cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ρότζερ Μέισον
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Το 2002 και μετά την αποφοίτησή του από το Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια, ο Μέισον συμμετείχε στα Ντραφτ του ΝΒΑ και κατάφερε να επιλεγεί από τους Σικάγο Μπουλς με τους οποίους αργότερα υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο συνεργασίας. Με την ομάδα του Σικάγο αγωνίστηκε ολόκληρη τη σεζόν 2002-03, και λίγο στις αρχές του 2003-04.
Επόμενες ομάδες της καριέρας του Μέισον μετά τους Σικάγο Μπουλς ήταν οι Τορόντο Ράπτορς, ομάδες επίσης του ΝΒΑ.
Την περίοδο 2005-06 αγωνίστηκε με τη Χάποελ Ιερουσαλήμ, ομάδα του Ισραήλ.
Το 2006, ο Ρότζερ Μέισον επέστρεψε στην Αμερική και το ΝΒΑ, παίρνοντας μεταγραφή στους Ουάσινγκτον Ουίζαρντς, στους οποίους παρέμεινε για δύο χρόνια.
Τη διετία 2008-2010, ο Μέισον αγωνίστηκε με τους Σαν Αντόνιο Σπερς, ενώ το 2010 μεταπήδησε στους Νιου Γιορκ Νικς.
Στα τέλη του 2011 επέστρεψε στους Ουάσινγκτον Ουίζαρντς, ενώ το καλοκαίρι του 2012 υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο συνεργασίας με τους Νιου Όρλεανς Χόρνετς.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Ρότζερ Μέισον ήταν μέλος της μπασκετικής ομάδας των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής που συμμετείχε στην Πανεπιστημιάδα του 2001 η οποία διεξήχθη στο Πεκίνο. Ο Μέισον κατάφερε να κατακτήσει με την εθνική του ομάδα στη συγκεκριμένη διοργάνωση το χάλκινο μετάλλιο.
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σικάγο Μπουλς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τορόντο Ράπτορς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Χάποελ Ιερουσαλήμ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ουάσινγκτον Ουίζαρντς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σαν Αντόνιο Σπερς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Νιου Γιορκ Νικς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Νιου Ορλίνς Πέλικανς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μαϊάμι Χιτ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA
Αλ Μασουντί
Ο Αλ Μασουντί, ή Αμπού αλ Χασάν Αλί ιμπν αλ Χουσεΐν Μασουντί, όπως είναι το πλήρες όνομά του (Αραβικά:أبو الحسن علي بن الحسين بن علي المسعودي), (Βαγδάτη 896 – Κάιρο 956) ήταν Άραβας συγγραφέας, ιστορικός, γεωγράφος και περιηγητής. Αναφέρεται ενίοτε ως ο Ηρόδοτος των Αράβων.
Ο Αλ Μασουντί ήταν από τους πρώτους ιστοριογράφους που συνδύασαν την ιστορία και την επιστημονική γεωγραφία σε έργο μεγάλης κλίμακας Χρυσοφόροι τόποι και ορυχεία πολύτιμων λίθων (مروج الذهب ومعادن الجواهر, Muruj adh-dhahab wa ma'adin al-jawhar) και παγκόσμιας ιστορίας.
Α.Σ. Ελπίς Σκουτάρεως
Ο '''Α.Σ. Ελπίς Σκουτάρεως''' είναι αθλητικό σωματείο στο Σκούταρι του νομού Σερρών στην Ελλάδα. Χρώματα του συλλόγου είναι το πράσινο και το λευκό. Δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου. Τα εντός έδρας παιχνίδια της ομάδας διεξάγονται στο Γήπεδο Σκουτάρεως.
Ιστορία
Ο «Αθλητικός Σύλλογος Ελπίς Σκουτάρεως» ιδρύθηκε το 1958. Την περίοδο 1994–95, η ομάδα αγωνίστηκε για πρώτη φορά στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής κατηγορίας, όπου κατέλαβε την 6η θέση στον 8ο Όμιλο. Την επόμενη περίοδο, 1995–96, τερμάτησε στη 17η θέση με αποτέλεσμα τον υποβιβασμό στις τοπικές κατηγορίες.
Την περίοδο 2016–17, η ομάδα κατέκτησε το Κύπελλο της ΕΠΣ Σερρών, γεγονός που της έδωσε το δικαίωμα συμμετοχής στη δεύτερη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών 2016–17, φτάνοντας μέχρι τον τελικό και εξασφαλιζοντας μία θέση στη Γ΄ Εθνική. Την περίοδο 2017–18 τοποθετήθηκε στον 1ο Όμιλο του πρωταθλήματος τερματίζοντας στη 4η θέση. Το καλοκαίρι του 2018 ο σύλλογος μετονομάστηκε σε «Π.Σ. Βέροια» και μεταφέρθηκε η έδρα του στην πρωτεύουσα της Ημαθίας. Τυπικά πάντως και την περίοδο 2018-19 ο Π.Σ. Βέροια αγωνίστηκε ως Ελπίς Σκουτάρεως.
Ο σύλλογος επανιδρύθηκε το 2019.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ελπις Σκουταρεως Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1958 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2019
Άμλετ
thumb|right|315px|Το πρωτότυπο κείμενο από τον περίφημο μονόλογο «Να ζει κανείς ή να μη ζει;» Άμλετ ή Αμλέτος σε παλαιοτέρα βιβλιογραφία (Hamlet) είναι ο τίτλος ενός από τα πιο γνωστά και πιο δημοφιλή θεατρικά έργα του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, αλλά και το όνομα του κεντρικού χαρακτήρα του έργου. Ο πλήρης τίτλος του έργου είναι The Tragicall Historie of Hamlet, Prince of Denmarke (Η Τραγική Ιστορία του Άμλετ, Πρίγκιπα της Δανιμαρκίας). Η παλαιότερη καταγεγραμμένη παρουσίαση του έργου χρονολογείται τον Ιούλιο του 1602. Το 1603, το έργο παρουσιάστηκε στα Πανεπιστήμια του Κέιμπριτζ και της Οξφόρδης.
Στην Ελλάδα, το έργο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Εθνικό Θέατρο το 1937, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Ροντήρη, με Άμλετ τον Αλέξη Μινωτή. Το 1955, το έργο ξαναπαρουσιάστηκε από το Εθνικό Θέατρο, με τον Αλέξη Μινωτή σκηνοθέτη και πρωταγωνιστή.
Πηγές
Η ιστορία του Δανού πρίγκιπα Άμλετ, που σχεδιάζει την εκδίκηση εναντίον του βασιλιά θείου του για τη δολοφονία του πατέρα του, που ήταν στο θρόνο, είναι αρκετά παλαιά και προέρχεται από το μεσαιωνικό μύθο του Άμλετ, που καταγράφεται στο έργο Gesta Danorum του Σάξονα του Γραμματικού (Saxo Grammaticus) γύρω στο 1200. Στο έργο του Σάξονα βασίζονται οι «Τραγικές Ιστορίες», που εξέδωσε ανάμεσα στα 1570-1576 ο Φρανσουά ντε Μπελφορέ, στο οποίο βασίζεται το χαμένο έργο του Τόμας Κιντ "Spanish Tragedy" (Ισπανική Τραγωδία), από το οποίο πιθανότατα εμπνεύστηκε με τη σειρά του κι ο Σαίξπηρ, για αυτό και πολλές φορές ονομάζεται "Ur-Hamlet" δηλαδή "Πρώιμος Άμλετ".
Υπόθεση
Κεντρικός χαρακτήρας της ιστορίας είναι ο νεαρός Πρίγκιπας Άμλετ, που έχει το ίδιο όνομα με τον πατέρα του, Βασιλιά της Δανίας, ο οποίος πέθανε απροσδόκητα. Ο θείος του νεαρού Άμλετ, Κλαύδιος, ανεβαίνει στο θρόνο και παντρεύεται τη χήρα του αδερφού του, Γερτρούδη. Ο Άμλετ είναι δυσαρεστημένος από την άνοδο του θείου του στο θρόνο, τον οποίο θεωρεί πολύ κατώτερο και ανάξιο σύγκρισης με τον πατέρα του, και τον εσπευσμένο γάμο της μητέρας του, Γερτρούδης, με τον αδερφό του νεκρού συζύγου της.
Από την τρέλα του Άμλετ έλκεται η προσοχή του Κλαύδιου και της Γερτρούδης, που βάζουν τους Ρόζεγκραντζ και Γκιλντεστέρν, παλιούς συμφοιτητές του Άμλετ, να τον παρατηρήσουν για να βρουν την αιτία της τρέλας του. Ο Πολώνιος, βασιλικός σύμβουλος, υποπτεύεται ότι αιτία της τρέλας του Άμλετ είναι η αγάπη του για την Οφηλία, την κόρη του. Ωστόσο, σε μια συνάντησή τους, όπου παρακολουθούνται, ο Άμλετ δε δείχνει να αγαπά την Οφηλία, καθώς της λέει να κλειστεί σε μοναστήρι.
Ο Άμλετ σχεδιάζει να ανεβάσει μια παράσταση που θα παρουσιάζει το φόνο του πατέρα του, σκοπεύοντας να ξεσκεπάσει τον Κλαύδιο. Κατά τη διάρκεια του έργου, ο Κλαύδιος αποχωρεί. Την κίνηση παρατηρεί ο Οράτιος, έμπιστος φίλος του Άμλετ, κι ο Άμλετ αποφασίζει να εκδικηθεί για το θάνατο του πατέρα του. Ετοιμάζεται να σκοτώσει τον Κλαύδιο, αλλά τον βρίσκει να προσεύχεται και σκέφτεται ότι αν τον σκοτώσει εκείνη τη στιγμή, ο Κλαύδιος θα πάει στον Παράδεισο, κάτι που δεν του αξίζει. Ωστόσο, όταν ο Άμλετ φεύγει, ο Κλαύδιος αποκαλύπτει ότι δεν προσευχόταν με πολλή ευλάβεια για κάτι.
Ο Άμλετ πηγαίνει να αντιμετωπίσει τη μητέρα του. Ακούγοντας ένα θόρυβο πίσω από μια κουρτίνα, τείνει το σπαθί του και κατά λάθος σκοτώνει τον Πολώνιο, που κρυφάκουγε. Φοβούμενος για την ασφάλειά του, ο Κλαύδιος στέλνει στην Αγγλία τον Άμλετ και μαζί τους Ρόζεγκραντζ και Γκιλντεστέρν, με εντολή να τον σκοτώσουν. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού ο Άμλετ ανακαλύπτει την δολοπλοκία και οδηγεί στο θάνατο τους δύο επίδοξους δολοφόνους του. Το πλοίο τους πέφτει στα χέρια πειρατών αλλά ο Άμλετ πληρώνοντας λύτρα, τελικά αφήνεται ελεύθερος. Γεμάτη θλίψη, η Οφηλία τρελαίνεται και πνίγεται σε ένα ποτάμι. Από τη Γαλλία επιστρέφει γεμάτος οργή ο Λαέρτης, γιος του Πολώνιου κι αδερφός της Οφηλίας. Ο Κλαύδιος πείθει το Λαέρτη ότι ο Άμλετ είναι υπεύθυνος για το θάνατο του Πολώνιου και, με την επιστροφή του Άμλετ στη Δανία, στοιχηματίζει ότι ο Άμλετ μπορεί να νικήσει στη μάχη το Λαέρτη. Η μάχη όμως είναι στημένη: το σπαθί του Λαέρτη έχει δηλητήριο, όπως και το κρασί στο ποτήρι του Άμλετ.
Κατά τη διάρκεια της μάχης, η Γερτρούδη πίνει από το δηλητηριασμένο κρασί και πεθαίνει. Ο Λαέρτης καταφέρνει να τραυματίσει τον Άμλετ, αλλά λαβώνεται από τον ίδιο. Προτού ξεψυχήσει, αποκαλύπτει το σχέδιο δολοφονίας του Κλαύδιου εναντίον του Άμλετ. Ο Άμλετ, λίγο πριν αφήσει την τελευταία του πνοή από το δηλητήριο, καταφέρνει να σκοτώσει τον Κλαύδιο. Στη σκηνή καταφθάνει ο Φόρτινμπρας, ένας Νορβηγός φιλόδοξος πρίγκιπας που έρχεται εναντίον της Δανίας με το στρατό του. Ο Οράτιος αφηγείται όσα έχουν συμβεί κι ο Φόρτινμπρας διατάζει να αποδοθούν τιμές στο νεκρό Άμλετ.
thumb|right|350px|Η γκραβούρα του [[Daniel Maclise από το 1842 »Σκηνή του Άμλετ«, παριστάνει την στιγμή που αποκαλύπτεται η ενοχή του Κλαύδιου.]]
Ανθολογήσεις κειμένων
Οι τρεις μονόλογοι «να ζει κανείς ή να μη ζει», «του πεδίου της μάχης» έχουν ευρύτατα ανθολογηθεί, όπως και οι σκηνές του Άμλετ με το φάντασμα, με την Οφηλία, με την μητέρα του ή στο νεκροταφείο.
Σκιαγραφήσεις προσώπων
Ο Σαίξπηρ συγκρότησε το περίγυρο του Άμλετ από πρόσωπα που σκιαγραφούνται με μεγάλη παραστατικότητα, όπως ο αυλικός Πολώνιος και η κόρη του Οφηλία, ο πιστός φίλος Οράτιος, ο ορμητικός Λαέρτης, μερικοί λαϊκοί τύποι (δυο νεκροθάφτες, ένας όμιλος θεατρίνων) και φυσικά το βασιλικό ζεύγος, οι δυο μοιχοί και εγκληματίες.
Ο χαρακτήρας του Άμλετ
Στο έργο, ο Πρίγκιπας Άμλετ έχει μακράν τη μεγαλύτερη παρουσία, ακόμα και σε σύγκριση με άλλα έργα του Σαίξπηρ.
Το μεγαλύτερο μυστήριο αποτελεί ο ίδιος ο χαρακτήρας του, η ψυχολογία και τα αληθινά του κίνητρα. Μια άποψη θέλει τον Άμλετ να αναζητά την αλήθεια, ώστε να είναι σίγουρος ότι πραγματοποίησε την εκδίκηση που επιθυμούσε ένα φάντασμα, που ισχυρίστηκε πως ήταν το πνεύμα του νεκρού πατέρα του.
Συνήθως, ο Άμλετ θεωρείται ο κατ' εξοχήν αναποφάσιστος ήρωας. Έχει αναλάβει ένα καθήκον που γνωρίζει και νιώθει πως είναι σωστό, ωστόσο είναι απρόθυμος να το φέρει εις πέρας και καταριέται τον εαυτό του για την αδυναμία αυτή. Βρίσκει συνεχώς προφάσεις για να χρονοτριβήσει να φέρει το έργο του εις πέρας, και αυτό του στοιχίζει την ζωή του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγωδίες του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ
Φάρις
Ο Φάρις ή Φάρης (Φᾶρις) ήταν ήρωας της ελληνικής μυθολογίας.
Ο Φάρις ήταν επώνυμος και ιδρυτής της Αχαϊκής πόλης Φαραί, γιος του Ολύμπιου θεού Ερμή και της Δαναΐδας Φιλοδάμειας, ενώ κόρη του ήταν η Τηλεγόνη. Επίσης αναφέρεται και ως ο ιδρυτής και επώνυμος της Μεσσηνιακής πόλης Φαραί.
Πηγές
Κατηγορία:Επώνυμοι ήρωες της ελληνικής μυθολογίας
Αγιούμπ Σαχ Ντουρανί
Ο Αγιούμπ Σαχ, γιος του Τιμούρ Σαχ, διακυβέρνησε το Αφγανιστάν από το 1819 έως το 1823. Ήταν ο δεύτερος γιος του Τιμούρ Σαχ. Σκότωσε τον αδελφό του Αλί Σαχ για να ανέλθει στον θρόνο. Διακυβέρνησε μόνο για λίγα χρόνια, απομακρυνόμενος τους αδελφούς του, αλλά και τις φυλές του Μπαρακζάι και της Ινδίας. Φυλακίστηκε από τους Μπαρακζάι και ο αδελφός του ανέβηκε στον θρόνο. Σύντομα η εξουσία πέρασε στους Μπαρακζάι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εμίρηδες του Αφγανιστάν
Γρανάδα (διαμέρισμα)
''Για την Γρανάδα της Ισπανίας βλ. Γρανάδα''
Η Γρανάδα (ισπαν.: Granada) είναι ένα από τα 17 διαμερίσματα της Νικαράγουα. Πρωτεύουσά της είναι η Γρανάδα.
Γεωγραφία
Η Γρανάδα βρίσκεται νοτιοδυτικά της χώρας και συνορεύει στα βόρεια με τη Μανάγουα, στα βορειοανατολικά με το Μποάκο, στα βορειοδυτικά με τη Μασάγια, στα νοτιοδυτικά με το Καράσο, στα νότια με το Ρίβας και στα ανατολικά βρέχεται από τη λίμνη Μανάγουα. Περιλαμβάνει το νησί Σαπατέρα.
Δήμοι
Η Γρανάδα διαιρείται σε 4 δήμους:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Διαμερίσματα της Νικαράγουας
Καρλ φον Ντράις
Ο Καρλ φον Ντράις (Karl Friedrich Christian Ludwig Freiherr Drais von Sauerbronn, 29 Απριλίου 1785 - 10 Δεκεμβρίου 1851) ήταν Γερμανός βαρώνος εφευρέτης. Αποτελεί κεντρική φυσιογνωμία στην ιστορία του ποδηλάτου, καθώς σχεδίασε και κατασκεύασε την draisienne, μια πρώιμη μορφή ποδηλάτου. Από αρκετούς θεωρείται ως «ο πατέρας του ποδηλάτου».
Βιογραφία
Ο Καρλ Ντράις γεννήθηκε στις 29 Απριλίου του 1785 στην Καρλσρούη και πέθανε στις 10 Δεκεμβρίου του 1851 στην ίδια πόλη. Από το 1803 μέχρι το 1805, ο Ντράις σπούδασε αρχιτεκτονική, γεωπονία και φυσική στο πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης. Αρχικά διορίστηκε ως δασικός υπάλληλος, στη συνέχεια όμως αφοσιώθηκε στη δημιουργία μίας σειράς εφευρέσεων. Η σημαντικότερη εφεύρεση του Ντράις ήταν η «ντραιζίνα», μία πρώιμη μορφή ποδηλάτου χωρίς πετάλια. Η ντραιζίνα ήταν σχεδόν εξ ολοκλήρου κατασκευασμένη από ξύλο. Μη διαθέτοντας πετάλια, ο αναβάτης την έθετε σε κίνηση σπρώχνοντας με τα πόδια του προς τα πίσω. Η κατασκευή του Ντράις έγινε γνωστή και ως «hobby-horse», αντανακλώντας την πεποίθηση των οπαδών της ότι θα αντικαθιστούσε το βασικό μεταφορικό μέσο του 19ου αιώνα, το άλογο.
Η αποδοχή της draisienne από το κοινό ήταν μεγάλη. Το 1819, τα «hobbyhorses» εμφανίστηκαν στους δρόμους της Βοστόνης και της Νέας Υόρκης, ενώ σύντομα προωθήθηκαν νόμοι που απαγόρευαν τη χρήση τους σε πεζοδρόμια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί εφευρέτες
Κάθρυν Μπέουμοντ
Η Κάθρυν Μπέουμοντ (αγγλικά: Kathryn Beaumont, 27 Ιουνίου 1938 - ) είναι Αγγλίδα ηθοποιός, τραγουδίστρια, ηθοποιός κινουμένων σχεδίων και δασκάλα. Γεννημένη στο Λονδίνο, ο πιο γνωστός της ρόλος ήταν στην ταινία Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων, όπου έδωσε τη φωνή της στην Αλίκη. Γνωστός, επίσης, ρόλος της ήταν στην ταινία Πίτερ Παν, ως Γουέντι. Η ηθοποιός αποτέλεσε προσωπική επιλογή του ίδιου του Ουώλτ Ντίσνεϋ, μετά τον ρόλο της στην ταινία On an Island with You. Η Μπέουμοντ, ωστόσο, συνέχισε να υποδύεται την Αλίκη και σε μία κατοπινή σειρά της Disney, αλλά και στο βιντεοπαιχνίδι Kingdom Hearts, όπου εκεί εμφανίζεται και ως Γουέντι. Παρόλα αυτά, το 2005, σταμάτησε να αναπαριστά αυτούς τους δύο ρόλους που την έκανα γνωστή, και τη θέση της την πήρε η Χάιντεν Γουάλτς. Τέλος, το 1998, η Disney, την τίμησε, τοποθετώντας την στη λίστα Disney Legends, το 1998.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγγλίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Στρατηγίς Σερβίων
Η Στρατηγίς Σερβίων ήταν βραχύβια διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Ήταν από τα μικρά σε έκταση αλλά και συνοριακά θέματα που αποκαλούνταν στρατηγίδες κατά τον 12ο αιώνα.
Η Στρατηγίς αναφέρεται σε εκκλησιαστικό έγγραφό του 1163 σαν Θέμα που περιλάμβανε εκτός τα Σέρβια και την περιοχή των Σταγών στην Θεσσαλία. Έδρα της ήταν το Κάστρο των Σερβίων στα σημερινά Σέρβια Κοζάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινά θέματα Κατηγορία:Δήμος Καλαμπάκας Κατηγορία:Δήμος Σερβίων - Βελβεντού
Γιώργος Γκιρτζίκης
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το Φεβρουάριο του 1947 στην Ξάνθη. Υπήρξε ερασιτέχνης ποδοσφαιριστής για πολλά χρόνια, αγωνιζόμενος στα άκρα της επίθεσης, στην Θράκη Συδινής, το πρώτο ποδοσφαιρικό σωματείο στην ιστορία της Ξάνθης. Υπήρξε συνιδρυτικό μέλος της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ξάνθης το 1978, της οποίας αργότερα έγινε και πρόεδρος.
Από το 1973 ήταν στέλεχος της γαλακτοκομικής εταιρείας ΔΕΛΤΑ, αναλαμβάνοντας και διευθυντής του εργοστασίου της στην Ξάνθη. Αποχώρησε το 2013, μετά από 40 χρόνια δουλειάς.
Είχε ενεργό ρόλο και στην τοπική αυτοδιοίκηση με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας. Εκλέχθηκε πρόεδρος στην κοινότητα Κουτσού, δημοτικός σύμβουλος στον δήμο Βιστωνίδας και νομαρχιακός σύμβουλος Ξάνθης, ενώ το διάστημα 2003 - 2004 ήταν πρόεδρος του Νομαρχιακού Συμβουλίου Ξάνθης.
Από το 2000 μέχρι το 2004 ήταν πρόεδρος στην ΠΑΕ Skoda Ξάνθη. Την τετραετία αυτή οι σχέσεις του με τον ιδιοκτήτη και μεγαλομέτοχο Χρήστο Πανόπουλο ήταν καλές, αλλά αργότερα προέκυψαν διαφορές.
Κατείχε διάφορες θέσεις στην ΕΠΟ, όπως αυτή του ταμία, του αναπληρωτή γενικού γραμματέα, και του προέδρου της Κεντρικής Επιτροπής Διαιτησίας (ΚΕΔ). Τον Δεκέμβριο του 2014 ο τότε πρόεδρος Γιώργος Σαρρής παραιτήθηκε, και ένα μήνα μετά, τον Ιανουάριο του 2015, ο Γιώργος Γκιρτζίκης τον αντικατέστησε, αποσπώντας την θετική ψήφο 51 από τις 55 Ενώσεις.
Είναι νυμφευμένος από το 1971 και έχει δύο κόρες.
Δικαστικές υποθέσεις
Τον Σεπτέμβριο του 2016, ο Γιώργος Γκιρτζίκης, μαζί με τους Βαγγέλη Τοπολιάτη, Βαγγέλη Μαζαράκη, Γιώργο Καραμελίδη, Γιάννη Οικονομίδη, Νίκο Προύντζο και Σπύρο Καλογιάννη, παραπέμφθηκαν σε δίκη για την υπόθεση της Κάρτας Υγείας, η οποία αφορούσε πρόγραμμα για τη παρακολούθηση της υγείας ποδοσφαιριστών. Το πρόγραμμα δεν εφαρμόστηκε ποτέ, αλλά ζημίωσε το Ελληνικό δημόσιο με περισσότερα από 13 εκ. eυρώ. Ως αποτέλεσμα της παραπομπής κηρύχθηκε έκπτωτος. Οι εκλογές για το νέο προεδρείο προγραμματίστηκαν για τις 26 Οκτωβρίου 2016, στις οποίες έθεσε υποψηφιότητα ο Βαγγέλης Γραμμένος.
Μέσα στο 2018 και ύστερα από τρία χρόνια ερευνών της υπόθεσης έγινε γνωστό ότι ο Γκιρτζίκης συνήθιζε να υπογράφει ως ταμίας ό,τι του δινόταν προς έγκριση από την προεδρία της ΕΠΟ, κάτι που επιβεβαίωσε και ο ίδιος. Στις 8 Μαρτίου 2019 ανακοινώθηκε ποινή κάθειρξης πέντε ετών και στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων για δύο χρόνια, που του επιβλήθηκαν για το αδίκημα της απιστίας επειδή ζημίωσε την περιουσία της ΕΠΟ με 13 εκατ, ευρώ μαζί με άλλους παράγοντες και πρώην προέδρους της ΕΠΟ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πρόεδροι αθλητικών Ομοσπονδιών Κατηγορία:Προέδροι Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας
Ντίνιαρ Μπιλιαλεντίνοφ
Ο Ντινιγιάρ Μπιλιαλετντίνοφ είναι Ρώσος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Γεννήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 1985 στη Μόσχα. Ο πατέρας ήταν επίσης επαγγελματίας ποδοσφαιριστής και τώρα προπονητής ποδοσφαίρου.
Καριέρα
Ο Μπιλιαλετντίνοφ ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα απο την Λοκομοτίβ Μόσχας το 2004. Σχεδόν άμεσα έγινε βασικό και αναντικατάστατο μέλος της ομάδας του. Την πρώτη του σαιζόν κέρδισε το Πρωτάθλημα Ρωσίας και ανακυρύχθηκε ως νέος παίκτης της χρονιάς. Το 2005, σε ηλικία μόλις 20 ετών, κλήθηκε για πρώτη φορά στην Εθνική ομάδα της Ρωσίας όπου και έπαιξε σε όλα τα παιχνίδια στην πολή καλή πορεία της Εθνικής Ρωσίας μεχρι τα ημιτελικά του Euro 2008. Μεταγράφηκε στην Έβερτον στις 25 Αυγούστου 2009 έναντι του ποσού των 10 εκατομυρίων αγγλικών λιρών. Έφυγε απο την αγγλική ομάδα τον Ιανουάριο του 2012 για να επαναπατριστεί και να αγωνιστεί για την Σπαρτάκ Μόσχας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έβερτον Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπαρτάκ Μόσχας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λοκομοτίβ Μόσχας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ανζί Μαχατσκαλά Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρουμπίν Καζάν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Τράκαϊ
Κογ Βασίλ
Ο Κογ Βασίλ, ή Βασίλ ο Ληστής (αποβιώσας στις 12 Οκτωβρίου 1112), ήταν Αρμένιος ηγεμόνας του Ραμπάν και του Καϊσούν κατά την διάρκεια της περιόδου της Α΄ Σταυροφορίας. Κατά τις αρχές του 12ου αιώνα, ήταν ο πλέον σημαντικός Αρμένιος ηγεμόνας ο οποίος υπαγόταν πνευματικά στην Αρμενική Αποστολική Εκκλησία.
Πηγές
Κατηγορία:Αρμένιοι του 11ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα
Κυριακοχώρι Φθιώτιδας
Το Κυριακοχώρι είναι ορεινό χωριό του Νομού Φθιώτιδας. Βρίσκεται στο δυτικό τμήμα του νομού, στις πλαγιές των Βαρδουσίων.
Γενικά στοιχεία
Βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού, σε απόσταση 30 χιλιομέτρων από τη Σπερχειάδα και σε υψόμετρο 900 μέτρων. Ανήκει στον Δήμο Μακρακώμης.
O πληθυσμός του ανέρχεται στους 190 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.
Διοικητική Εξέλιξη
Το Κυριακοχώρι, μαζί με τα χωριά Γαρδίκι Ομιλαίων, Πουγκάκια Φθιώτιδας, Στάγια (Πλάτανος), Νικολίτσι Φθιώτιδας και Αργύρια Φθιώτιδας αποτέλεσαν με το ΒΔ 8/20-4-1835 τον Δήμο Ομιλαίων με έδρα την Παλαιοβράχα Φθιώτιδας και αργότερα τη Σπερχειάδα. Το 1840 για λόγους διοικητικούς και οικονομικούς, αποφασίστηκε η συγχώνευση του Δήμου Σπερχειάδας με τον Δήμο Ομιλαίων και τον Δήμο Καλιαίων και όλα τα χωριά του Δήμου (εκτός από τα Πουγκάκια) προσαρτήθηκαν στον Δήμο Σπερχειάδας.
Το 1878 επανασυστάθηκε ο Δήμος Ομιλαίων, στον οποίο υπάχθηκε και το Κυριακοχώρι.
Το 1912 το Κυριακοχώρι αναγνωρίστηκε ως ανεξάρτητη κοινότητα (αρχικά περιελάμβανε και το συνοικισμό Νικολιτσίου ο οποίος αποσπάστηκε το 1913).
Το 1997 ψηφίστηκε το Πρόγραμμα Καποδίστριας και το Κυριακοχώρι υπάχθηκε στο Δήμο Σπερχειάδας.
Ονομασία
Σύμφωνα με τα λεγόμενα των παλαιών χωριανών, το όνομα Κυριακοχώρι, προήλθε από κάποιο τσοπάνο, ο οποίος είχε το σπίτι του στη Χιονά Ράχη, όπου έχουν βρεθεί και ορισμένα δείγματα, όπως πετρώματα κλπ.
Ο τσοπάνος είχε έναν γιο που τον έλεγαν Κυριάκο. Όταν ο Κυριάκος μεγάλωσε, παντρεύτηκε και έχτισε ένα σπίτι σε μια πλαγιά, όπου τώρα βρίσκεται το χωριό. Ο Κυριάκος απέκτησε πολλά παιδιά και σιγά σιγά άρχισαν να χτίζονται πολλά σπίτια, με αποτέλεσμα να διαμορφωθεί ένα μικρό χωριό, το Κυριακοχώρι.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας Κατηγορία:Δήμος Μακρακώμης
Μικροτσικνιάς
Ο Μικροτσικνιάς (Ixobrychus minutus - Ιξόβρυχος ο μικρός) (Λινναίος 1766) είναι ένας μικρός ερωδιός αρκετά κοινός αν και δύσκολο να παρατηρηθεί. Ανήκει στην τάξη των Πελαργόμορφων (Ciconiiformes), στην οικογένεια των Ερωδιίδων (Ardeidae) και το Γένος Ιξόβρυχος (Ixobrychus). Είναι μεταναστευτικό είδος, στις περιοχές φωλιάσματος φτάνει τον Μάρτιο και αναχωρεί γύρω στον Σεπτέμβριο.
Περιγραφή
Είναι ένας μικρός ερωδιός, το μικρότερο είδος της οικογένειας του στην Ευρώπη, έχει το μέγεθος του περιστεριού. Το μέγεθός του είναι 33-38 εκατοστά, το βάρος του 140 γραμμάρια και με άνοιγμα φτερών που φτάνει τα 55-58 εκατοστά. Ο λαιμός του είναι μικρός, ενώ το ράμφος του ιδιαίτερα μακρύ για το μέγεθος του. Είναι ο ερωδιός με τον πιο έντονο διμορφισμό από όλα τα είδη που ζουν στην Ευρώπη. Το αρσενικό έχει το πάνω μέρος του κεφαλιού, τον λαιμό, την πλάτη και τα καλυπτήρια των φτερών μαύρου χρώματος με πράσινες ανταύγειες. Τα φτερά είναι ανοιχτό μπεζ και το κάτω μέρος του σώματος είναι κρεμ. Το ράμφος είναι σκούρο κίτρινο ενώ κατά την περίοδο της αναπαραγωγής έχει έντονο πορτοκαλί χρώμα. Τα πόδια είναι μακριά πρασινωπού χρώματος. Τα θηλυκά είναι ανοιχτό μπεζ στο πάνω μέρος του σώματος με καφέ λωρίδες. Το κάτω μέρος είναι χρώματος κρεμ με λιγότερο πυκνές και εμφανείς κοκκινωπές γραμμώσεις, κοκκινωπά είναι και τα καλυπτήρια των φτερών. Τα πόδια και το ράμφος είναι ίδια με το αρσενικό. Τα νεαρά είναι κρεμ με πολύ πυκνές καφέ γραμμώσεις σε όλο τους το σώμα.
Βιολογία
Ο Μικροτσικνιάς (Ixobrychus minutus) είναι ένας μοναχικός ερωδιός που μπορούμε να τον συναντήσουμε και σε ζευγάρια. Είναι αρκετά αθόρυβος και είναι σπάνιο να ακουστεί η φωνή του και μαζί με το γεγονός ότι κατά τη διάρκεια της ημέρας μένει κρυμμένος στις πυκνές καλαμιές τον κάνουν ιδιαίτερα δύσκολο στον εντοπισμό. Όταν απειλείται παίρνει τη θέση πασσαλίσκου, με το σώμα τεντωμένο κάθετα προς το έδαφος και το κεφάλι να κοιτάει προς τον ουρανό, που το κάνει να μην ξεχωρίζει από τα καλάμια. Το σούρουπο βγαίνει για κυνήγι στις όχθες για να πιάσει μικρά ψάρια, έντομα και αμφίβια. Πετάει αργά εναλλάσσοντας γρήγορα χτυπήματα των φτερών με αιωρήσεις ενώ κρατάει τα πόδια του τεντωμένα προς τα πίσω και τον λαιμό σε σχήμα S. Την περίοδο της αναπαραγωγής, στα τέλη μαΐου αρχές ιουνίου, το αρσενικό φτιάχνει μία φωλιά μέσα στα καλάμια με κομμάτια από καλάμια και οριοθετεί μία περιοχή. Μετά προσελκύει ένα θηλυκό και δημιουργεί ένα ζευγάρι. Το θηλυκό γεννάει 4-6 λευκά αυγά που κλωσσάνε και οι δύο γονείς. Η επώαση γίνεται μετά από 16-20 μέρες και την φροντίδα των μικρών την αναλαμβάνουν και οι δύο γονείς για 25-30 μέρες οπότε και τα μικρά εγκαταλείπουν την φωλιά.
Βιότοπος
Του αρέσουν οι περιοχές που έχουν γλυκά νερά με μικρό βάθος και πλούσιους καλαμιώνες στις όχθες. Αυτό τον κάνει ιδιαίτερα ευαίσθητο στην καταστροφή των καλαμιώνων. Μπορούμε να τον συναντήσουμε στις όχθες λιμνών, ποταμών, ελών και σε κανάλια. Κατά την μετανάστευση μπορούμε να τον συναντήσουμε και κοντά στη θάλασσα.
Υποείδη
Υπάρχουν 3 υποείδη:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ερωδιίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ευρώπης Κατηγορία:Πτηνά της Ελλάδας
Φορεσιά της Καραγκούνας
thumb|Νυφική ενδυμασία από τα Μεγάλα Καλύβια Θεσσαλίας. Μέσα 20ού αι. Συλλογή [[Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα|ΠΛΙ, Ναύπλιο]] Η καραγκούνικη φορεσιά συναντάται σε σκορπισμένα Καραγκουνοχώρια γενικά στο Θεσσαλικό κάμπο, στην Καρδίτσα και στα δυτικά της, βορειοδυτικά έξω από τα Τρίκαλα και την Καλαμπάκα, αλλά και βορειότερα ως τον Τύρναβο, τη Λάρισα. Ανατολικά συναντάται έως τα Φάρσαλα και νότια ως το Δομοκό.
Κοριτσίστικη φορεσιά/ Ανύπαντρες
Τα παλιότερα χρόνια οι γυναίκες φορούσαν την φορεσιά (τα καραγκούνικα) τη μέρα του γάμου τους. Μέχρι τότε φορούσαν στην περιοχή της Καρδίτσας τα λεγόμενα ασπροφούστανα (χασεδένια άσπρα φουστάνια). Στην περιοχή Σοφάδων - Παλαμά οι νέες φορούσαν καρελίσια φουστάνια, όμοια με τα ασπροφούστανα σε πράσινο ή καφέ χρώμα, με πολύχρωμα γαζιά σε σκούρα χρώματα. Κατά τις επίσημες ημέρες και γιορτές μπορούσαν να φορούν ένα κόσμημα στο στήθος, όχι όμως και στο κεφάλι.
Ο σαγιάς ως στοιχείο διαχωρισμού
Το εξωτερικό κομμάτι της φορεσιάς, ο σαγιάς, χαρακτηρίζει τη φορεσιά της γυναίκας Καραγκούνας. Οι σαγιάδες είχαν όλοι το ίδιο σχήμα, κατακόρυφα ανοιχτοί μπροστά και ήταν πάντοτε χωρίς μανίκια. Από τις διαφορές στον κεντητικό διάκοσμο και στο χρώμα τους διαχωρίζουν τα Καραγκουνοχώρια σε τρεις περιοχές. Η πρώτη παραλλαγή συνηθιζόταν στα κεφαλοχώρια Σοφάδες- Παλαμάς και στα γύρω τους χωριά και διαφέρει από το σαγιά της Καρδίτσας στο διάκοσμο. Ο σαγιάς της Καρδίτσας είναι η δεύτερη παραλλαγή, η οποία φοριόταν και απ’ όλα τα χωριά του νομού Τρικάλων, εκτός από την Αγία Κυριακή και τα Μεγάλα Καλύβια, όπου συναντούσαμε την τρίτη παραλλαγή. Εδώ ο σαγιάς διέφερε στο ράψιμο και στο χρώμα από τις δύο προηγούμενες παραλλαγές.
Λοιπά στοιχεία διαχωρισμού
Ο διάκοσμος των ποκαμίσων, ο εσωτερικός σαγιάς ή κοντοσαγιάς (Καρδίτσα) και ο χαμπλουσαγιάς (Τρίκαλα) επίσης ακολουθούσαν τις παραπάνω παραλλαγές με διαφορές στη ραφή, στο χρώμα και στον κεντητικό διάκοσμο. Στην περιοχή Σοφάδων- Παλαμά τη θέση του εσωτερικού σαγιά είχε το καβάδι, ενώ το γκιουρντί (Καρδίτσα και Τρίκαλα), το σιγκούνι (Σοφάδες- Παλαμάς), η φλοκάτα (Καρδίτσα και Τρίκαλα) και το φλοκάτο (Σοφάδες- Παλαμάς) είναι τα κομμάτια που φορούσαν πάνω από το σαγιά το χειμώνα.
Τα κομμάτια της Καραγκούνικης φορεσιάς
Η γυναικεία Καραγκούνικη φορεσιά αποτελούταν από τη φανέλα με τα χερότια, το πουκάμισο, την τραχηλιά, τον κοντοσαγιά (Καρδίτσα) ή χαμπλουσαγιά (Τρίκαλα) ή το καβάδι (Σοφάδες- Παλαμάς), τα καβαδομάνικα (Καρδίτσα+Τρίκαλα), τους σαγιάδες, τις ποδιές, το ζουνάρι ή τη χρυσοκέντητη ζώνη, το γκιουρντί (Καρδίτσα και Τρίκαλα) ή το σιγκούνι (Σοφάδες- Παλαμάς), τη φλοκάτα (Καρδίτσα και Τρίκαλα) ή το φλοκάτο (Σοφάδες- Παλαμάς), τα τσιρέπια και τα κορδέλια.
Ο κεφαλόδεσμος
Γύρω στη δεκαετία του ’30 με τη φορεσιά τους φορούσαν δύο κιουστέκια, το ασημοζούναρο και τον ασημοσουγιά. Τα κοσμήματα που έβαζαν μέχρι και το τέλος της δεκαετίας του ’60, οπότε και σταμάτησαν να φορούν τις παραδοσιακές τους φορεσιές, ήταν η αράδα του στήθους, η κόμπτσα του στήθους, η μεγάλη ριχτή καδένα με τα φλουριά, η μικρή ριχτή καδένα, τα διάφορα κοσμήματα και τα δαχτυλίδια τους.
Η φανέλα με τα χερότια και το πουκάμισο
thumb|«Λινομάνικο», πουκάμισο Καραγκούνας παλαιού τύπου. Θεσσαλία. Αρχές 20ού αιώνα. Συλλογή [[Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα|ΠΛΙ, Ναύπλιο]] Η φανέλα με τα χερότια, η υφαντική λεπτή φανέλα που φορούσαν κατάσαρκα σε όλα τα Καραγκουνοχώρια, ήταν συνήθως ραμμένη από τις ίδιες τις γυναίκες. Ήταν όμοια στο σχήμα με το ποκάμισο και τα μανίκια της έφταναν μέχρι τον αγκώνα. Από τον αγκώνα μέχρι τον καρπό οι γυναίκες έπλεκαν τα μανικούλια ή χερότια. Σε όλες τις παραλλαγές το βρίσκουμε ίδιο.Το πουκάμισο έχει το ίδιο σχήμα και ράψιμο σε όλες τις παραλλαγές της καραγκούνικης φορεσιάς. Διαφορές συναντάμε στα νυφικά ή γιορτινά πουκάμισα, σε σχέση με τα καθημερινά, στην ποιότητα του υφάσματος και στον κεντημένο διάκοσμο. Διαφορετικό κέντημα είχαν τα νυφικά ποκάμισα των Σοφάδων- Παλαμά. Τα λινά υφάσματα για τα νυφικά πουκάμισα και τα βαμβακερά για τα καθημερινά πουκάμισα υφαίνονταν αποκλειστικά από τις Καραγκούνες. Το πουκάμισο φοριόταν πάνω από τη φανέλα και έφτανε ως τους αστραγάλους, ενώ είχε κεντημένο σχέδιο στο γύρο του λαιμού, στην τραχηλιά και στα μανίκια. Τα μανίκια του πολλές φορές ήταν ξεχωριστά ραμμένα, για να μπορούν οι Καραγκούνες να τ’ αλλάζουν ανάλογα με τις περιστάσεις.
Η τραχηλιά
Η τραχηλιά (κομμάτι ρούχου που καλύπτει μέρος του λαιμού και το στήθος) μπήκε στη φορεσιά τους σχετικά πρόσφατα, σε σχέση με το πόσα χρόνια φορέθηκε. Παλιότερα στη θέση της ήταν κεντημένο το ίδιο το πουκάμισο. Η τραχηλιά φοριόταν πάνω από το πουκάμισο και κάλυπτε όλο το στήθος ως τη μέση. Οι ηλικιωμένες και όσες είχαν πένθος φορούσαν τραχηλιές βαμμένες μαραγκές (μαύρες).
Ο εσωτερικός σαγιάς
Οι σαγιάδες στην καραγκούνικη φορεσιά ήταν δύο, ο εσωτερικός και ο εξωτερικός, όμοιοι μεταξύ τους. Διαφέρουν, όπως αναφέρθηκε παραπάνω, σε κάθε περιοχή, ενώ διαφέρουν και τα ονόματα που έδιναν στον εσωτερικό σαγιά. Στην Καρδίτσα ο εσωτερικός σαγιάς ονομαζόταν κοντοσαγιάς και στα Τρίκαλα χαμπλουσαγιάς, αλλά και στις δύο περιοχές ο εξωτερικός σαγιάς λεγόταν χαρτζωτός, από τα χάρτζια ή ζέχια που τον στόλιζαν. Στους Σοφάδες- Παλαμάς τη θέση του εσωτερικού σαγιά έπαιρνε το καβάδι. Εκεί ο εξωτερικός σαγιάς ήταν όμοια ραμμένος με αυτόν της Καρδίτσας, αλλά με διαφορετικό στολισμό.
Τα καβαδομάνικα
Τα καβαδομάνικα, τα μανίκια του καβαδιού, ήταν ραμμένα κάθετα στον κορμό και έφταναν ως τον αγκώνα (στην περιοχή Σοφάδων- Παλαμά). Οι κοπέλες έπρεπε να κρατούν σκεπασμένα τα καβαδομάνικα, με τα πολυτελή και ποικίλα σχέδια τους, μέχρι την ημέρα που παντρεύονταν. Τα καβαδομάνικα ήταν πολλές φορές ντυμένα με κόκκινο βελούδο και χρυσές κλωστές. Το άσπρο ύφασμα, που τα κάλυπτε, ανατοποθετούταν μετά από εφτά χρόνια γάμου, ενώ όλα τα κεντήματα έβγαιναν από το καβάδι μετά από δώδεκα χρόνια γάμου και βαφόταν μαύρο, σκουντρανί, ολόκληρο. Στα δέκα χρόνια γάμου δεν φορούσαν πια το χειμώνα το καβάδι και τη θέση του είχε το σιγκούνι. Παρόλο που στην περιοχή Καρδίτσας- Τρικάλων δεν υπήρχε το καβάδι, υπήρχαν τα καβαδομάνικα, ως πρόσθετα μανίκια, τα οποία φορέθηκαν πάνω από τα μανίκια του ποκάμισου –πρόχειρα ραμμένα ή ραμμένα πάνω σε μικρό μπούστο.
Ο εξωτερικός σαγιάς
Ο εξωτερικός σαγιάς ήταν ραμμένος με άσπρο, βαμβακερό, βουρνωτό ύφασμα, κεντημένος από τους τερζήδες της εποχής (ειδικοί ράφτες) για την περιοχή Καρδίτσας- Τρικάλων και Σοφάδων- Παλαμά. Ο χαρτζωτός σαγιάς, παρότι όμοιος για τις περιοχές Καρδίτσας και Τρικάλων διέφερε στα σχέδια που είχε και στα χρώματα. Ο σαγιάς στα Μεγάλα Καλύβια και στην Αγία Κυριακή διέφερε πολύ στο σχήμα με τους παραπάνω. Είχε μικρό κορμί και σαράντα ως πενήντα λαγκιόλια, για να σχηματίζουν πιέτες, τις μπλέτες.
Το γιλέκι
Το γιλέκι το φορούσαν οι γυναίκες πάνω από το σαγιά στις περιοχές Καρδίτσας- Τρικάλων για να σφίγγει και να συγκρατεί το στήθος. Ήταν κοντό, πάνω από τη μέση, με μεγάλο άνοιγμα στην τραχηλιά (εδώ εννοείται το σημείο του σώματος) και τις μασχάλες και είχε πάνω του ραμμένα περίτεχνα κεντήματα. Μερικά από αυτά ονομάζονταν φεγγάρια, κλειδωτά, κλάρες κτλ. Το γιλέκι κάθε περιοχής είχε τα χρώματα της κεντημένης λουρίδας του σαγιά που το συνόδευε.
Οι ποδιές
thumb|left|Νυφική ποδιά από τον Παλαμά Καρδίτσας. Αρχές 20ού αι. Συλλογή [[Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα|ΠΛΙ, Ναύπλιο]] Οι Καραγκούνες φορούσαν δύο ποδιές, τη μία πάνω στην άλλη. Σε μερικά χωριά της περιοχής Σοφάδων- και Παλαμά φορούσαν και μια τρίτη, μικρή, τετράγωνη ποδιά. Πάνω από αυτήν, φορούσαν μια μεταξωτή ή βελούδινη ποδιά. Για τη γιορτινή και για τη νυφική φορεσιά τους, οι Καραγκούνες είχαν μια τρίτη εξωτερική ποδιά, τη ρούχινη χρυσοκέντητη, ενώ οι νέες κοπέλες και οι χρόνια παντρεμένες φορούσαν αντί αυτής την σκουντράγκικη ποδιά, ποδιά κεντημένη ζέχια. Η μικρή τετράγωνη ποδιά των Σοφάδων- Παλαμά ήταν ραμμένη με χοντρό, βαμβακερό, αργαλείσιο ύφασμα (τεχνική «matelassé») έτσι ώστε να γίνει σαν μαξιλαράκι εσωτερικό. Έτσι «έστεκαν» καλύτερα οι ποδιές. Η χρυσοκέντητη, ρούχινη ποδιά είναι ένα από τα πιο περίτεχνα και διαλεκτά δείγματα της ελληνικής χρυσοκεντητικής και φυσικά από τα μοναδικότερα κομμάτια της καραγκούνικης φορεσιάς. Αυτή τοποθετούταν πάνω από τη μεταξωτή ή βελούδινη σε γιορτές, αλλά και στη νυφική φορεσιά τους. Η χρυσοκέντητη ρούχινη ποδιά ήταν όμοια για όλες τις περιοχές και άλλαζε μόνο το σχέδιο τους κεντήματος. Το ζουνάρι που φορούσαν οι ανύπαντρες ήταν μάλλινο, πράσινο, υφαντικό. Στην περιοχή Καρδίτσας- Τρικάλων έραβαν το ζουνάρι πάνω στο γιλέκι, στο πίσω μέρος του, για να το σφίγγει καλύτερα πάνω από το σαγιά. Την ημέρα που παντρεύονταν, έβαζαν για πρώτη φορά την χρυσοκέντητη ζώνη και την έβγαζαν δέκα περίπου χρόνια μετά. Η χρυσοκέντητη ζώνη έκλεινε μπροστά με μια μεγάλη πόρπη.
Τα μανικούλια
Τα μανικούλια ή χούφτες έμπαιναν πάνω από τα καβαδομάνικα, από την κλείδωση του αγκώνα και προς τα πάνω, στις γιορτές. Ήταν ραμμένα από μαύρο σκουτί και είχαν στο τελείωμα τους ίσια ρέλια από βελούδο ή ρούχο σε σκούρο κόκκινους, πράσινους ή γαλάζιους χρωματισμούς. Τα κοριτσίστικα μανικούλια ήταν κεντημένα με ζέχια πορτοκαλί, με λίγο κόκκινο και πράσινο, ενώ των νιόπαντρων και της νύφης ήταν χρυσοκέντητα. Στην ίδια λογική με τα παραπάνω κομμάτια, όταν οι γυναίκες Καραγκούνες ήταν χρόνια παντρεμένες σκούραιναν τα μανικούλια και έβγαζαν τα χρυσοκέντητα κομμάτια τους.
Το γκιουρντί
Το χειμώνα στις περιοχές Καρδίτσας και Τρικάλων, τη θέση του σαγιά έπαιρνε το γκιουρντί. Πάνω από αυτό, στο πολύ κρύο έβαζαν τη φλοκάτα ή φλοκάτο για τις περιοχές με το καβάδι (Σοφάδες- Παλαμάς). Το γκιουρντί ήταν ραμμένο με μαύρο, χοντρό, μάλλινο σκουτί από τη νεροτριβή και φοριόταν πάνω από τον κοντοσαγιά. Είχε περίτεχνα κεντήματα στην τραχηλιά, στο κορμί και στον ποδόγυρο από πολύχρωμα μεταξωτά κορδόνια, στα ίδια χρώματα με αυτά του σαγιά. Το γκιουρντί επίσης φορούσαν οι κοπέλες πάνω από τ’ ασπροφούστανα. Στην περιοχή Σοφάδων- Παλαμά το χειμώνα, μετά από δώδεκα με δεκαπέντε χρόνια γάμου, οι γυναίκες έβαζαν για πρώτη φορά το σιγκούνι τους στη θέση του καβαδιού. Ήταν ραμμένο με το ίδιο ύφασμα που έραβαν το γκιουρντί, από ειδικούς ράφτες-κεντητές. Είχε το σχήμα σημερινού φορέματος, με κατακόρυφο άνοιγμα στην τραχηλιά ως τη μέση και μανίκια ως τον αγκώνα. Για να καλύψουν το βραχίονα έβαζαν μανικούλια ραμμένα από το ίδιο ύφασμα.
Η πατσαούρα του κεφαλόδεσμου, τα τσερέπια και τα κορδέλια
Η πατσαούρα συμπλήρωνε τη νυφική φορεσιά και ήταν δώρο του γαμπρού. Ήταν ένα τετράγωνο κόσμημα, ντυμένο με ύφασμα και στολισμένο με χάντρες «παρδαλές» σε σχήμα σταυρού. Στο κάτω μέρος κρέμονταν οι παράδες, αλυσίδες με νομίσματα. Τα τσερέπια ήταν πλεγμένες στο χέρι, άσπρες, μάλλινες κάλτσες που έφταναν ως το γόνατο και ήταν κεντημένες στις μύτες και στις φτέρνες με σκέτο, κόκκινο μαλλί και τα παρδαλούδια. Τα κορδέλια ήταν ένα είδος παντόφλας που φορούσαν σε όλες τις περιοχές που εντοπίζεται η καραγκούνικη φορεσιά. Ήταν μαύρα, με χαμηλό και χοντρό τακούνι που είναι πατημένά στο πίσω μέρος τους, ενώ μπροστά είχαν δέσιμο σαν αντρικό παπούτσι με πολύχρωμες κορδέλες.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές φορεσιές Κατηγορία:Ιστορία της Θεσσαλίας
Ωλήν
Ο Ωλήν (Ὠλήν), ήταν αρχαίος έλληνας ποιητής γνωστός από τον Παυσανία και τον Ηρόδοτο.
Ο Ωλήν ήταν από τη Λυκία της Μικράς Ασίας και έγραψε πολλούς ύμνους με γνωστότερους δύο: τον ύμνο στην Ειλείθυια αφιερωμένο στην πανάρχαια ομώνυμη θεότητα μητέρα του έρωτα όπως την αποκαλεί. Ο Ηρόδοτος μας κάνει γνωστό ακόμα έναν ύμνο του Ωλήνα αφιερωμένο στην Ώπη και την Άργη.
Ο Παυσανίας αναφέρει ότι οι ύμνοι του ήταν οι αρχαιότεροι ελληνικοί ύμνοι, αρχαιότεροι ακόμα και από αυτούς του Πάμφω και του Ορφέα. Επίσης τους ύμνους του τραγουδούσαν οι ιέρειες στην Δήλο. Θεωρείται εφευρέτης του εξαμέτρου και ιδρυτής του ναού του Απόλλωνα στους Δελφούς.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες λυρικοί ποιητές Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες επικοί ποιητές Κατηγορία:Λυκία
Έλφγουιν
Ανατροπή από τον θείο της Εδουάρδο
Η μητέρα της Έθελφλιντ πέθανε αιφνίδια το καλοκαίρι του 918 και την διαδέχτηκε στον θρόνο της Μερκίας η ίδια αλλά η Έλφγουιν δεν ήταν τόσο δημοφιλής ούτε είχε τόσο μεγάλη λαική υποστήριξη όπως η μητέρα της, αποτέλεσμα όπως περιγράφει το Αγγλοσαξωνικό χρονικό ο θείος της Εδουάρδος τον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου κατέλαβε χωρίς αντίσταση την Μερκία και μετέφερε την ίδια στο Ουέσσεξ. Η Έλφγουιν θεωρείται η τελευταία επίσημα βασίλισσα της Μερκίας αλλά δεν ενσωματώθηκε πλήρως στο βασίλειο των Άγγλο-Σαξόνων κάτι που έγινε πολύ αργότερα από το βασίλειο της Αγγλίας. Ο ξάδελφος της Έθελσταν έγινε τυπικά βασιλιάς της Μερκίας πριν κληρονομήσει τον θρόνο των Άγγλο-Σαξόνων, ο Έντγκαρ Α΄ ο Ειρηνικός ήταν επίσης τυπικά βασιλιάς της Μερκίας την περίοδο του μεγαλύτερου αδελφού του Έντουι της Αγγλίας. Δεν υπάρχουν καταγραφές σχετικά με την Έλφγουιν μετά την καθαίρεση της από τον θρόνο της Μερκίας, σύμφωνα με τον Μάτζικ Μπέιλις έγινε μοναχή, είναι πολύ πιθανό σύμφωνα μια θρησκευόμενη γυναίκα η οποία εμφανίζεται σε ένα διάταγμα που εκδόθηκε το 948 την εποχή της βασιλείας του Έντρεντ της Αγγλίας με το όνομα Έλφγουιν να ταυτίζεται με την ίδια. Ο Σάσι Τζαϊακουμάρ αναφέρει ότι πιθανότατα ήταν σύζυγος του Έθελσταν θετού πατέρα του βασιλιά Έντγκαρ του Ειρηνικού. Οι Ουαλικές ιστορίες του Καραντόκ αναφέρουν ότι η Έλφγουιν εκθρονίστηκε για τιμωρία επειδή έκανε μυστικό γάμο με έναν Δανό βασιλιά, η άποψη αυτή αναφέρεται από τον ιστορικό Μίχαελ Λίβινγκστον ως "ιστορικά απίθανη".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Μερκίας
Βόνη Ηρακλείου
Δείτε Κοινότητα Βόνης
Ιστορικά στοιχεία
Έξω από το χωριό έχει βρεθεί το 1957 λουτηροειδής σαρκοφάγος, που χρονολογείται στα Υστερομινωικά χρόνια.
Το χωριό αναφέρεται με το όνομα Vogni και με 278 κατοίκους το 1583. Το 1834 είχε 30 οικογένειες Τούρκων. Δεν κατοικούσαν Χριστιανοί τότε (Pashley, I, 319). Το 1881 είχε 314 Τούρκους κατοίκους και μόνον 35 Χριστιανούς (Σταυράκης, σελ. 123). Οι σημερινοί κάτοικοι κατάγονται από το Λασίθι.
Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας η Βόνη (Dedeler Küyü = χωριό των Δερβίσηδων του τάγματος των Μπεκτασήδων) δωρήθηκε από το Σουλτάνο για τη συντήρηση του ομώνυμου τεκέ, στο σημερινό προάστιο του Ηρακλείου, Αμπελόκηποι.
Ο οικισμός Γαλατάς στα τέλη του 16ου αιώνα αναφέρεται με το όνομα Galattá με 122 κατοίκους. Το 1881 είχε 143 κατοίκους μόνο Τούρκους. Το όνομα προέρχεται από το βυζαντινό επώνυμο τού πρώτου οικιστή, Γαλατά. Ο Γαλατάς αναφέρεται για πρώτη φορά σε έγγραφο τού 1376, του Δουκικού Αρχείου τού Χάντακα Calata (El. Santschi, Regestes dcs arrets civils etc. σελ. 194).
Παραπομπές
Βονη Βονη Κατηγορία:Δήμος Μινώα Πεδιάδας
Κέντρο βάρους
Γενικά θεωρείται ότι η Βαρύτητα εφαρμόζεται σε κάθε σημείο ενός σώματος έλκοντας αυτό προς το κέντρο της Γης. Έτσι όλες οι δυνάμεις που ασκούνται σ΄ ένα σώμα λόγω της σμίκρυνσης αυτού σε σχέση με την ακτίνα της Γης θεωρούνται παράλληλες. Η συνισταμένη όλων αυτών ονομάζεται βάρος του σώματος. Το σημείο εφαρμογής αυτής της συνισταμένης πάνω στο σώμα ονομάζεται κέντρο βάρους του σώματος. Σε περίπτωση που το πεδίο βαρύτητας είναι ομοιογενές σε όλο τον χώρο που καταλαμβάνει το σώμα και η πυκνότητα του σώματος έχει ομοιόμορφη κατανομή, το κέντρο βάρους είναι το ίδιο σημείο με το κέντρο μάζας του σώματος.
Το κέντρο βάρους αποτελεί το σημείο εκείνο του σώματος που επιδέχεται υποστήριξη προκειμένου να ισορροπήσει υπό την ενέργεια της βαρύτητας. Αναλυτικά βρίσκονται οι συντεταγμένες Χ, Υ, και Ζ του κέντρου βάρους σε σχέση προς το σύστημα αξόνων συντεταγμένων δια των εξισώσεων: GX=ΣΒx, GY=ΣΒy και GZ=ΣΒz, όπου G το βάρος του σώματος, x,y, και z οι συντεταγμένες στοιχείου του σώματος βάρους Β.
Το κέντρο βάρους σώματος μπορεί να προσδιοριστεί πειραματικά με τη μέθοδο της διπλής εξάρτησης ή με τη μέθοδο της διπλής στήριξης. Προκειμένου περί ομογενών σωμάτων με γεωμετρικό σχήμα, π.χ. σφαίρας, το κέντρο βάρους είναι το γεωμετρικό κέντρο της, σε κυκλικό σώμα το κέντρο του, σε τριγωνικό το σημείο τομής των τριών διαμέσων του και σε παραλληλόγραμμο το σημείο τομής των διαγωνίων του.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Βαρύτητα
Τζοβάννι Παϊζιέλλο
Γεννήθηκε στον Τάραντα, μαθήτευσε στους Ιησουίτες και η ομορφιά της φωνής του τον οδήγησε στη Νεάπολη, όπου σπούδασε υπό τον Φραντσέσκο Ντουράντε επί εννιά χρόνια.
Όταν άρχισε να συνθέτει, είχε ν’ αντιμετωπίσει τον ανταγωνισμό καθιερωμένων ήδη συνθετών της Νεάπολης, επιφανέστερος των οποίων ήταν ο Νικολό Πιτσίνι. Παρά το ότι τα έργα του έγιναν ευμενέστατα δεκτά από το κοινό της Νάπολης, ο Παϊζιέλλο αποδέχθηκε πρόσκληση της Αικατερίνης Β΄ της Ρωσίας και έμεινε στην Αγία Πετρούπολη οκτώ χρόνια. Εκεί έγραψε το αριστούργημά του, τον Κουρέα της Σεβίλλης.
Κατά την επιστροφή του από τη Ρωσία έμεινε για ένα διάστημα στη Βιέννη κι εκεί συνέθεσε κατά παραγγελία του αυτοκράτορα Ιωσήφ Β΄ δώδεκα συμφωνίες και τον Βασιλιά Θεόδωρο, όπερα που έγινε γνωστή σ’ ολόκληρη την Ευρώπη.
Επέστρεψε στη Νεάπολη το 1784, έγινε maestro di cappella κι εκεί συνέθεσε μεταξύ άλλων την όπερα La molinara, ένα έργο που υπήρξε πηγή πανευρωπαϊκής έμπνευσης. Το 1802 πήγε στο Παρίσι μετά από πρόσκληση του Ναπολέοντα, αλλά δεν κατόρθωσε να συγκινήσει το παρισινό κοινό, οι δε σχέσεις του με τους άλλους συνθέτες ήταν κι εδώ τεταμένες.
Επέστρεψε και πάλι στη Νάπολη και είχε την εύνοια του Ιωσήφ Βοναπάρτη και του Ιωακείμ Μυρά που διαδέχτηκαν τους εκθρονισμένους Βουρβόνους. Όταν οι τελευταίοι παλινορθώθηκαν το 1815, ο Παϊζιέλλο περιέπεσε σε δυσμένεια και πέθανε ένα χρόνο αργότερα.
Τον Φεβρουάριο του 1816, λίγους μήνες πριν από τον θάνατο του Παϊζιέλλο, ο Ροσσίνι παρουσίασε στη Ρώμη τη δική του εκδοχή του Κουρέα της Σεβίλλης. Το κοινό αποδοκίμασε την «αυθάδεια» του νεαρού συνθέτη αλλά μέχρι σήμερα το έργο του αυτό επισκιάζει την όπερα του Παϊζιέλλο.
Ο Παϊζιέλλο συνέθεσε περί τις εκατό όπερες καθώς και εκκλησιαστική μουσική και άλλα έργα. Διακρίνεται για την άνετη σύνθεση και την ευρηματικότητά του αλλά εκφράστηκε η άποψη ότι στερείται βάθους, μολονότι οι μελωδίες του φανερώνουν ευαισθησία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες Κατηγορία:Συνθέτες όπερας
Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου Πρινιά
thumb|right|400px|Η εκκλησιά κατά την ανέγερση της. Ο Ιερός Ναός του Αγίου Γεωργίου είναι η μεγαλύτερη εκκλησία του χωριού η οποία υψώνεται μεγαλόπρεπα στο κέντρο του χωριού μέσα στα στενά σοκάκια του Πρινιά.
Εδώ τελούνται όλες οι σημαντικές εκκλησιάστηκες τελετές του χωριού, γάμοι, βαφτίσια κ.τ.λ. Μάλιστα μαζεύεται πλήθος κόσμου σε κάθε μεγάλη γιορτή της χριστιανοσύνης.
Η εκκλησία γιορτάζει στης 3 Νοεμβρίου του Αγίου Γεωργίου του Μεθυστή. Λόγω των πολλών εορταζόντων, σχεδόν σε κάθε στενό ακούς παρέες που έχουν έρθει να ευχηθούν στους Γιώργηδες και να δοκιμάσουν πρώτη φορά και το κρασί τις νέας εσοδείας (εξ ού και μεθυστής ).
Η ιστορία της εκκλησιάς μας πάει πίσω στης αρχές του 20ου αιώνα όταν, συμφώνα με μαρτυρίες, κτίστηκε όχι ὀμως στη σημερινή της μορφή. Η εκκλησία είχε κτιστεί εξ ολοκλήρου με πέτρα, σε πολύ μικρότερες διαστάσεις και ξεκινούσε από την βάση της με πέτρες διαστάσεων 1.5 μέτρων και όσο πήγαινε προς τα πάνω το πάχος του τοίχου μίκραινε.
Φτάνοντας στο 1956 οι τότε επίτροποι και ο ιερέας του χωριού Πατήρ Ησύχιος, ξεκίνησαν την ανέγερση του ναού με την σημερινή του μορφή.
Αρχικά υπήρχε διχασμός, γιατί, εκτός από το να κτιστεί ο ναός πάνω στην ήδη υπάρχουσα εκκλησία, υπήρχε και η πρόταση, να ανεγερθεί κάπου προς τα αλώνια, η οποία όμως είχε το μειονέκτημα ότι ο ναός θα ήταν πολύ μακριά από το κέντρο του χωριού. Για το λόγο αυτό σύντομα υπερίσχυσε η πρώτη πρόταση.
Τέλος, το 1961 έγιναν τα εγκαίνια από τον μητροπολίτη σε μια μεγαλοπρεπή τελετή. Έκτοτε έχουν γίνει αρκετές επεμβάσεις από τους εκάστοτε επίτροπους και ιερείς για να φτάσει η Εκκλησία στην σημερινή της μορφή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γ Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Ηράκλειο Πρινια
Σαντιάγο Καλατράβα
Γεννήθηκε στις 28 Ιουλίου 1951 στη Βαλένθια της Ισπανίας, όπου μελέτησε προπτυχιακά στη Σχολή Αρχιτεκτονικής και το σχολείο τεχνών. Η μητέρα του είναι εβραϊκής καταγωγής που όμως είχαν οικογενειακώς αλλαξοπιστήσει κατά τον μεσαίωνα. Το επίθετό του έφερε και περίφημο τάγμα Ισπανών ιπποτών. Μετά από την αποφοίτηση το 1975, εγγράφτηκε στο ελβετικό ομοσπονδιακό ίδρυμα τεχνολογίας (ETH Ζυρίχης). Η πρόωρη σταδιοδρομία του Καλατράβα αφιερώθηκε κατά ένα μεγάλο μέρος στις γέφυρες και τους σταθμούς τραίνων, τα σχέδια για τους οποίους ανύψωσαν τη θέση του ως πολιτικό μηχανικό με νέα άποψη. Εν τούτοις, το ύφος του είναι πολύ προσωπικό και προκύπτει από τις πολυάριθμες μελέτες του ανθρώπινου σώματος και του φυσικού κόσμου που έκανε.
Ο Καλατράβα ως γλύπτης και αρχιτέκτων
Ο Καλατράβα είναι επίσης γλύπτης και ζωγράφος. Το 2005, το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης στην πόλη της Νέας Υόρκης, πραγματοποίησε προς τιμήν του μια έκθεση της καλλιτεχνικής του εργασίας με τίτλο, "Σαντιάγο Καλατράβα: Sculpture Into Architecture." Εκθέσεις της εργασίας του έχουν πραγματοποιηθεί επίσης στη Γερμανία, Αγγλία, Ισπανία, Ιταλία κ.ά.
Χοακίν Ροδρίγο
Ο Χοακίν Ροδρίγο (Joaquín Rodrigo, ισπανική προφορά ΔΦΑ : [xoaˈkin roˈðɾiɣo] 22 Νοεμβρίου 1901 – 6 Ιουλίου 1999) ήταν Ισπανός συνθέτης και δεξιοτέχνης πιανίστας.
Λαβόρ Ποστέλ
Ο Αντρέ Λαβόρ Ποστέλ ( 26 Φεβρουαρίου 1978) είναι Αμερικανός παλαίμαχος καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 1,98 μ. και αγωνιζόταν τόσο ως σούτινγκ γκαρντ όσο και ως σμολ φόργουορντ.
Κολλεγιακή σταδιοδρομία
Ο Λαβόρ Ποστέλ τελείωσε το λύκειο της γενέτειράς του, το Ουέστόβερ και στη συνέχεια το 1996 σε ηλικία 18 ετών εισήχθη στο Πανεπιστήμιο Σεντ Τζον, με τη μπασκετική ομάδα του οποίου, τους Σεντ Τζόνς Ρεντ Στορμ αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην καριέρα του σε Κολλεγιακό Πρωτάθλημα.
Το 2000, όντας πια 22 ετών, ο Ποστέλ αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Σεντ Τζον, με τη μπασκετική ομάδα του οποίου είχε πραγματοποιήσει νωρίτερα πολύ καλές εμφανίσεις.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Το 2000 συμμετείχε στα Ντραφτ του ΝΒΑ εκείνου του έτους και κατάφερε να διακριθεί με αποτέλεσμα να επιλεγεί από τους Νιου Γιορκ Νικς. Στη συνέχεια υπέγραψε με την ομάδα της Νέας Υόρκης το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο που μάλιστα ήταν τριετούς διαρκείας και το οποίο εξάντλησε μέχρι τέλος.
Τη σεζόν 2003-04 αγωνίστηκε με την Άσβιλ Άλτιτιουντ στο NBA Development League, το οποίο μάλιστα και κατάφερε να κατακτήσει.
Το Σεπτέμβριο του 2004, ο Ποστέλ αποφάσισε να αφήσει για πρώτη φορά στην καριέρα του την Αμερική και να ταξιδέψει στην Ευρώπη με προορισμό την Ελλάδα και συγκεκριμένα τον Ολυμπιακό Πειραιώς, στον οποίο ωστόσο αγωνίστηκε για λιγότερο ένα χρόνο χωρίς να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο.
Μέσα στο 2005 είχε ένα σύντομο πέρασμα από την ιταλική Σκαβολίνι Πεσάρο, ενώ στη συνέχεια μετεγγράφη στην Τέλιντους Οστάνδης, ομάδα του Βελγίου, στην οποία παρέμεινε μέχρι τα τέλη του 2007.
Το 2008 ταξίδεψε στη Τσεχία για λογαριασμό της Γκεοφίν Νόβι, ενώ το 2009 αποφάσισε να αφήσει την Ευρώπη και να επιστρέψει στην Αμερική για λογαριασμό της Παντέρας Ντε Μιράντα, ομάδα της Βενεζουέλας.
Κατά τη διάρκεια του ίδιου έτους μεταπήδησε στην Κολομβία για να πάρει μεταγραφή στην Μποκάρος Ντε Μπουκαραμάνγκα, η οποία αποτέλεσε και τον τελευταίο σταθμό της καριέρας του.