cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιάννης Λυμπερόπουλος
Συγγραφικό Έργο
Στην Αθήνα δραστηριοποιήθηκε ανασυσταίνοντας την Αδελφότητα των Κονιτσιωτών, και το 1962 εξέδωσε το περιοδικό «Κόνιτσα» που για μία εποχή θεωρήθηκε ως ένα από τα πιο συγκροτημένα και άρτια επαρχιακά περιοδικά. Το 1973 σταμάτησε την έκδοση του περιοδικού για να μην υποκύψει στη δημοσίευση προπαγανδιστικού για τη χούντα υλικού. Η αρθρογραφία του στο περιοδικό ήταν βασικά αγώνας για την συγκράτηση της εκκένωσης των χωριών και μελέτες για την βιωσιμότητα της επαρχίας. Το σύνολο των σχετικών σκέψεων αυτής της εποχής στο περιοδικό «Κόνιτσα» δημοσιεύθηκαν στο δοκίμιο-μελέτη του «Βασικοί Αναπτυξιακοί Στόχοι (στο χώρο της ελληνικής επαρχίας) » (1966) και χρησίμευσαν ως βάση εισήγησης του συγγραφέα σε θέματα περιφερειακής ανάπτυξης στον Όμιλο Πολιτικής Έρευνας «Αλέξανδρος Παπαναστασίου», στον οποίο συμμετείχε το 1965. Τρία χρόνια αργότερα, εξέδωσε την συλλογή «Μνήμη της Πολιτείας: Αφηγήσεις με Πρόσωπα της Παλιάς Κόνιτσας » (1968).
Με βάση δημοσιεύματα στο περιοδικό «Κόνιτσα» που αναφέρονταν σε πολιτιστικά-ιστορικά θέματα, συγκροτήθηκαν τα δύο βιβλία του Γιάννη Λυμπερόπουλου, «Παζαριού Ανατομή » (1971) και «Ορεινοί και Μεθόριοι » (1972), που εκδόθηκαν στην Αθήνα υπό τον γενικό τίτλο «Νεοελληνική Πολιτιστική Μαρτυρία» και έλαβαν σημαντικές κριτικές σε εφημερίδες, περιοδικά, ΕΡΤ, κλπ. Τα δύο αυτά βιβλία βρίσκονται στο χώρο της λογοτεχνίας, αλλά προσφέρουν πληθώρα κοινωνιολογικών, εθνολογικών και λαογραφικών στοιχείων. Η σειρά των βιβλίων αυτών συμπληρώθηκε με τη μελέτη-δοκίμιο «Αναζητώντας τις Καταβολές » (1975) που αφορά στην ιστορική ανέλιξη της Κονιτσιώτικης κοινωνίας. Το 1980 δημοσιεύθηκε το βιβλίο του «Η Γούρνα που Κόχλαζε », ένα αφήγημα-χρέος του συγγραφέα προς την Εθνική Αντίσταση.
Όλα τα παραπάνω βιβλία μαζί με τα τελευταία του, «Αλή Πασάς και οι Βαθύτερες Καταβολές των Πολιτισμικών Επιδιώξεών του » (1998), «Κόνιτσα: Ιστορία και Πολιτισμός», τόμος Α' (2000) και τόμος Β'  (2000), που εκδόθηκε το 2004 ως ενιαίος τόμος από το Δήμο Κόνιτσας, αλλά και πλήθος ιστορικών και αναπτυξιακών μελετών που δημοσιεύθηκαν ως άρθρα σε περιοδικά, αναφέρονται στην Κόνιτσα. Ενδεικτικοί τίτλοι αυτών των άρθρων είναι «Αρχαιολογική Ταυτότητα της Κόνιτσας», «Τράμπυα-Βούνιμα: Το Αρχαίο Ιερό του Οδυσσέα», «[http://www.balkaneana.eu/explore/index.php?page=viewcho&id=958 Παναγιώτης Ν. Χατζηνίκου-Κονιτσιότης: Ο Ευεργέτης] », «Οι Μπέρκοι: Παλιά Κονιτσιώτικη-Ηπειρώτικη Οικογένεια Τιμαριούχων», «Το Παζάρι της Κόνιτσας», «Η Κόνιτσα στην Τουρκοκρατία», «Η Κόνιτσα και η Ελληνική Γλώσσα», «Η Τουρκοκρατία στην Κόνιτσα (Θέματα Διοίκησης)», «Η Ανάπλαση της Αγοράς της Κόνιτσας», «Η Βιωσιμότητα της Επαρχίας», «Βιοτεχνικό Πάρκο στην Επαρχία της Κόνιτσας», «Διασυνοριακός Χώρος Εμποροβιομηχανικών Δραστηριοτήτων», «Αποκέντρωση Διοικητική και Αυτοδιοίκηση», κ.α.
Ο Γιάννης Λυμπερόπουλος συνέχισε να γράφει με νεανικό ενθουσιασμό σε προχωρημένη ηλικία, δημοσιεύοντας νουβέλες, διηγήματα και χρονικά, όπως τα «Στα Τρία Κυπαρίσσια » (2002), νουβέλα για τη μποέμικη φοιτητική ζωή των ετών 1945-47 στην Αθήνα με τραγικές εξελίξεις εξ αιτίας του εμφυλίου, «Έκτακτο Δρομολόγιο » (2003), συλλογή διηγημάτων από τη σύγχρονη ζωή, «Πράσινο Πολύτιμο Μετάξι » (2004), συλλογή τριών νουβελών από τα δύσκολα χρόνια, «Πουρείμ Απόψε » (2004), αναμνήσεις-χρονικό από τη Ζωσιμαία Σχολή του 1939, «Η Φυλλάδα της Άννας-Νικολάκαινας » (2004), χρονικό της δεκαετίας 1870 αναφερόμενο στη γιαγιά του από την πλευρά της μητέρας του, Άννα Μπεκιάρη το γένος Μπέρκου, «Αναμνήσεις από τα Χρόνια της Μεγάλης Πίκρας » (2005), χρονικό με αναμνήσεις από το Μακρονήσι (1947-49), το πριν και το μετά, «Ιππόκαμποι Καλπάζοντες » (2006), συλλογή τεσσάρων νουβελών, και «Και οι Αργαλειοί δε Δούλεψαν» (2008), νουβέλα.
Ο Γιάννης Λυμπερόπουλος ήταν ο πρώτος και ισόβιος Πρόεδρος του Ιδρύματος «Κλέαρχος Παπαδιαμάντης » και υπεύθυνος για τις δράσεις του Ιδρύματος μέχρι τον Οκτώβριο 2009 όπου έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 88 ετών.
Τιμητικές Διακρίσεις
Για το λογοτεχνικό έργο του Γιάννη Λυμπερόπουλου το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Κόνιτσας εξέδωσε σε τομίδιο τη μελέτη της Γεωργίας Λαδογιάννη, Καθηγήτριας του Τμήματος Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, «Η Κόνιτσα ως υλικό ιστορίας και πρότυπο ύφους στα γραπτά του Γιάννη Λυμπερόπουλου » (Ιωάννινα 1998). Το 1990, το Ελληνικό Κράτος (Υπουργείο Πολιτισμού) του απένειμε τιμητική σύνταξη για την σημαντική του προσφορά στα ελληνικά γράμματα και τον ελληνικό πολιτισμό. Για την προσφορά του αυτή βραβεύθηκε επίσης σε ειδικές τελετές από την Ομοσπονδία Αδελφοτήτων Επαρχίας Κόνιτσας στις 3 Αυγούστου 1996 και από το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Κόνιτσας στις 22 Αυγούστου 1998. Στις 21 Οκτωβρίου 2007, τιμήθηκε με διάκριση σε ειδική εκδήλωση από τον Δήμο Ιωαννίνων, την Κοινότητα Νήσου, την Εταιρία Λογοτεχνών και Συγγραφέων Ηπείρου και το Περιοδικό Ηπειρωτικά Γράμματα για την συνολική προσφορά του.
Βιβλιογραφία
Λαδογιάννη Γ. 1998, Η Κόνιτσα ως υλικό ιστορίας και πρότυπο ύφους στα γραπτά του Γιάννη Λυμπερόπουλου, Έκδοση Πνευματικού Κέντρου Δήμου Κόνιτσας, Ιωάννινα.
Δερέκα Α. (επιμέλεια), "Γιάννης Λυμπερόπουλος (αφιέρωμα)", Νέοι Αγώνες Ηπείρου, 17-18 & 24-25 Δεκ 2005, σσ. 13-16.
--, "Γιάννης Λυμπερόπουλος", Ζωσιμάδες, τ. 31, Ιαν-Μαρ 2010, σσ. 28-36.
Καρνούτ
Το Καρνούτ (αρμενικά: Կառնուտ, έως το 1946 γνωστό ως Ντιρακλάρ ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Σιράκ, στην Αρμενία. Το 2008, αριθμούσε 1,059 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Σιράκ
Κρεσάν
Το Κρεσάν (γαλλικά: Creissan, οξιτανικά: Creissa) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κρεσαναί (γαλλικά: Creissanais).
Ντιάνα Αντωνακάτου
Η Ντιάνα Αντωνακάτου (Ληξούρι, 1921 - 8 Οκτωβρίου 2011) υπήρξε σπουδαία Ελληνίδα ζωγράφος που γεννήθηκε στο Ληξούρι της Κεφαλονιάς το 1921. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών ζωγραφική κοντά στον Κώστα Παρθένη και χαρακτική με τον Γιάννη Κεφαληνό (1944-1949). Υπήρξε ένα από τα πιο δραστήρια μέλη του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος, του συνδικαλιστικού οργάνου των εικαστικών καλλιτεχνών. Έλαβε μέρος σε πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις, ενώ τα τελευταία 25 χρόνια στο πατρικό της, στα γραφικά Βιλατώρια Παλικής στην Κεφαλονιά, παρουσίαζε κάθε χρόνο τα έργα της. Πέθανε σε ηλικία 92 ετών στο Ληξούρι στις 8 Οκτωβρίου 2011.
Σογιούζ ΤΜΑ-14
Το Σογιούζ ΤΜΑ-14 ήταν μια αποστολή διαστημοπλοίου Σογιούζ που εκτοξεύτηκε στις 26 Μαρτίου 2009 με προορισμό τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Μετέφερε δύο μέλη της Expedition 19 καθώς και έναν τουρίστα, τον Charles Simonyi, ο οποίος πραγματοποίησε την δεύτερη διαστημική του πτήση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 2009 Κατηγορία:Αποστολές διαστημοπλοίων Σογιούζ
The Golden Years
Το The Golden Years είναι 12" σινγκλ του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Motörhead, το οποίο κυκλοφόρησε σε μορφή βινυλίου στις 3 Μαΐου του 1980 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Bronze Records".
Το "The Golden Years" συμπεριλήφθηκε στην επανέκδοση σε μορφή CD του "Bomber" το 1996, από την "CMC International".
Τραγούδια
1. Leaving Here (Dozier, B.Holland, E.Holland) - 3:02
2. Stone Dead Forever (Kilmister, Clarke, Taylor) - 5:20
3. Dead Men Tell No Tales (Kilmister, Clarke, Taylor) - 2:54
4. Too Late, too Late (Kilmister, Clarke, Taylor) - 3:21
Θέσεις τσαρτ
The Golden Years (ΕΡ σινγκλ)
Επίσημη κυκλοφορία: 3 Μαΐου 1980
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Motörhead Κατηγορία:Άλμπουμ του 1980
Θέμος Ασδέρης
Ο Θεμιστοκλής (Θέμος) Ασδέρης (Κωνσταντινούπολη, 1900 – Αθήνα, 22 Μαρτίου 1975) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν ως ακραίος αμυντικός, και μετέπειτα προπονητής.
Ποδοσφαιρική καριέρα
Το 1918 σε ηλικία μόλις 18 ετών αποτέλεσε ένα από τα ιδρυτικά στελέχη της Πέρα Κλουμπ (μεταξύ των οποίων και ο Κώστας Νεγρεπόντης, μετέπειτα συμπαίκτης του στην ΑΕΚ) και ταυτόχρονα έγινε και ποδοσφαιριστής της ομάδας, με την οποία κατέκτησε ένα πρωτάθλημα Τουρκίας (1922).
Μετά τη Μικρασιατική καταστροφή, ήρθε στην Ελλάδα και αποτέλεσε έναν από τους πρώτους ποδοσφαιριστές που αγωνίστηκε στην ΑΕΚ, με την ίδρυση του συλλόγου το 1924. Στην "Ένωση" αποτέλεσε επί μία πενταετία (1924-29) μαζί με τον Ιερεμιάδη το αμυντικό δίδυμο του συλλόγου (στο σύνηθες για την εποχή εκείνη σύστημα 2-3-5), αγωνιζόμενος μέχρι το 1929, όταν σε ηλικία 29 ετών αποσύρθηκε από το ποδόσφαιρο.
Προπονητική καριέρα
Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση εργάστηκε ως τεχνικός, με σημαντική συνεισφορά ως πρώτος προπονητής στην ομάδα των Κιτρινόμαυρων της δεκαετίας του '30 (1931-1932, 1936-1937), ενώ μεταπολεμικά (1945-1947) ανέλαβε τον Ολυμπιακό, με τον οποίο κατέκτησε το νταμπλ του 1947, καθώς και τα πρωταθλήματα της ΕΠΣ Πειραιώς την ίδια και την προηγούμενη χρονιά. Ενδιάμεσα, είχε ασκήσει επί Κατοχής (1943 ή 44 με 1944) τα ίδια καθήκοντα στον Παναθηναϊκό, γεγονός που καθιστά τον Ασδέρη ως πρωτοπόρο στο σπάνιο γεγονός της συνεργασίας με κάθε έναν από τους τρεις δημοφιλέστερους ποδοσφαιρικούς συλλόγους της Ελλάδας και μάλιστα πολύ νωρίτερα των άλλων δύο που το επανέλαβαν, του Αυστριακού Χέλμουτ Σενέκοβιτς και του Πολωνού Γιάτσεκ Γκμοχ τη δεκαετία του '80.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πέραν Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παναθηναϊκού Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Αρχαία σκανδιναβική γλώσσα
Η αρχαία σκανδιναβική (εναλλακτικά αρχαία νορδική) είναι γερμανική γλώσσα που ομιλείτο από τους κατοίκους της Σκανδιναβίας κατά τον 8ο αιώνα.
Εξαιτίας του γεγονότος ότι τα περισσότερα κείμενα στα οποία μαρτυρείται προέρχονται από τη μεσαιωνική ισλανδική, η de facto στερεότυπη εκδοχή της γλώσσας είναι η διάλεκτος της αρχαίας δυτικής νορδικής -ή δυτικής αρχαίας σκανδιναβικής- δηλαδή η αρχαία Ισλανδική και η αρχαία νορβηγική γλώσσα. Ενίοτε η αρχαία νορδική ορίζεται ακόμη και ως αρχαία ισλανδική και αρχαία νορβηγική, ενώ η ονομασία της για τους ομιλητές της, ήταν "dönsk tunga/norrœnt mál" δηλ. δανική γλώσσα/βόρεια λαλιά".
Ωστόσο, υπήρχε επίσης μια παρόμοια αρχαία ανατολική σκανδιναβική διάλεκτος που ομιλείτο στη Δανία και τη Σουηδία και τις αποικίες τους. Επιπλέον, δεν υπήρχε καθαρός γεωγραφικός διαχωρισμός ανάμεσα στις δύο διαλέκτους. Ίχνη της ανατολικής αρχαίας σκανδιναβικής βρέθηκαν στη Νορβηγία και ίχνη της δυτικής αρχαίας σκανδιναβικής στη δυτική Σουηδία. Επιπλέον, υπήρχε μια αρχαία διάλεκτος η Αρχαία Γκούτνις (Old Gutnish), που περιλαμβανόταν ενίοτε στην ανατολική αρχαία σκανδιναβική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βορειογερμανικές γλώσσες Κατηγορία:Μεσαιωνικές γλώσσες Κατηγορία:Σκανδιναβική μυθολογία Κατηγορία:Ιστορία της Σκωτίας
Μστισλάβ Ροστροπόβιτς
Ο Μστισλάβ Λεοπόλντοβιτς "Σλάβα" Ροστροπόβιτς, (Мстисла́в Леопо́льдович Ростропо́вич, Mstislav Leopol'dovič Rostropovič, [rəstrɐˈpəvʲɪtɕ], 27 Μαρτίου, 1927 Μπακού – 27 Απριλίου, 2007, Μόσχα), ήταν Σοβιετικός και Ρώσος τσελίστας και μαέστρος. Θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους βιολοντσελίστες του 20ού αιώνα. Εκτός από τις ερμηνείες και την τεχνική του, έγινε γνωστός για τη σύνθεση και εκτέλεση νέων έργων, που διεύρυναν σημαντικά το ρεπερτόριο του τσέλο. Έδωσε πρεμιέρες για περισσότερα από 100 έργα και έκανε μακρές φιλίες με συνθέτες όπως οι Ντμίτρι Σοστακόβιτς, Σεργκέι Προκόφιεφ, Ανρί Ντυτιγιέ, Ολιβιέ Μεσιάν, Λουτσιάνο Μπέριο, Άλφρεντ Σνίτκε, Νόρμπερτ Μόρετ, Ανδρέας Μακρής, Μπέντζαμιν Μπρίτεν κ.ά.
Ο Ροστροπόβιτς αναγνωρίστηκε διεθνώς ως υπέρμαχος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Υπήρξε Πρεσβευτής Καλής Θελήσεως της UNESCO και το 2006 έγινε εκπροσώπησε το Πρόγραμμα του ΟΗΕ για το AIDS. Παράλληλα, δημιούργησε με τη σύζυγό του σοπράνο Γκαλίνα Βισνέφσκαγια ένα ίδρυμα υγείας για τα παιδιά της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Είχε δύο κόρες, την Όλγα και την Έλενα Ροστροπόβιτς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι μουσικοί Κατηγορία:Ρώσοι συνθέτες Κατηγορία:Σοβιετικοί μουσικοί Κατηγορία:Νικητές βραβείου Λένιν
Κετί
Το Κετί (αρμενικά: Քեթի) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Σιράκ, στην Αρμενία. Το 2008, αριθμούσε 1,099 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Σιράκ Κατηγορία:Χωριά της Αρμενίας
Λε Κρε
Το Λε Κρε (γαλλικά: Le Crès, οξιτανικά: Lo Crèç) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κρεσουά (γαλλικά: Cressois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Β΄ κατηγορία ΠΟΕΛ
Η Β΄ Κατηγορία ΠΟΕΛ είναι ένα τοπικό, ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα το οποίο διοργανώνεται από την ΠΟΕΛ (ΠΟΕΛ) από το 1989. Στο πρωτάθλημα αυτό συμμετέχουν ομάδες μέλη της ΠΟΕΛ. Αποτελεί ένα από τα πρωταθλήματα του αγροτικού (τοπικού) ποδοσφαίρου της Κύπρου. Από το πρωτάθλημα αυτό καθορίζονται οι ομάδες που θα προβιβαστούν στην Α΄ κατηγορία ΠΟΕΛ. Η Β΄ κατηγορία ΠΟΕΛ βρίσκεται στο 6ο επίπεδο στο σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων ανδρών Κύπρου, στο οποίο βρίσκονται όλα τα πρωταθλήματα Β΄ κατηγορίας των τοπικών ομοσπονδιών. Πολυνίκης ομάδα του θεσμού είναι η ΑΕΛ Λακατάμιας με 5 κατακτήσεις.
Δομή
Στο πρωτάθλημα συμμετέχουν 10 ομάδες. Διεξάγονται δύο γύροι, όπου η κάθε ομάδα αντιμετωπίζει όλες τις υπόλοιπες ομάδες εντός και εκτός έδρας. Η πρωταθλήτρια ομάδα προβιβάζεται στην Α΄ κατηγορία ΠΟΕΛ.
Οι πρωταθλήτριες ομάδες
Στον πίνακα που ακολουθεί παρουσιάζονται οι πρωταθλήτριες ομάδες κάθε περιόδου.
Απο την περίοδο 2015-16 επέστρεψε στη μορφή των 2 ομίλων. Την περίοδο 2020-21 το πρωτάθλημα διακόπηκε εξαιτίας της πανδημίας του κωρονοιού.
Από την περιόδο 2021-22 το πρωτάθλημα διεξάγεται ξανά σε ένα όμιλο.
Πρωτάθλημα πρωταθλητριών
Από το 2007 μέχρι και το 2013 οι πρωταθλήτριες ομάδες των 2 ομίλων έδιναν αγώνα μεταξύ τους για ανάδειξη πρωταθλήτριας ομάδας Β'κατηγορίας. Στον πίνακα που ακολουθεί παρουσιάζονται οι πρωταθλήτριες πρωταθλητριών ομάδες Β κατηγορίας κάθε περιόδου.
Παύλος
Το όνομα Παύλος μπορεί να αναφέρεται:
Πάπες
Ως Ιωάννης Παύλος
Μπαμπακασάτ
Το Μπαμπακασάτ (αρμενικά: Բամբակաշատ, παλαιότερα γνωστό ως Μουλά-Μπαγιαζίντ ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Αρμαβίρ, στην Αρμενία. Το 2009, αριθμούσε 3,466 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Αρμαβίρ
Επαρχία του Οριστάνο
Η Επαρχία του Οριστάνο (ιταλικά: Provincia di Oristano, ιδρύθηκε το 1974) είναι Ιταλική επαρχία στην Περιφέρεια Σαρδηνία στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 3.040 Τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 160.746 κατοίκους (2016), η πυκνότητα του πληθυσμού της είναι 53,7 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Έδρα της επαρχίας είναι το Οριστάνο (Oristano). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 87 Δήμους.
Η επαρχία του Οριστάνο περιέχει την κοινότητα Σάντα Γκιούστα και την αρχαία πόλη Θάρρος, ιδρύθηκαν και οι δύο από την Καρχηδόνα. Η πόλη της Αρμπορέα ιδρύθηκε από τον Μπενίτο Μουσολίνι και τον Φασισμό, μετέφερε αγρότες από την Εμίλια-Ρομάνια και το Βένετο. Ο ποταμός Τίρσο ρέει μέσω της Επαρχίας του Οριστάνο, ξεκινά από την Επαρχία του Νουόρο και χύνεται στον κόλπο του Οριστάνο. Η πόλη Μπόζα βρίσκεται σε μια περιοχή κατά μήκος ενός ποταμού, έχει πολλές Μεσαιωνικές οχυρώσεις που έχουν διασωθεί. Η Επαρχία του Οριστάνο ιδρύθηκε το 1974 και δεν έχει επηρεαστεί καθόλου από τον ψηλό τουρισμό.
Όρια
Η Επαρχία του Οριστάνο είναι η μικρότερη επαρχία στη Σαρδηνία και δημιουργήθηκε από τμήματα των επαρχιών του Κάλιαρι και του Νουόρο στην ίδια περιοχή που βρισκόταν στον Μεσαίωνα η Δικαιοδοσία της Αρμπορέα. Συνορεύει βόρεια με τις επαρχίες του Σάσσαρι, ανατολικά με την Επαρχία του Νουόρο, νότια με τις επαρχίες του Κάλιαρι και του Μέντιο Καμπιντάνο, δυτικά βρέχεται από τη θάλασσα της Σαρδηνίας. Οι ακτές της βρέχονται από τον κόλπο του Ορινιάνο, το έδαφος είναι επίπεδο με πολλά έλη.
Νέες επαρχίες
Σύμφωνα με κυβερνητικό νόμο της Σαρδηνίας (2001) οι επαρχίες του νησιού αυξήθηκαν σε 8 από 4. Οι τροποποιήσεις αυτές άρχισαν να εφαρμόζονται τον Μάιο του 2005 οπότε και διεξήχθησαν περιφερειακές εκλογές στη Σαρδηνία. Έτσι στην επαρχία του Οριστάνο ενσωματώθηκαν 10 δήμοι από την Επαρχία του Νουόρο με συνολικό πληθυσμό περίπου 15.000 κατοίκους και έκταση 410 Τ.χλμ..
Κύριοι δήμοι
Η Επαρχία του Οριστάνο έχει 87 δήμους, οι σημαντικότεροι από τους οποίους είναι :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Οριστανο
Ανv Χέιγουντ
Η Ανν Χέιγουντ (Αγγλικά: Anne Heywood) (11 Δεκεμβρίου 1931) είναι Αγγλίδα ηθοποιός του κινηματογράφου.
Πρώτα χρόνια
Γεννημένη στο Χαντσγουόρθ του Μπέρμιγχαμ, η Βάιολετ Τζόαν Πρέτυ, κέρδισε τον τίτλο της Μις Μεγάλη Βρετανία με το πραγματικό της όνομα το 1950. Μετά από αυτήν την διάκριση έγινε προσωπική βοηθός του Κάρολ Λιούις της ραδιοφωνικής εκπομπής Talent Spotter, που περιόδευε στα κύρια θέατρα σε όλη τη Βρετανία. Αργότερα η Χέιγουντ παρακολούθησε μαθηματα υποκριτικής στην Ακαδημία Μουσικής και Δραματικής Τέχνης του Λονδίνου.
Καριέρα
Ξεκίνησε την καριέρα της στον κινηματογράφο στις αρχές της δεκαετίας του 1950, πρώτα σε υποστηρικτικούς ρόλους, αλλά σταδιακά άρχισε να εξελίσσεται σε μια κορυφαία ηθοποιό. Ένας από τους πιο σημαντικούς ρόλους της ήταν σε μια ταινία του 1967, η οποία ήταν προσαρμογή ενός μυθιστορήματος του Ντ Λόρενς, με πρωταγωνίστρια την Σάντυ Ντένις, η οποία προκάλεσε διαμάχες εκείνη την εποχή λόγω του λεσβιακού θέματος. Στην δεκαετία του '70, η Χέιγουντ εμφανίστηκε σε αρκετές ταινίες τύπου Τζάλο που έγιναν στην Ιταλία.
Η σταδιοδρομία της μειώθηκε στη δεκαετία του 1980. Ο προτελευταίος ρόλος της ήταν σε ένα διμερές επεισόδιο της δημοφιλούς αμερικανικής τηλεοπτικής σειράς "The Equalizer" το 1988, στο οποίο πρωταγωνίστησε ο ηθοποιός Έντουαρντ Γουντγόρντ.
Προσωπική ζωή
Η Ανν Χέιγουντ ήταν παντρεμένη με τον παραγωγό Ρέιμοντ Στρος, ο οποίος παρήγαγε τις περισσότερες από τις ταινίες της. Μετά το θάνατο του Στρος το 1988, η Χέιγουντ αποχώρησε και δεν εμφανίστηκε ποτέ στην οθόνη από τότε. Το 1990, παντρεύτηκε τον δεύτερο σύζυγό της, τον Τζορτζ Ντρέικ, πρώην Βοηθό Γενικό Εισαγγελέα της Πολιτείας της Νέας Υόρκης. Το ζευγάρι κατοικεί στο Μπέβερλι Χιλς της   Καλιφόρνιας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
1508
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1508 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Χόρτο Μαγνησίας
Το Χόρτο είναι παραθαλάσσιο χωριό του Παγασητικού σε απόσταση 46 χλμ. από τον Βόλο.
Σήμερα είναι γνωστό ως παραθεριστικό κέντρο, ιδανικό για οικογενειακές διακοπές με μικρά παιδιά. Ανήκει στο Δήμο Νοτίου Πηλίου και κατά την απογραφή του 2011 είχε 147 μόνιμους κατοίκους.
Ιστορία
Όντας επίνιο της Αργαλαστής, και μοναδικό λιμάνι στην πλευρά του Νοτίου Πηλίου, τα Σπάλαθρα ήταν συχνός προορισμός για τα εμπορικά πλοία ιδιαίτερα επί Ενετικής εποχής. Στους Ενετούς είχε κάνει μεγάλη εντύπωση το μέρος για την ποικιλλόμορφη βλάστησή του και την ομορφιά του, πράγμα που τους οδήγησε στο να αναφέρονται στο χωριό με την ονομασία "Hortus" όπου στα λατινικά σημαίνει κήπος/παράδεισος.
Ο οικισμός γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη στα χρόνια του Μεσοπολέμου ως διαμετακομιστικό κέντρο της ελιάς που μεταφερόταν από την ενδοχώρα του Νότιου Πηλίου προς το απάνεμο λιμάνι του Χόρτου.
Γεωγραφία
Το Χόρτο είναι ένα παραθαλάσσιο χωριό του Νοτίου Πηλίου που "βλέπει" στον Παγασητικό κόλπο ενώ η παραλία του έχει χαρακτηριστεί "ιδιαίτερου φυσικού κάλους". Ένας μικρός ποταμός διαρρέει το Χόρτο ο οποίος δεν είναι πλεύσιμος. Πηγάζει από το χωριό Μετόχι, το οποίο βρίσκεται βόρεια σε απόσταση περίπου 4 χιλιομέτρων από το Χόρτο. Τον χειμώνα πολλές φορές ξεχειλίζει από τις πολλές βροχοπτώσεις, με αποτέλεσμα να προκαλεί προβλήματα στους κατοίκους του χωριού.
Κλίμα
Το Χόρτο έχει ψυχρούς και πολύ υγρούς χειμώνες και ζεστά και υγρά καλοκαίρια. Η υγρασία της περιοχής οφείλεται μεταξύ άλλων στο ποτάμι του Χόρτου. Οι θερμοκρασίες είναι σπάνια υπερβολικές σε όλες τις εποχές. Το καλοκαίρι η θερμοκρασία κυμαίνεται συνήθως από 25°C έως 32°C την ημέρα και από 22°C έως 26°C την νύχτα. Οι χιονοπτώσεις δεν είναι πολύ συχνές τον χειμώνα, το ίδιο και οι καύσωνες το καλοκαίρι. Το καλοκαίρι τις περισσότερες ημέρες έχει ηλιοφάνεια, ωστόσο δεν λείπουν και συννεφιασμένες μέρες αλλά και βροχοπτώσεις οι οποίες συνήθως κυμαίνονται σε 2-4 ημέρες ανά μήνα.
Μεταφορές
Ο κεντρικός επαρχιακός δρόμος του Νοτίου Πηλίου διασχίζει το Χόρτο ενώ μέσα στον οικισμό υπάρχουν δύο τσιμενοστρωμένοι μικροί δρόμοι οι οποίοι συνεχίζουν ως χωματόδρομοι.
Πεζοπορία
Υπάρχουν πολλές πεζοπορικές διαδρομές στο Νότιο Πήλιο. Στον παρακάτω πίνακα θα δείτε όλες τις διαδρομές που περιλαμβάνουν και το Χόρτο:
Τουρισμός
Το Χόρτο είναι ένας δημοφιλής προορισμός για θερινές διακοπές καθώς έχει τρεις μικρές παραλίες κατάλληλες για μικρά παιδιά, πολλά εστιατόρια και ταβέρνες αλλά και ένα μικρό υπαίθριο θέατρο με πλούσιες εκδηλώσεις τους καλοκαιρινούς μήνες. Επίσης στο Χόρτο υπάρχει το Λαογραφικό Μουσείο του Ιδρύματος Αγγελίνη, όπου εκτίθεται πλούσια συλλογή από οικιακά σκεύη, παλιά αντικείμενα, εργαλεία της καθημερινής ζωής, παραδοσιακές στολές και βιβλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας Κατηγορία:Πήλιο Κατηγορία:Δήμος Νοτίου Πηλίου
Το Φάντασμα της Όπερας
Το Φάντασμα της Όπερας (γαλλικά: Le Fantôme de l'Opéra) είναι μυθιστόρημα του Γκαστόν Λερού που εκδόθηκε πρώτη φορά από τις 23 Σεπτεμβρίου του 1909 έως τις 8 Ιανουαρίου του 1910 στην ημερήσια γαλλική εφημερίδα Le Gaulois. Εκδόθηκε σε μορφή τόμων τα τέλη του Μαρτίου του 1910 από την Pierre Lafitte. Το μυθιστόρημα είναι εν μέρει εμπνευσμένο από τα ιστορικά γεγονότα της Όπερας του Παρισιού κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα καθώς επίσης και από μία φανταστική ιστορία σχετικά με τη χρήση του σκελετού μίας πρώην μαθήτριας μπαλέτου στην όπερα Der Freischütz του Καρλ Μαρία φον Βέμπερ, το 1841. Το βιβλίο έχει μεταφερθεί πολλές φορές με επιτυχία στο θέατρο και τον κινηματογράφο, με πιο αξιόλογη την ταινία του 1925 με τον Λον Τσάνεϊ και το μιούζικαλ του Άντριου Λόιντ Γουέμπερ του 1986.
Υπόθεση
Στο Παρίσι τη δεκαετία του 1880, η λυρική σκηνή Οπερά Γκαρνιέ, πιστεύεται ότι είναι στοιχειωμένη από μια οντότητα, γνωστή ως το Φάντασμα της Όπερας. Ο μηχανικός σκηνής Ζοζέφ Μπικέ βρίσκεται κρεμασμένος και το σχοινί γύρω από το λαιμό του λείπει. Σε μια υπερπολυτελή παράσταση για τη συνταξιοδότηση των δύο διευθυντών της όπερας, μια νεαρή όχι και τόσο γνωστή Σουηδή σοπράνο, η Κριστίν Ντααέ, καλείται να τραγουδήσει στη θέση της κορυφαίας σοπράνο της Όπερας Καρλότα, η οποία είναι άρρωστη και η παράσταση της είναι εκπληκτική επιτυχία. Ο υποκόμης Ραούλ ντε Σανί, που ήταν παρών στην παράσταση, την αναγνωρίζει ως παιδική του φίλη και ανακαλεί τον έρωτά του για εκείνη. Επιχειρεί να την επισκεφθεί στα παρασκήνια, όπου ακούει έναν άνδρα να την κολακεύει μέσα από το καμαρίνι της. Διερευνά το δωμάτιο με το που φεύγει η Κριστίν, μόνο που το βρίσκει άδειο.
Φοβούμενος ότι θα τον αφήσει, αποφασίζει να την κρατήσει μαζί του για πάντα, αλλά όταν η Κριστίν ζητάει να την ελευθερώσει μετά από δύο εβδομάδες, εκείνος συμφωνεί υπό τον όρο ότι θα φοράει το δακτυλίδι του και θα του είναι πιστή. Στη σκεπή της λυρικής σκηνής, η Κριστίν λέει στον Ραούλ για την απαγωγή της και κάνει τον Ραούλ να της υποσχεθεί να την πάρει μακριά, κάπου που ο Έρικ δε θα μπορέσει ποτέ να τη βρει, ακόμη κι αν αντισταθεί. Ο Ραούλ λέει στην Κριστίν ότι θα υλοποιήσει την υπόσχεση του την επόμενη μέρα, κάτι που τη βρίσκει σύμφωνη. Ωστόσο, η Κριστίν συμμερίζεται τον Έρικ και αποφασίζει να τραγουδήσει για εκείνη μια τελευταία φορά ως αποχαιρετιστήριο μέσο. Εν αγνοία της Κριστίν και του Ραούλ, ο Έρικ παρακολουθούσε και κρυφάκουγε όλη τη συζήτηση τους.
Την επόμενη νύχτα, ο εξοργισμένος και ζηλότυπος Έρικ απαγάγει την Κριστίν κατά τη διάρκεια της παραγωγής του Φάουστ και προσπαθεί να την πείσει να τον παντρευτεί. Ο Ραούλ οδηγείται από έναν μυστηριώδη θαμώνα γνωστό ως "Ο Πέρσης" στο κρησφύγετο του Έρικ, βαθιά στα έγκατα της λυρικής σκηνής, αλλά καταλήγουν να παγιδευτούν σε ένα δωμάτιο φτιαγμένο από καθρέπτη από τον Έρικ, που απειλεί ότι αν η Κριστίν δεν δεχτεί να τον παντρευτεί, θα σκοτώσει αυτούς και όλους στη Λυρική Σκηνή χρησιμοποιώντας εκρηκτικά. Η Κριστίν δέχεται να παντρευτεί τον Έρικ. Ο Έρικ αρχικά προσπαθεί να πνίξει τον Ραούλ και τον Πέρση, χρησιμοποιώντας το νερό που είχε προορίσει να το χρησιμοποιήσει για να σβήσει τα εκρηκτικά, αλλά η Κριστίν ικετεύει και προσφέρεται να γίνει η "ζωντανή του νύφη", υποσχόμενη να μη σκοτώσει τον εαυτό της όταν γίνει η νύφη του, όπως ισχυριζόταν και επιχειρώντας νωρίτερα στο βιβλίο. Εν τέλει ο Έρικ ελευθερώνει τον Ραούλ και τον Πέρση από την βασανιστήρια κάμαρά του.
Όταν ο Έρικ είναι μόνος με την Κριστίν, σηκώνει τη μάσκα, για να τη φιλήσει στο μέτωπο και του δίνεται ένα φιλί από την ίδια. Ο Έρικ αποκαλύπτει ότι δεν έχει φιληθεί ποτέ, ούτε από την ίδια του τη μητέρα, ούτε του είχε επιτραπεί να δώσει ο ίδιος και συγκινείται. Έπειτα εκείνος και η Κριστίν κλαίνε μαζί και τα δάκρυά του "αναμιγνύονται". Αργότερα ο Έρικ λέει ότι δεν έχει νιώσει ποτέ τόσο κοντά με άλλον άνθρωπο. Επιτρέπει στον Πέρση και τον Ραούλ να δραπετεύσουν, αν και δεν έκανε τη Κριστίν να του υποσχεθεί ότι θα τον επισκεφθεί την ημέρα του θανάτου του, και να του επιστρέψει το χρυσό δακτυλίδι που της έδωσε. Επιπροσθέτως κάνει τον Πέρση να υποσχεθεί ότι μετά θα πάει στην εφημερίδα και να αναφέρει το θάνατό του, μιας και θα πεθάνει σε λίγο και θα πεθάνει "από αγάπη". Πράγματι, κάποια στιγμή αργότερα η Κριστίν επιστρέφει στο κρησφύγετο του Έρικ, τον καίει κάπου που ποτέ δε θα τον βρουν (αίτημα του Έρικ) και του επιστρέφει το χρυσό δακτυλίδι. Έπειτα, η τοπική εφημερίδα γράφει το απλό σημείωμα: "Ο Έρικ είναι νεκρός". Η Κριστίν και ο Ραούλ (που ανακαλύπτουν ότι ο Έρικ είχε σκοτώσει τον μεγαλύτερο αδελφό του) κλέβονται, και δεν επιστρέφουν ποτέ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ρομαντικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν βιντεοπαιχνίδια Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν κόμικς Κατηγορία:Χαλοουίν μυθοπλασία
Λε Κρο
Το Λε Κρο (γαλλικά: Le Cros, οξιτανικά: Lo Cròs) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κροσιέν (γαλλικά: Crossiens).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Επαρχία του Νουόρο
Η Επαρχία του Νουόρο (ιταλική γλώσσα: Provincia di Nuoro) είναι Ιταλική επαρχία της Περιφέρειας Σαρδηνίας στην Ιταλία. Έδρα της επαρχίας είναι το Νουόρο (Nuoro). Η έκτασή της είναι 3.934 Τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 210.972 κατοίκους (2017). Συνορεύει βόρεια με τις επαρχίες του Σάσσαρι και των Όλμπια-Τέμπιο, δυτικά με την Επαρχία του Οριστάνο και νότια με τις επαρχίες του Κάλιαρι και της Ολιάστρα, ανατολικά βρέχεται από την Τυρρηνική θάλασσα. Η επαρχία έχει 74 Δήμους οι μεγαλύτεροι από τους οποίους είναι το Νουόρο (36.925 κάτοικοι), η Σινισκόλα (11.492), το Μακομέρ (10.043) και το Ντοργκάλι (8.576). Οι υπόλοιποι Δήμοι είναι μικρότεροι, δημοφιλέστεροι θεωρούνται η Ολιένα (7.123 κάτοικοι) και το Οροζέι (7.025).
Η Επαρχία του Νουόρο ιδρύθηκε το 1927. Με την δημιουργία τεσσάρων νέων επαρχιών στο νησί της Σαρδηνίας (2005) η Επαρχία μειώθηκε σημαντικά. Συνολικά, η επαρχία έχασε πληθυσμό της τάξης των 100.000 κατοίκων και έκταση 3.110 τ.χλμ.. Η επαρχία διαθέτει πολλά άγρια και συναρπαστικά τοπία, ένα από αυτά βρίσκεται το Πάρκο στον κόλπο του Οροζέι, στα σύνορα με την Επαρχία της Ολιάστρας. Είναι μιά από τις πιο αραιοκατοικημένες επαρχίες σε ολόκληρη την Ευρώπη αλλά διαθέτει μεγάλο αριθμό υπερηλίκων. Ο Αντόνιο Τόντε (1890 - 2002) ήταν ο γηραιότερος άνθρωπος στον κόσμο (5 Μαρτίου 2001 - 3 Ιανουαρίου 2002)
Νέες επαρχίες
Σύμφωνα με νόμο της Σαρδηνίας, ο οποίος ψηφίστηκε (2001), οι επαρχίες της Σαρδηνίας αυξήθηκαν σε 8 από 4. Οι τροποποιήσεις αυτές άρχισαν να εφαρμόζονται τον Μάιο του 2005, όποτε και διεξήχθησαν περιφερειακές εκλογές στη Σαρδηνία. Έτσι, από την επαρχία του Νουόρο αποκόπηκαν 48 δήμοι, ως εξής:
Κύριοι Δήμοι
Η Επαρχία του Νουόρο έχει 74 Δήμους οι σημαντικότεροι από τους οποίους είναι ː
Κρασέν
Το Κρασέν (αρμενικά: Կրաշեն, έως το 1945 γνωστό ως Αγκιλισά ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Σιράκ, στην Αρμενία. Το 2008, αριθμούσε 272 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Σιράκ Κατηγορία:Χωριά της Αρμενίας
1509
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1509 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Πολιτισμός της Ευρώπης
Ο πολιτισμός της Ευρώπης έχει τις ρίζες του στην τέχνη, στην αρχιτεκτονική, στον κινηματογράφο, στους διάφορους τύπους μουσικής, στα οικονομικά, στη λογοτεχνία και στη φιλοσοφία που προέρχονται από την ήπειρο της Ευρώπης. Ο ευρωπαϊκός πολιτισμός βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε αυτό που συχνά αναφέρεται ως κοινή πολιτιστική κληρονομιά.
Ορισμός
Λόγω του μεγάλου αριθμού προοπτικών που μπορούν να ληφθούν σχετικά με το θέμα αυτό, είναι αδύνατο να διαμορφωθεί μια ενιαία και απεριόριστη αντίληψη για τον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Παρ 'όλα αυτά, υπάρχουν βασικά στοιχεία τα οποία γενικά συμφωνούνται ότι αποτελούν το πολιτιστικό υπόβαθρο της σύγχρονης Ευρώπης. Ένας κατάλογος αυτών των στοιχείων που δόθηκε από τον K. Bochmann περιλαμβάνει:
Κρυζί
Το Κρυζί (γαλλικά: Cruzy, οξιτανικά: Crusi) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κρυζιάτ (γαλλικά: Cruzyates).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Γλώσσα Χανίων
Η Γλώσσα είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Πλατανιά στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Κισσάμου. Βρίσκεται σε υψόμετρο 170 μέτρων. Το χωριό αποτελείται από τέσσερις γειτονιές, τους Κουμαρές, τα Ντουρουδιανά, τα Σκορδιλιανά και τη γειτονιά Α και ως οικισμός είναι διάσπαρτος.
Ιστορία
Η Γλώσσα αναφέρεται από το Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Glossa d' Antiladho στην επαρχία Κισσάμου. Στην απογραφή του Καστροφύλακα το 1583 αναφέρεται ως Glossa da Mulladho (K238) και Glossa Damilladho (K224), με 76 κατοίκους και 22 οφειλώμενες αγγαρείες. Στη απογραφή του 1881 είχε 103 χριστιανούς και 2 τούρκους κατοίκους και το 1900 είχε 113 κατοίκους. Στις επόμενες απογραφές, η Γλώσσα είχε 99 (1920), 55 (1928), 102 (1940), 91 (1951), 108 (1961), 135 (1971), 118 (1981), 90 (2001) κατοίκους.
Το 1925 η Γλώσσα ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας στην οποία υπάγονταν και οι συνοικισμοί Κουμαρές, Μετόχι Χατζή (Τραγανού), Μοθιανά, Σκαφιώτου και Σκορδιλιανά. Οι κάτοικοι της κοινότητας αυτής το 1950 έφθαναν περίπου τους 500 κατοίκους, είχε δημοτικό σχολείο και τηλεφωνική σύνδεση. Οι οικισμοί Σκορδιλιανά και Κουμαρές καταργήθηκαν και προσαρτήθηκαν στη Γλώσσα. Το 1997 η κοινότητα καταργήθηκε και έγινε τμήμα του δήμου Κολυμβαρίου και με το πρόγραμμα Καλλικράτης υπάχθηκε πάλι ως κοινότητα στο δήμο Πλατανιά.
Δείτε επίσης: Κοινότητα Γλώσσης
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων Κατηγορία:Δήμος Πλατανιά
Καστός Λευκάδας
Ο Καστός είναι ένα από τα μικρότερα κατοικημένα νησιά του Ιονίου πελάγους.
Γεωγραφικά στοιχεία
Ο Καστός βρίσκεται σε απόσταση 6 μιλίων από τον Μύτικα Αιτωλοακαρνανίας, όπου είναι το πλησιέστερο λιμάνι προσέγγισης στην Στερεά Ελλάδα, νοτιοανατολικά της Λευκάδας και νότια, σε απόσταση ενός μιλίου, από το νησί του Καλάμου. Συμπεριλαμβάνεται στο σύμπλεγμα των Τηλεβοϊδων νήσων και έχει συνολική έκταση 5,915 τ.χλμ.
Αρτέμης Φανουργιάκης
Βιογραφικό
Ξεκίνησε με τους Terror X Crew το 1992 μαζί με τον Ευθύμη και τον DJ ALX και έβγαλαν 4 δίσκους. Το 2002 το συγκρότημα διαλύθηκε και το 2004 φτιάχνει με τον Ευθύμη τους Α/Ε και κυκλοφορούν δύο δίσκους, έναν το 2004 και έναν 2007. Το 2010 ο Αρτέμης κυκλοφορεί τον πρώτο του προσωπικό δίσκο με τίτλο: Mash-Up Sessions I: Σταμάτης Σπανουδάκης, που είναι ο πρώτος μίας σειράς concept δίσκων σε mash-up τεχνοτροπία, ο οποίος καταπιάνεται αποκλειστικά με το έργο του συνθέτη Σταμάτη Σπανουδάκη. To 2012 o Αρτέμης κυκλοφορεί τον δεύτερο προσωπικό του δίσκο με τον ιδιαίτερο τίτλο Λυκόσχημος Αμνός. Το LP αποτελείται από 12 κομμάτια, στα οποία συνδυάζονται τα πιο σύγχρονα μουσικά ιδιώματα, αλλά και στοιχεία της παραδοσιακής Ελληνικής μουσικής με το hiphop, επενδεδυμένα με στίχους και ερμηνείες του Αρτέμη.
Καστός Λευκάδας
Γεωγραφικά στοιχεία
Ο Καστός είναι η μικρότερη κατοικούμενη νησίδα των Επτανήσων και προσαρτήθηκε στην Ελλάδα το 1864. Επίσημα αναφέρεται στο ΦΕΚ 9Α - 28/01/1866 να προσαρτάται στον τότε δήμο Καρνίων. Παλαιότερα αποτελούσε μέρος της επαρχίας Ιθάκης, με πληθυσμό το 1950, τους 285 κατοίκους στο οποίο υφίστατο δημοτικό σχολείο. Σήμερα ανήκει διοικητικά στην περιφερειακή ενότητα Λευκάδας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 80 κατοίκους.
Αρτέμης Φανουργιάκης
2010-Mash Up Sessions I:Σταμάτης Σπανουδάκης (Heaven)
Το 2010 ο Αρτέμης κυκλοφορεί το Mash-Up Sessions I: Σταμάτης Σπανουδάκης, που είναι ο πρώτος μίας σειράς concept δίσκων σε mash-up τεχνοτροπία, ο οποίος καταπιάνεται αποκλειστικά με το έργο του συνθέτη Σταμάτη Σπανουδάκη. Πρόκειται για ένα εκρηκτικό μουσικό μείγμα, όπου η καθ’ ημάς μουσική παράδοση, παντρεύεται αρμονικά με τους καταιγιστικούς industrial metal και rapcore ρυθμούς και τους εμπνευσμένους στίχους του Αρτέμη. Ένα πραγματικά πρωτόγνωρο άκουσμα για τα ελληνικά δεδομένα. Ένας δίσκος που αποπνέει αισιοδοξία, δύναμη και προφανώς αυτό είναι το μήνυμα που αποσκοπεί να περάσει στους ακροατές. Τη διεύθυνση παραγωγής υπογράφει ο Αρτέμης με τη συμμετοχή του Λάμπρου Κριτσιμά και του Λεωνίδα Πετρόπουλου.
Καστός Λευκάδας
Γεωγραφικά στοιχεία
Όπως και ο γειτονικός Κάλαμος, επικοινωνεί με την ακτή της Αιτωλοακαρνανίας με καΐκια, από και προς το απέναντι χωριό Μύτικα. Τα τελευταία χρόνια το νησί συνδέεται ακτοπλοϊκώς με την πόλη της Λευκάδας. Δεν υπάρχει η δυνατότητα μεταφοράς οχημάτων με το υπάρχον πλοίο, και έτσι οι μετακινήσεις γίνονται ως επί το πλείστον με τα πόδια. εναλλ.=|δεξιά|317x317εσ|Χάρτης του Καστού
Αρτέμης Φανουργιάκης
2012-Λυκόσχημος Αμνός (RockaRolla)
To 2012 o Aρτέμης κυκλοφορεί τον προσωπικό του LP δίσκο με τον ιδιαίτερο τίτλο Λυκόσχημος Αμνός. Το LP αποτελείται από 12 κομμάτια, στα οποία συνδυάζονται τα πιο σύγχρονα μουσικά ιδιώματα (Dubstep, Electro-Tech, D’N’B, Grime, Glitch-Hop), αλλά και στοιχεία της παραδοσιακής Ελληνικής μουσικής με το hiphop, επενδεδυμένα με στίχους και ερμηνείες του Αρτέμη. Για την παραγωγή της μουσικής του δίσκου συνεργάστηκαν κορυφαία ονόματα της σύγχρονης ηλεκτρονικής (και όχι μόνο) μουσικής της χώρας μας, όπως οι Junior SP., Cryogenics, Christian Cambas, V.G.O., Cenobite, Ed Gain, αλλά και οι συνθέτες-παραγωγοί Λάμπρος Κριτσιμάς, Λεωνίδας Πετρόπουλος, Θεόφιλος Πουταχίδης, Βάιος Χριστοδούλου, φτιάχνοντας ένα ηχητικό κράμα που αντικατοπτρίζει ότι πιο νέο στη σύγχρονη μουσική.
Καστός Λευκάδας
Εγκαταστάσεις
Το νησί διαθέτει εγκαταστάσεις όπως μίνι μάρκετ, τρία μπαρ, τρια εστιατόρια και ένα μικρό κατάστημα δώρων. Όλες οι εγκαταστάσεις είναι ανοιχτές κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, ωστόσο οι περισσότερες κλείνουν κατά τους χειμερινούς μήνες του νησιού. Το νησί διαθέτει δύο λιμάνια για πρόσδεση σκαφών, το ένα βρίσκεται στο μπροστινό μέρος του νησιού, το άλλο βρίσκεται στο πίσω μέρος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Λευκάδας
Αρτέμης Φανουργιάκης
2013-Το Νέο Στυλ
Το 2013, επανέρχεται με το σινγκλ "Το νέο Στυλ", στο οποίο συνεργάζεται με τους Tardive Dyskinesia. Το 2014, συνεργάστηκε με τον Έλληνα συνθέτη Ν. Παπακώστα και κυκλοφόρησε ο τελευταίος δίσκος του, έως τώρα, ο "Mash-Up Sessions II:Νίκος Παπακώστας".
Δισκογραφία
Σόλο
Με Terror X Crew
Με Αρτέμης Ευθύμης
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ράπερ Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί
Αγιούμπ Χαν (Εμίρης του Αφγανιστάν)
Ο Γκαζί Μοχαμάντ Αγιούμπ Χαν (παστού: غازي محمد ايوب خان, ούρντου:, 1857 – 7 Απριλίου 1914) γνωστός και ως Νικητής του Μαϊβάντ ή Αφγανός Πρίγκιπας Τσάρλι, ήταν για μικρό διάστημα κυβερνήτης της επαρχίας Χεράτ στο Αφγανιστάν. Υπήρξε εμίρης του Αφγανιστάν από τις 12 Οκτωβρίου 1879 έως τις 31 Μαΐου 1880 ενώ οδήγησε τους Αφγανούς κατά τη διάρκεια του Β΄ Αγγλοαφγανικού Πολέμου. Σήμερα είναι γνωστός ως Εθνικός Ήρωας του Αφγανιστάν και ο τάφος του βρίσκεται στην Πεσαβάρ.
Πρώτα χρόνια
Ο πατέρας του ήταν ο Σερ Αλί Χαν και η μητέρα του ήταν η θυγατέρα του σημαίνοντος φυλάρχου των Μοχμάντ στην Λαλπούρα, Σααντάτ Χαν.
Β΄ Αγγλοαφγανικός Πόλεμος
Στο Μαϊβάντ έλαβε χώρα η μεγαλύτερη επικράτηση του αγγλοϊνδικού στρατού στον Β΄ Αγγλοαφγανικό πόλεμο. Ο Αγιούμπ Χαν προσπάθησε να πολιορκήσει τις καλώς εξοπλισμένες βρετανικές δυνάμεις στην Κανταχάρ, αλλά δεν τα κατάφερε. Ηττήθηκε την 1η Σεπτεμβρίου 1880, και οδηγήθηκε στη Μάχη της Κανταχάρ από τις δυνάμεις του Φρέντερικ Ρόμπερτς με αποτέλεσμα την ολοκλήρωση του πολέμου.
Μετά τον Β΄ Αγγλοαφγανικό Πόλεμο
Έναν χρόνο μετά ο Αγιούμπ Χαν προσπάθησε και πάλι να καταλάβει την Κανταχάρ, αυτή τη φορά από τον εμίρη Αμπντούρ Ραχμάν Χαν, αλλά απέτυχε και πάλι.
Διέφυγε στην Περσία. Μετά από διαπραγματεύσεις το 1888 με τον σερ Μόρτιμερ Ντουράντ, πρέσβη στην Τεχεράνη, ο Αγιούμπ Χαν έλαβε σύνταξη από το Βρετανικό Ρατζ. Ένας πολιτικός αξιωματούχος, ο Ουίλιαμ Έβανς-Γκόρντον, τον ανέλαβε κατά την άφιξή του στην Ινδία και τον συνόδευσε από το Καράτσι στο Ραβαλπίντι. Έζησε στην Ινδία μέχρι τον θάνατό του το 1914.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εμίρηδες του Αφγανιστάν
Ρωσοκριμαϊκός πόλεμος (1571)
Ο Ρωσοκριμαϊκός πόλεμος του 1571, ήταν πόλεμος ανάμεσα στο Βασίλειο της Ρωσίας και την Οθωμανική Αυτοκρατορία, ο οποίος προκλήθηκε από τον τουρκικό επεκτατισμό κατά το δεύτερο μισό του 16ου αιώνα.
Ιστορικό
Τον Μάιο του 1571 ισχυρός στρατός ενισχυμένος από το Χανάτο της Κριμαίας με 120.000 περίπου άνδρες και από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, με 80.000 Τατάρους, 33.000 Τούρκους και 7.000 γενίτσαρους με επικεφαλής τον Χαν της Κριμαίας Ντεβλέτ Α΄ Γκιρέι, καθώς και διάφορες ορδές από Νογκαι και στρατεύματα των Τσερκέζων, παρέκαμψαν τις αμυντικές οχυρώσεις του Σερπούχοφ στον ποταμό Οκά, διέσχισαν τον παραπόταμο του Ούγκρα και περικύκλωσαν τμήμα 6.000 ανδρών του ρωσικού στρατού και το συνέθλιψαν. Οι ρωσικές δυνάμεις μη έχοντας τις απαραίτητες δυνάμεις για να σταματήσουν την εισβολή, υποχώρησαν προς τη Μόσχα. Ο ρωσικός αγροτικός πληθυσμός κατέφυγε επίσης στην πρωτεύουσα. Ο στρατός από το Χανάτο της Κριμαίας κατέστρεψε τις απροστάτευτες πόλεις και τα χωριά γύρω από τη Μόσχα και στη συνέχεια, με εντολή του Χαν Ντεβλέτ Α΄ Γκιρέι, έβαλε φωτιά σε προάστια της πρωτεύουσας.
Καταστροφή της Μόσχας
Λόγω του ισχυρού ανέμου, η φωτιά γρήγορα επεκτάθηκε σε μεγάλη πυρκαγιά σε όλη την πρωτεύουσα. Οι κάτοικοι της πόλης, όσοι επιβίωσαν, κυνηγημένοι από τις φλόγες, έσπευσαν για διαφυγή προς τη βόρεια πύλη της πρωτεύουσας. Ο ρωσικός στρατός, στις καταστάσεις πανικού που ακολούθησαν, διέσπασε την τάξη του και διαλύθηκε -καθώς, ήδη, ο επικεφαλής στρατηγός του, πρίγκιπας Ιβάν Ντιμιτρίεβιτς Μπέλσκι (Prince Ivan Dmitrievich Belsky) είχε χάσει τη ζωή του κατά τη διάρκεια της πυρκαγιάς αυτής- και αναμίχθηκε μαζί με τους πρόσφυγες. Μέσα σε τρεις ώρες, η Μόσχα είχε καεί εντελώς. Μετά από μια ημέρα ακόμα λεηλασιών ο οθωμανικός στρατός ξεκίνησε τη διαδρομή στο δρόμο προς το Ριαζάν (Ryazan) και τις στέπες του.
Αποτελέσματα
Μελετητές υπολογίζουν ως 80.000 περίπου, τα θύματα του Ρωσοκριμαϊκού πόλεμου του 1571 (εισβολή, μάχες, πυρκαγιά), ενώ περίπου 150.000 ήταν οι Ρώσοι που αιχμαλωτίσθηκαν. Ο πρέσβης του Πάπα και του Βατικανού Αντόνιο Ποσσεβίνο (Antonio Possevino, 1533 – 1611), αναφέρει, το 1580, ότι ο πληθυσμός της Μόσχας, δεν υπερέβαινε τις 30.000 κατοίκους, αν και το 1520 αριθμούσε περίπου 100.000 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωσοτουρκικοί πόλεμοι Κατηγορία:Πόλεμοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Πατριάρχης Θεόδοτος Α΄ Κασσιτεράς
Ο Θεόδοτος Α΄ ο Κασσιτεράς ή Μελισσηνός προωθήθηκε στο Θρόνο της Κωνσταντινούπολης το 815 από τον Αυτοκράτορα Λέοντα Ε΄ τον Αρμένιο, με σκοπό την αναβίωση της εικονομαχίας.
Αυτός συγκάλεσε Σύνοδο, η οποία αναίρεσε τις υπέρ των εικόνων αποφάσεις της Ζ' Οικουμενικής Συνόδου, αφόρισε τους προκατόχους του εικονόφιλους Πατριάρχες και επανέφερε την εικονομαχία, σε μετριότερη πάντως μορφή.
Παρέμεινε στο Θρόνο μέχρι το 821.
Πηγές
Θεοδοτος Α΄ Κατηγορία:Εικονομαχία Θεοδοτος Κατηγορία:Βυζαντινοί του 9ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 9ου αιώνα
Ζάταρ
Το Ζάταρ (زعتر, μεταγράφεται και ως Ζα'τάρ, Ζά'αταρ, Ζάχταρ ή Σάταρ) αναφέρεται σε ένα μείγμα μπαχαρικών από τη Βόρεια Αφρική, τη Μέση Ανατολή και την Τουρκία και μέρος της βορειοαφρικανικής και αραβικής κουζίνας.
Το μείγμα χρησιμοποιείται επίσης στο κρέας και ως συνοδευτικό για ψωμί και άλλα τρόφιμα.
Σύνθεση
Το Ζάταρ είναι το αραβικό όνομα για το άγριο θυμάρι, το οποίο χρησιμοποιείται ως κύριο συστατικό. Εδώ αναφέρονται και τα αποξηραμένα φύλλα του συριακού ύσπου (Origanum syriacum).
Σμηνουργία
Στην πρωταρχική ή πρώτη σμηνουργία περίπου το 60% των εργατριών εγκαταλείπει την αρχική κυψέλη. Ένας τέτοιο σμήνος είναι δυνατόν να διαθέτει πληθυσμό χιλιάδων μελισσών. Η σμηνουργία είναι το φυσικό μέσο αναπαραγωγής των αποικιών μελισσών. Λίγο πριν βγει από το κελί της η νέα βασίλισσα, η παλαιά εγκαταλείπει την κυψέλη. Την παλαιά βασίλισσα ακολουθεί τμήμα των εργατριών και των κηφήνων, σε μία προσωρινή εγκατάσταση, συνήθως κάποιο κλαδί δέντρου ή προφυλαγμένη θέση -κάποια καμινάδα. Το σμήνος των μελισσών συγκεντρώνεται σε σφαιρική διάταξη καλύπτοντας τη βασίλισσα, έως ότου οι εργάτριες βρουν την οριστική θέση εγκατάστασης της νέας αποικίας.
Ζάταρ
Σύνθεση
Η βασική συνταγή του μείγματος μπαχαρικών έχει ως συστατικά το ζάταρ, το σουμάκ, το ψητό σουσάμι και το αλάτι. Ανάλογα με την προετοιμασία, μπορούν να προστεθούν και άλλα συστατικά, όπως το Θυμάρι του Χαλεπίου από τη Συρία και το Λίβανο. Επίσης μπορεί να προστίθονται και άλλα μπαχαρικά όπως κόλιανδρος, γλυκάνισο και μάραθο, καθώς και ηλιόσποροι και ξηροί καρποί.
Σμηνουργία
Οι δευτερεύουσες σμηνουργίες -επίσης μετασμηνουργίες- είναι σχετικά σπάνιες. Ο πληθυσμός τους είναι μικρότερος και συνοδεύονται συνήθως από μία ή περισσότερες μη γονιμοποιημένες βασίλισσες. Ενίοτε η κυψέλη προχωρά σε διαδοχικές σμηνουργίες, έως ότου μειωθεί ο πληθυσμός των εργατριών δραστικά Οι εντομολόγοι θεωρούν την αποικία υπεροργανισμό, καθώς η μέλισσα ως άτομο δεν μπορεί να επιβιώσει επί μακρόν αφενός, αφετέρου η αποικία πρέπει να έχει δεδομένο μέγεθος προκειμένου να αναπαραχθεί. Κατά τη διαδικασία της σμηνουργίας η αρχική αποικία αναπαράγεται σε δύο ή περισσότερες αποικίες
Ζάταρ
Παραπομπές
Κατηγορία:Μπαχαρικά
Σμηνουργία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Για περισσότερες πληροφορίες πάνω στους βιοχημικούς παράγοντες που καθορίζουν τη σμηνουργία δείτε: apis newsletter July 2003 (αγγλικά) και Σμηνουργία θεματική κάλυψη (ελληνικά)
Κατηγορία:Μελισσοκομία
Wish You Were Here (τραγούδι, Pink Floyd)
Το Wish You Were Here είναι ένα τραγούδι του αγγλικού συγκροτήματος Pink Floyd, το οποίο κυκλοφόρησε το 1975, στον ομότιτλο δίσκο του σχήματος. Οι στίχοι γράφτηκαν από τον Ρότζερ Γουότερς, και περιλαμβάνουν αισθήματα του, όπως το αίσθημα της αποξένωσης, αλλά και τη δυσπιστία του για τη μουσική βιομηχανία. Όπως όλος ο δίσκος, έτσι και το τραγούδι, αναφέρεται στον Σιντ Μπάρετ και την κατάρρευση υγείας που υπέστη. Ο Γουότερς συνεργάστηκε με τον Ντέιβιντ Γκίλμορ στη σύνθεση του κομματιού, με τον τελευταίο να αναλαμβάνει τα βασικά φωνητικά. Στις 14 Ιουνίου του 2014, το τραγούδι έγινε διαθέσιμο στο Spotify και σε διάρκεια τεσσάρων ημερών προβλήθηκε 1 εκατομμύριο φορές. Το 2011, το κομμάτι μπήκε στον Κατάλογος με τα 500 σημαντικότερα τραγούδια όλων των εποχών (Rolling Stone), στο νούμερο 324.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια των Pink Floyd Κατηγορία:Τραγούδια του 1975 Κατηγορία:Singles του 1995 Κατηγορία:Singles του 2001 Κατηγορία:Singles της Columbia Records Κατηγορία:Singles της EMI Records
Γρηγόριος Ευστρατιάδης
Ο '''Γρηγόριος Ι. Ευστρατιάδης''' (1864 - 6 Μαΐου 1950) υπήρξε Έλληνας δικηγόρος, εκδότης και πολιτικός
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ακολούθησε νομικές σπουδές. Εργάστηκε ως δικηγόρος και παράλληλα συνεργάστηκε με την εφημερίδα Σκριπ, της οποίας διετέλεσε ιδιοκτήτης και διευθυντής. Τον Απρίλιο του 1924 συνελήφθη έπειτα από διαταγή του Θ. Πάγκαλου εξαιτίας της παραβίασης του "Κατοχυρωτικού Νόμου" και αφέθηκε ελεύθερος μία ημέρα μετά. Εξελέγη βουλευτής Λέσβου το Δεκέμβριο του 1915 με το Κόμμα Εθνικοφρόνων και Αθηνών με το Λαϊκόν Κόμμα το 1933. Διετέλεσε βουλευτής ως το 1935. Πέθανε σε ηλικία 86 ετών το 1950. Ήταν πατέρας τριών παιδιών.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Λέσβου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κόμμα των Εθνικοφρόνων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα Κατηγορία:Βουλευτές Αθηνών
Ο διθύραμβος του Ρόδου
Ο Διθύραμβος του Ρόδου είναι η πρώτη τραγωδία του Άγγελου Σικελιανού. Γράφτηκε και εκδόθηκε το 1932. Η πρώτη της παράσταση δόθηκε στον λόφο του Φιλοπάππου στην Αθήνα το 1933 και ήταν η μοναδική που παίχτηκε όσο ο Σικελιανός βρισκόταν εν ζωή. Το έργο αυτό δημιουργήθηκε μέσα από τις αντιλήψεις του Σικελιανού για τους Δελφούς, τη Δελφική Ιδέα, καθώς και τις δύο, ήδη διεξαχθείσες, Δελφικές Εορτές. Μάλιστα, η παράσταση του έργου στην Αθήνα θεωρήθηκε ως συνέχεια των Δελφικών Εορτών.
Πλοκή
Το περιεχόμενο της τραγωδίας είναι εμπνευσμένο από τον αρχαιοελληνικό μύθο του Ορφέα και το συνιστά η αναγγελία του προς τους πιστούς του ακολούθους και συμπολεμιστές ότι θα τελέσει θυσία στον θεό στην κορυφή του Παγγαίου, παρά τον κίνδυνο να θανατωθεί και να διαμελιστεί από τις Μαινάδες του Διονύσου. Τα πρόσωπα που ομιλούν είναι ο Ορφέας, ο Α΄ Κορυφαίος και ο Β΄ Κορυφαίος (οι δύο τελευταίοι ως εκπρόσωποι του πολυάριθμου χορού πιστών-πολεμιστών που ακολουθεί τον Ορφέα). Ειδολογικά, η τραγωδία αυτή έχει τη δομή περισσότερο πρώιμων σταδίων του είδους, εμφανίζοντας μεγαλύτερες αντιστοιχίες με τον διθύραμβο (ανταλλαγή αποκρίσεων, εν μέρει αυτοσχεδιαστικών, μεταξύ κορυφαίου ή κορυφαίων του χορού και υποκριτή αποσπασμένου από αυτόν) που μετεξελίσσεται σε τραγωδία, παρά με την καθ’ αυτό (ως είδος, πλέον, με διακριτές αρχές και δομή) τραγωδία.
Ο Σικελιανός, επηρεασμένος από την ορφική θεολογία και τον ιδρυτή και αρχηγέτη της Ορφέα, τον τοποθετεί ως ιεροφάντη – ιερουργό εντός του μύθου, με σαφείς αντιστοιχίες κι αναφορές στο πρόσωπο του Διονύσου. Όπως μελετητές έχουν αναφέρει, τα επιμέρους σύμβολα (πέρα από τον ίδιο τον Ορφέα-Διόνυσο) του σταχιού (που συμβολίζει τη γη), του κλήματος (που συμβολίζει τη μέθη του έρωτα) και κυρίως του ρόδου (σύμβολο της ζωής της στηριγμένης στην αγάπη) που υπάρχουν στο έργο είναι αλληγορικά με αδιάπτωτο τρόπο εντός της ενότητας της τραγωδίας (δεν χάνουν την κρυπτικότητά τους καθ’ όλη την πορεία του κειμένου) και στοχεύουν στη μετάδοση ενός οικουμενικού μηνύματος ειρήνης, αρμονίας κι ενότητας ανάμεσα σε όλους τους ανθρώπους, μήνυμα που αποτελεί «κλειδί» για την κατανόηση όλων των δημιουργικών εκδηλώσεων του Σικελιανού (λογοτεχνικό του έργο και οργάνωση Δελφικών Εορτών – αφοσίωση στη Δελφική Ιδέα).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Διθυραμβος