cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Π.Α.Ο. Καλογρέζας
Ίδρυση - Ανοδική πορεία
Το 1945 δημιουργήθηκε η Αθλητική Ένωση Καλογρέζας στην ομώνυμη συνοικία της Ν. Ιωνίας με κιτρινόμαυρα χρώματα. Στην Α.Ε. Καλογρέζας είχε ξεκινήσει πιτσιρίκος την ποδοσφαιρική του καριέρα ο Τρικούπης Σπυράτος και ο Βαγγέλης Πανάκης ως τερματοφύλακας, οι οποίοι ήταν και από τους ιδρυτές της ομάδας της Καλογρέζας.'''
Η Α.Ε. Καλογρέζας αγωνίστηκε τα πρώτα χρόνια σαν ανεπίσημο σωματείο. Την 28 Οκτωβρίου 1945 και με την ευκαιρία της εθνικής επετείου, διοργανώθηκε στο γηπεδο της Ν. Ιωνίας ένας πανηγυρικός ποδοσφαιρικός αγώνας ανάμεσα στις μικτές ομάδες: "Επίσημοι" - "Ανεξάρτητοι". Την πρώτη ομάδα συγκρότησαν παίκτες από τα δύο αναγνωρισμένα από την προπολεμική περίοδο σωματεία της πόλης: Α.Ε. Νέας Ιωνίας και Ένωσις Ελευθερουπόλεως ενώ η δεύτερη συγκροτήθηκε από ποδοσφαιριστές των ανεξάρτητων σωματείων: Ελπίς, Νίκη Περισσού, Καλογρέζα και Σαφράμπολις. Αυτή είναι η πρώτη φορά που αναφέρεται στον αθλητικό τύπο η ομάδα της Καλογρέζας.
Το 1949 αναγνωρίστηκε επίσημα από το Πρωτοδικείο και εντάχθηκε στο πρωτάθλημα της Δόκιμης κατηγορίας της Ε.Π.Σ. Αθηνών την περίοδο 1949-50. Το 1950 η Αθλητική Ένωση Καλογρέζας μετονομάστηκε σε Ποδοσφαιρικός Αθλητικός Όμιλος Καλογρέζας, με χρώματα πλέον τα κυανόλευκα. Το 1952 αναγνωρίστηκε επίσημα από την Ε.Π.Ο. με Αριθμό Μητρώου 361 και κατόπιν εντάχθηκε στο πρωτάθλημα της Γ΄ Κατηγορίας, από όπου και ξεκίνησε την επίσημη αγωνιστική του πορεία την περίοδο 1952-53. Στον Π.Α.Ο. Καλογρέζας μετείχε ο Τρικούπης Σπυράτος (αρχηγός και ηγέτης της ομάδας) και ο Βαγγέλης Πανάκης αλλά ως ακραίος επιθετικός, θέση στην οποία καθιερώθηκε και μεταγράφηκε στον Παναθηναϊκό.
Η παρουσία στην Β΄ Εθνική
Στο πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής αγωνίστηκε επί 3 συνεχείς αγωνιστικές περιόδους. Γενικός Αρχηγός στην πορεία του Π.Α.Ο. Καλογρέζας στην Β' Εθνική ήταν ο Τρικούπης Σπυράτος.
Πηγές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αθήνας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1949 Κατηγορία:Νέα Ιωνία Αττικής Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Οξείδιο του βηρυλλίου
Το οξείδιο του βηρυλλίου (αγγλικά beryllium oxide) είναι ανόργανη ένωση, που περιέχει βηρύλλιο και οξυγόνο, με εμπειρικό τύπο BeO. Το χημικά καθαρό οξείδιο του βηρυλλίου, στις συνηθισμένες συνθήκες, δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, είναι άχρωμο ή λευκό στερεό με αξιοσημείωτη ηλεκτρική αντίσταση (δηλαδή είναι ηλεκτρικός μονωτής) αλλά ταυτόχρονα και θερμική αγωγιμότητα υψηλότερη από κάθε άλλο μη μεταλλικό υλικό, με μόνη εξαίρεση το διαμάντι. Μάλιστα, η θερμική του αγωγιμότητα ξεπερνά και ορισμένα μέταλλα. Η υψηλή θερμοκρασία τήξης του οδηγεί στη χρήση του ως πυρίμαχο υλικό. Βρίσκεται στη φύση με τη μορφή του ορυκτού βρωμελλίτη. Ιστορικά, το οξείδιο του βηρυλλίου ονομαζόταν γλουσίνα ή οξείδιο του γλουσίνιου. Ο σχηματισμός οξειδίου του βηρυλλίου με ολική σύνθεση (δηλαδή από τα συστατικά του στοιχεία) απελευθερώνει τη μεγαλύτερη κατά μάζα ενέργεια από κάθε χημική αντίδραση, κοντά στα 24 MJ/kg.
Παραγωγή
Το οξείδιο του βηρυλλίου μπορεί να παραχθεί με τις ακόλουθες χημικές αντιδράσεις:
Μπελαΐντ Αμπντεσαλάμ
Ο Μπελαΐντ Αμπντεσαλάμ (بلعيد عبد السلام, (20 Ιουλίου 1928 – 27 Ιουνίου 2020) ήταν Αλγερινός πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε πρωθυπουργός της χώρας του την περίοδο 1992–1993.
Κλίμακα Φουτζίτα
Η Κλίμακα Φουτζίτα (Fujita Scale) ή Κλίμακα Fujita-Pearson είναι μια κλίμακα για την ταξινόμηση της έντασης των σιφώνων, με βάση τις ζημιές που προκαλούν οι σίφωνες στις ανθρώπινες κατασκευές και στη βλάστηση.
Μπελαΐντ Αμπντεσαλάμ
Βιογραφία
Ο Αμπντεσαλάμ γεννήθηκε στην Ντεχαμσά της επαρχίας Σετίφ στην Αλγερία, στις 20 Ιουλίου 1928. Ο Αμπντεσαλάμ ήταν εθνικιστής ηγέτης στο Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο κατά τη διάρκεια του αγώνα της Αλγερίας για ανεξαρτησία από τη Γαλλία. Ήταν υπουργός βιομηχανίας και ενέργειας υπό το στρατιωτικό καθεστώς του Χουαρί Μπουμεντιέν, και το όνομά του συνδέθηκε στενά με την πρώην κρατιστική πολιτική της Αλγερίας για την οικοδόμηση μιας βάσης βαριάς βιομηχανίας μέσω της σχεδιασμένης οικονομίας. Ο Αμπντεσαλάμ διετέλεσε αρχηγός της κυβέρνησης της Αλγερίας από τις 8 Ιουλίου 1992 έως τις 21 Αυγούστου 1993. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, εντατικοποιήθηκε ο Αλγερινός εμφύλιος πόλεμος με τους ισλαμιστές αντάρτες.
Κλίμακα Φουτζίτα
Αρχική Κλίμακα Φουτζίτα
thumb|right|275px|Σχεδιάγραμμα της αρχικής κλίμακας Φουτζίτα.
Οξείδιο του βηρυλλίου
Χημική συμπεριφορά
Αντίθετα από τα οξείδια των άλλων αλκαλικών γαιών, που έχουν βασική συμπεριφορά, το οξείδιο του βηρυλλίου έχει περισσότερο αμφοτερική συμπεριφορά, παρά καθαρά βασική. Το οξείδιο του βηρυλλίου σχηματίζεται σε υψηλές θερμοκρασίες (>800°C) και είναι γενικά χημικά αδρανές. Το οξείδιο του βηρυλλίου είναι πρακτικά αδιάλυτο στο νερό, αλλά διαλύεται εύκολα σε θερμό υδατικό διάλυμμα διφθοριούχου αμμωνίου [(NH4)(ΗF2)], καθώς επίσης και σε μίγμα από θερμό πυκνό θειικό οξύ (Η2SO4) και θειικό αμμώνιο  [(NH4)2SO4]. Το βαμμένο οξείδιο του βηρυλλίου διαλύεται μόνο σε πυκνό θειικό οξύ και άφνιο, ενώ το τηγμένο μόνο σε άφνιο. Με βάσεις σχηματίζει υδατοδιαλυτά βηρυλλικά άλατα. Το οξείδιο του βηρυλλίου δεν αντιδρά με υδρογόνο και είναι σταθερό στην επίδραση των περισσότερων μετάλλων. Σε θερμοκρασίες γύρω στους 2.000°C, το οξείδιο του βηρυλλίου, παρουσία χαλκού, ανάγεται από άνθρακα με αποτέλεσμα το σχηματισμό κράματος χαλκού - βηρυλλίου (2 - 4% βηρύλλιο), που χρησιμοποιείται στην παρασκευή βηρυλλικού μπρούντζου.
Κλίμακα Φουτζίτα
Αρχική Κλίμακα Φουτζίτα
Η κλίμακα εισήχθη το 1971 από τον Ted Fujita (Tetsuya Theodore Fujita) του Πανεπιστημίου του Σικάγο, που ανέπτυξε την κλίμακα μαζί με τον Allen Pearson, επικεφαλής του Εθνικού Κέντρου Πρόγνωσης Έντονων Καταιγίδων (National Severe Storms Forecast Center), ο προκάτοχος του σημερινού Κέντρου Πρόγνωσης Καταιγίδων (Storm Prediction Center).
Μπελαΐντ Αμπντεσαλάμ
Βιογραφία
Στις 27 Ιουνίου 2020, πέθανε στο στρατιωτικό νοσοκομείο Αΐν Ναατζά στο Αλγέρι, σε ηλικία 91 ετών.
Κλίμακα Φουτζίτα
Αρχική Κλίμακα Φουτζίτα
Για την ακρίβεια, η αρχική κλίμακα διαμορφώθηκε από τον Fujita με τέτοιο τρόπο, που να συνδέει την Κλίμακα Μποφόρ και την ταχύτητα του ήχου. Ως αποτέλεσμα, άρχιζε από το επίπεδο F0 και έφτανε ως το θεωρητικό επίπεδο F12. Το F0 σήμαινε ελάχιστη ως καμία ζημία, κατ' αντιστοιχία με τα 0 Μποφόρ, που σημαίνουν ελάχιστο ως καθόλου άνεμο, δηλαδή άπνοια. Το κατώτερο όριο του επιπέδου F1 τοποθετήθηκε στην αρχή της ταχύτητας του τυφώνα, η οποία είναι η βάση των 12 Μποφόρ, ενώ το F12 άρχιζε στο Mach 1.0 που είναι η ταχύτητα του ήχου. Ταυτόχρονα με την εισαγωγή της κλίμακας, ωστόσο, αναγνώρισε ότι στην πράξη μόνο τα επίπεδα F0 - F5 συμβαίνουν πραγματικά στη Γη, και έδωσε μια πρακτική εκτίμηση του επιπέδου των ζημιών για το καθένα από αυτά. Παράλληλα όμως, κατά την παρουσίαση της κλίμακας το 1971, προσέθεσε και το επίπεδο F6, που το ονόμασε «inconceivable tornado» (ασύλληπτος σίφωνας), σχολιάζοντας πάντως ότι οι πιθανότητες να φτάσει ποτέ σίφωνας τέτοια ταχύτητα ανέμων είναι ελάχιστες.
Οξείδιο του βηρυλλίου
Δομή
Το οξείδιο του βηρυλλίου κρυσταλλώνεται σε δομή εξαγωνικού βουρτσίτη, που αποτελείται από τετραεδρικά κέντρα Be2+ και Ο2-, σαν το λονσδλεΐτη και το w- BN (αζωτούχο βόριο), που και τα δυο είναι ισοηλεκτρονιακές ενώσεις. Σε αντίθεση με το οξείδιο του βηρυλλίου, τα οξείδια των υπόλοιπων στοιχείων της ομάδας των αλκαλικών γαιών, δηλαδή το οξείδιο του μαγνησίου (MgO), το οξείδιο του ασβεστίου (CaO), το οξείδιο του στροντίου (SrO) και το οξείδιο του βαρίου (BaO), κρυσταλλώνται στο κυβικό αλατοειδές μοτίβο, με οκταεδρική γεωμετρία όσων αφορούν τα δικατιόντα και τα διανιόντα. Σε υψηλές θερμοκρασίες η δομή του οξειδίου του βηρυλλίου μεταμορφώνεται σε μια τετραγωνική μορφή.
Κλίμακα Φουτζίτα
Αρχική Κλίμακα Φουτζίτα
Η κλίμακα αυτή εφαρμόστηκε και αναδρομικά, μέσω εξέτασης των ντοκουμέντων με τις παλαιότερες ζημιές, για την ταξινόμηση όλων των σιφώνων στις Ηνωμένες Πολιτείες από το 1950 και μετά, για τα αρχεία της Εθνικής Ωκεανογραφικής και Ατμοσφαιρικής Υπηρεσίας (National Oceanic and Atmospheric Administration - NOAA) και ειδικότερα για την Εθνική Βάση Δεδομένων Σιφώνων (National Tornado Database) στις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς και για μερικούς ακόμα παλαιότερους, πλην όμως ιστορικούς σίφωνες. Επίσης και ο Tom Grazulis του σχετικού Tornado Project, ταξινόμησε όλους τους σημαντικούς σίφωνες (significant tornadoes: F2 - F5) και γενικότερα όσους προκάλεσαν θανάτους στις ΗΠΑ από το 1880 και μετά.
Σε επίπεδο καταστροφών, η κλίμακα Φουτζίτα ξεκινάει από τους σίφωνες F0, που προκαλούν ζημιές μόνο σε δέντρα και καπνοδόχους και φτάνει ως τους F5, που καταστρέφουν ολοκληρωτικά τα πάντα, αφήνοντας μόνο τα θεμέλια των κτιρίων και μπορούν να προκαλέσουν σημαντικές κατασκευαστικές παραμορφώσεις σε μεγάλους ουρανοξύστες. Υπάρχει και το θεωρητικό επίπεδο F6, αλλά στην πράξη δεν έχει καταγραφεί ποτέ και οι πιθανότητες να συμβούν ποτέ τέτοιες ταχύτητες ανέμων είναι εξαιρετικά ελάχιστες.
Ειδικότερα, οι F0 και F1 ονομάζονται επίσημα και «ασθενείς σίφωνες» (weak tornadoes), οι F2 και F3 ονομάζονται και «ισχυροί σίφωνες» (strong tornadoes), και οι F4 και F5 «βίαιοι / σφοδροί σίφωνες» (violent tornadoes). Επιπλέον, όπως προαναφέρθηκε, όσοι ταξινομούνται από το επίπεδο F2 και άνω, κατατάσσονται σε μία επιμέρους κατηγορία, που ονομάζεται «σημαντικοί σίφωνες» (significant tornadoes). Παρομοίως, όσοι ταξινομούνται από το επίπεδο F3 και άνω, ονομάζονται «έντονοι σίφωνες» (intense tornadoes).
Το 1973, προστέθηκαν στην κλίμακα το μήκος της διαδρομής και το πλάτος του σίφωνα στο επίπεδο του εδάφους, αν και ο συσχετισμός της έντασης των σιφώνων με το μήκος της απόστασης που διανύουν και το μέγεθός τους ποικίλλει. Κατά συνέπεια, τα παρακάτω νούμερα είναι μέσοι όροι και πάντα τιμές κατά προσέγγιση. Επίσης, όσον αφορά την ταχύτητα των περιστροφικών ανέμων, οι επίσημες τιμές στην κλίμακα αντιπροσωπεύουν την μέση ταχύτητα, χωρίς να αποκλείουν την ύπαρξη ισχυρότερων ανέμων για σύντομες χρονικές περιόδους. Πρέπει να τονιστεί ότι η επίσημη ταξινόμηση αναφέρεται στην ταχύτητα εδάφους (ground speed), δηλαδή από την επιφάνεια έως και 10 μέτρα ύψος.
right|thumb|250px|Αποτυπώματα στροβιλισμού στο έδαφος, από σίφωνα έντασης F3.
Αν και κάθε επίπεδο ζημιών συνδέεται με μια ταχύτητα του ανέμου μέσα στον σίφωνα, η κλίμακα Φουτζίτα είναι μια κλίμακα ζημιών, καθώς βασίζεται στην πρακτική εκτίμηση των καταστροφών που προκαλούν οι σίφωνες. Πρακτικώς, οι ταχύτητες των ανέμων που σχετίζονται με τις ζημιές που αναφέρονται, λίγες φορές έχουν επαληθευτεί.
Για την ακρίβεια μάλιστα, οι αρχικές εκτιμήσεις της ταχύτητας του ανέμου της πρώτης κλίμακας Φουτζίτα έχει πλέον διαπιστωθεί ότι ήταν εξαιρετικά ανακριβείς. Οι πραγματικές ταχύτητες των ανέμων στους σίφωνες που απαιτούνται για να προκαλέσουν τις ζημιές που περιγράφονται στην παρακάτω ενότητα, στην πραγματικότητα είναι πολύ χαμηλότερες από τα νούμερα που αναφέρονται, ιδίως για τις ανώτερες (F3 έως F5) κατηγορίες - με άλλα λόγια, οι ταχύτητες ανέμου στους ισχυρότερους σίφωνες, με βάση την αρχική κλίμακα Φουτζίτα, είχαν υπερεκτιμηθεί. Δείτε σχετικά: Ενισχυμένη Κλίμακα Φουτζίτα.
Εκτός από την εκτίμηση των ζημιών, μπορούν επίσης να αναλυθούν στοιχεία από ραντάρ Doppler, φωτογραμμετρίας, αποτυπώματα στροβιλισμού στο έδαφος (κυκλοειδή σήματα / cycloidal marks), μαρτυρίες αυτοπτών μαρτύρων και των μέσων ενημέρωσης για να προσδιοριστεί η ένταση και να επιτευχθεί η ταξινόμηση.
Παράμετροι
right|thumb|300px|Στενός σίφωνας με εμφάνιση «σαν προβοσκίδα ελέφαντα» έντασης F5, κοντά στο Elie της επαρχίας [[Μανιτόμπα, Καναδάς, στις 22 Ιουνίου 2007.]]
Προσοχή: Τα πλάτη των σιφώνων, σύμφωνα με την κλίμακα Φουτζίτα, είναι μέσοι όροι και πάντα τιμές κατά προσέγγιση. Η ένταση του σίφωνα δεν πρέπει να εκτιμηθεί από το πλάτος του. Έχει σημειωθεί ακόμα και σίφωνας F5, ο οποίος είχε πλάτος καταστροφής μόλις 90 μέτρα σε κάποιο σημείο της διαδρομής του. Επίσης, η σχετική συχνότητα εμφάνισης για την κάθε κατηγορία στον εν λόγω πίνακα, αφορά τους σίφωνες που καταγράφονται στις ΗΠΑ.
Χρήση της αρχικής κλίμακας
Χρησιμοποιήθηκε στο παρελθόν στις περισσότερες περιοχές εκτός της Ευρώπης και τελικώς αντικαταστάθηκε στις 1 Φεβρουαρίου 2007 από την Ενισχυμένη Κλίμακα Φουτζίτα στις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ στον Καναδά από τις 1 Απριλίου 2013. Η εφαρμογή των κλιμάκων Φουτζίτα στην Ευρώπη είναι πρακτικώς εξαιρετικά δύσκολη, δεδομένου ότι τα στάνταρ της ευρωπαϊκής οικοδόμησης των σπιτιών και το μέγεθος των λεγόμενων κινητών κατοικιών διαφέρουν σημαντικά από τα αμερικανικά. Στο Ηνωμένο Βασίλειο και στις περισσότερες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μεταξύ των οποίων και στην Ελλάδα, χρησιμοποιείται αντίστοιχα η Κλίμακα TORRO, που ξεκινάει από τους T0 (εξαιρετικά ασθενείς σίφωνες) και φτάνει ως τους T11 (οι πλέον καταστρεπτικοί στην παγκόσμια ιστορία). Η αρχική κλίμακα Φουτζίτα εξακολουθεί να χρησιμοποιείται στο μεγαλύτερο μέρος του υπόλοιπου κόσμου.
Ενισχυμένη Κλίμακα Φουτζίτα
Το 1971, οι ταχύτητες των ανέμων που σχετίζονται με τις ζημιές που αναφέρονται, σπάνια είχαν έως τότε επαληθευτεί. Ο Fujita και άλλοι το αναγνώρισαν αμέσως αυτό και μια σχετική εντατική τεχνική ανάλυση πραγματοποιήθηκε στο υπόλοιπο της δεκαετίας του 1970. Η εν λόγω έρευνα, καθώς και περαιτέρω μελέτες, απέδειξαν ότι οι πραγματικές ταχύτητες των ανέμων στους σίφωνες που απαιτούνται για να προκαλέσουν τις ζημιές που περιγράφονται στην κλίμακα που καθιερώθηκε το 1971, στην πραγματικότητα ήταν πολύ χαμηλότερες από τα νούμερα που αναφέρονται στην αρχική κλίμακα, ιδίως για τις ισχυρότερες (F3 έως F5) κατηγορίες - με άλλα λόγια, οι ταχύτητες ανέμου στους ισχυρούς σίφωνες, με βάση την πρώτη κλίμακα Φουτζίτα, είχαν υπερεκτιμηθεί. Επίσης, αν και η κλίμακα έδωσε γενικές περιγραφές για το είδος των ζημιών που θα μπορούσε να προκαλέσει ένας σίφωνας, έδωσε ελάχιστο συνυπολογισμό του είδους της οικοδομής, της αντοχής των κατασκευών και άλλων παραγόντων που ενδέχεται να έχουν ως αποτέλεσμα, ένα κτίριο να υποστεί μεγαλύτερες ζημιές σε χαμηλότερες ταχύτητες ανέμου. right|thumb|300px|Αποτυπώματα σίφωνα έντασης EF5 που ξεκόλλησε την [[Άσφαλτος|άσφαλτο από το δρόμο, κοντά στη Φιλαδέλφεια, Μισισίπι, ΗΠΑ, στις 27 Απριλίου 2011.]]
Ο ίδιος ο Fujita προσπάθησε να αντιμετωπίσει κάπως τα προβλήματα αυτά το 1992, δημοσιεύοντας στo Mystery of Severe Storms μια πιο σύνθετη εκδοχή της αρχικής κλίμακας, βελτιώνοντάς την με την προσθήκη μιας καλύτερης κλίμακας ζημιών, υπό το όνομα f-scale damage, και τροποποιώντας την Κλίμακα Fujita, ώστε η ταξινόμηση να υπολογίζεται από τον συνδυασμό της f-scale και του είδους της ζημιάς των κατασκευών, εξ ου και η ονομασία της, Modified Fujita Scale. Πλην όμως, ο ίδιος έως τότε είχε πλέον ημι-αποσυρθεί από την ενεργό δράση και η Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία των ΗΠΑ δεν ήταν τότε σε θέση για την επιχείρηση της αναβάθμισης σε μία εντελώς νέα κλίμακα, γι' αυτό και ήταν ένα μικρό βήμα.
Τελικώς, στις 1 Φεβρουαρίου 2007 τέθηκε σε ισχύ στις Ηνωμένες Πολιτείες η Ενισχυμένη Κλίμακα Φουτζίτα / Enhanced Fujita (EF) Scale. Η νέα αυτή κλίμακα, ήταν μια αναβάθμιση της παλαιότερης κλίμακας Φουτζίτα, και αναπτύχθηκε μεταξύ του 2000 και του 2004 από εμπειρογνώμονες ειδικούς, χρησιμοποιώντας μηχανικές εκτιμήσεις της ταχύτητας του ανέμου και καλύτερη περιγραφή των ζημιών. Η νέα αυτή κλίμακα σχεδιάστηκε έτσι ώστε ένας σίφωνας που είχε ταξινομηθεί με βάση την κλίμακα Φουτζίτα θα μπορούσε να λάβει αντίστοιχη αριθμητική ταξινόμηση από το 0 έως το 5, αλλά με πιο ρεαλιστική ταχύτητα ανέμων και επιπλέον συνυπολογισμό και του είδους της οικοδομής κατά την εκτίμηση των καταστροφών. Από τις 1 Απριλίου 2013, η νέα κλίμακα τέθηκε σε εφαρμογή και στον Καναδά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σίφωνας Κατηγορία:Μονάδες μέτρησης Κατηγορία:Κλίμακες
Μπελαΐντ Αμπντεσαλάμ
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Αλγερίας
Οξείδιο του βηρυλλίου
Δομή
Στην κατάσταση ατμών, το οξείδιο του βηρυλλίου βρίσκεται στη μορφή διακριτών διατομικών μορίων. Στη γλώσσα της θεωρίας σθένους - δεσμού, αυτού του είδους τα μόρια μπορούν να περιγραφούν υιοθετώντας τον sp τροχιακό υβριδισμό, περιλαμβάνοντας δύο (2) σ και δύο (2) π δεσμούς.Η αντίστοιχη βασική κατάσταση του μορίου BeO είναι: ...(2sσ)²(2sσ*)²(2pπ)⁴, όπου και τα δυο εκφυλισμένα π τροχιακά μπορούν να θεωρηθούν ως ημιπολικοί δεσμοί από το οξυγόνο προς το βηρύλλιο.
Εφαρμογές
Υψηλής ποιότητας κρύσταλλοι οξειδίου του βηρυλλίου μπορούν να αναπτυχθούν υδροθερμαλικά (hydrothermally), ή διαφορετικά με τη μέθοδο Βερνουΐλ (Verneuil method). Κατά το μεγαλύτερο ποσοστό του, το οξείδιο του βηρυλλίου παράγεται ως λευκή άμορφη σκόνη, που συντηγμένη σε μεγαλύτερα σχήματα. Προσμείξεις, όπως άνθρακας, παγιδεύονται μέσα στους κρυστάλλους, δίνοντας μια ποικιλία χρωματισμών, στους κατά τα άλλα άχρωμους κρυστάλλους που τις φιλοξενούν. Το συντηγμένο οξείδιο του βηρυλλίου είναι ένα πολύ σταθεό κεραμικό. Το οξείδιο του βηρυλλίου χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή κινητήρων πυραύλων.
Το οξείδιο του βηρυλλίου χρησιμοποιήθηκε σε πολλούς υψηλής επίδοσης ημιαγωγικά τμήματα συσκευών όπως εξοπλισμός ράδιο, επειδή είναι καλός ηλεκτρικός μονωτής έχοντας ταυτόχρονα καλή θερμική αγωγιμότητα. Χρησιμοποιήθηκε, ακόμη, ως γέμισμα σε κάποια θερμικά διεπιφανειακά ηλικά, όπως θερμικά γράσα. Σε κάποιες συσκευές ημιαγωγών ισχύως χρησιμοποιήθηκαν κεραμικά οξειδίου του βηρυλλίου ανάμεσα σε τσιπ πυριτίου (silicon chip) και τη μεταλλική βάση πάνω στην οποία εφαρμόζονται, με σκοπό το σύνολο να επιτύχει μικρότερη τιμή θερμικής αντίστασης, σε σύγκριση με παρόμοιες κατασκευές από οξείδιο του αργιλίου (Al2O3). Το οξείδιο του βηρυλλίου χρησιμοποιήθηκε, επίσης, ως δομικό κεραμικό υλικό για υψηλής απόδοσης συσκευές μικροκυμάτων, όπως σωλήνες κενού, μαγνητρόνια και λέιζερ αερίων. Το οξείδιο του βηρυλλίου, επίσης, έχει προωθηθεί ως επιβραδυντής για προτεινόμενους ναυτικούς υψηλής θερμοκρασίας αεροψυχόμενους αντίδραστήρες (naval Marine high temperature gas cooled reactors, MGCR).
Παρατηρήσεις, υποσημειώσεις και αναφορές
Κατηγορία:Ενώσεις βηρυλλίου Κατηγορία:Οξείδια Κατηγορία:Κεραμικά υλικά
Πλοίο γραμμής
Με τον όρο πλοίο γραμμής καθιερώθηκε τελευταία να χαρακτηρίζεται κάθε πλοίο που εκτελεί ακτοπλοϊκή γραμμή, αντί του ορθού όρου δρομολογημένο πλοίο. Στην πραγματικότητα ο όρος "πλοίο γραμμής" είναι στρατιωτικός και αφορά μόνο τα μάχιμα πολεμικά πλοία.
Στη ναυτική τακτική δεν υφίστανται γραμμές μετώπου όπως στη ξηρά που χαρακτηρίζονται πρώτη, δεύτερη γραμμή κ.λπ., αλλά μόνο μία γραμμή. Έτσι τα συμμετέχοντα πλοία αυτής της γραμμής είναι τα λεγόμενα μάχιμα πλοία ή πλοία γραμμής.
Τέτοια πολεμικά πλοία θεωρούνται σήμερα τα αντιτορπιλικά, καταδρομικά, σύγχρονες κορβέτες, φρεγάτες, πυραυλάκατοι, τορπιλάκατοι, κανονιοφόροι, κ.λπ. Στην κατηγορία αυτή δεν ανήκουν τα πάσης φύσεως αποβατικά, ναρκαλιευτικά, ναρκοθέτες και φραγματοθέτες, τα υποβρύχια καθώς και όλα τα βοηθητικά π.χ. πετρελαιοφόρα, ρυμουλκά, κ.λπ.
Ειδικότερα για τα αεροπλανοφόρα οι απόψεις για τον χαρακτηρισμό τους ως πλοία γραμμής διίστανται, δεδομένου ότι παρέχουν μεν αεροπορική κάλυψη πλην όμως χρήζουν και αυτά υποστήριξης άλλων πολεμικών πλοίων, σε αντίθεση με κάποια ρωσικά ελικοπτεροφόρα που φέρουν ισχυρό πυροβολικό και πυραυλικά συστήματα.
Ο όρος αυτός καθιερώθηκε να λέγεται από τον αντίστοιχο γαλλικό όρο "βεσώ ντε λιν" (vaisseau de ligne) από της εποχής των ιστιοφόρων πολεμικών πλοίων. Την εποχή εκείνη τα πλοία γραμμής αποτελούσαν τα δίκροτα και τρίκροτα ιστιοφόρα που ακολουθούσαν "μεσοπορεία" ή λάμβαναν την κεντρική θέση της παράταξης όπου είχαν ν΄ αντιμετωπίσουν το μεγαλύτερο βάρος ή πίεση της ναυτικής επιχείρησης, είτε σε άμυνα είτε σε επίθεση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γραμμής Γραμμής Γραμμής
Πλατεία Αναλήψεως Βριλησσίων
Η Πλατεία Αναλήψεως είναι η κεντρική πλατεία του Δήμου Βριλησσίων, η οποία κατασκευάστηκε πέριξ του ομώνυμου Ιερού Ναού κατά την περίοδο που εφαρμόστηκε το σχέδιο πόλεως. Έχει ταυτιστεί με την οικιστική, αλλά και εμπορική ανάπτυξη της περιοχής, της οποίας αποτελεί κεντρικό χώρο εστίασης. Η πλατεία ανακατασκευάστηκε πλήρως στις αρχές του 2006 με σύγχρονα φωτοβολταϊκά μέσα, ενώ το έργο συμπληρώθηκε από την πεζοδρόμηση τμημάτων πέριξ του ελεύθερου χώρου του ναού, επεκτείνοντας την έκτασή της στα 6.600 μ2.
Τεχνικές προδιαγραφές
Για την ηλεκτροδότηση της πλατείας κατασκευάστηκαν δύο ξύλινες πέργκολες στις οροφές των οποίων εγκαταστάθηκαν ένα διασυνδεδεμένο ηλιακό σύστημα επί στεγάστρου, διαστάσεων 8 * 5 μ. και ένα διασυνδεδεμένο ηλιακό σύστημα επί στεγάστρου διαστάσεων 8 * 8 μ. στο νοτιοανατολικό τμήμα. Στο νότιο άκρο και στο πεζοδρομημένο τμήμα της Εθνικής Αντιστάσεως εγκαταστάθηκαν εικοσιεννέα αυτόνομα φωτιστικά σώματα εξωτερικών χώρων επί ιστών ύψους 4,5 μέτρων με φωτοβολταϊκά πανέλα.
Η εγκατεστημένη ισχύς του διασυνδεδεμένου φωτοβολταϊκού συστήματος ανέρχεται στα 6.750 Watt. Τα φωτοβολταϊκά συστήματα στις ξύλινες πέργκολες συλλέγουν την ηλιακή ενέργεια και τη μετατρέπουν σε ηλεκτρική, πουλώντας την στη ΔΕΗ, ενώ τμήμα αξιοποιείται για την ηλεκτρική αυτονομία της πλατείας σε ποσοστό 35% της ενέργειας που παράγεται. Τα 29 αυτόνομα φωτιστικά σώματα με τα φωτοβολταϊκά πανέλα παρέχουν ενεργειακή αυτονομία  έως 30% που χρησιμποιείται για το φωτισμό της πλατείας.
Παλαιότερες προσθήκες της πλατείας αναδείχθηκαν, όπως παλαιότερο συντριβάνι στις καφετέριες που μετατράπηκε σε μικρό κήπο από άνθη.
Συγκοινωνιακές ρυθμίσεις
Μετά τη διαπλάτυνση της λεωφόρου Πεντέλης και την αύξηση του πληθυσμού της ερύτερης περιοχής, το μικροκλίμα στο κέντρο των Βριλησσίων είχε επιβαρυνθεί πολύ, όπως επίσης και κυκλοφοριακά προβλήματα στον οικιστικό ιστό. Πριν την ανακατασκευή της πλατείας η οδός Αναλήψεως είχε μέσα από κυκλική διαδρομή σύνδεση με την κάθετη οδό Εθνικής Αντιστάσεως, Γράμμου και Πεντέλης. Στα πρώτα σχέδια προβλεπόταν πεζοδρόμηση ολόκληρου του εμπορικού τετραγώνου, όπως του κεντρικού τμήματος της Γράμμου και Εθνικής Αντιστάσεως. Μετά από μια δοκιμαστική περίοδο, κρίθηκε σκόπιμο να μην πεζοδρομηθούν τα συγκεκριμένα τμήματα. Χώρος στάθμευσης προβλέπεται στα τμήματα της Εθνικής Αντιστάσεως και στο δυτικό άκρο της Αναλήψεως. Κατά διαστήματα προτάθηκε η δημιουργία υπογείου πάρκινγκ, αλλά κρίθηκε ιδιαίτερα πολυδάπανο έργο.
Μετά τις τελευταίες συγκοινωνιακές ρυθμίσεις προβλέπεται στο κέντρο της πόλης:
Κοινωνική σημασία
Η Πλατεία Αναλήψεως έχει ταυτιστεί για τους παλαιούς αλλά και τους νέους Βριλησσιώτες με το χαρακτηριστικό σημείο συνάντησης της πόλης. Στην περιοχή λειτούργησαν τα πρώτα παραδοσιακά καφενεία κατά τη δεκαετία του '50 και τα οποία γνώρισαν μεγάλη αίγλη κυρίως κατά τη δεκαετία του '70, όπου συγκεντρώνονταν οι άντρες του χωριού μετά την εργασία. Το παλαιότερο καφενείο "Τα Βριλήσσια" διασώζεται μέχρι σήμερα έπειτα από ανακαίνισή του. Με την προσφορά των κατοίκων ανακατασκευάστηκε και ο Ιερός Ναός της Αναλήψεως την ίδια περίοδο. Πέριξ της πλατείας στήθηκε και η πρώτη τοπική αγορά και πολλά εκ των καταστημάτων διασώζονται έως και σήμερα, όπως το πρώτο μανάβικο και κάβα στην Οδό Γράμμου, καθώς και το χαρακτηριστικό κατάστημα ψιλικών στην Αναλήψεως. Αργότερα η πλατεία φιλοξενεί και λοιπές εγκαταστάσεις όπως το Εθνικό Ωδείο Παράρτημα Βριλησσίων από το 1988 και το Πολιτιστικό Κέντρο δωρεάς του Ιδρύματος Νιάρχου από τα τέλη της δεκαετίας του '90. Μετά την ανακατασκευή της ανακαινίστικαν όλα τα τοπικά καφέ, συγκεντρώνοντας πλήθος κόσμου, ενώ δόθηκαν κατευθύνσεις σε μια ανάπτυξη τοπικού και οικογενειακού προσανατολισμού.
Η κεντρική πλατεία των Βριλησσίων έχει ταυτιστεί και με τις εορταστικές εκδηλώσεις της πόλης, καθώς φιλοξενεί για περισσότερο από μισό αιώνα το τοπικό Πανηγύρι της Αναλήψεως του Κυρίου που στήνεται επί της Οδού Εθνικής Αντιστάσεως για να καταλήξει στον Ιερό Ναό. Ομοίως αποτελεί έδρα και για λοιπές εορταστικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις, καθώς και κοινωνικές συνευρέσεις που διοργανώνονται τακτικά στο Πολιτιστικό Κέντρο.
Αναφορές
Αναλήψεως Κατηγορία:Βριλήσσια
Μπενγκέλα
Η Μπενγκέλα (Benguela, Ουμπούντου: Luombaka) είναι πόλη στη δυτική Ανγκόλα, πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας. Η Μπενγκέλα είναι μια από τις πιο πυκνοκατοικημένες πόλεις της Ανγκόλας με πληθυσμό 555.124 ενώ ο δήμος έχει πληθυσμό 561.775, σύμφωνα με την απογραφή του 2014.
Πορτογαλική διοίκηση
αριστερά|μικρογραφία|Χάρτης της Μπενγκέλα του 17ου αιώνα. αριστερά|μικρογραφία|[[Πορτογαλική αποικιακή αρχιτεκτονική στο ιστορικό κέντρο της Μπενγκέλα.]] Η Μπενγκέλα ιδρύθηκε το 1617 ως Σάο Φελίπε ντε Μπενγκέλα από τους Πορτογάλους υπό τον Μανουέλ Κερβέιρα Περέιρα, 8ο Κυβερνήτη της Ανγκόλας (1604-1607). Ήταν για μεγάλο διάστημα το σημαντικό κέντρο εμπορίου, ειδικά σε σκλάβους στη Βραζιλία και στην Κούβα. Ωστόσο, το κοντινό προστατευόμενο λιμάνι Λομπίτο ήταν πολύ μεγαλύτερο λιμάνι.
Εκτός από τις εκκλησίες των Σάο Φελίπε και Σάο Αντόνιο, το νοσοκομείο και το φρούριο, υπήρχαν, μέχρι το 1911, μόνο λίγα πέτρινα σπίτια. Λίγο πιο πέρα από τη Μπενγκέλα βρίσκεται η Μπαΐα Φάρτα, όπου εξορυσσόταν αλάτι και θείο. Η πόλη ευημερούσε και αναπτύχθηκε τις επόμενες δεκαετίες.
Ο σιδηρόδρομος της Μπενγκέλα κατασκευάστηκε στις αρχές του 20ού αιώνα από την Πορτογαλία για να συνδέσει την πόλη και το Λομπίτο με το εσωτερικό και πέτυχε μεγάλη επιτυχία όταν συνδέθηκε με τον ιμάντα χαλκού της επαρχίας Κατάνγκα, τη Λ. Δ. Κονγκό και τη Ζάμπια.
Ξεκινώντας στις αρχές του 20ού αιώνα, η Μπενγκέλα προσέλκυσε, ανέπτυξε και διατήρησε ποιοτικές επιχειρήσεις και επαγγελματίες στην ακμάζουσα και αναπτυσσόμενη οικονομία της. Οι βιομηχανίες σιζάλ και αλιείας επεκτάθηκαν και η αγορά χρηματοοικονομικών, κατασκευών και υπηρεσιών αναπτύχθηκε μέχρι το 1974.
21ος αιώνας
Στα μέσα της δεκαετίας του 2000, με ένα πιο ειρηνικό περιβάλλον, άρχισε η αποκατάσταση του σιδηροδρόμου μεταξύ Μπενγκέλα και Χουάμπο.
Ενώ το αποικιακό τμήμα της πόλης αποτελείται από σχετικά καλής ποιότητας οικήματα, από το 2011 οι περισσότεροι πρόσφυγες ζουν σε παραγκουπόλεις.
Μεταφορές
Η πόλη διαθέτει αεροδρόμιο, το αεροδρόμιο της Μπενγκέλα. Η πόλη συνδέεται σιδηροδρομικά με τον Σιδηρόδρομο της Μπενγκέλα.
Οικονομία
αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ|Το Εθνικό Στάδιο της πόλης. Η Μπενγκέλα ήταν ένα από τα κέντρα του πορτογαλικού εμπορίου στο εσωτερικό της Αφρικής. Η πόλη παραμένει ένας σημαντικός εμπορικός σύνδεσμος μεταξύ δυτικής και ανατολικής Ανγκόλας. Ο καφές, το καλαμπόκι, το σιζάλ, το ζαχαροκάλαμο και ο καπνός καλλιεργούνται στις εσωτερικές περιοχές της Ανγκόλας και εμπορεύονται ευρέως στη Μπενγκέλα.
Το μαγγάνιο από το εσωτερικό εμπορεύεται επίσης μέσω της Μπενγκέλα. Στις τοπικές βιομηχανίες περιλαμβάνεται η επεξεργασία ψαριών και η άλεση ζαχαροκάλαμου. Η πόλη παράγει επίσης κεραμικά, σαπούνια και εργαλεία.
Το εξωτερικό εμπόριο γίνεται μέσω του λιμανιού του Λομπίτο, το οποίο βρίσκεται 29 χιλιόμετρα βόρεια της Μπενγκέλα. Το Λομπίτο, κάποτε το πλέον πολυσύχναστο λιμάνι στην Ανγκόλα, επηρεάστηκε σοβαρά κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου της Ανγκόλας. Το λιμάνι έχει επανέλθει έκτοτε και υποστηρίζει το εμπόριο στην περιοχή της Μπενγκέλα.
Εκπαίδευση
δεξιά|μικρογραφία|Αρχαιολογικό Μουσείο. Το Universidade Katyavala Bwila και Ruvandro Ferreira ιδρύθηκαν το 2009.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ανγκόλας
Eternal Pyre
Eternal Pyre είναι ο τίτλος του EP σινγκλ του αμερικανικού thrash metal συγκροτήματος Slayer, το οποίο κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2006 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "American Records".
Η συγκεκριμένη κυκλοφορία πραγματοποιήθηκε στη θέση του άλμπουμ "Christ Illusion" το οποίο ήταν προγραμματισμένο να κυκλοφορήσει στις 6 Ιουνίου 2006 (6/6/6), αλλά η συγκεκριμένη έκδοση καθυστέρησε δύο μήνες. Το ΕΡ περιείχε το τραγούδι "Cult", το βίντεο μίας ζωντανής εκτέλεσης του "War Ensemble" από το "Full Force Festival" της Γερμανίας στις 1 Ιουνίου 2005 και ένα ολιγόλεπτο βίντεο του συγκροτήματος στο στούντιο.
Το "Eternal Pyre" κυκλοφόρησε σε μορφή 7" δίσκου βινυλίου μέσω της "Nuclear Blast", σε περιορισμένο αριθμό χιλίων αντιτύπων. Γνώρισε μεγάλη εμπορική επιτυχία στη Δανία και τη Φινλανδία, όπου ανέβηκε στο # 3 και το # 2 των τσαρτ των σινγκλ, αντίστοιχα.
Κομμάτια
1. Cult (King) - 4:40
2. War Ensemble (video) (Hanneman, Araya) - 5:59
3. Slayer - In the Studio, Behind the Scenes (video) - 1:34
Θέσεις τσαρτ
Eternal Pyre (ΕΡ σινγκλ)
Επίσημη κυκλοφορία: 6 Ιουνίου 2006
Μέλη των Slayer
Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Eternal Pyre" είχε την εξής μορφή:
Τομ Αράγια - φωνητικά, μπάσο
Κέρι Κινγκ - κιθάρα
Τζεφ Χάνεμαν - κιθάρα
Ντέιβ Λομπάρντο - τύμπανα
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Slayer Κατηγορία:Άλμπουμ του 2006
Ρατζπουτάνα
Με την ονομασία Ρατζπουτάνα φερόταν μέχρι το 1949 το σημερινό Ράτζασταν, η μεγαλύτερη σε έκταση ομόσπονδη πολιτεία της Ινδίας που βρίσκεται στο ΒΔ. τμήμα της χώρας. Η ονομασία αυτή δόθηκε από τους Άγγλους, κατά τη διάρκεια της βρετανικής κατοχής, περί το 1830. Η Ρατζπουτάνα, η έκταση της οποίας ήταν περί τα 330.000 τ.χλμ. καταλαμβάνοντας μέγα οροπέδιο, περιελάμβανε τότε 14 πριγκιπάτα (Μαχαράτα). Στην ινδική γλώσσα Ράτζπουτ σημαίνει πριγκιπάτο, εξ ου και η αγγλική ονοματοδοσία της περιοχής.
Διοικητικά η Ρατζπουτάνα διακρινόταν στην Ανατολική και τη Δυτική.
Σημειώνεται ότι πριν την ονομασία αυτή η περιοχή λεγόταν Γκουρτζαράτ, από την ονομασία της ομώνυμης φυλής των Ινδών. Στην απογραφή του 1901 στη περιοχή αυτή διέμενε ένα πολύ μεγάλο πλήθος της αίρεσης Βαϊράγκι.
Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Ινδίας
راجپوتانہ
Φλαμαριόν (κρατήρας)
Ο Φλαμαριόν (Flammarion) είναι κρατήρας πρόσκρουσης στη Σελήνη. Βρίσκεται στο νότιο όριο του Κεντρικού Κόλπου (Sinus Medii), ανάμεσα στον κρατήρα Μέστινγκ στα βορειοδυτικά και τον Χένσελ στα νοτιοανατολικά. Ο δευτερεύων κρατήρας Μέστινγκ A τέμνει το δυτικό τείχος του Φλαμαριόν.
Το εξωτερικό του τείχος είναι διαβρωμένο, κατεστραμμένο εντελώς στα νοτιοδυτικά. Η πιο καλά διατηρημένη περιοχή του τείχους βρίσκεται στα νοτιοανατολικά, ενώ σύστημα αυλακώσεων (καλείται Rima Flammarion) εκτείνεται διαμέσου του κενού στο βορειοδυτικό χείλος για 80 περίπου χλμ. με κατεύθυνση δυτική-νοτιοδυτική. Ο πυθμένας του Φλαμαριόν είχε πλημμυρίσει από λάβα και είναι σχετικά λείος, με εξαίρεση κάποιους μικροσκοπικούς κρατήρες.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κρατήρες Σελήνης
AR
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων AR ή ar ή Ar μπορεί να αναφέρεται:
Διχλωροκαρβένιο
Το διχλωροκαρβένιο (αγγλικά: dichlorocarbene) είναι το αντιδραστικό ενδιάμεσο με χημικό τύπο CCl2. Ανήκει στα καρβένια. Παρόλο που αυτό το υλικό ποτέ δεν έχει απομονωθεί, είναι συνηθισμένο ενδιάμεσο στην οργανική χημεία, το οποίο παράγεται από το χλωροφόρμιο (CHCl3). Η μοριακή δομή του είναι γωνιακή και είναι διαμαγνητικό χημικό είδος που δίνει αντιδράσεις παρεμβολής σε άλλους δεσμούς.
Ιστορία
Το διχλωροκαρβένιο ως αντιδραστικό ενδιάμεσο πρωτοπροτάθηκε το 1862 από τον Αντόν Γκεθέρ (Anton Geuther), που το θεωρούσε ως μορφή του χλωροφορμίου (CCl2•HCl). Η παραγωγή αυτού του χημικού είδους ξαναερευνήθηκε από το Χιν (Hine) το 1950. Η παραγωγή του διχλωροκαρβενίου από χλωροφόρμιο και η χρησιμότητά του στη σύνθεση άλλων προίόντων αναφέρθηκε από το Γουΐλλιαμ φον Έγκερς Ντόριγκ (William von Eggers Doering), το 1954.
Μέθοδος 1η
Το διχλωροκαρβένιο συνήθως παράγεται με αντίδραση απόσπασης υδροχλωρίου από χλωροφόρμιο. Αυτό πραγματοποιείται με την επίδραση στο χλωροφόρμιο μιας βάσης, όπως το τριτοταγές βουτοξείδιο του καλίου [KOC(CH3)3] ή υδατικό διάλυμα υδροξειδίου του νατρίου (NaOH). Ένας καταλύτης μεταφοράς φάσεως, όπως το βρωμιούχο βενζυλοτριαιθυλαμμώνιο {[Ph(Et)3N]Br}, διενεργεί τη μεταφορά των ανιόντων υδροξυλίου (OH-) από την υδατική στην οργανική φάση.
Μέθοδος 2η
Μια άλλη πρόδρομη ένωση για το διχλωροκαρβένιο είναι ο τριχλωραιθανικός αιθυλεστέρας (CCl3CO2C2H5). Με την επίδραση σε αυτόν μεθοξειδίου του νατρίου (NaOCH3) απελευθερώνει διχλωροκαρβένιο:
Μέθοδος 3η
Ο φαινυλο(τριχλωρομεθυλ)υδράργυρος (PhHgCCl3) διασπάται θερμικά και απελευθερώνει διχλωροκαρβένιο:
Μέθοδος 4η
Η διχλωροδιαζιρίνη, που είναι σταθερή στο σκοτάδι, διασπάται σε διχλωροκαρβένιο και διάζωτο (N2) μέσω φωτόλυσης:
κέντρο|με-πλαίσιο|Διχλωροκαρβένιο από διχλωραζιρίνη: a) Αρχίζοντας από [[φαινόλη, η οποία αντιδρά με βρωμοκυάνιο σχηματίζοντας κυανοφαινόλη b) Αντίδραση προσθήκης με υδροξυλαμίνη, σχηματίζοντας N-υδροξυ-O-φαινυλισοουρία c) Μεταφορά της υδροξυλομάδας στην  αποχωρούσα ομάδα, μέσω αντίδρασης με μεσυλοχλωρίδιο, σχηματίζοντας μεσυλικό οξύ d) Ενδομοριακή κυκλοποίηση με υποχλωριώδες νάτριο, σχηματίζοντας διχλωροδιαζιρίνη e) Νίτρωση με τετραφθοροβοριούχο νιτρώνιο f) Πυρηνόφιλη υποκατάσταση με χλωριούχο καίσιο και χλωριούχο τετραβουτυλαμμώνιο, μέσα σε ιονικό υγρό. ]]
Με αλκένια
Το διχλωροκαρβένιο αντιδρά με αλκένια σε μια τυπική [1+2]κυκλοπροσθήκη, σχηματίζοντας δίδυμα διχλωροκυκλοπροπάνια. Τα τελευταία είναι δυνατό να αναχθούν, παράγοντας κυκλοπροπάνια, ή να υδρολυθούν, παράγοντας κυκλοπροπανόνες, με υδρόλυση δίδυμου αλογονιδίου. κέντρο|μικρογραφία|660x660εσ|Αντίδραση [2+1] κυκλοπροσθήκης σε [[κυκλοεξένιο.]]Η σύνθεση αλλενίων Ντόριγκ - ΛαΦλαμμέ περιγράφει τη μετατροπή αλκενίων σε αλλένια με επέκταση ανθρακικής αλυσίδας. Συμβαίνει με επίδρααη μεταλλικού μαγνησίου ή νατρίου, μετά την επίδραση διχλωροκαρβενίου σε αλκένιο, που δίνει δίδυμο διαλαλκάνιο, όπως περιγράφηκε παραπάνω. Η ίδια ακολουθία χρησιμοποιείται κατά τη μετάθεση Σκάττεμπολ (Skattebøl rearrangement), κατά την οποία εκτός από αλλένια μπορούν να παραχθούν (υπό όρους) και κυκλοπενταδιένια. Ωστόσο, για τέτοιες αντιδράσεις χρησιμοποιείται περισσότερο το διβρωμοκαρβένιο (CBr2), που είναι πιο δραστικό.
Με φαινόλες
Σύμφωνα με την αντίδραση Ρέιμερ - Τάιμαν (Reimer–Tiemann reaction), το διχλωροκαρβένιο αντιδρά με φαινόλες, δίνοντας (υπό όρους με φορμυλίωση) τις αντίστοιχες ορθοϋδροξυβενζαλδεΰδες. Για παράδειγμα, με τη «μητρική» φαινόλη δίνει σαλικυλαδεΰδη: κέντρο|μικρογραφία|330x330εσ|Διάγραμμα αντίδρασης Reimer-Tiemann.
Aναφορές και σημειώσεις
Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις χλωρίου Κατηγορία:Ασταθείς ενώσεις Κατηγορία:C1
Κόρμπιν Μπλου
Ο Κόρμπιν Μπλου (Corbin Bleu Reivers, 21 Φεβρουαρίου 1989) είναι Αμερικανός ηθοποιός και τραγουδιστής.
Ο Κόρμπιν Μπλου έγινε γνωστός από το ρόλο του ως «Τσαντ» στην επιτυχημένη σειρά ταινιών της Ντίσνευ Μιούζικαλ στο Σχολείο και στη συνέχεια πρωταγωνίστησε στην επιτυχημένη ταινία της Ντίσνεϋ «Jump In». Το πρώτο του σόλο άλμπουμ κυκλοφόρησε το Μάιο του 2007.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής
Μακρυλιές Σαμοθράκης
Οι Μακρυλιές είναι οικισμός της Σαμοθράκης που βρίσκεται στα νοτιοδυτικά του νησιού σε απόσταση περίπου 9 χλμ. νότια από τη Χώρα. Βορειοδυτικά είναι η Καμαριώτισσα ενώ δίπλα και ανατολικά το Λάκκωμα. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση οφείλουν το όνομά τους στο είδος των ελιών που παράγονται στην περιοχή.
Αναφέρονται επίσημα το 1918, γραμμένες Μακρηλιές, στο ΦΕΚ 116Α - 28/05/1918 να προσαρτόνται στην τότε κοινότητα Ξηροποτάμου. Το 1951 ο οικισμός καταργήθηκε και απογράφηκε ξανά το 1991 (γραμμένος Μακρυλιές - δηλ. με "υ"). Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης υπάγεται στο Δήμο Σαμοθράκης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 36 κατοίκους ενώ το 1991 και 2001 είχε 18 και 9 αντίστοιχα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σαμοθράκη Κατηγορία:Χωριά του νομού Έβρου
IT
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων IT και it (άι-τι) μπορεί να αναφέρεται σε ένα από τα παρακάτω:
Σπολέτο
Το Σπολέτο (ιταλικά: Spoleto, λατινικά: Spoletium) είναι αρχαίας καταβολής πόλη στην κεντρική Ιταλία, η οποία υπάγεται στην επαρχία της Περούτζια της περιφέρειας Ούμπρια. Το Σπολέτο κατοικείται εδώ και τουλάχιστον 3000 χρόνια, ενώ η κεντρική του γεωγραφική θέση το καθιστά σπουδαίας γεωστρατηγικής και πολιτισμικής σημασίας ανά τους αιώνες.
Ιστορικά στοιχεία
Λόγω της θέσης του, μια επισκοπή -τρόπον τινά- μιας κοιλάδας περιστοιχισμένης από βουνά, το Σπολέτο υπήρξε ανέκαθεν μεγάλης γεωστρατηγικής σημασίας. Πιθανότατα ήταν κεφαλοχώρι της φυλής των Ουμβρίων όπως μαρτυρούν τα τείχη του 5ου αι. π.Χ., μέρος των οποίων σώζεται μέχρι τις μέρες μας. Η δε Βία Φλαμίνια -σπουδαία αρτηρία της αρχαιότητας- περνούσε σε πολύ κοντινό σημείο από την πόλη· μια γέφυρα, η αρχαία αγορά καθώς και άλλα ερείπια της εποχής μαρτυρούν το πολιτισμικό υπόβαθρο της περιοχής από τα αρχαία χρόνια.
Η πρώτη καταγεγραμμένη αναφορά στο Σπολέτο προέρχεται από το 241 π.Χ. , οπότε και αναφέρεται ως αποικία. Κατά τον Κικέρωνα η λατινική αποικία υπήρχε ακόμη το 95 π.Χ. (colonia latina in primis firma et illustris). Μετά τη Μάχη της λίμνης Τρασιμένης (217 π.Χ.) το Σπολέτο απέκρουσε τον εισβολέα Αννίβα, ενώ κατά τον Β΄ Καρχηδονιακό Πόλεμο η πόλη συντάχθηκε στο πλευρό της Ρώμης. Οι εμφύλιοι πόλεμοι μεταξύ των Γάιου Μάριου και Λεύκου Κορνήλιου Σύλλα επέφεραν σημαντικό πλήγμα στην πόλη· ο νικητής Σύλλας κατέκτησε το Σπολέτο το 82 π.Χ., οπότε και η πόλη αναβαθμίζεται σε ισοπολίτιδα πόλη (municipium).
Υπό την κυριαρχία των Λομβαρδών το Σπολέτο αποτελεί πλέον την πρωτεύουσα του ομώνυμου ανεξάρτητου δουκάτου (570), οι άρχοντες του οποίου είχαν στην κατοχή τους ένα διόλου ευκαταφρόνητο κομμάτι της κεντρικής χώρας. Στα 774 μ.Χ., παρά την αντίστασή του, το Σπολέτο -όπως και πολλά άλλα φέουδα- προσαρτάται στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία· φιγούρες-κλειδιά αποτελούν η Ματθίλδη της Τοσκάνης η οποία προσφέρει γη και ύδωρ στον Πάπα Γρηγόριο Ζ΄. Αιώνες αργότερα, το 1154, το Σπολέτο πέφτει στα χέρια του Αυτοκράτορα Φρειδερίκου Α΄, ενώ στα 1213 βρίσκεται υπό την κατοχή του Πάπα Γρηγόριος Θ΄. Κατά την περίοδο της κενής παπικής έδρας στην Αβινιόν το Σπολέτο θα αποτελέσει έρεισμα μεταξύ των Γουέλφων και Γιβελλίνων, ώσπου το 1354 ο Καρδινάλιος Αλμπορόθ το επανέκτησε υπέρ των Παπικών Κρατών.
Μετά την κατάκτηση της Ιταλίας από τον Ναπολέοντα, το 1809 το Σπολέτο καθίσταται πρωτεύουσα του βραχύβιου γαλλικού διαμερίσματος της Τρασιμένης. Πέντε μόλις χρόνια μετά, οπότε και ο Ναπολέων ηττήθηκε, η πόλη αποκαταστάθηκε ως μέρος των Παπικών Κρατών. Το 1860, μεσούσης της Ιταλικής Ενοποίησης, το Σπολέτο αναδείχθηκε εκ νέου σε θέατρο επεισοδίων, εν τέλει παίρνοντας τον ίδιο δρόμο με τις περισσότερες περιοχές της ιταλικής χερσονήσου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Περούτζα
Σεντ Ογκουστίν (Φλόριντα)
Το Σεντ Ογκουστίν (αγγλικά: St. Augustine, ισπανικά: San Agustín) είναι πόλη των νοτιοανατολικών Ηνωμένων Πολιτειών στη βορειοανατολική Φλόριντα, που βρέχεται από την ακτή του Ατλαντικού Ωκεανού. Ιδρύθηκε το 1565 από Ισπανούς εξερευνητές και είναι ο παλαιότερος συνεχόμενα κατοικημένος ευρωπαϊκός οικισμός στις ηπειρωτικές Ηνωμένες Πολιτείες.
Ο Άγιος Αυγουστίνος ιδρύθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 1565, από τον Ισπανό ναύαρχο Πέδρο Μενέντεθ ντε Αβιλές, τον πρώτο κυβερνήτη της Φλόριντα. Ονόμασε τον οικισμό «Άγιο Αυγουστίνο», καθώς τα πλοία του που ήταν γεμάτα εποίκους, στρατεύματα και προμήθειες από την Ισπανία είδαν για πρώτη φορά τη γη της Φλόριντα έντεκα ημέρες νωρίτερα από την αναμενόμενη άφιξή τους, στις 28 Αυγούστου, την ημέρα της γιορτής του Αγίου Αυγουστίνου. Η πόλη διατέλεσε πρωτεύουσα της Ισπανικής Φλόριντα για 236 χρόνια. Από το 1763 έως το 1822 ήταν η πρωτεύουσα της Ανατολικής Φλόριντα.
Η Ισπανία παραχώρησε επίσημα τη Φλόριντα στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1819, με την Συνθήκη Άνταμς-Ονίς, και ο Άγιος Αυγουστίνος ορίστηκε ως πρωτεύουσα της Επικράτειας της Φλόριντα από το 1821, καθεστώς που διατήρησε μέχρι το 1824.
Σήμερα είναι η έδρα της Κομητείας του Αγίου Ιωάννη, που αποτελεί μέρος της Περιφέρειας της Πρώτης Ακτής και της μητροπολιτικής περιοχής του Τζάκσονβιλ. Από τα τέλη του 19ου αιώνα, ο ξεχωριστός ιστορικός χαρακτήρας του Αγίου Αυγουστίνου έχει καταστήσει την πόλη τουριστικό προορισμό.
Ιστορικά στοιχεία
Ο Βασιλιάς Φίλιππος Β΄ της Ισπανίας, θεωρούσε ότι η κατοχή της Φλόριντα ήταν απαραίτητη για την ασφάλεια του ισπανικού εμπορίου και επιδίωξε να μην επιτρέψει στους Γάλλους να την καταλάβουν. Για αυτό το λόγο εξουσιοδότησε τον Ισπανό εξερευνητή Πέδρο Μενέντεθ ντε Αβιλές να καταλάβει τη χερσόνησο, αφού πρώτα εκδιώξει τους Γάλλους που βρίσκονταν εκεί. Η ισπανική αποστολή έφθασε στις ακτές της Φλόριντα στις 28 Αυγούστου 1565, ημέρα εορτασμού του Αγίου Αυγουστίνου της Ιππώνας. Έπειτα από μία σύντομη αψιμαχία με τους Γάλλους, οι Ισπανοί απέπλευσαν εκ νέου και τελικώς αποβιβάστηκαν στις 8 Σεπτεμβρίου στην περιοχή όπου, εν ονόματι του Βασιλιά Φιλίππου Β΄, ιδρύθηκε η πόλη του Αγίου Αυγουστίνου. Η θέση επιλέχθηκε λόγω της φυσικής άμυνας της περιοχής και της εγγύτητάς της σε πηγή πόσιμου νερού. Στο σημείο της αποβίβασης, ο πατέρας Φρανθίσκο Λόπεθ ντε Μεντόθα Γκραχάλες τέλεσε την πρώτη ρωμαιοκαθολική λειτουργία της αποικίας.
Οι ισπανικές αρχές διατήρησαν μια ειρηνική συνύπαρξη με τους ιθαγενείς Αμερικανούς, κάτι που εξασφάλισε μια αρχική σταθερότητα για τον Άγιο Αυγουστίνο. Ωστόσο, το Μάιο του 1586, αμέσως μετά την έναρξη του Πολέμου μεταξύ της Αγγλίας και της Ισπανίας, ο Άγγλος θαλασσοπόρος Φράνσις Ντρέικ λεηλάτησε και πυρπόλησε τον Άγιο Αυγουστίνο. Προηγουμένως, η άφιξη του μεγάλου στόλου του, υποχρέωσε τον κυβερνήτη Πέδρο Μενέντεθ Μάρκεζ και τους κατοίκους της πόλης να την εγκαταλείψουν.
Το 1609 και το 1611, πραγματοποιήθηκαν κάποιες αποστολές από τον Άγιο Αυγουστίνο εναντίον της αγγλικής αποικίας του Τζέιμσταουν. Κατά το δεύτερο μισό του 17ου αιώνα, ομάδες Ινδιάνων από την αποικία της Καρολίνας πραγματοποίησαν επιδρομές στη Φλόριντα και σκότωσαν τους Φραγκισκανούς ιερείς που υπηρετούσαν στις Καθολικές αποστολές. Τα αιτήματα διάφορων διοικητών της επαρχίας, για ενίσχυση της φρουράς και των οχυρώσεων του πρεσίδιο, δεν ικανοποιήθηκαν από το ισπανικό στέμμα. Η χάρτα του 1663 για τη νέα Επαρχία της Καρολίνας, που εκδόθηκε από τον Βασιλιά Κάρολο Β΄ της Αγγλίας, αναθεωρήθηκε το 1665, περιλαμβάνοντας εδάφη έως 65 μίλια νότια από τον Άγιο Αυγουστίνο.
Το 1668, ο Άγγλος κουρσάρος Ρόμπερτ Σιρλ λεηλάτησε τον Άγιο Αυγουστίνο και τα ισπανικά πλοία που είχαν σταλεί με προμήθειες προς τον οικισμό. Ο Σιρλ με αυτό τον τρόπο έπαιρνε εκδίκηση για την ισπανική καταστροφή του οικισμού Νιου Πρόβιντενς στις Μπαχάμες. Ο Σιρλ και οι άνδρες του σκότωσαν εξήντα ανθρώπους και λεηλάτησαν δημόσιες αποθήκες, εκκλησίες και σπίτια. Αυτή η επιδρομή και η ίδρυση του αγγλικού οικισμού Τσαρλς Τάουν ώθησε το ισπανικό στέμμα να αναγνωρίσει επιτέλους την ευπάθεια του Αγίου Αυγουστίνου στις ξένες επιδρομές και να ενισχύσει την άμυνα της πόλης. Το 1669, η Αντιβασίλισσα Μαριάννα διέταξε τον Αντιβασιλέα της Νέας Ισπανίας να εκταμιεύσει κεφάλαια για την κατασκευή μόνιμων οχυρώσεων, κάτι που ξεκίνησε το 1672. Πριν ολοκληρωθεί η κατασκευή του φρουρίου, οι Γάλλοι διοικητές Μισέλ ντε Γκραμόν και Νικολά Μπριγκό επιχείρησαν ανεπιτυχώς μια εκστρατεία εναντίον του Αγίου Αυγουστίνου (1686). Το Κάστρο του Αγίου Μάρκου ολοκληρώθηκε το 1695, πριν από την επίθεση των δυνάμεων του Τζέιμς Μουρ από την Καρολίνα τον Νοέμβριο του 1702. Τότε, οι Βρετανοί αποτυγχάνοντας να καταλάβουν το φρούριο, πυρπόλησαν μεγάλο μέρος της πόλης κατά την υποχώρησή τους.
Το 1738, ο Κυβερνήτης της Ισπανικής Φλόριντα, Μανουέλ ντε Μοντιάνο, διέταξε να κατασκευαστεί ένας οικισμός δύο μίλια βορειότερα του Αγίου Αυγουστίνου για την αναπτυσσόμενη κοινότητα των Ελεύθερων Μαύρων, που είχαν διαφύγει στη Φλόριντα από τις Δεκατρείς Αποικίες. Αυτή η νέα κοινότητα, που ονομάστηκε Φρούριο Μοσέ, θα χρησιμεύσει ως προκεχωρημένο φυλάκιο για την προστασία του Αγίου Αυγουστίνου. Οι άνδρες που έγιναν αποδεκτοί στο Φρούριο Μοσέ είχαν καταταγεί στην αποικιακή πολιτοφυλακή και είχαν μεταστραφεί στον Καθολικισμό, με αντάλλαγμα την ελευθερία τους.
Το 1740, ωστόσο, ο Άγιος Αυγουστίνος πολιορκήθηκε για ακόμη μία φορά από τους Άγγλους. Αυτή τη φορά ο Κυβερνήτης της βρετανικής αποικίας της Γεωργίας, στρατηγός Τζέιμς Όγκλεθορπ, επιχείρησε ανεπιτυχώς να καταλάβει το φρούριο.
Δημογραφικά στοιχεία
Σύμφωνα με την Απογραφή των Ηνωμένων Πολιτειών του 2010, υπήρχαν 12.975 άνθρωποι, 5.743 νοικοκυριά και 2.679 οικογένειες στην πόλη του Αγίου Αυγουστίνου. Η πυκνότητα του πληθυσμού ήταν 1.376,2 άτομα ανά τετραγωνικό μίλι (531/km2). Υπήρχαν 6.978 κατοικίες με μέση πυκνότητα 549,4 άτομα ανά τετραγωνικό μίλι (211.4/km2). Η φυλετική σύνθεση της πόλης αποτελούνταν από Λευκούςκατά 84,2%, Αφροαμερικανούς κατά 11,6%, Ιθαγενείς κατά 0,4%, Ασιάτες κατά 1,2%, Νησιώτης του Ειρηνικού κατά 0,1%, από άλλες εθνικότητες κατά 0,8% και σε ποσοστό 1,6% από άτομα με δύο ή περισσότερες εθνικότητες. Οι Ισπανόφωνοι ή Λατίνοι οποιασδήποτε εθνικότητας αποτελούσαν το 5,1% του πληθυσμού.
Στον Άγιο Αυγουστίνο υπήρχαν 5.743 νοικοκυριά, από τα οποία το 14,6% περιλάμβανε παιδιά κάτω των 18 ετών, το 31,7% ήταν παντρεμένα ζευγάρια που ζούσαν μαζί, το 10,9% περιλάμβανε μόνο μια γυναίκα χωρίς σύζυγο και το 53,4% δεν περιλάμβανε οικογένειες. Το 37,8% όλων των νοικοκυριών αποτελούνταν από μεμονωμένα άτομα και το 14,4% αποτελούσε κάποιο άτομο που ζούσε μόνο του και ήταν ηλικίας 65 ετών και άνω.
Στην πόλη, το 13,1% του πληθυσμού ήταν κάτω των 18 ετών, το 15,3% από 18 έως 24, το 23,9% από 25 έως 44, το 25,2% από 45 έως 64 και το 19% ήταν 65 ετών και άνω. Η μέση ηλικία ήταν τα 42,6 έτη. Για κάθε 100 γυναίκες, υπήρχαν 88,1 άντρες. Επίσης, για κάθε 100 γυναίκες, ηλικίας 18 ετών και άνω, υπήρχαν 85,8 άνδρες.
Το μέσο εισόδημα για ένα νοικοκυριό της πόλης ήταν τα 36.424$ και το μέσο εισόδημα για μια οικογένεια ήταν τα 56.055$. Οι άντρες είχαν μέσο εισόδημα 32.409$ έναντι 30.188$ για τις γυναίκες. Το κατά κεφαλήν εισόδημα στην πόλη ήταν 23.485$. Περίπου το 7,6% των οικογενειών και το 21,1% του πληθυσμού βρισκόταν κάτω από το όριο της φτώχειας, συμπεριλαμβανομένου του 18,8% των ατόμων κάτω των 18 ετών και το 24,4% των ατόμων ηλικίας 65 ετών και άνω.
Το 2013 το Γραφείο Απογραφής των Ηνωμένων Πολιτειών εκτίμησε τον πληθυσμό της πόλης σε 13.679 άτομα, ενώ η ευρύτερη αστική περιοχή το 2012 περιλάμβανε 71.379 κατοίκους.
Ελισάβετ της Νυρεμβέργης
H Ελισάβετ, γερμ. Elisabet von Nürnberg von Wettin (1358 - 26 Ιουλίου 1411) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν κόρη του μπουργκράβου της Νυρεμβέργης και με τον γάμο της έγινε εκλέκτορας του Παλατινάτου & βασίλισσα της Γερμανίας.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Φρειδερίκου Ε΄ των Χοεντσόλερν μπουργκράβου της Νυρεμβέργης και της Ελισάβετ των Βέττιν, κόρης του Φρειδερίκου Β΄ μαργράβου του Μάισσεν.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1374 τον Ρούπερτ των Βίττελσμπαχ βασιλιά της Γερμανίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Εκλέκτειρες του Παλατινάτου Κατηγορία:Βασίλισσες της Γερμανίας
Λάζαρ Καγκανόβιτς
Ο Λάζαρ Μοϊσέγιεβιτς Καγκανόβιτς (Ла́зарь Моисе́евич Кагано́вич, 22 Νοεμβρίου (Π.Η. 10 Νοεμβρίου) 1893 – 25 Ιουλίου 1991) ήταν εβραϊκής καταγωγής σταλινιστής Σοβιετικός πολιτικός και διοικητής, καθώς και βασικός συνεργάτης του Ιωσήφ Στάλιν. Ήταν ο διαχειριστής του εγχειρήματος και ο επικεφαλής της αρχικής ομάδας σχεδιασμού του Μετρό της Μόσχας, το οποίο είχε ονομαστεί προς τιμήν του μέχρι το 1955.
Όταν πέθανε το 1991, ήταν ο τελευταίος επιζών Παλαιός Μπολσεβίκος. Η Σοβιετική Ένωση διαλύθηκε πέντε μήνες μετά τον θάνατό του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σοβιετικοί πολιτικοί