cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χιου Γκριν
Πρώιμα χρόνια
Ο Greene γεννήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 1910 στο Berkhamsted του Hertfordshire, ο νεότερος από τους τέσσερις γιους και το πέμπτο από τα έξι παιδιά του Charles Henry Greene, διευθυντή του σχολείου του Berkhamsted, και της συζύγου του (και ξαδέλφης), Marion Raymond, κόρης του αιδεσιμότατου Carleton Greene, εφημέριου του Great Barford. Ανάμεσα στα άλλα παιδιά του ζευγαριού ήταν ο Graham Greene, ο μυθιστοριογράφος, και ο Raymond Greene, γιατρός της Ιατρικής και ορειβάτης. Ο Greene εκπαιδεύτηκε στο Berkhamsted School και στο Merton College της Οξφόρδης, όπου πήρε δεύτερη τάξη στις κλασικές μετριοπάθειες (1931) και στα αγγλικά (1933).
Παραπομπές
Κατηγορία:British Broadcasting Corporation Κατηγορία:Βρετανοί δημοσιογράφοι
Εθνική Κύπρου (ράγκμπι σέβενς ανδρών)
Η εθνική ομάδα ράγκμπι σέβενς της Κύπρου αντιπροσωπεύει την Κύπρο στις διεθείς διοργανώσεις ράγκμπι σέβενς. Η εθνική ομάδα τελεί υπό τη διοίκηση της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ράγκμπυ.
Στην πρώτη της περίοδο σε διοργάνωση του 2008 κατόρθωσε να ανταγωνιστεί με ομάδες πρώτου και τρίτου βαθμού, νικώντας τη Γεωργία 7–5 και αποσπώντας ισοπαλία 7–7 με την Ιταλία. Τη δεύτερη περίοδο τερμάτησε 12η από τις 30 ομάδες που συμμετείχαν, μόλις 2 θέσεις χαμηλότερα για την πρόκριση στην τελική φάση στη Γερμανία.
Την τρίτη περίοδο, η Κύπρος φιλοξένησε την τελική φάση των ευρωπαϊκών Sevens FIRA-AER, η οποία πραγματοποιήθηκε στην Πάφο στις 12 και 13 Ιουνίου 2010. Το 2014, στους αγώνες της Α΄ Κατηγορίας, η Κύπρος τερμάτησε τρίτη, δύο μόλις θέσεις κάτω από την πρωτιά που οδηγούσε στη άνοδο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνική Κύπρου Κατηγορία:Ράγκμπι γιούνιον
Κάλβι ντελλ'Ούμπρια
Το Κάλβι ντελλ'Ούμπρια (ιταλικά: Calvi dell'Umbria) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Τέρνι, στην περιφέρεια της Ούμπρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Τέρνι
Λιβάδι Φωκίδας
''Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα:Λιβάδι (αποσαφήνιση)
Το Λιβάδι είναι οικισμός της Παρνασσίδας στον Νομό Φωκίδας και βρίσκεται στις πλαγιές του Παρνασσού. Απέχει 8 χλμ. ΝΑ. της Πολυδρόσου και 17,5 χλμ. ΝΔ. της Αμφίκλειας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί την Πολύδροσο και την Άνω Πολύδροσο συναποτελούν την τοπική κοινότητα Πολυδρόσου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Παρνασσού του Δήμου Δελφών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 1 μόνο κάτοικο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φωκίδας Λιβαδι Κατηγορία:Παρνασσός
Σοφία (κόρη του Κολομάν της Ουγγαρίας)
Βιογραφία
Η Σοφία είναι ένα από τα τρία παιδιά του Κολομάν της Ουγγαρίας, η μόνη κόρη του της οποίας το όνομα καταγράφηκε στα χρονικά. Μητέρα της ήταν η πρώτη σύζυγος του Κολομάν, η Φελίτσα των Ωτβίλ, κόρη του Ρογήρου Α΄ κόμη της Σικελίας. Καθώς ο γάμος των γονιών της πραγματοποιήθηκε το 1097, η Σοφία δεν θα μπορούσε να γεννηθεί πριν από εκείνο το έτος. Σύμφωνα με τον Κριστό, "αναμφίβολα πήρε το όνομά της από την εκ πατρός γιαγιά της Σοφία". Τα αδέλφια της -Στέφανος Β΄ και Λαδίσλαος- γεννήθηκαν το 1101.
Το μόνο σίγουρο γεγονός της ζωής της είναι το όνομα του γιου της, Σαούλ. Το Εικονογραφημένο Χρονικό αφηγείται ότι ο αδελφός της Στέφανος Β΄ της Ουγγαρίας, ο οποίος ήταν άτεκνος, «καθόρισε έτσι τη διαδοχή στο θρόνο, ώστε μετά το τέλος του ο γιος της αδελφής του Σοφίας, με το όνομα Σαούλ, να βασιλεύσει. Σύμφωνα με την ιστορικό Μάρτα Φοντ, εκείνη την εποχή -περίπου το 1130- ο Σαούλ ήταν περίπου δεκαπέντε ετών, υπονοώντας ότι η μητέρα του πρέπει να γεννήθηκε το 1100 το αργότερο. Δεν μας είναι γνωστά το όνομα του συζύγου της ή η οικογένειά του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Άρπαντ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ουγγρικά (hu)
Καστέλ Τζόρτζο
Το Καστέλ Τζόρτζο (ιταλικά: Castel Giorgio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Τέρνι, στην περιφέρεια της Ούμπρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Τέρνι
Στέφανος Κότσιανος
Ο '''Στέφανος Αθαν. Κότσιανος''' (Πολύγυρος, 27 Δεκεμβρίου 1908 - 7 Ιανουαρίου 1989) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής Χαλκιδικής, ενώ υπήρξε ιδρυτικό μέλος, Αντιπρόεδρος και Γενικός Γραμματέας της Ιστορικής και Λαογραφικής Εταιρείας Χαλκιδικής.
Βιογραφία
Καταγόταν από αρχοντική οικογένεια και πήρε το όνομά του επειδή γεννήθηκε την ημέρα που εορτάζεται ο Άγιος Στέφανος. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι. Αναγορεύτηκε διδάκτορας του Πανεπιστημίου της Σορβόννης, στις 29 Ιανουαρίου 1949. Νωρίτερα, πήρε μέρος στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο, πολεμώντας στα βουνά της Αλβανίας, έχει αποτυπώσει μάλιστα σε μεταγενέστερα σημειώματά του ορισμένες εντυπώσεις του από τον πόλεμο αυτό. Στην Κατοχή πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση, από τους κόλπους του ΕΑΜ, ιδιαίτερα μετά την εν ψυχρώ δολοφονία, στις 22 Αυγούστου 1943, του αγαπημένου αδελφού του Γιαννάκη Αθ. Κότσιανου.
Η πορεία του
Συνέγραψε πολλές νομικές εργασίες και ιστορικές μελέτες, ιδίως για τη Χαλκιδική, ως νομικός εξειδικευμένος στο Δίκαιο και ως αναγνωρισμένος ιστοριοδίφης.
Στις εκλογές του 1951 εξελέγη βουλευτής Χαλκιδικής με την ΕΠΕΚ (Εθνική Πολιτική Ένωσις Κέντρου) του Ν. Πλαστήρα. Κατέρχεται και πάλι αργότερα στις εκλογές με την ΕΡΕ (Εθνική Ριζοσπαστική Ένωσις) του Κ. Καραμανλή, χωρίς να καταφέρει να εκλεγεί.
Το 1954 έγινε πρόεδρος του Παγχαλκιδικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης. Συνεργάστηκε με πλήθος τοπικών και μή εφημερίδων, ενώ δημοσίευσε πλήθος άρθρα, ποικίλου περιεχομένου, στις εφημερίδες «Φωνή της Χαλκιδικής», «Η Χαλκιδική», «Η Παγχαλκιδική», «Ο Πρωτοπόρος της Χαλκιδικής», «Το Μέλλον της Χαλκιδικής», σε όλα σχεδόν τα τεύχη των «Χρονικών της Χαλκιδικής», στο «Φως της Χαλκιδικής», στους «Αντίλαλους της Αρναίας», στη «Συνεταιριστική Ενημέρωση», επίσης σε εφημερίδες της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, όπως η «Πρωία», το «Ελεύθερον Βήμα», η «Ελευθερία», η «Νέα Αλήθεια», το «Φως της Θεσσαλονίκης», και σε περιοδικά όπως η «Μακεδονική Ζωή» της Θεσσαλονίκης, όπως επίσης και στο «Νομικό Βήμα» της Αθήνας και στον «Αρμενόπουλο» της Θεσσαλονίκης.
Ο Στέφανος Κότσιανος ήταν παντρεμένος με την Καίτη Κοτσιάνου. Απεβίωσε στις 7 Ιανουαρίου 1989. Επάνω στη μαρμάρινη πλάκα του τάφου του έχει χαραχθεί το δίστιχο του Βάρναλη :
«Την ευτυχιά τη γνώρισα στο δόσιμο χωρίς μιστό τη Λευτεριά στο σκλάβωμα σε κάποιο ιδανικό σωστό»
Η συνεισφορά του
Η συνεισφορά του στον τόπο του θεωρείται ανεκτίμητη, καθώς βοηθούσε συνεχώς συνανθρώπους του που βρισκόταν σε ανάγκη. Χαρακτηριστικές δωρεές του ήταν το οικόπεδο στο οποίο κτίστηκε το σχολείο των Καλυβών, το οικόπεδο στο οποίο ανεγέρθηκε το Δημοτικό Θέατρο Πολυγύρου, το αρχοντικό των Κοτσανέων με τη Βιβλιοθήκη και το σημαντικό αρχείο του που δόθηκαν στην Ιστορική και Λαογραφική Εταιρεία Χαλκιδικής. Η οικία Κότσιανου, πρόκειται να μετατραπεί σε Ιστορικό και Λαογραφικό Μουσείο μαζί με το πλούσιο και σημαντικό αρχείο του και όλα τα αντικείμενα και έγγραφα, που υπάρχουν σε αυτή.
Στα σχέδια του Δήμου Πολυγύρου βρίσκεται ακόμη, η σύσταση του Ιδρύματος Κότσιανου, σκοπός του οποίου κατά τον διαθέτη είναι η οικονομική ενίσχυση άπορων μαθητών γυμνασίων και λυκείων, που διακρίνονται για τις καλές επιδόσεις τους, προκειμένου να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους στη μέση και ανώτατη εκπαίδευση. Η σύσταση του κοινωφελούς ιδρύματος με την επωνυμία «Ίδρυμα Στεφάνου Αθανασίου Κοτσιάνου και Καίτης Στεφάνου Κοτσιάνου» ήταν μία από τις τελευταίες επιθυμίες του Στέφανου Κότσιανου, όπως την κατέγραψε στη διαθήκη του.
Το αρχείο του
Το αρχείο Στέφανου Κότσιανου είναι πολύ σημαντικό, καθώς από μικρή ηλικία έβαλε σκοπό να δημιουργήσει ένα αξιόλογο αρχείο, με σκοπό κάποτε, το αρχείο αυτό, να αποτελέσει την «πρώτη ύλη» για τη δημιουργία ενός ιστορικού και λαογραφικού Μουσείου. Η καταγραφή που έχει γίνει από το Δήμο περιλαμβάνει υλικό σε 364 φακέλους έντυπου και χειρόγραφου υλικού, πάνω από 2500 βιβλία, εκατοντάδες περιοδικά και χιλιάδες εφημερίδες, ενώ τα διάφορα αποκόμματα εφημερίδων και περιοδικών, επιστολές και άλλα σημαντικά τεκμήρια αριθμούνται σε δεκάδες χιλιάδες.
Βιβλία της συλλογής του
Μερικά από τα σημαντικά βιβλία της συλλογής του αναφέρονται στη συνέχεια.
Φάκελοι αρχείων στη συλλογή του
Σημαντικό ήταν ακόμη το Αρχείο του, καθώς ως ερευνητής ο Στέφανος Κότσιανος, το είχε συλλέξει με μεγάλη προσοχή. Το αρχείο του περιελάμβανε μεταξύ άλλων τους παρακάτω φακέλους:
Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει και το φωτογραφικό αρχείο του με φωτογραφίες, που αποτύπωσαν εικόνες από τη ζωή του Πολυγύρου επί τουρκοκρατίας και κατά τα πρώτα μετά την απελευθέρωση έτη. Τα στοιχεία αυτά για τη βιβλιοθήκη και το αρχείο του υπάρχουν σε ιδιόχειρο σημείωμά του και είναι καταχωρημένα στο βιβλίο «Ο Δήμος Πολυγύρου τιμά τον Στέφανο Κότσιανο». Στο βιβλίο αυτό παρουσιάζεται και η τιμητική εκδήλωση, που οργάνωσε ο δήμος Πολυγύρου στις 30 Ιουνίου 1985, όταν απένειμε το πρώτο μετάλλιο της πόλης στο Στέφανο Κότσιανο, μαζί με την ανακήρυξή του ως Μεγάλου Ευεργέτη του Πολυγύρου. Πολλές ακόμη τιμητικές διακρίσεις και βραβεία του απονεμήθηκαν, μεταξύ των οποίων και το δίπλωμα τιμής που του απένειμε το Υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης το 1988, συνοδευόμενο με χρυσό μετάλλιο σε αναγνώριση της πολύτιμης προσφοράς του στον τόπο.
Νομικές μελέτες
Στον τομέα της Νομικής Επιστήμης, έχουν δημοσιευθεί οι παρακάτω νομικές μελέτες του:
Το βιβλίο «Η ιατρική ευθύνη. Αστική Ποινική Β' Έκδοση» εκδόθηκε το 1977 στη Θεσσαλονίκη και είναι μοναδικό στο είδος του. Η πρώτη έκδοση είχε δημοσιευτεί το 1956 και καθώς ο Κότσιανος παρακολουθούσε την εξέλιξη της ιατρικής, έκρινε σκόπιμο να προχωρήσει στη συγγραφή και του δεύτερου τόμου. Ακολούθησε και η τρίτη το 1982, απολύτως συγχρονισμένη και ενημερωμένη. Στη διατριβή του αυτή ασχολείται με το θέμα της ποινικής επιστήμης και της ευθύνης των γιατρών. Η πρόοδος της επιστήμης και η αύξηση του αριθμού των ιατρών, έχει οδηγήσει στην ανάπτυξη ανταγωνισμού και την τάση να χάσει την έννοιά του, ως κοινωνικό λειτούργημα. Ο Κότσιανος παραθέτει τα νομοθετήματα που επιβάλουν κυρώσεις στους ασκούντες το ιατρικό επάγγελμα σε περιπτώσεις λαθών και παραλήψεων. Το βιβλίο συμπλήρωσε κενά της ελληνικής βιβλιογραφίας για το εν λόγω θέμα, ενώ για την εποχή του αποτέλεσε έναν χρήσιμο οδηγό όχι μόνο για τους γιατρούς, αλλά και για τους πολίτες που επιθυμούσαν να μάθουν τα δικαιώματά τους σε περίπτωση αντιεπιστημονικής συμπεριφοράς κάποιου γιατρού.
Το βιβλίο «Τα νομικά προβλήματα των μεταμοσχεύσεων της καρδιάς και των άλλων οργάνων» εκδόθηκε το 1969 στη Θεσσαλονίκη. Στο βιβλίο αυτό ο Στέφανος Κότσιανος αναφέρει την πρώτη μεταμόσχευση καρδιάς που πραγματοποιήθηκε το Δεκέμβριο του 1967, η οποία αποτέλεσε και την αρχή για πλήθος μεταμοσχεύσεων στην πορεία. Στη συνέχεια, αναλύει τα προβλήματα που ανακύπτουν από τις μεταμοσχεύσεις, διαχωρίζοντάς τα σε τεχνικά, ηθικά και νομικά. Στα τεχνικά προβλήματα, αναφέρει θέματα που προκύπτουν από τον τρόπο εφαρμογής της κάθε μεθόδου, όπως την επιλέγει ο ιατρός. Στα ηθικά ζητήματα, παρουσιάζει θέματα που αφορούν στην ορθολογιστικότητα της επέμβασης, καθώς ο ιατρός καλείται να κρίνει τον κίνδυνο στον οποίο υποβάλλεται ο δότης  σε σύγκριση με την ωφέλεια που θα έχει ο λήπτης του οργάνου. Στην ενότητα αυτή εμπλέκει και το θέμα της θρησκείας, καθώς και την άποψη της εκκλησίας για το ζήτημα. Τέλος, στην τελευταία ενότητα ,αναφέρει τα νομικά ζητήματα που προκύπτουν και ελλείψει νομοθετημάτων που θεσπίζουν τη διαδικασία των μεταμοσχεύσεων, ο Κότσιανος παραθέτει το υπάρχον νομοθετικό πλαίσιο προκειμένου να δώσει απαντήσεις σε αυτά.
Το βιβλίο «Το απαλλοτριωτόν των εκτός του Αγίου Όρους κειμένων ακινήτων των ιερών μονών της χερσονήσου του Άθω» εκδόθηκε το 1971 στη Θεσσαλονίκη, ενώ την ίδια χρονιά δημοσιεύτηκε στη μηνιαία έκδοση «Αρμενόπουλος» του δικηγορικού συλλόγου Θεσσαλονίκης, στο τέταρτο τεύχος του μήνα Απριλίου. Στη μελέτη αυτή ο Στέφανος Κότσιανος, ως νομικός, πραγματεύεται το ζήτημα της απαλλοτρίωσης των ακινήτων του Αγίου Όρους, τα οποία βρίσκονται εκτός της χερσονήσου του Άθω. Μέσα στις σελίδες του τεκμηριώνει νομικά, παραθέτοντας τα αντίστοιχα νομοθετήματα, την άποψή του ότι η απαλλοτρίωση των εκτός Αγίου Όρους περιοχών δεν εντάσσεται στον ίδιο νόμο με αυτή των περιοχών εντός.
Το βιβλίο «Η απονομή της δικαιοσύνης εν Χαλκιδική επί Τουρκοκρατίας» είναι ένα από τα συγγράμματα του Στέφανου Κότσιανου, το οποίο εκδόθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1964. Το βιβλίο ξεκινάει την ιστόρηση από την πτώση της περιοχής στα χέρια των Οθωμανών το 1430, η οποία προηγήθηκε κατά 23 χρόνια από την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453. Τη θέση του τελευταίου αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Παλαιολόγου κατέλαβε ο Μωάμεθ Β΄ ο Πορθητής. Μεταξύ των περιγραφών αναφέρονται τα «προνόμια» που έδωσε ο Σουλτάνος, ενώ γίνεται αναφορά και στην αυτοδιοικούμενη ομοσπονδιακή οργάνωση που δημιουργήθηκε επί Τουρκοκρατίας, για την εκμετάλλευση των μεταλλείων της περιοχής. Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου, ο αναγνώστης μπορεί να ενημερωθεί πλήρως και αναλυτικά για το νομικό σύστημα που είχε αναπτυχθεί εκείνα τα χρόνια, τις αρμοδιότητες των δικαστών και των δικαστηρίων και τον τρόπο απονομής της δικαιοσύνης.
Η μελέτη του Στέφανου Κότσιανου με τίτλο «Αγροτικά σωφρονιστικά καταστήματα εν Ελλάδι» δημοσιεύτηκε στη διμηνιαία έκδοση «Σωφρονιστική Επιθεώρησις», στο πρώτο τεύχος των μηνών  Ιανουαρίου-Φεβρουαρίου 1952. Σε αυτήν, ο Στέφανος Κότσιανος πραγματεύεται το ζήτημα των αγροτικών φυλακών, το γεγονός ότι πλήθος κρατουμένων σε αυτές δεν ανήκουν στον αγροτικό χώρο και συνεπώς τα αγροτικά αυτά σωφρονιστικά καταστήματα δεν δύναται να λειτουργήσουν σύμφωνα με το σκοπό για τον οποίο ιδρύθηκαν, ο οποίος ήταν η παροχή αγροτικής εργασίας από τους κρατούμενους. Ο συγγραφέας παραθέτει προτάσεις που πρέπει να υλοποιηθούν, προκειμένου να βελτιωθεί το γενικότερο σωφρονιστικό σύστημα, ξεκινώντας από τις αγροτικές φυλακές.
Ιστορικές μελέτες
Παράλληλα, έχει δημοσιεύσει τις ακόλουθες ιστορικές μελέτες:
Tο βιβλίο «Ένα ταξίδι στη Χαλκιδική στα 1793» εκδόθηκε στην Αθήνα το 1951 και περιέχει αποσπάσματα από τη διάλεξη του συγγραφέα στην Αρναία Χαλκιδικής στις 13 Μαΐου 1951. Το βιβλίο αναφέρεται στις εντυπώσεις και τις κρίσεις του Γάλλου πρόξενου Θεσσαλονίκης Esprit-Marie Cousinéry. Συγκεκριμένα, ο συγγραφέας αναφέρεται σε ιστορικά στοιχεία της Μακεδονίας και ειδικότερα της Χαλκιδικής όπως τα έχει αποτυπώσει ο Cousinéry στο έργο του “Uoyage dans la Macedoine (Ταξίδι δια μέσου της Μακεδονίας)”, το οποίο πραγματοποίησε το 1793, και το εξέδωσε στο Παρίσι το 1828. Ως πρόξενος της Γαλλίας στη Θεσσαλονίκη επί 20 χρόνια, είχε τη δυνατότητα να πραγματοποιήσει έρευνα και μελέτη για την ιστορία της περιοχής.
Η Χαλκιδική
Το ταξίδι το Γάλλου πρόξενου στη Χαλκιδική ξεκίνησε από την Γαλάτιστα, προχώρησε προς τη Λίμνη Βόλβη, πέρασε από την Αρναία, την οποία αναφέρει ως "Λιαρίγκοβη" και τα μεταλλεία αργύρου που υπήρχαν στην περιοχή, και περιηγήθηκε στα υπόλοιπα Μαντεμοχώρια. Στην περιήγησή του αναφέρει τον Ίσβορο, τη σημερινή Στρατονίκη Χαλκιδικής και παραθέτει ιστορική αναφορά στην Άκανθο, ενώ ανακαλύπτει και τα ερείπια της αρχαίας πόλης με το όνομα «Ουρανόπολη», πάνω στην οποία έχει χτιστεί η σημερινή Ουρανούπολη Χαλκιδικής.
Ο Πολύγυρος
Το μήνυμα του βιβλίου
Ο Στέφανος Κότσιανος μέσα από την αφήγησή του αυτή προσπαθεί να παρακινήσει τις αρχές για κινητοποίηση στην περιοχή της Χαλκιδικής, ώστε να προχωρήσουν σε ανασκαφές που θα φέρουν στο φως την πλούσια ιστορία της. Ακόμη, στο σύγγραμμα του Cousinéry, παρουσιάζονται σημαντικά στοιχεία που αποδεικνύουν την ελληνικότητα της περιοχής και την πορεία της μέσα στα χρόνια.
Tο βιβλίο «Πολύγυρος Άγνωστοι σελίδες της ιστορίας του» εκδόθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1961.
Η θέση της πόλης
Στο βιβλίο παρουσιάζεται η πόλη του Πολυγύρου, η σημερινή γεωγραφική του θέση, ενώ γίνεται αναφορά και στην προηγούμενη θέση του κατά την αρχαιότητα. Φέρεται σύμφωνα με τις παραδόσεις η αρχική πόλη να βρισκόταν περίπου 6,5 χιλιόμετρα νοτιότερα, στη θέση «Σελιό» κοντά στη Γερακινή. Η μεταφορά στην τωρινή θέση φαίνεται πως έγινε για λόγους ασφαλείας από τις πειρατικές επιδρομές.
Η ετυμολογία
Η περιγραφή της πόλης
Στο κέντρο της πόλης δεσπόζει ο ναός του Αγίου Νικολάου, πολιούχος του Πολυγύρου. Είναι σε ρυθμό βασιλικής και κτίστηκε το 1836. Νωρίτερα, η πόλη τιμούσε τον Άγιο Χαράλαμπο, καθώς στα ΒΔ του σημερινού ναού, υπήρχε ναός προς τιμήν του, ο οποίος πυρπολήθηκε από τους Τούρκους, κατά την επανάσταση του 1821. Στο βιβλίο γίνεται αναφορά ακόμη, στα σχολικά συγκροτήματα του Πολυγύρου, στο διδακτικό προσωπικό της εποχής, καθώς και στη συνεισφορά του Γεώργιου Χρυσίδη, ως ευεργέτη των σχολείων της πόλης. Επιπλέον γίνεται αναφορά και σε άλλους ευεργέτες, οι οποίοι άφησαν κληροδοτήματα στην πόλη του Πολυγύρου, μεταξύ των οποίων, ο Ιωάννης Παυλίδης και ο Βασίλειος Φραντζής.
Το βιβλίο «Η συμμετοχή της Χαλκιδικής στην επανάσταση του 1878» εκδόθηκε το 1973 στη Θεσσαλονίκη. Στην επανάσταση του 1878 η «Μακεδονική Επιτροπή», η οποία ιδρύθηκε από Μακεδόνες που έμεναν στην Αθήνα, ανέλαβε την εξέγερση των κατοίκων της Χαλκιδικής. Το βιβλίο αποτυπώνει τους αγώνες που έγιναν, καθώς και τα σχέδια της επιτροπής που παρακινούσε τον αγώνα. Παρουσιάζονται ακόμη οι κινήσεις, τα τυχόν λάθη που έγιναν, αλλά και τη σημασία αυτής της εξέγερσης, η οποία βοήθησε σημαντικά στην απελευθέρωση της Θεσσαλίας, της Ηπείρου και της Άρτας τρία χρόνια αργότερα.
Το βιβλίο «Οι εθνικοί μας αγώνες και η Χαλκιδική» εκδόθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1973. Στο βιβλίο γίνεται αναφορά στη συνεισφορά της Χαλκιδικής στην Επανάσταση του 1821, η οποία πρωτοστάτησε εκπροσωπώντας τη Βόρεια Ελλάδα, με τον αρχηγό Εμμανουήλ Παππά. Περιγράφονται όλες οι μάχες του αγώνα των κατοίκων της περιοχής για την απελευθέρωση. Ο συγγραφέας όμως δε στέκεται μόνο στον εθνικό αγώνα εναντίον των Τούρκων, αλλά προχωράει αφηγούμενος τον αγώνα του 1854 για την απελευθέρωση της Μακεδονίας, τον αγώνα του 1878, αλλά και τους Βαλκανικούς αγώνες που οδήγησαν στην απελευθέρωση της περιοχής το 1912.
Το βιβλίο «Πώς ήταν η Χαλκιδική στα 1869» εκδόθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1977. Το έργο αντλεί πηγές από ένα βιβλίο που εκδόθηκε το 1870 με συγγραφέα τον Νικόλαο Β. Χρυσανθίδη, το οποίο παρουσιάζει τη Χαλκιδική όπως την επισκέφθηκε ο ίδιος ο συγγραφέας το 1869, με τη συνοδεία του Μητροπολίτη Χρύσανθου.
Στο σύγγραμμα γίνεται αναφορά στη Χερσόνησο της Κασσάνδρας, την οποία τότε ονόμαζαν «Παλλήνη», με τα δώδεκα χωριά που περιελάμβανε και τα υπόλοιπα μετόχια. Ακόμη, αναφέρεται περιγραφή για τη Χερσόνησο της Σιθωνίας και τη Χερσόνησο «Ακτή του Άθω» όπως την αναφέρει ο συγγραφέας. Για τη Χερσόνησο του Άθω αποτυπώνεται μια σύντομη περιγραφή των Ιερών Μονών του Αγίου Όρους. Τέλος, ο συγγραφέας παρουσιάζει την περιοχή του Πολυγύρου, τις δραστηριότητές των κατοίκων εκείνη την εποχή, καθώς και τον υδάτινο πλούτο της περιοχής.
Tο βιβλίο «Μια μεγάλη φυσιογνωμία του έθνους Γεώργιος Χρυσίδης (Ο Πολυγερινός)» εκδόθηκε στην Θεσσαλονίκη το 1977. Στο βιβλίο γίνεται μια αναπαράσταση της φυσιογνωμίας του Γεώργιου Χρυσίδη, όπως προκύπτει μέσα από την επανέκδοση εφημερίδων κατά την διάρκεια του επαναστατικού αγώνα για την απελευθέρωση του έθνους. Ο Γεώργιος Χρυσίδης είχε οριστεί ως εφημεριδογράφος της Κυβέρνησης στην «Εθνική Εφημερίδα». Πλήθος σημαντικών εγγράφων εκδόθηκαν μέσω της εφημερίδας, ενώ διακρίνεται έγγραφο του 1829 που καλεί την Κυβέρνηση του ελεύθερου ελληνικού κράτους, να αναγνωρίσει τον αγώνα των Μακεδόνων στην απελευθέρωση και να τους εντάξει στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος.
Ο Γεώργιος Χρυσίδης
Μέσα από της αφηγήσεις του ιστορικού Γ. Δημακόπουλου στην «Εθνική Εφημερίδα», προκύπτουν οι πληροφορίες ότι ο Γεώργιος Χρυσίδης γεννήθηκε στον Πολύγυρο Χαλκιδικής το 1801 ή το 1800, ενώ απεβίωσε στις 12 Μαρτίου 1873 στην Αθήνα. Σπούδασε στη Σχολή της Χίου και σε μικρή ηλικία δημοσίευσε τη μελέτη «Περί των αρχαίων μνημείων της Χίου». Κατά την επανάσταση διετέλεσε το 1826 ως Γραμματέας της «Πρώτης Διευθυντικής Επιτροπής του Αιγίου Πελάγους», ως Γραμματέας της «Γης εν Τροιζήνι Εθνικής Συνελεύσεως» το 1827, ενώ στη συνέχεια όπως προαναφέρθηκε ανέλαβε καθήκοντα του «Εφημεριδογράφου της Κυβερνήσεως». Επί Όθωνα ο Χρυσίδης υπηρέτησε ως Διευθυντής της Νομαρχίας Αχαίας και Ήλιδος το 1833 και αργότερα ως Υπουργικός Σύμβουλος στο Λογιστικό τμήμα του Υπουργείου των Εσωτερικών. Στο σύγγραμμα παρουσιάζεται όλη η βιογραφία του, ενώ γίνεται σαφή αναφορά στο ενδιαφέρον που είχε επιδείξει για την ανάπτυξη των γραμμάτων στην περιοχή της Χαλκιδικής, ως πατρίδα του.
Τέλος στο σύγγραμμά του ο Κότσιανος αναφέρει την πλούσια συλλογή βιβλίων που είχε στην κατοχή του ο Χρυσίδης, η οποία δυστυχώς δεν διασώζεται, παρά μόνο ο κατάλογος που τα ονοματίζει, ενώ παράλληλα παρουσιάζει όλες τις πληροφορίες που κατάφερε να αντλήσει μέσω της έρευνας του για το γενεαλογικό δέντρο του σημαντικού αυτού πατριώτη.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Χαλκιδικής Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΠΕΚ Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ
Καστέλ Βισκάρντο
Το Καστέλ Βισκάρντο (ιταλικά: Castel Viscardo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Τέρνι, στην περιφέρεια της Ούμπρια.
Τσαρλς Σάκλεφορντ
Ο Τσαρλς Σάκλεφορντ (Charles Edward Shackleford, 22 Απριλίου 1966 - 27 Ιανουαρίου 2017) ήταν Αμερικανός καλαθοσφαιριστής. Είχε ύψος 2,08 μ. και αγωνιζόταν στη θέση του σέντερ και του πάουερ φόργουορντ.
Καριέρα
Γεννήθηκε στο Κίνστον της Βόρειας Καρολίνας. Επιλέχθηκε στο ντραφτ του NBA το 1988 από τους Νιου Τζέρσεϊ Νετς. Την περίοδο 1989-90 σημείωσε κατά μέσο όρο 8,2 πόντους και κέρδισε 6,8 ριμπάουντ. Στη συνέχεια αγωνίστηκε την περίοδο 1990–1991 στη Καζέρτα. Ήταν από τους κορυφαίους αθλητές του ιταλικού πρωταθλήματος και κορυφαίος στα ριμπάουντ με 15,8 κατά μέσο όρο. Σημείωσε 19,7 πόντους μ.ο. και οδήγησε την Καζέρτα στην κατάκτηση του πρωταθλήματος για πρώτη φορά στην ιστορία της. Από το 1991 ως το 1993 αγωνίστηκε στους Φιλαδέλφεια 76ερς, την περίοδο 1993–1994 επέστρεψε στην Καζέρτα, το 1994 στους Μινεσότα Τίμπεργουλβς και το 1995–1996 στην Ούλκερσπορ.
Στη συνέχεια αγωνίστηκε το 1998–1999 στους Άινταχο Σταμπίντ και έκλεισε την καριέρα του αγωνιζόμενος στο NBA και τους Σάρλοτ Χόρνετς.
Πέθανε στις 27 Ιανουαρίου του 2017 από άγνωστα αίτια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Νιου Τζέρσεϊ Νετς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ιταλικών συλλόγων‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φιλαδέλφεια 76ers‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μινεσότα Τίμπεργουλβς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ούλκερσπορ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σάρλοτ Χόρνετς Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα
Cladophora glomerata
Η Cladophora glomerata είναι ένα νηματοειδές μακροφύκος, πράσινου ή ανοικτού πράσινου χρώματος, προσκολλημένο σε βράχους ή πέτρες παράκτιων περιοχών.
Μικροσκοπικά, ο θαλλός αποτελείται από ενωμένα κυλινδρικά κύτταρα μήκους 6-20 μικρομέτρων και πλάτους 4-10 μικρομέτρων και διχοτομικά διακλαδισμένο. Οι διακλαδώσεις είναι θυσανωτές, εμφανίζονται μονές, δενδρόμορφες και γίνονται ακανόνιστες στα μεγάλης ηλικίας φύκη. Οι διακλαδώσεις στενεύουν κοντά στα άκρα, τα κυτταρικά τοιχώματα των κυττάρων φέρουν παχύνσεις. Οι χλωροπλάστες βρίσκονται κυρίως τοιχωματικά, με πολυάριθμα πυρηνοειδή.
Θεραπευτικές ιδιότητες
Στη βόρεια Ταιλάνδη και συγκεκριμένα στον ποταμό Nan, επαρχία Nan και στον ποταμό Mekong, συνοικία Chiang Khong της επαρχίας Chiang Rai, δύο γένη μακροφυκών εμφανίζονται σε αφθονία κατά την ξηρή περίοδο. Μερικά από αυτά τα μακροφύκη έχουν χρησιμοποιηθεί ως τροφή αλλά και για φαρμακευτικό σκοπό. Για παράδειγμα ορισμένοι κάτοικοι αυτής της περιοχής καταναλώνουν την Cladophora glomerata για να ανακουφιστούν από το στομαχικό έλκος. Αυτή η γνώση έδωσε κίνητρο στους ερευνητές να μελετήσουν τους παράγοντες που έχουν τις ιδιότητες αυτές. Έλεγχος που έγινε σε ζωικά μοντέλα, έδειξε ότι η C. glomerata εμφανίζει ιδιότητες κατά του έλκους του στομάχου, αντιφλεγμονώδεις, αναλγητικές και αντιοξειδωτικές δράσεις, καθώς και υποτασική δράση. Οι δράσεις αυτές που διαπιστώθηκαν στη συγκεκριμένη μελέτη αποδεικνύουν την θεραπευτική της αξία. Θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως φυσικό υποκατάστατο φαρμάκων για την ανακούφιση από το πεπτικό έλκος, τη δυσπεψία, τη ρευματοειδή αρθρίτιδα, την υπέρταση κ.α. Ωστόσο, περισσότερο λεπτομερείς μελέτες αυτών των φαρμακευτικών της ιδιοτήτων απαιτούνται για την επιβεβαίωση των ενδεχόμενων θεραπευτικών της δράσεων.
Η αντιοξειδωτική δραστηριότητα στα φύκη ενεργεί μέσω αρκετών διαδικασιών και συστατικών, όπως τα καροτενοειδή, ένζυμα όπως η καταλάση, η υπεροξειδάση και η δισμουτάση, οι πολυφαινόλες και αντιοξειδωτικές ενώσεις, όπως το ασκορβικό οξύ, οι τοκοφερόλες, τα σχετιζόμενα με την χλωροφύλλη συστατικά, οι βρωμοφαινόλες, οι πολυσακχαρίτες κ.α.
Σε μελέτη που αφορούσε την εκτίμηση της αντιμικροβιακής και αντιοξειδωτικής δράσης της Cladophora glomerata που συλλέχθηκε από ακτές της Κασπίας θάλασσας, βρέθηκε ότι εμφανίζει σημαντικά αλλά διαφορετικά επίπεδα αντιοξειδωτικής δράσης σε κάποια από τα μοντέλα μελέτης που χρησιμοποιήθηκαν, αλλά και σημαντική αντιβακτηριακή δραστηριότητα. Η αντιμικροβιακή δραστηριότητα του εκχυλίσματος του μακροφύκους ελέγχθηκε σε 5 θετικά και αρνητικά κατά Gram βακτήρια, τα Staphylococcus aureus, το Bacillus subtilis, τη ψευδομονάδα, το Salmonella typhimurium και το Proteus mirabilis. Μεταξύ των θετικών κατά Gram βακτηρίων το S. aureus (με πιο ευρείες ζώνες αναστολής) βρέθηκε να είναι πιο ευαίσθητο σε σύγκριση με τον  B. subtilis. Μεταξύ των αρνητικών κατά Gram βακτηρίων το Salmonella enteritidis ήταν πιο ανθεκτικό από το Proteus vulgaris, ενώ αντιμικροβιακή δράση εμφανίσε και κατά του βακτηρίου Pseudomonas aeruginosa. Τα ευρήματα αυτά καταδεικνύουν τη δυνανότητα χρήσης του συγκεκριμένου είδους μακροφύκους ως μια καινοτόμα πηγή φυσικών αντιμικροβιακών και αντιοξειδωτικών παραγόντων από τις φαρμακευτικές εταιρίες.
Διαφορετικές συγκεντρώσεις του εκχυλίσματος της Cladophora glomerata ελέχθηκαν για την εκτίμηση της αντιμυκητιακής δράσης του κατά συγκεκριμένων στελεχών μυκήτων που ευθύνονται για ασθένειες του ανθρώπου, αλλά και άλλων ζωντανών οργανισμών. Μεταξύ αυτών ο μύκητας Aspergillus niger που προκαλεί άσθμα, ο Penicillium notatum που προκαλεί λοιμώξεις στο αυτί και τον κερατοειδή χιτώνα, ο Penicillium commune υπεύθυνος για την εμφάνιση αλλεργικών αντιδράσεων στον άνθρωπο και ο μύκητας Alternaria alternata που προκαλεί αλλοιώσεις σε διάφορα μέρη πολλών φυτικών ειδών αλλά και άσθμα και λοιμώξεις του ανώτερου αναπνευστικού στον άνθρωπο. Βρέθηκε ότι το εκχύλισμα Cladophora glomerata παρουσίασε ισχυρή αντιμυκητιακή δράση κατά του μύκητα Alternaria alternata σε διάφορες συγκεντρώσεις, ενώ ισχυρή ήταν και η αναστολή στην περίπτωση των δύο ειδών του γένους Penicillium. Συγκεκριμένα, η Cladophora glomerata εμφάνισε ισχυρή αντιμυκητιακή δράση κατά του μύκητα Penicillium notatum στη χαμηλότερη συγκέντρωση του φύκους. Ωστόσο, συγκεντρώσεις του εκχυλίσματος δεν είχαν καμία ανασταλτική δράση στην περίπτωση του Aspergillus niger.
Πηγές
Κατηγορία:Χλωροφύκη
Αλαταριές Φωκίδας
Οι Αλαταριές είναι οικισμός της Παρνασσίδας στον Νομό Φωκίδας. Το χωριό βρίσκεται στα ανατολικά όρια του νομού, στην επαρχιακή οδό Αράχωβας - Επταλόφου και απέχει 27 χλμ. Β.-ΒΔ. της Αράχωβας και 17,5 χλμ. ΝΑ. του Επταλόφου. Το χωριό πήρε το όνομά του από τις αλαταριές των κτηνοτρόφων της περιοχής. «Αλαταριά» λέγεται η μεγάλη επίπεδη πέτρα που πάνω της βάζουν το αλάτι με το οποίο τρέφουν, όταν χρειαστεί, τα ζώα τους και συνήθως βρίσκονται κοντά σε πηγές. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί τον Επτάλοφο, τον Ζαμπειό και τον Ιταμό συναποτελούν την τοπική κοινότητα Επταλόφου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Παρνασσού του Δήμου Δελφών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 4 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Δελφών Κατηγορία:Χωριά του νομού Φωκίδας
Αλέξιος Σλάβος
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Το φρούριο του Αλέξιου Σλαβ κοντά στο [[Μελένικο.]]
Ο Αλέξιος Σλάβος, Алексий Слав, (άκμασε 1208–28) ήταν Βούλγαρος ευγενής (Βογιάρος, bolyarin), μέλος του Οίκου των Aσέν, ανιψιός των τριών πρώτων αδελφών Aσέν. Ήταν αρχικά πιθανώς ο κυβερνήτης της επικράτειας της Ροδόπης της Β΄ Βουλγαρικής αυτοκρατορίας και στη συνέχεια ένας αυτοαποκαλούμενος ηγεμόνας σε αυτά τα εδάφη.
Το 1211 πολέμησε εναντίον του Μπόριλ μαζί με το δεσποτάτο της Ηπείρου, επεκτείνοντας την επικράτεια τού κράτους του και κατέλαβε το φρούριο του Μελενίκου, όπου μετέφερε την πρωτεύουσά του από την Τσεπίνα το 1215 και έγινε ηγεμόνας. Στο Μελένικο, ο Αλέξιος Σλάβος είχε μία δική του βασιλική Αυλή· αυτή αποτελείτο από Βουλγάρους καθώς και Φράγκους (ως σεβαστός των Φράγκων αναφέρεται σε μία σύγχρονη επιγραφή). Ο δεσπότης Αλέξιος Σλάβος είναι επίσης γνωστό, ότι εξέδωσε καταστατικό δωρεάς φεουδαρχικής ιδιοκτησίας στην κοντινή μονή της Θεοτόκου Σπηλαιώτισσας το 1220. Σε αυτό το έγγραφο, ο Αλέξιος Σλάβος καλεί το μοναστήρι του τού δεσπότη και τσάρου, υπονοώντας την ισχύ του.
Το κράτος του έγινε και πάλι μέρος της Βουλγαρικής αυτοκρατορίας μετά τη μάχη της Κλοκότνιτσας στις 9 Μαρτίου 1230. Μετά τον Δεκέμβριο του 1228 το όνομά του δεν αναφέρεται πλέον στις ιστορικές πηγές. Μερικοί μελετητές τον συνδέουν με τον στόλνικ Σλαβ από μία μεταγενέστερη επιγραφή σε δακτυλίδι, που ανακαλύφθηκε στο Tάρνοβo, αλλά αυτή η ταύτιση είναι αναξιόπιστη, σύμφωνα με τον ιστορικό Iβάν Βοζίλοφ.
Οικογένεια
Ο Αλέξιος Σλάβος νυμφεύτηκε δύο φορές: πρώτα με μία άγνωστη, νόθη κόρη του Ερρίκου της Φλάνδρας Λατίνου αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης και στη συνέχεια, μετά τον θάνατό της, με την κόρη ενός Πετραλίφα, κουνιάδου του Θεόδωρου Κομνηνού Δούκα ηγεμόνα της Ηπείρου (και μετά το 1225 αυτοκράτορα της Θεσσαλονίκης) (ίσως κόρη του σεβαστοκράτορας Ιωάννης Πετραλίφας). Οι πηγές δεν δίνουν πληροφορίες για κάποιον απόγονο.
Διακρίσεις
Το Slav Point στην ακτή Oscar II στη γη του Graham, στην Ανταρκτική πήρε το όνομά του από τον Aλέξιο Σλαβ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δεσπότες (τίτλος ευγενείας) Κατηγορία:Οίκος των Ασέν Κατηγορία:Πρόσωπα της Μεσαιωνικής Μακεδονίας Κατηγορία:Βούλγαροι του 13ου αιώνα
Αμμουδάρα Λασιθίου
Η Αμμουδάρα είναι χωριό της κοινότητας Κριτσάς, της δημοτικής ενότητας και δήμου Αγίου Νικολάου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λασιθίου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μιραμπέλλου, του νομού Λασιθίου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.
Γεωγραφία
Η Αμμουδάρα είναι παράλιος οικισμός στο δυτικοκεντρικό τμήμα του νομού Λασιθίου. Βρίσκεται στον δυτικό μυχό του κόλπου Μιραμπέλλου λίγο νοτιότερα του Αγίου Νικολάου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 30. Απέχει 5,5 χλμ. περίπου Ν. του Αγίου Νικολάου.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κριτσάς του νομού Λασιθίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κριτσάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Αγίου Νικολάου.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λασιθίου Κατηγορία:Δήμος Αγίου Νικολάου
Μέστη Έβρου
Η Μέστη είναι πεδινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Έβρου σε υψόμετρο 110 μέτρων.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Μέστη βρίσκεται στα όρια με την περιφερειακή ενότητα Ροδόπης, σε απόσταση 32 χλμ. ΒΔ. της Αλεξανδρούπολης και 30 χλμ. ΝΑ. από την Κομοτηνή. Βόρεια και δίπλα από το χωριό περνάει η Εγνατία Οδός όπου υπάρχει ο ομώνυμος κόμβος. Πρόκειται για μικτό οικισμό με κατοίκους χριστιανούς και μουσουλμάνους που ασχολούνται με τη γεωργία, την κτηνοτροφία και την παραγωγή καπνού. Έξω από το χωριό περνούσε στην αρχαιότητα η Εγνατία από την οποία σώζεται ένα κομμάτι αρκετών μέτρων αυτούσιο όπως ήταν στο παρελθόν. Τον 17ο αιώνα θα περάσει από την Μέστη ο Οθωμανός περιηγητής Εβλιγιά Τσελεμπή (Evliya Celebi), αναφέροντας την ως Köpekler. Μετά την Ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από την Κεσσάνη της Ανατολικής Θράκης, η πλειοψηφία τους από το χωριό Μαχητές ή Μαχμούκιον.
Σημαντικό οικολογικό αξιοθέατο είναι το "Δάσος Μαύρης Πεύκης" που ξεκινά από τα νότια του χωριού και εκτείνεται μέχρι τη θάλασσα και δυτικά τα Πετρωτά Ροδόπης. Πρόκειται για ένα θαμνώδες δάσος από δένδρα - νάνους που απλώνεται σε μια έκταση που ο βασικός του πυρήνας είναι 460 στρέμματα, από τα οποία τα 190 υπάγονται διοικητικά στην Ροδόπη και τα υπόλοιπα στον Έβρο.
Διοικητικά
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α-14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Συκοράγης (Συκορράχη). Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης διοικητικά, υπάγεται στην τοπική κοινότητα Συκορράχης που ανήκει στη δημοτική ενότητα Αλεξανδρούπολης του Δήμου Αλεξανδρούπολης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 112 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αλεξανδρούπολης Κατηγορία:Χωριά του νομού Έβρου
Φάμπρο
Το Φάμπρο (ιταλικά: Fabro) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Τέρνι, στην περιφέρεια της Ούμπρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Τέρνι
Φελίτσα της Σικελίας
Η Φελίτσα, ιταλ.: Felicia della Sicilia di Altavilla (π. 1078 - π. 1102) από τον Οίκο των Ωτβίλ ήταν κόρη του κόμη της Σικελίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Ουγγαρίας και της Κροατίας.
Βιογραφία
μικρογραφία|αριστερά|150px|Ο Στέφανος Β΄ της Ουγγαρίας και Κροατίας, γιος της Φελίτσας.
Ήταν κόρη του Ρογήρος Α΄ κόμη της Σικελίας και της δεύτερης συζύγου του Ερεμβούργας του Μορταίν. Ονομάζεται επίσης Μπουζίλα, αλλά αυτό το όνομα είναι μία παρανόηση της παλαιάς ιταλικής λέξης πουτσέλε, που σημαίνει "παρθένο".
Ο Κολομάν της Ουγγαρίας έστειλε τους απεσταλμένους του στην Αυλή του πατέρα της, για να της προτείνει γάμο το 1096, αλλά ο κόμης της Σικελίας δεν περιποιήθηκε τους απεσταλμένους αρκετά λαμπρά και αρνήθηκε την προσφορά. Της δεύτερης αποστολής του βασιλιά της Ουγγαρίας ηγήθηκε ο επίσκοπος Χάρτβικ, που επέμεινε σε περαιτέρω διαπραγματεύσεις. Έτσι τελικά απεσταλμένοι, με επικεφαλής τον Άλμος πρίγκιπα της Ουγγαρίας, συνόδευσαν τη Φελίτσα στην Ουγγαρία, όπου παντρεύτηκε τον Κολομάν γύρω στο 1097.
Την ακολούθησαν μερικοί αυλικοί της Σικελίας, όπως οι πρόγονοι του μελλοντικού γένους Ράτοτ (Όλιβερ και Ράτοτ), οι οποίοι έφτασαν στην Ουγγαρία με τη συνοδεία της.
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλισσες της Ουγγαρίας (σύζυγοι βασιλέων)
Άγγελος Καλκάνης
Καταγωγή και σπουδές
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Ήταν γιος του Κωνσταντίνου Καλκάνη, πρώην βουλευτή και υπουργού, και εγγονός του Άγγελου Φ. Καλκάνη, βουλευτή της Ιόνιας και έπειτα της Ελληνικής Βουλής.
Ολοκλήρωσε το Πειραματικό Σχολείο Αθηνών και στη συνέχεια σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Δικηγόρησε στην Αθήνα. Με τη σύζυγό του Αμαλία, απέκτησε έναν γιο, τον Κώστα, καθηγητή Πανεπιστημιακού επιπέδου στον τομέα της Ηλεκτρονικής Εκπαίδευσης.
Ο Άγγελος Καλκάνης πέθανε σε ηλικία 83 ετών στην Αθήνα και κηδεύτηκε από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών, στις 27 Απριλίου 2017.
Πολιτική σταδιοδρομία
Υπηρέτησε ως δημοτικός σύμβουλος του Δήμου Λευκάδας.
Βουλευτικές εκλογές 1964
Στις εκλογές του 1964 εξελέγη βουλευτής Λευκάδας και ήταν ο νεότερος της τότε Βουλής. Η εκλογή του έγινε από τη δεύτερη και την τρίτη κατανομή έπειτα από μεταβολή στις έδρες σε Λευκάδα, Α΄ Θεσσαλονίκης, Καστοριά και Πιερία, με αποτέλεσμα να χάσει την έδρα του ο Ξενοφών Γρηγόρης της ΕΔΑ, ενώ στην Πιερία η ΕΡΕ να κερδίσει μια έδρα, την οποία κατέλαβε ο Αθανάσιος Βασιλειάδης, αντί του Δημόπουλου της Ένωσης Κέντρου. Τελικά, με απόφαση του Εκλογοδικείου, τον Ιούλιο του 1964, ο Ξενοφών Γρηγόρης της ΕΔΑ κατέλαβε την έδρα του Καλκάνη. .
Μεταπολιτευτική πολιτική πορεία
Μεταπολιτευτικά πολιτεύτηκε με την Ένωση Κέντρου - Νέες Δυνάμεις στις εκλογές του 1974 λαμβάνοντας 3.017 ψήφους και με τη Νέα Δημοκρατία. Στις εκλογές του 1977 πολιτεύτηκε με την ΕΔΗΚ, χωρίς να εκλεγεί.
Από το 1978 ως το 1981 διετέλεσε Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Οικονομικών. Το 1981 ήταν υποψήφιος με τη Νέα Δημοκρατία και έλαβε 3.436 ψήφους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Λευκάδας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου
Φερεντίλλο
Το Φερεντίλλο (ιταλικά: Ferentillo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Τέρνι, στην περιφέρεια της Ούμπρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Τέρνι
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1973
Τα 39α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στις 3 Ιανουαρίου 1974, απονεμήθηκαν στις 27 Ιανουαρίου 1974, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1973.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 1973
Κοινότητα Ροδιάς Ηρακλείου
Η Κοινότητα Ροδιάς είναι κοινότητα του Δήμου Μαλεβιζίου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1930, γραμμέννη ως Κοινότητα Ρογδιάς, με το ΦΕΚ 120Α - 19/04/1930 και έδρα τον ομώνυμο οικισσμό. Το όνομά της διορθώθηκε το 1940. Εκτός από την έδρα της, περιλαμβάνει και τους οικισμούς Άγιος Δημήτριος, Καπετανάκι Μετόχι, Λινοπεράματα, Παλαιόκαστρο, Παντάνασσα και Πλαΐτης, καθώς και την Μονή Σαββαθιανών. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 1.785 κατοίκους.
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Ιωάννη Στρατάκη.
Κοινοτάρχες Ροδιάς
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Ροδιάς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μαλεβιζίου
Φικούλλε
Το Φικούλλε (ιταλικά: Ficulle) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Τέρνι, στην περιφέρεια της Ούμπρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Τέρνι
Προγκρές M-MIM2
Το Προγκρές Μ-ΜIΜ2 (ρωσ. Прогресс М-МИМ2) ή Προγκρές M-MRM2 ή Progress M-SO2, ήταν ρωσικό μη επανδρωμένο μετασκευασμένο διαστημόπλοιο Προγκρές του οποίο χρησιμοποιήθηκε για την μεταφορά του τμήματος Πόισκ στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Επρόκειτο για σκάφος της έκδοσης Προγκρές-Μ 11F615A55 από το οποίο είχε αφαιρεθεί το τμήμα μεταφοράς φορτίου ώστε να τοποθετηθεί στην θέση του το Πόισκ. Ήταν παρόμοιο με το Προγκρές M-SO1 που μετέφερε στον διαστημικό σταθμό το τμήμα Πιρς το 2001.
Αποστολή
Εκτοξεύτηκε με πύραυλο Soyuz-U από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στις 10 Νοεμβρίου 2009 (14:22 GMT) και συνδέθηκε με την θύρα του τμήματος Ζβεζτνά στις 12 Νοεμβρίου. Η διαδικασία μεταφοράς ολοκληρώθηκε χωρίς προβλήματα και στις 8 Δεκεμβρίου το Προγκρές αποκολλήθηκε από το Πόισκ και στις 04:48 GMT ξεκίνησε η διαδικασία καταστροφής του στην ατμόσφαιρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αποστολές διαστημοπλοίων Προγκρές Κατηγορία:Αποστολές στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 2009
Sony Music Entertainment
Η Sony Music Entertainment (ή Sony Music) είναι αμερικάνικη παγκόσμια δισκογραφική εταιρεία η οποία αποτελεί μέρος της Sony Music Group που ανήκει στην ετερογενή Sony Corporation of America και είναι ενσωματωμένη στην Sony Music Holdings Inc. μέσω της Sony Entertainment, όλα εκ των οποίων ανήκουν στην ιαπωνική Sony.
Ιδρύθηκε το 1929 ως Αμερικανική Δισκογραφική Εταιρεία και το 1938 μετονομάστηκε σε Δισκογραφική Εταιρεία Κολούμπια, κατόπιν εξαγοράς από το CBS. Το 1966 αναδιοργανώθηκε για να μετονομαστεί σε CBS Records, ενώ το 1988 αγοράστηκε από τη Sony μετατρέποντάς τη το 1991 στην τωρινή της ονομασία. Το 2004 η Sony δημιούργησε με την Γερμανική πολυεθνική Bertelsmann την δισκογραφική Sony BMG μέσω συγχώνευσης της Sony Music με την BMG. Το 2008 η Sony απέκτησε το μερίδιο που κατείχε η Bertelsmann στη Sony BMG επαναφέροντάς την στη Sony Music, αγοράζοντας παράλληλα όλο τον κατάλογο που κατείχε η BMG.
Από το 2020, η Sony Music Entertainment είναι η δεύτερη μεγαλύτερη από τις "Τρεις Μεγάλες" δισκογραφικές εταιρείες στον κόσμο, πίσω από την Universal Music Group και ακολουθούμενη από την Warner Music Group (WMG). Η Sony/ATV που αποτελεί το τμήμα μουσικών εκδόσεων και διανομής της Sony, είναι η μεγαλύτερη στην κυκλοφορία μουσικής κατόπιν εξαγοράς της Βρετανικής EMI Music Publishing.
Παλιότερα κατείχε το 50% των μετοχών της SYCO Entertainment που διαθέτει πολλά επιτυχημένα ριάλιτι της τηλεόρασης, όπως το Got Talent και το X-Factor μέχρι το 2020 που μεταπωλήθηκαν στον Σάιμον Κάουελ.
Στις 17 Ιουλίου 2019, ανακοινώθηκε ότι η Sony Music Entertainment θα συγχωνευτεί με την Sony/ATV για το στήσιμο της Sony Music Group με τις διαδικασίες να ολοκληρώνονται την 1η Αυγούστου.
Sony Music Greece
Η θυγατρική της Sony Music στην Ελλάδα ιδρύθηκε στα τέλη του 1975. Τον Ιούλιο του 2013 αποσύρθηκε από την ελληνική αγορά λόγω της οικονομικής κρίσης. Από τότε μέχρι το 2019 τον κατάλογο τον διατηρούσε η Feelgood Records. Από το 2019 και έπειτα, τον κατάλογο τον διατηρεί η Panik Records ενώ η Feelgood Records εντάχθηκε στον όμιλο του ΣΚΑΪ. Ωστόσο, η Sony Music Greece συνεχίζει να υφίσταται ως Α.Ε. με έδρα στο Χολαργό ενώ διατηρεί υποκατάστημα στις εγκαταστάσεις της Panik Records στη Βούλα. Κύριος μέτοχός της είναι η Βρετανική Sony Music Entertainment International Limited με έδρα το Λονδίνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Sony Κατηγορία:Εταιρείες ηλεκτρονικών της Ιαπωνίας Κατηγορία:Δισκογραφικές εταιρίες soundtracks Κατηγορία:Δισκογραφικές εταιρίες τζαζ μουσικής Κατηγορία:Δισκογραφικές εταιρίες rock μουσικής Κατηγορία:Δισκογραφικές εταιρίες pop μουσικής Κατηγορία:Δισκογραφικές εταιρίες κλασσικής μουσικής Κατηγορία:Sony Music
Τζόβε (Ιταλία)
Το Τζόβε (ιταλικά: Giove) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Τέρνι, στην περιφέρεια της Ούμπρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Τέρνι
Ακαδημία της Αρκαδίας
μικρογραφία|Το έμβλημα της Ακαδημίας Η Αρκάδια ήταν μία λογοτεχνική Ακαδημία, που ιδρύθηκε στη Ρώμη στις 5 Οκτωβρίου 1690 από τους Τζιαν Βιντσέντζο Γκραβίνα και Τζοβάνι Μάριο Κρεσιμπένι, που βοηθήθηκαν στο εγχείρημά τους από τον Πάολο Κοάρντι από το Τορίνο. Η ίδρυση έγινε με την ευκαιρία της συνάντησης στο μοναστήρι, που <font style="background-color: rgb(254, 252, 224);">βρίσκετα ι μέσα στον Ναό του Αγίου Πέτρου στο Μοντόριο, δεκατεσσάρων μελετητών που ανήκαν στον κύκλο της βασίλισσας Χριστίνας της Σουηδίας, μεταξύ των οποίων και των κατοίκων της Ούμπρια Τζουζέπε Παολούτσι εκ Σπέλλου, Βιντσέντζο Λεόνιο εκ Σπολέτου και Πάολο Αντόνιο Βίτι εξ Ορβιέτ ου, των Σίλβιο Σταμπίλια και Τζάκοπο Βιτσινέλλι εκ Ρώμ ης, των γενουατών Πομπέο Φιγκάρι και Πάολο Αντόνιο ντελ Νέρο, των τοσκανών Μελχιόρ Μάτζιο εκ Φλωρεντίας και Αυγουστίνο<font style="background-color: rgb(189, 212, 255);">υ Μαρία Τάια  εκ Σιένας, του Τζανμπατίστα Φελίτσε Τζάππι εξ Ίμολας, και του καρδιναλίου Κάρλο Τομάζο Μαγιάρντ εκ Τουρνόν της Νίκαιας. Η Αρκάδια θεωρείται όχι μόνο μία σχολή σκέψης, αλλά ένα πραγματικό λογοτεχνικό κίνημα που αναπτύχθηκε και εξαπλώθηκε σε όλη την Ιταλία κατά τη διάρκεια του δέκατου όγδοου αιώνα, ως απάντηση σε αυτό που θεωρήθηκε η κακογουστιά του Μπαρόκ.
Στην ορολογία και σημειολογία της ανακαλεί την παράδοση των βοσκών-ποιητών της μυθικής περιοχής της Αρκαδίας στην Πελοπόννησο και το όνομα επινοήθηκε από τον Τάια κατά τη διάρκεια μιας συγκέντρωσης στο Πράτι ντι Καστέλλο, που εκείνο τον καιρό ήταν ένα ποιμενικό τοπίο. Εκτός από το όνομα της Αρκάδιας, που είναι χαρακτηριστικό από αυτή την άποψη, επιλέχθηκε, βάσει αυτής της τάσης, επίσης, το όνομα του τόπου, μια βίλα στον λόφο της οδού Γκαριμπάλντι στις πλαγιές του Τζανίκολου: το  Μπόσκο Παρράσιο". Τα μέλη της ονομάστηκαν Βοσκοί'' Και ο Ιησούς-βρέφος (που λατρεύτηκε αρχικά από τους βοσκούς) επιλέχθηκε ως προστάτης της. Όπως διδάσκεται, επιλέχθηκε και η σύριγγα του θεού Πάνα, που περιβάλλεται από κλάδους δάφνης και πεύκου, και κάθε συμμετέχων έπρεπε να φέρει, ως ψευδώνυμο, ένα όνομα εμπνευσμένο από την ελληνική βουκολική ζωή.
Το θέμα της έδρας
αριστερά|μικρογραφία|Το Μπόσκο Παρράσιο Οι αρκαδικοί άρχισαν να συγκεντρώνονται στους κήπους του Δούκα του Παγκανίκα στο Σαν Πιέτρο του Βίνκολι, όπου καθισμένοι στο έδαφος ή επάνω σε πέτρες άρχιζαν να απαγγέλλουν τους στίχους τους.
Το 1699 μετακόμισαν και πάλι, αυτή τη φορά στον κήπο του δούκα Δον Αντόνιο Σαλβιάτι, που είχε σκάψει σε ένα λόφο ένα θέατρο σαν τα ρωμαϊκά, αλλά με τον θάνατο του δούκα τον Ιανουάριο του 1704, εκδιώχθηκαν από τους κληρονόμους, και έτσι τον Ιούλιο του 1705, για να γιορτάσουν τους Ολυμπιακούς Αγώνες, έπρεπε να καταφύγουν στην φιλοξενία του πρίγκιπα Δον Βιντσέντζο Τζουστινιάνι.
Στη συνέχεια, από τις 11 Σεπτεμβρίου του 1707, ο Φραντσέσκο Μαρία Ρούσπολι, πρίγκιπας του Τσερβέτερι, έθεσε στη διάθεσή τους ένα πάρκο του στο Εσκουιλίνο, με την προσδοκία ότι θα ήταν έτοιμο ένα αμφιθέατρο σε μια άλλη βίλα του πρίγκιπα, αλλά στο Αβεντίνο που έγινε η μόνιμη έδρα των συνεδριάσεων μέχρι το 1725.
Τέλος, χάρη σε μια δωρεά 4000 σκούδων Πορτογαλίας του Ιωάννη του Ε΄ της Πορτογαλίας, που ήταν και αυτός αρκαδικός, η Ακαδημία μπόρεσε να αγοράσει μία έδρα ιδιόκτητη, συγκεκριμένα στο Όρτο ντέι Λίβι, στους πρόποδες του Τζανίκολου, που ο αρχιτέκτονας και αρκαδικός Αντόνιο Κανεβάρι μετέτρεψε στο Μπόσκο Παρράσιο. Ο Κανεβάρι διάρθρωσε τον κήπο σε τρία επίπεδα, που συνδεόταν με δύο σκάλες. Στον πρώτο πλακόστρωτο χώρο χτίστηκε ένα θέατρο σε ωοειδές σχήμα, με τρεις σειρές καθισμάτων και ένα αναλόγιο από μάρμαρο. Στο δεύτερο επίπεδο υπάρχει μία ψεύτικη αρκαδική σπηλιά και στο τρίτο ένα κτίσμα αναμνηστικό για να υπενθυμίζει τη δωρεά του βασιλιά Ιωάννη Ε΄. Η Δεξαμενή, δηλαδή το κτίριο που χρησίμευε για την αρχειοθέτηση και τη γραμματεία, τελικά αποκαταστάθηκε με την σημερινή του μορφή από τον Τζοβάνι Ατζούρι το 1838, ο οποίος του έδωσε μια πρόσοψη σαν εξέδρα.
Κριτήρια και μέθοδοι για την εισαγωγή
Για να εισαχθεί κανείς στην Ακαδημία, η οποία ήταν κλειστή, ήταν απαραίτητο να πληροί τρεις θεμελιώδεις προϋποθέσεις, και συγκεκριμένα: να είναι κατ' ελάχιστο 24 ετών, να έχει φήμη και προσωπική ιστορία αντάξια για να αναγνωρίζεται αντικειμενικά ως εμπειρογνώμονας σε κάποι<font style="background-color: rgb(254, 252, 224);">ο  πεδίο γνώσης, και, αν επρόκειτο για άνδρα, ήταν επίσης υποχρεωτική η δεξιότητά του σε έναν τομέα της λογοτεχνίας.
Η είσοδος στην ακαδημία γινόταν με 5 διαφορετικούς τρόπους, ανάλογα με τους υποψηφίους: