cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Big Brother
Οι όροι του παιχνιδιού
Οι παίκτες - συγκάτοικοι, επίσης, δεν έχουν επαφή με τηλεοπτική συσκευή, με εξαίρεση την ημέρα της αποχώρησης παίκτη, όπου η τηλεόραση χρησιμοποιείται ως μέσο επαφής μεταξύ των παικτών και του παρουσιαστή. Από το σπίτι λείπουν επίσης το ραδιόφωνο, το τηλέφωνο ή άλλα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, ενώ δεν τους επιτρέπονται καν η γραφική ύλη (με εξαίρεση μία κιμωλία με την οποία γράφουν με μεγάλα γράμματα κάποια απαραίτητα ψώνια για τις προσωπικές τους ανάγκες ή τις ανάγκες του σπιτιού).
Απαγορεύονται οι ψιθυριστοί διάλογοι μεταξύ των παικτών. Στη διάθεση των παικτών, όποτε νοιώσουν την ανάγκη του, υπάρχει ένας ψυχολόγος και είναι η μοναδική εξαίρεση όπου η συνομιλία παραμένει μυστική. Οι κάμερες λειτουργούν 23 ώρες το 24ωρο, επιτρέποντας στους συμμετέχοντες να νοιώσουν πιο άνετα για μία ώρα την ημέρα χωρίς τις κάμερες να τους παρακολουθούν.
Η παραγωγή του παιχνιδιού αναθέτει στους παίκτες κάθε εβδομάδα μία εβδομαδιαία αποστολή. Εάν καταφέρουν να την βγάλουν εις πέρας, έχουν στη διάθεσή τους ένα χρηματικό ποσό ώστε να καλύψουν τα έξοδα των απαραίτητων αγορών για τους ίδιους ή το σπίτι. Σε περίπτωση που αποτύχουν, τους δίνονται μόνο τα απολύτως απαραίτητα.
Κάθε εβδομάδα ζητείται από τους τηλεθεατές του παιχνιδιού να ψηφίσουν έναν μεταξύ τριών συμμετεχόντων για να αποχωρήσει από το σπίτι. Σε διάφορες εκδοχές του παιχνιδιού το κοινό μπορεί να ψηφίσει μεταξύ λιγότερων ή περισσότερων συμμετεχόντων. Ο τελευταίος που θα παραμείνει είναι ο νικητής.
Ο Big Brother στον κόσμο
Το Big Brother έχει προβληθεί, στη ζώνη υψηλής τηλεθέασης, σε 70 διαφορετικές χώρες. Σε ορισμένες περιπτώσεις ήταν συμπαραγωγή μεταξύ δύο ή και περισσότερων χωρών:
thumb|Χώρες στις οποίες έχει προβληθεί το Big Brother
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικές εκπομπές Κατηγορία:Ριάλιτι σόου
Α.Ο. Νέοι Βύρωνος
Το όνομα
Κατά την προπολεμική περίοδο ο σύλλογος αναφέρεται με τον τίτλο: "Αθλητικός και Γυμναστικός Σύλλογος Νέων Συνοικισμού Βύρωνος", αλλά συνήθως αναγραφόταν εν συντομία ως "Νέοι Βύρωνος", όνομα με το οποίο καθιερώθηκε. Μεταπολεμικά σε κάποια αναμόρφωση καταστατικού η επίσημη ονομασία έγινε: "Αθλητικός Όμιλος Νέοι Βύρωνος".
Προπολεμική περίοδος
Στα πρώτα χρόνια της λειτουργίας τους, κατά τη δεκαετία του '20, οι Νέοι Βύρωνος είχαν ποδοσφαιρική ομάδα και αναφέρονται ως μέλη της Ε.Π.Σ. Αθηνών τη σεζόν 1927-28. Μάλιστα στη διαμάχη της ΕΠΣΑ με το εκκολαπτόμενο τότε Π.Ο.Κ. τάχθηκαν με τη νόμιμη διοίκηση της Ένωσης μαζί με άλλα 22 σωματεία. Δεν παρουσίασαν όμως κάποια αξιόλογη ποδοσφαιρική επιτυχία και σύντομα η ποδοσφαιρική τους ομάδα αδράνησε. Ήδη από τη σεζόν 1931-32 δεν μετείχαν σε καμιά κατηγορία του πρωταθλήματος της ΕΠΣΑ. Η ποδοσφαιρική ομάδα συνέχισε να υπάρχει ως ανεπίσημο σωματείο και σποραδικά αναφέρονται αγώνες της ως τη σεζόν 1938-39.
Τα αθλήματα στα οποία διέπρεψαν εξαρχής και είχαν σταθερή πρωταγωνιστική παρουσία ως το 1940 ήταν οι αθλοπαιδιές, δηλαδή το μπάσκετ και το βόλεϊ. Επίσης, καλλιεργούσαν το γυναικείο στίβο και προς το τέλος της δεκαετίας του '30 την ποδηλασία. μικρογραφία|200px|Το παλαιό λογότυπο
Μπάσκετ
Στο μπάσκετ είναι γνωστό πως μετείχαν στο αθηναϊκό πρωτάθλημα από τη σεζόν 1928-29, έστω και αν η πρώτη τους συμμετοχή σημαδεύτηκε από την αποχώρησή τους λόγω της απόρριψης κάποιας ένστασης. Εν συνεχεία συμμετείχαν σταθερά στο πρωτάθλημα Αθηνών-Πειραιώς ως το 1940. Επίσης, μετείχαν στην τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος το 1937 τερματίζοντας στην 4η θέση.
Tη σεζόν 1937-38 την ομάδα αποτελούσαν οι καλαθοσφαιριστές: Τερζόπουλος Ι και ΙΙ, Παπαδόπουλος, Νικολαΐδης, Κεσίσογλου, Κεχαγιάς, Πολιτάκης, Γλύκατζης, Γραμματόπουλος.
Βόλεϊ
Στο βόλεϊ οι Νέοι Βύρωνος υπήρξαν πρωτοπόροι και μετείχαν στο πρώτο επίσημο Πανελλήνιο πρωτάθλημα πετοσφαίρισης ανδρών 1928 που διοργάνωσε ο ΣΕΓΑΣ στο Παναθηναϊκό Στάδιο με συμμετοχή 13 συλλόγων. Μάλιστα, έφτασαν ως τον τελικό, αποκλείοντας διαδοχικά τον Ηρακλή Θεσσαλονίκης με 2-0 (15-1, 15-6), το Π. Φάληρο με 2-1 (16-14, 2-15, 15-9) και τον Πανιώνιο. Στον τελικό ηττήθηκαν από τον Πανελλήνιο Γ.Σ. Το 1929 ανέβηκαν ένα σκαλοπάτι πιο πάνω, αφού κατέκτησαν το αθηναϊκό πρωτάθλημα που διοργάνωνε εκείνα τα χρόνια ο Πανιώνιος.
Τα επόμενα χρόνια είχαν σταθερή συμμετοχή στο αθηναϊκό πρωτάθλημα και από το 1936 και στο πανελλήνιο. Μάλιστα τη σεζόν 1937-38 κατέκτησαν το πρωτάθλημα Αθηνών-Πειραιώς και έφτασαν ξανά στον τελικό του πανελληνίου πρωταθλήματος που έγινε στην Πάτρα, όπου ηττήθηκαν από την Ε.Α. Πατρών με 2-0 σετ (15-6, 16-14).
Από το 1928 διατηρούσαν και γυναικεία ομάδα βόλεϊ που μετείχε στο αθηναϊκό πρωτάθλημα.
Ποδηλασία
Από τα πρώτα χρόνια της ίδρυσής του ο σύλλογος διατηρούσε δραστήριο τμήμα ποδηλασίας.
Στίβος
Ο σύλλογος διατηρούσε τμήμα στίβου και συμμετείχε στα πανελλήνια πρωταθλήματα από την ίδρυσή του και εξής χωρίς ιδιαίτερες διακρίσεις. Στις 26 και 28 Οκτωβρίου 1928 μαζί με τον αθλητικό σύλλογο "Αχιλλεύς" Αθηνών συνδιοργάνωσαν στο Παναθηναϊκό Στάδιο τους "Γενικούς Αγώνες Εφήβων" που αποτέλεσαν το προοίμιο των περιφερειακών εφηβικών αγώνων. Σε αυτούς μετείχαν όλα τα αθηναϊκά και πειραϊκά αθλητικά σωματεία.
Υπήρξε από τους πρωτοπόρους στο γυναικείο στίβο και αθλήτριές του μετείχαν στο πρώτο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1931. Επίσης, μετείχε στα γυναικεία πρωταθλήματα 1934 και 1938. Το 1938 δύο αθλήτριες του συλλόγου πήραν μετάλλια. Ήταν η Σαμπράκου (3η στο ύψος) και η Τερζοπούλου (2η στη σφαίρα). Η Τερζοπούλου συνέχισε να αγωνίζεται και μεταπολεμικά και το 1947 αναδείχθηκε πανελληνιονίκης στη σφαιροβολία.
Μεταπολεμική περίοδος
Τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια επαναλειτούργησαν αμέσως τα τμήματα στίβου και αθλοπαιδιών. Αθλήτριες του συλλόγου μετείχαν στο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου, ενώ οι ομάδες μπάσκετ και βόλεϊ μετείχαν στα αντίστοιχα αθηναϊκά πρωταθλήματα. Σταδιακά η δράση του συλλόγου περιορίστηκε στις αθλοπαιδιές.
Τμήμα μπάσκετ
Η ομάδα μπάσκετ ανδρών του συλλόγου μετέχει ανελλιπώς στα αθηναϊκά πρωταθλήματα και έχει παρουσίες ως τη Β΄ Εθνική. Σήμερα το ανδρικό τμήμα μπάσκετ αγωνίζεται στην Γ΄ κατηγορία της Ένωσης Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Αθηνών (ΕΣΚΑ). Λειτουργούν επίσης τμήματα εφήβων, παίδων και ακαδημίες.
Τμήμα βόλεϊ
Οι ομάδες βόλεϊ ανδρών και γυναικών του συλλόγου μετέχουν ανελλιπώς στα πρωταθλήματα της ΕΟΠΕ. Σήμερα η ανδρική ομάδα αγωνίζεται στην Α2 εθνική κατηγορία και η γυναικεία στη Β’ εθνική κατηγορία. Λειτουργούν επίσης, τμήματα εφήβων, παίδων, παμπαίδων, νεανίδων, κορασίδων, παγκορασίδων και ακαδημίες.
Καισάρεια (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Καισάρεια καταγράφονται στην Ιστορία αρκετές πόλεις που, είτε δημιουργήθηκαν είτε μετονομάστηκαν έτσι από τους Ρωμαίους, προς τιμή των αυτοκρατόρων τους, των καισάρων. Επίσης, υπήρχαν ομώνυμοι αθλητικοί αγώνες.
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 2007
μικρογραφία|300x300εσ Οι βουλευτικές εκλογές του 2007 διεξήχθησαν στις 16 Σεπτεμβρίου.
Πρώτο κόμμα ήλθε η Νέα Δημοκρατία με 41,87% και 152 έδρες, δεύτερο κόμμα το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα με 38,10% και 102 έδρες, τρίτο κόμμα το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας με 8,15% και 22 έδρες, τέταρτο κόμμα ο Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς με 5,04% και 14 έδρες, πέμπτο και τελευταίο κόμμα ο Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός με 3,80% και 10 έδρες. Η κατανομή των εδρών έγινε με το σύστημα της ενισχυμένης αναλογικής.
Μετά το αποτέλεσμα των εκλογών σχηματίστηκε η Κυβέρνηση Κώστα Καραμανλή 2007.
Κόμματα
Αίτηση είχε καταθέσει και το κόμμα "Νέος Φασισμός" με μοναδικό υποψήφιο τον Αθ. Δασκαλόπουλο αλλά ο Άρειος Πάγος αποφάσισε ότι πρόκειται για προκλητικό τίτλο και δεν μπορούσε να κατέλθει στις εκλογές με αυτό. Ο Δασκαλόπουλος, που στις εκλογές του 2004 είχε επιχειρήσει να κατέλθει με κόμμα που ονομαζόταν "Νέα Δικτατορία", κατήλθε ως ανεξάρτητος. Στο «Νέο Κόμμα Σωτηρίας Χριστιανική Δημοκρατία» απαγορεύθηκε να χρησιμοποιήσει τον σταυρό ως έμβλημα του κόμματος επειδή ως θρησκευτικό σύμβολο απαγορεύεται από διάταξη του Συντάγματος.
Προκήρυξη εκλογών και προεκλογική περίοδος
Οι εκλογές ήταν πρόωρες, καθώς η θητεία της κυβέρνησης Καραμανλή έληγε κανονικά 7 Μαρτίου 2008. Ο πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής ζήτησε στις 17 Αυγούστου 2007 από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια τη διάλυση της Βουλής και τη διεξαγωγή πρόωρων εκλογών, επικαλούμενος ως εθνικό θέμα τις μεταρρυθμίσεις στην παιδεία, οικονομία και την κατάρτιση του προϋπολογισμού του 2008.
Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου σημαντικότατο γεγονός που συγκλόνισε την Ελλάδα ήταν εκτεταμένες πυρκαγιές οι οποίες άρχισαν στις 24 Αυγούστου, είχαν σαν αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους 67 άνθρωποι και να καούν πολύ μεγάλες εκτάσεις στην Πελοπόννησο και την Εύβοια. Πολλές προεκλογικές δραστηριότητες σταμάτησαν στη διάρκεια των ημερών από 25 Αυγούστου μέχρι 1-2 Σεπτεμβρίου.
Δημοσκοπήσεις
Σύμφωνα με τις διατάξεις του νόμου 3603/2007 (Ρύθμιση θεμάτων δημοσκοπήσεων), η δημοσιοποίηση των δημοσκοπήσεων επιτρέπεται μέχρι και 15 ημέρες πριν από τη διενέργεια των εκλογών όπου ως εκλογές νοούνται οι κοινοβουλευτικές, οι εκλογές για το Ευρωκοινοβούλιο και τα δημοψηφίσματα. Η απαγόρευση αφορά όλα τα μέσα ενημέρωσης, τα κόμματα όπως και τους υποψηφίους.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2007, καταληκτική ημερομηνία δημοσιοποίησης ήταν η 1η Σεπτεμβρίου 2007.
Δημοσκοπήσεις έξω από τα εκλογικά κέντρα
Τα ελληνικά ΜΜΕ δημοσιοποίησαν μέσω των συχνοτήτων τους τις πρώτες δημοσκοπήσεις έξω από τις κάλπες (exit polls), την Κυριακή 16 Σεπτεμβρίου, στις 7 το απόγευμα, ώρα Ελλάδας.
Συγκρότηση κυβέρνησης
Στις 17 Σεπτεμβρίου ο αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας Κώστας Καραμανλής έλαβε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια εντολή σχηματισμού κυβέρνησης και ορκίστηκε στις 19 Σεπτεμβρίου μαζί με την νέα κυβέρνησή του.
Μακαριώτατος
Ο όρος Μακαριώτατος ή Μακαριότατος αποτελεί τιμητικό εκκλησιαστικό τίτλο της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ο όρος Μακαριώτατος προέρχεται από το απλό κοσμητικό επίθετο μακάριος, δηλαδή εκείνον που απολαμβάνει ευτυχία και γαλήνη. Αυτός ο τίτλος αποδιδόταν, επίσης, στους Βυζαντινούς Αυτοκράτορες.
Τιμητικός εκκλησιαστικός τίτλος
Ο όρος «μακάριος» χρησιμοποιείται ευρέως στην Αγία Γραφή για να περιγράψει τους ευσεβείς υπηρέτες του Θεού, ενώ στην Καινή Διαθήκη χρησιμοποιείται και για τον ίδιο τον Θεό, τον "μακάριο Θεό". (1 Τιμόθεο 1:11) Παρόμοια ευρύτητα χρήσης παρατηρείται και μεταξύ των εκκλησιαστικών συγγραφέων. Για παράδειγμα, χρησιμοποιήθηκε από τον Αλέξανδρο Ιεροσολύμων (213-251) για τον Κλήμη Αλεξανδρείας αναφερόμενος σε αυτόν ως τον "μακάριο πρεσβύτερο", ενώ ο Ευσέβιος αποκαλεί "μακάριο" και "τρισμακάριστο" τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο.
Ο όρος «μακαριώτατος» ως επίθετο χρησιμοποιείται ευρέως και από εκκλησιαστικούς συγγραφείς. Μεταγενέστερο έργο που αποδίδεται στον Κλήμη Ρώμης. Σε νόθες επιστολές του 4ου αιώνα που αποδίδονται ή απευθύνονται στον Ιγνάτιο Αντιοχείας, αποκαλείται «μακαριώτατος επίσκοπος». Τον ίδιο όρο βρίσκουμε να χρησιμοποιείται ως επίθετο για επίσκοπο, ίσως τον 4ο αιώνα, σε επιστολή που αποδίδεται στον Ιγνάτιο τον Θεοφόρο. Εκείνη τη χρονική περίοδο, το 343 (ή 347), ο 5ος κανόνας της εν Σαρδική Συνόδου αναφέρεται στον επίσκοπο Ρώμης ως τον "μακαριώτατον της Ρωμαίων εκκλησίας". Ο Επιφάνιος Σαλαμίνας αποκαλεί τον Ειρηναίο "μακαριώτατο και αγιώτατο", τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο "μεγάλο και μακαριώτατο βασιλιά" , αλλά με τον ίδιο τρόπο απευθύνεται και προς τους Χριστιανούς γενικότερα. Ο Γρηγόριος Ναζιανζηνός, στη διαθήκη του, αποκαλεί "μακαριώτατους" τους γονείς του. Ο Αθανάσιος Αλεξανδρείας αποκαλεί με αυτό το επίθετο τον απόστολο Παύλο αλλά και τους αποστόλους συλλογικά. Το επίθετο μακαριώτατος χρησιμοποιεί και ο Μέγας Βασίλειος για τον αποβιώσαντα Μέγα Αθανάσιο. Στις αρχές του 6ου αιώνα, ο Ιωάννης Λαυρέντιος ο Λυδός αποκάλεσε τον Νώε "μακαριώτατο".
Αργότερα, αποδόθηκε ως τίτλος σε εκκλησιαστικούς επισκόπους και στον Βυζαντινό αυτοκράτορα. Στην Ανατολή, ο τίτλος μακαριώτατος επικράτησε επί Ιουστινιανού (527-565) και αποδόθηκε αρχικά στον πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως. Ο τίτλος αυτός εξακολουθεί να χρησιμοποιείται σήμερα για ορισμένους Ορθόδοξους αρχιεπισκόπους και πατριάρχες, όπως οι πατριάρχες Αλεξανδρείας, Αντιοχείας, Ιεροσολύμων, Σερβίας και Ρουμανίας αλλά και οι αρχιεπίσκοποι Κύπρου και Ελλάδας. Ο Μόσχας προσφωνείται Αγιώτατος, ο Κων/πόλεως Παναγιώτατος.
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Βυζαντινοί τιμητικοί τίτλοι Κατηγορία:Χριστιανικοί θρησκευτικοί τίτλοι και βαθμοί
Κοιλάδα των Τυροποιών
Κοιλάδα των Τυροποιών (αρχ. ελλην. Φάραγξ τῶν τυροποιῶν) είναι το όνομα που δόθηκε από τον ιστορικό Φλάβιο Ιώσηπο (Περὶ τοῦ Ἰουδαϊκοῦ πολέμου, 5.140) σε μικρή κοιλάδα-χαράδρα στην Παλαιά Πόλη της Ιερουσαλήμ. Η Κοιλάδα των Τυροποιών διαχώριζε κατά την αρχαιότητα το Όρος Σιών από τη χαμηλότερη προέκτασή του, το Όρος του Ναού. Το ρέμα της χυνόταν στην χαράδρα της Γεέννης. Κατά τη διάρκεια των αιώνων που πέρασαν από τότε, ωστόσο, η κοιλάδα γέμισε με τεράστιες ποσότητες συντριμμάτων και σήμερα έχει μετατραπεί σε επίπεδη σχεδόν έκταση.
Στην αρχαιότητα η κοιλάδα γεφυρωνόταν από περισσότερες της μιας γέφυρες, η σημαντικότερη από τις οποίες ήταν η Γέφυρα της Σιών, πιθανώς η συνηθισμένη οδός επικοινωνίας του βασιλικού ανακτόρου στο όρος Σιών και του Ναού του Σολομώντος.
Το Δυτικό Τείχος του Όρους του Ναού ανεγέρθηκε από το κάτω μέρος της Κοιλάδας των Τυροποιών μέχρι το ύψος των 25,6 μέτρων, όπου έφθανε στο επίπεδο έδαφος, και πάνω από αυτό, ως τεχνητή συνέχεια της απότομης πλαγιάς της χαράδρας και τοίχος του συγκροτήματος του ναού του Σολομώντος, σε άλλα 15 μέτρα περίπου.
Στον Χάλκινο Πάπυρο η Κοιλάδα των Τυροποιών αποκαλείται στην εβραϊκή γλώσσα με φράση που σημαίνει «Εξωτερική κοιλάδα» (3Q15, στήλη 8, γραμμή 4). Συνεπώς είναι πιθανό ότι η ελληνιστική ονομασία «των τυροποιών» προέκυψε ως αρχαία λανθασμένη μετάφραση από την εβραϊκή στην ελληνιστική Κοινή στο βιβλίο του Ιώσηπου: στις σημιτικές γλώσσες η ρίζα για το «εξωτερικός» και το «πήζω» (και αναφορικά με το τυρί) είναι η ίδια.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίο Ισραήλ και Ιουδαία Κατηγορία:Γεωγραφία της Ιερουσαλήμ
Τουρλωτή Λασιθίου
Η Τουρλωτή είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του δήμου Σητείας στην Περιφερειακή ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Βρίσκεται επί της εθνικής οδού Σητείας – Αγ. Νικολάου και απέχει 28 χιλιόμετρα από Σητεία και 45 από τον Άγιο Νικόλαο. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 325 μέτρων.
Σε δεσπόζουσα θέση, με πανοραμική θέα του Μεραμπέλου, της νήσου Ψείρας και του Μόχλου, βρίσκεται η Εκκλησία, η οποία έκανε εγκαίνια το 1908 και κτιζόταν επί 11 χρόνια. Οι κάτοικοι της Τουρλωτής ασχολούνται κυρίως με γεωργικές εργασίες. Βασικά προϊόντα είναι το ελαιόλαδο, τα σταφύλια και τα μούσμουλα ("δέσπολα"). Απαντώνται επίσης και με διάφορα άλλα παραδοσιακά επαγγέλματα, τα οποία την εποχή μας τείνουν να εξαφανισθούν.
Ονομασία
Η ετυμολογία του ονόματος είναι άγνωστη. Άλλοι πιστεύουν πως από τους τρούλους της εκκλησίας του χωριού ονομάστηκε το χωριό Τρουλωτή και τελικά έμεινε Τουρλωτή. Μία άλλη θεωρία θέλει το όνομα από ενετικό πύργο (tour) κάποιου βασιλιά Λοτί.
Ιστορικά στοιχεία
Η περιοχή της Τουρλωτής κατοικείται από τη Μινωική εποχή. Στα νότια του χωριού σε λόφο ύψους 450 μ. γνωστό σαν Καστρί διασώζονται ερείπια Μινωικού οικισμού. Σε θαλαμοειδή λαξευτό τάφο υστερομινωϊκής εποχής (1550–1500 π.Χ.) που αποκαλύφθηκε πλησίον του χωριού βρέθηκαν πολύτιμα κτερίσματα, όπως: χάνδρες από περιδέραια, βραχιόλια, δακτυλίδια, εγχειρίδιο, ξυράφι, ομοιώματα ζώων από φαγεντιανή. Μεταξύ των διαφόρων κινητών ευρημάτων του Μινωικού οικισμού είναι ένας σφραγιδόλιθος με παράσταση γουρούνας που θηλάζει τα μικρά της, λύχνος με παράσταση ίππου που οδηγείται στο πότισμα από τον κύριο του και άλλα. Το 1959, σκάφτηκε και άλλος υστερομινωικός τάφος (1400–1300 π.Χ.). Ο ιστοριοδίφης Μ. Καταπότης υπεστήριξε παίρνοντας αφορμή από το όνομα Κηνοπόταμος, που έχει γειτονικός ποταμός, ότι θα πρέπει να είναι η έδρα της πόλης Καινώ που αναφέρεται από το Διόδωρο τον Σικελιώτη σαν τόπος γεννήσεως της Βριτομάρτεως Δίκτυννας, πράγμα που αμφισβητείται από τους αρχαιολόγους που την τοποθετούν κοντά στην αρχαία Έλυρο. Η σωστή γραφή του ποταμού της Τουρλωτής είναι Κυνοπόταμος.
Στους ενετικούς χάρτες καταγράφεται με το όνομα Truloti, ενώ στην απογραφή των Ενετών το 1583 αναφέρεται με 313 κατοίκους. Το χωριό κτίσθηκε σε ύψωμα λόγω της διαδεδομένης πειρατείας. Η Τουρλωτή είναι γενέτειρα του θαλασσομάχου καπετάν Βογιατζή ή Βογιατζόππα, ο οποίος έδρασε κατά των Τούρκων από το Μεραμπέλλο ως την Κάσο. Στα ρεσάλτα του κατά των τουρκικών πλοίων χρησιμοποιούσε κυψέλες με μελίσσια, προφυλαγμένος με «μουργιόνια», τις ειδικές μάσκες των μελισσοκόμων. Σπουδαίο κατόρθωμα του η επιχείρηση του στο λιμάνι της Σπιναλόγκας κατά των Τουρκικών πλοίων.
Διοικητικά στοιχεία
Δείτε: Κοινότητα Τουρλωτής
Η Τουρλωτή αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι, μαζί με τον Μόχλο, αποτελούν την κοινότητα Τουρλωτής που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σητείας του δήμου Σητείας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 420 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λασιθίου Κατηγορία:Γεωγραφία της Κρήτης Κατηγορία:Δήμος Σητείας
Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Το Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (αγγλικά: European Union Intellectual Property Office με σύντμηση EUIPO) είναι μία υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης που διαχειρίζεται τα δικαιώματα σχετικά με τα εμπορικά σήματα, τα σχέδια και τα υποδείγματα που ισχύουν σε ολόκληρη την Κοινότητα, με συμπεριλαμβανόμενο το σήμα της ΕΕ (European Union TradeMark). Ιδρύθηκε με την αρχική ονομασία Γραφείο Εναρμόνισης στο Πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (ΓΕΕΑ) με τον Κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 40/94 του Συμβουλίου της 20ής Δεκεμβρίου 1993, ο οποίος τροποποιήθηκε σημαντικά με τον Κανονισμό (ΕΕ) 2015/2424 του Συμβουλίου της 16ης Δεκεμβρίου 2015. Άρχισε να λειτουργεί την 15η Μαρτίου 1994 και η έδρα του βρίσκεται στο Αλικάντε Ισπανίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οργανισμοί στην Ευρώπη
Σαν Τζοβάνι ιν Φιόρε
Η Σαν Τζοβάνι ιν Φιόρε (ιταλικά: San Giovanni in Fiore) είναι πόλη της νότιας Ιταλίας που βρίσκεται στην Κοζέντσα, στη Καλαβρία.
Η γύρω περιοχή της πόλης είναι πολύ εύφορη από το γεγονός ότι βρίσκεται μέσα στη κοιλάδα του ποταμού Νέτο. To 2013, ο δήμος είχε 17.543 κατοίκους. Το 1982 ο πληθυσμός της αριθμούσε περί τους 18.200 κατοίκους
Κατά τον Μεσαίωνα στη πόλη αυτή ιδρύθηκε ομώνυμο μοναστήρι που ιδρυτής του φέρεται να ήταν ο Ιωακείμ του Φιόρε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Καλαβρίας
Ενρίκε Ροδρίγκεθ
Γεννήθηκε στις 17 Νοεμβρίου 1951. Κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στα 48 κιλά στην Ολυμπιάδα του Μονάχου το 1972. . Συμμετείχε και στην επόμενη Ολυμπιάδα το 1976 αλλά αποκλείστηκε από τον πρώτο γύρο. . Στην Ολυμπιάδα του 1976 ήταν σημαιοφόρος της ισπανικής αποστολής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί πυγμάχοι Κατηγορία:Ισπανοί Ολυμπιονίκες
Μπρούνο Βάλτερ
Ο Μπρούνο Βάλτερ (Bruno Walter), γεννημένος ως Μπρούνο Σλέζινγκερ (Bruno Schlesinger· Βερολίνο, 15 Σεπτεμβρίου 1876 – Μπέβερλι Χιλς, ΗΠΑ, 17 Φεβρουαρίου 1962) ήταν Γερμανός αρχιμουσικός, πιανίστας και συνθέτης, ο οποίος θεωρείται ένας εκ των κορυφαίων μαέστρων του 20ού αιώνα. Το 1933 εγκατέλειψε τη χώρα του, έπειτα από την επικράτηση των ναζιστών. Έζησε και εργάσθηκε στη Βιέννη, στο Αμβούργο και στη Νέα Υόρκη. Συνεργάτης του Γκούσταβ Μάλερ τα έτη 1894-1896 και 1901. Έκανε δύο γάμους και απέκτησε δύο κόρες. Πέθανε σε ηλικία 85 ετών και ενταφιάσθηκε στο Κοιμητήριο Abbondiko, στην Ελβετία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί μουσικοί
Μάριο ντα Γκράσα Ματσούνγκο
Ο Μάριο ντα Γκράσα Ματσούνγκο (Mário Fernandes da Graça Machungo, 1 Δεκεμβρίου 1940 – 17 Φεβρουαρίου 2020) ήταν Μοζαμβικανός πολιτικός. Υπηρέτησε ως πρωθυπουργός από τις 17 Ιουλίου 1986 ως τις 16 Δεκεμβρίου 1994. Νωρίτερα ήταν υπουργός Σχεδιασμού από το 1984 ως το 1986. O Ματσούνγκο υπηρέτησε επίσης στο τιμόνι της Επιτροπής και ήταν πρόεδρος της τράπεζας BIM Banco Internacional de Moçambique Α.Ε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Μοζαμβίκης
Άστριντ του Βελγίου
Η Πριγκίπισσα Άστριντ του Βελγίου, Αρχιδούκισσα της Αυστρίας-Έστε (Princess Astrid of Belgium, Archduchess of Austria-Este, Γαλλικά: Astrid de Belgique, Ολλανδικά: Astrid van België, γενν. 5 Ιουνίου 1962) από τον Οίκο των Βέττιν - Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα είναι το δεύτερο παιδί του Βασιλιά Αλβέρτου Β΄ και της Βασίλισσας Πάολας του Βελγίου. Η Άστριντ είναι αδελφή του σημερινού Βασιλιά των Βέλγων Φίλιππου. Το 1984 παντρεύτηκε τον Λορέντζο, Αρχιδούκα της Αυστρίας-Έστης, με τον οποίο έχει αποκτήσει πέντε παιδιά.
Βιογραφία
Η Πριγκίπισσα Άστριντ γεννήθηκε στις 5 Ιουνίου 1962 στο Κάστρο Βελβεντέρε στο Λάεκεν του Βελγίου. Ονομάσθηκε Άστριντ από τη γιαγιά της Βασίλισσα Άστριντ, Ιωσηφίνα-Καρλότα από τη θεία και νονά της Μεγάλη Δούκισσα Ιωσηφίνα-Καρλότα του Λουξεμβούργου (αδελφή του πατέρα της), Φαμπρίτσια από τον θείο της, Δον Φαμπρίτσιο Ρούφο της Καλαβρίας (αδελφός της μητέρας της), Ελισάβετ από την προγιαγιά της Ελισάβετ της Βαυαρίας, Πάολα από τη μητέρα της και Μαρία από την παρθένο Μαρία. Ανάδοχοι στη βάπτισή της ήταν ο θείος της Δον Φαμπρίτσιο Ρούφο της Καλαβρίας και η θεία της Μεγάλη Δούκισσα Ιωσηφίνα-Καρλότα του Λουξεμβούργου.
Γάμος και οικογένεια
Η Πριγκίπισσα Άστριντ παντρεύτηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 1984 στις Βρυξέλλες τον Λορέντς, Αρχιδούκα της Αυστρίας-Έστε. Ο σύζυγός της χρίστηκε με Βασιλικό Διάταγμα στις 27 Νοεμβρίου 1995 Πρίγκιπας του Βελγίου.
Η Άστριντ και ο Λόρεντς έχουν αποκτήσει πέντε παιδιά, που φέρουν τον τίτλο Πρίγκιπας ή Πριγκίπισσα του Βελγίου, καθώς και του Αρχιδούκα ή Αρχιδούκισσας της Αυστρίας:
Η Άστριντ έχει βαπτίσει την Αρχιδούκισσα Μαρία-Χριστίνα της Αυστρίας, τον Πρίγκιπα Σεβαστιανό του Λουξεμβούργου και τον Πρίγκιπα Γκαστόν της Ορλεάνης.
Βασιλικά καθήκοντα
Η Άστριντ διετέλεσε πρόεδρος της βελγικού Ερυθρού Σταυρού, μια θέση που κατείχε από το 1994 μέχρι το 2007. Η Πριγκίπισσα είναι συνταγματάρχης των στρατιωτικών ιατρών του Βελγίου.
Από τις 22 Νοεμβρίου 1996 είναι μέλος της βελγικής γερουσίας, ως γερουσιαστής. Είναι μέλος, επίσης, του Επίτιμου Συνδέσμου της Διεθνούς Παραολυμπιακής Επιτροπής.
Μετά την άνοδο του αδελφού της στο θρόνο, η Άστριντ απέκτησε ορισμένα καθήκοντα που εκτελούσε εκείνος, όπως αυτά του Επίτιμου Προέδρου της Αντιπροσωπείας Εξωτερικού Εμπορίου. Για την προώθηση του βελγικού εμπορίου έχει ταξιδέψει στην Ανγκόλα, τη Νότια Αφρική, την Ινδία, τη Ρωσία και σε άλλους προορισμούς.
Επίσημη κατοικία της είναι το Κάστρο του Λάεκεν στις Βρυξέλλες.
Τιμητικές διακρίσεις
Ξένες
Άλλα
2016 Επίτιμη δήμαρχος και Βραβείο Ιδάλγο του Σαν Αντόνιο
Εθνόσημο της Νότιας Αφρικής
Το Εθνόσημο της Νότιας Αφρικής χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1910. Την Ημέρα της Ελευθερίας, στις 27 Απριλίου του 2007, αντικαταστάθηκε με ένα νέο σχέδιο.
Το σύνθημα ǃke e: ǀxarra ǁke είναι γραμμένο στη γλώσσα Χοϊσάν του λαού των Τσχαμ και στην κυριολεξία σημαίνει "διαφορετικοί άνθρωποι ενωμένοι".
Η διαδικασία για το σχέδιο ξεκίνησε το 1999. Από τους τρεις σχεδιαστές που εκδήλωσαν το ενδιαφέρον, επεκράτησε ο Ίααν Μπέκκερ.
Το πρώτο εθνόσημο ήταν ένας συνδυασμός από σύμβολα τα οποία ήταν παρμένα από τέσσερα πρώην κρατίδια της Νότιας Αφρικής. Το πρώτο τέταρτο ήταν ένα πρόσωπο που συμβόλιζε την ελπίδα, για την Αποικία του Ακρωτηρίου Καλής Ελπίδας. Τα δύο άγρια ζώα του δευτέρου τετάρτου προέρχονται από την Αποικία του Νατάλ. Η πορτοκαλιά στο τρίτο τέταρτο ήταν για το Ελεύθερο Κράτος της Οράγγης. Το βαγόνι στο τελευταίο τέταρτο προήλθε από τη Δημοκρατία του Τρανσβάαλ. Τα ζώα που στηρίζουν το έμβλημα προέρχονται από τα όπλα της Αποικίας του Ποταμού Οράγγη και της Αποικίας του Ακρωτηρίου.
Το σύνθημα, Ex Unitate Vires, είναι γραμμένο στα λατινικά και σημαίνει κάτι σαν «δύναμη μέσω ενότητας».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νοτια Αφρικη Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Νότιας Αφρικής
Ξενοφών Αντωνιάδης
Ο Ξενοφών Αντωνιάδης (1914 - 2004) ήταν Έλληνας αντιναύαρχος του Λιμενικού Σώματος και συγγραφέας.
Βιογραφικά στοιχεία
Διετέλεσε το 1940 λιμενάρχης Θεσσαλονίκης καθώς και επικεφαλής της διεύθυνσης ναυτικής εκπαίδευσης (1965). Το 1962 αντιπροσώπευσε την Ελλάδα στην 25η διπλωματική διάσκεψη ναυτικού δικαίου της Διεθνούς Ναυτικής Επιτροπής και το 1958 στη διεθνή διάσκεψη εργασίας στη Γενεύη μαζί με τον πλοίαρχο Γουλιέλμο. Κατα την περίοδο της κατοχής ανέπτυξε αντιστασιακή δράση. Επίσης αρθρογραφούσε στο περιοδικό Δελτίο Ναυτιλιακών Μελετών. Αποστρατεύθηκε και κυνηγήθηκε απο τη Χούντα των Συνταγματαρχών αλλά με προεδρικό διάταγμα του 1975 επανήλθε στην θέση του για να αποστρατευθεί τελικά με τον βαθμό του Αντιναυάρχου ε.α.
Ασχολήθηκε με νομικά και ιστορικά, κυρίως της Σκύρου, θέματα. Έγραψε τα εξής έργα: Εισαγωγή εις το Δημόσιο Ναυτικό Δίκαιο (1943), το ναυτικόν ατύχημα (1953), η ναυτική εκπαίδευσις (1960), η Σκύρος και η θάλλασα (1967), Νεοελληνικά ναυτικά κείμενα (1968), το οποίο εκδόθηκε απο το Ευγενίδειο ίδρυμα σε συνεργασία με τον Κωνσταντίνο Μανάφη, Μαθήματα Ναυτικού Δικαίου (1970), ο πλοίαρχος φορεύς δημοσίας εξουσίας (1972), ο νέος Π.Π.Κ.Ε.Ν. (1973), θέματα ναυτικού δικαίου (1974), περι ναυτιλιακών εγγράφων (1974), στοιχεία ναυτικού δικαίου (1976), το ναυτιλιακό πανεπιστήμιο (1990) και η Σκύρος στους περιηγητές και γεωγράφους 1400-1900. Ο Ξενοφών Αντωνιάδης τιμήθηκε δύο φορές από την Ακαδημία των Αθηνών για τα ιστορικά του έργα. Υπήρξε επίσης πρωτεργάτης για την δημιουργία της εφημερίδας "Σκυριανά Νέα".
Απεβίωσε στην Αθήνα το 2004. Γιος του είναι ο Αντώνης Αντωνιάδης (1946), Αρχηγός ΓΕΝ τα έτη 2002-2005 και Ναύαρχος ε.α του Πολεμικού Ναυτικού.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Λιμενικού Σώματος Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί
Όσκαρ 2009
Ο όρος Όσκαρ 2009 μπορεί να αναφέρεται:
Προσκυνηματικός ναός του Αγίου Ιωάννη του Νέπομουκ
Ο προσκυνηματικός ναός του Αγίου Ιωάννη του Νέπομουκ (τσεχικά: Poutní kostel svatého Jana Nepomuckého) στη Ζέλενα χόρα είναι θρησκευτικό κτίριο στα όρια της Ζνταρ ναντ Σαζάβου, Τσεχία, κοντά στα ιστορικά σύνορα Μοραβία και Βοημία. Το κτίριο είναι έργο του αρχιτέκτονα Γιαν Σαντίνι Άιχελ, και συνδυάζει μπαρόκ με γοτθικά στοιχεία. Η κατασκευή του ναού άρχισε το 1719, ένα χρόνο πριν αγιοποιηθεί ο Ιωάννης του Νέπομουκ, και ολοκληρώθηκε το 1722. Η εκκλησία έχει αναγνωριστεί ως μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς από την UNESCO το 1994.
Περιγραφή
Η βάση της σύνθεσης είναι το πεντάκτινο αστέρι. Το αρχιτεκτονικό σύμπλεγμα έχει πέντε εισόδους, πέντε ιερά, πέντε παρεκκλήσια γύρω από τον κεντρικό χώρο και πέντε αστέρια και πέντε αγγέλους στο κύριο τέμπλο. Ο αριθμός πέντε όχι μόνο συμβολίζει τις πέντε πληγές του Ιησού Χριστού, αλλά και τα πέντε γράμματα της λατινικής λέξης tacui (παραμένω σιωπηλός, σύμφωνα με το θρύλο ο Άγιος Ιωάννης του Νέπομουκ ήταν ο εξομολογητής της βασίλισσας Σοφίας) και τα πέντε αστέρια στο φωτοστέφανο του αγίου Ιωάννη του Νέπομουκ, τα οποία, σύμφωνα με το θρύλο, εμφανίστηκαν όταν πνίγηκε. Στην κορυφή του τρούλου του ναού είναι το σύμβολο του αγίου Ιωάννη, η γλώσσα, η οποία περιβάλλεται από ακτίνες. Επίσης, μερικά από τα παράθυρα έχουν σχήμα γλώσσας, όπως αυτά πάνω από τις εισόδους των παρεκκλησίων. Ένα άλλο παράθυρο έχει το σχήμα επισκοπικής μίτρας. Τέλος, ένα άλλο παράθυρο έχει σχήμα ισόπλευρου τριγώνου, το οποίο συμβολίζει την Αγία Τριάδα.
Το κύριο ιερό βρίσκεται στην αριστερή πλευρά, τοποθετημένη σε μια ψηλή αψίδα η οποία φτάνει στο δεύτερο όροφο. Το τέμπλο διακοσμείται από τα αγάλματα πέντε αγγέλων, έργα του γλύπτη Γιαν Πάβλα Τσεχπάουερα, ο οποίος έχει φιλοτεχνήσει και τα αγάλματα των τεσσάρων ευαγγελιστών που βρίσκονται στο ναό. Τρεις από τους αγγέλους κουβαλούν μια σφαίρα η οποία είναι διακοσμημένη με πέντε αστέρια, τα οποία συμβόλιζαν τις πέντε ηπείρους στις οποίες ήταν διαδεδομένος τότε ο χριστιανισμός. Πάνω στη σφαίρα βρίσκεται το άγαλμα του Άγιου Ιωάννη του Νέπομουκ, το οποίο φιλοτέχνησε ο Ρέχορε Τένιχο. Το εσωτερικό του ναού δεν είναι διακοσμημένο με τοιχογραφίες.
Η εκκλησία περιβάλλεται από διάδρομο ο οποίος έχει τη μορφή δεκάκτινου αστέρα. Ο αριθμός δέκα συμβολίζει τις δέκα κρήνες αφιερωμένες στη Παναγία σε ένα μοναστήρι στο Ζντάρ. Ο διάδρομος παρέχει προστασία στους προσκυνητές από τον κακό καιρό.
Παραπομπές
κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Τσεχία‎ κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Τσεχία
Χιουμασάχ Σουλτάνα
Η Χιουμασάχ Χανίμ Σουλτάν (τουρκικά: Ηümaşah Hanım Sultan) (1540 - 1593) (οθωμανικά τουρκικά: هوما شاه سلطانة) γεννήθηκε το 1540 και ήταν το μοναδικό παιδί του Ηγεμόνα Μεχμέτ και της Εσμαχάν Μπαχαρνάζ Σουλτάν, που ήταν κόρη της Σαχ Σουλτάν. Ήταν εγγονή του Σουλτάνου Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπή και της Χουρέμ Σουλτάν. Ο Ηγεμόνας Μεχμέτ πέθανε από ευλογιά όταν η Χιουμασάχ ήταν 3 ετών. Μετά τον θάνατο του Ηγεμόνα Μεχμέτ η Χιουμασάχ Σουλτάν τέθηκε υπό την προστασία της γιαγιάς της, Χουρέμ Σουλτάν.
Θάνατος
Η Χιουμασάχ Σουλτάν πέθανε το 1593 σε ηλικία 53 ετών. Η αιτία θανάτου δεν είναι γνωστή. Τάφηκε στο Σεχζάντε Τζαμί, όπου έχουν ταφεί ο πατέρας της Ηγεμόνας Μεχμέτ και ο θείος της Ηγεμόνας Τζιχανγκίρ.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Οθωμανοί
720 Μπολινία
Το φαινόμενο μέγεθος της Μπολινίας κατά τη μέση αντίθεσή της είναι 13,0.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Μπολινίας εκτιμάται σε 33,73 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,2029. Η Μπολινία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8 ώρες και 55 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπολινια Κατηγορία:Αστεροειδείς της Οικογένειας της Κορωνίδος
Εταιρεία Ύδρευσης και Αποχέτευσης Θεσσαλονίκης
Η Εταιρεία Ύδρευσης και Αποχέτευσης Θεσσαλονίκης Α.Ε. (συντ. ΕΥΑΘ Α.Ε., διεθνώς: Thessaloniki Water Supply & Sewerage Co S.A.) εξυπηρετεί τις ανάγκες των κατοίκων του πολεοδομικού συγκροτήματος της Θεσσαλονίκης αναφορικά με την ύδρευση και αποχέτευση. Είναι εισηγμένη στο Χρηματιστήριο Αθηνών και εδρεύει στο ιδιόκτητο κτήριο επί της Εγνατίας 127 στη Θεσσαλονίκη.
Ιστορικό
Ιδρύθηκε το 1998 (νόμος 2651/3.11.1998, Φ.Ε.Κ. Α' 248/3.11.1998) και προήλθε από τη συγχώνευση των ανώνυμων εταιρειών Οργανισμός Ύδρευσης Θεσσαλονίκης Α.Ε. (ΟΥΘ Α.Ε.) και Οργανισμός Αποχέτευσης Θεσσαλονίκης Α.Ε. (ΟΑΘ Α.Ε.). Είχε προηγηθεί στις 25 Ιουνίου 1997 η μετατροπή των ΝΠΔΔ ΟΥΘ και ΟΑΘ σε ανώνυμες εταιρίες.
Η Διυπουργική Επιτροπή Αποκρατικοποιήσεων (Δ.Ε.Α.), με τις από 563/17.10.2000 και 605/27.07.2001 αποφάσεις της, αποφάσισε την εισαγωγή της εταιρείας στο Χρηματιστήριο Αθηνών, η οποία και πραγματοποιήθηκε με την πώληση μετοχών που προήλθαν από την αύξηση του μετοχικού της κεφαλαίου και την πώληση υφιστάμενων μετοχών κυριότητας του ελληνικού Δημοσίου, το οποίο ήταν ο αποκλειστικός μέτοχος έως τότε.
Διοίκηση
Στις 2 Αυγούστου 2019, κατά την έκτακτη γενική συνέλευση των μετόχων ορίστηκε ως ο νέος πρόεδρος της ΕΥΑΘ ο κ. Άγις Παπαδόπουλος.
Στις 27 Αυγούστου 2019, κατά την έκτακτη γενική συνέλευση των μετόχων ορίστηκε ως ο νέος διευθύνων σύμβουλος της ΕΥΑΘ ο κ. Νάρκισσος Γεωργιάδης.
Η ΕΥΑΘ Παγίων
Κατά την εισαγωγή της, σύμφωνα με το άρθρο 22 του Ν. 2937/26.07.2001, το κύριο μέρος των πάγιων περιουσιακών στοιχείων της ΕΥΑΘ Α.Ε. μεταφέρθηκε κατά κυριότητα στο νεοσυσταθέν ΝΠΔΔ με την επωνυμία «ΕΥΑΘ Παγίων» άνευ ανταλλάγματος. Με σύμβαση διάρκειας 30 ετών, που υπογράφηκε στις 27.07.2001 μεταξύ του ελληνικού Δημοσίου, της ΕΥΑΘ Παγίων και της ΕΥΑΘ Α.Ε. χορηγήθηκε στην ΕΥΑΘ Α.Ε. το αποκλειστικό δικαίωμα παροχής ύδρευσης και αποχέτευσης στη γεωγραφική περιοχή της αρμοδιότητάς της. Με την ίδια σύμβαση η ΕΥΑΘ Παγίων οφείλει να παρέχει στην ΕΥΑΘ Α.Ε. τις αναγκαίες ποσότητες νερού, έναντι τιμήματος, για την εξυπηρέτηση των καταναλωτών της, η δε ΕΥΑΘ Α.Ε. οφείλει να λαμβάνει μέριμνα για την ορθολογική χρήση του πωλούμενου ύδατος και να καταβάλλει κάθε προσπάθεια για την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη μείωση των διαρροών και απωλειών με τη βελτίωση κι ανακατασκευή του δικτύου υδροδότησης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεσσαλονίκη Κατηγορία:Εταιρείες ύδρευσης στην Ελλάδα Κατηγορία:Εταιρίες εισηγμένες στο Χρηματιστήριο Αθηνών
Εμφύλιος πόλεμος Βουργουνδών και Αρμανιάκ
Ο εμφύλιος πόλεμος μεταξύ Βουργουνδών και Αρμανιάκ ήταν μια σύγκρουση με επικεφαλής δύο κλάδους της βασιλικής δυναστείας των Βαλουά, του οίκου της Ορλεάνης (υπό τον Βερνάρδο Ζ΄ του Αρμανιάκ) και του οίκου των Βουργουνδών Βαλουά, από το 1407 έως το 1435 στη Γαλλία. Αυτός ο πόλεμος αποδυνάμωσε το βασίλειο της Γαλλίας, που ήδη βρισκόταν σε πόλεμο με το βασίλειο της Αγγλίας στα πλαίσια του Εκατονταετούς Πολέμου.
Ιστορικό πλαίσιο
Ο εμφύλιος πόλεμος μεταξύ Αρμανιάκ και Βουργουνδών διαδραματίστηκε στη Γαλλία κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Καρόλου ΣΤ΄, μεσούντος του Εκατονταετούς Πολέμου (1337-1453) και του Μεγάλου ποντιφικού σχίσματος της Δύσης (1379-1411).
Στην πραγματικότητα, ήταν ένας πόλεμος ανάμεσα σε δύο διαφορετικές οικονομικές, κοινωνικές και θρησκευτικές ομάδες. Από τη μία πλευρά η Γαλλία, μια χώρα ευνοημένη από τη γεωργία, με ένα ισχυρό φεουδαρχικό και θρησκευτικό καθεστώς. Από την άλλη πλευρά η Αγγλία, με το βροχερό κλίμα που ευνοούσε τα βοσκοτόπια και την εκτροφή προβάτων, πωλούσε το μαλλί στους βιομήχανους και υφαντουργούς της Φλάνδρας, χώρα όπου η βιοτεχνία, η αστική τάξη και οι πόλεις αποκτούσαν όλο και μεγαλύτερη σημασία. Οι Bουργουνδοί ήταν υπέρ της συνεργασίας με τους Άγγλους, συγκεκριμένα επειδή η Φλάνδρα ανήκε στο δουκάτο της Βουργουνδίας, ενώ οι Αρμανιάκ υπερασπίζονταν τη Γαλλία. Συγχρόνως, το Δυτικό σχίσμα είχε ως αποτέλεσμα την εκλογή του αντίπαπα Κλήμη Ζ΄ με έδρα την Αβινιόν, με την υποστήριξη των Γάλλων, ενώ ο Πάπας της Ρώμης Ουρβανός ΣΤ΄ υποστηριζόταν από τους Βρετανούς.
Το 1380 ο Κάρολος ΣΤ΄ διαδέχθηκε τον πατέρα του βασιλιά Κάρολο Ε', ο οποίος μέχρι τον θάνατό του είχε καταφέρει να ελευθερώσει όλα σχεδόν τα γαλλικά εδάφη, που οι Άγγλοι είχαν καταλάβει από το 1337, που είχε αρχίσει ο Εκατονταετής πόλεμος. Λόγω της ανηλικιότητάς του δημιουργήθηκε συμβούλιο αντιβασιλείας αποτελούμενο από τους θείους του υπό τον δούκα της Βουργουνδίας Φίλιππο τον Τολμηρό, που έγινε αντιβασιλιάς.
Το 1392 ο Κάρολος ΣΤ΄ βυθίστηκε στην τρέλα, και δημιουργήθηκε πάλι συμβούλιο αντιβασιλείας, στο οποίο προήδρευε η σύζυγός του βασίλισσα Ιζαμπώ της Βαυαρίας και συμμετείχαν οι ισχυροί του βασιλείου, υπό τον Φίλιππο τον Τολμηρό, που ήταν επιδέξιος πολιτικός και ασκούσε μεγάλη επιρροή στη βασίλισσα, πριν αυτή αρχίσει να επηρεάζεται σταδιακά από τον Λουδοβίκο της Ορλεάνης, τον αδελφό του βασιλιά. Ο Λουδοβίκος της Ορλεάνης ήταν νέος, μορφωμένος, εμποτισμένος από την ιταλική τέχνη, επειδή είχε πάρει σύζυγο μια Βισκόντι, τη Βαλεντίνα, κόρη του Τζιάν Γκαλεάτσο Βισκόντι. Τα όργιά του προκαλούσαν σκάνδαλο, είναι πιθανόν ότι είχε ερωτικές σχέσεις με τη βασίλισσα.
Με τον θάνατο του Φίλιππου του Τολμηρού, ο γιος του Ιωάννης ο Άφοβος, λιγότερο συνδεδεμένος με την Ισαβέλλα, έχασε περισσότερη επιρροή. Αμέσως μετά την άνοδό του στο δουκάτο της Βουργουνδίας, ήρθε σε σύγκρουση με τον μικρότερο αδελφό τού βασιλιά Λουδοβίκο της Ορλεάνης, καθώς και οι δύο ήθελαν να αναλάβουν την ουσιαστική εξουσία στη Γαλλία. Οι άλλοι θείοι του Καρόλου ΣΤ' είχαν μικρότερη επιρροή στην αντιβασιλεία: ο δούκας Λουδοβίκος Β' του Ανζού ήταν απασχολημένος με τη διοίκηση του βασιλείου της Νάπολης και ο δούκας Ιωάννης του Μπερί χρησίμευε κυρίως ως διαμεσολαβητής μεταξύ των οίκων της Ορλεάνης (μελλοντικών Aρμανιάκ) και της Βουργουνδίας, των οποίων η αντιπαλότητα αυξήθηκε σταδιακά, για να καταλήξει σε έναν πραγματικό εμφύλιο πόλεμο.
Για να αντιμετωπίσει την εδαφική επέκταση του δουκάτου της Βουργουνδίας (που κατείχε και τη Φλάνδρα), ο Λουδοβίκος της Ορλεάνης, αγόραζε εδάφη και οχυρά στις ανατολικές άκρες του βασιλείου της Γαλλίας. Επιπλέον, φαίνεται να ήθελε να σπάσει τη γαλλο-βρετανική εκεχειρία, φτάνοντας να προκαλέσει τον Ερρίκο Δ΄ του Λάνκαστερ σε μονομαχία, γεγονός απαράδεκτο για τους Βουργουνδούς, επειδή οι Φλαμανδοί βιομήχανοι εξαρτιόταν πλήρως από τις εισαγωγές μαλλιού από την Αγγλία και θα καταστρέφονταν από ένα εμπάργκο.
Η αφορμή της σύγκρουσης
μικρογραφία|Η δολοφονία του [[Λουδοβίκος Α΄ της Ορλεάνης|Λουδοβίκου της Ορλεάνης.]]
Ο αδελφός του βασιλιά, Λουδοβίκος της Ορλεάνης, «ο οποίος έτρεχε πίσω από σχεδόν όλες τις όμορφες γυναίκες», κατηγορήθηκε ότι προσπάθησε να αποπλανήσει, ή ακόμη χειρότερα να «επιτεθεί» στη δούκισσα της Βουργουνδίας. Επιπλέον, ακόμη και αν ήταν μόνο φήμη, κατηγορήθηκε ότι ήταν εραστής της βασίλισσας και οι Βουργουνδοί τον παρουσίαζαν ως τον πραγματικό πατέρα του δελφίνου Καρόλου (μελλοντικού Καρόλους Ζ΄). Ήταν κοντά στη βασίλισσα και απολάμβανε την εύνοια τού ίδιου τού βασιλιά, κατά τη διάρκεια των φάσεων διαύγειας τού τελευταίου: έτσι κατάφερε να εκδιώξει από το συμβούλιο αντιβασιλείας τους Βουργουνδούς.
Αυτό ήταν υπερβολικό για τον Ιωάννη τον Άφοβο, που αποφάσισε να εκδικηθεί την απομάκρυνσή του από την εξουσία και συγχρόνως την προσωπική προσβολή από τον δούκα της Ορλεάνης.
Αξιοποιώντας την αυξανόμενη οργή των φορολογουμένων, που εξακολουθούσαν να πιέζονται, παρόλο που η ειρήνη είχε επιστρέψει, και διαδίδοντας ότι οι φόροι χρησιμοποιούνταν για τη χρηματοδότηση των εορτών της Αυλής, άρχισε μια εκστρατεία παραπλάνησης του λαού: υποσχέθηκε, για παράδειγμα, φορολογικές περικοπές και μεταρρύθμιση του κράτους, δηλαδή αποδοχή μιας ελεγχόμενης μοναρχίας. Προσεταιρίστηκε τους εμπόρους και τους απλούς ανθρώπους με δώρα και ρουσφέτια. Το Πανεπιστήμιο συντάχθηκε μαζί του, επειδή στην υπόθεση του Σχίσματος οι ακαδημαϊκοί της Σορβόνης είχαν υποστηρίξει τον Πάπα της Ρώμης εναντίον του Πάπα της Αβινιόν. Απείλησε το Παρίσι το 1405 για να αποδείξει την εξουσία του, ενώ ο Λουδοβίκος φρόντιζε να αποτρέψει την επίτευξη εδαφικής συνέχειας στις κτήσεις των Βουργουνδών ανάμεσα στη Φλάνδρα και στο Δουκάτο της Βουργουνδίας, με την απόκτηση του δουκάτου του Λουξεμβούργου.
Ο Ιωάννης ο Άφοβος αποφάσισε να απαλλαγεί από τον εξοργιστικό αντίπαλό του: έβαλε και τον δολοφόνησαν στο Παρίσι, τον Νοέμβριο του 1407, καθώς έβγαινε από τη βασίλισσα, που μόλις είχε γεννήσει. Αυτή η δολοφονία πυροδότησε τον εμφύλιο πόλεμο.
Ο εμφύλιος πόλεμος
μικρογραφία|Ο [[Ιωάννης της Βουργουνδίας|Ιωάννης ο Άφοβος.]]
Για να εκδικηθεί τον πατέρα του, ο Κάρολος Α' της Ορλεάνης, άρχισε να συγκεντρώνει συμμάχους εναντίον του δούκα της Βουργουνδίας. Ωστόσο, το 1409, η ειρήνη που υπογράφτηκε στη Σαρτρ φάνηκε να σταματά τις εχθροπραξίες. Αλλά ο Κάρολος της Ορλεάνης, ο οποίος είχε εν τω μεταξύ γίνει γαμπρός του Βερνάρδου Ζ΄ κόμη του Αρμανιάκ, γόνου του παλαιού οίκου των Αρμανιάκ, σχημάτισε έναν συνασπισμό εναντίον του δούκα της Βουργουνδίας, στον οποίο ήρθαν να προστεθούν εκτός του ίδιου και του Αρμανιάκ, οι δούκες του Μπερί, της Βουρβόνης και της Βρετάνης, και οι κόμητες του Αλανσόν και του Κλερμόν (15 Απριλίου 1410).
Ο Βερνάρδος του Αρμανιάκ προσέλαβε στρατεύματα από τον νότο, που πολεμούσαν με απίστευτη αγριότητα. Επικεφαλής τους, κατέστρεψε τα περίχωρα του Παρισιού και προχώρησε ως το κέντρο του Παρισιού. Μία νέα συνθήκη ανέστειλε τις εχθροπραξίες, αλλά από την άνοιξη του 1411 ο πόλεμος ξανάρχισε. Οι Αρμανιάκ εξαπλώθηκαν στην περιοχή του Μπωβαί και στην Πικαρδία, προκαλώντας μεγάλες καταστροφές. Τον Οκτώβριο του 1411, με ένα ισχυρό στρατό 60.000 ανδρών, ο δούκας της Βουργουνδίας εισήλθε στο Παρίσι και επιτέθηκε στους Βρετόνους συμμάχους των Αρμανιάκ. Στη συνέχεια έφτασε στο Σαιν-Κλου, όπου επιτέθηκε και κατατρόπωσε τον στρατό των μισθοφόρων των Αρμανιάκ. Οι Βουργουνδοί κατεδίωξαν τους πρίγκιπες της Ορλεάνης και τους συμμάχους τους, πολιόρκησαν το Ντρε και έπειτα το Μπουρζ, όπου είχε καταφύγει ο δελφίνος, αλλά ο βασιλικός στρατός εμφανίστηκε και υπογράφηκε ειρήνη στο Μπουρζ τον Ιούλιο 1412.
Οι Άγγλοι επωφελήθηκαν από την κατάσταση για να υποστηρίξουν περιστασιακά ένα από τα δύο μέρη ή να εξαγοράσουν την ουδετερότητά τους. Οι Αρμανιάκ συνήψαν μια συνθήκη με τον βασιλιά της Αγγλίας Ερρίκο Δ΄: το 1412, παρέδωσαν σ' αυτόν το Γκυγιέν και αναγνώρισαν την κυριαρχία του στο Πουατού, το Ανγκουλέμ και το Περιγκόρ, προκειμένου να αποτρέψουν μια συμμαχία Αγγλίας-Βουργουνδίας. Με τον ίδιο τρόπο συμπεριφέρονταν τους Άγγλους και οι Βουργουνδοί, καθώς, με ένα εμπάργκο στο μαλλί, οι Άγγλοι θα μπορούσαν να καταστρέψουν τους υφαντουργούς της Φλάνδρας.
εναλλ.=|μικρογραφία|260x260εσ|Η [[εξέγερση των Καμποσιανών το 1413.]] μικρογραφία|271x271εσ|Η δολοφονία του [[Ιωάννης της Βουργουνδίας|Ιωάννη του Άφοβου.]]
Το 1413 ο Ιωάννης ο Άφοβος υποστήριξε την εξέγερση των Καμποσιανών, που οδήγησε σε μια διαδοχή σφαγών στο Παρίσι. Ο παριζιάνικος πληθυσμός, τρομαγμένος από τις βιαιότητες, πήγε με το μέρος των Αρμανιάκ. Τα στρατεύματά τους ανέκτησαν τον έλεγχο της πόλης το 1414.
Αλλά ήδη το πρόβλημα είχε πάψει να είναι πρόβλημα εσωτερικό. Όταν οι Άγγλοι είδαν τη Γαλλία να σπαράσσεται από τις φατρίες των Ορλεανικών και των Βουργουνδικών, επανέλαβαν τις εχθροπραξίες.
Το 1415 ο δούκας της Βουργουνδίας παρέμεινε ουδέτερος απέναντι στους Άγγλους. Έτσι άφησε τον Ερρίκο Ε΄ να νικήσει τον γαλλικό στρατό, που προέρχονταν ουσιαστικά από τους Αρμανιάκ, στη μάχη του Αζενκούρ τον Οκτώβριο του 1415. Ωστόσο, οι οδηγίες που έδωσε ο δούκας στους υποτελείς του να μην λάβουν μέρος στη μάχη, δεν ακολουθήθηκαν (βρίσκουμε στους καταλόγους των νεκρών πολλούς ιππότες του δούκα της Βουργουνδίας, συμπεριλαμβανομένου τού αδελφού τού Ιωάννη τού Άφοβου, Αντώνιου της Βραβάντης).
Τον Μάιο του 1418, το Παρίσι παραδόθηκε στους υποστηρικτές του Δούκα της Βουργουνδίας. Ο Βερνάρδος Ζ΄ κόμης του Αρμανιάκ ήταν ένα από τα πρώτα θύματα των σφαγών, στις οποίες σκοτώθηκαν περισσότεροι από 550 από τους οπαδούς του. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Περιοχές ελεγχόμενες από τους Άγγλους και τους Βουργουνδούς και η Γαλλία το 1435.
Κύριος του Παρισιού, ο Ιωάννης ο Άφοβος ήρθε σε διαπραγματεύσεις με τους Άγγλους και φάνηκε διατεθειμένος να συγκατατεθεί στις βλέψεις του βασιλιά της Αγγλίας στον θρόνο της Γαλλίας. Έγινε τότε επιτακτική η υποχρέωση του δελφίνου Καρόλου να διαπραγματευτεί μια προσέγγιση με τους Βουργουνδούς, για να αποφύγει τη συμμαχία Αγγλίας-Βουργουνδίας. Ο Ιωάννης ο Άφοβος, από την πλευρά του, ανακηρύχθηκε κύριος ενός μεγάλου τμήματος του βασιλείου μετά την κατάληψη του Παρισιού, αλλά τα οικονομικά του ήταν σε κακή κατάσταση. Συνεπώς, συμφώνησε σε μια συνάντηση με τον δελφίνο, προκειμένου να υπογράψει μια συμφέρουσα ειρήνη.
Τον Σεπτέμβριο του 1419, κατά τη διάρκεια της συνάντησης με τον δελφίνο Κάρολο, ο Ιωάννης ο Άφοβος δολοφονήθηκε στη γέφυρα του Μοντερώ, από μέλη της παράταξης Aρμανιάκ, που φοβήθηκαν μια συμφιλίωση του δελφίνου με τους Βουργουνδούς. Αυτή η πράξη εμπόδισε τη συμφωνία και οδήγησε στη συμμαχία των Βουργουνδών με τους Άγγλους.
Ο Φίλιππος Γ΄ ο Καλός, ο νέος δούκας της Βουργουνδίας, συμμαχώντας με τους Άγγλους (που πάντα απέφυγε ο πατέρας του) συμμετείχε στη συνθήκη του Τρουά, όπου ο Κάρολος ΣΤ΄ αποκλήρωσε τον γιο του, τον δελφίνο Κάρολο, και πάντρεψε την κόρη του Αικατερίνη της Γαλλίας (1401-1437) με τον Ερρίκο Ε΄ της Αγγλίας, ο οποίος, σύμφωνα με τη συνθήκη, θα ασκούσε την αντιβασιλεία του βασιλείου της Γαλλίας και ο μελλοντικός του γιος θα κληρονομούσε το στέμμα της Γαλλίας και της Αγγλίας. Αυτή η συνθήκη καταγγέλθηκε από τους Αρμανιάκ, οι οποίοι θεωρούσαν «ότι ο βασιλιάς ανήκει στο Στέμμα και όχι το αντίθετο.» Το 1422 οι δύο βασιλείς πέθαναν με διαφορά λίγων μηνών και βασιλιάς της Γαλλίας και της Αγγλίας έγινε ο γιος του Ερρίκου Ε', Ερρίκος ΣΤ', δέκα μηνών μωρό. Ο γαλλικός λαός έκλαψε τον ταλαίπωρο τρελό βασιλιά, που όσο άσχημα και αν είχε κυβερνήσει, εκπροσωπούσε την εθνική ανεξαρτησία. Η κατάσταση της χώρας ήταν φρικτή. Η Γαλλία είχε πάψει σχεδόν να υφίσταται σαν ελεύθερη χώρα. Ένας Άγγλος αντιβασιλιάς, ο δούκας του Μπέντφορντ κυβερνούσε στο Παρίσι.
Εκείνη την εποχή εμφανίστηκε η Ζαν ντ'Αρκ και με την ενθάρρυνσή της ο δελφίνος, που ήταν απομακρυσμένος από την εξουσία και -λόγω της κακής διαγωγής της μητέρας του- αμφισβητούσε και ο ίδιος τη νομιμότητά του, νομιμοποιήθηκε και στέφθηκε στη Ρενς ως Κάρολος Ζ', στις 17 Ιουλίου 1429.
Το τέλος του πολέμου
Ο Κάρολος Ζ΄, που ασχολήθηκε με την ανακατάληψη της γαλλικής επικράτειας, επιθυμούσε να απομονώσει τους Άγγλους από τους Βουργουνδούς. Το 1435, συνήψε με τον Φίλιππο τον Καλό τη συνθήκη του Αράς, η οποία αναγνώριζε την ανεξαρτησία της Βουργουνδίας. Αυτή η συνθήκη έθεσε επίσημα τέλος στον εμφύλιο πόλεμο και επέτρεψε στον Κάρολο Ζ΄ να ανακαταλάβει από τους Άγγλους σχεδόν όλες τις κατακτήσεις τους σε γαλλικό έδαφος: το 1453, οι Άγγλοι έλεγχαν μόνο το Καλαί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Εκατονταετής πόλεμος: Αρμανιάκ εναντίον Βουργουνδών (γαλλικά)Αρμανιάκ εναντίον Βουργουνδών (γαλλικά)
Ο εμφύλιος πόλεμος Αρμανιάκ-Βουργουνδών (αγγλικά)
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεσαιωνική Γαλλία Κατηγορία:Εκατονταετής Πόλεμος Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας
Νήσος του Νότιου Ταλπατί
Η νήσος Νέα Μουρ ή Πουρμπάσσα (όπως ονομάστηκε στην Ινδία), ή Νότιο Ταλπατί (όπως ονομάστηκε στο Μπανγκλαντές) ήταν ένα μικρό νησί στο Κόλπο της Βεγγάλης, στα ανοιχτά του Δέλτα του Γάγκη και του Μπραχμαπούτρα. Υψώθηκε μέσα από τα νερά της θάλασσας μετά από το Κυκλώνα Μπόλα του 1970, και σε κάποια μετέπειτα στιγμή μέχρι το 2010 εξαφανίστηκε μέσα στα νερά
Αν και το νησί ήταν ακατοίκητο και δεν υπήρχαν μόνιμα σπίτια ή σταθμοί πάνω του, η Ινδία και το Μπανγκλαντές ξεχωριστά υποστήριζαν πως το νησί τους ανήκει, επειδή υπήρχαν υπόνοιες πως ίσως να υπήρχαν κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου στο θαλάσσιο βυθό δίπλα από τις ακτές του νησιού. Το ζήτημα της εθνικής κυριαχίας επί της νήσου ήταν επίσης μέρος μιας μεγαλύτερος διεθνής διαφωνίας σχετικά με τη μεθοδολογία Ράντκλιφ Αγουόρντ καθορισμού των θαλάσσιων συνόρων μεταξύ των δυο κρατών.