cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δημοπρασία παρθενιάς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανθρώπινη σεξουαλικότητα
Ίαν Χολμ
Ο (σερ) Ίαν Χολμ (αγγλικά: Ian Holm Cuthbert, 12 Σεπτεμβρίου 1931 - 19 Ιουνίου 2020) ήταν Άγγλος ηθοποιός του κινηματογράφου και του θεάτρου. Έλαβε βραβείο Τόνι -Καλύτερου Ηθοποιού- για το θεατρικό έργο The Homecoming (1967) και Βραβείο Ολίβιε -Καλύτερου Ηθοποιού- για τον ομώνυμο ρόλο στην θεατρική παράσταση Βασιλιάς Ληρ (1997), βασισμένη στο ομώνυμο έργο του Ουίλιαμ Σαίξπηρ. Κέρδισε βραβείο BAFTA -Καλύτερου Ηθοποιού- για τον ρόλο του στην ταινία Οι δρόμοι της φωτιάς (1981), ενώ για την ίδια ταινία, ήταν επίσης υποψήφιος για Όσκαρ καλύτερης ερμηνείας.
Άλλοι γνωστοί κινηματογραφικοί ρόλοι του ήταν το ανδροειδές Ας στην ταινία Άλιεν (1979), ο ιερέας Βίτο Κορνίλιους στην ταινία Το πέμπτο στοιχείο (1997) και ο σεφ Σκίνερ στην ταινία Ο Ρατατούης. Περισσότερη δημοτικότητα έλαβε ως Μπίλμπο Μπάγκινς στην τριλογία Ο άρχοντας των δαχτυλιδιών (2001-2003) και στην τριλογία Χόμπιτ (2012-2014). Στη δεύτερη τριλογία ερμήνευσε τον χαρακτήρα μόνο στις σκηνές προχωρημένης ηλικίας, με τον Μάρτιν Φρίμαν να ενσαρκώνει τον Μπίλμπο στη νεότερη εκδοχή του.
Βιογραφία
μικρογραφία|403x403εσ|Προτομή του Χολμ στο νεκροταφείο Χάιγκεϊτ του βόρειου [[Λονδίνο|Λονδίνου]] Ο Ίαν Χολμ γεννήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 1931 στο Έσσεξ από τους Σκωτσέζους γονείς Τζέιμι Χάρβεϊ Κάθμπερτ και Τζον Γουίλσον. Ο πατέρας του ήταν ψυχίατρος, όπου εργαζόταν στην ψυχιατρική κλινική West Ham Corporation και ήταν ένας από τους πρωτοπόρους της θεραπείας με ηλεκτροσόκ. Η μητέρα του ήταν νοσοκόμα. Είχε έναν μεγαλύτερο αδερφό, που πέθανε όταν ο ίδιος ήταν 12 ετών. Ο Χολμ φοίτησε στο ανεξάρτητο Chigwell School στο Έσσεξ. Οι γονείς του μετακόμισαν στο Μόρτεχιου του Ντέβον και αργότερα στο Γουόρθινγκ, όπου ο Χολμ έγινε μέλος μιας ερασιτεχνικής θεατρικής ομάδας.
Μία τυχαία συνάντηση με τον Χένρι Μπέιντον, γνωστό σαιξπηρικό ηθοποιό, βοήθησε τον Χολμ να εκπαιδευτεί και να γίνει δεκτός στην Βασιλική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης, στην οποία εξασφάλισε θέση το 1950. Οι σπουδές του εκεί διακόπηκαν την επόμενη χρονιά όταν τον κάλεσαν να υπηρετήσει στον βρετανικό στρατό. Κατά την στρατιωτική του θητεία, μετατέθηκε στο Κλάγκενφουρτ της Αυστρίας και κατατάχθηκε ως υποδεκανέας. Οι σπουδές του διακόπηκαν για δεύτερη φορά όταν πήγε ως εθελοντής σε περιοδεία στις ΗΠΑ το 1952. Τελικά, το 1953 ο Χολμ αποφοίτησε από την Βασιλική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης. Έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο θέατρο το 1954, στο Στράτφορντ-απόν-Έιβον, όπου ενσάρκωσε έναν μικρό ρόλο στην παράσταση Οθέλλος. Δύο χρόνια αργότερα, έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο Λονδίνο, στην θεατρική παράσταση Love Affair.
Στα πρώτα χρόνια της καριέρας του ασχολήθηκε κυρίως με το θέατρο και τα έργα του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, ενώ για την θεατρική παράσταση The Homecoming στην οποία συμμετείχε το 1967, θα βραβευτεί με το Βραβείο Τόνι. Το 1968 παίζει στην πρώτη του ταινία με τίτλο The Bofors Gun και για την επόμενη δεκαετία θα συμμετάσχει σε αρκετές ταινίες αγγλικής παραγωγής. Το 1977 μαζί με τους Τζιν Χάκμαν, Τέρενς Χιλ, Κατρίν Ντενέβ και Μαξ φον Σίντοφ πρωταγωνίστησε στην ταινία δράσης Οι τυχοδιώκτες της ερήμου, ενώ το 1979 συνεργάστηκε με τον Ρίντλεϊ Σκοτ στην περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας Άλιεν, στον ρόλο του ανδροειδούς Ας, κάνοντάς τον ευρέως γνωστό στο κοινό, ενώ το 1981 είχε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία Οι δρόμοι της φωτιάς, με την οποία κέρδισε το βραβείο BAFTA -Καλύτερης ερμηνείας-, καθώς και υποψηφιότητα για Όσκαρ στην ίδια κατηγορία. Την ίδια χρονιά (1981) έπαιξε τον ρόλο του Ναπολέοντα στην ταινία Υπέροχοι ληστές και τα κουλουβάχατα της ιστορίας, ενώ το 1984 συμμετείχε στην βραβευμένη ταινία Γκρέιστοουκ: Ο θρύλος του Ταρζάν, άρχοντα της ζούγκλας. Ένα χρόνο μετά (1985), συνεργάστηκε με τους Ρόμπερτ Ντε Νίρο, Τζόναθαν Πράις, Κάθριν Χέλμοντ και Μπομπ Χόσκινς στη σατιρική κωμωδία Μπραζίλ. Το 1989 και 1990 έπαιξε ξανά σε έργα του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ (Ερρίκος ο Ε΄ και Άμλετ), στην κινηματογραφική τους έκδοση αυτήν την φορά και το 1992 συνεργάστηκε με τους Μάικλ Κέιν και Σον Γιανγκ στην ταινία Απόρρητος φάκελος.
Εκτός από το θέατρο και τον κινηματογράφο, ήταν ενεργός και σε διάφορες τηλεοπτικές σειρές, όπως στο 9 επεισοδίων τηλεοπτικό έργο Napoleon and Love, όπου είχε ξανά τον ρόλο του Ναπολέοντα και προβλήθηκε το 1974, ενώ το 1977 θα υποδηθεί τον ρόλο του Ζεράχ στην μίνι σειρά του Φράνκο Τζεφιρέλι Ο Ιησούς από την Ναζαρέτ. Επίσης αξίζει να αναφερθεί η συμμετοχή του για 27 συνεχόμενα έτη (1981-2008) στη σειρά ντοκιμαντέρ του BBC Horizon.
Ο Ίαν Χολμ χρίστηκε ιππότης (σερ) το 1998 για την προσφορά του στον κόσμο της Τέχνης.
Προσωπική ζωή και θάνατος
Ο Χολμ είχε παντρευτεί τέσσερις φορές: Mε την Λιν Μαίρη Σο το 1955 (διαζύγιο 1965), με τη Σόφι Μπέικερ το 1982 (διαζύγιο 1986), με την ηθοποιό Πενέλοπε Γουίλτον στο Γουίλσαϊρ το 1991 (διαζύγιο 2002), και με τη ζωγράφο Σόφι ντε Στέμπελ το 2003. Είχε δύο κόρες, την Τζέσικα Χολμ και την Σάρα-Τζέιν Χολμ, από τον πρώτο του γάμο, έναν γιο, τον Χάρι Χολμ, από τον δεύτερο γάμο του και μία κόρη, την Μελίσα (Λίσι) Χολμ και έναν γιο, τον Μπάρναμπι Χολμ, από την 15ετή σχέση του με τη φωτογράφο Μπι Γκίλμπερτ.
Ο Χολμ και η Γουίλτον εμφανίστηκαν μαζί στην μίνι σειρά του BBC The Borrowers (1993). Η τελευταία σύζυγός του, Σόφι ντε Στέμπελ, ήταν μοντέλο του Λούσιαν Φρόιντ και ζωγράφος.
Το 2001 θεραπεύθηκε από τον καρκίνο του προστάτη και στα τελευταία χρόνια της ζωής του υπέφερε από τη νόσο του Πάρκινσον. Ο Χολμ πέθανε σε νοσοκομείο του Λονδίνου στις 19 Ιουνίου 2020 σε ηλικία 88 ετών, ύστερα από επιπλοκές της ασθένειας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί ραδιοφώνου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Β' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Νικητές βραβείου Tony
Ανρί Γκανιεμπέν
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ανρί Γκανιεμπέν γεννήθηκε στη Λιέγη το 1886, και ήταν γιος Βέλγου πάστορα και Ολλανδής μητέρας. Σπούδασε στην Ελβετία, στις πόλεις Μπιέν και Λωζάνη, πιάνο, με τον Ο. Λοφέρ (Auguste Laufer) και αρμονία με τον Τ. Μπίσχοφ (Justin Bischoff). Το 1905, πέρασε οκτώ μήνες στο Βερολίνο, όπου σπούδασε σύνθεση με τον Ρ. Ρέσλερ (Richard Rössler). Το 1908 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου μελέτησε στην «Scuola Cantorum», εκκλησιαστικό όργανο με τον Λουί Βιέρν και σύνθεση με τον Β. ντ’ Εντί (Vincent d'Indy). Παρέμεινε εκεί για οκτώ χρόνια, κατά τη διάρκεια των οποίων έπαιζε εκκλησιαστικό όργανο στη Λουθηρανική Εκκλησία της Λύτρωσης. Το 1916, διορίστηκε οργανίστας στο Ναό του Αγίου Ιωάννη της Λωζάνης και δίδαξε στο Ωδείο της πόλης. Ο Γκανιεμπέν συνέθεσε πάνω στις περισσότερες μουσικές φόρμες, με εξαίρεση την όπερα. Συχνά συνεισέφερε και σε περιοδικά μουσικής, συμπεριλαμβανομένου του εντύπου La Tribune de Genève.
Το 1925 προσκλήθηκε και ανέλαβε τη διεύθυνση του Ωδείου της Γενεύης, όπου παρέμεινε μέχρι τη συνταξιοδότησή του, το 1961. Το 1938, καθιέρωσε τον διεθνή μουσικό διαγωνισμό της Γενεύης, του οποίου υπήρξε πρόεδρος μέχρι το 1959. Πήρε μέρος στην πλήρη έκδοση των έργων του Κ. Γκουντιμέλ (Claude Goudimel).
Κυριότερα έργα
Επίσης, δύο μπαλέτα, ένα τρίο εγχόρδων, μεγάλο αριθμό έργων για διάφορα όργανα, τέσσερις τοκάτες για πιάνο και διάφορα κομμάτια για το εκκλησιαστικό όργανο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ελβετοί συνθέτες Κατηγορία:Συνθέτες κλασικής μουσικής
Μητέρα Ηρωίδα
δεξιά|μικρογραφία|237x237εσ|Το "Αλτίν Αλκά" του Καζακστάν ("Χρυσό κρεμαστό κόσμημα") Η Μητέρα Ηρωίδα (Мать-героиня, Mat'-geroinya) ήταν ένας τιμητικός τίτλος της Σοβιετικής Ένωσης, ο οποίος απονεμόταν για την γέννηση και την ανατροφή μιας μεγάλης οικογένειας. Η πρόθεση του κράτους ήταν όχι μόνο να τιμήσει τις μεγάλες οικογένειες, αλλά επίσης να αυξήσει την οικονομική βοήθεια για τις έγκυες γυναίκες, τις μητέρες μεγάλων οικογενειών, τις ανύπαντρες μητέρες, και να προωθήσει το επίπεδο της υγείας στη μητέρα και το παιδί.
Βραβείο ιστορία
Ο τιμητικός τίτλος "Μητέρα Ηρωίδα" ιδρύθηκε στις 8 Ιουλίου του 1944 με Διάταγμα του Προεδρείου του Ανωτάτου Σοβιέτ. Το καταστατικό του, συμπεριλαμβανομένων των πολλαπλών αυξήσεων στις διαθέσιμες κρατικές συντάξεις για τις οικογένειες ή άγαμες μητέρες, τροποποιήθηκε 15 φορές από την αρχική του δημιουργία μέχρι την τελευταία τροποποίηση που περιεχόταν στο Διάταγμα αρ. 20 του Προεδρείου του Ανωτάτου Σοβιέτ στις 7 Μαΐου 1986.
Καταστατικό βραβείου
Ο τιμητικός τίτλος "Μητέρα Ηρωίδα" απονεμήθηκε σε μητέρες που γέννησαν και ανέτρεφαν 10 ή περισσότερα παιδιά. Ο τίτλος συνοδευόταν από την παραχώρηση του Βραβείου "Μητέρα Ηρωίδα" και ενός πιστοποιητικού ατο οποίο απονεμόταν από το Προεδρείο του Ανωτάτου Σοβιέτ της Σοβιετικής Ένωσης. Τιμόταν μετά τα πρώτα γενέθλια του τελευταίο παιδιού, με την προϋπόθεση ότι τα άλλα εννέα παιδιά (βιολογικά ή υιοθετημένα) παρέμειναν ζωντανά. Τα παιδιά που χάθηκαν κάτω από ηρωική, στρατιωτική ή άλλη σεβαστή συνθήκη, συμπεριλαμβανομένων των επαγγελματικών ασθενειών, επίσης υπολογίζονταν. Το βραβείο δημιουργήθηκε ταυτόχρονα με το Βραβείο της Μητρικής Δόξας (ρωσικά: Орден "Материнская слава") και του Μεταλλίου Μητρότητας (ρωσικά: Медаль материнства), που προοριζόταν για τις γυναίκες με πέντε έως εννιά παιδιά.
Έδινε επίσης το δικαίωμα ένταξης σε προνόμια στη συνταξιοδότηση, τη καταβολή τελών σε επιχειρήσεις κοινής ωφελείας και τη προμήθεια τροφίμων και άλλων αγαθών.
Κατά την διάρκεια της ύπαρξης του βραβείου, ο τίτλος απονεμήθηκε σε περίπου 430.000 γυναίκες.
Αν είχε συμπεριληφθεί στους τιμητικούς τίτλους της Ρωσικής Ομοσπονδίας, ο τίτλος της Μητέρας Ηρωίδας θα είχε το προβάδισμα.
Μετασοβιετικά βραβεία
Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991, το βραβείο καταργήθηκε στις περισσότερες πρώην μετασοβιετικές δημοκρατίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τιμητικές διακρίσεις της Σοβιετικής Ένωσης
Ίστβαν Γκούγιας
Ο Ίστβαν Γκούγιας (ουγγρικά: István Gulyás), (13 Οκτωβρίου 1931 - 31 Ιουλίου 2000) ήταν Ούγγρος αθλητής της αντισφαίρισης.
Ήταν ο δεύτερος Ούγγρος αντισφαιριστής που έπαιξε σε έναν τελικό τουρνουά Γκραντ σλαμ. Είχε χάσει στον τελικό του Γαλλικού όπεν το 1966 από τον Αυστραλό Τόνι Ρος σε τρία σετ, αφού πρώτα συμφώνησε να καθυστερήσει ο αγώνας 24 ώρες για να μπορέσει ο Ρος να ανακάμψει από τραυματισμό στον αστράγαλο. Ήταν ο μοναδικός τελικός Gγκραντ σλαμ του Γκούγιας, αν και έπαιξε στον ημιτελικό του τουρνουά το επόμενο έτος, και τους προημιτελικούς το 1971.
Βρισκόταν στο Top 10 του κόσμου σε περισσότερες από μία περιπτώσεις και κατέχει το ρεκόρ για τους περισσότερους τίτλους του εθνικού πρωταθλήματος της Ουγγαρίας, έχοντας κερδίσει 15 φορές στην καριέρα του .Ο Lance Tingay της The Daily Telegraph κατέταξε τον Γκούγιας ως το Νο. 8 στον κόσμο το 1966.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ούγγροι αθλητές της αντισφαίρισης
Κίρα Νάγκι
Η Κίρα Νάγκι (ουγγρικά :Kira Nagy), γεννημένη στη Βουδαπέστη στις 29 Δεκεμβρίου 1979, είναι πρώην αθλήτρια της αντισφαίρισης από την Ουγγαρία. Ήταν No. 96 στον κόσμο στις 19 Ιουλίου 2004. Σε όλη την καριέρα της έχει κερδίσει 122 τίτλους στο απλό και 96 στα διπλά.
Η Νάγκι κέρδισε 18 τίτλους απλού στο ITF Circui και 10 τίτλους διπλού. Κέρδισε το πρώτο της αγώνα WTA Tour το 2007 στο Παλέρμο. Αγωνίστηκε στο αμερικανικό όπεν του 2007, όπου αποκλείστηκε από τον πρώτο γύρο από τη Βένους Γουίλιαμς χάνοντας με 6-2, 6-1. Αποχώρησε από το επαγγελματικό τένις το 2014.
Αγωνίστηκε για την Ουγγαρία στο Φεντ καπ το 2002, 2004, 2006, και το 2007 κι έχει ρεκόρ 6 νίκες και 10 ήττες. Σαν Νεανίδα εκπροσώπησε την Ουγγαρία στο Πανευρωπαϊκό κύπελλο και στο "Continental Cup".
Συμμετείχε για την Ουγγαρία στους Ολυμπιακούς αγώνες του 2004 στην Αθήνα. Συμμετείχε μόνο στο διπλό με συμπαίκτρια την Πέτρα Μάντουλα όπου αποκλείστηκαν από τον πρώτο αγώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ουγγαρέζες αθλήτριες της αντισφαίρισης
Πολυσυντροφικότητα
H πολυσυντροφικότητα είναι η πρακτική ή η επιθυμία για στενές σχέσεις με περισσότερα από ένα άτομα, με τη γνώση όλων των εταίρων. Η πολυσυντροφικότητα έχει περιγραφεί ως «συναινετική, ηθική, και υπεύθυνη μη-μονογαμία».
Οι άνθρωποι που ταυτίζονται ως πολυσυντροφικοί (polyamorous) απορρίπτουν την άποψη ότι η σεξουαλική και σχεσιακή αποκλειστικότητα είναι απαραίτητες για βαθιά αφοσιωμένες, μακροπρόθεσμες σχέσεις αγάπης. Αυτοί που είναι ανοικτοί ή συναισθηματικά κατάλληλοι για πολυσυντροφικότητα, μπορεί να ξεκινήσουν μια πολυγαμική σχέση όταν είναι μονό ή ήδη σε μια μονογαμική ή ελεύθερη σχέση.
Οι πολυσυντροφικες σχέσεις είναι ποικίλες, αντανακλώντας τις επιλογές και τις φιλοσοφίες των ατόμων που εμπλέκονται, αλλά με επαναλαμβανόμενα χαρακτηριστικά ή αξίες, όπως την αγάπη, την οικειότητα, την εντιμότητα, την ακεραιότητα, την ισότητα, την επικοινωνία και τη δέσμευση.
Σύγχυση δημιουργείται όταν η πολυσυντροφικότητα χρησιμοποιείται πλημμελώς με την ευρύτερη έννοια, ως γενικός όρος για διάφορες μορφές συναινετικά μη μονογαμικών, πολλαπλών σχέσεων με τους εταίρους (συμπεριλαμβανομένου του polyamory), ή συναινετικές μη αποκλειστικές σεξουαλικές ή ρομαντικές σχέσεις.
Αναφορές
Κατηγορία:Διαπροσωπικές σχέσεις Κατηγορία:Αγάπη Κατηγορία:Σεξουαλικότητα και κοινωνία Κατηγορία:Στενές σχέσεις
Παρθενιά
230px|thumb|right|«Η Νεότητα» του Γάλλου ζωγράφου [[Ουιλιάμ-Αντόλφ Μπουγκερώ. Το λευκό χρώμα, παραδοσιακά, έχει συνδεθεί με την ηθική αγνότητα, την αθωότητα και την παρθενιά.]] Παρθενιά (ή παρθενία) ονομάζεται η κατάσταση ενός ατόμου, που δεν έχει συνευρεθεί σεξουαλικά. Γύρω από αυτήν την κατάσταση έχουν αναπτυχθεί κοινωνικές και θρησκευτικές παραδόσεις, οι οποίες αφορούν κυρίως τις άγαμες γυναίκες και συνδέονται με την αγνότητα, την τιμή και την αξία του ατόμου. Η παρθενιά συνδέεται παραδοσιακά και με τη σεξουαλική αποχή. Σε παλαιότερα χρόνια υπήρχαν και νομικές συνέπειες που συνδέονταν με την παρθενιά, που όμως πλέον καμία εκσυγχρονισμένη κοινωνία δεν έχει διατηρήσει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανθρώπινη σεξουαλικότητα Κατηγορία:Ιουδαϊσμός και σεξουαλικότητα
Βραβείο Πούλιτζερ (Μυθοπλασίας)
ΚΚΤο Βραβείο Πούλιτζερ, κατηγορία Μυθοπλασίας (Pulitzer Prize for Fiction) - είναι Αμερικάνικο βραβείο - μέρος των Βραβείων Πούλιτζερ (Pulitzer Prize), που επιβραβεύει κάθε χρόνο το καλύτερο βιβλίο μυθοπλασίας που γράφτηκε από Αμερικανό πολίτη και εκδόθηκε στην Αμερική το προηγούμενο της βράβευσης έτος. Το έπαθλο σήμερα είναι 15.000 δολάρια. μικρογραφία|δεξιά|Ο δημιουργός των βραβείων, [[Τζόζεφ Πούλιτζερ, απαθανατισμένος σε γραμματόσημο των ΗΠΑ.]] Το βραβείο Πούλιτζερ που φέρει το όνομα του Αμερικανού εκδότη Τζόζεφ Πούλιτζερ, ο οποίος κληροδότησε στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια χρηματικό κεφάλαιο για την επιβράβευση ανθρώπων των γραμμάτων (καλλιτέχνες και δημοσιογράφοι) που θα παρήγαν αξιόλογο έργο πρς όφελος της Αμερικής), - απονέμεται κάθε άνοιξη από το «Συμβούλιο του ιδρύματος Πούλιτζερ», στο καλύτερο αμερικανικό βιβλίο μυθοπλασίας (μυθιστόρημα ή διήγημα) της χρονιάς.
Πρώτη φορά το βραβείο απονεμήθηκε το 1918 (για τα βιβλία που κυκλοφόρησαν το 1917) και ονομαζόταν τότε «Βραβείο Πούλιτζερ Μυθιστορήματος». Το 1948 η κατηγορία πήρε το σημερινό της όνομα.
Το βραβείο έχουν κατακτήσει από δύο φορές οι: Γουίλιαμ Φώκνερ, Θόρντον Ουάιλντερ, Τζον Άπνταϊκ και Μπουθ Τάρκινγκτον.
Διαδικασία
μικρογραφία|αριστερά|Το κτίριο της Low Memorial Library όπου δίνεται το νικητήριο γεύμα Πέντε επιτροπές διαβάζουν μέσα στο χρόνο περίπου 1.000 τίτλους βιβλίων από τους οποίους επιλέγουν δεκαπέντε (15) και τα θέτουν υπόψη της τριμελούς επιτροπής κριτών που εισηγείται στο 20μελές Συμβούλιο των Βραβείων (Pulitzer Prize Board) τις τρεις τελικές επιλογές κάθε χρονιάς. Στις αρχές κάθε Απριλίου το Συμβούλιο συνεδριάζει δυο μέρες στο Pulitzer World Room of the Columbia School of Journalism και ψηφίζει. Το βιβλίο που -ανάμεσα στα 3 προταθέντα- θα κατακτήσει την πλειοψηφία είναι ο νικητής.
Από το 1984 και μετά, τα βραβεία δεν παραλαμβάνονται απο τους νικητές σε επίσημες, εορταστικές τελετές αλλά τους δίνονται από τον Πρύτανη του Πανεπιστημίου Κολούμπια στη διάρκεια δείπνου στη Low Memorial Library του πανεπιστημίου.
Κατάλογος βραβευθέντων (και των ελληνικών εκδόσεων)
Στα πεδία Μεταφραστής και Εκδότης αναγράφονται οι πρώτοι που μετέφρασαν και εξέδωσαν το κάθε βιβλίο στην Ελλάδα.
Δεκαετία 1980
μικρογραφία|δεξιά|Ο δύο φορές βραβευμένος (1982, 1991) [[Τζον Άπνταϊκ σε φωτογραφία του 2008]]
Δεκαετία 1950
μικρογραφία|δεξιά|Ο δύο φορές βραβευμένος (1955, 1963) [[Γουίλιαμ Φώκνερ σε φωτογραφία του 1954]]
Κούκλενα
H Κούκλενα (Куклен) βρίσκεται 7 χιλ. νότια της Φιλιππούπολης (Πλόβντιβ) της νότιας Βουλγαρίας.
Βραβείο Πούλιτζερ (Μυθοπλασίας)
Τα πρώτα 12 χρόνια
μικρογραφία|δεξιά|Ο δύο φορές βραβευμένος (1919, 1922) [[Μπουθ Τάρκινγκτον]]
Πηγές
Κατηγορία:Βραβεία Λογοτεχνίας Κατηγορία:Αμερικανική λογοτεχνία Κατηγορία:Βραβεία των Ηνωμένων Πολιτειών
Κούκλενα
Στα βόρεια του οικισμού σώζονται χωμάτινοι θρακικοί τύμβοι (tumuli) πράγμα που φανερώνει την ύπαρξη οικισμού. Από το χωριό περνούσε το, κατασκευασμένο κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους, υδραγωγείο της κοντινής Φιλιππούπολης, η οποία την Ρωμαϊκή Περίοδο μετονομάστηκε σε Trimontium, δηλ. Τρίλοφος. Στα Βυζαντινά χρόνια στη θέση του χωριού υπήρχε το κάστρο Βάνιστα που παραχωρήθηκε το 1083 στη μονή Πετριτζιωνίτισσας-Μπάτσκοβου.
Σήμερα η Κούκλενα έχει καθεστώς πόλης.
Υπάρχει μουσουλμανική μειονότητα με δικό της τζαμί, καθώς και εκκλησιαστική κοινότητα Χριστιανών Ουνιτών.
Η πλειοψηφία των κατοίκων ανήκουν στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Υπάρχει Ορθόδοξος ναός και γύρω από το χωριό υπάρχουν πολλά παρεκκλήσια.
Η Μονή των Αγίων Αναργύρων
Το σημαντικότερο προσκύνημα εδώ και πολλούς αιώνες είναι το μοναστήρι των Αγίων Αναργύρων ή σκέτο "Άγιος Ανάργυρος" (манастира Св. св. Козма и Дамян, Св. Врач ή Св. Врачове). Βρίσκεται 2,5 χιλ. νοτιοδυτικά του χωριού και 8 χιλ. από τον Στενήμαχο (Ασένοβγκραντ), κοντά σε ποτάμι και σε υψόμετρο 600 και πλέον μέτρων. Υπάρχει ιαματικό νερό, γνωστό για την δράση του από τα Ρωμαϊκά χρόνια, με σταθερή θερμοκρασία 7 βαθμούς Κελσίου.
Είναι κτισμένη σε δύο επίπεδα, τα οποία επικοινωνούν μεταξύ τους με ευρύχωρη λίθινη σκάλα. Το ανώτερο επίπεδο περικλείεται ολόγυρα από διώροφο κτιριακό συγκρότημα με αποθήκες και κελιά. Στο κατώτερο προβάλλει το καθολικό, το οποίο πρόκειται για μία μονόχωρη βασιλική με μικρή κόγχη, νάρθηκα και προνάρθηκα. Στο χώρο του τελευταίου σώζεται και λίθινη στήλη με σιδερένιες αλυσίδες όπου έδεναν προς θεραπεία τους φρενοβλαβείς. Η ανέγερση του ναού πάνω στα ερείπια του παλαιότερου χρονολογείται τον 17ο ή τον 18ο αιώνα.
Χτίστηκε στα ερείπια παλιού ειδωλολατρικού ναού. Η ίδρυσή του μας πηγαίνει στον 12ο αιώνα επί Αλεξίου του Κομνηνού. Ανακαινίσθηκε αργότερα κατά τον 14ο αιώνα επί βασιλείας Ιωάννη Α' του Ασέν, αλλά το 1657 καταστράφηκε από τους Οθωμανούς. Επανιδρύθηκε το 1696. Η παλαιότερη γραπτή μαρτυρία είναι του 17ου αιώνα.
Το 18ο αιώνα, ήταν σημαντικό κέντρο παιδείας και αντιγραφής κειμένων: από εδώ προέρχεται το Ψαλτήρι των Κούκλενων του 1337, γραμμένο κατ΄εντολή του Τσάρου Αλεξάνδρου. Tον ίδιο καιρό ετέθη υπό την προστασία της συντεχνίας (εσναφιού) των αμπατζήδων της Φιλιππούπολης. Η περιουσία της ανερχόταν σε 45 στρέμματα.
Το 1824 το χρέος της έφτασε τα 33.746 γρόσια. Αιτίες ήταν η κακοδιαχείριση, οι συχνές λεηλασίες, καθώς και διάφορες καταστροφές. Όμως στα μέσα του 19ου αιώνα, η οικονομική της κατάσταση άρχισε να βελτιώνεται σημαντικά. Ο λόγος είναι η αποτελεσματική διαχείριση του ηγουμένου Νικοδήμου, οι σημαντικές δωρεές πλούσιων Φιλιππουπολιτών, η αξιοποίηση των εγκαταστάσεων της μονής για παραθέριση και η υποστήριξη από την συντεχνία των καφταντζήδων. Χάρη στην βελτίωση των οικονομικών της, έγινε δυνατή και η βελτίωση του κτιριακού της συγκροτήματος. Το 1870, μετά από την ανακήρυξη της Βουλγαρικής Εξαρχίας, η μονή εξακολούθησε να παραμένει σε ελληνικά χέρια. Το 1878 λεηλατήθηκε από τον Οθωμανικό στρατό. Το 1894 αποστέλλεται από το Πατριαρχείο ως ηγούμενος ο ιερομόναχος Γερμανός. Κατά το 1897 επιχείρησαν οι Βούλγαροι να την καταλάβουν, αλλά η προσπάθειά τους απέτυχε λόγω της αντίστασης που πρόβαλλαν οι συγκεντρωμένοι στη μονή Έλληνες. Το μοναστήρι καταλήφθηκε οριστικά από τους Βούλγαρους το 1906.
Χρησιμοποιώντας την Συνθήκη ειρήνης του Νεϊγύ (άρθρο 56), η ελληνική πλευρά μέσω του αντιπροσώπου Διαμαντόπουλου θέτει θέμα για την ιδιοκτησία εκκλησιαστικών κτημάτων της μονής, που αρπάχθηκαν από Βούλγαρους κατά την διάρκεια των ανθελληνικών συλλαλητηρίων του 1906. Η Μικτή επιτροπή απορρίπτει τις απαιτήσεις, με την αιτιολογία ότι η πρώην ελληνική κοινότητα δεν μπορεί να είναι κάτοχος εκκλησιαστικών κτημάτων. Το 1920 κατέχει 1237 στρέμματα χωράφια, λιβάδια, αμπελώνες, ένα κτήριο και ένα μετόχι στο χωριό. Το 1935 η περιουσία του αυξάνεται και κατέχει πλέον 2550 στρέμματα. Καταστρεπτική πυρκαγιά το 1936 κατέστρεψε όλα τα αρχεία και έγγραφα του μοναστηριού.
Στη μονή φυλάσσεται θαυματουργική εικόνα των Αγίων Αναργύρων, καθώς και τμήμα του λειψάνου του Αγίου Αναργύρου Κοσμά.
Νεώτερα χρόνια
Η Κούκλενα λόγω της γεωγραφικής θέσης της υπήρξε θέρετρο των Φιλιππουπολιτών. Η γλώσσα τους είχε πολλούς αρχαϊσμούς και έμοιαζε με αυτή των κατοίκων της Φιλιππούπολης παρά με αυτή της Στενημάχου. Εκκλησιαστικώς υπαγόταν στη Μητρόπολη Φιλιππούπολης.
Η ίδρυση της Βουλγαρικής Εξαρχίας το 1870, καθώς και η ίδρυση του αυτόνομου βουλγαρικού κράτους το 1878, οδήγησαν σε ρήξη το ελληνικό και το βουλγαρικό στοιχείο με την ενίσχυση των εθνικιστικών αντιπαλοτήτων.
Λίγο πριν τους ανθελληνικούς διωγμούς της Ανατολικής Ρωμυλίας, το 1903 ο βορειοθρακικός ελληνισμός γνώριζε μεγάλη ακμή τόσο ως προς την εκπαιδευτική του δράση όσο και ως προς την πληθυσμιακή του συνοχή παρά τις θλιβερές συνθήκες που έζησε μετά την αυτονόμηση της μεγάλης αυτής επαρχίας (1878).
Πριν από το 1906 στην Κούκλενα ζούσαν 450 ελληνικές οικογένειες, 350 τουρκικές και 15-20 βουλγαρικές οικογένειες. Οι Έλληνες κατοικούσαν στους 2 από τους 4 μαχαλάδες της κωμόπολης και είχαν 3 εκκλησίες: του Αγίου Θεοδώρου του Τήρωνος, του Αγίου Αθανασίου, του Αγίου Παντελεήμονα και το μοναστήρι των Αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού. Οι κάτοικοί της ασχολούνταν με την γεωργία και την αμπελουργία. Ως το 1906 δήμαρχος της Κούκλενας ήταν Έλληνας.
Στην Κούκλενα η παιδεία ήταν ιδιαίτερα ανεπτυγμένη. Λειτουργούσε ένα τετρατάξιο μεικτό Δημοτικό με 80 μαθητές. Το πρώτο βουλγαρικό σχολείο ιδρύθηκε μόλις το 1893. Το 1906 οι Βούλγαροι κάτοικοι των γειτονικών χωριών κατέλαβαν τις ελληνικές εκκλησίες και τα ελληνικά σχολεία και οι Έλληνες ιερείς εξορίστηκαν σε διάφορα μέρη της Ανατολικής Θράκης, στην Ξάνθη, στη Δράμα και αλλού.
Κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Έλληνες κάτοικοι επιστρατεύθηκαν από τους Βούλγαρους. Μεταξύ 1906 και 1925 μετανάστευσαν όλοι στην Ελλάδα - εκτός από 15 περίπου οικογένειες- βάσει της Συνθήκης ειρήνης του Νεϊγύ (27/11/1919) και εγκαταστάθηκαν στα περίχωρα της Ξάνθης, της Θεσσαλονίκης και της Βέροιας, όπου σχημάτισαν τα χωριά Νέα Κούκλενα (σημ. Τρίλοφος Ημαθίας) και Αγία Βαρβάρα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πόλεις της Βουλγαρίας
Ηλίας Γεωργοπαπαδάκος
Ο Ηλίας Γεωργοπαπαδάκος (1895-1927) ήταν αρτοποιός, αρχειομαρξιστής και συνδικαλιστής, ο οποίος δολοφονήθηκε από μέλη του ΚΚΕ τον Δεκέμβριο του 1927 λόγω ανταγωνισμών στο συνδικαλιστικό κίνημα του Πειραιά. Για το θάνατό του κατηγορήθηκε και ο Νίκος Ζαχαριάδης.
Βίος
Ο Ηλίας Γεωργοπαπαδάκος γεννήθηκε στη Μάνη και εγκαταστάθηκε σε νεαρή ηλικία στον Πειραιά, όπου εργάστηκε ως αρτεργάτης, και τελικά άνοιξε δικό του φούρνο. Αναμείχθηκε ενεργά στο συνδικαλιστικό κίνημα της εποχής και εκλέχθηκε πρόεδρος του Σωματείου Αρτοποιών Πειραιώς.
Ο Γεωργοπαπαδάκος αποτελούσε έναν από τους ελάχιστους αρχειομαρξιστές που κατάφεραν να αναδειχθούν σε σημαντικές συνδικαλιστικές θέσεις, καθώς το κίνημα κυρίως προσείλκυε νεαρούς φοιτητές και διανοούμενους. Διακρίθηκε ιδιαίτερα στην γενική απεργία του Αυγούστου του 1923, και η δράση του εκεί τον έκανε ευρύτερα γνωστό στον Πειραιά.
Η επιρροή του Γεωργοπαπαδάκου και η προσπάθειά του να καθιερώσει και να εξαπλώσει την παρουσία των αρχειομαρξιστών σε εργατικές οργανώσεις τον κατέστησαν εχθρό του ΚΚΕ. Τον Δεκέμβριο του 1927, σε σύγκρουση μελών του ΚΚΕ με αρχειομαρξιστές έξω από τα γραφεία του Ριζοσπάστη στην Πλατεία Αγίων Θεοδώρων, για την διεκδίκηση μιας βιβλιοθήκης με σοσιαλιστικά βιβλία που οι άνθρωποι του Ριζοσπάστη είχαν αποσπάσει από τους αρχειομαρξιστές, ο Γεωργοπαπαδάκος δολοφονήθηκε με μαχαίρι «φαλτσέτα». Συνελήφθησαν επί τόπου τα μέλη του ΚΚΕ Δ. Σακαρέλος, Δ. Φαρδής και Τζ. Φλαράκος, οι οποίοι καταδικάστηκαν τον Ιανουάριο του 1928 από το κακουργιοδικείο Λειβαδιάς σε πολυετείς καθείρξεις.
Η Ασφάλεια επίσης απήγγειλε κατηγορία για τη δολοφονία και στον Νίκο Ζαχαριάδη.
Ο Ζαχαριάδης συνελήφθη στις αρχές του 1928 και προφυλακίστηκε για αυτή την δολοφονία, αλλά πολύ γρήγορα κατάφερε να δραπετεύσει (καταδικάστηκε ερήμην σε πολυετή κάθειρξη). Όταν συνελήφθη ξανά το 1936 (μετά την επιβολή της δικτατορίας του Μεταξά) η καταδίκη για την δολοφονία Γεωργοπαπαδάκου αποτέλεσε μία από τις ερήμην δικαστικές αποφάσεις που χρησιμοποιήθηκαν για τον άμεσο εγκλεισμό του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συνδικαλιστές Κατηγορία:Αρχειομαρξισμός Κατηγορία:Πολιτικές δολοφονίες
Ανατολή (εφημερίδα)
Η Ανατολή είναι καθημερινή εφημερίδα του Αγίου Νικολάου Κρήτης. Η εφημερίδα ιδρύθηκε από τον Μιχαήλ Ηλ. Κοζύρη την 25η Μαρτίου του 1932. Είναι μία από τις παλαιότερες εφημερίδες της Κρήτης, και η μόνη ημερήσια του νομού Λασιθίου. Ιδιοκτήτης της Ανατολής είναι η εταιρεία "Κοζύρη Καλλιόπη - Κοζύρης Μιχάλης Ο.Ε.Ε." και εκδότριά της η Πόπη Κοζύρη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εφημερίδες στην ελληνική γλώσσα
Τερριτόριο Ναβαρίνου
Το Τερριτόριο του Ναβαρίνου (ιταλικά: Territorio di Navarin) ήταν διοικητική διαίρεση της Δημοκρατίας της Βενετίας, από το 1688 έως το 1715, στην κτίση της στην Πελοπόννησο με την ονομασία Βασίλειο του Μορέως. Πρωτεύουσα του διοικητικού "εδάφους" ήταν το Ναβαρίνο (Navarin Novo e Navarin Vecchio), το οποίο ουσιαστικά αποτελούταν από τις δυο καστροπολιτείες στα δυο άκρα του κόλπου της Πύλου, δηλαδή το Παλαιόκαστρο (γνωστό και ως Παλαιό Ναβαρίνο) στα βορειοδυτικά και το Νιόκαστρο (η σημερινή Πύλος, γνωστή και ως Νέο Ναβαρίνο ή Νεόκαστρο) στα νοτιοδυτικά και διοικητικά ανήκε στην επαρχία Μεσσηνίας.
Ιστορία
thumb|300px|right|Η πόλη του Ναβαρίνου (Νιόκαστρο) το 1687, σε έργο του Γερμανού χαράκτη Jacob von Sandrart (1630–1708).. Η ιστορία της περιοχής την οποία περιελάμβανε το Τερριτόριο του Ναβαρίνου, κατά την αρχαιότητα, αλλά και τη σημερινή εποχή, ήταν και είναι ευρύτερα γνωστή, ως περιοχή της Πυλίας. Οι αναφορές για την περιοχή που περιελάμβανε το τερριτόριο ξεκινούν από τους πρώτους ιστορικούς χρόνους, όταν στο ύψωμα, όπου σήμερα βρίσκεται το φράγκικο κάστρο του Παλαιοκάστρου Ναυαρίνου βρισκόταν η αρχαία κλασική Ακρόπολη της Πύλου. Στα Βυζαντινά χρόνια η τότε πόλη ονομαζόταν Ζόγκλος και περί τον 6ο αιώνα καταλήφθηκε πρόσκαιρα από τους Αβάρους, απ΄ όπου και μετονομάστηκε σε Αβαρίνο. Κατά την περίοδο του Μεσαίωνα οι Φράγκοι που κατασκεύασαν στη θέση της ακρόπολης το κάστρο τους και τον παλαιό οικισμό του Παλαιοκάστρου Ναυαρίνου, το ονόμαζαν Port de Junch, δηλαδή λιμάνι των σχοίνων. Μετά την πρώτη κατάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, το 1204, κατά την Πρώτη Ενετοκρατία και την Φραγκοκρατία (1205-1432), ο Μωριάς γίνεται κτήση των Βενετών και των Φράγκων, με τον έλεγχο που ασκούσε το Πριγκιπάτο της Αχαΐας (1205-1432). Προς την απαρχή του τέλους της περιόδου της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, στα τέλη του 13ου αιώνα, και συγκεκριμένα το 1278 κτίστηκε από τους Φράγκους με επικεφαλής τον Φλαμανδό σταυροφόρο Νικόλαο B΄ Σαιντομέρ, πρίγκιπα του Πριγκιπάτου της Αχαΐας το φραγκικό επάκτιο κάστρο του Παλαιοκάστρου Ναυαρίνου πάνω στα ερείπια της αρχαίας και βυζαντινής οχύρωσης. Σταδιακά το κάστρο και ο περιβάλλοντας χώρος αυτού αποκτά το χαρακτήρα Καστροπολιτείας. Η περιοχή του παλαιού Ναβαρίνου αποτέλεσε κατά καιρούς φράγκικη και ενετική κτίση μαζί με την Μεθώνη και την Κορώνη έως το 1500 που κατακτήθηκαν από τους Οθωμανούς. Για μικρό χρονικό διάστημα, 30 περίπου ετών (1432-1460), μετά την Α΄ Ενετοκρατία, την περιοχή του Ναβαρίνου ήλεγχε το Δεσποτάτο του Μυστρά (1349-1460), καθώς από το 1417-18 οι Βυζαντινοί είχαν κατορθώσει να απελευθερώσουν το μεγαλύτερο μέρος της Μεσσηνίας και της Ηλείας. Η περίοδος της Πρώτης Τουρκοκρατίας (1460-1683) στην περιοχή του Μωριά αρχίζει με τη δεύτερη εκστρατεία του σουλτάνου Μωάμεθ Β΄ του Πορθητή (Μεχμέτ Β΄), στην Πελοπόννησο. Μετά την παράδοση του Μυστρά (Πέμπτη 29 Μαΐου 1460) και της Βορδώνιας, κατέλαβε το Καστρίτζι και το Γαρδίκι (στο οποίο είχε καταφύγει ο πληθυσμός του Λεονταρίου). Ακολούθησαν τα κάστρα του Αγίου Γεωργίου και της Καρύταινας και στη συνέχεια ο στρατός του κατέβηκε στην περιοχή των Κοντοβουνίων και την περιοχή της Αρκαδίας (Κυπαρισσίας), σύμφωνα με τον ιστορικό Λαόνικο Χαλκοκονδύλη. Είναι το διάστημα αυτό κατά το οποίο η περιοχή του Ναβαρίνου μετατρέπεται για πρώτη φορά σε καζά. Το Νέο Ναβαρίνο ή Νιόκαστρο ή Νεόκαστρο, δηλαδή η σημερινή Πύλος, οικοδομήθηκε γύρω από το καινούργιο κάστρο που έχτισαν οι Οθωμανοί, το 1573, για τον έλεγχο της νότιας εισόδου, στον όρμο του Ναυαρίνου. Το κάστρο ονομάστηκε Νεόκαστρο σε αντιδιαστολή με το Παλαιόκαστρο, το παλαιότερο φρούριο που έλεγχε την βόρεια είσοδο του όρμου. Νεόκαστρο (Νιόκαστρο) υπήρξε και το αρχικό όνομα του νεότερου οικισμού. Το όνομα Πύλος αποδόθηκε στον σημερινό οικισμό μεταγενέστερα, μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας.
Στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί ανακατέλαβαν την Πελοπόννησο, μέσω της κτήσης τους (Stato da Mar), η οποία είναι γνωστή και ως Βασίλειο του Μορέως (1688-1715) η επαρχία του Ναβαρίνου ή Τερριτόριο του Ναβαρίνου (Territorio di Navarin), η οποία ήταν μια από τις 4 επαρχίες, στις οποίες χωριζόταν τότε το διαμέρισμα της Μεθώνης (επαρχία Φαναριού, επαρχία Αρκαδίας ή Αρκαδιάς, επαρχία Ναβαρίνου και επαρχία Μεθώνης), ως τμήμα της Πυλίας αποτέλεσε διοικητικό "έδαφος" (Τερριτόριο). Από τον 16ο αιώνα το Ναβαρίνο αποτελούσε Καζά της Οθωμανικής διαίρεσης της Πελοποννήσου και πάνω σε αυτόν τον καζά δημιουργήθηκε το τερριτόριο. Κατά τον ιστορικό ''Γιώργο Β. Νικολάου, στην μελέτη του «Συνέχειες, ασυνέχειες και ρήξεις στον ελληνικό κόσμο κατά τα νεώτερα χρόνια: Η περίπτωση της Πελοποννήσου (1685-1715)»: «Η διοικητική διαίρεση που καθιέρωσαν οι Ενετοί στο Βασίλειο του Μοριά βασίστηκε, με μικρές διαφορές, στην προηγούμενη οθωμανική. Η βασική διοικητική μονάδα της, ο καζάς (kaza), μετατράπηκε σε τερριτότιο (territorio). Στη θέση των 22 καζάδων, που συγκροτούσαν πριν το σαντζάκι του Μοριά –όπου δεν περιλαμβανόταν η Μάνη–, δημιουργήθηκαν 24 τερριτόρια, μικρά διοικητικά διαμερίσματα. Αντίθετα, νέο στοιχείο αποτέλεσε η διαίρεση της Πελοποννήσου σε τέσσερες επαρχίες (provincie): Ρωμανίας, Μεσσηνίας, Αχαΐας και Λακωνίας''.»
Οικισμοί
Σύμφωνα με το Breve descrittione del Regno di Morea, το Τερριτόριο του Ναβαρίνου είχε πρωτεύουσα το Ναβαρίνο (Navarin Novo e Navarin Vecchio) και στη διοίκησή του περιλαμβάνονταν 24 ακόμα χωριά.
Το τερριτόριο στα τέλη του 17 ου αιώνα περιλάμβανε τα εξής χωριά :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση βασιλείου του Μορέως Κατηγορία:Ιστορία της Μεσσηνίας
Σβεν Ντάβιντσον
Ο Σβεν Ντάβινσον (λατινικό αλφάβητο : Sven Davidson) γεννημένος στην 13  Ιουλίου 1928, ήταν Σουηδός πρωταθλητής της αντισφαίρισης. Ήταν ο πρώτος Σουηδός που κέρδισε τίτλο Γκραντ σλαμ όταν κέρδισε το Γαλλικό πρωτάθλημα το 1957 νικώντας στον τελικό τον Χέρμπερτ Φλαμ.
Ο Ντάβινσον έφτασε επίσης στον τελικό του γαλλικού πρωταθλήματος τα 1955 και 1956. Το 1955 έχασε στον τελικό από τον Τόνι Τρέιμπερτ, και το 1956 από τον Λιου Χόουντ. Έφτασε επίσης στους ημιτελικούς του Γουίμπλεντον το 1957 όπου αποκλείστηκε από τον Λιου Χόουντ. Στο 1957 στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα έχασε σε πέντε σετ στα ημιτελικά από τον Μαλ Άντερσον. Το 1958 συνεργάστηκε με τον Ούλφ Σμιντρ για να κερδίσει τον τίτλο στο διπλό του Γουίμπλεντον. Έπαιξε το τελευταίο του τουρνουά Γκραντ σλαμ στο Γουίμπλεντον το 1959.
Ο Ντάβινσον έφτασε στο No 3 στον κόσμο. Έπαιξε για τη σουηδική ομάδα Davis Cup μεταξύ 1950 και 1960. Το 2007 εισήχθη στη Διεθνή αίθουσα Τένις της φήμης.
Ο Ντάβινσον ζούσε στην Αρκάρντια της Καλιφόρνιας από τη δεκαετία του 1970. Το 1981, σε ηλικία 52 ετών, υπέστη καρδιακή προσβολή ενώ έπαιζε τένις στο Λος Άντζελες. Πέθανε στην Αρκάντια στις 28 Μαΐου 2008 ως αποτέλεσμα επιπλοκών της πνευμονίας που είχε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σουηδοί αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Νικητές Γαλλικού Όπεν
Τόρα Τόργκμπερσνταττερ
Η Τόρα Τόργκμπερσνταττερ (Tora Torbergsdatter, 1025 - μετά το 1066) ήταν βασίλισσα της Νορβηγίας ως δεύτερη σύζυγος του Χάραλντ Γ΄ της Νορβηγίας και μητέρα δυο Νορβηγών βασιλέων του Μάγκνους Β΄ της Νορβηγίας και του Όλαφ Γ΄ της Νορβηγίας ήταν επίσης πολύ πιθανό αλλά ανεπιβεβαίωτο ότι είχε διατελέσει βασίλισσα της Σουηδίας ή της Δανίας. Γεννημένη στο Γκίσκε της Νορβηγίας, ανήκε στην πανίσχυρη οικογένεια ευγενών του Γκίσκε ήταν κόρη του Τόρμπεργκ Άρνεσσον και της Ραγκνχίλντ Έρλινγκσνταττερ, εγγονή από μητέρα του Έρλινγκ Σκζάλγκσον και ανιψιά των Φιν Άντερσον και Κάλβ Άρνεσον. Παντρεύτηκε τον Χάραλντ Χαράλντα της Νορβηγίας (1048) με τον οποίο απέκτησε τους δυο μελλοντικούς βασιλείς της Νορβηγίας, ο γάμος έγινε για πολιτικούς λόγους προκειμένου η βασιλική οικογένεια της Νορβηγίας να αποκτήσει την υποστήριξη της πανίσχυρης οικογένειας του Γκίσκε.
Ο Χάραλντ Χαράλντα είχε παντρευτεί στον πρώτο γάμο του την Ελισίβ του Κιέβου με την οποία είχε αποκτήσει πιθανότητα τις δυο μεγαλύτερες κόρες που καταγράφεται ότι είχε την Ινγκεγκέρδη της Νορβηγίας και τη Μαρία, δεν υπάρχουν περισσότερες καταγραφές για την παρουσία της Ελισίβ στη Νορβηγία μετά το διαζύγιο της, πιθανώς επέστρεψε στην πατρίδα της τη Ρωσία. Από τις δυο μεγαλύτερες κόρες του συζύγου της η Μαρία παντρεύτηκε τον ίδιο τον αδελφό της Τόρα Έιστιν Όρε. Ο Χάραλντ επιτέθηκε στην Αγγλία όπου έπεσε σε μάχη κατά την περίοδο της Αγγλικής κατάκτησης (1066), η παράδοση αναφέρει ότι η πρώτη σύζυγος του μαζί με τις δυο κόρες τους ακολούθησαν τον Χάραλντ στην Αγγλία, η Μαρία πέθανε όταν άκουσε τα νέα για τον θάνατο του πατέρα της, η Ελισίβ με την άλλη της κόρη Ινγκεγκέρδη επέστρεψαν στη Νορβηγία με τον Νορβηγικό στόλο. Τα παλιότερα Σάγκας όμως καταγράφουν ότι ήταν η Τόρα και όχι η Ελισίβ η σύζυγος που συνόδευσε τον Χάραλντ στην Αγγλία, αυτό είναι το πιθανότερο επειδή ήταν ξαδέλφη του Θορφίν Σίγκουρντσον, κόμη των Ορκάδων. Σύμφωνα με τον Αδάμ της Βρέμης η μητέρα του Όλαφ του Ειρηνικού όταν χήρεψε ξαναπαντρεύτηκε τον Σβεν Β΄ της Δανίας ή τον Χάκαν τον Ερυθρό αλλά οι φήμες είναι ανεπιβεβαίωτες, υπάρχουν επίσης κάποιες αναφορές οι οποίες λένε σαν πραγματική μητέρα του Όλαφ την Ελισίβ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασίλισσες της Νορβηγίας
Ιωάννης της Έσσης-Μπράουμπαχ
O Ιωάννης, γερμ. Johann (17 Ιουνίου 1609 - 1 Απριλίου 1651) από τον Οίκο της Έσσης ήταν λάντγκραβος της Έσσης-Μπάουμπαχ και στρατηγός.
Βιογραφία
Το 1626 ο πατέρας του απεβίωσε: ο πρωτότοκος Γεώργιος Β΄ έλαβε το μεγαλύτερο μέρος της πατρικής κτήσης και ο Ιωάννης το Μπράουμπαχ. Ο νεότερος Φρειδερίκος ήταν καρδινάλιος.
Έγινε στρατηγός. Απεβίωσε το 1651 στο Εμς σε ηλικία 42 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1647 την Ιωαννέττα, κόρη του Ερνέστου κόμη του Ζάυν-Βίτγκενσταϊν-Σάυν. Δεν απέκτησαν απογόνους και η Ιωαννέτα έκανε έπειτα δεύτερο γάμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Έσσης
Ίνγκεριτ της Δανίας
Η Ίνγκεριτ της Δανίας (11ος αιώνας, μετά το 1093) ήταν Δανή πριγκίπισσα. Έγινε βασίλισσα της Νορβηγίας λόγω του γάμου της με τον Όλαφ Γ΄ της Νορβηγίας.
Βιογραφία
Η Ίνγκεριτ ήταν μια από τις πολλές κόρες και τα πολλά παιδιά του Σβεν Β΄ της Δανίας, αλλά είναι άγνωστο το όνομα της ερωμένης εκείνου, η οποία ήταν η μητέρα της. Παντρεύτηκε τον Νορβηγό βασιλιά Όλαφ Γ΄ τον Ειρηνικό σαν αποτέλεσμα της συμμαχίας, που πραγματοποιήθηκε ανάμεσα στη Νορβηγία και τη Δανία. Σσύμφωνα με την ίδια συνθήκη η ετεροθαλής αδελφή του Όλαφ Γ΄, η Ινγκεγκέρδη της Νορβηγίας παντρεύτηκε τον Όλαφ Α΄ της Δανίας, ο οποίος ήταν αδελφός της Ίνγκεριτ. Η Ίνγκεριτ ήταν επίσημα σύζυγος του Όλαφ Γ΄ και βασίλισσα, αλλά δεν καταγράφονται περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τον ρόλο της ως βασίλισσα, ούτε αναφέρονται παιδιά. Μετά το τέλος του Όλαφ Γ΄ (1093), σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες, μετακινήθηκε στο Σονγκ και παντρεύτηκε τη Σβεν του Άουρλαντ, με τον οποίο απέκτησε μια κόρη, τη Χάλκατλα. Μετά το τέλος του 2ου συζύγου της επέστρεψε στην ιδιωτική ζωή και δεν φαίνεται πουθενά να είχε κάποιον ενεργό πολιτικό ρόλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Έστριντσεν Κατηγορία:Βασίλισσες της Νορβηγίας
Κισελιόφσκ
thumb|150px|Σοβιετικό εθνόσημο του Κισελιόφσκ Το Κισελιόφσκ (Киселёвск) είναι μια πόλη στην Περιφέρεια Κεμέροβο στη Ρωσία, η οποία βρίσκεται στη ζώνη των προπόδων της Οροσειράς Σαλάιρ, στην πηγή του Ποταμού Αμπά, 193 χιλιόμετρα νότια του Κεμέροβο. Ο πληθυσμός ήταν 98.365 άτομα στην απογραφή του 2010, μειωμένος από τα 106.341 άτομα στην απογραφή του 2002 και τους 128.083 κατοίκους στην απογραφή του 1989.
Διοικητικές και δημοτικής κατάστασης
Εντός του πλαισίου των διοικητικών διαιρέσεων, το Κισελιόφσκ μαζί με πέντε αγροτικές περιοχές ενσωματώνονται στην Πόλη υπό την Δικαιοδοσίας της Περιφέρειας του Κισελιόφσκ, διοικητική μονάδα με καθεστώς ίσο με αυτό των επαρχιών. Ως δημοτική διαίρεση, η Πόλη υπό την Δικαιοδοσίας της Περιφέρειας του Κισελιόφσκ έχει ενσωματωθεί ως Αστικό Οκρούγκ Κισελιόφσκι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ρωσίας
Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 2017-2018
To πρωτάθλημα Α1 πόλο ανδρών της περιόδου 2017-18, είναι το 32ο στην ιστορία της Α1 κατηγορίας. Το πρωτάθλημα διεξάγεται σε δύο φάσεις με τη συμμετοχή δώδεκα ομάδων. Η πρώτη φάση είναι η κανονική περίοδος όπου οι ομάδες αγωνίζονται σε δύο γύρους. Στη δεύτερη φάση, οι έξι πρώτες ομάδες της βαθμολογίας αγωνίζονται στα πλέι οφ για την ανάδειξη του πρωταθλητή συλλόγου, οι τέσσερις τελευταίες (9-12) στα πλέι άουτ για την αποφυγή του υποβιβασμού, ενώ οι ομάδες που θα καταλάβουν τις θέσεις 7 και 8 παραμένουν στην Α1 χωρίς περαιτέρω αγωνιστικές υποχρεώσεις. Πρωταθλητής αναδείχθηκε για 6η συνεχόμενη χρονιά και 32η στην ιστορία του, ο Ολυμπιακός Πειραιώς, επικρατώντας με 3-0 νίκες του Ν.Ο. Βουλιαγμένης στους τελικούς. Υποβιβάστηκαν στην Α2 Πανιώνιος και ΟΦΗ.
Πλέι οφ
Στα πλέι οφ προκρίθηκαν οι έξι πρώτες ομάδες της κανονικής περιόδου. Οι ομάδες των θέσεων 3-6 ξεκίνησαν από τα προημιτελικά, ενώ οι δύο πρώτες προκρίθηκαν απευθείας στα ημιτελικά.
Το πανόραμα των πλέι οφ:
Θέσεις 5-6
Για τις θέσεις 5-6 έγινε ένας μονός αγώνας ανάμεσα σε Εθνικό και Απόλλων Σμύρνης στην έδρα του πρώτου. Ο Εθνικός κέρδισε και κατέκτησε την 5η θέση, ενώ ο Απόλλων κατετάγη 6ος.
Πλέι άουτ
Στα πλέι άουτ μετείχαν οι τέσσερις τελευταίες ομάδες της βαθμολογίας μεταφέροντας τα αποτελέσματα της κανονικής περιόδου. Ο Πανιώνιος έχοντας απέναντι στο ΝΟ Χανίων το προβάδισμα με 1-0 νίκες απ' την κανονική περίοδο, δεν κατάφερε να το εκμεταλλευτεί, γνωρίζοντας 3 συνεχόμενες ήττες, με αποτέλεσμα να παραμείνει στην Α1 η ομάδα των Χανίων καθώς και το Παλαιό Φάληρο το οποίο προηγείτο με 2-0 νίκες επί του ΟΦΗ, πέτυχε άλλη μία και παρέμεινε στην Α1.
{|
Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές
2017 2018 Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 2017 Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 2018
Κουρτ Μπένκερτ
Ο Κουρτ Μπένκερτ (λατινικό αλφάβητο: Curt Benckert) (8 Αυγούστου 1887 - 28 Νοεμβρίου 1950), ήταν Σουηδός πρωταθλητής της αντισφαίρισης. Ήταν αθλητής του συλλόγου KLTK, Στοκχόλμης.
Ο Μπένκερτ έλαβε μέρος στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1912 στη Στοκχόλμη εκπροσωπώντας τη Σουηδία. Στο απλό αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο από τον Αυστριακό Άρθουρ Ζμπόρζιλ με 3-1. Στο διπλό αντρών με συμπαίκτη τον Βόλμαρ Μποστρόμ έφτασαν στα προημιτελικά όπου αποκλείστηκαν από τους Αυστριακούς Άρθουρ Ζμπόρζιλ και Φέλιξ Πέιπες όπου στη συνέχεια κατέκτησαν το ασημένιο μετάλλιο. Στο διπλό σε κλειστό γήπεδο με συμπαίκτη πάλι τον Βόλμαρ Μποστρόμ αποκλείστηκαν πάλι στα προημιτελικά από το Βρετανικό δίδυμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σουηδοί αθλητές της αντισφαίρισης
Γεώργιος Γ΄ της Έσσης-Ίττερ
O Γεώργιος Γ΄, γερμ. Georg III (29 Σεπτεμβρίου 1632 - 19 Ιουλίου 1676) από τον Οίκο της Έσσης ήταν λάντγκραβος της Έσσης-Ίττερ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ντάρμστατ και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Γεωργίου Β΄ της Έσσης-Ντάρμστατ και της Σοφίας-Ελεονώρας των Βέττιν, κόρης του Ιωάννη-Γεωργίου Α΄ εκλέκτορα της Σαξονίας.
Το 1661 απεβίωσε ο πατέρας του και ο πρωτότοκος Λουδοβίκος ΣΤ΄ έλαβε το μεγαλύτερο μέρος της πατρικής κτήσης, ενώ ο Γεώργιος Γ΄ το Ίττερ.
Απεβίωσε το 1676 στο Χοφ Λάουτερμπαχ (Βελ) σε ηλικία 44 ετών. Δεν είχε άρρην απόγονο, έτσι το Ίττερ επεστράφη στο Ντάρμστατ.
Οικογένεια
Το 1662 απεβίωσε η Δωροθέα-Αυγούστα και ο Γεώργιος Γ΄ έκανε δεύτερο γάμο το 1667 με τη Τζουλιάνα-Αλεξανδρίνα, κόρη του Έμιχ ΙΓ΄ κόμη του Λάινινγκεν και είχε τέκνα:
Βάση (εραλδική)
Στην εραλδική, η βάση, είναι ένα σχέδιο το οποίο τοποθετείται κάτω από την ασπίδα. Είναι συνήθως ένα τοπίο, (όπως ένα βουνό ή βράχια), ένα χρυσό βάθρο ή ακόμα και ένα κομμάτι μάρμαρο στο οποίο πατούν και στηρίζονται οι υποστηρικτές.
Φόντο
Όταν υπάρχουν υποστηρικτές πρέπει να υπάρχει και μία βάση. Πολλές φορές η βάση είναι διακοσμημένη με άνθη. Η βάση, όπως και οι υποστηρικτές απεικονίζει κάποιο χαρακτηριστικό τοπίο και άνθη της περιοχής του φορέα. Αν η βάση εμπεριέχεται στον θυρεό, τότε αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του. Εάν όμως δεν υφίσταται κάποιου είδους βάση στον θυρεό, τότε είναι στην ευχέρεια του καλλιτέχνη αν θα την συμπεριλάβει ή όχι. Στο Εθνόσημο της Αυστραλίας η βάση απεικονίζει συνήθως την Acacia pycnantha, το εθνικό λουλούδι. Θα ήταν αποδεκτό να παραλειφθεί το άνθος ή να αντικαταστεθεί με κάτι άλλο, καθώς δεν αποτελεί μέρος του θυρεού.
Ουλφ Σμιντ
Ο Ουλφ Σμιντ (λατινικό αλφάβητο : Ulf "Uffe" Christian Johan Schmidt) γεννημένος στις 12 Ιουλίου 1934, είναι Σουηδός πρώην πρωταθλητής της αντισφαίρισης. Ήταν αθλητής του συλλόγου ΑΙΚ Στοκχόλμης.
Κέρδισε 14 ξεχωριστά πρωταθλήματα, μεταξύ των οποίων και το διεθνές Σουηδικό πρωτάθλημα στο Μπάσταντ το 1957 και το 1961. Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου ήταν πρώτος το 1959 στο απλό και δεύτερος στο διπλό με συμπαίκτη τον Ζαν-Έρικ Λούντκβιστ.
Το 1958 με συμπαίκτη τον Σβεν Ντάβινσον κέρδισαν το διπλό του Γουίμπλεντον και ήταν οι πρώτοι Σουηδοί που νίκησαν σε διπλό τουρνουά Γκραντ σλαμ. Το 1958 έφτασε στα προημιτελικά του Αμερικανικού όπεν και στο πρωτάθλημα του Γουίμπλεντον έφτασε στους προημιτελικούς το 1956 και το 1957.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σουηδοί αθλητές της αντισφαίρισης
Φρειδερίκος της Έσσης-Ντάρμστατ (καρδινάλιος)
Ο Φρειδερίκος, γερμ. Friedrich (28 Φεβρουαρίου 1616 - 19 Φεβρουαρίου 1682) από τον Οίκο της Έσσης ήταν καρδινάλιος στην Αυστρία.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ντάρμστατ και ήταν ο τρίτος γιος τού Λουδοβίκου Ε΄ λαντγκράβου της Έσσης και της Μαγδαληνής των Χοεντσόλερν, κόρης του Ιωάννη-Γεωργίου εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου.
Στη Ρώμη ετέθη στην υπηρεσία του πάπα Ιννοκεντίου Ι΄, που το 1652 τον αναβάθμισε σε καρδινάλιο. Όταν ο πάπας απεβίωσε το 1655, ο Φρειδερίκος συμμετείχε στον Σύλλογο των καρδιναλίων (Conclavium) για την εκλογή νέου πάπα. Ο καρδινάλιος Κάρλο των Μεδίκων τον έθεσε παπικό απεσταλμένο (legatus) στη Χριστίνα Βάσα της Σουηδίας, η οποία μεταστράφηκε στον Καθολικισμό, παραιτήθηκε από βασίλισσα και έφθασε στη Ρώμη το 1655.
Το 1671 εκλέχθηκε επίσκοπος του Μπρεσλάου και ακολούθως διοικητής της πόλης, για έξι μήνες, το 1671. Απεβίωσε εκεί το 1682 σε ηλικία 66 ετών.
Αναφορές & Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Οίκος της Έσσης
Πεδίο (εραλδική)
Σε σπάνιες σύγχρονες περιπτώσεις, το πεδίο (ή μια υποδιαίρεση του) δεν είναι βάμμα, αλλά εμφανίζεται ως μια σκηνή τοπίου. Το πεδίο θεωρείται από πολλούς εραλδιστές ως μη εραλδικό και υποβαθμισμένο, καθώς αντισταθμίζει το εραλδικό ιδεώδες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εραλδική
Μάρεν Άντε
H Μάρεν Άντε (1976) είναι Γερμανίδα σκηνοθέτρια, σεναριογράφος και παραγωγός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1976 στην Καρλσρούη και σπούδασε παραγωγή ταινιών, μέσα μαζικής ενημέρωσης και σκηνοθεσία στο Πανεπιστήμιο Τηλεόρασης και Κινηματογράφου του Μονάχου.
Ξεκίνησε τη σκηνοθεσία το 2000 γυρίζοντας ταινίες μικρού μήκους. To 2001 ίδρυσε μαζί με τη Γιανίνε Γιανκόβσκι την εταιρεία παραγωγής Komplizen Film.
H πρώτη ταινία μεγάλου μήκους που σκηνοθέτησε ήταν το The Forest for the Trees το 2003. Στη συνέχεια, σκηνοθέτησε το 2005 το Όλοι οι άλλοι, που κέρδισε τo Βραβείο της Επιτροπής στο φεστιβάλ του Βερολίνου.
To 2016 γύρισε το Toni Erdmann, ταινία που κέρδισε το το Βραβείο Lux, το βραβείο καλύτερης ταινίας στα Βραβεία Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου και το FIPRESCI στο φεστιβάλ των Καννών και ήταν υποψήφια για το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας.
Η Άντε ήταν παραγωγός στις ταινίες Tabu, Arabian Nights και συμπαραγωγός στο Μία φανταστική γυναίκα του 2017.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Γερμανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Γερμανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
CSS Teaser
thumb|Κανόνι 6,4 ιντσών στο CSS Teaser. thumb|Κανόνι 12 λιβρών στην πλώρη thumb|Λεπτομέρειες από το κατάστρωμα
Το CSS Teaser ήταν για πολλά χρόνια το ρυμουλκό York River στο Τζόρτζταουν των ΗΠΑ, μέχρι την αρχή του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου, όταν το Πολεμικό Ναυτικό των Συνομόσπονδων Πολιτειών το κατέλαβε, και το χρησιμοποίησε στη Ναυμαχία του Χάμπτον Ρόουντς. Αργότερα καταλήφθηκε από το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ και μετονομάστηκε σε USS Teaser.
CSS Teaser
Το Teaser κατασκευάστηκε στην Φιλαδέλφεια της Πενσυλβάνια. Αγοράστηκε στο Ρίτσμοντ από την πολιτεία της Βιρτζίνια το 1861, και του εκχωρήθηκε στις ναυτικές δυνάμεις του Ποταμού Τζέιμς υπό τον Υπολοχαγό Τζέιμς Χένρι Ροσέλ, του Πολεμικού Ναυτικού της Βιρτζίνια. Μετά την απόσχιση της Βιρτζίνια, το Teaser έγινε μέρος του Πολεμικού Ναυτικού των Συνομόσπονδων Πολιτειών και συνέχισε να επιχειρεί στα ύδατα της Βιρτζίνια. Με τον Υπολοχαγό Ουίλιαμ Α. Γουέμπ, είχε σημαντικό ρόλο στη Ναυμαχία του Χάμπτον Ρόουντς μεταξύ 8 και 9 Μαρτίου 1862, ως βοηθητικό πλοίο του CSS Virginia. Το Κογκρέσο των Συνομόσπονδων Πολιτειών εξέφρασε τις ευχαριστίες του στο πλήρωμα αναφορικά με την ενέργεια αυτή.
Το Teaser ήταν πρωτοποριακό «αεροπλανοφόρο», μιας και χρησιμοποιήθηκε ως βάση για ένα αερόστατο παρατήρησης. Επίσης, χρησιμοποιήθηκε ως ναρκοθέτιδα στις 17 Ιουνίου 1862, βοηθώντας την Στρατιά της Βόρειας Βιρτζίνια του Στρατηγού Ρόμπερτ Ε. Λη. Υπό τον Υπολοχαγό Χάντερ Ντέιβιντσον, χρησιμοποιήθηκε από την Μονάδα Υποβρυχίων του Συνομοσπονδιακού Ναυτικού ώστε να τοποθετεί νάρκες στον ποταμό Τζέιμς. Ενώ εμπλεκόταν με το USS Maratanza στο Χάξαλ επί του ποταμού Τζέιμς στις 4 Ιουλίου 1862, μια οβίδα του Στρατού της Ένωσης κατέστρεψε τον λέβητα του Teaser αναγκάζοντας το πλήρωμά του να εγκαταλείψει το πλοίο. Όταν καταλήφθηκε από το Maratanza, το Teaser μετέφερε ένα αερόστατο που θα χρησιμοποιούνταν για εναέρια αναγνώριση των θέσεων του Στρατού της Ένωσης στο Σίτι Πόιντ και την Αποβάθρα Χάρισον.
Διοικητές
Οι διοικητές του CSS Teaser ήταν οι εξής: