cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σέιμας
Το Σέιμας της Δημοκρατίας της Λιθουανίας (Lietuvos Respublikos Seimas), ή απλώς Seimas, είναι το μονοθάλαμο κοινοβούλιο της Λιθουανίας. Αποτελεί το νομοθετικό σώμα της κυβέρνησης της Λιθουανίας, ψηφίζοντας νόμους και τροποποιήσεις του συντάγματος, εγκρίνοντας τον προϋπολογισμό, επιβεβαιώνοντας τον διορισμό του Πρωθυπουργού και της Κυβέρνησης, και ελέγχοντας τις δραστηριότητές τους.
Απαρτίζεται από 141 μέλη, τα οποία εκλέγονται για τετραετή θητεία. Τα 71 από αυτά εκλέγονται σε ατομικές περιφέρειες και τα 70 εκλέγονται με πανεθνική ψηφοφορία με αναλογική εκπροσώπηση με λίστες κομμάτων. Ένα κόμμα θα πρέπει να συγκεντρώσει ποσοστό τουλάχιστον 5%, ενώ μια πολυκομματική ένωση τουλάχιστον 7%, προκειμένου να κερδίσει έδρα από εκείνες που αναδεικνύονται με αναλογική εκπροσώπηση.
Έπειτα από τις εκλογές του 2020, η Ένωση της Πατρίδας - Λιθουανοί Χριστιανοδημοκράτες είναι το μεγαλύτερο κόμμα στο Σέιμας και σχημάτισαν κυβέρνηση συνασπισμού με το Κίνημα Φιλελευθέρων και το Κόμμα Ελευθερίας. Οι ρίζες του Σέιμας ανάγουν στο Σέιμας του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας και στο Σέιμ της Πολωνο-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας, όπως και στο Σέιμας της Λιθουανίας του Μεσοπολέμου. Το πρώτο Σέιμας μετά την αποκατάσταση της ανεξαρτησίας της Λιθουανίας συνήλθε για πρώτη φορά το 1992.
Παραπομπές
Σειμας Σειμας
Κύπελλο Ελλάδος καλαθοσφαίρισης γυναικών
Ιστορία
Ο θεσμός του Κυπέλλου Καλαθοσφαίρισης Γυναικών διοργανώνεται κάθε χρόνο στην Ελλάδα από την Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης. Έκανε πρεμιέρα στην πόλη της Πτολεμαΐδας την 11 Μαΐου 1996. Από την έναρξη του θεσμού το 1996 μέχρι και το 1999 το ζευγάρι του τελικού προέκυπτε μετά από μια σειρά νοκ - άουτ αγώνων. Το γεγονός, ωστόσο, ότι ο τελικός απείχε πολύ χρονικά από τη διεξαγωγή των υπόλοιπων αγώνων κρίθηκε ότι στερούσε από το άθλημα κάτι από τη λάμψη του. Για το λόγο αυτό, το 2000 στις Σέρρες έκανε πρεμιέρα ένα νέο μοντέλο αγώνων βάσει του οποίου οι τελικοί αποτελούσαν μίνι – διοργάνωση στην οποία συμμετείχαν τέσσερις ομάδες. Οι αγώνες μάλιστα διεξάγονται μέσα σε δύο ή τρεις το πολύ ημέρες.
Χαρακτηριστικά της διοργάνωσης είναι ότι στα 26 χρόνια που υφίσταται, έχουν φτάσει στον τελικό 24 διαφορετικές ομάδες, ενώ την κατάκτησή του έχουν πανηγυρίσει 11 διαφορετικοί σύλλογοι. Η μεγαλύτερη έκπληξη στο θεσμό, όσον αφορά τον Κυπελλούχο, έγινε στη διοργάνωση της αγωνιστικής περιόδου 2012-13, όπου ο Πρωτέας Βούλας, όντας ομάδα της Α2 Εθνικής Κατηγορίας, επικράτησε στον τελικό που διεξήχθη στο Βόλο με 52-50 επί του ΠΑΟΚ και κατέκτησε τον τίτλο. Αυτή ήταν και παραμένει μέχρι σήμερα η μοναδική φορά στην ιστορία του θεσμού όπου Κυπελλούχος Ελλάδος αναδείχθηκε ομάδα της δεύτερης τη τάξει Εθνικής Κατηγορίας.
Τρέχων κάτοχος του τίτλου είναι ο Παναθηναϊκός ενώ πολυνίκης του θεσμού είναι ο Ολυμπιακός Πειραιώς ο οποίος με την κατάκτηση του Κυπέλλου το 2022 δημιούργησε 3 ρεκόρ για τον εν λόγω θεσμό, καθώς είναι ο μοναδικός που έχει κατακτήσει 5 φορές τον τίτλο (εγχώριο ρεκόρ), 5 συνεχόμενες χρονιές (εγχώριο ρεκόρ) ενώ παράλληλα έτρεξε ένα σερί 24 παιχνιδιών χωρίς ήττα στη διοργάνωση από τον Οκτώβριο του 2015 μέχρι τις 21/12/2022 οπότε ηττήθηκε απ' τον Παναθηναϊκό. Όσον αφορά τις κατακτήσεις, τον Ολυμπιακό ακολουθούν οι Εσπερίδες Καλλιθέας με 4 και ο Σπόρτιγκ με 3, ο οποίος έχει βρεθεί στον τελικό της διοργάνωσης έξι φορές, περισσότερες από κάθε άλλη ομάδα.
Σε ατομικό επίπεδο, τις περισσότερες συμμετοχές σε τελικό έχουν η Ελένη Βασιλείου με 8 (οι έξι από τις οποίες ήταν με την φανέλα του Σπόρτιγκ, μία με το Δ.Α.Σ.Α.Λ. και μία με τη Φ.Ε.Α.) και η Δήμητρα Καλέντζου με 8. Πολυνίκης αθλήτρια του θεσμού είναι η Δήμητρα Καλέντζου με 7 Κύπελλα στο ενεργητικό της, ενώ ακολουθεί η Όλγα Χατζηνικολάου με 6.
Τρόπαια ανά σύλλογο
=== Πολυτιμότερες παίκτριες τελικών ===
2161 Γκρίσομ
Ο Γκρίσομ (Grissom) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,4. Ανακαλύφθηκε το 1963 από το προσωπικό του Πανεπιστημίου της Ιντιάνα (Αστεροσκοπείο "Goethe Link" στο Μπρούκλυν της Ιντιάνα), και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αμερικανού αστροναύτη Βέρτζιλ «Γκας» Γκρίσομ, που σκοτώθηκε το 1967.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος του Γκρίσομ είναι C (ανθρακούχος). Τα υπόλοιπα φυσικά χαρακτηριστικά του είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γκρισομ
Ντέιβιντ Γκρος
Ο Ντέιβιντ Τζόναθαν Γκρος (γεννημένος στις 19 Φεβρουαρίου 1941 στην Ουάσινγκτον) είναι Αμερικανός φυσικός στοιχειωδών σωματιδίων και θεωρητικός των χορδών. Μαζί με τους Φρανκ Ουίλτσεκ και Ντέιβιντ Πόλιτζερ, πήρε το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 2004 για την ανακάλυψη της ασυμπτωτικής ελευθερίας.
Το 1973, ο Γκρος, δουλεύοντας με τον μεταπτυχιακό φοιτητή του, Φρανκ Ουίλτσεκ, στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον, ανακάλυψε την ασυμπτωτική ελευθερία, που λέει πως όσο πιο κοντά είναι τα κουάρκ μεταξύ τους, τόσο πιο μικρή είναι η ισχυρή αλληλεπίδραση ανάμεσά τους. Όταν τα κουάρκ είναι εξαιρετικά κοντά, σχεδόν στο ίδιο σημείο, η πυρηνική δύναμη είναι τόσο ασθενής μεταξύ τους, ώστε συμπεριφέρονται σχεδόν σαν ελεύθερα σωματίδια. Η ασυμπτωτική ελευθερία, που ανακαλύφθηκε ανεξάρτητα από τον Ντέιβιντ Πόλιτζερ, στάθηκε πολύ σημαντική για την ανάπτυξη της κβαντικής χρωμοδυναμικής.
Ο Γκρος, μαζί με τους Τζέφρι Χάρβι, Έμιλι Μάτινεκ και Ράιαν Ρομ, ανακάλυψε επίσης την ετεροτική χορδή.
thumb|left|Ο Γκρος στο Kavli Institute
Ακαδημαϊκή ζωή
Ο Γκρος πήρε το πτυχίο και το μεταπτυχιακό του από το Hebrew University της Ιερουσαλήμ, στο Ισραήλ, το 1962. Το 1966 ολοκλήρωσε τη διδακτορική διατριβή του στο Πανεπιστήμιο Μπέρκλεϊ της Καλιφόρνια, υπό την επίβλεψη του Γκόφρι Σιου και δούλεψε στη συνέχεια στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ και ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον ως το 1997. Αυτή τη στιγμή είναι καθηγητής Θεωρητικής Φυσικής στο Kavli Institute for Theoretical Physics του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια, Σάντα Μπάρμπαρα.
Προσωπική ζωή
thumb|Ο Ντέιβιντ Γκρος και η γυναίκα του στη Σάντα Μπάρμπαρα Ο Γκρος ήταν παντρεμένος με την Shulamith Toaff, αλλά τώρα είναι παντρεμένος με την Jacquelyn Savani. Έχει τρία παιδιά, τις Ariela Gross, Elisheva Gross, Miranda Savani.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί φυσικοί Κατηγορία:Θεωρητικοί των χορδών Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής Κατηγορία:Φυσικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Φυσικοί του 21ου αιώνα
Άλωση της Κρεμόνα (603)
Τον Αύγουστο του 603 ο Λογγοβάρδος βασιλιάς, Αγιλούλφος έχοντας κατακτήσει προηγουμένως τη Μάντοβα, έφτασε στην βυζαντινή Κρεμόνα με στρατό αποτελούμενο εκτός από Λογγοβάρδους με Άβαρους και Σλάβους συμμάχους του. Οι Λομβαρδοί πολιόρκησαν την πόλη για 43 ημέρες και κατάφεραν να περάσουν τα τείχη της, την λεηλάτησαν και την κατέστρεψαν εντελώς, τόσο ώστε ξαναχτίστηκε από την αρχή.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοαβαρικοί πόλεμοι Κατηγορία:Πολιορκίες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Βυζαντινή Ιταλία Κατηγορία:Βυζαντινοσλαβικοί πόλεμοι Κατηγορία:Λομβαρδοβυζαντινοί πόλεμοι
Ιλαρίων Αλφέγιεφ
Ο Μητροπολίτης Ιλαρίων (κατά κόσμον Γκριγκόρι Βαλέριεβιτς Αλφέγιεφ, Григорий Валериевич Алфеев) είναι Ρώσος Ορθόδοξος θεολόγος, συνθέτης και επίσκοπος της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Μητροπολίτης Βουδαπέστης και Ουγγαρίας, πρώην μητροπολίτης Βολοκολάμσκ, τέως πρόεδρος του Τμήματος των Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων και μέχρι τότε, μόνιμο μέλος της Ιεράς Συνόδου του Πατριαρχείου Μόσχας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 24 Ιουλίου 1966 στη Μόσχα. Φοίτησε στο μουσικό σχολείο και στη Μουσική Ακαδημία της Μόσχας. Από το 1984 μέχρι το 1986 εκπλήρωσε τις στρατιωτικές υποχρεώσεις του στο ρωσικό στρατό.
Το 1987 εκάρη μοναχός, χειροτονήθηκε Ιεροδιάκονος και Ιερομόναχος. Από το 1987 έως το 1991 σπούδασε στο Θεολογικό Σεμινάριο και στη Θεολογική Ακαδημία της Μόσχας, όπου και με το πέρας των εκεί σπουδών του, το 1991, διορίστηκε καθηγητής στην ίδια τη Θεολογική Ακαδημία. Από το 1993 έως το 1995 παρακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, όπου και έλαβε το διδακτορικό του, υποβάλλοντας διατριβή με θέμα «Ο άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος και η ορθόδοξη παράδοση».
Όταν επέστρεψε στη Μόσχα το 1995, διορίστηκε βοηθός Μητροπολίτης Κυρίλλου του Σμολένσκ στο Τμήμα εξωτερικών της Εκκλησίας της Ρωσίας. Το 1999 ανέλαβε Διδάκτωρ του Ορθόδοξου Θεολογικού Ινστιτούτου Αγίου Σεργίου Παρισίων, υποβάλλοντας διατριβή με θέμα «Βίος και διδασκαλία του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου». Στις 27 Δεκεμβρίου 2001 εξελέγη Επίσκοπος, από την Πατριαρχική Σύνοδο της Εκκλησίας της Ρωσίας. Χειροτονήθηκε το 14 Ιανουαρίου 2002 στο καθεδρικό ναό Χριστού του Σωτήρος Μόσχας. Στις 17 Ιουλίου 2002 ανέλαβε καθήκοντα εκπροσώπου του Πατριαρχείου Μόσχας στη Βρυξέλλες και στις 7 Μαΐου 2003 διορίστηκε επίσκοπος Βιέννης και Αυστρίας.
Στις 31 Μαρτίου του 2009 με απόφαση του Πατριάρχη Μόσχας και πάσης Ρωσίας και της Ιεράς Συνόδου, ο Επίσκοπος Ιλαρίων αποχώρησε από τη διοίκηση της επαρχίας Βιέννης Αυστρίας και Ουγγαρίας και διορίσθηκε Πρόεδρος του Τμήματος των Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων του Πατριαρχείου Μόσχας και μόνιμο μέλος της Ιεράς Συνόδου με τον τίτλο επίσκοπος Βολοκολάμσκ.
Στις 9 Απριλίου του 2009 διορίσθηκε Προϊστάμενος του Ιερού Ναού της εικόνας της Παναγίας «Πάντων των θλιβομένων η χαρά» στην οδό Μπολσάγια Ορντίνκα της Μόσχας.
Στις 20 Απριλίου του 2009 στον Ιερό Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου του Κρεμλίνου προήχθη στο βαθμό του Αρχιεπισκόπου από τον Αγιώτατο Πατριάρχη Μόσχας και πασών των Ρωσιών κ. Κύριλλο.
Την 1 Φεβρουαρίου του 2010 στον Καθεδρικό Ναό του Σωτήρος της Μόσχας ανυψώθηκε σε Μητροπολίτη από τον Πατριάρχη Μόσχας και πασών των Ρωσιών κ. Κύριλλο.
Στις 7 Ιουνίου του 2022, με απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, διορίσθηκε μητροπολίτης Βουδαπέστης και Ουγγαρίας και απαλλάχτηκε των καθηκόντων του προέδρου του Τμήματος Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων (ΤΕΕΣ) του Πατριαρχείου Μόσχας, του μονίμου μέλους της Συνόδου και του πρύτανη του Θεολογικού Ινστιτούτου Μεταπτυχιακών Σπουδών «Οι Άγιοι Κύριλλος και Μεθόδιος». Οι λόγοι της απομάκρυνσής του, σύμφωνα με όσα του ειπώθηκαν, οφείλονται σε αλλαγή της κοινωνικοπολιτικής κατάστασης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αλφεγιεφ, Ιλαριων Κατηγορία:Ρώσοι συνθέτες Κατηγορία:Ρώσοι θεολόγοι Κατηγορία:Επίσκοποι του 21ου αιώνα
Στήλη του Αντωνίνου Πίου
Η στήλη του Αντωνίνου Πίου (Colonna di Antonino Pio) είναι μία ρωμαϊκή τιμητική στήλη στη Ρώμη της Ιταλίας, αφιερωμένη το 161 μ.Χ. στον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Aντωνίνο Πίο, στο Άρεως Πεδίον (Campus Martius), στην άκρη του λόφου που σήμερα είναι γνωστός ως Μόντε Τσιτόριο (Monte Citorio), και δημιουργήθηκε από τους διαδόχους του, τους συναυτοκράτορες Mάρκο Αυρήλιο και Λούκιο Βέρο.
Η κατασκευή της
Η ίδια η στήλη ήταν ύψους 14,75 μ. και διαμέτρου 1,9 μ. και κατασκευάστηκε από κόκκινο γρανίτη, χωρίς διακοσμητικά ανάγλυφα, όπως στις κατά τα άλλα παρόμοιες στήλες τού Τραϊανού και τού Μάρκου Αυρηλίου. Εξορύχθηκε το 106 (όπως φαίνεται από την επιγραφή των κτιστών στο κάτω άκρο του, IG xiv.2421.1). Αρχιτεκτονικά ανήκε στο Σημείο Αποτέφρωσης (Ustrinum), 25 μ. βόρεια από τη στήλη, με την κύρια σκηνή αποθέωσης της στήλης στραμμένη προς την κατεύθυνση του Σημείο Αποτέφρωσης. Επάνω στη στήλη στεκόταν ένα άγαλμα του Αντωνίνου Πίου, όπως αναπαρίσταται σε νομίσματα που εκδόθηκαν μετά το τέλος του (Cohen, Ant. Pius 353-6).
Η ανακάλυψή της
δεξιά|μικρογραφία|Η βάση της στήλης (πρώτο πλάνο δεξιά, που δείχνει μία από τις πλευρές του decursio), στον πίνακα του [[Τζιοβάνι Πάολο Πανίνι|Πανίνι του 1747 στο Παλάτσο Μοντετσιτόριο, με τη στήλη του Μάρκου Αυρήλιου στο βάθος.]]
Πριν από τον 18ο αι. η βάση ήταν εντελώς θαμμένη, με ένα μέρος της στήλης να προεξείχε περίπου 6 μ. επάνω από το έδαφος. Το 1703, όταν κάποια κτήρια κατεδαφίστηκαν στην περιοχή του Μοντετσιτόριο, ανακαλύφθηκε και ανασκάφηκε η υπόλοιπη στήλη και η βάση. Η στήλη βγήκε από το έδαφος από τον γιο του Κάρλο Φοντάνα, τον Φραντσέσκο (1668–1708), αλλά δεν ελήφθη καμία απόφαση για τη χρήση της. Παρέμεινε απλωμένη στο έδαφος, κάτω από μερικά υπόστεγα, μάλιστα υπέστη ζημιές από μία πυρκαγιά το 1759. Έγιναν ανεπιτυχείς προσπάθειες για την επισκευή της αμέσως μετά το 1764, με ορισμένα κομμάτια της να χρησιμοποιήθηκαν το 1789 για την αποκατάσταση του οβελίσκου του Αυγούστου, που βρίσκεται τώρα στην πιάτσα ντι Μόντε Τσιτόριο.
Εν τω μεταξύ η βάση (από λευκό ιταλικό μάρμαρο) αποκαταστάθηκε το 1706-08 και ανεγέρθηκε στο κέντρο της πιάτσα ντι Μόντε Τσιτόριο από τον Φερντινάντο Φούγκα το 1741, πριν μεταφερθεί στα Μουσεία Βατικανού το 1787. Εκεί βρισκόταν στην κόγχη του Μιχαήλ Άγγελου, στην Αυλή της Κουκουνάρας (Cortile della Pigna) από το 1885 μέχρι την τελική της μεταφορά στη σημερινή θέση της, στην αυλή έξω από την είσοδο της Πινακοθήκης του Βατικανού.
Η εικονογραφία της βάσης
Η πίσω πλευρά της βάσης έχει αφιερωματική επιγραφή (CIL vi.1004), οι πλαϊνές όψεις παριστούν το νεκρικό decursio ή decursus (τελετή που εκτελείτο από το ρωμαϊκό ιππικό) και η εμπρόσθια πλευρά δείχνει την αποθέωση ή την ανάβαση στους θεούς του Αυτοκράτορα και της συζύγου του.
Η μία σκηνή αποθέωσης
Η ξαπλωμένη ανδρική μορφή (αριστερά) που κρατά έναν οβελίσκο, αντιπροσωπεύει το Άρεως Πεδίον (Campus Martius). Ο Αύγουστος είχε τοποθετήσει αυτόν τον οβελίσκο εκεί ως ηλιακό ρολόι και ήταν ο τόπος της εκτέλεσης των αυτοκρατορικών τελετών θεοποίησης. Η καθήμενη γυναικεία μορφή με πανοπλία (δεξιά) που χαιρετίζει το αυτοκρατορικό ζεύγος, αντιπροσωπεύει τη Ρώμη και η ασπίδα της απεικονίζει τους θρυλικούς ιδρυτές της Ρώμης Ρωμύλο και Ρώμο να τους θηλάζει μία λύκαινα.
Οι δύο σκηνές decursio
Σε αυτές τις δύο σχεδόν πανομοιότυπες πλευρές, μέλη του ιππικού κυκλώνουν (decursio) τις όρθιες μορφές: δύο μέλη φέρουν στρατιωτικά λάβαρα, ενώ τα υπόλοιπα είναι πλήρως εξοπλισμένα. Χωρίς την αίσθηση του χώρου και της προοπτικής, αυτές οι σκηνές συχνά επικρίνονται για την έλλειψη σχεδιαστικής πολυπλοκότητας. Αντί για νατουραλισμό, παρέχεται τόσο μία πανοραμική άποψη του κυκλικού ελιγμού (decursio), όσο και μία άποψη στο επίπεδο του εδάφους κάθε μορφής. Η επανάληψη των σκηνών (μία σε κάθε πλαϊνή πλευρά της βάσης) μπορεί να εξηγηθεί καλύτερα από το γεγονός, ότι τον Αντωνίνο Πίο διαδέχθηκαν δύο αυτοκράτορες, ο Μάρκος Αυρήλιος και ο Λούκιος Βέρος, οι οποίοι βασίλευσαν από κοινού μέχρι το τέλος του τελευταίου. Οι απεικονίσεις ελιγμού ιππικού (decursio), καθώς και η γλώσσα στην επιγραφή, μπορούν να θεωρηθούν ότι δείχνουν μία σταθερή και δικαιολογημένη μετάβαση στους δύο συγκυβερνήτες.
Ζαν-Μαρτέν Σαρκό
μικρογραφία|Υπογραφή του Σαρκό Ο Ζαν-Μαρτέν Σαρκό (γαλλικά: Jean-Martin Charcot, 29 Νοεμβρίου 1825 – 16 Αυγούστου 1893) ήταν Γάλλος νευρολόγος και καθηγητής ανατομικής παθολογίας. Είναι γνωστός ως «θεμελιωτής της σύγχρονης νευρολογίας», και το όνομά του έχει δοθεί σε πολλές ασθένειες, όπως η νόσος Σαρκό-Μαρί-Τουθ και η νόσος Σαρκό (ευρύτερα γνωστή ως πλαγία αμυοτροφική σκλήρυνση, νόσος του κινητικού νευρώνα, ή νόσος Λου Γκέριγκ). Ο Σαρκό έχει αναφερθεί ως «ο πατέρας της Γαλλικής νευρολογίας και ένας από τους πρωτοπόρους νευρολόγους παγκοσμίως». Το έργο του επηρέασε σημαντικότατα τα αναπτυσσόμενα πεδία της νευρολογίας και της ψυχολογίας˙ η σύγχρονη ψυχιατρική χρωστά πολλά σε αυτόν και τους άμεσους ακολούθους του. Ήταν «ο κυριότερος νευρολόγος της Γαλλίας του ύστερου 19ου αιώνα» και έχει αποκληθεί «ο Ναπολέων των νευρώσεων».
Προσωπική ζωή
Γεννηθείς στο Παρίσι, ο Σαρκό εργάστηκε και δίδαξε στο διάσημο νοσοκομείο Σαλπετιέρ για 33 χρόνια. Η υπόληψή του ως διδάκτορος προσέλκυσε φοιτητές από όλη την Ευρώπη. Το 1882 ίδρυσε μία νευρολογική κλινική στο Σαλπετιέρ, η οποία ήταν η πρώτη στο είδος της στην Ευρώπη. Ο Σαρκό ήταν μέλος της Γαλλικής νευρολογικής παράδοσης και σπούδασε/μελέτησε υπό τον Ντυσέν ντε Μπουλόν, τον οποίο σεβόταν βαθύτατα.
«Νυμφεύθη μία πλουσία χήρα, την Μαντάμ Ντυρβί, το 1862 και απέκτησε δύο παιδιά, την Ζαν και τον Ζαν-Μπαπτίστ, ο οποίος έγινε αργότερα ιατρός και διάσημος πολικός εξερευνητής».
Ο Σαρκό κατηγορήθηκε ως άθεος.
Νευρολογία
Ο Σαρκό ήταν μεταξύ των πρώτων που περιέγραψαν τη νόσο Σαρκό-Μαρί-Τουθ (CMT). Η ανακοίνωση έγινε ταυτόχρονα με τον Πιερ Μαρί της Γαλλίας (τον ένοικό του) και τον Χάουαρντ Χένρυ Τουθ της Αγγλίας, εξ’ ου και το όνομα της νόσου. Η διαταραχή ενίοτε καλείται και περονιαία μυϊκή ατροφία.
Οι μελέτες του Σαρκό μεταξύ 1868 και 1881 αποτέλεσαν ορόσημο για την κατανόηση της νόσου Πάρκινσον (PD). Μεταξύ άλλων πρωτοπορειών, έκανε τη διάκριση μεταξύ ακαμψίας, αδυναμίας και βραδυκινησίας. Οδήγησε επίσης τη διαταραχή, που πρωτύτερα ονομαζόταν τρομώδης παράλυση (paralysis agitans) στο να μετονομασθεί, αποκτώντας το όνομα του Τζέιμς Πάρκινσον. Σημείωσε ακόμη προφανείς διαφοροποιήσεις της νόσου, όπως τη νόσο Πάρκινσον με υπερέκταση. Ο Σαρκό απέκτησε την πρώτη Ευρωπαϊκή επαγγελματική έδρα κλινικών ασθενειών του νευρικού συστήματος το 1882.
Μελέτες πάνω στην ύπνωση και την υστερία
Ο Σαρκό είναι σήμερα ευρύτερα γνωστός εκτός της κοινότητας των νευρολόγων, για το έργο του πάνω στην ύπνωση και την υστερία. Αρχικά πίστευε ότι η υστερία ήταν μία νευρολογική διαταραχή για την οποία οι ασθενείς ήταν προδιατεθειμένοι από κληρονομικά χαρακτηριστικά του νευρικού τους συστήματος, όμως κοντά στο τέλος της ζωής του συμπέρανε ότι η υστερία ήταν ψυχολογική διαταραχή.ref name=FollowingCharcotp108>Bogousslavsky (2010), p. 108
Σαν Λούκας (Μαδρίς)
Το Σαν Λούκας (ισπανικά: San Lucas) είναι ένας από τους οκτώ δήμους του Διαμερίσματος Μαδρίς της Νικαράγουας. Πρωτεύουσα είναι το Σαν Λούκας.
Ζαν-Μαρτέν Σαρκό
Μελέτες πάνω στην ύπνωση και την υστερία
Ο Σαρκό πρωτοξεκίνησε να μελετά την υστερία έχοντας προηγουμένως δημιουργήσει έναν θάλαμο για μη-φρενοβλαβείς γυναίκες με «υστερο-επιληψία»˙ ανακάλυψε δύο διακριτές μορφές υστερίας μεταξύ των γυναικών αυτών: την ελάσσονα και τη μείζονα υστερία. Το ενδιαφέρον του για την υστερία και τον υπνωτισμό «αναπτύχθηκε σε μια εποχή όταν το ευρύ κοινό συνηρπάζετο με τον «μαγνητισμό ζώων» και τον «υπνωτισμό», ο οποίος αργότερα αποκαλύφθηκε πως ήταν η μέθοδός του για την πρόκληση ύπνωσης. Η μελέτη του πάνω στην υστερία «προσήλκυσε επιστημονική και κοινωνική κακή φήμη στο πρόσωπό του».
Σαν Λούκας (Μαδρίς)
Η πόλη
right|300px
Ζαν-Μαρτέν Σαρκό
Μελέτες πάνω στην ύπνωση και την υστερία
«Ο Σαρκό και η σχολή του θεωρούσαν την ικανότητα του υπνωτίζεσθαι ως ένα κλινικό γνώρισμα της υστερίας.[...] Για τα μέλη της Σχολής Σαλπετιέρ, η επιρρέπεια στον υπνωτισμό ήταν συνώνυμη του νοσήματος, δηλαδή της υστερίας, μολονότι αργότερα αναγνώρισαν[...] πως θα έπρεπε να γίνεται διάκριση μεταξύ του μεγάλου υπνωτισμού (grand hypnotism),στους υστερικούς, και μικρού υπνωτισμού (petit hypnotisme), που αντιστοιχούσε στην ύπνωση των συνηθισμένων ανθρώπων».
Σαν Λούκας (Μαδρίς)
Παραπομπές
Σ Σ
Ζαν-Μαρτέν Σαρκό
Μελέτες πάνω στην ύπνωση και την υστερία
Η θέση της Σχολής Σαλπετιέρ σχετικά με την ύπνωση δέχτηκε οξύτατη κριτική από τον Ιπολύτ Μπερνάιμ, επίσης προεξάρχοντα νευρολόγο της εποχής. Ο ίδιος ο Σαρκό είχε για μεγάλο χρονικό διάστημα ανησυχίες σχετικά με τη χρήση της ύπνωσης ως θεραπείας και την επίπτωσή της στους ασθενείς. Φοβόταν ακόμη ότι η αίσθηση που είχε προκαλέσει η ύπνωση στο ευρύ κοινό τής είχε υποβαθμίσει το επιστημονικό ενδιαφέρον, και ότι η φιλονικία με τον Μπερνάιμ, την οποία είχε προαγάγει κυρίως ο μαθητής του Ζωρζ Ζιλ ντε λα Τουρνέτ, είχε «βλάψει» τον υπνωτισμό.
Τέχνες
μικρογραφία|400x400εσ|Ο Σαρκό επιδεικνύει την ύπνωση μίας «υστερικής» ασθενούς του Σαλπετιέρ, της «Μπλανς» (Blanche Wittmann), την οποία στηρίζει ο Δρ. Ζοζέφ Μπαμπίνσκι (πίσω). Παρατηρήστε την ομοιότητα με την εικόνα του οπισθότονου (τετάνου) στον πίσω τοίχο. Ο Σαρκό έκρινε την τέχνη κρίσιμο εργαλείο της κλινικοανατομικής μεθόδου. Χρησιμοποιούσε φωτογραφίες και σχέδια, πολλά δημιουργημένα από τον ίδιο ή τους μαθητές του, στα μαθήματα και στις διασκέψεις. Ζωγράφιζε, επίσης, και έξω από το χώρο της νευρολογίας, ως προσωπικό χόμπυ. Όπως ο Ντυσέν, θεωρείται κεντρικό πρόσωπο στην εισαγωγή της φωτογραφίας στη μελέτη των νευρολογικών περιπτώσεων.
1597 Λωζιέ
Η Λωζιέ (Laugier) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,512. Ανακαλύφθηκε το 1949 από τον Γάλλο αστρονόμο Λουί Μπουαγιέ, που παρατηρούσε από το Αλγέρι, και πήρε το όνομά της προς τιμή της Γαλλίδας αστρονόμου Μαργκερίτ Λωζιέ.
Ζαν-Μαρτέν Σαρκό
Ονομασίες προς τιμήν του
Το όνομα του Σαρκό έχει συσχετισθεί με πολλά νοσήματα και καταστάσεις, μεταξύ των οποίων είναι:
Κληρονομιά
Ένα από τα σπουδαιότερα κληροδοτήματα του Σαρκό ως κλινικού είναι η συμβολή του στην ανάπτυξη της συστηματικής νευρολογικής εξέτασης, μέσω του συσχετισμού μιας σειράς κλινικών σημείων με συγκεκριμένες κακώσεις. Αυτό έγινε δυνατό μέσω των πρωτοποριακών, μακροχρόνιων μελετών επί των ασθενών του, σε συνδυασμό με μικροσκοπική και ανατομική ανάλυση η οποία προέκυψε από ενδεχόμενες αυτοψίες. Αυτό οδήγησε στην πρώτη σαφή σκιαγράφηση διαφόρων νευρολογικών νοσών και στην κλασική περιγραφή τους, για παράδειγμα, της αμυοτροφικής πλευρικής σκληρύνσεως.
Τορντέρ
Το Τορντέρ (γαλλικά: Tordères, καταλανικά: Torderes) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
1597 Λωζιέ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λωζιε
Τορντέρ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες των Ανατολικών Πυρηναίων
Ζαν-Μαρτέν Σαρκό
Κληρονομιά
Ο Σαρκό είναι εξ’ίσου διάσημος για την επιρροή του σε αυτούς που μελέτησαν μαζί του: τον Ζίγκμουντ Φρόυντ, τον Ζοζέφ Μπαμπίνσκι , τον Πιέρ Ζανέ , τον Γουίλιαμ Τζέιμς, τον Πιέρ Μαρί, τον Αλμπέρ Λόντ, τον Σάρλ- Ζοζέφ Μπουσάρ , τον Ζωρζ Ζιλ ντε λα Τουρέτ ,  τον Αλφρέντ Μπινέ , τον Ζαν Λεγκιρέκ και τον Αλμπέρ Πιτρ. Ο Σαρκό ονόμασε το σύνδρομο Τουρέτ προς τιμήν του φοιτητή του, Ζωρζ Ζιλ ντε λα Τουρέτ.
Παρ’όλο που, μέχρι τη δεκαετία του 1870, ο Σαρκό ήταν ο γνωστότερος Γάλλος ιατρός, σύμφωνα με τον Έντουαρντ Σόρτερ, οι ιδέες του πάνω στην ψυχιατρική διαψεύστηκαν και η Γαλλία δεν άλλαξε για δεκαετίες γνώμη. Ο Σόρτερ, στο «Η Ιστορία της Ψυχιατρικής», έγραψε ότι ο ίδιος ο Σαρκό δεν καταλάβαινε «σχεδόν τίποτε» για τη μείζονα ψυχική νόσο και ότι «υστερούσε σε κοινή λογική και ήταν πομπωδώς σίγουρος για την ιδία του κρίση». Η οπτική αυτή παραβλέπει το γεγονός ότι ο Σαρκό ουδέποτε ισχυρίστηκε πως ήταν ψυχίατρος ή πως εξασκούσε την ψυχιατρική, έναν τομέα χωριστά οργανωμένο από τη νευρολογία εντός των Γαλλικών συστημάτων εκπαίδευσης και δημόσιας υγείας. Μετά το θάνατο του Σαρκό, ο Σόρτερ είπε πως η νόσος «υστερία» την οποία είχε περιγράψει ο πρώτος δεν ήταν τίποτε περισσότερο από «τεχνούργημα μιας υποψίας». Ωστόσο, ο Αμερικανός ψυχολόγος Γκάρντνερ Μέρφυ χαρακτήρισε τη θέση του Σαρκό στη Γαλλική ψυχιατρική και ψυχολογία ως «εξέχουσα».
Μετά το θάνατο του Σαρκό, ο Φρόυντ και ο Ζανέ έγραψαν άρθρα για τη σπουδαιότητά του. Η Σχολή Σαρκό- Ζανέ, η οποία σχηματίστηκε από το έργο του Σαρκό και του φοιτητή του Ζανέ, συνεισέφερε σημαντικότατα στη γνώση της διπλής και πολλαπλής προσωπικότητας, προτού αυτή αναλυθεί εκτεταμένα στο “Διαχωρισμός μιας προσωπικότητας» (1905) του Μόρτον Πρινς. Η κριτική απέναντι στο έργο του Σαρκό για την υστερία επηρεάζεται από μία σημαντική μεταβολή στα διαγνωστικά κριτήρια και την κατανόηση της υστερίας κατά τις δεκαετίες που ακολούθησαν το θανατό του. Η ιστορική προοπτική πάνω στο έργο του Σαρκό για την υστερία έχει επίσης διαστρεβλωθεί από την άποψη ότι ήταν πρόδρομος του Φρόυντ (του οποίου η εμφανώς διαφορετική αντίληψη για την υστερία έγινε αντικείμενο εκτενούς συζήτησης από τις φεμινίστριες ιστορικούς των τελευταίων δεκαετιών του 20ού αιώνα).
Ο Σαρκό αντέκρουσε σφοδρά την ιατρική και λαϊκή προκατάληψη ότι η υστερία σπανίως εμφανιζόταν σε άνδρες, παρουσιάζοντας αρκετές περιπτώσεις τραυματικής ανδρικής υστερίας. Δίδαξε ότι λόγω αυτής της προκατάληψης, αυτές οι «περιπτώσεις συχνά παρέμεναν αδιάγνωστες, ακόμη και από διακεκριμένους ιατρούς» και μπορούσαν να απαντηθούν σε πρότυπα αρρενωπότητας όπως σιδηροδρομικούς μηχανικούς ή στρατιώτες. Η ανάλυση του Σαρκό, συγκεκριμένα η άποψή του για την υστερία ως οργανική κατάσταση η οποία μπορούσε να προκληθεί μέσω τράυματος, άνοιξε το δρόμο για την κατανόηση των νευρολογικών συμπτωμάτων που προέκυπταν από ψυχικά τραύματα βιομηχανικών ατυχημάτων ή πολέμου.
Το τραγούδι “Let Yourself Go” του δίσκου ‘Freudiana’ των The Alan Parsons project είναι αφιερωμένο στον Δόκτωρα Σαρκό
Η Γαλλική ιστορική δραματική ταινία του 2012 “Augustine”, αναφέρεται σε μια ερωτική σχέση μεταξύ του Σαρκό και μιας ασθενούς του. Η κριτική της ταινίας από τους New York Times περιγράφει τον Σαρκό ως «εκ των υστέρων πολύπλοκη φιγούρα, ταυτόχρονα τσαρλατάνος και πρωτοπόρος, τέρας και εκσυγχρονιστής».
Ο Σαρκό εμφανίζεται, μαζί με την Μαρί Κιουρί και την «Μπλανς» (Μαρί Γουίτμαν), στο μυθιστόρημα του Per Olov Enquist του 2004 «Το βιβλίο για την Μπλανς και τη Μαρί» (Αγγλική μετάφραση, 2006, ISBN 1-58567-668-3 ) Εμφανίζεται επίσης στο μυθιστόρημα του Σεμπάστιαν Φωλκς του 2005 «Ανθρώπινα Ίχνη».
Μία συλλογή της αλληλογραφίας του Σαρκό φυλάσσεται στην Εθνική Βιβλιοθήκη Φαρμακευτικής των Ηνωμένων Πολιτειών.
Η Νήσος Σαρκό στην Ανταρκτική ανακαλύφθηκε από το γιο του, Ζαν- Μπαπτίστ Σαρκό, ο οποίος τής έδωσε το όνομα του πατέρα του.
Άξελ Μούντε
Ο Σαρκό εμφανίζεται στο έξοχο «αυτοβιογραφικό» μυθιστόρημα του Άξελ Μούντε του 1929 «Το χρονικό του Σαν Μικέλε». Σε μία επιστολή του 1931 στην New York Times Book Review, ο γιός του Σαρκό Ζαν- Μπαπτίστ, ο οποίος είχε ο ίδιος υπάρξει επίσημος φοιτητής του πατέρα του στο Σαλπετιέρ, δήλωνε εμφατικά:
Υποστηρίζοντας πλήρως αυτή τη δήλωση, ο Bengt Jangfeldt, στη βιογραφία του του 2008, «Axel Munthe: The Road to San Michele», δηλώνει ότι « Ο Σαρκό δεν αναφέρεται σε κανένα απολύτως γράμμα του Άξελ από τα εκατοντάδες που έχουν διατηρηθεί από τα χρόνια που έζησε στο Παρίσι» (σελ. 96).
Διαστρεβλωμένες απόψεις για τον Σαρκό έχουν αναδυθεί τόσο δριμείες και σατραπικές από κάποιες πηγές, που έχουν λανθασμένα ταυτίσει τον Μούντε με βοηθο του Σαρκό και έχουν θεωρήσει το φαντασιώδες «αυτοβιογραφικό» μυθιστόρημα του Μούντε ως πραγματικό απομνημόνευμα. Στην πραγματικότητα, ο Μούντε ήταν απλώς ενας φοιτητής ιατρκής μεταξύ εκατοντάδων άλλων. Η πιο άμεση επαφή του Μούντε με τον Σαρκό ήταν όταν βοήθησε μία νεαρά ασθενή να «δραπετεύσει» από μία πτέρυγα του νοσοκομείου και την πήρε στο σπίτι του. Ο Σαρκό απείλησε να ειδοποιήσει την αστυνομία και έδωσε εντολή να μην ξαναγίνει ο Μούντε δεκτός στις πτέρυγες του νοσοκομείου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ψυχολόγοι Κατηγορία:Γάλλοι ιατροί Κατηγορία:Γάλλοι νευροεπιστήμονες Κατηγορία:Γάλλοι νευρολόγοι Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Επιστημών (Γαλλία)
No Time to Die (τραγούδι)
Το "No Time to Die" είναι τραγούδι από την Αμερικανίδα τραγουδίστρια Μπίλλι Άιλις. Είναι το θεματικό τραγούδι για την ομώνυμη ταινία. Το τραγούδι κυκλοφόρησε από την Darkroom και την Interscope Records στις 13 Φεβρουαρίου 2020. Το τραγούδι γράφτηκε από την Άιλις και τον αδελφό της Φιννέας Ο'Κόνελ και κατεγράφη σε στούντιο του υπνοδωματίου της. Σε ηλικία 18 ετών, η Άιλις είναι ο νεότερος καλλιτέχνης που έχει γράψει και καταγράψει ένα τραγούδι για ταινία Τζέιμς Μποντ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Singles της Interscope Records Κατηγορία:Τραγούδια του 2020 Κατηγορία:Singles του 2020 Κατηγορία:Τραγούδια γραμμένα για ταινίες
Αλαί Βοιωτίας
Οι Αλές Βοιωτίας (Αι Αλαί Βοιωτίας) ήταν αρχαία παραλιακή πόλη στη Βοιωτία, στη θέση του σημερινού οικισμού Θεολόγος Φθιώτιδας. Ο Παυσανίας την αναφέρει ως πόλη (πόλισμα) που βρίσκεται στη θάλασσα όπου χωρίζει τη Λοκρίδα από την Εύβοια.
Ιστορία
Η αρχαία πόλη των Αλών οφείλει το όνομά της στις αλυκές της και εκτείνει την παρουσία της καθ΄ όλη την διάρκεια των ιστορικών χρόνων, ενώ θεωρείται βέβαιο ότι ο χώρος της κατοικούνταν συνεχώς από την Νεολιθική εποχή ως τη μεσοβυζαντινή περίοδο (11ος και 12ος αιώνας), οπότε ερημώνεται ως το 1923.
Παρότι οι αναφορές των αρχαίων συγγραφέων για την πόλη είναι σπάνιες και πολύ φτωχές, οι Αλές ήταν το ασφαλέστερο και το κοντινότερο στον Οπούντα λιμάνι, το οποίο είχε παίξει σπουδαίο ρόλο στην ευρύτερη περιοχή.
Την Πρωτογεωμετρική περίοδο παρατηρούνται αλλαγές στα ταφικά έθιμα και επιρροές στην τέχνη από Αττική, Κόρινθο, Εύβοια και Θεσσαλία, μαζική παραγωγή αγγείων και άνθηση της μεταλλουργίας, όπως χρυσά κοσμήματα και όπλα. Αυτή η εποχή χαρακτηρίζεται από την εμφάνιση πολυταξικής κοινωνίας.
Τον 6ο π. Χ. αιώνα στις Αλές ανασκάφηκε ναός με ορατό βωμό και τμήμα αυτού αφιερωμένος στην πολιούχο Αθηνά δωρικού ρυθμού, ο οποίος καταστράφηκε με τον σεισμό του 425 π.Χ. που έπληξε την περιοχή. Το πολίτευμα της ήταν ολιγαρχικό, σύμφωνα με τις πηγές, χωρίς πολιτικές διαμάχες, το οποίο διαδέχθηκε μια «συντηρητική δημοκρατία».
Οι κάτοικοι ασχολήθηκαν με την κεραμοποιία, την παραγωγή αγγείων, τη γεωργία, αμπελουργία και την κτηνοτροφία, κυρίως όμως με την εκτροφή βοοειδών.
Η πόλη γνώρισε μεγάλη άνθιση κατά τον 5ο π. Χ. αιώνα, όπως και οι άλλες πόλεις της Οπουντίας Λοκρίδας. Αναμφίβολα το λιμάνι αλλά και η ακρόπολή της θα χρησιμοποιούνταν ως αποθήκη των όσων αποκόμιζαν από τις πειρατικές επιχειρήσεις τους οι Λοκροί. Οι πόλεμοι και οι καταστροφές είχαν σαν αποτέλεσμα την παρακμή της πόλης στα χρόνια που ακολούθησαν.
Μετά τη λήξη των Περσικών Πολέμων ακολουθεί στην Ελλάδα μια περίοδος ηρεμίας και ανάπτυξης και η Αθήνα φθάνει στο απόγειο της ακμής της. Η ακτινοβολία της Αθηναϊκής δημοκρατίας κατά την περίοδο αυτή επιδρά και στην εξέλιξη των άλλων ελληνικών πόλεων. Παρατηρείται πρωτοφανής πνευματική και καλλιτεχνική άνθηση, ενώ παράλληλα ακμάζει η οικονομία και το εμπόριο. Στο τέλος της περιόδου αυτής, που είναι γνωστή ως ο χρυσός αιώνας του Περικλή ξέσπασε ο Πελοποννησιακός πόλεμος μεταξύ των δύο μεγάλων αντιπάλων Αθήνας και Σπάρτης.
Οι Λοκροί τάχθηκαν με το μέρος των Σπαρτιατών με το ιππικό τους. Η Λοκρίδα υπέστη αλλεπάλληλες καταστροφές από τους Αθηναίους, που με τον στόλο τους κατέστρεψαν τις παράλιες πόλεις της, προκειμένου να προστατεύσουν την Εύβοια και τους θαλάσσιους δρόμους. Οι πολυάριθμες πολεμικές εμπλοκές και καταστροφές που υπέστησαν όχι μόνο οι κάτοικοι των Αλών, αλλά γενικά οι Ανατολικοί Λοκροί καταδεικνύεται από το ότι δεν έχουν βρεθεί ως σήμερα ασφαλή ερείπια ναών, δημοσίων κτιρίων ή ιδιωτικών κατοικιών κλασικών χρόνων.
Κατά τη διένεξη Θηβών - Σπάρτης για την ηγεμονία της Ελλάδας στις αρχές του 4ου αιώνα οι Λοκροί βρίσκονται στο πλευρό των Σπαρτιατών, όταν όμως υπερίσχυσαν οι Θηβαίοι (από το 377 π. Χ. και μετά ) γίνονται σύμμαχοί τους. Το 365 π.Χ. ο Επαμεινώνδας καταλαμβάνει και οχυρώνει τη Λάρυμνα και τις Αλές. Με την έκρηξη του Γ΄ Ιερού πολέμου (356 π. Χ.) συμμαχούν με τους Βοιωτούς και τους Θεσσαλούς εναντίον των Φωκέων παραδοσιακών αντιπάλων τους. Στα μέσα του 4ου π.Χ. αιώνα οι Αλαίοι μετατάχθηκαν στο κοινό των Βοιωτών θεληματικά μαζί με τους Λαρυμναίους.
Οι οχυρώσεις της Λοκρίδας στην πλειονότητά τους κατασκευάστηκαν τον 4ο π.Χ. αιώνα για να αντιμετωπιστεί η επεκτατική διάθεση των Φωκέων και η απειλή από την εμφάνιση της νέας δύναμης, των Μακεδόνων, η στα τέλη του ίδιου αιώνα, όταν ο Δημήτριος ο Πολιορκητής, απελευθέρωσε τις πόλεις ως τις Θερμοπύλες από το Μακεδονικό ζυγό.
Η Ελληνιστική περίοδος (336π.Χ. ή 323 π.Χ.- μέσα 1ου αιώνα π.Χ.) χαρακτηρίζεται από τους συνεχείς αγώνες των διαδόχων του Μεγάλου Αλεξάνδρου, την εξασθένηση του θεσμού της αυτόνομης πόλης-κράτους και την επικράτηση του θεσμού των «Κοινών» ή της Συμπολιτείας (κοινό των Λοκρών κ.λ.π.), πολιτικές ενώσεις που συνιστούν την τελευταία προσπάθεια των Ελλήνων για αυτονομία έναντι των Μακεδόνων. Μετά τη επικράτηση των Μακεδόνων, η Λοκρίδα αν και θεωρητικά ανεξάρτητη, προσδέθηκε στο άρμα των Μακεδόνων με ελάχιστα περιθώρια διαμόρφωσης δικής της πολιτικής.
Με την επικράτηση των Ρωμαίων η πόλη των Αλών και όλες οι Λοκρικές πόλεις ακολουθούν την τύχη της υπόλοιπης Ελλάδας. Το πολίτευμα ήταν δημοκρατικό μόνο κατ΄ όνομα γιατί στην πραγματικότητα η Ρώμη επέβαλε τα αξιώματα να τα αναλαμβάνουν εκπρόσωποι των εύπορων κοινωνικά τάξεων καθώς και τα μέλη της Βουλής να προέρχονται από αυτές, με συνέπεια το πολίτευμα να μετατραπεί σε τιμοκρατικό. Η χάραξη της πολιτικής και της οικονομίας παρέμεινε στα χέρια των κατακτητών, αφήνοντας την τοπική αυτοδιοίκηση και τις θρησκευτικές εκδηλώσεις στους Λοκρούς.
Το έτος 85 π.Χ. υπήρξε μοιραίο για την πόλη των Αλών, καθότι καταστράφηκε ολοσχερώς από την επιδρομή του Σύλλα όπως και η πόλη της Λάρυμνας, αλλά μετά από μια παύση κατά τον 4ο και 5ο αιώνα μ.Χ., γνωρίζει ξανά την άνθιση στον 6ο αιώνα μ.Χ.
Ανασκαφικές έρευνες στο ιερό της τρίκλιτης παλαιοχριστιανικής βασιλικής αποκάλυψαν ψηφιδωτό δάπεδο του τέλους του 5ου ή αρχών του 6ου αιώνα, με παράσταση αετού που φέρει φωτοστέφανο, σύμβολο του Ευαγγελιστή Ιωάννη, πράγμα που μπορεί να συσχετισθεί με το τοπωνύμιο της περιοχής. (του Αγίου Ιωάννη Θεολόγου).
Οι εισαγωγές αμφορέων και αφρικανικών πινακίων δείχνουν εκτεταμένο εμπόριο με όλη την περιοχή της Μεσογείου. Την περίοδο της βασιλείας του Ιουστινιανού χρονολογούνται οι επισκευές στο αρχαίο τείχος που προστάτευε την πόλη από την πλευρά της θάλασσας. Τα ίχνη της φαίνονται να σβήνουν στα τέλη του 6 ή τις αρχές του 7ου αιώνα.
Αρχαιολογικά ευρήματα
Οι ανασκαφές στην αρχαία πόλη των Αλών, στη βόρεια πλευρά του όρμου του Θεολόγου, ξεκίνησαν το 1911 από τις αρχαιολόγους H.Goldman και Α. Walker - Κοσμοπούλου, συνεχίστηκαν ως το 1914 όποτε και διακόπηκαν λόγω του Ά παγκοσμίου πολέμου για να συνεχιστούν τελικά μετά το 1935 από την H. Goldman. Στον αρχαιολογικό χώρο που πραγματοποιήθηκαν οι ανασκαφές βρίσκονταν η ακρόπολη των Αλών με τα τείχη, τις ιερατικές κατοικίες, τους βωμούς, τα μνημεία καθώς και ένα τετράστυλο ναό αφιερωμένο στην Αθηνά. Τα τείχη είναι χτισμένα σε δύο φάσεις, η πρώτη είναι του 6ου αιώνα π.Χ. όπου τα τείχη είναι κατασκευασμένα από σκληρό ασβεστόλιθο και η δεύτερη είναι αυτή των ελληνιστικών χρόνων όπου τα τείχη έχουν κατασκευαστεί από υπέρυθρο πωρόλιθο. Η κύρια είσοδος βρίσκονταν στη βορειοανατολική πλευρά του τείχους, είχε πλάτος 3,38 μέτρα και μέσα από αυτήν περνούσε ένας δρόμος είκοσι μέτρων που ενώνονται με τον κεντρικό δρόμο της ακρόπολης που κατέληγε στον ναό της Αθηνάς. Ο ναός της Αθηνάς ήταν χτισμένος σε τρεις φάσεις. Η πρώτη ήταν αυτή του 6ου αιώνα π.Χ. ταυτόχρονα δηλαδή με την οικοδόμηση των πρώτων τειχών, η δεύτερη ήταν στα 510 π.Χ. και η τρίτη μετά τον σεισμό του 426 π.Χ. που κατέστρεψε πολλές Λοκρικές πόλεις. Κατά τους Βυζαντινούς χρόνους ο χώρος της ακρόπολης ήταν καλυμμένος με ένα σύμπλεγμα κτιρίων και ένα βυζαντινό ναό που ήταν οικοδομημένος σε δύο φάσεις, η πρώτη του 6-7ου αιώνα μ.Χ. και η δεύτερη του 12-13ου αιώνα μ.Χ. Πλούσια ήταν τα ευρήματα που ήρθαν στο φως, όπως κομμάτια από δωρικές κολώνες, επιστήλια, μετόπες και από τις τρεις οικοδομικές φάσεις του ναού, κομμάτια από πήλινα αγάλματα καθώς και ένα μαρμάρινο ακέφαλο άγαλμα της Αφροδίτης, μπρούτζινα και ασημένια κοσμήματα. Σημαντικά ήταν και τα βυζαντινά ευρήματα όπως ένα μοναδικό χρωματιστό μωσαϊκό με σχέδια πουλιών στο δάπεδο του ναού, λύχνοι του '''6ου μ.Χ. αιώνα''' καθώς και νομίσματα της εποχής των αυτοκρατόρων Αλέξιου και Μανουήλ Α'. Τα ευρήματα αυτά φυλάσσονται στις αποθήκες του αρχαιολογικού μουσείου Θηβών και μερικά από αυτά εκτίθενται στην πτέρυγα των προϊστορικών ευρημάτων του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου Αθηνών.
Σαν Χοσέ δε Κουσμάπα
Το Σαν Χοσέ δε Κουσμάπα (ισπανικά: San José de Cusmapa) είναι ένας από τους οκτώ δήμους του Διαμερίσματος Μαδρίς της Νικαράγουας. Πρωτεύουσα είναι το Σαν Χοσέ δε Κουσμάπα.
Παραπομπές
Σ Σ
Θέατρο Σκοντζόπουλου
Το θέατρο του Αθανάσιου Σκοντζόπουλου ήταν το πρώτο θέατρο που δημιουργήθηκε στην μετεπαναστατική Αθήνα. Ο Σκοντζόπουλος την Άνοιξη του 1836 έστησε με πρόχειρα μέσα, ένα υπαίθριο θέατρο εκεί που βρίσκεται σήμερα η πλατεία Κοτζιά, και παρουσίασε σε αυτό 16 παραστάσεις με Έλληνες ερασιτέχνες ηθοποιούς και έργα - πρωτότυπα ή μεταφρασμένα -στην ελληνική γλώσσα. Το θέατρο λειτούργησε για μία μόνο θερινή σαιζόν, αυτή του 1836, αφού οι παραστάσεις δεν κατάφεραν να φέρουν το κέρδος που ήταν απαραίτητο για την συνέχισή τους. Τον χειμώνα του 1835 στήθηκε για πρώτη φορά στην Αθήνα,- στη σημερινή πλατεία Κοτζιά - ένα είδος θεατρικής σκηνής, -μια ξύλινη εξέδρα στην πραγματικότητα, όπου διάφοροι σαλτιμπάγκοι, γελωτοποιοί και μίμοι διασκέδαζαν τους Αθηναίους των λαϊκών τάξεων. Την Άνοιξη του 1836, ο Κεφαλλονίτης Αθανάσιος Σκοντζόπουλος αγόρασε την παράγκα, κατεδάφισε και επενδύοντας το ποσό των 2.383 δρχ. σε ξυλεία, έφτιαξε το πρώτο θέατρο της Αθήνας.
Ο χώρος του θεάτρου
Η είσοδός του βρισκόταν στην οδό Αιόλου αμυδρά φωτισμένη από δυο φανάρια. Δίπλα στην είσοδο, βρισκόταν το μέρος που πούλαγαν τα εισιτήρια, - το «εισιτηροπωλείον», καθώς και ένας τελάλης, που διαλαλούσε κάθε απόγευμα το πρόγραμμα του θεάτρου. Στο εσωτερικό του θεάτρου, που έχει για πάτωμα, χώμα, υπάρχει ένας πάγκος που πουλάει ζαχαρωτά και μπροστά βλέπει κανείς μια πλατεία, με δώδεκα σειρές καθισμάτων φτιαγμένα από σανίδες, ενώ πίσω τους στέκονταν οι όρθιοι που χωρίζονταν από πλατεία επίσης με σανιδένιο χώρισμα. Ωστόσο, αυτό το θέατρο είχε και θεωρεία, στον πρώτο όροφο, στις τρεις από τις τέσσερεις πλευρές του τετραγώνου. Στα θεωρεία, ξεχώριζε εκείνο του βασιλιά, ακριβώς απέναντι από τη σκηνή, υπερυψωμένο σε σχέση με τα υπόλοιπα, με καλυμμένες τις σανίδες από λευκό πανί – ώστε να δίνει την εντύπωση πολυτέλειας-. Ο Γερμανός περιηγητής Shonwalder, υποστηρίζει ότι το βασιλικό θεωρείο ήταν τόσο ψηλά και τόσο μακριά από τη σκηνή που ήταν το χειρότερο μέρος για να δει κανείς τις παραστάσεις. Η ορχήστρα του θεάτρου, που αποτελούνταν από τρία ή τέσσερα όργανα, αντί να βρίσκεται μπροστά απο τη σκηνή όπως συνηθίζεται ακόμα και σήμερα, βρισκόταν σε ένα θεωρείο στο πλάι. Υποβολείο δεν υπήρχε, και ο υποβολέας ήταν αναγκασμένος να περιφέρεται πότε αριστερά, πότε δεξιά και πότε πίσω απο τη σκηνή, αναλόγως των αναγκών των ηθοποιών. Η δε σκηνή χωρίζονταν από την πλατεία με ένα χοντρό, βρώμικο, καραβόπανο. Η δε σκηνή, κατά τα γραφόμενα του Ν. Λάσκαρη, - ο οποίος είναι και ο πρώτος που δημοσίευσε τα όσα γνωρίζουμε σήμερα εμείς για αυτό το θέατρο- ήταν τόσο πρωτόγονη όσο και την εποχή του Σαίξπηρ. Αν και υπήρχε σκηνικό ζωγραφισμένο κανείς δεν μπορούσε να καταλάβει τι αναπαριστά, έτσι ώστε μάλλον η φαντασία των θεατών να διαμορφώνει την σκηνογραφία ανάλογα με το έργο. Όσον αφορά τα κουστούμια των ηθοποιών, ήταν πάντα στολές ντόμινο, ανεξαρτήτως του έργου που παιζόταν. Για τα νεοελληνικά έργα, υπήρχαν σε αφθονία βέβαια φουστανέλες, ενώ οι χαρακτήρες των Τούρκων, ελλείψει τούρκικων φορεσιών, εμφανίζονταν και αυτοί με ντόμινο!. Σε όλα τα έργα, υπήρχαν μόνο άντρες ηθοποιοί, που όταν έπαιζαν τους γυναικείους ρόλους, απλώς άφηναν τα μαλλιά τους μακριά.
Οι παραστάσεις δίνονταν κάθε Κυριακή απόγευμα και κάθε επίσημη γιορτή, και αναγγέλλονταν από το πρωί ήδη, από τον τελάλη που γυρίζοντας τις γειτονιές της Αθήνας, πληροφορούσε το κοινό για την απογευματινή παράσταση. Το εισιτήριο κόστιζε 1 δρχ. για την πλατεία και 2 δρχ. για τα θεωρεία.
Μια πιο γλαφυρή ιδέα μπορούμε να πάρουμε από την παρακάτω περιγραφή του Μιχάλη Σχινά, που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΘΕΑΤΗΣ τον Οκτώβριο του 1836. ''Και να, μπροστά σου, τετράγωνο ξύλινο προχειροφτιαγμένο παράπηγμα, με στέγη τον αττικό ουρανό. Μπαίνοντας, πατώντας πάνω σε πατημένο χώμα, βλέπεις διάφορους άντρες να περιφέρονται ασκόπως. Σε μια γωνιά, πωλούνται ζαχαρωτά, ενώ εκεί κοντά στέκονται διάφοροι που κρατάνε τα φανάρια των θεατών. Δεξιά και αριστερά βλέπει κανείς καθίσματα κλιμακωτά, τη σκηνή κατευθείαν μπροστά, και απέναντι ακριβώς από τη σκηνή το βασιλικό θεωρείο, κατάμονο σαν περιστερώνας. Στα πλαϊνά του θεάτρου υπάρχουν και θεωρεία γι' αυτούς που μπορούν να πληρώσουν 1,5 δραχμή. Αλλά οι διάφορες κοινωνικές τάξεις δεν παύουν να αναμιγνύονται καθώς οι κάτω ανεβαίνουν πάνω και οι πάνω κατεβαίνουν για να συζητήσουν με τους κάτω. Ο φωτισμός αμυδρός και βρωμερός. Γυναίκες συναντά κανείς μόνο στα θεωρεία. Όπου και να γυρίσουν τα μάτια δεν βλέπουν τίποτα άλλο παρά γυμνές ξύλινες σανίδες, γυμνό χώμα, που μοιάζει με τους πάγκους που φτιάχνονται στα πανηγύρια για να εκθέσουν οι έμποροι την πραμάτεια τους.....η μουσική παίζει μέχρι τη στιγμή που θα ανασηκωθεί το παραπέτασμα της σκηνής, ένα χιλιοτρυπημένο κα βρώμικο καραβόπανο. ''Αλλά η παράσταση αρχίζει! ''... πόσες ελλείψεις στους ηθοποιούς! Μας κάνει εντύπωση γιατί δεν μπορεί να μάθει ο καθένας τα λόγια του καλύτερα; ξηροί και άψυχοι στην απαγγελία, ανέκφραστοι στο πρόσωπο και ακίνητοι στο σώμα. ''...οι θεατές από την άλλη, ζωηρότατοι! Άλλοι καθισμένοι, άλλοι όρθιοι, με τα καπέλα στα κεφάλια τους, κουτσομπολεύοντας, συζητώντας μεταξύ τους, σφυρίζοντας, φωνάζοντας, καπνίζοντας, χειροκροτώντας. Τι αλλόκοτος λαός που είμαστε;''
Ο πρώτος αθηναϊκός θίασος
Ο πρώτος αυτός, ερασιτεχνικός και υποτυπώδης θίασος απαρτίζονταν από τον Θεόδωρο Ορφανίδη – μετέπειτα καθηγητή Πανεπιστημίου της βοτανικής-, τον Σεραφείμ Δεσποτόπουλο, τον Ν. Δώτη, τον Ν. Ελευθερίου, τον Δημ. Γιαννιώτη και τον Ν. Μπάστα. Έπειτα απο λίγο καιρό, προστέθηκαν σε αυτούς ο Γεώργιος Παράσχος, ο Λεωνίδας Καπέλλας, ο Σ. Κουρτέσης ή Καρτέσιος και ο Ν. Μακρογεωργίου.
Οι παραστάσεις του θεάτρου
7 ΙΟΥΝΗ 1836:   “Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΘΕΝΟΥΣ”, του Νικολάου Πίκκολο
14 ΙΟΥΝΗ 1836:  “ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΣ” του Ιωάννη Ζαμπέλιου
28 ΙΟΥΝΗ 1836: “ΒΡΟΥΤΟΣ” του Βολταίρου
5 ΙΟΥΛΗ 1836:  επανάληψη του “ΘΑΝΑΤΟΥ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΘΕΝΟΥΣ”
12 ΙΟΥΛΗ 1836: “Ο ΦΙΛΑΡΓΥΡΟΣ” του Μολιέρου σε μετάφραση και απόδοση Κωνσταντίνου Οικονόμου του εξ Οικονόμων
19 ΙΟΥΛΗ 1836:  “ΡΗΓΑΣ ΘΕΣΣΑΛΟΣ” του Ιωάννη Ζαμπέλιου
26 ΙΟΥΛΗ 1836:   “ΑΡΙΣΤΟΔΗΜΟΣ” του Βιντσέντσο Μόντι με άγνωστον τον μεταφραστή
6 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1836: “ΑΡΜΟΔΙΟΣ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΟΓΕΙΤΩΝ” ΤΟΥ Γεώργιου Λασσάνη
17 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1836:   “Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ  ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ”  του Γεώργιου Αναξ. Ναύτη
30 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1836:  “ Ο ΟΔΟΙΠΟΡΟΣ”  του Παναγιώτη Σούτσου. Για αυτήν την παράσταση μαθαίνουμε τα εξής: ''χθές παρεστάθη είς το ενταύθα θέατρον Ο ΟΔΟΙΠΟΡΟΣ, δραματική ποιήσις του Κ.Π. Σούτσου. Πλήθος θεατών παρευρέθη εις ταύτην την παράστασιν. Αι ευφημίαι και τα χειροκροτήματα απέδειξαν την ευχαρίστησιν του κοινού την οποίαν ελάμβανε, ακούων απαγγελόμενους τους λαμπρούς και πλήρεις ζωηρότητας στίχους του Κ.Π.Σούτσου.'' -αναδημοσίευση από την εφημερίδα Πρωινός Κήρυκας στην εφημερίδα Αναγεννηθείσα Ελλάς, στο φύλλο της 2ης Σεπτέμβρη 1836.
10 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ 1836:  “ΜΑΡΚΟΣ ΒΟΤΣΑΡΗΣ” του  Ιω. Ζαμπέλιου
ΜΕΣΑ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ 1836:  “ΠΟΛΥΞΕΝΗ” του Ιάκωβου Ρίζου Νερουλού
30 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ 1936: σε επανάληψη “ΜΑΡΚΟΣ ΒΟΤΣΑΡΗΣ”
Το τέλος της θερινής σαιζόν δεν βρήκε τον Σκοντζόπουλο με κέρδη. Το αντίθετο μάλιστα. Δεν μπόρεσε να ξεπληρώσει το χρέος που είχε κάνει στον ξυλέμπορο Γλένη για την αγορά όλης αυτής της ξυλείας και έτσι, το θέατρο τον Δεκέμβρη του 1836 βγήκε σε πλειστηριασμό.
Δεύτερη προσπάθεια
Ο Σκοντζόπουλος παρόλη την πρώτη αυτή αποτυχία δεν το έβαλε κάτω. Σε δημοσίευμα της εφημερίδας Σωτήρ της 14ης Μαρτίου 1837, διαβάζουμε ότι νοίκιασε μιαν στεγασμένη αποθήκη με σκοπό να την μεταβάλλει και αυτήν σε θέατρο. Με τον ίδιο περίπου θίασο και τις ίδιες περίπου παραστάσεις διασκέδαζε τους Αθηναίους την άνοιξη του 1837. Οι περισσότερες παραστάσεις ήταν επαναλήψεις των προηγούμενων ενώ καινούριες παρουσιάστηκαν:
Όμως, το ενδιαφέρον του κοινού προσέλκυε τώρα το δεύτερο θέατρο που άνοιξε στην Αθήνα, αυτό του Ιταλού Γκαετάνο Μέλι, που έδινε παραστάσεις όπερας (βλ.Θέατρο του Μέλι).
Κουρμανμπέκ Μπακίγιεφ
Ο Κουρμανμπέκ Μπακίγιεφ (Курманбек Сали уулу Бакиев, 1 Αυγούστου 1949) είναι πολιτικός, που χρημάτισε πρωθυπουργός και πρόεδρος της Κιργιζίας ως την ανατροπή του, στις 7 Απριλίου 2010. Είναι Πρόεδρος του Κινήματος του Λαού της Κιργιζίας. Επανεξελέγη με 76,12% στις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 23 Ιουλίου του 2009 και ορκίστηκε για δεύτερη θητεία στις 3 Αυγούστου του 2009. Τον Απρίλιο του 2010 έπειτα από διαδηλώσεις της αντιπολίτευσης, εξαναγκάστηκε σε παραίτηση και εγκατέλειψε τη χώρα.
Θέατρο Σκοντζόπουλου
Δεύτερη προσπάθεια
Οι Αθηναίοι σιγά-σιγά εγκατέλειπαν τις ελληνικές παραστάσεις για να ακολουθήσουν την μόδα της εποχής, και έτσι ο Σκοντζόπουλος αναγκάστηκε να κλείσει και το δεύτερο θέατρο του.
2162 Ανχουέι
Ο Ανχουέι (Anhui) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,59. Ανακαλύφθηκε το 1966 από το προσωπικό του Αστεροσκοπείου του Μενεξεδένιου Βουνού στο Νανκίνγκ της Κίνας και πήρε το όνομά του από την κινεζική επαρχία Ανχουέι.
Θέατρο Σκοντζόπουλου
Δεύτερη προσπάθεια
Τον χειμώνα του 1837, κήρυξε πτώχευση, ότι μπορούσε να πουληθεί από το θέατρο πουλήθηκε, οι πρώτοι ηθοποιοί σκορπίστηκαν και οι περισσότεροι από αυτούς σταμάτησαν την ενασχόληση με το θέατρο και ο Σκοντζόπουλος πέθανε έπειτα από μερικούς μήνες.
Κουρμανμπέκ Μπακίγιεφ
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στο Μαζαντάν της επαρχίας Τζαλάλ-Αμπάντ της Σοβιετικής Ένωσης, την 1η Αυγούστου του 1949. Σπούδασε ηλεκτρολόγος μηχανικός στο Πολυτεχνείο. Αποφοίτησε το 1972 και υπηρέτησε στον σοβιετικό στρατό την περίοδο από το 1974 ως το 1976. Ως το 1979 άρχισε να εργάζεται σε εργοστάσιο στην Τζαλαλαμπάντ και έγινε διευθυντής του κατά τα επόμενα χρόνια. Το 1990 αποσύρθηκε για να αφιερωθεί στην πολιτική.
2162 Ανχουέι
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Ανχουέι είναι άγνωστα.
Θέατρο Σκοντζόπουλου
Δεύτερη προσπάθεια
Η επόμενη ελληνική παράσταση δεν θα δινόταν παρά 3 χρόνια αργότερα, τον Μάρτη του 1840, στο πρώτο λιθόκτιστο θέατρο που έμεινε γνωστό ως το Θέατρο του Μπούκουρα.
Κουρμανμπέκ Μπακίγιεφ
Πολιτική καριέρα
Ήταν κυβερνήτης της επαρχίας Chui από το 1997 ως το 2000 και Πρωθυπουργός από τις 21 Δεκεμβρίου 2000 ως την παραίτησή του, στις 22 Μαΐου του 2002, μετά την εκτέλεση από την αστυνομία 5 διαδηλωτών, πολέμιων του Ακάγιεφ. Στις 24 Μαρτίου του 2005 διορίστηκε Πρόεδρος από τη Βουλή, έπειτα από την ανατροπή του Ασκάρ Ακάγιεφ, με την «Επανάσταση της τουλίπας». Ανέλαβε καθήκοντα στις 14 Αυγούστου του 2005. Ο Μπακίγιεφ κέρδισε τις εκλογές με ποσοστό 89% στις 10 Ιουλίου του 2005 και η συντριπτική του νίκη αποδόθηκε στη συμμαχία του με τον Φελίξ Κούλοφ, τον οποίο έκανε πρωθυπουργό. Ο δεύτερος υποψήφιος πήρε μόνο 4%. Η συμμετοχή στις εκλογές ήταν της τάξης του 53%. Οι διεθνείς παρατηρητές ανέφεραν εκτεταμένες παρατυπίες κατά την εκλογική διαδικασία. Ο Μπακίγιεφ ορκίστηκε στις 14 Αυγούστου του 2005.
2162 Ανχουέι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ανχουει
Θέατρο Σκοντζόπουλου
Πηγές
Κατηγορία:Θεατρικοί χώροι στην Ελλάδα Κατηγορία:Θεατρικοί χώροι στην Αθήνα Κατηγορία:Παλαιά Αθήνα
Κουρμανμπέκ Μπακίγιεφ
Πρόεδρος
Η θητεία του στην προεδρία επισκιάστηκε από τις δολοφονίες πολλών πολιτικών, επεισόδια και ταραχές σε φυλακές, οικονομική δυσπραγία και αγώνες για τον έλεγχο των εταιρειών, παρά τις αρχικές ελπίδες για αλλαγή. Το 2006 ο πρόεδρος αντιμετώπισε πολιτική κρίση, καθώς χιλιάδες διαδηλωτές έκαναν πορείες διαμαρτυρίας στην Μπισκέκ, κατηγορώντας τον Μπακίγιεφ ότι δεν τήρησε τις υποσχέσεις του πριν την εκλογή του για μείωση της εξουσίας του Προέδρου και για την καταπολέμηση της διαφθοράς και της εγκληματικότητας. Ο ίδιος ο πρόεδρος κατηγόρησε την αντιπολίτευση ότι σχεδίαζε πραξικόπημα εναντίον του.