cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κονίστρες Εύβοιας
Γενικά στοιχεία
Οι κάτοικοι των Κονιστρών συμμετείχαν ενεργά στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 υπό την ηγεσία του ιατροφιλοσόφου Γεώργιου Κονίστριου - Χρυσοχόου. ή Χρυσοφού Το 1836 ο οικισμός ορίστηκε έδρα του δήμου Κονιστρών και το 1854 αναφέρεται από τον Ιάκωβο Ρίζο Ραγκαβή στον τρίτο τόμο των Ελληνικών του με πληθυσμό 324 κατοίκων. αριστερά|μικρογραφία|Δρόμος του οικισμού. Το 1912 μετατράπηκε σε έδρα κοινότητας ενώ από το 1997 ως το 2010 ήταν έδρα του καποδιστριακού δήμου Κονιστρών. Το 2011, μετά τις αλλαγές του προγράμματος Καλλικράτης υπήχθη στον δήμο Κύμης-Αλιβερίου. Αποτελεί το διοικητικό και οικονομικό κέντρο της Δημοτικής Ενότητας Κονιστρών και διαθέτει διθέσιο νηπιαγωγείο, οκταθέσιο δημοτικό, γυμνάσιο, Γενικό Λύκειο και Επαγγελματικό Λύκειο (ΕΠΑΛ). Στο χωριό σώζονται πολλά παραδοσιακά κτίρια αρκετά, από τα οποία αρκετά έχουν κηρυχθεί διατηρητέα. Στις Κονίστρες εδρεύει ο Αθλητικός Όμιλος Κονιστρών.
Στις Κονίστρες γεννήθηκαν ο αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης και λόγιος Γεώργιος Κονίστριος, οι πολιτικοί Γεώργιος Βογιατζής και Νικόλαος Λιανόπουλος και ο λογοτέχνης Κώστας Μώρος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Κύμης - Αλιβερίου
Εθνόσημο του Τουρκμενιστάν
Το εθνόσημο του Τουρκμενιστάν δημιουργήθηκε μετά την ανεξαρτησία της χώρας από τη Σοβιετική Ένωση το 1991.
Περιγραφή
Το πράσινο σχήμα που είναι γεμάτο οκτάκτινα αστέρια έχει χρυσές άκρες και στο κέντρο του βρίσκεται ένας κόκκινος κυκλικός δίσκος. Στο δίσκο αυτό βρίσκονται ένα στάχυ από σιτάρι, πέντε τάπητες με παραδοσιακά σχέδια (συμβολίζουν τις πέντε σημαντικές φυλές, καθώς επίσης τις θρησκευτικές και ηθικές αξίες) και στο κέντρο βρίσκεται ένας γαλάζιος κύκλος με την απεικόνιση ενός αλόγου, τύπου Αχάλ-Τεκέ, που είναι πηγή υπερηφάνειας για το λαό της χώρας.
Οι πέντε φυλές είναι οι Τεκέ, Γιομούτ, Αρσαρί, Τσοουντούρ και Σαρίκ.
Στην κορυφή του σταχιού και του κόκκινου κύκλου βρίσκεται μια ημισέληνος χρώματος λευκού (σύμβολο της ελπίδας για καλύτερο αύριο) και πέντε πεντάκτινα αστέρια, επίσης σε λευκό.
Τα πέντε αστέρια συμβολίζουν τις πέντε επαρχίες (Welaýatlar) του Τουρκμενιστάν. Αυτές οι επαρχίες είναι οι: Αχάλ, Μπαλκάν, Ντασχοούζ, Λεμπάπ και Μαρί.
Προηγούμενα εθνόσημα
thumb|120px|Το εθνόσημο του Τουρκμενιστάν της περιόδου 2000-2003. Πριν το σημερινό εθνόσημο, η ασιατική χώρα χρησιμοποιούσε μια στρογγυλή εκδοχή του εμβλήματος. Το εθνόσημο εκείνο χρησιμοποιήθηκε από το 1992 ως το 2003. Τα κομμουνιστικά σύμβολα ήταν χαρακτηριστικά στο εθνόσημο που ήταν σε χρήση την εποχή που το Τουρκμενιστάν ήταν σοβιετική δημοκρατία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τουρκμενισταν Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Τουρκμενιστάν
2637 Μπομπρόβνικοφ
Ο Μπομπρόβνικοφ (Bobrovnikoff) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,2. Ανακαλύφθηκε το 1919 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αμερικανού αστρονόμου Νίκολας Τ. Μπομπρόβνικοφ (Nicholas Theodore Bobrovnikoff, 1896-1988), διευθυντή του αστεροσκοπείου Πέρκινς στο Οχάιο.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Μπομπρόβνικοφ είναι άγνωστα. Ο Μπομπρόβνικοφ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 4 ώρες 47 λεπτά και 38 δευτερόλεπτα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Μπομπροβνικοφ
2993 Γουέντυ
Η Γουέντυ (Wendy) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,3. Ανακαλύφθηκε το 1970 από το προσωπικό του Αστεροσκοπείου του Περθ (Μπίκλεϋ της Αυστραλίας), και πήρε το όνομά της από το όνομα της συζύγου του μέλους της ομάδας που ανεκάλυψε τον αστεροειδή, Αυστραλού αστρονόμου Πήτερ Μπιρτς (πρβλ. τον αστεροειδή 3924 Μπιρτς).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Γουέντυ εκτιμάται σε 10,64 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,188 ± 0,025. Η Γουέντυ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 4 ώρες και 25 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Γουεντυ
Κλεισούρα Πρέβεζας
Με την ονομασία Κλεισούρα υπάρχουν δύο οικισμοί στον νομό Πρέβεζας:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Συνέσιος
Ο Συνέσιος (περ. 373 - περ. 414) ήταν χριστιανός επίσκοπος στην Πτολεμαΐδα Κυρηναϊκής της Λιβύης μετά το 410. Ως νεοπλατωνικός ποιητής ήταν μαθητής της Υπατίας και έγραψε διάφορα συγγράμματα.
Βιογραφία
Όταν ήταν νέος το 398, πήγε με τον αδελφό του Ευόπτιο στην Αλεξάνδρεια, όπου έγινε ενθουσιώδης Νεοπλατωνικός και μαθητής της Υπατίας. Κάποιο χρονικό διάστημα μεταξύ των ετών 395-399 το πέρασε στην Αθήνα. Το 398 εξελέγη ως απεσταλμένος της Κυρήνης στην Αυλή της Κωνσταντινούπολης από όλη την Πεντάπολη για την επίδοση του aurum coronarium (χρυσού στέμματος), με το σκοπό να ζητήσει απαλλαγές φόρων για την περιοχή του. Στην Κωνσταντινούπολη έλαβε την προστασία του ισχυρού Αυρηλιανού πραιτωριανού και νομάρχη (prefect). Συνέθεσε και απηύθυνε στον Αρκάδιο Αυτοκράτορα της Ανατολής ένα λόγο με τον τίτλο Περί βασιλείας με συμβουλές για τις σπουδές ενός σοφού ηγεμόνα, με την τολμηρή δήλωση ότι πρώτη προτεραιότητα του Αυτοκράτορα πρέπει να είναι ο πόλεμος κατά της διαφθοράς και κατά της διείσδυσης βαρβάρων στον Ρωμαϊκό στρατό.
Τα τρία έτη που πέρασε στην Κωνσταντινούπολη ήταν ευχάριστα, αλλά και δυσάρεστα. Τον ελεύθερο χρόνο του αφιέρωσε στη λογοτεχνική σύνθεση. Στην αρχή επέτυχε την απαλλαγή φόρων για την Κυρήνη και την Πεντάπολη και την απαλλαγή δικαστικών υποχρεώσεων γι' αυτόν· μετά έπεσε σε δυσμένεια και έχασε τις διευκολύνσεις. Έπειτα ο Αυρηλιανός επέστρεψε στην εξουσία και αποκατέστησε τις παροχές στον Συνέσιο. Τότε ο ποιητής συνέθεσε το Αιγύπτιος ή περί Προνοίας, όπου ο καλός Όσιρις και ο κακός Τυφώνας (αλληγορία για τον Αυρηλιανό και τον Γότθο Γαϊνά, υπουργούς του Αρκαδίου) συναγωνίζονται για την επικράτηση και τίθεται το ερώτημα της θείας άδειας για το κακό.
Το 402 έγινε σεισμός και ο Συνέσιος άφησε την Κωνσταντινούπολη και επέστρεψε στην Κυρήνη, αφού πρώτα πέρασε από την Αλεξάνδρεια. Το 403 μετέβη στην Αλεξάνδρεια, όπου νυμφεύτηκε και έζησε· επέστρεψε στην Κυρήνη το 405. Τα επόμενα έτη ο Συνέσιος ήταν απασχολημένος: η κύρια μέριμνά του ήταν η οργάνωση της άμυνας της Πεντάπολης από τις ετήσιες επιδρομές των γειτονικών φυλών.
Το 410 ο Συνέσιος, του οποίου το χριστιανικό αίσθημα δεν ήταν έκδηλο, εξελέγη από το λαό ως επίσκοπος της Πτολεμαΐδας· μετά από μακρύ δισταγμό για προσωπικούς και δογματικούς λόγους, αποδέχθηκε τελικά τη θέση αυτή και χειροτονήθηκε από τον Θεόφιλο πάπα της Αλεξάνδρειας. Η προσωπική δυσκολία αποφεύχθηκε, καθώς του επετράπη να διατηρήσει τη σύζυγό του, με την οποία ήταν πολύ συνδεδεμένος. Οι δογματικοί λόγοι ήταν οι Χριστιανικές απόψεις για τη δημιουργία της ψυχής (πίστευε στην προΰπαρξη), την κατά κυριολεξία ανάσταση (πίστευε στην αλληγορική ανάσταση) και την τελική καταστροφή του κόσμου (πίστευε στην αιωνιότητα), συμφώνησε όμως στις δημόσιες διδασκαλίες του να κάνει μερικές παραχωρήσεις προς τις ορθόδοξες απόψεις του λαού.
Κατά τη θητεία του στην αρχιεπισκοπή συνέβησαν διάφορα: απεβίωσαν οι δύο γιοί του το 411 και ο τρίτος το 413, εισέβαλαν βάρβαροι που τους απώθησε με τη ικανή, στρατιωτική του οργάνωση και αντιπαρατέθηκε με τον praeses (διοικητή) Ανδρόνικο, που όταν παραβίασε το άσυλο ναού, τον αφόρισε. Δεν γνωρίζουμε πότε ακριβώς απεβίωσε· επειδή δεν αναφέρει το βίαιο τέλος της Υπατίας το 415, πρέπει να απεβίωσε πριν.
Η πολύπλευρη δράση του, όπως φαίνεται στις επιστολές του και η ενδιάμεση θέση του, καθώς αν και Νεοπλατωνιστής ήταν χαλαρός Χριστιανός, κάνει γοητευτικά ενδιαφέρουσα τη μορφή του. Τα επιστημονικά ενδιαφέροντά του μαρτυρούνται σε μία επιστολή του προς την Υπατία, όπου υπάρχει η πιο παλιά αναφορά στο υδρόμετρο και σε μία εργασία στη χημεία με τη μορφή σχολίων στον ψευδο-Δημόκριτο.
Έργα του
Σωζόμενα:
Απωλεσθέντα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 4ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 5ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 4ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 5ου αιώνα Κατηγορία:Νεοπλατωνικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Βυζαντινοί ποιητές
Ένοπλη επίθεση σε σχολείο
Ένοπλη επίθεση σε σχολείο, στα αγγλικά school shooting, ονομάζεται η επίθεση σε ένα εκπαιδευτικό ίδρυμα, όπως ένα δημοτικό σχολείο, ένα γυμνάσιο ή ένα πανεπιστήμιο, που περιλαμβάνει τη χρήση πυροβόλων όπλων. Τέτοιες επιθέσεις τείνουν να είναι πολύνεκρες. Το φαινόμενο είναι πιο διαδεδομένο στις Ηνωμένες Πολιτείες, ωστόσο το φαινόμενο έχει λάβει παγκόσμιες διαστάσεις.
Σύμφωνα με μελέτες, οι παράγοντες και τα κίνητρα πίσω από τις επιθέσεις περιλαμβάνουν τοξικό ή "ανύπαρκτο" οικογενειακό περιβάλλον, εύκολη πρόσβαση σε πυροβόλα όπλα και ψυχολογικά προβλήματα των δραστών. Μεταξύ πολλών άλλων αιτιών, την πρωτοκαθεδρία κατέχει ο εκφοβισμός που έχει δεχθεί ο δράστης με 75%, ακολουθεί η εκδίκηση με 61%.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εγκλήματα εις βάρος των παιδιών Κατηγορία:Τρομοκρατία Κατηγορία:Εκπαιδευτικά κοινωνικά ζητήματα
Κλέαρχος ο Λακεδαιμόνιος
Ο Κλέαρχος ήταν αρχαίος Έλληνας Σπαρτιάτης, σπουδαίος στρατηγός, πρόξενος, αρμοστής πολλών πόλεων που έζησε τον 5ο αιώνα π.Χ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε περί το 450 π.Χ. και ήταν γιος του Ραμφία. Στην ιστορία εμφανίζεται το 413 π.Χ. κατά τον τειχισμό της Δεκέλειας υπό τον βασιλέα Άγιδα Β΄. Το 411 π.Χ. στάλθηκε με 40 πλοία κατά του Βυζαντίου το οποίο όμως μόνο απέκλεισε καθόσον έσπευσε να καταστείλει τη στάση που είχε εκδηλωθεί στην Έφεσο. Συνέπεια αυτού ήταν τελικά να κυριεύσει το Βυζάντιο το 409 π.Χ. Τον ίδιο όμως χρόνο νικήθηκε στην Κύζικο από τους Αθηναίους Θρασύβουλο και Θηραμένη στους οποίους στη συνέχεια οι δυσαρεστημένοι πολίτες κατά του Κλεάρχου παρέδωσαν την πόλη.
Ο Κλέαρχος επέστρεψε στη Σπάρτη όντας αντίπαλος του Λυσάνδρου αλλά φίλος του Καλλικρατίδα με τον οποίο και φέρεται να πολέμησε στη ναυμαχία των Αργινουσών. Όταν ανακαταλήφθηκε το Βυζάντιο διορίστηκε αρμοστής στην πόλη στους κατοίκους της οποίας συμπεριφέρθηκε σκληρά επειδή είχαν παραδώσει την πόλη στους Αθηναίους. Γενόμενο αυτό γνωστό στη Σπάρτη απεπέμφθη από την πόλη και διορίστηκε αρμοστής στη Σηλυμβρία όπου σε κάποια μάχη εκεί περικυκλώθηκε και κινδύνευσε. Την περίοδο εκείνη ο Κλέαρχος είχε μεγάλες επιτυχίες κατά των θρακικών φυλών γεγονός που τον κατέστησε σπουδαίο στρατηγό στις ελληνικές πόλεις της περιοχής. Επειδή όμως και εκεί συμπεριφέρθηκε δεσποτικά, φθάνοντας στο σημείο να σκοτώσει και κάποιους πολίτες ανακλήθηκε, πλην όμως δεν υπάκουσε στην εντολή των Εφόρων. Τότε οι τελευταίοι έστειλαν εναντίον του στρατό για να τον αναγκάσουν να εγκαταλείψει την πόλη. Στο μεταξύ η φήμη του Κλέαρχου φθάνοντας στην περσική αυλή προκάλεσε τον Κύρο τον νεώτερο να ζητήσει τη βοήθειά του στην εφαρμογή των σχεδίων του. Έτσι στέλνοντας ο τελευταίος πρέσβεις και χρήματα (περίπου 10.000 δαρεικούς) ζήτησε από τον Κλέαρχο να δημιουργήσει μισθοφορικό στρατό και να τον βοηθήσει στη διεκδίκηση του περσικού θρόνου από τον αδελφό του Αρταξέρξη Β΄. Προκειμένου ο Κλέαρχος να αντιμετωπίσει εμφύλια σύγκρουση με το στρατό της Σπάρτης έκανε αμέσως αποδεκτή την πρόταση του Κύρου εγκαταλείποντας τη Σηλυβρία μεταβαίνοντας στην υπηρεσία του Κύρου.
Στην εκστρατεία των Μυρίων, δημιουργός και αρχηγός της οποίας ήταν ο Κλέαρχος με συμμετοχή 13.000 Ελλήνων, αναδείχθηκε ο διαπρεπέστερος στρατηγός στην υπηρεσία του Κύρου. Στη μάχη στα Κούναξα (401 π.Χ.) επέφερε σπουδαία νίκη οδηγώντας το δεξιό κέρας της παράταξης. Μετά το θάνατο του Κύρου ο Κλέαρχος ανέλαβε να οδηγήσει πίσω στην Ελλάδα όλη την εκστρατευτική δύναμη, πλην όμως με δόλο του Τισσαφέρνη φονεύθηκε μαζί με άλλους στρατηγούς.
Κατά τον Ξενοφώντα ο Κλέαρχος χαρακτηρίστηκε ιδιαίτερα φιλοπόλεμος, ριψοκίνδυνος, που νοιαζόταν μόνο για πολεμικές δράσεις. Υπήρξε ιδιαίτερα αυστηρός απαιτώντας πάντα τάξη και ακρίβεια σε στρατιωτικά καθήκοντα γεγονός που έκανε ακόμα και αυτοί που δεν τον συμπαθούσαν να αποβλέπουν σ΄ αυτόν σε περιόδους κινδύνων.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες στρατηγοί Κατηγορία:Αρχαίοι Σπαρτιάτες
Προβατάς
Η ονομασία Προβατάς μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα εξής τοπωνύμια:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Δουκάτο της Φραγκονίας
Το Δουκάτο της Φραγκονίας (Γερμανικά: Herzogtum Franken) ήταν ένα από τα πέντε δουκικά στελέχη της Ανατολικής Φραγκίας και το μεσαιωνικό Βασίλειο της Γερμανίας που αναδύθηκε στις αρχές του 10ου αιώνα. Η λέξη Φραγκονία, που χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά σε ένα λατινικό χάρτη του 1053, εφαρμόστηκε όπως οι λέξεις Φραγκία, Γαλλία και Φραγκονία, σε ένα μέρος της γης που καταλαμβάνουν οι Φράγκοι.
Πηγές
Κατηγορία:Δουκάτα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Αττικό πάρκο
Ο όρος Αττικό Πάρκο μπορεί να αναφέρεται στα:
Κόμμα Πειρατών Ελλάδας
Το Κόμμα Πειρατών Ελλάδας είναι ελληνικό πολιτικό κόμμα. Είναι μέλος της "Πειρατικής Διεθνούς" από το Μάιο του 2012.
Ιστορία
Η κοινότητα των πειρατών στην Ελλάδα ξεκίνησε το Σεπτέμβριο του 2011 εντατικά τις συζητήσεις και την προετοιμασία της για την ίδρυση του κόμματος, η οποία έγινε στις 14 Ιανουαρίου 2012    μετά από 5 μήνες προετοιμασίας.
Το Κόμμα Πειρατών Ελλάδας αναγνωρίστηκε επισήμως ως πολιτικό κόμμα από τον Άρειο Πάγο την Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2012, ενώ εκείνη την εποχή αριθμούσε 480 εγγεγραμμένα μέλη.
Το πρώτο Συνέδριο του Κόμματος έλαβε χώρα στην Αθήνα, στις 7 και 8 Νοεμβρίου 2012.
Το δεύτερο συνέδριο έλαβε χώρα στη Θεσσαλονίκη στις 7 και 8 Δεκεμβρίου 2013.
Το τρίτο συνέδριο έλαβε χώρα στη Χαλκίδα στις 1-2 Νοεμβρίου 2014.
Το τέταρτο συνέδριο έλαβε χώρα στον Ταύρο (Αθήνα) στις 31 Οκτωβρίου και 1 Νοεμβρίου 2015
Το πέμπτο συνέδριο έλαβε χώρα στην Κόρινθο στις 26-27 Νοεμβρίου 2016.
Το έκτο συνέδριο έλαβε χώρα στην Αθήνα, στις 10 Δεκεμβρίου, 2017.
Γεγονότα-Εκδηλώσεις
Το συνέδριο του PPEU έγινε στην Αθήνα στις 2-3 Νοεμβρίου 2013, το οποίο διοργανώθηκε και υποστηρίχθηκε από το Κόμμα Πειρατών Ελλάδας. Το PPEU εστίασε τη συζήτηση στο κοινό πρόγραμμα του Ευρωπαϊκού Κόμματος Πειρατών (PPEU).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πειρατων Ελλαδας Κομμα Ελλαδα
Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αθήνας
Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αθήνας «Νύχτες Πρεμιέρας» λαμβάνει μέρος κάθε χρόνο σε επιλεγμένους κινηματογράφους της Αθήνας με σκοπό «να φωτίσει άγνωστες πτυχές του ποιοτικού ανεξάρτητου διεθνούς κινηματογράφου».
Ιστορία
Το 1ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αθήνας πραγματοποιήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1995 από την Κινηματογραφική Εταιρία Αθηνών και έκτοτε διεξάγεται ανελλιπώς ετησίως τον ίδιο μήνα. Για πρώτη φορά το 2020, εξαιτίας της πανδημίας του κορονοϊού, αποφασίστηκε και η ψηφιακή προβολή μέρους του προγράμματος του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας, "Νύχτες Πρεμιέρας", για τους θεατές που δε θα μπορούν να παραστούν στις προβολές.
Τμήματα
Τα διαγωνιστικά και μη τμήματα του φεστιβάλ είναι:
Βραβεία
Τα κινηματογραφικά βραβεία που απονέμονται στο φεστιβάλ είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φεστιβάλ κινηματογράφου Κατηγορία:Κινηματογραφικά βραβεία στην Ελλάδα Κατηγορία:Κινηματογράφος στην Ελλάδα Κατηγορία:Φεστιβάλ κινηματογράφου στην Ελλάδα
2639 Πλάνμαν
Ο Πλάνμαν (Planman) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,9. Ανακαλύφθηκε το 1940 από τον Φινλανδό αστρονόμο Ούργιο Βάισαλα, που παρατηρούσε από το Τούρκου, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Σουηδού αστρονόμου Άντερς Πλάνμαν.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Πλάνμαν είναι άγνωστα. Ο Πλάνμαν περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 70 ως 110 ώρες περίπου, μία πολύ αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Πλανμαν
Άρπυια
Η άρπυια είναι ημερόβιο αρπακτικό πτηνό της οικογενείας των Αετιδών, που απαντά αποκλειστικά στη Νότιο Αμερική. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Harpia harpyja και δεν περιλαμβάνει υποείδη (μονοτυπικό).
Ονοματολογία
Οι λατινικές επιστημονικές ονομασίες του γένους Harpia, όπως επίσης και του είδους Harpyja, είναι ευθεία απόδοση της ελληνικής λέξης Άρπυια, από την εν χρήσει στον πληθυντικό λέξη Άρπυιες.
Οι Άρπυιες ήσαν μυθολογικές δαιμονικές θεότητες στενά συνδεδεμένες με το θάνατο, τον οποίο όμως δεν επιφέρουν οι ίδιες στους θνητούς, αλλά τους οδηγούν σε αυτόν. Τα όντα αυτά είναι πιθανότατα προελληνικής καταγωγής, προϋπήρχαν δηλαδή των πρώτων καταγεγραμμένων αναφορών από τους μεγάλους αρχαίους Έλληνες ποιητές Όμηρο και Ησίοδο. Η σύνδεσή τους με το θάνατο συνετέλεσε ώστε να θεωρούνται οι ίδιες υπεύθυνες για το θάνατο των ανθρώπων και, ότι έρχονται για να αρπάξουν την ψυχή τους και να την πάνε στον Άδη, ή να την μεταφέρουν στις Ερινύες, ενώ ο μύθος λέει ότι ήσαν απλοί εντολοδόχοι. Η εμφάνισή τους ήταν τρομακτική: σε πρώιμο μελανόμορφο αγγείο που βρέθηκε στην Αίγινα και φυλάσσεται στο Μουσείο του Βερολίνου, εικονίζονται ως γυναικείες φτερωτές μορφές που τρέχουν, με ιδιαίτερα γαμψά δάκτυλα για να δηλωθεί ο αρπακτικός χαρακτήρας τους, ενώ την παράσταση συνοδεύει επιγραφή: ΑΡΕΠΥΙΑ. Μπορεί όμως και να έχουν τη μορφή πουλιού, πάντοτε όμως με γυναικείο πρόσωπο.
Η σύνδεση του πτηνού με τα όντα αυτά είναι κάτι παραπάνω από σαφής, λόγω της εμφάνισής του και των -όντως- ισχυροτάτων γαμψωνύχων του. Η ίδια η λέξη παραπέμπει ευθέως στο ρήμα αρπάζω, αυτό όμως αφορά μόνο στην ηχητική ρίζα της και όχι την ετυμολογική, όπως λανθασμένα πιστεύεται, διότι ο συσχετισμός με σκοπό την ερμηνεία της δασύτητας, δεν ευνοείται από την γεννήτορα λέξη αρεπυία, η οποία οξύνεται: [ΕΤΥΜΟΛ. Άρπυια < Αρεπυία, αβέβαιης ετυμολογίας παράλληλος τύπος (πρβλ. ορόγυια-όργυια), από τον οποίο προήλθε η πρώτη με συγκοπή του ε λόγω των περιβαλλόντων φθόγγων ρ και π. Η υπόθεση ότι η λέξη αποτελεί ουσιαστικοποιημένη μετοχή παρακειμένου σε -υια, χωρίς αναδιπλασιασμό (πρβλ. άγυια, αίθυια), από τη ρίζα του ρήματος ρέπτομαι «τρέφομαι, αποζώ», δεν ικανοποιεί μορφολογικά και σημασιολογικά].
Συστηματική ταξινομική
Η άρπυια περιγράφηκε από τον Λινναίο το 1758, ως Vultur Ηarpyja (Μεξικό, 1758). Ανήκει σε μονοτυπικό γένος, δηλαδή δεν περιλαμβάνει άλλα είδη και, φαίνεται να αποτελεί υπερείδος μαζί με το Morpnus guianensis, έναν αετό της Νοτίου Αμερικής, επίσης. Σύμφωνα με κάποιους ερευνητές, μαζί με το Harpyopsis novaeguineae, τα τρία είδη συγκροτούν την υποοικογένεια Αρπυίνες (Harpiinae), χωρίς όμως αυτή η άποψη να έχει γίνει ακόμη αποδεκτή, οπότε ακολουθείται η ισχύουσα ταξινόμηση στην υποοικογένεια Αετίνες (Accipitrinae).
Τέλος, παλαιότερα επικρατούσε η θεωρία ότι η άρπυια ήταν συγγενής με τον αετό των Φιλιππίνων (Pithecophaga jefferyi), αλλά πειραματικά δεδομένα ανάλυσης DNA έδειξαν ότι, τα δύο είδη απέχουν γενετικά.
Γεωγραφική εξάπλωση
thumb|right|350px|Γεωγραφική εξάπλωση του είδους Harpia harpyja (με το γκρίζο χρώμα απεικονίζονται οι περιοχές, όπου έχει πιθανότατα εκλείψει Η άρπυια είναι αετός που ανήκει στη Νεοτροπική οικοζώνη, απαντά δηλαδή αποκλειστικά στην Κεντρική και Νότια Αμερική. Συγκεκριμένα, η εξάπλωση του είδους αρχίζει από το Ν Μεξικό (Ν Βερακρούς, Οαχάκα και Καμπέτσε )και συνεχίζεται νότια μέσω της κεντρικής αμερικανικής λωρίδας, από την Κολομβία και νοτιότερα μέχρι την Α Βολιβία και, ανατολικά από τη Βενεζουέλα προς Βραζιλία και τη ΒΑ Αργεντινή (επαρχία Μισιόνες).  Από αυτές τις περιοχές, η άρπυια απαντά περισσότερο στη Βραζιλία, σχεδόν σε όλη τη γεωγραφική της επικράτεια. Με εξαίρεση κάποιες περιοχές στον Παναμά, το είδος έχει σχεδόν εξαφανιστεί από όλη την Κεντρική Αμερική και το Μεξικό, λόγω της εκτεταμένης υλοτόμησης των μεγάλων τροπικών δασών (βλ. και Κατάσταση Πληθυσμού).
(Πηγές: )
Βιότοπος
Η άρπυια κατοικεί στα τροπικά πεδινά δάση από τον θόλο (canopy), όπου και συχνάζει περισσότερο, μέχρι χαμηλά στην αναδυόμενη βλάστηση. Συνήθως απαντά κάτω από τα 900 μέτρα, αλλά έχουν καταγραφεί και άτομα έως τα 2000 μέτρα. Συνήθως προτιμά να φωλιάζει σε σημεία πολύ πυκνής βλάστησης, αλλά κυνηγάει σε περιοχές με ανοίγματα για να διευκολύνεται η κίνησή της, ή και στο έδαφος. Γενικά, οι άρπυιες αποφεύγουν τις περιοχές με όχληση, όμως, μπορεί να πετούν πάνω απο τα δασοόρια σε μια ποικιλία ενδιαιτημάτων, όπως -έτσι ονομάζονται στην τοπική γλώσσα- cerrados, caatingas, φυτείες buriti, αλλά και σε καλλιεργήσιμες εκτάσεις και πόλεις, ή σε περιοχές όπου ασκείται έντονη υλοτομία.
Μορφολογία
thumb|right|400px|Το χαρακτηριστικό κεφάλι της άρπυιας με ανοιγμένο το λοφίο Η άρπυια είναι το μεγαλύτερο αρπακτικό πτηνό του Νέου Κόσμου και από τα μεγαλύτερα είδη αετών παγκοσμίως (βλ. Βιομετρικά στοιχεία).
Η άνω επιφάνεια του σώματός της καλύπτεται από γκριζόμαυρα -στο χρώμα του σχιστόλιθου (slate grey)- πτερά, ενώ η κάτω επιφάνεια είναι κυρίως λευκή, εκτός από τους πτερωμένους ταρσούς, οι οποίοι φέρουν μαύρες ραβδώσεις. Υπάρχει ευρεία μαύρη ζώνη κατά μήκος του άνω μέρους του στήθους, που χωρίζει το γκρίζο κεφάλι από τη λευκή κοιλιά. Το κεφάλι είναι ανοικτό γκρι, και στέφεται με διπλό λοφίο, ένα από τα κυριότερα διαγνωστικά στοιχεία του πτηνού. Το λοφίο ανοίγεται όταν το πουλί είναι εξιταρισμένο ή απειλείται, αν και κάποιοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι η ανύψωση των πτερών του λοφίου, βοηθάει στην κατεύθυνση των ήχων προς τους ακουστικούς πόρους του κεφαλιού. Τα φτερά του προσώπου σχηματίζουν ένα είδος «προσωπικού δίσκου» (facial disc), ενώ οι οφθαλμοί είναι τοποθετημένοι κοντά, ο ένας στον άλλο, εξασφαλίζοντας στο πτηνό εξαιρετική διόφθαλμη όραση. Η άνω επιφάνεια της ουράς είναι μαύρη με τρεις γκρι ζώνες, ενώ το κάτω μέρος είναι μαύρο με τρεις άσπρες ζώνες. Η ίριδα είναι γκρι, καφέ ή κόκκινη, το κήρωμα και το γαμψό, ισχυρότατο ράμφος είναι μαύρα ή μαυριδερά, οι ταρσοί και τα πόδια είναι κίτρινα, ενώ οι γαμψώνυχες είναι μαύροι.
Τα φύλα είναι παρόμοια σε μοτίβα και χρώματα, ωστόσο εμφανίζεται φυλετικός διμορφισμός, όσον αφορά στο μέγεθος, με τα θηλυκά να είναι ογκωδέστερα και πολύ βαρύτερα. Τα νεαρά άτομα είναι ασπριδερά-γκριζωπά, με λευκωπό λοφίο. γκριζοκαφέ άνω επιφάνεια και αρκετές σκούρες λωρίδες στην ουρά.
(Πηγές:   )
Βιομετρικά στοιχεία
(Πηγές:
Τροφή
Οι άρπυιες είναι κυρίαρχα ενεργά αρπακτικά πτηνά, που σημαίνει ότι οι ενήλικες είναι στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας και δεν έχουν φυσικούς θηρευτές.
Φαίνεται περίεργο, αλλά η κυνηγετική συμπεριφορά της άρπυιας είναι ελάχιστα γνωστή, πέρα από τις παρατηρήσεις των υπολειμμάτων σε μερικές φωλιές. Κρίνοντας από αυτό, οι άρπυιες συχνά κυνηγούν στο δασικό θόλο (canopy), ενώ λίγες είναι οι επιθέσεις από τις άκρες του δάσους, όπως κατά μήκος των παρυφών σε λίμνες και ποτάμια. Αυτό μπορεί μεν να συμβαίνει, αλλά πιθανότατα είναι «παραπλανητικό» διότι αυτές οι θέσεις παρέχουν μεγαλύτερη ορατότητα για τους παρατηρητές, οπότε υπερεκτιμάται το ποσοστό τους.
Το διαιτολόγιό τους είναι εξαιρετικά ποικίλο, αλλά η βασική τους λεία είναι τα δενδρόβια θηλαστικά και, αναλύσεις έδειξαν ότι, επικεντρώνονται κυρίως σε βραδύποδες και πιθήκους. Έρευνα που διενεργήθηκε μεταξύ 2003 και 2005 σε περιοχή ωοτοκίας στο Παρίντινς (Parintins), της επαρχίας Αμαζόνας (Amazonas) στη Βραζιλία, περιελάμβανε συλλογές από υπολείμματα θηραμάτων που προσφέρονταν στους νεοσσούς και, μετά τη διαλογή τους, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, η λεία των ενηλίκων αποτελείτο κατά 79% από βραδύποδες που ανήκαν σε 2 είδη: το Bradypus variegatus (39%), και το Choloepus didactylus (40%), ενώ διάφορα είδη πιθήκων περιλαμβάνονταν στο υπόλοιπο 11,6% των θηραμάτων. Σε παρόμοια έρευνα στον Παναμά, όπου απελευθερώθηκε ένα ζευγάρι αρπυιών που ήταν σε αιχμαλωσία, το 52% των θηραμάτων του αρσενικού και το 54 % του θηλυκού ήταν και πάλι 2 είδη βραδυπόδων: το Bradypus variegatus και το Choloepus hoffmanni. Σε μία φωλιά στη Βενεζουέλα, όλα τα κατάλοιπα που βρέθηκαν γύρω από την φωλιά αποτελούνταν από βραδύποδες.
Η άλλη βασική λεία των αρπυιών είναι οι πίθηκοι, που περιλαμβάνουν διάφορα είδη όπως, καπουτσίνους, σάκι, τίτι, σκιουροπιθήκους και αραχνοπιθήκους. Τα μικρότερα είδη, όπως οι ταμαρίνοι και οι μαρμοσέτες, δεν φαίνεται να προσελκύουν το ενδιαφέρον των αρπυιών. Σε αρκετές φωλιές στη Γουιάνα, οι πίθηκοι αποτελούν περίπου το 37% των υπολειμμάτων που βρέθηκαν εκεί και, στον Ισημερινό το 35% από 10 συνολικά φωλιές, περιελάμβαναν καπουτσίνους.
Άλλα, μερικώς δενδρόβια θηλαστικά, που περιλαμβάνονται λιγότερο στη διατροφή των αρπυιών είναι ακανθόχοιροι, σκίουροι, οπόσουμς, μυρμηκοφάγοι, ακόμη και σχετικά μεγαλύτερα σαρκοφάγα, όπως αγκούτια, κοάτια, πότοι, αρμαδίλλοι, αλεπούδες και τάιρες. Στο Παντανάλ (Pantanal), ένα ζευγάρι που φώλιαζε, θήρευε σε μεγάλο βαθμό τον ακανθόχοιρο Coendou prehensilis και το αγκούτι Dasyprocta azarae.
Η άρπυια μπορεί να επιτεθεί, επίσης, και σε διάφορα είδη πουλιών, όπως τους παπαγάλους αρά. Σε έρευνα στο Παριντίν (Parintin), τα κοκκινοπράσινα μακάο ήσαν το 0,4% της λείας, με τα άλλα πτηνά να φθάνουν το 4,6%. Άλλοι παπαγάλοι που συμπεριλαμβάνονταν στα θηράματα, ήταν οι -κινδυνεύοντες- Anodorchynchus hyacinthinus, ενώ θηρεύονταν και κρακίδες.
Πρόσθετα στοιχεία της διατροφής τους, αποτελούν τα ερπετά, κυρίως αμφισβαίνια, ιγκουάνας, και φίδια. Μάλιστα, φίδια έως 5 εκατοστά σε διάμετρο έχουν παρατηρηθεί να τεμαχίζονται στη μέση και, στη συνέχεια τα κομμάτια καταπίνονται ολόκληρα. Περιστασιακά, θηρεύονται πολύ μεγαλύτερα θηράματα όπως πεκάρια, καπιμπάρας και ελάφια, μεταφέρονται συνήθως σε ένα κούτσουρο ή χαμηλό κλαδί και καταναλώνονται σταδιακά και επί τόπου, δεδομένου ότι είναι πάρα πολύ βαριά για να μεταφερθούν ολόκληρα στη φωλιά.
Τέλος, οι άρπυιες έχουν καταγραφεί να θηρεύουν κατοικίδια ζώα, όπως κοτόπουλα, αρνιά, κατσίκια και νεαρούς χοίρους, αλλά αυτό είναι σπάνιο υπό κανονικές συνθήκες. Αντίθετα, είναι πολύ χρήσιμες στον έλεγχο του πληθυσμού κάποιων θηρευτών όπως των καπουτσίνων, οι οποίοι λυμαίνονται συστηματικά τα αβγά των πτηνών και μπορεί να προκαλέσουν μέχρι και τοπικές εξαφανίσεις των ευαίσθητων ειδών.
Ισχύς
thumb|left|400px|Άρπυια εν πτήσει Η άρπυια μπορεί να μην είναι ο μεγαλύτερος αετός στην υφήλιο, αλλά είναι αναμφίβολα ο ισχυρότερος. Διαθέτει τους μεγαλύτερους γαμψώνυχες από όλα τα αρπακτικά πτηνά, οι οποίοι είναι σε θέση να ασκήσουν πίεση 42 kgf/εκ², ή 4,1 MPa ή 530 lbf/in² ή 400 N/εκ²., που σημαίνει ότι επιφέρεται ακαριαίος θάνατος στα θηράματα. Οι άρπυιες μπορούν άνετα να σηκώσουν θηράματα μέχρι 7 κιλά και να τα μεταφέρουν στη φωλιά τους, ενώ έχουν καταγραφεί περιπτώσεις άρσης θηραμάτων που είχαν το ίδιο βάρος με αυτές. Λόγω μικροτέρου μεγέθους, τα αρσενικά συνήθως συλλαμβάνουν σχετικά μικρότερη λεία, με ένα τυπικό εύρος 0,5 έως 2,5 κιλών (περίπου το μισό από το βάρος τους), αλλά τα -μεγαλύτερα- θηλυκά συλλαμβάνουν θηράματα, με καταγεγραμμένο ελάχιστο βάρος περίπου 2,7 κιλών. Έχουν καταγραφεί ενήλικα θηλυκά να αρπάζουν τακτικά μεγάλους αρσενικούς πιθήκους ή βραδύποδες βάρους 6 έως 9 κιλών και, να πετάνε μακριά χωρίς προσγείωση, ένα εξαιρετικό δείγμα ισχύος (φυσική: έργο ανά μονάδα χρόνου). Το μέγεθος της λείας που μεταφέρεται στη φωλιά είναι συνήθως μεσαίου μεγέθους, αφού έχουν καταγραφεί θηράματα από 1 έως 4 κιλά. Τα αρσενικά μεταφέρουν θηράματα μέσου βάρους 1,5 κιλού, ενώ τα θηλυκά 3,2 κιλών.
Τεχνικές
Μερικές φορές, οι άρπυιες παραμονεύουν για το θήραμα από σταθερή θέση πόστου («sit and wait»), στρατηγική συνηθισμένη για τα αρπακτικά που κατοικούν στα δάση. Το πόστο είναι ένα ψηλό σημείο κοντά σε ένα ξέφωτο, ένα ποτάμι ή μία θέση «αναζήτησης άλατος» (salt-lick), όπου πολλά θηλαστικά πάνε και «γλείφουν» πετρώματα επειδή έχουν ανάγκη από μέταλλα και ιχνοστοιχεία. Ωστόσο, η πιο κοινή τεχνική του είδους είναι το κυνήγι με μικρές αερολισθήσεις (glidings), πάνω από ένα συγκεκριμένο χώρο ο οποίος «σαρώνεται», ενώ παρεμβάλλονται σύντομες στάσεις από δέντρο σε δέντρο. Όταν το θήραμα εντοπιστεί, η άρπυια «καταδύεται» και το αρπάζει, ενώ περιστασιακά, μπορεί επίσης να κυνηγάει με διαρκείς πτήσεις μέσα ή και πάνω από το δασικό θόλο. Τέλος οι άρπυιες έχουν επίσης παρατηρηθεί να κυνηγούν «κατά πόδας», ένα στυλ θήρευσης ιδιαίτερα κοινό στους ικτίνους (accipiters). Αυτό περιλαμβάνει καταδίωξη του θηράματος εν πτήσει, με διαδοχικούς ελιγμούς ανάμεσα στα δέντρα που, απαιτεί ταχύτητα και ευκινησία, στοιχεία που οι άρπυιες διαθέτουν σε ιδιαίτερα μεγάλο βαθμό.
Ηθολογία
Οι άρπυιες είναι μοναχικοί αετοί και ζουν κατά ζεύγη, ενώ κάποιες φορές παρατηρείται επίσης και ένα τρίτο, νεαρό άτομο που, προφανώς είναι το μικρό τους από την τελευταία περίοδο αναπαραγωγής. Είναι μοναχικοί κυνηγοί που χρησιμοποιούν αποκλειστικά την οξεία αίσθηση της όρασης για να εντοπίσουν τη λεία τους, ενώ κυνηγούν μόνο κατά τη διάρκεια της ημέρας.
Χρησιμοποιούν διάφορα φωνήματα για να επικοινωνούν μεταξύ τους, πολλά από τα οποία πιστεύεται ότι έχουν να κάνουν με τη διεκδίκηση του ζωτικού τους χώρου.
Αναπαραγωγή
Σε ιδανικά ενδιαιτήματα οι φωλιές των αρπυιών μπορεί να είναι αρκετά κοντά μεταξύ τους, όπως σε ορισμένα μέρη του Παναμά και της Γουιάνας όπου, οι φωλιές με νεοσσούς βρίσκονται 3 χιλιόμετρα μακριά η μία από την άλλη -σχετικά κοντινή απόσταση για πτηνά διεκδίκησης ζωτικού χώρου-, ενώ βρίσκονται σε απόσταση 5 χμ. στη Βενεζουέλα. Στο Περού, η μέση απόσταση μεταξύ των φωλιών ήταν 7,4 χμ. και, η μέση έκταση που καταλαμβάνεται από κάθε αναπαραγόμενο ζευγάρι εκτιμήθηκε σε 4.300 εκτάρια (11.000 στρέμματα), περίπου. Σε λιγότερο ιδανικές περιοχές, όμως, με κατακερματισμένες δασικές εκτάσεις, οι φωλιές εκτιμήθηκαν στα 25 χιλιόμετρα η μία από την άλλη.
Η μεγάλη φωλιά είναι κατασκευασμένη από χοντρά κλαδιά, πλεγμένα μεταξύ τους μαζί με μαλακή βλάστηση ή μαλλί από ζώα, η οποία έχει συνήθως 1,2 μέτρα βάθος και 1,5 μέτρο μήκος και, μπορεί να επαναχρησιμοποιηθεί κατά τη διάρκεια αρκετών ετών. Οι φωλιές βρίσκονται ψηλά σε ένα δέντρο, συνήθως στην κύρια διχάλα του, 16 έως 43 μέτρα από το έδαφος, ανάλογα με το ύψος της τοπικής βλάστησης. Ένα από τα ευρέως χρησιμοποιούμενα δένδρα για την κατασκευή της φωλιάς είναι το καπόκ (Ceiba pentandra), ένα από τα ψηλότερα στη Νότια Αμερική. Γι’ αυτό, σε πολλούς ιθαγενείς πολιτισμούς της περιοχής θεωρείται κακή τύχη να κόψουν το δέντρο kapok, με αποτέλεσμα, το γεγονός αυτό να μπορεί να συμβάλλει στην προστασία των βιοτόπων του είδους. Το πουλί χρησιμοποιεί επίσης και άλλα μεγάλα δέντρα για να χτίσει τη φωλιά του, όπως το Bertholletia excelsa ή το Vochysia divergens. Η φωλιά κατασκευάζεται και από τους δύο εταίρους, ενώ κατά τη διάρκεια της κατασκευής, δεν απομακρύνονται ακτινωτά περισσότερο από 180 μέτρα από αυτήν. thumb|right|350px|Νεαρή άρπυια Δεν υπάρχει κάποιο γνωστό τελετουργικό ερωτοτροπίας μεταξύ των εταίρων, εκτός από το ότι τρίβουν συχνά τα ράμφη τους, ως μέρος της δήλωσης πίστης μεταξύ τους, ενώ πιθανότατα ζευγαρώνουν εφ’ όρου ζωής. Το θηλυκό γεννά 2, σπανίως 3 αβγά, αλλά μετά την εκκόλαψη του πρώτου, το δεύτερο αυγό αγνοείται από τους γονείς και συνήθως αποτυγχάνει να εκκολαφθεί κι αυτό, εκτός αν το πρώτο αυγό καταστραφεί. Το αυγό επωάζεται για περίπου 56 ημέρες, και ο νεοσσός είναι φωλεόφιλος, χρειάζεται δηλαδή άμεσα την προστασία των γονέων. Εάν εκκολαφθεί και το δεύτερο αυγό, ο νεοσσός επειδή έχει γεννηθεί αργότερα, συνήθως δεν σιτίζεται καλά και πεθαίνει, κάτι που συνηθίζεται στα αρπακτικά πτηνά. Η σίτιση του νεοσσού γίνεται πολύ αραιά, κάθε λίγες ημέρες, γι αυτό και έχει πολύ αργή ανάπτυξη, ενώ όταν γίνει 36 ημερών, μπορεί να σταθεί και να περπατήσει αδέξια. Αποκτά την ικανότητα να πετάξει στην ηλικία των 6 μηνών, αλλά οι γονείς συνεχίζουν να τον σιτίζουν για 6 έως 10 μήνες, ακόμη. Το αρσενικό κυνηγάει και τροφοδοτεί το θηλυκό κατά την επώαση, όπως και τον αετιδέα αργότερα, αλλά μπορεί να συμμετέχει περιστασιακά και στην επώαση, ενώ το θηλυκό κυνηγάει και φέρνει θηράματα στη φωλιά.
Από πρόσφατη καταγραφή νεοσσού στο Μπελίζ, η δίαιτα του νεοσσού περιελάμβανε οπόσουμς (Didelphis marsupialis), κοάτια (Nasua narica) και ουρλιαχτές πιθήκους (Alouatta pigra). Η σεξουαλική ωριμότητα δεν επιτυγχάνεται, παρά μόνον όταν τα πουλιά είναι 4 έως 6 ετών, οπότε αποκτούν και το οριστικό τους πτέρωμα. Οι ενήλικες μπορούν να γίνουν επιθετικοί προς τους ανθρώπους οι οποίοι διαταράσσουν την περιοχή ωοτοκίας ή φαίνεται να είναι μια απειλή για τους νεοσσούς.
Απειλές
Παρόλο που η άρπυια εξακολουθεί να εμφανίζεται σε αρκετές περιοχές, η κατανομή και οι πληθυσμοί της έχουν ελαττωθεί σημαντικά. Απειλείται κυρίως από την απώλεια των ενδιαιτημάτων της που προκαλείται από την επέκταση της υλοτομίας, της κτηνοτροφίας και των γεωργικών εκτάσεων. Δευτερευόντως, απειλείται από τη λαθροθηρία, επειδή θεωρείται ως απειλή για τα οικόσιτα ζώα ή/και για τον ίδιο τον άνθρωπο, κάτι παντελώς ανυπόστατο, που όμως πιστεύεται λόγω του μεγάλου μεγέθους και του «άγριου» παρουσιαστικού της. Αυτός, άλλωστε είναι και ο κύριος λόγος που αποτελεί ένα «διακαή στόχο» για τους λαθροκυνηγούς, αφού, πέρα από κάποια μεμονωμένα περιστατικά επίθεσης σε κατοικίδια ζώα, δεν έχουν καταγραφεί επιθέσεις στον άνθρωπο. Δυστυχώς, η άρπυια λόγω του χαρακτήρα της αποτελεί σχετικά εύκολο στόχο για τους λαθροκυνηγούς, που την θεωρούν ως απαραίτητο «τρόπαιο» για τη συλλογή τους. Επίσης, απειλείται και από κάποιους «συλλέκτες» που την συλλαμβάνουν παράνομα και την κρατούν αιχμάλωτη ως αξιοπερίεργο (sic) θέαμα.
Κατάσταση πληθυσμού
Αυτές οι απειλές ισχύουν σε όλη τη γεωγραφική κατανομή του είδους, έτσι ώστε σε μεγάλα τμήματά της το πουλί εμφανίζεται μόνο σπάνια. Στη Βραζιλία, έχει εντελώς εξαφανισθεί από το τροπικό δάσος που «βλέπει» στον Ατλαντικό και απαντά μόνο στις πιο απομακρυσμένες περιοχές της κύριας ηπειρωτικής λεκάνης του Αμαζονίου και, μάλιστα, μία βραζιλιάνικη δημοσιογραφική έρευνα που έγινε στα μέσα της δεκαετίας του 1990 έδειξε ότι οι άρπυιες, στο έδαφος της Βραζιλίας, περιορίζονται πλέον μόνον στη βόρεια πλευρά του ισημερινού. Βέβαια, κάποια επιστημονικά δεδομένα του 1990, δείχνουν ότι κάποιοι πληθυσμοί των τροπικών δασών του Ατλαντικού μπορεί να είναι μεταναστευτικοί. thumb|left|400px|Ενήλικο άτομο σε ζωολογικό κήπο Μεταγενέστερη έρευνα στη Βραζιλία έδειξε ότι, μετά το 2009 το είδος, έξω από τη μεγάλη Λεκάνη του Αμαζονίου, είναι Άκρως Απειλούμενο (CR) στις περιοχές Εσπίριτο Σάντο, Σάο Πάολο και Παρανά, σε κίνδυνο (EN) στο Ρίο ντε Τζανέιρο και, ίσως εξαφανισμένο (EX) στο Ρίο Γράντε ντο Σουλ και Μίνας Γκεράις. Πάντως, λόγω του απροσίτου των περιοχών, το πραγματικό μέγεθος του συνολικού πληθυσμού του στη Βραζιλία είναι ακόμη άγνωστο.
Η οργάνωση ‘’The Peregrine Fund’’ θεωρεί ότι ανήκει στα «εξαρτώμενα από προστασία είδη», που σημαίνει ότι εξαρτάται από σκληρή προσπάθεια για την αναπαραγωγή σε αιχμαλωσία και την απελευθέρωση στη φύση, καθώς και την προστασία των οικοτόπων του, προκειμένου να αποτραπούν περαιτέρω επικίνδυνες καταστάσεις, αλλά προς το παρόν αποδέχεται τη θέση της IUCN. Πάντως, σε τοπικό επίπεδο, τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα. Η άρπυια θεωρείται Άκρως Απειλούμενο είδος (CR) στο Μεξικό και την Κεντρική Αμερική, όπου έχει εκλείψει από το μεγαλύτερο τμήμα της πρώην κατανομής της, ενώ θεωρείται ως Σχεδόν Απειλούμενο (NT) ή Τρωτό (VU) στο μεγαλύτερο μέρος της Νότιας Αμερικής. Στο νότιο άκρο της κατανομής της, στην Αργεντινή, βρίσκεται μόνο στα δάση της κοιλάδας Παρανά στην επαρχία Μισιόνες, ενώ έχει εξαφανιστεί από το Ελ Σαλβαδόρ, και μάλλον από την Κόστα Ρίκα.
Συνολικά, το είδος έχει χάσει 27,6-45,5% των ενδιαιτημάτων του, μέσα σε τρεις γενιές (56 έτη) με βάση ένα μοντέλο της αποψίλωσης των δασών του Αμαζονίου. Ωστόσο, οι απώλειες έξω από την Αμαζονία, κρίνεται ότι είναι πιθανό να είναι χαμηλότερες, έτσι ώστε το είδος θα μειωθεί κατά 25-30% σε περισσότερες από τρεις γενιές.
Μέτρα διαχείρισης
Διάφορες πρωτοβουλίες για την αποκατάσταση του είδους έχουν ξεκινήσει σε διάφορες χώρες: Από το 2002, η οργάνωση The Peregrine Fund ξεκίνησε ένα πρόγραμμα συντήρησης και έρευνας στην επαρχία Νταριέν του Παναμά. Παρόμοιο -αλλά σημαντικά ογκωδέστερο- ερευνητικό έργο διεξάγεται σήμερα στη Βραζιλία, στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών Αμαζονίου, μέσω του οποίου 45 γνωστές θέσεις φωλιάσματος παρακολουθούνται από ερευνητές και εθελοντές από τις τοπικές κοινωνίες. Σε ένα νεοσσό έχει τοποθετηθεί ένας ραδιοπομπός, που επιτρέπει να παρακολουθείται για περισσότερο από τρία χρόνια μέσω δορυφόρου της InPe (Εθνικό Ινστιτούτο Διαστημικών Ερευνών της Βραζιλίας). Επίσης, πραγματοποιείται φωτογραφική καταγραφή μιας φωλιάς στον Εθνικό Δρυμό Carajás από τον φωτογράφο της βραζιλιάνικης έκδοσης του περιοδικού National Geographic, João Marcos Rosa.
thumb|right|400px|Πορτρέτο άρπυιας
Στο Μπελίζ «τρέχει» το Πρόγραμμα Αποκατάστασης της Άρπυιας του Μπελίζ, το οποίο ξεκίνησε το 2003 με τη συνεργασία της Sharon Matola, που ίδρυσε και διαυθύνει τον ζωολογικό κήπο του κράτους και της οργάνωσης The Peregrine Fund. Στόχος αυτού του προγράμματος είναι η αποκατάσταση της άρπυιας στο Μπελίζ, διότι ο πληθυσμός του αετού μειώθηκε ως αποτέλεσμα του κατακερματισμού των δασών, του κυνηγιού και της καταστροφής των φωλιών, με αποτέλεσμα σχεδόν να εκλείψει. Έχουν απελευθερωθεί άτομα που είχαν εκτραφεί σε αιχμαλωσία, στην περιοχή Διατήρησης και Διαχείρισης Ρίο Μπράβο, προσεκτικά επιλεγμένη για την ποιότητα των δασικών ενδιαιτημάτων και τη γειτνίαση με τη Γουατεμάλα και το Μεξικό. Μέχρι το Δεκέμβριο του 2009, 15 άρπυιες είχαν απελευθερωθεί και παρακολουθούνται από την οργάνωση ‘’The Peregrine Fund’’ μέσω δορυφορικής τηλεμετρίας. Τελικά, το πρώτο καταγεγραμμένο επίσημο στοιχείο για νεοσσό από τη μικρή αυτή χώρα, ήρθε τον Νοέμβριο του 2010, μία από τις βορειότερες αναφορές για το είδος μετά την εξαφάνισή του από την εκεί επικράτεια.
Τον Ιανουάριο του 2009, ένας νεοσσός από τον -σχεδόν εξαλειφθέντα- πληθυσμό του Παρανά της Βραζιλίας, εκκολάφθηκε σε αιχμαλωσία και διατηρείται στην περιοχή του φράγματος Ιταϊπού, στα σύνορα Βραζιλίας/Παραγουάης. Το Σεπτέμβριο του 2009, ένα ενήλικο θηλυκό, αφού διατηρήθηκε σε αιχμαλωσία για 12 χρόνια σε ιδιωτικό χώρο, εφοδιάστηκε με ραδιοπομπό και απελευθερώθηκε σε φυσικό περιβάλλον στην περιοχή του Εθνικού Πάρκου Πάου, στην Μπαΐα της Βραζιλίας.
Πέρα από αυτά, είναι απαραίτητη η συνεργασία με τις τοπικές κοινωνίες για να αποτραπεί η λαθροθηρία, να διευρυνθεί το δίκτυο προστατευομένων περιοχών, να διευκρινιστούν οι ακριβείς οικολογικές απαιτήσεις του είδους και η ικανότητά του να ανθίσταται στον κατακερματισμό και την αλλοίωση των οικοτόπων του.
Κουλτούρα
Η άρπυια είναι το Εθνικό Πτηνό του Παναμά και απεικονίζεται στο θυρεό του κράτους. Μάλιστα, αρχικά δεν διευκρινιζόταν επίσημα ποιο είδος αετού απεικονιζόταν στο θυρεό, μέχρις ότου με το Νομοθετικό Διάταγμα υπ’ αριθ. 50 του 2006, διευκρινίστηκε ότι το απεικονιζόμενο πτηνό είναι μιά άρπυια.
Τον Ιανουάριο του 2008, κυκλοφόρησε ένα χαρτονόμισμα των 10 μπολιβάρ στη Βενεζουέλα, με τη μορφή της άρπυιας στο πίσω μέρος. Ταυτόχρονα στο site της Κρατικής Τράπεζας της Βενεζουέλας έγινε αναφορά στο πτηνό, ότι είναι το μεγαλύτερο αρπακτικό της χώρας, με εξάπλωση βόρεια του ποταμού Ορινόκο, στις πολιτείες Καραμπόμπο, Αράγουα και Μιράντα ι Ντιστρίτο Καπιτάλ.
Σημειώσεις
i. Κατ’ άλλους ερευνητές ανήκει στην ιδιαίτερη υποοικογένεια Αρπυίνες (Harpiinae), χωρίς όμως αυτό να έχει γίνει ευρέως αποδεκτό.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αετίδες
Α.Ο. Αστραπή Ψαροφαΐου
Ο '''Α.Ο. Αστραπή Ψαροφαΐου''' είναι αθλητικός σύλλογος στην Αχαΐα και έχει έδρα την συνοικία Ψαροφάι στην Πάτρα. Χρώματα του σωματείου είναι το κόκκινο και το μπλε. Το τμήμα ποδοσφαίρου έχει κατακτήσει δύο φορές το Πρωτάθλημα Αχαΐας και το Κύπελλο Αχαΐας
Ιστορία
Ξεκίνησε από την Γ΄Κατηγορία και το 1987, μέσα σε πέντε χρόνια, ανέβηκε στην Α΄Κατηγορία. Στην Σ' Κατηγορία πρωταγωνίστησε και σε δύο χρόνια ανέβηκε στην Δ΄Εθνική όπου και παρέμεινε για τρία χρόνια. Το 1993 υποβιβάστηκε στο τοπικό πρωτάθλημα, και λόγω πολλών προβλημάτων που αντιμετώπισε ο σύλλογος και των συνεχόμενων υποβιβασμών , έφτασε το 1997 να μην συμμετάσχει σε καμία διοργάνωση φτάνοντας στα πρόθυρα της διάλυσης. Τότε την ομάδα ανέλαβαν παλιοί ποδοσφαιριστές και παράγοντες την οποία και κατέβασαν στο πρωτάθλημα της επόμενης περιόδου. Το 2004 κατέκτησε πάλι το πρωτάθλημα Αχαΐας και αγωνίστηκε για δύο συνεχόμενες χρονιές στην Δ εθνική υποβιβαζόμενη στην Α΄κατηγορία το 2006 όπου αγωνίζεται και σήμερα.
Συμμετοχές σε εθνικές κατηγορίες
Η Αστραπή έχει 5 συμμετοχές στην Δ΄ Εθνική Κατηγορία.
Η Αστραπή έχει κατακτήσει δύο (2) πρωταθλήματα κι ένα (1) κύπελλο Αχαΐας. Πρώτο πρωτάθλημα την περίοδο 1989-90 και την περίοδο 2003-04. Στο κύπελλο έχει μία κατάκρηση το 1991-92 και μία φορά φιναλίστ την περίοδο 2003-04.
Παραπομπές
Αστραπη Αστραπη Αστραπη
Icon
Το Icon είναι απάνθισμα του Μάικλ Τζάκσον. Κυκλοφόρησε στις 6 Απριλίου 2012 και είναι μια επανακυκλοφορία του "20th Century Masters - The Millennium Collection: The Best of Michael Jackson".
Κατάλογος τραγουδιών
1, 2, 3 από το Got to Be There (1972), 5, 6, 11 από το Music & Me (1973), 4, 7 από το Ben (1972), 8, 9, 10 από το Forever, Michael (1975)
Κατηγορία:Δισκογραφία του Μάικλ Τζάκσον
Τροφική δηλητηρίαση
Τροφική δηλητηρίαση είναι η λοίμωξη που οφείλεται στην κατανάλωση χαλασμένου ή μολυσμένου φαγητού - ποτού, το οποίο περιέχει επιβλαβή βακτήρια, ιούς, παράσιτα ή τοξίνες.
Τρόφιμα που την προκαλούν
Η τροφική δηλητηρίαση προκαλείται από τρόφιμα που:
Συμπτώματα
Η λοίμωξη αυτή εκδηλώνεται με τα παρακάτω συμπτώματα:
Κίνδυνοι και πρόληψη
Η τροφική δηλητηρίαση εγκυμονεί κινδύνους:
Τρόποι αντιμετώπισης
Τρόποι αντιμετώπισης της τροφικής δηλητηρίασης είναι:
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Παραπομπές
Κατηγορία:Υγεία
Τζέσικα Τάντι
Η Τζέσικα Τάντι (αγγλικά Jessica Tandy) (7 Ιουνίου 1909 - 11 Σεπτεμβρίου 1994) ήταν Αγγλοαμερικανίδα ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου, βραβευμένη με όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου για την ερμηνεία της στην ταινία Ο σοφέρ της κυρίας Ντέιζι (Driving Miss Daisy, 1989), ενώ είχε επίσης βραβευτεί με βραβείο ΤΟΝΥ, χρυσή σφαίρα, βραβείο Έμμυ και βραβείο BAFTA. Η νίκη της στα βραβεία όσκαρ σε ηλικία 80 ετών, την έκανε τη γηραιότερη ηθοποιό που κέρδισε ποτέ το βραβείο και δυο χρόνια αργότερα έλαβε άλλη μια υποψηφιότητα, αυτή τη φορά για όσκαρ Β' γυναικείου ρόλου για την ερμηνεία της στην ταινία Πράσινες Τηγανητές Ντομάτες (Fried Green Tomatoes, 1991). Το 1990 το περιοδικό People την περιέλαβε στη λίστα με τις 50 ομορφότερες προσωπικότητες, ενώ την ίδια χρονιά της διέγνωσαν καρκίνο της ωοθήκης. Συνέχισε να εργάζεται μέχρι και λίγο πριν το θάνατό της.
Πρώτα βήματα
Η Τζέσικα Τάντι γεννήθηκε στο προάστιο Χάκνεϊ του Λονδίνου το 1909 και ήταν η μικρότερη από τα τρία της αδέλφια. Η μητέρα της, Τζέσι Έλεν, ήταν διευθύντρια σε σχολείο για παιδιά με ειδικές ανάγκες και ο πατέρας της Χάρι ήταν πλανόδιος πωλητής. Η Τάντι έχασε τον πατέρα της σε ηλικία δώδεκα ετών και η μητέρα της αναγκάστηκε να κάνει μαθήματα και τα απογεύματα για να συντηρεί τα παιδιά της. Η Τάντι φοίτησε στο σχολείο Dame Alice Owen στο Ίλσινγκτον.
Καριέρα στο θέατρο και τον κινηματογράφο
Μετά τη λήξη του γάμου της με τον Τζακ Χόκινς μετακόμισε στη Νέα Υόρκη, όπου συνάντησε τον Καναδό ηθοποιό Χιούμ Κρόνιν. Ο Κρόνιν έγινε ο δεύτερός της σύζυγος, ο γάμος τους διήρκεσε μέχρι και το θάνατό της και ο δυο τους έγιναν ζευγάρι τόσο στο θέατρο, όσο και στον κινηματογράφο. Οι δυο τους απέκτησαν δυο παιδιά την Τάντι Κρόνιν και τον Κρίστοφερ.
Η Τάντι έκανε το ντεμπούτο της στο Χόλιγουντ στην ταινία του Φρεντ Τσίνεμαν Έβδομος σταυρός (The Seventh Cross) το 1944. Μετά το πρώτο της αυτό εγχείρημα ακολούθησαν μικροί ρόλοι στις ταινίες: Η κοιλάδα των αποφάσεων (The Valley of Decision, 1945), Άγουρα χρόνια (The Green Years, 1946), Μιράντα (Dragonwyck, 1947) και Άμπερ για πάντα (Forever Amber).
Κατά τα τέλη της δεκαετίας του 70' κέρδισε το δεύτερο βραβείο Τόνυ για την ερμηνεία της στην παράσταση The Gin Game κάτι που επανέλαβε το 1982 για την ερμηνεία της στην παράσταση Foxfire. Η παράσταση Foxfire μεταφέρθηκε με επιτυχία στη μικρή οθόνη το 1987 και η Τάντι τιμήθηκε και με βραβείο Έμμυ για την ερμηνεία της.
Κατά τη δεκαετία του 80' ανανεώθηκε το ενδιαφέρον του κοινού για την Τάντι, η οποία βρέθηκε να συμμετέχει σε μερικές από τις πιο αξιόλογες παραγωγές της εποχής όπως: Ο αλλόκοτος κόσμος του Γκαρπ (The World According to Garp, 1982), Οι Βοστωνέζοι (The Bostonians, 1984) και Κοκούν (Cocoon, 1985). Η καθιέρωση στο χώρο του κινηματογράφου ήρθε το 1989 με τη συμμετοχή της στη βραβευμένη με όσκαρ ταινία Ο σοφέρ της κυρίας Ντέιζι (Driving Miss Daisy), για την οποία βραβεύτηκε με όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου. Την αμέσως επόμενη χρονιά της διέγνωσαν καρκίνο, αλλά η Τάντι συνέχισε να εργάζεται μέχρι και το θάνατό της το 1994. Αξιοσημείωτες ταινίες στις οποίες συμμετείχε κατά τις αρχές της δεκαετίας του 90' είναι οι: Πράσινες Τηγανητές Ντομάτες (Fried Green Tomatoes, 1991), Ξεχωριστοί άνθρωποι (Used People, 1992) και Δεν είμαι κορόιδο κανενός (Nobody's Fool, 1994). Τελευταία της κινηματογραφική εμφάνιση ήταν στην ταινία Καμίλα (Camilla, 1994), πλάι στη Μπρίτζετ Φόντα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένες με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Κωμωδίες ή Μιούζικαλ) Κατηγορία:Βραβευμένες με BAFTA Α' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Νικητές βραβείου Tony Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί θεάτρου
Λώρενς Ντάρελ
Ο Λώρενς Τζωρτζ Ντάρελ (Lawrence George Durrell, 27 Φεβρουαρίου 1912 – 7 Νοεμβρίου 1990), ήταν εκπατρισμένος Βρετανός μυθιστοριογράφος, ποιητής, θεατρικός, ταξιδιωτικός συγγραφέας και πράκτορας. Αντιστεκόταν στη σύνδεσή του με τη Μεγάλη Βρετανία και προτιμούσε να λογίζεται ως «πολίτης του κόσμου»: χαρακτηρίσθηκε ως «άπατρις» το 1968, με την τροποποίηση της Commonwealth Immigrants Act του 1962. Για τον λόγο αυτό του αρνήθηκαν το δικαίωμα εισόδου ή εγκατάστασης στη Βρετανία με τις νέες διατάξεις και ήταν υποχρεωμένος να κάνει αίτηση για βίζα για κάθε του είσοδο στη χώρα.
Το γνωστότερο έργο του είναι η τετραλογία Αλεξανδρινό κουαρτέτο, ενώ μεγάλο μέρος της δημιουργίας του έχει επηρεασθεί από τη μακρόχρονη διαμονή του στην Ελλάδα.
Ζωή και έργο
Ο Ντάρελ γεννήθηκε στο Τζαλαντάρ, των τότε Βρετανικών Ινδιών ως ο πρωτότοκος γιος επίσης γεννημένων στην Ινδία Βρετανών αποίκων: της Λουίζας (Louisa Dixie Durrell) και του Λώρενς Σάμουελ Ντάρελ (Lawrence Samuel Durrell). Το πρώτο του σχολείο ήταν το Κολέγιο του Αγίου Ιωσήφ στο Νταρτζίλινγκ. Σε ηλικία 11 ετών στάλθηκε στην Αγγλία, όπου παρακολούθησε για λίγο μαθήματα στο γυμνάσιο St. Olave's πριν εγγραφεί στο St. Edmund's School του Καντέρμπουρυ. Η εκπαίδευσή του ήταν τυπικά «αποτυχημένη», καθώς απέτυχε στις εισαγωγικές εξετάσεις για το πανεπιστήμιο, αλλά άρχισε να γράφει ποίηση από την ηλικία των 15 ετών και η πρώτη του ποιητική συλλογή, το Quaint Fragment, εκδόθηκε το 1931.
Στην Κέρκυρα
Στις 22 Ιανουαρίου 1935 ο Λώρενς Ντάρελ νυμφεύθηκε τη Νάνσυ Μάγιερς (Nancy Isobel Myers) στον πρώτο από τους 4 συνολικά γάμους του. Ο Ντάρελ δεν αισθάνθηκε ποτέ ευτυχής στην Αγγλία και τον Μάρτιο του ίδιου έτους έπεισε τη σύζυγό του, τη μητέρα του και τα αδέλφια του (μεταξύ των οποίων ήταν και ο Τζέραλντ Ντάρελ, αργότερα σημαντικός υπέρμαχος της προστασίας των άγριων ζώων και δημοφιλής συγγραφέας ο ίδιος), να μετακομίσουν σε ένα ελληνικό νησί, συγκεκριμένα στην Κέρκυρα, όπου θα μπορούσαν να ζήσουν πιο οικονομικά και να ξεφύγουν τόσο από το αγγλικό κλίμα όσο και από την «απολιθωμένη» αγγλική κουλτούρα — αυτό που ο Ντάρελ αποκαλούσε και «αγγλικό θάνατο».