cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φραγκίσκος Β´ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Εσωτερική πολιτική
Στις στρατιωτικές υποθέσεις ο Φραγκίσκος είχε επιτρέψει στον αδερφό του, Κάρολο Λοδοβίκο, εκτεταμένο έλεγχο του στρατού κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων πολέμων. Ωστόσο δυσπιστώντας να αναθέσει σε οποιοδήποτε άτομο υπερβολική εξουσία, κατά τα άλλα διατήρησε το διαχωρισμό των λειτουργιών διοίκησης μεταξύ του Αυτοκρατορικού Πολεμικού Συμβουλίου και των διοικητών στο πεδίο. Στα τελευταία χρόνια της βασιλείας του περιόρισε τις στρατιωτικές δαπάνες, απαιτώντας να μην υπερβαίνουν τα σαράντα εκατομμύρια φλωρίνια ετησίως. Λόγω του πληθωρισμού αυτό είχε ως αποτέλεσμα την ανεπαρκή χρηματοδότηση, με το μερίδιο του στρατού στον προϋπολογισμό να συρρικνώνεται από το μισό το 1817 σε μόλις είκοσι τρία τοις εκατό το 1830. Ο Φραγκίσκος αυτοπαρουσιαζόταν ως ανοιχτός και προσιτός μονάρχης (τακτικά διέθετε δύο πρωινά κάθε εβδομάδα για να συναντηθεί με τους αυτοκρατορικούς υπηκόους του, ανεξαρτήτως ιδιότητας, κατόπιν ραντεβού στο γραφείο του, μιλώντας τους ακόμη και στη δική τους γλώσσα), αλλά η θέλησή του ήταν απόλυτη. Το 1804 δεν είχε κανένα ενδοιασμό να ανακοινώσει, με το κύρος του ως Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ότι ήταν πλέον Αυτοκράτορας της Αυστρίας (τότε ήταν ένας γεωγραφικός όρος που είχε μικρή απήχηση). Δύο χρόνια αργότερα ο Φραγκίσκος κατέλυσε προσωπικά την ετοιμοθάνατη Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Γερμανικού Έθνους. Και οι δύο ενέργειες ήταν αμφίβολης συνταγματικής νομιμότητας.
Το 1797, για να αυξηθεί το πατριωτικό συναίσθημα κατά τη διάρκεια του πολέμου με τη Γαλλία, συντέθηκε από τον Γιόζεφ Χάυντν ο ύμνος "Gott erhalte Franz den Kaiser", για να τραγουδηθεί ως Kaiserhymne (= βασιλικός ύμνος). Οι στίχοι διασκευάστηκαν για μεταγενέστερους Αυτοκράτορες και η μουσική παραμένει ως ο γερμανικός εθνικός ύμνος "Deutschlandlied".
Τελευταία χρόνια
Στις 2 Μαρτίου 1835, 43 χρόνια και μια μέρα μετά το θάνατο του πατέρα του, ο Φραγκίσκος πέθανε στη Βιέννη από ξαφνικό πυρετό σε ηλικία 67 ετών, παρουσία πολλών από την οικογένειά του και με όλο το θρησκευτικό τυπικό. Η κηδεία του ήταν μεγαλοπρεπής, με τους Βιεννέζους υπηκόους του να περνούν με σεβασμό δίπλα από το φέρετρό του στο παρεκκλήσι της Αυλής του Ανακτόρου Χόφμπουργκ επί τρεις ημέρες. Ο Φραγκίσκος ενταφιάστηκε στον παραδοσιακό χώρο ανάπαυσης των μοναρχών των Αψβούργων, την Αυτοκρατορική Κρύπτη στην πλατεία Neue Markt της Βιέννης. Είναι θαμμένος στον τάφο με αριθμό 57, περιτριγυρισμένος από τις τέσσερις συζύγους του.
Ο Φραγκίσκος άφησε μια βασική εντολή στην πολιτική διαθήκη που άφησε για το γιο του και κληρονόμο Φερδινάνδο: «να διατηρήσει την ενότητα της οικογένειας και να τη θεωρεί ως ένα από τα υψηλότερα αγαθά». Σε πολλά πορτρέτα (ιδιαίτερα σε αυτά που ζωγράφισε ο Πέτερ Φέντι) απεικονίζεται ως ο πατριάρχης μιας στοργικής οικογένειας, περιτριγυρισμένος από τα παιδιά και τα εγγόνια του.
Οικογένεια
thumb|200px|Ο αυτοκράτορας Φραγκίσκος Α΄ με την οικογένειά του.
Ο Φραγκίσκος Β΄ παντρεύτηκε 4 φορές:
1) Πρώτα την Ελισάβετ, κόρη του Φρειδερίκου Β΄ Ευγενίου της Βυρτεμβέργης, και απέκτησαν:
2) Το 1790 απεβίωσε η Ελισάβετ από επιπλοκές του τοκετού και ο Φραγκίσκος Β΄ έκανε δεύτερο γάμο επτά μήνες μετά (το ίδιο έτος) με τη Μαρία Θηρεσία των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρη του Φερδινάνδου Α΄ των Δύο Σικελιών, και είχε τέκνα:
3) Το 1807 απεβίωσε η Μαρία Θηρεσία και ο Φραγκίσκος Β΄ έκανε τρίτο γάμο το επόμενο έτος με τη Μαρία Λουδοβίκα της Αυστρίας-Έστε, κόρη του Φερδινάνδου Καρόλου της Αυστρίας, Δούκα του Μπράισγκαου. Δεν απέκτησαν απογόνους.
4) Το 1816 απεβίωσε η Μαρία Λουδοβίκα και ο Φραγκίσκος Β΄ έκανε τέταρτο γάμο έξι μήνες μετά (το ίδιο έτος) με την Καρολίνα Αυγούστα, κόρη του Μαξιμιλιανού Α΄ Ιωσήφ της Βαυαρίας. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυτοκράτορες της Αυστρίας Κατηγορία:Βασιλείς της Ουγγαρίας Κατηγορία:Βασιλείς της Βοημίας Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης Κατηγορία:Δούκες του Μιλάνου
Εκλογές στο Κουβέιτ το Δεκέμβριο του 2012
Στο Κουβέιτ διεξήχθησαν πρόωρες γενικές εκλογές την 1η Δεκεμβρίου 2012 έπειτα από την ακύρωση των προηγούμενων βουλευτικών εκλογών, που διεξήχθησαν το Φεβρουάριο του 2012.
Στις εκλογές, οι Σιίτες κέρδισαν 17 επί συνόλου 50 εδρών στην Εθνική Συνέλευση, αυξημένες σε σχέση με εκείνες που κέρδισαν το 2010. Οι Σουνίτες Ισλαμιστές αποτελούν πλέον μειοψηφία. Επίσης, 3 γυναίκες μπήκαν στο Κοινοβούλιο.
Επακόλουθα
Στις 5 Δεκεμβρίου επαναδιορίστηκε στην πρωθυπουργία ο Τζαμέρ Αλ Μουμπάρακ Αλ Χαμάντ Αλ Σαμπάχ.
Τον Ιούνιο του 2013, το Συνταγματικό Δικαστήριο διέταξε τη διάλυση της Εθνικής Συνέλευσης και τη διεξαγωγή νέων εκλογών.
Παραπομπές
2012
Κρορ
Ένα κρορ (συντομογραφία: cr) ή κότι υποδηλώνει δέκα εκατομμύρια (10.000.000 ή 107 στην επιστημονική σημειογραφία) και είναι ίσο με 100 λακχ στο Ινδικό σύστημα αρίθμησης. Γράφεται ως 1.00.00.000 με το τοπικό στιλ των διαχωριστών ομάδων αριθμών (το λακχ είναι ίσο με εκατό χιλιάδες και γράφεται ως 1.00.000).
Χρήματα
Μεγάλα χρηματικά ποσά στην Ινδία, το Πακιστάν, το Μπαγκλαντές και το Νεπάλ γράφονται συχνά σε όρους κρορ. Για παράδειγμα, ο αριθμός 150.000.000 (εκατόν πενήντα εκατομμύρια) γράφεται ως "δεκαπέντε κρορ ρουπίες', '15κρορ" ή "Rs 15 κρορ'.
Τα τρισεκατομμύρια (σε μικρή κλίμακα) χρημάτων συχνά γράφονται στο γραπτό ή προφορικό λόγο ως λακχ κρορ. Για παράδειγμα, ένα τρισεκατομμύριο ρουπίες γράφονται με τον ακόλουθο τρόπο:
Το Λακχ επίσης χρησιμοποιείται στη Σρι Λάνκα. Ωστόσο οι περισσότεροι Σριλανκανοί χρησιμοποιούν τον όρο κοατίγια (කෝටිය) ή κότι (கோடி) για το κρορ όταν αναφέρονται σε χρήματα. Η λέξη κρορ είναι δάνειο από την λέξη κρόντι των Πρακρίτ, με τη σειρά της από το Σανσκριτικό κότι, που υποδηλώνει δέκα εκατομμύρια στον Ινδικό σύστημα αρίθμησης, το οποίο έχει ξεχωριστούς όρους για τις περισσότερες δυνάμεις του δέκα από τις 100 έως τις 1019. Το κρορ είναι γνωστό με διάφορα τοπικά ονόματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ακέραιοι αριθμοί
Μεξικανική Αυτοκρατορία
Ο Αυτοκράτορας του Μεξικού (Ισπανικά: Emperador de México) ήταν ο αρχηγός του κράτους και ηγεμόνας του Μεξικού σε δύο μη διαδοχικές περιπτώσεις τον 19ο αιώνα.
Με τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας του Μεξικού από την Ισπανία το 1821, το Μεξικό έγινε ανεξάρτητη μοναρχία—Πρώτη Μεξικανική Αυτοκρατορία (1822–1823). Το Μεξικό επανήλθε για λίγο σε μοναρχία τη δεκαετία του 1860, κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Μεξικανικής Αυτοκρατορίας (1864–1867). Και στις δύο περιπτώσεις της Αυτοκρατορίας, ο βασιλεύων Αυτοκράτορας καθαιρέθηκε με τη βία και στη συνέχεια εκτελέστηκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυτοκράτορες του Μεξικού Κατηγορία:Κατάλογοι μοναρχών
Μπαρσελονέτ
Η Μπαρσελονέτ (Γαλλικά: Barcelonnette, οξιτανικά: Barcilona de Provença) είναι κοινότητα του νομού Άλπ-ντε-Ωτ-Προβάνς, στην περιοχή Προβηγκία-Άλπεις-Κυανή Ακτή, στα νοτιοανατολικά της Γαλλίας. Είναι υπονομαρχία του νομού και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 2.598 κατοίκους (2017).
Οι κάτοικοι της πόλης αναφέρονται ως Μπαρσελονέτ.
Περιγραφή
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η Μπαρσελονέτ τον χειμώνα Η Μπαρσελονέτ βρίσκεται στα βορειοανατολικά του νομού Αλπ-ντε-Ωτ-Προβάνς. Είναι μία από τις 3 υπονομαρχίες του νομού (μαζί με τις κοινότητες Καστελάν και Φορκαλκιέ) και έχει πληθυσμό 1.547 κατοίκους (2016). Είναι μια ορεινή κοινότητα, που βρίσκεται εξ ολοκλήρου σε υψόμετρο 1.115 έως 2.680 μέτρων. Είναι ο μεγαλύτερος δήμος στην κοιλάδα του ποταμού Υμπάιγ, της οποίας αποτελεί το διοικητικό, εμπορικό και αστικό κέντρο.
Η απόσταση από την πρωτεύουσα του νομού Ντίνι-λε-Μπαιν είναι 85 χιλιόμετρα.
Η συνολική έκταση της κοινότητας είναι 16,42 χμ². Διαθέτει 639 εκτάρια δασικής έκτασης, ή το 39% της έκτασής της. Βρίσκεται στις πύλες του Εθνικού πάρκου Μερκαντούρ, του οποίου στεγάζει τα γραφεία.
Λόγω της θέσης της, η κοινότητα είναι εκτεθειμένη σε τέσσερις φυσικούς κινδύνους: τις χιονοστιβάδες, τις φωτιές των δασών, τις πλημμύρες και τις κατολισθήσεις.
Το κλίμα είναι ορεινό.
Αξιοθέατα
μικρογραφία|Ο πύργος των Καρδιναλίων Η Μπαρσελονέτ, με μέσο υψόμετρο 1.135 μέτρων, διαθέτει τυπική γαλλική νότια και ορεινή γοητεία. Η πλατεία Μανυέλ βρίσκεται στο κέντρο του ιστορικού κέντρου που περιβάλλεται από όμορφες, πολύχρωμες προσόψεις. Αυτός ο κόμβος της τοπικής δραστηριότητας, κυριαρχείται από τον πύργο των Καρδιναλίων του 15ου αιώνα, διαθέτει επίσης πολλά υπαίθρια καφέ και εστιατόρια. Ένα δίκτυο πεζόδρομων με καταστημάτων περιβάλλουν την πλατεία.
Οι οπαδοί της ασυνήθιστης αρχιτεκτονικής θα πρέπει να θαυμάσουν τις μεξικάνικες βίλες στη λεωφόρο της Απελευθέρωσης (Avenue de la Libération). Ιταλικής, τιρολέζικης και μπαρόκ έμπνευσης, αυτές οι πολυτελείς κατοικίες, οι περισσότερες από τις οποίες αναφέρονται ως ιστορικά μνημεία, χτίστηκαν μεταξύ 1880 και 1930 από κατοίκους της πόλης που είχαν κάνει περιουσία στο Μεξικό. Μία από αυτές, η Βίλα Σαπινιέρ, είναι ανοιχτή στο κοινό και στεγάζει το Μουσείο της Κοιλάδας, ένα μουσείο αφιερωμένο στην ιστορία και τις παραδόσεις της κοιλάδας του ποταμού Υμπάιγ, καθώς και το κέντρο επισκεπτών του Εθνικού Πάρκου Μερκαντούρ.
Η ιδανική γεωγραφική θέση της ως πόλη των Άλπεων της δίνει σημαντική τουριστική κίνηση. Η πλούσια αρχιτεκτονική και ιστορική κληρονομιά της αναδεικνύει το παρελθόν αυτής της πόλης. Τα χειμερινά κέντρα Πρα-Λου και Σωζ βρίσκονται σε απόσταση 10 και 4 χιλιομέτρων.
Ένα λατινο-μεξικάνικο φεστιβάλ γίνεται στη Μπαρσελονέτ για περίπου 10 ημέρες κάθε Αύγουστο και διαθέτει πρόγραμμα συναυλιών, παρελάσεων, χορών κλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Προβηγκίας-Άλπεων-Κυανής Ακτής Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας
Υιέ μου... Υιέ μου...
Το Υιέ μου... Υιέ μου... είναι μια ελληνική κωμική ταινία του 1965, σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Γρηγορίου. Το σενάριο γράφτηκε από τον Γιώργο Λαζαρίδη, το οποίο, όμως, είναι διασκευή από το θεατρικό έργο του Αλέκου Σακελλάριου και Χρήστου Γιαννακόπουλου, "Δελησταύρου και υιός". Πρωταγωνιστούν οι Λάμπρος Κωνσταντάρας και Μάρω Κοντού.
Πλοκή
Ο Αντώνης Χατζηλουκάς, ένας βιομήχανος θέλει να παντρευτεί τη Ρένα, μια ζωντοχήρα με την οποία, όμως, είναι ερωτευμένος και ο γιος του, ο Γιώργος. Πατέρας και γιος διεκδικούν τη νύφη, χωρίς ο ένας να γνωρίζει για τον άλλο. Μόλις γίνεται γνωστό το ειδύλλιο του γιου με τη Ρένα, ο Αντώνης υποχωρεί ντροπιασμένος υπέρ του Γιώργου. Αφού χάσει τη Ρένα, που τη λογάριαζε για σίγουρη, όπως χάνει και τη φιλενάδα της Ρένας, την Μπίλυ, την οποία προσεγγίζει δειλά και προσεχτικά όταν χάνει τη Ρένα. Κάθε φορά, ο Γιώργος είναι εκεί. Τελικά αποφασίζει να φλερτάρει με τη θεία της Μπίλυς, την Αμαλία, που είναι χήρα και ζει κι αυτή μόνη της πάρα πολύ καιρό. Εν τέλει, αποκαλύπτεται όμως ότι δεν ήταν χήρα, αφού ο σύζυγος, που νόμιζε για νεκρό, επιστρέφει. Για μία ακόμη φορά, ο Αντώνης μένει μόνος του.
Παραγωγή
Πρόκειται για ριμέικ της κινηματογραφικής ταινίας Δελησταύρου και υιός, που βασίστηκε και εκείνη στο θεατρικό έργο των Σακελλάριου-Γιαννακόπουλου.
Στην ταινία, η Κλειώ Δενάρδου ερμηνεύει το τραγούδι "Σαν μια βροχή" και ο Τόνι Πινέλι το "Per sempre".
Η ταινία προβλήθηκε στις κινηματογραφικές αίθουσες τη σεζόν 1965-1966 και, κόβοντας 239.491 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 22η θέση ανάμεσα σε 101 ταινίες της ίδιας σεζόν. Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 11 Μαΐου 2005.
Στην ταινία αντικατοπτρίζονται τα ήθη της εποχής, σύμφωνα με τα οποία ο έρωτας και ο γάμος ταιριάζουν μόνο στους νέους, οι οποίοι οφείλουν να συμπεριφέρονται με σοβαρότητα και κοσμικότητα, διαφορετικά γίνονται γελοίοι στα μάτια της κοινωνίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1965 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Γρηγορίου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Γιώργου Λαζαρίδη Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Γιώργου Θεοδοσιάδη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Αφοί Ρουσσόπουλοι - Γ. Λαζαρίδης - Δ. Σαρρής - Κ. Ψαρράς
1676 Καρίμπα
Ο Καρίμπα (Kariba) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,62. Ανακαλύφθηκε το 1939 από τον Νοτιοαφρικανό αγγλικής καταγωγής αστρονόμο Σύριλ Τζάκσον, που παρατηρούσε από το Γιοχάνεσμπουργκ, και πήρε το όνομά του από το φράγμα και τεχνητή λίμνη Καρίμπα στα σύνορα της Ζάμπια με τη Ζιμπάμπουε.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Καρίμπα εκτιμάται σε 12 χιλιόμετρα περίπου. Τα υπόλοιπα φυσικά χαρακτηριστικά του είναι άγνωστα. Ο Καρίμπα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 3 ώρες 10 λεπτά και 2 δευτερόλεπτα, μια αρκετά γρήγορη περιστροφή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καριμπα
Παΐσιος Αλεξανδρείας
Ο Παΐσιος διετέλεσε Πατριάρχης Αλεξανδρείας μεταξύ των ετών 1657 και 1678.
Ως Πατριάρχης πήγε στη Μόσχα κατόπιν πρόσκλησης του Τσάρου Αλεξίου, όπου έλαβε μέρος σε Σύνοδο η οποία καταδίκασε τον Πατριάρχη Μόσχας Νίκωνα για υπέρβαση καθηκόντων. Διέμεινε χρόνια στη Ρωσία και εξασφάλισε σημαντική οικονομική βοήθεια για το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας από τον Τσάρο.
Το 1665, ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Παρθένιος Δ΄ τον καθαίρεσε από τον θρόνο του, επικαλούμενος την πολυετή απουσία του από την Αίγυπτο, αλλά η απόφαση δεν έγινε δεκτή από το ποίμνιο και με τη βοήθεια της ρωσικής διπλωματίας επανήλθε.
Το 1678 παραιτήθηκε από τον Πατριαρχικό Θρόνο λόγω γήρατος.
Πηγές
Κατηγορία:Πατριάρχες Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής
Αμβλεία γωνία
Στην γεωμετρία, μία γωνία λέγεται αμβλεία αν είναι μεγαλύτερη από μία ορθή γωνία και μικρότερη από μία ευθεία γωνία. Ισοδύναμα το μέγεθος της γωνίας είναι μεταξύ 90 και 180 μοιρών, δηλαδή μεταξύ και \pi ακτινίων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γωνία Κατηγορία:Γεωμετρία
1677 Τύχο Μπράχε
Ο Τύχο Μπράχε (Tycho Brahe) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,551. Ανακαλύφθηκε το 1940 από τον Φινλανδό αστρονόμο Ούργιο Βάισαλα, που παρατηρούσε από το Τούρκου της Φινλανδίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Δανού αστρονόμου Τυχό Μπραχέ (Τύχωνος), του τελευταίου μεγάλου αστρονόμου που δεν χρησιμοποίησε το τηλεσκόπιο.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Τύχο Μπράχε είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τυχο Μπρα
Υδραγωγείο του Τραϊανού
Αρχικές πηγές του Υδραγωγείου
Ο αρχιτέκτονας Κάρλο Φοντάνα είχε μετρήσει και συνέκρινε την απόδοση διαφόρων από αυτές τις πηγές σε δύο περιπτώσεις στις αρχές της δεκαετίας του 1690, και τεκμηρίωσε τις μετρήσεις του στην Πραγματικά Χρήσιμη Πραγματεία του, που δημοσιεύτηκε το 1695. Η πιο σημαντική και άφθονη πηγή του Άκουα Τραϊάνα εντοπίζεται από τον Κάρλο Φέα (1832) κοντά στο Φόσσο ντι Φιόρα στη σύγχρονη συνοικία Mαντσιάνα. Ο Φέα αναφέρεται σε ένα έγγραφο, που έγραψε ο αρχιτέκτονας Λουίτζι Μπερνίνι στις 25 Φεβρουαρίου 1667 στον πάπα Αλέξανδρο Ζ'΄ Κίτζι.
Η πηγή Μαντσιάνα (Manziana) δεν αποτέλεσε ποτέ μέρος του σύγχρονου Άκουα Πάολα, αλλά το 1667 ο Aλέξανδρος Ζ΄ θέλησε να προσθέσει επιπλέον νερό στο Άκουα Πάολα, για να τροφοδοτήσει το νέο του αναβρυτήριο στην πλατεία του Αγίου Πέτρου. Ο Μπερνίνι μέτρησε το νερό σε αυτή την πηγή ως παροχή 340 "ουγγιών (oncie)" νερού τέλειας ποιότητας και καθαρότητας. Αυτό το νερό ήταν αρκετά άφθονο, σύμφωνα με τους υπολογισμούς του, για να διπλασιάσει την απόδοση του άκουα Πάολα. Παρείχε τόσο νερό, όσο όλες οι υπόλοιπες πηγές μαζί.
Ωστόσο, το νερό Mαντσιάνα είχε εκτραπεί, από τη δεκαετία του 1570, για να τροφοδοτήσει τους μύλους και τη βιομηχανία του δούκα Πάολο-Τζιορντάνο Ορσίνι στο κοντινό δουκάτο του Μπρατσιάνο, έτσι ούτε ο πάπας Παύλος Ε' στις αρχές του 17ου αι., ούτε ο πάπας Αλέξανδρος Ζ΄ 75 έτη αργότερα μπόρεσε να αγοράσει τη συγκεκριμένη πηγή, και παραμένει μέχρι σήμερα ανεξάρτητη από το σύγχρονο υδραγωγείο.
Την ίδια χρονιά που ο Λουίτζι Μπερνίνι έγραψε την έκθεσή του, ο πάπας απεβίωσε και το έργο παρέμεινε στο ράφι, έτσι το σύγχρονο υδραγωγείο συμπληρώθηκε τελικά με νερό λίμνης. Η προσθήκη του νερού της λίμνης καθιστά το νερό Άκουα Πάολα ανθυγιεινό για κατανάλωση και του δίνει μία άσχημη γεύση, κάτι που γέννησε το ρωμαϊκό ρητό «τόσο καλό, όσο το Άκουα Πάολα», όταν αναφέρεται σε κάτι κακής ποιότητας.
Η πηγή Mαντσιάνα αναγνωρίστηκε εκ νέου στις αρχές του 2009 από δύο Βρετανούς κινηματογραφιστές και η ταυτότητά της επιβεβαιώθηκε στις 24 Ιουνίου 2009, στην ακριβή επέτειο των 1900 χρόνων μετά τα εγκαίνια του υδραγωγείου από τον αρχαιολόγο Λορέντσο Κουιλίτσι του Πανεπιστημίου της Μπολόνια.
Διανομή του Άκουα Τραϊάνα εντός της Ρώμης
Τα εγκαίνια του Υδραγωγείου καταγράφηκαν στο Εορτολόγιο της Όστιας (Fasti Ostienses) στις 24 Ιουνίου 109 μ.Χ., το οποίο ανέφερε ότι το νερό κάλυπτε όλη την πόλη (tota urbe salientem) ένα δίκτυο εκροών και λεκανών, που έφταναν σε κάθε σημείο της Ρώμης. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ| Η διαδρομή του Άκουα Τραϊάνα στην αρχαία Ρώμη. Το πώς επιτεύχθηκε αυτή η κατανομή υπόκειται κυρίως σε εικασίες, αλλά ο συγγραφέας Ρέιμπουν Τέυλορ, στο βιβλίο του Δημόσιες ανάγκες και ιδιωτικές απολαύσεις προτείνει, ότι το Υδραγωγείο διέσχιζε τον ποταμό Τίβερη σε μία ψηλή γέφυρα στην περιοχή του σύγχρονου Πόντε Σουμπλίκιο και καμπυλωνόταν γύρω από τον Aβεντίνο λόφο, πριν κατευθυνθεί βόρεια προς τον Όππιο.
Σημαντική ήταν και η ημερομηνία των εγκαινίων, καθώς ήταν λίγοι μόνο μήνες πριν από το αμφιθέατρο ναυμαχιών (Naumachia Traiani) στην πεδιάδα του Βατικανού και ακριβώς δύο ημέρες μετά τις Θέρμες (Thermae Traiani) στον Όππιο λόφο.
Φθορά και αναβίωση ως Άκουα Πάολα
δεξιά|μικρογραφία| Οι δεκαέξι τροχοί υπέρβασης στο Barbegal θεωρούνται το μεγαλύτερο [[Αρχαία Ιστορία|συγκρότημα αρχαίων μύλων. Η χωρητικότητά τους ήταν επαρκής για να θρέψει ολόκληρη την κοντινή πόλη της Αρλ]] Αν και το Άκουα Τραϊάνα, μαζί με όλα τα άλλα υδραγωγεία, διακόπηκαν από τους Οστρογότθους το 537, ήταν το μόνο που αναστηλώθηκε από τον Βελισάριο πριν από την αναχώρησή του το 547, μαζί με επισκευές στις Θέρμες του Τραϊανού για την παροχή νερού στους μύλους σιτηρών. Τους επόμενους αιώνες καταστράφηκε και πάλι και έπαψε να λειτουργεί. Αποκαταστάθηκε για δεύτερη φορά γύρω στο 775 από τον πάπα Αδριανό Α΄ ως ένας τρόπος, για να μετριάσει την ανάγκη του ρωμαϊκού λαού να μεταφέρει νερό σε βαρέλια από τον Τίβερη, για να τροφοδοτήσει τις κρήνες στη βασιλική του Αγίου Πέτρου. Στη συνέχεια, για άλλη μία φορά ερήμωσε.
Ο Καμίλο Μποργκέζε, κατά την ανάρρησή του το 1605 ως πάπας Παύλος Ε΄, ξεκίνησε τις εργασίες για την ανοικοδόμηση του Άκουα Τραϊάνα, υπό την επίβλεψη από το 1609 του Τζιοβάνι Φοντάνα. Εκείνη την εποχή τα ρωμαϊκά προάστια δυτικά του ποταμού Τίβερη, συμπεριλαμβανομένου του Βατικανού, υπέφεραν από χρόνια έλλειψη νερού. Ο νέος πάπας έπεισε τον δήμο της Ρώμης να πληρώσει για τη δημιουργία ενός υδραγωγείου, για να παρέχει καλύτερη παροχή νερού σε αυτό το μέρος της πόλης.
Το 1612 ολοκληρώθηκε το υδραγωγείο. Αρχικά ονομαζόταν Άκουα Σαμπατίνα ή Άκουα Μπρατσιάνο, αλλά μετονομάστηκε σε Άκουα Πάολα προς τιμή του Παύλου Ε΄.
Δεν ήταν όλες οι αρχικές πηγές του Άκουα Τραϊάνα διαθέσιμες, για να προσφέρουν νερό στο Άκουα Παόλα. Οι πιο άφθονες πηγές στη Σάντα Φιόρα, για παράδειγμα, είχαν από καιρό υπεξαιρεθεί από τον δούκα Πάολο-Τζορντάνο Ορσίνι, ο οποίος τις είχε εκτρέψει σε εργοστάσια παραγωγής ενέργειας και βιομηχανία στην πόλη Μπρατσιάνο.
Στη συνέχεια, το 1690, ο πάπας Αλέξανδρος Η΄ ανέθεσε στον Κάρλο Φοντάνα, ανιψιό του Τζιοβάνι, να μεγεθύνει το αναβρυτήριο. Ο Κάρλο αντικατέστησε τις πέντε μικρές λεκάνες με μία τεράστια, τη φοντάνα ντελ'Άκουα Πάολα, η οποία παραμένει μέχρι σήμερα. Στους νεότερους χρόνους, ένας μικρός κήπος έχει διαμορφωθεί, κρυμμένος πίσω από την κατασκευή.
Χίντι ρούσι μπάι μπάι
Το Χίντι ρούσι μπάι μπάι (χίντι: हिंदी रूसी भाई भाई, Хинди руси бхай бхай, οι τελευταίες λέξεις γράφονται επίσης λανθασμένα ως пхай пхай ("πχάι πχάι")—"οι Ινδοί και Ρώσοι είναι αδέρφια") είναι Σοβιετικό πολιτικό σύνθημα που χρησιμοποιήθηκε επίσης στην Ινδία το 1950—1980  και υποστηριζόταν επίσημα και στις δύο χώρες. Κηρύχτηκε από τον Νικίτα Χρουστσόφ σε μια συνάντηση στο Μπανγκαλόρ στις 26 Νοεμβρίου του 1955.
Προηγουμένως υπήρχε επίσης ένα ίσο σύνθημα στην Ινδία: "χίντι τσίνι μπάι μπάι" (हिंदी चीनी भाई भाई), για την κήρυξη της αδελφοσύνης μεταξύ Ινδών και Κινέζων κατά τη διάρκεια της ειρηνικής περιόδου των διμερών σχέσεων 1954-1962 ("πάντσα σίλα") όπου η περίοδος έληξε με το Σινο-Ινδικό Πόλεμο. Στην ΕΣΣΔ υπήρχε ένα σύνθημα: "οι Ρώσοι και οι Κινέζοι είναι αδέρφια για πάντα" στο τραγούδι "Μόσχα—Πεκίνο" του 1949, που επίσης έληξε κατά τη κυβέρνηση του Χρουστσόφ.
Το σύνθημα χρησιμοποιήθηκε στη Σοβιετική λογοτεχνία, ιδιαίτερα στο βιβλίο "Ηλικιωμένος Άνδρας Χοτταμπίτς" από τον Λάζαρ Λάγκιν και την αντίστοιχη ταινία. Επίσης αναφέρεται σε ένα βιβλίο "Να είσαι έτοιμος, Μεγαλειότατε" από τον Λεβ Κασσίλ. Η χρήση επίσης συνέχισε στην μετασοβιετική εποχή, ιδιαίτερα στην Ταινία Υποσχό με τον Ελντάρ Ριαζάνοφ.
Η λέξη μπάι στα Χίντι σημαίνει "αδελφός" και ετυμολογικά αντιστοιχεί στη ρωσική λέξη брат ("μπρατ", προέρχονται και τα δύο από την Σανσκριτική λέξη bhrātṛ (भ्रातृ)). Υπάρχουν επίσης αντίστοιχες λέξεις σε άλλες Ινδο-Ευρωπαϊκές γλώσσες: brother στα αγγλικά, frāter στα λατινικά, φράτηρ στα ελληνικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Ινδίας
Θερμοακουστική
Η θερμοακουστική (αγγλικά: thermoacoustics) μελετά τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ μεταβολών θερμοκρασίας, πυκνότητας και πίεσης ενός διαμήκους ακουστικού κύματος. Οι αλληλεπιδράσεις αυτές οδηγούν στη μετατροπή ενός ακουστικού κύματος (μηχανική ενέργεια) σε θερμότητα (θερμική ενέργεια) και αντίστροφα.
Θερμοακουστικά φαινόμενα παρατηρούνται όταν μερικώς λιωμένοι γυάλινοι σωλήνες συνδέονται με γυάλινα δοχεία, όπου κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες παράγονται αυθόρμητα δυνατοί μονοτονικοί ήχοι. Παρόμοια φαινόμενα παρατηρούνται όταν ένας χαλύβδινος σωλήνας έχει το ένα του άκρο σε θερμοκρασία δωματίου (293 K) και το άλλο σε επαφή με υγρό ήλιο 4.2 K (ταλαντώσεις Taconis). Η μαθηματική θεμελίωση της θερμοακουστικής έχει διεξαχθεί από το Nikolaus Rott. Ακολούθησαν εργασίες από τους Wheatley και Swift.
Μια θερμοακουστική μηχανή αποτελεί ένα θερμομηχανικό μετατροπέα που μπορεί είτε να παράγει μηχανική ενέργεια σε μορφή ακουστικού κύματος από την κατανάλωση ενός ορισμένου ποσού θερμότητας ή να καταναλώνει ακουστική ενέργεια για την άντληση θερμότητας από κάποιο ψυχρότερο προς κάποιο θερμότερο περιβάλλον. Τα εν λόγω συστήματα καλούνται θερμοακουστική μηχανή/κινητήρας και θερμοακουστικό ψυγείο, αντίστοιχα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ακουστική Κατηγορία:Μετατροπή ενέργειας
Πακρουόγις
Η Πακρουόγις (λιθουανικά: Pakruojis ) είναι πόλη της Λιθουανίας. Έχει 6.057 κατοίκους.
Είναι χτισμένη κοντά στον ποταμό Κρουόγια (Kruoja) και κοντά στην πόλη υπάρχει και (αρδευτικό) φράγμα στον ποταμό.
Η πόλη έχει δώσει το όνομά της στην ευρύτερη περιφέρεια του Πακρουόγις, η οποία έχει έκταση 131.600 εκταρίων. Από αυτά το 71,66% είναι αγροτικές εκτάσεις, το 18% δασικές, το 1,98% καταλαμβάνεται από υδάτινες επιφάνειες, το 2,43% είναι κατοικημένες περιοχές και το 1,9% είναι βιομηχανικές εκτάσεις και δρόμοι. Τα υπόλοιπα 4,03% έχουν άλλες χρήσεις.
Ο πληθυσμός της περιφέρειας είναι μικρός, ανερχόμενος σε περίπου 31.000 άτομα, με αστικό το 27,4% και αγροτικό το 72,6% Από την άποψη των εθνοτήτων 98% είναι Λιθουανοί, 1% ρωσικής καταγωγής και το υπόλοιπο 1% έχει άλλη καταγωγή. Στην περιοχή υπάρχουν τρία (μικρά) μουσεία, 25 βιβλιοθήκες και αρκετά μνημεία πολιτιστικού ενδιαφέροντος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Λιθουανίας
Γεγονότα Ιανουαρίου 2012
Παρατίθενται γεγονότα που συμβαίνουν το μήνα Ιανουάριο του 2012, συνοδευόμενα από τις πηγές μέσω των οποίων μεταδόθηκαν.
3 Ιανουαρίου
(Reuters μέσω The Irish Times)
17 Ιανουαρίου
(UPI)
18 Ιανουαρίου
(New York Times)
27 Ιανουαρίου
(BBC)
(DutchNews)
31 Ιανουαρίου
01
Λυκούργος Αγγελόπουλος
Ο Λυκούργος Αγγελόπουλος (21 Σεπτεμβρίου 1941, Πύργος Ηλείας – 18 Μαΐου 2014, Αθήνα) ήταν διακεκριμένος Έλληνας ιεροψάλτης και καθηγητής της βυζαντινής μουσικής διεθνούς φήμης.
Βιογραφία
Ο Λυκούργος Αγγελόπουλος γεννήθηκε στον Πύργο Ηλείας στις 21 Σεπτεμβρίου του 1941. Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών και βυζαντινή μουσική κυρίως με τον Σίμωνα Καρά. Είχε δίπλωμα βυζαντινής μουσικής από το Μακεδονικό Ωδείο Θεσσαλονίκης.
Tο 1982 υπήρξε πρωτοψάλτης της Αγίας Ειρήνης (πρώτης Μητρόπολης Αθηνών) και ιδρυτής και διευθυντής από την ίδρυσή της Ελληνικής Βυζαντινής Χορωδίας με την οποία εξέδωσε και αρκετούς δίσκους στην Ελλάδα και Γαλλία ενώ πραγματοποίησε και πλήθος συναυλιών στην Ευρώπη, στην Αμερική, στην Ασία και στην Αφρική.
Το 1978 συνεργάστηκε με την Ελληνική Ραδιοφωνία με την εκπομπή "Εκκλησιαστικοί Βυζαντινοί Ύμνοι" και την "Από την Ορθόδοξη και ανατολική μουσική παράδοση"  μέσα από τις οποίες παρουσίασε σπάνιο υλικό, μελέτες, συνεντεύξεις και άλλα.
Ο Λυκούργος Αγγελόπουλος ασχολήθηκε και με τη σύγχρονη μουσική ερμηνεύοντας έργα του Μιχάλη Αδάμη, του Δημήτρη Τερζάκη, του Τζον Τάβενερ, του Κυριάκου Σφέτσα, του Θεόδωρου Αντωνίου και του Γιώργου Κυριακάκη. Επίσης, συμμετείχε στην ερευνητική ομάδα του Μάρσελ Περές και στο Ensemble Organum του ιδίου με το οποίο έχει ηχογραφήσει οκτώ δίσκους.
Υπήρξε μέλος της Καλλιτεχνικής Επιτροπής του Υπουργείου Παιδείας για τα μουσικά σχολεία από το 1998, από το 2005 πρόεδρος του ΚΣΥΜΕ  καθώς και ιδρυτικό μέλος του οργανισμού «Χάρτα του Ρήγα» από τον ομώνυμο χάρτη.
Το 1994 ο Πατριάρχης  Βαρθολομαίος του απένειμε το οφφίκιο του Άρχοντος Πρωτοψάλτου της Αρχιεπισκοπής Κωνσταντινουπόλεως. Έχει επίσης τιμηθεί από το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, από την Φινλανδική Ορθόδοξη Εκκλησία ενώ η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος του έχει απονείμει την ευαρέσκειά της και τον Χρυσούν Σταυρόν του Αποστόλου Παύλου το 2006. Ο πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος του απένειμε το 2004 την τιμητική διάκριση του Αργυρού Σταυρού του τάγματος του Φοίνικος. Είχε συμμετάσχει σε διεθνή συνέδρια, δίδαξε σε master class, δημοσίευσε μελέτες και άρθρα για τη Βυζαντινή μουσική. Το 2005 εξεδόθη στη Γαλλία το βιβλίο του Les Voix Byzantine. Απεβίωσε στις 18 Μαΐου 2014 σε ηλικία 73 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ψάλτες Κατηγορία:Έλληνες μουσικολόγοι Κατηγορία:Έλληνες διευθυντές χορωδίας Κατηγορία:Καθηγητές του Ωδείου Αθηνών Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Βιοϊατρική ακουστική
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τεχνολογία ήχου Κατηγορία:Ιατρική απεικόνιση
Παναγία η Εκατονταπυλιανή
thumb|250px|Η είσοδος του ναού Με την ονομασία Παναγία η Εκατονταπυλιανή, ή Παναγία η Καταπολιανή φέρεται περισπούδαστος χριστιανικός ιστορικός ναός που βρίσκεται στη πρωτεύουσα της νήσου Πάρου, την Παροικιά πολύ κοντά στον λιμένα της.
Χρήστος Γραμματίδης
Ο Χρήστος (Τάκης) Γραμματίδης (Λάρισα, 1923 - Αθήνα, 7 Φεβρουαρίου 2008) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και πολιτικός ο οποίος διετέλεσε βουλευτής Λάρισας.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στον Βόλο και ήταν γιος του Ιωάννη Γραμματίδη, πρόσφυγα από τον Πόντο, και της Ιφιγένειας Κάπελμαγερ με καταγωγή από τη Γερμανία. Αφού περάτωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στη Λάρισα, εγγράφηκε στη Νομική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (1941), από την οποία και αποφοίτησε. Κατά τη διάρκεια της κατοχής συμμετείχε στην εθνική αντίσταση ως μέλος του ΕΔΕΣ ενώ κατά τη διάρκεια του εμφυλίου υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία. Παράλληλα εξέδιδε την εφημερίδα «Κένταυρος» από τις γραμμές του πολεμικού μετώπου.
Μετά την απόλυσή του εργάστηκε ως δημοσιογράφος εκδίδοντας τις εφημερίδες «Ημερήσιος Κήρυξ» και «Νέον Βήμα», υπήρξε δε ανταποκριτής αθηναϊκών εφημερίδων με το ψευδώνυμο "Τάκης Αθανάσαινας". Το 1985 ίδρυσε την "Ένωση των εν Αθήναις Λαρισαίων", διατελώντας πρόεδρός της μέχρι το 1995, οπότε ανακηρύχθηκε επίτιμος πρόεδρος. Επίσης προχώρησε στην έκδοση πολλών βιβλίων με αναμνήσεις, ντοκουμέντα, ομιλίες και άρθρα του όπως Συνεντεύξεις και Άρθρα, Αγορεύσεις 1958-1967 και 1974-1983, 150 χρόνια ελληνικού κοινοβουλευτικού βίου, «ΤΡΑΓΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ - Γεγονότα και Πρόσωπα», το οποίο αφορά την ελληνική ιστορία των ετών 1940 - 1975 καθώς και «η παλιά Λάρισα», που αφορά στην ιστορία της πρωτεύουσας της Θεσσαλίας.
Παναγία η Εκατονταπυλιανή
Γενικά
Επί εποχής του Αυτοκράτορα Ιουστινιανού (6ος αιώνας) ο ναός αυτός ανακαινίσθηκε με τροποποιήσεις των παλαιοχριστιανικών τμημάτων και ανακατασκευές κατά τις οποίες αφαιρούμενη η παλαιά σκεπή προστέθηκε τρούλος με ημιθόλια. Κατά την παράδοση τις μετατροπές αυτές έκανε μαθητής του αρχιτέκτονα της Αγίας Σοφιάς που ξεπέρασε στη τέχνη και τον δάσκαλό του.
thumb|left|230px|λεπτομέρειες αρχιτεκτονικήςΤελικά με τις διάφορες μετατροπές και προσθήκες το κτιριακό πλέον συγκρότημα της Εκατονταπυλιανής, αναδείχθηκε σ΄ ένα σύμμεικτο αρχιτεκτόνημα με παλαιοχριστιανικά, βυζαντινά ακόμα και μεταβυζαντινά στοιχεία αρχιτεκτονικής, που προστέθηκαν κατά καιρούς και που αποτελούν μια ιδανική περίπτωση μελέτης τους. Λαμβάνοντας δε υπόψη ότι οι πρώτοι Χριστιανοί επέλεγαν τόπους αρχαίων ναών με τα δομικά υλικά των οποίων κατασκεύαζαν τους δικούς τους ναούς, το συγκρότημα της Εκατονταπυλιανής περιλαμβάνει επίσης και μαρμάρινα μέρη από την αρχαιότητα. Σημειώνεται ότι στην αρχαιότητα αμέσως μετά τη Δήλο τα περισσότερα ιερά θεοτήτων σε νησιά βρίσκονταν στη Πάρο και τη Νάξο.
Χρήστος Γραμματίδης
Βιογραφικά στοιχεία
Απεβίωσε στην Αθήνα στις 7 Φεβρουαρίου 2008. Ήταν νυμφευμένος με την Ιουλία Βαλάκη και είχαν αποκτήσει δύο γιους.
Παναγία η Εκατονταπυλιανή
Ονομασία
Και οι δύο ονομασίες του ναού "Εκατονταπυλιανή" και "Καταπολιανή" φέρονται σε παράλληλη χρήση από τα μέσα του 16ου αιώνα, η επίσημη όμως ονομασία είναι Εκατονταπυλιανή, όπου σύμφωνα με την παράδοση 99 πύλες (πόρτες) είναι φανερές ενώ η 100η θα φανερωθεί με το άνοιγμα αντίστοιχης μυστικής πόρτας που βρίσκεται στην Αγιά Σοφιά.
Χρήστος Γραμματίδης
Πολιτική σταδιοδρομία
Ασχολήθηκε με την τοπική αυτοδιοίκηση εκλεγόμενος δημοτικός σύμβουλος (1954) Λάρισας και εν συνεχεία νομαρχιακός σύμβουλος (1955 - 1958). Το 1958 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής με την ΕΡΕ συγκεντρώνοντας τους περισσότερους σταυρούς στην εκλογική περιφέρεια της Λάρισας. Επανεξελέγη πάλι πρώτος το 1961 με την ΕΡΕ, την οποία εγκατέλειψε για την Ένωση Κέντρου, με την οποία εξελέγη βουλευτής το 1963 και 1964. Με την εγκαθίδρυση της Χούντας των Συνταγματαρχών διέκοψε από την πρώτη μέρα την έκδοση των εφημερίδων του σε ένδειξη διαμαρτυρίας ενώ λίγους μήνες αργότερα φυλακίστηκε λόγω της εμπλοκής του στο αντικίνημα του Βασιλιά Κωνσταντίνου. Υπήρξε επίσης μέλος της πρώτης οργανωτικής επιτροπής πολιτικών προσωπικοτήτων κατά της Χούντας.
Παναγία η Εκατονταπυλιανή
Ονομασία
Ανεξάρτητα όμως της παραπάνω παράδοσης, ετυμολογικά το όνομα Εκατονταπυλιανή ή Εκατομπυλιανή, ή Καταπολιανή, κατά συγκοπή του πρώτου, σημαίνει χώρο γενικά (εν προκειμένω εκκλησία) που έχει εκατό πύλες. Θυμίζει δε τις «Εκατόμπυλες Θήβες» της αρχαιότητας που είχε ψάλλει και ο Αισχύλος. Μάλιστα και ο Όμηρος με αυτή την ονομασία χαρακτήρισε τις Θήβες της Αιγύπτου που λόγω μεγέθους, πολύ πιθανόν να είχε είτε πενήντα πύλες που αθροιζόμενες εισόδου – εξόδου θεωρούνταν εκατό, ή και πραγματικά εκατό που ως αριθμός ήταν στην Αίγυπτο ιερός, ή ακόμα και την Εκατόμπυλο που ήταν μια ελληνιστική πόλη στην Παρθία.
Χρήστος Γραμματίδης
Πολιτική σταδιοδρομία
Μετά την πτώση της Χούντας συμμετείχε στις εκλογές του 1974 εκλεγόμενος βουλευτής Λαρίσης με την Ένωση Κέντρου - Νέες Δυνάμεις επανεκλεγόμενος το 1977 με τη Νέα Δημοκρατία. Στην κυβέρνηση Γεωργίου Ράλλη διετέλεσε υφυπουργός Γεωργίας.
Παναγία η Εκατονταπυλιανή
Ονομασία
Παρότι άλλος παρόμοιος χαρακτηρισμός δεν αναφέρεται για άλλο οικοδόμημα ή πόλη στη νεότερη ελληνική γλώσσα εκτός του ιστορικού αυτού ναού, μάλλον θεωρείται τούτο ως διακοσμητικό επίθετο ίσως από τον μεγάλο αριθμό αψιδωτών αρχιτεκτονημάτων που δίνουν την εικόνα πλήθους πυλών που η ελληνική παράδοση να περιέπλεξε.
Χρήστος Γραμματίδης
Πολιτική σταδιοδρομία
Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της "Ένωσης τέως Βουλευτών", της οποίας διετέλεσε πρόεδρος μέχρι και το 2003, οπότε και ανακηρύχθηκε επίτιμος πρόεδρος.
Παναγία η Εκατονταπυλιανή
Κτιριακό συγκρότημα
230px|thumb|left|Η Παναγιά η εκατονταπυλιανή Το όλο κτιριακό συγκρότημα της Εκατονταπυλιανής Πάρου περιλαμβάνει τον κυρίως ναό της Παναγίας με τα εσωτερικά αυτού παρεκκλήσια των Αγίων Αναργύρων, του Αγίου Φιλίππου και της Οσίας Θεοκτίστης, (που έζησε και κοιμήθηκε στον ναό της Καταπολιανής τον 9ο αιώνα), και εκτός του ναού, τη Βασιλική του Αγίου Νικολάου, τον ναό της Αγίας Θεοδοσίας, το παρεκκλήσιο του Αγίου Δημητρίου, το Βαπτιστήριο που αποτελεί ιδιαίτερο χώρο, καθώς και τα γύρω κελιά τα οποία ως οχυρωματικό έργο προστάτευαν τον όλο συγκρότημα.
Χρήστος Γραμματίδης
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Γεωργίας Κατηγορία:Βουλευτές Λάρισας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Παναγία η Εκατονταπυλιανή
Κτιριακό συγκρότημα
Διερχόμενος σήμερα ο επισκέπτης – προσκυνητής τη μεγάλη κεντρική σιδερένια πόρτα του συγκροτήματος βρίσκεται στο αίθριο αυτού απ΄ όπου η θέα της πρόσοψης του κυρίως ναού με τη μεγάλη διώροφη τρίλοβη πύλη και το υπέρ αυτής αέτωμα πραγματικά εντυπωσιάζει. Στο αίθριο αυτό χώρο βρίσκονται λίγες κολώνες και διάφορα μάρμαρα της βάσης της άλλοτε υπάρχουσας εκεί "φιάλης των καθαρμών" όπου οι πιστοί έπλεναν συμβολικά τα χέρια τους πριν εισέλθουν στον ναό.
Κύριος ναός
thumb|230px|Το εσωτερικό Ο Κύριος ναός της Παναγίας είναι ευρύχωρος στο κέντρο του με λίγους κίονες και μάρμαρα αλλά με πολλές παραστάδες. Ο τρούλος είναι σχετικά μικρός, ο οποίος επιστέφει χαμηλό οκτάγωνο πυργωτό αρχιτεκτόνημα που ουδεμία όμως σχέση έχει με εκείνο το κυκλοτερές της Αγίας Σοφίας. Παρά ταύτα τόσο το μέγεθος και η λιτότητα, όσο και η εσωτερική ενότητα και η αρχαιοπρέπειά του συναρπάζουν. Στα δύο από τα τέσσερα σφαιρικά τρίγωνα του θόλου φέρονται παραστάσεις των εξαπτέρυγων Σεραφείμ όπως έχουν αγιογραφηθεί και στην Αγία Σοφιά.
Στο ιερό εικονοστάσιο που χωρίζει τον κυρίως ναό από το Ιερό Βήμα φέρεται η ιερή εικόνα της Παναγίας της Εκατονταπυλιανής που θεωρείται έργο μόλις του 17ου αιώνα. Αμέσως μετά ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί στον επισκέπτη το θαυμάσιο μαρμάρινο Κιβώριο που σκέπει την Αγία Τράπεζα ενώ οι τέσσερις κίονές του φέρουν κιονόκρανα κορινθιακού ρυθμού.
Πίσω δε από το Κιβώριο στη κόγχη του Ιερού Βήματος βρίσκεται το μαρμάρινο «σύνθρονο» επί οκταβάθμιτης κλιμακωτής αμφιθεατρικής μαρμάρινης κατασκευής που δεσπόζει του χώρου. Το δε φως του ηλίου από τα τρία μεγάλα υπερκείμενα αυτού παράθυρα συμπληρώνει την ιερή μεγαλοπρέπεια αυτού. Οι τρεις θρόνοι στη κορυφή είναι εξ ολοκλήρου μαρμάρινοι και φέρουν πλευρικό γλυπτό διάκοσμο.
Στον κυρίως ναό φέρονται ως προσθήκες ιδιαίτερα δωμάτια που αποτελούν ιερά παρεκκλήσια. Έτσι στο αριστερό τμήμα υφίσταται ένα ευρύ παρεκκλήσιο αφιερωμένο στον Άγιο Νικόλαο και ένα έτερο των Αγίων Αναργύρων, ενώ στο δεξιό βρίσκονται του Αγίου Φιλίππου και της Οσίας Θεοκτίστης εντός του οποίου υφίσταται και το μνήμα της.
Βαπτιστήριο
Στη νότια πλευρά, εκτός του μεγάλου ναού, βρίσκεται το αρχαίο Βαπτιστήριο, που ανάγεται στον 4ο αιώνα και θεωρείται το καλλίτερα διατηρημένο βαπτιστήριο όλης της Ορθόδοξης Ανατολής. Πρόκειται για ιδιαίτερο ναό, τρίκλιτη βασιλική με τρούλο και νάρθηκα, χαμηλότερο του κύριου ναού. Στο χώρο του Ιερού Βήματος, που λεγόταν στους βυζαντινούς χρόνους "Εσωτερικός Οίκος", ή "Φωτιστήριον", υφίσταται μαρμάρινη σταυρόσχημη κολυμβήθρα όπου το μεγαλύτερο καθ΄ ύψος μέρος της βρίσκεται μέσα στο έδαφος. Στις πλευρικές μαρμάρινες επιφάνειες που προεξέχουν του εδάφους φέρονται ανάγλυφοι σταυροί και κυκλικά μονογράμματα.
Μνημεία
Απ΄ όλα τα παραπάνω εκτός από τον κυρίως ναό ως οικοδομή ιδιαίτερα μνημεία βυζαντινής τέχνης θεωρούνται το Κιβώριο, το σύνθρονο και το βαπτιστήριο στα οποία και αποδίδεται ιδιαίτερη ιστορική και καλλιτεχνική αξία.
Ζήτημα της Εκατονταπυλιανής
Με τον γενικότερο όρο «Ζήτημα της Εκατονταπυλιανής Πάρου» χαρακτηρίζεται στο χώρο των Βυζαντινολόγων ιστορικών ερευνητών ένα σύνολο εύλογων αποριών, ιστορικών προσδιορισμών κ.ά. σχετικών στοιχείων, που αφορούν την Εκατονταπυλιανή Πάρου, με κυρίαρχο θέμα (ζήτημα) τον ακριβή χρονικό προσδιορισμό της ανέγερσής της, ενώ πολλά στοιχεία της παράδοσης φέρονται να μη ανταποκρίνονται με την πραγματικότητα, όσον αφορά την αρχιτεκτονική δομή του οικοδομήματος.
Απόψεις ιστορικών
Απορίας άξιο είναι πως για ένα τέτοιο περίλαμπρο ναό, για την οικοδόμησή του οποίου, αλλά και τη μετέπειτα ανακαίνισή του, που επιμελήθηκαν μια Αυγούστα και δύο Αυτοκράτορες, από τους σημαντικότερους της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας να μην υπάρχουν ιστορικές πηγές, εκτός από μία και μοναδική, και ν΄ αφήνεται έτσι η παράδοση να καλύψει τα κενά που παρά ταύτα πολλά σημεία εξακολουθούν να παραμένουν σκοτεινά. Αυτό έχει ως συνέπεια οι ιστορικοί ερευνητές να διαφοροποιούνται σ΄ εκείνους που υποστηρίζουν ότι το οικοδόμημα είναι κατά πολύ νεότερο του Ιουστινιανού, (1η ομάδα), άλλοι ότι είναι της εποχής του Ιουστινιανού (2η ομάδα), και τέλος εκείνοι που ακολουθούν την παράδοση πιστεύοντας ότι περιέχει και τις περισσότερες αλήθειες (3η ομάδα).
Έτσι τα βασικά ερωτήματα του εν λόγω ζητήματος περιστρέφονται στο αν η Αγία Ελένη επισκέφθηκε ποτέ την Πάρο και πως αποφάσισε σ΄ εκείνη την ερημιά που παρουσίαζε στην εποχή της να οικοδομηθεί τέτοιος περίλαμπρος ναός, αλλά και πως ακόμη και ο Ιουστινιανός, ιδιαίτερα ακριβολόγος, αποφάσισε έστω τη γενική ανακαίνιση αν όχι νέα οικοδόμηση επίσης στην ίδια ερημιά. Αλλά και η αρχιτεκτονική μορφή του οικοδομήματος θυμίζει πολύ νεότερη τεχνοτροπία βυζαντινής αρχιτεκτονικής τουλάχιστον κατά πέντε με έξι αιώνες μεταγενέστερα εκείνου της παράδοσης.
Ιστορική πηγή
Η μοναδική όπως αναφέρθηκε παραπάνω ιστορική γραπτή αναφορά περί του ναού της Καταπολιανής περιλαμβάνεται στο «Βίον και πολιτείαν της οσίας και αειμνήστου Θεοκτίστης της Λεσβίας», (που είχε αφιερωθεί στο ναό αυτό και που τιμάται στις 9 Νοεμβρίου), τον οποίο βίο επιμελήθηκε ο επιφανής βυζαντινός άρχοντας Συμεών ο Μεταφράστης, που έζησε τον 10ο αιώνα. Ο λόγιος αυτός συμμετείχε και σε μία από τις τέσσερις εκστρατείες του βυζαντινού ναυάρχου Ιμέριου, (άρχων του δρόμου και του στόλου), κατά των Σαρακηνών, την περίοδο 903 – 911, πιθανότερα σ΄ εκείνη του 903, όπου κατευθυνόμενος ο στόλος προς τη Κρήτη λόγω θαλασσοταραχής κατέφυγε στον όρμο της Παροικιάς όπου και επισκέφθηκε με τον ναύαρχο τον ναό.
Πανελλήνιο προσκήνυμα
Ο Πάνσεπτος ναός της Εκατονταπυλιανής Πάρου αποτελεί το μεγαλύτερο ιερό προσκύνημα όχι μόνο στη περιφέρεια της Ιεράς Μητρόπολης Παροναξίας, που υπάγεται, αλλά και όλου του ελληνικού χώρου, μετά το συγκρότημα του Αγίου Όρους. Η δε ιερή εικόνα της Παναγίας της Εκατονταπυλιανής που είναι έργο του 17ου αιώνα αποτελεί τη δεύτερη προσκυνηματική εικόνα των Κυκλάδων μετά την ιερή εικόνα της Παναγίας της Τήνου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στις Κυκλάδες Κατηγορία:Βυζαντινές εκκλησίες στην Ελλάδα Εκατονταπυλιανη Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Πάρο Κατηγορία:Ιερά Μητρόπολις Παροναξίας
Δήμος Τυρού
Ο Δήμος Τυρού (Τσακωνικά: Τερέ) ήταν δήμος του νομού Αρκαδίας που δημιουργήθηκε το 1992 με την συνένωση των πρώην Κοινοτήτων Τυρού και Σαπουνακαιϊκων οι οποίες είναι οικιστικά ενωμένες και αποτελούν την γνωστή κωμόπολη του Τυρού. Το 1997 με το πρόγραμμα Καποδίστριας προστέθηκε στον Δήμο Τυρού και η πρώην κοινότητα Πέρα Μελάνων και αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του Δήμου Τυρού.
Λειτούργησε την περίοδο 1993 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Νότιας Κυνουρίας ως Δημοτική Ενότητα Τυρού.
Βρίσκεται στα ανατολικά του νομού ανάμεσα στους δήμους Βόρειας Κυνουρίας και Λεωνιδίου. Στα ανατολικά βρέχεται από τον Αργολικό Κόλπο και το Μυρτώο Πελαγος.
Μαζί με τους δήμους Λεωνιδίου, Βόρειας Κυνουρίας και την κοινότητα Κοσμά συγκροτούσαν την επαρχία της Κυνουρίας.
Ο Δήμος Τυρού αποτελούταν από 3 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 2.116 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Έδρα του δήμου ήταν ο Τυρός.
Διαίρεση
Ο δήμος Τυρού περιελάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Τ
Ελληνορθόδοξη Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού
Η Ελληνορθόδοξη Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού (αγγλικά: Holy Cross Greek Orthodox School of Theology) ιδρύθηκε από τον τότε Αρχιεπίσκοπο Αμερικής και μετέπειτα Οικουμενικό Πατριάρχη Αθηναγόρα το 1937 στο Κονέκτικατ. Το 1946 μεταφέρθηκε στη Μασαχουσέτη. Το 1966 αναδιοργανώθηκε σε σχολή τετραετούς φοιτήσεως για απόκτηση πτυχίου Θεολογίας· επίσης προσφέρει προγράμματα μεταπτυχιακών σπουδών. Το κτιριακό του συγκρότημα βρίσκεται έξω από τη Βοστώνη, σε μία έκταση 240 στρεμμάτων (πρώην κτήμα Γουέλντ) στο Μπρουκλάιν, για πολλά χρόνια στο παρελθόν προπονητικό κέντρο των Μπόστον Σέλτικς. Θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα κέντρα της ορθόδοξης θεολογίας στο δυτικό ημισφαίριο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνική Ορθόδοξη Αρχιεπισκοπή Αμερικής Κατηγορία:Πανεπιστήμια στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Κατηγορία:Μασαχουσέτη
Αμβλυγώνιο τρίγωνο
right|thumb|Αμβλυγώνιο με αμβλεία γωνία την. Στην γεωμετρία, ένα τρίγωνο είναι αμβλυγώνιο εάν μία από τις γωνίες του είναι αμβλεία, δηλαδή μεγαλύτερη από 90 μοίρες.
Ιδιότητες
Σε ένα αμβλυγώνιο τρίγωνο ισχύουν οι παρακάτω ιδιότητες:
Υδραγωγείο του Ιουλίου
μικρογραφία|Τα λίθινα τόξα και το κανάλι του άκουα Μάρκια (140 π.Χ.), με το πλίνθινο Άκουα Γιούλια (125 π.Χ.) και μικρά πλίνθινα υπολείμματα από το Άκουα Τεπούλα (33 π.Χ.) στην κορυφή, κοντά στη Ρομαβέκια, Βία Λεμόνια. μικρογραφία| Η διαδρομή του Άκουα Γιούλια. Το Υδραγωγείο του Ιουλίου (λατιν.: Aqua Julia ή Iulia) ήταν ρωμαϊκό υδραγωγείο, το οποίο κτίστηκε το 33 π.Χ. από τον Μάρκο Αγρίππα επί εποχής αυτοκράτορα Γάιου Ιούλιου Καίσαρα Οκταβιανού προς τιμή του οποίου πήρε και το όνομά του, για να τροφοδοτεί την πόλη της Ρώμης. Επισκευάστηκε και επεκτάθηκε από το 11 ως το 4 π.Χ.
Η διαδρομή
μικρογραφία| Η διαδρομή εντός της Ρώμης.
Η πηγή του υδραγωγείου βρίσκεται περίπου μισό μίλι βόρεια από το αβαείο της Γκροταφεράτα στη σημερινή γέφυρα του "σκουαρτσιαρέλι", όχι μακριά από τις πηγές που τροφοδοτούσαν το Τεπούλα. Ο Φροντίνος αναφέρει ότι οι πηγές ήταν δύο μίλια δεξιά από το 12ο μίλι της Βία Λατίνα. Το μήκος ήταν περίπου 22 χλμ. Η παροχή νερού υπολογίστηκε σε 1206 Κουινάρια, ή 48,000 m3 το 24ωρο.
Δεδομένης της γειτνίασης με τις πηγές του Τεπούλα, οι δύο αγωγοί συνέκλιναν και στη συνέχεια ταξίδευαν μαζί υπόγεια, από ένα σημείο που δεν έχει ακόμη εντοπιστεί, μέχρι την λεκάνη απορροής (limaria), όπου αναμιγνύοντο και η οποία βρισκόταν στη σημερινή περιοχή Καπανέλε κοντά στο Άκουα Μάρκια. Από εκεί οι αγωγοί χωρίζοντο ξανά (χωρίς προφανή λόγο), συνεχίζοντας στην επιφάνεια και χρησιμοποιώντας, για περίπου 9,6 χλμ., τα τόξα που είχαν ήδη κατασκευαστεί για το υδραγωγείο Άκουα Μάρκια, κατάλληλα ανακατασκευασμένα για τη στήριξη των αγωγών. Ο τριπλός αγωγός είναι ακόμα ορατός επάνω από τα τόξα που σώζονται όρθια, με το Άκουα Τεπούλα στην κορυφή. Έφταναν στην πόλη στις Παλαιές Ελπίδες (ad spem veterem), κοντά στην Πόρτα Ματζιόρε.
Από εδώ οι αγωγοί χρησιμοποιούσαν τα Αυρηλιανά Τείχη και διέσχιζαν μέσω Tιμπουρτίνα σε ένα τόξο, που έγινε η Πόρτα Τιμπουρτίνα. Στη συνέχεια, η διαδρομή επέστρεφε υπόγεια, περνούσε τη Πόρτα Βιμινάλια, όπου βρίσκεται σήμερα ο σταθμός Tέρμινι, και τελείωνε κοντά στην Πόρτα Κολίνα, όπου ήταν η κύρια δεξαμενή διανομής (castellum), κοντά στο ρεύμα της οδού XX Σετέμπρε. Μπορεί να τροφοδοτούσε το νυμφαίο, που ονομάζεται λίμνη του Ορφέα (Lacus Orphei ), όπως φαίνεται στον χάρτη του Ροντόλφο Λαντσιάνι.
Μετά τις πρώτες επισκευές που έγιναν από τον Αύγουστο μεταξύ 11 και 4 π.Χ., άλλες έγιναν από τον Καρακάλλα και στη συνέχεια από τον Αλέξανδρο Σεβήρο, που χρησιμοποίησε το νερό για να τροφοδοτήσει τη μνημειώδη κρήνη του νυμφαίου Αλεξάντρι (ή Τρόπαια του Μάριου), που είναι ακόμα ορατή στην Πιάτσα Βιτόριο.
Ο Φροντίνος αναφέρει ότι, πριν από την κατασκευή του Άκουα Κλαούντια, η Mάρκια και η Γιούλια προμήθευαν το Κάιλιο και το Aβεντίνο. Κατά τη διάρκεια της ζωής του Φροντίνου, ένα τμήμα του Mάρκια εκτράπηκε στις Παλαιές Ελπίδες (Spes Vetus) και παραδόθηκε στις δεξαμενές του πρώτου λόφου.
Πιθανός κλάδος
Κάποια τοξα παραμένουν στην Πιάτσα Γκουλιέλμο Πέπε, κάτι που υποδηλώνει ότι ένας κλάδος πήγαινε προς το Νυμφαίο Αλεξάντρι. Η ταύτιση αυτού του κλάδου με το Άκουα Γιούλια εξαρτάται από το ότι το specus (κανάλι), που υπάρχει επάνω του, βρίσκεται μόλις 0,289 m κάτω από τον πυθμένα του specus του υδραγωγείου στο Πόρτα Ματζόρε, η οποία βρίσκεται στα 63,739 m επάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Ωστόσο το επίπεδο του πυθμένα του Άκουα Γιούλια που βρίσκεται λίγο έξω από την Πόρτα Ματζόρε δίνεται ως 57,38 μ. επάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Εάν αυτό είναι ακριβές, ο κλάδος πρέπει να προέρχεται από το Άκουα Κλαούντια ή το Άνιο Νόβους.
Ορόσημα
Είναι γνωστές πολλές στήλες (cippi), όλες χρονολογημένες από την εποχή του Αυγούστου. Η Νο. 302 βρέθηκε κοντά στις πηγές και το 281 όχι πολύ νότια του αβαείου. Άλλα (157, 156, 154, 153) έχουν έρθει στο φως στο Καπανέλε κοντά στο 7ο μίλι της Βία Λατίνα, πριν το κανάλι αρχίσει να τρέχει επάνω από το έδαφος, επάνω στις καμάρες του Υδραγωγείου του Μάρκιου.
Η προαναφερθείσα ομάδα χρονολογείται το 14-11 π.Χ. Ωστόσο μία άλλα στήλη έχει εντοπιστεί, βόρεια του αβαείου, η Νο 2. Χρονολογείται από το 14 π.Χ., και εικάζεται ότι είναι το αποτέλεσμα άλλης αποκατάστασης από τον Αύγουστο, για την οποία δεν υπάρχουν στοιχεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαϊκά κτίρια και κατασκευές στην Ιταλία Κατηγορία:Ρωμαϊκά υδραγωγεία Κατηγορία:Τοπογραφία της αρχαίας Ρώμης
Λουδοβίκος Γκοντζάγκα (Ροντομόντε)
Ο Λουδοβίκος, ιταλ.: Louis Gonzaga (16 Αυγούστου 1500 - 2 Δεκεμβρίου 1532) από τον Οίκο των Γκοντζάγκα-Σαμπιονέτα, με το παρωνύμιο "Rodomonte" λόγω της φυσικής του ανδρείας, ήταν κονττιέρο (μισθοφόρος διοικητής) για τον Κάρολο Ε΄ της Γερμανίας.
Βιογραφία
Ο Βεσπασιάνο Κολόννα έκανε το 1526 δεύτερο γάμο με τη Τζούλια Γκοντζάγκα, αδελφή του Λουδοβίκου, απεβίωσε όμως το 1528. Τον Λουδοβίκο διαδέχθηκε ο γιος του Βεσπασιάνο Γκοντζάγκα, που έγινε δούκας της Σαμπιονέτα & Tραέτο, μαρκήσιος του Oστιάνο, και κόμης του Ροντίγκο & Φοντί. Τον Βεσπασιάνο Γκοντζάγκα μεγάλωσε η Τζούλια, η νεαρή χήρα του Βεσπασιάνο Κολόννα.