cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άγιος Βασίλειος Κορινθίας
Φραγκοκρατία
Το φράγκικο κάστρο που βρίσκεται βόρεια του Αγ. Βασιλείου πρέπει να χτίστηκε γύρω στα 1204 έως 1250 μ.Χ. Στο κάστρο αυτό υπάρχουν και λείψανα μυκηναϊκής οχύρωσης. Ο A. Bon που μελέτησε το φρούριο αυτό δίνει τις διαστάσεις του 225 μέτρα επί 130 μέτρα. Τα έγγραφα εσόδων του Niccolo Acciaiuoli το 1365 μ.Χ. δείχνουν ότι ο Άγ. Βασίλειος έγινε το κέντρο της γύρω περιοχής μετά την ανοικοδόμηση του κάστρου. Στα ίδια επίσης έγγραφα συναντάμε για πρώτη φορά το όνομα Άγιος Βασίλειος.
Το 1377 ο Άγ. Βασίλειος αναφέρεται στον κατάλογο φρουρίων του πριγκιπάτου του Μορέως ως Castello de Sancto Basile ανάμεσα στα εννέα κάστρα της Καστελλανίας της Κορίνθου. Ο οικισμός που περιελάμβανε 85 σπίτια αναφέρεται ως ο δεύτερος μετά από αυτόν της Κορίνθου. Το 1463 ο Άγ. Βασίλειος πέφτει για λίγο σε ενετικά χέρια (πρώτος Τουρκοβενετικός Πόλεμος). Στους καταλόγους του 1467, 1469 και 1471 το φρούριο μνημονεύεται ως καταστραμμένο από τους διάφορους κυρίαρχους. Κατά την απογραφή των Ενετών το 1700 αναφέρονται 97 κάτοικοι και 27 οικογένειες. Ο μέσος όρος ζωής τότε προκύπτει ότι ήταν λιγότερο από 50 χρόνια.
Αυστραλιανές ομοσπονδιακές εκλογές (2019)
Οι ομοσπονδιακές εκλογές του 2019 στην Αυστραλία πραγματοποιήθηκαν το Σάββατο 18 Μαΐου 2019 για την εκλογή μελών του 46ου κοινοβουλίου της Αυστραλίας. Οι εκλογές προκηρύχθηκαν μετά τη διάλυση του 45ου κοινοβουλίου, όπως εκλέχθηκε στις ομοσπονδιακές εκλογές διπλής διάλυσης του 2016. Και οι 151 έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων (κάτω βουλή) και οι 40 από τις 76 έδρες στη Γερουσία (άνω βουλή) αποφασίστηκαν στις εκλογές.
Άγιος Βασίλειος Κορινθίας
Τουρκοκρατία
Στις 26 Ιουλίου του 1822 στην τοποθεσία «Δερβενάκια- Άγιος Σώστης» γίνεται η μάχη των Δερβενακίων, όπου αποδεκατίστηκε η τουρκική στρατιά του Δράμαλη. Μετά την μάχη αυτή ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης είχε εγκαταστήσει φρουρά στον Άγ. Βασίλειο για να εμποδίζει τον ανεφοδιασμό των Τούρκων μέσω της διάβασης της «Χούνης».
Αυστραλιανές ομοσπονδιακές εκλογές (2019)
Η δεύτερη θητεία της κυβέρνησης συνασπισμού των Φιλελεύθερων / Εθνικών (κυβέρνηση μειοψηφίας), με επικεφαλής τον πρωθυπουργό Σκοτ Μόρισον, κέρδισε μια τρίτη τριετή θητεία νικώντας το αντιπολιτευόμενο Αυστραλιανό Εργατικό Κόμμα, με επικεφαλής τον ηγέτη της αντιπολίτευσης Μπιλ Σόρτεν. Ο Συνασπισμός πέτυχε την πλειοψηφία δύο εδρών με 77 έδρες, οι Εργάτες εξασφάλισαν τις 68, ενώ τις υπόλοιπες έξι έδρες κέρδισαν οι Αυστραλοί Πράσινοι, η Συμμαχία του Κέντρου, το Αυστραλιανό Κόμμα του Κάτερ και τρεις ανεξάρτητοι.
Η Αυστραλία επιβάλλει την υποχρεωτική ψηφοφορία και χρησιμοποιεί την άμεση ψηφοφορία πλήρους προτίμησης σε μονοεδρικές περιφέρειες για τη Βουλή των Αντιπροσώπων και την προαιρετική κατά προτίμηση ενιαία μεταβιβάσιμη ψηφοφορία στην αναλογικά εκπροσωπούμενη Γερουσία. Οι εκλογές διεξήχθησαν από την Αυστραλιανή Εκλογική Επιτροπή.
Άγιος Βασίλειος Κορινθίας
Μετά την απελευθέρωση
Με διάταγμα του Όθωνα στις 26 Μαΐου 1834 (Αριθμός ΦΕΚ 19 που δημοσιεύθηκε στο Ναύπλιο) ο Άγιος Βασίλειος γίνεται πρωτεύουσα του Δήμου Κλεωνών, και ονομάζεται επίσημα στο ΦΕΚ αυτό με το όνομα Κλεωναί. Ο Δήμος Κλεωνών περιλάμβανε τα χωριά Άγιος Βασίλειος με 51 οικογένειες και 251 κατοίκους, Αρχαίες Κλεωνές και Βουσπάρδι (με 20 οικογένειες και 80 κατοίκους), Στεφάνι (με 36 οικογένειες και 192 κατοίκους), Μονή Στεφανίου και Μετόχι (με 25 άτομα) και το Χάνι της Κουρτέσσας (με μία οικογένεια και 5 άτομα). Δηλαδη συνολικά ο Δήμος Κλεωνών είχε 108 οικογένειες και 553 κατοίκους. Το 1885 το χωριό Άγιος Βασίλειος έχει 700 κατοίκους. Το 1912 γίνεται και πάλι κοινότητα με μια μοναδική ενορία, αυτή του Αγ. Βασιλείου. Το 1972 δημιουργείται και νέα ενορία, του Αγίου Δημητρίου στα «Χάνια».
Αυστραλιανές ομοσπονδιακές εκλογές (2019)
Το αποτέλεσμα θεωρήθηκε έκπληξη καθώς οι δημοσκοπήσεις έδειχναν τον Συνασπισμό σταθερά όχι στην πρώτη θέση για σχεδόν τρία χρόνια. Ήταν η πρώτη φορά από το 2001 που μια ομοσπονδιακή κυβέρνηση στην Αυστραλία κέρδισε τρίτη συνεχόμενη θητεία. Ο Συνασπισμός επωφελήθηκε από μια ισχυρότερη από την αναμενόμενη εμφάνιση στην Κουίνσλαντ. Το Φιλελεύθερο Εθνικό Κόμμα (LNP), το οποίο έλαβε μέρος στις εκλογές στην Κουίνσλαντ με το Συνασπισμό, επωφελήθηκε από τις προτιμήσεις των άλλων κομμάτων. Το LNP κέρδισε 23 από τις 30 έδρες της πολιτείας που οφείλονται εν μέρει στις προτιμήσεις των ψηφοφόρων του Ένα Έθνος (One Nation) και του Κόμματος Ενωμένη Αυστραλία.
Άγιος Βασίλειος Κορινθίας
Σύγχρονη Εποχή
Στα μέσα του 20ού αιώνα το χωριό ήταν γνωστό για την παραγωγή των περίφημων «πεπονιών Αγίου Βασιλείου Κορινθίας». Η κύρια απασχόληση των κατοίκων είναι η γεωργία: (ελιές, βερικοκιές, δημητριακά, αμπέλια, καπνός και διάφορα λαχανικά).
Σημερινή Εποχή
Σήμερα, οι βασικές δημόσιες υπηρεσίες καλύπτονται είτε από την Κόρινθο, είτε από το Χιλιομόδι. Στο χωριό υπάρχει ταχυδρομείο, αγροτικό ιατρείο καθώς και κοινοτικό γραφείο. Στον τομέα της εκπαίδευσης λειτουργεί 6/θέσιο δημοτικό σχολείο αλλά και νηπιαγωγείο. Οι ανάγκες της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης καλύπτονται από το Γυμνάσιο και το Γενικό Λύκειο Χιλιομοδίου.
Αυστραλιανές ομοσπονδιακές εκλογές (2019)
Βουλή των Αντιπροσώπων
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| [[Κυβέρνηση της Αυστραλίας|Κυβέρνηση (77)
Άγιος Βασίλειος Κορινθίας
Μεταφορές-Μετακινήσεις
Ο Άγιος Βασίλειος απέχει 25km τόσο από την Κόρινθο, όσο και από το Άργος. Οι μετακινήσεις και οι μεταφορές εξυπηρετούνται από την παλαιά εθνική οδό Κορίνθου – Άργους, όσο και από τον Αυτοκινητόδρομο A7 Ανατολική Οδός Πελοποννήσου Κορίνθου-Τριπόλεως, με την πρόσβαση να είναι εύκολη για τους κατοίκους καθώς υπάρχει κόμβος στον αυτοκινητόδρομο για τον Άγιο Βασίλειο. Επίσης καθημερινή είναι η σύνδεση με την Κόρινθο, την Αθήνα αλλά και την Νεμέα μέσω των ΚΤΕΛ. Τα προηγούμενα χρόνια, στον Άγιο Βασίλειο υπήρχε στάση τρένου, από όπου διερχόταν η γραμμή Κόρινθος-Άργος-Νάυπλιο, η οποία έχει σταματήσει να λειτουργεί από το 2011.
Αυστραλιανές ομοσπονδιακές εκλογές (2019)
Βουλή των Αντιπροσώπων
Συνασπισμός
Φιλελεύθεροι (44)
Άγιος Βασίλειος Κορινθίας
Πολιτιστικός σύλλογος και Ποδοσφαιρικό σωματείο
Η πρώτη ίδρυση αθλητικού σωματείου στο χωριό μας, έγινε το 1954 με την ίδρυση του «Μορφωτικού Αθλητικού Εξωραϊστικού Συλλόγου ο Πανδερβενιακός». Ως έμβλημα του ήταν ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, σε στάση εξορμήσεως. Το 1970 περίπου γεννήθηκε ο ποδοσφαιρικός σύλλογος «ΦΟΙΝΙΚΑΣ» που θεωρείται απόγονος του «ΠΑΝΔΕΡΒΕΝΙΑΚΟΥ», ο οποίος είχε πάψει να υπάρχει. Το 1978 ιδρύεται ο «ΜΟΡΦΩΤΙΚΟΣ ΑΘΛΗΤΙΚΟΣ ΟΜΙΛΟΣ» «Η ΠΡΟΟΔΟΣ» (Μ.Α.Ο. ΠΡΟΟΔΟΣ).
Αυστραλιανές ομοσπονδιακές εκλογές (2019)
Βουλή των Αντιπροσώπων
Φιλελεύθεροι Εθνικοί (23)
Άγιος Βασίλειος Κορινθίας
Πληθυσμός
Ο Άγιος Βασίλειος γνώρισε πολύ μεγάλη πληθυσμιακή αύξηση την περίοδο 1879-1940 αλλά έκτοτε ο πληθυσμός του έχει σταθεροποιηθεί με μικρές διακυμνάσεις.
Αυστραλιανές ομοσπονδιακές εκλογές (2019)
Βουλή των Αντιπροσώπων
Εθνικοί (10)
Άγιος Βασίλειος Κορινθίας
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Κορινθίων Κατηγορία:Χωριά του νομού Κορινθίας
Αυστραλιανές ομοσπονδιακές εκλογές (2019)
Βουλή των Αντιπροσώπων
Αντιπολίτευση (68)
Εργατικοί (68)
Crossbench (6)
Πράσινοι ( 1 )
ΚΑΠ ( 1 )
Συμμαχία του Κέντρου ( 1 )
Ανεξάρτητοι (3)]]
Γερουσία
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| [[Κυβέρνηση της Αυστραλίας|Κυβέρνηση (35)
Συνασπισμός
Φιλελεύθεροι (26)
Φιλελεύθεροι Εθνικοί (6)
Εθνική (2)
Φιλελεύθεροι της Υπαίθρου (1)
Αντιπολίτευση (26)
Εργατικοί (26)
Crossbench (15)
Πράσινοι (9)
Συμμαχία του Κέντρου (2)
Ένα έθνος (2)
Δίκτυο Λάμπι ( 1 )
Ανεξάρτητος (1)]]
Παραπομπές
2019 ομοσπονδιακες Αυστραλια
ΠΣΦ Αϊντχόφεν
Η ΠΣΦ Αϊντχόφεν (ολλανδικά: PSV, ολλανδική προφορά: ˌpe.jɛs.ˈfeː) είναι αθλητικός σύλλογος από την ομώνυμη πόλη της Ολλανδίας. Περισσότερο γνωστή είναι η ποδοσφαιρική ομάδα αλλά ο σύλλογος καλλιεργεί συνολικά 20 διαφορετικά σπορ. Η Αϊντχόβεν είναι μία από τις τρεις ολλανδικές ομάδες που έχουν κατακτήσει το Κύπελλο Πρωταθλητριών. Οι άλλες δύο είναι ο Άγιαξ και η Φέγενορντ. Επίσης, έχει κατακτήσει το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ.
Ο σύλλογος, ο οποίος συναντάται και ως Αϊντχόβεν, έχει χρώματα κόκκινο και άσπρο και αγωνίζεται στο Philips Stadion χωρητικότητας 35.000 θεατών. Το παρατσούκλι του συλλόγου είναι Boeren, δηλαδή «Χωριάτες». Προήλθε από την αρχική αγροτική δραστηριότητα των κατοίκων της περιοχής. Επίσης, αποκαλούνται Rood-witten (Ερυθρό-λευκοί).
Ίδρυση
Η «Φίλιπς Σπορτ Φερένιχινγκ» (Philips Sport Vereniging, ολλανδική προφορά: ˈfi.lɪps ˌspɔrt fə.ˌreː.nə.ɣɪŋ) ή Αθλητική Ένωση Φίλιπς όπως είναι σε μετάφραση ο πλήρης τίτλος του συλλόγου, ιδρύθηκε στις 31 Αυγούστου 1913 από την εταιρία Philips, η οποία είναι χορηγός της ομάδας, ώστε να αθλούνται οι εργαζόμενοι σε αυτήν. Η ίδρυσή της συνδυάστηκε με τον εορτασμό της εκατονταετίας από την ήττα των Γάλλων κατά τους ναπολεόντειους πολέμους, επέτειος που εορτάστηκε και με αθλητικές εκδηλώσεις.
Στεγάστηκε εξ αρχής στο Philips Stadion, το οποίο βέβαια επεκτάθηκε και βελτιώθηκε πολλές φορές. Είναι ένα από τα καλύτερα ολλανδικά γήπεδα κι έχει φιλοξενήσει αρκετούς διεθνείς αγώνες και τελικούς ευρωπαϊκών διοργανώσεων.
Ιστορική πορεία
Η Αϊντχόβεν αξιώθηκε πολλών ποδοσφαιρικών διακρίσεων και τίτλων, ενώ αγωνίστηκαν σε αυτήν δεκάδες διάσημοι ποδοσφαιριστές, όπως οι:Κόεν Ντίλεν-δεκαετία '50, φαν ντερ Κούιλεν (Willy van der Kuijlen), φαν Μπέβερεν (Jan van Beveren), Πούρτβλιτ (Jan Poortvliet), αδερφούς Βίλι και Ρενέ Βαν ντε Κέρκοφ (Van de Kerkhof), Χουμπ Στέφενς (Huub Stevens),Έρνι Μπραντς,τη δεκαετία του ’70 και πιο πρόσφατα οι Τόρεσεν, Άρνεσεν, Ρουντ Γκούλιτ (Ruud Gullit),Ρόναλντ Κούμαν,Γκέρετς,Φαν Μπρόκελεν,Λέρμπι,Φάνεμπουργκ,Κιφτ,Κέζμαν (Mateja Kežman), Ρομάριο, Ρονάλντο, Νίλις (Luc Nilis), Κοκού (Philip Cocu), Σταμ (Jaap Stam), Ρουντ Φαν Νίστελροϊ (Ruud van Nistelrooy), φαν Μπόμελ (Mark van Bommel), Άριεν Ρόμπεν, Φαρφάν (Jefferson Farfán), Σίμονς (Timmy Simons), Φόγκελ (Johann Vogel), Βένεγκορ οφ Χέσελινκ (Jan Vennegoor of Hesselink), Βατερέους (Ronald Waterreus),Βαιναλντουμ(Georginio Wijnaldum),Ντεπαι(Memphis Depay) κλπ.
Το 1978 κατέκτησε τον πρώτο ευρωπαϊκό της τίτλο, νικώντας με 3-0 την γαλλική Μπαστιά στον τελικό του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ με προπονητή τον Κέες Ράιφερς. Δέκα χρόνια αργότερα, το 1988, με προπονητή τον Γκους Χίντινγκ (Guus Hiddink) κέρδισε το Κύπελλο Πρωταθλητριών, με βασικούς ποδοσφαιριστές τους: Κούμαν (Ronald Koeman), Γκέρετς (Eric Gerets), Λέρμπι (Søren Lerby),Φαν Μπρόκελεν,Φαν Άρλε,Χάιντζε,Φαν Τίχελεν,Φάνεμπουργκ και Κιφτ (Wim Kieft). Στον τελικό νίκησε την Μπενφίκα στα πέναλτι έπειτα από ένα άγονο 0-0. Παραδόξως, κατέκτησε το κύπελλο χωρίς να καταφέρει να νικήσει ούτε στα προημιτελικά την Ζιροντέν Μπορντό ούτε στα ημιτελικά τη Ρεάλ Μαδρίτης. Έφερε τέσσερις ισοπαλίες και προκρίθηκε με το εκτός έδρας γκολ. Ισοπαλία με 2-2 έφερε και στον τελικό του Διηπειρωτικού Κυπέλλου με τη Νασιονάλ Μοντεβίδεο της Ουρουγουάης αλλά αυτή τη φορά ηττήθηκε στα πέναλτι κι έχασε το κύπελλο.
Γκους Χίντιγκ
thumb|200px|Ο [[Γκους Χίντιγκ]] Τις μεγάλες της επιτυχίες η Αϊντχόφεν τις έκανε με προπονητή τον Γκους Χίντιγκ. Ο Χίντιγκ ανέλαβε την PSV το 1987. Η ομάδα κατέκτησε το πρωτάθλημα Ολλανδίας (1986, 1987, 1988, 1989), το κύπελλο Ολλανδίας (1988, 1989, 1990) και το Κύπελλο Πρωταθλητριών το 1988, με παίκτες όπως ο Δανός Λέρμπι, ο Ρούουντ Γκούλιτ, ο Έρικ Γκέρετς και ο Ρομάριο.
Ο Χίντιγκ ξαναγύρισε στην PSV το 2002, αφού είχε οδηγήσει την εθνική ομάδα της Νότιας Κορέας στα ημιτελικά του Μουντιάλ του 2002. Με τον Χίντιγκ, η PSV πήρε το πρωτάθλημα στην Ολλανδία το 2003, 2005, 2006 και το κύπελλο Ολλανδίας το 2005, ενώ την ίδια σεζόν (2004-05) η Αϊντχόφεν, με παίκτες όπως ο Μαρκ Φαν Μπόμελ, ο Φιλίπ Κοκού, ο Γιαν Φένεχορ οφ Χέσελινκ, ο Παρκ Γι Σουνγκ, ο Λι Γιουνγκ Πιο, ο Αουρέλιο Γκόμες, ο Βόγκελ, ο Φαρφάν και ο Νταμάρκους Μπίσλεϊ, έφτασε ως τα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ, και δεν προκρίθηκε στον τελικό, καθώς αποκλείστηκε από τη Μίλαν, χάνοντας 2-0 στο Σαν Σίρο και νικώντας 3-1 στο Φίλιπς Στάντιον.
Η Αϊντχόβεν έχει αναδείξει αρκετά ταλέντα προερχόμενα από άλλες χώρες με πιο γνωστές περιπτώσεις το Βραζιλιάνο Ρονάλντο, τον Ρομάριο, τον Ισλανδό Γκούντγιονσεν (Eidur Gudjohnsen) και πρόσφατα τους Ασιάτες Παρκ Γι Σουνγκ και Λι Γιουνγκ Πιο.
Από τον πάγκο της ομάδας έχουν περάσει μερικά διάσημα ονόματα προπονητών. Εκτός από τον Χίντιγκ, επιτυχίες έφεραν στην ομάδα ο Βέλγος Έρικ Γκέρετς και ο Ρόναλντ Κούμαν.
Άλλα σπορ
Συνολικά, λειτουργούν 17 αθλητικοί σύλλογοι με την ονομασία Philips Sport Vereniging (PSV), οι οποίοι παλαιότερα συγκροτούσαν την «Ομοσπονδία Αθλητικών Ενώσεων Φίλιπς» (Federatie van Philips Sport Verenigingen), ως το 2004 που διαλύθηκε. Στους συλλόγους της Φίλιπς Αϊντχόβεν καλλιεργούνται 20 διαφορετικά σπορ και αθλούνται περισσότεροι από 5.000 αθλητές.
Το δεύτερο σε φήμη τμήμα της PSV είναι το κολυμβητικό, στο οποίο ανήκουν οι ολυμπιονίκες φαν ντεν Χούγκενμπαντ (Pieter van den Hoogenband) και Ντε Μπρούιν (Inge de Bruijn).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αϊντχόβεν Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1913 Α Κατηγορία:Αϊντχόφεν Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1913  Κατηγορία:Philips
Παλαιοχώρι Συρράκου Ιωαννίνων
Το Παλαιοχώρι είναι ορεινό κτηνοτροφικό χωριό του νομού Ιωαννίνων. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 650 έως 1050 μέτρων στις πλαγιές των Τζουμέρκων. Ανήκει στον δήμο Βορείων Τζουμέρκων και σύμφωνα με την απογραφή του έχει πραγματικό πληθυσμό 143 κατοίκους.
Καλούντερατς
Το Καλούντερατς (σερβικά κυριλλικά: Калудерац) είναι χωριό στα νότια του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου της Μπούντβα.
Παλαιοχώρι Συρράκου Ιωαννίνων
Γεωγραφικά στοιχεία
Το Παλαιοχώρι Συρράκου είναι χτισμένο σε δυο αντικριστές πλευρές των κορυφογραμμών Κύρκου και Τσάρκου (2.048 m) του όρους Λάκμος από την μια και Λαπάτων (1.333 m) από την άλλη, στην ευρύτερη περιοχή των Τζουμέρκων.Διασχίζεται από δύο χειμάρρους. Ο ένας ξεκινά από τη Σαλατούρα και με κατεύθυνση βορειοανατολική καταλήγει στον Άραχθο. Ο άλλος, με το όνομα Μαυρολάγκαδο, κινείται νοτιοδυτικά και καταλήγει στον Καλαρρύτικο, που χύνεται και αυτός από άλλο σημείο στον Άραχθο. Τους δυο όγκους, και κατ επέκταση τα δύο μέρη του χωριού, συνδέει το διάσελο του Πριαβόλου και της Σαλατούρας (820 m).
Καλούντερατς
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Οικισμοί της Μπούντβα
Παλαιοχώρι Συρράκου Ιωαννίνων
Δραστηριότητες
Οι Παλαιοχωρίτες είναι φιλόξενοι άνθρωποι και καλοί γλετζέδες έχουν αρκετά πανηγύρια. Ξεκινάνε με του Αϊ Γιώργη όπου μετά τη λειτουργία ακολουθεί έξω από το εκκλησάκι ημερήσιο πανηγύρι. Ακολουθεί στις 20 Ιουλίου το πανηγύρι του Αϊ Λιά (βραδυνό). Παλαιότερα μέχρι το 1995, μετά την λειτουργία στο μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής (26 Ιουλίου), γίνονταν πανηγύρι χωρίς όργανα, στο οποίο τραγουδούσαν οι Παλαιοχωρίτες που συμμετείχαν και δίνονταν γίδα βραστή δωρεά του παπα Φασούλη. Ακολουθεί το πανηγύρι του Δεκαπενταύγουστου που διαρκεί δύο μέρες 14 και 15 Αυγούστου. 14 βράδυ στο πνευματικό κέντρο, 15 πρωί ημερήσιο στον Πριάβολό όπου δίνεται δωρεάν γιδα βραστή και 15 βράδυ πάλι στο πνευματικό κέντρο. Τελευταίο πανηγύρι στις 8 Σεπτεμβρίου το <<Μαχούστι>>.
Νότιο Ρονάλντσι
Κατηγορία:Ορκάδες
Σάμος V (αρματαγωγό)
Σάμος V (Αρματαγωγό) / L-174
Το Α/Γ ‘ΣΑΜΟΣ V’ σχεδιάστηκε από Πολεμικό Ναυτικό και ναυπηγήθηκε στα Ναυπηγεία Ελευσίνας και εντάχθηκε στο Ελληνικό ναυτικό στις 20 Μαΐου 1994.
Ομοίου τύπου πλοία : ‘Σάμος V’, ‘Χίος VI’, ‘Λέσβος V’ και ‘ Ικαρία ΙΙ’.
Ολικό μήκος : 116μ. – Μέγιστο πλάτος : 15.3μ – Μέγιστο βύθισμα : 4.6 μ. – Εκτόπισμα έκφορτο : 4.930 ΤΝ. – Εκτόπισμα άφορτο : 2.770 ΤΝ. – Κύριες μηχανές : 2 κατασκευής WARTSILA τύπου NOHAB 1625 3650 KW κάθε μία 900 RPM. – Ταχύτητα : 17 Knots. – Πλήρωμα : 116 άτομα. – Οπλισμός : OTO MELARA 76/62 BOFORS K70 REIN METAL.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ελληνικά Αρματαγωγά
Ματασούνθα
Η Ματασούνθα ήταν Βασίλισσα των Γότθων της Ιταλίας, που παντρεύτηκε τον Γερμανό, εξάδελφο του Αυτοκράτορα Ιουστινιανού Α΄.
Η Ματασούνθα ήταν κόρη του Ευθάριχου βασιλιά των Οστρογότθων και της Αμαλασούνθας, κόρης του Αλάριχου Α΄ των Οστρογότθων· αδελφός της ήταν ο Αταλάριχος των Οστργότθων. Ήταν ο δεύτερος γάμος της Ματασούνθας· ο πρώτος ήταν με τον Ουίτιγι των Γότθων. Ο Γάμος με τον Γερμανό έγινε το 550, σε μία εποχή που οι Βησιγότθοι της Ιταλίας ήταν σε πόλεμο με τους Βυζαντινούς και ο Γερμανός ετοιμαζόταν να κάνει εκστρατεία εναντίον τους.
Ο Γερμανός απεβίωσε το 550 και η Ματασούνθα δεν ξαναπαντρεύτηκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα Κατηγορία:Δυναστεία του Ιουστινιανού Κατηγορία:Οστρογότθοι Κατηγορία:Δυναστεία των Αμαλών
Βορμς
Γεωγραφική θέση
Η πόλη βρίσκεται κτισμένη στη δυτική όχθη του ποταμού Ρήνου ανάμεσα στις πόλεις Λουντβισχάφεν και Μάιντς. Στο βορειότερο άκρο της πόλης βρίσκεται η συμβολή του ποταμού Πφριμ (Pfrimm) με τον Ρήνο, ενώ αντίστοιχα στο νότιο τμήμα της ο ποταμός Άισμπαχ (Eisbach) χύνεται στον Ρήνο. Το παλαιό κέντρο της πόλης περιβάλλεται από τις εξής δεκατρείς "συνοικίες":
Ιστορία
Κατά την Νεολιθική εποχή, γύρω στο 5000 π.Χ., στην περιοχή εγκαταστάθηκαν, για πρώτη φορά, καλλιεργητές και αγελαδοτρόφοι. Σε ανασκαφές που έγιναν, μια το 1896 και μία το 1951, αποκαλύφθηκαν 25 τάφοι, οκτώ από τους οποίους χρονολογούνται από την εποχή του Χαλκού, οπότε και πραγματοποιήθηκε εισβολή της ομάδας "Άντλερμπεργκ" (2300 - 2200 ως 1800 π.Χ.). Η ομάδα αυτή ήταν τμήμα του πολιτισμού των "Ουνέτικων" (Únětice), που έζησαν στην Κεντρική Ευρώπη κατά τις αρχές της πρώιμης εποχής του Χαλκού. Ο γιατρός Καρλ Κελ (Karl Koehl), ο οποίος και ενεπλάκη στις ανασκαφές, είναι ο επινοητής του όρου "πολιτισμός των Άντλερμπεργκ".
Το παλαιότερα απαντώμενο όνομα της πόλης είναι "Borbetomagus", κελτικής προέλευσης, που αποδίδεται ως "γη του Μπορμπέτ". Οι Ρωμαίοι ονόμασαν την πόλη "civitas Vangionum", δίνοντάς της το όνομα της φυλής των Βανγκιόνων (Vangiones) που είχε εγκατασταθεί εκεί τον 1ο μ.Χ. αιώνα. Οι κάτοικοι της πόλης αυτοαποκαλούνταν "Βανγκίονες" μέχρι τον 16ο αιώνα. Από το ίδιο όνομα προκύπτει και το τοπωνύμιο της παραπλήσιας περιοχής Βάνενγκαου (μετονομάστηκε σε Βόννεγκαου). Η λατινική ονομασία "Wormatia" (απ' όπου και το σημερινό όνομα της πόλης) εμφανίστηκε για πρώτη φορά μεταξύ 6ου και 7ου μ.Χ. αιώνα. Οι Ρωμαίοι διαμόρφωσαν το πολεοδομικό της σχέδιο και κατασκεύασαν στην πόλη Αγορά και ναούς του Δία, της Γιούνο, της Αθηνάς και του Άρη.
Το 413 έγινε η πρωτεύουσα των Βουργουνδών, οι οποίοι επαναστάτησαν κατά του Ρωμαίου κυβερνήτη Φλάβιου Αέλιου το 435. Ο κυβερνήτης κάλεσε τους Ούννους, με τους οποίους υπήρχε συμμαχία, και αυτοί κυρίευσαν και κατέστρεψαν την πόλη το 436. Η καταστροφή της πόλης αλλά και του βασιλείου των Βουργουνδών υπήρξαν πηγές έμπνευσης για το έπος των Νιμπελούνγκεν (περ. 1200). Η πόλη ανοικοδομήθηκε από τους βασιλείς της Μεροβιγγειανής δυναστείας και, γύρω στο 600, έγινε έδρα επισκοπής. Πρώτος επίσκοπός της αναφέρεται ο Μπέρχτουλφ (Berchtulf), ο οποίος έλαβε μέρος στη σύνοδο του Παρισιού το 614. Την ίδια περίοδο η βασίλισσα Μπρουνχίλντις (Brunichildis) εγκαταστάθηκε σε ανάκτορο στην περιοχή Νοϊχάουζεν (Neuhausen). Στη συνέχεια η πόλη έγινε μια από τις έδρες της Καρολιγγιανής δυναστείας και οι επίσκοποί της είχαν στενές σχέσεις με τη βασιλική αυλή κατά τον 8ο και τον 9ο αιώνα.
Ο Καρλομάγνος είχε σαφή προτίμηση στη Βορμς ως τόπο διαμονής του, ιδιαίτερα κατά τους χειμερινούς μήνες, ενώ στην πόλη συνυπήρχαν και Γάλλοι και Γερμανοί. Το 829 και το 926 στην πόλη συνήλθαν οι Δίαιτες του βασιλείου των Ανατολικών Φράγκων. Μετά την παρακμή της Μεροβιγγειανής δυναστείας και το διαμοιρασμό των εδαφών τους, η Βορμς άρχισε να παρακμάζει, για να επανακτήσει μέρος της ευμάρειάς της υπό την Σαλιανή δυναστεία, καθώς αναστηλώθηκε το κάστρο της το 1002 και το 1016 άρχισε να κτίζεται ο καθεδρικός ναός του Αγίου Παύλου. Το 1074 η πόλη απαλλάχτηκε από την υποχρέωση καταβολής φόρων. Το 1076 ο βασιλιάς Ερρίκος Δ΄ διακήρυξε από την Βορμς την εκθρόνιση του Πάπα Γρηγορίου του Ζ΄, ο οποίος, σε απάντηση, τον αφόρισε. Μια από τις συνέπειες αυτής της διαμάχης ήταν η πορεία του Ερρίκου προς την Κανόσσα, όπου ζήτησε και έλαβε τελικά συγχώρηση από τον Πάπα, ύστερα από αναμονή τριών ημερών στις πύλες του κάστρου της Κανόσσα (1076/77).
Κατά τον 11ο αιώνα, οι εβραϊκές κοινότητες της Βορμς, του Μάιντς και του Σπέγερ έχαιραν μεγάλης εκτίμησης στην Γερμανική Αυτοκρατορία. Τα μέλη της θεωρούσαν ότι η εκεί εβραϊκή κοινότητα ήταν η παλαιότερη στην Ευρώπη, αφού δημιουργήθηκε κατά την πρωτοχριστιανική περίοδο, ωστόσο η πρώτη επίσημη αναφορά σε αυτήν γίνεται το 588. Στις 18 και στις 25 Μαΐου 1096, όμως, ως προοίμιο της Πρώτης Σταυροφορίας, στην πόλη έγινε πογκρόμ κατά των Εβραίων, με συνέπεια σχεδόν όλοι οι Εβραίοι της Βορμς (περίπου 800) να δολοφονηθούν. Εξαίρεση αποτέλεσαν όσοι αυτοκτόνησαν και μερικοί που βαπτίσθηκαν Χριστιανοί δια της βίας. Λίγο αργότερα η εβραϊκή κοινότητα επανασυστάθηκε στη Βορμς, με συνέπεια να γίνουν νέες διώξεις το 1146 κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Σταυροφορίας και, αργότερα, το 1196. Παρόλ' αυτά, όταν η πόλη πολιορκήθηκε, κατά τα τέλη του 12ου αιώνα, από τον βασιλέα Όττο, οι Εβραίοι, έχοντας ταχθεί υπέρ του αντιπάλου του Φιλίππου της Σουηβίας, έλαβαν μέρος στην άμυνα της πόλης. Η εβραϊκή κοινότητα συνέχισε να υπάρχει και κατασκευάστηκε νέα συναγωγή, η οποία διατηρήθηκε ως το πογκρόμ των Ναζί το 1938, οπότε και καταστράφηκε. Μολονότι οι Εβραίοι από άλλες πόλεις εκδιώχθηκαν από τη Βορμς τον 15ο αιώνα, η εβραϊκή συνοικία εξακολούθησε να υπάρχει. Η κοινότητα διαλύθηκε ολοσχερώς κατά τη διάρκεια της ναζιστικής διακυβέρνησης και σήμερα παραμένουν ορισμένα μνημεία της, όπως το εβραϊκό νεκροταφείο και η ανακατασκευασμένη, σε νεορωμανικό στυλ, συναγωγή.
Η αφοσίωση των κατοίκων της πόλης στη δυναστεία των Χοενστάουφεν δοκιμάστηκε σκληρά, όταν ο Αυτοκράτορας Φρειδερίκος Β΄ Χοενστάουφεν απαίτησε την παράδοση του Δημαρχείου της πόλης στον Επίσκοπο (1232). Σε απάντηση της απαίτησης, οι κάτοικοι το κατεδάφισαν.
Το 1527 η Μεταρρύθμιση εισήχθη στην Βορμς από το δημοτικό της συμβούλιο. Ο καθολικός πρίγκηπας - επίσκοπος και το Λουθηρανικό συμβούλιο στο Δημαρχείο της πόλης συνυπήρχαν. Σημαντικές εκκλησιαστικές σύνοδοι έγιναν στην πόλη το 1540 και το 1557. Κατά τη διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου η πόλη δοκιμάστηκε σκληρά και, το 1689 καταλήφθηκε και πυρπολήθηκε από τα στρατεύματα του Γάλλου βασιλέα Λουδοβίκου 14ου. Τα γεγονότα αυτά οδήγησαν σε παρακμή της, η οποία διήρκεσε μέχρι τη βιομηχανική επανάσταση του 19ου αιώνα, η οποία είχε ως αποτέλεσμα την αναγέννηση και την επέκτασή της.
Το 1946 η Βορμς ενσωματώθηκε στο νεοϊδρυθέν κρατίδιο Ρηνανίας - Παλατινάτου ενώ από το 1968 ως το 2000 (οπότε καταργήθηκε) αποτελούσε τμήμα της διοικητικής περιφέρειας Ραϊνέσσεν - Παλατινάτου.
Αξιοθέατα
VOR KAISER UND REICH
1521
(Εδώ ίσταται
ενώπιον Αυτοκράτορα και Κράτους
ο Μαρτίνος Λούθηρος
1521)
Μια μπρούτζινη πλάκα υπάρχει ακόμη στον τοίχο απέναντι από το κήπο, στην οποία αναγράφονται τα κτίσματα που κάποτε υπήρχαν σε αυτές τις θέσεις καθώς και την παρουσίαση του Λούθηρου ενώπιον της Δίαιτας της Βορμς.
Άξια επίσκεψης είναι ακόμη το Μουσείο των Νιμπελούνγκεν, οι ναοί Martinskirche από ερυθρό ψαμμίτη (12ος αιώνας) και Pauluskirche (11ος αιώνας), το μνημείο Hagen και η "πηγή του Ζίγκφριντ", με τα δύο τελευταία να αναφέρονται επίσης στους θρύλους των Νιμπελούνγκεν.
Αδελφοποιημένες πόλεις
right|thumb|200px|Πινακίδες με τις αδελφοποιημένες πόλεις Εκτός από την συμμετοχή της στο Δίκτυο παλαιοτέρων ευρωπαϊκών πόλεων, η Βορμς είναι αδελφοποιημένη με τις εξής πόλεις:
Μ.Γ.Σ. Εθνικός Γαζώρου
'''Μ.Γ.Σ. Εθνικός Γαζώρου''' ήταν η ονομασία του συλλόγου με έδρα το Γάζωρο του δήμου Νέας Ζίχνης, στο νομό Σερρών. Αγωνιζόταν με χρώματα το γαλάζιο και το λευκό. Αγωνιστική έδρα της ομάδας αποτελούσε το Δημοτικό Γήπεδο Γαζώρου, χωρητικότητας 300 θεατών.
Από το 2011, η επαγγελματική ομάδα του συλλόγου με την επωνυμία «Εκπολιτιστικός Σύλλογος Γαζώρου Εθνικός ΠΑΕ», χρησιμοποιούσε ως αγωνιστική έδρα το Δημοτικό Γήπεδο Σερρών.
Ιστορία
Την πρώτη περίοδο στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής, 2007–08, τερμάτησε στην 9η θέση του 1ου ομίλου με 45 βαθμούς. Την επόμενη περίοδο, 2008–09, κατέλαβε την 7η θέση με 56 βαθμούς. Την περίοδο 2009–10, η ομάδα τερμάτησε 4η με 55 βαθμούς. Ήταν η περίδος 2010–11 όταν η ομάδα κατέλαβε την 1η θέση με 66 βαθμούς, όσους και ο Ορφέας Puma Ξάνθης, έχοντας όμως καλύτερο συντελεστή στην ισοβαθμία αναδείχθηκε πρωταθλήτρια του 1ου ομίλου κερδίζοντας την άνοδο στη Γ΄ Εθνική κατηγορία (Football League 2).
Την πρώτη περίοδο στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής επαγγελματικής κατηγορίας (Football League 2), 2011–12, για τις ανάγκες της οποίας άρχισε να χρησιμοποιεί ως αγωνιστική έδρα το Δημοτικό Γήπεδο Σερρών, ο Εθνικός Γαζώρου ΠΑΕ αναδείχτηκε πρωταθλητής του 2ου ομίλου, ισοβαθμόντας με τη Νίκη Βόλου αλλά με καλύτερο συντελεστή και προβιβάστηκε στη Β΄ Εθνική (Football League). Στην πρώτη περίοδο, 2012–13, η ομάδα τερμάτησε στη 14η θέση με 41 βαθμούς. Την αμέσως επόμενη περίοδο, 2013–14, κατέλαβε την 8η θέση του 2ου ομίλου με 35 βαθμούς. Πριν την έναρξη της επόμενης περιόδου και συγκεκριμένα το καλοκαίρι του 2014, μετονομάστηκε σε FC Serres, γεγονός που σήμανε ουσιαστικά το τέλος του Εθνικού Γαζώρου.
Σύμβολα
Αρχικά στη φανέλα της ομάδας υπήρχε ως διακριτικό το γράμμα «Ε» με χρώματα το ερυθρό και το λευκό. Έπειτα, τη θέση του ερυθρού χρώματος πήρε το γαλάζιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικός Γαζώρου Σερρών Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Σερρών
Καρλ Χοπφ
Ο Καρλ Χοπφ (γερμ.: Karl Hopf, 19 Φεβρουαρίου 1832 - 23 Αυγούστου 1873) ήταν Γερμανός ιστορικός, που ασχολήθηκε κατά κύριο λόγο με την ιστορία του Μεσαίωνα και με πολύ αξιόλογο συγγραφικό έργο.
Η ζωή του
Γεννήθηκε το 1832 στο Χαμ (Hamm) και απεβίωσε το 1873 στο Βισμπάντεν, έζησε δηλαδή μόλις 41 χρόνια. Σε αυτά τα χρόνια έδωσε έμφαση στην ιστορική του έρευνα με πολύ διεξοδικές μελέτες, ιδιαίτερα για την ιστορία της μεσαιωνικής και φραγκοκρατούμενης Ελλάδας. Ερεύνησε βαθιά το αρχειακό υλικό που είχε σχέση με την Ελλάδα εκείνων των χρόνων.
Το 1855 έγινε υφηγητής της ιστορίας στο πανεπιστήμιο της Βόννης, στο οποίο και είχε φοιτήσει. Το 1858 διορίσθηκε τακτικός καθηγητής του Γκράισβαλντ, ενώ το 1864 μετατέθηκε στο πανεπιστήμιο του Κένιξμπεργκ διατελώντας και έφορος της βασιλικής βιβλιοθήκης.
Συγγραφικό έργο
Οι περισσότερες μελέτες του, που αποτελούν ογκώδεις εργασίες, έχουν καταχωρηθεί στα πρακτικά της Ακαδημίας των Επιστημών στη Βιέννη και στην εγκυκλοπαίδεια των Ερς και Γκρούβερ. Από αυτή την εγκυκλοπαίδεια οι 85ος και ο 86ος τόμοι περιλαμβάνουν την ιστορία της Ελλάδας κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους και αποτελούν μια πολύτιμη πηγή για τον ερευνητή της μεσαιωνικής Ελλάδας. Άλλα έργα του είναι: κ.α.
Καρλ Χοπφ και Φαλμεράυερ
Ο Καρλ Χοπφ επίσης, με την ιστορική μελέτη του « Οι Σλάβοι εν Ελλάδι» επιχειρεί να ανασκευάσει τη θεωρία του Φαλμεράυερ, σύμφωνα με την οποία οι σημερινοί Έλληνες είναι κατά συντριπτική πλειονότητα απόγονοι Σλάβων, αντικρούοντας παράλληλα τα επιχειρήματά του και κατηγορώντας τον Φαλμεράυερ για ελλειπή μελέτη των πηγών και επιλεκτική χρησιμοποίηση στοιχείων ή αποσιώπηση κάποιων άλλων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί ιστορικοί
Ιωάννης Φάχρη
Ο Χατζή Ιωάννης Φάχρη (Χαλέπι, 10 Μαρτίου 1765 – Κωνσταντινούπολη, 18 Απριλίου 1849) υπήρξε Ελληνοσύριος τραπεζίτης και εθνικός ευεργέτης.
Βιογραφία
Καταγόταν από πλούσια ελληνορθόδοξη οικογένεια της Συρίας και οι επιτυχημένες εμπορικές του συναλλαγές τον έκαναν γρήγορα έναν από τους σημαντικότερους οικονομικούς παράγοντες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, καθώς κατείχε απέραντες βαμβακοφυτείες στην Αίγυπτο και έλεγχε ένα σημαντικό μέρος του εμπορίου της Μέσης Ανατολής.
Δάνειζε στον Σουλτάνο αμύθητα ποσά, ζητώντας σε αντάλλαγμα προνόμια για τον Ελληνισμό. Μάλιστα, κατά το 1816 ο Σουλτάνος Μαχμούτ Β' τον τίμησε με τον τίτλο του Τζελεμπή και τον προμήθευσε με ειδικό διαβατήριο (βεράτιο) ώστε να μπορεί να κυκλοφορεί ανενόχλητος εντός της Αυτοκρατορίας.
Στον Φάχρη οφείλεται και η διάνοιξη του πρώτου μεγάλου δρόμου από το κέντρο της Κωνσταντινούπολης προς το Μπαλουκλί, όπου βρισκόταν τότε το Ελληνικό (Γραικικό) Νοσοκομείο, το δικαίωμα των χριστιανών να φέρουν τον σταυρό τους σε εμφανές σημείο και η ελάφρυνση της φορολογίας των χριστιανών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ευεργέτησε με γενναία ποσά πολλές εκκλησίες και σχολεία της Κωνσταντινούπολης και της Μικράς Ασίας. Πέθανε στην Κωνσταντινούπολη και ενταφιάστηκε στα Κοιμητήρια της Ζωοδόχου Πηγής του Μπαλουκλή, όπου το όνομα του βρίσκεται πρώτο στην πλάκα με τον κατάλογο των Εθνικών Ευεργετών του Γένους.
Εγγόνια του ήταν οι Εθνικές Ευεργέτριες Ελένη Αρχιγένους, Ευανθία Θεοφιλίδου και ο Αρχίατρος των Ανακτόρων Παυλάκης Φενερλής πασάς.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες Κατηγορία:Έλληνες τραπεζίτες Κατηγορία:Σύροι ευεργέτες Κατηγορία:Σύροι τραπεζίτες
Σολτάν Χοσεΐν
Γεννημένος και μεγαλωμένος στο βασιλικό χαρέμι, ο Σολτάν Χοσεΐν ανέβηκε στο θρόνο με περιορισμένη εμπειρία ζωής και λίγο-πολύ με καμία εξειδίκευση στις υποθέσεις της χώρας. Εγκαταστάθηκε στον θρόνο με τις προσπάθειες της ισχυρής προγιαγιάς του, Mαριάμ Μπεγκούμ, καθώς και των ευνούχων της αυλής, που ήθελαν να αυξήσουν την εξουσία τους εκμεταλλευόμενοι έναν αδύναμο και εύκολα να επηρεαστεί ηγεμόνα. Καθ' όλη τη διάρκεια της βασιλείας του, ο Σολτάν Χοσεΐν έγινε γνωστός για την ακραία αφοσίωσή του, η οποία είχε συνδυαστεί με τη δεισιδαιμονία, την επιρρεπή σε επιρροές προσωπικότητά του, την υπερβολική αναζήτηση της ευχαρίστησης, την ακολασία και τη σπατάλη, τα οποία θεωρήθηκαν από τους σύγχρονους και μεταγενέστερους συγγραφείς ως στοιχεία, που έπαιξαν ρόλο στην παρακμή της χώρας.
Η τελευταία δεκαετία της βασιλείας τού Σολτάν Χοσεΐν σημαδεύτηκε από αστική διχόνοια, φυλετικές εξεγέρσεις και καταπάτηση από τους γείτονες της χώρας. Η μεγαλύτερη απειλή προερχόταν από τα ανατολικά, όπου οι Αφγανοί είχαν επαναστατήσει υπό την ηγεσία τού πολέμαρχου Mιρβαΐς Χοτάκ. Ο τελευταίος γιος και διάδοχος, Μαχμούντ Χοτάκ, έκανε μία εισβολή στο κέντρο της χώρας, φτάνοντας τελικά στην πρωτεύουσα Ισπαχάν το 1722, η οποία τέθηκε υπό πολιορκία. Σύντομα εμφανίστηκε λιμός στην πόλη, ο οποίος ανάγκασε τον Σολτάν Χοσεΐν να παραδοθεί στις 21 Οκτωβρίου 1722. Παράτησε τα βασιλικά του διάσημα στον Μαχμούντ Χοτάκ, ο οποίος στη συνέχεια τον έβαλε στη φυλακή και έγινε ο νέος ηγεμόνας της πόλης. Τον Νοέμβριο, ο τρίτος γιος τού Σολτάν Χοσεΐν και ορισμένος διάδοχός του, δήλωσε ότι είναι ο Ταχμάσπ Β'΄ στην πόλη Καζβίν.
Ο Σολτάν Χοσεΐν αποκεφαλίστηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 1727 υπό τις διαταγές τού διαδόχου του Mαχμούντ Χοτάκ, Aσράφ Χοτάκ (βασ. 1725–1729), λόγω προσβλητικής επιστολής, που έστειλε ο Οθωμανός αρχιστράτηγος Αχμάντ Πασάς, ο οποίος ισχυριζόταν ότι είχε βαδίσει στο Ιράν, για να επαναφέρει τον Σολτάν Χοσεΐν στον θρόνο.
Ενθρόνιση
μικρογραφία|300x300εσ|Σχέδιο της Βασιλικής Πλατείας (Μαϊνταν-έ Σαχ) τού [[Ισφαχάν|Ισπαχάν από τον Κορνέλις ντε Μπρούιγιν, με ημερομηνία 1703. ]]
Αζερμπαϊτζάν
μικρογραφία|300x300εσ| Άποψη τού [[Ταμπρίζ|Tαμπρίζ, εικονογράφηση τού Ζαν Σαρντίν το 1673.]]
Επιδρομές Μπαλόχι
μικρογραφία| Εικονογράφηση τού πρίγκιπα της κεντρικής [[Γεωργιανοί|Γεωργίας Γκοργκίν Χαν (Γεωργίου ΙΑ΄ τού Κάρτλι).]]
Θρησκευτική πολιτική
μικρογραφία| Ένα διάταγμα ([[Φιρμάνι|φαρμάν) που εκδόθηκε από τον Σολτάν Χοσεΐν, με ημερομηνία Μάρτιο/Απρίλιο 1713/14.]]
Διακυβέρνηση
μικρογραφία|Διπλό πορτρέτο ενός βασιλικού σωματοφύλακα στα δεξιά και ενός σωματοφύλακα στα αριστερά. Ζωγραφίστηκε στο Ισπαχάν, με ημερομηνία 1684/85.
Προσωπικότητα
μικρογραφία| Διανομή δώρων για την Πρωτοχρονιά ([[Νεβρόζ|Nowruz) από τον Σολτάν Χοσεΐν. Δημιουργήθηκε στο Ισπαχάν το 1720/1, λίγο πριν την κατάρρευση τού κράτους των Σαφαβιδών.]]
Νομισματοκοπία
μικρογραφία| Νόμισμα τού Σολτάν Χοσεΐν, που κόπηκε στο [[Γερεβάν|Eριβάν το 1711/12]]
Οικογένεια
Υιοί
Κόρες
Γουέστρι
Το Γουέστρι, (αγγλικά Westray) είναι νησί του Ηνωμένου Βασιλείου και συγκεκριμένα νησί του νησιωτικού συμπλέγματος των Ορκάδων. Έχει έκταση 47,13 τ.χλμ. και 588 κατοίκους (2011).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ορκάδες
Πατριάρχης Αντώνιος Β΄ ο Καυλέας
Ο Αντώνιος Β΄ ο Καυλέας (829 - 12 Φεβρουαρίου 901) ήταν Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως από το 893 έως το 901.
Γεννήθηκε το 829 και είχε φρυγική καταγωγή. Εκάρη μοναχός σε ηλικία 12 ετών. Αργότερα υποστήριξε τον Αυτοκράτορα Λέοντα τον Σοφό έναντι του Πατριάρχη Φωτίου, αλλά συνέβαλε και στην ειρήνευση της Εκκλησίας, εργαζόμενος για τη συμφιλίωση των οπαδών των Πατριαρχών Φωτίου και Ιγνατίου. Για τους λόγους αυτούς, μόλις πέθανε ο Πατριάρχης Στέφανος Α΄, αδελφός του Λέοντα του Σοφού, ο τελευταίος τον προώθησε στον Οικουμενικό Θρόνο.
Ως Πατριάρχης, συνεκάλεσε Σύνοδο, την οποία παρακολούθησαν και απεσταλμένοι της Ρώμης, η οποία θεώρησε ότι το σχίσμα που προκλήθηκε από τον Φώτιο και τον Ιγνάτιο είχε λήξει, χωρίς όμως να καταδικαστεί κανείς εκ των πρωταγωνιστών του.
Ήταν άνθρωπος πράος και ευσεβής. Υποστήριξε τον μοναχισμό και θεμελίωσε (ή ανακαίνισε) τη Μονή Καυλέα, εξ ου και το προσωνύμιό του. Πέθανε στις 12 Φεβρουαρίου 901 και ετάφη στη Μονή αυτή. Θεωρείται θαυματουργός. Ανακηρύχθηκε άγιος και η μνήμη του τιμάται στις 12 Φεβρουαρίου και από την Καθολική και από την Ορθόδοξη Εκκλησία.
Πηγές
Αντωνιος Β Αντώνιος Κατηγορία:Βυζαντινοί του 9ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 10ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 9ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 10ου αιώνα
Έρη Ρίτσου
Βιογραφία
Είναι το μοναχοπαίδι του ποιητή Γιάννη Ρίτσου και της Γαρυφαλιώς Γεωργιάδου. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία και, έκτοτε, εργάστηκε στην Εθνική Τράπεζα, ενώ έχει αποκτήσει και μια κόρη, τη Λητώ.
Όταν γεννήθηκε το 1955, ο πατέρας της τής αφιέρωσε το ποίημα Πρωινό άστρο με τον υπότιτλο: Μικρή εγκυκλοπαίδεια υποκοριστικών για την κορούλα μου.
Η ίδια αναφέρει για τον πατέρα της ότι δεν έζησε αρκετά κοντά του και ότι τον έβλεπε μόνο σε γιορτές. Πιο πολύ τον έζησε επί Χούντας, όταν τον έστειλαν κατ' οίκον περιορισμό, στη Σάμο και τη Λέρο και, επίσης, αναφέρει ότι άργησε να καταλάβει ότι ο πατέρας της ήταν διάσημος. Η Ρίτσου είπε για τη δημοσιότητα/δημοτικότητα του πατέρα της: «Δεν είχα ποτέ κόμπλεξ ότι ζω κάτω από τη σκιά του πατέρα μου».
Το 2001 κυκλοφόρησε το πρώτο της βιβλίο με τίτλο Οι τρεις βασιλοπούλες, το οποίο το προόριζε για την κόρη της. Το άφησε περισσότερο από περιέργεια στον εκδοτικό οίκο Κέδρος, άλλα όταν το αναζήτησε την πληροφόρησαν ότι πρόκειται να το εκδώσουν. Έκτοτε έχει κυκλοφορήσει άλλα τέσσερα βιβλία, όλα από τον ίδιο εκδοτικό οίκο. Τα βιβλία της ανήκουν στην κατηγορία της παιδικής λογοτεχνίας κυρίως, αλλά και του μυθιστορήματος και του διηγήματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Σαμιώτες Κατηγορία:Γιάννης Ρίτσος Κατηγορία:Συγγραφείς παιδικής και νεανικής λογοτεχνίας
262 Βάλντα
Η Βάλντα (Valda) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,67. Ανακαλύφθηκε το 1886 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από τη Βιέννη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Οι διαστάσεις της Βάλντας εκτιμώνται σε 11 ως 24 χιλιόμετρα. Ο φασματικός της τύπος και το άλβεδό της είναι άγνωστά, όπως και ο χρόνος περιστροφής της γύρω από τον εαυτό της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βαλντα
Κατάληψη της Κλεισούρας
Η Κατάληψη της Κλεισούρας ή Κατάληψη της στενωπού της Κλεισούρας, ήταν μια στρατιωτική επιχείρηση που πραγματοποιήθηκε στις 6 με 11 Ιανουαρίου 1941 στην Βόρεια Ήπειρο κοντά στην πόλη Κλεισούρα της Επαρχίας Πρεμετής της Αλβανίας και αποτελεί μία από τις σημαντικότερες μάχες του Ελληνοϊταλικού Πολέμου κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Μετά από δύο εβδομάδες συγκρούσεων από την έναρξη του Ελληνοϊταλικού Πολέμου στα ελληνοαλβανικά σύνορα, η Ελλάδα καταφέρνει να αποκρούσει την ιταλική εισβολή μετά την θετική έκβαση για αυτήν των μαχών της Πίνδου και της Ελαίας-Καλαμά. Η μεγάλη αντεπίθεση των ελληνικών δυνάμεων αρχίζει στις 9 Νοεμβρίου. Ο Ελληνικός Στρατός εισχωρεί βαθιά στο αλβανικό έδαφος και αναγκάζει τα ιταλικά στρατεύματα να οπισθοχωρήσουν. Οι ελληνικές επιχειρήσεις κορυφώθηκαν με την κατάληψη του στρατηγικού περάσματος της Κλεισούρας τον Ιανουάριο του 1941.
Υπόβαθρο
thumb|left|Ένας στρατιώτης σαλπιγκτής δίνει το πρόσταγμα για την επίθεση. Η προέλαση του Ελληνικού Στρατού συνεχίζεται και μετά την επιτυχή αντεπίθεση του κατά τη μάχη του Μοράβα-Ιβάν. Η ήττα του Ιταλικού Στρατού αναγκάζει την Ιταλία να εγκαταλείψει σημαντικές θέσεις στο αλβανικό έδαφος. Ο Ελληνικός Στρατός είχε τώρα υπό τον έλεγχό του σημαντικά αστικά κέντρα της Βορείου Ηπείρου τον Δεκέμβριο του 1940, όπως το Αργυρόκαστρο και η Κορυτσά. Στο πολεμικό συμβούλιο της 5ης Δεκεμβρίου, ο διοικητής των επιχειρήσεων Αρχιστράτηγος Αλέξανδρος Παπάγος, εκφράζοντας την έντονη ανησυχία του για την πιθανότητα παρέμβασης την Γερμανίας με σκοπό την στήριξη των Ιταλών στο αλβανικό μέτωπο, επέμενε στην εντατικοποίηση της προέλασης. Επιπλέον, ο διοικητής του Τμήματος Στρατιάς Ηπείρου Αντιστράτηγος Ιωάννης Πιτσίκας και ο διοικητής του Τμήματος Στρατιάς Δυτικής Μακεδονίας Αντιστράτηγος Γεώργιος Τσολάκογλου πρότειναν την άμεση κατάληψη του περάσματος της Κλεισούρας, έτσι ώστε να διασφαλιστούν οι ελληνικές θέσεις.
Κατά την περίοδο της ελληνικής αντεπίθεσης, οι ελληνικές δυνάμεις απείχαν πολύ από τις βάσεις ανεφοδιασμού και το οδικό δίκτυο ήταν σημαντικά ελλιπές σε σχέση με τις ιταλικές δυνάμεις. Η στενωπός της Κλεισούρας ήταν μια ιδιαιτέρως σημαντική στρατηγική θέση για την κατάληψη της πόλης Μπεράτι και η τοπογραφία της περιοχής σε συνδυασμό με την κακοκαιρία που επικρατούσε, έκανε την όλη επιχείρηση εξαιρετικά δύσκολη.
Μάχη
thumb|250px|Πολιτικός χάρτης με τις επιχειρήσεις της ελληνικής αντεπίθεσης. Διακρίνεται η γραμμή του μετώπου την Πρωτοχρονιά του 1941. Η επίθεση στον κεντρικό τομέα των επιχειρήσεων του ελληνοαλβανικού μετώπου έγινε υπό την ηγεσία των επιτελών του Β' Σώματος Στρατού, και χρησιμοποιήθηκαν ιδιαίτερα από την 1η και η 11η Μεραρχία Πεζικού. Κατά τη διάρκεια της μάχης, οι Ιταλοί χρησιμοποίησαν για πρώτη φορά το νέο M13, ένα μεσαίας κατηγορίας τεθωρακισμένο όχημα, της 131ης Τεθωρακισμένης Μεραρχίας "Κένταυρος" (Centauro). Χρησιμοποιήθηκαν από τον Ιταλικό Στρατό για τη μετωπική επίθεση που ακολούθησε, αλλά το αποτέλεσμα της επιχείρησης για την Ιταλία ήταν καταστροφικό, καθώς αποδεκατίστηκαν από το ελληνικό πυροβολικό. Στις 10 Ιανουαρίου, μετά από τέσσερις ημέρες σκληρών μαχών, οι ελληνικές μεραρχίες πεζικού κατέλαβαν τελικά το πέρασμα. Η επίθεση της 5ης Μεραρχίας Πεζικού, που αποτελούνταν από Κρητικούς, με την κατάληψη στρατηγικών πλεονεκτικών θέσεων, υπήρξε καθοριστική για την έκβαση της μάχης για τον Ελληνικό Στρατό.
Το ιταλικό επιτελείο ξεκίνησε αμέσως αντεπιθέσεις προκειμένου να καταλάβει εκ νέου το πέρασμα. Ο Ιταλός Αρχιστράτηγος Ούγκο Καβαλέρο (Ugo Cavallero) διέταξε την ιταλική 7η Μεραρχία Πεζικού "Λύκων της Τοσκάνης" (Lupi di Toscana) που ήρθε προς ενίσχυση να υποστηρίξει στην επιχειρούμενη επίθεση την επίλεκτη 3η Ταξιαρχία Αλπινιστών "Τζούλια", αλλά η επιχείρηση ήταν ελλιπέστατα προετοιμασμένη. Παρόλο που αντιμετώπισαν μόνο τέσσερα ελληνικά τάγματα, έχασαν πολύ σύντομα ένα ιταλικό τάγμα επειδή περικυκλώθηκε. Στις 11 Ιανουαρίου, οι ιταλικές δυνάμεις είχαν απωθηθεί, η Μεραρχία των Λύκων αποδεκατίστηκε και το πέρασμα πέρασε τελικά στους Έλληνες.
Συνέπειες
Η κατάληψη της στρατηγικής στενωπού από τον Ελληνικό Στρατό, θεωρήθηκε μεγάλη επιτυχία από τις Συμμαχικές Δυνάμεις. Ο Αρχιστράτηγος των βρετανικών δυνάμεων στη Μέση Ανατολή και Στρατάρχης Αρτσιμπαλντ Γουέιβελ (Archibald Wavell) έστειλε συγχαρητήριο τηλεγράφημα στον Αλέξανδρο Παπάγο για την επιτυχία του Ελληνικού Στρατού.
Το B' Σώμα Στρατού, μετά την κατάληψη του περάσματος της Κλεισούρας και της ομώνυμης πόλης προωθήθηκε με κατεύθυνση του Βεράτι και κατέλαβε έπειτα από μάχες τα υψώματα Τρεμπεσίνα, Μπουμπέσι και Μάλι Μανταρίτ. Η προέλαση διακόπτεται λόγω των καιρικών συνθηκών στις 25 Ιανουαρίου. Την επόμενη μέρα, οι Ιταλικές δυνάμεις προσπαθούν να επανακαταλάβουν το πέρασμα της Κλεισούρας, δείχνοντας ακόμα μια φορά την στρατηγική σημασία της περιοχής. Στην μάχη της Τρεμπεσίνας χρησιμοποιούν την Μεραρχία "Λελιάνο", το Τάγμα Αλπινιστών "Τζούλια", τμήματα της Τεθωρακισμένης Μεραρχίας "Κένταυρος" και σημαντική αεροπορική υποστήριξη. Ο Ιταλικός Στρατός μέχρι τις 30 Ιανουαρίου που σταματούν οι επιχειρήσεις, καταφέρνει πολύ μικρά αποτελέσματα.
Μέσα στις επόμενες εβδομάδες, η γραμμή του μετώπου σταθεροποιήθηκε, από την λίμνη Οχρίδα και το Πόγραδετς μέχρι την Χειμάρρα στο Ιόνιο Πέλαγος, με τον Ελληνικό Στρατό να προσπαθεί να αντιμετωπίσει την κακή υλικοτεχνική του υποδομή, που οφείλονταν στον προβληματικό ανεφοδιασμό του, και τον αντίστοιχο ιταλικό να προσπαθεί να αυξήσει τις στρατιωτικές τους δυνάμεις, προκειμένου να ανακοπεί η οπισθοχώρηση του. thumb|left|Ομάδα Ελλήνων στρατιωτών κατευθύνεται προς τη στενωπό της Κλεισούρας. thumb|left|Έλληνες στρατιώτες δίπλα σε αιχμαλωτισμένο ιταλικό τανκ, στη στενωπό της Κλεισούρας, μετά την ιστορική μάχη.
Φωτογραφίες
Κατηγορία:Στρατιωτικές Επιχειρήσεις του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην Ελλάδα Κ Κατηγορία:Ιστορία της Ηπείρου
Στρόνσι
Το Στρόνσι, (αγγλικά Stronsay) είναι νησί του Ηνωμένου Βασιλείου και συγκεκριμένα νησί του νησιωτικού συμπλέγματος των Ορκάδων. Έχει έκταση 32,75 τ.χλμ. και 349 κατοίκους (2011).
Κατηγορία:Ορκάδες
Μπόρετι
Το Μπόρετι (σερβικά κυριλλικά: Борети) είναι χωριό στα νότια του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου της Μπούντβα.
Στας Σμελιόφ
Ο Στανισλάφ Βαντίμοβιτς Σμελιόφ (Ρωσικά: Станисла́в Вади́мович Шмелёв), είναι Ρώσος ηθοποιός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ηθοποιοί
Πολιτική της Σερβίας
Η Σερβία είναι ένα ιδιαίτερο είδος Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία που τείνει προς την Προεδρική Δημοκρατία με αρχηγό της Κυβέρνησης Πρωθυπουργό στο πλαίσιο ενός πολυκομματικού συστήματος και τον Πρόεδρο συχνά να επεμβαίνει στις πολιτικές εξελίξεις. Ουσιαστικά οι εξουσίες μοιράζονται ανάμεσα στον Πρωθυπουργό και στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Η εκτελεστική εξουσία ασκείται από την κυβέρνηση αλλά και τον Πρόεδρο της Σέρβικης Δημοκρατίας. Η νομοθετική εξουσία ασκείται τόσο από την Κυβέρνηση όσο και από την Εθνοσυνέλευση και από τον Πρόεδρο της Σερβίας. Η Δικαιοσύνη είναι ανεξάρτητη, τόσο από την εκτελεστική όσο και από τη νομοθετική εξουσία.
Εκτελεστική εξουσία
Αρχηγός του Κράτους της Σερβίας είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Από τις 31 Μαΐου 2017 Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι ο Αλεξάνταρ Βούτσιτς. Αρχηγός της κυβέρνησης είναι ο Πρωθυπουργός ο οποίος διορίζει το υπουργικό συμβούλιο αλλά ο Πρόεδρος μπορεί να προβάλει βέτο εφόσον δεν συμφωνεί με την επιλογή ορισμένων προσώπων.
Πολιτικά κόμματα και εκλογές
Σήμερα υπάρχουν συνολικά 342 πολιτικά κόμματα στη Σερβία.
Στράτων Α΄ ο Επιφανής
Ο Στράτων ήταν βασιλιάς του ινδοελληνικού βασιλείου από το 130 π.Χ. έως το 110 π.Χ..
Συμβασίλεψε λόγω του ότι ήταν ανήλικος με τη μητέρα του Αγαθόκλεια. Με την ενηλικίωσή του, και αφού είχε πεθάνει και η μητέρα του, ανέλαβε τον θρόνο. Αλλά η διακυβέρνηση του έφερε αναστάτωση το βασίλειο λόγω της ανικανότητάς του να διοικήσει. Κατά τη βασιλεία του ο Αντιαλκίδας, Ευκρατίδης ηγεμόνας των Παροπαμισάδων, εισέβαλε στο βασίλειο του Στράτωνα του και κατέλαβε τα Τάξιλα αναγκάζοντας τον να καταφύγει στην Πενταποταμία (Παντζάμπ). Από εκεί έμαθε ότι ο αδελφός του Απολλόδοτος Α΄ του είχε πάρει το θρόνο.
Ιππόστρατος της Ινδίας
Ο Ιππόστρατος ήταν βασιλιάς του ινδοελληνικού βασιλείου. Βασίλεψε από το 85 π.Χ. έως το 70 π.Χ. Το βασίλειο του περιελάμβανε ήταν βασισμένο στην Πενταποταμία.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες Βασιλείς Βακτρίας & Ινδίας
Καλοί Λιμένες Ηρακλείου
thumb|300 px|Οι Καλοί Λιμένες σε παλαιά φωτογραφία του 1920. thumb|300 px|Οι Καλοί Λιμένες σε πίνακα του F. Basilicata γύρω στα 1650. thumb|300 px|Οι Καλοί Λιμένες σε σκίτσο του 1865. Διακρίνεται ο χώρος της αρχαίας πόλης Λασσαίας. Οι Καλοί Λιμένες είναι παράλιος οικισμός της Κοινότητος Πηγαϊδακίων του Δήμου Φαιστού στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Καινούργιου του νομού Ηρακλείου. Η απόστασή του από την πόλη του Ηρακλείου είναι 77 χιλιόμετρα.
Απέναντι από το λιμάνι και λίγες μόλις εκατοντάδες μέτρα υπάρχει η νησίδα "Απόστολος Παύλος" την οποία οι ντόπιοι ονομάζουν μικρό νησί, και στην οποία υπάρχουν εγκαταστάσεις για τον ανεφοδιασμό ποντοπόρων πλοίων. Μια δεύτερη νησίδα σε απάσταση μερικών εκατοντάδων μέτρων νοτιοδυτικά της πρώτης είναι γνωστή ως "μεγάλο νησί" η "μπομπιανό νησί". Επίσης, σε κοντινό λόφο είναι χτισμένη εκκλησία αφιερωμένη στον Απόστολο Παύλο. Την έχτισε το 1911 ο Χατζή Κωστή Καρτεράκης, καταγόμενος από την Πόμπια. Εκκλησία εμφανίζεται ακριβώς στην ίδια θέση σε ενετικούς χάρτες του 1700. Δίπλα στο ναό υπάρχει μικρή σπηλιά, στην οποία σύμφωνα με την παράδοση, διέμεινε ο Απόστολος Παύλος.
Οι παραλίες στη γύρω περιοχή είναι γνωστές με τα ονόματα: Μακριά άμμος (ή Αρμυρίκια, ή Δεντρά, ή Σισσαμόλακος), Ψιλή Άμμος, Καραβόβρυση, Στενά. Έυκολη πρόσβασή μέσω θαλάσσης έχει κανείς στο Αγιοφάραγγο, στο Μάρτσαλο αλλά και στο Τραχύλι κοντά στο ακρωτήριο Λίθινον.
Ιστορικά στοιχεία
Η ονομασία του χωριού είναι αρχαιότατη και μάλιστα αναφέρεται στις Πράξεις των Αποστόλων (27,8), διότι στο σημείο αυτό αποβιβάστηκε ο Απόστολος Παύλος, όταν μεταφερόταν στη Ρώμη.
Την περίοδο της Ενετοκρατίας διάφορα ξένα πλοία διενεργούσαν από τους Καλούς Λιμένες λαθρεμπόριο και αυτό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα .Όπως αναφέρει ο Αγγλος περιηγητής Σπρατ που επισκευτηκε τους καλούς λιμένες στα 1865, η περιοχή, συμπεριλαμβανομένου και του φυσικού λιμένα, ανήκε στην ιερά μονη Οδηγητρίας. Η μονή αυτή βρισκεται μερικά χιλιομετρά βόρεια του όρμου. Μάλιστα ο ηγούμενος της μονής ηταν υποχρεωμένος να διατηρεί στον όρμο φυλάκιο επανδρωμένο με προσωπικό της μονής και να ενημερώνει την τοπική αρχή για οποιαδήποτε κινηση πλοίου.
Στα ανατολικά του σημερινού οικισμού βρίσκονται στην περιοχή Χρυσοστόμου τα ερείπια της αρχαίας πόλης Λασαία. Η τελευταία άκμασε στα ρωμαϊκά χρόνια και ήταν λιμένας της Γόρτυνας. Η πόλη αυτή αναφέρεται στο ρωμαϊκό νόμισμα ως Θάλασσα και αλλού με τα ονόματα Άλασα και Λασός. Η θέση της Λασαίας διαπιστώνεται και στο έργο του Άγγλου Σπρατ. Ο Σπρατ αγόρασε στην περιοχή δαχτυλίδι από χρυσάφι που έγραφε επάνω "Τρυφηνία". Πιθανότατα έχει σχέση με το όνομα της γυναίκας στην οποία στέλνει χαιρετισμούς ο Απόστολος Παύλος, που ονομαζόταν Τρύφαινα.
Μακριά Άμμος
Η Μακριά Άμμος είναι παραλία ανατολικά των Καλών Λιμένων με μήκος μεγαλύτερο από ένα χιλιόμετρο. Ειναι γνωστή και ως Αρμυρίκια (τα) η Δεντρά (τα) η ακόμα και ως Σισσαμόλακος, ενά τοπωνύμιο που επιβιώνει από την ενετική εποχή και υποδηλώνει την καλλιέργεια σουσσαμιού στην γύρω περιοχή.
Παραπομπές
Καλοι Λιμενες Καλοι Λιμενες Κατηγορία:Δήμος Φαιστού