cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Η Σιωπή
Υπόθεση
Η Άννα περιπλανιέται στην άγνωστη πόλη, μέσα στην ασφυκτική καλοκαιρινή ατμόσφαιρα κάτω από τα βλέμματα των γύρω αντρών. Παρακολουθεί μια θεατρική παράσταση όπου συμμετέχουν οι νάνοι από το ξενοδοχείο. Εκεί στο θέατρο συναντάει ένα ζευγάρι που κάνει έρωτα στα πίσω καθίσματα. Ύστερα γνωρίζει ένα σερβιτόρα στην καφετέρια. Έρχονται μαζί στο ξενοδοχείο και κάνουν έρωτα. Κρυφά το βλέπει και ο γιος της. Η Έστερ προσπαθεί να μάθει λεπτομέρειες της ερωτικής της περιπέτειας και τελικά καταλήγουν σε καβγά.
Όταν η αδερφή της λείπει η Έστερ καπνίζει, πίνει, προσπαθεί να δουλέψει, κοιμάται. Μισεί όλο το κόσμο, την αδερφή και τον εαυτό της. Παρακολουθεί τη ζωή στην πόλη μέσα από το παράθυρο. Προσπαθεί να κερδίσει εμπιστοσύνη του ανιψιού της, αλλά μάταια. Ο μόνος άνθρωπος με τον οποίο μπορεί να επικοινωνήσει κανονικά είναι ο υπάλληλος του ξενοδοχείου, στα χέρια του οποίου και παραμένει στο τέλος της ταινίας. Πιθανόν, ο σκηνοθέτης εννοεί το θάνατό της.
Η Άννα και ο Γιόχαν συνεχίζουν το ταξίδι τους.
Μπέργκμαν για την ταινία
"Η αρχική μου ιδέα ήταν να κάνω μια ταινία που να υπακούει περισσότερο στους νόμους της μουσικής παρά της δραματουργίας. Μια ταινία που να ενεργεί ρυθμικά. Τοποθετώντας όλα τα κομμάτια στη σωστή σειρά, σκεφτόμουν περισσότερο από ποτέ με μουσικούς όρους".
Γολγοθάς
μικρογραφία | Ο Γολγοθάς μέσα στον [[Ναός της Αναστάσεως |Ναό της Αναστάσεως]] Ο Γολγοθάς είναι τοποθεσία στην Ιερουσαλήμ και σημείο σταύρωσης του Ιησού Χριστού. Κατά τους χρόνους του Ιησού ήταν βραχώδες ύψωμα βορειοδυτικά της Ιερουσαλήμ και βρισκόταν έξω από το δεύτερο αμυντικό τείχος της πόλης. Σήμερα, η γενικά παραδεκτή παραδοσιακή τοποθεσία του βρίσκεται περίπου στο κέντρο της πόλης της Ιερουσαλήμ, εντός του Ναού της Αναστάσεως.
Η ονομασία
Η ονομασία Γολγοθάς προέρχεται από Εβραϊκό Γολγολέθ (Gulgoleth) και αποδίδεται από τους  Ευαγγελιστές σαν «Κρανίου Τόπος». Πιθανολογείται ότι η ονομασία αυτή οφείλεται στη μορφολογία του μικρού υψώματος. Κατά την εβραϊκή παράδοση σχετικά με την ονοματολογία του Γολγοθά, σε αυτόν τον τόπο είναι θαμμένο το κρανίο του Αδάμ. Συγκεκριμένα αναφέρεται ότι ο Νώε παρέδωσε  το κρανίο του Αδάμ  στο γιο του Σημ και αυτός στον Μελχισεδέκ. Ο τελευταίος το έθαψε σε αυτόν τον τόπο και γι'αυτό το λόγο το ύψωμα πήρε την ονομασία Κρανίου Τόπος.
Ο όρος «Λόφος» επικράτησε από την λανθασμένη  καταγραφή ενός προσκυνηματικού ταξιδιού τον 3 μ.Χ. αιώνα, το Οδοιπορικό του Μπορντό (το οποίο χρησίμευσε σαν προσκυνηματικός οδηγός των προσκυνητών εκείνων των χρόνων)  γιατί ο Γολγοθάς βρισκόταν δίπλα στην λοφώδη περιοχή της Γαρήβ. Τον 5ο μ.Χ. αιώνα ο Τυράννιος Ρουφίνος μας δίδει τον όρο «Βράχος του Γολγοθά».
Ο Γολγοθάς στα χρόνια του Ιησού
μικρογραφία |Στο επάνω μέρος:Η Ιερουσαλήμ κατά τους πρώτους Χριστιανικούς χρόνους πριν την καταστροφή Από τα αποσπάσματα των κειμένων των Ευαγγελιστών αντλούμε πληροφορίες  για την τοποθεσία και την ονοματολογία  του Γολγοθά:
Κατά Μάρκον. 15,22  «Καὶ φέρουσιν αὐτὸν ἐπὶ Γολγοθᾶ τόπον, ὅ ἐστι μεθερμηνευόμενον κρανίου τόπος.»
Κατά Ματθαίον. 27,33  « Καὶ ἐλθόντες εἰς τόπον λεγόμενον Γολγοθᾶ, ὅ ἐστι λεγόμενος κρανίου τόπος »
Κατά Λουκάν. 23,33   «Καὶ ὅτε ἀπῆλθον ἐπὶ τὸν τόπον τὸν καλούμενον Κρανίον, ἐκεῖ ἐσταύρωσαν αὐτὸν καὶ τοὺς κακούργους ὃν μὲν ἐκ δεξιῶν ὃν δὲ ἐξ ἀριστερῶν.»
Κατά Ιωάννην:
19,17  « Παρέλαβον δὲ τὸν Ἰησοῦν καὶ ἤγαγον· καὶ βαστάζων τὸν σταυρὸν αὐτοῦ ἐξῆλθεν εἰς τὸν λεγόμενον κρανίου τόπον, ὃς λέγεται ἑβραϊστὶ Γολγοθᾶ»
19,18 ὅπου αὐτὸν ἐσταύρωσαν, καὶ μετ' αὐτοῦ ἄλλους δύο ἐντεῦθεν καὶ ἐντεῦθεν, μέσον δὲ τὸν ᾿Ιησοῦν.
19,19 ἔγραψε δὲ καὶ τίτλον ὁ Πιλᾶτος καὶ ἔθηκεν ἐπὶ τοῦ σταυροῦ· ἦν δὲ γεγραμμένον· ᾿Ιησοῦς ὁ Ναζωραῖος ὁ βασιλεὺς τῶν ᾿Ιουδαίων. 19,20 τοῦτον οὖν τὸν τίτλον πολλοὶ ἀνέγνωσαν τῶν ᾿Ιουδαίων, ὅτι ἐγγὺς ἦν τῆς πόλεως ὁ τόπος ὅπου ἐσταυρώθη ὁ ᾿Ιησοῦς· καὶ ἦν γεγραμμένον ῾Εβραϊστί, ῾Ελληνιστί, Ρωμαϊστί.
Ο Γολγοθάς μετά την Σταύρωση
μικρογραφία | Απόσπασμα χάρτη της περιοχής των Παθών της Ιερουσαλήμ την εποχή που ονομαζόταν Αιλία Καπιτωλίνα. Περιέχεται η περιοχή του Ναού καθώς και ο ναός της Αφροδίτης στο σημείο του Γολγοθά
Το 44μ.Χ. ο Ηρώδης Αγρίππας Β΄ αρχίζει το κτίσιμο του 3ου τείχους της πόλης και περικλείει στην οικιστική περιοχή την τοποθεσία των παθών. Ο Γολγοθάς βρίσκεται πλέον εντός των τειχών. Το 66μ.Χ. ξεσπά ο Πρώτος Ιουδαϊκός Πόλεμος με αποτέλεσμα την πολιορκία της Ιερουσαλήμ (70 μ.Χ.) από τον Τίτο που είχε ως συνέπεια την άλωση και την πλήρη ισοπέδωση της Ιερουσαλήμ. Η πόλη δεν ξαναχτίστηκε και στα ερείπια του ανακτόρου του Ηρώδη εγκαταστάθηκε η 10η λεγεώνα. Το 132μ.Χ. ξεσπά ο Τρίτος Ιουδαϊκός Πόλεμος   και ο αυτοκράτορας  Αδριανός για να απαλαγεί από  τους Εβραίους έδωσε εντολή να ξαναχτιστεί η Ιερουσαλήμ αλλά πλέον σαν ρωμαϊκή πόλη με το όνομα Αιλία Καπιτωλίνα (Aelia Capitolina). Για να τηρήσει την πολιτική του εκρωμαϊσμού της πόλης ο Αυτοκράτορας απαγορεύει  στους Εβραίους να εισέλθουν στην πόλη ενώ ταυτόχρονα για να εμποδίσει την μετάβαση των πιστών  της  χριστιανικής κοινότητας στους  συγκεκριμένους  τόπους, δίνει εντολή να ανεγερθούν είδωλα της Αφροδίτης στο σημείο της Σταύρωσης και του Παναγίου Τάφου καθώς και ναός του Δία στο σημείο του Ναού του Σολομώντος. Το 325 μ.Χ. με εντολή του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου συνέρχεται η  Α΄ Οικουμενική Σύνοδος, για να αποκατασταθεί η  ειρήνη στα εκκλησιαστικά ζητήματα της  ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Κατά την διάρκειά της, επιτροπή επισκόπων της Παλαιστίνης συναντά τον Αυτοκράτορα και επιτυγχάνει μετά από συζητήσεις να της αποδοθούν τα «Άγια Προσκυνήματα»  και να εμπλουτιστούν αυτά με αντάξια οικοδομήματα. Το 326 μ. Χ. η μητέρα του Αυτοκράτορα η Αγία Ελένη έρχεται στην περιοχή και διενεργεί ανασκαφές και αποκαλύπτει τον Γολγοθά, τον Πανάγιο Τάφο και  τον  Τίμιο Σταυρό. Αρχίζει αμέσως η ανέγερση μεγαλοπρεπούς συμπλέγματος ναών,  για την διαφύλαξη και την λατρεία των Ιερών Κειμηλίων,  η οποία κράτησε 10 χρόνια. Από το σημείο αυτό και μετά η  ιστορία του Γολγοθά είναι άρρηκτα δεμένη με τον Ναό της Αναστάσεως  της πόλης της Ιερουσαλήμ.
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγιοταφικά προσκυνήματα Κατηγορία:Γεωγραφία της Βίβλου Κατηγορία:Ιστορία του Χριστιανισμού Κατηγορία:Χριστιανικοί χώροι λατρείας Κατηγορία:Ιερουσαλήμ Κατηγορία:Λόφοι του Ισραήλ Κατηγορία:Τόποι εκτέλεσης
Vsesvit
Το Vsesvit (Всесвіт, Βσεσβίτ) είναι ουκρανικό περιοδικό που εκδίδει αποκλειστικά μεταφράσεις της παγκόσμιας κλασικής και σύγχρονης λογοτεχνίας, καλύπτοντας διαφορετικές πτυχές της πολιτιστικής, καλλιτεχνικής, κοινωνικής και πολιτικής ζωής σε όλα τα μέρη του κόσμου. Η ουκρανική λέξη Βσεσβίτ μεταφράζεται ως Σύμπαν.
Το Βσεσβίτ είναι το παλαιότερο και πιο αναγνωρισμένο ουκρανική λογοτεχνικό περιοδικό, το οποίο ιδρύθηκε το 1925 από τους εξέχοντες ουκρανούς συγγραφείς Βασίλ Ελλάν-Μπλακίτνι, Μίκολα Χβιλίοβι και Αλεξάντερ Ντοβζένκο. Το περιοδικό έχει μεταφράσει πάνω από 500 μυθιστορήματα, 1000 ποιητικές συλλογές, διηγήματα και θεατρικά έργα, εκατοντάδες δοκίμια, κριτικές, συνεντεύξεις με εξέχοντες συγγραφείς που έχουν γράψει σε πάνω από 84 γλώσσες στα πάνω από 80 χρόνια ύπαρξης του.
Το Ars Translationis, ένα διάσημο λογοτεχνικό βραβείο για να τιμήσει τον διάσημο ουκρανό μεταφραστή Μίκολα Λούκας, συστάθηκε από το περιοδικό Βσεσβίτ το 1995.
Χάρη στην τιτάνια προσπάθεια του προσωπικού του περιοδικού, το Βσεσβίτ ήταν το πρώτο περιοδικό που εισήγαγε πάρα πολλούς συγγραφείς στο ουκρανικό κοινό (καθώς και στο πρώην Σοβιετικό κοινό γενικότερα) και δημοσίευε μεταφράσεις στα ουκρανικά. Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα και για μια σειρά γενεών το Βσεσβίτ ήταν ένα είδος ανοίγματος και υπηρέτησε ως τακτική σύνδεση με τον "έξω κόσμο", ένα διάλειμμα από το σιδηρούν παραπέτασμα. Το Βσεσβίτ έδωσε αφορμή για μια σχολή Ουκρανών μελετητών και μεταφραστών γνωστοί στην Ουκρανία και στο εξωτερικό.
Ακρωτήριο Ιασόνειον
To Ακρωτήριο Ιασόνειον (Cape Jason) (Yason Burnu) (Iason) (Ιάσων) είναι ακρωτήρι στην άκρη της ομώνυμης χερσονήσου (Ιασόνιο Άκρο), το οποίο βρίσκεται κοντά στα χωριά Τσάιτεπε και Τσακά (επίσημη ονομασία: Αζίζιε), της περιοχής Περσεμπέ (τουρκικά: Perşembe, πρώην Βώνα) της Επαρχίας Ορντού, στις βορειοανατολικές ακτές της κεντρικής Τουρκίας, προς τον Εύξεινο Πόντο.
Ονομασίες
Το όνομα του ακρωτηρίου προέρχεται, από τον μυθικό ηγέτη των Αργοναυτών Ιάσονα.
Το Ακρωτήριο Ιασόνειον και η ομώνυμη χερσόνησος, αναφέρονται στη βιβλιογραφία και ως Ιασονία ακτή ή Ιασόνιο Άκρο ή "Ιασονίαν ακράν" ή "άκραν Ιασόνιον" ή "Ιασόνιον άκρον" ή "Ιασόνειον άκρον" ή Ιασόνειον Ακρωτήριον ή Ίασον ή Βοώνα ή Καπό Βόνα, ακρωτήρι του Ευξείνου Πόντου,
Ιστορικό
thumb|300px|right|[[Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία|Ελληνορθόδοξη εκκλησία του Αγίου Νικολάου, του 1868, στο Ιασόνειο ακρωτήριο.]]
Μια εκκλησία αργότερα, αφιερωμένη στον Άγιο Νικόλαο αντικατέστησε τον αρχαϊκό ναό με παρόμοια αποστολή (την προστασία των ναυτικών). Κείτεται σε κατάφυτο μοναχικό σημείο, ακριβώς δίπλα σε ένα φάρο, με θέα τα κύματα του Εύξεινου, να χτυπούν τον Πόντο. Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου ή εκκλησία του Ιάσονα, όπως λέγεται ακόμα και σήμερα, χτίστηκε με ιδιαίτερη αρχιτεκτονική το 1868 από χριστιανούς Γεωργιανούς και Έλληνες κατοίκους της περιοχής, ενώ έγιναν εργασίες συντήρησης, αναστήλωσης και αποκατάστασης το 2004. Η εκκλησία, στέκεται ακόμα, παράλληλα με τα ερείπια της περίφραξης του κήπου της.
Γενικά, υπήρχαν τουλάχιστον τρεις εκκλησίες που βρίσκονταν στο Ιασόνιον Άκρο, όπως αυτές του Αγίου Νικολάου, του Αγίου Ανδρέα και της Θεοτόκου, η οποία πιθανόν να ήταν μοναστήρι. Αρχαιολογικά κατάλοιπα κοντά στη θάλασσα έχουν ταυτιστεί με τους βοηθητικούς χώρους του μοναστηριού. Στο κέντρο περίπου της χερσονήσου δεσπόζει σήμερα μόνο η εκκλησία του Αγίου Νικολάου.
Φυσικός & αρχαιολογικός χώρος Ιασόνειου Άκρου
Ο φυσικός και αρχαιολογικός χώρος του Ιασονείου συνορεύει με το χωριό Çaytepe της περιοχής Περσεμπέ, σε μια μικρή χερσόνησο με θέα τη θάλασσα. Αυτή η περιοχή είναι σήμερα ενταγμένη σε κυβερνητικό πρόγραμμα προστασίας του περιβάλλοντος, κατατασσόμενη ως δευτέρου βαθμού. Ο χώρος λειτουργεί τουριστικά από την 10η Ιανουαρίου του 2008.
Στη χερσόνησο Ιασόνιο Άκρο, που διαμορφώνει το ακρωτήριο, (Yaso) ουσιαστικά βρισκόταν ένας πολύ παλιός οικισμός – πόλη, μόλις 300 μέτρα δυτικά του Γιαλαντζί Γιασών (Ψευδο-Ιάσονα, Yalancı Yason). Το Ιασόνιον Άκρον βρίσκεται ανάμεσα στις δυο αποικίες της Σινώπης, την αρχαία Αμισό (Σαμψούντα) και τα Κοτύωρα (Ορντού), εκεί που σύμφωνα με τη μυθολογία οι Αργοναύτες έκαναν θυσίες προς τιμή του Δία πριν φθάσουν στην Κολχίδα και μέχρι σήμερα διατηρεί το όνομα του Ιάσονα (Γιασών Μπουρουνού ή Γιασούν Μπουρουνού, δηλαδή το ακρωτήριο του Ιάσονα, Yason Burunu).
Η έρευνα στις καταθέσεις αργίλου και την κεραμική, κατά την αρχαιότητα, δείχνει στοιχεία κέντρου παραγωγής και εμπορίου. Η πόλη συνέχισε να λειτουργεί κατά και μετά την αρχαιότητα ως περιφερειακό κέντρο για το θαλάσσιο εμπόριο. Υπόλοιπα από τα ερείπια βρίσκονται διάσπαρτα σε διάφορα σημεία της ακτογραμμής. Αρχαία λιμάνια και σημεία αναπαραγωγής των ψαριών μπορεί επίσης ακόμα να δει κανείς και σήμερα. Τους βυζαντινούς και υστεροβυζαντινούς χρόνους οι χριστιανοί κάτοικοι της περιοχής, έρχονταν εδώ, μετά τον εορτασμό της γέννησης του Ιησού (Χριστούγεννα), κατά τον εορτασμό των Θεοφανείων (γιορτή των Φώτων) προκειμένου να παρακολουθήσουν τον αγιασμό των υδάτων.
Ένας κεραμικός κλίβανος στα ανατολικά και μία λαξευμένη δεξαμενή, ίσως για την επεξεργασία αλατιού, συμπληρώνουν επίσης τα αρχαιολογικά ευρήματα, του Ιασονίου Άκρου.
Τουρισμός
Ο χώρος έχει προκαλέσει την προσοχή εγχώριων και ξένων τουριστών, καθώς απέχει από το αεροδρόμιο Σαμψούν-Τσαρσαμπά (τουρκικά: Samsun Çarşamba Havalimanı, αγγλικά: Samsun-Çarşamba Airport), της Σαμψούντας (Samsun, αρχαία ελληνικά: Αμισός) περίπου 100 χιλιόμετρα, από τα Κοτύωρα (Ορντού, Ordu) 35 χιλιόμετρα και την Περσεμπέ (Perşembe) περίπου  20 χιλιόμετρα. Η διαδρομή γίνεται από τον αυτοκινητόδρομο Ορντού - Σαμψούντας και στη συνέχεια τον παραλιακό δρόμο (Bolaman-Efirli) για 42 χιλιόμετρα.
Παρά το γεγονός ότι το μπροστινό μέρος του ακρωτηρίου είναι βραχώδες, υπάρχουν σημεία προσβασιμότητας στην περιοχή και με πλοίο. Επιπλέον, στην ακτή της χερσονήσου, που είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου διακοσμημένη με βότσαλα και κοχύλια, πολλοί τουρίστες πηγαίνουν εκεί, για θαλάσσια σπορ και καταδύσεις.
Αχιλλέας Μπουντουβής
Ο Αχιλλέας Μπουντουβής (1932-1986), του Βασιλείου, ήταν Έλληνας πολιτικός από την Ηλεία. Εξελέγη βουλευτής το 1977 και νωρίτερα ήταν διοικητής του ΟΑΕΔ. Πέθανε σε δυστύχημα στη Θεσσαλονίκη λίγες ώρες μετά την εκλογή του στην Κεντρική Επιτροπή της Νέας Δημοκρατίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αμαλιάδα το 1932. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στην Πάντειο. Ήταν παράγοντας του Παναθηναϊκού (γενικός αρχηγός κατά την επταετία). Από το 1974 ως το 1977 ήταν διοικητής του ΟΑΕΔ. Ήταν επίσης σύμβουλος της Εμπορικής Τράπεζας και του υπουργείου Συντονισμού.
Εξελέγη βουλευτής Ηλείας το 1977 με τη Νέα Δημοκρατία και υπηρέτησε στη Βουλή ως το 1981.
Σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα μπροστά από το ξενοδοχείο "Μακεδονία Παλλάς" στη Θεσσαλονίκη, όπου βρισκόταν για το συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας, σε ηλικία 54 ετών, στις 16 Φεβρουαρίου 1986. Το δυστύχημα συνέβη όταν τον παρέσυρε ένα διερχόμενο ταξί στη Λεωφόρο Μεγάλου Αλεξάνδρου, τραυματίζοντάς τον σοβαρά. Πέθανε λίγες ώρες αργότερα στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ, κηδεύτηκε στις 18 Φεβρουαρίου από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών και άφησε έναν γιο, τον Βασίλη.
ISO 3166-2
Ο ISO 3166-2 είναι το δεύτερο μέρος των προτύπων του ISO 3166 που δημοσιεύονται από το Διεθνή Οργανισμό Τυποποίησης (ISO). Είναι ένα σύστημα γεωκωδικών που δημιουργήθηκε για την κωδικοποίηση των ονομάτων των υποδιαιρέσεων χωρών και των εξαρτώμενων περιοχών. Ο σκοπός των προτύπων είναι να καθιερωθεί μια παγκόσμια σειρά συντμήσεων για τους τόπους, για χρήση σε ετικέτες δεμάτων, εμπορευματοκιβώτια, και οπουδήποτε αλλού ένας σύντομος αλφαριθμητικός κώδικας μπορεί να χρησιμεύσει για να δηλώσει ένα τόπο σε μια καταλληλότερη και λιγότερο διφορούμενη μορφή από το πλήρες όνομα του τόπου. Υπάρχουν περίπου 3700 διαφορετικοί κώδικες.
Το επίσημο όνομα των προτύπων είναι «Κώδικες για την αντιπροσώπευση των ονομάτων των χωρών και των υποδιαιρέσεών τους - Μέρος 2: Κώδικας υποδιαίρεσης χώρας». Δημοσιεύθηκε αρχικά το 1998.
Μορφή
Οι κώδικες του ISO 3166-2 αποτελούνται από δύο μέρη, που χωρίζονται από μια παύλα. Το πρώτο μέρος είναι το στοιχείο κώδικα ISO 3166-1 άλφα-2, το δεύτερο είναι αλφαβητικό ή αριθμητικό και έχει έναν, δύο ή τρεις χαρακτήρες. Το δεύτερο μέρος είναι συχνά βασισμένο στα εθνικά πρότυπα.
Αλλαγές και εκδόσεις
Οι αλλαγές αναγγέλλονται σε διαφορετικά ενημερωτικά δελτία. Αυτά περιλαμβάνουν συνήθως την προσθήκη νέων υποδιαιρέσεων και διορθώσεων ορθογραφίας.
Αποκωδικοποίηση/κωδικοποίηση καταλόγων
Και οι δύο τρόποι οδηγούν σε άρθρα όπως ISO 3166-2:XX, όπου ΧΧ αντιπροσωπεύει τον κώδικα του ISO 3166-1, π.χ. το ISO 3166-2:AU οδηγεί στον κατάλογο κωδικών για την Αυστραλία.
Πίνακας μορφής με συνδέσεις προς κώδικες
Μερικοί από τους κώδικες αναπτύσσονται από τον ISO 3166/MA αυτοί είναι πνευματική ιδιοκτησία του. Άλλοι είναι ήδη σε χρήση στις συγκεκριμένες χώρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωκώδικες Κατηγορία:Πρότυπα ISO
Ιωάννης Ζίγδης
Ο Ιωάννης Ζίγδης (Λίνδος, 21 Ιουλίου 1913 - Αθήνα, 21 Οκτωβρίου 1997) ήταν Έλληνας οικονομολόγος και πολιτικός, που διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην πολιτική ζωή της Ελλάδας κατά το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα.
Τα πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στη Λίνδο της Ρόδου στις 21 Ιουλίου 1913. Στη Ρόδο συμπλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του. Αρχικά πτυχιούχος της Α.Σ.Ο.Ε.Ε., συνέχισε και ολοκλήρωσε τις σπουδές του στις Οικονομικές και Πολιτικές επιστήμες σε Γενεύη, Λωζάννη και Λονδίνο. Το 1939 ανακηρύχθηκε Διδάκτορας Οικονομικών (Ph.D. Econ.) από τη Σχολή Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του Λονδίνου όπου εκπόνησε τη διατριβή του με θέμα «Πόλεμος και Οικονομία – Ανάλυσις του γενικού οικονομικού προβλήματος του πολέμου». Τον Φεβρουάριο του 1940, λίγους μήνες πριν πλήξει ο πόλεμος την Ελλάδα, εκφωνεί ομιλία στον Φιλολογικό Σύλλογο Παρνασσό που αποτελεί σύνοψη της διατριβής του.
Ήταν καλός γνώστης της αγγλικής, γαλλικής και ιταλικής γλώσσας.
Πολεμική δράση
Από μαθητής πήρε ενεργό μέρος στον αγώνα για την απελευθέρωση της Δωδεκανήσου. Μετά την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου επέστρεψε από το Λονδίνο στην Ελλάδα και μετά την 28 Οκτωβρίου 1940 πρωτοστάτησε στον σχηματισμό του Συντάγματος Δωδεκανησίων εθελοντών, στο οποίο κατατάχτηκε ως απλός στρατιώτης. Υπηρέτησε στο Μακεδονικό Μέτωπο και την Κρήτη - την τελευταία περίοδο ως σύνδεσμος με τις βρετανικές δυνάμεις. Ευθύς μετά διέφυγε στην Αίγυπτο (1941), όπου κατατάχθηκε για δεύτερη φορά εθελοντής στις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις Μέσης Ανατολής. Υπηρέτησε ως υποδεκανέας μέχρι τις αρχές του 1944. Για την πολεμική του δράση τιμήθηκε με δύο μετάλλια.
Ως οικονομολόγος
Από τον Ιούνιο του 1944 μέχρι τα τέλη του 1947 υπηρέτησε στο διεθνές προσωπικό του Οργανισμού Περιθάλψεως και Αποκαταστάσεως των Ηνωμένων Εθνών (UNRRA), στην αρχή στο Λονδίνο και κατόπιν στην Αθήνα. Από την τελευταία αυτή θέση, ως πρόεδρος της μεγάλης Επιτροπής Τεχνικών και Οικονομολόγων, κατάρτισε το πρώτο μακροπρόθεσμο πρόγραμμα για τον εξηλεκτρισμό και την εκβιομηχάνιση της Ελλάδας. Το πρόγραμμα αυτό ήταν η αφετηρία της ίδρυσης της Δημόσιας Επιχείρησης Ηλεκτρισμού (ΔΕΗ) και της συστηματικής στροφής προς την εκβιομηχάνιση της χώρας στα πλαίσια των εργασιών της Επιτροπής αυτής, εκδόθηκε μια σειρά έργων με πρώτο «Ο Ορυκτός Πλούτος της Ελλάδος», που ανέτρεψε τη θεωρία ότι η Ελλάδα δεν διαθέτει αρκετούς πόρους για ανάπτυξη και απέδειξε ότι η ρήση του Ηροδότου «πενίη τοις Ελλησιν αεί ξύντροφος» ήταν εσφαλμένη.
Το 1948 κλήθηκε από την ελληνική Κυβέρνηση στην Ελλάδα, ως Διευθύνων Σύμβουλος του Ανώτατου Συμβουλίου Ανασυγκροτήσεως (Α.Σ.Α.). Παραιτήθηκε, όμως, λίγους μήνες αργότερα, γιατί η Ειδική Οικονομική Αποστολή, που στάλθηκε στο Παρίσι, για να συμμετάσχει στη Συνδιάσκεψη για τον καταρτισμό του σχεδίου Μάρσαλ, αρνήθηκε να υποβάλει το Πρόγραμμα ανασυγκρότησης, που είχε ως βάση την εκβιομηχάνιση και τον εξηλεκτρισμό της χώρας, και όχι την προαγωγή της σε «...λαχανόκηπο της Ευρώπης», όπως ήθελε η τότε ηγέτιδα τάξη αλλά και η ίδια η Κυβέρνηση. Επακολούθησε ένα πολύμηνο ταξίδι στην Αφρική, για τη μελέτη της οικονομικής κατάστασης στην Αιθιοπία και την Κένυα, όπου υπήρχαν μεγάλες ελληνικές παροικίες.
Είσοδος στην πολιτική
Το 1950 εξελέγη μεταξύ των πρώτων Βουλευτών Δωδεκανήσου. Από τότε εκλεγόταν Βουλευτής μέχρι το 1989, εκτός από τις εκλογές του 1956, του 1974 και του 1981 για διάφορους κάθε φορά λόγους.
Στον παρθενικό του λόγο στη Βουλή υπογράμμισε την ανάγκη συμφιλίωσης όλων των Ελλήνων και την αμνήστευση του παρελθόντος. Πολιτικά ήταν τοποθετημένος στο χώρο του Δημοκρατικού Κέντρου, με βασική επιδίωξη την εξελικτική αλλαγή της δημοκρατικής διακυβέρνησης της χώρας. Η εκβιομηχάνιση της Ελλάδας και η ενεργός συμμετοχή της στη μεγάλη προσπάθεια για την ενοποίηση της Ευρώπης υπήρξαν οι δύο βασικοί άξονες της δραστηριότητάς του ως πολιτικού και οικονομολόγου.
Υπήρξε μέλος της Συμβουλευτικής Συνέλευσης (Assemblée Consultative) του Συμβουλίου της Ευρώπης (1964-1967), της Μικτής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Συνδέσεως ΕΟΚ- Ελλάδος (1965-1967, Commission Parlementaire Mixte d'association CEE-Grèce) και της Συμβουλευτικής Επιτροπής του Ν.Α.Τ.Ο. (Σεπτέμβριος 1966).
Υπουργός Βιομηχανίας
Κατά την πρώτη του θητεία ως Υπουργός Βιομηχανίας (1951-1952), ψηφίστηκε ο πρώτος στην Ελλάδα περιβαλλοντικός νόμος «Περί επαρχιακής βιομηχανίας» (1952) και κατά τη δεύτερη (1963-65) πολλοί άλλοι, μεταξύ των οποίων οι περί «βιομηχανικής έρευνας», «τυποποιήσεως», «βιομηχανικών περιοχών» και «έρευνας του ορυκτού πλούτου», που ήταν βασικής σημασίας για την εκβιομηχάνιση. Στον ίδιο, επίσης, οφείλεται η ίδρυση της Ελληνικής Τράπεζας Βιομηχανικής Αναπτύξεως (Ε.Τ.Β.Α.) και των Ινστιτούτων «Τυποποιήσεως», «Βιομηχανικής Έρευνας», «Ωκεανογραφίας» και «Αλιευτικών Ερευνών». Η ΔΕΗ συγκροτήθηκε σε πραγματικό Δημόσιο Οργανισμό κατά την δεύτερη Υπουργία του, ενώ η ίδρυσή της οφειλόταν στην επίμονη προβολή της θέσεως, των πλούσιων κοιτασμάτων λιγνίτη της χώρας, με βασική πηγή τα λιγνιτωρυχεία της Πτολεμαΐδας, την οποία υποστήριζε από την εποχή της UNRRA. Γι' αυτό, άλλωστε, επήλθε και η ανακήρυξή του σε επίτιμο δημότη Πτολεμαΐδας αργότερα.
Υπήρξε ο αρχιτέκτονας του «ελληνικού οικονομικού θαύματος» της Δωδεκανήσου, που συντελέστηκε μετά την απελευθέρωσή της. Εμπνευστής μιας καλά μελετημένης πολιτικής περιφερειακής ανάπτυξης, με βάση το τοπικό δασμολόγιο, ως και το φορολογικό και πιστωτικό σύστημα, έθεσε τα θεμέλια της προαγωγής της Δωδεκανήσου σε πρώτο τουριστικό κέντρο της Ανατολικής Μεσογείου. Εισηγήθηκε επίσης τη νομοθεσία για την εκκαθάριση της "κληρονομιάς" της Ιταλικής κατοχής και ειδικότερα την αγροτική αποκατάσταση στην Κω, την επιστροφή στους αγρότες των ιδιοκτησιών, που τους πήραν οι Ιταλοί, ως και την τακτοποίηση των Δωδεκανησίων δημοσίων υπαλλήλων.
Συνέστησε, τέλος, τον Οργανισμό Διαχειρίσεως της Ακινήτου Περιουσίας του Δημοσίου στη Δωδεκάνησο (Ο.Δ.Α.Π.Δ.Δ.), Ν.2100/52, στον οποίο μεταβιβάστηκε η κυριότητα όλης της ακίνητης περιουσίας, η οποία με την Συνθήκη Ειρήνης περιήλθε από την Ιταλική κυβέρνηση στην Ελληνική, για την αυτόνομη πολιτιστική και οικονομική ανάπτυξη των νησιών. Τον Οργανισμό αυτό κατάργησε η Δικτατορία και την αυθαιρεσία αυτή νομιμοποίησε η Κυβέρνηση Καραμανλή το 1975, στερώντας τους Δωδεκανήσιους από την περιουσία, που τους είχε αρπάξει ο ξένος κατακτητής και τη δυνατότητα σοβαρής περιφερειακής ανάπτυξης.
Ευρωπαϊκός προσανατολισμός
Από τους ιδρυτές του Εθνικού Συμβουλίου Ελλάδας της «Ευρωπαϊκής Κίνησης» η οποία ιδρύθηκε από τον Ουίνστον Τσώρτσιλ, υπήρξε και αντιπρόεδρος του από το 1953, έως το 1968, όταν παραιτήθηκε λόγω της επιβολής της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών στην Ελλάδα. Έλαβε μέρος στην Πανευρωπαϊκή Συνδιάσκεψη για τα θέματα της οικονομικής ανασυγκρότησης της Ελλάδας, που οργανώθηκε από κοινού με το Εθνικό Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Κίνησης του Βελγίου στις Βρυξέλλες (1953), στην οποία έπεισε τους αντιπροσώπους των άλλων κρατών ότι η Ελλάδα μπορούσε να εκβιομηχανιστεί σε σχετικά μικρό διάστημα, αποτελεσματικά, με βάση τα στοιχεία της UNRRA.
Υπέρμαχος της ένταξης στην ΕΟΚ από το 1957, όταν ο Αναπληρωτής καγκελάριος της Γερμανίας Λούντβιχ Έρχαρτ κάλεσε την Ελλάδα να γίνει ιδρυτικό μέλος υπό ειδικά προνομιακούς όρους. Η τότε κυβέρνηση Καραμανλή, όμως, αρνήθηκε και προτίμησε, «σύμφωνα με βρετανικές υποδείξεις», την ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ζώνη Ελεύθερων Συναλλαγών (ΕΖΕΣ). Σύντομα όμως, αυτή αντιλήφθηκε το λάθος της και ζήτησε, το 1961, την σύνδεση της χώρας με την ΕΟΚ και όχι την ένταξη, όπως έπρεπε - επιλογή την οποία επέκρινε δριμύτατα ο Ζίγδης στη Βουλή.
Δράση κατά τη δικτατορία και διώξεις
Μετά την εγκαθίδρυση της Δικτατορίας υπήρξε ένας από τους πρωταγωνιστές της Αντίστασης και ο μόνος υπουργός της προδικτατορικής περιόδου, που φυλακίστηκε από το καθεστώς.
Συνελήφθη για πρώτη φορά την 1η Ιουνίου του 1967. Στα τέλη Σεπτεμβρίου εκτοπίστηκε στη Φολέγανδρο και αργότερα στη Σύρο. Απελευθερώθηκε στις 23 Δεκεμβρίου του 1967 με την αμνηστία, ύστερα από το βασιλικό πραξικόπημα της 13.12.1967.
Την 1η Απριλίου του 1970 καταδικάστηκε από το Έκτακτο Στρατοδικείο Αθηνών σε 4,5 χρόνια φυλάκιση, χρηματική ποινή 300 χιλ. μεταλλικών δραχμών και κατάσχεση της οικίας του στην Πολιτεία, γιατί στις 24 Μαρτίου του 1970 η εφημερίδα Έθνος δημοσίευσε συνέντευξή του, στην οποία συνιστούσε, εξαιτίας της επιδεινώσεως του Κυπριακού (απόπειρα κατά του Μακαρίου, δολοφονία του Πολύκαρπου Γιωρκάτζη κ.λπ.), τον σχηματισμό Κυβερνήσεως «Εθνικής Ενότητας» και επιστροφή στη δημοκρατική τάξη. Τούτο χαρακτηρίστηκε από το Στρατοδικείο σαν «διασπορά ψευδών ειδήσεων» και «άσκηση αντεθνικής προπαγάνδας» (παράβαση του νόμου Περί Τύπου και του νόμου Περί καταστάσεως πολιορκίας).
Κρατήθηκε στις φυλακές Κορυδαλλού μέχρι την 22α Ιανουαρίου 1973, όταν, με απόφαση του Πλημμελειοδικείου Πειραιώς, διακόπηκε η έκτιση της ποινής του, για να προληφθεί «ανήκεστος βλάβη της υγείας του», καθώς είχε υποστεί δυο θρομβώσεις στο δεξί του μάτι.
Δεν δέχτηκε να υποβάλει αίτηση αναθεώρησης της καταδικαστικής απόφασης του Στρατοδικείου καίτοι το δικτατορικό καθεστώς εξέδωσε για το σκοπό αυτό τρεις νόμους, που παρείχαν στους καταδικασθέντες το σχετικό δικαίωμα. Δεν ήθελε έτσι, έστω και τυπικά, να αναγνωρίσει τη νομιμότητα του δικτατορικού καθεστώτος. Αρνήθηκε να υποβάλει αίτηση αποφυλάκισης για «ανήκεστον βλάβη» για τον ίδιο λόγο και το καθεστώς υποχρεώθηκε με δική του πρωτοβουλία να θέσει σε κίνηση τη σχετική διαδικασία, επειδή η υγεία του είχε κλονιστεί επικίνδυνα.
Λόγω της συμπαράστασης, που έδωσε στους φοιτητές του Πολυτεχνείου, λίγες μέρες πριν την εξέγερση, τέθηκε υπό κράτηση σε δωμάτιο του Ευαγγελισμού, όπου νοσηλευόταν ύστερα από νέα εγχείρηση. Απελευθερώθηκε στις 26 Νοεμβρίου 1973, ύστερα από την ανατροπή του Παπαδόπουλου. Λίγο αργότερα, λόγω των συνεχών δοκιμασιών και των συγκινήσεων υπέστη αιμορραγία στο δεξί του μάτι, που εξελίχθηκε σε αποκόλληση, για την οποία υποβλήθηκε σε επανειλημμένες εγχειρήσεις (Χριστούγεννα 1973).
Υπήρξε εμπνευστής της συγκρότησης των δύο Επιτροπών Αποκατάστασης της Δημοκρατικής Νομιμότητας, που οργάνωσαν τον αγώνα κατά του Δημοψηφίσματος του Παπαδόπουλου στις 29 Ιουλίου 1973. Η Τριμελής Επιτροπή, η οποία εκπροσώπησε τον πολιτικό κόσμο, απαρτίστηκε από τους Παναγιώτη Κανελλόπουλο, Γεώργιο Μαύρο και Ιωάννη Ζίγδη.
Τον Μάρτιο του 1974, απογοητευμένος από την απόδοση του αγώνα στη Ελλάδα, διέφυγε στο Λονδίνο. Ύστερα από λίγες μέρες, κατόπιν πρόσκλησης της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών, μετέβη στην Ουάσιγκτον, όπου μίλησε για την «ελληνική» πολιτική των ΗΠΑ. Η ομιλία του, που αποκάλυψε την ευθύνη της αμερικανικής κυβέρνησης για την επιβολή και διατήρηση της ελληνικής χούντας στην εξουσία και για τον κίνδυνο που προκαλούσε, όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά και για την Κύπρο αλλά γενικότερα για την παγκόσμια ειρήνη, έκανε εξαιρετική εντύπωση. Η δραστηριότητα του στην Αμερική επέτεινε τη μήνη του καθεστώτος των Αθηνών, που τον παρέπεμψε και πάλι στο Στρατοδικείο. Την επομένη της Συνεδρίασης του Συμβούλιο Ασφαλείας Ηνωμένων Εθνών στη Νέα Υόρκη, την 21η Ιουλίου 1974, απηύθυνε προς τους Έλληνες αξιωματικούς την περίφημη έκκληση από την Ντόιτσε Βέλλε για κατάλυση της δικτατορίας εντός 24 ωρών, «αν δεν ήθελαν να είναι οι νεκροθάφτες του Έθνους».
Ιστορικές θα μείνουν οι φράσεις του της περιόδου της Δικτατορίας:
«Θα ζήσω και εκατό χρόνια ακόμη, αν χρειαστεί, για την αποκατάσταση της δημοκρατίας» (Έκτακτο Στρατοδικείο Αθηνών, 1η Απριλίου 1970). «Θα γυρίσω ελευθερωτής, πολύ ταχύτερα απ' ό,τι περιμένετε» (απάντηση στον Τύπο της χούντας, που έγραψε στις 9 Ιουνίου 1974: «Ούτε τα οστά του Ζίγδη δε θα επιτραπεί να ταφούν στην Ελλάδα»). «''Η Κύπρος για την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ και τον κ. Κίσινγκερ είναι ότι το Γουώτεργκαιητ για την εσωτερική πολιτική των Η.Π.Α. και τον κ. Νίξον''» (Αεροδρόμιο Ελληνικού, 3 Αυγούστου 1974).
Μεταπολίτευση
Κατά τη Μεταπολίτευση της 24ης Ιουλίου 1974 βρισκόταν στις ΗΠΑ. Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα (3 Αυγούστου 1974) αντιτάχθηκε στην πολιτική της Κυβέρνησης αυτής στα θέματα της αποχουντοποίησης, του Κυπριακού, της αντιμετώπισης της απειλής της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας, ως και της στρατηγικής του ΝΑΤΟ στη Μεσόγειο. Υποστήριξε την ανάγκη της διατήρησης της ενότητας της Ένωσης Κέντρου και επέκρινε τον ιδρυτή του ΠΑ.ΣΟ.Κ, πιστεύοντας ότι η ίδρυση νέου κόμματος ήταν ενέργεια, που αποδυνάμωνε σοβαρά την αποκαλούμενη δημοκρατική παράταξη. Επέκρινε δριμύτατα την επαναφορά, από την κυβέρνηση Καραμανλή, του εκλογικού νόμου της ενισχυμένης αναλογικής και την πρόωρη διενέργεια των εκλογών. Για τον λόγο αυτό, ήρθε σε αντίθεση με τον Γεώργιο Μαύρο, που ήταν Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και Υπουργός Εξωτερικών και ο οποίος εκλέχτηκε ως αρχηγός της Ένωσης Κέντρου στις 20 Σεπτεμβρίου 1974. Μετά την εκλογή του, ο Γ. Μαύρος και η ομάδα των Νέων Δυνάμεων ίδρυσαν το νέο κόμμα Ένωσις Κέντρου-Νέες Δυνάμεις (Ε.Κ.-Ν.Δ.), από το οποίο εκπαραθύρωσαν τον Ζίγδη, που υποχρεώθηκε να κατέβει ανεξάρτητος στις εκλογές της 17ης Νοεμβρίου 1974 στη Δωδεκάνησο υπό τον τίτλο Δημοκρατική Ένωση Κέντρου, όπου απέτυχε να εκλεγεί. Όπως περιγράφει διεξοδικά στο βιβλίο του Μπροστά στον Νέο Εθνικό Διχασμό (1974) ο Ιωάννης Ζίγδης εξωθήθηκε εκτός της Ένωσης Κέντρου, λόγω της σκληρής αντιπολίτευσης στις ενέργειες του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Η κατάσταση εκείνη τον υποχρέωσε να κατέβει στις εκλογές του 1974 με δικό του συνδυασμό στα Δωδεκάνησα υπό τον τίτλο Δημοκρατική Ένωση Κέντρου συγκεντρώνοντας 13,81%.
Τα επόμενα χρόνια ασχολήθηκε με τη συγγραφή των βιβλίων του Μπροστά στον νέο Εθνικό Διχασμό (1974), Για την Δημοκρατία και την Κύπρο - 4 μήνες αγώνα στις Η.Π.Α. (1976) και Προτίμησα τη φυλακή (1977).
Επιστροφή στην πολιτική και την Ε.ΔΗ.Κ.
Τον Μάιο του 1977 αποφάσισε να επιστρέψει στην ενεργό πολιτική. Στις εκλογές που ακολούθησαν υπέβαλε υποψηφιότητα στα Δωδεκάνησα «ως συνεργαζόμενος» με την Ε.ΔΗ.Κ, γιατί η τότε ηγεσία της, παρά την έντονη αξίωση της πλειοψηφίας των στελεχών, δεν επιθυμούσε την επιστροφή του στο κόμμα. Μετά την συντριπτική, όμως, κομματική ήττα και την παραίτηση του Γεωργίου Μαύρου από την ηγεσία, η Κ.Ο. τον εξέλεξε ομόφωνα, στις 29 Νοεμβρίου 1977, Πρόεδρο της Τριμελούς Δ.Ε., στην οποία και ανέθεσε την ηγεσία του Κόμματος. Το έκτακτο Συνέδριο (19-20 Μαρτίου 1978) τον εξέλεξε με μεγάλη πλειοψηφία Αρχηγό του Κόμματος. Ο ίδιος, όμως, μετέβαλε τον τίτλο σε Πρόεδρο. Ως Πρόεδρος επιδόθηκε αμέσως στην οργανωτική ανασύνταξη του Κόμματος και την αποσαφήνιση της ιδεολογίας του. Για τον σκοπό αυτό έγραψε σειρά βιβλίων, με σημαντικότερα τα Οροθετώντας την Ε.ΔΗ.Κ. (1978) και Ατενίζοντας το 1980.
Αμέσως μόλις ανέλαβε τα καθήκοντά του ο Ιωάννης Ζίγδης, τη θέση του διευθυντή του γραφείου του ανέλαβε ο Ιωάννης Μανουσάκης, θέση που διατήρησε μέχρι και τις εκλογές του 1981. Ο Ιωάννης Μανουσάκης υπήρξε στενός συνεργάτης του Γεωργίου Παπανδρέου και διευθυντής του γραφείου του μέχρι τον θάνατο του «Γέρου».
Ο Ζίγδης ήταν ένας από τους πρώτους Έλληνες ευρωβουλευτές (με την ΕΔΗΚ), καθώς διορίστηκε από τη Βουλή τον Ιανουάριο του 1981 και υπηρέτησε έως τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου.
Φιλοδοξία του Ζίγδη ήταν να καταστήσει την Ε.ΔΗ.Κ. πρότυπο δημοκρατικά οργανωμένου κόμματος, που θα πραγματοποιήσει το ριζικό κοινωνικό μετασχηματισμό, όπως τον θέλει η ιδεολογία του Δημοκρατικού Σοσιαλισμού –η σύγχρονη έκφραση της ιδεολογίας του Ε. Βενιζέλου, του Ν. Πλαστήρα και του Γ. Παπανδρέου– για να εξασφαλίσει στον λαό μας ένα μέλλον αντάξιο της ιστορίας του.
Πολιτιστικό Ίδρυμα Δωδεκανήσου
Το 1991 προχώρησε στη σύσταση του Πολιτιστικού Ιδρύματος Δωδεκανήσου «Κλεόβουλος ο Λίνδιος», το οποίο έχει σκοπό την προβολή της συμβολής της Δωδεκανήσου στον ελληνικό πολιτισμό και τους εθνικούς απελευθερωτικούς αγώνες, ως και τη δυνατότητα της οικονομικής και πολιτισμικής ανάπτυξης της Ελλάδας γενικά στο μέλλον. Το Ίδρυμα έχει εκδώσει ένα αριθμό μονογραφιών του Ζίγδη μεταξύ των οποίων, «Η αλλαγή νοοτροπίας απαραίτητη προϋπόθεση για την επιβίωση της Ελλάδας στην Ενωμένη Ευρώπη» (1993), «Η Ελληνική Πολιτιστική Κληρονομιά - Αιώνιος φωτοδότης της ανθρωπότητας - Αποτελεσματικό όπλο για την επιβίωση του έθνους μας» (1996), «Η Ελλάδα στα Πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης» (1997).
Το τέλος
Το 1997 ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος τον τίμησε με τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Φοίνικα για τις πολλές υπηρεσίες που πρόσφερε στην πατρίδα. Επειδή, όμως, η επίδοση θα γινόταν στις 24 Ιουλίου, αρνήθηκε να παραστεί στην εκδήλωση, που θα γινόταν στο Προεδρικό Μέγαρο. Ο ίδιος υποστήριζε, άλλωστε, ότι θα πρέπει να καταργηθούν οι επετειακές εκδηλώσεις την ημέρα αυτή, που αποτελεί για το έθνος ημέρα πένθους και όχι εορτασμών. Το παράσημο του επιδόθηκε ύστερα από λίγες ημέρες στο σπίτι του, όπου και παρέμενε έγκλειστος, λόγω νέας επιδείνωσης ενός πολεμικού τραύματος.
Τον τελευταίο χρόνο της ζωής του ο Ζίγδης είχε κινήσει τις διαδικασίες ανασύνταξης της Ε.ΔΗ.Κ. αναθέτοντας το έργο αυτό σε δωδεκαμελή Πολιτική - Οργανωτική Γραμματεία στελεχών. Στο πλαίσιο αυτό η τελευταία πολιτική του πράξη ήταν η αποστολή εγκυκλίου στα μέλη του Κόμματος σχετικά με τη σύγκληση Συνεδρίου εντός του 1998.
Πέθανε στην Αθήνα στις 21 Οκτωβρίου 1997.
Προτομές του βρίσκονται στις πλατείες που φέρουν το όνομα του στη Ρόδο και τη Λίνδο, ενώ στην τελευταία βρίσκεται και το ταφικό του μνημείο στο λόφο που δεσπόζει της Ακρόπολης και του τάφου του Κλεόβουλου.
Συγγραφικό Έργο
Η χρησιμοποίησης της ξένης βοηθείας, Αι σχέσεις με τας ξένας Αποστολάς, Αι προϋποθέσεις της Ανασυγκροτήσεως, ΑΘΗΝΑΙ Μάιος 1950 ΤΡΙΜΗΝΙΑΙΟΝ ΕΚΔΙΔΟΜΕΝΟΝ ΥΠΟ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΕΜΜ. ΚΑΛΙΤΣΟΥΝΑΚΗ,ΕΤΟΣ 39ΟΝ ΤΟΜΟΣ 39ΟΣ Δ’ ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ – ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟΝ ΤΗΣ «ΕΣΤΙΑΣ» 1959 ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΩΝ ΦΟΡΕΩΝ, Ανάτυπον εκ του περιοδικού «ΣΠΟΥΔΑΙ» της Ανωτάτης Βιομηχανικής Σχολής,Μάρτιος – Απρίλιος 1959, τεύχος 7-8 ΤΟ ΟΡΙΣΤΙΚΟΝ ΠΕΝΤΑΕΤΕΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ,Αθήναι 1960 Ομιλίαi προς τας παραγωγικάς τάξεις,Αθήναι 1963 Τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα δε μας έλειψαν ούτε τα χρήματα ούτε η μόρφωση ούτε η παλικαριά, μας έλειψε το ήθος,1974 η ένταξη τα ελληνικά συμφέροντα και τα ελληνικά κόμματα,1977
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αρχηγοί κομμάτων Κατηγορία:Έλληνες οικονομολόγοι Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Βιομηχανίας Κατηγορία:Βουλευτές Δωδεκανήσου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου Κατηγορία:Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Φοίνικα Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1981-1984 Κατηγορία:Ροδος
Σοφίτα (μουσικός χώρος)
Η Σοφίτα ήταν ο επάνω όροφος ενός μεγάλου καλλιτεχνικού χώρου, στην οδό Μνησικλέους 29, στην Πλάκα. Διαμορφώθηκε από τον Αρία, με επιδότηση από τον ΕΟΤ και ήταν ένας χώρος καλλιτεχνικής έκφρασης, όπου συγκεντρώνονταν πολλοί διανοούμενοι της εποχής. ( Χατζιδάκης, Ελύτης κ.α.}
Στη δεκαετία του '70 λειτούργησε για λίγο σαν μπουάτ, με τον Γιώργο Ζωγράφο, κ.ά., ενώ για μια σαιζόν την ανέλαβε ο Κώστας Τουρνάς, όπου παρουσίασε το έργο του "Τα απέραντα χωράφια".
Από 1980-1984 αναλαμβάνει τη Σοφίτα ο Ηρακλής Τριανταφυλλίδης και την μετατρέπει σε χώρο ελεύθερης έκφρασης. Παίζει για κάποιο διάστημα ο ίδιος με το συγκρότημά του Ηρακλής & Λερναία Ύδρα, ενώ κυρίως φιλοξενεί όλα τα γκρουπ της εποχής, γνωστά και άγνωστα.
Αυτό το διάστημα έχουν περάσει πολλοί μουσικοί, έλληνες και ξένοι, όπως και συγκροτήματα. Εκτός από μουσική παίζεται θέατρο, Καραγκιόζης και γίνονται εικαστικές εκθέσεις και πολλά συμμετοχικά θεάματα. Πρωταγωνιστής στα συμμετοχικά θεάματα ήταν ο ηθοποιός Αλέκος Κολλιόπουλος. Η μεγάλη σκηνή (σχεδόν το 1/3 της σάλας) επιτρέπει την ανάπτυξη κάθε είδους παράστασης.
Έχουν γίνει ζωντανές ηχογραφήσεις από τον Αργύρη Ζήλο, που τις μετάδωσε στις ραδιοφωνικές εκπομπές του.
Από τη Σοφίτα έχουν περάσει επίσης : Vice Humans, Κάπτεν Νέφος, Metro Decay, Ανυπόφοροι, Μασσέλες, Φατμέ, Αίολος, Magic de spell, Stress, Yell-o-yell, Γενιά του χάους, Heaven and Hell, Live Flash Band, Exit, Κώστας Ευγένης, Νικ. Άσιμος, Δημ. Παναγόπουλος, Δημ. Δημητράκας, Χρ. Ζυγομαλάς, Γ. Γραικούσης, Π. Γανωσέλης, Τάκης Μακρής, Γ. Βανάκος, και πολλά άλλα συγκροτήματα και καλλιτέχνες, που τα ονόματά τους θα προστεθούν στον κατάλογο προσεχώς.
Το 1984, με το κλείσιμο της Πλάκας, η Σοφίτα έπαψε να λειτουργεί και μετατράπηκε σε κατοικία.
Κατηγορία:Ροκ μουσική
Πιέτρο Παρτετσιπάτσιο
Ο Πιέτρο Παρτετσιπάτσιο (Ιταλικά : Pietro Partecipazio, πέθανε το 942), 20ος Δόγης της Βενετίας (939 - 942) από την Οικογένεια Παρτετσιπάτσιο ήταν γιος του 18ου δόγη Όρσο Β΄ Παρτετσιπάτσιο. Δεν υπάρχει καμιά σημαντική πληροφορία για τον ίδιο εκτός του ότι πέθανε τρία χρόνια μετά την ημερομηνία που ανακηρύχτηκε Δόγης της Βενετίας, τάφηκε στην εκκλησία του Σαιν ντι Αμίανα μαζί με τον πατέρα του.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Δόγηδες της Βενετίας Κατηγορία:Οικογένεια Παρτετσιπάτσιο
Ευγνωμοσύνη
Ευγνωμοσύνη είναι συναίσθημα εκτίμησης που δείχνει ο αποδέκτης πράξεων καλοσύνης  σε αυτόν που τις προσφέρει.
Η συστηματική μελέτη της ευγνωμοσύνης στην ψυχολογία ξεκίνησε το 1998 όταν ο Μάρτιν Σέλιγκμαν εισήγαγε έναν νέο κλάδο στην ψυχολογία: τη θετική ψυχολογία. Ένας τύπος ψυχολογίας που επικεντρώνεται στην ενίσχυση των θετικών χαρακτηριστικών. Η μελέτη της ευγνωμοσύνης στο πλαίσιο της ψυχολογίας περιελάμβανε την κατανόηση της βραχυπρόθεσμης εμπειρίας του συναισθήματος της ευγνωμοσύνης, τις ατομικές διαφορές στο πόσο συχνά αισθάνονται οι άνθρωποι και τη σχέση μεταξύ αυτών των δύο πτυχών, καθώς και θεραπευτικά οφέλη της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συναισθήματα
Καταρράκτης Ιωαννίνων
Ο Καταρράκτης είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Ιωαννίνων, στην Περιφέρεια Ηπείρου. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Καταρράκτου, της Δημοτικής Ενότητας Άνω Καλαμά και υπάγεται στο Δήμο Πωγωνίου.
Γενικές πληροφορίες
Ο Καταρράκτης Ιωαννίνων (Δήμος Πωγωνίου) βρίσκεται σε υψόμετρο 399 μέτρων και έχει πληθυσμό 82 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Το όνομά του το πήρε από το φυσικό καταρράκτη που σχηματίζουν τα νερά του Καλαμά. H παλαιά του ονομασία (μέχρι το 1955) είναι "Γλύζιανη" που σημαίνει "τόπος γλιστερός" και μαρτυρεί τη θέση του που είναι πράγματι μοναδική σαν να είναι γαντζωμένο στον λόφο με τις απόκρημνες κλίσεις του.
Η αρχική του θέση λέει η παράδοση, βρισκόταν στην περιοχή που οι ντόπιοι ονόμαζαν πεταλούδες, στην άλλη άκρη του Καλαμά, κοντά στην εκκλησία των Ταξιαρχών και στον μεγάλο δρόμο Ιωαννίνων- Αργυροκάστρου. Με το χρόνο, λόγω πιθανότατα κάποιας λοιμώδους αρρώστιας, σημειώθηκε μετεγκατάσταση του πληθυσμού στη σημερινή του θέση.
Πήρε το όνομά του από τον μεγάλο καταρράκτη που υπήρχε στον ποταμό Καλαμά ο οποίος καταστράφηκε στις 6 Δεκεμβρίου του 1895, μετά από μια κατακλυσμιαία βροχή η οποία πλημμύρισε τον κάμπο της Βελλάς. Ιστορικοί και περιηγητές όπως ο Λόρδος Βύρωνας, ο Πουκεβίλ, ο Λιβ και ο Αραβαντινός έχουν υμνήσει το κάλλος του καταρράκτη, το ύψους του οποίου φτάνει τα 30μ. Συγκεκριμένα ο Αραβαντινός αναφέρει χαρακτηριστικά:  "Το ύψος του και η βαρύτατη κατάπτωση των αφρωδεστάτων νερών δημιουργούν τεράστια εντύπωση, ο δε θόρυβος ακούγεται σε απόσταση δύο με τρείς ώρες, καταστράφηκε όμως εξαιτίας μεγάλης βροχής που έπληξε την κοιλάδα στις 6  Δεκεμβρίου του 1879 ή το 1880 και ο σαφώς υποδεέστερος του αρχικού είναι σήμερα γύρω στα 20 περίπου μέτρα" .
Από τις περιγραφές τις οποίες έκαναν ξένοι περιηγητές διαφορετικής εθνικότητας και ιδιότητας κατά τον 19ο κυρίως αιώνα, μεταξύ των οποίων, του Γάλου διπλωμάτη-ιατρού Pougeville που τον Μάιο του 1806 ακολουθώντας το ρεύμα του Καλαμά φθάνει στον Καταρράκτη της Γλίζιανης και του δίνεται η ευκαιρία να τον περιγράψει, εκπληρώνοντας έτσι παλιότερη υπόσχεσή του:  "Ο Καταρράκτης μια υδατόπτωση από είκοσι πέντε μέτρα ύψος καθώς το μάτι αγκαλιάζει όλο τον όγκο των υδάτων του αποτελεί ένα εντυπωσιακό θέαμα" .
Του Άγγλου Στρατιωτικού-Τοπογράφου Leake που κατέβηκε στην κοιλάδα του Καλαμά διαμέσω αμπελιών στις  5 Ιουνίου του 1809 και βρέθηκε μπροστά στον Καταρράκτη:  "Το ποτάμι είναι εξήντα ή εβδομήντα πόδια (  αγγλοσαξονική μονάδα μήκους, και κατά τον Leake το  ύψος του είναι  18 -21 μέτρα περίπου), και πέφτει σε έναν γκρεμό, ενώ πυκνό δάσος στη μια πλευρά και μερικές καλύβες και μύλοι στην άκρη της αντίθετης όχθης συμπληρώνουν την ομορφιά του τοπίου".
Του Άγγλου G.G.Byron Λόρδου-Ποιητή όπου επισκέφθηκε την περιοχή τον Οκτώβριο του 1809 και ο θαυμασμός του περιγράφεται σε μέρος της παρακάτω στροφής της περίφημης ποιητικής του δημιουργίας "''Childe Harold" και αναφέρει: " και το τραχύ αχολόγημα παρέκει του χειμάρρου  μας δείχνει που γκρεμίζεται και ο μέγας καταρράκτης  ορμητικός ανάμεσα στους απότομους βράχους, που πότ΄ευραίνουν την ψυχή, και πότε την τρομάζουν!!!." ''
Του Άγγλου  ιατρού  H.Holland o oποίος πήγε στον Καταρράκτη της Γλίζιανης το Μαρτιο του 1813:  "ο ποταμός πέφτει από ένα βράχο ύψους  60  ή  70  ποδιών και είναι μοναδικός λόγω του ότι έχει τα ίδια χαρακτηριστικά με τον Κλαύντ στο Κόρρα-Λιν της Σκωτίας,και ο  ποταμός χωρίζεται  καθώς περνά από ιτιές  και άλλους θάμνους,ενώ σε μικρή απόσταση υπάρχουν και άλλοι μικρότεροι (  σήμερα δυο τον αριθμό)."
Του Ελβετού Α.Schlafli  ιατρού φυσιοδίφη που μας επιφυλάσσει μια θαυμάσια περιγραφή  κατά την επίσκεψή του το Σεπτέμβριο του 1858: '' "Ο θόρυβος του με ευνοϊκό άνεμο και η μεγάλη μάζα νερού πρέπει να ακούγεται σε απόσταση δυο και τρεις ώρες, αυτή τη φορά όμως μόλις γινόταν αντιληπτός από απόσταση δέκα λεπτών της ώρας. Πολύ κοντά του είναι χτισμένος ένας μύλος και μια άθλια ξύλινη γέφυρα που τρέμει σε κάθε βήμα και οδηγεί στα δεξιά του σε δασώδη όχθη.Η μάζα του νερού βροντερή και γεμάτη αφρούς πέφτει σε πλάτος 2-21/2 μέτρων πάνω σε ένα ασβεστολιθικό τείχος 18-20 μέτρων. Η βλάστηση τριγύρω πολύ πλούσια από πλατάνια, ιτιές και αμυγδαλιές στις δε πλαγιές του υπάρχει άφθονη χλόη και ο κισσός σκεπάζει τους βράχους". ''
Ο Καταρράκτης θεωρείται από τα αρχαιότερα χωριά του νομού και ταυτίζεται με το αναφερόμενο στο Χρυσόβουλο του Ανδρόνικου Β΄ του Παλαιολόγου που συντάχτηκε στα  1319 .
Ο επισκέπτης έχει την ευκαιρία να καθοδηγηθεί από τους χάρτες με την χάραξη των μονοπατιών, που βρίσκονται στην είσοδο του χωριού. Τα  πολλά είδη χλωρίδας και πανίδας, θα γοητεύσουν όχι μόνο τους φυσιολάτρες και ορειβάτες, αλλά και τον κάθε άνθρωπο που θα έχει την ευκαιρία να το διαβεί.
Χάρτης
<mapframe latitude="39.820667" longitude="20.613098" zoom="12" width="1000" height="340" align="center" /> Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Πωγωνίου
Αμέλια Ουόρνερ
Η Αμέλια Ουόρνερ (γεν. στις 4 Ιουνίου 1982 στο Λίβερπουλ της Αγγλίας ως Αμέλια Κάθριν Μπένετ) είναι Βρετανίδα ηθοποιός. Ως μουσικός, είναι γνωστή με το ψευδώνυμο Slow Moving Millie.
Ζωή
Είναι το μόνο παιδί των ηθοποιών Ανέτ Έκμπλομ και Άλουν Λιούις. Όταν οι γονείς της χώρισαν, η Ουόρνερ μετακόμισε με τη μητέρα της στο Λονδίνο. Φοίτησε στη Βασιλική Μασονική Σχολή Θηλέων (Royal Masonic School for Girls). Το 1998 ξεκίνησε να φοιτά στο Κολλέγιο Καλών Τεχνών στο Λονδίνο. Σπούδασε ιστορία τεχνών στο Κολέγιο Γκόλντσμιθς στο Λονδίνο.
Το 2000 εμφανίστηκε σε μια τηλεοπτική προσαρμογή του βιβλίου Lorna Doone από το BBC. Έχει παίξει σε διάφορους υποστηρικτικούς ρόλους για ταινίες.
Από τον Ιούλιο έως τον Νοέμβριο του 2001 ήταν παντρεμένη με τον ηθοποιό Κόλιν Φάρελ. Είναι παντρεμένη με τον βορειοϊρλανδό ηθοποιό Τζέιμι Ντόρναν από τον Απρίλιο του 2013. Στα τέλη Νοεμβρίου 2013 απέκτησαν το πρώτο τους παιδί, ένα κορίτσι. Τον Μάρτιο του 2016 απέκτησαν το δεύτερο παιδί τους, επίσης κορίτσι, ενώ αργότερα απέκτησαν άλλη μια κόρη.
Δισκογραφία (ως Slow Moving Millie)
Άλμπουμ
Σινγκλ
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί μουσικοί
Αμερική
thumb|right|300px|Η Αμερική στον κόσμο Η Αμερική είναι ήπειρος του δυτικού ημισφαιρίου, που αποτελείται από τη Βόρεια και Νότια Αμερική, τα εξαρτώμενα εδάφη και τις κτήσεις τους. Η Αμερική καταλαμβάνει 8,3% της συνολικής επιφάνειας του πλανήτη και 28,4% της στεριάς, και φιλοξενεί περίπου το 13,0% του παγκόσμιου πληθυσμού (περίπου 1.037 εκατομμύρια ανθρώπους το 2022). Η Αμερική είναι γνωστή και ως «Νέος Κόσμος», λόγω της ανακάλυψής της από τους Ευρωπαίους σχετικά αργά, μόλις τον 15ο αιώνα. Είχαν προηγηθεί ήδη οι Βίκινγκς, οι Ινουίτ και φυσικά οι αυτόχθονες πληθυσμοί της Αμερικής.
Ο όρος «Αμερική» χρησιμοποιείται ενίοτε καταχρηστικά τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό για να περιγράψει τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.
Ονομασία
Η ονομασία της ηπείρου Αμερικής λέγεται ότι προέρχεται από τον εξερευνητή Αμέριγκο Βεσπούτσι.
Σχηματισμός
Η Νότια Αμερική αποσπάστηκε από το δυτικό μέρος της υπερηπείρου Γκοντβάνα περίπου πριν 135 εκατομμύρια χρόνια, μεταβαλλόμενη σε αυτόνομη ήπειρο. Περίπου πριν 15 εκατομμύρια χρόνια, η σύγκρουση της Καραϊβικής και της Ειρηνικής Πλάκας προκάλεσε την εμφάνιση αρκετών ηφαιστείων στο σημείο σύγκρουσης, κάτι που με τη σειρά του οδήγησε στην ανάδυση αρκετών νησιών, που αποτέλεσαν ένα αρχιπέλαγος εκεί που σήμερα βρίσκεται η Κεντρική Αμερική. Τα κενά μεταξύ των νησιών γέμισαν από υλικά που προήλθαν από τη διάβρωση των πετρωμάτων της Βόρειας και Νότιας Αμερικής, καθώς και από επιπλέον ηφαιστειακό υλικό. Γύρω στα 3 εκατομμύρια χρόνια πριν την εποχή μας, η Βόρεια και Νότια Αμερική ενώθηκαν εκεί που βρίσκεται η Διώρυγα του Παναμά, σχηματίζοντας έτσι την ενιαία Αμερικανική ήπειρο.
Αποικισμός
Τα αρχαιολογικά ευρήματα δείχνουν ότι ο πολιτισμός Κλόβις είχε διαδοθεί στη Βόρεια και Νότια Αμερική γύρω στο 10.000 π.Χ. Οι γνώμες διίστανται για το κατά πόσον αυτή ήταν και η πρώτη ανθρώπινη παρουσία στην Αμερική, καθώς άλλα μοντέλα υποστηρίζουν ότι οι άνθρωποι έφτασαν στην Αμερική ήδη από το 40.000 π.Χ.
Ένα άλλο κύμα μετανάστευσης έφερε τους Ινουίτ στις αρκτικές περιοχές της Βόρειας Αμερικής, περίπου στα 1000 μ.Χ. Κατά την ίδια εποχή, Βίκινγκς άποικοι έφτασαν στη Γροιλανδία το 982 και στην αποικία Βίνλαντ λίγο αργότερα. Οι Βίκινγκς γρήγορα εγκατέλειψαν τη Βίνλαντ, και τη Γροιλανδία γύρω στα 1500.
Ο αποικισμός της Αμερικής από τους Ευρωπαίους σε ευρεία κλίμακα ξεκίνησε λίγο μετά τα ταξίδια του Χριστόφορου Κολόμβου, το πρώτο από τα οποία έγινε το 1492. Η μετάδοση ασθενειών που μετέφεραν Ευρωπαίοι και Αφρικανοί σκότωσε το μεγαλύτερο μέρος των ιθαγενών κατοίκων της Βόρειας και της Νότιας Αμερικής, προκαλώντας μια μεγάλη μείωση του πληθυσμού κατά τον 16ο αιώνα, ακόμα και πριν την επαφή των πληθυσμών της ενδοχώρας με τους Ευρωπαίους, καθώς οι ασθένειες εξαπλώθηκαν με μεγάλη ταχύτητα. Οι ιθαγενείς και οι Ευρωπαίοι άποικοι ήρθαν σε σύγκρουση, με αποτέλεσμα τη γενοκτονία των ιθαγενών πληθυσμών. Οι πρώτοι Ευρωπαίοι μετανάστες έφτασαν στην Αμερική στο πλαίσιο αποστολών που οργανώθηκαν από τα ευρωπαϊκά κράτη προκειμένου να αποικίσουν τη νέα ήπειρο. Η μετανάστευση συνεχίστηκε με εντονότερους ρυθμούς, καθώς η Αμερική αποτέλεσε καταφύγιο για θύματα των θρησκευτικών διωγμών στην Ευρώπη αλλά και τόπος αναζήτησης οικονομικών ευκαιριών και πλούτου. Πολλοί ακόμα μεταφέρθηκαν στην Αμερική παρά τη θέλησή τους ως σκλάβοι, κατάδικοι ή κατά συμβόλαιο δούλοι.
Έκταση
Το πιο βόρειο σημείο της Αμερικής είναι το νησί Κάφφεκλουμπεν, που είναι και η βορειότερη στεριά στη Γη. Το νοτιότερο σημείο είναι τα νησιά της Νότιας Θούλης, αν και κάποιες φορές θεωρούνται τμήμα της Ανταρκτικής. Το ανατολικότερο σημείο είναι το Βορειοανατολικό Ακρωτήριο (στη δανική Nordostrundingen) στη Γροιλανδία, ενώ το δυτικότερο η νήσος Άττου, τμήμα του αρχιπελάγους των Αλεουτίων στον Ειρηνικό.