cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
16ο Δημοτικό Διαμέρισμα Παρισιού
Δημογραφικά στοιχεία
Το 16ο διαμέρισμα είναι ένα από τα πλουσιότερα μέρη του Παρισιού και διαθέτει μερικά από τα πιο ακριβά ακίνητα στη Γαλλία, όπως τις πολυτελείς βίλες στο Ωτέιγ, ιδιωτικά αρχοντικά του 19ου αιώνα, κατοικίες της υψηλής κοινωνίας, πρεσβείες ξένων χωρών, τεράστια σπίτια που περιβάλλονται από κήπους, κάτι που είναι εξαιρετικά σπάνιο στο Παρίσι και που αποτελούν φρουρούμενες κοινότητες με περίφραξη.
Είναι επίσης το μόνο διαμέρισμα στο Παρίσι που χωρίζεται σε δύο ξεχωριστούς ταχυδρομικούς κώδικες. Το νότιο τμήμα του διαμερίσματος φέρει ταχυδρομικό κώδικα 75016, ενώ το βόρειο τμήμα έχει τον κωδικό 75116.
Συνοικίες
μικρογραφία|Οι 4 συνοικίες του 16ου διαμερίσματος Κάθε ένα από τα 20 διαμερίσματα του Παρισιού χωρίζεται σε 4 συνοικίες. Οι 4 συνοικίες του 16ου διαμερίσματος:
Σύμφωνα με την επίσημη αρίθμηση των συνοικιών του Παρισιού, οι συνοικίες του 16ου διαμερίσματος έχουν τους αριθμούς από 61 έως 64.
Σημεία ενδιαφέροντος
μικρογραφία|250x250εσ|[[Παλαί ντε Σαγιό]]
Γέφυρες
μικρογραφία|250x250εσ|[[Γέφυρα της Γκρενέλ]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
16 Κατηγορία:Παρίσι
Ερρίκος του Βιενουά
Ο Ερρίκος, γαλλ.: Henri de la Tour du Pin, (1296–1349) από τον Οίκο του Λα Τουρ-ντυ-Πεν ήταν επίσκοπος του Μετς στη Γαλλία από το 1319 έως το 1325.
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Ουμβέρτου Α΄ κόμη του Βιενουά (jure auxoris) και της συζύγου του Άννας των Καπετιδών-Βουργουνδίας, κόρης και διαδόχου του Γκιγκ Ζ΄ κόμη του Βιενουά. Το 1318 ανέλαβε στην κομητεία του Βιενουά επίτροπος του ανήλικου ανιψιού του Γκιγκ Η΄ και κράτησε αυτόν τον ρόλο μέχρι το 1323.
Ενώ ήταν επίσκοπος του Πασσάου, και παρόλο που δεν χειροτονήθηκε ποτέ ιερέας, ονομάστηκε ως ο 68ος επίσκοπος του Μετς από τον πάπα Ιωάννη ΚΒ΄ στις 4 Μαΐου 1319, αφού η επισκοπή ήταν κενή για 3 χρόνια μετά το τέλος του Ρενώ του Μπαρ. Κατείχε αυτή την επισκοπή ταυτόχρονα με τις θέσεις του ως μέλος του Συλλόγου των καθεδρικών των Ρουέν, Βιέν, Κλερμόν, Ρομάν, Σαιν-Ζυστ ντε Λυόν και Καμπραί και τη θέση του αρχιδιάκονου του Γουόρτσεστερ.
Το 1323 ενοικίασε τον πύργο του Κοντέ (château de Condé)] στον Eδουάρδο Α΄ κόμη του Μπαρ με τη μορφή ενεχύρου, αντί για τις 6.000 λίβρες που του χρωστούσε. Αυτό το χρέος είχε συναφθεί από τον Ρενώ του Μπαρ, προκάτοχο του Εδουάρδου Α΄. Το 1324 έπρεπε να επιστρέψει τον πύργο του Σατιγιόν στον Ερρίκο Α΄ κύριο του Μπλαμόν· τον πύργο είχε εμπιστευθεί ο Ερρίκος Α΄ στον προκάτοχό του. Καθώς αποσπούσε συνεχώς χρήματα από την επισκοπή τού Μετς, άρχισαν να διαμαρτύρονται και ο Ερρίκος παραιτήθηκε από την επισκοπή στις 25 Αυγούστου 1325. Ανέλαβε την προηγούμενη έδρα του και αποσύρθηκε στο Βιενουά. Ο Λουδοβίκος του Πουατιέ τον διαδέχθηκε ως επίσκοπος.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Λα Τουρ-ντυ-Πεν
Κυβερνήσεις της Μάργκαρετ Θάτσερ
Η Μάργκαρετ Θάτσερ (1925–2013), υπηρέτησε τρεις συνεχόμενες θητείες ως Πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου, από τις 4 Μαΐου 1979 έως την παραίτησή της, στις 28 Νοεμβρίου 1990. Ανέλαβε πρωθυπουργός το 1979, ύστερα από την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης που έλαβε από την Βασίλισσα Ελισάβετ Β΄, ως ηγέτης του πρωτεύσαντος Συντηρητικού Κόμματος, κατά τις γενικές εκλογές του 1979. Κατά τις ύστερες εκλογές του 1983 και του 1987, το κόμμα της κέρδισε συντριπτικά έναντι του αντιπάλου Εργατικού Κόμματος.
Η πρωθυπουργία και η ηγεσία της στο Συντηρητικό Κόμμα, της τελείωσε τον Νοέμβριο του 1990, όταν αποσύρθηκε από τις εκλογές για την ηγεσία του κόμματος του 1990.
Πρωθυπουργία (1979–1990)
Η Μάργκαρετ Θάτσερ, ήταν η πρώτη γυναίκα Πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου και με 11 έτη και 209 ημέρες, αποτέλεσε την μακροβιότερη πρωθυπουργό της χώρας, κατά τον 20ο αιώνα. Παράλληλα, θεωρήθηκε ως μία από τις σημαντικότερες πολιτικές προσωπικότητες του 20ου αιώνα και μέχρι και σήμερα οι πολιτικές που εφάρμοσε (Θατσερισμός) αποτελούν σημείο αναφοράς. Ο Θατσερισμός, έγινε συνώνυμο του σκληροπυρηνικού φιλελευθερισμού, του νεοφιλελευθερισμού, των ιδιωτικοποιήσεων και της ελεύθερης αγοράς.
Κατά την περιόδο της πολιτικής της καριέρας, έλαβε από τους Σοβιετικούς το προσωνύμιο «Η Σιδηρά Κυρία» (αγγλικά: The Iron Lady), εξαιτίας της προσωπικότητάς της, του ύφους της και της ασυμβίβαστης και άκαμπτης πολιτικής που ακολούθησε.
Ακόμη και σήμερα η Μάργκαρετ Θάτσερ, παραμένει μια άκρως αμφιλεγόμενη και πολωτική προσωπικότητα, όχι μόνο στο εσωτερικό του Ηνωμένου Βασιλείου, αλλά και στο ευρύτερο διεθνές πολιτικό στερέωμα. Παρόλα αυτά, οι ιστορικοί και οι πολιτικοί επιστήμονες, θεωρούν ότι η Θάτσερ, ήταν μία επιτυχημένη πολιτικός και πρωθυπουργός, και κατατάσσεται άνω του μέσου όρου της απόδοσης των υπόλοιπων πρωθυπουργών της χώρας.
Εσωτερική πολιτική
Στην εσωτερική πολιτική, η Θάτσερ πραγματοποίησε σαρωτικές και ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις στην οικονομική, δημοσιονομική και φορολογική πολιτική του Ηνωμένου Βασιλείου. Ακολούθησε την πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων των περισσότερων εθνικοποιημένων βιομηχανιών (ΔΕΚΟ), και αποδυνάμωσε δραματικά την επιρροή των συνδικάτων. Ήταν υπέρμαχος της «μικρής κυβέρνησης» και του «μικρού κράτους», δηλαδή της μείωσης ρόλου της κυβέρνησης ως προς τις αγορές και τις παροχές, ακολουθώντας νεοφιλελεύθερες και οικονομικά φιλελεύθερες πολιτικές, βασισμένες στις ιδέες των Μίλτον Φρίντμαν και Φρίντριχ Χάγιεκ. Έτσι αυτές οι πολιτικές, συνδυασμένες με το ύφος και την ιδιοσυγκρασία της Μάργκαρετ Θάτσερ, δημιούργησαν τελικά τον πολιτικό και οικονομικό όρο του Θατσερισμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Πολιτική του Ηνωμένου Βασιλείου __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Αναστάσιος Τάχος
Ο Αναστάσιος Ταχος 1932-2009 ήταν Καθηγητής διοικητικού δικαίου στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
Γεννήθηκε το 1932 στη Θεσσαλονίκη σπούδασε στην νομική σχολή του ΑΠΘ όπου αποφοίτησε με άριστα το 1956 ανακηρύχθηκε Διδάκτωρ Νομικής το 1968 με βαθμό άριστα.
Γιανάκ Πάτσο
μικρογραφία| Γύμνια (1964) του Πάτσο από την Εθνική Πινακοθήκη στα [[Τίρανα, σε σειρά γραμματοσήμων της Αλβανίας του 2011 ]] δεξιά|μικρογραφία| Ο Σκεντέρμπεης με το λαό (1982) από τον Πάτσο, στο [[Εθνικό Μουσείο «Γκιέργκι Καστριότι Σκεντέρμπεη» στην Κρούγια]] Ο Γιανάκ Πάτσο (αλβανικά: Janaq Paço) (14 Μαρτίου 1914, Κόνιτσα, Βασίλειο της Ελλάδας – 11 Ιουλίου 1991, Τίρανα, Αλβανία) ήταν ένας από τους πιο γνωστούς Αλβανούς γλύπτες του 20ου αιώνα. Μερικά από τα εξέχοντα έργα του περιλαμβάνουν τα μνημεία του Σκεντέρμπεη στην Κρούγια, στα Τίρανα και στην Πρίστινα του Κοσσυφοπεδίου (αναπαράχθηκε μεταθανάτια), καθώς και Οι Μονομάχοι.
Αναστάσιος Τάχος
Το 1968-1969 η Γαλλική Δημοκρατία τον τίμησε με υποτροφία στο πανεπιστήμιο Paris-Sorbonne
Γιανάκ Πάτσο
Βιογραφία
Ο Πάτσο ήταν αρμάνικης καταγωγής. Σπούδασε αρχικά στη γενέτειρά του και μετά σε λύκειο της Θεσσαλονίκης. Στη συνέχεια εισήλθε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του, δούλεψε και σπούδασε με τον Έλληνα σύγχρονο γλύπτη Κωσταντίνο Δημητριάδη, ο ίδιος μαθητής του Ωγκύστ Ροντέν και άλλων.
Αναστάσιος Τάχος
Το 1973 εκλέχτηκε υφηγητής, το 1983 έκτακτος καθηγητής και το 1984 τακτικός καθηγητής νομικής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
Γιανάκ Πάτσο
Βιογραφία
Πήγε στην Αλβανία το 1941. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, εργάστηκε ως δάσκαλος γλυπτικής στο Καλλιτεχνικό Λύκειο «Γιορντάν Μίσγια» στα Τίρανα, όπου θα δίδασκε όλη του τη ζωή, μέχρι τη συνταξιοδότησή του.
Αναστάσιος Τάχος
Κατηγορία:Έλληνες νομικοί Κατηγορία:Καθηγητές Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Γιανάκ Πάτσο
Βιογραφία
Ο Πάτσο ήταν ένας από τους ιδρυτές της αλβανικής σχολής γλυπτικής και παράδοσης.
Εκτός από τα ρεαλιστικά γλυπτά του, ο Πάτσο δημιούργησε επίσης πολλά γυμνά γλυπτά κατά τις δεκαετίες του 1960 και του 1970 και αναγκάστηκε να τα καταστρέψει, φοβούμενος την τιμωρία από το Κομμουνιστικό Καθεστώς. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου δέχθηκε κριτική από άλλα μέλη της Αλβανικής Ένωσης Συγγραφέων και Καλλιτεχνών. Αυτό τον οδήγησε να αποστασιοποιηθεί σταδιακά από την Ένωση.
Έργα
Κύριο μέρος του έργου του:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αλβανοί γλύπτες Κατηγορία:Αλβανοί καλλιτέχνες Κατηγορία:Απόφοιτοι της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών Αθηνών
Στόουνγουντ
Κατά την απογραφή του 2010, αριθμούσε 1,806 κατοίκους. Ο δήμος εκτείνεται επί έκτασης της τάξεως των 2,2 χμ².
Κατέστη δήμος στις 17 Δεκεμβρίου 1947. Η ονομασία της πόλης αποτελεί παράγωγο των ονομασιών δύο παλαιότερων χωριών που βρίσκονταν στη συγκεκριμένη τοποθεσία, του Στόουνγουολ (αγγλικά: Stonewall) και του Νόργουντ (αγγλικά: Norwood).
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Δυτικής Βιρτζίνια
Αλίνιφκα
Η Αλίνιφκα (ρωσικά: Оленевка) ή Ολένιβκα (ουκρανικά: Оленівка· πριν το 1945 ονομαζόταν Καρατζί ) είναι κωμόπολη στη Ρωσία και την Ουκρανία, η οποία βρίσκεται στη Δημοκρατία της Κριμαίας, στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας. Είναι μέρος του Ραγιόν Τσερνομόρσκι, και αποτελεί σημαντικό καλοκαιρινό τουριστικό θέρετρο.
Δημήτριος Κοτσιμπός
Ο Δημήτριος Κοτσιμπός (αναφέρεται και ως Τάκης Κουτσιμπός, 1904-1981), του Ανδρέα, ήταν Έλληνας πολιτικός. Υπηρέτησε ως δήμαρχος Καρπενησίου από το 1951 ως το 1964 και ξανά, διορισμένος στα 1967.
Δήμαρχος
Στις εκλογές του 1950 ήταν υποψήφιος βουλευτής. Εξελέγη για πρώτη φορά δήμαρχος στις δημοτικές εκλογές του 1951. Επανεξελέγη το 1954 και για τρίτη συνεχή θητεία το 1959. Το 1967 διορίστηκε δήμαρχος από το καθεστώς της επταετίας, με αναπληρωτή τον Ιωάννη Ανέστη Τσιτούρη.
Απεβίωσε σε ηλικία 77 ετών στο Καρπενήσι στις 22 Σεπτεμβρίου 1981.
Παραπομπές
Κοτσιμπος Δημητριος
Μάριο Μπρέντα
Ο Μάριο Μπρέντα (ιταλικά: Mario Brenta) (17 Απριλίου 1942), είναι Ιταλός σκηνοθέτης και σεναριογράφος. Η ταινία του " Barnabo delle montagne" πήρε μέρος στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών το 1994.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Ιταλοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Σαλβατόρε Σαμπέρι
Ο Σαλβατόρε Σαμπέρι (ιταλικά: Salvatore Samperi, 26 Ιουλίου 1944 – 4 Μαρτίου 2009) ήταν Ιταλός σκηνοθέτης. Η ταινία του Μαλίτσια του 1973 πήρε μέρος στο 23ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου και η ταινία του Ernesto του 1979 πήρε μέρος στο 29ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφο του Βερολίνου.
Παραπομπές
Σαμπερι
Χασσάν Φατί
Ο Χασσάν Φατί (23 Μαρτίου 1900 – 30 Νοεμβρίου 1989, Αιγυπτιακά Αραβικά:حسن فتحي) ήταν ο πιο γνωστός αρχιτέκτονας της Αιγύπτου, που συχνά αναφέρεται ως «Αρχιτέκτονας των φτωχών». Χρησιμοποίησε μια συγκεκριμένη ερμηνεία της παράδοσης, για να προτείνει μια διαφορετική μορφή μοντερνισμού. Προερχόταν από πλούσιο υπόβαθρο και είχε εκπαίδευση δυτικού τύπου. Ωστόσο, αγκάλιασε παραδοσιακές, ιδιωματικές μορφές, τεχνικές και υλικά και καθ 'όλη τη διάρκεια της καριέρας του προώθησε τη χρήση τους ως μέρος μιας εκστρατείας για τη βελτίωση των συνθηκών των φτωχών αγροτικών περιοχών της Αιγύπτου. Βραβεύτηκε πολλές φορές για τη συμβολή του στη σύγχρονη παραδοσιακή αρχιτεκτονική. Συμμετείχε το 1979 σε ένα συνέδριο με τίτλο προς τιμήν του «Αρχιτεκτονική για τους φτωχούς» στην Κορσική (Γαλλία) Alzipratu. Στην κορυφή της λίστας των επιτευγμάτων του θα ήταν το Βραβείο Προέδρου του Aga Khan για την Αρχιτεκτονική το 1980, το Balzan Price (1980), το Βραβείο Ορθής Διαβίωσης (1980) και το Χρυσό Μετάλλιο UIA (1984).
Προσωπική ζωή
Ο Φατί γεννήθηκε στις 23 Μαρτίου 1900 στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου σε οικογένεια της Ανώτερης Αιγύπτου της Μεσαίας Τάξης και σε ηλικία οκτώ ετών η οικογένειά του μετακόμισε στο Κάιρο. Ο πατέρας του ήταν γαιοκτήμονας και πρώην ανώτερος αξιωματικός της αστυνομίας, ο οποίος εγκατέλειψε τη δουλειά του, για να γίνει δάσκαλος και να σπουδάσει νομικά, ενώ η μητέρα του ήταν τουρκικής καταγωγής. Ο Φατί σπούδασε και εκπαιδεύτηκε ως αρχιτέκτονας στην Αίγυπτο, αποφοιτώντας το 1926 από το Πανεπιστήμιο King Fuad. Επίσης, έζησε 5 χρόνια στην Αθήνα (1957) καθώς πίστευε πως δεν υπήρχε θέση για την αρχιτεκτονική του στην Αίγυπτο (μέσω του έργου του στην Νέα Γούρνα). Ο Φατί παντρεύτηκε την Aziza Hassanein, αδελφή του Ahmed Hassanein. Επηρεάστηκε από την Άνω Αιγυπτιακή και την απλή αγροτική αρχιτεκτονική, σχεδίασε μια βίλα με νότιο στυλ για τη σύζυγό του κατά μήκος του Νείλου στο Maadi, η οποία αργότερα καταστράφηκε για να ανοίξει ο δρόμος για τη νέα corniche (ένας δρόμος στην πλευρά ενός γκρεμού ή βουνού, με το έδαφος να ανεβαίνει από τη μία πλευρά και να πέφτει από την άλλη). Σχεδίασε επίσης το μαυσωλείο του αδερφού της (1947), μαζί με τον Salah Salem, σε νεομαμλουκικό στυλ.
Σταδιοδρομία
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/05/Gurna_Mosque_R01.jpg/220px-Gurna_Mosque_R01.jpg|μικρογραφία| Το [[τζαμί στο Κουρνά, Λούξορ από τον Χασσάν Φατί]] σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/5c/Gurna_Mosque_R02.jpg/220px-Gurna_Mosque_R02.jpg|μικρογραφία| Στέγη και τρούλος του τζαμιού στον Κουρνά φαίνονται από τον [[Μιναρές|μιναρέ]] Ο Χασσάν Φατί ήταν ένας κοσμοπολίτης τρίγλωσσος καθηγητής-μηχανικός-αρχιτέκτονας, ερασιτέχνης μουσικός, δραματουργός και εφευρέτης. Σπουδάζοντας και στη συνέχεια διδάσκοντας στο Κάιρο τις δεκαετίες του 1920 και του '30, ο Φατί ήρθε σε επαφή με εκπροσώπους της σύγχρονης αιγυπτιακής τέχνης, όταν η χώρα ήταν ακόμα υπό αποικιακή κυριαρχία. Ήταν μια περίοδος κατά την οποία Αιγύπτιοι συγγραφείς, ζωγράφοι και γλύπτες άρχισαν να ανακαλύπτουν εκ νέου την αιγυπτιακή τους ταυτότητα και μια παρόμοια ώθηση μπορεί να θεωρηθεί ότι κρύβεται πίσω από το έργο του Φατί καθώς πάλευε με την προσπάθεια να βρει μια αρχιτεκτονική ικανή να εκφράσει μια πραγματική αιγυπτιακή και αραβική ταυτότητα.
Από το 1930 έως το 1946 εργάστηκε ως καθηγητής στη «Σχολή Καλών Τεχνών». Το 1949 διορίστηκε «Διευθυντής του Τμήματος Εκπαιδευτικών Κτηρίων» του «Υπουργείου Παιδείας». Ο χρόνος του εδώ ανέδειξε τις διαφορές μεταξύ του αρχιτεκτονικού του στυλ και των μοντερνιστικών τάσεων. Αργότερα, το 1953, έγινε «Επικεφαλής του Τμήματος Αρχιτεκτόνων Μηχανικών» της «Σχολής Καλών Τεχνών».
Η ιδεολογία του
Στα τέλη της δεκαετίας του 1930, κατασκεύασε τα πρώτα του πλινθόκτιστα κτήρια. Από την αρχή στο επάγγελμά του, άρχισε να εξετάζει τα προβιομηχανικά συστήματα κτηρίων της Αιγύπτου για να κατανοήσει τα καλαίσθητα χαρακτηριστικά τους, να συνειδητοποιήσει τι χρειάζονταν για να βελτιωθούν σχετικά με την βιωσιμότητα και τις στρατηγικές οικονομικής ανάπτυξης και να ανακαλύψει προσεγγίσεις για να τα χρησιμοποιήσει σύγχρονα. Τον γοήτευε η σκέψη να προσφέρει ένα σπίτι στους φτωχούς. Ο Φατί προσπάθησε να δημιουργήσει ένα εγγενές κλίμα με ασήμαντο κόστος και με αυτόν τον τρόπο να βελτιώσει την οικονομία και τον τρόπο ζωής στις επαρχιακές ζώνες.
Παρατήρησε και ανέλυσε ότι ο δομικός χάλυβας και το τσιμέντο δεν είναι τα καλύτερα και εύκολα διαθέσιμα υλικά για μια φτωχή χώρα, επίσης η ξυλεία και το γυαλί που χρησιμοποιούνται δεν είχαν πολύ νόημα για αυτόν, λαμβάνοντας υπόψη την οικονομική βαρύτητα που έφεραν.
Χρησιμοποίησε αρχαίες μεθόδους και υλικά σχεδιασμού, καθώς και γνώση της αγροτικής αιγυπτιακής οικονομικής κατάστασης με ευρεία γνώση αρχαίων αρχιτεκτονικών τεχνικών και τεχνικών σχεδιασμού πόλεων. Εκπαίδευσε τους ντόπιους κατοίκους να φτιάχνουν τα δικά τους υλικά και να χτίζουν τα δικά τους κτήρια.
Ο Φατί ανακάλυψε τη νουβική παραδοσιακή αρχιτεκτονική και τη σημασία του θησαυροφυλακίου στην αιγυπτιακή ιστορία κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στο Ασουάν, επισκεπτόμενος αρχαιολογικούς χώρους με φοιτητές το 1941. Η αναφορά στη Νουβία ήταν ήδη σαφής στο σχέδιό του για το σπίτι του Χάμεντ Σαΐντ, που χτίστηκε ένα χρόνο αργότερα στο προάστιο Cairene al-Marg, εξελισσόμενο σε παράδειγμα στην αρχιτεκτονική του γλώσσα. Αυτό το σπίτι ήταν επίσης μια από τις πρώτες προσπάθειες του Φατί να χρησιμοποιήσει τούβλα λάσπης. Η ιδέα της οικοδόμησης με πηλό ενισχύθηκε από το ξέσπασμα του πολέμου, που είχε εμποδίσει την εισαγωγή σιδήρου και ξυλείας. Υπήρχε πραγματική ανάγκη χρήσης τοπικών υλικών, τα οποία ο Φατί απάντησε παρατηρώντας τα σπίτια των αγροτών και αναπτύσσοντας μια σε βάθος κατανόηση της χρήσης τούβλων λάσπης στην κατασκευή αλυσοειδών θόλων.
Το σχέδιο του Φατί επινόησε πρωτοποριακές προσεγγίσεις σε οικονομικά, κοινωνικά και αισθητικά ζητήματα, που συνήθως επηρεάζουν την κατασκευή κατοικιών χαμηλού κόστους.
Αρχή καριέρας/Νέα Γούρνα
Το σπίτι του Hamed Said αντιπροσώπευε ένα σημείο καμπής, μια ριζική αλλαγή στη γλώσσα του αρχιτέκτονα. Το κτήριο, στην πραγματικότητα περιείχε ήδη τα περισσότερα από τα στοιχεία που θα αποτελούσαν τη σχεδιαστική ιδέα του Φατί, το οποίο μπορεί να βρεθεί τόσο στο χωριό της Νέας Γούρνας όσο και στα περισσότερα από τα επόμενα έργα του. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/9a/New_Gourna_Village_-_Craft%27s_Exhibition-_Section.jpg/220px-New_Gourna_Village_-_Craft%27s_Exhibition-_Section.jpg|μικρογραφία| Νέα Γούρνα Χωριό - Έκθεση Χειροτεχνίας - Τμήμα
Η ιστορία της Νέας Γούρνας ξεκίνησε όταν οι κάτοικοι της Παλαιάς Γούρνας, ενός χωριού μέσα στον αρχαιολογικό χώρο της Κοιλάδας των Βασιλέων και των Βασιλισσών, έκοψαν και αφαίρεσαν ένα βράχο λαξευμένο από τον τάφο ενός Φαραώ. Το επεισόδιο αυτό έπεισε το Τμήμα Αρχαιοτήτων να μετακινήσει το χωριό λίγα χιλιόμετρα μακριά από την πρώην τοποθεσία του και στον Φαθί ανατέθηκε το έργο το 1945. Η Παλιά Γούρνα ήταν μόνο μία αναφορά μεταξύ πολλών για τον νέο οικισμό, ο οποίος περιλάμβανε κτήρια της Άνω Αιγύπτου, παλάτια, δρόμους και σπίτια του μεσαιωνικού Καΐρου, φαραωνική αρχιτεκτονική και σχέδια, καθώς και έναν κόσμο αποτελούμενο από ιστορίες και μορφές που έδωσαν υπόσταση στην αρχιτεκτονική του Φατί.
Στην μετακίνηση αυτή αντιστάθηκαν οι κάτοικοι, οι οποίοι δεν είχαν καμία επιθυμία να εγκαταλείψουν τα παλιά τους σπίτια ή το εμπόριο αρχαιολογικών ευρημάτων και οι οποίοι αργότερα αποφάσισαν να πλημμυρίσουν το νέο χωριό. Λόγω εν μέρει της έλλειψης υποστήριξης από την κυβέρνηση, η Νέα Γούρνα παρέμεινε ανολοκλήρωτη.
Η καινοτόμος προσέγγιση του Φατί δεν έγινε κατανοητή από την πολιτεία και από τους αρχιτέκτονες της εποχής. Έτσι το 1957 αποφάσισε να μετακομίσει στην Αθήνα, όπου συνεργάστηκε με τον Κωνσταντίνο Δοξιάδη, Έλληνα αρχιτέκτονα, σχεδιαστή του Ισλαμαμπάντ. Συνεργάστηκαν για 5 χρόνια και έπειτα επέστρεψε στο Κάιρο για το υπόλοιπο της ζωής του.
Παρά την προσπάθειά του για μια καινοτόμο και βιώσιμη αρχιτεκτονική πρόταση στην Νέα Γούρνα, μέσα από το βιβλίο του, Αρχιτεκτονική για τους φτωχούς, χαρακτηρίζει το «Πείραμα Γούρνας» ως αποτυχία.
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/ec/NewQurnaHouses.jpg/220px-NewQurnaHouses.jpg|μικρογραφία| Κατοικίες στη Νέα Γούρνα
Θάνατος
Μετά από μια καριέρα περίπου 5 δεκαετιών, άφησε την τελευταία του πνοή το 1989 σε ηλικία 89. Πέθανε ειρηνικά στο σπίτι του από φυσικά αίτια. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/76/NewQurnaHouseFacade.jpg/220px-NewQurnaHouseFacade.jpg|μικρογραφία| Τα ερείπια ενός σπιτιού στη Νέα Γούρνα
Κληρονομιά
Η σημαντικότερη συμβολή του Φατί στην αρχιτεκτονική ήταν οι ανησυχίες του για τα προβλήματα των φτωχών σε αντίθεση με τους σύγχρονους αρχιτέκτονες. Η σύγχρονη αρχιτεκτονική απαιτούσε μαζική στέγαση και χρήση ακριβού υλικού σε σύγκριση με την αγάπη του για την πιο παραδοσιακή και οικονομική λάσπη. Οι ιδέες του μπορεί να μην συνέπεσαν με την εποχή και να ήταν υποτιμημένος στον κύκλο του, αλλά σήμερα θεωρείται ως σύμβολο της βιώσιμης οικοδόμησης.
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντερνιστές αρχιτέκτονες Κατηγορία:Αιγύπτιοι αρχιτέκτονες Κατηγορία:Αρχιτέκτονες του 20ού αιώνα
Ιωάννης Β΄ του Βιενουά
Ο Ιωάννης Β΄, γαλλ.: Jean II de la Tour du Pin (1280 - 5 Μαρτίου 1319, Ποντ ντε Σοργκ, κοντά στην Αβινιόν) από τον Οίκο του Λα Τουρ-ντυ-Πεν, ήταν κόμης του Βιενουά από το 1306 ως το 1318.
Βιογραφία
Ήταν ο πρώτος γιος του Ουμβέρτου Α΄ κόμη του Βιενουά (jure auxoris) και της Άννας των Καπετιδών-Βουργουνδίας, κόρης και διαδόχου του Γκιγκ Ζ΄ κόμη του Βιενουά.
Οικογένεια
Το 1296 νυμφεύτηκε τη Βεατρίκη των Καπετιδών-Ανζού, κόρη του Καρόλου-Μαρτέλου τιτουλάριου βασιλιά της Ουγγαρίας. Είχαν παιδιά:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Γάλλοι του 13ου αιώνα Κατηγορία:Κόμητες του Βιενουά
Ρωμαϊκό Αμφιθέατρο του Δυρραχίου
Το Ρωμαϊκό Αμφιθέατρο του Δυρραχίου (Amfiteatri i Durrësit, Amphitheatrum Dyrrhachium) είναι ρωμαϊκό αμφιθέατρο στο κέντρο της πόλης του Δυρραχίου της Αλβανίας. Η κατασκευή άρχισε επί Αυτοκράτορα Τραϊανού τον 2ο αιώνα μ.Χ. και καταστράφηκε δύο φορές από σεισμούς τον 6ο και τον 10ο αιώνα. Είναι το μεγαλύτερο αμφιθέατρο που έχει κατασκευαστεί ποτέ στη Βαλκανική Χερσόνησο, με κάποτε χωρητικότητα 20.000 ατόμων.
Το αμφιθέατρο περιλαμβάνεται στον προκαταρκτικό κατάλογο της Αλβανίας για την εγγραφή του ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Ανακαλύφθηκε στα τέλη του 1966 και έχει γίνει ένα δημοφιλές τουριστικό αξιοθέατο.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|227x227εσ| Ένα παλαιοχριστιανικό μωσαϊκό στο παρεκκλήσι. Το αμφιθέατρο χτίστηκε στις αρχές του 2ου αιώνα μ.Χ. Χρησιμοποιήθηκε για παραστάσεις μέχρι τον 4ο αιώνα μ.Χ. Ο σεισμός του 345/346 πιθανότατα κατέστρεψε το μνημείο και έκλεισε το «ludii gladiatorii». Στο αμφιθέατρο κατασκευάστηκε παλαιοχριστιανικό παρεκκλήσι στο δεύτερο μισό του 4ου αιώνα. Το παρεκκλήσι αρχικά ήταν διακοσμημένο με τοιχογραφίες και τον 6ο αιώνα προστέθηκαν ψηφιδωτά. Ένα μεσαιωνικό παρεκκλήσι χτίστηκε τον 13ο αιώνα, επίσης διακοσμημένο με τοιχογραφίες. Το αμφιθέατρο σκεπάστηκε τον 16ο αιώνα, μετά την οθωμανική κατοχή, όταν χτίστηκε το τείχος εκεί κοντά. Ο Μαρίν Μπαρλέτι περιέγραψε το μνημείο ως «άψογα κατασκευασμένο».
Περίπου το ένα τρίτο της τοποθεσίας ανακαλύφθηκε και ανασκάφηκε τη δεκαετία του 1960 από τον Βανγκιέλ Τότσι. Το υπόλοιπο ανασκάφηκε τη δεκαετία του 1980 από τη Λίντα Μιράι. Μετά τις ανασκαφές, το αμφιθέατρο σιγά-σιγά υποβαθμίστηκε, καθώς δεν είχαν γίνει προσπάθειες συντήρησης πριν από τη δεκαετία του 2000 και η κατασκευή συνέχισε να πραγματοποιείται γύρω από την τοποθεσία. Το 2004 το Πανεπιστήμιο της Πάρμα ξεκίνησε εργασίες αποκατάστασης για τη διάσωση του μνημείου.
Χώρος
Το αμφιθέατρο έχει ελλειπτικό σχήμα με άξονες 132,4 μέτρων και 113,2 μέτρων. Η αρένα είναι 61,4 επί 42,2 μ. και έχει ύψος 20 μ.. Είναι χτισμένο σε μια πλαγιά του λόφου, και μέσα στο αμφιθέατρο υπάρχουν σκάλες και στοές σε διάφορα επίπεδα. Σώζεται το εκκλησάκι με ψηφιδωτά.
Ο χώρος σήμερα λειτουργεί ως μουσείο.
Κίνδυνοι
Το αμφιθέατρο περιβάλλεται από όλες τις πλευρές από την πόλη του Δυρραχίου και ένα τμήμα της ίδιας της αρένας έχει χτιστεί με σύγχρονες κατοικίες. Έτσι, οι αναπτυξιακές πιέσεις απειλούν τη μακροπρόθεσμη διατήρηση του χώρου. Ο Δήμος Δυρραχίου σχεδιάζει τώρα να αφαιρέσει τα σπίτια.
Το αμφιθέατρο παρουσιάζει σοβαρές δομικές ελλείψεις και τα ψηφιδωτά και οι πίνακές του σιγά σιγά φθείρονται.
Το 2013, το αμφιθέατρο συμπεριλήφθηκε στη βραχεία λίστα μαζί με άλλες δεκατρείς τοποθεσίες από την Europa Nostra ως ένα από τα πιο απειλούμενα μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς στην Ευρώπη.
Φραντς Ντόπλερ
Ο 'Αλμπερτ Φραντς Ντόπλερ ( Ουγγρικά : (Albert) Ferenc Doppler ) 16 Οκτωβρίου 1821 - Baden bei Wien, Αυστρία, 27 Ιουλίου 1883 ήταν Αυστρο-Ούγγρος βιρτουόζος, μαέστρος και συνθέτης, γνωστός για τις συνθέσεις του για φλάουτο. Συνέθεσε, επίσης, μια όπερα στα γερμανικά, μερικές όπερες στα ουγγρικά και μερικές δημιουργίες για μπαλέτο. Αυτές οι συνθέσεις γνώρισαν μεγάλη επιτυχία στην εποχή τους, αλλά έκτοτε ξεχάστηκαν.
Focke-Wulf Fw 56 Stösser
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Ο Κούρτ Τανκ (Kurt Tank), αρχισχεδιαστής της Focke-Wulf, ανέπτυξε το Fw 56 στο πλαίσιο απαίτησης του Υπουργείου Αεροπορίας του Ράιχ (γερμ. Reichsluftfahrtministerium, RLM) που αφορούσε στην απόκτηση νέου αεροσκάφους προκεχωρημένης εκπαίδευσης. Παράλληλα εξετάστηκε το ενδεχόμενο χρήσης του ως αμυντικού μαχητικού.
Φραντς Ντόπλερ
Βιογραφία
Από το 1828 έως το 1831 ο Ντόπλερ έλαβε μαθήματα φλάουτου από τον πατέρα του Τζόζεφ Ντόπλερ, ο οποίος ήταν ομποΐστας. Ο Ντόπλερ έκανε το ντεμπούτο του ως φλαουτίστας όταν ήταν 13 ετών. Δημιούργησαν ντουέτο για φλάουτο με τον αδελφό του Καρλ, 4 χρόνια νεώτερο. Εκτός του ότι ήταν φλαουτίστας, ο Καρλ ήταν επίσης συνθέτης, κυρίως τραγουδιών και παρεπόμενων μουσικών. Ως ντουέτο, οι αδελφοί Ντόπλερ ήταν πολύ επιτυχημένοι, περιοδεύοντας στην Ευρώπη. Και οι δύο εντάχθηκαν στην ορχήστρα του γερμανικού θεάτρου το 1838 (ο Φραντς ως πρώτος φλαουτίστας, στα 18, και στη συνέχεια επίσης ως βοηθός μαέστρος) και από το 1841 στο ουγγρικό εθνικό θέατρο ( Nemzeti Színház)) στη Βουδαπέστη . Εδώ πέντε από τις όπερες του Φραντς παρουσιάστηκαν με επιτυχία. Οι Φραντς και Κερλ συμμετείχαν στη συνέχεια στην ίδρυση της Ουγγρικής Φιλαρμονικής Ορχήστρας το 1853.
Focke-Wulf Fw 56 Stösser
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Το αρχικό πρωτότυπο πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση το Νοέμβριο του 1933. Ακολούθησε το δεύτερο πρωτότυπο, με τροποποιημένη άτρακτο και πτέρυγες μεταλλικής αντί ξύλινης κατασκευής. Το τρίτο πρωτότυπο, που πέταξε για πρώτη φορά τον Φεβρουάριο του 1934, είχε ξύλινες πτέρυγες όπως το αρχικό. Έπειτα από τις συγκριτικές δοκιμές, που έλαβαν χώρα το 1935, η πρόταση της Focke-Wulf επιλέχθηκε έναντι των ανταγωνιστικών Arado Ar 76 και Heinkel He 74 και εντάχθηκε σε παραγωγή. Κατασκευάστηκαν περίπου χίλια αεροσκάφη, με τα περισσότερα να χρησιμοποιούνται από την Luftwaffe. Fw 56 παρέλαβαν επίσης η Αυστρία και η Ουγγαρία. Μερικά πωλήθηκαν σε ιδιώτες, όπως παραδείγματος χάριν στον Γκερντ Άχγκελις (Gerd Achgelis) που ίδρυσε αργότερα την εταιρεία κατασκευής ελικοπτέρων Focke-Achgelis μαζί με τον Χένριχ Φόκε (Henrich Focke).
Φραντς Ντόπλερ
Βιογραφία
Ήταν τότε κύριος φλαουτίστας και βοηθός μαέστρος, και αργότερα διευθυντής του Μπαλέτου Όπερας της Βιέννης. Δίδαξε επίσης φλάουτο στο Ωδείο της Βιέννης από το 1864 έως το 1867.
Focke-Wulf Fw 56 Stösser
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Ο Ερνστ Ουντέτ, μέγας υπέρμαχος των βομβαρδιστικών κάθετης εφόρμησης, χρησιμοποίησε το δεύτερο πρωτότυπο (Fw 56 V2) σε αυτόν το ρόλο οδηγώντας την Luftwaffe προς την ανάπτυξη τέτοιου τύπου αεροσκαφών.
Περιγραφή
Το Fw 56 ήταν μονοπλάνο με πτέρυγα αλεξηλίου και άτρακτο κατασκευασμένη από ατσάλινους σωλήνες με μεταλλική επικάλυψη στο εμπρόσθιο τμήμα και υφασμάτινη επικάλυψη στα υπόλοιπα μέρη. Η πτέρυγα ήταν ξύλινη και το σύστημα προσγείωσης σταθερό. Προωθούνταν από αερόψυκτο εν σειρά κινητήρα Argus και ήταν μονοθέσιο, δεδομένου πως προοριζόταν να χρησιμοποιηθεί για την μετάπτωση των πιλότων από τα αεροσκάφη βασικής εκπαίδευσης Bücker. Επίσης έφερε δύο πολυβόλα MG 17 και μπορούσε επίσης να μεταφέρει τρεις βόμβες των 10 kg προκειμένου να καλύπτεται ο δευτερεύων ρόλος του "μαχητικού έκτακτης ανάγκης" καθώς και να μπορεί να πραγματοποιηθεί η μετάπτωση μελλοντικών πιλότων μαχητικών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροσκάφη Focke-Wulf Κατηγορία:Εκπαιδευτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη του Μεσοπολέμου Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη
Φραντς Ντόπλερ
Συνθέσεις
Ο Ντόπλερ συνέθεσε κυρίως για το δικό του όργανο, το φλάουτο. Ο Ντόπλερ συνέθεσε πολλά έργα για 1 ή δύο φλάουτα και πιάνο, συναυλίες φλάουτου (μερικά με τον αδελφό του Καρλ), διασκευές ουγγρικών μελωδιών και επιπλέον 15 μπαλέτα και 7 όπερες. Το στυλ της όπερας αντικατοπτρίζεται εν μέρει στα έργα του για το φλάουτο. Η μουσική Dopplers περιέχει χαρακτηριστικά από τη ρωσική και την ουγγρική (λαϊκή) μουσική.
Όπερες
Όπερες στα Ουγγρικά:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ούγγροι συνθέτες Κατηγορία:Ούγγροι μουσικοί
Άγιος Δημήτριος Πεύκου Ηρακλείου
Ο Άγιος Δημήτριος είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Πεύκου του δήμου Βιάννου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ηρακλείου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Βιάννου του νομού Ηρακλείου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηρακλείου Κατηγορία:Δήμος Βιάννου
Τζον Βόλκερ
Ο Τζον Χάρλοντ Γουέστγκαρθ Βόλκερ  (John Harold Westgarth Voelcker) (20 Ιουλίου 1927-14 Σεπτεμβρίου 1972) ήταν Άγγλος αρχιτέκτονας και συμμετείχε στη δημιουργία της Team 10  (Ομάδα 10, 1956), ενός σχίσματος στα CIAM [ Διεθνή Συνέδρια Μοντέρνας Αρχιτεκτονικής (γαλλ. Congrès internationaux d’architecture moderne)]. Πραγματοποίησε την πρακτική άσκησή του στις αγροτικές περιοχές και ύστερα δίδαξε αρχιτεκτονική σε πολλές σχολές, ιδιαίτερη, είναι η συνεισφορά του στο Πανεπιστήμιο της Γλασκόβης, όπου έλαβε τον τίτλο «Ο πρώτος καθηγητής του τμήματος αρχιτεκτονικής» (1969).
Εκπαίδευση και οικογένεια
Γεννήθηκε στην πόλη Πρέστο, στη Λανκασάιρ της Αγγλίας. Αποφοίτησε από το σχολείο "Abbotsholme" και σπούδασε αρχιτεκτονική στη σχολή Architectural Association (AA) στο ινστιτούτο School of Architecture του Λονδίνου. Μετά τις σπουδές του (1944-52) -που διακόπηκαν για τρία χρόνια, λόγω υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας (1945-48)- ακολούθησε μια σύντομη περίοδος συμμετέχοντας στην εταιρεία Architects’ Co-partnership, αποτελούμενη από απόφοιτους του AA, όπου και γνώρισε την Ann (née Lambert), τη σύζυγο του.
The Zone
Η διπλωματική εργασία του Βόλκερ στη σχολή AA, πραγματοποιήθηκε κατά τα έτη 1951-2 με τους φοιτητές, Pat Crooke και Andrew Derbyshire. Η ονομασία που της δόθηκε ήταν The Zone (=η περιοχή) και αφορά τη δημιουργία μίας αποικίας, σε ένα κομμάτι της Χερτφορτσάιρ, συγκεκριμένα 186 479 144 τετραγωνικών μέτρων. Η γεωργία αποτελούσε βασική δραστηριότητα της περιοχής και προτάθηκε ένας συνδυασμός αγροτικής καλλιέργειας και ελαφριάς βιομηχανίας, σχεδόν ίδιος όπως στην περιοχή του Κεντ -οπού ο Βόλκερ θα αναλάβει να ασχοληθεί αργότερα. Η αποικία αποτελούταν από 72.000 κατοίκους, εκ των οποίων οι 60.000 στεγάστηκαν σε μία σειρά πολυώροφων συνδεδεμένων κτηρίων στο αστικό τμήμα της πόλης, το κέντρο. Η πολιτική προστασία του περιβάλλοντος Green Belt αντέδρασε ενάντια στον διαχωρισμό μεταξύ πόλης και υπαίθρου. Έτσι, οι τρεις φοιτητές υιοθέτησαν μία επεξήγηση, η οποία υποστήριζε ότι οι διαφορές στις ομάδες ανθρώπων επιτρέπουν τον διαφοροποίηση στη δομή που εισήγαγε η The Zone. Αργότερα, ο Βόλκερ κοιτάζοντας πίσω αντιμετώπισε με κριτική πολλά σημεία από αυτό το έργο, περιγράφοντας την μέθοδο σχεδιασμού και οργάνωσης ως «υπεραπλουστευμένη». Ωστόσο, ισχυρίστηκε ότι η μέθοδος αυτή, απέδειξε ότι είναι πιθανό να βρεθεί μια μέθοδος εργασίας μέσω της οποίας «οποιοδήποτε περιβάλλον μπορεί να σχεδιαστεί, κάθε κομμάτι του... έχει τις δικές του αρετές ως μέρος».
Πρακτική άσκηση στην αρχιτεκτονική
Ως φοιτητές, ο Βόλκερ με την Ann ασχολήθηκαν με τον σχεδιασμό επίπλων για τέσσερις μήνες, βοηθώντας το αρχιτεκτονικό γραφείο BBPR στο Μιλάνο. Αφότου, μπόρεσε να ασκεί την ιδιότητα του αρχιτέκτονα, ο Βόλκερ συμμετείχε στην αρχιτεκτονική ομάδα Farmer and Dark στο Ντέρμσαϊρ της Αγγλίας για να εργαστεί στο σχεδιασμό σταθμών παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, κυρίως του ηλεκτρικού σταθμού Marchwood, κοντά στο Σαουθάμπτον. Διαφωνώντας με τον τρόπο προσέγγισης της αρχιτεκτονικής από την υπόλοιπη ομάδα, ο Βόλκερ παραιτήθηκε και ξεκίνησε να εργάζεται ως ελεύθερος επαγγελματίας στο Λονδίνο, για την σχεδίαση ενός σπιτιού στο Χάιγκεϊτ, που τελικά δεν υλοποιήθηκε.
Το 1954 μετακόμισαν στο Κεντ, από όπου καταγόταν η Ann, και εγκαταστάθηκαν στο χωριό Στέιπλχερς. Η εργασία ήταν περιορισμένη και βρισκόταν στον εκσυγχρονισμό των γεωργικών κατοικιών (παροχή, με επιχορηγήσεις από επτά τοπικά αγροτικά συμβούλια, βασικές εγκαταστάσεις κουζίνας και μπάνιου), μετατροπές και περιστασιακές κατοικίες. Το 1957 το Σχέδιο Βελτίωσης Φάρμας της κυβέρνησης παρείχε άμεση επιχορήγηση για την κατασκευή αγροτικών κτιρίων, αργότερα, η ενίσχυση αυτή επεκτάθηκε σε οπωροκηπευτικές επιχειρήσεις στο πλαίσιο του Προγράμματος Κηπευτικής Βελτίωσης. Η εισαγωγή αυτών των επιχορηγήσεων παρείχε στον Βόλκερ σημαντικό όγκο γεωργικών εργασιών.
Έως το 1965, η πρακτική είχε δυσκολίες. Ένα έργο για τα γραφεία του Συμβουλίου Αγροτικής Περιφέρειας του Maidstone δεν χτίστηκε ποτέ και τα κυβερνητικά προγράμματα βελτίωσης της γεωργίας είχαν, σε τοπικό επίπεδο, κάνει τον κύκλο τους. Ο Επιλεκτικός Φόρος Απασχόλησης της νέας κυβέρνησης έπληξε σκληρά τους αρχιτέκτονες και το εναπομείναν αρχιτεκτονικό προσωπικό εγκατέλειψε την πρακτική. Ο Βόλκερ δεν ήταν καλά και η πρακτική δε γινόταν να συνεχιστεί.
Κτήρια
Παρά τον μεγάλο αριθμό έργων που αναλήφθηκαν, λίγα από αυτά διακρίθηκαν. Μεταξύ αυτών ήταν:
Γραφεία του Συμβουλίου, Swanscombe. Αρχικά, η ιδέα παρουσιάστηκε στην Ομάδα 10 στο Royaumont το 1962 και δεν έγινε δεκτή. Το Συμβούλιο αργότερα καταργήθηκε και ο χώρος του ενός γραφείου ανακατασκευάστηκε, έπειτα κατεδαφίστηκαν ολοκληρωτικά.
Livestock Market, Ashford. Ένα κτήριο δέκα όψεων, κατασκευασμένο από τσιμεντόλιθο και κόντρα πλακέ, που περιείχε ένα αμφιθέατρο κάτω από μια σύγχρονης κατασκευής οροφή. Κατεδαφίστηκε για το σιδηροδρομικό σύστημα Eurostar.
This is Tomorrow
Το 1956 ο Βόλκερ συνεργάστηκε με τους καλλιτέχνες Richard Hamilton και John McHale ως Group Two στη έκθεση This is Tomorrow στη γκαλερί Whitechapel του Λονδίνου. Αργότερα, ο κριτικός αρχιτεκτονικής Reyner Banham υποστήριξε ότι η εγκατάσταση του Group Two ήταν «η πρώτη εκδήλωση Pop-Art που εμφανίστηκε σε οποιαδήποτε γκαλερί τέχνης οπουδήποτε στον κόσμο». Ο ιστορικός τέχνης John-Paul Stonard ισχυρίστηκε ότι «Παρόλο που ο Βόλκερ έπαιξε σημαντικό ρόλο, ο συνδυασμός των ιδεών του McHale και του Hamilton ήταν που καθόρισαν σε μεγάλο βαθμό τη συμβολή της Ομάδας Δύο». Υπάρχουν κατασκευαστικά σχέδια για τον τρόπο που τοποθετήθηκαν τα έργα στις οθόνες, αλλά τίποτα δεν είναι γνωστό για την ασπρόμαυρη πλέξη γραμμών που αποτέλεσε το φόντο τους.
Team 10
Μεταξύ 1946-1949, ο Βόλκερ συμμετείχε στα συνέδρια CIAM και στην εμφάνιση της Team 10 (Ομάδα 10). Ως φοιτητής, βοήθησε τόσο στο CIAM VII στο Μπέργκαμο το 1949 όσο και στο CIAM VIII στο Hoddesdon το 1951. Ως μέλος της αγγλικής ομάδας CIAM, παρουσίασε το The Zone στο Αιξ το 1953 και συνέβαλε σε προτάσεις στέγασης χωριών το 1955 και το 1957. Παρουσίασε το Lyttelton House στην τελευταία συνάντηση του CIAM, στο Οτερλό το 1959. Μεταξύ Αιξ (γαλλία) και Οτερλό (Ολλανδία), ήταν πολύ ενεργός στις συζητήσεις και τις δηλώσεις που οδήγησαν στην ίδρυση της Team 10. Η μόνη παρουσίασή του ήταν σε μια συνάντηση της Ομάδας 10 στο Royaumont το 1962, όπου συζητήθηκαν η Περιφερειακή Μελέτη του Ashford και τα σχέδια του γραφείου του. Η σημασία του Βόλκερ στην Ομάδα 10 συζητήθηκε από τότε που ο Alison Smithson διέγραψε το όνομά του από την αναθεωρημένη έκδοση του Team 10 Primer. Τώρα θεωρείται «συμμετέχων» -παρά ως «μέλος του «εσωτερικού κύκλου» - και περιγράφεται ως σημαντικός εκκινητής και συνεισφέρων στα αρχικά της στάδια της Team 10. Ήταν ιδιαίτερα κοντά στον Τζιανκάρλο Ντε Κάρλο και τον Άλντο βαν Άικ, οι οποίοι τον περιέγραψαν ως «Ιδρυτικό μέλος και απόλυτο στοχαστή της Ομάδας 10».
Συγγραφή και έρευνα
Μεταξύ 1953 και 1960 ο Τζον Βόλκερ συνέβαλε με πολλά άρθρα και κριτικές, μεταξύ άλλων, στο Architects’ Journal, στο Architectural Design, στο Architectural Review και στο Architect’s Year Book. Τα θέματα κυμαίνονταν από οικιακό εξοπλισμό πετρελαίου μέχρι συναρμολογήσεις δαπέδων, κτίρια αγροκτημάτων έως παιδικές χαρές και από συναντήσεις της Ομάδας 10 έως το περίπτερο της Philips στην Παγκόσμια Έκθεση των Βρυξελλών το 1958. Αυτό το ευρύ φάσμα αντικατόπτριζε την ανησυχία του να μην θεωρηθεί ποτέ ως ειδικός -μια θέση που επέκτεινε σε μια διάλεξη, «Τεχνικές της Αρχιτεκτονικής», στη Σχολή AA το 1966. Τον Σεπτέμβριο του 1960 η Αρχιτεκτονική Επιθεώρηση δημοσίευσε την κριτική του Βόλκερ για τα σύγχρονα αγροτικά κτίρια. Αυτό επρόκειτο να ακολουθηθεί με τα αποτελέσματα μιας έρευνας από μια κοινοπραξία που σχηματίστηκε από τον Βόλκερ για την αναθεώρηση του σχεδιασμού της κατασκευής γεωργικών κτιρίων. Τα αποτελέσματα δεν δημοσιεύτηκαν ποτέ.
Διδασκαλία
Ο Τζον Βόλκερ δίδαξε με μερική απασχόληση στο Medway College of Art, Ρότσεστερ (τώρα μέρος του Ινστιτούτου Τέχνης και Σχεδίου του Κεντ), 1954-56. Ήταν επίσης δάσκαλος στούντιο μερικής απασχόλησης στη Σχολή AA στις αρχές της δεκαετίας του 60', περιστασιακά δίδασκε στο Cambridge και έγινε Διευθυντής Σπουδών Τέταρτου και Πέμπτου Έτους στο AA το 1965. Με το τέλος της πρακτικής του, δίδαξε επίσης ένα εξάμηνο στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, στο Λος Άντζελες το 1966. Το 1969 διορίστηκε πρώτος καθηγητής Αρχιτεκτονικής στο Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης, σε αυτό που επρόκειτο να γίνει η Σχολή Mackintosh. Η υγεία του επειδινώθηκε και πέθανε,σε ηλικία 45 ετών, το 1972.
Αρχειακό υλικό
Τα αρχεία τόσο της σχολής AA όσο και της Γκαλερί Whitechapel περιέχουν σχέδια του Τζον Βόλκερ, δωρεά του γιου του, Άνταμ Βόλκερ.
Μερικές αφιερώσεις για τον Βόλκερ
O Τζον Βόλκερ ήταν ασυνήθιστος σε σχέση με τους υπόλοιπους αρχιτέκτονες του CIAM επειδή δεν ασχολήθηκε τόσο με τις μητροπόλεις. Αντίθετα, δούλεψε στην ύπαιθρο, και εξήγησε στον Aldo Van Eyck ότι στόχος του ήταν να οικοδομήσει μια αποτελεσματική αλλά όχι πολύ συναρπαστική πρακτική, «γιατί με ενδιαφέρει περισσότερο η αρχιτεκτονική ως κοινωνική αναγκαιότητα παρά ως τέχνη». Από όλα τα έργα και τα κτίρια του, τον θυμούνται περισσότερο για το άκτιστο The Zone (megastructural Zone), το οποίο σχεδίασε μαζί με τους Derbyshire και Crooke. O Reyner Banham αφιέρωσε στο Megastructure: αστικά μέλλοντα του πρόσφατου παρελθόντος στον Βόλκερ, τον «αρχιτέκτονα και δάσκαλο, που με εισήγαγε πρώτος την ιδέα Megastructure». O Van Eyck, ο οποίος αφιέρωσε επίσης μια έκδοση στον Βόλκερ δήλωσε ότι «Ήταν πολεοδομικά ο καλύτερος της Ομάδας 10, με διαφορά. Ήξερε πολλά, ήταν πολύ ενδιαφέρον άτομο, ανοιχτόμυαλος και είχε φυσική καλλιτεχνική και τεχνική ικανότητα».
Βιβλιογραφία
<references group="" responsive="1">
Λαϊκή Εναλλακτική
Η Λαϊκή Εναλλακτική (Alternativa Popolare, AP) είναι ένα χριστιανοδημοκρατικό πολιτικό κόμμα στην Ιταλία που ιδρύθηκε στις 18 Μαρτίου 2017 μετά τη διάλυση της Νέας Κεντροδεξιάς, ενός από τα δύο κόμματα που προέκυψαν κατά τη διάλυση του Λαού της Ελευθερίας.
Ιστορικό
Στις 18 Μαρτίου 2017 η Νέα Κεντροδεξιά διαλύθηκε στη Λαϊκή Εναλλακτική. Ο στόχος του Αλφάνο ήταν να οικοδομήσει μια κεντροδεξιά συμμαχία με τη Φόρτσα Ιτάλια, ενώ βρισκόταν σε αντίθεση με τη Λέγκα του Βορρά και τα Αδέλφια της Ιταλίας, που θεωρούνται «λαϊκιστικά». Ο Αλφάνο πρότεινε επίσης προκριματικές εκλογές για την επιλογή του κεντροδεξιού υποψηφίου για πρωθυπουργό. Σχεδόν όλα τα ηγετικά μέλη της Νέας Κεντροδεξιάς προσχώρησαν στο νέο κόμμα, ενώ ένας γερουσιαστής προσχώρησε στις Ενέργειες για την Ιταλία.
Από την ίδρυσή του, η Λαϊκή Εναλλακτική εγκαταλείφθηκε από πέντε βουλευτές (τέσσερις επανεντάχθηκαν στη Φόρτσα Ιτάλια, ένας στο Δημοκρατικό Κόμμα) και τέσσερις γερουσιαστές (ένας στη Φόρτσα Ιτάλια, ένας άλλος στα Αδέλφια της Ιταλίας και δύο στην Ομοσπονδία της Ελευθερίας), ενώ δύο βουλευτές προσχώρησαν από τη Φιλελεύθερη Λαϊκή Συμμαχία. Ένας από τους βουλευτές που αποχώρησαν από το κόμμα ήταν ο Ενρίκο Κόστα, ο οποίος παραιτήθηκε από υπουργός Περιφερειακών Υποθέσεων της κυβέρνηση του Πάολο Τζεντιλόνι  στοχεύοντας στο σχηματισμό ενός «φιλελεύθερου κέντρου» με τη Φόρτσα Ιτάλια.
Στην προεκλογική περίοδο των γενικών εκλογών του 2018, η Λαϊκή Εναλλακτική χωρίστηκε σε τρία στρατόπεδα: εκείνους που ήθελαν μια συμμαχία με το Δημοκρατικό Κόμμα, εκείνους που πρότειναν να είναι υποψήφιοι αυτόνομος κατάλογος και εκείνοι που επιθυμούσαν να επιστρέψουν με τον κεντροδεξιό συνασπισμό. Η απόφαση του εθνικού συμβουλίου του κόμματος αναβλήθηκε πολλές φορές. Στο μεταξύ, ο Αλφάνο ανακοίνωσε ότι δεν θα κατέβει στις εκλογές. Στις 12 Δεκεμβρίου 2017 το εθνικό συμβούλιο της Λαϊκής Εναλλακτικής ενέκρινε συμφωνία συναίνεσης, βάσει του οποίου οι δύο κοινοβουλευτικές ομάδες θα συνεχίσουν να δραστηριοποιούνται προκειμένου να προετοιμάσουν την εκλογική συμμετοχή των δύο κύριων παρατάξεων: εκείνης με επικεφαλής την Μπεατρίς Λορενζίν με την κεντροαριστερά (με το όνομα «Λαϊκή Εναλλακτική») και αυτή με επικεφαλής τον Μαουρίτσιο Λούπι με την κεντροδεξιά (αναβιώνοντας τον τίτλο «Νέα Κεντροδεξιά»).
Στις 19 Δεκεμβρίου η ομάδα γύρω από τον Λούπι και τα πρώην μέλη της Λαϊκής Εναλλακτικής κοντά στον Κόστα σχημάτισαν το Εμείς με την Ιταλία, έναν κεντρώο εκλογικό κατάλογο υπέρ του Μπερλουσκόνι εντός του κεντροδεξιού συνασπισμού. Στις 29 Δεκεμβρίου η Λαϊκή Εναλλακτική σχημάτισε τη Λαϊκή Πολιτική Λίστα, μια κεντρώα εκλογική λίστα εντός του κεντροαριστερού συνασπισμού, με τη Λορενζίν ως αρχηγό. Ο συνδυασμός συγκέντρωσε μόλις 0,5%, αλλά εξέλεξε δύο βουλευτές στη Βουλή των Αντιπροσώπων από μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες: την ίδια τη Λορενζίν και τον Γκαμπριέλε Τοκαφόντι.
Τον Σεπτέμβριο του 2018 ο Αλφάνο παραιτήθηκε από την προεδρία της Λαϊκής Εναλλακτικής και αντικαταστάθηκε από τον Πάολο Άλι.
Ενόψει των ευρωεκλογών του 2019, το κόμμα σχημάτισε κοινή λίστα με τον Λαό της Οικογένειας,  ένα κοινωνικό-συντηρητικό κόμμα. Ωστόσο, το κόμμα ήταν βαθιά διαλυμένο, καθώς η Λορενζίν φαινόταν να υποστηρίζει το Δημοκρατικό Κόμμα. Τον Σεπτέμβριο του 2019 η Λορενζίν προσχώρησε στο Δημοκρατικό Κόμμα, ενώ ο Τοκαφόντι ήταν ιδρυτικό μέλος του κόμματος Ιτάλια Βίβα του Ματέο Ρέντσι, αφήνοντας έτσι το κόμμα χωρίς εκπροσώπους στο Κοινοβούλιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλικά πολιτικά κόμματα
Ερμάν Κουντέρ
Ο Ερμάν Κουντέρ (γεννημένος στις 8 Οκτωβρίου 1956) είναι Τουρκο-Γάλλος πρώην επαγγελματίας μπασκετμπολίστας και προπονητής. Πρόσφατα υπήρξε προπονητής της Γαλατασαράι, της τουρκικής Σούπερ Λιγκ Μπάσκετ (BSL).
Είναι γνωστός ως ο παίκτης που σημείωσε τους περισσότερους πόντους ποτέ σε έναν αγώνα από οποιοδήποτε επαγγελματικό πρωτάθλημα μπάσκετ κορυφαίου επιπέδου στον κόσμο, με 153 πόντους που σημείωσε σε αγώνα τουρκικής Super League το 1988.
Επαγγελματική καριέρα
Κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής του καριέρας, ο Κουντέρ έπαιξε με τις ΙΤU, Μπεσίκτας, Εκσασίμπασι, Γιενισεχίρ Μεισού, Φενέρμπαχτσε και Τσουκούροβα Σαναγί.
Ως παίκτης της Φενερμπαχτσέ, σημείωσε 153 πόντους (81 πόντους στο πρώτο ημίχρονο), από τους 175 συνολικούς πόντους της ομάδας του, σε ένα παιχνίδι Τουρκικής Λίγκας εναντίον της Χίλαλσπορ, στις 12 Μαρτίου 1988. Εξακολουθεί να είναι ρεκόρ στην Τουρκία, και το υψηλότερο ρεκόρ σκορ σε ένα παιχνίδι ποτέ σε οποιοδήποτε επαγγελματικό πρωτάθλημα κορυφαίου επιπέδου στον κόσμο. Κατά τη διάρκεια του αγώνα έβαλε 17 τρίποντα.
Προπονητική καριέρα
Ο Κούντερ ήταν προπονητής της Νταρουσσάφακα, της Μπεσίκτας, της εθνικής ομάδας της Τουρκίας, και της Γαλατασαράι Κωνσταντινούπολης στην Τουρκία και Σολέ Μπασκέτ, ΑΣΒΕΛ Λυών-Βιλερμπάν και Λε Μαν Σαρτ Μπασκέτ στη Γαλλία. Το 2010, οδήγησε την Σολέ Μπασκέτ για να κατακτήσει το πρωτάθλημα γαλλικού πρωταθλήματος. Τον Ιούνιο του 2012, υπέγραψε με την Μπεσίκτας, για να γίνει ο νέος προπονητής της.
Μετά από αυτό, επέστρεψε στη Γαλλία, για να είναι ο προπονητής της Λε Μαν Σαρτ Μπασκέτ, το 2014. Έγινε πρώτος προπονητής της Γαλατασαράι το 2017. Προσλήφθηκε επίσης για να είναι ο προπονητής της εθνικής ομάδας μπάσκετ του Ιράκ, το 2017.
Προσωπική ζωή
Απέκτησε τη γαλλική υπηκοότητα τον Σεπτέμβριο του 2010, και έκτοτε, διατηρεί και τις δυο (γαλλική και τουρκική).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τούρκοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τεχνικού Πανεπιστημίου Κωνσταντινούπολης Κατηγορία:Γάλλοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φενέρμπαχτσε Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπεσίκτας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Τουρκίας
Γκαργκάνο
right|thumb|255px|Χαρακτηριστική ακτογραμμή του Γκαργκάνο Το Γκαργκάνο (Gargano) είναι χερσόνησος και περιοχή της Επαρχίας Φότζα, στην Απουλία της νοτιοανατολικής Ιταλίας. Αποτελείται από έναν ευρύ απομονωμένο ορεινό όγκο και απολήγει στο ομώνυμο Ακρωτήριο Γκαργκάνο, όντας το χαρακτηριστικότερο έξαρμα της ιταλικής ακτής της Αδριατικής θάλασσας, το «σπιρούνι» στην «μπότα» της Ιταλίας. Το υψηλότερο σημείο της χερσονήσου είναι το Μόντε Κάλβο, με υψόμετρο 1.065 μέτρα. Το μεγαλύτερο μέρος της υψηλής περιοχής της, περίπου 1.200 τετραγωνικά χιλιόμετρα, αποτελεί τμήμα του Εθνικού Πάρκου του Γκαργκάνο, που ιδρύθηκε το 1991. Το νότιο μέρος της χερσονήσου σχηματίζει τον Κόλπο της Μανφρεντόνια, στον μυχό του οποίου βρίσκεται το ομώνυμο λιμάνι.
Η Χερσόνησος Γκαργκάνο καλύπτεται μερικώς από το σωζόμενο μέρος ενός αρχαίου δάσους, της Foresta Umbra των Ρωμαίων, του μοναδικού που απέμεινε στην Ιταλία από το προϊστορικό δάσος βελανιδιάς και οξιάς που κάποτε κάλυπτε μεγάλο μέρος της Κεντρικής Ευρώπης (το αντίστοιχο μεγαοικοσύστημα ονομάζεται «ορεινό δάσος φυλλοβόλων των Απεννίνων»). Ο Ρωμαίος ποιητής Οράτιος αναφέρει τις βελανιδιές τού Garganus στις Ωδές του (II, ix).
Τουρισμός
thumb|left|225px|Το τοπίο γύρω από τη Ματτινάτα Οι ακτές του Γκαργκάνο φιλοξενούν πλαζ και τουριστικές εγκαταστάσεις, με θέρετρα όπως τα Βιέστε, Πέσκιτσι και Ματτινάτα. Δύο αλμυρές λίμνες, οι Λεζίνα και Βαράνο, βρίσκονται στο βόρειο μέρος της χερσονήσου. Στα όρη του Γκάργκανο βρίσκεται ο αρχαιότερος ναός του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στη Δυτική Ευρώπη, το Ιερό του Μόντε Σαντάντζελο σουλ Γκάργκανο. Υπάρχουν επίσης το Αββαείο της Αγίας Μαρίας της Ριπάλτα και το ιερό του Αγίου Ναζαρίου.
Πολλοί τουρίστες επισκέπτονται επίσης τους ηφαιστειακούς βράχους που χρονολογούνται από το Τριάσιο και είναι γνωστοί ως «Μαύρες Πέτρες».
Απολιθώματα
Τα απολιθώματα τους βρίσκονται σε μισογεμισμένες με ιζήματα παλαιοκαρστικές σχισμές στο όρος Γκάργκανο, που αναπτύχθηκαν σε ασβεστόλιθο του Μεσοζωικού αιώνα. Μέσα σε αυτές, ιζήματα συσσωρεύθηκαν μαζί με υπολείμματα της τοπικής πανίδας, σχηματίζοντας στρώματα ερυθρωπών πηλών γνωστά ως terrae rossae. Μετά, στη μέση Πλειόκανο, μερικές από αυτές τις εναποθέσεις πλημμύρισαν, πιθανώς εξαιτίας της τεκτονικής κινήσεως της πλάκας της Αδριατικής, ενώ άλλες επικαλύφθηκαν από άλλα ιζήματα, χερσαία ή γλυκών υδάτων. Τέλος, με την εγκατάσταση του κύκλου των εποχών των παγετώνων, η στάθμη της θάλασσας έπεσε και το πρώην νησί ενώθηκε με την ιταλική χερσόνησο. Στις ψυχρές συνθήκες και λιγότερο υγρές συνθήκες της κατώτερης Πλειστόκαινης εποχής (περίπου 1,8 έως 0,8 εκατομμύριο έτη πριν από σήμερα) έλαβε χώρα ένας δεύτερος καρστικός κύκλος, που αφαίρεσε μέρος των παλαιοκαρστικών ιζημάτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χερσόνησοι της Ιταλίας Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Ιταλίας Κατηγορία:Πρώην νησιά
Ρενέ Χένρικσεν
Ο Ρενέ Χένρικσεν (γεννημένος στις 27 Αυγούστου 1969) είναι Δανός πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που έπαιξε ως αμυντικός για τη δανική ΑΒ Κοπεγχάγης και τον Παναθηναϊκό. Ο Χένρικσεν έχει 66 συμμετοχές με την εθνική ομάδα της Δανίας και εκπροσώπησε τη χώρα του σε δύο Παγκόσμια Κύπελλα και δύο Euro. Αυτή τη στιγμή είναι σκάουτερ του Παναθηναϊκού.
Καριέρα
Γεννημένος στο Γκλόστραπ, ο Χέρινκσεν έκανε τα πρώτα του βήματα στην, εννέα φορές πρωταθλήτρια Δανίας, ΑΒ Κοπεγχάγης το 1988. Η ΑΒ προβιβάστηκε στο πρωτάθλημα της Δανίας το 1996 και ο Χένρικσεν καθιερώθηκε βασικός, θεωρώντας τότε τον παίκτη, ως ένας από τους καλύτερους αμυντικούς στο πρωτάθλημα. Από τη θέση του κόφτη, η κομψότητα, η τεχνική και η προσμονή του τον έκαναν αποτελεσματικό και δυνατό οργανωτή της άμυνας της ΑΒ. Ο προπονητής της ΑΒ, Κρίστιαν Άντερσεν, ανακήρυξε τον Χένρικσεν ως τον «καλύτερο κόφτη της Δανίας» και τον Μάρτιο του 1998 κλήθηκε στην εθνική ομάδα της Δανίας από τον προπονητή της εθνικής ομάδας Μπο Γιόχανσον. Έκανε το ντεμπούτο του σε φιλικό αγώνα εναντίον της Σκωτίας, όπου η ομάδα του κέρδισε με 1-0, μπαίνοντας ως αλλαγή στο ημίχρονο, αντικαθιστώντας τον Τζέικομπ Λάρσεν. Ο Χένρικσεν ήταν στις κλήσεις της Δανίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998, αν και δεν έπαιξε κανένα παιχνίδι στο τουρνουά.