cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Στρατιωτική δικτατορία στη Βραζιλία
Λογοκρισία
Ο Ανώτερος Σύμβουλος Λογοκρισίας εποπτευόταν από το Υπουργείο Δικαιοσύνης, το οποίο ήταν υπεύθυνο για την ανάλυση και την αναθεώρηση των αποφάσεων, που υποβλήθηκαν από τον διευθυντή του τμήματος Ομοσπονδιακών Αστυνομικών. Το υπουργείο ήταν επίσης υπεύθυνο για τη θέσπιση κατευθυντήριων γραμμών και κανόνων για την εφαρμογή της λογοκρισίας σε τοπικό επίπεδο. Η θεσμοθετημένη λογοκρισία επηρέασε όλους τους τομείς της επικοινωνίας στη βραζιλιάνικη κοινωνία: εφημερίδες, τηλεόραση, μουσική, θέατρο και όλες τις βιομηχανίες που σχετίζονται με δραστηριότητες μαζικής επικοινωνίας, συμπεριλαμβανομένων των εταιρειών μάρκετινγκ.
Παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων
μικρογραφία| Μνημείο αφιερωμένο στα θύματα βασανιστηρίων στο [[Ρεσίφε]] Ήδη από το 1964, η στρατιωτική κυβέρνηση χρησιμοποιούσε ήδη συστηματικά τις διάφορες μορφές βασανιστηρίων που επινόησε όχι μόνο για να αποκτήσει πληροφορίες, που χρησιμοποιούσε για να συντρίψει ομάδες της αντιπολίτευσης, αλλά και για να εκφοβίσει και να φιμώσει τυχόν περαιτέρω πιθανούς αντιπάλους. Αυτό αυξήθηκε ριζικά μετά το 1968.
Ενώ άλλες δικτατορίες σκότωσαν περισσότερους ανθρώπους, η Βραζιλία βίωσε ευρεία χρήση βασανιστηρίων, όπως και κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Ζετούλιο Βάργκας. Ο εκτελεστής του Βάργκας, Φιλίντο Μύλλερ, ονομάστηκε «προστάτης των βασανιστών» στη Βραζιλία. Σύμβουλοι από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο εκπαίδευσαν τις βραζιλιάνικες δυνάμεις σε ανακρίσεις και βασανιστήρια. Για να εξαλείψει τους αριστερούς αντιπάλους της, η δικτατορία χρησιμοποίησε αυθαίρετες συλλήψεις, φυλάκιση χωρίς δίκες, απαγωγές και κυρίως βασανιστήρια, που περιλάμβαναν βιασμό και ευνουχισμό. Το βιβλίο Βασανιστήρια στη Βραζιλία παρέχει αφηγήσεις μόνο για ένα κλάσμα των φρικαλεοτήτων που διέπραξε η κυβέρνηση.
Η στρατιωτική κυβέρνηση δολοφόνησε εκατοντάδες άλλα άτομα, αν και αυτό έγινε κυρίως κρυφά και η αιτία θανάτου συχνά αναφέρεται ψευδώς ως τυχαία. Η κυβέρνηση κατά καιρούς τεμάχιζε και έκρυβε πτώματα.
Ο Γάλλος στρατηγός Πολ Οσαρές, βετεράνος του πολέμου της Αλγερίας, ήρθε στη Βραζιλία το 1973. Ο στρατηγός Οσαρές χρησιμοποίησε μεθόδους « αντεπαναστατικού πολέμου » κατά τη Μάχη του Αλγερίου, συμπεριλαμβανομένης της συστημικής χρήσης βασανιστηρίων, εκτελέσεων και πτήσεων θανάτου. Αργότερα εκπαίδευσε αξιωματικούς των ΗΠΑ και δίδαξε στρατιωτικά μαθήματα για τη στρατιωτική νοημοσύνη της Βραζιλίας. Αργότερα παραδέχτηκε ότι διατηρούσε στενούς δεσμούς με τον στρατό.
Μέχρι στιγμής κανείς δεν έχει τιμωρηθεί για αυτές τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, λόγω του νόμου περί αμνηστίας του 1979, που συντάχθηκε από τα μέλη της κυβέρνησης, που παρέμειναν στη θέση τους κατά τη μετάβαση στη δημοκρατία. Ο νόμος παρέχει αμνηστία και ατιμωρησία σε κάθε κυβερνητικό στέλεχος ή πολίτη, που κατηγορείται για πολιτικά εγκλήματα κατά τη διάρκεια της δικτατορίας. Εξαιτίας μιας ορισμένης «πολιτιστικής αμνησίας» στη Βραζιλία, τα θύματα δεν έχουν συγκεντρώσει ποτέ πολλή συμπόνοια, σεβασμό ή αναγνώριση του πόνου τους.
«Ο αριθμός των Βραζιλιάνων νεκρών από κυβερνητικά βασανιστήρια, δολοφονίες και «εξαφανίσεις» για την περίοδο 1964–81 ήταν [...] 333, που περιελάμβαναν 67 νεκρούς στον Ανταρτοπόλεμο του Αραγκουάια το 1972–74». Σύμφωνα με τον βραζιλιάνικο στρατό, 97 στρατιωτικοί και πολίτες σκοτώθηκαν από τρομοκρατικές και αντάρτικες ενέργειες που έγιναν από αριστερές ομάδες κατά την ίδια περίοδο.
Διακυβέρνηση Γκάιζελ, distensão και το πετρελαϊκό σοκ του 1973
Σε αυτή την ατμόσφαιρα, ο απόστρατος στρατηγός Ερνέστο Γκάιζελ (1974–79) εξελέγη στην Προεδρία με την έγκριση του Μέντιτσι. Ο Γκάιζελ ήταν ένας στρατηγός με πολλές διασυνδέσεις και πρώην πρόεδρος της Petrobras.
Υπήρχαν έντονοι παρασκηνιακοί ελιγμοί από τους σκληροπυρηνικούς εναντίον του και από τους πιο μετριοπαθείς υποστηρικτές του Καστέλο Μπράνκο για αυτόν. Ευτυχώς για τον Γκάιζελ, ο μεγαλύτερος αδερφός του, Ορλάντο Γκάιζελ, ήταν υπουργός Στρατιωτικών, και ο στενός του σύμμαχος, ο στρατηγός Ζουάου Μπατίστα ντε Ολιβέιρα Φιγκεϊρέδου, ήταν αρχηγός του στρατιωτικού επιτελείου του Μέντιτσι. Μόλις ανέλαβε την εξουσία, ο Γκάιζελ υιοθέτησε μια πιο μετριοπαθή στάση σε σχέση με την πολιτική αντιπολίτευση από τον προκάτοχό του, τον Μέντιτσι.
Πολιτική αποσυμπίεσης
Αν και δεν έγινε αμέσως κατανοητό από τους πολίτες, η άνοδος του Ερνέστο Γκάιζελ σηματοδότησε μια κίνηση προς μια λιγότερο καταπιεστική διακυβέρνηση. Αντικατέστησε αρκετούς περιφερειακούς διοικητές με έμπιστους αξιωματικούς και ονόμασε τα πολιτικά του προγράμματα abertura (άνοιγμα) και distensão (αποσυμπίεση), που σημαίνει σταδιακή χαλάρωση της αυταρχικής διακυβέρνησης. Ήταν, σύμφωνα με τα λόγια του, «το μέγιστο δυνατό επίπεδο ανάπτυξης με την ελάχιστη απαραίτητη ασφάλεια».
Μαζί με τον Αρχηγό του Επιτελείου του, ο Γκάιζελ επινόησε ένα σχέδιο σταδιακού, αργού εκδημοκρατισμού, που τελικά θα πετύχαινε παρά όλες τις απειλές και την αντίθεση των σκληροπυρηνικών.
Ωστόσο, τα βασανιστήρια των αριστερών και κομουνιστών αντιπάλων του καθεστώτος από το DOI-CODI ήταν ακόμη σε εξέλιξη, όπως φάνηκε από τη δολοφονία του Βλαντιμίρ Χέρτζογκ.
Ο Γκάιζελ επέτρεψε στο αντιπολιτευόμενο Δημοκρατικό Κίνημα της Βραζιλίας (MDB) να διεξάγει μια σχεδόν ελεύθερη εκλογική εκστρατεία πριν από τις εκλογές του Νοεμβρίου 1974 και το MDB κέρδισε περισσότερες ψήφους από ποτέ.
Όταν το αντιπολιτευόμενο κόμμα MDB κέρδισε περισσότερες έδρες στις εκλογές του Κογκρέσου το 1976, ο Γκάιζελ τον Απρίλιο του 1977 χρησιμοποίησε τις εξουσίες που του παραχωρήθηκαν από το AI-5, απέλυσε το Κογκρέσο και εισήγαγε ένα νέο πακέτο νόμων, που έκανε τις κυβερνητικές εκλογές έμμεσες και δημιούργησε ένα εκλογικό κολέγιο για την εκλογή του επόμενου προέδρου, διασφαλίζοντας έτσι τις θέσεις του ARENA.
Το 1977 και το 1978, το ζήτημα της προεδρικής διαδοχής προκάλεσε περαιτέρω πολιτική αντιπαράθεση με τους σκληροπυρηνικούς. Τον Οκτώβριο του 1977 απέλυσε ξαφνικά τον ακροδεξιό Υπουργό Στρατιωτικών, Στρατηγό Σίλβιο Φρότα, ο οποίος είχε προσπαθήσει να γίνει υποψήφιος επόμενος πρόεδρος.
Τον Μάιο του 1978, ο Γκάιζελ χρειάστηκε να αντιμετωπίσει τις πρώτες εργατικές απεργίες από το 1964. 500.000 εργαζόμενοι, με επικεφαλής τον μελλοντικό Πρόεδρο Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα, ζήτησαν και κέρδισαν αύξηση μισθού 11%.
Μέχρι το τέλος της Προεδρίας του, ο Γκάιζελ είχε επιτρέψει στους εξόριστους πολίτες να επιστρέψουν, αποκατέστησε το habeas corpus, κατάργησε τις έκτακτες εξουσίες, τον Δεκέμβριο του 1978 τερμάτισε τον πέμπτο θεσμικό νόμο και επέβαλε τον στρατηγό Ζουάου Φιγκεϊρέδου (1979–85) ως διάδοχό του τον Μάρτιο του 1979.
Οικονομία
αριστερά|μικρογραφία| Ένα [[Dodge 1800 ήταν το πρώτο πρωτότυπο που κατασκευάστηκε με έναν κινητήρα μόνο με αιθανόλη. Έκθεση στο Memorial Aeroespacial Brasileiro, CTA, Σάο Χοσέ ντος Κάμπος.]] αριστερά|μικρογραφία| Το [[Βραζιλία|βραζιλιάνικο Fiat 147 ήταν το πρώτο σύγχρονο αυτοκίνητο που κυκλοφόρησε στην αγορά ικανό να λειτουργεί με καθαρό καύσιμο ένυδρης αιθανόλης ( E100 ).]] Ο Πρόεδρος Γκάιζελ προσπάθησε να διατηρήσει υψηλούς ρυθμούς οικονομικής ανάπτυξης του Βραζιλιάνικου Θαύματος, οι οποίοι ήταν συνδεδεμένοι με τη διατήρηση του κύρους του καθεστώτος, ακόμη και όταν προσπαθούσε να αντιμετωπίσει τις επιπτώσεις της πετρελαϊκής κρίσης του 1973. Ο Γκάιζελ απομάκρυνε τον επί μακρόν υπουργό Οικονομικών Αντόνιο Ντελφίμ Νέτο. Διατήρησε τεράστιες κρατικές επενδύσεις σε υποδομές: αυτοκινητόδρομους, τηλεπικοινωνίες, υδροηλεκτρικά φράγματα, εξόρυξη ορυκτών, εργοστάσια και ατομική ενέργεια. Όλα αυτά απαιτούσαν περισσότερο διεθνή δανεισμό και αύξηση του κρατικού χρέους.
Αποκρούοντας τις εθνικιστικές αντιρρήσεις, άνοιξε τη Βραζιλία στην αναζήτηση πετρελαίου από ξένες εταιρείες για πρώτη φορά από τις αρχές της δεκαετίας του '50. Προσπάθησε επίσης να μειώσει την εξάρτηση της Βραζιλίας από το πετρέλαιο, υπογράφοντας μια συμφωνία 10 δισεκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ με τη Δυτική Γερμανία για την κατασκευή οκτώ πυρηνικών αντιδραστήρων στη Βραζιλία. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, το πρόγραμμα παραγωγής αιθανόλης προωθήθηκε ως εναλλακτική λύση στη βενζίνη και κατασκευάστηκαν τα πρώτα αυτοκίνητα με καύσιμο αιθανόλης.
Η Βραζιλία υπέστη δραστικές μειώσεις στους όρους του εμπορίου της ως αποτέλεσμα της πετρελαϊκής κρίσης του 1973. Στις αρχές της δεκαετίας του '70, οι επιδόσεις του εξαγωγικού τομέα υπονομεύτηκαν από ένα υπερτιμημένο νόμισμα. Με το εμπορικό ισοζύγιο υπό πίεση, το πετρελαϊκό σοκ οδήγησε σε απότομα υψηλότερους λογαριασμούς εισαγωγών. Έτσι, η κυβέρνηση Γκάιζελ δανείστηκε δισεκατομμύρια δολάρια για να ξεπεράσει την πετρελαϊκή κρίση. Αυτή η στρατηγική ήταν αποτελεσματική για την προώθηση της ανάπτυξης, αλλά αύξησε επίσης σημαντικά τις εισαγωγικές απαιτήσεις της Βραζιλίας, αυξάνοντας το ήδη μεγάλο έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών. Το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών χρηματοδοτήθηκε από την αύξηση του εξωτερικού χρέους. Η προσδοκία ήταν ότι οι συνδυασμένες επιπτώσεις της εκβιομηχάνισης υποκατάστασης των εισαγωγών και της επέκτασης των εξαγωγών θα προκαλούσαν τελικά αυξανόμενα εμπορικά πλεονάσματα, επιτρέποντας την εξυπηρέτηση και την αποπληρωμή του εξωτερικού χρέους. δεξιά|μικρογραφία| Ο πρόεδρος των ΗΠΑ [[Τζίμι Κάρτερ απευθύνεται στο Κογκρέσο της Βραζιλίας, 30 Μαρτίου 1978]] Η Βραζιλία άλλαξε την εξωτερική της πολιτική για να καλύψει τις οικονομικές της ανάγκες. Ο «υπεύθυνος πραγματισμός» αντικατέστησε την αυστηρή ευθυγράμμιση με τις Ηνωμένες Πολιτείες και μια κοσμοθεωρία βασισμένη σε ιδεολογικά σύνορα και μπλοκ εθνών. Επειδή η Βραζιλία εξαρτιόταν κατά 80% από το εισαγόμενο πετρέλαιο, ο Γκάιζελ μετατόπισε τη χώρα από την άκριτη υποστήριξη του Ισραήλ σε μια πιο ουδέτερη στάση για τις υποθέσεις της Μέσης Ανατολής. Η κυβέρνησή του αναγνώρισε επίσης τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας και τις νέες σοσιαλιστικές κυβερνήσεις της Αγκόλας και της Μοζαμβίκης, αμφότερες πρώην πορτογαλικές αποικίες. Η κυβέρνηση πλησίασε τη Λατινική Αμερική, την Ευρώπη και την Ιαπωνία.
Η πρόθεση της Βραζιλίας να κατασκευάσει πυρηνικούς αντιδραστήρες με τη βοήθεια της Δυτικής Γερμανίας δημιούργησε εντάσεις με τις ΗΠΑ, που δεν ήθελαν να δουν μια πυρηνική Βραζιλία. Μετά την εκλογή του Κάρτερ δόθηκε μεγαλύτερη έμφαση στα ανθρώπινα δικαιώματα. Η νέα τροπολογία Χάρκιν περιόρισε την αμερικανική στρατιωτική βοήθεια σε χώρες με παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Οι Βραζιλιάνοι δεξιοί και στρατιωτικοί θεώρησαν αυτό ως εισβολή στη βραζιλιάνικη κυριαρχία και ο Γκάιζελ αποκήρυξε κάθε μελλοντική στρατιωτική βοήθεια από τις Ηνωμένες Πολιτείες τον Απρίλιο του 1977
Μετάβαση στη δημοκρατία, Φιγκεϊρέδου
μικρογραφία| Διαδήλωση υπέρ της δημοκρατίας το 1984. Ο Πρόεδρος Ζουάου Φιγκεϊρέδου οδήγησε τη χώρα πίσω στη δημοκρατία και προώθησε τη μεταφορά της εξουσίας στην πολιτική εξουσία, αντιμετωπίζοντας την αντίθεση από τους σκληροπυρηνικούς στο στρατό. Ο Φιγκεϊρέδου ήταν Στρατηγός του Στρατού και πρώην επικεφαλής της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών της Βραζιλίας.
Ως πρόεδρος, συνέχισε τη σταδιακή διαδικασία «abertura» (εκδημοκρατισμού) που ξεκίνησε το 1974. Ένας νόμος περί αμνηστίας, που υπογράφηκε από τον Φιγκεϊρέδου στις 28 Αυγούστου 1979, έδινε αμνηστία σε όσους καταδικάστηκαν για «πολιτικά ή συναφή» εγκλήματα μεταξύ 1961 και 1978. Στις αρχές της δεκαετίας του '80, το στρατιωτικό καθεστώς δεν μπορούσε πλέον να διατηρήσει αποτελεσματικά το δικομματικό σύστημα που καθιερώθηκε το 1966. Η κυβέρνηση Φιγκεϊρέδου διέλυσε το κόμμα ARENA, που ελεγχόταν από την κυβέρνηση, και επέτρεψε τον σχηματισμό νέων κομμάτων. Ο Πρόεδρος ήταν συχνά ανίκανος από ασθένεια και πήρε δύο παρατεταμένες άδειες για υγειονομική περίθαλψη το 1981 και το 1983, αλλά ο πολιτικός αντιπρόεδρος Αντόνιο Αουρελιάνο Τσάβες ντε Μεντόνσα δεν είχε μεγάλη πολιτική εξουσία.
Το 1981 το Κογκρέσο θέσπισε νόμο για την αποκατάσταση των άμεσων εκλογών των κυβερνητών των πολιτειών. Οι γενικές εκλογές του 1982 έφεραν μια οριακή νίκη στον διάδοχο του ARENA, το φιλοκυβερνητικό Δημοκρατικό Σοσιαλιστικό Κόμμα (43,22% των ψήφων), ενώ το αντιπολιτευόμενο Κόμμα Δημοκρατικού Κινήματος της Βραζιλίας έλαβε 42,96% των ψήφων. Τρεις μεγάλες πολιτείες, του Σάο Πάολο, του Ρίο ντε Τζανέιρο και της Μίνας Ζεράις, τις κέρδισε η αντιπολίτευση.
Ωστόσο, οι πολιτικές εξελίξεις επισκιάστηκαν από τα αυξανόμενα οικονομικά προβλήματα. Καθώς ο πληθωρισμός και η ανεργία εκτινάχθηκαν στα ύψη, το εξωτερικό χρέος έφτασε σε τεράστιες διαστάσεις, καθιστώντας τη Βραζιλία τον μεγαλύτερο οφειλέτη στον κόσμο, χρωστώντας περίπου 90 δισεκατομμύρια δολάρια σε διεθνείς δανειστές. Το πρόγραμμα λιτότητας που επέβαλε η κυβέρνηση δεν έφερε σημάδια ανάκαμψης για τη βραζιλιάνικη οικονομία.
Το 1984, διαδηλωτές κατέλαβαν τη χώρα και ήταν η επιτομή των νέων ελευθεριών του συνέρχεσθαι και της έκφρασης, αλλά ο πρωταρχικός στόχος του κινήματος δεν επιτεύχθηκε και οι προεδρικές εκλογές του 1985 διεξήχθησαν έμμεσα, μέσω επιλεγμένου εκλογικού κολεγίου. Η αντιπολίτευση αγωνίστηκε σθεναρά για την ψήφιση μιας συνταγματικής τροποποίησης που θα επέτρεπε άμεσες λαϊκές προεδρικές εκλογές τον Νοέμβριο του 1984, αλλά η πρόταση απέτυχε να κερδίσει την ψήφιση στο Κογκρέσο. Ο υποψήφιος της αντιπολίτευσης Τανκρέντο Νέβες διαδέχθηκε τον Φιγκεϊρέδου, όταν το Κογκρέσο διεξήγαγε εκλογές για τον νέο πρόεδρο.
Εξωτερικές σχέσεις
αριστερά|μικρογραφία|320x320εσ| Πρόεδροι Εμίλιο Μέντιτσι (αριστερά) και [[Ρίτσαρντ Νίξον, Δεκέμβριος 1971.]] αριστερά|μικρογραφία| Ο Φιγκεϊρέδου και ο Πρόεδρος των ΗΠΑ [[Ρόναλντ Ρήγκαν ιππεύουν άλογα στην Μπραζίλια, 1 Δεκεμβρίου 1982.]] Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η διεθνής ατζέντα της Βραζιλίας ενσωμάτωσε νέες αντιλήψεις. Με τους εθνικιστές στρατιωτικούς —που ήταν θιασώτες του κρατικού ελέγχου— στην εξουσία, υπήρχε αυξημένη ενέργεια για την αμφισβήτηση των ανισοτήτων του διεθνούς συστήματος. Το ενδιαφέρον για την επέκταση της κρατικής παρουσίας στην οικονομία συνοδεύτηκε από πολιτικές που αποσκοπούσαν να μεταμορφώσουν το προφίλ της Βραζιλίας στο εξωτερικό. Η σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες εξακολουθούσε να εκτιμάται, αλλά η ευθυγράμμιση της πολιτικής δεν ήταν πλέον πλήρης. Οι συνδέσεις μεταξύ της διεθνούς δραστηριότητας της Βραζιλίας και των οικονομικών της συμφερόντων οδήγησαν την εξωτερική πολιτική να χαρακτηριστεί «Διπλωματία Ευημερίας».
Αυτή η νέα έμφαση της διεθνούς πολιτικής της Βραζιλίας ακολουθήθηκε από μια αξιολόγηση των σχέσεων, που διατηρήθηκαν με τις Ηνωμένες Πολιτείες τα προηγούμενα χρόνια. Παρατηρήθηκε ότι η απόπειρα ενίσχυσης των δεσμών είχε αποφέρει περιορισμένα οφέλη. Σε αυτή την αντίληψη προστέθηκε μια αναθεώρηση της ιδεολογικής στάσης της Βραζιλίας μέσα στο παγκόσμιο σύστημα. Αυτή η κατάσταση πραγμάτων ενισχύθηκε περαιτέρω από τη στιγμιαία χαλάρωση της διπολικής αντιπαράθεσης κατά τη διάρκεια της ύφεσης.
Η ανάπτυξη τέθηκε ως προτεραιότητα για τη βραζιλιάνικη διπλωματία. Αυτοί οι εννοιολογικοί μετασχηματισμοί υποστηρίχθηκαν από τα νεότερα τμήματα του Υπουργείου Εξωτερικών, που ταυτίστηκαν με τις αρχές της ανεξάρτητης εξωτερικής πολιτικής που είχε διακρίνει τις αρχές της δεκαετίας του '60.
Με βάση τις προτεραιότητες της εξωτερικής της πολιτικής, η Βραζιλία υιοθέτησε νέες θέσεις σε διάφορους διεθνείς οργανισμούς. Αξιοσημείωτη ήταν η απόδοσή της στη 2η Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για το Εμπόριο και την Ανάπτυξη (UNCTAD) το 1968 για την υπεράσπιση της μη διακριτικής και προτιμησιακής μεταχείρισης για τα βιομηχανικά προϊόντα των υπανάπτυκτων χωρών. Το ίδιο επίπεδο ανησυχίας διέκρινε τη στάση της Βραζιλίας στη συνεδρίαση της Οικονομικής Επιτροπής για τη Λατινική Αμερική (ECLA) στη Βίνια δελ Μαρ (1969). Με την ευκαιρία αυτή, η Βραζιλία εξέφρασε την υποστήριξή της σε ένα σχέδιο ενώσεων της Λατινικής Αμερικής.
Στον τομέα της ασφάλειας, υπερασπίστηκε τον αφοπλισμό και καταδικάστηκε το κοινό σύστημα ελέγχου των δύο υπερδυνάμεων. Η Βραζιλία ήταν ιδιαίτερα επικριτική για τη Συνθήκη για τη μη διάδοση των πυρηνικών όπλων, με σκοπό να εγγυηθεί το δικαίωμα να αναπτύξει τη δική της πυρηνική τεχνολογία. Αυτό το προνόμιο το είχε ήδη υπερασπιστεί στο παρελθόν, όταν η κυβέρνηση της Βραζιλίας αποφάσισε να μην αποδεχθεί την ισχύ της Συνθήκης για την Απαγόρευση των Πυρηνικών Όπλων (TNP) στη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική. Η θέση της Βραζιλίας για την TNP έγινε εμβληματική της αρνητικής στάσης που θα διατηρούσε, από τότε και μετά, σχετικά με την πολιτική εξουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών και της Σοβιετικής Ένωσης. Η Βραζιλία προσπάθησε να ενισχύσει τη θέση της με διαπραγματευόμενους εποικισμούς πυρηνικής συνεργασίας με χώρες όπως το Ισραήλ (1966), η Γαλλία (1967), η Ινδία (1968) και οι Ηνωμένες Πολιτείες (1972).
Οι αλλαγές στη βραζιλιάνικη διπλωματία αντικατοπτρίζονται και σε άλλα θέματα της διεθνούς ατζέντας, όπως η μετριοπαθής στάση που τηρήθηκε σε σχέση με τον «Πόλεμο των Έξι Ημερών» μεταξύ Αράβων και Ισραηλινών.
Η διεύρυνση της διεθνούς ατζέντας της Βραζιλίας συνέπεσε με τη διοικητική μεταρρύθμιση του Υπουργείου Εξωτερικών. Η μετακόμισή του στην Μπραζίλια το 1971 ακολουθήθηκε από εσωτερικό εκσυγχρονισμό. Δημιουργήθηκαν νέα τμήματα, ανταποκρινόμενα στη διαφοροποίηση της διεθνούς ατζέντας και στην αυξανόμενη σημασία της οικονομικής διπλωματίας.
Η εξωτερική πολιτική κατά τη διάρκεια 1969–74 ένωσε τρεις βασικές θέσεις. Η πρώτη, ιδεολογική, υπερασπίστηκε την ύπαρξη στρατιωτικών κυβερνήσεων στη Λατινική Αμερική. Για να το πετύχει αυτό, ο Οργανισμός Αμερικανικών Κρατών πολέμησε την τρομοκρατία στην περιοχή. Η δεύτερη επέκρινε τη διαδικασία διάτασης μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων, καταδικάζοντας τις επιπτώσεις της αμερικανικής και της σοβιετικής πολιτικής εξουσίας. Η τρίτη ζήτησε υποστήριξη για την ανάπτυξη, θεωρώντας ότι η Βραζιλία, με όλες τις οικονομικές της δυνατότητες, άξιζε μεγαλύτερη ευθύνη στο πλαίσιο του διεθνούς συστήματος.
Εμφανίστηκαν νέα αιτήματα και προθέσεις, που σχετίζονται με την ιδέα ότι το έθνος ενίσχυε τη διαπραγματευτική του δύναμη στο παγκόσμιο σύστημα. Στα διεθνή φόρουμ, το κύριο αίτημά της έγινε η «συλλογική οικονομική ασφάλεια». Η προσπάθεια να ηγηθούν των χωρών του Τρίτου Κόσμου έκανε τη Βραζιλία να εκτιμήσει την πολυμερή διπλωματία. Προσπάθειες προς αυτή την κατεύθυνση μπορούν να παρατηρηθούν στη Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για το Περιβάλλον (1972), στη συνάντηση της GATT στο Τόκιο (1973) και στη Διάσκεψη για το Δίκαιο της Θάλασσας (1974).
Αυτή η νέα στάση της Βραζιλίας χρησίμευσε ως βάση για την αναβίωση της σχέσης της με τις ΗΠΑ. Επιδιώχθηκε η διαφοροποίηση από άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής, που σημαίνει ειδική μεταχείριση από τις ΗΠΑ. Ωστόσο, όχι μόνο αυτή η προσδοκία δεν εκπληρώθηκε, αλλά η στρατιωτική βοήθεια και η συμφωνία εκπαιδευτικής συνεργασίας MEC-USAID διακόπηκαν.
Η Ουάσιγκτον κράτησε αποστάσεις κατά την επίσκεψη του Προέδρου Μέντιτσι στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1971. Ειδικά στη στρατιωτική και διπλωματική σφαίρα, αναπτύχθηκαν εθνικιστικές ιδέες και τέθηκαν ερωτήματα σχετικά με την πολιτική ευθυγράμμισης με τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Το 1975, η κυβέρνηση συμμετείχε στην επιχείρηση Κόνδορας, η οποία ενέπλεξε διάφορες υπηρεσίες ασφαλείας της Λατινικής Αμερικής (συμπεριλαμβανομένης της Χιλής του Πινοσέτ και της Αργεντινής) στη δολοφονία πολιτικών αντιπάλων.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η Βραζιλία άρχισε να αφιερώνει περισσότερη προσοχή στις λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες. Ξεκίνησαν προγράμματα τεχνικής συνεργασίας στη Λατινική Αμερική και στην Αφρική συνοδευόμενα σε ορισμένες περιπτώσεις από επενδυτικά σχέδια κρατικών εταιρειών, ιδίως στους τομείς της ενέργειας και της επικοινωνίας. Με αυτό το πρόσχημα δημιουργήθηκε ένα διυπουργικό σύστημα, καθήκον του οποίου ήταν η επιλογή και ο συντονισμός έργων διεθνούς συνεργασίας. Για να προωθήσει αυτές τις καινοτομίες, το 1972 ο υπουργός Εξωτερικών Μπαρμπόσα επισκέφθηκε τη Σενεγάλη, το Τόγκο, την Γκάνα, την Δαχομέη, την Γκαμπόν, το Ζαΐρ, τη Νιγηρία, το Καμερούν και την Ακτή Ελεφαντοστού.
Ωστόσο, την προοπτική των οικονομικών συμφερόντων και τη θέσπιση προγραμμάτων συνεργασίας με αυτές τις χώρες δεν ακολούθησε κάποια αναθεώρηση της θέσης της Βραζιλίας για το αποικιακό ζήτημα. Η παραδοσιακή πίστη ήταν ακόμα προς την Πορτογαλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στρατιωτική δικτατορία Κατηγορία:Πολιτική της Βραζιλίας Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
2035 Στερνς
Ο Στερνς (Stearns) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,61. Ανακαλύφθηκε το 1973 από τον Αμερικανό αστρονόμο Τζέιμς Γκίμπσον, που παρατηρούσε από το Ελ Λεονθίτο της Αργεντινής, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αμερικανού αστρονόμου Καρλ Λίο Στερνς (Carl Leo Stearns, 1892-1972), όπως και ο κρατήρας Στερνς στη Σελήνη.
Κατά το ήμισυ περίπου της τροχιάς του ο Στερνς βρίσκεται έξω από την Κύρια Ζώνη, και κοντά στο περιήλιό του βρίσκεται πλησιέστερα στον `Ηλιο από ό,τι ο πλανήτης `Αρης. Ο Στερνς είναι ένας από τους ελάχιστους αστεροειδείς της Κύριας Ζώνης που περιφέρεται γύρω από τον `Ηλιο σε λιγότερο από χίλιες γήινες ημέρες.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος του Στερνς είναι E (κατά Tholen) ή Xe (κατά SMASSII). Ο Στερνς περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε περίπου 37 ως 67 ώρες, μία πολύ αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Στερνς
Κοπτικό Κάιρο
Το Κοπτικό Κάιρο είναι τμήμα του Παλαιού Καΐρου, το οποίο περιλαμβάνει το Φρούριο της Βαβυλώνας, το Κοπτικό Μουσείο, την Κρεμαστή Εκκλησία, την Ελληνορθόδοξη Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, καθώς και αρκετές άλλες Κοπτικές εκκλησίες και ιστορικές τοποθεσίες. Πιστεύεται πως η Αγία Οικογένεια επισκέφτηκε την περιοχή και διέμεινε στην τοποθεσία της Εκκλησίας των Αγίων Σέργιου και Βάκχου (Αμπού Σεργκά). Το Κοπτικό Κάιρο αποτέλεσε προπύργιο του Χριστιανισμού στην Αίγυπτο έως την Ισλαμική περίοδο, αν και τα περισσότερα εκ των εκκλησιαστικών κτηρίων του Κοπτικού Καΐρου ανεγέρθηκαν μετά την Μουσουλμανική κατάκτηση της Αιγύπτου.
Ιστορία
Υπάρχουν ενδείξεις για ανθρώπινη εγκατάσταση στην περιοχή από τον 6ο αιώνα π.Χ., όταν οι Πέρσες έχτισαν φρούριο επί του Νείλου, στα βόρεια της Μέμφιδος. Οι Πέρσες επίσης έχτισαν διώρυγα από τον Νείλο (στο ύψος του Φουστάτ) ως την Ερυθρά Θάλασσα. Ο Περσικός οικισμός ήταν γνωστό ως Βαβυλώνα, ως αναφορά στην αρχαία πόλη η οποία ευρισκόταν κατά μήκος του Ευφράτη, ενώ άρχισε να κερδίζει σε σημασία, ενόσω η γειτονική πόλη της Μέμφιδος παρήκμαζε, πράγμα το οποίο ίσχυε και για την Ηλιούπολη. Κατά την διάρκεια της Πτολεμαϊκής περιόδου, η Βαβυλώνα και οι κάτοικοί της παραμελήθηκαν σε μεγάλο βαθμό.
Παραδοσιακά πιστεύεται πως η Αγία Οικογένεια επισκέφτηκε την περιοχή κατά την διάρκεια της Φυγής στην Αίγυπτο, αναζητώντας καταφύγιο από τον Ηρώδη. Επιπλέον, πιστεύεται πως ο Χριστιανισμός άρχισε να εξαπλώνεται στην Αίγυπτο, όταν ο Άγιος Μάρκος κατέφθασε στην Αλεξάνδρεια, καθιστάμενος ως ο πρώτος Πατριάρχης, παρά το γεγονός πως η θρησκεία παρέμεινε κρυφή σε όλη την διάρκεια της ρωμαϊκής περιόδου. Καθώς ο τοπικός πληθυσμός ξεκίνησε να οργανώνεται ενόψει εξέγερσης, οι Ρωμαίοι, αναγνωρίζοντας την στρατηγική σημασία της περιοχής, κατέλαβαν το φρούριο και το μετέφεραν σε γειτονική τοποθεσία, η οποία έμεινε γνωστή ως το Φρούριο της Βαβυλώνας. Ο Τραϊανός άνοιξε εκ νέου την διώρυγα προς την Ερυθρά Θάλασσα, αυξάνοντας το εμπόριο, αν και η Αίγυπτος παρέμεινε σε στασιμότητα καθ'όλη την διάρκεια της ρωμαϊκής περιόδου.
Η Συναγωγή Μπεν Εζρά ιδρύθηκε στο Κοπτικό Κάιρο το 1115, στην θέση παλαιότερη Κοπτικής Εκκλησίας, η οποία είχε ανεγερθεί κατά την διάρκεια του 8ου αιώνα. Οι Κόπτες υποχρεώθηκαν στην πώλησή της, ώστε να συγκεντρώσουν τα αναγκαία χρήματα για την καταβολή φόρων στον Ιμπν Τουλούν.
Στην διάρκεια του 11ου αιώνα μ.Χ., το Κοπτικό Κάιρο φιλοξένησε την Έδρα του Κόπτη Ορθόδοξου Πάπα Αλεξανδρείας, η οποία ιστορικά ευρισκόταν στην Αλεξάνδρεια. Καθώς οι κυβερνούσες δυνάμεις εγκατέλειψαν την Αλεξάνδρεια για το Κάιρο μετά την Αραβική εισβολή της Αιγύπτου, κατά την περίοδο εξουσίας του Πάπα Χριστόδολου, το Κάιρο και η Κρεμαστή Εκκλησία του Κοπτικού Καΐρου κατέστησαν ως η μόνιμη κι επίσημη κατοικία του Κόπτη Πάπα το 1047.
Το Κοπτικό Μουσείο ιδρύθηκε το 1910, ενώ φιλοξενεί τα σημαντικότερα ανά τον κόσμο δείγματα Κοπτικής τέχνης.
Εκκλησίες
Η Προϊσλαμική Βαβυλώνα αποτελεί, έως σήμερα, κυρίως κατοικημένη από Χριστιανούς περιοχή, ενώ φιλοξενεί σειρά ιστορικής σημασίας εκκλησιών:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
* Καιρο Κατηγορία:Παλαιό Κάιρο Κατηγορία:Κοπτική ιστορία Κατηγορία:Συνοικίες του Καΐρου
Ενρίκο Κονταρίνι
Α΄ Σταυροφορία
Ο δόγης Βιτάλε Α΄ Μικιέλ αρνήθηκε στην αρχή τη συμμετοχή του στην Α΄ Σταυροφορία που κήρυξε ο Πάπας Ουρβανός Β΄ (1096) επειδή υπολόγιζε ότι πολύ πιθανό η Δημοκρατία της Βενετίας να είχε οικονομικές απώλειες. Αργότερα όταν είδε τα μεγάλα κέρδη και φήμη που κέρδισαν οι αντίπαλες πόλεις όπως η Γένοβα και η Πίζα άλλαξε γνώμη και αποφάσισε έστω και καθυστερημένα τη συμμετοχή του. Ο Βιτάλε Α΄ έστειλε έναν στόλο με 200 πλοία για τους Αγίους Τόπους, πνευματικός αρχηγός της εκστρατείας ήταν ο επίσκοπος Ενρίκο Κονταρίνι. Θ στόλος έφτασε στη Ρόδο και πέρασε τον χειμώνα, ο Βυζαντινός αυτοκράτορας τους ζήτησε να μην προχωρήσουν περισσότερο αλλά ο επίσκοπος Ενρίκο τον αγνόησε.
Τα οστά του Αγίου Νικολάου
Ο Ενρίκο Κονταρίνι και ο στόλος του όταν έφτασαν στα Μύρα πήραν τα υπόλοιπα μικρότερα οστά του Αγίου Νικολάου, τα οστά του θείου του Αγίου επισκόπου Μύρων Νικολάου και τα οστά του Αγίου Θεοδώρου του Μάρτυρος ενός χριστιανού αγίου που είχε αποκεφαλιστεί επί Λικίνιου. Οι Βενετοί πήγαν κατόπιν στους Αγίους Τόπους και επέστρεψαν στη Βενετία με τα οστά των Αγίων (6 Δεκεμβρίου 1100). Ο επίσκοπος Ενρίκο Κονταρίνι διεκδικούσε τον Άγιο Νικόλαο σαν έναν μεγάλο Άγιο προστάτη της Βενετίας και αντίπαλο του Ευαγγελιστή Μάρκου, αυτό ήταν αδύνατο επειδή τα περισσότερα οστά βρίσκονταν στο Μπάρι. Τα οστά του Αγίου Νικολάου τοποθετήθηκαν στον ναό Σαν Νικολό ντι Λίντο, στο μακρόστενο νησάκι του Λίντο μήκους 15 χιλιομέτρων που χώριζε τη Λιμνοθάλασσα της Βενετίας από την Αδριατική Θάλασσα.
Οι προστάτες της Βενετίας
Ο Άγιος Θεόδωρος ο Μάρτυρας έγινε ένας από τους 4 προστάτες Άγιους της Βενετίας μαζί με το Ευαγγελιστή Μάρκο, τον Αρχάγγελο Γαβριήλ και την Παναγία. Ο Θεόδωρος ο Μάρτυρας συμβόλιζε την υποταγή της Βενετίας στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία σαν αποικία της γι'αυτό η λατρεία του σταδιακά εξασθένησε στους Βενετσιάνους στην πορεία της πόλης προς την πλήρη ανεξαρτητοποίηση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικογένεια Κονταρίνι Κατηγορία:Ιταλοί Επίσκοποι
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1938
Το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 1938 ήταν η τρίτη διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου και διεξήχθη στη Γαλλία. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Ιταλία για δεύτερη συνεχόμενη φορά, νικώντας στον τελικό την Ουγγαρία με αποτέλεσμα 4-2. Στα τελικά της διοργάνωσης συμμετείχαν 16 ομάδες, από τις οποίες απέμειναν τελικά 15, λόγω της αποχώρησης της Αυστρίας, η οποία στο μεταξύ είχε προσαρτηθεί στη Ναζιστική Γερμανία. Η Αγγλία, που κλήθηκε να αντικαταστήσει την Αυστρία αρνήθηκε, με αποτέλεσμα το Παγκόσμιο κύπελλο να διεξαχθεί με 15 ομάδες.
Επιλογή
Για την ιστορία, ήταν το τελευταίο Παγκόσμιο Κύπελλο που διοργανώθηκε πριν ξεσπάσει ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, με την επόμενη διοργάνωση να λαμβάνει χώρα μόλις το 1950 στη Βραζιλία.
Από το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1938 ίσχυσε για πρώτη φορά η απευθείας πρόκριση της διοργανώτριας χώρας, καθώς και της νικήτριας της προηγούμενης διοργάνωσης (με το σκεπτικό να της δοθεί η ευκαιρία να υπερασπιστεί τον τίτλο της), αν και τελικώς η πρόκριση της προηγούμενης νικήτριας καταργήθηκε μετά τη διοργάνωση του 2002. Ως αποτέλεσμα, η προηγούμενη νικήτρια Ιταλία και η οικοδέσποινα Γαλλία προκρίθηκαν απευθείας στη διοργάνωση του 1938 και όλες οι άλλες χώρες έδωσαν προκριματικούς αγώνες.
Στατιστικά
Στους 18 αγώνες που έγιναν, σημειώθηκαν 84 γκολ, δίνοντας έτσι μέσο όρο 4,67 γκολ ανά αγώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνείς Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις στη Γαλλία
Στοιχεία μηχανών
Στοιχεία μηχανών ονομάζονται τα τεμάχια που χρησιμοποιούνται κατ' επανάληψη, στην ίδια ή παραπλήσια μορφή, για τη συγκρότηση μηχανών, συσκευών και οργάνων.
Τα στοιχεία μηχανών μπορούν να ταξινομηθούν βάσει του ρόλου τους σε:
Ακόμη, βάσει του του προορισμού τους, τα στοιχεία μηχανών διακρίνονται σε:
Συνδέσεις
Οι συνδέσεις χωρίζονται σε λυόμενες και μη λυόμενες. Λυόμενες συνδέσεις είναι οι συνδέσεις που γίνονται με κοχλίες. Στις μη λυόμενες συνδέσεις χρησιμοποιούνται μόνιμα μέσα σύνδεσης, όπως ήλοι, ηλεκτροσυγκόλληση τόξου, συγκόλληση με οξυακετυλενική φλόγα, συγκόλληση με τριβή κλπ.
Στοιχεία μετάδοσης κίνησης
Στοιχεία μετάδοσης κίνησης είναι οι οδοντωτοί τροχοί, τα συστήματα ιμάντα - τροχαλίας, οι αλυσίδες κλπ
Παραπομπές
Κατηγορία:Μηχανές
Στρατόπεδο εξόντωσης Μάλυ Τρoστενιέτς
μικρογραφία|Η θέση του Μάλι Τρόστινετς στο [[ραϊχσκομισαριάτ Όστλαντ. Το άσπρο κρανίο σε μαύρο πλαίσιο υποδηλώνει την τοποθεσία του στρατοπέδου.]] μικρογραφία|Μνημειακό συγκρότημα Το Μάλυ Τροστενιέτς (λευκορωσικά: Малы Трасцянец, προφέρεται:Μαλύ Τραστσιανιέτς· ρωσικά: Малый Тростенец, προφέρεται: Μάλυ Τραστινιέτς, μετάφραση: Μικρό Τροστενιέτς) είναι χωριό κοντά στο Μινσκ της Λευκορωσίας, πρώην μέρος της Λευκορωσικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας μέχρι το 1991 όταν διαλύθηκε η ΕΣΣΔ. Κατά τη διάρκεια της Ναζιστικής κατοχής της περιοχής, το χωριό έγινε η θέση ενός στρατοπέδου και χώρος εξόντωσης.
Καθ'όλο το 1942, Εβραίοι από την Αυστρία, τη Γερμανία, τις Κάτω Χώρες, την Πολωνία και το Προτεκτοράτο της Βοημίας και της Μοραβίας μεταφέρθηκαν με τρένα στο Μάλι Τρόστινετς, όπου τοποθετήθηκαν σε λάκκους και εκτελέστηκαν. Από το καλοκαίρι του 1942, χρησιμοποιήθηκαν και κινητοί θάλαμοι αερίων. Σύμφωνα με το Γιαντ Βασσέμ, οι Εβραίοι του Μινσκ σκοτώθηκαν και θάφτηκαν στο Μάλι Τρόστινετς και το Μεγάλο (Μπολσόι) Τρόστινετς, ξεκινώντας ανάμεσα 28 στις 31 Ιουλίου 1942 και τελειώνοντας στις 21 Οκτωβρίου 1943. Καθώς ο Κόκκινος Στρατός πλησίαζε την περιοχή, τον Ιούνιο του 1944, οι Γερμανοί σκότωσαν τους περισσότερους κρατουμένους και κατέστρεψαν το στρατόπεδο.
Οι εκτιμήσεις για τον αριθμό θανάτων στο Μάλι Τρόστινετς ποικίλουν. Σύμφωνα με το Γιαντ Βασσέμ, 65.000 Εβραίοι δολοφονήθηκαν σε ένα κοντινό πευκόδασος, ως επί το πλείστον με πυροβολισμό. Ο ειδικός στο Ολοκαύτωμα Στέφαν Λένστετ εκτιμά ότι τουλάχιστον 106.000 Εβραίοι σκοτώθηκαν εκεί, αριθμός αρκετά μεγαλύτερος από την εκτίμηση του Γιαντ Βασσέμ. Ερευνητές από τη Σοβιετική Ένωση εκτιμούν ότι στο στρατόπεδο και σε κοντινούς χώρους εκτέλεσης σκοτώθηκαν περίπου 200.000 άτομα. Ο Λένστετ γράφει ότι οι εκτιμήσεις περιλαμβάνουν τους Εβραίους του γκέτο του Μινσκ, οι οποίοι αριθμούσαν 39.000 με 100.000 άτομα.
Δημιουργία και καταστροφή του στρατοπέδου
Χτισμένο το καλοκαίρι του 1941 στο χώρο ενός σοβιετικού κολχόζ, ένα συλλογικό αγρόκτημα μεγέθους 200 εκταρίων, η Ναζιστική Γερμανία όρισε το Τρόστινετς ως στρατόπεδο συγκέντρωσης χωρίς σταθερές εγκαταστάσεις δολοφονίας. Αρχικά δημιουργήθηκε για να στεγάσει τους σοβιετικούς αιχμάλωτους πολέμου οι οποίοι συνελήφθησαν κατά την εισβολή στη Σοβιετική Ένωση, η οποία άρχισε στις 22 Ιουνίου 1941.
Εβραίοι από την Αυστρία, τη Γερμανία και την Τσεχία δολοφονήθηκαν εκεί. Οι Ες-Ες οργάνωσαν τη μεταφορά ατόμων από τις εξής πόλεις: Βερολίνο, Ανόβερο, Ντόρτμουντ, Μύνστερ, Ντίσελντορφ, Κολωνία, Φρανκφούρτη, Κάσελ, Στουτγκάρδη, Νυρεμβέργη, Μόναχο, Μπρεσλάου, Καίνιξμπεργκ, Βιέννη, Πράγα, Μπρυν, και Τερεζίνστατ. Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι Εβραίοι σκοτώθηκαν κατά την άφιξη. Οι Εβραίοι μεταφέρονταν από τη σιδηροδρομική στάση στα δάση Μπλαγκόφστσινα (Благовщина) και Σάσκοφκα (Шашковка) όπου πυροβολήθηκαν στο πίσω μέρος του λαιμού.
Ο πρωταρχικός σκοπός του στρατοπέδου ήταν η δολοφονία Εβραίων κρατουμένων στο Γκέτο του Μινσκ και τη γύρω περιοχή. Το εκτελεστικό απόσπασμα ήταν η κύρια μέθοδος εκτέλεσης. Επίσης τοποθετήθηκαν κινητοί θάλαμοι αερίων. Ο βαλτικής καταγωγής Σαρφύρερ Χάινριχ Άιχε ήταν ο διοικητής του στρατοπέδου. Καθώς ο Κόκκινος Στρατός πλησίαζε το στρατόπεδο, τον Ιούνιο του 1944 (προς το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου), συγκεκριμένα στις 28-30 Ιουνίου, οι Γερμανοί δολοφόνησαν τη πλειοψηφία των κρατουμένων κλειδώνοντας τους στο στρατόπεδο, καίγοντας τους στρατώνες, και πυροβολώντας κάθε άτομο που προσπαθούσε να διαφύγει από το φλεγόμενο κτίριο. Στις 30 Ιουνίου ολόκληρο το στρατόπεδο είχε καταστραφεί, ωστόσο, μερικοί Εβραίοι κρατούμενοι κατάφεραν να διαφύγουν στο γειτονικό δάσος Μπλαγκόφστσινα και να επιβιώσουν μέχρι τις 3 Ιουλίου, όταν ο Κόκκινος Στρατός έφτασε στο αποδεκατισμένο στρατόπεδο.
Οι Σοβιετικοί ανακάλυψαν 34 ταφικούς λάκκους. Μερικοί από αυτούς έφταναν μέχρι και τα 50 μέτρα μήκος, ενώ το βάθος τους έφτανε τα 3-4 μέτρα. Βρίσκονταν στο δάσος Μπλαγκόφστσινα περίπου 500 μέτρα από τον αυτοκινητόδρομο Μινσκ- Μογκιλιόφ, σύμφωνα με την ειδική έκθεση που εκπονήθηκε από τη Σοβιετική Έκτακτη Κρατική Επιτροπή στη δεκαετία του 1940. Ένας μεγάλος αριθμός Σοβιετικών στρατιωτών, πολιτών και ανταρτών σκοτώθηκαν, αλλά ο ακριβής αριθμός τους παραμένει άγνωστος. Οι εκτιμήσεις κυμαίνονται από 80.000 έως πάνω από 330.000.
Δράστες
Λίγοι δράστες οδηγήθηκαν στη δικαιοσύνη. Ανάμεσά τους ήταν ο Έντουαρντ Στράουχ, ο οποίος πέθανε σε Βελγική φυλακή το 1955. Το 1968 ένα δικαστήριο στο Αμβούργο καταδίκασε τρεις χαμηλόβαθμους αξιωματικούς των Ες-Ες σε ισόβια κάθειρξη: τους Ότο Έριχ Ντρεβς, Ότο Χούγκο Γκόλνταπ και Μαξ Χέρμαν Ρίχαρντ Κράνερ. Οι άνδρες ήταν γερμανοί επόπτες της εβραϊκής Ζοντερκομάντο 1005. Αυτοί κρίθηκαν ένοχοι για τη δολοφονία εργατών οι οποίοι αναγκάστηκαν να καλύψουν τα ίχνη των εγκλημάτων το 1943.
Θύματα
Τα ονόματα των 10.000 δολοφονηθέντων Εβραίων της Αυστρίας συγκεντρώθηκαν σε ένα βιβλίο, το Maly Trostinec – Das Totenbuch: Den Toten ihre Namen, από τον Βάλτραουντ Μπάρτον.
Μεταξύ των εκτελεσθέντων, μερικοί εκ των γνωστότερων είναι οι παρακάτω:
Μνημείο
Το μνημείο που χτίστηκε στο χώρο του στρατοπέδου προσελκύει χιλιάδες επισκέπτες κάθε χρόνο, ιδιαίτερα αφού οι ταξιδιωτικοί περιορισμοί έχουν χαλαρώσει μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Γεωγραφία του Μινσκ Κατηγορία:Στρατόπεδα συγκέντρωσης
Τόσε Προέσκι
Ο Τόντορ "Τόσε" Προέσκι (Тодор "Тоше" Проески, 25 Ιανουαρίου 1981 - 16 Οκτωβρίου 2007) ήταν Βορειομακεδόνας τραγουδιστής.
Ήταν γνωστός σε όλες τις χώρες των Βαλκανίων, αλλά και εκτός. Εκπροσώπησε τη Βόρεια Μακεδονία (τότε ως πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας) στο Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2004 με το τραγούδι «Life», καταλαμβάνοντας την 14η θέση με 47 βαθμούς. Μερικά από τα πιο γνωστά τραγούδια του είναι τα: «Igri Bez Granici» (παιχνίδι χωρίς σύνορα), «Gromovi Na Dusa» (κεραυνοί της ψυχής), «Sve Je Ovo Premalo Za Kraj» (δεν πρέπει να τελειώσει έτσι) και «Cija Si» (Ποιανού είσαι εσύ). Ο Τόσε έχασε ξαφνικά τη ζωή του σε τροχαίο ατύχημα τις πρώτες πρωινές ώρες της 16ης Οκτωβρίου 2007 κοντά στη Νόβα Γκραντίσκα της Κροατίας, σε ηλικία 26 ετών. Στο αυτοκίνητο βρίσκονταν επίσης ο φίλος του και οδηγός Γκέοργκι Γκεοργκίεφσκι και η μάνατζέρ του Λιλιάνα Πέτροβιτς. Η μέρα μετά το θάνατό του (17 Οκτωβρίου 2007) κηρύχθηκε ημέρα εθνικού πένθους στη χώρα του. Ο Τόσε είχε συνεργαστεί με μεγάλους καλλιτέχνες των Βαλκανίων, όπως η Καρολίνα Γκότσεβα, καθώς και με την πασίγνωστη Ιταλίδα σταρ Τζιάννα Ναννίνι, με την οποία ηχογράφησε το τραγούδι «Aria» (αέρας), λίγο πριν τον θάνατό του.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Πρίλεπ και μεγάλωσε στο Κρούσοβο. Το μουσικό του ταλέντο ανακαλύφθηκε στην ηλικία των 12, όταν έλαβε μέρος στο παιδικό φεστιβάλ "Zlatno Slavejce". Ωστόσο,η πορεία προς την κορυφή ξεκίνησε το 1996 όταν πήρε μέρος στο φεστιβάλ "Melfest" στο Πρίλεπ.
Ο Τόσε είχε διακριθεί για τις δυνατές φωνητικές του ικανότητες. Λαμβάνοντας μέρος στο φεστιβάλ "Makfest", ο αριθμός των θαυμαστών του αυξήθηκε αρκετά. Το 1999 κυκλοφορεί το πρώτο του άλμπουμ "Nekade Vo Nokta" (Κάπου μέσα στη νύχτα) και το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς πραγματοποιεί την πρώτη του συναυλία στα Σκόπια.
Το 2000, ο Τόσε έλαβε μέρος στον εθνικό τελικό για τον διαγωνισμό της Γιουροβίζιον με το τραγούδι "Solzi Pravat Zlaten Prsten" (Τα δάκρυα φτιάχνουν ένα χρυσό δαχτυλίδι). Ήρθε πρώτος στο televoting αλλά τρίτος συνολικά. Εκείνη την περίοδο ξεκίνησε να ηχογραφεί τα τραγούδια για το δεύτερο άλμπουμ του, "Sinot Bozji" (Γιος του Θεού). Σε αυτό το άλμπουμ περιλαμβάνονται δύο από τα πιο γνωστά τραγούδια του Τόσε: το "Nemir" (Ανήσυχος), μαζί με την Καρολίνα Γκότσεβα και το "Tajno Moja" (Μυστικό μου). Το 2001, ο Τόσε πήγε σε περιοδεία στην Αυστραλία μαζί με άλλους Σλαβομακεδόνες τραγουδιστές.
Το 2002 κυκλοφόρησε το τρίτο άλμπουμ του, "Ako Me Poglednes Vo Oci" (Αν κοιτάξεις μες τα μάτια μου), αφού ηχογράφησε μερικά τραγούδια σε στούντιο της Αθήνας. Ο Τόσε νίκησε στο Beovizija στο Βελιγράδι το 2003 με το τραγούδι "Cija Si" για να εκπροσωπήσει τη Σερβία-Μαυροβούνιο στο διαγωνισμό της Γιουροβίζιον 2003, όμως η χώρα αναγκάστηκε να αποχωρήσει.
Προκειμένου να βελτιώσει τη φωνή του, ο Τόσε πήρε μαθήματα από τον μαέστρο William Riley, ο οποίος είχε διδάξει και τον μεγάλο τενόρο Λουτσιάνο Παβαρόττι. Την ίδια χρονιά λαμβάνει το βραβείο της Μητέρας Τερέζας και ανακηρύσσεται πρεσβευτής της UNICEF.
Το 2004, ο Τόσε επιλέχθηκε να εκπροσωπήσει την Π.Γ.Δ.Μ. στο διαγωνισμό της Γιουροβίζιον με το τραγούδι "Life". Περνώντας με επιτυχία από τον ημιτελικό, ο Τόσε διαγωνίζεται στον τελικό καταλαμβάνοντας τελικά την 14η θέση με 47 βαθμούς. Την ίδια χρονιά ηχογραφεί το τραγούδι "This World", το οποίο έγινε ύμνος της UNICEF.
Το 2005, ο Τόσε κυκλοφορεί το τέταρτο άλμπουμ του με τίτλο "Po Tebe" (Μετά από σένα). Έχει χαρακτηριστεί ένα από τα πιο επιτυχημένα άλμπουμ των Βαλκανίων όλων των εποχών.
Το "Bozilak" (Ουράνιο τόξο), είναι το πέμπτο άλμπουμ του Τόσε το οποίο περιέχει 14 παραδοσιακά Σλαβομακεδονικά τραγούδια και κυκλοφόρησε το 2006.
Το τελευταίο του άλμπουμ πριν από τον θάνατό του τιτλοφορείται "Igri Bez Granici" (παιχνίδι χωρίς σύνορα). Τα περισσότερα από τα άλμπουμ του έχουν κυκλοφορήσει, εκτός από τη σλαβομακεδονική γλώσσα και στη σερβοκροατική.
Έχει κυκλοφορήσει και ένα τραγούδι στη σλοβενική γλώσσα,το "Moja". Μερικοί από τους καλλιτέχνες με τους οποίους έχει συνεργαστεί ο Τόσε είναι: Καρολίνα Γκότσεβα, Antonija Sola, Εσμά Ρετζεπόβα και Ζέλικο Γιοκσίμοβιτς.
Θάνατος
Τις πρώτες πρωινές ώρες της 16ης Οκτωβρίου 2007, ο Τόσε χάνει τη ζωή του σε τροχαίο δυστύχημα κοντά στη Νόβα Γκραντίσκα της Κροατίας, καθώς επέβαινε σε αυτοκίνητο που οδηγούσε ο φίλος του Γκέοργκι Γκεοργκίεφσκι, με συνεπιβάτη τη μάνατζέρ του Λιλιάνα Πέτροβιτς. Το όχημα συγκρούστηκε με το πίσω μέρος ενός φορτηγού και στη συνέχεια με το ενδιάμεσο φράγμα, πράγμα που σκότωσε αμέσως τον Τόσε, αφού συνέτριψε τον τρίτο σπόνδυλο του λαιμού του. Ήταν μόνο 26 ετών.
Η κηδεία του έλαβε χώρα στις 17 Οκτωβρίου 2007 στο Κρούσοβο. Πολλές διάσημες προσωπικότητες της Π.Γ.Δ.Μ., καθώς και απλοί πολίτες και ο πρωθυπουργός μαζί με τη στρατιωτική ορχήστρα.
Στις 5 Οκτωβρίου 2008, πραγματοποιήθηκε συναυλία προς τιμήν του Τόσε, αφού στις 5 Οκτωβρίου του προηγούμενου χρόνου έγινε η τελευταία συναυλία πριν τον θάνατό του.Επίσης,προβλήθηκε ένα ντοκιμαντέρ με θέμα το έργο του Τόσε στις 12 Φεβρουαρίου 2009. Μια άλλη συναυλία έγινε στις 25 Ιανουαρίου 2010, οπότε θα ήταν τα 29α γενέθλια του Τόσε.
Το στάδιο, στο οποίο αγωνίζεται η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Βόρειας Μακεδονίας και έφερε το όνομα του Φιλίππου Β', μετονομάστηκε τον Απρίλιο του 2019 από την κυβέρνηση των Σκοπίων σε στάδιο «Τόσε Προέσκι», προς τιμήν του.
Κωνσταντίνος Αλ. Μουρούζης
Ο Κωνσταντίνος Μουρούζης (Φανάρι 1786 - Κωνσταντινούπολη 4 Απριλίου 1821) από την Οικογένεια Μουρούζη ήταν Φαναριώτης πρίγκιπας, που διετέλεσε Μέγας Διερμηνέας (Dragoman).
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και ήταν γιος του Αλέξανδρου Μουρούζη (απεβ. 1816), ηγεμόνα της Βλαχίας και της Μολδαβίας και της Ζωής Ροζέττι/Ρωσέτη. Καταγόταν από παλιά φαναριώτικη οικογένεια, τα μέλη της οποίας παραδοσιακά λάμβαναν υψηλές θέσεις στον κρατικό μηχανισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Παππούς του ήταν ο Κωνσταντίνος Μουρούζης (απεβ. 1787). Μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και εργάστηκε για την οργάνωση της επανάστασης. Τον Φεβρουάριο του 1821 διορίστηκε στη θέση του Μεγάλου Δραγουμάνου.
Η εκτέλεση του Μουρούζη
Σαράντα ημέρες μετά τον διορισμό του αποκεφαλίστηκε. Τις συνθήκες αποκεφαλισμού του περιγράφει ο ιερέας της αγγλικής πρεσβείας στην Κωνσταντινούπολη R. Walsh: ο Μουρούζης περνούσε έφιππος κοντά στην ακτή του Βοσπόρου, όταν τον πλησίασε κάποιος και του ενεχείρισε μία επιστολή του Αλέξανδρου Υψηλάντη, που τον καλούσε να συμμετάσχει στην προετοιμασία του Αγώνα· ο Μουρούζης έσπευσε να ειδοποιήσει τους Υπουργούς της Πύλης. Εκείνοι τον συμβούλευσαν να τη μεταφράσει στο σουλτάνο, παραλείποντας τμήμα της επιστολής, που αναφερόταν σε πρόσωπα πολύ γνωστά. Όταν όμως ο σουλτάνος ζήτησε να του την μεταφράσει και ένας Ρωμιός κηπουρός, διαπίστωσε την παράλειψη και έδωσε εντολή να αποκεφαλιστεί· η εκτέλεση πραγματοποιήθηκε στο γνωστό κιόσκι μπροστά στον ίδιο τον σουλτάνο.
Πηγές
Κωνσταντινος Κατηγορία:Διερμηνείς της Υψηλής Πύλης
Κύπελλο Ελλάδος χειροσφαίρισης ανδρών 2011–2012
Μεγάλος Τελικός
Κλειστό "Δημήτριος Τόφαλος"
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2011 2012 Κατηγορία:Χειροσφαίριση το 2011 Κατηγορία:Χειροσφαίριση το 2012
Ζεφυρία Μήλου
Η Ζεφυρία είναι χωριό στο εσωτερικό της Μήλου. Παλαιότερα ήταν η πρωτεύουσα του νησιού, πρωτού αυτή μεταφερθεί στην Πλάκα. Είναι οικισμός με χαρακτήρα κυρίως αγροτικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Μήλου
Εύιππος
Πηγές
Ευιππος Ευιππος Ευιππος
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1980-81
Το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Πειραιώς της περιόδου 1980-81 διοργανώθηκε σε τρεις κατηγορίες. Συνολικά, στα πειραϊκά πρωταθλήματα πήραν μέρος 79 σύλλογοι. Τους τίτλους των δυο ομίλων της Α΄ Κατηγορίας κατέκτησαν ο Α.Ο. Νίκαιας και η Νίκη Ρέντη. Και οι δυο πρωταθλητές ανέβηκαν στο Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα της περιόδου 1981-82. Υπερπρωταθλήτρια Πειραιώς ανακηρύχθηκε η ομάδα της Νίκαιας, σαρώνοντας με σκορ 5-0 την ομάδα του Ρέντη. Στη Β΄ Κατηγορία, τον αντίστοιχο τίτλο κέρδισε η ομάδα του Θριάμβου Πασαλιμανίου, που επικράτησε στον άτυπο τελικό της Δόξας Πειραιώς με 1-0, ενώ και οι δυο σύλλογοι ανήλθαν στην Α΄ Κατηγορία. Τους τίτλους των δυο ομίλων της Γ΄ Κατηγορίας κατέκτησαν ο Α.Γ.Σ. Νέας Περάμου και ο Κρίτωνας Πασαλιμανίου και ανέβηκαν στην Β΄ Κατηγορία, ενώ υπερπρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ομάδα της Νέας Περάμου.
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Πειραιά. Το Κύπελλο της περιόδου 1980-81 κατέκτησε ο Α.Ο. Νικαίας.
Πηγές
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Πειραιώς Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1980-1981
Προσωρινή μνήμη (υπολογιστές)
Με τον όρο προσωρινή μνήμη ή ενδιάμεση μνήμη (αγγλ.: buffer) αναφερόμαστε στη χρήση που κάνει ένα πρόγραμμα υπολογιστή (π.χ. το λειτουργικό σύστημα) μιας περιοχής της μνήμης για προσωρινή αποθήκευση δεδομένων που μετακινούνται συνεχόμενα από και προς αυτήν. Έτσι μία εισερχόμενη ροή δεδομένων (π.χ. από κάποιο οπτικό μέσο αποθήκευσης) τοποθετείται εκεί μέχρι κάποιος «καταναλωτής» (π.χ. ένα πρόγραμμα) να τα προσπελάσει, οπότε αφαιρούνται από την προσωρινή μνήμη.
Η υλοποίηση της προσωρινής μνήμης συνήθως είναι ευθύνη του εκάστοτε σχεδιαστή λογισμικού (π.χ. των μηχανικών που αναπτύσσουν ένα λειτουργικό σύστημα) και γίνεται με κατάλληλη δέσμευση κύριας μνήμης, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις μιλάμε και για προσωρινή μνήμη σε χαμηλότερο επίπεδο λειτουργίας (π.χ. στα κυκλώματα ελέγχου ενός σκληρού δίσκου), άρα η υλοποίησή της εμπίπτει στην αρμοδιότητα των σχεδιαστών του υλικού.
Κατηγορία:Μνήμη υπολογιστή
Όριον Κορίνθου, Άργους και Ναυπλίου
Το Όριον Κορίνθου, Άργους και Ναυπλίου ήταν επαρχιακή διοικητική μονάδα, διοικητική περιφέρεια μικρότερη του θέματος, της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Η διαίρεση αναφέρεται πρώτη φορά στην Partitio Romaniae τον 13ο αιώνα ως μία από τις τρεις της Πελοποννήσου και καταλάμβανε την Αργολίδα και Κορινθία με κυριότερες πόλεις το Ναύπλιο, Άργος και Κόρινθο. Ο Ζακυθηνός προτείνει ότι την αρχή αυτής της διαίρεσης κατέλαβε ο Λέων Σγουρός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διοικητικές υποδιαιρέσεις της Βυζαντινής αυτοκρατορίας
Ερνστ Γκραίφενμπεργκ
Ο Ερνστ Γκραίφενμπεργκ (γερμανικά: Ernst Gräfenberg, 26 Σεπτεμβρίου 1881 - 28 Οκτωβρίου 1957) ήταν Γερμανός κλινικός γιατρός και επιστήμονας.
Ο Γκραίφενμπεργκ σπούδασε ιατρική στο Γκέτιγκεν και στο Μόναχο και πήρε το διδακτορικό του στις 10 Μαρτίου του 1905. Ξεκίνησε να εργάζεται ως οφθαλμίατρος στο Πανεπιστήμιο του Βύρτσμπουργκ αλλά σύντομα μετακινήθηκε στο τμήμα μαιευτικής και γυναικολογίας του Πανεπιστημίου του Κίελου, όπου και πρωτοδημοσίευσε τις εργασίες του για τη μετάσταση του καρκίνου (Gräfenberg theory) και τη φυσιολογία της εμφύτευσης ωαρίων.
Το 1910 άρχισε να εργάζεται ως γυναικολόγος στο Βερολίνο και παράλληλα ξεκινάει σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου με αντικείμενο τη φυσιολογία της ανθρώπινης αναπαραγωγής. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου υπηρετεί ως στρατιωτικός ιατρός και συνεχίζει τις δημοσιεύσεις των εργασιών του με θέμα κυρίως τη γυναικεία ανατομία. Το 1929 δημοσιεύει τη μελέτη του για τον επονομαζόμενο δακτύλιο του Γκράφενμπεργκ (Gräfenberg ring) την πρώτη ενδομήτρια συσκευή με καταγεγραμμένο ιστορικό χρήσης.
Με την άνοδο του Ναζισμού στη Γερμανία και όντας Εβραϊκής καταγωγής, το 1933 αναγκάζεται να εγκαταλείψει τη διευθυντική θέση που κατείχε στο γυναικολογικό και μαιευτικό τμήμα της περιφέρειας του Μπριτς. Πεπεισμένος ότι δεν διατρέχει κάποιον επιπλέον κίνδυνο παρέμεινε στη Γερμανία, όπου και συνελήφθη τελικά το 1937 με την κατηγορία της υποτιθέμενης λαθρεμπορίας ενός σπάνιου γραμματοσήμου. Μετά από παρέμβαση φίλων του από τη Διεθνή Εταιρεία Σεξολογίας αφήνεται ελεύθερος και διαφεύγει στην Καλιφόρνια των Η.Π.Α το 1940. Πέθανε στις 28 Οκτωβρίου του 1957 στη Νέα Υόρκη.