cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αιτωλικό
Διαμόρφωση του νησιού
Με την πάροδο του χρόνου οι συνεχείς επιχωματώσεις άλλαζαν την έκταση του νησιού όχι όμως τη μορφή, τη συγκρότηση, τη δομή και την εικόνα του. Η τελευταία επιχωμάτωση που έγινε από το δημόσιο το 1969, (δικτατορία Γ. Παπαδόπουλου) σε μεγάλη έκταση βόρια και νότια, άλλαξε τελείως το νησάκι δίνοντάς του άλλη μορφή και εικόνα. Το βορινό μέρος που ήταν ιδιαίτερα έκθετο στη θάλασσα, έχοντας τα θέμελα των σπιτιών μέσα στο νερό και μικρούς όρμους – κανάλια που προχωρούσαν αρκετά μέσα στο νησάκι, δημιουργώντας ένα ποίημα νερένιας δαντέλας, ανάμεσα στις άκρες της οποίας φιλοξενούνταν οι γαίτες (βάρκες χωρίς καρίνα) των ψαράδων, επιχωματώθηκε ολοκληρωτικά δίνοντας οικοπεδική έκταση, διπλό παράλληλο περιμετρικό  δρόμο και "προστατευτική από το κύμα" παραλιακή λουρίδα άσχετη προς το περιβάλλον. Το ίδιο έγινε και προς νότο, εδώ, επειδή η λιμνοθάλασσα ήταν ρηχή, η επιχωμάτωση ήταν πιο εύκολη, τετραγωνοποίησε το νησάκι και απέδωσε ακόμα μεγαλύτερες οικοπεδικές εκτάσεις.
Παρόλα αυτά το Αιτωλικό από θέση εξακολουθεί να παραμένει αντικειμενικά πανέμορφο διατηρώντας τη γραφικότητά και την εικόνα της Νερένιας Πολιτείας.
Γεφύρια Αιτωλικού
Μόλις πρόσφατα τον Φεβρουάριο του 2002 και μετά από σχετική αίτηση του δημοσιογράφου και εκδότη της τοπικής εφημερίδας «ΝΕΑ του Αιτωλικού» κ. Σπύρου Χ. Κοτσάφτη, προς το υπουργείο Πολιτισμού, και υπεράσπισή τους στο Κεντρικό Συμ. Πολιτισμού, από τον ίδιον, τα γεφύρια αναγνωρίστηκαν ως «ιστορικά και διατηρητέα μνημεία που χρειάζονται ειδική κρατική προστασία, διότι παρουσιάζουν ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό και ιστορικό ενδιαφέρον. Αποτελούν αξιόλογο δείγμα τεχνικού έργου υποδομής του τέλους του 19ου αιώνα και είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με τις μνήμες των κατοίκων της περιοχής».
Εκκλησίες
Η πόλη του Αιτωλικού έχει τους εξής Ιερούς Ναούς, οι οποίοι είναι συγκεντρωμένοι στο βορινό τμήμα της πόλης: Κοιμήσεως της Θεοτόκου, Παμμεγίστων Ταξιαρχών, Αγίου Δημητρίου, Αγίου Γεωργίου, Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, Αγίου Νικολάου, και της Παναγίας της Κυρούλας (ιδιωτικός μικρός ναός, σε δωμάτιο οικίας, ο μοναδικός στο νότιο τμήμα της πόλης). Επίσης ο πρόσφατα ανεγερθείς Ιερός Ναός, στην περιοχή Συνοικισμός Αιτωλικού, αφιερωμένος στον Άγιο Νεκτάριο.
'''Ι.Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου''' Στον Ιερό Ναό της Παναγίας (Κοιμήσεως της Θεοτόκου), ρυθμού απλής Βασιλικής, έγινε την 1η Απριλίου 1824 η δίκη του Γ. Καραϊσκάκη.
Στον ίδιο ναό φυλάσσεται η θαυματουργός εικόνα της Παναγίας έργο του Ευαγγελιστή Λουκά, ο περίφημος Επιτάφιος έργο του ιε΄ αιώνα μ.Χ και το τέμπλο έργο ανεκτίμητης καλλιτεχνικής αξίας. Η εκκλησία έπαθε μεγάλες ζημιές στο σεισμό του 1965, κατεδαφίστηκε και ανεγέρθηκε καινούργια στον ίδιο ρυθμό.
Σχολή Αιτωλικού
Αρκετά πριν την ίδρυση της Παλαμαίας Σχολής του Μεσολογγίου (1760-1826), ιδρύθηκε από τον Ευγένιο Γιαννούλη τον Αιτωλό και λειτούργησε επί δύο περίπου αιώνες (1640-1830) η περίφημη Σχολή του Αιτωλικού.
Δημόσιες Υπηρεσίες
Στη πόλη του Αιτωλικού υπάρχει: Αστυνομικό τμήμα, Κέντρο Υγείας, Υποθηκοφυλακείο - Κτηματολόγιο, Ταχυδρομείο, Εθνική Τράπεζα, Γραφείο του Ερυθρού Σταυρού, Κ.Ε.Π., Δημοτικό Κατάστημα, και το Κέντρο Περιήγησης και Ενημέρωσης του Υγροβιότοπου.
Πολιτισμός
Ξεχωρίζουν:
Λαογραφικό Μουσείο
Στο Αιτωλικό λειτουργεί εδώ και πέντε χρόνια περίπου Λαογραφικό Μουσείο με πολλά εκθέματα από τον ντόπιο λαϊκό πολιτισμό.
Μουσείο Χαρακτικής Τέχνης «Βάσω Κατράκη»
thumb|right|Επίσκεψη του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Κάρολου Παπούλια στο Μουσείο Χαρακτικής Τέχνης "Β. Κατράκη", 2007. Το Μουσείο «Βάσω Κατράκη», είναι νεόκτιστο, αποτελείται από δύο μεγάλες αίθουσες περίπου 500 τ.μ. εκάστη συν τους βοηθητικούς χώρους. Τα εγκαίνια έγιναν στις 25 Ιουνίου 2006. Το μουσείο, το οποίο είναι το μοναδικό στην Ελλάδα και στην Ευρώπη μουσείο αμιγώς Χαρακτικής Τέχνης, φιλοξενεί πάνω από 500 έργα, μήτρες και χαρακτικά της Ελληνίδας χαράκτριας Βάσως Κατράκη – Λεονάρδου, η οποία έχει τιμηθεί με τέσσερα διεθνή βραβεία: Μπιενάλε Αλεξάνδρειας, Λουγκάνο, Βενετίας και Λειψίας. Η μία αίθουσα αποτελεί μόνιμο εκθετήριο των έργων της κ. Κατράκη, η δε άλλη μπορεί κατά περίπτωση να φιλοξενεί έργα μεγάλων εικαστικών δημιουργών. Το υπόγειο του κτηρίου έχει διαμορφωθεί για να λειτουργήσει αργότερα Σχολή Χαρακτικής Τέχνης. Το μουσείο βρίσκεται στην νοτιοανατολική παραλία του Αιτωλικού.
Το Κέντρο Χαρακτικών Τεχνών - Μουσείο Βάσως Κατράκη έγινε Ν.Π.Δ.Δ. του Δήμου Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου με την εφαρμογή του "Καλλικράτη". Το διοικητικό συμβούλιο του είναι 11μελές, και πρόεδρος του από το 2015 είναι ο Παναγιώτης Π. Σταράμος.
Πνευματικό Κέντρο «Ε. Καρβέλη»
Λειτουργεί στο Αιτωλικό το πνευματικό κέντρο «Ευανθίας Καρβέλη» στο οποίο φιλοξενείται και η Δημοτική Βιβλιοθήκη του Αιτωλικού.
Πανηγύρι Αγίας Αγάθης
Η καθιέρωση αποδίδεται σε συγκεκριμένα ιστορικά γεγονότα που έγιναν τον Δεκέμβριο του 1824, έτος εξαιρετικά κρίσιμο για την έκβαση της ελληνικής επανάστασης του 1821. Ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος που βρίσκονταν στο Αιτωλικό συγκάλεσε τους οπλαρχηγούς της Βορειοδυτικής Ελλάδας για να συζητήσουν την κατάσταση και να λάβουν αποφάσεις. Τόπος της συγκέντρωσης ορίστηκε η «Ψηλή Παναγιά», ερειπωμένο Βυζαντινό μοναστήρι στη δυτική πλαγιά του Ζυγού. Η συνάντηση αυτή πραγματοποιήθηκε στις 23 Αυγούστου και κατέληξε στη Συνέλευση του Αιτωλικού, η οποία πραγματοποιήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου 1824 στον ιερό ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου της πόλης. Η συνέλευση ήταν επεισοδιακή λόγω των πολλών και αντίθετων απόψεων και όλη η προσπάθεια να αφήσουν τις προσωπικές αντιπάθειες και φιλοδοξίες, να ομονοήσουν  και να συνεχίσουν τον αγώνα ενωμένοι κινδύνευε να διαλυθεί. Ακριβώς τη στιγμή του αδιεξόδου σημειώθηκε μεγάλος σεισμός ο οποίος συγκλόνισε τη πόλη. Ο σεισμός εκλήφθηκε ως «σημείον Θεού» με αποτέλεσμα τελικά όλοι μπρος στο εικόνισμα της Παναγίας να συναποφασίσουν να συνεχίσουν τον αγώνα ομονοούντες.
Αμέσως μετά την απελευθέρωση του έθνους οι Αιτωλικιώτες διατηρούντες την ανάμνηση του γεγονότος και αισθανόμενοι χρέος προς την Παναγία αποφάσισαν να τιμήσουν τη Χάρη Της και μετέβησαν στις 23 Αυγούστου (άγνωστο για πρώτη φορά ποιο ακριβώς έτος) φορώντας τα άρματά τους στη Ψηλή Παναγιά (όπου έγινε η πρώτη συνάντηση των οπλαρχηγών) και ετέλεσαν Λειτουργία. Αυτή η τελετή που γίνονταν αδιαλείπτως πήρε με τον καιρό τη δομή και το χρώμα εθνικοθρησκευτικής γιορτής. Επειδή η τοποθεσία στην Ψηλή Παναγιά ήταν δύσβατη, απόκρημνη, και η μονή ερειπωμένη, ανεγέρθηκε λίγο πιο κάτω σε χώρο πιο ήπιο και βολικό το εκκλησάκι της Αγίας Αγάθης. Καθιερώθηκε λοιπόν η τέλεση της γιορτής να γίνεται εκεί, έτσι πήρε και το όνομα πανηγύρι της Αγιαγάθης. Το πανηγύρι της Αγιαγάθης εμφανίζει πολλές ομοιότητες με αυτό του Αη Συμιού στο Μεσολόγγι. Είναι τα δύο μεγαλύτερα λεβεντοπανήγυρα της Αιτωλίας. Το πανηγύρι της Αγιαγάθης του Αιτωλικού έχει το πλεονέκτημα να τηρεί ακριβώς τα ήθη και τα έθιμα, τις φορεσιές, το χορό, τη μουσική (ζουρνάδες και νταούλια) και τα τραγούδια των προγόνων. Διατηρεί την λαϊκή υπόστασή του, το συναίσθημα, το χρώμα, την παράδοση, τον ενθουσιασμό, τον επικό του χαρακτήρα αλλά και τον ερωτισμό του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Νησιά της Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αιτωλικού Κατηγορία:Δήμος Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου
Σαρλ ντε Σαιντ-Εβρεμόν
Ο Σαρλ ντε Σαιντ-Εβρεμόν (γαλλικά: Charles de Saint-Évremond, πλήρες όνομα Charles Le Marquetel de Saint-Denis, seigneur de Saint-Évremond) (1613 - 1703) ήταν Γάλλος στρατιωτικός, ελευθεριακός συγγραφέας σατιρικών κυρίως δοκιμίων και λογοτεχνικός κριτικός. Θεωρείται μεταβατική μορφή ανάμεσα στον Μισέλ ντε Μονταίνι (γ. 1592) και τους φιλοσόφους του Διαφωτισμού του 18ου αιώνα.
Μετά το 1661, έζησε στην εξορία, κυρίως στην Αγγλία, ως συνέπεια της επίθεσής του στη γαλλική πολιτική. Δεν επιθυμούσε να δημοσιεύσει τα έργα του, αν και αποσπάσματα είχαν διαρρεύσει όσο ζούσε. Η πρώτη πλήρης συλλογή των έργων του δημοσιεύθηκε στο Λονδίνο το 1705, μετά το θάνατό του.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Σαρλ ντε Σαιντ-Εβρεμόν γεννήθηκε την 1η Απριλίου 1613 στο Σαιν-Ντενί-λε-Γκαστ, κοντά στην Κουτάνς, έδρα της οικογένειάς του στη Νορμανδία. Το πλήρες όνομά του ήταν Σαρλ Λε Μαρκετέλ ντε Σαιν-Ντενί, κύριος του Σαιντ-Εβρεμόν. Ήταν μαθητής των Ιησουιτών στο κολέγιο του Κλερμόν (τώρα λύκειο Λουί-λε-Γκραν) στο Παρίσι. Σπούδασε νομικά στο Παρίσι.
Στρατιωτική καριέρα
Σύντομα, ωστόσο, ακολούθησε τη στρατιωτική καριέρα. Μορφωμένος και άνθρωπος του κόσμου, είχε λαμπρή στρατιωτική σταδιοδρομία σε μεγάλο διάστημα του Τριακονταετούς Πολέμου, διακρίθηκε στην πολιορκία του Λαντρεσί (1637), όπου έγινε διοικητής σώματος. Κατά τη διάρκεια των εκστρατειών του μελέτησε τα έργα του Μονταίν και την ισπανική και την ιταλική γλώσσα.
Έλαβε μέρος στις μάχες του Ροκρουά, του Νέρντλινγκεν και στις εκστρατείες της Φλάνδρας. Για μια περίοδο ήταν κοντά στον Μέγα Κοντέ, αλλά τον πρόσβαλε με μια σάτιρα και στερήθηκε του αξιώματος διοικητή της φρουράς του πρίγκιπα το 1648. Κατά τη διάρκεια των εξεγέρσεων της Σφενδόνης, ο Σαιντ-Εβρεμόν παρέμεινε πιστός βασιλικός και το 1652 αναδείχθηκε σε στρατηγό.
Στο Παρίσι
μικρογραφία|Προτομή του Σαρλ ντε Σαιντ-Εβρεμόν στη γενέτειρά του Σαιν-Ντενί-λε-Γκαστ Το 1639 στο Παρίσι γνώρισε τον Πιερ Γκασσεντί και έγινε μέλος μιας ομάδας ελεύθερα σκεπτόμενων διανοούμενων. Γνωστός και περιζήτητος στην κοινωνική ζωή του Παρισιού ως ο τύπος αυτού που ονομαζόταν «γενναίος και ειλικρινής άνθρωπος», γοήτευε τα σαλόνια με τις πνευματώδεις διηγήσεις και τα ποιήματά του, πρωτοστατούσε στο σαλόνι της Νινόν ντε Λανκλό, εμφανίζονταν στα δείπνα των καλλιεργημένων πλουσίων και έζησε μια ζωή πλήρως σύμφωνα με τα γούστα του για αρκετά χρόνια. Παράλληλα, ασχολούνταν με τη συγγραφή σατιρικών κυρίως δοκιμίων και άλλων έργων.
Ο Σαιντ-Εβρεμόν ήταν άνθρωπος του μέτρου, της άνεσης και των λεπτών απολαύσεων. Αναζητούσε την ηδονή της ψυχής και του σώματος χωρίς να συγχέει την ελευθερία των ηθών και του φρονήματος με την διαφθορά και την ακολασία.
Σε δυσμένεια
Το 1661, έπεσε στη δυσμένεια του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΔ΄ μετά την εμφάνιση της Επιστολής προς τον Μαρκήσιο του Κρεκί σχετικά με την ειρήνη των Πυρηναίων (1659) όπου επέκρινε τον καρδινάλιο Μαζαρίνο. Η επιστολή λέγεται ότι ανακαλύφθηκε από τους πράκτορες του Κολμπέρ κατά την κατάσχεση των εγγράφων του Νικολά Φουκέ, αλλά φαίνεται πολύ ανεπαρκής αιτία για την εξορία του. Ο Βολταίρος, στην εποχή του Λουδοβίκου ΙΕ΄, αποδίδει τη βασιλική δυσμένεια σε έναν μυστικό, άγνωστο λόγο. Τα ελευθεριάζοντα ήθη του ίσως ήταν ο κρυφός λόγος.
Εξορία στην Αγγλία
Προς το τέλος του 1661 αναγκάσθηκε σε εξορία, κατέφυγε στην Ολλανδία και μετά στην Αγγλία, όπου η βασιλική αυλή και η πόλη τον υποδέχτηκαν θερμά. Ο βασιλιάς Κάρολος Β΄ τον δέχτηκε ευγενικά και του έδωσε σύνταξη τριακόσιες στερλίνες. Έζησε άνετα, συναναστρεφόμενος με την υψηλή αριστοκρατία και τους ανθρώπους των γραμμάτων. Όταν η δούκισσα Ορτάνς Μανσινί, ανεψιά του Μαζαρίνου, εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο το 1670, τη βοήθησε να ιδρύσει το περίφημο σαλόνι της, τόπο συνάντησης αριστοκρατών και συγγραφέων, και ήταν ένας από τους κύριους καλεσμένους της. Η χρήση των γαλλικών ήταν τόσο διαδεδομένη εκείνη την εποχή στην Αγγλία που ο Σαιντ-Εβρεμόν έμαθε όσα αγγλικά χρειαζόταν για την καθημερινή ζωή και τις σχέσεις με τους αγρότες, όταν κατοικούσε στην ύπαιθρο. Σύχναζε, με Άγγλους λογοτέχνες, όπως ο Τζόναθαν Σουίφτ, σε λογοτεχνικά καφέ, χωρίς να διακόψει τις σχέσεις του με τους φίλους του στη Γαλλία, οι οποίοι τον ενημέρωναν για ό,τι ενδιαφέρον συνέβαινε στη Γαλλία.
Έζησε στην Αγγλία, παρά τη χάρη που του προσφέρθηκε το 1689 από τον Λουδοβίκο ΙΔ΄ και πέθανε στις 29 Σεπτεμβρίου 1703 στο Λονδίνο σε ηλικία 90 ετών. Ενταφιάστηκε στο αββαείο του Ουέστμινστερ, όπου το μνημείο του βρίσκεται ακόμη στο χώρο των ποιητών.
Συγγραφικό έργο
Ο Σαιντ-Εβρεμόν δεν ενέκρινε ποτέ την εκτύπωση οποιουδήποτε έργου του κατά τη διάρκεια της ζωής του, αν και το 1668 δημοσιεύθηκε μια μη εξουσιοδοτημένη συλλογή. Ανάμεσα στα έργα του είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι κριτικοί της λογοτεχνίας
Μαντί (φαγητό)
εναλλ.=A whole chicken suspended above rice and charcoal.|μικρογραφία| Το κοτόπουλο κρέμεται στον αέρα και μαγειρεύεται από τον ατμό και θερμαίνεται κάτω από αυτό. εναλλ.=A pit made from brick and mortar built for Mandi cooking.|μικρογραφία| Ένας λάκκος που χτίστηκε για το μαγείρεμα μαντί. Το μαντί (مندي) είναι ένα παραδοσιακό πιάτο που προέρχεται από τη Χαντραμαούτ της Υεμένης, το οποίο αποτελείται κυρίως από κρέας και ρύζι με ένα ειδικό μείγμα μπαχαρικών, μαγειρεμένο σε έναν υπόγειο λάκκο. Είναι εξαιρετικά δημοφιλές και διαδεδομένο στις περισσότερες περιοχές της Αραβικής Χερσονήσου και μάλιστα θεωρείται βασικό πιάτο σε πολλές περιοχές. Μπορεί να βρεθεί επίσης στην Αίγυπτο, τους Λεβάντες και στην Τουρκία.
Είναι επίσης δημοφιλές στους Χαντραμί στην Ακτή Μαλαμπάρ της Κεράλα, στο Μπατκάλ της Καρνάτακα, καθώς και στο Μπάρκας και σε περιοχές γύρω από το Χαϊντεραμπάντ της Ινδίας.
Το μαντί παρασκευάζεται συνήθως από ρύζι, κρέας (αρνί, καμήλα, κατσικίσιο ή κοτόπουλο) και από ένα μείγμα μπαχαρικών που ονομάζεται χαουαΐτζ. Το κρέας που χρησιμοποιείται είναι συνήθως ένα νεαρό και μικρό αρνί για να ενισχύσει περαιτέρω τη γεύση.
Η κύρια τεχνική που διαφοροποιεί το μαντί από άλλα πιάτα κρέατος είναι ότι το κρέας μαγειρεύεται στο ταντούρ (ταμπούν στα αραβικά), που είναι ένας ειδικός φούρνος ο οποίος είναι συνήθως ένας λάκκο σκαμμένος στο έδαφος και καλύπτεται με πηλό στις πλευρές του.
Το μαντί θεωρείται το κύριο πιάτο που σερβίρεται κατά τη διάρκεια ειδικών εκδηλώσεων, όπως το Ιντ αλ-φιτρ, καθώς και σε γάμους και γιορτές στην Υεμένη και τη νότια Σαουδική Αραβία.
Ετυμολογία
Η λέξη «μαντί» προέρχεται από την αραβική λέξη «νάντα», που σημαίνει «δροσιά» και αντικατοπτρίζει την υγρή «δροσερή» υφή του κρέατος.
Τεχνική
Ξηρά ξύλα (παραδοσιακά, Σάμερ ή Γκάντα) τοποθετούνται στο ταντούρ και καίγονται για να παράγουν πολλή θερμότητα που μετατρέπεται σε κάρβουνο.
Το κρέας στη συνέχεια βράζεται με ολόκληρα μπαχαρικά μέχρι να μαλακώσει, και το μπαχαρικό απόθεμα στη συνέχεια χρησιμοποιείται για να μαγειρευτεί το ρύζι μπασμάτι στο κάτω μέρος του ταντούρ. Στη συνέχεια το κρέας κρέμεται μέσα στο ταντούρ πάνω από το ρύζι και χωρίς να αγγίξει το κάρβουνο. Ακολούθως, ολόκληρο το ταντούρ στη συνέχεια σφραγίζεται με πηλό για έως και 8 ώρες.
Σταφίδες, κουκουνάρια ή φιστίκια μπορούν να προστεθούν στο ρύζι ανάλογα με τη γεύση του καθενός.
Αλουμινόχορτο
Περιγραφή
Έχει σκούρα πράσινα φύλλα με ασημί σχέδια. Στα τέλη του φθινοπώρου βγάζει άνθη που είναι μικρά και δυσκολοδιάκριτα. Τα μέρη του φυτού είναι δηλητηριώδη.
Απαιτήσεις
Το αλουμινόχορτο δεν ανέχεται το άμεσο φως του ήλιου το οποίο μπορεί να προκαλέσει εγκαύματα στα φύλλα του. Είναι φυτό που του αρέσει η σκιά, αλλά μπορεί κάνει μεγάλα μεσογονάτια διαστήματα, όταν δε δέχεται αρκετό φως. Θερμοκρασίες γύρω στους 15° C είναι καλές για τον χειμώνα, αλλά το καλοκαίρι μπορεί να ανεχθεί πιο υψηλές θερμοκρασίες, αρκεί να του παρέχεται αρκετή υγρασία. Χρειάζεται ένα αμμώδες, καλά αποστραγγιζόμενο χώμα.
Πηγές
Pilea cadierei (αγγλικά)
Κατηγορία:Κνιδοειδή Κατηγορία:Καλλωπιστικά φυτά Κατηγορία:Χλωρίδα του Βιετνάμ Κατηγορία:Δηλητηριώδη φυτά Κατηγορία:Χλωρίδα της Κίνας
Άλσβενσκαν
Το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Σουηδίας (σουηδικά: Allsvenskan, σημαίνει Παν-Σουηδικό) ιδρύθηκε το 1924 και μέχρι το 1930 ήταν η μοναδική κατηγορία ποδοσφαίρου στη Σουηδία. Το πρωτάθλημα λόγω καιρικών συνθηκών διεξάγεται ημερολογιακά, δηλαδή η σεζόν δεν αρχίζει το φθινόπωρο όπως στα περισσότερα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, αλλά την άνοιξη, Μάρτιο με Απρίλιο και διαρκεί ως το Νοέμβριο. Σύμφωνα με τη βαθμολογία της ΟΥΕΦΑ το πρωτάθλημα της Σουηδίας είναι το 20ο δυνατότερο πρωτάθλημα στην Ευρώπη. Υπεύθυνη διεξαγωγής του πρωταθλήματος είναι η Svensk Elitfotboll (SEF).
Την περίοδο 1991-92 η Σουηδική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (SvFF) αποφάσισε να κάνει το εξής: οι ομάδες της 1ης και της 2ης κατηγορίας που θα τερμάτιζαν στις θέσεις 1-3 του πρωταθλήματός τους συμμετείχαν σε ένα μίνι πρωτάθλημα για την ανακήρυξη της πρωταθλήτριας. Αυτό ονομάστηκε Μάστερσκαπσσεριεν (Masterskapsserien). Έγινε μόνο τη σεζόν εκείνη και το αποτέλεσμα δεν ήταν αυτό που περίμενε η Ομοσπονδία.
Πίνακας μεταλλίων
Ιστορικά, στους παίκτες και το προπονητικό επιτελείο από τις τέσσερις καλύτερες ομάδες στην Allsvenskan απονέμονται μετάλλια στο τέλος κάθε περιόδου. Στους πρωταθλητές απονέμεται το χρυσό μετάλλιο, ενώ οι δεύτεροι λαμβάνουν το "μεγάλο ασημένιο" μετάλλιο. Η ομάδα της τρίτης θέσης παίρνει το "μικρό ασημένιο" μετάλλιο αντί για το χάλκινο μετάλλιο το οποίο απονέμεται στην τέταρτη κατά σειρά ομάδα στη βαθμολογίας. Αυτή η παράδοση της ανάθεσης τεσσάρων μεταλλίων και όχι τριών θεωρείται ότι έχει να κάνει με το γεγονός ότι οι ηττημένοι των ημιτελικών της Svenska Mästerskapet έπαιρναν το χάλκινο μετάλλιο και οι δύο, καθώς δεν υπήρχε παιχνίδι για την κατάκτηση του συγκεκριμένου μεταλλίου.
Η συνολική κατάταξη μεταλλίων εμφανίζεται παρακάτω σε φθίνουσα σειρά. Οι 5 βαθμοί αντιστοιχούν στο «χρυσό» μετάλλιο, 3 βαθμοί για τον "μεγάλο ασημένιο" μετάλλιο, 2 βαθμοί για ένα "μικρό ασημένιο" μετάλλιο και 1 βαθμός για ένα χάλκινο μετάλλιο. Ο πίνακας που ακολουθεί περιγράφει με ακρίβεια τη βαθμολογία ως το τέλος της περιόδου 2020.
Τίτλοι ανά σύλλογο
Τελευταία ενημέρωση: 16-11-2022
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωταθλήματα ποδοσφαίρου ανά χώρα Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Σουηδίας Κατηγορία:Ανώτατα εθνικά ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα
Χρονική βάση δεδομένων
Οι Χρονικές Βάσεις Δεδομένων (ΧΒΔ) διατηρούν τα χρονικά μεταβαλλόμενα δεδομένα και ερωτήματα που σχετίζονται με το παρελθόν-παρόν-μέλλον των δεδομένων αυτών. Αντίθετα οι συμβατικές βάσεις δεδομένων έχουν σχεδιαστεί για να διατηρούν μόνο την τρέχουσα πληροφορία. Η δυνατότητα διατήρησης των χρονικά μεταβαλλόμενων δεδομένων είναι χρήσιμη σε λογιστικές, τραπεζικές, απογραφικές, ιατρικές, κτηματολογικές και χαρτογραφικές εφαρμογές.
Διαστάσεις του χρόνου στις ΧΒΔ
χωρίς-πλαίσιο|293x293εσ|εναλλ.=|κέντρο
Ερωτήματα στις ΧΒΔ
Μπορούν να απαντηθούν ερωτήματα που αφορούν παλαιότερες καταστάσεις της βάσης δεδομένων. Ο χρήστης μπορεί να θέσει ερωτήματα σχετικά με τη διάσταση του κλειδιού ενός σχήματος ή σχετικά με τη διάσταση του χρόνου.
Δεικτοδότηση και προσπέλαση δεδομένων
Οι τεχνικές δεικτοδότησης και προσπέλασης δεδομένων (κατάλογοι) στοχεύουν στην αποφυγή σάρωσης όλης της αποθηκευμένης πληροφορίας. Αυτές οι τεχνικές χρειάζονται και στις ΧΒΔ όπου το μέγεθος των δεδομένων γίνεται ακόμα πιο αυξημένο με την πάροδο του χρόνου.
Στόχος χρονικών τεχνικών δεικτοδότησης
Εξασφάλιση υψηλής επίδοσης σχετικά με:
Βιβλιογραφικές πηγές
Κατηγορία:Βάσεις δεδομένων Κατηγορία:Χρόνος __ΜΕΠΠ__
Συνεδριακό Κέντρο της Ρώμης
Το Συνεδριακό Κέντρο της Ρώμης ή, όπως αποκαλείται από τον κόσμο, «το σύννεφο» (La Nuvola), κτίστηκε από το Studio Fuksas με επικεφαλής τους Ιταλούς αρχιτέκτονες τους Massimiliano και Doriana Fuksas το 2016. Βρίσκεται στην επιχειρηματική περιοχή της Ρώμης, νότια του κέντρου και αποτελεί έναν κόμβο μεταξύ των οδών Cristoforo Colombo, Europa, Shakespeare και Asia. Έχει έκταση 55.000 τ.μ. και 48 μέτρα ύψος και αποτελεί το μεγαλύτερο κτήριο που έχει κτιστεί στη Ρώμη τα τελευταία 50 χρόνια. Στόχος του κτηρίου είναι να φιλοξενήσει συνέδρια κάθε τύπου, εκθέσεις και μεγάλης κλίμακας εκδηλώσεις. Αποτελείται από ένα μεγάλο αμφιθέατρο με χωρητικότητα 1850 άτομα που τοποθετείται μέσα στο «σύννεφο», ένα ξενοδοχείο 439 δωματίων και 7800 τ.μ. δημόσιου χώρου. Το 2012 βραβεύτηκε ως Best Building Site από το Royal Institute of British Architects στο Λονδίνο.
Ιστορικά
Το 1998 πραγματοποιήθηκε διεθνής αρχιτεκτονικός διαγωνισμός που οργανώθηκε από το δήμο της Ρώμης για τον σχεδιασμό του νέου Συνεδριακού κέντρου της Ιταλίας και δύο χρόνια αργότερα, το 2000 κηρύχθηκε από την κριτική επιτροπή το έργο του Massimiliano και της Doriana Fuksas. Το τελικό σχέδιο εγκρίθηκε το 2007 και ξεκίνησε η κατασκευή που ολοκληρώθηκε και εγκαινιάστηκε τον Οκτώβριο του 2016. Το κτήριο φιλοξένησε δύο εκδηλώσεις πριν την ολοκλήρωση του, την παρουσίαση του νέου HTC one τον Μάρτιο του 2013 και μία επίδειξη μόδας του σχεδιαστή Gattinoni τον Ιανουάριο του 2014.
Το κτήριο
Το περίβλημα ακολουθεί τις αυστηρές γραμμές της αρχιτεκτονικής του 1930 που επικρατεί στην περιοχή και έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το αιωρούμενο ημιδιάφανο «σύννεφο» που βρίσκεται στην «καρδιά του κτηρίου».
Το συγκρότημα αποτελείται από τρία μέρη με διαφορετική αρχιτεκτονική προσέγγιση το καθένα.
Την «theca» ένα διαμήκες γυάλινο κουτί με εμφανή μεταλλική κατασκευή που περιλαμβάνει τους δημόσιους χώρους. Γύρω από το “σύννεφο” έχουν δημιουργηθεί δύο δημόσιες πλατείες που συνιστούν ένα νέο κέντρο συνάντησης και δραστηριοτήτων για τους κατοίκους της περιοχής. Υπάρχουν, επιπλέον, μεταβαλλόμενοι χώροι ικανοί να φιλοξενήσουν μικρότερα συνέδρια, εκδηλώσεις και διαλέξεις. Το περίβλημα αποτελείται από διπλά υαλοστάσια και έχει ειδική μόνωση που το προστατεύει από τις ακτίνες του ηλίου.
Λίγκα ντε Όνρα 2011–12
Η Λίγκα ντε Όνρα 2011–12 ήταν η 22η περίοδος της Σεγκούντα Λίγκα και η 78η αναγνωρισμένη περίοδος του β΄ επιπέδου ποδοσφαίρου στην Πορτογαλία.
Συνεδριακό Κέντρο της Ρώμης
Το κτήριο
Το «cloud» (σύννεφο), μία μεταλλική αυτόνομη κατασκευή απροσδιόριστου σχήματος που βρίσκεται εσωτερικά της «theca» και φιλοξενεί το μεγάλο αμφιθέατρο ένα μπαρ και το φουαγιέ του αμφιθεάτρου. Το “σύννεφο” συνίστται από δομή με νευρώσεις από χάλυβα με μία ημιδιάφανη επικάλυψη 15.000 τ.μ. από ειδικά αναβαθμισμένο πλέξιγκλας (microperforated atex® 2000 TRL sheet).
Λίγκα ντε Όνρα 2011–12
Προεπισκόπηση
Στη διοργάνωση συμμετείχαν 16 ομάδες με την ΓΝ Εστορίλ Πράια να κερδίζει το πρωτάθλημα και μαζί με τη Μορειρένσε ΦΚ να προβιβάζεται στην Πριμέιρα Λίγκα. Δεν υποβιβάστηκε καμιά ομάδα.
Συνεδριακό Κέντρο της Ρώμης
Το κτήριο
Το «blade» ένα δεύτερο κατακόρυφο κτήριο 17 ορόφων με μαύρη όψη. Σε αυτό στεγάζεται ένα ξενοδοχείο 439 δωματίων ,7 σουίτες, εστιατόριο και σπα. Η κατασκευή είναι σύμμεικτη, από μέταλλο και οπλισμένο σκυρόδεμα. Η όψη του καλύπτεται από διπλά μαύρα υαλοστάσια με ηλιακή προστασία.
Λίγκα ντε Όνρα 2011–12
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2011-2012 Κατηγορία:Σεγκούντα Λίγκα
Συνεδριακό Κέντρο της Ρώμης
Το κτήριο
Πολλά από τα αντικείμενα του κτηρίου είναι επίσης σχεδιασμένα από τους αρχιτέκτονες, όπως για παράδειγμα οι φημισμένες κόκκινες πολυθρόνες του αμφιθεάτρου.
Η τομή
Το υπόγειο είναι προσβάσιμο από την οδό Cristoforo Colombo, μέσα από μία μεγάλη σκάλα που οδηγεί στο πρώτο φουαγιέ του κτηρίου που ανοίγεται σε ένα επίπεδο καθαρού ύψους 48 μέτρων που πλημμυρίζει από το φως του ήλιου. Η φαινομενική δομή του απροσδιόριστου σχήματος που καλύπτεται με διαφανή φύλλα υαλοβάμβακα, αναδύεται πάνω από το κεφάλι του περαστικού. Στη συνέχεια, βρίσκεται στο δεύτερο μεγάλο foyer με το «σύννεφο» να αιωρείται ακόμα. Το πλέξιγκλας από το οποίο αποτελείται η κάλυψη της μεταλλικής δομής του είναι ημιδιάφανο και επιτρέπει μερική οπτική επαφή με το εσωτερικό του. Μέσα στη «theca» βρίσκεται το «σύννεφο». Η αλληλοτομή τους έχει μεγάλη σημασία για το σύνολο διότι συμβολίζει τη σύνδεση μεταξύ του κέντρου της Ρώμης και του συνεδριακού κέντρου, όπως τονίζεται από τους ίδιους τους αρχιτέκτονες. Το «σύννεφο» απλώνεται στο κέντρο της κατασκευής και είναι προσβάσιμο μέσα από το “forum”, ένα κεντρικό διάδρομο που συνδυάζει τις δύο κατασκευές. Μέσα στο «σύννεφο» δημιουργούνται πέντε επίπεδα που ενώνονται μεταξύ τους με σκάλες και διαδρόμους με πολύπλοκες σχέσεις. Τα μπαλκόνια επιτρέπουν την οπτική επαφή μεταξύ των επιπέδων σε διάφορα σημεία. Το μεγαλύτερο μέρος του «σύννεφου» είναι το αμφιθέατρο που έχει πρόσβαση μόνο εσωτερικά αναγκάζοντας τον επισκέπτη να κάνει τη διαδρομή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνεδριακά κέντρα Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Ιταλία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Ρώμη
Προγκρές 2
Αποστολή
Το Προγκρές 2 εκτοξεύτηκε με πύραυλο Soyuz-U από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στις 7 Ιουλίου 1978. Μετά την επιτυχή εκτόξευσή του πήρε τον κωδικό COSPAR 1978-070A και τον αριθμό 10979 στον Κατάλογο Δορυφόρων της NORAD. Συνδέθηκε με τον Σαλιούτ 6 στις 9 Ιουλίου (12:58:59 UTC) ενώ την ίδια περίοδο βρίσκονταν στην άλλη του θύρα το Σογιούζ 29. Το πλήρωμα αποτελούνταν τότε από τους κοσμοναύτες Βλαντίμιρ Κοβαλγιόνοκ και Αλεξάντρ Ιβάντσενκοφ. Πέραν των προαναφερθέντων, το Προγκρές μετέφερε και την κάμινο Κριστάλ για την διεξαγωγή πειραμάτων.
Το διαστημόπλοιο αποσυνδέθηκε από τον σταθμό στις 2 Αυγούστου (04:57:44 UTC) και παρέμεινε σε τροχιά μέχρι και την 4η του ίδιου μήνα, οπότε κατόπιν εντολής καταστράφηκε στην ατμόσφαιρα (περ. στις 02:15). Τέσσερις ημέρες αργότερα εκτοξεύτηκε το Προγκρές 3, επίσης με προορισμό τον Σαλιούτ 6.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αποστολές στον Σαλιούτ 6 Κατηγορία:Αποστολές διαστημοπλοίων Προγκρές Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 1978
Λύση
Η λέξη Λύση μπορεί να αναφέρεται:
Μάζι Αχαΐας
Την ονομασία Μάζι έφεραν παλιότερα οι εξής οικισμοί της Αχαΐας:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Φειδίας
Ο Φειδίας ήταν Έλληνας γλύπτης, ζωγράφος και αρχιτέκτονας, ο οποίος έζησε τον 5ο αιώνα π.Χ. και θεωρείται ευρέως ως ένας από τους σημαντικότερους γλύπτες της Κλασικής εποχής. Το Άγαλμα του Ολυμπίου Διός στην Ολυμπία, το οποίο φιλοτέχνησε ο Φειδίας, ήταν ένα από τα Επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου. Ο Φειδίας σχεδίασε επίσης τα αγάλματα της θεάς Αθηνάς που βρίσκονταν στην Ακρόπολη των Αθηνών, δηλαδή την Αθηνά Παρθένο, που βρισκόταν μέσα στον Παρθενώνα, και την Αθηνά Πρόμαχο, ένα κολοσσιαίο χάλκινο άγαλμα που βρισκόταν ανάμεσα στο Ερεχθείο και τα Προπύλαια.
Η ζωή και το έργο του
536x536px|thumb|Η Αθηνά της Βαρβακείου, αντίγραφο του χρυσελεφάντινου αγάλματος της Αθηνάς του Παρθενώνα. Ο Φειδίας γεννήθηκε στην Αθήνα στις αρχές του 5ου αιώνα π.Χ. και ήταν γιος του Χαρμίδη. Γεννημένος από εύπορους γονείς και προικισμένος με πρώιμο ταλέντο αρχικά ασχολήθηκε με τη ζωγραφική και νωρίς στράφηκε στη γλυπτική, μαθητεύοντας κοντά στον Αθηναίο γλύπτη Ηγία και τον Αργείο Αγελάδα. Δεν αποκλείεται να σύχναζε επίσης στο εργαστήριο του γλύπτη Ευήνορα, πατέρα του φίλου του ζωγράφου Παράσσιου. Η δράση του αρχίζει γύρω στο 465 π.Χ. όταν στην πολιτική σκηνή της Αθήνας επικρατεί ο Κίμων, γιος του νικητή στη Μάχη του Μαραθώνα Μιλτιάδη. Τα πρώτα έργα του Φειδία ήταν αφιερωμένα εις μνήμην της νίκης των Ελλήνων στον Μαραθώνα εναντίον των Περσών. Στους Δελφούς ο Φειδίας ανήγειρε ένα γλυπτικό σύμπλεγμα από ορείχαλκο, που περιελάμβανε τα αγάλματα του Απόλλωνα και της Αθηνάς, μερικών άλλων ηρώων μαχητών και του στρατηγού Μιλτιάδη. Αργότερα κατασκεύασε τη χάλκινη Αθηνά Πρόμαχο που ήταν ανάθημα της Αθήνας στην Ακρόπολη από τα λάφυρα της νίκης. Το άγαλμα είχε ύψος 8-9 μέτρα και όπως αναφέρει ο περιηγητής του 2ου αιώνα μ.Χ. Παυσανίας, η αιχμή του δόρατος και η κορυφή του λοφίου από το κράνος της ήταν ορατά από το Σούνιο. Ήταν στημένο μεταξύ Προπυλαίων και Ερεχθείου, όπου διατηρείται η θεμελίωση του βάθρου.
thumb|300px|Ο Φειδίας δείχνει τη [[Ζωφόρος|ζωφόρο του Παρθενώνα στους φίλους του (πίνακας του Λώρενς Άλμα-Τάντεμα, 1868).|αριστερά]]
Μετά την εξορία του Κίμωνα και την ανάληψη της εξουσίας από τον Περικλή, αρχίζει η δεύτερη περίοδος της δράσης του Φειδία, που αποτελεί την ακμή της τέχνης του. Ο Περικλής, χρησιμοποιώντας χρήματα της Δηλιακής Συμμαχίας για την ανοικοδόμηση και τη διακόσμηση της Αθήνας, ανέθεσε στο Φειδία τη γενική επιστασία της ανοικοδόμησης των ναών της Ακρόπολης και πρωτίστως του Παρθενώνα. Ο ιστορικός Πλούταρχος αναφέρει ότι ο Φειδίας είχε τόση εξουσία ώστε «πάντα ην σχεδόν επ' αυτώ, πάντων επίσκοπος ην και πάσιν επεστάτει τοις τεχνίταις δια φιλίαν Περικλέους». Τα αρχιτεκτονικά γλυπτά του Παρθενώνα, όλα λαξευμένα σε μάρμαρο Πεντέλης και συμπληρωμένα με μεταλλικά εξαρτήματα και χρώματα, αποτελούσαν ανεπανάληπτα αριστουργήματα σύνθεσης και τέχνης. Η σύλληψη και η οργάνωση των θεμάτων του εικονογραφικού προγράμματος των μετοπών, της ζωφόρου και των αετωμάτων του Παρθενώνα αποδίδεται στον Φειδία, ο οποίος είχε την καλλιτεχνική εποπτεία των εργασιών σε ολόκληρο το μνημείο. Στη λάξευση των γλυπτών, που εν μέρει έχει προσγραφεί σε αυτόν, εργάστηκε πλήθος καλλιτεχνών και λιθοξόων με την άμεση συμμετοχή και εποπτεία των αγαπημένων μαθητών και συνεργατών του, Αλκαμένη και Αγοράκριτου, και του ήδη διάσημου Μύρωνα. Το πρόγραμμα ολοκληρώθηκε στο διάστημα 447-432 π.Χ. Η αρμονική σύνθεση της ζωφόρου (442-438 π.Χ.) με την επανάληψη ή παραλλαγή εικονογραφικών μοτίβων, συχνά εξαιρετικής πρωτοτυπίας, έχει συγκριθεί με τα μέρη μιας μουσικής συμφωνίας. Μεγαλειώδεις συνθέσεις, όπως εκείνη του ιππέα που συγκρατεί το ατίθασο άλογο στο μέσον της δυτικής ζωφόρου και η σκηνή της ανατολικής με το ζεύγος Δία και Ήρας, πιστεύεται ότι βγήκαν από το χέρι του ίδιου του Φειδία. Τα γλυπτά των αετωμάτων του Παρθενώνα αποτελούνται από μορφές δουλεμένες και στην πίσω πλευρά τους, παρότι ήταν αθέατη. Από το μέγεθός τους συμπεραίνεται ότι υπήρξαν προπλάσματα (μοντέλα) που έγιναν από τον ίδιο τον Φειδία, ενώ η κατασκευή και η τοποθέτησή της στο κτήριο έγινε αργότερα, το 438-432 π.Χ. από τους συνεργάτες του.
Η τεράστια ποσότητα χρυσού έδωσε αφορμή στους εχθρούς του Φειδία να τον κατηγορήσουν για κατάχρηση, αν και υπάρχει επίσης η θεωρία ότι αυτοί που τον κατηγόρησαν ήταν εχθροί και του Περικλή και ότι ο πραγματικός λόγος πίσω από αυτή την κατηγορία ήταν να πληγεί και το κύρος του Περικλή, καθώς οι δύο ήταν προσωπικοί φίλοι. Ο Φειδίας απέδειξε την αθωότητά του, επειδή ο Περικλής είχε προβλέψει αυτή την πιθανότητα και τον είχε συμβουλέψει να κάνει το χρυσό ένδυμα της Αθηνάς συναρμολογούμενο. Έτσι μπόρεσε να το αποσυναρμολογήσει και να το ζυγίσει. Το βάρος του χρυσού βρέθηκε ακέραιο και έτσι ο Φειδίας αθωώθηκε. Όμως οι ίδιοι εχθροί μετά τον κατηγόρησαν για αλαζονεία επειδή στην εξωτερική όψη της ασπίδας της Αθηνάς, που έφερε ανάγλυφη Αμαζονομαχία, παρέστησε σε δύο Αθηναίους πολεμιστές το πορτρέτο του Περικλή και το δικό του. Μετά από αυτό, ο Φειδίας συνελήφθη και καταδικάστηκε.
Το 1958, στη χριστιανική βασιλική που κτίστηκε στη θέση του εργαστηρίου του Φειδία, οι ανασκαφές έφεραν στο φως εργαλεία, θραύσματα από ελεφαντόδοντο, πήλινα καλούπια και λοιπό εξοπλισμό χύτευσης, καθώς και αγγείο με χαραγμένο το όνομα του Φειδία.
Άλλα έργα του Φειδία
thumb|300px|Αντίγραφο της Αθηνάς της Λήμνου, Δρέσδη. Δυστυχώς τα θαυμαστότερα έργα του Φειδία έχουν καταστραφεί ή χαθεί. Υπάρχουν πολλά ρωμαϊκά αντίγραφα που είναι γνωστό ότι είναι πιστά στα πρωτότυπα. Αυτό δεν είναι κάτι ασυνήθιστο. Πολλά κλασικά ελληνικά έργα ζωγραφικής και γλυπτικής έχουν καταστραφεί αλλά έχουν διασωθεί ρωμαϊκά αντίγραφα και σημειώσεις που αναφέρονται σ' αυτά, όπως π.χ. ο ιστορικός και βιογράφος Πλούταρχος που περιγράφει λεπτομερώς τα αριστουργήματα του Φειδία.
Τα σημαντικότερα, πλην των προαναφερόμενων, έργα του Φειδία είναι:
Κριτική του έργου του
Ο Φειδίας θεωρείται ο πιο φημισμένος Έλληνας γλύπτης, ωστόσο ελάχιστα πράγματα είναι γνωστά για τη ζωή του και η προσωπικότητά του παραμένει αινιγματική. Τα περιστατικά της ζωής και της δράσης του που αναφέρουν οι αρχαίοι συγγραφείς και οι σχολιαστές τους χωρίς να συμφωνούν μεταξύ τους είναι συχνά ανεκδοτολογικού χαρακτήρα και αμφισβητούνται από τους μελετητές. Η φήμη του βασίζεται στην τεχνική του ικανότητα να κατεργάζεται ποικίλα υλικά και ιδίως στη μεγαλοπρέπεια των λατρευτικών του αγαλμάτων που ενσαρκώνουν την ανάταση της αιώνιας ύπαρξης.
Επιρροή
Τα έργα του Φειδία ενέπνευσαν και γλύπτες του λεγόμενου Πρώιμου ή Ελεύθερου Νεοκλασικισμού της Ελληνιστικής Περιόδου μεταξύ του 200 π.Χ. και 125 π.Χ. Οι πιο γνωστοί από τους τελευταίους είναι ο Δαμοφώντας ο Μεσσήνιος και ο Ευκλείδης ο Αθηναίος.
Η Χρυσή τομή στα μαθηματικά αντιπροσωπεύεται από το ελληνικό γράμμα φ (φι), προς τιμήν του Φειδία ο οποίος την εφάρμοσε για να αποδώσει αρμονικές αναλογίες στα γλυπτά του Παρθενώνα.
Το όνομα του Φειδία δόθηκε και στη ζώνη αστεροειδών 4753 Phidias.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γλύπτες
Λογγά Μεσσηνίας
Πληροφορίες
Η Λογγά απέχει 42 χλμ. από την Καλαμάτα και έχει 742 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Βρίσκεται σε υψόμετρο 95 μέτρων και διαθέτει όμορφες ακρογιαλιές με πιο γνωστή την παραλία του Αγίου Ανδρέα, που αποτελεί και έπινειό της. Στην Λογγά υπάρχει επίσης και το DTV Crew
Διοικητικές μεταβολές
Στις 21-04-1835, ο οικισμός Λογγά ορίζεται έδρα του Δήμου Αιπείας. Στις 18-12-1840, ο οικισμός αποσπάται από το Δήμο Αιπείας και προσαρτάται στο Δήμο Κορώνης. Στις 15-03-1855, ο οικισμός ορίζεται έδρα του Δήμου Κορώνης. Στις 26-11-1879, ο οικισμός παύει να είναι έδρα του Δήμου Κορώνης. Στις 07-06-1890, αποσπάται από το Δήμο Κορώνης και ορίζεται έδρα του Δήμου Αιπείας. Στις 31-08-1912, αποσπάται από το Δήμο Αιπείας και ορίζεται έδρα της Κοινότητας Λογγάς. Στις 14-03-1971, στον οικισμό Λογγά, προσαρτάται ο οικισμός Άγιος Ανδρέας, ο οικισμός Νεραντζιά και ο οικισμός Λαΰνα. Στις 04-12-1997, ο οικισμός Λογγά αποσπάται από την Κοινότητα Λογγάς και ορίζεται έδρα του Δήμου Αιπείας και στις 07-06-2010, ο οικισμός αποσπάται από το Δήμο Αιπείας και προσαρτάται στο Δήμο Μεσσήνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Μεσσήνης
Όταν λείπει η γάτα!
Το Όταν λείπει η γάτα! είναι μια ελληνική κωμική ταινία του 1962. Πρόκειται για κωμωδία παρεξηγήσεων, σε σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου και σενάριο του ιδίου και του Χρήστου Γιαννακόπουλου.
Πλοκή
Ο εφοπλιστής Ζέμπερης αποφασίζει να φύγει για μικρή κρουαζιέρα με την οικογένειά του. Το υπηρετικό προσωπικό που μένει στο σπίτι, δηλαδή η Μαριγώ η μαγείρισσα, η Έλλη η καμαριέρα και ο Λουκάς ο σοφέρ, βρίσκουν ευκαιρία να ζήσουν μια πολυτελή βραδιά κάνοντας μια έξοδο στα μπουζούκια. Εκεί, γνωρίζουν έναν πλούσιο θαμώνα, ο οποίος γοητεύεται από την Έλλη και, νομίζοντας πως είναι η κόρη του εφοπλιστή Ζέμπερη, υποδύεται τον τραγουδιστή στο ίδιο κέντρο, με στόχο να τη γοητεύσει. Στο μεταξύ, ο πραγματικός τραγουδιστής είναι συμπτωματικά στο κρουαζιερόπλοιο με το οποίο ταξιδεύει η οικογένεια Ζέμπερη και ερωτεύεται την αληθινή κόρη του εφοπλιστή.
Παραγωγή
Η ταινία έκανε επιτυχία το τραγούδι "Ας πάει και το παλιάμπελο" (των Γιώργου Μουζάκη, Αλέκου Σακελλάριου, Χρήστου Γιαννακόπουλου), ερμηνευμένο από τη Ρένα Βλαχοπούλου. Επίσης, εμφανίζονται οι αδελφές Μπρόγιερ για πρώτη φορά σε κινηματογραφική ταινία.
Η πρεμιέρα της ταινίας πραγματοποιήθηκε στις 19 Μαρτίου 1962. Κόβοντας 31.133 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 22η θέση ανάμεσα σε 68 ελληνικές ταινίες της ίδιας σεζόν. Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 30 Ιανουαρίου 2003.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1962 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές αισθηματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Αλέκου Σακελλάριου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Χρήστου Γιαννακόπουλου Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Γιώργου Μουζάκη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Αφοί Ρουσσόπουλοι - Γ. Λαζαρίδης - Δ. Σαρρής - Κ. Ψαρράς Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Κομητεία της Σαβοΐας
μικρογραφία|Η Κομητεία της Σαβοΐας τον 13ο αιώνα. Η Κομητεία της Σαβοΐας ήταν ένα μεσαιωνικό κράτος που προέκυψε μαζί με τις ελεύθερες κοινότητες της Ελβετίας από τη διάλυση του βουργουνδιακού Βασιλείου της Αρελάτης τον 11ο αιώνα. Είναι η γενέτειρα του ομώνυμου οίκου της Σαβοΐας. Εδαφικά συγκεντρωνόταν στις δύο πλευρές των Άλπεων στα σημερινά σύνορα Γαλλίας-Ιταλίας νότια της Γενεύης. Το δυτικό μέρος του αρχικού πυρήνα της κομητείας το αποτελούσε η Κύρια Σαβοΐα, με πρωτεύουσα το Σαμπερί, η κομητεία της Γενεύης γύρω από την Ανσί, οι επαρχίες του Σαν Ζαν ντε Μωριέν (η πρώτη πρωτεύουσα της κομητείας) και η Ταραινταίζ και δυτικά η Κοιλάδα της Αόστα. Οι κόμητες λάμβαναν το προσωνύμιο «Φύλακες των Περασμάτων» καθώς ήλεγχαν τα βασικά αλπικά περάσματα: τα δύο του Αγίου Βερνάρδου, το Μον Σενίς και Λαρζεντιέρ. Σταδιακά η Κομητεία εξαπλώθηκε και συμπεριέλαβε το Πεδεμόντιο και την ευρύτερη περιοχή της Νίκαιας. Από το 1410 έδωσε τη θέση της στο Δουκάτο της Σαβοΐας.
Εδαφική εξέλιξη
Τα σαβοϊκά εδάφη νότια της λίμνης της λίμνης Λεμάν που στα δυτικά ορίζονταν από τον ποταμό Ροδανό και στα ανατολικά από τις Άλπεις είχαν αποτελέσει μέρος της Άνω Βουργουνδίας, δουκάτο που βρισκόταν κάτω από την εξουσία του Ουμβέρτου του Οίκου των Μποσονίδων από τα μέσα του 9ου αιώνα. Μαζί με τη γειτονική Ελεύθερη κομητεία της Βουργουνδίας είχαν ενταχθεί στο μετέπειτα βασίλειο της Αρελάτης υπό τον βασιλιά Ροδόλφο Β΄ το 933.
Ο Ουμβέρτος Α΄ ο Λευκόχειρ του Οίκου της Σαβοΐας (στα λατινικά Hubertus de Sabaudia,  γενάρχης του Οίκου που επιβίωσε μέχρι τον τελευταίο βασιλιά της Ιταλίας ) είχε λάβει τον τίτλο του δούκα από τον τελευταίο βασιλιά της Αρελάτης, Ροδόλφο Γ΄ της Βουργουνδίας το 1003. Η υποστήριξή του στις βλέψεις του Ερρίκου Β΄ στον αυτοκρατορικό θρόνο του χάρισε εδάφη στην Κοιλάδα της Αόστα· η αποδοχή της εξουσίας του διαδόχου του αυτοκράτορα, Κορραδού Β΄ και η εκ νέου υποστήριξη που του προσέφερε στις διαμάχες του εναντίον του Όθωνα Β΄ των Μπλουά, προσέθεσε στην κομητεία του τα εδάφη γύρω από το σημερινό Σαν Ζαν ντε Μωριέν και την Κοιλάδα της Ταρανταίζ.
Παρόλο που η Αρελάτη παρέμεινε ονομαστικά βασίλειο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, οι απόγονοι του Ουμβέρτου διατήρησαν την ανεξαρτησία τους. Ο γιος του, Όθωνας, παντρεύτηκε την Αδελαδίδα της Σούσα, κόρη του Ούλριχ Μανφρέδου, μαρκήσιο του Τορίνου και ως αποτέλεσμα κληρονόμησε το Πεδεμόντιο και τη Μαρκία του Τορίνου.
Η επόμενη προσθήκη εδαφών έλαβε χώρα όταν το 1218 κληρονόμησαν το Βω, βόρεια της λίμνης Λεμάν. Δύο χρόνια αργότερα, ο κόμης Θωμάς Α΄ κατέλαβε τις πόλεις του Πινερόλο και του Τσαμπερί, το οποίο και μετέτρεψε σε πρωτεύουσά του. Την ίδια εποχή κτίστηκε στην Αγγλία το λεγόμενο Παλάτι της Σαβοΐας, όταν ο νεαρότερος γιος του προσκλήθηκε στην Αγγλία από τον βασιλιά Ερρίκο Γ΄ για να παντρευτεί την ανεψιά του, Ελεονώρα της Προβηγκίας.
Το 1313 το βασίλειο της Αρελάτης έπαψε να υφίσταται ως τίτλος και ο κόμης Αμεδαίος Ε΄ αναγνωρίστηκε ως άμεσος υποτελής του αυτοκράτορα Ερρίκου Ζ΄. Το 1388 ο «κόκκινος κόμης» Αμεδαίος Ζ΄ ενσωμάτωσε την Κομητεία της Νίκαιας και απέκτησε έτσι έξοδο στη Μεσόγειο. Η ευρύτατη αυτή κομητεία της Σαβοΐας ανακηρύχθηκε Δουκάτο το 1416 από τον βασιλιά Σιγισμούνδο. Ο δούκας Αμεδαίος Η΄ προχώρησε στην ενσωμάτωση του Τορίνου, πόλη που θα γινόταν το μεγαλύτερο αστικό κέντρο του Δουκάτου.
Ο Οίκος της Σαβοΐας μιλούσε μια μορφή φραγκοπροβηγκιανικών, πρόγονο της γλώσσα που σήμερα είναι γνωστή ως Σαβοϊκά, διάλεκτος της προβηγκιανικής.
Δείτε επίσης
Κομητεία Κατηγορία:Κομητείες της Γαλλίας Κατηγορία:Πρώην κρατίδια της Ιταλίας Σαβοιας
Google I/O
Το Google I/O είναι ένα ετήσιο συνέδριο που διοργανώνει η Google στο Σαν Φρανσίσκο (Καλιφόρνια) και επικεντρώνεται στον προγραμματισμό λογισμικού. Το Google I/Ο προσφέρει εξαιρετικές τεχνικές, εις βάθος συνεδριάσεις που εστιάζουν στη δημιουργία web, mobile και επιχειρηματικών εφαρμογών με τη βοήθεια των εργαλείων της Google και άλλες ανοιχτές web τεχνολογίες όπως Android, Chrome, Chrome OS, Google APIs, Google Web Toolkit, App Engine και άλλα.
Το Google I/Ο ξεκίνησε το 2008. Το "I" και το "O" σημασιολογούν το "input/output" καθώς και το "Innovation in the Open". Η μορφή της εκδήλωσης είναι παρόμοια με αυτή του Google Developer Day.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Google (λογισμικά)
Roaring Twenties
Ο όρος Roaring Twenties αναφέρεται στη δεκαετία του 1920 στη δυτική κοινωνία και στη δυτική κουλτούρα. Ήταν μια περίοδος οικονομικής ευημερίας με διακριτές πολιτισμικές και οικονομικές αλλαγές στις Ηνωμένες Πολιτείες και στην Ευρώπη, ιδιαίτερα σε μεγάλες πόλεις όπως το Βερολίνο, το Σικάγο, το Λονδίνο, το Λος Άντζελες, τη Νέα Υόρκη, το Παρίσι και το Σίντνεϊ, αλλά και σε τουριστικά θέρετρα, όπως οι πόλεις Ατλάντικ Σίτι και Γκάλβεστον. Στη Γαλλία, η δεκαετία ήταν γνωστή ως «années folles» (τρελά χρόνια), λόγω του κοινωνικού, καλλιτεχνικού και πολιτισμικού δυναμισμού της εποχής. Η τζαζ άνθισε, το στυλ flapper επαναπροσδιόρισε τη σύγχρονη εμφάνιση για Βρετανίδες και Αμερικανίδες γυναίκες και το Art Deco έφτασε στο απόγειο της δημοτικότητας του.
μικρογραφία|Ο χορός Τσάρλεστον ήταν δημοφιλής κατά την διάρκεια των Roaring Twenties Μετά την στρατιωτική κινητοποίηση του Α 'Παγκοσμίου Πολέμου, ο Αμερικανός πρόεδρος Ουόρεν Χάρντινγκ «επέστρεψε την ομαλότητα» στην πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών. Αυτή η περίοδος είδε την πρώτη ανάπτυξη και χρήση αυτοκινήτων, τηλεφώνων, ραδιοφώνου και ηλεκτρικών συσκευών στη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων στο δυτικό κόσμο. Τα έθνη σημείωσαν ταχεία βιομηχανική και οικονομική ανάπτυξη, επιτάχυναν τη ζήτηση των καταναλωτών και εισήγαγαν σημαντικές νέες τάσεις στον τρόπο ζωής και τον πολιτισμό. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, που χρηματοδοτούνταν από τη νέα βιομηχανία της διαφήμισης επικεντρώθηκαν σε διασημότητες, αθλητικούς ήρωες και αστέρες ταινιών. Η περίοδος χαρακτηρίστηκε από την ύπαρξη φεμινιστικών οργανώσεων, οι οποίες κατάφεραν οι γυναίκες να πάρουν το δικαίωμα ψήφου σε πολλά δημοκρατικά κράτη.
Η περίοδος αυτή τέλειωσε με το Κραχ της Γουόλ Στριτ και την αρχή της  Μεγάλης Ύφεσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δεκαετία 1920 Κατηγορία:Ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Τζαζ μουσική Κατηγορία:Δικαίωμα ψήφου γυναικών Κατηγορία:Φεμινισμός πρώτου κύματος
Άρση βαρών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 – Με δύο χέρια
Η άρση βαρών με δύο χέρια ήταν το ένα από τα δύο αγωνίσματα άρσης βαρών στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1896 στην Αθήνα.
Σύνοψη αγωνίσματος
Το συγκεκριμένο ήταν το πρώτο χρονολογικά αγώνισμα άρσης βαρών, το οποίο διεξήχθη στις 7 Μαρτίου στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Η κίνηση που χρησιμοποιήθηκε ήταν παρόμοια με αυτή του ζετέ που ξέρουμε σήμερα. Οι έξι αρσιβαρίστες από πέντε χώρες που έλαβαν μέρος, επιχείρησαν τρεις προσπάθειες. Όταν αυτές συμπληρώθηκαν, οι τρεις πρώτοι κέρδισαν τρεις επιπλέον προσπάθειες.
Ο Δανός Βίγκο Γιένσεν και ο Βρετανός Λάντσεστον Έλιοτ σήκωσαν από 111.5 κιλά και η απόφαση για τον νικητή καθορίστηκε από τον Πρίγκιπα Γεώργιο, ο οποίος απεφάνθη ότι ο Γιένσεν εκτέλεσε την προσπάθειά του με καλύτερο στυλ. Η βρετανική αποστολή διαμαρτυρήθηκε και αποφασίστηκε να δοθούν επιπλέον προσπάθειες στους δύο αθλητές ώστε να βελτιώσουν την επίδοσή τους. Κανένας από τους δύο, όμως, δεν τα κατάφερε και το αποτέλεσμα έμεινε ως είχε, με τον Γιένσεν να παίρνει τελικά το χρυσό μετάλλιο και τον Έλιοτ το ασημένιο.
Ο Γιένσεν τραυματίστηκε σε μία από τις επιπλέον προσπάθειές του να σηκώσει περισσότερα κιλά από όσα άντεχε, κάτι που του στοίχισε λίγη ώρα αργότερα στο αγώνισμα με το ένα χέρι, όπου έμεινε στη δεύτερη θέση πίσω από τον Έλιοτ.
Πηγές
Με δύο χέρια
Αμαλία Λουίζα του Άρενμπεργκ
Βιογραφία
Η Αμαλία Λουίζα Ιουλία ήταν κόρη του Λουί Μαρί, Πρίγκιπα του Άρενμπεργκ, και της Ανν-Αντελαΐντ Ζυλί ντε Μεϊγύ, Δέσποινας του Ιβρύ-συρ-Σεν, κόρης του Λουί Ζοζέφ ντε Μεϊγύ, Μαρκησίου του Νελ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1807 τον Πίο Αύγουστο εν Βαυαρία και είχε τέκνο:
Un été à Saint-Tropez
Το Un été à Saint-Tropez (Ένα καλοκαίρι στο Σαιν-Τροπέ) είναι μια γαλλο-γερμανική ταινία γυρισμένη το 1984 από τον Βρετανό φωτογράφο και σκηνοθέτη Ντέηβιντ Χάμιλτον.
Σχόλια
Αυτή η σχετικά μικρή σε διάρκεια ταινία είναι η τελευταία που σκηνοθέτησε ο γνωστός φωτογράφος. Μετά την εμπορική αποτυχία της προηγούμενης ταινίας του, Premiers Désirs (1983) και αφού οι απαιτήσεις των θεατών έδειξαν να αλλάζουν, η συγκεκριμένη ταινία βγήκε κατευθείαν για την αγορά του video.
Εντούτοις μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι είναι ίσως και η πιο ειλικρινής προσπάθεια του δημιουργού της. Ο βασικός του σκοπός ήταν πάντοτε να κινηματογραφεί όμορφα νεαρά κορίτσια σε υπέροχες οπτικές συνθέσεις. Στις προηγούμενες ταινίες του προσπάθησε να τοποθετήσει τις όμορφες αυτές εικόνες μέσα σε ενδιαφέρουσες ιστορίες, χωρίς όμως να τα καταφέρει αφού οι αρετές του σαν σκηνοθέτης ή σεναριογράφος ήσαν περιορισμένες. Με αυτό το φιλμ επιστρέφει στις ρίζες του. Στη θέση της φωτογραφικής του μηχανής απλά βρίσκεται η κάμερα και ο Χάμιλτον καταγράφει αυτά που άλλοτε φωτογράφιζε.
Τα μοντέλα που χρησιμοποιεί είναι επίσης σε σχετικά μεγαλύτερη ηλικία από αυτά που συνήθιζε να φωτογραφίζει ή να κινηματογραφεί. Το τελικό αποτέλεσμα είναι χωρίς περιεχόμενο βέβαια, αλλά οπτικά ικανοποιητικό. Σε κάθε περίπτωση όπως και σε όλο το έργο του έχουμε να κάνουμε με ραφιναρισμένο ερωτισμό και όχι με πορνογραφία ή οτιδήποτε προσβλητικό. Η ταινία κυκλοφόρησε παράλληλα με το ομώνυμο φωτογραφικό λεύκωμα.
Περίληψη
Επτά νεαρές λολίτες περνούν τις καλοκαιρινές τους διακοπές σε ένα εξοχικό στο Σαιν-Τροπέ. Χορεύουν ανέμελες και ενδίδουν σε τρυφερές περιπτύξεις μεταξύ τους.
Διανομή
Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1984 Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ερωτικές ταινίες
Σταθμός Παιανία-Κάντζα
Ο Σταθμός Παιανία-Κάντζα είναι σιδηροδρομικός σταθμός που εξυπηρετεί το Δήμο Παιανίας και την Κάντζα. Ένα τμήμα των αποβαθρών του εξυπηρετεί τους συρμούς του Προαστιακού και άλλο τμήμα τους συρμούς της Γραμμής 3 του Μετρό. Ο σταθμός βρίσκεται στην επιφάνεια του εδάφους, σε νησίδα στην 16η έξοδο της Αττικής Οδού. Δεν πρέπει να συγχέεται με τον παλαιό Σιδηροδρομικό Σταθμό Κάντζας των Σιδηροδρόμων Αττικής, ο οποίος βρισκόταν δυτικά του σημερινού σταθμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παιανία Παιανια-Καντζα Παιανια-Καντζα Παιανια-Καντζα Παιανια-Καντζα
Mente Fuerte
Ο Mente Fuerte (πραγματικό όνομα: Γιώργος Τσακμακίδης, γεννηθείς 1992) είναι Έλληνας ράπερ, μέλος της OffBeat Records, ιδρυτής και συνιδιοκτήτης της δισκογραφικής εταιρίας Black Bandana. Έγινε ευρέως γνωστός στην ελληνική μουσική σκηνή ύστερα από την κυκλοφορία του single "Caliente" σε συνεργασία με τον Hawk και τον Baghdad τον Ιούνιο του 2019.
Πρώτα βήματα
Ο Mente Fuerte ξεκίνησε την καριέρα του στην ραπ μουσική ως μέλος των Technical Flerts, μαζί με τον Lpt. Το 2016 ιδρύει την Black Bandana, από την οποία κυκλοφορεί και την πρώτη του επίσημη κυκλοφορία, με τίτλο "Lifestyle", στις 4 Νοεμβρίου του 2016. Το κομμάτι αναλαμβάνει ο Gosei στην μουσική παραγωγή, και ο Πέτρος Νικολίνταης στην σκηνοθεσία. Για τα επόμενα τρία χρόνια βγάζει διάφορα singles, και συνεργάζεται με διάφορους rappers όπως Smuggler, Pepe Frantik, Raffie Raff, Young Montanas, Mad Clip και Toquel.
Αναγνώριση και πρώτο προσωπικό album
Στις 25 Μαρτίου του 2019 κυκλοφορεί το πρώτο του album με όνομα "Kingpin". Το album περιέχει 20 κομμάτια, με το Μαύρο Range να κυκλοφορεί την ίδια μέρα ως lead single του δίσκου, συνοδευόμενο από το music video. Στο album συμμετέχουν και οι Saske, Hawk, Smuggler, Mad Clip, Toquel, Ink και Raffie Raff. Τον Απρίλιο του 2019 υπογράφει και επίσημα ως καλλιτέχνης στην OffBeat Records ενω στις 14 Ιουνίου 2019 κυκλοφορεί στα ψηφιακά καταστήματα το "Caliente" μαζί με τον Hawk και τον Baghdad. Το κομμάτι σημειώνει τρομερή επιτυχία, με το κομμάτι να γίνεται η πρώτη certified diamond single κυκλοφορία στην Ελλάδα. Την ίδια χρονιά στις 4 Οκτωβρίου κυκλοφορεί το Sportex σε συνεργασία με τους Saske, Hawk, Hatemost και Baghdad, ένα κομμάτι με αισθητική της χρονικής περιόδου, και ύμνο στα 90's το οποίο και αποτέλεσε μέρος της διαφημιστικής καμπάνιας της εταιρίας αθλητικών ειδών Adidas.