cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βύθιση του Τιτανικού
Επιπτώσεις της σύγκρουσης
Τα κενά, το μακρύτερο εκ των οποίων έχει μήκος περίπου 39 ft, φαίνονται να ακολουθούν τη γραμμή των πλακών του κύτους. Αυτό είναι ένδειξη ότι τα σιδερένια μπουλόνια κατά μήκος των ραφών στις πλάκες έσπασαν ή εκτινάχτηκαν δημιουργώντας στενές τρύπες από τις οποίες εισέδυσε το νερό. Ένας μηχανικός του ναυπηγείου του Τιτανικού, Harland and Wolff, πρότεινε αυτό το σενάριο στην βρετανική έρευνα του ναυαγίου μετά την καταστροφή αλλά η ιδέα του απορρίφθηκε. Ο άνθρωπος που ανακάλυψε τον Τιτανικό, ο Ρόμπερτ Μπάλαρντ, έχει δηλώσει ότι η ιδέα πως το πλοίο υπέστη μεγάλη ρωγμή είναι παραπροϊόν του μύθου του '"Τιτανικού''. Κανείς δεν πίστευε ότι το μεγάλο αυτό πλοίο βυθίστηκε από ένα μικρό κομματάκι." Σφάλματα στο κύτος του πλοίου ίσως συνεισέφεραν επίσης. Ανεκτημένα τμήματα από τις πλάκες του κύτους του Τιτανικού φαινομενικά κομματιάστηκαν από το παγόβουνο χωρίς να καμφθούν.
Οι πλάκες στο κεντρικό 60% του κύτους συγκρατούνταν με τριπλές σειρές μπουλονιών από ανθρακοχάλυβα, αλλά οι πλάκες στην πλώρη και την πρύμνη συγκρατούνταν με διπλές σειρές μπουλόνια από ελατό σίδηρο τα οποία – σύμφωνα με τους επιστήμονες των υλικών Τιμ Φόεκε και Τζέννιφερ ΜακΚάρτι – ήταν κοντά στα όρια της τάσης τους ήδη πριν την σύγκρουση.
Προετοιμασία για εκκένωση (00:05–00:45)
thumb|Ο [[Έντουαρντ Σμιθ (πλοίαρχος)|Έντουαρντ Τζ. Σμιθ, πλοίαρχος του Τιτανικού, το 1911.|left|alt=Photograph of a bearded man wearing a white captain's uniform, standing on a ship with his arms crossed.]]
Στις 00:05 της 15ης Απριλίου, ο Πλοίαρχος Σμιθ διέταξε να ξεσκεπάσουν τις σωστικές λέμβους και να συγκεντρωθούν οι επιβάτες. Επίσης έδωσε εντολή στους ασυρματιστές να αρχίσουν να στέλνουν εκκλήσεις και βοήθεια, γεγονός που λανθασμένα τοποθετούσε το πλοίο στη δυτική πλευρά της ζώνης πάγων και κατεύθυνε τους διασώστες σε μια θέση ανακριβή κατά περίπου 13,5 ναυτικά μίλια (15,5 μίλια / 25 χιλιόμετρα). Κάτω από τα καταστρώματα, το νερό διαχεόταν στα κατώτερα επίπεδα του πλοίου. Καθώς το δωμάτιο αλληλογραφίας πλημμύριζε, οι ταξινομητές των γραμμάτων έκαναν μια τελικά αποτυχημένη προσπάθεια να σώσουν τα 400.000 τεμάχια αλληλογραφίας που μετέφερε ο Τιτανικός. Αλλού, ο αέρας ακουγόταν να ωθείται βίαια από το νερό που εισέρεε ταχύτατα. Άνωθεν, οι καμαρότοι πήγαιναν από πόρτα σε πόρτα, ξυπνώντας τους επιβάτες και το πλήρωμα που κοιμόνταν – ο Τιτανικός δεν είχε σύστημα δημόσιων ανακοινώσεων – και τους έλεγαν να ανέβουν στο ανώτερο κατάστρωμα.
Ο ζήλος της προσπάθειας συγκέντρωσης των επιβατών εξαρτάτο σε πολύ μεγάλο βαθμό από την θέση για την οποία είχαν πληρώσει οι επιβάτες. Οι καμαρότοι της πρώτης θέσης ήταν υπεύθυνοι για μερικές καμπίνες μόνο, ενώ οι καμαρότοι της δεύτερης και της τρίτης θέσης έπρεπε να διευθύνουν πολύ μεγαλύτερο αριθμό επιβατών. Έτσι οι καμαρότοι της πρώτης θέσης μπορούσαν να δώσουν ένα χέρι βοηθείας στην προετοιμασία των επιβατών, ενώ οι καμαρότοι της δεύτερης και τρίτης θέσης περιόρισαν τις προσπάθειες τους κυρίως στο να ειδοποιούν τους επιβάτες να φορέσουν σωσίβια και να ανέβουν στο κατάστρωμα. Στην τρίτη θέση, οι επιβάτες αφέθηκαν στα δικά τους μέσα για να δράσουν αφότου ενημερώθηκαν για την αναγκαιότητα να ανέβουν στο κατάστρωμα.
Γύρω στις 00:15, οι καμαρότοι άρχισαν να διατάζουν τους επιβάτες να βάλουν τα σωσίβιά τους, αν και πάλι, πολλοί επιβάτες εξέλαβαν την παραγγελία ως αστείο. Μερικοί άρχισαν να παίζουν ένα αυτοσχέδιο παιχνίδι ποδοσφαίρου με τα κομμάτια πάγου που ήταν τώρα σκορπισμένα στο μπροστινό κατάστρωμα. Στο κατάστρωμα, καθώς το πλήρωμα άρχισε να προετοιμάζει τις σωσίβιες λέμβους, ήταν δύσκολο να ακουστεί οτιδήποτε από τον θόρυβο του ατμού υψηλής πίεσης που εξαεριζόταν από τους λέβητες και διέφευγε μέσω των βαλβίδων στις χοάνες παραπάνω. Ο Λόρενς Μπήσλεϊ περιέγραψε τον ήχο ως «ένα σκληρό, εκκωφαντικό θόρυβο που δυσκόλευε τη συζήτηση, αν φανταστεί κανείς 20 ατμομηχανές που έβγαζαν ατμό με χαμηλή ένταση θα έδινε κάποια ιδέα για τον δυσάρεστο ήχο που μας συνάντησε καθώς ανεβήκαμε στο επάνω κατάστρωμα." Ο θόρυβος ήταν τόσο δυνατός που το πλήρωμα έπρεπε να χρησιμοποιήσει σήματα χεριών για να επικοινωνήσει.
Ο Τιτανικός είχε συνολικά 20 σωσίβιες λέμβους, αποτελούμενες από 16 ξύλινες βάρκες σε επωτίδες, οκτώ εκατέρωθεν του πλοίου και τέσσερις πτυσσόμενες βάρκες με ξύλινο πάτο και πάνινα πλαϊνά. Οι πτυσσόμενες ήταν αποθηκευμένες ανάποδα με τις πλευρές διπλωμένες προς τα μέσα, και θα έπρεπε να στηθούν και να μετακινηθούν στις ράβδους για καθέλκυση. Δύο ήταν αποθηκευμένες κάτω από τις ξύλινες βάρκες και οι άλλες δύο δεμένες πάνω από τους θαλάμους των αξιωματικών. Η θέση των τελευταίων θα τις έκανε εξαιρετικά δύσκολο να καθελκυστούν, καθώς ζύγιζαν αρκετούς τόνους η καθεμία και έπρεπε να μεταφερθούν στο κατάστρωμα του σκάφους. Κατά μέσο όρο, οι σωσίβιες λέμβοι μπορούσαν να πάρουν έως και 68 άτομα η καθεμία, και συλλογικά μπορούσαν να φιλοξενήσουν 1.178 – μόλις το μισό αριθμό επιβαινόντων και το ένα τρίτο από τον αριθμό που είχε άδεια να μεταφέρει το πλοίο. Η έλλειψη σωσίβων λέμβων δεν οφειλόταν σε έλλειψη χώρου ούτε λόγω κόστους. Ο Τιτανικός είχε σχεδιαστεί για να φιλοξενεί έως και 68 σωσίβιες λέμβους – αρκετές για όλους στο πλοίο – και η τιμή των 32 επιπλέον  σωσίβιων λεμβών θα ήταν μόνο περίπου US$16,000 (που ισοδυναμεί με 429.000 $ το 2020), [5] ένα μικρό κλάσμα από τα 7,5 $ εκατομμύρια που η εταιρεία είχε ξοδέψει για τον Τιτανικό.
Ο καπετάνιος Σμιθ ήταν ένας έμπειρος ναυτικός που είχε υπηρετήσει για 40 χρόνια στη θάλασσα, συμπεριλαμβανομένων 27 χρόνια ως πλοίαρχος. Αυτή ήταν η πρώτη κρίση της καριέρας του και θα ήξερε ότι ακόμα κι αν όλες οι λέμβοι ήταν πλήρως κατειλημμένες, περισσότερα από χίλια άτομα θα παρέμεναν στο πλοίο καθώς κατέβαινε με ελάχιστες ή καθόλου πιθανότητες επιβίωσης. Η λαϊκή πεποίθηση λέει ότι, όταν αντιλήφθηκε την τεράστια έκταση αυτού που επρόκειτο να συμβεί, ο Σμιθ παρέλυσε από την αναποφασιστικότητα, είχε ψυχική κατάρρευση ή νευρική κατάρρευση και χάθηκε σε μια έκσταση, καθιστώντας τον αναποτελεσματικό και ανενεργό στην προσπάθεια για τον μετριασμό της απώλειας ζωής. Ωστόσο, σύμφωνα με τους επιζώντες, ο Σμιθ ανέλαβε την ευθύνη και συμπεριφέρθηκε ψύχραιμα και ήρεμα κατά τη διάρκεια της κρίσης. Μετά τη σύγκρουση, ο Σμιθ άρχισε αμέσως μια έρευνα για τη φύση και την έκταση της ζημιάς, πραγματοποιώντας προσωπικά δύο επιθεωρήσεις κάτω από το κατάστρωμα για να εξετάσει τη ζημιά και προετοιμάζοντας τους ασυρματιστές για την πιθανότητα να χρειαστεί να καλέσουν βοήθεια. Ήταν και υπερβολικά προσεκτικός, δίνοντας εντολή στο πλήρωμά του να αρχίσει να προετοιμάζει τις σωσίβιες λέμβους για φόρτωση και να βάλουν οι επιβάτες τους τα σωσίβιά τους προτού καν του πει ο Άντριους ότι το πλοίο βυθίζεται. Ο Σμιθ παρατηρήθηκε γύρω από τα καταστρώματα, να επιβλέπει προσωπικά και να βοηθά στη φόρτωση των ναυαγοσωστικών λέμβων, να αλληλεπιδρά με τους επιβάτες και να επιτυγχάνει μια λεπτή ισορροπία μεταξύ της προσπάθειας να ενσταλάξει την επείγουσα ανάγκη για την τήρηση των εντολών εκκένωσης ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να αποτρέψει τον πανικό.
Ο τέταρτος αξιωματικός Τζόζεφ Μπόξχαλ ενημερώθηκε από τον Σμιθ γύρω στις 00:25 ότι το πλοίο θα βυθιζόταν, ενώ ο ναύκληρος Τζορτζ Ρόου αγνοούσε την κατάσταση έκτακτης ανάγκης τόσο που αφού ξεκίνησε η εκκένωση, τηλεφώνησε στη γέφυρα από το σταθμό παρακολούθησης του για να ρωτήσει γιατί μόλις είχε δει μια σωσίβια λέμβο να περνάει. Το πλήρωμα ήταν απροετοίμαστο για την έκτακτη ανάγκη, καθώς η εκπαίδευση σε σωσίβια λέμβο ήταν ελάχιστη. Μόνο μία άσκηση σωσίβιας λέμβου είχε διεξαχθεί ενώ το πλοίο ήταν ελλιμενισμένο στο Σαουθάμπτον. Ήταν μια πρόχειρη προσπάθεια, αποτελούμενη από δύο βάρκες που κατέβαιναν, το καθένα επανδρωμένο από έναν αξιωματικό και τέσσερις άνδρες που απλώς κωπηλάτησαν γύρω από την αποβάθρα για λίγα λεπτά πριν επιστρέψουν στο πλοίο. Τα σκάφη υποτίθεται ότι ήταν εφοδιασμένα με προμήθειες έκτακτης ανάγκης, αλλά επιβάτες του Τιτανικού διαπίστωσαν αργότερα ότι είχαν εφοδιαστεί μόνο εν μέρει παρά τις προσπάθειες του επικεφαλής αρτοποιού του πλοίου, Τσάρλς Τζάκιν, και του προσωπικού του να το κάνουν. Δεν είχαν διεξαχθεί ασκήσεις με σωσίβια λέμβο ή πυρόσβεσης από τότε που ο Τιτανικός έφυγε από το Σαουθάμπτον. Μια άσκηση σωσίβιας λέμβου είχε προγραμματιστεί για το πρωί της Κυριακής πριν το πλοίο βυθιστεί, αλλά ακυρώθηκε για άγνωστους λόγους από τον καπετάνιο Σμιθ.
Στο πλοίο είχαν αναρτηθεί λίστες που αναθέτουν τα μέλη του πληρώματος σε συγκεκριμένους σταθμούς ναυαγοσωστικής λέμβου, αλλά λίγοι φαινόταν να τους είχαν διαβάσει ή να ήξεραν τι έπρεπε να κάνουν. Το μεγαλύτερο μέρος του πληρώματος δεν ήταν ναυτικοί, και ακόμη και κάποιοι από αυτούς δεν είχαν προηγούμενη εμπειρία στην κωπηλασία σε λέμβο. Αντιμετώπιζαν τώρα το πολύπλοκο έργο του συντονισμού της καθέλκυσης των 20 λέμβων που μετέφεραν κάτω ένα πιθανό σύνολο 1.100 άτομα 70 ft από τις πλευρές του πλοίου. Ο Thomas E. Bonsall, ιστορικός της καταστροφής, σχολίασε ότι η εκκένωση ήταν τόσο άσχημα οργανωμένη που «ακόμα και αν είχαν τον αριθμό [των] σωσίβιων λέμβων που χρειάζονταν, είναι αδύνατο να δούμε πώς θα μπορούσαν να τις καθελκύσουν». δεδομένης της έλλειψης χρόνου και της κακής ηγεσίας. Πράγματι, δεν καθελκύστηκαν όλες οι σωσίβιες λέμβους στον Τιτανικό πριν βυθιστεί το πλοίο.
Περίπου στις 00:20, 40 λεπτά μετά τη σύγκρουση, η φόρτωση των ναυαγοσωστικών λέμβων ήταν σε εξέλιξη. Ο δεύτερος αξιωματικός Λάιτολερ θυμήθηκε στη συνέχεια ότι έπρεπε να βάλει και τα δύο χέρια πάνω από τα αυτιά του Σμιθ για να επικοινωνήσει μέσω της βαβούρας από τον ατμό που ξέφευγε και είπε: «Φώναξα με την κορυφή της φωνής μου: «Δεν θα ήταν καλύτερα να βάλουμε τις γυναίκες και τα παιδιά στις βάρκες, κύριε;». Με άκουσε και έγνεψε καταφατικά."  Ο Σμιθ διέταξε έπειτα τον Λάιτολερ και τον Μέρντοχ να "βάλουν τις γυναίκες και τα παιδιά μέσα και κάτω". η δεξιά πλευρά. Οι δύο αξιωματικοί ερμήνευσαν διαφορετικά την εντολή εκκένωσης «γυναικών και παιδιών». Ο Μέρντοχ το πήρε ότι σημαίνει πρώτα γυναίκες και παιδιά, ενώ ο Λάιτολερ το πήρε ως μόνο γυναίκες και παιδιά. Ο Λάιτολερ κατέβαζε σωσίβιες λέμβους με άδεια καθίσματα, αν δεν υπήρχαν γυναίκες και παιδιά που περίμεναν να επιβιβαστούν, ενώ ο Μέρντοχ επέτρεπε σε περιορισμένο αριθμό ανδρών να επιβιβαστούν, αν είχαν επιβιβαστεί όλες οι γυναίκες και τα παιδιά που ήταν κοντά.
Κανένας αξιωματικός δεν ήξερε πόσα άτομα θα μπορούσαν να μεταφερθούν με ασφάλεια στις βάρκες καθώς κατέβαιναν και οι δύο ήταν υπέρ του δέοντος προσεκτικοί μη γεμίζοντάς τις πλήρως. Θα μπορούσαν να είχαν χαμηλώσει με αρκετή ασφάλεια με το πλήρες φορτίο τους των 68 ανθρώπων, ιδιαίτερα με τις ιδιαίτερα ευνοϊκές καιρικές και θαλάσσιες συνθήκες. Αν είχε γίνει αυτό, επιπλέον 500 άνθρωποι θα μπορούσαν να είχαν σωθεί. Αντίθετα, εκατοντάδες άνθρωποι, κυρίως άνδρες, έμειναν στο πλοίο καθώς καθελκύστηκαν σωσίβιες λέμβους με πολλές κενές θέσεις.
Λίγοι επιβάτες στην αρχή ήταν πρόθυμοι να επιβιβαστούν στις σωσίβιες λέμβους και οι αξιωματικοί που ήταν υπεύθυνοι για την εκκένωση δυσκολεύτηκαν να τους πείσουν. Ο εκατομμυριούχος Τζον Τζέικομπ Άστορ δήλωσε: «Είμαστε πιο ασφαλείς εδώ παρά σε αυτή τη μικρή λέμβο». Μερικοί επιβάτες αρνήθηκαν κατηγορηματικά να επιβιβαστούν. Ο Τζ. Μπρους Ίσμεϊ, συνειδητοποιώντας το επείγον της κατάστασης, περιπλανήθηκε στο δεξιό κατάστρωμα του σκάφους προτρέποντας τους επιβάτες και το πλήρωμα να επιβιβαστούν στις βάρκες. Αρκετές γυναίκες, ζευγάρια και άγαμοι άνδρες πείστηκαν να επιβιβαστούν στη δεξιά σωσίβια λέμβο αρ. 7, που έγινε η πρώτη σωσίβια λέμβος που κατέβηκε.
Αναχώρηση των ναυαγοσωστικών λέμβων
Στο λεβητοστάσιο αρ. 4, περίπου στη 01:20, σύμφωνα με τον επιζώντα Τρίμερ Τζορτζ Κέιβελ, το νερό άρχισε να πλημμυρίζει από τις μεταλλικές πλάκες δαπέδου από κάτω, πιθανώς υποδηλώνοντας ότι ο πυθμένας του πλοίου είχε επίσης τρυπηθεί από το παγόβουνο. Η ροή του νερού σύντομα κατέκλυσε τις αντλίες και ανάγκασε τους πυροσβέστες και τους φτυαρείς κάρβουνου να εκκενώσουν τα μπροστινά λεβητοστάσια. Πιο προς την πρύμνη, ο Αρχιμηχανικός Μπελ, οι συνάδελφοί του μηχανικοί και μια χούφτα εθελοντές πυροσβέστες και λιπαντές έμειναν πίσω στα μη πλημμυρισμένα λεβητοστάσια Αρ. 1, 2 και 3 και στις τουρμπίνες και παλινδρομικά μηχανοστάσια. Συνέχισαν να εργάζονται στους λέβητες και τις ηλεκτρικές γεννήτριες για να διατηρούν λειτουργικά τα φώτα και τις αντλίες του πλοίου και να τροφοδοτούν τον ασύρματο ώστε να μπορούν να σταλούν σήματα κινδύνου. Σύμφωνα με τη δημοφιλή πεποίθηση, παρέμειναν στις θέσεις τους μέχρι το τέλος, διασφαλίζοντας έτσι ότι τα ηλεκτρικά του Τιτανικού λειτουργούσαν μέχρι τα τελευταία λεπτά της βύθισης και πέθαναν στα έγκατα του πλοίου. Σύμφωνα με τον Λιμπαντή Φρέντερικ Σκοτ στη βρετανική έρευνα, γύρω στις 02:05 όταν έγινε φανερό ότι δεν μπορούσε να γίνει τίποτα περισσότερο και η πλημμύρα ήταν πολύ σοβαρή για να μπορούν να αντιμετωπίσουν οι αντλίες, οι μηχανικοί και το πλήρωμα ανέβηκαν στο κατάστρωμα από το ανοιχτό φρεάτιο του Τιτανικού, αλλά μέχρι τότε είχαν φύγει όλες οι σωσίβιες λέμβοι. Ο Σκοτ κατέθεσε ότι είδε τους μηχανικούς συγκεντρωμένους στο πίσω άκρο του δεξιού καταστρώματος. Κανένας από τους 35 μηχανικούς και ηλεκτρολόγους του πλοίου δεν επέζησε. Ούτε κανένας από τους πέντε ταχυδρομικούς υπαλλήλους του Τιτανικού οι οποίοι εθεάθησαν για τελευταία φορά να αγωνίζονται να σώσουν τις ταχυδρομικές τσάντες που είχαν διασώσει από την πλημμυρισμένη αίθουσα αλληλογραφίας. Τους έπιασε η άνοδος του νερού κάπου στο κατάστρωμα D.
Πολλοί από τους επιβάτες της τρίτης θέσης αντιμετώπισαν επίσης το θέαμα του νερού να χύνεται στους χώρους τους στα καταστρώματα E, F και G. Ο Καρλ Γιάνσον, ένας από τους σχετικά μικρότερους επιζώντες τρίτης κατηγορίας, θυμήθηκε αργότερα:"Έπειτα κατέβηκα τρέχοντας στην καμπίνα μου για να φέρω τα άλλα ρούχα, το ρολόι και την τσάντα μου, αλλά είχα χρόνο να πάρω μόνο το ρολόι και το παλτό όταν μπήκε νερό με τεράστια δύναμη στην καμπίνα και αναγκάστηκα να ανέβω ξανά στο κατάστρωμα όπου βρήκα τους φίλους μου να στέκονται με σωσίβια και με τον τρόμο ζωγραφισμένο στα πρόσωπά τους. Τι να κάνω τώρα, χωρίς σωσίβιο, χωρίς παπούτσια και χωρίς σκούφο;"Οι σωσίβιες λέμβοι κατέβαιναν κάθε λίγα λεπτά σε κάθε πλευρά, αλλά οι περισσότερες από τις βάρκες ήταν πολύ υπογεμισμένες. Η Αρ. 5 με 41 επιβάτες, η Αρ. 3 είχε 32, η Αρ. 8 έμεινε με 39 και η Αρ. 1 έφυγε με μόλις 12 από τη χωρητικότητα των 40. Η εκκένωση δεν πήγε ομαλά και οι επιβάτες υπέστησαν ατυχήματα και τραυματισμούς καθώς προχωρούσε. Μία γυναίκα έπεσε ανάμεσα στη σωσίβια λέμβο Αρ. 10 και στο πλάι του πλοίου, αλλά κάποιος την έπιασε από τον αστράγαλο και την έσυρε πίσω στο κατάστρωμα περιπάτου, όπου έκανε μια επιτυχημένη δεύτερη προσπάθεια επιβίβασης. Η επιβάτης πρώτης θέσης Annie Stengel έσπασε πολλά πλευρά όταν ένας υπέρβαρος Γερμανοαμερικανός γιατρός και ο αδελφός του πήδηξαν στη No. 5, στριμώχνοντάς την και έχασε τις αισθήσεις της. Η κάθοδος των ναυαγοσωστικών λέμβων ήταν επίσης επικίνδυνη. Η Αρ. 6 παραλίγο να πλημμυρίσει κατά τη διάρκεια της κατάβασης από νερό που πηδούσε από την πλευρά του πλοίου, αλλά κατάφερε να απομακρυνθεί με επιτυχία από το πλοίο. Η Αρ. Το 3 έφτασε κοντά στην καταστροφή όταν, για λίγο, ένας από τους ανυψωτήρες μπλόκαρε, απειλώντας να ρίξει τους επιβάτες από τη σωσίβια λέμβο στη θάλασσα.
Μέχρι τη 01:20, η σοβαρότητα της κατάστασης ήταν πλέον εμφανής στους επιβάτες στα καταστρώματα, οι οποίοι άρχισαν να αποχαιρετούν, με τους συζύγους να συνοδεύουν τις γυναίκες και τα παιδιά τους στις σωσίβιες λέμβους. Οι φωτοβολίδες κινδύνου εκτοξεύονταν κάθε λίγα λεπτά για να τραβήξουν την προσοχή οποιωνδήποτε κοντινών πλοίων και οι χειριστές ασυρμάτου έστελναν επανειλημμένα το σήμα κινδύνου CQD. Ο ασυρματιστής Χάρολντ Μπράιντ πρότεινε στον συνάδελφό του Jack Phillips να χρησιμοποιήσει το νέο σήμα SOS, καθώς «ίσως είναι η τελευταία σου ευκαιρία να το στείλεις». Οι δύο ασυρματιστές επικοινώνησαν με άλλα πλοία για να ζητήσουν βοήθεια. Αρκετά απάντησαν, εκ των οποίων το RMS Carpathia ήταν το πλησιέστερο, στα 58 mi μακριά. Ήταν ένα πολύ πιο αργό σκάφος από τον Τιτανικό και, ακόμη και με τη μέγιστη ταχύτητά της 17 kn, θα χρειαζόταν τέσσερις ώρες για να φτάσει στο πλοίο που βυθίζόταν. Ένα άλλο που ανταποκρίθηκε ήταν το SS Mount Temple, το οποίο όρισε πορεία και κατευθύνθηκε προς τη θέση του Τιτανικού αλλά σταμάτησε καθ' οδόν από πάγο.
Πολύ πιο κοντά ήταν SS Καλιφόρνια, το οποίο είχε προειδοποιήσει τον Τιτανικό για πάγο λίγες ώρες νωρίτερα. Ανήσυχος για το ότι το πλοίο του πιάστηκε σε ένα μεγάλο πεδίο πάγου, ο καπετάνιος του Καλιφόρνια, Στάνλεϊ Λορντ, είχε αποφασίσει περίπου στις 22:00 να σταματήσει τη νύχτα και να περιμένει το φως της ημέρας για να βρει έναν δρόμο μέσα στο πεδίο του πάγου. Στις 23:30, 10 λίγα λεπτά πριν ο Τιτανικός χτυπήσει στο παγόβουνο, ο μοναδικός ασυρματιστής του Καλιφόρνια, ο Σίριλ Έβανς, έκλεισε τις συσκευές του για τη νύχτα και πήγε για ύπνο. Στη γέφυρα ο Τρίτος Αξιωματικός, ο Τσαρλς Γκρόβς, είδε ένα μεγάλο σκάφος προς τα δεξιά γύρω στα 10 to 12 mi μακριά. Έκανε μια ξαφνική στροφή προς τα αριστερά και σταμάτησε. Αν ο ασυρματιστής του Καλιφόρνια είχε μείνει στο πόστο του δεκαπέντε λεπτά περισσότερο, εκατοντάδες ζωές μπορεί να είχαν σωθεί. Λίγο περισσότερο από μία ώρα αργότερα, ο δεύτερος αξιωματικός Χέρμπερτ Στόουν είδε πέντε λευκά πυροτεχνήματα να εκρήγνυνται πάνω από το σταματημένο πλοίο. Αβέβαιος τι σήμαιναν τα φωτοβολίδες, κάλεσε τον καπετάνιο Λορντ, ο οποίος αναπαυόταν στην αίθουσα του χάρτη, και ανέφερε τη θέαση. Ο Λορντ δεν ενήργησε μετά με την αναφορά, αλλά ο Στόουν ταράχτηκε: «Ένα πλοίο δεν πρόκειται να εκτοξεύσει φωτοβολίδες στη θάλασσα χωρίς λόγο», είπε σε έναν συνάδελφό του.
Μέχρι εκείνη τη στιγμή, ήταν σαφές σε εκείνους στον Τιτανικό ότι το πλοίο βυθιζόταν πράγματι και δεν θα υπήρχαν αρκετές θέσεις για ναυαγοσωστικές λέμβους για όλους. Μερικοί εξακολουθούσαν να προσκολλώνται στην ελπίδα ότι δεν θα συνέβαιναν τα χειρότερα: ο Λούσιεν Σμιθ είπε στη σύζυγό του Ελόιζ: «Είναι μόνο θέμα εθιμοτυπίας να έχεις πρώτα γυναίκες και παιδιά. Το πλοίο είναι πλήρως εξοπλισμένο και όλοι πάνω του θα σωθούν.» Ο σύζυγος της Σάρλοτ Κόλιερ, Χάρβεϊ, φώναξε στη σύζυγό του καθώς την έβαλαν σε μια σωσίβια λέμβο, «Πήγαινε, Λότι! Για όνομα του Θεού, κουράγιο και φύγε! Θα βρω θέση σε άλλη βάρκα!»
Άλλα ζευγάρια αρνήθηκαν να χωρίσουν. Η Ίντα Στράους, σύζυγος του συνιδιοκτήτη του πολυκαταστήματος Macy's και πρώην μέλους της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών, Ισίντορ Στράους, είπε στον σύζυγό της: «Ζούμε μαζί πολλά χρόνια. Όπου πας, πάω εγώ.» Κάθισαν σε ένα ζευγάρι ξαπλώστρες και περίμεναν το τέλος. Ο βιομήχανος Μπέντζαμιν Γκούγκενχαϊμ έβγαλε το σωσίβιο του και το πουλόβερ του και έβαλε τοπ καπέλο και βραδινό κοστούμι και δήλωσε ότι επιθυμούσε να βυθιστεί με το πλοίο σαν κύριος
Θύματα και επιζώντες
Ο αριθμός των θυμάτων της βύθισης είναι ασαφής λόγω πολλών παραγόντων, όπως η σύγχυση σχετικά με τη λίστα επιβατών, η οποία περιελάμβανε ορισμένα ονόματα ατόμων που ακύρωσαν το ταξίδι τους την τελευταία στιγμή και το γεγονός ότι αρκετοί επιβάτες ταξίδευαν με ψευδώνυμα για διάφορους λόγους και ήταν διπλή καταμέτρηση στις λίστες θυμάτων. Ο αριθμός των νεκρών έχει υπολογιστεί μεταξύ 1.490 και 1.635 ανθρώπους. Τα παρακάτω στοιχεία προέρχονται από την έκθεση του British Board of Trade για την καταστροφή. μικρογραφία|Δενδροχάρτης που δείχνει τον αριθμό των επιβατών και του πληρώματος ανά κατηγορία, και αν είναι άνδρες, γυναίκες ή παιδιά, και αν σώθηκαν ή χάθηκαν Λιγότερο από το ένα τρίτο των επιβαινόντων στο Τιτανικό επέζησαν της καταστροφής. Μερικοί επιζώντες πέθαναν λίγο αργότερα. τραυματισμοί και οι επιπτώσεις της έκθεσης προκάλεσαν το θάνατο αρκετών από αυτούς που μεταφέρθηκαν στο Carpathia. Από τις ομάδες που εμφανίζονται στον πίνακα, το 49 τοις εκατό των παιδιών, το 26 τοις εκατό των γυναικών επιβατών, το 82 τοις εκατό των ανδρών επιβατών και το 78 τοις εκατό του πληρώματος πέθαναν. Τα στοιχεία δείχνουν έντονες διαφορές στα ποσοστά επιβίωσης μεταξύ ανδρών και γυναικών, και των διαφορετικών θέσεων στον Τιτανικό, ειδικά μεταξύ γυναικών και παιδιών. Αν και λιγότερο από 10 το ποσοστό των γυναικών πρώτης και δεύτερης κατηγορίας (σε συνδυασμό) χάθηκαν, το 54 τοις εκατό από εκείνες της τρίτης τάξης πέθανε. Ομοίως, πέντε από τα έξι παιδιά πρώτης τάξης και όλα της δεύτερης τάξης επέζησαν, αλλά 52 από τα 79 στην τρίτη τάξη πέθαναν. Το μόνο παιδί πρώτης τάξης που πέθανε ήταν η Λορέν Άλισον, δύο ετών. Αναλογικά, τις βαρύτερες απώλειες υπέστησαν οι άνδρες δεύτερης θέσης, από τους οποίους το 92 τοις εκατό πέθαναν. Από τα κατοικίδια που μεταφέρθηκαν στο πλοίο, τρία επέζησαν από τη βύθιση.
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Βιβλιογραφία
Βιβλία
Άρθρα εφημερίδων
Ειδησεογραφικές αναφορές
Έρευνες
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τιτανικός
Thorens
Η Thorens είναι ελβετική εταιρεία κατασκευής ηχητικού εξοπλισμού υψηλής πιστότητας (Hi-Fi). Ιστορικά, ξεκίνησε με την κατασκευή φωνογράφων, ενώ στη συνέχεια και μέχρι σήμερα δραστηριοποιήθηκε στην κατασκευή αναλογικών πικάπ δίσκων βινυλίου και πιο πρόσφατα ενισχυτών.
Ιστορία
Το 1883 ιδρύθηκε η Thorens στο Σαιντ Κρουά (Ste-Croix) της Ελβετίας. Αρχικά κατασκεύαζε μουσικά κουτιά και ρολόγια, ενώ από το 1903 άρχισε την κατασκευή φωνογράφων τύπου Edison.
Το 1928 κατασκεύασε το πρώτο ηλεκτροκίνητο πικάπ. Στις δεκαετίες 1950 και 1960 κατασκεύασε μερικές σειρές πικάπ, οι οποίες ακόμη και μέχρι σήμερα θεωρούνται ως υψηλής ποιότητας και είναι πολύ δημοφιλείς στους ασχολούμενους με το είδος.
Το 1993 άρχισε η παραγωγή τμημάτων πικάπ Hi-End στην Πολωνία και το 1994 παρουσίασε τη σειρά "Consequence". Το 1995 άνοιξε το Thorens Laboratory στο Βερολίνο, κατευθύνοντας την παραγωγή σε RDS radio και CD players. Το Δεκέμβριο του 2000 η εταιρεία κήρυξε πτώχευση στη Γερμανία. Το 2002 δημιουργήθηκε στην Ελβετία η Thorens Export Corporation Ltd για την επανενεργοποίηση της εταιρικής μάρκας. Σήμερα, τα δικαιώματα του ονόματος κατέχονται από τη Thorens Holding AG στη Βασιλεία. Η εταιρεία συνεχίζει την παραγωγή μοντέρνων αναλογικών πικάπ υψηλής ποιότητας.
Το 2003 κάτω από την ονομασία "New Line" παρουσιάστηκαν νέα προϊόντα (σειρά 800), υψηλής μάζας, εντελώς διαφορετικής φιλοσοφίας από τα παλαιότερα μοντέλα. Το 2004 κυκλοφόρησαν τα υψηλής μάζας TD 2010 και TD 2030), καθώς και τα φθηνότερα TD 170-1, TD 190-1 και TD 240.
Το 2005 παρουσίασε πάλι το μοντέλο TD 350 με υποσασί (συνδυασμός υποσασί και μάζας). Αργότερα ακολούθησε το μοντέλο 550, με βάση την ίδια τεχνολογία, αλλά μεγαλύτερο βραχίονα 12 ιντσών.
Παράλληλα κυκλοφόρησαν ο μονοκάναλος ενισχυτής ισχύος TEM 3200, ο προενισχυτής TEP 3800 και ο ενισχυτής κεφαλής TEP 302 (όλα παράγονται στη Γερμανία).
Το μοντέλο πικάπ TD 309 έλαβε EISA Award "Best Product 2011/2012", ενώ το 2013 ακολούθησαν τα μοντέλα TD 206 και TD 209. Το 2014 παρουσιάστηκε το βασικό μοντέλο TD 203.
Έδρα εταιρείας
Basel,Switzerland 4304 (Thorens Holding AG)
Kaiseraugst, Switzerland (Thorens Services)
Giebenach, Switzerland (Thorens Export Company - HQ)
Παραπομπές
Κατηγορία:Συσκευές αναπαραγωγής ήχου Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Ελβετίας
Σεισάχθεια
Στην αρχαία Αθήνα, με την ονομασία Σεισάχθεια έμεινε γνωστή η νομοθετική ρύθμιση των χρεών από τον Σόλωνα.
Σύνοψη
Είναι το πρώτο νομοθέτημα του Σόλωνα, που όμως δεν αφορούσε, όπως μερικοί -ακόμα και από τους αρχαίους συγγραφείς- διατείνονται, την εξ ολοκλήρου διαγραφή των χρεών, την οποία απεναντίας απέκρουαν οι ίδιοι οι Σολώνιοι νόμοι, αλλά μόνο την ανακούφιση των καταπιεζόμενων από τους τοκογλύφους οφειλετών. Για το σκοπό αυτό σμίκρυνε την αργυρή δραχμή κατά λίγο περισσότερο από το 1/4, ώστε 100 νέες δραχμές περιείχαν όσο άργυρο είχαν 72,5 παλαιές, ενώ προσάρμοσε επίσης μόνιμα τα μέτρα και τα σταθμά, ώστε ελαττώθηκαν σε ικανό βαθμό τα χρέη των φτωχών, γι' αυτό και θεωρήθηκε ότι απάλειψε τις υποθήκες επί των γαιών, υπό την έννοια ότι διευκόλυνε την εξόφληση των χρεών που τις βάρυναν. Άφησε όμως ελεύθερο τον προσδιορισμό του τόκου και απαγόρευσε το έθιμο του «επί τοις σώμασι δανείζεσθαι» (την ενεχυρίαση δηλαδή του σώματος, κάτι που σε αδυναμία πληρωμής μετέτρεπε τον πολίτη σε σκλάβο). Κήρυξε επίτιμους (αποκατέστησε) τους από χρέος ή οποιαδήποτε άλλη αιτία, πλην φόνου και επιβολής στη τυραννίδα, σε ατιμία καταδικασθέντες.
Ετυμολογία
Ο όρος είναι σύνθετος από τα αρχαία ελληνικά, από το "σείω" (ταρακουνώ) + "άχθος" (βάρος, χρέος). Ουσιαστικά σημαίνει η "αποτίναξη των βαρών".
Ισχύον καθεστώς πριν τη σεισάχθεια
Πριν την απαγόρευσή της από το Σόλωνα, στην Αθήνα ίσχυε ο θεσμός της υποδούλωσης για χρέη: ένας πολίτης που δεν μπορούσε να ξεπληρώσει το δανειστή του έχανε την ελευθερία του.
Νομοθεσία του Σόλωνα
Τα νομοθετικά μέτρα του Σόλωνα ήταν πολύ τολμηρά, αλλά και δραστικά. Βασίζονταν στην αρχή της δίκαιης ανισότητας και όχι της απόλυτης ισότητας, ενώ επιδίωκαν να αποτρέψουν την εμφύλια διαμάχη και τη διάλυση της πολιτικής κοινότητας της Αθήνας, διατηρώντας παράλληλα την κοινωνική διαστρωμάτωση και την προβολή αυτής της διαστρωμάτωσης στη νομή της εξουσίας.
Η σεισάχθεια εντασσόταν στα μέτρα επανόρθωσης που έλαβε ο Σόλων. Πιο συγκεκριμένα καταργούνταν τα υφιστάμενα χρέη ιδιωτών προς ιδιώτες και προς το δημόσιο, καταργήθηκε ο δανεισμός με εγγύηση το "σώμα" (προσωπική ελευθερία) του δανειολήπτη και των μελών της οικογένειάς του, ενώ απελευθερώθηκαν και όσοι Αθηναίοι είχαν γίνει δούλοι λόγω χρεών στην ίδια την Αθήνα και επαναφέρθηκαν στην πόλη όσοι εν τω μεταξύ είχαν μεταπωληθεί στο εξωτερικό.
Είναι γνωστό ότι με τη "σεισάχθεια" ο Σόλων έδωσε τέλος στην εξάρτηση των φτωχών αγροτών της Αττικής. Εκείνο που δεν είναι γνωστό και παραμένει θέμα διαμάχης ανάμεσα στους ερευνητές είναι η διαδικασία που ακολούθησε, προκειμένου να αποκαταστήσει όσους είχαν πέσει θύματα της αυθαιρεσίας των πλουσίων, ακριβώς γιατί δεν υπήρχαν γραπτές διατάξεις (αυτό άλλωστε λέει και ο Σόλων σε ένα από τα ποιήματά του). Το μέτρο άλλοτε συνδέεται με τους εκτημόρους, τους εξαρτημένους αγρότες που καλλιεργούσαν τη γη των προνομιούχων, με τη συμφωνία να τους δίνουν το 1/6 της παραγωγής αντί ενοικίου, ενώ άλλοτε με όλους όσους είχαν δανειστεί και καλλιεργούσαν τη γη των πλουσίων και ισχυρών με ενέχυρο την προσωπική τους ελευθερία.
Πηγές
Κατηγορία:Πρότυπα δικαίου Κατηγορία:Αττικό Δίκαιο
Ντομένικο Μοντούνιο
Ο Ντομένικο Μοντούνιο (Domenico Modugno, Πολινιάνο α Μάρε, 9 Ιανουαρίου 1928 - Λαμπεντούζα, 6 Αυγούστου 1994) ήταν Ιταλός τραγουδιστής, στιχουργός και αργότερα βουλευτής. Εκπροσώπησε τη Ιταλία τρεις φορές στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision: η πρώτη το 1958 με το τραγούδι Nel blu dipinto di blu (γνωστό διεθνώς και ως Volare) όπου ήρθε τρίτος με 13 πόντους, η δεύτερη το 1959 με το τραγούδι Piove όπου ήρθε 6ος με 9 βαθμούς και η τρίτη το 1966 με το τραγούδι Dio come ti amo όπου ήρθε 17ος με κανένα πόντο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί πολιτικοί Κατηγορία:Ιταλοί τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Ιταλία Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1958 Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1959 Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1966
Metal Works '73–'93
Metal Works '73–'93 είναι ο τίτλος της συλλογής τραγουδιών του χέβι μέταλ συγκροτήματος Judas Priest, η οποία κυκλοφόρησε τoν Μάιο του 1993 μέσω της "Columbia Records".
Η συλλογή περιλαμβάνει τραγούδια από όλους τους δίσκους του συγκροτήματος μέχρι τότε συμπεριλαμβανομένων και των δύο ζωντανά ηχογραφημένων άλμπουμ τους, με εξαίρεση το ντεμπούτο-άλμπουμ τους με τίτλο "Rocka Rolla" που κυκλοφόρησε το 1974.
Το εξώφυλλο σχεδιάστηκε από τον Μαρκ Γουίλκινσον και περιέχει στοιχεία από προηγούμενα εξώφυλλα του συγκροτήματος.
Το 2001, η συλλογή επανεκδόθηκε με τον ίδιο αριθμό τραγουδιών.
Τραγούδια
CD 1
1. The Hellion (Halford, Tipton, Downing) - 0:41
3. Victim of Changes (Live) (Halford, Tipton, Downing, Atkins) - 7:12
4. Painkiller (Halford, Tipton, Downing) - 6:06
5. Eat Me Alive (Halford, Tipton, Downing) - 3:34
6. Devil's Child (Halford, Tipton, Downing) - 4:48
7. Dissisent Aggressor (Halford, Tipton, Downing) - 3:07
8. Delivering the Goods (Halford, Tipton, Downing) - 4:16
9. Exciter (Halford, Tipton) - 5:04
10. Breaking the Law (Halford, Tipton, Downing) - 2:35
11. Hell Bent for Leather (Tipton) - 2:41
12. Blood Red Skies (Halford, Tipton, Downing) - 7:50
13. Metal Gods (Halford, Tipton, Downing) - 4:08
14. Before the Dawn (Halford, Tipton, Downing) - 3:23
15. Turbo Lover (Halford, Tipton, Downing) - 5:33
16. Ram it Down (Halford, Tipton, Downing) - 4:48
17. Metal Meltdown (Halford, Tipton, Downing) - 4:14
CD 2
1. Screaming for Vengeance (Halford, Tipton, Downing) - 4:43
2. You've Got Another Thing Comin'  (Halford, Tipton, Downing) - 5:09
3. Beyond the Realms of Death (Halford, Binks) - 6:53
4. Solar Angels (Halford, Tipton, Downing) - 4:04
5. Bloodstone (Halford, Tipton, Downing) - 3:51
6. Desert Plains (Halford, Tipton, Downing) - 4:30
7. Wild Nights, Hot & Crazy Days (Halford, Tipton, Downing) - 4:39
9. Living After Midnight (Halford, Tipton, Downing) - 3:26
10. A Touch of Evil (Halford, Tipton, Downing, Tsangarides) - 5:45
11. The Rage (Halford, Tipton, Downing) - 4:44
12. Night Comes Down (Halford, Tipton, Downing) - 3:58
13. Sinner (Halford, Tipton) - 6:43
14. Freewheel Burning (Halford, Tipton, Downing) - 4:22
15. Night Crawler (Halford, Tipton, Downing) - 5:45
Μάγναστρο
μικρογραφία|370px|Σχηματική αναπαράσταση ενός Μαγνάστρου: Η σφαίρα στο κέντρο είναι ο αστέρας νετρονίων. Η κατακόρυφη γραμμή είναι ο νοητός άξονας περιστροφής του. Οι καμπύλες αναπαριστούν τις δυναμικές γραμμές του μαγνητικού πεδίου. Οι προεξέχοντες κώνοι είναι οι δέσμες εκπομπής των ακτίνων γ και Χ.
Metal Works '73–'93
Θέσεις τσαρτ
Metal Works '73–'93 (άλμπουμ)
Μάγναστρο
Χαρακτηριστικά του μαγνητικού πεδίου
Σε σύγκριση, το μαγνητικό πεδίο της Γης είναι 60 μικροΤέσλα και του ισχυρότερου κατασκευασμένου από τον άνθρωπο ηλεκτρομαγνήτη 35 Τέσλα (Bitter electromagnet). Ένα τέτοιο πεδίο θα ήταν αρκετό για να σβήσουν τα δεδομένα όλων των πιστωτικών καρτών σε απόσταση 160.000 χιλιομέτρων (το μισό της απόστασης Γης - Σελήνης), ενώ σε απόσταση 1000 χιλιομέτρων το μαγνητικό αυτό πεδίο θα ήταν θανατηφόρο καθώς θα έσκιζε τους ιστούς των γήινων ζωντανών οργανισμών λόγω της διαμαγνητικότητας του νερού που περιέχεται σε αυτούς. Στα μάγναστρα οι ανατάξεις του φλοιού τους (ξαφνική αλλαγή σχήματος του άστρου) συνεπάγονται διαταράξεις των μαγνητικών τους πεδίων και προκαλούν μαγνητικούς σεισμούς, τα σεισμικά κύματα των οποίων με μορφή εκλάμψεων ακτίνων γ και ακτίνων Χ φθάνουν ως τη Γη και μπορούν και διαφοροποιούν την ιονόσφαιρά της, στην ουσία μεγαλώνοντας την στιγμιαία λόγω του ιονισμού που προκαλούν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Είδη αστέρων Κατηγορία:Πάλσαρ
Φερδινάνδος (δορυφόρος)
Ο Φερδινάνδος (αγγλικά: Ferdinand) είναι ένας φυσικός δορυφόρος του πλανήτη Ουρανού. Πήρε το όνομά του από τον Φερδινάνδο, ο οποίος ήταν ο γιος του βασιλιά Αλόνσο της Νάπολης στο έργο του Σαίξπηρ «Η Τρικυμία». Η άλλη του σημερινή ονομασία είναι Ουρανός XXIV (Uranus XXIV, δηλαδή ο εικοστός τέταρτος από τους δορυφόρους του Ουρανού που έχει ονομαστεί). Η αρχική προσωρινή ονομασία που του είχε δοθεί ήταν S/2001 U 2.
Metal Works '73–'93
Θέσεις τσαρτ
Επίσημη κυκλοφορία: 18 Μαΐου 1993
Φερδινάνδος (δορυφόρος)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Ουρανού
Metal Works '73–'93
Μέλη των Judas Priest
Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Metal Works '73–'93" είχε την εξής μορφή:
Ρομπ Χάλφορντ - φωνητικά
Γκλεν Τίπτον - κιθάρα
Κ.Κ. Ντάουνινγκ - κιθάρα
Ίαν Χιλ - μπάσο
Ντέιβ Χόλαντ - τύμπανα
Σάιμον Φίλιπς - τύμπανα
Σκοτ Τράβις - τύμπανα
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Judas Priest Κατηγορία:Άλμπουμ του 1993
Γεώργιος Παπαζώλης
Ο Γεώργιος Παπαζώλης ή Παπάζωλης ή Παπάζογλου (Σιάτιστα, 1725 - Πάρος, 1775) ήταν Έλληνας έμπορος και στρατιωτικός από τη Μακεδονία που κατατάχθηκε στο Ρωσικό Στρατό και υπήρξε ο βασικός υποκινητής - πρωτεργάτης της ελληνικής εξέγερσης του 1770, γνωστής με τη δημώδη ονομασία Ορλωφικά.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Σιάτιστα του καζά Κοζάνης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Στη γενέτειρά του, ολοκλήρωσε τις σπουδές του στις σχολές της πόλης. Στη συνέχεια, ασχολήθηκε με το εμπόριο αρχικά στη Θεσσαλονίκη και έπειτα στην Οδησσό. Λόγω της αποτυχίας του στις εμπορικές του δραστηριότητες, μετέβη στην Αγία Πετρούπολη για να καταταχθεί στο Ρωσικό στρατό. Έγινε λοχαγός του πυροβολικού, στο οποίο υπηρετούσαν οι αδερφοί κόμητες Αλέξιος και Θεόδωρος Ορλώφ, με τους οποίους και συνδέθηκε φιλικά. Οι αδερφοί Ορλώφ συμμετείχαν στην προσπάθεια της Αικατερίνης Β΄ να καταλάβει το θρόνο από το σύζυγό της Πέτρο Γ΄ το 1762. Κατόπιν τούτου, ο Αλέξιος Ορλώφ έγινε διοικητής του πυροβολικού. Η Αικατερίνη η Β΄ προσπάθησε να αναμειχθεί στα βαλκανικά πράγματα προκειμένου να αποσπάσει εδάφη και σφαίρες επιρροής από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ο Παπαζώλης, έχοντας πρόσβαση στην τσαρική αυλή μέσω των Ορλώφ, προσπάθησε να επηρεάσει την κατάσταση υπέρ των Ελλήνων, πείθοντας τους αδερφούς Ορλώφ και συνακολούθως την τσαρίνα Αικατερίνη για τη διεξαγωγή επιχειρήσεων στη νότιο Βαλκανική.
Υποκίνηση εξέγερσης
Το 1763 ο Παπαζώλης μεταβαίνει στη Βενετία και στη συνέχεια στην Τεργέστη, προκειμένου να συντονίσει τις ενέργειες Ελλήνων και ομόδοξων Σλάβων για την διενέργεια μιας συνολικής εξέγερσης. Επιστρέφοντας στον ελλαδικό χώρο, στην Αδριατική έπεσε στα χέρια Δουλχινιωτών πειρατών που τον μετέφεραν στην Αλβανία. Εκεί τον απελευθέρωσε ο Αυστριακός πρόξενος όπου και επέστρεψε στη Τεργέστη. Το 1765 συνέταξε ένα βιβλίο με σκοπό την αφύπνιση των Ελλήνων και την καλλιέργεια της πολεμικής αρετής. Το βιβλίο αυτό με τον τίτλο «Διδασκαλία, ήγουν ερμηνεία της πολεμικής τάξεως και τέχνης», τυπώθηκε στη Βενετία, στο τυπογραφείο του Ηπειρώτη Δημητρίου Θεοδοσίου το οποίο διανεμήθηκε αργότερα σε μυημένους οπλαρχηγούς και προκρίτους της τουρκοκρατούμενης Ελλάδας.
Από τα τέλη του 1765 και για τα επόμενα χρόνια, ο Παπαζώλης, μαζί με Έλληνες συνεργάτες και Ρώσους πράκτορες, περιόδευσε στην Δυτική και Κεντρική Μακεδονία, την Ήπειρο, τη Στερεά Ελλάδα και την Πελοπόννησο, προκειμένου να συνεννοηθεί με ντόπιους παράγοντες για την ιδέα της εξέγερσης, μοιράζοντας ταυτόχρονα στο όνομα της Αυτοκράτειρας ευαγγέλια, σταυρούς και άμφια στις επισημότερες εκκλησίες (ναούς), μοναστήρια και μητροπολίτες του ελλαδικού χώρου, που είχε προηγουμένως αγοράσει με χρήματα που του παραχώρησαν οι Ρώσοι. Παρόλο που η ανταπόκριση δεν ήταν ιδιαίτερα ενθαρρυντική, ο Παπαζώλης κατάφερε να αποσπάσει αρκετές συμφωνίες με ορισμένους οπλαρχηγούς και προύχοντες - κοτζαμπάσηδες, ιδιαίτερα στη Στερεά Ελλάδα, την Αχαϊκή Πελοπόννησο. Περί τα τέλη του 1766 αποβιβάστηκε στο Οίτυλο, στη Μάνη όπου και παρέμεινε αρκετούς μήνες προκειμένου να μυήσει και να πείσει τους Μανιάτες για την επικείμενη εξέγερση, υποστηρίζοντας μεταξύ άλλων ότι "η Μεγάλη Αυτοκράτειρα Αικατερίνη υποστηρίζει την ελληνική θρησκεία και ότι όλα τα βασίλεια της Ευρώπης συμφώνησαν να καταστρέψουν το τουρκικό κράτος, (την Οθωμανική Αυτοκρατορία) και σε μια τέτοια περίπτωση σεις (οι Μανιάτες) υπερασπιστές της ελευθερίας, θα πρέπει να πρωτοστατήσετε δίνοντας το παράδειγμα και στους υπόλοιπους Έλληνες". Όταν όμως οι Μανιάτες του ζήτησαν κάποια συστατική επιστολή ή τίτλο για αυτά που υποστήριζε δεν είχε τίποτα να επιδείξει. Έτσι απογοητευμένος κατέφυγε στη συνέχεια στην Καλαμάτα όπου και συνεργάστηκε με τον πρόκριτο Παναγιώτη Μπενάκη, εγγονό του Λιμπέριου Γερακάρη, στο σπίτι του οποίου έγιναν πολλές συγκεντρώσεις προκρίτων και αρχιερέων της ευρύτερης περιοχής, (όπως οι μητροπολίτες: Κορίνθου Μακάριος, Παλαιών Πατρών, Λακεδαιμονίας Ανανίας, ο πρώην Πατρών και πρόεδρος Κερνίκης και Καλαβρύτων Δανιήλ, οι προεστοί Σπάρτης Ιωάννης Μελιτάκης και Ιωάννης Καφετζής, Κορίνθου Γεωργαντάς και Σπυρίδων Νοταράς, Πατρών Ιωάννης Πώλος κ.ά. ) και τους οποίους ο Παπαζώλης εκθέτοντας τους σκοπούς του, τους εξόρκιζε στη συνέχεια να επιδείξουν ιδιαίτερο ζήλο. Από τις συναντήσεις εκείνες φέρεται οι πρόκριτοι να υπέγραψαν και κάποια συμφωνία ότι θα μπορούσαν να παρατάξουν 100.000 μαχητές, ακολουθώντας όμως την ευφυή απάντηση των Μανιατών πως αν δεν έλθουν προηγουμένως ρωσικά πλοία δεν πρόκειται να εκδηλωθεί καμία εξέγερση. Ακολούθως ο Γ. Παπαζώλης επέστρεψε στη Ρωσία και με ανόητες υπερβολές και χωρίς στοιχειώδη συντονιστική οργάνωση έπεισε τελικά τούς Ορλώφ ότι ο χρόνος ήταν πλέον κατάλληλος για τη διεξαγωγή επιχειρήσεων.
Εξέγερση του 1770
Το 1769 τμήμα του Ρωσικού στόλου με τη συμμετοχή του Παπαζώλη, ξεκίνησε με προορισμό τη Μάνη όπου θα υποστήριζε τους Μανιάτες, εναντίον των Οθωμανών. Το 1770 τελικά, σημειώθηκε το αποτυχημένο κίνημα, που έμεινε γνωστό με την ονομασία Ορλωφικά. Οι Ρώσοι, έχοντας εξασφαλίσει τη Συνθήκη Κιουτσούκ-Καϊναρτζή, εγκατέλειψαν τους Έλληνες στην τύχη τους, παρά τις συνεχείς εκκλήσεις του Παπαζώλη.
Χαρακτηρισμοί
Πολλοί οπλαρχηγοί και προύχοντες της Πελοποννήσου και της Μακεδονίας, όπως ο γέρο Ζιάκας που συμμετείχαν στο κίνημα, απογοητεύτηκαν και κατηγόρησαν τον Παπαζώλη για τυχοδιωκτισμό. Η απόπειρα αυτού του εγχειρήματος με πρωτοβουλία του Παπαζώλη έγινε αντικείμενο εκμετάλλευσης από τη Ρωσική διπλωματία αφενός και αφετέρου, ήταν πρόχειρα οργανωμένη με σποραδικές κινητοποιήσεις ανά τον ελλαδικό χώρο, χωρίς επικοινωνία και συντονισμό.
Πέθανε στην Πάρο όπου είχε πλέον ελλιμενιστεί ο Ρωσικός στόλος.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 18ου αιώνα Κατηγορία:Ελληνική εξέγερση του 1770 Κατηγορία:Ρώσοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Έλληνες αγωνιστές του 18ου αιώνα
Αδόλφος Δ΄ του Μπεργκ
Βιογραφία
Ήταν γιος του Αδόλφου Γ΄, κόμη του Μπεργκ και της Αδελαΐδας, κόρης του Ντίτριχ Β΄, κόμη της Κλέβης.
Έκτισε τον πύργο Άλτενα και το αββαείο του Άλτενμπεργκ (1133), στο οποίο εισήλθε το 1160. Τον διαδέχθηκαν οι γιοί του, ο Ένγκελμπερτ Α΄ στο μεγαλύτερο μέρος της κομητείας του Μπεργκ και ο Έμπερχαρντ Α΄ στην περιοχή της Άλτενα.
Οικογένεια
Ο Αδόλφος Δ΄ έκανε δεύτερο γάμο, με την Ίρμγκαρτ, κόρη του Ένγκελμπερτ του Σβάρτσενμπεργκ και είχε τέκνα:
Λαϊκή δημοκρατία (μαρξισμός - λενινισμός)
Ο όρος έχει χρησιμοποιηθεί ως ονομασία του πολιτειακού καθεστώτος των κρατών των περισσοτέρων χωρών (αυτών που δεν προχώρησαν στον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας) του υπαρκτού σοσιαλισμού.
Η λαϊκή δημοκρατία (κατ' ορισμένους εφαρμογή της μαρξιστικής δικτατορίας του προλεταριάτου) ήταν το πολίτευμα των κρατών που είχαν μεταβατικά χαρακτηριστικά από τον καπιταλισμό προς το σοσιαλισμό. Μπορεί να ήταν τυπικά πολυκομματική, ουσιαστικά όμως υπήρξε παντού μονοκομματισμός, με το κομμουνιστικό κόμμα να έχει τον ουσιαστικό έλεγχο της λήψης των αποφάσεων σε κυβερνητικό επίπεδο, πάντα στο όνομα της εργατικής τάξης. Οι λαϊκές δημοκρατίες στηρίζονταν, όπως ήδη ειπώθηκε, στη λεγόμενη Δικτατορία του Προλεταριάτου η οποία προϋποθέτει ένα μεταβατικό στάδιο κράτους στην υπηρεσία της εργατικής τάξης, το οποίο μέσα από την καθοδήγηση του κόμματος της τελευταίας θα προχωρούσε σε μία ταχεία επίλυση της πάλης των τάξεων. Κοινό στοιχείο των οικονομιών των χωρών αυτών υπήρξε ο κεντρικός σχεδιασμός, ένας γενικευμένος κρατικός τομέας που αφορούσε λιγότερο ή περισσότερο το σύνολο της βαριάς και της ελαφράς βιομηχανίας, του χονδρικού εμπορίου, ενώ στον αγροτικό τομέα υπήρξαν διαφορετικά μοντέλα: Αρκετές χώρες (Ουγγαρία, Γιουγκοσλαβία, Πολωνία) επέτρεπαν την ατομική ιδιοκτησία στη γη εν αντιθέσει με άλλες χώρες όπως η Αλβανία που την απαγόρευαν. Σε κράτη όπως η Κίνα ή το Βιετνάμ το σύστημα αυτό συνυπάρχει πλέον με ηγεμονικά στοιχεία καπιταλισμού και ελεύθερης αγοράς.
Λαϊκές δημοκρατίες ονομάζονταν, συνταγματικά, τα κράτη σε όλη την Ανατολική Ευρώπη, την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου, από το 1945, έως και το 1992 (μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, έως και την πλήρη διάλυση της ΕΣΣΔ, της Γιουγκοσλαβίας και της Τσεχοσλοβακίας). Λαϊκές δημοκρατίες, αποτέλεσαν μεταξύ άλλων, η Ουγγαρία, η Πολωνία, η Βουλγαρία και η Ανατολική Γερμανία (η οποία το 1990, ενώθηκε επίσημα με την Δυτική Γερμανία, δημιουργώντας την σημερινή Γερμανία), καθώς και η Αλβανία, ενώ η Ρουμανία, η Γιουγκοσλαβία και η Τσεχοσλοβακία επίσημα ονομάζονταν σοσιαλιστικές δημοκρατίες, με τις δύο τελευταίες μάλιστα, να διαλύονται επίσημα την δεκαετία του 1990, και στην θέση τους δημιουργήθηκαν νέα κράτη. Η Τσεχοσλοβακία, διασπάστηκε ειρηνικά, και στην θέση της δημιουργήθηκαν οι δύο σημερινές χώρες Τσεχία και Σλοβακία, ενώ η Γιουγκοσλαβία, διασπάστηκε είτε με εμφυλίους, είτε με δημοψηφίσματα, στις ακόλουθες επτά σημερινές χώρες: Σλοβενία, Κροατία, Σερβία, Βοσνία και Ερζεγοβίνη, Βόρεια Μακεδονία και Μαυροβούνιο, καθώς και στο μη αναγνωρισμένο διεθνώς Κοσσυφοπέδιο.
Εκτός των προαναφερθέντων λαϊκές δημοκρατίες ονομάζονταν και μία σειρά άλλων κρατών, στις οποίες είτε κυριαρχούσαν κόμματα με σαφή μαρξιστικό προσανατολισμό, είτε ακολουθούσαν κατά την ΕΣΣΔ, τον "μη καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης". Τέτοιες χώρες ήταν κυρίως χώρες της Αφρικής, όπως η Ανγκόλα, το Μπενίν, η Αιθιοπία, το Κονγκό (Μπραζαβίλ), η Μοζαμβίκη, άλλα και της Ασίας, όπως το Αφγανιστάν, η Μογγολία, η Νότια Υεμένη (η οποία και αυτή το 1990, ενώθηκε επίσημα, με την Βόρεια Υεμένη, για να δημιουργήσουν την σημερινή Υεμένη) κ.α. Η ονομασία τους ως τέτοιες αφαιρέθηκε μετά τη διάλυση του ανατολικού μπλοκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λαϊκές Δημοκρατίες Κατηγορία:Μαρξισμός-Λενινισμός
Base Mérimée
Η ονομασία της προέρχεται από τον συγγραφέα Προσπέρ Μεριμέ, ο οποίος υπήρξε, επίσης, γενικός επιθεωρητής των ιστορικών μνημείων.
Η συγκεκριμένη βάση δεδομένων ενημερώνεται ανά τακτά χρονικά διαστήματα.
Περιεχόμενο
Η Base Mérimée περιλαμβάνει πληροφορίες οι οποίες προέρχονται από την υπηρεσία των ιστορικών μνημείων και τον γενικό κατάλογο πολιτισμικής κληρονομιάς. Σχετίζεται με την θρησκευτική, οικιακή, αγροτική, σχολική, στρατιωτική και βιομηχανική αρχιτεκτονική.
Η βάση περιλαμβάνει δύο τύπους σελίδων: Η Base Mérimée δεν περιλαμβάνει αποκλειστικά τα κτίρια τα οποία προστατεύονται ως ιστορικά μνημεία.
Η βάση διέθετε το 2005 περίπου 20.0000 σελίδες, εκ των οποίων 147,000 για τον κατάλογο και 42,000 για τα ιστορικά μνημεία. 35.000 σελίδες έχουν απεικόνιση στην Base Mémoire. 13.500 πλήρεις ενημερωτικοί φάκελοι είναι συνδεδεμένοι με τις σελίδες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορικά μνημεία στη Γαλλία Κατηγορία:Ιστότοποι
Εξίσωση Χέντερσον-Χάσελμπαχ
Στη χημεία, η εξίσωση Χέντερσον-Χάσελμπαχ (Henderson–Hasselbalch equation) περιγράφει την παραγωγή του pH ως μέτρου της οξύτητας (χρησιμοποιώντας το pKa, τον αρνητικό δεκαδικό λογάριθμο της σταθεράς διάστασης οξέος) σε βιολογικά και χημικά συστήματα. Η εξίσωση είναι επίσης χρήσιμη για την εκτίμηση του pH ενός ρυθμιστικού διαλύματος και την εύρεση του pH της ιοντικής ισορροπίας στις αντιδράσεις οξέος-βάσης (χρησιμοποιείται πλατιά για τον υπολογισμό του ισοηλεκτρικού σημείου των πρωτεϊνών).
Η εξίσωση δίνεται από τον τύπο:
όπου, [HA] είναι η γραμμομοριακότητα κατ΄ όγκο του αδιάστατου ασθενούς οξέος, [A⁻] είναι η μοριακή συγκέντρωση (molarity, M) της συζυγούς βάσης αυτού του οξέος και είναι όπου K_{a} είναι η σταθερά διάστασης του οξέος, δηλαδή:
Σε αυτές τις εξισώσεις, το \mbox{A}^- δηλώνει την ιοντική μορφή του σχετικού οξέος. Οι ποσότητες σε αγκύλες όπως [βάση] και [οξύ] δηλώνουν τη μοριακή συγκέντρωση της περιεχομένης ποσότητας.
Για τις βάσεις
Για την τυπική εξίσωση βάσης:
Μια δεύτερη μορφή της εξίσωσης, γνωστή ως εξίσωση Χέιλμαν (Heylman), εκφράζεται με όρους K_{b} όπου K_{b} είναι η σταθερά διάστασης βάσης:
Ανάλογα προς τις παραπάνω εξισώσεις, ισχύει η παρακάτω εξίσωση:
όπου BH+ δηλώνει το συζυγές οξύ της αντίστοιχης βάσης B. Χρησιμοποιώντας τις ιδιότητες αυτών των όρων στους 25 βαθμούς Κελσίου, μπορεί κάποιος να συνθέσει μια εξίσωση για το pH βασικών διαλυμάτων με όρους pKa και pH:
Παραγωγή
Λαμβάνοντας τον δεκαδικό λογάριθμο και των δύο μελών, έχουμε:
Έπειτα, χρησιμοποιώντας τις ιδιότητες των λογαρίθμων:
Ταυτοποίηση του αριστερού μέλους της εξίσωσης ως -pKa και του ως -pH:
Προσθήκη του pH και του pKa και στα δύο μέλη:
Το πηλίκο [A^-]/[HA] είναι αδιάστατο και ως τέτοιο, μπορεί να χρησιμοποιηθούν άλλα πηλίκα με άλλες μονάδες. Παραδείγματος χάρη, ο λόγος mol των συστατικών, ή οι κλασματικές συγκεντρώσεις  όπου  θα δώσουν την ίδια απάντηση. Μερικές φορές, αυτές οι άλλες μονάδες είναι πιο βολικές στη χρήση.
Ιστορικό
Ο Λόρενς Τζόζεφ Χέντερσον (Lawrence Joseph Henderson) έγραψε την εξίσωση, το 1908, περιγράφοντας τη χρήση του ανθρακικού οξέος ως ρυθμιστικού διαλύματος. Ο Καρλ Άλμπερτ Χάσελμπαχ (Karl Albert Hasselbalch) επαναδιατύπωσε αργότερα αυτόν τον τύπο με λογαριθμικούς όρους, με αποτέλεσμα την εξίσωση Χέντερσον-Χάσελμπαχ. Ο Χάσελμπαχ χρησιμοποίησε τον τύπο στη μελέτη της μεταβολικής οξέωσης (metabolic acidosis).
Περιορισμοί
Υπάρχουν κάποιες σημαντικές έμμεσες προσεγγίσεις στην εξίσωση Χέντερσον-Χάσελμπαχ. Η πιο σημαντική είναι η υπόθεση ότι η συγκέντρωση του οξέος και της συζυγούς του βάσης στην ισορροπία θα παραμείνει η ίδια με την τυπική συγκέντρωση. Αυτό παραβλέπει τη διάσταση του οξέος και τη σύνδεση του H+ με τη βάση. Η διάσταση του νερού και η ίδια η σχετική συγκέντρωση του νερού παραβλέπονται επίσης. Αυτές οι προσεγγίσεις θα αποτύχουν όταν εξετάζονται σχετικά ισχυρά οξέα και βάσεις (το pKa περισσότερο από δυο μονάδες από το 7), αραιά ή πολύ πυκνά διαλύματα (λιγότερο από 1 mM ή μεγαλύτερα από 1M), ή πολύ ασύμμετρες αναλογίες οξέος/βάσης (περισσότερο από 100 προς 1). Σε υψηλές αραιώσεις ρυθμιστικού, όπου η συγκέντρωση των πρωτονίων που ανακύπτει από το νερό γίνεται ίση ή επικρατεί των ίδιων των ειδών του ρυθμιστικού (σε pH 7, που σημαίνει συγκεντρώσεις των συστατικών του ρυθμιστικού της τάξης των <10−5 M τυπικά, αλλά πρακτικά πολύ υψηλότερες), το pKa του 'ρυθμιστικού' συστήματος θα τείνει προς την ουδετερότητα.