cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μέτωπο Νεολαίας
Δραστηριότητες
Το Μέτωπο Νεολαίας διοργανώνει κάθε χρόνο τις "Γιορτές Νεολαίας", προσεγγίζοντας τη μουσική σκηνή της άκρας δεξιάς, γνωστή ως "white power music", που υπάρχει στην Ελλάδα από τη δεκαετία του 1980. Η οργάνωση διοργάνωσε δύο μεγάλες συναυλίες με μουσική white power το 1994 και το 2003, ενώ τον Ιανουάριο του 2005 η ηγετική της ομάδα της Χρυσής Αυγής παρέστη σύσσωμη σε μία νεοναζιστική συναυλία με white power συγκροτήματα, που είχε οργανώσει και διαφημίσει μέσω των εντύπων της. Στη συναυλία οι παρευρισκόμενοι φωνάζουν συνθήματα όπως το «Sieg Heil» (Ζιγκ Χάιλ), «Juden Raus» (Έξω οι Εβραίοι) και Αίμα, τιμή, Χρυσή Αυγή και χαιρετούν ναζιστικά, κρατώντας σημαίες των Ες-Ες και της Βέρμαχτ. Η συναυλία περιεγράφηκε σε ρεπορτάζ στην εφημερίδα της Χρυσής Αυγής από τον Κασιδιάρη και η ηχογράφησή της κυκλοφόρησε τον επόμενο Σεπτέμβριο με το περιοδικό Αντεπίθεση. Στο χώρο της white power μουσικής δραστηριοποιούνται πολλά στελέχη της Χρυσής Αυγής, μεταξύ αυτών και οι πρώην βουλευτές Γιώργος Γερμενής και Αρτέμης Ματθαιόπουλος.
Η οργάνωση διατηρεί επίσης ιδιωτικό χώρο στην Θεσσαλονίκη με εβδομαδιαία λειτουργία και την επονομασία "Εθνικιστικό στέκι Σάρισα" όπου διεξάγονται η πλειοψηφία των κλειστών εκδηλώσεων. Περιστατικά δραστηριότητας μελών έχουν σημειωθεί και σε πόλεις της επαρχίας όπου δεν υφίστανται γραφεία της Χρυσής Αυγής.
Σύμφωνα με την εφημερίδα "Χρυσή Αυγή", το Μέτωπο Νεολαίας είχε πρωτοστατήσει στις διαδηλώσεις που προέκυψαν μετά τον θάνατο του Μανώλη Καντάρη που δολοφονήθηκε τον Μάιο του 2011 από τρεις δράστες Αφγανικής καταγωγής καθώς μετέβαινε στην ετοιμόγεννη γυναίκα του.
Τον Ιανουάριο του 2021 με δημόσια ανακοίνωση και σχετικές παρεμβάσεις σε Ελληνικά πανεπιστήμια, η οργάνωση στράφηκε εναντίον πανεπιστημιακών, οι οποίοι υπέγραψαν κείμενο συμπαράστασης για την απεργία πείνας του τρομοκράτη Δημήτρη Κουφοντίνα.
Τον Σεπτέμβριο του 2021 το Μέτωπο Νεολαίας φέρεται να πρωτοστάτησε σε επεισόδια πέριξ Επαγγελματικών Λυκείων της Δυτικής Θεσσαλονίκης. Συγκεκριμένα, ομάδα νεαρών συγκρούστηκε με μέλη της ΚΝΕ και των ΕΑΑΚ έξω από το 1ο - 2ο ΕΠΑΛ Σταυρούπολης, με την οργάνωση να επικροτεί την στάση των μαθητών. Ακολούθησε κατάληψη με συνθήματα της Χρυσής Αυγής στο ΕΠΑΛ Ευόσμου. Μετά τα γεγονότα παρατηρήθηκε αύξηση της δραστηριότητας των μελών στις αντίστοιχες περιοχές.
Τον Ιούνιο του 2022 ομάδα μελών του Μετώπου Νεολαίας, με σύνθημα "προστατέψτε τα παιδιά" εισέβαλε σε χώρο του Δημαρχείου Θεσσαλονίκης την ώρα που πραγματοποιούνταν εκδήλωση στο πλαίσιο του 10ου Thessaloniki Pride. Τον Ιανουάριο του επόμενου έτους η οργάνωση επανέλαβε την ίδια κίνηση μετά από διαφορετική εκδήλωση του Thessaloniki Pride, αυτή την φορά σε κρυφή τοποθεσία, με το σύνθημα της να εμφανίζεται ταυτόχρονα στις τάσεις των Ελληνικών social media προκαλώντας αντιδράσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεολαίες πολιτικών κομμάτων στην Ελλάδα Κατηγορία:Χρυσή Αυγή
Γάιος (θεολόγος)
Ο Γάιος ήταν λαϊκός αντιμοντανιστής θεολόγος ο οποίος έζησε και έδρασε στη Ρώμη στα τέλη του 2ου αιώνα και στις αρχές του 3ου αιώνα μ.Χ. Θεωρείται εκπρόσωπος της αίρεσης των Αλόγων.
Βίος
Για τον Γάιο δεν γνωρίζουμε πολλές λεπτομέρειες παρ΄εκτός ότι ήταν λαϊκός θεολόγος που έδρασε στη Ρώμη επί Ζεφυρίνου Ρώμης (199-217). Συγκρούστηκε με τον μοντανιστή Πρόκλο-πρόσωπο υπαρκτό, ο οποίος έδρασε επί Σεβήρου- και στη συνέχεια κατέγραψε τον μεταξύ τους διάλογο σε έργο με τον τίτλο Διάλογος προς Πρόκλον.
Εισηγητής της αίρεσης των Αλόγων
Ο Γάιος στην προσπάθειά του να αναιρέσει τις θέσεις του μοντανισμού, απέρριπτε δύο βιβλία της Καινής Διαθήκης και συγκεκριμένα την Αποκάλυψη του Ιωάννη και το Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο. Την πρώτη την απέδιδε στον Κήρινθο και το δεύτερο πιθανώς στον Κήρινθο. Με την απόρριψη του τέταρτου Ευαγγελίου και συνακόλουθα της περιεχόμενης σε αυτό διδασκαλίας περί Λόγου, έλαβε η διδασκαλία του και όσοι την ακολούθησαν την ονομασία των Αλόγων.
Πηγές
Κατηγορία:Ρωμαίοι Κατηγορία:Θεολόγοι
Μεσιέ 91
Ο Μεσιέ 91 (γνωστός και ως Μ91 και NGC 4548) είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας Σίφερτ σε απόσταση 55 εκατομμυρίων ετών φωτός στον αστερισμό Κόμη Βερενίκης. Είναι μέλος του σμήνους της Παρθένου και το αμυδρότερο αντικείμενο Μεσιέ. Παλιότερα είχε από κάποιους ταυτοποιηθεί ως ο κοντινός γαλαξίας NGC 4571. Έχει συμπυκνωμένο πυρήνα και λίγες περιοχές ΗΙΙ στους δύο βραχίονές του. Αποτελεί μία διάχυτη πηγή ραδιοκυμάτων.
Ιστορικό
Ο Μεσιέ 91 ανακαλύφθηκε στις 18 Μαρτίου 1781 από τον Σαρλ Μεσιέ, μαζί με άλλα 7 μέλη του καταλόγου του στην ίδια περιοχή του ουρανού και το σφαιρωτό σμήνος Μεσιέ 92.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ενεργοί γαλαξίες Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Σμήνος της Παρθένου 91 4548 Κατηγορία:Κόμη Βερενίκης
Πόπλιος Κορνήλιος Σκιπίων Νασίκα Σεραπίων
Ο Πόπλιος Κορνήλιος Σκιπίων Νασίκα Σεραπίων, λατιν.: Publius Cornelius Scipio Nasica Serapio, (182 ή 181 – 132 π.Χ. ) ήταν Ρωμαίος πολιτικός. Είναι πιο γνωστός για την κινητοποίηση τού όχλου, που σκότωσε τον Τιβέριο Γράκχο, ο οποίος εκείνη την εποχή προσπαθούσε να διεκδικήσει επανεκλογή ως τριβούνος των πληβείων το 133 π.Χ. Ο Π. Κ. Σ. Νασίκα Σεραπίων ήταν ύπατος το 138 π.Χ. και υπηρέτησε ως μέγιστος αρχιερέας (pontifex maximus), πιθανώς από το 141 έως το τέλος του το 132 π.Χ.
Καταγωγή
Ο Νασίκα Σεραπίων ανήκε σε κλάδο πατρικίων τού γένους των Κορνηλίων. Ήταν γιος τού Πόπλιου Κορνήλιου Σκιπίωνα Νασίκα Κορκούλου, ο οποίος είχε υπηρετήσει δύο φορές ως ύπατος (το 162 και το 155 π.Χ.), ως τιμητής το 159 π.Χ., και ως μέγιστος αρχιερέας από το 150 π.Χ.. Ο παππούς του ήταν ο Πόπλιος Κορνήλιος Σκιπίων Νασίκα ύπατος το 191 π.Χ..
Σταδιοδρομία
Το πρώτο γνωστό δημόσιο αξίωμα τού Νασίκα ήταν αυτό τού τριβούνου τού στρατού, το οποίο ο T.Ρ.Σ. Μπρώτον χρονολόγησε προσωρινά στο 149 π.Χ. στο Αξιωματούχοι της Ρωμαϊκης Δημοκρατίας. Εάν κατείχε αυτό το αξίωμα, θα ήταν αξιωματικός κατά τη διάρκεια τού Γ΄ Καρχηδονιακού Πολέμου και της πολιορκίας της Καρχηδόνας. Ο Aλεξάντερ Γιάκομπσον, γράφοντας στην Εγκυκλοπαίδεια της Αρχαίας Ιστορίας, ταυτίζει διστακτικά αυτόν τον Σκιπίωνα με εκείνον που διέπραξε μία γκάφα, όταν, κατά τη διάρκεια μίας εκλογής αγορανόμου, ρώτησε αν ένας αγρότης με τραχιά χέρια είχε τη συνήθεια να περπατά με τα χέρια του.
Ο Νασίκα είχε γίνει πραίτορας το 141 π.Χ. και μπορεί να ήταν ο Κορνήλιος, που εκείνη τη χρονιά ηττήθηκε από τους Σκορδίσκους. Γύρω στο ίδιο έτος ο πατέρας του απεβίωσε, και εκλέχτηκε ως μέγιστος αρχιερέας στη θέση του. Μπορεί να έγινε μέγιστος αρχιερέας εκείνη τη χρονιά, αλλά οι λεπτομέρειες για το πότε εξελέγη σε αυτό το αξίωμα είναι ασαφείς.
Η δολοφονία του Τιβέριου Γράκχου
Το 133 π.Χ. ο Τιβέριος Γράκχος –ο εξάδελφός του (η μητέρες τους Κορνηλία Σκιπιόνα Πρεσβύτερη (τού Νασίκα) και η Κορνηλία Σκιπιόνα Νεότερη (τού Γράκχου), ήταν αδελφές– ήταν τριβούνος των πληβείων.  Ο Nασίκα συγκρούστηκε με τον Τιβέριο σχετικά με το νομοσχέδιο για την αγροτική μεταρρύθμιση, το οποίο ήθελε να αναδιανείμει τη δημόσια γη (μεγάλο μέρος της οποίας ήταν ήδη κατεχόμενη) σε φτωχά ρωμαϊκά νοικοκυριά. Αφού ο Τιβέριος εξασφάλισε την ψήφιση των μεταρρυθμίσεων με τον άνευ προηγουμένου άθλο της καθαίρεσης ενός από τους τριβούνους συναδέλφους του, ήταν ο Nασίκα στη Σύγκλητο, που προφανώς πρότεινε και έφερε τη χρηματοδότηση της επιτροπής με μία υποτιμητική επιχορήγηση.
Κατά τη διάρκεια των εκλογών εκείνης της χρονιάς, ο Τιβέριος προσπάθησε –με σοβαρή παραβίαση των δημοκρατικών κανόνων– να εξασφαλίσει διαδοχική επανεκλογή ως τριβούνος, «που υποδηλώνει μία αντιδημοκρατική προσπάθεια κατάληψης της εξουσίας», ειδικά όταν το πλαίσιο των ενεργειών τού Τιβέριου εκείνη τη χρονιά «αντιπροσώπευε σαφείς παραβάσεις των αποδεκτών κανόνων». Συγκλήθηκε συνεδρίαση της Συγκλήτου κοντά στην εκλογική επιτροπή, στην οποία παρευρέθηκε η Νασίκα. Ισχυριζόμενος ότι μία από τις χειρονομίες τού Τιβέριου έδειχνε ένα αίτημα για διάδημα, ο Νασίκα προέτρεψε τον προεδρεύοντα ύπατο –Πόπλιο Μούκιο Σκαιβόλα– να υπερασπιστεί τη δημοκρατία και να σκοτώσει τον τύραννο. Αφού ο Σκαιβόλα αρνήθηκε, ο Nασίκα ξεσήκωσε ένα πλήθος συγκλητικών –με τη φράση «όποιος θέλει την κοινότητα ασφαλή, να με ακολουθήσει», παραδοσιακή για την κλήση στρατευμάτων, – και βάδισε στη συνέλευση, βάζοντας την άκρη της τόγκας του επάνω στο κεφάλι του, συνηθισμένο κατά τη διάρκεια της θρησκευτικής θυσίας. Αυτή ήταν μία προσπάθεια αναπαράστασης «μίας αρχαίας θρησκευτικής τελετουργικής δολοφονίας... πιθανώς με το σκεπτικό ότι ο [Τιβέριος] προσπαθούσε να καταλάβει την εξουσία και να ανατρέψει την υπάρχουσα δημοκρατία». Μαζί με έναν από τους άλλους τριβούνους και μεγάλο αριθμό συγκλητικών, ο όχλος διέλυσε την επιτροπή. Ο Τιβέριος σκοτώθηκε, υποτίθεται από έναν από τους συντρόφους του.
Οικογένεια
Αυτός ο Nασίκα ήταν ο πατέρας ενός σε μεγάλο βαθμό ομώνυμου γιου, που αργότερα έγινε ύπατος το 111 π.Χ. Ήταν επίσης ο προπάππους του Κόιντου Καικίλιου Μέτελλου Πίου Σκιπίωνα, τού υπάτου το 52 π.Χ.
Πηγές
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γερμανικά (de)
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Καβάλας 2013–14
Η περίοδος 2013–14 των πρωταθλημάτων της Ε.Π.Σ. Καβάλας.
Πηγές
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2013-2014 Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Καβάλας
Φραγκίσκος δούκας του Τεκ
Ο Φραγκίσκος (γερμ. Franz von Teck, 28 Αυγούστου 1837 - 21 Ιανουαρίου 1900) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν δούκας του Τεκ.
Βιογραφία
Στην Κλάουντιν και στα τέκνα της δόθηκε ο τίτλος του κόμη του Χόενσταϊν. Η μητέρα του έπαθε δυστύχημα με άλογα σε ηλικία 29 ετών και ο πατέρας του έγινε νοητικά ασταθής. Ο Γουλιέλμος Α΄ της Βυρτεμβέργης (εξάδελφος του Φραγκίσκου) έδωσε στα τέκνα τον τίτλο του πρίγκιπα του Τεκ. Μετά το γάμο του, ο Φραγκίσκος αναβαθμίστηκε σε δούκα του Τεκ από τον 2ο εξάδελφό του, Κάρολο Α΄ της Βυρτεμβέργης.
Το 1900 απεβίωσε στο Λευκό Μέγαρο (White Lodge) του Πάρκου του Ρίτσμοντ στο Λονδίνο.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1866 τη Μαρία Αδελαΐδα των Γουέλφων-Αννοβέρου, κόρη του Αδόλφου, Δούκα του Κέιμπριτζ (γιου του Γεωργίου Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου), και είχε τέκνα:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Βυρτεμβέργης
1804
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1804 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Κατάλογος χωρών μελών του ΟΗΕ
thumb|370px|Χάρτης των μελών του [[Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών|Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, μαζί με τις περιοχές τους (συμπεριλαμβανομένων εξαρτημένων περιοχών) που αναγνωρίζονται από τον ΟΗΕ, σε μπλε ]]
thumb|Σημαίες των κρατών μελών του ΟΗΕ μπροστά από το [[Παλάτι των Εθνών (Γενεύη, Ελβετία).]]
Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) έχει 193 κράτη μέλη, και κάθε ένα από αυτά είναι μέλος της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών.
Η εισήγηση για ένταξη από το Συμβούλιο Ασφαλείας απαιτεί θετική ψήφο από τουλάχιστον εννέα από τα δεκαπέντε μέλη του συμβουλίου, και κανένα από τα πέντε μόνιμα μέλη να μην ασκήσει βέτο. Η εισήγηση του Συμβουλίου Ασφαλείας πρέπει να εγκριθεί από τη Γενική Συνέλευση με πλειοψηφία δύο τρίτων.
Θεωρητικά, μόνο κυρίαρχα κράτη μπορούν να γίνου μέλη του ΟΗΕ, και πλέον όλα τα μέλη του ΟΗΕ είναι κυρίαρχα κράτη, ωστόσο πέντε μέλη δεν ήταν κυρίαρχα όταν εντάχθηκαν, αλλά έγιναν αργότερα πλήρως ανεξάρτητα μεταξύ 1946 και 1991). Επειδή ένα κράτος μπορεί να γίνει δεκτό στον ΟΗΕ με την έγκριση του Συμβουλίου Ασφαλείας και της Γενικής Συνέλευσης, κάποια κράτη που θα μπορούσαν να θεωρηθούν κυρίαρχα σύμφωνα με τα κριτήρια της Συνόδου του Μοντεβιδέο, δεν είναι μέλη επειδή ο ΟΗΕ δεν θεωρεί ότι έχουν κυριαρχία, κυρίως λόγω της μη διεθνούς αναγνώρισης ή της αντίθεσης συγκεκριμένων μελών.
Εκτός από τα κράτη μέλη, ο ΟΗΕ προσκαλεί επίσης μη μέλη (σήμερα δύο: την Αγία Έδρα και την Παλαιστίνη ), διακυβερνητικούς οργανισμούς, και άλλους διεθνείς οργανισμούς και οντότητας των οποίων η κυριαρχία δεν ορίζεται επακριβώς, να είναι παρατηρητές της Γενικής Συνέλευσης, επιτρέποντάς τους τη συμμετοχή και την τοποθέτηση, όχι όμως την ψήφο στις συνεδριάσεις της Γενικής Συνέλευσης.
Ιδρυτικά μέλη
thumb|370px|Χάρτης των σημερινών κρατών μελών του ΟΗΕ που απεικονίζει τη χρονολογική σειρά ένταξής τους. {{legend|#5B92E5|1945 (ιδρυτικά μέλη)}} {{legend|#008080|1946–1959}} {{legend|#00A24F|1960–1989}} {{legend|#346733|1990–σήμερα}} {{legend|#FDE910|μη μέλη κράτη παρατηρητές}}
Ο ΟΗΕ ιδρύθηκε επίσημα στις 24 Οκτωβρίου 1945, μετά την επικύρωση του Καταστατικού Χάρτη του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών από τα πέντε μόνιμα μέλη Συμβουλίου Ασφαλείας (τη Δημοκρατία της Κίνας, τη Γαλλία, τη Σοβιετική Ένωση, το Ηνωμένο Βασίλειο και τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής) και πολλές άλλες χώρες. Συνολικά 51 ιδρυτικά μέλη εντάχθηκαν εκείνη τη χρονιά, 50 από τα οποία υπέγραψαν τον Καταστατικό Χάρτη στο Συνέδριο των Ηνωμένων Εθνών για τη Διεθνή Οργάνωση στο Σαν Φρανσίσκο στις 26 Ιουνίου 1945, ενώ η Πολωνία, η οποία δεν είχε εκπρόσωπο στο συνέδριο, υπέγραψε στις 15 Οκτωβρίου 1945.
Από τα ιδρυτικά μέλη, 49 εξακολουθούν να είναι μέλη του ΟΗΕ, ή η συμμετοχή τους συνεχίστηκε από ένα διάδοχο κράτος (δείτε τον παρακάτω πίνακα), για παράδειγμα, τη Σοβιετική Ένωση, μετά τη διάλυσή της, τη διαδέχτηκε η Ρωσική Ομοσπονδία (δείτε ενότητα Πρώην μέλη: Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών). Τα υπόλοιπα δύο ιδρυτικά μέλη, η Τσεχοσλοβακία και η Γιουγκοσλαβία, διαλύθηκαν και η συμμετοχή τους δεν συνεχίστηκε από το 1992 και μετά από κάποιο διάδοχο κράτος (δείτε ενότητες Πρώην μέλη: Τσεχοσλοβακία και Πρώην μέλη: Γιουγκοσλαβία).
Κατά την ίδρυση του ΟΗΕ, η έδρα της Κίνας κρατούνταν από τη Δημοκρατία της Κίνας, όμως μετά την Απόφαση 2758 της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ το 1971, την έχει η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας (δείτε ενότητα Πρώην μέλη: Δημοκρατία της Κίνας).
Κάποια από τα ιδρυτικά μέλη δεν ήταν κυρίαρχα όταν εντάχθηκαν στον ΟΗΕ, παρά μόνο έγιναν πλήρως ανεξάρτητα αργότερα:
Τρέχοντα μέλη
Παρακάτω αναφέρονται τα τρέχοντα μέλη και οι ημερομηνίες ένταξής τους μαζί με το επίσημο όνομα που χρησιμοποιείται από τα Ηνωμένα Έθνη.
Η αλφαβητική σειρά των κρατών μελών χρησιμοποιείται για τον καθορισμό της διάταξής τους στις συνεδριάσεις της Γενικής Συνέλευσης, όπου κάθε χρόνο κληρώνεται ένα κράτος μέλος το οποίο καθορίζεται ως το αρχικό σημείο της σειράς. Τα ιδρυτικά μέλη καταχωρούνται με μπλε φόντο και έντονα γράμματα.
Δημοκρατία της Κίνας
Κατά τη δεκαετία του 1970, άλλαξαν οι ισορροπίες στους διπλωματικούς κύκλους και η ΛΔΚ πήρε το πάνω χέρι στις διεθνείς διπλωματικές σχέσεις και στον αριθμό των κρατών που την αναγνώριζαν. Στις 25 Οκτωβρίου 1971, κατά την 21η φορά που η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ συζητούσε το ζήτημα της ένταξης της ΛΔΚ στον ΟΗΕ, υιοθετήθηκε η Απόφαση 2758 της Γενικής Συνέλευσης, σύμφωνα με την οποία αναγνωρίζονταν ότι οι «εκπρόσωποι της κυβέρνησης της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας είναι οι μόνοι νόμιμοι αντιπρόσωποι της Κίνας στα Ηνωμένα Έθνη και ότι η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας είναι ένα από τα πέντε μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας» και αποφασίστηκε «να αποκατασταθούν όλα τα δικαιώματα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας και να αναγνωριστούν οι εκπρόσωποί της Κυβέρνησής της ως οι μόνοι νόμιμοι αντιπρόσωποι της Κίνας στα Ηνωμένα Έθνη, και να αποβληθούν οι εκπρόσωποι του Τσιανγκ Κάι Σεκ από τη θέση που καταλάμβαναν παρανόμως στα Ηνωμένα Έθνη και σε όλους του σχετιζόμενους οργανισμούς.» Αυτό πρακτικά σήμαινε τη μεταφορά της έδρας της Κίνας στον ΟΗΕ από τη ΔτΚ στη ΛΔΚ, και αποβολή της ΔτΚ από τον ΟΗΕ. Από την οπτική των Ηνωμένων Εθνών, η «Δημοκρατία της Κίνας» δεν είναι πρώην μέλος. Το 1971 δεν αποβλήθηκε μέλος του ΟΗΕ, αλλά απορρίφθηκαν τα διαπιστευτήρια της μίας κινεζικής αντιπροσωπείας (από την Ταϊπέι) και έγιναν δεκτά μιας άλλης κινεζικής αντιπροσωπίας (από το Πεκίνο).
Υποψηφιότητες για επανένταξη ως εκπρόσωπος της Ταϊβάν
thumb|Υπό την προεδρία του [[Μα Γινγκ-Τζέου η Δημοκρατία της Κίνας συμμετείχε σε όργανο των Ηνωμένων Εθνών για πρώτη φορά μετά από σχεδόν 40 χρόνια.]] Μεταξύ 1993 και 2007, η ΔτΚ αιτούνταν επανειλημμένως την επανένταξή της στον ΟΗΕ ως εκπρόσωπος της Ταϊβάν πλέον, αντί της Κίνας, χρησιμοποιώντας το όνομα «Δημοκρατία της Κίνας στην Ταϊβάν» (χρησιμοποιήθηκε από την ελεγχόμενη από την Κουομιτάνγκ διακυβέρνηση του Λη Τενγκ-Χούι), «Δημοκρατία της Κίνας (Ταϊβάν)» (χρησιμοποιήθηκε από την ελεγχόμενη από το Δημοκρατικό Προοδευτικό Κόμμα διακυβέρνηση του Τσεν Σούι-Μπιαν, ή «Ταϊβάν» (χρησιμοποιήθηκε από τη διακυβέρνηση του Τσεν Σούι-Μπιαν για πρώτη φορά το 2007). Στην αίτησή της η κυβέρνηση της ΔτΚ καλεί τη διεθνή κοινότητα να «αναγνωρίσει το δικαίωμα 23 εκατομμυρίων ανθρώπων της Ταϊβάν να εκπροσωπούνται στο Σύστημα των Ηνωμένων Εθνών». Και οι δεκαπέντε, ωστόσο, απόπειρες ένταξης απορρίφθηκαν επειδή η αίτηση δεν συγκέντρωσε αρκετές ψήφους ώστε να μπει στην επίσημη ημερήσια διάταξη, ή επειδή απορρίφθηκε από τον ΟΗΕ, κυρίως λόγω της αντίθεσης της ΛΔΚ.
Απαντώντας στην αίτηση της ΔτΚ του 2007, η οποία απορρίφθηκε από το Γραφείο του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών για Νομικά Ζητήματα και αναφερόμενος στην Απόφαση 2758 της Γενικής Συνέλευσης, ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών, Μπαν Κι-μουν, δήλωσε ότι:
Απαντώντας στην απόρριψη της αίτησής της από τον ΟΗΕ, η κυβέρνηση της ΔτΚ δήλωσε ότι η Ταϊβάν ούτε τώρα, ούτε ποτέ στο παρελθόν βρίσκονταν υπό τη δικαιοδοσία της ΛΔΚ, και καθώς η Απόφαση 2758 της Γενικής Συνέλευσης δεν ξεκαθαρίζει το ζήτημα της αντιπροσώπευσης της Ταϊβάν στον ΟΗΕ, δεν μπορεί να αποτρέψει τη συμμετοχή της στον ΟΗΕ ως ανεξάρτητο κυρίαρχο κράτος. Η κυβέρνηση της ΔτΚ κατέκρινε επίσης τον Μπαν Κι-μουν για τη θέση του ότι η Ταϊβάν είναι τμήμα της Κίνας και για το ότι επέστρεψε την αίτηση χωρίς να τη διαβιβάσει στο Συμβούλιο Ασφαλείας ή τη Γενική Συνέλευση, ενάντια στην τυπική διαδικασία του ΟΗΕ. Από την άλλη, η κυβέρνηση της ΛΔΚ, η οποία δήλωσε ότι η Ταϊβάν είναι τμήμα της Κίνας και είναι σθεναρά αντίθετη με όποια αίτηση της Ταϊβάν για ένταξη στον ΟΗΕ είτε ως μέλος είτε ως παρατηρητής, επαίνεσε την απόφαση του ΟΗΕ δηλώνοντας ότι πάρθηκε σύμφωνα με τον Καταστατικό Χάρτη και την Απόφαση 2758 της Γενικής Συνέλευσης, και ότι δείχνει την προσκόλληση του ΟΗΕ και των κρατών μελών του στην αρχή της μίας Κίνας.
Τον Μάιο του 2009, το Υπουργείο Υγείας της Δημοκρατίας της Κίνας προκλήθηκε από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας να παραστεί στην 62η Συνέλευση Παγκόσμιας Υγείας ως παρατηρητής υπό το όνομα «Κινεζική Ταϊπέι». Ήταν η πρώτη συμμετοχή της ΔτΚ σε διοργάνωση Οργανισμού σχετιζόμενου με τον ΟΗΕ μετά το 1971, και ήταν αποτέλεσμα των βελτιωμένων σχέσεων Κίνας-Ταϊβάν που είχε να κάνουν με το ότι έγινε Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Κίνας ο Μα Γινγκ-Τζέου ένα χρόνο πριν..
Η Δημοκρατία της Κίνας αναγνωρίζεται από 21 κράτη μέλη του ΟΗΕ και την Αγία Έδρα.
Τσεχοσλοβακία
Η Τσεχοσλοβακία εντάχθηκε στον ΟΗΕ ως ιδρυτικό μέλος στις 24 Οκτωβρίου 1945, και το όνομά της άλλαξε σε Τσεχική και Σλοβάκικη Ομόσπονδη Δημοκρατία στις 20 Απριλίου 1990. Με επικείμενη τη διάλυση της Τσεχοσλοβακίας, στις 10 Δεκεμβρίου 1992, ο μόνιμος αντιπρόσωπός της ενημέρωσε των Γενικό Γραμματέα ότι η Τσεχική και Σλοβάκικη Ομόσπονδη Δημοκρατία θα πάψει να υπάρχει στις 31 Δεκεμβρίου 1992 και ότι η Τσεχική Δημοκρατία και η Σλοβακία, ως διάδοχα κράτη, θα αιτηθούν την ένταξή τους στον ΟΗΕ. Κανένα από τα δύο κράτη δεν διεκδίκησε το στάτους του μοναδικού διαδόχου κράτους. Αμφότερα έγιναν δεκτά από τον ΟΗΕ στις 19 Ιανουαρίου 1993.
Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας
Και η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας (Δυτική Γερμανία) και η Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας (Ανατολική Γερμανία) έγιναν δεκτές στον ΟΗΕ στις 18 Σεπτεμβρίου 1973. Με την ένταξη της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, που τέθηκε σε ισχύ στις 3 Οκτωβρίου 1990, τα εδάφη της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας έγιναν τμήμα της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, που σήμερα είναι γνωστή απλώς ως Γερμανία. Κατά συνέπεια η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας εξακολούθησε να είναι μέλος του ΟΗΕ ενώ η Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας έπαψε να υπάρχει.
Ομοσπονδία της Μαλαισίας
Η Ομοσπονδία της Μαλαισίας εντάχθηκε στα Ηνωμένα Έθνη στις 17 Σεπτεμβρίου 1957. Στις 16 Σεπτεμβρίου 1963 άλλαξε το όνομά της σε Μαλαισία, μετά το σχηματισμό της Μαλαισίας από τη Σιγκαπούρη, το Σαμπάχ (Βόρειο Βόρνεο), το Σαράουακ και την Ομοσπονδία της Μαλαισίας. Η Σιγκαπούρη έγινε ανεξάρτητο κράτος στις 9 Αυγούστου 1965 και μέλος του ΟΗΕ στις 21 Σεπτεμβρίου 1965.
Τανγκανίκα και Ζανζιβάρη
Η Τανγκανίκα έγινε δεκτή στον ΟΗΕ στις 14 Δεκεμβρίου 1961, και η Ζανζιβάρη στις 16 Δεκεμβρίου 1963. Μετά την επικύρωση της Ένωσης μεταξύ Τανγκανίκας και Ζανζιβάρης στις 26 Απριλίου 1964, οι δύο χώρες σχημάτισαν την «Ηνωμένη Δημοκρατία της Τανγκανίκας και της Ζανζιβάρης» έμειναν στον ΟΗΕ ως ένα μέλος. Από την 1 Νοεμβρίου 1964 το όνομα άλλαξε σε Ηνωμένη Δημοκρατία της Τανζανίας.
Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών
Η Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών (ΕΣΣΔ) εντάχθηκε στον ΟΗΕ ως ιδρυτικό μέλος στις 24 Οκτωβρίου 1945, και όπως ορίστηκε από το Άρθρο 23 του Κεφάλαιο Ε' του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ, έγινε ένα από τα πέντε μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας. Ενόψει της επικείμενης διάλυσης της Σοβιετικής Ένωσης, ο πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας Μπορίς Γιέλτσιν, ενημέρωσε τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ ότι τη θέση της ΕΣΣΔ στο συμβούλιο ασφαλείας καθώς και σε όλα τα υπόλοιπα όργανα του ΟΗΕ θα αναλάβει η Ρωσική Ομοσπονδία με την υποστήριξη των 11 κρατών μελών της Κοινοπολιτείας Ανεξαρτήτων Κρατών.
Τα υπόλοιπα δεκατέσσερα κράτη που ιδρύθηκαν από τις πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες έγιναν όλα δεκτά στον ΟΗΕ:
Ηνωμένη Αραβική Δημοκρατία
Αμφότερες η Αίγυπτος και η Συρία εντάχθηκαν στον ΟΗΕ ως ιδρυτικά μέλη στις 24 Οκτωβρίου 1945. Μετά από δημοψήφισμα στις 21 Φεβρουαρίου 1958, εγκαθιδρύθηκε η Ηνωμένη Αραβική Δημοκρατία από ένωση της Αιγύπτου και της Συρίας και συνέχισε στον ΟΗΕ ως ένα μέλος. Στις 13 Οκτωβρίου 1961, η Συρία επέστρεψε στο προηγούμενο καθεστώς ανεξαρτησίας και επανέκτησε τη θέση μέλους της στον ΟΗΕ. Η Αίγυπτος συνέχισε να είναι μέλος του ΟΗΕ ως Ηνωμένη Αραβική Δημοκρατία μέχρι τις 2 Σεπτεμβρίου 1971 οπότε επέστρεψε στο αρχικό της όνομα. Η Συρία άλλαξε το όνομά της σε Συριακή Αραβική Δημοκρατία στις 14 Σεπτεμβρίου 1971.
Παρατηρητές και μη μέλη
Εκτός από τα κράτη μέλη, υπάρχουν και δύο μη μέλη κράτη μόνιμοι παρατηρητές: η Αγία Έδρα και το Κράτος της Παλαιστίνης.
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, θεσμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έλαβε καθεστώς κράτους παρατηρητή στη Γενική Συνέλευση με την Απόφαση 3208 το 1972. Με τη Συνθήκη της Λισαβόνας το 2009, οι αντιπρόσωποι εξουσιοδοτούνταν κατευθείαν από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Δόθηκαν πλήρη δικαιώματα στη Γενική Συνέλευση, εκτός του δικαιώματος της ψήφου και της υποβολής υποψηφίων, με την απόφαση της Γενικής Συνέλευσης A/RES/65/276 στις 10 Μαΐου 2011. Είναι το μόνο μη κράτος μέλος σε πάνω από 50 διεθνείς συνθήκες και έχει συμμετάσχει ως πλήρες μέλος με κάθε τρόπο εκτός της ψήφου, σε πολλές συνδιασκέψεις του ΟΗΕ.
Οι Νήσοι Κουκ και Νιούε, αμφότερα συνδεδεμένα κράτη με τη Νέα Ζηλανδία, δεν είναι μέλη του ΟΗΕ, είναι όμως μέλη σε εξειδικευμένους οργανισμούς του, όπως ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας και η UNESCO, ενώ συνυπογράφουν διεθνείς συνθήκες όπως η Σύμβαση Πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών για την Κλιματική Αλλαγή και τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Θαλάσσιο Δίκαιο, και έτσι αντιμετωπίζονται ως μη-μέλη κράτη.
Σημειώσεις
<references group="Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Πηγάδια Τριταίας Αχαΐας
Τα Πηγάδια είναι οικισμός στην περιοχή της Τριταίας του Νομού Αχαΐας. Βρίσκεται σε υψόμετρο 301 μέτρων. Αποτελεί μέρος του χωριού Σκιαδά. Βρίσκεται πάνω στην Εθνική Οδό Πατρών-Τριπόλεως. Εγγύς του βρίσκονται τα χωριά Σκιαδάς, Καρπέτα, Μπαράκες, Σκούρας, Σταυροδρόμι, το μοναστήρι των Νοτενών καθώς και το Σκιαδοβούνι.
Ιστορία
Είναι σχετικά πρόσφατος οικισμός. Αναγνωρίστηκε ως οικισμός με το όνομα Πηγάδια με το ΦΕΚ της 05/04/1981 και υπήχθη στην κοινότητα Σκιαδά έως το 1997, που με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997, σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας", προσαρτήθηκε στο Δήμο Τριταίας μέχρι το 2010 όπου και εντάχθηκε στο Δήμο Ερυμάνθου (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης".
Το όνομα του οικισμού προέκυψε από τρία πηγάδια της περιοχής.
Δημογραφική εξέλιξη
Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής:
Λοιπά στοιχεία
Να μην συγχέεται με το ομώνυμο χωριό στην περιοχή της Ωλενίας Αχαΐας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Τριταίας Κατηγορία:Δήμος Ερυμάνθου
Κάρλος Φερέρ
Στο πρωτάθλημα Ισπανίας ήταν πρώτος στο απλό το 1953 και φιναλίστ το 1951 και το 1952. Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου το 1953 ήταν φιναλίστ στο μεικτό με συμπαίκτρια την Ζακλίν Κερμινά. Στο διεθνές πρωτάθλημα του Λιβάνου ήταν στα ημιτελικά του απλού το 1953 ενώ είχε συμμετάσχει και στο διπλό και το μεικτό.
Στο Κύπελλο Ντέιβις αγωνίστηκε για την Ισπανία το 1953 και το 1954 με ρεκόρ 4 νίκες και 5 ήττες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί αθλητές της αντισφαίρισης
Terrible Certainty
Terrible Certainty είναι ο τίτλος του τρίτου στούντιο άλμπουμ του γερμανικού thrash metal συγκροτήματος Kreator, το οποίο κυκλοφόρησε στις 22 Σεπτεμβρίου του 1987 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Noise Records".
Οι ηχογραφήσεις και η μίξη του δίσκου πραγματοποιήθηκαν στο "Horus Studio" του Ανόβερου. Για την προώθηση του, γυρίστηκε βίντεο κλιπ για το κομμάτι "Toxic Trace" και το συγκρότημα περιόδευσε στην Μεγάλη Βρετανία μαζί με τους Celtic Frost και Virus, όπως και στην Βόρεια Αμερική με τους D.R.I..
Οι κριτικές για τον δίσκο υπήρξαν θετικές, με το "Allmusic" να τον βαθμολογεί με 4,5 / 5 αστέρια, το "Sputnik Music" με μέσο όρο βαθμολογιών 4,1 / 5 και το "Metal Storm" με 87%.
Τα μέλη των Kreator
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Terrible Certainty" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Kreator Κατηγορία:Άλμπουμ του 1987
Ελεύθερη βούληση
Οι παράγοντες ιστορικού ενδιαφέροντος περιλαμβάνουν μεταφυσικούς περιορισμούς (όπως λογικούς, νομολογικούς, ή θεολογική αιτιοκρατία), φυσικούς περιορισμούς (όπως φυλάκιση), κοινωνικούς περιορισμούς (όπως η απαγόρευση ή η απειλή τιμωρίας), και πνευματικούς περιορισμούς (όπως εμμονές ή φοβίες, νευρολογικές διαταραχές, ή γενετικές προδιαθέσεις).
Περιγραφή και ορισμοί
Αυτό το σημαντικό ζήτημα έχει συζητηθεί ευρέως σε όλη την ανθρώπινη ιστορία, και συμπεριλαμβάνει όχι μόνο το κατά πόσο η ελεύθερη θέληση υπάρχει αλλά ακόμα και το πώς ορίζεται αυτή η έννοια. Παραδοσιακά, ο κύριος περιορισμός είναι η ύπαρξη κάποιου τύπου αιτιοκρατίας (όπως λογική, νομολογική, ή θεολογική), έτσι οι πιο προβεβλημένες και κοινές θέσεις ορίζονται σύμφωνα με την σχέση που θεωρούν πως υπάρχει ανάμεσα στην ελεύθερη θέληση και την αιτιοκρατία.
Όσοι ορίζουν την ελεύθερη θέληση ως ελευθερία από την αιτιοκρατία ονομάζονται αντισυμβατιστές, καθώς θεωρούν πως η αιτιοκρατία είναι ασύμβατη με την ελεύθερη θέληση. Οι δύο κύριες θέσεις των αντισυμβατιστών είναι ο μεταφυσικός φιλελευθερισμός, που ορίζει ότι η αιτιοκρατία δεν είναι υπαρκτή με συνέπεια η ύπαρξη της ελεύθερη θέλησης να είναι τουλάχιστον εφικτή, και η σκληρή αιτιοκρατία που ισχυρίζεται πως η αιτιοκρατία είναι αληθής και επομένως η ύπαρξη ελεύθερης θέλησης δεν είναι δυνατή. Ο σκληρός αντισυμβατισμός προτείνει πως ακόμα και η μή ύπαρξη της αιτιοκρατίας είναι ασύμβατη με την ελεύθερη θέληση, και επομένως σε κάθε περίπτωση η ελεύθερη θέληση δεν είναι πιθανή.
Αυτοί που ορίζουν την ελεύθερη θέληση διαφορετικά, χωρίς αναφορά στην αιτιοκρατία, ονομάζονται συμβατιστές, διότι θεωρούν πως η αιτιοκρατία είναι συμβατή με την ελεύθερη θέληση. Ορισμένοι συμβατιστές μάλιστα πιστεύουν πως η αιτιοκρατία είναι απαραίτητη για την ελεύθερη θέληση, επιχειρηματολογώντας πως η διαδικασία της επιλογής συμπεριλαμβάνει την παρουσία προτίμησης για ένα ενδεχόμενο έναντι ενός άλλου, μια διαδικασία που απαιτεί κάποιο είδους αντίληψης για το πως θα εξελιχθεί η κάθε επιλογή. Οι συμβατιστές επομένως θεωρούν πως ο διάλογος μεταξύ των φιλελεύθερων και σκληρών αιτιοκρατών σχετικά με την ελεύθερη θέληση έναντι της αιτιοκρατίας είναι ένα ψευδές δίλημμα. Διαφορετικοί συμβατιστές μπορεί να έχουν πολύ διαφορετικούς ορισμούς για το τι η ελεύθερη θέληση καν σημαίνει, θέτοντας διαφορετικούς περιορισμούς σε σχέση με το θέμα, αλλά μια και όλοι συμφωνούν πως η ύπαρξη της αιτιοκρατίας δεν είναι το πρόβλημα, παραδοσιακά ομαδοποιούνται κάτω από αυτόν τον κοινό τίτλο.
Στη δυτική φιλοσοφία
Το ερώτημα στο επίκεντρο της δυτικής φιλοσοφίας είναι, το αν οι άνθρωποι ελέγχουν τις πράξεις τους, και αν τις ελέγχουν τι είδους έλεγχο έχουν και έως ποιο βαθμό. Τα ερωτήματα αυτά προϋπάρχουν του αρχαίου ελληνικού κινήματος του Στωικισμού, όπως για παράδειγμα ο Χρύσιππος ο Σολεύς, και κάποιοι από τους σύγχρονους φιλοσόφους θεωρούν ιδιαίτερα προβληματική την έλλειψη προόδου από την αρχαιότητα έως σήμερα.
Από τη μια πλευρά, οι άνθρωποι διαθέτουν μια ισχυρή αίσθηση ελευθερίας, η οποία τους κάνει να πιστεύουν πως διαθέτουν ελεύθερη θέληση. Στον αντίποδα όμως, η διαίσθηση μπορεί να είναι παραπλανητική ως προς την πραγματικότητα. Είναι δύσκολο να συμφιλιωθούν τα διαισθητικά στοιχεία με την επιστημονική ερμηνεία των φυσικών νόμων. Η διάσταση ανάμεσα στην ελευθερία που νιώθει κανείς και τους φυσικούς νόμους εμφανίζεται όταν ο φυσικός ντετερμινισμός επιβεβαιώνεται, όπου κανένα φυσικό γεγονός δεν πηγάζει εκτός του φυσικού κόσμου, και το μέλλον καθορίζεται απόλυτα από τα γεγονότα που έχουν προηγηθεί, ως αίτιο και αιτιατό.
Νευροεπιστήμες
Οι νευροεπιστήμες όπως νευρολογία, ψυχιατρική κ.α., απορρίπτουν την συνειδητή ελεύθερη βούληση, μα όχι την αίσθηση αυτοκυριαρχίας του ατόμου. Σύμφωνα με τις νευροεπιστήμες, το άτομο δεν επιλέγει τα γονίδια, το φύλο του, το αρχικό περιβάλλον και την αρχική διαμόρφωση του εγκεφάλου στην μήτρα, ούτε τις ενδοκρινολογικές του αναλογίες εκκρίσεων αλλά (το άτομο) συνδιαμορφώνει τις σωματικές και νευρολογικές του συνθήκες.
Οι σπουδές, δείχνουν να περιορίζουν την "θέληση" εντός των νομίμων πλαισίων, άρα νευρολογικά, το άτομο έχει περισσότερο "αυτοέλεγχο" όταν ελαττώσει την τυχαιότητα μέσω της μάθησης, και εκφράζει περισσότερες εναλλακτικές με ηπιότερες εκδηλώσεις, όπως το να εκφράσει (το άτομο) μια σύνθετη ιδέα. Ο περιορισμός της τυχαιότητας μέσω της διαμόρφωσης, αποδίδει πιο επιθυμητές συμπεριφορές, όμως νευρολογικά αυτό δεν ταυτίζεται με την ελεύθερη θέληση αλλά την χειραγώγηση αυτής, έστω θετικά μέσω της ήπιας διαμόρφωσης του μυαλού και έμμεσα του χαρακτήρα. Σε ακραίες περιπτώσεις φυλακισμένων ψυχοπαθών (και όχι μόνο), ο εγκληματίας αδυνατεί να πάψει την επικίνδυνη συμπεριφορά ή μπορεί να την σταματήσει για άλλους λόγους (επειδή πια δεν βρίσκει ενδιαφέρον ή ορμονικά έχει λιγότερες εκκρίσεις λόγο ηλικίας ή μυικά δεν μπορεί να αντεπεξέλθει).
Σε σχετικές περιπτώσεις (μη αναστρέψιμης παραβατικότητας) η νευροεπιστήμη αποδέχεται την αδυναμία του ατόμου να σεβαστεί τον νόμο, όμως προτείνει φιλικούς χώρους φυλάκισης, με συμμετοχή του ατόμου σε δραστηριότητες όπως τέχνες καλλιτεχνικές (θέατρο, μουσική) και χειρωνακτικές, παιχνίδια ή σπουδές, άρα το άτομο αποδίδει λειτουργικά (αν αυτό είναι εφικτό), και ο περιορισμός της συμπεριφοράς του ορίζεται από το "θετικό" περιβάλλον, εφ' όσον νευρολογικά αδυνατεί να αυτοπεριορίσει την συμπεριφορά του εντός νομίμων πλαισίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αιτιότητα Κατηγορία:Δράση Κατηγορία:Έννοιες στην Ηθική Κατηγορία:Έννοιες στη μεταφυσική Κατηγορία:Νευροεπιστήμη Κατηγορία:Φιλοσοφία της ζωής Κατηγορία:Φιλοσοφία της θρησκείας Κατηγορία:Φιλοσοφικά προβλήματα
Νικόλας Γιατρομανωλάκης
Ο Νικόλας Γιατρομανωλάκης (Αθήνα, 17 Μαρτίου 1975) είναι Έλληνας πολιτικός επιστήμονας. Έχει διατελέσει υφυπουργός Πολιτισμού (2021-2023) και γενικός γραμματέας Σύγχρονου Πολιτισμού στο υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού (2019-2021). Είναι το πρώτο ανοιχτά ομοφυλόφιλο στέλεχος ελληνικής κυβέρνησης.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Νικόλας Γιατρομανωλάκης γεννήθηκε το 1975 στην Αθήνα όπου και μεγάλωσε. Είναι γιος του συγγραφέα και ακαδημαϊκού Γιώργη Γιατρομανωλάκη και της ακαδημαϊκού Ρένας Λεκανίδου. Είναι κάτοχος πτυχίου Πολιτικών Επιστημών & Διεθνών Σχέσεων από το Πάντειο Πανεπιστήμιο και μεταπτυχιακού τίτλου στη Δημόσια Πολιτική (MPP) από το John F. Kennedy School of Government του Πανεπιστημίου Harvard στις ΗΠΑ.
Προσωπική ζωή
Είναι το πρώτο ανοιχτά ομοφυλόφιλο στέλεχος ελληνικής κυβέρνησης.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Από τον Ιανουάριο του 2017 έως και τον Ιούλιο του 2019 κατείχε τη θέση του Διευθυντή Marketing & Επικοινωνίας του Κέντρου Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος. Στο παρελθόν έχει εργαστεί ως διευθυντικό στέλεχος σε ελληνικές και πολυεθνικές επιχειρήσεις όπως η Microsoft, η V+O Communication, η S&B Βιομηχανικά Ορυκτά και ο τηλεοπτικός σταθμός Alpha TV, καθώς και στο Ελληνικό Ίδρυμα Ευρωπαϊκής & Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΛΙΑΜΕΠ) και το Πανεπιστήμιο Harvard, αλλά και ως ανεξάρτητος σύμβουλος στρατηγικής, εταιρικών υποθέσεων και επικοινωνίας. Η δουλειά του έχει βραβευθεί στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Το 2013 επελέγη ως Marshall Memorial Fellow. Το 2019 εξελέγη μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Harvard Club of Greece.
Μεταξύ άλλων εκδόσεων, έχει επιμεληθεί το βιβλίο New Approaches to Balkan Studies και έχει συμμετάσχει στην έκδοση Global Competitiveness Report 2001 του World Economic Forum. Ήταν ο επιστημονικός επιμελητής της ελληνικής έκδοσης του NATO Handbook, και ο επιμελητής των μονογραφιών και εκδόσεων του ΕΛΙΑΜΕΠ την περίοδο 1996-98.
Πολιτική σταδιοδρομία
Έχει δραστηριοποιηθεί στον τομέα των ανθρώπινων δικαιωμάτων και ειδικότερα των δικαιωμάτων των ΛΟΑΤ+ ατόμων, και έχει συμμετάσχει εθελοντικά σε μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς με αντικείμενο την κοινωνική ένταξη ευάλωτων πληθυσμών, και τη σωματική και ψυχική υγεία των παιδιών. Δηλώνει ανοιχτά ομοφυλόφιλος.
Την 1η Αυγούστου του 2019, ανέλαβε καθήκοντα γενικού γραμματέα Σύγχρονου Πολιτισμού στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Είναι ο πρώτος που κατέχει αυτό το αξίωμα καθώς δεν προϋπήρχε αυτή η Γενική Γραμματεία. Στον ανασχηματισμό της 4ης Ιανουαρίου 2021, ανέλαβε υφυπουργός Πολιτισμού για θέματα Σύγχρονου Πολιτισμού στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, θέση που διατήρησε μέχρι τον Μάιο του 2023.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πολιτευτές Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Πολιτισμού Κατηγορία:Έλληνες Γενικοί Γραμματείς Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από την Ελλάδα
Αλεξάνδρα Παπαστεφάνου
Η Αλεξάνδρα Παπαστεφάνου είναι Ελληνίδα πιανίστρια και σολίστ με διεθνή καριέρα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στα Τρίκαλα. Πήρε τα πρώτα μαθήματα πιάνου από τη μητέρα της, Τερψιχόρη Παπαστεφάνου, διευθύντρια της γνωστής Χορωδίας Τρικάλων. Σε ηλικία 7 ετών έδωσε ρεσιτάλ στον «Παρνασσό» και την επόμενη χρονιά εμφανίστηκε στον Βόλο.
Αποφοίτησε από το Ωδείο Αθηνών (τάξη Αλίκης Βατικιώτη) και συνέχισε τις σπουδές της στο Ωδείο Τσαϊκόφσκι της Μόσχας, την Ακαδημία Λιστ της Βουδαπέστης και με υποτροφία του ιδρύματος ''Αλ. Ωνάσης'' στο Πανεπιστήμιο Μπλούμινγκτον της Ιντιάνα, απ' όπου πήρε το Artist Diploma στην τάξη του διακεκριμένου καθηγητή και πιανίστα Γκιόρκι Σέμποκ. Ακόμα, παρακολούθησε μαθήματα πιάνου με τους H. Leigraf, A. Marchand και Alfred Brendel και σύνθεσης με τους Γ. Α. Παπαϊωάννου και F. Fox.
Έχει βραβευθεί στο Διεθνή Διαγωνισμό Bach του Τορόντο και στο Διεθνή Διαγωνισμό της Γενεύης (Βραβεία Liebstοckl και Fazioli) το 1986 και έχει τιμηθεί με το Βραβείο Μοτσενίγου της Ακαδημίας Αθηνών. Επίσης, τον Σεπτέμβριο του 1985 υπήρξε μία από τις 4 διπλωματούχους φιναλίστ του Διαγωνισμού πιάνου Clara Haskil στην Ελβετία.
Έχει ασχοληθεί επίσης με τη σύνθεση και τη μελοποίηση Ελλήνων ποιητών. Έχει ηχογραφήσει πολλούς κύκλους έργων (Galuppi, Μπαχ, Μότσαρτ, Γ.Α. Παπαϊωάννου). Η δισκογραφία της με το έργο του Γιόχαν Σεμπέστιαν Μπαχ κυκλοφορεί από την First Hand Records.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες πιανίστες Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Αλγόριθμος Νίντλμαν-Βουνς
Ο αλγόριθμος Νίντλμαν-Βουνς (Needleman-Wunsch) είναι ένας αλγόριθμος που χρησιμοποιείται για ολική στοίχιση ακολουθιών. Συγκεκριμένα χρησιμοποιείται για να υπολογιστεί η βέλτιστη ολική στοίχιση μεταξύ δύο ακολουθιών - συμβολοσειρών, μια διαδικασία ιδιαίτερα χρήσιμη σε διάφορους τομείς, όπως για παράδειγμα στη βιοπληροφορική. Ο συγκεκριμένος αλγόριθμος ανήκει στη φιλοσοφία αλγορίθμων δυναμικού προγραμματισμού.
Περιγραφή του αλγορίθμου Νίντλμαν-Βουνς
Στον πυρήνα του αλγορίθμου Νίντλμαν-Βουνς για ολική στοίχιση ακολουθιών υπάρχει ένας πίνακας του οποίου οι γραμμές αντιστοιχούν στα σύμβολα της μίας ακολουθίας και οι στήλες στα σύμβολα της άλλης. Κάθε κελί αυτού του πίνακα αντιστοιχεί σε ένα ταίριασμα γραμμάτων των δύο ακολουθιών, και περιέχει δύο τιμές: Ένα σκορ (που υπολογίζεται με βάση ένα συγκεκριμένο σχήμα) και έναν δείκτη (του οποίου η χρήση γίνεται πιο σαφής παρακάτω). Κατά την εκτέλεση ακολουθείται μια αλληλουχία τριών φάσεων: 1. Αρχικοποίηση πίνακα, 2. Γέμισμα πίνακα και 3. Οπισθοχώρηση (traceback). Στις επόμενες ενότητες αναλύονται καθεμία από αυτές τις φάσεις.
Αρχικοποίηση πίνακα
Σε αυτή τη φάση προσδίδονται τιμές στην πρώτη γραμμή και στην πρώτη στήλη του πίνακα. Αυτό υπονοεί ότι για κάθε κελί της πρώτης γραμμής και της πρώτης στήλης του πίνακα γίνονται δύο αναθέσεις: Ανατίθεται ένα σκορ και ένας δείκτης.
Γέμισμα πίνακα
Σε αυτή τη φάση γεμίζονται τα κελιά του πίνακα με τιμές. Σε αυτήν την φάση σε κάθε κελί του πίνακα ανατίθεται ένα σκορ και ένας δείκτης. Αυτή η ανάθεση γίνεται με βάση τις τιμές των γειτόνων του κελιού του πίνακα.
Οπισθοχώρηση
Σε αυτή τη φάση ανατρέχουμε τον πίνακα προς τα πίσω για να βρούμε την επιθυμητή στοίχιση.
Needleman-Wunsch Needleman-Wunsch
Γάμος... αλά Ελληνικά: Εφτά Επεισόδια Φαγούρα!
Το Γάμος... αλά Ελληνικά: Εφτά Επεισόδια Φαγούρα! (αγγλ.: My Big Fat Greek Life) είναι αμερικανική sitcom τηλεοπτική σειρά, που προβλήθηκε στο CBS, το 2003. Πρόκειται για τη συνέχεια της ιστορίας της ταινίας Γάμος... αλά Ελληνικά, του 2002, και η παραγωγή έγινε από το HBO Television και την εταιρεία του Τομ Χανκς, Playtone. Συνολικά κυκλοφόρησε μόλις 7 επεισόδια.
Η σειρά στην πρεμιέρα της είχε μεγάλη τηλεθέαση, φτάνοντας τους 22.9 εκατομμύρια τηλεθεατές. Το ντεμπούτο της σειράς ήταν το υψηλότερο που είχε σημειωθεί ποτέ για σειρά network sitcom, όμως την ξεπέρασε η σειρά του NBC, Jesse. Την επόμενη εβδομάδα η σειρά σημείωσε μείωση στην τηλεθέαση, που άγγιξε το 28%, όμως και πάλι ξεπέρασε το The Simpsons, του FOX. Παρόλα αυτά, τα νούμερα της σειράς έπεσαν πολύ, και το CBS, προέβη σε πρόωρη ακύρωσή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γαμος αλα Ελληνικα: Εφτα Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές του CBS Κατηγορία:Sitcoms
Ευθήρια
Ευθήρια (λατινικά: Eutheria) ονομάζεται μία ομάδα θηλαστικών που περιλαμβάνει όλα τα σωζόμενα πλακουντοφόρα θηλαστικά (δηλ. που έχουν πλακούντα), καθώς επίσης και όλα τα αφανισμένα θηλαστικά που συγγενεύουν περισσότερο με τα σωζόμενα πλακουντοφόρα (π.χ. τον άνθρωπο) απ' ό,τι με τα μαρσιποφόρα θηλαστικά (π.χ. τα καγκουρό). Ξεχωρίζουν από τα μη-ευθήρια με πολλές διαφορές στα πόδια, τους αστράγαλους, τα σαγόνια και τα δόντια. Μία από τις μεγαλύτερες διαφορές μεταξύ πλακουντοφόρων και μη-πλακουντοφόρων ευθήριων είναι πως τα πρώτα δεν έχουν επιηβικά οστά, τα οποία υπάρχουν σε όλα τα απολιθώματα αφανισμένων θηλαστικών, αλλά και των υπόλοιπων σωζόμενων θηλαστικών σήμερα (μονοτρήματα και μαρσιποφόρα).
Το παλαιότερο γνωστό απολίθωμα ευθήριου ήταν η Eomaia, που εντοπίστηκε στην Ασία, και χρονολογείται στην Πρώιμη Κρητιδικη περίοδο, περίπου 125 εκατομμύρια χρόνια πριν.
Ινδικός φεμινισμός
Ο Ινδικός φεμινισμός είναι το κίνημα εκείνο των ινδουϊστριών γυναικών, το οποίο αποσκοπεί να ανατρέψει τις περί την θέση και τον ρόλο της γυναίκας αντιλήψεις που επιβάλει η ινδουιστική θρησκευτική παράδοση.
Βρέμη
Η Βρέμη (γερμανικά: Bremen, ) είναι πόλη και δήμος (Stadtgemeinde) στη βόρεια Γερμανία. Χτισμένη επί του ποταμού Βέζερ (Weser), απέχει περίπου 60 χλμ. από τις εκβολές του και μαζί με τον λιμένα του Μπρεμερχάφεν (Bremerhafen) ανήκει στο Ομόσπονδο Κρατίδιο της Βρέμης. Πρόκειται για την δεύτερη μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη της βόρειας Γερμανίας καθώς και την δέκατη μεγαλύτερη ολόκληρης της χώρας. Αποτελεί σημαντικό πολιτιστικό κόμβο, με δεκάδες ιστορικές γκαλερί και μουσεία, όπως το Übersee-Museum Bremen καθώς και αξιόλογο οικονομικό κέντρο με παρουσία πολλών μεγάλων επιχειρήσεων.
Ινδικός φεμινισμός
Οι απαρχές
Οι ρίζες του ινδικού φεμινισμού εντοπίζονται στα τέλη του 19ου αιώνα. Ειδικότερα από το 1880 κι έπειτα μεσοαστές γυναίκες άρχισαν να εισχωρούν δειλά-δειλά στην επαγγελματική ζωή και να συμμετέχουν ενεργότερα στο νεο-ινδουιστικό μεταρρυθμιστικό ρεύμα.
Βρέμη
Οι λόφοι της Βρέμης
Το εσώτερο τμήμα της πόλης είναι χτισμένο σε ανάχωμα του Βέζερ, μέγιστου ύψους 10.5 μέτρων. Το υψηλότερο σημείο ολόκληρης της πόλης φτάνει στα 32.5 μέτρων και βρίσκεται στα βορειοδυτικά, στο πάρκο Φρίντεχορστ (Friedehorst). Πρόκειται για την πόλη της Γερμανίας με το χαμηλότερο υψόμετρο.
Ινδικός φεμινισμός
Οι απαρχές
Μία εκ των πρωτοπόρων αυτής της πρώτης περιόδου υπήρξε η Παντίτα Ραμαμπάι (Pandita Ramabai) (1858-1922). Aυτή αγωνίστηκε για τη μόρφωση των κοριτσιών οι οποίες χήρευαν σε παιδική ηλικία, την εισαγωγή γυναικών στις ιατρικές σχολές, και την κατάρτισή τους ως δασκάλες.
Βρέμη
Πολιτική
Το Δημοτικό Συμβούλιο (Stadtbürgerschaft) αποτελεί τους 68 από τους 83 νομοθέτες του Κοινοβουλίου του ομόσπονδου κρατιδίου της Βρέμης (Bremische Bürgerschaft), οι οποίοι διαμένουν στην πόλη της Βρέμης. Το νομοθετικό σώμα εκλέγεται από τους πολίτες της Βρέμης κάθε τέσσερα χρόνια.
Χαμάντ μπιν Ισά Αλ Χαλίφα
Βιογραφία
Ο Χαμάντ μπιν Ίσα αλ Χαλίφα γεννήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 1950 στην Ριφά του Μπαχρέιν. Γονείς του ήταν ο Ίσα μπιν Σαλμάν Αλ Χαλίφα, τότε Διάδοχος, και η Χέσα μπιντ Σαλμάν Αλ Χαλίφα.
Βρέμη
Πολιτική
Ένας από τους δύο δημάρχους (Bürgermeister), της Βρέμης και του Μπρεμερχάφεν, εκλέγεται Πρόεδρος της Γερουσίας (Präsident des Senats) και είναι ο επικεφαλής της πόλης και του κρατιδίου.
Ινδικός φεμινισμός
Οι απαρχές
Το 1887 συνέγραψε το βιβλίο The High Caste Hindu Woman. Δύο χρόνια αργότερα (1889) ίδρυσε ένα οικοτροφείο και σχολείο για την εκπαίδευση νεαρών χηρών. Η ίδια καταγόταν από βραχμανική οικογένεια, αλλά απογοητευμένη από την έλλειψη ευκαιριών για τις γυναίκες εντός του νεο-ινδουιστικού μεταρρυθμστικού κινήματος την οδήγησε στην απόφασή της να ασπαστεί τον χριστιανισμό, μια απόφαση που με τη σειρά της επέφερε τον εξοβελισμό της από την κάστα στην οποία ανήκε.
Χαμάντ μπιν Ισά Αλ Χαλίφα
Βιογραφία
Αφού έλαβε πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση στην Μανάμα, ο Χαμάντ εστάλη στην Αγγλία για να φοιτήσει στο Κολλέγιο Άπλγκαρθ του Γκόνταλμινγκ, ενώ αργότερα ξεκίνησε να φοιτά στο The Leys School του Κέιμπριτζ. Ο Χαμάντ ξεκίνησε την στρατιωτική του κατάρτιση, αρχικά στο Βρετανικό Στρατό Ξηράς, αποφοιτώντας το 1968 από τη Σχολή Δοκίμων του Μονς στο Όλντερσοτ. Τέσσερα χρόνια αργότερα, τον Ιούνιο του 1972, ο Χαμάντ παρακολούθησε ένα ειδικό σχολείο ηγεσίας στο Κολλέγιο Διοίκησης και Γενικού Επιτελείου Στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών στο Κάνσας.
Ινδικός φεμινισμός
Οι απαρχές
Η έκκλησή της για παροχή εκπαίδευσης στις γυναίκες με το επιχείρημα ότι ως «μητέρες του έθνους (mothers of nation) θα έπρεπε να εκπαιδευθούν επαρκώς» βρήκε ανταπόκριση και σε άλλες γυναίκες, οι οποίες έσπευσαν να την υποστηρίξουν.
Βρέμη
Αδελφοποιημένες πόλεις
Έχουν γίνει αδελφοποιήσεις με τις παρακάτω πόλεις:
Χαμάντ μπιν Ισά Αλ Χαλίφα
Βιογραφία
Ο Χαμάντ ορίστηκε ως διάδοχος από τον πατέρα του στις 27 Ιουνίου 1964. Το 1968 διορίστηκε πρόεδρος του αρδευτικού συμβουλίου και του δημοτικού συμβουλίου της Μανάμα. Τον ίδιο χρόνο ανάλαβε υπηρεσία στην Εθνική Φρουρά του Μπαχρέιν και διορίστηκε διοικητής της, παραμένοντας στη θέση αυτή μέχρι το 1969, όταν διορίστηκε επικεφαλής των Ενόπλων Δυνάμεων του Μπαχρέιν. Το 1970, ο Χαμάντ έγινε επικεφαλής του υπουργείου Άμυνας του Μπαχρέιν και αντιπρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου άμυνας, παραμένοντας και στα δύο γραφεία μέχρι το 1971. Από το 1971 έως το 1988 ήταν ο Υπουργός Άμυνας της χώρας.
Βρέμη
Σχέσεις με άλλες πόλεις
Τότε στην ΛΔ Γερμανίας
Ινδικός φεμινισμός
Οι απαρχές
Από τις αρχές του 1920 μέχρι και το 1947 οπότε επιτεύχθηκε η εθνική ανεξαρτησία, πολλές γυναίκες, συνοδευόμενες από άνδρες, εντάχθηκαν σε ομάδες που διοργάνωναν απεργίες και διαδηλώσεις.
Χαμάντ μπιν Ισά Αλ Χαλίφα
Βιογραφία
Τον Οκτώβριο του 1977, ο Σεΐχης Χαμάντ άρχισε να μαθαίνει να πιλοτάρει ελικόπτερα, ολοκληρώνοντας επιτυχώς την εκπαίδευσή του τον Ιανουάριο του 1978. Στη συνέχεια εργάστηκε για την ίδρυση της Πολεμικής Αεροπορίας του Μπαχρέιν, η οποία κατέστη επιχειρησιακή το 1987.
Βρέμη
Μεταφορές
Την πόλη εξυπηρετεί διεθνές αεροδρόμιο το οποίο βρίσκεται 3 χλμ. νότια του κέντρου της. Η Bremer Straßenbahn AG είναι ο φορέας που διαχειρίζεται τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, που αποτελούνται από δίκτυο γραμμών τραμ και λεωφορείων. Ο σιδηρόδρομος (γερμανικά: S-Bahn) καλύπτει την μητροπολιτική περιοχή, από το Μπρεμερχάφεν στα βόρεια, το Τβιστριγκεν (Twistringen) στα νότια και το Όλντενμπουργκ στα δυτικά. Είναι σε λειτουργία από το 2010. Το δίκτυο ένωσε παλαιότερες υπάρχουσες σιδηροδρομικές συνδέσεις στην Βρέμη και τις γύρω πόλεις.thumb|250x250px|Βρέμη, άποψη του ποταμού|εναλλ.=
Ινδικός φεμινισμός
Ο Ινδικός φεμινισμός μετά την εδραίωση της Ινδικής ανεξαρτησίας
Με την εδραίωση της ινδικής ανεξαρτησίας οι γυναίκες κινήθηκαν προς την κατεύθυνση της διεκδίκησης ίσων διακαιωμάτων με τους άνδρες. Αν και με το σύνταγμα του 1950 κατοχυρώθηκε η ισότητα μεταξύ ανδρών και γυναικών, δεν δρομολογήθηκε η συγκρότηση ενός νεόυ ινδουιστικού οικογενειακού δικαίου (Hindu Code Bill). Έτσι αιτήματα που συνδέονταν με την αύξηση του μέσου ορίου ηλικίας προς αρραβώνα και γάμου, το δικαίωμα της γυναίκας να αιτήσει την έκδοση διαζυγίου και αλλαγές στην νομοθεσία σχετικά με την προικοδότηση και την κληρονομιά, δεν υλοποιήθηκαν.
Χαμάντ μπιν Ισά Αλ Χαλίφα
Βασιλεία
Μετά το θάνατο του πατέρα του, Ίσα μπιν Σαλμάν Αλ Χαλίφα, ο Χαμάντ έγινε Εμίρης του Μπαχρέιν στις 6 Μαρτίου 1999. Ως Εμίρης, ο Χαμάντ έφερε αρκετές πολιτικές μεταρρυθμίσεις στο Μπαχρέιν. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνεται η απελευθέρωση όλων των πολιτικών κρατουμένων, η διάλυση του Δικαστηρίου Κρατικής Ασφάλειας και η κατάργηση του διατάγματος του 1974 για τα μέτρα κρατικής ασφάλειας. Επιπλέον, πολλοί υπήκοοι του Μπαχρέιν επετράπη να επιστρέψουν μετά από αρκετά χρόνια εξορίας από το εξωτερικό. Το 2002, αυτοανακηρύχθηκε βασιλιάς. Απολαμβάνει ευρείες εκτελεστικές αρχές, οι οποίες περιλαμβάνουν το διορισμό του πρωθυπουργού και των υπουργών του, τη διοίκηση του στρατού, την προεδρία του Ανώτατου Δικαστικού Συμβουλίου, το διορισμό του Συμβουλίου της Σούρα και τη διάλυση του Κοινοβουλίου.
Βρέμη
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέλη της Χανσεατικής Ένωσης