cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εκκλησία Αγίων Τεσσαράκοντα (Συκάμινο Αττικής)
Η Εκκλησία των Αγίων Τεσσαράκοντα είναι ορθόδοξη εκκλησία στο Συκάμινο Αττικής, χωριό ευρισκόμενο σε απόσταση, περίπου, 3 χμ. από τον Ωρωπό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινές εκκλησίες στην Ελλάδα Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Αττική
Σαντουάν
Η Σαντουάν (αραβικά : شدوان) είναι ένα άγονο βραχώδες νησί είκοσι μίλια νοτιοδυτικά της αιγυπτιακής πόλης του Σαρμ ελ Σέιχ στην χερσόνησο του Σινά. Είναι το μεγαλύτερο από ένα σύμπλεγμα νησιών στο στόμα του κόλπου του Σουέζ στη βόρεια Ερυθρά Θάλασσα με μήκος του συμπλέγματος 16 χλμ και πλάτος μεταξύ 3-5 χλμ. Παλαιότερα ονομαζόταν "Σακέρ" και διαθέτει ένα φάρο ενώ είναι γνωστό στους λάτρεις των καταδύσεων.
Στις 31 Μαρτίου 1969 το νησί ήταν το κέντρο σεισμού μεγέθους 6,6 Ρίχτερ. Ο σεισμός προκάλεσε κάποιες ζημιές συμπεριλαμβανομένων πολλών πτώσεων βράχων. Στις 9 Απριλίου του 1996 σταθμός του σεισμολογικού δικτύου της Χουργκάντα άρχισε να λειτουργεί στο νησί με στόχο την απόκτηση πληροφοριών σχετικά με τη σεισμοτεκτονική της νότιας περιοχής του Κόλπου του Σουέζ. Ο σταθμός λειτουργεί με ηλιακές μπαταρίες και τα σεισμικά δεδομένα μεταδίδονται μέσω τηλεμετρίας στην Χουργκάντα και στο σεισμολογικό κέντρο της πόλης.
Κατά τη διάρκεια του Πολέμου Φθοράς μεταξύ του Ισραήλ και της Αιγύπτου, το νησί οχυρώθηκε και κατεχόταν από αιγυπτιακά στρατεύματα. Στις 22 Ιανουαρίου 1970 πραγματοποιήθηκε επίθεση ισραηλινών στρατευμάτων που κατέλαβαν το νησί για 36 ώρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά της Αιγύπτου στην Ερυθρά θάλασσα
Αναπτυσσόμενες χώρες
Ο όρος αναπτυσσόμενες χώρες αναφέρεται στις χώρες που βρίσκονται σε χαμηλό στάδιο οικoνομικής ανάπτυξης. Παλιότερος, αλλά και ανακριβής, φορτισμένος όρος είναι το τρίτος κόσμος.
Αποτέλεσμα της ανέχειας που παρατηρείται λόγω του χαμηλού ρυθμού ανάπτυξης, είναι συχνά η μετανάστευση προς τις πλουσιότερες χώρες για την αναζήτηση εργασίας και την βελτίωση των συνθηκών ζωής.
Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα στην Ευρώπη που πληροί όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά.
Πολλές από τις χαμηλής ανάπτυξης χώρες, δεν θα έπρεπε να ονομάζονται αναπτυσσόμενες, καθώς δεν παρουσιάζουν θετική ανάπτυξη. Η βιβλιογραφία όμως διίστανται σε αυτό το σημείο. Τα τελευταία 15 με 20 χρόνια, οι περισσότερες από τις οικονομικά ασθενείς χώρες, εκτός της Αφρικής, παρουσιάζουν σημαντική οικονομική ανάπτυξη.
Ψυχανθή
Τα Ψυχανθή (λατ. Papilionoideae ή Faboideae) αποτελούν μεγάλη υποοικογένεια φυτών με δέκα χιλιάδες περίπου είδη και ανήκουν στην οικογένεια των Κυαμοειδών (Fabaceae) και στην τάξη των Κυαμωδών (Fabales). Τα εκμεταλλεύεται ο άνθρωπος για την διατροφή αγροτικών ζώων. Είναι φυτά δικοτυλήδονα, ετήσια, διετή ή πολυετή και παρουσιάζουν τα παρακάτω χαρακτηριστικά:
Τα καλλιεργούμενα ψυχανθή, ανάλογα με το είδος ή τις οικολογικές απαιτήσεις τους, καλλιεργούνται για διάφορους σκοπούς. Μερικά από αυτά όπως η μηδική (Medicago sativa) ή τα τριφύλλια, καλλιεργούνται αποκλειστικά και μόνο για το χόρτο τους που υπό διάφορες μορφές χρησιμοποιούνται στη διατροφή των ζώων. Άλλα πάλι όπως τα ρεβίθια ή τα φασόλια, καλλιεργούνται για τα ξερά σπέρματά τους που είναι γνωστά με τη γενική ονομασία όσπρια, χωρίς βέβαια για μερικά από αυτά να αποκλείεται η καλλιέργεια τους και για τους χλωρούς λοβούς.
Τα ψυχανθή κτηνοτροφικά φυτά περιλαμβάνουν δέντρα (όπως η χαρουπιά και η ψευδακακία), θάμνους (όπως η δενδρώδης μηδική (Medicago arborea)), αλλά τα είδη τα πλέον σημαντικά είναι τα ποώδη ψυχανθή, τόσο ετήσια και όσο και τα πολυετή.
Τέλος αρκετά ψυχανθή καλλιεργούνται για διάφορες άλλες εξειδικευμένες χρήσεις, όπως ένα είδος κροταλαρίας για τις ίνες της, ένα είδος γλυκόριζας για τις γλυκές ρίζες της ή διάφορα είδη ακακίας για την παραγωγή αραβικού κόμμεος, ενώ αρκετές εκτάσεις καλλιεργούνται με διάφορα ψυχανθή που αναστρέφονται εντός του εδάφους, με σκοπό τη βελτίωση της γονιμότητας του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βοτανική
In vivo
Η λατινογενής έκφραση in vivo, (που ελληνικά αποδίδεται «ἐν ζωῄ») αναφέρεται σε ό,τι λαμβάνει χώρα μέσα σε έναν έμβιο οργανισμό. Ιδιαίτερα στη Βιολογία ο όρος αναφέρεται σε πειράματα που πραγματοποιούνται σε ιστούς εντός ζώντος οργανισμού σε αντιδιαστολή με τον όρο in vitro (= «σε δοκιμαστικό σωλήνα»), που αναφέρεται σε αντίστοιχα πειράματα αποσπασμένων μερών εκτός του ζωντανού οργανισμού, καθώς και σε έρευνες και πειράματα ex vivo. Ο τύπος αυτός έρευνας αποτελεί έναν ολιστικό τρόπο πειραματισμού. Προσφέρεται για μελέτες περισσότερο από τις in vitro μελέτες, λόγω του ότι δίνει πιστότερα, και πλέον ασφαλή και αξιόπιστα σε χρήση αποτελέσματα σε ένα πείραμα''.
Σημειώνεται ότι η ελληνική έκφραση "εν ζωῄ" χρησιμοποιείται κυρίως σε ανθρώπους που μετά από κάποιο συμβάν διατηρούνται στη ζωή, καθώς και σε πράξεις ανθρώπων προ του θανάτου τους. Αντίθετη ελληνική έκφραση είναι "μετά θάνατον".
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Λατινικές φράσεις Κατηγορία:Βιολογικοί όροι Κατηγορία:Λατινικές βιολογικές φράσεις
Εκλογές στο Λάος
Στο Λάος διεξάγονται εκλογές για κοινοβούλιο σε εθνικό επίπεδο και οι πολίτες επίσης εκλέγουν τους επικεφαλής των χωριών. Η Εθνοσυνέλευση (Sapha Heng Xat) απαρτίζεται από 132 έδρες. Τα μέλη του κοινοβουλίου εκλέγονται για πενταετείς θητείες.
Ο Πρόεδρος εκλέγεται έμμεσα και όχι από τον λαό.
Η χώρα τελεί υπό μονοκομματικό καθεστώς. Αυτό σημαίνει ότι μόνο ένα πολιτικό κόμμα, το Επαναστατικό Λαϊκό Κόμμα του Λάος είναι νόμιμο.
1947
Οι βουλευτικές εκλογές του 1947 έγιναν στις 24 Αυγούστου. Όπως και στις προηγούμενες εκλογές, και πάλι όλοι οι υποψήφιοι είχαν κατέλθει ως ανεξάρτητοι.
1951
Στις 18 Αυγούστου 1951 έγιναν βουλευτικές εκλογές και, σε αντίθεση με τις προηγούμενες, έλαβαν μέρος για πρώτη φορά πολιτικά κόμματα. Το αποτέλεσμα ήταν η νίκη για το Εθνικό Προοδευτικό Κόμμα, το οποίο κέρδισε τις 19 από τις συνολικά 39 έδρες.
1955
Το Εθνικό Προοδευτικό Κόμμα κέρδισε δεύτερη συνεχόμενη νίκη στις εκλογές που διενεργήθηκαν στις 25 Δεκεμβρίου 1955. Το εν λόγω κόμμα κατέλαβε 22 έδρες από τις συνολικά 39 της βουλής, με τη συμμετοχή να διαμορφώνεται στο 75,6%.
1958
Στις επόμενες βουλευτικές εκλογές στις 4 Μαΐου 1958 εξελέγησαν άλλοι 21 βουλευτές στην ενισχυμένη εθνοσυνέλευση. Το Πατριωτικό Μέτωπο του Λάος κέρδισε τις περισσότερες έδρες, παρότι μεγαλύτερο κόμμα στην εθνοσυνέλευση παρέμεινε το κυβερνών Εθνικό Προοδευτικό Κόμμα, με 26 επί συνόλου 60 εδρών. Η συμμετοχή ήταν 82,1%.
1960
Στις 24 Απριλίου 1960 ένα νεοσύστατο κόμμα, η Επιτροπή για την Άμυνα των Εθνικών Συμφερόντων, κέρδισε τις 34 από τις συνολικά 59 έδρες στο κοινοβούλιο στις εκλογές που έγιναν.
Μονή Ελώνης Αρκαδίας
Η Μονή Ελώνης ή Ελώνα (Τσακώνικα: Έωνη) είναι μονή του νομού Αρκαδίας. Είναι γυναικεία μονή και σε αυτή μονάζουν με βάση την απογραφή του 2001 τέσσερις μοναχές.
Εκλογές στο Λάος
1965
Το Μπλοκ του Νότου κέρδισε τις εκλογές που έγιναν στις 18 Ιουλίου 1965 με 15 έδρες από τις συνολικά 59 στην εθνοσυνέλευση. Στις εκλογές δεν έλαβε μέρος σε ένδειξη διαμαρτυρίας το Πατριωτικό Μέτωπο του Λάος. Ωστόσο, επιτράπηκε μόνο σε 22.000 πολίτες να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα και οι ψηφοφόροι περιορίστηκαν σε πολιτικούς, δημόσιους υπαλλήλους αξιωματικούς του στρατού, αστυνομικούς και αξιωματούχους της τοπικής κυβέρνησης.
1967
Με την έλευση του 1967 έγιναν βουλευτικές εκλογές στο Λάος (1η Ιανουαρίου). Το δικαίωμα ψήφου επαναφέρθηκε σε όλους και το όριο ηλικίας για να ασκήσει κάποιος το εκλογικό του δικαίωμα μειώθηκε στα 18 έτη, όπως ίσχυε πριν.
Μονή Ελώνης Αρκαδίας
Η Ελώνα είναι χτισμένη σε μία απότομη πλαγιά του Πάρνωνα. Με βάση τη διοικητική διαίρεση του νομού περιλαμβάνεται στην δημοτική ενότητα Κοσμά του δήμου Νότιας Κυνουρίας. Απέχει 35 χιλιόμετρα από τον Τυρό και 17 χιλιόμετρα από το Λεωνίδιο.
Εκλογές στο Λάος
1972
Στις 2 Ιανουαρίου 1972 γύρω στους 200 υποψήφιοι πήραν μέρος στις βουλευτικές εκλογές, με συμμετοχή 67,8%. Πάνω από τα 2/3 των βουλευτών έχασαν τις έδρες τους.
1989
Με τη συμμετοχή 121 υποψηφίων για 79 έδρες διεξήχθησαν βουλευτικές εκλογές στις 26 Μαρτίου 1989, για πρώτη φορά έπειτα από 17 χρόνια. Το Επαναστατικό Λαϊκό Κόμμα του Λάος αναδείχθηκε νικητής, κερδίζοντας 65 έδρες.
1992
Με μεγάλη προσέλευση στις κάλπες (99,3%) έγιναν βουλευτικές εκλογές στις 20 Δεκεμβρίου 1992. Συνολικά 154 υποψήφιοι διεκδίκησαν 85 έδρες και όλοι εκτός από 4 ήταν μέλη του Επαναστατικού Λαϊκού Κόμματος του Λάος. Το τελευταίο κέρδισε σαρωτική νίκη, καταλαμβάνοντας και τις 85 έδρες.
Μονή Ελώνης Αρκαδίας
Ιστορία
Μετά τις προσευχές τους η εικόνα κατέβηκε σε χαμηλότερο σημείο και οι τολμηρότεροι παρευρισκόμενοι σκαρφάλωσαν στο βουνό και διαπίστωσαν ότι ήταν μία εικόνα της Παναγίας της Βρεφοκρατούσας. Στη συνέχεια έχτισαν ένα πρόχειρο ξύλινο εκκλησάκι, όπου και τοποθέτησαν την εικόνα, ενώ για την πρόσβαση σε αυτό κατασκευάστηκε σχοινένια σκάλα.
Στην περιοχή που βρέθηκε η εικόνα ασκήτευαν δύο μοναχοί, ο Καλλίνικος και ο Δοσίθεος. Ο επίσκοπος τους ζήτησε να εγκατασταθούν στο ακριβές μέρος όπου βρέθηκε η εικόνα. Με τη βοήθεια των κατοίκων της περιοχής οι δύο μοναχοί δεν άργησαν να κατασκευάσουν ένα μικρό εκκλησάκι και δύο κελιά, δημιουργώντας ουσιαστικά τη μονή. Με βάση παραδόσεις αλλά και στοιχεία από χειρόγραφα οι δύο μοναχοί βρήκαν φριχτό τέλος στα χέρια δύο Τούρκων. Με βάση την ίδια παράδοση οι δύο σφαγείς έχασαν την όραση τους, όταν επιχείρησαν να συλήσουν το ναό της μονής και την ξαναβρήκαν μόνο μετά τις ικεσίες των κατοίκων του γειτονικού Κοσμά. Σε αυτό να οφείλονται ίσως και τα προνόμια που απέκτησαν την ίδια περίοδο οι κάτοικοι του συγκεκριμένου χωριού. Τα επόμενα χρόνια η μονή ακμάζει και αποκτά μεγάλο αριθμό προσκυνητών και δωρητών.
Εκλογές στο Λάος
1997
Για μία ακόμη φορά ήταν πολύ υψηλή η συμμετοχή (99,4%) στις βουλευτικές εκλογές που διενεργήθηκαν στις 21 Δεκεμβρίου 1997. Τις 99 έδρες της εθνοσυνέλευσης διεκδίκησαν 159 υποψήφιοι. Το κυβερνών Επαναστατικό Λαϊκό Κόμμα του Λάος κέρδισε όλες τις έδρες εκτός από μία.
Μονή Ελώνης Αρκαδίας
Ιστορία
Μετά την αποτυχημένη επανάσταση του 1770 (Ορλωφικά) οι Τούρκοι καταστρέφουν σαν αντίποινα την Πελοπόννησο. Την περίοδο αυτή η μονή πυρπολείται και λαφυραγωγείται, ενώ οι μοναχοί της σφαγιάζονται. Η μονή ανακατασκευάστηκε την επόμενη δεκαετία.
Εκλογές στο Λάος
2006
Στις 30 Απριλίου 2006 διεξήχθησαν βουλευτικές εκλογές και έλαβαν μέρος συνολικά 175 υποψήφιοι. Επί συνόλου 115 εδρών, οι 113 κερδήθηκαν από το κυβερνώνΕπαναστατικό Λαϊκό Κόμμα του Λάος.
Μονή Ελώνης Αρκαδίας
Ο ναός
Ο ναός της μονής χρονολογείται από το 1809, πληροφορία που παρέχεται από επιγραφή στην κεντρική του είσοδο. Χτίστηκε επάνω στα θεμέλια του προηγούμενου κατεστραμμένου ναού και έχει μεγαλύτερο μέγεθος από τον προηγούμενο. Συγκεκριμένα έχει μήκος 14,90 μέτρα και πλάτος 5,10.
Εκλογές στο Λάος
2011
Στις εκλογές που διεξήχθησαν στις 30 Απριλίου 2011, η συμμετοχή ήταν της τάξεως του 99,6%. Έλαβαν μέρος συνολικά 190 υποψήφιοι, από τους οποίους μόνο οι 5 δεν ανήκαν στο κυβερνών Επαναστατικό Λαϊκό Κόμμα του Λάος, που κέρδισε τις εκλογές με 127 έδρες από τις συνολικά 132 στην εθνοσυνέλευση. Εθνοσυνέλευση 30 Απριλίου 2011 !style="background-color:#E9E9E9" align=left valign=top width=450| !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Έδρες
Μονή Ελώνης Αρκαδίας
Ο ναός
Ο ναός είναι αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου και γιορτάζει στις 15 Αυγούστου.
Η κλοπή της εικόνας
Στις 18 Αυγούστου του 2006 η ιστορική εικόνα της Παναγίας κλάπηκε από τη μονή μαζί με τα αφιερώματά της. Η κλοπή αυτή προκάλεσε αίσθηση και δημοσιοποιήθηκε τόσο από τα ελληνικά όσο και από τα διεθνή μέσα ενημέρωσης. Η εικόνα εντοπίστηκε από την Ελληνική Αστυνομία 38 ημέρες αργότερα στο Φαρακλό Λακωνίας. Ο δράστης συνελήφθη και η εικόνα επιστράφηκε στη θέση της με μία πανηγυρική τελετή. Στην τοποθεσία που βρέθηκε χτίστηκε με έξοδα της Ελληνικής Αστυνομίας εικονοστάσι, στο οποίο τοποθετήθηκε πιστό αντίγραφό της εικόνας, ακριβώς ένα χρόνο μετά τον εντοπισμό της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοναστήρια στην Αρκαδία Κατηγορία:Δήμος Νότιας Κυνουρίας
Οντόν ντε Σαιντ-Αμάν
Ο Όντο ντε Σαιν Αμάντ, (γαλλ. Eudes de Saint-Amand ή Odo ή Odon, ... – 9 Οκτωβρίου 1179), ήταν ιππότης στον Μεσαίωνα και αξιωματούχος στο Βασίλειο της Ιερουσαλήμ. Εντάχθηκε στο Τάγμα του Ναού. Διετέλεσε όγδοος Μεγάλος Μάγιστρος (Grand Master) του Τάγματος, διάδοχος του Φιλίπ ντε Μιγί, από το 1172 μέχρι τον εν αιχμαλωσία στη Δαμασκό θάνατό του το 1179.
Στο Τάγμα τον διαδέχθηκε ο ιππότης Αρνώ ντε Τορόγ.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ναΐτες Ιππότες
Μπίρστονας
Η Μπίρστονας (λιθουανικά: Birštonas ) είναι λουτρόπολη της Λιθουανίας. Έχει 3.138 κατοίκους. Είναι πρωτεύουσα του δήμου Μπίρστονας.
Η πόλη αναφέρεται για πρώτη φορά σε Χρονικά των Σταυροφοριών, το 1382. Μεγάλο μέρος της Λιθουανικής αριστοκρατίας ερχόταν στην περιοχή της πόλης για κυνήγι από τον 14ο ως το 16ο αιώνα. Το 1846 θεμελιώθηκαν τα ιαματικά λουτρά της πόλης.
Σε κοντινή απόσταση βρίσκεται ο ποταμός Νέμαν, καθώς και πανέμορφα πευκοδάση. Αξιοθέατο για την πόλη είναι το φεστβάλ τζαζ μουσικής, το οποίο διοργανώνεται το Μάρτιο κάθε δεύτερου έτους, ανελλιπώς τα τελευταία είκοσι χρόνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Λιθουανίας Κατηγορία:Δήμος Μπίρστονας
Επισκοπική Λατινική Βαρωνία Ωλένης
Η Επισκοπική Λατινική Βαρωνία της Ωλένης ήταν κρατίδιο-φέουδο υποτελές στο Πριγκιπάτο της Αχαΐας που ιδρύθηκε το 1209 από τον πρίγκιπα Γουλιέλμο Σαμπλίτη.
Ήταν μία από τις επτά εκκλησιαστικές βαρωνίες που δημιούργησε ο Σταμπλίτης το 1209 με τέσσερα τιμάρια. Διοικητής ήταν ο Λατίνος Επίσκοπος Ωλένηςπου είχε αντικαταστήσει το Ορθόδοξο επίσκοπο της, είχε έδρα στην Ανδραβίδα της Ηλείας.
Σύμφωνα με το χρονικό του Μορέως ο επίσκοπος είχε ισότιμη θέση στην Κούρτη με τους υπόλοιπους βαρώνους του πριγκιπάτου. Αναφέρεται ότι το 1209 διέπεται της επισκοπής ο Ιωάννης αρχιδιάκονος και εφημέριος του πρίγκιπα Βιλλεαρδουίνου ενώ ο πρώτος Λατίνος επίσκοπος διορίστηκε το 1217.
Το 1316 ο επίσκοπος-βαρώνος της Ωλένης Νίκολας επιτέθηκε με στρατό στο Κάστρο Αγίου Γεωργίου που βρισκόταν στην Ηλεία και είχε περάσει στα χέρια των Βυζαντινών. Κι ο επόμενος επίσκοπος βαρώνος Ιάκωβος πήρε μέρος στην πολιορκία τού ίδιου κάστρου το 1321 και πιάστηκε αιχμάλωτος.
Το 1350 η επισκοπή μεταφέρθηκε στη Γλαρέτζα κι έπειτα στο Χλεμούτσι, αυτή την περίοδο δεν ξέρουμε εάν διατηρούνταν η βαρωνία και τα τιμάρια της.
In silico
In silico είναι μία φράση που αναφέρεται σε ό,τι πραγματοποιείται με τη βοήθεια υπολογιστή ή μέσω προσομοίωσης σε υπολογιστή. Η φράση αυτή είναι κατασκευασμένη κατ' αναλογία με τις λατινικές φράσεις in vivo και in vitro, που χρησιμοποιούνται ευρέως στη βιολογία και αναφέρονται αντιστοίχως σε πειράματα εντός ή εκτός ζωντανών οργανισμών. Αντίθετα με την κοινή αντίληψη, in silico δεν σημαίνει τίποτα στα λατινικά, αλλά είναι επιστημονικό επινόημα.
Η έκφραση in silico πρωτοχρησιμοποιήθηκε το 1989 στο συμπόσιο «Cellular Automata: Theory and Applications» στο Λος Άλαμος του Νέου Μεξικού, το οποίο αφορούσε τα κυτταρικά αυτόματα. Ο Pedro Miramontes, ένας μαθηματικός από το Εθνικό Ανεξάρτητο Πανεπιστήμιο του Νέου Μεξικό (National Autonomous University of Mexico) (UNAM) παρουσίασε μία αναφορά με τον τίτλο «DNA και RNA: Φυσικοχημικοί περιορισμοί, κυτταρικά αυτόματα και μοριακή εξέλιξη». Στο τίτλο του ο Miramontes χρησιμοποίησε τον όρο «In silico» για να χαρακτηρίσει βιολογικά πειράματα που προσομοιώθηκαν σε υπολογιστή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιολογικοί όροι Κατηγορία:Λατινικές βιολογικές φράσεις Κατηγορία:Φαρμακευτική βιομηχανία
Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2007-08
Η Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2007-08 ήταν η 23η έκδοση της Δ΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε ο Διγενής Βορόκλινης για 1η φορά στην ιστορία του.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 2006-07
Ομάδες που προήχθησαν στην Γ΄ κατηγορία 2007-08
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν από την Γ΄ κατηγορία 2006-07
Ομάδες που προήχθησαν από τα αγροτικά πρωταθλήματα:
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων αγώνες (i. Βαθμοί από τα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, ii. Διαφορά τερμάτων σε μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, iii. Καλύτερη εκτός έδρας επίθεση στα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια), 3ος Γενική διαφορά τερμάτων, 4ος Καλύτερη επίθεση.
2 Η FC Επισκοπής τιμωρήθηκε με αφαίρεση 6 βαθμών. Αγωνίστηκε μόνο τις πρώτες 13 αγωνιστικές. Στη συνέχεια αποσύρθηκε και οι εναπομείναντες αγώνες κατακυρώθηκαν με σκορ 2-0 υπέρ των αντιπάλων της.
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2007-2008
Πολύχρωμες Σπείρες (τοιχογραφία)
Αναφορές
Πολ
Α΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1973-1974
Η Α' Εθνική 1973–74 ήταν το 15ο που διεξήχθη σε μορφή εθνικής κατηγορίας. Υπήρξε η τελευταία χρονιά που μετείχε στο πρωτάθλημα ομάδα από την Κύπρο, ενώ τη χρονιά αυτή καθιερώθηκε νέο σύστημα βαθμολογίας (2 βαθμοί η νίκη, 1 βαθμός η ισοπαλία και κανένας βαθμός η ήττα), αντικαθιστώντας το αντίστοιχο 3–2–1. Το πρωτάθλημα κέρδισε σχετικά άνετα ο Ολυμπιακός, χάνοντας όμως το αήττητο σερί που κατέχει μέχρι σήμερα με ρεκόρ 58 αγώνες χωρίς ήττα, έχοντας υποστεί τη μοναδική ήττα από τον ΠΑΟΚ στην Τούμπα με σκορ 1–0. Ο Ολυμπιακός ολοκλήρωσε το πρωτάθλημα έχοντας σκοράρει 102 γκολ, ρεκόρ που παραμένει μέχρι σήμερα, ενώ η νίκη του επί του Φωστήρα με 11-0 είναι η πιο ευρεία στην ιστορία του ελληνικού πρωταθλήματος.
Πρωταθλητής
Ολυμπιακός
Αγώνες μπαράζ λόγω ισοβαθμίας
Παρά το γεγονός ότι ο Ολυμπιακός Βόλου αγωνιστικά υποβιβάστηκε, τελικά παρέμεινε στην κατηγορία λόγω της απόσυρσης του ΑΠΟΕΛ.
Πηγές
Κατηγορία:Α΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1973-1974
Καταδύσεις στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1904 – Μακροβούτι
Το μακροβούτι ήταν ένα από τα δύο αγωνίσματα καταδύσεων στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1904 στο Σαιντ Λούις. Ήταν η μοναδική φορά που το εν λόγω αγώνισμα έλαβε χώρα σε διοργάνωση Ολυμπιακών Αγώνων.
Σύνοψη αγωνίσματος
Ήταν ένα παράξενο αγώνισμα, αλλά αρκετά συνηθισμένο για την εποχή. Διεξήχθη στις 5 Σεπτεμβρίου στην τεχνητή λίμνη που είχε δημιουργηθεί εντός του Φόρεστ Παρκ και ήταν το πρώτο χρονικά αγώνισμα καταδύσεων στην ιστορία των σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων. Οι αθλητές έπεφταν στη λίμνη από όρθια στάση και είχαν ένα λεπτό στη διάθεσή τους ώστε να φτάσουν όσο πιο μακριά μπορούσαν, μένοντας συνεχώς κάτω από την επιφάνεια του νερού και χωρίς να χρησιμοποιήσουν τα άκρα τους για να κολυμπήσουν. Όλοι είχαν από τρεις προσπάθειες. Η μέτρηση της απόστασης που είχαν διανύσει γινόταν είτε όταν περνούσε ένα λεπτό ή όταν το κεφάλι του αθλητή έβγαινε στην επιφάνεια πριν ολοκληρωθεί ο χρόνος.
Συμμετείχαν συνολικά πέντε αθλητές, όλοι από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Νικητής αναδείχθηκε ο Γουίλιαμ Ντίκι με σημαντική διαφορά από τον δεύτερο Έντγκαρ Άνταμς και τον τρίτο Λίο Γκούντγουιν.
Πηγές
Μακροβούτι
Κύπελλο Ελλάδος ποδοσφαίρου ανδρών 1996-97
Η διοργάνωση
Στην 55η διοργάνωση του κυπέλλου Ελλάδας 1996-97 μετείχαν συνολικά 72 ομάδες (18 Α' εθνικής, 18 Β' εθνικής και 36 Γ' εθνικής κατηγορίας) και διεξήχθη σε 7 γύρους, συμπεριλαμβανομένου του τελικού. Μετά από 8 χρόνια καταργείται η προκριματική φάση των ομίλων, ενώ οι ομάδες της Α' εθνικής μπήκαν στη διοργάνωση από τον Γ' γύρο (φάση των 32).
Πολύ ενδιαφέρουσα φάση υπήρξε αυτή των "16", όπου ο Ολυμπιακός απέκλεισε τον ΠΑΟΚ, ο Παναθηναϊκός τον Ηρακλή, αλλά και ο Ιωνικός φιλοδώρησε με 7 γκολ τον ΟΦΗ. Τελικά για τρίτη φορά στα 4 τελευταία χρόνια αναμετρήθηκαν στον τελικό ΑΕΚ και Παναθηναϊκός, με τον τελικό αυτή τη φορά να διεξάγεται στο Στάδιο Καραϊσκάκη και όχι στο Ολυμπιακό Στάδιο, το οποίο ήταν έδρα του Παναθηναϊκού και με την ΑΕΚ αυτή τη φορά νικήτρια στη διαδικασία των πέναλτι.
Η απώλεια του τροπαίου για τον Παναθηναϊκό, σε συνδυασμό με τη μέτρια πορεία του στο πρωτάθλημα (5η θέση), σήμανε τη μοναδική φορά κατά τα τελευταία 25 χρόνια (1983-84 έως 2008-09) που ο σύλλογος δεν εξασφάλισε την έξοδό του σε ευρωπαϊκή διοργάνωση. Πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης αναδείχτηκε ο Αλέκος Αλεξανδρής που πέτυχε 7 γκολ.
Πηγές
Κατηγορία:Κύπελλο Ελλάδας (ποδόσφαιρο ανδρών) Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1996-1997
Μουριά
Ο όρος Μουριά μπορεί να αναφέρεται στο:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Μπράιαν Άνταμς
Ο Μπράιαν Γκάι Άνταμς (Bryan Guy Adams, Κίνγκστον, Οντάριο, 5 Νοεμβρίου 1959) είναι Καναδός κιθαρίστας και τραγουδιστής της μουσικής ροκ. Είναι επίσης γνωστός φωτογράφος στον χώρο της μόδας και του θεάματος.
Βιογραφία
Ο πατέρας του Άνταμς ήταν Βρετανός διπλωμάτης. Έτσι ο Άνταμς μεγάλωσε σε διάφορες χώρες. Το 1973, η οικογένειά του εγκαταστάθηκε οριστικά στο Βανκούβερ. Εκεί ο έφηβος Άνταμς άρχισε να ασχολείται με την μουσική σε διάφορα μαθητικά συγκροτήματα. Ο πρώτος του προσωπικός δίσκος, που φέρει το όνομά του (Bryan Adams), κυκλοφόρησε το 1980, αλλά η επιτυχία ήρθε λίγο αργότερα με τον δίσκο Cuts Like A Knife (1983) και την μπαλάντα Straight from the Heart.
Το 1984, ο Άνταμς κυκλοφόρησε τον δίσκο Reckless, ο οποίος έγινε Νο. 1 δίσκος στις πωλήσεις στις ΗΠΑ και στον Καναδά. Η επόμενη μεγάλη του επιτυχία ήταν ο δίσκος Waking Up the Neighbours με το τραγούδι (Everything I Do) I Do It for You, ο οποίος έφτασε το Νο. 1 στις πωλήσεις στις ΗΠΑ, στην Βρετανία, στον Καναδά, κ.ά. Το τραγούδι του "(Everything I Do) I Do It for You" συμπεριλήφθηκε στην μουσική της ταινίας Ρομπέν των Δασών: ο Πρίγκιπας των Κλεφτών (1991) και του χάρισε το βραβείο Grammy του 1991 για το καλύτερο τραγούδι σε κινηματογραφική ταινία. Τα επόμενα χρόνια, ο Άνταμς συνέχισε να βγάζει δίσκους με μεγάλη εμπορική επιτυχία, ενώ έκανε και πολλές συναυλίες ανά τον κόσμο.
Ως καλλιτέχνης, ο Άνταμς έχει ασχοληθεί εκτενώς με σοβαρά θέματα που αγγίζουν όλον τον κόσμο, όπως η καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, το δράμα των παλαιστινίων προσφύγων, την φροντίδα σεισμοπαθών, κ.ά. Ως φωτογράφος έχει παρουσιάσει έργα του σε περιοδικά μόδας, σε βιβλία, καθώς και σε αίθουσες τέχνης και μουσεία. Είναι επίσης ο εκδότης του περιοδικού φωτογραφίας και τέχνης Zoo Magazine, το οποίο κυκλοφορεί στα γερμανικά και στα αγγλικά στο Βερολίνο κάθε τρεις μήνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καναδοί μουσικοί Κατηγορία:Καναδοί φωτογράφοι Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος του Καναδά Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι Κατηγορία:Φωτογράφοι μόδας Κατηγορία:Νικητές Ivor Novello Awards Κατηγορία:Καναδοί άνδρες ηθοποιοί φωνής
Κουέντιν Ταραντίνο
Ο Κουέντιν Τζερόμ Ταραντίνο (Quentin Jerome Tarantino, 27 Μαρτίου 1963) είναι Αμερικανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και ηθοποιός του κινηματογράφου.
Γεννήθηκε στο Νόξβιλ του Τενεσί. Έγινε γνωστός στην αρχή της δεκαετίας του '90 ως ο μοντέρνος δημιουργός που με τις μη γραμμικές ιστορίες του, αξιομνημόνευτους διαλόγους και ωμή βία, έφερε νέες ιδέες στα συνηθισμένα αρχέτυπα των αμερικανικών ταινιών. Είναι ένας από τους πιο διάσημους νέους σκηνοθέτες, που βρίσκονταν πίσω από την επανάσταση του ανεξάρτητου κινηματογράφου της δεκαετίας του '90, πασίγνωστος για την γρήγορη ομιλία του, τις γνώσεις του για όλες τις εξελίξεις στον χώρο του κινηματογράφου καθώς και για τις εγκυκλοπαιδικές του γνώσεις γύρω από τον κλασικό αλλά και πειραματικό κινηματογράφο.
Μία από τις πιο γνωστές ταινίες του είναι το Pulp Fiction, με τους Τζον Τραβόλτα, Ούμα Θέρμαν, Χάρβεϊ Καϊτέλ, Σάμιουελ Λ. Τζάκσον, Μπρους Γουίλις, Τιμ Ροθ, Ροζάννα Αρκέτ και Κρίστοφερ Γουόκεν, το οποίο βραβεύτηκε με το Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών το 1994. Η ταινία προτάθηκε για επτά Όσκαρ, εκ των οποίων κέρδισε το Όσκαρ καλύτερου σεναρίου. Όπως και άλλοι διάσημοι σκηνοθέτες, ο Ταραντίνο εμφανίζεται σε μικρούς ρόλους σε κάποιες ταινίες του, με πιο χαρακτηριστικούς στο Pulp Fiction και το Reservoir Dogs. Ο Ταραντίνο έχει πει οτι θα σκηνοθετήσει μόνο δέκα ταινίες στην ζωή του πριν αποσυρθεί, και έχει μέχρι τώρα σκηνοθετήσει 9 (μη μετρώντας το ερασιτεχνικό My Best Friend's Birthday και μετρώντας τις ταινίες Kill Bill ως μία).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Καστανούλα Ευρυτανίας
Για οικισμό της Ελλάδας με το ίδιο όνομα δείτε: Καστανούλα Αιτωλοακαρνανίας
Η Καστανούλα είναι ορεινός οικισμός στον νομό Ευρυτανίας σε υψόμετρο 860 μέτρων. Το χωριό βρίσκεται στις βόρειες πλαγιές του όρους Πλατάνι, νότια του Κρικελιώτη και απέχει 48 χλμ. νότια από το Καρπενήσι. Η παλιά ονομασία του, μέχρι το 1928, ήταν Σέλιτσα, που σημαίνει ηλιόλουστη επειδή ήταν κτισμένο σε ξέφωτο του βουνού. Με το ΦΕΚ 81Α-14/05/1928 μετονομάστηκε σε Καστανούλα λόγω των πολλών καστανιών που είναι φυτεμένες στο χωριό. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τα Ψιανά, τον Άγιο Χαράλαμπο, το Βύθισμα και το Παλαιοχώρι αποτελούν τη τοπική κοινότητα Ψιανών που ανήκει στη δημοτική ενότητα Δομνίστας του Δήμου Καρπενησίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 12 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ευρυτανίας Κατηγορία:Δήμος Καρπενησίου Κατηγορία:Δήμος Δομνίστας
Διεθνής συνάντηση στίβου Τοφάλεια
Η Διεθνής συνάντηση στίβου Τοφάλεια είναι διεθνείς αγώνες στίβου που διεξάγονται σε ετήσια βάση κατά τα τελευταία χρόνια στην Πάτρα. Διοργανώθηκαν πρώτη φορά το 1966 προς τιμήν του Δημητρίου Τόφαλου όπου, εν ζωή ακόμα, ήταν παρών και τιμήθηκε από τον Δήμαρχο Πάτρας Θεόδωρο Άννινο. Σαν εκείνη την ημέρα πριν 60 χρόνια ο Τόφαλος στην Μεσολυμπιάδα της Αθήνας το 1906 είχε κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο, εις ανάμνηση του γεγονότος διοργανώθηκαν οι αγώνες.
Οι αγώνες αρχικά διοργανώνονται σε άτακτα χρονικά διαστήματα, δεν ήταν ετήσιοι. Στην πρώτη διοργάνωση έγιναν και αγώνες ελληνορωμαϊκής πάλης, ποδηλασίας και ξιφασκίας, ενώ την διοργάνωση είχαν αναλάβει από κοινού ο Δήμος Πατρέων, η Παναχαϊκή Γ.Ε. και η Ολυμπιάδα. Τις επόμενες διοργανώσεις διοργάνωσε η Τ.Ε. Πατρών-Αιγίου κι έπειτα η ΕΑΣ ΣΕΓΑΣ Βόρειας Πελοποννήσου. Κατά καιρούς έχουν συμμετάσχει μεγάλα αστέρια του ελληνικού και παγκόσμιου στίβου. Από το 2009 αποτελεί αγώνα της σειράς αγώνων του πανελλήνιου πρωταθλήματος Γκραν Πρι.
Με την ονομασία "Τοφάλεια" είναι γνωστό και το Διεθνές τουρνουά πυγμαχίας Τοφάλεια που διεξαγόταν επίσης στην Πάτρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Ελλάδα Κατηγορία:Αθλητισμός στην Αχαΐα
Αλέξανδρος Ρουζιού
Γονείς και εκπαίδευση
Ο Αλέξανδρος ντε Ρουζιού γεννήθηκε στη Βρέστη την 1 Μαρτίου 1809, το τέταρτο παιδί του αρχιτέκτονα Philippe-Julien de Roujoux de Buxeil (Landerneau, 1776 -Αθήνα, 31 Δεκεμβρίου 1839) και της Anne Lavergne (Άννα Εβελίνα ντε Ρουζού ) (-Mayenne, 1828) που είχαν παντρευτεί στο Παρίσι το 1799) . Τα αδέλφια του ήταν τα: Anne-Josèphe (Landerneau, 13 Απριλίου 1800), Rose-Callixte-Anne, (Βρέστη), Constant-Calixte, (Βρέστη, 25 Οκτωβρίου 1806). Ο Αλέξανδρος φοίτησε στο Λύκειο Henri IV (τότε αναφερόμενο ως College Henri IV) στο Παρίσι και έμαθε νομολογία με τους Daunu και τον Legraverend και ελληνικά με τον Κοραή.
Συγγενής με την οποία αλληλογραφούσε ο Αλέξανδρος ήταν η Victorine de Roujoux.
1830: Συμμετοχή στην Ιουλιανή επανάσταση
Ο Ρουζιού ήταν ενθουσιώδης ρεπουμπλικάνος και πήρε μέρος πολεμώντας φανατικά στις «Journées de Juillet» («Ημέρες του Ιουλίου»), στην λεγόμενη «Ιουλιανή επανάσταση» του 1830, κατά την οποία καθαιρέθηκε ο Κάρολος Ι΄ της Γαλλίας των Βουρβόνων και τέθηκε στο θρόνο ο Λουδοβίκος Φίλιππος της Γαλλίας, δηλαδή στην Ιουλιανή Μοναρχία. Ο ενθουσιασμός του Αλεξάνδρου ήταν τόσος που τον είχε συνεπάρει για μερικούς μήνες μετά την επανάσταση και στη συνέχεια ο πατέρας του τον έστειλε στην Ελλάδα για να ηρεμήσει
1834: Ο Ρουζιού στο Γραφείο της Δημοσίου Οικονομίας
Παρόλο που αρχικά αυτός ο οραματισμός ήταν κρατικό σχέδιο, στη συνέχεια εγκαταλείφθηκε, ταυτόχρονα με την αποχώρηση του Κωλέττη από την Ελλάδα, όταν αυτός διορίστηκε πρέσβης στο Παρίσι. Εκεί τον ακολούθησαν ο Ντ' Εϊστάλ και ο Ρουζιού ο οποίος πήρε τη θέση του γραμματέα του.
Γάμος με την Ανθούσα Παλάσκα
Ο Ρουζιού νυμφεύτηκε την Ανθούσα Παλάσκα το 1835, την κόρη του Χρήστου Παλάσκα, ο οποίος είχε σκοτωθεί το 1822 από άνδρες του Ανδρούτσου όταν είχε πάει μαζί με τον Αλέξη Νούτσο με εντολές από την κυβέρνηση να αναλάβουν τη διοίκηση των στρατευμάτων του. Ο φίλος του πατέρα της και τότε υπουργός, Ιωάννης Κωλέττης, είχε στη συνέχεια πάρει υπό την προστασία του την οικογένειά του, τη γυναίκα του Μαρία, την Ανθούσα και τον μικρό Λεωνίδα και αργότερα συζούσε με την Μαρία, χωρίς όμως να την παντρευτεί. Όταν ο Κωλέττης ορίστηκε πρεσβευτής στο Παρίσι ο Αλέξανδρος τον είχε ακολουθήσει εκεί ως γραμματέας του. Σύμφωνα με τον Μελετόπουλο που έγραψε βιογραφία του Λεωνίδα Παλάσκα, στο γάμο μάρτυρες ήταν η γυναίκα του Βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου Φίλιππου, Αμαλία (Amelie), και η πριγκίπισσα Αδελαΐδα, αδελφή του, δεδομένου ότι ο Βασιλιάς υποστήριζε τον αδελφό της Ανθούσας, Λεωνίδα Παλάσκα, ο οποίος με τις συστάσεις του Κωλέττη και άλλων φιλελλήνων, βρισκόταν στη Γαλλία, φοιτώντας στην ναυτική σχολή της Βρέστης. Σύμφωνα με τον Οικονόμου, που έγραψε στο βιβλίο του «Το Αγρόκτημα» εκτεταμένα για τον Ρουζιού, ο Κωλέττης έγραψε στα απομνημονεύματά του ότι προίκισε την θυγατέρα του Παλάσκα και μέλλουσα σύζυγο του Προξένου της Γαλλίας κ. Ρουζού με 5000 δραχμές και 300 στρέμματα γης και την ονόμασε στο προικοσύμφωνο θετή του θυγατέρα, αλλά και έβαλε τον βασιλέα Λουί Φιλίππ, τη σύζυγό του, την αδελφή της ως μάρτυρες και υπέγραψαν το προικοσύμφωνο, το οποίο κράτησε η κυρία Ροζού. Ο Οικονόμου εκτιμά ότι με αυτό τον τρόπο έκαμψε ο Κωλέττης τις όποιες επιφυλάξεις είχε η οικογένεια του Αλεξάνδρου για το γάμο του με την Ανθούσα. Με τη σειρά του, για να εξασφαλιστεί αυτή η προίκα, ο Αλέξανδρος ντε Ρουζού υποσχέθηκε, με άλλο ιδιωτικό συμφωνητικό, της 15/3/1836, 30.000 γαλλικά φράγκα στην Ανθούσα.
1837: Πράκτωρ Ξηράς των λιμανιών της Μεσογείου
Στις 25 Δεκεμβρίου 1837, ο Αλέξανδρος Ρουζιού διορίζεται με εντολή του βασιλιά της Γαλλίας Πράκτωρ Ξηράς των λιμανιών της Μεσογείου στην Αθήνα (Agent du service des paquebots à vapeur de l'Etat ). Στη θέση αυτή έμεινε για πέντε χρόνια μέχρι τις 21 Σεπτεμβρίου 1842, οπότε έγινε δεκτός στο διπλωματικό σώμα ως πρόξενος της Γαλλίας στις Κυκλάδες.
Συμμετοχή στην ίδρυση της Εθνικής Τράπεζας
Το Νοέμβριο του 1841 ο Ρουζιού συμμετείχε στην ίδρυση της Εθνικής Τράπεζας: Στην πρώτη συνέλευση όπου διευθυντής εκλέχθηκε ο Γ. Σταύρου, υποδιευθυντής ο Κ. Βρανής, ενώ ο Ρουζιού και ο Εμμ. Μενεσθεύς ορίστηκαν τακτικοί σύμβουλοι και το πρώτο υποκατάστημα της τράπεζας ιδρύθηκε στη Σύρο (όπου ο Ρουζιού είχε στο μεταξύ διοριστεί πρόξενος της Γαλλίας) το 1843. Στις 29 Ιανουαρίου 1842 υποβάλλει την έκθεση «Rapport sur les travaux du Conseil de direction de la Banque nationale».
Αγορά του Χαρβατίου
Ο Ρουζιού, πιστός στα σχέδια εποικισμού της Ελλάδας, ακόμη και μετά την απομάκρυνσή του από το γραφείο της Δημόσιας Οικονομίας, αγόρασε το 1843 το Χαρβάτι (σημερινή Παλλήνη Αττικής) και προσπάθησε να εφαρμόσει εκμετάλλευσή του με βάση τις τελευταίες τεχνολογίες. Σύμφωνα με την ορολογία του Εϊστάλ, παρουσίαζε το αγρόκτημα ως «αγροτική αποικία». Αρχικά αγόρασε (έχοντας ζητήσει τη συνδρομή του Ιωάννη Κωλέττη ο οποίος τότε ήταν ακόμη πρέσβης στο Παρίσι και στις διαπραγματεύσεις αλλά και να τους βοηθήσει οικονομικά) τα 2/3 του Χαρβατίου από την Ελένη Αργυροπούλου (Ελένη Ρουάν), η οποία το είχε πάρει ως προίκα για το γάμο της με το Γάλλο πρέσβη Αχιλλέα Ρουάν (Achille Rouen) (παλαιότερα πρέσβης της Γαλλίας στην Ελλάδα και αργότερα στη Βραζιλία) και στη συνέχεια το υπολειπόμενο 1/3 από τον τότε υποναύαρχο του Γαλλικού Πολεμικού Ναυτικού Αρμάνδο Μπρουά (Armand Joseph Bruat), ο οποίος λίγο καιρό πριν το είχε αγοράσει και αυτός από την Ελένη Ρουάν.
Εκεί ο Ρουζιού έχτισε έναν οικισμό, κλειστό σα μοναστήρι για να είναι προστατευμένος και έπαυλη, που οι ντόπιοι αποκαλούσαν αργότερα «το Παλάτι» και εξόπλισε τους εργαζόμενους του χωριού που αριθμούσε 200 άτομα, με τα τελειότερα αγροτικά εργαλεία, αλλά ενώ όλοι περίμεναν ότι θα είχε σημαντική επιτυχία, πέθανε χρεωμένος λόγω του Χαρβατίου. Ο Ρουζιού έφερε νέες καλλιεργητικές μεθόδους αντιγράφοντας ιδέες από τη γαλλική αμπελουργία ώστε να πετύχει καλλιέργεια των αμπελιών με μεγαλύτερη παραγωγικότητα. Το κτίριο αναφέρεται ότι χτίστηκε το 1845 από το Ρουζιού, εκεί που αργότερα ανεγέρθηκε ο Ιερός Ναός του Αγίου Τρύφωνα. Μέρος του συγκροτήματος ήταν και κτιστός νερόμυλος, ένα κτίσμα που έχει παραμείνει μέχρι σήμερα (παλαιότερη φωτογραφία εδώ).
Πρόξενος της Γαλλίας στη Σύρο, αρρώστια, διαζύγιο και θάνατος
Στις 21 Σεπτ 1842 ο Roujoux διορίστηκε πρόξενος της Γαλλίας στη Σύρα (Consul de France à Syra) - όπως αποκαλούνταν η Σύρος τότε, διαδεχόμενος τον Δεβουάζ (Théodore Devoize) με το βαθμό του προξένου Β΄ τάξεως.
Από τις 26 Ιανουαρίου του 1838 έγινε Ιππότης (Chevalier) στη Λεγεώνα της Τιμής. Στις 31 Αυγούστου 1846 έγινε Αξιωματικός της Λεγεώνας της Τιμής (Officier de la Légion d'Honneur).
Ο Ρουζιού πέθανε στις 18 Ιουνίου 1852 στην Αθήνα σε ηλικία 43 ετών. Η νεκρώσιμη ακολουθία έλαβε χώρα στον Άγιο Διονύσιο, Καθολικό Καθεδρικό Ναό της Αθήνας και τάφηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
Οικογένεια
Με τη γυναίκα του Ανθούσα Ρουζού, κόρη του Χρήστου Παλάσκα, απέκτησαν τρία παιδιά : Με το θάνατο του Αλέξανδρου, η Ανθούσα ζήτησε από το γαλλικό κράτος να δεχθεί τα κορίτσια της σε σχολείο στη Γαλλία όπου γίνονταν δεκτά τα ορφανά κορίτσια των μελών της Λεγεώνας της Τιμής χωρίς δίδακτρα, αλλά και τον Ιούλιο, σε λύκειο για υποτρόφους του Δημοσίου.
Ο γιος τους Ιούλιος ντε Ροζού (Αθήνα, 13 Ιουλίου 1842 - Ρουστσούκ Βουλγαρίας, 28 Σεπτεμβρίου 1902) έγινε διπλωμάτης και ήταν υποπρόξενος της Γαλλίας στον Βόλο από το 1895 μέχρι το 1897, γνωστός για το θετικό για τους Έλληνες ρόλο του την περίοδο του Ελληνοτουρκικού Πολέμου του 1897 για τον οποίο είχε λάβει τον τίτλο του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής (Chevalier de la Légion d'honneur) από τη Γαλλική κυβέρνηση. Μετά το θάνατο του Ρουζιού, η γυναίκα του («μαντάμ Ρουζού») ήταν ιδιαίτερα γνωστή για τη συνεχή παρουσία της στη Βουλή και σε συλλαλητήρια, ως ενθουσιώδης θαυμάστρια και σύμβουλος του πρωθυπουργού Θεόδωρου Δηλιγιάννη, γραφικός τύπος της πολιτικής ζωής.
Αναφορές
Κατηγορία:Παλλήνη Κατηγορία:Γάλλοι διπλωμάτες
Παλατινή Κομητεία της Κεφαλονιάς και της Ζακύνθου
Η Παλατινή Κομητεία της Κεφαλονιάς και της Ζακύνθου την περίοδο (1185 - 1479) ήταν επαρχία του Βασιλείου της Σικελίας. Ο τίτλος του "Κόμη" δόθηκε για πρώτη φορά στον Μαργαριτόνε του Μπρίντιζι που πήρε σαν δώρο την Κεφαλονιά και τη Ζάκυνθο από τον Γουλιέλμο Β΄ της Σικελίας (1185) για τις υπηρεσίες που του είχε προσφέρει. Οι κυβερνήτες της Παλατινής Κομητείας μετά τον Μαργαριτόνε (1185 - 1195) ήταν:
Η Οικογένεια Τόκκο χρησιμοποίησε την Παλατινή Κομητεία σαν βάση για την κατάκτηση περιοχών της ηπειρωτικής Ελλάδας, κατέλαβαν (1411) το Δεσποτάτο της Ηπείρου. Η προέλαση των Οθωμανών στα δυτικά συρρίκνωσε σταδιακά την κυριαρχία τους, οι Οθωμανοί κατέλαβαν το Δεσποτάτο και περιόρισαν τους Τόκκο στη νησιώτικη Παλατιανή κομητεία. Οι Τόκκο διατήρησαν την Παλατινή Κομητεία μέχρι την κατάληψη της από τους Οθωμανούς και τη Δημοκρατία της Βενετίας που μοίρασαν τα νησιά σύμφωνα με τη Συνθήκη της Κωνσταντινούπολης (1479). Η Ζάκυνθος πέρασε ολόκληρη στη Δημοκρατία της Βενετίας και η Κεφαλονιά μοιράστηκε ανάμεσα στους Βενετούς και τους Οθωμανούς.
Μαργαριτόνε
Η Κεφαλονιά, η Ζάκυνθος και η Ιθάκη δέχτηκαν στις αρχές του 12ου αιώνα σκληρές επιδρομές από τους πειρατές, έντονη δραστηριότητα είχε αναπτύξει ο Γουλιέλμος Β΄ της Σικελίας. Τα Λατινικά έγγραφα στην Ελλάδα είχαν την υπογραφή του κόμητος Μαργαριτόνε (1192, 1193). Οι συνθήκες υπό τις οποίες ο Μαργαριτόνε απέκτησε την κατοχή τους είναι άγνωστες, το βέβαιο είναι ότι ο Γουλιέλμος Β΄ μετά την εισβολή στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και την κατάκτηση μεγάλων περιοχών (1185) του έδωσε τα δυο νησιά δώρο για τις υπηρεσίες που του είχε προσφέρει.
Άνοδος των Ορσίνι
Σε 10 χρόνια (1195) εμφανίζεται νέος κυβερνήτης του Επτανησιακού Παλατινάτου ο Ματθαίος Α΄ Ορσίνι, μέλος της Οικογένειας Ορσίνι γεννημένος στην Απουλία από οικογένεια Ιταλών ευγενών από τη Ρώμη. Όταν οι Φράγκοι στην Δ΄ Σταυροφορία κατέλαβαν την Κωνσταντινούπολη και δημιούργησαν τη Λατινική Αυτοκρατορία (1204) η κομητεία του Παλατινάτου αποδόθηκε στους Βενετούς. Το νησί ωστόσο συνέχισε να κυβερνά η Οικογένεια Ορσίνι αφού ο Ματθαίος Α΄ έδωσε όρκο υποτέλειας στον Δόγη της Βενετίας (1209), στην Αγία Έδρα (1216) και στον Πρίγκιπα της Αχαΐας (1236). Με την εγκατάσταση των Ορσίνι στα δυο νησιά οι Ορθόδοξες επισκοπές καταργήθηκαν και εγκαταστάθηκαν στη θέση τους Λατίνοι επίσκοποι. Ο δεύτερος γιος και διάδοχος του Ματθαίου Β΄ Ορσίνι Ριχάρδος Α΄ Ορσίνι ο "πιο ευγενής κόμης του Παλατινάτου και αφέντης της Κεφαλονιάς, της Ζακύνθου και της Λευκάδας" απέκτησε τα εδάφη της Λατινικής επισκοπής της Κεφαλονιάς (1264). Η Οικογένεια Ορσίνι μετά τα Επτάνησα κατέκτησε στις αρχές του 14ου αιώνα και την Ήπειρο πήραν τον τίτλο του "Δεσπότη", πολλά μέλη της Οικογένειας ασπάστηκαν την Ορθόδοξη Εκκλησία και παντρεύτηκαν και Ελληνίδες γυναίκες.
Η Μάχη της Πελαγονίας
Ο στρατός του Μιχαήλ Παλαιολόγου συνέτριψε τις ενωμένες δυνάμεις του Γουλιέλμου Βιλλεαρδουίνου, του Μιχαήλ Β΄ Κομνηνού Δούκα και του Ματθαίου Ορσίνι, ο ενισχυμένος Μιχαήλ Παλαιολόγος ανακατέλαβε αμέσως μετά την Κωνσταντινούπολη. Ο Γουλιέλμος Βιλλεαρδουίνος που ήταν μέχρι τότε πανίσχυρος αιχμαλωτίστηκε και ο Μιχαήλ Β΄ της Ηπείρου δραπέτευσε στα Επτάνησα στον σύμμαχο του Ριχάρδο Ορσίνι αλλά λίγο αργότερα επανήλθε στην Ήπειρο λόγω σκληρής αντίδρασης των κατοίκων απέναντι στους Παλαιολόγους. Μετά από μια δεύτερη ήττα από τον Μιχαήλ Παλαιολόγο (1264) ο Μιχαήλ Β΄ Κομνηνός Δούκας ορκίστηκε υποτέλεια στον Βυζαντινό Αυτοκράτορα. Ο Γουλιέλμος Β΄ Βιλλεαρδουίνος επικυρίαρχος του Ριχάρδου έγινε με τη "Συνθήκη του Βιτέρμπο" (1267) υποτελής του Καρόλου του Ανδεγαυού, με την ίδια συνθήκη έγινε και ο Ριχάρδος Α΄ Ορσίνι υποτελής του βασιλιά της Σικελίας. Με τον θάνατο του άτεκνου Βιλλεαρδουίνου τα περιουσιακά του στοιχεία πέρασαν στον Κάρολο τον Ανδεγαυό (1278).
Δεσποτάτο της Ηπείρου
Τον Μιχαήλ Β΄ Κομνηνό Δούκα διαδέχθηκε ο γιος του Νικηφόρος Α΄ Κομνηνός Δούκας (1268) και τον Μιχαήλ Παλαιολόγο ο γιος του Ανδρόνικος Β΄ Παλαιολόγος (1282), οι δυο ηγεμόνες και ο Παλατίνος Κόμης Ριχάρδος Α΄ Ορσίνι συμμάχησαν μεταξύ τους. Οι σχέσεις τους με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία ήρθαν ξανά σε ένταση όταν ο Νικηφόρος Α΄ της Ηπείρου ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με τον βασιλιά της Νάπολης Κάρολο τον Χωλό (1291), οι Βυζαντινοί έκαναν νέα εκστρατεία εναντίον της Ηπείρου.
Ο Κάρολος ο Χωλός, ο Φίλιππος Α΄ του Τάραντα και ο Ριχάρδος Α΄ Ορσίνι έσπευσαν να βοηθήσουν τον δεσπότη Νικηφόρο Α΄. Ο Δεσπότης Νικηφόρος Α΄ Κομνηνός Δούκας για να ευχαριστήσει τον Ριχάρδο Α΄ επειδή τον βοήθησε να σώσει το Δεσποτάτο από τους Βυζαντινούς έδωσε την κόρη του Μαρία Αγγελίνα σύζυγο στον γιο του Ιωάννη Α΄ (1294). Με τον γάμο η Παλατινή Κομητεία απέκτησε σημαντικό ρόλο στην πολιτική του Δεσποτάτου. Ο Ιωάννης Α΄ Ορσίνι διαδέχθηκε τον πατέρα του (1303) και κυβέρνησε μέχρι τον δικό του θάνατο (1317), τον διαδέχθηκε ο γιος του με τη Μαρία Αγγελίνα Νικόλαος Ορσίνι. Ο θείος του Δεσπότης της Ηπείρου Θωμάς Κομνηνός Δούκας αρνήθηκε στην αδελφή του Μαρίνα Αγγελίνα που ήταν μητέρα του Νικολάου Ορσίνι να αποκτήσει μερίδιο στην πατρική περιουσία. Ο Νικόλαος Ορσίνι αφού ανέθεσε τη διοίκηση της Παλατινής κομητείας του στον αδελφό του Ιωάννης Β΄ Ορσίνι μετέβη στην Ήπειρο για να λύσει τις διαφορές του με τον θείο του, τελικά συγκρούστηκαν και ο Νικόλαος τον δολοφόνησε. Ο Νικόλαος Ορσίνι μετά τη δολοφονία του θείου του παντρεύτηκε τη χήρα του Άννα Παλαιολογίνα και ανακηρύχτηκε ο ίδιος Δεσπότης της Ηπείρου με πρωτεύουσα την Άρτα. Δήλωσε υποτέλεια στον παππού της Άννας Ανδρόνικο Β΄ Παλαιολόγο και πήρε τον τίτλο "Παλατινός κόμης, ελέω Θεού Δεσπότης τής Ρωμανίας".
Πτώση των Ορσίνι
Με τον θάνατο της Άννας Παλαιολογίνας (1320) ο Νικόλαος Ορσίνι αφού αναγνώρισε ότι η Δημοκρατία της Βενετίας είναι αρκετά ισχυρότερη από τους Παλαιολόγους άλλαξε στάση, δήλωσε υποτέλεια στη Δημοκρατία και ζήτησε την άδεια να καταλάβει την υπόλοιπη Ήπειρο. Οι Βενετοί που είχαν καλές εμπορικές σχέσεις με το Βυζάντιο αρνήθηκαν αλλά ο Νικόλαος Ορσίνι δεν πτοήθηκε, εκμεταλλεύτηκε την εμφύλια σύγκρουση ανάμεσα στον Ανδρόνικο Β΄ και τον εγγονό του Ανδρόνικο Γ΄ Παλαιολόγο και αποφάσισε να καταλάβει μόνος του τα Ιωάννινα. Ο μικρότερος αδελφός του ωστόσο Ιωάννης Β΄ Ορσίνι όταν είδε ότι ο Νικόλαος Ορσίνι είναι ανεπιθύμητος στους κατοίκους των Ιωαννίνων συνωμότησε μαζί τους, τον σκότωσε με τα χέρια του και τον διαδέχθηκε (1323). Ο Ιωάννης Β΄ Ορσίνι προσπάθησε αμέσως να εξασφαλίσει την υποστήριξη των Ελλήνων, έδωσε όρκο υποτέλειας στον Ανδρόνικο Β΄ και παντρεύτηκε την Άννα Παλαιολογίνα κόρη του Ανδρόνικου Άγγελου Παλαιολόγου. Για να εξασφαλίσει μεγαλύτερη υποστήριξη από τους Έλληνες ασπάστηκε το Ορθόδοξο δόγμα και μετέφρασε σε κοινή Ελληνική τον Όμηρος. Ο Ιωάννης της Γραβίνας ανησυχώντας για τις εξελίξεις κατέλαβε την Παλατινή κομητεία (1325) τερματίζοντας την εξουσία των Ορσίνι που πέρασε κατόπιν στην Ανδεγαυική δυναστεία.
Ανδεγαυοί
Ο Ιωάννης Β΄ Ορσίνι μετά την ανατροπή του κατέφυγε στην Ήπειρο και έζησε εκεί μέχρι τον θάνατο του (1335), τα νησιά πέρασαν στην Ανδεγαυική Οικογένεια του Ανζού σαν τμήμα του πριγκιπάτου της Αχαΐας. Η Ανδεγαυική κατοχή διατηρήθηκε 22 χρόνια, στη συνέχεια τα τρία νησιά πέρασαν στην Οικογένεια Τόκκου που τα κράτησαν πάνω από έναν αιώνα εξασφαλίζοντας την ενότητα στα τρία νησιά της Παλατινής Κομητείας. Ο Λεονάρδος Α΄ Τόκκος κυβερνήτης της Βενετοκρατούμενης Κέρκυρας πήρε σαν δώρο τα νησιά από τον Ροβέρτο του Τάραντα για τις υπηρεσίες που του είχε προσφέρει όταν ήταν αιχμάλωτος του βασιλιά της Ουγγαρίας (1357).
Οικογένεια Τόκκο
Η Οικογένεια Τόκκο επεκτάθηκε καταλαμβάνοντας και τη Λευκάδα, ο Λεονάρδος Α΄ προσπάθησε να ενισχύσει τη θέση του απέναντι στον πάπα, τους Ανδεγαβούς και τους Αλβανούς της Ηπείρου εξασφαλίζοντας συγγενικές σχέσεις με την Οικογένεια Ατσαγιόλι από τη Φλωρεντία. Η πολιτική αυτή έδωσε μεγάλες δυνάμεις στην Οικογένεια Τόκκο που έφτασαν στο αποκορύφωμα της τον 15ο αιώνα όταν ο Κάρολος Α΄ Τόκκος κατέκτησε τα Ιωάννινα (1411) και την Άρτα (1416). Ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Μανουήλ Β´ Παλαιολόγος έδωσε στον Κάρολο Τόκκο σύμφωνα με τη Βυζαντινή παράδοση τον τίτλο του "Δεσπότη". Η δυναστεία προσπάθησε να εξασφαλίσει την υποστήριξη του τοπικού πληθυσμού στην κεντρική Ελλάδα με πλήθος από "δωρεές", "τίτλους", "εκτάσεις" και "πρόνοιες". Παράδειγμα είναι η ευγενής οικογένεια Γαλάτη που έλαβε προνόμια από τους Τόκκους στην Ιθάκη στις αρχές του 15ου αιώνα.
Ο τελευταίος εκπρόσωπος της Οικογένειας Λεονάρδος Γ΄ Τόκκος επανέφερε την Ορθόδοξη αρχιεπισκοπή που είχε καταργηθεί από τους Ορσίνι. Η Βενετία ανησύχησε έντονα με τη ισχύ του Λεονάρδου Γ΄ και τη θρησκευτική του πολιτική, συμμάχησε με τους Οθωμανούς, στράφηκε εναντίον του και κατέλαβε το Δουκάτο (1479). Η Κεφαλονιά σύμφωνα με τη Συνθήκη του 1484 μοιράστηκε ανάμεσα στους Τούρκους και τους Βενετσιάνους ενώ η Ζάκυνθος πέρασε ολόκληρη στους Βενετούς, λίγα χρόνια αργότερα (1500) ολόκληρη η Κεφαλονιά πέρασε στην κατοχή της Βενετίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασίλειο της Σικελίας
Παραβίαση πνευματικών δικαιωμάτων
Ως παραβίαση πνευματικών δικαιωμάτων ορίζεται η χρήση έργων που προστατεύονται από πνευματική ιδιοκτησία, με παράλληλη καταπάτηση των αποκλειστικών δικαιωμάτων του κατόχου, όπως αυτά της αναπαραγωγής, διανομής, προβολής ή εκτέλεσης του κατοχυρωμένου έργου ή της δημιουργίας παράγωγων έργων, χωρίς την άδεια του κατόχου των πνευματικών δικαιωμάτων• ο τελευταίος είναι συνήθως μία εκδοτική ή άλλη εταιρεία που εκπροσωπεί τον δημιουργό.
Καθομιλουμένη ορολογία
Η παραβίαση πνευματικών δικαιωμάτων συχνά συγχέεται με τους όρους "πειρατεία" και "κλοπή". Παρότι η πειρατεία, στην κυριολεξία της λέξης, παραπέμπει σε θρασεία ληστεία και απαγωγή σε ανοιχτή θάλασσα, έχει πολλάκις χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν ως συνώνυμο πράξεων που εκ των υστέρων χαρακτηρίσθηκαν ως τύποι παραβίασης πνευματικών δικαιωμάτων. Η χρήση του όρου "κλοπή" αποτελεί υπερβολή και γίνεται για να δοθεί έμφαση στην ενδεχόμενη εμπορική ζημία της παραβίασης στους κατόχους των πνευματικών δικαιωμάτων• όμως, δεν σημαίνουν απαραίτητα εμπορική ζημία όλες οι περιπτώσεις παραβίασης, ενώ το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ έχει αποφασίσει ότι τα δύο δεν εξισώνονται εύκολα.