cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 2022-2023
Γ' Φάση
Με τη συμμετοχή των 6 ομάδων της Volley League που κατέλαβαν τις θέσεις 5-10 στον Α' γύρο του πρωταθλήματος.
Τελική φάση (Φάιναλ-4)
Η τελική φάση (φάιναλ-4) διεξήχθη το διήμερο 31 Μαρτίου - 1 Απριλίου 2023, στην Καλαμάτα στο Κλειστό Γυμναστήριο Τέντας και καλύφθηκε τηλεοπτικά από τη δημόσια τηλεόραση ΕΡΤ-3.
Ημιτελικοί
Ο πρώτος ημιτελικός άρχισε στις 18:00 και ο δεύτερος στις 21:15.
Τελικός
Ο τελικός διεξήχθη την 1 Απριλίου 2023 και ξεκίνησε στις 21:30.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι - πηγές
2022 2023 Κυπελλο Ελλαδας Πετοσφαιρισης Ανδρων 2022 2023 Κυπελλο Ελλαδας Πετοσφαιρισης Ανδρων 2022 2023
Κόρακας Λάρισας
Ο Κόρακας είναι ακατοίκητος οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας,
Γενικά στοιχεία
Ο Κόρακας βρίσκεται βορειοανατολικά της Λάρισας σε υψόμετρο 120 μέτρα. Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά, ως ξεχωριστός οικισμός, το 1971 να απογράφεται στην κοινότητα Νέσσωνα. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τον γειτονικό Νέσσωνα αποτελούν την ομώνυμη κοινότητα που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Νέσσωνος του Δήμου Τεμπών και σύμφωνα με την απογραφή 2011 δεν έχει μόνιμους κατοίκους. Οι απογραφές πραγματικού πληθυσμού (de facto) είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Τεμπών
Νοτρ-Νταμ-ντ'Εστρέ-Κορμπόν
Το Νοτρ-Νταμ-ντ'Εστρέ-Κορμπόν (γαλλικά: Notre-Dame-d'Estrées-Corbon) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κορμποναί (γαλλικά: Corbonnais).
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες 2013
Τα 39α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες (αγγλικά: Los Angeles Film Critics Association Awards), απονεμήθηκαν για να τιμήσουν την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 2013.
Νοτρ-Νταμ-ντ'Εστρέ-Κορμπόν
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες 2013
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 2013
Ηλίας Β΄ Ιεροσολύμων
Ο Ηλίας Β' Ιεροσολύμων ήταν Πατριάρχης Ιεροσολύμων και εκκλησιαστικός υμνογράφος. Έζησε τον 8ο με αρχές του 9ου αιώνα.
Βίος
Σχετικά με την ζωή του Ηλία Β' Ιεροσολύμων δεν γνωρίζουμε αρκετές πληροφορίες. Η μόνη πηγή μας είναι ο βίος του Στέφανου Σαβαΐτη ο οποίος ήταν σύγχρονος του. Το 785 απεσταλμένοι της Εκκλησίας της Κωνσναντινουπόλεως μετέβησαν στην Ιερουσαλήμ με σκοπό να τον καλέσουν να συμμετάσχει στην Ζ' Οικουμενική Σύνοδο. Όμως αυτός απουσίαζε, καθώς είχε εξοριστεί στην Περσία. Η εξορία του οφειλόταν σε ραδιουργίες κάποιου μοναχού ονόματι Θεόδωρου. Τελικά κατόρθωσε να επιστρέψει στον θρόνο του. Το τέλος της πατριαρχείας του δεν είναι ακριβώς γνωστό, καθώς κάποιοι το τοποθετούν στα 796, ενώ άλλοι το 797. Φαίνεται πως ο Ηλίας Β' έζησε μέχρι τις αρχές του 9ου αιώνα, καθώς σε ένα τροπάριο κανόνα που είχε συνθέσει μνημονεύει τον αυτοκράτορα Νικηφόρο Α´ τον Λογοθέτη.
Ο Ηλίας Β' συνεργάσθηκε με τους συγχρόνους του ποιητές Στέφανο και Ανδρέα Πηρό ή Τυφλό για την συμπλήρωση του Τριωδίου.
Μπιρούτε Γκάλντικας
Εκπαίδευση
Κατά τη διάρκεια των μεταπτυχιακών της σπουδών στο UCLA, η Γκάλντικας συνάντησε τον παλαιοανθρωπολόγο Λούις Λίκι και πρότεινε ένα σχέδιο με στόχο τη μελέτη των ουρακοτάγκων στα φυσικά τους ενδιαιτήματα. Η Γκάλντικας έπεισε τον Λίκι να βοηθήσει στην ενορχήστρωση της προσπάθειάς της, παρά τις αρχικές του επιφυλάξεις. Ο Λίκι βρήκε χρηματοδότηση από την National Geographic Society, η οποία συμφώνησε να ιδρύσει μια ερευνητική μονάδα στο Βόρνεο. Η έρευνά της έγινε η βάση των διδακτορικών της σπουδών και έκανε το διδακτορικό της στην ανθρωπολογία από το UCLA το 1978.
Ηλίας Β΄ Ιεροσολύμων
Πηγές
Κατηγορία:Πατριάρχες Ιεροσολύμων Κατηγορία:Επίσκοποι του 8ου αιώνα
Μπιρούτε Γκάλντικας
Έρευνα στο Βόρνεο
Το 1971, σε ηλικία 25 ετών, η Γκάλντικας και ο τότε σύζυγός της, φωτογράφος Ροντ Μπρίνταμουρ, έφτασαν στο καταφύγιο Ταντζούνγκ Πούτινγκ, στο ινδονησιακό Βόρνεο. Η Γκάλντικας ήταν η τρίτη από μια τριάδα γυναικών που ορίστηκε από τον Λίκι να μελετήσει τους μεγάλους πιθήκους στο φυσικό τους περιβάλλον. Ο Λίκι είχε δώσει το προσωνύμιο " The Trimates " στις τρεις γυναίκες. Το τρίο περιελάμβανε επίσης την Τζέιν Γκούντολ, η οποία μελέτησε τους χιμπαντζήδες, και την Νταϊάν Φόσεϊ, η οποία μελέτησε τους γορίλες. Ο Λίκι και η National Geographic Society βοήθησαν την Γκάλντικας να δημιουργήσει την ερευνητική της βάση κοντά στην άκρη της Θάλασσας της Ιάβας, που ονομάστηκε "Κάμπινγκ Λίκι", για να πραγματοποιήσει επιτόπια μελέτη για τους ουρακοτάγκους στο Βόρνεο. Πριν από τις μελέτες της Γκάλντικας, ο ουρακοτάγκος ήταν ο λιγότερο γνωστός από τους μεγάλους πιθήκους. Η Γκάλντικας συνέχισε να διευρύνει πολύ την επιστημονική γνώση της συμπεριφοράς, του οικοτόπου και της διατροφής των ουρακοτάγκων.
Διεθνές Ίδρυμα Ουρακοτάγκων
Το 1986 η Γκάλντικας και οι συνεργάτες της ίδρυσαν το Διεθνές Ίδρυμα Ουρακοτάγκων (Orangutan Foundation International) (OFI), με έδρα το Λος Άντζελες των ΗΠΑ, για να βοηθήσουν στην υποστήριξη των ουρακοτάγκων σε όλο τον κόσμο. Ο δεύτερος σύζυγός της, Πακ Μπόχαπ, ο οποίος ήταν αγρότης ρυζιού από τη φυλή Ντάγιακ και πρόεδρος φυλής, βοήθησε στη δημιουργία αδελφών οργανώσεων στην Αυστραλία, την Ινδονησία και το Ηνωμένο Βασίλειο και είναι διευθυντής μαζί με άλλους του προγράμματος ουρακοτάγκων στο Βόρνεο.
Εργασίες υπεράσπισης και αποκατάστασης
Η Γκάλντικας παρέμεινε στο Βόρνεο για περισσότερα από 40 χρόνια ενώ έγινε ένθερμη υποστηρίκτρια των ουρακοτάγκων και της διατήρησης του βιότοπού τους στο τροπικό δάσος, το οποίο καταστρέφεται γρήγορα από υλοτόμους, φυτείες φοινικέλαιου, χρυσωρυχεία και μη φυσικές πυρκαγιές. Ενώ διεξάγει ενεργά εκστρατεία υπέρ της διατήρησης των πρωτευόντων και της διατήρησης του τροπικού δάσους, η Γκάλντικας συνεχίζει την επιτόπια έρευνά της, μεταξύ των πιο μακροχρόνιων συνεχών μελετών για ένα θηλαστικό, που έχει ποτέ πραγματοποιηθεί.
Οι προσπάθειες της Γκάλντικας για την επιβίωση των ουρακοτάγκων εκτείνονται πέρα από τη υποστήριξη, εστιάζοντας σε μεγάλο βαθμό στην αποκατάσταση των ορφανών ουρακοτάγκων, που της παραδόθηκαν για φροντίδα. Πολλά από αυτά τα ορφανά ήταν κάποτε παράνομα κατοικίδια, πριν γίνουν πολύ έξυπνα και δύσκολα στο να τα χειριστούν οι ιδιοκτήτες τους.
Η Γκάλντικας είναι επί του παρόντος καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Σάιμον Φρέιζερ στο Μπέρναμπυ της Βρετανικής Κολομβίας και εξαιρετική Καθηγήτρια  στο Εθνικό Πανεπιστήμιο στην Τζακάρτα της Ινδονησίας. Είναι επίσης πρόεδρος του Διεθνούς Ιδρύματος Ουρακοτάγκων στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια.
Αναγνώριση
Η Γκάλντικας έχει παρουσιαστεί στα έντυπα Life, The New York Times, The Washington Post, Los Angeles Times, σε πολλά τηλεοπτικά ντοκιμαντέρ και δύο φορές στο εξώφυλλο του National Geographic. Το έργο της Γκάλντικας έχει αναγνωριστεί σε τηλεοπτικές εκπομπές, που παρουσίαζε ο Στιβ Έργουιν καθώς και ο Τζεφ Κόργουιν στο Animal Planet.
Το 1995 η Γκάλντικας έγινε Αξιωματικός του Τάγματος του Καναδά.
Μαζί με τη συνάδελφό της Τζέιν Γκούντολ και τον εξέχοντα βιολόγο πεδίου Τζορτζ Σάλερ, η Γκάλντικας έλαβε το Βραβείο Τάιλερ για το Περιβαλλοντικό Επίτευγμα το 1997 για την πρωτοποριακή έρευνα στο βιότοπο των Πρωτευόντων θηλαστικών και τη συνολική της συνεισφορά στην πρόοδο της περιβαλλοντικής επιστήμης. Άλλες τιμητικές διακρίσεις περιλαμβάνουν το Βραβείο Ήρωας της Γης της Ινδονησίας (Καλπατάρου), Υπεύθυνος Βραβείου Επιστήμης του Ινστιτούτου Ανθρώπινης Προέλευσης, Βραβείο Global 500 των Ηνωμένων Εθνών (1993), Αναμνηστικό Μετάλλιο Ελισάβετ Β', Ο Ήρωας της Γης Έντι Μπάουερ (1991), Ανθρωπιστικό Βραβείο PETA (1990) και το βραβείο Σιέρα Κλαμπ Τσίκο Μέντες (1992). Της απονεμήθηκε ένα κλειδί για την πόλη του Λας Βέγκας, στη Νεβάδα, το 2009 όταν έδωσε μια παρουσίαση για το τμήμα ανθρωπολογίας στο UNLV.
Αμφισβήτηση
Η Γκάλντικας επικρίθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1990 σχετικά με τις μεθόδους επανένταξης, που ακολουθούσε. Οι πρωτοπαθολόγοι συζήτησαν το θέμα στη λίστα αλληλογραφίας του Διαδικτύου Primate-Talk. Το θέμα τροφοδοτήθηκε περαιτέρω από τη δημοσίευση άρθρων στο περιοδικό Outside (Μάιος 1998) και Newsweek (Ιούνιος 1998). Όπως αναφέρεται και στα δύο άρθρα και συνοψίζεται στο βιβλίο του 1999 Ένα σκοτεινό μέρος στη ζούγκλα από την Καναδή μυθιστοριογράφο Λίντα Σπάλντινγκ, το Υπουργείο Δασών της Ινδονησίας — με το οποίο η Γκάλντικας είχε συγκρουστεί για τις πολιτικές υλοτομίας — ισχυρίστηκε ότι η Γκάλντικας κατείχε «πολύ μεγάλο αριθμό παράνομων ουρακοτάγκων ... σε πολύ κακές συνθήκες» στο σπίτι της στην Ινδονησία, με αποτέλεσμα η κυβέρνηση να εξετάσει επίσημες κατηγορίες. Η Γκάλντικας αρνήθηκε όλους αυτούς τους ισχυρισμούς σε μια απάντηση στο Newsweek τον Ιούνιο του 1999, σημειώνοντας ότι οι ισχυρισμοί για κακομεταχείριση ήταν "απλά, εσφαλμένοι" και ότι οι "παράξενοι" ισχυρισμοί αποτέλεσαν τη βάση "μιας εντελώς μονόπλευρης εκστρατείας εναντίον μου".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος του Καναδά Κατηγορία:Ηθολόγοι Κατηγορία:Λιθουανοί επιστήμονες
Φοινικόδασος του Αγίου Νικήτα
thumb|Το φοινικόδασος Το φοινικόδασος του Αγίου Νικήτα ή του Αγίου Αντωνίου είναι μικρό αυτοφυές δάσος φοινίκων, το οποίο βρίσκεται κοντά στην ομώνυμη παραλία του Αγίου Νικήτα, στα νότια παράλια του νομού Ηρακλείου, στα Αστερούσια Κρήτης. Αποτελεί το τρίτο μεγαλύτερο φοινικόδασος του νησιού, μετά το φοινικόδασος του Βάι και το φοινικόδασος της Πρέβελης. Το συγκεκριμένο φοινικόδασος είναι το μοναδικό μέρος στο νησί που φύεται ο κρητικός φοίνικας σε αρκετή απόσταση από την θάλασσα. Σε πολύ κοντινή απόσταση από το δάσος βρίσκεται η Κεφαλοβρύση, μια πηγή νερού σταθερής παροχής, που υδροδοτεί τους φοίνικες, καθώς η περιοχή είναι γενικά ξερή και άνυδρη.
Εικάζεται ότι το δάσος δημιουργήθηκε από Σαρακηνούς πειρατές, οι οποίοι καθώς πήγαιναν στην πηγή να προμηθευτούν νερό, έτρωγαν τους χουρμάδες που είχαν μαζί τους και πετούσαν τους σπόρους, οι οποίοι στη συνέχεια δημιούργησαν το φοινικόδασος.
Χλωρίδα
Το δάσος αποτελείται από φοίνικες που ανήκουν στο είδος Phoenix theophrastii, αλλιώς κρητικός φοίνικας ή φοίνικας του Θεοφράστου. Το είδος αυτό είναι ενδημικό στην ανατολική περιοχή της Μεσογείου και συναντάται κυρίως στην Κρήτη και ειδικότερα στο Βάι, στην Πρέβελη και στα Αστερούσια. .
Διαχείριση και προστασία
Το φοινικόδασος του Αγίου Νικήτα, ως δάσος αποτελεί κοινό περιβαλλοντικό πόρο. Λόγω της σπανιότητας του συγκεκριμένου είδους φοίνικα, το δάσος είναι περιφραγμένο σε μεγάλο μέρος του, από την Δασική Υπηρεσία. Με αυτόν τον τρόπο κατάφεραν να προστατευτεί τόσο από τα ζώα που βόσκουν ελεύθερα στην περιοχή, όσο και από τους κατοίκους των γύρω χωριών, οι οποίοι κάθε χρόνο παραμονές της Κυριακής των Βαΐων, έκοβαν κάποια δέντρα, ώστε να πάρουν το "βάγι", το οποίο ύστερα πουλούσαν στις εκκλησίες για να φτιάξουν τους σταυρούς που μοιράζονται στους πιστούς. Το μέτρο φαίνεται να απέδωσε, καθώς οι φοίνικές έχουν αναζωογονηθεί τα τελευταία χρόνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φοινικοδάση της Ελλάδας Κατηγορία:Νομός Ηρακλείου
Ολαντόν
Το Ολαντόν (γαλλικά: Olendon) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ολαντονιέν (γαλλικά: Olendoniens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Coti K
Ο Κωνσταντίνος Λουκάς Ρολάνδος Κυριάκος, γνωστός ως Coti K., είναι ελληνοϊταλός μουσικός, συνθέτης, ηχολήπτης και μουσικός παραγωγός. Ξεκίνησε από τα μέσα της δεκαετίας του '80 και δραστηριοποιείται μέχρι και σήμερα.
Βιογραφία
Το 1966 γεννιέται στο Μιλάνο, από Έλληνα πατέρα και Ιταλίδα μητέρα. Το 1972, σε ηλικία 6 χρονών, έρχεται με την οικογένειά του για μόνιμη εγκατάσταση στην Ελλάδα.
Σπούδασε ηχοληψία στο School of Sound Recording στο Μάντσεστερ.
Εργάστηκε ως ηχολήπτης στο Studio Praxis για 7 χρόνια (1992-1999) όπου ηχογράφησε αλλά και συμμετείχε σε διάφορους δίσκους, όπως τους πρώτους τρεις δίσκους των Στέρεο Νόβα. Παράλληλα, από το 1984 και έπειτα, συμμετέχει σαν μουσικός (παίζοντας ηλεκτρικό μπάσο και πλήκτρα) σε διάφορα σχήματα ηλεκτρονικής και μη μουσικής (Ricochet, Dada Data, Film Noir, In Trance 95, RAW, The Kitchenware Orchestra).
Το 1992 συμμετέχει στον δίσκο συλλογή Random Relations 1 της Elfish records για πρώτη φορά σαν Coti K., και το 1994 κυκλοφορεί το πρώτο του 12ιντσο με τίτλο Θέρος (FM records).
Από το 1999 και έπειτα δουλεύει σαν ανεξάρτητος παραγωγός δίσκων και έχει δουλέψει με συγκροτήματα όπως Raining Pleasure, Tuxedomoon, Γιάννης Αγγελάκας, Διάφανα Κρίνα κ.α.
Έχει γράψει μουσική για θέατρο, τηλεόραση και κινηματογράφο και έχει συνεργαστεί με διάφορους σκηνοθέτες όπως Δημήτρης Παπαϊωάννου, Θωμάς Μοσχόπουλος, Μπάμπης Μακρίδης, Γιώργος Λάνθιμος. Έχει κυκλοφορήσει οκτώ προσωπικούς δίσκους και έχει παίξει ζωντανά στην Ελλάδα και στην Ευρώπη.
Έχει κάνει διάφορες οπτικοακουστικές εγκαταστάσεις με διάφορους συνεργάτες όπως Voltnoi, Δ. Χαρίτο κ.α.
Το 2009 μαζί με τους Νίκο Βελιώτη και ILIOS ιδρύει τους Mohammad με τους οποίους κυκλοφόρησε συνολικά έξι δίσκους.
Το 2014 έβγαλε τον πρώτο προσωπικό δίσκο με τραγούδια που ερμηνεύει ο ίδιος, με το όνομα The Man from Managra.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες ηλεκτρονικής μουσικής
Το ημερολόγιο ενός μάγου
Το Ημερολόγιο ενός μάγου (O Diario de um Mago) είναι α υτοβιογραφικό μυθιστόρημα του βραζιλιάνου συγγραφέα Πάολο Κοέλιο. Το μυθιστόρημα επίσης έχει δημοσιευθεί υπό τον τίτλο «Προσκύνημα».
Το βιβλίο είναι η περιγραφή του ταξιδιού του Κοέλιο στη θρυλική Διαδρομή του αγίου Ιακώβου, την οποίο έχουν διανύσει εκατομμύρια προσκυνητές από την εποχή του μεσαίωνα. Στην αναζήτησή συναντά μυστικιστικούς αγωγούς και δαιμονικούς αγγελιοφόρους, κατανοεί τη φύση της αλήθειας για την απόκτηση της Δύναμης, εξοικειώνεται με ασκήσεις-τελετές του μυστικιστικού Τάγματος RAM. Το Ημερολόγιο ενός Μάγου καταλαμβάνει μια σημαντική θέση στη διαμόρφωση του Κοέλιο ως συγγραφέα. Αν και είναι το πρώτο του βιβλίο, δεν θεωρείται κατώτερο από τον Αλχιμιστή σε θέμα βάθους και αναζήτησης νοήματος.
Το 1986, όταν ο Κοέλιο έκανε το προσκύνημα, στον δρόμο του Αγίου Ιακώβου είχαν περάσει μόλις 400 άτομα. Ένα έτος μετά τη δημοσίευση του βιβλίου η Διαδρομή είχε πάνω από μισό εκατομμύριο προσκυνητές.
Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Πάουλο Κοέλιο Κατηγορία:Βραζιλιάνικα μυθιστορήματα Κατηγορία:Αυτοβιογραφίες Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 1987
Ουφιέρ
Το Ουφιέρ (γαλλικά: Ouffières) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ουφιερουά (γαλλικά: Ouffiérois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Δοσούλα Αιτωλοακαρνανίας
Η Δοσούλα είναι ημιορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας.
Γεωγραφικά στοιχεία
Η Δοσούλα βρίσκεται δυτικά του Εύηνου ποταμού, στην περιοχή του Θέρμου σε υψόμετρο 220 μέτρα. Απέχει 39 χλμ. Α-ΝΑ. από το Αγρίνιο, 41 χλμ. Α. από την Ναύπακτο και 10 χλμ. ΝΑ. από το Θέρμο. Ανατολικά του χωριού και δίπλα στις όχθες του Εύηνου και ανάμεσα σε αιωνόβια πλατάνια υπάρχει η τοποθεσία "Καρέλι" και η συρματογέφυρά της που ενώνει το Θέρμο με τη Ναυπακτία. Αρχικά ήταν σχοινογέφυρα η οποία αντικαταστάθηκε μεταπολεμικά από συρμάτινη και εξυπηρετούσε τους κατοίκους της περιοχής. Ως οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κάτω Χρυσοβίτσα. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με την Κάτω Χρυσοβίτσα και το Διάσελλο αποτελούν τη τοπική Κοινότητα Κάτω Χρυσοβίτσης που υπάγεται στο δήμο Θέρμου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 24 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Θέρμου
Ουγί-ντυ-Ουλέ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ριμπωντιέν (γαλλικά: Ribaudiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Κωνσταντίνος Χρυσανθόπουλος
Ο Κωνσταντίνος Χρυσανθόπουλος (1910-1995) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής, υφυπουργός και υπουργός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Ελίκη Αχαΐας και ακολούθησε νομικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Εξελέγη βουλευτής Αθηνών αρχικά με την ΕΡΕ το 1958, 1961 και 1963 και με τη Νέα Δημοκρατία το 1974. Από το 1957 ως το 1958 ήταν γενικός γραμματέας του Υπουργείου Εργασίας. Ήταν υφυπουργός Εμπορίου στην κυβέρνηση Καραμανλή από τις 17 Μαΐου 1958 ως τις 20 Σεπτεμβρίου 1961. Στην κυβέρνηση Καραμανλή χρημάτισε υπουργός Εργασίας από τις 4 Νοεμβρίου 1961 ως τις 19 Ιουνίου 1963. Μετά τη Μεταπολίτευση ανέλαβε υπουργός Κοινωνικών Υπηρεσιών από τις 22 Φεβρουαρίου 1975 ως τις 10 Σεπτεμβρίου 1976.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εργασίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Κοινωνικών Υπηρεσιών Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εμπορίου Κατηγορία:Βουλευτές Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Ομπούρ-Ω
Το Ομπούρ-Ω (Ομπερχόμπουργκ) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ, στην πολιτιστική και ιστορική περιοχή της Λωρραίνης, στη βορειοανατολική Γαλλία.
Είναι παλιά μεσαιωνική πόλη-φρούριο που χτίστηκε τον δέκατο τρίτο αιώνα από τους επισκόπους του Μετς. Το παλιό χωριό βρίσκεται στους πρόποδες της επιβλητικής συλλογικής εκκλησίας μέσα σε ένα καταπράσινο και κατάφυτο τοπίο.
Σήμερα, η πόλη έχει πολλές γειτονιές: το παλιό Ωμπούρ, το παλιό χωριό Ελερίνγκ, αστικές περιοχές με HLM που χτίστηκαν τη δεκαετία 1950-1960 και μία κατοικημένη περιοχή. Οι κάτοικοι της κοινότητας είναι γνωστοί ως Ωμπουρζουά και Ωμπουρζουάζ.
Μεσαίωνας
Μετά από μία σφοδρή διαμάχη για την ιδιοκτησία του κάστρου του "Ωμπούρ-Μπα" (το παλιό κάστρο) μεταξύ του Δούκα της Λωρραίνης και του επισκόπου του Μετς, ο τελευταίος επικράτησε στα τέλη του 12ου αιώνα. Το Ωμπούρ παρέμεινε ιδιοκτησία των προκρίτων του Μετς μέχρι τον 16ο αιώνα. Το 1270, ο επίσκοπος Ζακ της Λωρραίνης αποφάσισε να χτίσει ένα νέο και υπέροχο κάστρο στον απέναντι επιμήκη λόφο, πιθανότατα από το 1245 και μετά.
Αυτό το κάστρο έγινε η κύρια έδρα της βάιλης του Ωμπούρ/Σαιν Αβόλντ. Ήταν η κατοικία των εκπροσώπων των επισκόπων και ενίοτε των ίδιων των ιερέων. Μπροστά από το κάστρο, ο Ζακ της Λωρραίνης έχτισε μία οχυρή πόλη, που περιβάλλεται από ένα μακρύ τείχος, το σημερινό «Βιέ-Ωμπούρ». Ο Ζακ παραχώρησε στη νέα του πόλη προνόμια και δικαιώματα και το 1254 ίδρυσε μία συλλογική εκκλησία με 13 καπιταλικούς κανόνες που λειτουργούσε μέχρι το 1743. Το κολέγιο απέκτησε μία νέα εκκλησία που χτίστηκε το 1300, η οποία χρειάστηκε σχεδόν έναν αιώνα για να ολοκληρωθεί.
Βιομηχανική επανάσταση και παραγωγή χάλυβα
Το 1758, ο Σαρλ ντε Βεντέλ ίδρυσε ένα σιδηρουργείο στις όχθες του Ροζέλ. Αυτή ήταν η αρχή της βιομηχανικής εποχής του Ωμπούρ-Ω. Το σιδηρουργείο ανέλαβε η οικογένεια ντ' Ωζέν κατά τη διάρκεια της Πρώτης Αυτοκρατορίας. Η οικογένεια Γκουβύ από το Σάαρλαντ αγόρασε το εργοστάσιο το 1850 και το μετέτρεψε σε ένα σύγχρονο εργοστάσιο χάλυβα. Παρέχοντας απασχόληση σε γενιές κατοίκων του Ωμπούρ, το χαλυβουργείο Γκουβύ υποστήριξε επίσης τη μουσική, τον αθλητισμό, τα νεανικά κινήματα και άλλες δραστηριότητες αναψυχής. Η οικογένεια Μύνχ συνέχισε το έργο των Γκουβύ όταν αγόρασε το εργοστάσιο το 1935, προσφέροντας δουλειά σε σχεδόν 250 υπαλλήλους. Το εργοστάσιο διέκοψε οριστικά τη λειτουργία του κατά τη δεκαετία του 1980. Μετά την κατεδάφιση του μύλου, έχει κατασκευαστεί εμπορικό κέντρο στο χώρο.
Γεωγραφία
Ο Ροζέλ, ένας μικρός παραπόταμος του Σάαρ, διασχίζει το Ωμπούρ-Ω.
Τουριστικό γραφείο
Το τουριστικό γραφείο βρίσκεται κοντά στο σιδηροδρομικό σταθμό. Διοικείται από την Διακοινωτική κοινότητα του Φρεμάν-Μερλεμπάκ, μία ομοσπονδία δήμων κατά το γαλλικό δίκαιο.
Αξιόλογοι άνθρωποι
Τεοντόρ Γκουβύ (1819-1898) συνθέτης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ένωση Τα Ομορφότερα Χωριά της Γαλλίας Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Φοίβος Δέλφης
Ο Φοίβος Δέλφης (1909 - 15 Φεβρουαρίου 1988 ) ήταν Έλληνας ποιητής, ιδρυτικό μέλος της ΕΕΛ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές
Άννα της Μόσχας
Η Άννα Βασιλιέβνα της Μόσχας, (ρωσικά : Анна Васильевна Московская), (1393 - Αύγουστος 1417) από τον Οίκο των Ρουρικιδών ήταν η πρώτη σύζυγος τού Ιωάννη Η΄ Παλαιολόγου Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Πέθανε ενώ ο σύζυγός της ήταν ακόμα συναυτοκράτορας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Ήταν κόρη τού Βασιλείου Α΄ μεγάλου πρίγκιπα της Μόσχας και της Σοφίας των Γιαγκελλόνων, κόρης τού Βυτάουτας μεγάλου δούκα της Λιθουανίας και της πρώτης συζύγου του Άννας.
Παντρεύτηκε τον Ιωάννη Η΄ το 1414· ο σύζυγός της ήταν ο μεγαλύτερος γιος τού Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγου και της Ελένης Δραγάτση. Ο Ιωάννης Η΄ ονομάστηκε δεσπότης το 1416 και φαίνεται να έγινε συναυτοκράτορας λίγο αργότερα. Η Άννα απεβίωσε από την πανώλη τού 1417. Ο Ιωάννης Η΄ έκανε άλλους δύο γάμους και το 1425 έγινε Αυτοκράτορας των Ρωμαίων.
Αργότερα ο ανιψιός της Άννας, ο Ιβάν Γ΄ της Ρωσίας νυμφεύτηκε την ανιψιά τού Ιωάννη Η΄, τη Ζωή (Σοφία) Παλαιολογίνα.
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες 2014
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 2014
Πολιορκία του Μπρέσλαου
Η πολιορκία και άλωση του Μπρεσλάου (επίσης γνωστή ως μάχη του Μπρεσλάου), ήταν τρίμηνη πολιορκία της γερμανικής αυτής πόλης στην κάτω Σιλεσία (σημερινό Βρότσουαφ της Πολωνίας), η οποία διήρκεσε μέχρι το τέλος του Β΄ ΠΠ στην Ευρώπη. Από τις 13 Φεβρουαρίου 1945 έως τις 6 Μαΐου 1945 οι γερμανικές δυνάμεις μάχονταν με τους Σοβιετικούς, οι οποίοι περικύκλωσαν την πόλη κατά την εκστρατεία των Σοβιετικών στην Κάτω Σιλεσία. Η γερμανική φρουρά παραδόθηκε στις 6 Μαΐου και δύο μέρες αργότερα παραδόθηκαν όλες οι γερμανικές δυνάμεις, τελειώνοντας τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στην Ευρώπη.
Παρασκήνιο
Στις 19 Ιανουαρίου 1945 οι πολίτες του Μπρεσλάου διατάχθηκαν να εκκενώσουν την πόλη. Αρκετές χιλιάδες πέθαναν από το κρύο κατά τη μετακίνησή τους προς τα δυτικά χωρίς μεταφορικά μέσα, πολλοί κατέφυγαν στη Δρέσδη (η οποία υπέστη  εκτεταμένους βομβαρδισμούς λίγες εβδομάδες αργότερα). Τον Μάιο-Ιούνιο 1945, εκατοντάδες χιλιάδες κάτοικοι (μεταξύ των οποίων και χιλιάδες κάτοικοι του Μπρεσλάου) προσπάθησαν να επιστρέψουν στις οικίες τους αλλά λίγο αργότερα εκδιώχθηκαν από τις πολωνοσοβιετικές δυνάμεις. Ο γερμανικός στρατός, με τη βοήθεια της λαϊκής πολιτοφυλακής (Φόλκσστουρμ) και ατόμων που είχαν καταδικαστεί σε καταναγκαστικά έργα, μετέτρεψαν την πόλη σε φρούριο: Το Μπρεσλάου ήταν ικανό να αντιτάξη άμυνα εναντίον των Σοβιετικών οι οποίοι προέλαυναν με γρήγορες ταχύτητες. Τον Ιανουάριο ένα τάγμα της νεολαίας του Χίτλερ εστάλη για να ενισχύει τη φρουρά του φέστουνγκ του Μπρεσλάου. Το τάγμα των Ες-Ες, Μπέσλαϊν (στο οποίο είχαν ενταχθεί και εθελοντές από Γαλλία και Ολλανδία), επίσης συμμετείχε στη μάχη
Παραπομπές
Κατηγορία:Στρατιωτικές Επιχειρήσεις του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Διακήρυξη της Πράγας για την Ευρωπαϊκή Συνείδηση και τον Κομμουνισμό
μικρογραφία|Η Διακήρυξη της Πράγας υπογράφηκε στο Ανάκτορο Wallenstein, έδρα της Τσεχικής Γερουσίας Η Διακήρυξη της Πράγας για την Ευρωπαϊκή Συνείδηση και τον Κομμουνισμό (γνωστή και ως Διακήρυξη της Πράγας), η οποία υπεγράφη στις 3 Ιουνίου 2008, ήταν μια διακήρυξη που ξεκίνησε με πρωτοβουλία της Τσεχικής κυβέρνησης και υπογράφτηκε από επιφανείς Ευρωπαίους πολιτικούς, πρώην πολιτικούς κρατουμένους και ιστορικούς, μεταξύ των οποίων και ο πρώην Πρόεδρος της Τσεχίας Václav Havel και ο μελλοντικός Γερμανός Πρόεδρος Joachim Gauck,  οι οποίοι έκαναν πρόσκληση για την "πανευρωπαϊκή καταδίκη των εγκλημάτων του κομμουνισμού, και την εκπαίδευση γύρω από αυτά".
Μέχρι σήμερα, η πιο ορατή πρόταση της δήλωσης ήταν η υιοθέτηση της Ευρωπαϊκής Ημέρας Μνήμης για τα Θύματα Σταλινισμού και Ναζισμού (γνωστή ως Διεθνής Ημέρα Μαύρης Κορδέλας σε ορισμένες χώρες), που υιοθετήθηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση και τον Οργανισμό για την Ασφάλεια και Συνεργασία στην Ευρώπη, ως επίσημη διεθνής ημέρα μνήμης για τα θύματα ολοκληρωτικών καθεστώτων. Στις 14 Οκτωβρίου 2011, δημιουργήθηκε από τις κυβερνήσεις του ομίλου Visegrád και από διάφορα ευρωπαϊκά ιδρύματα και ΜΚΟ, η "πλατφόρμα ευρωπαϊκής μνήμης και συνείδησης, ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα της ΕΕ για την ευαισθητοποίηση σχετικά με τα ολοκληρωτικά εγκλήματα και την καταπολέμηση της μη ανοχής, του εξτρεμισμού και των αντιδημοκρατικών κινημάτων. Αυτό έγινε με πρωτοβουλία της πολωνικής Προεδρίας της ΕΕ και μετά από αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της ΕΕ που υποστηρίζουν το έργο.
Διάσκεψη
Η διακήρυξη έκλεισε τη διάσκεψη για την Ευρωπαϊκή Συνείδηση και τον Κομμουνισμό, που έλαβε χώρα στην Τσεχία από τις 2 έως τις 3 Ιουνίου 2008.
Η διάσκεψη έλαβε επιστολές υποστήριξης από τον πρόεδρο Nicolas Sarkozy (Γαλλία), την κυρία Margaret Thatcher (Ηνωμένο Βασίλειο), τον υπουργό Εξωτερικών Jason Kenney (Καναδά) και τον πρώην Σύμβουλο Εθνικής Ασφάλειας Zbigniew Brzezinski (Ηνωμένες Πολιτείες).
Η διακήρυξη ζητούσε:
Η Διακήρυξη παραπέμπει στο ψήφισμα 1481 του Συμβουλίου της Ευρώπης, καθώς και στα «ψηφίσματα για τα κομμουνιστικά εγκλήματα που εγκρίθηκαν από διάφορα εθνικά κοινοβούλια».
Συζήτηση
Από τη στιγμή που υπεγράφη το 2008, η διακήρυξη της Πράγας εκφράστηκαν αντιρρήσεις από διάφορες ομάδες. Ο Economist έγραψε: "Έχει προσελκύσει υποστήριξη σε όργανα όπως το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο . Αλλά έχει εξοργίσει μερικούς, αν όχι όλους, τυς Εβραίους ακτιβιστές, αριστερούς πολιτικούς (κυρίως από τη Δυτική Ευρώπη) · και αναπόφευκτα, τη Ρωσία. "
Ο Efraim Zuroff του Κέντρου Simon Wiesenthal επέκρινε επανειλημμένα τη Διακήρυξη της Πράγας, χαρακτηρίζοντάς την ως "το κύριο μανιφέστο του κινήματος ψευδούς ισοδυναμίας".
Στις 20 Ιανουαρίου 2012, εκδόθηκε μια δήλωση που ξεκίνησε από τον Dovid Katz σε συνεργασία με τον καθηγητή Danny Ben-Moshe του πανεπιστημίου Deakin, Μελβούρνη της Αυστραλίας και υπογράφηκε από 70 βουλευτές, με τίτλο "Δήλωση των Εβδομήντα Ετών" απέρριπτε "τις προσπάθειες να υπονομευθεί το Ολοκαύτωμα μειώνοντας τη μοναδικότητά του και θεωρώντας ότι είναι ισότιμο, παρόμοιο ή ισοδύναμο με τον κομμουνισμό, όπως πρότεινε η Δήλωση της Πράγας του 2008". Ο υπουργός Εξωτερικών της Λιθουανίας, Audronius Ažubalis, χαρακτήρισε τη Δήλωση των Εβδομήντα Ετών "αξιοθρήνητη" και "απεχθή" και δήλωσε ότι απηχεί "τους ιδεολόγους του Κρεμλίνου" και έρχεται σε αντίθεση με τη θέση της ΕΕ. Πρόσθεσε ότι "δεν είναι δυνατόν να βρεθούν διαφορές μεταξύ του Χίτλερ και του Στάλιν, εκτός από τα μουστάκια τους (του Χίτλερ ήταν μικρότερο)". Ο Πρωθυπουργός της Λιθουανίας Αντριου Κούμπλιου υποστήριξε ότι τόσο τα ναζιστικά όσο και τα σοβιετικά εγκλήματα είναι "μοναδικά" και ο πόνος που προκάλεσαν ήταν "ανυπολόγιστος".
Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας αντιτίθεται στη Διακήρυξη της Πράγας και έχει επικρίνει την «νέα κλιμάκωση της αντικομμουνιστικής υστερίας υπό την ηγεσία του Συμβουλίου της ΕΕ, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του πολιτικού προσωπικού της αστικής τάξης στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο». Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Βρετανίας έχει την άποψη ότι η Διακήρυξη της Πράγας είναι μια επανάληψη των επίμονων προσπαθειών αντιδραστικών ιστορικών για την εξίσωση του σοβιετικού κομμουνισμού και του χιτλερικού φασισμού, απηχώντας παλιές συκοφαντίες των Βρετανών συγγραφέων George Orwell και Robert Conquest.
Τον Ιούνιο του 2008, ο Shimon Samuels του Κέντρου Simon Wiesenthal κατηγόρησε τους υπογράφοντες Václav Havel και Vytautas Landsbergis ότι είχαν «κίνητρα αντισημιτικά, ρατσιστικά και παραμορφωτικά του Ολοκαυτώματος». Ο Λιθουανός πολιτικός Leonidas Donskis κατηγόρησε τη διακήρυξη ότι εξισώνει τα σοβιετικά και ναζιστικά εγκλήματα. Στις 29 Οκτωβρίου 2009, ο βρετανός βουλευτής των Εργατικών John Mann χαρακτήρισε επίσης τη δήλωση ότι εξισώνει τον κομμουνισμό και το ναζισμό.
Ο Barry Rubin υποστηρίζει ότι «είναι προς το συμφέρον των Εβραίων και των Ισραηλινών να υποστηρίξουν τη Διακήρυξη της Πράγας που επιδιώκει να συζητήσει, να εκθέσει και να αναγνωρίσει τα κομουνιστικά εγκλήματα πολέμου με τον ίδιο τρόπο που έγινε και για τα ναζιστικά εγκλήματα». Ο Ρούμπιν επικρίνει "μια μικρή ομάδα ανθρώπων" να διεξάγουν "μια αμείλικτη εκστρατεία" εναντίον της διακήρυξης και "[κάνουν] τους Εβραίους υπερασπιστές του κομμουνιστικού ολοκληρωτικού συστήματος που δολοφόνησε και βασάνισε εκατομμύρια ανθρώπων, συμπεριλαμβανομένων εκατοντάδων χιλιάδων Εβραίων". Ο Efraim Zuroff απάντησε: "Η αντίθεση στη Διακήρυξη της Πράγας δεν βασίστηκε ποτέ στην επιθυμία να κρυφτούν τα κομμουνιστικά εγκλήματα, ούτε είμαστε αντίθετοι σε καμία πρωτοβουλία για να τιμήσουμε και να ενθυμούμαστε τα θύματά του ή να τιμωρηθούν οι ένοχοι για τη διάπραξη αυτών των εγκλημάτων".
Παράγωγα κείμενα και δράσεις
Τα αιτήματα για ένα ευρωπαϊκό ινστιτούτο μνήμης και μια ημέρα μνήμης έγιναν αποδεκτά από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το οποίο εξέδωσε το ψήφισμα για την ευρωπαϊκή συνείδηση και τον ολοκληρωτισμό της 2ας Απριλίου 2009.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διεθνές Δίκαιο Κατηγορία:Ιστορία της Πράγας Κατηγορία:Ολοκληρωτισμός Κατηγορία:2008 στην Ευρώπη
Ουγί-λε-Τεσόν
Το Ουγί-λε-Τεσόν (γαλλικά: Ouilly-le-Tesson) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Τεσοναί (γαλλικά: Tessonais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Ουγί-λε-Βικόντ
Το Ουγί-λε-Βικόντ (γαλλικά: Ouilly-le-Vicomte) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βικοντουά (γαλλικά: Vicomtois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Φραγκίσκος Α΄ της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ
Ο Φραγκίσκος Α΄, γερμ. Franz I (1510 - 19 Μαρτίου 1581) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν δούκας της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ (1543-1571).
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Μάγκνους Α΄, δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ και της Αικατερίνης των Γουέλφων, κόρης του Ερρίκου Δ΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ.
Το 1514 απεβίωσε στο Μπουξτεχούντε σε ηλικία 51 ετών και τον διαδέχθηκαν οι γιοί του Μάγκνους Β΄, Φραγκίσκος Β΄ και Μαυρίκιος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1540 τη Σίβυλλα των Βέττιν, κόρη του Ερρίκου Δ΄ του Ευσεβούς, δούκα της Σαξονίας και είχε τέκνα:
Από μια μη νόμιμη σχέση με την Έλσα Ράουτενσταϊν είχε τέκνα, που έφεραν το επώνυμό της:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Μίλτον Μπράντλεϊ
Ο Μίλτον Μπράντλεϊ (γεν. 8 Νοεμβρίου 1836 στη Βιένα του Μέιν - 30 Μαΐου 1911 στο Σπρίνγκφιλντ της Μασαχουσέτης) ήταν Αμερικάνος λιθογράφος, κάτοχος ευρεσιτεχνιών, βιομήχανος, δημιουργός παιδικών παιχνιδιών και ιδρυτής της Milton Bradley Company. Ήταν πρωτοπόρος της βιομηχανίας των παιδικών παιχνιδιών στην Βόρεια Αμερική.
Ζωή
Ο Μπράντλεϊ γεννήθηκε στη Βιέννα, γιος του Λιούις Μπράντλεϊ και της Φάνι Λάιφορντ Μπράντλεϊ.
Αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο Λάουελ το 1854, και σπούδασε στην επιστημονική σχολή Λώρενς του Πανεπιστημίου Χάρτφορντ. Ωστόσο διέκοψε τις σπουδές του.
Το 1856 μετακόμισε στο Σπρίνγκφιλντ και βρήκε δουλειά στην Wason Manufacturing Company.
Τον Νοέμβριο του 1860 νυμφεύτηκε την Βιλόνα Λαρού Ήτον (8 Φεβρουαρίου 1838 στο Λούντλοου - 13 Μαρτίου 1867).
Το 1861 δημιούργησε το δημοφιλέστατο παιχνίδι Games for the Soldiers.
Αργότερα ίδρυσε την Milton Bradley Company.
Οικογένεια
Μετά τον θάνατο της πρώτης συζύγου του, παντρεύτηκε την Έλεν Μαρία Τάγιερ το 1869 (18 Σεπτεμβρίου 1836, 19 Σεπτεμβρίου 1918) και απέκτησαν δύο παιδιά, την Φλόρενς Λενόρ (22 Ιουνίου 1874) και την Λίλιαν Άλις (13 Ιανουαρίου 1879).
Αργότερα ενδιαφέρθηκε με τα χρώματα, ενώ ξεκινώντας από το 1890 έγραψε τέσσερα βιβλία για τα χρώματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί επιχειρηματίες
Ουιστρεάμ
Το Ουιστρεάμ (γαλλικά: Ouistreham) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ουιστρεαμαί (γαλλικά: Ouistrehamais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Σηιανός
Ο Λεύκιος Αίλιος Σηιανός, λατιν.: Lucius Aelius Seianus, (3 Ιουνίου 20 π.Χ. – 18 Οκτωβρίου 31 μ.Χ.), κοινώς γνωστός ως Σηιανός, ήταν Ρωμαίος στρατιωτικός, φίλος και έμπιστος του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Τιβέριου. Από την τάξη των ιππέων από τη γέννησή του, ο Σηιανός ανήλθε στην εξουσία ως έπαρχος της ρωμαϊκής αυτοκρατορικής σωματοφυλακής, γνωστής ως πραιτωριανής φρουράς, της οποίας ήταν διοικητής από το 14 μ.Χ. μέχρι την εκτέλεσή του για προδοσία το 31 μ.Χ.
Ενώ η Πραιτωριανή Φρουρά ιδρύθηκε επίσημα υπό τον Αυτοκράτορα Αύγουστο, ο Σηιανός εισήγαγε μια σειρά από μεταρρυθμίσεις, που είδαν τη μονάδα να εξελίσσεται πέρα από μία απλή σωματοφυλακή, σε έναν ισχυρό και με επιρροή κλάδο της κυβέρνησης, που εμπλεκόταν στη δημόσια ασφάλεια, την πολιτική διοίκηση και τελικά την πολιτική μεσολάβηση. Αυτές οι αλλαγές θα έχουν διαρκή αντίκτυπο στην πορεία της Αυτοκρατορίας κατά την περίοδο του Πριγκιπάτου.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '20, ο Σηιανός συσσώρευσε σταδιακά εξουσία, εδραιώνοντας την επιρροή του στον Τιβέριο και εξαλείφοντας πιθανούς πολιτικούς αντιπάλους, συμπεριλαμβανομένου του γιου του αυτοκράτορα Δρούσου Ι. Κ.. Όταν ο Τιβέριος αποσύρθηκε στο Κάπρι το 26 μ.Χ., ο Σηιανός αφέθηκε στον έλεγχο της διοίκησης της Αυτοκρατορίας. Για ένα διάστημα, ο πιο ισχυρός και φοβερός πολίτης της Ρώμης, ο Σηιανός έπεσε ξαφνικά από την εξουσία το 31 μ.Χ., τη χρονιά που η σταδιοδρομία του κορυφώθηκε με την υπατεία. Εν μέσω υποψιών για συνωμοσία εναντίον του Τιβέριου, ο Σηιανός συνελήφθη και εκτελέστηκε, μαζί με τους οπαδούς του.
Καταγωγή
Ο Σηιανός γεννήθηκε το 20 π.Χ. στο Volsinii της Ετρουρίας στην οικογένεια του Λεύκιου Σήιου Στράβωνος. Οι Σήιοι ήταν Ρωμαίοι της τάξης των ιππέων, της 2ης από τις δύο ανώτερες κοινωνικές τάξεις της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας και της πρώιμης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο παππούς του Σηιανού διατηρούσε σχέσεις με οικογένειες συγκλητικών μέσω του γάμου του με την Tερεντία, αδελφή της συζύγου του Γαΐου Μαικήνα, που ήταν ένας από τους ισχυρότερους πολιτικούς συμμάχους του Αυτοκράτορα Αυγούστου.
Ο Στράβων νυμφεύτηκε με εξίσου επιφανείς οικογένειες. Μία από τις συζύγους του ήταν η Κοσκονία Γαλίτα, αδελφή του Σέρβιου Κορνήλιου Λέντουλου Μαλουγινένσις (αντικαταστάτη υπάτου το 10 μ.Χ.) και του Πόπλιου Κορνήλιου Λέντουλου Σκιπίωνα (αντικαταστάτη υπάτου το 2 μ.Χ.). Ο Σηιανός κάποτε πιστευόταν, ότι ήταν πιθανότατα παιδί αυτού του γάμου, αλλά ο Ρόναλντ Σάυμ ισχυρίστηκε ότι η μητέρα του Σηιανού ήταν η Ιουνία Βλαίσα [4], αδελφή του Ιουνίου Βλαίσου.
Ο αδελφός του Σηιανού, Λεύκιος Σήιος Τούβερο, ο οποίος έγινε ύπατος το 18 μ.Χ., πιστεύεται ότι ήταν ετεροθαλής αδελφός από τον πατέρα του, όταν ο πατέρας του Στράβωνας νυμφεύτηκε μια κόρη του Κόιντου Αιλίου Τούβερο, αλλά ο Σάυμ το απορρίπτει αυτό· αντίθετα πιστεύει ότι ο Λεύκιος Σήιος Τούβερο ήταν γιος της Ιουνίας Βλαίσας από έναν γάμο με τον Κόιντο Αίλιο Τούβερο, τον οποίο υιοθέτησε ο Στράβων όταν νυμφεύτηκε την Ιουνία.
Ο Σηιανός υιοθετήθηκε αργότερα από το γένος των Αιλίων, πιθανώς από τον Γάιο Αίλιο Γάλλο τον έπαρχο, ή τον Σέξτο Αίλιο Κάτο, τον ετεροθαλή αδελφό του ετεροθαλούς αδελφού του, και κατά τη ρωμαϊκή συνήθεια έγινε γνωστός ως Λεύκιος Αίλιος Σηιανός ή απλά ως Σηιανός.
Σύμφωνα με τον αρχαίο ιστορικό Τάκιτο, ο Σηιανός ήταν επίσης πρώην αγαπημένος του πλούσιου Mάρκου Γάβιου Απίκιου, του οποίου η κόρη μπορεί να ήταν η πρώτη σύζυγος του Σηιανού, η Aπικάτα. Με την Aπικάτα, ο Σηιανός απέκτησε δύο γιους, τον Στράβωνα και τον Καπίτο Αιλιανό, και μια κόρη, την Ιουνίλλα.
Έπαρχος του Πραιτωρίου
Είναι πιθανό ότι ο πατέρας του Σηιανού, ο Στράβων, περιήλθε στην προσοχή του Αυγούστου μέσω της σχέσης τού πατέρα του με τον Μαικήνα. Λίγο μετά το 2 π.Χ. ο Στράβων διορίστηκε έπαρχος της Πραιτωριανής Φρουράς, μια από τις δύο πιο ισχυρές θέσεις που μπορούσε να αποκτήσει ένας Ρωμαίος ιππέας στην Αυτοκρατορία. Αυτό το αξίωμα το κράτησε με υπευθυνότητα και χωρίς επεισόδια μέχρι το τέλος του Αυγούστου το 14 μ.Χ. Λίγα είναι γνωστά για τη ζωή που έζησε ο Σεγιανός πριν από αυτή την ημερομηνία, αλλά σύμφωνα με τον Τάκιτο, συνόδευσε τον Γάιο Καίσαρα, εγγονό (και υιοθετημένο γιο) του Αυγούστου, κατά τις εκστρατείες του στην Αρμενία το 1 π.Χ. Με την άνοδο του Τιβέριου το 14 μ.Χ., ο Σηιανός διορίστηκε έπαρχος της Πραιτωριανής Φρουράς μαζί με τον πατέρα του Στράβωνα και άρχισε να αναδεικνύεται.
Η Πραιτωριανή Φρουρά ήταν μια επίλεκτη μονάδα του ρωμαϊκού στρατού, που σχηματίστηκε από τον Αύγουστο το 27 π.Χ., με το συγκεκριμένο καθήκον να υπηρετεί ως σωματοφυλακή του Αυτοκράτορα και των μελών της Αυτοκρατορικής οικογένειας. Ωστόσο, πολύ περισσότερο από φρουροί, οι Πραιτωριανοί διαχειρίζοντο επίσης την καθημερινή φροντίδα της πόλης, όπως τη γενική ασφάλεια και την πολιτική διοίκηση. Επιπλέον, η παρουσία τους χρησίμευε ως διαρκής υπενθύμιση στον λαό και στη Σύγκλητο της σημαντικής ένοπλης δύναμης, που χρησίμευε ως βάση για την αυτοκρατορική εξουσία. Ωστόσο ο Αύγουστος φρόντισε να υποστηρίξει τη δημοκρατική επίφαση αυτού του καθεστώτος και επέτρεψε να σχηματιστούν μόνο εννέα κοόρτες (μία λιγότερες από ό,τι σε μια κανονική ρωμαϊκή λεγεώνα), οι οποίες ήταν δυσδιάκριτα διάσπαρτες σε διάφορα καταλύματα της πόλης και διοικούντο από δύο επάρχους.
Οροσειρά των Εκρέν
Η οροσειρά των Εκρέν (γαλλικά: Le massif des Écrins ) είναι μια μεγάλη οροσειρά στις Γαλλικές Άλπεις που βρίσκεται στους νομούς Ωτ-Αλπ και Ιζέρ, στη νοτιοανατολική Γαλλία.
Σηιανός
Έπαρχος του Πραιτωρίου
Όταν στον Στράβωνα ανατέθηκε η διακυβέρνηση της Αιγύπτου το 15 μ.Χ., ο Σηιανός έγινε ο μοναδικός διοικητής των Πραιτωριανών και υποκίνησε μεταρρυθμίσεις, που βοήθησαν να διαμορφωθεί η φρουρά σε ένα ισχυρό εργαλείο της εποχής της Ηγεμονίας. Το 20 μ.Χ. τα διάσπαρτα στρατόπεδα μέσα στην πόλη συγκεντρώθηκαν σε μια ενιαία φρουρά λίγο έξω από τη Ρώμη και ο αριθμός των κοορτών αυξήθηκε από εννέα σε δώδεκα, εκ των οποίων η μία κρατούσε τώρα την καθημερινή φρουρά στο παλάτι. Η πρακτική της κοινής ηγεσίας μεταξύ δύο επάρχων εγκαταλείφθηκε και ο ίδιος ο Σηιανός διόριζε τους εκατόνταρχους και τους τριβούνους. Με αυτές τις αλλαγές σε ισχύ, ο Σηιανός διέταζε τώρα την πλήρη πίστη μιας δύναμης περίπου 12.000 στρατιωτών, οι οποίοι ήταν όλοι στην άμεση διάθεσή του. Η δημοκρατική επίφαση του Αυγούστου δεν διατηρήθηκε πλέον και ο Τιβέριος έδειχνε ανοιχτά τη δύναμη της φρουράς στις παρελάσεις.
Οροσειρά των Εκρέν
Περιλαμβάνει σημαντικούς παγετώνες, τόσο σε αριθμό όσο και σε μέγεθος.
Σηιανός
Διαμάχη με τον Δρούσο τον Νεότερο
μικρογραφία| Προτομή του [[Δρούσος Ιούλιος Καίσαρας|Δρούσου του Νεότερου (Δρούσου Ιουλίου Καίσαρα), γιου του Τιβέριου. Σε μια συνωμοσία που περιελάμβανε τη σύζυγό του Λιβίλλα, ο Δρούσος δηλητηριάστηκε το 23 μ.Χ. από πράκτορες του Σηιανού.]] Με την ιδιότητά του ως επάρχου του Πραιτωρίου, ο Σηιανός έγινε γρήγορα έμπιστος σύμβουλος του Τιβέριου. Μέχρι το 23 μ.Χ. άσκησε σημαντική επιρροή στις αποφάσεις του Αυτοκράτορα, ο οποίος αναφερόταν στον Σηιανό ως "Socius Laborum" (συνεργάτη των κόπων μου). Μέχρι εκείνη τη στιγμή είχε ανέλθει στο βαθμό του πραίτορα, μια θέση που συνήθως δεν χορηγούνταν στους Ρωμαίους της τάξης των ιππέων. Ένα άγαλμα είχε στηθεί προς τιμήν του στο θέατρο του Πομπήιου και στη Σύγκλητο, και οι οπαδοί του προωθήθηκαν σε δημόσια αξιώματα και ως κυβερνήτες. Ωστόσο, αυτή η προνομιακή θέση προκάλεσε δυσαρέσκεια στη συγκλητική τάξη και στην αυτοκρατορική οικογένεια, κερδίζοντας ιδιαίτερα την εχθρότητα του γιου του Τιβέριου, Δρούσου Ιούλιου Καίσαρα.
Οροσειρά των Εκρέν
Η παλιά ονομασία ήταν οροσειρά του Πελβού. Η οροσειρά περιλαμβάνει τον Εθνικό Δρυμό των Εκρέν.
Σηιανός
Διαμάχη με τον Δρούσο τον Νεότερο
Η ιστορία του Σηιανού και του Δρούσου χρονολογείται τουλάχιστον από το 15 μ.Χ. Εκείνη τη χρονιά είχε ξεσπάσει ανταρσία μεταξύ λεγεώνων, που είχαν τοποθετηθεί στην Παννονία και τη Γερμανία. Ενώ ο ανιψιός (και υιοθετημένος γιος) του Ι. Κ. Γερμανικός αποκατέστησε την τάξη στη Γερμανία, ο βιολογικός γιος του Τιβέριου Δρούσος Ι. Κ. ο Νεότερος στάλθηκε για να καταπνίξει την εξέγερση στην Παννονία, συνοδευόμενος από τον Σηιανό και δύο πραιτωριανές κοόρτες. Εν μέρει λόγω αυτών που οι στρατιώτες πίστευαν ότι ήταν κακοί οιωνοί, ο Δρούσος κατάφερε γρήγορα να αποκαταστήσει τη σταθερότητα στο στρατό και να θανατώσει δημόσια τους κύριους υποκινητές. Το στρατόπεδο εκκαθαρίστηκε από τους στασιαστές από τους Πραιτωριανούς και οι λεγεώνες επέστρεψαν στους χειμερινούς στρατώνες. Παρά την επιτυχία αυτή, τα επόμενα χρόνια παρατηρήθηκε μια αυξανόμενη εχθρότητα μεταξύ του Δρούσου και του Σηιανού.
Οροσειρά των Εκρέν
Γεωγραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η κορυφή Μπαρ ντεζ Εκρέν, 4.101 μέτρα και ο Λευκός Παγετώνας Η οροσειρά των Εκρέν εκτείνεται σε μικρό τμήμα στα νοτιοανατολικά του νομού Ιζέρ και σε μεγάλο τμήμα κεντρικά στο νομό Ωτ-Αλπ, μεταξύ των κοινοτήτων Γκρενόμπλ στα βορειοδυτικά, Μπριανσόν στα ανατολικά και Γκαπ στο νότο. Τα φυσικά της όρια είναι οι κοιλάδες των ποταμών Ρομάνς (περιοχή Ουαζάν), Γκιζάν, Ντυράνς και Ντρακ. Ορισμένες από αυτές τις κοιλάδες διεισδύουν βαθιά στην καρδιά των βουνών. Χάρτης του νομού Ωτ-Αλπ.
Σηιανός
Διαμάχη με τον Δρούσο τον Νεότερο
Μετά το τέλος του Γερμανικού, ο Δρούσος είχε ανοιχτά αντιμετωπιστεί ως διάδοχος του πατέρα του, διοικώντας με επιτυχία λεγεώνες στο Ιλλυρικό το 18 μ.Χ. και μοιραζόταν την υπατεία με τον Τιβέριο το 21 μ.Χ. Στην πράξη, ήταν ακόμα ο Σηιανός που ήταν ο δεύτερος άνθρωπος στην Αυτοκρατορία, και ήταν φιλόδοξος να επεκτείνει περαιτέρω τη δύναμή του. Ήδη από το 20 μ.Χ. ο Σηιανός είχε προσπαθήσει να εδραιώσει τη σύνδεσή του με την αυτοκρατορική οικογένεια, αρραβωνιάζοντας την κόρη του Ιουνίλλα με τον γιο του Κλαύδιου (αδελφού του Γερμανικού), τον Κλαύδιο Δρούσο. Τότε το κορίτσι ήταν μόλις 4 ετών, αλλά ο γάμος δεν έγινε ποτέ, καθώς το αγόρι απεβίωσε μυστηριωδώς -ή κατά λάθος- λίγες μέρες αργότερα από ασφυξία.
Οροσειρά των Εκρέν
Γεωγραφικά στοιχεία
Η υψηλότερη κορυφή είναι το Μπαρ ντεζ Εκρέν, στα 4.101 μέτρα, η δεύτερη υψηλότερη κορυφή στη Γαλλία μετά το Μον Μπλαν, και ακολουθούν το Ντομ ντε Νεζ ντεζ Εκρέν με 4.009 μέτρα και η κορυφή Λα Μεζ με 3.983 μέτρα. Η οροσειρά περιλαμβάνει περισσότερες από 50 ακόμη κορυφές ύψους άνω των 3.000 μέτρων.
Σηιανός
Διαμάχη με τον Δρούσο τον Νεότερο
Όταν ο γάμος απέτυχε, φαίνεται ότι ο Σηιανός έστρεψε την προσοχή του στην εξάλειψη του Δρούσου. Το 23 μ.Χ. η έχθρα μεταξύ των δύο ανδρών είχε φτάσει σε κρίσιμο σημείο. Κατά τη διάρκεια μιας διαφωνίας, ο Δρούσος είχε χτυπήσει τον έπαρχο με τη γροθιά του, και θρήνησε ανοιχτά ότι «ένας ξένος προσκλήθηκε να συμβάλλει στη διακυβέρνηση, όσο ο γιος του Αυτοκράτορα ήταν ζωντανός». Ο Τιβέριος ήταν ήδη στα εξήντα του, επομένως η πιθανότητα ο Δρούσος να διαδεχθεί τον πατέρα του στο εγγύς μέλλον διαφαινόταν μεγάλη. Για να εξασφαλίσει τη θέση του, ο Σηιανός συνωμότησε κρυφά εναντίον του Δρούσου και αποπλάνησε τη γυναίκα του Λιβίλλα. Με τη συνέργειά της, ο Δρούσος δηλητηριάστηκε σιγά σιγά και απεβίωσε από φαινομενικά φυσικά αίτια στις 13 Σεπτεμβρίου 23 μ.Χ.
Οροσειρά των Εκρέν
Γεωγραφικά στοιχεία
Η παλιά ονομασία ήταν οροσειρά του Πελβού, από τον τέταρτο υψηλότερο ορεινό όγκο στην περιοχή, το 3.946 μέτρων όρος Πελβού, που κάποτε εθεωρείτο η υψηλότερη κορυφή της περιοχής και πριν την προσάρτηση της Σαβοΐας στη Γαλλία το 1860 ως το υψηλότερο βουνό στη Γαλλία.
Σηιανός
Εδραίωση της εξουσίας
μικρογραφία|Προτομή του Αυτοκράτορα [[Τιβέριος Καίσαρας Αύγουστος|Τιβέριου (Γλυπτοθήκη του Κάρλσμπεργκ, Κοπεγχάγη). Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 20, ο Τιβέριος απογοητευόταν όλο και περισσότερο από τη ρωμαϊκή πολιτική και τελικά αποσύρθηκε στο νησί Κάπρι, αφήνοντας τη διοίκηση σε μεγάλο βαθμό στα χέρια του Σηιανού.]]
Οροσειρά των Εκρέν
Δραστηριότητες
μικρογραφία|250x250εσ|Το χιονοδρομικό κέντρο Ντεζ Αλπ μικρογραφία|250x250εσ|Το χιονοδρομικό κέντρο Πουί-Σαιν-Βενσάν, στα 1800 μέτρα Στην οροσειρά ασκούνται πολλές δραστηριότητες, προσαρμοσμένες στις διάφορες εποχές και συνθήκες του τόπου, του κλίματος, του υψομέτρου και των προστατευόμενων φυσικών τοποθεσιών.
Σηιανός
Εδραίωση της εξουσίας
Η απώλεια του γιου του ήταν ένα σημαντικό πλήγμα για τον Τιβέριο, προσωπικά και πολιτικά. Με τα χρόνια είχε απογοητευτεί ολοένα και περισσότερο από τη θέση του princeps (πρώτου της Συγκλήτου), και όταν ήταν τριβούνος μαζί με τον Δρούσο το 22 μ.Χ., είχε προετοιμαστεί να παραιτηθεί από ορισμένες από τις ευθύνες του υπέρ τού γιου του. Με αυτές τις ελπίδες τώρα να διαψευσθούν, ο Τιβέριος άφησε τη διοίκησή του περισσότερο από ποτέ στη φροντίδα του Σηιανού και προσέβλεπε τους γιους του Γερμανικού (Νέρωνα Καίσαρα, Δρούσο Καίσαρα και Καλιγούλα) ως πιθανούς κληρονόμους.
Ο Γερμανικός είχε αποβιώσει το 19 μ.Χ. σε κάπως ύποπτες συνθήκες στη Συρία. Μετά το τέλος του, η σύζυγός του Αγριππίνα η Πρεσβύτερη (εγγονή του Αυγούστου) επέστρεψε στη Ρώμη με τα έξι παιδιά τους και ασχολήθηκε όλο και περισσότερο με μια ομάδα συγκλητικών, που αντιτάσσοντο στην αυξανόμενη δύναμη του Σηιανού. Οι σχέσεις της με τον Τιβέριο γίνονταν όλο και πιο σφοδρές, καθώς ξεκαθάρισε ότι πίστευε, ότι αυτός ήταν υπεύθυνος για τον θάνατο του Γερμανικού. Το κλίμα δηλητηριάστηκε περαιτέρω από το μίσος που ένιωθε για εκείνη η μητέρα του Τιβέριου Λιβία (η χήρα του Αυγούστου), καθώς η φιλοδοξία της Αγριππίνας, να γίνει μητέρα Αυτοκρατόρων και επομένως η πρώτη γυναίκα της Ρώμης, ήταν ανοικτό μυστικό. Για τον Σηιανό, οι γιοι της Αγριππίνας, Νέρων Καίσαρας, Δρούσος Καίσαρας και Καλιγούλας ήταν απειλή για την εξουσία του.
Οροσειρά των Εκρέν
Δραστηριότητες
Αλπινισμός - Αναρρίχηση
Η οροσειρά είναι διάσημο κέντρο αλπινισμού. Η Μπεράρντ είναι από καιρό το δεύτερο γαλλικό ορειβατικό κέντρο μετά το Σαμονί. Το χωριό Λα Γκραβ, ένα από τα «Πιο όμορφα χωριά της Γαλλίας», είναι επίσης ορόσημο της ορειβασίας. To 2016 στην κοινότητα φιλοξενήθηκαν τα βραβεία Πιολέ ντ'Ορ, μία ετήσια εκδήλωση που επιβραβεύει εξαιρετικές αλπικές αναρριχήσεις που έγιναν το προηγούμενο έτος.
Ορισμένες τοποθεσίες επιτρέπουν επίσης την άσκηση αναρρίχησης και, το χειμώνα, την ανάβαση των παγετώνων.
Πολλοί ορειβάτες θεωρούν την οροσειρά των Εκρέν την πιο άγρια ορεινή ομάδα στις Άλπεις. Λόγω των δύσκολων κορυφών, των απότομων πλαγιών και των ρηγμάτων των παγετώνων, αναφέρεται επίσης ως το «Καρακορούμ των Άλπεων».
Πεζοπορία
Ο Εθνικός Δρυμός των Εκρέν έχει αναπτύξει ένα δίκτυο μονοπατιών πεζοπορίας στην οροσειρά που περιλαμβάνει υπάρχοντα μονοπάτια που γενιές των ορειβατών έχουν δημιουργήσει και διατηρήσει. Αυτά τα μονοπάτια συντηρούνται τώρα από τον Εθνικό Δρυμό των Εκρέν και το Εθνικό Δασικό Γραφείο. Το δίκτυο αντιπροσωπεύει σήμερα περισσότερα από 700 χιλιόμετρα μονοπατιών. Ανάμεσα στα πολλά μονοπάτια πεζοπορίας που περνούν μέσα από τον ορεινό όγκο, συμπεριλαμβάνεται το μονοπάτι πεζοπορίας 54. μικρογραφία|289x289εσ|Χάρτης του Εθνικού Δρυμού των Εκρέν Σκι - Χειμερινά αθλητικά θέρετρα