cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αραβική καλλιγραφία
Υλικά και εργαλεία
Οι γραφίδες φτερού ήταν λιγότερο συνηθισμένες, ενώ Κινέζοι Μουσουλμάνοι ή Ινδοί καλλιγράφοι χρησιμοποιούσαν επίσης χρωστήρες. Ο παραδοσιακός τρόπος κρατήματος της γραφίδας περιλάμβανε χρήση του δείχτη, του μέσου και του αντίχειρα, σωστά κατανεμημένων στη λαβή της και με την ελάχιστη δυνατή άσκηση πίεσης. Το τυπικό μέγεθος του καλάμου κυμαίνεται μεταξύ 25 και 30 εκατοστών, ενώ η διάμετρός του είναι περίπου ένα εκατοστό.
Το μελάνι παρασκευαζόταν συχνά από αιθάλη και ορισμένες φορές οι Οθωμανοί καλλιγράφοι χρησιμοποιούσαν την αιθάλη από τους φανούς που έκαιγαν στο τζαμί του Σουλεϊμάν Α' του Μεγαλοπρεπή, προκειμένου να εξασφαλίσουν με τον τρόπο αυτό θεία ευλογία. Φυλασσόταν σε κατάλληλο δοχείο (αραβ. dawāt), το οποίο κατασκευαζόταν από διάφορα υλικά, όπως πορσελάνη ή ορείχαλκο, και έφερε πλούσια διακόσμηση, καθώς και κατάλληλες ίνες από μετάξι ή βαμβάκι στο εσωτερικό για τον έλεγχο της ποσότητας του μελανιού που απορροφούσε η γραφίδα. Έγχρωμο μελάνι συναντάται κυρίως σε επίσημα έγγραφα ή αντίγραφα του Κορανίου στα οποία τονίζονται οι σημαντικότερες λέξεις με χρυσά γράμματα.
Εικονογράφηση
Αν και η καλλιγραφία αναδύθηκε ως αυτόνομη εικαστική έκφραση, σημασία δόθηκε σύντομα και στην εικονογράφησή της, έτσι ώστε πολύχρωμα και μεγαλοπρεπή διακοσμητικά στοιχεία να συμβάλλουν στην ελκυστικότητά της. Οι τεχνικές σχετικά με την εικονογράφηση των καλλιγραφιών αναπτύχθηκαν σε μεγάλο βαθμό στο Ιράν, κατά τις αρχές του 15ου αιώνα, ενώ σημαντική υπήρξε και η μεταγενέστερη συνεισφορά των Οθωμανών. Συνηθισμένη είναι η εφαρμογή χρυσών εικονογραφήσεων (τουρκ. tezhip) που περιλαμβάνει τη χρήση καθαρού χρυσού (23-24 ή 18 καρατίων), ο οποίος εφαρμόζεται με ειδικό χρωστήρα, μαζί με τις πολύχρωμες διακοσμήσεις που τον συνοδεύουν. Λόγω του υψηλού κόστους τέτοιου τύπου εικονογραφήσεων, αναπτύχθηκαν παράλληλα και άλλες τεχνικές διακόσμησης, με συνηθισμένη αυτή της επεξεργασίας του χαρτιού ώστε να αποκτήσει τη μορφή μαρμάρινης επιφάνειας (τουρκ. ebru, από την περσική λέξη abri, δηλ. «σύννεφο»). Τέτοιου είδους διακοσμητικό χαρτί κατασκευάζεται με χρήση ενός λουτρού νερού, το οποίο «πήζει» με κόμμι τραγάκανθας και τοποθετείται σε ειδική σκάφη. Χρωστικές και άλλες ουσίες αναμειγνύονται με το νερό και όταν το χαρτί τοποθετηθεί στο λουτρό προσκολλώνται σε αυτό. Αργότερα, το χαρτί αφήνεται να στεγνώσει και τελικά κόβεται στις κατάλληλες διαστάσεις για να επικολληθεί στην καλλιγραφική σύνθεση.
Καλλιγραφία και μυστικισμός
Κατά την ισλαμική θεώρηση, όσα έχουν συμβεί και όσα πρόκειται να συμβούν, έχουν γραφτεί από την προαιώνια Γραφίδα κατά την αυγή της δημιουργίας σε πίνακα (λάουχ αλ-μαχφούζ). Σύμφωνα με την παράδοση των χαντίθ, η Γραφίδα είναι η πρώτη δημιουργία του Θεού ή ακόμα και η επέκταση του λόγου του Θεού. Εν γένει, το Κοράνιο αφθονεί σε αναφορές που σχετίζονται με τη γραφή. Η 68η σουρά που ονομάζεται ελ-Καλέμ, δηλ. «Γραφίδα» ή «Πένα», ξεκινά με το γράμμα νουν του αραβικού αλφάβητου (ن), το οποίο κατά μία θεώρηση μοιάζει με μελανοδοχείο που περιέχει το μελάνι με το οποίο όλα τα αρχέτυπα είναι γραμμένα στον προαιώνιο πίνακα. Ο Πέρσης Σούφι λόγιος του 9ου/15ου αιώνα Kamal al-Din Husayn Kashifi συνόψισε τη μεταφυσική θεμελίωση της καλλιγραφίας, βασισμένη στο σύμβολο της Γραφίδας και του νουν, συμβάλοντας στην κατανόηση των μεταφυσικών αρχών και της θρησκευτικής και πνευματικής σημασίας της καλλιγραφίας.
Το έργο πολλών μυστικιστών και ποιητών απηχεί τη σύνδεση του Κορανίου με την ιερή τέχνη της γραφής, η οποία χρησιμοποιήθηκε από τους Σούφι και για την περιγραφή της δημιουργίας. Γνωστή είναι η εξιστόρηση του μεγάλου Πέρση μυστικού ποιητή Ρουμί, στο έπος Μεσλεβί (Mathnawi, περσ. مثنوی معنوی), που περιγράφει το περπάτημα ενός μυρμηγκιού πάνω σε ένα χειρόγραφο (πιθανότατα ένα εικονογραφημένο αντίτυπο του Κορανίου) πριν αναφωνήσει για τις πανέμορφες εικόνες που η πένα δημιούργησε. Το μυρμήγκι θα διδαχθεί ωστόσο στην πορεία πως δεν είναι η πένα που ευθύνεται για τη δημιουργία, αλλά το χέρι του καλλιγράφου και πιο σωστά όχι το χέρι αλλά ο νους του κ.ο.κ, καταλήγοντας τελικά στην πρωταρχική πηγή όλων που είναι ο Θεός. Μία διαφορετική προσέγγιση πάνω στο μυστήριο της δημιουργίας μας δίνει ο Πέρσης Σιίτης μυστικιστής Haydar-i Amuli, όταν γράφει σε σχέση με την καλλιγραφία: «Οι λέξεις γραμμένες με το μελάνι δεν υπάρχουν πραγματικά ως λέξεις, αφού τα γράμματα δεν είναι παρά διαφορετικές μορφές στις οποίες τα νοήματα αποδίδονται συμβατικά. Αυτό που πραγματικά υπάρχει δεν είναι άλλο από το μελάνι. [...] Πρέπει να καλλιεργήσει κανείς, πρώτα από όλα, το μάτι να αντιλαμβάνεται την πανομοιότυπη πραγματικότητα του μελανιού σε όλα τα γράμματα, και κατόπιν να δει τα γράμματα ως πολλές εσωτερικές μεταβολές του μελανιού».
Πολλοί φιλόσοφοι και μυστικιστές στοχάστηκαν πάνω στη σχέση του γραπτού κειμένου και των κρυφών νοημάτων του, με αφετηρία τη θεώρηση πως τα γράμματα αποτελούν έκφραση μίας ανώτερης τάξης, ώστε η αξία και το νόημα διαφορετικών γραμμάτων του αραβικού αλφαβήτου ερμηνεύτηκαν ποικιλοτρόπως.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλλιγραφία Κατηγορία:Αραβικός πολιτισμός Κατηγορία:Ισλαμική τέχνη Κατηγορία:Ισλαμικός πολιτισμός
Τζον Μπάρασο
Ο Τζον Άνθονι Μπάρασο ΙΙΙ (αγγλικά: John Anthony Barrasso III, 21 Ιουλίου 1952), είναι Αμερικανός πολιτικός και ιατρός, που υπηρετεί ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για την πολιτεία του Ουαϊόμινγκ από τον Ιούνιο του 2007. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.
Προηγουμένως, υπηρέτησε ως Μέλος της πολιτειακής Γερουσίας του Ουαϊόμινγκ για την 27η περιφέρεια, από το 2003 έως το 2007.
Διορίστηκε στη Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών, τον Ιούνιο του 2007, λόγω του θανάτου του τότε εν ενεργεία Γερουσιαστή Κρεγκ Τόμας. Εξελέγη στην ειδική εκλογή για την θέση της Γερουσίας των ΗΠΑ στο Ουαϊόμινγκ, το 2008, με ποσοστό 73,3% έναντι 26,6% του Δημοκρατικού ανθυποψηφίου του. Εξελέγη για πλήρη θητεία, το 2012 (75,66%). Επανεξελέγη στο αξίωμα, το 2018 (66,9%).
Χανς Πέλτσιγκ
Τα κύρια έργα του εντάσσονται στο ρεύμα του εξπρεσιονισμού και μαζί με αρχιτέκτονες όπως ο Μπρούνο Ταούτ, ο Έριχ Μέντελσον και ο Ρούντολφ Στάινερ θεωρείται πρωτοπόρος του είδους στη Γερμανία των αρχών του 20ου αιώνα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Βερολίνο στις 30 Απριλίου 1869 από την Κόμισσα Clara Henrietta Maria Poelzig, ενώ αμφισβητείται η ταυτότητα του πατέρα του. Ο George Acland Ames, Άγγλος σύζυγος της Κόμισσας δεν αποδέχτηκε ποτέ την κηδεμονία και έτσι ο Χανς πήρε το επίθετο της μητέρας του. Αργότερα δόθηκε στον πρωτοψάλτη Liese του χωριού Stolpe, κοντά στο Πότσδαμ, ο οποίος τον ανέθρεψε και του μετέδωσε την αγάπη του για το εκκλησιαστικό όργανο. Στη διάρκεια της ζωής του έκανε δύο γάμους, έναν με τη Maria Voss με την οποία απέκτησε τέσσερα παιδιά, και έναν με την καλλιτέχνιδα Marlene Moeschke. Απεβίωσε στις 14 Ιουνίου 1936 στο Βερολίνο.
Δήμος Κατερίνης (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Ο Δήμος Κατερίνης του προγράμματος Καποδίστριας ήταν δήμος που λειτούργησε την περίοδο 1999-2010. Συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση του παλαιότερου δήμου Κατερίνης και των γειτονικών του παλαιότερων κοινοτήτων, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Το 2010 καταργήθηκε και εντάχθηκε στον νέο διευρυμένο δήμο Κατερίνης. Βρίσκόταν στο κεντρικό τμήμα του νομού και συνόρευε με τους δήμους Ελαφίνας, Κορινού, Παραλίας και  Δίου. Καταλάμβανε έκταση 93.500 στρεμμάτων και είχε συνολικό πληθυσμό 56.434 κατοίκους (οι 50.510 από αυτούς ζουν στην πόλη της Κατερίνης).
Χανς Πέλτσιγκ
Παιδεία και Διδασκαλία
Αφού τελείωσε το σχολείο στο Πότσδαμ, σπούδασε αρχιτεκτονική στο Technische Hochschule στο Σαρλότενμπουρκ του Βερολίνου. Εκεί επηρεάστηκε βαθιά από το έργο του καθηγητή του Karl Schäfer. Το 1903 γίνεται καθηγητής και διευθυντής στην "Ακαδημία Τεχνών και Design" του Μπρεσλάου και το 1920 επιστρέφει στο Technische Hochschule, αυτή τη φορά ως καθηγητής μέχρι και το 1935. Τέλος, επιλέχθηκε ως διευθυντής του τμήματος αρχιτεκτονικής στην Πρωσική Ακαδημία Καλών Τεχνών του Βερολίνου.
Δήμος Κατερίνης (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Διαίρεση
Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Ναός της Αναστάσεως
Ο Ναός της Αναστάσεως του Κυρίου ή Ναός του Παναγίου Τάφου είναι χριστιανικός ναός που βρίσκεται στη χριστιανική συνοικία της παλαιάς πόλης της Ιερουσαλήμ .Περιέχει τους δύο πιο ιερούς τόπους του Χριστιανισμού: τον Γολγοθά, τον λόφο όπου σταυρώθηκε ο Ιησούς, και τον κενό τάφο του Ιησού, όπου ετάφη και αναστήθηκε. Σύμφωνα με την Καινή Διαθήκη, ο τάφος του Χριστού βρισκόταν κοντά στο σημείο της σταύρωσης.
Χανς Πέλτσιγκ
Έργο
Το έργο του Χανς Πέλτσιγκ χωρίζεται συμβατικά από τους μελετητές του σε τρεις μεγάλες χρονικές περιόδους.
Ναός της Αναστάσεως
Ο ναός ανεγέρθη αρχικά από την Αγία Ελένη, τη μητέρα του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Α΄, στα μέσα περίπου του 4ου αιώνα, καταστρέφοντας ναό κτισμένο από τον Αδριανό, αφιερωμένο στη θεά Αφροδίτη. Ο αρχικός ναός που έχτισε η Αγία Ελένη περιέλαβε τις θέσεις τόσο της σταύρωσης όσο και του τάφου. Ωστόσο, η άποψη αυτή παραμένει αμφιλεγόμενη για τους μελετητές, καθώς πόλεμοι, καταστροφές και η γενική αναστάτωση που επήλθαν τους επόμενους αιώνες είναι πιθανό να μην επέτρεπαν τη διάσωση των στοιχείων εκείνων, τα οποία θα καθιστούσαν δυνατό τον ακριβή προσδιορισμό της θέσης του τάφου του Χριστού. Οι περισσότεροι επιστήμονες δέχονται σήμερα ότι τα αρχαιολογικά κατάλοιπα στην ανατολική και στη νότια πλευρά του Παναγίου Τάφου μαρτυρούν τη θέση του δεύτερου τείχους. Αν η άποψη αυτή ευσταθεί, τότε ο χώρος του ναού της Αναστάσεως βρισκόταν την εποχή του Χριστού ακριβώς έξω από τα τείχη της πόλης και είναι επομένως δυνατόν να ταυτίζεται με την πραγματική θέση της σταύρωσης και του ενταφιασμού του Θεανθρώπου. Πάντως, δεν υπάρχει καμία ένδειξη που να συνηγορεί υπέρ κάποιας άλλης τοποθεσίας. Από την αρχική του ανέγερση, ο ναός πέρασε μεγάλες περιπέτειες και καταστροφές, ενώ στη σημερινή του μορφή διαμορφώθηκε το 1810.
Ιστορία
Ο Πανάγιος Τάφος βρίσκεται το κέντρο της Παλαιάς Ιερουσαλήμ. Πρόκειται για ένα πολυσύνθετο οικοδόμημα, η ποικιλία των αρχιτεκτονικών ρυθμών και οι αντιθέσεις του οποίου μαρτυρούν την τόσο μακραίωνη όσο και πολυτάραχη ιστορία του.
Κατασκευή (4ος αιώνας)
Ο πρώτος ναός που ανεγέρθηκε στον χώρο αυτό με τη φροντίδα του Μεγάλου Κωνσταντίνου και της μητέρας του Αγίας Ελένης, γι’ αυτό και είναι γνωστός στους αρχαιολόγους ως «Κωνσταντίνειος Βασιλική».
Χανς Πέλτσιγκ
Πρώτη περίοδος: Deutscher Werkbund, Μπρέσλαου 1904-1916
Κυριότερα έργα αυτής της περιόδου είναι ο πύργος διανομής νερού στο Πόζναν (1911), τα κτήρια γραφείων στο Μπρεσλάου (1911), καθώς και το χημικό εργοστάσιο στο Luboń (1912), όπου ο Πέλτσιγκ κρατώντας κάποια στοιχεία του παρελθόντος, όπως τα ανοίγματα με τοξωτή επίστεψη και τα παρατεταγμένα αετώματα με αυξανόμενο ύψος, θέτει τις βάσεις για μια νέα μοντέρνα βιομηχανική αρχιτεκτονική. Οι γιγάντιες επιφάνειες τούβλινων τοίχων, τα μεγάλα παράθυρα με εξαιρετική διάρθρωση, η νεωτερική χρήση του χάλυβα, αποτελούν στοιχεία που θα καθιερωθούν πλήρως στο σχεδιασμό των εργοστασίων του μέλλοντος.
Δεύτερη Περίοδος: Εξπρεσιονισμός, Δρέσδη 1916-1920
Το 1916, και αφού έχει ξεκινήσει ο 1ος παγκόσμιος πόλεμος, ο Πέλτσιγκ αφήνει στην άκρη ιδέες για ριζική αλλαγή των κατασκευαστικών δομών και τεχνικών, καθώς πλέον το κλίμα δεν τις επιτρέπει. Μεταφέρει τη βάση του στη Δρέσδη και έτσι αρχίζει η περίοδος που θα διαρκέσει μέχρι το 1920 και θα χαρακτηριστεί ως η κατεξοχήν εποχή του εξπρεσιονισμού στην αρχιτεκτονική του. Πλέον σχεδιάζονται αφηρημένα γλυπτικά έργα που απομακρύνονται από τον τεχνικό σχεδιασμό και τις κατασκευαστικές δυνατότητες της εποχής, και για το λόγο αυτό τα περισσότερα μένουν ανοικοδόμητα στα σχέδια των εξπρεσιονιστών.
Ναός της Αναστάσεως
Κατασκευή (4ος αιώνας)
μικρογραφία|300px|left|Απεικόνιση της θέσης του ναού πάνω από τον Γολγοθά και τον Τάφο Ο Ναός του Παναγίου Τάφου, που σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Ζηνόβιο, χτίστηκε ως ξεχωριστές κατασκευές πάνω από τους δύο ιερούς τόπους: μια ροτόντα που ονομάστηκε «Ανάσταση», όπου η Ελένη και ο Μακάριος πίστευαν ότι είχε ταφεί ο Ιησούς , και μια μεγάλη βασιλική απέναντι από μια αυλή στα ανατολικά, ένα περίκλειστο αίθριο με κιονοστοιχία (το Triportico, που μερικές φορές ονομάζεται Martyrium) με την κατά παράδοση τοποθεσία του Γολγοθά σε μια γωνία. Η εκκλησία εγκαινιάστηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 330 ή 335.
NGC 4845
Ο NGC 4845 (επίσης γνωστός και ως NGC 4910) είναι σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Παρθένο ο οποίος απέχει 65 εκατομμύρια έτη φωτός. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel) το 1786 και ανήκει στην Ομάδα γαλαξιών NGC 4753 που με τη σειρά της ανήκει στις ομάδες γαλαξιών Παρθένος ΙΙ, μιας σειράς γαλαξιών και γαλαξιακών σμηνών που εκτείνεται πέρα από το νότιο όριο του Υπερσμήνους της Παρθένου.
Χανς Πέλτσιγκ
Δεύτερη Περίοδος: Εξπρεσιονισμός, Δρέσδη 1916-1920
Κύρια υλικά που επιλέγονται είναι το μέταλλο και το γυαλί σε εξεζητημένες μορφές που εξάπτουν συναισθηματικές αντιδράσεις. Το έργο-σύμβολο αυτής της περιόδου είναι το Μεγάλο Θέατρο (Grosses Schauspielhaus) στο Βερολίνο(1919), το θέατρο που κατασκευάστηκε για λογαριασμό του Μάξ Ράινχαρντ (en:Max Reinhardt), όπου ο εσωτερικός σχεδιασμός με τον θόλο που αποδομείται σε πολυάριθμους σταλακτίτες που διαχέουν το φως αντικατοπτρίζει με ακρίβεια το πνεύμα της εποχής.
Ναός της Αναστάσεως
Ζημιές και ολική καταστροφή
Ο ναός καταστράφηκε από πυρκαγιά τον Μάιο του 614, όταν η Αυτοκρατορία των Σασσανιδών, υπό τον Χοσρόη Β΄, κατέλαβε στην Ιερουσαλήμ. Το 630, ο αυτοκράτορας Ηράκλειος ανακατέλαβε την πόλη και ο ναός ανοικοδομήθηκε με πρωτοβουλία του πατριάρχη Ιεροσολύμων Μοδέστου. Αφού η Ιερουσαλήμ πέρασε υπό ισλαμική κυριαρχία, παρέμεινε χριστιανική εκκλησία, καθώς οι πρώτοι μουσουλμάνοι ηγεμόνες προστάτευσαν τις χριστιανικές τοποθεσίες της πόλης, απαγορεύοντας την καταστροφή ή τη χρήση τους ως κατοικίες. Ο θρύλος αναφέρει ότι ο χαλίφης Ουμάρ ιμπν αλ-Χαττάμπ επισκέφτηκε την εκκλησία και σταμάτησε για να προσευχηθεί στο μπαλκόνι, αλλά την ώρα της προσευχής έφυγε από την εκκλησία και προσευχήθηκε έξω, φοβούμενος ότι οι μελλοντικές γενιές θα παρερμήνευαν αυτή του τη χειρονομία, θεωρώντας την ως προτροπή για να μετατραπεί ο ναός σε τζαμί. Ο Ευτύχιος προσθέτει ότι ο Ουμάρ εξέδωσε και ένα διάταγμα, με το οποίο απαγόρευε στους μουσουλμάνους να προσεύχονται σε αυτή την τοποθεσία. Το κτίριο υπέστη σοβαρές ζημιές από σεισμό το 746.
NGC 4845
Μελανή οπή
Στο κέντρο του γαλαξία υπάρχει υπερμαζική μελανή οπή μάζας 300 χιλιάδων ηλιακών μαζών. Το 2013 η ESA εντόπισε μελανή οπή που απορροφούσε την ύλη παραπλήσιου ουράνιου αντικειμένου, πιθανότατα ενός φαιού νάνου. Τις εκπεμπόμενες ακτίνες Χ ανίχνευσε το τηλεσκόπιο INTEGRAL.
Χανς Πέλτσιγκ
Δεύτερη Περίοδος: Εξπρεσιονισμός, Δρέσδη 1916-1920
Την ίδια περίοδο ο Πέλτσιγκ σχεδίασε το Θέατρο Εορτών (Festspielhaus) στο Σάλτσμπουργκ, όπου χρησιμοποίησε το ίδιο μοτίβο με τους σταλακτίτες και ασχολήθηκε με τη δημιουργία σκηνικών για την ταινία “The Golem: How he came into the world” (1920) του Πολ Βέγκενερ (Paul Wegener).
NGC 4845
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Παρθένος (αστερισμός) 4845 44392 08078
Χανς Πέλτσιγκ
Τρίτη Περίοδος: Επιστροφή στον Νεοκλασικισμό, Βερολίνο 1920-1936
Στην τελευταία δημιουργική του περίοδο ο Χανς Πέλτσιγκ επιστρέφει στο Βερολίνο, αλλά και σχεδιαστικά στους κόλπους του «κρυπτοκλασικισμού». Σχεδιάζει κτήρια όπως ο κινηματογράφος Capitol του Βερολίνου που μόνο το εσωτερικό του διατηρεί ακόμα στοιχεία της εποχής του Festspielhaus, ενώ το περίβλημα σχεδιάζεται με αρχές που γνώριζε ήδη από την εποχή της δημιουργίας του στο Μπρέσλαου.
Σπύρος Στάικος
Ο Σπύρος Στάικος (1913-2012) ήταν Έλληνας αρχιτέκτονας και πολεοδόμος. Σπούδασε αρχιτεκτονική στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, από όπου αποφοίτησε το 1934. Ένα χρόνο αργότερα ίδρυσε το αρχιτεκτονικό του γραφείο. Επιστρατεύτηκε τον Αύγουστο του 1940 και επαναλειτούργησε το γραφείο του μετά τον πόλεμο εντασσόμενος στην εμπροσθοφυλακή της αστικής ανοικοδόμησης της δεκαετίας του 1950.
Χανς Πέλτσιγκ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Γερμανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Σκηνογράφοι Κατηγορία:Αρχιτέκτονες του Εξπρεσιονισμού Κατηγορία:Μοντερνιστές αρχιτέκτονες
Ναός της Αναστάσεως
Ζημιές και ολική καταστροφή
Στις αρχές του ένατου αιώνα, άλλος σεισμός κατέστρεψε τον τρούλο του ναού. Η ζημιά επισκευάστηκε το 810 από τον Πατριάρχη Θωμά Α'. Το 841 ο ναός πυρπολήθηκε. Το 935 οι Χριστιανοί απέτρεψαν την ανέγερση μουσουλμανικού τζαμιού δίπλα στην Εκκλησία. Το 938, νέα πυρκαγιά κατέστρεψε το εσωτερικό της βασιλικής και έφτασε κοντά στη ροτόντα. Το 966, λόγω ήττας των μουσουλμανικών στρατών στην περιοχή της Συρίας, ξέσπασε ταραχή, την οποία ακολούθησαν αντίποινα. Η βασιλική κάηκε ξανά. Οι πόρτες και η στέγη κάηκαν και ο Πατριάρχης Ιωάννης Ζ' δολοφονήθηκε σε αντίποινα της εκστρατείας του Νικηφόρου Φωκά.
Σπύρος Στάικος
Κατά την περίοδο 1950 -1965 ο Σπύρος Στάικος ανήκε στη συντηρητική τάση των αρχιτεκτόνων υιοθετώντας στα έργα του το ύφος του κλασικότροπου μοντερνισμού που ήταν ιδιαίτερα αρεστό στα μεσαία και ανώτερα στρώματα της Αθήνας. Αυτό το ύφος εκφράστηκε τόσο από τον Στάικο όσο και από άλλους αρχιτέκτονες, όπως ο Βουρέκας, ο Καψαμπέλης, ο Κουτσούρης κ.α., κυρίως στις νέες πολυτελείς πολυκατοικίες των τότε ακριβών συνοικιών της Αθήνας, της περιοχής των Ανακτόρων, της Κυψέλης και του Κολωνακίου. Χαρακτηριστικά στοιχεία αυτών των νέων πολυκατοικιών είναι η χρήση μαρμάρου, η τεχνική αρτιφισιέλ στην πρόσοψη, τα στηθαία και οι φανοστάτες, οι επιβλητικές είσοδοι καθώς και τα βαθιά ρετιρέ.
Ναός της Αναστάσεως
Ζημιές και ολική καταστροφή
Στις 18 Οκτωβρίου 1009, ο χαλίφης των Φατιμιδών Αλ-Χακίμ μπι-Αμρ Αλλάχ διέταξε την πλήρη καταστροφή της εκκλησίας στα πλαίσια μιας γενικότερης εκστρατείας κατά των χριστιανικών χώρων λατρείας στην Παλαιστίνη και την Αίγυπτο. Οι ζημιές ήταν εκτεταμένες, με λίγα τμήματα της αρχικής εκκλησίας να διασώζονται, ενώ καταστράφηκε και η οροφή του λαξευμένου τάφου. Ακολούθησαν μερικές μερικές επισκευές. Η Χριστιανική Ευρώπη αντέδρασε με σοκ και απελάσεις Εβραίων, ενώ τα γεγονότα αυτά πυροδότησαν τις Σταυροφορίες που ακολούθησαν.
Σπύρος Στάικος
Έργα
Ο Σπύρος Στάικος υπέγραψε πλήθος μεγάλων και επώνυμων έργων, όπως το Γενικό Χημείο του Κράτους, το Κέντρο Αποκαταστάσεως Αναπήρων, το Κέντρο Διανομής της ΔΕΗ , το ίδρυμα Κ.Μητσοτάκης στον Κεραμεικό , το υπουργείο εργασίας, το "πρώην κακουργοδικείον" , την Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών, το Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού, το παλιό εφετείο στην οδό Σωκράτους κ.α.. Επιπλέον σχεδίασε και κατασκεύασε εμπορικά κτήρια γραφείων (Πανεπιστημίου και Ιπποκράτους) καθώς και πολλές πολυκατοικίες ( Ηρώδου Αττικού, Βασιλίσσης Σοφίας και Πλουτάρχου). Συνολικά στα 70 χρόνια της αρχιτεκτονικής του δραστηριότητας μελέτησε και επέβλεψε περίπου 270 κτίρια, ιδιωτικά και δημόσια.
Ναός της Αναστάσεως
Επανανοικοδόμηση (11ος αιώνας)
Μετά από εκτεταμένες διαπραγματεύσεις μεταξύ των Φατιμιδών και της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας την περίοδο 1027–28, επετεύχθη συμφωνία σύμφωνα με την οποία ο νέος χαλίφης Αλί αζ-Ζαχίρ (γιος του Αλ-Χακίμ) συμφώνησε να επιτρέψει την ανοικοδόμηση και την εκ νέου διακόσμηση της εκκλησίας. Έτσι, ο ναός ξεκίνησε να ξαναχτίζεται χάρη στις φροντίδες των αυτοκρατόρων Ρωμανού Γ’ και Μιχαήλ Δ’ Παφλαγόνα και η ανοικοδόμηση ολοκληρώθηκε τελικά με τεράστια δαπάνη από τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Θ' Μονομάχο και τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Μιχαήλ Κηρουλάριο το 1048. Σε αντάλλαγμα, ξανάνοιξε τζαμί στην Κωνσταντινούπολη και τα κηρύγματα χούτμπα θα εκφωνούνταν στο όνομα του αζ-Ζαχίρ. Μουσουλμανικές πηγές αναφέρουν ότι μια παρενέργεια της συμφωνίας ήταν η αποκήρυξη του Ισλάμ από πολλούς Χριστιανούς που είχαν αναγκαστεί να το ασπαστούν μετά τις διώξεις του Αλ-Χακίμ. Επιπλέον, οι Βυζαντινοί, ενώ απελευθέρωσαν 5.000 μουσουλμάνους αιχμαλώτους, ζήτησαν την αποκατάσταση άλλων εκκλησιών που κατέστρεψε ο Αλ-Χακίμ και την επανεγκατάσταση Πατριάρχη στην Ιερουσαλήμ. Οι σύγχρονες πηγές πιστώνουν στον αυτοκράτορα ότι ξόδεψε τεράστια ποσά σε μια προσπάθεια αποκατάστασης της Εκκλησίας του Παναγίου Τάφου μετά τη σύναψη αυτής της συμφωνίας. Ωστόσο, «συνολική ανακατασκευή ήταν πολύ πέρα ​​από τους διαθέσιμους πόρους. Η νέα κατασκευή επικεντρώθηκε στη ροτόντα και τα γύρω κτίρια: η μεγάλη βασιλική παρέμεινε ερειπωμένη ».
Σπύρος Στάικος
Έργα
thumb|220px|Χίλτον Αθηνών Ο Σπύρος Στάικος συνυπέγραψε με τους Εμμανουήλ Βουρέκα (κύριος αρχιτέκτων), Προκόπη Βασιλειάδη και Αντώνη Γεωργιάδη τα σχέδια αυτού του μοναδικού κτηρίου. Το αθηναϊκό ξενοδοχείο ακολουθεί από κτηριολογική και λειτουργική άποψη την τυπολογία των ξενοδοχείων πολυτελείας της εποχής. Στη βάση του κτηρίου στεγάζονται οι κοινόχρηστοι χώροι και ο δεκαώροφος όγκος περιλαμβάνει τις μονάδες των υπνοδωματίων. Αυτό που διακρίνει το Χίλτον Αθηνών από τα ομώνυμα ξενοδοχεία είναι το εξωτερικό του. Στις όψεις χρησιμοποιήθηκε μικτό μορφολογικό ιδίωμα, το οποίο αποτελεί εμπνευσμένη σύνθεση μοντερνισμού και κλασικισμού. Είναι δηλαδή μια προσαρμογή του διεθνούς μοντέρνου κώδικα στα δεδομένα της Αθήνας με το έντονο νεοκλασικό παρελθόν. Η ευφυής ιδέα των αρχιτεκτόνων να δώσουν κοίλη μορφή στον κεντρικό όγκο αναιρεί την ακαμψία του και βοηθάει την ένταξή του στο στρεβλό σχήμα του οικοπέδου, καθώς οι άκρες του ξενοδοχείου συναντούν κάθετα τις δύο βασικές και συγκλίνουσες αρτηρίες της Βασ. Κωνσταντίνου και Μιχαλακοπούλου. Η υποδιαίρεση του όγκου σε τρεις κατακόρυφες ζώνες, η ρυθμική οργάνωση των δύο κύριων όψεων και η χρήση οπτικών διορθώσεων στις συμπαγείς πλευρικές όψεις αποτελούν επιτυχείς συνθετικές επιλογές.
Ναός της Αναστάσεως
Περίοδος Σταυροφοριών (1099–1244)
Πολλοί ιστορικοί υποστηρίζουν ότι κύριο μέλημα του Πάπα Ουρβανού Β', όταν έκανε έκκληση για την Α΄ Σταυροφορία, ήταν η απειλή που δημιουργούσε για την Κωνσταντινούπολη η τουρκική εισβολή στη Μικρά Ασία ως απάντηση στην έκκληση του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Αλέξιου Α' Κομνηνού. Οι ιστορικοί συμφωνούν ότι η απειλή στα Ιεροσόλυμα και ως εκ τούτου και στον Ναό της Αναστάσεως ήταν επίσης μεταξύ των στόχων, αν όχι ο άμεσος, της παπικής πολιτικής το 1095. Η ιδέα της κατάληψης της Ιερουσαλήμ κέρδιζε όλο και μεγαλύτερη σημασία καθώς η Σταυροφορία βρισκόταν σε εξέλιξη. Οι ιππότες της Πρώτης Σταυροφορίας κατέλαβαν τον χώρο του ανακατασκευασμένου ναού από τους Φατιμίδες (οι οποίοι τον είχαν πάρει πρόσφατα από τους Αββασίδες) στις 15 Ιουλίου 1099.
Σπύρος Στάικος
Έργα
Αποτελεί μία από τις κορυφαίες δημιουργίες του αρχιτέκτονα Σπύρου Στάικου. Η μεγαλοαστική αυτή πολυκατοικία εξέφραζε τη νέα τότε κλασικιστική μοντέρνα αισθητική της αστικής Αθήνας. Η διακριτική πολυτέλεια από την οποία χαρακτηρίζεται, εντοπίζεται στη χρήση μαρμάρου,  στην μεγαλοπρεπή είσοδο, στον σχεδιασμό κλασικιζόντων στοιχείων όπως τα στηθαία και οι φανοστάτες ακόμη και στην χάραξη με την αρχαία ελληνική γραμματοσειρά του ονόματος του αρχιτέκτονα στο μάρμαρο. Η πρώτη άδεια για την πολυκατοικία εκδόθηκε το 1956 αλλά ολοκληρώθηκε εννέα έτη αργότερα.
Ναός της Αναστάσεως
Περίοδος Σταυροφοριών (1099–1244)
Σύμφωνα με τον Γερμανό κληρικό και προσκυνητή Λούντολφ φον Σουντάιμ, τα κλειδιά του παρεκκλησίου του Παναγίου Τάφου ήταν στα χέρια των «αρχαίων Γεωργιανών» και τα τρόφιμα, η ελεημοσύνη, τα κεριά και το λάδι για τις λάμπες τους δίνονταν από προσκυνητές στη νότια πόρτα της εκκλησίας.
Σπύρος Στάικος
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες Κατηγορία:Έλληνες πολεοδόμοι
Ναός της Αναστάσεως
Περίοδος Σταυροφοριών (1099–1244)
Ο Γουλιέλμος της Τύρου, χρονικογράφος του Βασιλείου των Σταυροφόρων της Ιερουσαλήμ, αναφέρεται σε ανακαίνιση του ναού στα μέσα του 12ου αιώνα. Οι Σταυροφόροι ερεύνησαν τα ανατολικά ερείπια του χώρου, κάνοντας κατά καιρούς ανασκαφές μέσα στα ερείπια, και ενώ προσπαθούσαν να φτάσουν στη στέρνα ανακάλυψαν μέρος του αρχικού περιβόλου του ναού του Αδριανού. Μετέτρεψαν αυτόν τον χώρο σε παρεκκλήσι αφιερωμένο στην Αγία Ελένη, διευρύνοντας την αρχική τους ανασκαφική σήραγγα σε προσβάσιμη σκάλα. Οι Σταυροφόροι άρχισαν να ανακαινίζουν τον ναό σε ρομανικό στυλ και πρόσθεσαν ένα κωδωνοστάσιο. Οι ανακαινίσεις αυτές ενοποίησαν τα μικρά παρεκκλήσια του χώρου και ολοκληρώθηκαν κατά τη διάρκεια της βασιλείας της Μελισσάνθης το 1149, θέτοντας για πρώτη φορά όλους τους ιερούς χώρους υπό μία στέγη. Ο ναός έγινε έδρα των πρώτων Λατίνων πατριαρχών και εκεί εγκαταστάθηκε το σκριπτόριο του βασιλείου.
Τόσο η πόλη όσο και η εκκλησία καταλήφθηκαν από τους Χορασμίους το 1244, οπότε με την οριστική αποχώρηση των Σταυροφόρων ο ναός περιήλθε και πάλι στους Ορθοδόξους, που εξακολούθησαν να έχουν την κυριότητά του και μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης.
Οθωμανική περίοδος
Από το 1348 έως το 1575 υπήρχε σίγουρα μια αναγνωρίσιμη Νεστοριανή (Εκκλησία της Ανατολής) παρουσία στον Πανάγιο Τάφο, όπως μαρτυρούν φραγκισκανικές μαρτυρίες της εποχής. Οι Φραγκισκανοί μοναχοί ανακαίνισαν την εκκλησία το 1555, καθώς είχε παραμεληθεί παρά τον αυξημένο αριθμό προσκυνητών. Οι Φραγκισκανοί ξαναέχτισαν το Κουβούκλιο («μικρό κτίριο»), επεκτείνοντας τη δομή για να δημιουργήσουν έναν προθάλαμο. Μια μαρμάρινη λάρνακα που ανέθεσε ο μοναχός Βονιφάτιος της Ραγκούσας τοποθετήθηκε για να τυλίξει τα λείψανα του τάφου του Χριστού, πιθανώς για να εμποδίσει τους προσκυνητές να αγγίζουν τον αρχικό βράχο ή να παίρνουν μικρά κομμάτια ως αναμνηστικά. Μια μαρμάρινη πλάκα τοποθετήθηκε πάνω από το ασβεστολιθικό ταφικό κρεβάτι όπου πιστεύεται ότι εναποτέθηκε το σώμα του Ιησού.
Μετά την ανακαίνιση του 1555, ο έλεγχος του ναού ταλαντευόταν μεταξύ Φραγκισκανών και Ορθοδόξων, ανάλογα με το ποια κοινότητα μπορούσε κάθε φορά να αποκτήσει ευνοϊκό φιρμάνι από την «Υψηλή Πύλη», συχνά μέσω καθαρής δωροδοκίας. Οι βίαιες συγκρούσεις δεν ήταν σπάνιες. Δεν υπήρξε συμφωνία σχετικά με αυτό το ζήτημα, αν και συζητήθηκε στις διαπραγματεύσεις για τη Συνθήκη του Κάρλοβιτς το 1699. Κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας του 1757, Ορθόδοξοι φέρεται να κατέλαβαν μέρος της εκκλησίας που ελεγχόταν από τους Φραγκισκανούς. Αυτό μπορεί να ήταν η αιτία του φιρμανιού που εξελίχθηκε αργότερα σε «Προσκυνηματικό Καθεστώς» (status quo).
Μεγάλη πυρκαγιά προξένησε ξανά σοβαρές ζημιές στο κτίριο το 1808 και προκάλεσε την κατάρρευση του θόλου της ροτόντας και τη συντριβή της εξωτερικής διακόσμησης του Κουβουκλίου. Η ροτόντα και το εξωτερικό του Κουβουκλίου ξαναχτίστηκαν το 1809–1010 από τον αρχιτέκτονα Νικόλαο Χρ. Κομνηνό από τη Μυτιλήνη σε σύγχρονο οθωμανικό μπαρόκ στυλ. Το εσωτερικό του προθαλάμου, που σήμερα είναι γνωστό ως Παρεκκλήσι του Αγγέλου ανοικοδομήθηκε εν μέρει σε τετράγωνη κάτοψη στη θέση της προηγουμένως ημικυκλικής δυτικής απόληξης.
Μετά την πυρκαγιά του 1808, ο ναός υπέστη σοβαρές ζημιές από δύο σεισμούς (1834, 1836). Το 1853, νέο σουλτανικό διάταγμα εδραίωσε την υπάρχουσα εδαφική διαίρεση μεταξύ των κοινοτήτων και εδραίωσε το «Προσκυνηματικό Καθεστώς» ορίζοντας ότι όλες οι διευθετήσεις «παραμένουν στην παρούσα κατάστασή τους» και απαιτώντας συναίνεση για να γίνουν ακόμη και μικρές αλλαγές.
Ο τρούλος αναστηλώθηκε από Καθολικούς, Έλληνες και Τούρκους το 1868, και έκτοτε είναι σιδερένιος.
Βρετανική Εντολή
Παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες που καταβλήθηκαν κατά την αποκατάσταση των ζημιών, ο ναός παρουσίαζε θλιβερή εικόνα στις αρχές του 20ού αιώνα. Μέχρι την περίοδο της Βρετανικής Εντολής για την Παλαιστίνη μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η επένδυση από κόκκινο μάρμαρο που εφαρμόστηκε στο Κουβούκλιο από τον Κομνηνό είχε φθαρεί άσχημα και αποκολλήθηκε από την υποκείμενη κατασκευή. Το 1927 σεισμός προκάλεσε και νέες φθορές στον ναό. Το 1947 οι βρετανικές αρχές εγκατέστησαν μια εξωτερική σκαλωσιά από σιδερένιες δοκούς, η οποία διατηρήθηκε στη θέση της έως τις εργασίες αποκατάστασης του 2016–17.
Τελικά, μετά από συμφωνία που επήλθε μεταξύ των τριών κυριοτέρων δογμάτων, Ορθοδόξων, Ρωμαιοκαθολικών και Αρμενίων, το 1958 άρχισε μια συλλογική προσπάθεια αποκατάστασης και συντήρησης του ιερού αυτού μνημείου.
Πρόσφατες εξελίξεις (Ιορδανο-ισραηλινή περίοδος)
Στα πλαίσια των εκτεταμένων σύγχρονων ανακαινίσεων που συνεχίζονται από το 1959, αποκαταστάθηκε ξανά ο τρούλος το 1994–97.
Μετά από επτά δεκαετίες υποστήριξης με χαλύβδινες δοκούς, η Αρχαιολογική Υπηρεσία του Ισραήλ (IAA) κήρυξε την εμφανώς επιδεινούμενη δομή του Κουβουκλίου μη ασφαλή. Η αποκατάσταση του Κουβουκλίου συμφωνήθηκε μεταξύ των θρησκευτικών κοινοτήτων και εκτελέστηκε από ομάδα του Εθνικού Μετσοβείου Πολυτεχνείου τον Μάιο του 2016 έως τον Μάρτιο του 2017. Μεγάλο μέρος του έργου των 4 εκατομμυρίων δολαρίων χρηματοδοτήθηκε από το Παγκόσμιο Ταμείο Μνημείων, καθώς και 1,3 εκατομμύρια δολάρια από τη Mica Ertegun και ένα σημαντικό ποσό από τον Βασιλιά Αμπντάλα Β΄ της Ιορδανίας. Επιβεβαιώθηκε η ύπαρξη των αρχικών ασβεστολιθικών τοιχωμάτων του σπηλαίου μέσα στο Κουβούκλιο και δημιουργήθηκε ένα παράθυρο για να μπορεί κανείς να το δει από το εσωτερικό. Η ύπαρξη υγρασίας οδήγησε στην ανακάλυψη ενός υπόγειου πηγαδιού που μοιάζει με σήραγγα διαφυγής σκαλισμένη στον βράχο. Για πρώτη φορά τουλάχιστον από το 1555, στις 26 Οκτωβρίου 2016, μετακινήθηκε η μαρμάρινη επένδυση που προστατεύει το θεωρούμενο ταφικό κρεβάτι του Ιησού από στελέχη του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Αρχικά ήταν ορατό μόνο ένα στρώμα θραυσμάτων. Αυτό καθαρίστηκε την επόμενη μέρα και αποκαλύφθηκε μια μερικώς σπασμένη μαρμάρινη πλάκα με λαξευμένο σταυρό του στυλ των Σταυροφόρων. Μέχρι τη νύχτα της 28ης Οκτωβρίου, το αρχικό ταφικό κρεβάτι από ασβεστόλιθο αποδείχθηκε άθικτο. Ο τάφος σφραγίστηκε ξανά λίγο αργότερα. Το κονίαμα ακριβώς πάνω από το ταφικό κρεβάτι χρονολογήθηκε αργότερα στα μέσα του 4ου αιώνα.
Στις 26 Μαρτίου 2020, λίγες ημέρες πριν τον εορτασμό της πρώτης Ανάστασης σε καθεστώς πανδημίας του covid-19, οι τρεις χριστιανικές κοινότητες (Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, Κουστωδία της Αγίας Γης των Φραγκισκανών, Πατριαρχείο των Αρμενίων στα Ιεροσόλυμα) που έχουν την ευθύνη για το Προσκυνηματικό Καθεστώς, εξέδωσαν ανακοίνωση δηλώνοντας ότι οι ακολουθίες στον «Πανίερον Ναόν τῆς Ἀναστάσεως θά συνεχίσουν νά τελῶνται συμφώνως πρός τό Τυπικόν καί Προσκυνηματικόν Καθεστώς ὑπό τῶν διακονητῶν ἑκάστης Κοινότητος, μέ μειωμένην συμμετοχήν πιστῶν πρός ἀποφυγήν τῶν συνεπειῶν τοῦ ἰοῦ COVID- 19». Η μετάδοση του αγίου φωτός έγινε όπως κάθε χρόνο.
Κατά τη διάρκεια ανακαινίσεων του ναού το 2022, μια πέτρινη πλάκα καλυμμένη με μοντέρνα επιχρωμάτωση μετακινήθηκε από έναν τοίχο, αποκαλύπτοντας ένα πρόσωπο με ψηφιδωτή διακόσμηση. Σύμφωνα με αρχαιολόγους, η διακόσμηση ήταν κάποτε ένθετη με κομμάτια γυαλιού και λεπτό μάρμαρο. Φαίνεται ότι πρόκειται για εμπρόσθια όψη ψηλού βωμού της εκκλησίας από την εποχή των Σταυροφόρων (περί το 1149), το οποίο αργότερα χρησιμοποιήθηκε από τους Ελληνορθόδοξους έως ότου υπέστη ζημιές στην πυρκαγιά του 1808.
Αρχιτεκτονική
Ο Πανάγιος Τάφος είναι μνημείο που κουβαλάει επάνω του αρχιτεκτονικές μνήμες από όλες τις εποχές. Εξωτερικά δεν ανήκει σε κανέναν ρυθμό. Είναι στην ουσία ένα συγκρότημα κτιρίων, ασύνδετων μεταξύ τους, το οποίο περιλαμβάνει εκκλησίες, παρεκκλήσια υπόγεια, αποθήκες, βοηθητικούς χώρους, διαδρόμους, υπνοδωμάτια, μπαλκόνια. Από το κέντρο του υψώνεται ως ουράνιος θόλος ο μεγαλοπρεπής τρούλος του. Η τοιχοδομία και οι κολόνες του είναι χτισμένα με ιεροσολυμίτικη πέτρα, από τα κιονόκρανα και τα τόξα άλλα είναι Βυζαντινά και άλλα των Σταυροφόρων, και η διακόσμησή του περιλαμβάνει από βυζαντινές τοιχογραφίες και εικόνες μέχρι χάλκινα σκαλιστά της Αναγέννησης και σύγχρονα ψηφιδωτά. Η αρχιτεκτονική πολυπλοκότητα του μνημείου αντικατοπτρίζεται στην πολυχρωμία, στην πολυγλωσσία και στην ποικιλία των δογμάτων που στεγάζει αιώνες τώρα. Είναι επίσης αποτέλεσμα της μακραίωνης ιστορίας και των πολλών περιπετειών του.
Μέσα στον ναό της Αναστάσεως υπάρχουν πάνω από δέκα ιεροί χώροι και προσκυνήματα, τα οποία συνδέονται με τα τελευταία γεγονότα της επί γης παρουσίας του Χριστού :
Οι απεικονίσεις του Παναγίου Τάφου
Το πρωιμότερο παράδειγμα απεικόνισης του Παναγίου Τάφου εντοπίστηκε σε ένα χειρόγραφο το γνωστό ως ευαγγέλιο του Καραχισάρ (περ. 1180). Στην παράσταση της Άκρας Ταπείνωσης, που συνοδεύει το χωρίο του Ενταφιασμού, απεικονίζεται στο βάθος ένας τρουλαίος ναΐσκος. Το κτίριο, σύμφωνα με τον Χ. Μπέλτινγκ, απεικονίζει τον τάφο του Χριστού και αποτελεί εικαστική αναφορά στο γεγονός που εικονογραφεί η σκηνή. Σε εικονογραφημένους μουσαμάδες που αρχίζουν να φιλοτεχνούνται από τα τέλη του 17ου αι. και μετά και οι οποίοι έχουν ως βασικό θέμα τους την Ιερουσαλήμ, ο Πανάγιος Τάφος απεικονίζεται συμβατικά-συμβολικά.
Υποσημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Χώροι λατρείας στην Ιερουσαλήμ Κατηγορία:Αγιοταφικά προσκυνήματα Κατηγορία:Πατριαρχείο Ιεροσολύμων Αναστάσεως Κατηγορία:Βασιλικές
Επανασύνδεση Δικτύων
με-πλαίσιο|δεξιά|Απεικόνιση των δύο τύπων επανασύνδεσης δικτύων: Επανασύνδεση από έναν τυχαία επιλεγμένο κόμβο και επανασύνδεση από ένα γειτονικό κόμβο. Ο κόμβος Α είναι ο επιλεγμένος κόμβος και η lold είναι η επιλεγμένη ακμή του Α. Ο κόμβος Β βρίσκεται στην άλλη άκρη της ακμής lold. Η lold αποσπάται και επανασυνδέεται σε έναν άλλον κόμβο C, κι έτσι γίνεται lnew. Επανασύνδεση δικτύων (Network rewiring) ονομάζεται η αναδιάταξη των ακμών μεταξύ των κόμβων ενός δικτύου. Στα Πολύπλοκα Βιολογικά Δίκτυα, η επανασύνδεση μεταφράζεται ως η δυναμική μεταβολή των αλληλεπιδράσεων μεταξύ των μερών που αποτελούν ένα βιολογικό δίκτυο και έχει ένα φαινοτυπικό αποτέλεσμα.
Εισαγωγή
Τα βιολογικά δίκτυα αποτελούνται από κόμβους και ακμές, όπου οι κόμβοι αντιπροσωπεύουν γονίδια ή πρωτεΐνες και οι ακμές αντιπροσωπεύουν τις συσχετίσεις μεταξύ των κόμβων. Οι ακμές μπορεί να αντιστοιχούν σε φυσικές αλληλεπιδράσεις πρωτεϊνών, σε συνεκφράσεις γονιδίων ή σε λειτουργικές αλληλεπιδράσεις. Η φύση των βιολογικών δικτύων είναι περισσότερο δυναμική παρά στατική, γεγονός το οποίο σημαίνει ότι οι συσχετίσεις μεταξύ των κόμβων μπορούν να αλλάζουν, οδηγώντας σε μεταβολές στις προτεραιότητες των γονιδίων. Αυτή η δυναμική μεταβολή των συσχετίσεων μεταξύ των ακμών του δικτύου ονομάζεται επανασύνδεση.
Η επανασύνδεση των βιολογικών δικτύων μπορεί να είναι ένας τρόπος προσαρμογής των οργανισμών σε περιβαλλοντικές αλλαγές. Στην εξελικτική κλίμακα, η επανασύνδεση λειτουργεί ως μηχανισμός εξέλιξης των δικτύων που επηρεάζει την εξέλιξη των οργανισμών. Σε παθολογικές καταστάσεις, η επανασύνδεση δικτύων μπορεί να εμπλέκεται σε ασθένειες ή ακόμα και να χρησιμοποιείται ως μέσο για τη στοχευμένη αντιμετώπιση ασθενειών.
Επανασύνδεση δικτύων και απόκριση σε περιβαλλοντικές αλλαγές
Μελέτες σε πειραματικά μοντέλα ζυμομύκητα καταδεικνύουν ότι τα δίκτυα υφίστανται συχνά επανασύνδεση, προκειμένου το κύτταρο να ανταποκριθεί σε διαφορετικά ερεθίσματα. Στον Saccharomyches cerevisiae, οι μεταγραφικοί παράγοντες μεταβάλλουν τις αλληλεπιδράσεις τους σε διάφορους βαθμούς ως απόκριση σε διαφορετικά ερεθίσματα, προκαλώντας με αυτό τον τρόπο επανασύνδεση του δικτύου. Οι ενδογενείς διαδικασίες (κυτταρικός κύκλος και σπορίωση) είναι πολυσταδιακές και υπόκεινται σε εσωτερικά μεταγραφικά προγράμματα. Αντίθετα, οι εξωγενείς καταστάσεις (διαυξητική μεταβολή, βλάβες στο DNA, απόκριση σε στρες) συνιστούν δυαδικές επιδράσεις κατά τις οποίες η αντίδραση στα εξωτερικά ερεθίσματα επιτυγχάνεται με ταχεία αλλαγή της έκφρασης των γονιδίων. Το βιολογικό δίκτυο εμφανίζει λίγους μόνιμους κόμβους, δηλαδή κεντρικούς κόμβους που είναι σημαντικοί ανεξαρτήτως κυτταρικής κατάστασης και συνθήκης. Ωστόσο, οι περισσότεροι κόμβοι είναι παροδικοί, δηλαδή επηρεάζονται από μια συνθήκη, αλλά όχι από άλλες. Στο ζυμομύκητα, η επανασύνδεση δικτύων ως απόκριση σε βλάβες στο DNA επιτυγχάνεται με εκτενείς αλλαγές μεταξύ κινασών, φωσφατασών και μεταγραφικών παραγόντων.
Επανασύνδεση δικτύων και εμβρυϊκή ανάπτυξη
Η φύση των βιολογικών δικτύων είναι δυναμική κατά τη διάρκεια της εμβρυϊκής ανάπτυξης, έτσι ώστε διαδικασίες όπως η διαφοροποίηση, ο πολλαπλασιασμός και η απόπτωση κυττάρων να λαμβάνουν χώρα σε καθορισμένες φάσεις της ανάπτυξης. Η επανασύνδεση δικτύων με βάση χρονο-εξαρτώμενα πρότυπα διασφαλίζει την ομαλή ανάπτυξη του εμβρύου. Σε μοντέλο Drosophila melanogaster έχει καταδειχτεί ότι υπάρχει «χρονική ακολουθία μοτίβων δικτύων». Τα μοτίβα των δικτύων μεταβάλλονται ανάλογα με το αναπτυξιακό στάδιο για να υποστηρίξουν τα αντίστοιχα εξελικτικά συμβάντα. Τα μοτίβα αυτά δεν μπορούν να ταυτοποιηθούν από το ολικό στατικό δίκτυο και πρέπει να μελετώνται σε συνάρτηση με το αναπτυξιακό στάδιο.
Επανασύνδεση δικτύων και εξέλιξη των ειδών
Στην εξελικτική κλίμακα, η επανασύνδεση δικτύων αποτελεί μηχανισμό αλλαγής της αναγκαιότητας των γονιδίων. Για παράδειγμα, ο ζυμομύκητας και τα ποντίκια διαθέτουν ομόλογα γονίδια. Ωστόσο, τα γονίδια αυτά δεν είναι το ίδιο αναγκαία. Αλλάζοντας τις συνδέσεις τους, μη αναγκαία γονίδια του ζυμομύκητα έγιναν αναγκαία στο ποντίκι. Με τον ίδιο τρόπο, γονίδια που είναι αναγκαία στον ζυμομύκητα καθίστανται μη αναγκαία στο ποντίκι. Η επανασύνδεση των δικτύων αποτελεί αναδυόμενο μηχανισμό εξέλιξης των δικτύων.
Επανασύνδεση δικτύων και ασθένειες με γενετική βάση
Η παθογένεση ασθενειών που έχουν γενετική βάση περιλαμβάνει επανασύνδεση των βιολογικών δικτύων. Μια τέτοια ασθένεια είναι ο καρκίνος. Για παράδειγμα, μετα-αναλύσεις σε βιοψίες μελανώματος κατέδειξαν ότι η πλειονότητα των γονιδίων που εμπλέκονται στη νόσο δεν εκφραζονται διαφορικά, αλλά αλλάζουν τις συνδέσεις τους. Τα γονίδια αυτά παρουσιάζουν ισχυρή και μη φυσιολογική συνδεσιμότητα, η οποία ενισχύεται με την επιδείνωση της ασθένειας. Οι αποκλίνουσες ιδιότητες που αποκτά το επανασυνδεδεμένο δίκτυο έχουν ως αποτέλεσμα να δίνεται προτεραιότητα σε διαφορετικά εμπλουτισμένα, απορρυθμισμένα τμήματα μονοπατιών. Οι μεταλλάξεις που σχετίζονται με τον καρκίνο μπορούν να διαταράξουν τα φυσιολογικά δίκτυα, προκαλώντας τον μετασχηματισμό των κυττάρων από φυσιολογικά σε καρκινικά. Οι μεταλλάξεις αυτές ονομάζονται «μεταλλάξεις που επιτίθενται στο δίκτυο» και προκαλούν δραματικές μεταβολές των συνδέσεων μεταξύ των κόμβων μέσω δημιουργίας και κατάργησης θέσεων φωσφορυλίωσης.
Παρόμοια επανασύνδεση δικτύων παρατηρείται σε ασθένειες όπως η νόσος του Crohn και η νόσος Parkinson. Σε αυτή την περίπτωση, το μεγαλύτερο μέρος του δικτύου δεν επηρεάζεται, ενώ τα γονίδια που σχετίζονται με τις συγκεκριμένες ασθένειες έχουν υποστεί επανασύνδεση.
Επανασύνδεση δικτύων και στοχευμένη θεραπεία
Μία ασθένεια είναι σπάνια αποτέλεσμα κάποιας ανωμαλίας σε ένα μόνο γονίδιο, αλλά συνήθως είναι αποτέλεσμα διαταραχών στο πολύπλοκο ενδοκυτταρικό και διακυτταρικό δίκτυο, που συνδέει τους ιστούς και τα όργανα. Η επανασύνδεση δικτύων έφερε στο φως νέα βιολογικά δίκτυα και σηματοδοτικά μονοπάτια ως πιθανούς θεραπευτικούς στόχους, δημιουργώντας μία καινούρια προσέγγιση για τη θεραπεία που βασίζεται στα δίκτυα, γνωστή με τον όρο Network medicine. Με την επανασύνδεση δικτύων γίνεται δυνατή η συστηματική κατανόηση της μοριακής πολυπλοκότητας μιας συγκεκριμένης ασθένειας, με αποτέλεσμα την αναγνώριση των δομοστοιχείων και των μονοπατιών της ασθένειας, καθώς επίσης και των αλληλεπιδράσεων σε μοριακό επίπεδο που οδηγούν σε διακριτούς (παθολογικούς) φαινοτύπους. Η εξέλιξη της Network medicine είναι σημαντική για την αναγνώριση νέων γονιδίων που προκαλούν ασθένειες, νέων στόχων φαρμάκων, νέων βιοδεικτών για πολύπλοκες ασθένειες, κ.ά.
Η "αποκάλυψη" της λειτουργικής αναδιοργάνωσης ή της επανασύνδεσης των δομικών στοιχείων ενός βιολογικού δικτύου κατά τη διάρκεια μιας φαρμακευτικής θεραπείας, που είναι απόρροια της επανασύνδεσης δικτύων, είναι σημαντική για την κατανόηση των θεραπειών και των αντιδράσεων στα φάρμακα. Με βάση αυτά γίνεται δυνατή η κατανόηση της δυναμικής των φαρμάκων ως προς την ευαισθησία και την ανθεκτικότητα. Το ίδιο ισχύει και για τον έλεγχο των εμβολίων σε σχέση με την εξάπλωση μίας ασθένειας.
Επιπλέον, η στοχευμένη θεραπεία πολύπλοκων ασθενειών όπως ο καρκίνος, ο διαβήτης και η σχιζοφρένεια μπορεί να γίνει πιο αποτελεσματική, καθώς με την επανασύνδεση δικτύων γίνεται κατανοητή η εξέλιξη της παθογένεσης. Έτσι μπορεί να βοηθήσει στη δημιουργία φαρμάκων που θα δρουν περισσότερο στοχευμένα όσον αφορά τη σειρά και το χρόνο χορήγησης (Εικόνα).
Δυνατότητες εξέλιξης στην επανασύνδεση δικτύων
Η επανασύνδεση δικτύων αποτελεί από μόνη της ένα είδος εξέλιξης δικτύων. Παρ' όλα αυτά, λόγω της δυναμικής των βιολογικών δικτύων, για την περαιτέρω εξέλιξη και κατανόησή τους είναι απαραίτητη η δημιουργία 3D δικτύων, στα οποία προστίθεται ο χώρος και 4D δικτύων, στα οποία προστίθεται ο χρόνος. Με την μετατροπή των 2D δικτύων σε δυναμικά χωροχρονικά δίκτυα θα μπορέσουμε να κατανοήσουμε καλύτερα τα αίτια, τους μηχανισμούς και τις επιπτώσεις της επανασύνδεσης των βιολογικών δικτύων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιολογικά συστήματα
Ford Model A (1903)
Το αρχικό Ford Model A ήταν το πρώτο αυτοκίνητο που κατασκεύασε η αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία Ford, από την ίδρυσή της το 1903. Η πρώτη παράδοση του μοντέλου έγινε στον Ernest Pfennig, έναν οδοντίατρο από το Σικάγο, στις 23 Ιουλίου 1903. Συνολικά κατασκευάστηκαν 1.750 αντίτυπα τα έτη 1903 και 1904, όλα στο πρώτο εργοστάσιο της Ford, το γνωστό ως Ford Mack Avenue Plant στην ανατολική πλευρά του Ντιτρόιτ, στο Μίσιγκαν. Το Model A αντικαταστάθηκε από το Ford Model C το 1904, έτος όπου συνυπήρξαν πωλήσεις και των δύο μοντέλων.
Βασικά στοιχεία
thumb|left|4-θέσιο Ford Model A του 1903. thumb|left|2-θέσιο Ford Model A του 1903, με την έξτρα οροφή.
Το Model A προσφέρθηκε σε δύο εκδοχές αμαξώματος, ως διθέσιο χωρίς πόρτες με τιμή πώλησης 800 δολάρια ή ως τετραθέσιο με μία έξτρα πίσω πόρτα και τιμή πώλησης 900 δολάρια, με προαιρετική επιλογή την τοποθέτηση οροφής. Έφερε κινητήρα οριζόντιας τοποθέτησης, επίπεδο δικύλινδρο, με κυβισμό 1.668 cm³ και ισχύ 8 hp (6 kW). Το κιβώτιο ήταν 2 ταχυτήτων εμπρός και 1 όπισθεν, χαρακτηριστικό γνώρισμα της Ford που διατηρήθηκε έως και το γνωστό Ford Model T του 1908 - 1927. Το Model A είχε βάρος μόλις 562 κιλά και έφτανε τελική ταχύτητα 28 μίλια την ώρα, δηλαδή 45 χιλιόμετρα την ώρα.
Η βασική του τιμή πώλησης ήταν 750 δολάρια. Προαιρετικά προσφέρονταν 2 πίσω καθίσματα με 1 πλαϊνή πόρτα για 100 δολάρια, λαστιχένια οροφή για 30 δολάρια ή δερμάτινη οροφή για 50 δολάρια. Στάνταρ ήταν τα μηχανικά φρένα, που ενεργούσαν μόνο στους πίσω τροχούς. Ωστόσο, το μοντέλο ήταν 150 δολάρια ακριβότερο από τον πλέον άμεσο ανταγωνιστή του, το Oldsmobile Curved Dash, με αποτέλεσμα να μην πουλήσει τόσο καλά όσο αυτό.
Μάλιστα η Ford είχε επενδύσει σχεδόν ολόκληρο το αρχικό της επενδυτικό κεφάλαιο των 28.000 δολαρίων, με μόλις 223,65 δολάρια να έχουν μείνει στον τραπεζικό της λογαριασμό όταν πουλήθηκε το πρώτο Model A. Η επιτυχία του μοντέλου, όμως, ήταν τέτοια που έφερε κέρδος για τον ιδρυτή της εταιρείας, Χένρυ Φορντ.
Αν και η Ford διαφήμισε επίσημα το Model A ως «το πλέον αξιόπιστο μηχάνημα του κόσμου», στην πράξη εμφάνισε πολλά ζητήματα αναξιοπιστίας, κοινά με τα αυτοκίνητα της τότε εποχής, όπως κρούσματα υπερθέρμανσης της κινητήρα και ακούσιες αλλαγές ταχυτήτων στο κιβώτιο. Όλα τα Model A πουλήθηκαν από το εργοστάσιο με κόκκινη εξωτερική βαφή, αν και κάποια από αυτά μεταγενέστερα βάφτηκαν σε διαφορετικά χρώματα.
Ford Model AC
Ειδικότερα τα Model A του 1904 έφεραν τον μεγαλύτερο και ισχύος 10 ίππων κινητήρα του διαδόχου Ford Model C και πουλήθηκαν ως Model AC. Εξωτερικά, τα Model AC ξεχωρίζουν από τα Model A από το μεγαλύτερο ψυγείο τους, που έφερε 6 επί 3 μπάρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Μοντέλα Ford
Τενορίτης
Ο τενορίτης είναι ορυκτό οξείδιο του χαλκού που φέρεται με το χημικό τύπο CuO.
Απαντάται σε μορφή γκριζοχάλκινων κρυστάλλων με μεταλλική λάμψη. Θεωρείται προϊόν τόσο υδροθερμικής οξείδωσης, όπου εμφανίζεται συχνά με χρυσόκολλα και ανθρακικά άλατα χαλκού (όπως αζουρίτης και μαλαχίτης), όσο και εξάχνωσης λάβας, μαζί με άλλα άλατα χαλκού και χλωριούχα άλατα αλκαλίων, όπου και εντοπίζεται ως συμπαγής μάζα κυρίως στη ζώνη οξείδωσης των σύνθετων φλεβικών κοιτασμάτων του χαλκού των γεωδών αποθέσεων της γνωστής ποικιλίας με το όνομα μελακονίτες.
Νέο Θρόνιο Φθιώτιδας
Το Νέο Θρόνιο είναι παραθαλάσσιος οικισμός της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας σε υψόμετρο 2 μέτρα.
Τενορίτης
Το όνομά του έλαβε από τον Ιταλό ορυκτολόγο Μικέλε Τενόρε (1780-1861)
Νέο Θρόνιο Φθιώτιδας
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Νέο Θρόνιο βρίσκεται στις ακτές του Μαλιακού κόλπου σε απόσταση 38 χλμ. Ν.-ΝΑ. από τη Λαμία και 8 χλμ. ΒΔ. από τα Καμένα Βούρλα (έδρα του δήμου). Δυτικά από τον οικισμό περνά ο ποταμός Βοάγριος που καταλήγει στη θάλασσα, νότια είναι το Καινούργιο και ανατολικά ο οικισμός της Αγίας Αικατερίνης. Η ονομασία του οφείλεται στην αρχαία πόλη Θρόνιο που ήταν η πρωτεύουσα των Επικνημίδιων Λοκρών. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Καινουργίου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με το Καινούργιο και την Αγία Αικατερίνη αποτελούν την τοπική κοινότητα Καινούργιου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μώλου του Δήμου Καμένων Βούρλων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 58 κατοίκους
Τενορίτης
Πηγές
Τενορ
Δημοτικό Διαμέρισμα Πύδνας
Δεν πρέπει να γίνεται σύγχυση με την Αρχαία Πύδνα, η οποία ανήκει στο Δήμο Μεθώνης.
Πασίων
Ο Πασίων ήταν σύγχρονος του Δημοσθένη, ένας από τους πιο σημαντικούς τραπεζίτες του 4ου αιώνα π.Χ. και ταυτόχρονα ένας από τους πιο πλούσιους άνδρες της Ελλάδας. Τα περισσότερα γι αυτόν τα γνωρίζουμε από λόγους του Δημοσθένη που έγραψε για τον Απολλόδωρο, τον γιο του Πασίωνα.
Ο Πασίων ήταν απελεύθερος και μία από τις περιπτώσεις δούλων στους οποίους ανατέθηκαν από τους κυρίους τους εμπιστευτικές θέσεις και κατάφεραν να ανελιχθούν με την ικανότητά τους. Αρχίζοντας από πολύ χαμηλά, ο Πασίων μάζεψε στη διάρκεια της ζωής του τριάντα τάλαντα περιουσία, αφού μόνο το εργοστάσιο ασπιδοπηγίας (κατασκευής ασπίδων) τού απέφερε ετησίως 6.000 δραχμές (Δημοσθ. 36.11).
Ως τραπεζίτης, ο Πασίων διακρίθηκε τόσο πολύ στη δουλειά και στην αντίληψη που είχε για τις επιχειρήσεις, που οι κύριοι του τον απελευθέρωσαν. Λέγεται ότι οι καταθέσεις σε τράπεζες χωρίς προκαθορισμένο προορισμό όπου οι τραπεζίτες εκτελούσαν διαδοχικές πληρωμές σε τρίτους σύμφωνα με αντίστοιχες εντολές των καταθετών, ήταν μια εφεύρεση του Πασίωνα.
Για τις μεγάλες υπηρεσίες που προσέφερε στην αθηναϊκή πολιτεία του απονεμήθηκαν πλήρη πολιτικά δικαιώματα και αναγνωρίστηκε ως δημότης Αχαρνέων, πράγμα πολύ σπάνιο για όποιον ήταν κάποτε δούλος.
Ο Πασίων πέθανε γύρω στα 370 π.Χ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες σκλάβοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες
Μπράιαν Ντάνιελσον
Ο Μπράιαν Ντάνιελσον (Bryan Lloyd Danielson, γενν. 22 Μαΐου 1981) είναι Αμερικανός παλαιστής. Εργαζόταν στην εταιρεία πάλης WWE, όπου είναι γνωστός ως Ντάνιελ Μπράιαν (Daniel Bryan) και στις 5 Σεπτεμβρίου 2021 έκανε το ντεμπούτο του στην εταιρεία AEW με το κανονικό του όνομα.
Πριν γίνει παλαιστής του WWE, ο Ντάνιελσον έγινε γνωστός μέσα από το Ring of Honor και από διάφορες άλλες ανεξάρτητες διοργανώσεις της πάλης. Έχοντας συμπληρώσει μια δεκαετία στο χώρο, το 2009 υπέγραψε συμβόλαιο με τη κορυφαία εταιρία πάλης, το WWE. Έχει κατακτήσει πολλά πρωταθλήματα και είναι ο μόνος, μετά από τον Σι Εμ Πανκ, που έχει κερδίσει το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του ROH, το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών του WWE και το Πρωτάθλημα WWE.
Ντεμπούτο, NXT και απόλυση (2009-2010)
Στις 23 Αυγούστου του 2009, το Ring of Honor ανακοίνωσε πως ο Ντάνιελσον υπέγραψε με το WWE. Ο Ντάνιελσον έκανε το ντεμπούτο του στις 4 Ιανουαρίου του 2010, σε έναν μη τηλεοπτικό αγώνα, νικώντας τον Τσάβο Γκερέρο. Μετά, το WWE τον έστειλε στο θυγατρικό Florida Championship Wrestling (FCW), για να προσαρμοστεί στο στυλ του WWE. Στις 11 Φεβρουαρίου, ο Μπράιαν Ντάνιελσον άρχισε να χρησιμοποιεί το ψευδώνυμο "Ντάνιελ Μπράιαν".