cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζάστιν Γκάμπριελ
Ο Πολ Λόιντ Jr. (γεννημένος στις 3 Μαρτίου, 1981) είναι ένας Νοτιαφρικανός επαγγελματίας παλαιστής. Έχει συμβόλαιο με την εταιρεία WWE που εμφανίζεται στα ρινγκ με το ψευδώνυμο Τζάστιν Γκάμπριελ.
Τα πρώτα χρόνια
Ξεκίνησε την ενασχόλησή του με το άθλημα σε ηλικία 16 ετών, το 1997, στη Νότια Αφρική. Το 2000, μετά και τον θάνατο του πατέρα του, μετακινήθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ανάμεσα στις δύο χώρες συνέχισε να ασχολείται με την επαγγελματική πάλη, και αφού πέρασε από διάφορες μικρότερες οργανώσεις, το 2008 κατέληξε στο WWE, που τον έστειλε για εκπαίδευση στο θυγατρικό FCW. Τον Φεβρουάριο του 2010, έκανε τις πρώτες του τηλεοπτικές εμφανίσεις, ως διαγωνιζόμενος στην πρώτη σεζόν του σόου WWE NXT, όπου τερμάτισε στην τρίτη θέση.
Τελειωτική Κίνηση
450 Splash
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές
Αντώνης Μακρυδημήτρης
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κόρινθο το 1955. Έχει σπουδάσει νομική και πολιτικές επιστήμες στην Αθήνα. Στη συνέχεια με υποτροφία του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών πραγματοποίησε μεταπτυχιακές και διδακτορικές σπουδές στο Πανεπιστημιακό Κολέγιο Λονδίνου και στην Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου. Επίσης, έχει πράξει μελέτες ως επισκέπτης ερευνητής στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον και το Πανεπιστήμιο Κέιμπριτζ. Από το 1985 διδάσκει στο τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών. Επιπλέον, έχει εκδόσει πέντε ποιητικές συλλογές και έχει μεταφράσει ποιήματα και θεατρικά έργα.
Πολιτική σταδιοδρομία
Κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του Κώστα Καραμανλή (2004-2009) διετέλεσε σύμβουλός του στο Μέγαρο Μαξίμου για ζητήματα δημόσιας διοίκησης.
Το Μάιο του 2014 ορίστηκε διευθύνων σύμβουλος της ΝΕΡΙΤ, αξίωμα από το οποίο παραιτήθηκε τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, καθώς εξέφρασε δυσφορία για κυβερνητικές παρεμβάσεις στη λειτουργία του καναλιού.
Στην υπηρεσιακή κυβέρνηση της Βασιλικής Θάνου το 2015 ήταν αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης, αρμόδιος για θέματα Προστασίας του Πολίτη.
Εργογραφία
Έχει συγγράψει είτε μόνος, είτε συλλογικά αρκετά έργα πολιτικού και νομικού περιεχομένου. Ακόμη έχει μεταφράσει ποιήματα ξένων ποιητών όπως ο Πίτερ Λέβι, ο Οκτάβιο Πας και Μίλος Σέσλαβ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καθηγητές Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες νομικοί Κατηγορία:Έλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές Κατηγορία:Νέα Ελληνική Ραδιοφωνία, Ίντερνετ και Τηλεόραση Κατηγορία:Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημιακού Κολλεγίου του Λονδίνου
Χρήστος Μαρκόπουλος
Ο Χρήστος Μαρκόπουλος (1925- 2017) ήταν Έλληνας πυρηνικός χημικός, πανεπιστημιακός και πολιτικός. Υπήρξε γενικός γραμματέας της Ένωσης Ελλήνων Χημικών, ιδρυτής και πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Πυρηνικών Επιστημόνων, διευθυντής στο Κέντρο Πυρηνικών Ερευνών Δημόκριτος, και καθηγητής σε διάφορα πανεπιστήμια. Από το 1988 ως το 1989 ήταν υπουργός Άνευ Χαρτοφυλακίου στην κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου, υπεύθυνος για τις σχέσεις με τους διεθνείς οργανισμούς.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα, με καταγωγή από την Κωνσταντινούπολη. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, υπήρξε μέλος της ΕΠΟΝ. Αποφοίτησε από τη Βαρβάκειο Σχολή και στη συνέχεια σπούδασε χημεία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Με υποτροφία της Ελληνικής Επιτροπής Ατομικής Ενέργειας, έκανε μεταπτυχιακές σπουδές ραδιοχημείας στο Λέστερ της Αγγλίας, ενώ με υποτροφία του Βρετανικού Συμβουλίου μετεκπαιδεύτηκε στα πυρηνικά κέντρα Χάρβελ της Αγγλίας, Σακλέ της Γαλλίας και Όουκ Ριτζ στο Τενεσί των ΗΠΑ. Το 1960 αναγορεύτηκε διδάκτορας Φυσικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Εργάστηκε αρχικά στο Γενικό Χημείο του Κράτους και έπειτα στο Κέντρο Πυρηνικών Ερευνών Δημόκριτος ως προϊστάμενος του εργαστηρίου ραδιοχημείας. Έγινε υφηγητής στο Πολυτεχνείο, ενώ εκλέχθηκε και γενικός γραμματέας της Ένωσης Ελλήνων Χημικών. Το 1964 ίδρυσε την Ελληνική Εταιρεία Πυρηνικών Επιστημόνων, της οποίας παρέμεινε πρόεδρος ως το 1981. Το 1968 εργάστηκε ως κύριος ερευνητής στο Imperial College του Λονδίνου.
Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, το 1969 διώχθηκε από τη χούντα, απολύθηκε από τον Δημόκριτο και του απαγορεύτηκε η έξοδος από τη χώρα. Το 1973 του δόθηκε δικαίωμα εξόδου από τη χώρα. Τότε εργάστηκε ως επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια στην Ιταλία και στη συνέχεια στο Πολυτεχνείο του Ντάρμσταντ στη Γερμανία. Στις 30 Δεκεμβρίου 1974 επανήλθε στο Δημόκριτο, όπου ίδρυσε και διηύθυνε νέα πτέρυγα για την έρευνα και παραγωγή της σειράς των ραδιοανοσολογικών αντιδραστηρίων (RIA), με τα οποία τροφοδοτούνται τα νοσοκομεία για ταχείες διαγνωστικές εξετάσεις των νεογνών, με τις οποίες προλαμβάνεται, έκτοτε, η γέννηση νοητικά υστερημένων παιδιών στην Ελλάδα.
Πέθανε στις 21 Ιουλίου 2017.
Πολιτική δράση
Tο 1963 ήρθε σε επαφή με τον Ανδρέα Παπανδρέου και συνεργάστηκαν μέχρι το στρατιωτικό πραξικόπημα. Το 1975 εκλέχθηκε στην Κεντρική Επιτροπή του ΠΑΣΟΚ και διετέλεσε γραμματέας των Κλαδικών Οργανώσεων Επιστημόνων και Καλλιτεχνών. Το 1978 έγινε μέλος της Συντονιστικής Γραμματείας του ΠΑΣΟΚ και το 1980 γραμματέας της Επιτροπής για την Παγκόσμια Ειρήνη και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (ΕΠΕΑΔ). Το 1981 ίδρυσε την ΚΕΑΔΕΑ (Κίνηση για την Ειρήνη, τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και την Εθνική Ανεξαρτησία), της οποίας διετέλεσε πρόεδρος επί μία εικοσαετία. Το 1981 παραιτήθηκε από τον Δημόκριτο και εκλέχθηκε ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ μέχρι το 1984.
Διορίστηκε, το 1984, πρέσβης εκ προσωπικοτήτων Συντονιστής για τη Δυτική Ευρώπη και το 1985 εκλέχθηκε βουλευτής Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ. Το 1986 ανέλαβε αρχηγός της ελληνικής Κοινοβουλευτικής Ομάδας στο Συμβούλιο της Ευρώπης, όπου και εκλέχθηκε αντιπρόεδρος της Κοινοβουλευτικής του Συνέλευσης. Τον Ιούνιο του 1988 εισήλθε στην κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου ως υπουργός Άνευ Χαρτοφυλακίου, υπεύθυνος για τους διεθνείς οργανισμούς, μέχρι τον Ιούλιο του 1989.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες φυσικοί Κατηγορία:Βουλευτές Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Άνευ Χαρτοφυλακίου Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1981-1984
Χέρμαν βαν Ρομπέι
Πολιτική σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στις 31 Οκτωβρίου του 1947 στο Έτερμπεεκ (Etterbeek) της Φλάνδρας. Υπηρέτησε στη θέση του αντιπροέδρου της νεολαίας του CVP την περίοδο από το 1973 ως το 1975 και από το 1978 και εκλέγεται μέλος του Πολιτικού Γραφείου του CVP. Την περίοδο από το 1975 ως το 1980 εργάστηκε στα υπουργικά γραφεία των Λέο Τίντεμανς (Leo Tindemans) και Γκαστόν Γκέενς (Gaston Geens). Την περίοδο 1988 - 1993 ήταν πρόεδρος του CVP και αργότερα έγινε υφυπουργός και Υπουργός Οικονομικών από το Σεπτέμβριο του 1993 ως τον Ιούλιο του 1999. Έπειτα από την ήττα του κόμματός του στις γενικές εκλογές του 1999, έγινε μέλος της Αίθουσας των Αντιπροσώπων. Το 2004 ορίστηκε υπουργός Προεδρίας. Στις 12 Ιουλίου του 2007 εξελέγη πρόεδρος της Αίθουσας των Αντιπροσώπων, αξίωμα που διατήρησε ως το 2008.
Πρωθυπουργός
Στις 28 Δεκεμβρίου ο Χέρμαν βαν Ρομπέι έλαβε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης και ανέλαβε καθήκοντα στις 30 Δεκεμβρίου του 2008. . Η θητεία του τερματίστηκε στις 25 Νοεμβρίου 2009, οπότε και ανέλαβε πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου.
Πρόεδρος Ευρωπαϊκού Συμβουλίου
Στις 19 Νοεμβρίου του 2009, έπειτα από έκτακτη σύνοδο κορυφής για την εκλογή του πρώτου Μόνιμου Προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και του Ύπατου Εκπροσώπου της ΕΕ σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφάλειας, ο βαν Ρομπέι εκλέχθηκε πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ανέλαβε καθήκοντα την 1η Δεκεμβρίου. Για τη θέση του προέδρου είχαν ακουστεί μεταξύ άλλων οι Τόνι Μπλερ, Γιαν Πέτερ Μπαλκενέντε και Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ. Στις 1/12/2014 τον διαδέχθηκε ο Πολωνός Ντόναλντ Τουσκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βέλγοι πολιτικοί Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Βελγίου Κατηγορία:Βραβευθέντες με το Βραβείο Καρλομάγνος
2964 Γιάσεκ
Ο Γιάσεκ (Jaschek) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,2. Ανακαλύφθηκε το 1974 από το προσωπικό του Αστεροσκοπείου «Φελίξ Αγκυγιάρ» στο Ελ Λεονθίτο της Αργεντινής και πήρε το όνομά του προς τιμή του γερμανικής καταγωγής Αργεντινού αστρονόμου Κάρλος Γιάσεκ (Carlos Jaschek, 1926-1999).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Γιάσεκ είναι άγνωστα. Ο Γιάσεκ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 12 ώρες και 32 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Γιασεκ
Εστάς Λε Συέρ
Βιογραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|Συγκέντρωση φίλων, 1640-44 αριστερά|μικρογραφία|Το όνειρο του αγίου Μπρούνο, 1645-1648 μικρογραφία|293x293εσ|Ο βιασμός της [[Θάμαρ του Δαβίδ|Θάμαρ, περ. 1640 ]] Ο Εστάς Λε Συέρ γεννήθηκε το 1616 στο Παρίσι, όπου πέρασε όλη του τη ζωή. Ο πατέρας του ήταν τεχνίτης ξύλου και ξυλογλύπτης. Από το 1632 μαθήτευσε στον Σιμόν Βουέ, τον πιο διάσημο ζωγράφο της εποχής, στο εργαστήριο του οποίου διακρίθηκε γρήγορα. Κατά τη διάρκεια των δέκα ετών που πέρασε στο εργαστήριο του Βουέ - όπου ήταν επίσης μαθητές ο Σαρλ Λε Μπρεν και ο Πιέρ Μινιάρ, έμαθε το επάγγελμα του ζωγράφου που συμπλήρωσε - καθώς δεν έκανε το παραδοσιακό ταξίδι των ζωγράφων της εποχής στη Ρώμη - με την επίσκεψη σε βασιλικά παλάτια, όπως το Φονταινεμπλώ, και στις πρώτες μεγάλες παρισινές συλλογές, πλούσιες σε ιταλικούς πίνακες από την Αναγέννηση και τις αρχές του 17ου αιώνα.
Έγινε δεκτός από νεαρή ηλικία στη συντεχνία των αρχιμαστόρων ζωγράφων, απομακρύνθηκε το 1648 για να συμμετάσχει στην ίδρυση της Γαλλικής Βασιλικής Ακαδημίας Ζωγραφικής και Γλυπτικής και εξελέγη ένας από τους αρχικούς δώδεκα πρεσβύτερους που ήταν υπεύθυνοι για τη διοίκησή της.
Μερικοί πίνακες, εμπνευσμένοι από την Υπνερωτομαχία του Πολύφιλου, που αναπαράχθηκαν σε ταπισερί, τον έκαναν ευρέως γνωστό και η φήμη του ενισχύθηκε περαιτέρω από μια σειρά διακοσμήσεων στο παλάτι του Λούβρου και στο μέγαρο Λαμπέρ στο Ιλ Σαιν-Λουί στο Παρίσι, τις οποίες άφησε ημιτελείς, καθώς οι εργασίες διακόπτονταν από άλλες παραγγελίες. Μεταξύ αυτών υπήρχαν αρκετές τοιχογραφίες για τα διαμερίσματα του βασιλιά και της βασίλισσας στο παλάτι του Λούβρου, οι οποίες τώρα δεν υπάρχουν - αναφέρονταν ως το 1710-, αν και πολλά έργα που φιλοτέχνησε για άλλους προστάτες του μας έχουν διασωθεί. αριστερά|μικρογραφία|Το κήρυγμα του Αποστόλου Παύλου στην Έφεσο (1649) Ζωγράφισε πολλά έργα για ναούς και μοναστήρια, ανάμεσα στα οποία διακρίνονται Το κήρυγμα του Αποστόλου Παύλου στην Έφεσο, μία από τις πιο ολοκληρωμένες και εμπεριστατωμένες συνθέσεις του Λε Συέρ, ζωγραφισμένο για τη συντεχνία των χρυσοχόων το 1649 και η διάσημη σειρά με 22 έργα από τον Βίο του αγίου Μπρούνο που φιλοτέχνησε στο μοναστήρι του τάγματος του αγίου Μπρούνο στο Παρίσι από το 1645 έως το 1648, όλα βρίσκονται στο μουσείο του Λούβρου. Αυτά τα τελευταία έχουν περισσότερο προσωπικό χαρακτήρα από οτιδήποτε άλλο δημιούργησε ο Λε Συέρ και μεγάλο μέρος της αρχικής ομορφιάς τους έχει επιβιώσει παρά τις φθορές και τις αποκαταστάσεις και την αφαίρεση από τον τοίχο. Έκανε επίσης πολλά σχέδια με κιμωλία που βρίσκονται επίσης στο Λούβρο.
Η τεχνοτροπία του Λε Συέρ ήταν έντονα επηρεασμένη από τον Ραφαήλ,τον Νικολά Πουσέν και τον Σιμόν Βουέ, είχε άνεση στο σχέδιο και ήταν πάντα συγκρατημένος στις συνθέσεις του λόγω της απαιτητικής καλαισθησίας του.
Θεωρείται ως ένας από τους ιδρυτές του κλασικού γαλλικού μπαρόκ, μαζί με τον Νικολά Πουσέν και τον Σαρλ Λε Μπρεν. Κατά τον 19ο αιώνα, δέχτηκε κριτική θεωρούμενος υπερβολικά ακαδημαϊκός. Η μελέτη της γαλλικής τέχνης του 17ου αιώνα από τους ιστορικούς τέχνης κατά τον 20ό αιώνα, επέτρεψε την αποκατάσταση του Λε Συέρ ανάμεσα στους μεγάλους ζωγράφους αυτής της περιόδου δείχνοντας την ποικιλία της τέχνης του, πάντα πολύ στοχαστική και συνεχώς εξελισσόμενη.
Ο Εστάς Λε Συέρ πέθανε στο Παρίσι στις 30 Απριλίου 1655 σε ηλικία 39 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι του Μπαρόκ
Καμπούκι
thumb|right|250px|Το αρχαιότερο θέατρο καμπούκι στην Ιαπωνία, το Μιναμίζα στο [[Κιότο]] Το Θέατρο καμπούκι (歌舞伎) είναι είδος παραδοσιακού Ιαπωνικού θεάτρου. Το καμπούκι είναι γνωστό για την τυποποίηση (στυλιζάρισμα) του δράματος και για τις πολυτελείς ενδυμασίες των ηθοποιών. Το ιδεόγραμμα του καμπούκι από τα αριστερά προς τα δεξιά μεταφράζεται σε τραγούδι (歌), χορός (舞), και ικανότητα (伎). Το καμπούκι μπορεί λοιπόν να μεταφραστεί σαν την τέχνη του τραγουδιού και του χορού. Το καμπούκι μπορεί επίσης να μεταφραστεί σαν το θέατρο της πρωτοπορίας ή το περίεργο θέατρο. Η έκφραση καμπούκιμονο (歌舞伎者) αναφέρεται σε άγριες συμμορίες εκκεντρικών νέων των πόλεων που ντυνόταν περίεργα με εκκεντρικές κομμώσεις.
Ιστορία
Το καμπούκι έχει αλλάξει δραματικά από τις πρώιμες μέρες του μέχρι σήμερα.
thumb|left|220px|Η ιδρύτρια του καμπούκι [[Ιζούμο νο Οκούνι φορώντας μία κατάνα και έναν χριστιανικό σταυρό]]
1603–1629: Γυναικείο καμπούκι
Η ιστορία του καμπούκι ξεκινά το 1603 όταν η Οκούνι, μία μίκο (νέα γυναίκα στην υπηρεσία ενός ναού Σίντο) του Ιζούμο Τάισα ξεκίνησε να χορεύει ένα νέο στυλ δράματος στην κοίτη του ποταμού στο Κιότο. Για αυτό το λόγο το καμπούκι γράφεται και "歌舞妓" (χορεύσουσα και τραγουδούσα πόρνη) κατά τη διάρκεια της περιόδου Έντο.
thumb|300px|right|Το ραντεβού μεταξύ ενός άντρα και ενός νέου, πιθανώς ηθοποιού καμπούκι. Οι νέοι ηθοποιοί καμπούκι ήταν περιζήτητοι από άντρες που επιζητούσαν [[σούντο]] όταν το καμπούκι είχε αποκτήσει φήμη, άντρες ηθοποιοί αντικατέστησαν τις γυναίκες όταν αυτές απαγορεύτηκε να συμμετέχουν στο θέατρο. Μαζί με αυτήν την αλλαγή επήλθε μία αλλαγή και στη δραματολογία που επιδίωκε να δώσει έμφαση στο φύλο, στην δραματοποίηση των ρόλων ενώ ο χορός έπεσε σε δεύτερη μοίρα. Οι εκτελέσεις των έργων ήταν εξίσου άσεμνες. Οι ηθοποιοί ήταν αναμεμιγμένοι στην πορνεία. Συχνά καβγάδες ξεσπούσαν για κάποιον νέο ηθοποιό. Οι Σογκούν κατάργησαν τη συμμετοχή νέων ηθοποιών το 1652.
Μετά το 1653: Αντρικό καμπούκι
Από το 1653, μόνο ώριμοι άνδρες επιτρεπόταν να εκτελούν παραστάσεις καμπούκι, το οποίο στη συνέχεια εξελίχθηκε σε ένα ιδιαίτερα εκλεπτυσμένο και στυλιζαρισμένο είδος θεάτρου και ονομάστηκε γιαρό καμπούκι (野郎歌舞伎, δηλαδή, Αντρικό καμπούκι). Η μεταμόρφωση αυτή του ύφους οφείλεται εν μέρει και από το κωμικό θέατρο Κιόγκεν όπως επιβλήθηκε από τους σογκούν της εποχής.
Το όνομα γιαρό τελικά εγκαταλείφθηκε αλλά όλοι οι ρόλοι παιζόταν από άντρες. Οι άντρες ηθοποιοί που ειδικευόταν στους γυναικείους ρόλους ονομαζόταν οναγκάτα ή ογιάμα (女形). Τα επόμενα χρόνια οι οναγκάτα προερχόταν από 3 κυρίως οικογένειες.
Δύο βασικοί τύποι ρόλων δημιουργήθηκαν: αραγκότο (σκληρός τύπος) που ξεκίνησε από τον Ιτσικαουα Νταντζουρό (1660–1704) στο Έντο, και γουαγκότο (ελαφρύς τύπος) από τον Σακάτα Τοτζουρό (1647–1709) στις περιοχές του Κιότο και της Οσάκας. Το αραγκότο ήταν πιο ζωηρός τρόπος απόδοσης στην οποία ο ηθοποιός υπερέβαλλε στις κινήσεις του, στα κοστούμια και στη φωνή. Το γουαγκότο ήταν πιο κατάλληλο για τραγικές ρομαντικές ιστορίες και ήταν πιο ρεαλιστικός τρόπος παράστασης.
1673–1735: Η περίοδος Γκενρόκου
Κατά τη διάρκεια της Τζενρόκου, το καμπούκι άνθισε. Η δομή των έργων επισημοποιήθηκε ακόμα περισσότερο. Επίσης δημιουργήθηκαν και συμβατικοί ρόλοι. Το καμπούκι συνδέθηκε με το νίνγκιο τζορούρι, την περίτεχνη μορφή του κουκλοθέατρου που αργότερα αποκαλέστηκε «μπουνράκου», και αλληλοεπηρεάστηκαν σε μεγάλο βαθμό. Ο διάσημος θεατρικός συγγραφέας Τσικαμάτσου Μονζεαμόν, ένας από τους πρώτους επαγγελματίες συγγραφείς του καμπούκι, παρήγαγε πολλά σημαίνοντα έργα, αν και το πιο σημαντικό του έργο είναι το Sonezaki Shinjū (The Love Suicides at Sonezaki), το οποίο αρχικά γράφτηκε για το μπουνράκου. Στα μέσα του 18ου αιώνα το καμπούκι έχασε τη λάμψη του για ένα διάστημα με το μπουνράκου να παίρνει τη θέση του σαν κύριος τρόπος διασκέδασης στην Ιαπωνία στις κατώτερες κοινωνικές τάξεις. thumb|right|238x238px|Παράσταση καμπούκι γύρω στα 1860
Η ανασύσταση του καμπούκι στην περίοδο Μέιτζι
ΟΙ τεράστιες κοινωνικές αλλαγές που ξεκίνησαν το 1868 με την πτώση των σογκούν Τοκουγκάουα, η εξαφάνιση της τάξης των σαμουράι και το άνοιγμα της Ιαπωνίας στη Δύση βοήθησαν στην ανασύσταση του καμπούκι. Το καμπούκι άρχισε να προσαρμόζεται στους μοντέρνους καιρούς και σύντομα έγινε ξανά δημοφιλής με τις ανώτερες κοινωνικά τάξεις. Το 1887 δόθηκε μάλιστα παράσταση προς τιμήν του αυτοκράτορα.
Πολλά θέατρα καμπούκι καταστράφηκαν κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου και οι σύμμαχοι κατάργησαν προσωρινά την λειτουργία των εναπομείναντων μετά τον πόλεμο. Παρόλα αυτά η κατάργηση ήρθε το 1947 και οι παραστάσεις ξεκίνησαν ξανά.thumb|240px|Το Καμπουκίζα είναι ένα από τα πιο γνωστά θέατρα καμπούκι στο [[Τόκιο]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεατρικά είδη Κατηγορία:Θέατρο στην Ιαπωνία
Κλίμα της Φινλανδίας
Το κλίμα της Φινλανδίας επηρεάζεται περισσότερο από το γεωγραφικό πλάτος: η Φινλανδία βρίσκεται μεταξύ του 60ου και 70ου βόρειου παραλλήλου. Λόγω της βόρειας θέσης της Φινλανδίας, ο χειμώνας είναι η μεγαλύτερη εποχή. Μόνο στη νότια ακτή και στη νοτιοανατολική πλευρά είναι το καλοκαίρι διαρκεί όσο και ο χειμώνας. Κατά μέσο όρο, ο χειμώνας διαρκεί από τις αρχές Ιανουαρίου έως τα τέλη Φεβρουαρίου στα πιο απόκεντρα νησιά του αρχιπελάγους και στις πιο θερμές τοποθεσίες κατά μήκος της νοτιοδυτικής ακτής, κυρίως στο Χάνκο και από τις αρχές Οκτωβρίου έως τα μέσα Μαΐου στις πιο ανυψωμένες περιοχές της βορειοδυτικής Λαπωνίας και στις χαμηλότερες κοιλάδες στη βορειοανατολική Λαπωνία. Αυτό σημαίνει ότι το νότιο μέρος της χώρας καλύπτεται από χιόνι περίπου για τρεις έως τέσσερις μήνες του έτους και ο βορράς, περίπου επτά μήνες. Ο μακρύς χειμώνας προκαλεί περίπου το ήμισυ των ετήσιων βροχοπτώσεων που κυμαίνονται από 500 έως 600 χιλιοστά στο βορρά να πέσει ως χιόνι. Οι βροχοπτώσεις στο νότο κυμαίνονται περίπου από 600 έως 700 χιλιοστά ετησίως. Όπως και η βροχόπτωση στο βορρά συμβαίνει όλο αυτό το χρόνο, παρόλο που εδώ η βροχόπτωση πέφτει λιγότερο ως χιόνι.
Στην κλιματολογική ταξινόμηση Κέππεν η Φινλανδία ανήκει στην ομάδα Df (ηπειρωτικό υποαρκτικό ή βόρειο κλίμα). Η νότια ακτή ανήκει στον τύπο Dfb (υγρό ηπειρωτικό ήπιο καλοκαίρι, υγρό όλο το χρόνο) και η υπόλοιπη χώρα ανήκει στον τύπο Dfc (υποαρκτικό με δροσερό καλοκαίρι, υγρό όλο το χρόνο).
Το κλίμα της Φινλανδίας χαρακτηρίζεται από θαλάσσιο και ηπειρωτικό κλίμα. Ο Ατλαντικός Ωκεανός στα δυτικά και η ευρασιατική ήπειρος στα ανατολικά αλληλεπιδρούν για να τροποποιήσουν το κλίμα της χώρας. Τα ζεστά νερά του ρεύματος του Κόλπου και το βόρειο Ατλαντικό ρεύμα διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στο κλίμα της Νορβηγίας, της Σουηδίας και της Φινλανδίας, που θερμαίνουν συνεχώς την περιοχή, και αν δεν υπήρχαν αυτά τα ρεύματα οι χειμώνες στη Σκανδιναβία και η Φινλανδία θα ήταν ψυχρότεροι. Οι δυτικοί άνεμοι φέρνουν τα ζεστά ρεύματα αέρα στις περιοχές της Βαλτικής και στις ακτές της χώρας, μετριάζοντας τις θερμοκρασίες του χειμώνα, ειδικά στα νότια και στα νοτιοδυτικά σε πόλεις όπως το Ελσίνκι και το Τούρκου, όπου οι χειμερινές θερμοκρασίες τείνουν να είναι μεταξύ 0 και 5 °C, αλλά ένα μερικές φορές όπως στα μέσα Ιανουαρίου του 2016 οι θερμοκρασίες μπορούν να πέσουν αρκετά κάτω από -20 °C. Αυτοί οι άνεμοι, λόγω των σύννεφων που σχετίζονται με τα καιρικά συστήματα που συνοδεύουν τους δυτικούς ανέμους, μειώνουν επίσης την ποσότητα ηλιοφάνειας που λαμβάνεται κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Αντιθέτως, το ηπειρωτικό σύστημα υψηλής πίεσης που βρίσκεται πάνω από την ευρασιατική ήπειρο αντισταθμίζει τις θαλάσσιες επιρροές, προκαλώντας κατά καιρούς έντονους χειμώνες και υψηλές θερμοκρασίες το καλοκαίρι.
Θερμοκρασία
Η θερμότερη ετήσια μέση θερμοκρασία στη νοτιοδυτική Φινλανδία είναι 6.5 °C. Από εκεί η θερμοκρασία μειώνεται βαθμιαία προς βορρά και ανατολικά. Στις λεκάνες απορροής Σουομενσελκά και Μαανσελκά διαιρούν την άνοδο υψηλότερα σε σύγκριση με τις γύρω περιοχές και το κλίμα εκεί είναι πιο δροσερό από ό, τι στα ίδια γεωγραφικά πλάτη σε άλλα μέρη της Φινλανδίας. Η Θάλασσα του Μπάρεντς μεταξύ Φινλανδίας και του Βόρειου Πόλου είναι ανοιχτή ακόμη και το χειμώνα, και έτσι οι θερμοκρασίες δεν είναι τόσο κρύες όσο στη Σιβηρία ή την Αλάσκα. Η υψηλότερη θερμοκρασία που καταγράφηκε ήταν στους 37.2 °C (Λιπέρι, 29 Ιουλίου 2010). Η χαμηλότερη ήταν -51,5 ° C (Κιττιλά, 28 Ιανουαρίου 1999). Η ετήσια μέση θερμοκρασία είναι σχετικά υψηλή στο νοτιοδυτικό τμήμα της χώρας (5.0 έως 7.5 ° C), με αρκετά ήπιους χειμώνες και θερμά καλοκαίρια, και χαμηλή στο βορειοανατολικό τμήμα της Λαπωνίας (0 έως -4 °C).
Ακραίες θερμοκρασίες στη Φινλανδία για κάθε μήνα:
Μέγιστες υψηλότερες θερμοκρασίες ανά μήνα:
Ελάχιστες χαμηλότερες θερμοκρασίες ανά μήνα:
Άνεμος
Η πιο συνηθισμένη κατεύθυνση του ανέμου στη Φινλανδία είναι η νοτιοδυτική, αλλά τα περιοχές χαμηλής πίεσης που είναι συνηθισμένα για αυτά τα γεωγραφικά πλάτη προκαλούν μεγάλες διακυμάνσεις στην ταχύτητα και την κατεύθυνση του ανέμου.
Στη Φινλανδία, μια θύελλα ορίζεται όταν ένας φινλανδικός παράκτιος σταθμός αναφέρει τουλάχιστον 21 μίλια ανά δευτερόλεπτο ως μέση ταχύτητα ανέμου 10 λεπτών, παρατηρείται στις φινλανδικές θάλασσες κατά μέσο όρο 19 ημέρες το χρόνο. Οι ισχυροί άνεμοι είναι συχνότεροι μεταξύ Οκτωβρίου και Ιανουαρίου.
Χιόνι
Χιόνια και υπερψυκτικά σταγονίδια μπορούν να συσσωρευτούν στα δέντρα και να προκαλέσουν ζημιά στα δέντρα. Ο κορμός ενός πεύκου μπορεί να σπάσει υπό το βάρος του χιονιού, και τα φυλλοβόλα δέντρα μπορεί να λυγίσουν μόνιμα. Ο όγκος χιονιού ενός δέντρου είναι τυπικά 100-150 κιλά ανά κορμό δέντρου ενός μέτρου, αλλά ο βαρύτερος καταγεγραμμένος όγκος χιονιού ήταν πάνω από 3000 κιλά, σε μια ερυθρελάτη.
246
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 246 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Το έτος 246 (CCXLVI) ήταν ένα κοινό έτος, το οποίο ξεκινούσε την Πέμπτη. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το έτος των Υπάτων Πραέτη και Αλβίνου (ή, λιγότερο γνωστό, το έτος 999 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 246 έχει χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος ονομασίας των ετών στην Ευρώπη.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Οι Λομβαρδοί στην Πρώτη Σταυροφορία
Οι Λομβαρδοί στην Πρώτη Σταυροφορία (I Lombardi alla Prima Crociata), γνωστή απλούστερα και ως Οι Λομβαρδοί, είναι όπερα - λυρικό δράμα σε 4 πράξεις του Ιταλού συνθέτη Τζουζέπε Βέρντι. Είναι γραμμένη πάνω σε ιταλικό λιμπρέτο του Τεμιστόκλε Σολέρα, βασισμένο στο ομώνυμο επικό ποίημα του Τομμάζο Γκρόσσι. Η παγκόσμια πρεμιέρα της όπερας έγινε στο λυρικό θέατρο Σκάλα του Μιλάνου στις 11 Φεβρουαρίου 1843.
Το 1847 η όπερα αναθεωρήθηκε σε σημαντικό βαθμό για να καταστεί η πρώτη γκραν οπερά του Βέρντι, προκειμένου να ανεβεί στη γαλλική γλώσσα στη Salle Le Peletier της Όπερας των Παρισίων υπό τον τίτλο Ιερουσαλήμ (Jérusalem).
Ιστορικά στοιχεία
Οι περιπλοκές στο αρχικό δραματικό έπος του απαιτούσαν σημαντικές αλλαγές εκ μέρους του λιμπρετίστα: τα ιστορικά πρόσωπα του πρωτοτύπου δεν εμφανίζονται στην όπερα και η ιστορία είναι αυτή μιας φανταστικής οικογένειας και της συμμετοχής της στις Σταυροφορίες. Ο μουσικολόγος Τζούλιαν Μπάντεν σημειώνει για την προέλευση της όπερας αυτής: ''«Το 1843 οποιοδήποτε θέμα στο οποίο οι Ιταλοί εμφανίζονταν ενωμένοι ενάντια σε κάποιο κοινό εχθρό ήταν επικίνδυνο, ιδιαίτερα στο υπό αυστριακή κατοχή Μιλάνο. Ωστόσο, παραδόξως, δεν ήταν η αστυνομία, αλλά η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία που αντέδρασε στους Λομβαρδούς, καθώς ο αρχιεπίσκοπος του Μιλάνου είχε ακούσει φήμες ότι το έργο εμπεριείχε ειδικά στοιχεία του εκκλησιαστικού τελετουργικού. Αλλά με δεδομένη την άρνηση του Βέρντι να επιφέρει οποιεσδήποτε αλλαγές στη μουσική, είναι καλό το ότι το αποτέλεσμα των ερευνών του επικεφαλής της αστυνομίας σχετικά με τις διαμαρτυρίες του αρχιεπισκόπου απαίτησαν μόνο πολύ μικρές τροποποιήσεις.
Ιστορία παραστάσεων
19ος αιώνας
Ενώ η παγκόσμια πρεμιέρα υπήρξε δημοφιλής επιτυχία, οι αντιδράσεις των κριτικών ήταν λιγότερο ενθουσιώδεις και αναπόφευκτες συγκρίσεις έγιναν με τον Ναμπούκο. Ωστόσο, ένας συγγραφέας της εποχής σημείωσε: «Αν ο Ναμπούκο δημιούργησε τη φήμη αυτού του νέου συνθέτη, Οι Λομβαρδοί χρησίμευσαν στο να την επιβεβαιώσουν». Ο Μπάντεν διαφωνεί με αυτή την άποψη, σημειώνοντας ότι «ο Ναμπούκο συνιστά ένα ενιαίο κομμάτι, μία ενότητα, έστω και ακατέργαστη, ενώ Οι Λομβαρδοί συνιστούν μία συσσώρευση ετερογενών ιδεών, κάποιων από αυτές αξιοσημείωτων και κάποιων άλλων απίστευτα κοινότοπων».
Ο Μπάντεν σημειώνει επιπλέον ότι για πολλά χρόνια Οι Λομβαρδοί απελάμβαναν την ίδια περίπου δημοφιλία με τον Ναμπούκο, αλλά δεν τα πήγαν καλά στη Βενετία το επόμενο έτος και λίγες παραστάσεις τους έγιναν έξω από την Ιταλία. Πάντως μέσα στην Ιταλία η όπερα ανέβηκε στη Λούκκα το θέρος του 1843, στη Φλωρεντία και ξανά στη Λούκκα το φθινόπωρο του ίδιου έτους, ενώ κατά την περίοδο του καρναβαλιού του 1843-1844 παραστάσεις της δόθηκαν στην Τεργέστη και στο Τορίνο. Το 1845 παρουσιάσθηκε στη Μπολόνια και στη θεατρική περίοδο 1845-1846 στο Παλέρμο. Δεκαετίες αργότερα, και ενώ έχει ήδη διαδοθεί η όπερα Ιερουσαλήμ, Οι Λομβαρδοί ξαναπαρουσιάζονται στη φλωρεντία στα τέλη της δεκαετίας του 1880.
Οι Λομβαρδοί υπήρξαν η πρώτη όπερα του Βέρντι που ακούστηκε στις ΗΠΑ, στο Palmo's Opera House της Νέας Υόρκης στις 3 Μαρτίου 1847. Η βρετανική πρεμιέρα είχε ήδη γίνει το προηγούμενο έτος, στις 12 Μαΐου 1846 στο Βασιλικό Θέατρο του Λονδίνου, με τον Βέρντι να έχει προσκληθεί εκεί.
Ωστόσο, με την Ιταλία να προσεγγίζει την ενοποίησή της τη δεκαετία του 1850 και μετά, το κάλεσμα των Λομβαρδών στα πατριωτικά ένστικτα του λαού φάνημε να κρατά την όπερα στην επικαιρότητα, παρότι το 1865, όταν ο Αρρίγκο Μπόιτο είδε μία παράστασή της, σχολίασε ότι η όπερα είχε αρχίσει να δείχνει την ηλικία της».
20ός και 21ος αιώνας
Οι Λομβαρδοί ανέβηκαν ως η πρώτη παραγωγή της περιόδου 1930-1931 στη Σκάλα του Μιλάνου.
Λίγες ωστόσο υπήρξαν οι παραστάσεις της στη νεότερη εποχή, παρότι ανέβηκε το 1976 τόσο στο Κόβεν Γκάρνεν με τον Χοσέ Καρρέρας, όσο και στο Μπιλμπάο (ABAO company), επίσης με τον Καρέρας.
Οι πρώτες παραστάσεις στη Metropolitan Opera της Νέας Υόρκης έγιναν την περίοδο 1993/94, με τους Λουτσιάνο Παβαρόττι και Samuel Ramey.
Οι Λομβαρδοί παρουσιάσθηκαν στο Teatro Donizetti του Μπέργκαμο στα τέλη του 2001 με τη Δήμητρα Θεοδοσίου στο καστ. Το Teatro Regio της Πάρμα τους ανέβασε τον Ιανουάριο του 2009 ως μέρος ενός κύκλου παρουσιάσεως όλων των μελοδραμάτων του Βέρντι. Η παράσταση της Πάρμα υπάρχει σε DVD.
Πράξη Α΄: Η βεντέτα
Σκηνή 1: Η πλατεία έξω από τον ναό του Αγίου Αμβροσίου στο Μιλάνο
Οι δύο γιοι του Λόρδου Φόλκο, ο Παγκάνο και ο Αρβίνο, συμφιλιώνονται μετά τη διαμάχη τους για την απόκτηση της Βικλίντα. Ο Παγκάνο, που κάποτε είχε απειλήσει τη ζωή του αδελφού του, έχει επιστρέψει από την εξορία. Μπροστά στην εκκλησία του Αγίου Αμβροσίου μαζεύεται ένα πλήθος ανθρώπων για να πανηγυρίσει. Η Βικλίντα, τώρα σύζυγος του Αρβίνο, και η κόρη τους Γκιζέλντα είναι εκεί. Ανακοινώνεται μία σταυροφορία για τους Αγίους Τόπους και ο Αρβίνο πρόκειται να ηγηθεί μιας μονάδας της. Ο Παγκάνο εκμυστηρεύεται τη συνεχιζόμενη καταπίεση των αισθημάτων του στον Πίρρο, υπασπιστή του Αρβίνο: επιθυμεί ακόμα τη Βικλίντα (Sciagurata! hai tu creduto / «Κακόμοιρη γυναίκα! Πίστεψες πως θα μπορούσα να σε ξεχάσω;...»). Καθώς καλόγριες τραγουδούν ύμνους στο υπόβαθρο, ο Πίρρο και μία συμμορία συμφωνούν να βοηθήσουν τον Παγκάνο να πάρει τη Βικλίντα πίσω.
Σκηνή 2: Το ανάκτορο των Φόλκο
Η Βικλίντα και η Γκιζέλντα ανησυχούν για τον Παγκάνο και την υποτιθέμενη αλλαγή του. Ο Αρβίνο τους ζητεί να προσέχουν τον γέρο πατέρα του, τον λόρδο Φόλκο, που περνά τη νύχτα στα διαμερίσματα του Αρβίνο. Η Γκιζέλντα προσεύχεται (άρια: Salve Maria / «Χαίρε Μαρία!»). Ο Πίρρο και ο Παγκάνο επιδράμουν στο ανάκτορο με τη συμμορία τους. Ο Παγκάνο βγάζει το σπαθί του από το θηκάρι και μπαίνει στα δωμάτια του Αρβίνο. Βγαίνει με το σπαθί ματωμένο και με τη Βικλίντα. Αλλά ο Αρβίνο εμφανίζεται ξαφνικά και ο Παγκάνο συγκλονίζεται μαθαίνοντας πως στο σκοτάδι σκότωσε τον πατέρα του αντί για τον αδελφό του (Orror! / «Φρίκη! Αποτρόπαιο τέρας της κόλασης...»). Ενώ ένας συμμορίτης καλεί να σκοτώσουν τον Παγκάνο, η Γκιζέλντα διαμαρτύρεται κατά της συνέχισης της αιματοχυσίας. Μετά από αυτά, ο Παγκάνο στέλνεται και πάλι στην εξορία.
Πράξη Β΄: Ο άνθρωπος της σπηλιάς
Σκηνή 1: Το ανάκτορο του Αξιανού στην Αντιόχεια
Ο Αξιανός και αντιπρόσωποι από τα γύρω εδάφη σχεδιάζουν τη συνέχιση της αντιστάσεώς τους κατά των επιδρομών των Σταυροφόρων. `Εχουν αιχμαλωτίσει τη Γκιζέλντα, που κρατείται τώρα στο χαρέμι του Αξιανού. Η Σοφία, η κυρίως σύζυγος του Αξιανού καικρυπτοχριστιανή, εμφανίζεται συνοδευόμενη από τον γιο της Ορόντη. Ο Ορόντης έχει ερωτευθεί την αιχμάλωτη Γκιζέλντα (άρια: La mia letizia infondere / «Να μπορούσα να ενσταλάξω τη χαρά μου μέσα στην αγαπητή καρδιά της»). Καθώς ο Ορόντης τραγουδά τον έρωτά του, η Σοφία βλέπει την Γκιζέλντα ως ένα μέσο για να μεταστρέψει τον γιο της στον Χριστιανισμό (Come poteva un angelo / «Πώς θα μπορούσε ο ουρανός να δημιουργήσει έναν άγγελο τόσο αγνό»).
Σκηνή 2: Μια σπηλιά στην έρημο έξω από την Αντιόχεια
Κάποιος ερημίτης περιμένει την άφιξη των Σταυροφόρων. Στη σπηλιά του εμφανίζεται ένας άνδρας και ρωτά τον ερημίτη πώς θα συγχωρηθεί για τις αμαρτίες του. Ο άνδρας αυτός είναι ο Πίρρο, ο οποίος έχει γίνει έμπιστος του Αξιανού και τώρα ελέγχει τις πύλες της Αντιοχείας. Ο ερημίτης τον συμβουλεύει ότι θα συγχωρηθεί αν ανοίξει τις πύλες στους Σταυροφόρους που πλησιάζουν. Μετά από λίγο οι Σταυροφόροι, με επικεφαλής τον Αρβίνο, φθάνουν στη σπηλιά. Ο ερημίτης μαθαίνει ότι η κόρη του Αρβίνο έχει αιχμαλωτισθεί από τον Αξιανό. Ο ερημίτης τους διαβεβαιώνει ότι θα κατορθώσουν να καταλάβουν την Αντιόχεια.
Σκηνή 3: Το χαρέμι του Αξιανού
Οι γυναίκες του χαρεμιού τραγουδούν για την τύχη της Γκιζέλντα να προσελκύσει την προσοχή του Ορόντη. Καθώς η Γκιζέλντα προσεύχεται (άρια: Oh madre, dal cielo / «Ω μητέρα, από τους ουρανούς άκου τον θρήνο μου»), ξαφνικά κραυγές ειδοποιούν ότι οι Σταυροφόροι έχουν εισβάλει στην Αντιόχεια. Η Σοφία ορμά μέσα για να αναγγείλει ότι τόσο ο Αξιανός όσο και ο Ορόντης έχουν σκοτωθεί. Ο Αρβίνο μπαίνει με τον ερημίτη. Η Σοφία αναγνωρίζει τον Αρβίνο ως τον φονιά του συζύγου και του γιου της. Η Γκιζέλντα φρικιά και αποτραβιέται όταν ο πατέρας της επιχειρεί να την αγκαλιάσει. Ανακοινώνει ότι αυτή η Σταυροφορία δεν ήταν το θέλημα του Θεού. Ο Αρβίνο βγάζει το σπαθί του και απειλεί να τη σκοτώσει για τη βλασφημία της, αλλά εμποδίζεται από τον ερημίτη και τη Σοφία. Ο Αρβίνο ανακοινώνει ότι η κόρη του έχει τρελαθεί.
Πράξη Γ΄: Ο προσηλυτισμός
Σκηνή 1: Η κοιλάδα του Ιωσαφάτ: η Ιερουσαλήμ διακρίνεται μακριά στην απόσταση.
Οι Σταυροφόροι, με τους οποίους έχουν ενωθεί Χριστιανοί προσκυνητές, τραγουδούν την ομορφία της Ιερουσαλήμ και των Αγίων Τόπων. Η Γκιζέλντα έχει περιπλανηθεί μακριά από το στρατόπεδο του πατέρα της. Ξαφνικά, εμφανίζεται ο Ορόντης! Δεν είχε σκοτωθεί, αλλά μόνο τραυματισθεί από το σπαθί του Αρβίνο. Η Γκιζέλντα και ο Ορόντης αποφασίζουν να διαφύγουν μαζί (διωδία: Oh belle, a questa misera / «Ω σκηνές των Λομβαρδών, όμορφες σε αυτό το δύστυχο κορίτσι, αντίο!»).
Σκηνή 2: Η σκηνή του Αρβίνο
Ο Αρβίνο λυσσομανά για την προδοσία της κόρης του. Στρατιώτες φθάνουν για να τον πληροφορήσουν ότι ο Παγκάνο έχει επισημανθεί στο στρατόπεδο και καλούν για τη σύλληψή του. Ο Αρβίνο συμφωνεί.
Σκηνή 3: Μια σπηλιά κοντά στον ποταμό Ιορδάνη
Μετά από μία εισαγωγή από τα βιολιά, εμφανίζονται η Γκιζέλντα και ο Ορόντης. Ο Ορόντης έχει τραυματισθεί και η Γκιζέλντα θρηνεί πικρά για τη σκληρότητα του Θεού. Παρουσιάζεται τότε ο ερημίτης και τους λέει πως ο έρωτάς τους είναι αμαρτωλός, αλλά μπορεί να εξαγνισθεί αν ο Ορόντης κατηχηθεί και βαπτισθεί Χριστιανός. Ο ερημίτης τον βαπτίζει και η Γκιζέλντα θρηνεί καθώς ο Ορόντης πεθαίνει από τα τραύματά του, υποσχόμενος να τη δει στον Παράδεισο (τριωδία: Qual voluttà trascorrere / «Τι θαυματουργή χαρά αισθάνομαι»).
Πράξη Δ΄: Ο Πανάγιος Τάφος
Ο Ορόντης εμφανίζεται στο όνειρο της Γκιζέλντα και της λέει ότι ο Θεός έχει εισακούσει την προσευχή της. Επίσης, οι Σταυροφόροι θα βρουν δύναμη στα νερά της πηγής του Σιλωάμ (άρια: In cielo benedetto / «Μέσα από σένα, Γκιζέλντα, είμαι ευλογημένος στον Παράδεισο»). Η Γκιζέλντα ξυπνά και τραγουδά για το θαυματουργικό όραμά της (άρια: Qual prodigio . . . Non fu sogno! / «Θαύμα!... Δεν ήταν όνειρο»).
Σκηνή 2: Το στρατόπεδο των Λομβαρδών
Οι Σταυροφόροι και οι προσκυνητές απελπίζονται ότι ο Θεός τους έχει εγκαταλείψει στην έρημο (Ο signore, dal tetto natio / «Ω Κύριε, Συ μας προσεκάλεσες»). Η Γκιζέλντα ορμά ανάμεσά τους ανακοινώνοντας την ανακάλυψη μιας πηγής νερού. Καθώς όλοι χαίρονται, ο Αρβίνο βεβαιώνει τους Σταυροφόρους του για την πεποίθησή του ότι τώρα θα πάρουν την Ιερουσαλήμ.
Σκηνή 3: Το αντίσκηνο του Αρβίνο
Πεθαίνοντας από τραύματα, ο ερημίτης μεταφέρεται από τη Γκιζέλντα και τον Αρβίνο. Ο ερημίτης αποκαλύπτει την ταυτότητά του: είναι ο Παγκάνο. Στις τελευταίες του στιγμές, εξομολογείται στον Αρβίνο τη μετάνοιά του για τον φόνο του πατέρα τους και ικετεύει για συγχώρηση. Ο Αρβίνο αγκαλιάζει τον αδελφό του και ο Παγκάνο ζητά μια τελευταία ενατένιση της Αγίας Πόλεως. Καθώς η Ιερουσαλήμ εμφανίζεται στην απόσταση, ο Παγκάνο πεθαίνει. Οι Σταυροφόροι υμνούν τον Θεό (Te lodiamo, gran Dio di vittoria / «Σε υμνούμε, ω μέγα Θεέ της νίκης»).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λομβαρδοι
Ανοικτή διακυβέρνηση
Ανοικτή διακυβέρνηση (αγγλικά: open government) είναι η πολιτική που υποστηρίζει ότι οι πολίτες έχουν το δικαίωμα πρόσβασης στα έγγραφα και τις διαδικασίες της κυβέρνησης για να επιτρέψουν την αποτελεσματική δημόσια εποπτεία. Οι πρωτοβουλίες και στρατηγικές για την ανοικτή διακυβέρνηση βασίζονται στις αρχές της διαφάνειας, της ακεραιότητας, της υπευθυνότητας και της συμμετοχής όλων των εμπλεκόμενων. Οι πολιτικές ανοικτής διακυβέρνησης μπορούν να συμβάλουν στην αύξηση της εμπιστοσύνης των πολιτών στο κράτος. Για το λόγο αυτό οι πρωτοβουλίες για την ανοικτή διακυβέρνηση κερδίζουν την προσοχή σε ολοένα και περισσότερες χώρες.
Το 2011 ξεκίνησε η Πρωτοβουλία για την Ανοικτή Διακυβέρνηση (Open Government Partnership, OGP) στην οποία συμμετέχουν 78 χώρες και 76 τοπικές κυβερνήσεις. Στα πλαίσια της συμμετοχής της στην παραπάνω πρωτοβουλία η Ελλάδα έχει εκπονήσει το 4ο Εθνικό Σχέδιο Δράσης για την Ανοικτή Διακυβέρνησης 2019 – 2021.
Επιχειροτονία
Γενικά
Καθένας μπορούσε να κατηγορήσει (προβάλλεσθαι) οποιονδήποτε από τους άρχοντες όταν προτείνονταν η ερώτηση: εἰ δ ο κ ε ῖ  κ α λ ῶ ς  ἂ ρ χ ε ι ν  ἕ κ α σ τ ο ς  (:εάν νομίζεται ότι σωστά εξουσιάζει ο καθένας). Η εκκλησία τότε αποφάσιζε δια χειροτονίας, η οποία λέγονταν επιχειροτονία και αν έκανε δεκτή την κατηγορία ο άρχων επαύετο από τα καθήκοντά του και παραπεμπόταν στο ηλιαστικό δικαστήριο.
Επιχειροτονία των νόμων
Κατά την ενδεκάτη ημέρα της πρώτης πρυτανείας, στη συνέλευση της εκκλησίας του δήμου, αφού ο κήρυκας έκανε τις καθιερωμένες ευχές, γίνονταν η επιχειροτονία των νόμων. Πρώτοι οι νόμοι που αφορούσαν στη βουλή, έπειτα εκείνοι που αφορούν στις δημόσιες υποθέσεις (κοινά), στη συνέχεια όσοι αφορούσαν στους εννέα άρχοντες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αττικό Δίκαιο
1637 Σουίνγκς
Ο Σουίνγκς (Swings) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εξωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,377. Ανακαλύφθηκε το 1936 από τον Βέλγο αστρονόμο Ζοζέφ Ουναέρτ, που παρατηρούσε από την Υκλ του Βελγίου, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Βέλγου αστρονόμου Πολ (Πολυδώρου) Σουίνγκς.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Σουίνγκς εκτιμάται σε 45,15 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0415.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σουινγκς
Κάτω Δροσινή Ροδόπης
Η Κάτω Δροσινή είναι ημιορεινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης, το οποίο βρίσκεται σε απόσταση 31 χλμ. ΒΑ. από την Κομοτηνή και 41 χλμ. B.-ΒΔ. από τα Αρριανά (έδρα του δήμου) μέσω Φιλλύρας. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Γρατινής. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Κάτω Δροσινής που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Φιλλύρας του Δήμου Αρριανών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 66 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης Κατηγορία:Δήμος Αρριανών
Blender (περιοδικό)
Το Blender ήταν αμερικανικό μουσικό περιοδικό, το οποίο αυτοαποκαλούταν ως «ο απόλυτος οδηγός στη μουσική και περισσότερα».
Περιέχει λίστες άλμπουμ, καλλιτεχνών, και τραγουδιών, συμπεριλαμβανομένου τους καταλόγους «καλύτερα» και «χειρότερα». Σε κάθε άρθρο, υπάρχει αναφορά στη δισκογραφία του καλλιτέχνη, με ανάλυση του κάθε άλμπουμ του.
Το Blender κυκλοφόρησε από τη Dennis Publishing. Το περιοδικό ξεκίνησε το 1994 ως το πρώτο ψηφιακό CD-ROM περιοδικό από τους Τζέισον Πίρσον, Ντέιβιντ Τσέρρι και Ρετζίνα Τζόσεφ, το οποίο κυκλοφόρησε από τον Φέλιξ Ντέννις/Dennis Publishing, στο Ηνωμένο Βασίλειο, με 15 ψηφιακά CD θέματα, και απέκτησε ιστοσελίδα το 1997. Η έντυπη έκδοση άρχισε να κυκλοφορεί ξανά το 1999 στη πιο πρόσφατη μορφή της. Οι πρώτοι ψηφιακοί διαφημιστές ήταν: Calvin Klein, Apple Computer, Stephen Colbert, Toyota και Nike.
Η ιδιοκτήτρια «Alpha Media Group» έκλεισε το περιοδικό Blender στις 26 Μαρτίου 2009, ενώ η τελευταία έντυπη έκδοση του περιοδικού ήταν το θέμα του Απριλίου του 2009.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιοδικά με τόπο έκδοσης τις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Περιοδικά στην αγγλική γλώσσα Κατηγορία:Μουσικά περιοδικά
Εθνικό στάδιο του Μπαϊρίκι
To Εθνικό στάδιο του Μπαϊρίκι βρίσκεται στο Μπαϊρίκι του Κιριμπάτι. Είναι το εθνικό στάδιο και η έδρα της ομάδας ποδοσφαίρου του Κιριμπάτι. Η χωρητικότητα του σταδίου είναι περίπου 2.500 θέσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κιριμπάτι Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στο Κιριμπάτι Κατηγορία:Εθνική Κιριμπάτι (ποδόσφαιρο)
247
Το έτος 247 (CCXLVII) ήταν ένα κοινό έτος, το οποίο ξεκινούσε την Παρασκευή. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το έτος των Υπάτων Φιλίππου και Σεβήρου (ή, λιγότερο γνωστό, το έτος 1000 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 247 έχει χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος ονομασίας των ετών στην Ευρώπη.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ενβιγάδο
Το Ενβιγάδο (Ισπ. Envigado) είναι πόλη και δήμος στο νομό Αντιόχειας της Κολομβίας. Ανήκει στο μητροπολιτικό συγκρότημα της πρωτεύουσας Μεδεγίν, στο νότιο τμήμα της κοιλάδας Αμπουρρά. Ο πληθυσμός το 2005 ήταν 175,337 κάτοικοι.
Η πόλη ιδρύθηκε το 1775 και ανακηρύχθηκε σε δήμο το 1814. Το όνομα της πόλης προέρχεται από τα μεγάλα δέντρα που βρίσκονται στην περιοχή και χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή σπιτιών.
Η κύρια οικονομική δραστηριότητα της πόλης είναι η βιομηχανία. Εκτός των άλλων στην περιοχή βρίσκεται εγκαταστημένο και ένα εργοστάσιο συναρμολόγησης αυτοκινήτων Renault και Toyota.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Κολομβίας
Εκείνος & Εκείνος
Οι Εκείνος & Εκείνος είναι ελληνικό έντεχνο συγκρότημα που δημιουργήθηκε το 1988. Το συγκρότημα απαρτίζουν οι Νίκος Καλλίνης (τραγούδι, κιθάρα) και Κώστας Λογοθετίδης (πλήκτρα). Το όνομα του συγκροτήματος είναι δανεισμένο από την ελληνική τηλεοπτική σειρά Εκείνος & Εκείνος του Κώστα Μουρσελά με τους Βασίλη Διαμαντόπουλο και Γιώργο Μιχαλακόπουλο, αφού οι δημιουργοί του θεώρησαν πως είχαν πολλά κοινά με τους ήρωές του.
Ιστορία
Οι δύο δημιουργοί του συγκροτήματος μοιράζονται πολλά κοινά, καθώς μεγάλωσαν στην ίδια γειτονιά στο Πέραμα, είχαν κοινές παρέες και γεννήθηκαν την ίδια δεκαετία. Ο τραγουδιστής του σχήματος, Νίκος Καλλίνης, παίζει μαντολίνο από τα 8 του, κιθάρα από τα 12, έγραψε το πρώτο του τραγούδι 13 χρονών και στα 15 δημιούργησε το πρώτο του συγκρότημα. Κάπου στο 1987, η ζωή οδήγησε τους δυο καλλιτέχνες να σκεφτούν σοβαρά το επόμενο βήμα τους από κοινού. Από το 1988 ως το 1991, οι Εκείνος & Εκείνος αφιέρωσαν καθημερινή ενασχόληση με το αντικείμενό τους, στιχουργικά και μουσικά.
Δισκογραφία
To 1991 κυκλοφόρησε από την Minos EMI ο πρώτος τους δίσκος με τίτλο το όνομά τους. Τα δύο κομμάτια του δίσκου που ξεχώρισαν είναι τα "Δεν θυμάσαι" και "Τα χειμωνιάτικα μπαρ". Το 1993 τους βρίσκει σε άλλη δισκογραφική στέγη, την F.M.Records. Οι δυο τους, μαζί με τον παραγωγό τους, ξεκίνησαν συζητήσεις για το ποια τραγουδίστρια θα μπορούσε να πει ένα τραγούδι που τους άρεσε ιδιαιτέρως και που είχε θέμα και πρωταγωνιστή το γυναικείο φύλο. Το τραγούδι Άλλη μια φορά και η συμμετοχή της Καίτη Γκρέι στο Μια γυναίκα ξέρει μόνο να σου πει, τους χαρίζει το τραγούδι της χρονιάς και τον πρώτο τους χρυσό δίσκο. Το 1995 κυκλοφορούν τον νέο τους δίσκο με τίτλο Καινούριος Κόσμος, στον οποίο συμμετέχει η Ελένη Βιτάλη. Έκτοτε το συγκρότημα μετράει πολυάριθμες συνεργασίες με καλλιτέχνες όπως η Χάρις Αλεξίου, o Δημήτρης Μητροπάνος, ο Αντώνης Ρέμος κ.ά.
Το συγκρότημα έκανε διάλειμμα από το 2004 έως το 2015. Το 2010 οι δύο καλλιτέχνες ανακάλυψαν με χαρά και συγκίνηση ότι όλα τους τα τραγούδια είχαν ανέβει στο youtube από τους φίλους τους, πράγμα που δεν είχαν φροντίσει οι ίδιοι έως τότε. Τον Μάιο του 2015, οι Εκείνος & Εκείνος έδωσαν μια δυνατή συναυλία που σηματοδότησε το πρώτο στάδιο της καλλιτεχνικής επιστροφής τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά μουσικά ντουέτα
2965 Σούρικοφ
Ο Σούρικοφ (Surikov) είναι ένας μικρός αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,6. Ανακαλύφθηκε το 1975 από τη Σοβιετική αστρονόμο Λιουντμίλα Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Ρώσου ζωγράφου Βασίλι Σούρικοφ (1846–1916).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Σούρικοφ εκτιμάται σε 8,6 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,086 ± 0,027. Ο Σούρικοφ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 9 ώρες και 4 λεπτά.
Αδελαΐδα του Σάουμπουργκ-Λίππε (1821-1899)
Βιογραφία
Στις 16 Οκτωβρίου 1841 παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ στο Μπύκεμπουργκ. Μαζί απέκτησαν πέντε παιδιά:
Πέθανε στις 30 Ιουλίου 1899 στο Ίτσεχοε σε ηλικία 78 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Γκλύξμπουργκ Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Σάουμπουργκ-Λίππε
Κανό Χογκάι
Ο Κανό Χογκάι (狩野芳崖), (1828-1888) ήταν Ιάπωνας καλλιτέχνης του 19ου αιώνα της σχολής Κανό. Ήταν ένας από τους τελευταίους ζωγράφους της σχολής Κανό και τα έργα του αντανακλούν τη μακραίωνη παράδοση της σχολής με Δυτικές μεθόδους και καλλιτεχνικό ύφος. Ο Χογκάι ζωγράφισε μια ποικιλία θεμάτων αλλά είναι πιο γνωστός για τα έργα του με θέμα τα γεράκια και τους δράκοντες.
Βιογραφία
Στην ηλικία των 18 χρονών πήγε στο Έντο (σημερινό Τόκυο) για να σπουδάσει ζωγραφική. Έμεινε εκεί για 10 χρόνια και μαθήτευσε στον Κανό Σόσεσιν και άλλους καλλιτέχνες της εποχής. Μετά από μια επιτυχημένη καριέρα του παραγγέλθηκε να ζωγραφίσει τις ορορφές του κάστρου του Έντο. Επίσης, είχε την τιμή να παρουσιάσει τα έργα του στην Διεθνή Έκθεση του Παρισιού.
Παρά τις τιμές αυτές, η οικονομική κρίση που έλαβε χώρα κατά την πτώση των σογκούν (Περίοδος Μεϊτζί) το 1868 ανάγκασε τον Χογκάι να στραβεί σε τεχνικά επαγγέλματα για βιοποριστικούς λόγους. Το 1877 επέστρεψε στο Έντο και εργάστηκε για την πλούσια οικογένεια Σιματζού, που του έδωσε τη δυνατότητα να εργαστεί με κάποιους από τους πιο σημαντικούς Ιάπωνες καλλιτέχνες ουκίγιο-ε της εποχής όπως οι Σεσού και Σεσόν.
Το 1884, ο Χογκάι τράβηξε την προσοχή του Ερνέστου Φενολόζα, ενός κριτικού τέχνης από τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, που αγόρασε τα έργα του. Μαζί με τους Οκακούρα Κακούζο και Χασιμότο Γκαχό εξέθεσε τα έργα του στην έκθεση Κανγκακάι (観画会, kangakai). .
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιάπωνες ζωγράφοι
1638 Ρουάντα
Η Ρουάντα (Ruanda) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,542. Ανακαλύφθηκε το 1935 από τον Νοτιοαφρικανό αγγλικής καταγωγής αστρονόμο Σύριλ Τζάκσον, που παρατηρούσε από το Γιοχάνεσμπουργκ, και πήρε το όνομά της από την ομώνυμη χώρα της Αφρικής.
Αξιοσημείωτη είναι η πολύ μικρή κλίση της τροχιάς της Ρουάντα ως προς την εκλειπτική, μόλις 17΄ 21΄΄, γεγονός που θα διευκόλυνε ένα διαστημικό ταξίδι από τη Γη προς αυτό τον αστεροειδή.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος της Ρουάντα είναι X. Τα υπόλοιπα φυσικά χαρακτηριστικά της είναι άγνωστα. Η Ρουάντα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 4 ώρες 14 λεπτά και 23 δευτερόλεπτα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ρουαντα
Lista de asteroidi
Φίχτι Αργολίδας
Το Φίχτι (ή τα Φίχτια) είναι πεδινό χωριό του νομού Αργολίδας. Διοικητικά υπάγεται στην Κοινότητα Φιχτίου της δημοτικής ενότητας Μυκηναίων του Δήμου Άργους - Μυκηνών.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2021 το χωριό είχε μόνιμο πληθυσμό 663 κατοίκων. Είναι το μοναδικό χωριό που υπάγεται στην κοινότητα Φιχτίων.
Οι κάτοικοι ασχολούνται με την καλλιέργεια εσπεριδοειδών (πορτοκάλια, μανταρίνια), αμπελιών, ελιών, λαχανικών, βερικόκων. Υπάρχει επίσης ενασχόληση με κτηνοτροφία και ορνιθοτροφία. Λόγω της γειτνίασης με τον αρχαιολογικό χώρο των Μυκηνών υπάρχουν και επιχειρήσεις τουριστικού ενδιαφέροντος.
Στα Φίχτια βρίσκεται ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Μυκηνών της μετρικής γραμμής Κορίνθου-Καλαμάτας, όπου σταμάτησε η λειτουργία το 2010.
Πληθυσμός
Τα Φίχτια είχαν σταθερή πληθυσμιακή αύξηση απο το 1879 μέχρι και το 1991 αλλά έκτοτε έχει μειωθεί αρκετά ο πληθυσμός τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αργολίδας Κατηγορία:Δήμος Άργους - Μυκηνών