cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τέχνη στη Γαλλία
Μεροβίγγεια τέχνη
Κύριο άρθρο: Μεροβίγγεια τέχνη μικρογραφία|Εκκλησία του Αγίου Πέτρου, τέλη του 5ου αιώνα, [[Βιέν (Ιζέρ)]] αριστερά|μικρογραφία|207x207εσ|Χρυσό [[δισκοπότηρο, από τον Θησαυρό του Γκουρντόν, 5ος αι.]] αριστερά|μικρογραφία|140x140εσ|Το δακτυλίδι της [[Ινγούνδη, π.532]] Η μεροβίγγεια τέχνη είναι η τέχνη και η αρχιτεκτονική της φραγκικής δυναστείας των Μεροβίγγειων, η οποία διήρκεσε από τον 5ο έως τον 8ο αιώνα στη σημερινή Γαλλία, το Βέλγιο και τη Γερμανία. Η ενοποίηση του φραγκικού βασιλείου υπό τον Κλόβις Α΄ ( βασ.481–511) και ο εκχριστιανισμός του, προκάλεσε στην ανάγκη οικοδόμησης εκκλησιών και μοναστηριών. Οι πρώτοι ναοί πιθανώς αντιγράφηκαν από ρωμαϊκές βασιλικές. Δυστυχώς, οι περισσότερες από αυτές τις κατασκευές ήταν ξύλινες και δεν έχουν επιβιώσει λόγω καταστροφής από πυρκαγιές, είτε τυχαία είτε που προκλήθηκαν από τους Βίκινγκς την εποχή της εισβολής τους. Οι διασωθέντες ναοί και μονές της περιόδου είναι ελάχιστοι, το παλαιότερο χριστιανικό μνημείο της Γαλλίας Βαπτιστήριο του Αγίου Ιωάννου στο Πουατιέ, το αββαείο του Σαιν-Ζερμαίν-ντε-Πρε κ.α. Οι Μεροβίγγειοι τεχνίτες γύρω στον 7ο αιώνα ήταν γνωστοί και έφθασαν στην Αγγλία όπου ανέλαβαν την οικοδόμηση αγγλικών εκκλησιών.
Η γλυπτική περιορίστηκε στην απλή τεχνική της διακόσμησης σαρκοφάγων, βωμών και εκκλησιαστικών επίπλων και η ζωγραφική στις τοιχογραφίες εκκλησιών και στα εικονογραφημένα χειρόγραφα.
Η ανάπτυξη της αργυροχρυσοχοΐας επέφερε μια αναζωπύρωση της κελτικής διακόσμησης, η οποία, με χριστιανικά ή ζωομορφικά μοτίβα, αποτελεί τη βάση της μεροβίγγειας τέχνης.
Καρολίγγεια τέχνη
Κύριο άρθρο: Καρολίγγεια Αναγέννηση μικρογραφία|Εξώφυλλο Ευαγγελίου (Codex Aureus), γύρω στο 870, [[Βασιλική Σαιν-Ντενί|Σαιν-Ντενί]] Η Καρολίγγεια τέχνη είναι η περίοδος των 150 ετών περίπου από 750 έως 900, ευρέως γνωστή ως Καρολίγγεια Αναγέννηση. Ο Καρλομάγνος αλλά και ο διάδοχός του Λουδοβίκος ο Ευσεβής προστάτευσαν τις τέχνες, που συνδύασαν την κλασική ρωμαϊκή και παλαιοχριστιανική παράδοση με την τέχνη των γερμανικών φύλων που είχαν κατακλύσει την Ευρώπη κατά τις Μεγάλες Μεταναστεύσεις. Αναπτύχθηκαν έτσι εντελώς νέες καινοτομίες και τέθηκαν τα θεμέλια για την άνοδο της ρομανικής τέχνης και, αργότερα, της γοτθικής τέχνης στη Δύση.
Από την περίοδο σώζονται εικονογραφημένα χειρόγραφα, έργα μεταλλοτεχνίας, γλυπτά μικρής κλίμακας, ψηφιδωτά και τοιχογραφίες. Οι Καρολίγγειοι κατασκεύασαν επίσης πολλές εκκλησίες και μονές σε όλη τη Γαλλία, σημαντικά επιτεύγματα της εκκλησιαστικής αρχιτεκτονικής, όπως το αββαείο του Κλυνύ. Στα εργαστήρια συγγραφής των μοναστηριών (scriptoria) αντιγράφονταν αρχαία χειρόγραφα για την προώθηση του γραμματισμού και της πίστης.
Με το τέλος της καρολίγγειας κυριαρχίας γύρω στο 900, η ​​καλλιτεχνική παραγωγή σταμάτησε για σχεδόν τρεις γενιές καθώς τα εδάφη που αργότερα αποτέλεσαν το βασίλειο της Γαλλίας ερημώθηκαν από ένα νέο κύμα βαρβαρικών επιδρομών. Προς το τέλος 10ου αιώνα, με το κίνημα μεταρρύθμισης του αββαείου του Κλυνύ δημιουργήθηκε ένα πνεύμα αναβίωσης της έννοιας της αυτοκρατορίας και η παραγωγή τέχνης ξανάρχισε.
Ρομανική τέχνη
Περί τα τέλη του 11ου αιώνα, εμφανίστηκε πάλι μετά από πέντε αιώνες, αρχικά στην Τουλούζη και στο αββαείο του Κλυνύ, η μνημειακή γλυπτική. Τα περισσότερα ρομανικά γλυπτά ενσωματώθηκαν στην εκκλησιαστική αρχιτεκτονική όχι μόνο για αισθητικούς, αλλά και για δομικούς σκοπούς και είχαν επιρροές από τη βυζαντινή και την παλαιοχριστιανική γλυπτική καθώς και μοτίβα της «βαρβαρικής τέχνης», όπως οι γκροτέσκο μορφές, τα θηρία και τα γεωμετρικά μοτίβα. Για πρώτη φορά μετά την πτώση της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, η μνημειακή γλυπτική αναδείχθηκε ως σημαντική μορφή τέχνης. Υπήρχαν και παλαιότερα μερικά σπάνια ανάγλυφα, με αβέβαιη πλαστική απόδοση, διάσπαρτα πάνω σε επιφάνειες τοίχων. Τώρα όμως τοποθετούνται σε εμφανή σημεία του ρομανικού οικοδομήματος και είναι συγκινητικές οι αβέβαιες και διστακτικές προσπάθειες των καλλιτεχνών να αποδώσουν και πάλι την πραγματικότητα του τρισδιάστατου κόσμου.
Οι προσόψεις των εκκλησιών, οι πύλες, τα περιστύλια και οι κίονες επεκτάθηκαν σε μέγεθος και διακόσμηση, όπως η πύλη του αββαείου του Μουασάκ (περ. 1110-1130). Μνημειακές πύλες και κηροπήγια, συχνά διακοσμημένα με σκηνές από τη βιβλική ιστορία πιστοποιούν τις ικανότητες των τεχνιτών της εποχής και την ζωντάνια της ρομανικής γαλλικής τέχνης. Τοιχογραφίες φιλοτεχνήθηκαν στους θόλους και τους τοίχους των εκκλησιών. Πλούσια υφάσματα και πολύτιμα αντικείμενα σε χρυσό και ασήμι, όπως δισκοπότηρα και λειψανοθήκες, παρήχθησαν σε αυξανόμενο αριθμό για να καλύψουν τις ανάγκες της λειτουργίας και να υπηρετήσουν τη λατρεία των αγίων. Τον 12ο αιώνα, τα πέτρινα γλυπτά μεγάλης κλίμακας εξαπλώθηκαν σε όλη την Ευρώπη. Στις γαλλικές ρομανικές εκκλησίες της Προβηγκίας, της Βουργουνδίας και της Ακουιτανίας, γλυπτά κοσμούσαν τις προσόψεις και τα αγάλματα ενσωματώθηκαν στους κίονες.
Μεγάλη άνθηση γνώρισε και η μικροτεχνία. Τότε εμφανίστηκαν τα βιτρώ που αναπτύχθηκαν ιδιαίτερα κατά τον 12ο αιώνα.
Γοτθική τέχνη
Κύριο άρθρο: Γοτθική τέχνη και Γοτθική αρχιτεκτονική αριστερά|μικρογραφία|[[Σαιντ-Σαπέλ, Παρίσι]] μικρογραφία|Η δυτική (βασιλική) πύλη στον [[Καθεδρικός Ναός της Σαρτρ|καθεδρικό ναό της Σαρτρ, γ. 1145, αυτά τα αρχιτεκτονικά αγάλματα έγιναν πρότυπα για μια γενιά γλυπτών]] Στη Γαλλία, η γοτθική τέχνη και αρχιτεκτονική αναπτύχθηκε περίπου για 300 χρόνια, από τα μέσα του 12ου αιώνα μέχρι τα τέλη του 15ου αιώνα. Τα κύρια μέσα γοτθικής τέχνης ήταν η γλυπτική, η ζωγραφική σε ξύλο, το βιτρό, η τοιχογραφία και το εικονογραφημένο χειρόγραφο.
Η γοτθική αρχιτεκτονική γεννήθηκε στα μέσα του 12ου αιώνα στην Ιλ-ντε-Φρανς, όταν ο ηγούμενος Συζέ οικοδόμησε το αβαείο του Σαιν-Ντενί, περίπου το 1140, θεωρείται το πρώτο γοτθικό κτήριο, πρότυπο για τους περισσότερους γαλλικούς καθεδρικούς ναούς που ανεγέρθηκαν μαζικά τον 12ο αιώνα. Αξιοσημείωτοι γοτθικοί ναοί στη Γαλλία περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων τον καθεδρικό ναό της Σαρτρ, τον καθεδρικό ναό του Σανλίς την Παναγία των Παρισίων, τον καθεδρικό ναό της Μπουρζ, τον καθεδρικό ναό της Αμιένης, τον καθεδρικό ναό της Λαν, τον καθεδρικό ναό της Ρενς, το Σαιντ-Σαπέλ στο Παρίσι, τον καθεδρικό ναό του Στρασβούργου. μικρογραφία|250x250εσ|Η [[Παναγία των Παρισίων (1163–1345)]] Καθώς δεν υπήρχε παράδοση γλυπτικής στην Ιλ-ντε-Φρανς, κάλεσαν γλύπτες από το δουκάτο της Βουργουνδίας οι οποίοι δημιούργησαν τις επαναστατικές μορφές που λειτουργούσαν ως κολώνες στη δυτική πύλη του καθεδρικού ναού της Σαρτρ και ήταν μια εντελώς νέα εφεύρεση στη γαλλική τέχνη. Σταδιακά οι καλλιτέχνες επηρεάστηκαν από τα αρχαία ελληνικά και ρωμαϊκά γλυπτά, όπως στα έργα του Φλαμανδού γλύπτη Κλάους Σλούτερ που οι μορφές του χαρακτηρίζονται από εκφραστικότητα, ρεαλισμό και όγκο. Η στροφή προς τον νατουραλισμό σηματοδότησε το τέλος της γοτθικής γλυπτικής, που μετεξελίχθηκε στο κλασικιστικό στυλ της Γαλλικής Αναγέννησης από τα τέλη του 15ου αιώνα.
Η ζωγραφική με τεχνοτροπία που μπορεί να ονομαστεί γοτθική εμφανίστηκε περίπου το 1200, σχεδόν πενήντα χρόνια μετά την έναρξη της γοτθικής αρχιτεκτονικής και γλυπτικής. Η μετάβαση από το ρομανικό στο γοτθικό ύφος είναι δυσδιάκριτη και σε καμία περίπτωση δεν ορίζεται σαφώς, αλλά παρατηρείται ένα πιο ζοφερό, σκοτεινό και συναισθηματικό ύφος από την προηγούμενη περίοδο. Αυτή η μετάβαση συμβαίνει αρχικά στην Αγγλία και τη Γαλλία γύρω στο 1200, στη Γερμανία γύρω στο 1220 και στην Ιταλία γύρω στο 1300. Η ζωγραφική, η αναπαράσταση εικόνων σε επιφάνεια, ασκήθηκε κατά τη γοτθική περίοδο σε τέσσερις τύπους: νωπογραφίες (φρέσκο), πίνακες σε ξύλο, εικονογραφημένα χειρόγραφα και βιτρό. Οι νωπογραφίες συνέχισαν να χρησιμοποιούνται ως το κύριο εικονογραφικό είδος στους τοίχους των εκκλησιών στη νότια Ευρώπη ως συνέχεια των παλαιοχριστιανικών και ρομανικών παραδόσεων. Στα βόρεια, το βιτρό παρέμεινε η κυρίαρχη μορφή τέχνης μέχρι τον 15ο αιώνα.
Γαλλική αναγέννηση - 16ος αιώνας
Κύριο άρθρο: Γαλλική Αναγέννηση μικρογραφία|Άρτεμις κυνηγέτις, [[Σχολή του Φονταινεμπλώ (1550–60), Λούβρο]] Από τα τέλη του 15ου αιώνα, οι γαλλικοί Ιταλικοί πόλεμοι και η εγγύτητα της ζωντανής αυλής του δουκάτου της Βουργουνδίας και των άλλων πριγκιπικών αυλών με τις φλαμανδικές διασυνδέσεις τους, έφεραν τους Γάλλους σε επαφή με τις ιδέες, την αρχιτεκτονική, τους πίνακες ζωγραφικής και το δημιουργικό πνεύμα της Βόρειας και της Ιταλικής Αναγέννησης. Οι αρχικές καλλιτεχνικές αλλαγές εκείνη την εποχή στη Γαλλία συντελέστηκαν από Ιταλούς και Φλαμανδούς καλλιτέχνες, όπως ο Ζαν Κλουέ και ο γιος του Φρανσουά Κλουέ, μαζί με τους Ιταλούς, τον Ρόσσο Φιορεντίνο, τον Φραντσέσκο Πριματίτσο και τον Νικολό ντελ’Αμπάτε της αποκαλούμενης πρώτης Σχολής του Φονταινεμπλώ, από το 1531. Ο Λεονάρντο ντα Βίντσι προσκλήθηκε επίσης στη Γαλλία από τον Φραγκίσκο Α' το 1516, αλλά εκτός από τους πίνακες που έφερε μαζί του, παρήγαγε ελάχιστα για τον Γάλλο βασιλιά καθώς μετά από τρία χρόνια πέθανε.
Η τέχνη της περιόδου έως το 1610 συχνά εμπνέεται σε μεγάλο βαθμό από όψιμες ιταλικές εικονογραφικές και γλυπτικές τεχνικές που συνήθως αναφέρονται ως Μανιερισμός, ο οποίος συνδέεται μεταξύ άλλων με τα έργα του Μιχαήλ Άγγελου καθώς και του Παρμιτζανίνο. Χαρακτηρίζεται από μορφές επιμήκεις και την εισαγωγή της αλληγορίας και της μυθολογίας. Σημαντικός Γάλλος ζωγράφος της εποχής ήταν ο Ζαν Φουκέ.
Στην αρχιτεκτονική, το μεγαλύτερο επίτευγμα της Γαλλικής Αναγέννησης ήταν η κατασκευή των κάστρων της κοιλάδας του Λίγηρα, μεγαλοπρεπείς πύργοι που παρουσιάζουν αξιοσημείωτη αρχιτεκτονική τεχνική.
Μπαρόκ και κλασικισμός - 17ος αιώνας
Δείτε επίσης: Γαλλική τέχνη του 17ου αιώνα, Στυλ Λουδοβίκου ΙΓ΄, Στυλ Λουδοβίκου ΙΔ΄
Μπαρόκ
Στην αρχιτεκτονική, αρχιτέκτονες όπως οι Σαλομόν ντε Μπρος, Φρανσουά Μανσάρ και Ζακ Λεμερσιέ συνέβαλαν στον καθορισμό της γαλλικής μορφής του μπαρόκ, αναπτύσσοντας τον τύπο του αστικού μεγάρου.
Κλασικισμός
Στη ζωγραφική, ο Αντουάν Κουαπέλ, ο Υασίντ Ριγκώ, ο Νικολά ντε Λαρζιλιέρ, ο Σαρλ ντε Λα Φος, ο Ζαν Ζουβενέ και ο Πιερ Μινιάρ δημιούργησαν πορτρέτα, ιστορικούς πίνακες, βιβλικά, μυθολογικά και αλληγορικά έργα.
Για τη γλυπτική, η βασιλεία του Λουδοβίκου ΙΔ΄ αποδείχθηκε επίσης σημαντική χάρη στην προστασία του βασιλιά σε καλλιτέχνες όπως ο Πιερ Πυζέ, ο Φρανσουά Ζιραρντόν και ο Αντουάν Κουαζεβό.
Ροκοκό και νεοκλασικισμός - 18ος αιώνας
Δείτε επίσης: Γαλλική τέχνη του 18ου αιώνα μικρογραφία|322x322εσ|[[Ζαν Ονορέ Φραγκονάρ|Φραγκονάρ, Η τυφλόμυγα, 1750 – 1752, Μουσείο Τέχνης του Τολέδο (Οχάιο)]] Ο θάνατος του Λουδοβίκου ΙΔ΄ το 1715 σηματοδότησε την αρχή μιας επταετούς περιόδου κοινωνικής ελευθεριότητας κατά την περίοδο της ανηλικότητας του Λουδοβίκου ΙΕ΄ με την Αντιβασιλεία του Φίλιππου Β' της Ορλεάνης. Αυτή η αλλαγή έδωσε τον τόνο της καλλιτεχνικής παραγωγής στο πρώτο μισό του 18ου αιώνα, καθώς το ενδιαφέρον στράφηκε προς αυτό που είναι σήμερα γνωστό ως τεχνοτροπία ροκοκό, με εφαρμογή κυρίως στις διακοσμητικές τέχνες και τη ζωγραφική, που χαρακτηρίζεται από ελαφρά θέματα και παρουσιάζει μια ευχάριστη εικόνα της κοινωνίας. Χαρακτηριστικές είναι οι μυθολογικές σκηνές του Ζαν-Φρανσουά ντε Τρουά, οι «υπαίθριες γιορτές» του Αντουάν Βαττώ και του Νικολά Λανκρέ οι χαριτωμένες καθημερινές σκηνές του ο Ζαν Ονορέ Φραγκονάρ και οι ηδονικοί πίνακες του Φρανσουά Μπουσέ. Ωστόσο, η Βασιλική Ακαδημία συνέχισε να κυριαρχεί στον κόσμο της γαλλικής τέχνης. Όλοι οι παραπάνω καλλιτέχνες ήταν μέλη της και ο Μπουσέ, ο οποίος ονομάστηκε Πρώτος Ζωγράφος του Βασιλιά το 1765, κατείχε επίσημα αξιώματα στην Ακαδημία. μικρογραφία|250x250εσ|[[Ζακ-Λουί Νταβίντ, Ο όρκος των Ορατίων, 1785]] Δύο σημαντικές καλλιτεχνικές εξελίξεις προέκυψαν κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα. Πρώτον, η φιλοσοφία του Διαφωτισμού ενθάρρυνε την αντίστοιχη προσοχή στον ρεαλισμό στην τέχνη, όπως φαίνεται στο έργο του Ζαν Σιμεόν Σαρντέν, κυρίως νεκρές φύσεις και καθημερινές σκηνές μεσοαστικών νοικοκυριών. Δεύτερον, στο δεύτερο μέρος του αιώνα ο νεοκλασικισμός οδήγησε στην αναβίωση του ενδιαφέροντος για τα θέματα και την αισθητική της κλασικής αρχαιότητας: δηλαδή, ένα ανανεωμένο ενδιαφέρον στα ιστορικά θέματα.
Η νηφαλιότητα της νεοκλασικής τέχνης θεωρείται συνήθως αντίθετη προς την πληθωρικότητα του ροκοκό, αλλά καλλιτέχνες όπως ο Ζαν-Μπατίστ Γκρεζ εργάστηκαν και στα δύο στυλ. Στη ζωγραφική, ο μεγαλύτερος εκπρόσωπος του νεοκλασικισμού στη Γαλλία είναι ο Ζακ-Λουί Νταβίντ. Εμφανίστηκε από τη δεκαετία του 1780 και η θεματολογία του αφορούσε την κλασική ιστορία αλλά είναι περισσότερο γνωστός για τις σκηνές της ζωής του αυτοκράτορα Ναπολέοντα Α΄ και προσώπων της Γαλλικής επανάστασης, όπως Ο θάνατος του Μαρά (1793). μικρογραφία|250x250εσ|Το [[Πάνθεον (Παρίσι)|Πάνθεον (1764–1812)]] Τα πολιτικά φορτισμένα έργα του Νταβίντ αντανακλούσαν την αυξανόμενη δημόσια δυσαρέσκεια για τη γαλλική μοναρχία και τα ελληνικά και ρωμαϊκά θέματα επιλέγονταν επίσης συχνά για να προωθήσουν τις αξίες της δημοκρατίας. Η δημοτικότητα του ρεύματος του νεοκλασικισμού στη Γαλλία προωθήθηκε και από διανοούμενους όπως ο Ντιντερό, σε αντίδραση προς την ελαφρότητα του ροκοκό.
Μια προ-ρομαντική πτυχή στην καλλιτεχνική έκφραση βρίσκεται στις εικόνες ερειπίων στα έργα του Υμπέρ Ρομπέρ.
Γενίκιοϊ (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Γενίκιοϊ μπορεί να αναφέρονται τα παρακάτω χωριά και οικισμοί της Τουρκίας:
Τέχνη στη Γαλλία
Ροκοκό και νεοκλασικισμός - 18ος αιώνας
Η γαλλική νεοκλασική αρχιτεκτονική συνεισέφερε σε μεγάλο βαθμό στα οικοδομήματα της Γαλλικής Επανάστασης, όπως αποτυπώνεται στην εκκλησία της Μαντλέν (ξεκίνησε το 1764 και ολοκληρώθηκε το 1842) που έχει τη μορφή ελληνικού ναού και στο Πάνθεον (1764–1812) που σήμερα στεγάζει τους τάφους μεγάλων Γάλλων. Ο ορθολογισμός και η απλότητα της κλασικής αρχιτεκτονικής θεωρούνταν στην εποχή του Διαφωτισμού ως επαναστατικά στοιχεία, αντίθετα προς τα έργα του ύστερου μπαρόκ, που είχαν συνδεθεί με την περίοδο της βασιλείας.
19ος αιώνας
Δείτε επίσης: Γαλλική τέχνη του 19ου αιώνα μικρογραφία|250x250εσ|[[Ζαν Ωγκύστ Ντομινίκ Ενγκρ|Ενγκρ, Η αποθέωση του Ομήρου, 1823, Λούβρο]] Κατά το πρώτο μισό του 19ου αιώνα, στο γαλλικό καλλιτεχνικό προσκήνιο κυριαρχούσαν αφενός οι Ζακ-Λουί Νταβίντ και ο Ζαν Ωγκύστ Ντομινίκ Ενγκρ, οι οποίοι συνέχισαν τη νεοκλασική παράδοση δίνοντας έμφαση στη γραμμική καθαρότητα, και αφετέρου ο Ευγένιος Ντελακρουά, κυριότερος εκπρόσωπος του νέου ανερχόμενου ρεύματος του Ρομαντισμού, που υπερασπιζόταν την εκφραστική, ρομαντική χρήση του χρώματος σε αντίθεση με τη γραμμή. Και τα δύο ρεύματα επηρέασαν σημαντικά μια νέα γενιά ζωγράφων που προσπάθησαν να δώσουν τις δικές τους προσωπικές απαντήσεις στις πολιτικές ανατροπές της εποχής τους. μικρογραφία|250x250εσ| [[Ευγένιος Ντελακρουά|Ντελακρουά,Το σκάφος του Δάντη, 1822]] Οι ρομαντικές τάσεις συνεχίστηκαν σε όλη τη διάρκεια του αιώνα, ωστόσο τόσο η τοπιογραφία της σχολής της Μπαρμπιζόν όσο και ο Ρεαλισμός με κυριότερους εκπροσώπους τους Γκυστάβ Κουρμπέ, Ζαν Φρανσουά Μιγέ, Ονορέ Ντωμιέ, και Ζαν-Μπατίστ Καμίλ Κορό, που εμφανίστηκε από τα μέσα του 19ου και ως αντίπαλον δέος αφενός μεν του Ρομαντισμού και αφετέρου του Ακαδημαϊσμού και γενικά των ιστορικών συνθέσεων, είναι εξελίξεις της ρομαντικής περιόδου.
Για 200 χρόνια, η Ακαδημία, η Σχολή Καλών Τεχνών και το Σαλόν (η επίσημη έκθεση) είχαν καλλιεργήσει τη γαλλική εθνική καλλιτεχνική παράδοση. Αλλά από τα μέσα του 19ου αιώνα το ακαδημαϊκό σύστημα άρχισε να χάνει τη σημασία του για τους νεότερους καλλιτέχνες. μικρογραφία|250x250εσ|[[Πιερ Ωγκύστ Ρενουάρ|Ρενουάρ, Ο χορός στο Μουλέν ντε λα Γκαλέτ, 1876, Παρίσι, Μουσείο Ορσέ|αριστερά]] μικρογραφία|250x250εσ|[[Ανρί ντε Τουλούζ-Λωτρέκ|Τουλούζ-Λωτρέκ, Χορός στο Μουλέν Ρουζ, 1890, Φιλαδέλφεια, Μουσείο Τέχνης]] Κατά τις δεκαετίες του 1860 και του 1870, οι καλλιτέχνες που αργότερα έγιναν γνωστοί ως Ιμπρεσιονιστές, οι σημαντικότεροι ήταν ο Κλωντ Μονέ, ο Πιερ Ωγκύστ Ρενουάρ, ο Καμίλ Πισαρό, ο Άλφρεντ Σίσλεϋ και ο Εντγκάρ Ντεγκά, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η εξιδανικευμένη παρουσίαση της ακαδημαϊκής τέχνης ήταν τυποποιημένη και τεχνητή. Το σχετικά χαλαρό, ανοιχτό πινέλο τους υπογράμμιζε την ελευθερία τους από τη σχολαστικά λεπτομερή ακαδημαϊκή τεχνοτροπία. Ήταν καινοτόμοι και στο θέμα τους, επιλέγοντας μοτίβα που δεν δίδασκαν ή κήρυτταν, όπως τοπία ή συνηθισμένες δραστηριότητες της καθημερινής ζωής, που θεωρούνταν ασήμαντα ή δευτερεύοντα από την Ακαδημία. Συχνά οι κριτικές επιτροπές, στις οποίες κυριαρχούσαν οι ακαδημαϊκοί, απέρριπταν τους πίνακες των νέων καλλιτεχνών. Έτσι, δημιούργησαν την πρώτη ομαδική έκθεση ανεξάρτητη από το επίσημο Σαλόν, η οποία παρουσίασε συνολικά οκτώ εκθέσεις και επιβίωσε από το 1874 μέχρι το 1886.
Το τολμηρό ιμπρεσιονιστικό εγχείρημα ανέτρεψε τους ισχύοντες καλλιτεχνικούς θεσμούς και απελευθέρωσε τους καλλιτέχνες, δίνοντάς τους τη δυνατότητα να εξερευνήσουν νέες μορφές έκφρασης. Μια ποικιλία τεχνοτροπιών προέκυψε μετά την ολοκλήρωση του κινήματος του ιμπρεσιονισμού. Ο μετα-ιμπρεσιονισμός, που συνήθως συνδέεται με τον Ζωρζ Σερά, τον Πωλ Σεζάν, τον Πωλ Γκωγκέ, τον Βαν Γκογκ και τον Τουλούζ-Λωτρέκ, διαφοροποιήθηκε από τις νατουραλιστικές και ρεαλιστικές παρορμήσεις που είχαν διαμορφώσει τον ιμπρεσιονισμό. Προς το τέλος του 19ου αιώνα αναπτύχθηκε το ρεύμα του συμβολισμού, με κύριους εκπροσώπους τους Γκυστάβ Μορώ, Πιέρ Πυβί ντε Σαβάν και Οντιλόν Ρεντόν και με σημαντικό αντίκτυπο στην εξέλιξη της τέχνης του 20ού αιώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικές τέχνες
Μονοπάτι των Σιφώνων
μικρογραφία|Σίφωνας με ταχύτητα ανέμων 200 μίλια την ώρα (322 χλμ την ώρα), στο Στάουτον του [[Ουισκόνσιν, ΗΠΑ, στις 18 Αυγούστου 2005]] Το Μονοπάτι των Σιφώνων (Tornado Alley) είναι ένας όρος για μια περιοχή των Ηνωμένων Πολιτειών, όπου οι σίφωνες είναι εξαιρετικά συχνό φαινόμενο.
Ο όρος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1952 ως τίτλος ερευνητικού έργου για μελέτη δυσμενών καιρικών συνθηκών σε περιοχές του Τέξας, της Οκλαχόμα, του Κάνσας, της Νότιας Ντακότα, του Ιλινόι, της Αϊόβα, του Μιζούρι, της Νεμπράσκα, του Κολοράντο, της Βόρειας Ντακότα και της Μινεσότα.
Μολονότι τα επίσημα όρια της περιοχής δεν είναι σαφώς καθορισμένα, η κυρία διαδρομή εκτείνεται από το βόρειο Τέξας, μέσω της Οκλαχόμα, του Κάνσας, της Νεμπράσκα, του Μιζούρι, της Αϊόβα, της Νότιας Ντακότα και της Βόρειας Ντακότα. μικρογραφία|Σίφωνας στο Αναντάρκο της [[Οκλαχόμα, στις 3 Μαΐου 1999.]]
Πολιτείες όπως η Μινεσότα, το Ουισκόνσιν, το Ιλινόι, η Ιντιάνα και το Οχάιο μερικές φορές συμπεριλαμβάνονται επίσης στο μονοπάτι. Οι έρευνες δείχνουν ότι οι ανεμοστρόβιλοι γίνονται όλο και πιο συχνοί στα βόρεια τμήματα της περιοχής, όπου φτάνουν έως τις καναδικές πεδιάδες. δεξιά|μικρογραφία|Ένα διάγραμμα που απεικονίζει το Μονοπάτι των Σιφώνων, με βάση τη συχνότητα των σιφώνων ανά δεκαετία. Φαίνονται η επικίνδυνη τοποθεσία (κόκκινη) και τα συνεισφέροντα μετεωρολογικά συστήματα.
Η τοποθεσία δεν έχει οριστεί επισήμως από την Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία (NWS) των ΗΠΑ. Έτσι, οι διαφορές στην τοποθεσία είναι αποτέλεσμα των διαφορετικών κριτηρίων που χρησιμοποιούνται. μικρογραφία|Το Μονοπάτι των Σιφώνων στης Ηνωμένες Πολιτείες.
Συχνότητα των σιφώνων
Ο μέσος σίφωνας παραμένει μόνο στο έδαφος για 5 λεπτά. Αυτά τα στοιχεία, τα οποία αναφέρθηκαν από το Εθνικό Κέντρο Κλιματικών Δεδομένων για την περίοδο 1991 έως 2010, δείχνουν τις δεκαεπτά αμερικανικές πολιτείες με τον υψηλότερο μέσο αριθμό σιφώνων ανά 10.000 τετραγωνικά μίλια ανά έτος, δηλαδή 26.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα ανά έτος. Μεγαλύτερη συχνότητα σιφώνων ανά πολιτεία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιοχές των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Σίφωνας
Μπελντέ
Η τουρκική λέξη μπελντέ (Belde) (επίσης γνωστή ως kasaba) σημαίνει "μεγάλο χωριό που αποτελεί έδρα κοινότητας".
Όλα τα τουρκικά κέντρα νομών και τα κέντρα επαρχιών έχουν δήμους, αλλά τα χωριά είναι συνήθως πολύ μικρά για να έχουν δήμους. Ο πληθυσμός σε ορισμένα χωριά μπορεί να υπερβεί τις 2000 και σε τέτοια χωριά μπορεί να δημιουργηθεί μία κοινότητα ανάλογα με την επιλογή των κατοίκων. Τα χωριά αυτά ονομάζονται μπελντέ (belde).
Έως το 2014 ο αριθμός των κοινοτήτων (μπελντέ) ήταν περίπου 1400. Ωστόσο, στις 30 Μαρτίου 2014 με την πράξη αριθ. 6360 όλα τα χωριά (με και χωρίς δήμο) συμπεριλήφθηκαν στους δήμους των επαρχιών σε 30 νομούς. Έτσι, οι κοινότητες (μπελντέ) σε 30 νομούς καταργήθηκαν. Ο αριθμός των καταργηθέντων κοινοτήτων (μπελντέ) είναι 1040.
Επί του παρόντος, σε 51 νομούς, οι οποίοι δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της πράξης αριθ. 6360, εξακολουθούν να υπάρχουν 394 κοινότητες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Τουρκίας
Κρικελλοπόταμος
Ο Κρικελιώτης ή Κρικελοπόταμος είναι ποταμός του νομού Ευρυτανίας.
Κατηγορία:Ποταμοί της Ελλάδας Κατηγορία:Νομός Ευρυτανίας
Το Ψιχουλάκι
Το Ψιχουλάκι (Kruimeltje) είναι μια ολλανδική ταινία του 1999 σε σκηνοθεσία της Μαρία Πίτερς, βασισμένη στο μυθιστόρημα του Chris van Abkoude. Ήταν η υποβολή της Ολλανδίας στα 73α Βραβεία Όσκαρ για το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, αλλά δεν έγινε δεκτή ως υποψήφια.
Επακόλουθη ταινία
Τον Φεβρουάριο του 2020, κυκλοφόρησε μια δεύτερη ταινία του Kruimeltje: Kruimeltje en de strijd om de goudmijn.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ολλανδόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ολλανδικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1999
Άπινγκτον
Το Άπινγκτον (αγγλικά: Upington· νάμα: //Khara hais) είναι πόλη η οποία ιδρύθηκε το 1873 και βρίσκεται στην επαρχία του Βόρειου Ακρωτηρίου της Νότιας Αφρικής, στις όχθες του ποταμού Οράγγη. Βρίσκεται χτισμένη σε υψόμετρο 835 μέτρων, και αποτελεί το πλησιέστερο μεγάλο κέντρο στους καταρράκτες Ωχράμπιζ (Augrabies) και του Διασυνοριακού Πάρκου Κγκαλαγκάντι.
Το τοπίο είναι πολύ άνυδρο αλλά το έδαφος είναι γόνιμο και καλλιέργειες όπως φρούτα καλλιεργούνται σε αρδευόμενα χωράφια. Η περιοχή είναι περισσότερο γνωστή για τα σταφύλια, τις σταφίδες και τα κρασιά εξαγόμενης ποιότητας, τα οποία καλλιεργούνται στις πλούσιες πλημμυρικές πεδιάδες του ποταμού Οράγγη.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει πληθυσμό 74.834 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Νότιας Αφρικής
Τερβιναφίνη
Η τερβιναφίνη (αγγλ. terbinafine) είναι αλλυλαμίνη, συνθετική δραστική ένωση που, ως φάρμακο, καλύπτει ένα ευρύ φάσμα αντιμυκητιασικής δράσης. Πωλείται, μεταξύ άλλων, με την εμπορική ονομασία Lamisil στην Ελλάδα, ή την ονομασία Terbinafine/Target. 280px|μικρογραφία|Η χημική δομή της τερβιναφίνης
Ανδρέας Κούρος
Ο Ανδρέας Κούρος ήταν Ελληνοκύπριος πολιτικός και εκπαιδευτικός. Διετέλεσε Υπουργός Παιδείας της Κύπρου.
Τερβιναφίνη
Κύρια δράση
Η δράση της αφορά πρωτίστως στην επίδραση της εποξειδάσης του σκoυαλεvίoυ στην κυτταρική μεμβράνη των μυκήτων. Σε μικρή συγκέντρωση, η τερβιναφίνη είναι μυκητοκτόνος κατά των δερματόφυτων, όπως επίσης και των ευρωτομυκήτων και κάποιων εκ των δίμορφων μυκήτων. Η δράση της κατά των ζυμομυκήτων, που είναι και οι σπουδαιότεροι, είναι είτε μυκητοκτόνος είτε μυκητοστατική ανάλογα με τον τύπο του ζυμομύκητα.
Ανδρέας Κούρος
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ανδρέας Κούρος γεννήθηκε στη Βασίλεια στις 6 Νοεμβρίου 1918. Φοίτησε στο Παγκύπριο Γυμνάσιο. Στη συνέχεια σπούδασε στο Διδασκαλικό Κολλέγιο. Ακολούθως σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης όπου έλαβε Δίπλωμα Παιδαγωγικών, στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου (Β.Α., Μ.Α., Δόκτωρ της Φιλοσοφίας και Ακαδημαϊκό Δίπλωμα Παιδαγωγικών) και στο Διεθνές Ινστιτούτο Εκπαιδευτικού Προγραμματισμού Παρισίων (Δίπλωμα Εκπαιδευτικού Προγραμματισμού).
Τερβιναφίνη
Χρήσεις
Ευρέως χρησιμοποιείται για τη θεραπεία των ακόλουθων παθήσεων: ποικιλόχρους πιτυρίασης (Pityriasis versicolor), δερματομυκητιάσεων ποδών (πόδι του αθλητή), μηροβουβωνικών πτυχών, ψιλού δέρματος,  δερματικής καντιντίασης, μυκητιασικών λοιμώξεων των νυχιών (λ.χ. ονυχομυκητίασης) και τριχοφυτίασης. Λαμβάνεται από το στόμα, αν και συνήθως εφαρμόζεται στο δέρμα ή ως κρέμα ή αλοιφή. Ως αλοιφή είναι πιο αποτελεσματική για τις μολύνσεις των νυχιών.
Ανδρέας Κούρος
Βιογραφικά στοιχεία
Την περίοδο 1944-1953 εργάστηκε ως δάσκαλος, την περίοδο 1953-1959 ως επιθεωρητής στοιχειώδους εκπαιδεύσεως, την περίοδο 1959-1961 ως γενικός επιθεωρητής στοιχειώδους εκπαιδεύσεως, την περίοδο 1961-1968 ως τμηματάρχης στοιχειώδους εκπαιδεύσεως, την περίοδο 1968-1970 ως υπεύθυνος προγραμματισμού της εκπαιδεύσεως και την περίοδο 1970-1972 ως διευθυντής εκπαιδεύσεως. Την περίοδο 1975-1980 εργάστηκε στη Διεθνή Τράπεζα Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης ως ειδικός επί θεμάτων εκπαίδευσης.
Τερβιναφίνη
Ανεπιθύμητες ενέργειες
Οι συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες -όταν λαμβάνεται από το στόμα- περιλαμβάνουν: ναυτία, διάρροια, πονοκέφαλο, βήχα, εξάνθημα. Οι σοβαρές παρενέργειες περιλαμβάνουν και αλλεργικές αντιδράσεις. Η χρήση της κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης συνήθως δεν συνιστάται.
Η κρέμα και η αλοιφή πιθανόν να προκαλέσουν κνησμό (φαγούρα), αλλά γενικά είναι καλά ανεκτές. Η τερβιναφίνη ανήκει στην οικογένεια των φαρμάκων των αλλυλαμινών. Λειτουργεί μειώνοντας την ικανότητα των μυκήτων να παραγάγουν στερόλες. Φαίνεται ότι προκαλεί θάνατο στα κύτταρα των μυκήτων.
Ιστορικό
Η τερβιναφίνη αναπτύχθηκε για πρώτη φορά το 1991. Είναι στον Κατάλογο Βασικών Φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. Το 2017 ήταν το 307ο πιο συχνότερο συνταγογραφούμενο φάρμακο στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, με περισσότερες από ένα εκατομμύριο συνταγές.
Ανδρέας Κούρος
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν νυμφευμένος με τη Σόνια, το γένος Αρσενίου Κοσκαριάν, και είχε δύο κόρες.
Τερβιναφίνη
Ιστορικό
Η τερβιναφίνη είναι κυρίως αποτελεσματική σε μύκητες της οικογένειας των Onygenales και σε ορισμένους ζυμομύκητες του γένους Candida (λ.χ. Candida glabrata).
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασικά Φάρμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας
Ανδρέας Κούρος
Πολιτική διαδρομή
Στις 16 Ιουνίου 1972 διορίστηκε Υπουργός Παιδείας στην Κυβέρνηση Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ 1968. Παρέμεινε στη θέση αυτή και στη Κυβέρνηση Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ 1973, ως τις 15 Ιουλίου 1974, ημέρα του πραξικοπήματος.
Συγγραφικό έργο
Ο Ανδρέας Κούρος είχε εκδώσει τα παιδαγωγικά έργα:
Αυτισμός υψηλής λειτουργικότητας
Ο αυτισμός υψηλής λειτουργικότητας είναι μια κατηγορία του αυτισμού, στην οποία ο ασθενής δεν παρουσιάζει κάποιο διανοητικό πρόβλημα, αλλά ίσως έχει αδυναμίες στην επικοινωνία, στην αναγνώριση των συναισθημάτων και την έκφραση, καθώς και την κοινωνική του αλληλεπίδραση. Δεν είναι αναγνωρισμένη διάγνωση από τον Αμερικανικό Ψυχολογικό Οργανισμό (DSM-5) ή τον Παγκόσμιο Οργανισμός Υγείας (ICD-10).
Χαρακτηρισμός
Ο αυτισμός υψηλής λειτουργικότητας έχει παρόμοια συμπτώματα με αυτό του συνδρόμου Άσπεργκερ. Το καθοριστικό χαρακτηριστικό που αναγνωρίζεται από τους ψυχολόγους είναι μια σημαντική καθυστέρηση στην ανάπτυξη των πρώτων δεξιοτήτων στην ομιλία και την γλώσσα πριν από την ηλικία των τριών ετών. Τα διαγνωστικά κριτήρια του συνδρόμου Άσπεργκερ αποκλείουν μια γενική γλωσσική καθυστέρηση.
Άλλες διαφορές που έχουν τα άτομα με αυτισμό υψηλής λειτουργικότητας και άλλα με Άσπεργκερ είναι τα ακόλουθα:
Συννοσηρότητες
Τα άτομα με διαταραχές του αυτιστικού φάσματος, συμπεριλαμβανομένου του υψηλής λειτουργικότητας αυτισμού, κινδυνεύουν να αναπτύξουν συμπτώματα άγχους. Ενώ το άγχος είναι πολύ συχνό σύμπτωμα της ψυχικής υγείας, τα παιδιά και οι έφηβοι με αυτισμό υψηλής λειτουργικότητας έχουν πολύ μεγαλύτερη πιθανότητα να εμφανίσουν κάτι τέτοιο.
Υπάρχουν και άλλες συννοσηρότητες, που είναι η παρουσία ενός ή περισσότερων διαταραχών, εκτός από την κύρια διαταραχή, που συνδέεται με τον αυτισμό υψηλής λειτουργικότητας. Σε αυτές τις συννοσηρότητες συγκαταλέγονται η διπολική διαταραχή και η ψυχαναγκαστική καταναγκαστική διαταραχή. Συγκεκριμένα, η σύνδεση μεταξύ του αυτισμού υψηλής λειτουργικότητας και της ψυχαναγκαστικής-καταναγκαστικής διαταραχής έχει μελετηθεί, ενώ και τα δύο εμφανίζουν ανωμαλίες στην σεροτονίνη.
Άλλες παρατηρήσιμες συννοσηρότητες του αυτισμού υψηλής λειτουργικότητας είναι η ΔΕΠΥ και το σύνδρομο Τουρέτ. Ο αυτισμός υψηλής λειτουργικότητας δεν προκαλεί ή συμπεριλαμβάνει κάποια νοητική αναπηρία. Αυτό το χαρακτηριστικό διακρίνει τον αυτισμό υψηλής λειτουργικότητας από αυτόν της χαμηλής λειτουργικότητας,όπου σε αυτόν το 40 με 55% των ατόμων με αυτισμό έχουν διανοητική αναπηρία.
Συμπεριφορά
Η σύνδεση αυτισμού υψηλής λειτουργικότητας και εγκληματικής συμπεριφοράς δεν έχει μελετηθεί. Αρκετές μελέτες έχουν δείξει ότι τα χαρακτηριστικά που συνδέονται με τον αυτισμό υψηλής λειτουργικότητας μπορεί να αυξήσουν την πιθανότητα εμπλοκής σε εγκληματική συμπεριφορά. Ενώ υπάρχει ακόμα μια μεγάλη έρευνα που πρέπει να γίνει σε αυτόν τον τομέα, πρόσφατες μελέτες για τη συσχέτιση μεταξύ αυτισμού υψηλής λειτουργικότητας και εγκληματικής συμπεριφοράς συνιστούν ότι υπάρχει μια ανάγκη να κατανοήσουμε τα χαρακτηριστικά του αυτισμού υψηλής λειτουργικότητας που μπορούν να οδηγήσουν σε εγκληματική συμπεριφορά. Υπάρχουν αρκετές μελέτες περίπτωσης που δείχνουν ότι η έλλειψη εμπάθειας και κοινωνικής αφέλειας συνδέει τον αυτισμό υψηλής λειτουργικότητας με εγκληματικές πράξεις.
Αιτία
Αν και λίγα είναι γνωστά για τη βιολογική βάση του αυτισμού, μελέτες έχουν αποκαλύψει δομικές ανωμαλίες σε συγκεκριμένες περιοχές του εγκεφάλου. Οι περιοχές που ανήκουν στο "κοινωνικό τμήμα" του εγκεφάλου περιλαμβάνουν τις αμυγδαλές, τον άνω κροταφικό αύλακα, την περιοχή του ατρακτοειδούς έλικος και τροχιακού φλοιού. Περαιτέρω ανωμαλίες έχουν παρατηρηθεί στον κερκοφόρο πυρήνα, γεγονός για το οποίο πιστεύεται ότι συμμετέχει σε περιοριστικές συμπεριφορές, καθώς και σε μια σημαντική αύξηση στην ποσότητα της φλοιώδους φαιάς ουσίας και της άτυπης συνδεσιμότητας μεταξύ περιοχών του εγκεφάλου.
Υπάρχει μια εσφαλμένη αντίληψη ότι ορισμένα εμβόλια, όπως το MMR (ιλαράς, παρωτίτιδας, ερυθράς), μπορεί να οδηγήσει στην ανάπτυξη αυτισμού. Αυτό βασίζεται σε μια μελέτη που δημοσιεύθηκε από τον Άντριου Ουέικφιλντ, η οποία έχει θεωρηθεί πλέον ως λανθασμένη και έχει αφαιρεθεί από τα επιστημονικά βιβλία και περιοδικά. Τα αποτελέσματα αυτής της μελέτης οδήγησαν μερικούς γονείς να πιστέψουν ότι τα εμβόλια που έχει αποδειχθεί ότι αποτρέπουν την μετάδοση ασθενειών μπορεί να οδηγήσει στην εκδήλωση διανοητικών αναπηριών ή θανάτου. Ο ισχυρισμός ότι κάποια εμβόλια προκαλούν αυτισμό δεν έχει αποδειχθεί. Μελέτες που έχουν διενεργηθεί στην Ιαπωνία, στις ΗΠΑ και αλλού απορρίπτουν αυτόν τον ισχυρισμό.
Διάγνωση
Ο αυτισμός υψηλής λειτουργικότητας δεν έχει αναγνωριστεί από τον Αμερικανικό Ψυχολογικό Οργανισμό (DSM-5) ή τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ICD-10). Συχνά ο όρος χρησιμοποιούνται σε κλινικές ρυθμίσεις για να περιγράψει ένα σύνολο συμπτωμάτων που σχετίζονται με διαταραχές του αυτιστικού φάσματος, όπου το άτομο εμφανίζει συνήθεις αυτιστικούς δείκτες παρόλο που έχουν δείκτες νοημοσύνης μεγαλύτερους από το 70, που είναι το όριο της βάσης.
Επαυξητική και εναλλακτική επικοινωνία
Η επαυξητική και εναλλακτική επικοινωνία χρησιμοποιείται για αυτιστικούς ασθενείς που δεν μπορούν να επικοινωνήσουν προφορικά. Οι ασθενείς που έχουν προβλήματα ομιλίας μπορεί να διδαχθούν να χρησιμοποιούν άλλους τρόπους επικοινωνίας, όπως είναι η γλώσσα του σώματος, οι υπολογιστές, οι διαδραστικές συσκευές αλλά και οι εικόνες. Το σύστημα επικοινωνίας μέσω ανταλλαγής εικόνων (PECS) είναι μια συχνά χρησιμοποιούμενη μορφή επαυξητικής και εναλλακτικής επικοινωνίας με παιδιά και ενήλικες που δεν μπορούν να επικοινωνήσουν καλά με τον προφορικό τρόπο. Οι ασθενείς διδάσκονται να συνδέουν εικόνες και σύμβολα με τα αισθήματα τους, τις επιθυμίες και τις παρατηρήσεις τους, όπως και να σχηματίζουν προτάσεις με το λεξιλόγιο που σχηματίζουν.
Λογοθεραπεία
Η λογοθεραπεία μπορεί να βοηθήσει τα άτομα με αυτισμό τα οποία χρειάζεται να αναπτύξουν ή να βελτιώσουν τις δεξιότητες επικοινωνίας τους. Σύμφωνα με τον οργανισμό Autism Speaks, η "λογοθεραπεία έχει σχεδιαστεί για να συντονίζει την μηχανική του λόγου με την σημασία και την κοινωνική χρήση του λόγου". Τα άτομα με αυτισμό μπορεί να έχουν προβλήματα στην επικοινωνία ή στο να πουν μια λέξη. Οι λογοθεραπευτές μπορούν να διδάξουν κάποιον πως να επικοινωνεί πιο αποτελεσματικά με άλλους ή να δουλέψει τον μαθητή να αρχίσει να αναπτύσσει σχήματα λόγου. Οι λογοθεραπευτές δημιουργούν ένα σχέδιο που επικεντρώνεται στις ανάγκες του παιδιού.
Εργοθεραπεία
Η εργοθεραπεία βοηθά τα αυτιστικά παιδιά και ενήλικες να μάθουν καθημερινές δεξιότητες που θα τους βοηθήσουν στις καθημερινούς τους εργασίες, όπως η προσωπική υγιεινή και η κίνηση. Αυτές οι δεξιότητες ενσωματώνονται μετέπειτα στο οικιακό, σχολικό και εργασιακό περιβάλλον. Οι θεραπευτές θα βοηθήσουν συχνά τους ασθενείς να μάθουν να προσαρμόζουν το περιβάλλον τους στο επίπεδο ικανοτήτων τους. Αυτός ο τύπος θεραπείας μπορεί να βοηθήσει τα αυτιστικά άτομα να συμμετέχουν πιο ενεργά στο περιβάλλον τους. Ένας εργοθεραπευτής θα δημιουργήσει ένα σχέδιο βασισμένο στις ανάγκες και επιθυμίες του ασθενούς, ενώ θα δουλέψει με τον ασθενή για να πετύχει τους στόχους.
Εφαρμοσμένη ανάλυση συμπεριφοράς
Η εφαρμοσμένη ανάλυση συμπεριφοράς θεωρείται ότι είναι η πιο αποτελεσματική θεραπεία για τις διαταραχές του φάσματος του αυτισμού, σύμφωνα με την Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής. Η εφαρμοσμένη ανάλυση συμπεριφοράς επικεντρώνεται στη διδασκαλία προσαρμοστικών συμπεριφορών, όπως οι δεξιότητες στην κοινωνική αλληλεπίδραση, στο παιχνίδι και την επικοινωνία, και η μείωση των προβληματικών συμπεριφορών , δημιουργώντας ένα εξειδικευμένο σχέδιο που χρησιμοποιεί τεχνικές της συμπεριφορικής θεραπείας, όπως είναι η θετική ή η αρνητική ενίσχυση και η ενθάρρυνση ή αποθάρρυνση ορισμένων συμπεριφορών.
Θεραπεία αισθητηριακής ολοκλήρωσης
Η θεραπεία αιθητηριακής ολοκλήρωσης βοηθά τα αυτιστικά άτομα να προσαρμοστούν σε διάφορα είδη αισθητικών ερεθισμάτων. Πολλοί αυτιστικοί άνθρωποι μπορεί να είναι υπερευαίσθητοι σε κάποια ερεθίσματα, όπως το φως ή οι ήχοι, οδηγώντας τους στην εκδήλωση μιας υπεραντίδρασης. Άλλοι μπορεί να μην αντιδρούν σε ορισμένα ερεθίσματα όπως όταν κάποιος τους μιλάει. Πολλοί τύποι θεραπευτικών δραστηριοτήτων περιλαμβάνουν μια μορφή παιχνιδιού (π.χ. κούνιες, παιχνίδια και τραμπολίνα) για να βοηθήσει τους ασθενείς στα αισθητικά ερεθίσματα. Οι θεραπευτές θα δημιουργήσουν ένα σχέδιο που επικεντρώνεται στον τύπο του αισθητικού ερεθίσματος στο οποίο το άτομο χρειάζεται ολοκλήρωση.
Φαρμακευτική αγωγή
Δεν υπάρχουν φάρμακα για τη θεραπεία του αυτισμού. Σε αυτιστικά άτομα τα φάρμακα χρησιμοποιούνται συνήθως για την θεραπεία συμπτωμάτων που συνδέονται με αυτόν (π.χ. κατάθλιψη, άγχος, προβλήματα συμπεριοφοράς). Συνήθως χρησιμοποιούνται φάρμακα αφού έχουν αποτύχει οι άλλες εναλλακτικές θεραπείας.
Κριτική στην διάκριση του αυτισμού σε επίπεδα λειτουργικότητας
Πολλοί ακτιβιστές για τα δικαιώματα των ατόμων με αυτισμό διαφωνούν με την κατηγοριοποίηση των ατόμων σε "αυτισμό υψηλής λειτουργικότητας" και "χαμηλής λειτουργικότητας", δηλώνοντας ότι η ετικέτα "χαμηλής λειτουργικότητας" προκαλεί τους ανθρώπους να θέτουν χαμηλές προσδοκίες σε ένα παιδί και να τα βλέπουν ως κατώτερα. Επιπλέον, οι επικριτές της διάκρισης σε επίπεδα λειτουργικότητας θεωρούν ότι η λειτουργικότητα ενός ατόμου μπορεί να διαφοροποιείται ανάλογα με τη μέρα και οι κατηγοροποιήσεις δεν το λαμβάνουν υπόψη. Επιπλέον, τα άτομα με "αυτισμό μέτριας λειτουργικότητας" συνήθως παραλείπονται από αυτές τις συζητήσεις, και λόγω της μη γραμμικής φύσης του αυτισμού μπορεί να παρουσιάζουν υψηλή λειτουργικότητα σε κάποια θέματα και σε άλλα να παρουσιάζουν χαμηλή ή μέση λειτουργικότητα.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Μαθησιακές δυσκολίες Κατηγορία:Αυτισμός
Match of the Day
Το Match of the Day είναι το κύριο ποδοσφαιρικό πρόγραμμα του BBC. Συνήθως, μεταδίδεται στο BBC One τα Σαββατόβραδα κατά τη διάρκεια της αγγλικής ποδοσφαιρικής σεζόν, δείχνοντας τα κύρια στιγμιότυπα της ανώτατης κατηγορίας του αγγλικού ποδοσφαίρου, της Πρέμιερ Λιγκ.
Βραβείο Α' Ανδρικού Ρόλου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης
Σύνδρομο Γουίσκοτ-Άλντριτς
Το σύνδρομο Γουίσκοτ-Άλντριτς  (Wiskott – Aldrich syndrome, συντομογραφικά WAS) είναι σπάνια νόσος που συνδέεται με το χρωμόσωμα Χ, είναι, ως προς την κληρονομικότητα, υπολειπόμενη και χαρακτηρίζεται από έκζεμα, θρομβοπενία (χαμηλό αριθμό αιμοπεταλίων), ανοσολογική ανεπάρκεια και αιματώδη διάρροια (δευτερογενής της θρομβοπενίας). Μερικές φορές ονομάζεται επίσης σύνδρομο έκζέματος - θρομβοπενίας - ανοσοανεπάρκειας, σύμφωνα με την αρχική περιγραφή του Aldrich το 1954. Οι σχετιζόμενες με το WAS διαταραχές της θρομβοπενίας που συνδέονται με το χρωμόσωμα Χ (XLT) και της συγγενούς ουδετεροπενίας που επίσης συνδέεται με το χρωμόσωμα Χ (XLN) παρουσιάζονται με παρόμοια αλλά λιγότερο σοβαρά συμπτώματα και προκαλούνται από μεταλλάξεις του ίδιου γονιδίου.
Συμπτωματολογία
Το WAS εμφανίζεται συχνότερα στα άρρενα άτομα λόγω του κληρονομικού σχήματος που συνδέεται με το χρωμόσωμα Χ, επηρεάζοντας μεταξύ 1 και 10 αρρένων ανά εκατομμύριο. Τα πρώτα συμπτώματα είναι συνήθως πετέχια και μώλωπες, που οφείλονται στον χαμηλό αριθμό αιμοπεταλίων (θρομβοπενία). Οι αιφνίδιες αιμορραγίες της μύτης και η αιματώδης διάρροια είναι επίσης συχνές, ενώ έκζεμα συνήθως αναπτύσσεται μέσα στον πρώτο μήνα της ζωής. Οι επαναλαμβανόμενες βακτηριακές λοιμώξεις συνήθως αναπτύσσονται σε ηλικία τριών μηνών. Η πλειονότητα των παιδιών με WAS αναπτύσσουν τουλάχιστον μία αυτοάνοση διαταραχή και καρκίνους (κυρίως λέμφωμα και λευχαιμία) αναπτύσσει έως και το ένα τρίτο των ασθενών. Τα επίπεδα ανοσοσφαιρίνης Μ (IgM) μειώνονται, τα IgA και IgE είναι αυξημένα και τα επίπεδα IgG μπορεί να είναι φυσιολογικά, μειωμένα ή αυξημένα. Εκτός από τη θρομβοκυτταροπενία, οι ασθενείς με WAS έχουν ασυνήθιστα μικρά αιμοπετάλια (δηλ. μικροθρομβοκύτταρα) και περίπου το 30% έχουν επίσης αυξημένο αριθμό ηωσινοφίλων (δηλ. ηωσινοφιλία).
Γενετική
Το WAS σχετίζεται με μεταλλάξεις σε ένα γονίδιο στον βραχίονα του Χ χρωμοσώματος (Xp11.23) που αρχικά καθόριζε το γονίδιο του συνδρόμου Γουίσκοτ-Άλντριτς και είναι επίσημα γνωστό ως WAS (Gene ID: 7454). Η θρομβοκυτταροπενία που συνδέεται με το χρωμόσωμα Χ (XLT) συνδέεται επίσης με παθογόνες μεταβολές στο γονίδιο WAS, αν και ορισμένες από αυτές τείνουν να σχετίζονται εντονότερα με το XLT έναντι άλλων που σχετίζονται περισσότερο με το WAS. Η σπάνια διαταραχή που συνδέεται με την ουδετεροπενία Χ έχει επίσης συνδεθεί με ένα συγκεκριμένο υποσύνολο μεταλλάξεων WAS.
Το πρωτεϊνικό προϊόν του WAS είναι γνωστό ως WASp. Περιλαμβάνει 502 αμινοξέα και εκφράζεται κυρίως σε αιμοποιητικά κύτταρα (στα κύτταρα του μυελού των οστών που εξελίσ=σσονται σε κύτταρα αίματος). Η κύρια λειτουργία του WASp είναι να ενεργοποιήσει τον πολυμερισμό της ακτίνης, χρησιμεύοντας ως παράγοντας δημιουργίας "πυρήνων" (NPF) για το σύμπλοκο Arp2 / 3, το οποίο δημιουργεί νήματα διακλαδισμένης ακτίνης. Αρκετές πρωτεΐνες μπορούν να χρησιμεύσουν ως NPF, και έχει παρατηρηθεί ότι στα αιμοπετάλια WAS το σύμπλοκο Arp2 / 3 λειτουργεί κανονικά, υποδεικνύοντας ότι δεν απαιτείται WASp για την ενεργοποίησή του σε αιμοπετάλια. Στα λευκοκύτταρα Τ, το WASp είναι σημαντικό επειδή είναι γνωστό ότι ενεργοποιείται μέσω οδών σηματοδότησης υποδοχέα λευκοττάρων Τ για να προκαλέσει τη φλοιώδη αναδιάταξη του κυτταροσκελετού που είναι υπεύθυνη για τον σχηματισμό των ανοσολογικών συνάψεων.
Η σοβαρότητα των συμπτωμάτων που προκαλούνται από παθογόνες παραλλαγές στο γονίδιο WAS σχετίζεται γενικά με τις επιδράσεις τους στο WASp. Οι μεταλλάξεις έλλειψης γενικά σχετίζονται με λιγότερο σοβαρές ασθένειες από τις παραλλαγές περικοπής, που δεν παράγουν πρωτεΐνη λόγω αποσύνθεσης που προκαλείται από την περικοπή. Ωστόσο, αυτός ο συσχετισμός δεν είναι τέλειος, και μερικές φορές η ίδια παραλλαγή μπορεί να εμφανιστεί τόσο στο XLT όσο και στο WAS (μερικές φορές μέσα σε δύο διαφορετικά μέλη της ίδιας οικογένειας), μια έννοια στη γενετική που αναφέρεται ως μεταβλητή εκφραστικότητα. Αν και μπορεί να εμφανιστούν αυτοάνοσες ασθένειες και κακοήθεια και στις δύο καταστάσεις, οι ασθενείς με απώλεια WASp διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο. Ένα ελάττωμα στο μόριο CD43Το έχει βρεθεί επίσης σε ασθενείς με WAS.
Διάγνωση
Η διάγνωση μπορεί να επιτευχθεί επί τη βάσει κλινικών ευρημάτων, το επίχρισμα (σε αντικειμενοφόρο πλάκα) αίματος και τα χαμηλά επίπεδα ανοσοσφαιρίνης. Συνήθως, τα επίπεδα IgM είναι χαμηλά, τα επίπεδα IgA είναι αυξημένα και τα επίπεδα IgE μπορεί να είναι αυξημένα, ενώ περιστασιακά παρατηρούνται παραπρωτεΐνες. Ο ανοσολογικός έλεγχος του δέρματος (αλλεργικός έλεγχος) μπορεί να αποκαλύψει υπερευαισθησία. Τα άτομα με σύνδρομο Γουίσκοτ-Άλντριτς, ωστόσο, διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο για σοβαρές τροφικές αλλεργίες. Δεν έχουν όλοι οι ασθενείς θετικό οικογενειακό ιστορικό της διαταραχής, καθώς εμφανίζονται νέες μεταλλάξεις. Συχνά, μπορεί να υπάρχει υποψία λευχαιμίας βάσει χαμηλών αιμοπεταλίων και λοιμώξεων και μπορεί να πραγματοποιηθεί βιοψία μυελού των οστών. Παρατηρούνται συνήθως μειωμένα επίπεδα WASp. Το βέλτιστο ισχύον πρότυπο για τη διάγνωση είναι η ανάλυση αλληλουχίας DNA, η οποία μπορεί να ανιχνεύσει το WAS και τις σχετικές διαταραχές XLT και XLN στο 95% των ασθενών και φορέων.
Βαθμονόμηση
Οι Jin et al. (2004) χρησιμοποιούν αριθμητική βαθμονόμηση σοβαρότητας: Αυτή η βαθμονόμηση, η οποία κυμαίνεται από 0 έως 5, μπορεί να έχει κλινική χρησιμότητα για την πρόβλεψη της σοβαρότητας της νόσου. Εκείνοι με υψηλότερο βαθμό WAS (π.χ. 5) σε νεότερες ηλικίες (π.χ., ηλικία κάτω των 5 ετών), θεωρείται ότι διατρέχουν τον υψηλότερο κίνδυνο για αυξημένη νόσηση και θνησιμότητα που σχετίζονται με την κατάστασή τους. Καθώς τα άτομα μπορούν να εμφανίσουν περισσότερα συμπτώματα που σχετίζονται με το WAS (π.χ. αυτοάνοση ασθένεια, κακοήθεια) με την ηλικία, η βαθμονόμηση WAS του ατόμου μπορεί να αυξηθεί με την πάροδο του χρόνου.Η χαμηλότερη βαθμονόμηση WAS μπορεί να είναι πιο συμβατή με τη συντηρητική διαχείριση έναντι των υψηλότερων βαθμονομήσεων WAS που πιθανόν να ευνοούν την παρέμβαση με θεραπείες όπως μεταμόσχευση αιμοποιητικών βλαστικών κυττάρων.
αιμορραγικές επιπλοκές
Διαφορετικά η θεραπεία WAS εστιάζεται στη διαχείριση των συμπτωμάτων και στην πρόληψη επιπλοκών. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος θνησιμότητας στο WAS πριν από την ηλικία των 30 ετών είναι από αιμορραγία, οπότε η ασπιρίνη και άλλα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα που μπορεί να επηρεάσουν την ήδη διαταραγμένη λειτουργία των αιμοπεταλίων θα πρέπει γενικά να αποφεύγονται. Η περιτομή, καθώς και οι εκλεκτικές χειρουργικές επεμβάσεις, θα πρέπει γενικά να αναβάλλονται σε άνδρες με θρομβοπενία μέχρι το HCT, εάν είναι δυνατόν. Τα προστατευτικά κράνη μπορούν να βοηθήσουν στην προστασία των παιδιών από απειλητική για τη ζωή ενδοκρανιακή αιμορραγία (εγκεφαλική αιμορραγία), που θα ήταν δυνατόν να προκύψει από τραυματισμούς στο κεφάλι. Οι ασθενείς μπορεί να απαιτούν μεταγγίσεις αιμοπεταλίων όταν υπάρχει ακραία απώλεια αίματος (όπως κατά τη διάρκεια της χειρουργικής επέμβασης) ή για πολύ χαμηλή σπληνεκτομή αιμοπεταλίων (αφαίρεση του σπλήνα) μπορεί επίσης να σώσει τη ζωή. Εν τούτοις, η σπληνεκτομή θεωρείται γενικά ως απλά ανακουφιστική και δεν συνιστάται καθολικά στο WAS, επειδή μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο απειλητικών για τη ζωή λοιμώξεων. Οι ασθενείς μετά τη σπληνεκτομή θα χρειαστούν διά βίου αντιβιοτική προφύλαξη για την πρόληψη λοιμώξεων. Μελέτη του τρόπου θεραπείας με την ουσία "eltrombopag", ενός θρομβοποιητικού παράγοντα που χρησιμοποιείται για την αύξηση των αιμοπεταλίων στην ιδιοπαθή θρομνοκυτοπενική πορφύρα (ITP), στο WAS κατέληξε στο συμπέρασμα ότι αν και αύξησε τον αριθμό των αιμοπεταλίων, απέτυχε να αυξήσει την ενεργοποίηση των αιμοπεταλίων στους περισσότερους ασθενείς. Από τότε έχει προταθεί ότι η eltrombopag μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να συνδέσει το HCT σε ασθενείς με σοβαρή θρομβοπενία για να ομαλοποιήσει τον αριθμό των αιμοπεταλίων χωρίς μεταγγίσεις και να μειώσει τα αιμορραγικά συμβάντα. Η αναιμία από αιμορραγία μπορεί να απαιτεί συμπλήρωση σιδήρου ή μετάγγιση αίματος. Συνιστάται τακτική παρακολούθηση εξετάσεων αίματος.
Λοιμώξεις και αυτοάνοσες ασθένειες
Για τους ασθενείς με συχνές λοιμώξεις, οι ενδοφλέβιες ανοσοσφαιρίνες (IVIG) ή οι υποδόριες ανοσοσφαιρίνες μπορούν να προγραμματίζονται τακτικά για την ενίσχυση του ανοσοποιητικού συστήματος. Η επάρκεια της αντικατάστασης IVIG μπορεί να εκτιμηθεί μέσω περιοδικών εργαστηριακών εξετάσεων. Οι ασθενείς με WAS με ανεπαρκές ανοσοποιητικό σύστημα είναι πιθανόν να ωφεληθούν με αντιβιοτική προφύλαξη, για παράδειγμα με τη λήψη τριμεθοπρίμης-σουλφαμεθοξαζόλης ώστε βα αποτραπούν πνευμονίες, όπως η Pneumocystis jiroveci 'η ανάλογες. Ομοίως, η προληπτική χρήση αντιβιοτικών μπορεί επίσης να εξεταστεί σε ασθενείς με υποτροπιάζουσες βακτηριακής φύσεως φλεβοκομβικές ή πνευμονικές λοιμώξεις. Όταν υπάρχουν ενδείξει ή συμπτώματα λοίμωξης, η έγκαιρη και ενδελεχής αξιολόγηση είναι σημαντική: καλλιέργειες αίματος για καθοδήγηση της θεραπείας (συχνά IV αντιβιοτικά). Τα "ζωντανά" εμβόλια (όπως MMR ή ροταϊών) πρέπει να αποφεύγονται κατά τη διενέργεια των συνήθων παιδικών εμβολιασμών. Τα αδρανοποιημένα εμβόλια μπορούν να χορηγούνται με ασφάλεια αλλά ενδέχεται να μην παρέχουν προστατευτικά επίπεδα ανοσίας. Το έκζεμα αντιμετωπίζεται γενικά με τοπικά στεροειδή και εάν υφίστανται χρόνιες δερματικές λοιμώξεις, οι οποίες επιδεινώνουν το έκζεμα, μπορεί επίσης να χορηγηθεί αντιβιοτικό. Η αυτοάνοση ασθένεια αντιμετωπίζεται με συνετή χρήση κατάλληλων ανοσοκατασταλτικών.
Γονιδιακή θεραπεία
Για σοβαρά προσβεβλημένα άρρενα άτομα χωρίς δότες συμβατούς με HLA, βρίσκονται σε εξέλιξη μελέτες για τη διόρθωση του συνδρόμου Wiskott-Aldrich με γονιδιακή θεραπεία με φακοϊό. Η απόδειξη της αρχής για επιτυχημένη θεραπεία γονιδίων αιμοποιητικών βλαστικών κυττάρων έχει παρασχεθεί σε ασθενείς με σύνδρομο Wiskott-Aldrich. Τον Ιούλιο του 2013 το ιταλικό Ινστιτούτο San Raffaele Telethon για γονιδιακή θεραπεία (HSR-TIGET) ανέφερε ότι τρία παιδιά με σύνδρομο Wiskott-Aldrich παρουσίασαν σημαντική βελτίωση (βελτιωμένος αριθμός αιμοπεταλίων, ανοσολογική λειτουργία και κλινικά συμπτώματα) 20-30 μήνες μετά αντιμετωπίζονται με γενετικά τροποποιημένο φακοϊό. Τον Απρίλιο του 2015, τα αποτελέσματα μιας βρετανικής και γαλλικής δοκιμής παρακολούθησης έξι στα επτά άτομα έδειξαν βελτίωση της ανοσολογικής λειτουργίας και των κλινικών συμπτωμάτων κατά μέσο όρο 27 μήνες μετά τη γονιδιακή θεραπεία. In April 2015 results from a follow-up British and French trial six out of seven individuals showed improvement of immune function and clinical symptoms an average of 27 months after treatment with gene therapy. Είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι καμία μελέτη δεν έδειξε ενδείξεις λευχαιμικού πολλαπλασιασμού μετά τη θεραπεία, μια επιπλοκή των πρώιμων προσπαθειών γονιδιακής θεραπείας με τη χρήση ενός ρετροϊικού φορέα. Είναι άγνωστο γιατί αυτές οι γονιδιακές θεραπείες δεν αποκατέστησαν τους φυσιολογικούς αριθμούς αιμοπεταλίων, αλλά η θεραπεία γονιδιακής θεραπείας εξακολουθούσε να σχετίζεται με ανεξαρτησία μετάγγισης και σημαντική μείωση των αιμορραγικών συμβάντων.