cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άγιο Μανδήλιο
Συναξαριστής
Η Εκκλησία εορτάζει την είσοδο του κειμηλίου στην Κωνσταντινούπολη στις 16 Αυγούστου.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ορθοδοξία
Εφραίμ Β΄ Ιεροσολύμων
Ο Εφραίμ ήταν Πατριάρχης Ιεροσολύμων (1766-1771) και συγγραφέας του 18ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και το αρχικό του όνομα ήταν Ευθύμιος. Μετά την πρωτοβάθμια εκπαίδευση στην Αθήνα, σπούδασε στη Μονή του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στην Πάτμο, όπου και εκάρη μοναχός με το όνομα Εφραίμ. Ήταν ενάρετος και διάσημος για την εκπαίδευσή του και Έλληνες και Άραβες συγγραφείς του 18ου αιώνα πρόσθεσαν στο όνομά του τον τιμητικό τίτλο «διδάσκαλος».
Το 1741 ή το 1742, όντας ήδη διάσημος ιεροκήρυκας, ο Εφραίμ έφτασε στην Κύπρο μετά από πρόσκληση του Αρχιεπισκόπου Φιλοθέου, προκειμένου να αναλάβει την διεύθυνση της Ελληνικής Σχολής, που ονομαζόταν και Ελληνομουσείον. Ως το 1760 έζησε στην Κύπρο, εργαζόμενος ως διδάσκαλος και παράλληλα ως σύμβουλος στην Αρχιεπισκοπή Κύπρου. Το 1760 ταξίδεψε στον Άθω και έφερε από την Μεγίστη Λαύρα στην Κύπρο μέρος του κρανίου του μοναχού Μιχαήλ του Σιναΐτη (8ος-9ος αιώνας). Την ίδια χρονιά, μαζί με τον Μητροπολίτη Κιτίου Μακάριο Α΄, πήγε στην Κωνσταντινούπολη για να συγκεντρώσει χρήματα για τις ανάγκες της Εκκλησίας της Κύπρου. Αιτήθηκαν επίσης από τις οθωμανικές αρχές φορολογικές περικοπές λόγω της πανούκλας, αλλά το αίτημά τους δεν ικανοποιήθηκε.
Στην Κωνσταντινούπολη ο Εφραίμ έλαβε τον τιμητικό τίτλο του ιεροκήρυκα της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας. Επέστρεψε στην Κύπρο και εξελέγη Αρχιεπίσκοπος, όμως έφυγε κρυφά στα Ιεροσόλυμα (μάλλον για να αποφύγει τη χειροτονία του σ' αυτό το αξίωμα). Το 1761 βρισκόταν στη Βηρυτό και τη Δαμασκό, τα κύρια κέντρα του Πατριαρχείου Αντιοχείας, όπου μαινόταν άγρια ​​αντιπαράθεση μεταξύ της Ορθόδοξης και της Καθολικής Εκκλησίας των Μελχιτών, που είχε αποσπαστεί από αυτήν. Ο Εφραίμ συνέταξε εκεί μια αντι-καθολική πραγματεία, τον «Κώδικα των αιρετικών καινοτομιών που εισήγαγαν οι Λατίνοι», στην οποία ανέφερε έναν κατάλογο 170 αποκλίσεων των Ρωμαιοκαθολικών από την Ορθόδοξη πίστη μετά το Μεγάλο Σχίσμα.
Εκεί όμως ακουσίως χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Βηθλεέμ στις 6 Σεπτεμβρίου 1766 και στις 17 Οκτωβρίου του ίδιου έτους Πατριάρχης, διαδεχόμενος τον Παρθένιο, ο οποίος υπέβαλε παραίτηση υπέρ του στον Οικουμενικό Πατριάρχη Σαμουήλ. Αμέσως ξεκίνησε ζητείες υπέρ της Σιωνίτιδος Εκκλησίας, φτάνοντας μέχρι τις Ηγεμονίες, αλλά εκείνη την εποχή ξέσπασε ρωσοτουρκικός πόλεμος. Φοβούμενος τη δίωξη χριστιανών στις παραδουνάβιες ηγεμονίες, ο Εφραίμ επέστρεψε εσπευσμένα στην Κωνσταντινούπολη. Περί το 1767, αντιστάθηκε στις προσπάθειες των Φραγκισκανών να ανακτήσουν τον έλεγχο της Βασιλικής της Γεννήσεως στη Βηθλεέμ και του τάφου της Θεοτόκου στη Γεθσημανή. Το 1768 πέτυχε την έκδοση φιρμανίου, με το οποίο επικυρώνονταν τα προνόμια των Ορθοδόξων επί των Προσκυνημάτων.
Σύμφωνα με ισχυρισμό του Νεοφύτου Καυσοκαλυβίτη, ο Εφραίμ Β΄ κατάργησε την τελετή του Αγίου Φωτός ως «χειροποίητον μηχανουργίαν» και, καθώς ο ίδιος γνώριζε από την προσωπική του εμπειρία τον μηχανισμό εμφάνισής του, το περιέγραψε ως το «το χειροποίητον εκείνο φως, ού καγώ, φησι, την δραματουργίαν αυτοψεί κατανοήσας».
Πέθανε στις 15 Απριλίου 1770.
Έργα του
Ο Εφραίμ διακρίθηκε για τη πνευματική και συγγραφική του παραγωγή, αλλά τα περισσότερα από τα έργα του δημοσιεύθηκαν μόνο μετά το θάνατό του. Ενδεικτικά μπορούν να αναφερθούν τα: Ανάμεσα στα ανέκδοτα έργα του, σημαντικότερο φαίνεται ο «Κώδικας των αιρετικών καινοτομιών», η απαρίθμηση των λατινικών νεωτερισμών. Οι επιστολές του των ετών 1761 και 1762 καθώς και η «του σοφολογιωτάτου εν Βουκουρεστίω διδασκάλου κυρίου Αλεξάνδρου προς τον ζητήσαντα ευσεβέστατον αυθέντην Ιωάννην Κωνσταντίνον Νικολάου Μαυροκορδάτον διήγησις πάνυ συνοπτική περί του αοιδήμου διδασκάλου Μακαρίου του εκ νήσου Πάτμου» περιλαμβάνονται στον ιεροσολυμιτικό κώδικα με αύξοντα αριθμό 424.
Περισσότερη βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πατριάρχες Ιεροσολύμων Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 18ου αιώνα Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι Κατηγορία:Έλληνες βιβλιογράφοι
Τερριτόριο Καλαμάτας
Το Τερριτόριο της Καλαμάτας (ιταλικά: Territorio di Calamata) ήταν διοικητική διαίρεση της Δημοκρατίας της Βενετίας, από το 1688 έως το 1715, στην κτίση της στην Πελοπόννησο, το Βασίλειο του Μορέως. Πρωτεύουσα του διοικητικού "εδάφους" ήταν η Καλαμάτα, διοικητικά ανήκε στην επαρχία Μεσσηνίας. Το διοικητικό "έδαφος" δημιουργήθηκε με βάση τον Οθωμανικό Καζά της Οθωμανικής διαίρεσης της Πελοποννήσου που προϋπήρχε.
Σύμφωνα με το Breve descrittione del Regno di Morea, είχε έκταση περίπου 307.072 στρέμματα, μία πόλη, 24 χωριά τα 2 κατεστραμμένα, 5 ορθόδοξα μοναστήρια, 1228 οικογένειες, και 4.801 κατοίκους.
Το τερριτόριο στα τέλη του 17ου αιώνα περιλάμβανε τα χωριά : Sprocoma, Calami, Mûries, Curzaussi, Frizzala, Camari, Corio Limechi, Formisi, Paliocastro, Cuzzucumani, Assuan Agà, Turtuna, Bali Agà, Corzogli, Gliata, Basta, Gaidurocori, Vracat Agà, Pidima, Bisbardi, Delimemi, Veis Agà και Duro
Πηγές
Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση βασιλείου του Μορέως Κατηγορία:Ιστορία της Μεσσηνίας
Far Cry 3
Το Far Cry 3 είναι βιντεοπαιχνίδι δράσης περιπέτειας και βολών πρώτου προσώπου, τρίτη προσθήκη της σειράς Far Cry. Αναπτύχθηκε κυρίως από την Ubisoft Montreal, σε συνεργασία με τη Ubisoft Massive, την Ubisoft Red Storm, την Ubisoft Shanghai και Ubisoft Reflections. Κυκλοφόρησε από την Ubisoft για τα PlayStation 3, Xbox 360, PlayStation 4 και τα Microsoft Windows.
Το παιχνίδι κυκλοφόρησε στις 29 Νοεμβρίου του 2012 στην Αυστραλία, στις 30 Νοεμβρίου στην Ευρώπη και στις 4 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους στη βόρεια Αμερική. Επίσης, στις 30 Απριλίου του 2013 κυκλοφόρησε και μία επέκταση του παιχνιδιού, με τον τίτλο Far Cry 3: Blood Dragon. Μετά την επιτυχία του παιχνιδιού, η Ubisoft ανακοίνωσε ένα sequel, το Far Cry 4.
Υποδοχή
Το Far Cry 3 έλαβε διθυραμβικές κριτικές, με τους κριτές να επαινούν την "καλά δεμένη" πλοκή του παιχνιδιού, τον σχεδιασμό του κόσμου του και την ελευθερία που προσέφερε ο τρόπος παιχνιδιού. Επιπλέον, ξεχώρισε ιδιαιτέρως η ερμηνεία του Μάικλ Μάντο ως Vaas Montenegro, καθώς ένας συντάκτης του GamesRadar ανέφερε ότι η παρουσία του έκανε κάποιες αποστολές "αξιομνημόνευτες". Η λειτουργία του multiplayer, η οποία τερματίστηκε την 1η Σεπτεμβρίου του 2022, επικρίθηκε. Επιπλέον, κατακρίθηκε ο τρόπος που το παιχνίδι χειρίστηκε το θέμα του μισογυνισμού και της ομοφοβίας, αλλά και τη χρήση του κλισέ του "λευκού σωτήρα".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Far Cry Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανοικτού κόσμου Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια βολών πρώτου προσώπου Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια δράσης περιπέτειας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2012 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 3 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Xbox 360 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στον Καναδά Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με εναλλακτικούς τερματισμούς Κατηγορία:Νικητές BAFTA (βιντεοπαιχνίδια) Κατηγορία:Συνέχειες βιντεοπαιχνιδιών
Οίκος των Χοεντσόλερν
Ο οίκος των Χοεντσόλλερν (γερμανικά: Hohenzollern, ), μαζί με τους οίκους των Αψβούργων και των Βίττελσμπαχ αποτελούν τους σπουδαιότερους ηγεμονικούς Οίκους της Γερμανίας, αλλά και από τους σημαντικότερους της Ευρώπης.
Ο πλάγιος κλάδος της Σουαβίας
Το 1806 ο πλάγιος κλάδος της Σουαβίας, δηλαδή οι δύο ηγεμονίες Χοεντσόλλερν-Χέχινγκεν και Χοεντσόλλερν-Ζίγκμαρινγκεν, υποτάχθηκαν στον Ναπολέοντα Βοναπάρτη. Μετά την εκδίωξή του και με το Συνέδριο της Βιέννης (1815) συμμετείχαν στον Γερμανικό Σύνδεσμο (γερμ. Deutscher Bund) μέχρι το 1866. To 1848 το Χέχινγκεν κατελήφθη από πρωσικά στρατεύματα και το 1850 ο πρίγκιπας του κλάδου Χοεντσόλλερν-Χέχινγκεν, Κωνσταντίνος (1801-1869), παραιτήθηκε λόγω των πολιτικών γεγονότων του έτους εκείνου, με συνέπεια οι κτήσεις (χωρίς όμως τα δικαιώματα) να περιέλθουν στην Πρωσία το 1849/1850. Ο Κωνσταντίνος ήταν ο τελευταίος νόμιμος άρρην απόγονος του υποκλάδου Χέχινγκεν, ο οποίος εξέλιπε. Μετά το θάνατο του παραιτηθέντος στις 27 Αυγούστου 1848 Καρόλου του Ζίγκμαρινγκεν (1785-1853), που είχε γίνει αρχηγός όλου του σουαβικού κλάδου, σύμφωνα με τη σειρά διαδοχής ανέλαβε ο εγγονός του Λεοπόλδος (1835-1905), στον οποίο το 1870 προσφέρθηκε το στέμμα της Ισπανίας. Εν τω μεταξύ ο αδελφός του Λεοπόλδου, Κάρολος Α΄ εκλέχθηκε το 1866 πρίγκιπας και το 1881 βασιλιάς της Ρουμανίας.
Ο κύριος κλάδος της Φραγκονίας
Αντίθετα με τον παραπάνω Σουαβικό κλάδο, ο φραγκονικός κλάδος έδωσε βασιλείς της Πρωσίας, που μετά έγιναν αυτοκράτορες (Κάιζερ) της Γερμανίας. Συγκεκριμένα ο Φρειδερίκος Γ΄ της Νυρεμβέργης (1220-1297), γιος του Κορράδου Α΄, κληρονόμησε με επιγαμία το Μπαϊρόιτ και το Άνσμπαχ. Ο Φρειδερίκος Ε΄ της Νυρεμβέργης (1333-1398), δισέγγονος του Φρειδερίκου Δ΄ της Νυρεμβέργης ανέλαβε το 1357 και τιμήθηκε το 1363 από τον Κάρολο Δ΄ της Γερμανίας με τον τίτλο του βασιλικού πρίγκιπα (γερμ. Reichsfürst), καθώς και το δικαίωμα του εκλέκτορα πρίγκιπα (γερμ. Kurfürst). To 1412 το όνομα του οίκου άλλαξε από φον Τσόλλερν σε φον Χοεντσόλλερν. Ο γιος του Φρειδερίκος ΣΤ΄ απέκτησε ως φέουδο το Βρανδεμβούργο και έγινε ο πρώτος πρίγκιπας-εκλέκτορας του Βρανδεμβούργου.
Μαργράβοι και Εκλέκτορες του Βρανδεμβούργου
Το 1415 ο Φρειδερίκος ΣΤ΄ της Νυρεμβέργης από τον οίκο Χοεντσόλλερν έλαβε από τον Σιγισμούνδο της Γερμανίας ως φέουδο το Βρανδεμβούργο και ονομάστηκε Φρειδερίκος Α΄, μαργράβος και εκλέκτορας του Βρανδεμβούργου.
Άλλα μέλη της δυναστείας διατήρησαν τις κτήσεις τους στο Άνσμπαχ και το Κούλμμπαχ-Μπαϊρόιτ, άλλαξαν όμως, λόγω της προσθήκης του Βρανδεμβούργου, τον τίτλο τους σε μαργράβο του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ ή Βρανδεμβούργου-Κούλμμπαχ.
Ως πρίγκιπες-εκλέκτορες του Βρανδεμβούργου ακολούθησαν ένδεκα μέλη του οίκου των Χοεντσόλλερν ως κάτωθι:
Βασιλείς της Πρωσίας
Το 1701 ο πρίγκιπας-εκλέκτορας του Βρανδεμβούργου Φρειδερίκος Γ΄ (γιος του Μεγάλου Εκλέκτορα) στέφεται στην Καινιξβέργη, πρωτεύουσα της Ανατολικής Πρωσίας, βασιλιάς στην Πρωσία με το όνομα Φρειδερίκος Α΄.
1701-1871: Εποχή της βασιλείας
Βασίλευσαν στην Πρωσία τα ακόλουθα μέλη του Οίκου των Χοεντσόλλερν:
μικρογραφία|600px|Σειρά διαδοχής των Χοεντσόλλερν στο Βρανδεμβούργο και την Πρωσία από το 1640 μέχρι το 1918.
Αυτοκράτορες της Γερμανίας
Το 1871, μετά τον Γαλλο-πρωσικό πόλεμο και με τις ενέργειες του πρωθυπουργού της Πρωσίας Όττο φον Μπίσμαρκ, έγινε η ενοποίηση της Γερμανίας σε ενιαία αυτοκρατορία, οπότε ο τότε βασιλιάς της Πρωσίας, Γουλιέλμος Α΄, απέκτησε και τον δεύτερο τίτλο του αυτοκράτορα της Γερμανίας (γερμ. Deutscher Kaiser). Η αναγγελία έγινε κατά τη διάρκεια πολιορκίας των Παρισίων στη β΄ φάση του γαλλο-πρωσικού πολέμου στην "Αίθουσα των Κατόπτρων", στο Ανάκτορο των Βερσαλλιών (18 Ιανουαρίου 1871).
1871-1918: Εποχή της αυτοκρατορίας
Με το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και την παραίτηση του Γουλιέλμου Β΄ (9 Νοεμβρίου 1918) καταργήθηκε η μοναρχία στη Γερμανία.
Σήμερα
Επικεφαλής της οικογένειας είναι από το 1994 ο πρίγκιπας Γεώργιος Φρειδερίκος της Πρωσίας (γεν. 1976), τρισεγγονός του αυτοκράτορα Γουλιέλμου Β΄. Είναι γιος του Λουδοβίκου Φερδινάνδου του νεότερου (1944-1977) και εγγονός του Λουδοβίκου Φερδινάνδου του πρεσβύτερου (1907-1994), δευτερότοκου γιου του διαδόχου πρίγκιπα Γουλιέλμου (1882-1951) και της Καικιλίας του Μκλεμβούργου-Σβερίν (1886-1954). Στο Πότσδαμ στις 27 Αυγούστου 2011 ο πρίγκιπας Γεώργιος Φρειδερίκος (35 ετών) και η πριγκίπισσα Σοφία φον Ίζενμπουρκ (33 ετών) τέλεσαν τους γάμους τους στην Εκκλησία της Ειρήνης (Friedenskirche).
Νησί Γκρέιτ Μπάρριερ
Το Νησί Γκρέιτ Μπάρριερ (Αγγλικά: Great Barrier Island, Μαορί: Motu Aotea) είναι νησί στα βόρεια της Νέας Ζηλανδίας, 88 χλμ βορειοανατολικά του κεντρικού Ώκλαντ στον εξωτερικό Κόλπο Χαουράκι. Στην Μαορί γλώσσα αποκαλείται Αοτέα, που σημαίνει λευκό σύννεφο. Το επίσημο όνομά του είναι Νησί Γκρέιτ Μπάρριερ (Μότου Αοτέα), Great Barrier Island (Motu Aotea).
Φυσική γεωγραφία
Με μέγιστο μήκος (βορράς-νότος) περίπου 43 χιλιομέτρων, προστατεύει τον κόλπο από τον Ειρηνικό Ωκεανό στα ανατολικά. Η είσοδος στον κόλπο είναι δια μέσου δύο καναλιών, καθένα εξ αυτών στις δύο πλευρές του νησιού. Το Κανάλι Κολβίλλ χωρίζει το νοτιότερο σημείο του νησιού (Ακρωτήρι Μπάρριερ) από το Ακρωτήρι Κολβίλλ στην βόρεια άκρη της Χερσονήσου Κορομάντελ στα νότια, και το Κανάλι Κραντόκ χωρίζει το νησί από το μικρότερο Νησί Χαουτούρου/Λιτλ Μπάρριερ στα δυτικά.
Με έκταση 285 τετραγωνικών χιλιομέτρων, το Γκρέιτ Μπάρριερ είναι το έκτο μεγαλύτερο νησί στη Νέα Ζηλανδία μετά τα Νότιο Νησί, Βόρειο Νησί, Νησί Στιούαρτ/Ρακιούρα, Νησί Τσάταμ και Νησί Ώκλαντ.
Εκπαίδευση
Υπάρχουν 3 δημοτικά σχολεία στο νησί, αλλά καθόλου σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, έτσι οι μαθητές είτε φεύγουν από το νησί για να συνεχίσουν την εκπαίδευσή τους στην ενδοχώρα ή κάνουν τις σπουδές τους μέσω του Σχολείου Αλληλογραφίας της Νέας Ζηλανδίας.
Ιστορία
Ο απομονωμένος βορράς του Νησιού Γκρέιτ Μπάρριερ ήταν ο τόπος όπου βούλιαξε το SS Wairapapa στις 29 Οκτωβρίου 1894. Η τραγωδία αυτή ήταν ένα από τα χειρότερα ναυάγια της Νέας Ζηλανδίας, και κόστισε τις ζωές 135 ανθρώπων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γ
Μπάρμπαρα Λόνγκι
Η Μπάρμπαρα Λόνγκι (Barbara Longhi, 21 Σεπτεμβρίου 1552 - 23 Δεκεμβρίου 1638) ήταν Ιταλίδα ζωγράφος. Έχαιρε μεγάλου θαυμασμο,ύ εν όσω ζούσε, ως πορτρετίστα, αν και τα περισσότερα πορτρέτα της είναι τώρα χαμένα ή χωρίς απόδοση. Το έργο της, όπως οι πολλοί πίνακες ζωγραφικής της Παναγίας με το Βρέφος, της απέδωσε φήμη ως καλλιτέχνιδας.
Βίος και έργο
Η Μπάρμπαρα Λόνγκι γεννήθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου 1552 στη βόρεια ιταλική πόλη Ραβέννα, όπου πέρασε όλη της τη ζωή. Ο πατέρας της, Λούκα Λόνγκι (1507–1580), ήταν πολύ γνωστός μανιεριστής ζωγράφος  και ο μεγαλύτερος αδελφός της Φραντσέσκο (1544–1618) ήταν επίσης ζωγράφος. Και τα δύο αδέλφια εκπαιδεύτηκαν από τον πατέρα τους και ήταν μέλη του εργαστηρίου του με την Μπάρμπαρα να βοηθά σε έργα όπως η εργασία σε μεγάλες εικόνες Αγίας Τράπεζας. Επίσης μοντελοποίησε και απέκτησε κάποια εξοικείωση με τη διαδικασία προώθησης έργων τέχνης της σε πάτρονες. Αν και η εκπαίδευσή της ολοκληρώθηκε το 1570, οι δεσμοί της με την οικογένειά της και με το εργαστήριο του πατέρα της παρέμειναν ισχυροί. Πολύ λίγα είναι γνωστά για τη ζωή της, ακόμη και αν υπήρξε ποτέ παντρεμένη. αριστερά|μικρογραφία| Παναγία Βρεφοκρατούσα με Άγιο 1590–95 Η Λόντι έχαιρε μεγάλου σεβασμού ως πορτρετίστα αλλά μόνο ένα από τα πορτρέτα της, ο Μοναχός της Καμαλντόλε, είναι γνωστό σήμερα. Αυτός είναι επίσης ο μόνος γνωστός πίνακας που απεικονίζει ενήλικο άνδρα και ένας από τους λίγους που περιλαμβάνει ημερομηνία (αν και το τελευταίο ψηφίο δεν είναι εντελώς ευανάγνωστο · μπορεί να είναι 1570 ή 1573).
Ο πατέρας του Longhi την είχε απεικονίσει ως Αγία Βαρβάρα στον πίνακα του 1570, Παναγία Βρεφοκρατούσα με Αγίου. Η Λόνγκι πιθανότατα ποζάρισε για τον πίνακα του πατέρα της Ο γάμος της Κανά. Η Αγία Αικατερίνη της Αλεξάνδρειας ( παραπάνω ) έχει έντονη ομοιότητα με τις απεικονίσεις του πατέρα της στους δύο πίνακες που αναφέρονται παραπάνω και γενικά αναγνωρίζεται ως αυτοπροσωπογραφία. Για την απεικόνιση της Λόνγκι ως της αριστοκρατικής, καλλιεργημένης Αγίας Αικατερίνης της Αλεξάνδρειας, η Ιρένε Γκρατσιάνι αναγράφει ότι «όταν εμφανίζει μια εικόνα του εαυτού της, η Μπάρμπαρα παρουσιάζεται επίσης σύμφωνα με το μοντέλο της ενάρετης, κομψής και πολυμαθούς γυναίκας, επανεξετάζοντας τα θέματα που η Λαβίνια [ Φοντάνα ] είχε αναπτύξει αρκετά χρόνια νωρίτερα στη Μπολόνια, σύμφωνα με ρεπερτόριο που συνδέεται με τον ύστερο Μενιερισμό". Έχει προταθεί ότι η Λόνγκι μπορεί να παρουσίασε την αυτοπροσωπογραφία της ως την λατρευτική εικόνα αγίου, προκειμένου να αποφευχθεί η εμφάνιση της αμαρτίας της ματαιοδοξίας . Αρχικά ανατέθηκε για το μοναστήρι του Ζγίου Απολλινάριου στο Κλάσσε,  ο πίνακας αποκτήθηκε από το Museo d'Arte della Città di Ravenna το 1829 και υποβλήθηκε σε αποκατάσταση το 1980. Υπάρχουν πολλές άλλες απεικονίσεις της ως Αικατερίνη της Αλεξάνδρειας.
Οι περισσότεροι από τους πίνακες της Λόνγκι είναι χωρίς υπογραφή, αλλά σε έναν περιλάμβανε τα αρχικά "BLF", που σημαίνει "Barbara Longhi fecit" ("Δημιουργία της Μπάρμπαρα Λόνγκι") και σε ένα άλλο, "BLP", (Barbara Longhi pinxi, "Η Μπάρμπαρα Λόνγκι το ζωγράφισε ". Καθώς σχεδόν όλη η εργασία της δεν είχε υπογραφή, είναι άγνωστο πόσα έργα ζωγραφικής δημιούργησε ή εξακολουθούν να υπάρχουν. Μόνο περίπου δεκαπέντε αποδίδονται με βεβαιότητα σε αυτήν. Από αυτούς, περίπου δώδεκα είναι πίνακες της Παναγίας Βρεφοκρατούσας.  Τέτοιοι πίνακες ήταν πολύ δημοφιλείς κατά τη διάρκεια της Αντμεταρρύθμισης .  Πιστεύεται ότι ορισμένα από τα έργα της ενδέχεται να έχουν αποδοθεί εσφαλμένα στον πατέρα της.
Μεταξύ των έργων του Longhi που δεν απεικονίζουν την Παναγία είναι η Ιουδήθ με την κεφαλή του Ολοφέρνη (περίπου 1570–75). Αυτό το θέμα ζωγράφισαν και άλλες γυναίκες καλλιτέχνες όπως οι Φέντε Γκαλίτσια (Fede Galizia), Ελιζαμπέτα Σιράνι και Αρτεμίζια Τζεντιλέσκ. Η έκδοση της Λόνγκι διαφέρει πολύ από τις δύο εκδόσεις που ζωγράφισε η Τζεντιλέσκι στο ότι δεν απεικονίζει τη βίαιη πράξη. Αντ 'αυτού, η Ιουδήθ της φαίνεται να ζητά συγχώρεση καθώς ατενίζει προς τον παράδεισο. Αυτό είναι σύμφωνο με τις ιδέες της Αντιμεταρρύθμισης σχετικά με την προθυμία να παραδεχτεί κάποιος το σφάλμα του και να πιστεύει στην απαλλαγή του μετανοούντος. μικρογραφία| Παναγία και Βρέφος, περ. 1600–05 Η απλότητα της σύνθεσης και της λεπτής χρωματικής παλέτας που χρησιμοποιείται στους πίνακές της αντικατοπτρίζουν επίσης τα δόγματα της Αντιμεταρρύθμισης. Τα σχετικά μικρά έργα της, σε αντίθεση με τις μεγάλες εικόνες Αγίας Τράπεζας που δημιούργησε ο πατέρας της, είναι ενδεικτικά της επιδιωκόμενης έμφασης στις λατρευτικές σκέψεις. Προσπάθησε να προκαλέσει ενσυναίσθηση στον θεατή με τα θέματα της. Αντιστάθηκε στην τάση να δημιουργεί τεράστιες βιβλικές σκηνές, αντί να επικεντρώνεται στις γαλήνιες απεικονίσεις της Παναγίας και του Βρέφους.
Οι καλλιτεχνικές της επιρροές περιλάμβαναν τον Ραφαήλ, τον Αντόνιο ντα Κορρέτζιο, τον Παρμιτζανίνο, τον Μαρκαντόνιο Ραϊμόντι και τον Αγκοστίνο Βενετσάνο. Η διεθνής επιτυχία της διάσημης Ιταλίδας ζωγράφου Σοφονίσμπα Ανγκουίσσολα (Sofonisba Anguissola) είναι πιθανόν να την ενέπνευσε. Ενώ επηρεάστηκε από αυτές τις μεγάλες μορφές, το δικό της μοναδικό ύφος εξελίχθηκε. Παράδειγμα είναι η ευαίσθητη απόδοση χαρακτηριστικών, όπως τα χέρια και ο λαιμός στις Παναγίες της, και η χρήση της "ζεστής και λεπτής χρυσής παλέτας". Συνδέει την παραδοσιακή σύνθεση με την ένταση της αίσθησης και τον καινοτόμο χρωματισμό."
Απεβίωσε στη Ραβέννα στις 23 Δεκεμβρίου 1638, σε ηλικία 86 ετών.
Εκτίμηση
Η Λόνγκι είναι μία από τις λίγες γυναίκες καλλιτέχνες που αναφέρονται στη δεύτερη έκδοση (1568) του Ιταλού ζωγράφου ιστορικού τέχνης Τζόρτζο Βαζάρι και συγγραφέα του επικού έργου "Lives of the Most Excellent Painters, Sculptors and Architects". Ο Βαζάρι γράφει ότι η Λόνγκι "σχεδιάζει πολύ καλά και έχει αρχίσει να χρωματίζει μερικά πράγματα με χάρη και τρόπο". Αλλά όπως η Ζερμέν Γκρηρ αναγράφει στο βιβλίο της The Obstacle Race: The Fortunes of Women Painters and their Work, τέτοιες «τυχαίες» επιλογές γυναικών καλλιτεχνών, συμπεριλαμβανομένης της Λόνγκι, σπάνια προσέφεραν «σοβαρή κριτική για το επίτευγμά τους». Στη συνέχεια, η Γκρηρ προσέφερε τη δική της εκτίμηση: "Η έξοδος της Μπάρμπαρα ήταν σημαντική, όλες οι μικρές εικόνες της, αξιοθαύμαστες για την καθαρότητα της γραμμής τους και την απαλή φωτεινότητα του χρώματος" και "Η Λόνγκι  φέρνει στην εξαιρετικά συντηρητική της δημιουργία πινάκων  μια απλότητα και ένταση αίσθησης αρκετά πέρα από τον πανηγυρικό πατέρα της και τον αδελφό της. αριστερά|μικρογραφία| Παναγία Βρεφοκρατούσα, περ. 1580-85
Παρά την κάποια φήμη στην πόλη της, Ραβέννα, η Λόνγκι δεν ήταν γνωστή αλλού κατά τη διάρκεια της ζωής της. Οι πίνακες της παρέχουν κάποια απεικόνιση της επιρροής της Αντιμεταρρύθμισης στην τοπική τέχνη.
Συλλογές
Το Museo d'Arte della Città di Ravenna διαθέτει επτά έργα της Λόνγκι, καθώς και έδτεκα από τον πατέρα της Λούκα και τρία από τον αδελφό της Φραντσέσκο.
Το έργο της εκπροσωπείται στις συλλογές του Μουσείου του Λούβρου (Παρίσι), του Εθνικού Μουσείου Τέχνης της Ρουμανίας (Βουκουρέστι), της Πινακοθήκης Μπρέρα (Μιλάνο), Εθνική Πινακοθήκη της Μπολόνια, Museo Biblioteca del Grappa, Μουσείο Τέχνης Walters (Βαλτιμόρη, Μέριλαντ) ), και το Μουσείο Τέχνης της Ινδιανάπολης, καθώς και στη Santa Maria Maggiore (Ραβέννα).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι
Μαμούκα του Μουχράνι
Ο Mαμούκα, მამუკა მუხრანბატონი Μαμούκα μουχρανμπατόνι, (απεβ. το 1751) ήταν Γεωργιανός πρίγκιπας τού Οίκου του Μουχράνι, κύριου κλάδου τού βασιλικού Οίκου των Μπαγκρατιόνι. Ήταν πρίγκιπας (batoni) τού Μουχράνι και ex officio διοικητής τού μπανάτου τού Σίντα Κάρτλι από το π. 1730 ως το 1735. Έχοντας λάβει μέρος σε μία εξέγερση κατά της Περσίας τού Nαντέρ Σαχ, ο Mαμούκα έπρεπε να καταφύγει στη Ρωσική Αυτοκρατορία, όπου ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία. Ήταν γνωστός ως Mεχμέτ Μπέης στους Πέρσες και ως Mαμούκα Νταβίντοφ (Мамука Давыдов) στους Ρώσους.
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Ηρακλή Β΄, πρίγκιπα του Μουχράνι. Ανέλαβε την αρχηγία τού κλάδου τού Οίκου του το 1730 ή το 1734, όταν το βασίλειο τού Κάρτλι βρισκόταν σε κατάσταση αναταραχής και τελικά καταλήφθηκε από τον οθωμανικό στρατό. Καθώς οι Πέρσες άρχισαν να αποκτούν το επάνω χέρι στην ανατολική Καυκασία, οι γεωργιανοί ευγενείς διχάστηκαν, σχετικά με το πώς να αντιμετωπίσουν την αναδυόμενη περιφερειακή δύναμη. Ο Mαμούκα ενώθηκε με τους αξιωματούχους όπως ο Γκίβι Αμιλαχβάρι, ο Σάνσε δούκας τού Κσάνι και ο Βαχούστι Αμπασίντζε σε αντίθεση με την περσική ηγεμονία, αλλά πιάστηκε αιχμάλωτος και στάλθηκε να πολεμήσει στις περσικές τάξεις κατά των Αφγανών το 1735. Κατάφερε να διαφύγει και κατέφυγε στη Ρωσική Αυτοκρατορία, όπου υιοθέτησε το επίθετο Νταβίντοφ, μία αναφορά στον ισχυρισμό της οικογένειάς του για καταγωγή από τον Δαβίδ. Το 1738 ο Μαμούκα και οι άλλοι Γεωργιανοί εξόριστοι σύντοφοί του επέλεξαν να ενταχθούν στη ρωσική υπηρεσία και σχημάτισαν μία Γεωργιανή Εταιρεία Ουσάρων, η οποία αργότερα αναδιοργανώθηκε σε σύνταγμα. Ο Μαμούκα διορίστηκε πρώτος διοικητής της μονάδας με τον βαθμό τού λοχαγού και ανταμείφθηκε με μία ιδιοκτησία στη σημερινή Ουκρανία. Πήρε μέρος στην τελική φάση τού πολέμου 1735–39 με την Οθωμανική Αυτοκρατορία και αποσύρθηκε το 1741.
Οικογένεια
Ο Μαμούκα ήταν νυμφευμένος με μία κόρη τού βασιλιά Γεωργίου Ζ΄ τού Ιμερέτι. Δεν είναι γνωστό κανένα παιδί.
Μέγαρο Μελά
Το Μέγαρο Μελά βρίσκεται στην Πλατεία Κοτζιά (νυν Εθνικής Αντίστασης), στο κέντρο της Αθήνας, και περικλείεται από το τετράγωνο των οδών Αιόλου, Σοφοκλέους, Στρέιτ και Κρατίνου, με πρόσοψη και κύρια είσοδό του επί της πλατείας, με θέα στο νεοκλασικό κτίριο του Δημαρχείου της Αθήνας.
Ιστορία
Το Μέγαρο Μελά λειτούργησε αρχικά ως ξενοδοχείο, το "Grand Hotel d' Athènes", με σκοπό να φιλοξενεί Έλληνες από το εξωτερικό που επισκέπτονταν την Αθήνα. Το 1881 αποτέλεσε, για μικρό χρονικό διάστημα, στέγη του Χρηματιστηρίου Αξιών Αθηνών.
Μετά το θάνατο του Βασιλείου Μελά στο Παρίσι το 1884, το μέγαρο κληροδοτήθηκε με τη διαθήκη του στο ίδρυμα "Νηπιακό Επιμελητήριο Μελά", που λειτουργεί μέχρι σήμερα, με σκοπό την ίδρυση και συντήρηση νηπιαγωγείων. Μεταξύ των ετών 1900 - 1973, το Μέγαρο Μελά αποτέλεσε έδρα του Κεντρικού Ταχυδρομείου των Αθηνών.
Το 1974, το Μέγαρο Μελά κηρύχθηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού διατηρητέο μνημείο των νεότερων χρόνων και από το 1979 μισθώθηκε και στεγάζει υπηρεσίες της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος.
Προεδρικές εκλογές της Σομαλιλάνδης (2017)
Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στη Σομαλιλάνδη στις 13 Νοεμβρίου 2017, στην τρίτη προεδρική εκλογή από το 2003. Γενικές εκλογές είχαν προγραμματιστεί να πραγματοποιηθούν εκεί στις 27 Μαρτίου 2017 για να εκλεγούν τόσο ο Πρόεδρος όσο και η Βουλή των Αντιπροσώπων. αλλά είχαν αρχικά αναβληθεί για έξι μήνες, λόγω της ξηρασίας στην περιοχή. Οι εκλογές για να εκλέξουν τον Πρόεδρο και τον Αντιπρόεδρο πραγματοποιήθηκαν ξεχωριστά στις 13 Νοεμβρίου. Ο απερχόμενος πρόεδρος Αχμέτ Μ. Μαχαμούντ Σιλάνγιο του κόμματος της Ειρήνης, της Ενότητας και της Ανάπτυξης (KULMIYE) δεν ήταν ξανά υποψήφιος. Το αποτέλεσμα ήταν η νίκη για τον υποψήφιο του KULMIYE, Μούσα Μπιχί Αμπντί, ο οποίος έλαβε το 55% των ψήφων.
Πλαίσιο
Βουλευτικές εκλογές επρόκειτο αρχικά να πραγματοποιηθούν στη Σομαλιλάνδη, τον Σεπτέμβριο του 2010, και τελικά ορίστηκαν για τις 26 Ιουνίου 2015, παράλληλα με τις προεδρικές εκλογές. Εξαιτίας της ανετοιμότητας από την Εθνική Εκλογική Επιτροπή αποφασίστηκε να παραταθεί η θητεία της Guurti (Άνω Βουλής) για χρονική περίοδο 21 μηνών στις αρχές του Σεπτεμβρίου του 2015. Τον Νοέμβριο του 2015 ο αρχηγός του Kulmiye Μούσα Μπιχί χρίστηκε υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές με το κυβερνών Κόμμα Ειρήνης, Ενότητας και Ανάπτυξης. Ο πρώην πρόεδρος της Βουλής γνωστότερος ως Irro, ήταν ο προεδρικός υποψήφιος για το κόμμα Waddani. Ο προεδρικός υποψήφιος για το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης ήταν ο Φαϊζάλ Αλί Γουαράμπε.
Αποτελέσματα
Στις 21 Νοεμβρίου, η Εθνική Εφορευτική Επιτροπή ανακοίνωσε ότι ο Μούσα Μπιχί Αμπντί του κυβερνώντος κόμματος Kulmiye ήταν ο νικητής των εκλογών, με ποσοστό 55,1% των ψήφων. Ο νικητής των εκλογών Αμπντί ορκίστηκε πρόεδρος στις 13 Δεκεμβρίου, σε τελετή στη Χαργκέισα.
Παραπομπές
2017 Σομαλιλανδη
Εθνική Γκαμπόν (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Γκαμπόν αντιπροσωπεύει της Γκαμπόν στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης υπό την εποπτεία της FIBA και της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης της Γκαμπόν (Fédération Gabonaise de Basket-Ball).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γκαμπον Γυναικων
Off the Wall (άλμπουμ)
Το Off the Wall είναι το 5ο στούντιο άλμπουμ του Αμερικανού τραγουδιστή Μάικλ Τζάκσον, το οποίο κυκλοφόρησε στις 10 Αυγούστου 1979, από την Epic Records, μετά τη συμμετοχή του Τζάκσον στην ταινία The Wiz. Καθώς ηχογραφούσαν τα τραγούδια για το άλμπουμ, ο Τζάκσον και ο Κούινσι Τζόουνς έγιναν φίλοι, και ο Τζόουνς δέχθηκε να εργαστεί με τον Τζάκσον στο επόμενο στούντιο άλμπουμ του. Οι ηχογραφήσεις διεξάγονταν από τον Δεκέμβριο του 1978 μέχρι τον Ιούνιο του 1979, στα στούντιο ηχογραφήσεων Allen Zentz Recording, Westlake Recording Studios και Cherokee Studios στο Λος Άντζελες. Ο Τζάκσον συνεργάστηκε με διάφορους καλλιτέχνες όπως τον Πωλ ΜακΚάρτνεϊ, το Στήβι Γουόντερ και το Ρομπ Τέμπερτον. Από αυτό το άλμπουμ κυκλοφόρησαν 5 singles (σινγκλ). Αρκετά από τα τραγούδια του άλμπουμ γράφτηκαν από τον ίδιο τον Τζάκσον, συμπεριλαμβανομένου του «Don't Stop 'til You Get Enough».
Αποτελεί το πρώτο άλμπουμ του Τζάκσον μετά την αποχώρησή του από τη δισκογραφική εταιρία Motown Records. Αρκετοί κριτικοί δήλωσαν ότι το Off the Wall περιέχει μουσικές funk, disco-pop, soft rock, τζαζ και ποπ μπαλάντες. Ο Τζάκσον έλαβε θετικές αξιολογήσεις για τις φωνητικές του αποδόσεις στην ηχογράφηση. Η ηχογράφηση έλαβε θετικές κριτικές και έδωσε στον Τζάκσον το πρώτο του βραβείο Γκράμι από τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1970. Με το Off the Wall, ο Τζάκσον έγινε ο πρώτος σόλο καλλιτέχνης, ο οποίος έχει 4 singles από το ίδιο άλμπουμ στα 10 καλύτερα τραγούδια του Billboard Hot 100. Το άλμπουμ αποτελεί εμπορική επιτυχία, καθώς έγινε 8 φορές πλατινένιο στις ΗΠΑ και πούλησε περισσότερα από 20.000.000 αντίτυπα παγκοσμίως.
Στις 16 Οκτωβρίου, η «Sony Records» κυκλοφόρησε μια ειδική έκδοση του άλμπουμ. Οι πρόσφατες αξιολογήσεις από το Allmusic και το Blender συνεχίζουν να επαινούν το Off the Wall για την έφεση του στον 21ο αιώνα. Το 2003, το άλμπουμ έλαβε τη θέση 68 στον κατάλογο «The 500 Greatest Albums of All Time» του Rolling Stone. Η Εθνική Επιτροπή Ηχογράφησης των ΗΠΑ έδωσε στο άλμπουμ τη θέση 80 στον κατάλογο «Definitive 200 Albums of All Time». Το 2008, το Off the Wall έλαβε θέση στο Grammy Hall of Fame.
Προϊστορία
Αρχίζοντας από το 1972, ο Μάικλ Τζάκσον ηχογράφησε συνολικά 4 σόλο άλμπουμ με τη Motown, συμπεριλαμβανομένων των Got to Be There και Ben. Κυκλοφόρησαν ως μέρος της δισκογραφίας των The Jackson 5, με επιτυχημένα singles όπως το «Got to Be There», «Ben» και μια νέα έκδοση του τραγουδιού του συγκροτήματος Bobby Day, «Rockin' Robin». Οι πωλήσεις των The Jackson 5, ωστόσο, άρχισαν να μειώνονται το 1973, και τα μέλη του συγκροτήματος έλαβαν άρνηση από τη Motown στο αίτημά τους για δημιουργικό έλεγχο. Παρόλο που το συγκρότημα ηχογράφησε 40 κορυφαίες επιτυχίες, συμπεριλαμβανομένου του single «Dancing Machine» ανάμεσα στις 5 κορυφαίες επιτυχίες και του τραγουδιού «I Am Love» ανάμεσα στις 20 κορυφαίες επιτυχίες, οι The Jackson 5 (εκτός του Ζερμαίν Τζάκσον) έφυγαν από τη Motown το 1975. Οι The Jackson 5 υπέγραψαν νέο συμβόλαιο με τη CBS Records τον Ιούνιο του 1975, ηχογραφώντας πρώτα με τη Philadelphia International Records και μετά με την Epic Records. Ως αποτέλεσμα νομικών συγκρούσεων, το συγκρότημα πήρε το νέο όνομα The Jacksons. Μετά την αλλαγή του ονόματος, το συγκρότημα συνέχισε να περιοδεύει παγκοσμίως, κυκλοφορώντας ακόμα 6 άλμπουμ μεταξύ του 1976 και του 1984. Από το 1976 ως το 1984, ο Μάικλ Τζάκσον ήταν ο κύριος στιχουργός του συγκροτήματος, γράφοντας ή συγγράφοντας επιτυχίες, όπως «Shake Your Body (Down to the Ground)», «This Place Hotel» και «Can You Feel It».
Το 1978, ο Τζάκσον συμμετείχε στην ταινία The Wiz ως Scarecrow. Οι παρτιτούρες γράφτηκαν από τον Κουίνσι Τζόουνς, ο οποίος δημιούργησε συνεταιρισμό με τον Τζάκσον κατά τη διάρκεια της παραγωγής της ταινίας και συμφώνησε να τον βοηθήσει στην ηχογράφηση του Off the Wall. Ο Τζάκσον ήταν αφιερωμένος στον ρόλο του, και έβλεπε διάφορες ταινίες για τις γαζέλες, τους γατόπαρδους και τις λεοπαρδάλεις για να μάθει τις κινήσεις του. Ο Τζόουνς αναφέρει ότι η δουλειά με τον Τζάκσον αποτελεί μια από τις καλύτερες εμπειρίες του στο The Wiz, μίλησε για την αφιέρωση του Τζάκσον στον ρόλο του και σύγκρινε το ύφος του με αυτό του Σάμμι Ντέιβς. Οι κριτικοί επίκριναν την ταινία πριν την κυκλοφορία της στους κινηματογράφους τον Οκτώβριο του 1978. Η συμμετοχή του Τζάκσον στην ταινία αποτελούσε το θετικά αξιολογούμενο στοιχείο της ταινίας, με τους κριτικούς να δηλώνουν ότι ο Τζάκσον «χρησιμοποίησε το γνήσιο ταλέντο του και μας χάρισε πραγματικά αξέχαστες στιγμές». Για τα αποτελέσματα της ταινίας, ο Τζάκσον δήλωσε: «Πραγματικά, δεν πιστεύω ότι χρειάζοταν βελτίωση». Το 1980, ο Τζάκσον δήλωσε ότι η δουλειά του στο The Wiz ήταν «η σπουδαιότερη εμπειρία μου...Δεν θα το ξεχάσω ποτέ».
Το 1979, ο Τζάκσον έσπασε τη μύτη του σε μια πρόβα χορού. Η μετέπειτα ρινοπλαστική δεν είχε απόλυτη επιτυχία, και ο Τζάκσον παραπονέθηκε ότι τα αναπνευστικά προβλήματα μπορούσαν να επηρεάσουν την καριέρα του. Ζήτησε τη συμβουλή του Δόκτορα Στήβεν Χόεφφλιν, ο οποίος συμμετείχε στη δεύτερη ρινοπλαστική του Τζάκσον και σε άλλες μετέπειτα εγχειρήσεις.
Παραγωγή
Το She's Out of My Life γράφτηκε από τον Τομ Μπάχλερ 3 χρόνια πριν τις ηχογραφήσεις του άλμπουμ. Ο Τζάκσον το άκουσε και του άρεσε, και ο Τζόουνς του επέτρεψε να το χρησιμοποιήσει κατά τη διάρκεια της παραγωγής. Ο Τζόουνς ζήτησε από τον Ρομπ Τέμπερτον να γράψει 3 τραγούδια. Αρχικά είχαν αποφασίσει να διαλέξουν ένα από αυτά τα τραγούδια, αλλά ο Τζάκσον, καθώς του άρεσαν και τα 3 τραγούδια, απαίτησε να συμπεριληφθούν όλα στο τελικό μοντάζ. Ο Τζάκσον δούλευε και νύχτες για να μάθει τα λόγια των τραγουδιών. Τελείωσε τα φωνητικά σε αυτά τα 3 τραγούδια του Τέμπερτον σε 2 ηχογραφήσεις. Ο Τέμπερτον πήρε μια διαφορετική προσέγγιση στη συγγραφή τραγουδιών μετά από χρόνο που ξόδεψε για να μελετήσει το μουσικό ύφος του Τζάκσον. Ο Τέμπερτον ανάμειξε την παραδοσιακή του αρμονία με την ιδέα προσθήκης μικρότερων μελωδιών για να ταιριάζει με το επιθετικό ύφος του Τζάκσον. Ο Τζάκσον έγραψε το Don't Stop 'til You Get Enough, αφού σφύριζε τη μελωδία στην κουζίνα του. Αφού άκουσαν εκατοντάδες τραγούδια, ο Τζάκσον και ο Τζόουνς διάλεξαν εκείνα που θα συμπεριλαμβάνονταν στο άλμπουμ. Ο Τζόουνς πίστευε ότι ρίσκαραν πολλά με την παραγωγή του Off the Wall και την τελική επιλογή των τραγουδιών του άλμπουμ. Δόθηκε προσοχή και στο εξώφυλλο του άλμπουμ, το οποίο δείχνει ένα χαμογελαστό Τζάκσον, ο οποίος φορά ένα σμόκιν και κάλτσες με εμπορικά σήματα. Ο μάνατζερ του Τζάκσον δήλωσε, «Το σμόκιν αποτελούσε μέρος της συνολικής ιδέας του Off the Wall. Το σμόκιν ήταν δική μας ιδέα, ενώ οι κάλτσες του Μάικλ».
Μουσικά και φωνητικά
Οι μουσικοί κριτικοί Στέφεν Τόμας Έρλεβαϊν και ο Στέφεν Χόλντεν παρατηρούν ότι το Off the Wall δημιουργήθηκε από μουσικές funk, disco-pop, soul, soft rock, jazz και ποπ μπαλάντες. Εξέχωντα παραδείγματα συμπεριλαμβάνουν τη μπαλλάντα She's Out of My Life, και τα δύο disco tunes Workin' Day and Night και Get on the Floor. Το I Can't Help It αποτελεί κομμάτι jazz. Στην αυτοβιογραφία του Κουίνσι Τζόουνς, συγκρίνει τον Τζάκσον με άλλους τραγουδιστές της jazz, αναφέροντας ότι ο Τζάκσον «έχει τα ίδια προσόντα με τους μεγαλύτερους τραγουδιστές jazz, με τους οποίους είχα εργαστεί: την Έλλα, τη Σινάτρα, τον Σασσί, την Αρέθα, τον Ρέι Τσαρλς και τον Ντινάχ. Ο καθένας τους έχει αυτή την καθαρότητα, την ισχυρή ηχητική υπογραφή που τους οδήγησε στο μεγαλείο». Το She's out of My Life και το It's the Falling in Love (ντουέτο με τον Πάττι Όστιν) είναι μελωδικές ποπ μπαλάντες. Το τέλος των προηγούμενων τραγουδιών έδειξε ένα «συναισθηματικό» Τζάκσον, ο οποίος φαίνεται να κλαίει καθώς τελειώνει το κομμάτι. Ο συγγραφέας Νέλσον Τζωρτζ ισχυρίζεται, «Αυτό έγινε υπογραφή του Τζάκσον όμοια με την υπογραφή My Life του Φρανκ Σινάτρα. Η ευπάθεια αγγίζει τα όρια της αστάθειας που θα έχει αφομοιωθεί από την προσωπικότητα του Μάικλ, και ίσως, βρέθηκε η πιο πλούσια έκφραση του σε αυτή την νοσταλγική μπαλλάντα». Το Rock With You είναι ρομαντικό, mid-tempo τραγούδι.
Με την κυκλοφορία του Off the Wall στα τελευταία χρόνια της δεκαετίας του 1970, οι ικανότητες του Τζάκσον ως τραγουδιστή αξιοποιήθηκαν καλά - ο συγγραφές Στήφεν Τόμας Έρλεβαιν τον περιγράφει ως «εκτυφλωτικά ταλαντούχο τραγουδιστή». Παράλληλα, το Rolling Stone συγκρίνει τα φωνητικά του με «την κομμένη ανάσα και το ονειρικό τραύλισμα» του Στηβ Γουόντερ. Η ανάλυση τους ανέφερε επίσης ότι «το ελαφρύ νόημα του Τζάκσον είναι εξαιρετικά όμορφο. Γλιστρά ομαλά σε ένα αναπάντεχο falsetto, το οποίο χρησιμοποιείται πολύ τολμηρά». Ο Τ. Ρ. Ταραμπορρέλλι προώθησε τη γνώμη ότι ο Τζάκσον χρησιμοποίησε φωνητικά «sexy falsetto» στο Don't Stop 'til You Get Enough.
Κριτική
Το Off the Wall έγινε δεκτό ως ανακάλυψη του ταλέντου του Τζάκσον, καθώς έλαβε κριτική αναγνώριση, μαζί με επαίνους, από μεγάλες μουσικές εκδόσεις. Σε ένα άρθρο για την αξιολόγηση του άλμπουμ του 1979, ο Στέφεν Χόλντεν εγκωμίασε την ωριμότητα και τη μετάβαση του Τζάκσον από το υλικό του στη Motown, καθώς αναφέρει ότι το άλμπουμ είναι «επιδέξιο, εξελιγμένο R&B-pop με σαφές κλίση στο disco». Ο Χόλτεν επίσης συγκρίνει τον Τζάκσον με την Στηβ Βόντερ, ένα άλλο τραγουδιστή της Motown, ο οποίος άρχισε να ηχογραφεί σε νεαρή ηλικία και πέτυχε κριτική αναγνώριση για τη μετάβαση του.
Ο μουσικός κριτικός Ρόμπερτ Χριστγκάου έδωσε στο άλμπουμ θετικό βαθμό (Α) πιστεύοντας ότι το Off the Wall ήταν «το χορευτικό αυλάκι της χρονιάς» και έδειχνε την ωριμότητα του Τζάκσον. Σε άρθρο του για τη Melody Maker, ο Φιλ ΜάκΝειλ εξέφρασε τη γνώμη ότι στο Off the Wall ο Τζάκσον ακούγεται άνετος, με αυτοπεποίθηση και σε έλεγχο. Πιστεύει ότι το Don't Stop 'til You Get Enough είχε «αριστοκρατική» εισαγωγή και ότι είναι το καλύτερο τραγούδι του άλμπουμ. Επίσης εγκωμιάζει το Rock With You, περιγράφοντας το ως «δεσποτικό» (ή επιδέξιο). Ο κριτικός συμφώνησε με ένα συνάδελφο του ότι ο Τζάκσον «είναι ο καλύτερος τραγουδιστής στον κόσμο σήμερα με όρους ύφους και τεχνικής».
Το 1980, ο Τζάκσον έλαβε 3 βραβεία στα American Music Awards για τις solo ερμηνείες του: Favorite Soul/R&B Album, Favorite Male Soul/R&B Artist and Favorite Soul/R&B Single (για το Don't Stop 'Til You Get Enough). Εκείνο τον χρόνο, κέρδισε το Billboard Music Awards στις κατηγορίες «Top Black Artist» και «Top Black Album» και ένα Grammy Award στην κατηγορία «Best Male R&B Vocal Performance» (για το Don't Stop 'Til You Get Enough). Παρά την εμπορική επιτυχία του, ο Τζάκσον ένιωθε ότι το Off the Wall έπρεπε να είχε μεγαλύτερη επιτυχία, και ήταν αποφασισμένος να ξεπεράσει τις προσδοκίες του στην επόμενη κυκλοφορία του. Στην πραγματικότητα, ο Τζάκσον ήταν απογοητευμένος που κέρδισε μόνο ένα Grammy Award το 1980, ένα Grammy Award for Best Male R&B Vocal Performance για το Don't Stop 'til You Get Enough. Ο Τζάκσον δήλωσε ότι «ήταν συνολικά άδικο ότι δεν έλαβε το Record of the Year και ότι δεν μπορεί να ξανασυμβεί».
Κυκλοφορία, singles και εμπορική υποδοχή
μικρογραφία|Ελληνική κυκλοφορία της κασσέτας (1979) Ο συγγραφέας, δημοσιογράφος και βιογράφος Τζων Ράνταλ Ταραμπορρέλλι δήλωσε, «Οι θαυμαστές και οι συνεργάτες έμειναν με το στόμα ανοιχτό όταν το Off the Wall κυκλοφόρησε. Οι θαυμαστές (fans) ισχυρίστηκαν ότι δεν άκουσαν ποτέ τον Τζάκσον να τραγουδά με τόση χαρά από την εποχή των Τζάκσον 5». Στις 28 Ιουλίου 1979, κυκλοφόρησε το Don't Stop 'til You Get Enough, το πρώτο single του άλμπουμ. Έφθασε στην κορυφή του Billboard Hot 100 και έλαβε τη 3η θέση στο Ηνωμένο Βασίλειο. Στις 3 Νοεμβρίου 1979, κυκλοφόρησε το δεύτερο single από το άλμπουμ, Rock with You, το οποίο έφθασε στην κορυφή του Billboard Hot 100.
Τον Φεβρουάριο, κυκλοφόρησε ως single το Off the Wall και έλαβε τη 10η θέση στο Billboard Hot 100 καθώς και στα top 10 hit σε 4 χώρες. Τον Ιούνιο, το She's out of My Life επίσης κατέλαβε τη 10η θέση στο Billboard Hot 100. Έτσι, το Off the Wall έγινε το πρώτο άλμπουμ από solo καλλιτέχνη που είχε 4 τραγούδια στα top-10 hits των ΗΠΑ. Σήμερα, το Off the Wall έγινε 8 φορές πλατινένιο στις ΗΠΑ με πωλήσεις 8 εκατομμυρίων, ενώ ανά το παγκόσμιο, εκδόθηκαν 20 εκατομμύρια αντίγραφα. Η επιτυχία του άλμπουμ οδήγησε στην αρχή της 9ετής συνεργασίας μεταξύ του Τζάκσον και του Τζόουνς, και η επόμενη συνεργασία τους θα γίνει για το Thriller, το οποίο έγινε το καλύτερο (σε πωλήσεις) άλμπουμ όλων των εποχών.
Σύγχρονες απόψεις
Στις 16 Οκτωβρίου 2011, κυκλοφόρησε μια ειδική έκδοση του Off the Wall από τη Sony Records. Αυτός ο δίσκος έλαβε δυνατούς επαίνους από τους κριτικούς, περισσότερους από ότι το άλμπουμ του 1979. Το Allmusic έδωσε στην ειδική έκδοση 5 αστέρια, εγκωμιάζοντας τον δίσκο για το disco-funk και τη mainstream-pop, μαζί με τη συγγραφή του Τζάκσον και την παραγωγή του Τζόουνς. Δηλώνει πως «το Off the Wall είναι μια φρέσκια ηχογράφηση που παραμένει ζωντανή και ιλιγγιωδώς συναρπαστική μετά την κυκλοφορία του».
Το 2008, το περιοδικό Blender έδωσε στο άλμπουμ 5 από τα 5 αστέρια δηλώνοντας ότι ήταν «ένα blockbuster party LP που κοίταζε πέρα από τη funk στο μέλλον της χορευτικής μουσικής, πέρα από τις soul ballads στο μέλλον της heart-tuggers—in fact, και πέρα από την R&B στη color-blind pop. Ως εκ τούτου, καλύπτει το ασυγχώρητο Wings».
Το 2003, το άλμουμ έλαβε τη 68η θέση στον κατάλογο The 500 Greatest Albums of All Time του περιοδικού Rolling Stone. Η Εθνική Επιτροπή Ηχογράφησης Εμπορεύσιμων των ΗΠΑ έδωσε στο άλμπουμ τη 80η θέση στο «Definitive 200 Albums of All Time». Το 2004, ο Νέλσον Τζωρτζ έγραψε για τον Τζάκσον και τη μουσική του, «το επιχείρημα για το μεγαλείο του στο στούντιο αρχίζει με το Don't Stop 'til You Get Enough. Τα κρουστά και τα φωνητικά δημιούργησαν, χορογραφικά, δράμα και έκσταση στη σκηνή, παραμένουν κομμάτια της ροκ στον 21ο αιώνα». Το 2008, το Off the Wall εγκαταστάθηκε στο Grammy Hall of Fame.
===Grammy Hall of Fame ===
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δισκογραφία του Μάικλ Τζάκσον Κατηγορία:Άλμπουμ του 1979
Αθανάσιος Μπουσόπουλος
Ο Αθανάσιος Μπουσόπουλος ήταν Έλληνας δάσκαλος του 18ου αιώνα και ευεργέτης της ιδιαίτερης πατρίδας του.
Η καταγωγή του ήταν από τη Δημητσάνα. Εγκατεστάθηκε στην Αθήνα και δίδαξε εκεί. Μετά τον θάνατό του αφιέρωσε όλα τα έντυπα βιβλία του και τα χειρόγραφα που του ανήκαν στην σχολή της Δημητσάνας.
Πέθανε στην Αθήνα το 1790.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες Κατηγορία:Έλληνες βιβλιογράφοι
Χόρχε Ισαάκς
Ο Χόρχε Ρικάρδο Ισαάκς Φερέρ (Jorge Ricardo Isaacs Ferrer), γνωστός ως Χόρχε Ισαάκς ήταν μυθιστοριογράφος και ποιητής από την Κολομβία. Γεννήθηκε στο Κάλι της τότε Δημοκρατία της Νέας Γρανάδα (σήμερα είναι πόλη της Κολομβίας) την 1η Απριλίου του 1837 και πέθανε στο Ιβαγέ της Κολομβίας στις 17 Απριλίου του 1895. Είναι γνωστός για το μυθιστόρημά του María, το πιο πολυδιαβασμένο λατινοαμερικανικό μυθιστόρημα μέχρι σήμερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κολομβιανοί συγγραφείς Κατηγορία:Κολομβιανοί μυθιστοριογράφοι
Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Τρελή Γκαντεμιά
Το Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Τρελή Γκαντεμιά, γνωστό ως "Diary of a Wimpy Kid: Hard Luck" στις ΗΠΑ, είναι ένα σύγχρονο μυθιστόρημα σε κόμικς, γραμμένο και εικονογραφημένο από τον Αμερικανό συγγραφέα και σκιτσογράφο Τζεφ Κίνι, και το όγδοο βιβλίο της σειράς Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα. Στις ΗΠΑ κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Amulet Books, ενώ στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Ψυχογιός.
Πλοκή
Ο Γκρεγκ Χέφλι έχει φάει ήττα. Ο κολλητός του, ο Ράουλι, τον έχει κάνει πέρα και το να βρει νέους φίλους στο Γυμνάσιο αποδεικνύεται εξαιρετικά δύσκολο. Αποφασίζει, λοιπόν, να αφήσει τα πράγματα στην τύχη. Θα αλλάξει, άραγε, η ζωή του με μια καλή ζαριά ή είναι καταδικασμένος σε τρελή γκαντεμιά;
Συνέχεια
Αυτό είναι το όγδοο βιβλίο της σειράς Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα. Το προηγούμενο είναι το Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Στους Δύο Τρίτος δεν Χωρεί και το επόμενο είναι το Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Θα Πάει Μακριά η Βαλίτσα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα (σειρά)
Η Μεσόγειος φλέγεται
Η Μεσόγειος φλέγεται είναι ο τίτλος ελληνικής πολεμικής κινηματογραφικής ταινίας του 1970, σε σκηνοθεσία Ντίμη Δαδήρα και σενάριο Αντώνη Δαυίδ και Σταμάτη Φιλιππούλη, με πρωταγωνιστές τον Κώστα Πρέκα και τον Κώστα Καρρά.
Πλοκή
Η Γερμανία εισβάλει στην Ελλάδα και δύο παιδικοί φίλοι, ο Έλληνας Παύλος Δελής και ο Γερμανός Έρικ Φον Άουερ, αξιωματικοί του ναυτικού των χωρών τους, είναι αναγκασμένοι να πολεμήσουν ο ένας τον άλλον και συγκρούονται στη μάχη, ο καθένας υπερασπιζόμενος την πατρίδα του.
Λίγο νωρίτερα, πριν κηρυχτεί ο πόλεμος, ο Έρικ επισκέπτεται στην Αθήνα τον άρρωστο πατέρα του, ο οποίος εργάζεται στην πρεσβεία της Γερμανίας. Με την ευκαιρία, συναντά τη Μαρίνα, αδελφή του Παύλου, με την οποία είναι ερωτευμένος από παλιά. Η συνάντηση κρατιέται μυστική από τον Παύλο και η γνωριμία αυτή καταλήγει στον γάμο μεταξύ του Έρικ και της Μαρίνας.
Όταν αρχίζουν οι συγκρούσεις στη Μεσόγειο, κατά τις οποίες οι δυο παλιοί φίλοι έρχονται αντιμέτωποι, εκτός από την παλιά έχθρα λόγω της Μαρίνας, τους χωρίζει πλέον και η αγάπη του καθενός για την πατρίδα του.
Παραγωγή
Η ταινία κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες τη σεζόν 1969-1970 και, κόβοντας 410.329 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 7η θέση ανάμεσα σε 99 ταινίες της ίδιας σεζόν. Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιτβιντί στις 4 Απριλίου 2013.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1970 Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές πολεμικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ντίμη Δαδήρα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Δαμασκηνός - Μιχαηλίδης Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Νίκου Μαμαγκάκη
Γεβχέν Χατσερίντι (ποδοσφαιριστής)
Ο Γεβχέν Χατσερίντι (Євген Хачеріді, ελληνικά: Ευγένιος Χατσερίδης) γεννήθηκε στις 28 Ιουλίου 1987 στη Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών, στην πόλη Μελιτόπολη που σήμερα ανήκει στην Ουκρανία. Ο πατέρας του είναι Έλληνας στην εθνικότητα και η μητέρα του Ουκρανή. Είναι διεθνής ποδοσφαιριστής και αγωνίζεται για την ΦΚ Ντιναμό Μπρεστ στη θέση του κεντρικού αμυντικού.
Βιογραφικό
Ο Γιεβγέν Χατσερίντι σπουδάζει καθηγητής φυσικής αγωγής στην Εθνική Παιδαγωγική Ακαδημία Μελιτόπολης και παράλληλα παίζει ποδόσφαιρο. Ξεκίνησε το 2004 από τη Β΄ ομάδα της Ντιναμό Κιέβου και συνέχισε στην ομάδα της γενέτειράς του Όλκομ Μελιτοπόλ (SC Olkom Melitopol). Τη σεζόν 2006-07 έπαιξε στην Βολίν Λουτσκ (FC Volyn Lutsk) και από το 2008 έπαιζε βασικός στην Ντιναμό Κιέβου. Το 2018 μεταγράφηκε στον Π.Α.Ο.Κ.. Αν και στην αρχή της αγωνιστικής περιόδου πήρε αρκετές ευκαιρίες, τελικά σταμάτησε να υπολογίζεται από την τεχνική ηγεσία του συλλόγου, ενώ και η σχέση του με τους διοικούντες της ΠΑΕ δεν ήταν και η καλύτερη. Μέσα στο 2019 δεν αγωνίστηκε σε κανέναν αγώνα και τελικά το ίδιο καλοκαίρι έμεινε ελεύθερος από τον σύλλογο. Με τον ΠΑΟΚ έφτασε στην κατάκτηση, τόσο του πρωταθλήματος όσο και του κυπέλλου, κάνοντας το νταμπλ. μικρογραφία|αριστερά
Διεθνής
Χρίστηκε διεθνής με την Ουκρανία στις 10/10/2009 στον αγώνα κατά της Αγγλίας. Στη συνέχεια έπαιξε κατά της Ανδόρας στο τελευταίο ματς των προκριματικών του παγκοσμίου κυπέλλου 2010 και στους δύο αγώνες μπαράζ κατά της Ελλάδας, για την πρόκριση στην τελική φάση στη Νότια Αφρική, όπου η Ουκρανία αποκλείστηκε με ισοπαλία 0-0 στην Αθήνα και ήττα 0-1 στο Ντονέτσκ.
Τίτλοι
Ντιναμό Κιέβου
Ντιναμό Μπρεστ
Παραπομπές
Κ Κατηγορία:Έλληνες ομογενείς ποδοσφαιριστές Κ κ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ντιναμό Κιέβου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Λουίς Αλταμιράνο
Ο Λουίς Αλταμιράνο (1867-1938), ήταν Χιλιανός, αξιωματικός, πολιτικός και επικεφαλής στρατιωτικής χούντας στην Χιλή από το 1924 ως το 1925. Αναδείχτηκε πολιτικά για μικρό χρονικό διάστημα σε ηγετικό στέλεχος της χώρας του σε μια εξαιρετικά ασταθή περίοδο.
Στις 11 Σεπτεμβρίου 1924, ο στρατηγός Αλταμιράνο, μαζί με τον αντιναύαρχο Φρανθίσκο Νεφ και τον στρατηγό Χουάν Πάμπλο Μπένετ, εκμεταλλεύτηκαν το πολιτικό κενό της κυβέρνησης του Αρτούρο Αλεσάντρι Πάλμα, ο οποίος στο μεταξύ είχε εγκαταλείψει τη χώρα και ανέλαβαν πραξικοπηματικά την εξουσία. Βάσει της απεριόριστης δικαιοδοσίας που του απονεμήθηκε από την χούντα κατάργησε το Κογκρέσσο και άλλους βασικούς δημοκρατικούς θεσμούς.
Κατά τη διάρκεια της συντηρητικής διακυβέρνησής του προσπάθησε με διάφορα μέτρα να ελέγξει την οικονομική κρίση της εποχής και να καταπολεμήσει την γραφειοκρατία. Όμως, στην πορεία έχασε την εμπιστοσύνη των στρατιωτικών κύκλων, οι οποίοι τον συνέλαβαν και τον καθαίρεσαν από το αξίωμά του στις 23 Ιανουαρίου 1925.
Έζησε το υπόλοιπο της ζωής του στο Σαντιάγο, όπου και πέθανε το 1938.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχηγοί κράτους της Χιλής Κατηγορία:Χιλιανοί στρατιωτικοί
Κάστρο Τρεμουλά
Πιστεύεται ότι κτίστηκε τον 14ο αιώνα από τον Νικολά ντε Λα Τρεμουάιγ, απόγονο της οικογένειας των βαρώνων της Χαλανδρίτσας. Υπάρχει και η εκδοχή ότι ίσως χτίστηκε από άλλο μέλος της οικογένειας. Ο Νικόλαος ήταν φεουδάρχης της Μιτόπολης και άλλων περιοχών, αναφέρεται και βαρώνος της Χαλανδρίτσας, και πιθανότατα είχε και στην περιοχή τιμάρια.
Ο ιστορικός Γ. Παπανδρέου εκφράζει την άποψη ότι στη Βαρωνία των Καλαβρύτων μετά τον Ιωάννη ντε Τουρναί η οικογένεια Τουρναί έμεινε χωρίς απογόνους και η βαρωνία πέρασε στους Λα Τρεμουάιγ. Η άποψη αυτή δικαιολογεί το χτίσιμο του πύργου σε αυτή την περιοχή.