cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιωάννης Πασσάς
Η ζωή και το έργο του
Ακόμη συνέγραψε την «Εισαγωγή» και την «Προϊστορίαν» του τόμου «ΕΛΛΑΣ», όπως και τα άρθρα «Κομμουνισμός», «Βολταίρος», «Βενιζέλος» και άλλα δευτερεύοντα άρθρα στην πρώτη έκδοση της Εγκυκλοπαίδειας. Στο άρθρο «Προϊστορία» ανέφερε ότι οι Έλληνες είναι οι αρχαιότεροι κάτοικοι της Μεσογείου. Επικαλούνταν αρχαία ελληνικά κειμένα και άλλων στοιχεία, που αγνοούσαν ή, τουλάχιστον, δεν είχαν επικαλεστεί ή είχαν διαστρεβλώσει, κατά τον Πασσά, ξένοι ιστορικοί και ερευνητές, αλλά και πορισματα των αρχαιολογικών ανασκαφών που είχαν γίνει στο μεσογειακό χώρο από νεότερους επιστήμονες. Στη συνέχεια, μέχρι το 1970 με άρθρα στην εφημερίδα «Εστία» συνέχισε να υποστηρίζει αυτά τα στοιχεία, τα οποία δεν είχαν αποδοχή από Έλληνες και ξένους επιστήμονες. Επίσης στο άρθρο «Άλφα» της τελευταίας έκδοσης της Εγκυκλοπαίδειας, αναφέρονται από τον Πασσά στοιχεία για το γεγονός ότι οι Έλληνες είναι ο παλαιότερος λαός της Μεσογείου και ότι οι Αργοναύτες και ο Οδυσσέας είχαν φθάσει μέχρι τη Βόρεια και Νότια Αμερική· τα στοιχεία αυτά επίσης δεν έχουν ευρύτερη αποδοχή.
Ελληνιστική περίοδος
Η ελληνιστική περίοδος (336 - 30 π.Χ.) αφορά την ελληνική ιστορία και την ιστορία των άλλων εθνοτήτων της Ανατολής αλλά και τη ρωμαϊκή ιστορία μετά τον Β’ Καρχηδονιακό πόλεμο.
Ιωάννης Πασσάς
Η ζωή και το έργο του
Ο Ιωάννης Πασσάς, λόγω των παλαιών φιλικών δεσμών του με σχεδόν όλους τους πολιτικούς και πνευματικούς ηγέτες αναμίχθηκε πολλές φορές σε πολιτικά γεγονότα, όπως κατά τη διάσταση του Γεωργίου Παπανδρέου με τον βασιλιά Κωνσταντίνο (Ιουλιανά) το 1965. Ακόμη αναμίχθηκε ενεργά στην προσπάθεια της Χούντας των Συνταγματαρχών για φιλελευθεροποίηση το 1973 με την ανάθεση της κυβερνήσεως στον Σπύρο Μαρκεζίνη. Πέθανε στην Αθήνα το 1987.
Ελληνιστική περίοδος
Το όνομα της εποχής αυτής δημιουργήθηκε από τον Ντρόυζεν με βάση τον όρο ελληνιστής, που χρησιμοποιείται στην Καινή Διαθήκη (Πράξεις 6,1) για να δηλώσει τους ελληνομαθείς Ιουδαίους, και δηλώνει την ευρεία εξάπλωση της ελληνικής γλώσσας και πολιτισμού.
Ιωάννης Πασσάς
Πηγές
Βιογραφία του Ι. Πασσά στην 3η έκδοση της εγκυκλοπαίδειας Ήλιος.
Ελληνιστική περίοδος
Ασυμφωνία υπάρχει τόσο ως προς την έναρξη όσο και προς τη λήξη της περιόδου. Άλλοι ιστορικοί θέτουν ως έναρξη τη μάχη της Χαιρώνειας το 338 π.Χ. μετά την οποία οι πόλεις της νότιας Ελλάδας απώλεσαν την πολιτική τους αυτονομία. Άλλοι θέτουν την αρχή της περιόδου λίγα έτη αργότερα με την έναρξη της εκστρατείας του Αλεξάνδρου. Οι πιο πολλοί θέτουν ως αρχή της περιόδου τον θάνατο του Μεγάλου στρατηλάτη το 323 π.Χ. μετά τον οποίο άρχισαν να ιδρύονται τα πολυπολιτισμικά ελληνιστικά βασίλεια της Ανατολής. Αν και παλαιότερα θεωρούνταν ότι αλλοιώθηκε ο προγενέστερος πολιτισμός της κλασικής περιόδου, αυτός αντικαταστάθηκε από τον ελληνιστικό πολιτισμό. Ως προς τη λήξη της περιόδου άλλοι την τοποθετούν στο 146 π.Χ. και άλλοι στο 30 π.Χ. οπότε συμβαίνει η κατάλυση και του τελευταίου ελληνιστικού βασιλείου, αυτού των Πτολεμαίων, από τους Ρωμαίους.
Ιωάννης Πασσάς
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι πασσας ιω Κατηγορία:Αντικομμουνιστές
Ελληνιστική περίοδος
Ο χώρος εξάπλωσης του ελληνισμού την περίοδο αυτή είναι αυτός που δημιουργήθηκε ως συνέπεια του Β’ ελληνικού αποικισμού και όπως διευρύνθηκε με την εκστρατεία του Αλεξάνδρου Ήταν μία περίοδος ανανέωσης, κατά την οποία οι Έλληνες συναντούν τους πολιτισμούς της Ανατολής (αιγυπτιακός, μεσοποταμιακός, περσικός, ινδικός, φοινικικός, συριακός, γηγενείς μικρασιατικοί πολιτισμοί, κ.α.) με τους οποίους βρίσκονται σε διαρκή αλληλεπίδραση, από την οποία προκύπτει ο ελληνιστικός. Η ελληνιστική κοινή, δηλαδή τα απλοποιημένα ελληνικά κυριαρχούν σε όλη την ανατολική Μεσόγειο και αναδεικνύονται στη διεθνή γλώσσα της εποχής αυτής. Είναι η εποχή των μεγάλων ελληνιστικών μοναρχιών και των συμπολιτειών, αλλά και της παρακμής και της πτώσης του πολιτικού συστήματος που είχε κυριαρχήσει και ακμάσει στην μητροπολιτική Ελλάδα και στις αποικίες της για περίπου πέντε αιώνες, της πόλης-κράτους. Την περίοδο αυτή τα πολιτεύματα που κυριαρχούν είναι βασιλεία ή δυναστεία στα όρια των ελληνιστικών βασιλείων, ενώ η ανατολική Μεσόγειος γίνεται ο χώρος δράσης και κυριαρχίας της Ρώμης, με χρονική τομή το 202 π.Χ. έτος λήξης του Β’ καρχηδονιακού πολέμου.
Τα χαρακτηριστικά της περιόδου
Τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της εποχής είναι τα εξής:
Πηγές της ελληνιστικής εποχής
Όλα τα είδη του γραπτού λόγου (γραμματειακές πηγές, επιγραφές σε παπύρους, όστρακα - κυρίως στο πτολεμαϊκό βασίλειο - και νομίσματα). Ιδιαίτερη σημασία έχει ότι κανένα ιστοριογραφικό έργο της ελληνιστικής εποχής δεν έχει σωθεί ολόκληρο, αλλά ο μεγάλος αριθμός των σωζόμενων επιγραφών αναπληρώνει το κενό. Έχουμε αποσπάσματα ιστορικών έργων, που ασχολούνται με μία πληθώρα ειδών: παγκόσμια, θεματική, τοπική και ιστορία προσώπων.
Στον 3ο π.Χ. αιώνα, σώζονται μόνο αποσπάσματα ιστορικών έργων συγγραφέων όπως ο Ιερώνυμος ο Καρδιανός, ο Δούρις ο Σάμιος, ο Φύλαρχος ο Αθηναίος, ο Τίμαιος, ο οποίος έγραψε την ιστορία της Σικελίας και Κάτω Ιταλίας. Οι ιστοριογράφοι αυτοί επηρέασαν τους μεταγενέστερους και τα έργα τους έχουν μεγάλη σημασία.
Τον 2ο π.Χ. αιώνα κυριαρχεί στην ιστοριογραφία ο Πολύβιος ο Μεγαλοπολίτης (περίπου 200 π.Χ. - περίπου 118 π.Χ.), που έζησε τα έτη 168-150 π.Χ. στη Ρώμη ως όμηρος. Μετά τη μάχη της Πύδνας, τα ελληνικά κράτη που είχαν τηρήσει ουδέτερη στάση τιμωρήθηκαν και η Αχαϊκή Συμπολιτεία υποχρεώθηκε να στείλει 1000 επιφανείς πολίτες ως ομήρους στη Ρώμη, ανάμεσα στους οποίους και ο Πολύβιος. Το έργο του «Ιστορίαι» καλύπτει το χρονικό διάστημα 264-146 π.Χ., από την έναρξη του Α΄ καρχηδονιακού πολέμου ως την καταστροφή της Καρχηδόνας από τους Ρωμαίους, και στην πλήρη μορφή του αποτελούνταν από 40 βιβλία, από τα οποία σώθηκαν πλήρως μόνο τα πέντε και πολλά αποσπάσματα από τα υπόλοιπα. Κατά ένα μέρος τα απολεσθέντα τμήματα του έργου του αναπληρώνονται από τον Τίτο Λίβιο, που χρησιμοποίησε ως πηγή του τον Πολύβιο. Ο Πολύβιος αφηγείται τα πολιτικά και στρατιωτικά γεγονότα, την «πραγματική ιστορία», η οποία απαιτεί την αυτοψία του ιστορικού και τη χρήση αρχείων για την τεκμηρίωση των γεγονότων. Μία πρωτότυπη εξέλιξη του Πολύβιου είναι ότι εξηγεί την ιστορική εξέλιξη με τα είδη των πολιτευμάτων. Πιστεύει ότι υπάρχει άμεση σχέση μεταξύ του βαθμού ανάπτυξης και τον τρόπο διακυβέρνησης ενός κράτους. Έτσι, συσχέτισε την άνοδο μίας δύναμης με το πολίτευμα. Κεντρική ιδέα της πολιτικής του θεωρίας βρίσκεται στο έκτο βιβλίο όπου αναφέρεται στη Ρώμη, την Καρχηδόνα και τη Σπάρτη.
Ο Τίτος Λίβιος (59 π.Χ.-17 μ.Χ.) έγραψε τη ρωμαϊκή ιστορία από την ίδρυση της Ρώμης ως το έτος 9 π.Χ. στο έργο του «Ab urbe condita libri» (Βιβλία από ιδρύσεως της πόλης). Αναφέρεται στην ελληνική παράλληλα με τη ρωμαϊκή ιστορία. Για αυτά τα τμήματα της ιστορίας του χρησιμοποιεί ως πηγή το έργο του Πολύβιου.
Το 1ο και 2ο μ.Χ. αιώνα, ο Πλούταρχος από τη Χαιρώνεια της Βοιωτίας (περίπου 50 - περίπου 120 μ.Χ.) έγραψε ιστορικές βιογραφίες, του «Βίους» ιστορικών προσώπων. Δύο ιστορικοί των αυτοκρατορικών χρόνων ξεχωρίζουν: ο πρώτος είναι ο Φλάβιος Αρριανός (…-146 μ.Χ.) από τη Νικομήδεια της Μικράς Ασίας, που είχε ασκήσει και διοικητικά αξιώματα. Έγραψε την «Αλεξάνδρου Ανάβασις» και μια σύντομη ιστορία των διαδόχων του, της οποίας σώζεται μία περίληψη. Ο Αππιανός από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου (τέλος 1ου- προ 165 μ.Χ.) που είναι γενικά σύγχρονος του Αρριανού. Έγραψε σε 24 βιβλία στα ελληνικά την ιστορία της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και την ιστορία των ρωμαϊκών επαρχιών έως την ένταξή τους στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία, με τη χρονική σειρά που είχαν καταληφθεί. Η «Συριακή», που αναφέρεται στο βασίλειο των Σελευκιδών ως το 63 π.Χ., είναι η μοναδική αφηγηματική πηγή που έχουμε για το βασίλειο αυτό.
Χωρισμός σε υποπεριόδους
Η περίοδος 323-30 π.Χ. διαχωρίζεται σε υποπεριόδους ανάλογα με τις εξελίξεις προκειμένου να επιτραπεί καλύτερη εποπτεία. Η διαμόρφωση των μεγάλων ελληνιστικών βασιλείων γίνεται μέχρι τη μάχη της Ιψού το 301 π.Χ., αλλά το ζήτημα της εκκρεμότητας της Μακεδονίας έως την άνοδο του Αντίγονου Γονατά στο θρόνο και την παγίωση της κατάσταση μας αναγκάζει να οριοθετήσουμε την πρώτη υποπερίοδο ως εξής: 323-276 π.Χ.
Ο τρίτος αιώνας είναι η εποχή της ακμής και της ισχύος των ελληνιστικών βασιλείων και επικρατεί μία σχετική σταθερότητα, η οποία διαταράσσεται από 200 π.Χ. με την έναρξη του Β’ μακεδονικού πολέμου, ο οποίος εγκαινιάζει τις ρυθμιστικές παρεμβάσεις των Ρωμαίων στην ελληνική Ανατολή που ολοκληρώνονται το 30 π.Χ. με την ένταξη στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία και του τελευταίου ελληνιστικού βασιλείου.
Η διαμόρφωση των ελληνιστικών βασιλείων (323 π.Χ.-301/276 π.Χ.)
Ο θάνατος του Αλεξάνδρου σχεδόν προκάλεσε εμφύλιο πόλεμο διαδοχής ανάμεσα στο ιππικό και το πεζικό του στρατού του. Ο Περδίκκας πρότεινε να περιμένουν να γεννηθεί το αγέννητο παιδί του Αλεξάνδρου και της Ρωξάνης και να χριστεί βασιλιάς, αν γεννιόταν αγόρι· ωστόσο, η φάλαγγα με ηγέτη τον Μελέαγρο έφερε στο προσκήνιο τον καθυστερημένο νόθο γιό του Φιλίππου Β', τον Αρριδαίο, και μόνο χάρη στον Ευμένη έφτασαν σε συμβιβασμό διορίζοντας και τους δυο συμβασιλείς. Αργότερα αναγνωρίσθηκαν ως Φίλιππος Γ' και Αλέξανδρος Δ', αλλά από την αρχή και οι δυο τους ήταν πιόνια στην πάλη για την εξουσία. Ο Περδίκκας τώρα συγκάλεσε συμβούλιο για να μοιράσει αξιώματα. Ο στρατός συμφώνησε ότι : "Ο Αντίπατρος θα ήταν στρατηγός της Ευρώπης, ο Κρατερός "προστάτης της βασιλείας" του Αρριδαίου, ο Περδίκκας χιλίαρχος της χιλιαρχίας που είχε ο Ηφαιστίων (δηλαδή επόπτης ολόκληρης της βασιλείας) και ο Μελέαγρος βοηθός του Περδίκκα." Ύστερα από αυτά ο Περδίκκας βρέθηκε αδιαμφισβήτητα στην κορυφή, μολονότι ο Αρριανός σημειώνει ότι "όλοι τον υποψιαζόταν και αυτός όλους". Από τους υπόλοιπους, ο Πτολεμαίος πήρε την Αίγυπτο και πολύ σύντομα εξωράισε την θέση του εκεί, καταφέρνοντας με πανουργία να μεταφέρει στην επαρχία αυτή το σκήνωμα με το ταριχευμένο λείψανο του Αλεξάνδρου. Στον Αντίγονο δόθηκε ολόκληρη η δυτική Μικρά Ασία (που περιλάμβανε την Μεγάλη Φρυγία, την Λυκία και την Παμφυλία), ο Λυσίμαχος πήρε τη Θράκη, ο Λεοννάτος την Ελλησποντική Φρυγία και ο Ευμένης πήρε εντολή να διώξει από την Καππαδοκία και την Παφλαγονία τον Αριαράθη, ένα τοπικό δυνάστη. Από τους άνδρες αυτούς, εκείνοι που αποδείχτηκαν ανθεκτικότεροι και διαδραμάτισαν τον σημαντικότερο ρόλο κατά τις επόμενες δεκαετίες ήταν ο Πτολεμαίος, ο Αντίγονος, ο Ευμένης, και ο Λυσίμαχος.
Η παρακμή των ελληνιστικών βασιλείων (2ος και 1ος π.Χ. αιώνας μέχρι τη ρωμαϊκή κατάκτηση)
Ο 2ος και ο 1ος π.Χ. αιώνας είναι η εποχή της κατάκτησης της Ανατολικής Μεσογείου από τους Ρωμαίους. Στην ακόλουθη παρουσίαση τα ελληνιστικά βασίλεια παρουσιάζονται κατά τη χρονολογική διαδοχή των γεγονότων, το καθένα κατά την κατάκτησή του από τους Ρωμαίους.
Το βασίλειο της Μακεδονίας
thumb|right|250px|Ο ελληνιστικός κόσμος της μητροπολιτικής Ελλάδας (200 π.χ.) Πρώτο βασίλειο που καταλύθηκε ήταν το μακεδονικό βασίλειο ή βασίλειο των Αντιγονιδών. Η Ρώμη κήρυξε τον πόλεμο στο μακεδονικό βασίλειο κατά το Β’ μακεδονικό πόλεμο (200-197). Ο λόγος της επιλογής αυτής της χρονικής περίστασης για την έναρξη του πολέμου ήταν ότι τότε οι Ρωμαίοι αποφάσισαν την επέκταση της πολιτικής τους ηγεμονίας, λόγω του ότι το 202 π.Χ. μετά τη μάχη στη Ζάμα, που σηματοδότησε τη λήξη του Β’ καρχηδονιακού πολέμου, μπορούσαν πλέον να χρησιμοποιήσουν το στρατό που απασχολούνταν έως τότε εκεί. Η αφορμή δόθηκε το 203-202 π.Χ., όταν ο Φίλιππος Ε’, βασιλιάς της Μακεδονίας, και ο Αντίοχος Γ’, βασιλιάς του βασιλείου των Σελευκιδών, έκαναν μεταξύ τους συμφωνία για την κατάλυση και τη διαίρεση του πτολεμαϊκού βασιλείου, στο θρόνο του οποίου βρισκόταν ο, επιτροπευόμενος, λόγω του μικρού της ηλικίας του, Πτολεμαίος ΣΤ’. Η πολιτική της Ρώμης, όμως, αποσκοπούσε στη διατήρηση της ισορροπίας μεταξύ των ελληνιστικών βασιλείων. Σε εφαρμογή του σχεδίου που είχε συμφωνήσει με τον Αντίοχο Γ’, την άνοιξη του 202 π.Χ. προχώρησε στην Προποντίδα και κατέλαβε τη Θάσο, το 201 π.Χ. το ανατολικό Αιγαίο, εισέβαλε στο βασίλειο της Περγάμου και έφτασε μέχρι την Καρία. Το φθινόπωρο του 201 π.Χ. απεσταλμένοι της Ρόδου και του Άταλλου του Α’ στη Ρώμη, διαμαρτυρήθηκαν για την πολιτική του Φιλίππου Ε’. Πριν οι Ρωμαίοι λάβουν επίσημα απόφαση, διεμήνυσαν δύο φορές στο Φίλιππο ότι δεν έπρεπε να επιτίθεται στο πτολεμαϊκό κράτος και να αφήσει τις Πτολεμαϊκές κτήσεις που είχε καταλάβει, την περιοχή ανατολικά του Νέστου με τις μεγάλες πόλεις, Μαρώνεια, Άβδηρα και Αίνος, κατά τον Γ’ Συριακό πόλεμο (241-202 π.Χ.)
Ο Φίλιππος και τις δύο φορές απέρριψε το αίτημα των Ρωμαίων που του μετέφερε επιτροπή της Συγκλήτου. Τα μέσα του θέρους 200 π.Χ. ελήφθη απόφαση να μεταβεί στρατός στην Ιλλυρία για τη διεξαγωγή του πολέμου. Το 200 και το 199 π.Χ. δεν έγινε κάποια αποφασιστική επιχείρηση. Τα πράγματα πήραν νέα τροπή από το 198 π.Χ. όταν ο Φλαμινίνος ανέλαβε ως ύπατος την ευθύνη για τη διεξαγωγή του πολέμου. Ενώ προηγουμένως λάμβαναν χώρα μικρότερες επιχειρήσεις, τώρα έγινε μία μεγάλη μάχη, τον Ιούνιο του 197 π.Χ., στις Κυνός Κεφαλαί, η οποία και έκρινε την έκβαση του πολέμου. Τη σημασία του Β’ μακεδονικού πολέμου και της μάχης αυτής διαπιστώνουμε κυρίως αν λάβουμε υπόψη τους όρους της συνθήκης που ανακοίνωσε ο Φλαμινίνος στο Φίλιππο και που το 196 π.Χ. εστάλη για επικύρωση στη Ρώμη.
Οι όροι της ειρήνης δείχνουν τη σημασία της έκβασης του μακεδονικού πολέμου και την επέκταση της ρωμαϊκής πολιτικής, αφού για πρώτη φορά έχουμε ενεργό ανάμιξη στα ελληνικά πράγματα, έχουμε την έναρξη της ηγεμονικής πολιτικής της Ρώμης [Ο όρος ηγεμονία υποδηλώνει ότι δεν έχουμε κατάκτηση, αλλά ρυθμιστική παρέμβαση].
Οι όροι της ειρήνης ήταν οι εξής: 1. ο Φίλιππος υποχρεωνόταν να εγκαταλείψει όλες τις κτήσεις του στην Ασία και στην Ευρώπη εκτός από τη Μακεδονία, να αποσύρει τις φρουρές που διατηρούσε εκτός των ορίων της Μακεδονίας μέχρι τα Ίσθμια του 196 π.Χ. 2. υποχρεούνταν να παραδώσει όλους τους αυτόμολους και τους αιχμαλώτους στη Ρώμη 3. υποχρεωνόταν να παραδώσει στη Ρώμη όλο το στόλο του εκτός από πέντε ελαφρά πλοία και το βασιλικό πλοίο, μία τριήρη εκκαιδεκήρη. 4. έπρεπε να καταβάλει ως πολεμική αποζημίωση στη Ρώμη χίλια τάλαντα και να συνάψει συνθήκη συμμαχίας με τον όρο να εκστρατεύει μαζί με τους Ρωμαίους. Επίσης ο μικρότερος γιος του, ο στάλθηκε ως όμηρος στη Ρώμη. Κατά τα Ίσθμια του 196 π.Χ. ο Φλαμινίνος διακήρυξε στο στάδιο της Κορίνθου ενώπιον του συγκεντρωμένου πλήθος την «αυτονομία και την ελευθερία των ελληνικών πόλεων». Ο ίδιος ήταν ο πρώτος Ρωμαίος στον οποίο αποδόθηκαν λατρευτικές τιμές από τους Έλληνες της νότιας Ελλάδας ως δείγμα ευγνωμοσύνης. Ο Φλαμινίνος παρέμεινε στην Ελλάδα ως το 194 π.Χ., οπότε ανακλήθηκε στη Ρώμη, όπου επέστρεψε παίρνοντας μαζί του πολλά έργα τέχνης με τα οποία κόσμησε το θρίαμβό του. Ο Β’ μακεδονικός πόλεμος, λοιπόν, αποτελεί σημαντική τομή, καθώς είναι η πρώτη φορά που οι Ρωμαίοι παρεμβαίνουν ρυθμιστικά στα ελληνικά πράγματα.
Ο Φίλιππος Ε’ ήταν ο πιο διάσημος από τους Αντιγονίδες και είχε ως πρότυπο του το Φίλιππο Β’. Ήταν ο μόνος από τους Αντιγονίδες που επεκτάθηκε ανατολικά του Νέστου, το 202 π.Χ. και το 187 π.Χ. Αν και ηττήθηκε από τη Ρώμη, δεν ησύχασε και δεσμευόταν από ανασυγκρότησε το κράτος του και το 187 π.Χ. κατέλαβε τις πόλεις ανάμεσα στους ποταμούς Νέστο και Έβρο, Μαρώνεια, Άβδηρα και Αίνος. Όμως, στην ίδια περιοχή ζητούσε να κυριαρχήσει και ο Ευμένης Β’, ανταγωνιστής του Φιλίππου Ε’ και, αργότερα, του Περσέα. Ο Φίλιππος Ε’ διεξήγαγε εκστρατείες εναντίον των θρακικών φύλων κατά τα έτη 184, 183 και 181 π.Χ. Το 179 π.Χ., ενώ βρισκόταν σε εκστρατεία στη Θράκη κατευθυνόμενος από την Αμφίπολη προς το βορρά πέθανε και τον διαδέχτηκε στο θρόνο του ο Περσέας, ο τελευταίος βασιλιάς του μακεδονικού βασιλείου (179-168).
Με την άνοδό του στο θρόνο, ο Περσέας ζήτησε από τους Ρωμαίους ανανέωση της συμμαχίας μαζί τους και αναγνώρισή του από τη ρωμαϊκή σύγκλητο. Ο Ευμένης, όμως, τον διέβαλε ότι δήθεν προετοίμαζε πόλεμο, κάτι που δεν προέκυπτε από τη διπλωματική του δραστηριότητα, από την οποία φαίνεται ότι επιζητούσε καλές σχέσεις με όλα τα ελληνιστικά κράτη, βασίλεια και πόλεις. Ένα περιστατικό, ωστόσο, του 172 π.Χ. δημιούργησε στη Ρώμη την άποψη ότι ο Περσέας είναι επικίνδυνος. Καθώς ο Ευμένης επέστρεφε από ένα ταξίδι του στη Ρώμη, πέρασε από τους Δελφούς όπου και σημειώθηκε μία απόπειρα δολοφονίας του, ηθικός αυτουργός της οποίας θεωρήθηκε ο Περσέας. Σώζεται ένα μέρος της επιγραφής που αναφέρεται με αρνητικό για τον Περσέα περιεχόμενο στο περιστατικό. Η επίσημη ρωμαϊκή άποψη ήταν ότι ο Μακεδόνας βασιλιάς ήταν ο ηθικός αυτουργός ενίσχυσε το αρνητικό κλίμα εις βάρος του και οδήγησε στην απόφαση των αρχών του 171 π.Χ. για πόλεμο εναντίον του.
Το 170 και 169 έλαβαν χώρα ελάσσονος σημασίας επιχειρήσεις στην Ιλλυρία. Η αποφασιστική μάχη δόθηκε στις 22 Ιουνίου 168 π.Χ. στην Πύδνα της Μακεδονίας και έληξε με νίκη του ρωμαϊκού στρατού, που είχε ως αρχηγό τον ύπατο Λεύκιο Αιμίλιο Παύλο. Λόγω της διάλυσης του στρατού του, ο Περσέας πέρασε στην Πέλλα και, στη συνέχεια, στην Αμφίπολη και στη Σαμοθράκη, όπου και παραδόθηκε στους Ρωμαίους. Ο ίδιος και τα παιδιά του κόσμησαν το θρίαμβο του νικητή και ο Περσέας πέθανε στη Ρώμη το 165 π.Χ. Το 167 π.Χ. ο Λεύκιος Αιμίλιος Παύλος συγκέντρωσε τους εκπροσώπους των μακεδονικών πόλεων στην Αμφίπολη και τους ανακοίνωσε τις νέες ρυθμίσεις.
Η Μακεδονία ήταν ένα παλαιό βασίλειο με εθνικό χαρακτήρα, σε αντίθεση με τα νεοσύστατα των Σελευκιδών και των Πτολεμαίων. Το βασίλειο των Ατταλιδών ή της Περγάμου ήταν ένα μικρό βασίλειο, που δημιουργήθηκε ως τμήμα του εδάφους του βασιλείου των Σελευκιδών και για πρώτη φορά απόκτησε σχετικά μεγάλη έκταση … στη Μαγνησία παρά τω Σιπύλω.
Οι Ρωμαίοι προέβλεπαν το χωρισμό των εδαφών της Μακεδονίας σε τέσσερις διοικητικές περιοχές, που ονομάστηκαν μερίδες. Καθεμία από αυτές τις περιοχές ήταν αυτοδιοίκητη, ενώ δεν επιτρεπόταν επιγαμίες και ανταλλαγές ανάμεσα στους κατοίκους των περιοχών αυτών. Η πρώτη περιοχή ήταν μεταξύ του Νέστου και του Στρυμώνα με πρωτεύουσα την Αμφίπολη (σε αυτήν υπήχθησαν και οι κτήσεις του Περσέα μεταξύ Νέστου και Έβρου), η δεύτερη τα εδάφη μεταξύ Στρυμώνα και Αξιού, με πρωτεύουσα τη Θεσσαλονίκη, η τρίτη, γνωστή ως κάτω ή παράλια Μακεδονία, περιλάμβανε την περιοχή μεταξύ Αξιού και Πηνειού με πρωτεύουσα την Πέλλα και η τέταρτη, άνω Μακεδονία, με πρωτεύουσα την Ηράκλεια Λυγκηστίδα (η σημερινή πόλη Μοναστήρι-Bitola) που περιλάμβανε ολόκληρη την ορεινή βορειοδυτική Μακεδονία, την ενδοχώρα της τρίτης μερίδας. Με βάση τις νέες ρυθμίσεις οι Ρωμαίοι επέτρεψαν τη διατήρηση στρατού για την άμυνα από επιθέσεις, εκτός από την τρίτη μερίδα. Η απαγόρευση της μεταξύ των μερίδων επικοινωνίας ίσως οφείλεται στην αποτροπή της επιβίωσης του βασιλείου. Οι μερίδες διατηρήθηκαν υπό αυτό το καθεστώς από το 167 π.Χ. έως ότου οργανώθηκαν ως επαρχία του ρωμαϊκού κράτους.
Το 150 π.Χ. εμφανίστηκε κάποιος Ανδρίσκος ο οποίος ισχυριζόταν ότι ήταν γιος του Περσέα, αυτοανακηρύχθηκε βασιλιάς ως Φίλιππος και ξεκινώντας από τη Θράκη, ακολουθούμενος από πλήθη στρατιωτών, σχεδιάζοντας να αναβιώσει το βασίλειο της Μακεδονίας. Το 149 π.Χ. εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη, ηττήθηκε, όμως, κοντά στο θέρος του 148 π.Χ. και κατέφυγε στη Θράκη, όπου χάνουμε και τα ίχνη του.
Τότε άλλαξε και ο τρόπος διοίκησης της περιοχής, καθώς η Μακεδονία οργανώθηκε ως ρωμαϊκή επαρχία διοικούμενη από έναν Ρωμαίο διοικητή με το αξίωμα του ανθύπατου (proconsul) με έδρα τη Θεσσαλονίκη. Παράλληλα, από τον πρώτο μεταχριστιανικό αιώνα και εξής, κατά την αυτοκρατορική περίοδο, δηλαδή, οι Ρωμαίοι χρησιμοποίησαν και διατήρησαν το σύστημα αυτοδιοίκησης των πόλεων και το αντιπροσωπευτικό διοικητικό σύστημα, που αποδίδεται με τον όρο κοινό, που ήταν ομοσπονδιακά κράτη. Η επαρχιακή αυτοδιοίκηση στο ανατολικό τμήμα της αυτοκρατορίας ο κύριος θεσμός που τους έδινε υπόσταση ήταν το λεγόμενο συνέδριο. Στη Μακεδονία, ενώ η έδρα της πολιτικής διοίκησης ήταν η Θεσσαλονίκη, έδρα του κοινού των Μακεδόνων και της επαρχιακής αυτοδιοίκησης ήταν η Βέροια. Σημασία έχει το ότι διατήρησαν θεσμούς που ενέταξαν στο σύστημα της αυτοκρατορίας. Το 148 π.Χ. οι μερίδες αντικαταστάθηκαν από την επαρχία.
Το βασίλειο της Περγάμου
Προχωρώντας με χρονική σειρά, το επόμενο ελληνιστικό βασίλειο που προσάρτησε η Ρώμη στην επικράτειά της ήταν αυτό της Περγάμου ή των Ατταλιδών. Ο Άτταλος Γ΄ (139/8-133 π.Χ.) πεθαίνοντας το 133 π.Χ. κληροδότησε με διαθήκη το κράτος του στο ρωμαϊκό δήμο, εκτός από την πόλη της Περγάμου και την χώρα της πόλης. Το 133 π.Χ. έφτασε στη Μικρά Ασία επιτροπή της Συγκλήτου για την εφαρμογή της διαθήκης, αλλά το επόμενο έτος ξέσπασε αναταραχή. Μετά το θάνατο του Αττάλου Γ΄, ο νόθος γιος του Ευμένη του Β΄, Αριστόνικος, αυτοανακηρύχθηκε βασιλιάς με το όνομα Ευμένης Γ΄ και προσπάθησε να καταλάβει το βασίλειο της Περγάμου. Ο Αριστόνικος έδωσε στο υπό ίδρυση βασίλειο το όνομα ‘Ηλιόπολις’, που παραπέμπει σε ουτοπίες. Η εξέγερση του Αριστόνικου δεν υποστηρίχθηκε από ελληνικούς πληθυσμούς, αλλά από τους εγχώριους κατοίκους της Μικράς Ασίας και απελεύθερους. Οι οπαδοί του συμπεριφερόταν σαν συμμορίες ληστών και δεν ήταν ικανοί να αντιμετωπίσουν το ρωμαϊκό στρατό, ο οποίος κατέφθασε το 130 π.Χ. στη Μικρά Ασία. Συνελήφθη και οδηγήθηκε στη Ρώμη μαζί με το θησαυρό των Ατταλιδών. Η εξέγερση του Αριστόνικου καθυστέρησε την εφαρμογή της διαθήκης. Το 129 π.Χ. τα εδάφη του βασιλείου της Περγάμου οργανώθηκαν ως ρωμαϊκή επαρχία με το όνομα Asia.
Το βασίλειο των Σελευκιδών
Το επόμενο ελληνιστικό βασίλειο που καταλύθηκε από τους Ρωμαίους ήταν αυτό των Σελευκιδών. Η σύγκρουση ξεκίνησε επί βασιλείας του Αντίοχου Γ’ εναντίον του οποίου στράφηκαν οι Ρωμαίοι μετά την ήττα του Φιλίππου Ε’. οι αφορμές ήταν οι εξής: α) την άνοιξη του 197 π.Χ., ο Αντίοχος εκστράτευσε εναντίον των ελληνικών πόλεων της Μικράς Ασίας και τις έθεσε υπό την κυριαρχία του. Την άνοιξη του 196 π.Χ. αποβιβάστηκε στη Θρακική χερσόνησο και με κέντρο στα ευρωπαϊκά εδάφη τη Λυσιμάχεια διεξήγαγε επιχειρήσεις ως το 194 π.Χ. επεξέτεινε την κυριαρχία του στο βόρειο Αιγαίο ως τη Μαρώνεια. β) το τέλος του 195 π.Χ. ο Αννίβας ζήτησε καταφύγιο στην αυλή του, όπου και έγινε δεκτός ως σύμβουλος γ) επειδή οι Αιτωλοί είχαν δυσαρεστηθεί από τις ρυθμίσεις που επικράτησαν μετά το 197 π.Χ. αποφάσισαν να πολεμήσουν εναντίον της Ρώμης και κάλεσαν τον Αντίοχο στην Ελλάδα και τον εξέλεξαν στρατηγό αυτοκράτορα. Το 192 π.Χ. ξεκίνησε την εκστρατεία του στην Ελλάδα. Την άνοιξη του 191 π.Χ. ο ρωμαϊκός στρατός έφτασε στην Απολλωνία και εντός του έτους αυτού ο Αντίοχος ηττήθηκε στις Θερμοπύλες και αποχώρησε στη Μικρά Ασία.
Μετά τις Θερμοπύλες, οι Αιτωλοί έστειλαν πρεσβεία στη Ρώμη για να συνθηκολογήσουν. Το 191 π.Χ. συμφωνήθηκε προσωρινή ειρήνη και το 189 π.Χ. συνήφθη ειρήνη.
Το 190 π.Χ. ανέλαβε ως ύπατος τη διεξαγωγή του πολέμου εναντίον του Αντιόχου ο Κορνήλιος Σκιπίων, που συνόδευε ο αδελφός του Παύλος Σκιπίων. Περνώντας την Ελλάδα, τη θρακική χερσόνησο και τον Ελλήσποντο, έφθασε στη Μικρά Ασία. Η αποφασιστική μάχη δόθηκε στις αρχές του 189 π.Χ. στη Μαγνησία κοντά στο όρος Σίπυλο, όπου αν και ο Αντίοχος παρέταξε 72 και οι Ρωμαίοι 30 χιλιάδες στρατού, νίκησαν οι Ρωμαίοι λόγω των εύστοχων συμβουλών του Ευμένη. Ο Σκιπίωνας υπαγόρευσε στον Αντίοχο τους όρους της ειρήνης, οι οποίο επικυρώθηκαν από τη Σύγκλητο το 189 π.Χ. Σύμφωνα με τους όρους της ειρήνης, η οροσειρά του Ταύρου αποτελούσε το δυτικό όριο του βασιλείου των Σελευκιδών, που αποσύρθηκε από τη Μικρά Ασία, και απαγορεύθηκε να στρατολογεί από περιοχές δυτικά της οροσειράς. Τον υποχρέωσε ακόμη να περιορίσει τον αριθμό των ελεφάντων που κατείχε και να παραδώσει το στόλο, εκτός από δέκα πλοία, 20 ομήρους και πολεμική αποζημίωση ύψους δεκαπέντε χιλιάδων ταλάντων. Οι μεγάλες απώλειες ως συνέπεια της ήττας και πέθανε το 187 π.Χ. Τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Σέλευκος Δ’, που δολοφονήθηκε και τον αντικατέστησε ο νεότερος αδελφός του, Αντίοχος Δ’, ο επονομαζόμενος Επιφανής (175-164/3 π.Χ.). Ενώ το βασίλειο δεν υπέστη εδαφικές απώλειες, ένα χαρακτηριστικό της βασιλείας του ήταν οι αναταραχές που ξέσπασαν στην Ιουδαία. Ήδη στις αρχές του 2ου αιώνα π.Χ., υπήρχε ένα χάσμα ανάμεσα τους ελληνιστές, τους Ιουδαίους, δηλαδή, που είχαν ελληνική παιδεία, και τους ορθόδοξους Εβραίους. Το 175-170 επικράτησαν ταραχές στην Ιερουσαλήμ διότι στο Ναό … οι ελληνιστές, με τον Ιάσονα, ο οποίος ίδρυσε Γυμνάσιο, κάτι που αποτελούσε πρόκληση για τους ορθόδοξους Ιουδαίους και οδήγησαν σε ταραχές τα έτη 169-167 π.Χ. που έληξαν με προσωρινή ήττα των ορθοδόξων Ιουδαίων. Την αρχή του 169 π.Χ., καθώς εκστράτευε εναντίον της Αιγύπτου, πέρασε από το Ναό και αφαίρεσε το θησαυρό ως αντιστάθμισμα φόρων τριών ετών που δεν είχαν καταβληθεί. Το 168 π.Χ. άρχισε εξέγερση των ορθοδόξων Ιουδαίων, ο Αντίοχος κατέλαβε την Ιερουσαλήμ και εγκατέστησε φρουρά ;στην ύπαιθρο;. Ο Ναός μεταβλήθηκε σε ναό του Ολυμπίου Διός. Μία άλλη προκλητική ενέργεια ήταν η απαγόρευση του Ιουδαϊκού νόμου το Δεκέμβρη; Του 167 π.Χ. επιβάλλοντας τα ελληνικά ήθη. Η αφαίρεση από τους Ιουδαίους του εξ έθους δικαιώματός τους να ζουν κατά το μωσαϊκό νόμο συνιστούσε μία ήττα των ορθόδοξων Ιουδαίων. Το 166 π.Χ. ξέσπασε και άλλη εξέγερση στην Ιουδαία, όπου εκστράτευσε ο Αντίοχος το 164 π.Χ. και ηττήθηκε. Αναγκάστηκε να ανακαλέσει το διάταγμα του 167 π.Χ., να επαναφέρει τη λατρεία του Γιαχβέ στο Ναό και να παράσχει αμνηστία. Πέθανε το 164/3 π.Χ. Μετά το θάνατό του ξεκίνησε η παρακμή του βασιλείου των Σελευκιδών, λόγω των συνεχών δυναστικών ερίδων και της εδαφικής συρρίκνωσης, ως αποτέλεσμα των αποσχιστικών τάσεων που εκδηλώθηκαν και κυρίως της επέκτασης του παρθικού βασιλείου.
Το βασίλειο των Πτολεμαίων
Το βασίλειο των Πτολεμαίων γνώρισε το 2ο και τον 1ο π.Χ. αιώνα μία προϊούσα παρακμή, συμπτώματα της οποίας ήταν οι συνεχείς δυναστικές έριδες, η συνεχής πτώση της οικονομίας και η ενδυνάμωση του εγχώριου πληθυσμού, λόγω της ελάττωσης της ισχύος του βασιλείου. Συχνά η Ρώμη επενέβαινε στα εσωτερικά του, διότι πρέσβεις από την Αλεξάνδρεια κατέφθαναν στη Ρώμη. Η ιστορία του βασιλείου χωρίζεται σε δύο ενότητες: την περίοδο διάσπασης του βασιλείου και την περίοδο της βασιλείας της Κλεοπάτρας Ζ’.
Το 163 π.Χ. για πρώτη φορά το βασίλειο των Πτολεμαίων διανεμήθηκε. Ο Πτολεμαίος ο ΙΣΤ’ έλαβε το Αιγαίο και την Κύπρο και ο Πτολεμαίος Φίσκων την Κυρηναϊκή. Ένα άλλο σύμπτωμα της ασθενούς κατάστασης του βασιλείου ήταν η κληροδότησή του στους Ρωμαίους κατά τη διαθήκη του Πτολεμαίου Φίσκωνος το 155 π.Χ. Σε επιγραφή που έχει βρεθεί στο ναό του Απόλλωνα στην Κυρήνη αναφέρεται ότι σε περίπτωση θανάτου του η Κυρηναϊκή περιέρχεται στην ιδιοκτησία του ρωμαϊκού δήμου. Η σύγκλητος δεν εφάρμοσε τη διαθήκη. Το 96 π.Χ. ο Πτολεμαίος Απίων στην Κυρηναϊκή άφησε το βασίλειο στο ρωμαϊκό δήμο και η Σύγκλητος το 74 π.Χ. αποφάσισε να στείλει ένα Ρωμαίο διοικητή και να οργανώσει ως επαρχία την περιοχή. Ο Πτολεμαίος I' με διαθήκη του άφηνε την Αίγυπτο στο ρωμαϊκό δήμο. Αυτά είναι συμπτώματα και χαρακτηριστικά της κατάσταση που επικρατούσε.
Κατά τη διάρκεια, όμως, της βασιλείας της Κλεοπάτρας Ζ’, σημειώνεται μία αναβίωση της ισχύος του βασιλείου. Η Κλεοπάτρα Ζ’ (51-30 π.Χ.) ανήλθε στο θρόνο μετά το θάνατο του πατέρα της Πτολεμαίου ΙB’, ο οποίος με διαθήκη άφηνε το βασίλειό του στην κόρη του και το γιο του, Πτολεμαίο ΙΓ’ με τον όρο ότι θα παντρευτούν. Αντίγραφο της διαθήκης στάλθηκε στη Ρώμη, με την παράκληση να επιβλεφθεί η χρονική εφαρμογή της διαθήκης. Η Κλεοπάτρα, που ανήλθε στο θρόνο σε ηλικία 17 ετών, (ο αδερφός της Πτολεμαίος ήταν τότε ένδεκα ετών) κυβέρνησε ουσιαστικά μόνη της, αφού οι σύζυγοί της άλλαζαν (Πτολεμαίος ΙΓ’ [51-47], Πτολεμαίος ΙΔ’ [47-44], γιος της Πτολεμαίος ΙΕ’ Καισαρίων [44-30]). Τυπικά είχε τον τίτλο της συμβασιλείας, ουσιαστικά, όμως, κυβερνούσε μόνη της. Το γεγονός ότι η εξουσία της είχε πραγματικό αντίκρισμα φαίνεται απ’ το ότι εικονίζεται μόνη της σε νομίσματα και καθιέρωσε τη λατρεία της ως ‘νέας Ίσιδος’, διαχωρίζοντάς την από τη λατρεία του βασιλιά. Ήταν ευφυής, μορφωμένη και ασκούσε υψηλή πολιτική μέσω των διαπροσωπικών της σχέσεων.
Στις 13 Ιανουαρίου 27 π.Χ. εγκαινιάζεται μία νέα μορφή διακυβέρνησης του ρωμαϊκού κράτους και η ρωμαϊκή κυριαρχία λαμβάνει νέα μορφή. Πρόκειται για το principatus, στα ελληνικά ηγεμονία ή αυτοκρατορικό καθεστώς του Αυγούστου. Το 27 π.Χ. δίδεται στον Οκταβιανό ο τίτλος Αύγουστος (=ανορθωτής). Το νέο πολίτευμα είναι έναs συνδυασμός αρμοδιοτήτων παλαιών θεσμών σε ένα μόνο πρόσωπο.
Παραπομπές
*
Α.Ε. Λευκίμμης
Η Αθλητική Ένωση Λευκίμμης είναι ελληνικός αθλητικός σύλλογος με έδρα την ομώνυμη περιοχή στην Κέρκυρα και επίσημο έτος ίδρυσης το 1951. Διαθέτει τμήματα ποδοσφαίρου και πετοσφαίρισης και είναι μέλος των Ε.Π.Ο., Ε.Ο.ΠΕ., Σ.Ε.Γ.Α.Σ. και Ε.Π.Σ. Κέρκυρας.
Το ποδοσφαιρικό τμήμα είναι το πλέον επιτυχημένο τμήμα του συλλόγου.
Ίδρυση-τα πρώτα χρόνια
Στην αρχή της δεκαετίας του '50 οι νέοι της Λευκίμμης απαλλαγμένοι από τον φόβο της κατοχής και γενικά μιας ταραγμένης εποχής κάνουν δειλά δειλά τα πρώτα τους βήματα όσον αφορά την σύσταση αθλητικών σωματείων. Οι γειτονιές των Ριγγλάδων δημιουργούν ομάδες ποδοσφαίρου και τους δίνουν ονόματα με σκοπό να συμβολίζουν την δύναμη και την περηφάνια, ώστε να εντυπωσιάσουν τους αντιπάλους. Στα Μπαγδάκια (Αναπλάδες) γεννιέται ο "Αετός", στα Μανιουράτικα η "Δόξα" και στους Αγίους Πάντες και στην Τσαρτσάδα δημιουργείται ο "Κεραυνός", όπου και οι τρεις γειτονικές ομάδες αποτελούν τους προγόνους του συλλόγου Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Όμιλος Λευκίμμης (Α.Π.Ο.Λ.) που δημιουργείται το 1951, με πρώτο πρόεδρο τον Προκόπη Χρυσικόπουλο. Η ευδόκιμη όμως πορεία των ανθρώπων της Άνω Λευκίμμης στον χώρο του αθλητισμού θα σταθεί ως ευκαιρία να δημιουργηθεί και δεύτερη ομάδα στην ίδια περιοχή. Ο "Διαγόρας" λοιπόν ήταν η δεύτερη ομάδα της Λευκίμμης και εκπροσωπούσε τους οικισμούς των Αγίων Θεοδώρων, της Παναγιάς, των Μελικίων και του Ποταμιού.Στις 9 Ιουνίου 1968 με απόφαση της γενικής του συνέλευσης ο Διαγόρας μετονομάστηκε σε "Α.Ο. Λευκίμμης".
Η συγχώνευση
Παρά το γεγονός όμως ότι οι επαφές και οι σχέσεις των δύο σωματείων είχαν σημαδευτεί από έντονη αντιπαλότητα ή και έχθρα πολλές φορές θα φθάσουν τελικά στην συγχώνευση και στην δημιουργία του συλλόγου Παλλευκιμμαϊκός Αθλητικός Όμιλος (Π.Α.Ο.) το 1974.Ο Παλλευκιμμαϊκός θα μεταβληθεί με τον χρόνο σε ισχυρό πόλο διεκδίκησης ποδοσφαιρικών διακρίσεων που μονοπωλούσαν από καιρό τα σωματεία της περιοχής,αλλάζοντας άμεσα τα δεδομένα και τους συσχετισμούς του Κερκυραικού ποδοσφαίρου.Σαν Παλλευκιμμαϊκός κατέκτησε το πρωτάθλημα ΕΠΣ Κέρκυρας 1985-86 και ανέβηκε στην Δ εθνική.Υποβιβάστηκε άμεσα όμως.Κατέκτησε το πρωτάθλημα για δεύτερη φορά την περίοδο 1987-88 και συμμετείχε στο ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου 1988 χωρίς να καταφέρει να ανέβει εκ νέου στην Δ εθνική.Το 1990-91 κατέκτησε για 3η φορά το πρωτάθλημα της ΕΠΣ Κέρκυρας και ανέβηκε ξανά στην Δ εθνική.
Επίσης κατέκτησε και ένα κύπελλο της ΕΠΣ Κέρκυρας, το 1986-87.
Μετονομασία
Το 1990 ο Παλλευκιμμαϊκός θα μετονομαστεί σε Αθλητική Ένωση Λευκίμμης (Α.Ε.Λ.) εκπροσωπώντας όλα τα χωριά/οικισμούς της περιοχής της Λευκίμμης.Στα πρωταθλήματα όμως η ονομασία ΑΕ Λευκίμμης εμφανίζεται από την σεζόν 1991-92. Η Α.Ε. Λευκίμμης συμμετέχει στην Δ' Εθνική κατηγορία, όπου αγωνίστηκε για μια τετραετία (1991-92 μέχρι 1994-95) όποτε και υποβιβάστηκε. Στη συνέχεια αγωνίστηκε στο τοπικό πρωτάθλημα με εξαίρεση τις χρονιές 1996-97, 1999-00 και 2009-10 που αγωνίστηκε εκ νέου στην Δ' Εθνική ως πρωταθλήτρια Κέρκυρας.
Δεκαετία 2010
Το 2016-17 κατέκτησε ξανά το πρωτάθλημα Κέρκυρας και κέρδισε την άνοδο στην Γ' Εθνική κατηγορία για πρώτη φορά. Το 2017-18 κατέκτησε την 6η θέση στο πρωτάθλημα και παρέμεινε στην κατηγορία. Το 2018-19 τερμάτισε μια θέση ψηλότερα,στην 5η,παραμένοντας ακόμα μια χρονιά στην Γ' Εθνική. Το 2019-20 συμμετείχε στην Γ' Εθνική αλλά στην ουσία στην τέταρτη κατηγορία εξαιτίας της αναδιάρθρωσης που πραγματοποιήθηκε. Το πρωτάθλημα δεν ολοκληρώθηκε εξαιτίας της πανδημίας του COVID-19. Η ΕΠΟ επικύρωσε τις βαθμολογίες όπως ήταν πριν την διακοπή. Η ΑΕΛ τερμάτισε στην 10η θέση.
Διακρίσεις
* Τα κατέκτησε σαν ΑΟ Λευκίμμης ή Παλλευκιμμαϊκός
Τμήμα στίβου
Το τμήμα στίβου ιδρύθηκε στις 12 Μαρτίου 1981.
Για την αξιολόγηση του 2013 τερμάτισε στην 261η θέση με 41 βαθμούς. Για την αξιολόγηση του 2014 τερμάτισε στην 228η θέση με 91 βαθμούς. Στην αξιολόγηση του 2015 τερμάτισε στην 274η θέση με 24 βαθμούς. Στην αξιολόγηση του 2016 τερμάτισε στην 263η θέση με 47 βαθμούς. Για την αξιολόγηση του 2017 τερμάτισε στην 286η θέση με 45 βαθμούς. Το 2018 τερμάτισε στην 291η θέση με 47 βαθμούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Κέρκυρας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1951 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1951 Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι στίβου
Ριχάρδος Λιβαθινόπουλος
Ο Ριχάρδος Λιβαθινόπουλος (1868 - 1954) ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής στην Κεφαλονιά και ως υπουργός στην δικτατορική κυβέρνηση Πάγκαλου. Συνίδρυσε το 1902 την πρώτη ιδιωτική χειρουργική κλινική στην Ελλάδα.
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στο Αργοστόλι και έκανε σπουδές Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο της Νεάπολης στην Ιταλία. Εξελέγη βουλευτής στην επαρχία Κραναίας της Κεφαλονιάς με το κόμμα του Παπαναστασίου στις εκλογές του 1923 και ξανά στις εκλογές του 1928 με το Κόμμα των Φιλελευθέρων. Μαζί με τον καθηγητή Γεράσιμο Φωκά ήταν συνιδρυτής της πρώτης ιδιωτικής χειρουργικής κλινικής στην Ελλάδα. Ο Λιβαθινόπουλος υπηρέτησε ως υπουργός Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως στην κυβέρνηση του Θεόδωρου Πάγκαλου από τις 6 Νοεμβρίου 1925 ως τις 6 Μαρτίου 1926.
Υπήρξε συνεκδότης της "Χειρουργικής Επιθεώρησης" και δημοσίευσε διάφορες επιστημονικές μελέτες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Κραναίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως Κατηγορία:Έλληνες χειρουργοί
Κρομ του Πσκοβ
Το Κρομ του Πσκοβ (ή Κρεμλίνο του Πσκοβ) (Псковский Кром) είναι παλιό φρούριο στο Πσκοβ της Ρωσίας. Στο κεντρικό τμήμα της πόλης, το Κρομ βρίσκεται στην συμβολή του Ποταμού Βελίκαγια και του μικρότερου ποταμού Πσκόβα. Το φρούριο είναι μεσαιωνικής προέλευσης, με την κατασκευή των τειχών του να ξεκινά στα τέλη του 15ου αιώνα.
Το Κρομ αποτελούσε το διοικητικό και πνευματικό κέντρο της Δημοκρατία του Πσκοβ κατά τον 15ο αιώνα.
Το 2010, δύο από τους πύργους του Κρομ (ο Βλασιγιέφσκαγια, ο οποίος χρονολογείται στον 15ο ή 16ο αιώνα, και ο Ρυμπνίτσκαγια, ο οποίος χρονολογείται στον 13ο ή 14ο αιώνα) υπέστησαν ζημιές στη διάρκεια πυρκαγιάς.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κρεμλίνα Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Ρωσία Κατηγορία:Αξιοθέατα στη Ρωσία
Apurimac
Οι Apurimac είναι μουσικό σχήμα με Έλληνες και Λατίνους μουσικούς που παίζουν κυρίως Λάτιν μουσική. Apurimac στην ινδιάνικη γλώσσα Κέτσουα σημαίνει «Ο θεός του λόγου». Το συγκρότημα αυτό ιδρύθηκε το 1983. Αρκετά τραγούδια τους είναι σε ελληνικό στίχο. Έχουν συνεργαστεί το 2000 με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, τον Γιώργο Νταλάρα και άλλους για την παραγωγή ενός CD για τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα με τίτλο Χωρίς Σύνορα.
Δισκογραφία
Στο τελευταίο τους CD με τίτλο Παράθυρα Ανοιχτά, εκτός από τους ίδιους, τραγουδούν ο Πάνος και ο Χάρης Κατσιμίχας, ο Παντελής Θαλασσινός, ο Μάρκος Κούμαρης από τους Locomondo στο τραγούδι «Δεν προλαβαίνω», η Μάρθα Μορελεόν (Martha Moreleon) και η Γκαμπριέλα Τόρρες (Gabriela Torres) και ο Ηλίας Μαμαλάκης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά μουσικά συγκροτήματα
Βαρόμετρο Παγκόσμιας Διαφθοράς
Το Βαρόμετρο Παγκόσμιας Διαφθοράς που δημοσιεύεται από τη Διεθνή Διαφάνεια είναι η μεγαλύτερη έρευνα στον κόσμο για την παρακολούθηση της κοινής γνώμης σχετικά με τη διαφθορά. Είναι έρευνα που απευθύνεται σε 114.000 άτομα σε 107 χώρες για την άποψή τους για τη διαφθορά.
Πληρώσατε για δωροδοκία το 2013;
Άνθρωποι σε 95 χώρες απάντησαν στην έρευνα για το κατά πόσον έχουν δωροδοκήσει σε ένα δημόσιο οργανισμό κατά τη διάρκεια του περασμένου έτους. Για ένα μικρό αριθμό χωρών, συμπεριλαμβανομένων της Βραζιλίας και της Ρωσίας, τα δεδομένα σχετικά με συγκεκριμένα ζητήματα έχουν αποκλειστεί λόγω των ανησυχιών σχετικά με την εγκυρότητα και την αξιοπιστία. Το περιθώριο λάθους για κάθε χώρα είναι 3%. Το τυπικό μέγεθος δείγματος είναι 1.000 άτομα. Τέσσερις χώρες - Κύπρος, Λουξεμβούργο, Βανουάτου και Νήσοι του Σολομώντα - έχουν μέγεθος δείγματος 500 ατόμων και ένα περιθώριο σφάλματος 4%.
Σε αντίθεση με τα άλλο παρόμοιο Δείκτη Αντίληψης της Διαφθοράς (CPI) που δημοσιεύεται από τη Διεθνή Διαφάνεια, αυτό είναι ένα ερωτηματολόγιο που ρωτά απευθείας τον πληθυσμό αντί να χρησιμοποιεί «γνώμες αντίληψης εμπειρογνωμόνων», οι οποίες υπόκεινται σε ουσιαστική προκατάληψη και βρίσκονται κάτω από την κριτική για αυτό. Σε ένα άρθρο του 2013 στο Foreign Policy, ο Alex Cobham υποστήριξε ότι ο CPI ενσωματώνει μια ισχυρή και παραπλανητική ελίτ προκατάληψη στις λαϊκές αντιλήψεις για τη διαφθορά, με δυνητική συμβολή σε ένα φαύλο κύκλο και ταυτόχρονα κινητοποιεί ακατάλληλες πολιτικές απαντήσεις. Ο Cobham συνεχίζει: «ο δείκτης διαφθείρει αντιλήψεις σε βαθμό που είναι δύσκολο να δούμε μια δικαιολογία για τη συνέχιση της δημοσίευσής του».
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Διαφθορά Κατηγορία:Κατάλογοι χωρών Κατηγορία:Χρηματισμός
1720 Νιλς
Ο Νιλς (Niels) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,664. Ανακαλύφθηκε το 1935 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη και του έδωσε το όνομα ενός εγγονού του.
Αξιοσημείωτη είναι η μικρή κλίση της τροχιάς του Νιλς ως προς την εκλειπτική, μόλις 43΄47΄΄, γεγονός που θα διευκόλυνε ένα διαστημικό ταξίδι από τη Γη προς αυτό τον αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νιλς
Υπερδύναμη
Υπερδύναμη είναι ένα κράτος το οποίο κατέχει κυρίαρχη θέση στο παγκόσμιο σύστημα και έχει τη δυνατότητα προβολής ισχύος και επιρροής σε πλανητικό επίπεδο –πλανητική δύναμη- κατά τρόπο που ξεπερνά τις ικανότητες των παραδοσιακών Μεγάλων Δυνάμεων, σε βαθμό που να κατατάσσεται σε ξεχωριστή από αυτές κατηγορία.
Ο όρος υπερδύναμη πρωτοδιατυπώθηκε το 1944 για να περιγράψει τις ΗΠΑ, την ΕΣΣΔ και την φθίνουσα Μεγάλη Βρετανία. Ωστόσο με την αναπόφευκτη παρακμή της Βρετανίας μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ως μοναδικές υπερδυνάμεις θεωρούνταν οι πρωταγωνιστές του Ψυχρού Πολέμου, ΗΠΑ και ΕΣΣΔ. Όμως το αμφισβητούμενο μέγεθος της σοβιετικής ισχύος οδήγησε πολλούς αναλυτές στην εκτίμηση ότι μόνο οι ΗΠΑ υπήρξαν πραγματική υπερδύναμη. Παρά τη σημασία που απέδιδαν υπερδυνάμεις του Ψυχρού πολέμου στην πυρηνική αποτροπή, η κατοχή πυρηνικών όπλων δεν αποτελεί σήμερα ικανή συνθήκη για το χαρακτηρισμό μιας χώρας ως υπερδύναμης.
Ύστερα από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου διατυπώθηκαν διάφορες θέσεις για τον χαρακτήρα του διεθνούς συστήματος, οι οποίες κυμαίνονται μεταξύ δύο άκρων: της μονοπολικής και της πολυπολικής θεώρησης.
Προέλευση του όρου
Ο όρος υπερδύναμη χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Ουίλιαμ Φοξ το 1944 στο ομώνυμο βιβλίο του. Ο Φοξ όρισε την υπερδύναμη ως «μεγάλη ισχύ και μεγάλη κινητικότητα ισχύος» και ενέταξε τρία κράτη σε αυτή την κατηγορία τις ΗΠΑ, την ΕΣΣΔ και το Ηνωμένο Βασίλειο, που όμως υπολειπόταν των άλλων δύο. Θεωρούσε ότι ο Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν που ανέδειξε τις δύο πρώτες χώρες σε αυτή την κατηγορία, αφού η νίκη επί του Άξονα τούς επέτρεψε να επιδείξουν απαράμιλλη στρατιωτική ικανότητα, ενώ η διπλωματία των διασκέψεων στη διάρκεια του πολέμου προμήνυε τον παγκόσμιο ρόλο που θα αναλάμβαναν μετά το 1945. Μετά τον πόλεμο, η τριπολική θεώρηση του Φοξ αναθεωρήθηκε εκ των πραγμάτων, μιας και το Ηνωμένο Βασίλειο περιορίστηκε σε έναν περισσότερο περιφερειακό ρόλο, ενώ η έλευση του Ψυχρού Πολέμου μεταξύ των άλλων δύο ενίσχυσε την εικόνα του παγκόσμιου ρόλου τους. Η ηγεμονική θέση των ΗΠΑ στο δυτικό στρατόπεδο δεν θα ήταν τόσο σημαντική χωρίς τον Ψυχρό Πόλεμο.
Μολονότι η προηγούμενη θεώρηση ήταν η πρώτη που προσδιόρισε την υπερδύναμη με τη σύγχρονή της έννοια, δεν είναι η μόνη αναφορά σε παρόμοια θέση ισχύος. Ο Γερμανός γεωπολιτικός Φρίντριχ Ράτζελ χρησιμοποιούσε τον όρο Weltmacht (παγκόσμια δύναμη, υπερδύναμη) ήδη από τις αρχές του 20ου αιώνα, αναφερόμενος σε δυνάμεις  (τις οποίες διέκρινε από τις περιφερειακές δυνάμεις των οποίων η κυριαρχία ήταν γεωγραφικά περιορισμένη) των οποίων η επιρροή ήταν πολύ ευρύτερη και δεν περιοριζόταν στην συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή στην οποία ανήκαν. Μάλιστα θεωρούσε την ναυτική δύναμη προϋπόθεση για την κατάκτηση μιας τέτοιας θέσης παγκόσμιας ισχύος.
Παρεμφερείς έννοιες αποτελούν αντικείμενο συζήτησης ακόμα και σήμερα. Ο Μοντέλσκι χρησιμοποίησε τους όρους «πλανητική» και «παγκόσμια δύναμη». Οι πρώτες, ήταν δυνάμεις που είχαν γίνει «απόλυτα κυρίαρχες οντότητες στο διεθνές σύστημα» και περιλάμβαναν την Πορτογαλία, την Ολλανδία, τη Βρετανία και τις ΗΠΑ, οι οποίες συνδέθηκαν με έναν από τους μεγάλους κύκλους της δυτικής παγκόσμιας οικονομίας. Η συντριπτική ναυτική ισχύς τους ήταν καθοριστική για την ανάδειξή τους σε θέση πρωτοκαθεδρίας στο διεθνές σύστημα. Αντίθετα οι παγκόσμιες δυνάμεις ήταν κράτη που κατέκτησαν μεν σημαντικές θέσεις ισχύος, αλλά περιορισμένου εύρους και χωρίς να καταφέρουν να αναλάβουν έναν πραγματικά παγκόσμιο ρόλο (Γαλλία, Ισπανία, Ρωσία/ΕΣΣΔ, Γερμανία, Ιαπωνία).
Ψυχρός Πόλεμος
<blockquote style="font-size: 90%; margin-right: 10%; "> Υπάρχουν σήμερα πάνω στη γη δύο μεγάλοι λαοί που, εκκινώντας από διαφορετικά σημεία μοιάζουν να προχωρούν προς τον ίδιο σκοπό: είναι οι Ρώσοι και οι Αγγλοαμερικανοί. Και οι δύο μεγάλωσαν μέσα στο σκότος· και ενώ τα βλέμματα των ανθρώπων ήταν απασχολημένα αλλού, πήραν άξαφνα θέση στην πρώτη σειρά των εθνών και ο κόσμος έμαθε σχεδόν ταυτόχρονα και τη γένεσή τους και τη μεγαλοσύνη τους. Όλοι οι άλλοι λαοί φαίνονται να έχουν εγγίσει σχεδόν τα όρια που χάραξε η φύση, και να μην έχουν πια παρά να τα διατηρήσουν· αυτοί όμως είναι σε ανάπτυξη: όλοι οι άλλοι έχουν σταματήσει ή προχωρούν με χίλιους κόπους· μόνοι αυτοί βαδίζουν με βήμα ταχύ και άνετο σε ένα δρόμο που το μάτι ακόμα δεν μπορεί να διακρίνει το ορόσημό του. Ο Αμερικανός παλεύει εναντίον των εμποδίων που του αντιτάσσει η φύση· ο Ρώσος έχει συμπλακεί με τους ανθρώπους. Ο ένας μάχεται την έρημο και τη βαρβαρότητα, ο άλλος τον πολιτισμό περιβεβλημένο με όλα του τα όπλα: έτσι οι κατακτήσεις του Αμερικανού γίνονται με το υνί του γεωργού, αυτές του Ρώσου με το σπαθί του στρατιώτη. Ο πρώτος για να επιτύχει το στόχο του εδράζεται στο προσωπικό του συμφέρον, και αφήνει να δρα χωρίς να τις κατευθύνει τη δύναμη και το λογικό των ατόμων. Ο δεύτερος συγκεντρώνει, κατά κάποιον τρόπο σε έναν άνθρωπο όλη την ισχύ της κοινωνίας. Ο ένας έχει ως κύριο μέσο δράσης την ελευθερία· ο άλλος τη δουλεία. Η αφετηρία τους είναι διαφορετική, οι δρόμοι τους διάφοροι· ωστόσο, ο καθένας τους μοιάζει να καλείται από ένα μυστικό σχέδιο της Πρόνοιας να κρατήσει μια ημέρα στα χέρια του τα πεπρωμένα του μισού κόσμου.
Αλέξης ντε Τοκβίλ, Η Δημοκρατία στην Αμερική, 1840. Ο κόσμος το 1945 έλαβε τη μορφή που περιέγραψε ο Τοκβίλ έναν αιώνα πριν. Βέβαια, η οικονομική θέση των ΗΠΑ το 1945 ήταν ασυγκρίτως καλύτερη από αυτήν της ΕΣΣΔ. Οι ΗΠΑ εξήλθαν από τον πόλεμο πλουσιότερες, ενώ η οικονομική βάση της ΕΣΣΔ είχε δεχτεί σοβαρά πλήγματα. Η εικόνα αυτή της αμερικανικής δύναμης στα 1945, με τις ΗΠΑ να ελέγχουν περισσότερο από τη μισή βιομηχανική παραγωγή του κόσμου και τα 2/3 του παγκόσμιου συνόλου των αποθεμάτων χρυσού και το ΑΕΠ τους να έχει αυξηθεί κατά 50%, είναι σύμφωνα με τον Πωλ Κένεντυ «τεχνητά υψηλή» λόγω της καταστροφής του υπόλοιπου κόσμου από τον πόλεμο και της συνεχιζόμενης ακόμα αποικιοκρατικής υπανάπτυξης. Αντίθετα το βάρος της σύγκρουσης στο Ανατολικό μέτωπο σήμαινε για την ΕΣΣΔ τρομακτικές απώλειες και μια βαριά χτυπημένη οικονομική βάση. Έτσι η Ρωσία του 1945 ήταν ένας στρατιωτικός γίγαντας αλλά οικονομικά φτωχή, στερημένη και ανισόρροπη. Ωστόσο, η επιστροφή στο πρόγραμμα της αναγκαστικής οικονομικής ανάπτυξης σήμανε ένα μικρό οικονομικό θαύμα, καθώς σχεδόν διπλασιάστηκε η απόδοση της βαριάς βιομηχανίας από το 1945 ως το 1950.
Στον στρατηγικό τομέα η άνοδος της σοβιετικής ισχύος, κατά τον Πωλ Κένεντυ πιθανόν επιβεβαιώνει τις γεωπολιτικές θέσεις του Μάκιντερ, ότι η τεράστια στρατιωτική δύναμη θα έλεγχε τους πόρους της καρδιάς της Ευρασίας (“Heartland”)· και ότι την περαιτέρω επέκταση αυτού του κράτους στην περιφέρεια (“Rimland”) θα έπρεπε να συναγωνιστούν οι μεγάλες ναυτικές δυνάμεις αν επρόκειτο να διατηρήσουν μια ισορροπία δυνάμεων. Η πολιτική της ανάσχεσης τη λογική της οποίας ανέπτυξε ο Κέναν το 1946 αντιμετώπιζε κατ’ ουσίαν αυτή την κατάσταση: «οι ΗΠΑ εξισορρόπησαν με τέτοια ταχύτητα και αποτελεσματικότητα [τη σοβιετική ισχύ] επειδή ήταν προς το εθνικό συμφέρον τους να προλάβουν τη Σοβιετική Ένωση από το να κυριαρχήσει στην Ευρώπη και τη Νοτιανατολική Ασία και επειδή δεν υπήρχε άλλη μεγάλη δύναμη που μπορούσε να ανασχέσει το σοβιετικό στρατό στον διπολικό κόσμο στα μέσα της δεκαετίας του 1940». Υπό αυτές τις συνθήκες και υπό τη σκιά της σύγκρουσης των υπερδυνάμεων η οποία έλαβε στην πορεία και ιδεολογικά χαρακτηριστικά για να συγκαλυφθούν ρεαλιστικές εσωτερικές και εξωτερικές απαιτήσεις, όπως συνέβη με την ίδρυση του ΝΑΤΟ (1949) και του Συμφώνου της Βαρσοβίας (1955).
Την περίοδο εκείνη η σχετική οικονομική και στρατιωτική θέση των άλλων δυνάμεων επιβεβαίωνε πλήρως το διπολικό χαρακτήρα του διεθνούς συστήματος. Το 1951 ακόμα, μεσούντος του πολέμου της Κορέας, οι αμυντικές δαπάνες Βρετανίας, Γαλλίας και Ιταλίας μαζί ήταν λιγότερες από το ένα πέμπτο των ΗΠΑ και από το ένα τρίτο της ΕΣΣΔ, ενώ το στρατιωτικό προσωπικό τους ήταν το ήμισυ του αμερικανικού και το ένα τρίτο του σοβιετικού. Οι παλιές μεγάλες δυνάμεις, Βρετανία και Γαλλία, συνειδητοποίησαν οριστικά το 1956 με την κρίση του Σουέζ, ακολουθώντας πια διαφορετικό δρόμο η κάθε μια, ότι χωρίς τη συναίνεση των υπερδυνάμεων δεν ήταν δυνατή η αυτόνομη προβολή ισχύος στο διεθνές σύστημα.
Στην προσεχή περίοδο, ο ανταγωνισμός των εξοπλισμών μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων εντάθηκε. Η απόκτηση του πυρηνικού όπλου από την ΕΣΣΔ το 1949, η εκτόξευση του Σπούτνικ 1, επέφεραν ανάλογα αποτελέσματα: οδήγησαν τους λήπτες των αποφάσεων στην Ουάσινγκτον στον παράλογο ίσως φόβο «πυραυλικού χάσματος» με την ΕΣΣΔ και στην ανάγκη να αποκατασταθεί το κύρος των ΗΠΑ στην «παγκόσμια κοινή γνώμη». Το υπόμνημα NSC-68 του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ ζητούσε επιτακτικά την αύξηση της γενικής κατά ξηρά, θάλασσα και αέρα δύναμης των ΗΠΑ ώστε να περιοριστεί η εξάρτησή τους από τα πυρηνικά όπλα. Στη δεκαετία του 1960, η μία υπερδύναμη είχε εξασφαλίσει τη δυνατότητα εξάλειψης της άλλης και αντιστρόφως. Αυτή η πυρηνική «ισορροπία του τρόμου», την οποία η ανθρωπότητα βίωσε τόσο έντονα με την κρίση των πυραύλων της Κούβας το 1962, δημιούργησε μια κατάσταση που αποκαλέστηκε MAD ή Αμοιβαίως Εξασφαλισμένη Καταστροφή. Το γεγονός αυτό μαζί με την αμερικανική ήττα στο Βιετνάμ και τη σινοσοβιετική διένεξη, συνέβαλε ώστε η δεκαετία του 1970 να χαρακτηριστεί από ύφεση (détente) μεταξύ των υπερδυνάμεων. Παράλληλα, ήδη από τη δεκαετία του 1960, η ανάδειξη ανταγωνιστικών προς τις ΗΠΑ κέντρων οικονομικής ισχύος στην Ευρώπη και την Ιαπωνία εξασθένησε την αμερικανική ηγεμονία στον τομέα της πολιτικής οικονομίας. Ωστόσο, ο πόλεμος του Αφγανιστάν και η συντηρητική επανάσταση του Ρόναλντ Ρέιγκαν τη δεκαετία του 1980 σήμαναν μια αμερικανική πολεμική εναντίον της «Αυτοκρατορίας του Κακού» δηλαδή της προβληματικής πια σε όλους τους τομείς πλην του στρατιωτικού, ΕΣΣΔ. Ο κόσμος τη δεκαετία του 1980 ήταν σαφώς λιγότερο διπολικός απ’ ότι τις προηγούμενες δεκαετίες.