cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σιριμάβο Μπανταρανάικε
Δεύτερη πρωθυπουργία
Σε αναγνώριση του Διεθνούς Έτους της Γυναίκας το 1975 η Μπανταρανάικε ίδρυσε μια υπηρεσία για τα γυναικεία θέματα, που εξελίχθηκε αργότερα στο Υπουργείο Γυναικείων και Παιδικών Θεμάτων, και διόρισε την πρώτη γυναίκα υπουργό, τη Siva Obeyesekere. Ωστόσο, οι κατηγορίες για διαφθορά και νεποτισμό σκέπασαν όλα αυτά, ενώ τον Μάιο του 1976 η Διακήρυξη του Βαντουκοντάι από το Ενωμένο Μέτωπο Απελευθέρωσης των Ταμίλ, καλούσε για πλήρη αυτονομία των περιοχών τους. Κατόπιν αυτών, στις βουλευτικές εκλογές της 21ης Ιουλίου 1977, το Ενωμένο Μέτωπο καταποντίστηκε, κερδίζοντας μόλις 6 έδρες.
Στην αντιπολίτευση (1977–1994)
Το 1978 επικυρώθηκε νέο Σύνταγμα, που δημιούργησε Προεδρική Δημοκρατία κατά τα γαλλικά πρότυπα: ο πρόεδρος θα εκλεγόταν από τον λαό για εξαετή θητεία και αυτός θα διόριζε τον εκάστοτε πρωθυπουργό. Αναγνωρίζονταν επίσης για πρώτη φορά θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα.
Το 1980 μια Ειδική Προεδρική Επιτροπή, διορισμένη από τον Πρόεδρο Τζ. Ρ. Τζαγιαβαρντένε, συστάθηκε για να διερευνήσει κατηγορίες κατά της Σιριμάβο Μπανταρανάικε για καταχρήσεις εξουσίας κατά τη θητεία της. Μετά την υποβολή του πορίσματός της, η κυβέρνηση κίνησε διαδικασία για επταετή στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων της ίδιας και του ανιψιού της Φέλιξ Ντίας Μπανταρανάικε. Η Μπανταρανάικε έχασε τότε τη βουλευτική έδρα της, αλλά διατήρησε τον τίτλο του προέδρου του κόμματός της. Επειδή δεν μπορούσε όμως να το εκπροσωπήσει στο κοινοβούλιο, ο γιος της Ανούρα χρίσθηκε κοινοβουλευτικός αρχηγός του κόμματος. Υπό τον Ανούρα ωστόσο το Κόμμα Ελευθερίας μετατοπίσθηκε προς τα δεξιά τόσο, ώστε η κόρη της Μπανταρανάικε, η Τσαντρίκα, το εγκατέλειψε και ίδρυσε το «Κόμμα του Λαού της Σρι Λάνκα» μαζί με τον σύζυγό της, Βιτζάγια Κουμαρατούνγκα.
Από το 1980 οι συγκρούσεις με τις αποσχιστικές ομάδες των Ταμίλ έγιναν συχνότερες και όλο και βιαιότερες, ώσπου τον Ιούλιο του 1983 ξέσπασε ο εμφύλιος πόλεμος. Τον Ιανουάριο του 1986 τα πολιτικά δικαιώματα της Μπανταρανάικε αποκαταστάθηκαν με προεδρικό διάταγμα του Τζαγιαβαρντένε. Η Μπανταρανάικε και το Κόμμα Ελευθερίας αντιτέθηκαν στην κλήση ινδικών στρατευμάτων, πιστεύοντας ότι η κυβέρνηση είχε προδώσει τον λαό της επιτρέποντας στην Ινδία να επέμβει προς όφελος των Ταμίλ. Η Μπανταρανάικε απεφάσισε να κατέβει υποψήφια για την Προεδρία της χώρας το 1988 και έχασε με μικρή διαφορά από τον Ρανασίνγκε Πρεμαντάσα.
Στις 6 Φεβρουαρίου 1989, ενώ συμμετείχε στην προεκλογική εκστρατεία του Κόμματος Ελευθερίας για τις βουλευτικές εκλογές εννέα ημέρες αργότερα, η Μπανταρανάικε επέζησε από μία βομβιστική επίθεση. Η ίδια δεν τραυματίσθηκε και μόνο ένας από τους βοηθούς της τραυματίσθηκε στα πόδια. Στις εκλογές το Κόμμα Ελευθερίας ηττήθηκε μεν από το Ενωμένο Εθνικό Κόμμα του Ρ. Πρεμαντάσα, αλλά κέρδισε 67 έδρες, αρκετές για να εξασφαλίσουν στην Μπανταρανάικε την αρχηγία της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως.
Το 1990, όταν 13μηνη ανακωχή παραβιάσθηκε από τους «Τίγρεις των Ταμίλ», η κυβέρνηση ανέστειλε της διαπραγματεύσεις μαζί τους, επιλέγοντας στρατιωτική λύση. Ο Ανούρα υπεστήριξε την κυβέρνηση, αλλά η μητέρα του μίλησε εναντίον της. Με έκτακτες εξουσίες να έχουν αναληφθεί από τον Πρόεδρο, η Μπανταρανάικε απαίτησε την άρση της καταστάσεως έκτακτης ανάγκης, κατηγορώντας την κυβέρνηση για παραβιάσεις των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Στο μεταξύ ο σύζυγος της Τσαντρίκα δολοφονήθηκε το 1988, οπότε η ίδια, αφού έμεινε για τρία χρόνια στο Λονδίνο, επέστρεψε το 1991 και εντάχθηκε και πάλι στο κόμμα της μητέρας της. Το ίδιο έτος, η Σιριμάβο, που υπέφερε αρκετά χρόνια από αρθρίτιδα, υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο. Εξαιτίας των λόγων υγείας, απεφάσισε να μη θέσει εκ νέου υποψηφιότητα για Πρόεδρος της χώρας το 1995, αλλά να συνεχίσει ως ηγέτιδα της αντιπολιτεύσεως.
Ο νέος Πρόεδρος, ο Ντινγκίρι Μπαντά Βιτζετούνγκα, κατόρθωσε να πείσει τον γιο της Μπανταρανάικε, τον Ανούρα, να αποστατήσει και να έρθει στο δικό του κόμμα, το Ενωμένο Εθνικό Κόμμα, επιβραβεύοντάς τον βέβαια με υπουργείο, αυτό της Ανώτερης Παιδείας. Εξαιτίας των προβλημάτων υγείας της μητέρας της, η Τσαντρίκα Κουμαρατούνγκα ηγήθηκε του σχηματισμού νέας συμμαχίας, της «Συμμαχίας του Λαού», ώστε να συμμετάσχει στις εκλογές της Δυτικής Επαρχίας το 1993. Η νέα συμμαχία κέρδισε πανηγυρικά και η Κουμαρατούνγκα έγινε Περιφερειάρχις. Το ίδιο έγινε και στις βουλευτικές εκλογές του 1994, ενώ η Μπανταρανάικε ανάρρωνε από εγχείρηση και ανακοίνωσε απλώς ότι η κόρη της θα γινόταν πρωθυπουργός. Μέχρι τότε, η Κουμαρατούνγκα είχε διαδεχθεί τη μητέρα της και στην αρχηγία του Κόμματος Ελευθερίας. Διανοητικά υγιής, αλλά υποφέροντας από πόδι διαβητικού και άλλες επιπλοκές διαβήτη, η Σιριμάβο Μπανταρανάικε ήταν καθηλωμένη σε αναπηρικό κάθισμα. Παρά το γεγονός αυτό, επανεκλέχθηκε στο κοινοβούλιο και διορίσθηκε στην κυβέρνηση της κόρης της ως υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου στην ορκωμοσία της 19ης Αυγούστου 1994.
Τρίτη πρωθυπουργία και θάνατος
Τον Νοέμβριο του 1994 διεξάχθηκαν και προεδρικές εκλογές. Ο βασικός αντίπαλος της Κουμαρατούνγκα, ο Γκαμίνι Ντισαναγιάκε, δολοφονήθηκε μόλις δύο εβδομάδες προ των εκλογών και η χήρα του, η Σρίμα Ντισαναγιάκε, επιλέχθηκε ως η προεδρική υποψήφια του Ενωμένου Εθνικού Κόμματος. Η εν ενεργεία πρωθυπουργός Κουμαρατούνγκα έθεσε υποψηφιότητα για Πρόεδρος και κέρδισε άνετα την Ντισαναγιάκε. Καθιστάμενη η πρώτη γυναίκα σε αυτό το αξίωμα στην ιστορία της Σρι Λάνκα, η Κουμαρατούνγκα διόρισε τη μητέρα της πρωθυπουργό. Η πρωθυπουργία είχε πλέον, με το Σύνταγμα του 1978, μικρότερες αρμοδιότητες, κυρίως την ευθύνη για την εθνική άμυνα και τις εξωτερικές υποθέσεις. Ωστόσο, η επιρροή της Σιριμάβο στο Κόμμα Ελευθερίας παρέμενε ισχυρή. Παρότι συμφωνούσαν στην πολιτική τους, η μάνα και η κόρη διέφεραν στο στιλ ηγεσίας. Το 2000 η Κουμαρατούνγκα χρειαζόταν πλέον μια νεότερη πρωθυπουργό και η Μπανταρανάικε, ανακοινώνοντας λόγους υγείας, παραιτήθηκε τον Αύγουστο 2000.
Δύο μήνες αργότερα, στις 10 Οκτωβρίου, η Σιριμάβο Μπανταρανάικε πέθανε από καρδιακή προσβολή στο προάστιο Κανταβάθα του Κολόμπο, καθώς επέστρεφε σπίτι αφού προηγουμένως είχε ψηφίσει στις βουλευτικές εκλογές εκείνης της ημέρας. Ήταν 84 ετών. Η χώρα κήρυξε διήμερο εθνικό πένθος. Η σορός της Μπανταρανάικε παρέμεινε αυτό το διάστημα στο Κοινοβούλιο και μετά η κηδεία της έγινε στο οικογενειακό μέγαρο Horagolla Walauwa, όπου και τάφηκε, στο μαυσωλείο Horagolla Bandaranaike Samadhi, που είχε κατασκευασθεί για τον σύζυγό της.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Σρι Λάνκα Κατηγορία:Βουδιστές Κατηγορία:Γυναίκες Πρωθυπουργοί
Μπότοντ Ρόσκα
Ο Μπότοντ Ρόσκα (γεννήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου 1969 στη Βουδαπέστη) είναι Ούγγρος ιατρός και ερευνητής βιοϊατρικής. Μεγάλο μέρος της έρευνάς του αφορά τις οδούς της οπτικής αντίληψης και τον τρόπο αντιμετώπισης ασθενειών, που προκαλούν τύφλωση.
Νεανικά χρόνια και εκπαίδευση
Ο Μπότοντ Ρόσκα γεννήθηκε το 1969 στη Βουδαπέστη της Ουγγαρίας. Η μητέρα του ήταν μουσικός και ο πατέρας του, ο Tamás Roska, ήταν επιστήμονας υπολογιστών. Έμαθε να παίζει βιολοντσέλο και σπούδασε στην Ακαδημία Μουσικής Φράνς Λιστ από το 1985 έως το 1989. Εξαιτίας ενός τραυματισμού στο χέρι σταμάτησε την καριέρα του στο βιολοντσέλο, και αποφάσισε να σπουδάσει ιατρική και μαθηματικά. Σπούδασε μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο Eötvös Loránd από το 1991 έως το 1995. Έλαβε πτυχίο Ιατρικής από το Πανεπιστήμιο Σεμμελβάις το 1995 στη Βουδαπέστη και στη συνέχεια διδακτορικό στη νευροβιολογία στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Μπέρκλεϋ.
Καριέρα
Αφού ολοκλήρωσε το διδακτορικό του, ο Ρόσκα ερεύνησε τη γενετική και την ιολογία μέσω του Συλλόγου Υποτρόφων Χάρβαρντ στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ και της ιατρικής σχολής του. Στη συνέχεια πήγε στη Βασιλεία της Ελβετίας, για να δημιουργήσει μια ερευνητική ομάδα στο Ινστιτούτο Βιομετρικής Έρευνας Friedrich Miescher. Το 2010 εντάχθηκε στη σχολή του Πανεπιστημίου της Βασιλείας. Είναι ο ιδρυτικός διευθυντής του Ινστιτούτου Μοριακής και Κλινικής Οφθαλμολογίας της Βασιλείας (IOB) στην Ελβετία και σύμβουλος του Ινστιτούτου Allen. Είναι συν-συντάκτης της Ετήσιας Επισκόπησης της Νευροεπιστήμης με την Huda Zoghbi από το 2017.
Μεγάλο μέρος της έρευνας του Ρόσκα αφορά την οπτική αντίληψη, συμπεριλαμβανομένων των αρχών της και των οδών της επεξεργασίας πληροφοριών. Επίσης, ερευνά θεραπείες για την καταπολέμηση της δυσλειτουργίας της όρασης και την αποκατάσταση όρασης σε όσους έχουν προβλήματα όρασης. Το 2018 η ερευνητική του ομάδα κατάφερε να αναπτύξει έναν λειτουργικό, τεχνητό αμφιβληστροειδή σε ένα εργαστήριο.
Βραβεία και τιμές
Το 2019 του απονεμήθηκε το βραβείο Semmelweis Budapest, το οποίο είναι το υψηλότερο βραβείο από το Πανεπιστήμιο Σεμμελβάις. Επίσης το 2019 έλαβε το Τάγμα του Αγίου Στεφάνου της Ουγγαρίας, την υψηλότερη διάκριση της Ουγγαρίας, και το Βραβείο Louis-Jeantet για την Ιατρική. Το 2020 κέρδισε το Ευρωπαϊκό Βραβείο Επιστήμης Κέρμπερ για την έρευνά του σε μια γονιδιακή θεραπεία, που θα μπορούσε ενδεχομένως να χρησιμοποιηθεί για την επανενεργοποίηση του αμφιβληστροειδούς ατόμων, που είναι τυφλά.
Προσωπική ζωή
Ο Ρόσκα απολαμβάνει να ακούει τη μουσική του Μπαχ, να γράφει μαθηματικές αποδείξεις, να ξοδεύει χρόνο με τη σύζυγό του και τα τρία παιδιά του και να παίζει βιολοντσέλο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϋ Κατηγορία:Ούγγροι ιατροί
Κοινότητα Αγίας Γαλήνης
Η Κοινότητα Αγίας Γαλήνης είναι κοινότητα του Δήμου Αγίου Βασιλείου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 με έδρα τον οικισμό Αγία Γαλήνη. Η κοινότητα Αγίας Γαλήνης είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 11,829 χμ² (2011). Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα περιλαμβάνει και τον οικισμό Ξηρόκαμπο. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Πληθυσμός
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Εμμανουήλ Φουντιδάκη.
Κοινοτάρχες
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Αγίας Γαλήνης.
Ριζά Ιωαννίνων
Τα Ριζά είναι μικρό ορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων, το οποίο βρίσκεται στις δυτικές πλαγιές του όρους Λάκμος ή Περιστέρι (τμήμα της οροσειράς της Πίνδου) ανατολικά από τον Μετσοβίτικο ποταμό σε υψόμετρο 760 μέτρα. Απέχει 56 χλμ. Α.-ΒΑ. (οδικά) από την πόλη των Ιωαννίνων (μέσω Κατσικάς - Δροσοχώρι), 28 χλμ. ΝΔ. από το Μέτσοβο (έδρα του δήμου) και περίπου 2 χλμ. Β. από τη Μικρή Γότιστα. Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στην κοινότητα Μικράς Γότιστας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Μικρή Γότιστα, την Μπάτζα, τον Άγιο Μηνά και τον Σιούτσο αποτελούν την τοπική κοινότητα Μικράς Γότιστας της δημοτικής ενότητας Εγνατίας που υπάγεται στο δήμο Μετσόβου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφονται 13 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μετσόβου Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Κόμης του Λέστερ
thumb|right|250px|Τα σύμβολα της κομητείας του Λέστερ Ο τίτλος Κόμης του Λέστερ δημιουργήθηκε επτά φορές στο Αγγλικό βασίλειο με έδρα του Λέστερ. Η 1η δημιουργία έγινε τον 12ο αιώνα σαν Αγγλικός τίτλος, ο σημερινός τελευταίος τίτλος είναι δημιουργία του Ηνωμένου Βασιλείου (1837).
Πρώτη δημιουργία
thumb|right|250px|Τα σύμβολα της Οικογένειας Μπόμοντ σαν κόμητες του Λέστερ Ο τίτλος δημιουργήθηκε πρώτη φορά από τον Ρόμπερτ ντε Μπόμοντ που χρησιμοποιούσε ταυτόχρονα και τον Γαλλικό τίτλο του κόμητος του Μελάν. Οι απόγονοι του διατήρησαν τρεις γενεές το όνομα Ρόμπερτ, οι Μπόμοντ ξεκληρίστηκαν όταν ο Ρόμπερτ ντε Μπόμοντ, 4ος κόμης του Λέστερ πέθανε χωρίς απογόνους και τα εδάφη του μοιράστηκαν ανάμεσα στις δυο αδελφές του. Ο μεγαλύτερος διεκδικητής του Λέστερ ήταν ο γιος της μεγαλύτερης αδελφής του Σίμον ντε Μόντφορντ 5ος κόμης του Λέστερ, ο σύζυγος της μικρότερης αδελφής του Σαέρ ντε Κουίνσι δημιούργησε την κομητεία του Γουίντσεστερ. Ο Σίμον Δ΄ ντε Μόντφορντ δεν πήρε ποτέ επίσημα τον τίτλο του κόμη λόγω της μεγάλης εχθρότητας ανάμεσα στην Αγγλία και τη Γαλλία. Ο δεύτερος γιος του Σίμον Ε΄ ντε Μόντφορντ κληρονόμησε τους τίτλους και τα εδάφη του πατέρα του, διακρίθηκε σημαντικά την περίοδο του Ερρίκου Γ΄ της Αγγλίας, έπεσε στη μάχη του Ίβσαμ (1265), τα εδάφη και οι τίτλοι του κατασχέθηκαν.
Πλανταγενέτες
Ο Εδμόνδος Κράουτσμπακ μικρότερος γιος του Ερρίκου Γ΄ ήταν ο δημιουργός της δεύτερης κομητείας του Λέστερ, ο Εδμόνδος έγινε Κόμης του Λάνκαστερ και οι τίτλοι ενώθηκαν. Ο μεγαλύτερος γιος του Εδμόνδου Τόμας, 2ος κόμης του Λάνκαστερ εκτελέστηκε από τον Εδουάρδο Β΄ της Αγγλίας για προδοσία (1322), τα εδάφη και οι τίτλοι του κατασχέθηκαν αλλά επανήλθε σε λίγα χρόνια στον μικρότερο αδελφό του Ερρίκο, 3ο κόμη του Λάνκαστερ. Ο γιος του τρίτου κόμη Ερρίκος, δούκας του Λάνκαστερ άφησε μόνο δυο κόρες και τα εδάφη του μοιράστηκαν : η μεγαλύτερη κόρη του Ματθίλδη, κόμισσα του Λάνκαστερ και ο σύζυγος της Γουλιέλμος Α΄ της Βαυαρίας κληρονόμησαν την κομητεία. Η Ματθίλδη πέθανε πρόωρα, οι τίτλοι πέρασαν στη μικρότερη αδελφή της Λευκή του Λάνκαστερ και τον σύζυγο της Ιωάννη της Γάνδης που δημιούργησε ξανά το Δουκάτο του Λάνκαστερ. Διάδοχος στο δουκάτο και την κομητεία έγινε ο γιος του Ιωάννη και της Λευκής Ερρίκος του Μπόλινμπροκ, όταν ανέτρεψε τον ξάδελφο του Ριχάρδο Β΄ της Αγγλίας (1399) και ανέβηκε ο ίδιος στον θρόνο ως Ερρίκος Δ΄ της Αγγλίας οι τίτλοι "ενώθηκαν με το στέμμα". Η περιουσία της κομητείας έγινε αργότερα τμήμα του δουκάτου του Λάνκαστερ.
Η κομητεία δημιουργήθηκε ξανά όταν η Ελισάβετ Α΄ της Αγγλίας την έδωσε στον ευνοούμενο της Ρόμπερτ Ντάντλεϊ, 1ο Κόμη του Λέστερ (1564), πέθανε χωρίς απογόνους και ο τίτλος ξεκληρίστηκε ξανά. Ο τίτλος δημιουργήθηκε ξανά για λογαριασμό του ανιψιού του Ρόμπερτ Σίδνεϊ στον οποίο επιπλέον παραχωρήθηκε ο τίτλος του υποκόμη του Λάισλ (4 Μαΐου 1605), οι Σίδνεϊ κράτησαν τον τίτλο μέχρι τον 7ο κόμη που ξεκληρίστηκε ξανά (1743). Ο επόμενος κάτοχος του τίτλου ήταν ο Τόμας Κόουκ αλλά πέθανε και αυτός χωρίς απογόνους.
Τελευταίες δημιουργίες
thumb|right|250px|Τα σύμβολα της Οικογένειας Σίδνεϊ σαν κόμητες του Λέστερ Ο τίτλος παραχωρήθηκε στον Τζωρτζ Τάουνσεντ, 16ο βαρόνο των Φέρρερ του Τσάρτλεϊ και 8ο βαρόνο του Κόμπτον, μεγαλύτερο γιο και διάδοχο του Τζωρτζ Τάουνσεντ, 4ου υποκόμη του Τάουνσεντ και αργότερα 1ου μαρκησίου του Τάουνσεντ. Ο Τάουνσεντ ήταν τετρασέγγονος της Λαίδης Λούσυ Σίδνεϊ της κόρης του δεύτερου κόμη από τη δημιουργία του 1618, η κομητεία ξεκληρίστηκε ξανά με τον θάνατο του γιου του τρίτου μαρκησίου και δεύτερου κόμη (1855). Η Οικογένεια Κόουκ καταγόταν από τον μεγάλο πολιτικό Σερ Έντουαρντ Κόουκ (1552 - 1634) που είχε διατελέσει αρχιδικαστής την περίοδο 1613 - 1616. Ο τετρασέγγονος του Τόμας Κόουκ μέσω του γιου του Χένρι Κόουκ ήταν γαιοκτήμονας, πολιτικός και προστάτης των γραμμάτων και των τεχνών. Διορίστηκε βαρόνος των Λόβελ του Λόβελ Μίνστερ στην κομητεία της Οξφόρδης (1728), υποκόμης των Κόουκ του Χόλκχαμ στην κομητεία του Νόρφολκ και κόμης του Λέστερ, αμέσως ξεκίνησε την κατασκευή του Χόλκχαμ Χολ στο Νόρφολκ. Παντρεύτηκε τη Μαργαρίτα Τάφτον, 19η βαρόνη του Κλίφορντ και το μοναδικό τους παιδί Έντουαρντ Κόουκ, υποκόμης του Κόουκ πέθανε άτεκνος πριν τους γονείς του, ο τίτλος ξεκληρίστηκε ξανά με τον θάνατο του Τόμας (1759) και η βαρονία του Κλίφορντ έπεσε σε αχρηστεία με τον θάνατο της συζύγου του (1775).
Τα εδάφη των Κόουκ πέρασαν στον ανιψιό του τελευταίου κόμη Γουένμαν Κόουκ, γεννημένος σαν Γουένμαν Ρόμπερτς γιος του Φίλιπ Ρόμπερτς και της Άννας αδελφής του κόμη του Λέστερ, άλλαξε το επώνυμο του σε Κόουκ χάρη του θείου του. Ο γιος του Τόμας Κόουκ ή "Κόουκ του Νόρφολκ" ήταν σπουδαίος πολιτικός που ασχολήθηκε έντονα με τους αγρότες, έγινε πολλά χρόνια μέλος του Κοινοβουλίου και με κύριο έργο την αγροτική παραγωγή ήταν ένας από τους πρωταγωνιστές της Βρετανικής Αγροτικής Επανάστασης. Οι τίτλοι του κρατήθηκαν από τον μεγάλο θείο του (1837) όταν οι Κόουκ έγιναν ξανά υποκόμητες του Κόουκ και κόμητες του Λέστερ των Χόλκχαμ στην κομητεία του Νόρφολκ παρά το ότι η οικογένεια Τάουνσεντ υπήρχε ακόμα. Τον λόρδο του Λέστερ διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος του από τον δεύτερο γάμο του που έγινε 60 χρόνια Υπολοχαγός του Νόρφολκ και μέλος του Τάγματος της Περικνημίδας (1873). Με τον θάνατο του (1909) οι τίτλοι του πέρασαν στον μεγαλύτερο γιο του τον τρίτο κόμη, Συνταγματάρχη του 2ου Τάγματος των Σκωτσέζικων φρουρών και Υπολοχαγό του Νόρφολκ. Τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος του τέταρτος κόμης επίσης Υπολοχαγός του Νόρφολκ που όταν πέθανε οι τίτλοι του πέρασαν στον γιο του τον πέμπτο κόμη που διετέλεσε Μέγας Σταβλάρχης στον Γεώργιο ΣΤ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και την Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου. Πέθανε χωρίς απογόνους και τον διαδέχθηκε σαν έκτος κόμης ο πρώτος του ξάδελφος που ήταν γιος του Άρθουρ Τζωρτζ Κόουκ, δεύτερου γιου του τρίτου κόμη. Τους τίτλους διατηρεί από το 2015 ο εγγονός του όγδοος κόμης.
Αμέλια Βέγκα
Η Αμέλια Βέγκα Πολάνκο (ισπανικά: Amelia Vega Polanco, γενν. 7 Νοεμβρίου 1984) είναι Δομινικανή μοντέλο, ηθοποιός, συγγραφέας, τραγουδίστρια και εστεμμένη Μις Υφήλιος 2003.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μις Υφήλιος Κατηγορία:Φωτομοντέλα
Καρλ Χάινς Ρουμενίγκε
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου του 1955 στο Λίπσταντ της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας. Αρχικά αγωνίστηκε με την ερασιτεχνική ομάδα της πόλης του Μπορούσια Λίπσταντ και σύντομα το ταλέντο του άρχισε να ξεχωρίζει. Ο πατέρας του ήταν ποδοσφαιριστής της ομάδας και οδήγησε τους τρεις γιούς του στο άθλημα.
Καριέρα σε συλλόγους
Το 1974 εντάχθηκε στη Μπάγερν Μονάχου. Ο Ρουμενίγκε αγωνιζόμενος ως επιθετικός, συνήθως πλάγιος αριστερός, ήταν πλήρης, με πολύ καλή τεχνική κατάρτιση, διεισδυτική ικανότητα, ευθύβολα δυνατό σουτ και χαρακτηριστική δυνατότητα συνεργασίας. Όμως η καθιέρωση έγινε σταδιακά καθώς η ομάδα διέθετε ισχυρή επιθετική γραμμή και ήταν επιτυχημένη σε παγκόσμιο επίπεδο. Ήταν μέλος των ομάδων που κέρδισαν το Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης το 1975 και το 1976 αλλά δεν είχε συμμετοχή στους τελικούς αγωνιζόμενος στη δεύτερη διοργάνωση έως τους ημιτελικούς.
Τα χρόνια 1977–79 η Μπάγερν γνώρισε σημαντική αποδυνάμωση με την φυγή των κορυφαίων παικτών της Φραντς Μπεκενμπάουερ και Γκερντ Μίλερ. Η επιστροφή του Πάουλ Μπράιτνερ και η άνοδος του Ρουμενίγκε ξαναέφεραν στο προσκήνιο την ομάδα που είχε κατρακυλήσει στην 12η θέση του πρωταθλήματος το 1978. Την περίοδο 1979–80 κέρδισε το πρώτο του πρωτάθλημα με το σύλλογο, ο ίδιος δε πέτυχε 26 τέρματα και χρίστηκε για πρώτη φορά πρώτος σκόρερ στην Μπουντεσλίγκα, επίτευγμα που επανέλαβε το 1981 και το 1984 με 29 και 26 γκολ αντίστοιχα. Με την ομάδα της Βαυαρίας κατέκτησε το Διηπειρωτικό Κύπελλο το 1976, το Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης καθώς και δύο πρωταθλήματα και ισάριθμα Κύπελλα Δυτικής Γερμανίας.
Το 1980 κέρδισε τον τίτλο του "Ποδοσφαιριστή της χρονιάς" στη Γερμανία, ενώ ήταν πρώτος σκόρερ του Κυπέλλου Πρωταθλητριών τη χρονιά 1980–81. Δύο φορές του απονεμήθηκε ο τίτλος του Ευρωπαίου Ποδοσφαιριστή της Χρονιάς (Χρυσή Μπάλα), το 1980 και το 1981. Μια ακόμη φορά κατετάγη δεύτερος (1979).
Το 1984 αποκτήθηκε από την Ίντερ αντί του ποσού ρεκόρ των 5,7 εκατομμυρίων ευρώ. Ωστόσο η καριέρα του στην Ιταλία επισκιάστηκε από προβλήματα τραυματισμών και ο Ρουμενίγκε, παρά τα 24 τέρματα που πέτυχε, δεν κατάφερε να πλησιάσει την απόδοση που είχε στο Μόναχο. Μετά τη λήξη του συμβολαίου του στην ομάδα του Μιλάνου, αγωνίστηκε για δύο χρονιές στην ελβετική Σερβέτ, με την οποία το 1989 αναδείχτηκε πρώτος σκόρερ του ελβετικού πρωταθλήματος με 24 τέρματα, καθώς και καλύτερος ξένος παίκτης του πρωταθλήματος. Έτσι έκλεισε την καριέρα του σε ηλικία 34 ετών.
Εθνική ομάδα
Με την εθνική ομάδα της χώρας του έκανε το ντεμπούτο στις 10 Ιουνίου 1976 σε αγώνα με την Ουαλία που έληξε με νίκη της Δυτικής Γερμανίας με 2–0. Συμμετείχε στα τελικά των Παγκοσμίων Κυπέλλων του 1978, του 1982 και του 1986. Το 1978 σημείωσε τρία γκολ στη διοργάνωση που δεν ήταν αρκετά για να προχωρήσει η τότε παγκόσμια πρωταθλήτρια στα ημιτελικά. Το ένα τέρμα ήταν στη ντροπιαστική για τους Γερμανούς ήττα από την Αυστρία με 3–2.
Το 1982 και 1986 η χώρα του ήταν φιναλίστ της διοργάνωσης, ο ίδιος αρχηγός αλλά η ομάδα του έδειξε τις αμυντικές της αδυναμίες δεχόμενη τρία τέρματα σε κάθε ένα από τους δύο τελικούς. Ο ίδιος είχε πολύ καλή απόδοση το 1982 σημειώνοντας 5 γκολ μεταξύ των οποίων και ένα χατ τρικ με αντίπαλο τη Χιλή, ψηφίστηκε δε στην καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης και τρίτος καλύτερος παίκτης. Η Δυτική Γερμανία φάνηκε και τυχερή στον ημιτελικό απέναντι στη Γαλλία στον αγώνα που έγινε στις 8 Ιουλίου του 1982, στο «Σάντσεθ Πιθχουάν» της Σεβίλλης και κάτω από υψηλή ζέστη και υγρασία, καθώς οι δύο αντίπαλοι πρόσφεραν απλόχερα ποδοσφαιρικό (και όχι μόνο) θέαμα, σε έναν από τους πιο συναρπαστικούς αγώνες στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων. Η παρέα του Μισέλ Πλατινί προηγήθηκε 3–1 στην παράταση, άγγιζε με τα ακροδάκτυλα την πρόκριση στον μεγάλο τελικό, αλλά οι Γερμανοί επιβεβαίωσαν πόσο μαχητικοί είναι, μείωσαν σε 3–2 με ένα γκολ του Ρουμενίγκε και μετά ισοφάρισαν και στα πέναλτι, πήραν το εισιτήριο με 5–4, με τον Τόνι Σούμαχερ να αποκρούει δύο πέναλτι. Το Σουμάχερ, βέβαια, ο οποίος δεν θα έπρεπε να βρίσκεται στον αγωνιστικό χώρο, εξαιτίας μιας επικίνδυνης εξόδου - καρατιάς εις βάρος του Γάλλου Μπατιστόν. Ο Ρουμενίγκε ήταν δεύτερος σκόρερ της διοργάνωσης πίσω από τον Πάολο Ρόσι. Το 1986 ήταν τραυματίας, έπαιξε μόνο δύο αγώνες με τον ένα να είναι ο τελικός μειώνοντας σε 2–1 απέναντι στην Αργεντινή, η οποία όμως κατέκτησε τελικά το τρόπαιο.
thumb|Σε προσπάθειά του από τον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1986 Ο Ρουμενίγκε συμμετείχε με την εθνική ομάδα της χώρας του σε δύο Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα, κατακτώντας αυτό του 1980, όπου η Δυτική Γερμανία κατέβαλε στον τελικό την ομάδα του Βελγίου με 2–1, ενώ ο ίδιος έδωσε την τελική πάσα (ασίστ) για το νικητήριο γκολ. Στη διοργάνωση του 1984 η γερμανική ομάδα αποκλείστηκε στην φάση των ομίλων. Συνολικά ο Ρουμενίγκε αγωνίστηκε με τη φανέλα της εθνικής 95 φορές μεταξύ 1976 και 1986, πετυχαίνοντας 45 τέρματα. Είναι ο 5ος καλύτερος σκόρερ στην ιστορία του γερμανικής εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου, συμπεριλαμβανομένων και των Ανατολικογερμανών παικτών.
Μετά το ποδόσφαιρο
Από το 1990 έως το 1994 ο Ρουμενίγκε εργάστηκε στην τηλεόραση συμμετέχοντας σε σχολιασμούς αγώνων. Το 1991 έγινε αντιπρόεδρος της Μπάγερν Μονάχου μαζί με τον Φραντς Μπεκενμπάουερ, θέση που κράτησε ως το 2002, οπότε ανέλαβε επικεφαλής της Εκτελεστικής Επιτροπής του συλλόγου.
Στις 21 Ιανουαρίου 2008, ο Ρουμενίγκε ανέλαβε τα καθήκοντα του πρώτου προέδρου της Ομοσπονδίας Ευρωπαϊκών Συλλόγων (ECA), τη οποία κατείχε μέχρι τις 4 Σεπτεμβρίου 2017.
Τα αδέρφια του Βόλφγκανγκ (*1951) και Μίχαελ (*1964) ήταν επίσης ποδοσφαιριστές. Ο πρώτος είχε την μικρότερη επιτυχία, φτάνοντας πάντως να αγωνιστεί στην δεύτερη κατηγορία, ενώ ο δεύτερος αγωνίστηκε στην Μπάγερν Μονάχου και στην Μπορούσια Ντόρτμουντ, ενώ υπήρξε και διεθνής.
Μικρός Ποντιάς Αχαΐας
Ο Μικρός Ποντιάς (ή Μικρός Μποντιάς) είναι χωριό της Αχαΐας της πρώην Επαρχίας Καλαβρύτων. Έχει 117 κατοίκους. Απέχει 56 χλμ. από την Πάτρα και είναι χτισμένο σε υψόμετρο 821 μέτρων. Διοικητικά ανήκει στο Δήμο Καλαβρύτων.
Ονομασία
Για το όνομα του χωριού υπάρχουν τέσσερις εκδοχές:
α) η πρώτη ότι προέρχεται από το σλαβικό Βόντια ή Βοντά, που σημαίνει νερό, νερότοπος.
β) Η δεύτερη εκδοχή αναφέρει ότι το όνομα προέρχεται από τον πρώτο οικιστή του, Γεώργιο Φραντζή, που εγκαταστάθηκε εδώ μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης το 1453. Ο Φρατζής αναφέρεται ότι ήταν αξιωματικός του Κ. Παλαιολόγου και μετά την πτώση της Πόλης εγκαταστάθηκε με την οικογένεια του σε άγνωστο μέρος στον Χελμό. Μετά δύο χρόνια πεθαίνει η γυναίκα του και παίρνει τους δύο γιούς του κι έρχεται στην περιοχή, εδώ βρήκε κάποιον Γιωργόπουλο που αρχικά του είπε να εγκατασταθεί εκεί αλλά μετά την άρνηση του Φραντζή του υπέδειξε κοντινή τοποθεσία όπου και τελικά εγκαταστάθηκε ο Φραντζής με τους γιους του. Το χωριό ονομάστηκε Ποντιάς ή Μποντιάς από παραφθορά της λέξης Πόντος, επειδή η οικογένεια καταγόταν από εκεί. Και "μικρός" Ποντιάς, επειδή μετά από χρόνια ο μεγαλύτερος γιος του Φρατζή έφυγε και εγκαταστάθηκε στον απέναντι λόγγο όπου εξελίχθηκε σε χωριό, το ένα χωριό λόγω του μεγαλύτερου γιου ονομάστηκε Μεγάλος Ποντιάς και το άλλο, το αρχικό χωριό, από τον μικρό γιο Μικρός Ποντιάς. Από τους πρώτους οικιστές του χωριού, εκτός από την οικογένεια Φραντζή, αναφέρονται και οι οικογένειες Κουτρουμάνη και Γκοτσόπουλου.
γ) Η τρίτη εκδοχή αναφέρει τα δύο αδέλφια με το όνομα Μπονταίοι. Ο μεγαλύτερος έφτιαξε τον μεγάλο Μποντιά και ο μικρότερος τον Μικρό Ποντιά.
δ) Και η τέταρτη εκδοχή για βυζαντινή οικογένεια που ήρθε εδώ από τον Πόντο. Μαζί της προστέθηκαν και κάτοικοι από τα αρχαία Λάπατα.
Διοικητική εξέλιξη
Το 1912 με το ΦΕΚ 256Α - 28/08/1912 ο Μικρός Ποντιάς αποτέλεσε ανεξάρτητη Κοινότητα, την Κοινότητα Μικρού Ποντιά, μαζί με τους οικισμούς Καρούσι και Μεγάλο Ποντιά. Το 1940 προσαρτάται και ο οικισμός Λομποκάς. Η Κοινότητα καταργήθηκε το 1997 με τον νόμο Καποδίστρια και ο μικρός Μποντιάς αποτέλεσε Δημοτικό Διαμέρισμα του Δήμου Καλαβρύτων. Από το 2011 με την εφαρμογή της διοικητικής διαίρεσης του Προγράμματος Καλλικράτης, αποτελεί Τοπική κοινότητα του διευρυμένου Δήμου Καλαβρύτων.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Αυτόνομος θύλακας Κόμι-Περμιάκ
Ο Θύλακας Κόμι-Περμιάκ (ρωσικά: Ко́ми-Пермя́цкий о́круг, Komi-Permyatsky okrug; κόμι: Перым Коми кытш) ή Περμιακία είναι περιοχή με ειδικό καθεστώς εντός του Κράι Περμ στη Ρωσία. Το διοικητικό κέντρο είναι το Κουντιμκάρ. Ο πληθυσμός της περιοχής ήταν 116.157 άτομα κατά την απογραφή του 2010, 136.076 το 2002, και 159.689 το 1989.
Ήταν ένα ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας (αυτόνομος θύλακας) μέχρι την 1η Δεκεμβρίου 2005. Ήταν ακόμη γνωστός ως Αυτόνομος Θύλακας Κόμι-Περμιάκ (ρωσικά: Ко́ми-Пермя́цкий автоно́мный о́круг, Κόμι: Перым-Коми автономия кытш).
Ο αυτόνομος θύλακας είχε έκταση 32.770 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Βρισκόταν στους πρόποδες των Ουραλίων, στην άνω λεκάνη του Ποταμού Κάμα.
Ιστορία
Ο Αυτόνομος Θύλακας Κόμι-Περμιάκ ιδρύθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 1925. Ήταν μια διοικητική διαίρεση για τους Κόμι-Περμιάκ, μιας φυλής των Κόμι, εντός της Περιφέρειας Περμ. Μετά από ένα δημοψήφισμα που διεξήχθη τον Οκτώβριο του 2004, συγχωνεύτηκε με το Κράι Περμ. Το δημοψήφισμα διεξήχθη στο Κράι Περμ και στον Αυτόνομο Θύλακα Κόμι-Περμιάκ, και η πλειοψηφία των πολιτών ψήφισε υπέρ της συγχώνευσης.
Εθνοτικές ομάδες
Σύμφωνα με την Απογραφή του 2002, οι Κόμι-Περμιάκ αποτελούν το 59.0% του πληθυσμό του θύλακα. Στις άλλες ομάδες περιλαμβάνονται οι Ρώσοι (38.2%), οι Τάταροι (1,100, ή 0.8%), οι Ουκρανοί (706, ή 0.5%), οι Λευκορώσοι (672, ή 0.5%), και μια σειρά από άλλες ομάδες, που συγκεντρώνουν πολύ μικρό μέρος του πληθυσμού.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Ομοσπονδιακά υποκείμενα της Ρωσίας
Μικρή Γότιστα Ιωαννίνων
Η Μικρή Γότιστα είναι ορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Η Μικρή Γότιστα βρίσκεται ανατολικά από τον Μετσοβίτικο ποταμό και είναι κτισμένη στις δυτικές πλαγιές του όρους Λάκμος ή Περιστέρι (τμήμα της οροσειράς της Πίνδου) και τους νοτιοδυτικούς πρόποδες του βουνού Γραδέτσι (υψομ. 1.303 μέτρα) σε υψόμετρο 692 μέτρα. Απέχει 55 χλμ. Α.-ΒΑ. (οδικά) από την πόλη των Ιωαννίνων (μέσω Κατσικάς - Δροσοχώρι) και 26 χλμ. ΝΔ. από το Μέτσοβο (έδρα του δήμου). Νότια του χωριού περνάει ο χείμαρρος Γκούση που το διαχωρίζει από τη Μεγάλη Γότιστα. Αξιοθέατο της περιοχής είναι το κάστρο του Γραδετσίου, βορειοανατολικά και πάνω από το χωριό στο ομώνυμο βουνό. Αποτελούσε τμήμα οχυρωμένου οικισμού των αρχαίων Μολοσσών ενώ ολόκληρη η κορυφή περικλείεται από τείχος περιμετρικά στις άκρες του βράχου και το οποίο ενισχύθηκε την περίοδο του βασιλιά Πύρρου. Το τείχος σώζεται σχεδόν απ’ όλες τις πλευρές αλλά κυρίως στα ανατολικά. Ενοριακός ναός είναι η πέτρινη εκκλησία του Αγίου Νικολάου, ο οποίος με ξυλόγλυπτο τέμπλο από μετσοβίτες ξυλογλύπτες.
Διοικητικά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου, ως Μικρά Γότιστα το 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Άγιο Μηνά, την Μπάτζα, τα Ριζά και τον Σιούτσο αποτελούν την τοπική κοινότητα Μικράς Γότιστας της δημοτικής ενότητας Εγνατίας που υπάγεται στο δήμο Μετσόβου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει 194 κατοίκους ενώ ως οικισμός 73.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μετσόβου Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Κύθηρα (πόλη)
thumb|300px|Η Χώρα των Κυθήρων. Τα Κύθηρα είναι η πρωτεύουσα του ομώνυμου νησιού και υπάγoνται στην Περιφέρεια Αττικής. Είναι Έδρα και Τοπική έδρα του Δήμου Κυθήρων όπως αυτός συστάθηκε σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Από το 1997 έως το 2010 σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστριας ανήκαν διοικητικά στον παλαιότερο Δήμο Κυθήρων. Βρίσκονται στο νότιο μέρος του νησιού και ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 267 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001.
thumb|250px|Στενά σοκάκια στη Χώρα των Κυθήρων. thumb|250px|Το Μεσαιωνικό Κάστρο των Κυθήρων.
Πληροφορίες
Μέσα στον περίβολο του μισοερειπωμένου κάστρου αλλά και στους δρόμους της Χώρας, σώζεται ένα πλήθος βυζαντινών εκκλησιών, όπως η εκκλησία της Παναγίας της Μυρτιδιώτισσας, του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου και του Παντοκράτορα.Επίσης, στη Χώρα υπάρχει και το ομώνυμο Αρχαιολογικό μουσείο με ευρήματα Προϊστορικών και Κλασικών κυρίως χρόνων από το νησί με βασικό το μαρμάρινο λιοντάρι του 6ου αι. π.Χ., πέτρινα οικόσημα της περιόδου της Ενετοκρατίας, επιτύμβιες πλάκες, ενώ ξεχωρίζει το μαρμάρινο άγαλμα, σύμπλεγμα της Αφροδίτης και του Έρωτα, πιθανόν έργο της Αναγέννησης το οποίο ίσως προέρχεται από τη Βενετία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αρχαιολογικό Μουσείο Κυθήρων Αρχαιολογικό Μουσείο Κυθήρων
Κατηγορία:Χωριά των Κυθήρων Κατηγορία:Δήμος Κυθήρων
Ουρράκα της Θαμόρα
Η Ουρράκα, ισπαν.: Urraca de Zamora (1033/34 – 1101/03) ήταν μία Λεονέζα πριγκίπισσα (infanta), ένα από τα πέντε παιδιά του Φερδινάνδου Α΄ του Μεγάλου, που έλαβε την πόλη Θαμόρα ως κληρονομιά της και άσκησε παλατινή εξουσία σε αυτήν. Η ιστορία της ρομαντικοποιήθηκε στο cantar de gesta, που ονομάζεται Cantar de Mio Cid και στο Χρονικό του Σιντ του Ρόμπερτ Σάουθυ.
Γ΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 2016-2017
Η Γ΄ Εθνική Κατηγορία περιόδου 2016-17 είναι η 35η περίοδος της 3ης μεγαλύτερης βαθμίδας ποδοσφαίρου στην Ελλάδα από την επίσημη ίδρυσή της το 1982. Διεξάγεται με τη συμμετοχή 61 ομάδων που χωρίζονται σε 4 ομίλους με γεωγραφικά κριτήρια. Οι πρωταθλήτριες των τεσσάρων ομίλων προβιβάζονται στην Φούτμπολ Λιγκ. Από κάθε όμιλο που απαρτίζεται από 15 ομάδες (1ος, 3ος και 4ος όμιλος) υποβιβάζεται μόνο 1 ομάδα, ενώ από τον 2ο όμιλο που αποτελείται από 16 ομάδες υποβιβάζονται 2 ομάδες στα τοπικά πρωταθλήματα των ΕΠΣ. Οι ομάδες Α.Π.Σ. Ζάκυνθος, Εθνικός Νέου Αγιονερίου και Δόξα Νέας Μανωλάδας δε δήλωσαν συμμετοχή πριν την κλήρωση των ομίλων.
Ουρράκα της Θαμόρα
Διαδοχική διαφορά
Ο Σάντσο Β΄, ωστόσο, αποφάσισε να κυβερνήσει ολόκληρο το βασίλειο τουύπατέρα του και έκανε πόλεμο με τα αδέλφια του. Μέχρι το 1072, ο Σάντσο Β΄ είχε ανατρέψει τον μικρότερο αδελφό του Γκαρσία και ανάγκασε τον άλλο αδελφό του Αλφόνσο να καταφύγει στη μαυριτανική υποτελή πόλη του Τολέδο. Το Τόρο, η πόλη της Ελβίρας, της αδελφής του Σάντσο Β΄, έπεσε εύκολα. Αλλά σε μία πολιορκία τής καλύτερα προστατευμένης πόλης τής Θαμόρα της Ουρράκα, ο βασιλιάς Σάντσo Β΄ ακινητοποιήθηκε, και στη συνέχεια δολοφονήθηκε μυστηριωδώς στις 7 Οκτωβρίου 1072. Υπήρχαν ευρέως υποψίες ότι η δολοφονία ήταν αποτέλεσμα μίας συμφωνίας μεταξύ του Αλφόνσο και της Ουρράκας. Το Χρονικό του Σιντ, που υποτίθεται ότι γράφτηκε από έναν από τους οπαδούς του Ελ Σιντ, δηλώνει ότι ο δολοφόνος ήταν ένας ευγενής της Θαμόρα, ο οποίος στη συνέχεια βρήκε καταφύγιο στην πόλη. Το Χρονικό φροντίζει να μην κατηγορεί άμεσα τον Αλφόνσο ΣΤ΄ ή την Ουρράκα, και επίσης τονίζει ότι η συμμετοχή του Σιντ στην πολιορκία της Θαμόρα ήταν ακούσια και υποτίθεται ότι του επιβλήθηκε από τον βασιλιά Σάντσο Β΄.
Γ΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 2016-2017
Παραπομπές
Κατηγορία:Γ΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2016–2017
Ουρράκα της Θαμόρα
Η βασιλεία του Αλφόνσου ΣΤ΄
Οι ευγενείς της Καστίλης, πολύ καχύποπτοι τόσο για την Ουρράκα όσο και για τον Aλφόνσo, διατήρησαν την πολιορκία της Θαμόρα για μία περίοδο μετά το τέλος του Σάντσo. Ελλείψει του Σάντσο, όμως, η πολιορκία τους ήταν άσκοπη. Σύμφωνα με το χρονικό, η ενοχή της Θαμόρα αποφασίστηκε από μία δίκη με μάχη, η οποία αποδείχθηκε ασαφής. Η ΟΥρράκα έστειλε κλήσεις στους ευγενείς των επικρατειών του Σάντσo και ο Aλφόνσo αναγνωρίστηκε διστακτικά ως κληρονόμος τόσο της Καστίλης, όσο και της Λεόν. Η καχυποψία, ωστόσο, παρέμεινε και, με επικεφαλής τον Σιντ και μία 12άδα «βοηθούς του όρκου», οι ευγενείς ανάγκασαν τον Αλφόνσο ΣΤ΄ να ορκιστεί δημόσια για την αθωότητά του μπροστά στην εκκλησία του Αγ. Γαδέα στο Μπούργος. Από αυτό το περιστατικό χρονολογείται ο μετέπειτα ανταγωνισμός του Αλφόνσου ΣΤ΄ με τον Σιντ.
Το τέλος
Στα τελευταία της χρόνια, η Ουρράκα σταδιακά εγκατέλειψε τα κυβερνητικά της καθήκοντα, και τελικά αποσύρθηκε σε ένα μοναστήρι στο Λεόν, όπου υποτίθεται ότι απεβίωσε το 1101. Ωστόσο, ανακαλύφθηκε ένα έγγραφο από το 1103 όπου έκανε μία δωρεά, οπότε η Ινφάντα μπορεί να απεβίωσε λίγους μήνες ή χρόνια αργότερα.
Ενταφιάστηκε στο παρεκκλήσιο των Βασιλέων στη Βασιλική του Σαν Ισίδορο του Λεόν, μαζί με τα αδέλφια της Eλβίρα και Γκαρσία Β΄.
Στην επιτάφια πλάκα της ήταν σκαλισμένο το ακόλουθο επίγραμμα στα λατινικά:"H. R. DOMNA URRACA REGINA DE ZAMORA, FILIA REGIS MAGNI FERDINANDI. HAEC AMPLIFICAVIT ECCLESIAM ISTAM, ET MULTIS MUNERIBUS DITAVIT. ET QUIA BEATUM ISIDORUM SUPER OMNIA DILIGEBAT, EJUS SERVITIO SUBJUGAVIT. OBIIT ERA MCXXXVIIII...NOBILIS URRACA JACET HOC TUMULO TUMULATA HESPERIAEQUE DECUS HEU TENET HIC LOCULUS HAEC FUIT OPTANDI PROLES REGIS FREDENANDI. AST REGINA FUIT SANCTIA QUAE GENUIT CENTIES UNDECIES SOL VOLVERAT ET SEMEL ANNUM CARNE QUOD OBTECTUS SPONTE."
Δηλ. Ενθάδε κείται η δόνια Ουρράκα βασίλισσα της Θαμόρα, κόρη του βασιλιά Φερδινάνδου του Μεγάλου. Αυτή ενίσχυσε την εδώ εκκλησία και την εμπλούτισε με πολλές υπηρεσίες. Και επειδή αγάπησε την ευτυχία του Ιησού επάνω από όλα, στην υπηρεσία του υπόκειται. Απεβίωσε το έτος 1387... Η ευγενής Ουρράκα κείται σε αυτόν τον τάφο και η εσπερία κρατεί αυτόν το μνήμα. Αυτή η βασίλισσα είναι ιερή, που γεννήθηκε 111 χρόνια στέφεται ο ήλιος και μία φορά τον χρόνο η σάρκα που καλύπτει εθελοντικά.
Λογοτεχνία και κινηματογράφος
μικρογραφία| Η Ουρράκα της Θαμόρα, ρομαντική απεικόνιση του 19ου αι. Στον ποιητικό μύθο, η Δόνα Ουρράκα είναι η αδικημένη infanta, βλέποντας τον Σάντσo Β΄ και τον Σιντ να λεηλατούν τα εδάφη της από τις επάλξεις του κάστρου της, λίγο πριν δολοφονηθεί ο Σάντσo Β΄. Ο αδελφός της Αλφόνσο ΣΤ΄ είναι ο πιστός και ιπποτικός υπερασπιστής της.
Η ταινία του Χόλιγουντ του 1961 El Cid ακολουθεί σε μεγάλο βαθμό την αφήγηση του Χρονικού και των ποιητικών επών, προσθέτοντας στον χαρακτήρα της infanta έναν απορριφθέντα γυναικείο ρόλο, που μαλώνει εναντίον του Σιντ, όταν φαίνεται να έχει απορριφθεί από αυτόν. Ωστόσο, παραλείπει την ιστορία ότι η Ουρράκα και ο Ροδρίγo μεγάλωσαν ως στενοί σύντροφοι στη Θαμόρα και μπορεί να υπάρχουν και άλλες παραλείψεις. Και απλώνει το ψυχολογικό χαρτί ότι ως μεγαλύτερη και προκλητική αδελφή υποδύεται τους καβγάδες των αδελφών της Αλφόνσο ΣΤ΄ και Σάντσο Β΄ για την πόλη της και τον εαυτό της [εντυπώνει τις αιμομιξικές φήμες, που υπήρχαν για εκείνη και τον Αλφόνσο ΣΤ΄, αν και διακριτικά, όπως αρμόζει σε ταινία του '60]. Αργότερα στην ταινία, μετά το τέλος του αγέρωχου μεγαλύτερου αδελφού Σάντσο, εστιάζει τις χάρες της για να αποσπάσει από τον Αλφόνσο αποζημίωση για τις δικές της μνησικακίες με τον Ρούι Ντίαθ. Για κάποιο λόγο η ταινία λανθασμένα κάνει την Ουρράκα κυρίαρχο της Καλαχόρα, και όχι Θαμόρα. Την Ουρράκα υποδύεται η Γαλλίδα ηθοποιός Ζενεβιέβ Παζ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ινφάντας του Λεόν
Μεγάλο Τζαμί της Ασμάρας
Το Μεγάλο Τζαμί της Ασμάρας (αραβικά: جامع الخلفاء الراشدين, Jama al khulafa'a al rashidin, κυριολεκτικά «τζαμί των δίκαιων χαλίφων») είναι το μεγαλύτερο τζαμί στην Ασμάρα, πρωτεύουσα της Ερυθραίας.
Βρίσκεται στην Λεωφόρο Harnet (η οποία κατά την ιταλοκρατία λεγόταν Λεωφόρος Μουσολίνι) και το τζαμί είναι ένα από τα τρία σημαντικότερα θρησκευτικά κτήρια της πόλης, μαζί με την Καθολική Εκκλησία της Παναγίας του Ροδαρίου και τον Κοπτικό Ορθόδοξο Καθεδρικό Ναό της Σάντα Μαρία (Enda Mariam). Σχεδιασμένο από τον Guido Ferrazza, το τζαμί χτίστηκε το 1938 με εντολή του Μπενίτο Μουσολίνι για να εντυπωσιάσει τον τοπικό μουσουλμανικό πληθυσμό, ο οποίος την εποχή εκείνη ανερχόταν στο 50% περίπου των κατοίκων.
Τον Ιούλιο του 2017, το Μεγάλο Τζαμί, που βρίσκεται στο ιστορικό κέντρο της Ασμάρας, συμπεριλήφθηκε από την UNESCO στα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς με τίτλο "Ασμάρα: Μια σύγχρονη πόλη της Αφρικής".
Ιστορία
Το πρώτο τζαμί της Ασμάρας, μαζί με τον οκταγωνικό μιναρέ, χτίστηκε το 1906, σε μια αρχικά απομονωμένη περιοχή κοντά στην ορθόδοξη εκκλησία. Μετά την αστική επέκταση που οδήγησε στην κατασκευή πολλών απλών πέτρινων κατοικιών γύρω από την αγορά, το τζαμί σύντομα ενσωματώθηκε στην πόλη μέχρι να γίνει το κέντρο βάρους του σχεδίου του Odoardo Cavagnari του 1913.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1930, ο Guido Ferrazza πρότεινε ένα μεγάλο αρχιτεκτονικό έργο που επρόκειτο να αλλάξει ριζικά τους ανοιχτούς χώρους μπροστά και πίσω από το τζαμί. Περί το 1937 το αρχικό τζαμί κατεδαφίστηκε για να κάνει χώρο για το Μεγάλο Τζαμί που εμπρόκειτο να χρησιμοποιηθεί από τον συνεχώς αυξανόμενο μουσουλμανικό πληθυσμό της Ασμάρα. Το κτήριο χτίστηκε κατά μήκος του άξονα βορρά-νότου της Ασμάρα, στη διασταύρωση μεταξύ της αγοράς και των τετραγώνων του τζαμιού, που βρίσκεται στο τέλος του πρώην βιλέλου του Μιλάνου (βόρεια) και του πρώην βιλέλ Μουσολίνι (νότια), το οποίο από τη βρύση του Mai Jah Jah έπρεπε να έχει φτάσει στους πρόποδες του λόφου της Gheza Banda. Το 1943, κατόπιν αιτήματος της Μουσουλμανικής Κοινότητας της Ασμάρα, ο αρχιτέκτονας Giuseppe Arata έκανε πλαϊνούς διάδρομους για να συνδέσει την πρώην Λιβύη με τον πρώην Largo Campania, βελτιώνοντας έτσι τη βιωσιμότητα αλλά και αλλάζοντας έτσι τον αρχικό αστικό σχεδιασμό του Ferrazza, στη νότια διαδρομή.
Χαρακτηριστικά
Ο μιναρές, στο πίσω μέρος της πλάτης, βρίσκεται σε υψηλό επίπεδο που είναι μια ρωμαϊκή στήλη, εμφανής από κάθε μέρος της πόλης. Είναι φτιαγμένο από δύο μπαλκόνια στυλ ιταλικού στιλ ή αργά-μπαρόκ ροκοκό στιλ. Στους πρόποδες του μιναρέ, το τζαμί έχει μια εξωτερική στοά που χτίστηκε με τη μορφή νεοκλασικής λογγιάς, χωρισμένη σε τρία μέρη και στρογγυλεμένες στήλες. Οι διπλές στήλες είναι κατασκευασμένες από τραβερτίνη Decamerè, ενώ οι πρωτεύουσες βρίσκονται στο Carrara marmura. Ο μεγάλος κεντρικός θόλος του τσιμέντου και του γυαλιού, διακοσμημένος με ισλαμικά στοιχεία, κυριαρχεί στο εσωτερικό του Μεγάλου Τζαμιού, διακοσμημένο με θόλους που στεγάζονται σε 42 διακοσμημένους κίονες. Άλλα χαρακτηριστικά στο ισλαμικό ισλαμικό στυλ. Το Μιχράμπ, το οποίο δείχνει την κατεύθυνση προς τη Μέκκα, είναι επίσης στο Carrara marmura, ενώ άλλοι τύποι μαρμάρου έχουν χρησιμοποιηθεί και σε άλλες περιοχές.
Ο ανοιχτός χώρος μπροστά από την πρόσοψη καλύπτεται με γεωμετρικά σχέδια από μαύρες πέτρινες πλάκες.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ασμάρα Κατηγορία:Ισλαμικά τεμένη στην Ερυθραία Ασμάρα
Εκκλησία του Αγίου Φλοριανού (Κρακοβία)
μικρογραφία|300x300εσ| Πλατεία Ματέικο, με φόντο την Εκκλησία του Αγίου Φλοριανού Η Εκκλησία του Αγίου Φλοριανού (Kościół św. Floriana w Krakowie) είναι ιστορική εκκλησία στην Κρακοβία της Πολωνίας. Βρίσκεται στο βόρειο άκρο της Πλατείας Ματέικο και στο πρώην κέντρο της μεσαιωνικής πόλης Κλέπας, τώρα συνοικία της Κρακοβίας. Το οικοδόμημα σηματοδοτεί την αρχή της Βασιλικής Οδού.
Ιστορία
Η Εκκλησία του Αγίου Φλοριανού χτίστηκε μεταξύ 1185 και 1216. Κάηκε πολλές φορές τον 12ο, 16ο και 17ο αιώνα. Σημειωτέον, κατά τη διάρκεια της σουηδικής πολιορκίας της Κρακοβίας, ο Στρατηγός Στέφαν Τσαρνιέτσκι διέταξε να καούν τα προάστια της πόλης. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της πυρκαγιάς σε όλη την πόλη που κατέκαψε σημαντικό μέρος της Κρακοβίας το 1528, η εκκλησία – που περιείχε τα λείψανα του Αγίου Φλοριανού – επέζησε. Από τότε ο Άγιος Φλοριανός, που συνήθως απεικονίζεται ως ένας Ρωμαίος αξιωματικός λεγεώνας που κουβαλάει νερό, τιμάται στην Πολωνία ως προστάτης άγιος των πυροσβεστών και των καπνοδοχοκαθαριστών. Η σημερινή εμφάνιση της εκκλησίας είναι το αποτέλεσμα μιας μπαρόκ ανακαίνισης μετά τους Πολωνο-Σουηδικούς Πολέμους.
Από τον 16ο αιώνα η Εκκλησία είναι το Πανεπιστημιακό Κολέγιο. Εκεί ξεκινούσε η διαδρομή της στέψης, με τον πρύτανη της συγκλήτου του πανεπιστημίου να υποδέχεται νέους βασιλιάδες. Η Εκκλησία ήταν επίσης το σημείο εκκίνησης για τις βασιλικές νεκρικές πομπές στον Καθεδρικό Ναό του Βάβελ.
Το 1667, τα λείψανα της Βασίλισσας Μαρίας Λουίζα Γκοντζάγκα, συζύγου του Βασιλιά Ιωάννη Β΄ Καζίμιρ, τοποθετήθηκαν εκεί προσωρινά, όπως και τα λείψανα του Ταντέους Κοστσιούσκο το 1818. Από τις 17 Σεπτεμβρίου 1949 έως τον Σεπτέμβριο του 1951, ο πατέρας Κάρολ Βοϊτίλα, ο οποίος αργότερα έγινε Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄, εργάστηκε εκεί ως εφημέριος. Ως Πάπας, το 1999 ανύψωσε την Εκκλησία σε μικρή βασιλική. Επισκέφτηκε επίσης την εκκλησία στο παπικό του προσκύνημα στην Πολωνία στις 18 Σεπτεμβρίου 2002.
Ο θρύλος
Ο θρύλος λέει ότι το 1184 βόδια μετέφεραν τα λείψανα του Αγίου Φλοριανού - του μελλοντικού προστάτη της Πολωνίας. Τα λείψανα βάρυναν ως εκ θαύματος για να μεταφερθούν περαιτέρω στην πόλη και παρέμειναν στο Κλέπας έως ότου αποφασίστηκε να χτιστεί η εκκλησία σε εκείνο ακριβώς το σημείο. Ο μάρτυρας δεν είχε καμία σχέση με την Πολωνία πριν τα λείψανά του μεταφερθούν από τη Ρώμη στην Κρακοβία. Η Κρακοβία χρειαζόταν έναν άγιο για πολιτικούς λόγους, προκειμένου να επιβεβαιώσει τον ρόλο της ως πρωτεύουσας της Πολωνίας, η οποία αμφισβητήθηκε από την πόλη Γκνιέζνο.
Η συνοικία Κλέπας ιδρύθηκε από τον Καζίμιρ Γ΄ το Μέγα το 1366 ως ξεχωριστή πόλη, γύρω από την Εκκλησία του Αγίου Φλοριανού. Ονομάστηκε από τον βασιλιά Καζίμιρ ως Φλορέντσια (Florencja) από την εκκλησία του που βρίσκεται στο κέντρο, ή στα λατινικά Clepardia. Το Κλέπας παρέμεινε ανεπίσημο προάστιο της Κρακοβίας μέχρι το 1792, όταν το Πολωνικό Κοινοβούλιο το ενσωμάτωσε στην πόλη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκκλησίες στην Κρακοβία
Επιχειρηματίας
Επιχειρηματίας είναι ο ιδρυτής και ιδιοκτήτης (ή ο συνιδιοκτήτης) μιας νέας επιχείρησης. Αξιοποιεί τους διαθέσιμους συντελεστές παραγωγής (γη, κεφάλαιο, εργασία) για να παραγάγει νέα προϊόντα και υπηρεσίες και να τα προσφέρει στο κοινωνικό σύνολο. Από την πώληση προϊόντων και υπηρεσιών ο επιχειρηματίας αποκομίζει τα κέρδη που χρειάζεται, για να επιβιώσει ως άνθρωπος και ως επιχειρηματίας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Επαγγέλματα
Άννα Σοφία της Δανίας
H Άννα Σοφία (δανικά: Anna Sofia af Danmark af Oldenburg, 1 Σεπτεμβρίου 1647 - 1 Ιουλίου 1717) από τον Οίκο του Όλντενμπουργκ ήταν πριγκίπισσα της Δανίας και με τον γάμο της έγινε εκλέκτορας της Σαξονίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1663 τον Ιωάννη Γεώργιο Γ΄ της Σαξονίας και είχε τέκνα:
Σιδηροδρομικό δυστύχημα στη Φιουμαρέλλα
΅ μικρογραφία| Η οδογέφυρα Φιουμαρέλλα Το σιδηροδρομικό δυστύχημα στη Φιουμαρέλλα ήταν σιδηροδρομικό δυστύχημα, το οποίο συνέβη στις 23 Δεκεμβρίου 1961 στις 7:45΄ π.μ. στη σιδηροδρομική γραμμή Κοζέντσα - Καταντζάρο, στα προάστια του Καταντζάρο της Ιταλίας. Προκάλεσε τον θάνατο 71 επιβατών, 31 από τους οποίους προέρχονταν από την κωμόπολη Ντεκολλατούρα.
Η έρευνα
Ξεκίνησε υπουργική έρευνα με τη σύσταση μιας επιτροπής αποτελούμενης από τους μηχανικούς Τζίνο Ραφφαέλι (Gino Raffaelli, επικεφαλής της επιθεώρησης πολιτικής μηχανοκίνησης), Βίτο Σπανιόλο (Vito Spagnolo) και Νικόλα Αουγκέλλο (Nicola Augello), αντίστοιχα της υπηρεσίας έλξης και της υπηρεσίας κίνησης του τμήματος Ρέτζιο Καλάμπρια των κρατικών σιδηροδρόμων. Της δικαστικής έρευνας ηγήθηκε ο εισαγγελέας Λουίτζι Αμμιράτι (Luigi Ammirati), ο οποίος εξέδωσε στις 27 Δεκεμβρίου ένταλμα σύλληψης για τον οδηγό Τσίρο Μιτσέλι (Ciro Miceli) και για τον προϊστάμενο του συρμού Λουίτζι Αριστόντεμο (Luigi Aristodemo) με τις κατηγορίες της καταστροφής, πολλαπλής ανθρωποκτονίας και συνακόλουθων τραυματισμών. Τα συμπεράσματα, στα οποία κατέληξε η εξεταστική επιτροπή ήταν ότι ο εκτροχιασμός και η επακόλουθη θραύση του άγκιστρου έλξης προκλήθηκαν από υπερβολική ταχύτητα (63 km/h) σε σύγκριση με τα 35 km/h που επιτρέπονταν λόγω των κακών συνθηκών του εξοπλισμού στο συγκεκριμένο τμήμα. Στις 2 Απριλίου 1966 το δικαστήριο του Καταντζάρο καταδίκασε τον μηχανοδηγό, που κρίθηκε ένοχος για υπερβολική ταχύτητα, σε 10 χρόνια φυλάκιση. Η υπεράσπιση του οδηγού είχε υποστηρίξει ότι η ταχύτητα ήταν υπερβολική λόγω δυσλειτουργίας των φρένων.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P625 Κατηγορία:Σιδηροδρομικά ατυχήματα και δυστυχήματα
Πρόγραμμα Άρτεμις
thumb|Το λογότυπο του προγράμματος Το πρόγραμμα Άρτεμις (Artemis) είναι πρόγραμμα επανδρωμένων διαστημικών πτήσεων υπό την ηγεσία της NASA για την εξερεύνηση της Σελήνης, με στόχο την πρώτη προσεδάφιση στον σεληνιακό νότιο πόλο έως το 2024. Εάν είναι επιτυχές, το πρόγραμμα Άρτεμις θα εκτελέσει την πρώτη επανδρωμένη αποστολή που θα προσεληνωθεί μετά το Απόλλων 17 τον Δεκέμβριο του 1972, την τελευταία επανδρωμένη αποστολή του προγράμματος Απόλλων. Το πρόγραμμα αναμένεται να αποτελεί πολυεθνική συνεργασία μεταξύ κυβερνητικών διαστημικών υπηρεσιών και ιδιωτικών εταιρειών διαστημικών πτήσεων.
Το πρόγραμμα Άρτεμις διεξάγεται κυρίως από τη NASA και τους αναδόχους εμπορικών διαστημικών πτήσεων των ΗΠΑ, σε συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Διαστημική Υπηρεσία και τις διαστημικές υπηρεσίες πολλών άλλων εθνών. Άλλες χώρες έχουν προσκληθεί να συμμετάσχουν στο πρόγραμμα μέσω της υπογραφής των κυβερνητικών Συμφωνιών της Αρτέμιδος, οι οποίες παρέμειναν ανοιχτές για υπογραφή από τον Οκτώβριο του 2020.
Επισκόπηση
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/67/Artemis_Phase_1.jpg/220px-Artemis_Phase_1.jpg|μικρογραφία| Προγραμματισμένες αποστολές του προγράμματος Άρτεμις Το πρόγραμμα Άρτεμις οργανώνεται γύρω από μια σειρά αποστολών του Συστήματος Διαστημικής Εκτόξευσης (SLS). Αυτές οι διαστημικές αποστολές θα αυξηθούν σε πολυπλοκότητα και έχουν προγραμματιστεί να πραγματοποιούνται σε διαστήματα ενός έτους ή περισσότερο. Η NASA και οι συνεργάτες της έχουν σχεδιάσει τις αποστολές από το Άρτεμις I μέχρι το Άρτεμις V και έχουν προταθεί και άλλες αποστολές Άρτεμις. Κάθε αποστολή SLS επικεντρώνεται στην εκτόξευση ενός πυραύλου SLS που μεταφέρει ένα διαστημόπλοιο Ωρίων. Αποστολές μετά την Άρτεμις II θα εξαρτηθούν από αποστολές υποστήριξης που εκτοξεύονται από άλλους οργανισμούς και διαστημόπλοια για λειτουργίες υποστήριξης.
Αποστολές SLS
Η αποστολή Άρτεμις II (2024) θα είναι η πρώτη δοκιμαστική πτήση με πλήρωμα του SLS και του διαστημικού σκάφους Orion. Τα τέσσερα μέλη του πληρώματος θα πραγματοποιήσουν εκτεταμένους ελέγχους στην τροχιά της Γης και το Orion θα προωθηθεί στη συνέχεια σε μια τροχιά ελεύθερης επιστροφής γύρω από τη Σελήνη, επιστρέφοντας πίσω στη Γη για επανείσοδο και προσγείωση. Η εκτόξευση έχει προγραμματιστεί όχι νωρίτερα από τον Μάιο του 2024.