cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιαπωνικός κινηματογράφος
Δεκαετία 2000
Το 2001, ο Χαγιάο Μιγιαζάκι σκηνοθέτησε την ταινία άνιμε Ταξίδι στη Χώρα των Θαυμάτων, η οποία έσπασε τα ιαπωνικά ρεκόρ box office και κέρδισε πολλά βραβεία, συμπεριλαμβανομένου του Όσκαρ καλύτερης ταινίας κινουμένων σχεδίων το 2003. Την ταινία ακολούθησε Το κινούμενο κάστρο το 2004 και το Πόνιο το 2008. Το 2004, ο Μαμόρου Οσίι σκηνοθέτησε την ταινία άνιμε Ghost in the Shell 2: Innocence, η οποία έλαβε διεθνή αναγνώριση. Κατ' ανάλογο τρόπο, η ταινία The Sky Crawlers του 2008, γνώρισε επίσης διεθνή αποδοχή. Την ίδια δεκαετία, ο Σατόσι Κον σκηνοθέτησε τρεις εξαιρετικά επιτυχημένες ταινίες: Millennium Actress, Tokyo Godfathers και Πάπρικα.
Τον Φεβρουάριο του 2000, ιδρύθηκε το Συμβούλιο Προώθησης του Κινηματογράφου της Ιαπωνίας. Στις 16 Νοεμβρίου 2001, οι νόμοι του Ιαπωνικού Ίδρυματος για την Προώθηση των Τεχνών παρουσιάστηκαν στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Αυτοί οι νόμοι αποσκοπούσαν στην προώθηση της παραγωγής των τεχνών, συμπεριλαμβανομένου του κινηματογραφικού σκηνικού, και όριζαν ότι η κυβέρνηση - τόσο σε εθνικό όσο και σε τοπικό επίπεδο - έπρεπε να χορηγεί οικονομική στήριξη προκειμένου να συντηρείται ο κινηματογράφος. Οι νόμοι ψηφίστηκαν στις 30 Νοεμβρίου και τέθηκαν σε ισχύ στις 7 Δεκεμβρίου 2001. Το 2003, σε μια συγκέντρωση για τον Οργανισμό Πολιτιστικών Υποθέσεων, προτάθηκαν δώδεκα πολιτικές σε μια γραπτή έκθεση που επέτρεπαν την προώθηση και προβολή των δημόσιων ταινιών στο Κέντρο Ταινιών του Εθνικού Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης.
Δεκαετία 2010
Το 2012, η ταινία Χαρακίρι: Ο θάνατος ενός σαμουράι του Τακάσι Μιίκε έλαβε μέρος σε διαγωνισμό για τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών, και ήταν η ​​πρώτη ταινία 3D που προβλήθηκε ποτέ στο διαγωνισμό στις Κάννες. Η ταινία αυτή γυρίστηκε σε συμπαραγωγή με τον Βρετανό ανεξάρτητο παραγωγό Τζέρεμι Τόμας, ο οποίος είχε παράγει διεθνώς αναγνωρισμένες ιαπωνικές ταινίες, όπως Καλά Χριστούγεννα, Κύριε Λώρενς και Ταμπού του Ναγκίσα Όσιμα, Αδερφός του Τακέσι Κιτάνο, και 13 Δολοφόνοι του Τακάσι Μιίκε.
Το 2018, ο Χιροκάζου Κορεέντα κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα για την ταινία Κλέφτες καταστημάτων στο 71ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών, όπου συμμετείχε επίσης η ταινία Άζακο I & II του Ριουσούκε Χαμαγκούτσι.
Δεκαετία 2020
Το 2020, όπως συνέβη σε όλες τις χώρες, η κινηματογραφική βιομηχανία της Ιαπωνίας υπέφερε από την πανδημία COVID-19. Οι κυκλοφορίες αρκετών ταινιών αναβλήθηκαν και τα θέατρα έκλεισαν για αρκετούς μήνες, ενώ ξανάνοιξαν με αυστηρά πρωτοκόλλα ασφαλείας. Λίγο καιρό μετά το άνοιγμα των θεάτρων, η ταινία άνιμε Demon Slayer: Mugen Train, η οποία βασίστηκε σε σειρά κόμικς Demon Slayer: Kimetsu no Yaiba manga, έσπασε όλα τα ρεκόρ box-office στη χώρα, κι έγινε η ταινία με τα υψηλότερα κέρδη όλων των εποχών στην Ιαπωνία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινηματογράφος στην Ιαπωνία
Sharp Corporation
Η Sharp Corporation (ιαπωνικά: シャープ株式会社) είναι ιαπωνική πολυεθνική εταιρεία που σχεδιάζει και κατασκευάζει ηλεκτρονικά προϊόντα, με έδρα το Σακάι-κου του Σακάι στο νομό της Οσάκα. Από το 2016 είναι αναπόσπαστο μέρος του ομίλου Foxconn που εδρεύει στην Ταϊβάν. Η Sharp απασχολεί περισσότερους από 50.000 ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Η εταιρεία ιδρύθηκε το Σεπτέμβριο του 1912 στο Τόκιο και πήρε την ονομασία της από μια από τις πρώτες εφευρέσεις του ιδρυτή της, το μηχανικό μολύβι Ever-Sharp, το οποίο εφευρέθηκε από τον Τοκούτζι Χαγιακάβα το 1915.
Από το 2013, η Sharp Corporation είναι η δέκατη μεγαλύτερη σε μερίδιο αγοράς, κατασκευάστρια τηλεοράσεων στον κόσμο. Στην Ιαπωνία κατέχει ηγετική θέση εδώ και πολύ καιρό. Η Sharp κατά καιρούς ήταν η πιο δημοφιλής μάρκα κινητών τηλεφώνων στην ιαπωνική αγορά, αλλά σήμερα είναι η τρίτη μεγαλύτερη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κατασκευαστικές εταιρείες της Ιαπωνίας Κατηγορία:Εταιρείες ηλεκτρονικών της Ιαπωνίας Κατηγορία:Εταιρείες ηλεκτρονικών Κατηγορία:Εταιρείες ιδρυθείσες το 1912 Κατηγορία:Ιαπωνικά εμπορικά σήματα
Ζυλ Μισλέ
Ο Ζυλ Μισλέ (γαλλικά: Jules Michelet), στα ελληνικά συχνά αναφέρεται και Ζυλ Μισελέ, (1798 - 1874) ήταν Γάλλος ιστορικός και συγγραφέας. Τα έργα του Ιστορία της Γαλλίας (1833-67) και Ιστορία της Γαλλικής επανάστασης (1847-53) τον καθιέρωσαν ως έναν από τους μεγαλύτερους ιστορικούς της Γαλλίας του 19ου αιώνα.
Υπήρξε φιλελεύθερος και αντικληρικαλιστής, αν και σήμερα αμφισβητείται από την ιστοριογραφική εξέλιξη του τέλους του 20ού αιώνα, κυρίως επειδή μέσω των ιστορικών του έργων συνέβαλε στη δημιουργία του «Εθνικού μύθου» της Γαλλίας. Έγραψε επίσης δοκίμια και ηθογραφικά βιβλία, μερικά από τα οποία τον έφεραν αντιμέτωπο με την Εκκλησία και την πολιτική εξουσία.
Εργοβιογραφία
Ο Ζυλ Μισλέ γεννήθηκε στο Παρίσι στις 21 Αυγούστου 1798. Ήταν γιος τυπογράφου και έλαβε λαμπρή εκπαίδευση. Εξαιρετικός μαθητής, σε ηλικία 29 ετών δίδασκε ιστορία και φιλοσοφία στην Εκόλ Νορμάλ Συπεριέρ. Το 1824 παντρεύτηκε με την Πωλίν Ρουσώ, με την οποία απέκτησαν δύο παιδιά.
Τα πρώτα του έργα ήταν σχολικά βιβλία και μια μετάφραση (1827) της Νέας Επιστήμης (Scienza nuova) του Ναπολιτάνου φιλοσόφου Τζιανμπατίστα Βίκο. Η Ιουλιανή επανάσταση του 1830 ενίσχυσε την επιρροή του Βίκο στον Μισελέ, τονίζοντας τον ρόλο του ανθρώπου στη δημιουργία της ιστορίας, ως ένας συνεχής αγώνας της ανθρώπινης ελευθερίας ενάντια στο πεπρωμένο. Αυτή η θέση είναι το κεντρικό θέμα στο μικρό δοκίμιο: Εισαγωγή στην Παγκόσμια Ιστορία που εξέδωσε το 1831 και ενυπάρχει σε όλα τα μεταγενέστερα έργα του.
Ιστορικό έργο
Το 1831, δημοσίευσε την Ρωμαϊκή Ιστορία (2 τόμοι). Στη συνέχεια, αφοσιώθηκε στη μεσαιωνική και σύγχρονη ιστορία. Το 1831 διορίστηκε διευθυντής του ιστορικού τμήματος των Εθνικών Αρχείων της Γαλλίας, έτσι είχε πρόσβαση σε μοναδικές πηγές για την εκτέλεση του μνημειώδους έργου της ζωής του, την Ιστορία της Γαλλίας. Οι πρώτοι 6 τόμοι σταμάτησαν προσωρινά το 1847 έως το τέλος του Μεσαίωνα. Περιλαμβάνουν τον «Πίνακα της Γαλλίας», στον οποίο η ανάδυση της Γαλλίας ως έθνος θεωρείται ως νίκη επί του φυλετικού και γεωγραφικού ντετερμινισμού. Επίσης, προβάλει την Ιωάννα της Λωρραίνης ως την ίδια την ψυχή της Γαλλίας και ζωντανό σύμβολο των δικών του πατριωτικών και δημοκρατικών ιδεωδών.
Ο Μισλέ παρενέβαλε σκόπιμα τον εαυτό του στην αφήγησή του, πεπεισμένος ότι αυτός ήταν ο τρόπος για να επιτύχει τον απώτερο σκοπό του ιστορικού: την ανάσταση (ή την ανάπλαση) του παρελθόντος, στην οποία όλα τα στοιχεία του παρελθόντος - καλλιτεχνικά, θρησκευτικά, οικονομικά και πολιτικά - πρέπει να ανακληθούν, να αναβιώσουν, όπως ήταν κάποτε, σε μια ζωντανή σύνθεση. Όσο αυθαίρετο και υπερβολικά φιλόδοξο και αν φαίνεται αυτό το εγχείρημα, η ιδιοφυΐα και η ρομαντική φαντασία του επέτρεψαν στον συγγραφέα να επιτύχει μια αποτελεσματική ανασύνθεση, αξεπέραστη σε ποιητική και δραματική δύναμη. αριστερά|μικρογραφία|Ο Ζυλ Μισλέ, πίνακας του [[Τομά Κουτύρ (1865)]] Το τέλος αυτής της περιόδου σημαδεύτηκε από προβλήματα στην προσωπική του ζωή (θάνατος της πρώτης του συζύγου το 1839 και της φίλης του κυρίας Ντυμενίλ, το 1842) που αντικατοπτρίζονται στο έργο του. Αυτή την περίοδο, ο Μισλέ απομακρύνθηκε από τον Χριστιανισμό και άρχισε να διακηρύττει την πίστη του στη δημοκρατική πρόοδο. Η αυξανόμενη εχθρότητά του προς την εκκλησία, που εκφράστηκε στις παραδόσεις του στο Κολλέγιο της Γαλλίας, όπου κατείχε την έδρα της Ιστορίας από το 1838, τον έφερε τελικά σε σύγκρουση με τους Ιησουίτες και οι παραδόσεις του διακόπηκαν τον Ιανουάριο του 1848.
Ένα μήνα αργότερα, η επανάσταση του 1848 πραγματοποίησε τα όνειρά του, τα οποία όμως σύντομα διαψεύσθηκαν: το 1852 ο Μισλέ, έχοντας αρνηθεί νομιμοφροσύνη στη Δεύτερη Αυτοκρατορία, έπεσε σε πολιτική δυσμένεια και έχασε όλα τα δημόσια αξιώματά του. Το 1847 είχε διακόψει την Ιστορία της Γαλλίας για να γράψει την Ιστορία της Γαλλικής επανάστασης, 7 τόμοι (1847–53). Οραματίστηκε τη Γαλλική Επανάσταση ως την κορύφωση και τον θρίαμβο της Δικαιοσύνης επί της Θείας Χάριτος, με την οποία εννοούσε τόσο το χριστιανικό δόγμα όσο και την αυθαίρετη εξουσία της μοναρχίας. Αυτοί οι τόμοι, γραμμένοι με πυρετώδη ρυθμό, αποτελούν ένα ζωντανό χρονικό.
Στη συνέχεια, συμπλήρωσε την Ιστορία της Γαλλίας από τη Γαλλική Αναγέννηση έως τις παραμονές της Γαλλικής επανάστασης (11 τόμοι, 1855–67). Ωστόσο, η αντιπάθειά του για τον κλήρο και τη βασιλεία, η βιαστική ή καταχρηστική χρησιμοποίηση των αρχείων και η μανία του για συμβολική ερμηνεία καθιστά το έργο μη απόλυτα αξιόπιστο ιστορικά επειδή ο Μισλέ, αν και αφιέρωσε πολύ χρόνο και κόπο στην εξερεύνηση των αρχείων, δεν δίστασε να εκφράσει ελεύθερα τις ιδεολογικές του προκαταλήψεις.
Δοκίμια - Πεζογραφία
Το 1862 έγραψε τη Μάγισσα (1862), μια απολογία για τις μάγισσες που επιδίδονταν στη μαγεία και θεωρούνταν ως εγκαταλειμμένες ψυχές, θύματα των αντιφυσικών απαγορεύσεων της εκκλησίας.
Προικισμένος επίσης με λογοτεχνικό ταλέντο συγκαταλέγεται στους μεγάλους συγγραφείς της ρομαντικής εποχής της γαλλικής λογοτεχνίας του 19ου αιώνα. Με νέα και πιο χαρούμενη έμπνευση δημιούργησε μια σειρά βιβλίων για τη φύση: Το πουλί (1856), Το Έντομο (1858), Η Θάλασσα (1861), Το Βουνό (1868), αντικατοπτρίζουν την επιρροή του δεύτερου γάμου του με την Αθηναΐδα Μιαλαρέ, 30 χρόνια νεότερή του, το 1849. Γραμμένα σε λυρική φλέβα, περιέχουν μερικές από τις πιο όμορφες σελίδες του πεζογράφου. Ο Έρωτας (1858) και Η Γυναίκα (1860), γραμμένα κάτω από την ίδια επιρροή, είναι ερωτικά και διδακτικά.
Θάνατος - Ημερολόγια
Ο Ζυλ Μισλέ πέθανε στις 9 Φεβρουαρίου 1874 στην Υέρ.
Η δημοσίευση των ημερολογίων του ξεκίνησε το 1959 (Ημερολόγιο, τομ. 1 το 1959, τομ. 2 το 1962, Νεανικά γραπτά το 1959). Καταγράφουν τα ταξίδια του στην Ευρώπη και, κυρίως, δίνουν ένα κλειδί για την προσωπικότητά του και φωτίζουν τη σχέση ανάμεσα στα προσωπικά του βιώματα και το έργο του.
Ακαδημαϊκή αποτίμηση
Ο Μισλέ ήταν από τους πρώτους ιστορικούς που αφοσιώθηκε σε ο,τιδήποτε παρουσίαζε μια γραφική απεικόνιση του Μεσαίωνα και η αφήγηση του είναι μια από τις πιο ζωντανές που υπάρχουν. Ήταν επίσης ο πρώτος εκπρόσωπος του ιστορικισμού στη Γαλλία, μια φιλοσοφική θεωρία σύμφωνα με την οποία η γνώση, τα ρεύματα σκέψης ή οι αξίες μιας κοινωνίας συνδέονται με το ιστορικό πλαίσιο αυτής της κοινωνίας. Σε ένα διάσημο απόφθεγμα, όρισε την ιστορία ως «ανάσταση».
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ιστορικοί Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς του 19ου αιώνα Κατηγορία:Γάλλοι δοκιμιογράφοι
Νεφέλωμα της Έλικας
thumb|240px|Το νεφέλωμα της έλικας από το διαστημικό τηλεσκόπιο Χαμπλ Το νεφέλωμα της Έλικας ή NGC 7293 είναι πλανητικό νεφέλωμα το οποίο βρίσκεται στον αστερισμό του Υδροχόου. Απέχει από τη Γη περίπου 700 έτη φωτός και είναι το κοντινότερο από τα λαμπρά πλανητικά νεφελώματα. Επίσης, με φαινόμενο μέγεθος +7,5 είναι ένα από τα λαμπρότερα.
Ιστορικό
Αν και βρίσκεται κοντά στο Μεσιέ 30, εξαιτίας της χαμηλής επιφανειακής του λαμπρότητας, δεν παρατηρήθηκε ούτε από τον Σαρλ Μεσιέ, ούτε τον Ουίλιαμ Χέρσελ, ενώ διέλαθε της προσοχής και του Τζον Χέρσελ. Το ανακάλυψε ο Καρλ Λούντβιγκ Χάρντινγκ πριν το 1824, στα πλαίσια των ερευνών του.
Χαρακτηριστικά
Το νεφέλωμα της Έλικας έχει παρόμοια εμφάνιση με νεφέλωμα μάτι της γάτας και το δακτυλιοειδές νεφέλωμα, ενώ η ηλικία του, το μέγεθός του και τα φυσικά χαρακτηριστικά είναι παρόμοια με αυτά του νεφελώματος του Αλτήρα, και διαφέρουν μόνο λόγω της εγγύτητάς του και τη διαφορετική γωνία θέσης (από τον ισημερινό του νεφελώματος). Η ηλικία του είναι περίπου 10.600 έτη, με βάση το ρυθμό επέκτασής τους. Η διάμετρός του φτάνει τα 2,5 έτη φωτός, ενώ η μάζα του είναι 3.5 × 10-3 M⊙.
Αν και είναι λαμπρό νεφέλωμα, το μεγάλο μέγεθός του (η κεντρική περιοχή είναι λίγο μεγαλύτερη από τη διάμετρο της πανσέληνου) έχει ως αποτέλεσμα να μην είναι εύκολο να παρατηρηθεί. Τα καλύτερα όργανα για την παρατήρησή του είναι τα κιάλια και τα τηλεσκόπια ευρέως πεδίου, τα οποία μπορούν να αποκαλύψουν καλύτερα την αντίθεση στη φωτεινότητα ανάμεσα στο νεφέλωμα και τον ουρανό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Υδροχόος (αστερισμός) κατηγορία:Πλανητικά νεφελώματα 7293 063
Ιός του Δυτικού Νείλου
thumb|250px|Εικόνα των ιών μέσω ηλεκτρονικού μικροσκοπίου. Ο ιός του Δυτικού Νείλου είναι μονόκλωνος RNA ιός ο οποίος προκαλεί τον πυρετό του Δυτικού Νείλου. Είναι μέλος της οικογένειας Flaviviridae, και συγκεκριμένα του γένους Flavivirus, το οποίο περιλαμβάνει επίσης τον ιό Ζίκα, τον ιό του δάγκειου πυρετού και τον ιό του κίτρινου πυρετού. Ο ιός του δυτικού Νείλου μεταδίδεται κυρίως από τα κουνούπια, ιδίως του γένους Culex, άλλα έχουν βρεθεί και τσιμπούρια που μεταφέρουν τον ιό. Ο κύριος ξενιστής του ιού είναι τα πουλιά, με τον κύριο κύκλο μετάδοσης να αποτελεί ο «πτηνό-κουνούπι-πτηνό».
Δομή
Όπως και οι περισσότεροι άλλοι φλαβοϊοί, ο ιός του Δυτικού Νείλου περιβάλλεται από φάκελο, αλλά έχει εικοσαεξαδρική συμμετρία. Ο φάκελος αποτελείται από πρωτεϊνικό περίβλημα και μια μεμβράνη λιπιδίων. Το πρωτεϊνικό περίβλημα αποτελείται από δύο δομικές πρωτεΐνες, την γλυκοπρωτεΐνη Ε και τη μικρή πρωτεΐνη Μ. Η γλυκοπρωτεΐνη επιτελεί διάφορες λειτουργίες, οι οποίες περιλαμβάνουν τη σύνδεση σε υποδοχείς, την προσκόλληση του ιού και την είσοδο στο κύτταρο δια μέσου των μεμβρανών.
Η μεμβράνη λιπιδίων βρέθηκε ότι περιλαμβάνει χοληστερόλη και φωσφατιδυλσερίνη, αλλά τα υπόλοιπα συστατικά της μεμβράνης δεν έχουν ταυτοποιηθεί ακόμη. Η μεμβράνη λιπιδίων διαδραματίζει πολλαπλούς ρόλους στη λοίμωξη, όπως, δρώντας ως μόριο σηματοδότησης και βελτιώνοντας την είσοδο στο κύτταρο, ιδίως η χοληστερόλη.
Ο ιός του Δυτικού Νείλου είναι ένας μονόκλωνος RNA ιός. Το γονιδίωμα του ιού έχει μήκος περίπου 11.000 νουκλεοτίδια και απολήγει σε 5΄ και 3΄ μη κωδικοποιούσες κυκλικές δομές.
Κύκλος ζωής
Η οξύτητα του ενδοσώματος καταλύει τη σύντηξη των μεμβρανών του ενδοσώματος και του ιού, επιτρέποντας στο γονιδίωμα να απελευθερωθεί στο κυτταρόπλασμα. Η μετάφραση του RNA λαμβάνει χώρα στο ενδοπλασματικό δίκτυο. Το RNA μεταφράζεται σε πολυπρωτεΐνη η οποία κόβεται από τις ιικές πρωτεάσες NS2B-N23 για την παραγωγή ώριμων πρωτεϊνών.
Προκειμένου να αναπαράγει το γονιδίωμά του, η NS5, μια RNA πολυμεράση, δημιουργεί σύμπλεγμα αντιγραφής με άλλες μη δομικές πρωτεΐνες για να δημιουργήσει το ενδιάμεσο μονόκλωνο RNA, το οποίο χρησιμοποιείται ως βάση για τη σύνθεση του τελικού RNA. Όταν το RNA έχει συνθεθεί, η καψιδιακή πρωτεΐνη C περικλείει το RNA σχηματίζοντας ανώριμα ιικά σωμάτια. Ο υπόλοιπος ιός συντίθεται στο ενδοπλασματικό δίκτυο και μέσω της συσκευής Γκόλτζι και οδηγεί σε μη μολυσματικά ιικά σωμάτια. Η πρωτεΐνη Ε στη συνέχεια γλυκοζυλιώνεται και η prM κόβεται από τη φουρίνη, μια πρωτεΐνη του κυττάρου ξενιστή, δημιουργώντας την πρωτεΐνη Μ, με αποτέλεσμα να σχηματιστεί το λοιμώδες ώριμο ιικό σωμάτιο. Στη συνέχεια τα ώριμα ιικά σωμάτια εκκρίνονται από το κύτταρο.
Νόσος
Ο άνθρωπος μολύνεται από μολυσμένα κουνούπια. Η πλειονότητα των ανθρώπων που μολύνονται δεν παρουσιάζουν συμπτώματα. Περίπου το 20% εμφανίζει συμπτώματα ήπιας ίωσης (κεφαλαγία, μυαλγίες, καταβολή και περιστασιακά πυρετός και εξάνθημα), η οποία αποκαλείται πυρετός του Δυτικού Νείλου. Λιγότερο από 1% των μολυσμένων, συνήθως άτομα μεγαλύτερης ηλικίας, ανοσοκατεσταλμένοι ασθενείς και άλλες ευπαθείς ομάδες μπορεί να παρουσιάσουν νευροδιεισδυτική νόσο, η οποία περιλαμβάνει σοβαρότερες εκδηλώσεις, κυρίως εγκεφαλίτιδα, μηνιγγίτιδα και οξεία χαλαρή παράλυση.
Παραπομπές
Δυτικου Νειλου
Ινυόνγκα
H Ινυόνγκα (Inyonga), είναι η ονομασία του Μεικτού Τμήματος, από την Περιοχή Μλέλε (Mlele District), στην Περιφέρεια Κατάβι (Katavi Region) της Τανζανίας.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2012, η Ινυόνγκα (Inyonga) είχε πληθυσμό 11.127 άτομα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τμήματα της Τανζανίας Κατηγορία:Τμήματα της Περιοχής Μλέλε
Orsis T-5000
Το Orsis Τ-5000 (Ρωσικά: ОРСИС Т-5000) είναι ένα ρωσικό τουφέκι ελεύθερου σκοπευτή. Ήταν το πρώτο προϊόν που αναπτύχθηκε από την ORSIS, και παράγεται σε εργοστάσιό της στη Μόσχα. Το τουφέκι εισήχθη το 2011 στη διεθνή έκθεση των ρωσικών όπλων στο Nizhny Tagil, και είναι εντελώς πρωτότυπο, χωρίς χρήση παρελκόμενων τρίτων.
Το κοντάκι από ανοξείδωτο χάλυβα υιοθετεί έναν ιδιαίτερα σκελετικό σχεδιασμό, πτυσσόμενο και με ρυθμιζόμενο «μάγουλο» που μειώνει το μήκος του κατά τη διάρκεια μεταφοράς του κατά περίπου 250 mm. Η σκανδάλη είναι ρυθμιζόμενη από 500 g σε διαμόρφωση varmint, με πάνω από 1500 g ανάλογα με τις απαιτήσεις βολής, ενώ διαθέτει και μια ράγα Picatinny για τη σύνδεση των σκοπευτικών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
en.orsis.com
Κατηγορία:Τυφέκια
Περουβιανές διαδηλώσεις του 2022
Τον Μάρτιο του 2022 ξεκίνησαν μαζικές διαδηλώσεις στο Περού, κατά του πληθωρισμού και της κυβέρνησης του Προέδρου Πέδρο Καστίγιο.
Ο πληθωρισμός ανέβηκε όσο δεν είχε ανέβει εδώ και 24 χρόνια. Οι τιμές καταναλωτών στη Λίμα είδαν αύξηση 6,82% σε ένα χρόνο, τη μεγαλύτερη από τον Αύγουστο του 1998. Οι τιμές που ανέβηκαν στα αγαθά, τα λιπάσματα και τα καύσιμα, μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, ανέβασαν τον πληθωρισμό. Οι φορτηγατζήδες και οι αγρότες ξεκίνησαν διαδηλώσεις για τις τιμές των καυσίμων και των διοδίων, κλείνοντας τους δρόμους με καιόμενα λάστιχα και καταστρέφοντας εγκαταστάσεις διοδίων. Υπήρξαν συγκρούσεις με την αστυνομία και συλλήψεις διαδηλωτών που κρατήθηκαν. Η Περουβιανή κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι θα καταργήσει προσωρινά τον φόρο καυσίμων ώστε να σταθεροποιηθούν οι τιμές της βενζίνης. Στις αρχές Απριλίου η Ένωση Συντεχνιών Πολυτροπικών Μεταφορών του Περού οργάνωσε γενική απεργία και διαδηλώσεις σε μεγάλο μέρος της χώρας. Ο Πρόεδρος Καστίγιο επέβαλλε απαγόρευση κυκλοφορίας στην πρωτεύουσα, Λίμα, για να αποθαρρύνει τους ταραξίες, αλλά το μέτρο αποσύρθηκε αυθημερόν. Η απόφασή του χαρακτηρίστηκε ως απολυταρχική. Ο αριστερός Πέδρο Καστίγιο ανέβηκε στην εξουσία μετά τις γενικές εκλογές του 2021, και ήδη γλίτωσε δύο φορές από ψηφοφορίες του Περουβιανού Κογκρέσου για μομφή του Προέδρου.
Οι διαδηλώσεις και απεργίες συνεχίστηκαν τον Ιούνιο και τον Ιούλιο του 2022.
Βασιλική Κλίμακα (Βατικανού)
H Βασιλική Κλίμακα, ιταλ. Scala Regia, είναι μία κλίμακα στο Αποστολικό Παλάτι του Βατικανού, μέρος της επίσημης εισόδου στο Ανάκτορο, που σχεδιάστηκε από τον Τζαν Λορέντσο Μπερνίνι.
Περιγραφή
Η επίσημη είσοδος του Αποστολικού Παλατιού είναι η Χάλκινη Πύλη (Portone di bronzo), βόρεια της πλατείας του Αγ. Πέτρου. Η θύρα ανοίγει στη Βασιλική κλίμακα, που ανεβάζει στον 1ο όροφο, στη Βασιλική Αίθουσα, που συνδέεται αριστερά με την Καπέλα Σιστίνα και δεξιά με την Καπέλα Παολίνα. Αν ο επισκέπτης συνεχίσει ευθεία μπροστά, θα εισέλθει στις δύο Δουκικές αίθουσες και μετά στις αίθουσες των αμφίων και του παπαγάλου (Διαμερίσματα του Βοργία). Οι τουρίστες επιτρέπεται να ανεβούν την κλίμακα και να εισέλθουν στη Βασιλική Αίθουσα.
Η Κλίμακα αρχικά κατασκευάστηκε από τον Αντόνιο ντα Σαγκάλο τον Νεότερο στις αρχές του 16ου αι. Ανακαινίστηκε από τον Τζαν Λορέντσο Μπερνίνι το διάστημα 1663-66. Ο χώρος της Κλίμακας είναι μία στενή λωρίδα, όχι ορθογώνια, μεταξύ Παλατιού και Βασιλικής. Έτσι ο Μπερνίνι χρησιμοποίησε τεχνάσματα του Μπαρόκ, με σκοπό να εξυψώσει την είσοδο του Βατικανού. Η κλίμακα έχει κιονοστοιχίες στο πλάι, που συγκρατούν μία θολωτή (ημικυλινδρική) οροφή. Στην αρχή υπάρχει επάνω στο τόξο ο θυρεός του Αλεξάνδρου Ζ΄, που τον περιστοιχίζουν δύο γλυπτοί άγγελοι. Αναγκαστικά η Κλίμακα γίνεται στενότερη στο τέλος, έτσι η απόσταση μοιάζει μεγαλύτερη.
Στη βάση της κλίμακας ο Μπερνίνι έθεσε τον έφιππο ανδριάντα του Κωνσταντίνου Α΄ του Μεγάλου. Ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας είδε το όραμα του Σταυρού και τις λέξεις ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ πριν τη μάχη της Μιλβίας Γέφυρας, βόρεια της Ρώμης. Η φράση υπάρχει ως κείμενο σε ταινία που ξετυλίγεται, με έναν σταυρό στα αριστερά της, κάτω από ένα παράθυρο, κοντά στον ανδριάντα. Όταν λοιπόν οι μονάρχες, αφού είχαν υποβάλει τα σέβη τους στον πάπα, έφευγαν κατεβαίνοντας την Κλίμακα, έβλεπαν το φως από το παράθυρο να ακτινοβολεί κάτω στην ταινία με τη φράση· θα σκεπτόταν το όραμα του Κωνσταντίνου Α΄ και θα θυμόταν να ακολουθήσουν τον σταυρό.
Στο άγαλμα του Μπερνίνι ο Κωνσταντίνος Α΄ είναι φοβερός και το άλογό του βρυχάται, καθώς ο Αυτοκράτορας σκέφτεται πως θα κερδίσει μόνο με τη δύναμη του Χριστού. Αυτό το αίσθημα θα είχαν οι βασιλικοί επισκέπτες του ποντίφηκα. Ή πάλι, όταν απεβίωνε ο πάπας και η πομπή περνούσε από εδώ, οι καρδινάλιοι θα ένοιωθαν πως η θεϊκή του εξουσία ήταν πιο πάνω από τους ηγεμόνες του κόσμου. Το θέμα αυτό επαναλαμβάνεται στη νωπογραφία του Τζούλιο Ρομάνο Η Μάχη της Μιλβίας Γέφυρας, στην "Αίθουσα του Κωνσταντίνου"", καθώς και στο μαρμάρινο ανάγλυφο του Αλγκάρντι Η Φυγή του Αττίλα, στη βασιλική του Αγ. Πέτρου.
Ο πάπας Κλήμης Θ΄ εγκατέστησε έπειτα ένα γλυπτό του Καρλομάγνου στην αντίθετη πύλη της βασιλικής του Αγ. Πέτρου ως φυλακτό.
Πηγές
Κατηγορία:Αποστολικό Παλάτι
Βεντούρα Σαλιμπένι
μικρογραφία| Ο Άγιος Υάκινθος θεραπεύει τα Τυφλά Δίδυμα. μικρογραφία| Συζήτηση περί της Ευχαριστίας δεξιά|μικρογραφία| Ουράνια σφαίρα της Disputa ', συχνά συγχέεται με τον δορυφόρο [[Σπούτνικ 1|Sputnik "]] Ο Βεντούρα ντι Αρκάντζελο Σαλιμπένι (Ventura di Archangelo Salimbeni, αργότερα επονομαζόμενος Bevilacqua, 20 Ιανουαρίου 1568 – 1613) ήταν Ιταλός ζωγράφος και τυπογράφος χαρακτικών του αντιμανιερισμού που επηρεάστηκε ιδιαίτερα από τη vaghezza και την αισθητική μεταρρύθμιση του Φεντερίκο Μπαρότσι (Federico Barocci).
Βιογραφία
Ο Σαλιμπένι γεννήθηκε στη Σιένα. Σπούδασε ζωγραφική μαζί με τον αδελφό του, Φραντσέσκο Βάννι, υπό τον πατέρα τους Αρκάντζελο Σαλιμπένι στη μητρική του πόλη Σιένα.
Πιθανότατα πέρασε λίγο χρόνο, στη Βόρεια Ιταλία και στη συνέχεια μετοίκησε στη Ρώμη το 1588 για να εργαστεί, μαζί με άλλους, στις τοιχογραφίες της Βιβλιοθήκης του Βατικανού υπό τον Πάπα Σίξτο Ε΄.
Κατά τη διάρκεια του 1590-1591, έλαβε παραγγελία από τον Καρδινάλιο Μπονιφάτσι Μπεβιλάκουα Αλντρομπραντίνι (Bonifazio Bevilacqua Aldobrandini) για πίνακες ζωγραφικής στην Ρωμαϊκή Ιησουιτική Εκκλησία του Ιησού και στη Βασιλική της Σάντα Μαρία Ματζόρε. Αυτοί οι πίνακες δείχνουν την επιρροή του Καβαλιέρ ντ' Αρπίνο και του μαθητή του αντιμανιεριστή Μπαρότσι, Αντρέα Λίλιο.
Ο Σαλιμπένι επέστρεψε στη Σιένα το 1595. Εδώ επέμεινε σε ρεφορμιστικό ή αντιμανιεριστικό ύφοε. Επηρεάστηκε εδώ από τον Φεντερίκο Μπαρότσι, όπως φαίνεται από τον τρόπο που απεικονίζει τις κουρτίνες, που τονίζεται με απότομες αλλαγές φωτός και τρεμοπαίγματος, της ζωγραφικής της«Γέννησης της Παρθένου» στην εκκλησία Σαν Ντομένικο στη Φερράρα (1607-1608).
Ολοκλήρωσε κύκλους ζωγραφικής (1595-1602) για εκκλησίες της Σιένα, όπως στο παρεκκλήσιο της Santa Trinità. Είναι γνωστός για τα λεπτομερή προπαρασκευαστικά σχέδια, τα περισσότερα από τα οποία βρίσκονται σήμερα στο Ουφίτσι της Φλωρεντίας ή στο Μουσείο Καλών Τεχνών του Σαν Φρανσίσκο. Περίπου το 1600, άρχισε να ζωγραφίζει τη «Ζωή του Αγίου Υάκινθου» για την εκκλησία του Αγίου Πνεύματος της Σιένα. Αυτές οι εικόνες εμφανίζουν την καινοτόμο προοπτική και το ύφος των Μεταρρυθμιστών της Φλωρεντίας Λουντοβίκο Τσιγκόλι (Ludovico Cigoli) και Ντομένικο Πασσινιάνο (Domenico Passignano). Συνέχισε να δημιουργεί πίνακες για εκκλησίες σε όλη την Ιταλία, συμπεριλαμβανομένης της Φλωρεντίας. Στη Βασιλική του Ευαγγελισμού (Φλωρεντία), δημιούργησε τοιχογραφίες (1605-1608) που απεικονίζουν γεγονότα στην ιστορία του Servite Order. Στον Καθεδρικό του Αγίου Σαλβατόρε ζωγράφισε έναν υπέροχο Ιωάννη Βαπτιστή.
Το 1603, στον Σαλιμπένι ανατέθηκε να ζωγραφίσει τοιχογραφίες με σκηνές από τους προστάτες αγίους της εκκλησίας Κήρυκο και Ιουλίττα για την ομώνυμη εκκλησία, μιας από τις παλαιότερες εκκλησίες της Σιένα. Όπως στην εκκλησία της Santa Trinità, εργάστηκε εδώ μαζί με τον ζωγράφο Αλεσσάντρο Καζολάρι (Alessandro Casolari).
Αυτή η περίοδος είδε τον πολλαπλασιασμό των νέων εργασιών: τρεις πίνακες για την εκκλησία Σαν Λορέντσο στον Άγιο Πέτρο στο Μονταλτσίνο (Montalcino): η "Δωρεά των Κλειδιών" (1599), η "Δόμηση της Ευχαριστίας" (1600) και η "Σταύρωση" ( 1604).
Ταυτόχρονα ζωγράφισε το «Όραμα του Μεγάλου Γρηγορίου» και το «Τιμωρία του Δαβίδ» στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου στην Περούτζα. Ο παπικός κληρονόμος, ο καρδινάλιος Bonifazio Bevilacqua (1571–1627), ο οποίος είχε αναθέσει αυτούς τους πίνακες, ήταν τόσο ευχαριστημένος που ενέταξε τον Σαλομπένι στο Τάγμα του Χρυσού Σπηρουνιού, ένα πολύ επιλεκτικό παπικό Τάγμα. Ήταν ακόμη εξουσιοδοτημένος από τώρα και στο εξής να αποκαλείται "Cavalieri Bevilacqua" (Ιππότης Μπεβιλάκουα). Ζωγράφισε τον καμβά της Αναλήψεως της Παναγίας (1607) για τον Σαν Φρεντιάνο της Πίζας.
Το 1612 ζωγράφισε τη «Ζωή του Αγίου Γκάλγκανου» για την Εκκλησία του Σαντούτσο στη Σιένα με τον ερημίτη να βρίσκεται σε δασώδες τοπίο.
Το τελευταίο του έργο τέχνης ήταν η ελαιογραφία «Ο Γάμος της Παναγίας » για το Επισκοπικό Εκπαιδευτήριο στο Φολίνιο το 1613.
Κατά την περίοδο μεταξύ 1589 και 1594 έκανε επίσης στη Ρώμη μερικά χαρακτικά, από τα οποία επτά σώζονται. Είναι από τα καλύτερα ιταλικά έντυπα της περιόδου. Το παλαιότερο, και το μεγαλύτερο, είναι το βάπτισμα του Χριστού του 1589, το οποίο παρήγαγε σε συνεργασία με το πιο έμπειρο Ambrogio Brambilla.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Μανιεριστές ζωγράφοι
Άγιος Σεραφείμ Σπάτων
Ο Άγιος Σεραφείμ είναι συνοικία αγροτικής μορφής στα δυτικά του σύγχρονου πολεοδομικού συγκροτήματος της Αρτέμιδας/Λούτσας η οποία έως το 2010 ανήκε στην Δημοτική Κοινότητα Σπατών -Λούτσας. Μετά το 2010 αποτελεί τμήμα του ευρύτερου Καλλικρατικού δήμου Σπάτων - Αρτέμιδας, της περιφερειακής ενότητας Ανατολικής Αττικής, στην περιφέρεια Αττικής. .
Θέση
Ο Άγιος Σεραφείμ σήμερα αποτελεί δυτική επέκταση του πολεοδομικού συγκροτήματος της Λούτσας, αν και μέχρι το 2010 ανήκε στην Δημοτική Κοινότητα Σπατών -Λούτσας δηλαδή στα Σπάτα μπήκε μέσα στο Σχέδιο Πόλης της Αρτέμιδας και αποτελεί την Πολεοδομική Ενότητα 5. Η εκκλησία του Αγίου Σεραφείμ είναι έδρα ενορίας που ανήκει στην Ιερά Μητρόπολη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής - Β' Αρχιερατική Περιφέρεια Αρτέμιδος. Συνορεύει στα βόρεια με την Αγία Κυριακή Σπάτων, στα νότια με την Νεάπολη Σπάτων με όριο την οδό Καραΐσκάκη, στα ανατολικά με την συνοικία Υπαπαντής της Λούτσας με όριο την οδό Σωτήρως και στα δυτικά με την συνοικία Βελανιδιά Σπάτων με όριο την οδό Αγίας Κυριακής.
Η μορφολογία της περιοχής είναι ίδια με την γειτονική Αγία Κυριακή, βρίσκεται σε υψόμετρο 61 μέτρα αλλά είναι περισσότερο αραιοκατοικημένος με περισσότερους αμπελώνες και πολλούς στενούς δρόμους. Διασχίζεται από την οδό Πεντηκοστής η οποία είναι συνέχεια της οδού Αγίας Κυριακής στον βορινότερο οικισμό καταλήγοντας σε μια μικρή γραφική στρογγυλή πλατεία με ένα πηγάδι στο κέντρο η οποία βρίσκεται στην διασταύρωση των οικισμών της Αγίας Κυριακής, του Αγίου Σεραφείμ και της Βελανιδιάς. Από την πλατεία με το πηγάδι στην συνέχεια ξεκινά η οδός Κιάφας η οποία διασχίζει στην αρχή την Βελανιδιά και περνώντας μέσα από την πεδιάδα με τους αμπελώνες καταλήγει στην εξωτερική περιφερειακή Λεωφόρο των Σπάτων. Ο άλλος δρόμος η οδός Αγίας Κυριακής που δεν έχει σχέση με τον βορινότερο ξεκινά από την πλατεία με το πηγάδι χωρίζει αρχικά τους οικισμούς Αγίου Σεραφείμ - Βελανιδιάς, περνάει από την Νεάπολη και καταλήγει στην Λεωφόρο Σπατών - Λούτσας ή Λεωφόρο Καραμανλή σε διασταύρωση στην εκκλησία του Αγίου Κοσμά λίγο ανατολικότερα του αεροδρομίου.
Δημιουργία του οικισμού
Ο οικισμός του Αγίου Σεραφείμ αν και μικρός είναι από τους περισσότερο ιστορικούς στην ευρύτερη περιοχή των Σπάτων λόγω της ονομαστής ομώνυμης εκκλησίας που οικοδομήθηκε το 1923. Τον 19ο αιώνα ήταν περιοχή αμπελώνων που καλλιεργούσαν οι κάτοικοι των Σπάτων, σταδιακά άρχισε να αποκτά μόνιμους αγρότες που έγιναν περισσότεροι μετά την ανέγερση της εκκλησίας λόγω ενός γεγονότος που το θεώρησαν θεϊκή επέμβαση παρ'όλα αυτά η αύξηση του μόνιμου πληθυσμού ήταν πολύ μικρή. Η απογραφή του 2001 κατέγραψε στον οικισμό του Αγίου Σεραφείμ 220 κατοίκους, από το 2011 αποτελεί τμήμα του ευρύτερου Καλλικρατικού δήμου Σπατών Αρτέμιδας.
Ο ναός του Αγίου Σεραφείμ
Η εκκλησία του Αγίου Σεραφείμ ανεγέρθη το 1923 ύστερα από κάποιο περιστατικό που θεωρήθηκε από τους αγρότες σαν θεϊκή επέμβαση. Η περιοχή ήταν γεμάτη αμπελώνες, την συγκεκριμένη χρονιά μεγάλη επίθεση από ακρίδες κατέστρεψε την σοδειά, οι απελπισμένοι αγρότες αποφάσισαν να κάνουν τάμα στον Άγιο Σεραφείμ προστάτη των αμπελουργών γι'αυτό πήγαν σε κάποιο χωριό έξω από την Θήβα προκειμένου να μεταφέρουν στην περιοχή την κάρα και την εικόνα του αγίου. Μετά την λιτανεία οι ακρίδες έπεσαν νεκρές τότε οι αγρότες αποφάσισαν να οικοδομήσουν ναό προκειμένου να τιμήσουν τον άγιο για την σωτηρία τους, η ανέγερση του ναού του Αγίου Σεραφείμ έγινε στην θέση παλιότερου πρωτοχριστιανικού ναού. Ο ναός ανήκει στην Ιερά Μητρόπολη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής στην Β' Αρχιερατική Περιφέρεια Αρτέμιδας, είναι έδρα ενορίας που περιλαμβάνει ολόκληρο τον οικισμό και βρίσκεται δίπλα στην Οδό Πεντηκοστή λίγο βόρεια από την πλατεία με το πηγάδι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αττικής Κατηγορία:Δήμος Σπάτων - Αρτέμιδος
Ονς Ζαμπέρ
Η Ονς Ζαμπέρ (Ons Jabeur, أُنْس جابر   Uns Jābr; 28 Αυγούστου 1994) είναι Τυνήσια επαγγελματίας αντισφαιρίστρια. Έχει καταταχθεί στο Νο. 2 του κόσμου από την Ένωση Γυναικών Αντισφαίρισης (WTA), που επιτεύχθηκε στις 27 Ιουνίου 2022. Η Ζαμπέρ είναι η σημερινή Νο. 1 Τυνήσια παίκτρια και ο Αφρικανός και Άραβας τενίστας που έχει φτάσει ψηλότερα στην ιστορία της κατάταξης ATP και WTA. Έχει κερδίσει τρεις τίτλους στο μονό στο WTA Tour συν 11 τίτλους στο μονό και έναν τίτλο στο διπλό.
Η Ζαμπέρ έπαιξε για πρώτη φορά τένις σε ηλικία τριών ετών, που της το έμαθε η μητέρα της. Έφτασε σε δύο τελικούς γκαντ σλαμ εφήβων κοριτσιών στο Γαλλικό Όπεν το 2010 και το 2011, κερδίζοντας τον τελευταίο. Ήταν ο πρώτος Άραβας παίκτης που κέρδισε τίτλο σε Γκραντ Σλαμ νεανίδων στο ατομικό από τότε που ο Ισμαήλ Ελ Σαφεΐ κέρδισε τον τίτλο αγοριών του Wimbledon το 1964. Μετά από σχεδόν μια δεκαετία παίζοντας κυρίως σε επίπεδο ITF, η Ζαμπέρ άρχισε να αγωνίζεται πιο τακτικά στο WTA Tour, αρχίζοντας το 2017. Κέρδισε το Βραβείο Αράβισσα Γυναίκα της Χρονιάς το 2019. Στο Αυστραλιανό Όπεν 2020, η Ζαμπέρ έγινε η πρώτη Αράβισσα γυναίκα που έφτασε στα προημιτελικά μιας μεγάλης κατηγορίας, ένα κατόρθωμα που επανέλαβε στο Πρωτάθλημα Γουίμπλετον του 2021. Κέρδισε τον πρώτο της τίτλο WTA στο Birmingham Classic το 2021, και έγινε η πρώτη Αράβισσα που κέρδισε τίτλο WTA Tour. Κέρδισε τον μεγαλύτερο τίτλο της στο Όπεν Μαδρίτης 2022, μια διοργάνωση WTA 1000, και έγινε η πρώτη Αφρικανή και Αράβισσα παίκτρια που κέρδισε τίτλο σε αυτό το επίπεδο. Έφτασε μέχρι τον τελικό του Γουίμπλετον το 2022 και το 2023 και του Αμερικανικού Όπεν το 2022.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητές στους Μεσογειακούς Αγώνες 2013 Κατηγορία:Αθλητές της αντισφαίρισης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Αθλητές της αντισφαίρισης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Τυνήσιοι αθλητές Κατηγορία:Αθλητές της αντισφαίρισης
Ελίζαμπεθ Έικερς Άλεν
Η Ελίζαμπεθ Έικερς Άλεν (Elizabeth Akers Allen, 9 Οκτωβρίου 1832 – 7 Αυγούστου 1911) ήταν Αμερικανίδα ποιήτρια και δημοσιογράφος, γνωστή και με το λογοτεχνικό ψευδώνυμο Φλόρενς Πέρσυ (Florence Percy). Εγκαταστάθηκε στο Πόρτλαντ του Μέιν, όπου εξέδωσε τα περισσότερα ποιήματά της και επί πολλά έτη εργάσθηκε ως συντάκτρια στην τοπική εφημερίδα Daily Advertiser. Συνεργάσθηκε επίσης με πολλά σημαντικά περιοδικά της εποχής, ενώ οι ποιητικές συλλογές και τα άπαντά της γνώρισαν πολλές εκδόσεις. Αργότερα έζησε στο Ρίτζγουντ του Νιου Τζέρσεϊ.
Παιδικά χρόνια
Η ποιήτρια γεννήθηκε ως Ελίζαμπεθ Ανν Τσέις (E.A. Chase) στο χωριό Στρονγκ του δυτικού Μέιν και έμεινε ορφανή από μητέρα σε νηπιακή ηλικία. Με τον πατέρα της μετεγκαταστάθηκαν στη γειτονική κωμόπολη Φάρμινγκτον, όπου η Ελίζαμπεθ σπούδασε στο ιδιωτικό γυμνάσιο «Farmington Academy».
Λέγεται ότι η Άλεν δημοσίευσε τα πρώτα ποιήματά της σε ηλικία μεταξύ 12 και 15 ετών, υπό το ψευδώνυμο «Φλόρενς Πέρσυ».
Σταδιοδρομία
Το 1855, με το ίδιο ψευδώνυμο, η Άλεν δημοσίευσε την πρώτη ποιητική συλλογή της, υπό τον τίτλο Forest Buds from the Woods of Maine. Το 1858 άρχισε να δημοσιεύει ποιήματα στο περιοδικό Atlantic Monthly. Το 1866 κυκλοφόρησε η δεύτερη συλλογή της (Poems), αυτή τη φορά υπό το όνομα «Ελίζαμπεθ Έικερς». Τα υπόλοιπα έργα της τα δημοσίευσε όλα ως «Ελίζαμπεθ Έικερς Άλεν».
Για πολλά χρόνια η Άλεν βιοποριζόταν εν μέρει ως δημοσιογράφος. Η επιτυχία του πρώτου βιβλίου της, της επέτρεψε να ταξιδέψει στην Ευρώπη του 1859-1860. Από εκεί έστελνε ανταποκρίσεις στο Portland Transcript και στην Boston Evening Gazette. Το 1874 εγκαταστάθηκε στο Πόρτλαντ, όπου εργάσθηκε για μια επταετία ως πολιτιστική συντάκτρια της Daily Advertiser. Ήταν μέλος της λέσχης γυναικών επαγγελματιών «Sorosis» της Νέας Υόρκης, η οποία είχε αρκετές συγγραφείς μεταξύ των μελών της.
Η Άλεν είναι σήμερα γνωστή για τις πρώτες δύο στροφές του συγκινητικού της ποιήματος «Rock Me to Sleep, Mother» (1859), το οποίο έγραψε κατά τη διαμονή της στην Ευρώπη και πρωτοδημοσιεύθηκε στο εβδομαδιαίο έντυπο Saturday Evening Post της Φιλαδέλφειας. Παρά τό ότι οι κριτικοί της λογοτεχνίας δεν το θεωρούν ως το καλύτερο ποίημά της, κατέστη πολύ δημοφιλές κατά τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο. Για κάποια χρόνια η Άλεν υποχρεώθηκε να διεκδικήσει την πατρότητά του από μερικούς διεκδικητές της, μετά τη μελοποίηση του ποιήματος από τον Ερνστ Λέσλι (Ernest Leslie) και τη συνακολουθη επιτυχία του και ως τραγουδιού.
Κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου, το 1863, η Άλεν διορίσθηκε ως κρατική υπάλληλος στο Γραφείο Πολέμου στην πρωτεύουσα Ουάσινγκτον, ενώ συνεισέφερε και ως νοσοκόμα.
Προσωπική ζωή
thumb|Μαρμάρινη προτομή της Ελίζαμπεθ Έικερς Άλεν, έργο του συζύγου της Μπέντζαμιν Πωλ Εϊκερς, περ. 1860 Η Ελίζαμπεθ παντρεύτηκε πρώτα το 1851 τον Μάρσαλ Σ.Μ. Τέιλορ, αλλά τον εγκατέλειψε και πήραν διαζύγιο το 1857. Με αυτόν απέκτησε μία κόρη.
Κατόπιν παντρεύτηκε το 1860 σε δεύτερο γάμο τον γλύπτη Μπέντζαμιν Πολ Έικερς, τον οποίο είχε γνωρίσει στη Ρώμη. Αλλά εκείνος πέθανε από φυματίωση το 1861, σε ηλικία μόλις 35 ετών, και επιπλέον το μόνο τέκνο που απέκτησε η Άλεν μαζί του πέθανε επίσης λίγο αργότερα.
Τέλος το 1865 ή το 1866 η ποιήτρια παντρεύτηκε τον Ελίτζα Μ. Άλεν (Elijah M. Allen). Μαζί του έμεινε στο Ρίτσμοντ (Βιρτζίνια), κατόπιν στο Ρίτζγουντ (Νιου Τζέρσεϊ) και τέλος στη Νέα Υόρκη. (από το 1881).
Η ποιήτρια απεβίωσε στο Τάκαχου της πολιτείας της Νέας Υόρκης σε ηλικία 78 ετών. Τα χειρόγραφά της φυλάσσονται στο Κολέγιο Κόλμπυ, στην πόλη Γουότερβιλ του Μέιν.
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανοί ποιητές Κατηγορία:Αμερικανίδες ποιήτριες Κατηγορία:Αμερικανοί δημοσιογράφοι
NGC 5823
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
5823 Κατηγορία:Ανοικτά σμήνη Κατηγορία:Διαβήτης (αστερισμός) Κατηγορία:Αντικείμενα Caldwell
DirectX
Το Microsoft DirectX είναι μια συλλογή διεπαφών προγραμματισμού εφαρμογών (ΔΠΕ, αγγλικά: API) για τον χειρισμό εργασιών που σχετίζονται με πολυμέσα, ειδικά προγραμματισμό παιχνιδιών και βίντεο, σε πλατφόρμες της Microsoft. Αρχικά, τα ονόματα αυτών των API ξεκίνησαν με Direct, όπως Direct3D, DirectDraw, DirectMusic, DirectPlay, DirectSound κ.ο.κ.
Το όνομα DirectX δημιουργήθηκε ως χειροπιαστός όρος για όλες τις διεπαφές προγραμματισμού εφαρμογών (με το X να αναφέρεται στα ιδιαίτερα ονόματα των ΔΠΕ) και σύντομα έγινε το όνομα της συλλογής. Όταν η Microsoft αποφάσισε να αναπτύξει μια κονσόλα βιντεοπαιχνιδιών, το X χρησιμοποιήθηκε ως βάση του ονόματος Xbox για να δείξει ότι το προϊόν ήταν βασισμένο σε τεχνολογία DirectX.
Παραπομπές
Κατηγορία:Microsoft
Θανάσης Μπακόλας
Ο Θανάσης Μπακόλας είναι Έλληνας επικοινωνιολόγος και πολιτικός αναλυτής και Γενικός Γραμματέας του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος.
Στις 3 Μαρτίου 2020, με απόφαση του Πρωθυπουργού της Ελλάδας Κυριάκου Μητσοτάκη, ανέλαβε σύμβουλος του Πρωθυπουργού, αρμόδιος για θέματα Ευρωπαϊκής Ενωσης και ΗΠΑ, με βάση τις Βρυξέλλες.
Την 1η Ιουνίου 2022, κατά τη διάρκεια του Συνεδρίου του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, εξελέγη Γενικός Γραμματέας του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος.
Hi Bye, Mama!
Πλοκή
Η Cha Yu-ri ήταν φάντασμα από τότε που πέθανε σε ένα τραγικό ατύχημα πριν από πέντε χρόνια. Μέσα από ένα πρόγραμμα μετενσάρκωσης, της δίνεται η δυνατότητα να γίνει ξανά ανθρώπινη αν καταφέρει να επιστρέψει στη θέση της εντός 49 ημερών. Ωστόσο, ο σύζυγός της είναι πλέον παντρεμένος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νοτιοκορεατικές τηλεοπτικές σειρές
Άρπα λέιζερ
Άρπα λέιζερ ονομάζεται το ηλεκτρονικό μουσικό όργανο το οποίο μέσω ενός πρίσματος δημιουργούνται φωτεινές ακτίνες σε όλες τις κατευθύνσεις και οι ακτίνες αυτές χρησιμοποιούνται ως "κλειδιά" (key riffs) ενός αρμόνιου και πατώντας τις ακτίνες όπως και τα "κλειδιά" του αρμόνιου παράγεται μουσική.
Κατηγορία:Μουσική
Ξηροκάμπι Λακωνίας
Το Ξηροκάμπι είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Λακωνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου. Διοικητικά ανήκει στην κοινότητα Ξηροκαμπίου και υπάγεται στη δημοτική ενότητα Φαρίδος, του Δήμου Σπάρτης.
Γεωγραφικές πληροφορίες
Ο οικισμός βρίσκεται σε υψόμετρο 242 μέτρων και έχει πληθυσμό 967 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λακωνίας Κατηγορία:Δήμος Σπάρτης
Κυριάκος Μπιμπισίδης
Ο Κυριάκος Μπιμπισίδης (γενν. Ράντιγκεν, Ντίσελντορφ, 13 Ιανουαρίου 1965 ) είναι Έλληνας πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, που έχοντας ύψος 1,88 μ. αγωνιζόταν κυρίως ως κεντρικός χαφ, κεντρικός επιθετικός (μόνο για 2 έτη και κατόπιν υπόδειξης του προπονητή Τάις Λίμπρεχτς ) και αμυντικός. Έκανε καριέρα και στις τρεις εθνικές κατηγορίες με τα χρώματα έξι διαφορετικών συλλόγων, έως την περίοδο 1997-98. Και οι δύο γιοι του έχουν ακολουθήσει επαγγελματική σταδιοδρομία στο ίδιο άθλημα. Μετά το πέρας της αγωνιστικής του σταδιοδρομίας εργάσθηκε ως προπονητής ποδοσφαίρου.
Καριέρα
Ο Μπιμπισίδης έκανε την πρώτη του εμφάνιση με την εφηβική ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης την περίοδο 1982-83 και σύντομα προωθήθηκε στην ανδρική ομάδα, της οποίας έγινε επαγγελματίας τον Απρίλιο του 1983 και μετέπειτα αρχηγός της. Το Δεκέμβριο του 1989 παραχωρήθηκε στον Λεβαδειακό, με τον οποίο συνέχισε την παρουσία του στο πρωτάθλημα της Α΄ Εθνικής κατηγορίας, φτάνοντας συνολικά τις 122 παρουσίες σε επίσημους αγώνες πρωταθλήματος και τα 11 τέρματα. Σε αγώνα για το Κύπελλο Ελλάδας και στη νίκη του Άρη επί του Εορδαϊκού Πτολεμαΐδας που έγινε στο γήπεδο «Χαριλάου»  στις 22 Ιανουαρίου του 1986 και έληξε με σκορ 5-1 υπέρ της γηπεδούχου, ο Μπιμπισίδης σημείωσε τρία τέρματα. Ακολούθως ο Μπιμπισίδης υπήρξε παίκτης της Αναγέννησης Γιαννιτσών (στη Β΄ Εθνική), της Α.Ε. Νιγρίτας, του Αγροτικού Αστέρα Θεσσαλονίκης και των Λύκων Θεσσαλονίκης, στη Γ΄Εθνική, ενώ αργότερα θήτευσε ως γενικός αρχηγός της ομάδας του Άρη αλλά και στη θέση του τεχνικού διευθυντή της.
Σε εθνικές ομάδες
Ο Μπιμπισίδης υπήρξε μέλος των Εθνικών Ομάδων των Παίδων και Ελπίδων, της Εθνικής Νέων, της Ολυμπιακής, της Μεσογειακής Ομάδας και της Εθνικής Ομάδας των Ενόπλων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου
NGC 6984
Ο NGC 6984 είναι σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει 180 εκατομμύρια έτη φωτός από το Ηλιακό Σύστημα και βρίσκεται στον αστερισμό του Ινδού. Τον ανακάλυψε το 1834 ο αστρονόμος Τζων Χέρσελ.
Σάντα Μαρία ντελλα Πάτσε
Ιστορία
Το τωρινό κτήριο κτίστηκε στα θεμέλια μίας προϋπάρχουσας εκκλησίας, του Αγ. Ανδρέα ντε Ακουαριζαρίις, το 1482, που παραγγέλθηκε από τον πάπα Σίξτο Δ΄. Η εκκλησία αφιερώθηκε στην Παρθένο Μαρία για την ανάμνηση ενός θαύματος, όταν εδώ μάτωσε η εικόνα μίας Μαντόνας το 1480. Ο δημιουργός του αρχικού σχεδίου δεν είναι γνωστός· έχει προταθεί ο Μπάτσο Ποντέλλι.
To 1656-57 o Πάπας Αλέξανδρος ΣΤ΄ ανέθεσε την ανακαίνιση του οικοδομήματος στον Πιέτρο ντα Κορτόνα, ο οποίος πρόσθεσε τη διάσημη Μπαρόκ κοίλη πρόσοψη, που προβάλλει τις πτέρυγές της. Αυτό, επινοημένο να προσομοιώσει ένα θεατρικό σύνολο, έχει δύο ορόφους και στη μέση ένα ημικυκλικό προστώο (νάρθηκα) με ζεύγη Τοσκανικών κιόνων. Η εκκλησία εκτείνεται μέσα στην πλατεία, φτάνει ως το κέντρο της. Η πλατεία φτιάχτηκε με την κατεδάφιση μερικών οικιών από τον ντα Κορτόνα για να δημιουργηθεί αυτός ο μικροσκοπικός τραπεζοειδής χώρος. Η αριστερή πτέρυγα ανήκει στην εκκλησία, όμως δεξιά δεν υπήρχε χώρος για να κτιστεί η συμμετρική πτέρυγα, έτσι ο ιδιοφυής ντα Κορτόνα έκανε τη δεξιά πτέρυγα σαν ένα τόξο, που ενώνει την εκκλησία με το δεξιά κτήριο. Οι όμοιες πτέρυγες κάνουν έτσι μία ευρεία πρόσοψη και δείχνουν τον ναό μεγαλύτερο, χωρίς να είναι δική του όλη η πρόσοψη.
Η πλατεία ήταν αναγκαία, διότι τονίζει το κτήριο, που η είσοδός του είναι στο κέντρο της, αλλά και διότι έτσι διευκόλυνε τη στροφή των αμαξών, που είχαν γίνει τόσο της μόδας στους ευγενείς της Ρώμης την εποχή εκείνη. Το παιχνίδι της κοίλης πρόσοψης με το κυρτό προστώο επαναλαμβάνεται σε διαφορετική κλίμακα μέσα και γύρω της δεσπόζουσας πρόσοψης και των γειτονικών κτηρίων και εκτείνει το φαινόμενο εύρος της πρόσοψης, αυξάνοντας την οπτική εντύπωση του θεατή, που περιορίζεται αναγκαστικά από τη μικρή, τραπεζοειδή πλατεία. Το μνημειακό αποτέλεσμα από την πλαστικότητα των μορφών, τα επίπεδα των χώρων και την αντίθεση του φωτός με τις σκιές (ciaroscuro) ξεγελά την πραγματική κλίμακα του κτηρίου, που συνδέεται ευφυώς με τη γύρω αστική δόμηση.
Η επιγραφή γύρω από το προστώο SUSCIPIANT MONTES PACEM POPULO ET COLLES IUSTITIAM (τα όρη θα φέρουν την ειρήνη και οι λόφοι δικαιοσύνη) είναι από τον 72ο Ψαλμό. Τα όρη υποδηλώνουν τον θυρεό της οικογένειας Κίτζι, στην οποία ανήκε ο Αλέξανδρος Ζ΄ και είναι αλληγορία των ευεργεσιών της αρχιερατείας του πάπα. Τα διακοσμητικά φύλλα δρυός της πρόσοψης είναι επίσης από το έμβλημα των Κίτζι. Στο άνω μέρος της πρόσοψης ο ντα Κορτόνα έβαλε τις κομμένες πλάκες τραβερτίνη ανά δύο, έτσι τα νερά κάθε ζεύγους πλακών είναι συμμετρικά. Μέσα από το υψηλό, κεντρικό παράθυρο της πρόσοψης, διαφαίνεται το αρχικό παράθυρο της εκκλησίας του 15ου αι.
Το εσωτερικό
Σε αυτό φτάνει κάποιος από την αρχική θύρα του 15ου αι. Έχει κοντό κύριο κλίτος με σταυροθόλια· το βήμα φέρει τρούλο. Ο Κορτόνα διαρρύθμισε το εσωτερικό του τρούλου με οκτάγωνα φατνώματα και μία σειρά ραβδώσεων, που εξακτινώνονται από τον πυργίσκο της οροφής (lantern). Αυτό είναι ένα πρώιμο παράδειγμα συνδυασμού αυτών των δύο μορφών διακόσμησης τρούλου και εφαρμόστηκε από τον Τζιανλορέντσο Μπερνίνι στις μετέπειτα εκκλησίες του στην Αρίτσα και στο Καστελγκαντόλφο.
Παρεκκλήσιο των Κίτζι
Ο Ραφαήλ ξεκίνησε τη νωπογραφία Η Σίβυλλα λαμβάνει Αγγελικές οδηγίες (1514), στον τοίχο του ιερού, επάνω από το ημιθόλιο του βωμού, που του την ανέθεσε ο Αγκοστίνο Κίτζι, τραπεζίτης του πάπα. Η Αποκαθήλωση επάνω στον βωμό είναι του Κόζιμο Φαντσέλλι.
Παρεκκλήσια των Τσέζι και Ποντσέττι
Το 2ο παρεκκλήσιο δεξιά είναι των Τσέζι· σχεδιάστηκε από τον Αντόνιο ντα Σανγκάλο τον Νεότερο και έχει μία άριστη Αναγεννησιακή διακόσμηση στο εξωτερικό τόξο του Σιμόνε Μόσκα, όπως επίσης δύο μικρές νωπογραφίες: τη Δημιουργία του Αδάμ και την Πρωταρχική Αμαρτία του Ρόσσο Φιορεντίνο.
Το πρώτο παρεκκλήσιο στα αριστερά, των Ποτσέττι, έχει αξιόλογες Αναγεννησιακές νωπογραφίες του Μπαλντασάρε Περούτσι, που είναι περισσότερο γνωστός ως αρχιτέκτονας. Το δεύτερο παρεκκλήσιο έχει μάρμαρα παρμένα από τα ερείπια του Ναού του Δία Καπιτωλίνου.
Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Αδέσποτες Χιονόμπαλες
Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Αδέσποτες Χιονόμπαλες (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: Diary of a Wimpy Kid: The Meltdown) είναι ένα Αμερικανικό μυθιστόρημα γραμμένο από τον συγγραφέα Τζεφ Κίνι, και το δέκατο τρίτο βιβλίο της σειράς Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα. Στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής κυκλοφόρησε στις 30 Οκτωβρίου του 2018 από την Amulet Books και στην Ελλάδα στις 8 Νοεμβρίου του 2018. Έλαβε θετικά σχόλια από τους κριτικούς.
Σάντα Μαρία ντελλα Πάτσε
Παρεκκλήσια των Τσέζι και Ποντσέττι
Το βήμα έχει ζωγραφικές των Κάρλο Μαράττα, Περούτσι, Οράτσιο Τζεντιλέσκι, Φραντσέσκο Αλμπάνι και άλλων.
Ένα κύριο χαρακτηριστικό του ναού και του συγκροτήματος της μονής είναι η περίστυλη αυλή του Μπραμάντε. Κτίστηκε το 1500-1504 για τον καρδινάλιο Ολιβιέρο Καράφα και ήταν το πρώτο έργο του Ντονάτο Μπραμάντε στην πόλη. Έχει δύο ορόφους: στον πρώτο, μεταξύ των αψιδωτών ανοιγμάτων υπάρχουν ημικίονες (pilasters) και στον δεύτερο τα ορθογώνια ανοίγματα έχουν από έναν κίονα στη μέση.
Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Αδέσποτες Χιονόμπαλες
Συνέχεια
Αυτό είναι το δέκατο τρίτο βιβλίο της σειράς Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα. Το προηγούμενο είναι Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Η Απόδραση και το επόμενο Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Κακός Χαμός.
Σάντα Μαρία ντελλα Πάτσε
Παραπομπές
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στη Ρώμη
Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Αδέσποτες Χιονόμπαλες
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα (σειρά)
Γενς Γιόνσον
Ο Γενς Γιόνσον (δανικά: Jens Jønsson - προφορά: Γενς Γένσον) (γενν. 10 Ιανουαρίου 1993) είναι Δανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος για την Α.Ε.Κ..
Ώρχους
Γεννημένος στο Ώρχους της Δανίας, ο Γιόνσον ανέβηκε στην πρώτη ομάδα της τοπικής ομάδας Ώρχους ΓΦ το καλοκαίρι του 2011. Στις 10 Δεκεμβρίου 2012, σημείωσε το τελικό γκολ στην ισοπαλία με 3–3 εναντίον της Σίλκεμποργκ ΙΦ στο τελευταίο λεπτό του τελευταίου αγώνα του 2012 για τη Σουπερλίγκα Δανίας. Αυτό το γκολ βραβεύτηκε αργότερα ως το «Καλύτερο Γκολ του 2012» από τους τηλεθεατές της εκπομπής του DR «Sport 2012».
Κόνιασπορ
Στις 26 Αυγούστου 2016, υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την τουρκική Κόνιασπορ. Με την Κόνιασπορ κατέκτησε το Κύπελλο Τουρκίας και το Σούπερ Καπ το 2017. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, χρησιμοποιήθηκε σε τέσσερις αγώνες των ομίλων του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ της σεζόν 2016–17 και 2017–18. Η Κόνιασπορ αποκλείονταν μετά τη φάση των ομίλων κάθε χρόνο.
Κάδιθ
Στις 25 Αυγούστου 2020, ο Γιόνσον υπέγραψε διετές συμβόλαιο με την πρόσφατα προβιβασμένη στην Πριμέρα Ντιβισιόν, Κάδιθ ΚΦ.
ΑΕΚ
Στις 6 Ιουλίου 2022, ο Γιόνσον υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με την ΑΕΚ.
Εθνική ομάδα
Ο Γιόνσον έχει αγωνιστεί στις «μικρές» εθνικές Δανίας Κ16, Κ17, Κ18, Κ19, Κ21, καθώς και με την ολυμπιακή ομάδα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016.
Στις 3 Νοεμβρίου 2020, ο Γιόνσον έλαβε την πρώτη του κλήση στην Εθνική Δανίας. Έκανε το ντεμπούτο στις 11 Νοεμβρίου, σε φιλική νίκη με 2-0 επί της Σουηδίας.
Διακρίσεις
Κόνιασπορ
ΑΕΚ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Δανίας Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Δανίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Δανίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Δανίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Δανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Δανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ώρχους ΓΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σουπερλίγκα Δανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόνιασπορ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Τουρκία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κάδιθ ΚΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα