cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βαρυτικός φακός
Η αναζήτηση βαρυτικών φακών
Αστρονόμοι από το Ινστιτούτο Μαξ Πλανκ Αστρονομίας στη Χαϊδελβέργη ανεκάλυψαν το 2013 τον μακρινότερο μέχρι τότε γαλαξία-βαρυτικό φακό, τον J1000+0221, με τη βοήθεια του Διαστημικού τηλεσκοπίου «Χαμπλ». Παραμένει ο μακρινότερος γαλαξίας-φακός που δίνει τετραπλό είδωλο, αλλά ένας ακόμα μακρινότερος γαλαξίας-φακός, ο IRC 0218, ανακαλύφθηκε το επόμενο έτος από μία διεθνή ομάδα αστρονόμων που χρησιμοποίησαν έναν συνδυασμό του «Χαμπλ» και του «Κεκ» για απεικόνιση και φασματοσκοπία. Η ανακάλυψη και η ανάλυσή του δημοσιεύθηκε στα Astrophysical Journal Letters στις 23 Ιουνίου 2014.
Λιμουζέν (επαρχία)
Το σύγχρονο Λιμουζέν
Με τη νέα εδαφική μεταρρύθμιση του 1014, από το 2016 η περιοχή Λιμουζέν συνενώθηκε με τις περιοχές Πουατού-Σαράντ και Ακουιτανία και πλέον αποτελούν τη νέα διοικητική περιοχή Νέα Ακουιτανία.
Ελληνικό Ιωαννίνων
Φάρμα "Η Ράχη"
Χορηγός: Ιωάννης Λούλης
Λιμουζέν (επαρχία)
Γλώσσα
Η πρωταρχική γλώσσα του Λιμουζέν ήταν τα οξιτανικά. Οι οξιτανικές διάλεκτοι, που χρησιμοποιούνται ακόμη κυρίως στις αγροτικές περιοχές αλλά η χρήση τους μειώνεται ραγδαία, είναι:
Ελληνικό Ιωαννίνων
Δάσος της Σιορόκας
Το δάσος αποτελεί κομμάτι του Εθνικού Πάρκου Περιστερίου - Τζουμέρκων και Χαράδρας Αράχθου, είναι προστατευόμενη περιοχή και είναι ένα Μικτό Δάσος που φιλοξενεί πολλά είδη φυτών και ζώων, στο οποίο απαγορεύεται το κυνήγι ενώ έχει πάρα πολλές τιμητικές διακρίσεις και αποτελεί σημαντική περιοχή για τα αρπακτικά πτηνά. Ξεκινά κάτω απο το Μοναστήρι της Τσούκας, εκτείνεται απο τα δεξιά ώς το μονοπάτι της Βούγας που οδηγεί στον Ποταμό Άραχθο και το μεγαλύτερο μέρος του καλύπτεται απο πουρνάρια, άρκευθους (κέδρους), αριές και δάφνες. Αυτό σημαίνει πως το δάσος παραμένει πράσινο και τον χειμώνα καθώς τα παραπάνω δέντρα δεν ρίχνουν τα φύλλα τους. Υπαρχουν αρκετά βότανα όπως η αψιθιά, η ρίγανη και η ματζουράνα αλλά η συλλογή τους είναι πολύ δύσκολη. Αρκετά όμορφα αγριολούλουδα μπορεί κανείς να δει ακόμα και πάνω στα βράχια. Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει η πανίδα της περιοχής. Κατσίκες που έφυγαν απο κοπάδια χωριανών και επιβίωσαν μόνες τους έζησαν και αναπαράχθηκαν ελεύθερες δημιουργώντας έτσι έναν άγριο πληθυσμό. Οι αλεπούδες είναι ακόμα ένα θηλαστικό που η περιοχή έχει σε μεγάλους αριθμούς. Το δάσος με την παρουσία μεγάλων βράχων κάνει το μέρος ιδανικό για τα αρπακτηκά πτηνά. Βραχοκιρκινέζια φωλιάζουν στις εσοχές, ενώ φιδαετοί, γερακίνες και χουχουριστές βρήσκουν την περιοχή ιδανική για κυνήγι. Η Σιορόκα αποτελεί το τελευταίο καταφύγιο του χωριού για την πετροπέρδικα που μπορεί να ζει εκεί ήσυχα και να παλεύει για την ανάκαμφη του πλυθησμού της. Φιλοξενεί ακόμα κίσσες, κόρακες, κότσυφες, γαλαζοπαπαδίτσες, σπίνους, κάργιες, σταχτοκουρούνες, φανέτες και πολλά άλλα πτηνά.
Βαρυτικός φακός
Ο Ήλιος ως βαρυτικός μεγεθυντικός φακός
Ο Αϊνστάιν προέβλεψε το 1936 ότι ακτίνες φωτός που έρχονται από την ίδια διεύθυνση και περνούν «ξυστά» από την επιφάνεια του Ηλίου θα συγκλίνουν σε ένα σημείο 542 AU από τον Ήλιο. Επομένως, μια διαστημοσυσκευή τοποθετημένη σε αυτή ή μεγαλύτερη απόσταση από τον Ήλιο, θα μπορούσε να τον χρησιμοποιήσει ως βαρυτικό φακό για να μεγεθύνει μακρινά σώματα στην αντίθετη πλευρά του Ηλίου. Καλό θα ήταν βεβαίως η διαστημοσυσκευή αυτή να είναι αρκετά ευκίνητη, ώστε να μεταβαίνει στα κατάλληλα σημεία για να παρατηρεί διαφορετικούς στόχους.
Ελληνικό Ιωαννίνων
Ονομασία - Διοικητικά
Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν Λοζέτσι και αναγνωρίστηκε επίσημα ως κοινότητα, μετά την απελευθέρωση, με το ΦΕΚ 184Α-19/08/1919. Μετονομάστηκε σε Ελληνικό το 1927. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, αποτελεί τη τοπική κοινότητα Ελληνικού που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κατσανοχωρίων του Δήμου Βορείων Τζουμέρκων και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 443 κατοίκους.
Βαρυτικός φακός
Ο Ήλιος ως βαρυτικός μεγεθυντικός φακός
Αυτές οι αποστάσεις είναι πολύ πέρα από τις δυνατότητες των σημερινών διαστημικών αποστολών όπως το Voyager 1. Η υψηλή κατευθυντικότητα για την ανίχνευση σημάτων με τον ηλιακό βαρυτικό φακό, όπως μικροκυμάτων της γραμμής των 21 εκατοστών του υδρογόνου, οδήγησε στην πρόταση του Φρανκ Ντρέικ στις πρώτες ημέρες της SETI να σταλθεί μια διαστημοσυσκευή σε αυτή την απόσταση. Τέτοια σκάφη, με τα ονόματα SETISAIL και FOCAL, προτάθηκαν στον ESA το 1993, αλλά η αποστολή θα είχε δυσκολίες. Αν και αφού το σκάφος περάσει τις 542 AU από τον Ήλιο, οι μεγεθυντικές ιδιότητες του ηλιακού φακού θα συνεχίσουν να υπάρχουν σε μεγαλύτερες αποστάσεις, και μάλιστα καθαρότερες, καθώς οι ακτίνες που εστιάζονται σε μεγαλύτερες αποστάσεις περνούν πιο μακριά από τις παραμορφώσεις που προκαλεί το ηλιακό στέμμα. Κριτική μιας τέτοιας αποστολής έχει γραφεί από τον Landis, που αναλύει θέματα όπως οι παρεμβολές από το στέμμα, η πολύ υψηλή μεγέθυνση του στόχου και το ενδογενές σφάλμα σφαιρικής εκτροπής του φακού.
Ελληνικό Ιωαννίνων
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Βορείων Τζουμέρκων
Βαρυτικός φακός
Μετρώντας την ασθενή βαρυτική εστίαση
thumb|Το σμήνος γαλαξιών MACS J2129-0741 και ο εστιαζόμενος γαλαξίας MACS2129-1 (στο κατώτατο ένθετο φαίνεται ο γαλαξίας όπως θα εμφανιζόταν χωρίς την ύπαρξη βαρυτικού φακού). Οι Kaiser, Squires και Broadhurst το 1995, οι Luppino & Kaiser το 1997 και οι Hoekstra κ.ά. το 1998, περιέγραψαν μία μέθοδο για την αντιστροφή των οπτικών παραμορφώσεων (τόξα αντί σημείων) των εστιαζόμενων σωμάτων, με την ανάκτηση ενός «εκτιμητή παραμορφώσεων». Αυτή η μέθοδος, η KSB+, είναι η ευρύτερα χρησιμοποιούμενη σήμερα (2017) για την εκτίμηση των παραμορφώσεων στην περίπτωση ασθενούς βαρυτικής εστιάσεως. Οι γαλαξίες έχουν τυχαίες περιστροφές και κλίσεις. Ως αποτέλεσμα, οι παραμορφώσεις στην ασθενή βαρυτική εστίαση χρειάζεται να προσδιορίζονται από στατιστικώς προτιμώμενους προσανατολισμούς. Η μεγαλύτερη πηγή σφαλμάτων στη μέτρηση της εστιάσεως οφείλεται στη συνέλιξη της PSF (point spread function) με το είδωλο που προκύπτει από την εστίαση. Η μέθοδος KSB μετρεί την πλάτυνση του ελλειπτικού σχήματος του ειδώλου ενός γαλαξία. Τα είδωλα παραμετροποιούνται σύμφωνα με τις ζυγισμένες τετραπολικές ροπές τους. Για μια τέλεια έλλειψη, αυτές οι ροπες συσχετίζονται με τη ζυγισμένη πλάτυνση. Η KSB υπολογίζει το πώς αυτή η μέτρηση των πλατύνσεων σχετίζεται με την παραμόρφωση και με τον ίδιο φορμαλισμό αφαιρεί τις επιδράσεις της PSF.
Τα κυριότερα πλεονεκτήματα της KSB είναι η μαθηματική ευκολία και η σχετικώς απλή εφαρμογή της. Ωστόσο, η μέθοδος βασίζεται στην παραδοχή ότι η PSF είναι κυκλική με ανισοτροπική παραμόρφωση. Αυτή είναι μία λογική παραδοχή για τις σημερινές επισκοπήσεις, αλλά η επόμενη γενεά επισκοπήσεων (π.χ. με το LSST) ίσως να χρειάζονται πολύ καλύτερη ακρίβεια από αυτή που μπορεί να δώσει η KSB.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φακος
Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Βίλνιους
μικρογραφία|280x280εσ|Το νέο κτίριο της Βιβλιοθήκης του Πανεπιστημίου του Βίλνιους Η Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Βίλνιους (λιθουανικά: Vilniaus universiteto biblioteka) είναι η παλαιότερη και μία από τις μεγαλύτερες ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες στη Λιθουανία. Ιδρύθηκε το 1570 από τους Ιησουίτες και ως εκ τούτου είναι εννέα χρόνια παλαιότερη από το Πανεπιστήμιο του Βίλνιους. Η βιβλιοθήκη διαθέτει 5,4 εκατομμύρια αρχεία σε ράφια που φτάνουν τα 166 χιλιόμετρα (103 μίλια) σε μήκος. Τα αποθέματά της διατηρούνται και είναι προσβάσιμα σε μέλη του πανεπιστημίου και στο ευρύ κοινό, μεταξύ αυτών μερικά από τα παλαιότερα χειρόγραφα και χαρακτικά της Λιθουανίας και της Ανατολικής Ευρώπης. Το 2010, η βιβλιοθήκη είχε 28.420 χρήστες. Η βιβλιοθήκη αποτελείται από την Κεντρική Βιβλιοθήκη, το Επιστημονικό Κέντρο Πληροφόρησης και Επικοινωνίας (MKIC) και τις βιβλιοθήκες της Σχολής και του κέντρου.
Τάγμα Ιησουιτών
Προσκεκλημένοι από τον επίσκοπο του Βίλνιους Βαλέριαν Προτάσεβιτς, οι Ιησουίτες πήγαν στο Βίλνιους το 1569. Στις 17 Ιουλίου 1570 ίδρυσαν ένα κολέγιο και μια βιβλιοθήκη. Ο πυρήνας της βιβλιοθήκης αποτελούνταν από τις συλλογές του Μεγάλου Δούκα της Λιθουανίας και Βασιλιά της Πολωνίας Σιγισμούνδου Β΄ Αυγούστου και του επισκόπου του Βίλνιους Γκέοργκ Αλβίνου. Η βιβλιοθήκη του Σιγισμούνδου Β΄ Αύγουστου περιείχε τα καλύτερα κλασικά έργα, ιστορίες, ιστορικά βιβλία, χρονικά και έργα λογοτεχνίας για τις φυσικές επιστήμες, το δίκαιο, την ιατρική, τις στρατιωτικές στρατηγικές που εκδόθηκαν τον 16ο αιώνα. Περιλάμβανε τη Βίβλο που μεταφράστηκε από τον Μάρτιν Λούθηρο, έργα των Ευκλείδη και Κλαύδιου Πτολεμαίου, την πρώτη έκδοση του "Περί των Περιστροφών των Ουρανίων Σφαιρών" του Νικόλαου Κοπέρνικου και πολλά άλλα έργα.
Τα προνόμια που δόθηκαν από τον βασιλιά Στέφανο Μπάτορυ την 1η Απριλίου 1579 μετέτρεψαν το Κολλέγιο των Ιησουιτών του Βίλνιους σε πανεπιστήμιο και τη βιβλιοθήκη σε πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη. Το 1580, ο επίσκοπος Προτάσεβιτς κληροδότησε πολλές χιλιάδες βιβλία στη βιβλιοθήκη μετά το θάνατό του. Πολλοί Λιθουανοί κληρικοί και ευγενείς δώρισαν επίσης βιβλία στη βιβλιοθήκη.
Στα 200 χρόνια της διακυβέρνησης των Ιησουιτών στο πανεπιστήμιο, η συλλογή της βιβλιοθήκης αυξανόταν συνεχώς, ο αριθμός των τόμων της αυξήθηκε από 4,5 μίλια (το 1570) σε 11 χιλιάδες (το 1773). Μια σειρά από πολέμους, πυρκαγιές και λεηλασίες εμπόδισαν τη βιβλιοθήκη να συνεχίσει να αναπτύσσεται και πολλά από τα βιβλία της κατέληξαν σε βιβλιοθήκες στη Ρωσία, την Πολωνία, τη Σουηδία και αλλού.
Μετά την κατάργηση του τάγματος των Ιησουιτών το 1773, η Εθνική Επιτροπή Παιδείας ανέλαβε την επιμέλεια του Πανεπιστημίου του Βίλνιους. Το 1781 το Πανεπιστήμιο μετονομάστηκε σε Head School of Lithuania. Η ακαδημαϊκή της πορεία τροποποιήθηκε και τα κονδύλια της βιβλιοθήκης συμπληρώθηκαν από βιβλία για τις φυσικές επιστήμες και την ιατρική.
Ρωσική Αυτοκρατορία
μικρογραφία|280x280px|Αίθουσα του Φραντσίσεκ Σμουγκλέβιτς Μετά την Τρίτη διαίρεση της Δημοκρατίας των δύο εθνών το 1795, το μεγαλύτερο μέρος του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας, συμπεριλαμβανομένης της πρωτεύουσάς του Βίλνιους, έγινε μέρος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Το 1803, η σημαντικότερη Σχολή της Λιθουανίας μετονομάστηκε σε Αυτοκρατορικό Πανεπιστήμιο του Βίλνιους. Το 1820, το Πανεπιστήμιο του Βίλνιους κατατάχθηκε μεταξύ των καλύτερων πανεπιστημίων της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Η αναβίωση της πανεπιστημιακής έρευνας είχε επίσης θετική επίδραση στη βιβλιοθήκη. Το 1804 ο καθηγητής Γκότφριντ Ερνεστ Γκρόντεκ διορίστηκε επικεφαλής της βιβλιοθήκης. Κατάφερε να το κάνει προσιτή στο κοινό. Ένα τμήμα δανεισμού βιβλἰων άνοιξε το 1815 και το προσωπικό του πανεπιστημίου και οι φοιτητές, οι εκπαιδευτικές της περιφέρειας και οι καθηγητές γυμνασίου είχαν τη δυνατότητα να δανείζονται βιβλία. Η βιβλιοθήκη μεταφέρθηκε στη μικρή αίθουσα που είχε ένα αναγνωστήριο 90 θέσεων. Ο Γκρόντεκ ξεκίνησε τη σύνταξη ενός αλφαβητικού καταλόγου και αργότερα ενός συστηματικού καταλόγου με καρτέλες. Σε σύγκριση με άλλες βιβλιοθήκες της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, η Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Βίλνιους είχε φτάσει τα πιο προηγμένα ευρωπαϊκά πρότυπα εκείνη την εποχή.
Την 1η Μαΐου 1832, μετά την εξέγερση του Νοεμβρίου, ο Τσάρος Νικόλαος Α' έκλεισε το πανεπιστήμιο. Μεγάλο μέρος της συλλογής της βιβλιοθήκης ελήφθη από το Βίλνιους και διανεμήθηκε σε διάφορα ακαδημαϊκά ιδρύματα της Ρωσίας. Το 1856 άρχισε να λειτουργεί το Μουσείο Αρχαιοτήτων και ένα αναγνωστήριο υπό την αιγίδα της Αρχαιολογικής Επιτροπής. Το 1865 μετατράπηκαν σε Δημόσια Βιβλιοθήκη και Μουσείο του Βίλνιους. Η βιβλιοθήκη έλαβε σχεδόν 200.000 τόμους πολύτιμων βιβλίων και χειρογράφων από συλλογές σχολείων, μοναστηριών και ιδιωτικών βιβλιοθηκών που είχαν κλείσει μετά τις εξεγέρσεις του 1831 και του 1863. Το 1914, η Δημόσια Βιβλιοθήκη του Βίλνιους περιείχε περισσότερα από 300.000 βιβλία. Καταστράφηκε στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και τα βιβλία μεταφέρθηκαν για άλλη μια φορά στη Ρωσία.
Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο
Το Πανεπιστήμιο του Βίλνιους άνοιξε ξανά από τους Πολωνούς στις 11 Οκτωβρίου 1919 και μετονομάστηκε προς τιμή του Στέφανου Μπάτορυ. Παρ' όλο που είχε λεηλατηθεί, η βιβλιοθήκη διατηρούσε μια αρκετά μεγάλη συλλογή. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η βιβλιοθήκη υπέφερε ξανά από λεηλασίες και πυρκαγιές. Χρειάστηκε να αναστηλωθούν τα κτίρια του πανεπιστημίου και της βιβλιοθήκης που καταστράφηκαν κατά την διάρκεια του πολέμου. Δημιουργήθηκαν αναγνωστήρια και οργανώθηκαν σε σύντομο χρόνο οι βιβλιογραφικές δραστηριότητες. Η βιβλιοθήκη κατάφερε να ανακτήσει περίπου 13.000 από τις πολύτιμες εκδόσεις της.
Μετά την αποκατάσταση ενός ανεξάρτητου κράτους της Λιθουανίας
Το 1993, η βιβλιοθήκη εξοπλίστηκε με ηλεκτρονικό κατάλογο ο οποίος ήταν προσβάσιμος μέσω Διαδικτύου από το 1994. Το 1999, η βιβλιοθήκη ξεκίνησε ένα σχέδιο για την ψηφιοποίηση των μοναδικών αποθεμάτων της - ψηφιοποίησε παλιά βιβλία και χειρόγραφα από τον 16ο-19ο αιώνα τα οποία ήταν διαθέσιμα  σε CD. Το 2000, η Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Βίλνιους και άλλες βιβλιοθήκες στη Λιθουανία άρχισαν να εγγράφονται σε διάφορες βάσεις δεδομένων.
Το 2013, στην κοιλάδα Σαουλάτεκη άνοιξε ένα νέο κτίριο της βιβλιοθήκης το «Κέντρο Επικοινωνίας της Γνώσης».
Θησαυροί
Περίπου 160.000 αρχεία φυλάσσονται στο Τμήμα Σπάνιων Βιβλίων. Τα παλαιότερα βιβλία είναι του 15ου αιώνα. Είναι ο μεγαλύτερος αποθετήριος παλαιών βιβλίων στη Λιθουανία, όσον αφορά τις αποθήκες και τη σημασία του, συναγωνίζεται τις πιο διάσημες βιβλιοθήκες της Ανατολικής Ευρώπης.
Επίσης, περίπου 319.000 διάφορα αρχεία φυλάσσονται στη συλλογή χειρογράφων. Πρόκειται για αρχεία που χρονολογούνται από τον 13ο έως τον 21ο αιώνα.
Η βιβλιοθήκη διατηρεί επίσης ένα από τα δύο γνωστά πρωτότυπα αντίγραφα του πρώτου λιθουανικού βιβλίου, «Η Κατήχηση» του Μαρτίνας Μαζβίντας που τυπώθηκε το 1547.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στη Λιθουανία Β Βι
Πιέτερ Αρμπνόρι
Ο Πιέτερ Φίλιπ Αρμπνόρι (Pjetër Filip Arbnori, 18 Ιανουαρίου 1935, Δυρράχιο – 8 Ιουλίου 2006, Νάπολη) ήταν Αλβανός πολιτικός. Κατά τη διάρκεια του σοσιαλιστικού καθεστώτος παρέμεινε 28 χρόνια φυλακισμένος επειδή προσπάθησε να δημιουργήσει ένα αντιπολιτευόμενο κίνημα. Αργότερα ήταν ένας από τους ιδρυτές του Δημοκρατικού Κόμματος της Αλβανίας και πρόεδρος του κοινοβουλίου της Αλβανίας από το 1992 έως το 1997 κατά τη διακυβέρνηση του Σαλί Μπερίσα.
Βιογραφία
Ο Πιέτερ Αρμπνόρι γεννήθηκε στις 18 Ιανουαρίου 1935 στο Δυρράχιο, σε οικογένεια καθολικών πεποιθήσεων. Όταν ήταν επτά χρονών, ο πατέρας του σκοτώθηκε από τους Αλβανούς παρτιζάνους κατά τον εμφύλιο πόλεμο, γεγονός που σηματοδότησε την έναρξη της αντικομμουνιστικής του δράσης με τη διακήρυξη της Λαϊκής Δημοκρατίας της Αλβανίας. Παρά το γεγονός ότι ολοκλήρωσε τις υποχρεωτικές σπουδές με τιμητικές διακρίσεις, οι αρχές του αρνήθηκαν την υποτροφία λόγω του ιστορικού του. Αφού ολοκλήρωσε τη στρατιωτική του θητεία και εργάστηκε ως αγρότης, μπόρεσε να ολοκληρώσει τις εξ αποστάσεως σπουδές του στη φιλολογία από το Πανεπιστήμιο των Τιράνων χρησιμοποιώντας ψεύτικη ταυτότητα.
Το 1960, ενώ ήταν καθηγητής φιλολογίας στην Καβάγια, ήρθε σε επαφή με άλλους διανοούμενους για να δημιουργήσει ένα σοσιαλδημοκρατικό κίνημα, ανεξάρτητο από το Κόμμα Εργασίας της Αλβανίας. Αλλά η μυστική αστυνομία σύντομα ανακάλυψε τα σχέδια του και τον συνέλαβε μαζί με άλλα επτά μέλη, υποβάλλοντάς τον σε βασανιστήρια κατά τη διάρκεια της κράτησής του. Η αλβανική δικαιοσύνη τον είχε καταδικάσει σε θάνατο, παρότι μείωσε τη φυλάκισή του σε 25 χρόνια στη φυλακή του Μπουρέλ, ελπίζοντας ότι έτσι θα μπορούσαν να αποκαλυφούν τα άλλα μέλη της παράνομης αντιπολίτευσης κατά του Ενβέρ Χότζα. Ο Αρμπνόρι όχι μόνο δεν το έπραξε, αλλά έδωσε οδηγίες σε άλλους κρατούμενους για μη βίαιη αντίσταση, γι' αυτό και η κράτησή του παρατάθηκε. Την εποχή της αποφυλάκισής του το 1989 ήταν 54 ετών, από τα οποία ήταν φυλακισμένος τα 28.
Όταν αποφυλακίστηκε, ο Αρμπνόρι μετακόμισε στην Σκόδρα, άρχισε να εργάζεται σε ξυλουργείο και έκανε οικογένεια. Το 1990 συμμετείχε στις πρώτες αντικομμουνιστικές συγκεντρώσεις στη χώρα που διοργανώθηκαν στην πόλη του. Όταν προκηρύχθηκαν πολυκομματικές εκλογές ήταν ένας από τους υποστηρικτές του Δημοκρατικού Κόμματος της Αλβανίας, που ιδρύθηκε τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους. Αφού ο Σαλί Μπερίσα κέρδισε τις εθνικές εκλογές του 1992, ο Αρμπνόρι έγινε πρόεδρος του αλβανικού κοινοβουλίου από το 1992 έως το 1997.
Ο Μπερίσα αναγκάστηκε να παραιτηθεί μετά την εξέγερση του 1997 στην Αλβανία, η οποία προκλήθηκε από μια απάτη της κυβέρνησής του. Τα γεγονότα αυτά είχαν ως συνέπεια την προκήρυξη εκλογών στις οποίες επικράτησε το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Αλβανίας, υπό την ηγεσία του Ρετζέπ Μεϊντάνι (πρόεδρος) και του Φάτος Νάνο (πρωθυπουργός). Έτσι ο Αρμπνόρι έγινε ένας από τους αρχηγούς της αντιπολίτευσης. Σε ένα κλίμα που χαρακτηρίστηκε από πόλωση, ο Αρμπνόρι κατέφυγε σε απεργία πείνας μετά την άρνηση της δημόσιας τηλεόρασης να του πάρει συνέντευξη. Μετά από αυτή τη διαμαρτυρία, οι Σοσιαλιστές και οι Δημοκρατικοί διαπραγματεύθηκαν έναν νόμο για την εγγύηση της ελευθερίας του τύπου.
Στις 8 Ιουλίου 2006, ο Πιέτερ Αρμπνόρι πέθανε στη Νάπολη της Ιταλίας μετα από εγκεφαλική αιμορραγία. Το σώμα του έχει ταφεί στη Σκόδρα. Εκτός από πολιτικός, ο Αρμπνόρι υπήρξε και συγγραφέας δημοσιεύοντας και μερικά λογοτεχνικά έργα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλβανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αλβανοί συγγραφείς
Παναγιώτης Αγριογιάννης
Ο Παναγιώτης Αγριογιάννης (2 Ιουλίου 1979) είναι επαγγελματίας διπλωματούχος προπονητής τερματοφυλάκων (κάτοχος UEFA A – Goalkeeping) που την παρούσα χρονική στιγμή εργάζεται ως προπονητής στην ΠΑΕ Ολυμπιακός Πειραιώς. Στο παρελθόν έχει εργαστεί στην ΠΑΕ Παναθηναϊκός, στη FC Al Raed της Σαουδικής Αραβίας και την Ομόνοια Λευκωσίας.
Ποδοσφαιρική καριέρα
Ο Παναγιώτης Αγριογιάννης ξεκίνησε το ποδόσφαιρο το 1991 από τις ακαδημίες του Ολυμπιακού αγωνιζόμενος στην θέση του τερματοφύλακα. Παρέμεινε στον Ολυμπιακό για 6 έτη. Συνέχισε να αγωνίζεται ως τερματοφύλακας μέχρι το 2005 οπότε και αποχώρησε λόγω σοβαρού τραυματισμού. Σε αυτό το διάστημα αγωνίστηκε σε αρκετές ομάδες, κυρίως της Γ' εθνικής κατηγορίας (Ατρόμητος Πειραιά, Αναγέννηση Σάμου κλπ.).
Η αρχή
Το 2005 ξεκινάει την εκπαίδευση του στις σχολές προπονητών την ΕΠΟ. Παράλληλα ταξιδεύει στο εξωτερικό για την παρακολούθηση σεμιναρίων για την προπόνηση τερματοφυλάκων. Την ίδια χρονιά αρχίζει την επαγγελματική του δραστηριότητα ως προπονητής τερματοφυλάκων στην Ακαδημία Ποδοσφαίρου «Γιάννης Παθιακάκης» για τις ηλικιακές ομάδες under 11-13-15. Παράλληλα προπονεί τους τερματοφύλακες της ομάδας του Κερατσινίου.
Παναθηναϊκός
Παράλληλα το 2009 ιδρύει τη δική του ακαδημία τερματοφυλάκων από την οποία αναδεικνύονται πολλοί νέοι τερματοφύλακες που βρίσκουν θέση σε επαγγελματικές ομάδες. Την ίδια χρονιά ο Καπίνο υπογράφει το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο σε ηλικία μόλις 15 ετών, κερδίζοντας και τον τίτλο του καλύτερου νέου τερματοφύλακα στην Ευρώπη. Το 2014 ο νεαρός γκολκίπερ κάνει την ακριβότερη μεταγραφή έλληνα τερματοφύλακα στη γερμανική Μάιντς. Παράλληλα οι Αλέξανδρος Ταμπάκης, Αλέξανδρος Αναγνωστόπουλος και Κωνσταντίνος Κότσαρης (ο οποίος αγωνίζεται σήμερα βασικός στην εθνική Ελλάδος under 21) υπογράφουν κι εκείνοι επαγγελματικά συμβόλαια. Το 2012 και μετά από μια επιτυχημένη πορεία με την ομάδα U20 όπου κατακτά το πρωτάθλημα της Super league, προβιβάζεται στην πρώτη ομάδα. Συνεργάζεται με τον Ορέστη Καρνέζη ο οποίος στο τέλος της σεζόν ανακηρύσσεται ως ο κορυφαίος Έλληνας τερματοφύλακας του πρωταθλήματος και καθιερώνεται στην εθνική ομάδα! Αυτή η εξέλιξη τον φέρνει με μεταγραφή στην ιταλική Ουντινέζε. Την επόμενη χρονιά (2013) κατακτά το κύπελλο Ελλάδας με την ομάδα του Παναθηναϊκού. Τη σεζόν 2014 – 2015 έρχεται για τον Παναθηναϊκό ο Βρετανός Λουκ Στιλ ο οποίος καθιερώνεται βασικός και στο τέλος της σεζόν του απονέμεται ο τίτλος του κορυφαίου ποδοσφαιριστή της ομάδας του.
Σαουδική Αραβία
Το καλοκαίρι του 2015 αποχωρεί από τον Παναθηναϊκό και προσλαμβάνεται από τη FC Al Raed της Σαουδικής Αραβίας. Δουλεύει με τον Alshammry Fahd έναν Σαουδάραβα τερματοφύλακα ο οποίος αναδεικνύεται ο κορυφαίος γκολκίπερ της Λίγκας για τον Α’ γύρο και καλείται για πρώτη φορά στην εθνική ομάδα της χώρας του σε ηλικία 32 ετών.
Ομόνοια
Τη σεζόν 2016-2017 μετακομίζει στην Κύπρο για την Ομόνοια Λευκωσίας. Ο νεαρός Χριστοδούλου που συμμετέχει στο ρόστερ της κυπριακής ομάδας με την αρωγή του προπονητή του φτάνει μέχρι την εθνική ομάδα της Κύπρου.
Ολυμπιακός
Τον Σεπτέμβριο του 2017 εντάσσεται στο προπονητικό τιμ του Ολυμπιακού όπου και παραμένει ως σήμερα. Με την ομάδα του Πειραιά συμμετέχει στους ομίλους του Champions League με τον τερματοφύλακα Σίλβιο Προτό να συγκαταλέγεται στους mvp του Ολυμπιακού. Την τριετία 2018 - 2021 προπονεί τον Πορτογάλο Ζοσέ Σα ο οποίος υπό την καθοδήγηση του καλείται στην εθνική ομάδα της χώρας του ενώ παράλληλα κερδίζει το βραβείο του ΠΣΑΠ για τον καλύτερο τερματοφύλακα της Super League την αγωνιστική περίοδο 2019-2020. Στο πρωτάθλημα Ελλάδος 2019-20 ο Ζοζέ Σα κράτησε ανέπαφη την εστία του για 29 αγώνες, επίδοση που τον κατέταξε στην 1η θέση σε όλον τον κόσμο, για τη συγκεκριμένη σεζόν. Το καλοκαίρι του 2021 ο Σα πωλείται στη Γουλβς για 8 εκατομμύρια και έγινε η πιο ακριβή μεταγραφή τερματοφύλακα από ελληνική ομάδα. Παράλληλα, ο Αγριογιάννης, τη σεζόν 2019 - 2020 επιτυγχάνει με τον Ολυμπιακό την είσοδο στους ομίλους του Champions League μέσα από τρεις προκριματικούς γύρους και κατακτά, ως μέλος του προπονητικού τιμ το πρωτάθλημα και το κύπελλο Ελλάδας. Τον επόμενη σεζόν 20-21 κατακτά εκ νέου το πρωτάθλημα Ελλάδας. To 2021 - 2022 o Ολυμπιακός με τον Αγριογιάννη στο τεχνικό τιμ συμμετείχε στους ομίλους του Europa League, οπού προκρίθηκε και τελικά αποκλείστηκε στα νοκ άουτ από την Αταλάντα σε διπλό αγώνα. Παράλληλα κερδίζει για τρίτο συνεχόμενο χρόνο το πρωτάθλημα Ελλάδας.
Τίτλοι
•	Σεζόν 2008-2009. Πρωτάθλημα Σούπερ Λιγκ under 18 με τον Παναθηναϊκό. •	Σεζόν 2011-2012. Πρωτάθλημα Σούπερ Λιγκ under 20 με τον Παναθηναϊκό. •	Σεζόν 2013-2014. Κύπελλο Ελλάδας με τον Παναθηναϊκό.
•	Σεζόν 2019-2020. Πρωτάθλημα Ελλάδας με τον Ολυμπιακό.
•	Σεζόν 2019-2020. Κύπελλο Ελλάδας με τον Ολυμπιακό.
•	Σεζόν 2020-2021. Πρωτάθλημα Ελλάδας με τον Ολυμπιακό.
Άλλες δραστηριότητες εντός ποδοσφαίρου
•	Δεκέμβριος 2008. Συμμετοχή και οργάνωση του καμπ για γκολκίπερ στην Αλεξανδρούπολη
•	Απρίλιος 2010. Διοργάνωση του 1st Greek Goalkeepers Camp στην Αθήνα
•	Απρίλιος 2011. Διοργάνωση του 2nd Greek Goalkeepers Camp στην Αθήνα.
Διπλώματα
•	2010 EPO UEFA B – License
•	2014 FIFA Seminar Coaching Goalkeeping Diploma (23-27May)
•	2014 - 2015 UEFA A – Goalkeeping License
Εκπαίδευση
•	2009. International Training Seminar for Academies – Municipality Vrilission, Greece •	2009. Goalkeepers Seminar - Pepps •	6-11 Oct. 2009. Training Seminar of Goalkeeper in KRC Genk, Belgium Rapporter /Coach: Gilbert Roex, Guy Martens. •	2009. Monitoring the Goalkeeper Coach of Getafe CF, Juan Carlos Arevalo •	2010. Standard Children’s Soccer Seminar – SFA Chania, Greece •	2011. Presentation “How must be a Youth Goalkeeper be trained”– Ioannina, Greece •	2013. International Seminar Reading – Goalkeeping Conference Rapporter /Coach: Eric Steele(Manchester United), Jose Sambade (Deportivo La Coruna) •	26-28 May 2017. 4ºCongresso Internacional de Treino de Guarda-Redes Goalkeeping International Congress Portugal (Javi Garcia- Sevilla, Hugo Oliveira-Watford F.C.)
Πηγές
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου
Φώτης Παπαφώτης
Ο Φώτης Παπαφώτης (1934-2019) ήταν βετεράνος του κυπριακού αγώνα της περιόδου 1954-1959 και συνταξιούχος εκπαιδευτικός. Διετέλεσε στέλεχος της ΕΟΚΑ (τομεάρχης Καρπασίας) και αργότερα της ΕΣΕΑ (πολιτικού σκέλους της ΕΟΚΑ Β΄).
Βιογραφία
Ο Παπαφώτης γεννήθηκε το 1934 στην Aκανθού Aμμοχώστου και μετά την ολοκλήρωση των εγκύκλιων σπουδών του εισήλθε στη Θεολογική Σχολή Αθηνών. Κατά την παραμονή του στην Ελλάδα, συμπεριλήφθηκε στους Κύπριους φοιτητές που μετέβησαν το διάστημα 1954-1955 στην Κρήτη, όπου εκπαιδεύτηκαν στον ανταρτοπόλεμο από τον σημαντικό τοπικό οπλαρχηγό της Εθνικής Αντίστασης, Μανώλη Μπαντουβά και τους άνδρες του. Αργότερα, τόσο ο Παπαφώτης όσο και οι υπόλοιποι φοιτητές (μεταξύ των οποίων οι Ρένος Κυριακίδης, Θάσος Σοφοκλέους, Τάκης Κάιζερ, Πέτρος Στυλιανού κ.ά.) επέστρεψαν στην Κύπρο και συμμετείχαν στον αγώνα της ΕΟΚΑ, αναλαμβάνοντας χρέη τομεαρχών.
Αργότερα, διετέλεσε μέλος της ΕΣΕΑ, πολιτικής οργάνωσης της ΕΟΚΑ Β΄, αποτελώντας έναν από τους σημαντικότερους συνεργάτες του Γεωργίου Γρίβα μέχρι το 1973, όταν αυτοεξορίστηκε στην Ελλάδα μετά την αποπομπή του από την ΕΟΚΑ Β΄ εξαιτίας της θέσης του για πολιτικοποίηση της δράσης της οργάνωσης.
Απεβίωσε στις 11 Δεκεμβρίου 2019.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Συνέντευξη Φώτη Παπαφώτη στον Κώστα Γενάρη Μέρος 1 από 4 Κατηγορία:Κύπριοι αγωνιστές του 1955-59 Κατηγορία:Κύπριοι εκπαιδευτικοί Κατηγορία:Μέλη της ΕΟΚΑ Β΄
Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης
O Γενικός Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης (Генеральный секретарь ЦК КПСС) ήταν αξίωμα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης (КПСС) το οποίο μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1920 είχε εξελιχθεί στην ισχυρότερη θέση από τις θέσεις γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής. Με μερικές εξαιρέσεις, από το 1929 μέχρι τη διάλυση της ένωσης ο κάτοχος του αξιώματος ήταν de facto ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης, αφού η θέση αυτή είχε τον έλεγχο του ΚΚΣΕ και της Σοβιετικής κυβέρνησης. Ο Ιωσήφ Στάλιν ανύψωσε το αξίωμα δίνοντάς του πλήρη εξουσία επί του Κομμουνιστικού Κόμματος και κατ'επέκταση ολόκληρης της Σοβιετικής Ένωσης. Ο Νικίτα Χρουστσόφ ονόμασε το αξίωμα με τον τίτλο Πρώτος Γραμματέας το 1953· η αλλαγή αυτή ακυρώθηκε το 1966.
Το αξίωμα αναδείχθηκε από λιγότερο ισχυρές γραμματειακές θέσεις μέσα στο κόμμα, αυτές του: Τεχνικού Γραμματέα (1917–1918), Προέδρου της Γραμματείας (1918–1919), Υπευθύνου Γραμματέα (1919–1922) (όταν ο Λένιν ήταν ηγέτης των Μπολσεβίκων).
Ιστορία
Στις πρώτες δύο μορφές του το αξίωμα αφορούσε κυρίως τη διεξαγωγή γραμματειακής εργασίας. Η θέση του Υπεύθυνου Γραμματέα ιδρύθηκε το 1919 για να επιτελεί διοικητικό έργο. Το 1922 ακολούθησε το αξίωμα του Γενικού Γραμματέα ως καθαρά διοικητική και πειθαρχική θέση, ο ρόλος του οποίου δεν προοριζόταν να κάνει περισσότερα από το να καθορίζει την σύνθεση του συνόλου των μελών του κόμματος. Ο Στάλιν, πρώτος κάτοχος του αξιώματος, χρησιμοποίησε τις αρχές του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού για να μεταμορφώσει το αξίωμά του σε αυτό του κομματικού ηγέτη, και αργότερα του ηγέτη της Σοβιετικής Ένωσης.
Το 1934 το 17ο Συνέδριο απέσχε από το να επανεκλέξει επίσημα το Στάλιν Γενικό Γραμματέα. Όμως ο Στάλιν επανεκλέχθηκε σε όλες τις άλλες θέσεις και παρέμεινε ηγέτης του κόμματος χωρίς μείωση της εξουσίας του.
Τη δεκαετία του 1950 ο Στάλιν όλο και περισσότερο αποσύρθηκε από τις εργασίες της Γραμματείας, αφήνοντας την επίβλεψη του σώματος στον Γκεόργκι Μαλενκόφ, πιθανώς για να τον δοκιμάσει ως πιθανό διάδοχο. Τον Οκτώβριο του 1952, στο 19ου Συνεδρίου, ο Στάλιν αναδιάρθρωσε την ηγεσία του κόμματος. Η παράκλησή του, εκφρασμένη μέσω του Μαλενκόφ, να απαλλαχθεί από τα καθήκοντά του στη γραμματεία του κόμματος λόγω ηλικίας απορρίφθηκε από το κομματικό κογκρέσο, καθώς οι αντιπρόσωποι δεν ήταν σίγουροι για τις προθέσεις του Στάλιν. Στο τέλος, το συνέδριο κατάργησε επίσημα το αξίωμα του Γενικού Γραμματέα του Στάλιν, αν και ο Στάλιν παρέμεινε ένας από τους γραμματείς του κόμματος και διατήρησε τον υπέρτατο έλεγχο του Κόμματος. Όταν ο Στάλιν πέθανε στις 5 Μαρτίου 1953, ο Μαλενκόφ ήταν το σημαντικότερο μέλος της Γραμματείας, η οποία επίσης περιελάμβανε τον Νικίτα Χρουστσόφ, μεταξύ άλλων.
Πηγές
Κατηγορία:Πολιτική της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης
Χριστός Η Άμπελος (β μισό 16ου αι.) Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών
Χριστός Η Άμπελος  είναι μεταβυζαντινή εικόνα του δεύτερου μισού του 16ου αι.
Περιγραφή
Στο άνω μέρος της εικόνας, διαστάσεων 0,39 Χ Ο,35μ. υπάρχει η επιγραφή με κόκκινα κεφαλαία γράμματα στον χρυσό κάμπο  Η Άμπελος και τιτλοφορεί την παράσταση η οποία εικονογραφεί τη διδασκαλία του Ιησού στου μαθητές μετά το Νιπτήρα (Ιω. 15,1-11). Στις σελίδες του ευαγγελίου που κρατάει στα χέρια του ο Ιησούς διαβάζουμε τα δύο πρώτα εδάφια από το σχετικό κεφάλαιο: '' Ἐγώ εἰμι ἡ/ ἄμπελος ἡ /ἀληθινή, κ(αὶ) ὁ π(ατ)ήρ μου ὁ/ γεωργός ἐ/στι. 2 πᾶν κλῆ/μα ἐν ἐμοὶ/ μὴ φέρον καρ/πόν, αἴρει αὐ/τό, καὶ πᾶν τὸ /καρπὸν φέρον/ καθαίρει αὐτό, (ἵνα πλείονα καρπὸν φέρῃ)''.Η Άμπελος η αληθινή ο Χριστός, τα κλήματα οι Απόστολοι , διατάσσονται συμμετρικά στις κορυφές του κορμού και των κλάδων που προσφέρει στις άκρες του θρόνους με καμπυλόγραμμη ράχη στους μαθητές και στο κέντρο υποπόδιο στο Χριστό και διασταυρώνοντας με χάρη δύο κλαδιά στεφανώνει με τη δόξα των χρυσοπράσινων φύλλων τον Ιησού. Ο χιτώνας του Χριστού είναι αχνορόδινος και το ιμάτιο χρυσούφαντο, ενω τα ρούχα των μαθητών σε γήινα χρώαματα. Οι κορυφαίοι Πέτρος και Παύλος είναι ψηλώτερα και έπονται ανά ζέυγη οι ευαγγελιστές στο πλευρό του Ιησού, από αριστερά ο Ιωάννης και ο Μάρκος, δεξιά ο Ματθαίος και ο Λουκάς, όλοι με κλειστά σταχωμένα βιβλία των επιστολών και των ευαγγελίων, αντίστοιχα.Ιεραρχικώς εόπονται οι Ιάκωβος, Βαρθολομαίος και Φίλιππος κρατώντας τυλιγμένα ειλητά.Τα ονόματα σημειώνται σε βρχυγραφία στο φωτοστέφανο ή πλ'άι τους.
Άννα της Ωβέρνης
Η Άννα της Ωβέρνης, (Γαλλική γλώσσα : Anne, 1358 - 22 Σεπτεμβρίου 1417) από τον Οίκο του Ωβέρν ήταν κόρη του κόμη του Ωβέρν, έγινε κόμισσα του Φορέζ (1400 - 1417 και με τον γάμο της με τον Λουδοβίκο Β΄ των Βουρβόνων έγινε δούκισσα του Μπουρμπόν. Ήταν κόρη του Μπερώντ Β΄ δελφίνου του Ωβέρν. Η μητέρα της απεβίωσε, όταν η Άννα ήταν 11 ετών και ο πατέρας της ξαναπαντρεύτηκε δύο ακόμη φορές, είχε πολλά μικρότερα ετεροθαλή αδέλφια από τον τρίτο γάμο του πατέρα της.
Δούκισσα του Μπουρμπόν
Μνηστεύθηκε με τον εξάδελφό της Λουδοβίκο Β΄ στα 10 έτη της. Το συμβόλαιο γάμου υπογράφτηκε στην Μονμπριζόν (4 Ιουλίου 1368) και ο γάμος έγινε δύο έτη μετά, τον Ιανουάριο του 1370. Επειδή ήταν εξαδέλφια, χρειαζόταν ειδική άδεια από τον πάπα, ο οποίος την έδωσε (15 Σεπτεμβρίου 1370). Ο εκ μητρός θείος της Ιωάννης κόμης τού Φορέζ απεβίωσε άτεκνος (15 Μαίου 1372) και τον κληρονόμησε η Άννα σε ηλικία 14 ετών, είχαν πεθάνει όλα τα αδέλφια του και μόνο η μητέρα της είχε αφήσει ένα παιδί, την Άννα. Τότε η γιαγιά της Ιωάννα του Κλερμόν ανέλαβε την επιτροπεία, ώσπου η Άννα να ενηλικιωθεί, οπότε η Άννα ανέλαβε τη διακυβέρνηση μαζί με τον σύζυγο της Λουδοβίκο Β΄.
Το 1400 απεβίωσε ο πατέρας της, αφήνοντάς της το δελφινάτο τού Ωβέρν, που η Άννα το κυβέρνησε για τα επόμενα 17 έτη, έκανε μια γιορτή για να τιμήσει την θετή της μητέρα Μαργαρίτα. Σε 10 χρόνια απεβίωσε και ο σύζυγος της Λουδοβίκος στην Μονλυσόν (1410), τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος τους Ιωάννης. Η Άννα κυβέρνησε το Δελφινάτο για άλλα 10 χρόνια μέχρι τον δικό της θάνατο στην Μουλέν (22 Σεπτεμβρίου 1417). Ο Ιωάννης Α΄ έλαβε το Φορέζ και ο γιος του Λουδοβίκος Α΄ κόμης του Μονπανσιέ έλαβε το Ωβέρν.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Β΄ δούκα του Μπουρμπόν και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Γαλλική τάξη ευγενών Κατηγορία:Πρόσωπα του Μεσαίωνα Κατηγορία:Δούκισσες της Βουρβόνης
Σόρα
Η Σόρα (Sora) είναι πόλη και δήμος (comune) του νοτιοανατολικού Λάτιου, στην Ιταλία, που υπάγεται στην Επαρχία του Φροζινόνε. Η Σόρα είναι κτισμένη σε μια πεδιάδα στης όχθες του ποταμού Λίρι. Υπάρχει μεταποιητική βιομηχανία, ιδίως χάρτου. Τα περίχωρα είναι γνωστά για την παραδοσιακή ενδυμασία των χωρικών τους.
Ιστορία
thumb|left|Επιγραφή της Σόρα Η Σόρα, αρχαία πόλη των Βόλσκων, καταλήφθηκε τρεις φορές από τους Ρωμαίους, το 345, το 314 και το 305 π.Χ., προτού καταφέρουν να εδραιώσουν την κυριαρχία τους στην πόλη το 303 π.Χ., εγκαθιστώντας 4 χιλιάδες Ρωμαίους εποίκους. Το 209 π.Χ. ήταν μία από τις πόλεις που αρνήθηκαν περαιτέρω βοήθεια στον πόλεμο κατά του Αννίβα. Με νόμο του Ιουλίου Καίσαρα έγινε municipium, αλλά υπό τον Οκταβιανό Αύγουστο εποικίσθηκε εκ νέου από στρατιώτες ανήκοντες στην Τέταρτη Λεγεώνα, που επονομάσθηκε «Σορανή».
Η πόλη περιήλθε στην εξουσία του Πάπα κατά τον πρώιμο Μεσαίωνα, όμως αλώθηκε από τους Λομβαρδούς το έτος 705.
Το κάστρο Σορέλλα (Sorella), κτισμένο πάνω στο βραχώδες έξαρμα που κυριαρχεί δίπλα στην πόλη, ήταν αξιοσημείωτο προπύργιο κατά τον Μεσαίωνα. Το 1443 ο βασιλιάς Αλφόνσος Ε΄ της Αραγωνίας και της Νάπολης κατέστησε τη Σόρα πρωτεύουσα ενός ανεξάρτητου Δουκάτου. Λίγο αργότερα καταλήφθηκε από τις παπικές δυνάμεις του Πίου Β΄, αλλά την απέδωσε και πάλι στους δούκες της του οίκου Καντέλμι ο Πάπας Σίξτος Δ΄ και τελικώς πέρασε στον δούκα Ιωάννη του Ρόβερε. Ο γιος του, ο Φραντσέσκο Μαρία Α΄ ντελλα Ρόβερε υπεράσπισε ηρωικώς την πόλη κατά του Καίσαρα Βοργία. Τελικώς η Σόρα αγοράσθηκε έναντι 11 χιλιάδων δουκάτων από τον Πάπα Γρηγόριος ΙΓ΄, που παρεχώρησε την κυριαρχία της στον νόθο γιο του Τζάκομο Μπονκομπάνι.
Πολιούχος της Σόρα είναι η Αγία παρθενομάρτυρας Ρεστιτούτα, η μνήμη της οποίας τιμάται στα τέλη Μαΐου.
Γεωγραφία
Η Σόρα είναι κτισμένη σε υψόμετρο 300 μέτρων και βρίσκεται σε γεωγραφικές συντεταγμένες πλάτος 41°43΄ Βόρειο και μήκος 13°37΄ Ανατολικό. Απέχει οδικώς από το κέντρο της Ρώμης 115 χιλιόμετρα, ενώ προς την αντίθετη κατεύθυνση το κέντρο της Νάπολης απέχει 138 χιλιόμετρα. Από τη θάλασσα η Σόρα απέχει σε ευθεία γραμμή σχεδόν ακριβώς 50 χιλιόμετρα.
Ο Δήμος της Σόρα έχει έκταση 800 τετραγωνικά χιλιόμετρα και συνορεύει με τους δήμους Αρπίνο, Μπαλσοράνο, Μπροκκοστέλλα, Κάμπολι Αππεννίνο, Καστελλίρι, Ιζολα ντελ Λίρι, Μόντε Σαν Τζοβάννι Καμπάνο, Πεσκοζολιντο και Βερόλι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σορα Κατηγορία:Ρωμαϊκές πόλεις στο Λάτιο
Τζέημς Μπάτερσγουορθ
Ο Τζέημς Έντουαρντ Μπάτερσγουορθ (αγγλικά: James E. Buttersworth), 1817–1894, ήταν Άγγλος ζωγράφος, ειδικευμένος στη θαλασσογραφία. Εγκαταστάθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου δημιούργησε μια σειρά από πίνακες με αμερικανικά πλοία της εποχής του. Οι πίνακές του είναι ιδιαίτερα γνωστοί για τις σχολαστικές λεπτομέρειες, τα δραματικά σκηνικά και τη χάρη τους στην κίνηση.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μπάτερσγουορθ γεννήθηκε στο Λονδίνο το 1817 σε οικογένεια καλλιτεχνών θαλασσογράφων. Σπούδασε ζωγραφική με τον πατέρα του Τόμας Μπάτερσγουορθ, ο οποίος ήταν επίσης γνωστός καλλιτέχνης.
Γύρω στο 1845, ταξίδεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες και εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στο σημερινό Γιούνιον Σίτι στο Νιου Τζέρσεϊ, αργότερα διατηρούσε επίσης ένα εργαστήριο στο Μπρούκλιν. Σύντομα έγινε γνωστός. Επέστρεψε στην Αγγλία το 1851 για τον ιστιοπλοϊκό αγώνα που έλαβε χώρα στις 22 Αυγούστου 1851 για το πρώτο Κύπελλο Αμερικής. Τα σκίτσα και οι πίνακές του από αυτόν τον αγώνα παρέχουν λεπτομερή καταγραφή των γεγονότων και της ιστιοπλοΐας εκείνης της εποχής. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Ιστιοφόρα κοντά στην ακτή Ζωγράφισε όλα τα είδη πλοίων, από κωπηλατικά και ιστιοφόρα μέχρι βαπόρια. Οι πίνακες του Μπάτερσγουορθ του 8ου ιστιοπλοϊκού αγώνα του 1893 έγιναν ένα χρόνο πριν από το θάνατό του, ολοκληρώνοντας το χρονικό των αγώνων του Κυπέλλου Αμερικής με ελαιογραφίες λίγο πριν από την εμφάνιση επιτυχημένων φωτογραφικών εικόνων.
Υπήρξε παραγωγικότατος καλλιτέχνης, σχεδόν 600 έργα του έχουν διασωθεί σε ιδιωτικές συλλογές και μουσεία κυρίως στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η ζωγραφική του είναι γνωστή για τις δραματικές σκηνές, τη λεπτομέρεια και τη χάρη της στην απεικόνιση της κίνησης. Θεωρείται ένας από τους κορυφαίους εκπροσώπους της θαλασσογραφίας του 19ου αιώνα στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Πέθανε το 1894 στο Λονδίνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι ζωγράφοι
Κατάλογος ηλιακών εκλείψεων ορατών από την Ελλάδα
20ος αιώνας
Δακτυλιοειδής έκλειψη ηλίου στην Αφρική, στην Ευρώπη και στην Ασία, ορατή και από την Ελλάδα. Η δακτυλιοειδής φάση(κάλυψη 88.8% του ηλιακού δίσκου) ήταν ορατή από τους νομούς Λακωνίας, Χανίων, Ρεθύμνης, Ηρακλείου(δυτικό), Κυκλάδων(κεντρικές και νότιες), Σάμου, Δωδεκανήσου(εξαίρεση Καστελλόριζο, Κάρπαθος) καθώς και από τα Κύθηρα. Ήταν η πρώτη δακτυλιοειδής ηλιακή έκλειψη στην Ελλάδα, από το 1966, ενώ η επόμενη θα γίνει το 2030. Η μέγιστη διάρκεια της δακτυλιοειδούς φάσης στον Ελλαδικό χώρο, ήταν στο νησί της Σαντορίνης(6 λεπτά και 39 δευτερόλεπτα), ενώ στα Χανιά έφτασε τα 6 λεπτά και στη Ρόδο τα 5. Έκλειψη παρόμοιας διάρκειας δεν προβλέπεται στην Ελλάδα, μέχρι το 2147. Στην υπόλοιπη χώρα, έκλειψη ήταν ορατή ως μερική. Το 86.6% του ηλιακού δίσκου καλύφθηκε στην Αθήνα, το 78% στη Θεσσαλονίκη.
Ολική έκλειψη ηλίου στην Ασία και τον Ειρηνικό Ωκεανό, ορατή από τη Θράκη ως μερική. Η έκλειψη έφτασε στο μέγιστο της με την ανατολή του Ηλίου. Στην Αλεξανδρούπολη καλύφθηκε το 2% του ηλιακού δίσκου, στην Ορεστιάδα το 7.5%. Στην υπόλοιπη Ελλάδα, η έκλειψη ήταν αόρατη.
Μερική έκλειψη ηλίου στην Ευρώπη και στην Ασία, ορατή και από την Ελλάδα. Στην Ορεστιάδα καλύφθηκε το 34% του ηλιακού δίσκου, στην Αθήνα το 26%, στη Θεσσαλονίκη το 29.5% και στο Ηράκλειο το 23%. Οι νεφώσεις εμπόδισαν κατά τόπους την παρατήρηση του φαινομένου στην Ελλάδα.
Δακτυλιοειδής έκλειψη ηλίου στον Ατλαντικό Ωκεανό και την Αφρική, ορατή από την Ελλάδα ως μερική. Μέγιστη κάλυψη του ηλιακού δίσκου στο 8% στη Νότια Ελλάδα, 5% στην Αθήνα, 3% στη Θεσσαλονίκη. Σε μεγάλο μέρος της χώρας η παρατήρηση του φαινομένου δεν ήταν δυνατή λόγω των πυκνών νεφώσεων.
Δακτυλιοειδής έκλειψη ηλίου στον Ειρηνικό Ωκεανό, το Μεξικό, τις Η.Π.Α. και την Αφρική, ορατή από το μεγαλύτερο μέρος της Ελλάδας ως μερική. Στην Κέρκυρα καλύφθηκε το 33% του ηλιακού δίσκου, στη Θεσσαλονίκη το 18% και στην Αθήνα το 8%. Η έκλειψη ήταν αόρατη από την κεντρική και ανατολική Κρήτη, τα Δωδεκάνησα, τις ανατολικές Κυκλάδες και τον νομό Σάμου.
Υβριδική έκλειψη ηλίου, ορατή ως δακτυλιοειδής στη Νότια Αμερική και στην Αφρική και ως ολική στον Ατλαντικό, ορατή στην Ελλάδα ως μερική. Μέγιστη κάλυψη του ηλιακού δίσκου 10.5% στη Γαύδο. Στην Αθήνα 4%, στη Θεσσαλονίκη λιγότερο από 1%. Στα σύνορα της Ελλάδας με τη Γιουγκοσλαβία, η έκλειψη ήταν αόρατη.
Μερική έκλειψη ηλίου στην Ευρώπη και στη Βόρεια Αμερική, ορατή και από την Ελλάδα. Στα βόρεια σύνορα της Ελλάδας, η κάλυψη του ηλιακού δίσκου από τη Σελήνη ξεπέρασε το 40%, στην Αθήνα έφτασε το 34%, ενώ στο Ηράκλειο άγγιξε το 30%. Οι πυκνές νεφώσεις σε μεγάλο μέρος της ηπειρωτικής Ελλάδας, δεν βοήθησαν στην παρατήρηση του φαινομένου.
Ολική έκλειψη στην κεντρική Ευρώπη, ορατή από την Ελλάδα ως μερική. Το 94% του ηλιακού δίσκου καλύφθηκε στην Ορεστιάδα και ήταν η μεγαλύτερη κάλυψη του ηλιακού δίσκου σε έκλειψη ηλίου, σε ελληνικό έδαφος από το 1966. Στην Αλεξανδρούπολη καλύφθηκε το 90%, στη Θεσσαλονίκη το 86%, στη Λάρισα το 82%, στα Ιωάννινα το 80%, στην Αθήνα το 78% και στο Ηράκλειο το 71%. Το "μονοπάτι" της ολικής φάσης, περνούσε σε απόσταση περίπου 250 χιλιομέτρων από τον βόρειο Έβρο.
21ος αιώνας
Δακτυλιοειδής έκλειψη ηλίου στην Αρκτική και στη Σκωτία, ορατή από την Ελλάδα ως μερική. Η έκλειψη βρίσκονταν στο μέγιστο της με την Ανατολή του Ηλίου. Το 64% του ηλιακού δίσκου καλύφθηκε στη Θεσσαλονίκη, το 56-57% στα Ιωάννινα και στην Αθήνα, στην Καλαμάτα το 47%, ενώ στη Γαύδο το 38%.
Δακτυλιοειδής έκλειψη στην Ισπανία και στην Αφρική, ορατή από την Ελλάδα ως μερική. 60% η κάλυψη του ηλιακού δίσκου στη Ζάκυνθο, 54% στην Αθήνα, 50% στη Θεσσαλονίκη, 42% στην Ορεστιάδα.
Ολική έκλειψη ηλίου ορατή ως ολική από το Καστελλόριζο και ως μερική από την υπόλοιπη χώρα. Ο ηλιακός δίσκος καλύφθηκε πλήρως στο Καστελλόριζο, με την ολική φάση να διαρκεί 3 λεπτά. Ήταν το μοναδικό σημείο της Ευρώπης, όπου η έκλειψη ήταν ορατή ως ολική. Στην υπόλοιπη χώρα: Ρόδος 98%, Ηράκλειο 94%, Αθήνα 84%, Λάρισα 77%, Κέρκυρα 71%. Σε περιοχές κυρίως της Δυτικής Ελλάδας, η συννεφιά δυσκόλεψε την παρατήρηση του φαινομένου. Η επόμενη ολική έκλειψη ηλίου στην Ελλάδα θα συμβεί στις 21 Απριλίου 2088.
Ολική έκλειψη ηλίου στην Αρκτική και την Ασία, ορατή από τη Βόρεια Ελλάδα ως μερική. Στην Ορεστιάδα καλύφθηκε το 4.5% του ηλιακού δίσκου, ενώ στη Θεσσαλονίκη μόλις το 1%. Η έκλειψη ήταν αόρατη από τη δυτική και νότια Ελλάδα.
Μερική έκλειψη ηλίου στην Ευρώπη, ορατή και από την Ελλάδα. Η Σελήνη κάλυψε το 62% του ηλιακού δίσκου στη Θεσσαλονίκη, το 60% στα Ιωάννινα, το 58% στην Αθήνα και το 54% στο Ηράκλειο. Στην ανατολική και βόρεια Ελλάδα, οι βροχές εμπόδισαν την παρακολούθησή της.
Ολική έκλειψη ηλίου στον Ατλαντικό και την Αφρική, ορατή από την Ελλάδα ως μερική. Στην Κρήτη, ήταν η μέγιστη κάλυψη του ηλιακού δίσκου(μόλις 5%), ενώ στη Βόρεια Ελλάδα δεν ξεπέρασε το 1%.
Ολική έκλειψη ηλίου στον Βόρειο Πόλο, ορατή από την Ελλάδα ως μερική. Στις Πρέσπες καλύφθηκε το 41% του ηλιακού δίσκου(μέγιστη κάλυψη στον Ελλαδικό χώρο), στη Θεσσαλονίκη 38.5%, στην Αθήνα 31%, στο Ηράκλειο το 24%, ενώ στο Καστελλόριζο το 20%.
Δακτυλιοειδής έκλειψη ηλίου στην Αφρική και στην Ασία, ορατή από την Ελλάδα ως μερική. Η καλύτερη παρατήρηση αναμένεται στο Καστελλόριζο(19.6% κάλυψη του ηλιακού δίσκου), στην Αθήνα δεν θα ξεπεράσει το 11% και στη Θεσσαλονίκη το 7%.
Ολική έκλειψη ηλίου στην Αρκτική, τον Ατλαντικό και την Ισπανία, ορατή μόνο για λίγο κατά το ηλιοβασίλεμα στη βορειοδυτική Ελλάδα. Μέγιστη κάλυψη 5.4% στους ακριτικούς Οθωνούς, λιγότερο από 1% στα Ιωάννινα. Στην υπόλοιπη Ελλάδα θα είναι αόρατη.
Δακτυλιοειδής έκλειψη ηλίου στην Αφρική, στην Ευρώπη και στην Ασία, ορατή και από την Ελλάδα. Η δακτυλιοειδής φάση(κάλυψη 88% του ηλιακού δίσκου) θα είναι ορατή από τους νομούς Λευκάδας, Κεφαλληνίας, Ζακύνθου, καθώς και σε όλη τη Στερεά Ελλάδα και την Αττική, στην κεντρική και νότια Θεσσαλία, σε σχεδόν όλη την Πελοπόννησο, στις Σποράδες, στα νησιά του βορειοανατολικού Αιγαίου, στα 3 πόδια της Χαλκιδικής και στους νομούς Καβάλας, Ροδόπης και Έβρου. Θα είναι η πρώτη φορά που θα συμβεί δακτυλιοειδής έκλειψη στην Ελλάδα από το 1976. Η δακτυλιοειδής φάση θα διαρκέσει 3 λεπτά και 56 δευτερόλεπτα στην Αθήνα, 4 λεπτά και 16 δευτερόλεπτα στην Πάτρα, 4 λεπτά και 25 δευτερόλεπτα στη Χαλκίδα καθώς και περίπου 4.5 λεπτά στα νησιά Λήμνος και Άγιος Ευστράτιος. Στην υπόλοιπη χώρα η έκλειψη θα είναι ορατή ως μερική. Ενδεικτικά, αναμένεται κάλυψη του ηλιακού δίσκου κατά 87% στη Θεσσαλονίκη και τα Ιωάννινα και κατά 83.5% στο Ηράκλειο. Έως την 1η Απριλίου 2136 δεν αναμένεται κάποια άλλη δακτυλιοειδής έκλειψη πάνω από την Ελλάδα.
• 20 Μαρτίου 2034
Ολική έκλειψη ηλίου στην Αφρική και την Ασία, ορατή από την Ελλάδα ως μερική. Αναμένεται κάλυψη του ηλιακού δίσκου της τάξεως του 51% στο Καστελόριζο, 46% στο Ηράκλειο, 37% στην Αθήνα, 32% στη Λάρισα, 30% στη Θεσσαλονίκη, ενώ στα βόρεια σύνορά της Ελλάδας αναμένεται κάλυψη 27-30%.
• 16 Ιανουαρίου 2037
Μερική έκλειψη ηλίου, στην Ευρώπη, την Βόρεια Αφρική και τη Δυτική Ασία, ορατή και από την Ελλάδα. Η μεγαλύτερη κάλυψη του ηλίου θα είναι στη Βόρεια Σκανδιναβία, σε ποσοστό 61%. Ο ηλιακός δίσκος θα καλυφθεί σε ποσοστό 40% στη Θεσσαλονίκη, 37% στη Λάρισα, 35% στην Αθήνα, 31% στο Ηράκλειο, ενώ τη μικρότερη κάλυψη στην Ελλάδα, θα έχει η Γαύδος, με ποσοστό 30%.
Δακτυλιοειδής έκλειψη ηλίου, στα νησιά της Καραϊβικής, μεγάλο μέρος του Ατλαντικού Ωκεανού, και στην δυτική και βόρεια Αφρική, '''ορατή ως μερική από την Ελλάδα. '''Αναμένεται κάλυψη του ηλιακού δίσκου 54% στο Ηράκλειο, 45% στην Αθήνα, και 37% στη Θεσσαλονίκη.
Δακτυλιοειδής έκλειψη ηλίου, στη Νότια Αμερική, μεγάλο μέρος του Ατλαντικού Ωκεανού και την Αφρική, ορατή και από την Ελλάδα ως μερική. Ο ηλιακός δίσκος θα καλυφθεί κατά 25% στα Χανιά, 20% στην Πάτρα, 19% στην Αθήνα, 17% στη Λάρισα, 15% στη Θεσσαλονίκη, ενώ στον βόρειο Έβρο η κάλυψη μετά βίας θα φτάσει στο 10%.
• 21 Ιουνίου 2039
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Εκλείψεις Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν την Ελλάδα
Κόνγιοντερ (βουνό)
Το όρος Κόνγιοντερ (σερβικά κυριλλικά: Коњодер, σερβικά λατινικά: Konjoder) είναι κορυφή της οροσειράς του Ζλάτιμπορ, ορεινό όγκο στην περιοχή του Στάρι Βλαχ, στα νοτιοδυτικά της Σερβίας, με υψόμετρο 1,337 μέτρων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κορυφές της Σερβίας Κατηγορία:Κορυφές των Δειναρικών Άλπεων
Θεόδωρος Αμάν
Ο Θεόδωρος Αμάν (Theodor Aman, 20 Μαρτίου 1831 – 19 Αυγούστου 1891) ήταν Ρουμάνος ζωγράφος, χαράκτης και καθηγητής καλών τεχνών, μακεδονικής εν μέρει καταγωγής. Ζωγράφισε περισσότερο σκηνές από την ιστορία και την καθημερινή ζωή.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο πατέρας του ήταν αξιωματικός, διοικητής ιππικού από την Κραϊόβα, αλλά ο Θεόδωρος γεννήθηκε στο Καμπουλούνγκ, όπου είχε καταφύγει η οικογένεια προκειμένου να γλιτώσει από πανδημία πανούκλας. Αφού εξεδήλωσε από νωρίς ενδιαφέρον για την τέχνη, πήρε τα πρώτα του μαθήματα από τους Κωνσταντίνο Λέκκα και Κάρολ Βάλενστάιν ντε Βέλα στο Εθνικό Κολέγιο Καρόλου Α΄. Το 1850 πήγε στο Παρίσι, όπου μελέτησε για λίγο με τον Μισέλ Μαρτέν Ντρολίν, αλλά ο Ντρολίν πέθανε, οπότε συνέχισε μαθήματα με τον Φρανσουά Εντουάρ Πικό. Το 1853 πραγματοποίησε την πρώτη έκθεση έργου του στο «Σαλόν» των Παρισίων, με την αυτοπροσωπογραφία του.
Στο Παρίσι έγινε μέλος σε ρουμανικούς επαναστατικούς κύκλους και γνώρισε τον Νικολάε Μπαλτσέσκου, αλλά και τους συγγραφείς Ντιμίτριε Μπολιντινεάνου και Καίσαρα Μπολιάκ. Σε αυτό το περιβάλλον, επηρεασμένος από τις επαναστατικές ιδέες, ο Αμάν ολοκλήρωσε τον ιστορικού θέματος πίνακα «Η πρώτη νύχτα του Μιχάι Βιτεαζούλ», εμπνευσμένο από το έργο του Μπολιντινεάνου. Ως αποτέλεσμα των ισχυρών πατριωτικών αισθημάτων του, ο ζωγράφος έλαβε μέρος στη Ρουμανική Επανάσταση του 1848.
Κατόπιν πήγε στην Κωνσταντινούπολη σε μια απόπειρα να πουλήσει έργα του στον Σουλτάνο, ενώ επισκέφθηκε και τη Σεβαστούπολη κατά τη διάρκεια του Πόλεμο της Κριμαίας. Το 1855 παρουσίασε ένα από τα γνωστότερα έργα του, τη «Μάχη του ποταμού Άλμα», στην Παγκόσμια Έκθεση των Παρισίων.