cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αεροπλάνα (ταινία, 2013)
Κριτικές
Ο Μπιλ Γκούντιγκοντζ από την εφημερίδα The Arizona Republic έδωσε στην ταινία 2/5 λέγοντας: «Τα Αεροπλάνα ήταν αρχικά προγραμματισμένα να κυκλοφορήσουν απευθείας σε βίντεο. Παρά το ότι στα μικρότερα παιδιά μπορεί να αρέσουν κάποια κομμάτια της, δεν υπάρχει τίποτα στην ταινία που να προδίδει το γιατί η Disney παρέκκλινε του αρχικού της πλάνου». Ο Ντέιβιντ Χίλντμπραντ από την εφημερίδα The Philadelphia Inquirer έδωσε στην ταινία βαθμολογία 1/4 αναφέροντας: «Αυτή η ταινία κινουμένων σχεδίων έχει όλα τα ορόσημα ενός πρότζεκτ που θα κυκλοφορούσε απευθείας σε βίντεο - κατώτερη πλοκή, πληκτικό γράψιμο, φθηνά σχέδια - πιθανόν επειδή προοριζόταν για το τμήμα ευκαιριών στα καταστήματα Target, Walmart και Costco». Η Τζεν Τσάνι από την εφημερίδα The Washington Post βαθμολόγησε την ταινία με 1,5/4 λέγοντας: «Αυτή η ταινία είναι 100 τοις εκατό χωρίς εκπλήξεις. Είναι η ιστορία ενός υποτιμημένου αουτσάιντερ που εξελίσσεται όπως κάθε διδακτική ιστορία ενός υποτιμημένου αουτσάιντερ». Ο Ράφερ Γκουζμάν από την εφημερίδα Newsday βαθμολόγησε την ταινία επίσης με 1,5/4 λέγοντας: «Αν η ταινία Αεροπλάνα ήταν μία ψηφιακή λήψη σε λογική τιμή, θα τη χρησιμοποιούσατε με χαρά για να χαλαρώσετε τα παιδιά σας κατά τη διάρκεια ενός μεγάλου ταξιδιού με το αυτοκίνητο. Ως 3D κινηματογραφική κυκλοφορία όμως, τα Αεροπλάνα θα χαλαρώσουν κι εσάς». Ο Νιλ Γκένζλινγκερ από την εφημερίδα The New York Times έδωσε στην ταινία 2/5 αναφέροντας: «Τα Αεροπλάνα στο μεγαλύτερο τμήμα τους μιμούνται παρά καινοτομούν, προφανώς ελπίζοντας να αποκομίσουν ένα αξιοσέβαστο κομμάτι της επιτυχίας που είχαν οι ταινίες Αυτοκίνητα και Αυτοκίνητα 2 στο box office, οι οποίες συνολικά απέφεραν έσοδα εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων».
Ο Λου Λουμένικ από την εφημερίδα New York Post βαθμολόγησε την ταινία με 2,5/4 λέγοντας: «Συχνά το λιγότερο είναι περισσότερο και για αυτό τον λόγο μπορώ να προτείνω τα Αεροπλάνα, ένα γοητευτικό, σεμνό, με χαμηλό προϋπολογισμό spin-off της ταινίας Αυτοκίνητα της Pixar, το οποίο παρέχει συγκίνηση και γέλιο στα μικρά παιδιά και τους γονείς τους όπως αρκετά από τα πιο περίτεχνα αδέλφια του». Ο Μπρους Ντεμαρά από την εφημερίδα Toronto Star βαθμολόγησε την ταινία με 2,5/4 λέγοντας: «Ενώ η πλοκή είναι μάλλον πεζή και το χιούμορ κυρίως χωλό, αυτό που κάνει τα Αεροπλάνα μια ξεχωριστή εμπειρία — κάτι που δεν προκαλεί έκπληξη δεδομένου της τεράστιας κι εντυπωσιακής ιστορίας της Disney στα κλασικά κινούμενα σχέδια — είναι τα οπτικά». Η Κλαούντια Πούιγκ από την εφημερίδα USA Today βαθμολόγησε την ταινία με 2/4 αναφέροντας: «Είναι αρκετά ελκυστική, δίνοντας το γνωστό μήνυμα του να ακολουθεί κάποιος τα όνειρά του και το λιγότερο τετριμμένο θέμα του να αντιμετωπίζει τους φόβους του. Αλλά μοιάζει τόσο πολύ οικεία». Η Μπέτσι Σάρκεϊ από την εφημερίδα Los Angeles Times έδωσε στην ταινία 2,5/4 λέγοντας: «Όπως και με τα Αυτοκίνητα, ο κόσμος των Αεροπλάνων μοιάζει ασφαλής. Λίγο υπερβολικά ασφαλής, ίσως». Ο Ρίτσαρντ Ρόπερ της εφημερίδας Chicago Sun-Times έδωσε στην ταινία ένα C αναφέροντας: «Τα Αεροπλάνα κινούνται γρήγορα σε ένα χρονικό περιθώριο 92 λεπτών, περιστασιακά πετώντας με μερικές όμορφες σκηνές πτήσεων. Η εικονογράφηση είναι πρώτης τάξεως και τα χρώματα είναι καταπραϋντικά στα μάτια».
Ο Τομ Κίογκ από την εφημερίδα The Seattle Times βαθμολόγησε την ταινία με 2,5/4 λέγοντας: «Αν κι επίσημα δεν είναι παραγωγή της Pixar, η νέα ταινία Αεροπλάνα, η οποία κυκλοφόρησε από την πατρική εταιρία των αγαπημένων στούντιο κινουμένων σχεδίων, Disney, έχει την όψη και την αίσθηση της επιτυχίας του 2006 της Pixar, Αυτοκίνητα, αν όχι και τη γοητεία ή τη δυνατή ιστορία της τελευταίας». Ο Στίβεν Γουίτι της εφημερίδας Newark Star-Ledger έδωσε στην ταινία 2/4 αναφέροντας: «Ακολουθεί ένα αυστηρό μοτίβο, από την ηθική πίστη στον εαυτό σου μέχρι το προβλέψιμο τέλος». Ο Όουεν Γκλέιμπερμαν από το περιοδικό Entertainment Weekly βαθμολόγησε την ταινία με ένα B λέγοντας: «Αυτό που λείπει από τα Αεροπλάνα σε καινοτομία, το αναπληρώνει με τις εντυπωσιακές εναέριες ακολουθίες σκηνών κι ένα υψηλό κωμικό πνεύμα». Ο Α. Α. Ντόουντ από τη σελίδα The A.V. Club βαθμολόγησε την ταινία με ένα D+ λέγοντας: «Τα Αεροπλάνα κόβουν δρόμο σε κάθε στροφή, μία στρατηγική που σου αφήνει την αίσθηση ενός ανολοκλήρωτου πρότζεκτ της Pixar». Ο Ρ. Κερτ Όσενλαντ από το περιοδικό Slant Magazine έδωσε στην ταινία 1/4 αναφέροντας: «Η ταινία δίνει την αίσθηση ταινίας δεύτερης κατηγορίας σε κάθε επίπεδο, από την ποιότητα της εικονογράφησης μέχρι το τρίτης κατηγορίας καστ που διαθέτει». Ο Ντέιβ Καλχούν από το περιοδικό Time Out βαθμολόγησε την ταινία με 3/5 λέγοντας: «Τα Αεροπλάνα δεν είναι μία Pixar ταινία, ακόμα κι αν σχετίζεται με μία από τις ταινίες των στούντιο (η Disney αγόρασε την Pixar το 2006), και δεν υπάρχει τίποτα πρωτοποριακό όσον αφορά την εικονογράφηση ή το σενάριο. Έχοντας πει αυτό, οι χαρακτήρες και η ιστορία προσφέρουν μία χαμηλής ποιότητας γοητεία».
Διακρίσεις
Η ταινία Αεροπλάνα ήταν υποψήφια στα παιδικά βραβεία BAFTA ως ταινία της χρονιάς για το 2014.
Συνέχεια
Μία συνέχεια με τίτλο Αεροπλάνα 2: Ιπτάμενοι Πυροσβέστες κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 18 Ιουλίου 2014. Τη συνέχεια σκηνοθέτησε ο Μπομπς Γκάναγουεϊ, συν-δημιουργός της τηλεοπτικής σειράς Ο Τζέικ και οι πειρατές της Χώρας του Ποτέ και συν-σκηνοθέτης της ταινίας Τίνκερμπελ: Το Μυστικό των Νεραϊδοφτερών. Ο Ντέιν Κουκ επανέλαβε τον ρόλο του ως Ντάστι, ενώ στο καστ προστέθηκε και η Τζούλι Μπόουεν, χαρίζοντας τη φωνή της στον χαρακτήρα της Λιλ Ντίπερ. Τη μουσική συνέθεσε, όπως και στην πρώτη ταινία, ο Μαρκ Μανσίνα. Μαζί με την κινηματογραφική κυκλοφορία της συνέχειας, αντί να κυκλοφορήσει ένα βιβλίο Τέχνης για τα Αεροπλάνα, η Chronicle Books εξέδωσε το The Art of Planes 1 & 2.
Φοντενέλ-Μονμπί
Το Φοντενέλ-Μονμπί (γαλλικά: Fontenelle-Montby) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Κατάλογος πόλεων της Σλοβακίας
right|600px Αυτός είναι ένας κατάλογος με τις μεγαλύτερες πληθυσμιακά πόλεις της Σλοβακία, σύμφωνα με την απογραφή του 2011
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν τη Σλοβακία Σλοβακιας
Χατζηπατέρας
Το ελληνικό επώνυμο Χατζηπατέρας μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Αντόνιο Γκράμσι
Ο Αντόνιο Γκράμσι (Ιταλικά: Antonio Gramsci, Άλες Σαρδηνίας, 22 Ιανουαρίου 1891 — Ρώμη, 27 Απριλίου 1937) ήταν Ιταλός μαρξιστής, φιλόσοφος, συγγραφέας, πολιτικός και πολιτικός επιστήμονας.
Τα πρώτα χρόνια
Ήταν ο τέταρτος γιος σε μια οικογένεια με επτά αγόρια, με πατέρα τον αλβανικής καταγωγής Φραντσέσκο Γκράμσι (η οικογένειά του, με πυρήνα το Plataci της Καλαβρίας, μετανάστευσε γύρω στα 1700 στη Νότια Ιταλία), χαμηλόβαθμο δημόσιο υπάλληλο και μητέρα του την Πεππίνα (Τζιουζεππίνα) Γκράμσι, κόρη εφοριακού υπαλλήλου. Σπούδασε με υποτροφία που κέρδισε στο Πανεπιστήμιο του Τορίνο. Εκεί μυήθηκε στις σοσιαλιστικές ιδέες και στα 1913 έγινε μέλος του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος. Σε πολύ μικρό διάστημα αναδείχτηκε σε καθοδηγητικό στέλεχός του. Το 1914 παίρνει το πτυχίο του και τον επόμενο χρόνο περνά στη σύνταξη της σοσιαλιστικής εφημερίδας του Τορίνο "Il grido del popolo" (Η Κραυγή του Λαού) και λίγο αργότερα στη σύνταξη του κεντρικού οργάνου του Σοσιαλιστικού Κόμματος «Avanti» (Εμπρός) - αρχισυντάκτης τού οποίου είχε διατελέσει παλαιότερα ο φασίστας Ιταλός δικτάτορας Μπενίτο Μουσολίνι - και της εβδομαδιαίας "L' Ordine Nuovo" (Η Νέα Τάξη).
Πολιτική δράση
Το 1914 το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Ιταλίας διχάστηκε γύρω από το αν πρέπει η Ιταλία να συμμετάσχει στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Αρχικά η Ιταλία τήρησε ουδέτερη στάση, παρά τη συμμαχία που είχε με τη Γερμανία. Ο Γκράμσι αρχικά τάχθηκε υπέρ της ουδετερότητας, αλλά όχι της "απόλυτης" ουδετερότητας που υποστήριζε η ηγεσία του κόμματος. Όπως και άλλοι σοσιαλιστές υποστήριζε την "ενεργό και λειτουργική" ουδετερότητα. Στο θέμα αυτό εν μέρει συνέπεσε η άποψή του με του Μπενίτο Μουσολίνι, ενός από τους πλέον δραστήριους εκπροσώπους της αριστεράς και μαξιμαλιστικής πτέρυγας του Σοσιαλιστικού Κόμματος μέχρι το 1914. Η έκφραση "ενεργός και λειτουργική ουδετερότητα" ήταν του Μουσολίνι, ο οποίος αργότερα υποστήριξε την ενεργό ανάμιξη στον πόλεμο. Ο Γκράμσι έλεγε ότι συμφωνεί με τον Μουσολίνι στο ότι η απόλυτη ουδετερότητα απειλούσε να μετατρέψει το προλεταριάτο σε αμέτοχους παρατηρητές της προελαύνουσας ιστορίας. Πίστευε ότι με την "ενεργή και λειτουργική ουδετερότητα" το κόμμα θα μπορούσε να αγγίξει τις μεγάλες μάζες του λαού που είχαν απομακρυνθεί από την πολιτική.
Ο Γκράμσι, αν και διεθνιστής, είχε βαθιές ρίζες στη Σαρδηνία και έτσι σχετίστηκε με το αυτονομιστικό κίνημα του νησιού. Αντιλαμβανόταν την αυτονομία σαν κίνημα των φτωχών του Νότου που αισθάνονταν την εκμετάλλευση και την εγκατάλειψη της κεντρικής εξουσίας της Ρώμης.
Το 1920 καθοδηγεί την μεγάλη απεργία των εργατών για την υπεράσπιση των εργοστασιακών επιτροπών του Τορίνο και διατυπώνει το πολιτικό πρόγραμμα-μανιφέστο «Για την ανανέωση του Σοσιαλιστικού Κόμματος». Στις 21 Ιανουαρίου 1921 ιδρύει το Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας (μετέπειτα ΙΚΚ).
Η άνοδος των φασιστών στην εξουσία είχε ως αποτέλεσμα να τεθούν εκτός νόμου το Κ.Κ.Ι. και οι άλλες δημοκρατικές οργανώσεις και να συλληφθούν οι ηγέτες τους, ανάμεσα στους οποίους και ο Γκράμσι. Στη δίκη που ακολούθησε, καταδικάστηκε σε εικοσαετή φυλάκιση. Αλλά και μέσα στη φυλακή ο Γκράμσι δε σταμάτησε ν’ αγωνίζεται. Μελετά και γράφει με σκοπό να προετοιμάσει ένα μεγαλόπνοο έργο πάνω στα θεωρητικά και πρακτικά προβλήματα του εργατικού κινήματος και τα εθνικά και πολιτιστικά προβλήματα της Ιταλίας.
Ατυχώς το έργο αυτό δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, διότι υπήρξε στο μεταξύ επιδείνωση τής ήδη κλονισμένης από τις κακουχίες υγείας του που τον οδήγησε στο θάνατο στις 27 Απριλίου 1937. Οι σημειώσεις του κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του (Τετράδια της Φυλακής), όσο και ο τεράστιος όγκος δοκιμίων και άρθρων που εξέδωσε πριν την φυλάκισή του στην εφημερίδα Ordine Nuovo, επηρέασαν την σύγχρονη πολιτική θεωρία και επιστήμη.
Ιδεολογία και ηγεμονία
Ο Γκράμσι ακολουθεί την μαρξική θέση περί του προσδιορισμού (σε τελευταία ανάλυση) του εποικοδομήματος από την βάση, δηλαδή από την υλική, οικονομική σφαίρα. Ο προσδιορισμός του εποικοδομήματος δεν συνίσταται σε μηχανική αιτιότητα για τον Γκράμσι. Ο Ιταλός θεωρητικός άσκησε κριτική σε μια τελεολογική, μηχανιστική αντίληψη του προσδιορισμού του εποικοδομήματος (Μπουχάριν). Αντίστοιχα, απέρριψε την οικονομίστικη αντίληψη για την συγκρότηση της ταξικής συνείδησης. Εστιάζει κυρίως στην επεξεργασία της λειτουργίας του εποικοδομήματος και του τρόπου με τον οποίο αυτό αντεπιδρά στην βάση.
Eίναι ο εισηγητής της θεωρίας της ηγεμονίας, μέσω της οποίας επιχειρεί να αναδείξει πως η εξουσία της κυρίαρχης τάξης εκδηλώνεται τόσο ως κυριαρχία (βία), όσο και ως διανοητική και ηθική ηγεσία (συναίνεση). Η διάκριση αυτή σύμφωνα με τον Γκράμσι είναι μεθοδολογική, δηλαδή η κυρίαρχη τάξη ασκεί και αναπαράγει την εξουσία της στα αναπτυγμένα καπιταλιστικά κράτη τόσο μέσω της βίας όσο και ιδεολογικά, δηλαδή μέσω της συναίνεσης που καταφέρνει να αποσπά από τις υποτελείς δυνάμεις της κοινωνίας.
Έχει χαρακτηριστεί ως ο θεωρητικός της πολιτισμικής επανάστασης, δηλαδή μιας μεταρρυθμιστικού τύπου στρατηγικής για τον μετασχηματισμό της κοινωνίας σε σοσιαλιστική κατεύθυνση, θέση που βασίζεται κυρίως στην ανάδειξη εκ μέρους του του συναινετικού χαρακτήρα του αστικού κράτους και τη θέση του περί διεξαγωγής ενός πολέμου θέσεων. Ωστόσο για τον Αντόνιο Γκράμσι ο πόλεμος θέσεων συνιστά μια διαδικασία προετοιμασίας (κυρίως ιδεολογικής) για τη διεξαγωγή του πολέμου κινήσεων, δηλαδή της (ένοπλης) επαναστατικής ρήξης.
Η ιδεολογία για τον Γκράμσι δεν συνιστά επιφαινόμενο, ψευδή συνείδηση, ή παθητική αντανάκλαση της βάσης (οικονομίας). Μέσω της κατηγορίας του ηγεμονικού μηχανισμού αναδεικνύει την υλικότητα της ιδεολογίας.
Θεωρητικοί που επηρεάστηκαν από τον Αντόνιο Γκράμσι
Οι Ιδεολογικοί μηχανισμοί του κράτους, του Αλτουσέρ, είναι επηρεασμένοι από την γκραμσιανή πολιτική θεωρία. Βλ. Αλτουσέρ, Λ. (1999) Θέσεις. (μτφρ. Ξ. Γιαταγάνας). Αθήνα: ΘΕΜΕΛΙΟ
Ο Νίκος Πουλαντζάς έχει ασκήσει έντονη κριτική στο γκραμσιανό έργο αναφορικά με την δυνατότητα κατάκτησης της ηγεμονίας πριν την ανατροπή των κεφαλαιοκρατικών σχέσεων παραγωγής. Βλ. Πουλαντζάς, Ν. (1982) Για τον Γκράμσι. Μεταξύ Σαρτρ και Αλτουσέρ. Παρεμβάσεις. (μτφρ. Τ. Καφετζής). Αθήνα: ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΟΛΥΤΡΟΠΟ
Ο Ερνέστο Λακλάου και η Σάνταλ Μουφ, μετα-μαρξιστές θεωρητικοί, βασιζόμενοι στα Τετράδια της Φυλακής, εισηγούνται μια αναθεωρημένη εκδοχή της γκραμσιανής θεωρίας της ηγεμονίας. Βλ. Laclau, E., & Mouffe, C. (2021) Ηγεμονία και Σοσιαλιστική Στρατηγική. Προς μια ριζοσπαστική δημοκρατική πολιτική
Προτεινόμενη βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιταλοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Ιταλοί πολιτικοί Κατηγορία:Μαρξιστές θεωρητικοί Κατηγορία:Ιταλοί κομμουνιστές Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Ιταλοί άθεοι Κατηγορία:Αντικαπιταλιστές
Στάδιο του Βρότσουαφ
thumb|300px
Το Δημοτικό Στάδιο του Βρότσουαφ (πολωνικά: Stadion Miejski we Wrocławiu) είναι ποδοσφαιρικό στάδιο στο Βρότσουαφ της Πολωνίας, το οποίο φιλοξένησε αγώνες του Euro 2012. Το Δημοτικό Στάδιο αποτελεί έδρα της Σλασκ Βρότσουαφ και έχει χωρητικότητα 42.771 θεατών.
Η κατασκευή ξεκίνησε τον Απρίλιο του 2009 και έληξε τον Σεπτέμβριο του 2011, ενώ άνοιξε επισήμως στις 10 Σεπτεμβρίου 2011, όταν στο στάδιο διεξήχθη αγώνας πυγμαχίας μεταξύ του Βιτάλι Κλιτσκό και του Τόμας Αντάμεκ. Στις 11 Νοεμβρίου 2011 στο στάδιο διεξήχθη αγώνας μεταξύ της εθνικής Πολωνίας και της εθνικής Ιταλίας. Το στάδιο βρίσκεται κοντά στον αυτοκινητόδρομο Α8.
Ωστόσο, κάποιες εργασίες, όπως ηλεκτροδότηση, εξοπλισμός για τηλεοπτική κάλυψη και κατασκευή χώρου στάθμευσης, έληξαν τον Μάρτιο του 2012.
Οι αγώνες του Euro 2012
Το στάδιο φιλοξένησε τρεις αγώνες του Ομίλου Α' - και στους τρεις συμμετείχε η εθνική Τσεχίας. Στον πρώτο αγώνα με την εθνική Ρωσίας βρισκόταν και ο Πρόεδρος της Τσεχίας, Βάτσλαβ Κλάους.
Πηγές
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Πολωνία Κατηγορία:Σλασκ Βρότσουαφ Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Βρότσουαφ Κατηγορία:Στάδια Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 2012
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Καβάλας 2010–11
Για την περίοδο 2010–11, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Καβάλας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Καβάλας.
Κατηγορίες 2010-11
Την περίοδο 2010-11 στο πρωτάθλημα της ΕΠΣΚ ανά κατηγορία συμμετέχουν οι σύλλογοι:
Α1΄ κατηγορία
Ένας όμιλος 16 ομάδων. Ο πρωταθλητής ανέρχεται στη Δ΄ Εθνική. Υποβιβάζονται δύο ή τρεις ομάδες ανάλογα με το πόσες ομάδες θα υποβιβαστούν από τη Δ΄ Εθνική, ώστε να μείνουν πάλι 16 στην Α΄ κατηγορία.
Α2΄ κατηγορία
Ένας όμιλος 14 ομάδων. Ο πρωταθλητής και ο δευτεραθλητής ανέρχονται στην Α1 κατηγορία. Υποβιβάζονται δύο ή τρεις ομάδες ανάλογα με το πόσες ομάδες θα υποβιβαστούν από τη Δ΄ Εθνική, ώστε να μείνουν πάλι 14 στην κατηγορία.
Β΄ κατηγορία
Ένας όμιλος 14 ομάδων. Ο πρωταθλητής και ο δευτεραθλητής ανέρχονται στην Α2 κατηγορία. Υποβιβάζονται δύο ή τρεις ομάδες ανάλογα με το πόσες ομάδες θα υποβιβαστούν από τη Δ΄ Εθνική, ώστε να μείνουν πάλι 14 στην κατηγορία.
Γ΄ κατηγορία
Συνολικά 16 ομάδες σε δύο ομίλους. Μετά τους δύο γύρους, Ο πρωταθλητής πάει απευθείας στη Β κατηγορία.Οι ομάδες που θα τερματίσουν στην 2η και 3η θέση,δίνουν αγώνα Μπαράζ.Οποιος νικήσει ανεβαίνει στην Β Κατηγορία.
Ομάδες ανώτερων κατηγοριών
Στη δύναμη της ΕΠΣΚ ανήκουν επίσης οι εξής ομάδες που το 2008-09 αγωνίζονται σε εθνικές κατηγορίες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Καβάλας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2010-2011 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2010-2011
Metal Black
Το Metal Black είναι το ενδέκατο άλμπουμ του αγγλικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Venom, το οποίο κυκλοφόρησε στις 27 Μαρτίου του 2006 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Castle/Sanctuary".
Αυτός ήταν ο πρώτος δίσκος των Venom χωρίς τον Τζέφρι Νταν (Mantas) στην σύνθεση τους, ο οποίος αντικαταστάθηκε το 2002 από τον Mykvs.
Το άλμπουμ έλαβε μέτριες κριτικές, με το "Allmusic" να του δίνει 3,5 / 5 αστέρια, το "Sputnik Music" μέσο όρο βαθμολογιών 2,6 / 5 και το "Metal Archives" 68%.
Λίστα Τραγουδιών
1. Antechrist (Lant, Mykvs, Antton) - 3:28
2. Burn in Hell (Lant, Mykvs, Antton) - 2:57
3. House of Pain (Lant, Mykvs, Antton) - 5:05
4. Death & Dying (Lant, Mykvs, Antton) - 3:52
5. Regé Satanas (Lant, Mykvs, Antton) - 3:45
7. A Good Day to Die (Lant, Mykvs, Antton) - 3:42
8. Assassin (Lant, Mykvs, Antton) - 4:45
9. Lucifer Rising (Lant, Mykvs, Antton) - 4:23
10. Blessed Dead (Lant, Mykvs, Antton) - 4:43
12. Sleep When I'm Dead (Lant, Mykvs, Antton) - 3:53
13. Maleficarvm (Lant, Mykvs, Antton) - 6:04
14. Metal Black (Lant, Mykvs, Antton) - 3:11
Μέλη των Venom
Το "Metal Black" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Venom Κατηγορία:Άλμπουμ του 2006
Διάβαση (γεωγραφία)
Ως γεωγραφικός όρος η διάβαση αναφέρεται κυριολεκτικά επί απόκρημνων οροσειρών οι οποίες έχουν μόνο ορισμένα σημεία προσπέλασης εκ τω οποίων δύνανται να διαβούν σε απέναντι σημείο πεζοί, οχήματα, αλλά και να διανοιχτούν δρόμοι ή να περάσουν σιδηροδρομικές γραμμές.
Επίσης ο όρος απαντάται και σε ποταμούς που έχουν μεγάλο πλάτος ή ορμητικό ρεύμα και που σε ορισμένα σημεία είναι δυνατή η ζεύξη του με γέφυρες ή με άλλα πλωτά μέσα η διαπόρθμευση.
Χαρακτηριστική η Διάβαση της Ερυθράς που αναφέρεται στη Παλαιά Διαθήκη, που όμως όταν συνέβη αυτό το γεγονός η Ερυθρά (τότε), ήταν λίμνη.
Κατηγορία:Ορεινά περάσματα Κατηγορία:Πορθμοί
Λε Φοντενέλ
Το Λε Φοντενέλ (γαλλικά: Les Fontenelles) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Διάβαση (αστρονομία)
right|145px|thumb|Διάβαση της Σελήνης από τον Ήλιο όπως καταγράφηκε από δορυφόρο
Τέτοιες διαβάσεις είναι δυνατόν να προσδιορισθούν επακριβώς, ιδιαίτερα εκείνες των δορυφόρων του Διός και ιδίως προ του δίσκου του.
Διάβαση της Αφροδίτης
Η διάβαση της Αφροδίτης συγκέντρωνε ανέκαθεν το ενδιαφέρον των αστρονόμων, μιας και λόγω μεγέθους και μικρότερης απόστασης από τη Γη, είναι πιο εύκολα παρατηρήσιμη από τη Γη σε σχέση με εκείνη του Ερμή. Για την παρατήρηση της διέλευσης του 1761 και 1769 οργανώθηκαν ειδικές επιστημονικές αποστολές σε μακρινά μέρη του κόσμου (όπως στη Νότια Αμερική), μιας και η διέλευση θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την εξαγωγή σημαντικών συμπερασμάτων, μεταξύ άλλων για την ακριβή μέτρηση της αστρονομικής μονάδας.
Η κινητοποίηση αυτή δικαιολογείται επίσης και από το γεγονός ότι οι διαβάσεις της Αφροδίτης είναι σπάνια φαινόμενα: εμφανίζονται ανά δύο με χρονική μεταξύ τους απόσταση τα οχτώ χρόνια, ενώ τα ζευγάρια διαβάσεων απέχουν μεταξύ τους εναλλάξ 121,5 και 105,5 χρόνια. Ο συνολικός χρόνος για έναν πλήρη τέτοιο κύκλο είναι 243 χρόνια (που κατά σύμπτωση είναι και ο χρόνος σε μέρες του έτους της Αφροδίτης). Η τελευταία διέλευση της Αφροδίτης έγινε το 2012 και το επόμενο ζευγάρι θα γίνει το 2117 και το 2125.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ουράνια φαινόμενα Κατηγορία:Αστρολογία Κατηγορία:Αστρομετρία
Χατζηδάκης
Το ελληνικό επώνυμο Χατζηδάκης μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Δήμος Κλεινοβού
Ο Δήμος Κλεινοβού υπήρξε πρωτοβάθμιος οργανισμός τοπικής αυτοδιοίκησης της Ελλάδας, στο νομό Τρικάλων. Λειτούργησε σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστριας από το 1999 έως το 2010 με έδρα το Κλεινό. Συνόρευε με το Δήμο Καλαμπάκας στα ανατολικά και βόρεια, με το Δήμο Καστανιάς στα βορειοδυτικά, με την Κοινότητα Ασπροποτάμου στα δυτικά, με το Δήμο Αιθηκών στα νότια και με τους Δήμους Κόζιακα και Φαλώρειας στα ανατολικά. Ήταν κατά βάση δήμος αγροτικός και ορεινός, εκτεινόμενος στις πλαγιές της Νότιας Πίνδου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 793 μέτρων. Αποτελείτο από 6 δημοτικά (από το 2006 τοπικά) διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 180,7 τ.χλμ. περίπου και είχε μόνιμο πληθυσμό 1.820 κατοίκων στην απογραφή του 2001.
Με τη διοικητική μεταρρύθμιση του 2011 (Σχέδιο Καλλικράτης), ο Δήμος Κλεινοβού ενσωματώθηκε στο νέο διευρυμένο Δήμο Καλαμπάκας (που μετονομάστηκε το 2018 σε Δήμο Μετεώρων) της Περιφέρειας Θεσσαλίας. Τα όρια του πρώην Δήμου Κλεινοβού ταυτίζονται με τα όρια της Δημοτικής Ενότητας Κλεινοβού του Δήμου Μετεώρων.
Διοικητική διαίρεση
Ο δήμος περιελάμβανε τα παρακάτω δημοτικά/τοπικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Δήμαρχοι
Δήμαρχος Κλεινοβού διετέλεσε από το 1999 έως το 2010 (τρεις θητείες) ο Ζαχαράκης Νικόλαος.
Αναφορές
K
Γκαετάνο Μικέττι
Ο σεβασμιότατος Γκαετάνο Μικέττι (ιταλικά: Gaetano Michetti, γεννήθηκε στις 5 Μαρτίου 1922, απεβίωσε στις 13 Δεκεμβρίου 2007) διετέλεσε επίτιμος επίσκοπος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, με έδρα στο Πέζαρο (Pesaro) της Ανκόνα της Ιταλίας, αντικαθιστώντας τον Λουίτζι Κάρλο Μπορρομέο (Luigi Carlo Borromeo).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Κορριντόνια στις 5 Μαρτίου 1922, όπου και χειροτονήθηκε ιερέας το 1948. Διετέλεσε καθηγητής της εκκλησιαστικής ιστορίας και εκκλησιαστικού δικαίου σε σχολεία στο Φέρμο.
Στις 31 Μαΐου 1961, ο Πάπας Ιωάννης ΚΓ΄ τον υπέδειξε ως βοηθό επίσκοπο του Φέρμο.
Έχει μιλήσει και στις τέσσερις συνεδρίες της Δεύτερης Συνόδου του Βατικανού.
Στις 28 Δεκεμβρίου 1975 ο Πάπας Παύλος ΣΤ΄ τον υπέδειξε ως επίσκοπο του Πέζαρο.
Στις 13 Δεκεμβρίου 2007 άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 85 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Επίσκοποι του Πέζαρο Κατηγορία:Ιταλοί κληρικοί
Κατενάτσιο
Το κατενάτσιο (ιταλ.: catenaccio) είναι μια ποδοσφαιρική τακτική, η οποία δίνει έμφαση στην άμυνα. Η λέξη είναι ιταλική και σημαίνει "αμπαρωμένη πόρτα". Ως ποδοσφαιρικός όρος καθιερώθηκε να σημαίνει την πολύ καλά οργανωμένη και σφιχτή άμυνα, η οποία είναι προσαρμοσμένη να μην δίνει στον αντίπαλο ευκαιρίες για γκολ.
Το σύστημα έγινε διάσημο από τον Αργεντινό προπονητή Χελένιο Χερέρα, ο οποίος το εφάρμοσε στην ιταλική Ίντερ τη δεκαετία του ’60, με σκοπό να νικά με 1-0 τους αντιπάλους της στο ιταλικό πρωτάθλημα. Το κατενάτσιο δεν είναι θεαματικό και συχνά χαρακτηρίζεται ως αντιποδόσφαιρο.
Ο Ράπαν
Το κατενάτσιο έχει τις ρίζες του στο σύστημα verrou (αλυσίδας), το οποίο παρουσιάστηκε από τον Αυστριακό κόουτς Καρλ Ράπαν τη δεκαετία του ’30. Ως προπονητής της Ελβετίας τις δεκαετίες του ’30 και το ’40 ο Ράπαν καθιέρωσε μια θέση αμυντικού παίκτη, τον verrouller, ο οποίος ήταν αποκλειστικά αμυντικός και έπαιζε ακριβώς μπροστά από τον τερματοφύλακα.
Ο Ράπαν ξεκίνησε να εφαρμόζει το σύστημα "verrou" το 1932, όταν ήταν προπονητής στη Σερβέτ Γενεύης. Στηριζόταν σε τέσσερις αμυντικούς που μάρκαραν στενά τους αντιπάλους με σφιχτό μαν του μαν. Επιπλέον είχε έναν επιτελικό μέσο στο κέντρο του γηπέδου, ο οποίος άλλαζε μπαλιές με τους δύο πλάγιους μέσους.
Στην Ιταλία
Στην Ιταλία το σύστημα αυτό έφερε ο Νερέο Ρόκο τη δεκαετία του ’50 και το εφάρμοσε στην Πάντοβα. Στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε από τη ΑΚ Μίλαν στις αρχές της δεκαετίας του ’60. Η τακτική του Ρόκο συχνά αναφέρεται ως το αυθεντικό κατενάτσιο. Πρωτοπαρουσιάστηκε το 1947 με την Τριεστίνα. Το πιο συνηθισμένο στήσιμο της ομάδας ήταν το 1-3-3-3 με σφιχτές αμυντικές γραμμές. Εφαρμόζοντας το κατενάτσιο η Τριεστίνα τερμάτισε δεύτερη στο ιταλικό πρωτάθλημα. Ορισμένες παραλλαγές του συστήματος ήταν το 1-4-4-1και το 1-4-3-2.
Κλειδί στο κατενάτσιο είναι ο ρόλος του λίμπερο (ιταλ.: libero, αγγλ.: sweeper), δηλαδή του ελεύθερου αμυντικού παίκτη ή παίκτη «σκούπα», όπως λέγεται συχνά στην ελληνική ποδοσφαιρική αργκό. Ο λίμπερο είναι τοποθετημένος πίσω από τους τρεις αμυντικούς. Ο ρόλος του είναι να κερδίζει τις χαμένες μπαλιές, να παρεμποδίζει τον αντίπαλο επιθετικό και να μαρκάρει σε δεύτερο χρόνο, όταν είναι αναγκαίο. Μια άλλη σημαντική εφαρμογή του κατενάτσιο είναι η καλά υπολογισμένη επίθεση, που στηρίζεται στις μακρινές πάσες από την άμυνα.
Στην εκδοχή του Χερέρα τη δεκαετία του ’60, τέσσερις αμυντικοί μάρκαραν στενά καθέναν από τους τέσσερις αντίπαλους επιθετικούς και ένας ακόμα πίσω από αυτούς ήταν λίμπερο για να μαζεύει τις χαμένες μπαλιές.
Με την πάροδο των χρόνων το αυθεντικό κατενάτσιο παραμερίστηκε και αντικαταστάθηκε από πιο ευέλικτες αμυντικές τακτικές. Το αποφασιστικό χτύπημα στο κατενάτσιο έδωσε το Ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο (Total Football), στις αρχές της δεκαετίας του ’70, στο οποίο οι θέσεις των παικτών δεν είναι καθορισμένες αλλά επιδιώκεται ο απόλυτος έλεγχος του χώρου του γηπέδου.
Σήμερα
Το πραγματικό κατενάτσιο δεν εφαρμόζεται σήμερα. Τα δυο βασικά χαρακτηριστικά του, η θέση του λίμπερο και το στενό μαρκάρισμα (μαν του μαν), χρησιμοποιούνται ακόμα.
Το χαρακτηριστικό γνώρισμα του κατενάτσιο ήταν η αποκλειστική προσήλωση στην άμυνα και οι σπάνιες επιθετικές προσπάθειες. Έτσι συχνά το κατενάτσιο θεωρείται συνώνυμο του αμυντικού ποδοσφαίρου. Όταν κάποιες ομάδες αγωνίζονται υπερβολικά αμυντικά και ενδιαφέρονται μόνο να μη δεχθούν γκολ, λέγεται ότι «παίζουν κατενάτσιο» αλλά στην πραγματικότητα αυτό δεν ισχύει, διότι δεν ακολουθούν τη συγκεκριμένη τακτική του συστήματος αυτού.
Συνήθως, το κατενάτσιο χρησιμοποιείται από αδύναμες ομάδες που με τη σφιχτή άμυνα προσπαθούν να ξεπεράσουν ομάδες πιο τεχνικές και πιο ταλαντούχες. Επίσης, χρησιμοποιείται περιστασιακά, όταν μια ομάδα μείνει με δέκα παίκτες λόγω κάποιας αποβολής ή όταν ο αγώνας πλησιάζει στη λήξη του και θέλει να κρατήσει το αποτέλεσμα.
Χαρακτηριστικά παραδείγματα αγώνων στους οποίους εφαρμόστηκε η τακτική κατενάτσιο -κατά πολλούς- ήταν ο ημιτελικός του Τσάμπιονς Λιγκ του 2009-10 ανάμεσα στην Ίντερ και την Μπαρτσελόνα, όπου ο τότε προπονητής της ιταλικής ομάδας Ζοσέ Μουρίνιο για να σταματήσει το ταχύ ποδόσφαιρο των Καταλανών αναγκάστηκε να κρατήσει όλη την ομάδα πίσω από την σέντρα, παίζοντας σκληρή άμυνα, καθώς και ο αντίστοιχος ημιτελικός του 2012 που διεξήχθη ανάμεσα στην Chelsea και την Barcelona όταν και ο αναπληρωματικός προπονητής των Άγγλων, Ρομπέρτο Ντι Ματέο, κατηγορήθηκε από τα ΜΜΕ ότι επανέφερε το κατενάτσιο στο ποδόσφαιρο αφού από τα μισά του 1ου ημιχρόνου οι Μπλε είχαν ελάχιστη κατοχή της μπάλας.
Και στις δύο περιπτώσεις το εγχείρημα των προπονητών πέτυχε και οι Μπλαουγκράνα δεν κατόρθωσαν να πάρουν το εισιτήριο για τον τελικό.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ορολογία ποδοσφαίρου
Φοντενότ
Το Φοντενότ (γαλλικά: Fontenotte) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Εθνική Ρουάντας (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Ρουάντας αντιπροσωπεύει τη Ρουάντα στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης υπό την εποπτεία της FIBA και της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ρουαντέζικης Ομοσπονδίας Ερασιτεχνικής Καλαθοσφαίρισης (Fédération Rwandaise de Basketball Amateur).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ρουαντα Γυναικων
Ίδα της Λωρραίνης
Η Ίδα της Λωρραίνης ή Ίδα της Βουλώνης (Ide de Boulogne, 1040 - 13 Απριλίου 1113 ) από τον Οίκο του Αρντέν-Βερντέν ήταν Γαλλίδα ευγενής και είναι αγία της Καθολικής εκκλησίας. Ήταν κόρη του δούκα της Κάτω Λωρραίνης Γοδεφρείδου Γ΄ και της συζύγου του Ντόντα. Παντρεύτηκε στον δεύτερο γάμο της τον Ευστάθιο Β΄ (1057), με τον οποίο απέκτησε τρεις γιους:
Μετά τον θάνατο του συζύγου της, έγινε Βενεδικτίνη μοναχή (ή σύμφωνα με τελευταίες εκτιμήσεις ίσως αφιερωμένη στην εκκλησία χωρίς να έχει δώσει μοναστικό όρκο). Χάρισε όλη την περιουσία της στους φτωχούς χτίζοντας πλήθος από μοναστήρια, ενώ βοήθησε σημαντικά με χρήματα τους γιους της όταν αναχώρησαν για την Α΄ Σταυροφορία.
Αναφορές
Ιδα Ιδα Κατηγορία:Γαλλίδες κόμισσες
Ακενατόν
Ο Ακενατών (Μέση αιγυπτιακή: ꜣḫ-n-jtn = τελεσφόρος του Ατώνος, περίπου 1353–1336 π.Χ. ή 1351–1334 π.Χ.), εξελληνισμένα Αχενατών, ήταν Φαραώ της Αιγύπτου και δεύτερος γιος του Αμενόφεως Γ΄. Πρό του πέμπτου έτους της βασιλείας του ήταν γνωστός ως Αμένοφις Δ΄ (Μέση αιγυπτιακή: jmn-ḥtp(.w) = ο Άμμων είναι ευχαριστημένος). Βάσει προσφάτων ερευνών με τη βοήθεια της χρήσης DNA από μούμιες του τάφου του Τουταγχαμώνος, θεωρείται πως ο Ακενατών ήταν κατά πάσα πιθανότητα ο πατέρας του Τουταγχαμώνος, γεγονός που για πολλά χρόνια τελούσε υπό αμφισβήτηση.
Παιδική ηλικία και άνοδος στον θρόνο
Κατά την περίοδο της βασιλείας του πατέρα του δεν αναπαριστάται μαζί με τα υπόλοιπα μέλη της βασιλικής οικογένειας. Το ασυνήθιστο αυτό γεγονός μπορεί να οφείλεται στην ασθενική φύση και το παράξενο παρουσιαστικό του και οδήγησε ορισμένους ιστορικούς στο συμπέρασμα ότι ήταν παραγκωνισμένος από τη φαραωνική οικογένεια. Η ανατροφή του ανατέθηκε στο ιερατείο του Ρα στην Ηλιούπολη και όχι στο ιερατείο του Άμμωνος, παραδοσιακού προστάτη του βασιλικού οίκου. Με τον πρόωρο θάνατο του μεγαλύτερου αδερφού του και χάρη στην εύνοια της μητέρας του βασίλισσας Τίγε, ο Αμένοφις ορίστηκε διάδοχος.
Η θρησκευτική μεταρρύθμιση
Αμέσως μόλις ο νεαρός Φαραώ ανέβηκε στον θρόνο, έβαλε μπροστά ένα μεγαλόπνοο και προσεκτικά οργανωμένο, όπως αποκαλύπτεται, μεταρρυθμιστικό σχέδιο. Αρχικά η επανάστασή του ήταν ειρηνική. Εισηγήθηκε τη λατρεία του Ατόν ως ύψιστου θεού-δημιουργού δίχως να απορρίπτει την ύπαρξη των άλλων θεών, οι οποίοι όμως αυτόματα υποβιβάστηκαν έτσι σε κατώτεροί του. Ο αρχαϊκός Ατόν εξυψώθηκε σε θεό του φωτός, στοργικό πατέρα του δημιουργημένου κόσμου και ταυτίστηκε με τον γερακοκέφαλο Ρα-Αράκχτυ.
Ο θεός δεν λατρευόταν, όπως κατά την παράδοση, στα μισοσκόταδα του αδύτου, όπου είχαν πρόσβαση μόνο οι ιερείς, αλλά κάτω από το φως του ήλιου, σε τεράστιους υπαίθριους χώρους, ανοιχτούς σε όλους τους πιστούς. Η φρεσκάδα της τέχνης που αναπτύχθηκε στην καινούργια πόλη, όπως αποτυπώνεται μέσα από τη φυσιολατρική έκφραση και την ελεύθερη επιλογή των θεμάτων, φανερώνει το ανανεωτικό αίσθημα ελευθερίας που ενέπνευσε η καινούργια λατρεία, σπάζοντας τους ασφυκτικούς περιορισμούς του παρελθόντος. Η αγάπη της ομορφιάς, η αγάπη της φύσης και ο ρεαλισμός αντικατέστησαν την αυστηρότητα της φόρμας που επέβαλλε η παράδοση. Ο Ακχενατών και η οικογένειά του είναι ο πρώτος –και για πολλούς αιώνες ο μόνος– βασιλικός οίκος στην ιστορία της αρχαίας Αιγύπτου που απεικονίζονται όπως πραγματικά είναι και όχι εξιδανικευμένοι όπως επέβαλλαν τα παραδοσιακά πρότυπα.
Περίπου την εποχή που ο Φαραώ μετέφερε την πρωτεύουσά του, έκανε ένα ακόμη βήμα που σηματοδοτούσε την αποφασιστικότητά του να αντιταχθεί στην παράδοση. Άλλαξε το όνομά του από Αμένοφις (αιγυπτιακά Αμενχοτέπ, «Ο Άμμων είναι ικανοποιημένος») σε Ακενατόν, δηλαδή, «Εκείνος που προσφέρει υπηρεσία στον Ατόν» ή, σύμφωνα με μια εναλλακτική ανάγνωση, «Φωτισμένη εκδήλωση του Ατόν». Το ίδιο έκανε κι η βασίλισσά του, η Νεφερτίτη.
Η γερακοκέφαλη μορφή του Ρα-Αράκχτυ αντικαταστάθηκε τώρα από το σύμβολο ενός ηλιακού δίσκου («Ατών» σημαίνει στην κυριολεξία «φωτεινός δίσκος»). Ο ηλιακός δίσκος αναφέρεται για πρώτη φορά ως θεός στην Ιστορία του Σινουχέ από τη 12η δυναστεία. Οι καθοδικές ακτίνες του κατέληγαν σε ανθρώπινα χέρια, ορισμένα από τα οποία κρατούσαν το ιερό ανκχ, σύμβολο της ζωής. Στην ουσία ο Ατών δεν αντιπροσώπευε τον ήλιο ως υλικό ουράνιο σώμα, αλλά τη Μονάδα, τη μία ζωοδόχο πηγή που συντηρεί τη δημιουργία με το φως της. Η μορφή της λατρείας του Ατών, όπως αποκαλύφτηκε στο λαμπρό ναό της νέας πρωτεύουσας, δεν απαιτούσε πλέον τη μεσολάβηση των ιερέων όπως η λατρεία των άλλων μεγάλων θεών και αυτή ήταν η πιθανώς η επαναστατικότερη από όλες τις μεταρρυθμίσεις. Ο λαός λάτρευε ουσιαστικά τον φαραώ και τη σύζυγό του, ενώ οι ίδιοι λάτρευαν τον Ατών.
Έως αυτό το χρονικό σημείο ο Ακενατών δεν είχε καταπιέσει τη λατρεία του Άμμωνα και στο 4ο έτος της βασιλείας του ο αρχιερέας του Άμωνα Ρα ήταν ακόμη ενεργός Η αντικατάσταση ωστόσο του Άμωνα Ρα από τον Ρα-Αράκτυ φαίνεται πως ξεσήκωσε τις μεγαλύτερες αντιδράσεις και όχι αποκλειστικά από το ιερατείο του Άμωνα αυτή τη φορά. Το κύμα των αντιδράσεων κορυφώθηκε σε σημείο που ο Ακχενατόν έχασε την ψυχραιμία του. Λίγο μετά τον ένατο χρόνο της βασιλείας του έκλεισε τους ναούς των άλλων θεών, εξαπέλυσε σκληρές διώξεις κατά των ιερέων του Άμωνα και διέταξε τη διαγραφή του ονόματός του, καθώς και της λέξης «θεοί» από όλα τα μνημεία της χώρας.
Η πτώση
Όμως ο Ακχενατών δεν έζησε αρκετά, ώστε η θρησκευτική επανάσταση να προλάβει να ριζώσει. Πέθανε τον δέκατο έβδομο χρόνο της βασιλείας του, αποκαρδιωμένος από τον θάνατο της μητέρας του, της γυναίκας και πολύτιμης συμμάχου του Νεφερτίτης και μιας από τις έξι κόρες του. Η τελευταία απεικόνιση της οικογένειας της Αμάρνα και τού Ακενατών βρίσκεται στον τάφο τού Μέρυρα Β' και χρονολογείται από τον 12ο χρόνο της βασιλείας του Για τα επόμενα πέντε χρόνια έως τη διαδοχή του Τουταγχαμώνος, οπότε και ξεκαθαρίζονται σχετικά οι γνώσεις μας για τον χρόνο βασιλείας του Ακενατών, το ιστορικό αρχείο είναι ασαφές.
Οι νεαροί διάδοχοί του Σμενκαρέ και Τουταγχατών –που σύντομα άλλαξε το όνομά του σε Τουταγχαμών– δεν είχαν το σθένος να αντισταθούν στις πιέσεις του αποδυναμωμένου, αλλά ισχυρού ακόμη ιερατείου του Άμμωνος. Λίγο μετά τον θάνατό του, ο Ακχενατόν χαρακτηρίστηκε «καταραμένος», η πρωτεύουσά του εγκαταλείφθηκε, τα κτίσματά του καταστράφηκαν και το όνομά του διαγράφτηκε από τα επίσημα αρχεία του κράτους. Η λατρεία του Ατών συνεχίστηκε μερικά χρόνια ακόμη. Όμως χωρίς την υποστήριξη ενός ισχυρού ιερατείου, σύντομα ξεχάστηκε. Ωστόσο, τούτη η πρώιμη ρίζα του ενοθεϊσμού πολύ αργότερα θα βρει το δρόμο της ως ιδεολογία της ανθρώπινης φυλής στην ιστορία της εξέλιξης των θρησκειών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φαραώ της 18ης Αιγυπτιακής Δυναστείας
Αλεξάντρ Λοντίγκιν
Ο Αλεξάντρ Νικολάιεβιτς Λοντίγκιν (Александр Николаевич Лодыгин, 18 Οκτωβρίου 1847 – 16 Μαρτίου 1923) ήταν Ρώσος ηλεκτροτεχνικός, εφευρέτης της ηλεκτρικής λυχνίας πυρακτώσεως (έλαβε τη πατέντα στα 1874). Παρόλο που η εργασία του προηγήθηκε αυτής του Τόμας Έντισον, και παρότι ο Λοντίγκιν έλαβε και βραβείο για αυτή του την εφεύρεση, δεν έγινε δυνατή η εμπορική της εφαρμογή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι επιστήμονες Κατηγορία:Ρώσοι εφευρέτες
Αγιόκλημα
Το αγιόκλημα ή αιγόκλημα είναι θάμνος ή αναρριχώμενο φυτό του γένους Λονίκερα (Lonicera), της οικογένειας Αιγοφυλλίδες, ιθαγενές στα βόρεια γεωγραφικά πλάτη της Βόρειας Αμερικής και της Ευρασίας. Περίπου 180 είδη αγιοκλήματος έχουν εντοπιστεί και στις δύο ηπείρους. Τα ευρέως γνωστά είδη περιλαμβάνουν το Lonicera periclymenum (κοινό μελισσόχορτο ή αγιόκλημα), το Lonicera japonica (ιαπωνικό αγιόκλημα, λευκό αγιόκλημα ή κινέζικο αγιόκλημα) και το Lonicera sempervirens (κοραλί αγιόκλημα, αγιόκλημα τρομπέτα). Το L. japonica είναι ένα επιθετικό, εξαιρετικά διεισδυτικό είδος που θεωρείται σημαντικό παράσιτο στις ηπείρους της Βόρειας Αμερικής, της Ευρώπης, της Νότιας Αμερικής, της Αυστραλίας και της Αφρικής.
Περιγραφή
μικρογραφία|Οι καρποί του ιαπωνικού αγιοκλήματος Τα περισσότερα είδη Λονίσερας είναι ανθεκτικά αναρριχώμενα φυτά, με μια μειοψηφία θάμνων. Ορισμένα είδη (συμπεριλαμβανομένου του Lonicera hildebrandiana από τους πρόποδες των Ιμαλαΐων και του L. etrusca από τη Μεσόγειο) είναι ευαίσθητα και μπορούν να καλλιεργηθούν έξω μόνο σε υποτροπικές ζώνες. Τα φύλλα είναι αντίθετα, απλά ωοειδή, μήκους 1 – 10 εκ.. Τα περισσότερα είναι φυλλοβόλα αλλά μερικά είδη είναι αειθαλή.
Πολλά από τα είδη έχουν αμφίπλευρα συμμετρικά άνθη με γλυκό άρωμα που παράγουν γλυκό, βρώσιμο νέκταρ και τα περισσότερα άνθη βρίσκονται σε ομάδες των δύο. Τόσο οι θαμνώδεις όσο και τα αναρριχώμενα έχουν ισχυρά ινώδεις μίσχους που έχουν χρησιμοποιηθεί για δέσιμο και υφάσματα.
Ο καρπός είναι ένα κόκκινο, μπλε ή μαύρο σφαιρικό ή επίμηκες μούρο που περιέχει πολλούς σπόρους. Στα περισσότερα είδη τα μούρα είναι ήπια δηλητηριώδη, αλλά σε λίγα (όπως το Lonicera caerulea) είναι βρώσιμα και καλλιεργούνται για οικιακή χρήση και για εμπόριο. Τα περισσότερα μούρα αγιοκλήματος είναι ελκυστικά για την άγρια ζωή, γεγονός που οδήγησε σε είδη όπως το L. japonica και το L. maackii να εξαπλωθούν διεισδυτικά πέρα από την αρχική τους κατανομή. Πολλά είδη Lonicera τρώγονται από τις προνύμφες ορισμένων ειδών λεπιδόπτερων.
Χωροκατακτητικά είδη
Η εξάπλωση του L. japonica στη Βόρεια Αμερική ξεκίνησε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1806, όταν καλλιεργήθηκε ευρέως μέχρι τη δεκαετία του 1860. Ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά στον Καναδά στα δάση του Οντάριο το 1976 και είχε γίνει χωροκατακτητικό μέχρι το 2007. Το L. japonica εισήχθη στην Αυστραλία μεταξύ 1820-40.
Αρκετά είδη αγιοκλήματος έχουν γίνει διεισδυτικά όταν εισήχθησαν εκτός της αρχικής κατανομής τους, ιδιαίτερα στη Βόρεια Αμερική, την Ευρώπη, τη Νότια Αμερική, την Αυστραλία και την Αφρική. Στα χωροκατακτητικά είδη περιλαμβάνονται τα L. japonica, L. maackii, L. morrowii, L. tatarica και το υβρίδιο μεταξύ των δύο τελευταίων, L. × bella.
Καλλιέργεια
Το αγιόκλημα εκτιμάται ως φυτό κήπου, για την ικανότητά του να καλύπτει αντιαισθητικούς τοίχους και κτίσματα, τα άφθονα σωληνοειδή άνθη του στις αρχές του καλοκαιριού και το έντονο άρωμα πολλών ποικιλιών. Οι ανθεκτικοί αναρριχώμενοι τύποι χρειάζονται τις ρίζες τους στη σκιά και τις ανθισμένες κορυφές τους στο φως του ήλιου ή σε πολύ ελαφριά σκιά. Οι ποικιλίες πρέπει να επιλέγονται με προσοχή, καθώς μπορούν να γίνουν ουσιαστικές. Οι ποικιλίες του πυκνού, μικρόφυλλου L. nitida χρησιμοποιούνται ως χαμηλοί, στενοί φράκτες.
Το είδος Lonicera japonica (ιαπωνικό αγιόκλημα) καλλιεργείται για χρήση στην παραδοσιακή κινεζική ιατρική.
Φυτοχημικά και αισθητηριακές επιδράσεις
Το αγιόκλημα είναι γνωστό για τα πολύχρωμα, αρωματικά άνθη του και τα χρωματιστά φρούτα του, γεγονός που υποδηλώνει την παρουσία πολύπλοκων φυτοχημικών ουσιών που κρύβονται πίσω από αυτές τις ιδιότητες. Οι αναλύσεις συστατικών φρούτων από 27 διαφορετικές ποικιλίες και 3 γονότυπους βρώσιμου αγιοκλήματος (Lonicera caerulea var. kamtschatica) έδειξαν την παρουσία ιριδοειδών, ανθοκυανινών, φλαβονολών, φλαβανονολών, φλαβονών, φλαβαν-3-ολών και φαινολικών οξέων. Ενώ τα σάκχαρα καθορίζουν το επίπεδο γλυκύτητας στα μούρα, τα οργανικά οξέα και οι πολυφαινόλες είναι υπεύθυνα για την ξινή γεύση. Περίπου 51 από τις ίδιες ενώσεις στα μούρα βρίσκονται στα λουλούδια, αν και οι αναλογίες αυτών των ενώσεων διέφεραν μεταξύ των καλλιεργούμενων ποικιλιών.
Είδη
Έχουν καταγραφεί περίπου 180 είδη Lonicera.
Αρκετά απολιθωμένα είδη είναι γνωστά από το Μειόκαινο της Ασίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αιγοφυλλοειδή Κατηγορία:Αναρριχώμενα φυτά
Μανουήλ Α΄ Μέγας Κομνηνός
Ο Μανουήλ Α΄ Μέγας Κομνηνός (περίπου 1218-1263), υπήρξε Αυτοκράτορας της Τραπεζούντας από το 1238 ως το 1263. Ήταν γιος του Αλεξίου Α' Μεγάλου Κομνηνού και ένας από τους πλέον δραστήριους Αυτοκράτορες. Ο χρονογράφος Μιχαήλ Πανάρετος τον ονομάζει «στρατηγικότατον» και «ευτυχέστατον».
Στο διπλωματικό πεδίο, ανέπτυξε σχέσεις με τον Πάπα της Ρώμης και απεσταλμένοι του πήγαν στην αυλή του Λουδοβίκου Θ' της Γαλλίας για να ζητήσουν νύφη για τον ίδιο.
Εμπόριο και Οικονομία
Η ευημερία του κράτους του φαίνεται και από την περίφημη εκκλησία της Αγίας Σοφίας που κτίστηκε επί της βασιλείας του στην Τραπεζούντα. Γνωστό ήταν και το ασημένιο νόμισμα και εκδόθηκε εκείνη την εποχή, το ονομαζόμενο «άσπρο», που η κυκλοφορία του επικράτησε στην ευρύτερη περιοχή του Εύξεινου Πόντου. Οι Γεωργιανοί το ονόμαζαν το νόμισμα αυτό «Κιρμανεούλ», δηλαδή νόμισμα του κυρ Μανουήλ.
Ιδιαίτερα η καταστροφή της Βαγδάτης από τους Μογγόλους το 1258, είχε ως αποτέλεσμα να μετατοπισθούν βορειότερα οι εμπορικοί δρόμοι δύσης - ανατολής, περνώντας μέσα από την ίδια την Τραπεζούντα και τον Εύξεινο Πόντο, αντί για τη Μεσόγειο. Το εμπόριο άνθισε, ιδιαίτερα αυτό του μεταξιού και το κράτος της Τραπεζούντας γνώρισε περίοδο πλούτου και ευημερίας.
Νομίσματα
Έκοψε αργυρά τραχέα, αργυρά άσπρα, αργυρά 1/4 του άσπρου, χάλκινα 27 χιλ. Το πιο γνωστό νόμισμα ήταν το λεγόμενο άσπρο ή ασημένιο, το οποίο κυκλοφορούσε κυρίως στην περιοχή του Εύξεινου Πόντου και οι Γεωργιανοί της περιοχής το αποκαλούσαν Κιρμανουέλ, δηλαδή το νόμισμα του κυρ Μανουήλ.
Στη μία όψη του νομίσματος, ο αυτοκράτωρ όρθιος κρατά λάβαρο και ακακία ή σφαίρα. Η χείρα του Θεού τον ευλογεί. Επιγραφή: ΜΑΝΟΥΗΛ Ο ΚΟΜΝΗ[ΝΟC].
Στην άλλη ο Άγ. Ευγένιος κρατεί σταυρό. Επιγραφή Ο ΑΓ. ΕVΓENIOC Ο TPAΠΕΖ[OYNTIOC].
Οικογένεια
Ο Μανουήλ παντρεύτηκε τρεις φορές: Με την πρώτη σύζυγο, Άννα Ξυλαλόη, που ήταν κόρη Τραπεζούντιου ευγενή, είχε τέκνο:
Με τη δεύτερη σύζυγο, τη Ρουσουντάν (Rοusuadan) των Βαγρατιδών-Ιβηρίας, κόρη του Γεωργίου Δ΄ της Γεωργίας, είχε μία κόρη:
Με την τρίτη σύζυγο, την Ειρήνη Συρίκαινα, επίσης κόρη Τραπεζούντιου ευγενή, είχε τέσσερα παιδιά:
Πηγές
Κατηγορία:Αυτοκράτορες της Τραπεζούντας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα Μανουηλ
Χατζιδάκις
Το ελληνικό επώνυμο Χατζιδάκις μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Φουρμπάν
Το Φουρμπάν (γαλλικά: Fourbanne) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Χατζίσκος
Το ελληνικό επώνυμο Χατζίσκος μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Αρχαία Ήπειρος
thumb|300px|right|Χάρτης της Ηπείρου. Με πορτοκαλί σημειώνονται τα σύνορα της περιοχής, ενώ με μαύρο τα σύγχρονα σύνορα κρατών. Με κόκκινο σημειώνονται τα αρχαία ονόματα πόλεων. thumb|300px|[[Τετράδραχμο της Ηπείρου. 2ος - 1ος αι. π.Χ.]]
Η Ήπειρος ήταν αρχαίο ελληνικό βασίλειο στο βορειοδυτικό σύνορο της αρχαίας Ελλάδας. Η λέξη Ήπειρος ετυμολογικώς προέρχεται από τη δωρική έκφραση "ΑΠΕΙΡΟΣ ΧΩΡΑ". Η λέξη ΑΠΕΙΡΩΤΑΝ που αναγράφεται στα αρχαία νομίσματα είναι η δωρική γενική των Ηπειρωτών.
Η Ήπειρος κατά την αρχαιότητα εκτεινόταν από τη σημερινή Πρέβεζα νοτίως έως την Εγνατία ρωμαϊκή οδό, δηλαδή τον ποταμό Σκούμπιν, γνωστό στην αρχαιότητα ως Γενούσο, που περνάει από το Ελμπασάν της Αλβανίας. Αυτό προκύπτει από κείμενο του γεωγράφου Στράβωνα. Η αρχαία Ήπειρος αποτέλεσε υπολογίσιμο κράτος που κατείχε κατά κύριο λόγο την ευρύτερη περιοχή της Ηπείρου. Οι τρεις βασικές φυλές που κατοίκησαν την περιοχή ήταν οι Χάονες στα βορειοδυτικά, οι Μολοσσοί στο κέντρο και οι Θεσπρωτοί στον νότο. Διακεκριμένη βασιλική οικογένεια που εμφανίστηκε κατά την ύστερη κλασική εποχή ήταν οι Αιακίδες, από τη φυλή των Μολοσσών. Μέλος της ήταν και ο διάσημος βασιλιάς που είναι γνωστός ως Πύρρος της Ηπείρου, ο επονομαζόμενος "Αετός της Ηπείρου". Κατά την ελληνιστική περίοδο η μορφή διακυβέρνησης μετατράπηκε σε δημοκρατία, μέχρι την κατάληψη της περιοχής από τους Ρωμαίους. Διάσημες αρχαίες πόλεις της Βόρειας Ηπείρου (έδαφος σημερινής Αλβανίας) ήταν η Απολλωνία, η Φοινίκη, η Επίδαμνος και το Βουθρωτόν.
Διάσημες αρχαίες πόλεις της Νότιας Ηπείρου (έδαφος σημερινής Ελλάδας) ήταν (σε σημερινή γεωγραφική ταξινόμηση):
Απαρχές
Οι ανασκαφές του 20ού αιώνα απέδειξαν ότι ανθρώπινα όντα Homo Sapiens κατοικούν στην Ήπειρο από το 200.000 π.Χ. Αυτό προκύπτει από τα ευρήματα των καθηγητών Έρικ Χιγκς της Οξφόρδης και Σωτήριου Δάκαρη στο Σπήλαιο Ασπροχάλικο ή Βραχοσκεπή Ασπροχάλικου Πρέβεζας, και στην Καστρίτσα της λίμνης Ιωαννίνων, όπως και στον Κοκκινοπηλό Πρέβεζας την εποχή 1962-1965. Από την οπτική γωνία των Ελλήνων της κλασικής εποχής, στα βορειοδυτικά τους κατοικούσαν φυλές Ελλήνων, οι οποίοι όμως συχνά αντιμετωπίζονταν με περιφρόνηση. Οι γραπτές αναφορές της εποχής αναφέρουν ως προς το ποιά φύλα πρέπει να θεωρηθούν Έλληνες, Ηπειρώτες. Δυσκολίες όμως προβάλλει το γεγονός ότι τα φύλα αυτά δεν άφησαν γραπτές μαρτυρίες. Τον 5ο αιώνα π.Χ. ο Αθηναίος ιστορικός Θουκυδίδης αναφέρεται στους Ηπειρώτες, ομοίως και ο Στράβων. Οι Απολλόδωρος, Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς, Φροντίνος, Παυσανίας, Πτολεμαίος και Ευτρόπιος τους χαρακτηρίζουν Έλληνες. Η περιοχή πάντως ήταν ιδιαίτερης θρησκευτικής σημασίας για τον αρχαίο ελληνικό κόσμο, λόγω της παρουσίας του μαντείου της Δωδώνης, του δεύτερου σημαντικότερου μετά από αυτό των Δελφών. Ο Πλούταρχος σημειώνει και το εξής ενδιαφέρον στοιχείο: Στη βιογραφία του βασιλιά Πύρρου, υποστηρίζει ότι ο Αχιλλέας λατρευόταν ως θεός στην Ήπειρο και στην τοπική διάλεκτο ονομαζόταν «Ασπετός» (δηλαδή αμίλητος, μη προσεγγίσιμος στην ομηρική γλώσσα). Σε αντίθεση με τα υπόλοιπα ελληνικά φύλα που διαμορφώθηκαν στα πρότυπα της πόλης-κράτους, όπως η Αθήνα, η Σπάρτη και η Κόρινθος, οι Ηπειρώτες ζούσαν σε μικρά χωριά. Ορισμένες φυλές είχαν βασιλείς κάτι που δεν ήταν συνηθισμένο την εποχή εκείνη. Η περιοχή βρίσκονταν στο άκρο του ελληνικού κόσμου και συχνά οι ηπειρώτικες φυλές είχαν να αντιμετωπίσουν εισβολείς από τον Βορρά.
Ακμή του Βασιλείου της Ηπείρου
Όπως και η Μακεδονία, η Ήπειρος έγινε ενιαίο βασίλειο στη διάρκεια του 4ου αιώνα. Η φυλή των Μολοσσών ένωσε τις δυνάμεις της με τους Θεσπρωτούς και τους Χάονες, με αποτέλεσμα την ανάπτυξη ενός ισχυρού κράτους με δικό του βασιλιά, αξιωματούχους, νόμισμα, αυλή, συμβούλιο απεσταλμένων των φυλών και στενές σχέσεις με το γειτονικό μακεδονικό βασίλειο. Με μακεδονική υποστήριξη οι ενωμένοι πλέον Ηπειρώτες κατέλαβαν άλλες πόλεις στα δυτικά, αποκτώντας πρόσβαση στη θάλασσα. Η δυναστεία των Μολοσσών, γνωστή και ως Αιακίδες, ήταν πλέον σαφώς εξελληνισμένη. Διεκδικούσε μάλιστα καταγωγή από τον Αχιλλέα. Με τον τρόπο αυτό η Ήπειρος ενώθηκε σε ενιαία πολιτική οντότητα το 370 π.Χ.
Το 359 π.Χ. η Μολοσσή πριγκίπισσα Ολυμπιάδα, ανιψιά του βασιλιά Αρύββα της Ηπείρου, παντρεύτηκε τον βασιλιά Φίλιππο Β' της Μακεδονίας. Το ζευγάρι έφερε στον κόσμο τον Αλέξανδρο τον Μέγα. Ο αδελφός της Ολυμπιάδας, βασιλιάς της Ηπείρου Αλέξανδρος Α', σύγχρονος του Μακεδόνα στρατηλάτη, διοικούσε έναν εξαίρετο στρατό και μάλιστα κλήθηκε να υποστηρίξει τις ελληνικές αποικίες στη Μεγάλη Ελλάδα (Νότια Ιταλία). Αποδυνάμωσε τις τοπικές ιταλικές φυλές, ωστόσο έχασε τη ζωή του σε μια μάχη. Από το γεγονός αυτό επωφελήθηκαν τελικά οι Ρωμαίοι, οι οποίοι επικράτησαν έναντι των άλλων ιταλικών φύλων και άρχισαν να ενοποιούν ολόκληρη τη χερσόνησο. Τον Αλέξανδρο Α' διαδέχτηκε ο Αιακίδης, τον οποίο όμως εκθρόνισε ο Κάσσανδρος (υπεύθυνος για τον θάνατο της Ολυμπιάδας και του μοναχογιού του Μεγάλου Αλεξάνδρου). Μετά από διάφορες περιπέτειες, στον θρόνο ανέβηκε ο γιος του Αιακίδη, ο Πύρρος, ο οποίος ήταν εξαίρετος στρατιωτικός. Φιλοδόξησε να ιδρύσει στη Δύση ένα βασίλειο ανάλογο με αυτό του Αλεξάνδρου στην Ανατολή. Για έξι έτη πολέμησε εναντίον των Ρωμαίων στη Νότια Ιταλία και τη Σικελία, κάνοντας την Ήπειρο, προσωρινά, ισχυρή δύναμη στον τότε γνωστό κόσμο. Μετά την αποτυχία του κατέκτησε τη Μακεδονία, την οποία μοιράστηκε με τον βασιλιά της Θράκης, Λυσίμαχο. Κινούμενος εναντίον της Νότιας Ελλάδας, βρήκε τον θάνατο στο Άργος το 272 π.Χ., πολεμώντας ενάντια στον Αντίγονο Β΄ Γονατά. Οι απόγονοί του συνέχισαν να κυβερνούν για μισό αιώνα ακόμη την Ήπειρο, με τη δυναστεία των Αιακιδών να τελειώνει με τον θάνατο της βασίλισσας Δηιδάμειας, περίπου το 233 π.Χ.