cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εξαφάνιση του βαθυσκάφους Titan (2023)
20 Ιουνίου
Από τις 10:15 μ.Χ., η Ακτοφυλακή των ΗΠΑ είχε ερευνήσει 10.000 τ.χλμ. Αργότερα μέσα στην ημέρα, το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ ανακοίνωσε ότι έστειλε εμπειρογνώμονες και το σύστημα ανύψωσης πλοίων Flyaway Deep Ocean Salvage System (FADOSS), το οποίο έχει σχεδιαστεί για να ανυψώνει μεγάλα και βαριά αντικείμενα από τη βαθιά θάλασσα. Η υποστήριξη αναμενόταν να φτάσει το βράδυ της Τρίτης. Ένα C-130 της Εθνικής Φρουράς της Αεροπορίας συμμετείχε επίσης στην αποστολή έρευνας και διάσωσης, με σχέδια για δύο ακόμη να ενταχθούν μέχρι το τέλος της ημέρας. Η αμερικανική ακτοφυλακή ανέφερε ότι επιπλέον πλοία και ROV ήταν καθ' οδόν για να βοηθήσουν στην έρευνα. Το Glace Bay μεταφέρει ιατρικό προσωπικό και κινητό θάλαμο αποσυμπίεσης.
Σύμφωνα με ένα εσωτερικό σημείωμα της αμερικανικής κυβέρνησης, ένα καναδικό σόναρ CP-140 εντόπισε ήχους από χτυπήματα ενώ έψαχνε για το βαθυσκάφος. Η αμερικανική ακτοφυλακή αναγνώρισε επισήμως τον θόρυβο νωρίς το επόμενο πρωί, αλλά ανέφερε ότι οι πρώτες έρευνες δεν είχαν αποφέρει αποτελέσματα.
22 Ιουνίου
thumb|Ο υποναύαρχος Τζον Μάουγκερ δίνει μια συνέντευξη τύπου στη Βοστώνη στις 22 Ιουνίου.
Το ROV Odysseus 6k από το υπεράκτιο ρυμουλκό MV Horizon Arctic με καναδική σημαία έφτασε στον πυθμένα της θάλασσας και ξεκίνησε την αναζήτησή του για το εξαφανισμένο βαθυσκάφος. Το γαλλικό RV L'Atalante ανέπτυξε επίσης το ROV Victor 6000, το οποίο μπορεί να φτάσει σε βάθη έως και 6.000 μέτρα (20.000 πόδια) και να μεταδώσει εικόνες στην επιφάνεια.
Στις 13:18 NDT (15:48 UTC) ο Βορειοανατολικός Τομέας της Ακτοφυλακής των ΗΠΑ ανακοίνωσε ότι ένα πεδίο συντριμμιών βρέθηκε κοντά στο ναυάγιο του Τιτανικού. Τα συντρίμμια, που εντοπίστηκαν από το τηλεχειριζόμενο όχημα Odysseus 6k του Horizon Arctic, πέντε ώρες μετά την έρευνά του, επιβεβαιώθηκε αργότερα ότι ήταν μέρος του βαθυσκάφους.
Σε μια απογευματινή συνέντευξη Τύπου, η Ακτοφυλακή των ΗΠΑ επιβεβαίωσε την απώλεια του βαθυσκάφους λόγω της έκρηξης του θαλάμου πίεσης και δήλωσε ότι κομμάτια του Τιτάνα είχαν βρεθεί στον πυθμένα της θάλασσας περίπου 488 μέτρα (1.600 πόδια) από την πλώρη του Τιτανικού. Το Λιμενικό Σώμα δήλωσε ότι υποπτεύεται ότι η έκρηξη του θαλάμου πίεσης πιθανότατα συνέβη ενώ το βαθυσκάφους καταδυόταν και ότι η έκρηξη πιθανότατα συνέβη πριν από την έναρξη οποιασδήποτε επιχείρησης διάσωσης, επειδή οι εξαιρετικά ευαίσθητοι ήχοι δεν έλαβαν κανένα ακουστικό ενδεικτικό σήμα έκρηξης κατά την ανάπτυξή τους. Ο υποναύαρχος Μάουγκερ δήλωσε ότι δεν είχε απάντηση σχετικά με το εάν οι σοροί των ανδρών που βρίσκονταν στο βαθυσκάφος ήταν πιθανό να ανακτηθούν. Η OceanGate από την πλευρά της εξέδωσε μια δήλωση σχετικά με τους θανάτους των επιβαινόντων.
Συντρίμμια
Τα συντρίμμια που εντοπίστηκαν και επιβεβαιώθηκαν ότι ανήκουν στο βαθυσκάφος Titan αποτελούνται από τον κώνο της ουράς (όχι μέρος του θαλάμου πίεσης), καθώς και από το μπροστινό και το πίσω άκρο - και τα δύο μέρη του θαλάμου πίεσης που προορίζονται για την προστασία του πληρώματος από το ωκεάνιο περιβάλλον. Σύμφωνα με την Ακτοφυλακή των ΗΠΑ, το πεδίο των συντριμμιών συγκεντρώνεται σε δύο περιοχές, με την καμπάνα του πίσω άκρου να βρίσκεται χωριστά από το μπροστινό άκρο και τον κώνο της ουράς. Τα συντρίμμια βρίσκονται σε απόσταση 500 μέτρων (ισοδυναμεί με 1.600 πόδια) από την πλώρη του Τιτανικού.
Αντιδράσεις
Ο Παρκς Στήβενσον, διευθυντής του USS Kidd Veterans Museum και ερευνητής του Τιτανικού, σχολίασε την εξαφάνιση του Τιτάνα μέσω του Facebook: Ανεξάρτητα από το τι μπορεί να διαβάσετε τις επόμενες ώρες, το μόνο που είναι πραγματικά γνωστό αυτή τη στιγμή είναι ότι οι επικοινωνίες με το βαθυσκάφος έχουν χαθεί και αυτό είναι αρκετά ασυνήθιστο ώστε να δικαιολογείται η πιο σοβαρή εξέταση. Και πρόσθεσε: Ανησυχώ περισσότερο για τις ψυχές που βρίσκονται στο πλοίο, των οποίων οι ταυτότητες δεν έχουν ακόμη δημοσιοποιηθεί. Ο Στήβενσον είναι έμπειρος σε εξερευνήσεις βαθέων υδάτων, όπως το πρόγραμμα Τιτάνα, έχοντας προηγουμένως καταδυθεί για να δει τον Τιτανικό σε πέντε περιπτώσεις. Ο Στήβενσον πρόσθεσε αργότερα ότι οι δύτες "δεν θα ήταν εκεί έξω αν δεν υπήρχε η δημόσια ζήτηση για πληροφορίες σχετικά με αυτό το ναυάγιο".
Παραπομπές
Κατηγορία:Τιτανικός Κατηγορία:Ναυτικά ατυχήματα
Παναγία του Φολίνιο
Η Παναγία του Φολίνιο (ιταλ. Madonna di Foligno) είναι έργο ζωγραφικής του Ιταλού καλλιτέχνη της ανώτερης αναγεννησιακής περιόδου Ραφαήλ. Αρχικά είχε κατασκευαστεί σε ξύλο, αργότερα μεταφέρθηκε σε καμβά.
Ιστορικό πλαίσιο
Ο πίνακας ζωγραφίστηκε κατά παραγγελία του Ζιγκισμόντο ντε' Κόντι (Sigismondo de' Conti), ακολούθου του Πάπα Ιουλίου Β΄ το 1511. Τοποθετήθηκε σε υψηλό βωμό του ιερού ναού Santa Maria in Aracoeli στον λόφο του Καπιτωλίου της Ρώμης, όπου ετάφη ο Κόντι το 1512.
Η Άννα Κόντι, απόγονος του παπικού ακολούθου, μετέφερε τον πίνακα στη Μονή της Αγίας Άννης στο Φολίνιο το 1565, όπου και παρέμεινε για περισσότερους από δύο αιώνες.
Το 1799 ο πίνακας μεταφέρθηκε στο Παρίσι από τον Ναπολέοντα. Εκεί έγινε και η μεταφορά του πίνακα από το ξύλο σε καμβά από τον Ακίν (Hacquin) και αποκαταστάθηκε από τον Ροζέ της Χαϊδελβέργης (Roser of Heidelberg). Η διαδικασία μεταφοράς του πίνακα από το ξύλο στον καμβά ήταν, εκείνη την εποχή, τόσο σπάνια ώστε ο ειδικός αποκατάστασης άφησε ειδική αναφορά: "Rapporto dei cittadini Guijon Vincent Tannay e Berthollet sul ristauro dei quadri di Raffaello conosciuto sotto il nome di Madonna di Foligno." (Αναφορά των πολιτών Guijon Vincent Tannay και Berthollet επί της αποκατάστασης του πίνακα του Ραφαήλ γνωστού υπό την επωνυμία "Παναγία του Φολίνιο").
Το 1815, ύστερα από τη μάχη του Βατερλώ, ο πίνακας επιστράφηκε στην Ιταλία, όπου και τοποθετήθηκε στην αίθουσα της "Μεταμόρφωσης" του Ραφαήλ στην Πινακοθήκη του Βατικανού.
Περιγραφή
Ο πίνακας απεικονίζει έναν "θείο διάλογο" (sacra conversazione), όπου οι θείες μορφές μοιάζουν να έρχονται σε διάλογο και να ελκύουν το ακροατήριο να συμμετάσχει. Αντί να κάθεται κάτω από ένα "κουβούκλιο", όπως συνηθίζεται στη φλωρεντινή σχολή, η Παρθένος κάθεται επί νεφών, αγκαλιάζει τον Ιησού και περιβάλλεται από αγγέλους. Όλοι κοιτούν προς τα κάτω, προς τον Ζιγκισμόντο ντε' Κόντι, ο οποίος είναι γονυπετής, φορώντας ένα κόκκινο γούνινο μανδύα. Ο Κόντι παρουσιάζεται από τον Άγιο Ιερώνυμο, που βρίσκεται στα δεξιά του με τον λέοντά του. Αριστερά, επίσης γονυπετής, είναι ο Άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης και ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, ο οποίος ίσταται και φορά μανδύα από δέρματα ζώων. Καθώς ο Άγιος Ιωάννης δείχνει προς τον Ιησού, κοιτάζει προς την πλευρά του θεατή του πίνακα, προσκαλώντας τον να συμμετάσχει, ενώ ο Άγιος Φραγκίσκος κάνει το αντίθετο: Δείχνει προς την πλευρά του θεατή και κοιτάζει προς τον Ιησού. Μεταξύ των ανδρών βρίσκεται ένας άγγελος, ο οποίος "συνδέει" τους γήινους αγίους με τον σεραφικό οικοδεσπότη των ουρανών. Πίσω τους διακρίνονται οι πύργοι του Φολίνιο.
Ο πίνακας κατασκευάστηκε κατά την ρωμανική περίοδο του Ραφαήλ, ως διαθήκη στην καλλιτεχνική του ωριμότητα, την οποία μαρτυρούν τόσο η σύνθεση όσο και η φόρμα και τα χρώματα.
Ο Κόντι είχε παραγγείλει αυτόν τον πίνακα σε ανάμνηση του γεγονότος ότι επέζησε όταν μια οβίδα έσκασε κοντά του κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Φολίνιο, της πόλης όπου γεννήθηκε. Απέδωσε το ότι επέζησε στην παρέμβαση της θείας πρόνοιας.<ref name="Bates"/
Παραπομπές
Κατηγορία:Έργα αναγεννησιακής ζωγραφικής
Επαίνετος
Ο Επαίνετος ήταν αρχαίος συγγραφέας βιβλίων μαγειρικής και γαστρονομίας. Η εποχή που έζησε παραμένει άγνωστη.
Ο Αθήναιος ο Ναυκρατίτης τον μνημονεύει αρκετές φορές και αναφέρει τους τίτλους δύο έργων του: Περί ιχθύων και Οψαρτυτικός. Το δεύτερο ήταν ένας οδηγός μαγειρικής, από τον οποίον διασώθηκε (στο 14ο βιβλίο των Δειπνοσοφιστών) η συνταγή για ένα πλούσιο έδεσμα που λεγόταν μύμα. Φτιαχνόταν με ψιλοκομμένα κομματάκια κρέατος ανακατεμένα με τα εντόσθια και το αίμα του ζώου, στα οποία προστίθεντο ξύδι, βότανα και καρυκεύματα, τσιγαρισμένο κρεμμύδι και ψημένο τυρί, μέλι και ξινοί κόκκοι ροδιού.
Υπουργείο Αιγαίου
Το Υπουργείο Αιγαίου (1985-2004) με έδρα τη Μυτιλήνη ιδρύθηκε το 1985. Το 2004 μετονομάστηκε σε Υπουργείο Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής, το οποίο συγχωνεύτηκε το 2007 με το Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας και σχημάτισαν το Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας, Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής.
Επαίνετος
Παραπομπές και Σημειώσεις
κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς
Υπουργείο Αιγαίου
Ιστορία
Το Υπουργείο Αιγαίου ιδρύθηκε με το νόμο 1558/1985 με ομόφωνη απόφαση της Βουλής των Ελλήνων, ύστερα από πρόταση της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου. Οι λόγοι που επέβαλαν την ίδρυση ξεχωριστού υπουργείου για τα νησιά του Αιγαίου πελάγους ήταν εθνικοί και αναπτυξιακοί.
Το Σεπτέμβριο 2007, με απόφαση του πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή (Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Α. Καραμανλή 2007), το Υπουργείο Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής συγχωνεύτηκε με το Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας, το οποίο μετονομάστηκε σε Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας, Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής. Το νέο υπουργείο είχε έναν υφυπουργό με έδρα τη Μυτιλήνη, ο οποίος ουσιαστικά ανέλαβε τις αρμοδιότητες του καταργηθέντος Υπουργείου Αιγαίου.
Μετά τις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009 και την ανάληψη της εξουσίας από την Κυβέρνηση Γεωργίου Α. Παπανδρέου 2009, με απόφαση του πρωθυπουργού Γεώργιου Α. Παπανδρέου και το νέο αυτό υπουργείο καταργήθηκε. Ο τομέας της Ναυτιλίας συγχωνεύτηκε στο Υπουργείο Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας, ενώ οι υπηρεσίες του Υπ. Αιγαίου εντάχθηκαν στο Υπουργείο Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων ως Γενική Γραμματεία Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής. Έτσι το παλιό Υπ. Αιγαίου δεν υπήρχε πλέον ως υφυπουργείο αλλά ως γενική γραμματεία με πολιτικό προϊστάμενο Γενικό Γραμματέα.
Στις 7 Σεπτεμβρίου 2010 ανακοινώθηκε η ίδρυση ξεχωριστού Υπουργείου Θαλασσίων Υποθέσεων, Νήσων και Αλιείας, το οποίο ουσιαστικά αποτελεί συνέχεια του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας, Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής. Σε αυτό εντάχθηκε η Γενική Γραμματεία Αιγαίου με επικεφαλής αρμόδιο υφυπουργό.
Στόχοι – Δραστηριότητες
Οι δράση των υπηρεσιών του Υπουργείου Αιγαίου επικεντρώθηκε στους εξής τομείς:
Κτίριο
Το κτίριο που στέγασε το Υπουργείο Αιγαίου είναι ένα νεοκλασικό της Μυτιλήνης στην οδό Αργύρη Εφταλιώτη 7, στο οποίο ως το 1985 στεγαζόταν το αρχαιολογικό μουσείο της πόλης.
Σήμερα βρίσκεται στην οδό Μικράς Ασίας 2.
Οι υπηρεσίες της Αθήνας, στεγάστηκαν σε νεοκλασικό κτίριο της οδού Φιλελλήνων.
Οι Υπουργοί
Στα 22 χρόνια λειτουργίας του στο Υπουργείο Αιγαίου υπηρέτησαν 13 υπουργοί (8 του ΠΑΣΟΚ και 5 της Νέας Δημοκρατίας). Πρώτος υπουργός ήταν ο Κοσμάς Σφυρίου του ΠΑΣΟΚ και τελευταίος ο Αριστοτέλης Παυλίδης της Ν. Δημοκρατίας. Την πιο μακροχρόνια θητεία είχε ο Νίκος Σηφουνάκης, διάρκειας σχεδόν τεσσάρων ετών και την πιο σύντομη είχε ο Μανόλης Κεφαλογιάννης, που θήτευσε μόλις τρεις μήνες και έξι μέρες. Από τους 13 υπουργούς μόνο μία ήταν γυναίκα, η Ελισάβετ Παπαζώη. Επίσης, από τη θέση του Υπουργού Αιγαίου πέρασε και ένας πρωθυπουργός, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης.
Οι διατελέσαντες Υπουργοί Αιγαίου και οι πολιτικοί προϊστάμενοι της Γεν. Γραμματείας Αιγαίου ήταν οι:
Προέλευση υπουργών
Από τους πέντε αιγαιοπελαγίτικους νομούς, μόνο η Σάμος δεν έχει εκπροσωπηθεί ποτέ στο Υπουργείο Αιγαίου. Δυο υπουργοί ήταν από την Κρήτη, αν και το νησί αυτό δεν είναι της αρμοδιότητας του Υπουργείου Αιγαίου ενώ τρεις δεν ήταν καν αιγαιοπελαγίτες. Η κατανομή των υπουργών Αιγαίου ανά προέλευση έχει ως εξής:
Αναφορές
Κατηγορία:Λέσβος Κατηγορία:Αιγαίο Πέλαγος Κατηγορία:Ελληνική ναυτιλία Αιγαιου
Μόνικα Βίτι
Η Μόνικα Βίτι (Monica Vitti, 3 Νοεμβρίου 1931-2 Φεβρουαρίου 2022) ήταν Ιταλίδα ηθοποιός και σεναριογράφος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1931 στη Ρώμη. Πρωταγωνίστησε σε ταινίες του Λουίς Μπουνιουέλ του Ντίνο Ρίζι, του Μάριο Μονιτσέλι, όμως έγινε γνωστή κυρίως από τις ταινίες του Μικελάντζελο Αντονιόνι, του οποίου ήταν καλλιτεχνική μούσα και σύντροφος. Το 1968 ο Αντονιόνι αποφάσισε να ζητήσει τη Μόνικα Βίτι σε γάμο. "Με αιφνιδίασε!", σχολίασε η Βίτι. "Σκεφθείτε ότι συμβιώνουμε έντεκα χρόνια και ποτέ δεν ετέθη ζήτημα γάμου...".
Τιμήθηκε με πολλά βραβεία, μεταξύ αυτών 9 βραβεία Νταβίντ ντι Ντονατέλο, 11 ιταλικές Χρυσές Σφαίρες, μία Αργυρή Άρκτο καλύτερης ηθοποιού και τον Τιμητικό Χρυσό Λέοντα για την προσφορά της στον κινηματογράφο. Τα τελευταία χρόνια της ζωής της ήταν απομονωμένη στο σπίτι της στη Ρώμη, υποφέροντας από τη νόσο του Αλτσχάιμερ, με τον σύζυγο της, Ρομπέρτο Ρούσο, να τη φροντίζει. Απεβίωσε σε ηλικία 90 ετών στις 2 Φεβρουαρίου 2022.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ιταλοί σεναριογράφοι
Λευκό αιμοσφαίριο
Τα λευκά αιμοσφαίρια ή λευκοκύτταρα είναι κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος, τα οποία είναι επιφορτισμένα με το ρόλο της άμυνας του ανθρώπινου οργανισμού έναντι σε λοιμώξεις, όπως επίσης και με την απομάκρυνση των προϊόντων καταστροφής των ιστών (φαγοκύτταρα). Υπάρχουν πέντε κύριοι τύποι λευκών αιμοσφαιρίων, οι οποίοι παράγονται στο μυελό των οστών και βρίσκονται σε όλο το σώμα. Η διάρκεια ζωής τους κυμαίνεται από αρκετές ώρες έως αρκετά χρόνια (κύτταρα μνήμης).
Τα μυελοκύτταρα περιλαμβάνουν ουδετερόφιλα, ηωσινόφιλα, βασεόφιλα και μονοκύτταρα. Τα μονοκύτταρα υποδιαιρούνται περαιτέρω σε δενδριτικά κύτταρα και μακροφάγα.
Τα λεμφοκύτταρα περιλαμβάνουν Τ κύτταρα (υποδιαιρούμενα σε Τ βοηθητικά κύτταρα, Τ κύτταρα μνήμης, Τ κυτταροτοξικά κύτταρα), Β κύτταρα (υποδιαιρούμενα σε πλασματοκύτταρα και Β κύτταρα μνήμης) και κύτταρα φυσικούς φονείς.
Δείκτης νόσου
Ο αριθμός των λευκοκυττάρων στο αίμα είναι συχνά ένας δείκτης της νόσου. Υπάρχουν συνήθως μεταξύ 4 × 109 και 1,1 × 1010 λευκά αιμοσφαίρια σε ένα λίτρο αίματος, κυμαίνονται από 7 έως 21 μικρόμετρα σε διάμετρο, και αποτελούν περίπου το 1% του αίματος σε έναν υγιή ενήλικα. Η αύξηση του αριθμού των λευκοκυττάρων πάνω από τα ανώτατα όρια ονομάζεται λευκοκυττάρωση, και μια μείωση κάτω από το κατώτατο όριο ονομάζεται λευκοπενία. Οι φυσικές ιδιότητες των λευκοκυττάρων, όπως ο όγκος, η αγωγιμότητα και η κοκκίδωση, μπορούν να αλλάξουν λόγω της ενεργοποίησης, η παρουσία των ανώριμων κυττάρων, ή με την παρουσία των κακοήθων λευκοκυττάρων στη λευχαιμία.
Είδη λευκών αιμοσφαιρίων
μικρογραφία|Τα βασικά είδη των λευκών αιμοσφαιρίων. Υπάρχουν πέντε τύποι λευκών αιμοσφαιρίων : Όλα τα λευκοκύτταρα είναι μετακινούμενα κύτταρα που κινούνται με τη βοήθεια ψευδοποδίων. Με την κίνηση των λευκοκυττάρων, τόσο το σχήμα του ίδιου του κυττάρου όσο και το σχήμα του πυρήνα του αλλάζουν και τα λευκοκύτταρα μπορούν να περάσουν μεταξύ των κυττάρων του ενδοθηλίου και του επιθηλίου, να ξεπεράσουν τις βασικές μεμβράνες και να κινηθούν κατά μήκος της μεσοκυττάριας ουσίας του συνδετικού ιστού - χάρη στον συνδετικό ιστό εκτελούν τις κύριες προστατευτικές τους λειτουργίες. Η ταχύτητα κίνησης των λευκοκυττάρων επηρεάζεται από μια ποικιλία χημικών και φυσικών χαρακτηριστικών του περιβάλλοντος (θερμοκρασία, pH, χημική σύνθεση και συνοχή του μέσου) και η κατεύθυνσή τους καθορίζεται από τον χημειοτακτισμό υπό την επίδραση ειδικών χημικών ουσιών (χημειοελκυστικά). Η κύρια λειτουργία των λευκοκυττάρων είναι προστατευτική. Τα κοκκιοκύτταρα, ιδιαίτερα τα ουδετερόφιλα και τα μονοκύτταρα (καθώς και η ιστική τους μορφή - μακροφάγα) είναι ικανά για φαγοκυττάρωση και είναι επιπλέον φαγοκύτταρα.
Ουδετερόφιλα
αριστερά|μικρογραφία|Πολύλοβο ουδετερόφιλο σε επίχρισμα αίματος.|200x200εσ Τα ουδετερόφιλα είναι ένα από τα πρώτα κύτταρα του ανοσοποιητικού που ανταποκρίνονται όταν μικροοργανισμοί, όπως βακτήρια ή ιοί, εισέρχονται στο σώμα. Ταξιδεύουν στο σημείο της μόλυνσης, όπου καταστρέφουν τους μικροοργανισμούς καταπίνοντάς τους και απελευθερώνοντας ένζυμα που τους σκοτώνουν. Τα ουδετερόφιλα ενισχύουν επίσης την απόκριση άλλων ανοσοκυττάρων. Είναι ένας τύπος κοκκιοκυττάρων και ένας τύπος φαγοκυττάρων. Ένας ασυνήθιστα υψηλός αριθμός ουδετερόφιλων που κυκλοφορούν στο αίμα ονομάζεται ουδετεροφιλία, ενώ ένας ασυνήθιστα χαμηλός αριθμός ονομάζεται ουδετεροπενία.
Περίπου το 50 έως 80% όλων των λευκών αιμοσφαιρίων που εμφανίζονται στο ανθρώπινο σώμα είναι ουδετερόφιλα. Είναι αρκετά ομοιόμορφα σε μέγεθος με διάμετρο μεταξύ 9 και 15 μm. Ο πυρήνας αποτελείται από δύο έως πέντε λοβούς που ενώνονται μεταξύ τους με νημάτια που μοιάζουν με τρίχες. Ο μυελός των οστών ενός φυσιολογικού ενήλικα παράγει περίπου 100 δισεκατομμύρια ουδετερόφιλα ημερησίως. Χρειάζεται περίπου μία εβδομάδα για να σχηματιστεί ένα ώριμο ουδετερόφιλο από ένα πρόδρομο κύτταρο στον μυελό. Ωστόσο, όταν εισέλθουν στο αίμα, τα ώριμα κύτταρα ζουν μόνο λίγες ώρες ή ίσως λίγο περισσότερο μετά τη μετανάστευση στους ιστούς. Για να προφυλαχθεί από την ταχεία εξάντληση των βραχύβιων ουδετερόφιλων (για παράδειγμα, κατά τη διάρκεια της μόλυνσης), ο μυελός των οστών διατηρεί μεγάλο αριθμό από αυτά σε εφεδρεία για να κινητοποιηθεί ως απόκριση σε φλεγμονή ή μόλυνση.
Ηωσινόφιλα
αριστερά|μικρογραφία|Δίλοβο ηωσινόφιλο σε επίχρισμα αίματος.|200x200εσ Τα ηωσινόφιλα είναι λευκά αιμοσφαίρια που περιέχουν έναν πυρήνα με δύο λοβούς (δίλοβα) και κυτταρόπλασμα γεμάτο με περίπου 200 μεγάλα κοκκία που περιέχουν ένζυμα και πρωτεΐνες με διαφορετικές (γνωστές και άγνωστες) λειτουργίες. Αποτελούν περίπου το 2-4% του συνόλου των λευκών αιμοσφαιρίων. Αυτός ο αριθμός κυμαίνεται κατά τη διάρκεια της ημέρας, εποχιακά και κατά τη διάρκεια της εμμήνου ρύσεως. Εμφανίζονται ως απάντηση σε αλλεργίες, παρασιτικές και μυκητιασικές λοιμώξεις, αυτοάνοσα νοσήματα, μερικά είδη καρκίνου, ασθένειες κολλαγόνου, και ασθένειες του σπλήνα και του κεντρικού νευρικού συστήματος. Είναι σπάνια στο αίμα, αλλά πολυάριθμα στους βλεννογόνους του αναπνευστικού, του πεπτικού και του κατώτερου ουροποιητικού συστήματος.
Βασεόφιλα
μικρογραφία|Βασεόφιλο σε επίχρισμα αίματος.|200x200εσ Τα βασεόφιλα είναι κυρίως υπεύθυνα για την αλλεργική και αντιγονική απόκριση απελευθερώνοντας τη χημική ουσία ισταμίνη που προκαλεί τη διαστολή των αιμοφόρων αγγείων. Επειδή είναι τα πιο σπάνια λευκά αιμοσφαίρια (λιγότερο από 0,5% του συνολικού αριθμού) και έχουν κοινές φυσικοχημικές ιδιότητες με άλλα αιμοσφαίρια, είναι δύσκολο να μελετηθούν. Μπορούν να αναγνωριστούν από αρκετά μεγάλου μεγέθους κοκκία. Ο πυρήνας είναι δι- ή τρίλοβος, αλλά είναι δύσκολο να παρατηρηθεί λόγω των μεγάλων κοκκίων που τον κρύβουν.
Τα βασεόφιλα εκκρίνουν δύο χημικές ουσίες που βοηθούν στην άμυνα του οργανισμού: ισταμίνη και ηπαρίνη. Η ισταμίνη είναι υπεύθυνη για τη διεύρυνση των αιμοφόρων αγγείων και την αύξηση της ροής του αίματος στον τραυματισμένο ιστό. Επίσης, κάνει τα αιμοφόρα αγγεία πιο διαπερατά, έτσι ώστε τα ουδετερόφιλα και οι παράγοντες πήξης να μπορούν να εισέλθουν στον συνδετικό ιστό πιο εύκολα. Η ηπαρίνη είναι ένα αντιπηκτικό που αναστέλλει την πήξη του αίματος και προάγει την κίνηση των λευκών αιμοσφαιρίων σε μια περιοχή. Τα βασεόφιλα μπορούν επίσης να απελευθερώσουν χημικές ουσίες για την προσέλκυση ηωσινόφιλων και ουδετερόφιλων σε μια περιοχή μόλυνσης.
Μονοκύτταρα
μικρογραφία|200x200εσ|Μονοκύτταρο με πυρήνα σε σχήμα νεφρού, σε επίχρισμα αίματος. Τα μονοκύτταρα δημιουργούνται στο μυελό των οστών και ταξιδεύουν μέσω του αίματος στους ιστούς του σώματος όπου μετατρέπονται σε μακροφάγα ή δενδριτικά κύτταρα. Τα μακροφάγα περιβάλλουν και σκοτώνουν μικροοργανισμούς, καταπίνουν ξένο υλικό, απομακρύνουν τα νεκρά κύτταρα και ενισχύουν τις ανοσολογικές αποκρίσεις. Κατά τη διάρκεια της φλεγμονής, τα δενδριτικά κύτταρα ενισχύουν τις ανοσολογικές αποκρίσεις δείχνοντας τα αντιγόνα στην επιφάνειά τους σε άλλα κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος.
Τα μονοκύτταρα αντιπροσωπεύουν περίπου το 5% των κυκλοφορούντων εμπύρηνων κυττάρων στο φυσιολογικό αίμα ενηλίκων. Ο χρόνος ζωής τους είναι περίπου μία έως τρεις ημέρες.
Λεμφοκύτταρα
μικρογραφία|200x200εσ|Λεμφοκύτταρο με έκκεντρο πυρήνα, σε επίχρισμα αίματος. Τα λεμφοκύτταρα συναντώνται πιο συχνά στο λεμφικό σύστημα παρά στο αίμα. Διακρίνονται για την ύπαρξη πυρήνα βαθιάς χρώσης που μπορεί να είναι έκκεντρος ως προς την τοποθέτηση. Έχουν επίσης μια σχετικά μικρή ποσότητα κυτταροπλάσματος. Τα λεμφοκύτταρα περιλαμβάνουν:
Διαταραχές
Μια άλλη κατηγοριοποίηση μπορεί να γίνει με βάση την ποιότητα των λευκοκυττάρων. Σε αυτή την περίπτωση, οι διαταραχές προκαλούνται όταν ο αριθμός των λευκών αιμοσφαιρίων είναι μη φυσιολογικός και παράλληλα τα κύτταρα δεν λειτουργούν σωστά. Για παράδειγμα, η νεοπλασία των λευκών αιμοσφαιρίων μπορεί να είναι καλοήθης αλλά συχνά είναι κακοήθης. Από τους διάφορους όγκους του αίματος και της λέμφου, οι καρκίνοι των λευκών αιμοσφαιρίων μπορούν να ταξινομηθούν ευρέως ως λευχαιμίες και λεμφώματα, αν και αυτές οι κατηγορίες αλληλεπικαλύπτονται και συχνά ομαδοποιούνται ως ζευγάρι.
Λευκοκυττάρωση
Μια μη φυσιολογική αύξηση του αριθμού των λευκών αιμοσφαιρίων είναι γνωστή ως λευκοκυττάρωση. Αυτή η κατάσταση προκαλείται συνήθως από την αύξηση του αριθμού των κοκκιοκυττάρων (ιδιαίτερα των ουδετερόφιλων), μερικά από τα οποία μπορεί να είναι ανώριμα (μυελοκύτταρα). Ο αριθμός των λευκών αιμοσφαιρίων μπορεί να αυξηθεί ως απόκριση σε έντονη σωματική καταπόνηση, σπασμούς, οξείες συναισθηματικές αντιδράσεις, πόνο, εγκυμοσύνη, τοκετό και ορισμένες ασθένειες, όπως λοιμώξεις και δηλητηριάσεις.
Λευκοπενία
Μια μη φυσιολογική μείωση του αριθμού των λευκών αιμοσφαιρίων είναι γνωστή ως λευκοπενία. Ο αριθμός μπορεί να μειωθεί ως απόκριση σε ορισμένους τύπους λοιμώξεων ή φαρμάκων ή σε συνδυασμό με ορισμένες παθήσεις, όπως χρόνια αναιμία, υποσιτισμός ή αναφυλαξία.
Λευχαιμία
Μια μεγάλη αύξηση στον αριθμό των λευκών αιμοσφαιρίων στην κυκλοφορία ή στο μυελό των οστών είναι σημάδι λευχαιμίας, ενός τύπου καρκίνου των ιστών που συμβάλλουν στην αιμοποίηση. Ορισμένοι τύποι λευχαιμίας έχουν συσχετιστεί με την έκθεση σε ακτινοβολία, όπως σημειώθηκε στον ιαπωνικό πληθυσμό που εκτέθηκε στην πρώτη ατομική βόμβα στη Χιροσίμα. Άλλα στοιχεία υποδηλώνουν κληρονομική διαταραχή. Ένας αριθμός διαφορετικών λευχαιμιών ταξινομείται ανάλογα με την πορεία της νόσου και τον κυρίαρχο τύπο λευκών αιμοσφαιρίων που εμπλέκονται. Για παράδειγμα, η μυελογενής λευχαιμία επηρεάζει τα κοκκιοκύτταρα και τα μονοκύτταρα, τα λευκά αιμοσφαίρια που καταστρέφουν τα βακτήρια και ορισμένα παράσιτα.
Παραπομπές
Κατηγορία:αίμα Κατηγορία:Ανοσολογία Κατηγορία:Ζωικά κύτταρα
Πολιορκία της Πάτρας (1687)
Η πολιορκία της Πάτρας το 1687 ήταν ένα πολεμικό γεγονός που έγινε κατά τον ΣΤ' Ενετοτουρκικό πόλεμο.
Η μάχη
Από τις 10-20 Ιουλίου του 1687, το βράδυ, τα Ενετικά στρατιωτικά αγήματα ξεκίνησαν από το Εγκλιμενό της Λευκάδας που ανήκε στην Βενετία για την Πάτρα. Την επόμενη μέρα έπλεαν στον Πατραϊκό κόλπο και στην περιοχή του Ρίου προσπαθώντας να βρουν παραλία ελεύθερη να κάνουν εκεί απόβαση, πράγμα δύσκολο επειδή οι Οθωμανοί περίμεναν την επίθεση τους είχαν οχυρώσει όλη την παραλία. Έτσι οι Ενετοί αποβιβάστηκαν κοντά στην Πάτρα χωρίς να αντιμετωπίσουν αντίσταση κι έπιασαν κι αιχμαλώτους.
Λίγη ώρα μετά την απόβαση τους δέχτηκαν επίθεση από Οθωμανικό ιππικό, 100 ιππείς που έρχονταν από τα νότια, μετά από μικρή μάχη οι Ενετοί είχαν 7 τραυματίες ενώ οι Οθωμανοί 20 νεκρούς. Επειδή οι Οθωμανοί είχαν στήσει πολυβόλα στον δρόμο της παραλίας περιμένοντας τους από εκεί, οι Ενετοί αποφάσισαν να διασχίζουν ένα δύσβατο δρόμο μέσα από δάσος. Ξεκίνησαν το βράδυ και ο δρόμος ήταν τόσος δύσβατος που αναγκάστηκαν να περνάνε ένας ένας οι στρατιώτες σε πολλά σημεία του κουβαλώντας και τα πολυβόλα. Την άλλη μέρα το μεσημέρι είχαν φτάσει κοντά στην πόλη. Παράλληλα την ίδια ώρα που ξεκίνησαν την πορεία στο δάσος Ενετικά πλοία με επτανήσιους καπεταναίους παρενοχλούσαν τα δύο κάστρα και εμπόδιζαν την συγκοινωνία των Οθωμανών από το στενό του Ρίου. Μόλις οι δύο στρατοί ήρθαν σε επαφή ξεκίνησε η μάχη η οποία ξεκίνησε με επίθεση του οθωμανικού ιππικού που αντιμετωπίστηκε από το σύνταγμα του Ανοβέρου με επιτυχία. Έπειτα το Οθωμανικό ιππικό επιτέθηκε ξανά κατά των Ενετών όπου κι πάλι βρήκαν μεγάλη αντίσταση αλλά τράπηκαν και σε φυγή καταδιωκόμενοι από τους Δραγώνους και Σκλαβούνους του συντάγματος του Ανοβέρου. Αναφέρεται ότι ο κόμης Καίνιγσμαρκ βλέποντας το σύνταγμα να τρέπει σε φυγή τους Οθωμανούς σύμφωνα με το σχέδιο που είχε καταρτίσει δεν μπόρεσε να κρατήσει την χαρά του και φώναζε χαρούμενος. Οι Οθωμανοί εγκατέλειψαν το στρατόπεδο τους μάλιστα φεύγοντας του έβαλαν φωτιά, ανάμεσα τους ήταν και 2.000 γενίτσαροι.
Μετά το τέλος της μάχης οι Βενετοί βρήκαν γύρω στους 2000 Οθωμανούς νεκρούς και τραυματίες ενώ στην κατοχή τους έπεσε και η σημαία του Σερασκέρη, πολλά πολυβόλα, προμήθειες και πολεμοφόδια. Κατά της πόλης κινήθηκε ο λοχαγός Νέγκρο αλλά βλέποντας εκεί οι Οθωμανοί τι έγινε στο πεδίο της μάχης εγκατέλειψαν τις θέσεις τους και έφυγαν μαζί με τα πολυβόλα που είχαν. Έτσι ο Νέγκρο μπήκε στην πόλη και την κατέλαβε αναίμακτα. Το ίδιο έγινε και στο Αντίρριο όπου ο διοικητής του φρουρίου Μεχμέτ Πασάς με 6000 στρατιώτες το εγκατέλειψε κι έφυγε, στο Ρίο το ίδιο έκανε και ο εκεί διοικητής του Χουσελδερέμ Μεχμέτ, όπως και στην Ναύπακτο. Από τις πρώτες ενέργειες του Μοροζίνη ήταν να αλλάξει τα τζαμιά της πόλης σε λατινικούς ναούς κι διόρισε προβλεπτή της πόλης τον Ιερόλυμο Πριούλη όπου έπειτα αντικαστάθηκε από τον Φαλιέρο Γκάρζονη
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Πάτρας Κατηγορία:Μάχες των Βενετοτουρκικών πολέμων Κατηγορία:Πολιορκίες Κατηγορία:Βασίλειο του Μoρέως
Ντοστ Μοχαμάντ Χαν (Εμίρης του Αφγανιστάν)
Ο Ντοστ Μοχαμάντ Χαν (παστού: دوست محمد خان) (23 Δεκεμβρίου 1793 – 9 Ιουνίου 1863) ήταν ο ιδρυτής της δυναστείας των Μπαρακζάι και ένας από τους σημαντικότερους κυβερνήτες του Αφγανιστάν κατά τη διάρκεια του Α΄ Αγγλοαφγανικού Πολέμου. Μετά την πτώση της δυναστείας των Ντουρανί, έγινε Εμίρης του Αφγανιστάν από το 1826 έως το 1839 και έπειτα από το 1843 έως το 1863. Είχε εθνοτική καταγωγή από τους Παστούν, και ήταν ο 11ος γιος του Σερδάρη Παγιεντάχ Χαν (φύλαρχου των Μπαρακζάι) ο οποίος σκοτώθηκε το 1799 από τον Ζαμάν Σαχ Ντουρανί. Παππούς του Ντοστ Μοχαμάντ ήταν ο Χατζής Τζαμάλ Χαν.
Η οικογένεια των Μουσαχιμπάν άρχισε να διακυβερνά με τον μεγαλύτερο αδελφό του Ντοστ, τον Σουλτάν Μουχαμάντ Χαν, ο οποίος είχε ψευδώνυμο «χρυσός», λόγω της προτίμησής του σε ρούχα υψηλής αισθητικής. Ο αδελφός του αυτός ήταν κυβερνήτης της Πεσαβάρ.
Παρασκήνιο και άνοδος στην εξουσία
Ο Ντοστ Μοχαμάντ Χαν γεννήθηκε σε ισχυρή οικογένεια στις 23 Δεκεμβρίου 1793 στην Κανταχάρ της Αυτοκρατορίας των Ντουρανί. Ο πατέρας του, Παγιεντάχ Χαν, ήταν αρχηγός της φυλής Μπαρακζάι και δημόσιος υπάλληλος της δυναστείας Ντουρανί. Η οικογένεια τους μπορεί να ανιχνευθεί έως τον Αμπντάλ (ιδρυτή της φυλής Αμπντάλι), δια μέσω των Χατζή Τζαμάλ Χαν, Γιουσέφ, Γιαρού, Μοχαμάντ, Ομάρ Χαν, Χισάρ Χαν, Ισμαήλ, Νεκ, Νταρού, Σαϊφάλ, και Βαράκ. Ο Αμπντάλ είχε τέσσερις γιους, τον Ποπάλ, τον Βαράκ, τον Ατσάκ και τον Αλάκο. Η μητέρα του Ντοστ Μοχαμάντ Χαν θεωρείται πως καταγόταν από την ομάδα των Κιζιλμπάσηδων.
Ο μεγαλύτερος αδελφός του, ο φύλαρχος των Μπαρακζάι, Φατέχ Χαν, είχε σημαντικό ρόλο στην άνοδο του Μαχμούντ Σαχ Ντουρανί στην εξουσία του Αφγανιστάν το 1800, αλλά και στην αποκατάστασή του στον θρόνο το 1809. Ο Ντοστ Μοχαμάντ συνόδευσε τον μεγάλο αδελφό του και τότε πρωθυπουργό της Καμπούλ Βεζίρη Φατέχ Χαν στη μάχη του Άτοκ εναντίον των Σιχ που εισέβαλαν στην περιοχή. Ο Μαχμούντ Σαχ ξεπλήρωσε τις υπηρεσίες του Φατέχ Χαν δολοφονώντας τον το 1818, προκαλώντας έτσι την έχθρα στη φυλή του. Μετά από αιματηρή διαμάχη, ο Μαχμούντ Σαχ έχασε όλα τα εδάφη του εκτός από τη Χεράτ, με τις υπόλοιπες κτήσεις του να διαμοιράζονται στους αδελφούς του Φατέχ Χαν. Από αυτές ο Ντοστ Μοχαμάντ απέκτησε το Γκαζνί, στο οποίο το 1826 προσέθεσε την Καμπούλ, την πλουσιότερη επαρχία του Αφγανιστάν.
Από την έναρξη της βασιλείας του βρέθηκε μπλεγμένος σε διαμάχες με τον Ραντζίτ Σινγκ, τον ηγέτη των Σιχ στην επαρχία του Παντζάμπ, ο οποίος χρησιμοποίησε τον εκθρονισμένο πρίγκιπα των Σαντοζάι, Σαχ Σουτζά Ντουρανί, ως όργανό του. Το 1834 ο Σαχ Σουτζά πραγματοποίησε μία τελευταία απόπειρα για να ανακτήσει το βασίλειό του. Ηττήθηκε από τον Ντοστ Μοχαμάντ Χαν στα τείχη της Κανταχάρ, αλλά ο Ραντζίτ Σινγκ άρπαξε την ευκαιρία να προσαρτήσει την Πεσαβάρ. Ο Ντοστ Μοχαμάντ έστειλε τον γιο του Ακμπάρ Χαν για να επικρατήσει των Σιχ στη Μάχη του Τζαμρούντ το 1837. Η μη ανάκτηση του οχυρού Τζαμρούντ έγινε η μεγαλύτερη ανησυχία του Εμίρη του Αφγανιστάν.
Ευρωπαϊκή επιρροή στο Αφγανιστάν
Με την ανάμειξη βρετανικών, ρωσικών, και σε μικρότερο βαθμό γαλλικών συμφερόντων, οι πολιτικοί ελιγμοί ήταν απαραίτητοι. Απορρίπτοντας διαβήματα από τη Ρωσία, κατάφερε να σχηματίσει συμμαχία με τη Μεγάλη Βρετανία, και υποδέχθηκε τον Αλεξάντερ Μπερνς στην Καμπούλ το 1837. Ο Μπερνς, ωστόσο, δεν είχε τη δυνατότητα να κυριαρχήσει του κυβερνήτη-στρατηγού, Λόρδου Όκλαντ, για να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του εμίρη. Ο Ντοστ Μοχαμάντ διατάχθηκε να εγκαταλείψει την προσπάθεια επανάκτησης της Πεσαβάρ, και να τοποθετήσει την εξωτερική πολιτική του υπό βρετανική καθοδήγηση. Ανταποκρίθηκε με ανανέωση των σχέσεων με τη Ρωσία, και το 1838 ο Λόρδος Όκλαντ έστειλε βρετανικά στρατεύματα ώστε να κινηθούν εναντίον του. Για την πραγματοποίηση αυτού του σκοπού, οι Βρετανοί δημιούργησαν τα πειστήρια που χρειαζόταν ώστε να εκθρονίσουν τον ηγέτη του Αφγανιστάν.
Αιχμαλωσία
Το 1835, ο Ντοστ Μοχαμάντ Χαν, ο νεότερος και πλέον ενεργός εκ των αδελφών Μπαρακζάι, ο οποίος είχε αντικαταστήσει τη δυναστεία Ντουρανί και έγινε Εμίρης της Καμπούλ το 1825, προχώρησε προς το πέρασμα Χαϊμπέρ απειλώντας να επανακτήσει την Πεσαβάρ. Το 1836 ο Χάρι Σινγκ Νάλβα, ο στρατηγός των Σιχ ο οποίος μαζί με τον πρίγκιπα Νάου Νιχάλ Σινγκ φύλασσαν αυτή τη μεθόριο, κατασκεύασαν αλυσίδα οχυρών, συμπεριλαμβανομένου ενός στη Τζαμρούντ στο ανατολικό άκρο του περάσματος Χαϊμπέρ για την υπεράσπιση του περάσματος. Ο Ντοστ Μοχαμάντ ανήγειρε οχυρό στο Αλί Μασντζίντ στο άλλο άκρο. Στις αρχές του 1837, μιας και ο πρίγκιπας Νάου Νιχάλ Σινγκ επέστρεψε στη Λαχόρη για τον γάμο του, ο Μαχαραγιάς και τα ανάκτορά του ήταν απασχολημένα με τις προετοιμασίες του γάμου.
Ο Ντοστ Μοχαμάντ Χαν έστειλε ισχυρή στρατιωτική δύναμη 25.000 ανδρών, συμπεριλαμβανομένου μεγάλου αριθμού άτακτων στρατευμάτων από την περιοχή και εξοπλισμένη με 18 πυροβόλα για την κατάληψη του Τζαμρούντ. Το οχυρό των Σιχ είχε μόνον 600 άνδρες και ελάχιστα όπλα ελαφρού πυροβολικού. Οι Αφγανοί πολιόρκησαν το οχυρό και έκοψαν την παροχή ύδατος προς αυτό, ενώ ένα απόσπασμα στάλθηκε στο γειτονικό οχυρό των Σιχ στο Σαμπκαντάρ για την αναχαίτιση οποιασδήποτε βοήθειας από αυτήν την κατεύθυνση. Ο Μαχάν Σινγκ Μιρπούρι, ο διοικητής του οχυρού του Τζαμρούντ, κράτησε τους εισβολείς σε απόσταση για τέσσερις μέρες και παράλληλα κατάφερε να στείλει απεγνωσμένη έκκληση για βοήθεια στον Χάρι Σινγκ Νάλβα στην Πεσαβάρ. Ο Νάλβα σηκώθηκε από την κλίνη που ανάρρωνε και έσπευσε στο Τζαμρούντ.
Στην τελική μάχη στις 30 Απριλίου 1837, οι Αφγανοί εκδιώχθηκαν, αλλά ο Χάρι Σινγκ Νάλβα τραυματίστηκε θανάσιμα. Το 1838, ο μονάρχης των Σιχ έγινε μέρος της Τριμερούς Συμφωνίας, με αποτέλεσμα την αποκατάσταση του Σαχ Σουτζά στον θρόνο της Καμπούλ τον Αύγουστο το 1839 με τη βοήθεια των Βρετανών. Ο Ντοστ Μοχαμάντ Χαν εξορίστηκε στο Μασούρι τον Νοέμβριο του 1839, αλλά αποκαταστάθηκε στην τελευταία του θέση μετά τη δολοφονία του Σαχ Σουτζά τον Απρίλιο του 1842. Έπειτα διατήρησε θερμές σχέσεις με τον Δαρβάρη της Λαχόρης. Ο δεύτερος πόλεμος μεταξύ Άγγλων και Σιχ μείωσε και πάλι τις ελπίδες του Ντοστ Μουχαμάντ για την κατάληψη της Πεσαβάρ και τις περιοχές πέριξ του ποταμού Ινδού, αν και εμφανώς υποστήριξε τους Σιχ και ακόμη παρέδωσε σύνταγμα αφγανικού άτακτου στρατού με 1500 ίππους στον Τσατάρ Σινγκ, αρχηγό του αντιστασιακού σώματος των Σιχ κατά των Βρετανών.
Δεύτερη βασιλεία
thumb|Ο Ντοστ Μοχαμάντ Χαν καθήμενος δεξιά από το κέντρο της φωτογραφίας. Στα δεξιά του Ντοστ Μοχαμάντ, η πρώτη φιγούρα με το λευκό τσαπάν (παλτό) είναι ο γιος και διάδοχός του [[Σερ Αλί Χαν (1825–1879), ο οποίος διακυβέρνησε το Αφγανιστάν από το 1863 έως το 1879. Ο Αμπντ αλ-Ραχμάν Χαν (περ. 1844 – 1901), εγγονός του Ντοστ Μουχαμάντν και μελλοντικός «Σιδερένιος Εμίρης» του Αφγανιστάν, βρίσκεται τέρμα αριστερά του Ντοστ Μοχαμάντ.]] thumb|Ο Ντοστ Μουχαμάντ Χαν το 1841 καθήμενος μαζί με έναν από τους γιους του. Έπειτα ελευθερώθηκε, ως συνέπεια της απόφασης της βρετανικής κυβέρνησης να εγκαταλείψει την απόπειρα να επέμβει στην εσωτερική πολιτική του Αφγανιστάν. Στην επιστροφή του από τις Βρετανικές Ινδίες, ο Ντοστ Μουχαμάντ είχε θριαμβευτική υποδοχή στην Καμπούλ, και ξεκίνησε την επανεγκαθίδρυση της εξουσίας του σε σταθερές βάσεις. Από το 1846 ανανέωσε την πολιτική εχθρότητας προς τους Βρετανούς και συμμάχησε με τους Σιχ. Ωστόσο, μετά την ήττα των συμμάχων του στο Γκουτζράτ στις 21 Φεβρουαρίου 1849, εγκατέλειψε τα σχέδια του και οδήγησε τα στρατεύματα του πίσω στο Αφγανιστάν. Το 1850 κατέλαβε το Μπαλχ, και το 1854 απέκτησε τον έλεγχο στις φυλές του νότιου Αφγανιστάν με την κατάληψη της Κανταχάρ.
Στις 30 Μαρτίου 1855, ο Ντοστ Μυχαμάντ αντέστρεψε την πολιτική του πραγματοποιώντας αμυντική και επιθετική συμμαχία με τη βρετανική κυβέρνηση που υπογράφηκε από τον Σερ Χένρι Λόρενς, Υψηλό Επίτροπο του Παντζάμπ, μετά από πρόταση του Χέρμπερτ Έντουαρντς. Το 1857 κήρυξε πόλεμο στην Περσία μαζί με τους Βρετανούς, και τον Ιούλιο μία συνθήκη προέβλεπε την παραχώρηση της Χεράτ σε έλεγχο του ηγεμόνα των Μπαρακζάι. Κατά την Ινδική Επανάσταση του 1857, ο Ντοστ Μοχαμάντ απείχε της βοήθειας των στασιαστών. Τα τελευταία του χρόνια είχε προβλήματα στη Χεράτ και τη Μπουχάρα. Αυτά διευθετήθηκαν για σύντομη περίοδο, αλλά το 1862 περσικός στρατός, ενεργών σε συνεννόηση με τον Αχμάντ Χαν, προέλασε προς τη Χεράτ. Ο γερασμένος εμίρης ζήτησε τη βοήθεια των Βρετανών, και, γινόμενος επικεφαλής των μαχητών του, οδήγησε τον εχθρό πέρα από τη μεθόριο. Στις 26 Μαΐου 1863 επανακατέλαβε τη Χεράτ, αλλά στις 9 Ιουνίου πέθανε ξαφνικά εν μέσω της επικράτησης του, έχοντας παίξει σημαντικό ρόλο στην ιστορία της Νότιας και Κεντρικής Ασίας για σαράντα χρόνια. Ονόμασε διάδοχό του τον γιο του, Σερ Αλί Χαν.
Ρητά
""Έχουμε άνδρες και έχουμε πληθώρα βράχων, αλλά δεν έχουμε τίποτα άλλο""
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εμίρηδες του Αφγανιστάν
Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγεφ
Ο Ναζαρμπάγεφ έχει κατηγορηθεί για καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από αρκετές οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και σύμφωνα με την εφημερίδα The Guardian, κυβερνά υπό ένα αυταρχικό καθεστώς. Έχει επίσης επικριθεί από ορισμένους για αργοπορία στην αντιμετώπιση της διαφθοράς, καταστολή της αντιπολίτευσης, μη δημοκρατικές εκλογές και ανεπαρκή ελευθερία λόγου.
Από την ανεξαρτησία του Καζακστάν ως σήμερα δεν έχουν διεξαχθεί εκλογές που να θεωρήθηκαν ελεύθερες ή δίκαιες από την Δύση. Το 2010 ο ίδιος ανακοίνωσε μεταρρυθμίσεις ώστε να ενθαρρυνθεί ένα πολυκομματικό σύστημα. Τον Ιανουάριο του 2017 ο Ναζαρμπάγεφ πρότεινε συνταγματικές μεταρρυθμίσεις οι οποίες θα μεταβιβάζουν εξουσίες στο Κοινοβούλιο του Καζακστάν.
Τα πρώτα χρόνια, ο Κομμουνισμός και η Πτώση του Καθεστώτος
Ο Ναζαρμπάγεφ γεννήθηκε στο Τσεμόλγκαν στις 6 Ιουλίου του 1940. To 1984 έγινε πρόεδρος του συμβουλίου υπουργών και εργάστηκε στο πλευρό του πρώτου γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος του Καζακστάν, Ντινμουχάμετ Κονάγεφ. Ο πατέρας του ήταν φτωχός, που εργάστηκε για πλούσια οικογένεια. Ανέλαβε το 1989 πρώτος γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος του Καζακστάν και διατηρήθηκε στο αξίωμα ως το 1991. Ο Ναζαρμπάγεφ άσκησε κριτική εναντίον του επικεφαλής της Ακαδημίας Επιστημών, Ασκάρ Κουνάγιεφ στην 16η σύνοδο του Κομμουνιστικού Κόμματος του Καζακστάν τον Ιανουάριο του 1986. Ο αδερφός του Κουνάγεφ, που ήταν αφεντικό του Ναζαρμπάγεφ, οργίστηκε και ένιωσε προδομένος και ζήτησε την αποπομπή του σημερινού Προέδρου. Την ίδια στιγμή οι υποστηρικτές του Ναζαρμπάγεφ πέτυχαν την απόλυση του Κουνάγεφ. Ο τελευταίος αντικαταστάθηκε από έναν Ρώσο, τον Γκενάντι Κολμπίν, διορισμός που πυροδότησε ταραχές που διήρκεσαν 3 ημέρες. Ο Κολμπίν αντικαταστάθηκε από τον Ναζαρμπάγεφ, στις 22 Ιουνίου του 1989. Στις 22 Φεβρουαρίου του 1990 έγινε πρόεδρος του Ανωτάτου Σοβιέτ από τις 22 Φεβρουαρίου ως τις 24 Απριλίου του 1990, οπότε και εξελέγη πρόεδρος του Καζακστάν από το Ανώτατο Σοβιέτ. Υποστήριξε τον Μπόρις Γιέλτσιν στο πραξικόπημα που έγινε τον Αύγουστο του 1991. Ακόμη, ο πρόεδρος της ΕΣΣΔ Μιχαήλ Γκορμπατσώφ ήθελε να τον διορίσει αντιπρόεδρο της Σοβιετικής Ένωσης, αλλά ο Ναζαρμπάγιεφ αρνήθηκε.
Προεδρία
Την 1η Δεκεμβρίου 1991 αναδείχθηκε νικητής των προεδρικών εκλογών, κερδίζοντας 91,5% των ψήφων σε εκλογές στις οποίες δεν υπήρχε άλλος υποψήφιος για να τον αντιμετωπίσει. Τον Μάιο του 1992 μετονόμασε την Κρατική Επιτροπή Άμυνας σε υπουργείο άμυνας και διόρισε υπουργό τον Σαγκαντάτ Νουρμαγκαμπέτοφ. Την ίδια περίοδο ξεκίνησε ο σχεδιασμός ενός νέου Συντάγματος. Καθώς το νέο Σύνταγμα ενίσχυσε τις προεδρικές εξουσίες, δυνάμεις τις αντιπολίτευσης πραγματοποίησαν διαδηλώσεις (10-17 Ιουνίου) με αίτημα τον σχηματισμό συνασπισμένης κυβέρνησης και την παραίτηση του Ανωτάτου Συμβουλίου και της κυβέρνησης του πρωθυπουργού Σεργκέι Τερεστσένκο. Στις 18 Ιουνίου του 1992 οι διαδηλώσεις κατεστάλησαν με βίαια. Το δε κοινοβούλιο, που αποτελείτο από βουλευτές του Κομμουνιστικού Κόμματος, ενέκρινε το σύνταγμα στις 28 Ιανουαρίου του 1993. Τον Απρίλιο του 1995 με δημοψήφισμα επεκτάθηκε η θητεία του Ναζαρμπάγεφ στο ύπατο αξίωμα ως το 2000. Το 1997 μετέφερε την πρωτεύουσα από την Αλμάτι στην Αστανά.
Παραίτηση
Ο Ναζαρμπάγεφ ανακοίνωσε αιφνιδιαστικά στην κρατική τηλεόραση την παραίτησή του έπειτα από μαζικές λαϊκές διαμαρτυρίες, στις 19 Μαρτίου 2019. Ο ίδιος επικαλέστηκε "την ανάγκη για μια νέα γενιά ηγετών". Παρά την παραίτησή του από πρόεδρος, παρέμεινε ισόβιος πρόεδρος του Συμβουλίου Ασφαλείας και πρόεδρος του κόμματος Νουρ Οτάν. Την ημέρα της παραίτησής του έλαβε τον τιμητικό τίτλο elbasy (από το 2010 το Κοινοβούλιο του είχε απονείμει τον εν λόγω τίτλο) (=επικεφαλής του έθνους, επικεφαλής του λαού) και για διάδοχό του (αντικαταστάτη) όρισε τον Κασίμ-Τζομάρτ Τοκάγιεφ. Το 2022, κατά τη διάρκεια των ταραχών στη χώρα, απομακρύνθηκε από τη θέση του προέδρου του Συμβουλίου Ασφάλειας του Καζακστάν.
Μετονομασία πρωτεύουσας
Ο Τοκάγιεφ πρότεινε τη μετονομασία της πρωτεύουσας Αστανά σε Νουρ Σουλτάν, προς τιμήν του πρώτου προέδρου της χώρας. Το Κοινοβούλιο υπερψήφισε την μετονομασία.
Πολιτική
Η πολιτική του χαρακτηρίζεται μετριοπαθής και τηρεί ισορροπία ανάμεσα στις ΗΠΑ και τη Ρωσία. Παρότι το Καζακστάν είναι μέλος του Οργανισμού Ισλαμικής Διάσκεψης, επί προεδρίας του Ναζαρμπάγεφ διατηρούνται άριστες διπλωματικές σχέσεις με το Ισραήλ. Ο ίδιος ο πρόεδρος πραγματοποίησε επίσημες επισκέψεις στο Ισραήλ το 1995 και το 2000. Στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής, ο Ναζαρμπάγεφ διατηρεί στενούς δεσμούς με την Τεχεράνη. Το 2007, μιλώντας στο κοινοβούλιο, τάχθηκε υπέρ της ένταξης στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου. . Έχει συναντηθεί επίσης με τον πρόεδρο της Βραζιλίας Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα, το 2009, καθώς επίσης το ίδιο έτος ο πρώην βρετανός υπουργός Τζόναθαν Άιτκεν δημοσίευσε βιογραφία του, με τίτλο "Ο Ναζαρμπάγιεφ και η δημιουργία του Καζακστάν".
Στην εσωτερική πολιτική, ο πρόεδρος κήρυξε πόλεμο κατά της διαφθοράς και υιοθέτησε 10 βήματα εναντίον του φαινομένου. . Η Διεθνής Διαφάνεια κατατάσσει τη χώρα του στην 124η θέση ανάμεσα στις χώρες με διαφθορά το 2004, με βαθμό 2,2, στην κλίμακα 0-10 με το 0 να δείχνει υψηλή διαφθορά.
Κριτική
Ο Ναζαρμπάγεφ έχει αποκληθεί ως ένας από τους τελευταίους σοβιετικούς ολιγαρχικούς. Πιστεύεται ότι έχει μεταφέρει τουλάχιστον 1 δις δολάρια σε εμβάσματα πετρελαίου σε ιδιωτικούς του λογαριασμούς σε άλλα κράτη και ότι η οικογένειά του ελέγχει πολλές σημαντικές επιχειρήσεις στο Καζακστάν. Ο ΟΑΣΕ επέκρινε τον τρόπο διεξαγωγής των εκλογών του 2005, του 2011, και του 2016.
Προσωπική ζωή
Κατά την σοβιετική εποχή ήταν άθεος, ωστόσο αργότερα έγινε Μουσουλμάνος. Την ίδια περίοδο αποπειράθηκε να καταπολεμήσει την τρομοκρατία στο Καζακστάν.
Έχει νυμφευτεί τη Σάρα Αλπύσοβνα Ναζαρμπάγεβα, με την οποία έχει αποκτήσει 3 κόρες : Νταρίγκα, Ντινάρα και Αλίγια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καζάκοι Κατηγορία:Πρόεδροι του Καζακστάν Κατηγορία:Σοβιετικοί
Γκοτούο
Η Γκοτούο (επίσης Ότουα ή Ότουο, ISO 639-3: aaa, Ethnologue: Ghotuo, Glottolog: ghot1243) είναι Εντοειδής γλώσσα η οποία ομιλείται στην επαρχία Έντο της Νιγηρίας, κυρίως στις περιοχές Ουάν και Ακόκο-Έντο, από περίπου 9.000 ομιλητές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλώσσες της Νιγηρίας Κατηγορία:Νιγηροκονγκολεζικές γλώσσες
Κάρεϊ Σκάρι
Ο Κάρεϊ Σκάρι (γεννημένος στις 4 Δεκεμβρίου 1962) είναι Αμερικανός πρώην καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,01 μ. και αγωνιζόταν στη θέση του σμολ φόργουορντ.
Κολλεγιακή καριέρα
Ο Κάρεϊ Σκάρι φοίτησε αρχικά στο Οκλαχόμα Α&Μ Κόλετζ (1981-82) κι έπειτα στο Λονγκ Άιλαντ (1982) με τη μπασκετική ομάδα του οποίου αγωνίστηκε στο Κολλεγιακό Πρωτάθλημα.
Αποφοίτησε από το Λονγκ Άιλαντ το 1985, σε ηλικία 23 ετών.
Επαγγελματική καριέρα
Ο Κάρεϊ Σκάρι συμμετείχε στα Ντραφτς του ΝΒΑ το 1985 και εξασφάλισε συμβόλαιο με τους Γιούτα Τζαζ, στους οποίους παρέμεινε για περίπου δύο χρόνια.
Το 1988 αγωνίστηκε αρχικά με τους Νιου Γιορκ Νικς κι έπειτα με τον Ολυμπιακό Πειραιώς. Στην ομάδα του Πειραιά παρέμεινε για ένα χρόνο, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο.
Την περίοδο 1989-90 αγωνίστηκε αρχικά στους Ράπιντ Σίτυ Θρίλλερς, ομάδα της Αμερικής κι έπειτα στους Γκρανόγιερς, ομάδα της Ισπανίας.
Από το 1992 μέχρι και το 1997, ο Κάρεϊ Σκάρι αγωνίστηκε στην Αργεντινή (ΓΕΠΟ Σαν Λουίς και Φέρο Καρίλ Οέστε), στη Γαλλία (ΑSΑ Σο), στο Βέλγιο (Νταμ BAC) και στη Χιλή (UDE Τεμούκο και Κολό Κολό).
Μετά το πέρας της περιόδου 1996-97, ο Κάρεϊ Σκάρι αποφάσισε να αποσυρθεί από την ενεργό δράση και να βάλει τέλος στην καριέρα του.
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γιούτα Τζαζ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Νιου Γιορκ Νικς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισπανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αργεντίνικων συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές γαλλικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές βελγικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές χιλιάνικων συλλόγων
Τέμενος του Μοναστηρίου
Το κτίριο με την σημερινή ονομασία Μοναστήρ μεστζηντί ή τέμενος του Μοναστηρίου (τουρκ. Manastır Mescidi ή Mustafa Çavuş Mescidi) υπήρξε ελληνική χριστιανική εκκλησία αγνώστου ονόματος στην Κωνσταντινούπολη.
Η τοποθεσία του ναού
Το κτίριο βρίσκεται πολύ κοντά στην πύλη του Αγίου Ρωμανού, το σημερινό «Τοπ Καπή». Υπήρχε και ένα άλλο τέμενος με το όνομα «Μοναστήρ» κοντά στην Πύλη της Σηλυβρίας, το οποίο έχει σήμερα χαθεί και δεν πρέπει να συγχέεται με αυτό. Βρίσκεται σε στενή δίοδο που οδηγεί στην μεγάλη λεωφόρο της πύλης του Αγίου Ρωμανού. Μπροστά του απλώνεται μια μικρή πλατεία που συνωστίζεται από μικρά Οθωμανικά σπίτια.
Περιγραφή του ναού
thumb|αριστερά|300px|Σχέδιο του ναού το 1877 Το κτίριο είναι μικρό, μήκους 8,3 μέτρων και πλάτους 6,5 μέτρων. Από το παράθυρο του νάρθηκα φαίνεται το τρίκογχον ιερόν. Ευθεία μετά την είσοδο, στέκουν δύο μαρμάρινες στήλες που υποκρατούν τα κατηχούμενα. Οι στήλες φέρουν ακαλαίσθητα κοσμήματα. Ο νάρθηκας επί Βυζαντινών ήταν διακοσμημένος με άλλες δύο μαρμάρινες στήλες, από τις οποίες η μία κείτεται κατά γης. Στον δεξιό εξωτερικό τοίχο, κάτω από το γείσωμα φαίνονται αμυδρά χρώματα Βυζαντινών εικόνων. Ο νάρθηκας και η δεξιά πλευρά του μικρού αυτού ναού παλιά ήταν περιστηλωμένοι, και γι' αυτό σώθηκαν οι κεφαλές των Αγίων. Το εσωτερικό του ναού είναι άθλια κατερειπωμένο. Το δάπεδο είναι εν μέρει σκαμμένο, το υπόλοιπο είναι ακάθαρτο. Η ετοιμόρροπη οροφή κλίνει προς το εσωτερικό του ναού. Το κονίαμα πέφτει από τους τοίχους. Το τέμενος είναι χωρίς μιναρέ. Ο Σεΐδ Αλής αναφέρει ότι το τέμενος είχε ξύλινο μιναρέ, ο οποίος φαίνεται ότι με τον καιρό κατέρρευσε.
Ιστορία του ναού
Ο ναός, τον οποίο κανείς Βυζαντινός ιστοριογράφος δεν αναφέρει, μνημονεύεται από τα πατριαρχικά έγγραφα. Κατά το 1341, έγινε αγωγή ενώπιον της ιεράς συνόδου, περί κάποιου μονύδριου, που παλιά ήταν γυναικείο, και μετέπειτα μεταβλήθηκε σε ανδρών. Ο δομέστικος της βασιλικής τραπέζης κυρ Φωκάς ο Μαρούλης «ανήγειρον είκον τη Θεομήτορι περί την γειτονίαν της πόρτης του αγίου μάρτυρος Ρωμανού, επί θεμελίοις παλαιτάτου ναού». Ο ναός αυτός κατά παράδοση ήταν ναός των Αγίων μαρτύρων αδελφών Μηνοδώρας, Μητροδώρας και Νυμφιδώρας, από την Βιθυνία, που μαρτύρησαν επί Μαξιμιανού το έτος 304 στα θερμά λουτρά που τότε τα λέγανε «Πύθια», και σήμερα «Λουτρά της Γιάλοβας». Ο γιος και η γυναίκα του Μαρούλη προσπάθησαν να μετατρέψουν την μονή από γυναικών σε ανδρών. Λίγες καλόγριες μόναζαν στην μονή αυτή. Αργότερα μεταβλήθηκε σε τέμενος αμέσως μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης. Η συνοικία του Αγίου Ρωμανού, η οποία ήταν από τις σημαντικότερες των τελευταίων Βυζαντινών χρόνων λεηλατήθηκε και υπέφερε σφοδρά από τους πολιορκούμενους Οθωμανούς. Οι καλογριές πιάστηκαν αιχμάλωτες ή πέθαναν.
Μετά την Άλωση, ο Μουσταφά, ιπποκόμος (τσαούς) του Μωάμεθ Β', μετέτρεψε την εκκλησία σε τέμενος. Το κτίσμα συνέχισε να λειτουργεί ως τζαμί ως την περίοδο 1956-58, όταν έκλεισε μετά από τα έργα διάνοιξης της σημερινής οδού Τοργκούτ Οζάλ. Έκτοτε το κτίριο είναι ενσωματωμένο στον εξωτερικό τοίχο του κεντρικού χώρου στάθμευσης λεωφορείων και παραμένει κλειστό.
Πηγές
Αρχιχωροφυλακας Κατηγορία:Τζαμιά στην Κωνσταντινούπολη
Φθοροϋδρίδιο του αργού
Το φθοροϋδρίδιο του αργού ή αργοφθοροϋδρίδιο είναι η πρώτη γνωστή χημική ένωση του χημικού στοιχείου αργό.
Ιστορία
Η ανακάλυψη αυτής της πρώτης γνωστής ένωσης του αργού πιστώθηκε σε μια ομάδα Φινλανδών επιστημόνων, υπό την ηγεσία του Μάρκου Ρέζενεν (Markku Räsänen). Στις 24 Αυγούστου 2000, ανακοινώθηκε η ανακάλυψη της ένωσης στο περιοδικό Nature
Παραγωγή
Αυτή η χημική ένωση συνθέθηκε με μείγμα αργού (Ar) και υδροφθορίου (HF) πάνω σε επιφάνεια ιωδιούχου καισίου (CsI) στους −265 °C και εκθέτοντας το μείγμα σε υπεριώδη ακτινοβολία. Αυτή προκάλεσε την αντίδραση:
Η φασματοσκοπία υπερύθρου του προϊόντος αέριου μείγματος απεδειξε ότι περιέχει χημικούς δεσμούς, αν και πολύ ασθενείς. Έται, η ένωση ξαναδιασπάται σε αργό και υδροφθόριο, αν η θερμοκρασία υπερβεί τους −256 °C.
Αναφορές και παρατηρήσεις
Κατηγορία:Ενώσεις ευγενών αερίων Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις φθορίου