cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ολίβια Ντε Χάβιλαντ
Στα 18 της η Ντε Χάβιλαντ, ακόμη φοιτήτρια στη δραματική σχολή επιλέχθηκε να ερμηνεύσει το ρόλο της Ερμίας στο Όνειρο Θερινής Νυκτός του Σαίξπηρ που ανέβαινε εκείνη την περίοδο σ' ένα θέατρο της Καλιφόρνιας. Την ίδια χρονιά η εταιρεία παραγωγής Warner Bros. χρηματοδότησε τη μεταφορά του θεατρικού στη μεγάλη οθόνη κι η Ντε Χάβιλαντ βρέθηκε να ερμηνεύει ξανά τον ρόλο της Ερμίας, αυτή τη φορά στη μεγάλη οθόνη. Ακολούθησε το συμβόλαιο με τη Warner Bros. και μια σειρά ταινιών στις οποίες υποδύονταν το έτερον ήμισυ του Έρολ Φλιν. Η αναγνώριση για τη Ντε Χάβιλαντ ήρθε όμως μετά τη συμμετοχή της στην επική ταινία του Βίκτορ Φλέμινγκ Όσα παίρνει ο άνεμος το 1939, ταινία για την οποία προτάθηκε για Όσκαρ Β΄ γυναικείου ρόλου, το οποίο έχασε από τη συμπρωταγωνίστριά της Χάτι ΜακΝτάνιελ. Η Ντε Χάβιλαντ όμως δεν ήταν ευχαριστημένη με τον τρόπο που χρησιμοποιούνταν από τη Warner Bros., όπως η φίλη της η Μπέτι Ντέιβις, που είχε προσπαθήσει να «σπάσει» χωρίς επιτυχία το συμβόλαιό της το 1937. Το 1943 η Ντε Χάβιλαντ πήγε τη Warner Bros. στα δικαστήρια και κατάφερε να αποδεσμευθεί του συμβολαίου της και αυτό ακολούθησε μια σειρά επιτυχημένων ταινιών και τα δύο Όσκαρ ερμηνείας. Το 1986 η Ντε Χάβιλαντ τιμήθηκε με Χρυσή Σφαίρα για τη συμμετοχή της στην τηλεοπτική σειρά Αναστασία: Το μυστήριο της Άννας ως Μαρία Φιοντόροβνα. Τελευταία εμφάνισή της στην τελετή απονομής των βραβείων Όσκαρ ήταν το 2003, όταν σε ηλικία 87 ετών της παρέδωσε μία τιμητική διάκριση.
Παραπομπές
<References/>
Κατηγορία:Βραβευμένες με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Υπεραιωνόβιοι Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί ραδιοφώνου Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί ραδιοφώνου Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ζαν-Μαρί Ντε Ζερμπί
Ο Ζαν-Μαρί Ντε Ζερμπί, γεννημένος στις 20 Νοεμβρίου 1959 στην Μπαστιά, είναι πρώην Γάλλος ποδοσφαιριστής, ο οποίςο αγωνίστηκε, μεταξύ άλλων, για λογαριασμό της Σπορτίνγκ Κλαμπ ντε Μπαστιά.
Βιογραφία
Προερχόμενος από τα τμήματα υποδομής της ΑΣΜ Μπόργκου, όπου αγωνιζόταν στην θέση του αριστερού χαφ, κλήθηκε στην Μεικτή Παίδων της Κορσικής, ενώ στην συνέχεια στην Εθνική Γαλλίας Παίδων.
Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα της Μπαστιά σε μία ιδιαιτέρως δύσκολη κατάσταση, λόγω της απουσίας του βασικού αριστερού χαφ της ομάδας, Υβ Μαριό. Διακρίθηκε στην διάρκεια της ευρωπαϊκής πορείας του κορσικανικού συλλόγου στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ της σεζόν 1977-1978, με σημαντικότερη συνεισφορά στην αναμέτρηση με αντίπαλο την Νιούκασλ, ωστόσο στην συνέχεια δεν κατάφερε να μονιμοποιηθεί στο αρχικό σχήμα της ομάδας.
Έπειτα από μία πρώτη απόπειρα να ξεκινήσει εργασιακή καριέρα στον ασφαλιστικό τομέα, επέστρεψε στον χώρο του ποδοσφαίρου το 1992, αναλαμβάνοντας καθήκοντα βοηθού του Φρεντερίκ Αντονετί στα τμήματα υποδομής της ΣΚ Μπαστιά. Έκτοτε, η προπονητική του καριέρα ταυτίστηκε με εκείνη του Κορσικανού τεχνικού, του οποίου διετέλεσε βοηθός στην ΣΚΜ από το 1994 έως το 1998 και στην συνέχεια από το 1999 έως το 2001, στην ΑΣ Σαιντ-Ετιέν από το 2001 έως το 2004, στην ΟΖΚ Νις από το 2005 έως το 2009, καθώς και στην Σταντ Ρενναί ΦΚ, όπου και εξακολουθεί και εργάζεται από το 2009.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Γάλλοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΚ Μπαστιά Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τουρ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 2
Νεοφυής επιχείρηση
Νεοφυής επιχείρηση είναι μία επιχείρηση ή προσωρινός οργανισμός που έχει στόχο να αναπτύξει ένα κλιμακούμενο επιχειρηματικό μοντέλο. Οι εταιρείες αυτές ήρθαν πρόσφατα στο προσκήνιο,ευνοήθηκαν εν μέσω κρίσης, και βρίσκονται σε στάδιο ανάπτυξης και έρευνας για τις περισσότερες αγορές. Ο όρος νεοφυής επιχείρηση (Start-up company) έγινε γνωστός όταν πλήθος επιχειρήσεων με κατάληξη .com ιδρύθηκαν στο διαδίκτυο. Τον τελευταίο καιρό, ο όρος αυτός έχει συνδεθεί κυρίως με τις τεχνολογικές επιχειρήσεις που έχουν ως χαρακτηριστικό την μεγάλη δυναμική ανάπτυξης. Ο Paul Graham, ιδρυτής μιας από τις κορυφαίες νεοφυείς επιχειρήσεις του κόσμου, ορίζει ως νεοφυή επιχείρηση "την εταιρεία που έχει σχεδιαστεί ώστε να αυξηθεί ταχύτατα. Το να είναι μια επιχείρηση νεοσύστατη δεν σημαίνει ότι εντάσσεται στα πλαίσια της νεοφυούς. Το μόνο σημαντικό πράγμα για μια νεοφυή επιχείρηση είναι ο ρυθμός ανάπτυξης."
Σύμφωνα με τον Αμερικανό επιχειρηματία και ακαδημαϊκό Steve Blank η νεοφυής επιχείρηση είναι ένας προσωρινός οργανισμός ο οποίος αναζητά ένα συγκεκριμένο επιχειρηματικό μοντέλο το οποίο πρέπει να είναι επαναλαμβανόμενο και επεκτάσιμο.
Εξέλιξη μιας νεοφυούς επιχείρησης
Ο όρος "νεοφυής επιχείρηση" μπορεί να συνδεθεί με πλήθος επιχειρήσεων, κυριότερα όμως χρησιμοποιείται για να περιγράψει επιχειρήσεις που συνδέονται με υψηλή ανάπτυξη, έχουν τεχνολογικό προσανατολισμό και πολλές από αυτές επιδιώκουν να δημιουργήσουν μια νέα αγορά ή να εξελίξουν δυναμικά μια υπάρχουσα. Οι επενδυτές έλκονται συχνότερα από αυτού του είδους τις επιχειρήσεις και τις διακρίνουν από την αναλογία ρίσκου/οφέλους και τις δυνατότητες επεκτασιμότητας. Αυτό σημαίνει ότι παρουσιάζουν χαμηλό κόστος υλοποίησης σε συνδυασμό με υψηλό ρίσκο και υψηλή απόδοση σε περίπτωση επιτυχίας. Οι επιτυχημένες νεοφυείς επιχειρήσεις παρουσιάζουν μεγαλύτερη δυνατότητα επέκτασης σε σχέση με μια τυπική επιχείρηση δεδομένου ότι μπορούν να αυξηθούν ραγδαία με μικρή δαπάνη του κεφαλαίου και περιορισμένες ανάγκες σε εργατικό δυναμικό και εγκαταστάσεις.
Οι νεοφυείς επιχειρήσεις έχουν διάφορες επιλογές χρηματοδότησης που ξεκινούν από απλούς επενδυτές και καταλήγουν σε μεγάλες εταιρείες επιχειρηματικών κεφαλαίων, γνωστές και ως Venture capital. Στην πραγματικότητα, οι περισσότερες από τις νεοφυείς επιχειρήσεις χρηματοδοτούνται από τους ιδρυτές τους ενώ, ορισμένες μπορεί να στηριχθούν στη διαδικασία του Factoring ή του Crowd funding.
Ένα κρίσιμο σημείο για τη δημιουργία μιας επιχείρησης είναι η διεξαγωγή έρευνας για την επικύρωση, την αξιολόγηση και την ανάπτυξη των ιδεών πάνω στις οποίες στηρίζεται η επιχείρηση. Η επιχείρηση καλείται να κατανοήσει βαθύτερα τις ανάγκες της αγοράς στην οποία προσπαθεί να αναπτυχθεί και να αξιολογήσει το σύνολο των πιθανών κινδύνων.
Εάν η επιχείρηση στηρίζεται σε εφαρμογές τεχνολογίας, είναι απαραίτητο πολλές φορές οι ιδιοκτήτες της να προβούν στην απαιτούμενη κατοχύρωση της πνευματικής ιδιοκτησίας των παραγόμενων από την επιχείρηση προϊόντων. Το περιοδικό Economist εκτιμά ότι έως και το 75% της αξίας των αμερικανικών δημόσιων επιχειρήσεων βασίζεται πλέον στον τομέα της πνευματικής ιδιοκτησίας τους (ενώ το 1980 το ποσοστό ήταν 40%). Πολύ συχνά, το 100% μιας νεοφυούς επιχείρησης στηρίζεται στη διασφάλιση της πνευματικής της ιδιοκτησίας καθιστώντας με τον τρόπο αυτό απαραίτητη την χάραξη μιας ορθής στρατηγικής πάνω στη διασφάλιση της πνευματικής ιδιοκτησίας.
Οι νεοφυείς επιχειρήσεις, ιδιαίτερα αυτές που σχετίζονται με τη νέα τεχνολογία, δίνουν μερικές φορές τεράστιες αποδόσεις στους δημιουργούς και τους επενδυτές τους - ένα πρόσφατο παράδειγμα μιας τέτοιας ήταν η Google, οι δημιουργοί της οποίας είναι τώρα δισεκατομμυριούχοι μέσω των μετοχών που διαθέτουν. Ωστόσο, το ποσοστό αποτυχίας σε μια νεοφυή επιχείρηση είναι πολύ υψηλό.
Συνιδρυτές
Συνιδρυτές είναι φυσικά και νομικά πρόσωπα που συμμετέχουν στην καλλιέργεια και την ανάπτυξη μιας νεοφυούς επιχείρησης.
Μαρία Καρολίνα Σομπιέσκα
Η Μαρία-Καρολίνα Σομπιέσκα, γαλλ.: Maria Karolina Sobieska, (25 Νοεμβρίου 1697 – 8 Μαΐου 1740) ήταν Πολωνή ευγενής, κόρη τού Ιακώβου-Λουδοβίκου. Γνωστή ως Mαρία-Καρλόττα ή μόνο Καρλόττα, έγινε από τους γάμους της πρώτα πριγκίπισσα τού Τυρέν και αργότερα δούκισσα τού Μπουγιόν. Η Καρολίνα/Καρλόττα ήταν το τελευταίο επιζών μέλος τού Οίκου Σομπιέσκι.
Βιογραφία
Γεννημένη από τον Ιάκωβο-Λουδοβίκο Σομπιέσκι και τη σύζυγό του, Χέντβιχ-Ελισάβετ τού Παλατινάτου-Νόιμπουργκ, ήταν η τρίτη κόρη τού ζεύγους. Η μικρότερη αδελφή της Κλημεντίνα, παντρεύτηκε τον Ιακωβίτη διεκδικητή Ιάκωβο-Φραγκίσκο-Εδουάρδο Στιούαρτ.
Στα πατρικά της εξαδέλφια περιλαμβάνονταν (τα παιδιά της θείας της Θηρεσίας-Κουνιγούνδης Σομπιέσκας) ο Κάρολος Ζ΄ βασιλιάς της Γερμανίας και ο Κλήμης-Αύγουστος της Βαυαρίας, αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας. Στα εξαδέλφια από τη μητέρα της περιλαμβανόταν η περίφημη Ελισάβετ Φαρνέζε, ο μελλοντικός Ιωάννης Ε΄ της Πορτογαλίας καθώς και η σύζυγός του Μαρία-Άννα των Αψβούργων-Αυστρίας.
Τα παιδικά της χρόνια τα πέρασε στη Σιλεσία. Της ζήτησαν το χέρι πολλοί αριστοκράτες, συμπεριλαμβανομένου τού Aντωνίου-Φερδινάνδου Γκοντζάγκα, δούκα τού Γκουαστάλα. Εκείνη, όμως, τον απέρριψε, λόγω ψυχικής ασθένειας τού δούκα.
Έχοντας ταξιδέψει στο Nόιμπουργκ, τη γενέτειρα της μητέρας της, ξεκίνησε μία σχέση με τον Mίχαλ Καζιμίες "Ρυμπένκο" Ραντζίβιου, έναν μελλοντικό μεγάλο στρατάρχη (Hetman) τού μεγάλου δουκάτου της Λιθουανίας. Ήθελε να τον παντρευτεί, αλλά ο πατέρας της δεν επέτρεπε στο ζευγάρι να φύγει. Η Καρλόττα έπαθε κατάθλιψη και ήθελε να φύγει από την Αυλή και να ενταχθεί σε ένα μοναστήρι, αλλά ο Κάρολος ΣΤ΄ των Αψβούργων-Αυστρίας, βασιλιάς της Γερμανίας (άλλος πρώτος εξάδελφος), ανέλαβε να της βρει έναν κατάλληλο σύζυγο.
Ο Φρειδερίκος-Καζιμίρ απεβίωσε στο Στρασβούργο την 1η Οκτωβρίου 1723 αφήνοντας την Καρλόττα χήρα, παντρεμένη για δεκατέσσερις ημέρες. Επτά μήνες αργότερα, παντρεύτηκε τον μικρότερο αδελφό τού αποβιώσαντος συζύγου της, Κάρολο-Γοδφρείδο, ο οποίος ήταν πλέον πρίγκιπας τού Τυρέν και διάδοχος τού Μπουγιόν. Το νέο ζευγάρι παντρεύτηκε στις 2 Απριλίου 1724 στο Παρίσι. Ο γάμος έφερε δύο παιδιά: μία κόρη ονόματι Mαρία-Λουίζα (ερωμένη τού εξαδέλφου της ΚΑρόλου-Εδουάρδου Στιούαρτ, του Ιακωβίτη διεκδικητή) και έναν γιο ονόματι Γοδεφρείδο, που ήταν ο προτελευταίος δούκας τού Μπουγιόν.
Ο γάμος δεν ήταν ευτυχισμένος. Το ζευγάρι χώρισε και η Καρλόττα μετακόμισε στη Σιλεσία. Μετακομίζοντας ξανά, αυτή τη φορά στο Ζούκιεφ (Żółkiew), πέρασε τα τελευταία της χρόνια προσπαθώντας να προστατεύσει τα κτήματα τού πατέρα της, στα οποία ήταν κληρονόμος από το 1737. Με το τέλος τού πατέρα της, κληρονόμησε το δουκάτο της Ολάβα (Oława), όπου γεννήθηκε.
Πριν από το τέλος της, όρισε τον παλιό της εραστή, Μίχαλ Καζίμιες "Ριμπένκο" Ραντζίβιου, ως κληρονόμο της. Ένα μέρος της βιβλιοθήκης της μεταδόθηκε στη διάσημη βιβλιοθήκη Ζαλούσκι, την οποία διαδέχθηκε η σημερινή Εθνική Βιβλιοθήκη της Πολωνίας.
Τάφηκε στην εκκλησία τού Αγίου Kαζιμίες, στη Βαρσοβία της Πολωνίας. Η καρδιά της Καρλόττας ταριχεύτηκε και τοποθετήθηκε στην ενοριακή εκκλησία του Ζούλκιεφ. Το επιτάφιο μνημείο της σχεδιάστηκε το 1747 από τον πρώην εραστή της. Εμφανίζει μία ρωγμή, που δείχνει την εξαφάνιση τού Οίκου Σομπιέσκι, τού οποίου ήταν το τελευταίο επιζόν μέλος.
Ο σύζυγός της επέζησε αυτής και απεβίωσε το 1771. Ο γιος της έζησε μέχρι το 1792 και η κόρη της εκτελέστηκε στην περίοδο Τρομοκρατίας της Γαλλικής Επανάστασης.
Οικογένεια
Παιδιά με τον δεύτερο σύζυγό της:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί γερμανικής καταγωγής Κατηγορία:Πολωνές πριγκίπισσες Κατηγορία:Γάλλοι του 17ου αιώνα Κατηγορία:Πολωνοί του 17ου αιώνα Κατηγορία:Οικογένεια Σομπιέσκι
Ράλλυ Ακρόπολις
Το Ράλλυ Ακρόπολις (επίσημη εμπορική ονομασία τα τελευταία χρόνια: The rally of Gods, μετάφραση: Το ράλλυ των Θεών) είναι ένας από τους παλαιότερους και σημαντικότερους αγώνες αυτοκινήτου. Ξεκίνησε να διοργανώνεται από την ΕΛΠΑ το 1951 και πλέον αποτελεί μέρος του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Ράλλυ (WRC). Θεωρείται από τα πιο απαιτητικά και ανταγωνιστικά Ράλλυ του πρωταθλήματος.
Ιστορία
Το 1951, από μια ιδέα μιας ομάδας οδηγών και με την βοήθεια της Shell διοργανώθηκε ένας αγώνας 1.923 χιλιομέτρων. Ένα από τα ιδρυτικά μέλη του, ως πρόεδρος της Ελληνικής Λέσχης Αυτοκινήτου και Περιηγήσεων (ΕΛΠΑ), υπήρξε ο παράγοντας του Παναθηναϊκού, Απόστολος Νικολαΐδης. Ο αγώνας ξεκίνησε από την Αθήνα και πέρασε κατά σειρά από τις πόλεις Τρίπολη, Λάρισα, Θεσσαλονίκη, Σέρρες, Καβάλα, Θεσσαλονίκη με τον τερματισμό να γίνεται στην Αθήνα. Την επόμενη χρονιά (1952) η ΕΛΠΑ αναλαμβάνει την διοργάνωση του αγώνα και το 1953 ο αγώνας γίνεται διεθνής. Το 1960 ο αγώνας συμπεριλαμβάνεται στους αγώνες του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος. Από το 1973 συμπεριλαμβάνεται στο παγκόσμιο πρωτάθλημα οδηγών και στο παγκόσμιο πρωτάθλημα κατασκευαστών του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Ράλλυ. Επίσης περιλαμβάνεται στα πανελλήνια πρωταθλήματα και κύπελλα κλάσεων, στο κύπελλο της FIA για αυτοκίνητα παραγωγής και στο παγκόσμιο κύπελλο για κατασκευαστές αυτοκινήτων τουρισμού.
Νεότερα χρόνια (2005 έως σήμερα)
Το 2005 κέντρο του αγώνα ήταν η Λαμία. Μια υπερειδική διαδρομή έλαβε μέρος στο Ολυμπιακό Στάδιο με μεγάλη επιτυχία. Εκείνη την χρονιά, το ράλλυ Ακρόπολις ψηφίστηκε ως το καλύτερο ράλλυ για το 2005. Το 2006 το κέντρο του αγώνα μεταφέρθηκε στην Αθήνα και στα γύρω βουνά. Το σέρβις παρκ (service park) ήταν στον χώρο του Ολυμπιακού σταδίου Αθηνών. Αυτή την χρονιά έγιναν δύο υπερειδικές στο Ολυμπιακό στάδιο, μια φορά την πρώτη μέρα του αγώνα και μια την τελευταία. Το 2007 το κέντρο του αγώνα ήταν και πάλι η Αθήνα. Το 2007 υπήρξαν 3 υπερειδικές, οι οποίες έλαβαν χώρα στο Ολυμπιακό Ιππικό Κέντρο στο Μαρκόπουλο. To 2009 το ράλλυ διεξήχθη στο Λουτράκι Κορινθίας και νικητής αναδείχθηκε ο Φινλανδός Μίκο Χίρβονεν στις 14 Ιουνίου. Το 2011 ο διάσημος και πιο σκληρός αγώνας του παγκοσμίου πρωταθλήματος επανήλθε στο αγωνιστικό καλεντάρι της Παγκοσμίου Ομοσπονδίας Αυτοκινήτου. Το 2011 το κέντρο του αγώνα ήταν το Λουτράκι,και οι ειδικές διαδρομές επεκτάθηκαν στη Φθιώτιδα, τη Βοιωτία,την Κορινθία και την Αργολίδα. Ο αγώνας ξεκίνησε στις 16 Ιουνίου κάτω από τον Ιερό Βράχο της Ακροπόλεως των Αθηνών, με την τελετή έναρξης και έληξε στις 19 Ιουνίου. Το 2012 το ράλλυ ακρόπολις ξεκίνησε στις 24 Μαΐου στο Ζάππειο Μέγαρο με κέντρο του αγώνα στο Λουτράκι, ακόμα το 2012 προστέθηκαν μερικές νέες ειδικές διαδρομές. Η τελετή λήξης έγινε στις 27 Μαΐου στο Club Hotel Casino Loutraki και νικητής αναδείχθηκε ο Σεμπαστιάν Λεμπ. To 2013 ήταν η τελευταία χρονιά που το ράλλυ προσμετρούσε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, καθώς λόγω οικονομικών δυσχερειών και μη εξόφλησης των οφειλών προς την Παγκόσμια Ομοσπονδία Αυτοκινήτου, αποκλείστηκε από το καλεντάρι των αγώνων του Πρωταθλήματος. Νικητής το 2013 αναδείχθηκε ο Φινλανδός Γιάρι - Μάττι Λάτβαλα. Από το 2014 ο αγώνας προσμετρά στο καλεντάρι του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ράλλυ, με το κέντρο του αγώνα να επιστρέφει στα εδάφη της Φθιώτιδας το 2016, όπου νικητής αναδείχθηκε ο νεαρός Ραλφ Σιρμάσις, προκαλώντας έκπληξη στους οπαδούς του αγώνα και αφήνοντας εκτός ανταγωνισμού τα μεγάλα φαβορί.Το 2021 επανήλθε στο πρόγραμμα του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Ράλλυ αντικαθιστώντας το Ράλλυ της Χιλής το οποίο ακυρώθηκε καθώς η χώρα αντιμετωπίζει προβλήματα με την πανδημία του Ίου sars-cov-2.
Σημειώσεις
<references group="Σημ."/>
Πωλ Ρ. Πόρτερ
Ο Πωλ Ρόμπερτ Πόρτερ (Paul Robert Porter) (1908 - 2002) ήταν Αμερικανός εκδότης εργατικού περιοδικού, αυτοδίδακτος οικονομολόγος που αναδείχθηκε στη διάρκεια του πολέμου οικονομικός σύμβουλος παραγωγής των ΗΠΑ. Μετά τον πόλεμο διορίστηκε επιτετραμμένος της διαχείρισης του σχεδίου Μάρσαλ, στη διασυμμαχική επιτροπή ελέγχου στη Γερμανία (1945) και στη συνέχεια σύμβουλος επιχειρήσεων. Έγινε ιδιαίτερα γνωστός στην Ελλάδα ως αρχηγός της αμερικανικής αποστολής Οικονομικής Συνεργασίας Διοίκησης την περίοδο 1949 - 1951. Δεν θα πρέπει να συγχέεται με τον Πωλ Α. Πόρτερ, επίσης αρχηγό αποστολής στην Ελλάδα το 1947.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Πωλ Ρ. Πόρτερ γεννήθηκε στις 12 Ιανουαρίου του 1908 στη πόλη Ντρέξελ και μεγάλωσε στην πόλη του Κάνσας, στη πολιτεία Μιζούρι. Το 1928 γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο του Κάνσας. Αναμιχθείς με την πολιτική άρχισε από το 1938 να εκδίδει ένα σοσιαλιστικό περιοδικό - εργατική εφημερίδα στη πολιτεία Ουισκόνσιν μέχρι το 1941 όταν και παραιτήθηκε από τη συντονιστική επιτροπή του Σοσιαλιστικού Κόμματος (αντιπολίτευση τότε) της οποίας ήταν μέλος. Στη δεκαετία του 1940 (1941 - 1945) ανέλαβε μια σειρά κυβερνητικών θέσεων μεταξύ των οποίων πρόεδρος της επιτροπής σταθεροποίησης, αμυντικής παραγωγής και πολέμου καθώς και στη καθιέρωση προτύπων εργασίας στη ναυπηγική.
Με τη λήξη του πολέμου ανέλαβε σύμβουλος εργατικών υποθέσεων στη Διασυμμαχική επιτροπή ελέγχου στη Γερμανία και ακολούθως επικεφαλής οικονομικών υποθέσεων στην πρεσβεία των ΗΠΑ στο Λονδίνο και την περίοδο 1947 - 1949 ανέλαβε γενικός αντιπρόσωπος των ΗΠΑ στην οικονομική επιτροπή στη Γενεύη. Το 1949 - 1950 διορίστηκε αρχηγός της αμερικανικής αποστολής Οικονομικής Διοίκησης και Συνεργασίας στην Ελλάδα θέση που διατήρησε μέχρι το 1950 όπου συνέχισε ως αντιπρόεδρος για ένα ακόμα χρόνο, μέχρι το 1951. Την εποχή εκείνη υπήρξε στενός σύμβουλος και βοηθός του Διαχειριστή του σχεδίου Μάρσαλ, Γουΐλιαμ Ντίπερ.
Την περίοδο 1953 - 1957 οργάνωσε την διεθνή εμπορική επιχείρηση "Πόρτερ Ιντερνάσιοναλ" προωθώντας στο εξωτερικό αμερικανικά προϊόντα. Την εταιρεία πούλησε δέκα χρόνια αργότερα όπου και περιορίστηκε στην ιδιωτική μελέτη και γράψιμο. Σημαντικό του έργο είναι η "Η Ανάκαμψη των αμερικανικών πόλεων", όπου αναπτύσσει διάφορες οικονομικές θεωρίες και πρακτικές εκ της εμπειρίας του στο σχέδιο Μάρσαλ, που εξέδωσε το 1976.
Ο Πωλ Ρόμπερτ Πόρτερ είχε νυμφευτεί δύο φορές, αρχικά με την Ελεονόρα Νέλσον και σε δεύτερο γάμο την Χίλντα Ρόμπερτ (1940) με την οποία απέκτησε τέσσερα παιδιά. Πέθανε στις 21 Απριλίου του 2002 στη Σαρασότα της Φλώριδας σε ηλικία 94 ετών.
Ιερά Μητρόπολις Καρπάθου και Κάσου
Η Ιερά Μητρόπολις Καρπάθου και Κάσου είναι μια εκκλησιαστική επαρχία της Δωδεκανήσου, που υπάγεται απευθείας στη δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Περιλαμβάνει τα νησιά της Καρπάθου και της Κάσου και εντός των ορίων της λειτουργούν 20 ενορίες, 320 παρεκκλήσια και 4 μονές. Από το 1983 Μητροπολίτης Καρπάθου και Κάσου είναι ο Αμβρόσιος Παναγιωτίδης.
Ιστορία
Ιδρυτής των πρώτων Χριστιανικών Εκκλησιών στα Δωδεκάνησα θεωρείται ο Απόστολος Παύλος, καθώς αναφέρεται πως στην γ΄ αποστολική περιοδεία του πέρασε από την Κω και τη Ρόδο κατά το ταξίδι της επιστροφής στα Ιεροσόλυμα. Λόγω εγγύτητας με τη δεύτερη, μπορεί να υποτεθεί πως η εκεί κοινότητα είναι υπεύθυνη για τη διάδοση του Χριστιανισμού στην Κάρπαθο και την Κάσο.
Δεν είναι γνωστό πότε ακριβώς ιδρύθηκε Επισκοπή στην Κάρπαθο, αλλά ο πρώτος γνωστός σε εμάς επίσκοπος είναι ο Βάσσος, που μετείχε στη Σύνοδο της Σαρδικής το 343/344. Εξ αρχής, η Επισκοπή Καρπάθου περιλάμβανε και την Κάσο και υπάγονταν στη δικαιοδοσία του εκάστοτε Μητροπολίτη Ρόδου.
Η Επισκοπή Καρπάθου έγινε αργότερα Αρχιεπισκοπή του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Την 1η Μαΐου 1865 προήχθη σε Μητρόπολη, με τον εκάστοτε ιεράρχη της να φέρει τον τίτλο Μητροπολίτης Καρπάθου και Κάσου.
Σαββίδης (αποσαφήνιση)
Με το επώνυμο Σαββίδης μπορεί να αναφέρεται:
433
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 433 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Όλιβερ Λαφαγιέτ
Ο Όλιβερ Λαφαγιέτ (γεννημένος στις 6 Μαΐου 1984 στη Μπατόν Ρουζ) είναι Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει την ικανότητα να αγωνίζεται τόσο ως πόιντ γκαρντ, όσο και ως σούτινγκ γκαρντ.
Κολλεγιακή καριέρα
Ο Όλιβερ Λαφαγιέτ εισήχθη το 2002 σε ηλικία 18 ετών στο Κολλέγιο Μπλιν, στο οποίο παρέμεινε για περίπου ένα χρόνο. Στη συνέχεια εγγράφει στο Κολλέγιο Μπράουν Μάκι, στο οποίο παρέμεινε μέχρι το 2005. Το 2005 εισήχθη στο πανεπιστήμιο του Χιούστον, με τη μπασκετική ομάδα του οποίου αγωνιζόταν στο κολλεγιακό πρωτάθλημα για δύο χρόνια. Οι πολύ καλές του εμφανίσεις στο Κολλεγιακό πρωτάθλημα με την ομάδα του Χιούστον τον οδήγησε στα Ντραφτ του NBA για το 2007, ωστόσο ο Λαφαγιέτ δεν κατάφερε να διακριθεί και να εξασφαλίσει κάποιο συμβόλαιο με ομάδα του ΝΒΑ. Εντούτοις, ο Λαφαγιέτ, σπούδασε και κοινωνιολογία.
Επαγγελματική καριέρα
Το 2007, ο Λαφαγιέτ υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο στους Κορεκάμινος Βικτόρια, στους οποίους παρέμεινε για ένα χρόνο. Στη συνέχεια αγωνίστηκε με τους Έρι ΜπέιΧοκς (2008-09) και τους Φορτ Ουέιν Μαντ Αντς (2009-10).
Στις 14 Απριλίου του 2010, ο Όλιβερ Λαφαγιέτ έκανε το όνειρό του πραγματικότητα και υπέγραψε για πρώτη φορά σε σύλλογο του ΝΒΑ. Ο λόγος για τους Μπόστον Σέλτικς, στους οποίους ωστόσο παρέμεινε για λίγους μόνο μήνες καθώς στις 13 Οκτωβρίου 2010 αποφάσισε να αφήσει την Αμερική και να ταξιδέψει στην Ευρώπη με προορισμό τη Σερβία και συγκεκριμένα την Παρτιζάν Βελιγραδίου. Η παρουσία του στην ομάδα του Βελιγραδίου ήταν μικρής διαρκείας καθώς ένα μήνα μετά την υπογραφή του συμβολαίου του, ο Λαφαγιέτ αποφάσισε να επιστρέψει στην Αμερική και τους Φορτ Ουέιν Μαντ Αντς.
Το 2011, ο Λαφαγιέτ ταξίδεψε στο Ισραήλ για λογαριασμό της Μακάμπι Ασντόντ, στην οποία παρέμεινε μέχρι το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2010-11. Στη συνέχεια μεταπήδησε στην Πολωνία προκειμένου να μεταγραφεί στην Ασέκο Πρόκομ Γκντίνια, με την οποία υπέγραψε συμβόλαιο ενός έτους.
Τον Ιανουάριο του 2012, ο Λαφαγιέτ ταξίδεψε στην Τουρκία για λογαριασμό της Εφές Ανατολού, ενώ λίγους μήνες αργότερα μεταπήδησε στη Λιθουανία για λογαριασμό της Ζάλγκιρις Κάουνας, με την οποία μάλιστα κατέκτησε το πρωτάθλημα Λιθουανίας για το 2013.
Κατά τη μεταγραφική περίοδο του καλοκαιριού του 2014, ο Ολυμπιακός Πειραιώς απέκτησε τα δικαιώματα του Λαφαγιέτ, ο οποίος υπέγραψε διετές συμβόλαιο συνεργασίας με την ομάδα. Με τον Ολυμπιακό κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδος, ενώ έφτασε μέχρι τον τελικό της Ευρωλίγκα, όπου ηττήθηκε από την Ρεάλ Μαδρίτης.
Στις 9 Ιουλίου 2015 υπέγραψε συμβόλαιο με την Αρμάνι Μιλάνο, κατακτώντας το κύπελλο Ιταλίας.
Στις 18 Ιουλίου 2016 υπέγραψε με την Μάλαγα. Τον Απρίλιο κατέκτησε για δεύτερη φορά στην καριέρα του το Γιούροκαπ.
Στις 31 Ιουλίου 2017 υπέγραψε με την ιταλική Βίρτους Μπολόνια.
Τη σεζόν 2018-19 αγωνίστηκε στην Ιγκοκέα, με την οποία κατέκτησε το κύπελλο Βοσνίας.
Διεθνείς συμμετοχές
Η Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης της Κροατίας ζήτησε άδεια προκειμένου να δώσει την κροατική υπηκοότητα στον Λαφαγιέτ, αίτημα που η Κροατική Ολυμπιακή Επιτροπή έκανε αποδεκτό. Ο Λαφαγιέτ απέκτησε λίγο καιρό αργότερα την κροατική υπηκοότητα και άμεσα ενίσχυσε την Εθνική Κροατίας στο Μουντομπάσκετ του 2014.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Κροάτες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ασέκο Γκντίνια Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εφές Αναντόλου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ζάλγκιρις Κάουνας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Βαλένθια Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παρτιζάν Βελιγραδίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπόστον Σέλτικς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ήρι ΜπέιΧωκς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φορτ Γουέιν Μαντ Αντς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές μεξικανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισραηλινών συλλόγων Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 2014 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές πολωνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές σερβικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ιταλικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές λιθουανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισπανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ολίμπια Μιλάνου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μάλαγας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μακάμπι Ασντόντ Μ.Κ. Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Βίρτους Μπολόνια Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΚΚ Ιγκοκέα
Σεπτίμιος Σευήρος
εναλλ.=Χρυσή προτομή του Σεπτιμίου Σεβήρου|μικρογραφία|368x368εσ|Χρυσή προτομή του Σεπτιμίου Σευήρου όπως βρέθηκε στην περιοχή του Διδυμότειχου (Αρχαιολογικό Μουσείο Κομοτηνής) Ο Λεύκιος Σεπτίμιος Σευήρος Αύγουστος (Lucius Septimius Seuerus Augustus, 11 Απριλίου 146 - 4 Φεβρουαρίου 211), γνωστός και ως Σεβήρος, ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας από το 193 έως το 211. Ο Σευήρος γεννήθηκε στη Λέπτις Μάγκνα στη ρωμαϊκή επαρχία της Αφρικής. Ως νέος άνδρας προωθήθηκε μέσω του cursus honorum -του συνηθισμένου τρόπου διαδοχής στα αξιώματα- υπό τη βασιλεία του Μάρκου Αυρηλίου και του Κόμμοδου. Ο Σευήρος κατέλαβε την εξουσία μετά το θάνατο του αυτοκράτορα Δίδιου Ιουλιανού το 193 κατά τη διάρκεια του Έτους των Πέντε Αυτοκρατόρων.
Μετά την καθαίρεση και τη δολοφονία του αυτοκράτορα Διδίου Ιουλιανού, ο Σευήρος πολέμησε εναντίον των αντίπαλων διεκδικητών. Το 194, ο Σευήρος πραγματοποίησε μία σύντομη εκστρατεία πέραν των ανατολικών συνόρων, προσαρτώντας το βασίλειο της Οσροηνής ως νέα επαρχία.
Μετά την εδραίωση της κυριαρχίας του στις δυτικές επαρχίες, ο Σευήρος διεξήγαγε έναν άλλο σύντομο και πιο επιτυχημένο πόλεμο στα ανατολικά εναντίον της δυναστείας των Αρσακιδών της Παρθίας, καταλαμβάνοντας την πρωτεύουσά τους Κτησιφών και επεκτείνοντας τα ανατολικά σύνορα μέχρι τον Τίγρη.
Ήταν και ιδρυτής της δυναστείας των Σευήρων (193-238). Ο Σευήρος ανήκε στην τάξη των ιππέων και υπηρέτησε σε διάφορα ανώτερα αξιώματα της αυτοκρατορίας. Μεταξύ άλλων, έγινε συγκλητικός επί Μάρκου Αυρηλίου, το 173 μ.Χ, και ύπατος επί Κομμόδου, το 190 μ.Χ. Μετά τη δολοφονία του διαδόχου του Κομμόδου από τους πραιτοριανούς τον Μάρτιο του 193 μ.Χ., και την ανακήρυξη από την πραιτοριανή φρουρά ως αυτοκράτορα ύστερα από πλειστηριασμό του συγκλητικού Μάρκου Διδίου Ιουλιανού, ο Σευήρος ανακηρύχτηκε αυτοκράτορας από τα στρατεύματά του και στο όνομα της εκδίκησης για τη δολοφονία του Περτίνακος βάδισε εναντίον της Ρώμης.
Έργα
Μετά τη δολοφονία του Διδίου Ιουλιανού τον Ιούνιο του ίδιου έτους, ο Σευήρος αναγνωρίστηκε από την Σύγκλητο ως αυτοκράτορας. Το πρώτο μέτρο που έλαβε ήταν η διάλυση της πραιτοριανής φρουράς και η αντικατάστασή της από νέα που προερχόταν από τα στρατεύματα του Δούναβη και ήταν απόλυτα πιστή σε αυτόν. Στην συνέχεια και μέχρι το 197 μ.Χ. επιδόθηκε, μαζί με άλλους διεκδικητές του αυτοκρατορικού θρόνου, σε έναν αγώνα επικράτησης που μετά από πολλά επεισόδια, ανατροπές και μάχες έλαβε τέλος με την νίκη του επί του Αλβίνου Δεκίου Κλαυδίου στο Λούγδουνον (σημερινή Λυών Γαλλίας). Ο Σευήρος, ο οποίος αποδείχτηκε ο πλέον ικανός από τους διεκδικητές, έδωσε οριστικό τέλος στις διαμάχες με τη θανάτωση 29 συγκλητικών οι οποίοι είχαν υποστηρίξει τον Αλβίνο. Αναζητώντας τρόπο να νομιμοποιήσει τη σφετερισμένη εξουσία του και θέλοντας για τον λόγο αυτό να παρουσιάσει τον εαυτό του ως νόμιμο συνεχιστή της δυναστείας των Αντωνίνων, ανακήρυξε εαυτόν θετό γιο του Μάρκου Αυρηλίου, ενώ προσπάθησε να αποδείξει ότι καταγόταν από τον αυτοκράτορα Νέρβα (96-98). Στη συνέχεια, και μετά από εισβολή των Περσών στη Μεσοποταμία, το 197, επιχείρησε νικηφόρα εκστρατεία εναντίον των Πάρθων (197-202), καταλαμβάνοντας και λεηλατώντας την πρωτεύουσά τους, Κτησιφώντα (197). Μέχρι το 199 είχε καταλάβει και προσαρτήσει στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία την Οσροηνή και τη Μεσοποταμία. Σε ανάμνηση της νίκης του έστησε στη Ρώμη θριαμβευτική αψίδα, η οποία σώζεται έως σήμερα, ενώ έλαβε και το προσωνύμιο Παρθικός (Parthicus Maximus). Από το 202 έως το 205, έχοντας εδραιώσει την ειρήνη, ασχολήθηκε με την ανοικοδόμηση του κράτους.
Το τέλος του Σευήρου
Το 208 αναχώρησε για τη Βρετανία μαζί με τους γιους του, Καρακάλλα και Γέτα, για να καταστείλει τις εξεγέρσεις των ορεσίβιων λαών της Σκωτίας. Κατά τη διάρκεια όμως της εκστρατείας αυτής, πέθανε στο Εβόρακο (σημερινό Γιορκ), το 211 μ.Χ. Τάφηκε στη Ρώμη και θεοποιήθηκε. Πολλοί ιστορικοί θεωρούν ότι υπήρξε ο ηγεμόνας που μετέτρεψε τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία σε στρατιωτική μοναρχία. Στερούμενος ουσιαστικής νομιμοποίησης, στήριξε την εξουσία στην πραιτοριανή φρουρά και στον στρατό παραχωρώντας τους μια σειρά από προνόμια, ενώ στην προσπάθειά του να ελέγξει τον δημόσιο βίο, προώθησε στα δημόσια αξιώματα άτομα από την τάξη των ιππέων, περιορίζοντας έτσι την επιρροή και το κύρος των συγκλητικών. Ωστόσο, παρά τον δεσποτισμό του υπήρξε ηγέτης που φρόντισε για την ανακούφιση των ασθενέστερων οικονομικά τάξεων, ενώ κατάφερε να αναδιοργανώσει τη δημόσια διοίκηση και να ανορθώσει τα δημόσια οικονομικά. Ενδεικτικό της χρηστής του διοίκησης είναι το γεγονός ότι, αν και δαπάνησε σημαντικά ποσά για την ανέγερση μνημείων, για τη διανομή τροφίμων και για τις ανάγκες του στρατού, κατά τον θάνατό του το κρατικό θησαυροφυλάκιο παρουσίαζε πλεόνασμα. Ο Σ. είχε επίσης λαμπρή ελληνική και λατινική παιδεία και προστάτευσε τα γράμματα και τις τέχνες. Το νομοθετικό του έργο υπήρξε επίσης σημαντικότατο· στις ημέρες του άκμασαν οι νομοδιδάσκαλοι Παπινιανός, Ουλπιανός και Παύλος. Τα δημόσια έργα που κατασκεύασε μαρτυρούν τη λαμπρότητα στην οποία έφτασε η Ρώμη επί των ημερών του. Σημαντικό ρόλο σε όλη τη διάρκεια της βασιλείας του έπαιξε η δεύτερη σύζυγός του, Δόμνα Ιουλία, μια γυναίκα εξαιρετικά έξυπνη, πνευματώδης και μορφωμένη, η οποία συχνά παρενέβαινε στη λήψη των πολιτικών αποφάσεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαίοι Αυτοκράτορες Κατηγορία:Δυναστεία των Σεβήρων
Ερρίκος Β΄ της Καμπανίας
Ο Ερρίκος Β΄ της Καμπανίας ή Ερρίκος Α΄ των Ιεροσολύμων (Henri II de Champagne, 29 Ιουλίου 1166 - 10 Σεπτεμβρίου 1197) ήταν κόμης της Καμπανίας (1181 - 1197) και βασιλιάς της Ιερουσαλήμ (1192 - 1197) αλλά χωρίς να χρησιμοποιήσει ποτέ τον τίτλο.
Νεανικά χρόνια
Ο Ερρίκος Β΄ ήταν μεγαλύτερος γιος του Ερρίκου Α΄ της Καμπανίας και της Μαρίας των Καπετιδών κόρης του Λουδοβίκου Ζ΄ της Γαλλίας και της Ελεονώρας της Ακουιτανίας. Ανήκε στον Οίκο των Μπλουά και η από πατέρα θεία του Αδέλα της Καμπανίας έγινε βασίλισσα της Γαλλίας σαν τρίτη σύζυγος του από μητέρα παππού του Λουδοβίκου Ζ΄. Ο Ερρίκος Β΄ αρραβωνιάστηκε από τον πατέρα του σε ηλικία μόλις 5 ετών την Ισαβέλλα του Αινώ (1171). Ο δεσμός χάλασε στην συνέχεια, προκειμένου να παντρευτεί η Ισαβέλλα τον δελφίνο της Γαλλίας Φίλιππο (Β΄) (1179), ο οποίος έγινε βασιλιάς την επόμενη χρονιά· ο πατέρας του Ερρίκος Α΄ και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας του εξοργίστηκαν. Το γεγονός αυτό έφερε επιπλέον μεγάλες εντάσεις και στην βασιλική Αυλή της Γαλλίας, επειδή η βασιλομήτωρ Αδέλα, η οποία ήταν και αδελφή του πατέρα του, βρισκόταν σε συνεχή εχθρότητα με την νύφη της. Ο πατέρας του απεβίβσε το 1181 και η μητέρα του ήταν συμβασιλέας και κηδεμόνας του μέχρι την ενηλικίωση του (1187).
Συμμετοχή στην Γ΄ Σταυροφορία
Κατά τον Μπαχά-αλ-ντίν τραυματίστηκε στην Άκρα. Δήλωσε πίστη και υποταγή στον Ριχάρδο Α΄ τον Λεοντόκαρδο, ετεροθαλή αδελφό της μητέρας του Μαρίας των Καπετιδών. Τον Απρίλιο του 1192 στάλθηκε εκ μέρους του Ριχάρδου Α΄ από την Άκρα στην Τύρο, προκειμένου να πληροφορήσει τον Κορράδο τού Μομφερράτου για την στέψη του ως βασιλιά των Ιεροσολύμων. Ο Ερρίκος Β΄ επέστρεψε στην Άκρα και ο Κορράδος δολοφονήθηκε από δύο Ασασίνους λίγες μέρες μετά την στέψη του. Ο Ερρίκος Β΄ επανήλθε στην Τύρο δύο ημέρες μετά την δολοφονία, χωρίς να γνωρίζει τίποτα γι' αυτήν, προκειμένου να προετοιμάσει την τελετή της βασιλικής του στέψης και εκεί προς μεγάλη του έκπληξη είδε την προετοιμασία της κηδείας. Αρραβωνιάστηκε αμέσως την βασίλισσα Ισαβέλλα και την νυμφεύτηκε οκτώ ημέρες μετά τον θάνατο του Κορράδου.
Βασιλιάς των Ιεροσολύμων
thumb|right|250px|Ο Ερρίκος Β΄ της Καμπανίας Ο γάμος έγινε με μεγάλη μεγαλοπρέπεια και η Ισαβέλλα ήταν ενθουσιασμένη από τα φυσικά χαρίσματα του Ερρίκου, που ήταν 20 χρόνια μικρότερος από τον προηγούμενο σύζυγό της Κορράδο. Η Ισαβέλλα ήταν ήδη έγκυος με το παιδί του Κορράδου, τη μετέπειτα Μαρία του Μομφερράτου και αυτό θεωρήθηκε από πολλούς σκάνδαλο. Τελικά το ζευγάρι απέκτησε δύο κόρες, την Αλίκη της Καμπανίας και τη Φιλίππη. Ο Ριχάρδος Α΄ ο Λεοντόκαρδος θεωρήθηκε ύποπτος για τον φόνο του Κορράδου. Ο κόμης Ερρίκος Β΄, γνωστός στους Άραβες σαν "αλ-κόντ-Ενρί", συμμάχησε με τους Ασασίνους, όταν τον προσκάλεσαν να επισκεφθεί το ισχυρό τους φρούριο Αλ-Καφ. Για να δείξει την εξουσία του ο αρχηγός των Ασασίνων, έκανε νόημα σε δύο άνδρες του και εκείνοι έπεσαν από τις επάλξεις αυτοκτονώντας. Ο ίδιος για να τον τιμήσει, πρότεινε στον φιλοξενούμενό του να διαπραχθεί ένας φόνος, όμως ο Ερρίκος Β΄ αρνήθηκε, ολοκλήρωσε τη συμφωνία και αναχώρησε. Ο Γουλιέλμος υποστήριξε ότι ο Ερρίκος Β΄ ήταν ύποπτος για τον φόνο του Κορράδου, αλλά αυτό θα ήταν δύσκολο χωρίς την υποστήριξη του Ριχάρδου Α΄.
Ο Ερρίκος Β΄ της Καμπανίας απεβίωσε μετά την πτώση του από το μπαλκόνι του πρώτου ορόφου των ανακτόρων της Άκρας, καθώς παραπάτησε και το κιγκλίδωμα υποχώρησε. Η χήρα του Ισαβέλλα παντρεύτηκε για τέταρτη και τελευταία φορά με τον βασιλιά της Κύπρου Αμαλρίκ των Λουζινιάν. Η πρώτη κόρη τους, Αλίκη, παντρεύτηκε τον ετεροθαλή αδελφό του Ούγο Α΄ της Κύπρου. Ο Ερρίκος Β΄, ξοδεύοντας πολλά χρήματα στις εκστρατείες του στα Ιεροσόλυμα, άφησε τεράστια οικονομικά χρέη στην Καμπανία. Το 1213 υποστηρικτές του ανεψιού του Θεοβάλδου κληρονόμου της Καμπανίας υποστήριξαν, ότι η ακύρωση του πρώτου γάμου της Ισαβέλλας με τον Χάμφρεϋ Δ΄ του Τορόν, που ζούσε ακόμη, ήταν παράτυπη. Οι δύο κόρες του Ερρίκου Β΄ με αυτό τον τρόπο ήταν νόθες και δεν μπορούσαν να κληρονομήσουν κομητεία· οι ισχυρισμοί αυτοί τελικά δεν είχαν ισχύ. Τελικά ο Θεοβάλδος αγόρασε ακριβά τα δικαιώματα της Αλίκης και της Φιλίππας και έγινε γνωστός ως Θεοβάλδος Δ΄ κόμης της Καμπανίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ισαβέλλα Α΄ των Ανζού βασίλισσα της Ιερουσαλήμ, κόρη τού Αμωρί Α΄ της Ιερουσαλήμ και είχε τέκνα:
437
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 437 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Εθνική Λιθουανίας U20 (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών U20 της Λιθουανίας είναι το συγκρότημα που αντιπροσωπεύει τη χώρα της Λιθουανίας σε διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης για αθλήτριες που δεν ξεπερνούν την ηλικία των 18 ετών. Είναι επίσης γνωστή ως Εθνική Λιθουανίας Νέων Γυναικών. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Λιθουανικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Lietuvos Krepšinio Federacija, LKF).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γυναικων U20
Ανάλατος
Ο όρος Ανάλατος μπορεί να αναφέρεται:
439
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 439 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Άγιος Ιωάννης ο Καρπάθιος
Ο άγιος Ιωάννης ο Καρπάθιος έζησε περίπου τον 7ο αιώνα μ.Χ. και ασκήτευσε στο νησί της Καρπάθου. Όσα γνωρίζουμε για το βίο και την ιστορία του, ανακαλύφθηκαν στα μέσα της δεκαετίας του 1980 με ενέργειες του μητροπολίτη Καρπάθου Αμβροσίου, οπότε και εντάχθηκε στους εν Δωδεκανήσω ασκητεύσαντες αγίους. Όλοι οι ναοί του νησιού της Καρπάθου περιέχουν έστω μία εικόνα ή μια τοιχογραφία του αγίου. Ωστόσο αρκετοί ερευνητές υποστηρίζουν πως η φιγούρα του Ιωάννη του Καρπάθιου αποτελεί μια συνένωση δύο διαφορετικών προσώπων, εγείροντας σημαντικά ερωτηματικά ως προς την ιστορικότητά του. Συγκεκριμένα του μοναχού Ιωάννη (άγνωστο το πότε έζησε), που συνέγραψε το έργο "Προς τους μοναχούς της Ινδίας" και του μητροπολίτη Καρπάθου Ιωάννη που έζησε κατά τον 7ο μεταχριστιανικό αιώνα.
Έχει ανακηρυχθεί Προστάτης και Έφορος της νήσου Καρπάθου. Η μνήμη του τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 25 Αυγούστου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιωάννης Καρπάθιος Κατηγορία:Κάρπαθος
Αλκιβιάδης Α´
Ο Αλκιβιάδης Ι ή Αλκιβιάδης μείζων, ως ο μεγαλύτερος σε έκταση από τους δύο ομώνυμους πλατωνικούς διαλόγους, που αμφισβητούνται για τη γνησιότητά τους, γράφτηκε μεταξύ 399 π.Χ. και 371 π.Χ. Ο Θράσυλλος ο γραμματικός τους συμπεριέλαβε στους ψευδεπίγραφους πλατωνικούς διαλόγους μαζί με τον Ίππαρχο και τους Εραστές.
Άνοιγμα διαλόγου
Με αφορμή την πρόθεση του Αλκιβιάδη να εμφανιστεί στην Εκκλησία του Δήμου ως σύμβουλος των Αθηναίων, ο Σωκράτης αρχίζει μαζί του ένα διάλογο, με θέμα τη σχέση της πολιτικής και παιδείας.[103a].
Πολιτική, παιδεία και αυτογνωσία
Το συμπέρασμα που συνάγεται είναι ότι η πολιτική πρέπει να στηριχθεί στην παιδεία και η παιδεία στην αυτογνωσία (Το γνώθι σαυτόν) και στην ανάταση της ψυχής προς το θείο.[109d κ.ε.].
Ο Αλκιβιάδης δεύτερος, που είναι και συντομότερος, έχει ως θέμα την προσευχή προς τους θεούς και τον τρόπο που πρέπει να γίνεται. Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι δεν είναι καλό να ζητάει κάποιος πράγματα, τις συνέπειες των οποίων αγνοεί και θεωρεί ότι η γνώση μπορεί να είναι επιβλαβής όταν είναι αποσπασματική και δεν συνοδεύεται από την ικανότητα κατανόησης του βελτίστου, δηλαδή του αγαθού.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πλατωνικοί διάλογοι
Ο κύβος ερρίφθη
thumb|right|240px|Η διάβαση του Ρουβίκωνα παρά τα Γαλατικά όρια «Ο κύβος ερρίφθη» ή στα λατινικά: alea jacta est ή jacta alea est, είναι θρυλική ιστορική φράση που αναφώνησε ο Ιούλιος Καίσαρας στις 10 Ιανουαρίου 49 π.Χ.. Χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα σε διάφορες χώρες όπως στην Ιταλία (Il dado è tratto) και την Ισπανία (La suerte está echada).
Ιστορία
Ο Καίσαρ, ο οποίος φυσικά γνώριζε τον νόμο, αμφιταλαντεύθηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα προτού αποφασίσει να διαβεί τον Ρουβίκωνα με συντεταγμένο στρατό.
Έτσι έμεινε η φράση αυτή παροιμιώδης, να λέγεται σε περιπτώσεις που μετά από πολλές σκέψεις και αμφιταλαντεύσεις λαμβάνεται οριστική απόφαση με πλήρη επίγνωση των συνεπειών που μπορεί να προκύψουν και την ανάγκη αντιμετώπισης αυτών.
Θεωρείται ότι η φράση ανήκει αρχικά στον Μένανδρο, αγαπημένο ποιητή του Καίσαρα, και εμφανίζεται σε ένα στίχο του στην “Ἀρρηφόρῳ” (Δειπνοσοφισταί, 13-8). Ο Πλούταρχος αναφέρει, για το συγκεκριμένο περιστατικό: "Ἑλληνιστὶ πρὸς τοὺς παρόντας ἐκβοήσας, «Ἀνεῤῥίφθω κύβος» , διεβίβαζε τὸν στρατόν." (γ΄ ενικό πρόσωπο προστακτικής παρακειμένου μέσης/παθητικής φωνής του ρήματος ἀναῤῥίπτω ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαϊκές ιστορικές φράσεις
Lista över latinska ordspråk och talesätt
Γεωπονία
Γεωπονία (αγγλ.: agronomy, γαλλ.: agronomie) είναι η επιστήμη που ασχολείται με τα προβλήματα που προκύπτουν κατά την καλλιέργεια της γης και της παραγωγής αγροτικών προϊόντων, την διάγνωση και αντιμετώπιση ασθενειών και εχθρών των φυτών (με χημικό ή άλλο τρόπο), την ισορροπία των οικοσυστημάτων όπου επιδρά ο άνθρωπος, την κατάταξη των καλλιεργήσιμων εδαφών σε τύπους και την χημική ανάλυσή τους και διόρθωσή τους (με χημικό ή άλλο τρόπο). Είναι μία επιστήμη που απαιτεί την ύπαρξη γνώσεων από πολλές άλλες επιστήμες όπως η Βιολογία, η Χημεία, η Μετεωρολογία, η Βοτανική κ.α.
Ως επιστήμη περιλαμβάνει όλες εκείνες τις πρακτικές και τις θεωρητικές γνώσεις που είναι απαραίτητες, για να γίνει δυνατή μια συστηματική καλλιέργεια, αλλά και για να αποδώσει και εμπορικά. Η γεωπονία, σαν αυτόνομος κλάδος, αναπτύχθηκε μετά το 19ο αιώνα. Παλιότερα αποτελούσε τμήμα των φυσικών επιστημών και της βιολογίας. Όταν όμως άρχισαν να αναπτύσσονται οι δύο αυτές επιστήμες σε βάθος και να πλουτίζουν τις γνώσεις τους, δημιουργήθηκε η ανάγκη να αποτελέσει ειδικό κλάδο, με δική της πια μεθοδολογία και δική της θεωρητική υπόσταση.
Σύμφωνα με τον ορισμό που δόθηκε παραπάνω, η γεωπονία είναι άμεσα συνδεδεμένη με τη γεωργία. Δύσκολα, άλλωστε, είναι δυνατό να γίνει σαφής ένας διαχωρισμός ανάμεσα στις δύο αυτές έννοιες, γι' αυτό το λόγο οι δύο αυτές έννοιες συγχέονται ή υποκαθιστά η μια την άλλη. Η σύγχυση μεταξύ της γεωπονίας σαν λέξης και σαν έννοιας και της γεωργίας σαν έννοιας δεν παρατηρείται μόνο στην ελληνική γλώσσα, αλλά και στις ξένες. Σαν αρχή της γεωπονίας πρέπει να θεωρηθεί η συστηματική εκμετάλλευση της γης, με βάση πια τις επιστημονικές ανακαλύψεις και την επιστημονική πρόοδο και όχι την πείρα και την παράδοση.
Κατηγορία:Διαχείριση Περιβάλλοντος και Φυσικών Πόρων
Ταξίλης (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Ταξίλης μπορεί να αναφέρονται τα εξής πρόσωπα:
Κάκκο του Φρίουλι
Ο Κάκκο, γερμ. Kakko (απεβ. 617) από τον Οίκο των Γκαουζιδών ήταν δούκας του Φρίουλι μαζί με τον αδελφό του Τάσσο, από το τέλος του πατέρα τους (611) ως το δικό τους το 617.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Γισούλφου Β΄ δούκα του Φρίουλι και της Ρομίλδας των Αγιλολφιδών, κόρης του Γαριβάλδου Α΄ δούκα της Βαυαρίας.
Το 611 οι Άβαροι εισέβαλαν στο Φρίουλι και ο πατέρας τους πολεμώντας τους, σκοτώθηκε. Οι γιοί του Τάσσο, Κάκκο, Ραδοάλδος και Γριμοάλδος διέφυγαν από τους Αβάρους και έτσι απέφυγαν τη σύλληψη. Έπειτα εγκαταστάθηκαν με επιτυχία ως διάδοχοι του Γισούλφου Α΄. Κατά την εξουσία τους, κυβέρνησαν επί των Σλάβων της κοιλάδας του Γκάιλ ως το Ματρέι και επέβαλαν ένα φόρο υποτέλειας σε αυτούς. Μία ημέρα ο Τάσσο και ο Κάκκο σκοτώθηκαν προδοτικά από τον Γρηγόριο έξαρχο της Ραβέννας κατά τη βασιλεία του Ηρακλείου Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Ο έξαρχος, αφού κάλεσε τον Τάσσο στο Οντέρτσο για μία τελετουργική κοπή γενειάδας, κυνήγησε τον Τάσσο και τον Κάκκο και τους σκότωσε. Ο Ραδοάλδος και ο Γριμοάλδος κατέφυγαν στον Αρέχι Α΄ δούκα του Μπενεβέντο και το Φρίουλι περιήθε στον θείο τους Γισούλφο Β΄.
Πηγές
Κατηγορία:Λομβαρδοί ευγενείς Κατηγορία:Δούκες του Φρίουλι
Κατάλογος έργων του Άρνολντ Μπέκλιν
Η σελίδα αυτή περιέχει εικονογραφημένο κατάλογο των έργων του Άρνολντ Μπέκλιν.
Κατηγορία:Κατάλογοι έργων τέχνης
440
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 440 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Αντώνιος Γιάνναρης
Ο '''Αντώνιος Ν. Γιάνναρης ή Γιανναράκις''', (Λάκκοι Χανίων, 1852 - σε πλοίο προς την Αμερική, 1909) ήταν Έλληνας φιλόλογος και γλωσσολόγος, οπλαρχηγός της Κρητικής επανάστασης του 1895 με 1898 και ανιψιός του οπλαρχηγού Χατζημιχάλη Γιάνναρη.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στους Λάκκους του σημερινού νομού Χανίων. Ο πατέρας του Νικόλαος Γιάνναρης ήταν αδελφός του οπλαρχηγού Χατζημιχάλη Γιάνναρη. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Εθνικού Πανεπιστημίου της Αθήνας και συνέχισε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στη Γερμανία. Από το 1896 άρχισε να διδάσκει στο Πανεπιστήμιο του Αγίου Ανδρέα στην Σκωτία. Πήρε μέρος στη Κρητική Επανάσταση του 1889 και ανακηρύχτηκε μάλιστα πρόεδρος της επαναστατικής συνέλευσης στον Ομαλό Χανίων. Διετέλεσε Γενικός Επιθεωρητής των Σχολείων της Κρήτης, κατά την περίοδο που το νησί ήταν αυτόνομο. Το 1904 φυλακίστηκε στα Χανιά για την αντιπολιτευτική του δραστηριότητα εναντίον του ύπατου αρμοστή πρίγκηπα Γεωργίου.
Φυλές (αρχαία Ελλάδα)
Αθήνα
Σύμφωνα με τον Ιούλιο Πολυδεύκη τον καιρό του Κέκρωπα οι φυλές ήταν
Κατά τον καιρό του Κραναού:
Κατά τον καιρό του Εριχθονίου:
Οι τέσσερις φυλές μέχρι την εποχή του Κλεισθένη, το 508-507 π.Χ. ήταν οι :
Μετά το 508-507 π.Χ., οι παραπάνω τέσσερις φυλές αντικαταστάθηκαν από τον Κλεισθένη ο οποίος χώρισε τις φυλές σε δέκα με αρκετούς δήμους η καθεμιά:
Η αλλαγή αυτή ήταν μέρος της δημοκρατικής μεταρρύθμισης της Αθήνας.
Στη συνέχεια προστέθηκαν σταδιακά άλλες πέντε νεότερες φυλές:
Σικυώνα
Πριν την αλλαγή ονομάτων των φυλών της Αθήνας, μια παρόμοια αλλαγή είχε κάνει ο Κλεισθένης ο Σικυώνιος για τις φυλές της Σικυώνας. Κατάργησε τα παλαιά ονόματα των φυλών και δημιούργησε νέες φυλές τους κατοίκους των οποίων αποκαλούσαν : Εξήντα χρόνια μετά το θάνατό του όμως, οι Σικώνιοι άλλαξαν τα ονόματα των φυλών και τους αποκαλούσαν: Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι ο λόγος της αλλαγής των ονομάτων μετά το θάνατο του Κλεισθένη του Σικυώνιου ήταν ότι τα προηγούμενα ονόματα τα έδωσε για να υποτιμήσει τους περισσότερους Σικυώνιους, με το όνομα γαϊδάρου (Ονεάτες) και χοίρων - γουρουνιών (Χοιρεάτες), ενώ στη δική του φυλή έδωσε όνομα τέτοιο που να δείχνει ότι έχουν την αρχή (Αρχέλαος)
Έφεσος
Αναφέρονται οι εξής φυλές για τους Εφέσιους:
Μίλητος
Στην Μίλητο, υπήρχαν φυλές που είχαν αρκετά ονόματα ίδια με αυτά των φυλών της Αθήνας : Οι φυλές αυτές υπήρχαν και στις αποικίες της Μιλήτου, Κύζηκο, Οδησσό, Τομίδα.
Πέρινθος
Οι φυλές στην Πέρινθο ήταν :
Σάμος
Οι φυλές στη Σάμο ήταν δυο : Ο Ηρόδοτος αναφέρει ακόμη μια φυλή την Αισχριωνίη, η οποία όμως δεν αναφέρεται από άλλους συγγραφείς.
Αμοργός
Αναφέρεται σε κείμενο η φυλή Βασιλείται. Δεν υπάρχουν πληροφορίες για άλλες φυλές.
Αναφορές
Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Προορισμοί της Iberia Airlines
Από τον απρίλιο του 2017 Η Iberia πραγματοποιεί 26 πτήσεις εσωτερικού και 63 πτήσεις διεθνών προορισμών σε όλη την Αφρική, την Αμερική, την Ασία και την Ευρώπη.
Προορισμούς
μικρογραφία|Iberia [[Airbus A340|Airbus 340-600 προσγείωση σε San Jose de Costa Rica]]
Ισλάμ στην Ελλάδα
μικρογραφία|250x250εσ| [[Παζάρι στην Αθήνα, Έντουαρντ Ντόντουελ. ]] Το Ισλάμ στην Ελλάδα εκπροσωπείται από τρεις διαφορετικές κοινότητες. Τους Μουσουλμάνους που ζούσαν στην Ελλάδα από την εποχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (κυρίως στην Θράκη), τους Έλληνες που ασπάζονται το Ισλάμ και τους Μουσουλμάνους μετανάστες που άρχισαν να φτάνουν στο τελευταίο τέταρτο του 20ού αιώνα, κυρίως στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη.
Προσηλυτισμός στο Χριστιανισμό
Υπάρχουν δύο ομάδες που σκόπιμα προσηλυτίζονται μαζικά από το Ισλάμ στο Χριστιανισμό. Η πρώτη ομάδα είναι οι Τούρκοι των Δωδεκανήσων. Θεωρώντας τους τα κατάλοιπα μιας πρώην Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και πολιτισμικά συνδεδεμένους με μια ξένη χώρα (Τουρκία), πολλοί Τούρκοι δεν δείχνουν ενδιαφέρον για την ισλαμική πίστη για να μην αντιμετωπίσουν διακρίσεις από το ελληνικό κράτος.
Η δεύτερη περίπτωση είναι οι Αλβανοί μετανάστες που θέλουν γρήγορα να αφομοιωθούν στον ελληνικό πολιτισμό. Αποτελούν τη μεγαλύτερη ομάδα μεταναστών στην Ελλάδα, αλλά οι περισσότεροι από αυτούς δεν θέλουν να γίνουν αντιληπτοί ως Αλβανοί. Πολλοί νεοφερμένοι Αλβανοί αλλάζουν το αλβανικό τους όνομα σε ελληνικό και τη θρησκεία τους από το Ισλάμ στην Ορθοδοξία. Ακόμη και πριν από τη μετανάστευση, όλο και περισσότεροι κάτοικοι στο νότο της Αλβανίας προσποιούνται ότι είναι Έλληνες και μάλιστα αλλάζουν τα μουσουλμανικά τους ονόματα σε ελληνικά, προκειμένου να μην γίνονται διακρίσεις εναντίον τους στην Ελλάδα. Με αυτόν τον τρόπο, ελπίζουν να λάβουν βίζα για την Ελλάδα. Μετά τη μετανάστευση στην Ελλάδα, βαπτίζονται και αλλάζουν τα αλβανικά ονόματα στα διαβατήρια τους, στα ελληνικά.