cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κοκκινοκεφαλάς
Μεταναστευτική συμπεριφορά
Ο κοκκινοκεφαλάς είναι πλήρως μεταναστευτικό είδος μεγάλων αποστάσεων, ερχόμενο στην ευρωπαϊκή και ασιατική επικράτεια τα καλοκαίρια για να αναπαραχθεί, ενώ διαχειμάζει αποκλειστικά στην αφρικανική ήπειρο και σε τμήμα της ΝΔ. Αραβικής Χερσονήσου. Η κύρια περιοχή διαχείμασης είναι βόρεια του ισημερινού, στη ζώνη δάσους-βροχής, μέχρι την Ερυθρά Θάλασσα.
Η φθινοπωρινή αποδημία πραγματοποιείται, πιθανότατα, σε ευρύ μέτωπο με νότια-νοτιοδυτική κατεύθυνση, σε μικρότερους αριθμούς από ό,τι την άνοιξη, που προφανώς οφείλεται κατά κύριο λόγο στη μονοκόμματη, χωρίς ανάπαυλα, πτήση. Η εαρινή μετανάστευση είναι εμφανής σε όλη τη Β. Αφρική και τη Μεσόγειο, και γίνεται πιο αργά, κάτι που πιθανώς συμβάλλει στην εντύπωση της εποχικής διαφοράς στους αριθμούς των πληθυσμών.
Οι ευρωπαϊκοί αναπαραγωγικοί πληθυσμοί αφήνουν τα εδάφη φωλιάσματος κυρίως στο δεύτερο δεκαπενθήμερο του Αυγούστου ή στις αρχές Σεπτεμβρίου (συνολικά από τον Ιούλιο έως τις αρχές Οκτωβρίου), με τους ενήλικες να φεύγουν πριν τα νεαρά άτομα. Καταφθάνουν στις αφρικανικές θέσεις διαχείμασης από τον Αύγουστο μέχρι τον Οκτώβριο, με κορύφωση τον Σεπτέμβριο. Η εαρινή αποδημία είναι αρκετά παρατεταμένη και πραγματοποιείται από τον Φεβρουάριο έως τον Μάιο. Το πέρασμα πάνω από τη Μεσόγειο είναι από τα τέλη Μαρτίου έως τις αρχές Ιουνίου, με τον κύριο όγκο να καταφθάνει στις βόρειες περιοχές αναπαραγωγής περί τα μέσα Μαΐου.
Τυχαίοι, περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί μεταξύ άλλων από το την Ιρλανδία και τη Νορβηγία, το Αφγανιστάν και τις Σεϋχέλλες.
Βιότοπος
thumb|right|350px|Τυπικός οικότοπος του κοκκινοκεφαλά Το είδος αναπαράγεται στη δυτική Παλαιαρκτική σε μεσαία και υπο-μεσαία γεωγραφικά πλάτη, κυρίως στη μεσογειακή κλιματική ζώνη, αλλά στα δυτικά εκτείνεται στην εύκρατη ζώνη και στα νοτιοανατολικά στη στέπα και την έρημο. Γενικά προτιμάει την πεδιάδα και τις χαμηλότερες πλαγιές σε μεγάλες ανοικτές κοιλάδες, οπότε απαιτεί αρκετά ψηλά δέντρα, που θα πρέπει να είναι κανονικά διεσπαρμένα, με αρκετό χώρο μεταξύ των χαμηλοτέρων κλάδων και το έδαφος, το οποίο θα πρέπει να είναι είτε γυμνό, αμμώδες είτε με αραιή, κοντή βλάστηση.
Επίσης, παρατηρείται σε δέντρα κατά μήκος οδών, στα δασοόρια κοντά σε καλλιέργειες και σε πάρκα ή φυσικούς φράκτες με μεγάλους, αγκαθωτούς θάμνους.
Μορφολογία
Γενικά, ο κοκκινοκεφαλάς είναι μεσαίου μεγέθους, κάπως «στρουμπουλό» στρουθιόμορφο, με «τετραγωνισμένο» κεφάλι και έντονα χρώματα, που εμφανίζει φυλετικό διμορφισμό, με μικρές εποχικές διαφοροποιήσεις.
Το αρσενικό έχει τη «μάσκα» -που αποτελείται από το κέντρο του μετώπου, το εμπρόσθιο τμήμα του στέμματος, το κάτω μέρος των χαλινών, την περιοχή γύρω από τους οφθαλμούς και τα άνω ωτικά καλυπτήρια- μαύρη. Το υπόλοιπο στέμμα και ο τράχηλος έχουν έντονο καστανοκόκκινο χρώμα που κάνει έντονη αντίθεση με τη μαύρη «μάσκα» του προσώπου.
Το πάνω μέρος του μανδύα είναι ανοικτό καφέ, ενώ ο κυρίως μανδύας είναι καφέ-μαύρος και τα φτερά της ωμοπλάτης έχουν κρεμ-λευκό χρώμα που συνεχίζεται στις άνω πλευρές των πτερύγων ως χαρακτηριστική, ευρεία λευκή περιοχή. Η ράχη είναι γκρίζα, το ουροπύγιο και τα άνω καλυπτήρια της ουράς, λευκά. Η ίδια η ουρά είναι μαύρη, αλλά με λευκά εξωτερικά πηδαλιώδη φτερά, όχι πάντοτε εμφανή. Οι πτέρυγες είναι καφέ-μαύρες, με αρκετά ευρύ, λευκό «μπάλωμα»  κατά μήκος της βάσης των πρωτευόντων ερετικών και, επίσης, λευκές άκρες στα δευτερεύοντα και τριτεύοντα ερετικά φτερά. thumb|right|350px|Ενήλικος θηλυκός κοκκινοκεφαλάς Το θηλυκό μοιάζει, εκ πρώτης όψεως, με το αρσενικό αλλά τα πλαϊνά της «μάσκας» δεν εμφανίζουν τόσο έντονο μαύρο χρώμα που πλησιάζει, μάλλον, το ανοικτό καφέ. Επίσης, ο μανδύας είναι γκρίζος-καφέ και δεν κάνει έντονη αντίθεση με το ουροπύγιο, όπως στο αρσενικό.
Τα νεαρά άτομα διαφέρουν αρκετά από τους ενήλικες, καθώς εμφανίζουν έντονες «κεραμιδοειδείς» γραμμώσεις στο, κατά τα άλλα, καφεγκρίζο ομοιόμορφο πτέρωμα.
Βιομετρικά στοιχεία
(Πηγές:        )
Τροφή
Σε αντίθεση με τα περισσότερα άλλα είδη κεφαλάδων, οι κοκκινοκεφαλάδες τρέφονται σχεδόν αποκλειστικά με μεγάλα έντομα, όταν αυτά είναι διαθέσιμα. Άλλα ασπόνδυλα και σπονδυλωτά λαμβάνονται μόνο περιστασιακά και σε μικρότερες ποσότητες. Μεγάλα σκαθάρια, ακρίδες, τζιτζίκια και τριζόνια είναι τα κύρια συστατικά της διατροφής τους. Ανάμεσα στα σκαθάρια, συλλαμβάνονται ακόμη και τα είδη εκείνα που, για να προστατεύσουν τον εαυτό τους, εκκρίνουν τοξικές ουσίες και αποφεύγονται από πολλά αρπακτικά. Επίσης, καταναλώνονται μυρμήγκια, πεταλούδες και οι κάμπιες τους, Υμενόπτερα και Ημίπτερα.
Σε μεγάλη έλλειψη εντόμων οι κοκκινοκεφαλάδες τρώνε Γαστερόποδα, Δακτυλιοσκώληκες, Μυριάποδα και Αραχνίδια. Σπονδυλωτά, όπως ποντίκια, μικρά ωδικά πουλιά, σαύρες ή βατράχια ανήκουν στο φάσμα διατροφής, αλλά συλλαμβάνονται μόνο περιστασιακά και όταν υπάρχει ανεπάρκεια στα κύρια θηράματα. Κατ' εξαίρεσιν, λαμβάνεται φυτικό υλικό, όπως μούρα και καρποί Prunus, Περιστασιακά, παρατηρείται κλεπτοπαρασιτισμός.
Τεχνικές θήρευσης
Ο κοκκινοκεφαλάς είναι, πρωτίστως, κυνηγός ενέδρας. Κάθεται σε πόστο επόπτευσης του χώρου, λίγα μέτρα από το έδαφος, κάποιον θάμνο, φράχτη ή συρματόπλεγμα και περιμένει το θήραμα. Σχεδόν τα 2/3 όλων των επιτυχημένων επιθέσεων διενεργούνται με αυτή τη μέθοδο. Βέβαια, μπορεί να καταδιώξει τη λεία και με τα πόδια, ειδικά τα μυρμήγκια και άλλα έντομα που βρίσκονται σε μεγάλες ποσότητες στο έδαφος, αλλά και με τον τρόπο που κάνουν οι μυγοχάφτες στον αέρα για τα ιπτάμενα έντομα. Τα μικρότερα θηράματα καταπίνονται αμέσως, ενώ τα μεγαλύτερα, τμηματικά. Τα έντομα με κεντρί όπως οι σφήκες ή οι μέλισσες, συνήθως εξαντλούνται με διαδοχικές ρίψεις από το θώρακα πάνω σε σκληρές επιφάνειες και, στη συνέχεια, γίνονται προσπάθειες με σκληρό τρίψιμο να αφαιρεθεί το κεντρί υπό πίεση.
Ηθολογία
Οι κοκκινοκεφαλάδες είναι ημερόβια πτηνά, με τη δραστηριότητά τους να αρχίζει πριν από την ανατολή του ηλίου και να τελειώνει με το ηλιοβασίλεμα. Συχνά, κάθονται σε εκτεθειμένα σημεία του ζωτικού τους χώρου αλλά, αργότερα, μπορεί να έχουν κρυπτική συμπεριφορά και να είναι δυσδιάκριτοι. Άλλωστε, παραμένουν συνολικά περισσότερο χρόνο στην κάλυψη των θάμνων και δέντρων από τους άλλους κεφαλάδες.
Αναπαραγωγή
Οι κοκκινοκεφαλάδες αποκτούν σεξουαλική ωριμότητα, ήδη από το πρώτο έτος της ηλικίας τους και θεωρούνται μονογαμικά πτηνά. Τα ζευγάρια μπορεί να σχηματίζονται ήδη από το μεταναστευτικό σμήνος και, συχνά, αρχίζουν τη διαδικασία φωλιάσματος αμέσως μετά την άφιξή τους στα εδάφη αναπαραγωγής. Μερικά αρσενικά καταφθάνουν πρώτα και ακολουθούν τα θηλυκά μετά από 5 ημέρες, περίπου. Αυτά, αναζητούν ταίρι και επιδίδονται σε τελετουργικά ερωτοτροπίας.
Ανάλογα με το οικοσύστημα αναπαραγωγής, η θέση της φωλιάς επιλέγεται σε ένα δένδρο ή έναν θάμνο, συνήθως σε εξωτερικό κλαδί. Στο νότιο τμήμα της Γαλλίας, για παράδειγμα, προτιμώνται οι κέδροι, οι αριές (Quercus ilex) και οι ασπροβελανιδιές (Q. pubescens). Στις ανατολικές επικράτειες προτιμώνται οι φιστικιές, ενώ στην Κ. Ευρώπη, οπωροφόρα δέντρα, κυρίως μηλιές και αχλαδιές, λόγω της πρώιμης φυλλοφορίας τους.
Η φωλιά κατασκευάζεται και από τους δύο εταίρους, με πολύ καλή πλευρική κάλυψη από κλαδιά, κατά μέσο όρο, 1μ. από το έδαφος. Περιστασιακά, μπορεί να είναι σχεδόν στο επίπεδο του εδάφους και, σε σπάνιες περιπτώσεις, σε μεγάλα ύψη των 15-20 μ. από το έδαφος. Η φωλιά είναι μια συμπαγής, κυπελοειδής κατασκευή από διάφορα φυτικά στελέχη. Συχνά, χρησιμοποιούνται πόες του γένους Filago και, συνήθως, όχι ξυλώδη υλικά. Το εσωτερικό της επιστρώνεται με λεπτά υλικά όπως τρίχες, μαλλί, φτερά ή πάππους της οικογενείας Compositae. Η διάμετρος της φωλιάς είναι 11-14 εκατοστά, με τό εσωτερικό 7-8 εκ. περίπου.
Η ωοτοκία πραγματοποιείται άπαξ, αλλά δεύτερη φορά συνηθίζεται στους πληθυσμούς της Β. Αφρικής και της Εγγύς Ανατολής. Η γέννα αποτελείται από (3-) 5 έως 6 (7-9) υποελλειπτικά και γυαλιστερά αβγά, διαστάσεων 22,8 Χ 16, 9 χιλιοστών. Η επώαση αρχίζει μετά την εναπόθεση του 3ου ή 4ου αβγού, πραγματοποιείται μόνον από το θηλυκό και διαρκεί 16-18 ημέρες, περίπου. Όλο αυτό το διάστημα, η φωλιά εφοδιάζεται από το αρσενικό. thumb|right|350px|Νεαρός κοκκινοκεφαλάς
Οι νεοσσοί είναι φωλεόφιλοι, γεννιούνται γυμνοί και ανήμποροι και, χρήζουν άμεσα της προστασίας των γονέων. Σιτίζονται για 9 ημέρες από το θηλυκό, οπότε έχουν αποκτήσει το πρώτο, υποτυπώδες πτέρωμα. Πτερώνονται στις (15-) 19 έως 20 ημέρες και φεύγουν από τη φωλιά, αλλά δεν είναι ακόμη έτοιμοι να πετάξουν. Τουλάχιστον για 3 εβδομάδες ακόμη τρέφονται από τους γονείς τους, πριν αρχίσουν να κυνηγούν οι ίδιοι τη λεία τους.
Κατάσταση πληθυσμού
Το είδος δεν φαίνεται να διατρέχει κάποιον σοβαρό κίνδυνο και η IUCN το κατατάσσει ως «Ελαχίστης Ανησυχίας» (LC),
Κατάσταση στην Ελλάδα
Η εαρινή έλευση αρχίζει από τα τέλη Μαρτίου και κορυφώνεται στα μέσα Απριλίου, ενώ η φθινοπωρινή αποδημία αρχίζει ήδη από τα τέλη Ιουλίου. Οι ενήλικες σπανίζουν μετά τα μέσα Αυγούστου και μόνον μερικά νεαρά άτομα παρατηρούνται μετά τις αρχές Σεπτεμβρίου. Πάντως, τα στοιχεία για το είδος εξακολουθούν να παραμένουν ελλιπή (ΝΕ).
Άλλες ονομασίες
Στον ελλαδικό χώρο o Κοκκινοκεφαλάς απαντά και με τις ονομασίες Αητόμαχος, Βαροκέφαλος (Κρήτη), Δαγκόλιαρος, Δάγκος (Μάνη), Δακνάς, Λιάρος (Ηλεία), Μαυρομάτης, Μπουνούκι (Ευρυτανία), Τσακτσιάς και Κοτσινοτζεφαλάς (Κύπρος).
Σημειώσεις
i. Η απόδοση στην ελληνική γλώσσα της λέξης Lanius δημιουργεί προβλήματα στην ορολογία του γένους. Η ακριβής μετάφραση είναι «χασάπης» (βλ. Ονοματολογία) και, φαίνεται ότι δεν επικράτησε αυτός ο όρος για λόγους λεκτικής «αισθητικής». Έτσι, το γένος αποδίδεται ως Αετομάχος που, όμως, είναι παντελώς τεχνητή, διότι ουδεμία σχέση έχει με τη λατινική ονομασία. Όμως, δεν υπάρχει κάποια άλλη ελληνική λόγια ονομασία που να είναι προτιμητέα -πλην της γενικής ονομασίας Κεφαλάς, βέβαια. Τα ίδια προβλήματα δημιουργούνται και με την απόδοση στα ελληνικά της οικογένειας Laniidae, οπότε κατ’ αντιστοιχίαν με το Αετομάχος, γίνεται αναγκαστική απόδοση ως Αετομαχίδες. Ωστόσο, παρόλο που η ονομασία Λάνιος για το γένος δεν φαίνεται να μπορεί να επικρατήσει, η ονομασία Λανιίδες για την οικογένεια, μπορεί άνετα να «σταθεί» δίπλα στην τεχνητή.
ii. Eξ ου και η σημερινή ονομασία «γερουσιαστής»
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Λανιίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ευρώπης Κατηγορία:Πτηνά της Ελλάδας Κατηγορία:Πτηνά της Αφρικής Κατηγορία:Πτηνά της Ασίας
Europass
μικρογραφία|239x239εσ|Το λογότυπο του Europass. Το Europass είναι μια πρωτοβουλία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Γενική Διεύθυνση Εκπαίδευσης και Πολιτισμού) για την αύξηση της διαφάνειας των προσόντων και της κινητικότητας των πολιτών στην Ευρώπη. Στόχος του είναι να καταστήσει τις δεξιότητες και τα προσόντα ενός ατόμου σαφώς κατανοητά σε ολόκληρη την Ευρώπη (συμπεριλαμβανομένης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου και των υποψήφιων χωρών της ΕΕ).
Τα πέντε έγγραφα Europass είναι το Βιογραφικό Σημείωμα, το Διαβατήριο Γλωσσών, το Europass Κινητικότητα, το Συμπλήρωμα Πιστοποιητικού και το Συμπλήρωμα Διπλώματος, με κοινή εμπορική ονομασία και λογότυπο. Από το 2012 τα άτομα μπορούν να συγκεντρώσουν όλα τα έγγραφα Europass στο Ευρωπαϊκό Διαβατήριο Δεξιοτήτων.
Διαδικτυακή πύλη Europass
Το Ευρωπαϊκό Κέντρο για την Ανάπτυξη της Επαγγελματικής Κατάρτισης (Cedefop) ανέπτυξε και συντηρεί την πύλη Europass σε 27 γλώσσες. Η πύλη είναι η πηγή αναφοράς πληροφοριών σχετικά με τα πέντε έγγραφα Europass. Σκοπός του είναι επίσης να βοηθήσει όλους τους χρήστες να δημιουργήσουν, με έναν απλό οδηγό, ένα προσωπικό ηλεκτρονικό χαρτοφυλάκιο που περιέχει βιογραφικό σημείωμα (με επιστολή κινήτρων), διαβατήριο γλωσσών ή οποιοδήποτε άλλο έγγραφο που αποδεικνύει τις δεξιότητες και τα προσόντα (αντίγραφα πτυχίων, πιστοποιητικά εργασίας κ. λπ. )
Σε κάθε χώρα, ένα εθνικό κέντρο Europass προωθεί και παρέχει πληροφορίες σχετικά με τα έγγραφα Europass.
Σχήμα Europass XML
Το Europass δημιούργησε ένα λεξιλόγιο XML για την περιγραφή των πληροφοριών που περιέχονται στο βιογραφικό σημείωμα και στο γλωσσικό διαβατήριο. Το βιογραφικό σημείωμα Europass ή το γλωσσικό διαβατήριο μπορεί να αποθηκευτεί σε μορφή Europass XML ή σε μορφή PDF με συνημμένο το XML. Και οι δύο μορφές μπορούν να εισαχθούν στους ηλεκτρονικούς επεξεργαστές Europass ή σε οποιοδήποτε άλλο σύστημα που κατανοεί την XML του Europass, διασφαλίζοντας ότι όλες οι πληροφορίες αναλύονται σωστά.
Υπηρεσίες Web
Οι διαδικτυακές υπηρεσίες Europass παρέχουν έναν τυποποιημένο τρόπο (web API) για άλλα συστήματα, λογισμικό και υπηρεσίες να χρησιμοποιούν τις υπηρεσίες Europass με αυτοματοποιημένο τρόπο. Ένα παράδειγμα είναι η διαδικτυακή υπηρεσία που επιτρέπει την εξ αποστάσεως δημιουργία εγγράφων Europass σε μορφή PDF, OpenDocument ή Microsoft Word, ξεκινώντας από ένα αρχείο Europass XML.
Ετικέτες και κείμενα βοήθειας
Οι ετικέτες κειμένου που χρησιμοποιούνται για το βιογραφικό σημείωμα Europass και το ELP (Ευρωπαϊκό Διαβατήριο Γλωσσών) διατίθενται σε διάφορες μορφές από τον ιστότοπο Europass:
Πρόσθετο Weblog
Η Γενική Διεύθυνση Εκπαίδευσης και Πολιτισμού συγχρηματοδότησε το ευρωπαϊκό έργο "KITE" στο πλαίσιο του προγράμματος Leonardo da Vinci. Το KITE προσφέρει μια εφαρμογή του Europass-CV ως πρόσθετο για τα weblogs ανοικτού κώδικα WordPress και Dotclear. Το πρόσθετο επιτρέπει στους χρήστες αυτών των υπηρεσιών ιστολογίου να αποθηκεύουν ένα βιογραφικό σημείωμα Europass σε όλες τις επίσημες ευρωπαϊκές γλώσσες και να το εξάγουν στις ακόλουθες μορφές: PDF, ODT, HTML, XHTML, HR-XML. Το πρόσθετο είναι συμβατό με τις προδιαγραφές HR-XML SEP. Η τελευταία έκδοση του πρόσθετου κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 2008.
Ιστορία
Το πλαίσιο Europass θεσπίστηκε με την απόφαση 2241/2004/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 15ης Δεκεμβρίου 2004, σχετικά με ένα ενιαίο κοινοτικό πλαίσιο για τη διαφάνεια των επαγγελματικών προσόντων και ικανοτήτων (Europass) και τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 2005 με τους δικούς του όρους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Europass
Εθνικά κέντρα Europass
Ιστοσελίδα διαλειτουργικότητας Europass
[https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/?uri=celex%3A32004D2241 Απόφαση αριθ. 2241/2004/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 15ης Δεκεμβρίου 2004, σχετικά με ένα ενιαίο κοινοτικό πλαίσιο για τη διαφάνεια των προσόντων και των ικανοτήτων (Europass)] Κατηγορία:Ευρωπαϊκή Ένωση
Gliese 710
Με τις ονομασίες Gliese 710 (GJ 710) ή HIP 89825 είναι κυρίως γνωστός ένας αστέρας με μάζα μικρότερη της ηλιακής στον αστερισμό Όφι. Το αξιοσημείωτο με αυτόν τον αστέρα είναι ότι κατευθύνεται σχεδόν ακριβώς προς εμάς, προς το Ηλιακό Σύστημα, πλησιάζοντας με ταχύτητα 52.300 χιλιόμετρα την ώρα. Εκτιμάται ότι σε περίπου 1,3 εκατομμύριο έτη θα περάσει σε μια ελάχιστη απόσταση 0,166 έτος φωτός (περίπου 1,60 τρισεκατομμύριο χιλιόμετρα ή 25 φορές πιο κοντά μας από όσο βρίσκεται ο σήμερα κοντινότερος αστέρας Εγγύτατος Κενταύρου). Παρότι έτσι σήμερα είναι αόρατος με γυμνό μάτι, ο Gliese 710 θα φαίνεται τότε φωτεινότερος στον γήινο ουρανό από όλους τους απλανείς αστέρες, ακόμα και από τον Σείριο, έχοντας φαινόμενο μέγεθος περίπου −2,7.
Αστροφυσικά δεδομένα
Ο Gliese 710 είναι πορτοκαλί άστρο-νάνος (με φασματικό τύπο K7 Vk) της Κύριας ακολουθίας, δηλαδή όπως και ο Ήλιος παράγει ενέργεια κυρίως με πυρηνική σύντηξη του υδρογόνου στην κεντρική περιοχή του. Το φάσμα του περιέχει γραμμές απορροφήσεως απο τη διαστρική ύλη, που υποδηλώνεται με το μικρό «k» στον φασματικό τύπο του. Ο δείκτης χρώματος (B−V) του φωτός του είναι +1,37, που αντιστοιχεί σε επιφανειακή ή ενεργό θερμοκρασία 4.143 K περίπου. Η διάμετρος του αστέρα ισούται περίπου με το 58% της διαμέτρου του Ήλιου, κάτι που σε συνδυασμό με την ενεργό θερμοκρασία αντιστοιχεί σε απόλυτη βολομετρική λαμπρότητα ίση με 9,1% της ηλιακής και απόλυτη οπτική λαμπρότητα 22 φορές μικρότερη από την αντίστοιχη του Ήλιου. Αυτή η λαμπρότητα (φωτιστική ισχύς) αντιστοιχεί σε απόλυτο μέγεθος +8,20 έναντι +4,79 του Ήλιου. Η μεταλλικότητα του Gliese 710 είναι ελαφρώς μικρότερη της ηλιακής, με [Fe/H] = −0,11.
Η ηλικία του Gliese 710 εκτιμάται σε 300 εκατομμύρια έτη, επειδή ωστόσο η μάζα του υπολογίζεται στο 57% της μάζας του Ήλιου, θεωρείται νεαρότατος αστέρας. Υπάρχει η υποψία ότι είναι ελαφρώς μεταβλητός αστέρας, που μπορεί να μεταβάλλει το απόλυτο μέγεθός του μεταξύ 8,19 και 8,23. Δεν έχει ανιχνευθεί κάποιος πλανήτης ή πλανήτες να περιφέρονται γύρω από τον Gliese 710.
Λεπτομέρειες για την πλησιέστερη προσέγγιση
Αρχικώς, σε δημοσίευση του 2010, οι Bobylev κ.ά. ανέφεραν ότι ο Gliese 710 έχει πιθανότητα 86% να διέλθει μέσα από το Νέφος του Όορτ, αν υποτεθεί ότι αυτό έχει σχήμα σφαιροειδές με μεγάλο και μικρό ημιάξονα 80 και 100 χιλιάδες AU αντιστοίχως. Η απόσταση της πλησιέστερης προσεγγίσεως του αστέρα στον Ήλιο είναι γενικώς δύσκολο να υπολογισθεί με ακρίβεια, καθώς εξαρτάται πολύ από τη σημερινή θέση και διανυσματική ταχύτητά του. Οι Bobylev κ.ά. εκτίμησαν ότι ο Gliese 710 θα περνούσε σε ελάχιστη απόσταση 0,311 ± 0,167 παρσέκ (1,014 ± 0,545 έτος φωτός) από τον Ήλιο, δηλαδή με ένα μεγάλο σχετικό σφάλμα. Υπήρχε ακόμη και μια πιθανότητα 1 στις 10 χιλιάδες ο αστέρας να διεισδύσει στην περιοχή των χιλίων AU από τον Ήλιο, όπου η επίδρασή του σε σώματα της Ζώνη του Κάιπερ θα ήταν σημαντική.
Τα αποτελέσματα νέων υπολογισμών με δεδομένα (DR3) από τη διαστημική αποστολή Γαία υποδεικνύουν, με πολύ μεγαλύτερη ακρίβεια, ότι η κοντινότερη διέλευση του Gliese 710 θα είναι κατά μέσο όρο λίγο πλησιέστερη, στο 0,051 ± 0,003 παρσέκ (10.635 ± 500 AU), και ότι θα λάβει χώρα σε 1,29 ± 0,04 εκατομμύριο έτη. Η επίδραση μιας τέτοιας διελεύσεως στην τροχιά του συστήματος Πλούτωνα-Χάροντα (και στην κλασική ζώνη των υπερποσειδώνιων σωμάτων) θα είναι αμελητέα. Από την άλλη, ο Gliese 710 θα διασχίσει το εξωτερικο μέρος του Νέφους του Όορτ (ερχόμενος πολύ πλησιέστερα από τις 100 χιλιάδες AU ή 0,48 παρσέκ) και θα φθάσει στα όρια του εσωτερικού Νέφους του Όορτ (20 χιλιάδες AU). Θα υπάρχει έτσι η πιθανότητα να διαταράξει βαρυτικώς το Νέφος, αρκετά ώστε να «στείλει» εκατομμύρια κομητικούς πυρήνες στο εσωτερικό Ηλιακό Σύστημα επί εκατοντάδες χιλιάδες έτη, που θα δίνουν περίπου δέκα κομήτες ορατούς με γυμνό μάτι από τη Γη κάθε έτος και ίσως μια πρόσκρουση της Γης με κάποιον από αυτούς. Κατά τους Filip Berski και Piotr Dybczyński ο Gliese 710 θα δώσει την «ισχυρότερα διαταρακτική διέλευση στη μελλοντική ιστορία του Ηλιακού Συστήματος».
Οι προβλέψεις για τη διέλευση του Gliese 710 από τη γειτονιά του Ήλιου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αστέρες κύριας ακολουθίας τύπου K Κατηγορία:Όφις (αστερισμός)
Πιέρ Λε Γκρο ο νεότερος
Ο Πιέρ Λε Γκρο ο νεότερος (γαλλικά: Pierre Le Gros), 1666 Παρίσι – 1719 Ρώμη, ήταν Γάλλος γλύπτης τεχνοτροπίας μπαρόκ, που δραστηριοποιήθηκε σχεδόν αποκλειστικά στη Ρώμη, όπου ήταν ο κατεξοχήν γλύπτης για σχεδόν δύο δεκαετίες.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Πιέρ Λε Γκρο γεννήθηκε στις 12 Απριλίου 1666 στο Παρίσι και ήταν γιος και μαθητής του βασιλικού γλύπτη Πιέρ Λε Γκρο του πρεσβυτέρου. Το 1686, ως σπουδαστής στη Βασιλική Ακαδημία Ζωγραφικής και Γλυπτικής, κέρδισε το βραβείο της Ρώμης για τη γλυπτική και από τότε έζησε στη Ρώμη μέχρι το θάνατό του. Εκεί αναδείχθηκε σε έναν από τους σημαντικότερους γλύπτες της περιόδου μεταξύ 1695 και 1713.
Ο Λε Γκρό επέστρεψε στο Παρίσι μόνο μία φορά, το 1715, για να υποβληθεί σε εγχείρηση. Μη βρίσκοντας την αναγνώριση που πίστευε ότι του άξιζε από τη Βασιλική Ακαδημία Ζωγραφικής και Γλυπτικής, ο Λεγκρό επέστρεψε στη Ρώμη το 1716.
Πέθανε τρία χρόνια αργότερα, στις 3 Μαΐου 1719 στη Ρώμη.
Έργο
Ο Πιέρ Λε Γκρο ανήκει στη σχολή της μπαρόκ γλυπτικής και το ύφος του, πιστό σε αυτή τη σχολή, δείχνει αξιοσημείωτο δυναμισμό και δραματικό χαρακτήρα. Δημιούργησε μνημειώδη έργα γλυπτικής εργαζόμενος για τα θρησκευτικά τάγματα των Ιησουιτών και των Δομινικανών για τη διακόσμηση των χώρων λατρείας τους, καθώς και για ιδιώτες. Βρέθηκε στο επίκεντρο των δύο πιο διάσημων καλλιτεχνικών έργων της εποχής του, του βωμού του Ιγνάτιου Λογιόλα στην Εκκλησία του Ιησού και του κύκλου των δώδεκα τεράστιων αγαλμάτων Αποστόλων στην παπική βασιλική του Αγίου Ιωάννη στο Λατεράνο. Η επιδεξιότητά του στη χρήση του μαρμάρου προσέλκυσε ισχυρούς πελάτες όπως ο παπικός ταμίας Λορέντζο Κορσίνι (αργότερα έγινε Πάπας Κλήμης ΙΒ΄). αριστερά|μικρογραφία|Μνημείο του [[Πάπας Γρηγόριος ΙΕ΄|Πάπα Γρηγόριου ΙΕ΄ (1709–14), Εκκλησία Αγίου Ιγνατίου Λογιόλα, Ρώμη]] Δημιούργησε επίσης μικρότερα έργα, όπως στο παρεκκλήσι Ανταμόρο στην εκκλησία Σαν Τζιρολάμο ντέλα Καριτά, μικρούς θησαυρούς του ρωμαϊκού ύστερου μπαρόκ.
Ο Λε Γκρο ήταν ο πιο πληθωρικός μπαρόκ γλύπτης από όλους τους συγχρόνους του, αλλά τελικά έχασε τη μακρόχρονη μάχη του για την καλλιτεχνική κυριαρχία από την ανερχόμενη κλασικιστική τάση, ενάντια στην οποία πολέμησε μάταια.
Η μεγάλη συνεισφορά του στην τέχνη είναι το μνημείο του Φρεντερίκ Μωρίς ντε λα Τουρ Ντ'Ωβέρνι, δούκα ντε Μπουιγιόν και της δούκισσας του Μπουιγιόν, το οποίο ο Λε Γκρο ολοκλήρωσε στη Ρώμη γύρω στο 1707, ως παραγγελία ενός από τους γιους του δούκα, του καρδινάλιου ντε Μπουγιόν, κοσμήτορα του Ιερού Κολλεγίου. Το έργο μεταφέρθηκε στον προορισμό του στο αββαείο του Κλυνί το 1709, αλλά δεν εγκαταστάθηκε, επειδή ο καρδινάλιος είχε προσβάλει σοβαρά τον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΔ' και είχε πέσει σε δυσμένεια. Την εποχή της κατεδάφισης του αβαείου (κατά τη Γαλλική επανάσταση) τα γλυπτά, ακόμα συσκευασμένα, σώθηκαν με την παρέμβαση του Αλεξάντρ Λενουάρ, ο οποίος τα τοποθέτησε στο Μουσείο Γαλλικών Μνημείων. Οι κύριες μορφές της σύνθεσης και το ανάγλυφο μιας μάχης βρίσκονται σήμερα στο μουσείο Οτέλ Ντιέ του Κλυνί.
Το 1715 που επέστρεψε στη Γαλλία, φαίνεται ότι φιλοξενήθηκε από τον φίλο του Πιέρ Κροζά, για τον οποίο διακόσμησε το ιδιωτικό του μέγαρο στο Παρίσι και το παρεκκλήσι του πύργου του Μονμορανσί (και τα δύο κατεστραμμένα).
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι γλύπτες Κατηγορία:Γλύπτες του Μπαρόκ
Nanocharm
μικρογραφία|230x230εσ|Το λογότυπο της NanoCharm. Το NanoCharm είναι μια συνεργασία οκτώ ευρωπαϊκών οργανισμών και είναι ένα έργο της ΕΕ που ιδρύθηκε στο 7ο πρόγραμμα-πλαίσιο. Στόχος αυτής της ευρωπαϊκής συνεργασίας είναι η καθιέρωση και η ενίσχυση της ελλειψομετρίας και της πολωσιμετρίας ως εργαλείου μέτρησης.
Έργα και στόχοι
Το πρόγραμμα NanoCharm αποσκοπεί στην ενίσχυση της συνεργασίας των χρηστών (επιστημονικών και βιομηχανικών) και των αναγκών τους με τους κατασκευαστές ελλειψομέτρων.
Για το λόγο αυτό, η κοινοπραξία NanoCharm διοργανώνει ετήσια θερινά και χειμερινά σχολεία κατά τη διάρκεια των τριών ετών του έργου (από την 1η Ιανουαρίου 2008 έως τις 31 Δεκεμβρίου 2010). Επιπλέον, έχει δημιουργηθεί ένας δικτυακός τόπος που λειτουργεί ως πλατφόρμα για όλους τους χρήστες. Ο δικτυακός τόπος παρέχει ειδήσεις, συλλογή βιβλιογραφίας, βάσεις δεδομένων, ένα εικονικό εργαστήριο και ένα φόρουμ συζητήσεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
https://web.archive.org/web/20080312031043/http://www.nanocharm.org/
Nanocharm στη βάση δεδομένων CORDIS Κατηγορία:Ευρωπαϊκή Ένωση
Καψάλα Αγίου Όρους
Η Καψάλα είναι περιοχή του Αγίου Όρους. . Βρίσκεται σε υψόμετρο 381 μέτρων.
Η Καψάλα βρίσκεται ανάμεσα στις μονές Παντοκράτορος και Σταυρονικήτα. Προσεγγίζεται από τον δρόμο που πηγαίνει στον Παντοκράτορα από τις Καρυές. Η Καψάλα μπορεί να χωριστεί στην άνω Καψάλα (που διοικείται από τη Μονή Παντοκράτορος), που βρίσκεται από την κεντρική διαχωριστική κορυφογραμμή της Αθωνικής χερσονήσου και στην κάτω Καψάλα, που βρίσκεται στην ανατολική ακτογραμμή της χερσονήσου. Τα λιγότερο κατοικημένα μέρη της Κάτω Καψάλας διοικούνται από τη μονή Σταυρονικήτα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγιο Όρος Κατηγορία:Μονή Παντοκράτορος Κατηγορία:Μονή Σταυρονικήτα
Ποταμός Σεϊμπούζ
Ο Σεϊμπούζ (وادي سيبوس, Oued Seybouse) είναι ποταμός στη βορειοανατολική Αλγερία, κοντά στα σύνορα με την Τυνησία. Στα ρωμαϊκά χρόνια, ονομαζόταν Ούμπους.
Ροή
Ο ποταμός έχει μήκος περίπου 225 χιλιομέτρων, και διασχίζει τις επαρχίες Γκελμά και Ανάμπα. Πηγάζει από το Μετζέζ Αμάρ, στον Άτλαντα Τελλ στο βορειοδυτικό τμήμα της επαρχίας Γκελμά. Εκβάλει στη Μεσόγειο Θάλασσα στο Σεϊμπούζ (το οποίο ονομαζόταν Ζοανονβίλ κατά τη γαλλική κυριαρχία) στα νοτιοανατολικά της πόλης Ανάμπα. Η εκβολή του βρίσκεται ακριβώς βόρεια του Σιντί Σαλέμ, η τοποθεσία του Ιππώνα όπου έζησε ο Άγιος Αυγουστίνος μεταξύ 391–430 μ.Χ.
Ο Σεϊμπούζ χρησιμοποιείται για άρδευση αγροτικών περιοχών, αλλά μολύνεται λόγω των βιομηχανικών δραστηριοτήτων.
Παραπομπές
Σεϊμπουζ
Επαρχία Πλέβεν
Η Επαρχία Πλέβεν (βουλγαρικά: Област Плевен ή Плевенска Област) είναι επαρχία η οποία βρίσκεται στην κεντροβόρεια Βουλγαρία, συνορεύει με τον ποταμό Δούναβη, τη Ρουμανία και τις βουλγαρικές επαρχίες Βράτσα, Βέλικο Τάρνοβο και Λόβετς. Χωρίζεται σε 11 υποδιαιρέσεις, που αποκαλούνται δήμοι, οι οποίοι περιλαμβάνουν μια περιοχή 4.653,32 τ.χλμ με πληθυσμό, από τον Φεβρουάριο του 2011, 269.752 κατοίκους. Πρωτεύουσα της επαρχίας είναι η πόλη Πλέβεν.
Η επαρχία αποτελεί μέρος της κεντρικής παραδουνάβιας πεδιάδας. Διασχίζεται από τον νότο προς τον βορρά από τους ποταμούς Ίσκαρ, Βιτ και Όσαμ (με πορεία δυτικά προς ανατολικά)· οι κοιλάδες των ποταμών χωρίζονται από ασβεστολιθικά οροπέδια.
Λίντιγια Τσεράσκαγια
Η Λίντιγια Πετρόβνα Τσεράσκαγια (ρωσ. Лидия Петровна Цераская, 22 Ιουνίου 1855 – 24 Δεκεμβρίου 1931) ήταν Ρωσίδα αστρονόμος.
Δεύτερη Γαλλοκρατία στα Επτάνησα
μικρογραφία|Το Liston, χτίστηκε το 1807 όταν τα επτάνησα ήταν μέρος της Γαλλικής Αυτοκρατορίας. Ο σχεδιασμός εμπνεύστηκε από τη [[Οδός Ριβολί|Rue de Rivol i στο Παρίσι.]] Η δεύτερη γαλλοκρατία στα Επτάνησα ξεκίνησε τον Αύγουστο του 1807, όταν η Επτάνησος Πολιτεία (ρωσικό προτεκτοράτο το οποίο καταλάμβανε την περιοχή των Επτανήσων) προσαρτήθηκε από την Πρώτη Γαλλική Αυτοκρατορία, σύμφωνα με τους όρους της Συνθήκης του Τίλσιτ. Οι Γάλλοι προσάρτησαν την πολιτεία, ωστόσο διατήρησαν τις περισσότερες υπηρεσίες της τοπικής αυτοδιοίκησης των νησιών. Το 1809-10 οι Βρετανοί κατέλαβαν τα νότια Επτάνησα, αφήνοντας μόνο την Κέρκυρα, τους Παξούς και την Πάργα σε γαλλικά χέρια. Οι Βρετανοί επέβαλαν ναυτικό αποκλεισμό στα υπόλοιπα νησιά, τα οποία λόγω του αποκλεισμού άρχισαν να υποφέρουν από λιμό. Τέλος, οι Βρετανοί κατέλαβαν τους Παξούς στα τέλη του 1813 και τη Πάργα τον Μάρτιο του 1814. Μετά την Παραίτηση του Ναπολέοντα, ο Γάλλος γενικός κυβερνήτης των Ιονίων Νήσων, Φρανσουά-Χαβιέ Ντονσελό, συνθηκολόγησε και η γαλλική φρουρά εκκενώθηκε. Το 1815 ιδρύθηκε το βρετανικό προτεκτοράτο των Ηνωμένων Πολιτειών των Ιονίων Νήσων.
Λίντιγια Τσεράσκαγια
Η Λίντιγια (ελλην. Λυδία) Τσεράσκαγια γεννήθηκε στο Άστραχαν και απεφοίτησε από το «Ινστιτούτο Διδασκάλων» (Παιδαγωγική Ακαδημία) της Αγίας Πετρουπόλεως. Εργάσθηκε στο (Πανεπιστημιακό) Αστεροσκοπείο της Μόσχας, το μετέπειτα Αστρονομικό Ινστιτούτο Στέρνμπεργκ, από όπου ανεκάλυψε 219 μεταβλητούς αστέρες, μεταξύ τους και τον RV Ταύρου (1905) του οποίου ανεγνώρισε την ιδιαίτερη φύση.
Δεύτερη Γαλλοκρατία στα Επτάνησα
Το Liston, με τοξωτές βεράντες και μοντέρνα καφέ, χτίστηκε το 1807, Ο σχεδιασμός εμπνεύστηκε από τη Rue de Rivoli, Παρίσι, όταν τα επτάνησα ήταν μέρος της Γαλλικής Αυτοκρατορίας. Είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα αρχιτεκτονικής από τη Ναπολέοντα περίοδο.
Λίντιγια Τσεράσκαγια
Η Τσεράσκαγια ήταν η σύζυγος του Βίτολντ Κάρλοβιτς Τσεράσκι (1849-1925), Καθηγητή της Αστρονομίας στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας και διευθυντή του Αστεροσκοπείου της Μόσχας, και οι ερευνητικές εργασίες της δημοσιεύονταν με το όνομα του συζύγου της. . Ο κρατήρας «Τσεράσκαγια» (Tseraskaya) στο βόρειο ημισφαίριο του πλανήτη Αφροδίτη ονομάσθηκε έτσι προς τιμή της Τσεράσκαγια, ενώ ο αστεροειδής 807 Σερασκία και ο κρατήρας Τσεράσκι (Tseraskiy) της Σελήνης ονομάσθηκαν έτσι προς τιμή του συζύγου της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι αστρονόμοι
Κράτη μέλη του Οργανισμού Ισλαμικής Συνεργασίας
μικρογραφία|300x300εσ|Τα κράτη-μέλη του ΟΙΣ είναι με πράσινο χρώμα, τα μέλη-παρατηρητές σε κόκκινο, τα ανασταλμένα μέλη είναι σε πορτοκαλί. Ο Οργανισμός Ισλαμικής Συνεργασίας, που ιδρύθηκε το 1969 έχει 57 μέλη, 56 από τα οποία είναι επίσης κράτη μέλη των Ηνωμένων Εθνών. Κάποιες χώρες μέλη, ειδικά στη Δυτική Αφρική, έχουν μεγάλους Μουσουλμανικούς πληθυσμούς αλλά δεν είναι απαραίτητα χώρες με Μουσουλμανική πλειοψηφία. Λίγες χώρες με σημαντικό Μουσουλμανικό πληθυσμό, όπως η Ρωσία και η Ταϊλάνδη, είναι μέλη παρατηρητές, ενώ άλλες χώρες, όπως η Ινδία και ηΑιθιοπία, δεν είναι μέλη.
Ο συλλογικός πληθυσμός των κρατών μελών του ΟΙΣ είναι πάνω από 1.6 δισεκατομμύρια άτομα το 2011.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χώρες μέλη ανά οργανισμό
Αυτοκράτορας Σουσούν
Ο Αυτοκράτορας Σουσούν (ιαπωνικά:崇峻天皇 Sushun-tennō, θάνατος το 592) ήταν ο 32ος Αυτοκράτορας της Ιαπωνίας, σύμφωνα με την παραδοσιακή σειρά διαδοχής.
Η βασιλεία του Σουσούν διήρκησε από το 587 έως το 592.
Παραδοσιακή αφήγηση
Πριν από την άνοδό του στον Θρόνο των Χρυσανθέμων, το προσωπικό του όνομα (ιμινά) ήταν ο Χατσουσέμπε-σινό (Hatsusebe- shinnō), επίσης γνωστός ως Χατσουσέμπε νο Άκα-σαζάκι (Hatsusebe no Waka-sazaki).
Το όνομά του κατά τη γέννηση ήταν Χατσουσέμπε (泊瀬部). Ήταν ο δωδέκατος γιος του Αυτοκράτορα Κινμέι. Η μητέρα του ήταν η Σογκά νο Οανέ (Soga no Oane, 蘇我小姉君) κόρη του Σογκά νο Ιναμέ (Soga no Iname), ο οποίος ήταν ο επικεφαλής, ή Ōomi, της πατριάς Σογκά.
Διαδέχθηκε τον ετεροθαλή αδελφό του, τον Αυτοκράτορα Γιομέι το 587 και έζησε στο Παλάτι Κουραχάσι (Kurahashi no Miya) στο Γιαμάτο.
Ο σύγχρονος τίτλος του Σουσούν δεν θα ήταν tennō, καθώς οι περισσότεροι ιστορικοί πιστεύουν ότι ο τίτλος αυτός δεν εισήχθη μέχρι την βασιλεία του Αυτοκράτορα Τενμού και της Αυτοκράτειρας Τζιτό. Αντίθετα, ήταν πιθανώς Sumeramikoto ή Amenoshita Shiroshimesu Ōkimi (治天下大王), που σημαίνει «ο μεγάλος βασιλιάς που κυβερνάει τα πάντα κάτω από τον παράδεισο». Εναλλακτικά, ο Σουσούν ίσως αναφερόταν ως ヤマト大王/大君 ή ο «Μέγας Βασιλιάς του Γιαμάτο».
Ήρθε στο θρόνο με την υποστήριξη της πατριάς Σογκά και της Αυτοκράτειρας Σουικό, της ετεροθαλής αδελφής του και της χήρας του Αυτοκράτορα Μπιντάτσου. Αρχικά, η πατριά Μονονόμπε, μία αντίπαλη πατριά της Σογκά, συμμάχησε με τον πρίγκηπα Αναχόμπε, άλλο γιο του Κινμέι και προσπάθησε να τον τοποθετήσει ως Αυτοκράτορα. Στη σύγκρουση Σογκά-Μονονόμπε, ο Σογκά νο Ουμακό, που διαδέχτηκε τον πατέρα του ως Ōomi της πατριάς Σογκά, τελικά σκότωσε τον Μονονόμπε νο Μοριγιά, τον επικεφαλής της πατριάς Μονονόμπε, που οδήγησε στην πτώση της. Ο Ουμακό, στη συνέχεια τοποθέτησε τον Αυτοκράτορα Σουσούν στο θρόνο.
Με την πάροδο του χρόνου, ο Σουσούν τελικά ζήλεψε τη δύναμη του Ουμακό και τον ήθελε να τον καθαιρέσει. Λέγεται ότι μία μέρα είδε έναν αγριόχοιρο και ανακοίνωσε: «Θέλω να σκοτώσω τον Σογκά Ουμακό σαν αυτόν τον αγριόχοιρο». Αυτό εξόργισε τον Σογκά νο Ουμακό και, ίσως από φόβο να χτυπηθεί πρώτος, έβαλε τον Γιαμάτο νο Αγιά νο Κόμα να δολοφονήσει τον Σουσούν το 592.
Η βασιλεία του Αυτοκράτορα Σουσούν διήρκεσε πέντε χρόνια, πριν από το θάνατό του στην ηλικία των 72 ετών.
Η πραγματική περιοχή του τάφου του Σουσούν είναι γνωστή. Ο Αυτοκράτορας τιμάτε παραδοσιακά σε ένα μνημείο-βωμό σιντοϊσμού (misasagi) στη Νάρα.
Ο Οργανισμός Αυτοκρατορικής Οικογένειας ορίζει αυτή τη θέση ως μαυσωλείο του Γιομέι. Επίσημα ονομάζεται Kurahashi no oka no e no misasagi.
Γενεαλογία
Ο Σουσούν είχε μια Αυτοκράτειρα και δύο Αυτοκρατορικά παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιάπωνες Αυτοκράτορες Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά
Ποταμός Σουμάμ
Ο ποταμός Σουμάμ είναι ποταμός στη βόρεια Αλγερία, ο οποίος δημιουργείται από τη συμβολή των ποταμών Ουέντ Σαχέλ και Ουέντ Μπου Σελλάμ κοντά στο Ακμπού και εκβάλει στη Μεσόγειο Θάλασσα στην Μπετζάγια.
Περιγραφή
Τα νερά του ποταμού έχουν την προέλευσή τους τα Όρη του Αΐν Ουλμάν, νότια του Σετίφ, το όρος Ντιράχ, νότια της Μπουίρα και στα δυτικά από το όρος Τζουρτζουρά. Στην πραγματικότητα η φυσική γεωγραφία της περιοχής τοποθετεί τις νοτιότερες πηγές του Σουμάμ στα όρια της ημι-άνυδρης ζώνης που χαρακτηρίζονται από ακαμψίες που συνδέονται με το ηπειρωτικό κλίμα, ενώ οι πλησιέστερες πηγές βρίσκονται στις περιοχές με υγρό έως εύκρατο κλίμα. Ο Σουμάμ αποτελεί ένα πυκνό και καλά τροφοδοτούμενο υδρογραφικό δίκτυο, ιδιαίτερα στο τμήμα του που βρίσκεται στον Άτλαντα Τελλ: Τζουρτζουρά, Μπαμπόρ και Μπιμπάν. Η λεκάνη απορροής του καλύπτει έκταση 9.200 χλμ2 σε τέσσερις επαρχίες: Μπουίρα, Μπορτζ Μπου Αρερίτζ, Σετίφ και Μπετζάγια. Μαζί με τους ποταμούς Σελίφ, Ταφνά και Ρουμέλ, ο Σουμάμ είναι ένας από τους μεγαλύτερους ποταμούς της Αλγερίας.
Γαλλικές βουλευτικές εκλογές 2017
Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στις 11 και στις 18 Ιουνίου 2017 (με διαφορετικές ημερομηνίες για τους ψηφοφόρους στις υπερπόντιες περιοχές) για την εκλογή των 577 μελών της 15ης Εθνοσυνέλευσης της Πέμπτης Γαλλικής Δημοκρατίας. Των εκλογών προηγήθηκαν οι προεδρικές εκλογές στις οποίες νικητής αναδείχθηκε ο Εμμανυέλ Μακρόν. Το κεντρώο κόμμα που ο ίδιος ίδρυσε το 2016, La République En Marche! (REM), ηγήθηκε ενός συνασπισμού με το κεντρώο Δημοκρατικό Κίνημα (MoDem). Τα δύο κόμματα μαζί κέρδισαν συνολικά 350 από τις συνολικά 577 έδρες στην Εθνοσυνέλευση. Το REM πέτυχε την απόλυτη πλειοψηφία με 308 έδρες. Το Σοσιαλιστικό Κόμμα (PS) μείωσε τη δύναμή του στις 30 έδρες και οι Ρεπουμπλικανοί (LR) στις 112 έδρες. Αμφότεροι οι γύροι επισκιάστηκαν από τη χαμηλή συμμετοχή (48,7 στον πρώτο και 42,64% στον δεύτερο γύρο).
Ποταμός Σουμάμ
Κοιλάδα του ποταμού
Η κοιλάδα του Σουμάμ πήρε το όνομά της από τον ποταμό που τη διασχίζει. Βρίσκεται στην Καβυλία, μια περιοχή της βόρειας Αλγερίας, καταλαμβάνοντας έναν ευρύ διάδρομο στην επαρχία της Μπετζάγια.
Γαλλικές βουλευτικές εκλογές 2017
Μετά τις εκλογές επαναδιορίστηκε πρωθυπουργός ο Εντουάρ Φιλίπ και παρουσίασε τη σύνθεση της νέας του κυβέρνησης στις 21 Ιουνίου. Η πρώτη συνεδρίαση του Κοινοβουλίου με τη νέα του σύνθεση έγινε στις 27 Ιουνίου.
Παραπομπές
2017 Γαλλια
Σκήτη Αγίου Δημητρίου
Ο όρος Σκήτη Αγίου Δημητρίου μπορεί να αναφέρεται σε:
Ποταμός Σουμάμ
Κοιλάδα του ποταμού
Βρίσκεται μεταξύ του Ακφαντού-Γκουραγιά που βρίσκεται στα βόρεια, την οροσειρά Μπιμπάν στα νοτιοανατολικά και την κοιλάδα Σαχέλ-Τζουρτζουρά στα νοτιοδυτικά. Η κοιλάδα του Σουμάμ, που εκτείνεται από το Ακμπού έως τη Μπετζάγια, εμφανίζεται ως στενός ελικοειδής διάδρομος μήκους 65 χιλιομέτρων με μέγιστο πλάτος 4 χιλιομέτρων στο Ελ Κσερ.
Υδρολογία
Η κοιλάδα του Σουμάμ αποστραγγίζεται από ένα πυκνό υδρογραφικό δίκτυο, που αποτελείται από πολλούς διαρκείς και διαλείποντες ποταμούς, από τους οποίους ο Ουέντ Σουμάμ αντιπροσωπεύει τον κύριο συλλέκτη. Σύμφωνα με τα υδρολογικά δεδομένα που συλλέχθηκαν μεταξύ 1961 και 1976, η μέση ροή του Σουμάμ είναι 25 μ³/δ. Κατά την περίοδο πλημμύρας του 1970, η μέγιστη καταγεγραμμένη ροή ήταν 115,9 μ³/δ και η χαμηλή ροή (κατά τους μήνες Ιούλιο και Αύγουστο) μειώθηκε στα 0,6 μ³/δ.
Ονομασία
Η λέξη Σουμάμ είναι παραμόρφωση της καβυλιακής λέξης «ασεμάμ», που σημαίνει «οξύς». Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος είχε αναφέρει πως ο Σουμάμ ονομαζόταν «Νασάβα» από τον Πτολεμαίο.
Παραπομπές
Σουμαμ
Νεντέλινο
Το Νεντέλινο (βουλγαρικά: Неделино) είναι κωμόπολη και δήμος στην Οροσειρά της Ροδόπης της Επαρχίας Σμόλιαν, στη νότια Βουλγαρία. Το προηγούμενο όνομα του Νεντέλινο ήταν Ουζούντερε (μέχρι το 1934), που σημαίνει «Μακρύ Ρυάκι».
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Βουλγαρίας
Σχέσεις Γεωργίας-Πολωνίας
Κατά τη σύντομη περίοδο της ανεξαρτησίας της Γεωργίας το 1920, η Πολωνία και η Γεωργία είχαν δημιουργήσει καλές σχέσεις και υπέγραψαν μια βραχύβια συμμαχία.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου στη Νότια Οσετία το 2008, η Πολωνία υποστήριξε σθεναρά τη Γεωργία. Ο Πρόεδρος της Πολωνίας, Λεχ Κατσίνσκι, πέταξε στην Τιφλίδα μαζί με άλλους προέδρους της Ανατολικής Ευρώπης για να διαδηλώσουν ενάντια στη ρωσική στρατιωτική συσσώρευση και στη συνέχεια της στρατιωτικής σύγκρουσης.
Μετά από αρκετές επιθέσεις στον ιστότοπο του Υπουργείου Εξωτερικών της Γεωργίας, ο πρόεδρος της Πολωνίας επέτρεψε στο Υπουργείο Εξωτερικών της Γεωργίας να δημοσιεύσει τα μηνύματά του στον ιστότοπό του.
Διπλωματικές αποστολές
δεξιά|μικρογραφία| Πρεσβεία της Γεωργίας στη Βαρσοβία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πολωνια Γεωργια
Τάγμα του Μετζιτιέ
Το Μετζιτιέ ή Μετζιδιέ (ή και Μετζητιέ και Μετζηδιέ, Mecidiye Nişanı, 29 Αυγούστου 1852 – 1922 ) είναι το όνομα στρατιωτικού και ιπποτικού τάγματος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το Τάγμα ιδρύθηκε το 1851 από τον Οθωμανό Σουλτάνο Αμπντούλ Μετζίτ Α΄.
Ιστορία
Έχοντας ιδρυθεί το 1851, το Τάγμα είχε πέντε Τάξεις, με μεγαλύτερη την Πρώτη Τάξη. Το Παράσημο δόθηκε σε μεγάλους αριθμούς από τον Αμπντούλ Μετζίτ ως ανταμοιβή για διακεκριμένες υπηρεσίες σε μέλη του Βρετανικού Στρατού, του Βασιλικού Ναυτικού, και του Γαλλικού στρατού, οι οποίοι είχαν έρθει προς βοήθεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας εναντίον της Ρωσίας κατά τη διάρκεια του Κριμαϊκού Πολέμου. Στην Βρετανία το φορούσαν μετά από Βρετανικά μετάλλια ιπποσύνης ή εκστρατείας, αλλά πριν το Τουρκικό Μετάλλιο Κριμαίας. Το Παράσημο συνήθως απονεμόταν σε αξιωματικούς, αλλά και στρατιώτες μπορούσαν να το λάβουν σε κατώτερη Τάξη. Κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο απονέμονταν επίσης και σε Γερμανούς και Αυστριακούς αξιωματικούς.
Περιγραφή
Στο πίσω μέρος του Αστέρα είναι το βασιλικό έμβλημα του Σουλτάνου Αμπντούλ Αζίζ που περιβάλει επιγραφή σε κύκλο με χρυσή περιφέρεια σε κόκκινο σμάλτο. Αυτά βρίσκονται σε αστέρι με επτά τριπλά φτερά με μικρές ημισελήνους και πεντάκτινα αστέρια ανάμεσά τους, το οποίο κρέμεται από ημισέληνο σε κόκκινο σμάλτο και αστέρα που κρέμεται με σμαλτωμένες πράσινες άκρες.
Ελεύθερη μετάφραση μπροστά: Προς τα αριστερά: (έχεις) διαβεί Προς τα δεξιά: (έχεις αποδειχτεί) σωστός Πάνω: (έχεις δώσει) προστασία Κάτω: Έτος 1268 Στο κέντρο: Στο όνομα του Θεό που συγχωρεί, του ελεήμονα
Το Τάγμα είχε πέντε Τάξεις, Πρώτη, Δεύτερη, Τρίτη, και Τέταρτη Τάξη χρυσές, Πέμπτη Τάξη, η χαμηλότερη, ασημένια.
Κάτοχοι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τιμητικές διακρίσεις
Μαρκαντόνιο Μποργκέζε της Σουλμόνα
Ο Μαρκαντόνιο Γ΄, ιταλ. Marcantonio III (16 Σεπτεμβρίου 1730 - 26 Μαρτίου 1800) από τον Οίκο των Μποργκέζε ήταν 5ος πρίγκιπας της Σουλμόνα, αρχηγός τού Οίκου του στη Ρώμη και στις αντιλήψεις του ήταν υπέρ τού Ναπολέοντα Α΄.
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Καμίλλο 5ου πρίγκιπα της Σουλμόνα, γιου τού Μαρκαντόνιο Β΄ αντιβασιλιά της Νάπολης.
Αναμόρφωσε τη βίλλα Μποργκέζε στη Ρώμη σε ένα δομημένο μουσείο: από το 1775 με την καθοδήγηση τού αρχιτέκτονα Αντόνιο Ασπρούτσι, οι παλαιές ταπισερί και τα δερμάτινα καλύμματα τοίχου αποσύρθηκαν· παραγγέλθηκαν διακοσμήσεις οροφής και ο οίκος ανακαινίστηκε. Η Συλλογή Μποργκέζε από γλυπτά αναδιοργανώθηκε στους χώρους της βίλλας με νέα, θεματική τάξη, που προέβαλλε τη θέση των Μποργκέζε στη Ρώμη. Για παράδειγμα το 1785 μετακίνησε το γλυπτό Απόλλων και Δάφνη τού Μπερνίνι στο κέντρο τού δωματίου.
Οικογένεια
Γιοί του ήταν οι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Μποργκέζε
Συμβιβασμός της Γιαγκιελόνιας
Ο συμβιβασμός της Γιαγκελόνιας είναι ένα εκλογικό σύστημα για όργανα ψηφοφορίας δύο επιπέδων που προτάθηκε αρχικά το 2004 για το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως ένας τρόπος για να επιτευχθεί το "ένα άτομο, μία ψήφος" εντός της Ένωσης. Ο συμβιβασμός αναλύθηκε από διάφορους συγγραφείς και απασχόλησε τον Τύπο. Το σύστημα βασίζεται στον νόμο της τετραγωνικής ρίζας του Penrose, ο οποίος συνεπάγεται ότι η εκ των προτέρων ισχύς ψήφου που ορίζεται από τον δείκτη Penrose-Banzhaf ενός μέλους ενός οργάνου ψηφοφορίας είναι αντιστρόφως ανάλογη της τετραγωνικής ρίζας του μεγέθους του. Ως εκ τούτου, ο αριθμός των ψήφων που έλαβε ο εκπρόσωπος ενός κράτους j με πληθυσμό N_j είναι ανάλογη του \sqrt{N_j}. Ο συμβιβασμός της Γιαγκελόνιας βασίζεται σε ένα μόνο κριτήριο. Απόφαση του Συμβουλίου της Ένωσης των M κρατών μελών λαμβάνεται εάν το άθροισμα των συντελεστών βαρύτητας των κρατών που ψηφίζουν υπέρ μιας συγκεκριμένης πρότασης υπερβαίνει την ποσόστωση ειδικής πλειοψηφίας q ίση με:
Για μια γενική κατανομή του πληθυσμού μεταξύ M καταστάσεις της ένωσης, το βέλτιστο όριο q_* μειώνεται με M ως.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ευρωπαϊκή Ένωση
Εμίλιε Λουίζε Φλέγκε
Η Εμίλιε Λουίζε Φλέγκε (30 Αυγούστου 1874 - 26 Μαΐου 1952) ήταν Αυστριακή σχεδιάστρια μόδας και επιχειρηματίας. Ήταν η σύντροφος του ζωγράφου Γκούσταφ Κλιμτ.
Νεαρή ηλικία
μικρογραφία| Εμίλιε Φλέγκε (1902) Μία ελαιογραφία του Γκούσταφ Κλιμτ. Η Φλέγκε ήταν το τέταρτο παιδί του μάστορα τορναδόρου και κατασκευαστή των σωλήνων Μεερσάουμ, Χέρμαν Φλέγκε (1837–1897). Η Εμίλιε είχε δύο αδελφές, την Πολίν και την Χελένε και έναν αδελφό, τον Χέρμαν.
Η πρώτη της δουλειά ήταν ως μοδίστρα, αλλά αργότερα έγινε σχεδιάστρια υψηλής ραπτικής. Το 1894, η Πολίν, η μεγαλύτερη αδερφή της, άνοιξε σχολείο μοδιστρική και η Emilie εργάστηκε εκεί. Το 1899 οι δύο αδελφές κέρδισνα έναν διαγωνισμό ραπτικής και τους ανατέθηκε για να κάνουν ένα φόρεμα Μπατίστ για μία έκθεση.
Καριέρα
Σε συνεργασία με την αδερφή της Χελένε, μετά το 1904 η Φλέγκε καθιερώθηκε ως επιτυχημένη επιχειρηματίας και ιδιοκτήτρια του σαλονιού υψηλής ραπτικής, γνωστή ως Σβέστερν Φλέγκε (Αδελφές Φλέγκε) σε έναν μεγάλο βιεννέζικο δρόμο, την Μαρίαχίλφα Στράσε. Σε αυτό το σαλόνι, το οποίο είχε σχεδιαστεί στο Γιούγκεντστιλ από τον αρχιτέκτονα Γιόζεφ Χόφμαν, παρουσίασε ρούχα σχεδιαστών στο ύφος του Βιενέζικου Εργαστηρίου. Η Φλέγκγε σχεδίαζε ρούχα κατά παραγγελία, ιδιαίτερα χαλαρά φορέματα με μοτίβα σε στυλ μεταρρύθμισης (ένα κίνημα που ονομάζεται επίσης βικτωριανή μεταρρύθμιση ενδυμάτων). Αυτό το στιλ προωθήθηκε από το φεμινιστικό κίνημα στη Βιέννη και χαρακτηρίστηκε από ψηλό μπούστο, χαλαρή σιλουέτα και φουσκωτά μανίκια. Θεωρήθηκε ότι αυτός ο τύπος φορέματος ήταν καλύτερος για την υγεία των γυναικών και επέτρεπε ένα μεγαλύτερο εύρος κίνησης. Κατά τη διάρκεια των ταξιδιών της στο Λονδίνο και το Παρίσι, εξοικειώθηκε με τις τελευταίες τάσεις της μόδας από την Κοκό Σανέλ και τον Κριστιάν Ντιόρ, ωστόσο, μετά την Προσάρτηση από το γερμανικό Τρίτο Ράιχ το 1938, η Φλέγκε έχασε τους πιο σημαντικούς πελάτες της και έπρεπε να κλείσει το σαλόνι της, το οποίο είχε γίνετε ο κορυφαίος χώρος μόδας για τη βιεννέζικη κοινωνία. Μετά το 1938 εργάστηκε από τον τελευταίο όροφο του σπιτιού της στην Ούνγκαργκασε 39.
Σύνδεση με τον Γκούσταφ Κλιμτ
Η Εμίλιε Φλέγκε ήταν μέλος των βιενέζικων μποέμ και Φαν ντε Σιέκλ (Το Τέλος του Αιώνα) κύκλων. Ήταν η σύντροφος του ζωγράφου Γκούσταφ Κλιμτ. Το 1891, η Χελένε, η μεγαλύτερη αδερφή της Εμίλιε, παντρεύτηκε τον Ερνστ Κλιμτ, τον αδελφό του Γκούσταβ Κλιμτ. Όταν ο Έρνστ πέθανε τον Δεκέμβριο του 1892, ο Γκούσταβ έγινε κηδεμόνας της Χελένε. Εκείνη την εποχή η Εμίλιε ήταν δεκαοχτώ χρονών και ο Γκούσταβ έγινε συχνός επισκέπτης στο σπίτι των γονιών της, περνώντας τα καλοκαίρια με την οικογένεια Φλέγκε στη λίμνη Άτερζεε. Πολλές φωτογραφίες απεικονίζουν τον Κλιμτ με την Εμίλιε και την οικογένειά της. αριστερά|μικρογραφία| [[Το Φιλί (Γκούσταφ Κλιμτ)|ΤΟ Φιλί 1907–08, λάδι σε καμβά, Αυστριακή Γκαλερί Μπελβεντέρε, Βιέννη]] Μετά το 1891, ο Κλίμτ την παρουσίασε σε πολλά από τα έργα του. Οι ειδικοί πιστεύουν ότι το έργο του Το Φιλί (1907-08) δείχνει τον καλλιτέχνη και την Εμίλιε Φλέγκε ως εραστές.
Ο Κλιμτ μπορεί να έχει σχεδιάσει κάποια ρούχα για το σαλόνι των Φλέγκε με το στυλ μεταρρύθμισης, αλλά αυτό συχνά απορρίπτεται υπέρ της ιδέας ότι οι αδελφές Φλέγκε σχεδίαζαν τα φορέματα μόνα τους. Η πελατεία για αυτό που ήταν εκείνη την εποχή μία επαναστατική μόδα ήταν πολύ μικρή για να προσφέρει τα προς το ζην, κέρδιζε, όμως, χρήματα μέσω των συμβατικών στυλ. Ο Κλιμτ ζωγράφιζε πολλές γυναίκες από τα ανώτερα κλιμάκια της βιεννέζικης κοινωνίας και έτσι κατάφερε να εισαγάγει την Εμίλιε Φλέγκε σε μία ευημερούσα πελατειακή βάση. Ο Κλίμτ πέθανε από εγκεφαλικό στις 11 Ιανουαρίου 1918. Σύμφωνα με πληροφορίες, τα τελευταία του λόγια ήταν: "Η Εμίλιε πρέπει να έρθει." Κληρονόμησε τη μισή από την περιουσία του Κλίμτ, ενώ η άλλη μισή πήγε στην οικογένεια του ζωγράφου.
Στις τελευταίες μέρες του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, το σπίτι της στο Ούνγκαργκασε έπιασε φωτιά, καταστρέφοντας όχι μόνο τη συλλογή ενδυμάτων της, αλλά και πολύτιμα αντικείμενα από την περιουσία του Γκούσταφ Κλιμτ.
Θάνατος και ταφή
μικρογραφία| Οικογενειακός τάφος Φλέγκε στο Εβανγκέλισερ Φρίντχοφ στη Βιέννη-Σίμερινγ. Η Φλέγκε πέθανε σε ηλικία 77 ετών στη Βιέννη στις 26 Μαΐου 1952 και θάφτηκε στον οικογενειακό τάφο του Φλέγκε-Ντόνερ στο Ευαγγελικό Νεκροταφείο στη Βιέννη-Σίμερινγκ στις 30 Μαΐου 1952. Οι αρχές του νεκροταφείου το χαρακτήρισαν ως τάφο διασημοτήτων και αποκατέστησαν την ταφόπλακα για την 150η επέτειο του Γκούσταφ Κλιμτ. Ο τάφος περιλαμβάνεται τώρα στον ιστότοπό τους.
Αλέσσιο Ντιονίζι
Ο Alessio Dionisi (1 Απριλίου 1980) είναι Ιταλός επαγγελματίας προπονητής ποδοσφαίρου και πρώην παίκτης που είναι και προπονητής της ομάδας της Serie A Sassuolo.
Καριέρα ως παίχτης
Ως Σέντερ μπακ, ο Ντιονίσι πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του σε επίπεδο Serie C2 και Serie D, με το προσωπικό του αποκορύφωμα να είναι στο Tritium, μια ομάδα που ήταν αρχηγός και με την οποία κέρδισε την άνοδο στη Lega Pro Prima Divisione. Έπαιξε επίσης και στην τρίτη κατηγορία για μια σεζόν.
Προπονητική καριέρα
Αποσύρθηκε από την ενεργό δράση του ποδοσφαίρου το 2014 και αμέσως διορίστηκε προπονητής της ομάδας Olginatese της Serie D, η οποία ήταν η τελευταία του ομάδα ως παίκτης. Στη συνέχεια κατάφερε ξανά σε επίπεδο Serie D με την Borgosesia από το 2015 έως το 2017 και τη Fiorenzuola τη σεζόν 2017-18.
Στη συνέχεια διορίστηκε προπονητής της ομάδας Imolese της Serie D το 2018, οδηγώντας την ομάδα στη δεύτερη θέση του πρωταθλήματος. Αφού ο σύλλογος εισήχθη στη Serie C για να καλύψει μια κενή θέση, επιβεβαιώθηκε στο Imolese και οδήγησε με επιτυχία τον μικρό σύλλογο από την Emilia-Romagna στην ιστορική τρίτη θέση στο πρωτάθλημα (το καλύτερο αποτέλεσμα στην ιστορία του συλλόγου) και μια θέση στο τα πλέι οφ ανόδου, όπου η ομάδα του ηττήθηκε από την Πιατσέντσα στους ημιτελικούς.
Τα εντυπωσιακά του αποτελέσματα με την Ιμολέζε του κέρδισαν την προσοχή της Βενέτσια, η οποία τον διόρισε ως προπονητή της ομάδας. Με την Βενέτσια κατάφερε να ανεβεί στη Serie B στη θέση της Παλέρμο ΦΚ, καθοδήγησε την ομάδα στην διατήρηση της θέσης τους στην δεύτερη κατηγορία.
Στις 19 Αυγούστου 2020, ανακοινώθηκε ως νέος προπονητής της ομάδας Empoli της Serie B. Την πρώτη του σεζόν ως επικεφαλής, οδήγησε την Έμπολι να γίνει πρωταθλητής της Serie B 2020-21 και να εξασφαλίσει την άνοδό τους στη Serie A. Τα εντυπωσιακά του αποτελέσματα στην Έμπολι οδήγησαν στην ομάδα της Serie A Sassuolo να του προσφέρει τον κενό ρόλο του προπονητή μετά την αποχώρηση του Roberto De Zerbi. αφού ακύρωσε το συμβόλαιό του με την Έμπολι στις 15 Ιουνίου 2021, Διονύση υπέγραψε διετές συμβόλαιο με τη Σασσουόλο την επόμενη μέρα, με ισχύ από την 1η Ιουλίου 2021.