cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πέτρος Α΄ της Κύπρου
Έρωτες και μίση
Ο βασιλιάς συγκρούστηκε σκληρά με τους ευγενείς χάρη στην στάση που τήρησαν στο θέμα της μοιχείας της βασίλισσας. Όταν ο βασιλιάς απουσίαζε στην Ευρώπη η βασίλισσα σύναψε ερωτική σχέση με τον ευγενή Ιωάννη ντε Μόρφου, ο ευγενής Ιωάννης Βισκούντης υπεύθυνος τον ανακτόρων από φόβο μην το μάθει ο βασιλιάς από άλλη πηγή τον ενημέρωσε ο ίδιος. Ο Πέτρος κατηγόρησε τη βασίλισσα για μοιχεία αλλά οι ευγενείς φοβήθηκαν ότι αν καταδικαζόταν η Ελεονόρα θα ερχόταν η Κύπρος σε σύγκρουση με την Ισπανία. Τελικά υπερίσχυσε η σκοπιμότητα, η Ελεονόρα αθωώθηκε και ο Ιωάννης Βισκούντης αν και είχε πει την αλήθεια φυλακίστηκε μέχρι τον θάνατο του. Η υπόθεση αυτή ήταν το θέμα στο γνωστό ποίημα του Γιώργου Σεφέρη "Ο Δαίμων της Πορνείας" και σε έργο του Άντρου Παυλίδη με τον ίδιο τίτλο, ο τίτλος προήλθε από αναφορά του Μαχαιρά. . Το θέμα θίγεται επίσης στο θεατρικό έργο του Πάνου Ιωαννίδη (γεν. το 1935) "Πέτρος Α΄'", η σύγκρουση της Ελεονόρας και της Ιωάννας ντ' Αλεμάν αναφέρεται στο έργο του Χριστάκη Γεωργίου "Καλόγεροι".
Δολοφονία
Η αθώωση της βασίλισσας και η καταδίκη του έντιμου ιππότες ντρόπιασαν σκληρά τον Πέτρο στους ευγενείς ο οποίος για να τους εκδικηθεί "άρχεψεν και αντροπίαζεν τες γυναίκες τους, από μικρήν έως μεγάλην" με αναφορά του Μαχαιρά. Η αντιπαράθεση οδήγησε σε θανάσιμο μίσος, ο Πέτρος ήθελε να τους εξοντώσει αλλά οι ευγενείς τον πρόλαβαν με τη δολοφονία του. Οι ευγενείς πήγαν στα ανάκτορα, τρεις από αυτούς ο Φίλιππος ντ' Ιμπελέν, ο Ερρίκος ντε Γιβλέτ και ο Ιάκωβος ντε Γκορέλ μπήκαν στο υπνοδωμάτιο του βασιλιά την ώρα που κοιμόταν με την ερωμένη του και τον σκότωσαν. Οι υπόλοιποι ευγενείς μπήκαν στο υπνοδωμάτιο και χτύπησαν τον νεκρό βασιλιά με τα ξίφη τους για να έχει το έγκλημα ομαδική ευθύνη. Τον Πέτρο Α΄ διαδέχθηκε ο γιος του Πέτρος Β΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1342 την Εσίβα του Μονφόρ, κόρη του Ονφρουά του Μονφόρ (1305-1326) κοντόσταυλου της Κύπρου & τιτουλάριου κυρίου του Τορόν. Δεν απέκτησαν απογόνους και η Εσίβα απεβ. πριν το 1350.
Το 1353 έκανε δεύτερο γάμο με την Ελεονώρα του Οίκου της Βαρκελώνης, κόρη του Πέτρου κόμη της Ριβαγόθα, Εμπούριες & Πράδες, σενεσάλη της Καταλωνίας, γιου του Ιακώβου Β΄ της Αραγωνίας. Είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Επίτιμοι βασιλείς της Ιερουσαλήμ Κατηγορία:Ηγεμόνες της Κύπρου Κατηγορία:Οίκος του Πουατιέ
Πραγματικότητα
Πραγματικότητα είναι η κατάσταση των πραγμάτων όπως αυτά υπάρχουν και όχι όπως τα φανταζόμαστε ή θα μπορούσαν να είναι. Στην πιο διευρυμένη του έννοια ο όρος πραγματικότητα περιλαμβάνει όλα όσα υπάρχουν είτε αυτά είναι παρατηρήσιμα είτε όχι.
Η σύγχρονη Ευρωπαϊκή Φιλοσοφία χρησιμοποιεί 4 έννοιες ώστε να ξεχωρίζει τι αποτελεί μέρος της πραγματικότητας, δηλαδή τι αποτελεί πραγματικό φαινόμενο.
Φαινομενολογική πραγματικότητα
Αναφέρεται στην αντίληψη του κόσμου από ένα και μόνο άτομο. Η φόρμα αυτή της πραγματικότητας βασίζεται καθαρά στην προσωπική αντίληψη του ατόμου από πολύ απλά πράγματα, όπως σχήματα, χρώματα κτλ. μέχρι σύνθετες έννοιες. Οι φαινομενολογικές πραγματικότητες πολλών ανθρώπων μπορούν να μοιάζουν ή να συμπίπτουν ή να είναι εντελώς διαφορετικές. Παράδειγμα: Η εντύπωση ότι η Γη είναι επίπεδη.
Αλήθεια
Όταν δύο ή περισσότεροι άνθρωποι συμφωνούν στην αντίληψη ενός φαινομένου τότε δημιουργείται μια κοινή σύμβαση για το φαινόμενο και την αίσθηση που δημιουργεί. Όταν αυτό συμβαίνει για ένα μεγάλο σύνολο ανθρώπων τότε αναπτύσσεται η έννοια της αλήθειας, δηλαδή η κοινή σύμβαση ότι ένα φαινόμενο το αντιλαμβάνονται όλοι όμοια. Παράδειγμα: Δύο διαφορετικά σύνολα μπορούν να έχουν διαφορετικές κοινές αλήθειες. Οι μεν να λένε ότι ο ουρανός είναι γαλάζιος και οι δε ότι ο ουρανός είναι μπλε.
Γεγονός
Γεγονός αποτελεί ένα φαινόμενο το οποίο δεν μπορεί να κριθεί υποκειμενικά και έχει έναν οικουμενικό χαρακτήρα. Παράδειγμα: Ο Ήλιος είναι το κέντρο του Ηλιακού μας συστήματος.
Αξίωμα
Αξίωμα είναι μια αυτο-αποδεικνυούμενη πραγματικότητα. Αποτελεί την βάση πάνω στην οποία περαιτέρω υποθέσεις γίνονται. Παράδειγμα: 1 + 1 = 2. Αφού 1 + 1 = 2 τότε 1 + 1 + 1 = 2 + 1.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Έννοιες στη μεταφυσική  Κατηγορία:Οντολογία
Λευκή Βίβλος
Γενικά με το όνομα Βίβλος ακολουθούμενο μετά επιθέτου δηλωτικού χρώματος π.χ. Λευκή, Κυανή, Ερυθρά κ.λ.π. έχει καθιερωθεί κατά το Διεθνές Δίκαιο να ονομάζεται η συλλογή κρατικών επισήμων εγγράφων που σχετίζονται με εξωτερικά ή και εσωτερικά θέματα (ζητήματα) την οποία και εκδίδουν οι κυβερνήσεις σε μορφή βιβλίου.
Ιστορικό
Οι συλλογές αυτές λαμβάνουν ονομασία από το χρώμα του εξωφύλλου που έχει καθιερώσει η κάθε Χώρα για το σκοπό αυτό. Για παράδειγμα οι ΗΠΑ τηρούν Βίβλους διαφόρων χρωμάτων πλην όμως εκείνες που αφορούν εξωτερικά θέματα φέρουν χρώμα ερυθρό. Λευκή Βίβλο έχουν καθιερώσει η Ελλάδα, η Γερμανία, η Πορτογαλία κ.ά. Κίτρινη Βίβλο έχουν καθιερώσει η Γαλλία, η Κίνα κ.ά. Ερυθρά Βίβλο έχουν καθιερώσει εκτός των ΗΠΑ, η Αυστρία, η Τουρκία, η Ισπανία κ.ά. Πράσινη Βίβλο έχουν καθιερώσει η Ιταλία, το Μεξικό και πολλές αραβικές Χώρες. Κυανή Βίβλο έχουν καθιερώσει η Αγγλία, η Σερβία κ.ά. Μαύρη Βίβλο έχουν καθιερώσει το Βέλγιο, η Ιαπωνία κ.ά.
Η σπουδαιότερη Λευκή Βίβλος που εξέδωσε η Ελλάδα είναι εκείνη του Ελληνοϊταλικού πολέμου του 1940 η οποία και περιέχει επί των εξωτερικών θεμάτων όλα τα επίσημα διανυθέντα έγγραφα, τηλεγραφήματα, αναφορές, δημοσιεύματα, κυρίως επί των ελληνοϊταλικών και ελληνογερμανικών σχέσεων, καθώς και εκείνων με άλλες κυβερνήσεις συμμαχικές ή ουδέτερες της περιόδου εκείνης, ενώ επί των εσωτερικών θεμάτων περιλαμβάνονται όλα τα Διαγγέλματα, Μηνύματα, γενικές ημερήσιες διαταγές, επιστολές, τηλεγραφήματα, προκηρύξεις, διάφορα δημοσιεύματα, φωτογραφίες, γελοιογραφίες κ.λ.π., ομοίως της ίδιας περιόδου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διεθνές Δίκαιο Κατηγορία:Πολιτική
Ενορία Εύβοιας
Η Ενορία είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας χτισμένο σε υψόμετρο 200 μέτρων. Το χωριό σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 237 κατοίκους. Σήμερα ανήκει στον Δήμο Κύμης-Αλιβερίου, ενώ πριν το 2011 ανήκε στον δήμο Κύμης. Απέχει 81 χιλιόμετρα από τη Χαλκίδα και 4 χιλιόμετρα από την Κύμη. Είναι χτισμένος αμφιθεατρικά σε ένα λόφο και έχει θέα στο Αιγαίο. Το χωριό έχει νησιωτικό χαρακτήρα με παραδοσιακή αρχιτεκτονική.
Ιστορία
Στην περιοχή Φυγούλι, ανατολικά της Ενορίας, υπήρχε προϊστορικός οικισμός. Από τον οικισμό σώζονται θολωτοί και θαλαμοειδείς τάφοι που χρονολογούνται από την περίοδο 1500 π.Χ. με 1300 π.Χ. (ΥΕ ΙΙ-ΙΙΙΑ) και βρέθηκαν το 1964. Στην ίδια περιοχή βρέθηκαν επίσης λάρνακες από σχιστόλιθο που χρονολογούνται από τον 8ο αιώνα π.Χ. και κομμάτια αγγείων (όστρακα) μέχρι και Βυζαντινής εποχής. Επίσης, νότια του οικισμού έχουν βρεθεί τάφοι του 5ου αιώνα π.Χ. που μαρτυρούν και την εκεί ύπαρξη οικισμού. Στα νοτιοδυτικά έχουν βρεθεί ρωμαϊκοί τάφοι και στα βόρεια, στους πρόποδες του υψώματος «Βράχος» βρέθηκαν άβαθα κομμάτια αγγείων και αντικείμενα από οψιδιανό. thumb|left|Η Ενορία και στο βάθος ο κάβος της Οκτωνιάς Το χωριό κατά την Τουρκοκρατία ήταν έρημο και σε αυτό λειτουργούσε μόνο ένα μαντρί. Σύμφωνα με την παράδοση, το χωριό ερημώθηκε το 1688, στην επανάσταση του Μοροζίνη, ώστε οι κάτοικοι να αποφύγουν τις σφαγές και μετανάστευσαν στα Ψαρά και σε άλλα μέρη. Ο σημερινός οικισμός ιδρύθηκε τον 18ο αιώνα, μάλλον από μετανάστες από τα Ψαρά. Το χωριό συμμετείχε στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 και όπως και τα άλλα χωριά της περιοχής της Κύμης κάηκε δύο φορές από τον Ομέρ Μπέη της Καρύστου, το Ιούνιο και τον Οκτώβριο του 1821. Μετά την Επανάσταση, στην Ενορία μετοίκησαν άνθρωποι από τα Ψαρά και τη Σάμο, οι οποίοι έφεραν μαζί τους την ενασχόληση με τη θαλάσσιο εμπόριο, χάρη στην οποία το χωρίο γνώρισε μεγάλη οικονομική άνθιση. Είναι το κατεξοχήν χωριό των ναυτικών της περιοχής. Ο αποχαιρετισμός των ναυτικών γινόταν στη θέση Φυγούλι, όπου τα συγγενικά πρόσωπα παρακολουθούσαν τα πλοία μέχρι να χαθούν πίσω από τα ακρωτήρια της Κύμης ή της Οκτωνιάς. Η θέση πήρε το όνομά της επειδή από εκεί έβλεπαν οι κάτοικοι ότι «έφυγαν ούλοι».
Οι Ενορίτες διακρίθηκαν επίσης ως καρβουνιάρηδες στα ορυχεία λιγνίτη της περιοχής. Στις αρχές του 20ού αιώνα, το χωριό παρήγαγε κυρίως ελαιόλαδο και σε μικρότερες ποσότητες μούστο. Το 1926 ιδρύθηκε στο χωριό ένα παραδοσιακό ελαιοτριβείο. Το 1931 το λάδι της Ενορίας κέρδισε χρυσό βραβείο στην Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης. Το ελαιοτριβείο λίγα χρόνια αργότερα ηλεκτροδότησε την Ενορία. Σήμερα έχει ανακαινιστεί και λειτουργεί συνεταιριστικά, με μέλη τους κατοίκους του χωριού. Κατά την διάρκεια της κατοχής υπήρχαν πολλά θύματα από την πείνα. Την ίδια περίοδο στο χωριό έζησε ο Μ. Καραγάτσης, ο οποίος έγραψε «Το χαμένο νησί» κατά την εξάμηνη παραμονή στο χωριό, και η Σοφία Βέμπο.
Αξιοθέατα
thumb|Η εκκλησία της Γέννησης της Θεοτόκου Ο οικισμός έχει παραδοσιακό χρώμα, με καλά συντηρημένα πετρόκτιστα παραδοσιακά κτίρια και στενά σοκάκια. Τα σπίτια είναι χτισμένα με την Κυμαϊικής παραλλαγής του Νεοκλασικισμού, συνήθως διώροφα, με ορθογώνιες κατόψεις και στέγες από κεραμίδια και μπλε κουφώματα, που είναι το χαρακτηριστικό του οικισμού. Τα μεγαλύτερα από αυτά χτίστηκαν στο τέλος του 19ου αιώνα.
Στα νότια της Ενορίας βρίσκεται η Μονή Αγίου Γρηγορίου Ενορίας. Η βυζαντινή μονή καταστράφηκε το 1688 και παρέμεινε ερειπωμένος, μέχρις ότου ξαναχτίστηκε με ρυθμό βασιλικής στα μέσα του 20ού αιώνα. Το 1956 προστέθηκε ένα εξωκλήσι αφιερωμένο στο Τίμιο Σταυρό. Γύρω από το ναό υπάρχουν πεσμένα κεραμίδια από τα παλαιότερα κτίσματα. Η κύρια εκκλησία του χωριού είναι η Γέννηση της Θεοτόκου, κατασκευασμένη το 1858. Μέσα βρίσκεται ένας εντυπωσιακός πολυέλαιος από τα τέλη του 19ου αιώνα.
Το παλαιό δημοτικό σχολείο, κτισμένο στα τέλη του 19ου αιώνα, ανακαινίστηκε και από το 2010 στεγάζει το Πνευματικό Κέντρο Ενορίας Κύμης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Κύμης - Αλιβερίου
Καντμέν
Το Καντμέν (γαλλικά: Cademène) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
The Hollywood Reporter
Το The Hollywood Reporter είναι αμερικανικό εβδομαδιαίο περιοδικό, που μαζί με το επίσης εβδομαδιαίο περιοδικό Variety θεωρούνται τα δύο σημαντικότερα έντυπα στον χώρο της βιομηχανίας του θεάματος. Το πρώτο τεύχος του κυκλοφόρησε στις 3 Σεπτεμβρίου του 1930, με εκδότη τον William R. Wilkerson, και έως το 1936 το περιοδικό είχε καταφέρει να αποκτήσει δύναμη στον χώρο της. Στα τέλη της δεκαετίας του 1930 ο Wilkerson ήρθε σε κόντρα με το Σωματείο Σεναριογράφων, καθώς το θεωρούσε προπύργιο του Κομμουνισμού στο Χόλιγουντ. Στις 29 Ιουλίου 1946 δημοσίευσε στο περιοδικό ένα κείμενο με τίτλο «A Vote For Joe Stalin» που περιείχε τα ονόματα διαφόρων στελεχών του Σωματείου που θεωρούσε Κομμουνιστές. Η λίστα αυτή, που ονομάστηκε "Billy’s Blacklist", ήταν μια πρώτη καταγραφή στελεχών της βιομηχανίας του θεάματος που κατηγορούνταν πως είχαν σχέσεις με τον Κομμουνισμό, και που αργότερα στα χρόνια του Μακαρθισμού εμαφανίστηκε με την πρακτική της «Μαύρης Λίστας του Χόλιγουντ». Μετά τον θάνατο του Wilkerson το The Hollywood Reporter άλλαξε διάφορους ιδιοκτήτες, ενώ σήμερα ανήκει στην e5 Global Media.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Hollywood Reporter Hollywood Reporter
Μιχαήλ Νικολάεβιτς της Ρωσίας
Ο Μιχαήλ Νικολάεβιτς, ρωσικά Михаил Николаевич (25 Οκτωβρίου 1832 - 18 Δεκεμβρίου 1909) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ ήταν μέγας δούκας της Ρωσίας. Είναι ο γενάρχης ιδιαίτερου κλάδου στον Οίκο του, τού κλάδου τού Μιχαήλ.
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Νικολάου Α΄ αυτοκράτορα της Ρωσίας και της Καρλόττας (Αλεξάνδρας Φεοντόροβνας) των Χοεντσόλερν, κόρης του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Γ΄ της Πρωσίας.
Απεβίωσε το 1909 στις Κάννες σε ηλικία 77 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1857 την Καικιλία-Αυγούστα (Όλγα Φεόντροβνα), κόρη του Λεοπόλδου μεγάλου δούκα του Μπάντεν και είχε τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Μεγάλοι Δούκες της Ρωσίας Κατηγορία:Οίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ
Καφέ Αμερικαίν
Ιστορία
Το Hotel Americain, μια έξοχη νεογοτθική κατασκευή, χτίστηκε το 1882 από τον σχεδιαστή ξενοδοχείων Στάινιγκεβεχ (Steinigeweg), που είχε σπουδάσει στις ΗΠΑ και είχε έντονα επηρεαστεί από τα αμερικανικά αρχιτεκτονικά πρότυπα, ιδιαίτερα από τις διακοσμητικές λεπτομέρειες των κτιρίων.
Το σημερινό κτίριο έχει σχεδιαστεί από τον Ολλανδό αρχιτέκτονα Βίλεμ Κρόμχουτ (Willem Kromhout, 1864 - 1940) και η κατασκευή του ολοκληρώθηκε το 1902.
Αρχιτεκτονική Αρ Νουβώ
Η εξωτερική εμφάνιση του κτιρίου με τους πυργίσκους και την κατασκευή του από τούβλο αποτελεί την ολλανδική εκδοχή της τέχνης Αρ Νουβώ (Art Nouveau) και τον προάγγελο της προοδευτικής "Σχολής του 'Αμστερνταμ".
Στην εντυπωσιακή πρόσοψη του κτιρίου και τον πύργο με το ρολόι διακρίνονται έξοχα αρ νουβώ διακοσμητικά στοιχεία.
Διακόσμηση Αρ Ντεκό
Το πανέμορφο εσωτερικό του "Καφέ Αμερικαίν", διακοσμημένο εξολοκλήρου σε ρυθμό Αρ Ντεκό (Art Deco), με τις αψιδωτές οροφές, είναι από τα κομψότερα του Άμστερνταμ. Διατηρεί την αρχική επίπλωσή του, τους πολυελαίους Τίφανυ και τα παράθυρα με τα πολύχρωμα βιτρώ.
Οι Αρ ντεκό τοιχογραφίες, που χρονολογούνται από τη δεκαετία του 1920, απεικονίζουν σκηνές από το "'Ονειρο Θερινής Νυκτός" του Ουίλιαμ Σαίξπηρ.
Διάσημοι θαμώνες
Και η Ολλανδή κατάσκοπος Μάτα Χάρι (Mata Hari), στο "Καφέ Αμερικαίν" έδωσε τη γαμήλια δεξίωσή της και πέρασε το μήνα του μέλιτος, πριν ακόμη αρχίσει την κατασκοπευτική δράση της.
Ολυμπιόδωρος ο αλχημιστής
Ο Ολυμπιόδωρος ο αλχημιστής ήταν αλχημιστής συγγραφέας του 4ου μ.Χ. αιώνα.
Έργο
Σώζονται τα έργα του:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αλχημιστές
Δράνοβο Σερρών
Το Δράνοβο είναι εγκαταλελειμμένος οικισμός που βρίσκεται στον σημερινό Δήμο Εμμανουήλ Παππά της Κεντρικής Μακεδονίας.
Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά του Νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Εμμανουήλ Παππά
Συνθήκη της Μαδρίτης (1526)
Οι όροι της συνθήκης
Σύμφωνα με αυτήν τη συνθήκη, ο Φραγκίσκος Α' όφειλε:
Η συνθήκη συντάχθηκε στα γαλλικά από τον γραμματέα και πρεσβευτή του Καρόλου Ε' Ζαν Λαλμάν. Από γαλλικής πλευράς, οι διαπραγματεύσεις έγιναν από τον Ζαν ντε Σελβ, πρώτο πρόεδρο του Κοινοβουλίου του Παρισιού, και τον αρχιεπίσκοπο Φρανσουά ντε Τουρνόν, απεσταλμένους στη Μαδρίτη από τη Λουίζα της Σαβοΐας, μητέρα του βασιλιά, για να διαπραγματευτούν την απελευθέρωσή του.
Άρνηση της συνθήκης
Ο Φραγκίσκος Α' αρρώστησε κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας του και,φοβισμένος την αδυναμία του, ζήτησε από τον συμβολαιογράφο και γραμματέα του, στις 16 Αυγούστου 1525 να συντάξει ένα κείμενο σύμφωνα με το οποίο όλες οι παραχωρήσεις που θα γίνονταν για να ανακτήσει την ελευθερία του, έπρεπε να θεωρηθούν άκυρες. Έτσι, κατά την επιστροφή του στη Γαλλία μετά την απελευθέρωσή του (17 Μαρτίου 1526), ​​ο Φραγκίσκος κήρυξε τη συνθήκη άκυρη και ανυπόστατη καθώς είχε υπογράψει υπό πίεση και επειδή το κοινοβούλιο του Παρισιού κήρυξε τη Βουργουνδία αναφαίρετη από το βασίλειο της Γαλλίας.
Σε αντίποινα, οι γιοι του κρατήθηκαν στη Μαδρίτη και ανατράφηκαν στην ισπανική βασιλική αυλή. Απελευθερώθηκαν το 1529 με τη συνθήκη του Καμπραί, μετά τον Πόλεμο της Συμμαχίας του Κονιάκ (1526-1529) λίγους μήνες αργότερα κατά του Καρόλου Ε', στον οποίο συμμετείχε ο Φραγκίσκος Α'.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνθήκες ειρήνης Κατηγορία:Ιταλικοί Πόλεμοι
Ελληνική Φλόγα
thumb|300px|right|Αεροσκάφος North American F-86 Sabre της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας στα χρώματα του αεροπορικού ακροβατικού σμήνους «Ελληνική Φλόγα» Η Ελληνική Φλόγα (Hellenic Flame) ήταν το δεύτερο ακροβατικό σμήνος της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας, την περίοδο 1953-1967. Το όνομα Ελληνική Φλόγα το απέκτησε την δεύτερη περίοδο της ζωής του, ενώ στην τρίτη αποκαλούνταν Νέα Ελληνική Φλόγα.
Ιστορία
Στις 30 Μαΐου 1953 συστάθηκε η 110 Πτέρυγα Μάχης στη Λάρισα, η οποία στελεχώθηκε με τέσσερα αεροσκάφη F-84G Thunderjet. Με τα εν λόγω μαχητικά, τα πρώτα αεριωθούμενα της ΕΠΑ, εξοπλίστηκε η 337 Μοίρα Διώξεως Βομβαρδισμού. Από αυτή τη μοίρα σχηματίστηκε το 1953 το πρώτο ακροβατικό σμήνος της Ελληνικής Αεροπορίας, γνωστό και ως acro-team. Μάλιστα η συγκρότηση του σμήνους αρχικά ήταν παράτυπη, καθώς ο τότε Μοίραρχος Επγος (Ι) Κ. Κόκκας συγκέντρωσε κάτω από μεγάλη μυστικότητα τρεις ικανούς πιλότους της Μοίρας (Υπσγο Δαμάσκο Δημήτριο, Υπσγο Στυλιανάκη Ιωάννη και Ανθσγο Παπαδημητρόπουλο Εμμανουήλ) και τους εκπαίδευσε, όντας εντυπωσιασμένος από επίδειξη του Αμερικανικού ακροβατικού σμήνους Sky Blazers.
Το δεύτερο ακροβατικό σμήνος της ΕΠΑ, το οποίο αποκτά πλέον το όνομα "Ελληνική Φλόγα", δημιουργήθηκε τον Αύγουστο του 1957 και εξοπλίστηκε με μαχητικά F-86Ε Sabre της 341 Μοίρα Αναχαίτισης Ημέρας. Η μοίρα υπαγόταν στην 113 Πτέρυγα Μάχης, η οποία είχε δημιουργηθεί ένα χρόνο πριν, με την παραλαβή των πρώτων αεροσκαφών αυτού του τύπου. Τα χρώματα του σμήνους ήταν κυανό, λευκό και πορτοκαλί. Το σμήνος έπαψε να υφίσταται τον Σεπτέμβριο του 1964.
Το τρίτο ακροβατικό σμήνος της ΕΠΑ, η "Νέα Ελληνική Φλόγα", σχηματίστηκε το 1967, από πέντε F-5 της 337 Μοίρα Αναχαίτισης Ημέρας (η οποία υπαγόταν στην 113ΠΜ), αλλά δυστυχώς έδρασε για μικρό χρονικό διάστημα. Έδρα του σμήνους ήταν το αεροδρόμιο Σέδες.
Παραπομπές
thumb|300px|right|Αεροσκάφος F-86 Sabre της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας στα χρώματα του αεροπορικού ακροβατικού σμήνους «Ελληνική Φλόγα»
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροπορικά ακροβατικά σμήνη Κατηγορία:Ελληνική Πολεμική Αεροπορία
Σαντρέ
Το Σαντρέ (γαλλικά: Cendrey) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Τόμπι Μπέιλι
Ο Τόμπι Μπέιλι, γεννημένος στις 11 Νοεμβρίου 1975 στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια, είναι πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 1,98 μέτρα και αγωνιζόταν στη θέση του σούτινγκ γκαρντ.
Καριέρα
Το καλοκαίρι του 1998, επιλέχθηκε στην 45η θέση του ντραφτ του ΝΒΑ από τους Λος Άντζελες Λέικερς και δόθηκε στους Φοίνιξ Σανς όπου παρέμεινε μέχρι το 2000, παίζοντας συνολικά σε 73 παιχνίδια με 3,3 πόντους μέσο όρο.
Το 2000-01, αγωνίστηκε στο ABA με τους Λος Άντζελες Σταρς και την επόμενη χρονιά υπέγραψε στην ιταλική Ίμολα. Το 2002-03 κατέκτησε την ενδέκατη θέση του ελληνικού πρωταθλήματος με την ομάδα του Πανιωνίου και το 2003-04 κατέκτησε το κύπελλο Ελλάδας με την ομάδα του Άρη, κερδίζοντας στον τελικό τον Ολυμπιακό με 73-70. Στο ελληνικό πρωτάθλημα, οι "κίτρινοι" κατέλαβαν την τρίτη θέση στην κανονική περίοδο, αλλά έπεσαν στην πέμπτη θέση μετά τη διαδικασία των πλέι-οφ. Ο Μπέιλι πέτυχε 367 πόντους σε 26 αγώνες (μ.ο. 14,1), ενώ έκανε το καλύτερο του παιχνίδι στην ήττα του Άρη από την ΑΕΚ με 101-107 στην προημιτελική φάση των πλέι-οφ, όπου πέτυχε 37 πόντους.
Το 2004-05, φόρεσε τη φανέλα της ΑΕΚ, η οποία παρά το γεγονός ότι τερμάτισε έκτη στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος, κατατάχθηκε δεύτερη μετά τα πλέι-οφ, χάνοντας με 3-1 στις νίκες από τον Παναθηναϊκό. Σε 33 αγώνες με τον δικέφαλο του Νότου, πέτυχε συνολικά 449 πόντους (μ.ο. 13,6).
Το 2005-06, φόρεσε τη φανέλα της Οστάνδης από το Βέλγιο και αν και δεν ανανεώθηκε για δεύτερη χρονιά, μετά τον τραυματισμό του Βέσελιν Πέτροβιτς επέστρεψε εκεί τον Οκτώβριο του 2006. Ολοκλήρωσε τη σεζόν 2006-07 στους Ολίμπιανς Πεκίνου και ξεκίνησε την επόμενη χρονιά στους Σάντα Μπάρμπαρα Μπρέικερς του IBL, συνεχίζοντας στους 99ers της Κολωνίας.
Το 2012, ίδρυσε το "Sky Sports Management" μαζί με τον Ντιν Γουόλ, το οποίο ενώθηκε με το "Rival Sports Group" δύο χρόνια,με τους δύο μάνατζερ να συνεχίζουν ως αντιπρόεδροι του τμήματος καλαθοσφαίρισης.
Πηγές
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φοίνιξ Σανς‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανιωνίου‎‎‎‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Οστάνδης‎‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Κολωνία 99ερς‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μανρέσα‎‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρτλαντ Ντράγκονς
Νικόλαος Μιχαήλοβιτς της Ρωσίας
Ο Νικόλαος Μιχαήλοβιτς, ρωσικά Никола́й Миха́йлович (26 Απριλίου 1859 - 28 Ιανουαρίου 1919) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ ήταν μέγας δούκας της Ρωσίας.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Μιχαήλ Νικολάεβιτς μεγάλου δούκα της Ρωσάς και της Καικιλίας-Αυγούστας (Όλγας Φεόντροβνας) των Τσέρινγκεν, κόρης του Λεοπόλδου μεγάλου δούκα του Μπάντεν.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μεγάλοι Δούκες της Ρωσίας Κατηγορία:Οίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ
Μακρυώτισσα Σερρών
Η Μακρυώτισσα ή Μαγκριώτισσα, έως το 1927 γνωστή ως Τουρπές, είναι εγκαταλελειμμένος οικισμός που βρίσκεται στον σημερινό Δήμο Ηρακλείας της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας. Βρισκόταν σε απόσταση 2,5 χιλιομέτρων νότια του χωριού Ζευγολατιό Σερρών, σε υψόμετρο 90 μέτρων, δίπλα από τον ποταμό Στρυμόνα. Ο οικισμός αναφέρεται σε κάποιες πηγές και ως Τουρμπές, Τουρμπέσι , Τρουμπέσι ή Τούραβος.
Ιστορία
Κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ανήκε διοικητικά στον Καζά των Σερρών του Σαντζακιού των Σερρών του Βιλαετίου της Θεσσαλονίκης.
Στο Τουρπές εγκαταστάθηκαν 60 οικογένειες προσφύγων από τη Μακρυώτισσα Βιζύης της Ανατολικής Θράκης, σύμφωνα με στοιχεία της Επιτροπής Αποκαταστάσεως Προσφύγων και το 1927 ο οικισμός μετονομάστηκε σε Μακρυώτισσα. Οι κάτοικοι του οικισμού, ήδη πρόσφυγες, υποχρεώθηκαν ξανά σε αναγκαστική εγκατάλειψη μετά τον εμφύλιο πόλεμο και μετεγκαταστάθηκαν στο Ζευγολατιό Σερρών, στη Μαυροθάλασσα Σερρών, στο Στρυμωνικό Σερρών και στο Δασοχώρι Σερρών.
Από τα κτήρια του οικισμού σώζεται σήμερα μόνο η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής.
Γεγονότα
Την 29η Σεπτεμβρίου 1941, γερμανικά στρατεύματα κατοχής εισήλθαν στην Μακρυώτισσα και εκτέλεσαν πέντε άμαχους κατοίκους, καθώς και έναν κάτοικο του Ζευγολατιού.
Χάρτης
<mapframe latitude="41.064472" longitude="23.283038" zoom="11" width="813" height="445" align="center">{ "type": "FeatureCollection", "features": [ {     "type": "Feature", "properties": {}, "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [ 23.283038,         41.064472        ]      }    }  ] }
Παραπομπές
Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά του Νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Ηρακλείας
Rainbow Rising
Ιστορία της ηχογράφησης και του δίσκου
Τον Σεπτέμβριο του 1975, ο Ρίτσι Μπλάκμορ και ο Ρόνι Τζέιμς Ντίο ήταν τα δύο εναπομείναντα μέλη των Rainbow, αφού ο εκκεντρικός κιθαρίστας είχε απολύσει τους Μίκι Λε Σουλ, Γκρεγκ Γκρούμπερ και Γκάρι Ντρίσκολ, μη θεωρώντας τους ικανούς για να εκπληρώσουν τις απαιτήσεις που είχε ο Μπλάκμορ από τους μουσικούς του. Γι' αυτό το λόγο πραγματοποιούσαν ακροάσεις για νέα μέλη τα οποία θα στελέχωναν το συγκρότημα, στα "Pirate Sound Studios" του Λος Άντζελες. Στις 4 Οκτωβρίου, ανακοινώθηκε η ένταξη στους Rainbow του πρώην ντράμερ του Τζεφ Μπεκ και των Bedlam, Κόζι Πάουελ και του μπασίστα Τζίμι Μπέην. Τρεις εβδομάδες αργότερα, στις 25 Οκτωβρίου ανακοινώθηκε ότι ο νέος κιμπορντίστας του συγκροτήματος θα είναι ο Τόνι Κάρεϊ.
Μετά από πρόβες δύο εβδομάδων, οι Rainbow έπαιξαν την πρώτη τους συναυλία στο "Forum Concert Bowl" του Μόντρεαλ, στον Καναδά, μπροστά σε μόλις 1500 φίλους του συγκροτήματος. Πέραν των κομματιών από το πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος, "Ritchie Blackmore's Rainbow", προστέθηκαν στο set list τους τρία νέα τραγούδια, τα "Stargazer", "A Light in the Black" και "Do You Close Your Eyes". Στη συνέχεια, πραγματοποίησαν περιοδεία σε διάφορα μέρη των Ηνωμένων Πολιτειών, κατά τη διάρκεια του Νοεμβρίου και Δεκεμβρίου του 1975.
Τον Φεβρουάριο της νέας χρονιάς, μετέβησαν στα "Musicland Studios" του Μονάχου για να ηχογραφήσουν το νέο τους δίσκο, στον οποίο συμπεριέλαβαν το τρία προϋπάρχοντα τραγούδια αλλά και τα "Starstruck", "Run With the Wolf" και "Tarot Woman". Η μίξη του δίσκου έγινε στο Λος Άντζελες και αργότερα, στη Νέα Υόρκη.
Στο διάρκειας οκτώ λεπτών "Stargazer", συμμετείχε η Φιλαρμονική Ορχήστρα του Μονάχου, κάνοντας ακόμη πιο έντονο τον επικό χαρακτήρα του κομματιού, το οποίο είναι ένα από τα γνωστότερα και πιο πολυσυζητημένα κομμάτια του συγκροτήματος. Το "Stargazer" θεωρείται ότι με τον ήχο του και τους επικούς στίχους του Ντίο αποτέλεσε έναν από τους βασικούς δημιουργούς του μουσικού είδους Power Metal.
Οι Rainbow ξεκίνησαν να περιοδεύουν με σκοπό την προώθηση του δίσκου τον Ιούνιο του 1976. Ξεκινώντας από το Κολούμπους του Οχάιο στις 11 του μήνος, έδωσαν 22 συναυλίες μέχρι τις 3 Αυγούστου. Στα τέλη του Αυγούστου, ξεκίνησαν την βρετανική τους περιοδεία, συνεχίζοντας στην Ευρώπη κατά τη διάρκεια του Σεπτεμβρίου.
Στις 29 Σεπτεμβρίου 1976, ηχογράφησαν τη ζωντανή τους εμφάνιση στο Μόναχο, η οποία κυκλοφόρησε ως "Live in Germany 1976" μέσω της "Connoiseur", το 1990.
Τραγούδια
1. Tarot Woman (Blackmore, Dio) - 5:58
2. Run With the Wolf (Blackmore, Dio) - 3:48
3. Starstruck (Blackmore, Dio) - 4:06
4. Do You Close Your Eyes (Blackmore, Dio) - 2:58
5. Stargazer (Blackmore, Dio) - 8:26
6. A Light in the Black (Blackmore, Dio) - 8:12
Θέσεις τσαρτ
Rainbow Rising (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 17 Μαΐου 1976
Βραβεία
Rainbow Rising (άλμπουμ)
Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Χρυσός
Μέλη των Rainbow
Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Rainbow Rising" είχε την εξής μορφή:
Ρόνι Τζέιμς Ντίο - φωνητικά
Ρίτσι Μπλάκμορ - κιθάρα
Τόνι Κάρεϊ - πλήκτρα
Τζίμι Μπέην - μπάσο
Κόζι Πάουελ - τύμπανα
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Rainbow Κατηγορία:Άλμπουμ του 1976
L-Innu Malti
μικρογραφία|Η παρτιτούρα του ύμνου της Μάλτας και το οικόσημο της χώρας. L-Innu Malti (ελληνικά: Ο Ύμνος της Μάλτας) είναι ο εθνικός ύμνος της Μάλτας. Είναι γραμμένος υπό τη μορφή προσευχής προς τον Θεό. Συνθέτης του είναι ο Ρόμπερτ Σάμιουτ (Robert Samut) και στιχουργός ο Ντουν Καρμ Ψάιλα (Dun Karm Psaila).
Ιστορία
Το 1850 ο Γκαν Άντον Βασάλο (Ġan Anton Vassallo) συνέθεσε το τραγούδι "Innu Lil Malta", το οποίο παιζόταν παλιότερα σε διάφορες μαλτέζικες εκδηλώσεις. Το 1922 ο καθηγητής Σάμιουτ (Robert Sammut) συνέθεσε μια σύντομη μελωδία. Έπειτα από έναν χρόνο ο διευθυντής των Δημοτικών Δρ Α. Β. Λαφέρλα απέκτησε τη σύνθεση εκείνη, καθώς ήθελε έναν ύμνο για να ψάλλεται από τους μαθητές και τις μαθήτριες στα σχολεία. Ο Λαφέρλα ζήτησε από τον Ντουν Καρμ να γράψει στίχους που θα ταίριαζαν στη μελωδία του Σαμιούτ. Τον Δεκέμβριο του 1922 ο ύμνος τραγουδήθηκε, ιδίως σε κυβερνητικά σχολεία. Για πρώτη φορά ακούστηκε στο κοινό στις 27 Δεκεμβρίου του 1922 και ξανά στις 6 Ιανουαρίου του 1923, στη διάρκεια δύο συναυλιών στο θέατρο Μανοέλ. Ωστόσο, κατά την πρώτη ακρόαση του ύμνου, κάποιος άλλαξε κάποιους στίχους από την πρώτη στροφή. Το γεγονός αυτό εξόργισε τον Ντουν Καρμ, ο οποίος έγραψε άρθρο διαμαρτυρίας σε τοπική εφημερίδα. Έκτοτε δεν έχει αλλάξει ούτε μια λέξη. Στις 3 Φεβρουαρίου του 1923 σε άλλη συναυλία στο θέατρο Μανοέλ τραγουδήθηκαν οι αρχικοί στίχοι του Καρμ από παιδιά.
Η κυβέρνηση της Μάλτας καθιέρωσε τον ύμνο ως εθνικό στις 22 Φεβρουαρίου του 1941. Με το Σύνταγμα του 1964 ορίστηκε επίσημα ως εθνικός ύμνος.
Μία από τις αγγλικές εκδόσεις
Guard her, Ο Lord, as ever Thou hast guarded,
This Motherland so dear whose name we bear!
Keep her in mind whom Thou hast made so fair!
May he who rules for wisdom be regarded,
In master mercy, strength in man increase!
Confirm us all in unity and peace!
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Μάλτας Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι σε Λα ύφεση μείζονα
Citroën ZX
Το Citroën ZX ήταν ένα μικρομεσαίο οικογενειακό αυτοκίνητο της κατηγορίας C, που κατασκευάστηκε από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Citroën, από τον Μάρτιο του 1991 έως τον Φεβρουάριο του 1998. Αντικατέστησε το Citroën GSΑ (που είχε αποσυρθεί από την παραγωγή του 1986) και αντικαταστάθηκε τον Σεπτέμβριο του 1997 από το Citroën Xsara. Συνολικά κατασκευάστηκαν 1.709.215 αντίτυπα σειράς ΖX κατά τη διάρκεια των 7 ετών της ευρωπαϊκής παραγωγής του, ενώ και μια σχεδόν πανομοιότυπη εκδοχή του ZX, το Citroën Fukang, παρήχθη από το 1992 έως το 2009 στην Κίνα, από την κοινοπραξία Dongfeng-Citroën, με αποτέλεσμα η συνολική παγκόσμια παραγωγή του ZX και των στενά συγγενικών εκδοχών του να φτάσει τα 2.130.600 αντίτυπα.
Εξέλιξη και παρουσίαση
thumb|left|Citroën ZX Rally Raid που κέρδισε το [[Ράλι Ντακάρ του 1995, στο μουσείο της Citroën.]]
Η εξέλιξη του μοντέλου ξεκίνησε το 1986, ως το «πρότζεκτ N2», και ολοκληρώθηκε το 1990, όταν και παρουσιάστηκε πρώτα (σχεδόν 1 χρόνο πριν την πολιτική έκδοση) η αγωνιστική έκδοση Citroën Rallye Raid. Η έκδοση αυτή, έκανε την πρώτη αγωνιστική της εμφάνιση στο ράλλυ Baja Aragon στην Ισπανία στις 20 - 21 Ιουλίου 1990. Από το πρώτο έτος συμμετοχής του, το μοντέλο κυριάρχησε στο Ράλι Παρίσι - Ντακάρ, κερδίζοντας μάλιστα την 1η θέση τα έτη 1991, 1994, 1995 και 1996.
Η πολιτική έκδοση του ΖΧ παρουσιάστηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο του 1991. Για πρώτη φορά κυκλοφόρησε στην αγορά, σχεδόν ταυτόχρονα με την παρουσίασή του στο Σαλόνι, στις 16 Μαρτίου 1991 και γεφύρωσε το χάσμα μεταξύ των Citroën AX και Citroën BX. Ο σχεδιασμός της ZX ήταν αποτέλεσμα της συνεργασίας μεταξύ της Citroën και του ιταλικού στούντιο του Bertone. Ήταν το πρώτο «κανονικό» μοντέλο της Citroën στην μικρομεσαία κατηγορία C από το 1986, μετά τη λήξη της παραγωγής του Citroën GSΑ. Αν και το GSA τυπικά είχε αντικατασταθεί από το BX το 1982, πρακτικά το Citroën BX είχε μετακινηθεί περισσότερο προς την μεσαία κατηγορία D και οι διαστάσεις του ήταν μεταξύ των κατηγοριών C και D.
Στα πλαίσια της πολιτικής της χρήσης κοινών μηχανικών μερών, καθώς και κοινών εγκαταστάσεων σχεδιασμού και παραγωγής του Ομίλου PSA, το ίδιο σασί χρησιμοποιήθηκε και στο Peugeot 306, που κυκλοφόρησε στην αγορά τον Μάρτιο του 1993 και μάλιστα γνώρισε μεγαλύτερη εμπορική απήχηση από το ΖΧ. Ωστόσο, η αισθητική τους ήταν εντελώς διαφορετική, σε βαθμό που ο εξωτερικός παρατηρητής να μην μπορεί να αντιληφθεί τη συγγένεια.
Χρονοδιάγραμμα
Αρχικά, το ΖΧ κυκλοφόρησε μόνο σε 5-πορτη εκδοχή hatchback (2 όγκων) και σε 4 εκδόσεις βενζίνης, με διαφορετικούς κυβισμούς η καθεμία: η Reflex με 1.124 cm³, η Avantage με 1.360 cm³, η Aura με 1.587 cm³, αν και σε κάποιες αγορές συνδυάστηκε και με τον 1.360 cm³, και η κορυφαία Volcane με 1.905 cm³, η οποία κατά την εισαγωγή της στην αγορά ήταν η μοναδική που είχε 4 δισκόφρενα, ενώ οι άλλες είχαν μόνο μπροστινά δισκόφρενα. Η πρώτη έκδοση ντίζελ έφτασε τον Σεπτέμβριο του 1991 και ήταν η 1.9 D που έφερε ατμοσφαιρικό κινητήρα 1.905 cm³, ισχύος 64 hp. Σε κάποιες αγορές, ωστόσο, όπως στο Ηνωμένο Βασίλειο και στην Ιταλία, η βασική έκδοση ήταν στα 1.4 λίτρα και αυτή των 1.1 λίτρων δεν διατέθηκε ποτέ επίσημα, με αποτέλεσμα να υπάρξει έκδοση Reflex με τον κινητήρα των 1.360 cm³ στα κράτη αυτά.
Το 1992, προστέθηκε μια 3-πορτη hatchback εκδοχή, ενώ μέσα στο ίδιο έτος όλοι οι κινητήρες με βενζίνη εφοδιάστηκαν πλέον με ηλεκτρονικό ψεκασμό / έγχυση καυσίμου (fuel injection) και καταλύτη, αλλαγή που επιβλήθηκε από την καθιέρωση της υποχρεωτικής παρουσίας του καταλύτη στην Ευρώπη. Ως αποτέλεσμα, όλες οι εκδόσεις από τότε και μετά, πληρούσαν τις προδιαγραφές καυσαερίων Euro 1 που έγιναν υποχρεωτικές από την 1η Ιανουαρίου 1993.
Τον Ιούνιο του 1992 έφτασε και το πρώτο turbodiesel ZX και έφερε έναν κινητήρα 1.905 cm³ turbodiesel, ισχύος 92 hp. Στα μέσα του 1992, επίσης, κυκλοφόρησαν οι εκδόσεις Aura 1.8 λίτρων (1.761 cm³) και Volcane 2.0 16V (1.998 cm³), μαζί και με μια 8-βάλβιδη εκδοχή του κινητήρα 2.0 λίτρων. Ταυτόχρονα, εμφανίστηκε προαιρετικό 4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο της εταιρείας ZF για κάθε έκδοση και κυβισμό, εκτός των 1.1 και 1.4 λίτρων. thumb|left|Το πίσω μέρος ενός Citroën ZX Break.
Μέσα στο 1993, άρχισε να προσφέρεται και έξτρα κλιματισμός, ενώ τον Νοέμβριο του 1993 παρουσιάστηκε και μια εκδοχή Break (στέισον βάγκον), γνωστή ως Estate σε ορισμένες χώρες. Η έκδοση Break κυκλοφόρησε για πρώτη φορά τον Φεβρουάριο του 1994 και διατέθηκε σε δύο εκδόσεις εξοπλισμού, Flash και Fugue. Το 1995 μάλιστα, το Citroën ZX Break κέρδισε τον τίτλο του Best Estate of the Year για το 1994 στην Ελλάδα, κυρίως λόγω του άριστου value for money. Το 1994, η Heuliez σχεδίασε και μια κάμπριο εκδοχή της ZX, υπό το όνομα «Vent d’Ouest», η οποία όμως δεν βγήκε ποτέ στην παραγωγή.
Τον Ιούλιο του 1994 (έναρξη της σεζόν του 1995), το Citroën ZX υπέστη μια ελαφρά αισθητική ανανέωση, μαζί με αναβαθμίσεις και στον εξοπλισμό, ενώ τον ίδιο μήνα ο αερόσακος οδηγού έγινε στάνταρ σε όλες τις εκδόσεις. Τα οχήματα που κατασκευάστηκαν μετά, αναγνωρίζονται εξωτερικά εύκολα από τη γρίλια μεταξύ των προβολέων, η οποία απέκτησε δύο μεγάλες παράλληλες εισαγωγές αέρα, αντί για μία στενή εισαγωγή στα παλαιότερα μοντέλα. Στα επόμενα χρόνια, μέχρι την αντικατάστασή του το 1997, οι βελτιώσεις περιορίστηκαν στην εμφάνιση έξτρα αερόσακου συνοδηγού.
Εξοπλισμός
thumb|right|3-πορτο Citroën ZX Σειράς 1 (1992 - 1994) με φώτα [[ομίχλης, ηλιοροφή, ζάντες αλουμινίου και πίσω αεροτομή.]]
Το επίπεδο εξοπλισμού του ZX ήταν υψηλό για μικρομεσαίο μοντέλο με τα δεδομένα της δεκαετίας του 1990. Όλα τα μοντέλα ευρωπαϊκών προδιαγραφών διέθεταν ως στάνταρ ή έξτρα υδραυλικό τιμόνι, ηλεκτρικά παράθυρα, ηλεκτρικά ρυθμιζόμενη ηλιοροφή, ηλεκτρομαγνητικές κλειδαριές με τηλεχειριστήριο, κεντρικό κλείδωμα, immobilizer, δερμάτινο σαλόνι, φώτα ομίχλης, κλιματισμό (από το 1993), ζάντες αλουμινίου (στάνταρ στις κορυφαίες εκδόσεις), Σύστημα Αντιμπλοκαρίσματος Τροχών (ABS), αερόσακο οδηγού (στάνταρ στα περισσότερα κράτη διεθνώς από τον Ιούλιο του 1994) και μερικά από τα τελευταία αντίτυπα προσέφεραν ακόμα και αερόσακο συνοδηγού.
Αν και δεν διέθετε την κλασική υδροπνευματική ανάρτηση της Citroën και η μπροστινή ανάρτηση ήταν μια συνήθης Μακ-Φέρσον (MacPherson), ωστόσο η πίσω ανάρτηση έφερε στάνταρ ένα εντυπωσιακό και μοναδικό παγκοσμίως τότε σύστημα παθητικής τετραδιεύθυνσης, το οποίο του εξασφάλιζε άριστη οδική συμπεριφορά, ποιότητα κύλισης και τεράστιο πλεονέκτημα έναντι των ανταγωνιστών του στην μικρομεσαία κατηγορία C.
Κινητήρες
To Citroën ZX προσφερόταν με μια μεγάλη ποικιλία κινητήρων, όλοι 4-κύλινδροι σε σειρά (I4).
Ειδικότερα οι κινητήρες ντίζελ αποδείχθηκαν εξαιρετικά αξιόπιστοι, με ορισμένα ΖΧ να έχουν διανύσει έως και 400.000 χιλιόμετρα με αυτούς, χωρίς ιδιαίτερη ανακατασκευή του κινητήρα. Ιδιαίτερα ο ισχυρότερος από τους 1.9 λίτρων κινητήρας ντίζελ θεωρήθηκε ως ένας από τους καλύτερους στην κατηγορία του. Επίσης, η έκδοση 1.1 λίτρων βενζίνης διατέθηκε μόνο με την 3-πορτη hatchback εκδοχή αμαξώματος.
Αντικατάσταση του ZX
Το ZX παρέμεινε στις ευρωπαϊκές αγορές έως το 1997 - 1998. Με την εμπορική εισαγωγή του διαδόχου Citroën Xsara τον Σεπτέμβριο του 1997, άρχισε η σταδιακή διακοπή του ZX. Το φθινόπωρο του 1997 οι 5-πορτες εκδόσεις hatchback αντικαταστάθηκαν από το Xsara και τον Φεβρουάριο του 1998 αποσύρθηκαν από την παραγωγή και οι εκδόσεις Break, όπως και οι 3-πορτες, καθώς τον Ιανουάριο του 1998 κυκλοφόρησε το 3-πορτο Xsara Coupé και τον Μάρτιο το Xsara Break (station wagon).
Παραγωγή στην Κίνα
Μια εκδοχή του ZX, υπό το όνομα Citroën Fukang, παρήχθη από το 1992 έως το 2009 στην Κίνα, από την Dongfeng, ως προϊόν της κοινοπραξίας Dongfeng Peugeot-Citroën Automobile και εξακολουθεί ακόμα και σήμερα να είναι πολύ δημοφιλής στο ευρύ κοινό ως ιδιωτικής χρήσης αυτοκίνητο, ενώ στο παρελθόν γνώρισε μεγάλη απήχηση και ως ταξί. Εδώ να σημειωθεί ότι από το 1994 οι ξένες αυτοκινητοβιομηχανίες εξαναγκάζονταν, λόγω της κινεζικής νομοθεσίας, να δημιουργήσουν μια κοινή επιχείρηση / κοινοπραξία (50:50) με μια κινεζική εταιρεία προκειμένου να παράγουν αυτοκίνητα επί κινεζικού εδάφους, γλιτώνοντας έτσι τους φόρους εισαγωγής. Το κέρδος της Κίνας από αυτή τη κίνηση ήταν ότι οι τοπικές αυτοκινητοβιομηχανίες απέκτησαν τεχνολογική και επιχειρησιακή τεχνογνωσία στη παραγωγή αυτοκινήτων.
Από την 1η Ιανουαρίου 2022, ωστόσο, τα πράγματα άλλαξαν, με την Κίνα να επιτρέπει σε όλες τις ξένες αυτοκινητοβιομηχανίες να κατασκευάζουν, αν θέλουν, αυτοκίνητα στη Κίνα αποκλειστικά μόνες τους. thumb|left|Dongfeng-Citroën Elysée και Fukang [[ταξί, σε φωτογραφία του 2012.]]
Μεταξύ του 2005 και του 2010, παρήχθη και μια έκδοση σεντάν με μεγαλύτερο κατά 15 εκατοστά μεταξόνιο, υπό την ονομασία Citroën Elysée VIP. Έφερε έναν τετρακύλινδρο σε σειρά (I4) βενζινοκινητήρα 1.6 λίτρων, ισχύος 105 hp και ροπής 142 N·m, σε συνδυασμό με 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο ή 4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο, και επιτυγχάνοντας μέγιστη ταχύτητα 175 km/h. Εξωτερικά, το Elysée VIP ξεχωρίζει εύκολα από την επιπλέον μεταλλική λωρίδα ανάμεσα στις μπροστινές και στις πίσω πόρτες, καθώς ο έξτρα αυτός χώρος ήταν αποκλειστικά για τους πίσω επιβάτες.
thumb|right|Dongfeng-Citroën Fukang 988 EQ1010F sedan στη [[Σαγκάη, Κίνα, σε φωτογραφία του 2012.]]
Από το 1996 και για 10 χρόνια κατασκευάστηκε, επίσης στην Κίνα, και μια επαγγελματική έκδοση Fukang panel-van, σε λίγα αντίτυπα. Διατέθηκε σε δύο εκδόσεις, με ή χωρίς πλαϊνά παράθυρα στην πίσω κλειστή καμπίνα, όλες με τον ίδιο κινητήρα 1.6 λίτρων βενζίνης όλων των Citroën Fukang.
Σερναί-λ'Εγκλίζ
Το Σερναί-λ'Εγκλίζ (γαλλικά: Cernay-l'Église) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Λετίσια Μαρία της Αυστρίας-Έστε
Η Πριγκίπισσα Λετίσια Μαρία του Βελγίου, Αρχιδούκισσα της Αυστρίας-Έστε (Prinzessin Laetitia Maria von Belgien, Erzherzogin von Österreich-Este, 23 Απριλίου 2003 -) είναι το νεότερο παιδί του Λορέντζ, Αρχιδούκα της Αυστρίας-Έστε.
Είναι ενδέκατη στην γραμμή διαδοχής του βελγικού θρόνου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 23 Απριλίου 2003 στο Νοσοκομείο Άγιος Ιωάννης των Βρυξελλών και είναι το νεότερο παιδί και κόρη του Λορέντζ, Αρχιδούκα της Αυστρίας-Έστε και της Πριγκίπισσας Άστριντ του Βελγίου.
Όλοι οι παππούδες της και οι προ-παππούδες της είναι βασιλικής και ευγενικής καταγωγής. Προέρχεται από τις βασιλικές οικογένειες της Αυστρίας, του Βελγίου, της Ιταλίας, της Σουηδίας, της Γαλλίας, της Δανίας, της Βρετανίας, της Πορτογαλίας, της Γερμανίας και της Γερμανίας. Μέσω της γιαγιάς της, της πρώην βασίλισσας Πάολα, προέρχεται από μια σειρά από ιταλικών ευγενών οικογενειών.
Η Λετίσια Μαρία σπουδάζει στο σχολείο Bromsgrove του Ηνωμένου Βασιλείου.
Το 2014 ήταν παράνυφος μαζί με την αδελφή της, Λουίζα Μαρία, στο γάμο του αδελφού της Αμεδαίου.
Τίτλοι
Όλα τα παιδιά του Αρχιδούκα της Αυστρίας-Έστε, Πρίγκιπα Λορέντζ, φέρουν τον τίτλο "Πρίγκιπας/Πριγκίπισσα του Βελγίου" σύμφωνα με το Βελγικό Βασιλικό Διάταγμα στις 2 Δεκεμβρίου 1991, εκτός από τους παραδοσιακούς αυστριακούς τίτλους "Αρχιδούκας/Αρχιδούκισσα της Αυστρίας-Έστε, Βασιλικός/Βασιλική Πρίγκιπας/Πριγκίπισσα της Ουγγαρίας, της Βοημίας, Πρίγκιπας/Πριγκίπισσα της Μόντενα".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Βελγίου
Συγκεντρωτικοί πίνακες μεταλλίων Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος καλλιτεχνικής παγοδρομίας
Ακολουθούν 'πίνακες μεταλλίων για όλα τα πανευρωπαϊκά πρωταθλήματα καλλιτεχνικού πατινάζ.
Απλό ανδρών
Συμπεριλαμβάνεται το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 1893 (ακυρωμένο από την ISU)
Πηγές
Κατηγορία:Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα καλλιτεχνικής παγοδρομίας
Επισκοπή Νεαπόλεως
Η Επισκοπή Νεαπόλεως είναι μια επισκοπή που ανήκει εκκλησιαστικά στην Εκκλησία της Κύπρου. Γνωστός επίσκοπος της επισκοπής υπήρξε ο άγιος Λεόντιος, ο οποίος έζησε όταν αυτοκράτορας ήταν ο Μαυρίκιος (582-602). Άλλος γνωστός επίσκοπος ήταν και ο Τυχικός, ο οποίος μαζί με τους άλλους τότε επισκόπους συνέβαλε στη διάδοση και εδραίωση του Χριστιανισμού στην Κύπρο.
Ιστορία και σημερινή εποχή
Σήμερα, η επισκοπή Νεαπόλεως δεν έχει επισκοπική περιφέρεια, καθώς έχει κατά κάποιον τρόπο αντικατασταθεί από τη Μητρόπολη Λεμεσού, ίσως και επειδή η σημερινή τοποθεσία της πόλεως Λεμεσού να είναι η περιοχή στην οποία παλαιά υπήρχε η πόλις Νεάπολη. Η Επισκοπή Λεμεσού συστάθηκε το 1973 παίρνοντας περιοχές από την Επισκοπή Κιτίου, και μαζί της ανασυστάθηκαν και οι πάλαι ποτέ διαλαμψάσες Επισκοπές Αμαθούντος και Κουρίου.
Η Επισκοπή Νεαπόλεως ανεσυστάθη τον Οκτώβριο του 2007, κατόπιν εισηγήσεως του Αρχιεπισκόπου Κύπρου Χρυσοστόμου Β΄ και είναι Χωρεπισκοπή. Ο Χωρεπίσκοπος είναι βοηθός του Αρχιεπισκόπου Κύπρου και η έδρα της Χωρεπισκοπής βρίσκεται μέσα στην Αρχιεπισκοπή Κύπρου. Σημερινός Επίσκοπος Νεαπόλεως είναι ο Θεοφιλέστατος Χωρεπίσκοπος Νεαπόλεως κ. Πορφύριος, ο οποίος είναι ο απεσταλμένος αντιπρόσωπος Ιεράρχης της Εκκλησίας της Κύπρου στις Βρυξέλλες.
Κάπου [σε κάποια ιστορικά] αναφέρεται και η Επισκοπή Θεοδοσιανής για την οποία πιστεύεται ότι ίσως να πρόκειται περί της Επισκοπής Νεαπόλεως.
Σύνδεσμοι
Νεαπολεως
Βικτόρ Μπεράρ
Ο Βικτόρ Μπεράρ (Victor Bérard, Μορέζ 1864- Παρίσι 1931) ήταν Γάλλος πολιτικός, διπλωμάτης και ελληνιστής, οπαδός της ριζοσπαστικής σοσιαλιστικής Αριστεράς. Το 1920 εξελέγη γερουσιαστής. Είναι κυρίως γνωστός για τη μετάφραση της Οδύσσειας του Ομήρου στα Γαλλικά, αλλά και της προσπάθειάς του να πραγματοποιήσει το ταξίδι του Οδυσσέα, με τη βοήθεια ενός δικού του σύγχρονου πλοίου και των περιγραφών του Ομήρου.
Βιογραφία
Ήταν γιος του φαρμακοποιού στη Mozel Jea-Baptiste Bérard και αδελφός του Λέοντος Μπεράρ καθηγητή της Λυών, γνωστού καρκινολόγου εκείνης της εποχής. Σπούδασε στη σχολή École normale supérieure (1884-1887), ενώ αργότερα έγινε μέλος της Γαλλικής Σχολής Αθηνών (1887-1890)και στη συνέχεια διετέλεσε διπλωμάτης την περίοδο, που στο θρόνο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας βρισκόταν ο Αμπντούλ Χαμίτ Β΄, ασκώντας κριτική για την αντιμετώπιση των κοινοτήτων των Αρμενίων. Το 1894 αρθρογραφούσε στη Revue de Paris Δίδαξε επίσης γεωγραφία (1896-1914) στο Μεταπτυχιακό Τμήμα Ναυτιλίας στο École Pratique des Hautes Études, ενώ αργότερα ασχολήθηκε και με την πολιτική σε τοπικό επίπεδο.
Ιδιαίτερη μνεία
Στην Ελλάδα είναι περισσότερο γνωστός για το «Οδοιπορικό του στη Μακεδονία 1891- 1892», α' έκδοση Απρίλιος 1987
Δείγμα γραφής του Βικτόρ Μπεράρ
''" «Ο κατηφορικός δρόμος προς την Καστοριά δεν είναι παρά μια μακριά τσουλήθρα μέσα σε ραβδωτές πέτρες και σε αργιλόχωμα. Ούτε δάση ούτε σύδεντρα ούτε καν μοναχικά δέντρα. Ο τόπος τούτος την αξίζει την ελληνικότητά του· τέτοια γύμνια δεν έχει ούτε ο Μοριάς. Στα πλευρά των βουνών απλώνονται οι πεζούλες των καλλιεργειών. Παντού όπου η πλαγιά δεν είναι κακοτράχαλη, τοιχώματα συγκρατούν με δυσκολία τους χωματοσωρούς που κατολισθαίνουν. Για να κρατηθεί ένα μέτρο γης το έχουν υποστηλώσει σε πολλά σημεία με δυο μέτρα λιθιά. Στην κοίτη ενός ξεροποτάμου η σκιά μερικών πράσινων βαλανόδεντρων σκεπάζει το χωριό Μπάσκουρι. Τα ελληνικά τα καταλαβαίνουν με δυσκολία και μιλούν σλάβικα· δηλώνουν όμως Έλληνες και ζητούν συγνώμη που δεν είναι πιο φωτισμένοι. Φωνάζουν τα παιδιά που βγαίνουν από το σχολείο για να κάνουν τους διερμηνείς. Έρχεται κι ο παππάς κι ο δάσκαλος και τα παράπονά τους είναι τα ίδια με το Ντίχεμ: η ανασφάλεια του βουνού,οι Αλβανοί ληστές, οι παπάδες του Έξαρχου.»
Έργα
Εκτός από τη μετάφραση της Οδύσσειας (1924), συνέγραψε μεταξύ άλλων τα παρακάτω έργα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι περιηγητές Κατηγορία:Γάλλοι διπλωμάτες Κατηγορία:Γάλλοι πολιτικοί Κατηγορία:Γάλλοι μεταφραστές Κατηγορία:Ελληνιστές Κατηγορία:Μέλη της Γαλλικής Σχολής Αθηνών Κατηγορία:Γάλλοι ελληνιστές
Παρεκκλήσιο Βόντιτσα στο Βρμπας
Το Παρεκκλήσιο Βόντιτσα στο Βρμπας (σερβικά κυριλλικά: Капела Водица у Врбасу, σερβικά λατινικά: Kapela Vodica u Vrbasu) είναι σερβικό ορθόδοξο παρεκκλήσιο στο Βρμπας, εντός της Επαρχίας της Βοϊβοντίνα και εντός του Διαμερίσματος της Νότιας Μπάτσκα, στη Σερβία. Είναι καταγεγραμμένο εντός του καταλόγου των προστατευόμενων πολιτισμικών μνημείων της Δημοκρατίας της Σερβίας (n° SK 1854).
Περιγραφή
μικρογραφία|αριστερά|Άλλη άποψη του παρεκκλησίου.
Το παρεκκλήσιο είναι χαρακτηριστικό των κτιριακών κατασκευών της περιοχής της Βοϊβοντίνα και της Σλαβονίας. Ανεγέρθηκε το 1793, κατά την διάρκεια περιόδου όπου γίνονταν προσπάθειες για το σκάψιμο πηγαδιών, με αποτέλεσμα να λάβει το παρωνύμιο «βόντιτσα», το «παρεκκλήσιο του νερού». Αρχικώς, ήταν αφιερωμένο στην Αγία Τριάδα, ενώ, αργότερα, αφιερώθηκε στον Άγιο Ηλία. Έχοντας υποστεί ζημιές κατά την διάρκεια της Ουγγρικής Επανάστασης του 1848-1849, αναστηλώθηκε το 1852.
Το παρεκκλήσιο φιλοξενεί εικόνα η οποία αναπαριστά τον Άγιο Στέφανο, φιλοτεχνημένη το 1863 από τον Νόβακ Ράντονιτς.
μικρογραφία|κέντρο|Άλλη άποψη του παρεκκλησίου.
Γόμορα (βιβλίο)
Το Γόμορρα (ιταλικά:Gomorra) είναι ένα ερευνητικό βιβλίο του Ιταλού συγγραφέα Ρομπέρτο Σαβιάνο που δημοσιεύθηκε το 2006 και το οποίο τεκμηριώνει τη διείσδυση και τη διερεύνηση του Σαβιάνο σε διάφορους τομείς της επιχείρησης και της καθημερινής ζωής που ελέγχονται ή επηρεάζονται από την εγκληματική οργάνωση Καμόρα.
Περιγραφή
Το βιβλίο περιγράφει τις παράνομες λεπτομέρειες της επιχείρησης της Γόμορα, μιας ισχυρής οργάνωσης που μοιάζει με την ναπολιτάνικη μαφία. Σε αυτό το βιβλίο ο Σαβιάνο χρησιμοποιεί στυλ πεζογραφίας και ειδήσεων για να αφηγείται την ιστορία της Καμόρα, αποκαλύπτοντας το έδαφος και τις επιχειρηματικές της σχέσεις.
Από το 2006, μετά τη δημοσίευση του βιβλίου, ο Σαβιάνο απειλήθηκε από αρκετούς Ναπολιτάνους «Νονούς». Ο Ιταλός Υπουργός Εσωτερικών του έχει παραχωρήσει μόνιμη αστυνομική συνοδεία, αλλά συχνά δέχεται επίθεση από πολιτικούς του κόμματος του Σίλβιο Μπερλουσκόνι.
Από τον Δεκέμβριο του 2008, το βιβλίο έχει πουλήσει σχεδόν 4 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως. Ο τίτλος του βιβλίου προέρχεται από ένα κείμενο του Τζουζέπε Ντιάνα, ενός ενοριακού ιερέα στο Casal di Principe που σκοτώθηκε από την Καμόρα τον Μάρτιο του 1994: «ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να είμαστε Γόμορρα».
Υποδοχή
Το Γόμορα κέρδισε πολλά λογοτεχνικά βραβεία. Τον Ιανουάριο του 2009 ο αριθμός των αντιγράφων που πωλήθηκαν στην Ιταλία ξεπέρασε τις 2.000.000. Έχει μεταφραστεί σε 51 χώρες. Εμφανίστηκε στις λίστες με τις καλύτερες πωλήσεις της Γερμανίας, των Κάτω Χωρών, της Ισπανίας, της Γαλλίας, της Σουηδίας και της Φινλανδίας. Οι New York Times το έχουν τοποθετήσει ανάμεσα στα πιο σημαντικά βιβλία του 2007, ενώ το περιοδικό The Economist το έχει συμπεριλάβει στα εκατό βιβλία της χρονιάς. Ο Σαβιάνο είναι ο μόνος Ιταλός συγγραφέας που τοποθετείται και στις δύο λίστες.