cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εμάνουελ Ρίνγκελμπλουμ
Αρχεία Ρίνγκελμπλουμ
δεξιά|μικρογραφία|257x257εσ| Ένα από τα κουτιά γάλακτος που χρησιμοποιήθηκε για την απόκρυψη εγγράφων. Από το [[Αρχείο Ρίνγκελμπλουμ|Αρχείο Ρίνγκελμπλουμ «Oyneg Shabbos».]] Η τύχη των Αρχείων Ρίνγκελμπλουμ είναι μόνο εν μέρει γνωστή. Τον Σεπτέμβριο του 1946, δέκα τσίγκινα κουτιά καλυμμένα με πηλό βρέθηκαν στα ερείπια της Βαρσοβίας. Αν και υπέστησαν ζημιές από το νερό, το περιεχόμενο των κουτιών μπόρεσε να διασωθεί από συντηρητές. Τον Δεκέμβριο του 1950, δύο επιπλέον δοχεία γάλακτος βρέθηκαν σε ένα κελάρι ενός ερειπωμένου σπιτιού στην οδό Νοβολίπκι 68. Το δεύτερο αρχείο όχι μόνο βρέθηκε σε πολύ καλύτερη κατάσταση από το πρώτο, αλλά περιείχε και μεγαλύτερη ποικιλία αντικειμένων. Ανάμεσά τους ήταν αντίγραφα πολλών υπόγειων εφημερίδων, μια αφήγηση απελάσεων από το Γκέτο της Βαρσοβίας και δημόσιες ανακοινώσεις από τη Γιούντενρατ (το συμβούλιο των Εβραίων ηγετών), αλλά και έγγραφα της συνηθισμένης ζωής, προσκλήσεις για συναυλίες, κουπόνια γάλακτος και περιτυλίγματα σοκολάτας. Ο αρχειακός θησαυρός παρέχει πληροφορίες για την καθημερινή ζωή, τους αγώνες και τα βάσανα των Πολωνοεβραίων που ζούσαν σε μια κομβική περιοχή κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος.
Παρά τις επανειλημμένες έρευνες, το υπόλοιπο αρχείο, συμπεριλαμβανομένου του τρίτου κουτιού γάλακτος, δεν έχει ακόμη βρεθεί. Φημολογείται ότι βρίσκεται κάτω από τη σημερινή Κινεζική Πρεσβεία στη Βαρσοβία.
Το Εβραϊκό Ιστορικό Ινστιτούτο στη Βαρσοβία πήρε το όνομά του.
Ίβο Μπαμπούσκα
Ο '''Ίβο Μ. Μπαμπούσκα''' (22 Μαρτίου 1926 - 12 Απριλίου 2023) ήταν Τσέχος-Αμερικανός μαθηματικός, γνωστός για τις μελέτες του σχετικά με τη μέθοδο των πεπερασμένων στοιχείων και την απόδειξη του θεωρήματος Μπαμπούσκα-Λαξ-Μίλγκραμ στις μερικές διαφορικές εξισώσεις. Ένα από τα περίφημα αποτελέσματα στα πεπερασμένα στοιχεία είναι η λεγόμενη συνθήκη Ladyzenskaja-Babuška-Brezzi (LBB) (αναφέρεται επίσης σε κάποια βιβλιογραφία ως Μπάναχ-Νέτσας-Μπαμπούσκα (BNB)), η οποία παρέχει επαρκείς συνθήκες για μια σταθερή μικτή διατύπωση. Η συνθήκη LBB έχει καθοδηγήσει τους μαθηματικούς και τους μηχανικούς στην ανάπτυξη σύγχρονων διατυπώσεων για πολλά τεχνολογικά σημαντικά προβλήματα όπως η ροή Darcy, η ροή Stokes, η ασυμπίεστη ροή Navier-Stokes, η σχεδόν ασυμπίεστη ελαστικότητα.
Ο Μπαμπούσκα είναι επίσης γνωστός για το έργο του πάνω στις προσαρμοστικές μεθόδους και τις p- και 'hp-' εκδόσεις της μεθόδου πεπερασμένων στοιχείων. Ανέπτυξε επίσης το μαθηματικό πλαίσιο για τις μεθόδους διαμέρισης της ενότητας. Ο Μπαμπούσκα εξελέγη μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Μηχανικής το 2005 για τη συμβολή του στη θεωρία και την εφαρμογή των μεθόδων πεπερασμένων στοιχείων για την ανάλυση και το σχεδιασμό μηχανικών με τη βοήθεια υπολογιστή.
Βιογραφία
Ο Ίβο Μπαμπούσκα γεννήθηκε στις 22 Μαρτίου 1926 στην Πράγα, ήταν γιος του αρχιτέκτονα Μίλαν Μπαμπούσκα (ο οποίος σχεδίασε το Εθνικό Τεχνικό Μουσείο της Πράγας) και της συζύγου του Μαρί. Σπούδασε πολιτικός μηχανικός στο Τσεχικό Πολυτεχνείο της Πράγας, από όπου έλαβε το δίπλωμα Dipl. Ing το 1949. Το 1951 τον τίτλο του Dr. Tech. τη διδακτορική του διατριβή επέβλεψαν οι Έντουαρντ Τσεχ και Βλαντιμίρ Κνιχάλ. Από το 1949 σπούδασε στο Μαθηματικό Ινστιτούτο της Τσεχοσλοβακικής Ακαδημίας Επιστημών και στη συνέχεια ήταν επικεφαλής του Τμήματος Μερικών Διαφορικών Εξισώσεων. Το 1955 έλαβε το C.Sc. (Διδακτορικό) στα μαθηματικά και το 1960 το D.Sc. στα μαθηματικά. Ήταν παντρεμένος με τη Ρενάτα και απέκτησαν δύο παιδιά, ένα κορίτσι, τη Λένκα και ένα αγόρι, τον Βιτ.
Ο Μπαμπούσκα έφυγε από την κομμουνιστική Τσεχοσλοβακία το 1968 με λίγο περισσότερο από ό,τι μπορούσε να κουβαλήσει, μετά από ένα συνέδριο στη Δυτική Ευρώπη, και μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αφού δίδαξε για πολλά χρόνια στο Πανεπιστήμιο του Μέριλαντ, μετακόμισε τελικά στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Όστιν, όπου υπηρέτησε πολλά χρόνια στο Ινστιτούτο Oden την Υπολογιστική Μηχανική και τις Επιστήμες. Μετακόμισε στο Νέο Μεξικό το 2020, μετά τη συνταξιοδότησή του το 2018 σε ηλικία 92 ετών.
Ο Μπαμπούσκα πέθανε στις 12 Απριλίου 2023, σε ηλικία 97 ετών.
Εργασίες
Ο Μπαμπούσκα εργάστηκε στον τομέα των μαθηματικών, των εφαρμοσμένων μαθηματικών, των αριθμητικών μεθόδων, των μεθόδων πεπερασμένων στοιχείων και της υπολογιστικής μηχανικής. Το 1968 έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Maryland, College Park, στο τμήμα μαθηματικών, το οποίο αποτελεί μέρος του Κολεγίου Πληροφορικής, Μαθηματικών και Φυσικών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Μaryland. Συνταξιοδοτήθηκε το 1996 ως διακεκριμένος καθηγητής του Πανεπιστημίου. Το 1989 συνίδρυσε την εταιρεία ESRD, Inc. η οποία ανέπτυξε το λογισμικό πεπερασμένων στοιχείων StressCheck, εφαρμόζοντας στην πράξη μεγάλο μέρος της έρευνας και της συμβολής του Μπαμπούσκα στη μέθοδο των πεπερασμένων στοιχείων. Μετά τη θητεία του στο Πανεπιστήμιο του Μέριλαντ, μετακόμισε στο Ινστιτούτο Υπολογιστικής Μηχανικής και Επιστημών του Πανεπιστημίου του Τέξας στο Όστιν, όπου κατείχε την έδρα Robert B. Trull στη Μηχανική. Ο Μπαμπούσκα δημοσίευσε περισσότερες από 300 εργασίες σε περιοδικά με με επιστημονική αξιολόγηση, περισσότερες από 70 εργασίες σε πρακτικά συνεδρίων και αρκετά βιβλία. Υπήρξε προσκεκλημένος ομιλητής σε πολλά μεγάλα διεθνή συνέδρια και μέλος πολλών συντακτικών επιτροπών επιστημονικών περιοδικών. Το 2018 συνταξιοδοτήθηκε ως ομότιμος καθηγητής. Μεταξύ των περισσότερων από 30 διδακτορικών φοιτητών του είναι ο Κρίστοφ Σβαμπ και ο Μίχαελ Βόγκελιους.
Τιμητικές διακρίσεις
Ο Μπαμπούσκα έλαβε πολλές τιμητικές διακρίσεις για το έργο του, μεταξύ των οποίων πέντε τιμητικούς διδακτορικούς τίτλους, μέλος της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Επιστημών (2003), μέλος του SIAM και του ICAM, το Κρατικό Βραβείο Μαθηματικών της Τσεχοσλοβακίας, το Βραβείο Leroy P. Steele (2012), το Βραβείο Birkhoff (1994), το Βραβείο Humboldt της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, το Βραβείο Neuron της Τσεχικής Δημοκρατίας, Επίτιμο Ξένο Μέλος της Τσεχικής Εταιρείας Επιστημόνων και το Μετάλλιο του Μπολτσάνο. Το 2003, ο αστεροειδής 36060 Babuška ονομάστηκε προς τιμήν του από τη Διεθνή Αστρονομική Ένωση. Το 2005, ο Μπαμπούσκα βραβεύτηκε με το τιμητικό μετάλλιο "De Scientia Et Humanitate Optime Meritis", έλαβε το μετάλλιο του συνεδρίου ICAM ("Νεύτων Γκάους", 2016) και εξελέγη μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Μηχανικών. Ήταν επίσης μέλος της Ακαδημίας Ιατρικής, Μηχανικής και Επιστημών του Τέξας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Τσέχοι μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα
Αβροτονίτης
Αβροτονίτης οίνος, ή απλώς αβροτονίτης, ονομαζόταν από τους αρχαίους Έλληνες το κρασί (οίνος) που ήταν αρωματισμένος με αβρότονον, δηλαδή με το βοτάνι αρτεμισία (άψινθος ή αψέντι). Στην αρχαιότητα, τέτοιο κρασί παρασκεύαζαν στις ακτές της Προποντίδας, καθώς και στη Θράκη. Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι το κρασί αυτό είχε ειδική ευεργετική επίδραση στον ίκτερο και στην ανορεξία.
Ρουστάβι
Το Ρουστάβι (γεωργιανά: რუსთავი) είναι πόλη στα νοτιοανατολικά της Γεωργίας, στην επαρχία Κβέμο Κάρτλι, η οποία βρίσκεται 25 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της πρωτεύουσας Τιφλίδα. Βρίσκεται στον ποταμό Κύρο στις 41.53333°N, 45°W. Έχει πληθυσμό 125.103 κατοίκους (απογραφή του 2014) και στην πόλη δεσπόζει το μεταλλουργικό εργοστάσιο του Ρουστάβι.
Η ιστορία του Ρουστάβι έχει δύο φάσεις: την πρώιμη ιστορία από την αρχαιότητα έως την καταστροφή της πόλης τον 13ο αιώνα και τη σύγχρονη ιστορία από τη σοβιετική εποχή μέχρι σήμερα.
Εθνοτικές ομάδες
Σύμφωνα με τη Γεωργιανή απογραφή, το 91,8% του πληθυσμού αποτελείται από γεωργιανούς· ακολουθούν οι Αζέροι με 4,1% και οι Αρμένιοι με 2,2%. Το υπόλοιπο 1,9% αποτελείται από Ρώσους, Οσσετούς, Αβασγούς και Έλληνες.
Θρησκεία
Η κύρια θρησκεία είναι ο Χριστιανισμός (Ορθόδοξοι Χριστιανοί) που ασκείται κατά 95,3%, ακολουθούμενος από το Ισλάμ (Μουσουλμάνοι Σιίτες) που ασκείται κατά 1,3% και ακολουθούμενο από την Αρμενική Εκκλησία με λιγότερο από 1%.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Γεωργίας
Σοσιαλιμπεριαλισμός
Ως πολιτικός όρος, ο σοσιαλιμπεριαλισμός είναι η πολιτική ιδεολογία ανθρώπων, κομμάτων ή εθνών που είναι, σύμφωνα με τον Σοβιετικό ηγέτη Βλαντίμιρ Λένιν, «σοσιαλιστές στα λόγια, ιμπεριαλιστές στις πράξεις». Σε ακαδημαϊκή χρήση, αναφέρεται σε κυβερνήσεις που εμπλέκονται στον ιμπεριαλισμό με σκοπό τη διατήρηση της εγχώριας κοινωνικής ειρήνης.
Πολιτική χρήση
Ο όρος «σοσιαλιμπεριαλισμός» είναι μια μαρξιστική έκφραση, που χρησιμοποιείται συνήθως με υποτιμητικό τρόπο. Η φράση χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στους μαρξιστικούς κύκλους κατά τις συζητήσεις των αρχών του 20ού αιώνα, σχετικά με τη θέση του διεθνούς εργατικού κινήματος απέναντι στον επικείμενο ευρωπαϊκό πόλεμο και ιδιαίτερα σε σχέση με το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Γερμανίας. Σε αυτό το πλαίσιο είναι πολύ παρόμοιο με τους όρους σοσιαλπατριωτισμός και σοσιαλσοβινισμός, αλλά όχι εναλλάξιμος.
Τις επόμενες δεκαετίες, η πιο σημαντική χρήση της φράσης ήταν στη μαοϊκή κριτική της Σοβιετικής Ένωσης. Ο Μάο Τσε Τουνγκ υποστήριξε ότι η Σοβιετική Ένωση είχε γίνει η ίδια μια ιμπεριαλιστική δύναμη ενώ διατηρούσε μια σοσιαλιστική πρόσοψη. Ο Αλβανός ηγέτης και σύμμαχος της Κίνας, Ενβέρ Χότζα, συμφώνησε με τον Μάο σε αυτήν την ανάλυση, πριν χρησιμοποιήσει αργότερα την έκφραση για να καταδικάσει επίσης τη Θεωρία των Τριών Κόσμων του Μάο εν μέσω της Σινο-Αλβανικής ρήξης.
Ακαδημαϊκή χρήση
Ο όρος έχει επίσης χρησιμοποιηθεί ως εννοιολογική συσκευή από αριστερούς ακαδημαϊκούς, ειδικά όσον αφορά τη σύγχρονη γερμανική ιστορία. Η ακαδημαϊκή χρήση της φράσης είναι συνήθως για να περιγράψει κυβερνήσεις που εμπλέκονται στον ιμπεριαλισμό με σκοπό τη διατήρηση της εγχώριας κοινωνικής ειρήνης. Ο αριστερός Γερμανός ιστορικός Χανς Ούλριχ Βέλερ, έχει ορίσει τον σοσιαλιμπεριαλισμό ως «τις εκτροπές προς τα έξω των εσωτερικών εντάσεων και των δυνάμεων της αλλαγής προκειμένου να διατηρηθεί το κοινωνικό και πολιτικό status quo» και ως μια «αμυντική ιδεολογία» για την αντιμετώπιση των «διασπαστικών επιπτώσεων της εκβιομηχάνισης στην κοινωνική και οικονομική δομή της Γερμανίας». Κατά τη γνώμη του Βέλερ, ο σοσιαλιμπεριαλισμός ήταν μια συσκευή που επέτρεψε στη γερμανική κυβέρνηση να αποσπάσει την προσοχή του κοινού από τα εσωτερικά προβλήματα και να διατηρήσει την υπάρχουσα κοινωνική και πολιτική τάξη. Ο Βέλερ υποστήριξε ότι οι κυρίαρχες ελίτ χρησιμοποιούσαν τον σοσιαλιμπεριαλισμό ως κόλλα για να συγκρατήσουν μια διασπασμένη κοινωνία και να διατηρήσουν τη λαϊκή υποστήριξη για το κοινωνικό status quo. Ο Βέλερ υποστήριξε ότι η γερμανική αποικιακή πολιτική στη δεκαετία του 1880 ήταν το πρώτο παράδειγμα σοσιαλιμπεριαλισμού σε δράση και ακολουθήθηκε από το Σχέδιο Τίρπιτς για την επέκταση του Γερμανικού Ναυτικού ξεκινώντας το 1897. Από αυτή την άποψη, ομάδες όπως η Αποικιακή Εταιρεία και η Ναυτική Ένωση θεωρούνται όργανα για την κινητοποίηση της δημόσιας υποστήριξης από την κυβέρνηση. Οι απαιτήσεις για προσάρτηση του μεγαλύτερου μέρους της Ευρώπης και της Αφρικής στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο θεωρούνται από τον Βέλερ ως η κορυφή του σοσιαλιμπεριαλισμού.
Ο Βρετανός μαρξιστής ιστορικός Τζεφ Ίλι, υποστηρίζει ότι υπάρχουν τρία ελαττώματα στη θεωρία του Βέλερ για τον σοσιαλιμπεριαλισμό. Το πρώτο είναι ότι ο Βέλερ πιστώνει τους ηγέτες, όπως ο Ναύαρχος Άλφρεντ φον Τίρπιτς και ο Πρίγκιπας Μπέρνχαρντ φον Μπύλοβ, με μεγαλύτερο βαθμό όρασης από αυτό που στην πραγματικότητα διέθεταν. Το δεύτερο είναι ότι πολλές από τις ομάδες πίεσης στα δεξιά που υποστήριζαν μια ιμπεριαλιστική πολιτική για τη Γερμανία δεν ήταν δημιουργήματα της κυβέρνησης και στην πραγματικότητα απαιτούσαν συχνά πολύ πιο επιθετικές πολιτικές από αυτές που ήταν διατεθειμένη να αναλάβει η κυβέρνηση. Το τρίτο ήταν ότι πολλές από αυτές τις ιμπεριαλιστικές ομάδες λόμπι απαιτούσαν μια πολιτική πολιτικής και κοινωνικής μεταρρύθμισης στο εσωτερικό, εκτός από τον ιμπεριαλισμό στο εξωτερικό. Ο Ίλι υποστήριξε ότι αυτό που απαιτείται στη σκέψη για τον σοσιαλιμπεριαλισμό είναι μια ευρύτερη εικόνα με μια αλληλεπίδραση από πάνω και από κάτω, και μια ευρύτερη άποψη της σχέσης μεταξύ του ιμπεριαλισμού στο εξωτερικό και της εσωτερικής πολιτικής.
Μία από τις πιο αξιοσημείωτες χρήσεις της έννοιας του σοσιαλιμπεριαλισμού ήταν από τον Βρετανό μαρξιστή ιστορικό Τίμοθι Μέισον, ο οποίος υποστήριξε ότι ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος προκλήθηκε από τον σοσιαλιμπεριαλισμό. Κατά τη γνώμη του Μέισον, η γερμανική εξωτερική πολιτική καθοδηγήθηκε από εσωτερικές πολιτικές εκτιμήσεις και η έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1939 έγινε καλύτερα κατανοητή ως μια «βάρβαρη παραλλαγή του σοσιαλιμπεριαλισμού». Ο Μέισον υποστήριξε ότι «η Ναζιστική Γερμανία ήταν πάντα σκυμμένη κάποια στιγμή σε έναν μεγάλο πόλεμο επέκτασης». Ωστόσο, ο Μέισον δηλώνει ότι η χρονική στιγμή ενός τέτοιου πολέμου καθορίστηκε από τις εγχώριες πολιτικές πιέσεις, ειδικά όσον αφορά μια αποτυχημένη οικονομία. Σύμφωνα με τον Μέισον, μέχρι το 1939, η «υπερθέρμανση» της γερμανικής οικονομίας που προκλήθηκε από τον επανεξοπλισμό, η αποτυχία διαφόρων σχεδίων επανεξοπλισμού που προκλήθηκαν από τις ελλείψεις ειδικευμένων εργαζομένων, η βιομηχανική αναταραχή που προκλήθηκε από την κατάρρευση των γερμανικών κοινωνικών πολιτικών και η απότομη πτώση της ποιότητας ζωής για τα πρότυπα της γερμανικής εργατικής τάξης, ανάγκασαν τον Χίτλερ να πραγματοποιήσει τον πόλεμο σε χρόνο και τόπο που δεν επέλεξε. Ο Μέισον υποστήριξε ότι, όταν αντιμετώπισε τη βαθιά κοινωνικο-οικονομική κρίση, η ναζιστική ηγεσία είχε αποφασίσει να ξεκινήσει μια ανελέητη εξωτερική πολιτική «συντριβής και αρπαγής» της κατάληψης εδαφών στην Ανατολική Ευρώπη που θα μπορούσαν ανελέητα να λεηλατηθούν για να υποστηρίξουν το βιοτικό επίπεδο στη Γερμανία. Ο Μέισον περιέγραψε τη γερμανική εξωτερική πολιτική ως καθοδηγούμενη από ένα καιροσκοπικό σύνδρομο «επόμενου θύματος» μετά τη Προσάρτηση της Αυστρίας , στην οποία η «ασωτία των επιθετικών προθέσεων» καλλιεργούνταν από κάθε επιτυχημένη κίνηση εξωτερικής πολιτικής. Κατά τη γνώμη του Μέισον, η απόφαση να υπογράψει το Γερμανοσοβιετικό Σύμφωνο μη Επίθεσης και να επιτεθεί στην Πολωνία, και με τον κίνδυνο ενός πολέμου με τη Βρετανία και τη Γαλλία, ήταν μια εγκατάλειψη από τον Χίτλερ του προγράμματος εξωτερικής πολιτικής του, που περιγράφεται στο Ο Αγών μου και Δεύτερο Βιβλίο, και αναγκάστηκε από την ανάγκη να καταλάβει και να λεηλατήσει εδάφη στο εξωτερικό για να αποτρέψει την κατάρρευση της γερμανικής οικονομίας. Η θεωρία του Μέισον για τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ως πράξη σοσιαλιμπεριαλισμού και ως ξαφνική «φυγή στον πόλεμο» στο 1939 επρόκειτο να τον εμπλέξει τη δεκαετία του 1980 σε μια συζήτηση με τον Βρετανό ιστορικό Ρίτσαρντ Όβερι.
Πηγές
Κατηγορία:Κομμουνιστική ορολογία Κατηγορία:Σχέσεις Κίνας-Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Διεθνείς σχέσεις της Κίνας Κατηγορία:Διεθνείς σχέσεις της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Μαοϊκή ορολογία Κατηγορία:Ορολογία πολιτικής επιστήμης Κατηγορία:Σοσιαλισμός
Γλώσσα Ιναμπακνόν
Η γλώσσα Ιναμπακνόν (ISO 639-3: abx, Ethnologue: abx, Glottolog: inab1237 ) κατατάσσεται στις αυστρονησιακές γλώσσες και χρησιμοποιείται στην περιοχή Καπούλ Σινάμα των κεντρικών Φιλιππίνων. Χρησιμοποιείται από 26.400 ομιλητές, σύμφωνα με την απογραφή του 2010, και για την γραφή της χρησιμοποιείται η λατινική γραφή. Είναι επίσης γνωστή ως Αμπακνόν ή Καπουλένιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλώσσες των Φιλιππίνων
Φρούριο του Ντρίσι Τζάβαχααντ
Το Φρούριο του Ντρίσι Τζάβαχααντ ( დრისის ჯავახაანთ ციხე) είναι ένα φρούριο που βρίσκεται ψηλά στην κορυφή ενός βράχου, στην αριστερή όχθη του ποταμού Τετζάμι, 400 μέτρα δυτικά του χωριού Τσκοπιάνι, στο δήμο Κάσπι του μχάρε Σίντα-Κάρτλι της Γεωργίας. Το ερειπωμένο συγκρότημα κτιρίων περιλαμβάνει ένα κάστρο, ένα οχυρωματικό τείχος, μια εκκλησία, έναν πύργο και ένα παλάτι.
Ιστορία
Το φρούριο χρονολογείται του Μεσαίωνα και δεν υπάρχουν πολλές ιστορικές αναφορές γι'αυτό. Ανήκε στην οικογένεια Τζαβαχισβίλι.
Περιγραφή
Όλα τα κτίρια του φρουρίου, εκτός από την εκκλησία, είναι κατασκευασμένα από αμμόλιθους και βότσαλα.
Παλάτι: ένα διώροφο κτίριο στα νότια που είναι κατεστραμμένο τώρα.
Εκκλησία: έχει διαστάσεις 6,35 x 4,65 μ. και είναι χτισμένη με πράσινο τόφφο.
Πύργος: είναι ορθογώνιου σχήματος διαστάσεων 5,8 x 3,9 μ. Ήταν τετραόροφος, αλλά οι ανώτεροι όροφοι έχουν καταρρεύσει.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ακίνητα Πολιτισμικά Μνημεία Εθνικής Σημασίας της Γεωργίας
Τάσος Γριτσόπουλος
Ο '''Τάσος Αθ. Γριτσόπουλος''' (Δημητσάνα, Ιανουάριος 1911 – Αθήνα, 21 Δεκεμβρίου 2008) υπήρξε ιστορικός, ιστοριοδίφης, φιλόλογος και συγγραφέας.
Βιογραφικά στοιχεία
Σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών την περίοδο 1928-1932 ενώ υπηρέτησε το 1940 ως έφεδρος ανθυπολοχαγός στον ελληνοϊταλικό πόλεμο. Στα 1940 διορίστηκε επιμελητής αρχαιοτήτων Γορτυνίας ενώ στη συνέχεια έφορος του φορέα με τον τότε τίτλο «Δημόσια Βιβλιοθήκη της Σχολής της Δημητσάνας, Ιστορικό Αρχείο Γορτυνίας». Αργότερα, το 1949, ταξινόμησε το Αρχείο Βλαχογιάννη στα Γενικά Αρχεία του Κράτους. Την περίοδο 1940-1954 εκδίδει παράλληλα διάφορα λαογραφικά μελετήματα σε σχέση με τη γενέτειρά του Δημητσάνα. Τον ενδιέφερε επίσης η μελέτη και άλλων αρχείων της Πελοποννήσου, όπως της Ηλείας, της Γορτυνίας, της λοιπής Αρκαδίας κ.λπ.
Το 1958 πήρε μετάταξη στη Μέση Εκπαίδευση και το 1967 έφτασε στο βαθμό Γενικού Επιθεωρητή και Επόπτη Μέσης Εκπαίδευσης. Το 1962 υπηρέτησε στο Γυμνάσιο Δημητσάνας, ενώ παράλληλα διατηρούσε, χωρίς αμοιβή, τη θέση του εφόρου της εκεί Βιβλιοθήκης. Κατά τη θητεία του στη Μέση Εκπαίδευση, μεταξύ 1962-1968, υπηρέτησε σε διάφορα Γυμνάσια και Λύκεια: στην Τρίπολη, το Μοσχάτο, τον Πειραιά, στο Διδασκαλείο Δημοτικής Εκπαίδευσης και στη Μαράσλειο Παιδαγωγική Ακαδημία. Το έτος 1966 ανακηρύχτηκε Διδάκτωρ της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών με βαθμό «άριστα».
Το 1969 εξελέξη στο αξίωμα του γενικού γραμματέα, ενώ λίγο αργότερα σε αυτό του προέδρου της Εταιρείας Πελοποννησιακών Σπουδών, θέσεις από τις οποίες εργάστηκε με τέτοιο τρόπο ώστε συνέβαλε στο να αποκτήσει η Εταιρεία αίγλη, μεγάλη επιστημονική καταξίωση και διεθνή αναγνώριση. Ο Κωνσταντίνος Ρωμαίος τον χαρακτήρισε στα 1986 ως στηλοβάτη και αναμορφωτή της Εταιρείας καθώς και πραγματικό ευεργέτη της. Κατέχοντας θέσεις ευθύνης στην Εταιρεία Πελοποννησιακών Σπουδών επόπτευε την περιοδική επιστημονική έκδοσή της με την ονομασία «Πελοποννησιακά» ενώ η Εταιρεία επί Γριτσόπουλου εξέδοσε επίσης πρακτικά επιστημονικών συνεδρίων τοπικών και διεθνών σπουδών τα οποία διοργάνωσε η ίδια. Υπήρξε πρόεδρος της Εταιρείας Πελοποννησιακών Σπουδών την περίοδο 1987-2008, μέχρι και τον θάνατό του. Οι 5.000 τόμοι της προσωπικής του βιβλιοθήκης αποτέλεσαν τη βάση της βιβλιοθήκης της Εταιρείας Πελοποννησιακών Σπουδών.
«Ο Γριτσόπουλος στα χρόνια της ενεργής συγγραφικής του δραστηριότητας δημοσιεύει κυρίως ποικίλα άρθρα και μονογραφίες με έμφαση στη εκκλησιαστική ιστορία και την ιστορία των νεώτερων χρόνων της τουρκοκρατίας, όπως αναφέρει ο ίδιος, και των χρόνων της Ελληνικής Επανάστασης. Επιδιώκει να επιστρέψει και να εργαστεί στον τόπο που γεννήθηκε τη Δημητσάνα και του δίνεται η ευκαιρία μέσω της δημιουργίας του αρχείου και της Βιβλιοθήκης».
Συμμετείχε επίσης ενεργά τόσο στην Εταιρεία Ιστορικών Σπουδών επί του Νεωτέρου Ελληνισμού, αρχικά ως γενικός γραμματέας και μετέπειτα πρόεδρος και διηύθυνε την περιοδική επιστημονική έκδοσή της με την ονομασία «Μνημοσύνη», όσο και ως ιδρυτής και πρόεδρος της Ενώσεως Επιστημονικών Εταιρειών Ελλάδος και διηύθυνε την περιοδική επιστημονική έκδοσή της με την ονομασία «Επιστημονική Κυψέλη».
Συμμετείχε επίσης σε αρκετά συμβούλια διαχείρισης κληροδοτημάτων και φιλανθρωπικών δράσεων. Λίγες ημέρες πριν αποβιώσει είδε τα Αρχεία Αντωνόπουλου να γίνονται κτήμα της Βιβλιοθήκης Δημητσάνας.
Εργογραφία
(ενδεικτικά)
Βιβλιοκριτικές
Έχει δημοσιεύσει βιβλιοκρισίες σε έγκυρα επιστημονικά περιοδικά, όπως: στο «Δελτίον της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας», στην «Επετηρίδα της Εταιρείας Βυζαντινών Σπουδών», στον «Παρνασσό», στα «Ελληνικά», στα «Μακεδονικά» και συστηματικώς και με υπεύθυνη αποστολή, όπως ο ίδιος ανέφερε, στα «Πελοποννησιακά» και στην «Μνημοσύνη».
Εισηγήσεις-Ομιλίες
(ενδεικτικά)
Συμμετοχή σε συλλογικά έργα
(ενδεικτικά)
Επιμέλειες
(ενδεικτικά)
Tιμητικές διακρίσεις
Έχει ανακηρυχτεί για το σύνολο του πνευματικού του έργου Επίτιμος Δημότης των δήμων Τριπόλεως και Γαστούνης, ενώ έχει δεχθεί πολλές τιμητικές διακρίσεις από διάφορα επιστημονικά σωματεία, όπως η «Εταιρεία Φίλων του Λαού Αθηνών», ο Σύλλογος Αργείων «Ο Δαναός», ο Προοδευτικός Σύλλογος Ναυπλίου «Ο Παλαμήδης», η «Διακίδειος Σχολή Λαού Πατρών», ο «Σύλλογος προς διάδοση των γραμμάτων Καλαμάτας», η «Εταιρεία Βυζαντινών Σπουδών», η «Επιστημονική Εταιρεία Αθηνών», η «Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών» και «Αρχαιολογική Εταιρεία». Βραβεύτηκε επίσης από την Ακαδημία Αθηνών.
Τιμήθηκε επίσης: από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο με το οφφίκιο «του Άρχοντος Μεγάλου Ιερομνήμονος της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας», από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χριστόδουλο με τον «Χρυσό Σταυρό του Αποστόλου Παύλου» της Εκκλησίας της Ελλάδος, και από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Στεφανόπουλο με το παράσημο «Του Ταξιάρχη του Τάγματος του Φοίνικος».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί
Αβρούπολις
Ο Αβρούπολις (2ος αι. π.Χ.) ήταν βασιλιάς του θρακικού φύλου των Σαπαίων, «σύμμαχος και φίλος» («socius et amicus») των Ρωμαίων. Ο Αβρούπολις επιτέθηκε στις κτήσεις του Περσέως, του πρωτότοκου γιου του προσφάτως τότε αποβιώσαντος βασιλέως Φιλίππου Ε΄ της Μακεδονίας περί το 179 π.Χ., και τις λεηλάτησε μέχρι την Αμφίπολη, γενόμενος κύριος και των χρυσωρυχείων του Παγγαίου. Στη συνέχεια εκδιώχθηκε από τον Περσέα, γεγονός που συνετέλεσε στο ξέσπασμα του Γ΄ Μακεδονικού Πολέμου, καθώς οι Ρωμαίοι ενοχλήθηκαν από την εκδίωξη του συμμάχου τους.
Μία από τις αξιώσεις που προέβαλε η Ρώμη όταν κήρυξε τον πόλεμο αυτόν, που σήμανε το τέλος του επίσημου Μακεδονικού Βασιλείου, ήταν και η επαναφορά του Αβρουπόλιδος στον θρόνο του Ορισμένοι συγγραφείς, αρχαίοι και νεότεροι, θεωρούν την εκδίωξη του Αβρουπόλιδος από τον Περσέα ως ένα βασικό αίτιο του Γ΄ Μακεδονικού Πολέμου, ενώ μεταγενέστεροι Ρωμαίοι συγγραφείς και σύγχρονοι μελετητές τείνουν να τη θεωρούν ως πράξη αυτοάμυνας , με τη Ρώμη να τη χρησιμοποιεί απλώς ως ένα πρόσχημα για τον πόλεμο με τον Περσέα.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς των Οδρυσών Κατηγορία:Πρωταγωνιστές των Μακεδονικών Πολέμων
Μπιλ Ράσελ
Ο Ουίλιαμ Φέλτον «Μπιλ» Ράσελ (αγγλικά: William Felton "Bill" Russell, 21 Φεβρουαρίου 1934 – 31 Ιουλίου 2022) ήταν Αμερικανός καλαθοσφαιριστής που αγωνίζονταν ως σέντερ σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του με τους Μπόστον Σέλτικς. Θεωρείται ως ένας από τους κορυφαίους στην ιστορία του αθλήματος με 5 τίτλους πολυτιμότερου παίκτη του πρωταθλήματος (NBA MVP), ενώ σε συλλογικό επίπεδο κατέκτησε τον αριθμό ρεκόρ των 11 πρωταθλημάτων στα 13 χρόνια της ενεργού δράσης του. Ήταν χρυσός Ολυμπιονίκης το 1956 με την εθνική ομάδα των ΗΠΑ.
Η συσσώρευση ομαδικών τίτλων ξεκίνησε από την κολεγιακή περίοδο της ζωής του και συνεχίστηκε με την ομάδα της Βοστώνης, η οποία υπήρξε η πρώτη μεγάλη δυναστεία στην ιστορία του αθλήματος έχοντας σπουδαίους παίκτες και τον γεννημένο νικητή Ράσελ. Τα τρία τελευταία χρόνια της αγωνιστικής του παρουσίας ήταν και προπονητής καθοδηγώντας την ομάδα εντός και εκτός αγωνιστικού χώρου με απαράμιλλη επιτυχία. Έχοντας ως χαρακτηριστικό του παιχνιδιού του την αμυντική παρουσία σε μία εποχή που η στατιστική σε αυτό τον τομέα δεν ήταν ανεπτυγμένη, οδήγησε την ομάδα σε πέντε από τις επτά καλύτερες επιδόσεις άμυνας όλων των εποχών. Η επιπλέον δραστηριοποίησή του σε κοινωνικά ζητήματα συνέβαλε στην αναγνώρισή του ως ενός από τους μεγαλύτερους αθλητές της ιστορίας των Ηνωμένων Πολιτειών.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Μπιλ Ράσελ γεννήθηκε στο Μονρόε της Λουιζιάνα, σε μία από τις νότιες Πολιτείες των ΗΠΑ, όπου ο ρατσισμός ήταν ακόμη πολύ έντονος τη δεκαετία του 1940 και του 1950 και η οικογένειά του υπέφερε από αυτό. Λόγω του επαναλαμβανόμενου ρατσιστικού εκφοβισμού, η οικογένεια Ράσελ μετακόμισε στο Όκλαντ της Καλιφόρνια, όταν ακόμα ο Μπιλ ήταν 9 ετών. Εκεί βίωσε τη φτώχεια και μεγάλωσε σε μία περιθωριακή γειτονιά.
Ο πατέρας του περιγράφεται ως «σκληρός άντρας» και αρχικά ήταν επιστάτης σε εργοστάσιο χαρτιού. Αργότερα έγινε οδηγός φορτηγού όταν ξέσπασε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος. Πιο κοντά στη μητέρα του παρά στον πατέρα του, ο Ράσελ πληγώνεται όταν αυτή πεθαίνει ξαφνικά όταν ο μικρός ήταν 12 ετών. Ο πατέρας του εγκατέλειψε τη δουλειά του για μια θέση εργασίας σε χαλυβουργεία, ώστε να είναι πιο κοντά στα παιδιά του, καθώς δεν θα δούλευε νυχτερινές ώρες. Ο Ράσελ δήλωνε ότι ο πατέρας του έγινε τότε ο παιδικός του ήρωας.
Ως αγόρι ο Ράσελ αγωνίστηκε για να μάθει τις βασικές αρχές του μπάσκετ. Δεν επιλέγεται καν στην ομάδα του γυμνασίου του αν και ήταν καλός δρομέας και εξαιρετικός άλτης. Περισσότερο επιμελής παρά προικισμένος, εξασκήθηκε σκληρά τόσο στο μπάσκετ όσο και στο στίβο, και σταδιακά η μακρόπνοη ευφυΐα του, σε συνδυασμό με την εργασιακή ηθική και την εξυπνάδα του, άρχισαν να παράγουν αποτελέσματα. Έπαιξε με την ομάδα στο πρώτο έτος του γυμνασίου στο Γυμνάσιο McClymonds. Είναι μόνο κατά τη διάρκεια του δεύτερου και τρίτου  έτους όταν αρχίζει να ανακαλύπτει τον εαυτό του στο μπάσκετ. Περίπου αυτή την περίοδο, συνάντησε τον Τζορτζ Μάικαν, τον κορυφαίο καλαθοσφαιριστή των Μινεάπολις Λέικερς, ο οποίος τον ώθησε να προχωρήσει στο άθλημα. Ο Ράσελ αναγνωρίστηκε γρήγορα για το ασυνήθιστο τρόπο παιχνιδιού του στην άμυνα.
Κολέγιο
Ο Ράσελ αγνοήθηκε από τις ομάδες των κολεγίων και δεν έλαβε καμία προσφορά έως ότου ο Χαλ ΝτεΤζούλιο του Πανεπιστημίου του Σαν Φρανσίσκο (USF) τον είδε σε παιχνίδι με την ομάδα του γυμνασίου. Παρά τον χαμηλό αριθμό πόντων που σημείωσε ο Ράσελ και τα «κακά βασικά του», ο ΝτεΤζούλιο αντιλαμβάνεται το εξαιρετικό ένστικτο του νεαρού για το παιχνίδι, ειδικά σε κρίσιμες καταστάσεις. Γι' αυτό του πρόσφερε υποτροφία που ο Ράσελ αποδέχθηκε με ενθουσιασμό. Είναι ένα σημείο καμπής στη ζωή του νεαρού, που συνειδητοποιεί ότι το μπάσκετ είναι η μόνη του ευκαιρία να ξεφύγει από τη φτώχεια και τον ρατσισμό.
Ως εκ τούτου, ο Ράσελ εντάχθηκε στην ομάδα του Πανεπιστημίου του Σαν Φρανσίσκο το 1953. Όμως ο ίδιος και οι δύο ακόμη συμπαίκτες του Αφροαμερικάνοι έγιναν στόχοι ρατσιστικής κοροϊδίας από οπαδούς των αντίπαλων ομάδων καθώς και από υποστηρικτές του πανεπιστημίου. Σε ένα τουρνουά στην Οκλαχόμα το 1954, τα ξενοδοχεία αρνήθηκαν να φιλοξενήσουν μαύρους παίκτες. Σε ένδειξη διαμαρτυρίας, όλη η ομάδα αποφάσισε να κοιμηθεί σε ένα πανεπιστημιακό κοιτώνα που είχε μείνει κενός κατά τη διάρκεια των διακοπών. Χρόνια αργότερα, ο Ράσελ εξηγεί ότι αυτές οι εμπειρίες τον έκαναν ισχυρότερο: «Δεν επέτρεψα ποτέ να γίνω θύμα». Από την άλλη πλευρά στο γήπεδο, τα πάντα είναι πολύ πιο ευχάριστα για τον ταλαντούχο παίκτη καθώς οδηγεί τους Σαν Φρανσίσκο Ντονς σε δύο τίτλους πρωταθλήματος κολεγίων NCAA, το 1955 και το 1956, με εντυπωσιακό σερί 55 συνεχόμενων νίκων. Το 1955 ονομάστηκε καλύτερος παίκτης του NCAA και το 1956 UPI Player of the Year. Και τα δύο χρόνια ονομάστηκε Παίκτης της Χρονιάς του Ιδρύματος Χελμς και ήταν μέλος της All-American First Team. Κατά τη διάρκεια των χρόνων στο USF, ο Ράσελ έγινε ευρύτατα γνωστός για τη σιδερένια άμυνά του καθώς και για τις ικανότητες του στα κοψίματα με το μεγάλο άνοιγμα χεριών του (2,24 μέτρα), καταγράφοντας έως και 13 κοψίματα στο ίδιο παιχνίδι. Γίνεται το επίκεντρο της ομάδας του USF που γίνεται γρήγορα σημείο αναφοράς στον κόσμο του κολεγιακού μπάσκετ. Το περιοδικό Sports Illustrated γράφει στη συνέχεια: «Εάν ο Ράσελ μάθει ποτέ να σκοράρει καλάθια, θα πρέπει να ξαναγράψουμε τους κανόνες του μπάσκετ». Κατά τη διάρκεια της καριέρας του στο κολέγιο είχε κατά μέσο όρο 20,7 πόντους και 20,3 ριμπάουντ ανά παιχνίδι. Η αμυντική του συμβολή δεν αντικατοπρίζεται πάντα καλά από τα στατιστικά στοιχεία, όμως όπως είπε και ο ίδιος αργότερα «όπως παίζω, η ομάδα μου κερδίζει». Στον τελικό του NCAA του 1956 απέναντι στο Πανεπιστήμιο της Άιοβα (24 Μαρτίου) είχε 26 πόντους, 27 ριμπάουντ και 20 κοψίματα. Η κυριαρχία του είναι τέτοια που το NCAA πρέπει να θεσπίσει νέους κανόνες: από το 1956, το πλάτος της ρακέτας διευρύνθηκε σε 12 από 6 πόδια (3,66 μέτρα από 1,83). Ένας άλλος κανόνας εφαρμόστηκε σε απάντηση στο παιχνίδι του Ράσελ (και του αντιπάλου του Ουίλτ Τσάμπερλεϊν) ήταν η απαγόρευση κοψίματος της μπάλας στην καθοδική πορεία της, καθώς και οι δύο παίκτες υπήρξαν οι κορυφαίοι της ιστορίας του αθλήματος στα κοψίματα.
Εκτός από μπάσκετ, ο Ράσελ αντιπροσωπεύει το USF στη διαδρομή και σε αγώνες στίβου, όπως τα 400 μέτρα. Στην ετήσια κατάταξη του Track and Field News τερμάτισε το έτος 1956 με την έβδομη καλύτερη επίδοση στον κόσμο. Την ίδια χρονιά, ο Ράσελ κέρδισε σε αγώνες άλματος σε ύψος στους διαγωνισμούς της Ένωσης Αμερικανικών Πανεπιστημίων (AAU), όπου πήδηξε 2,06 μέτρα. Η επίδοση αυτή παραμένει ακατάρριπτη για το Πανεπιστήμιο, ήταν μόλις έξι εκατοστά χαμηλότερη από την επίδοση του χρυσού Ολυμπιονίκη των Αγώνων της Μελβούρνης και θα του έδινε την τέταρτη θέση.
Ολυμπιακοί Αγώνες 1956
Ο Ράσελ επιλέχθηκε ως αρχηγός της αμερικανικής εθνικής ομάδας που θα συμμετείχε τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1956 στη Μελβούρνη. Είχε την ευκαιρία να μην συμμετάσχει καθώς είχε ήδη έρθει σε συμφωνία με τους Μπόστον Σέλτικς αλλά ο ίδιος επέμενε να αγωνιστεί αποδεικνύοντας ότι το συμβόλαιό του ήταν για μετά την Ολυμπιάδα. Βοηθά στην επιτυχία της ομάδας των Ηνωμένων Πολιτειών που κέρδισε το χρυσό μετάλλιο, νικώντας τη  Σοβιετική Ένωση με 89–55 στον τελικό. Η αμερικανική επιλογή κυριαρχεί στην διοργάνωση, κερδίζοντας τους αγώνες της με διαφορά 53,5 πόντων κατά μέσο όρο. Ο Ράσελ ήταν ο κορυφαίος σκόρερ της ομάδας με 14,1 πόντους ανά παιχνίδι.
Τα τρία πρώτα χρόνια
Το καλοκαίρι του 1956 ο προπονητής των Σέλτικς Ρεντ Άουερμπαχ έχει πληροφορηθεί για τις ικανότητες του Ράσελ και τελικά συμφωνεί μαζί του. Ο Ράσελ αρνήθηκε να αγωνιστεί στους Σεντ Λούις Χοκς από τους οποίους και επιλέχθηκε στο νούμερο 3 τονίζοντας πως δεν πρόκειται να αγωνιστεί σε μία τόσο ρατσιστική πόλη, και συμφώνησε με το σύλλογο της Βοστώνης που ήταν ο πρώτος που είχε μαύρο παίκτη στις τάξεις της. Λόγω των Ολυμπιακών Αγώνων, έχασε την αρχή της πρώτης σεζόν του ΝΒΑ και δεν συμμετείχε στους αγώνες μέχρι τον Δεκέμβριο. Σε αυτό το πρώτο έτος είχε κατά μέσο όρο 14,7 πόντους σε 48 παιχνίδια, ενώ καθιερώθηκε ως ο καλύτερος ριμπάουντερ με 19,6 ριμπάουντ ανά παιχνίδι. Κατά τη διάρκεια αυτής της αγωνιστικής περιόδου, η ομάδα της Βοστώνης έχει πέντε μελλοντικά μέλη του Hall of Fame στις τάξεις της. Η διοίκηση πίστευε τόσο τον νεαρό σέντερ που του πρόσφερε πρώτο ετήσιο μισθό 24.000 δολαρίων, μόλις χίλια λιγότερα από του κορυφαίου της Μπομπ Κούζι. Στις προηγούμενες χρονιές, οι Σέλτικς είχαν δείξει καλή επιθετική δράση, αλλά δεν είχαν αυστηρότητα στην άμυνα για να κερδίσουν τους μεγάλους αγώνες. Με την αμυντική παρουσία του Ράσελ έθεσαν τα θεμέλια γι' αυτό που θα γίνει μία από τις κορυφαίες ομάδες μπάσκετ όλων των εποχών. Η ομάδα δουλεύοντας πολύ με την άμυνα και με τον ψηλό της παίκτη να κόβει ασταμάτητα τις προσπάθειες των αντιπάλων (δεν καταγράφονταν τότε στην στατιστική) οδηγούσε τελικά σε απώλεια επιθέσεων, στοιχείο συνώνυμο με εύκολα καλάθια στην αντεπίθεση.
Αυτή η προσέγγιση στο παιχνίδι τους επέτρεψε να ολοκληρώσουν την κανονική περίοδο με επίδοση 44 νίκες και 28 ήττες και την πρώτη θέση στην Ανατολική Περιφέρεια αλλά και σε ολόκληρο το NBA. Αυτό ήταν το δεύτερο καλύτερο ρεκόρ της ομάδας μετά από την πρώτη σεζόν 1946–47. Χάρη στη θέση τους, οι Σέλτικς παίζουν απευθείας τον τελικό της περιφέρειας κατά τη διάρκεια των πλέι οφ. Εκεί συναντούν την ομάδα των Σίρακιουζ Νάσιοναλς. Στο πρώτο παιχνίδι της σειράς (31 Μαρτίου 1957), ο Ράσελ έχει ένα από τα καλύτερα παιχνίδια της καριέρας του με 16 πόντους και 31 ριμπάουντ καθώς και 7 κοψίματα, οδηγώντας την ομάδα στη νίκη με 108–89. Οι Σέλτικς αποκλείουν τους αντιπάλους σε τρεις αγώνες και προχωρούν στους τελικούς του ΝΒΑ. Στον τελικό η ομάδα της Βοστώνης είναι αντιμέτωποι με την Σεντ Λούις Χοκς. Μετά τα πρώτα έξι παιχνίδια της σειράς, οι δύο ομάδες έχουν από τρεις νίκες. Η τύχη του τελικού αποφασίζεται στον έβδομο και τελευταίο αγώνα, στις 13 Απριλίου 1957. Κατά τη διάρκεια αυτού του αγώνα ο Ράσελ έκανε μια αποφασιστική κίνηση: με 40 δευτερόλεπτα να απομένουν, ο παίκτης των Χοκς Τζακ Κόλεμαν βγήκε σε αντεπίθεση και κατευθύνθηκε για το καλάθι. Ο Ράσελ με ταχύτητα από την άλλη άκρη του γηπέδου, έκανε μια απελπισμένη επιστροφή και κόβει το σουτ που θα είχε δώσει στους αντιπάλους προβάδισμα τριών πόντων. Κρατά την μπάλα και σκοράρει το καλάθι που δίνει στους Σέλτικς πλεονέκτημα ενός πόντου (102–101) τελειώνοντας τη συνάντηση με 19 πόντους και 32 ριμπάουντ. Το παιχνίδι κέρδισαν τελικά οι Σέλτικς με 125–123 μετά από δύο παρατάσεις. Ήταν ο πρώτος τίτλος ΝΒΑ για το σύλλογο της Βοστώνης. Ο Ράσελ έγινε ο πρώτος παίκτης που κέρδισε κολεγιακό τίτλο, πρωτάθλημα NBA και χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο.
thumb|left|Ρεντ Άουερμπαχ και Μπιλ Ράσελ το 1956
Στη δεύτερη σεζόν του, ο Ράσελ είχε κατά μέσο όρο 16,6 πόντους και 22,7 ριμπάουντ ανά παιχνίδι και είναι ο πρώτος ριμπάουντερ στο πρωτάθλημα. Στον αγώνα της 16ης Νοεμβρίου 1957 με αντίπαλο τους Φιλαδέλφεια Ουόριορς μάζεψε 49 ριμπάουντ, συντριβοντας το προηγούμενο ρεκόρ που ήταν 39. Παράδοξα, ο σέντερ των Σέλτικς ανακηρύχθηκε ο πολυτιμότερος παίκτης στο NBA (ο πρώτος τίτλος του NBA MVP), ενώ εξελέγη μόνο στη δεύτερη καλύτερη ομάδα του πρωταθλήματος. Αυτή η κατάσταση συνέβη πολλές φορές στην καριέρα του: το NBA εξηγεί ότι άλλοι παίκτες του πρωταθλήματος είναι πιο ολοκληρωμένοι από αυτόν, αλλά ότι ο Ράσελ είναι πράγματι ο πιο πολύτιμος παίκτης για την ομάδα του. Για δεύτερη συνεχή χρονιά, οι Σέλτικς έχουν το καλύτερο ρεκόρ κατά τη διάρκεια της κανονικής περιόδου με 49 νίκες, κυριαρχούν στους τελικούς της Ανατολικούς Περιφέρειας και προχωρούν στους τελικούς του ΝΒΑ με τον ίδιο αντίπαλο, τους Χοκς. Οι ομάδες ήταν ισόπαλες στα δύο πρώτα παιχνίδια αλλά στο τρίτο παιχνίδι, ο Ράσελ τραυματίστηκε στον αστράγαλο, απουσίαζε στα επόμενα δύο και επέστρεψε στο έκτο της σειράς. Οι Χοκς εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία και κατέκτησαν το πρωτάθλημα με 4–2. Κατά τη διάρκεια της αγωνιστικής περιόδου 1958–59, ο Ράσελ συνέχισε να επιδεικνύει το ταλέντο του με 16,7 πόντους και 23,0 ριμπάουντ ανά παιχνίδι. Αυτή η σεζόν σηματοδότησε την έναρξη μίας από τα μεγαλύτερες παραστάσεις ριμπάουντ όλων των εποχών: κατά τα επόμενα επτά χρόνια ο Ράσελ είχε κατά μέσο όρο πάνω από 23 ριμπάουντ κάθε σεζόν. Οι Σέλτικς καταρρίπτουν το ρεκόρ για τον αριθμό των νικών με 52 νίκες και ο Ράσελ φέρνει την ομάδα στους τελικούς του NBA. Ο τελικός του 1959 είδε τους Σέλτικς να ξαναπαίρνουν το στέμμα τους νικώντας τους Μινεάπολις Λέικερς με 4–0.
1960–1966
Η σεζόν 1959–60 σηματοδότησε το ντεμπούτο στο NBA του θρυλικού σέντερ των  Φιλαδέλφεια Ουόριορς Ουίλτ Τσάμπερλεϊν. Οι Σέλτικς κέρδισαν 59 παιχνίδια στην κανονική περίοδο, συμπεριλαμβανομένης μιας σειράς 17 νικών και συναντήθηκαν με τους Ουόριορς στον τελικό της Ανατολικής Περιφέρειας. Ο Τσάμπερλεϊν σημείωσε περισσότερους πόντους από τον αντίπαλό του αλλά οι Σέλτικς κερδίζουν τη σειρά με 4–2. Στον τελικό η ομάδα της Βοστώνης νίκησαν τους Χοκς με 4–3 και κερδίζει ένα νέο τίτλο του NBA. Ο Ράσελ καταγράφει 40 ριμπάουντ στο δεύτερο παιχνίδι, μετά καταγράφει 22 πόντους και 35 ριμπάουντ στην έβδομη αποφασιστική συνάντηση που δίνει τη νίκη στους Σέλτικς με σκορ 122–103.
Η σεζόν 1960–61 ήταν μια ακόμη καλή χρονιά για τον Ράσελ, ο οποίος είχε κατά μέσο όρο 16,9 πόντους και 23,9 ριμπάουντ ανά παιχνίδι. Η ομάδα του ολοκλήρωσε την κανονική περίοδο με επίδοση 57 νίκων και 22 ήττες, εξασφαλίζοντας μία νέα συμμετοχή στα πλέι οφ. Οι Σέλτικς κέρδισαν τις Συρακούσες στους τελικούς της Ανατολικής Περιφέρειας με 4–0, πριν κερδίσουν έναν άλλο τίτλο νικώντας τους Χοκς του Σεντ Λούις στον τελικό με 4–1. Στο πέμπτο παιχνίδι ο Ράσελ σημείωσε 30 πόντους και μάζεψε 38 ριμπάουντ. Στα πλέι οφ ο Ράσελ καταγράφει μέσο όρο 29,9 ριμπάουντ ανά παιχνίδι, επίδοση ρεκόρ.
Πριν την έναρξη της 1961–62, σε αγώνα προετοιμασίας πριν την έναρξη του πρωταθλήματος που διοργανώθηκε στο Λέξινγκτον της Βιρτζίνια με αντίπαλο τους Χοκς, η άρνηση υπαλλήλων του ξενοδοχείου φιλοξενίας να σερβίρουν καφέ σε δύο μαύρους παίκτες, οδήγησε το Ράσελ να πρωτοστάτησει στην αποχώρηση και των άλλων μαύρων καλαθοσφαιριστών των Σέλτικς και δύο ακόμη από τους Χοκς πριν την έναρξη της συνάντησης. Ο αγώνας τελικά διεξηχθεί χωρίς αυτούς, όμως η δήλωση του Ράσελ έμεινε περισσότερο στις μνήμες: «Συνειδητοποιώ ότι είμαστε αποδεκτοί ως διασκεδαστές, αλλά ότι δεν είμαστε αποδεκτοί ως άνθρωποι σε ορισμένα μέρη». Στον αγωνιστικό τομέα, ο Ράσελ είχε την καλύτερη επιθετική χρονιά με 18,9 πόντους μαζί με 23,6 ριμπάουντ. Είναι στην τρίτη θέση στις προβλέψεις για τον τίτλο του καλύτερου παίκτη στο NBA, πίσω από τον Τσάμπερλεϊν - ο οποίος δημιουργεί νέα ρεκόρ με μέσο όρο στη σεζόν 50,4 πόντους και το ρεκόρ πόντων σε μια συνάντηση με 100 πόντους και είναι ο κορυφαίος ριμπάουντερ του πρωταθλήματος με κατά μέσο όρο 25,6 ανά παιχνίδι - και ο Όσκαρ Ρόμπερτσον - που έχει την πρώτη σεζόν με τριπλ-νταμπλ μέσους όρους από ένα παίκτη. Ωστόσο, παρά την εξαιρετική χρονιά αυτών των δύο παικτών, ο Ράσελ κατέκτησε τον τίτλο του MVP λαμβάνοντας 297 ψήφους στην πιο αμφιλεγόμενη αντίστοιχη εκλογή στην ιστορία του πρωταθλήματος. Οι Σέλτικς έγιναν η πρώτη ομάδα που νίκησε σε 60 παιχνίδια σε μία κανονική περίοδο και κέρδισε τον τέταρτο τίτλο στους τελικούς του ΝΒΑ το 1962, νικώντας τους Λος Άντζελες Λέικερς στο έβδομο παιχνίδι με 122–108. Ο Ράσελ έκανε ρεκόρ με 189 ριμπάουντ σε σειρά 7 αγώνων τελικών. Κατά τη διάρκεια αυτού του τελευταίου παιχνιδιού (29 Μαρτίου) ήταν αποφασιστικός: σημειώνει 30 πόντους και μαζεύει 40 ριμπάουντ, επίδοση ρεκόρ σε τελικούς του πρωταθλήματος, ενώ είχε και τουλάχιστον 8 κοψίματα.
Κατά τη διάρκεια της σεζόν 1962–63, οι Σέλτικς οδηγήθηκαν και πάλι από το Ράσελ: έχει εξαιρετική χρονιά κερδίζοντας τον τέταρτο τίτλο του καλύτερου παίκτη του NBA,  καθώς και το τρόπαιο του καλύτερου παίκτη του All Star Game του 1963 μετά το παιχνίδι του με 19 πόντους και 24 ριμπάουντ για την ομάδα της Ανατολής. Η ομάδα της Βοστώνης φτάνει και πάλι στους τελικούς του ΝΒΑ, όπου συναντούν και πάλι τους Λος Άντζελες Λέικερς. Αυτή τη φορά οι Σέλτικς κέρδισαν τον τίτλο σε έξι παιχνίδια. Κατά τη διάρκεια της κανονικής περιόδου 1963–64, η ομάδα της Βοστώνης επιτυγχάνει και πάλι πολύ καλή επίδοση με 58 νίκες και 22 ήττες. Ο Ράσελ συμβάλλει με 15 πόντους και 24,7 ριμπάουντ ανά παιχνίδι, που είναι το ρεκόρ της καριέρας του. Τελείωσε έτσι στην πρώτη θέση στην κατάταξη των ριμπάουντερ, μπροστά από τον Τσάμπερλεϊν, ο οποίος του στερούσε την πρώτη θέση από την άφιξή του στο NBA. Στον τελικό του πρωταθλήματος η νίκη επί του Σαν Φρανσίσκο με 4–1, δίνει τον έκτο συνεχόμενο τίτλο και οι Σέλτικς γίνονται το πρώτο αμερικανικό επαγγελματικό αθλητικό σωματείο σε όλα τα αθλήματα που πέτυχε ένα τέτοιο επίτευγμα.
thumb|Με τους Μπόστον Σέλτικς Την επόμενη σεζόν 1964–65, οι Σέλτικς κατέρριψαν το δικό τους ρεκόρ με 62 νίκες στην κανονική περίοδο. Με 14,1 πόντους και 24,1 ριμπάουντ, ο Ράσελ κέρδισε τον δεύτερο συνεχόμενο τίτλο καλύτερου ριμπάουντερ του ΝΒΑ. Στις 11 Μαρτίου 1965 μάζεψε 49 ριμπάουντ σε συνάντηση με τους Ντιτρόιτ Πίστονς (112–100). Εκλέγεται επίσης για πέμπτη φορά MVP της κανονικής περιόδου, επίδοση ρεκόρ. Οι Σέλτικς προχωρούν ξανά στον τελικό της Ανατολικής Περιφέρειας με αντιπάλους τους Φιλαδέλφεια 76ερς, όπου παίζει ο Τσάμπερλεϊν. Η σύγκρουση των δύο παικτών είναι και πάλι το σημαντικότερο στοιχείο της σειράς: στο τρίτο παιχνίδι, ο Ράσελ μείωσε την επιθετική συμβολή του αντιπάλου του κατά τα πρώτα τρία τέταρτα της συνάντησης. Στην πέμπτη συνάντηση, ο Ράσελ έχει στατιστικά 28 ριμπάουντ, 10 κοψίματα, 7 ασίστ και 6 κλεψίματα. Η νίκη κρίνεται στην έβδομη και τελευταία συνάντηση: ο Ράσελ χάνει την μπάλα, ενώ οι Σέλτικς προηγούνται με ένα πόντο, 110–109 με πέντε δευτερόλεπτα να μένουν. Αλλά ο Τζον Χάβλιτσεκ έκανε ένα καθοριστικό κλέψιμο και κρατήσε τη νίκη και την πρόκριση για την ομάδα του. Το κλασικό Σέλτικς-Λέικερς βρίσκεται πάλι στο πρόγραμμα για τους τελικούς του NBA με την ομάδα της Ανατολής να κερδίζει και πάλι με 4–1 νίκες. Το συμβόλαιό του έληξε το καλοκαίρι του 1965 και ο Μπιλ Ράσελ υπέγραψε ένα νέο στις 28 Αυγούστου 1965 με το ποσό των 100.001 δολαρίων καθιστώντας τον έτσι τον υψηλότερο αμειβόμενο παίκτη στο πρωτάθλημα μπροστά από τον Τσάμπερλεϊν για μόνο ένα δολάριο περισσότερο.
Το επόμενο έτος ο Ράσελ για πρώτη φορά σε επτά σεζόν, δεν ξεπέρασε τα 23 ριμπάουντ στην κανονική περίοδο. Σημείωσε 12,9 πόντους και 22,8 ριμπάουντ στην ομάδα του που βρήκε τη Φιλαδέλφεια στον τελικό της Ανατολής. Ο Τσάμπερλεϊν και οι συμπαίκτες του αποτυγχάνουν ξανά με τελικό σκορ 4–1. Για πέμπτη φορά, συμπεριλαμβανομένων τεσσάρων σε πέντε σεζόν, ο τελικός βάζει τους Λέικερς εναντίον των Σέλτικς με τον τίτλο να πηγαίνει στη Βοστώνη, με τη νίκη που επιτεύχθηκε στο έβδομο παιχνίδι της σειράς. Ο Ράσελ, παρά τον τραυματισμό στο πόδι, μάζεψε 32 ριμπάουντ.
Τα τρία τελευταία χρόνια
Στο τέλος της σεζόν 1965–66, ο Άουερμπαχ αποφάσισε να παραιτηθεί από την προπονητική του θέση. Η διοίκηση της συλλόγου αποφάσισε να αναθέσει στον Ράσελ τη θέση του προπονητή συνεχίζοντας όμως και τη δραστηριότητα του ως παίκτη. Ο Ράσελ δεν το επιθυμούσε αλλά τελικά αποδέχθηκε και έγινε έτσι ο πρώτος Αφροαμερικανός που έγινε επικεφαλής προπονητής ομάδας του NBA και οποιασδήποτε άλλης σε όλα τα θεωρούμενα σημαντικά ομαδικά αθλήματα. Οι Σέλτικς τερμάτισαν δεύτεροι στην κανονική περίοδο, με την ομάδα της Φιλαδέλφειας να   τερματίζει με 68 νίκες και 13 ήττες, το καλύτερο ρεκόρ που είχε επιτευχθεί ποτέ. Οι δύο ομάδες συναντιούνται στον τελικό της Ανατολής, όπου η άμυνα της Βοστώνης ξεπεράστηκε από την επίθεση των Σίξερς που κέρδισε τη σειρά με 4–1. Η επόμενη χρονιά κυριαρχείται ξανά από την ομάδα της Φιλαδέλφειας. Οι Σέλτικς τελειώνουν την κανονική περίοδο με επίδοση 54 νίκες και 28 ήττες και στον τελικό της Ανατολής οι δύο ομάδες συναντώνται και πάλι. Οι Σέλτικς νίκησαν την πρώτη συνάντηση με σκορ 127–118, αγώνας που έγινε την επομένη του θανάτου του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ με την πρωτοβουλία των Ράσελ-Τσάμπερλεϊν για αναβολή της συνάντησης να αποτυγχάνει. Το δεύτερο παιχνίδι πραγματοποιείται μόνο πέντε ημέρες αργότερα, για να δοθεί το δικαίωμα στους συνολικά 13 μαύρους παίκτες (επτά των Σέλτικς και έξι των Σίξερς) να παρευρεθούν στην κηδεία. Οι Σίξερς νικούν όπως και στις δύο επόμενες συναντήσεις. Η απόφαση φαίνεται να έχει ληφθεί, ειδικά επειδή καμία ομάδα του NBA δεν κατάφερε ποτέ να καλύψει διαφορά 3 προς 1 για να νικήσει. Με δύο νίκες 122–104 και 114–106, οι Σέλτικς ισοσταθμίζουν και ταξιδεύουν στη Φιλαδέλφεια για το τελικό παιχνίδι της σειράς. Ο Ράσελ με την άμυνά του εμποδίζει τον Τσάμπερλεϊν να εκφράσει όλες τις επιθετικές του δυνατότητες, του αφήνει μόνο δύο προσπάθειες στο δεύτερο ημίχρονο. Στα 97–95 για τους Σέλτικς και 34 δευτερόλεπτα πριν τη λήξη, έγινε αποφασιστικός στις στιγμές κλεισίματος του παιχνιδιού: ευστόχησε σε ένα σουτ, έπειτα είχε ένα κόψιμο και συνέλαβε με ένα αμυντικό ριμπάουντ για να προσφέρει στη συνέχεια ασίστ για την τελευταία προσπάθεια. Οι Σέλτικς κέρδισαν τον αγώνα με 100–96. Βρήκαν τους Λέικερς στον τελικό του ΝΒΑ, τον οποίο κέρδισαν με 4–2 νίκες. Ο Ράσελ, παρά τα μειωμένα στατιστικά στοιχεία, παρέμεινε ο πρωταγωνιστής της ομάδας του: εξακολουθεί να καταγράφει 18,6 ριμπάουντ ανά παιχνίδι, που τον τοποθετεί τρίτο στο πρωτάθλημα, 12,5 πόντους και 4,6 ασίστ.
thumb| left|Ο Μπιλ Ράσελ αριστερά σε μία από τις μονομαχίες του με τον Ουίλτ Τσάμπερλεϊν το 1969
Η πόλη της Βοστώνης περιμένει τους Σέλτικς για να γιορτάσει τους ήρωές της, αλλά ο κύριος παίκτης απουσιάζει: ο Ράσελ τερματίζει την καριέρα του σε ηλικία 35 ετών αμέσως μετά τον τελευταίο αγώνα των τελικών (30 Ιουνίου) και διακόπτει όλους τους δεσμούς με το σύλλογο. Κύρια αιτία η κακή εικόνα του ιδίου για την κοινωνία της πόλης που πολλές φορές τον αντιμετώπισε με τρόπο κάθε άλλο παρά ως ήρωά της. Οπαδοί και οι δημοσιογράφοι αισθάνονται προδομένοι επειδή ο παίκτης εγκατέλειψε το σύλλογο, αφήνοντας την ομάδα χωρίς προπονητή και σέντερ και πούλησε την ιστορία της συνταξιοδότησής του για 10.000 δολάρια στο Sports Illustrated.
Ο Ράσελ θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους παίκτες στην ιστορία του NBA. Με 5 τίτλους MVP της κανονικής περιόδου υστερεί μόνο του Καρίμ Αμπντούλ Τζαμπάρ και μόνο ο Μάικλ Τζόρνταν έχει τον ίδιο αριθμό. Σε σύνολο ατομικών και ομαδικών τίτλων είναι δεύτερος με 17 μόνο πίσω από το Τζόρνταν. Οι ατομικές του επιδόσεις έμειναν στην ιστορία του NBA: έγινε ο πρώτος παίκτης που ολοκλήρωσε μία σεζόν με μέσο όρο περισσότερα από 20 ριμπάουντ. Κατά τη διάρκεια των 13 χρόνων της καριέρας του, πέτυχε αυτήν την επίδοση 10 φορές. Ήταν πρώτος ριμπάουντερ στην ιστορία του ΝΒΑ με 21.620, ρεκόρ που καταρρίφθηκε από τον Τσάμπερλεϊν, ενώ ο Ράσελ παραμένει δεύτερος, όπως και στο μέσο όρο (22,5 ανά παιχνίδι). Ήταν πρώτος ριμπάουντερ του πρωταθλήματος πέντε φορές: στις τρεις πρώτες σεζόν του με το 1957, 1958, 1959, 1964 και το 1965. Κατέχει τη δεύτερη καλύτερη επίδοση σε ένα παιχνίδι στην ιστορία με 51 ριμπάουντ (6 Φεβρουαρίου 1960 με αντίπαλο τους Σίρακιουζ Νάσιοναλς), μόνο πίσω από τον Τσάμπερλεϊν. Ωστόσο, έχει την καλύτερη απόδοση στο ημίχρονο, 37 ριμπάουντ, που δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια μιας συνάντησης με αντίπαλο τη Φιλαδέλφεια το 1957. Είναι επίσης στην κορυφή των ρεκόρ για τον αριθμό των ριμπάουντ που καταγράφηκαν σε μία συνάντηση τελικών: 40 εναντίον των Χοκς (29 Μαρτίου 1960). Τέλος, ο μέσος όρος ριμπάουντ σε πλέι οφ (24,9 ανά παιχνίδι) παραμένει ακατάρριπτο ρεκόρ. Η αμυντική του συμβολή θα ήταν περισσότερο στατιστικά εμφανής αν τα κοψίματα καταγράφονταν επίσημα κατά τη διάρκεια της καριέρας του. Από τα μέχρι τώρα γνωστά ο μέσος όρος του σε 159 παιχνίδια ήταν 8,1 ανά αγώνα, με τη χρησιμότητά τους (σύμφωνα με τους ειδικούς) ιδιαίτερη συγκρινόμενη με αυτή του στατιστικά υπέρτερου Τσάμπερλεϊν.
Επιθετικά, ο μέσος όρος της καριέρας του είναι 15,6 πόντοι, με χαμηλό ποσοστό ευστοχίας για παίκτη σε αυτή τη θέση (44,0 %). Ο μέσος όρος των πόντων του οφείλεται επίσης σε χαμηλό αριθμό προσπαθειών, 13,6 ανά παιχνίδι: δεν ήταν η κύρια επιθετική δύναμη, με τον Μπομπ Κούζι να αναλαμβάνει αυτόν το ρόλο τα χρόνια που έπαιζαν μαζί. Μετά το 1963 η αποχώρηση του Κούζι αύξησε την ομαδικότητα του Ράσελ μοιράζοντας περισσότερες τελικές πάσες (ασίστ). Η θέση του Ράσελ στο σύστημα της ομάδας τον οδήγησε να είναι ο παίκτης με το μεγαλύτερο χρόνο παιχνιδιού σε μία σεζόν κατά τη διάρκεια του 1958–59 με 2.979 λεπτά και το 1964–65 με 3.466 λεπτά. Οι ιδιότητές του ως εξαιρετικού αμυντικού αναγνωρίστηκαν το 1969 στην τελευταία του χρονιά, όταν εκλέχθηκε στην καλύτερη αμυντική ομάδα  του πρωταθλήματος, μία διάκριση που απονεμήθηκε στο NBA για πρώτη φορά εκείνη τη σεζόν.
Μετά την αποχώρηση από την ενεργό δράση
Επέστρεψε στον κόσμο του μπάσκετ και ανέλαβε προπονητής των Σιάτλ Σούπερσονικς από το 1973 έως το 1977. Αν και οδήγησε την ομάδα στα πλέι οφ για πρώτη φορά στην ιστορία της, ο τρόπος παιχνιδιού του με βάση την άμυνα δεν έφερε τα αναμενόμενα αποτελέσματα: είχε επίδοση 162 νίκων και 166 ήττες κατά την αποχώρησή του. Μετά από δέκα χρόνια απουσίας, επέστρεψε στο NBA για να προπονήσει τους Σακραμέντο Κινγκς κατά τη διάρκεια της σεζόν 1987–88, αλλά το ρεκόρ του ήταν ακόμη λιγότερο επιτυχημένο καθώς τελείωσε τη σεζόν με 41 ήττες και μόνο 17 νίκες.
Εκτός από την έλλειψη επιτυχίας του ως προπονητή, ο Ράσελ αντιμετώπισε επίσης οικονομικές δυσκολίες λόγω εσφαλμένων επενδύσεων. Εργάστηκε για λίγο ως σχολιαστής αθλητικών γεγονότων, αλλά ένιωθε άβολα σε αυτό το περιβάλλον. Το 1979 κυκλοφόρησε την αυτοβιογραφία του με τίτλο Second Wind: Memoirs of an Opinionated Man.