cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κωνσταντίνος Δημαράς
Η πνευματική πορεία του Κ.Θ.Δημαρά
Η πορεία του έργου του Δημαρά θα μπορούσε να αποδοθεί, σε ένα άλλο επίπεδο, επιγραμματικά με τα λόγια του κριτικού και ιστορικού της νεοελληνικής λογοτεχνίας Αλέξανδρου Αργυρίου: «Ξεκινά, (ενν. ο Δημαράς), από ελεύθερος διανοητής, μεταπηδά στην κριτική και εξελίσσεται σε ιστοριογράφο». Από τη φιλοσοφία και την αισθητική στην κριτική της λογοτεχνίας, την ιστορία της λογοτεχνίας, την κοινωνική ιστορία της παιδείας και την ιστορία των ιδεολογιών. Μια πορεία που ωριμάζει στα τέλη της δεκαετίας του 1930, αρχίζει να μορφοποιείται στα χρόνια της Κατοχής και επιταχύνεται μετά την απελευθέρωση.
Οι ερευνητικές επιδόσεις του Δημαρά επικεντρώνονται σε ιστορικές περιόδους και πνευματικά κινήματα, όπως ο Διαφωτισμός, ο Ρομαντισμός, ο Νατουραλισμός, σε θεματικές ενότητες όπως η Λεξικογραφία, η Ιστοριογραφία, η προσωπογραφία, συνέβαλε στην ανάδειξη διανοητικών κινημάτων και πνευματικών μορφών που θα έμεναν την αφάνεια, η ιστορία των συνειδήσεων, ο περιηγητισμός, η παρουσία και η συμμετοχή στο ιστορικό γίγνεσθαι συλλογικών σωμάτων (Φαναριώτες, Εκκλησία). Ο Δημαράς έκανε πράξη της κοραϊκή μετακένωση επιχειρώντας να καταδείξει την παρουσία του Νέου Ελληνισμού στον πολιτισμικό χάρτη της Δύσης.
Ο Δημαράς ως κριτικός της λογοτεχνίας
Τα μεθοδολογικά και θεωρητικά του εργαλεία προκειμένου να ανιχνεύσει τις δομές, τις πηγές και τις επιδράσεις ενός ποιητικού έργου, είναι η ψυχανάλυση και η καθαρή ποίηση. Η ψυχαναλυτική μέθοδος δεν χρησιμοποιείται ως κάτι το απόλυτο αλλά μαζί με τις απόψεις του Καρλ Γκούσταβ Γιουνγκ. Η ποίηση είναι έκφραση του υποκειμενικού και η ψυχανάλυση βοηθά αρκετά στην διερεύνηση του εσωτερικού κόσμου. Στην αναζήτηση της αρχικής ποιητικής έμπνευσης βοηθά η ανάγνωση των μορφικών στοιχείων του ποιήματος, μέτρο, ρυθμός, στροφές. Όλα αυτά δεν είναι παρά σύμβολα ενός πόθου αναζήτησης ή επιστροφής σε κάποιον χαμένο παράδεισο, κάτι βαθύτερο, για μια ανώτερη ψυχική κατάσταση. Ποίηση, έρωτας και προσευχή συσχετίζονται. Κι εδώ είναι σαφής η επίδραση της αντίληψης σχετικά με την ποίηση του Αββά Πρεμόντ, «που συνέδεσε την ποίηση με το εξωλογικό στοιχείο της προσευχής»
Καίρια είναι η συμβολή του Δημαρά στη διαμόρφωση της συγκριτικής φιλολογίας στην Ελλάδα με σειρά μελετών του.
Η Ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας
Στα 1947 και 1948 ο Δημαράς εκδίδει τους τόμους Α' και Β' της Ιστορίας της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας από τον Ίκαρο. Καλύπτει την περίοδο μεταξύ 1000 και 1922, με επίμετρο που φτάνει έως το 1940. μικρογραφία|250px|right|Εξώφυλλο της δεύτερης εκδοσης της Ιστορίας της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας του Κ.Θ.Δημαρά Ο ίδιος σε συνέντευξή του περιγράφει τις συνθήκες που την γέννησαν:"«[...] στην Κατοχή επάνω μου εδόθηκε η αφορμή για πρώτη φορά να προσπαθήσω τις διάσπαρτες περιέργειες και γνώσεις μου γύρω στα ιστορικά της παιδείας μας να τις διακοσμήσω, όπως θα έλεγε ο Αναξαγόρας. Έκανα μια σειρά μαθημάτων σε μια ομάδα που εμαζευόταν σ' ένα σπίτι στο Ψυχικό. Την ίδια εποχή ο Κ. Άμαντος [...] επροκάλεσε μια πράξη για να γράψω μιαν επίτομη ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας»."Σε τέτοιες συγκεντρώσεις έδωσε ο ίδιος δέκα μαθήματα, από τα οποία προέκυψε η Ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας. Όπως επισημαίνει η Αγγέλα Καστρινάκη, καθηγήτρια της νεοελληνικής λογοτεχνίας στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου της Κρήτης, η κυρίαρχη στάση των διανοουμένων κατά τον πρώτο καιρό της κατοχικής περιόδου είναι η περισυλογή, η ενδοσκόπηση, η στροφή προς την ιστοριογραφία. Πρόκειται για την «πρώτη σημαντική Ιστορία Νεοελληνικής Λογοτεχνίας της μεταπολεμικής περιόδου [...] από μη κυρίως λογοτέχνη Νεοέλληνα συγγραφέα [...]και μία από τις στοχαστικότερες γραμματολογίες μας». Για την σύνταξη της Ιστορίας της Λογοτεχνίας του παίρνει από τον Thibauted, την πρακτική της μεταφοράς στα βιβλία του, των παραδόσεων στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης. Από τον Henri Berr, τη θεωρία των διαδοχικών συνθέσεων, όπως την εφάρμοσε ο Γάλλος αυτός φιλόλογος στο περιοδικό του από το 1911. Κύριος άξονας του έργου αυτού είναι η αναζήτηση της διαλεκτικής ανάπτυξης της προετοιμασίας και της εκδήλωσης διαδοχικών μερικών και τελικών συνθέσεων μέσα στην ιστορία των νεοελληνικών γραμμάτων. Παρά τις διαβεβαιώσεις του Δημαρά, εφαρμόζει βιογραφική-ψυχογραφική ανάλυση των έργων και ενσωματώνει την κριτική του Κωστή Παλαμά.
Σύμφωνα με τον Γιώργο Κεχαγιόγλου τα μειονεκτήματά της είναι: οι ορθογραφικές και εκφραστικές ιδιορρυθμίες, οι αμέθοδες σημειώσεις, οι ελλείψεις στην ενημέρωση της βιβλιογραφίας -ανανεωμένες μόνο στο μέτρο των ενδιαφερόντων του συγγραφέα της- η άνιση προσέγγιση λογοτεχνικών φαινομένων με βάση τις εποχές (ο Διαφωτισμός είναι ένα υπερδιογκωμένο κέντρο της εργασίας αυτής), αλλά και η εμμονή του σε ερμηνευτικά σχήματα που η σύγχρονη έρευνα έχει ξεπεράσει. Τέλος η παραγνώριση της μεταγενέστερης λογοτεχνικής παραγωγής (ανεπαρκέστατο το επίμετρό της για τη γενιά του '30), ύστερα κι από κάθε νέα επανέκδοσή της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες κριτικοί της λογοτεχνίας Κατηγορία:Έλληνες φιλόλογοι Κατηγορία:Γενιά του ’30 Κατηγορία:Καθηγητές της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου Κατηγορία:Αποδέκτες του Βραβείου Χέρντερ
Σχέσεις Ελλάδας και Τόνγκα
Επισκόπηση
Η Ελληνική Δημοκρατία και η Τόνγκα καθιέρωσαν τις διμερείς τους σχέσεις το 1984. Σύμφωνα με το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών, «οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών είναι καλές και η διμερής και η πολυμερής συνεργασία είναι ικανοποιητική».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τονγκα Κατηγορία:Πολιτική της Τόνγκα
1490 Λιμπόπο
Ο Λιμπόπο (Limpopo) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται κυρίως στην εσωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,07. Ανακαλύφθηκε το 1936 από τον Νοτιοαφρικανό αγγλικής καταγωγής αστρονόμο Σύριλ Τζάκσον, που παρατηρούσε από το Γιοχάνεσμπουργκ, και πήρε το όνομά του από τον ποταμό Λιμπόπο της Αφρικής.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Λιμπόπο εκτιμάται σε 18,58 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι Xc, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0811. Ο Λιμπόπο περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 6 ώρες και 39 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λιμποπο
Μογγολική γλώσσα
Η μογγολική γλώσσα (σε μογγολική γραφή: μονκγόλ χέλε, σε μογγολικό κυριλλικό: Монгол хэл, Μονγκόλ χελ) είναι η επίσημη γλώσσα της Μογγολίας και το πλέον γνωστό μέλος της οικογένειας των μογγολικών γλωσσών. Ο αριθμός των ομιλητών της γλώσσας και των διαλέκτων της αγγίζει τα 5,2 εκατ., στα οποία συμπεριλαμβάνεται η μεγάλη πλειονότητα των κατοίκων της Μογγολίας και πολλών Μογγόλων, κατοίκων της αυτόνομης περιοχής της εσωτερικής Μογγολίας. Στη Μογγολία είναι κυρίαρχη η Χάλχα διάλεκτος, γραμμένη σε κυριλλικό αλφάβητο (και ενίοτε σε Λατινικό για τα κοινωνικά δίκτυα), ενώ στην Εσωτερική Μογγολία, η γλώσσα έχει περισσότερες διαλέκτους και είναι γραμμένη στην παραδοσιακή μογγολική γραφή.
Η μογγολική γλώσσα διαθέτει Φωνηεντική αρμονία και περίπλοκη συλλαβική δομή που επιτρέπει σύμπλεγμα μέχρι και τριών συμφώνων. Είναι τυπικά συγκολλητική γλώσσα η οποία βασίζεται σε αλυσίδες προσφυμάτων σε ρηματικούς και ονοματικούς τύπους. Ενώ υπάρχει βασική διάταξη λέξεων υποκείμενο-αντικείμενο-κατηγορούμενο, η σειρά των ουσιαστικών σε ονοματικές φράσεις είναι σχετικά ελεύθερη και έτσι οι γραμματικοί ρόλοι υποδεικνύονται από οκτώ περίπου γραμματικές πτώσεις. Υπάρχουν επίσης πέντε γραμματικές φωνές. Η σύγχρονη μογγολική γλώσσα εξελίχθηκε από τη "Μέση Μογγολική", τη γλώσσα που ομιλείτο στη μογγολική αυτοκρατορία του 13ου και του 14ου αιώνα. Κατά τη μετάβαση, συνέβη μεγάλη μετατόπιση στο παράδειγμα της φωνηεντικής αρμονίας, αναπτύχθηκαν τα μακρά φωνήεντα, οι γραμματικοί κανόνες αναμορφώθηκαν, και το ρηματικό σύστημα αναδομήθηκε.
Γεωγραφική κατανομή
Η μογγολική είναι εθνική γλώσσα της Μογγολίας, που ομιλείται από 2,7 εκατομμύρια ανθρώπους και επίσημη γλώσσα της περιοχής της Εσωτερικής Μογγολίας, όπου ομιλείται από επίσης 2,7 εκατομμύρια ή περισσότερους ανθρώπους. Ο ακριβής αριθμός των ομιλητών είναι άγνωστος, καθώς δεν υπάρχουν διαθέσιμα δεδομένα για τις γλωσσικές δυνατότητες των Κινέζων πολιτών. Υπάρχουν περίπου 5 εκατομμύρια Μογγόλοι στην Κίνα, αλλά η χρήση της Μογγολικής ανάμεσά τους είναι σε φθίνουσα πορεία, ειδικότερα στις νεότερες γενιές σε αστικές περιοχές, εξαιτίας της κυριαρχίας της Μανδαρινικής Κινεζικής. Η μεγάλη πλειοψηφία των ομιλητών της μογγολικής γλώσσας ζει στην Εσωτερική Μογγολία, μαζί με ομιλητές της Χαρτσίν και Χορτσίν διαλέκτων, που ζουν σε περιοχές του Λιαονίνγκ, του Τσιλίν και του Χεϊλονγκτσιάνγκ που συνορεύουν με την Εσωτερική Μογγολία. Σύμφωνα με τον Ουράντιν Ε. Μπούλαγκ (Uradyn E. Bulag), οι Μογγόλοι ανησυχούν για τη γλώσσα τους εξαιτίας ισχυρών κινεζικών πολιτισμικών και εθνικιστικών πιέσεων.
Ταξινόμηση και διάλεκτοι
Η Μογγολική ανήκει στις μογγολικές γλώσσες. Η οροθέτηση της γλώσσας στις Μογγολικές είναι αμφισβητούμενο θεωρητικό πρόβλημα, η επίλυση του οποίου εμποδίζεται από το γεγονός ότι τα υπάρχοντα δεδομένα για τις διάφορες διαλέκτους δεν είναι εύκολα διευθετήσιμα σύμφωνα με κοινά γλωσσολογικά κριτήρια. Τέτοια δεδομένα θα μπορούσαν πιθανώς να εξηγήσουν την ιστορική ανάπτυξη του μογγολικού διαλεκτικού συνεχούς, όπως επίσης τις κοινωνιογλωσσικές ιδιότητές του. Αν και οι φωνολογικές, επίσης οι λεξικογραφικές έρευνες έχουν αναπτυχθεί αρκετά, χρειάζονται ακόμη αρκετά στοιχεία για να θεμελιωθεί η μορφοσυντακτική μελέτη, για παράδειγμα ανάμεσα σε τόσο διαφοροποιημένες διαλέκτους όπως η Χάλχα και η Χορτσίν.
Επίσης αμφισβητείται η κατάσταση ορισμένων γλωσσών της μογγολικής ομάδας, δηλαδή αν είναι γλώσσες διακριτές από τη Μογγολική ή απλά διάλεκτοι. Υπάρχουν τρεις τέτοιες: η Οϊράτ (στην οποία περιλαμβάνεται η εκδοχή Καλμίκ) και η Μπουριάτ, αμφότερες ομιλούνται στη Ρωσία, τη Μογγολία και την Κίνα και η Όρντος, που ομιλείται γύρω από την πόλη Όρντος της Εσωτερικής Μογγολίας. <!-- There is no disagreement that the Khalkha dialect of the Mongolian state is Mongolian. Beyond this one point, however, agreement ends. For example, the influential classification of Sanžeev (1953) proposed a "Mongolian language" consisting of just the three dialects Khalkha, Chakhar, and Ordos, with Buryat and Oirat judged to be independent languages. On the other hand, Luvsanvandan (1959) proposed a much broader "Mongolian language" consisting of a Central dialect (Khalkha, Chakhar, Ordos), an Eastern dialect (Kharchin, Khorchin), a Western dialect (Oirat, Kalmyk), and a Northern dialect (consisting of two Buryat varieties). Some Western scholars propose that the relatively well researched Ordos variety is an independent language due to its conservative syllable structure and phoneme inventory. While the placement of a variety like Alasha, which is under the cultural influence of Inner Mongolia but historically tied to Oirat, and of other border varieties like Darkhad would very likely remain problematic in any classification, the central problem remains the question of how to classify Chakhar, Khalkha, and Khorchin in relation to each other and in relation to Buryat and Oirat. The split of into  before *i and  before all other reconstructed vowels, which is found in Mongolia but not in Inner Mongolia, is often cited as a fundamental distinction, for example Proto-Mongolic ', Khalkha, Chakhar  'year' versus Proto-Mongolic ', Khalkha , Chakhar  'few'. On the other hand, the split between the past tense verbal suffixes -' in the Central varieties vs. -' in the Eastern varieties is usually seen as a merely stochastic difference.
In Inner Mongolia, official language policy divides the Mongolian language into three dialects: Southern Mongolian, Oirat, and Barghu-Buryat. Southern Mongolian is said to consist of Chakhar, Ordos, Baarin, Khorchin, Kharchin, and Alasha. The authorities have synthesized a literary standard for Mongolian in whose grammar is said to be based on Southern Mongolian and whose pronunciation is based on the Chakhar dialect as spoken in the Plain Blue Banner. Dialectologically, however, western Southern Mongolian dialects are closer to Khalkha than they are to eastern Southern Mongolian dialects: for example, Chakhar is closer to Khalkha than to Khorchin.
Besides Mongolian, or "Central Mongolic", other languages in the Mongolic grouping include Dagur, spoken in eastern Inner Mongolia, Heilongjiang, and in the vicinity of Tacheng in Xinjiang; the Shirongolic subgroup Shira Yugur, Bonan, Dongxiang, Monguor, and Kangjia, spoken Qinghai and Gansu regions; and the possibly extinct Moghol of Afghanistan.
As for the classification of the Mongolic family relative to other languages, the Altaic theory (which is increasingly less well received among linguists ) proposes that the Mongolic family is a member of a larger Altaic family that would also include the Turkic and Tungusic, and usually Korean and Japonic languages as well. -->
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συγκολλητικές γλώσσες Κατηγορία:Μογγολικές γλώσσες Κατηγορία:Γλώσσες της Μογγολίας Κατηγορία:Γλώσσες της Ρωσίας
Τριπτόλεμος Ευρύχου
Ο Τριπτόλεμος Ευρύχου είναι κυπριακός αθλητικός σύλλογος από το χωριό Ευρύχου της επαρχίας Λευκωσίας. Χρώματα του συλλόγου είναι το μαύρο και το άσπρο. Η ποδοσφαιρική ομάδα του συλλόγου έχει οχτώ συμμετοχές στη Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου.
Ιστορία
Ο Τριπτόλεμος ιδρύθηκε τον Ιούλιο του 1937 ως γεωργικό και αθλητικό σωματείο. Πήρε την ονομασία του από τον μυθολογικό Τριπτόλεμο ο οποίος σύμφωνα με το μύθο συνδέεται με τη θεά Δήμητρα και τη διάδοση της καλλιέργειας της γης.
Αρχικά, η ποδοσφαιρική ομάδα του σωματείου συμμετέχει στις διοργανώσεις της Πανσολείου Αθλητικής Ομοσπονδίας, της οποίας υπήρξε ιδρυτικό μέλος. Το καλοκαίρι του 1985 η Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) αποφάσισε τη δημιουργία της Δ΄ κατηγορίας. Ο Τριπτόλεμος ήταν ανάμεσα στις ομάδες που επελέγησαν από τη ΣΤΟΚ για να συμμετάσχει στο πρώτο πρωτάθλημα της κατηγορίας και έτσι εντάχθηκε στις τάξεις της ΚΟΠ.
Στα πρώτα χρόνια ύπαρξης της η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε ομίλους. Στην πρώτη του συμμετοχή, την περίοδο 1985-86, ο Τριπτόλεμος συμμετείχε στον όμιλο Λευκωσίας-Κερύνειας όπου τερμάτισε στη 12η θέση. Τα επόμενα χρόνια η αγωνιστική παρουσία της ομάδας βελτιώθηκε με αποτέλεσμα να τερματίζει στις πρώτες θέσεις του ομίλου στον οποίο συμμετείχε, χωρίς ωστόσο να διεκδικήσει την άνοδο του στη Γ΄ κατηγορία. Η περίοδος 1992-93 ήταν η τελευταία που η Δ΄ κατηγορία διεξαγόταν με ομίλους και έτσι οι περισσότερες ομάδες των ομίλων της περιόδου αυτής υποβιβάστηκαν στα αγροτικά πρωταθλήματα. Ο Τριπτόλεμος τερμάτισε στην πέμπτη θέση του ομίλου του και υποβιβάστηκε στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα. Από τότε συμμετέχει στις διοργανώσεις της Πανσολείου Αθλητικής Ομοσπονδίας.
1Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Ο Τριπτόλεμος συμμετείχε στον όμιλο Λευκωσίας-Κερύνειας. 2Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τέσσερις ομίλους. Ο Τριπτόλεμος συμμετείχε στον Α΄ όμιλο. 3Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Ο Τριπτόλεμος συμμετείχε στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου.
Λεγεώνα της Δικαιοσύνης
Η Λεγεώνα της Δικαιοσύνης (αγγλικά: Justice League), γνωστή και ως η Λεγεώνα της Δικαιοσύνης της Αμερικής, είναι μια ομάδα φανταστικών υπερήρωων που εμφανίζονται στα αμερικανικά κόμικς που δημοσιεύονται από την DC Comics. Η ομάδα σχεδιάστηκε από τον συγγραφέα Γκάρντνερ Φοξ κατά τη διάρκεια της ασημένιας εποχής των κομητικών βιβλίων ως αναβίωση της Εταιρείας Δικαιοσύνης της Αμερικής, μια παρόμοια ομάδα της DC Comics. Αρχικά η ομάδα ήταν αποτελούμενη από τον Superman, τον Batman, την Wonder Woman, τον Μπάρι Άλεν, τον Green Lantern Χαλ Τζόρνταν, τον Aquaman και τον Αρειανό Ανθρωποκυνηγό, και πρωτοεμφανίστηκε στο The Brave and The Bold #28 τον Μάρτιο του 1960.
Τα μέλη της Λεγεώνας της Δικαιοσύνης έχουν αλλάξει καθ 'όλη τη διάρκεια των ετών, αποτελούμενη η ομάδα από διάφορους υπερήρωες του Σύμπαντος της DC, όπως ο Atom, ο Big Bard, to Μαύρο Καναρίνι, ο Black Lightning, ο Captain Marvel / Shazam, ο Cyborg, ο Green Arrow, o Green Lantern Τζων Στιούαρτ, η Hawkgirl, O Hawkman, ο Metamorpho, ο Plastic Man, η Power Girl, ο Orion, ο Red Tornado, το Stargirl και η Zatanna. Στην επανεκκίνηση του The New 52, ο Cyborg αντικατέστησε τον Αρειανό Ανθρωποκυνηγό ως ένα από τα επτά ιδρυτικά μέλη.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικά κόμικς Κατηγορία:Υπερηρωικές ομάδες της DC Comics Κατηγορία:Superman Κατηγορία:Batman
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πόλο Ανδρών 2013
Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πόλο Ανδρών 2013 θα γίνει στην Βαρκελώνη,Ισπανία από τις 23 Ιουλίου-3 Αυγούστου.
Θέσεις 5 ως 8
Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 2013
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1982
Το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 1982 ήταν η 12η διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου και διεξήχθη στην Ισπανία από τις 13 Ιουνίου μέχρι τις 11 Ιουλίου. Για πρώτη φορά στη διοργάνωση συμμετείχαν 24 εθνικές ομάδες, ενώ στις προηγούμενες διοργανώσεις (από το 1954 έως το 1966) συμμετείχαν 16 εθνικές ομάδες. Το τρόπαιο το κατάκτησε η Ιταλία νικώντας στον τελικό τη Δυτική Γερμανία με 3-1 σε ένα από τα καλύτερα Παγκόσμια Κύπελλα της ιστορίας. Με αυτό το τρόπαιο και φτάνοντας έτσι τα 3 συνολικά, η Ιταλία κατάφερε να ισοφαρίσει τότε τη Βραζιλία στις κατακτήσεις τροπαίων Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Επιλογή διοργανωτή
Η απόφαση για τον οικοδεσπότη του Παγκοσμίου Κυπέλλου 1982 πάρθηκε στις 6 Ιουλίου 1966, 16 χρόνια πριν την πραγματοποίηση των αγώνων. Ο λόγος ήταν ότι αποφασίστηκε η επιλογή διοργανωτή και για τα Παγκόσμια Κύπελλα του 1978 και 1974. Για τις διοργανώσεις του 1974 και του 1982 δήλωσαν ενδιαφέρον η Δυτική Γερμανία και η Ισπανία. Έτσι αποφασίστηκε χωρίς την διαδικασία κλήρωσης να διοργανώσει το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974 η Γερμανία, αποσύροντας την υποψηφιότητα της για τη διοργάνωση του 1982, και η Ισπανία να αναλάβει τη διοργάνωση χωρίς ανθυποψήφιο.
Προκριματικά
Στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου 1982 συμμετείχαν 109 εθνικές ομάδες και διαγωνίστηκαν για τις 24 θέσεις που δόθηκαν για πρώτη φορά, αφού προηγουμένως υπήρχαν μόνο 16 εισιτήρια για την τελική φάση των Μουντιάλ. Οι 2 από τις 24 θέσεις καλύφθηκαν από την προηγούμενή νικήτρια Αργεντινή και την διοργανώτρια Ισπανία. Έκπληξη προκάλεσε ο αποκλεισμός της φιναλίστ των δύο προηγουμένων Παγκοσμίων Κυπέλλων (του 1974 και του 1978) Ολλανδίας. Για πρώτη φορά στη διοργάνωση συμμετείχαν 5 εθνικές ομάδες: Αλγερία, Καμερούν, Ονδούρα, Κουβέιτ και Νέα Ζηλανδία.
Οι ομάδες
Οι 24 ομάδες που εξασφάλισαν την συμμετοχή τους στην τελική φάση του Μουντιάλ του 1982 ήταν οι εξής:
Στάδια
Για την τελική φάση χρησιμοποιήθηκαν τα εξής 17 στάδια:
Οι αγώνες της διοργάνωσης
Η αύξηση του αριθμού των ομάδων διαφοροποίησε και τον τρόπο διεξαγωγής. Η πρώτη φάση περιείχε έξι ομίλους των τεσσάρων ομάδων και ακολουθούσε η δεύτερη φάση με τέσσερις ομίλους των τριών. Οι νικητές των τεσσάρων ομίλων θα σχημάτιζαν τα ημιτελικά και από εκεί και μετά επανήλθε η διαδικασία των ημιτελικών όπως ίσχυε και πριν το τη διοργάνωση του 1974.
Στον 1ο όμιλο η Ιταλία κατάφερε να προκριθεί μόλις δεύτερη, πίσω από την Πολωνία, έχοντας τρεις ισοπαλίες και μόνο δύο γκολ (αποτελέσματα 0-0, 1-1 και 1-1). Στον 3ο όμιλο το Βέλγιο έκανε την έκπληξη, καθώς νίκησε 1-0 στην πρεμιέρα την παγκόσμια πρωταθλήτρια Αργεντινή. Το Βέλγιο τερμάτισε στην πρώτη θέση και δεύτερη προκρίθηκε η Αργεντινή του πρωτοεμφανιζόμενου Ντιέγκο Μαραντόνα. Η Ουγγαρία στον πρώτο της αγώνα πέτυχε τη μεγαλύτερη νίκη στην ιστορία όλων των Παγκοσμίων Κυπέλλων, ισοφαρίζοντας επίσης και το ρεκόρ διαφοράς τερμάτων, στη νίκη με 10-1 επί του Ελ Σαλβαδόρ (τα 10 γκολ είναι τα περισσότερα γκολ που έχει πετύχει μια ομάδα σε έναν αγώνα τελικής φάσης στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων της FIFA και παραμένει, επίσης, η μοναδική φορά που μια ομάδα έχει πετύχει διψήφιο αριθμό γκολ σε έναν αγώνα τελικής φάσης σε Παγκόσμιο Κύπελλο), αλλά μετά δεν κατάφερε κάτι άλλο και αποκλείστηκε.
Στον 4ο όμιλο η Αγγλία προκρίθηκε εύκολα με τρεις νίκες. Δεύτερη τερμάτισε η Γαλλία που δυσκολεύτηκε, αν και είχε πιο ποιοτική ομάδα. Στον 5ο όμιλο η Βόρειος Ιρλανδία έκανε επίσης τρεις νίκες και ξεπέρασε τη διοργανώτρια Ισπανία, που δεν είχε αξιόμαχη ομάδα για κάτι υψηλό και τερμάτισε δεύτερη και με εμφανή βοήθεια από τους διαιτητές. Ειδικά μάλιστα στον καθοριστικό αγώνα με τη Γιουγκοσλαβία, που κέρδισε η Ισπανία με 2-1, ο διαιτητής κυριολεκτικά διαμόρφωσε το αποτέλεσμα.
Στον 6ο όμιλο η Βραζιλία διέθετε παίκτες όπως οι Σόκρατες, Ζίκο, Φαλκάο, Έντερ, Σερέζο και Ζούνιορ. Οποιοσδήποτε προπονητής είχε έστω έναν από αυτούς στην ομάδα του θα ήταν ευχαριστημένος. Ο Τέλε Σαντάνα, ο ομοσπονδιακός τεχνικός της Βραζιλίας, τους είχε όλους, συν τους υπόλοιπους, στην εθνική ομάδα της χώρας που θεωρείτο το μεγάλο φαβορί για την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Ισπανίας. «Προτιμώ να χάσω παίζοντας όμορφο ποδόσφαιρο παρά να κερδίσω παίζοντας άσχημα» ήταν η ενδεικτική δήλωση του ομοσπονδιακού τεχνικού. Οι παίκτες της ήταν ικανοί, με ισχυρές προσωπικότητες και η υψηλή τεχνική, στοιχεία που έδιναν εγγύηση για το πάντα ευπρόσδεκτο (αν όχι απαραίτητο) θέαμα σε τέτοιου επιπέδου διοργανώσεις. Ήταν η καλύτερη ομάδα των Βραζιλιάνων μετά το 1970 και ήταν, παράλληλα, μια ομάδα που όλοι, ανεξάρτητα από την εθνικότητα, λάτρευαν να βλέπουν στο γήπεδο. Το «γιατί», ευνόητο: «έκρυβαν» τη μπάλα. Αυτό, η «σελεσάο» θα το έδειχναν και στα γήπεδα της Ισπανίας, όπου θα άρχιζαν με δύσκολη νίκη επί της Σοβιετικής Ένωσης με 2-1 (βοήθησε όμως λίγο και ο Ισπανός διαιτητής) και στη συνέχεια θα σάρωναν Σκωτία και Νέα Ζηλανδία, και τις δύο με τέσσερα γκολ, προχωρώντας ακάθεκτοι προς τον τελικό. Ο αγώνας Σκωτία - Βραζιλία πάντως έμεινε στην ιστορία, καθώς κατά τη διάρκειά του δέκα κρατούμενοι απέδρασαν από τις φυλακές της Μπραζίλια. Οι φύλακες δεν τους κατάλαβαν, καθώς παρακολουθούσαν τον αγώνα.
Στον 2ο όμιλο γράφτηκε μία από τις μελανότερες σελίδες του Παγκοσμίων Κυπέλλων, που έμεινε στην ιστορία ως «η ντροπή του Χιχόν». Η Δυτική Γερμανία και η Αυστρία έδωσαν τον τελευταίο αγώνα στο Χιχόν, μία ημέρα μετά το τέλος των αγώνων που έδωσε η Αλγερία, που αγωνίστηκε αξιόλογα (και μάλιστα είχε ξεκινήσει με μια νίκη - έκπληξη κατά της Δυτικής Γερμανίας με 2-1, μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις που έχουν συμβεί σε διοργανώσεις Παγκοσμίων Κυπέλλων). Έτσι γνώριζαν πολύ καλά ότι για να προκριθούν στην επόμενη φάση και οι δύο αρκούσε μια νίκη της Γερμανίας με 1-0 ή με 2-0 επί της Αυστρίας, κάτι που έγινε, με το μοναδικό γκολ να σημειώνεται μόλις στο 10′ μετά από έναν καταιγισμό επιθέσεων της Γερμανίας και στη συνέχεια οι δύο ομάδες να μην κάνουν καμία απολύτως φάση για γκολ, κλωτσώντας άσκοπα τη μπάλα επί 80 λεπτά, κάτω από σφοδρές αποδοκιμασίες των θεατών. Οι Ισπανοί θεατές κραύγαζαν διαρκώς «fuera, fuera» («έξω, έξω») και οι Αλγερινοί θεατές ανέμιζαν χαρτονομίσματα προς τους παίκτες, ενώ μάλιστα ένας Δυτικογερμανός οπαδός εξαγριώθηκε τόσο που έφτασε στο σημείο να κάψει ο ίδιος τη σημαία της χώρας του. Ο αγώνας αυτός ήταν και ο λόγος που από την επόμενη διοργάνωση η FIFA άλλαξε τον τρόπο διεξαγωγής, με τους τελευταίους αγώνες να διεξάγονται τις ίδιες ώρες και μέρες. Τον Ιανουάριο του 2007, ο Γερμανός παίκτης Χανς Πέτερ Μπρίγκελ παραδέχτηκε ότι ο αγώνας είχε προσυμφωνηθεί.
Στη δεύτερη φάση των ομίλων, την πρόκριση για την τελική τετράδα πήρε από τον πρώτο όμιλο η Πολωνία, που ξεπέρασε τη Σοβιετική Ένωση στη διαφορά τερμάτων. Στον δεύτερο όμιλο, η Αγγλία δεν σημείωσε, αλλά ούτε και δέχθηκε γκολ από Δυτική Γερμανία και Ισπανία, 0-0 και στους δύο αγώνες. Έτσι, οι δυο τελευταίες έπαιξαν μεταξύ τους με νίκη 2-1 και πρόκριση των Δυτικογερμανών. Η Αγγλία αποκλείστηκε από τη διοργάνωση αήττητη. Για την ιστορία, αήττητες στην ίδια διοργάνωση έμειναν και η Ιταλία και το Καμερούν, το οποίο έπαιξε στον πρώτο γύρο στον ίδιο όμιλο με την Ιταλία, η οποία έφερε τρεις ισοπαλίες (αποτελέσματα 0-0, 1-1 και 1-1) και προκρίθηκε, ενώ το Καμερούν αποκλείστηκε με επίσης τρεις ισοπαλίες (αποτελέσματα 0-0, 0-0 και 1-1), λόγω διαφοράς αριθμού επιθετικών τερμάτων. Ωστόσο, το Καμερούν πέτυχε ένα γκολ στον αγώνα με το Περού (0-0) που ακυρώθηκε λανθασμένα ως οφσάιντ. Αν είχε μετρήσει, το Καμερούν θα είχε κερδίσει και η Ιταλία δεν θα είχε προκριθεί ποτέ στη δεύτερη φάση.
Ο τρίτος όμιλος χαρακτηρίστηκε ως «όμιλος του θανάτου» και όχι άδικα, καθώς προέκυψε από την κακή πρώτη φάση της Ιταλίας και της Αργεντινής. Βραζιλία, Αργεντινή και Ιταλία ήταν οι τρεις ομάδες του ομίλου, όλες παγκόσμιες πρωταθλήτριες στο παρελθόν, οι τρεις από τις τέσσερις των ημιτελικών της προηγούμενης διοργάνωσης και από τα φαβορί για τον τίτλο. Όλοι περίμεναν τα πάντα να παιχτούν μεταξύ Βραζιλίας και Αργεντινής, όμως λογάριασαν χωρίς τους Ιταλούς που νίκησαν την Αργεντινή με 2-1, ενώ με 3-1 επικράτησαν και οι Βραζιλιάνοι (στον αγώνα κατά της Βραζιλίας, ο Μαραντόνα αποβλήθηκε με κόκκινη κάρτα. Για την ιστορία, ο Μαραντόνα έπαιξε και στους πέντε αγώνες της ομάδας του, χωρίς όμως να αγγίξει ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα απόδοσης ) Στη Βραζιλία αρκούσε και η ισοπαλία, καθώς είχε καλύτερη διαφορά τερμάτων από τη «σκουάντρα ατζούρα». Αυτό, όμως, ήταν πρόβλημα για την ίδια και όχι για την αντίπαλό της. Ο Πάολο Ρόσι έκανε το 1-0 στο 5′, ο Σόκρατες το 1-1 στο 12′, ο Ρόσι το 2-1 στο 25′ και ο Φαλκάο το 2-2 στο 68′. Εκείνη τη στιγμή, οποιαδήποτε ομάδα, με βάση το ποδόσφαιρο όπως το ξέρουμε σήμερα, θα έπαιζε άμυνα. Θα γυρνούσε πιο πίσω. Θα κοιτούσε να κρατήσει το σκορ. Όχι εκείνη η Βραζιλία όμως, κάτι που της κόστισε: συνέχισε επιτιθέμενη και έχοντας σαφή αμυντικά προβλήματα δέχθηκε από τον Ρόσι το 3-2 στο 74′. Στα επόμενα χρόνια, στα επόμενα Παγκόσμια Κύπελλα, η «σελεσάο» άρχισε να μεταμορφώνεται από μια ομάδα που σκεφτόταν μόνο το θέαμα σε μια ομάδα που έβαλε τον πραγματισμό στο παιχνίδι της, στη σκέψη της. Όπως δεν ήταν τίποτα ξανά έτσι μετά τις 5 Ιουλίου 1982, μετά από εκείνο τον αγώνα την άλλαξε για πάντα. «Το όνειρο τελείωσε, και είναι κρίμα, γιατί ήταν ένα όμορφο όνειρο», ανήγγειλε ένα άρθρο των The New York Times μετά την ήττα της Βραζιλίας σε εκείνο τον αγώνα. Στον τέταρτο όμιλο η υπεροχή της Γαλλίας ήταν σαφής και η πρόκρισή της στον ημιτελικό ήρθε εύκολα.
Στον πρώτο ημιτελικό, η Ιταλία χάρη σε δύο τέρματα του αναγεννημένου Πάολο Ρόσι επικράτησε εύκολα σχετικά της Πολωνίας, με 2-0. Ο δεύτερος ημιτελικός, ωστόσο, που έγινε στις 8 Ιουλίου του 1982, στο «Σάντσεθ Πιθχουάν» της Σεβίλλης και κάτω από υψηλή ζέστη και υγρασία, πραγματικά αξίζει να μνημονευτεί ιδιαίτερα, αφού έχει μείνει στην ιστορία ως ένας από τους πιο συγκλονιστικούς που έχουν διεξαχθεί σε Παγκόσμιο Κύπελλο. Οι Δυτικογερμανοί άνοιξαν το σκορ στο 17′, αλλά οι Γάλλοι ισοφάρισαν με πέναλτι του Μισέλ Πλατινί, έπειτα από ανατροπή του Ροστό από τον Φέρστερ. Η κανονική διάρκεια του αγώνα είχε αρκετή νευρικότητα στο μεγαλύτερο διάστημα και έληξε με 1-1 με αρκετές χαμένες ευκαιρίες στο τέλος του αγώνα και έτσι ακολούθησε παράταση. Οι Γάλλοι έβαλαν δύο γκολ και προηγήθηκαν με 3-1 στα πρώτα λεπτά της παράτασης, αλλά οι Γερμανοί επιβεβαίωσαν για ακόμα μία φορά πόσο μαχητικοί είναι, ισοφάρισαν σε 3-3, στέλνοντας το παιχνίδι στη διαδικασία των πέναλτι για πρώτη φορά στην ιστορία του θεσμού. Εκεί, η γερμανική ομάδα φάνηκε να έχουν πιο γερά νεύρα. Ο Γερμανός τερματοφύλακας Τόνι Σούμαχερ απέκρουσε δύο πέναλτι και έστειλε τη Δυτική Γερμανία στον τελικό με 5-4 στα πέναλτι, αν και κανονικά δεν θα έπρεπε να ήταν τότε στον αγωνιστικό χώρο, διότι πριν από αυτό, ο Σούμαχερ σε μία ακραία επικίνδυνη έξοδό του στο 57ο λεπτό έτρεξε και πήδηξε ψηλά στον αέρα και χτύπησε με τη λεκάνη του τον Πατρίκ Μπατιστόν στο κεφάλι, στέλνοντάς τον στο νοσοκομείο με εγκεφαλική διάσειση. Ο Μισέλ Πλατινί είπε αργότερα ότι νόμιζε ότι ο Μπατιστόν είχε πεθάνει, επειδή «δεν είχε σφυγμό και φαινόταν χλωμός». Ο Ολλανδός διαιτητής Τσαρλς Κόρβερ αντί να αποβάλλει τον Σούμαχερ και να καταλογίσει πέναλτι ως όφειλε, δεν έδωσε ούτε καν φάουλ και άφησε το παιχνίδι να εξελιχθεί, δίνοντας μόνο άουτ. Ο διαιτητής μετά τον αγώνα δήλωσε στους δημοσιογράφους ότι «έχασα τη φάση γιατί παρακολουθούσα τη μπάλα που νόμιζα ότι θα μπει γκολ. Δεν ήμουν σίγουρος τι συνέβη στη σύγκρουση των δύο παικτών». Ο αγώνας έμεινε στην ιστορία ως «η Νύχτα της Σεβίλλης».
Στον μεγάλο τελικό, η Ιταλία έχασε πέναλτι στο 0-0, το ημίχρονο δεν είχε ιδιαίτερη ποιότητα και έληξε χωρίς τέρματα. Στη συνέχεια προηγήθηκε με 1-0 με ένα ακόμα γκολ του Πάολο Ρόσι, το έκτο συνεχόμενο για την ομάδα του, επίδοση που ισοφάρισε την επίδοση του Εουσέμπιο από τη διοργάνωση του 1966 και παραμένει ακατάρριπτο ρεκόρ. Η Δυτική Γερμανία μετά βγήκε μπροστά και βρέθηκε στην επίθεση, αλλά δεν ήταν δύσκολο για την υψηλού επιπέδου αμυντική γραμμή της Ιταλίας να ανταποκριθεί και στις αντεπιθέσεις σημείωσε άλλα δύο γκολ σηκώνοντας το τρόπαιο, πέρα από κάθε πρόβλεψη με βάση τις εμφανίσεις της στην πρώτη φάση των ομίλων. Ίσως κανένα παιχνίδι δεν συμβολίζει το πάθος του τουρνουά καλύτερα από τον πανηγυρισμό του Μάρκο Ταρντέλι μετά την επίτευξη του δεύτερου ιταλικού τέρματος στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου σε αυτόν τον αγώνα.
Φάση Ομίλων
Όλες οι ώρες που αναγράφονται είναι οι τοπικές ώρες Ισπανίας UTC +2
Σκόρερ
6 γκολ
5 γκολ
4 γκολ
3 γκολ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνείς ποδοσφαιρικές διοργανώσεις στην Ισπανία
Πεπίνος της Ιταλίας
Ο Καρλομάνος, μετέπειτα Πεπίνος της Ιταλίας (Pepin Carloman, Απρίλιος 773 - 8 Ιουλίου 810) από τη Δυναστεία των Καρολιδών, ήταν δεύτερος γιος του Καρλομάγνου από την τρίτη σύζυγο του Χίλντεγκαρντ του Φίντσγκαου.
Βιογραφία
Το βαπτιστικό του όνομα ήταν Καρλομάνος, αλλά μετονομάστηκε Πεπίνος, όπως ο ετεροθαλής αδελφός του Πεπίνος ο Κυφός και ο παππούς του Πιπίνος ο Βραχύς, όταν ήταν μικρό παιδί. Όταν κατέκτησε ο πατέρας του την Ιταλία, πήρε τον τίτλο του "Βασιλιά της Λομβαρδίας" (781) και ο πάπας Αδριανός Α΄ τον έστεψε με το σιδηρούν στέμμα της Λομβαρδίας· στη συνέχεια εργάστηκε σκληρά για την επέκταση της Αυτοκρατορίας των Φράγκων. Ο Πεπίνος βάδισε με Λομβαρδικό στρατό στην πεδιάδα του Δράβου και λεηλάτησε την Παννονία (791), ενώ ο πατέρας του -διασχίζοντας τον Δούναβη- πήγε προς την περιοχή των Αβάρων.
Νίκες επί των Αβάρων
Ο Καρλομάγνος προσπαθούσε να διαπραγματευτεί με μια Σαξονική εξέγερση (792), την ίδια ώρα ο Πεπίνος και ο Έρικ δούκας του Φρίουλι συνέχισαν να λεηλατούν τα οχυρά των Αβάρων. Η πρωτεύουσα των Αβάρων αλώθηκε δυο φορές και ο Πεπίνος έστειλε τα λάφυρα στον πατέρα του στο Άαχεν, που τα μοίρασε σε όλους τους οπαδούς του, ακόμη και σε ξένους βασιλείς όπως ο Όφα της Μερκίας. Ένα επικό ποίημα γράφηκε για να τιμήσει τον Πεπίνο για την γενναιότητα του στην καθυπόταξη των Αβάρων (796): το ποίημα γράφτηκε στην Βερόνα, την πρωτεύουσα του Πεπίνου μετά το 799 και κέντρο της Καρολίγγειας Αναγέννησης στην Ιταλία. Η δεύτερη έκδοση της Βερόνας (800) υμνεί εξίσου τον βασιλιά Πεπίνο. Ο "Γοτθιανός Κώδικας" χαιρετίζει την εκστρατεία του στο Μπενεβέντο και την απελευθέρωση της Κορσικής "από την καταπίεση των Μουσουλμάνων". Η λαμπρή σταδιοδρομία του έληξε άδοξα, με την αποτυχία του να καταλάβει την Βενετία ύστερα από 6 μήνες πολιορκίας (810), όπου οι επιδημίες λεηλάτησαν τον στρατό του και ο ίδιος αναγκάστηκε να υποχωρήσει. Ο Πεπίνος της Ιταλίας απεβίωσε λίγους μήνες αργότερα (8 Ιουλίου 810).
Οικογένεια
Δεν γνωρίζουμε αν νυμφεύτηκε.
Από μια ερωμένη του, τη Μπέρθα, κόρη του Γουλιέλμου του Ζελόν, κόμη της Τουλούζης, ή από μία κόρη του Βερνάρδου, γιου του Καρόλου Μαρτέλου, ή και από τις δύο, ο (Καρλομάννος) Πεπίνος είχε (νόθα) τέκνα:
Όλες οι κόρες του γεννήθηκαν την περίοδο 800 - 810, αλλά οι υπόλοιπες -εκτός από την Αδελαΐδα και τη Θεοδράδα- είχαν αποβιώσει πριν τον πάππο τους (814). Ο Πεπίνος της Ιταλίας ήταν έτοιμος να κληρονομήσει το ένα τρίτο της αυτοκρατορίας τού πατέρα του, αλλά απεβίωσε πριν από αυτόν, και το στέμμα της Λομβαρδίας πέρασε στον γιό του Βερνάρδο· την αυτοκρατορία κληρονόμησε ο μικρότερος, ετεροθαλής αδελφός του Λουδοβίκος Α΄ ο Ευσεβής.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ιταλίας Κατηγορία:Βασιλείς της Λομβαρδίας Κατηγορία:Δυναστεία των Καρολιδών Κατηγορία:Φράγκοι ευγενείς Κατηγορία:Ηγεμόνες της Αυτοκρατορίας των Καρολιδών
Αστεροσκοπείο του Χάρβαρντ
Το Αστεροσκοπείο του Χάρβαρντ (σήμερα Harvard College Observatory, HCO) είναι ένα ίδρυμα που διαχειρίζεται ένα συγκρότημα κτηρίων και πολλά όργανα για αστρονομικές έρευνες, το οποίο διαχειρίζεται από το τμήμα Αστρονομίας του Πανεπιστημίου του Χάρβαντ. Βρίσκεται στο Κέιμπριτζ της Μασαχουσέτης στις ΗΠΑ (προάστιο της Βοστώνης) και ιδρύθηκε το 1839.
Το Αστεροσκοπείο στεγάζει περίπου 500.000 αστρονομικές φωτογραφικές πλάκες που λήφθηκαν από τα μέσα του 1880 ως το 1989. Αυτά τα 100 χρόνια κάλυψης αποτελούν μια μοναδική πηγή πληροφοριών για τη μελέτη των διακυμάνσεων στο Σύμπαν. Ένα έργο βρίσκεται σε εξέλιξη για την ψηφιακή σάρωση και αρχειοθέτηση αυτών των πλακών σε φωτογραφίες.
Ιστορία
Το 1830, το Χάρβαντ ψήφισε για να διορίσει τον Ουίλιαμ Κράντς Μπόντ, γνωστό ωρολογοποιό από τη Βοστώνη, ως "Astronomical Observer to the University" (αστρονόμο παρατηρητή στο πανεπιστήμιο) χωρίς μισθό. Αυτό σήμανε την ίδρυση του Αστεροσκοπείου του Χάρβαρντ. Το πρώτο τηλεσκόπιο τοποθετήθηκε το 1847.
Ανάμεσα στα έτη 1847 και 1852 ο Μποντ και ένας πρωτοπόρος φωτογράφος, ο Τζων Άνταμς Χουίπλ, χρησιμοποίησαν το μεγάλο διοπτρικό τηλεσκόπιο για να παρουσιάσουν εικόνες από τη Σελήνη. Τον καιρό αυτό το τηλεσκόπιο ήταν το μεγαλύτερο της Β. Αμερικής και χάρη σε αυτό, οι εικόνες που τραβήχτηκαν από τη Σελήνη πήραν το βραβείο για την άριστη τεχνική της φωτογραφίας σε έκθεση στο Κρύσταλ Πάλας, στο Λονδίνο. Τη νύχτα 16 προς 17 Ιουλίου 1850 ο Μποντ μαζί με τον Χουίπλ παρήγαγαν την πρώτη δαγκεροτυπία ενός αστεριού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χαρβαντ Κατηγορία:Μασαχουσέτη Κατηγορία: Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ
Κινσάσα
thumb|right|Η Κινσάσα Η Κινσάσα είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό, που ήταν γνωστή και ως Ζαΐρ από το 1971 έως το 1997. Η πόλη βρίσκεται στον ποταμό Κονγκό και ακριβώς απέναντί της βρίσκεται η πρωτεύουσα της Δημοκρατίας του Κονγκό, Μπραζαβίλ. Ο πληθυσμός της πόλης είναι περίπου 8 εκατομμύρια κάτοικοι, σύμφωνα με την απογραφή του 2007.
Ιστορία
Η πόλη ιδρύθηκε από τον Χένρι Μόρτον Στάνλεϊ το 1881 και αρχικά ονομάστηκε Λέοποντβιλ προς τιμήν του Βασιλιά Λεοπόλδου Β' του Βελγίου. Ο Στάνλεϊ είχε υπό την προσωπική του ιδιοκτησία το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής που σήμερα αποτελεί τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Η πόλη ήκμασε καθώς χρησιμοποιήθηκε ως πλωτό λιμάνι για μεταφορά εμπορευμάτων μέσω του ποταμού Κογκό.
Το 1966 το Λέοποντβιλ άλλαξε το όνομα του σε Κινσάσα στο πλαίσιο αλλαγής όλων των ευρωπαϊκών ονομάτων, την οποία θέσπισε ο Μομπούτου όταν ανέλαβε με αναίμακτο πραξικόπημα την εξουσία στην χώρα. Η πόλη αναπτύχθηκε γρήγορα με ανθρώπους από όλη τη χώρα, που ήρθαν για να αναζητήσουν την τύχη τους ή για να αποφύγουν τις εθνοφυλετικές διαμάχες αλλού. Αυτό οδήγησε σε αλλαγή της εθνικής και γλωσσικής σύνθεσης της πόλης.
Στις 30 Οκτωβρίου 1974 η πόλη φιλοξένησε έναν από τους μεγαλύτερους αγώνες πυγμαχίας στην ιστορία, εκείνον ανάμεσα στον Μοχάμεντ Άλι και τον Τζορτζ Φόρμαν. Ο αγώνας έγινε εκεί χάρη σε χρηματοδότηση του Μομπούτου και έμεινε γνωστός στην ιστορία της πυγμαχίας με τον τίτλο Rumble in the Jungle («Βροντή στη ζούγκλα»). Στην Κινσάσα έχει βρεθεί, επίσης, το πρώτο τεκμηριωμένο κρούσμα AIDS στον κόσμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Αφρικής
Δήμος Θεραπνών
Ο Δήμος Θεραπνών ήταν δήμος του νομού Λακωνίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Σπάρτης. Βρισκόταν στην βόρεια και ανατολική μεριά του νομού. Ο δήμος αποτελούταν από 8 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 261,7 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 3.062 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001 Μέσα στα όρια του πρώην Δήμου βρίσκεται η αρχαία Θεράπνη, το Παλάτι κατά πολλούς του Μενελάου και της Ελένης.
Οικονομία
thumb|right|250px|Πλατεία της Γκοριτσάς Η Οικονομία της περιοχής που καταλάμβανε ο πρώην Δήμος στηρίζεται στην γεωργία, κτηνοτροφία και μελισσοκομία. Σημαντικό πόρο αποτελεί ο τουρισμός, καθώς και η υλοτομία. Το χωριό του Κεφαλά είναι πρώτο στην Λακωνία σε αριθμό Βιοκαλλιεργητών, ενώ η Γκοριτσά μαζί με την Ζούπενα συγκεντρώνουν την μεγαλύτερη παραγωγή Ελιών Καλαμών στην Λακωνία. Το μέλι που βγαίνει είναι επίσης μοναδικό, ειδικά αυτό που συλλέγεται από έλατο και πεύκο το καλοκαίρι. Ο μελισσοκόμος που το διαθέτει επί τόπου (μέσα στο δάσος) είναι ο Σαράντος Πανάγος.
Δήμαρχοι Θεραπνών
Ο Δήμος ανασυστάθηκε το 1998, με πρώτο Δήμαρχο τον Σπύρο Φλώρο, που εξελέγη επίσης και την δεύτερη τετραετία.
Αμέλια Έρχαρτ
Η Αμέλια Μαίρυ Έρχαρτ (Amelia Mary Earhart, 24 Ιουλίου 1897 – εξαφανίστηκε στις 2 Ιουλίου 1937, κηρύχθηκε θανούσα στις 5 Ιανουαρίου 1939) ήταν Αμερικανίδα πρωτοπόρος της αεροπορίας, συγγραφέας και υπέρμαχος των δικαιωμάτων των γυναικών. Η Έρχαρτ ήταν η πρώτη γυναίκα που τιμήθηκε με τον Σταυρό Διακεκριμένης Πτήσης, ως η πρώτη γυναίκα που διέσχισε μόνη της τον Ατλαντικό Ωκεανό. Έκανε πολλά ρεκόρ, έγραψε βιβλία για τις εμπειρίες της στους αιθέρες, τα οποία γνώρισαν μεγάλη εμπορική επιτυχία, και συνέβαλε στη δημιουργία της οργάνωσης The Ninety-Nines, μίας οργάνωσης για τις γυναίκες πιλότους.
Η Αμέλια Έρχαρτ εξαφανίστηκε πάνω από τον Κεντρικό Ειρηνικό ωκεανό, κοντά στη Νήσο Χάουλαντ, κατά τη διάρκεια της προσπάθειάς της να κάνει τον γύρο της Γης, το 1937. Η ζωή της, η σταδιοδρομία και η εξαφάνισή της συνεχίζουν όμως μέχρι σήμερα να προσελκύουν το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης.
Παιδική ηλικία
left|250px|thumb|Η Αμέλια Έρχαρτ σε παιδική ηλικία. Η Αμέλια Μαίρυ Έρχαρτ ήταν κόρη του Σάμιουελ «Έντουιν» Στάντον Έρχαρτ (1868-1930 ) και της Αμέλια Ότις Έρχαρτ (1869-1962 ). Γεννήθηκε στο Άτκισον του Κάνσας, στο σπίτι του παππού της (από την πλευρά της μητέρας της) Άλφρεντ Ότις, πρώην ομοσπονδιακού δικαστή, προέδρου της Atchison Savings Bank και εξέχοντα πολίτη του Άτκισον. Ο Άλφρεντ Ότις αρχικά δεν ήταν σύμφωνος με το γάμο της κόρης του και δεν ήταν ικανοποιημένος με τη σταδιοδρομία του Έντουιν ως δικηγόρου.
Η Αμέλια ονομάστηκε, σύμφωνα με την οικογενειακή παράδοση, από τις δύο γιαγιάδες της, Αμέλια Τζόσεφιν Χάρρις και Μαίρυ Ουέλλς Πάττον. Από μικρή ηλικία η Αμέλια, το χαϊδευτικό της οποίας ήταν «Meeley» (μερικές φορές «Milie»), έπαιζε το ρόλο της αρχηγού ενώ η κατά δύο χρόνια νεότερη αδερφή της Γκρέις Μιούριελ (1899-1998) ενεργούσε σαν υπάκουος οπαδός. Και τα δύο κορίτσια συνέχισαν να χρησιμοποιούν τα παρωνύμια της παιδικής ηλικίας τους και μετά την ενηλικίωση τους. Η ανατροφή τους ήταν μη συμβατική, δεδομένου ότι η "Έιμυ" Έρχαρτ δεν πίστευε στη ανατροφή των παιδιών της ως «συμπαθητικά μικρά κορίτσια». Από την άλλη όμως η γιαγιά τους αποδοκίμαζε τις παντελόνες που φορούσαν τα παιδιά της κόρης της και η Αμέλια, παρόλο που εκτιμούσε την ελευθερία κινήσεων που της παρείχαν, γνώριζε καλά ότι τα υπόλοιπα κορίτσια στη γειτονιά δεν ντύνονταν έτσι.
Πρώτες επιρροές
Το 1907 ο Έντουιν Έρχαρτ μέσω της θέσης του ως ανώτερου υπαλλήλου απαιτήσεων για τους σιδηροδρόμους του Ροκ Άιλαντ (Rock Island Railroad), μετατέθηκε στο Ντι Μόιν της Άιοβα, αν και είχαν υπάρξει μερικά στραβοπατήματα στη σταδιοδρομία του. Το επόμενο έτος, η ενδεκάχρονη Αμέλια είδε το πρώτο της αεροσκάφος στην κρατική έκθεση της Αϊόβα. Ο πατέρας της προσπάθησε να προτρέψει τις κόρες του να πετάξουν. Μία ματιά στο παλιό «flivver» ήταν αρκετή για να πείσει την Αμέλια, η οποία αμέσως μετά την πτήση ρωτούσε αν θα μπορούσαν να επιστρέψουν στον αέρα. Αργότερα όμως περιέγραψε το διπλάνο ως «ένα πράγμα από σκουριασμένα καλώδια και ξύλο και καθόλου ενδιαφέρον».
Εκπαίδευση
Οι δύο αδελφές, Αμέλια και Γκρέις, παρέμειναν με τον παππού και τη γιαγιά τους στο Άτκισον, ενώ οι γονείς τους μετακόμισαν στο Ντι Μόιν. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η Αμέλια έλαβε μια μορφή κατ’ οίκον εκπαίδευσης μαζί με την αδελφή της, από τη μητέρα της και μια παιδαγωγό. Αργότερα ομολόγησε ότι «αγάπησε υπερβολικά την ανάγνωση» και πέρασε αμέτρητες ώρες στη μεγάλη οικογενειακή βιβλιοθήκη. Το 1909, όταν επανασυνδέθηκε τελικά η οικογένεια στο Ντι Μόιν, οι αδελφές Έρχαρτ γράφηκαν σε δημόσιο σχολείο για πρώτη φορά, με τη Αμέλια να εισάγεται στην έβδομη τάξη σε ηλικία 12 ετών.
Οικογενειακές τύχες
Ενώ τα οικονομικά της οικογένειας φαινομενικά βελτιώθηκαν με την απόκτηση ενός νέου σπιτιού και τη μίσθωση δύο υπηρετών, σύντομα έγινε προφανές ότι ο Έντουιν ήταν αλκοολικός. Πέντε έτη αργότερα (1914), αναγκάστηκε να αποσυρθεί, και παρόλο που προσπάθησε να απεξαρτηθεί από το αλκοόλ, δεν επαναπροσλήφθηκε ποτέ στους σιδηροδρόμους του Ροκ Άιλαντ. Την ίδια περίοδο περίπου η γιαγιά της Αμέλια, Αμέλια Ότις πέθανε ξαφνικά κληροδοτώντας μία σημαντική περιουσία αλλά αφήνοντας το μερίδιο της κόρης της σε εμπίστευμα καθώς φοβόταν ότι ο αλκοολισμός του Έντουιν θα οδηγούσε σε κατασπατάληση των κεφαλαίων. Έτσι το σπίτι των Ότις με όλα τα υπάρχοντά του δημοπρατήθηκαν. Η Αμέλια πληγώθηκε από αυτό το συμβάν και αργότερα δήλωσε ότι αποτέλεσε το τέλος της παιδικής ηλικίας της.
Το 1915, μετά από μακροχρόνια αναζήτηση, ο πατέρας της Αμέλια βρήκε δουλειά ως υπάλληλος στο Μεγάλο Βόρειο Σιδηρόδρομο (Great Northern Railway) στο Σαιντ Πωλ της Μινεσότα και η Αμέλια εισήχθη στο κεντρικό γυμνάσιο της πόλης. Ο Έντουιν υπέβαλε αίτηση για μετάθεση στο Σπρίνγκφιλντ του Μιζούρι το 1915, όμως ο υπάλληλος απαιτήσεων που δούλευε παλιότερα στην ίδια θέση, αποφάσισε να επανεξετάσει τη συνταξιοδότησή του και απαίτησε να επιστρέψει στην εργασία του, αφήνοντας έτσι τον γηραιό Έρχαρτ δίχως εργασία. Αντιμετωπίζοντας την προοπτική μιας ακόμη καταστρεπτικής κίνησης, η Έιμυ Έρχαρτ πήρε τα παιδιά της στο Σικάγο όπου έμειναν σε φίλους. Η Αμέλια εγγράφηκε στο γυμνάσιο του Χάιντ Παρκ, όπου πέρασε ένα άθλιο εξάμηνο, όπως αποτυπώνεται σε έναν τίτλο από το βιβλίο επετηρίδων ο οποίος συνέλαβε την ουσία της στεναχώριας της, «A.E. - το κορίτσι με τα καφέ που περπατά μόνο».
Η Αμέλια αποφοίτησε από το γυμνάσιο του Χάιντ Παρκ το 1916. Καθ' όλη τη διάρκεια της διαταραγμένης παιδικής ηλικίας της, συνέχισε να επιδιώκει μια μελλοντική σταδιοδρομία. Κρατούσε ένα λεύκωμα με αποκόμματα εφημερίδων για γυναίκες επιτυχημένες σε ανδροκρατούμενους κυρίως τομείς, περιλαμβανομένων της σκηνοθεσίας και παραγωγής ταινιών, της νομικής, της διαφήμισης, της διοίκησης και της εφαρμοσμένης μηχανικής. Ξεκίνησε να παρακολουθεί μαθήματα στο κατώτερο κολέγιο του Όγκοντζ, στο Ράινταλ της Πενσυλβάνια όμως δεν ολοκλήρωσε το πρόγραμμά της.
Κατά τη διάρκεια των διακοπών των Χριστουγέννων του 1917 επισκέφτηκε την αδελφή της στο Τορόντο του Οντάριο. Ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος ήδη μαινόταν και η Αμέλια είδε τους πληγωμένους στρατιώτες που επέστρεφαν από το μέτωπο. Λαμβάνοντας εκπαίδευση ως βοηθός νοσοκόμου από τον Ερυθρό Σταυρό άρχισε να εργάζεται στο στρατιωτικό νοσοκομείο Σπαντίνα στο Τορόντο με την Εθελοντική Αποστολή Βοήθειας (Volunteer Aid Detachment). Τα καθήκοντά της περιέλαβαν την προετοιμασία φαγητού στην κουζίνα για ασθενείς που ακολουθούσαν ειδική δίαιτα και τη διανομή των φαρμάκων από το ιατρείο του νοσοκομείου. Συνέχισε να εργάζεται στο νοσοκομείο μέχρι την ανακωχή του Νοεμβρίου του 1918 που τερμάτισε τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Η πανδημία Ισπανικής γρίπης (1918)
Όταν το 1918 η πανδημία ισπανικής γρίπης έφθασε στο Τορόντο, η Έρχαρτ εκτελούσε ακόμη τα νοσηλευτικά της καθήκοντα, τα οποία περιελάμβαναν νυχτερινές βάρδιες στο στρατιωτικό νοσοκομείο Σπαντίνα. Η ίδια κόλλησε τη γρίπη, με τις επιπλοκές να περιλαμβάνουν πνευμονία και άνω γναθιαία ιγμορίτιδα. Νοσηλεύθηκε στις αρχές Νοεμβρίου του 1918, εξ αιτίας της πνευμονίας και πήρε εξιτήριο τον Δεκέμβριο, ενώ ήταν ήδη άρρωστη για περίπου δύο μήνες. Η ιγμορίτιδα της προκαλούσε πόνο, πίεση γύρω από το ένα μάτι και άφθονη ξηρότητα των ρουθουνιών και του λαιμού. Στο νοσοκομείο, καθώς τα αντιβιοτικά δεν ήταν διαθέσιμα ακόμη, υπέστη επίπονες πλύσεις και μικροεπεμβάσεις προκειμένου να καθαρίσει τον άνω γναθιαίο κόλπο. Οι επεμβάσεις όμως ήταν ανεπιτυχείς και η Αμέλια έπασχε από έντονους πονοκεφάλους. Η χρόνια ιγμορίτιδα την επηρέασε σημαντικά στις πτήσεις και τις δραστηριότητες της. Μερικές φορές ακόμη και στο αεροδρόμιο αναγκαζόταν να φοράει έναν επίδεσμο στο μάγουλό της που κάλυπτε έναν μικρό σωλήνα. Η ανάρρωσή της διάρκεσε σχεδόν ένα χρόνο, τον οποίο πέρασε στο σπίτι της αδελφής της στο Νορθάμπτον της Μασσαχουσέτης. Περνούσε το χρόνο της διαβάζοντας ποίηση, μαθαίνοντας να παίζει μπάντζο και μελετώντας μηχανική.
Ελεονώρα της Αγγλίας
Η Ελεωνόρα της Αγγλίας ή Ελεωνόρα Πλανταγενέτη (Aliénor d'Angleterre, Ντομφρόν, Νορμανδία, 13 Οκτωβρίου 1161 - Μπούργος, 31 Οκτωβρίου 1214 ) ήταν βασίλισσα της Καστίλης και του Τολέδο ως σύζυγος του Αλφόνσου Η΄ της Καστίλης. Η Ελεωνόρα της Καστίλης ήταν δεύτερη κόρη και έκτο παιδί του Ερρίκου Β΄ της Αγγλίας και της Ελεωνόρας της Ακουιτανίας, τα υπόλοιπα αδέλφια της ήταν ο Ερρίκος ο Νεότερος, η Ματθίλδη της Αγγλίας, ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος, ο Γοδεφρείδος Β΄ της Βρετάνης, η Ιωάννα της Αγγλίας και ο Ιωάννης της Αγγλίας. Νονός της ήταν ο περίφημος χρονογράφος Ροβέρτος του Τορινί που κατέγραψε αναλυτικά τα περιστατικά της ζωής της.
Αμέλια Έρχαρτ
Αρχική πτητική εμπειρία
Εκείνη περίπου την περίοδο η Αμέλια επισκέφτηκε μια έκθεση που διοργανώθηκε στο Τορόντο μαζί με μία φίλη της. Ένα από τα θεάματα της έκθεσης ήταν μια πτητική επίδειξη που πραγματοποιήθηκε από έναν άσσο του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου. Ο πιλότος εντόπισε την Έρχαρτ και τη φίλη της, οι οποίες παρακολουθούσαν από ένα απομονωμένο σημείο και βούτηξε προς το μέρος τους. «''Είμαι βέβαιη ότι είπε στον εαυτό του, ‘προσέξτε με που θα τις κάνω να χοροπηδήσουν’» είπε. Η Έρχαρτ όμως παρέμεινε στη θέση της, με ανάμεικτα αισθήματα φόβου και ευθυμίας. Καθώς το αεροπλάνο πλησίαζε, κάτι ξύπνησε μέσα της, «δεν το κατάλαβα τότε» είπε, «αλλά πιστεύω ότι εκείνο το μικρό κόκκινο αεροπλάνο ήταν σαν να μου είπε κάτι καθώς περνούσε».
Ελεονώρα της Αγγλίας
Γάμος με τον Αλφόνσο Η΄ της Καστίλης
Το 1170 αρραβωνιάστηκε τον Αλφόνσο Η΄ της Καστίλης, ο γάμος ανεβλήθη λόγω των πολιτικών ταραχών που ξέσπασαν με την δολοφονία του Τόμας Μπέκετ στην οποία είχε εμπλακεί ο πατέρας της. Ο γάμος έγινε στο Μπούργος όταν η Ελεωνόρα ήταν 12 ετών (1174). Ο σκοπός του γάμου ήταν να εξασφαλίσει ο πατέρας της έναν ισχυρό σύμμαχο στα νότια σύνορα της Ακουιτανίας, ο Αλφόνσος ήταν η καλύτερη επιλογή. Το 1177 ο πατέρας της έγινε διαιτητής στις διαμάχες που ξέσπασαν ανάμεσα στον σύζυγο της και στον θείο του Σάντσο ΣΤ΄ της Ναβάρρας.
Διεκδίκηση της Γασκώνης
Γύρω στο 1200 ο σύζυγος της Αλφόνσος άρχισε να διεκδικεί την Γασκώνη ως προίκα της συζύγου του αν και δεν είχε προκύψει από κανένα έγγραφο η απαίτηση του αυτή, αλλά είναι πολύ πιθανό να αποτελούσε τμήμα της προίκας που έδωσε ο Ερρίκος Β΄ στη κόρη του. Οι απαιτήσεις του Αλφόνσου στην Γασκώνη συνεχίστηκαν σε μεγαλύτερο βαθμό τα επόμενα χρόνια, επιτέθηκε στην Γασκώνη στο όνομα της συζύγου του (1205). Την επόμενη χρονιά ο αδελφός της Ιωάννης ο Ακτήμονας κάλεσε την ίδια και τον σύζυγο της να τον επισκεφτούν για να κλείσουν ειρήνη, ο Αλφόνσος ανταποκρίθηκε (1208). Δεκαετίες αργότερα ο δισέγγονος τους Αλφόνσος Ι΄ της Καστίλης θα διεκδικήσει ξανά την Γασκώνη σαν προίκα της Ελεωνόρας. Το προσωνύμιο της δόθηκε για πολιτικούς λόγους από την μητέρα της, ήταν ένδειξη της επιρροής που είχε η μητέρα της στην Ελεωνόρα.