρόεδρος της Διασκεπτικής Τζάκσον, ξεκαθάρισε πως δεν επρόκειτο να υπήρχε άμεση παραχώρηση της αυτοδιαχείρισης προκαλώντας αντιδράσεις από τους Ελληνοκύπριους- αλλά κέρδισε την υποστήριξη των Τουρκοκύπριων. Μετά από μια διακοπή, ο Τζάκσον επανήλθε για να εισηγηθεί την ίδρυση Νομοθετικού Συμβουλίου στο οποία θα εκπροσωπούνταν αναλογικά Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι. Οι Ελληνοκύπριοι απέρριψαν την εισήγηση του Τζάκσον ως αντιδημοκρατική, και απευθύνθηκαν στους Τουρκοκύπριους λέγοντας τους ότι κατανοούν τους φόβους τους, για αυτό ήταν πρόθυμοι να συμπεριλάβουν στο σύνταγμα κάθε διατύπωση για την εκπαίδευση και τα θρησκευτικά τους ζητήματα επιθυμούσαν οι Τουρκοκύπριοι. Οι Τουρκοκύπριοι όμως απέρριψαν αυτή την πρόταση, καθώς ήταν αντίθετοι στο ενδεχόμενο της πλήρους αυτοδιοίκησης.
Μετά από άλλη μια αναβολή, η διασκεπτική ξεκίνησε εκ νέου στις 18 Νοεμβρίου. Ο Ιωάννης Κληρίδης, μαζί με το ΑΚΕΛ, κατέθεσαν υπόμνημα με σχέδιο διακυβέρνησης που αντιστοιχούσε στο σύνταγμα της Μάλτας. Οι Τουρκοκυπριοι (και ένας Ελληνοκύπριος συντηρητικός) απέρριψαν το υπόμνημα. Ήταν φανερό, πως η δυσπιστία των Τουρκοκυπρίων, εμπόδιζε τη συνέχιση της συνέλευσης.
Εν τω μεταξύ, στο Λονδίνο, ξεκίνησε να συζητιέται το θέμα της παραχώρησης Συντάγματος και το εύρος των ελευθεριών που θα έδιναν οι Βρετανοί στους Κύπριους. Τελικά το Υπουργικό Συμβούλιο απέρριψε την πρόταση για να παραχωρηθεί Νομοθετικό Σώμα στους Κύπριους, αλλά δέχτηκε μόνο τη διαμόρφωση ενός συμβουλευτικού σώματος. Μετά από αντιδράσεις της βρετανικής αντιπολίτευσης, η θέση του Υπουργικού Συμβουλίου ανακλήθηκε.
Η πρόταση της Βρετανίας
Τελικά, μετά από αρκετές συζητήσεις και αμφιταλαντεύσεις, στις 7 Μαϊου 1948, παρουσιάστηκε το κείμενο του Συντάγματος από την κυβέρνηση της Αγγλίας. Το κείμενο δεν είχε προτάσεις προς πλήρη αυτοδιοίκηση, παρείχαν συνταγματικές ελευθερίες στους κατοίκους της Κύπρου.
Η εισήγηση ήταν για τη συμμετοχή των Κυπρίων στο Νομοθετικό Συμβούλιο (Βουλή) το οποίο θα είχε 22 μέλη, 18 Ελληνοκύπριους και τέσσερις Τουρκοκύπριους. Οι αρμοδιότητες του νομοθετικού Συμβουλίου θα ήταν περιορισμένες και ο Κυβερνήτης θα διατηρούσε σημαντικές εξουσίες στην εσωτερική ασφάλεια και σε μια σειρά από άλλα θέματα. Ενδιαφέρουσα υπήρξε η βρετανική πρόταση για ίδρυση Εκτελεστικού Συμβουλίου που θα βοηθούσε τον κυβερνήτη στην άσκηση των εκτελεστικών του εξουσιών. Οι Έλληνες και Τούρκοι που θα συμμετείχαν θα ήταν απλοί σύμβουλοι του κυβερνήτη, και δεν θα είχαν υπουργεία όπως θα είχαν σε περίπτωση κανονικής αυτοκυβέρνησης. Πάντως, το προτεινόμενο σύνταγμα, ήταν αρκετά καλύτερο από το σύνταγμα του 1931, καθώς εμπόδιζε Βρετανούς και Τουρκοκύπριους να συμμαχήσουν για να μπλοκάρουν νομοσχέδια. Από την άλλη, δεν ήταν τόσο προοδευτικό όσο σε άλλες αποικίες, π.χ. στη Μάλτα.
Την αγγλική πρόταση την καταδίκασε η Εκκλησία. Ο Ντενκτάς, εκ μέρους των Τουρκοκυπρίων ήταν απολύτως σύμφωνος με το Σύνταγμα. Τελικά, στην τελευταία διάσκεψη στις 21 Μαϊου, οι Τουρκοκύπριοι ψήφισαν υπέρ του. Δύο Ελληνοκύπριοι συντηρητικού ψήφισαν υπέρ του σχεδίου ενώ το ΑΚΕΛ ψήφισε κατά, ζήτησε ξανά πλήρη αυτοδιοίκηση και εγκατέλειψε τη συνεδρίαση..
Αποτελέσματα-Συνέπειες
Ωστόσο, η Διασκεπτική αποσαφήνισε τους διαφορετικούς πολιτικούς στόχους των ομάδων: Από τη μια πλευρά, ήταν οι αριστεροί Έλληνες της Κύπρου που οι επιδιώξεις τους επικεντρώνονταν στην εφαρμογή πλήρους Συντάγματος αυτοκυβέρνησης που, όπως υποστήριζαν, θα έθετε τις βάσεις για διεκδίκηση στο μέλλον του αιτήματος της αυτοδιάθεσης. Από την άλλη πλευρά οι Τούρκοκύπριοι, επιθυμούσαν τη μη ουσιώδη τροποποίηση της συνταγματικής κατάστασης στο νησί. Επιπλέον, η ελληνική Δεξιά της Κύπρου που είχε απορρίψει την αυτοκυβέρνηση, εμμένοντας στην καταβολή κάθε προσπάθειας για εκπλήρωση του στόχου της Ένωσης.
Ο Ουίνστερ, στο τέλος της θητείας του, σχολίαζε πως απορρίφθηκαν οι προτάσεις της Διασκεπτικής λόγω των κύπριων πολιτικών, οι οποίοι δεν είχαν σθένος να υποστηρίξουν το σύνταγμα δημόσια. Τα στελέχη του ΑΚΕΛ που συμμετείχαν, έριξαν τις ευθύνες στην έλλειψη βρετανικής βούλησης να παρέχει συνταγματικές ελευθερίες, ιδίως όταν παρατήρησε πως το ΑΚΕΛ ήταν σε τροχιά ενδυνάμωσης. Παράλληλα, ορισμένα μέλη της Διασκεπτικής (όπως οι Κληρίδης και Σέρβας), αλλά και ο Φίφης Ιωάννου εκτόξευσαν κατηγορίες εναντίον της Δεξιάς. Τα στελέχη του ΑΚΕΛ που υποστήριζαν εσωκομματικά την αποδοχή του προσφερόμενου συντάγματος, Πλουτής Σέρβας και Αδάμ Αδάμαντος, παραμερίστηκαν σταδιακά, αφήνοντας το ΑΚΕΛ σε μια ιδεολογική ασάφεια καθώς επιχειρούσε να συνδυάσει και τη φιλεργατική και την εθνικιστική πολιτική.
Ο Χάινς Ρίχτερ αποδίδει το ναυάγιο της διασκεπτικής κατά κύριο λόγο στην Εκκλησία η οποία τορπίλισε εξ αρχής τη διάσκεψη, στην κυπριακή αριστερά, η οποία ήταν άπειρη και αποχώρησε αρκετά γρήγορα από τη διάσκεψη και στην ελληνική κυβέρνηση η οποία ήταν αδρανής. Ως συνέπεια της αποτυχίας της Διασκεπτικής, σύμφωνα με τη Νάνσυ Κρώσω, οι εθνικιστές απέκτησαν μεγάλο πλεονέκτημα λόγω των λαθών των Βρετανών και των κομμουνιστών.
Περαιτέρω μελέτη
Κατηγορία:Κυπριακό πρόβλημα
Βικτώρια Φαρνέζε
Με το όνομα αυτό υπάρχουν τα εξής πρόσωπα:
Λύση των δύο κρατών (Ισραήλ-Παλαιστίνη)
Τα σύνορα μεταξύ των δύο κρατών σε περίπτωση συμφωνίας, υπόκεινται ακόμη σε διαφωνίες και διαπραγματεύσεις. Η παλαιστινιακή ηγεσία και τα Αραβικά κράτη επιμένουν στα «σύνορα του 1967», τα οποία δεν γίνονται αποδεκτά από το Ισραήλ, ενώ από την άλλη πλευρά, διάφορες προτάσεις του Ισραήλ προς τους Παλαιστίνιους (όπως παρουσιάστηκαν το 2000 από τον Εχούντ Μπαράκ, το 2008 από τον Εχούντ Ολμέρτ και το 2009 από τον Μπενιαμίν Νετανιάχου) περιελάμβαναν μια λύση δύο κρατών για δύο λαούς αλλά απορρίφθηκαν.
Το 1947, η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών ενέκρινε το Σχέδιο Διχοτόμησης των Ηνωμένων Εθνών για την Παλαιστίνη, το οποίο απορρίφθηκε από τους Άραβες ηγέτες. Το 1974, ένα ψήφισμα των Ηνωμένων Εθνών για την «Ειρηνική διευθέτηση του ζητήματος της Παλαιστίνης» ζητούσε «δύο κράτη, το Ισραήλ και την Παλαιστίνη… δίπλα-δίπλα εντός ασφαλών και αναγνωρισμένων συνόρων» μαζί με «μια δίκαιη επίλυση του προσφυγικού ζητήματος σύμφωνα με τον ψήφισμα 194 του Ο.Η.Ε.». Τα σύνορα του κράτους της Παλαιστίνης θα ήταν «βασισμένα στα προ του 1967 σύνορα». Το τελευταίο ψήφισμα, τον Νοέμβριο του 2013, εγκρίθηκε με 165 ψήφους υπέρ, 6 κατά και 6 αποχές.
Η παλαιστινιακή ηγεσία ασπάστηκε την ιδέα από την Αραβική Σύνοδο Κορυφής του 1982 στη Φεζ. Παρόλα αυτά, η ακραία Ισλαμιστική οργάνωση Χαμάς, που ασκεί ουσιαστικά τον στρατιωτικό έλεγχο, καθώς και τον πλήρη έλεγχο της Λωρίδας της Γάζης, υποκινεί ιδέες ενός πολέμου Τζιχάντ (ιερός θρησκευτικός πόλεμος) για την κατάληψη όλου του Ισραήλ από την Αραβόφωνη Παλαιστίνη. Το Ισραήλ θεωρεί τις κινήσεις των Παλαιστινίων ηγετών για την απόκτηση διεθνούς αναγνώρισης ενός Παλαιστινιακού Κράτους, ως μονομερή ενέργεια των Παλαιστινίων και ασυνεπής με μια λύση δύο κρατών κατόπιν διαπραγματεύσεων. Έχουν γίνει πολλές διπλωματικές προσπάθειες για την επίτευξη λύσης δύο κρατών, ξεκινώντας από τη Διάσκεψη της Μαδρίτης το 1991. Ακολούθησαν οι Συμφωνίες του Όσλο του 1993 και η αποτυχημένη Σύνοδος του Καμπ Ντέιβιντ το 2000 και ακολούθησαν οι διαπραγματεύσεις στην Τάμπα στις αρχές του 2001. Το 2002, ο Αραβικός Σύνδεσμος πρότεινε την Αραβική Ειρηνευτική Πρωτοβουλία. Η τελευταία πρωτοβουλία, η οποία επίσης απέτυχε, ήταν οι ειρηνευτικές συνομιλίες 2013–14. μικρογραφία|239x239px| Περιοχή Γ της Δυτικής Όχθης, που ελέγχεται από το Ισραήλ, σε μπλε και κόκκινο, Δεκέμβριος 2011
Δημοσκοπήσεις σε Παλαιστίνιους και Ισραηλινούς Εβραίους
Αναφέρθηκε το 2009, ότι αν και οι δημοσκοπήσεις έδειχναν σταθερά την ισραηλινή και την παλαιστινιακή πλειοψηφία υπέρ μιας διευθέτησης δύο κρατών υπό διαπραγμάτευση, υπήρχε «αυξανόμενη απογοήτευση» με μια λύση δύο κρατών. Σε έρευνα μεταξύ των Παλαιστινίων το 2010, φαίνεται ότι οι περισσότεροι εξ αυτών υποστηρίζουν τη λύση των δύο κρατών, αλλά μόνο το 30% από αυτούς βλέπουν αυτή τη λύση ως μόνιμη λύση και ότι οι περισσότεροι το βλέπουν ως μια ενδιάμεση λύση που θα οδηγήσει τελικά στη λύση του ενός κράτους στο οποίο θα κυνερνούν οι Παλεστίνιοι.
Το 2014, το 60% των Παλαιστινίων δήλωσε ότι ο τελικός στόχος του εθνικού τους κινήματος θα πρέπει να είναι «να εργαστούν για την ανάκτηση όλης της ιστορικής Παλαιστίνης από τον ποταμό μέχρι τη θάλασσα», δηλαδή την κατάληψη όλου του Ισραήλ. Μια δημοσκόπηση που δημοσιεύτηκε το 2021 από το Παλαιστινιακό Κέντρο Πολιτικής και Έρευνας Έρευνας αποκάλυψε ότι μόνο το 39% των Παλαιστινίων υποστηρίζει τη λύση των δύο κρατών. Μια άλλη έκθεση που δημοσιεύθηκε το 2021 από την RAND Corporation διαπίστωσε ότι οι Ισραηλινοί σε όλο το πολιτικό φάσμα αντιτάχθηκαν σε μια λύση δύο κρατών.
Μια έρευνα του 2021 με ειδικούς διαπίστωσε ότι το 52% πιστεύει ότι η λύση των δύο κρατών δεν είναι πλέον εφικτή. Το 77% πιστεύει ότι εάν δεν επιτευχθεί, το αποτέλεσμα θα ήταν μια «πραγματικότητα ενός κράτους παρόμοιο με το απαρτχάιντ». Σύμφωνα με δημοσκόπηση της PCPSR του 2021, η υποστήριξη για λύση δύο κρατών μεταξύ των Παλαιστινίων και των Ισραηλινών Εβραίων, από το 2021, έχει μειωθεί στο 43% και στο 42%, αντιστοίχως. Σύμφωνα με τους ειδικούς σε ζητήματα που αφορούν την Μέση Ανατολή, Ντέιβιντ Πόλοκ και Κάθριν Κλίβελαντ, από το 2021 η πλειονότητα των Παλαιστινίων λέει ότι θέλει να ανακτήσει όλη την ιστορική Παλαιστίνη, συμπεριλαμβανομένου του Ισραήλ πριν από το 1967. Μια λύση δηλαδή ενός κράτους με ίσα δικαιώματα για Άραβες, και τους Εβραίους να κατατάσσονται ως δεύτερης κατηγορίας πολίτες.
Ιστορία της λύσης δύο κρατών
Η πρώτη πρόταση για τη δημιουργία εβραϊκών και αραβικών κρατών στη Βρετανική Εντολή της Παλαιστίνης έγινε το 1937. Η προτεινόμενη πρόταση διχοτόμησης απορρίφθηκε από την αραβική κοινότητα της Παλαιστίνης και έγινε αποδεκτή από το μεγαλύτερο μέρος της εβραϊκής ηγεσίας.
Η διχοτόμηση προτάθηκε και πάλι από το σχέδιο διχοτόμησης του ΟΗΕ του 1947 για τη διχοτόμηση της Παλαιστίνης. Πρότεινε μια τριμερή διαίρεση, με την Ιερουσαλήμ να αποτελεί χωριστό κρατίδιο, υπό διεθνή έλεγχο. Το σχέδιο διχοτόμησης έγινε αποδεκτό από την εβραϊκή ηγεσία. Ωστόσο, το σχέδιο απορρίφθηκε εκ νέου από την ηγεσία των αραβικών εθνών και την παλαιστινιακή ηγεσία, η οποία αντιτάχθηκε σε οποιαδήποτε διχοτόμηση της Παλαιστίνης και σε οποιαδήποτε ανεξάρτητη εβραϊκή παρουσία στην περιοχή.
Μετά τον Πόλεμο των 6 ημερών
Μετά τον αραβοϊσραηλινό πόλεμο του 1967, το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών ενέκρινε ομόφωνα το ψήφισμα 242 που ζητούσε την απόσυρση του Ισραήλ από τα εδάφη που κατείχαν κατά τη διάρκεια του πολέμου, με αντάλλαγμα «τον τερματισμό όλων των αξιώσεων ή των εμπόλεμων κρατών» και «αναγνώριση της κυριαρχίας, της εδαφικής ακεραιότητας». και πολιτική ανεξαρτησία κάθε κράτους της περιοχής». Η Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO), η οποία είχε δημιουργηθεί το 1964, επέκρινε έντονα το ψήφισμα, λέγοντας ότι μειώνει το ζήτημα της Παλαιστίνης σε προσφυγικό πρόβλημα. μικρογραφία|220x220px|Χάρτης του σχεδίου Αλόν|αριστερά Ο τότε Ισραηλινός Υπουργός Εργασίας Γιγκάν Αλόν πρότεινε το σχέδιο Αλόν, το οποίο συνιστούσε στην κυβέρνηση να μεταφέρει τη συντριπτική πλειοψηφία της Δυτικής Όχθης, της Λωρίδος της Γάζης και του Σινά στους Αραβόφωνους κατοίκους της περιοχής, οι οποίοι θα ήταν σε θέση να επιλέξουν μεταξύ της ίδρυσης μιας ανεξάρτητης οντότητας ή της προσάρτησης στην Ιορδανία. Το σχέδιο Alon δεν έγινε επίσημα αποδεκτό από την κυβέρνηση του Λεβί Εσκόλ, ούτε από τις κυβερνήσεις που ακολούθησαν. Το μέλος της Κνέσετ Ούρι Αβνέρι υπέβαλε πρόταση στην ημερήσια διάταξη της Κνεσέτ για συζήτηση της πρωτοβουλίας για την ίδρυση παλαιστινιακού κράτους, αλλά η πρόταση απορρίφθηκε. Τόσο στο Ισραήλ, όσο και στους Παλαιστινίους υπήρχε αντίθεση για την ίδρυση παλαιστινιακού κράτους, καθώς και ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Γκόλντα Μέιρ και η Φατάχ, είχαν αντικρουόμενα συμφέροντα.
Το 1969, η πρόταση για ίδρυση παλαιστινιακού κράτους μπήκε στην ημερήσια διάταξη στους κύκλους PLO. Η ιδέα υποστηρίχθηκε από ισραηλινά δημόσια πρόσωπα στις αρχές της δεκαετίας του 1970, αλλά και την ίδια την Ισραηλινή κυβέρνηση. Το 1976, το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών ενέκρινε ψήφισμα που υποστηρίζει τη λύση των δύο κρατών με βάση συνοριακή γραμμή που χαράσσεται στις συμφωνίες ανακωχής.
Τον Σεπτέμβριο του 1974, 56 κράτη μέλη πρότειναν να συμπεριληφθεί «το ζήτημα της Παλαιστίνης» ως θέμα στην ημερήσια διάταξη της Γενικής Συνέλευσης. Σε ψήφισμα που εγκρίθηκε στις 22 Νοεμβρίου 1974, η Γενική Συνέλευση επιβεβαίωσε τα δικαιώματα των Παλαιστινίων, τα οποία περιελάμβαναν το «δικαίωμα στην αυτοδιάθεση χωρίς εξωτερική παρέμβαση», «το δικαίωμα στην εθνική ανεξαρτησία και κυριαρχία» και «το δικαίωμα να επιστρέψουν στα σπίτια τους και ιδιοκτησία". Αυτά τα δικαιώματα επιβεβαιώνονται έκτοτε κάθε χρόνο
Διπλωματικές προσπάθειες από το 1975
Το 1975, η Γενική Συνέλευση ίδρυσε την Επιτροπή για την Άσκηση των Αναπαλλοτρίωτων Δικαιωμάτων του Παλαιστινιακού Λαού. Το 1976, η Επιτροπή παρουσίασε δύο σειρές συστάσεων, η μία αφορούσε το δικαίωμα επιστροφής των Παλαιστινίων στα σπίτια και τις περιουσίες τους και η άλλη για τα δικαιώματά τους στην αυτοδιάθεση, την εθνική ανεξαρτησία και την κυριαρχία. Το Συμβούλιο Ασφαλείας συζήτησε τις συστάσεις αλλά απέτυχε να καταλήξει σε απόφαση λόγω της αρνητικής ψήφου των Ηνωμένων Πολιτειών. μικρογραφία|250x250εσ|Στιγμιότυπο από την υπογραφή των Συμφωνιών του Όσλο Μετά την έναρξη της Πρώτης Ιντιφάντα το 1987, έγινε σημαντική διπλωματική δουλειά για τη διαπραγμάτευση μιας λύσης δύο κρατών μεταξύ των μερών, ξεκινώντας από τη Διάσκεψη της Μαδρίτης το 1991. Η πιο σημαντική από αυτές τις διαπραγματεύσεις ήταν οι Συμφωνίες του Όσλο, οι οποίες χώρισαν επίσημα την παλαιστινιακή γη σε τρεις διοικητικές διαιρέσεις και δημιούργησαν το πλαίσιο για το πόσο από τα πολιτικά σύνορα του Ισραήλ με τα παλαιστινιακά εδάφη λειτουργούν σήμερα. Οι Συμφωνίες κορυφώθηκαν με τη Σύνοδο Κορυφής του Καμπ Ντέιβιντ του 2000 και τις επακόλουθες διαπραγματεύσεις στην Τάμπα τον Ιανουάριο του 2001, αλλά δεν επιτεύχθηκε ποτέ τελική συμφωνία. Το βίαιο ξέσπασμα της Δεύτερης Ιντιφάντα το 2000 είχε δείξει την απογοήτευση του παλαιστινιακού κοινού με τις Συμφωνίες του Όσλο και έπεισε πολλούς Ισραηλινούς ότι οι διαπραγματεύσεις ήταν μάταιες. μικρογραφία|270x270εσ|{{legend|#5fadff|Μη αναγνώριση του [[Κράτος της Παλαιστίνης|Κράτους της Παλαιστίνης}}{{legend|#0052ff|Μη αναγνώριση του Κράτους της Παλαιστίνης, διατηρώντας όμως ανεπίσημες σχέσεις}}{{legend|#cdcd9c|Αναγνώριση του Κράτους της Παλαιστίνης}}{{legend|#e5a238|Αναγνώριση μόνο του Κράτους της Παλαιστίνης, διατηρώντας σχέσεις με το Ισραήλ}}{{legend|#ff4500|Αναγνώριση ΜΟΝΟ του Κράτους της Παλαιστίνης}} {{legend|#000000|Το Ισραήλ και το Κράτος της Παλαιστίνης}}|αριστερά]]
Πιθανές λύσεις δύο κρατών έχουν συζητηθεί από τους ηγέτες της Σαουδικής Αραβίας και των ΗΠΑ. Το 2002, ο διάδοχος του θρόνου Αμπντουλάχ της Σαουδικής Αραβίας (ο οποίος θα συνεχίσει να είναι βασιλιάς από το 2005 έως το 2015) πρότεινε την Αραβική Ειρηνευτική Πρωτοβουλία, η οποία συγκέντρωσε την ομόφωνη υποστήριξη του Αραβικού Συνδέσμου, ενώ οι Ισραηλινοί ηγέτες αρνούνται συνεχώς να συζητήσουν την πρωτοβουλία. Ο Πρόεδρος Μπους ανακοίνωσε την υποστήριξή του για ένα παλαιστινιακό κράτος, ανοίγοντας το δρόμο για το ψήφισμα 1397 του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, υποστηρίζοντας μια λύση δύο κρατών.
«Λύση δύο κρατών για δύο λαούς», συζητήθηκε επίσης από τις ηγεσίες των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής και του Βασιλείου της Σαουδικής Αραβίας. Το 2002, ο διάδοχος της Σαουδικής Αραβίας και de facto κυβερνήτης της Σαουδικής Αραβίας, ο βασιλιάς Αμπντουλάχ μπιν Αμπντ αλ-Αζίζ, ανέδειξε την ειρηνευτική πρωτοβουλία της Σαουδικής Αραβίας. Η πρόταση αυτή υποστηρίχθηκε συντριπτικά από τα κράτη μέλη του Αραβικού Συνδέσμου. Ο Αμερικανός πρόεδρος Τζορτζ Μπους ανακοίνωσε ότι υποστηρίζει την ίδρυση ενός παλαιστινιακού κράτους, προωθώντας έτσι το ψήφισμα 1397 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, το οποίο υποστηρίζει μια «λύση δύο κρατών για δύο λαούς».
Στη Διάσκεψη της Αννάπολης που πραγματοποιήθηκε τον Νοέμβριο του 2007, συμφωνήθηκε από τους Ισραηλινούς, τους Παλαιστίνιους και υπό την επίβλεψη των Η.Π.Α., ότι μια «λύση δύο κρατών για δύο λαούς» θα ήταν η βάση για τις μελλοντικές διαπραγματεύσεις. Στις 5 Ιουλίου 2009, ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, Μπενιαμίν Νετανιάχου, έκανε λόγο για «εθνική συναίνεση για την έννοια των δύο κρατών για δύο λαούς».
Μετά τη σύγκρουση που ξέσπασε μεταξύ των δύο κύριων παλαιστινιακών πλευρών, του πολιτικού κόμματος Φατάχ και της ισλαμιστικής οργάνωσης Χαμάς, η Χαμάς πήρε τον έλεγχο της Λωρίδας της Γάζας, διασπώντας την Παλαιστινιακή Αρχή σε δύο πολιτείες, καθεμία από τις οποίες ισχυριζόταν ότι είναι οι πραγματικοί εκπρόσωποι του παλαιστινιακού λαού. Η Φατάχ ελέγχει την Παλαιστινιακή Εθνική Αρχή στη Δυτική Όχθη και η Χαμάς την Γάζα.
Πρόσφατες πρωτοβουλίες ήταν οι ειρηνευτικές συνομιλίες Ισραήλ-Παλαιστίνιας 2013–14 υπό την καθοδήγηση του Τζον Κέρι, Υπουργού Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών. Αυτές οι συνομιλίες επίσης απέτυχαν να καταλήξουν σε συμφωνία. Το 2019, ο τότε πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Ντόναλντ Τραμπ παρουσίασε τις λεπτομέρειες ενός σχεδίου για την επίλυση της ισραηλινο-παλαιστινιακής σύγκρουσης, το οποίο ονομάστηκε «Σχέδιο του Αιώνα», και το οποίο περιελάμβανε, σε προχωρημένο στάδιο, την ίδρυση ενός αποστρατιωτικοποιημένου παλαιστινιακού κράτους στη Λωρίδα της Γάζας, το μεγαλύτερο μέρος της Δυτικής Όχθης και εδάφη που θα παρέδιδε το Ισραήλ.
Άλλες λύσεις
μικρογραφία| [[Ειρηνευτικό σχέδιο Τραμπ|Το ειρηνευτικό σχέδιο Τραμπ για τη δημιουργία του κράτους της Παλαιστίνης .]] Μια άλλη επιλογή είναι η διεθνική λύση, η οποία θα μπορούσε να είναι είτε μια φεντεραλιστική ρύθμιση δίδυμου καθεστώτος είτε ένα ενιαίο κράτος, και το Σχέδιο Άλον, επίσης γνωστό ως «λύση χωρίς κράτος».
Λύση τριών οντοτήτων
Ως άλλη εναλλακτική έχει προταθεί η λύση με τρία κράτη. Οι New York Times ανέφεραν ότι η Αίγυπτος και η Ιορδανία θεωρούσαν ότι ίσως θα έπρεπε να αναλάβουν εκ νέου την ευθύνη για τη Γάζα και τη Δυτική Όχθη. Στην πραγματικότητα, το αποτέλεσμα θα ήταν η παράδοση της Γάζας ύπο αιγυπτιακή κυριαρχία και της Δυτικής Όχθης στην Ιορδανία.
Πρόταση διπλής υπηκοότητας
Ορισμένες προτάσεις για τη χορήγηση παλαιστινιακής υπηκοότητας ή αδειών διαμονής σε Εβραίους εποίκους σε αντάλλαγμα για την απομάκρυνση των ισραηλινών στρατιωτικών εγκαταστάσεων από τη Δυτική Όχθη έχουν υποβληθεί από άτομα όπως ο Αραφάτ, οΙμπαραήμ Σαρσούρ κα ο Αχμέντ Κουρέι.
Ο Ισραηλινός υπουργός Μοσέ Για'αλόν, δήλωσε τον Απρίλιο του 2010 ότι «όπως οι Άραβες ζουν στο Ισραήλ, έτσι και οι Εβραίοι θα πρέπει να μπορούν να ζουν στην Παλαιστίνη»... «Αν μιλάμε για συνύπαρξη και ειρήνη, γιατί η [παλαιστινιακή] επιμονή να καθαριστεί εθνοτικά από τους Εβραίους τα εδάφη που λαμβάνουν;».
Η ιδέα έχει εκφραστεί τόσο από τους υποστηρικτές της λύσης των δύο κρατών όσο και από υποστηρικτές των εποίκων και των συντηρητικών ή φονταμενταλιστικών ρευμάτων στον ισραηλινό ιουδαϊσμό που, ενώ αντιτίθενται σε οποιαδήποτε αποχώρηση, ισχυρίζονται ισχυρότερους δεσμούς με τη γη παρά με την κράτος του Ισραήλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Μελεκούνι
μικρογραφία|Μελεκούνια κομμένα σε σχήμα ρόμβου Το μελεκούνι είναι το παραδοσιακό γλύκισμα της Ρόδου, που προσφέρεται σαν κέρασμα στις χαρές στους αρραβώνες, γάμους και βαφτίσεις. Είναι προιόν Προστατευόμενης Γεωγραφικής Ένδειξης ΠΓΕ και έχει ενταχθεί στο Εθνικό Ευρετήριο Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ελλάδας. Τα τελευταία χρόνια, το μελεκούνι έχει γίνει γνωστό σε όλη την Ελλάδα, πωλούμενο σε πολλά καταστήματα και μεγάλες αλυσίδες Σ/Μ. Παρότι μοιάζει με παστέλι, διαφέρει σημαντικά στη γεύση και την υφή. Είναι μαλακό και  ελευθερώνει όλα τα  αρώματα του τη στιγμή που το γεύεσαι. Το μυστικό της συνταγής είναι η αγάπη και η χαρά των στιγμών που συνοδεύει το μελεκούνι και ο παραδοσιακός τρόπος παραγωγής του. Τα υλικά από τα οποία παρασκευάζεται είναι το μέλι, το φυσικό σησάμι (μη αποφλοιωμενο, στα παστέλια χρησιμοποιούν αποφλοιωμένο), τα αμύγδαλα, φλούδα από πορτοκάλι, χυμό λεμονιού και μυρωδικά κανελλα, μοσχοκάρυδο, κόλιανδρο. Είναι ένα φυσικό "ενεργειακό σνακ" πολύ υψηλής διατροφικής αξίας. Ειναι χωρίς γλουτένη και πλούσια πηγή πρωτείνης και φυτικών ινών
Στις 27 Σεπτεμβρίου του 2010 μπήκε στα ρεκόρ Γκίνες με ένα τεράστιο μελεκούνι που έφτασε τα 30 μέτρα μήκος σε μια εκδήλωση που έλαβε χώρα τη μέρα Τουρισμού που γιορτάζεται στη Ρόδο.
Ετυμολογία
Η λέξη «μελεκούνι» είναι Ελληνική, σε αντίθεση με το όνομα "παστέλι" που είναι Λατινογενές. Είναι σύνθετη και προέρχεται από τις λέξεις «μέλι» + «κουνί» όπως λέγεται ο σπόρος στη Ρόδο και προέρχεται από την αρχαία Ελληνική ονομασία του σπόρου: κόκκων (του κόκκωνος).
μικρογραφία|παραδοσιακά μελεκούνια
Παρασκευή
Αρχικά καβουρδίζονται καλά τα αποφλοιωμένα αμύγδαλα. Μετά, σειρά παίρνει το σησάμι που, αφού πλυθεί και στεγνώσει, καβουρδίζεται μέχρι να μαλακώσει. Στη συνέχεια το σησάμι, τα αμύγδαλα, το ξύσμα πορτοκαλιού και τα μυρωδικά ανακατεύονται μέχρι να γίνουν ένα μείγμα. Στη δεύτερη φάση, βράζεται το μέλι με λίγο χυμό λεμονιού. Μόλις βράσει, το μέλι προστίθεται στο μείγμα και ανακατεύεται καλά. Στην τρίτη φάση, το μείγμα, όπως είναι χλιαρό, απλώνεται σε μια πλατιά επιφάνεια και με τη χρήση ενός πλάστη γίνεται ομοιόμορφο και επίπεδο. Τέλος, αφού κρυώσει, το γλύκισμα κόβεται σε σχήμα ρόμβου.
μικρογραφία|μελεκούνια
Παράδοση
Μελεκούνι και ροδίτικος γάμος: Οι γυναίκες του χωριού από το οποίο κατάγεται το ζευγάρι,  μαζεύονται όλες μαζί και σε γιορτινή ατμόσφαιρα με τραγούδι και χαρές φτιάχνουν τα μελεκούνια τα οποία τα προσφέρουν στα καλέσματα και στην εκκλησία. Με το μέλι που περισσεύει μελώνουν το ζευγάρι και τους παρευρισκόμενους.Δεν νοήται Ροδίτικος γάμος χωρίς μελεκούνι. Παλιά το έδιναν αντί για προσκλητήριο, σήμερα συνοδεύει το προσκλητήριο και είναι το κέρασμα με το τέλος της τελετής του γάμου. Στο Λεξιλόγιον της δημώδους ροδιακής διαλέκτου αναφέρεται χαρακτηριστικά ως «Γλύκι­ σμα μελίπηκτον μετά σησάμου πεφρυγμένης, είναι το επίσημον γλύκισμα των χωρικών εις τους γάμους και τας εορτάς αποστελλόμενον και ως αγγελτήριον των γάμων εις τους απουσιάζοντας φίλους και συγγενείς, καθάπερ εν ταις πόλεσι τα σακχαρόπηκτα κουφέτα» (Κωνσταντινίδης).
Στο βιβλίο Παραδοσιακή μελισσοκομία Αιγαίου (Χονδρός, 2016), το οποίο εκδόθηκε από τον Μελισσοκομικό Σύλλογο Ρόδου «Η Κυψέλη», αναφέρεται ότι η Ρόδος έχει αναδείξει αρκετά γλυκά που έχουν ως βάση τους το μέλι, μεταξύ των οποίων και το μελεκούνι. Τα γλυκά αυτά έχουν τη ρίζα τους στους αρχαίους ελληνικούς χρόνους και είναι γνωστά από τα ομηρικά χρόνια. Ο Ηρόδοτος (484-426 π.Χ.) αναφέρει ένα είδος παρόμοιο με το μελεκούνι.
Επίσης, στο βιβλίο Παραδοσιακή μελισσοκομία Αιγαίου γίνεται εκτεταμένη αναφορά στο μελεκούνι και μεταξύ άλλων αναφέρεται ότι ανάμεσα στα τελετουργικά του γάμου (στο νησί της Ρόδου) είναι και τα έθιμα που συνδέονται με το μελεκούνι. Συγκεκριμένα, στην περιοχή Μαριτσά, το βράδυ της Παρασκευής —πριν από τον γάμο— οι γονείς της νύφης και του γαμπρού γύριζαν στα σπίτια και καλούσαν τους συγγενείς να συμμετάσχουν στην παρασκευή των μελεκουνιών λέγοντας «Κοπιάστε στα μελεκούνια!». Ειδικότερα, οι καλεσμένοι έπαιρναν τα συστατικά (σουσάμι, μέλι) και, αφού πραγμα­ τοποιούσαν τις κατάλληλες προετοιμασίες (καρβούρδισμα, ανάμειξη), με τη βοήθεια έμπειρου ατόμου (μαστόρισσα) τα έψηναν. Η παραγόμενη ποσότητα καταναλωνόταν από τους παρευρισκόμενους και η υπόλοιπη φυλασσόταν για τον γάμο. Το έθιμο αυτό ακολουθούσαν και σε άλλα χωριά (Δαματριά, Κρεμαστή, Κοσκινού κ.ά.).
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Γλυκά Κατηγορία:Δωδεκανησιακή κουζίνα Κατηγορία:Πολιτισμός της Ρόδου
C7H8O2
Ο μοριακός τύπος C7H8O2, με μοριακή μάζα 124,14 amu (ή ακριβέστερα 124,05243 amu), μπορεί να αναφέρεται σε ισομερείς οξυγονούχες οργανικές ενώσεις με βαθμό ακορεστότητας 4, και πιο συγκεκριμένα (μεταξύ άλλων και) στα ακόλουθα ισομερή θέσεως:
Κατηγορία:Αποσαφήνιση Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις χημικών τύπων Κατηγορία:C7 Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις με οξυγόνο
Ουουέμπα
Η Ουουέμπα (Uwemba), είναι πόλη και Τμήμα στην Περιοχή Ντζόμπε (Njombe District), της Περιφέρειας Ντζόμπε (Njombe Region), στα Νότια Υψίπεδα (Southern Highlands) της Τανζανίας.
Κατά το 2012, στην Εθνική Απογραφή της Τανζανίας, ο πληθυσμός ήταν 130.223 άτομα.
Η Ουουέμπα (Uwemba) έχει ένα μεγάλο μοναστήρι Βενεδικτίνων και Γυμνάσιο. Είναι ένας τόπος που απαρτίζεται από κατοικίες, σχολείο, εκκλησία, νοσοκομείο και άλλες εγκαταστάσεις που λειτουργούν από μια θρησκευτική ομάδα με σκοπό την παροχή φιλανθρωπικών υπηρεσιών και τη διάδοση της θρησκείας.
Οι οικονομικές της δραστηριότητες, περιλαμβάνουν την καλλιέργεια (πατατών, αραβοσίτου, σίτου) και τις επιχειρήσεις.
Κλίμα
Το κλίμα στην Ουουέμπα (Uwemba) είναι το υποτροπικό κλίμα των ορεινών περιοχών ή το εύκρατο ωκεάνιο κλίμα με ξηρούς χειμώνες.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Στέισι Βάλενταϊν
Η Στέισι Βάλενταϊν (πραγματικό όνομα Στέισι Μπέικερ) είναι Αμερικανίδα πρώην ηθοποιός του ερωτικού κινηματογράφου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 8 Αυγούστου 1970 στην Τάλσα, Οκλαχόμα. Παντρεύτηκε και ασχολείτο με τα οικοκυρικά, μέχρι που ο σύζυγός της το 1995 την πρότεινε ως φωτομοντέλο, στέλνοντας φωτογραφίες της σε διάφορα ερωτικά περιοδικά. Οι προσπάθειές του αυτές οδήγησαν σε ένα γύρισμα ταινίας πορνό στο Μεξικό τον Φεβρουάριο του 1996 την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, διεθνή επέτειο των ερωτευμένων ζευγαριών. Λόγω της ημέρας αυτής, πήρε το καλλιτεχνικό της όνομα «Βάλενταϊν». Από εκείνη την ημέρα εγκατέλειψε τον σύζυγό της και πήγε στο Λος Άντζελες. Δούλεψε ως μανεκέν σε πολλά καθιερωμένα περιοδικά (Cheri, High Society, Hustler) και ηθοποιός, και βραβεύτηκε πολλές φορές. Αποσύρθηκε το 2000 και ζει από τότε στο Σαν Ντιέγκο και στην Φλόριντα, όπου εργάζεται ως διευθυντής προσλήψεων του Penthouse.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί πορνογραφικών ταινιών
Κορράδος Α΄ του Ωσέρ
Ο Κορράδος Α΄ της Ωσέρ ή Κορράδος ο πρεσβύτερος (Γερμανική γλώσσα : Conrad der altere, απεβ. περί το 864) μέλος του Βαυαρικού κλάδου του Οίκου των Παλαιών Γουέλφων ήταν κόμης στην Οσέρ, το Καντόνι του Άαργκαου και σε πολλές περιοχές γύρω από την Λίμνη Κωνσταντίας, ηγούμενος του Σαιν-Ζερμαίν και Κόμης των Παρισίων (859 - 864).
Βιογραφία
Ο Κορράδος Α΄ ήταν γιος του Γουέλφου κόμη εδαφών στη Βαυαρία και της Χέντβιχ, κόρης του Ίζαμπαρτ κόμη του Τούργκαου στη Σαξονία. Η αδελφή του Ιουδήθ ήταν δεύτερη σύζυγος του Λουδοβίκου Α΄ του Ευσεβούς, βασιλιά των Φράγκων και η αδελφή του Χέμμα παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Β΄ τον Γερμανικό.
Το 858 αυτός και η οικογένειά του εγκατέλειψαν τον βασιλιά τους Λουδοβίκο τον Γερμανικό και μετέβησαν στην αυλή του Καρόλου του Φαλακρού της Δυτικής Φραγκίας, γιο της Ιουδήθ. Αμείφθηκαν γενναιόδωρα και ο Κορράδος έλαβε αρκετές κομητείες: Οσέρ, Άαργκαου (οι δύο περιοχές είναι κοντά στη λίμνη Κωνσταντία) και την κομητεία του Παρισιού. Τότε ο Λουδοβίκος ο Γερμανικός έκανε κατάσχεση στα φέουδα του στη Βαυαρία. Στο έργο "Τα θαύματα του Σαιν-Ζερμαίν)" ο Κορράδος Α΄ αναφέρεται ως πρίγκιπας. Μερικές πηγές αναφέρουν ότι όταν απεβίωσε, η σύζυγός του έκανε δεύτερο γάμο με τον Ροβέρτο που διετέλεσε Μαρκήσιος της Νευστρίας και είχε την εύνοια του Καρόλου του Φαλακρού.
Οικογένεια
Την περίοδο 834 - 838 παντρεύτηκε την Αδελαΐδα του Τουρ, κόρη του Ούγου κόμη του Τουρ & Σαν και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Παλαιών Γουέλφων
Σούπερ Καπ Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
Το Σούπερ Καπ Βοσνίας και Ερζεγοβίνης ήταν ετήσια ποδοσφαιρική διοργάνωση. Στον αγώνα αναμετρούνταν ο πρωταθλητής και ο κυπελλούχος της προηγούμενης αγωνιστικής περιόδου. Ο πρώτος αγώνας έλαβε χώρα το 1997, ενώ η διοργάνωση διακόπηκε μετά την περίοδο 2000-2001.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Βοσνια Ερζεγοβινη
Κάρεν Μπας
Η Κάρεν Ρουθ Μπας (αγγλ. Karen Ruth Bass, 3 Οκτωβρίου 1953), είναι Αμερικανίδα πολιτικός και ακτιβίστρια, που υπηρετεί ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών για την 37η περιφέρεια της Καλιφόρνιας από το 2011. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.
Προηγουμένως, υπηρέτησε ως Πρόεδρος της Πολιτειακής Συνέλευσης της Καλιφόρνιας από το 2008 έως το 2010, καθώς και ως Μέλος της Πολιτειακής Συνέλευσης της Καλιφόρνιας από την 47η περιφέρεια από το 2004 έως το 2010.
Επίσης, διατέλεσε ως Επικεφαλής της Επιτροπής των έγχρωμων μελών του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών από το 2019 έως το 2021.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ) Κατηγορία:Καλιφόρνια Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αφροαμερικανοί Κατηγορία:Αφροαμερικανοί ακτιβιστές Κατηγορία:Αμερικανοί ακτιβιστές __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Ελληνική απογραφή 1861
thumb|Σελίδα τίτλου της απογραφής στην Ελλάδα του 1861 από το [[Γραφείον της Δημοσίου Οικονομίας|Γραφείο Δημοσίου Οικονομίας του Υπουργείου Εσωτερικών.]] thumb|Επιστολή του [[Γραφείον της Δημοσίου Οικονομίας|Γραφείου Δημοσίου Οικονομίας προς τον Υπουργό Εσωτερικών σχετικά με την επιτυχή ολοκλήρωση της απογραφής του 1861 και τις λεπτομέρειες της έκδοσης της απογραφής.]] Η ελληνική απογραφή του 1861 ήταν η δέκατη πέμπτη επίσημη απογραφή του ελληνικού κράτους από ιδρύσεώς του. Αυτή ήταν και η πρώτη απογραφή κατά την οποία υιοθετήθηκαν μερικώς οι διεθνείς συστάσεις για τη διενέργεια απογραφών όπως αυτές διαμορφώθηκαν στα Διεθνή Στατιστικά συνέδρια των Βρυξελών (1853), του Παρισιού (1855) και της Βιέννης (1857). Ήταν επίσης η πρώτη πλήρης απογραφή, αφού εκτός από δημογραφικά στοιχεία συλλέχθηκαν και στοιχεία για την γεωργία. Η απογραφή δημοσιεύτηκε στην ελληνική και γαλλική γλώσσα, με τον σκοπό της μετάφρασης στα γαλλικά να είναι η γνωστοποίηση των στοιχείων της ελληνικής κοινωνίας στον έξω κόσμο καθώς και η πρόκληση ενδιαφέροντος των Ευρωπαίων διανοουμένων.
Κύρια Επαγγέλματα
Η πλειοψηφία του ενεργού πληθυσμού ασχολούνταν, σύμφωνα με την απογραφή του 1861, με την γεωργία, πρωτίστως, και την κτηνοτροφία.
Θρήσκευμα
Οι Χριστιανοί κάτοικοι στην απογραφή του 1861, συγκροτούν την απόλυτη πλειονότητα με τους ακόλουθους του Ορθόδοξου δόγματος να ανέρχονται στους 1.086.900, τους ακολούθους άλλων δογμάτων στους 9.358 και οι "αλλόθρησκοι" στους 552 κατοίκους.
Εθνικότητα
Κατά την απογραφή του 1861 δύο ομάδες αναδείχθηκαν για τον ορισμό της εθνικότητας: Ημεδαποί και Αλλοδαποί. Η αναλογία δε είχε ως εξής: 1 περίπου αλλοδαπός επί 55 ημεδαπών. Συγκεκριμένα οι ημεδαποί αντιστοιχούσαν σε 1.076.907 και οι αλλοδαποί σε 19.992 απογραφόμενους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1861
Αργκόν (περιοχή)
Η Αργκόν (γαλλικά: Argonne) είναι μια φυσική περιοχή της Γαλλίας, η οποία εκτείνεται στους νομούς Μαρν, Αρδέννες και Μεζ, στα ανατολικά του λεκανοπεδίου του Παρισιού. Είναι μια περιοχή δασών και λιμνών. Η κύρια κοινότητα της περιοχής είναι η Σαιντ-Μενού.
Στην Αρχαιότητα, η περιοχή Αργκόν είχε αποκτήσει μεγάλη φήμη για τα κεραμικά εργαστήρια της. Αργότερα, στην ιστορία της Γαλλίας, είναι γνωστή κυρίως για 3 ιστορικά γεγονότα:
Γεωγραφικά στοιχεία
Η Αργκόν είναι μια λοφώδης περιοχή που εκτείνεται από βορειοδυτικά προς νοτιοανατολικά στη βορειοανατολική Γαλλία, κοντά στα σύνορα με το Βέλγιο. Έχει πλάτος 30-35 χιλιομέτρων και από βορρά προς νότο μήκος περίπου 110 χιλιομέτρων ανάμεσα στον ποταμό Αιν και τον παραπόταμο Αντ. Η Καμπανία βρίσκεται στα δυτικά και η κοιλάδα του Μεζ στα ανατολικά. Στα νοτιοανατολικά βρίσκονται τα οροπέδια του Μπαρουά.
Καλύπτεται από αρκετά χιλιόμετρα δασικών εκτάσεων με εύφορα χωράφια και λιβάδια ενδιάμεσα. Οι κοιλάδες των ποταμών Αιρ στο νότο και Μπαρ στο βορρά διατρέχουν την περιοχή κατά τη διαμήκη κατεύθυνση. Στο κέντρο της περιοχής και σε υψόμετρο μέχρι 303 μέτρα βρίσκεται το δάσος της Αργκόν, η μεγαλύτερη δασική έκταση στην περιοχή. Λόγω της γεωγραφικής θέσης αποτελούσε πάντα σημαντικό στρατηγικό ρόλο σε πολλές συγκρούσεις.
Αρχαιότητα και Μεσαίωνας
μικρογραφία|250x250εσ|Κεραμική και γυάλινα σκεύη του 6ου αιώνα που βρέθηκαν στη Φλεβίλ στην κοιλάδα του ποταμού Αιρ (Μουσείο Σαιν-Ρεμί στη [[Ρενς).]] Τα γαλατο-ρωμαϊκά εργαστήρια κεραμικής της Αργκόν, ιδιαίτερα οι φούρνοι του Λαβουά και του Αβοκούρ, παρήγαγαν μαζικά κεραμικά από τον 1ο έως τον 4ο αιώνα. Η περιοχή ήταν επίσης γνωστή για την παραγωγή και εξαγωγή προϊόντων γυαλιού. Οι μεροβιγγιανές νεκροπόλεις της περιοχής, που μερικές φορές καταλαμβάνουν τις θέσεις των ρωμαϊκών τοποθεσιών, φανερώνουν τη συνέχεια της κατοίκησης του τόπου ανάμεσα στην τελευταία εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και στον Μεσαίωνα.
Τον Μεσαίωνα, η περιοχή γνώρισε τις πρώτες εκχερσώσεις, ειδικά γύρω από τις κιστερκιανές μονές που εγκαταστάθηκαν και δεν ήταν μόνο θρησκευτικά κέντρα, αλλά έγιναν κέντρα οικονομικής ανάπτυξης. Πολλές νέες πόλεις ιδρύθηκαν για να προσελκύσουν νέους πληθυσμούς, όπως οι σημερινές κοινότητες Νεβίλ-ω-Πον, Φλοτάν-αν-Αργκόν, Πασαβάν-αν-Αργκόν και άλλες. Η πρωτοβουλία προήλθε από τον κόμη της Καμπανίας ή τον κόμη του Μπαρ.
Για μεγάλο χρονικό διάστημα, η Αργκόν δεν θεωρούνταν ως αυτόνομη περιοχή αλλά ως κοινή περιοχή μεταξύ των δύο μεγάλων περιοχών, της Καμπανίας και της Λωρραίνης.
18ος και 19ος αιώνας
εναλλ.=|μικρογραφία|Χάρτης του 19ου αιώνα Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, η περιοχή κοντά στα σύνορα ήρθε στο προσκήνιο με τη φυγή στη Βαρέν του Λουδοβίκου ΙΣΤ' και τη σύλληψή του στη Βαρέν το 1791 και λίγο αργότερα με τη μάχη του Βαλμί το 1792 τον Σεπτέμβριο του 1792. Ο γαλλικός επαναστατικός στρατός υπό τις διαταγές των στρατηγών Σαρλ Ντυμουριέ και Φρανσουά Κελλερμάν σταμάτησε εκεί την εισβολή στρατευμάτων της Αυστρίας-Πρωσίας, που διοικούνταν από τον δούκα του Μπράουνσβαϊγκ.
Κατά τη διάρκεια του γαλλοπρωσικού πολέμου του 1870, το κέντρο και ο νότος της Αργκόν κατακτήθηκαν από τον Πρωσικό στρατό και τους συμμάχους του από τις 25 Αυγούστου. Το βόρειο τμήμα της περιοχής πέρασε υπό γερμανικό έλεγχο μετά τη μάχη του Μπωμόν στις 30 Αυγούστου. Η Αργκόν ήταν μία από τις περιοχές που παρέμειναν κατεχόμενες ως ενέχυρο της καταβολής της αποζημίωσης πολέμου που επεβλήθη στη Γαλλία προς τη Γερμανία βάσει της Συνθήκης της Φρανκφούρτης. Η εκκένωση πραγματοποιήθηκε τελικά το 1872 για το νομό Μαρν και το 1873 για τους νομούς Μεζ και Αρδέννες.
Η οικονομία της περιοχής κατά τον 18ο και τον πρώιμο 19ο αιώνα ήταν τοπικού χαρακτήρα. Η παρουσία πολλών ποταμών, μεγάλων δασών και σιδηρομεταλλεύματος οδήγησε στην κατασκευή πολλών μύλων και μικρών σιδηρουργείων. Μεταξύ 1708 και 1880, στην περιοχή αναπτύχθηκε η κατασκευή πήλινων ειδών από φαγεντιανή.
Κατά τον 19ο αιώνα, η ανακάλυψη μεταλλικών στοιχείων ανέπτυξε μια μικρή βιομηχανία λιπασμάτων από τα μέσα του αιώνα (πρώτος μύλος το 1855). Η δραστηριότητα αυξήθηκε και για να στέλνουν τα λιπάσματα σε όλη τη Γαλλία, διευρύνθηκε ο σιδηροδρομικός σταθμός του Γκρανπρέ. Η δραστηριότητα διήρκεσε περισσότερο από μισό αιώνα και παρήκμασε προς τα τέλη του αιώνα λόγω του ανταγωνισμού από νέες πηγές φωσφορικών αλάτων. Ο τελευταίος μύλος έκλεισε μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Α' Παγκόσμιος Πόλεμος
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Το μνημείο του Μονφωκόν Κατά τη διάρκεια των τεσσάρων ετών του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, η περιοχή και ιδιαίτερα το δάσος έγιναν και πάλι τόπος έντονης στρατιωτικής δράσης. Συγκρούσεις μεταξύ των γερμανικών και των συμμαχικών δυνάμεων έλαβαν χώρα εδώ το φθινόπωρο και το χειμώνα το 1914, το καλοκαίρι του 1915, η μάχη του Βερντέν το 1916-1917 και το φθινόπωρο του 1918. Κατά τη διάρκεια της επίθεσης Μεζ-Αργκόν (1918), πολλοί Αμερικανοί στρατιώτες κέρδισαν το Μετάλλιο Τιμής αλλά υπήρξαν και πολλές απώλειες τόσο στο γερμανικό όσο και στο συμμαχικό στρατόπεδο.
Το αμερικανικό Μνημείο του Α' Παγκοσμίου Πολέμου στο Μονφωκόν μνημονεύει τη λαμπρή νίκη της αμερικανικής Πρώτης στρατιάς στην επίθεση του Μεζ-Αργκόν, 26 Σεπτεμβρίου - 11 Νοεμβρίου 1918, και αποτίει φόρο τιμής στις ηρωικές υπηρεσίες των στρατιών της Γαλλίας στο σημαντικό μέτωπο μάχης όπου το μνημείο έχει κατασκευαστεί. Αποτελείται από μια μεγάλη δωρική στήλη από γρανίτη και στην κορυφή υπάρχει ένα άγαλμα που συμβολίζει την Ελευθερία. Το μνημείο βρίσκεται 33 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Βερντέν. Κοντά βρίσκεται το Αμερικανικό Νεκροταφείο και Μνημείο της Μεζ-Αργκόν.
Η Αργκόν είναι ένα από τα εμβληματικά σημεία στο δυτικό μέτωπο του Α' Παγκόσμιου Πολέμου και ο Σύλλογος «Τοπία και Μνήμες του Μεγάλου Πολέμου» επιδιώκει να αναγνωριστεί από την Unesco ως μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς. Τα πολυάριθμα γερμανικά, γαλλικά και αμερικανικά στρατιωτικά κοιμητήρια στην περιοχή μαρτυρούν τις μάχες στις οποίες έχασαν τη ζωή τους χιλιάδες στρατιώτες. Ανάμεσα σε πολλά είναι και το Εθνικό κοιμητήριο του Σαιν-Τομά-αν-Αργκόν, το Γερμανικό στρατιωτικό νεκροταφείο στο Απρεμόν, το Αμερικανικό νεκροταφείο του Ρομάνι-σου-Μονφωκόν και πολλά άλλα.
Τουρισμός
Σήμερα, οι τουριστικές υποδομές (εξοχικές κατοικίες, πανδοχεία, κάμπινγκ κλπ.) προσφέρουν στους επισκέπτες που αναζητούν την ησυχία και τη φύση μια ευχάριστη διαμονή. Τα λοφώδη τοπία, τα δάση και η πλούσια κληρονομιά του 16ου και 17ου αιώνα (κάστρα και μοναστήρια) την καθιστούν ελκυστική τουριστική περιοχή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτισμικές και γλωσσολογικές περιοχές της Γαλλίας
Πλευρίτιδα
Η πλευρίτιδα είναι φλεγμονή των μεμβρανών που περιβάλλουν τους πνεύμονες και επενδύουν εσωτερικά την θωρακική κοιλότητα. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε οξύ πόνο στον θώρακα κατά την αναπνοή. Άλλα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν δύσπνοια, βήχα, πυρετό ή απώλεια βάρους, ανάλογα με την υποκείμενη αιτία. Η πιο κοινή αιτία είναι η ιογενής λοίμωξη. Άλλες αιτίες περιλαμβάνουν βακτηριακή λοίμωξη, πνευμονία, πνευμονική εμβολή, αυτοάνοσα νοσήματα, καρκίνο του πνεύμονα, παγκρεατίτιδα και αμιάντωση.
Η θεραπεία εξαρτάται από την υποκείμενη αιτία. Η παρακεταμόλη (ακεταμινοφένη) και η ιβουπροφαίνη μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη άμβλυνση του πόνου. Περίπου ένα εκατομμύριο περιπτώσεις καταγράφονται στις Ηνωμένες Πολιτείες κάθε χρόνο. Οι περιγραφές της πάθησης χρονολογούνται από τον Ιπποκράτη τουλάχιστον από το 400 π.Χ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παθήσεις του αναπνευστικού συστήματος Κατηγορία:Φλεγμονές
Τζούλιο ντελλα Ρόβερε
Ο Τζούλιο, ιταλ.: Giulio della Rovere, γνωστός και ως Giulio Feltrio della Rovere (5 Απριλίου 1533 – 3 Σεπτεμβρίου 1578) από τον Οίκο ντελλα Ρόβερε ήταν Ιταλός καρδινάλιος της Καθολικής Εκκλησίας.
Βιογραφία
Ήταν ο δεύτερος γιος του Φραντσέσκο-Μαρία Α΄ δούκα του Ουρμπίνο και της Eλεονώρας Γκοντζάγκα, κόρης του Φραγκίσκου Β΄ μαρκησίου της Μάντουας και ο μικρότερος αδελφός του Γκουιντομπάλντο Β΄ δούκα του Ουρμπίνο.
Ο Τζούλιο αναβιβάστηκε σε καρδινάλιο το 1548 σε ηλικία 13 ετών
Επισκοπική διαδοχή
Ως επίσκοπος, ήταν ο κύριος ιεροθέτης στις χειροτονίες των:
Oικογένεια
Είχε δύο νόθους γιους: τον Ιππολίτο και τον Τζουλιάνο. Και οι δύο νομιμοποιήθηκαν αργότερα, όπως και τα παιδιά τους, από τον πάπα Πίο Ε΄ το 1572 και ο Ιππολίτο έγινε μαρκήσιος τουΣαν Λορέντσο.
Παραπομπές και σημειώσεις
Κατηγορία:Οικογένεια ντελλα Ρόβερε
Κορράδος Β΄ της Άνω Βουργουνδίας
Ο Κορράδος Β΄ ο νεότερος, γερμ. Conrad II der jüngere (απεβ. 876) από τον Οίκο των Παλαιών Γουέλφων ήταν κόμης του Ωσέρ (864-876) και μετά δούκας της Άνω Βουργουνδίας (864-876).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Κορράδου Α΄ κόμη του Ωσέρ, Άαργκαου & Παρισιού και της Αδελαΐδας, κόρης του Ούγου κόμη του Τουρ. Αδελφός του ήταν ο Ούγος.
Εξαδέλφια του ήταν οι αδελφοί Κάρολος Β΄, που αποκηρύχθηκε και Λουδοβίκος Β΄ της Ανατολικής Φραγγίας, που έστειλε τον Κορράδο Β΄ και τον Ούγο σε αποστολή κατασκοπείας. Τότε οι δύο τους στράφηκαν προς τον Κάρολο Β΄ της Δυτικής Φραγκίας, που τους αντάμειψε πλουσιοπάροχα, μια και ο Κορράδος Β΄ έχασε τις τιμές που είχε στη Βαυαρία: τον έκανε δούκα της Πέραν του Ιούρα (Άνω) Βουργουνδίας το 864.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα τη Γιούντιτ/Ιουδήθ, κόρη του Εβεράρδος δούκα του Φρίουλι.
Έπειτα ο Κορράδος Β΄ έκανε δεύτερο γάμο με τη Βαλντράντα, ίσως κόρη του αγίου Γουλιέλμου δούκα της Τουλούζης, χήρα του Ροβέρτου Γ΄ κόμη του Βορμς. Είχε τέκνα:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Παλαιών Γουέλφων
Διαμελισμός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Η μερικές φορές βίαιη δημιουργία προτεκτοράτων στο Ιράκ και την Παλαιστίνη και η προτεινόμενη διαίρεση της Συρίας σύμφωνα με τις κοινοτικές γραμμές, πιστεύεται ότι ήταν μέρος της ευρύτερης στρατηγικής για την εξασφάλιση της έντασης στη Μέση Ανατολή, απαιτώντας έτσι τον ρόλο των δυτικών αποικιακών δυνάμεων (εκείνη την εποχή Βρετανία, Γαλλία και Ιταλία) ως ειρηνευτές και προμηθευτές όπλων. Η εντολή της Κοινωνίας των Εθνών έδωσε τη Γαλλική Εντολή για τη Συρία και τον Λίβανο, τη Βρετανική Εντολή για τη Μεσοποταμία (αργότερα Ιράκ) και τη Βρετανική Εντολή για την Παλαιστίνη, που αργότερα διαιρέθηκε στη Βρετανική Παλαιστίνη και το Εμιράτο της Υπεριορδανίας (1921-1946). Οι κτήσεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην Αραβική Χερσόνησο έγιναν το Βασίλειο της Χετζάζ, το οποίο επετράπη να προσαρτήσει το Σουλτανάτο του Νετζντ (σημερινή Σαουδική Αραβία) και το Βασίλειο της Υεμένης. Οι κτήσεις της Αυτοκρατορίας στις δυτικές ακτές του Περσικού Κόλπου προσαρτήθηκαν ποικιλοτρόπως από τη Σαουδική Αραβία, ή παρέμειναν υπό την νορφή βρετανικών προτεκτοράτων (Κουβέιτ, Μπαχρέιν και Κατάρ) αποτεώντας έτσι τα αραβικά κράτη του Περσικού Κόλπου.
Μετά την πλήρη κατάρρευση της οθωμανικής κυβέρνησης, οι εκπρόσωποί της υπέγραψαν τη Συνθήκη των Σεβρών το 1920, η οποία θα χώριζε μεγάλο μέρος του εδάφους της σημερινής Τουρκίας μεταξύ της Γαλλίας, του Ηνωμένου Βασιλείου, της Ελλάδας και της Ιταλίας. Ο Τουρκικός Πόλεμος της Ανεξαρτησίας ανάγκασε τις δυτικοευρωπαϊκές δυνάμεις να επιστρέψουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων πριν μπορέσει να επικυρωθεί η συνθήκη. Οι Δυτικοευρωπαίοι και η Μεγάλη Εθνοσυνέλευση της Τουρκίας υπέγραψαν και επικύρωσαν τη νέα Συνθήκη της Λωζάνης το 1923, αντικαθιστώντας τη Συνθήκη των Σεβρών και συμφωνώντας στα περισσότερα εδαφικά ζητήματα. Ένα ανεπίλυτο ζήτημα, η διαμάχη μεταξύ του Βασιλείου του Ιράκ και της Τουρκίας για την πρώην επαρχία της Μοσούλης, διαπραγματεύτηκε αργότερα υπό την αιγίδα της Κοινωνίας των Εθνών το 1926. Οι Βρετανοί και οι Γάλλοι χώρισαν τη Μείζων Συρία μεταξύ τους στη Συμφωνία Σάικς - Πικό. Άλλες μυστικές συμφωνίες συνήφθησαν με την Ιταλία και τη Ρωσία. Η Διακήρυξη του Μπάλφουρ ενθάρρυνε το διεθνές σιωνιστικό κίνημα να πιέσει για μια εβραϊκή πατρίδα στην Παλαιστίνη. Ενώ ήταν μέρος της Τριπλής Αντάντ, η Ρωσία είχε επίσης συμφωνίες εν καιρώ πολέμου που την εμπόδιζαν να συμμετάσχει στη διχοτόμηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μετά τη Ρωσική Επανάσταση. Η Συνθήκη των Σεβρών αναγνώρισε επίσημα τις νέες εντολές της Κοινωνίας των Εθνών στην περιοχή, την ανεξαρτησία της Υεμένης και τη βρετανική κυριαρχία στην Κύπρο.