cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πτώση της Σαϊγκόν
Η πτώση της Σαϊγκόν, επίσης γνωστή και ως Απελευθέρωση της Σαϊγκόν ή Απελευθέρωση του Νότου  από την κυβέρνηση του Βιετνάμ, ή και Μαύρος Απρίλιος από τους αντικομμουνιστές βιετναμέζους του εξωτερικού, ήταν η κατάληψη της Σαϊγκόν, της πρωτεύουσας του Νοτίου Βιετνάμ, από τον Λαϊκό Στρατό του Βιετνάμ (PAVN) και το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο του Νοτίου Βιετνάμ (Βιετ Κονγκ) στις 30 Απριλίου 1975. Το γεγονός σηματοδότησε το τέλος του πολέμου του Βιετνάμ και την κατάρρευση του μη κομμουνιστικού καθεστώτος του Νοτίου Βιετνάμ καθώς και την έναρξη μιας μεταβατικής περιόδου από την επίσημη επανένωση του Βιετνάμ στη Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Βιετνάμ υπό την κομμουνιστική κυριαρχία.
Ο Λαϊκός Στρατός του Βιετνάμ, υπό τη διοίκηση του στρατηγού Βαν Τιέν Ντανγκ, ξεκίνησε την τελική του επίθεση στη Σαϊγκόν στις 29 Απριλίου 1975, με τις δυνάμεις του Στρατού της Δημοκρατίας του Βιετνάμ (ARVN) υπό τη διοίκηση του στρατηγού Nguyễn Văn Toàn να υφίσταται έναν βαρύ βομβαρδισμό από το πυροβολικό. Μέχρι το απόγευμα της επόμενης μέρας, ο Λαϊκός Στρατός και οι ΒιετΚονγκ είχαν καταλάβει τα σημαντικά σημεία της πόλης και ύψωσαν τη σημαία τους πάνω από το προεδρικό μέγαρο του Νοτίου Βιετνάμ.
Της κατάληψης της πόλης προηγήθηκε η "Επιχείρηση Συχνός Άνεμος", μία εκκένωση σχεδόν όλου του αμερικανικού πολιτικού και στρατιωτικού προσωπικού στη Σαϊγκόν, μαζί με δεκάδες χιλιάδες Νοτιοβιετναμέζους πολίτες που είχαν συνδεθεί με το καθεστώς της Δημοκρατίας του Βιετνάμ. Μερικοί Αμερικανοί επέλεξαν να μην αποχωρήσουν. Οι στρατιωτικές μονάδες των Ηνωμένων Πολιτειών είχαν εγκαταλείψει το Νότιο Βιετνάμ περισσότερο από δύο χρόνια πριν από την πτώση της Σαϊγκόν και δεν ήταν διαθέσιμες για να βοηθήσουν ούτε στην άμυνα της Σαϊγκόν ούτε στην εκκένωση. Η εκκένωση ήταν η μεγαλύτερη εκκένωση με ελικόπτερο στην ιστορία. Εκτός από τη φυγή των προσφύγων, το τέλος του πολέμου και η θέσπιση νέων κανόνων από την κομμουνιστική κυβέρνηση συνέβαλαν στη μείωση του πληθυσμού της πόλης μέχρι το 1979, μετά την οποία ο πληθυσμός αυξήθηκε ξανά.
Στις 3 Ιουλίου 1976, η Εθνοσυνέλευση του ενοποιημένου Βιετνάμ μετονομάστηκε σε Σαϊγκόν προς τιμήν του Χο Τσι Μιν, του αείμνηστου Προέδρου του Εργατικού Κόμματος του Βιετνάμ και ιδρυτή της Λαϊκής Δημοκρατίας του Βιετνάμ (Βόρειο Βιετνάμ).
Προέλαση δυνάμεων του Βορείου Βιετνάμ
thumb|Η κατάσταση του Νοτίου Βιετνάμ λίγο πριν από την πτώση της Σαϊγκόν (κάτω δεξιά) στις 30 Απριλίου 1975. Η ταχύτητα με την οποία κατέρρευσε η θέση των δυνάμεων του Νοτίου Βιετνάμ το 1975 ήταν έκπληξη για τους περισσότερους Αμερικανούς και Νοτιοβιετναμέζους παρατηρητές, και πιθανώς και για τους Βορειοβιετναμέζους και τους συμμάχους τους. Ένα υπόμνημα που συντάχθηκε από την Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών (CIA) και την Υπηρεσία Πληροφοριών του Στρατού των ΗΠΑ, που δημοσιεύθηκε στις 5 Μαρτίου, έδειξε ότι το Νότιο Βιετνάμ θα μπορούσε να αντέξει την τρέχουσα περίοδο ξηρασίας—δηλαδή, τουλάχιστον μέχρι το 1976. Ωστόσο αυτές οι προβλέψεις αποδείχθηκαν μεγάλο σφάλμα. Ακόμη και όταν κυκλοφόρησε αυτό το υπόμνημα, ο στρατηγός Ντανγκ προετοίμαζε μια μεγάλη επίθεση στην κεντρική πεδιάδα του Βιετνάμ, η οποία ξεκίνησε στις 10 Μαρτίου και οδήγησε στη σύλληψη του Μπουόν Μα Θοτ. Ο Στρατός της Δημοκρατίας του Βιετνάμ (ARVN) ξεκίνησε μια άτακτη και δαπανηρή υποχώρηση, ελπίζοντας να αναδιατάξει τις δυνάμεις του και να κρατήσει το νότιο τμήμα του Νοτίου Βιετνάμ, νότια του 13ου παραλλήλου.
Υποστηριζόμενο από πυροβολικό και τεθωρακισμένα, ο Λαϊκός Στρατός του Βιετνάμ συνέχισε να προχωρά προς τη Σαϊγκόν, καταλαμβάνοντας τις μεγάλες πόλεις του βόρειου Νοτίου Βιετνάμ στα τέλη Μαρτίου — Χούε στις 25 και Ντα Ναγκ στις 28. Στην πορεία, οι άτακτες υποχωρήσεις του Νοτίου Βιετνάμ και η φυγή των προσφύγων—όπου υπήρχαν περισσότεροι από 300.000 στο Ντα Ναγκ —ζημίωσαν τις προοπτικές του Νοτίου Βιετνάμ για ανάκαμψη. Μετά την απώλεια του Ντα Ναγκ, αυτές οι προοπτικές είχαν ήδη απορριφθεί ως ανύπαρκτες από τους Αμερικανούς αξιωματικούς της CIA στο Βιετνάμ, οι οποίοι πίστευαν ότι τίποτα λιγότερο από επίθεσεις με B-52 εναντίον του Ανόι θα μπορούσε ενδεχομένως να σταματήσει τους Βορειοβιετναμέζους.
Μέχρι τις 8 Απριλίου, το Πολιτικό Γραφείο του Βορείου Βιετνάμ, το οποίο τον Μάρτιο είχε συστήσει προσοχή στον Ντανγκ, τον κάλεσε να δείξει «αδιάκοπο σθένος στην επίθεση μέχρι την καρδιά της Σαϊγκόν». Στις 14 Απριλίου, μετονόμασαν την εκστρατεία σε "εκστρατεία Χο Τσι Μινχ", από το όνομα του επαναστάτη ηγέτη Χο Τσι Μινχ, με την ελπίδα να την ολοκληρώσουν πριν από τα γενέθλιά του στις 19 Μαΐου. Εν τω μεταξύ, το Νότιο Βιετνάμ απέτυχε να συγκεντρώσει οποιαδήποτε σημαντική αύξηση στη στρατιωτική βοήθεια από τις Ηνωμένες Πολιτείες, εξουδετερώνοντας τις ελπίδες του Προέδρου Nguyễn Văn Thiệu για νέα αμερικανική υποστήριξη. Στις 9 Απριλίου, οι δυνάμεις του Λαϊκού Στρατού έφτασαν στο Χουάν Λοκ, την τελευταία γραμμή άμυνας πριν από τη Σαϊγκόν, όπου η 18η Μεραρχία του Στρατού της Δημοκρατίας έκανε μια τελευταία στάση και κράτησε την πόλη μέσα από σκληρές μάχες για 11 ημέρες. Ο Στρατός της Δημοκρατίας του Βιετνάμ τελικά αποσύρθηκε από το Χουάν Λοκ στις 20 Απριλίου έχοντας προκαλέσει μεγάλες απώλειες στον Λαϊκό Στρατό και ο Πρόεδρος Thiệu παραιτήθηκε στις 21 Απριλίου σε μια δακρύβρεχτη τηλεοπτική ανακοίνωση στην οποία κατήγγειλε τις Ηνωμένες Πολιτείες επειδή απέτυχαν να βοηθήσουν τον Νότο. Η γραμμή του μετώπου του Βορείου Βιετνάμ ήταν τώρα μόλις 42 χλμ. από το κέντρο της Σαϊγκόν. Η νίκη στο Χουάν Λοκ, που είχε τραβήξει πολλά στρατεύματα του Νοτίου Βιετνάμ μακριά από την περιοχή του Δέλτα του Μεκόνγκ, άνοιξε το δρόμο για τον Λαϊκό Στρατό να περικυκλώσει τη Σαϊγκόν, μετακινώντας 100.000 στρατιώτες σε θέση γύρω από την πόλη μέχρι τις 27 Απριλίου. Με τον Στρατό της Δημοκρατίας να έχει λίγους υπερασπιστές, η μοίρα της πόλης σφραγίστηκε ουσιαστικά.
Εκκένωση
Οι γρήγορες προόδους του Λαϊκού Στρατού τον Μάρτιο και τις αρχές Απριλίου οδήγησαν σε αυξημένη ανησυχία στη Σαϊγκόν ότι η πόλη, η οποία ήταν αρκετά ειρηνική καθ 'όλη τη διάρκεια του πολέμου και της οποίας οι άνθρωποι είχαν υπομείνει σχετικά λίγα δεινά, σύντομα θα δεχόταν άμεση επίθεση. Πολλοί φοβήθηκαν ότι μόλις οι κομμουνιστές έπαιρναν τον έλεγχο της πόλης, θα γινόταν ένα λουτρό αίματος ως αντιποίνα. Το 1968, οι δυνάμεις του Λαϊκού Στρατού είχαν καταλάβει το Χούε για σχεδόν ένα μήνα. Μετά την απώθηση των κομμουνιστών, οι αμερικανικές δυνάμεις και οι δυνάμεις του Στρατού της Δημοκρατίας είχαν βρει ομαδικούς τάφους. Μια μελέτη έδειξε ότι οι Βιετκόνγκ είχαν στοχεύσει αξιωματικούς του Στρατού της Δημοκρατίας, Ρωμαιοκαθολικούς, διανοούμενους, επιχειρηματίες και άλλους ύποπτους αντεπαναστάτες. Πιο πρόσφατα, οκτώ Αμερικανοί που είχαν συλληφθεί στο Μπουόν Μα Θοτ είχαν εξαφανιστεί και οι αναφορές για αποκεφαλισμούς και άλλες εκτελέσεις κυκλοφόρησαν από το Χούε και το Ντα Νανγκ, κυρίως υποκινούμενες από την κυβερνητική προπαγάνδα. Οι περισσότεροι Αμερικανοί και πολίτες άλλων χωρών που ήταν σύμμαχοι των Ηνωμένων Πολιτειών ήθελαν να εκκενώσουν την πόλη πριν αυτή πέσει, και πολλοί Νοτιοβιετναμέζοι, ειδικά όσοι συνδέονταν με τις Ηνωμένες Πολιτείες ή την κυβέρνηση του Νοτίου Βιετνάμ, ήθελαν να φύγουν επίσης.
Ήδη από τα τέλη Μαρτίου κάποιοι Αμερικανοί έφευγαν από την πόλη. Οι πτήσεις έξω από τη Σαϊγκόν, με υπό συνήθεις συνθήκες, ήταν γεμάτες. Καθ' όλη τη διάρκεια του Απριλίου, η ταχύτητα της εκκένωσης αυξήθηκε, καθώς το Γραφείο του Ακόλουθου Άμυνας (DAO) άρχισε να διώχνει το μη απαραίτητο προσωπικό. Πολλοί Αμερικανοί που συνδέονται με το Γραφείο του Ακόλουθου αρνήθηκαν να φύγουν χωρίς τους Βιετναμέζους φίλους και τα εξαρτώμενα μέλη τους, μεταξύ των οποίων συζύγους και παιδιά. Ωστόσο αυτό ήταν παράνομο για το Γραφείο του Ακόλουθου να μεταφέρει αυτούς τους ανθρώπους σε αμερικανικό έδαφος και αυτό αρχικά επιβράδυνε τον ρυθμό αναχώρησης, αλλά τελικά άρχισε να φυγαδεύει παράνομα χωρίς έγγραφα Βιετναμέζους προς την αεροπορική βάση Κλαρκ στις Φιλιππίνες.
Στις 3 Απριλίου, ο Αμερικανός Πρόεδρος Τζέραλντ Φορντ ανακοίνωσε την «Επιχείρηση Babylift», η οποία θα εκκένωνε περίπου 2.000 ορφανά παιδιά από τη χώρα. Ένα από τα αεροσκάφη Lockheed C-5 Galaxy που συμμετείχαν στην επιχείρηση συνετρίβη, σκοτώνοντας 155 επιβάτες και το πλήρωμα του, πλήτωντας σοβαρά το ηθικό του αμερικανικού προσωπικού. Εκτός από τα περισσότερα ορφανά που εκκενώθηκαν από την Επιχείρηση Babylift, η «Επιχείρηση Νέα Ζωή» είχε ως αποτέλεσμα την εκκένωση πάνω από 110.000 Βιετναμέζων προσφύγων. Η τελική εκκένωση ήταν η Επιχείρηση Συχνός Άνεμος που είχε ως αποτέλεσμα 7.000 άτομα να εκκενωθούν από τη Σαϊγκόν με ελικόπτερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αναγκαστική μετανάστευση Κατηγορία:Κομμουνιστικές επαναστάσεις Κατηγορία:Πόλεμος του Βιετνάμ
Το υδραγωγείο της Κανιτόγκα
Το υδραγωγείο της Κανιτόγκα (Wasser für Canitoga) είναι κινηματογραφική περιπέτεια του 1939 με πρωταγωνιστή τον Χανς Άλμπερς.
Πλοκή
Ο Χανς Άλμπερς υποδύεται έναν μηχανικό που δουλεύει στην κατασκευή ενός υδραγωγείου στον Καναδά. Χάρη στο εφευρετικό του μυαλό, οι εργασίες προχωρούν με γρήγορους ρυθμούς, αλλά σύντομα συμβαίνουν αναπάντεχα δυστυχήματα. Ο μηχανικός μυρίζεται σαμποτάζ και με κίνδυνο τη ζωή του αποτρέπει την ανατίναξη στα θεμέλια του υδραγωγείου.
Παραγωγή
Το έργο γυρίστηκε στη ναζιστική Γερμανία του μεσοπολέμου. Βασίστηκε στο σενάριο του θεατρικού έργου του Χανς Χοσέ Ρέφις, εβραϊκής καταγωγής. Οι σκηνές γυρίστηκαν από τον Οκτώβριο του 1938 ως τον Φεβρουάριο του 1939 στην Καρράρα και στο Βερολίνο. Η ταινία κατανάλωσε τον προϋπολογισμό ρεκόρ 1.385.000 προπολεμικών μάρκων. Προβλήθηκε στις 10 Μαρτίου 1939 στο Μόναχο και βραβεύτηκε. Ακολούθησε η πρεμιέρα στο Βερολίνο στις 17 Μαρτίου 1939, προβολή στην Ουγγαρία και Ολλανδία όπου έμεινε στους κινηματογράφους για διάστημα ενός χρόνου.
Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1939 Κατηγορία:Σκηνοθετικό ντεμπούτο σε ταινίες Κατηγορία:Ταινίες από Ναζιστική Γερμανία Κατηγορία:Γερμανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές ασπρόμαυρες ταινίες
Ιάκωβος Γ΄ της Μαγιόρκας
Ο Ιάκωβος Γ΄ της Μαγιόρκας ή Ιάκωβος ο Απερίσκεπτος ή Ιάκωβος ο Άτυχος (ισπανικά: Jaime III de Mallorca, 5 Απριλίου 1315 - 25 Οκτωβρίου 1349) μέλος του Οίκου της Βαρκελώνης ήταν Βασιλιάς της Μαγιόρκας (1324 - 1344) και Κόμης της Σερδάνια (1324 - 1349).
Παιδική ηλικία
Ο Ιάκωβος γεννήθηκε στην Κατάνια της Σικελίας, γιος του Φερδινάνδου της Μαγιόρκας και της Ισαβέλλας ντε Σαμπράν. Ο πατέρας του ήταν νεότερος γιος του Ιακώβου Β' της Μαγιόρκας και της Εσκλαραμούντας της Φουά, ενώ η μητέρα του ήταν κόρη του Ισνάρ ντε Σαμπράν και της Μαργαρίτας Βιλλεαρδουίνου.
Η γιαγιά του Μαργαρίτα αξίωνε το πριγκιπάτο της Αχαΐας και όταν απεβίωσε στις αρχές του 1315 το ίδιο αξίωσε και η κόρη της Ισαβέλλα ντε Σαμπράν, που απεβίωσε όμως λίγο αργότερα κατά τη γέννηση του Ιακώβου. Τότε ο πατέρας του αξίωσε το πριγκιπάτο της Αχαΐας για λογαριασμό του νεογέννητου υιού του και εισέβαλε στον Μορέα, αλλά σκοτώθηκε στη Μάχη της Μανωλάδας το 1316.
Βασιλεία
Το 1337 εξέδωσε το Leges Palatinae, μια επιτηδευμένη νομοθεσία για την Αυλή του, την πρώτη του είδους της. Το χειρόγραφο εικονογραφήθηκε καλλιτεχνικά σε βυζαντινό στυλ και όταν το 1344 έχασε το θρόνο του, το πήρε μαζί του και τελικά το πώλησε στον Φίλιππο ΣΤ' Βαλουά, βασιλιά της Γαλλίας. Η νομοθεσία επηρέασε την Αυλή της Αραγωνίας και της Βουργουνδίας στη λειτουργία τους.
Το 1342 ο υιός του Αλφόνσου Δ', ο νέος βασιλιάς της Αραγωνίας Πέτρος Δ' απαίτησε τον όρκο υποτέλειας, αλλά ο Ιάκωβος Γ' αρνήθηκε απερίσκεπτα. Μάλιστα ο τροβαδούρος της Αραγωνίας Thomas Périz de Fozes τον υπερασπίστηκε με ένα ποίημα. Μετά από έναν σύντομο πόλεμο (1343-44) ο Πέτρος Δ' τον εκδίωξε από τη Μαγιόρκα και ένωσε τις Βαλεαρίδες νήσους στο βασίλειο της Αραγωνίας. Το 1349 επέστρεψε αποβιβαζόμενος στο Llucmajor, αλλά στη μάχη ήταν άτυχος και έχασε τη ζωή του.
Οικογένεια
Ο Ιάκωβος Γ΄ νυμφεύτηκε σε πρώτο γάμο την Κωνσταντία της Αραγωνίας, βασίλισσα της Μαγιόρκας κόρη του δεύτερου ξαδέλφου του Αλφόνσου Δ΄ της Αραγωνίας με την οποία απέκτησε :
Έπειτα νυμφεύτηκε την Βιολάντε του Βιλαραγούτ, με την οποία απέκτησε:
Επίσης απέκτησε δύο φυσικά τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Μαγιόρκας Κατηγορία:Οίκος της Βαρκελώνης
Κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ
400px|thumb|Το Διαστημικό Κέντρο του Μπαϊκονούρ Το Κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ είναι το κύριο διαστημοδρόμιο της Ρωσίας. Λειτουργεί από τις 2 Ιουνίου του 1955 και βρίσκεται στην περιοχή Μπαϊκονούρ (ρωσ. Байконур, καζ. Байқоңыр, "πλούσια κοιλάδα") του Καζακστάν. Πρόκειται για το μεγαλύτερο αλλά και το παλαιότερο διαστημικό κέντρο στον κόσμο. Από εκεί έχουν εκτοξευτεί περίπου 2.500 διαστημόπλοια και έχουν αναχωρήσει περισσότεροι από 130 κοσμοναύτες στα 50 χρόνια λειτουργίας του.
Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και την ανεξαρτησία του Καζακστάν, η Ρωσία μισθώνει το κοσμοδρόμιο, καθώς, παρότι διαθέτει άλλα δύο για εκτοξεύσεις δορυφόρων, μόνον από αυτό μπορούν να ξεκινήσουν επανδρωμένες αποστολές στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS).
Σοβιετική περίοδος
Το Μπαϊκονούρ εγκαινιάστηκε στις 2 Ιουλίου του 1955. Χτίστηκε αρχικά ως κέντρο εκτόξευσης πυραύλων και επεκτάθηκε αργότερα για να περιλάβει τις εγκαταστάσεις διαστημικών πτήσεων. Ο Σεργκέι Κορολιόφ, ο κύριος σχεδιαστής των σοβιετικών πυραύλων R7, επέλεξε την περιοχή με δεδομένο ότι το ραδιοσύστημα ελέγχου του πυραύλου απαιτούσε έναν επίγειο σταθμό αρκετά χιλιόμετρα μακριά από τις εξέδρες εκτόξευσης πυραύλων. Η δαπάνη της κατασκευής των εγκαταστάσεων διαστημικών πτήσεων και τα αρκετά χιλιόμετρα των νέων δρόμων και γραμμών τραίνων έκανε το Μπαϊκονούρ ένα από τα πιο ακριβά εγχειρήματα στην ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης. Μια πόλη χτίστηκε κοντά στο διαστημικό κέντρο για να παρέχει κατοικία, εκπαίδευση και υποδομή υποστήριξης για τους εργαζομένους. Εγκαινιάστηκε το 1966 και ονομάστηκε Λένινσκ.
Η σοβιετική κυβέρνηση καθιέρωσε το Nauchno-Issledovatel'skii Ispytatel'nyi Poligon Νο.5 (niiip-5), ή αλλιώς Επιστημονικό-Ερευνητικό Πεδίο Δοκιμών Νο.5, με το διάταγμα της 12ης Φεβρουαρίου 1955. Το πεδίο δοκιμής πυραύλων Τιουρατάμ φωτογραφήθηκε από αμερικανικά αναγνωριστικά αεροπλάνα U-2 για πρώτη φορά στις 5 Αυγούστου 1957.
Πολλές ιστορικές πτήσεις αναχώρησαν από το Μπαϊκονούρ: ο πρώτος λειτουργικός διηπειρωτικός πύραυλος, ο πρώτος τεχνητός δορυφόρος, Σπούτνικ 1, στις 4 Οκτωβρίου 1957, η πρώτη επανδρωμένη τροχιακή πτήση από τον Γιούρι Γκαγκάριν στις 12 Απριλίου 1961, και η πτήση της πρώτης γυναίκας στο διάστημα, της Βαλεντίνα Τερεσκόβα, το 1963. 14 κοσμοναύτες 13 άλλων εθνών, όπως η Τσεχοσλοβακία, η Ανατολική Γερμανία και η Γαλλία, άρχισαν τα ιστορικά τους ταξίδια από εκεί στο πλαίσιο του προγράμματος Interkosmos. Το 1960, το πρωτότυπο ενός διηπειρωτικού πυραύλου εξερράγη πριν από την εκτόξευση, σκοτώνοντας πάνω από 100 ανθρώπους.
Ρωσική περίοδος
Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991 το ρωσικό διαστημικό πρόγραμμα συνέχισε να λειτουργεί από το Μπαϊκονούρ, υπό την αιγίδα της Κοινοπολιτείας Ανεξαρτήτων Κρατών. Το 1995, η πόλη που περιβάλλει το διαστημικό κέντρο μετονομάστηκε σε Μπαϊκονούρ. Στις 8 Ιουνίου 2005 το Συμβούλιο της Ρωσικής Ομοσπονδίας επικύρωσε μια συμφωνία μεταξύ της Ρωσίας και του Καζακστάν στην οποία επεκτείνονταν η εκμίσθωση του διαστημικού κέντρου στη Ρωσία έως το 2050. Η τιμή της μίσθωσης - που ορίστηκε σε 115 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ το χρόνο - είναι η πηγή μιας μακράς διαφωνίας μεταξύ των δυο χωρών. Αυτή η επιλογή οδήγησε τη Ρωσία στο να αρχίζει να αναβαθμίζει το διαστημικό κέντρο του Πλεσέτσκ στη Βόρεια Ρωσία σαν εναλλακτική επιλογή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαστημικό πρόγραμμα της Ρωσίας Κατηγορία:Διαστημικά κέντρα Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Καζακστάν Κατηγορία:Σοβιετικό διαστημικό πρόγραμμα
Alan Wake II
Το Alan Wake II είναι επερχόμενο παιχνίδι τρόμου το οποίο αναπτύχθηκε από την Remedy Entertainment και θα κυκλοφορήσει από την Epic Games Publishing. Το παιχνίδι θα κυκλοφορήσει στις 17 Οκτωβρίου 2023, και θα είναι προσβάσιμο στο PlayStation 5, τα Windows και το Xbox Series X/S. Πρόκειται για τη συνέχεια του βιντεοπαιχνιδιού Alan Wake που κυκλοφόρησε το 2010.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επερχόμενα βιντεοπαιχνίδια Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 5 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια Xbox Series Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια βολών τρίτου προσώπου Κατηγορία:Συνέχειες βιντεοπαιχνιδιών Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στη Φινλανδία
Ορεινός Γορίλας
Ο Ορεινός Γορίλας ή Ορεσίβιος Γορίλας (Gorilla beringei beringei - Γορίλας του Μπέρινγκε) είναι ένα από τα δύο υποείδη του Ανατολικού Γορίλα. Υπάρχουν δύο πληθυσμοί Ορεινού Γορίλα. Ο ένας βρίσκεται στην ηφαιστειακή οροσειρά Βιρούνγκα της Κεντρικής Αφρικής, μέσα στα εθνικά πάρκα: Μγκαχίνγκα (στη νοτιο-δυτική Ουγκάντα), στο πάρκο Ηφαιστείων (στη βορειο-δυτική Ρουάντα), και στο πάρκο Βιρούνγκα (στην ανατολική Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό). Ο άλλο πληθυσμός βρίσκεται στο Εθνικό Πάρκο Μπουίντι στην Ουγκάντα. Ορισμένοι πρωτευοντολόγοι ισχυρίζονται πως ο πληθυσμός Μπουίντι στην Ουγκάντα ίσως πρόκειται για ξεχωριστό υποείδος γορίλα, αν και δεν υπάρχει ακόμα κάποια επίσημη περιγραφή.
Περιγραφή
Το τρίχωμα του Ορεινού Γορίλα που είναι εντονότερο και μακρύτερο από το τρίχωμα άλλων ειδών γορίλα, του επιτρέπει να επιβιώνει σε χαμηλότερες θερμοκρασίες. Τα αρσενικά συνήθως έχουν δύο φορές το βάρος των θηλυκών, και το συγκεκριμένο υποείδος είναι κατά μέσο όρο το μεγαλύτερο μέλος όλων των γορίλων. Τα ενήλικα αρσενικά έχουν οστέινες κορυφές στο μπροστινό και πίσω τμήμα του κρανίου τους, γεγονός που τους προσδίδει ένα πιο κωνικό σχήμα κεφαλιού.
Τα ενήλικα αρσενικά συχνά αποκαλούνται και «ασημόραχοι γορίλες», λόγω του ασημένιου τριχώματος που αναπτύσσεται στη ράχη των γορίλων όσο μεγαλώνουν. Το τρίχωμα στην πλάτη είναι συγκριτικά κοντύτερο από το τρίχωμα σε άλλα σημεία του σώματος, και το τρίχωμα στα χέρια τους είναι ιδιαίτερα μακρύ. Τα αρσενικά φτάνουν τα 1,9 μέτρα ύψος, με άνοιγμα χεριών 2,3 μέτρα και βάρος 220 κιλών. Ο ψηλότερος γορίλας που έχει καταγραφεί πότε είχε ύψος 1,94 μέτρα και εντοπίστηκε στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό τον Μάιο του 1938, ενώ ο βαρύτερος ασημόραχος γορίλας εντοπίστηκε στο Καμερούν και είχε βάρος 266 κιλά.
Ο Ορεινός Γορίλας είναι ως επί το πλείστον χερσόβιο ζώο και τετράποδο. Παρόλα αυτά, σκαρφαλώνει σε δέντρα όταν πρόκειται να φάει καρπούς, αν τα κλαδιά μπορούν να συγκρατήσουν το βάρος του, και είναι ικανός να τρέξει σε δίποδη στάση τουλάχιστον για 6 μέτρα. Όπως και όλοι οι άλλοι μεγάλοι πίθηκοι εκτός από τους ανθρώπους, τα χέρια του Ορεινού Γορίλα είναι μακρύτερα από τα πόδια του. Κινείται στηριζόμενος πάνω στις αρθρώσεις των δακτύλων (όπως και ο Κοινός χιμπαντζής, σε αντίθεση με τον Μπονόμπο και τα δύο είδη ουρακοτάγκου).
Ο Ορεινός Γορίλας είναι ημερόβιο ζώο, και δραστηριοποιείται κυρίως το διάστημα 6:00 π.μ. με 6:00 μ.μ. Ξοδεύει πολύ χρόνο τρώγοντας μεγάλες ποσότητες φαγητού που είναι απαραίτητες για να διατηρήσει τον τεράστιο όγκο του. Τις πρώτες πρωινές ώρες τις ξοδεύει αναζητώντας και καταναλώνοντας φαγητό, το μεσημέρι σταματά για να ξεκουραστεί, και το απόγευμα αναζητά και πάλι φαγητό, πριν έρθει το βράδυ. Κάθε γορίλας φτιάχνει μία πρόχειρη φωλιά με τη γύρω βλάστηση για να κοιμηθεί μέσα, δημιουργώντας μία καινούργια κάθε βράδυ. Μόνο τα νήπια κοιμούνται στην ίδια φωλιά με τις μητέρες τους.
Νούμμος
O Νούμμος ή νούμμιο, λατιν. nummus = χρήματα, ήταν το πιο μικρό χάλκινο ρωμαϊκό νόμισμα που κυκλοφόρησαν οι επίγονοι του Κωνσταντίνου Α΄ από το 337. Η λέξη προέρχεται από την ελληνική νόμος και στη δυτική δωρική διάλεκτο της Μεγάλης Ελλάδας νούμμος σήμαινε το νόμιμο βάρος, το νόμισμα. Στην περίοδο της ύστερης Δημοκρατίας και της πρώιμης Αυτοκρατορίας η λέξη χρησιμοποιόταν για να δηλώσει γενικά τα νομίσματα ή τους σηστέρτιους, τη βασική μονάδα λογαριασμών.
Ιστορία
Περί το 294, κατά την Τετραρχία, εμφανίστηκε ένα νέο μεγάλο μπρούτζινο νόμισμα βάρους π. 10 γραμ. και διαμ. 30 χλστ.· το επίσημο όνομά του ήταν νούμμος, αν και μέχρι πρόσφατα οι νομισματολόγοι το αποκαλούσαν φόλλι. Τώρα νούμμο καλούμε συνήθως μόνο τις κοπές του 5ου-7ου αι. στην Κωνσταντινούπολη: αυτά είναι μικρά, άσχημα κατασκευσμένα παιστά νομίσματα, με βάρος λιγότερο από 1 γρ. και ήταν η πιο μικρή αξία των Ρωμαϊκών νομισμάτων της εποχής. Επίσημα ήταν το 1/7200 του χρυσού σόλιδου, αλλά πιο συχνά η ισοτιμία κυμαινόταν από 1/6000 - 1/12000. Ο νούμμος έφερε τη μορφή του Αυτοκράτορα και στην άλλη όψη συνήθως το μονόγραμμα του Αυτοκράτορα· μερικοί του Ιουστινιανού Α΄ (527-565) αντί του μονογράμματος φέρουν την αξία του νομίσματος, το Α΄ (1).
Το 498 ο Αναστάσιος Α΄ (491-518) αναθεώρησε το νόμισμα μέσω του κόμη του ιερού θησαυρού (comes sacrarum largitonum) Ιωάννη του Παφλαγόνος. Εισήγαγε πολλαπλάσια του νούμμου: Ι΄ (10) νούμμοι (δεκανούμμιο), Κ΄ (20) νούμμοι (ημιφόλλις, semifollis) και Μ΄(40) νούμμοι (=φόλλις). Η έκδοση του ενός νούμμου φαίνεται πως έπαυσε. Το 513 τα βάρη των νομισμάτων αυτών διπλασιάστηκαν, έτσι ο φόλλις ζύγιζε 20 γρ., εισήχθη το νόμισμα των Ε΄ (5) νούμμων (πεντανούμμιο) και η έκδοση του ενός νούμμου επανήλθε.
Το 538/9 ο Ιουστινιανός Α΄ επέφερε αλλαγές στους 40 νούμμους (φόλλι) και αύξησε το βάρος του σε 25 γρ., ενώ το 541/2 το μείωσε σε 22,5 γρ. Την εποχή αυτή εισήχθη η νέα αξία των Λ΄ ή ΧΧΧ (30) νούμμων και το 1 νούμμιο έπαυσε να κόβεται, συνεχίστηκε όμως στο εξαρχάτο της Καρχηδόνας ως τον 7ο αι. Κατά τον 7ο αι. οι συνεχείς στρατιωτικές και οικονομικές κρίσεις οδήγησαν στην περαιτέρω μείωση του βάρους και σε αξιοσημείωτη μείωση της ποιότητας των μπρούτζινων νομισμάτων. Ως την εποχή του Κώνστα Β΄ (641-668) ο φόλλις ζύγιζε μόνο 3 γρ. Συνεπώς οι αξίες κάτω των 20 ημιφόλλεων ήταν πρακτικά αδύνατο να κοπούν και αγκαταλείφθηκαν. Έτσι ο όρος νούμμος έμεινε σε χρήση ως λογιστική μονάδα για το 1/6000 του σόλιδου και στην καθομιλούμενη γλώσσα σήμαινε "ψιλά".
Χρήση του όρου
Παραλλαγές του όρου νούμμος εμφανίζονται στην ιατρική γλώσσα, την ταξινόμηση των φυτών και των απολιθωμάτων:
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία ρωμαϊκά νομίσματα Κατηγορία:Νομίσματα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Μάχη του Στύλο
Η μάχη του Στύλο έλαβε χώρα μεταξύ 13 και 14 Ιουλίου του 982 κοντά στον Κρότωνα της Καλαβρίας μεταξύ του Αυτοκράτορα Όθωνα των Γερμανών, των Λομβαρδών της Ιταλίας και των συμμάχων τους, όπως του Εμίρη Αμπού Αλ Κασίμ.
Οι Άραβες είχαν θεωρήσει ιερό τον πόλεμο εναντίον των Γερμανών, αν και δεν τους αφορούσε άμεσα, διότι κλήθηκαν να συμμετάσχουν μετά από παρότρυνση των ιταλικών πόλεων για να αποκρούσουν τους Γερμανούς εισβολείς. Στην τακτική υποχώρηση των Γερμανών στην πόλη Ροσάνο της Καλαβρίας, οι Άραβες πληροφορήθηκαν την οπισθοχώρηση των Γερμανών από τον στόλο τους και ότι ο Αυτοκράτορας των Γερμανών σε αυτήν την πόλη είχε αφήσει την γυναίκα του, τα παιδιά του, τις αποσκευές του και γενικά τον βασιλικό του θησαυρό. Βλέποντας ο Αμπού αλ-Κασίμ ότι ο Αυτοκράτορας των Γερμανών ενδιαφερόταν να επεκτείνει την κυριαρχία του στην σημερινή Ιταλία, αντέδρασε και αποφάσισε να δώσει οριστική μάχη στην πόλη Κροτόνε.
Μετά από μία βίαιη σύγκρουση, το γερμανικό βαρύ ιππικό κατέστρεψε το κέντρο των Αράβων και πίεζε προς τα άκρα της αραβικής παράταξης. Σε αυτό ακριβώς το σημείο ο εμίρης σκοτώνεται, χωρίς αυτό να το αντιληφθεί το σύνολο των συμμαχητών του, και η μάχη συνεχίζεται κανονικά.
Σύμφωνα με τον ιστορικό Ιμπν Αλ Αθίρ, οι απώλειες των Γερμανών στο πεδίο της μάχης ανέρχονταν σε 4.000, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται οι: Λάντολφ Δ' του Μπενεβέντο, Ερρίκος Α', επίσκοπος του Άουγκσμπουργκ, Günther, Βαρώνος των Merseburg, κι ο ηγούμενος της Μονής της Φούλντα. Παρ' όλες τις παραπάνω απώλειες, οι δυνάμεις του Αλ Κασίμ επικρατούν των αντίστοιχων γερμανικών δυνάμεων κατά κράτος.
Μετά την μάχη, οι Γερμανοί εγκατέλειψαν την περιοχή για την βόρεια Ιταλία και ο Γερμανός Αυτοκράτορας έστειλε τον ανιψιό του, Όθωνα Α', Δούκα της Σουαβίας και Βαυαρίας, για να ενημερώσει τους Γερμανούς ευγενείς. Ωστόσο, δεν έφτασε ποτέ στον προορισμό του, γιατί καθ΄ οδόν πέθανε. Νέα της μάχης και της καταστροφής του Γερμανικού Στρατού έφτασαν μέχρι τις βρετανικές ακτές. Οι Άραβες, μετά την νίκη τους, δεν εκμεταλλεύθηκαν όπως έπρεπε το γεγονός για να επεκταθούν στην Ιταλία και συν τω χρόνω περιορίσθηκαν στη Σικελία, την οποία κατόπιν πίεσης των Σαρακηνών αναγκάσθηκαν να εγκαταλείψουν.
Πηγές
Reuter Timothy, Germany in the Early Middle Ages 800–1056, New York, Longman, 1991.
Κατηγορία:Λομβαρδοί
Τοπική κοινότητα Βέργας Μεσσηνίας
Η Βέργα, κάποτε κοινότητα με το όνομα Σέλιτσα, σημέρα αποτέλει τοπική κοινότητα του Δήμου Καλαμάτας, στη Μεσσηνία. Παλιότερο ονομαζόταν Σέλιτσα και οι κάτοικοί του Σελιτσάνοι. Βρίσκεται χτισμένη στους πρόποδες του όρους Καλάθι, το οποίο αποτελεί τμήμα του ευρύτερου ορεινού όγκου του Ταϋγέτου. Υπάρχει και η Άνω Βέργα (πάνω χωριό) χτισμένο αρκετά ψηλώτερα, ενώ ψηλά βράχια χωρίζουν τα δύο χωριά, με αποτέλεσμα να χρειάζεται πολύ μεγαλύτερη διαδρομή για να φθάσουμε εκεί περνώντας από το χωριό Σωτηριάνικα.
Οι κάτοικοι της κοινότητας ασχολούνται παραδοσιακά κυρίως με την καλλιέργεια της ελιάς και την παραγωγή ελαιολάδου, ενώ πρόσφατα έχουν αναπτύξει τουριστικές δραστηριότητες.Υπαρχει ενα ελαιοτριβειο στην Βεργα που τον Νοεμβρη οι Βεργιωτες γιορταζουν την γιορτη του ελαιολαδου.
Τα τελευταία χρόνια (και ιδιαίτερα μετά τους καταστρεπτικούς σεισμού του 1986), η περιοχή γνωρίζει αξιόλογη ανάπτυξη στον οικιστικό και τουριστικό τομέα. Κάθε καλοκαίρι η παραλία του Αλμυρού γίνεται πόλος έλξης πλήθους τουριστών αλλά και ντόπιων καλαματιανών, ενώ πολλοί καλαματιανοί, Αθηναίοι και ξένοι, χτίζουν σπίτια και μαγαζιά διασκέδασης στην βουνοπλαγιά, επεκτείνοντας την πόλη της Καλαμάτας με ραγδαίους ρυθμούς.
Η Βέργα αποτελεί ιστορικό μνημείο, και είναι γνωστή η μάχη της Βέργας, κατά την οποία οι Μανιάτες κατατρόπωσαν τους ιππείς του Ιμπραήμ στην προσπάθειά του να προχωρήσει προς την Μάνη.
Κάθε χρόνο του Σωτήρος (την 6η Αυγούστου), η εικόνα της Παναγίας ξεκινάει από το μοναστήρι της Δήμιοβας που βρίσκεται βόρεια από το Ελαιοχώρι, κατεβαίνει στην Αγία Σιών (Αγιασώ) και πριν από τον δεκαπενταύγουστο επανέρχεται στο μοναστήρι για την μεγάλη γιορτή και το γνωστό πανηγύρι.
Δήμος Ιωαννιτών
Ο Δήμος Ιωαννιτών είναι δήμος της Περιφερειακής Ενότητας Ιωαννίνων της Περιφέρειας Ηπείρου, ο οποίος συστάθηκε με το Καλλικράτης, το 2011 από τη συνένωση των πέντε προϋπαρχόντων Καποδιστριακών δήμων Ανατολής, Ιωαννιτών, Μπιζανίου, Παμβώτιδος, Περάματος και της ανεξάρτητης καποδιστριακής κοινότητας Νήσου Ιωαννίνων.
Ο δήμος είναι ο πλέον αστικοποιημένος και πολυπληθής της Ηπείρου, αφού σε αυτόν ζει περίπου το 1/3 του συνολικού πληθυσμού της. Πρωτεύουσά του είναι τα Ιωάννινα, τα οποία είναι επίσης έδρα της Περιφέρειας Ηπείρου και της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Ηπείρου - Δυτικής Μακεδονίας.
Δημοτικές Ενότητες
Ακολουθούν οι Δημοτικές Ενότητες (Δ.Ε.) οι οποίες απαρτίζουν το νέο δήμο και οι επιμέρους πληθυσμοί των οικισμών, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011:
Δημοτική Ενότητα Ιωαννιτών
Η Δ.Ε. Ιωαννιτών έχει πληθυσμό 80.371 κατοίκους. Σε αυτήν περιλαμβάνονται:
Δημοτική Ενότητα Ανατολής
Η Δ.Ε. Ανατολής έχει πληθυσμό 11.555 κατοίκους. Σε αυτήν περιλαμβάνονται:
Δημοτική Ενότητα Μπιζανίου
Η Δ.Ε. Μπιζανίου έχει πληθυσμό 5.124 κατοίκους. Σε αυτήν περιλαμβάνονται:
Δημοτική Ενότητα Παμβώτιδος
Η Δ.Ε. Παμβώτιδος έχει πληθυσμό 10.468 κατοίκους. Σε αυτήν περιλαμβάνονται:
Δημοτική Ενότητα Περάματος
Η Δ.Ε. Περάματος έχει πληθυσμό 4.749 κατοίκους. Σε αυτήν περιλαμβάνονται:
Δημοτική Ενότητα Νήσου Ιωαννίνων
Περιλαμβάνει την τέως Κοινότητα Νήσου Ιωαννίνων:
Παραπομπές
Ιωαννιτων
Φορεσιά των Ιωαννίνων
Η παλαιότερη φορεσιά των Ιωαννίνων
Η παλαιότερη από τις τρεις παραλλαγές αποτελείται από το μεταξοκέντητο και χρυσοκέντητο ποκάμισο, το βράκο, το φουστάνι, το ζωνάρι, το κοντογούνι, το πιρπιρί, το χρυσοκέντητο κεφαλόδεμα ή το σταμπωτό μαντήλι. Στη φορεσιά σίγουρα δεν έλειπαν τα γνωστά, πολυτελή γιαννιώτικα κοσμήματα. Δεν είναι εξακριβωμένο ποια από αυτά αποτελούν παλιότερους τύπους κοσμημάτων. Το ποκάμισο ήταν ολόκληρο ραμμένο στο χέρι και είχε πλούσιο γραφτό κέντημα ολόγυρα στη λαιμόκοψη και στην τραχηλιά, με λεπτό χρυσόνημα στα σημεία που φαίνονται και κίτρινο μεταξωτό στα σημεία που δεν φαίνονται από το φουστάνι. Κάτω από τα ποκάμισα φορούσαν φαρδύ βράκο, ραμμένο από το ίδιο ύφασμα με το ποκάμισο. Ο βράκος είχε κεντήματα ανάλογα με του ποκάμισου στα ποδονάρια και δενόταν στη μέση με ζωνάρια από το ίδιο λεπτό βαμβακερό ύφασμα. Το φουστάνι εδώ δεν έχει τη σημερινή του μορφή, αλλά λειτουργεί ως καβάδι. Έχει κατακόρυφο άνοιγμα μπροστά ως το στήθος και στα μανίκια μην επιτρέποντας να φανούν τα κεντήματα του ποκαμίσου, παρά μόνο στην τραχηλιά και στα μανίκια. Το φόρεμα αυτό (αναφέρεται από την Τατιάνα Ιωάννου και ως φόρεμα και ως φουστάνι ή φ’στάνι, όπως βρέθηκε στα αρχεία της Αγγελικής Χατζημιχάλη) είναι ραμμένο από δύο διαφορετικά μεταξωτά υφάσματα σε γενικό ροδί χρωματισμό και από τη μέση και κάτω σταυρώνει ελαφρώς κλείνοντας σαν δύο ποδιές. Πάνω από το φουστάνι αυτό φορούσαν κοντογούνι με μανίκια ως τον αγκώνα, σαν ένα καβάδι κοντό, έως τη μέση, το οποίο δεν κούμπωνε. Είχε περίτεχνα σχέδια με χρυσή και ασημί μεταξωτή κλωστή στις άκρες και στα τελειώματα. Το χειμώνα πάνω από το κοντογούνι φορούσαν το πιρπιρί, η παλαιότερη μορφή του οποίου προσεγγίζει τον τζουμπέ, και φορέθηκε με την πρώτη παραλλαγή της φορεσιάς αυτής. Στα πόδια πρέπει να φορούσαν κάτι ανάλογο με τα μέστια της Παλαιάς Αθήνας. Στο κεφάλι με τη φορεσιά αυτή φορούσαν ένα είδος σκούφιας και γύρω και απάνω από αυτήν έδεναν το κεφαλομάντηλο. Το στερέωναν με τις κοτσίδες τους ολόγυρα με τρία διαφορετικά μαντήλια –ένα μαύρο, ένα ζωγραφιστό και το ουρά μαντήλι με πυκνό κέντημα- και άφηναν να φαίνεται μόνο το χρυσοκέντημα μπροστά στο μέτωπό τους.
Η δεύτερη παραλλαγή της φορεσιάς
Η δεύτερη παραλλαγή έχει ποκάμισο κοντό ως τη μέση, βράκο, τουμάνι, γιλέκι χωρίς μανίκια, ζιπούνι, φουστάνι ανατολικής προέλευσης, ποδιά με ζωνάρι, πιρπιρί, φέσι με φούντα. Το ποκάμισο εδώ είναι μεταξωτό, αραχνοΰφαντο και το ονόμαζαν μπιμπιζάρι. Είναι κοντό ως τη μέση, κλειστό μπροστά, με μικρό στρογγυλό γιακά και πλατιά μανίκια διακοσμημένα με χρυσό κέντημα με πατιλέτες. Ίσως φορέθηκε αρχικά μακρύ και κόπηκε στην πορεία. Το τουμάνι, η εξωτερική βράκα, ήταν ραμμένο με βαριά μεταξωτά υφάσματα, όπως και το φουστάνι στην πρώτη παραλλαγή. Πάνω από το τουμάνι η φορεσιά είχε ένα γιλέκι χωρίς μανίκια και ένα ζιπούνι μακρυμάνικο, ενώ εδώ δεν συναντάμε φουστάνι. Στη φορεσιά της οικογένειας Βαλτινού, όπου συναντήσαμε φουστάνι κατακόρυφα ανοιχτό σαν καβάδι, το σχήμα και το ύφασμά του μαρτυρούν ανατολίτικη καταγωγή με την ονομασία κοζόκα. Η ποδιά ήταν μεταξωτή με κλαριά και λουλούδια, ενώ στο επάνω μέρος της είχε πρόσθετο κομμάτι από άλλο ύφασμα για να περνάει το ζωνάρι, το οποίο αλλάζει θέση σε σχέση με την προηγούμενη παραλλαγή. Η ίδια φορεσιά έχει και χρυσοκέντητο τερζήτικο ζωνάρι χωρίς πόρπη, το οποίο φοριόταν πάνω από το πιρπιρί.
Η τρίτη παραλλαγή της φορεσιάς
Η τρίτη παραλλαγή έχει ποκάμισο, βράκο, φουστάνι, ζωνάρι, ζώνη με πόρπες, πιρπιρί, χρυσοκέντητες γόβες, φεσάκι με φούντα και τα ανάλογα κοσμήματα. Το ποκάμισο που φαίνεται πάνω από το βράκο και το τουμάνι είναι βαμβακερό, λινό ή μεταξωτό, μπιμπιζάρι. Είναι σχετικά κοντό και τα κεντήματα του στα μανίκια και στον ποδόγυρο προσιδιάζουν τα κεντήματα που συναντούμε και σήμερα σε γιαννιώτικες πετσέτες. Η ύπαρξη περίτεχνου σχεδίου εδώ οδηγεί την Τατιάνα Ιωάννου σε εικασία ότι το φόρεμα ίσως μαζευόταν εξωτερικά σε αυτή την παραλλαγή, όπως το συναντούμε και σε άλλες φορεσιές. Το φουστάνι που φοριόταν από πάνω ήταν κοντύτερο, αλλά παραμένει στα πρότυπα του καβαδιού. Ήταν εφαρμοστό στον κορμό και φάρδαινε στη μέση, ενώ τα μανίκια του ήταν στολισμένα με χρυσή δαντέλα. Στη μέση φορούσαν ζώνη χρυσοκέντητη με τερζήτικα σχέδια και πούλιες ή ζώνη από χρυσοΰφαντα ιερατικά σειρήτια. Οι ζώνες έκλειναν μπροστά με μεγάλες πόρπες στολισμένες με δικέφαλους αετούς, φύλλα, κλαριά κτλ. Στα πόδια φορούσαν μεταξωτές χρυσοκέντητες γόβες με χαμηλό τακούνι. Τα μαλλιά τους ήταν πλεγμένα κοτσίδες μαζί με πρόσθετα μαλλιά για όγκο, τις οποίες τύλιγαν γύρω στα αυτιά, τα κλωστάρια. Άλλες φορές έδεναν το σταμπωτό μαντήλι με τις μπιμπιλιές γυρνώντας το στο κεφάλι μαζί με τις κοτσίδες σαν στεφάνι. Στην κορυφή του κεφαλιού έβαζαν το φεσάκι και το κρατούσαν στη θέση του, περνώντας μια λεπτή χρυσοκεντημένη λουρίδα κάτω από το σαγόνι. Το κεφάλι επίσης στολιζόταν με μαργαριτάρια, αλυσίδες με χρυσά νομίσματα, και στολισμένα με πολύτιμες πέτρες (διαμάντια) κοσμήματα. Ανάλογης αξίας ήταν και τα υπόλοιπα κοσμήματά τους, όπως τα περιδέραια, οι πόρπες στα ζωνάρια τους, οι καρφίτσες, τα δαχτυλίδια, τα βραχιόλια και τα σκουλαρίκια. Οι διαφορές ανάμεσα στις τρεις παραλλαγές είναι μικρές και κυρίως αφορούν το ύφασμα, τον τρόπο ραφής και τα σχέδια που έπαιρνε το κάθε κομμάτι επηρεασμένο από τα ανατολίτικα πατρόν. Ενώ στην αρχή τα σχέδια είναι μονοκόμματα, στη συνέχεια συναντούμε ραφή στη μέση, εφαρμοστά στο κορμί κομμάτια και περισσότερο ύφασμα για μεγαλύτερες πτυχώσεις και αέρα κατά το περπάτημα. Σε κάθε παραλλαγή τα υφάσματα είναι ακριβά και καλοραμμένα, ενώ και τα κοσμήματα καταδεικνύουν τον πλούτο της περιοχής.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές φορεσιές Κατηγορία:Ιωάννινα
Στόχοι για τη βιώσιμη ανάπτυξη
Οι στόχοι για την βιώσιμη ανάπτυξη (ΣΒΑ, αγγλικά: SDGs) είναι μία δέσμη στόχων που αφορά την μελλοντική διεθνή ανάπτυξη. Υιοθετήθηκαν στις 25 Σεπτεμβρίου 2015 κατά τη 70η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών. Αποτελούν μία συλλογική προσπάθεια για ένα κόσμο δικαιότερο, πιο ειρηνικό και ευημερούντα, και έναν υγιή πλανήτη. Θεωρείται ως μια πρόσκληση για αλληλεγγύη μεταξύ των γενεών και σπουδαίο καθήκον, καθώς είναι μία επένδυση στην ευημερία των νέων.
Θεσπίστηκαν από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών και προβλήθηκαν ως οι παγκόσμιοι στόχοι για την βιώσιμη ανάπτυξη. Αντικατέστησαν τους στόχους ανάπτυξης για τη χιλιετία, των οποίων το χρονοδιάγραμμα επίτευξης εξέπνευσε στο τέλος του 2015. Οι ΣΒΑ θα υλοποιηθούν από το 2015 έως το 2030. Η δέσμη αποτελείται από 17 στόχους και 169 συνδεόμενους σκοπούς με αυτούς τους στόχους. Η Ατζέντα 2030 προωθεί την ενσωμάτωση και των τριών διαστάσεων της βιώσιμης ανάπτυξης – κοινωνική, περιβαλλοντική και οικονομική
Παραπομπές
Κατηγορία:Αειφόρος ανάπτυξη Κατηγορία:Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών
Μπιέλο Μπρντο (Ντέρβεντα)
Το Μπιέλο Μπρντο (σερβικά κυριλλικά: Бијело Брдо) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του Δήμου της Ντέρβεντα και εντός της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 138 κατοίκους.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί της Ντέρβεντα Κατηγορία:Οικισμοί της Ντέρβεντα με κροατική πληθυσμιακή πλειοψηφία
Νικητές στο Αυστραλιανό Όπεν (απλό ανδρών)
Το Αυστραλιανό Όπεν έγινε ανοιχτό πρωτάθλημα το 1969. Δύο τουρνουά διεξήχθησαν το 1977, το πρώτο τον Ιανουάριο και το δεύτερο το Δεκέμβριο. Το 1986 δεν έγινε κανένα πρωτάθλημα, ενώ το 1987 το τουρνουά επέστρεψε στον Ιανουάριο. Το 2012 κάτοχος του τίτλου έγινε ο Σέρβος Νόβακ Τζόκοβιτς, ο οποίος νίκησε το Ραφαέλ Ναδάλ στον τελικό διάρκειας 5 ωρών, που έγινε στις 29 Ιανουαρίου 2012, κατακτώντας τον τίτλο για 3η φορά. Την επιτυχία αυτή επανέλαβε το 2013 και το 2015.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστραλιανό Όπεν
Καθολικό Πανεπιστήμιο της Ιερής Καρδιάς
Το Καθολικό Πανεπιστήμιο της Ιεράς Καρδίας (ιταλικά: Università Cattolica del Sacro Cuore ή UCSC) είναι ιταλικό ιδιωτικό ερευνητικό πανεπιστήμιο που ιδρύθηκε το 1921. Είναι το μεγαλύτερο ιδιωτικό πανεπιστήμιο στην Ευρώπη και το μεγαλύτερο Καθολικό Πανεπιστήμιο στον κόσμο. Η κύρια πανεπιστημιούπολη βρίσκεται στο Μιλάνο, Ιταλία με πανεπιστημιουπόλεις δορυφόρους στη Μπρέσια, την Πιατσέντσα, τη Ρώμη και το Καμπομπάσσο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπολονια
Συλλογή φωτογραφιών των Windows
Η Συλλογή φωτογραφιών των Windows είναι ένα εργαλείο διαχείρισης, επεξεργασίας και εισαγωγής ετικετών σε φωτογραφίες, που περιλαμβάνεται στα Windows Vista. Η Συλλογή φωτογραφιών των Windows διατίθεται σε όλες τις εκδόσεις των Windows Vista, αλλά το χαρακτηριστικό της προβολής παρουσίασης είναι διαθέσιμο μόνο στις εκδόσεις Home Premium και Ultimate.
Μία αναβαθμισμένη έκδοση της Συλλογής φωτογραφιών κυκλοφόρησε ως μέρος του Windows Live, γνωστή ως Συλλογή φωτογραφιών του Windows Live, της οποίας η λήψη μπορεί να γίνει από το Πρόγραμμα εγκατάστασης του Windows Live και μπορεί να εκτελεστεί στα Windows XP, περιλαμβάνει νέα χαρακτηριστικά προβολής χρωματικού ιστογράμματος μιας εικόνας, αυτόματης εισαγωγής ετικετών κατά την εισαγωγή και άλλων χαρακτηριστικών και της δυνατότητας διαμοιρασμού φωτογραφιών μέσω της δημοσίευσής τους στα Windows Live Spaces.
Χαρακτηριστικά
Η Συλλογή φωτογραφιών των Windows επιτρέπει την οργάνωση των ψηφιακών συλλογών φωτογραφιών στην προβολή Συλλογή, με την προσθήκη τίτλων, χαρακτηρισμών, λεζάντων, και προσαρμόσιμων μεταδεδομένων στις φωτογραφίες. Η επιλογή Επεξεργασία είναι διαθέσιμη και επιτρέπει την επεξεργασία των φωτογραφιών. Παρέχει επίσης άλλες βασικές λειτουργίες επεξεργασίας εικόνων, όπως την αλλαγή μεγέθους, την περικοπή, την αφαίρεση των κόκκινων ματιών κλπ. και επίσης επιτρέπει την εκτύπωση των εικόνων, μέσω του Οδηγού εκτύπωσης φωτογραφιών.
Υπάρχει περιορισμένη υποστήριξη εισαγωγής ετικετών και προβολής αρχείων βίντεο, αλλά όχι και επεξεργασίας τους. Το πρόγραμμα συνεργάζεται με τη Δημιουργία DVD των Windows για την παροχή λειτουργιών εγγραφής σε DVD. Το πρόγραμμα μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την εισαγωγή εικόνων από φωτογραφικές μηχανές, σαρωτές και άλλες πηγές.
Υποστήριξη μορφών
Η Συλλογή φωτογραφιών των Windows χρησιμοποιεί το Windows Imaging Component, που χρησιμοποιείται από οποιονδήποτε κωδικοποιητή για τη χρήση με το λειτουργικό σύστημα. Τα Windows Vista υποστηρίζουν διάφορες μορφές αρχείων εικόνων, όπως τη BMP, τη JPG, την PNG, την TIFF και την HD Photo, καθώς επίσης και μερικούς κωδικοποιητές RAW. Υποστηρίζουν επίσης εικόνες RAW. Όμως, οι εικόνες μορφής GIF δεν εμφανίζονται στη συλλογή φωτογραφιών.
Τα Windows Vista, παρουσίασαν μια νέα μορφή κωδικοποιητή, με τον οποίο οι μεταπωλητές φωτογραφικών μηχανών μπορούν να τροποποιήσουν τη μορφή RAW που χρησιμοποιείται στο λειτουργικό σύστημα. Η Συλλογή φωτογραφιών των Windows αναγνωρίζει εάν χρειάζεται ένας κωδικοποιητής και παρέχει μία σύνδεση για τη λήψη του αντίστοιχου κωδικοποιητή. Οι δυνατότητες αφής για τη μορφή RAW έχουν απενεργοποιηθεί. Από το Μάρτιο του 2007, η Canon, η Nikon, η Sony και η Olympus διέθεσαν κωδικοποιητές.
Εισαγωγή ετικετών
Η Συλλογή φωτογραφιών των Windows χρησιμοποιεί την ιεραρχική ταξινόμηση των ετικετών (π.χ. Άνθρωποι/Δημήτρης, Μέρη/Παρίσι). Δεν μπορεί να ομαδοποιεί τις ετικέτες όπως το Photoshop. Επίσης, με τη διαγραφή μιας ετικέτας από τη Συλλογή φωτογραφιών των Windows οδηγεί στη διαγραφή της από όλες τις φωτογραφίες στις οποίες έχει εισαχθεί.
Η νέα XMP της Adobe υποστηρίζεται επίσης. Αυτό επιτρέπει σε δεδομένα, όπως τις ετικέτες, να αποθηκεύονται και να τροποποιούνται πιο αποτελεσματικά απ' ό,τι με το Exif. Όμως, οι τροποποιήσεις σε δεδομένα XMP της μορφής JPEG δε θα εμφανίζονται εάν οι φωτογραφίες μεταφερθούν σε ένα σύστημα με τα Windows XP (οι ετικέτες ημερομηνιών, για παράδειγμα, θα μετατραπούν στις αρχικές τους μορφές Exif ακόμα και εάν έχουν γίνει αλλαγές στις πληροφορίες XMP).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στοιχεία των Windows
Ζωή (αυτοκράτειρα)
Η Ζωή η Πορφυρογέννητη (περ. 978 – 11 Ιουνίου 1050) κυβέρνησε ως Αυτοκράτειρα των Ρωμαίων μαζί με την αδελφή της Θεοδώρα από το 1042 μέχρι το 1050 και ως Αυτοκρατορική σύζυγος από το 1028 έως το 1042. Την έχουν χαρακτηρίσει ως την Αυτοκράτειρα με τη μεγαλύτερη επιρροή τον 11ο αι., η οποία καθόρισε για τέσσερις συνεχόμενες φορές τον Αυτοκράτορα των Ρωμαίων.
Οι πρώτες διαπραγματεύσεις γάμου
Από πολύ νωρίς ο βίος της Ζωής αποτέλεσε εξαίρετο παράδειγμα του τρόπου, με τον οποίο οι γυναίκες που προερχόταν από βασιλικές οικογένειες χρησιμοποιούντο ως πιόνια στα παιχνίδια εξουσίας των Ρωμαίων και μεσαιωνικών αρχόντων, χωρίς να λαμβάνεται καθόλου υπόψη η ανθρώπινη υπόστασή τους ή τα προσωπικά τους αισθήματα. Οι γυναίκες από οικογένειες ευγενών, και πολύ περισσότερο οι Ρωμαίες πριγκίπισσες, είχαν μοναδικό σκοπό ύπαρξης να γίνουν σύζυγοι κάποιου ισχυρού άνδρα με προοπτική να ενισχύσουν συμμαχίες και να εξασφαλίσουν την πολιτική εξουσία τού πατέρα τους, είτε τού αδελφού τους. Έτσι είχε γίνει και με τη θεία της Ζωής και αδελφή του Βασιλείου Β΄, την Άννα Πορφυρογέννητη, που παρά τις αντιρρήσεις της παντρεύτηκε τον Βλαδίμηρο Α΄ του Κιέβου, προκειμένου να ενισχυθεί η συμμαχία ανάμεσα στη Ρωσία και τη Ρωμανία.
Η πρώτη πολιτική διαπραγμάτευση για τον γάμο της Ζωής έγινε το 996, όταν ο Όθων Γ΄ της Γερμανίας έστειλε διπλωματική αποστολή στην Κωνσταντινούπολη. Τα μέλη τού Οίκος των Οθωνιδών προσπαθούσαν να ισχυροποιήσουν την εξουσία τους μέσω στρατηγικών γάμων με πολιτικά ισχυρές γυναίκες, καθώς είχαν καταλάβει τον θρόνο μετά τους Καρολίδες, χωρίς να έχουν κληρονομικό δικαίωμα. Ο πάππος τού Όθωνα Γ΄, ο Όθων Α΄ δούκας της Σαξονίας είχε καταφέρει να καταλάβει τον θρόνο της Γερμανίας, μόνο αφού νυμφεύτηκε την Αδελαΐδα της Ιταλίας, που είχε το κληρονομικό δικαίωμα και στέφθηκε αυτοκράτορας μόνο αφού πρώτα στέφθηκε αυτοκράτειρα (και όχι αυτοκρατορική σύζυγος) εκείνη. Ο πατέρας τού Όθωνα Γ΄, ο Όθων Β΄, είχε φροντίσει να νυμφευτεί τη Ρωμαία πριγκίπισσα Θεοφανώ Σκλήραινα, διότι οι Ρωμαίες πριγκίπισσες, ειδικά οι "πορφυρογέννητες", ήταν πολύφερνες νύφες με "βασιλικό αίμα". Ο Βλαδίμηρος Α΄ του Κιέβου έφτασε στο σημείο ακόμη και να αλλάξει την πίστη του και να γίνει Χριστιανός και να επιβάλλει τη μαζική βάφτιση των υπηκόων του, προκειμένου να εξασφαλίσει τον γάμο του με τη Ρωμαία πριγκίπισσα Άννα. Αν και η Θεοφανώ δεν ήταν "πορφυρογέννητη" (δηλαδή δεν ήταν κόρη τού Αυτοκράτορα, αλλά ανιψιά του) η ιδιότητά της ως Ρωμαίας πριγκίπισσας θεωρείτο τόσο εντυπωσιακή, ώστε ήταν αρκετή για να της δώσει το χρίσμα της αυτοκράτειρας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Την ίδια ημέρα χρίστηκε μαζί της αυτοκράτορας και ο σύζυγός της Όθωνας Β΄. Επομένως, ο Όθωνας Γ΄ αντλούσε το κληρονομικό του δικαίωμα από τις γυναίκες της οικογένειάς του, στις οποίες μάλιστα χρωστούσε και το γεγονός ότι ήταν αυτοκράτορας, καθώς πήρε το χρίσμα μετά από την παρέμβασή τους στη λεγόμενη Σύνοδο των Ισχυρών Γυναικών και χρειαζόταν περισσότερη νομιμοποίηση για την εξουσία του μέσω ενός ακόμη γάμου με μία ακόμη ισχυρή Ρωμαία πριγκίπισσα, που νόμιζε πως θα ήταν η Ζωή. Όμως ο Όθωνας Γ΄ απεβίωσε πριν να γίνει ο γάμος αυτός.
Τότε ο ευνούχος Ιωάννης ο Ορφανοτρόφος, που ήταν έμπιστος του Βασιλείου Β΄ και ασκούσε ισχυρή επιρροή επάνω του, άρχισε να αισθάνεται απειλή από τις δύο πριγκίπισσες, καθώς ο άνδρας που θα παντρευόταν κάποια από τις δύο, θα γινόταν αυτόματα πανίσχυρος, θα διεκδικούσε άμεσα τον Αυτοκρατορικό θρόνο και θα έθετε σε κίνδυνο την εξουσία του Βασιλείου και κατά συνέπεια και την εξουσία του Ιωάννη. Ο ίδιος ο Βασίλειος Β΄ δεν νυμφεύτηκε ποτέ και δεν έκανε παιδιά, ακριβώς λόγω του μεγάλου του φόβου για τον θρόνο του, αλλά και γιατί οι Ρωμαίοι ευγενείς απέφευγαν να νυμφεύονται ξένες (μη Ρωμαίες) γυναίκες, λόγω του ότι θεωρούντο κατώτερες. Έτσι δεν ήταν δύσκολο για τον Ιωάννη να πείσει τον Αυτοκράτορα να παύσει κάθε διαπραγμάτευση γάμου για τη Ζωή και τη Θεοδώρα και να τις απομακρύνει στα διαμερίσματά τους, όπου παρέμειναν έγκλειστες για τα επόμενα περίπου τριάντα χρόνια. Αυτός ο εξαιρετικά μακροχρόνιος κατ' οίκον περιορισμός και η ανάγκη να διαμένουν επί πολλά χρόνια μαζί οι δύο αδελφές, προκάλεσε όπως ήταν αναμενόμενο μια έντονη αντιπάθεια ανάμεσά τους.
Ο πρώτος γάμος με τον Ρωμανό Γ΄
Το 1025 ο Βασίλειος Β´ πέθανε και άφησε τον αδελφό του Κωνσταντίνο Η΄ ως μοναδικό Αυτοκράτορα, που έδειχνε απόλυτη αδιαφορία για την άσκηση των καθηκόντων του. Επί βασιλείας του ο Ιωάννης και πολλοί άλλοι αυλικοί εκμεταλλεύθηκαν την κατάσταση και ανέλαβαν μεγάλη εξουσία. Όμως πολύ γρήγορα η υγεία του Κωνσταντίνου Η΄ άρχισε να κλονίζεται και τότε άρχισε να προκύπτει άμεσα η ανάγκη να παντρευτούν οι κόρες του, ώστε να προκύψει διάδοχος. Αρχικά ο Κωνσταντίνος επιδίωξε να παντρέψει τη Ζωή με τον Κωνσταντίνο Δαλασσινό, τον δούκα της Αντιόχειας, που ήταν ένας -από τους ελάχιστους πιστούς στον Οίκο του- ευγενής. Όμως ο Δαλασσινός ήταν ανεπιθύμητος από τον Ιωάννη, διότι δεν βρισκόταν υπό την επιρροή του. Έτσι μετά από τις πιέσεις του Ιωάννη το 1025 κανονίστηκε η αδελφή της Ζωής, η Θεοδώρα, να παντρευτεί έναν δικό του άνθρωπο, τον Ρωμανό Αργυρό, που θεωρούνταν αδύναμος και εύκολα επηρεάσιμος. Ο Ρωμανός ήταν 3ος εξάδελφος της Θεοδώρας και της Ζωής· αν και ήταν ήδη παντρεμένος, προκειμένου να μην χάσει την ευκαιρία να παντρευτεί τη γυναίκα, που θα του εξασφάλιζε την εξουσία στον αυτοκρατορικό θρόνο, δεν δίστασε να κλείσει τη γυναίκα του σε μοναστήρι. Η Θεοδώρα όμως αρνήθηκε να κάνει αυτόν τον γάμο και χάλασε τα σχέδια του Ρωμανού, αλλά και του Ιωάννη.
Τότε ο Ρωμανός και ο Ιωάννης πίεσαν, ώστε ο Ρωμανός να παντρευτεί τη Ζωή· ο γάμος τους τελικά έγινε στις 10 Νοεμβρίου 1028. Τρεις ημέρες αργότερα ο Κωνσταντίνος Η΄ απεβίωσε και στον θρόνο ανέβηκαν η Ζωή με τον σύζυγό της Ρωμανό Γ΄. Το πρώτο πράγμα που έκανε εκείνη τότε, ήταν να απομακρύνει την αδελφή της, με την οποία είχε έντονη διαμάχη επί χρόνια και να την εξαναγκάσει να μπει σε μοναστήρι, με την κατηγορία ότι δολοπλοκούσε εναντίον τού θρόνου. Το πρώτο πράγμα όμως που έπραξε ο Ρωμανός Γ΄ ως Αυτοκράτορας, ήταν να κάνει τον Ιωάννη συγκλητικό.
Τα επόμενα χρόνια η Ζωή προσπάθησε να φέρει στο κόσμο έναν διάδοχο, όπως ήταν αναμενόμενο από μία Αυτοκράτειρα, αλλά επειδή και εκείνη και ο Αργυρός ήταν σε προχωρημένη ηλικία (εκείνη ήταν πενήντα ετών και ο Ρωμανός Γ΄ εξήντα) αυτό δεν ήταν δυνατόν. Η Ζωή προσπάθησε φιλότιμα να βοηθήσει την κατάσταση όσο μπορούσε, εφαρμόζοντας όποια ιατρική ή μαγική συνταγή μάθαινε, αλλά φυσικά όλα ήταν μάταια. Πολύ σύντομα οι σχέσεις της με τον Ρωμανό Γ΄, με τον οποίον δεν είχε παντρευτεί εξαρχής από έρωτα, έγιναν πολύ τυπικές· εκείνος της μείωσε σημαντικά το εισόδημα, άρχισε να την παραμελεί και ξεκίνησε εξωσυζυγική σχέση. Η Ζωή, πληγωμένη και απογοητευμένη, έγινε πρώτης τάξης στόχος για τον Ιωάννη, που διέκρινε την ευκαιρία να χρησιμοποιήσει για άλλη μία φορά αυτή τη γυναίκα, προκειμένου να ενισχύσει την εξουσία και την επιρροή της οικογένειάς του και την έφερε σε επαφή με τον αδελφό του Μιχαήλ. Εκείνος φρόντισε να κερδίσει την εύνοιά της, κολακεύοντάς την και σύντομα κατάφερε να συνάψει ερωτική σχέση μαζί της.
Ο δεύτερος γάμος με τον Μιχαήλ Δ΄
Από αυτό το σημείο και έπειτα ο Ρωμανός Γ΄ ήταν πλέον περιττός για την οικογένεια του Ιωάννη. Το 1034, μετά από σοβαρή ασθένεια, ο Ρωμανός Γ΄ βρέθηκε νεκρός στο λουτρό του και οι υποψίες για τον θάνατό του έπεσαν στον Μιχαήλ και τη Ζωή. Η Ζωή τότε επιχείρησε να διοικήσει ως Αυτοκράτειρα μόνη της και ζήτησε να μεταφερθούν οι ευνούχοι τού πατέρα της στα δικά της διαμερίσματα, μία συμβολική κίνηση που θα μεταβίβαζε την αυτοκρατορική ισχύ στα χέρια της, καθώς οι ευνούχοι ήταν σύμβολο εξουσίας, αλλά ο Ιωάννης Ορφανοτρόφος επενέβη και σταμάτησε τη διαδικασία. Αντίθετα φρόντισε να αντικαταστήσει και τους όποιους ευνούχους διέθετε η Ζωή με γυναίκες της οικογενείας του, προκειμένου να την ελέγχει. Την ίδια ημέρα κιόλας ο Ιωάννης και ο Μιχαήλ φρόντισαν να γίνει ο γάμος του τελευταίου με τη Ζωή και δωροδόκησαν τον πατριάρχη Αλέξιο Α΄ προκειμένου να τον χρίσει Αυτοκράτορα την αμέσως επόμενη ημέρα.