cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Top Gun
Κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 16 Μαΐου 1986 και γνώρισε τεράστια εμπορική επιτυχία, με συνολικές εισπράξεις 353,8 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Μάλιστα έλαβε 5 υποψηφιότητες για Όσκαρ, κερδίζοντας εκείνο του Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού. Το 2015, η Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών επέλεξε την ταινία για διατήρηση στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου, θεωρώντας την «πολιτιστικά, ιστορικά ή αισθητικά σημαντική». Το σίκουελ, με τίτλο Top Gun: Maverick, κυκλοφόρησε 36 χρόνια αργότερα, στις 25 Μαΐου 2022 στους ελληνικούς κινηματογράφους, με μεγαλύτερη επιτυχία στα κριτικά και εμπορικά.
Πλοκή
Ο Πιτ Μίτσελ, πιλότος μαχητικών αεροσκαφών, έχει αποκτήσει τη φήμη του πιο παράτολμου χαρακτήρα μεταξύ των συναδέλφων του, χάρη στις επικίνδυνες αποστολές που αναλαμβάνει. Οι προϊστάμενοί του τον επιλέγουν να φοιτήσει σε μια σχολή επίλεκτων πιλότων του πολεμικού ναυτικού. Ο Μίτσελ, που το παρατσούκλι του είναι “Μάβερικ”, πηγαίνει στη σχολή αποφασισμένος να κερδίσει τον τίτλο του “Τοπ Γκαν”, δηλαδή του καλύτερου απόφοιτου της τάξης του. Δεν φαντάζεται όμως ότι εκεί θα γνωρίσει και τον έρωτα, στο πρόσωπο της Σαρλότ Μπλάκγουντ, που τυχαίνει να είναι η εκπαιδεύτριά του.
Σάουντρακ
Το σάουντρακ της ταινίας «Take My Breath Away», σε μουσική των Τζιόρτζιο Μόροντερ και Τομ Γουίτλοκ (Tom Whitlock) με το μουσικό συγκρότημα «Μπερλίν» (Berlin), έγινε ιδιαίτερα γνωστό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1986 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Αμερικανικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Αμερικανικές αεροπορικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Σαν Ντιέγκο Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Ταινίες IMAX
EH
Η συντομογραφία λατινικών & ελληνικών χαρακτήρων και αριθμός EH ή Eh ή ΕΗ ή εη (στην αγγλική γλώσσα προφέρεται ι-έιτς) μπορεί να αναφέρεται:
2760 Κάτσα
Ο Κάτσα (Kacha) είναι ένας αστεροειδής που κινείται τον περισσότερο χρόνο έξω από τα εξωτερικά (προς τον Δία) όρια της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,04. Ανακαλύφθηκε το 1980 από τη Σοβιετική (Ουκρανή) αστρονόμο Λιουντμίλα Βασίλιεβνα Ζουράβλεβα, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του από την ομώνυμη κωμόπολη του δήμου Σεβαστούπολης, όπου υπήρχε κέντρο εκπαιδεύσεως αστροναυτών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Κατσα
Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης ποδοσφαίρου 1982-83
Την περίοδο 1982-83 το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης κατέκτησε η Αμπερντίν ΦΚ κερδίζοντας στον τελικό την Ρεάλ Μαδρίτης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης
Σήραγγα Τυμφρηστού
Η Σήραγγα Τυμφρηστού, ή Σήραγγα Παύλος Μπακογιάννης είναι μια σήραγγα στην Εθνική Οδό 38, στο τμήμα Λαμία-Καρπενήσι. Έχει μήκος 1,385 χλμ. και είναι αμφίδρομη (1 λωρίδα ανόδου και 1 λωρίδα καθόδου). Ξεκίνησε να κατασκευάζεται το 1991 και παραδόθηκε στην κυκλοφορία το 2000. Τα πρώτα χρόνια λειτουργίας της ήταν από τις μεγαλύτερες σήραγγες της Ελλάδας.
Ιστορικό
Οι μελέτες ξεκίνησαν το 1988 και η σήραγγα ξεκίνησε να κατασκευάζεται το 1991 και είχε ως σκοπό την διευκόλυνση της μετακίνησης μεταξύ Λαμίας και Καρπενησίου στο όρος του Τυμφρηστού. Στην κατασκευή της υπήρξαν αρκετά και μεγάλα προβλήματα, αφού οι εργάτες διάνοιγαν την σήραγγα και αυτή από πίσω τους έκλεινε. Αυτό συνέβαινε διότι στην περιοχή όπου διανοιγόταν η σήραγγα υπήρχαν αρκετά γεωτεχνικά προβλήματα, όπως το φούσκωμα της μάζας. Γενικότερα, η μελέτη για την διάνοιξη της σήραγγας δεν ήταν ολοκληρωμένη και δεν υπήρχε μελέτη γεωτεχνικών προβλημάτων, καθώς και μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων.
Τελικά η σήραγγα παραδόθηκε στην κυκλοφορία στις 9 Μαρτίου 2000.
Το 2013 η σήραγγα κρίθηκε επικίνδυνη και μη ασφαλής από την Διοικητική Αρχή Σηράγγων για διάφορους λόγους.
Λουίς Φερναντές
Ο Λουίς Φερναντές, γεννημένος στις 2 Οκτωβρίου 1959 στην Ταρίφα (Ισπανία), είναι πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του μέσου, ενώ στη συνέχεια εργάστηκε ως προπονητής, καθώς και ραδιοφωνικός σχολιαστής και παραγωγός. Είναι παρουσιαστής της εκπομπής Luis Attaque στον γαλλικό ραδιοφωνικό σταθμό RMC.
Νεανικά χρόνια
Γεννημένος στην Ταρίφα (Ανδαλουσία), ο Λουίς Φερναντές εγκαταστάθηκε στη Γαλλία μαζί με τη μητέρα του και τα πέντε αδέρφια του το 1968, στο προάστια της Λυών και πιο συγκεκριμένα στο Βενισιέ και τη συνοικία των Μανγκέτ, μία περιοχή χαρακτηρισμένη ως Zone à Urbaniser en Priorité (ZUP), οι οποίες ZUP αποτελούσαν σύμβολο εκσυγχρονισμού, ενώ είχαν ως αποστολή την καταπολέμηση της κρίσης στέγασης που συνόδεψε το ιστορικό συμβάν των Τριάντα Ενδόξων.
Σε αυτό που ο ίδιος χαρακτηρίζει ως έναν « πύργο της Βαβέλ » ο οποίος δεχόταν, πέραν των Ισπανών και των Πορτογάλων, το ολοένα και αυξανόμενο μεταναστευτικό ρεύμα από τη Βόρεια Αφρική, ο Λουίς Φερναντές έμαθε με ιδιαίτερη δυσκολία τη γαλλική γλώσσα. Υπό αυτές τις συνθήκες, ενώ βρισκόταν στο Γυμνάσιο, όπως μεγάλος αριθμός παιδιών μεταναστών, μπήκε σε μια, μεταβατικής μορφής, έκτη τάξη, προτού στραφεί σε σύντομο διάστημα προς την τεχνική κατεύθυνση. Τον ίδιο καιρό, ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στην ΑΣ Μανγκέτ, αρχικά, και στη συνέχεια στην ΑΣ Σαιν-Πριέστ, όπου και υπέγραψε συμβόλαιο ως « ξένος ». Αυτή την αναφορά στη διαφορετικότητά του, ο νεαρός Λουίς την έζησε εντόνως στα ποδοσφαιρικά γήπεδα, όπου αποκαλείτο συχνά « Ισπανγκουίνος », χαρακτηρισμό στο άκουσμα του οποίου αντιδρούσε βίαια, φτάνοντας, μάλιστα, στο σημείο σε μια περίπτωση να τιμωρηθεί με αγωνιστικό αποκλεισμό διάρκειας έξι μηνών.
Επίσης, στην πορεία, η ισπανική του εθνικότητα αποτέλεσε εμπόδιο στην προσπάθειά του να βρει μια θέση στο επαγγελματικό επίπεδο. Έτσι, ενώ ασκούσε το επάγγελμα του βοηθού ηλεκτρολόγου σε ένα εργοστάσιο παραγωγής μετάλλων, οι ποδοσφαιρικές του ικανότητες τον βοήθησαν να πραγματοποιήσει μια σειρά δοκιμαστικών στην ΑΣ Νανσί-Λωρραίνη. Παρά την καλή εντύπωση που άφησε στους διοικούντες τον σύλλογο της Λωρραίνης, ο πρόεδρος Κλοντ Κουνί του επισήμανε ότι του ήταν αδύνατο να τον εντάξει στην ομάδα, καθώς ήταν ξένος.
Πραγματοποίησε μια άλλη σειρά δοκιμαστικών, αυτή τη φορά στην Παρί Σεν Ζερμέν, την ομάδα της γαλλικής πρωτεύουσας. Αυτή τη φορά, η κατάληξη ήταν επιτυχής, με τους διοικούντες την Παρί να του προσφέρουν συμβόλαιο σταζιέρη το 1978 και όχι συμβόλαιο επαγγελματία, καθώς εκείνη την περίοδο, η ΠΣΖ είχε, μόλις, αποκτήσει δύο ξένους παίκτες: τον Πορτογάλο Ζοάο Άλβες και τον Βραζιλιάνο Αμπέλ Μπράγκα. Έτσι, ο Λουίς έπεσε θύμα του, τότε, ισχύοντος κανονισμού της Γαλλικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου, ο οποίος επέτρεπε την παρουσία μόλις δύο ξένων παικτών ανά ρόστερ ομάδας.
Ο αγαπημένος του Παρκ ντε Πρενς (1978-1986)
Παρά το ερασιτεχνικό συμβόλαιο που είχε, πραγματοποίησε, πάραυτα, το επαγγελματικό του ντεμπούτο το 1978, στη διάρκεια μιας αναμέτρησης της ομάδας του απέναντι στη Νανσί, αναμέτρηση την οποία η ΠΣΖ κέρδισε με σκορ 2-1 χάρη σε ένα πέναλτι που κατάφερε να κερδίσει ο Λουίς Φερναντές, έπειτα από φάουλ του Ζαν-Μισέλ Μουτιέ. Ο προπονητής του, Πιέρ Αλονζό, έχοντας πειστεί από τις εμφανίσεις του, αποφάσισε να του μιλήσει με απόλυτη ειλικρίνεια. Πράγματι, ο τραυματισμός εντός εκ των δύο ξένων παικτών του συλλόγου τον βοήθησε να βρει θέση στην ομάδα, ωστόσο αποφάσισε, προκειμένου να θέσει οριστικό τέλος στα όποια προβλήματα μπορούσε να του δημιουργήσει η ισπανική του εθνικότητα για την ομαλή συνέχιση της καριέρας του, να αιτηθεί την απόκτηση της γαλλικής υπηκοότητας, κάτι που και πέτυχε να κάνει τον Ιανουάριο του 1981.
Σε σύντομο διάστημα, κατάφερε να καθιερωθεί ως ένα σταθερός σε απόδοση αμυντικός μέσος, με την πολύ καλή του φυσική κατάσταση να τον καθιστά επικίνδυνο στις διεκδικήσεις της μπάλας, αλλά και κατά τη διάρκεια των επιθετικών προσπαθειών της ομάδας του. Υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο το 1980, ενώ στη συνέχεια γνώρισε τις πρώτες του επιτυχίες το 1982 και το 1983 με την κατάκτηση δύο συνεχόμενων Κυπέλλων Γαλλίας.
Η ομάδα της γαλλικής πρωτεύουσας γνώρισε τις πρώτες της μεγάλες ευρωπαϊκές στιγμές τη σεζόν 1982-1983, η οποία έλαβε τέλος στα προημιτελικά της διοργάνωσης, απέναντι στη βελγική Βάτερσχεϊ. Η αναμέτρηση αυτή μεταξύ ΠΣΖ και Βάτερσχεϊ για το Κύπελλο Κυπελλούχων θεωρείται ως η σημαντική μεγάλη ευρωπαϊκή αναμέτρηση της ιστορίας της ΠΣΖ. Η ΠΣΖ, έχοντας κερδίσει με σκορ 2-0 στον πρώτο αγώνα μεταξύ των δύο ομάδων, ο οποίος διεξήχθη στην έδρα της, αναχώρησε ως φαβορί για την πρόκριση για το Βέλγιο. Παράλληλα, ήταν στη διάρκεια της πρώτης αυτής αναμέτρησης με την κάτοχο του Κυπέλλου Βελγίου που σημειώθηκε το ρεκόρ προσέλευσης στο Παρκ ντε Πρενς, με συνολικά περίπου 49.575 θεατές να δίνουν το παρόν. Ωστόσο, στον επαναληπτικό αγώνα, ήταν οι Βέλγοι αυτοί που νίκησαν με σκορ 3-0 έπειτα από παράσταση, με αποτέλεσμα να πάρουν την πρόκριση για την επόμενη φάση της διοργάνωσης.
Την επόμενη σεζόν, η ΠΣΖ προκρίθηκε εκ νέου για το Κύπελλο Κυπελλούχων, όπου και αποκλείστηκε εκ νέου, αυτή τη φορά στη Φάση των 16 από τη Γιουβέντους του Πλατινί (2-2 εντός και 0-0 εκτός έδρας).
Στη διάρκεια της σεζόν 1984-1985, η ΠΣΖ είχε μια ιδιαιτέρως αποτυχημένη πορεία, καταλαμβάνοντας την 13η θέση στο πρωτάθλημα, συμμετέχοντας στον τελικό του Κυπέλλου Γαλλίας, όπου και ηττήθηκε απέναντι στη Μονακό, ενώ αποκλείστηκε στον δεύτερο γύρο του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ από την ουγγρική Βιντεότον. Ο Ζεράρ Ουγιέ ανέλαβε, τότε, να αντικαταστήσει τον Ζορζ Πεϊρός, από την επόμενη κιόλας σεζόν, με την αλλαγή αυτή στην τεχνική ηγεσία του συλλόγου, να έχει τελικώς θετικό αποτέλεσμα, καθώς η ΠΣΖ κατέκτησε τον τίτλο της πρωταθλήτριας Γαλλίας στη διάρκεια της σεζόν 1985-1986 για πρώτη φορά στην ιστορία της. Το σύνολο της ομάδας γαλλικής πρωτεύουσας είχε ηγέτη εκείνη τη σεζόν τον αρχηγό της και είδωλο, πλέον, του Παρκ ντε Πρενς, Λουίς Φερναντές. Η ΠΣΖ κατάφερε να διατηρήσει αήττητο σερί διάρκειας 26 αγώνων εκείνη τη σεζόν. Ο Σαφέτ Σούσιτς ήταν αυτός που κατάφερε να αναδειχτεί απ'όλη την ομάδα εκείνη τη σεζόν, ξεδιπλώνοντας το ποδοσφαιρικό του ταλέντο στα γαλλικά γήπεδα.
Δυσκολίες στη Ρασίνγκ (1986-1989)
Ο Λουίς Φερναντές επέλεξε το καλοκαίρι του 1986 να υπογράψει στη Ρασίνγκ Κλαμπ Παρί (η οποία μετονομάστηκε σε Ματρά Ρασίνγκ το 1987), ομάδα η οποία έδρευε στην Κολόμπ (92) στο μυθικό Σταντ Υβ-ντυ-Μανουάρ, η οποία είχε μόλις προβιβαστεί στην πρώτη κατηγορία. Εκείνη την εποχή είχε ένα από τα υψηλότερα σε μισθό συμβόλαια του γαλλικού ποδοσφαίρου.
Με τότε πρόεδρο τον μεγαλοβιομήχανο Ζαν-Λυκ Λαγκαρντέρ, ο ομάδα είχε ιδιαίτερες φιλοδοξίες και ξόδεψε μεγάλα χρηματικά ποσά για τη μεταγραφική του ενίσχυση: πέραν του Φερναντές και του Μαξίμ Μποσίς οι οποίοι είχαν έρθει στην ομάδα έναν χρόνο νωρίτερα, ο Λαγκαρντέρ έκανε κάτοικους Παρισιού, εκείνο το καλοκαίρι, τους Πιέρ Λιτμπάρσκι και Τιερί Τυσώ, καθώς και τον Ουρουγουανό αστέρα Έντζο Φραντσεσκόλι, στους οποίους ήρθαν να προστεθούν την αμέσως επόμενη σεζόν και οι Πασκάλ Ολμετά, Σόνι Σίλοϊ και ο προπονητής Αρτούρ Ζόρζε, ο οποίος είχε μόλις κατακτήσει το Κύπελλο Πρωταθλητριών με την ΦΚ Πόρτο και στη συνέχεια οι Νταβίντ Ζινολά και Μπερνάρ Κασονί, κατά την τρίτη σεζόν παρουσίας της ομάδας στην ελίτ του γαλλικού ποδοσφαίρου. Όπως συνέβαινε και με τη γενικότερη εικόνα του συλλόγου (13ος τη σεζόν 1986-87, 7ος τη σεζόν 1987-88 και 17ος τη σεζόν 1988-1989), οι εμφανίσεις του Λουίς ήταν σχετικά απογοητευτικές στη διάρκεια της παρουσίας του στη Ρασίνγκ.
Σε ατομικό επίπεδο, μάλιστα, γνώρισε έναν σοβαρό τραυματισμό στο γόνατο, ο οποίος τον άφησε εκτός αγωνιστικών χώρων για διάστημα αρκετών μηνών, με αποτέλεσμα ο ίδιος να έχει φόβους ότι θα χρειαζόταν να βάλει ένα πρόωρο τέλος στην αγωνιστική του καριέρα.
Τέλος καριέρας στις Κάννες (1989-1993)
Ο Λουίς Φερναντές μεταγράφηκε στην ΑΣ Κάννες των Ζαν Φερναντές και Αλμπέρ Εμόν το 1989, ενώ ενδιαφέρον για την απόκτησή του είχε εκδηλώσει και η ΣΚ Τουλόν του Ρολλάν Κουρμπίς. Οι Κάννες ήταν μια μικρομεσαία ομάδα και χωρίς ιδιαίτερες οικονομικές δυνατότητες, η οποία βασιζόταν σχεδόν αποκλειστικά στα πολύ καλά τμήματα υποδομής της για τη στελέχωση της πρώτης της ομάδας.
Η απόσυρσή του από την ενεργό δράση έλαβε χώρα λίγους μήνες αργότερα, αφότου αποφάσισε να αναλάβει την τεχνική ηγεσία της ομάδας των Καννών, έπειτα από τις πρώτες αγωνιστικές της νέας σεζόν.
Εθνική Γαλλίας (1982-1992)
Παράλληλα με την πρόοδό του εντός των τάξεων της ΠΣΖ, γνώρισε μια πρόοδο και σε εθνικό επίπεδο, καθώς οι εμφανίσεις του δεν πέρασαν απαρατήρητες από τον Μισέλ Χινταλγκό, ο οποίος και πήρε την απόφαση να τον καλέσει για πρώτη φορά στην Εθνική Γαλλίας στα τέλη του 1982. Σε ηλικία μόλις 23 ετών, ο Λουίς Φερναντές κατάφερε σε σύντομο διάστημα να βρει θέση βασικού εντός της ομάδας, η οποία, πάραυτα, είχε φτάσει ως τα ημιτελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1982, το οποίο είχε λάβει χώρα μερικούς μήνες νωρίτερα. Αγωνιζόμενος στη μεσαία γραμμή της ομάδας, πήρε τη θέση του Μπερνάρ Ζενγκινί εντός της εξαιρετικής, τότε, μεσαίας γραμμής της Γαλλίας, η οποία αποτελείτο από τους Τιγκανά, Ζιρές και Πλατινί. Με τους Bleus, ο Φερναντές κατέκτησε το Euro 1984, το οποίο διεξήχθη στη Γαλλία.
Όταν κατέκτησε το πρωτάθλημα της σεζόν 1985-1986με την ΠΣΖ, ήταν μία από τις πλέον σίγουρες επιλογές για την αποστολή της Εθνικής Γαλλίας που θα λάμβανε μέρος στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986 στο Μεξικό. Στη διάρκεια αυτής της διοργάνωσης, ο Φερναντές διακρίθηκε, μεταξύ άλλων, για την ισοφάρισή του απέναντι στην ΕΣΣΔ για τον πρώτο γύρο, αλλά κυρίως για την επίτευξη στη Γουαδαλαχάρα του νικητήριου πέναλτι απέναντι στη Βραζιλία για τα προημιτελικά της διοργάνωσης, σε μία αναμέτρηση που έχει περάσει στην ιστορία του γαλλικού ποδοσφαίρου.
Μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986, οι Μποσίς, Ζιρές και Ροσετώ αποσύρθηκαν από την εθνική ομάδα, ενώ ο Τιγκανά τους ακολούθησε το 1987 και ο Πλατινί έβαλε τέλος στην ποδοσφαιρική του καριέρα την ίδια χρονιά. Ο Λουίς, τότε, ήταν ένας από τους νέους ηγέτες των Bleus, λαμβάνοντας, μάλιστα, το περιβραχιόνιο του αρχηγού. Στόχος του ήταν να βοηθήσει την ομαλή ένταξη στο σύνολο της νέας γενιάς παικτών που αποτελείτο από τους Παπέν, Φερερί και Βερκρουίς. Ωστόσο, η Γαλλία απέτυχε να πάρει την πρόκριση για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1988 που διεξήχθη στη Γερμανία, με τον, τότε, ομοσπονδιακό τεχνικό Ανρί Μισέλ να αντικαθίσταται από τον Μισέλ Πλατινί, έπειτα από ένα αποτυχημένο αποτέλεσμα απέναντι στην Κύπρο (1-1) στα πλαίσια των προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1990, το οποίο έθεσε σε κίνδυνο τις πιθανότητες πρόκρισης της Γαλλίας. Ωστόσο, η άφιξη του Πλατινί δεν άλλαξε κάτι το ιδιαίτερο, με αποτέλεσμα η Εθνική Γαλλίας να είναι απούσα από το Παγκόσμιο Κύπελλο, το οποίο διεξήχθη στα γήπεδα της Ιταλίας.
Πρώτα βήματα στις Κάννες (1993-1994)
Το πρωτάθλημα της σεζόν 1992-1993 της δεύτερης κατηγορίας δεν ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς, με την ομάδα να βρίσκεται σε σύντομο διάστημα αρκετά πίσω από τις επικεφαλής ομάδες του βαθμολογικού πίνακα. Ο Λουίς Φερναντές άφησε, τότε, τη θέση του στη μεσαία γραμμή του συλλόγου για να αναλάβει θέση στην τεχνική ηγεσία του συλλόγου, αντικαθιστώντας τον Ερίκ Μομπαέρ. Το αναμενόμενο σοκ της αλλαγής προπονητή έπιασε τόπο, με την ΑΣ Κάννες να επιστρέφει τελικά στην ελίτ έπειτα από μια τελευταία νίκη σε αγώνα μπαράζ απέναντι στη Βαλανσιέν (2-0, 1-1).
Ο Λουίς Φερναντές συνέχισε να εργάζεται στον σύλλογο φτάνοντας την ομάδα από την Κυάνη Ακτή ως την πρόκρισή της για το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Έχοντας εκλεγεί ως ο καλύτερος προπονητής της πρώτης κατηγορίας από τους συναδέλφους του έπειτα από τη σεζόν 1994, κατάφερε να πείσει για τις ικανότητές του κυρίως χάρη στο επιθετικό παιχνίδι που κατάφερε να εμπεδώσει στους παίχτες του (Πριού, Μαντάρ, Μικού...).
Ευρωπαϊκές επιτυχίες με την ΠΣΖ (1994-1996)
Το προφίλ του Φερναντές προκάλεσε ιδιαίτερο ενδιαφέρον από την Παρί Σεν Ζερμέν, η οποία, τότε, ανήκε στο Canal+, όπου και ανέλαβε χρέη πρώτου προπονητή, παίρνοντας τη θέση του Πορτογάλου τεχνικού Αρτούρ Ζόρζε.
Με την άφιξή του, κιόλας, ο Λουίς δεν κινήθηκε μεταγραφικά για την απόκτηση κανενός ποδοσφαιριστή. Αφαίρεσε το περιβραχιόνιο του αρχηγού από τον Πολ Λε Γκεν, δίνοντάς το στον Αλαίν Ρος, ενώ, ταυτόχρονα, μετατόπισε τον επιθετικό Ντανιέλ Μπραβό ως βασικό αμυντικό μέσο, με τον τελευταίο να βρίσκεται μόνιμα στον πάγκο των αναπληρωματικών επί των ημερών του προκατόχου του Λουίς. Η καλύτερη κίνηση του Λουίς ήταν να εμπιστευτεί τον Ράι, τον οποίον η διοίκηση της Παρί Σεν Ζερμέν ήθελε με κάθε τρόπο να διώξει από την ομάδα.
Σε αυτή τη σεζόν, πολύ γρήγορα, ήταν η ΦΚ Ναντ αυτή που κυριάρχησε στο πρωτάθλημα. Στις 19 Αυγούστου 1994, η ΠΣΖ ηττήθηκε απέναντι στη Ναντ, με τον Πατρίς Λοκό να πετυχαίνει το μοναδικό τέρμα της αναμέτρησης, έπειτα από μια ταχύτατη επίθεση με βάση αυτοματισμό της ομάδας, ξεκάθαρο σημάδι της δουλειάς του συλλόγου πάνω στο ομαδικό παιχνίδι. Στον δεύτερο αγώνα μεταξύ των ομάδων, οι Nantais κέρδισαν εκ νέου τους Παριζιάνους στο Παρκ ντε Πρενς (3-0), κάτι που σήμαινε και τη λήξη του σχετικού σερί που διατηρούσε η ΠΣΖ, η οποία ήταν αήττητη εντός έδρας για το πρωτάθλημα για διάστημα δύο ετών και 29 αναμετρήσεων. Οι Canaris του Ζαν-Κλοντ Συοντό που αγωνίζονταν εφαρμόζοντας ένα jeu à la nantaise, πραγματοποίησαν ένα σερί 32 αγώνων χωρίς ήττα, είτις ένα νέο ρεκόρ, σπάζοντας το προηγούμενο που κατείχε η ΠΣΖ. Η Ολιμπίκ Λυών του Ζαν Τιγκανά, επίσης, τερμάτισε μπροστά από την ΠΣΖ.
Παρά την απογοητευτική αυτή κατάληξη στο πρωτάθλημα, η ΠΣΖ διακρίθηκε στα εθνικά κύπελλα, καθώς κατέκτησε την πρώτη έκδοση της Λιγκ Καπ απέναντι στην Μπαστιά (2-0). Δεκαπέντε ημέρες αργότερα, οι Παριζιάνοι κατέκτησαν και το Κύπελλο Γαλλίας, με αντίπαλο, αυτή τη φορά, την Στρασμπούρ (1-0), αποκλείοντας την Ολιμπίκ Μαρσέιγ στα ημιτελικά της διοργάνωσης. Η Παρί ΣΖ πραγματοποίησε, επίσης, μια πολύ καλή πορεία στο Τσάμπιονς Λιγκ, κερδίζοντας και τις έξι αναμετρήσεις του προκριματικού της ομίλου απέναντι στις Μπάγερν Μονάχου (2-0, 1-0), Σπαρτάκ Μόσχας (2-1, 4-1) και ΦΚ Ντιναμό Κιέβου (2-1, 1-0). Για τα προημιτελικά της διοργάνωσης, απέκλεισε την, τότε, μεγάλη Μπαρτσελόνα του Γιόχαν Κρόιφ παίρνοντας ισοπαλία (1-1) στο Καμπ Νου και νικώντας στο Παρκ ντε Πρενς (2-1), σε μία αναμέτρηση όπου ο Λουίς κατάφερε να επικρατήσει στη "μάχη των πάγκων" απέναντι τον Κρόιφ, παίρνοντας το ρίσκο να χρησιμοποιήσει μόλις τρεις αμυντικούς. Ωστόσο στα ημιτελικά, ο Λουίς Φερναντές δεν κατάφερε να βρει λύση απέναντι στην κορυφαία ευρωπαϊκή ομάδα της εποχής εκείνης: την ΑΚ Μίλαν.
Το καλοκαίρι του 1995 ήταν αυτό των μεγάλων αλλαγών στη διάρκεια της δεύτερής του σεζόν στην τεχνική ηγεσία των Παριζιάνων. Αρκετοί σημαντικοί παίκτες αποχώρησαν από τον σύλλογο (Γουέα, Ζινολά, Βάλντο, Ρικάρντο), ενώ άλλοι όπως οι Πατρίς Λοκό, Γιουρί Τζορκαέφ, Μπρουνό Ν'Γκοτί και Ντέλι Βαλντές αφήχθησαν.
Η Παρί ξεκίνησε τη νέα αυτή σεζόν κάπως διστακτικά, αποσπώντας ισοπαλία από την Μπαστιά και στη συνέχεια μια άλλη απέναντι στην Γκανγκάμπ. Ωστόσο, από τις 4 Αυγούστου, η ΠΣΖ κατάφερε να κάνει την έκπληξη επικρατώντας στην έδρα της Ναντ, τρέχουσας κατόχου του τίτλου, σε μια διαδικασία που έμοιαζε ως μορφής παράδοση της εξουσίας στο γαλλικό ποδόσφαιρο. Μετά από μια σειρά 6 συνεχόμενων νικών, η ΠΣΖ βρέθηκε επικεφαλής της βαθμολογικής κατάταξης του πρωταθλήματος, με την κύρια της αντίπαλο, τότε, να είναι η Μονακό. Οι αρχές του μήνα Οκτωβρίου αποδείχτηκαν, όπως το θέλει και η σχετική παράδοση, σχετικά μέτριες ως προς τα αποτελέσματα με μία ήττα και 2 ισοπαλίες απολογισμό, αν και αυτό δεν φάνηκε να επηρεάζει ιδιαίτερα το σύνολο της ομάδας της γαλλικής πρωτεύουσας. Πράγματι, οι Παριζιάνοι φρόντισαν να δώσουν απαντήσεις στις αρχές του μήνα Δεκεμβρίου, διαλύοντας τη Ναντ στο Πακ ντε Πρενς με το ευρύ 5-0, 2 μόλις εβδομάδες μετά την επικράτησή τους με σκορ 3-0 απέναντι στη Ζιροντέν Μπορντό. Η Παρί βρισκόταν με διαφορά στην κορυφή της βαθμολογικής κατάταξης του πρωταθλήματος, με διαφορά μεγαλύτερη των 10 βαθμών από τον δεύτερο στη βαθμολογία, κατά τη χειμερινή διακοπή του πρωταθλήματος.
Ωστόσο, το ξεκίνημα του έτους 1996 αποδείχτηκε δύσκολο, με τον όποιο ενθουσιασμό είχε απομείνει στην ομάδα να έχει εξανεμιστεί έως τον Φεβρουάριο. Η ήττα απέναντι στη Μονακό αποτέλεσε και την απαρχή ενός αρνητικού σερί τριών συνεχόμενων ηττών στο πρωτάθλημα. Ούσα αφοσιωμένη στην ευρωπαϊκή της πορεία καθώς και την αναμέτρηση απέναντι στη Μονακό, η ΠΣΖ δεν αντιλήφθηκε εγκαίρως τη μικρή, πλέον, βαθμολογική διαφορά που τη χώριζε από την Οσέρ. Η ανατροπή στην κορυφή της βαθμολογικής κατάταξης του πρωταθλήματος επήλθε στα τέλη Μαρτίου και πιο συγκεκριμένα στα πλαίσια της 32ης αγωνιστικής. Τη βραδιά εκείνη, ο Λουίς προχώρησε σε δοκιμή χρησιμοποιώντας τον Σεντρίκ Παρντεϊλάν ως αριστερό μπακ, ο οποίος όμως δεν κατάφερε να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων απέναντι στον Μπερνάρ Ντιομέντ, με την Οσέρ να επικρατεί τελικά με σκορ 3-0. Η ομάδα βρισκόταν, τότε, εν μέσω κρίσης, όταν ο πρόεδρος Ντενιζό κάλεσε τον πρώην αθλητή του τένις, Γιαννίκ Νοά, για να τονώσει την ψυχολογία των παικτών του συλλόγου, κάτι με το οποίο ο Λουίς Φερναντές ήταν κάθετα αντίθετος. Παράλληλα, η ΠΣΖ πραγματοποίησε μια πολύ καλή ευρωπαϊκή πορεία στο Κύπελλο Κυπελλούχων αποκλείοντας σημαντικές ομάδες όπως τη Σέλτικ Γλασκώβης στη Φάση των 16 (1-0, 3-0), την Πάρμα στα προημιτελικά (0-1, 3-1) και την Ντεπορτίβο Λα Κορούνια στα ημιτελικά (1-0). Η Παρί μπορεί, τελικώς, να μην κατάφερε να κατακτήσει το εγχώριο πρωτάθλημα, ωστόσο, τη σεζόν εκείνη, κατέκτησε το Κύπελλο Κυπελλούχων απέναντι στη Ραπίντ Βιέννης, την οποία και κέρδισε στον τελικό (1-0) που διεξήχθη στις Βρυξέλλες, χάρη σε απευθείας εκτέλεση φάουλ του Ν'Γκοτί, εντολή την οποία είχε δώσει απευθείας από τον πάγκο ο Λουίς. Αποτέλεσε, έτσι, τη δεύτερη γαλλική ομάδα που διακρίνεται σε ευρωπαϊκή διοργάνωση, μετά την Ολιμπίκ Μαρσέιγ, η οποία είχε προηγηθεί το 1993 με την κατάκτηση τουΚυπέλλου Πρωταθλητριών. Ο Λουίς Φερναντές έγινε, επίσης, ο πρώτος (και ο μοναδικός μέχρι σήμερα) Γάλλος προπονητής που να έχει κατακτήσει ευρωπαϊκή διοργάνωση με γαλλική ομάδα. Ωστόσο, παρά την επιτυχία στο Κύπελλο Κυπελλούχων, η αποτυχία στο πρωτάθλημα δυσαρέστησε ιδιαιτέρως τους διοικούντες τον σύλλογο, οι οποίοι και απομάκρυναν το Φερναντές από τον πάγκο της Παρί με το πέρας της σεζόν 1996.
Η εξορία στο Μπιλμπάο (1996-2000)
Ο Λουίς Φερναντές, μετά την απομάκρυνσή του από την τεχνική ηγεσία της Παρί Σεν Ζερμέν, δέχτηκε κρούση από την Αθλέτικ Μπιλμπάο, ομάδα του ισπανικού πρωταθλήματος. Παρά το « περιορισμένο » ρόστερ που είχε στη διάθεσή του σε σύγκριση με τις μεγαλύτερες ομάδες του πρωταθλήματος — καθώς η μεταγραφική πολιτική του συλλόγου αποτελούσε ανασταλτικό παράγοντα, με τη βάση της να είναι η καταγωγή των παικτών (πρέπει, δηλαδή, ο παίκτης να είναι γεννημένος στη Χώρα των Βάσκων (γαλλική ή ισπανική), στη Ναβάρρα ή να έχει αναδειχτεί από τις ακαδημίες βασκικού συλλόγου) —, ο Φερναντές κατάφερε να κάνει την ομάδα του να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στο πρωτάθλημα, φτάνοντάς την, μάλιστα, μέχρι και την κατάληψη θέσης που οδηγούσε στο Τσάμπιονς Λιγκ. Η παρουσία του Λουίς στη Χώρα των Βάσκων διήρκεσε συνολικά διάστημα τεσσάρων σεζόν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παρί Σεν Ζερμέν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρασίνγκ Κλαμπ ντε Φρανς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Κάννες Κατηγορία:Γάλλοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παρί Σεν Ζερμέν Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αθλέτικ Μπιλμπάο Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ρεάλ Μπέτις Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αλ Ραγιάν ΣΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ισραήλ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μπεϊτάρ Ιερουσαλήμ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΡΚΝ Εσπανιόλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1984 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1986 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1992 Κατηγορία:Προπονητές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου
Μονή Αυγού
Η Ιερά Μονή Αγίου Δημητρίου Αυγού είναι ένα από τα σημαντικότερα χριστιανικά μνημεία της Αργολίδας. Οι απαρχές της ανάγονται στον 11ο αιώνα και βρίσκεται κοντά στο χωριό Δίδυμα Αργολίδας. Η πρόσβαση γίνεται είτε από τα Καρνεζαίικα Ιρίων στα δυτικά, είτε από την Πελεή στα ανατολικά.
Η Μονή, που διαλύθηκε όπως και πολλές άλλες από την αντιβασιλεία του Όθωνα, αναφέρεται σε ελάχιστα νεότερα έγγραφα που σώζονται στα Γενικά Αρχεία του Κράτους, οπότε είναι άγνωστο το έτος ιδρύσεώς της και όλη σχεδόν η ιστορία της.
Από το κτηριακό συγκρότημα του μοναστηριού σώζεται το δισυπόστατο καθολικό, που είναι λαξευμένο σε βράχο στις τρεις πλευρές του, εκτός από τη βόρεια και μέρος της δυτικής, δηλαδή της προσόψεως του ναού. Μια πυρκαγιά κατά τον 19ο αιώνα κατέστρεψε το ξυλόγλυπτο επίχρυσο τέμπλο και συνετέλεσε στην πτώση των κονιαμάτων των θόλων και των κογχών, με αποτέλεσμα να καταστραφούν οι αγιογραφίες και να αποκαλυφθεί η τοιχοδομία, που μαρτυρεί την άριστη πλινθοδομή. Χαρακτηριστικά του ναού είναι το τρίκογχο βήμα με τον θόλο, το σταυροθόλιο του κυρίως ναού και η πλινθοδομή.
Παρακείμενο σπήλαιο, που είναι η μία από τις δύο κρατηροειδείς δολίνες για τις οποίες είναι γνωστά τα Δίδυμα Αργολίδας, χρησιμοποιήθηκε από τη μονή ως οστεοφυλάκιο και είναι αφιερωμένο στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος. Σε αυτό σώζεται τοιχογραφία του 11ου αιώνα, στην οποία απεικονίζεται η Θεοτόκος με το Θείο Βρέφος περιστοιχιζόμενη από τις Αγίες Άννα και Κυριακή. Στο ίδιο σπήλαιο σώζονται και άλλες τοιχογραφίες, αλλά πολύ μεταγενέστερες, του 17ου αιώνα.
Πηγές
Αβγου
Γκωτιέ ΣΤ΄ του Μπριέν
Ο Γκωτιέ ΣΤ΄ (γαλλικά: Gautier VI de Brienne, 1302 - 19 Σεπτεμβρίου 1356) από τον Οίκο ου Μπριέν, εξελληνισμένο Γουϊτιέρος ή Γωτιέρος ή Βαλτέρος της Βρυέννης, σε μερικές πηγές αναφέρεται εναλλακτικά ως Γκωτιέ Β΄ ντε Μπριέν των Αθηνών από τη διαδοχή στο Δουκάτο των Αθηνών και αγνοώντας τη διαδοχή του οίκου της Βρυέννης, ήταν Γάλλος ιππότης, κατά όνομα δούκας των Αθηνών, κόμης του Λέτσε, Μέγας Κοντόσταυλος της Γαλλίας, Κύριος Άργους και Ναυπλίας και Βαρώνος της Θήβας.
Βιογραφία
μικρογραφία|αριστερά|Η εκδίωξη του Δούκα των Αθηνών από τη Φλωρεντία, πίνακας του [[Στέφανο Ούσσι, 1860.]] Ήταν γιος του Γκωτιέ Ε΄ του Μπριέν κόμη του Μπριέν και του Λέτσε και της Ιωάννα του Σατιγιόν· αδελφή του ήταν η Ισαβέλλα ντε Μπριέν σύζυγος του Γκωτιέ Γ΄ του Ανγκιάν.
Μετά τον θάνατο του πατέρα του το 1311 στη Μάχη του Αλμυρού, τον διαδέχτηκε υπό την επιτροπεία της μητέρας του στο Δουκάτο των Αθηνών, που είχε καταληφθεί από την Καταλανική Εταιρεία, και στην Αργο-Ναυπλία, φέουδο που παρέμενε στην οικογένεια, υποτελές στο Πριγκιπάτο της Αχαΐας. Το 1311, η μητέρα του κλείστηκε στην οχυρωμένη ακρόπολη της Αθήνας μαζί με τον ανήλικο Γκωτιέ και αντέταξε άμυνα κατά των Καταλανών, περιμένοντας βοήθεια από τους υπόλοιπους Φράγκους. Βλέποντας ότι δεν θα έρθει βοήθεια, εγκατέλειψαν την Αθήνα με προορισμό τη Γαλλία.
Το 1318 με τη βοήθεια της Βενετίας προσπάθησε χωρίς επιτυχία να ανακτήσει τα χαμένα εδάφη.
Συμμάχησε με το Βασίλειο της Νάπολης και το 1325 νυμφεύτηκε την ανιψιά του Ροβέρτου της Νάπολης, τη Μαργαρίτα των Καπετιδών-Ανζού (1298 - 1340), κόρη του Φίλιππου Β΄ πρίγκιπα του Τάραντα, ο οποίος παραχώρησε ως προίκα τα δικαιώματά του στο Δεσποτάτο της Ηπείρου. Ηγήθηκε Ανδεγαυικού στρατού τον Αύγουστο του 1331, σε μια προσπάθεια να ανακτήσει το Δουκάτο των Αθηνών από τους Καταλανούς. Επιτέθηκε στο δεσποτάτο της Ηπείρου για λογαριασμό του Ροβέρτου, αναγκάζοντας τον Ιωάννη Ορσίνη να του παραχωρήσει τη Λευκάδα και την πόλη της Βόνιτσας και να αναγνωρίσει την επικυριαρχία των Ανδεγαυών. Ωστόσο, απέτυχε στη συνέχεια εναντίον των Καταλανών στην Αττική και τη Βοιωτία και επέστρεψε στην Ιταλία και έπειτα στη Γαλλία.
Το 1342 στην Ιταλία τον κάλεσε η άρχουσα τάξη των πλούσιων εμπόρων της Φλωρεντίας, για να κυβερνήσει την πόλη τους. Η μεγάλη οικονομική κρίση στη Φλωρεντία ανάγκασε τους ευγενείς να ζητήσουν βοήθεια από τον Γκωτιέ, ο οποίος παρόλο που είχε κληθεί από τους ευγενείς για να αναλάβει τη διακυβέρνηση ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, οι κατώτερες τάξεις, αγανακτισμένες από την ανικανότητα των προκατόχων του Γκωτιέ, τον ανακήρυξαν άρχοντα (signore) ισοβίως. Εκείνος όμως κυβέρνησε δεσποτικά, αγνοώντας τα συμφέροντα της ίδιας της τάξης των εμπόρων που τον έφεραν στην εξουσία. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο "Δούκας των Αθηνών" να εξαγριώσει τους φλωρεντινούς και έπειτα από μόλις δέκα μήνες στην εξουσία τον ανάγκασαν να παραιτηθεί. Ο Γκωτιέ εκδιώχθηκε από τη Φλωρεντία και κατάφερε να διαφύγει ακόμα και με κίνδυνο της ζωής του.
Το 1344, παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο την Ιωάννα της Βρυέννης κόρη του Ραούλ Α΄ κόμη του Ε & μεγάλου Σταυλάρχη της Γαλλίας και της Ιωάννας του Μελλό.
Στις 9 Μαΐου 1356 διορίσθηκε από τον Ιωάννη Β΄ της Γαλλίας μέγας Σταυλάρχης του Βασιλείου, από τους μεγαλύτερους τιμητικούς στρατιωτικούς τίτλους της Γαλλίας. Σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια της μάχης του Πουατιέ στις 19 του Σεπτεμβρίου 1356.
Δεν είχε παιδιά που να επιβίωσαν μετά τον θάνατό του και τους τίτλους του κληρονόμησε η αδελφή του Ισαβέλλα ντε Μπριέν και μέσω αυτής ο σύζυγός της Γκωτιέ Γ΄ του Ανγκιάν (Gautier III d'Enghien) (1302-1356).
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα των Καπετιδών-Ανζού, κόρη του Φιλίππου A΄ πρίγκιπα του Τάραντα.
Το 1340 απεβίωσε η Μαργαρίτα και ο Γκωτιέ ΣΤ΄ έκανε δεύτερο γάμο με την Ιωάννα, κόρη του 4ου εξαδέλφου του Ραούλ Α΄ των Μπριέν κόμη του Ε. Οι δύο κόρες τους Ιωάννα και Μαργαρίτα απεβίωσαν νωρίς.
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες των Αθηνών Κατηγορία:Οίκος του Μπριέν Κατηγορία:Αυθέντες Άργους και Ναυπλίας Κατηγορία:Βαρώνοι του Δουκάτου των Αθηνών Κατηγορία:Κόμητες του Λέτσε
Μαρία Άννα του Παλατινάτου-Νόιμπουργκ, πριγκίπισσα της Βαυαρίας
Η Μαρία Άννα (γερμ. Maria Anna pfalzgräfin von Neuburg, 30 Ιανουαρίου 1693 - 12 Σεπτεμβρίου 1751) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του Κόμη του Παλατινάτου-Νόιμπουργκ και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Βαυαρίας.
Βιογραφία
Η Μαρία Άννα Καρολίνα ήταν το μόνο τέκνο του Φιλίππου Γουλιέλμου του Παλατινάτου-Νόιμπουργκ και της Άννας Μαρίας Φραγκίσκης, κόρη του Ιουλίου Φραγκίσκου της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1719 τον Φερδινάνδο Μαρία Ιννοκέντιο της Βαυαρίας, στρατηγό της Αυστρίας, και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ Κατηγορία:Δούκισσες της Βαυαρίας Κατηγορία:Παλατινές κόμισσες του Νόιμπουργκ
Ντίνος Γαλανός
Ο Γαλανός ξεκίνησε αρχικά σαν αθλητής στίβου στην Παναχαϊκή Γ.Ε. και δρομέας στα 400 και 800 μέτρα χωρίς μεγάλη επιτυχία. Από το 1954 ασχολήθηκε στην Παναχαϊκή Γ.Ε. και με την πυγμαχία με προπονητή τον Βαγγέλη Μαυρόπουλο. Το 1956, δυσαρεστημένος από την Παναχαϊκή, αποχωρεί και μαζί με τον Γεωργιάδη, γραμματέα του ΝΟΠ, και τον Ν. Οικονόμου ιδρύουν το τμήμα πυγμαχίας της Ε.Α. Πατρών. Την πυγμαχία της ΕΑ Πατρών υπηρέτησε από το 1956 έως το 1993 αρχικά ως παίκτης και έπειτα προπονητής.
Το 1957 βγήκε πρωταθλητής Γ΄ κατηγορίας, το 1958 Β΄ και Α΄ κατηγορία και το 1959 πρωταθλητής Α΄ κατηγορίας. Το 1960 σταμάτησε να αγωνίζεται και επανήλθε το 1964 που έφτασε στον τελικό στην κατηγορία 71 κιλά χάνοντας από τον Οικονομάκο στα σημεία. Το 1958 στον τελικό των 63,5 κιλών νίκησε τον Βλαχόπουλο του Ολυμπιακού με διακοπή στον β΄ γύρο και για πρώτη γινόταν πρωταθλητής Ελλάδος. Μετά τη νίκη του αυτή δέχτηκε προσφορά να γίνει επαγγελματίας στην Αμερική αλλά αρνήθηκε. Έδωσε όμως έναν επαγγελματικό αγώνα στο Τορίνο απέναντι σε Ιταλό αθλητή με αποτέλεσμα να τιμωρηθεί από την Ελληνική ομοσπονδία.
Το 1960 έγινε προπονητής πυγμαχίας στην ΕΑ Πατρών έως το 1993, μέχρι το 1964 ήταν ταυτόχρονα και αθλητής. Σε όλη την καριέρα του σημείωσε 22 νίκες όλες με νοκ άουτ ή διακοπή, ήταν έξι (6) φορές πρωταθλητής Ελλάδας στα 63,5 στα 67 και στα 71 κιλά.
Σαν προπονητής ανέδειξε πολλούς πυγμάχους, ήταν η σημαία της ΕΑ Πατρών ως αθλητής και προπονητής , μαζί της κατέκτησε τα ομαδικά πρωταθλήματα Ελλάδος του 1979, 1983, 1984, 1988, και 1989.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πυγμάχοι Κατηγορία:Έλληνες προπονητές πυγμαχίας Κατηγορία:Έλληνες αθλητές δρόμων ταχύτητας Κατηγορία:Αθλητές στίβου της Παναχαϊκής Κατηγορία:Πυγμάχοι της Ε.Α. Πατρών Κατηγορία:Πυγμάχοι της Παναχαϊκής
Γεώργιος Μπότσαρης
Ο Γεώργιος Μπότσαρης (1719 - 1799) ήταν Έλληνας Σουλιώτης αγωνιστής πριν το 1821, ονομαστός Έλληνας οπλαρχηγός και ηγέτης της σουλιώτικης φάρας των Μποτσαραίων.
Lexus LFA
Το Lexus LFA ήταν ένα διθέσιο σπορ υπεραυτοκίνητο (supercar) της ιαπωνικής αυτοκινητοβιομηχανίας Lexus, που είναι η πολυτελής θυγατρική της Toyota. Η παραγωγή του αυτοκινήτου διήρκεσε από τον Δεκέμβριο του 2010 έως τον Δεκέμβριο του 2012, κατασκευάστηκε σε μόλις 500 αντίτυπα και υπήρξε το δεύτερο, χρονολογικά, αυτοκίνητο της Lexus στην κατηγορία των μοντέλων υψηλών επιδόσεων, μετά το IS-F.
Γεώργιος Μπότσαρης
Μετά την πτώση του Σουλίου εγκαταστάθηκε στο Βουργαρέλι Άρτας. Απεβίωσε στα Τζουμέρκα Άρτας το 1799.
Lexus LFA
Μετά την έναρξη της εξέλιξης του σχετικού πρότζεκτ το έτος 2000, με την κωδική ονομασία «P280», το πρώτο LF-A πρωτότυπο έκανε πρεμιέρα το 2005, ενώ το 2007 ακολούθησε μια δεύτερη LF-A με πιο πλήρες εσωτερικό και εξωτερικό. Η τρίτη έκδοση του LF-A, ένα μοντέλο roadster, έκανε πρεμιέρα το 2008. Το μοντέλο παραγωγής παρουσιάστηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Τόκιο τον Οκτώβριο του 2009.
Γεώργιος Μπότσαρης
Βιογραφία
Ο Γεώργιος Μπότσαρης γεννήθηκε το 1719 στο Σούλι. Πατέρας του ήταν ο Κυριάκος Μπότσαρης (17ος αιώνας). Ανέλαβε την αρχηγία της φάρας του περί το 1750, μετά το θάνατο του πατέρα του, και συναγωνιζόταν εξίσου με τις φάρες των Τζαβελαίων, Κουτσονικαίων και άλλων Σουλιωτών, στην επέκταση των ορίων της Σουλιώτικης Ομοσπονδίας, προκειμένου να εξασφαλιστεί η σιτάρκεια αυτής.
Lexus LFA
Η έκδοση παραγωγής του Lexus LFA φέρει έναν χειροποίητο V10 κινητήρα βενζίνης, κυβισμού 4.8 λίτρων και απόδοσης 560 ίππων. Το LFA μπήκε στην παραγωγή στα τέλη του 2010, με βασική τιμή στα $375.000 στις ΗΠΑ με την τότε ισοτιμία. Μια παραλλαγή έκανε το ντεμπούτο της το 2012, με βασική τιμή των $445.000 δολαρίων, καθιστώντας το ένα από τα πιο ακριβά Ιαπωνικά αυτοκίνητα δρόμου που κατασκευάστηκαν ποτέ. Η παραγωγή ολοκληρώθηκε τον Δεκέμβριο του 2012, με 500 συνολικά αντίτυπα, ενώ η τελική έκδοση ήταν ένα μοντέλο με το Πακέτο Nürburgring.
Γεώργιος Μπότσαρης
Βιογραφία
Παιδιά του ήταν ο Τούσιας Μπότσαρης, ο Κίτσος Μπότσαρης, ο Νίκηζας Μπότσαρης, ο Νότης Μπότσαρης και η Μαρία Μπότσαρη.
Lexus LFA
Εξέλιξη
thumb|right|Το σαλόνι ενός Lexus LFA. thumb|right|Το πίσω μέρος ενός Lexus LFA στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του [[Λος Άντζελες του 2012.]]
Γεώργιος Μπότσαρης
Βιογραφία
Μετά από αποτυχημένες απόπειρες των Τούρκων να καταλάβουν το Σούλι, κατά τα έτη 1721, 1731, 1754, 1759, 1762, 1772 και 1775, το 1778 o Αλή Πασάς, γίνεται Πασάς των Ιωαννίνων το 1778. Το 1789, όταν ο Αλή Πασάς προσπάθησε να καταλάβει το Σούλι, ο Γιώργης Μπότσαρης αποδείχθηκε ένας από τους σημαντικότερους υπερασπιστές του. Ειδικότερα όμως αναδείχτηκε στη δεύτερη εκστρατεία του Αλή Πασά. Το 1792, με δόλο είχαν παρασυρθεί σε παγίδα 70 άνδρες του αρχηγού Λάμπρου Τζαβέλα. Ένας που κατόρθωσε να ξεφύγει έφτασε στο Παλαιοχώρι και ειδοποίησε τον Γιώργη Μπότσαρη για τον κίνδυνο. Ο Μπότσαρης επινόησε τότε και ακολούθησε ευφυές σχέδιο υποχώρησης. Εκκένωσε το Επταχώρι (ένα από τα χωριά του Σουλίου), που βρισκόταν σε χαμηλότερο υψόμετρο, συμπλήρωσε την οχύρωση της Κιάφας και μαζί με τον Λάμπρο Τζαβέλα, του οποίου ο γιος Φώτος ήταν επίσης αιχμάλωτος-όμηρος του Αλή, αποφάσισαν, όπως πρότεινε ο Μπότσαρης, να συγκεντρώσουν τα γυναικόπαιδα στην Κιάφα και οι άνδρες να πιάσουν τα στενά της Κιάφας και άλλες επίκαιρες θέσεις. Τα στρατεύματα του Αλή προχώρησαν με ανεμπόδιστη προέλαση μέσα από δύσβατη περιοχή, μη λαμβάνοντας έτσι πρόσθετα μέτρα.
Lexus LFA
Εξέλιξη
Οι πρώτες μελέτες που οδήγησαν στη δημιουργία του LF-A ξεκίνησαν τον Φεβρουάριο του 2000, με την μορφή ενός πρότζεκτ για ένα supercar με την κωδική ονομασία «P280», το οποίο είχε ως στόχο να αναδείξει τις δυνατότητες απόδοσης της Toyota Motor Corporation και της Lexus, χωρίς αρχικά να στοχεύει σε παραγωγή. Το πρώτο σχετικό πρωτότυπο ολοκληρώθηκε τον Ιούνιο του 2003. Αρκετά πρωτότυπα του LF-A είχαν εντοπιστεί να υποβάλλονται τακτικά σε δοκιμές στο Nürburgring, τη διάσημη πίστα αγώνων αυτοκινήτου στο Nürburg, Γερμανία, από τον Οκτώβριο του 2004.
Γεώργιος Μπότσαρης
Βιογραφία
Ο Αλή Πασάς υπέστη τρομερή καταστροφή. Ο Μπότσαρης τον καταδίωξε και έστησε το αρχηγείο του στον Άγιο Ιωάννη της Μπουνίλας, 2 χλμ. έξω από τα Ιωάννινα. Εκεί έμεινε δεκαπέντε ημέρες μέχρι που ο Αλής αναγκάστηκε να υπογράψει ταπεινωτική συνθήκη και αναγκάστηκε να καταβάλει, τη χρηματική αποζημίωση που του επιβλήθηκε καθώς και να παραχωρήσει το αρματολίκι Αγράφων στον Γιώργη Μπότσαρη.
Η νίκη αυτή κατέστησε τη φάρα των Μποτσαραίων σε πολύ προνομιούχο θέση μεταξύ των άλλων σουλιώτικων οικογενειών. Ο Γιώργης Μπότσαρης παρέδωσε την ηγεσία της φάρας των Μποτσαραίων στον πρωτότοκο γιο του Τούσια Μπότσαρη.
Lexus LFA
Εξέλιξη
Μετά το αρχικό LF-A concept, ο χρόνος ανάπτυξης επιμηκύνθηκε και η μετάβαση από ένα πλαίσιο αλουμινίου σε σασί από ανθρακονήματα, το αποτέλεσμα των προσπαθειών της μηχανικής με στόχο τη βελτίωση της αναλογίας ισχύος / βάρους του LF-A. Το LF-Α άντλησε πόρους από την μηχανική ομάδα της Φόρμουλα 1 της Toyota. Τον Ιανουάριο του 2007, ένα βελτιωμένο LF-A πρωτότυπο αυτοκίνητο έκανε πρεμιέρα μαζί με την πρώτη παραγωγή F μάρκα οχήματος, το IS-F σπορ σεντάν. Η δεύτερη σχεδιαστική μελέτη για το LF-A είχε μια πιο αεροδυναμική εξωτερική σχεδίαση.
Γεώργιος Μπότσαρης
Βιογραφία
Μετά το θάνατο του Τούσια, ο Γιώργης Μπότσαρης ανέλαβε προσωρινά αρχηγός της φάρας και στις 25 Ιουνίου του 1797 η Σουλιώτικη Ομοσπονδία τού πρότεινε να σπεύσει επικεφαλής 2.000 Σουλιωτών προς βοήθεια του δόγη της Βενετίας, που κινδύνευε από τα στρατεύματα του Ναπολέοντα, πλην όμως η Βενετία είχε ήδη παραδοθεί. Λίγα χρόνια μετά παρέδωσε την αρχηγία της φάρας του στον γιο του Κίτσο Μπότσαρη.
Lexus LFA
Εξέλιξη
Τον Ιανουάριο του 2008, η Lexus παρουσίασε μια έκδοση roadster του LF-A πρωτότυπο αυτοκίνητο που ορίζεται ως LF-A Roadster.
Γεώργιος Μπότσαρης
Πηγές
Γιωργης
Lexus LFA
Παραγωγή
thumb|left|Στον 24ώρο αγώνα του Nürburgring το 2010.
Η παραγωγή ξεκίνησε τον Δεκέμβριο του 2010, ως μοντέλο της σεζόν (model year) του 2011. Μόλις 500 συνολικά μοντέλα LFA είχαν εξ αρχής προγραμματιστεί να κατασκευαστούν παγκοσμίως, με 20 αντίτυπα να παράγονται κάθε μήνα. Κάθε αυτοκίνητο έπρεπε να είναι διαμόρφωσης που να εναρμονίζεται με τις προδιαγραφές του εκάστοτε πελάτη, και κόστιζε γύρω στα $375.000 με την τότε ισοτιμία, ανάλογα με τις επιλογές και την προσαρμογή. Κάθε κινητήρας V10 LFA έφερε την υπογραφή του ειδικού που συγκέντρωσε. Με 20 μονάδες παραγωγής σε μηνιαία βάση, η παραγωγή του LFA διήρκησε από τον Δεκέμβριο του 2010 έως τον Δεκέμβριο του 2012. Το τελευταίο αντίτυπο κύλησε από τη γραμμή παραγωγής στις 14 Δεκεμβρίου 2012 και ήταν ένα λευκό μοντέλο με το Πακέτο Nürburgring, το οποίο φυσικά έφερε τον κωδικό LFA 500.
Κινητήρας
thumb|right|Lexus LFA στο [[Λας Βέγκας το 2011.]]
Το Lexus LFA τροφοδοτείται από έναν κινητήρα βενζίνης 4.8 λίτρων V10 με γωνία κλίσης 72 μοιρών. Φέρει διπλό VVT-i με την ονομασία 1LR - ΕΕΑ και η ισχύς του είναι 412 kW (560 PS) στις 8.700 στροφές το λεπτό. Η μέγιστη απόδοση ροπής είναι 480 N·m (354 λίβρες) στις 6.800 στροφές το λεπτό, αν και το 90 τοις εκατό της ροπής είναι διαθέσιμη από τις 3.700 στροφές το λεπτό. Ο κινητήρας αυτός έχει εργοστασιακό κόφτη στις 9.000 στροφές το λεπτό, αλλά ο κόφτης μπορεί να ρυθμιστεί ακόμα και στις 9.500 στροφές το λεπτό. Κατασκευάζεται χρησιμοποιώντας έμβολα από ενισχυμένο αλουμίνιο, μπιέλες και βαλβίδες από τιτάνιο. Μάλιστα ο κινητήρας ζυγίζει λιγότερο από έναν κυβισμού 3.5 λίτρων V6. Οι μηχανικοί προσπάθησαν να κάνουν τον ήχο του κινητήρα όπως αυτόν ενός αυτοκινήτου της Φόρμουλα 1 στις υψηλές στροφές, ενώ ταυτόχρονα να διατηρηθεί η αξιοπιστία και ο έλεγχος της δόνησης. Μαζί με άλλους κατασκευαστές, όπως η Ferrari, η Toyota είχε δημιουργήσει τα δικούς της κινητήρες F1 και τα σχέδια του πλαισίου. Ο ήχος της εξάτμισης έχει περιγραφτεί από τους μηχανικούς της Toyota ως «βρυχηθμός ενός αγγέλου».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
LFA Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Ο  Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, επίσης γνωστός ως Α' ΠΠ, ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος ή ο Μεγάλος Πόλεμος (αγγλ. the Great War, γαλλ. Grande Guerre), όπως λεγόταν πριν το ξέσπασμα του Δεύτερου Πολέμου, ήταν η πρώτη γενικευμένη παγκόσμια σύγκρουση του 20ου αιώνα που διήρκεσε από τις 28 Ιουλίου 1914 ως τις 11 Νοεμβρίου 1918. Στην ουσία ήταν μία μεγάλη ενδοευρωπαϊκή διένεξη με τα κύρια μέτωπα στη Γηραιά Ήπειρο, η επέκτασή της ωστόσο και στην περιφέρεια, με ενεργό συμμετοχή αποικιακών στρατευμάτων και με την εμπλοκή ακόμα και των ΗΠΑ, της προσέδωσαν τελικά την έννοια του παγκοσμίου πολέμου.
Μια από τις πιο πολύνεκρες συρράξεις στην ιστορία, υπολογίζεται ότι περίπου 10 εκατομμύρια άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στη μάχη, ενώ άλλα 10 εκατομμύρια άμαχοι πολίτες πέθαναν από την κατοχή, τους βομβαρδισμούς, την πείνα, τις κακουχίες και τις ασθένειες. Οι ακρότητες και οι γενοκτονίες που τελέστηκαν από τους Οθωμανούς και η Ισπανική γρίπη τ ου 1918 που μεταδόθηκε κατά τις μετακινήσεις των μαχόμενων, προκάλεσαν πολλά επιπλέον εκατομμύρια θανάτους παγκοσμίως.
Το 1914, οι Μεγάλες Δυνάμεις ήταν χωρισμένες σε δύο αντιμαχόμενες συμμαχίες, τις Ενωμένες Δυνάμεις, καλούμενες και Δυνάμεις της Αντάντ που αποτελούνταν από τη Μεγάλη Βρετανία, τη Γαλλία και τη Ρωσία, και τις Κεντρικές Δυνάμεις καλούμενες και Τριπλή Συμμαχία που αποτελούνταν από τη Γερμανία, την Αυστροουγγαρία και την Ιταλία. Οι εντάσεις στα Βαλκάνια κορυφώθηκαν στις 28 Ιουνίου του 1914 μετά τη δολοφονία του αρχιδούκα Φραγκίσκου-Φερδινάνδου (Φραντς Φέρντιναντ), του Αυστροουγγρικού κληρονόμου, από τον Σερβοβόσνιο Γκαβρίλο Πρίντσιπ. Η Αυστροουγγαρία κατηγόρησε τη Σερβία και οι αλληλένδετες συμμαχίες ενέπλεξαν τις δυνάμεις σε μια σειρά από διπλωματικές ανταλλαγές, γνωστές και ως "Κρίση του Ιουλίου". Στις 28 Ιουλίου, η Αυστροουγγαρία κήρυξε τον πόλεμο στη Σερβία. Η Ρωσία υπερασπίστηκε τη Σερβία και στις 4 Αυγούστου, η σύγκρουση είχε επεκταθεί για να συμπεριλάβει τη Γερμανία, τη Γαλλία και τη Βρετανία, μαζί με τις αντίστοιχες αποικιακές αυτοκρατορίες τους. Τον Νοέμβριο, η Οθωμανική Αυτοκρατορία, η Γερμανία και η Αυστρία σχημάτισαν τις Κεντρικές δυνάμεις, ενώ τον Απρίλιο του 1915 η Ιταλία προσχώρησε στις Συμμαχικές Δυνάμεις της Βρετανίας, της Γαλλίας, της Ρωσίας και της Σερβίας.
Αντιμετωπίζοντας έναν πόλεμο σε δύο μέτωπα, η γερμανική στρατηγική το 1914 βασίστηκε σε ένα θεωρητικό σενάριο που είχε εκπονήσει ο κόμης Άλφρεντ φον Σλίφεν το 1905, όπου ο γερμανικός στρατός θα νικούσε αρχικά τη Γαλλία στα δυτικά και έπειτα θα μετατόπιζε τις δυνάμεις του προς την ανατολή για να χτυπήσει τη Ρωσία, ένα σχέδιο που όμως είχε ήδη ξεπεραστεί. Το σχέδιο απέτυχε όταν η προέλασή τους στη Γαλλία σταμάτησε στον ποταμό Μάρνη. Μέχρι το τέλος του 1914, οι δύο πλευρές αντιμετώπιζαν η μία την άλλη κατά μήκος του Δυτικού Μετώπου, μια συνεχόμενη σειρά χαρακωμάτων που εκτεινόταν από τη Μάγχη έως την Ελβετία, έχοντας αλλάξει ελάχιστα έως το 1917. Αντίθετα, το Ανατολικό Μέτωπο ήταν πολύ πιο ρευστό, με την Αυστροουγγαρία και τη Ρωσία να κερδίζουν και στη συνέχεια να χάνουν μεγάλες εκτάσεις εδάφους. Άλλα σημαντικά θέατρα πολέμου περιλάμβαναν τη Μέση Ανατολή, το Μέτωπο των Άλπεων και τα Βαλκάνια, φέρνοντας τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία και την Ελλάδα στον Πόλεμο.
Οι ελλείψεις που προκλήθηκαν από το ναυτικό αποκλεισμό των Συμμάχων οδήγησαν τη Γερμανία στο να ξεκινήσει έναν ανελέητο υποβρυχιακό πόλεμο στις αρχές του 1917, φέρνοντας τις προηγουμένως ουδέτερες ΗΠΑ στον πόλεμο, στις 6 Απριλίου 1917. Στη Ρωσία, οι Μπολσεβίκοι κατέλαβαν την εξουσία στην Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917 και έκαναν ειρήνη με τη Συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ στις 3 Μαρτίου του 1918, απελευθερώνοντας μεγάλο αριθμό γερμανικών στρατευμάτων και προσδίδοντας πάνω από 150.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα έκτασης της πρώην Ρωσικής Αυτοκρατορίας στη Γερμανική και Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία. Με τη νίκη τους στο Δυτικό Μέτωπο, το Γερμανικό Γενικό Επιτελείο ήλπιζε να κερδίσει μια αποφασιστική νίκη προτού οι αμερικανικές ενισχύσεις μπορούσαν να επηρεάσουν το πόλεμο και έτσι ξεκίνησε η εαρινή γερμανική επίθεση με το κωδικό όνομα "Μιχαήλ" στις 21 Μαρτίου του 1918. Παρά την αρχική τους επιτυχία, σύντομα η προέλαση σταμάτησε κοντά στο παλιό πεδίο μάχης του Σομμ, ανατολικά της Αμιένης, όπου οι Σύμμαχοι κατάφεραν να συγκρατήσουν τους Γερμανούς. Στις 8 Αυγούστου, οι Σύμμαχοι ξεκίνησαν μια σειρά μαζικών επιθέσεων, γνωστή και ως Επίθεση των Εκατό Ημερών, και παρόλο που ο γερμανικός στρατός συνέχισε να πολεμά σκληρά, δεν μπορούσε πλέον να σταματήσει την προέλασή τους.
Οι Κεντρικές Δυνάμεις άρχισαν να καταρρέουν. Η Βουλγαρία υπέγραψε ανακωχή στις 29 Σεπτεμβρίου, ακολουθούμενη από τους Οθωμανούς στις 31 Οκτωβρίου και στη συνέχεια την Αυστροουγγαρία στις 3 Νοεμβρίου. Η Γερμανία βρέθηκε απομονωμένη, αντιμέτωπη με την εσωτερική επανάσταση που είχε ξεσπάσει και έναν στρατό στα πρόθυρα της ανταρσίας. Ο Κάιζερ Γουλιέλμος Β΄ της Γερμανίας παραιτήθηκε από το θρόνο στις 9 Νοεμβρίου και η νέα γερμανική κυβέρνηση υπέγραψε την ανακωχή της 11ης Νοεμβρίου 1918, φέρνοντας το τέλος των μαχών. Η Σύνοδος της Ειρήνης του Παρισιού το 1919 επέβαλε διάφορες διευθετήσεις στις ηττημένες δυνάμεις, με πιο γνωστή αυτή της Συνθήκης των Βερσαλλιών που αφορούσε τη Γερμανία. Άλλες ήταν η Συνθήκη του Σεν Ζερμέν για την Αυστρία, η Συνθήκη του Νεϊγύ για τη Βουλγαρία, η Συνθήκη του Τριανόν για την Ουγγαρία και η Συνθήκη των Σεβρών για την Τουρκία και την Ελλάδα. Η διάλυση της Ρωσικής, της Γερμανικής, της Οθωμανικής και της Αυστροουγγρικής αυτοκρατορίας οδήγησε σε πολυάριθμες εξεγέρσεις και στη δημιουργία ανεξάρτητων κρατών, συμπεριλαμβανομένων της Πολωνίας, της Τσεχοσλοβακίας και της Γιουγκοσλαβίας.
Για λόγους που ακόμα συζητούνται, η αποτυχία διαχείρισης της αστάθειας που προέκυψε από αυτή την αναταραχή κατά τη διάρκεια της περιόδου του Μεσοπολέμου έληξε με το ξέσπασμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου το 1939. Σε αρχική φάση, δημιουργήθηκε η Κοινωνία των Εθνών.
Ονοματολογία
Ο όρος παγκόσμιος πόλεμος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το Σεπτέμβριο του 1914 από τον Γερμανό βιολόγο και φιλόσοφο Έρνστ Χέκελ. Υποστήριξε ότι «δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η πορεία και ο χαρακτήρας του επίφοβου «Ευρωπαϊκού Πολέμου» [...] θα γίνει ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος με την πλήρη έννοια της λέξης», επικαλούμενος μια αναφορά του ραδιοτηλεοπτικού δικτύου στο The Indianapolis Star στις 20 Σεπτεμβρίου 1914.
Πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, τα γεγονότα του 1914-1918 ήταν γενικά γνωστά ως ο Μεγάλος Πόλεμος ή απλά ο Παγκόσμιος Πόλεμος. Τον Οκτώβριο του 1914, το καναδικό περιοδικό Maclean's έγραψε, "Μερικοί πόλεμοι ονομάζονται. Αυτός είναι ο Μεγάλος Πόλεμος." Οι σύγχρονοι Ευρωπαίοι τον αναφέρουν επίσης ως "ο πόλεμος για το τέλος του πολέμου" ή "ο πόλεμος για το τέλος όλων των πολέμων" λόγω της αντίληψής τους για την απαράμιλλη κλίμακα και την καταστροφή του τότε. Μετά την έναρξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου το 1939, οι όροι έγιναν πιο τυπικοί, με τους ιστορικούς της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, συμπεριλαμβανομένων των Καναδών, να ευνοούν τον όρο "Ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος" και τους Αμερικανούς τον όρο "Παγκόσμιο Πόλεμο Ι".