cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού
Φωτοβολταϊκά εργοστάσια
Η ΔΕΗ κατέχει τα περισσότερα από τα ορυχεία λιγνίτη της χώρας τα οποία διοχετεύουν τα εργοστάσιά της με το κατάλληλο υλικό προς καύση. Τα ατμοηλεκτρικά εργοστάσια χρησιμοποιούν κατά μεγάλο μέρος του λιγνίτη για την παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος αλλά σε μερικές περιπτώσεις και πετρέλαιο. Τα μεγαλύτερα ορυχεία της Ελλάδας βρίσκονται στις περιοχές της Δυτικής Μακεδονίας (Πτολεμαΐδας, Αμυνταίου και Λιγνιτωρυχεία Αχλάδας Φλώρινας) και της Μεγαλόπολης, στην Αρκαδία. Τέλος τα αυτόνομα νησιά παράγουν ηλεκτρισμό αποκλειστικά με πετρέλαιο, το οποίο είναι αρκετά ακριβό. Εκεί υπάρχουν 32 αυτόνομες μονάδες παραγωγής.
Διεθνείς Διασυνδέσεις
Το διασυνδεδεμένο σύστημα μεταφοράς της ΔΕΗ είναι συνδεδεμένο με τα συστήματα μεταφοράς πέντε γειτονικών χωρών της Ελλάδας (Ιταλία, Βουλγαρία, Αλβανία, Βόρεια Μακεδονία και Τουρκία):
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές επιχειρήσεις ηλεκτρικής ενέργειας Κατηγορία:Εταιρίες εισηγμένες στο Χρηματιστήριο Αθηνών
Βολιβία
Η Βολιβία (επίσημη ονομασία Πολυεθνοτικό Κράτος της Βολιβίας, από τις 4 Μαΐου 2009 ) είναι χώρα στη Νότια Αμερική. Συνορεύει βορειοανατολικά με τη Βραζιλία, νοτιοανατολικά με την Παραγουάη, νότια με την Αργεντινή, νοτιοδυτικά με τη Χιλή και δυτικά με το Περού. Έχει έκταση 1.098.580 τ.χλμ. και πληθυσμό 12.006.031 κατοίκους, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2022. Πρόεδρος της χώρας είναι, από το 2020, ο Λουίς Άρσε.
Η Βολιβία σήμερα είναι ένα δημοκρατικό κράτος, το οποίο διαιρείται διοικητικά σε 9 διαμερίσματα. Η γεωγραφία της ποικίλλει καθώς περιλαμβάνει την οροσειρά των Άνδεων στα δυτικά, και πεδινές εκτάσεις στα ανατολικά, μέρος της λεκάνης του Αμαζονίου. Κύριες οικονομικές δραστηριότητες είναι η γεωργία, η δασοκομία, η αλιεία, τα ορυχεία και η μεταποίηση σε υφάσματα, ρουχισμό, επεξεργασμένα μέταλλα και η άντληση και διύλιση πετρελαίου.
Ιστορία
thumb|left|Το κράτος του Τιγουανάκου στη μέγιστη επικράτειά του το 950 thumb|left|Η επέκταση των [[Ίνκας (1438–1527).]]
Προαποικιακή ιστορία
Η περιοχή της σημερινής Βολιβίας κατοικείται συνεχώς τις τελευταίες δύο χιλιετηρίδες, με πρώτους κατοίκους τους ιθαγενείς Αϊμάρα, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στη δυτική Βολιβία, το νότιο (σημερινό) Περού και τη βόρεια (σημερινή) Χιλή. Οι Αϊμάρα σχετίζονται με έναν προηγμένο πολιτισμό της περιοχής, γνωστό με την ονομασία Τιγουανάκου, ο οποίος αναπτύχθηκε στα δυτικά τμήματα της χώρας. Η ομώνυμη πρωτεύουσα του κράτους του Τιγουανάκου πρέπει να ιδρύθηκε γύρω στο 1500 π.Χ., ως ένας μικρός γεωργικός οικισμός. Η κοινότητά του αναπτύχθηκε και εξελίχθηκε σε πόλη μεταξύ του 5ου και 7ου αιώνα μ.Χ., αποτελώντας παράλληλα μία σημαντική δύναμη στην περιοχή των νότιων Άνδεων. Σύμφωνα με εκτιμήσεις, η πόλη στην ακμή της εκτείνονταν σε 6,5 τετρ. χλμ. και είχε πληθυσμό μεταξύ 15.000 και 30.000 κατοίκων.
Γύρω στο 400 μ.Χ., το κράτος του Τιγουανάκου εξελίχθηκε από τοπική δύναμη σε ολοκληρωμένη πολιτεία και επεκτάθηκε στη γειτονική φυλή των Γιούνγκας, καθώς και σε άλλες τοπικές κοινότητες του Περού, της Βολιβίας και της Χιλής, διαδίδοντας και επιβάλλοντος την πολιτιστική δομή του. Η επέκταση έγινε κατά βάση με την ίδρυση αποικιών, εμπορικές συμφωνίες και διάδοση της γλώσσας και της κουλτούρας, ενώ η χρήση των όπλων δεν φαίνεται να ήταν διαδεδομένη.
Μεταξύ του 1438 και του 1527, η αυτοκρατορία των Ίνκας προσάρτησε το μεγαλύτερο δυτικό τμήμα της Βολιβίας. Οι εσωτερικές αδυναμίες όμως της αυτοκρατορίας δεν επέτρεψαν τη συνέχιση της κυριαρχίας, και ακολούθησε η κατάκτηση από τους Ισπανούς, παράλληλα με την πτώση των Ίνκας.
Αποικιακή περίοδος
Μέχρι το τέλος του 16ου αιώνα, σημαντική πηγή πλούτου για τους αποικιοκράτες ήταν τα τοπικά κοιτάσματα αργύρου, τα οποία θεωρούταν φημισμένα στο σύνολο της Ισπανικής αυτοκρατορίας. Για την εξόρυξη, αλλά και για σχεδόν το σύνολο των εργατικών δραστηριοτήτων, οι Ισπανοί χρησιμοποιούσαν ιθαγενείς, υιοθετώντας ένα προκολομβιανό τοπικό σύστημα εργασίας με την ονομασία μίτα. Το Άνω Περού, ως ευρύτερη περιοχή, μετατέθηκε στην επικράτεια της Αντιβασιλείας του Ρίο ντε λα Πλάτα στη σημερινή Αργεντινή το 1776. Στη συνέχεια, με τη σταδιακή εξασθένηση της ισχύος του Ισπανικού θρόνου κατά τους Ναπολεόντειους πολέμους, ενισχύθηκαν οι αντιδράσεις και η δυσμένεια απέναντι στην αποικιοκρατία σε όλη την περιοχή, αλλά και γενικότερα σε όλες τις κτήσεις του στέμματος στη Νότια Αμερική.
Ανεξαρτησία και επακόλουθες συρράξεις
Ο αγώνας της Βολιβίας για πλήρη ανεξαρτησία από την Ισπανία ξεκίνησε ουσιαστικά το 1809 και διήρκεσε σχεδόν 16 χρόνια. Το ανεξάρτητο κράτος της δημοκρατίας της Βολιβίας ιδρύθηκε στις 6 Αυγούστου του 1825 από τον Σιμόν Μπολίβαρ.
Το 1836, η Βολιβία, με την ηγεσία του στρατηγού Αντρές ντε Σάντα Κρους, εισέβαλε στο Περού για να υποστηρίξει τον απερχόμενο πρόεδρο της χώρας στρατηγό Λουίς Ορμπεγκόσο. Με την επαναφορά του στην εξουσία, οι δύο χώρες συνενώθηκαν στο σχήμα της Βολιβιοπερουβιανής Συνομοσπονδίας, με προκαθήμενο τον Σάντα Κρους με τον τίτλο του Ανώτατου Προστάτη. Μετά από διαδοχικές εντάσεις μεταξύ της Συνομοσπονδίας και της Χιλής, η Χιλή κήρυξε πόλεμο στις δύο χώρες το 1836. Η Αργεντινή, σύμμαχος της Χιλής, κήρυξε με τη σειρά της πόλεμο στη Συνομοσπονδία μερικούς μήνες αργότερα. Οι δυνάμεις του Περού και της Βολιβίας κατάφεραν σημαντικές και αρκετές νίκες κατά τη διάρκεια αυτής της σύρραξης, η οποία είναι πλέον γνωστή ως ο Πόλεμος της Συνομοσπονδίας. Η ήττα των Αργεντινών και στη συνέχεια των Χιλιανών εκστρατευτικών σωμάτων στην περιοχή της Παουκαρπάτα και την πόλη της Αρεκίπα, είναι τα σημαντικά ορόσημα του πολέμου αυτού. Η συνθήκη της Παουκαρπάτα επιβεβαίωσε την άνευ όρων παράδοση των στρατευμάτων της Χιλής και των Περουβιανών επαναστατών που ήταν αντίθετοι στη Συνομοσπονδία και τον πρόεδρο Ορμπεγόσο. Με βάση τη συνθήκη αυτή, η Χιλή ήταν υποχρεωμένη να αποσύρει τις δυνάμεις της από τα εδάφη της Συνομοσπονδίας, να επιστρέψει πολεμικά σκάφη που είχε συλλάβει, και να δεχθεί την εξισορρόπηση των οικονομικών σχέσεων μεταξύ των χωρών αυτών με την πληρωμή του Περουβιανού χρέους στη Χιλή από τη Συνομοσπονδία. Η λαϊκή βούληση όμως δεν δέχθηκε τους όρους της συνθήκης και η Χιλιανή κυβέρνηση την απέρριψε. Τα χιλιανά στρατεύματα οργάνωσαν μία δεύτερη επίθεση και νίκησαν τις δυνάμεις της Συνομοσπονδίας στη μάχη του Γιουνγκάι. Μετά από αυτή την ήττα, ο Σάντα Κρους διέφυγε στο Εκουαδόρ και η Συνομοσπονδία οδηγήθηκε σε διάλυση.
Μετά τη διάλυση και με την ηγεσία του νέου πρόεδρου στρατηγού Αγουστίν Γκαμάρρα, το Περού εισέβαλε στη Βολιβία. Ο Περουβιανός στρατός ηττήθηκε στην αποφασιστική μάχη του Ινγκαβί το 1841, όπου και σκοτώθηκε ο Γκαμάρρα. Αυτό είχε ως συνέπεια, το Περού να μην μπορέσει να αντισταθεί στην Βολιβιανή αντεπίθεση και οι δυνάμεις της Βολιβίας κατέλαβαν το Περουβιανό λιμάνι της Αρίκα. Το 1842, οι δύο χώρες υπέγραψαν την οριστική συνθήκη ειρήνης μεταξύ τους, η οποία και έβαλε τέλος στη σύρραξη.
Ακολούθησε μία περίοδος πολιτικής και οικονομικής αστάθειας, η οποία μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα κατέβαλε τη Βολιβία. Ο επακόλουθος Πόλεμος του Ειρηνικού από το 1879 ως το 1883 ενάντια στη Χιλή, είχε ως συνέπεια την απώλεια της πρόσβασης της χώρας στον Ειρηνικό ωκεανό, αλλά και την παραχώρηση στη Χιλή των περιοχών Σαλίτρε και των λιμανιών της Αντοφαγάστα και της Αρίκα.
Από την ανεξαρτησία της και στη συνέχεια, η Βολιβία έχασε σχεδόν τη μισή έκτασή της σε πολέμους με τις γειτονικές χώρες. Η πολιτεία του Άκρε, γνωστή για την παραγωγή γομαλάκας, προσχώρησε το 1903 με τη σειρά της στη Βραζιλία, αποχωρώντας από το Βολιβιανό κράτος.
Με το τέλος του 19ου αιώνα και την άνοδο των παγκόσμιων τιμών αργύρου, η Βολιβία πέρασε σε μία περίοδο σχετικής οικονομικής ευμάρειας και πολιτικής σταθερότητας. Με την αλλαγή του αιώνα, σταδιακά ο βωξίτης αντικατέστησε τον άργυρο ως πρώτη πλουτοπαραγωγική πηγή της χώρας, ενώ μέχρι το 1930 οι κυβερνήσεις ακολούθησαν τα καπιταλιστικά πρότυπα, καθώς ελέγχονταν από την κοινωνική και οικονομική ελίτ. Οι συνθήκες διαβίωσης των ιθαγενών, που αποτελούσαν και το μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού, παρέμειναν ιδιαίτερα δύσκολες. Με περιορισμένες δυνατότητες εργασίας και πρωτόγονες συνθήκες στα ορυχεία και σε μεγάλα αγροκτήματα που θύμιζαν Ευρωπαϊκή φεουδαρχία, οι ιθαγενείς δεν είχαν πρόσβαση στην εκπαίδευση, σε οικονομικές ευκαιρίες και σε συμμετοχή στα πολιτικά δρώμενα. Αυτή η κατάσταση, παράλληλα με την ήττα της Βολιβίας από την Παραγουάη στον Πόλεμο του Τσάκο (1932-35), οδήγησαν σε ένα κρίσιμο σημείο καμπής τη χώρα.
Σύγχρονη ιστορία
Το Εθνικιστικό Επαναστατικό Κίνημα (M.N.R.) ξεκίνησε ως ένα πολιτικό κόμμα με ευρεία βάση. Αν και ακυρώθηκε η νίκη του στις εκλογές του 1951, το MNR πρωτοστάτησε σε μία επιτυχημένη επανάσταση το 1952. Με πρόεδρο τον Βίκτορ Πας Εστενσόρο και με ισχυρό λαϊκό έρεισμα, το κίνημα καθιέρωσε την καθολική ψήφο και πραγματοποίησε ριζικές αλλαγές προωθώντας την αγροτική εκπαίδευση και την εθνικοποίηση των μεγαλύτερων ορυχείων βωξίτη της χώρας.
Το 1969, ο θάνατος του προέδρου Ρενέ Μπαριέντος Ορτούνιο, εκλεγμένου πρόεδρου του καθεστώτος το 1966, οδήγησε σε διαδοχικές αδύναμες κυβερνήσεις. Η αναρχία και η λαϊκή δυσμένεια, ο στρατός μαζί με το κίνημα εγκατέστησαν τον συνταγματάρχη (και μετέπειτα στρατηγό) Ούγο Μπανσέρ Σουάρες στη θέση του πρόεδρου το 1971. Ο Μπανσέρ κυβέρνησε με την υποστήριξη του MNR μέχρι το 1974, οπότε και με αυτόνομη απόφασή του αντικατέστησε τους αξιωματούχος με στρατιωτικό προσωπικό και ανέστειλε τις πολιτικές δραστηριότητες. Η οικονομία παρουσίασε έντονη ανάπτυξη σε όλη τη διακυβέρνηση του Μπανσέρ, αλλά υπήρχαν παράλληλα παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τελικά οικονομικές κρίσεις που ελάττωσαν την υποστήριξη στο πρόσωπό του. Εξαναγκάστηκε να προκηρύξει εκλογές το 1978, και η Βολιβία μπήκε σε μία περίοδο πολιτικών αναταραχών.
Δημογραφία
thumb|left|Η ανάπτυξη του πληθυσμού (1961-2003) από στοιχεία του FAOSTAT (πληθυσμός σε χιλιάδες) Ο πληθυσμός της χώρας ανέρχεται σε 12.006.031 κατοίκους, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2022. (79η στον κόσμο). Ο ρυθμός αύξησης του πληθυσμού είναι 1,56% (εκτίμηση 2015). Ο ρυθμός γεννήσεων είναι 22,76 γεννήσεις/1000 πληθυσμού και θανάτου 6,52 θάνατοι/1000 πληθυσμού (εκτίμηση 2015).
Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 72,1 χρόνια (71,1 χρόνια οι άνδρες και 73,1 οι γυναίκες).
Διοικητική διαίρεση
right|260px|thumb|Διαμερίσματα της Βολιβίας right|260px|thumb|[[Σαλάρ Ντε Ουγιούνι]]
Η χώρα διαιρείται σε 9 διαμερίσματα (στα Ισπανικά : departamentos). Αυτά μαζί με τις πρωτεύουσές τους σε παρένθεση, είναι τα εξής:
Καθένα από τα διαμερίσματα υποδιαιρείται σε επαρχίες (provincias).
Οικονομία
Το ΑΕΠ της χώρας είναι 78,655 δις $ (επίσημα στοιχεία 2016). Ο ρυθμός αύξησης του ΑΕΠ είναι 3,70% (εκτίμηση 2004). Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ είναι 4.380 $ (εκτίμηση 2009).
Διακυβέρνηση
Αρχηγός Κράτους είναι ο πρόεδρος Λουίς Άρσε, ο οποίος εξελέγη και ανέλαβε καθήκοντα το 2020. Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι παντρεμένοι, ηλικίας 18 ετών και άνω, ενώ για τους ανύπαντρους το ηλικιακό όριο είναι τα 21 χρόνια. Η ψηφοφορία είναι υποχρεωτική για όλους. .
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Περίκλειστα κράτη Κατηγορία:Ένωση Νοτιοαμερικανικών Κρατών
Βεσίνι Αχαΐας
Το Βεσίνι είναι ένα μικρό ορεινό χωριό του νομού Αχαΐας. Αποτελεί οικισμό της τοπικής κοινότητας Πάου της δημοτικής ενότητας Παΐων του Δήμου Καλαβρύτων. Καταλαμβάνει έκταση 9 τ.χλμ. Έχει χαρακτηριστεί ως παραδοσιακός οικισμός.
Τοποθεσία
Απέχει από την Πάτρα μέσω του Λεχουρίτικου βουνού 32 ώρες δρόμο με τα πόδια, από τον Πύργο 24, από τη Στρέζοβα 2, από Σοπωτό 3, από Μαζέικα 5, και από τα Καλάβρυτα 8 ώρες. Με τον αυτοκινητόδρομο απέχει από την Πάτρα 104 χλμ, από την Τρίπολη 70 χλμ., από τα Καλάβρυτα 46 χλμ., από τον Πύργο 81 χλμ. και από Εθνική Οδό Πατρών-Τριπόλεως 4 χλμ.
Ιστορικά στοιχεία
Προεπαναστατικά το χωριό ήταν τσιφλίκι οθωμανικό. Στα 1676 χρονολογείται αφιέρωμα κατοίκου του Βεσινίου στο Μέγα Σπήλαιο. Απογράφεται από τους Βενετούς το 1700.
Κάτοικοι του Βεσινίου, όπως οι Χρ. Παπαλεξόπουλος, Αναστ. Παπαλεξόπουλος, Χρ. Πανουτσακόπουλος, Ιω. Σαληστάθης πολέμησαν στον αγώνα του 1821. Το χωριό θρήνησε νεκρούς και την περίοδο 1921-1922.
Στα 1835 αναφέρεται ο οικισμός "Vessini" να απέχει μία ώρα και 20 λεπτά δρόμο από το γειτονικό Βερσίτσι. Στα 1889 αναφέρεται ότι απείχε μία ώρα δρόμο με τα πόδια από το κεφαλοχώρι της Στρέζοβας, την έδρα του τότε Δήμου Παΐων στον οποίο ανήκε διοικητικά, ενώ το 1901 αναφέρεται ότι απείχε 17 ώρες δρόμο από την Πάτρα, οκτώ ώρες από τα Καλάβρυτα, μιάμιση ώρα από το κεφαλοχώρι της Στρέζοβας και δυόμισι ώρες από το Σοπωτό. Στα 1903 ο Χρήστος Κορύλλος αναφέρει ότι το χωριό είχε σχολείο (γραμματείο) και ότι οι γυναίκες του χωριού, όπως αυτές της Στρέζοβας, ύφαιναν όμορφα χαλιά τα οποία επωλούντο στην Πάτρα και σε άλλες αγορές.
Στα 1928 είχε μικτό δημοτικό σχολείο το οποίο στεγαζόταν σε εκκλησιαστικό κτίριο.
Περιγραφή
Πρόκειται για πετρόκτιστο οικισμό.
Μέσα από το χωριό περνούν τρία ρέματα: της "Παλιόβρυσης" ή "Κονάκι ρέμα", της "Εκκλησιάς" και της "Λάκκας". Όλα μαζί ενώνονται στον "Κάκαβο" και με το χείμαρρο "Μαγγανίσιου" σχηματίζουν το "Βεσινέικο ποτάμι", το οποίο χύνεται στον Σκουπέικο ποταμό, κοντά στη θέση της αρχαίας Πάου , και έπειτα, μαζί με άλλους χειμάρρους, στον Λάδωνα. Άλλες πηγές του χωριού, οι οποίες αναφέρονται στα 1906 και χρησιμεύουν στην ύδρευση και την άρδευση, είναι το "Ξεροσακκούλι", η "Αληβροχιά", το "Λυκόβρυσο", του "Λειψοτά", του "Μαυριά", η οποία κινούσε δύο υδρόμυλους, κ.ά.
Στα 1928 αναφέρεται ότι το χωριό είχε 2 καφενεία και 3 μαγαζιά.
Οικονομία
Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνταν με τον πρωτογενή τομέα. Στα 1906 αναφέρεται ότι στην επικράτεια του χωριού ανήκαν 15.000 στρέμματα περίπου, στα οποία περιλαμβάνονται δασύλλια πουρναριών και καστανιών, από τα οποία τα 200 είναι ποτιστικά στρέμματα και 1.000 στρέμματα είναι ξηρικοί αγροί και 100 στρέμματα αμπελιών. Οι κάτοικοι του χωριού παρήγαγαν κατ' έτος 2.400 κιλά σιταριού, 3.000 κιλά αραβόσιτου, 700 κιλά κριθαριού κ.ά. ενώ είχαν σοδειές φακής και φασολιών. Είχαν επίσης κάποια οπωροκηπευτικά και ικανό αριθμό από αιγοπρόβατα, γελάδια, χοίρους, άλογα κ.λπ.
Στην οικονομία του χωριού συνέβαλε και η πώληση των παραδοσιακών χαλιών που ύφαιναν οι γυναίκες του χωριού.
Ονομασία
Η ονομασία Βεσίνι είναι ελληνόφωνη και προέρχεται από την αρχαία λέξη "βήσσα" που σημαίνει: σύνδεδρο φαράγγι, κοιλάδα, δασωμένη χαράδρα, τόπος βαθύς μεταξύ δύο βουνών, στενή κοιλάδα μεταξύ λόφων πολύδενδρων, πλατιά χαράδρα. Η εξήγηση που δίνεται είναι αρκετά πειστική, γιατί η περιοχή "Βρυτσούλια", στην οποια ήταν αρχικά κτισμένο το χωριό, έχει όλα τα χαρακτηριστικά πλατιάς χαράδρας, η οποία σύμφωνα με την παράδοση ήταν γεμάτη από πυκνά και πανύψηλα δένδρα (βελανιδιές, πουρνάρια, γλαβουτσιές, σφεντάμια κ.λπ.).
Βιβλιογραφικά, υπάρχει και η άποψη ότι η ονομασία μπορεί να προέρχεται από τη λέξη vresht-i, που σημαίνει "άμπελος".
Η παλιά θέση και η μετακίνηση
Τα πρώτα σπίτια που ήταν αγροτικά και κτηνοτροφικά (καλύβια), φτιάχτηκαν στις τοποθεσίες "Παλιοκάλυβα", "Ισιώματα" και "Δραγατσούλα", απέναντι από την ακρόπολη της αρχαίας Πάου. Ιστορικά δεν έχει εξακριβωθεί πότε κατασκευάστηκαν. Τα σπίτια αυτά αποτέλεσαν κατά την παράδοση τον πρώτο οικισμό. Λίγο πριν το 1400, οι ελάχιστοι κάτοικοι μετέφεραν το χωριό πιο πάνω, στην θέση "Βρυτσούλια" και του έδωσαν το όνομα Βεσίνι.
Είναι άγνωστο για πόσο χρονικό διάστημα έμεινε το χωριό στην θέση "Βρυτσούλια". Η μεταφορά του στην σημερινή θέση τοποθετείται μετά το 1700, με πιθανότερη χρονολογία το 1750 μ.Χ. Το χωριό χτίστηκε στις πλαγιές των Αφροδίσιων όρεων πριν από το 1841. Για την μεταφορά του χωριού οι τότε κάτοικοι επικαλέστηκαν διάφορες δεισιδαιμονίες, ότι δήθεν "κάποιο στοιχείο κακοποιούσε τους ανθρώπους και πέθαιναν". Οι νεότερες γενιές υποστηρίζουν ότι τα "Βρυτσούλια" ήταν και είναι θέση ανθυγιεινή, γιατί δεν έχει ήλιο αρκετές ώρες και ακόμα είναι μια ρεματιά στην οποία σχηματίζονται ρεύματα αέρα και είναι εύκολα κανείς που κατοικεί εκεί να προσβληθεί από θανατηφόρες ασθένειες (πνευμονία, γρίπη κ.λπ.). Στην καινούρια θέση οι Βεσιναίοι έφτιαξαν τα σπίτια τους, τα μαγαζιά τους και ότι άλλο ήταν χρήσιμο για την φτωχική ζωή τους. Η παράδοση λέει ότι τα ξύλα που χρησιμοποιήθηκαν για να φτιάξουν τα σπίτια κόπηκαν από την γύρω περιοχή ("Ράχη", "Αγία Τριάδα", "Τσελεκονιά" και "Αξαμπέλα"). Το χωριό στην νέα του θέση μεγάλωσε, βελτιώθηκε, έγινε κοινότητα το 1912, και ακολούθησε την ίδια μοίρα μαζί με άλλα Καλαβρυτοχώρια.
Διοικητική εξέλιξη
Την 20/04/1835 προσαρτάται στον τότε Δήμο Πάου. Την 01/07/1841 αποσπάται από το Δήμο Πάου και προσαρτάται στον τότε Δήμο Αροανείας. Με το ΦΕΚ 2Α της 20/01/1870 αποσπάται από τον τότε Δήμο Αροανείας και προσαρτάται στον τότε Δήμο Παΐων. Με το ΦΕΚ 256Α της 28/08/1912 αποσπάται από το Δήμο Παΐων και ορίζεται έδρα της κοινότητας Βεσινίου. Την 16/10/1940 το όνομά του διορθώθηκε από το μέχρι τότε Βεσίνη σε Βεσίνιον. Με το ΦΕΚ 71Α της 27/03/1973 αποσπάστηκε από την Κοινότητα Βεσινίου, η οποία καταργήθηκε, και προσαρτήθηκε στην νέα Κοινότητα Πάου. Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997, σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας", προσαρτάται στο Δήμο Παΐων μέχρι το 2010 που εντάχθηκε στον "καλλικρατικό" Δήμο Καλαβρύτων (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης".
Η συγχώνευση της κοινότητας
Το Μάιο του 1959 οι κάτοικοι του χωριού, ύστερα από κοινή διαπίστωση που έκαναν, ότι δηλ. είχαν οικονομική αδυναμία στην διάνοιξη κοινοτικού δρόμου από την εθνική οδό "111" προς στο Βεσίνι, πήραν την απόφαση να ζητήσουν από την Νομαρχία Αχαΐας την έγκριση μεταφοράς του χωριού σε μια από τις παρακάτω θέσεις: "Αγ. Κωνσταντίνος", "Ροζιάρι" ή "Ισιώματα", που όλα βρίσκονταν κοντά στην εθνική οδό. Η Νομαρχία αποδέχθηκε το αίτημα των κατοίκων και ύστερα από σχετικές μελέτες που έκαναν οι τεχνικές της υπηρεσίες κρίθηκε κατάλληλη η θέση του "Αγίου Κωνσταντίνου" για την μεταφορά του χωριού. Το 1960-1961 άρχισαν οι πολεοδομικές μελέτες της Νομαρχίας για την ανοικοδόμηση του νέου χωριού. Περί τα τέλη όμως του 1961, και ενώ οι μελέτες βρίσκονταν σε εξέλιξη, εμφανίστηκαν οι πρώτες παλινωδίες πολλών κατοίκων του χωριού οι οποίοι με σχετική αίτησή τους ζήτησαν την ακύρωση της πρώτης απόφασης και την έγκριση μεταφοράς σε άλλη θέση.
Κατά την διάρκεια εξεύρεσης κάποιας αποδεκτής από όλους λύσης, οι κάτοικοι των χωριών Πάου (Σκούπι) και Δεχουνίου με αιτήσεις τους ζήτησαν από την Νομαρχία να εγκρίνει την μεταφορά και των δικών τους χωριών σε ανάλογη θέση πλησίον της Εθνικής Οδού. Στο σημείο αυτό η Νομαρχία εξέτασε συνολικά το θέμα και, μετά από σχετικές μελέτες και εισηγήσεις, εγκρίνει τελικά την μεταφορά και των τριών χωριών στην θέση "Χαλιάδες" ("Σκουπέικο κάμπο") της περιφέρειας της κοινότητας Πάου και τη συνένωσή τους σε μια ενιαία κοινότητα. Ύστερα από την παραπάνω απόφαση, το έτος 1966 έγινε η απαλλοτρίωση της έκτασης (Ε 200. τΔ.1966), η διανομή δια κλήρου οικοπέδων και η ανέγερση των κατοικιών βάσει 3-4 τυποποιημένων σχεδίων πολεοδόμησης. Στο καινούριο αυτό χωριό έκτισαν σπίτια και εγκαταστάθηκαν όλοι οι Βεσιναίοι που κατοικούσαν στο πάνω χωριό. Η νέα κοινότητα, δυνάμει του από 16 Μαρτίου 1973 Β.Δ που δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ 77/27.3.1973 έλαβε το όνομα "Κοινότης Πάου".
Ναοί
Ο ενοριακός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου, που ήταν ήδη κτισμένος από τα προεπαναστατικά χρόνια , και κοιμητηριακός αυτός του Αγίου Βασιλείου. Στην θέση "Βρυτσούλια" οι κάτοικοι έχτισαν τα σπίτια τους και την εκκλησία τους, που ήταν αφιερωμένη στην μνήμη του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου. Στις 8 Μαΐου τιμούσαν τον Άγιο και πανηγύριζαν.
Στην επικράτεια του χωριού υπήρχαν, στα 1906, τα ξωκλήσια: του Αγίου Γεωργίου, του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου, του Προφήτη Ηλία, ευρισκόμενο στην κορυφή του ομώνυμου βουνού, καθώς και τρία ερειπωμένα ναΐδρια. Νοτιότερα προς τον "Σκουπέικο Κάμπο" υπήρχε, στην θέση "Καθολική, το βυζαντινό μοναστήρι της Καθολικής Θεοτόκου το οποίο ήταν πλήρως ερειπωμένο στα 1906.
Δημογραφική εξέλιξη
Στα 1700 αναφέρεται στη βενετική απογραφή Grimani ως Vesigni και έχει πληθυσμό 25 οικογένειες (135 κάτοικοι).
Η δημογραφική εξέλιξη του χωριού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής:
Χαρακτηρισμός ως παραδοσιακός οικισμός
Το 1978 με Π.Δ. που δημοσιεύθηκε στο 594/13.11.1978 ΦΕΚ, τεύχος Δ', το Βεσίνι χαρακτηρίσθηκε "Παραδοσιακός Οικισμός" με στοιχεία ΕΣΥΕ-13.2.113-01. Το 1980 έγινε διάνοιξη δρόμου 4 χλμ. από την Κοινότητα Πάου και την Εθνική Οδό Πατρών-Τριπόλεως προς τον οικισμό του Βεσινίου, με δαπάνη του αείμνηστου Στρατηγού Χρ. Ζαφειρόπουλου καθώς και των εκτός Βεσινίου διαμενόντων. Το 1983 με έρανο μεταξύ των Βεσιναίων, και με την συμμετοχή της Δ.Ε.Η. στην δαπάνη, ηλεκτροδοτήθηκε το παλαιό χωριό. Η διάνοιξη του δρόμου και η ηλεκτροδότηση αποτέλεσαν την αφορμή ώστε οι περισσότεροι Βεσιναίοι να επισκευάσουν και να ανακαινίσουν τα πατρογονικά σπίτια τους και τους καλοκαιρινούς (και όχι μόνο) μήνες αρκετοί να διαμένουν εκεί κοντά στον καθαρό αέρα και το υγιεινό κλίμα. Σήμερα αποτελεί έναν από τους δύο παραδοσιακούς οικισμούς στο Νομό Αχαΐας που είναι επίσημα αναγνωρισμένοι από την Πολιτεία.
Σημείωση
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Παΐων Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Δήμος Ενιππέα
Ο Δήμος Ενιππέα λειτούργησε σύμφωνα με το Σχέδιο «Καποδίστριας» του 1997, ως Δήμος της Περιφερειακής Ενότητας Λάρισας, από το 1999 έως το 2010, με έδρα το Μέγα Ευύδριο.
Βρισκόταν στο πεδινό τμήμα του Νομού Λάρισας. Ο Δήμος αποτελούνταν από 8 Δημοτικά Διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 161,2 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 4.526 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2001.
Με τη διοικητική διαίρεση του 2011, με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», από 1 Ιανουαρίου 2011, εντάχθηκε στο νέο διευρυμένο Δήμο Φαρσάλων, της Περιφέρειας Θεσσαλίας, ως Δημοτική Ενότητα Ενιππέα.
Πωλ Σεριέ
Ο Πωλ Σεριέ (γαλλ. Paul Sérieux [se.ʁjø]; 1864-1947) ήταν Γάλλος ψυχίατρος με καταγωγή από το Παρίσι.
Άσκησε την ιατρική του σε διάφορα γαλλικά νοσοκομεία και άσυλα κατά τη διάρκεια της καριέρας του, συμπεριλαμβανομένου και του Ασύλου του Ville-Evrard και το νοσοκομείο του Sainte-Anne. Είχε επίσης εργαστεί ως γιατρός στο άσυλο της Marsens στην Ελβετία.
Ο Σεριέ είναι περισσότερο γνωστός για την έρευνα των ψυχώσεων και της παραληρητικές διαδικασίες της σκέψης με την συλλογική συνεργασία του με τον Ζοζέφ Καπγκρά (1873-1950). Με τον Καπγκρά, περιέγραψε ένα είδος μη-σχιζοφρενούς, παρανοϊκής ψύχωσης που αποκάλεσε délire d’interprétation, η οποία ορίζεται ως «χρόνια ερμηνευτική ψύχωση». Ο Σεριέ ήταν επίσης ο συνεχιστής στην εισαγωγή των θεωριών του Γερμανού ψυχίατρου Έμιλ Κρέπελιν (Emil Kraepelin) (1856-1926) στη γαλλική ψυχιατρική.
Με ένα χρόνο να είναι μέντορας του Valentin Magnan (1835-1916), είχε συγγράψει το βιβλίο Le délire chronique a evolution systématique (1892), και το 1909 με τον Καπγκρά, δημοσίευσε μια πραγματεία με τίτλο Les Folies raisonnantes. Ο Σεριέ ταξίδεψε σε ολόκληρη την Ευρώπη, και δημιούργησε μια έκθεση σχετικά με την κατάσταση και τις συνθήκες της ψυχιατρικής θεραπείας στα γαλλικά, γερμανικά, Ελβετικά και τα Βελγικά ψυχιατρικά άσυλα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ψυχίατροι
Νέφος του Όορτ
thumb|300px|Το Νέφος του Όορτ. Το Νέφος του Όορτ είναι μια υποθετική σφαιρική περιοχή του εξωτερικού ηλιακού συστήματος. Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 50.000 AU από τον Ήλιο, χίλιες φορές πιο μακριά από τον Πλούτωνα ή κάτι λιγότερο από ένα έτος φωτός. Η απόσταση αυτή τοποθετεί το Νέφος του Όορτ περίπου στο ένα τέταρτο της απόστασης από τον Εγγύτατο του Κενταύρου, το κοντινότερο δηλ. ως προς τον Ήλιο αστέρι. Τα αντικείμενα του Νέφους του Όορτ αποτελούνται κυρίως από πάγους νερού, αμμωνίας, και μεθανίου. Πιστεύεται ότι το Νέφος του Όορτ είναι η πηγή όλων των κομητών που εισέρχονται στο Ηλιακό σύστημα. Μόλις τέσσερα αντικείμενα που έχουν ανακαλυφθεί πιθανολογείται ότι ανήκουν στο Νέφος του Όορτ, τα 90377 Σέντνα, 2000 CR105, 2006 SQ372, και 2008 KV42.
Θεωρία
Η αρχική ιδέα ανήκει στον Εσθονό αστρονόμο Ερνστ Έπικ (Ernst Julius Öpik), που το 1932 υποστήριξε ότι οι κομήτες προέρχονται από ένα νέφος στις εξωτερικές περιοχές του Ηλιακού Συστήματος. Η ιδέα αυτή επανεισάχθηκε το 1950 από τον Ολλανδό αστρονόμο Γιαν Όορτ (Jan Hendrick Oort). Η λογική ήταν η εξής: εφόσον όλοι οι κομήτες κάποια στιγμή καταστρέφονται μέσα στο Ηλιακό Σύστημα, λόγω της βαρύτητας του Ήλιου ή των μεγάλων πλανητών, δεν θα έπρεπε μετά από πέντε δισεκατομμύρια χρόνια ύπαρξης του Ηλιακού Συστήματος να παρατηρούνται πια κομήτες. Άρα πρέπει να υπάρχει μια πηγή πυρήνων κομητών η οποία στέλνει συνεχώς κομήτες στο εσωτερικό Ηλιακό Σύστημα. Αν ληφθούν υπόψη και οι τροχιές των κομητών μεγάλης περιόδου, η πηγή αυτή πρέπει να απέχει κάπου 50.000 AU από τον Ήλιο και να περιέχει εκατομμύρια πυρήνων. Λόγω του γεγονότος ότι οι κομήτες μεγάλης περιόδου έρχονται έξω απ' την εκλειπτική, η πηγή τους πρέπει να περιβάλλει σφαιρικά το Ηλιακό Σύστημα.
Δημιουργία
Τα αντικείμενα του Νέφους του Oort εικάζεται ότι δημιουργήθηκαν μαζί με τους πλανήτες και τα υπόλοιπα σώματα του ηλιακού μας συστήματος, πριν από περίπου 4.6 δισεκατομμύρια χρόνια. Η βαρυτική τους αλληλεπίδραση όμως κυρίως με τους μεγάλους πλανήτες άλλαξε τις τροχιές τους και τα εξακόντισε έξω από το ηλιακό σύστημα, θέτοντάς τα σε ελλειπτικές ή παραβολικές τροχιές. Αλληλεπιδράσεις με τα βαρυτικά πεδία άλλων αστεριών (που παίζουν ρόλο σε τέτοιες αποστάσεις) έδωσαν στο Νέφος του Oort τη σφαιρική κατανομή του.
Τον Ιούνιο του 2010, ο Χάρολντ Λέβισον (Harold F. Levison) μαζί με τους συνεργάτες του πρότειναν, βασισμένοι σε προσομοιώσεις, ότι ο Ήλιος "παρέσυρε κομήτες από άλλα αστέρια κατά τη γέννησή του". Τα αποτελέσματα αυτά υπονοούν ότι "ένα σημαντικό ποσοστό των κομητών του Νέφους του Όορτ, ενδεχομένως μεγαλύτερο από 90%, προέρχεται από άλλα αστέρια".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηλιακό Σύστημα Κατηγορία:Μεταποσειδώνια αντικείμενα
Το Φίδι
Το Le Serpent (ελλ. τίτλος Το Φίδι) είναι ένα θρίλερ Γαλλικής παραγωγής 2006, σε σκηνοθεσία Ερίκ Μπαρμπιέ και με πρωταγωνιστή τον Ιβάν Ατάλ. Η ταινία βγήκε στις ελληνικές αίθουσες στις 14 Ιουνίου, 2007.
Περίληψη
Ένας φωτογράφος με την οικογενειακή του ζωή στα πρόθυρα κρίσης αντιμετωπίζει έναν εφιάλτη στο πρόσωπο ενός παλιού συμμαθητή του που έχει οργανώσει ένα μακιαβελικό σχέδιο εναντίον του. Χρησιμοποιώντας κάθε δυνατό μέσο, όπως φόνο και εκβιασμό, θα κάνει τη ζωή του φωτογράφου κόλαση. Μια μικρή ελπίδα γεννιέται από μια απεγνωσμένη σκέψη: εκδίκηση με τα ίδια μέσα...
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2007 Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές θρίλερ ταινίες
Κάτι χωρισμένα παλικάρια
Κάτι Χωρισμένα Παλικάρια είναι ελληνική κωμική τηλεοπτική σειρά, παραγωγής 2017-2018, που προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό ANT1. Το σενάριο της σειράς αποτελεί διασκευή του σεναρίου της Χιλιανής τηλενουβέλας «Separados» που προβλήθηκε τη περίοδο 2012-2013 από το κρατικό τηλεοπτικό δίκτυο TVN.
Τη μεταφορά του σεναρίου στα ελληνικά ανέλαβε η Βίκυ Αλεξοπούλου, ενώ τη σκηνοθεσία επιμελήθηκε ο Βασίλης Θωμόπουλος.
Το τραγούδι τίτλων της σειράς φέρει τον τίτλο Ένα βήμα και φεύγω και ερμηνεύει ο Γιάννης Κότσιρας. Η σύνθεση ανήκει στον Στέφανο Κορκολή και οι στίχοι στον Νίκο Μωραΐτη.
Η σειρά έκανε πρεμιέρα στις 2 Οκτωβρίου του 2017. Η προβολή της σειράς αρχικά γινόταν δύο φορές την εβδομάδα, ενώ μετά από τον Ιανουάριο του 2018 η σειρά προβαλλόταν τέσσερις φορές την εβδομάδα. Το τελευταίο επεισόδιο της σειράς προβλήθηκε στις 19 Ιουνίου του 2018 και η σειρά αποτελείται από 80 επεισόδια.
Πλοκή
Πέντε άντρες αποφασίζουν να αλλάξουν τα πάντα στη ζωή τους. Ο Πέτρος ζητά διαζύγιο από την καταπιεστική γυναίκα του Κατερίνα και εγκαθίσταται στη βίλα της θείας του ως εργένης. Ακολουθεί ο φίλος του Χριστόφορος, που η γυναίκα του τον έδιωξε από το σπίτι τους. Ο Μηνάς αποφασίζει να χωρίσει από τη σχέση του, ενώ ο Ευτύχης ακολουθεί για να καταφέρει να γλιτώσει από τις απατεωνιές του. Τέλος, ο Αντώνης εγκαταλείπει τη φορτική μητέρα του και συγκατοικεί με τους άλλους τέσσερις φίλους του. Όμως, οι δικοί τους άνθρωποι δεν τους αφήνουν και πολύ σε ησυχία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές ΑΝΤ1 Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές τηλεοπτικές σειρές
Τζακ Νίκολσον
right|thumb|Ο Νίκολσον το 1976 Ο Τζακ Τζόζεφ Νίκολσον (Jack Joseph Nicholson), (γενν. 22 Απριλίου 1937) είναι Αμερικανός ηθοποιός, βραβευμένος με 3 Βραβεία Όσκαρ από τις 12 φορές που προτάθηκε συνολικά και 7 Χρυσές Σφαίρες.
Σταδιοδρομία
Ο Τζακ Νίκολσον γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη και ξεκίνησε την καριέρα του παίζοντας ένα μικρό ρόλο στην ταινία του Ρότζερ Κόρμαν The City Baby Killer (1958). Παίζοντας μικρούς ρόλους, ασχολιόταν παράλληλα με την συγγραφή κάποιων ταινιών χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία, ενώ εμφανίστηκε και στην τηλεόραση στο The Andy Griffith Show, σε δύο επεισόδια.
Η ακμή στη σταδιοδρομία του Νίκολσον ξεκίνησε με την ταινία Ξένοιαστος Καβαλάρης (Easy Rider, 1969). Η ερμηνεία του χαρακτήρα ενός μέθυσου δικηγόρου οδήγησε στην υποψηφιότητά του για το Βραβείο Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου. Ακολούθησε η ταινία Πέντε Εύκολα Κομμάτια (Five Easy Pieces, 1970), που προτάθηκε για Όσκαρ για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, αυτή τη φορά για Όσκαρ Α'ανδρικού ρόλου και στη συνέχεια οι ταινίες Η Διπλή Ζωή της Ντέιζι Γκέιμπλ (On a Clear Day You Can See Forever, 1970), Η Γνωριμία της Σάρκας (Carnal Knowledge, 1971), Το Τελευταίο Απόσπασμα (The Last Detail, 1973) και η κλασσική ταινία του Ρόμαν Πολάνσκι Τσάιναταουν (Chinatown, 1974). Για την ηθοποιία του στις δύο τελευταίες ο Νίκολσον προτάθηκε για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου.
Το πρώτο του Όσκαρ Α' ανδρικού ρόλου, το κέρδισε για την ερμηνεία του στην ταινία του Μίλος Φόρμαν Στη Φωλιά του Κούκου (One Flew Over the Cuckoo's Nest, 1975). Ακολούθησαν οι ταινίες The Passenger (1975), Οι Φυγάδες του Μισούρι (The Missouri Breaks, 1976) και Ο Τελευταίος των Μεγιστάνων (The Last Tycoon, 1976). Αν και δεν κέρδισε κάποιο βραβείο η ερμηνεία του στην ταινία του Στάνλεϊ Κιούμπρικ Η Λάμψη (The Shining, 1980), αυτή παραμένει μια από τις πιο καλές του και ίσως η πιο κλασσική. Μεγάλη επιτυχία σημείωσε επίσης η ταινία Ο ταχυδρόμος χτυπάει πάντα δυο φορές (The Postman Always Rings Twice, 1981). Για τον ρόλο του στο Οι Κόκκινοι (Reds, 1981) προτάθηκε για Όσκαρ Β' ανδρικού ρόλου, δυο χρόνια αργότερα κέρδισε το όσκαρ Β' ανδρικού ρόλου για την ερμηνεία του στο Σχέσεις Στοργής (Terms of Endearment, 1983), ενώ για το Καλύτερα δε Γίνεται (As Good As It Gets'') του 1997 κέρδισε το τρίτο του όσκαρ. Επίσης προτάθηκε για Όσκαρ για τις ταινίες Η Τιμή των Πρίτσι (Prizzi's Honor, 1985), Ξένοι στην Ίδια Πόλη (Ironweed, (1987), Ζήτημα Τιμής (A Few Good Men) (1992) και Σχετικά με τον Σμιντ (About Schmidt, 2002). Στον αντίποδα των επιτυχιών αυτών ήταν η διάκρισή του για το Χρυσό Βατόμουρο ως χειρότερος Ηθοποιός της Χρονιάς, για τις ταινίες του Ο Προστάτης (Man Trouble) και Χόφφα (Hoffa, 1992). Η ταινία Batman (1989), στην οποία ενσαρκώνει τον ψυχοπαθή εγκληματία Τζόκερ, σημείωσε τεράστια εισπρακτική επιτυχία. Ο Νίκολσον προσωπικά κέρδισε κατόπιν ειδικής συμφωνίας το αστρονομικό ποσό των 60.000.000 δολαρίων.
Οι πιο πρόσφατες ταινίες του είναι οι Κάλλιο Αργά παρά... Αργότερα (Something's Gotta Give, 2003), Ο Πληροφοριοδότης (The Departed, 2006) και Επιθυμίες...στο παρά πέντε (The Bucket List, 2007), ενώ ετοιμάζεται να πρωταγωνιστήσει στη νέα ταινία του Άλμπερτ Μπρουκς με τον οποίο έχει συνεργαστεί στις ταινίες Σχέσεις στοργής και Καλύτερα δε γίνεται.
Προσωπική ζωή
Είναι θερμός φίλαθλος των Λος Αντζελες Λέικερς. Σε ένα αγώνα τους το 2001, κατόπιν φραστικού επεισοδίου με τον διαιτητή, αποβλήθηκε από τον αγωνιστικό χώρο. Παντρεύτηκε 3 φορές και απέκτησε 4 παιδιά.
Επιλεγμένη φιλμογραφία
Παρακάτω παρουσιάζεται η πιο γνωστή φιλμογραφία του ηθοποιού:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άθεοι Κατηγορία:Αμερικανοί συλλέκτες έργων τέχνης Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Β΄ Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Κωμωδίες ή Μιούζικαλ)‎ Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Α' Ανδρικού Ρόλου
Βουλγαρικές βουλευτικές εκλογές 1913
Οι βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στη Βουλγαρία στις 24 Νοεμβρίου του 1913. Το αποτέλεσμα ήταν νίκη για το Φιλελεύθερο Συνασπισμό, μια συμμαχία του Φιλελεύθερου κόμματος, του Λαϊκού Φιλελεύθερου κόμματος και του Νέου Φιλελεύθερου κόμματος, ο συνασπισμός κέρδισε 88 από τις 204 έδρες της βουλής. Η προσέλευση των ψηφοφόρων ήταν 55,0%.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλγαρικές βουλευτικές εκλογές
Μακεδονική επανάσταση
left|thumb|150px|Ο Μακεδόνας επαναστάτης [[Αναστάσιος Πηχιών από την Αχρίδα]]
Η Μακεδονική επανάσταση μπορεί να αναφέρεται σε μία από τις παρακάτω εξεγέρσεις των Ελλήνων της Μακεδονίας εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και των πανσλαβιστικών βλέψεων, με σκοπό την απελευθέρωση της Μακεδονίας και την ένωση με το Ελληνικό κράτος:
Κατηγορία:Ιστορία της Μακεδονίας (περιοχή)
OGAE
Το OGAE (Organisation Générale des Amateurs de l'Eurovision) είναι διεθνής οργανισμός που αποτελείται από ένα δίκτυο 42 ενώσεων φίλων του Διαγωνισμού Τραγουδιού Γιουροβίζιον σε όλη την Ευρώπη και όχι μόνο. Ιδρύθηκε το 1984 στη Σαβονλίνα στη Φινλανδία από τον Γιαριπέκα Κοϊκαλάινεν και είναι μια μη κυβερνητική και μη κερδοσκοπική εταιρεία.
Τέσσερις μη κερδοσκοπικοί διαγωνισμοί διοργανώνονται ανεξάρτητα κάθε χρόνο από τον οργανισμό για την προώθηση της εθνικής λαϊκής μουσικής στους οπαδούς της Γιουροβίζιον παγκοσμίως. Ο διεθνής οργανισμός εργάζεται συχνά σε συνεργασία με το Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση και τους ραδιοτηλεοπτικούς φορείς στις συμμετέχουσες χώρες, προκειμένου να συμβάλει στην προώθηση του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Γιουροβίζιον.
Ο σημερινός πρόεδρος του Διεθνούς Δικτύου OGAE είναι ο Σίμον Μπένετ από την OGAE Βρετανίας, ο οποίος διαδέχθηκε τον Μάικεν Μέεμετς της OGAE Φινλανδίας το 2015.
Ιστορία
Ο Διαγωνισμός τραγουδιού Γιουροβίζιον ξεκίνησε το 1956, και το 1984 το διεθνές δίκτυο OGAE ιδρύθηκε από τον Γιαριπέκα Κοϊκαλάινεν στη Σαβονλίνα της Φινλανδίας. Η οργάνωση, η οποία είναι μια ανεξάρτητη οργάνωση φίλων της Γιουροβίζιον, λειτουργεί ως μη κυβερνητικός, μη πολιτικός και μη κερδοσκοπικός οργανισμός και συνεργάζεται συχνά με την Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση. Η συμμετοχή στο δίκτυο είναι ανοικτή σε χώρες που συμμετέχουν στο Διαγωνισμό τραγουδιού Γιουροβίζιον ή έχουν συμμετάσχει σε αυτή στο παρελθόν. Αρκετές άλλες χώρες σε όλη την Ευρώπη και όχι μόνο που δεν έχουν αυτόνομο δίκτυο OGAE, συμπεριλαμβανομένης της Αυστραλίας, του Καζακστάν, του Μονακό, του Αγίου Μαρίνου, της Νότιας Αφρικής και των Ηνωμένων Πολιτειών, εκπροσωπούνται από την ονομασία "OGAE-Υπόλοιπος κόσμος".
Κάθε χρόνο ο οργανισμός διοργανώνει τέσσερις διαγωνισμούς. Αυτοί είναι ο Διαγωνισμός Τραγουδιού, ο Διαγωνισμός Δεύτερης Ευκαιρίας, ο Διαγωνισμός Βίντεο και ο Διαγωνισμός τραγουδιού που συντέθηκε στο σπίτι. Η συνεργατική άσκηση του δικτύου των συνδέσμων OGAE είναι η αύξηση της ευαισθητοποίησης για τη λαϊκή εθνική μουσική σε όλο τον κόσμο, σε συνεργασία με τους οπαδούς του Διαγωνισμού τραγουδιού Γιουροβίζιον, καθώς και τη δημιουργία ισχυρής σχέσης μεταξύ των εθνικών ραδιοτηλεοπτικών φορέων και την εμπορία του ίδιου του Διαγωνισμού τραγουδιού Γιουροβίζιον σε μια ευρύτερη βάση φίλων.
Το 2007, ο Αντώνης Καρατζίκος εξελέγη νέος Διεθνής Συντονιστής για το OGAE, με θητεία που διαρκούσε μέχρι το 2009. Τον Ιούλιο του 2009 επανεξελέγη για την ίδια θέση. Το 2011, το διεθνές δίκτυο του OGAE (OGAE International Network) έγινε εγγεγραμμένος οργανισμός στη Γαλλία και ο Μάικεν Μέεμετς εξελέγη πρόεδρος. Επανεξελέγη για δεύτερη θητεία στις 17 Μαΐου 2013 στο Euro Fan Café (Μόρισκα Παβίλιονγκεν) στο Μάλμε της Σουηδίας. Κατά τη διάρκεια της Ετήσιας Συνάντησης των προέδρων των OGAE, η οποία πραγματοποιήθηκε στις 22 Μαΐου 2015 στο Euro Fan Café στη Βιέννη, οι πρόεδροι των συλλόγων OGAE ανά την Ευρώπη και τον κόσμο εξέλεξαν νέο διοικητικό συμβούλιο για το διεθνές δίκτυο OGAE (το οποίο εμφανίζεται παρακάτω), οι οποίοι θα διατηρήσουν τους ρόλους τους μέχρι τις επόμενες εκλογές το 2017.
Σύνδεσμοι-μέλη του OGAE
Το OGAE έχει σαράντα έξι μέλη σήμερα, ενώ η Γερμανία έχει δύο συνδέσμους-μέλη.
Είλωτες
Οι είλωτες, (αρχ. ενικός: ο είλως ή ειλώτης και θηλυκό "ειλωτίς", κοινώς "είλωτας"), αποτελούσαν το τρίτο και κατώτερο κοινωνικό στρώμα της αρχαίας Σπάρτης, (μετά τους πολίτες και τους περιοίκους) οι οποίοι δεν είχαν κανένα από τα πολιτικά δικαιώματα, εκτός από τους «νεοδαμώδεις», οι οποίοι ήταν ελευθερωμένοι, πρώην είλωτες και μπορούσαν να υπηρετήσουν στον σπαρτιάτικο στρατό.
Ιστορία
Οι λεγόμενοι είλωτες ήταν οι Αχαιοί κάτοικοι της Λακωνικής πριν την κάθοδο των Δωριέων. Αρχικά το όνομά τους ετυμολογείτο, σχεδόν από το σύνολο των αρχαίων συγγραφέων, από το αρχαίο Ἕλος, παραθαλάσσια πόλη της Λακωνικής της οποίας οι κάτοικοι υποτάχθηκαν στους Δωριείς (Σπαρτιάτες), επί βασιλέως Άγιδος, γιου του Ευρυσθένη
Κατά νεότερες όμως έρευνες το όνομα "είλωτες" αποτελεί παρετυμολογία των περισσότερο ανυπότακτων κατοίκων της Λακωνικής, που ήταν οι κάτοικοι του Έλους, η οποία (παρετυμολογία) διευκόλυνε το γεγονός των συχνών εξεγέρσεων των ειλώτων. Έτσι κατά την νεότερη και επικρατέστερη εκδοχή το όνομα είλωτες προέρχεται από τη ρίζα "ελ" και του ρήματος "ελαύνω", (= που σημαίνει μεταξύ άλλων και αρπάζω), σημαίνοντας έτσι τον "αιχμάλωτο πολέμου" ή εκ του έλους (=βάλτος) επειδή αυτοί διέμεναν σε βαλτώδη καλλιεργήσιμα όμως εδάφη της υπαίθρου της αρχαίας Σπάρτης. Χαρακτηριστική είναι η πληροφορία του Στράβωνος (HC 36, 51, 5), που αναφέρει ότι από τους κατοίκους της Λακωνικής μόνο οι του Έλους προέβαλαν ισχυρή αντίσταση στους Δωριείς όπου μετά από πολλούς αγώνες τελικά τους κυρίεψαν και τους κατέστησαν δορυάλωτους.
Οι είλωτες (αιχμάλωτοι) αποτελούσαν τους δημόσιους εργάτες ή δούλους αφού ιδιωτικοί δούλοι όχι μόνο δεν υπήρξαν ποτέ, αλλά και απαγορευόταν η εισαγωγή τους σύμφωνα με τους υφιστάμενους σχετικούς νόμους περί ξενηλασίας. Η δε Σπαρτιατική Πολιτεία διέθετε στους πολίτες της είλωτες χωρίς όμως και να τους παρέχει δικαίωμα πώλησης ή απελευθέρωσης αυτών. Δικαίωμα απελευθέρωσης ειλώτων είχε μόνο η Απέλλα, (η Εκκλησία του Δήμου της αρχαίας Σπάρτης), και αυτό μόνο επ΄ ανδραγαθία, σε πολεμικές επιχειρήσεις, ή για κάποια εξαίρετη πράξη. Οι απελεύθεροι εν προκειμένω είλωτες καλούνταν "νεοδαμώδεις" (=νεοπολίτες), όπως οι νεοδαμώδεις του Βρασίδα που ονομάστηκαν "Βρασίδειοι". Σημειώνεται πως τα παιδιά νεοδαμώδων με ειλωτίδες καλούνταν "μόθακες" ή "μόθωνες". Μόθακες επίσης αποκαλούνταν όσοι είχαν ένα γονιό Σπαρτάτη και ένα γονιό μη Σπαρτιάτη.
Κύριο έργο των ειλώτων ήταν περίπου το αυτό των δουλοπάροικων του Μεσαίωνα, με το χαρακτηριστικό ν' αποφέρουν στους κυρίους τους ετήσιο τακτό εισόδημα κρατώντας για τους εαυτούς τους οποιοδήποτε τυχόν πλεόνασμα. Συνεπώς η ζωή τους ήταν πολύ σκληρή και συχνά επαναστατούσαν κατά της Σπάρτης, ειδικά σε περιόδους μειωμένης παραγωγής ή μετά τον σεισμό του 5ου αι. π.Χ., ζητώντας την ελευθερία τους. Δεν υπήρξαν και λίγες οι φορές που οι Σπαρτιάτες δε δίσταζαν να σκοτώσουν τους πιο επικίνδυνους είλωτες, κατά τις λεγόμενες κρυπτείες. Ο θεσμός διατηρήθηκε έως τους ρωμαϊκούς χρόνους .Οι παλιοί κάτοικοι που ζούσαν στην περιοχή που κατακτήθηκε από τους Σπαρτιάτες έγιναν δούλοι (είλωτες) με υποχρέωση να καλλιεργούν τη γη και να παραδίδουν ένα μέρος της στους ιδιοκτήτες κτημάτων. Ο φόβος μίας επανάστασης των δούλων ήταν πάντοτε υπαρκτός και ταλάνιζε τους Σπαρτιάτες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δουλεία στην αρχαία Ελλάδα Κατηγορία:Αρχαία Σπάρτη Κατηγορία:Εκφράσεις
Γεράσιμος Μεταξάς (πολιτικός)
Ο Γεράσιμος Μεταξάς (Αννινάτα Κεφαλληνίας, 1907 – Αθήνα 23 Απριλίου 1966) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Πορεία
Ήταν γιος του Παναγή Μεταξά. Σπούδασε εμπορικές και οικονομικές επιστήμες. Κατά την περίοδο της Ναζιστικής Κατοχής συνελήφθη από τους Γερμανούς και φυλακίστηκε για 9 μήνες. Αποφυλακίστηκε το 1942. Κατά τη διακυβέρνηση του Ιωάννη Μεταξά ανέλαβε διευθυντής του πολιτικού γραφείου του δικτάτορα.
Εξελέγη βουλευτής στην ιδιαίτερη πατρίδα του με τον Ελληνικό Συναγερμό (1951, 1952) και μετά με την ΕΡΕ (1956, 1958, 1961, 1964).
Πέθανε εν ενεργεία το 1966 σε νοσοκομείο έπειτα από χειρουργική επέμβαση για χολολιθίαση και την έδρα του κατέλαβε ο Χαράλαμπος Μεσσάρης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Κεφαλληνίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ
Σιμωνίδης
Το όνομα Σιμωνίδης ή Σιμονίδης μπορεί να αναφέρεται στους:
Κωδικός περιοχής για DVD
Kωδικοί περιοχής DVD είναι μια τεχνική ψηφιακής διαχείρισης δικαιωμάτων σχεδιασμένη ώστε να επιτρέπει στους διανομείς ταινιών να ελέγχουν τις πτυχές μιας έκδοσης, συμπεριλαμβανομένων του περιεχόμενου, της ημερομηνίας κυκλοφορίας και της τιμής, ανάλογα με την περιοχή.
Αυτό επιτυγχάνεται μέσω του Περιοχή-locked DVD player, το οποίο θα αναπαράγει μόνο τους δίσκους DVD που είναι κωδικοποιημένοι στην περιοχή τους (καθώς και άτομα χωρίς κωδικό περιοχής). Η εμπορική προδιαγραφή DVD player απαιτεί ότι ένας αναπαραγωγέας σχεδιάστηκε για να πωληθεί σε μια συγκεκριμένη θέση να αναπαράγει μόνο δίσκους που κωδικοποιούνται για την εν λόγω περιοχή (συν αυτά χωρίς κωδικό περιοχής). Η αμερικανική DVD Copy Control Association απαιτεί, επίσης, ότι οι DVD player κατασκευαστές ενσωματώνουν τον περιφερειακό έλεγχο της αναπαραγωγής (RPC) του συστήματος. Ωστόσο,Περιοχή-free DVD players, τα οποία αγνοούν κωδικοποίηση περιοχής, είναι επίσης διαθέσιμα στο εμπόριο, και πολλές συσκευές αναπαραγωγής DVD μπορούν να τροποποιηθούν για να είναι Περιοχή-free, που επιτρέπει την αναπαραγωγή όλων των δίσκων.
DVDs μπορεί να χρησιμοποιήσουν έναν κωδικό, συνδυασμό κωδικών (multi-Περιοχή), κάθε κώδικα (all Περιοχή), ή χωρίς κωδικούς (Περιοχή free). Υπάρχουν έξι διαφορετικές επίσημες περιφέρειες και δύο ανεπίσημες παραλλαγές.
Κωδικοί περιοχής και χωρών
DVDs που πωλούνται στην Βαλτική χρησιμοποιούν και τους δύο κωδικούς περιοχής 2 και 5.
Η Περιοχή 0 (παίζεται σε όλες τις περιοχές εκτός 7 και 8) χρησιμοποιείται ευρέως από την Κίνα και τις Φιλιππίνες. DVDs στην Ισπανόφωνη Λατινική Αμερική χρησιμοποιούν τόσο τους κωδικούς της περιοχής 1 και 4. Τα περισσότερα DVD στην Ινδία συνδυάζουν τους κωδικούς της περιοχής 2, της περιοχής 4, και της περιοχής 5 κωδικούς; Ινδικοί Disney δίσκοι περιέχουν μόνο τον κωδικό της περιοχής 3.
Ευρωπαϊκή περιοχή 2 DVD μπορεί να είναι υπο-κωδικοποιημένα "D1" σε "D4". «D1» είναι Ηνωμένο Βασίλειο-μόνο κυκλοφορίες; "D2" και "D3" δεν πωλούνται στο Ηνωμένο Βασίλειο και Ιρλανδία; "D4" διανέμονται σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Οποιοσδήποτε συνδυασμός των περιοχών μπορεί να εφαρμοστεί σε ένα μόνο δίσκο. Για παράδειγμα, ένα DVD οριοθετημένο στην περιοχή 2/4 είναι κατάλληλο για αναπαραγωγή στη Δυτική Ευρώπη, Ωκεανία, και οποιαδήποτε άλλη περιοχή 2 ή 4. Η λεγόμενη "περιοχή 0" και "ALL" δίσκοι είναι γραφτό να είναι παιχτεί σε όλο τον κόσμο.
Ο όρος "περιοχή 0" περιγράφει επίσης τις συσκευές αναπαραγωγής DVD που έχουν σχεδιαστεί ή τροποποιηθεί για να συμπεριλάβουν τις Περιφερειες 1-6, παρέχοντας έτσι τη συμβατότητα με τους περισσότερους δίσκους, ανεξάρτητα από την περιοχή. Αυτή η προφανής λύση ήταν δημοφιλής κατά τις πρώτες ημέρες του μορφή DVD, αλλά στούντιο γρήγορα απάντησε με την προσαρμογή τους δίσκους για να αρνηθούν να παίξουν σε αυτές τις μηχανές. Το σύστημα αυτό είναι γνωστό ως «Regional Coding Enhancement". Με τη σειρά της, η περιοχή χωρίς αναπαραγωγείς έχουν όλα τις οκτώ σημαίες, παρόμοια με τα DVDs Region ALL. Πολλά περιλαμβάνουν επίσης RCE διαλείμματα, για να παρακάμψουν επανάληψη μενού ή την παράκαμψη των στατικών εικόνων.
Παραπομπές
Κατηγορία:DVD
Σύμφωνο των Κιτριών
Το επιλεγόμενο Σύμφωνο των Κιτριών είναι το σύμφωνο συμφιλίωσης των μεγάλων οικογενειών των Μανιατών που συνομολογήθηκε στις Κιτριές Μεσσηνίας το 1819
Γενικά
Κατά την προπαρασκευή της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 από την Φιλική Εταιρεία ιδιαίτερη βαρύτητα δόθηκε στη συμβολή των Μανιατών στον Αγώνα. Σημειώνεται ότι η Μάνη επί τουρκοκρατίας ήταν η μοναδική εδαφικά ανεξάρτητη, αλλά και εμπειροπόλεμη εθνική δύναμη ικανή να βοηθήσει στον ελληνικό εθνικό ξεσηκωμό. Έτσι κάθε σχέδιο επαναστάσεως ως τόπο πρώτης εκτέλεσης όριζε τη Μάνη. Για το σκοπό αυτό μια ομάδα αποστόλων - απεσταλμένων της Φιλικής Εταιρείας, μεταξύ των οποίων ο Χ. Περραιβός, ο Η. Χρυσοσπάθης, ο Κ. Καμαρηνός κ.ά., ανέλαβε εξ αρχής από το 1818 την προπαρασκευή, την κατήχηση και τη μύηση των σημαντικότερων οικογενειών της περιοχής.
Την περίοδο εκείνη οι ισχυρότερες γενιές - οικογένειες της Μάνης ήταν αυτές από τις οποίες είχαν εκλεγεί οι μπέηδες της περιοχής. Αυτές ήταν οι Γρηγοράκηδες ή Γρηγοριάνοι, οι Μαυρομιχάληδες, ή Μαυρομιχαλαίοι και οι Τρουπάκηδες που ουσιαστικά αποτελούσαν και τους κύριους πολιτικοστρατιωτικούς παράγοντες στην περιοχή, οι πρώτοι στην ανατολική Μάνη, οι δεύτεροι στη μέσα Μάνη και οι τρίτοι κυρίως στη δυτική Μάνη. Εκ της διαδοχής όμως των τίτλων είχε δημιουργηθεί μεταξύ τους μια αντιπαλότητα που έφτανε στα όρια της έχθρας. Αυτήν την έχθρα ανέλαβε να κάμψει ο Χριστόφορος Περραιβός προκειμένου κάτω από μια αδελφική σύμπνοια και συνεργασία οι δυνάμεις τους να εξασφαλίσουν μια συμπαγή και υπολογίσιμη καταδρομική δύναμη στον επικείμενο Αγώνα.
Σύμφωνο των Κιτριών
Το κείμενο του ιστορικού αυτού πατριωτικού συμφώνου που φέρεται ως ιστορικό κειμήλιο αλλά και μοναδικό δείγμα του πατριωτικού παλμού των Μανιατών στον πόθο της αποκατάστασης του Γένους, που αρχίζει με όρκο και καταλήγει σε κατάρα σε περίπτωση αθέτησης, έχει ως ακολούθως, (κατά ίδια ορθογραφία, μονοτονικά)
Δια του παρόντος ημών ιδιοχειροϋπογεγραμμένου γράμματος υποσχόμεθα μεθ' όρκου της αγιωτάτης και ορθοδόξου ημών Πίστεως και με την δύναμιν του τρομερού όρκου, όπου αυτοπροαιρέτως δια την σωτηρίαν του Γένους μας εκάμαμεν, ότι να φυλάξωμεν τας ακολούθους συνθήκας.
Α. Ημείς αι τρεις γενεαί, δηλαδή Μαυρομιχάληδες, Γρηγοριάνοι και Τρουπάκηδες, ως δυνατώτεραι και αξιώτεραι από τας άλλας γενεάς της πατρίδος μας Σπάρτης, υποσχόμεθα με την δύναμιν των ρηθέντων φοβερών όρκων, να βασιλεύη εις το εξής εις τα σώματά μας, μια ψυχή, μια σύμπνοια, μια θέλησις και να μη δύναται ποτέ κανένα εσωτερικόν ούτε εξωτερικόν αίτιον να διασείση ή να αδυνατίση ένα τοιούτον Ιερόν δεσμόν.
Β. Ο κύριος και καθολικός μας σκοπός ενός τοιούτου δεσμού δεν αποβλέπει ούτε γίνεται δι’ άλλο τι, ειμή μόνον δια την κοινήν της πατρίδος μας ωφέλειαν, και δια να είμεθα έτοιμοι συμφώνως και προθύμως να πράξωμεν, τα όσα ήθελε προσταχθώμεν από τους ανωτέρους και εγκρίτους του Γένους μας, δια το γενικόν συμφέρον της πατρίδος μας Ελλάδος, ωσάν όπου είμεθα υπόχρεοι και ενταυτώ ωρκωμένοι να χύσωμεν και την υστερινήν ρανίδα του αίματος μας οπόταν η χρεία το καλέση.