cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φερνάνδο ντε λα Ρούα
Προεδρικές εκλογές
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/9d/De_la_R%C3%BAa_jura_como_presidente.jpg/220px-De_la_R%C3%BAa_jura_como_presidente.jpg|μικρογραφία| Ο Φερνάνδρο δε λα Ρούα ορκίζεται δίπλα στον αντιπρόεδρό του Κάρλος Άλβαρες. Το Σύμφωνο του Ολίβος μείωσε την εκλογική δύναμη του UCR, οδηγώντας στην άνοδο του Frepaso. Και τα δύο κόμματα ενώθηκαν σε έναν πολιτικό συνασπισμό, τη Συμμαχία, η οποία νίκησε το PJ στις ενδιάμεσες εκλογές του 1997. Ήταν η πρώτη εθνική ήττα του PJ από το 1985. Τα κόμματα διεξήγαγαν ανοιχτές προκριματικές εκλογές για τις προεδρικές εκλογές του 1999. Ο Ντε λα Ρούα αντιπροσώπευε το UCR και ολόκληρο το κόμμα, συμπεριλαμβανομένου του Αλφονσίν, τον υποστήριξε. Η υποψήφια του Frepaso ήταν η Γκρασιέλα Φερνάνδες Μεϊχίδε, η οποία είχε νικήσει τον περονισμό στην πολυπληθή επαρχία του Μπουένος Άιρες. Ο Ντε λα Ρούα κέρδισε τις προκριματικές εκλογές με μεγάλη διαφορά. Στις προκριματικές εκλογές, ο Ντε λα Ρούα ψηφίστηκε από περισσότερα άτομα από αυτά που ψήφισαν υπέρ του UCR το 1995. Παρά τη νίκη του, ο Αλφονσίν ήταν ακόμα ο πρόεδρος του UCR. Διαφώνησαν για τον αντιπρόεδρο για το ψηφοδέλτιο του Ντε λα Ρούα. Σκέφτηκε ότι θα έπρεπε να είναι η Μεϊχίδε γιατί πήρε μέρος στις προκριματικές εκλογές και προερχόταν από διαφορετική περιφέρεια από αυτόν. Ο Αλφονσίν προτίμησε τον δημοφιλή Κάρλος Άλβαρες, ηγέτη του Frepaso, λέγοντας ότι θα μπορούσε να προσελκύσει περισσότερους ψηφοφόρους και ότι είχε περισσότερη πολιτική εμπειρία. Ήταν επίσης αποτέλεσμα της εσωτερικής πολιτικής της Συμμαχίας: εκτός από την Μεϊχίδε, το Frepaso δεν είχε μια πολιτική προσωπικότητα που θα μπορούσε να θέσει υποψηφιότητα με καλές προοπτικές για να κερδίσει τη θέση του Κυβερνήτη της επαρχίας του Μπουένος Άιρες. Αν είχε υποβάλει υποψηφιότητα για αντιπρόεδρος, το Frepaso θα έπρεπε να χρήσει υποψήφιο κάποιον ριζοσπαστικό.
Προεδρία
Ο Φερνάντο ντε λα Ρούα διετέλεσε Πρόεδρος της Αργεντινής από τις 10 Δεκεμβρίου 1999 έως τις 21 Δεκεμβρίου 2001.
Εσωτερική πολιτική
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/04/Fernando_De_la_R%C3%BAa%2C_su_hijo_Antonio_y_Dar%C3%ADo_Lop%C3%A9rfido.jpg/220px-Fernando_De_la_R%C3%BAa%2C_su_hijo_Antonio_y_Dar%C3%ADo_Lop%C3%A9rfido.jpg|μικρογραφία| Ο Ντε λα Ρούα ετοιμάζει ομιλία μετά την παραίτηση του αντιπροέδρου του, Κάρλος Άλβαρες. Είναι με τον γιο του Αντόνιο ντε λα Ρούα και τον γραμματέα [[:es:Dario Lopérfido|Νταρίο Λοπέρφιδο.]] Τις πρώτες ημέρες της προεδρίας του, ο Ντε λα Ρούα έστειλε ένα νομοσχέδιο στο Κογκρέσο για να ζητήσει ομοσπονδιακή παρέμβαση στην επαρχία Κορρίεντες. Η επαρχία είχε υψηλό επίπεδο χρέους και οι οργανώσεις των πικετέρος έκλειναν δρόμους για να πραγματοποιήσουν διαδηλώσεις. Υπήρχαν δύο μεταβατικοί κυβερνήτες που αμφισβητούσαν την εξουσία. Το νομοσχέδιο εγκρίθηκε αμέσως. Ο παρεμβαίνων που επιλέχθηκε για το έργο ήταν ο Ραμόν Μέστρε.
Τα περονιστικά συνδικάτα αντιτάχθηκαν στον Ντε λα Ρούα και πραγματοποίησαν επτά γενικές απεργίες εναντίον του. Έστειλε ένα νομοσχέδιο γνωστό ως νόμος για την ευελιξία στην εργασία για την απορρύθμιση των συνθηκών εργασίας, προσπαθώντας να μειώσει την πολιτική επιρροή των συνδικάτων, στο Κογκρέσο. Αυτό το έργο αντιτάχθηκε από το PJ και άλλαξε από το αρχικό προσχέδιο. Τελικά εγκρίθηκε, αλλά ο Άλβαρες είπε ότι πολλοί νομοθέτες δωροδοκήθηκαν για να υποστηρίξουν το νομοσχέδιο. Ο Άλβαρες ζήτησε την απομάκρυνση του υπουργού Εργασίας Αλμπέρτο Φλαμαρίκε, αλλά ο Ντε λα Ρούα τον προσέλαβε ως προσωπικό του γραμματέα. Ο Άλβαρες παραιτήθηκε την επόμενη μέρα και το πολιτικό σκάνδαλο δίχασε τον συνασπισμό. Αρκετοί βουλευτές που υποστήριζαν αρχικά τον Ντε λα Ρούα μεταπήδησαν στην αντιπολίτευση. Ο Αλφονσίν προσπάθησε να αποτρέψει τη διάλυση του UCR. Μερικούς μήνες αργότερα, προτάθηκε ο Άλβαρες να επιστρέψει στην κυβέρνηση Ντε λα Ρούα ως Αρχηγός του Υπουργικού Συμβουλίου. Ο Άλβαρες αρχικά υποστήριξε την ιδέα αλλά ο Ντε λα Ρούα αρνήθηκε. Ο Καβάγιο προτάθηκε επίσης για το αξίωμα πριν διοριστεί υπουργός Οικονομίας. Ο Ντε λα Ρούα σκόπευε να συμπεριλάβει το Frepaso στο νέο υπουργικό συμβούλιο, αλλά να αποκλείσει τον ίδιο τον Άλβαρες επειδή εξακολουθούσε να δυσανασχετεί με την παραίτηση του τελευταίου. Οι διαπραγματεύσεις απέτυχαν και το νέο υπουργικό συμβούλιο δεν περιλάμβανε πολιτικούς του Frepaso, αλλά η Συμμαχία εξακολουθούσε να λειτουργεί ως συνασπισμός στο Κογκρέσο. Περιλάμβανε επίσης αρκετούς ριζοσπάστες πολιτικούς από την εσωτερική παράταξη του Αλφονσίν. Ο νέος αρχηγός του υπουργικού συμβουλίου ήταν ο Κρίστιαν Κολόμπο, ο οποίος μεσολάβησε μεταξύ του Αλφονσίν και του προέδρου.
Το PJ κέρδισε τις ενδιάμεσες εκλογές του 2001 με ποσοστό 40% προς 24%, δίνοντάς του την πλειοψηφία και στα δύο σώματα του Κογκρέσου. Ωστόσο, το ποσοστό της αποχής και οι διάφορες μορφές ψήφων διαμαρτυρίας μαζί έφτασαν το 41%, το υψηλότερο στην ιστορία της Αργεντινής, ως συνέπεια της λαϊκής δυσαρέσκειας με τα δύο κύρια κόμματα. Ακόμη και οι λίγοι υποψήφιοι της Συμμαχίας που κέρδισαν στις περιφέρειές τους, όπως ο ριζοσπάστης Ροδόλφο Τερράνο στο Μπουένος Άιρες, το έκαναν με πολιτικές πλατφόρμες εναντίον της διακυβέρνησης του Ντε λα Ρούα.
Εξωτερική πολιτική
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b8/Fernando_de_la_R%C3%BAa_with_George_W._Bush.jpg/175px-Fernando_de_la_R%C3%BAa_with_George_W._Bush.jpg|δεξιά|μικρογραφία|175x175εσ| Ο Ντε λα Ρούα και ο πρόεδρος των ΗΠΑ [[Τζορτζ Μπους (νεότερος)|Τζορτζ Μπους στον Λευκό Οίκο τον Απρίλιο του 2001.]] Το πρώτο έτος της προεδρίας του Ντε λα Ρούα συνέπεσε με το τελευταίο έτος της προεδρίας του Μπιλ Κλίντον στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Ρικάρδο Λόπεζ Μέρφι, υπουργός Άμυνας εκείνη την εποχή, συνάντησε τον Γουίλιαμ Κόεν, Υπουργό Άμυνας των ΗΠΑ, σε μια σύνοδο κορυφής των υπουργών που έλαβε χώρα στη Βραζιλία το 2000. Και οι δύο χώρες συμφώνησαν να ανταλλάξουν απόρρητες πληροφορίες και να διεξάγουν κοινές επιχειρήσεις κατά της τρομοκρατίας. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/2a/George_W._Bush%2C_Mireya_Moscoso_and_Fernando_de_la_R%C3%BAa_in_2001.jpg/220px-George_W._Bush%2C_Mireya_Moscoso_and_Fernando_de_la_R%C3%BAa_in_2001.jpg|μικρογραφία| Ο Ντε λα Ρούα, η [[Μιρέγια Μοσκόσο και ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους κατά τη διάρκεια της 3ης Συνόδου Κορυφής της Αμερικής .]] Ο Τζορτζ Μπους ανέλαβε τα καθήκοντά του ως Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών τον Ιανουάριο του 2001 και άλλαξε την αμερικανική πολιτική έναντι των χωρών σε οικονομική κρίση. Ο Υπουργός Οικονομικών του, Πολ Χ. Ο΄Νηλ, επικριτής της οικονομικής βοήθειας, είπε: «Εργαζόμαστε για να βρούμε έναν τρόπο να δημιουργήσουμε μια βιώσιμη Αργεντινή, όχι μόνο μια που συνεχίζει να καταναλώνει τα χρήματα των υδραυλικών και των ξυλουργών στην Ηνωμένες Πολιτείες που βγάζουν 50.000 δολάρια το χρόνο και αναρωτιούνται τι κάνουμε με τα χρήματά τους». Οι επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου συνέβησαν λίγους μήνες αργότερα και οι ΗΠΑ εστίασαν την εξωτερική τους πολιτική στον Πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας εναντίον χωρών που θεωρούνταν ύποπτες ότι φιλοξενούν τρομοκρατικές οργανώσεις. Ως αποτέλεσμα, οι ΗΠΑ δεν έδωσαν περαιτέρω οικονομική βοήθεια στην Αργεντινή. Αυτή η πολιτική επιβεβαιώθηκε μετά από συνέντευξη του Μπους με τον Βραζιλιάνο πρόεδρο, Φερνάντο Ενρίκε Καρντόζο, ο οποίος επιβεβαίωσε ότι η Βραζιλία δεν θα επηρεαστεί από την κρίση της Αργεντινής.
Αν και η Αργεντινή παρέμεινε ουδέτερη ως προς την ίδια τη σύγκρουση στο Αφγανιστάν για να ανατρέψει την κυριαρχία των Ταλιμπάν, ο υπουργός Άμυνας Οράσιο Χαουναρένα διέταξε την Αργεντινή Πολεμική Αεροπορία να προετοιμαστεί να αναπτυχθεί στο Αφγανιστάν υπό την ανθρωπιστική αποστολή του ΟΗΕ «μετά το τέλος του πολέμου» με στρατιωτικό προσωπικό που επέστρεψε από το Κοσσυφοπέδιο. Η αποστολή δεν υλοποιήθηκε ποτέ καθώς ο πόλεμος επεκτάθηκε χρονικά πέρα από τη θητεία του Ντε λα Ρούα.
Αναταραχές και παραίτηση
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c7/De_la_Rua_renuncia.JPG/220px-De_la_Rua_renuncia.JPG|μικρογραφία| Ο Ντε λα Ρούα συλλέγει τα προσωπικά του αντικείμενα μετά την παραίτησή του, 21 Δεκεμβρίου 2001 Η κρίση επιδεινώθηκε και στις 19 Δεκεμβρίου 2001 ξέσπασαν ταραχές και λεηλασίες σε πολλά σημεία της χώρας. Ο Ντε λα Ρούα ανακοίνωσε σε διάγγελμα που μεταδόθηκε μέσω του εθνικού δικτύου ότι είχε κηρύξει κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Μετά την ομιλία οι ταραχές, γνωστές ως κασερολάσος εντάθηκαν με αποτέλεσμα 27 θανάτους και χιλιάδες τραυματίες. Ο Καβάγιο παραιτήθηκε τα μεσάνυχτα της ίδιας ημέρας και το υπόλοιπο υπουργικό συμβούλιο ακολούθησε το παράδειγμά του.
Υπήρξαν λεηλασίες στις 20 Δεκεμβρίου, τόσο στο Μπουένος Άιρες όσο και στο Κονουρμπάνο. Το κασερολάζος συνέχισε και μεγάλες ομάδες ανθρώπων ξεκίνησαν διαδηλώσεις ζητώντας την παραίτηση της κυβέρνησης. Τα συνδικάτα - πρώτα το CTA και μετά το CGT - ξεκίνησαν γενικές απεργίες ενάντια στην κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Το μεγαλύτερο μέρος του UCR απέσυρε την υποστήριξή του προς τον Ντε λα Ρούα, έτσι ζήτησε από το PJ να δημιουργήσει έναν κυβερνητικό συνασπισμό. Το PJ αρνήθηκε και ο Ντε λα Ρούα παραιτήθηκε από την κυβέρνηση. Η τελευταία του διοικητική ενέργεια ήταν η άρση της κατάστασης έκτακτης ανάγκης. Παρέδωσε την παραίτησή του στο Κογκρέσο στις 19:45 τοπική ώρα στις 20 Δεκεμβρίου 2001 και έφυγε από την Κάσα Ροσάδα με ελικόπτερο. Παρέμεινε πρόεδρος για δύο χρόνια, το ήμισυ της θητείας που του αναλογούσε.
Επειδή ο αντιπρόεδρος Κάρλος Άλβαρες είχε ήδη παραιτηθεί, το Κογκρέσο συγκλήθηκε για να διορίσει νέο πρόεδρο. Ο Αδόλφο Ροδρίγες Σαά, κυβερνήτης της επαρχίας Σαν Λουίς, ήταν στην εξουσία για δύο μήνες ενώ ζήτησε νέες προεδρικές εκλογές. Οι ανανεωμένες διαδηλώσεις τον ανάγκασαν επίσης να παραιτηθεί και ο Εδουάρδο Δουάλντε διορίστηκε νέος πρόεδρος. Μπόρεσε να ολοκληρώσει τη θητεία του Ντε λα Ρούα.
Ύστερη ζωή και θάνατος
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/ef/Macri_Velatorio_de_De_la_R%C3%BAa.jpg/220px-Macri_Velatorio_de_De_la_R%C3%BAa.jpg|μικρογραφία| Ο Πρόεδρος [[Μαουρίσιο Μάκρι στην κρατική κηδεία του Φερνάνδρο ντε λα Ρούα.]] Ο Ντε λα Ρούα αποσύρθηκε από την πολιτική ζωή μετά την παραίτησή του. Το σκάνδαλο σχετικά με τον νόμο για την ευελιξία της εργασίας ανανεώθηκε το 2003 όταν ένας πρώην εργαζόμενος στη Γερουσία, ο Μάριο Ποντακουάρτο, ισχυρίστηκε ότι είδε τον φάκελο με τον οποίο παραδόθηκαν 5.000.000 $ στους νομοθέτες. Ο Ντε λα Ρούα κατηγορήθηκε μαζί με επτά πολιτικούς τόσο από το UCR όσο και από το PJ. Το 2013, απαλλάχθηκαν όλοι από κατηγορίες με ομόφωνη απόφαση και ο Ποντακουάρτο απομακρύνθηκε από το πρόγραμμα προστασίας μαρτύρων.
Πέθανε από καρδιακή ανεπάρκεια στις 9 Ιουλίου 2019 σε ηλικία 81 ετών. Έγινε δημόσια κηδεία στο Κογκρέσο πριν από μια ιδιωτική ταφή την επόμενη μέρα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πρόεδροι της Αργεντινής
Άδραστος ο Αφροδισιεύς
Ο Άδραστος ο Αφροδισιεύς (2ος αι. μ.Χ.) ήταν αρχαίος περιπατητικός φιλόσοφος, που καταγόταν από την Αφροδισιάδα της Καρίας. Συνέγραψε, όπως αναφέρεται από τον Σιμπλίκιο και τον Αχιλλέα Τάτιο, ένα πολύ αξιόλογο και φιλόδοξο έργο, το Περί της τάξεως των Αριστοτέλους βιβλίων. Επιπλέον, ερμήνευσε και ανέπτυξε πολλά από τα έργα του Αριστοτέλη, όπως τα Ηθικά Νικομάχεια, τις Κατηγορίες και μερικά άλλα, όλα τα έργα όμως του Αδράστου έχουν χαθεί.
Σύμφωνα με άλλες πηγές, ο Άδραστος σχολίασε επίσης τον πλατωνικό Τίμαιο, καθώς και τα Ηθικά του Θεοφράστου.
Πηγές
Κατηγορία:Περιπατητικοί φιλόσοφοι
Μπαρ
Η λέξη Μπαρ μπορεί να αναφέρεται:
Άλλες χρήσεις
Κατηγορία:Επώνυμα
Μαυρομμάτι
Με το όνομα Μαυρομμάτι συναντώνται τα παρακάτω τοπωνύμια της Ελλάδας:
Σαν Σαλβαδόρ
Το Σαν Σαλβαδόρ (Ισπανικά: San Salvador) είναι η πρωτεύουσα του Ελ Σαλβαδόρ. Είναι η πρωτεύουσα του Διαμερίσματος Σαν Σαλβαδόρ.
Ιστορία
Οι απαρχές της πόλης μπορούν να ανιχνευθούν προ της Ισπανικής Κατάκτησης. Πλησίον της σημερινής τοποθεσίας του Σαν Σαλβαδόρ οι φυλές Πίπιλ, απόγονοι των Αζτέκων του Μεξικού, εγκαθίδρυσαν την πρωτεύουσά του, Κουσκατλάν (Cuscatlán). Δεν είναι πολλά γνωστά για την πόλη, αφού εγκαταλείφθηκε από τους κατοίκους της στην προσπάθειά τους να αποφύγουν την ισπανική εξουσία.
Αν και η πόλη ιδρύθηκε τον 16ο αιώνα, ξαναχτίστηκε και άλλαξε τοποθεσία δύο φορές. Αρχικά ιδρύθηκε στην τοποθεσία όπου σήμερα βρίσκεται η αποικιακή πόλη Σουτσιτότο, βορείως της σημερινής πόλης. Έπειτα μετακινήθηκε στην Valle de Las Hamacas (δηλ. Κοιλάδα των Αιώρων εξαιτίας της έντονης σεισμικής δραστηριότητας που την χαρακτηρίζει), η οποία περιείχε περισσότερο χώρο και γονιμότερη γη, χάριν του καθαρού Ποταμού Ασελουάτε (δυστυχώς σήμερα είναι εξαιρετικά μολυσμένος). Εφόσον ο πληθυσμός της χώρας παρέμεινε σχετικά μικρός μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα, η πόλη αναπτύχθηκε με αργό ρυθμό. Κατά τη διάρκεια των αρχών του 20ού αιώνα έγινε κατά κάποιο τρόπο τουριστικό θέλγητρο καθώς θεωρείτο όμορφη πόλη: με πληθυσμό περί τις 30.000 ήταν μικρή, ευρύχωρη και καθαρή.
Σήμερα το Σαν Σαλβαδόρ είναι μια σύγχρονη πόλη και είναι η 2η μεγαλύτερη πόλη στην Κεντρική Αμερική. Το βασικό μέρος της πόλης έχει πληθυσμό περίπου μισό εκατομμύριο και καλύπτει περιοχή περίπου 51 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Η εκρηκτική ανάπτυξη κατά τη διάρκεια και μετά τον πόλεμο δημιούργησε μια μητροπολιτική περιοχή (την AMSS, Area Metropolitana de San Salvador) που διοικείται ως σύνολο. Η AMSS καλύπτει έκταση περίπου 610 τετρ. χλμ. και διαθέτει πληθυσμό περίπου 2,1 εκατομμύρια.
Το σύγχρονο κέντρο της πόλης έχει πολλά πολυώροφο κτήρια, αλλά λίγα από τα διατηρητέα ιστορικά κτήρια παραμένουν, εξαιτίας των σεισμών που έχουν πλήξει την πόλη από την ίδρυσή της το 1525 από τον Ισπανό κατακτητή Πέδρο ντε Αλβαράδο. Σήμερα η πόλη παράγει μπύρα, προϊόντα καπνού, υφάσματα και σαπούνια.
Δημογραφία
Το Σαν Σαλβαδόρ είναι μια μεγάλη πόλη της οποίας ο πληθυσμός είναι απόλυτα διαχωρισμένος μεταξύ πλουσίων και φτωχών. Οι πλουσιότερες γειτονιές των Εσκαλότ, Σιουδάδ Μερλιότ και Σαν Μπενίτο κατέχουν πολυτελή μαγαζιά (τα μεγαλύτερα εμπορικά κέντρα στην Κεντρική Αμερική, συμπεριλαμβανομένου του μεγαλύτερου όλων, Μετροσέντρο), ξενοδοχεία πέντε αστέρων, λεωφόρους περιστοιχισμένες από δέντρα και όμορφα, υπερ-φρουρούμενα μέγαρα. Ωστόσο οι περισσότερες από τις άλλες γειτονιές, μεταξύ άλλων στην Απόπα και την Σογιαπάνγκο, είναι ζεστές, σκονισμένες και συνωστισμένες και μαστίζονται από εκτινασσόμενους εγκληματικούς ρυθμούς.
Αν και η πόλη είναι σχετικά πλούσια σε σχέση με την υπόλοιπη χώρα, η φτώχεια είναι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματά της. Μείζον πρόβλημα αποτελεί και η μόλυνση, και το Σαν Σαλβαδόρ θεωρείται η πιο μολυσμένη πόλη στην Κεντρική Αμερική (αν και μακρυά από τις ακρότητες της Πόλης του Μεξικό).
Το Σαν Σαλβαδόρ είναι έδρα της δεύτερης μεγαλύτερης στον κόσμο Προτεσταντικής εκκλησίας, της Μίσιον Έλιμ Σέντραλ, μια Πεντηκοστιανής/Ευαγγελικής υπερ-εκκλησίας με 200.000 μέλη.
Καταστροφές
Η πόλη έχει υποφέρει από μεγάλους σεισμούς, ο καταστροφικότερος εκ των οποίων συνέβη το 1854. Αξιοσημείωτη είναι η έκρηξη το 1917 του ηφαιστείου του Σαν Σαλβαδόρ, που είχε ως αποτέλεσμα τρεις μεγάλους σεισμούς και κατέστρεψε την πόλη σε τέτοια έκταση που η κυβέρνηση αναγκάστηκε να μετακινήσει την πρωτεύουσα στη σημερινή πόλη Σάντα Τέκλα, με το τότε όνομα Νουέβα Σαν Σαλβαδόρ. Ο πιο πρόσφατος σεισμός, το 2001, επέφερε σημαντικές ζημιές, ιδιαίτερα στο προάστιο Λας Κολίνας όπου μια εδαφική καθίζηση κατέστρεψε το μεγαλύτερο μέρος του Λας Κολίνας. Κατά τη δεκαετία του '80, συγκρούσεις στο Ελ Σαλβαδόρ ξέσπασαν σε εμφύλιο πόλεμο, και πολλοί άνθρωποι συνέρρευσαν στην πόλη καθώς οι περισσότερες μάχες γίνονταν εκτός αυτής. (Το Σαν Σαλβαδόρ δεν επηρεάστηκε άμεσα από τον πόλεμο μέχρι την τελική επίθεση του 1989).
Στα διατηρητέα κτήρια του Σαν Σαλβαδόρ περιλαμβάνονται τα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Ελ Σαλβαδόρ Κατηγορία:Δήμοι του Ελ Σαλβαδόρ  Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Βόρειας Αμερικής
Ανώτερα φυτά
Στη Βοτανική με τον όρο αγγειακά φυτά (αγγλ. vascular plants) ή ανώτερα φυτά (αγγλ. higher plants), επίσης γνωστά ως Τραχειόφυτα (Tracheophyta), χαρακτηρίζονται όλα εκείνα τα φυτά που ο πολλαπλασιασμός τους γίνεται με σπέρματα και τα οποία καλούνται σήμερα σπερματόφυτα.
Τα Σπερματόφυτα τα οποία και ονομάζονται ανθόφυτα διαιρούνται σε δύο μεγάλες βασικές κατηγορίες: τα γυμνόσπερμα και τα αγγειόσπερμα.
Κατηγορία:Φυτά
Περικλής Γιαννόπουλος
Ο Περικλής Γιαννόπουλος (Πάτρα 1869 – Αθήνα 8 Απριλίου 1910), λογοτέχνης, μεταφραστής και δοκιμιογράφος, υπήρξε ελληνολάτρης διανοητής. Ήταν γιος του Ιωάννη και της Ευδοκίας Θεοφράστου Χαιρέτη.
Η ζωή και το έργο του
Ο Περικλής Γιαννόπουλος γεννήθηκε στην Πάτρα. Καταγόταν από την αρχοντική κρητική, βυζαντινής καταγωγής, οικογένεια Χαιρέτη, της οποίας μέλη είχαν εγκατασταθεί στην Πάτρα. Γι' αυτό φέρεται ότι επηρεάστηκε ιδιαίτερα από το έργο του θείου του Εμμανουήλ Χαιρέτη.
Τελείωσε το Α' Γυμνάσιο Πατρών το 1887 κι έπειτα παρακολούθησε μαθήματα Ιατρικής για ένα χρόνο στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και άλλα δύο χρόνια στο Παρίσι. Μετά τον θάνατο του πατέρα του, όμως, εγκατέλειψε τις σπουδές του και πήγε για οχτώ μήνες στον αδελφό του στο Λονδίνο, όπου μελέτησε αγγλική και γαλλική λογοτεχνία. Όταν επέστρεψε στην Αθήνα, γράφτηκε στη Νομική Σχολή. Άρχισε από το 1894 να δημοσιεύει μεταφράσεις ποιημάτων των Ντίκενς, Πόε, Πιερ Λοτί, Ουάιλντ, Μποντλέρ, Μιρμπό, Τελιέ, καθώς και δικά του «πεζά ποιήματα». Από το 1899 αρθρογραφούσε στις εφημερίδες Ακρόπολις, Το Άστυ, Εστία κ.ά. και στα περιοδικά Κριτική, Παναθήναια, Ο Νουμάς κ.ά., χρησιμοποιώντας ψευδώνυμα όπως Λωτός, Απολλώνιος, Νεοέλλην, Μαίανδρος, Θ. Θάνατος. Με εντελώς προσωπικό ύφος και γλώσσα, εξέφρασε με πάθος τις ελληνοκεντρικές του ιδέες και κατήγγειλε τα κατ' αυτόν αίτια της ελληνικής κακοδαιμονίας - προπαντός την ξενομανία, τον "φραγκοραγιαδισμό" όπως τον ονόμασε ο ίδιος αλλά κυρίως τον χριστιανισμό. Το 1906 εξέδωσε ως αυτόνομο βιβλίο το «Νέον Πνεύμα», και το 1907 την εκτενέστερη «Έκκλησι προς το Πανελλήνιον Κοινόν» - τα ιδεολογικά του μανιφέστα. Οι «περικλογιαννοπούλειες» ιδέες, όπως αποκλήθηκαν, προκάλεσαν αντιδράσεις στην Αθήνα της εποχής. Από άλλους θεωρήθηκε απλώς ρομαντικός και «ωραίος τρελός», από άλλους υβριστής, άλλοι όμως αναγνώρισαν την πρωτοτυπία του και εμπνεύστηκαν από αυτόν (ο Γρηγόριος Ξενόπουλος, ο Άριστος Καμπάνης, ο Παύλος Νιρβάνας, ο Σπύρος Μελάς δημοσίευσαν πολύ εγκωμιαστικές κριτικές, ο Ίων Δραγούμης έγινε αδελφικός του φίλος, και αγωνίστηκε μετά τον θάνατο του Γιαννόπουλου να κάνει το όραμα του φίλου του πολιτική πράξη). Ο Άγγελος Σικελιανός θα ακολουθήσει δική του, πρωτότυπη ελληνοκεντρική πορεία, θα υμνήσει όμως και αυτός τον Γιαννόπουλο και βεβαίως δεν θα μείνει ανεπηρέαστος από αυτόν.
Αν και ο Γιαννόπουλος έγινε πολύ γνωστός και είχε αφοσιωμένους φίλους στον πνευματικό κόσμο των Αθηνών (τόσο για το πρωτότυπο, ελληνοκεντρικό, παθιασμένο πνεύμα του, αλλά επίσης και για τον "μποέμικο" και άκρως φιλελεύθερο για τα συντηρητικά ήθη της εποχής τρόπο ζωής του - κατά τις μαρτυρίες μάλιστα υπήρξε και ωραιότατος άνδρας), εν τούτοις δεν είχε την ευρύτερη αποδοχή που ποθούσε ως συγγραφέας, πόσο μάλλον να αναμορφώσει κατά το όραμά του την ελληνική κοινωνία.
Παναγιώτης Αδρακτάς
Ο Παναγιώτης Αδρακτάς (28 Σεπτεμβρίου 1948) είναι Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στον Καρδαμά Ηλείας. Είναι ιατρός χειρουργός, πτυχιούχος και διδάκτωρ της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχει εκλεγεί Βουλευτής Β΄ Αθηνών στις εκλογές του Ιουνίου 1989, Νοεμβρίου 1989 και 1990, καθώς και βουλευτής Ηλείας τα έτη 2000 2004 και 2007. Πολιτικά ανήκει στη Νέα Δημοκρατία. Έχει διατελέσει δημοτικός σύμβουλος στο δήμο Χαϊδαρίου από το 1980 έως το 1986 και στο δήμο Περιστερίου το 1990.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Ηλείας Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες χειρουργοί Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 21ου αιώνα
Περικλής Γιαννόπουλος
Η ζωή και το έργο του
Ο θάνατος, ο τρόπος μάλιστα του θανάτου του Περικλή Γιαννόπουλου συγκλόνισε την κοινωνία και τον τύπο της εποχής περισσότερο σπό ότι τα έργα του όσο ζούσε. Για πολλές ημέρες δημοσιεύονταν λεπτομέρειες για τον τρόπο του θανάτου του, ενώ ποιητές όπως ο Παλαμάς, ο Σικελιανός, ο Μαλακάσης και η Μυρτιώτισσα του αφιέρωσαν ποιήματα. Ο Ίων Δραγούμης υπέθεσε πως ο Γιαννόπουλος, ως λάτρης του ωραίου, δεν ήθελε να γεράσει. Ο ψυχίατρος και λογοτέχνης Πέτρος Χαρτοκόλλης θεωρεί πως ο Γιαννόπουλος οδηγήθηκε στην αυτοκτονία εξαιτίας όλων μαζί των παρακάτω παραγόντων: Ένιωσε ότι έφθανε στην εξάντληση της καλλιτεχνικής του δημιουργίας, ότι δεν είχε άλλο τίποτε πια να προσφέρει πια, ούτε μπορούσε να αναμορφώσει την ελληνική κοινωνία, απογοητεύθηκε από τη μη ευόδωση με γάμο της ερωτικής σχέσης του με την Σοφία Λασκαρίδου, ζωγράφο και χειραφετημένη γυναίκα της εποχής και, τέλος, ως ρομαντικός, του ασκούσε έλξη ο θάνατος.
Απόψεις και αποσπάσματα από το έργο του
Η ελληνικότητα στις τέχνες, κατά τον Γιαννόπουλο
Κατά τον Γρηγόριο Ξενόπουλο, ''«Ο Περικλής Γιαννόπουλος υπήρξεν ο μεγαλείτερος, ο ευγλωττότερος και ο φωτεινότερος απόστολος του κατά φύσιν ελληνικού ζην. [... ] ηγωνίζετο να καταδείξη όχι απλώς και μόνον ότι το ελληνικόν είναι το μόνον αρμόζον, αλλά και ποίον είναι αυτό το ελληνικόν.» Την ελληνικότητα αυτήν, το «κατά φύσιν»'' του Έλληνα, από την πολιτική και τήν κοινωνία μέχρι τις τέχνες, ο Γιαννόπουλος το ανήγαγε στην «Ελληνικήν Φύσιν». Στην Φύση έψαχνε την αρχή των πάντων. Και πριν την Ιστορία, την κοινωνία και την πολιτική, ο Γιαννόπουλος, την πρώτη και βασική στρέβλωση και απομάκρυνση από την Ελληνική Φύση την εντοπίζει στις τέχνες.
Για να αποσαφηνίσει ο Γιαννόπουλος τις θεμελιώδεις αρχές της ελληνικότητας στις τέχνες (Ζωγραφική, Γλυπτική, Αρχιτεκτονική, Μουσική κ.ά.), από τις οποίες, κατ' αυτόν, λόγω της ξενομανίας, συμπλέγματος κατωτερότητας έναντι της Δύσης, η νεώτερη ελληνική κοινωνία είχε απομακρυνθεί, δεν θέτει ως βάση οποιαδήποτε τέχνη, ρυθμό ή τεχνοτροπία, αλλά αυτή καθαυτή την Ελληνική Φύση. Ορίζει τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά της «Ελληνικής Γραμμής» και του «Ελληνικού Χρώματος», όπως αυτά απορρέουν φυσικά από την «Ελληνική Γη» και το «Ελληνικό Φως» γύρω του. Τις θεμελιώδεις του αρχές για τις τέχνες, αναπτύσσει στα έργα του «Ἑλληνικὴ Γραμμή» (1903) και «Ἑλληνικὸν Χρῶμα» (1904). Συγκεκριμένα, κατά τον Γιαννόπουλο:
α) Η Ελληνική Γραμμή χαρακτηρίζεται από σαφήνεια, διαύγεια, καθαρότητα, απαλότητα, καμπυλότητα, λυγεράδα, χάρη, αρμονία του συνόλου αλλά ποικιλία των λεπτομερειών.
β) Το Ελληνικόν Χρώμα χαρακτηρίζεται από: αϋλότητα, ελαφρότητα, με βασικά χρώματα το κυανό και το χρυσό, αλλά και ποικιλία στις λεπτομέρειες και διαρκείς παραλλαγές και παιχνίδισμα σε ολόκληρο φάσμα λεπτοτάτων αποχρώσεων.
«Αὐτὸς ὁλόκληρος ὁ Γήινος Γραμμικὸς καὶ Χροϊκὸς Χορός, ὁ ὑμνῶν τὴν Δόξαν τοῦ Παγκάλου Τρελλοθεοῦ τῆς Ἑλλάδος», σημειώνει με εκστατικό οίστρο ο Γιαννόπουλος, αυτά τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά της Ελληνικής Φύσης πρέπει να καθορίζουν και κάθε έκφανση της Ελληνικής Τέχνης, όπως καθορίζουν και την ψυχή, τον χαρακτήρα του Έλληνα: «σὰν τὴν παλαιάν μας τέχνην, ὅπου ὅλα φαίνονται ἀδελφά, καὶ ὅμως κανὲν δὲν ὁμοιάζει μὲ τὸ ἄλλο [...] σὰν τὸν Ἕλληνα ὁ ὁποῖος εἶναι εἷς εἰς τὸ σύνολον καὶ εἰς κάθε βῆμα ποτὲ ὅμοιος, [ἡ ἑλληνικὴ γραμμὴ] ἀποδεικνύουσα καὶ αὐτὴ τὴν ὅλην μας φύσιν, ἧς ἓν τῶν ριζικῶν διακριτικῶν της εἶναι: ἡ ἑνότης τῶν σπουδαίων χαρακτηριστικῶν καὶ ἡ ἄπειρος ποικιλία τῶν δευτερευόντων [...] ἡ χαρακτηριστικὴ ἑνότης τοῦ συνόλου Ἑλληνισμοῦ καὶ Ἕλληνος καὶ ἡ ἄπειρος ποικιλία τῶν μερῶν, ὅπως ἀποδεικνύεται καὶ χωρογραφικῶς καὶ χρωματικῶς καὶ γραμμικῶς».
«''Ο Χριστιανισμός ενώ αφ” ενός εφαίνετο σώζων την Φυλήν και την διέσωζε πράγματι εν μέρει αφ” έτερου όμως υπήρξε και είναι και τώρα γενικώς: ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ. Ο Εγκληματίας Καλογερισμός ο πάντοτε εμπνέων την αποθάρρυνσιν εις την φυλήν και υπό τους Αυτοκράτορας, ο φωνάζων και εξηγών όλα ως Τιμωρίαν Θεϊκήν, ο ξεσβερκωμένος ότι επέσαμεν ένεκα των αμαρτιών μας, ήτο ευτυχής να απαλλαχθή του Αυτοκράτορος και να ΜΟΝΟΚΡΑΤΟΡΗΣΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΣ και κατά το μέγα μέρος Πραγματικώς, πραγματοποίησις ονείρου του, που δεν την εφαντάσθη ποτέ του από της Ιδρύσεως του Χριστιανισμού μέχρι της ημέρας της Πτώσεως. Τον Τούρκο δεν τον έμελλε τίποτε, διότι ο Τούρκος θέλει μόνον να δουλεύης και να μην τον ανησυχής. Όταν τον παρασκοτίσης, σύντομα σου κόβει το κεφάλι και ησυχάζεις και συ κι αυτός μαζύ. Ούτω ο Καλογερισμός ευρέθη περίφημα, θαυμάσια, διδάσκων ότι εκ Θεοΰ το Κακόν, λέγων γύρισε κι απ” άλλο μέρος να σε χαστουκίσουν, και λέγων εις τον Ελληνισμόν Κύριε δεν είμαι μόνον ιδικός Σου αντιπρόσωπος, δεν ανήκω μόνον σε σένα, εγώ είμαι Κύριος και Αντιπρόσωπος και προστάτης όλων των Χριστιανών της Ανατολής. Αυτός είναι ο μοναδικός Λόγος, της εντελώς απιστεύτου και αφαντάστου ΔΟΥΛΕΙΑΣ της φυλής επί τόσους αιώνας''.»
Έγραψαν για τον Περικλή Γιαννόπουλο
Χαρακτηρίστηκε από τους ομόδοξούς του πατέρας του πνευματικού κινήματος του ελληνοκεντρισμού και του ελληνικού εθνικισμού, «ο εξοχώτερος των νέων Ελλήνων», «ο μεγαλείτερος, ο ευγλωττότερος και ο φωτεινότερος απόστολος του κατά φύσιν ελληνικού ζην», «άγιος της ελληνικής νεολαίας», «αηδόνι της ελληνικής γης», «μάγος της ελληνικής γλώσσας», ή ακόμη, απλά και πάνω απ' όλα, «ο Έλλην». Και ακόμη, αισθητικός της ελληνικότητας, σουρεαλιστής πριν τον σουρεαλισμό, οικολόγος πριν το οικολογικό κίνημα, Εθνικός αλλά και Βυζαντινός μαζί, «ξανθός ιππότης», μποέμ, χίππης και δανδής μαζί, αναρχικός και σαμουράι, ρομαντικός, ιδιόρρυθμος, δριμύς κατήγορος της κοινωνίας της εποχής του.
Ο Ίων Δραγούμης έγραψε για τον Γιαννόπουλο: «...μου φάνηκε σαν τον βοριά τον παγωμένο που μανιασμένος σαρώνει τους βρώμικους από μικρόβια αέρηδες και από κάθε βρώμα ή σκουπίδι καθαρίζει τον κόσμο... Σ' αυτού τον ρυθμό τη ζωή μου τονίζω.» Ποιητές και καλλιτέχνες τον ύμνησαν (Κωστής Παλαμάς («ο Αντίνοος έφηβος, ο πιο λαμπρός που ζούσε»), Άγγελος Σικελιανός («Κι έφερε η φήμη ... μοναχό κριτή τον Ήλιο»), Μιλτιάδης Μαλακάσης («σ' ευλάβεια μνήμης, ω Απολλώνιε ζήσε, Νέος μαζί κι Αρχαίος»), Μυρτιώτισσα («Ευγενικέ μας φίλε...»)) και εμπνεύστηκαν από αυτόν (Γιώργος Σεφέρης, Οδυσσέας Ελύτης και, κατά τον Στέφανο Μπεκατώρο, η Γενιά του ’30, Δημήτρης Πικιώνης, Άρης Κωνσταντινίδης, Γιάννης Τσαρούχης, Κώστας Φέρρης, Λίνος Καρζής, Γιώργος Κατσίμπαλης, Αγγελική Χατζημιχάλη κ.ά.) Και κατά τον καθηγητή Νεοελληνικών Σπουδών, Δημήτρη Τζιόβα, η προσέγγιση του Περικλή Γιαννόπουλου για την ελληνικότητα επηρέασε μερίδα της γενιάς του 1930 και πυροδότησε ζωηρές συζητήσεις μεταξύ των εκπροσώπων της, αν και δεν αποδέχθηκαν όλοι τις αισθητικές του αντιλήψεις (για παράδειγμα, οι Γεώργιος Θεοτοκάς και Άγγελος Τερζάκης διαφώνησαν έντονα με την ανάδειξη του Γιαννόπουλου από τον Ανδρέα Καραντώνη, στον οποίο οφείλεται και το αφιέρωμα των Νέων Γραμμάτων για τον Γιαννόπουλο, το 1938). Ο Τζιόβας αναφέρει πως ο Γιαννόπουλος επηρέασε και τους Κωνσταντίνο Τσάτσο, Γιώργο Σαραντάρη και Στράτη Μυριβήλη.
Δικτυακοί τόποι
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές Κατηγορία:Αυτόχειρες καλλιτέχνες
Been Down So Long
To Been Down So Long είναι τραγούδι του αμερικανικού ροκ συγκροτήματος The Doors. Συμπεριλήφθηκε στον τελευταίο δίσκο που ηχογράφησε το συγκρότημα μαζί με τον Τζιμ Μόρισον με τίτλο L.A. Woman.
Στίχοι
Επίσης άλλες αναφορές του κομματιού είναι στα συχνά προβλήματα που αντιμετώπιζε το συγκρότημα με την αστυνομία, κυρίως από τις διάφορες συλλήψεις του τραγουδιστή του συγκροτήματος Μόρισον.
Συντελεστές
Γκεστ συμμετοχές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1971 Κατηγορία:Τραγούδια των The Doors
Συκιές
Με το όνομα Συκιές απαντώνται τα παρακάτω τοπωνύμια της Ελλάδας:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Ιβάρς Γκοντμάνις
Ο Ιβάρς Γκοντμάνις (Ivars Godmanis) είναι Λετονός πολιτικός. Υπηρέτησε ως πρωθυπουργός της χώρας του από τον Δεκέμβριο του 2007 ως το Μάρτιο του 2009. Είναι μέλος του κόμματος του Λετονικού Δρόμου.
Βιογραφία
thumb|Γκοντμάνις (άκρα αριστερά) συνάντηση με εκπροσώπους της κυβέρνησης της Λετονίας, ΗΠΑ Γεννήθηκε στη Ρίγα, στις 27 Νοεμβρίου του 1951. Ήταν ο πρώτος πρωθυπουργός της Λετονίας όταν έγινε ανεξάρτητη από τη Σοβιετική Ένωση. Η πρώτη του θητεία στο αξίωμα ήταν από το 1990 ως το 1993 και χαρακτηρίστηκε από το δύσκολο πέρασμα από μια κομμουνιστική σε μια καπιταλιστική οικονομία. Την περίοδο από το 1998 ως το 1999 υπηρέτησε στο Υπουργείο Οικονομίας.
Αρχικά συνδέθηκε με το Λετονικό Λαϊκό Μέτωπο, στη συνέχεια όμως αυτομόλησε στο κόμμα του Λετονικού Δρόμου, του οποίου ηγείται σήμερα. Το Νοέμβριο του 2006, έπειτα από την επιστροφή του κόμματος του Λετονικού Δρόμου στη Βουλή, έπειτα από τη διεξαγωγή των βουλευτικών εκλογών, ο Γκοντμάνις έγινε Υπουργός Εσωτερικών.
Δεύτερη πρωθυπουργία
Στις 14 Δεκεμβρίου του 2007 ο Γκοντμάνις ορίστηκε Πρωθυπουργός από τον Πρόεδρο Βάλντις Ζάτλερς. Ο διορισμός του στην πρωθυπουργία έλαβε την έγκριση του κοινοβουλίου στις 20 Δεκεμβρίου, με 54 ψήφους υπέρ και 43 κατά.
Τροχαίο ατύχημα
Ο Γκοντμάνις έπεσε θύμα τροχαίου στις 18 Ιουνίου του 2008 όταν το αυτοκίνητό του συγκρούστηκε με μικρό λεωφορείο στη Ρίγα. Ο Λετονός πρωθυπουργός μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο με εγκεφαλικές κακώσεις. Διαγνώστηκε κάταγμα στο κρανίο και διάσειση. Η κυβέρνησή του επέζησε πρότασης δυσπιστίας (με 51 ψήφους κατά της πρότασης μομφής και 40 υπέρ) στις 4 Φεβρουαρίου του 2009.
Παραίτηση
Τα οικονομικά προβλήματα και οι καταγγελίες για διαφθορά οδήγησαν στην κατακόρυφη πτώση της δημοτικότητας της κυβέρνησης. Τον Ιανουάριο του 2009 έγιναν επεισοδιακές διαδηλώσεις κατά της κυβέρνησης, που ήταν οι χειρότερες από το 1991. Στις 20 Φεβρουαρίου του 2009 ο Γκοντμάνις παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία μαζί με τα υπόλοιπα μέλη της κυβέρνησής του, εν μέσω της οικονομικής κρίσης. Τον διαδέχθηκε ο Βάλντις Ντομπρόβσκις στην πρωθυπουργία. Η νέα πεντακομματική κυβέρνηση συνασπισμού επικυρώθηκε από το λετονικό κοινοβούλιο με 67 ψήφους υπέρ έναντι 21 κατά, στις 12 Μαρτίου του 2009.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λετονοί πολιτικοί Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Λετονίας
Δημήτρης Μωρέτης
Ο Δημήτρης Μωρέτης (Αθήνα, 17 Νοεμβρίου 1911 - 8 Ιουνίου 2002) ήταν διακεκριμένος αρχιτέκτονας, μαθηματικός και ποιητής.
Βιογραφία
Ο Δημήτρης μεγάλωσε σε μια οικογένεια με πολλά πνευματικά ερεθίσματα. Ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του το 1929 στο Διδασκαλείο Μέσης Εκπαίδευσης Βαρβάκειον και αρχικά ακολούθησε σπουδές στο Μαθηματικό Τμήμα της Φυσικομαθηματικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (1930-1933). Η Αρχιτεκτονική μπήκε στη ζωή του το 1932 και ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην Ανωτάτη Σχολή Αρχιτεκτόνων του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου (ΕΜΠ) το 1936.
Η αγάπη του για την Αρχιτεκτονική, καθώς και η επαγγελματική του πορεία του σε αυτή, σημάδεψε τη ζωή και τη σκέψη του. Όπως ο ίδιος καταγράφει στο προσωπικό του αρχείο το 1936: "[...] εσπούδασε αρχιτέκτονας όχι μοιραία και τυχαία. Πριν αρχίσει να σπουδάζει και στο διάστημα των σπουδών του εγύρισε σ' ολόκληρη την Ελλάδα. Αγάπησε πλατειά και με πάθος το βουνό και τη θάλασσα, το χρώμα, το φως, το χωριό της Αττικής, της Μακεδονίας, της Πελοποννήσου, το νησί του Αιγαίου και του Ιονίου, αγάπησε το αρχαίο ερείπιο και το μεσαιωνικό χάλασμα, την αυλή και την γλάστρα."
Η πορεία στην Αρχιτεκτονική
Αρχικά ασχολείται με την αποτύπωση και μελέτη σπιτιών λαϊκής αρχιτεκτονικής του 17ου, 18ου, 19ου και 20ου αιώνα. Εκπονεί ερευνητικές εργασίες για τη λαϊκή τέχνη της Δυτικής Μακεδονίας, της Πίνδου, της Ηπείρου, των Κυκλάδων, των Δωδεκανήσων, του Πηλίου, των Βορ. Σποράδων, της Κεφαλονιάς, της Ζακύνθου και της Κρήτης.
Η υπηρεσία του στο δημόσιο τομέα διαρκεί από το 1937-1969 περιλαμβάνοντας κατά σειρά σημαντικές θέσεις στο Υφυπουργείο Δημοσίων Έργων (1937-1939), το Υφυπουργείο Τύπου και Τουρισμού (1939-1941), Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας (1941-1945), τη Γενική Γραμματεία Τουρισμού παρά τω Πρωθυπουργώ (1945-1952) με επίκεντρο τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης (1950) και το Υπουργείο Εμπορίου (1952 - 1969).
Η Αλεξάνδρα Πασχαλίδου και η κοινή τους συμμετοχή στην Παγκόσμια Έκθεση της Νέας Υόρκης
Στις 5 Ιανουαρίου 1939 παντρεύεται τη συμφοιτήτριά του Αλεξάνδρα Πασχαλίδου και αποκτούν δύο παιδιά την Ειράνα Μωρέτη - Αηδονοπούλου (1947-) και τον Άγγελο Μωρέτη (1954-) οι οποίοι επίσης θα ασχοληθούν επαγγελματικά με την αρχιτεκτονική.
Παραιτήθηκαν από το Δημόσιο το 1969 επί δικτατορίας.
Οι Διεθνείς Εκθέσεις
Η Διεθνής Έκθεση της Νέας Υόρκης και το ταξίδι τους το 1939.
Η ενασχόληση με τη Φωτογραφία
Αγοράζει την πρώτη του φωτογραφική μηχανή το 1936 με αφορμή την εργασία που αναλαμβάνει υπό την επίβλεψη του καθηγητή του Δημήτρη Πικιώνη κατά την οποία φωτογραφίζει και καταγράφει σπίτια της Δυτικής Μακεδονίας μελετώντας την αρχιτεκτονική τους αλλά και αντικείμενα λαϊκής τέχνης που συναντά σε αυτά.
Η ποίηση του Δημήτρη Μωρέτη
Ο Δημήτρης Μωρέτης, εκτός από πολλά άρθρα και μελέτες σε εφημερίδες και περιοδικά εξέδωσε πέντε ποιητικές συλλογές.
Τιμές - Διακρίσεις
Το 2002 ο Δήμος Φιλοθέης, στον οποίο η Αλεξάνδρα και ο Δημήτρης Μωρέτης έζησαν για σχεδόν μισό αιώνα, τίμησε τους δύο αρχιτέκτονες με μια έκθεση - αφιέρωμα στο έργο τους. Έκδοση για την πορεία του Δημήτρη και της Αλεξάνδρας Μωρέτη.
Δημοσιεύσεις
Ο Δημήτρης Μωρέτης, εκτός από πολλά άρθρα και μελέτες σε εφημερίδες και περιοδικά εξέδωσε πέντε ποιητικές συλλογές.
Το Αρχείο Δημήτρη και Αλεξάνδρας Μωρέτη
Το Αρχείο Δημητρίου και Αλεξάνδρας Μωρέτη συγκροτήθηκε στο σύνολό του από τον Δημήτρη Μωρέτη και την Αλεξάνδρα Πασχαλίδου – Μωρέτη και κληροδοτήθηκε στα παιδιά τους Ειράνα Μωρέτη - Αηδονοπούλου και Άγγελο Μωρέτη, οι οποίοι το κατέχουν και το φυλάσσουν.
Κατά πλειονότητα περιλαμβάνει τις αυτόνομες ή μη εργασίες των δύο αρχιτεκτόνων οι οποίες παρήχθησαν κατά την άσκηση των επαγγελματικών δραστηριοτήτων τους, ενώ περιλαμβάνονται επίσης έργα λογοτεχνικού αλλά και εικαστικού ενδιαφέροντος των δύο παραγωγών.
Οι δύο παραγωγοί κατέθεσαν μέρος του αρχείου τους στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο, στο Ελληνικό και Λογοτεχνικό Ιστορικό Αρχείο και στο Μουσείο Μπενάκη – Αρχεία Νεοελληνικής Αρχιτεκτονικής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες
Δημοτικό Στάδιο Καλαμάτας
Το Δημοτικό Στάδιο Καλαμάτας  (πρώην Εθνικό Στάδιο) βρίσκεται στην Καλαμάτα, στη νοτιοανατολική συνοικία της πόλης κοντά στην ανατολική παραλία. Χτίστηκε το 1976 και ανήκει στο Δήμο Καλαμάτας.
Ιστορικό
Το Δημοτικό Στάδιο χτίστηκε το 1976 με το αρχικό όνομα "Εθνικό Στάδιο Καλαμάτας" σε αδόμητο χώρο, αχρησιμοποίητο ως τότε, κοντά στην ανατολική παραλία της πόλης. Σκοπός της ίδρυσής του ήταν η αποσυμφόρηση του Γηπέδου Μεσσηνιακού από τους ποδοσφαιρικούς αγώνες αλλά και η δημιουργία ενός σταδίου με μοντέρνες εγκαταστάσεις στίβου. Το 1976 χτίστηκαν οι δύο κερκίδες και διαμορφώθηκαν οι διαδρομές του στίβου. Το 1983 τοποθετήθηκε ο ελαστικός τάπητας. Το 2001 μπήκαν προβολείς και το 2007 τοποθετήθηκαν πλαστικά καθίσματα στις κερκίδες μειώνοντας τη χωρητικότητά του από 5.400 σε 4.500 θεατές.
Χρησιμοποιήθηκε ως έδρα από τον Π.Σ. Καλαμάτα ως το 1994 και από το 2003 ως το 2010 καθώς και από άλλα ποδοσφαιρικά σωματεία της πόλης. Επίσης, κατά καιρούς έχει χρησιμοποιηθεί σε αγώνες εθνικών ομάδων ποδοσφαίρου ανδρών, ελπίδων και νέων.
Αλλά κυρίως αποτελεί την αθλητική κυψέλη της πόλης στον κλασικό αθλητισμό. Η ίδρυσή του είχε ως αποτέλεσμα τη διοργάνωση της ετήσιας αθλητικής συνάντησης στίβου Παπαφλέσσεια, η οποία από το 1995 έγινε διεθνής και έχει καθιερωθεί ως ένα από τα καλύτερα αθλητικά μήτιγκ που διεξάγονται στην Ελλάδα.
Περιγραφή
Το Δημοτικό Στάδιο Καλαμάτας περιλαμβάνει:
Ρεκόρ προσέλευσης
Σημειώσεις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καλαματας Δημοτικο Σταδιο Καλαματας Δημοτικο Σταδιο Κατηγορία:Π.Σ. Καλαμάτα
Λικούντ
Το Λικούντ (εβραϊκά: ) είναι η βασική κεντροδεξιά παράταξη στο Ισραήλ. Ιδρύθηκε το 1973 αρχικά ως ένας συνασπισμός διάφορων δεξιών και φιλελεύθερων κομμάτων και το 1988 έγινε η μετατροπή του σε ενιαίο κόμμα. Η νίκη του κόμματος στις εκλογές του 1977 αποτέλεσε μία καθοριστική στιγμή για την πολιτική ιστορία του Ισραήλ καθώς ήταν η πρώτη φορά που η αριστερά έχασε την εξουσία. Στη συνέχεια το Λικούντ κυριάρχησε σε πολλές εκλογικές αναμετρήσεις, ιδιαίτερα κατά τη δεκαετία του 80. Το 2005 το Λικούντ αντιμετώπισε μία μεγάλη εσωκομματική κρίση η οποία οδήγησε τελικά στην διάσπαση καθώς ο τότε αρχηγός Αριέλ Σαρόν αποχώρησε ιδρύοντας ένα νέο κόμμα, το Καντίμα. Σήμερα ηγέτης του Λικούντ είναι ο Μπενιαμίν Νετανιάχου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισραηλινά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Σιωνιστικά κόμματα στο Ισραήλ Κατηγορία:Φιλελεύθερα-Συντηρητικά κόμματα
Οθέλο Χάντερ
Γυμνάσιο και Κολέγιο
Ο Χάντερ ξεκίνησε να παίζει μπάσκετ, στο γυμνάσιο της περιοχής του, το Richard J. Reynolds High School. Κατόπιν πήγε σε κολέγιο της Φλώριδας, το Hillsborough, για δύο χρόνια και, αργότερα, έγινε μέλος του πανεπιστημίου του Οχάιο. Εκεί, έκανε έναν καλό κολεγιακό τελικό, με συμπαίκτη τον Κώστα Κουφό κ.ά. Εκείνη η ομάδα ονομάστηκε «Thad Five». Μετά από την καλή του εμφάνιση εισήχθηκε στα NBA Ντραφτ του 2008, αλλά δεν επιλέχθηκε από καμία ομάδα.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Ο Χάντερ δοκιμάστηκε από τους Ατλάντα Χοκς, στο summer-league, αφήνοντας πολύ καλές εντυπώσεις (13,2 πόντους και 6,3 ριμπάουντ). Έτσι κέρδισε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο. Υπογράφοντας στις 11 Αυγούστου του 2008 με τους Χοκς και, παραμένοντας εκεί, έως τον Ιανουάριο του 2010.
Αργότερα ο Χάντερ θα ενταχθεί στην ομάδα του Ηλυσιακoύ ενώ θα συνεχίσει να δοκιμάζει σε διάφορα Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, όπως το ουκρανικό, το ισπανικό και το ιταλικό με τις Ντιναμό Σάσαρι και Μοντεπάτσι Σιένα. . Αγωνίστηκε επίσης δύο φορές στο κινέζικο πρωτάθλημα.
Στις 28 Ιουλίου του 2014 επέστρεψε στο ελληνικό πρωτάθλημα υπογράφοντας συμβόλαιο με τον Ολυμπιακό.
Το καλοκαίρι του 2016 ανακοινώθηκε από την Ρεάλ Μαδρίτης για τα επόμενα δυο χρόνια. Τη σεζόν 2016-17, μέτρησε 7,6 πόντους και 4,5 ριμπάουντ σε 35 συμμετοχές στην Ευρωλίγκα.
Μετά από ένα χρόνο στην Ισπανία πήρε μεταγραφή για την ΤΣΣΚΑ Μόσχας στην οποία έκλεισε για δυο χρόνια. Στις 19 Μαΐου 2019, κατέκτησε για πρώτη φορά την Ευρωλίγκα. Τη σεζόν 2018-19 είχε στην Ευρωλίγκα 7,7 πόντους και 4,3 ριμπάουντ κατά μέσο όρο. Τον Ιούνιο του 2019, αναδείχτηκε για δεύτερη φορά πρωταθλητής στην VTB Λίγκα.
Στις 16 Ιουλίου 2019, ανακοινώθηκε επίσημα από την Μακάμπι Τελ Αβίβ για τα επόμενα δύο χρόνια (1+1). Στις 30 Ιανουαρίου 2020, έφτασε τους 1.500 πόντους στην Ευρωλίγκα. Στις 3 Φεβρουαρίου ανακοινώθηκε η επέκταση του συμβολαίου του μέχρι το 2022. Τη σεζόν 2019-20 είχε 10 πόντους, 6,4 ριμπάουντ και 1,3 ασίστ σε 21 αγώνες της Ευρωλίγκα. Τον Ιούλιο, κατέκτησε το Πρωτάθλημα Ισραήλ για πρώτη φορά στην καριέρα του. Τον Γενάρη του 2021, βρέθηκε στην κορυφή με τις καλύτερες τάπες του πρώτου μισού της Ευρωλίγκα. Στις 17 Ιουνίου 2021, κατέκτησε για δεύτερη φορά το Πρωτάθλημα Ισραήλ, αφού η Μακάμπι νίκησε στη σειρά των τελικών την τη Χάποελ Γκαλίλ Γκιλμπόα με 2-1. Τη σεζόν 2020-21, κατέγραψε 8 πόντους με 52% στα δίποντα, 5.3 ριμπάουντ και 1 τελική πάσα κατά μέσο όρο σε 27 συμμετοχές στην Ευρωλίγκα. Στις 24 Ιουνίου, αποχώρησε από την ισραηλινή ομάδα.
Λία Γκρήνφελντ
Η Λία Γκρίνφελντ, (Lia Greenfeld, ελληνικά και Λ.Γκρίνφελντ) είναι Ισραηλινο-Αμερικανίδα διεπιστημονική μελετήτρια που ασχολείται με την επιστημονική εξήγηση της ανθρώπινης κοινωνικής πραγματικότητας σε διάφορα επίπεδα, ξεκινώντας από την ατομική σκέψη  και φτάνοντας μέχρι το επίπεδο του πολιτισμού. Έχει αποκληθεί "μεγάλη ιστορικός του εθνικισμού" και «η πιο εικονοκλαστική» των σύγχρονων κοινωνιολόγων, καθώς οι προσεγγίσεις της αντιπροσωπεύουν τη μεγαλύτερη εναλλακτική οδό σε σχέση με τις καθιερωμένες προσεγγίσεις της κοινωνικής επιστήμης. Στις αναλύσεις της τονίζει την εμπειρική βάση των ισχυρισμών που κάνει για την ανθρώπινη σκέψη και δράση. Επειδή η σκέψη και η δράση μας σπάνια περιορίζονται σε μία, βολικά απομονωμένη σφαίρα της ανθρώπινης ύπαρξης, αλλά μάλλον συμβαίνουν στο πλαίσιο περισσότερων του ενός τομέων της πραγματικότητας ταυτόχρονα (π.χ. πολιτικά, θρησκευτικά, οικονομικά, καλλιτεχνικά κ.λπ.) η Γκρήνφελντ τονίζει το γεγονός ότι μια εμπειρική μελέτη της ανθρωπότητας πρέπει απαραιτήτως να είναι διεπιστημονική.
Οθέλο Χάντερ
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Στις 21 Ιουλίου 2021, ανακοινώθηκε από την Μπάγερν Μονάχου. Τη σεζόν 2021-22 στην Ευρωλίγκα μέτρησε σε 35 αγώνες 7,7 πόντους, 5,0 ριμπάουντ, 1,1 ασίστ και 10,2 PIR κατά μέσο όρο. Στις 4 Ιουλίου 2022, ανανέωσε το συμβόλαιό του για ακόμα μια χρονιά. Στις 19 Φεβρουαρίου 2023, κατέκτησε το κύπελλο Γερμανίας, αφού η Μπάγερν επικράτησε στον τελικό της Όλντενμπουργκ 90-78, με τον ίδιο να έχει 6 πόντους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Λιβεριανοί αθλητές Κατηγορία:Σέντερ Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ατλάντα Χοκς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ηλυσιακού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αζοβμάς Μαριουπόλ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Βαγιαδολίδ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μενς Σάνα Μπάσκετ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άναχαϊμ Άρσεναλ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ντίναμο Σάσαρι Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μακάμπι Τελ Αβίβ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΤΣΣΚΑ Μόσχας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπάγερν Μονάχου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ρωσικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές VTB Λίγκα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισραηλινών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ουκρανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ιταλικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λέγκα Μπάσκετ Σέριε Α Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές κινεζικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισπανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές γερμανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Γερμανίας
Λία Γκρήνφελντ
Βιογραφία
Η Λία Γκρίνφελντ γεννήθηκε στο Βλαδιβοστόκ της ΕΣΣΔ το 1954. Και οι δύο γονείς της (Vladimir / Ze'ev Grinfeld και Viktoria Kirshenblat) ήταν γιατροί. Ζήτησαν να σταλούν στην Άπω Ανατολή για να είναι κοντά στους γονείς του πατέρα της: ο παππούς της ζούσε εκεί σε εξορία αφού είχε απολυθεί από GULAG στην Αρκτική όπου βρισκόταν από το 1938. Αυτός ο παππούς ήταν ο Natan Grinfeld, Ρώσος επαναστάτης, σοβιετικός διπλωμάτης και παραγωγός ταινιών, πολιτικός κρατούμενος τόσο στην Τσαρική όσο και στη Σοβιετική Ρωσία. Η σύζυγός του, η πατρική γιαγιά του Γκρίνφελντ, ήταν γιατρός που εξορίστηκε από το Λένινγκραντ στην Κεντρική Ρωσία, και τον συνάντησε εκεί. Ο άλλος παππούς της Γκρηνφελντ, Mikhail D. Kirschenblat, πέθανε το 1937 υπό βασανιστήρια κατά τη διάρκεια ανάκρισης από τo Λαϊκό Κομισαριάτο Εσωτερικών Υποθέσεων. Ήταν αδελφός του Yakov D. Kirschenblat, εξέχοντος βιολόγου και ξάδελφος του Yevgeny Primakov, μελλοντικού Ρώσου Πρωθυπουργού. Η σύζυγoς του Kirschenblat, η μητρική γιαγιά του Γκρίνφελντ, Έμμα, συνελήφθη αρκετούς μήνες αργότερα ως «σύζυγος του εχθρού του λαού » και πέρασε δέκα χρόνια σε GULAG. Οι γονείς της Γκρήνφελντ, προσπάθησαν να μεταναστεύσουν στο Ισραήλ από το 1967 και ήταν μεταξύ των πρώτων « refuseniks » - οι μόνοι στο Σότσι, όπου ζούσαν εκείνη την εποχή. Έλαβαν την άδεια να φύγουν το 1972.
Στο Σότσι, πριν μεταναστεύσει στο Ισραήλ με τους γονείς της, η Γκρήνφελντ ήταν αρχικά γνωστή ως παιδί-θαύμα. Έπαιζε βιολί στην τηλεόραση σε ηλικία 7 ετών, και έλαβε το δεύτερο βραβείο της περιοχής Κρασνοντάρ για την ποίηση (και μια προτομή του Πούσκιν) στα 16, και δημοσίευσε μια συλλογή ποιημάτων, με ένα ρωσοποιημένο ψευδώνυμο, στην Komsomolskaya Pravda.
Έλαβε το διδακτορικό της στην Κοινωνιολογία και την Ανθρωπολογία στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ το 1982. Την ίδια χρονιά, ήρθε στις Ηνωμένες Πολιτείες ως μεταδιδακτορικός συνεργάτης και λέκτορας στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο. Μεταπήδησε σε θέσεις αναπληρωτού καθηγήτριας και στη συνέχεια καθηγήτριας Κοινωνικών Επιστημών John L. Loeb στο Χάρβαρντ κατά την περίοδο 1985-1994. Το 1994 εντάχθηκε στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης ως καθηγήτρια Πολιτικών Επιστημών, Κοινωνιολογίας και Ανθρωπολογίας.
Nationalism: Five Roads to Modernity
Στο πρώτο βιβλίο της για τον εθνικισμό, το Nationalism: Five Roads to Modernity (Εθνικισμός: Πέντε δρόμοι προς τον εκσυγχρονισμό), η Γκρενφελντ εξετάζει την εμφάνιση και την εξάπλωση του εθνικισμού στις πρώτες πέντε κοινωνίες που ορίστηκαν ως έθνη - Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία, Γερμανία και Ηνωμένες Πολιτείες. Ανιχνεύει τη γέννηση της ιδέας του έθνους στην Αγγλία του 16ου αιώνα. Αυτή η ιδέα, υποστηρίζει, προκλήθηκε από το ιστορικό ατύχημα του Πολέμου των Ρόδων (1455-1487) που δημιούργησε ένα κενό στα ανώτερα στρώματα της αγγλικής φεουδαρχικής κοινωνίας που οδήγησε σε μια άνευ προηγουμένου ανοδική κοινωνική κινητικότητα. Αυτή η ανοδική κινητικότητα ήταν μια νέα, συγκεχυμένη αλλά θετική εμπειρία για πολλούς από τους Άγγλους. Μέχρι εκείνη την εποχή, η λέξη «έθνος» σήμαινε μια ελίτ. Οι Άγγλοι όρισαν τον αγγλικό λαό - η λέξη «λαός» σήμαινε μέχρι εκείνη την εποχή τις κατώτερες τάξεις – ως έθνος, ανυψώνοντας ολόκληρο τον πληθυσμό στην αξιοπρέπεια της ελίτ. Με αυτόν τον ορισμό δημιουργήθηκε ο ξεχωριστός σύγχρονος κόσμος.
Ο εθνικισμός, ουσιαστικά, είναι η εξίσωση του «λαού» με το «έθνος». Κατέστρεψε την παραδοσιακή κοινωνική ιεραρχία και, με εθνική ταυτότητα, έδωσε στους ανθρώπους αξιοπρέπεια, την οποία προηγουμένως απολάμβαναν μόνο οι ελίτ. Η εθνική ταυτότητα, ως τέτοια, είναι μια ταυτότητα που παρέχει αξιοπρέπεια και την καθιστά εμπειρία κάθε μέλους ενός έθνους. Αφού κάποιος βιώσει την αξιοπρέπεια, δεν μπορεί να παραχωρήσει. Η θεμελιώδης ισότητα της εθνικής συμμετοχής συνεπάγεται επίσης μια ανοιχτή και χωρίς αποκλεισμούς κοινωνική διαστρωμάτωση που ενθαρρύνει όλους τους ανθρώπους να κινητοποιούνται και να διαδραματίζουν τον ενεργό πολιτικό και πολιτιστικό ρόλο που έπαιζαν προηγουμένως μόνο οι ελίτ. Ο λαός γίνεται ο φορέας της κυριαρχίας, αντικαθιστώντας τον Θεό και τον βασιλιά, και έχει την ελευθερία και το δικαίωμα να αποφασίζει το δικό τους καθώς και το κοινό πεπρωμένο. Η λαϊκή κυριαρχία, μαζί με τη θεμελιώδη ισότητα στη συμμετοχή, καθώς και η εκκοσμίκευση, είναι οι τρεις βασικές αρχές του εθνικισμού.
Η Γκρήνφελντ υποστηρίζει επίσης ότι η δημοκρατία υπονοείται λογικά στον εθνικισμό λόγω των αρχών της λαϊκής κυριαρχίας και της ισότητας στη συμμετοχή. Όλα τα σύγχρονα κράτη που χτίζονται υπό την επίδραση του εθνικισμού είναι, επομένως, δημοκρατίες. Ανάλογα με τον αρχικό ορισμό του έθνους και τα κριτήρια συμμετοχής (πολιτικά/εθελοντικά ή εθνοτικά), υπάρχουν τρεις ιδανικοί τύποι (κατά την έννοια του Weber ) του εθνικισμού: ο ατομικιστικός-πολιτικός, ο κολεκτιβιστικός-πολιτικός και ο κολλεκτιβιστικός- εθνοτικός εθνικισμός. Στη σύγχρονη ιστορία της οικοδόμησης του κράτους, η Γκρήνφελντ διαπιστώνει ότι οι ατομικιστικοί-πολιτικοί και κολλεκτιβιστικοί-πολιτικοί εθνικισμοί τείνουν να καταλήγουν σε φιλελεύθερες δημοκρατίες (όπως η Βρετανία, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Γαλλία), ενώ οι κολλεκτιβιστικοί-εθνοτικοί εθνικισμοί φαίνεται να παράγει αυταρχικές δημοκρατίες (όπως όπως η Ρωσία και η Γερμανία).