cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νότης Μαριάς
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αρχηγοί κομμάτων Κατηγορία:Βουλευτές Ηρακλείου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τους Ανεξάρτητους Έλληνες Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με τους Ανεξάρτητους Έλληνες Κατηγορία:Ανεξάρτητοι Ευρωβουλευτές Κατηγορία:Καθηγητές Πανεπιστημίου Κρήτης Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 2014-2019
Παΐσιος
Ο Παΐσιος είναι βαφτιστικό όνομα. Ως άρθρο μπορεί να αναφέρεται στα εξής πρόσωπα:
Επαρχίες του Βελγίου
Το Βέλγιο έχει δέκα επαρχίες. Από τις τελευταίες μεταρρυθμίσεις του κράτους οι επαρχίες εμπίπτουν στην αρμοδιότητα των περιοχών. Η Φλαμανδική Περιοχή και η Βαλλωνική Περιοχή κάθε μία έχουν πέντε επαρχίες. Η τρίτη Βελγική περιοχή, η Περιοχή των Βρυξελλών, δεν αποτελεί τμήμα καμίας επαρχίας, ενώ η ίδια δεν υποδιαιρείται σε επαρχίες. Οι επαρχίες αντιπροσωπεύουν το διοικητικό επίπεδο μεταξύ των περιφερειακών κυβερνήσεων και των τοπικών δήμων.
Ντάνι Άλβες
Ο Ντανιέλ Άλβες ντα Σίλβα (Daniel Alves da Silva, γεννήθηκε 6 Μαΐου 1983), γνωστός και ως Ντάνι Άλβες, είναι Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε τελευταία για την Κλουμπ Ουνιβερσιδάδ Νασιονάλ του Μεξικού. Θεωρείται ως ένας από τους καλύτερους δεξιούς πλάγιους αμυντικούς όλων των εποχών.
Είναι ο επαγγελματίας ποδοσφαιριστής με τους περισσότερους επίσημους ομαδικούς τίτλους όλων των εποχών (εξαιρούνται οι ατομικές διακρίσεις), έχοντας κερδίσει 47 τίτλους (έως το τέλος του 2021). Υστερεί δε στην ποδοσφαιρική ιστορία μόνο του Λι Κασκιάρο από το Γιβραλτάρ και του Ουρουγουανού Άνχελ Ρομάνο, που κατέκτησε 50 τίτλους στις τρεις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εσπόρτε Κλούμπε Μπαΐα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεβίλλη ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2011 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2007 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2009 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2013 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παρί Σεν Ζερμέν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Ουνιβερσιδάδ Νασιονάλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβισιόν Μεξικού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2019 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2015 Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Πολιτογραφημένοι πολίτες της Ισπανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κόπα Αμέρικα Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022 Κατηγορία:Ολυμπιονίκες του ποδοσφαίρου
Ιερά Μητρόπολις Ιερισσού, Αγίου Όρους και Αρδαμερίου
Η Ιερά Μητρόπολις Ιερισσού, Αγίου Όρους και Αρδαμερίου είναι μια από τις Μητροπόλεις των λεγομένων «Νέων Χωρών». Έδρα της είναι η Αρναία. Αποτελείται από 51 ενορίες και Μητροπολίτης της είναι από το 2012 ο Θεόκλητος (Αθανασόπουλος).
Ιστορικά στοιχεία
Η παρουσία του Χριστιανισμού στην περιοχή αρχίζει με τη διάβαση του Αποστόλου Παύλου από την Απολλωνία, κατά τη δεύτερη αποστολική περιοδεία του (49-52 μ.Χ), η οποία περιγράφεται στις Πράξεις των Αποστόλων και όπου πιστεύεται πως ο Παύλος κήρυξε.
Δεν υπάρχουν μαρτυρίες για την ύπαρξη χριστιανικών κοινοτήτων παρά μόνο μετά τον 3ο αιώνα. Ο Μέγας Κωνσταντίνος επισκέφτηκε την περιοχή στην αναζήτησή κατάλληλης τοποθεσίας, για το χτίσιμο της Νέας Ρώμης. Εκεί συνάντησε τον Επίσκοπο Ιερισσού Μακάριο, ο οποίος τον απέτρεψε, επειδή στην περιοχή είχε ήδη αρχίσει η ανάπτυξη μοναστικών κοινοτήτων. Οι ιστορικοί του Αγίου Όρους αναφέρουν ότι ο Μέγας Κωνσταντίνος έχτισε τρεις ναούς στη Χερσόνησο του Άθω.
Η επισκοπή Ιερισσού μαρτυρείται πρώτη φορά στις αρχές του 4ου αιώνα, με πρώτο Επίσκοπο τον Άγιο Μακάριο και τον τίτλο «Ιερισσού και Σταγείρων». Μετά τη δημιουργία της Μοναστικής Πολιτείας του Άθω, ο οποίος εντασσόταν στην επισκοπή, η τελευταία παίρνει το όνομα «Ιερισσού και Αγίου Όρους». Η επισκοπή υπαγόταν στο Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης μέχρι τα τέλη του 13ου αιώνα, οπότε ο επίσκοπος της αναβιβάζεται σε Μητροπολίτη.
Το 1313 το Άγιον Όρος υπήχθη ως σταυροπηγιακό στον Οικουμενικό Πατριάρχη και η επισκοπή περιορίστηκε στην βορειοανατολική περιοχή της Χαλκιδικής. Η έδρα της Μητρόπολης μεταφέρεται, τον 17ο αιώνα, στη Στρατονίκη (τότε Ίσβορος) και τον 19ο στην Αρναία (τότε Λιαρίγκοβη). Η Επισκοπή Αρδαμερίου κάνει την εμφάνισή της τον 10ο αιώνα με το όνομα Ερκούλων και έδρα τα Έρκουλα, το σημερινό Αρδαμέρι Θεσσαλονίκης. Το 1638 η έδρα μεταφέρεται στη Γαλάτιστα και η επισκοπή λαμβάνει τον τίτλο «Αρδαμερίου και Γαλατίστης».
Το 1911 εξελέγη Επίσκοπος Αρδαμερίου ο Ιωακείμ Στρουμπής, ο οποίος πρωτοστάτησε στη διαφύλαξη της εθνικής και θρησκευτικής ταυτότητας των ελληνικών πληθυσμών απέναντι στη βουλγαρική και νεοτουρκική προπαγάνδα. Μάλιστα μετά το μαρτύριο του Μητροπολίτη Γρεβενών Αιμιλιανού Λαζαρίδη, που δολοφονήθηκε από αποσπάσματα Νεοτούρκων, ο Ιωακείμ οργάνωσε σε όλη την Επισκοπή Αρδαμερίου μνημόσυνα υπέρ αναπαύσεώς του και εράνους υπέρ της απροστάτευτης οικογένειας του εθνομάρτυρα Αιμιλιανού. Για τη συνολική του εθνική-αντιστασιακή του δράση ο Ιωακείμ εξαναγκάστηκε να απομακρυνθεί από την επισκοπή του το 1922.
Η επισκοπή Αρδαμερίου αναβιβάστηκε το 1924 σε Μητρόπολη. Το έτος 1934 ενώθηκε με τη Μητρόπολη Ιερισσού δημιουργώντας τη σημερινή Μητρόπολη Ιερισσού, Αγίου Όρους και Αρδαμερίου.
Επισκοπικός κατάλογος
Πρώτος επίσκοπος Ιερισσού αναφέρεται ο Άγιος Μακάριος, ο και κτήτορας της Ι.Μ. Κωνσταμονίτου Αγίου Όρους. Πρώτος γνωστός επίσκοπος Ερκούλων είναι ο Ιωάννης του 943 και τελευταίος ο Αρδαμερίου Καλλίνικος. Γνωστοί είναι και οι επίσκοποι που είχαν το αξίωμα κατά την έκρηξη της Επανάστασης. Και οι δύο ονομάζονταν Ιγνάτιος. Ο μεν Ιερισσού μαρτύρησε από τους Τούρκους το 1821 μετά την έκρηξη της Επανάστασης στη Χαλκιδική, ο δε Αρδαμερίου κήρυξε την Επανάσταση στη Γαλάτιστα.
Αρχιερατικές Περιφέρειες
1) Αρχιερατική Περιφέρεια Αρναίας και Σταγείρων - Χωριά
2) Αρχιερατική Περιφέρεια Ιερισσού και Ουρανουπόλεως - Χωριά
3) Αρχιερατική Περιφέρεια Αρδαμερίου και Γαλατίστης - Χωριά
4) Αρχιερατική Περιφέρεια Ζαγκλιβερίου και Περιχώρων - Χωριά
5) Αρχιερατική Περιφέρεια Απολλωνίας και Μαδύτου - Χωριά
6) Αρχιερατική Περιφέρεια Σταυρού και Ολυμπιάδος - Χωριά
7) Αρχιερατική Περιφέρεια Παλαιοχώρας και Ζερβοχωρίων - Χωριά
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιερά Μητρόπολις Ιερισσού, Αγίου Όρους και Αρδαμερίου Ιερισσου
Απολλωνία Κοίλης Συρίας
Η Απολλωνία ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Κοίλης Συρίας.
Η μοναδική αναφορά στην πόλη γίνεται από τον Στέφανο τον Βυζάντιο, χωρίς να προσθέτει τίποτε άλλο για αυτή την Απολλωνία. Όπως και να έχει τη διακρίνει από τη βορειότερη Απολλωνία, κοντά στην Απάμεια. Είναι πρόδηλο ότι ιδρύθηκε από τους Σελευκίδες και πολύ πιθανόν από τον Σέλευκο Α΄ που θεωρούσε τον Απόλλωνα ως πατέρα του.
Η σημερινή της τοποθεσία είναι άγνωστη.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Συρίας
Πάστρα Κεφαλονιάς
Το χωριό Πάστρα είναι χωριό στα νοτιοανατολικά της Κεφαλονιάς. Βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Αίνου σε υψόμετρο 150 μέτρων και ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 173 κατοίκους (απογραφή 2011). Η Πάστρα πήρε το όνομα της από την οικογένεια Πάστρα, η οποία ήταν η πρώτη οικογένεια που κατοίκησε στο χωριό και αποτελεί την πλειοψηφία των κατοίκων του.
Ιστορία
Σύμφωνα με τον Αντώνιο Μηλιαράκη ( Γεωγραφία Πολιτική Αρχαία και Νέα του Νομού Κεφαλονιας 1890) το χωριό Πάστρα και η περιοχή των δύο χωριών (Κρεμμύδι και Αϊ Γιώργης) γύρω του, καλείται Μπάλτα ( μετέπειτα Βάλτες), πήρε δε την ονομασία της από τα πολλά ρυάκια και τις πηγές που υπάρχουν εκεί. Το δε όνομα Μπάλτες είναι αλβανικό και δηλώνει αυτό ακριβώς, «κατάρρυτος τόπος». Οι Αλβανοί, οι οποίοι ήταν στρατιώτες, κατοίκησαν την περιοχή κατά τον 15ο αιώνα  όταν οι Ενετοί τους έδιναν γη στο «ξώμερο» για εγκατάσταση μαζί με τις οικογένειές τους. Ξώμερο – έξω μέρος, μακριά από την πρωτεύουσα. Το χωριό μετέπειτα το 1890 έως σήμερα, μετονομάστηκε Πάστρα. Μέχρι το 2010 ήταν πρωτεύουσα του δήμου Ελειού - Πρόννων.
Ιερός Ναός Παναγίας Γραβαλιώτισσας
Αποκαλείται και η «Παναγία με τα κρινάκια», καθώς οι ξεροί κρίνοι που τοποθετούνται στην εικόνα της Παναγίας ανθίζουν στις εορτή της για δεύτερη φορά μέσα στον χρόνο. Στο χωριό αυτό, λοιπόν, παρουσιάζεται κάθε χρόνο ένα θαύμα το οποίο συντελείτε κάθε Δεκαπενταύγουστο στην εκκλησία αυτή. Στο προαύλιο χώρο του ιερού ναού της «Παναγίας με τα κρινάκια», στα διάφορα παρτέρια που βρίσκονται σ' αυτό, οι γυναίκες του χωριού φυτεύουν βολβούς «παρθενόκρινων». Όταν φτάσει ο Μάης και αρχίζουν ν' ανθίζουν οι κρίνοι, τους κόβουν και τους τοποθετούν σε ανθοδέσμες μπροστά από την θαυματουργή εικόνα της Παναγίας και μετά το πέρας λίγων ημερών, αυτοί ξεραίνονται.Όταν έλθει η πρώτη Αυγούστου και ξεκινήσουν οι Παρακλήσεις στην Παναγία και μέχρι τις δεκαπέντε Αυγούστου, ήμερα κοιμήσεως της Θεοτόκου, ανθίζουν ξανά οι ξεραμένοι κρίνοι και μπουμπουκιάζουν. Μόλις τελειώσει η Θεία Λειτουργία της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, ο ιερέας τα μοιράζει σαν ευλογία σε όλους. Στο ναό βρίσκεται αποθησαυρισμένη η ιερή εικόνα της Παναγίας της «Γραβαλιωτίσσης» που βρέθηκε το έτος 1720. Το οικόπεδο που χτίστηκε η εκκλησία αυτή, ήταν δωρεά της οικογένειας Σαρλή.
Πολιτιστικός Σύλλογος Πάστρας Κεφαλλονιάς «το Παλιόκαστρο»
Ο πολιτιστικός σύλλογος Πάστρας ιδρύθηκε το 1985. Πήρε την ονομασία του, Παλιόκαστρο, από το μεσαιωνικό κάστρο της περιοχής που βρίσκεται ΒΑ του χωριού Πάστρα στο ομώνυμο βουνό. Σκοπός του συλλόγου είναι η ανάπτυξη του πολιτιστικού και μορφωτικού επιπέδου καθώς και η βελτίωση των κοινωνικών σχέσεων των κατοίκων της περιοχής και διατήρηση της πολιτιστικής κληρονομιάς μας. Μέσα από τις δράσεις του συλλόγου επιδιώκουμε να δώσουμε διεξόδους στην ζωή του χωριού, πέρα από τις συνηθισμένες, και τρόπους δημιουργικής εκμετάλλευσης του ελεύθερου χρόνου των κατοίκων. Στα πλαίσια αυτά δημιουργήθηκε το 1996 τμήμα εκμάθησης παραδοσιακών χορών και το 2000 τμήμα καντρίλιες. Το διοικητικό συμβούλιο είναι οκταμελές και εκλέγεται για τέσσερα χρόνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Κεφαλονιάς
259 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Νεάγκου Τζουβάρα
Ο Νεάγκου Μπουνέα Τζουβάρα (, 31 Αυγούστου 1916 – 25 Ιανουαρίου 2018) ήταν Ρουμάνος ιστορικός, δοκιμιογράφος, φιλόσοφος, δημοσιογράφος, μυθιστοριογράφος και διπλωμάτης.
Πρώτα χρόνια
Καταγόμενος από το Βουκουρέστι, καταγόταν από αριστοκρατική Αρομανική οικογένεια. Ο πατέρας του, ο Μαρσέλ, πτυχιούχος του πολυτεχνείου του Βερολίνου και αρχηγός των μηχανικών του στρατού της Ρουμανίας, πέθανε από ισπανική γρίπη το 1918. Η μητέρα του Τίνκα, με καταγωγή από τη βογιάρικη οικογένεια Γκραντιστεάνου (σύμφωνα με τον Τζουβάρα είχε σχέσεις με όλες τις βογιάρικες οικογένειες στη Βλαχία). Οι θείοι του Τρανταφίρ και Αλεξάντρου ήταν αξιόλογες προσωπικότητες. Ο Τζουβάρα γεννήθηκε κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ενώ ήταν βρέφος, μεταφέρθηκε σε καταφύγιο στο Ιάσιο μετά την κατάληψη της νότιας Ρουμανίας από τις Κεντρικές Δυνάμεις, και στη συνέχεια, μέσα από την Αυτοκρατορική Ρωσία, στο Βέλγιο (όπου ο Τρανταφίρ Τζουβάρα ήταν Πληρεξούσιος Υπουργός).
Παρακολούθησε το λύκειο στη Νίκαια της Γαλλίας, και αποφοίτησε στα Γράμματα (1937) και το Δίκαιο (1940) από το Πανεπιστήμιο του Παρισιού (η διατριβή του αναφέρθηκε στις αντισημιτική νομοθεσία που εγκρίθηκε από τις κυβερνήσεις του Βασιλιά Καρόλου Β΄ στη Ρουμανία). Ο Τζουβάρα αργότερα δήλωσε ότι, κατά το χρόνο, οι πολιτικές του συμπάθειες στράφηκαν προς τα δεξιά: έγινε υποστηρικτής του ρουμανικού φασιστικού κινήματος, της σιδηράς Φρουράς και πήρε μέρος στην εξέγερση εναντίον του Εντουάρ Νταλαντιέ τον Φεβρουάριο του 1934.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου επέστρεψε στη Ρουμανία, όπου παντρεύτηκε και γέννησε μια κόρη. Εντάχθηκε στις Ρουμανικές Ένοπλες Δυνάμεις και στη βάση Πλοέστι στη σιδηρά Φρουρά της Κυβέρνησης Εθνικών Λεγεωναρίων της Φρουράς.
Μετά την ίδρυση της δικτατορίας του Ιόν Αντονέσκου και την έναρξη της Επιχείρησης Μπαρμπαρόσα υπηρέτησε ως δόκιμος, πολέμησε στο Ανατολικό Μέτωπο, πολεμώντας στη Βεσσαραβία και την Υπερδνειστερία, πριν τραυματιστεί στο χέρι κατά τη διάρκεια της Μάχης της Οδησσού (1941). Δήλωσε ότι εγκατέλειψε το ενδιαφέρον του για την άκρα δεξιά, μετά από διάλογο με τον διπλωμάτη Βίκτορ Ραντουλέσκου-Πογκονεάνου το 1943, που τον έπεισε ότι πρέπει να γίνει "υποστηρικτής της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας".
Διπλωματική καριέρα
Στη συνέχεια, ο Τζουβάρα αποφάσισε να κάνει αίτηση για το διπλωματικό σώμα, κέρδισε το διαγωνισμό, και εστάλη από τον Υπουργό Εξωτερικών Μιχάι Αντονέσκου στη Σουηδία, την ίδια ημέρα που ο Ιόν Αντονέσκου ανατράπηκε από ένα πραξικόπημα και η Ρουμανία έφυγε από τις Δυνάμεις του Άξονα για να ενταχθεί στους Συμμάχους (23 Αυγούστου 1944). Σε αυτή την ικανότητα, είχε εντολή να επικοινωνούν με το ρουμάνο Πρέσβη στη Στοκχόλμη Φρεντερίκ Νανού, για να ζητήσει από την Σοβιετική εκπρόσωπο Αλεξάντρα Κολοντάι να μάθει εάν οι προηγούμενοι όροι που προχώρησαν από την Ιωσήφ Στάλιν, όσον αφορά την ειρήνη με τη Ρουμανία εξακολουθούν να ισχύουν (ο Νανού ήταν επίσης αυτός που είπε να μην ενημερώσει τους δυτικούς Συμμάχους για αυτές τις συνομιλίες).
Μιλώντας εκ των υστέρων, μίλησε κατά των ισχυρισμών του Νανού, σύμφωνα με τους οποίους ο Ιόν Αντονέσκου ήθελε να παραιτηθεί και να παραδώσει την εξουσία στον Μιχαήλ Α΄. Σύμφωνα με τον Τζουβάρα, η τελευταία Σοβιετική προσφορά για τον Αντονέσκου έγινε μόνο με μικρές παραχωρήσεις – το σύνολο της χώρας θα καταληφθεί από τον Κόκκινο Στρατό, με εξαίρεση μια τυχαία δυτική κομητεία (για να λειτουργήσει ως προσωρινό διοικητικό κέντρο) και 15 ημέρες δόθηκαν στην κυβέρνηση της Ρουμανίας για να υπογράψει εκεχειρία με τη Ναζιστική Γερμανία (Ο Τζουβάρα το θεώρησε ιδιαίτερα ρεαλιστικό, καθώς αυτό ενέπλεκε τη Γερμανία να εγκαταλείψει συνειδητά το ρουμανικό έδαφος υπέρ του εχθρού). Επιπλέον, ο Τζουβάρα ανέφερε, "ούτε εγώ ούτε ο Νανού οριστήκαμε για να υπογράψει οποιοδήποτε έγγραφο για να ξεκινήσει οποιαδήποτε ειρηνευτική διαδικασία".
Εξορία
Έχοντας εμπλακεί ερήμην σε μια σειρά από δίκες που εγκαινιάστηκαν στην αρχή της Κομμουνιστικής Ρουμανίας από την Υπόθεση Ταμαντάου, με την κατηγορία ότι είναι κατάσκοπος, αποφάσισε να παραμείνει στο εξωτερικό. Έφυγε για το Παρίσι και στη συνέχεια συμμετείχε στην υπεράσπιση των αντικομμουνιστικών πολιτικών και βοήθησε στη συσπείρωση των εξόριστων διανοουμένων. Εργάστηκε για λίγο στην Διεθνής Προσφυγική Οργάνωση. Ο Τζουβάρα συμμετείχε στο όργανο των Ρουμάνων εξόριστων, την Ρουμανική Εθνική Επιτροπή, και βοήθησε στην οργάνωση της Αμερικανικής βοήθειας προς την ρουμανική αντι-κομμουνιστική αντίσταση (οι περισσότεροι εκ των συμμετεχόντων συνελήφθησαν από τη Σεκουριτάτε). Ο ίδιος παραιτήθηκε από τη θέση του από το 1951, και στη συνέχεια εργάστηκε για το περιοδικό εξόριστων Casa Românească.
Το 1961 εγκαταστάθηκε στο Νίγηρα, όπου εργάστηκε στο Υπουργείο Εξωτερικών του Νίγηρα (το διετές συμβόλαιο του παρατασσόταν συνεχώς μέχρι το 1984). Ήταν καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Οικονομικής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Νιαμέι. Ο Τζουβάρα ήταν γνωστός του Προέδρου Αμανί Ντιορί και τον συνόδευσε στην Αντίς Αμπέμπα προκειμένου να παρακολουθήσουν την εναρκτήρια σύνοδο του Οργανισμού Αφρικανικής Ενότητας (1963). Έχοντας ήδη ξεκινήσει για περαιτέρω σπουδές στο αντικείμενο της Φιλοσοφίας στο Παρίσι, έλαβε υφηγεσία από το Πανεπιστήμιο του Παρισιού στην Φιλοσοφία της ιστορίας (με τη διατριβή Culture lois et historiques, καθοδηγούμενη από τον Ραϋμόν Αρόν). Αργότερα κέρδισε πτυχίο φιλολογίας από την INALCO.
Μετά το 1984 επέστρεψε στην Ευρώπη, συνεχίζοντας τις δραστηριότητές του με το Casa Românească και άλλα εξόριστα ρουμανικά πολιτιστικά ιδρύματα. Ο Τζουβάρα ήταν ενεργός παράγοντας για το Radio Free Europe, και μοίραζε τον χρόνο του ανάμεσα στο Παρίσι και το Μόναχο (ενίοτε ταξίδευε στον Καναδά και τις Ηνωμένες Πολιτείες).
Μετά το 1989
Ο Τζουβάρα επέστρεψε στη χώρα του σύντομα μετά την ρουμανική Επανάσταση του 1989. Μεταξύ του 1991 και 1998 ήταν αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Βουκουρεστίου. Κατά τη διάρκεια των αρχών της δεκαετίας του 1990, ήταν διακεκριμένος κριτικός των πολιτικών εξελίξεων στη χώρα και ειδικά της Μινεριάντ και της κυβέρνησης που ηγείτο το Εθνικό Μέτωπο Σωτηρίας.
Αργότερα εντάχθηκε στο Εθνικό Φιλελεύθερο Κόμμα, και εξέφρασε την ανησυχία του ότι ο Πρόεδρος της Ρουμανίας Τραϊάν Μπασέσκου θα ήταν σε θέση να ολοκληρώσει τις σχεδιαζόμενες μεταρρυθμίσεις μετά την προσχώρηση της Ρουμανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, καθώς και την πεποίθησή του ότι η πρώην Σεκουριτάτε ήταν ακόμα σε θέση ισχύος. Είχε συντηρητική στάση στις Ευρωπαϊκές υποθέσεις και ήταν κριτικός της πολυπολιτισμικότητας της Ευρώπης. Τον Αύγουστο του 2016, ο Τζουβάρα έκλεισε τα 100 και με την ευκαιρία έγινε Ιππότης του Τάγματος του Αστέρος της Ρουμανίας. Η τελευταία του δημόσια εμφάνιση ήταν στις 5 Δεκεμβρίου 2017, όταν σε συνέντευξή του εξέφρασε την θλίψη για τον θάνατο του Μιχαήλ της Ρουμανίας. Πέθανε από πνευμονία στο Βουκουρέστι στις 25 Ιανουαρίου 2018, σε ηλικία 101 ετών και 147 ημερών. Djuvara ήταν επέζησε από την κόρη του, την εγγονή της, και τις εγγονές του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Παρισιού Κατηγορία:Ρουμάνοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Ρουμάνοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Ρουμάνοι ευγενείς Κατηγορία:Ρουμάνοι δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Ρουμάνοι διπλωμάτες
Ράνα Νταζάνι
Η Ράνα Νταζάνι (رنا الدجاني) είναι Ιορδανή μοριακή βιολόγος και καθηγήτρια στο Χασεμιτικό Πανεπιστήμιο της Ζάρκα, στην Ιορδανία. Η Νταζάνι έχει αναγνωριστεί για το έργο της, τη βιολογική εξέλιξη και το Ισλάμ, με έμφαση στην γονιδίωμα-ευρεία έρευνα για τον διαβήτη, τον καρκίνο και τα βλαστικά κύτταρα, η οποία ήταν καταλυτική για τη θέσπιση των όρων του νόμου για τη χρήση η θεραπεία με βλαστοκύτταρα στην Ιορδανία, η οποία άνοιξε την πόρτα για τον κανονισμό στον Αραβικό και Ισλαμικό κόσμο.
Σπουδές και καριέρα
Η Νταζάνι έχει διδακτορικό στη μοριακή βιολογία από το Πανεπιστήμιο της Αϊόβα (2005). Έχει fellowship στο Radcliffe Institute for Advanced Study στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, και Eisenhower Fellowship. Ήταν υπότροφος του ιδρύματος Φούλμπραϊτ αποφοίτου, έχοντας λάβει δύο Fulbright awards. Έχει εργαστεί στο Yale ως επισκέπτρια καθηγητής στο Κέντρο βλαστοκυττάρων του Yale και επισκέπτρια ερευνήτρια και στο Πανεπιστήμιο του Cambridge και στο Κέντρο Θεραπείας με βλαστοκύτταρα της Ιορδανίας.
Τιμητικές διακρίσεις και βραβεία
Η Νταζάνι είναι συνήγορος για την επιστημονική εκπαίδευση των γυναικών, καθώς και για τη βιολογική θεωρία της εξέλιξης σε σχέση με το Ισλάμ. ίδρυσε και διηύθυνε το πρόγραμμα «Αγαπάμε την Ανάγνωση» που υποστηρίζει για την παιδεία για τα παιδιά σε 30 χώρες. Το πρόγραμμα Μας αρέσει να Διαβάζω, εκπαίδευσε 730 γυναίκες στις τεχνικές της αφήγησης και το 2017 κέρδισε το Βραβείο Αλφαβητισμού UNESCO King Sejong. Το αποτέλεσμα αυτό οδήγησε στην δημιουργία 330 βιβλιοθηκών σε όλη την Ιορδανία, εμπλουτίζοντας την παιδεία πάνω από 10.000 παιδιά, 60% των οποίων ήταν γυναίκες. Για αυτό της το έργο, έλαβε τις ακόλουθες διακρίσεις: το 2015 Star Award για την εκπαίδευση, το 2015, περιλήφθηκε στους 50 Πιο Ταλαντούχους Κοινωνικής Καινοτομίας στο Παγκόσμιο Συνέδριο CSR, το 2015 το OpenIDEO "Top Ιδέα" για παιδιά πρόσφυγες, το 2013 έλαβε το Λογοτεχνικό Βραβείο για τις Βέλτιστες Πρακτικές από τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου, το 2009 έλαβε το βραβείο Synergos κοινωνικούς φορείς καινοτομίας στον Αραβικό κόσμο.
Το 2010 η Νταζάνι έγινε μέλος του Clinton Global Initiative από το Ίδρυμα Κλίντον. Το 2014 η Νταζάνι κέρδισε ο WISE Qatar Award, και το 2014 το Μετάλλιο τιμής του Βασιλιά Χουσεΐν, το 2009 έλαβε το βραβείο του Ινστιτούτου Κέντρο Καρκίνου & Βιοτεχνολογίας Βασιλιάς Χουσεΐν. Τον Οκτώβριο του 2017, επιλέχθηκε από το Radcliffe Institute for Advanced Study ως fellow του Προγράμματος Υποτροφιών Radcliffe Institute στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ.
Αγία Αικατερίνη Αττικής
Η Αγία Αικατερίνη είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Νέων Παλατίων, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ωρωπίων, του δήμου Ωρωπού, της περιφερειακής ενότητας Ανατολικής Αττικής, στην περιφέρεια Αττικής, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.
Γεωγραφία
Η Αγία Αικατερίνη είναι πεδινός οικισμός στο βόρειο τμήμα του νομού Αττικής. Βρίσκεται σε μικρή απόσταση από τον Νότιο Ευβοϊκό Κόλπο, νότια από το Χαλκούτσι και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 65. Απέχει περίπου 54 χλμ. Β. του κέντρου της Αθήνας.
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί του νομού Αττικής
Τάσος Νερούτσος
Ο Τάσος Νερούτσος (1826-1892) ήταν Έλληνας λόγιος του 19ου αιώνα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1826 στην Αθήνα και ήταν απόγονος ενετικής οικογένειας που εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα κατά τον Μεσαίωνα, ενώ η μητέρα του ήταν αρβανίτικης καταγωγής. Μετά την ελληνική επανάσταση πήγε στο Μόναχο με υποτροφία του βασιλιά της Βαυαρίας Λουδοβίκου. Εκεί αναγορεύτηκε διδάκτωρ της φιλοσοφίας το 1845. Συνέχισε τις σπουδές του και αποφοίτησε με δίπλωμα ιατρικής. Πήγε στην Αλεξάνδρεια το 1851 και εξάσκησε το επάγγελμα του ιατρού με μεγάλη επιτυχία. Εκτός από την ιατρική ασχολήθηκε με την αρχαιολογία. Στην Αίγυπτο μελέτησε τα ιερογλυφικά και δημοσίευσε διάφορες μονογραφίες και σε περιοδικά. Εξέδωσε πόρισμα περί της τοπογραφίας της αρχαίας Αλεξάνδρειας. Δημοσίευσε επίσης διατριβή περί του ελληνισμού της Σικελίας, καθώς και περί των λεόντων της Βενετίας και του Πειραιά. Κυρίως όμως δημοσίευσε περί των μεσαιωνικών συγγραφέων. Επίσης ως γνώστης των αρβανίτικων συνέδραμε τον Γερμανό φιλόλογο και αλβανολόγο Γκούσταφ Μάγερ στις έρευνές του. Επιπλέον είναι ο συγγραφέας ενός ημιτελούς αρβανιτογερμανικού λεξικού το οποίο δημοσιεύθηκε από τον Μάγερ και αποτιμάται από τον Τ. Γιοχάλα ως χρήσιμο για τη γνώση γύρω από τα αρβανίτικα της Αττικής των τελών του 19ου αιώνα.
Αρρώστησε από ποδάγρα και απεβίωσε στις 10 Αυγούστου 1892 στο Ράμλιο.
Βιβλιογραφία
Chrysikopoulos, V. (2013), « A l’aube de l’égyptologie hellénique et de la constitution des collections égyptiennes: Des nouvelles découvertes sur Giovanni d’Anastasi et Tassos Neroutsos » (« At the dawn of Hellenic Egyptology and of the constitution of Egyptian collection: New discoveries on Giovanni d’Anastasi and Tassos Neroutsos»), in Kousoulis, P. and Lazaridis, N. Proceedings of the Tenth International Congress of Egyptologists, Leuven: Peeters [In press].
Chrysikopoulos, V. (2011), « La réception de l’Egypte ancienne dans la Grèce du XIXe siècle : Egyptologues avertis, voyageurs passionnes et gout oriental » (« The reception of ancient Egypt in Greece in the 19th century: Aware Egyptologists, passionate voyagers and oriental taste»), in Francis, J.E. and Harrison, G. W. M. (eds.), Life and Death in Ancient Egypt. The Diniacopoulos Collection, Montréal : Concordia University, 18-27.
Chrysikopoulos, V. (2008), « Contribution à l’étude de l’histoire d’égyptologie : Tassos Neroutsos et la genèse de l’égyptologie en Grèce. Nikolaos Boufidis et la collection d’antiquités égyptiennes du musée national d’Athènes » (« Contribution to the study of the history of Egyptology : Tassos Neroutsos and the birth of Egyptology in Greece. Nikolaos Boufidis and the collection of Egyptian antiquities in the National Archaeological Museum»), Hommages Jean Claude Goyon, Cairo: IFAO (BiÉtud)143, 87-98.
Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Αιγυπτιολόγοι Κατηγορία:Αρβανίτες
Αυτοκινητόδρομος 5 (Κύπρος)
Ο Αυτοκινητόδρομος Α5 (ή Αυτοκινητόδρομος Λάρνακας - Λεμεσού) είναι ένας αυτοκινητόδρομος στο νησί της Κύπρου ο οποίος συνδέει τον αυτοκινητόδρομο Α1 στην Κοφίνου με τον αυτοκινητόδρομο Α3 στην Λάρνακα. Είναι 19 χιλιόμετρα και σε όλο το μήκος του αποτελείται από 2 λωρίδες κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση (και ΛΕΑ). Ο άξονας ολοκληρώθηκε το 1996 και αποτελεί τον τρίτο αυτοκινητόδρομο που κατασκευάστηκε στο νησί. Σε όλη τη διαδρομή είναι παράλληλος με τον κύριο δρόμο Β5.
Πηγές
Κατηγορία:Αυτοκινητόδρομοι και δρόμοι της Κύπρου Κατηγορία:Αυτοκινητόδρομοι της Κύπρου
Πόλεμοι των Χουσιτών
Εμφάνιση
Κατά τον 15ο αιώνα, εμφανίστηκε στην Κεντρική Ευρώπη το κίνημα των Χουσιτών ή Ουσσιτών, των οπαδών του μεταρρυθμιστή Γιαν Χους. Οι Χουσίτες ενδιαφέρθηκαν για κοινωνικά ζητήματα και ενίσχυσαν την τσεχική εθνική συνείδηση.Πέτυχαν σημαντικές νίκες εναντίον των αυτοκρατορικών σταυροφόρων της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, κάτι που αποδίδεται στο θρησκευτικό τους ζήλο και την ηγετική φυσιογνωμία του Χους.
Διαχωρισμός
Χωρίστηκαν σε δυο στρατόπεδα: τους μετριοπαθείς ουτρακιστές και τους ριζοσπάστες θαβωρίτες.
Σύμβολο των ουτρακιστών ήταν το άγιο Δισκοπότηρο. Το όνομά τους προέρχεται από τη λατινική φράση "sub utraque specie", που σημαίνει "και στα δυο είδη". Η Θεία Κοινωνία και το αντίδωρο φυλάσσονταν μόνο για τον κλήρο. Πράγματι, η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία για να κάνει οικονομία στον οίνο τον είχε καταργήσει για τον λαό (ακόμη και σήμερα τον χρησιμοποιεί στην κοινωνία μόνον για τους ιερείς). Στον λαό έδιδε μόνον άρτο ισχυριζόμενη ότι η μία ουσία περιελάμβανε και την άλλη.
Το χουσιτικό κίνημα ριζοσπαστικοποιήθηκε γρήγορα και πέρασε στα χέρια των συντεχνιών, ενώ ο ρόλος των κατώτερων στρωμάτων του πληθυσμού και η αυξημένη μαχητικότητα των χωρικών έδωσαν την ηγεμονία στους θαβωρίτες, την πιο δυναμική τάση του κινήματος. Οι θαβωρίτες πήραν το όνομά τους από τον οικισμό τους, Τάμπορ, όπου ζούσαν εφαρμόζοντας κοινοκτημοσύνη. Κέρδισαν στρατιωτικές νίκες και η επίδραση τους εξαπλώθηκε στη Γερμανία, τη Γαλλία και την Ισπανία. Το 1434 ο στρατός των θαβωριτών νικήθηκε κατά κράτος στη μάχη του Λίπανι από τους συντηρητικούς Χουσίτες και το 1452 καταλήφθηκε και η ίδια η πόλη Θαβώρ, ενώ βασιλιάς έγινε ο μετριοπαθής χουσίτης Γεώργιος του Ποντιέμπραντι ή Ποντέμπραντι.
Το 1420, με αρχηγό τον Γιαν Ζίζκα, οι Χουσίτες κερδίζουν τη μάχη του Βίτκοβ και τη μάχη του Βίσεχραντ.
Αξιομνημόνευτο γεγονός είναι οι επανειλημμένες επαφές Τσέχων Ουσιτών με Έλληνες (Βυζαντινούς) θεολόγους, με αποκορύφωμα επιστολή υπογεγραμμένη από τον Πατριάρχη Γεννάδιο Σχολάριο και άλλους επιφανείς κληρικούς της Κωνσταντινούπολης (1452) σε υποστήριξη των Τσέχων Ουσιτών έναντι της Ρώμης (η επιστολή αυτή εκτίθεται στο Εθνικό Μουσείο). Τσέχοι Ουσίτες ήθελαν τον Έλληνα Ιάκωβο Παλαιολόγο να εκλεγεί ως Αρχιεπίσκοπος Πράγας. Ο τελευταίος, μοναχός, φιλόλογος και θρησκευτικός μεταρρυθμιστής από τη Χίο, καταδιωκόμενος από την Ιερά Εξέταση, κατέφυγε στην Αυλή του Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Φερδιναρδου Α’, ο οποίος είχε την έδρα του τότε στην Πράγα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Βοημίας Κατηγορία:Θρησκευτική ιστορία
Κοίλι Εύβοιας
Το Κοίλι είναι χωριό που βρίσκεται στον Δήμο Κύμης - Αλιβερίου, στην κεντρική Εύβοια. Τα πιο κοντινά χωριά σε αυτό είναι το Μονόδρυο και η Βρύση. Απέχει 8 χλμ από την παραλία του Στομίου και 12 χλμ από την Κύμη. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο οικισμός έχει πληθυσμό 95 κατοίκους. Στο παρελθόν το χωριό έσφυζε από ζωή, όμως οι κοινωνικοοικονομικές αλλαγές των τελευταίων ετών οδήγησαν τους πιο νέους στα μεγάλα αστικά κέντρα, όπως η Αθήνα.
Πιο συγκεκριμένα, το χωριό βρίσκεται κτισμένο στους πρόποδες λόφου και στη γύρω περιοχή υπάρχουν βουνά από την μία πλευρά και κοιλάδα από την άλλη. Σε κοντινή απόσταση βρίσκεται το μεγαλύτερο ποτάμι της περιοχής, ο Μανικιάτης.
Στην κεντρική πλατεία του χωριού βρίσκονται τα ερείπια ενός ενετικού πύργου που ήταν χτισμένος εκεί. Με τις πέτρες του χτίστηκε η εκκλησία του χωριού, ο Άγιος Νικόλαος. Παρόλο το μικρό μέγεθος του χωριού, έχει 4 εκκλησίες.
Ηλιογράφος
thumb|right|250px|Ηλιογράφος Campbell-Stokes Ο Ηλιογράφος ανήκει στα επίγεια Μετεωρολογικά όργανα και πρόκειται για αυτόνομο όργανο που μετρά την ημερήσια ηλιοφάνεια, δηλαδή πόσες ώρες οι ακτίνες του ηλιακού φωτός δεν εμποδίζονταν από σύννεφα στη διάρκεια μιας ημέρας.
Κοίλι Εύβοιας
Το Κοίλι, είναι ένα χωριό αρκετά πλούσιο και οι κάτοικοί του κατέχουν το μεγαλύτερο ποσοστό γης στις γύρω εκτάσεις. Έχει πλέον αναπτυχθεί και σχεδόν ενωθεί με το διπλανό χωριό, το Μονόδρι. Ο αριθμός των σπιτιών ξεπερνά κατά πολύ τους μόνιμους κατοίκους, επειδή πολλοί ψάχνοντας για ένα ήσυχο θέρετρο με ωραίο περιβάλλον, οδηγούνται στην επαρχία, την οποία επισκέπτονται κατά τις γιορτές και το καλοκαίρι.
Ηλιογράφος
Περισσότερο διαδεδομένοι σε χρήση ηλιογράφοι είναι του Campell Stokes και του Marvin τα ονόματα των οποίων και φέρουν.
Κοίλι Εύβοιας
Για τους επισκέπτες αξίζει να δουν τα γραφικά στενά του χωριού και τα ερείπια του πύργου στην κεντρική πλατεία. Επίσης, το μνημείο του άγνωστου στρατιώτη και το απομονωμένο εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία, το οποίο βρίσκεται στο βουνό.
Ηλιογράφος
Ηλιογράφος Cambell
Ο ηλιογράφος Cambell ή Cambell-Stokes αποτελείται από μια γυάλινη σφαίρα που φέρεται επί μεταλλικού στελέχους σε μεταλλική βάση. Η σφαίρα αυτή από το πίσω μέρος και σε μικρή απόσταση σχεδόν περιβάλλεται από μια ομόκεντρη σφαιρική ζώνη σε μορφή ζωδιακού που μπροστά όμως παραμένει ανοικτή. Στο εσωτερικό αυτής της σφαιρικής ζώνης τοποθετείται ειδική χάρτινη ταινία συνήθως χρώματος ανοικτού γαλάζιου.
Αγγλική ορολογία: Προσοχή
Η λέξη "Heliograph" στα αγγλικά χρησιμοποιείται και για σύστημα επικοινωνίας με καθρέφτες, ενώ ο ηλιογράφος που περιγράφουμε εδώ ονομάζεται "Sunshine recorder" (καταγραφέας ηλιοφάνειας).
Κατηγορία:Μετεωρολογικά όργανα
Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα
Βιογραφία
Ο Χαϊρεντίν γεννήθηκε στον Παλαιόκηπο Γέρας στη Λέσβο. Ο πατέρας του ήταν εξισλαμισμένος Αλβανός σπαχής ονόματι Γιακούμπ και η μητέρα του Ελληνίδα χριστιανή από τη Λέσβο, ονόματι Κατερίνα. Αρκετοί ιστορικοί θεωρούν πιθανό ότι και ο πατέρας του ήταν Έλληνας γενίτσαρος και καταγόταν από τα Γιαννιτσά.
Ο Μπαρμπαρόσα θεωρείται ο κατεξοχήν οργανωτής του οθωμανικού στόλου, στον οποίο κατείχε τον βαθμό του ναυάρχου. Αργότερα έγινε σουλτάνος του Αλγερίου και τελικά μπεηλέρμπεης (Αρχιμπέης) του Αιγαίου, ένα από τα μεγαλύτερα οθωμανικά αξιώματα. Κατά τη διάρκεια των κατακτητικών και αρπακτικών επιδρομών του ο Μπαρμπαρόσα έστειλε τους Τούρκους και Αλγερινούς πειρατές του εναντίον πολλών νησιών του Αιγαίου, ειδικά στις Κυκλάδες καθώς και στα Κύθηρα, στην περιοχή του Τσιρίγου. Αυτό που επακολούθησε ήταν η ερήμωση του νησιού. Λέγεται ότι σκοτώθηκαν 7.000 άμαχοι και οι υπόλοιποι πουλήθηκαν ως σκλάβοι, ενώ εκείνοι που κατόρθωσαν να διαφύγουν, κρύφτηκαν στα βουνά ή πέρασαν στην Πελοπόννησο. Ακόμα και σήμερα στην πρωτεύουσα του νησιού τον Άγιο Δημήτριο, γνωστή έως Παλαιοχώρα, είναι διακριτά τα ίχνη της ερήμωσης από εκείνη την πειρατική λαίλαπα.
Άνοδος και πτώση της πειρατείας (1400-1830)
Η διάλυση του Χαλιφάτου των Αλμοαδών δημιούργησε κενό εξουσίας, το οποίο προκάλεσε την άνοδο της πειρατείας στην περιοχή που έγινε αργότερα γνωστή ως Ακτή της Μπαρμπαριάς, ονομασία που προέρχεται από το λαό των Βερβέρων. Οι παράκτιες πόλεις μίσθωναν κουρσάρους να λεηλατούν εμπορικά πλοία, ενόψει του έντονου εμπορικού ανταγωνισμού των θαλασσών.
Η βορειοαφρικανική πειρατεία ώθησε τους Ισπανούς να καταλάβουν και να αποκλείσουν πολλά λιμάνια-ορμητήρια των πειρατών, συμπεριλαμβανομένου του Αλγερίου, που υποχρεώθηκε να πληρώνει φόρους. Τούτη η χριστιανική κατοχή των βορειοαφρικανικών λιμανιών ώθησε τους μουσουλμάνους να ζητήσουν βοήθεια από τον Οθωμανό χαλίφη. Ανταποκρινόμενος ο χαλίφης, έστειλε στόλο που εκδίωξε τους Ισπανούς από τα περισσότερα λιμάνια των αφρικανικών ακτών.
Το 1518 ο Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα έγινε επίσημος αντιπρόσωπος του Οθωμανού σουλτάνου στην Αλγερία και οι Αλγερινοί κουρσάροι κυριάρχησαν στη Μεσόγειο υπό την οθωμανική δικαιοδοσία, επί μακρό χρονικό διάστημα. Μόνο στα τέλη του 18ου αιώνα κατόρθωσαν να αντιπαρατεθούν οι Ευρωπαίοι στους πειρατές της Μπαρμπαριάς με ανώτερη ναυτική δύναμη και πυροβολικό. Το 1815 μια ναυτική μοίρα από τις Ηνωμένες Πολιτείες υπό τον πλοίαρχο Στίβεν Ντικάτουρ επιτέθηκε στο Αλγέρι και εξανάγκασε τον κυβερνήτη του να υπογράψει συνθήκη, σύμφωνα με την οποία τα πλοία των Ηνωμένων Πολιτειών εξαιρούνταν των πειρατικών επιθέσεων.
Οι αδελφοί Μπαρμπαρόσα
Από τους δύο αδελφούς Μπαρμπαρόσα ο μεγαλύτερος, ο Ορούτς, ήταν ο ο πρώτος που ακολούθησε τον δρόμο της πειρατείας, γινόμενος μέλος σε μια κουρσάρικη γαλέρα που είχε ως βάση της το νησί της Λέσβου, κρησφύγετο για τους Έλληνες και μουσουλμάνους πειρατές. Αιχμαλωτίστηκε από τους Ιππότες της Ρόδου και υποχρεώθηκε να υπηρετεί ως σκλάβος, μέχρις ότου τον αγόρασε ένας Αιγύπτιος εμίρης. Τα αδέλφια ξανάσμιξαν στην Αλεξάνδρεια και με τη βοήθεια του εμίρη αποδείχθηκαν επιτυχημένοι επιδρομείς.
Οι δύο μετέφεραν τις επιχειρήσεις τους στη δυτική Μεσόγειο το 1505 και επανεγκατεστάθηκαν στη νήσο Ντζέρμπα, στην Τυνησία. Από εκεί ασκούσαν πειρατεία ενάντια στα χριστιανικά έθνη, συλλαμβάνοντας παπικές γαλέρες, ισπανικά πολεμικά πλοία και εμπορικά. Κατόπιν, εξαιτίας μιας διαφωνίας τους με τον Μπέη της Τυνησίας, αναγκάστηκαν να αλλάξουν ορμητήριο, τραβώντας για το Ντζιντζελί, κοντά στο Αλγέρι, το 1511.
Το 1512 ο Ορούτς έχασε το ένα του χέρι σε μια προσπάθεια να καταλάβει ένα ισπανικό οχυρό στη βορειοαφρικανική ακτή, ενώ νικήθηκε πάλι μετά από δύο χρόνια. Από τότε σημειώθηκε αλλαγή στη δραστηριότητα των δύο αδελφών. Οι επιθέσεις τους εστιάζονταν όλο και περισσότερο στον ισπανικό στόλο και στις παράκτιες εγκαταστάσεις του. Όταν ο σουλτάνος του Αλγερίου απέτυχε να ανταποκριθεί κατάλληλα στην ισπανική απειλή το 1516, ο Ορούτς τού επιτέθηκε με μια κουρσαρική δύναμη και αφού τον σκότωσε, αυτοανακηρύχθηκε σουλτάνος.
Το 1518 οι μάχες με τους Ισπανούς εντάθηκαν. Σε μια επίθεση εναντίον των ισπανικών εγκαταστάσεων στο Οράν, ο Ορούτς δέχθηκε αιφνιδιαστική επίθεση και αναγκάστηκε να κλειστεί στην αλγερινή πόλη Τλέμτσεν. Προσπαθώντας να διασπάσει τον κλοιό σκοτώθηκε.
Ο Χαϊρεντίν, το Δώρο του Θεού, συμμάχησε με τους Οθωμανούς και ονομάστηκε επίσημα σουλτάνος του Αλγερίου. Συνέχισε τις επιθέσεις του ενάντια στα ισπανικά εμπορικά. Το 1535 έχασε την Τυνησία αλλά κατέλαβε τη Μαγιόρκα και τη Νίκαια, νικώντας παράλληλα τον χριστιανικό στόλο που απειλούσε την ανατολική Μεσόγειο. Πέθανε το 1547, εμφανώς ευνοούμενος της Υψηλής Πύλης και επιτυχημένος ναύαρχος, αφού ονομάστηκε μπεϊλέρμπεης, δηλαδή γενικός διοικητής των οθωμανικών ναυτικών δυνάμεων.
Χαρακτηρισμός
Η περιγραφή του Μπαρμπαρόσα μάς έρχεται από τον καπετάνιο Μουχλίς Εργκίν του Τουρκικού Ναυτικού Μουσείου (Άγκυρα, Δεκέμβριος 1998). Ο Μπαρμπαρόσα ήταν έξυπνο, φωτεινό μυαλό, με τάσεις παρωδίας, και είχε εντυπωσιακό τρόπο ομιλίας. Ήταν ευέλικτο μυαλό στη ναυτική δράση και αγαπούσε τους υφισταμένους του, φρόντιζε δε να τους εκπαιδεύει καλά. Κάποτε είχε πει για τον μαθητή του Τουργκούτ ότι «ο Τουργκούτ είναι καλύτερος από μένα». Πολλοί από τους μαθητές του έγιναν διοικητές ναυτικών μονάδων αργότερα. Είχε το χάρισμα να λέει ανέκδοτα. Σωματικά ο Μπαρμπαρόσα είχε σκούρα όψη, μέσο ύψος και ήταν ευτραφής. Τα μαλλιά, γένια, τρίχες φρυδιών και βλεφαρίδων ήταν πλούσια, αρκετά κόκκινα και τα φρύδια του ενωμένα. Η κόρη του ναύαρχου Τουργκούτ Ρέις ήταν παντρεμένη με τον γιο του. Σύμφωνα με τις πληροφορίες αυτές μπορούμε να υποθέσουμε πως ήταν παντρεμένος, αλλά δεν υπάρχει καμία πηγή που να αναφέρει τα πραγματικά στοιχεία. Μιλούσε πέντε κύριες γλώσσες της Μεσογείου, την ελληνική, την αραβική, την ισπανική, την ιταλική και τη γαλλική. Αγαπούσε τη μουσική. Έγινε διάσημος στην ιστορία χάρις στη νίκη του στη Ναυμαχία της Πρέβεζας το 1538, όπου νίκησε τη χριστιανική εξαεθνή αρμάδα υπό τον Γενοβέζο ναύαρχο Αντρέα Ντόρια. Το μαυσωλείο του βρίσκεται στο Ναυτικό Μουσείο της Κωνσταντινούπολης, όπως και πίνακας ζωγραφικής από την προαναφερθείσα ναυμαχία. Το άγαλμά του δεσπόζει στην πλατεία δίπλα στο ναυτικό μουσείο, στο πίσω μέρος του οποίου υπάρχει χαραγμένο ποίημα προς τιμήν του. Επίσης πορτραίτο του τού 16ου αιώνα βρίσκεται στο Μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βερβερίνοι πειρατές Κατηγορία:Κουρσάροι Κατηγορία:Οθωμανοί ελληνικής καταγωγής Κατηγορία:Οθωμανοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Σουλεϊμάν Α΄ ο Μεγαλοπρεπής
Σεχραζάτ (συνθέτης)
Η Σεχραζάτ Σοϊλεμέζογλου (Τουρκική γλώσσα: Şehrazat Kemâlî Söylemezoğlu) είναι τραγουδίστρια και τραγουδοποιός γεννημένη στη Τουρκία. Το πραγματικό της όνομα είναι Σεχραζάντ Κεμάλή Σοϊλεμέζογλου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τούρκοι τραγουδιστές
Απολλωνία Μεσοποταμίας
Η Απολλωνία ήταν αρχαία ελληνική πόλη στην Μεσοποταμία.
Την πόλη αναφέρει ο Στέφανος ο Βυζάντιος στα Εθνικά του. Πλην της πόλεως δεν διευκρινίζει ούτε σε πιο ακριβώς μέρος της Μεσοποταμίας κτίστηκε, ούτε και τον ιδρυτή της. Πάντως τη διακρίνει από την άλλη Απολλωνία που βρισκόταν στην Ασσυρία. Πολύ πιθανόν και η Απολλωνία αυτή να υπήρξε σελευκιδική αποικία και μάλιστα του Σελεύκου του Νικάτορος, ο οποίος παρουσίαζε τον Απόλλωνα ως πατέρα του.
Άγνωστη η σημερινή της τοποθεσία.
Στοίχιση ακολουθιών
Η στοίχιση ακολουθιών (sequence alignment), είναι μια διαδικασία κατά την οποία δύο ακολουθίες ή αλλιώς συμβολοσειρές τοποθετούνται η μία κάτω από την άλλη, με τέτοιον τρόπο που τα κοινά τους σύμβολα να είναι τοποθετημένοι στην ίδια θέση. Σκοπός είναι να βρεθεί η «βέλτιστη στοίχιση», δηλαδή η στοίχιση στην οποία οι δύο ακολουθίες ταιριάζουν περισσότερο μεταξύ τους. Η διαδικασία αυτή χρησιμοποιείται ιδιαίτερα στη βιοπληροφορική (bioinformatics), όπου ως ακολουθίες χρησιμοποιούνται τμήματα DNA, RNA ή πρωτεΐνών.
Η διαδικασία της στοίχισης, όταν συμβαίνει σε συμβολοσειρές μεγάλου μήκους (όπως αυτές που προκύπτουν από τα βιολογικά δεδομένα) είναι μια σχετικά δύσκολη διαδικασία. Στην πράξη χρησιμοποιείται πληθώρα αλγορίθμων, οι περισσότεροι από τους οποίους χρησιμοποιούν την φιλοσοφία του δυναμικού προγραμματισμού (dynamic programming).
Σκοπός στοίχισης ακολουθιών
Η στοίχιση ακολουθιών χρησιμοποιείται στο πεδίο της βιοπληροφορικής για την εύρεση ομοιοτήτων μεταξύ βιολογικών ακολουθιών (DNA, RNA, πρωτεΐνες...), μια εργασία πολύ συχνή και με ιδιαίτερη σημασία. Η σημασία της πηγάζει από το γεγονός ότι οι ομοιότητες αυτές υποδηλώνουν συνήθως κάποια βιολογική συσχέτιση, πράγμα που οδηγεί σε καλύτερη κατανόηση των διαφόρων βιολογικών μηχανισμών.
Κανόνες στοίχισης ακολουθιών
Ο βασικός κανόνας της στοίχισης ακολουθιών είναι η τοποθέτηση των δύο (υπό εξέταση) ακολουθιών με τέτοιον τρόπο την μία κάτω από την άλλη, ώστε να ταιριάζουν όσο το δυνατόν περισσότερο. Από αυτό φαίνεται ότι μπορεί κάποια από τα σύμβολα των ακολουθιών να μην ταιριάζουν μετά τη στοίχιση. Το τι γίνεται τότε έχει να κάνει με τον τρόπο με τον οποίο μετράται το "ταίριασμα". Συνήθως γίνεται προσπάθεια να στοιχιστούν οι ακολουθίες με τέτοιον τρόπο, ώστε να μεγιστοποιηθεί κάποιο σκορ. Κάθε ζεύγος συμβόλων που ταιριάζουν μεταξύ τους παίρνει κάποιο θετικό σκορ (π.χ. +1), ενώ κάθε ζεύγος που αποτυγχάνει να ταιριάξει παίρνει κάποιο αρνητικό σκορ (π.χ. -1). Αν επιτρέπεται να εισαχθούν κενοί χαρακτήρες για αποφυγή αποτυχίας σε ένα σημείο, τότε κάθε κενό "κοστολογείται" και αυτό με αρνητικό σκορ (π.χ. -1). Δύο κενά δεν γίνεται να ταιριάζουν μεταξύ τους. Αθροίζοντας όλα τα επιμέρους σκορ υπολογίζεται το συνολικό σκορ της στοίχισης.
Είδη στοίχισης ακολουθιών
Υπάρχουν δύο είδη στοίχισης, η ολική στοίχιση (global alignment) και η τοπική στοίχιση (local alignment), οι οποίες χρησιμοποιούνται ανάλογα με τον τύπο του προβλήματος που αντιμετωπίζεται.
Ολική στοίχιση ακολουθιών
Κατά την ολική στοίχιση ακολουθιών (global sequence alignment) γίνεται προσπάθεια να στοιχιστεί κάθε σύμβολο κάθε ακολουθίας. Οι δύο ακολουθίες στοιχίζονται σε ολόκληρο το μήκος τους με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Κάθε σύμβολο κάθε ακολουθίας, λοιπόν, αντιστοιχίζεται σε ένα σύμβολο της άλλης ή σε ένα κενό. Ένας γνωστός αλγόριθμος για ολική στοίχιση ακολουθιών είναι ο αλγόριθμος Needleman-Wunsch.
Τοπική στοίχιση ακολουθιών
Κατά την τοπική στοίχιση ακολουθιών (local sequence alignment) γίνεται η καλύτερη δυνατή στοίχιση μεταξύ τμημάτων των δύο ακολουθιών. Δηλαδή επιτρέπεται κάποια κομμάτια που «χαλούν» τη στοίχιση να μείνουν εκτός. Ένα παράδειγμα που χρησιμοποιείται συχνά είναι ότι μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την τοπική στοίχιση ακολουθιών προκειμένου να βρούμε τις προτάσεις δύο κειμένων, οι οποίες παρουσιάζουν την περισσότερη ομοιότητα. Ένας γνωστός αλγόριθμος για τοπική στοίχιση ακολουθιών είναι ο αλγόριθμος Smith-Waterman.
Κατηγορία:Ακολουθίες Κατηγορία:Βιοπληροφορική
Παναθηναϊκός (ποδόσφαιρο γυναικών)
Το τμήμα ποδοσφαίρου γυναικών του Παναθηναϊκού Αθλητικού Ομίλου ιδρύθηκε το 1980 και λειτούργησε έως το 1982. Στη σύντομη παρουσία του ανέδειξε τις αθλήτριες που πρωταγωνίστησαν τα επόμενα χρόνια, τα οποία υπήρξαν καθοριστικά για την εξέλιξη του γυναικείου ποδοσφαίρου στην Ελλάδα. Στις 30 Ιουνίου 2021 ανακοινώθηκε επίσημα η επανενεργοποίηση του τμήματος.
Ιστορία
Το γυναικείο τμήμα ποδοσφαίρου του Παναθηναϊκού Αθλητικού Ομίλου ήταν από τα πρώτα που δημιουργήθηκαν στην Ελλάδα. Ιδρύθηκε το 1980 υπό την ευθύνη της ΠΑΕ Παναθηναϊκός. Η επιλογή του έμψυχου δυναμικού έγινε μέσα από 200 περίπου νεαρές αθλήτριες.
Την τεχνική ηγεσία της ομάδας ανέλαβαν κατά σειρά οι Σπήλιος Ζαχαρόπουλος, Γκομέζ Ντε Φαρία και Τάκης Οικονομόπουλος. Το τμήμα λειτούργησε από το 1980 έως το 1982 και η δραστηριότητα της ομάδας περιορίστηκε σε φιλικούς αγώνες με άλλες γυναικείες ομάδες αλλά και με ανδρικές. Οι πιο ταλαντούχες αθλήτριες του Παναθηναϊκού ήταν η επιθετικός Γεωργία Τζανή, που ο προπονητής Γκομέζ Ντε Φαρία αποκαλούσε "λευκό Πελέ", και η στόπερ Φωτεινή Καραδήμα που την αποκαλούσαν και ως "Νοβοσέλατς". Αρχηγός της ομάδας υπήρξε η Άννα Κωτσοπούλου.
Η απουσία εγχώριου πρωταθλήματος, το οποίο ξεκίνησε από το 1987, ή άλλων ανταγωνιστικών διοργανώσεων ήταν καταδικαστική για το τμήμα που διέθετε αθλήτριες με αξιοσημείωτες δυνατότητες. Το 1982 το τμήμα έπαψε να υφίσταται, όμως οι αθλήτριες του Παναθηναϊκού συνέχισαν να αγωνίζονται μαζί καθώς ίδρυσαν αμέσως τη Δόξα Αθηνών (αργότερα μετονομάστηκε σε Δόξα Πειραιά), με την οποία κατέκτησαν 4 πρωταθλήματα σε 5 χρόνια, χάνοντας ένα μόνο σε αγώνα μπαράζ.
Επανίδρυση
Από το καλοκαίρι του 2021 το τμήμα επαναδραστηριοποιήθηκε υπό την αιγίδα του Ερασιτέχνη Παναθηναϊκού, ξεκινώντας από τη Γ' κατηγορία για τη σεζόν 2021–22. Το Φεβρουάριο του 2022 κατέκτησε τον πρώτο ανεπίσημό του τίτλο σε τουρνουά της Λαμίας. Το 2022 κατέκτησε και το Τουρνουά της Ζακύνθου.
Στις 12 Μαρτίου 2022, με την ευρεία νίκη του επί του Α.Ο. Μελισσίων με 8–0, το τμήμα εξασφάλισε και μαθηματικά την άνοδό του στη Β' κατηγορία, δύο αγωνιστικές πριν τη λήξη του πρωταθλήματος. Η άνοδος σφραγίστηκε και τυπικά στις 10 Απριλίου 2022, με τον τελευταίο αγώνα της περιόδου να διεξάγεται στο ιστορικό Γήπεδο Απόστολος Νικολαΐδης, όπου ο Παναθηναϊκός ενώπιον χιλίων θεατών του επιβλήθηκε επί του Παιανικού με 8–0, όντας η μοναδική ομάδα της κατηγορίας με μηδέν παθητικό.
Τρέχουσα σύνθεση ομάδας
12px|link=Αρχηγός ποδοσφαιρικής ομάδας|1ος αρχηγός
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
ποδόσφαιρο γυναικών Κατηγορία:Παναθηναϊκός Α.Ο. Κατηγορία:Γυναικείες ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1980
Χρύσα Παραδείση
Η Χρύσα Παραδείση (1908 - Φεβρουάριος 1987) ήταν Ελληνίδα μαγείρισσα και συγγραφέας. Έγινε διάσημη από τις συνταγές της.Σύζυγος του συγγραφέα ιστορικού και δημοσιογράφου Αλέξανδρου Παραδείση.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Σμύρνη και καταγόταν από προσφυγική οικογένεια. Ήταν κόρη του Δημητρίου Καλλιάκου και παντρεύτηκε το δημοσιογράφο του "Έθνους", Αλέξανδρο Παραδείση.
Η Χρύσα Παραδείση ξεκίνησε την συγγραφική της σταδιοδρομία σε εφημερίδα, αλλά κατέκτησε το ελληνικό κοινό και έγινε διάσημη με την πολυετή συνεργασία της στο περιοδικό Γυναίκα που εξέδιδε ο Ευάγγελος Τερζόπουλος, έως ότου αποτραβήχτηκε από την ενεργό δημοσιογραφία. Μια από τις πιο αγαπητές στήλες στο περιοδικό ήταν Το Μενού του 15νθημέρου, που έλυνε το πρόβλημα της νοικοκυράς "τί θα φάμε σήμερα". Ήταν η πρώτη που δημιούργησε ραδιοφωνική εκπομπή γαστρονομικού ενδιαφέροντος και έγραψε πάμπολλες συνταγές σε εμπορικά έντυπα. Τα βιβλία της έχουν κυκλοφορήσει στην Αμερική, την Αυστραλία και την Ιαπωνία.
Απεβίωσε το 1987.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς βιβλίων μαγειρικής
261 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Κτέατος
Τα δύο αδέλφια, γιοι του Ποσειδώνα, γεννήθηκαν μέσα από ένα αυγό από ασήμι που είχε φορέσει η Μολιόνη. Ενώθηκαν από τη μέση, ή σύμφωνα με άλλη εκδοχή, ήταν όντα ανεξάρτητα μεταξύ τους, αλλά με τεράστια δύναμη.
Οι Μολονίδες συμμετείχαν σε γεγονότα, όπως το κυνήγι του Καλιδώνιου κάπρου, τον πόλεμο εναντίον του Νέστορα της Πύλου ή της άμυνα της Ηλείας, μπροστά από το στρατό που είχε συγκεντρώσει ο Ηρακλής, ταπεινωμένος από τον βασιλιά Αυγεία. Ήταν ακριβώς αυτή η δράση που προκάλεσε την πτώση του Κτεάτου και του αδελφού του, καθώς ο ήρωας, ο οποίος ηττήθηκε στο πεδίο της μάχης, ετοίμασε μια ενέδρα, όπου σκοτώθηκαν ανελέητα μαζί με τους καλύτερους στρατηγούς του Αυγεία.
Η μητέρα σου ανέθεσε σε κάποιον να διευκρινίσει το έγκλημα, και όταν έμαθε ποιος είχε σκοτώσει τα παιδιά τους, ζήτησε εκδίκηση εναντίον του Άργους, του κύριου συμμάχου του Ηρακλή, αλλά μετά από συμφωνία των δύο λαών, δεν τιμωρήθηκε ο θάνατος των Μολονιδών.
Από το γάμο του με τη Θερονίκη, κόρη του βασιλιά Δεξαμενού, είχε ένα γιο, τον Αμφίμαχο ο οποίος έλαβε αργότερα μέρος στον Τρωικό πόλεμο με την εντολή των Μολωνιδών.
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Θεριανό Αχαΐας
Το Θεριανό (απαντάται συχνά ως: του Θεριανού) είναι χωριό της πρώην Επαρχίας Πατρών του Νομού Αχαΐας, καθώς και πρώην δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Βραχναίικων με πληθυσμό 133 κατοίκους σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή του 2011. Το 2001 είχε 189 κάτοικους. Βρίσκεται σε υψόμετρο 140 μέτρων περίπου και απέχει περί τα 17 χιλιόμετρα από την πόλη της Πάτρας.
Η περιοχή εξυπηρετείται από τις 29 Φεβρουαρίου 2020 από τη Γραμμή 2 του Προαστιακού Σιδηρόδρομου Πάτρας μέσω των στάσεων "Τσουκαλαίικα / Tsoukaleika" και "Καμίνια / Kaminia".
Ιστορία
Το όνομα προέρχεται από τους πρώτους κατοίκους οικιστές του χωριού ή ιδιοκτήτες έκτασης με το επώνυμο "Θερειανού". Ο Κώστας Τριανταφύλλου αναφέρει οικογένεια με αυτό το όνομα στη Ζάκυνθο και 2 κάτοικους στην Πάτρα τον 15ο αιώνα με αυτό το όνομα.
Αναφέρεται πρώτη φορά σε ενετική απογραφή του 1700 με 70 κατοίκους, είχε 86 κατοίκους το 1830, 88 το 1835, 144 το 1861, 200 το 1896. Στα τέλη του 19ου αιώνα στου Θεριανού εγκαταστάθηκαν οικογένειες από το Βραχνί Καλαβρύτων. Το 1933 είχε 200 κατοίκους και δημοτικό σχολείο.