cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δημόσια Ιστορική Κεντρική Βιβλιοθήκη Χίου «Κοραής»
Ιστορία της βιβλιοθήκης
Η μακρόχρονη ιστορία της συνοπτικά μπορεί να χωριστεί στις ακόλουθες χρονολογικές περιόδους, που συνδέονται με σημαντικά γεγονότα της τοπικής ιστορίας:
Α' περίοδος: 1792–1822
Η βιβλιοθήκη είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το ιστορικό γυμνάσιο Χίου, τη Σχολή Χίου που ιδρύθηκε το 1792 με διευθυντή τον Αθανάσιο Πάριο, που συγκέντρωσε τα βιβλία των παλαιοτέρων σχολείων. Ταυτόχρονα, ο Αδαμάντιος Κοραής φρόντιζε για τον εμπλουτισμό της βιβλιοθήκης, πιστεύοντας ότι οι διδάσκαλοι χωρίς βιβλία δε μπορούν να ωφελήσουν τους μαθητές τους. Ο ίδιος έστελνε όσα έργα εξέδιδε εκείνος, προέτρεπε τους εκτός του νησιού Χιώτες να συνδράμουν όπως μπορούσαν, με την «Αγγελία» του καλούσε τους φιλέλληνες της Ευρώπης να αποστέλλουν ένα αντίτυπο των συγγραμμάτων τους, ενώ με τις υποδείξεις του οι Έφοροι της Σχολής έστειλαν 20.000 γρόσια για αγορά βασικών βιβλίων και αποφάσισαν να διαθέσουν 3.000 γρόσια ετησίως για τον σκοπό αυτό.
Ο αριθμός των βιβλίων που συγκεντρώθηκε ήταν τέτοιος που το 1817 οικοδομήθηκε ανεξάρτητο κτήριο, όπου υπήρχε δημόσιο αναγνωστήριο οργανωμένο, ενώ δικαίωμα δανεισμού είχαν μόνο οι δάσκαλοι της Σχολής.
Μέχρι το 1822 η βιβλιοθήκη κατείχε πάνω από 20.000 τόμους με έργα αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων, εκκλησιαστικών συγγραφέων και επιστημόνων της Ευρώπης όπως και εκδόσεις του τυπογραφείου της Σχολής. Όλα αυτά συνέβαιναν μέχρι τη στιγμή της καταστροφής του νησιού από τους Τούρκους το 1822.
Β' περίοδος: 1822–1881
Με τον επαναπατρισμό των Χίων και με τη σημαντική βοήθεια των ομογενών της διασποράς στο νησί άρχισε το 1838 η ανασύσταση των σχολείων, που στεγάστηκαν αρχικά σε τμήμα του παλιού νοσοκομείου. Εκεί η βιβλιοθήκη καταλάμβανε μία αίθουσα. Δημιουργός της υπήρξε και πάλι ο Αδαμάντιος Κοραής: με τη διαθήκη του κληροδοτούσε στη Σχολή της Χίου την προσωπική του βιβλιοθήκη, τα χειρόγραφά του και τις εκδόσεις του, συνολικά 3.425 τόμοι, ενώ επίσης εκχώρησε τα πνευματικά δικαιώματα από την πώληση άλλων έργων του, τα οποία όμως ποτέ δεν αξιοποιήθηκαν. Όταν πέθανε στις 6 Απριλίου 1833, ο μοναδικός κληρονόμος του, το Γυμνάσιο των Χίων, δεν λειτουργούσε και πέρασαν περίπου 20 χρόνια για να έρθουν τα βιβλία του Κοραή στη Χίο. Αρχικά ο εκτελεστής της διαθήκης Ιάκωβος Ρώτας ανέθεσε σε Έλληνες του Παρισιού την συσκευασία και την παράδοση του θησαυρού στον Χιώτη Φίλιππο Φουρναράκη, ο οποίος θα φρόντιζε για την φύλαξή τους μέχρι την ανασύστασή του Γυμνασίου.
Τη βιβλιοθήκη όμως άρχισαν να βαραίνουν χρέη, ενώ υπήρχε και ο κίνδυνος της φθοράς, έτσι σε έκκληση πέντε Χιωτών σπουδαστών στο Παρίσι το 1836 για τη σωτηρία της ανταποκρίθηκαν άμεσα αρκετοί. Ανάμεσα τους ο εφημέριος της ελληνικής κοινότητας στη Μασσαλία Καλλίνικος Κρεατσούλης και ο Δημήτριος Σκαραμαγκάς, που τακτοποίησαν τις οφειλές και έτσι ο Κρεατσούλης παρέλαβε τη βιβλιοθήκη και τη μετέφερε το 1839 στη Μασσαλία. Με την επανασύσταση του Γυμνασίου, οι έφοροι το 1840 ζήτησαν την αποστολή της κληρονομιάς. Πράγματι μέχρι το 1850 ο Κρεατσούλης είχε φροντίσει για την αποστολή των περισσότερων βιβλίων, παρέμεναν όμως στην κατοχή του τα σπουδαιότερα βιβλία και χειρόγραφα μέρος των οποίων επεστράφησαν αργότερα από τους κληρονόμους του.
Τα βιβλία φυλάχτηκαν σε λιθόκτιστη και ασφαλέστατη αποθήκη στην περιοχή των σχολείων. Το 1867, ο Φίλιππος Φουρναράκης έστειλε στο Γυμνάσιο τα αντίτυπα των «Ατάκτων», που δεν είχε διαθέσει ο θείος του και προσωπικά αντικείμενα του Κοραή. Τα βιβλία του Κοραή απετέλεσαν τον πρώτο πυρήνα της σημερινής βιβλιοθήκης. Είναι έργα πολύτιμα γιατί είναι γεμάτα με αυτόγραφες σημειώσεις και πρόκειται για άριστες εκδόσεις. Στη συλλογή πρέπει να ανήκει και το παλαιότερο βιβλίο, η ιστορία της ιατρικής του Κέλσου, που εκδόθηκε το 1493 (Aulus Cornelious Celsus, De Medicina, Venetiis MCDXCIII), όπως και η Νέα Χάρτα της Βλαχίας του Ρήγα, ένα από τα δύο σωζόμενα αντίτυπα στον κόσμο αλλά και δικά του χειρόγραφα.
Μερικά χρόνια αργότερα, ο λόγιος έμπορος από την Τεργέστη Ιωάννης Ανδρεάδης κληροδότησε στη βιβλιοθήκη 4.331 τόμους αρχαίων, βυζαντινών και νεότερων συγγραφέων. Πρόκειται για σπάνιες εκδόσεις με μεγάλη βιβλιοδετική αξία. Επίσης με τη φροντίδα του Ανδρέα Μάμουκα, συγκεντρώνονται και άλλα βιβλία κυρίως από προσφορές.
Λόγω του πλήθους των βιβλίων και της στενότητας του χώρου, το 1864 ξεκίνησε η ανοικοδόμηση κτηρίου δίπλα στο Γυμνάσιο με μεγάλες προσπάθειες των Εφόρων και συνεισφορές Χίων, το οποίο αποπερατώθηκε έξι χρόνια αργότερα. Μαρμάρινη πλάκα με την αναμνηστική επιγραφή και την παράσταση της Σφίγγας, συμβόλου της Χίου και της παιδείας, στόλισε το υπέρθυρο του κτηρίου, ενώ μέρος της σώζεται μέχρι σήμερα.
Το 1871, ο Νικόλαος Πολίτης ανέλαβε την καταγραφή και ταξινόμηση των περίπου 11.000 τόμων της. Την ίδια περίοδο αγοράστηκε και η σπουδαία νομισματική συλλογή του Σπυρίδωνα Αργυρόπουλου, που φυλάσσεται στη βιβλιοθήκη, ενώ οι υπεύθυνοι έλαβαν και τα κατάλληλα μέτρα για την πυροπροστασία του χώρου. Ωστόσο, δέκα χρόνια μετά, το 1881, το κτήριο όπως και όλο το νησί επλήχθη από σεισμό.
Γ' περίοδος: 1881– 1962
Το νεόδμητο κτήριο υπέστη πολλές φθορές, αλλά δεν καταστράφηκαν ούτε χάθηκαν οι τόμοι της βιβλιοθήκης, κρίθηκε όμως απαραίτητη η κατεδάφισή του. Η Εφορεία των Ορθοδόξων Σχολείων με την οικονομική αρωγή των Χιακών παροικιών του εξωτερικού ανήγειρε το σημερινό, νεοκλασικού ρυθμού κτήριο.
Τα εγκαίνια της βιβλιοθήκης έγιναν το 1885 και στο υπέρθυρο τοποθετήθηκε η μαρμάρινη επιγραφή «Βιβλιοθήκη Αδαμάντιου Κοραή» για να τιμηθεί ο δημιουργός της. Σε μια μεγάλη αίθουσα χωρίς διαίρεση τοποθετούνται τα βιβλία σε προθήκες υαλόφρακτες που έφταναν μέχρι την οροφή. Το 1921 άρχισε μια απογραφή των βιβλίων, που διήρκεσε μέχρι το 1925.
Η έλλειψη αναγνωστηρίου και χώρου για τα νέα βιβλία που αποκτούσε η βιβλιοθήκη επέβαλαν την επέκταση του οικοδομήματος: τρεις αίθουσες στο υπόγειο φιλοξένησαν τα βιβλιοστάσια, ενώ η μεγάλη αίθουσα στο υπερυψωμένο πλέον ισόγειο μετατράπηκε σε αναγνωστήριο. Στο μεταξύ ο νόμος 3645/1928 αναγνώρισε τη βιβλιοθήκη ως ανεξάρτητο πνευματικό ίδρυμα με την επωνυμία «Δημόσια βιβλιοθήκη Χίου «Κοραής»». Στα 1933 η βιβλιοθήκη αριθμούσε 35.000 τόμους και 1.610 χειρόγραφα που προέρχονταν κυρίως από δωρεές, σύμφωνα με τον κατάλογο που δημοσίευσε ο Στέφανος Καββάδας. Από το 1950, με τη φροντίδα του Αλέκου Καλαμπόκη, διευθυντή της βιβλιοθήκης, συστήθηκε και οργανώθηκε το δανειστικό τμήμα που περιελάμβανε 10.500 τόμους και αριθμούσε 3.700 εγγεγραμμένα μέλη. Στη μετέπειτα ιστορία της βιβλιοθήκης καθοριστική ήταν η συμβολή της οικογένειας Αργέντη.
Δ' περίοδος: 1962-σήμερα
Η 50ή επέτειος της απελευθέρωσης του νησιού το 1962 ήταν ορόσημο για την σύγχρονη ιστορία της βιβλιοθήκης. Ο Φίλιππος Αργέντης δώρισε τη «χιακή βιβλιοθήκη» του, μια συλλογή σπάνιων εκδόσεων, ειδικών επιστημονικών περιοδικών, χαρτών, λευκωμάτων, πολύτιμων χειρογράφων, κειμηλίων, φωτογραφιών, πινάκων ζωγραφικής κλπ., που καλύπτει όσα έχουν σχέση με όλους τους τομείς του χιακού πολιτισμού από τον 14ο μέχρι τον 20ο αιώνα. Παράλληλα ανέλαβε την ανακαίνιση του κτηρίου, που επεκτάθηκε και διαμορφώθηκε όπως το γνωρίζουμε σήμερα. Τις προσπάθειές του ολοκλήρωσε ο γιος του, Παντελής Λορέντζος Αργέντης. Στον πρώτο όροφο της βιβλιοθήκης στεγάστηκε το Λαογραφικό Μουσείο, με έπιπλα και χρηστικά αντικείμενα καθημερινής χρήσης των κατοίκων της Βόρειας Χίου, τη συλλογή των τοπικών ενδυμασιών και την Πινακοθήκη, η οποία περιέχει εικόνες μελών της οικογένειας Αργέντη, κειμήλια, εργόχειρα και άλλα κομψοτεχνήματα.
Το σημαντικό χωροταξικό πρόβλημα αντιμετωπίστηκε μερικώς με την παραχώρηση το 1993 του διπλανού κτηρίου του Δημοτικού Παρθεναγωγείου, στο οποίο τμηματικά έχουν μεταφερθεί το δανειστικό τμήμα, η συλλογή της Κινητής Βιβλιοθήκης, το Κέντρο Πληροφόρησης και το Συντηρητήριο, ενώ από το 2009 λειτουργεί και το 5ο Βιβλιοστάσιο όπου φιλοξενούνται συλλογές βιβλίων.
Από το 2006, στα πλαίσια του Προγράμματος «Κοινωνία της Πληροφορίας» και με την υποστήριξη του τμήματος Μηχανοργάνωσης του Πανεπιστημίου Αιγαίου, λειτουργεί το Δημόσιο Κέντρο Πληροφόρησης. Παράλληλα έχει ξεκινήσει το έργο της ψηφιοποίησης του υλικού της Βιβλιοθήκης.
Η βιβλιοθήκη οργανώνει επίσης εκπαιδευτικά προγράμματα, εκθέσεις, εκδίδει βιβλία, διοργανώνει ομιλίες, συνέδρια και φιλοξενεί εκδηλώσεις πολιτιστικών σωματείων, τιμά Χιώτες καλλιτέχνες και πνευματικούς ανθρώπους και προβάλλει το έργο τους, ενώ συνεργάζεται με άλλες ομόλογες σε διάφορους τομείς.
Παραπομπές
Χιου Κατηγορία:Χίος
La, la, la
Το "La, la, la" είναι ένα τραγούδι που ηχογράφησε η Ισπανή τραγουδίστρια Μασσιέλ. Το τραγούδι γράφτηκε από τους Μανουέλ ντε λα Κάλβα και Ραμόν Αρκούσα. Το τραγούδι είναι γνωστότερο για το ότι είναι το νικητήριο τραγούδι του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision 1968 στο Λονδίνο. Ήταν η πρώτη φορά που η Ισπανία κέρδισε το Διαγωνισμό. Η Μασσιέλ κυκλοφόρησε επίσης το τραγούδι στα αγγλικά ως "He Gives Me Love (La, La, La)".
Eurovision
Η παράσταση του τραγουδιού ήταν η πρώτη από τις δύο νίκες της Ισπανίας στη Eurovision μέχρι σήμερα. Το τραγούδι συνέθεσαν οι Ραμόν Αρκούσα και Μανουέλ ντε λα Κάλβα, γνωστότεροι ως το ντουέτο Dúo Dinámico. Αυτή ήταν η πρώτη μετάδοση του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision με χρώμα, με τους θεατές να μπορούν να βλέπουν τις τραγουδίστριες των φωνητικών της Μασσιέλ να φοράνε τα γαλαζοπράσινα φορέματα τους (από αριστερά/ ψηλότερη προς τα δεξιά/κοντύτερη, ήταν οι Μαρία Χεσούς Αγκίρε, Μαρία Ντολόρες Αρένας και Μερθέδες Βαλιμάνια Μακαρία).
Το "La, la, la" νίκησε το φαβορί, το "Congratulations" του Ηνωμένου Βασιλείου, με ένα μόνο βαθμό διαφορά. Ο Μπιλ Μάρτιν (συνθέτης της βρετανικής συμμετοχής) χαρακτήρισε το ισπανικό τραγούδι "ένα κομμάτι σκουπιδιών".
Ο Χοάν Μανουέλ Σεράτ, ο καλλιτέχνης που αρχικά επιλέχθηκε να τραγουδίσει την ισπανική συμμετοχή, σκόπευε να το τραγουδήσει στα Καταλανικά. Η δικτατορία του Φραγκιστικού Κράτους δεν θα το επέτρεπε - και επέμεινε ότι η είσοδος πρέπει να πραγματοποιηθεί στα Ισπανικά (που είναι στην πραγματικότητα η γλώσσα της περιοχής Castilia), επίσημη γλώσσα για όλα τα εδάφη της Ισπανίας, αν και ο Σεράτ ήθελε να υποβάλει αξίωση για άλλες περιφερειακές γλώσσες αυτής της χώρας, καταπιεσμένες υπό το Φραγκιστικό κράτος. Ως εκ τούτου, την τελευταία στιγμή αντικαταστάθηκε από τη Μασσιέλ. Μόνο το 2004, όταν η Ανδόρα έκανε την πρώτη της εμφάνιση στο διαγωνισμό, τα Καταλανικά θα ακουστούν στη σκηνή του διαγωνισμού.
Μια ταινία ντοκιμαντέρ που προβλήθηκε στην ισπανική τηλεόραση το 2008 ισχυρίστηκε ότι ο Καουντίγιο Φράνκο είχε τον καθορισμό του διαγωνισμού για να εξασφαλίσει μια νίκη για την Ισπανία, η οποία θα ενίσχυε την εικόνα της χώρας στο εξωτερικό. Η Μασσιέλ ήταν εξοργισμένη από τους ισχυρισμούς, επιμένοντας ότι κέρδισε επειδή το τραγούδι της ήταν καλύτερο και ότι ο Φράνκο δεν θα μπορούσε να αγοράσει ψήφους γι' αυτήν. Κατηγόρησε επίσης τους ισχυρισμούς για ανταγωνισμό μεταξύ ισπανικών τηλεοπτικών καναλιών. Ο Χοσέ Μαρία Ίνιγο, το πρόσωπο που είχε υποβάλει τις αρχικές αξιώσεις στο ντοκιμαντέρ, αργότερα τους απέσυρε, λέγοντας: "Αν υπήρχε τέτοια χειραγώγηση, θα ήταν για έναν διαφορετικό καλλιτέχνη που ήταν πιο κοντά στο καθεστώς."
Ηχογραφήσεις
Η Μασσιέλ ηχογράφησε το τραγούδι σε τέσσερις γλώσσες, στα ισπανικά, στα ιταλικά, στα γερμανικά, σε όλες με τον τίτλο "La, la, la" και στα αγγλικά με τον τίτλο "He Gives Me Love (La, la, la)". Αργότερα η ιταλίδα τραγουδίστρια Mina διασκεύασε το τραγούδι στη σειρά Canzonissima του Rai το 1968 και από τη φινλανδή τραγουδίστρια Carola. Το συγκρότημα Saint Etienne ηχογράφησε μια άλλη έκδοση, που εμφανίζεται στο άλμπουμ A Song for Eurotrash (1998) με αγγλικούς στίχους που διαφέρουν από το πρωτότυπο, αναφερόμενος στον άντρα που γνωρίζει αντί για τα πράγματα για τα οποία είναι ευγνώμων. Η ηχογράφηση του τραγουδιού με τις μεγαλύτερες πωλήσεις, ωστόσο, ήταν η διασκευή, που τραγουδήθηκε στα Ισπανικά, από την Πορτογαλίδα αστέρα του fado, Αμάλια Ροντίγκουες. Τραγουδήθηκε επίσης από τον Alpay, διάσημο Τούρκο τραγουδιστή, στα Τούρκικα την ίδια χρονιά με το "La La La Şarkı Sözü" και κυκλοφόρησε ως Β πλευρά του σινγκλ του "Sen Gidince" το 1969. Η Heidi Brühl το διασκεύασε στα γερμανικά.
Αναγεννησιακή τέχνη στη Γερμανία
Η Αναγεννησιακή τέχνη στη Γερμανία ως έννοια είναι κάπως συγκεχυμένη εξαιτίας της συνεχιζόμενης χρήσης περίτεχνων γοτθικών διακοσμητικών στοιχείων μέχρι και το 16ο αιώνα, ακόμη και σε έργα που χαρακτηρίζονται αδιαμφισβήτητα αναγεννησιακά, εξαιτίας του τρόπου που πραγματεύονται την ανθρώπινη μορφή και άλλων ενδείξεων. Η διακόσμηση με κλασικά στοιχεία είχε μικρή ιστορική απήχηση στο μεγαλύτερο μέρος της Γερμανίας, αλλά κατά τα άλλα η Γερμανία ήταν πολύ γρήγορη στην υιοθέτηση καινοτομιών, ιδίως της τυπογραφίας με κινητά στοιχεία, μια γερμανική εφεύρεση που παρέμεινε μονοπώλιο για μερικές δεκαετίες και που εξαπλώθηκε στην υπόλοιπη Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένων της Γαλλίας και της Ιταλίας, από Γερμανούς.
Ζωγραφική και χαρακτική
thumb|220px|«Νεαρός λαγός», έργο του Άλμπρεχτ Ντύρερ, 1502. Μουσείο Αλμπερτίνα, Βιέννη, Αυστρία. Η τυπογραφία με τη χρήση της ξυλογραφίας και της χαρακτικής (πιθανώς άλλη μια εφεύρεση των Γερμανών) ήταν ήδη περισσότερο ανεπτυγμένη στη Γερμανία και τις Κάτω Χώρες σε σχέση με οπουδήποτε αλλού και οι Γερμανοί πήραν το προβάδισμα στην καλλιέργεια της τέχνης της εικονογράφησης βιβλίων, με τα ξύλινα κινητά στοιχεία να δανείζονται σε εκδότες που εργάζονταν σε διάφορες πόλεις και γλώσσες. Ο σημαντικότερος καλλιτέχνης της Γερμανικής Αναγέννησης, Άλμπρεχτ Ντύρερ (1471-1528), ξεκίνησε την καριέρα του ως μαθητευόμενος σε ένα σημαντικό εργαστήρι της Νυρεμβέργης, εκείνο του Μίχαελ Βόλγκεμουτ (Michael Wolgemut), ο οποίος είχε εγκαταλείψει σε μεγάλο βαθμό τη ζωγραφική για να αφιερωθεί στην καινούρια αυτή τεχνική. Ο Ντύρερ εργάστηκε στη δημιουργία του πολυτελέστερα εικονογραφημένου βιβλίου της εποχής, του «Χρονικού της Νυρεμβέργης», το οποίο εξέδωσε ο νονός του, Άντον Κόμπεργκερ (Anton Koberger), ο μεγαλύτερος εκδότης εκτυπωμένων συγγραμμάτων της εποχής.
thumb|400px|Το «Ρετάμπλ του Άιζενχαϊμ», έργο του Ματίας Γκρύνεβαλντ. Δεύτερη όψη (1506-1515). Kατά κάποιον τρόπο μακρυά από αυτές τις εξελίξεις δημιούργησε ο Ματίας Γκρύνεβαλντ (1470-1528), ο οποίος άφησε πολύ λίγα έργα, αλλά του οποίου το αριστούργημα, η «Ρετάμπλ του Άιζενχαϊμ» (ολοκληρώθηκε το 1515), θεωρείται ευρέως το σημαντικότερο έργο της γερμανικής αναγεννησιακής ζωγραφικής, του οποίου η σημασία αποκαταστάθηκε από τους μελετητές του 19ου αιώνα. Αποτελεί έντονα συναισθηματικό έργο, που συνεχίζει τη γερμανική γοτθική παράδοση, κάνοντας χρήση των αναγεννησιακών συνθετικών αρχών, ωστόσο στην πιο χαρακτηριστική γοτθική μορφή, το τρίπτυχο με τα πολλά τμήματα. Σήμερα εκτίθεται στο Μουσείο "Unterlinden" του Κολμάρ.
Ως Σχολή του Δούναβη είναι γνωστός ένας κύκλος καλλιτεχνών του πρώτου τρίτου του 16ου αιώνα στη Βαυαρία και την Αυστρία, που περιλαμβάνει τους Άλμπρεχτ Άλτντορφερ (1480-1538), Βολφ Χούμπερ (1485-1553) και Άουγκουστιν Χίρσφογκελ (Augustin Hirschvogel, 1503-1553). Με τον Άλτντορφερ επικεφαλής, η Σχολή παρήγε τα πρώτα παραδείγματα ανεξάρτητης φιλοτέχνησης τοπίων στη Δύση (κάπου 1.000 χρόνια μετά την Κίνα), τόσο σε πίνακες ζωγραφικής όσο και σε εκτυπώσεις. Τα θρησκευτικά τους έργα χαρακτηρίζονται από εξπρεσιονιστικό στυλ κατά κάποιο τρόπο όμοιο με αυτό του Γκρύνεβαλντ. Οι μαθητές του Ντύρερ, Χανς Μπούργκμαϊρ (Hans Burgkmair, 1473–1531) και Χανς Μπάλντουνγκ Γκριν (Hans Baldung Grien, περ. 1484–1545) εργάστηκαν κυρίως με εκτυπώσεις, με τον δεύτερο να απεικονίζει το επίκαιρο ζήτημα των μαγισσών σε μια σειρά από αινιγματικά έργα.
thumb|left|200px|«Πορτραίτο του Ερρίκου Η΄ της Αγγλίας», Χανς Χόλμπαϊν ο νεότερος, περ. 1536. Λάδι και τέμπερα σε βελανιδιά, Μουσείο Thyssen-Bornemisza, Μαδρίτη Ο Χανς Χόλμπαϊν ο πρεσβύτερος (περ. 1460–1524) και ο αδερφός του, Σίγκισμουντ Χόλμπαϊν (1470-1540) φιλοτέχνησαν θρησκευτικά έργα όψιμου γοτθικού στυλ. Ο Χανς ο πρεσβύτερος υπήρξε προπάτορας και ηγέτης στη μεταστροφή της γερμανικής τέχνης από το γοτθικό στο αναγεννησιακό στυλ. Ο γιος του, Χανς Χόλμπαϊν ο νεότερος (1497-1543) υπήρξε σημαντικός δημιουργός προσωπογραφιών και λίγων θρησκευτικών έργων, εργαζόμενος κυρίως στην Αγγλία και την Ελβετία. Η πασίγνωστη σειρά του Χόλμπαϊν με θέμα το «Χορό του Θανάτου» σχετίζεται με τα έργα των Μικρών Δασκάλων, μιας ομάδας χαρακτών που ειδικεύονταν σε πολύ μικρά και εξόχως λεπτομερή χαρακτικά για αστούς συλλέκτες, πολλά από τα οποία ήταν ερωτικού περιεχομένου.
Τα εξέχοντα επιτεύγματα του πρώτου μισού του 16ου αιώνα ακολούθησαν πολλές δεκαετίες αξιοσημείωτης απουσίας αξιόλογων γερμανικών έργων τέχνης, εκτός από ορισμένα αναγνωρισμένα πορτραίτα, τα οποία ωστόσο δεν μπορούν να ανταγωνιστούν εκείνα των Χόλμπαϊν και Ντύρερ. Οι επόμενοι αξιόλογοι Γερμανοί καλλιτέχνες εργάστηκαν στο μάλλον επιτηδευμένο στυλ του Βόρειου Μανιερισμού, το οποίο έμαθαν στην Ιταλία και τη Φλάνδρα. Ο Χανς φον Άαχεν (Hans von Aachen, 1552-1615) και ο Ολλανδός Μπαρτολομέους Σπράνγκερ (Bartholomeus Spranger, 1546-1611) υπήρξαν εξέχοντες καλλιτέχνες στις αυλές της Βιέννης και της Πράγας, ενώ η παραγωγική ολλανδική οικογένεια χαρακτών Σάντελερ εξαπλώθηκε μεταξύ άλλων και στη Γερμανία.
Γλυπτική
thumb|300px|Ο «Βωμός του Αγίου Αίματος» από τον Τίλμαν Ρίμενσναϊντερ (Tilman Riemenschneider), Βαυαρία Η γλυπτική σε μάρμαρο δεν υπήρξε ιδιαίτερα δημοφιλής κατά την περίοδο της Αναγέννησης στη Βόρεια Ευρώπη, ωστόσο οι Γερμανοί αρίστευαν στην ξυλογλυπτική.
Κορυφαίοι Γερμανοί γλύπτες ήταν οι:
Αρχιτεκτονική
Η αναγεννησιακή αρχιτεκτονική αφίχθη στην Αυστρία και τη Γερμανία σχετικά αργά. Στην Αυστρία η ελληνορωμαϊκή παράδοση είχε μεγαλύτερη παράδοση από ότι στη Γερμανία, όπου οι γηγενείς αρχιτέκτονες συχνά αντλούσαν έμπνευση από τα ίδια φλαμανδικά εγχειρίδια, που καθοδηγούσαν τους Ελισαβετιανούς και Ιακώβειους αρχιτέκτονες στην Αγγλία. Για τον λόγο αυτό τα κτίρια του ύστερου 16ου και πρώιμου 17ου αιώνα παρουσιάζουν ομοιότητες με τα σύγχρονά τους αγγλικά.
Η διευθέτηση με τάξη των στηλών, των παραστάδων και των υπέρθυρων, καθώς και η χρήση ημικυκλικών τόξων, ημισφαιρικών θόλων, κόγχων και aediculae, αντικατέστησαν τα πιο σύνθετα αναλογικά συμπλέγματα και ακανόνιστα προφίλ των μεσαιωνικών κτισμάτων. Τα σχέδια των αναγεννησιακών κτιρίων διαθέτουν απλά σχήματα όπως τετράγωνα και κύκλους. Οι προσόψεις στεφανώνονται από αέτωμα και οργανώνονται με σύστημα από παραστάδες, αψίδες και γείσα.
Παραδείγματα αρχιτεκτονικής της εποχής αποτελούν τα Δημαρχεία στις πόλεις Άουγκσμπουργκ (1615–20), Βρέμη, Λειψία (ξεκίνησε το 1556), Μόλσχαϊμ (Molsheim), Παντερμπόρν (Paderborn) και Πόζναν, επίσης η Εκκλησία της Μαρίας (Marienkirche) στο Βολφενμπύτελ (Wolfenbüttel) (ξεκίνησε το 1607), η Εκκλησία του Αγίου Μιχαήλ στο Μόναχο (ξεκίνησε το 1583 και είναι η μεγαλύτερη Αναγεννησιακή βορείως των Άλπεων) και η Χόφκιρχε (Hofkirche) στο Νόιμπουργκ (Neuburg), καθώς και προσθήκες στα Ανάκτορα της Χαϊδελβέργης (1556), του Ασάφενμπουργκ (1605–14), της Στουτγκάρδης και του Βίλχελμσμπουργκ (Wilhelmsburg).
Μουσική
Η μουσική της Αναγέννησης στη Γερμανία καθορίζεται από το γενικότερο πλαίσιο της εκκλησιαστικής μεταρρύθμισης του Μαρτίνου Λούθηρου και εντοπίζεται στην περίοδο της ώριμης Αναγέννησης κατά τον 16ο αιώνα. Η μουσική χρησιμοποιείται ως μέσο απόδοσης ενός φιλελεύθερου πνεύματος, προκειμένου να γίνει μεγαλύτερη η προσέλευση των πιστών. Η εύκολη μελωδία και οι μεγαλόπνοες φόρμες είναι τα γενικά χαρακτηριστικά των μουσικών ύμνων (χορικά), τους οποίους χειρίστηκαν με προσωπικό ύφος συνθέτες όπως ο Γιόχαν Βάλτερ, ο Γκεόργκ Ράου, ο Γιοχάνες Έκαρντ και ο Μίχαελ Πρετόριους. Το χορικό (ευρέως γνωστό και ως κοράλ) έφτασε στο απόγειό του πολύ αργότερα, κατά τον 18ο αιώνα μέσω του Μπαχ. Κατά την ίδια περίοδο στη Γερμανία αναπτύχθηκαν και άλλες φόρμες που θεμελιώθηκαν στη γαλλοφλαμανδική Σχολή, όπως λειτουργίες, καντάτες, πάθη και φαντασίες για εκκλησιαστικό όργανο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αναγεννηση Γερμανια
Μάρτυρας δημοσίου συμφέροντος
Μάρτυρας δημοσίου συμφέροντος (αγγλ. whistleblower) είναι ένα πρόσωπο που συμβάλλει ουσιωδώς με τις πληροφορίες που παρέχει στις Αρχές, χωρίς ωστόσο να είναι το ίδιο εμπλεκόμενο και χωρίς να έχει ιδίον όφελος στην αποκάλυψη και δίωξη υποθέσεων. Οι υποθέσεις μπορεί να αφορούν δωροδοκία ή δωροληψία πολιτικών αξιωματούχων, δωροδοκία ή δωροληψία υπαλλήλου, δωροδοκία ή δωροληψία δικαστικών λειτουργών, εμπορία επιρροής μεσαζόντων και τις συναφείς με αυτές πράξεις.
Ένας μάρτυρας δημοσίου συμφέροντος αποκαλύπτει κάθε μορφή πληροφορίας που θεωρείται παράνομη, ανήθικη ή δεν είναι σύμφωνη με τους κανονισμούς ενός οργανισμού. Οι πληροφορίες μπορεί να σχετίζονται με παραβίαση της πολιτικής μίας επιχείρησης, των νόμων, των κανονισμών ή να αποτελούν απειλή για το δημόσιο συμφέρον ή την εθνική ασφάλεια, όπως επίσης και να καταγγέλουν κάποια απάτη και διαφθορά. Οι μάρτυρες δημοσίου συμφέροντος αν και προστατεύονται από διάφορες οργανώσεις, αντιμετωπίζουν κατηγορίες για εγκληματικές πράξεις, αποκτούν κοινωνικό στίγμα και λήγει κάθε συνεργασία με την εταιρεία στην οποία εργάζονταν.
Μερικοί από τους γνωστούς διεθνώς μάρτυρες δημοσίου συμφέροντος είναι οι Έντουαρντ Σνόουντεν, Τζούλιαν Ασάνζ, Ντάνιελ Έλσμπεργκ, Τσέλσι Μάνινγκ, Στεφανί Ζιμπώ, Ερβέ Φαλσιανί, Αντουάν Ντελτούρ και ο άγνωστος που διέρρευσε τα Έγγραφα του Παναμά, οι οποίοι αποκάλυψαν πληροφορίες για τις παρακολουθήσεις των πολιτών από τις μυστικές υπηρεσίες, για διπλωματικά έγγραφα, για τους πολέμους στο Βιετνάμ και στο Αφγανιστάν και τη φοροδιαφυγή που ακολουθούν μεγάλες τράπεζες για τους πελάτες τους. Ήρθαν σε σύγκρουση με τους οργανισμούς που κατήγγειλαν και κατέληξαν κατηγορούμενοι, φυγάδες και φυλακισμένοι.
Ετυμολογία
Ο όρος εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1999 στο βιβλίο Les Sombres Precurseurs των Φρανσίς Σατωρεϋνώ και Ντιντιέ Τορνύ και περιγράφεται ως ο πολίτης που ενεργεί για το κοινό καλό.
Ο αγγλικός όρος whistleblower προέρχεται από τη λέξη whistle (σφυρίχτρα), δηλαδή αυτός που φυσάει τη σφυρίχτρα, όπως ο διαιτητής όταν γίνεται κάποια παραβίαση σε ένα παιχνίδι.
Εσωτερικά - εξωτερικά
Οι μάρτυρες δημοσίου συμφέροντος ξεσκεπάζουν πληροφορίες είτε εσωτερικά είτε εξωτερικά. Εσωτερικά, μπορούν να κάνουν γνωστές τις καταγγελίες μέσα στον οργανισμό και σε όσους δουλεύουν σε αυτό. Ωστόσο μπορούν να καταγγείλουν και εξωτερικά, δηλαδή να φέρουν στο φως απόρρητες πληροφορίες μέσω ενός τρίτου μέρους, εκτός από τον κατηγορούμενο οργανισμό. Επιπλέον, μπορούν να φτάσουν και να δώσουν στοιχεία στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, την κυβέρνηση, τις δυνάμεις επιβολής του νόμου ή σε όσους έχουν σχέση με τον κατηγορούμενο οργανισμό.
Δημόσιος - ιδιωτικός τομέας
Δύο άλλες κατηγορίες του μάρτυρα δημοσίου συμφέροντος είναι αυτές του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα, ανάλογα με τον τύπο του οργανισμού που κατηγορείται, και έχουν διαφορετικές συνέπειες. Αν ένα άτομο κατηγορήσει ένα οργανισμό στο δημόσιο τομέα, θα αντιμετωπίσει κατηγορίες κακουργήματος και φυλάκιση. Αντίθετα, όποιος αποφασίσει να κατηγορήσει μία εταιρεία στον ιδιωτικό τομέα θα απολυθεί και θα κατηγορηθεί για νόμιμη και αστική ευθύνη.
Νομική προστασία
Η νομική προστασία διαφέρει από χώρα σε χώρα και εξαρτάται από τη χώρα που έγινε η αποκάλυψη των πληροφοριών και από τον τρόπο που αποκαλύφθηκαν και δημοσιοποιήθηκαν οι πληροφορίες. Πολλές χώρες έχουν θεσπίσει νόμους που παρέχουν προστασία στους μάρτυρες δημοσίου συμφέροντος ως μέρος των νόμων για την ελευθερία του λόγου, την καταπολέμηση της διαφθοράς και το εργατικό δίκαιο. Το 2008, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων αποφάνθηκε πως η αποκάλυψη απόρρητων πληροφοριών δημοσίου συμφέροντος προστατεύεται ως ελευθερία του λόγου.
Σύγχρονες μέθοδοι για προστασία
Οι μάρτυρες δημοσίου συμφέροντος που ρισκάρουν με τις πληροφορίες που αποκαλύπτουν, χρησιμοποιούν μεθόδους κρυπτογράφησης και λογισμικό ανώνυμου περιεχομένου για να προστατεύσουν την ταυτότητά τους. Το πιο διαδεδομένο λογισμικό που χρησιμοποιείται για ανώνυμη επικοινωνία είναι το Tor.
Στην Ελλάδα
Ο όρος «μάρτυρας δημοσίου συμφέροντος» είναι ελληνικός νομικός όρος που ορίζεται σύμφωνα με το άρθρο 47 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας. Ο χαρακτηρισμός ενός ατόμου ως μάρτυρα δημοσίου συμφέροντος γίνεται με πράξη του κατά τόπον αρμόδιου Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών ή του Εισαγγελέα Εγκλημάτων Διαφθοράς, ύστερα από έγκριση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου.
Για τη νομική προστασία των μαρτύρων δημοσίου συμφέροντος έχει θεσπιστεί ο νόμος Ν. 4254/2014 (ΦΕΚ Α’85/7.4.2014) για την προστασία των προσώπων που καταγγέλλουν πράξεις διαφθοράς με σκοπό την ενθάρρυνση αποκάλυψης πληροφοριών και την καταπολέμηση της διαφθοράς.
Atacama Audio
Η Atacama Audio είναι βρετανική εταιρεία με ρίζες από το 1969, ως υποκατασκευαστής μεγάλων εταιρειών όπως Rolls-Royce, GEC και British Aerospace, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1980. Το 1987 άρχισε τη σχεδίαση και κατασκευή βάσεων στήριξης ηχείων για το ευρύ καταναλωτικό κοινό.
Περαιτέρω έρευνα έδειξε ότι η βέλτιστη θέση των μονάδων tweeter των ηχείων είναι στο ύψος των αυτιών του καθήμενου ακροατή, οπότε οι βάσεις στήριξης των ηχείων εξυπηρετούν και το σκοπό αυτό.
Η έδρα της εταιρείας είναι Winston Ave, Croft, Leicester LE9 3GQ, UK.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηχεία Κατηγορία:Εταιρείες ιδρυθείσες το 1969
Μίελικκι
Στη φινλανδική μυθολογία, η Μίελικκι είναι η θεά των δασών και του κυνηγιού. Αναφέρεται ως η σύζυγος ή η νύφη του Τάπιο, ενώ λέγεται ότι είχε σημαντικό ρόλο στη δημιουργία της αρκούδας.
Στην Καλεβάλα, ο ήρωας Λέμμινκαϊνεν προσεύχεται στη Μίελικκι και τον Τάπιο, ενώ η θεότητα αναφέρεται και σε άλλο σημείο, όπου της ζητείται να προστατέψει τα ζώα μες στο δάσος. Γενικότερα, αποζητούνταν η βοήθεια και η υποστήριξή της, ειδικά σε μια περιοχή όπου οι άνθρωποι ζούσαν κυνηγώντας και αναζητώντας την τροφή τους στα δάση.
Άλλες αναφορές
Κατηγορία:Φινλανδική μυθολογία Κατηγορία:Θεότητες του κυνηγιού
Μάλα Πρέσπα
Μικρή Πρέσπα και Γυμνός Λόφος (Βουλγαρικά: Мала Преспа и Голо бърдо, Мала Преспа и Голо брдо, Μάλα Πρέσπα ι Γκόλο Μπρντο) είναι το όνομα με το οποίο οι Βούλγαροι και οι Σλαβομακεδόνες αναφέρονται σε μια περιοχή στα δυτικά της περιοχής της γεωγραφικής Μακεδονίας και στη νοτιοανατολική Αλβανία, δυτικά των λιμνών Αχρίδας (Οχρίδας) και Πρεσπών. Η περιοχή διαμορφώνει το δυτικό μεγαλύτερο μέρος της γεωγραφικής Μακεδονίας και περιλαμβάνει τις περιοχές Κορυτσά, Πόγραδετς και Ντέβολ. Επίσης μπορούν να θεωρηθούν το ίδιο κάποια μέρη των περιοχών: Δίβρης (Ντεμπάρ), Λιμπράτζ και Ελβασάν.
Στη σημερινή Αλβανία υπάρχουν νομοθεσίες για να διατηρηθεί και να προστατευτεί η σλαβομακεδονική μειονότητα της Μικρής Πρέσπας και Γυμνού Λόφου (Μάλα Πρέσπα και Γκόλο Μπρντο) (περίπου 20.000 άτομα) αλλά δεν τηρούνται πάντα.
Δείτε Ακόμη
Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Αλβανίας Κατηγορία:Νομός Κορυτσάς Κατηγορία:Νομός Ελβασάν
Ρότσεστερ (Νέα Υόρκη)
Το Ρότσεστερ (αγγλικά: Rochester, New York), είναι πόλη στην αμερικανική πολιτεία της Νέας Υόρκης. Είναι έδρα της κομητεία Μονρόε. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, το Ρότσεστερ έχει 210.565 κατοίκους, καθιστώντας το Ρότσεστερ την τρίτη μεγαλύτερη πόλη της πολιτείας μετά την Νέα Υόρκη και το Μπάφαλο. Είναι το κέντρο μιας μητροπολιτικής περιοχής που περιλαμβάνει επίσης, πέρα από την κομητεία Μονρόε τις κομητείες Τζενεσή, Λίβινγκστον, Οντάριο, Όρλινς και Γουέιν. Ο πληθυσμός υπολογίστηκε το 2011 σε 1.055.278 κατοίκους. Είναι κτισμένο νότια της λίμνης Οντάριο.
Οικονομία
Το Ρότσεστερ ήταν μία από τις πρώτες αμερικανικές πόλεις που αναπτύχθηκαν ραγδαία και έγινε ιδιαίτερα γνωστή εξαιτίας των αλευρόμυλων κατά μήκος του ποταμού Τζενεσή και στην συνέχεια ως ένας μείζον κατασκευαστικός κόμβος. Το Ρότσεστερ σήμερα είναι διεθνές κέντρο της ανώτερης εκπαίδευσης, καθώς και της ιατρικής και τεχνολογικής ανάπτυξης. Η περιοχή έχει πολλά πανεπιστήμια, πολλά από τα οποία, όπως του Πανεπιστήμιο του Ρότσεστερ και το Τεχνολογικό Ίδρυμα του Ρότσεστερ είναι γνωστά για τα ερευνητικά τους προγράμματα. Η μητροπολιτική περιοχή του Ρότσεστερ είναι σύμφωνα με την Υπηρεσία Εθνικού Εισοδήματος των ΗΠΑ η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία στην πολιτεία, μετά την μητροπολιτική περιοχή της Νέα Υόρκης.
Διακρίσεις
Το Ρότσεστερ κατετάγη έκτο ως η πιο «βιώσιμη πόλη» ανάμεσα σε 379 αμερικανικές μητροπολιτικές περιοχές το 2007. Η περιοχή του Ρότσεστερ επίσης έχει λάβει πολλές διακρίσεις για τη συνολική ποιότητα ζωής ανάμεσα σε άλλες μητροπολιτικές περιοχές με πληθυσμό μεγαλύτερο από ένα εκατομμύριο. Το περιοδικό Forbes κατέταξε το 2010 το Ρότσεστερ τρίτη καλύτερη πόλη για την δημιουργία οικογένειας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Νέας Υόρκης Κατηγορία:Νέα Υόρκη (πολιτεία)
Ειδύλλιο του Ζίγκφριντ
Το Ειδύλλιο του Ζίγκφριντ (Siegfried-Idyll) είναι μουσικό έργο του Ρίχαρντ Βάγκνερ προς τιμή της συζύγου του, Κόζιμα. Είναι συμφωνικό ποίημα γραμμένο για ορχήστρα δωματίου και συγκαταλέγεται στα σημαντικότερα έργα του συνθέτη.
Ιστορικό
Η σύνθεση διαρκείας περίπου 20' λεπτών δημιουργήθηκε το 1870 με μυστικό τρόπο για να αφιερωθεί στην μητέρα του νεογέννητου Ζίγκφριντ. Ερμηνεύτηκε για πρώτη φορά στις 25 Δεκεμβρίου 1870 σε στενό οικογενειακό περιβάλλον στη βίλλα της οικογένειας στη λίμνη Λουκέρνη. Η μεταγενέστερη όπερα του Βάγκνερ "Ζίγκφριντ" (1876) περιέχει τμήματα από το Ειδύλλιο.
Αλεξάνταρ Ραντοσάβλιεβιτς
Ο Αλεξάνταρ Ραντοσάβλιεβιτς (σλοβενικά: Aleksandar Radosavljević, Κράνι, Γιουγκοσλαβία, 25 Απριλίου 1979) είναι Σλοβένος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στον χώρο της μεσαίας γραμμής και της άμυνας. Κατά το μεγαλύτερο διάστημα της καριέρας του αγωνίστηκε σε συλλόγους του εξωτερικού (κυρίως σε Ρωσία και Ολλανδία, έχοντας ακόμη ένα σύντομο πέρασμα από την Ελλάδα). Επιπλέον ήταν μέλος της αποστολής της Εθνικής Σλοβενίας που έλαβε μέρος στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010.
Συλλογικό επίπεδο
Ο Ραντοσάβλιεβιτς ξεκίνησε το επαγγελματικό ποδόσφαιρο από την ομάδα της γενέτειράς του, ΝΚ Τρίγκλαβ Κράνι, με την οποία έκανε το ντεμπούτο του στο πρωτάθλημα της πρώτης κατηγορίας της σεζόν 1998/99. Μετά την ολοκλήρωση των αγωνιστικών υποχρεώσεων και τον υποβιβασμό της Κράνι στη Β΄ Κατηγορία πήρε μεταγραφή για την Πούμπλικουμ Τσέλιε, όπου παρέμεινε για μια τριετία, κατά την οποία σημείωσε 21 τέρματα σε 82 αγώνες πρωταθλήματος. Ιδιαίτερα παραγωγικός - από πλευράς σκοραρίσματος - ήταν ο πρώτος χρόνος του στην Πούμπλικουμ, κατά τον οποίο πέτυχε 11 γκολ, καταφέρνοντας να αναδειχτεί όγδοος σκόρερ του πρωταθλήματος.
Από το 2002 μέχρι το 2007 ανήκε στο έμψυχο δυναμικό της ρωσικής Σίνικ Γιαροσλάβλ, με εξαίρεση την περίοδο 2003/04 όταν και επαναπατρίσθηκε προσωρινά έπειτα από παραχώρηση με τη μορφή δανεισμού στη σλοβένικη ΝΚ Μούρα. Στη συνέχεια αγωνίστηκε μέχρι τα τέλη του 2009 στην επίσης ρώσικη Τομ Τομσκ. Κατά το δεύτερο μισό της σεζόν 2009/10 έπαιξε στο ελληνικό πρωτάθλημα με τη φανέλα της Λάρισας, μετρώντας 7 συμμετοχές.
Μετά την παρουσία του στο Μουντιάλ της Νότιας Αφρικής και το τέλος της συνεργασίας του με την ΑΕΛ μεταπήδησε τον Αύγουστο του 2010 στην ολλανδική Ντεν Χάαγκ, με τα χρώματα της οποίας αγωνίστηκε για δύο χρόνια. Επιπλέον έπαιξε και στις τέσσερις αναμετρήσεις που έδωσε η ομάδα του για το Γιουρόπα Λιγκ της σεζόν 2011–12 κόντρα στη λιθουανική Τάουρας Ταουραγκέ και την κυπριακή Ομόνοια. Το καλοκαίρι του 2012 δόθηκε δανεικός στη Φένλο και την επόμενη χρονιά επέστρεψε στη Σλοβενία, όπου και ολοκλήρωσε την καριέρα του το 2014 ως παίκτης της Ολύμπια Λουμπλιάνα.
Εθνική ομάδα
Ο Ραντοσάβλιεβιτς διετέλεσε αρχικά διεθνής με τις μικρές εθνικές ομάδες της Σλοβενίας, έχοντας από δύο παρουσίες με τις U18 και U20, καθώς και 18 συμμετοχές και τρία τέρματα με την U20. Επίσης, αγωνίστηκε μια φορά (το 2003) με την Εθνική Σλοβενίας Β.
Τον Αύγουστο του 2002 πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την Εθνική Ανδρών σε φιλική αναμέτρηση με την Ιταλία (νίκη με 1-0) περνώντας στον αγωνιστικό χώρο ως αλλαγή στη θέση του Γκόραν Σούκαλο, ενώ πριν ολοκληρωθεί το έτος πήρε χρόνο συμμετοχής και σε αγώνες εναντίον της Μάλτας και της Γαλλίας για τα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2004. Μετά από αρκετά χρόνια απουσίας, επέστρεψε στην εθνική τον Οκτώβριο του 2008 σε αναμέτρηση κόντρα στην Τσεχία για τον 3ο Όμιλο της προκριματικής φάσης του Μουντιάλ. Επίσης απετέλεσε μέλος της ομάδας που συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο που διεξήχθη το 2010 στα γήπεδα της Νότιας Αφρικής, αγωνιζόμενος και στις τρεις αναμετρήσεις που έδωσαν οι Σλοβένοι.
Η τελευταία του εμφάνιση με το εθνόσημο πραγματοποιήθηκε το 2013 σε νικηφόρα αναμέτρηση εναντίον της Ισλανδίας. Συνολικά, ο Ραντοσάβλιεβιτς μέτρησε 39 συμμετοχές με την εθνική ομάδα, σκοράροντας μια φορά, τον Αύγουστο του 2009 σε εντός έδρας αγώνα με τον Σαν Μαρίνο για τα προκριματικά του Μουντιάλ του 2010, όπου οι Σλοβένοι επικράτησαν με 5-0.
Πηγές
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Σλοβένοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Λάρισας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σλοβενίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Τομ Τομσκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σίνικ Γιαροσλάβλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΦΦ-Φένλο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΝΚ Τσέλιε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΝΚ Μούρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΝΚ Τρίγκλαβ Κράνι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σλοβενίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΝΚ Ολίμπια Λιουμπλιάνα (2005) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΝΤΟ Ντεν Χάαχ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έρεντιβιζι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρβα Λίγκα Σλοβενίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Φράγκο Λουξεμβούργου
Το Φράγκο Λουξεμβούργου (F ή ISO LUF, franc luxembourgeois, Luxemburger Franken) ήταν το νόμισμα του Λουξεμβούργου μεταξύ 1854 και 1999 (εκτός της περιόδου 1941-1944). Το φράγκο παρέμεινε σε κυκλοφορία έως το 2002, όταν και αντικαταστάθηκε από το Ευρώ. Μεταξύ της περιόδου 1999-2000 το φράγκο ήταν επίσημα μια υποδιαίρεση του ευρώ (€1 = 40.3399F) αλλά το ευρώ δεν ήταν σε κυκλοφορία.
Το φράγκο διαιρόταν σε 100 σεντίμας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομίσματα που αντικατέστησε το Ευρώ Κατηγορία:Ιστορικά νομίσματα Κατηγορία:Οικονομία του Λουξεμβούργου Κατηγορία:Νομίσματα της Ευρώπης
Σταύρος Τζιωρτζιόπουλος
Βιογραφικά
Ο Σταύρος Τζιωρτζιόπουλος γεννήθηκε στις 15 Αυγούστου 1978. Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία από τον Παγκορινθιακό και το καλοκαίρι του 1997 αποκτήθηκε έναντι 7 εκατομμυρίων δραχμών από τον Α.Π.Ο. Κερατσινίου. Αγωνίστηκε μόνο τη σεζόν 1997-98 στο Κερατσίνι, ομάδα τότε της Γ΄ Εθνικής. Ήταν βασικός σε 20 ματς πέτυχε 3 γκολ, αν και αγωνίζεται στη θέση του αριστερού αμυντικού.
Οι καλές εμφανίσεις του έφεραν την κλήση του στην Εθνική Ελπίδων και τη μεταγραφή στον Ολυμπιακό έπειτα από μάχη που έδωσε με τον Παναθηναϊκό. Όμως, δεν κατόρθωσε να καθιερωθεί λόγω του σκληρού ανταγωνισμού με τον Γρηγόρη Γεωργάτο και τον Πρέντραγκ Τζόρτζεβιτς με αποτέλεσμα τον Ιανουάριο του 1999 να δοθεί δανεικός στον Ηρακλή Θεσσαλονίκης, όπου αγωνίστηκε για ένα χρόνο σε 27 παιχνίδια πρωταθλήματος και Κυπέλλου.
Τον Ιανουάριο του 2000 επέστρεψε στον Ολυμπιακό. Έμεινε δυόμισι σεζόν κερδίζοντας πρωταθλήματα Ελλάδος αλλά αγωνιζόταν κυρίως ως αναπληρωματικός. Ακολούθησε μια χρονιά στον Ακράτητο (2002-03) και άλλη μία στον Πανιώνιο (2003-04), που ήταν αρκετά επιτυχημένες. Ειδικά στον Πανιώνιο καθιερώθηκε ως βασικός κι έπαιξε στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ.
Η ωριμότητα του και οι καλές του εμφανίσεις απέφεραν τη μεταγραφή του στην ΑΕΚ, στην οποία αγωνίστηκε για τρεις σεζόν. Θεωρείτο από τους καλύτερους αριστεροπόδαρους αμυντικούς αλλά ένας τραυματισμός (κάταγμα κνήμης - περόνης) ανέκοψε την εξέλιξή του. Έμεινε έξω από τα γήπεδα για ένα περίπου χρόνο και όταν επανήλθε δεν κατάφερε να βρει θέση στην πρώτη ομάδα.
Το καλοκαίρι του 2007 είχε ένα σύντομο πέρασμα από την κυπριακή Ομόνοια Λευκωσίας, παραμένοντας εκεί ως τον Ιανουάριο του 2008, οπότε μετακόμισε στην Ξάνθη, όπου παρέμεινε για 2,5 χρόνια και έμεινε ελεύθερος το Μάιο του 2010.
Τον Σεπτέμβριο του 2011 μετακόμισε στη Λέσβο και στην Α.Ε.Λ. Καλλονής, για να πάει ένα χρόνο αργότερα στον Θρασύβουλο και το 2013 στην Α.Ε. Ηράκλειο.
Πηγές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ηρακλή Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ακράτητου Άνω Λιοσίων Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ομόνοιας Λευκωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανθρακικού Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Θρασύβουλου Φυλής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΕΛ Καλλονής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Τρεβίζο
Το Τρεβίζο (ιταλικά: Treviso, λατινικά: Tarvisium, βενετσιανικά: Trevixo) είναι πρωτεύουσα της Επαρχίας του Τρεβίζο στην Ιταλική περιφέρεια Βένετο στη βόρεια Ιταλία. To Νοέμβριο του 2013 το Τρεβίζο είχε 83.133 κατοίκους και τον Σεπτέμβριο του 2017 40.000 κατοίκους. Οι 3.000 από τους κατοίκους ζουν μέσα από τα Βενετσιάνικα τείχη στο ιστορικό κέντρο και οι 80.000 στα προάστια, η ευρύτερη επαρχία έχει 170.000 κατοίκους. Η πόλη είναι κτισμένη σε πεδινή έκταση, στη συμβολή των ποταμών Σίλε και Μποτενίτζα, περίπου 30 χιλιόμετρα βόρεια της από τη Βενετία.
Στη πόλη έχουν τα κεντρικά γραφεία οι εταιρείες εμπορίας ρούχων Benetton, Sisley, Stefanel Diadora και Lotto Sport Italia, η κατασκευάστρια συσκευών De'Longhi και η κατασκευάστρια ποδηλάτων Pinarello. Η πόλη είναι επίσης σημαντικό αγροτικό κέντρο και λειτουργούν εργοστάσια επεξεργασίας τροφίμων, χημικών και κεραμικών και υφαντουργίες. Το Τρεβίζο είναι γνωστό ως η πόλη από την οποία προέρχεται το Τιραμισού και για την παραγωγή του διάσημου Ιταλικού κρασιού "Prosecco". Σύμφωνα με πολλούς γλωσσολόγους η παλιότερη ονομασία "Ταρβίσιουμ" είναι συνδυασμός του Κέλτικου "Ταρβίς" και του Λατινικού "ίσιουμ", σύμφωνα με άλλους προέρχεται από την πρώτη φυλή που εγκαταστάθηκε στο Τρεβίζο.
Ρωμαϊκή αυτοκρατορία
Το "Ταρβίσιουμ" κατείχαν στην αρχαιότητα οι Αρχαίοι Ενετοί, όταν οι Ρωμαίοι κατέκτησαν την Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατία έγινε Δήμος (49 π.Χ.), οι κάτοικοι ανήκαν στη Ρωμαϊκή φυλή Κλαυδία. Δίπλα από την πόλη περνούσε η Ποστούμια οδός με προορισμό από το Οντέρζο στην Ακυληία, ήταν οι δύο σημαντικότερες πόλεις της Ρωμαϊκής Βενετίας τους Ρωμαϊκούς και πρώτους Μεσαιωνικούς χρόνους. Το Τρεβίζο αναφέρεται σπάνια από αρχαίους συγγραφείς, ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος καταγράφει τον λαό "Σίλους" χάρη στον ποταμό Σίλε που περνούσε από την πόλη. Ο χριστιανισμός εξαπλώθηκε ταχύτατα στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, η παράδοση αναφέρει ότι ένας Έλληνας χειροτονήθηκε επίσκοπος του Ταρβισίουμ τον 1ο αιώνα π.χ. από τον ίδιο τον Απόστολο Πέτρο, έφερε τους κατοίκους στην Καθολική Εκκλησία. Τον 4ο αιώνα μ.Χ. ο χριστιανισμός είχε διαδοθεί σε τέτοιο βαθμό στο Ταρβίσιουμ που έγινε έδρα επισκόπου, πρώτος επίσκοπος καταγράφεται ο Ιωάννης ο Ευσεβής.
Το Ταρβίσιουμ γνώρισε μεγάλη οικονομική και δημογραφική παρακμή όταν έπεσε η Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ο Αττίλας ωστόσο δεν το κατέστρεψε και παρέμεινε τον 6ο αιώνα σημαντικό εμπορικό κέντρο. Σύμφωνα με την παράδοση όταν ξέσπασαν οι Γοτθικοί πόλεμοι γεννήθηκε στην πόλη ο βασιλιάς των Οστρογότθων Τωτίλας. Όταν τελείωσαν οι Γοτθικοί πόλεμοι το Ταρβίσιουμ ενσωματώθηκε στο Βυζαντινό Εξαρχάτο της Ραβέννας, αργότερα το κατέκτησαν οι Λομβαρδοί, έγινε ένα από τα 36 Λομβαρδικά δουκάτα και έδρα νομισματοκοπείου. Το νομισματοκοπείο λειτουργούσε κανονικά όταν κυβερνούσε ο τελευταίος Λομβαρδός βασιλιάς Δεζιδέριος και συνέχισε να κόβει νομίσματα όταν οι Φράγκοι κατέκτησαν τη βόρεια Ιταλία. Οι κάτοικοι του ήταν πρωταγωνιστές στην ίδρυση της Βενετίας στην ομώνυμη Λιμνοθάλασσα της Βενετίας. Ο Καρλομάγνος έκανε το Τρεβίζο πρωτεύουσα μίας συνοριακής κομητείας της "Μάρκα Τρεβινιάνα" που διατηρήθηκε μερικούς αιώνες.
Μεσαίωνας
Το Τρεβίζο ενώθηκε με τη "Λομβαρδική Λίγκα", κέρδισε την ανεξαρτησία του με την "Ειρήνη της Κωνσταντίας" (1183), διατηρήθηκε μέχρι την εποχή που κυβέρνησαν τη βόρεια Ιταλία οι "Σίνιορι". Η πιο διάσημη οικογένεια που κυβέρνησε την περιοχή γύρω από το Τρεβίζο ήταν η Ντα Ρομάνο (1237 - 1260). Οι συγκρούσεις ανάμεσα στους Γουέλφους και τους Γιβελλίνους κατέληξαν σε θρίαμβο του Γκεράρντο Γ΄ ντα Καμίνο (1240 - 1306), από τότε το Τρεβίζο είχε σημαντική οικονομική και πολιτιστίκη ανάπτυξη που διατηρήθηκε μέχρι το 1312. Το Τρεβίζο και οι δορυφορικές πόλεις όπως η Καστελφράνκο Βένετο διεκδικήθηκαν από μεγάλες οικογένειες όπως οι Ντε Καρράρα και οι Ντελλα Σκάλλα. Μετά τη πτώση του τελευταίου άρχοντα από την οικογένεια Ντα Καμίνο Ριτσάρντο Δ΄ ντα Καμίνο η περιοχή έγινε επίκεντρο συγκρούσεων και λεηλασιών (1329 - 1388). Ο συμβολαιογράφος και γιατρός από το Τρεβίζο Ολιβιέρο Φορζέττα έμεινε διάσημος για την τεράστια συλλογή έργων τέχνης και αρχαιοτήτων που δημοσιοποιήθηκε (1369), είναι ο αρχαιότερος που σώζεται μέχρι σήμερα.
Βενετική κυριαρχία
Μετά από μία σύντομη κυριαρχία της οικογένειας ΝτελλαΣκάλλα η πόλη δόθηκε στη Δημοκρατία της Βενετίας και απέκτησε σημαντικά πλεονεκτήματα, από το 1318 έγινε έδρα Πανεπιστημίου. Το Τρεβίζο ωστόσο υποχρεώθηκε σε συμμετοχή στους πολέμους της Βενετίας, κατακτήθηκε από τον δούκα της Αυστρίας (1381 - 1384) και στη συνέχεια από την Οικογένεια Ντα Καρράρα (1384 - 1388). Μετά την επιστροφή του στη Βενετία εξοπλίστηκε με ισχυρά τείχη και τάφρους με πρωτοβουλία του Τζοβάννι Τζοκόντο, δύο από τις πύλες υπήρχαν από την εποχή των Λομβαρδών. Οι πλωτές οδοί χρησιμοποιήθηκαν ως ενέργεια για τους μύλους και βοήθησαν σημαντικά στην παραγωγή σιταριού, επίσης χρησιμοποιήθηκαν για τις μετακινήσεις πλοίων με στόχο εμπορικές δραστηριότητες με την πόλη της Βενετίας. Οι αλιείς μπορούσαν να φέρουν σε καθημερινή βάση στην αγορά του Τρεβίζο φρέσκα ψάρια, μια ψαραγορά υπάρχει ακόμα και σήμερα σε ένα νησάκι που συνδέεται με την υπόλοιπη πόλη με δύο γέφυρες.
Νεώτερα χρόνια
Ο Γάλλος στρατηγός Εντουάρ Μορτιέ κατέλαβε το Τρεβίζο και ανακηρύχτηκε δούκας της πόλης, η Γαλλική κυριαρχία διατηρήθηκε μέχρι την ήττα του Ναπολέων Α΄ και στη συνέχεια πέρασε στην Αυστριακή Αυτοκρατορία. Οι κάτοικοι που ήταν πιστοί στην παλιά Δημοκρατία της Βενετίας αντέδρασαν έντονα και τον Μάρτιο του 1848 έδιωξαν την Αυστριακή φρουρά, η πόλη βομβαρδίστηκε στη συνέχεια και συνθηκολόγησε (14 Ιουνίου 1848). Η Αυστριακή κυριαρχία συνεχίστηκε μέχρι τη χρονιά που το Τρεβίζο και ολόκληρο το Βένετο ενσωματώθηκαν στο Βασίλειο της Ιταλίας (1866). Όταν ξέσπασε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος το Τρεβίζο έγινε σημαντικό στρατηγικό σημείο αντίστασης, λίγο πιο νότια έγινε η "μάχη του Βιττόριο Βένετο" που έκρινε το τέλος του πολέμου και τη νίκη των Ιταλών. Όταν ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος εγκαταστάθηκαν σε ένα Ιταλικό στρατόπεδο στο Τρεβίζο πολίτες από τη Σλοβενία και την Κροατία, ιδιαίτερα τη Λιουμπλιάνα, το στρατόπεδο διαλύθηκε όταν οι Ιταλοί συνθηκολόγησαν (1943). Η πόλη βομβαρδίστηκε σκληρά στον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, τα περισσότερα μεσαιωνικά κτίρια καταστράφηκαν ανάμεσα στα οποία και το "Παλάτζο ντει Τρεσέντο" προκαλώντας τον θάνατο 1.000 ανθρώπων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Τρεβίζο
Χαβιέρ Σαβιόλα
Ο Χαβιέρ Πέδρο Σαβιόλα Φερνάντες (Javier Pedro Saviola Fernández, 11 Δεκεμβρίου 1981) είναι Αργεντινός πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής που έπαιζε ως επιθετικός.
Γεννήθηκε στο Μπουένος Άιρες. Ξεκίνησε και ολοκλήρωσε την καριέρα του στην Ρίβερ Πλέιτ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρίβερ Πλέιτ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μονακό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεβίλλη ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπενφίκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάλαγα ΚΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Αργεντινής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2004 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2005 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:FIFA 100 Κατηγορία:Πολιτογραφημένοι πολίτες της Ισπανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004
Γιώργος Σαραντάρης
Ο Γιώργος Σαραντάρης (Κωνσταντινούπολη, 20 Απριλίου 1908 - Αθήνα, 25 Φεβρουαρίου 1941) ήταν Έλληνας ποιητής, φιλόσοφος και δοκιμιογράφος της Γενιάς του ’30.
Η ζωή του
Γόνος οικογένειας Ελλήνων εμπόρων με καταγωγή από το Λεωνίδιο Αρκαδίας που διέμεναν στην Ιταλία, είχε την ευκαιρία να ανατραφεί σε ένα αστικό και σχετικά προοδευτικό, σε σχέση με τα ελληνικά δεδομένα, περιβάλλον. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια στην Ιταλία, όπου έζησε από το 1910 έως το 1931. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα ωστόσο, τον κέρδισε η ποίηση. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Γιώργος Σαραντάρης εμφορούμενος από συναισθήματα φιλοπατρίας συμμετείχε στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο στην πρώτη γραμμή του Αλβανικού μετώπου, όπου αρρώστησε από τύφο. Πέθανε ύστερα από την επιστροφή του στην Αθήνα το 1941.
Το έργο του
Η ποίηση του Γιώργου Σαραντάρη υπήρξε αρκετά πρωτοποριακή για τα δεδομένα των ιδεών που επικρατούσαν την εποχή του Μεσοπολέμου στους αθηναϊκούς λογοτεχνικούς κύκλους. Υπήρξε λάτρης της λεγόμενης "καθαρής ποίησης". Έχοντας γνώση των ευρωπαϊκών διανοητικών κι αισθητικών ρευμάτων, χρησιμοποίησε στα ποιήματά του τον ελεύθερο στίχο, ενώ στις αναζητήσεις του περιέλαβε προβληματισμούς που έλκουν την επιρροή τους από την ιταλική ποίηση, το έργο του Ντοστογιέφσκι, από τις φιλοσοφικές ιδέες του Νίτσε, του Σαίρεν Κίρκεγκωρ αλλά και από τον υπαρξισμό. Το έργο του δεν συνάντησε ευρεία αποδοχή στην εποχή του, επηρέασε ωστόσο την ελληνική ποίηση βαθιά και ουσιαστικά. Η συμβολή του αναγνωρίστηκε από τον Οδυσσέα Ελύτη, ο οποίος επηρεάστηκε σαφώς από συμβολικές εικόνες που κυριαρχούν στο έργο του Σαραντάρη: γυναίκα, θάλασσα, μοναξιά, ουρανός, πουλιά. Για τον λόγο αυτό, ο νομπελίστας Ελύτης, πέραν του ότι έχει αφιερώσει στον ποιητή το ποίημα Γιώργος Σαραντάρης κάνει ειδική μνεία γι' αυτόν στο έργο του Ανοιχτά Χαρτιά (Ίκαρος 1974) όπου αναφέρει για τον πρόωρο χαμό του ποιητή, αλλά και για την σχέση του με τα λογοτεχνικά σαλόνια της εποχής τα εξής: "Ήταν η μόνη και πιο άδικη απώλεια [...] Θέλω απροκάλυπτα να καταγγείλω το επιστρατευτικό σύστημα που επικρατούσε την εποχή εκείνη και που, δεν ξέρω πως, κατάφερε να κρατήσει στα γραφεία και τις επιμελητείες όλα τα χοντρόπετσα θηρία των αθηναϊκών ζαχαροπλαστείων και να ξαποστείλει στην πρώτη γραμμή το πιο αγνό και ανυπεράσπιστο πλάσμα. Έναν εύθραστο διανοούμενο που μόλις στεκόταν στα πόδια του, που όμως είχε προφθάσει να κάνει τις πιο πρωτότυπες και γεμάτες από αγάπη σκέψεις για την Ελλάδα και το μέλλον της".