cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άνω Μεριά Φολεγάνδρου
Η Άνω Μεριά (ή Πάνω Μεριά) είναι χωριό της Φολεγάνδρου. Δοικητικά είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, του δήμου Φολεγάνδρου, της περιφερειακής ενότητας Θήρας, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Θήρας (παλαιότερα στην επαρχία Μήλου) του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1897 και προσαρτήθηκε στον δήμο Φολεγάνδρου. Το 1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Το 1941 εντάχθηκε στον νομό Χανίων και το 1942 στον, τέως, νομό Αττικής & Βοιωτίας. Το 1944 υπήχθη οριστικά στον νομο Κυκλάδων. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Άνω Μεριάς και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Φολεγάνδρου (η οποία έγινε δήμος το 2010).
Γενικά στοιχεία
Το χωριό αποτελείται, κατ’ ουσίαν, από διάσπαρτες ξερολιθιές και συστάδες οικιών, μεταξύ των οποίων και παλαιές αγροικίες («θεμωνιές») με τα χαρακτηριστικά «δεντρόσπιτα», δηλαδή κυκλικά κτίσματα για την προστασία των δέντρων (κυρίως της λεμονιάς) από τους δυνατούς ανέμους που σφυροκοπάνε την κεντρική κόψη της Φολεγάνδρου.
Enforcer
Οι Enforcer είναι σουηδικό Heavy metal συγκρότημα, το οποίο δημιουργήθηκε στην Αρβίκα το 2004 και αποτελούν έναν από τους σημαντικότερους αντιπροσώπους του New Wave of Traditional Heavy Metal.
Άνω Μεριά Φολεγάνδρου
Εκδηλώσεις
Τους καλοκαιρινούς μήνες, οργανώνονται ποιητικές και μουσικές βραδιές αλλά και θεατρικές παραστάσεις, από τον πολιτιστικό σύλλογο. Ακόμη, το πανηγύρι του Αγίου Παντελεήμονα και, τη δεύτερη μέρα του Πάσχα, περιφορά της εικόνας της Παναγίας σε όλα τα σπίτια του χωριού.
Enforcer
Βιογραφία
Οι Enforcer σχηματίστηκαν το 2004 από τον τραγουδιστή και κιθαρίστα Όλοφ Βίλκστραντ και την επόμενη χρονιά ηχογράφησαν δύο ντέμο με τα κομμάτια "Black Angel", "Evil Attacker" και "Mistress from Hell". Το 2006, εντάχθηκε στη σύνθεση του συγκροτήματος ο κιθαρίστας Άνταμ Ζάαρς και ο ντράμερ Γιόνας Βίλκστραντ, με τον μπασίστα Γιόζεφ Τολ να γίνεται μέλος τους το 2007.
Άνω Μεριά Φολεγάνδρου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Φολεγάνδρου
Enforcer
Βιογραφία
Η σύνθεση αυτή κυκλοφόρησε το σινγκλ "Evil Attacker / Mistress from Hell" μέσω της Iron Pegasus Records, ενώ συμμετείχε στο split άλμπουμ "Speed Kills... Again" με τους Toxic Holocaust, Avenger of Blood, Hatred, Merciless Death και Warbringer.
Από το 2008, την σύνθεση των Enforcer αποτελούσαν οι Όλοφ Βίλκστραντ στην κιθάρα και τα φωνητικά, ο Γιόνας Βίλκστραντ στα τύμπανα, ο Γιόζεφ Τολ στην κιθάρα και ο Τομπάιας Λίνκβιστ στο μπάσο, ενώ μέχρι το 2011 υπήρχε στην σύνθεση τους ο κιθαρίστας Άνταμ Ζάαρς. Στις 18 Νοεμβρίου 2008 κυκλοφόρησαν το ηχογραφημένο στα Hvergelmer Studios άλμπουμ "Into the Night" μέσω της Heavy Artillery Records.
Τον Μάιο του 2010 συμμετείχαν στο split σινγκλ "Nightmare over the UK" μαζί με τους Cauldron, με το κομμάτι "Midnight Vice", το οποίο προερχόταν από τον δεύτερο τους δίσκο με τίτλο "Diamonds". Ακολούθησαν δύο ακόμη συμμετοχές σε split σινγκλ με τους Volture και τους Bullet, στα τέλη του 2010 και τις αρχές του επόμενου έτους.
Ο τρίτος τους δίσκος με τίτλο "Death by Fire" εκδόθηκε την 1 Φεβρουαρίου 2013, πραγματοποιώντας την πρώτη τους εμφάνιση στον κατάλογο επιτυχιών της Σουηδίας. Το νέο άλμπουμ κυκλοφόρησε μέσω της Nuclear Blast, όπως και το "From Beyond" δύο χρόνια αργότερα, το οποίο ηχογραφήθηκε στα Necromorbus Studios το φθινόπωρο του 2014.
Πηγές
Κατηγορία:Σουηδικά heavy metal συγκροτήματα Κατηγορία:Σουηδικά thrash metal συγκροτήματα
Πεγκονιάγκα
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μάντοβας
Άλμπερτ Έκχαουτ
Έργο
δεξιά|μικρογραφία|314x314εσ| Γυναίκα κανίβαλος Tapuyan κρατώντας ένα ανθρώπινο χέρι και πόδι στο καλάθι της, στέκεται κάτω από ένα δέντρο που είναι πιθανόν Cassia grandis, 1641. Ο Έκχαουτ επικεντρώθηκε στους ανθρώπους, τα φυτά και τα ζώα της περιοχής κατά την άφιξή του στην ολλανδική Βραζιλία. Ζωγράφισε οκτώ εθνογραφικές αναπαραστάσεις κατοίκων της Βραζιλίας σε φυσικό μέγεθος, δώδεκα νεκρές φύσεις και ένα μεγάλο κομμάτι από αυτόχθονες που χορεύουν. Αυτά τα εθνογραφικά έργα, που έγιναν μεταξύ 1641 και 1643 για τους Μάουριτς, δόθηκαν στη συνέχεια στον εξάδελφο του Μάουριτς, βασιλιά Φρειδερίκο Γ΄ της Δανίας και παραμένουν στην Κοπεγχάγη μέχρι σήμερα. Το έργο του λέγεται ότι είναι οι πρώτες ρεαλιστικές εικόνες των φυλών Τούπι και Ταπούγιαςτου γηγενούς πληθυσμού της Βραζιλίας. Ο Αλεξάντερ φον Χούμπολτ είδε τους πίνακες το 1827, όπως και ο Βραζιλιάνος αυτοκράτορας Πέτρος Β΄ της Βραζιλίας το 1876, και οι δύο εξήραν τα έργα με ενθουσιασμό.
Ταπούγιας
Όταν ζωγράφιζε τους Ταπούγιας, στόχος του ήταν να είναι όσο το δυνατόν πιο ακριβής, συμπεριλαμβάνοντας διάφορα φυτά στο βάθος, καθώς και ιθαγενή ζώα και ερπετά στο προσκήνιο. Ένα από τα εθνογραφικά του έργα είναι μια ήρεμα σύνθεση που απεικονίζει γυναίκα των Ταπούγιας, η οποία κρατά ένα ανθρώπινο χέρι και έχει ένα ανθρώπινο πόδι στο καλάθι της, το οποίο αντανακλά το ευρωπαϊκό στερεότυπο ότι οι αυτόχθονες Αμερικανοί ασκούσαν κανιβαλισμό. Η εικόνα της γυναίκας Tapuya του Έκχαουτ απηχεί έναν άλλο πίνακά του, τον Χορό των Ταπούγιας, που αναπαριστά χορό που εκτελείται από οκτώ Ινδιάνους Ταπούγιαςμε το χαρακτηριστικό στυλ κόμμωσης σε σχημα μανιταριού τους, τους ακοντιστές (atlatls ) και τις πολεμικές ομάδες, που απεικονίζει μια εντυπωσιακή τελετή πολεμικού χορού. Αυτές οι εικόνες ήταν σύμφωνες με τη στερεότυπη νοητική εικόνα που είχαν οι Ευρωπαίοι για τους αυτόχθονες Βραζιλιάνους.
Αφρικανοί
μικρογραφία|329x329εσ| Άλμπερτ Έκχαουτ, Αφρικανός Οι πίνακες του Έκχαουτ με τον Αφρικανό άνδρα και τις γυναίκες μιλούν μια πολυεπίπεδη γλώσσα εμπορίου, δώρων και πολιτικής συμμαχίας στο σύγχρονο κοινό τους, τους Μάουριτς και την Αυλή τους. Αυτοί οι πίνακες σχετίζονται με την περιοχή της Αφρικής όπου οι Ολλανδοί είχαν κατακτήσει και διέθεταν τον μεγαλύτερο αριθμό εμπορικών επαφών κατά τον δέκατο έβδομο αιώνα, τη Γουινέα και την Αγκόλα. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, τα στρατεύματα της Ολλανδικής Εταιρείας Δυτικών Ινδιών είχαν δημιουργήσει οχυρά σε αυτές τις δύο περιοχές της Δυτικής Αφρικανικής Ακτής, επειδή οι Ολλανδοί χρειάζονταν μια αξιόπιστη πηγή μαύρων Αφρικανών για εργασία σκλάβων στις φυτείες ζάχαρης στη Βραζιλία. μικρογραφία|299x299εσ| Μαύρη γυναίκα με παιδί Ο πίνακας του με τη μαύρη γυναίκα έχει τη μορφή να στέκεται στην ακτή με φοίνικες και ένα δέντρο παπάγιας. Οι Αμερικανοί απεικονίζονται να ψαρεύουν κατά μήκος της ακτογραμμής και τα πλοία είναι στον ορίζοντα. Στην εικόνα, η γυναίκα φορά ένα καπέλο με φτερά παγωνιού και ένα μικρό λευκό πήλινο σωλήνα που είναι χωμένος στο φύλλο στη μέση της. Το γυμνό αγόρι στο πλάι της είναι πιθανότατα ο γιος της, αν και ο τόνος του δέρματος του παιδιού είναι αρκετές αποχρώσεις πιο ανοιχτός από το χρώμα του δέρματος της γυναίκας. Τα λευκά μαργαριτάρια με διπλά κοδρόνια και οι κόκκινες κοραλλιογενείς χάντρες που καμπυλώνονται γύρω από το λαιμό της εκθέτουν το στήθος της. Η έμφαση αυτής της εικόνας στη σεξουαλικότητα, τη γονιμότητα και την ευημερία ενισχύεται από το καλάθι της που μοιάζει με κέρας, το οποίο ξεχειλίζει από τροπικά φρούτα. Βλέποντας την εικόνα του μαύρου άνδρα από τον Έκχαουτ, η δύναμη και η ανδρεία του άνδρα τονίζονται από τη μυώδη εμφάνισή του και τη φαλλική μορφή του φοίνικα στα αριστερά του. Ο άνδρας κρατά ένα τελετουργικό ξίφος που είναι διακοσμημένο με ένα μεγάλο ροζ κοχύλι. Στο κάτω μέρος των ποδιών του υπάρχουν κοχύλια απλωμένα με χαυλιόδοντες ελέφαντα στο έδαφος, που καμπυλώνονται έξω από το επίπεδο της εικόνας προς τα δεξιά. Το μοναδικό ρούχο αυτού του άνδρα, παρόμοιο με την εικόνα της Αφρικανής γυναίκας, είναι ένα κομμάτι από ένα μπλε και άσπρο ριγέ ύφασμα τυλιγμένο γύρω από τη μέση του.
Mulattos/Mulacken
Στην εικόνα του Έκχαουτ για τον άνδρα μουλάττο, τα όπλα του είναι ορατά καθώς στέκεται σε μια στάση τριών τετάρτων απέναντι στον θεατή. Ο Έκχαουτ τοποθέτησε τον άνδρα σε παράκτιο σκηνικό σε συννεφιασμένο γκρίζο ουρανό με τρία ευρωπαϊκά πλοία που είναι ορατά στον ορίζοντα. Ο άντρας στέκεται στο αμμώδες έδαφος, πλαισιωμένος από ένα ψηλό χωράφι με ζαχαροκάλαμο στα δεξιά και ένα μεγάλο δέντρο παπάγιας στα αριστερά. Το δέρμα του έχει ανοιχτό καφέ χρώμα που είναι πολύ πιο ανοιχτό από τους πίνακες του Έκχαουτ με αυτόχθονες Αμερικανούς και Αφρικανούς. Το ανεξέλεγκτο φωτοστέφανο των φριζαρισμένων, σκούρων καστανών μαλλιών βγαίνει από το κεφάλι του με τα ανοιχτά καστανά μάτια του να κοιτάζουν τον θεατή με αυτοπεποίθηση.
Μαμελούκοι
αριστερά|μικρογραφία|291x291εσ| Γυναίκα Μαμελούκων κάτω από ένα οπωροφόρο [[Κάσιους|δέντρο κάσιους (1641-44)]] Ο όρος Μαμελούκος (mameluco) είναι αυτός που χρησιμοποιείται πολύ λίγο στη Βραζιλία, αλλά όπως ο mulatto, ο mameluco μπορεί να εντοπιστεί στις πορτογαλικές πηγές τον δέκατο έκτο αιώνα, μετά την ίδρυση ενός αποικιακού φυλακίου στη Βραζιλία. Η πρώτη αναπαράσταση ενός mameluco είναι στην εκδοχή του ντε Μπράι για την περιγραφή της Βραζιλίας από τον Χανς Στάντεν.
Στον πίνακα του Έκχαουτ της γυναίκας Μαμελούκου, παρουσιάζει μια κατά το ήμισυ Βραζιλιάνα και κατά το ήμισυ Ευρωπαία που κρατά ένα καλάθι. Η απεικόνιση του Έκχαουτδείχνει μια γυναίκα με ρέον λευκό φόρεμα να ισορροπεί ένα καλάθι με λουλούδια στο ένα χέρι. Το άλλο της χέρι σηκώνει το φόρεμά της για να αποκαλύψει ένα μικρό μέρος του ποδιού της. Αυτός ο πίνακας έχει πολλές πτυχές που ήταν χαρακτηριστικά άλλων πινάκων του Έκχαουταπό την εποχή του στη Βραζιλία. Τα δύο ινδικά χοιρίδια στα πόδια της γυναίκας δείχνουν το ενδιαφέρον του για τη φυσική ζωή της Βραζιλίας. Επιπλέον, τα λουλούδια που μεταφέρει και η φυτική ζωή γύρω της ήταν ο τρόπος του Έκχαουτ να αναπαραστήσει τη γονιμότητα της Βραζιλίας, εφιστώντας την προσοχή στην επιτυχημένη παραγωγή των καλλιεργειών εκεί.
Στον πίνακα, η γυναίκα στέκεται με άμεσο βλέμμα και παιχνιδιάρικη έκφραση, καθώς προσελκύει τα μάτια του θεατή. Τα χείλη είναι ελαφρώς γυρισμένα στα άκρα, υποθέτοντας ότι σύντομα θα σπάσει σε ένα πιο γεμάτο φιλόξενο χαμόγελο. Είναι πλήρως στολισμένη, με κολιέ και ασορτί σκουλαρίκια. Τα κοσμήματα συμπληρώνονται από το μικρό πράσινο καπέλο της, που είναι διακοσμημένο με πέρλες και ένα κλαδάκι από άνθη πορτοκαλιάς. Το απλό, αλλά ελαφρώς τσαλακωμένο, λευκό φόρεμά της είναι ένας υπέροχος σύντροφος αυτής της φινετσάτας, αν και η απλότητά του ανακουφίζεται στους ώμους από επωμίδες κεντήματος. Αυτή η εικόνα του μαμελούκα παραπέμπει στη γονιμότητα της αποικίας και ακόμη και στο εξαιρετικά μεθυστικό κρασί από φρούτα κάσιους που παρασκευάζεται κάθε χρόνο από την εθνοτική ομάδα της μητέρας Μαμελούκου, Τουπινάμπα.
Εκθεση
Το 2002, μέσω μιας μεγάλης εκστρατείας αποκατάστασης, επιτράπηκε σε όλους τους γνωστούς πίνακες του Έκχαουτ να ταξιδέψουν πίσω στη Βραζιλία. Αυτή είναι η πρώτη φορά που εκτέθηκαν στη χώρα όπου δημιουργήθηκαν από τις αρχές της δεκαετίας του 1640. Ο τίτλος της έκθεσης ήταν Albert Eckhourt volta ao Brasil 1644-2002 ( Ο Άλμπερτ Έκχαουτ επιστρέφει στη Βραζιλία). Η έκθεση παρουσιάστηκε στο Instituto Ricardo Brennand στο Ρεσίφε ένα κτίριο που είχε ανεγερθεί πρόσφατα στην πόλη όπου έζησε ο Μάουριτς στο απόγειο της καριέρας του. Οκτώ από τις νεκρές φύσεις αυτής της έκθεσης προορίζονταν να φανούν από χαμηλή οπτική γωνία και προορίζονταν να κρεμαστούν πάνω από τους άνδρες και τις γυναίκες. Αν και εκείνη τη στιγμή κανένας επιμελητής έκθεσης δεν σκέφτηκε ποτέ να κρεμάσει τους πίνακες ως διακοσμητικό σύνολο.
Περαιτέρω ανάγνωση
Francis A. Dutra, "Albert Eckhout" in Encyclopedia of Latin American History and Culture, vol. 2, p. 430. New York: Charles Scribner's Sons 1996. Buvelot, Quentin (2003). "Albert Eckhout. Recife, Brasília and São Paulo". The Burlington Magazine. 145 (1198): 59–62. ISSN 0007-6287. JSTOR 3100597. Dutra, "Albert Eckhout", pp. 430-31. Brienen, Rebecca Parker (2006). Visions of savage paradise : Albert Eckhout, court painter in colonial Dutch Brazil. Amsterdam: Amsterdam University Press. ISBN 9781429454698. OCLC 85791456. Harald E.L. Prins, "The Atlatl as Combat Weapon in 17th-Century Amazonia: Tapuya Indian Warriors in Dutch Colonial Brazil.” The Atlatl, Vol.23 (2):1-3. Buono, Amy (December 2014). "Interpretative ingredients: formulating art and natural history in early modern Brazil". proquest.com: 1–21. Retrieved 2017-03-04.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι
Ευρωπαϊκή Ένωση Πεζοπορίας
thumb|200px|Το λογότυπο της Ευρωπαϊκής Ένωσης Πεζοπορίας. Η Ευρωπαϊκή Ένωση Πεζοπορίας (γερμ. Europäische Wandervereinigung, αγγλ. European Ramblers' Association, γαλλ. Fédération européenne de la randonnée pédestre) ιδρύθηκε το 1969 στη Γερμανία και μέχρι το 1971 αποτελούνταν από 14 οργανισμούς πεζοπορίας από 6 χώρες. Σήμερα η οργάνωση αποτελείται από 55 οργανισμούς πεζοπόρων από 30 Ευρωπαϊκά κράτη (και 3 οργανισμούς από το Ισραήλ και το Μαρόκο ως παρατηρητές).
Ο οργανισμός έχει συνολικά πάνω από 3 εκατομμύρια μέλη. Οι περισσότεροι από τους οργανισμούς έχουν πάνω από 50 χρόνια εμπειρίας στο να οργανώνουν και να δημιουργούν συνθήκες για να διευκολύνουν την πεζοπορία και πολλοί από αυτούς υπάρχουν εδώ και πάνω από 100 χρόνια (ο παλαιότερος είναι εδώ και 130 χρόνια).
Κατάλογος μελών
thumb|250px|Οι εγκαταστάσεις της Den Norske Turistforening (DNT) στο Όσλο. thumb|250px|Καταφύγια της Svenska Turistföreningen (STF) στο βουνό Kebnekaise της Σουηδίας. thumb|250px|Καταφύγιο της Asociația Carpatină Transilvană (ACT) / Siebenbürgischer Karpatenverein (SKV) στην Omu της Ρουμανίας. thumb|250px|Καταφύγιο της Polskie Towarzystwo Turystyczno - Krajoznawcze στην Πολωνία. thumb|250px|Καταφύγιο της Federació d'Entitats Excursionistes de Catalunya (FEEC) στην Καταλονία. thumb|250px|Καταφύγιο της Österreichischer Alpenverein (ÖAV) στην Αυστρία. thumb|250px|Καταφύγιο της Planinska zveza Slovenije (PZS) στη Σλοβενία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικές οργανώσεις
Ανθρώπινα δικαιώματα στη Βουλγαρία
Η Βουλγαρία προσχώρησε στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2007, όμως η συμμόρφωσή της με τους κανόνες για τα ανθρώπινα δικαιώματα απέχει πολύ από το να είναι τέλεια. Αν και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης έχουν ένα ιστορικό αμερόληπτης ελευθερίας της έκφρασης, η έλλειψη ειδικής νομοθεσίας στη Βουλγαρία για την προστασία των μέσων από πιθανή κρατική παρέμβαση είναι μια θεωρητική αδυναμία. Οι συνθήκες διαβίωσης στις δώδεκα παλαιές και υπερπλήρεις φυλακές της Βουλγαρίας είναι γενικά κακές. Μια αμφιλεγόμενη μεταρρύθμιση στα μέσα του 2005 αναμενόταν να ανακουφίσει τον υπερπληθυσμό των φυλακών.
Η αστυνομία έχουν κατηγορηθεί στο παρελθόν για κακοποίηση κρατουμένων και χρήση παράνομων μεθόδων διερεύνησης της αλήθειας, ενώ τα θεσμικά κίνητρα αποθαρρύνουν την πλήρη αναφορά και έρευνα για πολλά εγκλήματα. Το σύνταγμα εγγυάται την ελευθερία της θρησκείας, αλλά οι τοπικές αρχές έχουν επιχειρήσει να επιβάλουν ειδικές απαιτήσεις εγγραφής σχετικά με ορισμένες ομάδες. Εκτός από τη Βουλγαρική Ορθόδοξη Εκκλησία, οι θρησκείες που ανήκουν τέτοιες ομάδες είναι η εβραϊκή, η μουσουλμανική και η ρωμαιοκαθολική. Οι καθυστερήσεις της δικαιοσύνης και η αδύναμη δικαστική διοίκηση καθιστούν προβληματική τη συνταγματική προστασία των δικαιωμάτων των εναγομένων σε ορισμένες περιπτώσεις.
Εμπορία ανθρώπων
Τελευταία έχει υπάρξει μια αυξανόμενη ευαισθητοποίηση για το θέμα της εμπορίας ανθρώπων ως ζήτημα ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ευρώπη. Το τέλος του κομμουνισμού έχει συμβάλει στην αύξηση της εμπορίας ανθρώπων, με την πλειοψηφία των θυμάτων να είναι γυναίκες που εξαναγκάζονται σε πορνεία. Η Βουλγαρία είναι μια χώρα προέλευσης και χώρα διέλευσης για άτομα, κυρίως γυναίκες και παιδιά, θύματα εμπορίας για σκοπό σεξουαλικής εκμετάλλευσης. Η βουλγαρική κυβέρνηση έχει επιδείξει θέληση για την καταπολέμηση της εμπορίας ανθρώπων, αλλά έχει επικριθεί διότι δεν έχει αναπτύξει αποτελεσματικά μέτρα για την επιβολή του νόμου και την προστασία των θυμάτων.
Θρησκευτική ελευθερία
Το σύνταγμα προβλέπει την ελευθερία της θρησκείας. Ωστόσο, ο νόμος απαγορεύει τη δημόσια πρακτική θρησκείας από μη καταχωρημένες-αναγνωρισμένες ομάδες. Το σύνταγμα ορίζει επίσης τον Ανατολικό Ορθόδοξο Χριστιανισμό ως την «παραδοσιακή» θρησκεία της χώρας. Στο παρελθόν υπήρξαν ορισμένες αναφορές κοινωνικών καταχρήσεων ή διακρίσεων λόγω θρησκευτικής πίστης ή πρακτικής. Οι διακρίσεις, η παρενόχληση και η γενική δημόσια μισαλλοδοξία, ιδίως στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, ορισμένων θρησκευτικών ομάδων παραμένει ένα διαλείπων πρόβλημα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική της Βουλγαρίας Κατηγορία:Δικαιοσύνη στη Βουλγαρία Κατηγορία:Ανθρώπινα δικαιώματα στη Βουλγαρία
Πιουμπέγκα
Η Πιουμπέγκα (ιταλικά: Piubega) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μάντοβας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μάντοβας
Μιγάδες
Μιγάδες αποκαλούνται οι άνθρωποι που έχουν καταγωγή από τουλάχιστον 2 διαφορετικές ανθρώπινες φυλές. Για παράδειγμα, αν ένας Κινέζος νυμφευθεί μια Νιγηριανή, τα παιδιά τους θεωρούνται μιγάδες.
Πολλοί άνθρωποι στον πλανήτη θεωρούνται μιγάδες. Σε αρκετές χώρες οι μιγάδες αποτελούν τη μεγαλύτερη πληθυσμιακή ομάδα. Αποτελούν επίσης την πλειοψηφία του συνολικού πληθυσμού της αμερικάνικης ηπείρου.
Ο όρος 'μιγάς ' ή άλλοι παραπλήσιοι μπορεί να θεωρηθούν προσβλητικοί ή/και ρατσιστικοί, για αυτό συνίσταται η αποφυγή χρήσης τους.
Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Η απογραφή του 2000 επέτρεψε στους ανθρώπους να δηλώσουν ότι ανήκουν σε παραπάνω από μια ράτσα ανθρώπων.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2006, περίπου 6.1 εκατομμύρια Αμερικανοί δήλωσαν ότι ανήκουν σε τουλάχιστον 2 φυλές. Είναι όμως σίγουρο ότι στην πραγματικότητα ο αριθμός των μιγάδων είναι σημαντικά μεγαλύτερος. Σχεδόν όλοι Λατινοαμερικανοί (που αποτελούν τη 2η μεγαλύτερη πληθυσμιακή ομάδα στις ΗΠΑ) έχουν μικτή καταγωγή από λευκούς, Ινδιάνους και μαύρους. Επίσης περισσότεροι από τους μισούς Αφροαμερικανούς (που αποτελούν τη 3η μεγαλύτερη πληθυσμιακή ομάδα στις ΗΠΑ) έχουν κάποια ευρωπαϊκή καταγωγή, κι ας δηλώθηκαν ως μόνο μαύροι.
Ο πρώην πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα έχει Κενυάτη πατέρα και Ελβετή μητέρα, και καταγράφεται ως μόνο Αφροαμερικανός στην καταγωγή.
Λατινική Αμερική και Καραϊβική
Χρησιμοποιούνταν διάφορα ονόματα για τις κάστες μιγάδων, όπως:
Στο Μεξικό, τουλάχιστον το 80% του πληθυσμού προέρχονται από επιμειξίες λευκών, Ινδιάνων και μαύρων.
Στη Βραζιλία, στην απογραφή του 2000, το 43.13% του πληθυσμού δήλωσαν ότι είναι Πάρντο, δηλαδή μιγάδες. Στη πραγματικότητα σχεδόν ολόκληρος ο πληθυσμός είναι μιγάδες, καθώς ακόμα και όσοι Βραζιλιάνοι δηλώνουν λευκοί έχουν συχνά κάποια μη ευρωπαϊκή επιμειξία. Στους Βραζιλιάνους, η ευρωπαϊκή συνιστώσα είναι συνήθως η κυρίαρχη, ακολουθούμενη σε άλλες περιοχές από την ινδιάνικη και σε άλλες από την αφρικανική. Στη Βραζιλία γιορτάζεται και η ημέρα των μιγάδων (Dia do Mestiço).
Βόρεια Αφρική
Τα έθνη της Βόρειας Αφρικής έχουν καταγωγή από ντόπιους βορειοαφρικανικούς πληθυσμούς (όπως τους αρχαίους Αιγύπτιους και τους Βέρβερους), από Άραβες, από Υποσαχάριους Αφρικανούς και από Ευρωπαίους.
Μαδαγασκάρη
Οι κάτοικοι της Μαδαγασκάρης προέρχονται από επιμειξίες πληθυσμών από την Ινδονησία και τη Μοζαμβίκη. Ακόμα και η ντόπια γλώσσα φέρει ομοιότητες με γλώσσες και από τα 2 προηγούμενα μέρη του κόσμου.
Νότια Αφρική
μικρογραφία|Επεκτεταμένη οικογένεια εγχρώμων από τη Νότια Αφρική Στη χώρα αυτή, αρκετοί άνθρωποι έχουν καταγωγή από τους λευκούς και τους μαύρους, και είναι γνωστοί ως 'Coloureds ' (αγγλ. έγχρωμοι). Σύμφωνα με την νοτιοαφρικανική απογραφή του 2016, το 8.8% του πληθυσμού δήλωσαν ότι είναι 'έγχρωμοι'.
Εβραίοι της Ευρώπης: Ασκενάζι και Σεφαρδίτες
Οι Ασκενάζι και οι Σεφαρδίτες προέρχονται από τις επιμειξίες των Ευρωπαίων και των Ισραηλιτών, που προέρχονταν από την εβραϊκή διασπορά. Σήμερα, συνήθως έχουν περισσότερο από 50% ευρωπαϊκό DNA, και για αυτό δεν ξεχωρίζονται εύκολα από τους Ευρωπαίους.
Ηνωμένο Βασίλειο
Η απογραφή του 2001, έδειξε ότι το 1.4% του πληθυσμού είναι μιγάδες. Προβλέφθηκε επίσης ότι οι μιγάδες, από το 2020, θα αποτελούν την ομάδα ανθρώπων που αυξάνονται γρηγορότερα από τις υπόλοιπες.
Κύπρος
Οι περισσότεροι Κύπριοι έχουν μικτή καταγωγή από την Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική.
Ρατσισμός - Κοινωνικά ζητήματα
Δείτε επίσης: Απαγόρευση των μεικτών γάμων στην Αμερική, 1949, Απαγόρευση μεικτών γάμων
Οι σχέσεις ανθρώπων μεταξύ μιας ράτσας και μιας άλλης, καθώς και η απόκτηση παιδιών που είναι μιγάδες, αποτελούν ίσως την κυριότερη αιτία για τα περιστατικά ρατσιστικής βίας στον κόσμο.
Το απαρτχάιντ της Νότιας Αφρικής απαγόρευε ρητά τις σχέσεις και τη σεξουαλική επαφή μεταξύ λευκών και μη λευκών. ενώ η Κου-Κλουξ-Κλαν τις θεωρεί ως ανήθικες πράξεις. Παρόμοιοι νόμοι με του απαρτχάιντ έχουν περαστεί και σε άλλες χώρες, συμπεριλαμβανομένων των Η.Π.Α., της ναζιστικής Γερμανίας και της φασιστικής Ιταλίας.
Επιπλέον, στις πολυπολιτισμικές κοινωνίες όπου ζουν λευκοί, φαίνεται ότι υπάρχει μικρότερη ανοχή στις σχέσεις μεταξύ λευκής γυναίκας και μη λευκού άντρα. Στη Βραζιλία, έρευνα έχει δείξει ότι το 98% των Υ-χρωμοσωμάτων (που είναι αποκλειστικά πατρικής προέλευσης) είναι ευρωπαϊκής καταγωγής, ενώ το μιτοχονδριακό DNA (που είναι αποκλειστικά μητρικής προέλευσης) είναι 39% ευρωπαϊκό, 33% ινδιάνικο και 28% αφρικανικό. Αυτό σημαίνει ότι οι μεικτοί γάμοι μεταξύ λευκών και μη λευκών γίνονταν κατά κανόνα μεταξύ λευκού άντρα και μη λευκής γυναίκας.
Παραπομπές - Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρατσισμός
Πανελλήνιο πρωτάθλημα κρίκετ ανδρών
Παραπομπές
Κατηγορία:Κρίκετ στην Ελλάδα
Πότζο Ρούσκο
Το Πότζο Ρούσκο (ιταλικά: Poggio Rusco) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μάντοβας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μάντοβας
Μπουσί
Το Μπουσί (γαλλικά: Boussy) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπουσινιόλ (γαλλικά: Boussignols).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Πομπονέσκο
Το Πομπονέσκο (ιταλικά: Pomponesco) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μάντοβας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μάντοβας
Πόντι σουλ Μίντσο
Το Πόντι σουλ Μίντσο (ιταλικά: Ponti sul Mincio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μάντοβας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μάντοβας
Ιερά Μονή Εισοδίων της Θεοτόκου Μυρτιάς
Η Ιερά Μονή Εισοδίων της Θεοτόκου Μυρτιάς (ή Μονή Παναγίας Φανερωμένης) βρίσκεται στο νομό Αιτωλοακαρνανίας, έξω από το χωριό Μυρτιά, στο δρόμο που συνδέει το Αγρίνιο με το Θέρμο. Εορτάζει στις 21 Νοεμβρίου (στα Εισόδια της Θεοτόκου) ενώ το παρεκκλήσι της Μεταμορφώσεως, που βρίσκεται στη Μονή, εορτάζει στις 6 Αυγούστου.
Στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας η Μονή της Μυρτιάς αποτέλεσε κέντρο παιδείας και εκεί έζησε ένα διάστημα ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός.
Μετά τη Μάχη της Μυρτιάς, στις 10 Ιουλίου 1943, τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής πυρπόλησαν ως αντίποινα τα κτίρια της μονής αλλά το καθολικό διασώθηκε.
Κάστρο του Λυνεβίλ
Το κάστρο του Λυνεβίλ (γαλλικά: Le château de Lunéville) βρίσκεται στην κοινότητα Λυνεβίλ, στο νομό Μερτ-ε-Μοζέλ, στα ανατολικά της Γαλλίας, στην ιστορική και πολιτιστική περιοχή της Λωρραίνης.
Περιγραφή
αριστερά|μικρογραφία|320x320εσ|Το κάστρο του Λυνεβίλ, πίνακας του André Joly, 1760 Το κάστρο υπήρξε ιδιοκτησία των δουκών της Λωρραίνης από τον 13ο αιώνα και ξαναχτίστηκε από τον δούκα Λεοπόλδο της Λωρραίνης από το 1703 ως το 1723, σε σχέδια των Πιέρ Μπουρντίκτ και Νικολά Ντορμπαί και στη συνέχεια του αρχιτέκτονα Ζερμαίν Μποφράν.
Ήταν η κατοικία των δουκών της Λωρραίνης, έως ότου το δουκάτο της Λωρραίνης προσαρτήθηκε από τη Γαλλία το 1766. Το κάστρο σχεδιάστηκε στο στυλ των Βερσαλλιών για να ικανοποιήσει την σύζυγο του Λεοπόλδου, Ελισάβετ Καρλόττα της Ορλεάνης, ανιψιά του Λουδοβίκου ΙΔ' και έμεινε γνωστό ως «οι Βερσαλλίες της Λωρραίνης» για την πολυτέλεια και τις ανέσεις του.
Το 1737 το δουκάτο της Λωρραίνης παραχωρήθηκε από τον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο ΙΕ' στον πεθερό του, εκπεσόντα βασιλιά της Πολωνίας Στανισλάς Λεστσίνσκι, με την συμφωνία ότι με το θάνατο του τελευταίου το δουκάτο θα περιερχόταν στο Γαλλικό Στέμμα. Ο Λεστσίνσκι ήταν ο τελευταίος δούκας της Λωρραίνης και κατοικούσε στο κάστρο έως το θάνατό του το 1766.
Στην εποχή του, το κάστρο του Λυνεβίλ γνώρισε μεγάλες δόξες. Οι μεγαλύτεροι φιλόσοφοι της εποχής του Διαφωτισμού συνέρρεαν στην Αυλή του. Το κάστρο έγινε ένα από τα κύρια πνευματικά κέντρα της Ευρώπης. Ανάμεσα στους διάσημους επισκέπτες του ήταν ο Βολταίρος, ο Ζαν-Ζακ Ρουσσώ, ο Αντρέ Μορελέ και ο Μοντεσκιέ. Σύμφωνα με μαρτυρίες, «αυτή η Αυλή του Λυνεβίλ [...] έλαμπε τόσο έντονα ώστε φαινόταν σαν αντανάκλαση της Αυλής των Βερσαλλιών».
Μετά το θάνατο του Στανισλάς το 1766, ο Λουδοβίκος ΙΕ' της Γαλλίας προσάρτησε το δουκάτο της Λωρραίνης στη Γαλλία και μετέτρεψε το κάστρο σε στρατώνες. Μεγάλο μέρος της αρχικής κατασκευής έχει επιβιώσει και είναι ανοικτό για το κοινό. Οι κήποι του είναι σήμερα δημόσιο πάρκο.
Το κάστρο του Λυνεβίλ καταγράφηκε ως ιστορικό μνημείο το 1901 και με διαδοχικές αποφάσεις ένα τμήμα του ανήκε στη δικαιοδοσία του Υπουργείου Άμυνας, ενώ για το υπόλοιπο είχε την ευθύνη το νομαρχιακό συμβούλιο του Μερτ-ε-Μοζέλ. Από τον Μάρτιο 2017, το νομαρχιακό συμβούλιο του Μερτ-ε-Μοζέλ είναι ιδιοκτήτης ολόκληρου του κάστρου.
Τη νύχτα 2 - 3 Ιανουαρίου 2003 ξέσπασε μια πυρκαγιά που κατέστρεψε το κάστρο σε βαθμό που κατέρρευσε η οροφή του βασιλικού παρεκκλησίου. Περνώντας μέσα από τις σοφίτες, η φωτιά κατέστρεψε την οροφή πάνω από ένα μεγάλο μέρος του οικοδομήματος. Η αποκατάσταση του κτιρίου και των διακοσμητικών του έργων βρίσκεται σε εξέλιξη. Το κάστρο έχει ξανανοίξει τις πόρτες του στο κοινό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Η Επίσημος ιστότοπος του κάστρου
Παραπομπές
Κατηγορία:Κάστρα στη Γαλλία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Γαλλία Κατηγορία:Λωρραίνη
Ντίσκο πόλο
Η ντίσκο πόλο (πολωνικά: disco polo) είναι είδος ποπ χορευτικής μουσικής, που δημιουργήθηκε στην Πολωνία στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Αρχικά ήταν γνωστή ως «μουσική πεζοδρομίου» (πολωνικά: muzyka chodnikowa) ή «μουσική αυλής» (πολωνικά: muzyka podwórkowa).
Αυτή η μορφή αστικής λαϊκής μουσικής κορυφώθηκε σε δημοτικότητα μεταξύ 1995 και 1997, ακολουθούμενη από μια σταδιακή πτώση της ζήτησης και στη συνέχεια μια αναβίωση το 2007.
Χαρακτηριστικά
Τα κλασικά τραγούδια ντίσκο πόλο χαρακτηρίζονται από τις απλούστερες χορδικές ακολουθίες και μελωδίες, εμπνευσμένες από τους σταθερούς ρυθμούς που βρίσκονται στη λαϊκή μουσική, όπου συχνά συνδυάζονται με συγκοπτικά δείγματα ντραμς και συνοδευτικούς λεπτούς ήχους συνθεσάιζερ ή πληκτροφόρων οργάνων. Οι συνθέσεις αυτού του είδους κυριαρχούνται από μέτρα 4/4. Οι στίχοι είναι συχνά υπερβολικές ιστορίες δυσμενούς αγάπης, αν και είναι επίσης παιχνιδιάρικοι και μερικές φορές με θέμα τις διακοπές.
Ρίζες του είδους
Το είδος προέρχεται από μουσική που παίζεται σε γάμους από συγκροτήματα με ρεπερτόριο πολωνικής λαϊκής μουσικής και γαμήλιων τραγουδιών. Με την πάροδο του χρόνου, έγινε μια αλλαγή προς τις ηλεκτρονικές εναλλακτικές στα παραδοσιακά ακουστικά όργανα, όπως τα ηλεκτρονικά πληκτροφόρα αντί για το παραδοσιακό ακουστικό πληκτροφόρο. Τα πιο συνηθισμένα θέματα περιελάμβαναν μελοδραματικά κείμενα σχετικά με την ανεκπλήρωτη αγάπη. Εκτός από αυτά τα θεμέλια, το είδος επηρεάστηκε από άλλα δημοφιλή μουσικά στιλ στην Ευρώπη, ονομαστικά την Ίταλο ντίσκο (Italo disco), ένα μουσικό είδος που προέρχεται από την Ιταλία και παράχθηκε κυρίως από τα τέλη της δεκαετίας του 1970 έως τα τέλη της δεκαετίας του 1980.
Το πρώτο συγκρότημα που εκπροσωπούσε αυτό το είδος ήταν το Bayer Full, το οποίο ιδρύθηκε στις 19 Νοεμβρίου 1984. Ένα άλλο δημοφιλές συγκρότημα, το Top One, ιδρύθηκε το 1986. Και τα δύο συγκροτήματα ήταν πρωτοπόρα αυτού του είδους μουσικής.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και στις αρχές της δεκαετίας του 1990, εμφανίστηκαν περισσότερα συγκροτήματα, όπως οι Akcent, Atlantis, Boys και Fanatic. Η Blue Star Records ήταν η πρώτη επίσημη δισκογραφική εταιρεία που κυκλοφόρησε ντίσκο πόλο μουσική στην Πολωνία. Το κύριο κέντρο της μουσικής πεζοδρομίου, αργότερα ντίσκο πόλο, ήταν το Μπιαουίστοκ και άλλες πόλεις που βρίσκονται στην Ποντλάχια (από όπου προέρχονταν οι περισσότεροι καλλιτέχνες), το Ζιράρντουφ και Σοχάτσεφ κοντά στη Βαρσοβία. Ένα από τα πιο διάσημα τραγούδια που προέρχονται από αυτό το είδος ήταν το «Mydełko Fa», που ηχογραφήθηκε το 1991 από τους Μάρεκ Κόντρατ και Μαρλένα Ντοζντόφσκα. Το τραγούδι έγινε παστίτσιο της μουσικής και αποδείχθηκε μεγάλη επιτυχία που συνέβαλε στη δημοτικότητα του είδους. Υιοθετήθηκε ως ύμνος της μουσικής ντίσκο πόλο.
Ο Σουαβόμιρ Σκρέντα του συγκροτήματος Blue Star είχε την ιδέα της αντικατάστασης του παλαιότερου όρου, piosenka chodnikowa (μουσική πεζοδρομίου), η οποία προήλθε από τα κύρια μέσα διανομής των δίσκων της στις αρχές της δεκαετίας του 1990 - πάγκους πεζοδρομίων και παζάρια.
Τότε, η ντίσκο πόλο μπορούσε να ακουστεί ως επί το πλείστον σε πικνίκ στην εξοχή, σε συνεργεία αυτοκινήτων, σε γάμους ή κατά τη διάρκεια πολιτικών εκστρατειών για το πολωνικό κοινοβούλιο και τις προεδρικές εκλογές. Ο πρώην πρόεδρος Αλεξάντερ Κφασνιέφσκι ήταν ένα από τα πιο αξιοσημείωτα παραδείγματα πολιτικών που χρησιμοποίησαν ντίσκο πόλο κατά τη διάρκεια της προεδρικής του εκστρατείας.
Από τη δεκαετία του 1990 έως το 2002
Το είδος προωθήθηκε εκτενώς από τον τηλεοπτικό σταθμό Polsat, ο οποίος δημιούργησε τη δική του λίστα επιτυχιών ντίσκο πόλο σε τηλεοπτικές εκπομπές με την ονομασία Disco Relax (η οποία έκανε πρεμιέρα στις 4 Δεκεμβρίου 1994) και το Disco Polo Live (που έκανε πρεμιέρα στις 3 Φεβρουαρίου 1996 στο TV Polsat και με ραδιοφωνική μετάδοση από το Radio Eska ). Η ντίσκο πόλο υπήρχε επίσης εκείνη την εποχή στον τηλεοπτικό σταθμό Polonia 1, ο οποίος είναι ένα δίκτυο τοπικών σταθμών στις μεγαλύτερες αστικές περιοχές και στην TVP Polonia. Σε άλλα μέσα ενημέρωσης, η μουσική εκείνη την εποχή σχεδόν απουσίαζε και αναγνωρίστηκε από τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης ως σύμβολο του κιτς και του πριμιτιβισμού.
Πριν από τις προεδρικές εκλογές του 1995, συγκροτήματα και τραγουδιστές χρησιμοποίησαν ντίσκο πόλο κατά την προεκλογική εκστρατεία. Τα παραδοσιακά όργανα αντικαταστάθηκαν από πληκτροφόρα αργότερα στη δεκαετία του '90, τα οποία συνέβαλαν σε μια μικρή αλλαγή στο στυλ, κάνοντας τα τραγούδια περισσότερο σαν τη σύγχρονη χορευτική μουσική, ειδικά τη μουσική Eurodance.
Στις 31 Δεκεμβρίου 1995, το TVP 1 παρουσίασε ένα πρόγραμμα ντίσκο πόλο με τίτλο «Karnawałowa Gala Disco Polo» («Γκαλά Καρναβαλιού Ντίσκο Πόλο»).
Μπριζόν
Το Μπριζόν (γαλλικά: Brizon ή Brison) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Ντίσκο πόλο
Από τη δεκαετία του 1990 έως το 2002
Στις 24 Απριλίου 1998, κυκλοφόρησε μια ταινία από τον Ρόμπερτ Γκλίνσκι με τίτλο «Kochaj i rób co chcesz» (Αγαπήστε και κάντε ό, τι θέλετε), στην οποίο ο κύριος χαρακτήρας φεύγει για να παίξει αυτό το είδος μουσικής στο πιάνο σε ένα κλαμπ.
Μπριζόν
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπριζονιέ (γαλλικά: Brisonniers).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Ντίσκο πόλο
Από τη δεκαετία του 1990 έως το 2002
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, οι καλλιτέχνες άρχισαν να αναμιγνύουν ντίσκο πόλο με άλλα μουσικά είδη, όπως χορευτική μουσική, house και techno.
Από το 1997 έως το 2001, υπήρχε ένα πλεόνασμα αυτού του είδους μουσικής και μια απότομη πτώση των πωλήσεων κασετών και CD ντίσκο πόλο, λόγω της αύξησης δημοτικότητας της πολωνικής και ξένης ποπ μουσικής, ροκ μουσική, χιπ χοπ, χορευτικής μουσικής και ηλεκτρονικής μουσικής. Η μετάδοσή της σε πλατφόρμες μέσων όπως το Radio Eska, το TV Polonia 1 και το TV Polonia μειώθηκε. Για παράδειγμα, στα τέλη Αυγούστου 2002, η Polsat TV ακύρωσε το «Disco Relax» και το «Disco Polo Live», που άφησε πολλές μπάντες άνεργες. Ορισμένοι παρατηρητές πιστεύουν ότι η δραστική πτώση της δημοτικότητας του είδους προκλήθηκε επίσης από τη μετανάστευση μουσικών της ντίσκο πόλο στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου ορισμένοι καλλιτέχνες συνέχισαν το έργο τους.
Μετά το 2002
μικρογραφία| Το συγκρότημα Fanatic Από το 2002-2007, αρκετά συγκροτήματα κυκλοφόρησαν νέα άλμπουμ ντίσκο πόλο (π.χ. Toples ή Weekend), αλλά το είδος παρέμεινε περισσότερο ως ένα είδος κόγχης της αγοράς, εκτός των κυρίαρχων μέσως ενημέρωσης.
Στις 12 Αυγούστου 2004, ένα άρθρο του Βόιτσεχ Ορλίνσκι δημοσιεύθηκε στην Gazeta Wyborcza με τίτλο «ćmierć disco polo» (θάνατος της ντίσκο πόλο), που περιγράφει την παρακμή αυτού του μουσικού είδους στις αρχές του 20ου και του 21ου αιώνα.
Στις 6 Αυγούστου 2006, το TVN δημοσίευσε ένα πρόγραμμα με τίτλο «Προσοχή! Πίσω από τα παρασκήνια του κύκλου της φήμης», αφιερωμένο στην αναβίωση του είδους ντίσκο πόλο. Αυτή η έκθεση αναγνωρίστηκε ως η καλύτερη έκθεση του 2006 σε δημοσκόπηση στο Διαδίκτυο και επαναλήφθηκε στις 31 Δεκεμβρίου.
Το 2007, μετά από μια πενταετή παύση, το είδος για άλλη μια φορά καθιερώθηκε στην τηλεόραση μέσω του σταθμού iTV, ο οποίος μεταδίδει καθημερινά ένα πρόγραμμα που ονομάζεται «Discostacja». Επιπλέον, η προώθηση πραγματοποιείται στο Διαδίκτυο μέσω δύο διαδικτυακών ραδιοφωνικών σταθμών που σχετίζονται με αυτό. Από το 2007, τα συγκροτήματα ντίσκο πόλο άρχισαν να παίζουν συναυλίες ξανά, ο αριθμός των οποίων αυξανόταν κάθε χρόνο και οι δίσκοι άρχισαν να πωλούνται και πάλι, πράγμα που σήμαινε ότι τα συγκροτήματα άρχισαν να φέρνουν ξανά κέρδος.
Το πρώτο εξάμηνο του 2009, η μουσική ντίσκο πόλο προωθήθηκε από το κανάλι Edusat για τρεις μήνες, πριν από τη διακοπή της προώθησης.
Από τον Μάρτιο του 2009, η τηλεοπτική εκπομπή iTV επανέλαβε το πρόγραμμα Disco Polo Live, αλλά η εκπομπή διακόπηκε τον Μάρτιο του 2011. Από τις 7 Μαΐου 2011, το πρόγραμμα Disco Polo Live μεταδίδεται στην Polo TV.
Στις 4 Οκτωβρίου 2009, ένα νέο πρόγραμμα που δημιουργήθηκε από τον Μάτσεϊ Γιάμροζ με το όνομα Disco Bandżo εμφανίστηκε στο Tele 5, το οποίο διαρκεί περίπου 50 λεπτά. Επί του παρόντος, το πρόγραμμα Disco Bandżo μεταδίδεται κάθε πρωί στο Polonia 1.
Από τις 5 Δεκεμβρίου 2010, στο κανάλι VIVA Polska ένα πρόγραμμα χορευτικής μουσικής με τίτλο «Disco ponad wszystko» («Ντίσκο πάνω απ 'όλα») προβλήθηκε κάθε Κυριακή. Αυτό το πρόγραμμα διπλασίασε την προβολή του καναλιού και μετά από κάθε επόμενο επεισόδιο η θεαματικότητα αυξήθηκε σταθερά αλλά αφαιρέθηκε μετά από μια περίοδο δεκαοκτώ μηνών από το κανάλι. Το CSB TV μεταδίδει επίσης ντίσκο πόλο, αλλά το κανάλι σταμάτησε τον Μάιο του 2012. Στις 7 Μαΐου 2011, ξεκίνησε ένα τηλεοπτικό κανάλι αφιερωμένο κυρίως στη μουσική ντίσκο πόλο, το Polo TV.
Από τις 19 Δεκεμβρίου 2011, το κανάλι μεταδόθηκε στην ψηφιακή τηλεόραση και στο multiplex και είχε γίνει το πιο δημοφιλές μουσικό κανάλι στην Πολωνία. Το πρόγραμμα Disco Relax, που προβλήθηκε στη δεκαετία του '90 στο Polsat, επρόκειτο να ξαναρχίσει σε αυτό το κανάλι, αλλά τελικά επέστρεψε στις 12 Φεβρουαρίου 2012 στην Polo TV.
Το 2011, ο σκηνοθέτης Μάτσεϊ Μπόχνιακ δημιούργησε ένα ντοκιμαντέρ με τίτλο Miliard Szczęśliwych Ludzi (Ένα δισεκατομμύριο ευτυχείς άνθρωποι) σχετικά με τα ταξίδια ενός συγκροτήματος αυτού του είδους, τους Bayer Full και τις συναυλίες τους στην Κίνα.
Την 1η Μαΐου 2014, κυκλοφόρησε ένα άλλο τηλεοπτικό κανάλι αφιερωμένο στη ντίσκο πόλο, με το όνομα Disco Polo Music, που ανήκε στην Telewizja Polsat.
Μετά το 2002, αυτό το είδος συνδυάζεται συχνά με χορευτική μουσική και άλλα είδη ηλεκτρονικής χορευτικής μουσικής,   π.χ. power dance, eurodance, nu-electro και techno. Μετά το 2002, τραγούδια αυτού του είδους περιέχουν συχνά στοιχεία λαϊκής μουσικής και ποπ μουσικής. Τα συγκροτήματα και οι καλλιτέχνες που κέρδισαν σημαντική δημοτικότητα μετά το 2002 είναι, μεταξύ άλλων οι: After Party, Weekend, Andre, Czadoman, Τόμας Νιέτσικ, Έβα Μπάστα, Masters, DJ Disco ft. MC Polo, Cliver, Effect και Power Play. Η ντίσκο πόλο είναι επίσης δημοφιλής εκτός της Πολωνίας, ειδικά στην πολωνική διασπορά. Υπάρχουν καλλιτέχνες, όπως ο Disco Polo Tomek, που εκτελούν μουσική ντίσκο πόλο. Πρόσφατα, το είδος ντίσκο πόλο έχει δει μια νέα αναβίωση στην Πολωνία μετά το πάρτι της παραμονής της Πρωτοχρονιάς του 2016, όταν το τηλεοπτικό κανάλι TVP2 κάλεσε τον φρόντμαν των Akcent, Ζένον Μαρτίνιουκ, έναν από τους πιο δημοφιλείς ερμηνευτές της ντίσκο πόλο, να τραγουδήσει στην κύρια σκηνή. Ο πρόεδρος της πολωνικής τηλεόρασης Γιάτσεκ Κούρσκι εξέφρασε επίσης τη χαρά του για το γεγονός ότι η ντίσκο πόλο δεν είναι πλέον ειρωνικά μισητή, καθώς την παράσταση απόλαυσαν πολλοί άνθρωποι που ήταν παρόντες στην εκδήλωση.
Το είδος στα πολωνικά μέσα μαζικής ενημέρωσης
μικρογραφία| Το συγκρότημα Akcent Από τα μέσα της δεκαετίας του '90 έως τα τέλη του αιώνα, τα τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά προγράμματα αφιερωμένα στη μουσική ντίσκο πόλο μεταδόθηκαν από τους τηλεοπτικούς σταθμούς Polsat, Radio Eska, Polonia 1, TV Polonia και μερικούς περιφερειακούς ραδιοφωνικούς σταθμούς και τοπικά καλωδιακά δίκτυα. Από το 2007, το ενδιαφέρον για τη ντίσκο πόλο αυξήθηκε, γεγονός που αντικατοπτρίστηκε στη μεγαλύτερη παρουσία αυτής της μουσικής σε ορισμένα μέσα και στον αυξημένο αριθμό συναυλιών που πραγματοποιήθηκαν. Ωστόσο, το είδος εξακολουθούσε να θεωρείται σύμβολο κακής γεύσης από πολλούς ραδιοφωνικούς σταθμούς και τηλεοπτικά κανάλια και δεν προωθούταν από αυτά.
Μετά το 2007, οι τηλεοπτικοί σταθμοί που προωθούν τη ντίσκο πόλο περιλαμβάνουν τους Polo TV, iTV, Polsat 2, TVS, Polonia 1, Disco Polo Music, TVR, VOX Music TV, Power TV, Polsat Play, Eska TV, TV DISCO, VIVA Polska, Polsat, Puls 2, Tele 5, ATM Rozrywka, Kino Polska Muzyka, καθώς και τα TV4 και TV6. Αυτό το είδος προωθείται επίσης από ορισμένους ραδιοφωνικούς σταθμούς και ιστότοπους στο Διαδίκτυο, όπως οι Radio FTB, Discoparty.pl, Disco-Polo.fm, Discostacja και IRN, καθώς και από περιφερειακούς σταθμούς - συμπεριλαμβανομένων των Radio Express, Radio Hit, Radio Jard, Radio Kaszëbë, Polish Radio Kielce, Radio Leliwa, Polskie Radio Lublin, Radio Silesia και Radio Plus, καθώς και από τους διαπεριφερειακούς ραδιοφωνικούς σταθμούς VOX FM και Radio WAWA. Οι διαδικτυακές υπηρεσίες κοινωνικών βίντεο όπως το YouTube και ο ιστότοπος Wrzuta.pl, που υπήρχε από το 2006 έως το 2017, είχαν επίσης σημαντική επίδραση στην επιστροφή του μαζικού ενδιαφέροντος για τη ντίσκο πόλο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνικά είδη μουσικής Κατηγορία:Μουσική στην Πολωνία Κατηγορία:Disco
Πόρτο Μαντοβάνο
Το Πόρτο Μαντοβάνο (ιταλικά: Porto Mantovano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μάντοβας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μάντοβας
Μπραντόν
Το Μπραντόν (γαλλικά: Brenthonne) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Κατάλογος Ελληνικών ταινιών δεκαετίας 1960
Ο παρακάτω πίνακας περιλαμβάνει μερικές από τις ταινίες του Ελληνικού κινηματογράφου που κυκλοφόρησαν την δεκαετία του 1960.
Μπραντόν
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπραντοναί (γαλλικά: Brenthonnais).
Κατάλογος Ελληνικών ταινιών δεκαετίας 1960
Το "Ποτέ την Κυριακή" (1960) και "Z" (1969) κέρδισαν Όσκαρ, ενώ η "Ηλέκτρα" (1962), "Τα κόκκινα φανάρια" (1963) και "Το χώμα βάφτηκε κόκκινο" (1966) είχαν υποψηφιότητες στον ίδιο θεσμό.
Μπραντόν
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Κατάλογος Ελληνικών ταινιών δεκαετίας 1960
Η "Μανταλένα" (1960), το "Ποτέ την Κυριακή" (1960), η "Ηλέκτρα" (1962), ο "Ουρανός" (1963), "Τα κόκκινα φανάρια" (1963) και η "Προδοσία" (1964) συμμετείχαν στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών, ενώ η ''Αντιγόνη" (1961), οι "Μικρές Αφροδίτες (1963), με τον Νίκο Κούνδουρο να κερδίζει την Άργυρη Άρκτο και το "Vortex ή Το πρόσωπο της Μέδουσας" (1967) συμμετείχαν στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου.
Τέλος στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης η "Μανταλένα" (1960), η ''Αντιγόνη" (1961), οι "Μικρές Αφροδίτες (1963), η "Προδοσία" (1964) και τα "Κορίτσια στον Ήλιο" (1968) κέρδισαν αρκετά βραβεία σε διάφορες κατηγορίες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες ανά δεκαετία
Εξωτερικές σχέσεις της Βουλγαρίας
Οι εξωτερικές σχέσεις της Δημοκρατίας της Βουλγαρίας αφορούν τις διπλωματικές σχέσεις της βουλγαρικής κυβέρνησης με τη διεθνή κοινότητα. Η Βουλγαρία έχει γενικά καλές διπλωματικές σχέσεις με τους γείτονές της και έχει αποδειχθεί μια εποικοδομητική δύναμη στην περιοχή τόσο υπό σοσιαλιστικές όσο και από δημοκρατικές κυβερνήσεις. Για την προώθηση της περιφερειακής σταθερότητας, η Βουλγαρία φιλοξένησε τον Ιούλιο του 1996 μια συνάντηση των υπουργών εξωτερικών της των χωρών της νοτιοανατολικής Ευρώπης και μια διάσκεψη του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ) για τη συνεργασία στον Εύξεινο Πόντο τον Νοέμβριο του 1995. Η Βουλγαρία συμμετείχε επίσης στην Διάσκεψη Άμυνας των νοτίων Βαλκανίων το 1996 στην Αλβανία και δραστηριοποιείται ενεργά στην Πρωτοβουλία για τη Νοτιοανατολική Ευρώπη. Η κύρια εστίαση της Βουλγαρίας από το 1997 ήταν η ευρωατλαντική ενσωμάτωση και οι προσπάθειες των κυβερνήσεων από τότε οδήγησαν στην είσοδο στο ΝΑΤΟ το 2004 και στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2007. Οι κυριότεροι σύμμαχοί της είναι η Ελλάδα και η Ρουμανία, ενώ διατηρεί καλές σχέσεις με τη Σερβία και τα υπόλοιπα Βαλκάνια. Η Βόρεια Μακεδονία είναι πολύ σημαντική χώρα στην εξωτερική και εσωτερική πολιτική της Βουλγαρίας λόγω των ιστορικών, εθνικών και πολιτιστικών σχέσεων των λαών τους.
Γενικά στοιχεία
Με τους στενούς ιστορικούς, πολιτιστικούς και οικονομικούς δεσμούς τους, η Βουλγαρία επιδιώκει μια αμοιβαία επωφελή σχέση με τη Ρωσία, στην οποία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον ενεργειακό εφοδιασμό. Διαπραγματεύσεις μεταξύ της Ελλάδας, της Βουλγαρίας και της Ρωσίας για την κατασκευή του αγωγού Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολης για τη μεταφορά πετρελαίου της Κασπίας Θάλασσας από το λιμάνι του Μπουργκάς προς την Αλεξανδρούπολη στις ακτές του Βορείου Αιγαίου, απέτυχαν να φθάσουν σε συμφωνία.
Συμφωνία σύνδεσης της Βουλγαρίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση τέθηκε σε ισχύ το 1994 και η χώρα έκανε επίσημα αίτηση για πλήρη ένταξη στον οργανισμό το Δεκέμβριο του 1995. Κατά τη σύνοδο κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 1999 στο Ελσίνκι, προσκλήθηκε να ξεκινήσει τις ενταξιακές συνομιλίες με την Ένωση. Την 1η Ιανουαρίου 2007 η Βουλγαρία έγινε επίσημα μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Το 1996 η Βουλγαρία προσχώρησε στην Συμφωνία του Βάσεναρ για τον έλεγχο των εξαγωγών όπλων και ευαίσθητης τεχνολογίας σε επικίνδυνες χώρες, ενώ έγινε, επίσης, δεκτή στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου. Η Βουλγαρία είναι μέλος της Επιτροπής Ζάνγκερ και της Ομάδας Πυρηνικών Προμηθευτών. Τον Μάρτιο του 1997 η βουλγαρική κυβέρνηση υπέβαλε αίτηση για πλήρη ένταξη στο ΝΑΤΟ, το οποίο έγινε πραγματικότητα τον Απρίλιο του 2004.
Αυγούστα της Πρωσίας
Η Αυγούστα της Πρωσίας (Auguste von Preußen, 1 Μαΐου 1780 - 19 Φεβρουαρίου 1841) ήταν σύζυγος του Γουλιέλμου Β΄ της Έσσης.
Γλυφάδα (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Γλυφάδα αναφέρονται:
Επίσης
Αυγούστα της Πρωσίας
Βιογραφία
Η Αυγούστα Χριστίνα Φρειδερίκη γεννήθηκε την 1η Μαΐου 1780 στο Πότσδαμ, και ήταν το πέμπτο παιδί και τρίτη κόρη του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Β΄ της Πρωσίας και της δεύτερης συζύγου του Φρειδερίκης Λουίζας της Έσσης-Ντάρμστατ.
Στις 13 Φεβρουαρίου 1797 η Αυγούστα παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Β΄ της Έσσης-Κάσσελ στο Βερολίνο. Ο γάμος της Αυγούστας ήταν πολιτικά κανονισμένος και δυσάρεστος. Η Αυγούστα και ο Γουλιέλμος ερχόντουσαν συχνά σε σύγκρουση μεταξύ τους, γεγονός που οδήγησε σε επιθετικές αντιπαραθέσεις.
Το 1806, η Έσση καταλαμβάνεται από τη Γαλλία. Η Αυγούστα ήταν στο Βερολίνο με τα παιδιά της τότε, έχοντας παραμείνει στην πρωσική πρωτεύουσα λόγω της εγκυμοσύνης της όταν ο στρατός του Ναπολέοντα κατέλαβε την περιοχή. Ο Ναπολέων έβαλε φρουρούς γύρω από το σπίτι της και έδωσε εντολές ώστε να μην διαταραχθεί.
Όταν η Έσση και η Πρωσία κατελήφθησαν και η οικογένειά της ήταν στην εξορία, η Αυγούστα δεν είχε χρήματα και μετά τη γέννηση του παιδιού της ζήτησε συνάντηση με τον Ναπολέοντα. Εμφανίστηκε μπροστά του μαζί με το νεογέννητο μωρό της στα χέρια και με ένα από τα παιδιά της και του ζήτησε ένα επίδομα, το οποίο της χορήγησε.
Μετά τη γέννηση του τελευταίου παιδιού της το 1806, η σχέση μεταξύ της Αυγούστας και του Γουλιέλμου τερματίστηκε ανεπίσημα. Το 1815 συμφώνησαν να μείνουν ξεχωριστά.
Η Αυγούστα πέθανε στις 19 Φεβρουαρίου 1841 σε ηλικία 60 ετών στο Κάσσελ.
Οικογένεια
Το 1797 η Αυγούστα παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Β΄ της Έσσης-Κάσσελ στο Βερολίνο. Μαζί απέκτησαν 6 παιδιά:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Οίκος της Έσσης Κατηγορία:Πρώσοι ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Πρωσίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Έσσης Κατηγορία:Εκλέκτειρες
Σερσιέ (Άνω Σαβοΐα)
Το Σερσιέ (γαλλικά: Cercier) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σερσιερουά (γαλλικά: Cerciérois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Μπυρντινιέν
Το Μπυρντινιέν (γαλλικά: Burdignin) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπορνεράν (γαλλικά: Bornérands).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Μαρτσέλο Μπάρμπαρο
Ο Μαρσέλο Μπαρμπάρο (20 Απριλίου 1829 - 12 Μαρτίου 1897) ήταν Ιταλός πλοιοκτήτης και ιδρυτής της μεταφορικής εταιρείας "Marcello Barbaro e Figli", που τη δεκαετία του 70 έγινε η "Pietro Barbaro S.p.A.".
Πρώτα χρόνια
Ο Μαρσέλο Μπαρμπάρο γεννήθηκε στο Παλέρμο το 1829, ήταν ο γιος του Πιέτρο Μπαρμπάρο, απόγονος μιας οικογένειας εμπόρων αλατιού που αργότερα έγινε αρτοποιός και μητέρα του ήταν η Μαρία Μπομμάριτο. Το τρίτο των έξι παιδιών, πέρασε τα παιδικά χρόνια του στο φούρνο του πατέρα του.
Μετά από τον πρόωρο θάνατο του πατέρα του, λόγω της χολέρας, στην ηλικία των 13 ετών, ο Marcello αποφάσισε να εγκαταλείψει τον Παλέρμο ως αγόρι καμπίνας, αφήνοντας τη μητέρα του να φροντίσει για την οικογένεια και άρχισε να ταξιδεύει από τη Γένοβα στη Μασσαλία.
Η επιστροφή του στο Παλέρμο
Όταν επέστρεψε στο σπίτι του στο Παλέρμο, το 1848, ο Μπάρμπαρο παντρεύτηκε την Caterina Cottone, μια γυναίκα από μια ισχυρή οικογένεια στο Παλέρμο, με την οποία έκανε οκτώ παιδιά και γρήγορα ανέλαβε εξέχοντα ρόλο στην εμπορική κοινωνία του Παλέρμο. Το 1851 έγινε συνιδιοκτήτης του "Ebe" ένα ιστιοφόρο που κατασκευάστηκε από το ναυπηγείο "Di Liberto" και εδρεύει στο Παλέρμο, χάρη στα δικαιώματα συνιδιοκτησίας του αείμνηστου πρώην συζύγου της συζύγου του, Caterina, που είχαν μεταφερθεί σε αυτόν.