cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λάλε Άντερσεν
Βιογραφία
Το 1922 σε ηλικία 17 ετών παντρεύτηκε τον Πάουλ Έρνστ Βίλκε (1894-1971), έναν ντόπιο ζωγράφο. (Αν και μερικές διαδικτυακές πηγές δίνουν το 1924 ως έτος του γάμου, το βιβλίο του Lehrke περιέχει ένα αντίγραφο της ανακοίνωσης του γάμου που εμφανίστηκε στο Nordwestdeutsche Zeitung την 1η Απριλίου 1922.) Απέκτησαν μαζί τρία παιδιά: τον Μπιέρν, την Κάρμεν-Λίτα και τον Μίχαελ. Μετά τη γεννά του τρίτου και τελευταίου παιδιού τους, ο γάμος διαλύθηκε. Αφήνοντας τη φροντίδα των παιδιών στα αδέλφια της Θέκλα και Χέλμουτ, η Αντερσεν πήγε στο Βερολίνο τον Οκτώβριο του 1929, όπου σπούδασε ηθοποιία στη Schauspielschule του Γερμανικού Θεάτρου. Το 1931 πήρε διαζύγιο. Αυτό το διάστημα άρχισε να εμφανίζεται στη σκηνή σε διάφορα καμπαρέ στο Βερολίνο. Από το 1933 ως το 1937 εμφανίστηκε στο Schauspielhaus της Ζυρίχης, όπου συναντήθηκε και με τον Rolf Liebermann, ο οποίος παρέμεινε στενός φίλος για το υπόλοιπο της ζωής της. Το 1938 βρισκόταν στο Μόναχο στο καμπαρέ Simpl και σύντομα άρχισε να συμμετέχει στο διάσημο Kabarett der Komiker (Το Καμπαρέ των Κωμικών) στο Βερολίνο.
Η Λάλε Άντερσεν έγραφε συχνά δικούς της στίχους, συνήθως κάτω από το ψευδώνυμο Nicola Wilke.
Θάνατος
Η Λάλε Άντερσεν πέθανε από καρκίνο του ήπατος στη Βιέννη, σε ηλικία 67 ετών. Είναι θαμμένη στο νησι Langeoog.
Βραβείο Λάλε Άντερσεν
Προς τιμήν της Λάλε Άντερσεν δημιουργήθηκε ομώνυμο βραβείο το 1999.
Η Ταινία Lego Ninjago
Μια ταινία κινουμένων σχεδίων βασισμένη στο Ninjago ανακοινώθηκε τον Σεπτέμβριο του 2013 από την Warner Bros., με τους Αδελφούς Χέιτζμαν μα γράφουν το σενάριο, και τον Μπιν να είναι προγραμματισμένος να την σκηνοθετήσει μαζί με τους Φιλ Λορντ και Κρίστοφερ Μίλερ. Τον Μάιο του 2014. μετά την επιτυχία του Η Ταινία Lego, η Warner Bros. ανακοίνωσε την ημερομηνία της κυκλοφορίας, αρχικά προγραμματισμένη για τον Σεπτέμβριο του 2016, αλλά άλλαξε για τον Σεπτέμβριο του 2017 τον Απρίλιο του 2015. Οι ηθοποιοί υπέγραψαν συμβόλαια μεταξύ του Ιουνίου και του Αυγούστου του 2016.
Σε συνεργασία μεταξύ οίκων παραγωγής από τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και την Δανία, Η Ταινία Lego Ninjago κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 22 Σεπτεμβρίου του 2017. Έλαβε μικτά σχόλια από τους κριτικούς και εισέπραξε $123.1 εκατομμύρια παγκοσμίως, απέναντι σε έναν προϋπολογισμό $70 εκατομμυρίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2017 Κατηγορία:Αμερικανικές 3D ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Ταινίες spin-offs Κατηγορία:Ταινίες με θέμα το bullying Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με δυσλειτουργικές οικογένειες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων της Warner Bros. Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Dune Entertainment Κατηγορία:Η Ταινία Lego (franchise) Κατηγορία:3D ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Ταινίες 4DX Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων υπολογιστή Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μαρκ Μάδερσμπρο Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Νταν Λιν Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2017 Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Φιλ Λορντ και Κρίστοφερ Μίλερ
Σαρκοφάγος
right|thumb|200px|Η πέτρινη σαρκοφάγος ενός [[Φαραώ.]] Ο όρος σαρκοφάγος (που αποτελεί το θηλυκό του ουσιαστικοποιημένου επιθέτου σαρκοφάγος, αυτός που τρώει σάρκες) δηλώνει στη χρήση του τη νεκροθήκη, μέσα στην οποία τοποθετούνταν κατά την αρχαιότητα το σώμα του νεκρού προκειμένου να ταφεί.
Υλικό - σχήμα
Οι σαρκοφάγοι κατασκευάζονταν από ξύλο, ψάθα, πηλό, πέτρα, μάρμαρο και μέταλλο, και ήταν πλούσια διακοσμημένες με ζωφόρους και ανάγλυφα. Πολυτελείς και μνημειακές σαρκοφάγοι χρησιμοποιήθηκαν ως φέρετρα για τους βασιλείς και τους αξιωματούχους σε διάφορους πολιτισμούς. Αρχαιότερος τύπος σαρκοφάγου που έχει βρεθεί έχει μορφή κορμού δένδρου με εσωτερικό κοίλωμα που απαντάται σε πρώιμους πολιτισμούς. Η καθιέρωση της ταφής με σαρκοφάγο απαντάται από τα μέσα της 3ης χιλιετίας π.Χ. στη Μεσοποταμία και αμέσως μετά στην Αίγυπτο. Στη Μεσοποταμία το υλικό ήταν από ξύλο με ψάθα και πηλό. Το σχήμα των πήλινων εκείνων σαρκοφάγων ήταν ωοειδές με κάθετα τοιχώματα (πλευρές) ή είχαν το σχήμα του λουτήρα που απαντάται και σε πρωτομυκηναϊκές σαρκοφάγους.
Στην μινωική Κρήτη αφθονούν οι πήλινες σαρκοφάγοι σε σχήμα λουτήρα ή κιβωτιόσχημες με γραπτά σχέδια. Έχουν βρεθεί ίχνη από ξύλινες σαρκοφάγους και ένα μοναδικό δείγμα σαρκοφάγου από ασβεστόλιθο, η γνωστή σαρκοφάγος της Αγίας Τριάδας, γεμάτη από ζωγραφικές παραστάσεις που μας δίνουν πληροφορίες για τη λατρεία της μινωικής Κρήτης. Η σπουδαιότητα των ταφικών αυτών κατασκευών συνδεόταν συχνά με το γεγονός ότι εκεί φυλάσσονταν τα λείψανα διακεκριμένων προσώπων.
Σαρκοφάγοι της Ρωμαϊκής περιόδου
Η λέξη "σαρκοφάγος" είναι σε χρήση ήδη από την αυτοκρατορική περίοδο: lapis sarcophagus ονομαζόταν ένα είδος λίθου που εξαγόταν από την Άσσο της Τρωάδας λόγω της ιδιότητας να "λιώνει" τα σώματα που εναποθέτονταν εντός του σε σαράντα μέρες. Κατά την ρεπουμπλικανική και την πρώιμη αυτοκρατορική περίοδο κυριαρχούσε στους Ρωμαίους η συνήθεια της καύσης. Έπειτα, η τέφρα αποθέτονταν σε μαρμάρινες οστοθήκες ή κανωπικές τεφροδόχους. Μερικές αριστοκρατικές οικογένειες, όμως, συνήθιζαν να ενταφιάζουν τους νεκρούς σε λίθινες σαρκοφάγους. Από το 2ο μ.Χ. αιώνα ξεκινά η μαζική παραγωγή τους σε εργαστήρια, εκ των οποίων ξεχωρίζουν, ως πιο μεγάλα, τρία: της Ρώμης, της Αθήνας και του Δοκιμείου, μιας μικρής πόλης της Μικράς Ασίας (20 χμ ΒΔ του Αφιον Καραχισάρ).
Ρωμαϊκές σαρκοφάγοι
Στη Ρώμη η παραγωγή αρχίζει γύρω στο 110-120 μ.Χ. και παραμένει σε υψηλά επίπεδα μέχρι τον 4ο αιώνα μ.Χ. , αν και η μείωση της παραγωγής αρχίζει περίπου από το 380 μ.Χ. Η χρονολόγηση μέχρι τον 2ου μ.Χ. αιώνα γίνεται με βάση τα ρωμαϊκά κρατικά ανάγλυφα, ενώ του 3ου αι. μ.Χ. με βάση τα πορτρέτα. Θεμελιακό έργο για τον τομέα αυτό ήταν το corpus των αρχαίων ανάγλυφων σαρκοφάγων που εκδόθηκε το 1890. Το σχήμα της λάρνακας ήταν κυρίως ορθογώνιο, μερικές φορές είχε τη μορφή ληνού (μακρόστενη με αποστρογγυλωμένες τις γωνίες). Το κάλυμμα ήταν είτε επίπεδο είτε είχε τη μορφή χαμηλού αετώματος. Η διακόσμηση των σαρκοφάγων ρωμαϊκής παραγωγής ήταν αμελέστερη στις πλάγιες και στην πίσω όψη (σε αντίθεση με τις σαρκοφάγους της Αθήνας και του Δοκιμείου, που είναι διακοσμημένες παντού), γιατί τοποθετούνταν σε κόγχες ταφικών κτισμάτων και δεν ήταν περίοπτες, όπως στην Ανατολή, όπου τοποθετούνταν στην ύπαιθρο. Θέματα της διακόσμησης ήταν: γιρλάντες, φύλλα, καρποί και λουλούδια. Οι μυθολογικές παραστάσεις αντικαθιστούν σιγά-σιγά τις γιρλάντες (π.χ. Μήδεια, ο διονυσιακός θίασος, ο θαλάσσιος θίασος, θέματα της καθημερινής ζωής, κυνήγια, μάχες, γάμος). Οι ρωμαϊκές σαρκοφάγοι, λοιπόν, έχουν ως διακοσμητικά μοτίβα τις γιρλάντες και τις σιγμοειδείς στλεγγίδες.
Αττικές σαρκοφάγοι
Η κατασκευή τους ξεκινά περί το 140 μ.Χ. (ίσως και λίγο πιο νωρίς) και διαρκεί μέχρι το 260/70 μ.Χ. Ήδη από την εποχή του Αδριανού η Αθήνα γνώρισε μία δεύτερη πολιτιστική άνθηση και τα εργαστήριά της έχουν εξαιρετική απόδοση με κλασικιστικές τάσεις, αντλώντας υλικό από την παράδοση, ώστε να πραγματοποιούν και εξαγωγές. Οι λάρνακες είναι ορθογώνιες με βάση και επίστεψη, συνήθως με φυτικά θέματα πάνω από μία ανάγλυφη ζωφόρο. Το κάλυμμα είναι σα μία αμφοκλινής αμφίκυρτη στέγη. Από τα τέλη του 2ου μ.Χ. απαντώνται και κλινόμορφα καλύμματα που απεικονίζουν το νεκρό και τη σύζηγό του σε κλινήρη στάση. Είναι διακοσμημένες και από τις τέσσερις πλευρές με θέματα μυθολογικά και του διονυσιακού κύκλου και γιρλάντες.
Σαρκοφάγοι του Δοκιμείου
Κατασκευάζονται την περίοδο 140-260/70 μ.Χ. Τα προϊόντα των εργαστηρίων που εξάγονται είναι περιορισμένα. Είναι λάρνακες ορθογώνιες με κάλυμμα μιμούμενο στέγη. Τα θέματα την πρώτη τριακονταετία της κατασκευής τους είναι γιρλάντες και ερωτιδείς, αλλά από το 160/70 κ.ε. έχουμε κιονωτές σαρκοφάγους και μεταγενέστερα συναντούμε κλινόμορφα καλύμματα. Η επιφάνεια διαιρείται σε διάχωρα, που έχουν τη μορφή μικρού ναΐσκου, δεν έχουμε συνεχείς αφηγήσεις, αλλά τα θέματα διακόπτονται. Στη "σαρκοφάγο του Μέλφι" που χρονολογήθηκε με βάση την κεφαλή που προσομοιάζει με αυτήν του Μάρκου ΑΥρηλίου έχουμε τόξα και αετώματα. Η σαρκοφάγος Ludovisi που χρονολογήθηκε τα μέσα του 3ου μ.Χ. αιώνα (περίπου 250 μ.Χ.) είναι από τις τελευταίες σαρκοφάγους με σκηνή μάχης, έχει ύψος 1,5 μ.
Κατηγορία:Ορολογία της αρχαιολογίας Κατηγορία:Ταφικά έθιμα Κατηγορία:Ταφικά μνημεία και κατασκευές
SH
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων SH ή Sh ή sh μπορεί να αναφέρεται:
Καμπάς
Το ελληνικό επώνυμο Καμπάς μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Ραδαμέλ Φαλκάο
Ο Ραδαμέλ Φαλκάο Γκαρσία Σάρατε (Radamel Falcao García Zárate, 10 Φεβρουαρίου 1986), γνωστότερος απλά ως Φαλκάο, είναι Κολομβιανός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως κεντρικός επιθετικός για τη Ράγιο Βαγιεκάνο και την Εθνική Κολομβίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 1986 στη Σάντα Μάρτα της Κολομβίας. Ο πατέρας του ήταν και ο ίδιος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, έχοντας αγωνιστεί ως αμυντικός σε ομάδες της Κολομβίας. Πήρε το μεσαίο όνομα του, Φαλκάο, από τον Βραζιλιάνο θρύλο της ιταλικής Ρόμα Πάουλο Ρομπέρτο Φαλκάο. Οι οπαδοί του έχουν δώσει το παρατσούκλι "Ελ τίγκρε" (ελληνική απόδοση: «Ο τίγρης»).
Καριέρα σε συλλόγους
Τον Αύγουστο του 1999, σε ηλικία 13 ετών, πραγματοποίησε τον πρώτο του επίσημο αγώνα με την ομάδα της Lanceros Boyacá στη δεύτερη κατηγορία του πρωταθλήματος Κολομβίας και έγινε ο νεότερος παίκτης που αγωνίστηκε στη συγκεκριμένη κατηγορία.
Τον Φεβρουάριο του 2001, αποκτήθηκε από τη Ρίβερ Πλέιτ της Αργεντινής. Αγωνίστηκε αρχικά με την ομάδα νέων της Ρίβερ Πλέιτ, ενώ το επίσημο ντεμπούτο του στην επαγγελματική ομάδα έγινε στο πρωτάθλημα Κλαουσούρα της περιόδου 2004–05, ενάντια στη Χιμνάσια Λα Πλάτα. Το 2008 κατέκτησε το πρωτάθλημα της Αργεντινής με τη Ρίβερ. Οι εμφανίσεις του προσέλκυσαν το ενδιαφέρον μεγάλων ευρωπαϊκών συλλόγων.
Το 2009, αποκτήθηκε από την πορτογαλική Πόρτο, όπου κι έκανε το μεγάλο βήμα της καριέρας του, έναντι 3,93 εκατομμύρια ευρώ, με σκοπό να αντικαταστήσει τον Λισάντρο Λόπες που είχε φύγει στην Λυών. Οι εκπληκτικές εμφανίσεις του, σκοράροντας συνολικά 72 γκολ σε 87 αγώνες σε όλες τις διοργανώσεις που αγωνίστηκε, οδήγησαν την ομάδα της Πόρτο στην κατάκτηση ενός πρωταθλήματος το 2011, δύο κυπέλλων Πορτογαλίας (2010 και 2011), δύο κυπέλλων Σούπερ Καπ Πορτογαλίας (2010 και 2011) και, κυρίως, στην κατάκτηση του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ το 2011. Στον τελικό της συγκεκριμένης διοργάνωσης, κατά την εξέλιξη της οποίας είχε αναδειχθεί πρώτος της σκόρερ σημειώνοντας τον αριθμό ρεκόρ για Ευρωπαϊκή διοργάνωση των 17 τερμάτων, ενάντια στην επίσης πορτογαλική Μπράγκα, ο Φαλκάο πέτυχε το μοναδικό τέρμα του αγώνα, στο 44ο λεπτό και ανεδείχθη πολυτιμότερος παίκτης του τελικού.
Ο Φαλκάο συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ στις 31 Αυγούστου του 2012. Αντίπαλος της Ατλέτικο Μαδρίτης ήταν η κάτοχος του Τσάμπιονς Λιγκ του 2012 Τσέλσι. Ο Φαλκάο, πραγματοποιώντας σπουδαία εμφάνιση κατάφερε σε διάστημα 40 περίπου λεπτών να σημειώσει 3 τέρματα (6', 19' και 45') και να οδηγήσει την ομάδα του στην κατάκτηση του κυπέλλου με τελικό σκορ 1–4. Στις 9 Δεκεμβρίου 2012, στη νίκη επί της Ντεπορτίβο Λα Κορούνια ένας από τους λίγους ποδοσφαιριστές που έχουν σκοράρει 5 τέρματα σε έναν αγώνα της Πριμέρα Ντιβιζιόν.
Το καλοκαίρι του 2013, η Γαλλική ΑΣ Μονακό ανακοίνωσε την απόκτηση του Φαλκάο. Οι αρχικοί υπολογισμοί έκαναν λόγο για ένα ποσό που έφτανε σε ύψος τα 58 εκατομμύρια ευρώ. Τη σεζόν 2014–15 έπαιξε στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, ως δανεικός από τη Μονακό για έναν χρόνο. Το 2015 υπέγραψε στην Τσέλσι ως δανεικός από τη Μονακό.
Εθνική Κολομβίας
Οι εμφανίσεις του στη Ρίβερ Πλέιτ οδήγησαν τον Φαλκάο στην επιλογή για τις εθνικές ομάδες της Κολομβίας κάτω των 17 και κάτω των 20 ετών. Το 2005 ήταν μέλος της αποστολής της εθνικής Κολομβίας κάτω των 17 που κατέκτησε το Πρωτάθλημα Νέων Νότιας Αμερικής. Το 2005 συμμετείχε με την εθνική ομάδα κάτω των 20 στο αντίστοιχο Παγκόσμιο Κύπελλο εκείνης της χρονιάς.
Το 2007, πραγματοποίησε την πρώτη του εμφάνιση με την εθνική ανδρών της Κολομβίας. Πέτυχε το πρώτο του τέρμα με την ομάδα σε φιλικό αγώνα προετοιμασία ενάντια στην Εθνική Μαυροβουνίου, στις 3 Ιουνίου του 2007, στα πλαίσια του Kirin Cup στην Ιαπωνία. Λόγω τραυματισμού, όμως, δεν αγωνίστηκε στο Κόπα Αμέρικα του 2007.
Το πρώτο Κόπα Αμέρικα στο οποίο συμμετείχε ήταν αυτό του 2011 στην Αργεντινή. Η Κολομβία συμμετείχε στον πρώτο όμιλο, μαζί με τις Αργεντινή, Κόστα Ρίκα και Βολιβία και κατάφερε να τερματίσει πρώτη στον όμιλό της στη φάση των ομίλων. Στον αγώνα με τη Βολιβία, ο Φαλκάο πέτυχε τα δύο τέρματα της ομάδας του στο τελικό 2–0. Αυτά ήταν και τα μοναδικά του γκολ στη διοργάνωση. Η ομάδα του αποκλείστηκε από τη συνέχεια, όταν στα προημιτελικά της διοργάνωσης ηττήθηκε από την εθνική ομάδα του Περού, με τελικό σκορ 2–0.
Επελέγη στην αποστολή της ομάδας στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2018. Είναι κάτοχος του ρεκόρ διεθνών τερμάτων της Κολομβίας με 35.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2011 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κολομβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέιρα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2019 Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Τουρκία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ Κατηγορία:FIFA Century Club
Αυτολύτη
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Αυτολύτη αναφέρεται η σύζυγος του Μεταποντίου, χωρίς παιδιά η ίδια. Στον Μεταπόντιο είχε παραδώσει την Άρνη, κόρη του Αιόλου (γιου του Ιππότη), ο πατέρας της Αίολος, όταν η Άρνη είχε γεννήσει νόθα παιδιά με τον Ποσειδώνα. Τα παιδιά αυτά, ο Αίολος (ο νεότερος) και ο Βοιωτός, τα οποία είχε υιοθετήσει ο Μεταπόντιος, όταν μεγάλωσαν δολοφόνησαν την Αυτολύτη επειδή φιλονικούσε με την Άρνη. Στη δολοφονία αυτή συμμετέσχε και η ίδια η Άρνη. Μετά από αυτό, τα παιδιά της Άρνης αναγκάσθηκαν να φύγουν.
Πηγές
Αυτολυτη
Τοξωτή Γέφυρα Τσακώνας
Η Τοξωτή Γέφυρα Τσακώνας είναι μια από τις μεγαλύτερες τοξωτές γέφυρες με πολλαπλά ανοίγματα στον κόσμο, και η μεγαλύτερη αυτού του είδους στην Ελλάδα. Διασχίζει την Κοιλάδα της Τσακώνας και συνδέει μια επικίνδυνη τοποθεσία κοντά στη Μεγαλόπολη, όπου τα τελευταία χρόνια υπήρξαν πολλές κατολισθήσεις.
Κατασκευή
Η Τοξωτή Γέφυρα Τσακώνας, με μήκος 490 μέτρων, ήταν το τελευταίο τμήμα προς παράδοση, στο τμήμα Παραδείσια - Τσακώνα, στον Αυτοκινητόδρομο Μορέας (Τρίπολη - Καλαμάτα), που κατασκευάστηκε από το Δημόσιο και αποτελεί αντικείμενο διαχείρισης από την κοινοπραξία «Μορέας». Όπως έχει δηλωθεί από τον επικεφαλής της κατασκευής, Νίκο Ντονά, αυτή η γέφυρα είναι ένα από τα πιο δύσκολα κατασκευαστικά έργα, μετά από τη Γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου, και κοστολογείται στα 22 εκατομμύρια ευρώ, μαζί με την παράκαμψη που λειτουργούσε εως και πριν από την παράδοση του τμήματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παρουσίαση της γέφυρας από το news247.gr Κατηγορία:Νομός Αρκαδίας Κατηγορία:Γέφυρες στην Ελλάδα
Φέρετρο
thumb|right|250px|Φέρετρο Φέρετρο ονομάζεται ένα κιβώτιο, συνήθως ξύλινο, μέσα στο οποίο τοποθετείται η σορός ενός νεκρού πριν από τον ενταφιασμό ή την αποτέφρωσή του.
Κατά την τελετή της κηδείας, το φέρετρο μπορεί να είναι ανοικτό (ή ανοίγεται για λίγο στο τέλος της τελετής). Το φέρετρο μεταφέρεται στη συνέχεια στον τάφο, συνήθως από τέσσερα ή έξι άτομα.
Ανάλογα με το ποσό των χρημάτων που επιθυμούν να ξοδέψουν οι συγγενείς του νεκρού, το φέρετρο μπορεί να είναι είτε πολύ απλό, είτε περίτεχνο και ακριβό. Τις περισσότερες φορές, τα φέρετρα προσφέρονται στους συγγενείς ως μέρος των υπηρεσιών που παρέχουν οι εργολάβοι κηδειών.
Κατηγορία:Ταφικά έθιμα
Καπλάνης
Το ελληνικό επώνυμο Καπλάνης μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Αντώνιος Μέγας Ρήτωρ
Ο Αντώνιος ήταν Έλληνας λόγιος του 16ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Έγινε Μέγας Ρήτορας της μεγάλης εκκλησίας, και πιθανώς προϊστάμενος της Πατριαρχικής σχολής στην Κωνσταντινούπολη. Συνέγραψε ακολουθία του νεομάρτυρα Ιωάννη του εξ Ιωαννίνων. Μαθητής του ήταν ο Μαλαξός.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 16ου αιώνα
Νέκαρ
thumb|right|Οι πόλεις της κοιλάδας του Νέκαρ Ο Νέκαρ (γερμ. Neckar) είναι ποταμός στη Γερμανία. Είναι παραπόταμος του Ρήνου και πηγάζει από τον Μέλανα Δρυμό. Έχει συνολικό μήκος 367 χλμ. και ρέει κυρίως μέσω της νοτιοδυτικής πολιτείας της Βάδης-Βυρτεμβέργης, διατρέχοντας για λίγο και την Έσση και καταλήγοντας στο Ρήνο μόλις βόρεια του Μάνχαϊμ. Ο Νέκαρ διασχίζει τις ακόλουθες πόλεις: Ρόττενμπουργκ αμ Νέκαρ, Τύμπιγκεν, Έσλινγκεν, Στουτγκάρδη, Μάρμπαχ αμ Νέκαρ, Χαϊλμπρόν, Χαϊδελβέργη, Μάνχαϊμ.
Το όνομα Νέκαρ προήλθε από τα ονόματα Nicarus και Neccarus, που με τη σειρά τους προέρχονται από την Κέλτικη λέξη Nikros, που σημαίνει "άγριο ​​νερό" ή "άγριος τύπος". Ο ποταμός είναι πολύ σημαντικός από εμπορική άποψη, καθώς ήδη από τον 10ο αιώνα από εδώ κατέβαινε η ξυλεία του Μέλανα Δρυμού προς την Ολλανδία και τα παράλια της Βαλτικής για την κατασκευή πλοίων. Είναι επίσης πλωτός και δίνει πρόσβαση στη θάλασσα στις μεγάλες πολεις της Στουτγκάρδης, του Μάνχαϊμ, της Χαϊδελβέργης αλλά και του Χαϊλμπρόν, έκτης μεγαλύτερης πόλης της Βυρτεμβέργης. Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα τα ατμόπλοια χρησιμοποιούσαν μια αλυσίδα μήκους 155 χιλιομέτρων απλωμένη μέσα στο ποτάμι για να ανεβαίνουν το ρεύμα. Ο αστεροειδής 1223 Νέκαρ (325 Neckar), που ανακαλύφθηκε το 1931, πήρε το όνομά του από το ποταμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Βάδης-Βυρτεμβέργης
Φέξης
Το ελληνικό επώνυμο Φέξης μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Ευφράνορας
Το λήμμα Ευφράνορας ή Ευφράνωρ μπορεί να αναφέρεται σε κάποια από τις παρακάτω προσωπικότητες της αρχαίας ελληνικής ιστορίας:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Φαρμάκης
Το ελληνικό επώνυμο Φαρμάκης μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Ποδηλασία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900
Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1900 στο Παρίσι διεξήχθησαν δύο αγωνίσματα ποδηλασίας ανδρών. Οι αγώνες διεξήχθησαν στις 11, 13 και 15 Σεπτεμβρίου και έλαβαν μέρος συνολικά 72 αθλητές από επτά χώρες.
Συμμετέχουσες χώρες
Οι επτά χώρες που συμμετείχαν είναι οι εξής (σε παρένθεση ο αριθμός των αθλητών):
Σύνοψη αποτελεσμάτων
250px|μικρογραφία|δεξιά|Ο τερματισμός του [[Ποδηλασία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900 – Ατομικό σπριντ ανδρών|σπριντ]]
Μιχαήλ Χριστοδουλίδης
Ο Μιχαήλ Χριστοδουλίδης ήταν Ελληνοκύπριος, πρώην Δήμαρχος Πάφου. Η θητεία του διήρκεσε από το 1880 έως το 1887.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Πάφου
Θεοφάνης ο Θεσσαλονίκης
Ο Θεοφάνης ήταν Έλληνας λόγιος του 16ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν διδάσκαλος του νεομάρτυρα Μιχαήλ Μαυρουδή που μαρτύρησε το 1544.
Συνέγραψε το μαρτύριο του Μιχαήλ Μαυρουδή.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 16ου αιώνα
Ημικύβος
Ο Ημικύβος (ημί + κύβος, «μισός κύβος») μπορεί να σημαίνει:
Χόγκαρθ
Το αγγλικό επώνυμο Χόγκαρθ (Hogarth) μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Στέφαν Μπόμπεκ
Πρώτα χρόνια - καριέρα ως ποδοσφαιριστής
Αγωνιζόταν ως επιθετικός, συνήθως εσωτερικός αριστερά. Ήταν ικανός τόσο στο να δημιουργεί ευκαιρίες για γκολ όσο και να τις εκμεταλλεύεται. Το 1945 μεταγράφηκε στην Παρτιζάν Βελιγραδίου με την οποία αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ της Γιουγκοσλαβικού πρωταθλήματος άλλη μία φορά το 1954 (21 γκολ). Κέρδισε δύο τίτλους Γιουγκοσλαβικού Πρωταθλήματος και το Κύπελλο τέσσερις φορές. Σημείωσε τα πρώτα του γκολ σε επίσημους αγώνες με την Παρτιζάν, την 1η Σεπτεμβρίου 1946 (δύο τέρματα στη νίκη εντός έδρας 6-1 επί της Μπούντουκνοστ). Σε αγώνα πρωταθλήματος που έπαιξε στο Νις στις 14 Οκτωβρίου (1-10), σημείωσε 9 γκολ - ένα απόλυτο ρεκόρ που δεν έχει καταρριφθεί μέχρι το τέλος της Γιουγκοσλαβικού πρωταθλήματος ή των διαδόχων πρωταθλημάτων της. Σημείωσε 25 γκολ σε 22 αγώνες στην πρώτη αγωνιστική περίοδο του πρωταθλήματος της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας και κέρδισε επίσης τον πρώτο τίτλο.
Τον Μάιο του 1951, η Παρτιζάν έπαιξε τρεις φιλικούς αγώνες στην Αγγλία. Ο πρώτος αγώνας παίκτηκε στις 9 Μαΐου, με αντίπαλο τη Χαλ Σίτι και η Παρτιζάν νίκησε με 3-2. Ο Μπόμπεκ έπαιξε εξαιρετικά και σημείωσε δύο γκολ, ενώ τρεις μέρες αργότερα αγωνίστηκε ξανά λαμπρά και σημείωσε ένα γκολ στη δεύτερη νίκη της Παρτιζάν, έναντι των αγγλικών ομάδων. Το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο όπως τρεις μέρες πριν, αλλά αυτή τη φορά εναντίον της Μίντλεσμπρο. Το Νοέμβριο του ίδιου έτους, πέτυχε επίσης ρεκόρ στο Γιουγκοσλαβικό Κύπελλο με 8 τέρματα στη νίκη εντός έδρας 15-0 επί της Sloga Petrovac na Mlavi.
Στις 29 Νοεμβρίου 1952, σημείωσε ένα γκολ στη νίκη επί του Ερυθρού Αστέρα Βελιγραδίου στον τελικό του Γιουγκοσλαβικού Κυπέλλου. Τρεις εβδομάδες πριν, πέτυχε χατ-τρικ στη νίκη εντός 4-0 επί μιας από τις καλύτερες γερμανικές ομάδες εκείνη την εποχή, την Κολωνία.
Δύο χρόνια αργότερα, αφού κέρδισε το δεύτερο Γιουγκοσλαβικό Κύπελλο, κέρδισε και το τρίτο. Και πάλι η Παρτιζάν νίκησε τον Ερυθρό Αστέρα, αλλά αυτή τη φορά 4-1 και σκόραρε και πάλι ένα γκολ. Στις 4 Σεπτεμβρίου 1955, σημείωσε το πρώτο τέρμα στον πρώτο αγώνα του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης στην ισοπαλία (3-3) με την Σπόρτιγκ Λισαβόνας, στη Λισαβόνα. Έπαιξε και στους τέσσερις αγώνες της πρώτης διοργάνωσης 1955-56. Πρέπει να σημειωθεί μια θρυλική νίκη 3-0 επί της Ρεάλ Μαδρίτης στους προημιτελικούς. Σημείωσε 403 τέρματα πρωταθλήματος (πρώτος σκόρερ στην ιστορία των πρωταθλήματων Γιουγκοσλαβίας) και συνολικά 425 τέρματα αγωνιζόμενος σε 478 επίσημους αγώνες της Παρτιζάν και αποτελεί τον πρώτο σκόρερ στην ιστορία του συλλόγου.
Ο Μπόμπεκ έκανε το ντεμπούτο του για την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Γιουγκοσλαβίας στις 9 Μαΐου 1946, στο Στάδιο Letná με 2-0 νίκη επί της Τσεχοσλοβακίας στην Πράγα. Σημείωσε το πρώτο του γκολ στην εθνική ομάδα, με αντίπαλο την Τσεχοσλοβακία, στο Βελιγράδι, στις 29 Σεπτεμβρίου 1946. Αυτός ήταν ο πρώτος αγώνας της εθνικής ομάδας στην νεόδμητη Γιουγκοσλαβία. Είχε πρωταγωνιστικό ρόλο με την εθνική ομάδα της ενωμένης Γιουγκοσλαβίας με την οποία κατέκτησε δύο ασημένια ολυμπιακά μετάλλια. Κέρδισε ασημένιο μετάλλιο με την εθνική ομάδα, στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Λονδίνο το 1948. Σημείωσε τέσσερα γκολ σε τέσσερις αγώνες. Σε κάθε αγώνα, σκόραρε ένα γκολ. Ένα γκολ με αντίπαλο το Λουξεμβούργο στον πρώτο γύρο (νίκη 6-1), τη Τουρκία στους προημιτελικούς (νίκη 3-1), τη Μεγάλη Βρετανία στους ημιτελικούς (νίκη 3-1) και ένα εναντίον της Σουηδίας στον τελικό (ήττα 1-3).
Αγωνίστηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1950, στη Βραζιλία (όπου σημείωσε ένα γκολ στη νίκη 4-1 επί του Μεξικού). Στις 21 Σεπτεμβρίου 1952, ο Μπόμπεκ σημείωσε το πρώτο χατ τρικ του στην εθνική ομάδα, με 4-2 νίκη επί της Αυστρίας. Δύο χρόνια αργότερα, σημείωσε το δεύτερο χατ τρικ του στην εθνική ομάδα, με 5-1 εντός έδρας νίκη επί της Τουρκίας. Στην Ολυμπιάδα του 1952 στο Ελσίνκι σημείωσε τρία γκολ. Με 38 γκολ σε 63 εμφανίσεις έγινε ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία της εθνικής Γιουγκοσλαβίας.
Προπονητής
Στη συνέχεια ασχολήθηκε με την προπονητική αναλαμβάνοντας τη Λέγκια Βαρσοβίας το 1959. Ως τεχνικός της Παρτίζαν Βελιγραδίου από το 1960 κατέκτησε τρία συνεχόμενα πρωταθλήματα Γιουγκοσλαβίας (1961, 1962, 1963). Στη συνέχεια ανέλαβε την ομάδα του Παναθηναϊκού για να αναδειχθεί πρωταθλητής για δύο συνεχόμενες χρονιές (1964, 1965) και να κατακτήσει ένα κύπελλο Ελλάδας (1967). Από την ημέρα της άφιξής του (17 Μαΐου 1963) έβαλε συστηματικές προπονήσεις και εστίασε στη σωστή προετοιμασία των παικτών. Αυτά φαίνονταν παράξενα μέχρι τα τότε ελληνικά δεδομένα, αφού απλώς «έπαιζαν μπάλα». Ο τρόπος λειτουργίας και ο τρόπος με τον οποίο έπαιζε η ομάδα άλλαξαν ριζικά. Μέχρι τότε αγωνίζονταν με το 4-2-4 σύστημα, αλλά γνώρισαν και υιοθέτησαν το 4-3-3. Όσα προσπαθούσε να τους μάθει ήταν δύσκολα, αλλά όχι και ακατόρθωτα. Η σεζόν έκλεισε με τον πιο όμορφο τρόπο για σύλλογο και φιλάθλους. Στέφονται αήττητοι πρωταθλητές με 24 νίκες και 6 ισοπαλίες, ρεκόρ ακατάρριπτο μέχρι σήμερα. Το 1964 έγινε ο μοναδικός προπονητής που κατέκτησε ελληνικό πρωτάθλημα πρώτης Εθνικής κατηγορίας χωρίς ήττα. Την επόμενη χρονιά νέο πρωτάθλημα κατακτήθηκε με μια μόνο ήττα. Η απώλεια του πρωταθλήματος το 1966 τον οδήγησε σε αλλαγές στη σύνθεση της ομάδας αλλά χάρη στο πείσμα του, έφερε νεαρούς και στη Λεωφόρο. Οι αποφάσεις του Μπόμπεκ βραχυπρόθεσμα κόστισαν, αν και κατακτήθηκε το Κύπελλο Ελλάδας το 1967. Μακροπρόθεσμα, όμως, ο Παναθηναϊκός ωφελήθηκε αφού το δυναμικό ανανεώθηκε με ποδοσφαιριστές όπως οι Χάρης Γραμμός, Γιώργος Βλάχος, Τότης Φυλακούρης και δημιουργήθηκε η βάση για την επιτυχία του Γουέμπλεϊ το 1971.
Επέστρεψε στην Παρτίζαν Βελιγραδίου και το 1969 ξαναβρέθηκε στην Ελλάδα ως προπονητής του Ολυμπιακού. Κατόπιν ανέλαβε την τουρκική Αλτάι Σ.Κ., τη Δυναμό Ζάγκρεμπ και την περίοδο 1974-75 και πάλι τον Παναθηναϊκό. Την επόμενη περίοδο βρέθηκε στην Τυνησία για λογαριασμό της Εσπεράνς Σπορτίβ ντε Τυνίς και το 1979 κατέκτησε το πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής της πατρίδας του με τη ΦΚ Βαρντάρ. Ολοκλήρωσε την προπονητική καριέρα του στην ΦΚ Σεμλίνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παναθηναϊκού Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εσπεράνς Σπορτίβ ντε Τυνίς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΧΣΚ Γκρατζάνσκι Ζάγκρεμπ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αλτάι ΣΚ Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Λέγκια Βαρσοβίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παρτιζάν Βελιγραδίου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ντιναμό Ζάγκρεμπ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παναιτωλικού Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Βάρνταρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παρτιζάν Βελιγραδίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1948 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1952 Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι Ολυμπιονίκες
Κοινότητα Άνω Μουλίων
Η Κοινότητα Άνω Μουλίων είναι κοινότητα του δήμου Γόρτυνας στην περιφερειακή ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Συστάθηκε το 1927 με το ΦΕΚ 127Α - 27/06/1927 με την απόσπαση του οικισμού Μούλια (αρχική ονομασία των Άνω Μουλίων) από την τότε κοινότητα Πανασσού και τον ορισμό του ως έδρα της. Είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 6,595 χμ² (2011). Περιλαμβάνοντας μόνον την έδρα της, έχει 353 κατοίκους, συμφωνα με την απογραφή του 2011 και εκπροσωπείται από πενταμελές συμβούλιο με επικεφαλής τον πρόεδρο κ. Αντώνιο Βαλεργάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Γόρτυνας
Προεδρική εκλογή των Ηνωμένων Πολιτειών 1936
Η προεδρική εκλογή των Ηνωμένων Πολιτειών 1936 ήταν η 38η ανά τετραετία προεδρική εκλογή, που διεξάχθηκε την Τρίτη 3 Νοεμβρίου 1936. Όσο αναφορά τις εκλεκτορικές ψήφους, ήταν η πιο δυσανάλογη εκλογή στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών. Όσο αναφορά τη λαϊκή ψήφο, ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη νίκη για τον νικητή μετά το 1820, που δεν απαίτησε ιδιαίτερη προσπάθεια για την επανεκλογή.
Η εκλογή έλαβε χώρα καθώς η Μεγάλη Ύφεση εισερχόταν στο όγδοο έτος της. Ο εν ενεργεία Πρόεδρος και Δημοκρατικός υποψήφιος Φράνκλιν Ντ. Ρούζβελτ προσπαθούσε ακόμα να προωθήσει τα προβλεπόμενα της οικονομικής πολιτικής του New Deal στο Κογκρέσο και στα δικαστήρια. Όμως, οι πολιτικές του New Deal τις οποίες είχε ήδη ενεργοποιήσει, όπως η Social Security και τα unemployment benefits, είχαν αποδειχτεί εξαιρετικά δημοφιλή στους περισσότερους Αμερικανούς. Ο Ρεπουμπλικανός αντίπαλος του Ρούζβελτ ήταν ο Κυβερνήτης του Κάνσας Αλφ Λάντον, ένας πολιτικά μετριοπαθής.
Εκστρατεία
Η εκλογή διεξάχθηκε την 3η Νοεμβρίου 1936.
Αυτή η εκλογή είναι αξιοσημείωτη για την δημοσκόπηση του The Literary Digest, η οποία βασίστηκε σε 10 εκατομμύρια ερωτηματολόγια που ταχυδρομήθηκαν σε αναγνώστες και πιθανούς αναγνώστες - από αυτά, τα 2,3 εκατομμύρια επιστράφηκαν. Το Literary Digest, το οποίο είχε σωστά προβλέψει τον νικητή των προηγούμενων 5 εκλογών, ανακοίνωσε στην έκδοση της 31ης Οκτωβρίου ότι ο Λάντον θα ήταν ο νικητής με 370 εκλεκτορικές ψήφους. Η αιτία του λάθους έχει συχνά αποδοθεί σε ακατάλληλη δειγματοληψία: περισσότεροι Ρεπουμπλικανοί ήταν συνδρομητές του Literary Digest από ότι Δημοκρατικοί και ήταν πιθανότερο να ψηφίσουν τον Λάντον αντί για τον Ρούζβελτ. Όμως, ένα άρθρο του 1976 στο The American Statistician έδειξε ότι ο πραγματικός λόγος για το σφάλμα ήταν ότι το Literary Digest βασιζόταν σε εθελοντικές ανταποκρίσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Αβελένγκο
Το Αβελένγκο (ιταλικά: Avelengo, ) ή Χάφλινγκ (γερμανικά: Hafling, ) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Μπολτσάνο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Μπολτσάνο
Χαίρης
Ο Χαίρης (Chaires ) ήταν βασιλιάς της Αιγύπτου. Αναφέρεται μόνο από τον Αιγύπτιο ιερέα και ιστορικό Μανέθωνα στο βιβλίο του Αιγυπτιακά. Βασίλεψε 17 έτη και ήταν ο έκτος βασιλιάς της δεύτερης δυναστείας. Ήταν διάδοχος του Σεθένη ενώ τον ίδιο διαδέχτηκε ο Νεφερχέτης. Από τους αρχαιολόγους ταυτίζεται με τον Kara, το όνομα του οποίου έχει βρεθεί στην Άβυδο και στη Σακκάρα.
Όπως μας πληροφορούν οι Ευσέβιος και Αφρικανός που διέσωσαν τα κείμενα του Μανέθωνα, κατά την ηγεμονία του δεν σημειώθηκε τίποτα αξιοσημείωτο.
Πηγές
Χαιρης
Ώρος Λέων
Βασίλευσε ανάμεσα στους δυο βασιλείς με το όνομα Σκορπιός και πολλοί τον ταυτίζουν με έναν από αυτούς. Ο τάφος του δεν έχει βρεθεί ακόμη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ω
Παστουρμάς
thumb|Παστουρμάς της [[Κασταμονής]] thumb|Παστουρμάς σε αιγυπτιακή αγορά thumb|right|Παστουρμάς σε βιτρίνα Ο παστουρμάς (ή παστρουμάς) είναι αλλαντικό που είναι διαδεδομένο σε όλη την κεντρική και δυτική Ασία. Η ονομασία του προέρχεται από τη λέξη pastırma et που σημαίνει πιεσμένο κρέας στα τουρκικά, πιθανόν εξαιτίας της συνήθειας των τουρκικών φύλων να έχουν μαζί τους παστό κρέας μέσα σε ειδικές τσέπες της σέλας τους, οι οποίες βρισκόταν κάτω ακριβώς από τους μηρούς του ιππέα. Είναι το αντίστοιχο με το "σαλάδο" των ναυτικών.
Καταναλώνεται ως μεζές (ορεκτικό) που συνηθίζεται σε όλη τη Μέση Ανατολή και την Βαλκανική χερσόνησο με ούζο, ή ρακή. Το παστράμι (Pastrami), λέξη από τη γλώσσα γίντις, είναι παστό κρέας που παρασκευάζεται σύμφωνα με τις διατροφικές επιταγές της ιουδαϊκής θρησκείας (kosher). Και αυτή η λέξη κατάγεται απο το τουρκικό pastırma. Ιστορικές αναφορές στον παστουρμά συναντάμε σε δελτίο διατίμησης το 1624 στην περιοχή της Θράκης, και σε ένα αντίστοιχο στην Κωνσταντινούπολη το 1640 σύμφωνα με τον Παύλο Ερευνίδη.
Συστατικά
Κύριο συστατικό του παστουρμά είναι το κρέας πλευρών, που μπορεί να είναι από μοσχάρι, αρνί, καμήλα, χοίρο, κατσίκα, ή βούβαλου. Πιο διαλεχτός θεωρείται ο παστουρμάς από κρέας πλευρών καμήλας. Το κρέας αφυδατώνεται και ψήνεται με χοντρό αλάτι υπό πίεση (συνήθως ανάμεσα σε δύο ξύλα που συσφίγγονται προοδευτικά όλο και πιο σφιχτά καθώς φεύγει το νερό), ενώ στο τελευταίο στάδιο το παστωμένο κρέας καλύπτεται εξωτερικά με ένα στρώμα από τσιμένι (τουρκ. çemen), μια κοκκινωπή αλοιφή που αποτελείται από κύμινο, τηντιλίδα, σκόρδο και πάπρικα, και στεγνώνει κρεμασμένο στον αέρα, στον ήλιο, για 12 περίπου ημέρες, ή καπνίζεται για συντόμευση του χρόνου, λαμβάνοντας ένα σκούρο κόκκινο χρώμα.
Λαογραφία
Η λαϊκή μούσα των Χριστιανών της Ανατολίας, έχει συμπεριλάβει και τον παστουρμά στα θέματά της. Χαρακτηριστικό υπήρξε το σχετικό ομώνυμο παραδοσιακό τραγούδι, μεταγλωττισμένο ίσως από την τουρκική, όπου εν ονόματι του παστουρμά γίνεται λόγος, ούτε λίγο - ούτε πολύ, για όλα τα ανατολίτικα ορεκτικά που συνοδεύονται με ούζο και που οι στίχοι του σε ρυθμό τσιφτετελιού ή μπάλλου – ( αντικριστού), έχουν ως ακολούθως, με ιδιαίτερο χαρακτηριστικό ότι κάθε γύρος σερβιρίσματος περιέχει τον παστουρμά:
Χαρακτηριστική επίσης αναφορά έκανε και ο Μ. Βιολάρης στο εύθυμο τραγούδι του "Τι Λωζάνη τι Κοζάνη", σε στίχους του Γ. Κακουλίδη και σύνθεση Γ. Κριμιζάκη:
Αξιοσημείωτη και θρυλική η αναφορά στη «Γιορτή των Ζεϊμπέκηδων» που τραγούδησε ο Γ. Νταλάρας σε στίχους του Πυθαγόρα και ιδιαίτερα ενθουσιώδη σύνθεση του Απ. Καλδάρα:
Πηγές
Κατηγορία:Αλλαντικά Κατηγορία:Ορεκτικά Κατηγορία:Αποξηραμένα τρόφιμα Κατηγορία:Αρμενική κουζίνα Κατηγορία:Τρόφιμα με βάση το ωμό κρέας Κατηγορία:Βαλκανική κουζίνα
Intracom Telecom
μικρογραφία|Intracom Telecom HQ Η Intracom Telecom είναι μία ελληνική εταιρεία τηλεπικοινωνίας, που ιδρύθηκε το 1977. Αποτελεί ένα διεθνή πάροχο τηλεπικοινωνιακών συστημάτων με τις δραστηριότητές της να επικεντρώνονται γεωγραφικά στην Ανατολική Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και την Αφρική, όπως επίσης τη Ρωσία και την Κοινοπολιτεία Ανεξάρτητων Κρατών και την περιοχή της Ασίας-Ειρηνικού.
Στις 15 Δεκεμβρίου του 2005 η Intracom μετασχηματίστηκε σε εταιρία συμμετοχών (Intracom Holdings S.A.) με ταυτόχρονη ίδρυση τριών νέων θυγατρικών: Intracom Telecom, Intracom Defense και Intracom Services (σημερινή Net Company - Intrasoft). Τον Ιούνιο του 2006 κύριος μέτοχος της Intracom Telecom με 51% κατέστη η JSC Sitronics (Ρωσία). Από το 2015 αποκλειστικός μέτοχος της Intracom Telecom είναι η Intracom Middle East FZE.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεπικοινωνιακές επιχειρήσεις της Ελλάδας
Αλέξανδρος Ιουστινιάνης
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Χίο. Εξέδωσε στη Βενετία το 1560 σχόλια Φιλόπονου εις τα Αναλυτικά του Αριστοτέλη.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 16ου αιώνα
Μπαντία (Ιταλία)
Η Μπαντία (ιταλικά: Badia, ) ή Αμπτάι (γερμανικά: Abtei, ) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Μπολτσάνο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Μπολτσάνο
Γιάννης Βλαχογιάννης
Ο Γιάννης Βλαχογιάννης (Γιάννης Βλάχος) ήταν Έλληνας ιστοριοδίφης και συγγραφέας. Γεννήθηκε στη Ναύπακτο στις 27 Ιουλίου 1867 και πέθανε στην Αθήνα στις 23 Αυγούστου 1945.
Βιογραφία
Ο πατέρας του ονομαζόταν Οδυσσέας Βλάχος και η μητέρα του Αναστασία Γκιώνη. Τα πρώτα γράμματα τα έμαθε στην Ναύπακτο και τελείωσε τις γυμνασιακές σπουδές του στο Β' Γυμνάσιο Πατρών. Το 1886 γράφτηκε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών στο τμήμα Φιλολογίας, σχολή όμως που δεν θα τελειώσει, καθώς αναγκαζόταν να δουλεύει για να ζει, ως δάσκαλος σε ιδιωτικά μαθήματα και διορθωτής στην «Εφημερίς», του Δημήτριου Κορομηλά αρχικά, και αργότερα συντάκτης στην «Εστία».
Δημοσίευσε τα πρώτα του λογοτεχνικά κείμενα με το φιλολογικό ψευδώνυμο "Γιάννης Επαχτίτης". Τα κείμενα του ήταν στην δημοτική, αλλά δεν συντάχθηκε με τους υπόλοιπους δημοτικιστές και δεν συμμετείχε στις γλωσσικές διαμάχες της περιόδου.
Με την οικονομική βοήθεια διαφόρων τρίτων, και κυρίως του Αντωνίου Μπενάκη, κατόρθωσε να συγκεντρώσει ένα τεράστιο αρχείο εγγράφων της Επαναστατικής περιόδου. Οι έρευνές του επεκτάθηκαν και στο εξωτερικό. Ανάμεσα σε αυτά, ανακάλυψε και τα προσωπικά αρχεία του Στρατηγού Ιωάννη Μακρυγιάννη. Το 1907 εξέδωσε τα περίφημα «Απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη», με δική του επιμέλεια στο μοναδικό χειρόγραφο του ήρωα της Επανάστασης.
Το 1908 εξέδωσε το περιοδικό «Προπύλαια». Το 1914 εισηγήθηκε στον Βενιζέλο την ίδρυση των Γενικών Αρχείων του Κράτους, που θα ιδρυθούν χάρη στις δικές του προτροπές καθώς και του Σπυρίδωνα Λάμπρου. Ο Βενιζέλος τον διόρισε διευθυντή στη νεοσυσταθείσα υπηρεσία, θέση που θα κρατήσει μέχρι το 1937. Αργότερα, δώρισε στα Γενικά Αρχεία την πολύτιμη συλλογή του. Υπήρξε στενός φίλος του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, τον οποίο και βοήθησε
Κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940, ο Γιάννης Βλαχογιάννης μαζί με άλλους Έλληνες λογίους προσυπέγραψε την Έκκληση των Ελλήνων Διανοουμένων προς τους Διανοούμενους ολόκληρου του Κόσμου με την οποία αφενός μεν καυτηριάζονταν η κακόβουλη ιταλική επίθεση, αφετέρου δε, διέγειρε την παγκόσμια κοινή γνώμη σε επανάσταση συνειδήσεων για κοινό νέο πνευματικό Μαραθώνα. Την περίοδο της κατοχής συνδέθηκε με τον φιλόλογο - ιστορικό Άγγελο Παπακώστα, του οποίου έγινε στενός συνεργάτης στις έρευνές του και συνέβαλλε στην έκδοση των αρχείων του Κολοκοτρώνη.
Έργα
Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Ηθογραφία Κατηγορία:Διευθυντές Γενικών Αρχείων του Κράτους
Κάρολος ΙΓ΄ της Σουηδίας
Ο Κάρολος ΙΓ΄ (σουηδικά: Karl XIII, 7 Οκτωβρίου 1748 - 5 Φεβρουαρίου 1818 ) ήταν βασιλιάς της Σουηδίας (1809-1818) και, ως Κάρολος Β΄, βασιλιάς και της Νορβηγίας (1814-1818). Η αρίθμησή του ως ΙΓ΄ βασίζεται στη μυθική ιστορία της χώρας· στην πραγματικότητα είναι ο Κάρολος Ζ΄.
Ήταν ο δεύτερος γιος του Αδόλφου Φρειδερίκου της Σουηδίας και της Λουίζας Ουλρίκας των Χοεντσόλλερν, κόρης του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Α΄ της Πρωσίας και αδελφής του Φρειδερίκου του Μεγάλου. Αν και γνωστός ως Κάρολος ΙΓ΄ στη Σουηδία, ήταν στην πραγματικότητα ο έβδομος Σουηδός βασιλιάς με αυτό το όνομα, καθώς ο Κάρολος Θ΄ (βασίλευσε το διάστημα 1604-1611) υιοθέτησε το αριθμητικό του έχοντας μελετήσει μια πλασματική ιστορία της Σουηδίας. Ο πρίγκιπας Κάρολος τέθηκε υπό την κηδεμονία της Χέντβιγκ Ελίσαμπετ Στρέμφελτ και στη συνέχεια της Ούλρικα Σένστρεμ. Διορίστηκε αρχιναύαρχος όταν ήταν μόλις λίγων ημερών. Χαρακτηριζόταν καλός χορευτής στο ερασιτεχνικό θέατρο της βασιλικής αυλής. Σύμφωνα με πληροφορίες δεν ήταν πολύ κοντά με τη μητέρα του, που προτιμούσε τα μικρότερα παιδιά της, Σοφία Αλβερτίνα και Φρειδερίκο Αδόλφο.
Ο Κάρολος ήταν, ωστόσο, αγαπημένος του πατέρα του και παρόμοιος με αυτόν σαν προσωπικότητα. Αναφέρεται επίσης ως κοντά με τον αδελφό του Γουσταύο στα παιδικά του χρόνια.
Λόγω της θέσης του ως κληρονόμου του θρόνου μετά το μεγαλύτερο αδελφό του Γουσταύο, έγινε στόχος νωρίς ως χρήσιμο εργαλείο κατά του αδελφού του: ήδη από τη δεκαετία του 1760, το Καπς (κόμμα) προσπάθησε να τον χρησιμοποιήσει εναντίον του αδελφού του πρίγκιπα του στέμματος μέσω της αρραβωνιαστικιάς του Μπρίτα Χορν, κόρης του πολιτικού των Καπς Ανταμ Χορν. Ο Γουσταύος πάντως ήταν πάντα προσεκτικός για να αποτρέψει τη χρήση του Καρόλου από την αντιπολίτευση, πράγμα που δοκιμάστηκε για πρώτη φορά στην Κρίση του Δεκέμβρη (1768), όταν τελικά ο Κάρολος δεν άφησε τον εαυτό του να χρησιμοποιηθεί από το κόμμα των Καπς. Το 1770 έκανε ένα ταξίδι μόνος του στη Γερμανία και τη Γαλλία.
Μετά τον θάνατο του πατέρα του το 1771, όταν ο αδελφός του, πρίγκιπας του στέμματος, ήταν στο εξωτερικό, το Καπς επιχείρησε και πάλι να τον χρησιμοποιήσει εναντίον του αδελφού του, τώρα Γουσταύου Γ΄ της Σουηδίας, και η μητέρα του Λουίζα Ουλρίκα το χρησιμοποίησε με τη σειρά της για να γίνουν δεκτά από τους Καπς τα δικαιώματά της ως χήρας-βασίλισσας[5]. Με την αποχώρηση της μητέρας του στην Πρωσία και την επιστροφή του αδελφού του, ο Γουσταύος Γ΄ κατάφερε να τον πάρει με το μέρος του.
Βασιλεία του Γουσταύου Γ΄
Κατά την Επανάσταση του 1772 συνεργάστηκε με τον μεγαλύτερο αδελφό του, βασιλιά Γουσταύο. Του ανατέθηκε να χρησιμοποιήσει τις σχέσεις του με το κόμμα των Καπς για να το εξουδετερώσει και να εξασφαλίσει τις νότιες επαρχίες με τη χρήση του στρατού, έργα που επιτέλεσε με επιτυχία και για τα οποία ο βασιλιάς τον αντάμειψε με τον τίτλο του Δούκα του Σέντερμανλαντ.
Ο δούκας Κάρολος στα πρώτα χρόνια έγινε αντικείμενο των σχεδίων της μητέρας του να κανονίσει πολιτικούς γάμους για τα παιδιά της. Με την επιθυμία της μητέρας του, επρόκειτο να παντρευτεί την ανιψιά της, εξαδέλφη του Φιλιππίνη του Βρανδεμβούργου-Σβετ, ένα σχέδιο στο οποίο είχε συμφωνήσει το 1770. Ωστόσο η κυβέρνηση αρνήθηκε να αρχίσει σχετικές διαπραγματεύσεις λόγω του μεγάλου κόστους. Μετά την ανάρρηση του Γουσταύου Γ΄ και το πραξικόπημα που εισήγαγε απόλυτη μοναρχία ο αδελφός του τερμάτισε αυτά τα σχέδια ενάντια στη βούληση της μητέρας τους τον Οκτώβριο του 1772 και άρχισε διαπραγματεύσεις για γάμο με την εξαδέλφη του Χεδβίγη Ελισάβετ του Χόλσταϊν-Γκόττορπ. Καθώς ο βασιλιάς Γουσταύος δεν είχε oλοκληρώσει τον δικό του γάμο, ήθελε να εξασφαλίσει κληρονόμο του θρόνου μέσω του αδελφού του. Ο Κάρολος συμφώνησε τον Αύγουστο του 1773 με τον γάμο, που έλαβε χώρα το επόμενο έτος. Μετά από μια λανθασμένη ένδειξη εγκυμοσύνης της Χεδβίγης Ελισάβετ το 1775 ο Βασιλιάς ολοκλήρωσε τελικά τον δικό του γάμο. Το βασιλικό ζεύγος έζησε ξεχωριστή ιδιωτική ζωή και είχαν και οι δύο εξωσυζυγικές σχέσεις. Κατά το μεγάλο σκάνδαλο της διαδοχής του 1778, όταν η βασίλισσα Λουίζα Ουλρίκα αμφισβήτησε την πατρότητα του Γουσταύου Γ΄, ο Κάρολος πήρε το μέρος του βασιλιά αδερφού του εναντίον της μητέρας τους, παρά το γεγονός ότι ήταν στην πραγματικότητα αυτός που την ενημέρωσε για φήμες σχετικά με τη γνησιότητα, κάτι που απέκρυψε από τον βασιλιά. Ο Κάρολος περιγραφόταν ως εξαρτώμενος και ευεπηρέαστος. Οι πολλές του ερωτικές σχέσεις του έδωσαν τη φήμη του ελευθεριάζοντος. Ήταν φημισμένος για το "χαρέμι" ερωμένων του, από τις οποίες οι πιο γνωστές ήταν οι Αουγκούστα φον Φέρσεν, η Σαρλότ Έκερμαν, η Φρανσουάζ-Ελεονόρ Βιγέν, η Μαριάννα Κοσκούλ και η Σαρλότ Σλότσμπεργκ, η τελευταία φημολογείτο ότι είχε πολιτική επιρροή πάνω του. Φλέρταρε ανεπιτυχώς τη Μαγκνταλένα Ρούντενσελντ και η άρνησή της στις προτάσεις του έχει επισημανθεί ως η αιτία της σκληρής μεταχείρισης που της επέβαλε ως αντιβασιλέας κατά τη συνωμοσία του Άρμφελτ. Μετά τα τέλη της δεκαετίας του 1790, όταν η υγεία του επιδεινώθηκε ως αποτέλεσμα μιας σειράς ρευματικών κρίσεων, βελτιώθηκε η σχέση του με τη σύντροφό του, που κέρδισε μεγαλύτερη επιρροή πάνω του.
Ο Δούκας ήταν γνωστός για το ενδιαφέρον του για το υπερφυσικό και τον μυστικισμό και ασχολήθηκε με πολλές μυστικές αδελφότητες. Ήταν μέλος των Ελευθεροτεκτόνων. Υποστηρίχθηκε ότι ήταν πελάτης της μάντισσας Ούλρικα Αρφβιντσον και ευνόησε επίσης το μέντιουμ Χένρικ Γκούσταφ Ούλφβενκλου. Το 1811 ίδρυσε το Τάγμα του Καρόλου ΙΓ΄, ένα Σουηδικό ιπποτικό τάγμα, που περιλάμβανε μόνο ένα μέγιστο αριθμό 33 ιπποτών, με την προϋπόθεση να ομολογούν την Ευαγγελική Λουθηρανική Θρησκεία και να είναι Ελευθεροτέκτονες. Όλοι οι πρίγκιπες και οι βασιλείς του Οίκου των Μπερναντότ, του βασιλικού οίκου της Σουηδίας, είναι από το βάπτισμά τους, ενσωματωμένα μέλη του βασιλικού τάγματος των ιπποτών και των ελευθεροτεκτόνων. Επιπλέον η τάξη της τιμής απονέμεται στα μέλη των ξένων Μεγάλων Στοών που συνδέονται με το λεγόμενο Σουηδικό Σύστημα,, όπως η Μεγάλη Εθνική Γαλλική Στοά , αν έχουν βασιλική ιεραρχία. Όταν η Σουηδική τάξη των Ελευθεροτεκτόνων αναφέρει ότι «ο Ελευθεροτεκτονισμός στη Σουηδία έχει συνεχίσει να αναπτύσσεται υπό την ηγεσία των Μεγάλων Δασκάλων του, που όλοι τους ανήκουν στον Βασιλικό Οίκο για περισσότερα από 200 χρόνια», η αρχή των οποίων φτάνει σε μεγάλο βαθμό στον βασιλιά Κάρολο Β΄ της Νορβηγίας, ΙΓ΄ της Σουηδίας.
Στον Δούκα Κάρολο ανατέθηκαν πολλά πολιτικά καθήκοντα κατά τη θητεία του ως δούκα. Το 1777 υπηρέτησε ως αντιβασιλέας κατά την παραμονή του Γουσταύου Γ΄ στη Ρωσία. Το 1780 υπηρέτησε ως επίσημος γενικός διοικητής κατά την παραμονή του Βασιλιά στο Σπα. Την ίδια χρονιά ο Γουσταύος Γ΄ τον ονόμασε αντιβασιλέα για τον γιο του, αν έπρεπε να τον διαδεχτεί ενώ ήταν ακόμα ανήλικος. Ωστόσο δεν διορίστηκε αντιβασιλέας κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του βασιλιά στην Ιταλία και τη Γαλλία το 1783-84, και τα επόμενα χρόνια, πέρασε υπό την επιρροή του Γκούσταφ Αντολφ Ρόιτερρχολμ, που αντιπολιτευόταν τον μονάρχη, και ο Γουσταύος Γ΄ τον εμπιστευόταν πλέον λιγότερο.
Το 1785 του προσφέρθηκε το Δουκάτο της Κουρλάνδης από τους ευγενείς του δουκάτου και είχε και την υποστήριξη του Γουσταύου Γ΄. Αυτό όμως δεν υλοποιήθηκε ποτέ.
Όταν ξέσπασε ο Ρωσοσουηδικός Πόλεμος του 1788 διακρίθηκε ως ναύαρχος του στόλου, ειδικά στις ναυμαχίες του Χόγκλαντ (7 Ιουνίου 1788) και του Έλαντ (26 Ιουλίου 1789). Στην τελευταία αυτή περίπτωση θα είχε κερδίσει μια σημαντική νίκη, πράγμα που δεν έγινε από αμέλεια του δεύτερου κυβερνήτη του, Ναύαρχου Λίλιεχορν.
Ο Κάρολος ήταν σε στενή σχέση με την αντιπολίτευση εναντίον του Γουσταύου Γ΄ και είναι άγνωστο αν γνώριζε και υποστήριζε τα σχέδια δολοφονίας του Βασιλιά.
Βασιλεία του Γουσταύου Δ΄ Αδόλφου
Ο Δούκας-Αντιβασιλέας στην πράξη δεν ήταν πρόθυμος ή ικανός να διαχειριστεί τις κρατικές υποθέσεις, σύμφωνα με πληροφορίες, λόγω της έλλειψης ενεργητικότητας διατήρησης της ισχύος του. Αντ 'αυτού εμπιστεύθηκε την κυβέρνηση στον ευνοούμενο και σύμβουλό του Γκούσταφ Αντολφ Ρόιτερρχολμ, του οποίου η επιρροή πάνω του ήταν μέγιστη. Αυτά τα τέσσερα χρόνια έχουν θεωρηθεί ίσως η πιο άθλια και ταπεινωτική περίοδος της Σουηδικής ιστορίας, μια Μολυβένια Εποχή που διαδέχθηκε μια Χρυσή Εποχή, όπως έχει ονομαστεί, και μπορεί να περιγραφεί σύντομα ως εναλλαγή μεγάλου ιακωβινισμού και αδίστακτου δεσποτισμού. Ο Ρόιτερρχολμ κυβέρνησε ως ο αδιαμφισβήτητος de facto αντιβασιλέας σε όλη τη θητεία της αντιβασιλείας, "σπάνια ενοχλούμενος από άλλες επιρροές ή οποιαδήποτε προσωπική βούληση του Κάρολου". Εντύπωση προκάλεσαν οι απροσδόκητα ήπιες ποινές των εμπλεκόμενων στη βασιλοκτονία του Γουσταύου Γ΄. Οι διαπραγματεύσεις για τον γάμο του νεαρού Βασιλιά διατάραξαν τη σχέση με τη Ρωσία και η συμμαχία με την επαναστατική Γαλλία προκάλεσε μεγάλη δυσαρέσκεια στις άλλες δυνάμεις.
Ο Γουσταύος Δ΄ Αδόλφος της Σουηδίας ενηλικιώθηκε τον Νοέμβριο του 1796 και η αντιβασιλεία του δούκα τερματίστηκε. Η σχέση του με τον Γουσταύο Δ΄ Αδόλφο ήταν εγκάρδια, αν και ποτέ στενή, και κατά διάρκεια της διακυβέρνησης του ανηψιού του δεν του ανατέθηκαν σοβαρές αρμοδιότητες. Το 1797 και το 1798 απέκτησε τα πρώτα τους παιδιά, αν και κανένα δεν έζησε. Μετά από αυτό ο Δούκας και η Δούκισσα έκαναν ένα ταξίδι στη Γερμανία και την Αυστρία το 1798-99.
Το 1803 η υπόθεση Μπόεμαν προκάλεσε μια σοβαρή σύγκρουση μεταξύ του Γουσταύου Δ΄ Αδόλφου και του ζεύγους του Δούκα. Ο μυστικιστής Καρλ Αντολφ Μπόεμαν (1764-1831) συστήθηκε στο ζευγάρι από τον Κόμη Μάγκνους Στένμποκ το 1793 και απέκτησε μεγάλη επιρροή πάνω τους, υποσχόμενος να τους αποκαλύψει επιστημονικά μυστικά για τα μεταφυσικά. Ο Μπόεμαν τους στρατολόγησε στη μυστική εταιρεία Κίτρινο Τριαντάφυλλο το 1801, όπου γίνονταν δεκτά και τα δύο φύλα, όπου έγιναν δεκτοί επίσης ο Κόμης και η Κόμισα Ρουθ και Μπράχε καθώς και η μητέρα της Βασίλισσας. Ο Μπόεμαν συνελήφθη μετά από μια προσπάθεια να στρατολογήσει τον μονάρχη, που τον κατηγόρησε για επαναστατικά σχέδια και τον έδιωξε. Το ζευγάρι του Δούκα υποβλήθηκε σε ανεπίσημη έρευνα από τον μονάρχη και η Δούκισσα ανακρίθηκε παρουσία του βασιλικού συμβουλίου. Το 1807 η Ρωσία υπέγραψε στο Τιλσίτ ειρήνη με τον Ναπολέοντα, έτσι η Βρετανία έμεινε μόνο με τη Σουηδία και την Πορτογαλία. Το 1808 Κάρολος τέθηκε και πάλι επικεφαλής διοικητής κατά τη διάρκεια της παραμονής του Γουσταύου Δ΄ Αδόλφου στη Φινλανδία. Την ίδια χρονιά ο Αλέξανδρος Α΄ εισέβαλε στη Φινλανδία, αποσπώντας την από τη Σουηδία. Με τη συνθήκη του 1809 που έληξε τον πόλεμο, η Ρωσία κράτησε τη Φινλανδία. Η δυσαρέσκεια των Σουηδών κορυφώθηκε με ένα πραξικόπημα, που καθαίρεσε τον Γουσταύο Δ΄ και η Συνέλευση των Τάξεων έδωσε το στέμμα στον θείο του Κάρολο ΙΓ΄. Θεωρείται ότι ήταν εν γνώσει, αν και δεν ενεπλάκη σε αυτά, των σχεδίων για την εκθρόνιση του Γουσταύου Δ΄ Αδόλφου το 1809. Δεν αντέδρασε κατά το Πραξικόπημα του 1809 και αποδέχτηκε τη θέση του αντιβασιλέα από το κόμμα που επικράτησε, αφού τον διαβεβαίωσε ότι ο εκθρονισμένος μονάρχης δεν βρισκόταν σε θανάσιμο κίνδυνο. Ο Κάρολος αρχικά δεν ήταν διατεθειμένος να δεχτεί το στέμμα, εντούτοις, εξαιτίας του γιου του πρώην βασιλιά.