cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μεταλλευτική
Εκμετάλλευση
Η εκμετάλλευση αρχίζει με τη φάση της προσπέλασης. Κατά τη φάση αυτή διανοίγονται δρόμοι, στοές, κεκλιμένα («ράμπες») και φρέατα («πηγάδια») για να πλησιάσει ο μηχανικός εξοπλισμός και το προσωπικό το κοίτασμα. Ακολουθεί η φάση της ανάπτυξης, κατά την οποία δημιουργούνται ορύγματα (δρόμοι, στοές, κ.λπ.) γύρω και μέσα στο κοίτασμα έτσι ώστε να αρχίσει η απόληψη του κοιτάσματος.
Κατά τη φάση της παραγωγής αρχίζει η εξόρυξη του κοιτάσματος με μεθόδους κατάλληλες για τη γεωμετρία του κοιτάσματος, για τη σταθερότητα του κοιτάσματος και των περιβαλλόντων πετρωμάτων και για τον απαιτούμενο ρυθμό παραγωγής.
Με την εξάντληση των οικονομικά εκμεταλλεύσιμων αποθεμάτων, το μεταλλείο περνά στη φάση του κλεισίματος. Εφόσον η εξόρυξη είναι επικίνδυνη για τον άνθρωπο όταν δεν υπάρχουν εκεί ειδικευμένοι εργαζόμενοι, ο χώρος πρέπει να σφραγιστεί. Ταυτοχρόνως, λαμβάνεται μέριμνα για την αποκατάσταση του περιβάλλοντος και για την παρακολούθηση τυχόν εκπομπών (π.χ., σκόνη, ραδιενέργεια, απορροή όξινων υδάτων, κ.λπ.) μετά το κλείσιμο της εξόρυξης.
Από την περίοδο της προσπέλασης μέχρι το οριστικό κλείσιμο της εξόρυξης, ο μηχανικός μεταλλείων είναι υπεύθυνος για τον σχεδιασμό και την ευστάθεια των ορυγμάτων, τον προγραμματισμό της παραγωγής, τον φωτισμό, τον αερισμό, την άντληση νερών, καθώς και για την ασφάλεια και υγιεινή των εργαζομένων. Συνεπώς, η εργασία του μηχανικού μεταλλείων είναι πολυσύνθετη και απαιτεί γνώσεις εδαφομηχανικής, βραχομηχανικής, διοίκησης και προγραμματισμού, εργασιακής ασφάλειας και υγιεινής, κ.λπ.
Υπαίθρια ορυχεία και λατομεία
300px|right|thumb|Σχηματική παράσταση επιφανειακής εκμετάλλευσης. Στα υπαίθρια ορυχεία και λατομεία δύο παράγοντες παίζουν σημαντικό ρόλο:
Σε ένα οριζόντιο κοίτασμα με επίπεδο τοπογραφικό ανάγλυφο, ο λόγος ρ είναι σταθερός και δεν αλλάζει. Σε κεκλιμένα κοιτάσματα όμως, ο λόγος ρ αυξάνει συνεχώς με την πρόοδο της εκμετάλλευσης και συνεπώς πέρα από μια κρίσιμη τιμή, η εκμετάλλευση γίνεται οικονομικά ασύμφορη. Τότε ο μηχανικός μεταλλείων πρέπει να αποφασίσει εάν είναι πιο συμφέρουσα μια υπόγεια εκμετάλλευση.
Όταν η εκσκαφή φτάσει στα όρια της ιδιοκτησίας ή της άδειας εκμετάλλευσης, τότε το βάθος της εκσκαφής καθορίζεται από την τελική γωνία των πρανών φ. Η γωνία φ είναι η μέγιστη επιτρεπτή γωνία εκσκαφής με βάση την αντοχή των πετρωμάτων ή είναι η μέγιστη επιτρεπτή γωνία εκσκαφής σύμφωνα με τον νόμο.
Σε σχετικά μαλακά πετρώματα (π.χ. λιγνίτης), η εκμετάλλευση γίνεται και με ηλεκτροκίνητους καδοφόρους εκσκαφείς και ταινιοδρόμους, ή με γιγαντιαίους εκσκαφείς τύπου dragline, μηχανικά πτύα και φορτηγά οχήματα off-road μεγάλου ωφέλιμου φορτίου. Σε προσχωματικά (αλουβιακά) κοιτάσματα χρυσού, ιλμενίτη, κ.λπ., η εξόρυξη γίνεται με την εκτόξευση νερού υπό πολύ υψηλή πίεση και το υλικό συγκεντρώνεται από ειδικές πλατφόρμες (αγγλ., dredges). Γενικά, η επιλογή του μηχανικού εξοπλισμού εξαρτάται κυρίως από τη σκληρότητα των πετρωμάτων και του κοιτάσματος και από τον επιθυμητό ρυθμό παραγωγής.
700px|center|thumb|Επιφανειακό λιγνιτωρυχείο με καδοφόρους εκσκαφείς στη Γερμανία. Στα αριστερά είναι το αδιατάρακτο κοίτασμα του λιγνίτη που εξορύσσεται και στα δεξιά είναι οι σωροί απόθεσης των στείρων.
Υπόγεια ορυχεία και μεταλλεία
Οι μέθοδοι υπογείων εκμεταλλεύσεων διακρίνονται σε μεθόδους με κενά, γομούμενα μέτωπα και κατακρημνιζόμενα μέτωπα. Οι μέθοδοι με κενά εφαρμόζονται εκεί που η απόληψη μεγάλου μέρους του κοιτάσματος δεν δημιουργεί πρόβλημα ευστάθειας στα περιβάλλοντα πετρώματα, καθώς αυτά χαρακτηρίζονται από καλά μηχανικά χαρακτηριστικά. Στις μεθόδους με κενά συγκαταλέγεται και η μέθοδος των θαλάμων και στύλων (αγγλ., room and pillar) που εφαρμόζεται στα υπόγεια ανθρακωρυχεία καθώς και στις υπόγειες εκμεταλλεύσεις βωξίτη στην Ελλάδα, όπου τα κοιτάσματα είναι μικρής κλίσης (σχεδόν οριζόντια) και μέτριου πάχους (2-10m).
220px|left|thumb|Στοά προσπέλασης σε υπόγειο μεταλλείο [[μαγγάνιο|μαγγανίου στη Γεωργία (πρώην ΕΣΣΔ).]] Οι μέθοδοι των γομουμένων μετώπων εφαρμόζονται εκεί που απαιτείται το κενό που δημιουργείται από την απόσπαση του μεταλλεύματος να γεμίζεται με νέο υλικό ώστε να να σταθεροποιούνται τα περιβάλλοντα πετρώματα ή να επιτυγχάνεται η σχεδόν πλήρης απόληψη (αγγλ., recovery) (95-99%) του μεταλλεύματος. Το υλικό που γεμίζει το κενό μπορεί να είναι υλικό φτωχής ποιότητας από το ίδιο το κοίτασμα, ή φερτό υλικό (π.χ. απορρίμματα του εμπλουτισμού αναμεμειγμένα με ή χωρίς τσιμέντο), όπως συμβαίνει στη μέθοδο των εναλλασσόμενων κοπών και λιθογομώσεων (αγγλ., cut and fill stoping). Συνήθως οι μέθοδοι αυτές εφαρμόζονται σε κοιτάσματα μικρού έως μετρίου πάχους και μεγάλης κλίσης και μεταλλεύματα μεγάλης αξίας.
Μια μέθοδος που δανείζεται χαρακτηριστικά από τις μεθόδους λιθογόμωσης αλλά και κατακρήμνισης είναι η μέθοδος του συμπτυσσόμενου μετώπου (αγγλ., shrinkage stoping), σύμφωνα με την οποία το μετάλλευμα που εξορύσσεται συνήθως από την οροφή πέφτει και παραμένει για κάποιο διάστημα εντός του χώρου του μετώπου (γομώνει) για να υποστηρίζει το χώρο αλλά και να διευκολύνει τις εργασίες εξόρυξης, δημιουργώντας ένα νέο επίπεδο/δάπεδο εργασίας. Κατά τη διάρκεια των εργασιών γίνεται η αποκομιδή όγκου μεταλλεύματος που αντιστοιχεί στο επίπλησμα. Η πλήρης αποκομιδή του μεταλλεύματος από το μέτωπο γίνεται με το πέρας των εργασιών όρυξης.
220px|left|thumb|Μηχανική εξόρυξη σε υπόγειο ανθρακωρυχείο με κινητή υδραυλική υποστήριξη. Μία ειδική μέθοδος κατακρήμνισης οροφής είναι και η μηχανική εξόρυξη σε ευθύγραμμα επιμήκη μέτωπα με κινητή υδραυλική υποστήριξη (αγγλ., longwall mining). Η μέθοδος αυτή εφαρμόζεται στην εκμετάλλευση οριζοντίων έως ελαφρώς κεκλιμένων κοιτασμάτων γαιανθράκων μικρού ή μέτριου πάχους. Το κοίτασμα αποξέεται με κατάλληλο δίσκο που μετακινείται παράλληλα προς το μέτωπο της όρυξης, ο άνθρακας που πέφτει απομακρύνεται με ταινιόδρομο, ενώ η υδραυλική υποστήριξη μετακινείται αυτομάτως προς τα μπρος καθώς προχωρά το μέτωπο. Με τη μετακίνηση της υποστήριξης προς τα εμπρός, η οροφή στον εξοφλημένο χώρο κατακρημνίζεται.
Ατυχήματα στα μεταλλεία
Για χιλιάδες χρόνια, τα μεταλλεία ήταν ένας από τους πλέον επικίνδυνους χώρους εργασίας. Στα αρχαία χρόνια, οι μεταλλωρύχοι ήταν κυρίως σκλάβοι. Στα μεσαιωνικά χρόνια, αλλά και κατά την περίοδο της βιομηχανικής επανάστασης στην Ευρώπη (18ος–19ος αι. μ.Χ.), οι συνθήκες εργασίας στα υπόγεια ανθρακωρυχεία ήταν εξαντλητικές, ενώ σε στενές στοές εργάζονταν ακόμα και παιδιά. Ακόμα και στα πρώτα χρόνια του 20ού αι., τα ορυχεία και τα μεταλλεία ήταν για τους φτωχούς, τους μετανάστες και τους πρώην καταδίκους που δεν μπορούσαν να βρουν αλλού εργασία.
Σήμερα, στον ανεπτυγμένο κόσμο, η κατάσταση αυτή έχει αλλάξει. Η ανάπτυξη της επιστήμης της μεταλλευτικής καθώς και η εκβιομηχάνιση της εξόρυξης έφεραν σημαντική βελτίωση στις συνθήκες εργασίας στις υπόγειες και υπαίθριες εκμεταλλεύσεις. Η ανάγκη προσέλκυσης νέων εργατών οδήγησε και σε σημαντική αύξηση των προσφερόμενων μισθών, με αποτέλεσμα τα μεταλλεία να πληρώνουν κατά κανόνα πολύ υψηλότερους μισθούς απ' ό,τι άλλοι εργασιακοί χώροι. Πολλές σημερινές εκμεταλλεύσεις στον ανεπτυγμένο κόσμο έχουν δείκτη ασφαλείας που θα τον ζήλευαν και άλλοι οικονομικοί κλάδοι.
220px|left|thumb|Καπνός βγαίνει από φρέαρ ανθρακωρυχείου στο Φέρμινγκτον της Βιρτζίνιας των ΗΠΑ, μετά από έκρηξη μεθανίου στις 20 Νοεμβρίου του 1968. Το αποτέλεσμα της έκρηξης ήταν 78 νεκροί. Έναν χρόνο κατόπιν η αμερικανική κυβέρνηση έκανε πολύ πιο αυστηρή τη νομοθεσία για την ασφάλεια των ανθρακωρυχείων. Ιδιαίτερα επικίνδυνα εξακολουθούν να παραμένουν τα υπόγεια ανθρακωρυχεία, καθώς η παρουσία μεθανίου σε υψηλή συγκέντρωση και η συσσώρευση σκόνης άνθρακα μπορεί να οδηγήσει σε καταστροφικές εκρήξεις με πάρα πολλά θύματα. Η συσσώρευση άνθρακα (αλλά και άλλων υλικών) σε σωρούς με κατολισθητικά φαινόμενα έχει οδηγήσει σε ατυχήματα μεγάλης κλίμακας . Επίσης, στον αναπτυσσόμενο κόσμο η κατάσταση στα ορυχεία και στα μεταλλεία εξακολουθεί να είναι πολύ άσχημη. Στην Αμαζονία, στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κογκό, κ.ά., νεαροί στριμώχνονται σε ανοιχτά και πλέον ανασφαλή ορύγματα για να ανακαλύψουν διαμάντια ή ψήγματα χρυσού που θα τους κάνουν πλούσιους. Στην Κίνα, εξακολουθούν να σκοτώνονται περισσότεροι από 3.000 ανθρακωρύχοι τον χρόνο, ενώ στη Νότια Αφρική, παρά τη σημαντική βελτίωση τα τελευταία χρόνια, εξακολουθούν να σκοτώνονται περισσότεροι από 200 μεταλλωρύχοι τον χρόνο.
Στην Ελλάδα, τα μέχρι τώρα αποτελέσματα από την πρακτική εφαρμογή της σχετικής Οδηγίας 92/104/ΕΟΚ, εκτιμώνται θετικά για το σύνολο των εξορυκτικών επιχειρήσεων, τόσο στον τομέα της ασφάλειας όσο και στον τομέα της υγείας. Στην Ελλάδα κάθε χρόνο συμβαίνουν 200-300 ατυχήματα στον εξορυκτικό τομέα, από τα οποία 5-10 περίπου είναι θανατηφόρα (ΜΟ τελευταίας 20ετίας:7). Τα πλέον συνήθη πορίσματα των εκθέσεων συμφωνούν ότι τα ατυχήματα προκαλούνται από (α) ανασφαλείς συνθήκες εργασίας (β) ανασφαλείς ενέργειες και σπανίως από (γ) «τυχαία» συμβάντα, αδύνατον να προβλεφθούν.
Μεταλλευτική και περιβάλλον
right|220px|thumb|Ο ποταμός Ρίο Τίντο («Κόκκινος Ποταμός») της [[Ισπανίας κατεβάζει κόκκινο νερό. Το νερό του ποταμού περιέχει σίδηρο και τοξικά μέταλλα σε υψηλή συγκέντρωση εξαιτίας της απορροής όξινων νερών από μεταλλεία της περιοχής που χρονολογούνται από το 3000 π.Χ.]] Η εκβιομηχάνιση και η μεγάλη ανάπτυξη των ορυχείων και των μεταλλείων κατά τον 19ο και κατά τον 20ό αι. προκάλεσε και σημαντική επέκταση των περιβαλλοντικών συνεπειών της μεταλλευτικής δραστηριότητας.
Τα υπαίθρια ορυχεία απέκτησαν γιγαντιαίες διαστάσεις και μαζί με αυτά γιγαντώθηκε και η απόρριψη στείρων, η απορροή όξινων και τοξικών νερών (συνέπεια της οξείδωσης και της φυσικής εκχύλισης κυρίως θειούχων ορυκτών ), ο θόρυβος (κυρίως από τις ανατινάξεις, αλλά και από τα μηχανήματα), η σκόνη και, συχνά, η καταστροφή του φυσικού τοπίου. Το περιβαλλοντικό αποτύπωμα ενός λατομείου είναι δυνατόν να ελεγχθεί κι αυτό σχετίζεται με τον αποτελεσματικό σχεδιασμό, την ασφαλή λειτουργία, τη διαχείριση των εξορυκτικών αποβλήτων και την εφαρμογή σχεδίου για την αποκατάστασή του.
Οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις της εξόρυξης
Οι υπόγειες εκμεταλλεύσεις συχνά προκαλούν καθίζηση της επιφάνειας του εδάφους, ενώ δεν είναι σπάνιο και το φαινόμενο της απορροής όξινων νερών από ενεργά και εγκαταλελειμμένα υπόγεια μεταλλεία. Ειδικά, σε καιρούς οικονομικής ύφεσης, πολλές εκμεταλλεύσεις εγκαταλείφτηκαν στην τύχη τους αφήνοντας πίσω τους μόνον την καταστροφή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα τέτοιας καταστροφής είναι το χαλκωρυχείο Μπέρκλεϋ στη Μοντάνα των ΗΠΑ, το οποίο μετά την εγκατάλειψή του το 1982 μετατράπηκε σε μία γιγαντιαία λίμνη τοξικών νερών.
Τα τελευταία χρόνια, οι μεγάλες μεταλλευτικές επιχειρήσεις λαμβάνουν σοβαρά τις επιπτώσεις των δραστηριοτήτων τους στο περιβάλλον και στον άνθρωπο. Όμως σε πολλές περιοχές του Τρίτου Κόσμου, όπου δεν υπάρχει νόμος ή δεν εφαρμόζεται ο νόμος, η κατάσταση δεν έχει αλλάξει σημαντικά.
Η βιωσιμότητα και η βιώσιμη ανάπτυξη εξακολουθούν να είναι στο επίκεντρο της εξορυκτικής βιομηχανίας, με στόχο τη διασφάλιση ότι οι νέες μέθοδοι εξόρυξης θα συνοδεύονται πλέον από περιβαλλοντικά ασφαλείς διαδικασίες που βοηθούν να διατηρηθεί η ακεραιότητα της εκάστοτε μεταλλευτικής περιοχής αλλά και του τοπικού πληθυσμού της και να προσφέρει απτά κοινωνικά και επιχειρηματικά οφέλη. Η εξορυκτική βιομηχανία έχει την ευκαιρία και τις δυνατότητες να συμβάλει θετικά σε όλους τους στόχους για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη (SDGs) που έχουν εγκρίνει τα 193 Κράτη Μέλη των Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) και περιλαμβάνονται στην "Ατζέντα για την Αειφόρο Ανάπτυξη του 2030".
Μολαταύτα, σήμερα οι πολίτες εμφορούνται από αρνητική προδιάθεση για τη μεταλλευτική εξαιτίας των περιβαλλοντικών επιπτώσεων αλλά και των αδυναμιών είτε των ελεγκτικών μηχανισμών της πολιτείας είτε των επιχειρήσεων να δεχθούν τα σημεία των καιρών και να εκσυγχρονισθούν δίνοντας έμφαση στη διαφάνεια, την κοινωνία και το περιβάλλον. Το σύνδρομο ΝΙΜΒΥ έχει ευρεία εφαρμογή στον συγκεκριμένο τομέα.
Η μεταλλευτική στην Ελλάδα
220px|left|thumb|Μεταλλωρύχοι στα μεταλλεία σιδήρου της Σερίφου στα τέλη του 19ου αι. Από την αρχαιότητα η μεταλλευτική και λατομική δραστηριότητα στα μεταλλεία (ορυχεία) και τα λατομεία είχαν πάντα σημαντική θέση στην οικονομική ζωή της Ελλάδας. Σήμερα οι πάσης φύσεως δραστηριότητες αυτές, είτε επιφανειακές. (λατομεία), είτε υπόγειες (ορυχεία), διέπονται από τον Μεταλλευτικό Κώδικα, αποτελώντας ιδιαίτερο είδος Δικαίου, το λεγόμενο Μεταλλευτικό Δίκαιο.
Η αρχαία Αθήνα χρησιμοποίησε τον άργυρο από τα μεταλλεία του Λαυρίου και τα μάρμαρα της Πεντέλης για να χτίσει τον Παρθενώνα. Παρομοίως και ο Μέγας Αλέξανδρος στηρίχθηκε στον χρυσό του Παγγαίου για να χρηματοδοτήσει την εκστρατεία του κατά των Περσών.
Στα νεότερα χρόνια, τα μεταλλεία του Λαυρίου αποτέλεσαν τον πρώτο βιομηχανικό χώρο της Ελλάδας. Η σμύριδα στη Νάξο, τα σιδηρομεταλλεύματα στη Σέριφο και στη Θάσο, τα αργυρομεταλλεύματα και η βαρυτίνη στη Μύκονο, ο λευκόλιθος στο Μαντούδι, και ο χρωμίτης και ο αμίαντος στην Κοζάνη αποτέλεσαν σημαντική πηγή εισοδημάτων για τη χώρα για πολλές δεκαετίες, αλλά και αφορμή σημαντικών κοινωνικών αλλαγών.
Το 1946 ιδρύθηκε η Σχολή Μηχανικών Μεταλλείων–Μεταλλουργών στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και το 1989 λειτούργησε και το Τμήμα Μηχανικών Ορυκτών Πόρων στο Πολυτεχνείο Κρήτης. Σήμερα η Ελλάδα συγκαταλέγεται στους σημαντικούς Ευρωπαίους παραγωγούς βωξίτη, σιδηρονικελιούχων μεταλλευμάτων, μικτών θειούχων μεταλλευμάτων, λευκόλιθου, μπεντονίτη, ελαφρόπετρας (θηραϊκή γη), μαρμάρων και άλλων μεταλλικών και μη μεταλλικών (βιομηχανικών) ορυκτών. Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι το 56% της ηλεκτρικής ενέργειας που παράγεται στην Ελλάδα προέρχεται από την καύση λιγνίτη, ο οποίος εξορύσσεται σε λιγνιτωρυχεία της Βορείου Ελλάδας και της Πελοποννήσου.
Μεταλλευτική περιήγηση-Γεωπάρκα
Η μεταλλευτική περιήγηση αποτελεί ένα είδος εναλλακτικού ή συμπληρωματικού βιώσιμου τουρισμού (όπως π.χ. ο οικοτουρισμός ή αγροτουρισμός), ένα περιβαλλοντικά υπεύθυνο «ταξίδι», που ενθαρρύνει τη διατήρηση της φύσης και της παράδοσης, έχει μικρές επιπτώσεις στο περιβάλλον και εμπλέκει θετικά τους τοπικούς πληθυσμούς και τη μεταλλευτική ιστορία του εκάστοτε τόπου.
Στις περιοχές με παρόν αλλά και παρελθόν στη μεταλλευτική δραστηριότητα, όπου η μεταλλευτική κουλτούρα είναι ακόμη σε ορατή ή λανθάνουσα μορφή, η «μεταλλευτική περιήγηση» μπορεί να αποτελέσει ένα είδος «εναλλακτικού τουρισμού» σαν απάντηση στο καθιερωμένο πρότυπο του παθητικού μαζικού τουρισμού. Επίσης, γεωλογικές−γεωμορφολογικές δομές που συνιστούν φυσικούς σχηματισμούς, σημαντικούς μάρτυρες της γεωλογικής ιστορίας της γης, μπορούν να αναδειχθούν ως γεώτοποι και γεωπάρκα, Στον Ν.3937/2011 (ΦΕΚ Α 60) "Διατήρηση της βιοποικιλότητας και άλλες διατάξεις" έχουν συμπεριληφθεί ως προστατευόμενα τοπία οι γεώτοποι, δηλ. γεωλογικές δομές που αντιπροσωπεύουν τη μακρά εξέλιξη της γεωλογικής ιστορίας της γης ή δείχνουν σύγχρονες φυσικές, γεωλογικές διεργασίες που συνεχίζουν να εξελίσσονται στην επιφάνεια της Γης. Η γεωδιατήρηση, η γεωκληρονομιά, η ερμηνεία της γεωλογικής ιστορίας του κάθε τόπου, η σχέση της τον πολιτισμό, το περιβάλλον, τον τουρισμό και γενικότερα την ανάπτυξη, είναι μια αναπτυξιακή συνιστώσα που κερδίζει διαρκώς έδαφος στο Ευρωπαϊκό και παγκόσμιο γίγνεσθαι.
Σε Ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο πολλά καινοτόμα σχέδια έχουν υλοποιηθεί στην αποκατάσταση εγκαταλελειμμένων ορυχείων ή τη μετατροπή τους σε τουριστικά θέρετρα, αποδεικνύοντας ότι οι επιπτώσεις της εξόρυξης μπορούν να μετριαστούν ή -σε ορισμένες περιπτώσεις- και να αντιστραφούν έστω και εκ των υστέρων, αν υπάρχει η έμπνευση, η εφευρετικότητα, η διάθεση αλλά και η ανάληψη ευθύνης προς το όφελος των τοπικών κοινωνιών.
Στην Ελλάδα, οι περιοχές του Λαυρίου (μεταλλεία χρυσού-αργύρου), η περιοχή των παλαιών λατομείων του Διονύσου Αττικής , της Σερίφου (μεταλλεία σιδήρου και αιματηρά γεγονότα του 1916 στο Μεγάλο Λιβάδι Σερίφου) , της Χαλκιδικής (μεικτά θειούχα, Μαντεμοχώρια), της Μήλου (ορυχεία βιομηχανικών ορυκτών, θειωρυχεία, κλπ), της Εύβοιας (Λάρκο, Μαντούδι, Κάρυστος), της Φωκίδας (βωξίτης, μεταλλευτικό πάρκο Φωκίδος) , της Νάξου (σμύριδα, περιοχή Μουτσούνα, Κούροι Νάξου), της Θάσου (προϊστορικά λατομεία ώχρας)   είναι ικανές να αποτελέσουν περιοχές μεταλλευτικής περιήγησης.
Και πολλές ακόμη περιοχές του Αιγαίου στη Μήλο, στη Λέσβο (Απολιθωμένο Δάσος), στη Νίσυρο, στην Κρήτη (Χανιά, Ν. Γαύδος), επίσης στην Ήπειρο (Βίκος-Αώος), στην Πελοπόννησο (πάρκο Χελμού – Βουραϊκού), στη Χαλκιδική, στα Γρεβενά κ.α., μπορούν να αποτελέσουν σημεία ανάδειξης της φυσικής γεωλογικής ομορφιάς, φυσικά μνημεία του τόπου αλλά και της ανθρωπότητας. Ηδη ορισμένες από αυτές έχουν συμπεριληφθεί στα Ευρωπαϊκό Δίκτυο Γεωπάρκων:το Απολιθωμένο Δάσος Λέσβου (2000), το Φυσικό Πάρκο Ψηλορείτη (2001), το Εθνικό Πάρκο Χελμού – Βουραϊκού (2009), η περιοχή του Εθνικού Δρυμού Βίκου – Αώου (2010) και το Γεωπάρκο της Σητείας Κρήτης (2015).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιστήμες Μηχανικών Κατηγορία:Μεταλλευτική Κατηγορία:Μεταλλευτικό Δίκαιο
Δυτική Περιφέρεια (MLS)
Η Δυτική Περιφέρεια (αγγλικά: Western Conference) της MLS αποτελεί μία από τις δύο περιφέρειες της Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ.
Λογότυπο
Το λογότυπο της Δυτικής Περιφέρειας του MLS έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ
Διεθνής Κατάθεση Σήματος
Διαδικασία καταχώρισης σήματος
Ο δικαιούχος έχει το δικαίωμα να καταθέσει μόνος του την αίτηση και η υπογραφή της αίτησης από δικηγόρο δεν είναι υποχρεωτική. Επίσης ο δικαιούχος έχει την δυνατότητα να καταθέσει είτε ασπρομαυρο σήμα είτε έγχρωμο. Στην περίπτωση κατάθεσης ασπρόμαυρου σήματος το κόστος κατάθεσης ανέρχεται στο ποσό των 653 ελβετικών φράγκων και στην περίπτωση έγχρωμου σήματος το ποσό ανέρχεται στα 903 ελβετικά φράγκα. Τέλος ο δικαιούχος μπορεί να επιλέξει τις χώρες προορισμού για το σήμα του.
Δείτε ακόμη
Γενικά
Κατηγορία:Διανοητική ιδιοκτησία
Νάξος Ι (εύδρομο)
Το εύδρομο Νάξος Ι πρώην Purfleet Belle, Binbashi Riza Βey και Martin ναυπηγήθηκε το 1888 στα ναυπηγεία Workman Clark & Co του Belfast. Ανήκε στην Εθνική ατμοπλοΐα της Ελλάδος των αδελφών Εμπειρίκου. Επητάχθηκε κατά την περίοδο του Μικρασιατικού πολέμου 1919-22 και χρησιμοποιήθηκε ως αρχηγός της μοίρας ευδρόμων της Μαύρης θάλασσας (Α΄ στόλος) με μοίραρχο τον πλοίαρχο Βρυάκο. Στις 25 Μαΐου 1922 βομβάρδισε τη Σαμψούντα. Επεστράφη στους ιδιοκτήτες του το 1922.
Προχώρα όμορφη Αυστραλία
To Προχώρα όμορφη Αυστραλία (αγγλικά: Advance Australia Fair) είναι ο εθνικός ύμνος της Αυστραλίας. Συνθέτης του είναι ο Πίτερ Ντοντς Μακόρμικ που δημοσίευσε τον ύμνο με το ψευδώνυμο Amicus ("φίλος" στα λατινικά) το 1878. Ωστόσο, καθιερώθηκε ως εθνικός ύμνος μόλις το 1984.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Αυστραλίας
Χέρμαν Όμπριστ
Βιογραφία
Ο Χέρμαν Όμπριστ ήταν γιος του γιατρού Καρλ Κάσπαρ Όμπριστ και της Άλις Τζέιν Γκραντ Νταφ, αδελφή του Βρετανού πολιτικού Μαουντστιούαρτ Γκραντ Νταφ. Σπούδασε φυσικές επιστήμες και ιατρική στη Χαϊδελβέργη. Έκανε πολλά ταξίδια στα οποία είχε οράματα που καθόρισαν την καλλιτεχνική του κλίση. Το 1887, αφού αποφάσισε να ακολουθήσει αυτό το μονοπάτι, γράφτηκε στη Σχολή Εφαρμοσμένων Τεχνών της Καρλσρούης για τη μελέτη τεχνικών της τέχνης.
Έλαβε βραβείο για την κεραμική και τα έπιπλα στην Έκθεση του Παρισιού του 1889. Το 1890, εγγράφηκε στα μαθήματα γλυπτικής στην Ακαντεμί Τζουλιάν στο Παρίσι. Την επόμενη χρονιά μετακόμισε στο Βερολίνο, όπου κέρδιζε τα προς το ζην κυρίως αρθρογραφώντας για πολιτιστικά άρθρα. Το 1892, η πώληση ενός μοντέλου σιντριβανιού του έδωσε τα μέσα για μετακομίσει στη Φλωρεντία όπου άνοιξε εργαστήριο κεντημάτων με τον Μπερθ Ρουκέτ, ο οποίος μετακόμισε στο Μόναχο το 1895. Τα διακοσμητικά κεντήματα και γλυπτά του είχαν αυξανόμενη επιτυχία στη Γερμανία. Σε συνεργασία με τον Βίλχελμ φον Ντέμπσιτς, ίδρυσε μια σχολή σχεδίου στο Μόναχο, όπου σπούδασαν πολλοί φοιτητές συμπεριλαμβανομένου του Λούντβιχ Χίρσφελντ Μακ ο οποίος σπούδασε και στο Μπαουχάους. Στη συνέχεια επιδόθηκε σε μια έντονη δραστηριότητα ως συγγραφέας και ομιλητής και μίλησε για σχέσεις με άλλους καλλιτέχνες, όπως ο Βασίλι Καντίνσκι.
Ο φίλος του Άουγκουστ Έντελ κατασκεύασε το στούντιο του στο Μόναχο, το οποίο χτίστηκε το 1897 και καταστράφηκε το 1944, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Τα έργα του περιλαμβάνουν σιντριβάνια και ταφικά μνημεία. Συχνά χρησιμοποιούσε σκυρόδεμα για τα έργα του.
Εκτός από γλύπτης, ήταν και καλλιτέχνης κλωστοϋφαντουργίας. Η πιο γνωστή και επιδραστική εργασία του ήταν το κέντημα για τοίχους "Κυκλάμινο", του 1892. Χαρακτήρισε μια σειρά από κομψές καμπύλες που έγιναν γνωστές ως Πάιτσενχιμπ στα γερμανικά, και έγινε γόνιμη εργασία του κινήματος του Αρ Νουβώ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελβετοί γλύπτες
Γεώργιος Τυπάλδος Κοζάκης (πρεσβύτερος)
Ο Γεώργιος Τυπάλδος Κοζάκης ήταν Έλληνας ιατρός του 19ου αιώνα και πρωτεργάτης της Ελληνικής επανάστασης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1790 στο Ληξούρι της Κεφαλονιάς. Σπούδασε στις Κυδωνίες (Αϊβαλί) της Μικράς Ασίας και αργότερα ιατρική στην Πάντοβα και στο Παρίσι. Ελαβε το πτυχίο της ιατρικής το 1817 από την Ιατρική Σχολή των Παρισίων, όπου παρουσίασε τη μελέτη του "Essai sur l'analyse appliquee a la medecine, these etc. Paris 1817", η οποία εντοπίστηκε στη Βιβλιοθήκη του Βρεττανικού Μουσείου με αριθμό 1183.d.11(13). Το 1815 φοιτητής ακόμη μετέφρασε από τα γαλλικά τη διατριβή του φίλου του ιατρού Ιωάννου Σεραφείμ,"Περί χολερικών πυρετών" Παρίσι 1815 δια να ωφεληθούν. όπως σημειώνει στο εισαγωγικό του κείμενο, οι συμπατρώτες του από τις συμβουλές του βιβλίου, μια και λίγοι Ελληνες θα διάβαζαν το βιβλίο στα γαλλικά. Επί πλέον στο ίδιο βιβλίο ο Γεώργιος Κοζάκης Τυπάλδος γράφει ένα ιδιαίτερο κείμενο απευθυνόμενος στον αδελφό του Ιεράρχη Τριπόλεως Συρίας Αγαθάγγελο για την προστασία από την πανώλη με τη χρήση του "αλικού οξέως", δηλαδή του υδροχλωρικού οξέος, μεταφέροντας όλες τις σύγχρονες απόψεις της εποχής του, του "περίφημου χημικού της Γαλλίας" Guyton de Morveau (1737-1816).
Εγκαταστάθηκε στο Κισνόβιο της Βλαχίας. Εκεί έγινε μέλος της Φιλικής Εταιρείας και εργάστηκε πολύ για την προετοιμασία του αγώνα. Ήρθε στην Ελλάδα το 1821, έμεινε για λίγο και ξαναέφυγε. Επέστρεψε το 1837 και εγκαταστάθηκε οριστικά. Το 1843 ανέλαβε την ίδρυση της Δημόσιας Βιβλιοθήκες και του Νομισματικού Μουσείου. Διετέλεσε αντιπρόεδρος της αρχαιολογικής εταιρείας από το 1845 ως το 1853. Απεβίωσε το 1867. Γιος του ήταν ο επίσης Γεώργιος Τυπάλδος Κοζάκης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Γκέτο του Μινσκ
Το Γκέτο του Μινσκ ήταν γκέτο που δημιουργήθηκε αμέσως μετά τη γερμανική εισβολή στη Σοβιετική Ένωση. Ήταν ένα από τα μεγαλύτερα γκέτο της Λευκορωσικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας και το μεγαλύτερο στη γερμανική κατεχόμενη περιοχή της Σοβιετικής Ένωσης. Στέγασε περίπου 100.000 Εβραίους, οι περισσότεροι από τους οποίους χάθηκαν στο Ολοκαύτωμα.
Ιστορία
Η σοβιετική απογραφή του 1926 έδειξε ότι 53.700 Εβραίοι ζούσαν στο Μινσκ (περίπου το 41% των κατοίκων της πόλης).
Το γκέτο δημιουργήθηκε αμέσως μετά τη γερμανική εισβολή στη Σοβιετική Ένωση και την κατάληψη της πόλης του Μινσκ, πρωτεύουσας της Λευκορωσίας, στις 28 Ιουνίου 1941. Την πέμπτη ημέρα μετά την κατοχή, 2.000 Εβραίοι διανοούμενοι σφαγιάστηκαν από τους Γερμανούς. Από τότε και μετά, οι δολοφονίες των Εβραίων ήταν συνηθισμένες. Περίπου 20.000 Εβραίοι δολοφονήθηκαν τους πρώτους μήνες της γερμανικής κατοχής, κυρίως από τα Τάγματα Θανάτου.
Στις 17 Ιουλίου 1941, δημιουργήθηκε η γερμανική κατεχόμενη αρχή, το Κομισαριάτο του Ράιχ Βαλτικής. Στις 20 Ιουλίου ιδρύθηκε το Γκέτο του Μινσκ. Δημιουργήθηκε επίσης ένα Εβραϊκό Συμβούλιο (Γιούντενρατ). Ο συνολικός πληθυσμός του γκέτο ήταν περίπου 80.000 (πάνω από 100.000 σύμφωνα με ορισμένες πηγές), εκ των οποίων περίπου 50.000 ήταν προπολεμικοί κάτοικοι και οι υπόλοιποι (30.000 ή περισσότεροι) ήταν πρόσφυγες και Εβραίοι, που μετεγκαταστάθηκαν βίαια από τους Γερμανούς από κοντινούς οικισμούς. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ| Εβραίοι στο Γκέτο του Μινσκ, 1941 Τον Νοέμβριο του 1941, δημιουργήθηκε ένα δεύτερο γκέτο στο Μινσκ για τους Εβραίους, που απελάθηκαν από τη Δύση, το οποίο γειτονεύει με το κύριο γκέτο του Μινσκ. Πάνω από την είσοδο σε αυτό το ξεχωριστό γκέτο ήταν μια πινακίδα: Sonderghetto (Ειδικό Γκέτο). Κάθε βράδυ η Γκεστάπο σκότωνε 70-80 άτομα από τις νέες αφίξεις.
Αυτό το γκέτο χωρίστηκε σε πέντε τμήματα, ανάλογα με τα μέρη από τα οποία έρχονταν οι κάτοικοι: Αμβούργο, Φρανκφούρτη, Βερολίνο, Ρηνανία, Βρέμη και Βιέννη. Οι περισσότεροι Εβραίοι σε αυτό το γκέτο προέρχονταν από τη Γερμανία και το Προτεκτοράτο της Βοημίας και της Μοραβίας. Στο ζενίθ του, είχε περίπου 35.000 κατοίκους. Επιτράπηκε μικρή επαφή μεταξύ των κατοίκων των δύο γκέτο. μικρογραφία| Το μνημείο των θυμάτων του γκέτο του Μινσκ στην οδό Πριτιτσκόγκο, Μινσκ, Λευκορωσία μικρογραφία| Το μνημείο με οβελίσκο στα αριστερά και ομαδικό γλυπτό στη σκάλα στα δεξιά Όπως και σε πολλά άλλα γκέτο, οι Εβραίοι αναγκάστηκαν να εργαστούν σε εργοστάσια ή άλλες επιχειρήσεις, που διοικούνταν από τη Γερμανία. Οι κάτοικοι του γκέτο ζούσαν σε εξαιρετικά κακές συνθήκες, με ανεπαρκή αποθέματα τροφίμων και ιατρικών ειδών.
Στις 2 Μαρτίου 1942, το νηπιαγωγείο/ορφανοτροφείο του γκέτο "εκκαθαρίστηκε". Τα παιδιά θάφτηκαν ζωντανά σε ένα λάκκο, αφού τους έδωσαν γλυκά και καραμέλες: "Εκείνη τη στιγμή, αρκετοί αξιωματικοί των Ες-Ες, μεταξύ των οποίων ο Βίλχελμ Κούμπε, έφτασαν, οπότε ο Κούμπε, με την απαστράπτουσα στολή του, έριξε χούφτες γλυκά στα παιδιά, που φώναζαν. Όλα τα παιδιά χάθηκαν στην άμμο." Τον Μάρτιο του 1942, περίπου 5.000 Εβραίοι σκοτώθηκαν κοντά στο σημείο, όπου βρίσκεται το μνημείο του Λάκκου στο γκέτο του Μινσκ. Στις 31 Μαρτίου, οι Γερμανοί επιτέθηκαν στο γκέτο για να συλλάβουν ηγέτες της Αντίστασης και μεγάλο μέρος του γκέτο, συμπεριλαμβανομένης της συναγωγής, κάηκε.
Μέχρι τον Αύγουστο, λιγότεροι από 9.000 Εβραίοι είχαν μείνει στο γκέτο σύμφωνα με επίσημα έγγραφα της Γερμανίας. Το γκέτο εκκαθαρίστηκε στις 21 Οκτωβρίου 1943, με πολλούς Εβραίους του Μινσκ να σκοτώνονται στο στρατόπεδο εξόντωσης του Σομπίμπουρ. Αρκετές χιλιάδες σφαγιάστηκαν στο στρατόπεδο εξόντωσης Μάλυ Τροστενιέτς (πριν από τον πόλεμο, το Μάλι Τροστένιετς ήταν ένα χωριό λίγα μίλια ανατολικά του Μινσκ). Μέχρι τη στιγμή που ο Κόκκινος Στρατός ανακατέλαβε την πόλη στις 3 Ιουλίου 1944, υπήρχαν μόνο λίγοι Εβραίοι επιζώντες.
Αντίσταση
μικρογραφία| [[Μιχαήλ Γκεμπέλεφ, Επικεφαλής της Αντίστασης ]] Το Γκέτο του Μινσκ είναι αξιοσημείωτο για την μεγάλης κλίμακας οργάνωση αντίστασης, η οποία συνεργάστηκε στενά με Σοβιετικούς αντάρτες. Περίπου 10.000 Εβραίοι κατάφεραν να ξεφύγουν από το γκέτο και να συμμετάσχουν σε ομάδες παρτιζάνων στα κοντινά δάση.
Η ιστορικός Μπάρμπαρα Έπστιν εκτιμά ότι ίσως οι μισοί από αυτούς επέζησαν και σημειώνει ότι όλοι μαζί, ίσως και 30.000 άνθρωποι, προσπάθησαν να ξεφύγουν από το Γκέτο του Μινσκ για να ενωθούν με τους αντάρτες, αλλά 20.000 από αυτούς ίσως είχαν πεθάνει εν τω μεταξύ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άινζατσγκρουπεν Κατηγορία:Τοποθεσίες του Ολοκαυτώματος στη Λευκορωσία Κατηγορία:Εβραϊκά γκέτο στην υπό ναζιστική κατοχή Λευκορωσία Κατηγορία:Ιστορία του Μινσκ
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Κεφαλληνίας-Ιθάκης 2016–17
Για την περίοδο 2016–17, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Κεφαλληνίας-Ιθάκης είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Κεφαλληνίας.
Η πρωταθλήτρια ομάδα της ΕΠΣ Κεφαλληνίας-Ιθάκης κερδίζει την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία.
Ο θεσμός του κυπέλλου, αποτελεί ταυτόχρονα την πρώτη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών της ΕΠΟ. Η ομάδα που ανακηρύσσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Κεφαλληνίας-Ιθάκης, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ερασιτεχνών.
Πρωτάθλημα
Για την περίοδο 2016–17, η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Κεφαλληνίας-Ιθάκης είναι η εξής: Σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο δε δήλωσε συμμετοχή η «Α.Ε. Κεφαλληνίας». Έτσι η Α΄ διεξήχθη με 9 αντί για 10 ομάδες.
Οι δυο πρώτοι της Β΄ κατηγορίας κερδίζουν την άνοδο στην Α΄ της επόμενης περιόδου. Από την Α΄, αντίστοιχα,θα υποβιβαστεί η τελευταία ομάδα. Οι πρωταθλητές Α΄ και Β΄ κατηγοριών κρίνονται με αγώνες κατάταξης Play Off σε μορφή πρωταθλήματος διπλών αγώνων, με τη συμμετοχή των τεσσάρων πρώτων συλλόγων της κανονικής περιόδου. Οι ομάδες ξεκινούν τα Play Off με μπόνους βαθμών: 4β. , 2β. , 1β. , 0β για την 1η έως 4η αντίστοιχα.
Α΄ Κατηγορία
Πηγή: ΕΠΣΚΙ
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Κεφαλληνίας-Ιθάκης.
Στον τελικό έφτασαν οι σύλλογοι «ΑΟ Σάμης» και «Παλληξουριακός» όπου ο ΑΟ Σάμης επικράτησε με 3-1
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Κεφαλληνίας-Ιθάκης Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2016–2017 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2016-2017
Καλύβια Μαντουδίου Εύβοιας
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Καλύβια
Τα Καλύβια Μαντουδίου ή Κηρέως είναι πεδινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας σε υψόμετρο 93 μέτρα.
Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την Επανάσταση του 1821 και την ενσωμάτωση της Εύβοιας, το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Νηλέων. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με το Σπαθάρι αποτελούν την τοπική κοινότητα Σπαθαρίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κηρέως του Δήμου Μαντουδίου–Λίμνης–Αγίας Άννας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως πληθυσμό έχει 81 κατοίκους.
Σημείωση
Στην Εύβοια και τον Δήμο Καρύστου υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Καλύβια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Καρύστου
Γροιλανδικές βουλευτικές εκλογές (2009)
Παραπομπές
2009
Ιωάννης Κοκκώνης
Ο Ιωάννης Κοκκώνης ήταν Έλληνας αρχαιολόγος του 19ου αιώνα και από τους πρώτους παιδαγωγούς στην Ελλάδα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1796 στο Καστρί της Κυνουρίας και μεγάλωσε στην Σμύρνη. Εκεί εκπαιδεύτηκε στην Ευαγγελική Σχολή. Στην Κωνσταντινούπολη δίδαξε για λίγο σε σπίτια, και από εκεί πήγε στο Παρίσι. Επέστρεψε στην Ελλάδα και διορίστηκε μέλος της επιτροπής για την Προδαιδεία και επιθεωρητής των διδακτικών ιδρυμάτων της Πελοποννήσου.
Διετέλεσε αντιπρόεδρος, σύμβουλος και μέλος του επιστημονικού συλλόγου της αρχαιολογικής εταιρείας και έφορος των αρχαιοτήτων των νησιών. Το 1836 διορίστηκε διευθυντής του Διδασκαλείου και γενικός επιθεωρητής των Σχολείων. Ήταν επίσης εισηγητής της ιδρύσεως της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας και εκδότης του περιοδικού «ο Παιδαγωγός».
Απεβίωσε το 1864.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι Κατηγορία:Έλληνες παιδαγωγοί
Δημήτριος Μισαραλιώτης
Ο Δημήτριος (Μιμίκος) Μισαραλιώτης διετέλεσε δημοτικος σύμβουλος και δήμαρχος Αθηναίων.
Εξελέγη για πρώτη φορά ως δημοτικός συμβουλος στις πρώτες δημοτικές εκλογές που έγιναν στην Αθήνα την άνοιξη του 1835 και επανεξελέξη στις εκλογές του Μαρτίου του 1837. Στις εκλογές του 1841 ήταν δημαιρεσιάρχης, υπεύθυνος για τη διοργάνωση των εκλογών, και λόγω της θέσης του αυτής άσκησε τα καθήκοντα του δημάρχου για μια μεταβατική περίοδο που διήρκεσε από τις 16 Μαρτίου έως τις 15 Αυγούστου 1841, όταν και ο Όθωνας επέλεξε τελικά ως δήμαρχο τον Ανάργυρο Πετράκη από τους τρεις υποψήφιους που είχαν προταθεί από το δημοτικό συμβούλιο. Λίγες μέρες μετά εκλέχθηκε πρόεδρος του συμβουλίου, ενώ τον Απρίλιο του 1842 εκλέχθηκε ως μέλος του πρώτου Αδελφάτου του νεοσύστατου Δημοτικού Νοσοκομείου Αθηνών. Το 1843 παραιτήθηκε από τη θέση του προέδρου προκειμένου να αναλάβει τη διεύθυνση της αστυνομίας. Αντικαταστάτης του ήταν ο στρατηγός Μακρυγιάννης.
Ήταν υποστηρικτής του Όθωνα. Αναφέρεται στα απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη σαν Μιμίκος Μισαραλιώτης, να εμποδίζει να χτυπήσουν οι καμπάνες έτσι ώστε να μην ειδοποιηθεί ο λαός για την επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου του 1843.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Αθηναίων
Windows Me
Τα Windows Me (Millennium Edition) ήταν σχεδιασμένα για χρήση σε οικιακούς υπολογιστές και παρείχαν αρκετές βελτιώσεις στις λειτουργίες μουσικής, βίντεο και οικιακής δικτύωσης, καθώς επίσης και στην αξιοπιστία, σε σύγκριση με τις προηγούμενες εκδόσεις. Τα Windows Me κυκλοφόρησαν στις 14 Σεπτεμβρίου του 2000. Η υποστήριξη των Windows Me έληξε στις 31 Δεκεμβρίου του 2003, ενώ η εκτεταμένη υποστήριξη έληξε στις 11 Ιουλίου του 2006.
Τεχνικές πληροφορίες
Από τεχνική άποψη, τα Windows Me ήταν το τελευταίο λειτουργικό σύστημα της Microsoft που αναπτύχθηκε βασισμένο στον κώδικα των Windows 95. Η Microsoft ανακοίνωσε ότι όλα τα μελλοντικά προϊόντα λειτουργικών συστημάτων θα βασίζονταν στον πυρήνα των Windows NT και Windows 2000. μικρογραφία|Η επιφάνεια εργασίας των Windows Me στα αγγλικά
Παραπομπές
Κατηγορία:Microsoft Windows
Τελικός κυπέλλου Ισπανίας 1907
Ο τελικός κυπελλου Ισπανίας 1907 ήταν ο δεύτερος τελικός που διοργανώθηκε. Το παιχνίδι έλαβε χώρα την 30 Μαρτίου 1907 στον Ιππόδρομο στη Μαδρίτη. Το ματς ήταν ανάμεσα στη Μαδρίτη ΦΚ και την Κλαμπ Βισκάγια. Το σκορ ήταν 1-0.
Η συνθέσεις
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1907 Κατηγορία:Τελικοί κυπέλλου Ισπανίας
Θέμις και Αιγέας (Αρχαιολογικές συλλογές Βερολίνου, F2538)
Η αττική ερυθρόμορφη κύλιξ του Μαντείου της Θέμιδος ή Κύλιξ της Θέμιδος (αγγλ. Themis cup) (ζωγράφος του Κόδρου, 440/430 π.Χ.) που φιλοξενείται στις Αρχαιολογικές Συλλογές του Βερολίνου είναι αντιπροσωπευτικό έργο ελληνικής αγγειογραφικής τέχνης και ένα από τα πλέον αναγνωρίσιμα έργα του αγγειογράφου του.
Ιστορικό του ευρήματος
Βρέθηκε στο Βούλτσι, την αρχαία ετρουσκική πόλη που βρίσκεται περίπου 100 χλμ. βόρεια της Ρώμης, το 1861. Πρώτος κάτοχος της ήταν ο καρδινάλιος Σαρλ-Λουί-Λουσιέν-Ζοζέφ Ναπολεόν Μποναπάρτ (Lucien-Louis-Joseph-Napoleon Bonaparte, 1828 - 1895) ο οποίος και την περιέγραψε. Έγινε μέρος της συλλογής αρχαιολογικών ευρημάτων από το Βούλτσι του Ετρουσκικού Μουσείου, και αγοράστηκε αργότερα από το Μουσείο του Βερολίνου, όπου και βρίσκεται.
Περιγραφή
Ο πυθμένας της κύλικας είναι διακοσμημένος με την τεχνική του ερυθρόμορφου ρυθμού. Στο εσωτερικό μιας αίθουσας δωρικού ρυθμού εικονίζεται μια γυναίκα καθιστή επάνω στον υψηλό μαντικό τρίποδα. Φοράει χιτώνα και ιμάτιο που καλύπτει το πίσω μέρος της κεφαλής και τον αυχένα, ενώ ένα περιδέραιο και σκουλαρίκια στολίζουν τον λαιμό και τα αυτιά αντίστοιχα.
Ένας δαφνοστεφανωμένος άνδρας μέσης ηλικίας έχει ανηφορίσει από δεξιά και στέκει αντικριστά στην ιέρεια, η οποία κρατώντας κλαδί δάφνης στο δεξί γέρνει εμπρός και μελετάει το περιεχόμενο της σπονδής που κρατάει στο αριστερό της χέρι. Στο κέντρο, ένας δωρικός κίονας με κιονόκρανο, που στηρίζει επιστύλιο με μετόπες και τρίγλυφα χωρίζει τους δύο. Ο άνδρας είναι ντυμένος με μανδύα και υποδήματα, ενώ στο δεξί κρατάει το ραβδί του οδοιπόρου. Το αγγείο φέρει την επιγραφή ΘΕΜΙΣ ΑΙΓΕΥΣ στη βάση του.
Ερμηνεία
Από τα χαραγμένα ονόματα της Θέμιδος και του Αιγέα συμπεραίνουμε ότι η εικόνα διηγείται τον μύθο, κατά τον οποίο ο μυθικός βασιλιάς της αρχαίας Αθήνας κατέφυγε στο μαντείο των Δελφών για να πάρει χρησμό, αν θα μπορέσει να αποκτήσει άρρενα απόγονο. Η Πυθία όμως, κατά τον Πλούταρχο έστειλε τον Αιγέα στο μαντείο της Θέμιδος στην Τροιζήνα, στο εσωτερικό του οποίου διαδραματίζεται η εικονιζόμενη σκηνή. Σημαντική λεπτομέρεια είναι επίσης ο τρίποδας, ο οποίος με ακρίβεια μας υποδεικνύει ότι βρισκόμαστε στον αρχαίο ναό του Δελφικού Απόλλωνα, τον οποίο γκρέμισε αργότερα ο Θησέας για να κτίσει στην ίδια θέση ναό του Πύθειου Απόλλωνα. Η όλη σύνθεση ενισχύει την αίσθηση της αναμονής και της ακινησίας. Η Θέμις είναι αφοσιωμένη στη μαντική μελέτη του ύδατος της Κασταλίας πηγής, ενώ ο Αιγέας περιμένει υπομονετικά τον χρησμό.
Αντίθετα με την εσωτερική αγγειογραφία, η κυνηγετική σκηνή στο εξωτερικό της κύλικος χαρακτηρίζεται από δυναμισμό, γρήγορες κινήσεις και συγχρονισμό για την επίτευξη ενός κοινού σκοπού. Ένας από τους κυνηγούς επαναλαμβάνει τη χαρακτηριστική στάση του τυραννοκτόνου Αρμόδιου.
Ιστορική τοποθέτηση
Η κύλιξ της Θέμιδος και του Αιγαία είναι σύμφωνα με την Ελληνίδα αρχαιολόγο Αβραμίδου το πλέον ενδιαφέρον ερυθρόμορφο αγγείο της Παρθενώνειας περιόδου. Ο γερμανός κλασικός αρχαιολόγος Γκέρχαρντ εγγωμιάζει την αγγειογραφία ως «υπεροχότατη», «εξοχότατη» αγγειογραφία που συγκαταλέγεται στην «κορυφαία περίοδο της ελληνικής τέχνης». Είναι έργο του Ζωγράφου του Κόδρου και χρονολογείται στα 440/430 π.Χ.. Όπως ανακεφαλαιώνει η αρχαιολόγος Αβραμίδου, την κύλικα αυτή περιέγραψε ο Φουρτβέγκλερ στον κατάλογο των εκθεμάτων των Μουσείων του Βερολίνου το 1885, αποδίδοντάς το στον ίδιο αγγειογράφο που ζωγράφισε και την κύλικα του Εριχθονίου, θαυμάζοντας την πανέμορφη ζωγραφική που απέδιδε τους εικονιζόμενους χαρακτήρες σαν αγάλματα. Επίσης ο Σέσιλ Σμιθ (Cecil Smith) το 1896, σημείωσε τον συσχετισμό της κύλικας με αυτή του Εριχθονίου, και με μια τρίτη, την κύλικα του θεϊκού συμποσίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύλιξ Κατηγορία:Εκθέματα στο Νησί των Μουσείων, Βερολίνο
Αεροπλανοφόρο
μικρογραφία|300x300εσ|Shandong Το αεροπλανοφόρο είναι ένας σχετικά σύγχρονος τύπος πολεμικού πλοίου, ειδικά κατασκευασμένο για τη μεταφορά, απονήωση και προσνήωση πολεμικών αεροπλάνων. Ουσιαστικά είναι ένα πλωτό στρατιωτικό αεροδρόμιο, που προσφέρει επίσης και επισκευές επιπέδου πίστας (επιπέδου 1) στα αεροσκάφη που μεταφέρει.΄
Κανάρης ΙΙ (ατμόπλοιο)
Το Κανάρης ΙΙ ήταν ατμόπλοιο, πρώην ‘Ψαρά ΙΙ’.
Αεροπλανοφόρο
Περιγραφή
Το αεροπλανοφόρο αποτελεί σήμερα επιχειρησιακά τη ναυαρχίδα ενός στόλου. Οι ανάγκες για φιλοξενία αεροσκαφών οδήγησαν ναυπηγικά τα πλοία αυτά να είναι συνήθως δυσανάλογα μεγάλα σε σχέση με τις υπόλοιπες ναυτικές μονάδες (πολεμικά πλοία). Ένα αεροπλανοφόρο μπορεί να έχει από 180 εώς 300+ μέτρα μέγιστο μήκος, πλάτος 30 εώς 70 μέτρα (μέγιστο πλάτος καταστρώματος πτήσης), και εκτόπισμα από 15.000 έως 100.000 τόνους.
Κανάρης ΙΙ (ατμόπλοιο)
Ναυπηγήθηκε το 1878 στο ναυπηγείο Clyde Bank Iron Shipyard της Σκωτίας. Ηταν πλοίο του Εμπορικού Ναυτικού με το όνομα SS "Walrus" αρχικά και SS "Gettysburg" αργότερα.
Αεροπλανοφόρο
Αποκλίνον κατάστρωμα
μικρογραφία|300x300εσ|Παρουσίαση του angled flight deck Η πλειοψηφία αυτών των σχεδιασμών διαθέτει το λεγόμενο angled flight deck, όπου ο διάδρομος προσνήωσης τοποθετείται διαγώνια στο κατάστρωμα πτήσης, με τις άκρες του να συμπίπτουν με κάποια άκρη του πλοίου, έτσι ώστε η περιοχή των καταπελτών να βρίσκεται εντελώς εκτός αυτού. Αυτό γίνεται για να διευκολυνθεί η γρήγορη αποστολή και ανάκτηση αεροσκαφών, σε όλες τις συνθήκες, καιρικές η καταστρώματος. Επιτρέπει σε αεροσκάφη να είναι έτοιμα στους καταπέλτες για εκτόξευση, χωρίς να υπάρχει κίνδυνος σύγκρουσης με ένα αεροσκάφος το οποίο προσνηώνεται ταυτόχρονα, και το οποίο μπορεί να μην σταματήσει για διάφορους λόγους. Παλιότεροι σχεδιασμοί, όπως τα χρησιμοποιούμενα στον Β' ΠΠ. αεροπλανοφόρα είχαν "κοινούς" χώρους τον διάδρομο από-προσνήωσης.
Κανάρης ΙΙ (ατμόπλοιο)
Αγοράσθηκε το 1880 για να χρησιμοποιηθεί σαν αρχηγίδα και πλοίο υποστηρίξεως για τα τορπιλοβόλα. Το αρχικό όνομα του πλοίου ήταν ‘Ψαρά’ και άλλαξε το 1889-90 σε "Κανάρης", μετά την απόφαση αγοράς του θωρηκτού ‘Ψαρά’.
Συμμετείχε στον πόλεμο του 1897 σαν αρχηγίδα των τορπιλικών.
Αεροπλανοφόρο
Είδη αεροπλανοφόρων
Η μεταφορά μεταξύ των δύο καταστρωμάτων γίνεται με σύστημα ανελκυστήρων. Λόγω του μικρού σχετικά μήκους του διαδρόμου, οι διάφορες τεχνικές που ακολουθούνται απο-προσνήωσης είναι αυτές βάσει των οποίων τα αεροπλανοφόρα κατατάσσονται επιχειρησιακά, σε ειδικές κατηγορίες οι οποίες και είναι:
Κατηγορία CATOBAR
right|thumb|Στον ριναίο τροχό διακρίνεται συνδεδεμένος ο ατμοκίνητος καταπέλτης Τα αεροπλανοφόρα τύπου CATOBAR (Catapult Assisted Take-Off But ARrested landing) χρησιμοποιούν ένα σύστημα ατμοπροωθούμενων ή ηλεκτρικών καταπελτών τα οποία υποβοηθούν το αεροσκάφος να φτάσει στην απαραίτητη ταχύτητα απονήωσης. Για την προσνήωση, χρησιμοποιείται ένα σύστημα σύλληψης των αεροσκαφών, τα οποία φέρουν γάντζους, και οι οποίοι συγκρατώνται κατά την προσνήωση από συρματόσχοινα απλωμένα στο κατάστρωμα πτήσης.
Κανάρης ΙΙ (ατμόπλοιο)
Στους Βαλκανικούς Πολέμους (1912-13) ήταν βοηθητικό (πλοίο μεταφοράς πυρομαχικών και τορπιλών).
Κατασχέθηκε τον Δεκέμβριο του 1916 από το Γαλλικό Ναυτικό και μεταφέρθηκε στη Μάλτα, όπου παρέμεινε έως το 1918. Επεστράφη στην Ελλάδα το 1918 και τελικά αποσύρθηκε το 1921.
Αεροπλανοφόρο
Κατηγορία CATOBAR
Τα μεγαλύτερα αεροπλανοφόρα του κόσμου, όπως κλάσης Νίμιτς και Εντερπραϊζ των ΗΠΑ, είναι αυτού του τύπου, και στην πλειοψηφία τους χρησιμοποιούν ατμοπροωθούμενους καταπέλτες, κυρίως λόγω της παλαιότητας της κατασκευής τους. Τα νέα αεροπλανοφόρα κλάσης Charles de Gaulle του Γαλλικού Πολεμικού Ναυτικού είναι επίσης τέτοιας τεχνοτροπίας, όπως και τα μελλοντικά αεροπλανοφόρα του Ηνωμένου Βασιλείου.
Παύλος Καρολίδης
Ο Παύλος Καρολίδης (1849 - 26 Ιουλίου 1930) ήταν Έλληνας ιστορικός, πολιτικός και καθηγητής πανεπιστημίου. Εξελέγη βουλευτής Αϊδινίου στην τουρκική βουλή για δύο περιόδους.
Κανάρης ΙΙ (ατμόπλοιο)
Πουλήθηκε σε Ελληνες εφοπλιστές το 1923 και τελικά διαλύθηκε στην Ιταλία το 1933 από τους τελευταίους ιδιοκτήτες του.
Παύλος Καρολίδης
Βιογραφία
Ο Παύλος Καρολίδης γεννήθηκε το 1849 στο Ανδρονίκιο (σημερινό Εντιρλούκ, της Καισάρειας) στην Καππαδοκία. Ο πατέρας του Κωνσταντίνος Καρολίδης ή Κάρλογλου ήταν ευκατάστατος γαιοκτήμονας και έμπορος σιτηρών. Ανήκε σε οικογένεια λογίων, με τον αδερφό του Ιορδάνη να είναι από τους μεγαλύτερους ελληνιστές, και μέλος του Οθωμανικού Συμβουλίου του Κράτους. Όπως και στους περισσότερους Έλληνες της Καππαδοκίας (Καραμανλήδες), η μητρική γλώσσα του Καρολίδη ήταν η τουρκική, αλλά παρ' αυτά φοίτησε σε ελληνικά σχολεία, συμπεριλαμβανομένων δύο εκ των μεγαλυτέρων Ελληνικών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, τη Μεγάλη του Γένους Σχολή στην Κωνσταντινούπολη και την Ευαγγελική Σχολή της Σμύρνης. Το 1867 άρχισε να φοιτά στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, και το 1870 μετέβη στη Γερμανία με υποτροφία του Σίμωνος Σίνα. Σπούδασε στα πανεπιστήμια του Μονάχου, του Στρασβούργου και του Τύμπιγκεν, και αναγορεύθηκε διδάκτωρ το 1872.
Αεροπλανοφόρο
Κατηγορία STOBAR
Το ακρωνύμιο σημαίνει Short Take=Off But ARrested landing και χρησιμοποιείται μόνο σε ένα αεροπλανοφόρο στον κόσμο, το ρωσικό "Ναύαρχος Κουζνέτσοφ". Εδώ δεν γίνεται χρήση καταπελτών, αλλά τα αεροσκάφη αφήνονται να απονηωθούν με την ώση μόνο των κινητήρων τους, και με τη βοήθεια μιας ναυπηγικής ανύψωσης του πρωραίου άκρου του καταστρώματος πτήσης (ski-jump). Η μέθοδος angled flight deck χρησιμοποιείται και σε αυτόν τον σχεδιασμό, όμως λιγότερο αποτελεσματικά καθώς η διαδρομή για απονήωση είναι μεγαλύτερη. Η προσνήωση γίνεται με τον ίδιο τρόπο όπως στα αεροπλανοφόρα τύπου CATOBAR. 300px|right|thumb|Τα συρματόσχοινα χρησιμοποιούμενα για τη σύλληψη του αεροσκάφους Ένα μεγάλο μειονέκτημα αυτού του σχεδιασμού σε σχέση με τους άλλους, είναι ότι τα αεροπλάνα δεν μπορούν να φέρουν βαρύτερα φορτία, όπως βόμβες και pods, παρά μόνο πυραύλους αέρος-αέρος. Το "Κουζνέτσοφ" ναυπηγήθκε στα μέσα της δεκαετίας του '80 όχι για να αποτελέσει μια απειλή για τα αντίπαλα αεροπλανοφόρα, ή για να διεξάγει επιχειρήσεις τέτοιου εύρους, όπως τα αεροπλανοφόρα του NATO, αλλά για να παρέχει αεροπορική κάλυψη στα υποβρύχια του Ρωσικού Πολεμικού Ναυτικού. Έτσι επιλέχθηκε αυτός ο φτηνότερος και απλούστερος σχεδιασμός.
Κανάρης ΙΙ (ατμόπλοιο)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά ατμόπλοια Κατηγορία:Ελληνικά πλοία Συνοδείας Στόλου
Αεροπλανοφόρο
Κατηγορία STOVL
Τα αεροπλανοφόρα τύπου STOVL (Short Take-Off and Vertical Landing) είναι κυρίως μικρότερης κλίμακας αεροπλανοφόρα που θυμίζουν περισσότερο ελικοπτεροφόρα σε σχήμα και δυνατότητες. Είναι μια μέση κατηγορία, που φέρει ένα μείγμα ειδικών αεροσκαφών (π.χ. BAe Harrier II) και κανονικών ελικοπτέρων. Τυπικό παράδειγμα αποτελεί η κλάση Invincible του Ηνωμένου Βασιλείου, όπως επίσης και τα αεροπλανοφόρα της Ιταλίας, της Ινδίας και της Ταϊλάνδης.
Παύλος Καρολίδης
Βιογραφία
Μετά την επιστροφή του από τη Γερμανία, δίδαξε αρχικά ελληνική γλώσσα σε σχολεία στο Πέραν και τη Χαλκηδόνα. Το 1876 μετεγκαταστάθηκε στη Σμύρνη για να διδάξει στην Ευαγγελική Σχολή. Παρέμεινε εκεί μέχρι το 1886, όταν και μετακόμισε οριστικά στην Αθήνα, την πρωτεύουσα του ανεξάρτητου ελληνικού βασιλείου. Αφού δίδαξε στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση για μερικούς μήνες, εξελέγη υφηγητής Γενικής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 1893 διαδέχθηκε τον Έλληνα ιστορικό Κωνσταντίνο Παπαρρηγόπουλο στην έδρα της ελληνικής ιστορίας. Αρχικά, επεδίωκε την ιδέα δημιουργίας έδρας Ανατολικών Σπουδών, όπου ήταν εξοικειωμένος, αλλά η αντιπαλότητα του με τον Σπυρίδωνα Λάμπρο, απομάκρυνε το ενδεχόμενο αυτό. Διετέλεσε σύμβουλος της Εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας τις περιόδους 1894-1910 και 1920-1923 και κοσμήτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών κατά το ακαδημαϊκό έτος 1900-1901.
Αεροπλανοφόρο
Κατηγορία STOVL
Σε αυτόν τον σχεδιασμό, δεν χρησιμοποιείται το angled flight deck, αφού οι προσνηώσεις δεν γίνονται με μεγάλες ταχύτητες και σύστημα συρματόσχοινων, αλλά τα αεροπλάνα φέρουν ακροφύσια κατευθυνόμενης ώσης, τα οποία τα υποβοηθούν να προσνηώνονται με σχεδόν μηδενική ταχύτητα, κατακόρυφα στο κατάστρωμα πτήσης. Χρησιμοποιείται εντούτοις το ski jump, το οποίο, σε συνδυασμό με τον ειδικό σχεδιασμό των αεροπλάνων, τα βοηθά να φέρουν και φορτία όπως βόμβες. Η απονήωση γίνεται με ίδιο τρόπο όπως στα αεροπλανοφόρα STOBAR, με τη διαφορά ότι η κατευθυνόμενη ώση των αεροπλάνων μπορεί να βοηθήσει το αεροπλάνο να αναπτύσσει ταχύτητα και παράλληλα να αντικαθιστά μέρος της άντωσης που δεν μπορούν να παρέχουν τα φτερά στις χαμηλές ταχύτητες.
Ιστορία
300px|right|thumb|To A/C "Κονστελέσιον" πλήρες φόρτου Α/Φ. "ον ντεκ" Στα πρώτα αεροπλανοφόρα η ασφαλής απονήωση αεροσκαφών, που απαιτούσε αρκετό μήκος διαδρόμου, γινόταν πάντα με ταχύτητα πλοίου τη μεγίστη δυνατή και "κόντρα" στον άνεμο προκειμένου να δημιουργηθούν οι κατάλληλες αεροδυναμικές συνθήκες. Τα πρώτα πλοία της κατηγορίας αυτής κατασκευάστηκαν (στη πραγματικότητα μετασκευάστηκαν) από το βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό καθώς και από το Αμερικανικό αμέσως μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ήταν συνήθως πλοία θωρηκτά ή μεγάλα εύδρομα που τους είχε αφαιρεθεί μεγάλο μέρος των υπερκατασκευών με το υφιστάμενο σ΄ αυτά βαρύ πυροβολικό τους φέροντας αντ' αυτών νέο "κατάστρωμα πτήσεων" υπεράνω του κυρίου καταστρώματος. Αργότερα λόγω της αυξανόμενης σημασίας του αεροπλάνου ως πολεμικό όπλο στον κατά θάλασσα πόλεμο άρχισαν και οι μεγάλοι ναυτικοί στόλοι (σχηματισμοί) να ενισχύονται με αεροπλανοφόρα από αρχική κατασκευή (ναυπήγηση) αφού θα έπρεπε να εξυπηρετούν ανάγκες ναυτικών αεροπορικών βάσεων με επαρκή μέσα συντήρησης, επισκευής, εφοδιασμού, ενδιαίτησης προσωπικού κ.λπ.