cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λάκι Τζόουνς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λιέζ Μπασκέτ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές βελγικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γερ-Τουλόν Βαρ Μπασκέτ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Γαλλίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές γαλλικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Προμηθέα Πατρών Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μέντι Μπαϊρόιτ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές γερμανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ιωνικού Νίκαιας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Καουχαγιόκι Κάρχου Μπάσκετ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές φινλανδικών συλλόγων
Σανδάλι Πέλλας
Αναφέρεται επίσημα, μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους και την απελευθέρωση της Μακεδονίας, το 1918 στο ΦΕΚ 152Α - 09/07/1918 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Καλλινίτσης με την παλιά της ονομασία από την τουρκοκρατία ως Συνδέλ. Το 1926 με το ΦΕΚ 413Α - 22/11/1926 μετονομάστηκε σε Σανδάλι. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με την Καλλίπολη αποτελούν την κοινότητα Καλλιπόλεως η οποία υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μενηίδος του Δήμου Σκύδρας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 169 κάτοικοι.
Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Παραπομπές
Σανδαλι Σανδαλι
Κυβέρνηση Λουκά Παπαδήμου 2011
Η Κυβέρνηση Λουκά Παπαδήμου (Νοέμβριος 2011 - Μάιος 2012) σχηματίστηκε με την συναίνεση και την υποστήριξη των κομμάτων του ΠΑΣΟΚ, της Νέας Δημοκρατίας και του ΛΑΟΣ, με Πρωθυπουργό κοινής αποδοχής, τον πρώην Αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και πρώην Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος, Λουκά Παπαδήμο. Το υπουργικό συμβούλιο αποτελούνταν από τριανταπέντε στελέχη της προηγούμενης Κυβέρνησης Παπανδρέου, έξι στελέχη της Νέα Δημοκρατίας και τεσσάρων του ΛΑΟΣ.
Σύμφωνα με τον νέο Πρωθυπουργό: ''«Η νέα κυβέρνηση είναι μεταβατική και έχει ένα συγκεκριμένο έργο που πρέπει να επιτελέσει. Το κύριο έργο της είναι η υλοποίηση των συμφωνιών της Συνόδου Κορυφής των ηγετών της ευρωζώνης της 26ης Οκτωβρίου και η εφαρμογή της οικονομικής πολιτικής που συνδέεται με τις αποφάσεις αυτές»''.
Στις 15 Νοεμβρίου, με 255 θετικές ψήφους και 38 αρνητικές, η κυβέρνηση πήρε ψήφο εμπιστοσύνης από τα 4/5 των βουλευτών του Κοινοβουλίου. Εκτός των δυο αριστερών κοινοβουλευτικών κομμάτων, του Κομμουνιστικού Κόμματος (ΚΚΕ) και του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ) που καταψήφισαν την νέα κυβέρνηση, και η ΔΗΜΑΡ αρνήθηκε τη ψήφο εμπιστοσύνης αφήνοντας όμως περιθώρια συνδρομής της αν χρειαζόταν.
Σύμφωνα με ορισμένους συνταγματολόγους η διαδικασία που ακολουθήθηκε με την τοποθέτηση του Λουκά Παπαδήμου στη θέση του Πρωθυπουργού αποτελούσε εκτροπή από αυτά που προβλέπει το Σύνταγμα, καθώς δεν είχε αρχικά παραιτηθεί από πρωθυπουργός ο Γιώργος Παπανδρέου έτσι ώστε να σχηματιστεί κυβέρνηση συνεργασίας, ενώ πρότειναν την διενέργεια εκλογών ως την καλύτερη συνταγματικά λύση. Επίσης και αρκετά διεθνή Μ.Μ.Ε. θεώρησαν ότι η επιβολή του μη εκλεγμένου Λουκά Παπαδήμου και ο σχηματισμός κυβέρνησης χωρίς εκλογές παραβιάζουν βασικές αρχές της δημοκρατίας, ακόμη και όταν ακολουθείται το γράμμα του νόμου με την λήψη ψήφου εμπιστοσύνης από το κοινοβούλιο.
Διαδικασία σχηματισμού της Κυβέρνησης
thumb|283px|Ο Λουκάς Παπαδήμος σε συνάντηση με τους τρεις πολιτικούς αρχηγούς που στήριξαν την κυβέρνησή του. Η πρώτη αναφορά στο όνομα του τραπεζίτη ως νέου Πρωθυπουργού για την χώρα, φέρεται να έγινε από τον Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο κατά την διάρκεια της σύσκεψης των Καννών τον Νοέμβριο του 2011. Σύμφωνα με δημοσίευμα των Financial Times, ''«...Το δημοσίευμα αναφέρει πως πριν από τη συνάντηση με τον Παπανδρέου, ο Μπαρόζο είχε επικοινωνήσει με τον τότε ηγέτη της αντιπολίτευσης, Αντώνη Σαμαρά, γνωρίζοντας πως εκείνος ήθελε να αποφύγει το δημοψήφισμα. Εκεί ο κ. Σαμαράς είπε στον κ. Μπαρόζο ότι ήταν πια διατεθειμένος να συμμετάσχει σε κυβέρνηση εθνικής ενότητας με το ΠΑΣΟΚ, «κάτι που απέφευγε επί μήνες ελπίζοντας ότι θα μπορούσε να εξασφαλίσει ο ίδιος την πρωθυπουργία». Ο κ. Μπαρόζο δεν είπε στους Σαρκοζί και Μέρκελ για αυτή τη συνομιλία, αλλά πρότεινε τον Λουκά Παπαδήμο ως πιθανό ηγέτη μιας τεχνοκρατικής κυβέρνησης....» ''
Μετά την πρόθεση του Γιώργου Παπανδρέου να παραιτηθεί από Πρωθυπουργός προκειμένου να διευκολύνει τον σχηματισμό κυβέρνησης ευρύτερης αποδοχής και έπειτα από διεργασίες και συζητήσεις των κομμάτων που θα μπορούσαν και θα ήθελαν να στηρίξουν την πρωτοβουλία, επήλθε τελικά συμφωνία στις 10 Νοεμβρίου μεταξύ του Προέδρου της Δημοκρατίας Κάρολου Παπούλια, του Πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου, του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης Αντώνη Σαμαρά και του Προέδρου του ΛΑ.Ο.Σ. Γιώργου Καρατζαφέρη στο όνομα του Λουκά Παπαδήμου. Στις πρώτες του δηλώσεις, ο νέος Πρωθυπουργός κάλεσε όλους τους Έλληνες να στηρίξουν ενωμένοι το έργο της Κυβέρνησης προκειμένου να ξεπεράσει η χώρα την κρίση χρέους.
Ο σχηματισμός κυβέρνησης συνεργασίας και η επιλογή ως πρωθυπουργού ενός τεχνοκράτη αντιμετωπίστηκε με ανακούφιση από τις ξένες κυβερνήσεις και μεγάλη μερίδα του ελληνικού και ξένου Τύπου,  κάνοντας λόγο για τις δυσκολίες που θα αντιμετωπίσει η νέα κυβέρνηση, στην προσπάθεια για την αντιμετώπιση της κρίσης χρέους. Επίσης, οικονομικοί και κοινωνικοί φορείς στήριξαν με δηλώσεις τους την επιλογή Παπαδήμου, ανεξάρτητοι βουλευτές του κοινοβουλίου προέβησαν σε θετικές δηλώσεις, Από την άλλη πλευρά το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ αντέδρασαν στη διαδικασία με την οποία σχηματίστηκε η κυβέρνηση Παπαδήμου και ζήτησαν την διενέργεια εκλογών.
Κυβερνητικό Έργο
Οι κύριοι στόχοι της κυβέρνησης Παπαδήμου τους πρώτους μήνες της διακυβέρνησής της, ήταν η εκπλήρωση των υποχρεώσεων που είχαν δρομολογηθεί από την προηγούμενη κυβέρνηση και εντοπίζονται στην εκταμίευση της επόμενης δόσης της δανειακής σύμβασης, την ψήφιση και την εφαρμογή των υπολοίπων διαρθρωτικών μέτρων που καθόρισε η ευρωπαϊκή Σύνοδος Κορυφής της 26ης Οκτωβρίου και η προετοιμασία της διεξαγωγής πρόωρων εθνικών εκλογών. Η κυβέρνηση συνεργασίας μεταξύ τριών πολιτικών σχηματισμών, που αντιμετώπισε τον πρώτο κρίσιμο διάστημα δυσκολίες συνεννόησης, ιδιαίτερα μετά την απαίτηση δύο εκ των τριών δανειστών (Τρόικα), της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, για την υπογραφή κειμένων δέσμευσης εκ μέρους των πολιτικών αρχηγών των κοινοβουλευτικών κομμάτων που συμμετέχουν στην κυβέρνηση Παπαδήμου, του Πρωθυπουργού, του Υπουργού Οικονομικών και του Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος. Έπειτα από την διευθέτηση του ζητήματος, που καθυστερούσε την έγκριση της λογιστικής εκταμίευσης της 6ης δόσης της δανειακής σύμβασης με καθοριστικό χρονικό ορίζοντα την 15 Δεκεμβρίου του ιδίου χρόνου, ανακοινώθηκε στις 29 Νοεμβρίου 2011, η απόφαση του Συμβουλίου Υπουργών Οικονομικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ECOFIN) για την τελική διευθέτηση των διαδικασιών, έπειτα από την θετική γνωμοδότηση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, που συνιστά το τρίτο μέλος της Τρόικας.
Στις 12 Φεβρουαρίου 2012, η Βουλή ψήφισε θετικά στην πρόταση νόμου για τη συμφωνία του β΄ Μνημονίου («Έγκριση των Σχεδίων Συμβάσεων Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης μεταξύ του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (Ε.Τ.Χ.Σ.), της Ελληνικής Δημοκρατίας και της Τράπεζας της Ελλάδος, του Σχεδίου του Μνημονίου Συνεννόησης μεταξύ της Ελληνικής Δημοκρατίας, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της Τράπεζας της Ελλάδος και άλλες επείγουσες διατάξεις για τη μείωση του δημοσίου χρέους και τη διάσωση της εθνικής οικονομίας») που υπέβαλε η κυβέρνηση Παπαδήμου.
Παραπομπές
2011 2011 Κατηγορία:2011 Κατηγορία:2012
Μεσημεριανό
Ιστορία
Τα γεύματα έχουν εδραιωθεί σε κάθε κοινωνία ως φυσικά και λογικά. Αυτό που τρώει μια κοινωνία μπορεί να φαίνεται ασυνήθιστο σε μια άλλη. Το ίδιο ισχύει για ό,τι καταναλώνονταν πριν από πολύ καιρό στην ιστορία, καθώς οι γεύσεις των φαγητών, τα είδη μενού και οι περίοδοι γευμάτων έχουν αλλάξει δραματικά με την πάροδο του χρόνου. Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, το κύριο γεύμα της ημέρας, που τότε ονομαζόταν δείπνο, σχεδόν για όλους, γινόταν αργά το πρωί μετά από αρκετές ώρες εργασίας, όταν δεν υπήρχε ανάγκη για τεχνητό φωτισμό. Στις αρχές έως τα μέσα του 17ου αιώνα, το γεύμα θα μπορούσε να είναι οποιαδήποτε στιγμή μεταξύ αργά το πρωί και το απόγευμα.
Στα τέλη του 17ου και 18ου αιώνα, αυτό το γεύμα σταδιακά μεταφέρθηκε πίσω προς το βράδυ, δημιουργώντας ένα μεγαλύτερο χρονικό κενό μεταξύ του πρωινού και του δείπνου. Ένα γεύμα που ονομάζεται μεσημεριανό ήρθε να καλύψει το κενό. Το αργό βραδινό γεύμα, που ονομαζόταν προδείπνο, στριμώχτηκε καθώς το δείπνο προχωρούσε μέχρι το βράδυ και συχνά γινόταν σνακ. Αλλά τα επίσημα «πάρτι για δείπνο», φωτισμένα τεχνητά από κεριά, μερικές φορές με ψυχαγωγία, παρέμειναν μέχρι και την εποχή της Αντιβασιλείας, και ένα σουαρέ που συνήθως περιλάμβανε δείπνο, συχνά σερβιρόταν πολύ αργά.
Σύγχρονη
Με την ανάπτυξη της βιομηχανοποίησης τον 19ο αιώνα, οι άνδρες εργάτες άρχισαν να εργάζονται μεγάλες βάρδιες στο εργοστάσιο, διαταράσσοντας σοβαρά τις παλαιές διατροφικές συνήθειες της αγροτικής ζωής. Αρχικά, οι εργάτες στάλθηκαν στο σπίτι για ένα γρήγορο δείπνο που παρείχαν οι γυναίκες τους, αλλά καθώς ο χώρος εργασίας μετακινούνταν πιο μακριά από το σπίτι, οι εργαζόμενοι άντρες άρχισαν να παίρνουν μαζί τους κάτι για φορητό από το σπίτι κατά τη διάρκεια ενός διαλείμματος στη μέση της ημέρας.
Το μεσημεριανό γεύμα σιγά-σιγά θεσμοθετήθηκε στην Αγγλία, όταν οι εργαζόμενοι με πολλές και σταθερές θέσεις εργασίας στο εργοστάσιο έλαβαν τελικά μια ώρα άδεια για να φάνε μεσημεριανό και έτσι να αποκτήσουν δύναμη για την απογευματινή βάρδια. Οι πάγκοι και αργότερα τα μαγαζιά με φαγητό κοντά στα εργοστάσια άρχισαν να παρέχουν τρόφιμα μαζικής παραγωγής για την εργατική τάξη και το γεύμα έγινε σύντομα καθιερωμένο μέρος της καθημερινής ρουτίνας, παραμένοντας έτσι μέχρι σήμερα.
Σε πολλές χώρες και περιοχές, το μεσημεριανό είναι το δείπνο ή το κύριο γεύμα. Οι προκαθορισμένες μεσημεριανές ώρες επιτρέπουν στους εργαζόμενους να επιστρέψουν στα σπίτια τους για να φάνε με τις οικογένειές τους. Κατά συνέπεια, οι επιχειρήσεις κλείνουν κατά τη διάρκεια του μεσημεριανού γεύματος, όταν το μεσημεριανό γεύμα είναι το συνηθισμένο κύριο γεύμα της ημέρας. Το μεσημεριανό γεύμα γίνεται επίσης δείπνο σε ειδικές ημέρες, όπως αργίες ή ειδικές εκδηλώσεις, συμπεριλαμβανομένων, για παράδειγμα, του δείπνου Χριστουγέννων και δείπνων συγκομιδής, όπως η Ημέρα των Ευχαριστιών Αυτές τις ιδιαίτερες μέρες, το δείπνο σερβίρεται συνήθως νωρίς το απόγευμα. Το κύριο γεύμα την Κυριακή, είτε σε εστιατόριο είτε στο σπίτι, ονομάζεται «Κυριακάτικο δείπνο» και για τους Χριστιανούς σερβίρεται μετά την πρωινή λειτουργία της εκκλησίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεύματα
Of the Blue Colour of the Sky
Το Of the Blue Colour of the Sky είναι το τρίτο άλμπουμ του συγκροτήματος OK Go. Έχει κυκλοφορήσει στις 12 Ιανουαρίου 2010 από την Capitol Records στις Η.Π.Α και από την EMI στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το όνομα του άλμπουμ και οι στίχοι ήταν βασισμένοι από το βιβλίο The Influence of the Blue Ray of the Sunlight and of the Blue Colour of the Sky που εκδόθηκε το 1876 και το στυλ του σημειώνεται ως σημαντική απόκλιση από τα προηγούμενα pop rock albums τους.
Κριτική
Κατηγορία:Δισκογραφία των OK Go Κατηγορία:Άλμπουμ του 2010 Κατηγορία:Άλμπουμ της εναλλακτικής ροκ
H8
thumb|Hitachi H8/323 H8 ονομάζεται μια οικογένεια από αρκετούς μικροελεγκτές 8-bit και 16-bit της εταιρείας Renesas Technology, που αναπτύχθηκαν στις αρχές της δεκαετίας του 1990 στη Hitachi Semiconductor και συνεχίζουν να εξελίσσονται μέχρι σήμερα. Εξέλιξη της οικογένειας είναι και η οικογένεια μικροελεγκτών υψηλής ταχύτητας 32-bit SuperH.
Στις υποοικογένειες περιλαμβάνονται οι σειρές H8/300, H8/300H, H8/500, H8S και H8SX, η καθεμία από τις οποίες περιέχει δεκάδες μέρη, διαφόρων ταχυτήτων, ενσωματωμένων περιφερειακών (όπως ένα ρολόι (timer) ή μια σειριακή θύρα) και μεγεθών μνήμης (ROM, Flash και RAM). Οι ενσωματωμένες μνήμες τύπου ROM ή Flash έχουν συνήθως μέγεθος μεταξύ 16 kB και 1024 kB, ενώ η RAM έχει μεταξύ 512 byte και 512 kB.
Η βασική αρχιτεκτονική του H8 ακολουθεί αυτήν του PDP-11 της DEC, με έξι καταχωρητές των 16-bit (ο H8/300H και ο H8S έχουν επιπλέον μια συστοιχία από οκτώ καταχωρητές των 16-bit), και διάφορους τρόπους σχηματισμού διευθύνσεων (addressing modes). Ο H8/300H και ο H8S έχουν οκτώ καταχωρητές των 32-bit, καθένας από τους οποίους μπορεί να θεωρηθεί είτε ένας καταχωρητής 32-bit, δύο καταχωρητές 16-bit, ή δύο καταχωρητές 8-bit. Αρκετές εταιρείες παρέχουν μεταγλωττιστές για την οικογένεια H8 και υπάρχει πλήρης υποστήριξη από τον GCC, όπου και συμπεριλαμβάνεται προσομοιωτής του συνόλου εντολών (Instruction Set Simulator). Είναι επίσης διαθέσιμοι διάφοροι εξομοιωτές (In-circuit emulators).
Ο H8S χρησιμοποιείται σε ψηφιακές κάμερες, κάποιους φορητούς υπολογιστές Thinkpad, ελεγκτές εκτυπωτών, έξυπνες κάρτες (smart cards), υπολογιστές σκακιού (chess computers), καθώς και σε διάφορα υποσυστήματα των αυτοκινήτων. Η αρχιτεκτονική αυτή χρησιμοποιείται επίσης από το προχωρημένο παιχνίδι/εκπαιδευτικό εργαλείο LEGO Mindstorms (πιο συγκεκριμένα, ο H8/300). Η Namco χρησιμοποίησε έναν H8/3002 σαν επεξεργαστή ήχου για διάφορα παιχνίδια που ανέπτυξε στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και ειδικότερα αυτά που χρησιμοποιούσαν την αρχιτεκτονική System 12.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχιτεκτονικές συνόλου εντολών Κατηγορία:Μικροελεγκτές
Κισίβα
Το νησί Κισίβα (πορτογαλικά: Quisiva) είναι ένα νησί του αρχιπελάγους Κιρίμπας της Μοζαμβίκης.
Γεωγραφία
Το Κισίβα ανήκει στην Επαρχία Κάμπο Ντελγκάντο, στη Συνοικία Ίμπο, τη μικρότερη συνοικία της Κάμπο Ντελγκάντο. Βρίσκεται βορειοδυτικά της Μοζαμβίκης και κεντρο-δυτικά της Κάμπο Ντελγκάντο.
Δείτε επίσης
Κισιβα
Πίτα (νήσος)
300px|μικρογραφία|δεξιά|Η Πίτα  είναι το μεσαίο νησάκι, μεταξύ Αντιγόνης και Χάλκης.
Η Πίτα (τουρκ. Kaşık, κουτάλι) είναι το μικρότερο από τα νησιά του συμπλέγματος των Πριγκηπονήσων, στην θάλασσα της Προποντίδας. Ουσιαστικά πρόκειται για μια νησίδα, που βρίσκεται μεταξύ Χάλκης και Αντιγόνης, απέναντι από το λιμάνι της τελευταίας, το οποίο προστατεύει από τους ΒΑ ανέμους.
Έχει διαστάσεις 500x200 μ. και έκταση μόλις μερικά εκτάρια (0,008 τ.χλμ.). Το ψηλότερο σημείο της δεν ξεπερνά τα 18 μέτρα.
Το όνομα
Δεν είναι ξεκάθαρη ούτε η παλιά ονομασία ούτε η προέλευση του ονόματος του νησιού.
Στα βυζαντινά χρόνια αναφέρεται το "Μεσονήσιον" σε χρυσόβουλο του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού, το οποίο κάποιοι λόγιοι ταυτίζουν με την Πίτα. Κάποιοι άλλοι την ταυτίζουν με το "Τραγονήσιον", που αναφέρεται στο ίδιο χρυσόβουλο.
Ορισμένοι ταυτίζουν την Πίτα με την "Πιτυώδη νήσο", που αναφέρεται από τους αρχαίους γεωγράφους Αρτεμίδωρο και Πλίνιο. Όμως, άλλοι φέρουν αντιρρήσεις, διότι "πιτυώδης" είναι η "πευκόφυτος", κάτι αδύνατο για τη γυμνή από βλάστηση βραχονησίδα.
Τη νεώτερη εποχή, ανέκαθεν οι Έλληνες των υπολοίπων Πριγκηπονήσων αποκαλούσαν το νησί "Πίτα" και οι Τούρκοι με το παραπλήσιο: "Pide". Το πιθανότερο είναι να έλαβε το όνομά της από την ομοιότητά της με τις επιμήκεις πίττες που ζύμωναν οι Πολίτισσες νοικοκυρές.
Σήμερα το επίσημο τουρκικό όνομα της Πίτας είναι: "Kaşık Adası".
Ιστορικές αναφορές
Η Πίτα ήταν ανέκαθεν ακατοίκητη. Όμως, στο ψηλότερο σημείο της νησίδας υπήρχαν από παλιά σκόρπια κιονόκρανα, θραύσματα από κίονες και μια επιτύμβια στήλη, γύρω από μια παλιά κινστέρνα. Τα παλαιοχριστιανικά αυτά κατάλοιπα ενδεχομένως προέρχονται από το κτίριο στο οποίο ο αυτοκράτορας Ζήνων εκτόπισε κάποιον Πέτρο, οπαδό του σφετεριστή του θρόνου Βασιλίσκου, το 477 μ.Χ.
Στα βαθιά απάνεμα νερά της δυτικής πλευράς της συνήθιζαν να αγκυροβολούν τα πλοία τους πολλοί καπεταναίοι. Υπάρχουν αναφορές ότι το 18ο και 19ο αιώνα υδραίικα, σπετσιώτικα και άλλα αιγαιοπελαγίτικα και επτανησιώτικα πλοία άραζαν εκεί, ξεφόρτωναν τα κανόνια τους στη βραχώδη ακτή και τα φόρτωναν πάλι κατά την επιστροφή τους.
Στις αρχές του 20ού αιώνα το νησί ήταν ιδιοκτησία του Αρμένη γιατρού Χιντιριάν. Μεταπολεμικά οι απόγονοί του το πούλησαν στο Ρωσοεβραίο Τσικβασβίλι. Από αυτόν πέρασε στον Εβραίο Dannon, ο οποίος έκτισε ένα θέρετρο στο ψηλότερο σημείο της Πίτας κι ερχόταν με την Ελληνίδα γυναίκα του και παραθέριζαν.
Το Βιβλίο της Ζούγκλας (ταινία, 1967)
Το Βιβλίο της Ζούγκλας (πρωτότυπος τίτλος: The Jungle Book) είναι Αμερικανική κωμική ταινία μιούζικαλ κινουμένων σχεδίων του 1967, παραγωγής της Walt Disney Productions. Είναι βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο του Ράντγιαρντ Κίπλινγκ που κυκλοφόρησε το 1894 και αποτελεί την 19η ταινία κινουμένων σχεδίων μεγάλου μήκους της Disney. Τη σκηνοθεσία έκανε ο Βόλφγκανγκ Ράιτερμαν, ενώ ήταν η τελευταία ταινία στην οποία παραγωγός ήταν ο ίδιος ο Γουώλτ Ντίσνεϋ, ο οποίος απεβίωσε κατά τη διάρκεια της παραγωγής της. Η πλοκή ακολουθεί τον Μόγλι, ένα άγριο παιδί το οποίο ανατράφηκε στη ζούγκλα της Ινδίας από λύκους, καθώς οι φίλοι του - Μπαγκίρα ο πάνθηρας και Μπαλού ο αρκούδος - προσπαθούν να τον πείσουν να εγκαταλείψει τη ζούγκλα πριν καταφτάσει η κακή τίγρης, Σηρ Χαν.
Το Βιβλίο της Ζούγκλας κυκλοφόρησε στις 18 Οκτωβρίου 1967 λαμβάνοντας θετική υποδοχή αλλά και επαίνους για το soundtrack του, το οποίο περιείχε πέντε τραγούδια από τους αδελφούς Σέρμαν (Ρόμπερτ και Ρίτσαρντ) κι ένα από τον Γκίλκισον, το «The Bare Necessities» (αποδόθηκε ως «Λίγα πράγματα» στα ελληνικά). Με την αρχική της κυκλοφορία, η ταινία έγινε η δεύτερη ταινία κινουμένων σχεδίων της Disney με τις περισσότερες εισπράξεις σε Ηνωμένες Πολιτείες και Καναδά, ενώ είχε κι επιτυχημένες επανακυκλοφορίες. Η ταινία σημείωσε επίσης επιτυχία και στη διεθνή αγορά, γινόμενη η ταινία με τα περισσότερα εισιτήρια στη Γερμανία. Η Disney κυκλοφόρησε μία live-action προσαρμογή της ταινίας το 1994 και μία συνέχεια σε κινούμενα σχέδια, Το Βιβλίο της Ζούγκλας 2, το 2003. Μία καινούρια live-action προσαρμογή σε σκηνοθεσία του Τζον Φαβρό κυκλοφόρησε το 2016.
Πλοκή
Ο Μπαγκίαρα, ένας μαύρος πάνθηρας, βρίσκει βαθιά μέσα στη ζούγκλα της Ινδίας ένα ορφανό μωρό σε ένα καλάθι, το οποίο πηγαίνει στη Ράκσα, μία μητέρα λύκο η οποία μόλις έχει αποκτήσει τα δικά της κουτάβια. Εκείνη και ο σύζυγός της, Ράμα, μεγαλώνουν το αγόρι μαζί με τα παιδιά τους κι έπειτα από δέκα χρόνια, ο Μόγλης γνωρίζει καλά τη ζωή στη ζούγκλα και παίζει με τα λυκάκια αδέλφια του. Ο Μπαγκίρα είναι ευχαριστημένος με το πόσο ευτυχισμένος είναι τώρα ο Μόγλης, αλλά ανησυχεί πως θα πρέπει τελικά να επιστρέψει στο Χωριό των Ανθρώπων, ώστε να μείνει με το δικό του είδος.
Ένα βράδυ, στο συμβούλιο των λύκων, οι γονείς του Μόγλη μαθαίνουν για την επιστροφή του Σηρ Χαν στα μέρη τους, μίας τίγρης η οποία έχει έχθρα απέναντι στους ανθρώπους και τους σκοτώνει. Ο αρχηγός της αγέλης, ο Ακίλα, αποφασίζει πως ο Μόγλης πρέπει να φύγει από τη ζούγκλα έτσι ώστε να είναι ασφαλής. Ο Μπαγκίρα προσφέρεται να τον συνοδεύσει στο Χωριό των Ανθρώπων και οι δυο τους φεύγουν το ίδιο βράδυ, αν και ο Μόγλης είναι αποφασισμένος να μείνει στη ζούγκλα. Οι δυο τους ξαπλώνουν το βράδυ σε ένα δέντρο για να κοιμηθούν, όπου ο Κάα, ένας πεινασμένος πύθωνας, προσπαθεί να καταβροχθίσει τον Μόγλη τον οποίο σώζει τελευταία στιγμή ο Μπαγκίρα. Το επόμενο πρωί, ο Μόγλης προσπαθεί να γίνει μέλος μίας παρέλασης ελεφάντων της οποίας ηγείται ο Συνταγματάρχης Χάθι. Ο Μπαγκίρα καταφέρνει να τον βρει, αλλά έπειτα από έναν καυγά αποφασίζει να τον αφήσει μόνο του. Ο Μόγλης σύντομα συναντά έναν χαλαρό, αξιαγάπητο αρκούδο, τον Μπαλού, ο οποίος του υπόσχεται να τον αφήσει να μείνει μαζί του και να μην τον πάει ποτέ στο Χωριό των Ανθρώπων.
Σύντομα, μία ομάδα μαϊμούδων απαγάγει τον Μόγλη και τον πηγαίνει στον αρχηγό τους, τον ουρακοτάγκο Βασιλιά Λούι. Ο Βασιλιάς Λούι προσφέρεται να βοηθήσει τον Μόγλη να μείνει στη ζούγκλα αν του πει το μυστικό των ανθρώπων του πώς ανάβει φωτιά, αλλά ο Μόγλης, έχοντας ανατραφεί από λύκους, δεν γνωρίζει το μυστικό. Ο Μπαγκίρα και ο Μπαλού καταφτάνουν και σώζουν τον Μόγλη και μέσα στο χάος, το παλάτι του Βασιλιά Λούι καταστρέφεται. Το βράδυ, ο Μπαγκίρα μιλάει στον Μπαλού και τον πείθει πως η ζούγκλα δεν θα είναι ποτέ ασφαλής για τον Μόγλη όσο ο Σηρ Χαν βρίσκεται εκεί. Έτσι, το πρωί, ο Μπαλού εξηγεί απρόθυμα στον Μόγλη πως πρέπει να τον πάει τελικά στο Χωριό των Ανθρώπων, κάτι που εξοργίζει τον Μόγλη και το σκάει. Ενώ ο Μπαλού ψάχνει τον Μόγλη, ο Μπαγκίρα πάει στον Χάθι για βοήθεια. Καθώς του εξηγεί τι έγινε, ο Σηρ Χαν, ο οποίος βρίσκεται κοντά, καταφέρνει να ακούσει τη συζήτησή τους. Γνωρίζοντας πλέον για τον Μόγλη, είναι αποφασισμένος να τον βρει και να τον σκοτώσει.
Στο μεταξύ, ο Μόγλης συναντά και πάλι τον Κάα, ο οποίος για ακόμα μία φορά προσπαθεί να τον φάει, αλλά ο Μόγλης το σκάει χάρη στη χωρίς επίγνωση παρέμβαση του Σηρ Χαν. Ενώ πλησιάζει καταιγίδα, ο Μόγλης συναντά μία ομάδα φιλικών όρνιων, τα οποία τον αποδέχονται ως φίλο τους. Σύντομα όμως εμφανίζεται ο Σηρ Χαν, ο οποίος τρομάζει το όρνια και έρχεται αντιμέτωπος με τον Μόγλη. Ο Μπαλού τρέχει να τον σώσει και προσπαθεί να κρατήσει τον Σηρ Χαν μακριά, φτάνοντας πολύ κοντά στο να πεθάνει. Όταν ένας κεραυνός κτυπάει ένα κοντινό δέντρο κι αυτό παίρνει φωτιά, τα όρνια αποσπούν την προσοχή του Σηρ Χαν, ενώ ο Μόγλης αρπάζει ένα φλεγόμενο κλαδί και το δένει στην ουρά του Σηρ Χαν. Ο Σηρ Χαν, ο οποίος φοβάται τη φωτιά, πανικοβάλλεται και το βάζει στα πόδια.
Ο Μπαγκίρα και ο Μπαλού πάνε τον Μόγλη στα σύνορα του Χωριού των Ανθρώπων, αλλά εκείνος ακόμη δείχνει απρόθυμος να πάει εκεί. Ωστόσο, αλλάζει απότομα άποψη όταν βλέπει ένα όμορφο νεαρό κορίτσι από το χωριό να πηγαίνει τραγουδώντας στο ποτάμι για να πάρει νερό, και το ερωτεύεται. Όταν κι εκείνη βλέπει τον Μόγλη, ρίχνει «κατά λάθος» τη στάμνα της με το νερό κι εκείνος της την δίνει, ακολουθώντας την στο χωριό. Αφού ο Μπαγκίρα και ο Μπαλού βλέπουν πως ο Μόγλης αποφάσισε τελικά να πάει στο χωριό, αποφασίζουν κι εκείνοι να επιστρέψουν στη ζούγκλα, ευχαριστημένοι για το ότι ο Μόγλης είναι ασφαλής και ευτυχισμένος με το είδος του.
Ανάπτυξη και σενάριο
Μετά την κυκλοφορία της ταινίας Το Σπαθί του Βασιλιά Αρθούρου, ο σεναριογράφος Μπιλ Πιτ ανέφερε στον Γουώλτ Ντίσνεϋ πως «εμείς [στο τμήμα εικονογράφησης] μπορούμε να κάνουμε πολύ πιο ενδιαφέροντες χαρακτήρες ζώων» και πρότεινε πως το βιβλίο του Ράντγιαρντ Κίπλινγκ, Το Βιβλίο της Ζούγκλας, θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως η επόμενη ταινία του στούντιο. Ο Ντίσνεϋ συμφώνησε και ο Πιτ δημιούργησε μία αυθεντική προσαρμογή, με ελάχιστη επίβλεψη, όπως είχε κάνει και στις ταινίες Τα 101 Σκυλιά της Δαλματίας και Το Σπαθί του Βασιλιά Αρθούρου. Ωστόσο, μετά την απογοητευτική υποδοχή που είχε Το Σπαθί του Βασιλιά Αρθούρου, ο Ντίσνεϋ αποφάσισε να εμπλακεί περισσότερο στην ιστορία αυτής της ταινίας σε σχέση με τις προηγούμενες δύο, με τον ανιψιό του, Ρόι Ε. Ντίσνεϋ, να λέει: «[ο Γουώλτ] σίγουρα επηρέασε τα πάντα σχετικά με την ταινία. (...) Με Το Βιβλίο της Ζούγκλας, είχε προφανώς εθιστεί με τη ζούγκλα και τους χαρακτήρες που ζούσαν εκεί».
Ο Πιτ είχε αποφασίσει να ακολουθήσει πιο στενά τον δραματικό, σκοτεινό και μοχθηρό τόνο του βιβλίου του Κίπλινγκ, το οποίο έχει να κάνει με τους αγώνες μεταξύ των ζώων και του ανθρώπου. Ωστόσο, οι σεναριογράφοι της ταινίας αποφάσισαν να κάνουν την ιστορία πιο απλή, καθώς το μυθιστόρημα είναι πολύ επεισοδιακό με τον Μόγλη να πηγαινοέρχεται από τη ζούγκλα στο Χωριό των Ανθρώπων και τον Πιτ να θεωρεί πως η επιστροφή του Μόγλη στο Χωριό των Ανθρώπων θα ήταν και το τέλος της ταινίας. Ακολουθώντας εισηγήσεις, ο Πιτ δημιούργησε επίσης τον χαρακτήρα του Λούι, του βασιλιά των μαϊμούδων. Ο Λούι ήταν ένας λιγότερο κωμικός χαρακτήρας, ο οποίος έπαιρνε αιχμάλωτο τον Μόγλη για να τον αναγκάσει να τον διδάξει πώς ανάβει κάποιος φωτιά. Ο χαρακτήρας του ουρακοτάγκου θα δανειζόταν επίσης και στοιχεία από Το Δεύτερο Βιβλίο της Ζούγκλας, όπου υπάρχει χρυσός και κοσμήματα κάτω από τα ερείπια του παλατιού του. Το τέλος ήταν επίσης πολύ διαφορετικό από αυτό της τελικής εκδοχής της ταινίας: αφού ο Μόγλης πάει στο Χωριό των Ανθρώπων, καυγαδίζει με τον Μπουλντέο τον κυνηγό κι επιστρέφει στη ζούγκλα κρατώντας έναν πυρσό, τον οποίο έχει σκοπό να χρησιμοποιήσει για να φοβίσει όσους τους επιτέθηκαν ή τον κοροΐδεψαν κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του, πριν ο Μπουλντέο τον σύρει πίσω στα ερείπια για να ψάξουν τον θησαυρό. Μετά την ανάκτηση μεγάλου μέρους του θησαυρού, ο Μπουλντέο θα ανακήρυσσε τις προθέσεις του να κάψει τη ζούγκλα για να αποφύγει την απειλή του Σηρ Χαν, αλλά η τίγρης του επιτίθεται και τον σκοτώνει, πριν ο Μόγλης προλάβει να την σκοτώσει με το όπλο του κυνηγού. Εξαιτίας των πράξεών του, ο Μόγλης θα στεφόταν ως ήρωας τόσο στη ζούγκλα όσο και στο χωριό, και θα ανακηρυσσόταν ως ο πρώτος άνθρωπος που θα γινόταν μέλος του συμβουλίου των λύκων. Ο Ντίσνεϋ δεν ήταν ικανοποιημένος με το πώς εξελισσόταν η ιστορία, καθώς θεώρησε πως ήταν υπερβολικά σκοτεινή για οικογενειακή ταινία κι επέμεινε σε αλλαγές του σεναρίου. Ο Πιτ αρνήθηκε να το κάνει κι έπειτα από μία μεγάλη διαμάχη, ο Πιτ εγκατέλειψε το στούντιο τον Ιανουάριο του 1964.
Έπειτα από αυτό, ο Ντίσνεϋ ανέθεσε τον Λάρι Κλέμονς ως τον νέο του σεναριογράφο και έναν από τους τέσσερις άντρες που δούλευαν πάνω στο σενάριο της ταινίας, δίνοντάς του ένα αντίγραφο του βιβλίου του Κίπλινγκ και λέγοντάς του: «Το πρώτο πράγμα που θέλω να κάνεις είναι να μην το διαβάσεις». Παρ'όλα αυτά, ο Κλέμονς έριξε μια ματιά στο βιβλίο και το βρήκε ασύνδετο και χωρίς συνεχή ροή, το οποίο χρειαζόταν προσαρμογή για να ταιριάζει σε κινηματογραφικό σενάριο. Ο Κλέμονς ήθελε να χρησιμοποιήσει για την ιστορία την τεχνική in medias res προσθέτοντας στην πορεία κάποιες σκηνές με αναδρομή στο παρελθόν, αλλά ο Ντίσνεϋ ζήτησε να επικεντρωθούν στο να κάνουν την ιστορία πιο απλή: «Ας μείνουμε στο ψητό της ιστορίας. Ας εγκαθιδρύσουμε τους χαρακτήρες. Ας το διασκεδάσουμε». Αν και μεγάλο μέρος της δουλειάς του Πιτ απορρίφθηκε, οι προσωπικότητες των χαρακτήρων παρέμειναν στην τελική εκδοχή της ταινίας. Αυτό έγινε επειδή ο Ντίσνεϋ θεωρούσε πως η ιστορία έπρεπε να διατηρηθεί απλή και να καθοδηγείται από τους χαρακτήρες. Ο Ντίσνεϋ είχε ενεργό ρόλο στις συναντήσεις για την ιστορία της ταινίας, υποδυόμενος κάθε ρόλο και βοηθώντας στην εξερεύνηση των συναισθημάτων των χαρακτήρων, στη δημιουργία αστείων και στην ανάπτυξη συναισθηματικών σκηνών. Ο Κλέμονς δημιούργησε επίσης το κορίτσι το οποίο ερωτεύεται ο Μόγλης, καθώς οι δημιουργοί θεώρησαν πως ο έρωτας θα ήταν η καλύτερη δικαιολογία για τον Μόγλη να εγκαταλείψει τη ζούγκλα. Ο Κλέμονς έγραφε ένα περίγραμμα σεναρίου για σχεδόν όλες τις σκηνές και τότε, οι καλλιτέχνες ιστορίας συζητούσαν το πώς να γεμίσουν τις σκηνές, συμπεριλαμβανομένων και των αστείων που θα χρησιμοποιούσαν. Προσπάθησαν επίσης να ενσωματώσουν στο σενάριο το πώς οι ηθοποιοί έπλασαν τους χαρακτήρες τους και το πώς αλληλεπιδρούσαν μεταξύ τους.
Το Βιβλίο της Ζούγκλας σηματοδοτεί την τελευταία ταινία κινουμένων σχεδίων της εταιρείας που φέρει τις προσωπικές πινελιές του Ντίσνεϋ, καθώς εκείνος απεβίωσε στις 15 Δεκεμβρίου 1966, λιγότερο από έναν χρόνο πριν την κυκλοφορία της ταινίας.
Κάστινγκ
Αρκετές οικείες φωνές ενέπνευσαν τους εικονογραφιστές κατά τη διαδικασία της δημιουργίας των χαρακτήρων κι αυτό τους βοήθησε να σχηματίσουν τις προσωπικότητές τους. Αυτή η χρήση οικείων φωνών για χαρακτήρες κλειδιά ήταν κάτι που συνέβαινε σπάνια στις προηγούμενες ταινίες της Disney. Το προσωπικό σοκαρίστηκε όταν άκουσε πως ένας σοφός κωμικός όπως ο Φιλ Χάρις θα συμμετείχε σε ταινία βασισμένη σε βιβλίο του Κίπλινγκ. Ο Ντίσνεϋ πρότεινε τον Χάρις έπειτα από μία συνάντησή τους σε ένα πάρτι. Ο Χάρις αυτοσχεδίασε τις περισσότερες από τις ατάκες του, καθώς θεώρησε πως οι ατάκες του στο σενάριο «δεν έμοιαζαν φυσικές». Μετά την πρόσληψη του Χάρις, ο πρόεδρος της Disneyland Records, Τζίμι Τζόνσον, πρότεινε στον Ντίσνεϋ να προσλάβει τον Λούις Πρίμα για τον χαρακτήρα του Βασιλιά Λούι, καθώς «ένιωσα πως ο Λούις θα ήταν εξαιρετικός σε αυτό». Ο Ντίσνεϋ προσέλαβε επίσης κι άλλους διακεκριμένους ηθοποιούς όπως τον Τζορτζ Σάντερς για τον ρόλο του Σηρ Χαν και τον Σεμπάστιαν Καμπότ για τον ρόλο του Μπαγκίρα. Επιπρόσθετα, προσέλαβε ηθοποιούς που χάριζαν τακτικά τις φωνές του σε χαρακτήρες της Disney όπως τον Στέρλινγκ Χόλογουεϊ για τον ρόλο του Κάα, τον Τζ. Πατ Ο'Μάλι για τον ρόλο του Συνταγματάρχη Χάθι και του όρνιου Μπάζι και τη Βίρνα Φέλτον για τον ρόλο της συζύγου του Χάθι. Η Φέλτον είχε δουλέψει στο παρελθόν για πολλά χρόνια μαζί με τον Χάρις στο ραδιόφωνο, στην εκπομπή The Jack Benny Program. Το Βιβλίο της Ζούγκλας ήταν η τελευταία της ταινία πριν πεθάνει. Ο Ντέιβιντ Μπέιλι είχε αρχικά προσληφθεί για τον ρόλο του Μόγλη αλλά η φωνή του άλλαξε κατά τη διάρκεια της παραγωγής, κάτι το οποίο έκανε τη φωνή του να μην ταιριάζει στη «νεαρή αθωότητα του χαρακτήρα του Μόγλη» στην οποία και στόχευαν οι παραγωγοί. Έτσι, ο σκηνοθέτης Βόλφγκανγκ Ράιτερμαν έφερε για τον ρόλο τον γιο του, Μπρους, ο οποίος είχε χαρίσει τη φωνή του και στον χαρακτήρα του Κρίστοφερ Ρόμπιν στην ταινία μικρού μήκους Winnie the Pooh and the Honey Tree. Οι εικονογραφιστές βιντεοσκόπησαν υλικό με τον Μπρους για να το χρησιμοποιήσουν ως οδηγό στην ερμηνεία του χαρακτήρα. Το παιδί ηθοποιός, Νταρλίν Καρ, τριγυρνούσε στο στούντιο τραγουδώντας όταν οι συνθέτες Ρόμπερτ και Ρίτσαρντ Σέρμαν της ζήτησαν να ηχογραφήσει ένα ντέμο του τραγουδιού «My Own Home». Η ερμηνεία της Καρ εντυπωσίασε αρκετά τον Ντίσνεϋ και την προσέλαβε για τον ρόλο του κοριτσιού.
Στο αυθεντικό βιβλίο, τα όρνια αποτελούν απαίσιους και κακούς χαρακτήρες που τρέφονται από τα σώματα των νεκρών. Ο Ντίσνεϋ θέλησε να φωτίσει λίγο τους συγκεκριμένους χαρακτήρες κάνοντάς τους να έχουν μία φυσική και φωνητική ομοιότητα με τους Beatles, συμπεριλαβανομένου και του χαρακτηριστικού κουρέματός τους. Είχαν επίσης κατά νου να ζητήσουν από τα μέλη της μπάντας να χαρίσουν τις φωνές τους στους χαρακτήρες, αλλά και να τραγουδήσουν το τραγούδι τους, «That's What Friends Are For». Ωστόσο, εκείνη την εποχή, ο Τζον Λένον αρνήθηκε να δουλέψει πάνω σε ταινίες κινουμένων σχεδίων με αποτέλεσμα η όλη ιδέα να παραμεριστεί. Παρά την άρνηση των Beatles, το κάστινγκ για τους χαρακτήρες των όρνεων έφερε έναν άλλον Βρετανό μουσικό στην ταινία, τον Τσαντ Στούαρτ από το ντουέτο Chad & Jeremy. Στα πρώιμα πρόχειρα σενάρια της σκηνής των όρνεων, τα όρνεα είχαν ένα μυωπικό φίλο ρινόκερο, τον Ρόκι, τη φωνή στον οποίο θα χάριζε ο Φρανκ Φοντέιν. Ωστόσο, ο Ντίσνεϋ αποφάσισε να αφαιρέσει τον χαρακτήρα καθώς θεώρησε πως η ταινία είχε ήδη αρκετή δράση με τις μαϊμούδες και τα όρνεα.
Εικονογράφηση
Ο Μπαλού βασίστηκε επίσης σε καταγεγραμμένο υλικό από αρκούδες, ενσωματώνοντας ακόμη και την προτίμηση του ζώου να ξύνεται. Ο Κάα, αφού δεν είχε άκρα, έλαβε μεγάλα εκφραστικά μάτια και μέρη του σώματός του έκαναν αυτά που σε φυσιολογικές συνθήκες θα έκαναν τα χέρια. Ο χορός των μαϊμούδων κατά τη διάρκεια του τραγουδιού «I Wan'na Be Like You» ήταν εν μέρη εμπνευσμένος από την ακρόαση που έδωσε ο Λούις Πρίμα με τη μπάντα του στη σκηνή ήχου της Disney, για να προσλάβει ο Ντίσνεϋ.
Σαμπινιάνιγο
Το Σαμπινιάνιγο (ισπανικά: Sabiñánigo, αραγωνικά: Samianigo) είναι ένας ισπανικός δήμος στην επαρχία της Ουέσκας, στην Αραγωνία. Είναι πρωτεύουσα της κομάρκας του Άλτο Γάγιεγο. Έχει πληθυσμό 9.254 κατοίκους (2017) και περιοχή δημοτικής δικαιοδοσίας έκτασης 586,8 τ.χλμ., είναι ο μεγαλύτερος σε έκταση δήμος της επαρχίας.
Γεωγραφική θέση
Το Σαμπινιάνιγο βρίσκεται στη δεξιά όχθη του ποταμού Γάγιεγο στην έξοδο του ποταμού στην Κοιλάδα της Τένα, στα 780 μέτρα υψόμετρο. Στα βόρεια του συνορεύει με τους δήμους Biescas και Yebra de Basa, στα ανατολικά με το Fiscal και τη Βολτάνια, στα νότια με το δήμο Las Peñas de Riglos, στα νοτιο-ανατολικά με την κομάρκα του Σομοντάνο ντε Μπαρμπάστρο και στα δυτικά με τους δήμους Caldearenas, Χάκα και Villanúa.
Το Βιβλίο της Ζούγκλας (ταινία, 1967)
Μουσική
Η μουσική επένδυση της ταινίας γράφτηκε από τον Τζορτζ Μπρανς και ενορχηστρώθηκε από τον Γουόλτερ Σιτς. Δύο από τις συνθέσεις επαναχρησιμοποιήθηκαν από προηγούμενες ταινίες της Disney. Στη σκηνή όπου ο Μόγλης ξυπνάει μετά την απόδραση από τον Βασιλιά Λούι, χρησιμοποιήθηκε ένα από τα θέματα του Μπρανς από την ταινία Η Ωραία Κοιμωμένη, ενώ στη σκηνή όπου ο Μπαγκίρα δίνει την επικήδεια ομιλία του για τον Μπαλού όταν πιστεύουν πως εκείνος έχει σκοτωθεί από τον Σηρ Χαν, χρησιμοποιήθηκε η ορχηστρική μουσική επένδυση του Πολ Τζ. Σμιθ από την ταινία Η Χιονάτη και οι Επτά Νάνοι.
Σαμπινιάνιγο
Γεωγραφική θέση
Μέρος της περιοχής εντός της δικαιοδοσίας του δήμου, καταλαμβάνει το φυσικό πάρκο της οροσειράς και των φαραγγιών της Γουάρα.
Το Βιβλίο της Ζούγκλας (ταινία, 1967)
Μουσική
Το soundtrack της ταινίας περιέχει οκτώ πρωτότυπα τραγούδια: επτά γράφτηκαν από τους Ρόμπερτ και Ρίτσαρντ Σέρμαν κι ένα από τον Τέρρι Γκίλκισον. Ο μακροχρόνιος συνεργάτης του Ντίσνεϋ, Γκίλκισον, ήταν ο πρώτος τραγουδοποιός ο οποίος έφερε αρκετά ολοκληρωμένα τραγούδια που ακολουθούσαν στενά το βιβλίο, αλλά ο Ντίσνεϋ θεώρησε πως αυτές του οι προσπάθειες ήταν πολύ σκοτεινές. Το μόνο κομμάτι από τη δουλειά του Γκίλκισον που διατηρήθηκε στην τελική εκδοχή της ταινίας ήταν η αισιόδοξη μελωδία του τραγουδιού «The Bare Necessities», το οποίο άρεσε και στην υπόλοιπη ομάδα. Έπειτα, τα αδέλφια Σέρμαν προσλήφθηκαν για να κάνουν μία ολοκληρωμένη σύνθεση από την αρχή. Ο Ντίσνεϋ ρώτησε τα αδέλφια αν είχαν διαβάσει το βιβλίο του Κίπλινγκ κι εκείνοι απάντησαν πως το έκαναν «πολύ, πολύ καιρό πριν» και πως είχαν επίσης δει την προσαρμογή που έκανε ο Αλεξάντερ Κόρντα το 1942. Ο Ντίσνεϋ απάντησε πως τα «ωραία, μυστήρια και βαριά πράγματα» από αυτές τις δύο δουλειές δεν ήταν αυτό στο οποίο εκείνος στόχευε και αντί αυτού ήθελε να δώσει μία «φωτεινή, πινελιά Disney». Ο Ντίσνεϋ έφερνε συχνά τα αδέλφια στις συναντήσεις της ομάδας για την ιστορία της ταινίας. Τους ζήτησε να «βρουν τρομακτικά μέρη και να γράψουν διασκεδαστικά τραγούδια» στις συνθέσεις τους τα οποία θα ταίριαζαν με την ιστορία και θα την ενίσχυαν αντί να τη διακόπτουν.
Σαμπινιάνιγο
Γεωγραφική θέση
Παλιότερα η περιφέρεια στην οποία βρισκόταν πλαισιωμένο το Σαμπινιάνιγο, ήταν γνωστή ως «Σερράμπλο» και για τον λόγο αυτό οι κάτοικοι της περιοχής αυτής αυτής είναι γνωστοί επίσης ως «Σερραμπλέσες» (serrableses).
Αρχαιότητα και Μεσαίωνας
Η προέλευση του Σαμπινιάνιγο είναι ρωμαϊκή και φαίνεται να συνδέεται με τη δημιουργία ενός στρατώνα, που ιδρύθηκε περί τον 2ο αιώνα, δίπλα στην ρωμαϊκή οδό που συνέδεε την Όσκα (σημερινή Ουέσκα) με τα ιαματικά λουτρά της Παντικόσας. Το 1972 γιορτάστηκε η επέτειος των 2.000 χρόνων από την ίδρυση της πόλης, λαμβάνοντας υπόψη ότι ο Calvisio Sabino — αντιστράτηγος των Γαλατών — ίδρυσε το Σαμπινιάνο (Sabiniano) με την ολοκλήρωση της ειρηνευτικής εκστρατείας στην Ρωμαϊκή Ισπανία (Hispania).
Το Βιβλίο της Ζούγκλας (ταινία, 1967)
Πρώτη κινηματογραφική κυκλοφορία
Το Βιβλίο της Ζούγκλας κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1967, μόλις δέκα μήνες μετά τον θάνατο του Ντίσνεϋ. Με προϋπολογισμό $4 εκατομμυρίων, η ταινία είχε τεράστια επιτυχία επιφέροντας μέχρι το 1968 εγχώρια έσοδα $11.5 εκατομμυρίων από ενοικιάσεις. Μέχρι το 1970, η ταινία είχε έσοδα $13 εκατομμύρια σε εγχώριες ενοικιάσεις γινόμενη η δεύτερη ταινία κινουμένων σχεδίων με τις περισσότερες εισπράξεις σε Ηνωμένες Πολιτείες και Καναδά. Παγκοσμίως, τα έσοδά της ήταν $23.8 εκατομμύρια, κάτι που την έκανε την πιο επιτυχημένη ταινία κινουμένων σχεδίων κατά τη διάρκεια της πρώτης της κινηματογραφικής κυκλοφορίας.
Επανακυκλοφορίες
Το Βιβλίο της Ζούγκλας επανακυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες στη Βόρεια Αμερική τρεις φορές (1978, 1984 και 1990) καθώς επίσης και στην Ευρώπη κατά τη διάρκεια των δεκαετιών 1970 και 1980. Μία νέα έκδοση στο Ηνωμένο Βασίλειο το 1976, επέφερε έσοδα $1.8 εκατομμυρίων από ενοικιάσεις. Η επανακυκλοφορία του 1978 αύξησε τα έσοδα από τις ενοικιάσεις στη Βόρεια Αμερική στα $27.3 εκατομμύρια, ξεπερνώντας την ταινία Η Χιονάτη και οι Επτά Νάνοι και κάνοντάς την την ταινία κινουμένων σχεδίων με τις περισσότερες εισπράξεις όλων των εποχών σε Ηνωμένες Πολιτείες και Καναδά, μέχρι την επανακυκλοφορία της Χιονάτης το 1983. Τα συνολικά έσοδα της ταινίας καθ'όλη τη διάρκεια ζωής της σε Ηνωμένες Πολιτείες και Καναδά ανέρχονται στα $141 εκατομμύρια. Με την προσαρμογή στον πληθωρισμό του 2018, υπολογίζεται πως τα έσοδα αντιστοιχούν σε $671,224,000, κάτι το οποίο θα την έκανε την 33η ταινία με τις περισσότερες εισπράξεις όλων των εποχών σε Ηνωμένες Πολιτείες και Καναδά.
Σαμπινιάνιγο
Αρχαιότητα και Μεσαίωνας
Η πρώτη καταγεγραμμένη ιστορική αναφορά για το Σαμπινιάνιγο είναι από το 1035, στην οποία εμφανίζεται ως Σαβινιάνεκο (Savignaneco), και αναφέρεται στην ένταξή του στο Βασίλειο της Αραγωνίας. Περί το 1137, στα μέσα της μεσαιωνικής περίοδο υ, αναφέρεται ήδη σε κατάσταση ως χωριό Ρεαλένγο (Realengo), μια βασιλική κατηγοριοποίηση, την οποία θα διατηρήσει για αιώνες αργότερα. Από εκείνη την εποχή η περιφέρεια απολάμβανε προνόμια, χωρίς να υποτάσσεται σε κανένα τοπικό άρχοντα, μέχρι τη Σύγχρονη εποχή, όταν και έχασε αυτή την κατάσταση εύνοιας.
Το Βιβλίο της Ζούγκλας (ταινία, 1967)
Επανακυκλοφορίες
Το Βιβλίο της Ζούγκλας αποτελεί την καλύτερη ταινία όλων των εποχών στη Γερμανία με βάση τα εισιτήρια που πωλήθηκαν (27.3 εκατομμύρια), σχεδόν 10 εκατομμύρια περισσότερα από τα εισιτήρια που πωλήθηκαν (18.8 εκατομμύρια) για τον Τιτανικό. Τα έσοδα στη Γερμανία υπολογίζονται στα $108 εκατομμύρια, κάνοντάς την την τρίτη ταινία με τις περισσότερες εισπράξεις όλων των εποχών, πίσω από τις ταινίες Avatar ($137 εκατομμύρια) και Τιτανικός ($125 εκατομμύρια). Η ταινία ήταν η έβδομη πιο δημοφιλής ταινία του εικοστού αιώνα στο Ηνωμένο Βασίλειο με 19.8 εκατομμύρια εισιτήρια. Στη Γαλλία, κατέχει την ένατη θέση με τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών βάση εισιτηρίων (14.8 εκατομμύρια). Η επανακυκλοφορία του 1993 έθεσε νέο ρεκόρ για επανέκδοση ταινίας στη διεθνή αγορά, επιφέροντας έσοδα $67.5 εκατομμύρια κατά τη διάρκεια εκείνης της χρονιάς.
Σαμπινιάνιγο
Αρχαιότητα και Μεσαίωνας
Το 1206 ο βασιλιάς Πέτρος Β´, δώρισε στην εκκλησία του χωριού, της San Acisclo, τον Γκαρθία της Gúdal, επίσκοπο της Χάκας-Ουέσκας. Αργότερα στα τέλη του Μεσαίωνα (το 1492), ο Φερδινάνδος ο Καθολικός, παρενέβη για να οριοθετήσει τα όρια της περιοχής και να λύσει τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν από το να παραμένει το μέρος αυτό χωρίς ιππότες τιμής.
Σύγχρονη και μεταγενέστερη εποχή
Κατά τη διάρκεια του 16ου έκτου αιώνα, συνέχισε να καταβάλλεται ο φόρος της ιπποσύνης και άρχισε μια ορισμένης έκτασης οικονομική άνοδος. Το 1594 υπογράφηκε συμφωνία με τους κτηνοτρόφους της κοιλάδας της Τένα, σχετικά με το πέρασμα των νομαδικών κοπαδιών από τα εδάφη της πόλης του Σαμπινιάνιγο και από τα χωριά που εξαρτιόνταν από αυτό. Ωστόσο, κρίνοντας από τα έγγραφα, ο τόπος φαίνεται να χρεοκόπησε και παράκμασε το 1696.
Το Βιβλίο της Ζούγκλας (ταινία, 1967)
Home media
Το Βιβλίο της Ζούγκλας κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες σε VHS το 1991, ως μέρος της σειράς «Τα Κλασικά της Disney», και στο Ηνωμένο Βασίλειο το 1993. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η VHS κυκλοφορία του 1991 πώλησε 7.4 εκατομμύρια αντίτυπα επιφέροντας έσοδα $184,926,000 και κατατάχθηκε τρίτη στη λίστα με τις καλύτερες πωλήσεις home video της χρονιάς, πίσω από τις ταινίες Φαντασία και Μόνος στο Σπίτι. Μέχρι το 1994, Το Βιβλίο της Ζούγκλας πώλησε στις Ηνωμένες Πολιτείες 9.5 εκατομμύρια αντίτυπα. Οι πωλήσεις home video εκτός Βορείου Αμερικής έφτασαν τα 14 εκατομμύρια αντίτυπα, επιφέροντας μέχρι τον Δεκέμβριο του 1993 έσοδα $350 εκατομμύρια. Στη διεθνή αγορά, μέχρι τον Ιανουάριο του 1994, οι πωλήσεις έφτασαν τα 14.8 εκατομμύρια αντίτυπα, με την ταινία να γίνεται η καλύτερη σε πωλήσεις VHS κυκλοφορία στη διεθνή αγορά, συμπεριλαμβανομένων των πωλήσεων σε Ηνωμένο Βασίλειο (4.9 εκατομμύρια αντίτυπα), Γερμανία (4.3 εκατομμύρια αντίτυπα) και Γαλλία (1.2 εκατομμύρια αντίτυπα). Μέχρι τον Αύγουστο του 1994, οι πωλήσεις στη διεθνή αγορά έφτασαν τα 15 εκατομμύρια αντίτυπα, φτάνοντας παγκοσμίως τις πωλήσεις στα 24.5 εκατομμύρια αντίτυπα. Μέχρι το 2002, Το Βιβλίο της Ζούγκλας κατείχε το ρεκόρ της καλύτερης σε πωλήσεις home video κυκλοφορίας στο Ηνωμένο Βασίλειο μπροστά από την ταινία Τιτανικός, η οποία είχε πωλήσει 4.8 εκατομμύρια αντίτυπα.
Σαμπινιάνιγο
Σύγχρονη και μεταγενέστερη εποχή
Ο Pascual Madoz, στο Γεωγραφικό-στατιστικό-ιστορικό λεξικό της Ισπανίας του 1845, περιγράφει το Σαμπινιάνιγο, ως ένα μικρό χωριό με 28 σπίτια, εντούτοις με δημαρχείο και φυλακή. Αναφέρει επίσης ότι συντηρούταν από τη γεωργία και την κτηνοτροφία, παράγοντας στη γη του "καθαρό και ανάμεικτο σιτάρι και όσπρια, πατάτες και βοσκοτόπια".
Το Βιβλίο της Ζούγκλας (ταινία, 1967)
Home media
Με αφορμή τα 30 χρόνια από την πρώτη κυκλοφορία, Το Βιβλίο της Ζούγκλας επανεκδόθηκε σε βίντεο το 1997, ως μέρος της συλλογής «Τα Αριστουργήματα της Disney». Μία περιορισμένη έκδοση σε DVD κυκλοφόρησε από την Buena Vista Home Entertainment το 1999. Η ταινία κυκλοφόρησε ξανά σε συλλογή 2 δίσκων DVD (Πλατινένια έκδοση) στις 2 Οκτωβρίου 2007, για τον εορτασμό των 40 χρόνων από την πρώτη κυκλοφορία. Η κυκλοφορία της αυτή συνοδευόταν από μία περιορισμένη κυκλοφορία 18 ημερών στο El Capitan Theatre στο Λος Άντζελες, με τη βραδιά της πρεμιέρας να συμπεριλαμβάνει πάνελ με τον συνθέτη Ρίτσαρντ Σέρμαν και τους ηθοποιούς Μπρους Ράιτερμαν, Νταρλίν Καρ και Τσαντ Στούαρτ. Η Πλατινένια έκδοση DVD αποσύρθηκε από την αγορά το 2010.
Σαμπινιάνιγο
Σύγχρονη και μεταγενέστερη εποχή
Στα τέλη του 19ου αιώνα άρχισε η κατασκευή της σιδηροδρομικής γραμμής που θα ενώσει την Σαραγόσα με τη Γαλλία μέσα από το Κανφράνκ. Με την άφιξη του σιδηροδρόμου το 1893, κατασκευάστηκε ένας σιδηροδρομικός σταθμός κοντά στο χωριό του Σαμπινιάνιγο, γύρω από το σταθμό αυτό άρχισε να αναπτύσσεται ένας νέος πυρήνας δραστηριοτήτων, ανοίγοντας καταστήματα και καταλύματα γύρω από τον δρόμο που σύντομα θα ονομαστεί Paseo de la Estación (δρόμος του σταθμού). Το νέο Σαμπινιάνιγο έγινε το υποχρεωτικό πέρασμα στον δρόμο προς τα λουτρά της Παντικόσας, όπου συγκεντρώνονταν κόσμος με σκοπό να απολαύσει τα ευεργετικά ιαματικά νερά. Ύστερα από περίπου πέντε ώρες ταξίδι με το τρένο μεταξύ Σαραγόσας και Σαμπινιάνιγο, έπαιρναν κάποιες άμαξες — λεωφορεία από το 1909 — τα οποία τους πήγαιναν στα προαναφερθέντα λουτρά. δεξιά|μικρογραφία|310x310εσ|Πανοραμική θέα του Σαμπινιάνιγο. Η περιοχή του σταθμού άρχισε να κλέβει τον κύριο πρωταγωνιστικό ρόλο από τον αρχικό αστικό πυρήνα και κατόπιν να ενισχύεται, χάρη, πρώτα στα καταστήματα, και στη συνέχεια στην ίδρυση βιομηχανιών. Σε τέτοιο βαθμό ώστε το 1916 το δημαρχείο της πόλης μετακόμισε στην περιοχή του σταθμού.
Το Βιβλίο της Ζούγκλας (ταινία, 1967)
Κριτικές
Το Βιβλίο της Ζούγκλας έλαβε θετικές κριτικές κατά την κυκλοφορία του, με τους κριτικούς αναμφίβολα επηρεασμένους από μια νοσταλγική αντίδραση στο θάνατο του Γουώλτ Ντίσνεϋ.
Το περιοδικό Time σημείωσε πως η ταινία απομακρύνθηκε πολύ από τις ιστορίες του Κίπλινγκ, αλλά «μολαταύτα, το αποτέλεσμα είναι απολύτως ευχάριστο...είναι ο πιο ευτυχισμένος δυνατός τρόπος για να θυμόμαστε τον Γουώλτ Ντίσνεϋ». Ο Χάουαρντ Τόμπσον από την εφημερίδα The New York Times, επαίνεσε την ταινία ως «απλή, απέριττη και καθαρή διασκέδαση με τον τρόπο που δημιουργήθηκε από τον σκηνοθέτη, Βόλφγκανγκ Ράιτερμαν, τους τέσσερις σεναριογράφους και τον συνήθη μικρό στρατό των τεχνικών. Χρησιμοποιώντας μερικά από τα αξιαγάπητα εξωτικά παστέλ φόντα και ένα ωραίο σύμπλεγμα μελωδιών, η εικόνα ξετυλίγεται σαν ένα έξυπνο παραμύθι κόμικ». Ο Ρίτσαρντ Σίκελ, γράφοντας την κριτική του για το περιοδικό Life, αναφέρθηκε στην ταινία ως «το καλύτερο πράγμα του είδους του από την ταινία Ντάμπο, το ελεφαντάκι· ακόμα ένα σύντομο, φωτεινό, μη τρομακτικό και ευλογημένα απέριττο καρτούν». Ο Τσαρλς Τσάμπλιν από την εφημερίδα Los Angeles Times έγραψε πως ήταν «όντως πολύ, πολύ καλή ταινία Disney και κανείς δεν χρειάζεται να πει κάτι περισσότερο». Το περιοδικό Variety, αν κι έδωσε θετική κριτική στην ταινία, σημείωσε πως «η ανάπτυξη της ιστορίας είναι συγκρατημένη» και πως «μπορεί σε κάποιες στιγμές να κάνει το νεαρότερο κοινό να κουλουριαστεί».
Σαμπινιάνιγο
Σύγχρονη και μεταγενέστερη εποχή
Κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου, μεταξύ του Σεπτεμβρίου και του Νοεμβρίου του 1937, έλαβε χώρα στην περιοχή η Μάχη του Σαμπινιάνιγο, στην οποία τα 43ο και 27ο τμήματα του Δημοκρατικού Στρατού εξαπέλυσαν επίθεση κατά της πρώτης ταξιαρχίας του 51ου Τοπικού Εθνικού Τμήματος και εθελοντών όπως οι «Πάνθηρες της Κοιλάδας της Τένα» και ο Λόχος των Σκιέρ. Ο δημοκρατικός στρατός τελικά δεν κατάφερε να κατακτήσει το Σαμπινιάνιγο — εκείνη την εποχή ήταν ένα σημαντικό κέντρο κλωστοϋφαντουργίας — παρά το γεγονός ότι το περικύκλωσαν. Η μάχη έληξε με συνολικό αριθμό θυμάτων περίπου 6.000 στρατιωτών.
Το Σαμπινιάνιγο είναι δυστυχώς επίσης γνωστό, επειδή κατά την δεκαετία του 70 και του 80, μια εταιρεία φυτοφαρμάκων προκάλεσε σημαντική μόλυνση που έπληξε μέρος του δήμου. Ειδικοί εμπειρογνώμονες της Κυβέρνησης της Αραγωνίας έχουν υπολογιστεί ότι μεταξύ των ετών 1975 και 1989, ρίχτηκαν μεταξύ 115.000 και 160.000 τόνοι τοξικών αποβλήτων από την παραγωγή λινδανίου (εξαχλωροκυκλοεξάνιο) σε δύο χωματερές του δήμου. Επί του παρόντος το Σαμπινιάνιγο θεωρείται ένα από τα πιο μολυσμένα μέρη της χώρας. δεξιά|μικρογραφία|387x387εσ|Η Εκκλησία του Αγίου Πέτρου της Lárrede, ένα κόσμημα της [[Ρομανική τέχνη|ρωμανικής Αραγωνίας και σύμβολο του Σερράμπλο.]] δεξιά|μικρογραφία|385x385εσ|Είσοδος στο Κάστρο της Lerés. δεξιά|μικρογραφία|375x375εσ|Το Μνημείο της φύσης, το οποίο θεωρείται ένα πολύ σημαντικό στολίδι του δήμου. Πλατεία της Ισπανίας στο Σαμπινιάνιγο.
Το Βιβλίο της Ζούγκλας (ταινία, 1967)
Κριτικές
Μεταγενέστερες κριτικές ήταν επίσης θετικές, με την εικονογράφηση της ταινίας, τους χαρακτήρες και τη μουσική να λαμβάνουν επαίνους κατά τη διάρκεια των ετών. Στη σελίδα συλλογής κριτικών Rotten Tomatoes, η ταινία συγκεντρώνει ποσοστό αποδοχής 87%, βασισμένο σε 39 κριτικές. Στο τμήμα ομοφωνίας αναφέρεται: «Με εκφραστική εικονογράφηση, διασκεδαστικούς χαρακτήρες και πιασάρικα τραγούδια, Το Βιβλίο της Ζούγκλας αντέχει στον χρόνο ως μία κλασική ταινία της Disney που ευχαριστεί το κοινό». Το 1990, όταν η ταινία είχε την τελευταία της κινηματογραφική επανακυκλοφορία, ο Κεν Τάκερ από το περιοδικό Entertainment Weekly θεώρησε πως Το Βιβλίο της Ζούγκλας «δεν είναι μία κλασική ταινία Walt Disney όπως, ας πούμε, η Σταχτοπούτα ή ο Πινόκιο, αλλά είναι μία από τις πιο ζωντανές και πιο αστείες». Ο Τσαρλς Σόλομον, στην κριτική του για την εφημερίδα Los Angeles Times, ανέφερε πως οι συντελεστές της ταινίας ήταν «κοντά στο ζενίθ του ταλέντου τους» και το τελικό αποτέλεσμα «παραμένει ένα ανεβαστικό πνευματικά τρελό παιχνίδι που τα παιδιά θα ευχαριστιούνται - όπως και οι κουρασμένοι από ταινίες δράσης γονείς όπου τα πτώματα ξεπερνούν τα συνολικά κέρδη τους στο box-office». Το 2010, το κινηματογραφικό περιοδικό Empire περιέγραψε την ταινία ως μία που «λίγο πολύ είναι αλάνθαστη», αφού η γεμάτη ζωντάνια εικονογράφηση και τα πιασάρικα τραγούδια καλύπτουν τις ατέλειες που υπάρχουν στην πλοκή.
Σαμπινιάνιγο
Πολιτιστική κληρονομιά και πολιτισμός
Το Σπίτι Μοναστήρι (Casa Abacial), που χτίστηκε από τον Χουάν Φερρέρ (Juan Ferrer), χρονολογείται από το 1589. Στο 17ο αιώνα, χτίστηκε η απλή ενοριακή εκκλησία, μπαρόκ που είναι αφιερωμένη στον Άγιο Ιππόλυτο (San Hipólito) και το κτίριο του Δημοτικού Συμβουλίου (Casa del Concejo) ολοκληρώθηκε το 1605. Τα κτίρια αυτά βρίσκονται στην τρέχουσα γειτονιά του San Feliciano.