cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαθηματικά
Ιστορία των μαθηματικών
Προκειμένου να αποσαφηνιστούν τα θεμέλια των μαθηματικών και να διερευνηθούν οι σχέσεις φαινομενικά ασύνδετων κλάδων, άρχισε στα τέλη του 19ου αιώνα να αναπτύσσεται η Θεωρία συνόλων και η Μαθηματική λογική. Επίσης σε σύνδεση με προβλήματα κυρίως της φυσικής αναπτύσσεται ιδιαίτερα κατά τον 19ο και 20ο αιώνα ο κλάδος της Στατιστικής.
Σήμερα, οι βασικοί κλάδοι των μαθηματικών συνεχίζουν να αναπτύσσονται και να διακλαδίζονται περισσότερο, αλλά και πληθαίνουν οι εφαρμογές τους: στην Επιστήμη Υπολογιστών, τη Βιολογία, την Οικονομία, την Οικολογία κ.λπ, τα μαθηματικά παίζουν ολοένα και σημαντικότερο ρόλο.
Μερικά από τα υψηλότερα βραβεία στα μαθηματικά είναι το μετάλλιο Fields, το βραβείο Abel και το βραβείο Wolf. Δεν υπάρχει Βραβείο Νόμπελ για τα μαθηματικά.
Κλάδοι των Μαθηματικών
Μπορούμε να κατηγοριοποιήσουμε χοντρικά τους επιμέρους κλάδους των μαθηματικών όπως παρακάτω, χωρίς να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν αλληλεπικαλύψεις μεταξύ διαφορετικών κατηγοριών.
Άλγεβρα
Η άλγεβρα είναι ο μαθηματικός κλάδος που ασχολείται γενικά με την έννοια της (αλγεβρικής) δομής.
Ειδικότερα η Άλγεβρα είναι ένας κλάδος των μαθηματικών που μελετά τη δομή, σχέση, και την ποσότητα. Στοιχειώδης άλγεβρα είναι ο κλάδος που ασχολείται με την επίλυση των αριθμητικών εξισώσεων. Η Σύγχρονη ή αφηρημένη άλγεβρα έχει τις ρίζες της στη στοιχειώδη άλγεβρα και είναι επέκτασή της. Μερικοί ιστορικοί πιστεύουν ότι η αρχική μαθηματική έρευνα έγινε από τις τάξεις των ιερέων των αρχαίων πολιτισμών, όπως της Βαβυλώνας. Η προέλευση της άλγεβρας μπορεί έτσι να αναχθεί στους αρχαίους Βαβυλώνιους μαθηματικούς περίπου τέσσερις χιλιάδες χρόνια πριν.
Ετυμολογία της λέξεως «άλγεβρα»
Η λέξη «άλγεβρα» προέρχεται από την αραβική λέξη Al-Jabr, όπως αναφέρεται σε κείμενο γραμμένο το 820 μ.Χ. από τον Πέρση μαθηματικό του μεσαίωνα, Αλ Χουαρίζμι, με τίτλο, στην αραβική γλώσσα, كتاب الجبر والمقابلة δηλαδή , η οποία μπορεί να μεταφραστεί ως "Συνοπτικό βιβλίο υπολογισμών με χρήση ολοκλήρωσης και εξισορρόπησης". Σε αυτό το κείμενο περιγράφεται μια συστηματική μέθοδος επίλυσης γραμμικών καθώς και δευτέρου βαθμού εξισώσεων. Η λέξη Al-Jabr χρησιμοποιήθηκε από τον Πέρση μαθηματικό για να περιγράψει τις πράξεις που εισήγαγε σε μια προσπάθεια επίλυσης γραμμικών εξισώσεων.
Μαθηματική ανάλυση
Η μαθηματική ανάλυση είναι ο μαθηματικός κλάδος που ασχολείται γενικά με την έννοια της απόστασης.
Γεωμετρία
Η γεωμετρία είναι ο μαθηματικός κλάδος που ασχολείται γενικά με την έννοια του σχήματος.
Διακριτά μαθηματικά
Στα διακριτά μαθηματικά μελετούνται συγκεκριμένα πεπερασμένες ή αριθμήσιμες δομές.
Θεμέλια των μαθηματικών
Κλάδοι που προσπαθούν να θεμελιώσουν και να ενοποιήσουν τα μαθηματικά είναι οι παρακάτω:
Μάθηση και κατανόηση εννοιών - κριτική
Στα μαθηματικά γίνεται κριτική πως η χρήση τους στη μάθηση με λάθος τρόπο καταλήγει στο να μην υπάρχει πραγματική σύνδεση με τις έννοιες που επιχειρούν να περιγράψουν, ορίζοντας το «απόλυτα σωστό» και αποτρέποντας τη διερεύνηση και ανακάλυψη των σχέσεων που διέπουν τα φυσικά πράγματα. Στη μέθοδο διδασκαλίας που μετατρέπει τα μαθηματικά σε μια σειρά από τεχνικές και τύπους καταλογίζεται πως δεν επιτρέπει την πραγματική γνώση τους και με τη μορφή τους αυτή δεν δίνουν κανένα κίνητρο για μάθηση.
Η «στείρα» χρήση των μαθηματικών κατηγορείται πως αποκόπτει από το περιβάλλον, τη χρήση δηλαδή των αισθήσεων που δίνουν την επαφή με αντικείμενα και έννοιες που ευαισθητοποιούν και συνδέουν τη μάθηση με τη φύση και τη ζωή, με αποτέλεσμα τη στέρηση της δημιουργικότητας.
Τα μαθηματικά, με τον τρόπο που χρησιμοποιούνται για να περιγράφουν εξειδικευμένα τα πράγματα, «μένουν ταυτισμένα με πολύπλοκες και δυσνόητες “εξισώσεις”, κατάλληλες για να χρησιμοποιηθούν μόνο από λίγους “ειδικούς” για σκοπούς που οι περισσότεροι δεν καταλαβαίνουν».
Γιάννης Χρονίδης
Ο Γιάννης Χρονίδης (Αθήνα 1926 ) είναι Έλληνας οδηγός αγώνων αυτοκινήτου.
Έχει συμμετάσχει σε πάνω από 40 αγώνες του Ράλι Ακρόπολις τις περισσότερες από κάθε Έλληνα οδηγό, και σε 18 Ράλι Μόντε Κάρλο. Από τους πρωτοπόρους σε αγώνες ταχύτητας αυτοκινήτων στην Ελλάδα ήταν πρωταθλητής το 1964 οδηγώντας Jaguar E Type. Σε 41 έτη καριέρας χρησιμοποίησε 57 διαφορετικούς τύπους αυτοκίνητων από 46 διαφορετικές μάρκες. Από το 1972 ήταν ιδιοκτήτης καταστήματος πώλησης ελαστικών και μεταχειρισμένων αυτοκινήτων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες οδηγοί αγωνιστικών αυτοκινήτων
Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1960
thumb|right|Ο Λίβιο Μπερούτι τερματίζει πρώτος στον τελικό των 200 μ. Οι Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1960, οι αγώνες της 17ης Ολυμπιάδας της σύγχρονης εποχής, διοργανώθηκαν στη Ρώμη (Ιταλία) από τις 25 Αυγούστου έως και τις 11 Σεπτεμβρίου. Πήραν μέρος 4.727 άνδρες και 611 γυναίκες, από 83 χώρες. Για πρωτή φορά συμμετείχαν το Μαρόκο, η Τυνησία, το Σουδάν και ο Άγιος Μαρίνος. Η Σοβιετική Ένωση κυριάρχησε στα μετάλλια. Συγκέντρωσε 43 χρυσά, 29 ασημένια και 31 χάλκινα, έναντι 34-21-16 των ΗΠΑ, 13-10-13 της Ιταλίας, 12-19-11 της Γερμανίας κ.λπ. Συνολικά, 44 κράτη κατέκτησαν μετάλλιο.
Διακρίσεις
Μεγάλοι αθλητές πρωταγωνίστησαν στο στίβο (Γουίλμα Ρούντολφ, Αμπέμπε Μπικίλα, Αλ Έρτερ, Χερμπ Έλιοτ, Πίτερ Σνελ, Άρμιν Χάρι, Ραλφ Μπόστον, Ιρίνα και Ταμάρα Πρες, Πιότρ Μπολότνικοφ, Λίβιο Μπερούτι, Ότις Ντέιβις, Λι Κάλχουν, Γκλεν Ντέιβις, Βλαντίμιρ Γκολουμπνίτσι, Ντον Μπραγκ, Γιολάντα Μπάλας, Ελβίρα Όζολινα), στην κολύμβηση (Μάρεϊ Ρόουζ, Ντόουν Φρέιζερ, Κριστίν φον Σάλτσα), στη γυμναστική (Μπόρις Σαχλίν, Άλμπερτ Αζαριάν, Βιέρα Τσασλάφσκα και Λαρίσα Λατίνινα) και στην πυγμαχία (Μοχάμεντ Άλι και Νίνο Μπενβενούτι).
Ο Γερμανός Άρμιν Χάρι πέρασε στην ιστορία του στίβου, καθώς διέκοψε την, από το 1932, κυριαρχία των Αμερικανών στα 100 μ. Η Γουίλμα Ρούντολφ, το 20ό παιδί μίας φτωχής οικογένειας, είχε μείνει μακριά από τη ζωή εξαιτίας της πολιομυελίτιδας. Κάποιος φίλος της, την έπεισε ότι μπορούσε να αναδειχθεί ολυμπιονίκης. Το θαύμα έγινε στη Ρώμη. Θριάμβευσε στα 100 μέτρα με 11,0 δευτερόλεπτα (ισοφάριση ρεκόρ κόσμου) και στα 200 μέτρα, ενώ έδωσε τη νίκη στις Η.Π.Α. στη σκυταλοδρομία στα 4x100 μ. Η "μαύρη γαζέλα", όπως την ονόμασαν, ήταν η πρωταθλήτρια της θέλησης. Έμεινε στην ιστορία, όχι μόνο για τις αθλητικές νίκες, αλλά και γιατί νίκησε την αρρώστια της.
Τον Αμερικανό Αλ Έρτερ τον αποκάλεσαν "επαγγελματία ολυμπιονίκη". Το 1960 κατέκτησε το δεύτερο χρυσό του μετάλλιο στη δισκοβολία. Θρυλική μορφή ήταν και ο Αιθίοπας μαραθωνοδρόμος Αμπέμπε Μπικίλα, ο οποίος νίκησε τρέχοντας ξυπόλητος. Μεγάλη προσωπικότητα του στίβου ήταν και ο Αμερικανός δεκαθλητής Ρέιφερ Τζόνσον, ο οποίος αναδείχθηκε ολυμπιονίκης καταρρίπτοντας το ολυμπιακό ρεκόρ.
Ο Ιταλός Λίβιο Μπερούτι ήταν από τις μορφές των αγώνων της Ρώμης. Ανάγκασε τους Αμερικανούς να χάσουν πρώτη φορά το χρυσό μετάλλιο στα 200 μ. μετά το 1928. Ισοφάρισε και το παγκόσμιο ρεκόρ με 20.5. Στη Ρώμη άρχισε, με χρυσό μετάλλιο, η σταδιοδρομία του θρυλικού πυγμάχου Κάσιους Κλέι, μετέπειτα Μοχάμεντ Άλι. Η περίφημη Αυστραλέζα Ντόουν Φρέιζερ νίκησε στα 100 μ. ελευθέρως, όπως και το 1956, ενώ δεύτερη ήταν η Αμερικανίδα Κριστίν φον Σάλτσα. Ο Σοβιετικός Βλαντιμίρ Γκολουμπνίτσι επικράτησε στα 20.000 μ. βάδην και άρχισε μία θριαμβευτική ολυμπιακή καριέρα. Ο συμπατριώτης του Πιότρ Μπολότνικοφ κυριάρχησε στα 10.000 μ. Ο εκπληκτικός Αυστραλός Χερμπ Έλιοτ θριάμβευσε στα 1.500 μ. με παγκόσμιο ρεκόρ 3.35.6.
Ο Νορβηγός ιστιοπλόος Πέτερ Λούντε Τζούνιορ νίκησε, όπως ο παππούς του το 1924, ενώ το 1952 οι γονείς του είχαν αναδειχθεί δεύτεροι. Ο Ούγγρος ξιφομάχος Αλαντάρ Γκέρεβιτς, σε ηλικία 50 ετών και 178 ημερών, κατέκτησε το έκτο του χρυσό μετάλλιο στο ομαδικό της σπάθης. Η Αμερικανίδα Κ. Γουντ κέρδισε χρυσό μετάλλιο στα 4x100 μ. ελευθέρως, ενώ ήταν 14 ετών και 260 ημερών.
Ένα θλιβερό συμβάν επισκίασε τα αγωνιστικά. Ο Δανός ποδηλάτης Κνουτ Γιένσεν πέθανε κατά τη διάρκεια του αγώνα των 100 χλμ. Αρχικά θεώρησαν ότι ο θάνατος οφειλόταν στη ζέστη. Αργότερα τον απέδωσαν σε υπερβολική χρήση φαρμάκων.
Χρυσό μετάλλιο για την Ελλάδα
Ο Οδυσσέας Εσκιτζόγλου, ο διάδοχος Κωνσταντίνος και ο Γιώργος Ζαΐμης, με το σκάφος Νηρέας, κατέκτησαν το χρυσό μετάλλιο στη Ρώμη, στην ιστιοπλοϊκή κλάση Ντράγκον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Ρώμη Κατηγορία:Αθλητισμός στην Ιταλία Κατηγορία:Πολυαθλητικές διοργανώσεις το 1960
Μαίρη Χρονοπούλου
Η Μαίρη Χρονοπούλου (Αθήνα, 16 Ιουλίου 1933), είναι Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης και τραγουδίστρια.
Τις δεκαετίες του 1960 και 1970 διακρίθηκε ως μία από τις πιο δημοφιλείς και σημαντικές Ελληνίδες ηθοποιούς, η οποία έγινε μεγάλη σταρ τη χρυσή εποχή του κινηματογράφου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Αποφοίτησε από τη σχολή του Εθνικού Θεάτρου, στο οποίο εμφανίστηκε στις ομάδες του χορού, σε αρχαία δράματα. Το 1957 άρχισε να συνεργάζεται με το ελεύθερο θέατρο, κάνοντας εμφανίσεις στο Ακροπόλ στα έργα των Αλέκου Σακελλάριου-Χρήστου Γιαννακόπουλου «Η Κυρία» και «Ρομάντζο μιας Καμαριέρας».
Στον κινηματογράφο πρωτοεμφανίστηκε σαν κομπάρσος στο Χαρούμενο ξεκίνημα του Ντίνου Δημόπουλου, παραγωγής Φίνος Φιλμ το 1954, όταν ήταν ακόμη φοιτήτρια. Το 1958 πήρε ένα μικρό ρόλο στο Τελευταίο ψέμα του Μιχάλη Κακογιάννη, πάλι στη Φίνος Φιλμ. Από το 1963 και μετά πρωταγωνιστεί σε πλειάδα δραματικών ταινιών της Φίνος Φιλμ, και όχι μόνο, σε ρόλους ντάμας και μοιραίας γυναίκας, δίπλα σε όλους τους άντρες πρωταγωνιστές της εποχής, όπως οι Νίκος Κούρκουλος, Φαίδων Γεωργίτσης, Δημήτρης Παπαμιχαήλ, Γιώργος Φούντας και Αλέκος Αλεξανδράκης.
Ανάμεσα σε αυτές τις κοινωνικές και δραματικές ταινίες εμφανίστηκε σε τρία μιούζικαλ του Γιάννη Δαλιανίδη, παραγωγής Φίνος Φιλμ, στα οποία θα κάνει θραύση: Οι θαλασσιές οι χάντρες, Μια κυρία στα μπουζούκια και Γοργόνες και μάγκες. Ιδιαίτερα στο Μια κυρία στα μπουζούκια σαγήνευσε το κοινό με το ακαταμάχητο στυλ και ταμπεραμέντο της τόσο υποκριτικά όσο και ερμηνεύοντας δύο από τις μυθικές επιτυχίες των τραγουδιών του ελληνικού κινηματογράφου, το «Είμαι γυναίκα του γλεντιού» και το «Του αγοριού απέναντι».
Την περίοδο 1967-68 υπήρξε η καλύτερη πρωταγωνίστρια του κινηματογράφου και κέρδισε το βραβείο της ενώσεως κριτικών.
Στη θεατρική της καριέρα, συνεργάστηκε με όλους τους μεγάλους θιάσους της Αθήνας και έπαιξε με την ίδια ερμηνευτική ικανότητα σε όλα τα είδη θεάτρου. Το 1972 συγκρότησε τον δικό της θίασο με τον οποίο ανέβασε τα έργα: «Τι ώρα θα γυρίσεις, Πηνελόπη» του Σόμερσετ Μομ και «Ένα καυτό κορίτσι» του Ιάκωβου Καμπανέλη.
Έχει στο ενεργητικό της σημαντικές ερμηνείες και στον νέο ελληνικό κινηματογράφο, όπως στις εξαίρετες ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου Οι κυνηγοί και Ταξίδι στα Κύθηρα, ενώ κέρδισε βραβείο Α’ γυναικείου ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης με την ταινία Τα παιδιά της χελιδόνας του Κώστα Βρεττάκου, το 1987.
Τον Αύγουστο του 1975 παντρεύτηκε τον πρώην δήμαρχο Σπάτων και πρώην βουλευτή Δήμο Μπότσαρη και χώρισαν μετά από λίγο καιρό.
Υπήρξε αρραβωνιασμένη για 3 χρόνια με τον ηθοποιό Ανδρέα Μπάρκουλη.
Έχει βαφτίσει τον γιο του Νίκου Κούρκουλου, Άλκη Κούρκουλο.
Τον Αύγουστο του 1999 υπέστη ένα σοβαρό ατύχημα με το αυτοκίνητό της, που την έχει αναγκάσει να βρίσκεται μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.
Βραβείο συνολικής προσφοράς
Στις 16 Ιουνίου 2021 η Μαίρη Χρονοπούλου τιμήθηκε με το Βραβείο Συνολικής Προσφοράς στην Τελετή Απονομής των Βραβείων ΙΡΙΣ από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου. Το βραβείο παρέδωσε ο πρόεδρος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών, Σπύρος Μπιμπίλας, μαζί με τον πρόεδρο της Ακαδημίας, Γιώργο Τσεμπερόπουλο, στην ηθοποιό που με την «ρώμη της παρουσίας της σφράγισε μια σειρά κινηματογραφικών ειδών», όπως ανέφερε χαρακτηριστικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Ρωσοτουρκικοί πόλεμοι
Ρωσοτουρκικοί πόλεμοι ονομάζεται μία σειρά από πολεμικές συγκρούσεις, οι οποίες διεξήχθησαν μεταξύ της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αποτέλεσαν μία από τις πιο μακροχρόνιες σειρές στρατιωτικών συγκρούσεων στην ευρωπαϊκή ιστορία. Οι πόλεμοι αυτοί συνέβαλαν στη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Για τη Ρωσία, αντίθετα, οι πόλεμοι αυτοί είχαν συνολικά ευνοϊκό αποτέλεσμα, αφού η Ρωσία είχε εδαφικά κέρδη και αύξησε την επιρροή της στην Ευρώπη.
Κατάλογος πολέμων
Παρακάτω καταγράφονται οι κύριοι πόλεμοι όπου συγκρούστηκαν Ρώσοι και Οθωμανοί.
= Μη αποφασιστικό αποτέλεσμα = Ρωσική νίκη = Οθωμανική νίκη
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωσοτουρκικοί πόλεμοι Κατηγορία:Πόλεμοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Πόλεμοι της Ρωσίας
Νικόλαος Αγιομνήτης
Ο Νικόλαος Αγιομνήτης ήταν βυζαντινός βιβλιογράφος του 15ου αιώνα.
Η καταγωγή του ήταν από την Αθήνα. Λίγα στοιχεία για την ζωή του μαθαίνουμε από ένα σημείωμα στον κώδικα που φυλάγεται στην βιβλιοθήκη του ισπανικού σεκουριάλου με αύξοντα αριθμό Y-III-14. Το σημείωμα, αλλά και ο κώδικας αυτός γράφτηκαν από τον ιερομόμαχο Νικηφόρο, και μικρότερο αδελφό του Νικολάου. Πατέρας τους ήταν ο ιερέας Μιχαήλ Αγιομνήτης από την Αθήνα, ο οποίος βρήκε βίαιο και μοιραίο θάνατο από τους Τούρκους. Μετά την κατάληψη τς Αθήνας το 1456 από τον Ομάρ ή μετά την δεύτερη το 1458 από τον Μωάμεθ, η οικογένεια μοιράστηκε για να ξεφύγει από τα δεινά του πολέμου, ο Νικόλαος έγινε όπως και ο αδελφός του μοναχός και εγκαταστάθηκε στο Άγιο Όρος.
Έργα του
Ανακαίνισε το έτος 1463 τον βομβύκινο κώδικα που φυλάγεται στην Εθνική Βιβλιοθήκη Αθηνών με αύξοντα αριθμό 209, που γράφτηκε τον δέκατο τέταρτο αιώνα. Ο κώδικας αυτός περιέχει τις πράξεις των Αποστόλων και τις επιστολές του Παύλου.
Έναν χρόνο αργότερα, το 1464 συναντάμε τον Νικόλαο Αγιομνήτη, όταν αυτός ανακαινίζει τον κώδικα του 14ου αιώνα που φυλάγεται στην Μονή Ιβήρων στο Άγιο Όρος με τον αύξοντα αριθμό 380. Ο κώδικας αυτός περιέχει έργα του Ιωάννη Δαμασκηνού.
Ρωμανός Δαλασσηνός
Ο Ρωμανός Δαλασσηνός ήταν βυζαντινός αξιωματούχος μέλος της αριστοκρατικής οικογένειας των Δαλασσηνών.
Ήταν γιος του Δαμιανού Δαλασσηνού (σκοτώθηκε το 998), ο πρώτος που πιστοποιείται μέλος της οικογένειας Δαλασσηνού. Είχε δύο μεγαλύτερα αδέλφια, τον Κωνσταντίνο Δαλασσηνό και τον Θεοφύλακτο Δαλασσηνό.
Λίγα είναι γνωστά για τη ζωή του, μια σύντομη αναφορά στην ιστορία του Ιωάννη Σκυλίτζη, μερικές σφραγίδες και μια επιγραφή σε μια πύλη της Θεοδοσιουπόλεως. Από αυτές τις πηγές είναι γνωστό ότι ήταν πρωτοσπαθαρίος και κατεπάνω (ανώτερος στρατιωτικός διοικητής) της μεγάλης στρατιωτικής επαρχίας της Ιβηρίας. Ο Νικολάος Αντονζ εκτιμά την διάρκεια της θητείας του στο αξίωμα αυτό περίπου το 1023-1026, ενώ ο Βέρνετ Σέιμπ το τοποθέτησε στο 1031 με 1034.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητές Θεμάτων Ρωμανος Κατηγορία:Κατεπάνω Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα Κατηγορία:Πρωτοσπαθάριοι
Φόκε-Άχγκελις
Η «Φόκε-Άχγκελις» ( Γερμανικά: «Focke, Achgelis & Co GmbH») ήταν μια Γερμανική κατασκευαστική εταιρεία ελικοπτέρων που ήταν εν ενεργεία από το 1937 μέχρι το 1944, πριν και κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι δημιουργοί της ήταν οι Χένριχ Φόκε και Γκερντ Άχγκελις.
Πριν τη «Φόκε-Άχγκελις»
Το 1936 οι μέτοχοι της εταιρείας «Focke-Wulf» έδιωξαν τον Χένριχ Φόκε από την εταιρεία. Αν και φαινομενικά ο λόγος εκδίωξής του ήταν ότι ο Φόκε θεωρούνταν «πολιτικά αναξιόπιστος» από το ναζιστικό καθεστώς, στην πραγματικότητα το κράτος χρειαζόταν την εργοστασιακή ικανότητα παραγωγής της «Focke-Wulf» για την κατασκευή αεροσκαφών «Messerschmitt Bf 109». Η εταιρεία εξαγοράστηκε από AEG, αλλά σύντομα μετά από αυτό, το Υπουργείο Αεροπορίας, εντυπωσιασμένο από το ελικόπτερο «Focke-Wulf Fw 61», πρότεινε στην Φόκε την έναρξη μιας νέας εταιρείας με σκοπό την περαιτέρω ανάπτυξη του ελικοπτέρου και απαίτησε ένα νέο βελτιωμένο σχεδιασμό που να μπορεί να μεταφέρει 700 κιλά ωφέλιμου φορτίου.
Ο γερμανός αεροπόρος, πιλότος δοκιμών, πιλότος εναέριων ακροβατικών Γκερντ Άχγκελις τον Απρίλιο του 1932 εργάστηκε επίσης ως εκπαιδευτής πιλότων στη σχολή «Τεχνικό Βαϊμάρης» ( Γερμανικά: «Technikum Weimar»), και το 1933 έγινε επικεφαλής πιλότος δοκιμών για την εταιρεία «Focke-Wulf» στη Βρέμη. Στις 26 Ιουνίου 1936 πέταξε με το «Focke-Wulf Fw 61», το οποία θεωρείται το πρώτο πρακτικό ελικόπτερο, στην παρθενική του πτήση.
Η αρχή
Στις 27 Απριλίου 1937 οι Χένριχ Φόκε και Γκερντ Άχγκελις ίδρυσαν την εταιρεία «Φόκε, Άχγκελις & ΣΙΑ ΕΠΕ» ( γ: «Focke, Achgelis & Co GmbH») για την ανάπτυξη και την κατασκευή ελικοπτέρων στο χωρίο Χόυκενκαμπ στη Βρέμη στην Κάτω Σαξωνία. Σε ένα παλιό χυτήριο σιδήρου και ένα πρώην εργοστάσιο μαργαρίνης βρήκαν τις κατάλληλες εγκαταστάσεις παραγωγής. Το πρωτεύον αντικείμενο της εταιρείας ήταν η ανάπτυξη του ελικοπτέρου «Focke-Wulf Fw 61». Εστιάστηκαν κυρίως στην ανάπτυξη και η δοκιμή πρωτοτύπων και στη συνέχεια απέκτησαν κατασκευαστικές άδειες. Η εταιρεία περιλάμβανε ένα εργοστάσιο κινητήρων στο Φάρελ, ένα εργοστάσιο παραγωγής στο Σπαντάου του Βερολίνου της εταιρείας «Μηχανικά Έργα Βραδεμβούργου» ( γ: «Brandenburgische Motorenwerke GmbH», εν συντομία «Bramo»), και αργότερα ένα θυγατρικό εργοστάσιο στο Λάουπχαϊμ. Το «Focke-Wulf Fw 61» ελέγχθηκε στο Χόυκενκαμπ και στην αεροπορική βάση «Ντέλμενχορστ», η οποία είχε μετατραπεί σε ένα είδος «ιπτάμενου εργαστήριου». Το «Focke-Wulf Fw 61» πέταξε για πρώτη φορά στις 26 Ιουνίου 1936 από την Χάνα Ράιτς στην αρένα «Ντόιτσλαντ-χάλλε» ( Γερμανικά: «Deutschlandhalle»).
Ο πόλεμος
left|thumb|200px|To Focke-Wulf Fw 61 Τον Αύγουστο του 1939, ένα νέο ελικόπτερο παραδόθηκε από το εργοστάσιο, το πρωτότυπο του «Focke-Achgelis Fa 223 Drache» («Δράκος»). Στις αρχές του 1942 τα ελικόπτερα μεταφοράς ήταν έτοιμα για παραγωγή και μέχρι το τέλος του πολέμου υπήρχαν 20 αντίγραφα από την «Φόκε-Άχγκελις» στα «Ντέλμενχορστ», Βερολίνο και Λάουπχαϊμ. Όταν ξέσπασε ο πόλεμος το 1939, υπήρχαν στην εταιρεία 10 ελικόπτερα τύπου «Focke-Achgelis Fa 224 Libelle» («Λιβελούλη») υπό κατασκευή. Μεταξύ άλλων, το μοντέλο θα χρησιμοποιούνταν για την εκπαίδευση στα ελικόπτερα. Στην αρχή του πολέμου το έργο σταμάτησε και τα μέρη του μοντέλου τέθηκαν σε αχρηστία το 1940. Επίσης, το 1939 η «Φόκε-Άχγκελις» σχεδίασε και κατασκεύασε τρία πρότυπα του «Focke-Achgelis Fa 226 Hornisse» («Σφήκα») στην πολιτική τους εκδοχή που ενδιέφερε τη Lufthansa. Το πρόγραμμα σταμάτησε τελικά και τα τρία μοντέλα τέθηκαν σε αχρηστία. Αντιθέτως, ο υποβρυχιακός πόλεμος στον Ατλαντικό και Ινδικό Ωκεανό έφερε νέες ευκαιρίες πωλήσεων. Στις αρχές του 1942 το Υπουργείο Αεροπορίας ζήτησε από την «Φόκε-Άχγκελις» να σχεδιαστεί και να κατασκευαστεί ένα αυτόγυρο προς χρήση των υποβρυχίων και η εταιρεία δημιούργησε το «Focke-Achgelis Fa 330 Bachstelze» («Σουσουράδα»).
Στις 4 Ιουλίου 1942 το Χόυκενκαμπ μετά από βομβαρδισμό των Συμμάχους ανάγκασαν τη «Φόκε-Άχγκελις» να μετακινήσει την κατασκευή και συναρμολόγηση των ελικοπτέρων σε Λάουπχαϊμ και Οχσενχάουζεν, με συνθήκες κάτω από τις οποίες η παραγωγή θα μπορούσε να ξεκινήσει από τον Ιανουάριο του 1943. Η σειρά παραγωγής του «Focke-Achgelis Fa 330 Bachstelze» παρέμεινε από την άνοιξη του 1943 παρ' όλα αυτά στο εργοστάσιο του «Ντέλμενχορστ», επειδή το αυτόγυρο ήταν τόσο ελαφρύ που θα μπορούσε να μεταφερθεί κατά τη διάρκεια μιας αεροπορικής επιδρομής στο υπόγειο. Αυτό το είδος οδήγησε στην κατασκευή σχεδόν 200 αεροσκαφών. Η στροφή των προτεραιοτήτων υπέρ της κατασκευής του «Messerschmitt Me 163 Komet» («Κομήτης») οδήγησαν την παραχώρηση των χώρων παραγωγής και του προσωπικού της «Φόκε-Άχγκελις» στην «Μέσερσμιτ ΑΕ» ( γ: «Messerschmitt AG»). Επίσης, οι επισκευές και η παραγωγή ανταλλακτικών για την σταθμευμένα «Messerschmitt Me 163 Komet» στην αεροπορική βάση «Τσβίσεναν» στο Ρόστρουπ, εκτελέστηκαν στο εργοστάσιο του «Ντέλμενχορστ».
Την άνοιξη του 1944, η «Κατασκευαστική Αεροσκαφών Βέσερ» ( γ: «Weser Flugzeugbau GmbH») απορρόφησε την «Φόκε-Άχγκελις» που είχε εκείνη τη στιγμή 419 εργαζομένους.
Αεροπλάνα
Σύμφωνα με ειδική άδεια, η «Φόκε-Άχγκελις» παρήγαγε αεροπλάνα τύπου:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην αεροπορικές εταιρείες Κατηγορία:Πρώην επιχειρήσεις της Γερμανίας Κατηγορία:Γερμανικές αεροπορικές εταιρείες Κατηγορία:Ελικόπτερα Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Αντώνης Παραράς
Ο Αντώνης Παραράς (4 Ιουνίου 1967 - 4 Φεβρουαρίου 1997) ήταν Έλληνας παρουσιαστής του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης.
Βιογραφικό
Έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό στα μέσα της δεκαετίας του '90 με την εκπομπή «Comfuzio» στην ΕΤ3 (και εν συνεχεία στο STAR), στην οποία συμμετείχαν και ο Αντώνης Κανάκης και ο Σωτήρης Καλυβάτσης.
Θάνατος
Ο Αντώνης Παραράς πέθανε από λευχαιμία σε ηλικία 29 ετών στις 4 Φεβρουαρίου του 1997. Ο Αντώνης Κανάκης και ο Σωτήρης Καλυβάτσης συνέχισαν με την εκπομπή «Α.Μ.Α.Ν.», η οποία στην αρχή θα περιελάμβανε και τον Αντώνη Παραρά. Αυθόρμητα οι τηλεθεατές της εκπομπής έδωσαν στα αρχικά την ερμηνεία Αντώνη Μας Άφησες Νωρίς. Αργότερα, οι δύο φίλοι αφιέρωσαν την επιτυχία του Α.Μ.Α.Ν. (και του spin-off του, Α.Μ.Α.Ν.: Τα Καθάρματα) στη μνήμη του αδικοχαμένου Παραρά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες παρουσιαστές
Εθνικός Γ.Σ. (στίβος)
Το τμήμα στίβου του Εθνικού Γυμναστικού Συλλόγου είναι το αρχαιότερο αλλά και αυτό που καλλιέργησε ο Εθνικός πιο έντονα. Η δραστηριότητά του αναπτύσεται στις εγκαταστάσεις του συλλόγου στο κέντρο της Αθήνας.
Ιστορία
Το βασικό άθλημα του συλλόγου υπήρξε και εξακολουθεί μέχρι σήμερα να είναι ο στίβος, στον οποίο ως το 1954 ήταν σχεδόν κάθε χρόνο πρωταθλητής Ελλάδος. Ανέδειξε ολυμπιονίκες στις πρώτες Ολυμπιάδες (1896 ως 1908), όπως ο ρίπτης Νκολας Ιωακειμηδης
Αθλητές του συμμετείχαν με επιτυχία στους Πανιώνιους Αγώνες της Σμύρνης πέντε φορές (1904, 1905, 1907, 1909, 1921) κατακτώντας νίκες και κερδίζοντας το έπαθλο του Χρυσού Σταυρού του Πανιωνίου Γ.Σ. Επίσης, ανέδειξε δεκάδες πανελληνιονίκες.
Συνολικά κατέκτησε 21 φορές το Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου αντρών και μία φορά το πρωτάθλημα γυναικών. Επίσης, το 1925 κατέκτησε το Παγκύπριο πρωτάθλημα στίβου αντρών.
Κατά την αξιολόγηση των ελληνικών συλλόγων που εξέδωσε το Νοέμβριο του 2011 ο Σ.Ε.Γ.Α.Σ., ο Εθνικός Γ.Σ. Αθηνών βρίσκεται στην 80η θέση (σε σύνολο 299 συλλόγων).
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνικός Γ.Σ. Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι στίβου
Αλέξανδρος Ψυχούλης
Ο Αλέξανδρος Ψυχούλης (1966) είναι Έλληνας ζωγράφος, εικαστικός και δημιουργός κόμικς. Ασχολείται ακόμα με το animation, το βίντεο αρτ και έχει γράψει θεατρικά έργα.
Είναι καθηγητής Τέχνης και Τεχνολογίας στο Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Από το 2017 είναι διευθυντής του Μεταπτυχιακού Προγράμματος «ΜΕΤΑΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΟΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ/ σχεδιαστικές και καλλιτεχνικές πρακτικές για το σχεδιασμό της καθημερινής ζωής» στο Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας.
Έργο
Γεννήθηκε στον Βόλο το 1966. Την περίοδο 1984-1986 σπουδάζει στο ΤΕΙ γραφιστικής Αθήνας. Το 1986 μπαίνει στη Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών Αθήνας, απ’ όπου και αποφοιτεί το 1993, ενώ το 1992 σπουδάζει μέσω προγράμματος Erasmus στην École nationale supérieure des Beaux-Arts στο Παρίσι.
Το 1993-1994 είναι «καλεσμένος καλλιτέχνης» στο Κέντρο Έρευνας για την Τέχνη και τις Επιστήμες, που έχει ιδρύσει ο καλλιτέχνης Takis.
Από τον Ιανουάριο του 1997 είναι αρχισυντάκτης στο CD-ROM περιοδικό ΑΕΟΝ 21.
Το 1998 παρουσιάζει το video-dance, διάρκειας 7,25' "Δύο ιστορίες δρόμου", σε συνεργασία με την ομάδα χορού Sine Qua Non, Ανοιχτό Θέατρο, Αθήνα.
Από το Σεπτέμβριο του 2000 μέχρι σήμερα διδάσκει «Τέχνη και Τεχνολογία» στο Τμήμα Αρχιτεκτόνων και Μηχανικών του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, όπου και είναι σήμερα επίκουρος καθηγητής.
Το 2000 γράφει το Θεατρικό έργο «Δεν πιστεύω στα μάτια σου», που ανεβαίνει την ίδια χρονιά στο θέατρο του Νέου Κόσμου σε σκηνοθεσία Εμμανουήλ Κουτσουρέλη. Την ίδια χρονιά γυρίζει το βίντεο διάρκειας 63' «"Μεσόγειος Έρημος", Κονσέρτο για Πιάνο, Τσέμπαλο & video» σε μουσική Γιώργου Κουμεντάκη, το οποίο προβάλεται σε γκαλερί στην Αθήνα, το Λονδίνο και τη Ναοσίμα (Ιαπωνία).
Το 2001 κυκλοφορεί το κόμικ-άλμπουμ "Pit Bull αδίστακτοι performers", από τις εκδόσεις Οξύ, το οποίο διακωμωδεί το χώρο των εικαστικών.
Το 2002 συμμετέχει με 8 διαδραστικά Flash Animations στο cd «Γιώργος Κουμεντάκης - 4 έργα για τον Άρη Χριστοφέλη» από την δισκογραφική εταιρία SIRIUS. Την ίδια χρονιά παρουσιάζει το "Warholic" ένα club event με αλληλεπιδραστικές εγκαταστάσεις και συμμετοχή του κοινού, σε συνεργασία με τον χορογράφο Κωνσταντίνο Ρήγο.
To 2003 παρουσιάζει το «PLAYBACK», μια εγκατάσταση/παρουσίαση του ομώνυμου βιβλίου του συγγραφέα Θάνου Σταθόπουλου στο Lab Art Project στην Αθήνα.
Το 2004 φτιάχνει τα animation για το «Πρώτος Έρωτας / PLAYBACK» θεατρική παράσταση του Σάμουελ Μπέκετ σε μεταφορά Θάνου Σταθόπουλου και σκηνοθεσία Εμμανουήλ Κουτσουρέλη στο Θέατρο Χώρα, Αθήνα.
Έχει κάνει πολλές ατομικές εκθέσεις σε Ελλάδα και εξωτερικό και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές.
Έχει εργαστεί για το σχεδιασμό πολλών εντύπων και αφισών, ενώ ως συντάκτης ή εικονογράφος συνεργάστηκε με τα περιοδικά 01, ΚΛΙΚ, ΕΨΙΛΟΝ και SYMBOL.
Στο έργο του είναι κυρίαρχη η χρήση νέας τεχνολογίας, όπως γραφικά υπολογιστών, video animation και video art.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες δημιουργοί κόμικς Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Βασιλεία Γκουζίνη
Η Βασιλεία (Λία) Γκουζίνη, γεννημένη στις 6 Μαρτίου 1975, είναι Ελληνίδα πρώην καλαθοσφαιρίστρια και νυν προπονήτρια. Διαθέτοντας ύψος 1,74 μέτρα αγωνίζεται ως Point Guard και Shooting Guard.
Συλλογικό επίπεδο
Ξεκίνησε την καριέρα της από την Αναγέννηση, όπου και αγωνίστηκε μέχρι το 2003. Τότε πήρε μεταγραφή για τον Α.Ο. Παγκρατίου όπου και παρέμεινε για τέσσερα χρόνια. Το 1997 υπέγραψε συμβόλαιο με την ΑΕΚ Τρίπολης, ενώ το 1999 φόρεσε τα χρώματα του Δ.Α.Σ. Άνω Λιοσίων.
Στην ομάδα αυτή παρέμεινε για πέντε περιόδους πανηγυρίζοντας τρία συνεχόμενα Πρωταθλήματα (2000-01·2001-02·2002-03) και ένα Κύπελλο Ελλάδος (2001). Μάλιστα αναδείχθηκε και MVP του τελικού που διεξήχθη στη Νέα Ιωνία Μαγνησίας.
Το 2006 έκανε μια σύντομα στάση στον Μ.Α.Σ. Καστοριά και, τέλος, το 2006 έλαβε μεταγραφή στην ομάδα του Αθηναϊκού όπου και έκλεισε την καριέρα της το 2009. Κατά την περίοδο αυτή εμπλούτισε την τροπαιοθήκη της με έναν ακόμη τίτλο, εκείνο του Πρωταθλήματος Ελλάδος το 2008-09 το οποίο ο Αθηναϊκός κατέκτησε αήττητος.
Εθνική Ελλάδος
Η Γκουζίνη έλαβε μέρος σε 64 αγώνες της Εθνικής Ελλάδος Γυναικών σημειώνοντας 344 πόντους. Συμμετείχε στα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα (EuroBasket) του 2003 και 2005.
Προπονητική καριέρα
Αμέσως μετά την αποχώρησή της από τα γήπεδα (2009-10) προσελήφθη ως βοηθός προπονητή από τον Πανιώνο στο πλευρό του Γαβρίλου Καλογερόπουλου. Το καλοκαίρι του 2010 υπέγραψε συμβόλαιο με τη Φ.Ε.Α. ως άμεση συνεργάτης του Κυριάκου Κοσμίδη. Το καλοκαίρι του 2015 επέστρεψε στον Αθηναικό ως Βοηθός ξανά του Γαβρίλου Καλογερόπουλου. Τη σεζόν 2018-19 εργάστηκε ως βοηθός προπονητή στον Παναθηναϊκό και ως προπονήτρια στο Γυναικείο τμήμα της ΕΣΚΔ Νέας Ιωνίας, στο οποίο συνέχισε και την επόμενη σεζόν, έχοντας ως απολογισμό 2 ανόδους (Άνοδος στη Β' και Α' ΕΣΚΑ Γυναικών).
Προσωπική ζωή
Η Γκουζίνη έχει παντρευτεί τον πεπειραμένο προπονητή καλαθοσφαίρισης, Γιώργο Σκαραφίγκα, με τον οποίο έχει συνεργαστεί και επαγγελματικά στην ομάδα του Πανελευσινιακού και της Πεντέλης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Παγκρατίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες ΔΑΣΑΛ Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Αθηναϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες ΜΑΣ Καστοριά Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Πανιωνίου Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης ΦΕΑ Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Αθηναϊκού Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Πανελευσινιακού Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Εύνικου Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ
Εθνικός Γ.Σ. (ποδόσφαιρο ανδρών)
Ιστορία
thumb|left|150px|[[Παναγής Βρυώνης]] Ο Εθνικός Γ.Σ. είναι από τους πρώτους συλλόγους που έκανε γνωστό το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα και αναφέρεται πως διέθετε "Ομάδα Ποδοσφαιρίσεως" από το 1899. Αναφέρεται και ως πιθανός πρωταθλητής Ελλάδας το 1899 μαζί με τον Πανελλήνιο. Το Φεβρουάριο της χρονιάς αυτής ο ΣΕΓΑΣ προκήρυξε "αγώνας ποδοσφαιρίσεως" και κάλεσε τα γυμναστικά σωματεία να δηλώσουν συμμετοχή. Τέσσερις σύλλογοι ξεκίνησαν προπονήσεις και μεταξύ αυτών ήταν και ο Εθνικός ΓΣ:
''«Συνεπεία της προκηρύξεως του Συνδέσμου των ελληνικών αθλητικών και γυμναστικών Σωματείων δια τους αγώνας ποδοσφαιρίσεως "φουτ μπαλ" ήρξατο η εκγύμνασις των ομίλων εις πάντας τους γυμναστικούς και αθλητικούς συλλόγους των Αθηνών. Ούτω ετοιμάζουσι ομίλους ο Πανελλήνιος Γυμναστικός Σύλλογος, ο Εθνικός Γ.Σ., ο Ποδηλατικός Σύλλογος Αθηνών και ο Όμιλος Λόουν Τέννις.»''
Άλλες πηγές τοποθετούν τη δημιουργία της ποδοσφαιρικής ομάδας στο έτος 1905. Τότε ο Φέτσης που υπήρξε διευθυντής του γυμναστηρίου του Εθνικού παρουσίασε την ποδοσφαιρική μπάλα στους νεαρούς αθλούμενους, ανάμεσα στους οποίους βρισκόταν και ο Γιώργος Καλαφάτης και τους εξήγησε τους κανόνες του ποδοσφαίρου. Στη συνέχεια τοποθετήθηκαν ποδοσφαιρικά τέρματα στο χώρο άθλησης.
thumb|left|100px|[[Γιώργος Καλαφάτης]]
Το φθινόπωρο του 1905 την ευθύνη και την αρχηγία του ποδοσφαιρικού τμήματος ανέλαβε ο Παναγής Βρυώνης ο οποίος είχε διδαχθεί το ποδόσφαιρο στην Ελβετία κατά τη διάρκεια των σπουδών του. Ο ίδιος ασχολούνταν με την κωπηλασία και επέλεξε συναθλητές του, αλλά η πλειονότητα των αθλητών της ομάδας αποτελούνταν από δρομείς του Εθνικού ΓΣ. Το Μάρτιο του 1906 επικράτησε με 7-0 επί του Πειραϊκού Συνδέσμου στο Ποδηλατοδρόμιο. Η ομάδα του Εθνικού αποτελούνταν από τους Π. Βρυώνη (διδαχθέντας την ποδοσφαίρισην εν Γενεύη), Α. Γεωργιάδη (διδαχθείς εις Ινδίας), Ο. Ιωσηφόγλου (διδαχθείς εν Γενεύη), Γ. Μερκούρη (διδαχθείς εν Λονδίνο), Γ. Βρυώνη, Ν. Δεκαβάλα, Α. Καλαφάτη, Γ. Καλαφάτη, Α. Κοσμόπουλο, Δ. Λέκο, Γιαννηκώστα. Την επόμενη ημέρα η δεύτερη ομάδα του Εθνικού ΓΣ ηττήθηκε από τον Πειραϊκό με 2-0. Στο τουρνουά αναδείχθηκε πρώτος ο Εθνικός ΓΣ, δεύτερος ο Πειραϊκός Σύνδεσμος και τρίτη η 2η ομάδα του Εθνικού ΓΣ.
Στα τέλη του Μαρτίου του 1906 η ομάδα του Εθνικού ΓΣ υπήρξε η πρώτη ελληνική ομάδα που αγωνίστηκε ενάντια σε ξένη ποδοσφαιρική ομάδα. Εν όψει της προετοιμασίας των ποδοσφαιριστών του Εθνικού για να αγωνιστούν στην Μεσολυμπιάδα του 1906, διοργανώθηκε φιλική αναμέτρηση ενάντια στους Άγγλους αξιωματικούς του στόλου που έπλεε στο Φάληρο. Οι Άγγλοι ήταν έμπειροι αθλητές ποδοσφαίρου και επικράτησαν με 18-0. Αξιόμαχοι για τον Εθνικό υπήρξαν οι Δεκαβάλας, Βρυώνης, Ιωσηφόγλου, Γεωργιάδης, Πασπάτης. Οι Άγγλοι δέχθηκαν να επιβλέπουν στη συνέχεια στο Ποδηλατοδρόμιο την προπόνηση του Εθνικού εν όψει της Μεσολυμπιάδας.
Το Απρίλιο για τους Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες του 1906 ο Εθνικός αντιμετώπισε την ομάδα της Δανίας Dansk Idraets Forbund, την ομάδα της Σμύρνης (στην οποία αγωνίζονταν 5 Άγγλοι, 2 Γάλλοι και Έλληνες της Σμύρνης) και η ομάδα της Θεσσαλονίκης (όμιλος Φιλομούσων). Στον πρώτο αγώνα ο Εθνικός επικράτησε του Ομίλου Φιλομούσων με 5-0 και οι Δανοί των Σμυρναίων με 5-2. Την επόμενη ημέρα διεξήχθη ο τελικός ανάμεσα στον Εθνικό και τη Dansk Idraets Forbund. Στο ημίχρονο το σκορ ήταν 9-0 υπέρ των Δανών με τους αθλητές του Εθνικού να διαμαρτύρονται για τη διαιτησία. Ακολούθησε επεισόδιο ανάμεσα στο Γρηγόρη Βρυώνη και τον αρχηγό της δανέζικης ομάδας Καρλ Άντερσεν. Στην συνέχεια ο Εθνικός ΓΣ αποχώρησε από τον αγώνα με συνέπεια να τιμωρηθεί και να αποκλειστεί από την κατάταξη. Οι εξελίξεις δεν ήταν ευνοϊκές για την ποδοσφαιρική ομάδα του Εθνικού. Μετά από διαφωνίες αποχώρησαν οι Παναγής Βρυώνης και Γρηγόρης Βρυώνης και τους ακολούθησαν αρκετοί αθλητές. Ίδρυσαν στον Άγιο Θωμά τον Ποδοσφαιρικό Σύλλογο Γουδή που διέθετε δικό του γήπεδο και την οικονομική ευρωστία ώστε να διακριθεί άμεσα μετά την αναγνώρισή του από το ΣΕΓΑΣ τον επόμενο χρόνο. Υπήρξαν και αθλητές που προσχώρησαν στον Πανελλήνιο ΓΣ όπως οι Γιώργος Καλαφάτης και Αλέξανδρος Καλαφάτης, Π. Ψύχας, Γ. Βαρίτης, Ν. Ρήγας, Α. Μαϊχός, Γ. Βάβαρης αφού πρώτα δήλωσαν παραίτηση που έγινε αποδεκτή από το συμβούλιο του Εθνικού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικός ΓΣ (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1899
Ελληνικά Καρδίτσας
Τα Ελληνικά ή Απάνω Παληοχώρι είναι οικισμός της Θεσσαλίας και της Περιφερειακής Ενότητας Καρδίτσας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Τα Ελληνικά βρίσκονται στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων ενώ απέχουν περίπου 20 χλμ. ΒΔ. από το Ανθηρό (έδρα του δήμου) και 78 χλμ. Δ. από την Καρδίτσα. Το χωριό είναι κτισμένο στις νοτιοδυτικές πλαγιές του όρους Κατούνα, σε υψόμετρο 950 μέτρων, σε περιοχή κατάφυτη από έλατα, κέδρους, δρυς, πουρνάρια, δάφνες και άλλα δέντρα. Οι κάτοικοι που διαμένουν το χειμώνα είναι λίγοι (το καλοκαίρι ο αριθμός τους πολλαπλασιάζεται) και ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.
Το χωριό προϋπήρχε της εισβολής των Οθωμανών στη Δυτική Θεσσαλία (1395 με 1396) και είναι οικισμός της ύστερης βυζαντινής εποχής με παλιότερες ονομασίες Μαρτεντζικό ή Παλαιοχώρια αλλά και Μαρτινισκό. Αναφέρεται στην οθωμανική απογραφή του 1454/1455 ως Martasko (αντί του ορθού Μαρτινισκό) υπαγόμενο στα Άγραφα με κατοίκους να καλλιεργούν δημητριακά, λινάρι, καρυδιές, οπωροφόρα δέντρα και να εκτρέφουν πρόβατα και χοίρους.
Διοικητικά - Δημογραφικά στοιχεία
Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται, μετά την ενσωμάτωση της Θεσσαλίας, το 1883 με την παλιά του ονομασία από την περίοδο της Τουρκοκρατίας, ως Μαρτιντσικό στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον δήμο Αργιθέας. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 διορθώνεται Ματιντζικόν ή Μαρτιντζικόν και το 1930 μετονομάζεται σε Ελληνικά. Το 1947 με το ΦΕΚ 148Α - 18/07/1947 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με την Βαρκά και την Φτέρη αποτελούν την κοινότητα Ελληνικών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αργιθέας του Δήμου Αργιθέας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 91 κάτοικοι.
Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Αργιθέας κατηγορία:χωριά του νομού Καρδίτσας
Λουίζα Ντιόγκο
Η Λουίζα Ντιόγκο (Luísa Dias Diogo, 11 Απριλίου 1958) είναι πολιτικός, η οποία χρημάτισε πρωθυπουργός της Μοζαμβίκης από το Φεβρουάριο του 2004 ως τις 16 Ιανουαρίου του 2010. Είναι η πρώτη γυναίκα Πρωθυπουργός στην ιστορία της χώρας αυτής. Ανήκει στο κόμμα FRELIMO (Μέτωπο Απελευθέρωσης της Μοζαμβίκης), το οποίο κυβερνάει τη χώρα από την ανεξαρτησία, το 1975. Είναι επίσης μέλος του Συμβουλίου Χριστιανικών Εκκλησιών Γυναικών.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Γεννήθηκε στις 11 Απριλίου του 1958. Σπούδασε Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο του Μαπούτο, απέκτησε μπάτσελορ το 1983 και στη συνέχεια απέκτησε Μάστερ από το Τμήμα Αφρικανικών και Ανατολικών Μελετών του Πανεπιστημίου του Λονδίνου. Το 1980 ξεκίνησε να εργάζεται στο Υπουργείο Οικονομικών της χώρας της. Επίσης εργάστηκε στην Παγκόσμια Τράπεζα.
Πολιτική καριέρα
Το 1994 έγινε μέλος της κυβέρνησης του FRELIMO και ανέλαβε υφυπουργός Οικονομικών. Έπειτα διορίστηκε Υπουργός Οικονομικών και Σχεδιασμού, αξίωμα που διατήρησε μέχρι το 2005.
Στις 17 Φεβρουαρίου του 2004 διορίστηκε πρωθυπουργός από τον πρόεδρο Ζοακίμ Τσισάνο. Διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία τον Πασκάλ Μοκουμπί, ο οποίος θήτευσε στο αξίωμα επί 9 χρόνια. Ως πρωθυπουργός κάλεσε τους υπουργούς Υγείας των χωρών της Αφρικής να προσφέρουν υγειονομικές υπηρεσίες αναφορικά με τη σεξουαλική υγεία και την αναπαραγωγή δωρεάν σε όλη την ήπειρο. Με τον τρόπο αυτό θα μειωθεί η βρεφική θνησιμότητα κατά τα δύο τρίτα και επίσης θα μειωθεί η θνησιμότητα των γυναικών κατά τον τοκετό, όπως επίσης και η εξάπλωση του AIDS. Ο στόχος των Ηνωμένων Εθνών είναι να επιτευχθούν αυτά ως το έτος 2015.
Τον Αύγουστο του 2007 η Ντιόγκο, η οποία ζητά την καταπολέμηση φτώχειας και την καλύτερη περίθαλψη, ήταν στην 89η θέση στον κατάλογο με τις 100 πιο ισχυρές γυναίκες του πλανήτη, στο περιοδικό Forbes. Πιο πρόσφατα ενδιαφέρθηκε για την ισότητα των δύο φύλων και τις γυναίκες στην πολιτική. ιδρύοντας το "Δίκτυο των Γυναικών - Υπουργών και Βουλευτών" (MUNIPA).
Το Σεπτέμβριο του 2005 υπήρξε επίσημη ομιλήτρια από το εξωτερικό στο συνέδριο του βρετανικού Εργατικού Κόμματος. Τον Ιανουάριο του 2010 αντικαταστάθηκε στην πρωθυπουργία από τον Άιρες Αλί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Μοζαμβίκης Κατηγορία:Γυναίκες Πρωθυπουργοί
Χοσέ Ναζάτσι
Ο Χοσέ Ναζάτσι Γιάρζα (ισπανικά: José Nasazzi Yarza, 24 Μαΐου 1901 – 17 Ιουνίου 1968) ήταν Ουρουγουανός ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως αμυντικός. Ένας από τους κορυφαίους ποδοσφαιριστές της γενιάς του και από τους καλύτερους αμυντικούς όλων των εποχών, ήταν αρχηγός της εθνικής του όταν κέρδισε τον εναρκτήριο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1930 και ο μόνος αμυντικός που κέρδισε τον τίτλο του καλύτερου παίκτη της διοργάνωσης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Μπέλα Βίστα, στο Μοντεβιδέο με γονείς έναν Ιταλό μετανάστη από μικρή πόλη το Εσίνο Λάριο κοντά στο Μιλάνο και μητέρα από τη Χώρα των Βάσκων της Ισπανίας.
Ξεκίνησε την καριέρα του για 6 χρόνια στην εφηβεία στο Μίνας, όπου αγωνίστηκε με τα χρώματα μικρής ερασιτεχνικής ομάδας, στην οποία βρέθηκε με άλλους παίκτες που αργότερα θα θριάμβευαν στην πρωτεύουσα. Φόρεσε επίσης τη φανέλα της Λίτο και ίδρυσε το 1920 το σύλλογο της περιοχής του, το Κλαμπ Ατλέτικο Μπέλα Βίστα (Club Atlético Bella Vista) αλλά αντιμετώπισε την άρνηση του σωματείου του, και έτσι έμεινε εκτός δράσης για ένα χρόνο χωρίς να παίζει, ενώ στη συνέχεια αγωνίστηκε με την ερασιτεχνική ομάδα Ρόναλντ Μουρ. Στη Μπέλα Βίστα το 1922 πέτυχε άνοδο στην πρώτη κατηγορία, επιτυγχάνοντας εξαιρετικές παρουσίες στην υψηλότερη κατηγορία, με κυριότερο το πρωτάθλημα του 1924 και το πρωτάθλημα σειράς Β του τουρνουά Laudo Serrato. Στη Νασιονάλ έκανε το ντεμπούτο του το 1933 και κατέκτησε το Πρωτάθλημα Ουρουγουάης του 1933 και του 1934. Επιπλέον, αν και παίκτης της Μπέλα Βίστα, συμμετείχε στην ευρωπαϊκή περιοδεία που πραγματοποίησε η Νασιονάλ το 1925, που θεωρείται η πιο επιτυχημένη στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Η περιοδεία οδηγεί το σύλλογο στην Ισπανία, τις Κάτω Χώρες, την Τσεχοσλοβακία, τη Γαλλία, την Αυστρία, και την Πορτογαλία. Ο Ναζάτσι αγωνίστηκε συνολικά σε 15 συναντήσεις, σημειώνοντας 10 γκολ, επειδή σε πολλά παιχνίδια έπαιξε ως προωθημένος επιθετικός, λαμβάνοντας υπόψη τη διαφορά επιπέδου. Σε συνολικά 38 παιχνίδια, η Νασιονάλ κερδίζει 26 και έχασε 5.
Ήταν δυνατός αμυντικός, γρήγορος, με εξαιρετική τοποθέτηση, άψογος στο υψηλό και το χαμηλό παιχνίδι. Συνήθως αγωνιζόταν ως δεξιός πλάγιος αλλά ήταν δυνητικά και κεντρικός. Ξεχώριζε για τη σπουδαία προσωπικότητά του, για την έμφυτη ικανότητα διοίκησης, για το θάρρος του, για τη μεγάλη υπευθυνότητά του. Είχε ηγετικές ικανότητες γι'αυτό και του δόθηκε το προσωνύμιο "ο μεγάλος στρατηγός".
Κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1924 και του 1928, ήδη αρχηγός της ομάδας με την εθνική της Ουρουγουάης από την πρώτη διοργάνωση, την πρώτη μεγάλη ομάδα του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, καθώς και στο Πρωτάθλημα της Νότιας Αμερικής το 1923, το 1924 και το 1926. Μαζί με κορυφαίους συμπαίκτες όπως ο Έκτορ Σκαρόνε και Χοσέ Λεάντρο Αντράντε ήταν πρωταγωνιστής και τροπαιούχος στο Πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1930. Σε ατομικό επίπεδο, επιλέχθηκε ως καλύτερος παίκτης της διοργάνωσης και δύο φορές (1923 και 1935) στο Πρωτάθλημα της Νότιας Αμερικής (ο προκάτοχος του Κόπα Αμέρικα). Κατά τη διάρκεια της διοργάνωσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου, οι μόνοι σοβαροί αντίπαλοι της Ουρουγουάης ήταν οι γείτονές τους, η Αργεντινή, όπως είχε συμβεί και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1928. Αφού νίκησαν το Περού και τη Ρουμανία στον πρώτο γύρο, η Ουρουγουάη νίκησε τη Γιουγκοσλαβία 6–1 στους ημιτελικούς για να φτάσει στον τελικό εναντίον της Αργεντινής. Την ημέρα του τελικού, η ένταση ήταν αισθητή σε όλο το Μοντεβιδέο. Χιλιάδες Αργεντινοί ξεχύθηκαν πέρα ​​από τα σύνορα για να δουν την αγαπημένη τους πατρίδα να προσπαθεί να κερδίσει το τρόπαιο σε αντίπαλο έδαφος. Ένα κοινό 93.000 οπαδών θα μαζευτεί στο Εστάδιο Σεντενάριο για να παρακολουθήσει τον τελικό, ο οποίος εξακολουθεί να παραμένει ως ένα από τα μεγαλύτερα πλήθη στην ιστορία των τελικών. Παρόλο που η ομάδα του ήταν 2–1 πίσω στο ημίχρονο, ο Ναζάτσι συγκέντρωσε τους συμπαίκτες του στο δεύτερο ημίχρονο, οδηγώντας τους στη νίκη με 4–2 και αναδείχθηκε ο πρώτος αρχηγός που σήκωσε το τρόπαιο Ζυλ Ριμέ. Αν και η Ουρουγουάη αρνήθηκε να υπερασπιστεί τον τίτλο της το 1934, ο Ναζάτσι κέρδισε ξανά το Πρωτάθλημα της Νότιας Αμερικής (το 1935), πριν αποσυρθεί το 1936 με 41 διεθνείς εμφανίσεις.
Θεωρούμενος ως ένας από τους κορυφαίους ποδοσφαιριστές της χώρας του είναι ο πιο επιτυχημένος σε επίπεδο εθνικών ομάδων όλων των εποχών μαζί τον Σκαρόνε. Οι δύο νίκες με το χρυσό στους Ολυμπιακούς Αγώνες το 1924 και το 1928, αναγνωρίστηκαν ως διοργανώσεις ισάξιες με το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA. Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής σταδιοδρομίας του ακολούθησε σύντομη καριέρα προπονητή στην εθνική ομάδα της πατρίδας του για τρία χρόνια (1942–1945). Η Μπέλα Βίστα έδωσε το όνομά του στο στάδιό της. Το περιοδικό World Soccer τον συμπεριέλαβε στους 100 καλύτερους ποδοσφαιριστές του 20ού αιώνα.
Τίτλοι και διακρίσεις
Μπέλα Βίστα Νασιονάλ Ουρουγουάη Ατομικές διακρίσεις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουρουγουανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ουρουγουανοί ιταλικής καταγωγής Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Ουρουγουάης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουρουγουάης Κατηγορία:Ουρουγουανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1924 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1928 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1930 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Νασιονάλ ντε Φούτμπολ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Ουρουγουάης Κατηγορία:Ουρουγουανοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κόπα Αμέρικα Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ουρουγουάης
Αναστάσιος Α΄ ο Δίκορος
Ο Αναστάσιος Α΄ ο Δίκορος (431 – 9 Ιουλίου 518) ήταν Βυζαντινός αυτοκράτορας από το 491 έως το 518.
Καταγωγή
Ο Φλάβιος Αναστάσιος γεννήθηκε περί το 431 στο Δυρράχιο από γονείς ταπεινής καταγωγής και οπαδός του μονοφυσιτισμού. Είχε ένα ιδιαίτερο φυσικό χαρακτηριστικό. Οι κόρες των ματιών του είχαν διαφορετικό χρώμα, έτσι το ένα μάτι φαινόταν μαύρο ενώ το άλλο γαλανό, για αυτό και τον αποκαλούσαν Δίκορο. Πολύ νέος ήλθε στην Κωνσταντινούπολη και έγινε δεκτός στην υπηρεσία των ανακτόρων. Με την πάροδο του χρόνου, προήχθη σε δευτερεύουσα θέση αυλικού, αυτή του σιλεντιάριου. Απέκτησε όμως φήμη για τις διοικητικές του ικανότητες και εξασφάλισε την εύνοια της κόρης του Αυτοκράτορα Λέοντα Α’, Αριάδνης, η οποία είχε παντρευτεί τον Αυτοκράτορα Ζήνωνα.
Ανάρρηση στο θρόνο
Μετά το τέλος του Ζήνωνα, η χήρα πλέον αυτοκράτειρα, Αριάδνη, προώθησε και ανέβασε στον θρόνο, στις 11 Απριλίου 491, τον εκλεκτό της αυλικό Αναστάσιο. Σαράντα ημέρες μετά την αναγόρευσή του σε Αυτοκράτορα, τον παντρεύτηκε ως δεύτερο σύζυγό της, εξακολουθώντας έτσι να αναμειγνύεται στις υποθέσεις της Αυτοκρατορίας. Ο Αναστάσιος Α΄ πρέσβευε το δόγμα της αίρεσης του Ευτυχούς, ήταν δηλαδή μονοφυσίτης. Για τον λόγο αυτό, ο Πατριάρχης Ευφήμιος προέβαλλε αντιρρήσεις για την άνοδό του στον θρόνο. Η διένεξη όμως αυτή διευθετήθηκε με την έγγραφη ομολογία πίστης του Αναστασίου Α΄ στο Ορθόδοξο δόγμα.
Στρατιωτική δραστηριότητα και πόλεμοι
Από τις πρώτες πράξεις του ως Αυτοκράτορα ήταν ο περιορισμός της δύναμης των Ισαύρων. Έτσι κατέστειλε τη στάση του Λογγίνου, αδελφού του αποθανόντος Αυτοκράτορα Ζήνωνα, ο οποίος ήταν Ίσαυρος στην καταγωγή και είχε προσπαθήσει να σφετεριστεί τον θρόνο ως διάδοχος του Ζήνωνα. Στη συνέχεια, υποχρέωσε τους Ισαύρους να εγκαταλείψουν την Κωνσταντινούπολη, περιορίζοντας και τις υπέρογκες αμοιβές που τους είχε παραχωρήσει ο Ζήνων. Οι Ίσαυροι εξοργισμένοι στασίασαν και, με ορμητήριο την Ισαυρία, κατέστρεφαν τις γύρω περιοχές της Φρυγίας. Τελικά το 496, ύστερα από εξαετή πόλεμο, ο στρατός τους διαλύθηκε και έχασαν όλα τους τα προνόμια. Το 502, οι Σασσανίδες Πέρσες κατέλαβαν την πόλη Άμιδα (σημ. Ντιγιάρμπακιρ) στη Μεσοποταμία και τη Θεοδοσιούπολη (σημ. Ερζερούμ). Αναγκάστηκαν όμως να επιστρέψουν τις κατακτημένες περιοχές και συνομολόγησαν ειρήνη το 505. Για την εξασφάλιση των συνόρων ο Αναστάσιος Α΄ έκτισε το οχυρό Δάρας, το οποίο αναπτύχθηκε σε πόλη, που ονομάστηκε Αναστασιούπολη.
Οικονομική πολιτική και δημόσια έργα
Από τις πρώτες ενέργειες του Αναστασίου ήταν η κατάργηση του μισητού στους Βυζαντινούς κεφαλικού-επαγγελματικού φόρου, του χρυσάργυρου. Το 498 αναμόρφωσε το νομισματικό σύστημα, εκδίδοντας νέους χρυσούς σόλιδους καθώς και υποδιαιρέσεις σε μισά και τρίτα καθώς και σε μικρότερης αξίας χάλκινα νομίσματα. Κατάργησε το παλαιό σύστημα συλλογής των φόρων, δημιουργώντας μία κεντρική υπηρεσία φοροσυλλογής. Ήταν από τους ελάχιστους αυτοκράτορες που άφησε γεμάτα τα δημόσια ταμεία, εφόσον μετά τον θάνατό του υπήρχαν στο κρατικό θησαυροφυλάκιο 350.000 λίτρες χρυσού. Από τα μεγαλύτερα δημόσια έργα του ήταν η κατασκευή νέου τείχους γύρω από την πρωτεύουσα, το οποίο περιέλαβε όλα τα κτίσματα που είχαν κτισθεί πέρα από το Θεοδοσιανό τείχος. Έτσι έκτισε το Αναστασιανό τείχος της Κωνσταντινούπολης, ενισχυμένο με πύργους που επικοινωνούσαν με εσωτερικούς διαδρόμους. Φρόντισε επίσης να οχυρώσει πολλές πόλεις της περιφέρειας, άνοιξε τη διώρυγα που ένωσε την λίμνη Βοάνη κοντά στη Νικομήδεια με τον Αστακινό κόλπο, έκτισε υδραγωγεία και δημόσια λουτρά.
Θρησκευτικές διαμάχες
Την εποχή του Αναστασίου Α΄, το Βυζάντιο σπαρασσόταν από θρησκευτικές διαμάχες ανάμεσα στους Ορθοδόξους και τους Μονοφυσίτες (την αίρεση του Ευτυχούς). Ο Αυτοκράτορας, αν και μονοφυσιτικών τάσεων, δήλωσε επίσημα την αποδοχή του Ορθόδοξου (Χαλκηδόνιου) δόγματος και προσπάθησε να ακολουθήσει ήπια πολιτική ανάμεσα στις αντιμαχόμενες μερίδες, εφαρμόζοντας το Ενωτικόν του Ζήνωνα.
Η διαμάχη όμως είχε πάρει τεράστιες διαστάσεις, με τους πληθυσμούς της Αιγύπτου, Συρίας και Παλαιστίνης να ασπάζονται τον μονοφυσιτισμό, ενώ στην πρωτεύουσα και τις ευρωπαϊκές κτήσεις επικρατούσε το Ορθόδοξο (Χαλκηδόνιο) δόγμα. Φανατικοί και από τις δύο πλευρές ξεσήκωναν τον πληθυσμό και ταραχές ξεσπούσαν στην Αλεξάνδρεια και την Κωνσταντινούπολη. Το 496 ο Αναστάσιος Α΄ αναγκάστηκε να καθαιρέσει τον Πατριάρχη Ευφήμιο, ο οποίος αντιπολιτεύονταν τον Αυτοκράτορα, ερχόμενος σε κρυφές συνεννοήσεις με τον Πάπα της Ρώμης. Στη θέση του τοποθέτησε τον Μακεδόνιο, ο οποίος ενώ στην αρχή έδειξε κάποια διαλλακτικότητα, στη συνέχεια αντιτάχθηκε και αυτός στον Αναστάσιο Α΄, κατηγορώντας τον ότι προστατεύει τους αιρετικούς. Το 514 καθαιρέθηκε και ο Μακεδόνιος και στη θέση του τοποθετήθηκε ο Τιμόθεος, ο οποίος διοίκησε την Εκκλησία με μετριοπάθεια.