cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πάμπλο Νερούδα
Παιδικά και νεανικά χρόνια
Γεννήθηκε στις 12 Ιουλίου 1904, στην πόλη Παράλ της Χιλής. Η μητέρα του πέθανε από φυματίωση έναν μήνα μετά τη γέννησή του κι έτσι ο πατέρας του, Χοσέ, σιδηροδρομικός υπάλληλος, μετακόμισε στην πόλη Τεμούκο, όπου ξαναπαντρεύτηκε. Ο Νερούδα ξεκίνησε να γράφει ποίηση σε ηλικία 10 ετών, αλλά ο πατέρας του τον αποθάρρυνε κι έτσι άρχισε να υπογράφει τα έργα του με το ψευδώνυμο Πάμπλο Νερούδα, υιοθετώντας το επώνυμο του γνωστού Τσέχου συγγραφέα και ποιητή Γιαν Νερούντα. Το μικρό του όνομα εικάζεται ότι το πήρε από τον Γάλλο ποιητή Πωλ Βερλαίν.
Από πολύ νεαρή ηλικία άρχισε να διαβάζει κλασικούς Λατινοαμερικάνους και Ευρωπαίους συγγραφείς. Στο Γυμνάσιο είχε καθηγήτρια την σπουδαία Χιλιανή πεζογράφο και μετέπειτα κάτοχο του βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας Γκαμπριέλα Μιστράλ, η οποία τον μύησε στην κλασική Ρώσικη Λογοτεχνία. Εκείνη την εποχή αρχίζει να δημοσιεύει τα πρώτα του ποιήματα, αρχικά με διάφορα ψευδώνυμα. Στη συνέχεια φοίτησε στο πανεπιστήμιο του Σαντιάγκο και από εκεί και πέρα άρχισε η πορεία του προς την ευρεία αναγνώριση.
Πρώτες ποιητικές συλλογές και θητεία στο Διπλωματικό Σώμα
Το 1921 μετακόμισε στην πρωτεύουσα, Σαντιάγο, για να σπουδάσει Γαλλική Φιλολογία. Κατά το διάστημα των σπουδών του, εξέδωσε δυο ποιητικές συλλογές: Crepusculario- Ηλιοβασιλέματα ,1923 και Veinte poemas de amor y una cancion desesperada - Είκοσι ερωτικά ποιήματα και ένα απελπισμένο άσμα, 1924), συλλογή για την οποία έγινε περισσότερο γνωστός. Αυτές οι δύο ποιητικές συλλογές τον καταξίωσαν ως μεγάλο ποιητή. Διαπιστώνοντας ότι τα έσοδά του από τα εκδιδόμενα έργα του δεν του αρκούσαν, αποφάσισε να μπει στο Διπλωματικό Σώμα, κάνοντας έτσι πολυάριθμα ταξίδια ανά τον κόσμο από το 1927 ως το 1935, ως πρόξενος στη Βιρμανία, στην Κεϋλάνη, στην Ιάβα, στη Σιγκαπούρη, στο Μπουένος Άιρες, στη Βαρκελώνη και τη Μαδρίτη. Το 1938, μετά από απόφαση του Λαϊκού Μετώπου της Χιλής, ο Νερούντα στέλνεται πρέσβης στο Παρίσι και αργότερα στο Μεξικό.
Στην Ιάβα γνώρισε και παντρεύτηκε την Ολλανδέζα Μαρύκα Αντονιέτα Χάγκενααρ Βόγκελζανγκ, με την οποία χώρισε μετά από έξι χρόνια, κατά τη θητεία του στην Ισπανία. Εκεί, ερωτική του σύντροφος και μετέπειτα δεύτερη σύζυγός του υπήρξε επί δεκαέξι χρόνια η Αργεντίνα Δέλια ντελ Καρρίλ, είκοσι χρόνια μεγαλύτερή του.
Η πολιτικοποίησή του
Η εμπειρία του από τις άθλιες συνθήκες επιβίωσης των ανθρώπων στην Ασία, τα καταπιεστικά καθεστώτα (υπήρξε ιδιαίτερα μαχητικός κατά του Ισπανικού Φρανκισμού και γενικά κάθε είδους Φασισμού) και η φιλία του με τους σχεδόν ομοϊδεάτες του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, Λουί Αραγκόν και Φιντέλ Κάστρο, υπήρξαν ορισμένοι από τους παράγοντες που τον οδήγησαν να ενστερνιστεί τον κομμουνισμό. Στον Κάστρο είχε αφιερώσει και ένα ποίημα του, στο οποίο τον υμνούσε. Τα έργα του άρχισαν να γίνονται πιο πολιτικοποιημένα, με αποκορύφωμα το Κάντο Χενεράλ, το οποίο έχει μελοποιηθεί από το συνθέτη Μίκη Θεοδωράκη, με τον οποίο έχει μάλιστα συναντηθεί από κοντά. Όταν ο Πρόεδρος Γκονσάλες Βιδέλα απαγόρευσε τον κομμουνισμό στη Χιλή, εκδόθηκε ένταλμα σύλληψης εις βάρος του Νερούδα. Για τέσσερις μήνες κρυβόταν στο υπόγειο ενός σπιτιού στην πόλη Βαλπαραΐσο. Κατόπιν κατάφερε να διαφύγει στην Αργεντινή και από εκεί στην Ευρώπη, όπου έζησε εξόριστος από το 1948 ως το 1952. Στο μεταξύ είχε εκλεγεί Γερουσιαστής με το Κομμουνιστικό Κόμμα Χιλής το 1948. Ανάμεσα στα μέρη που έζησε κατά την περίοδο της εξορίας του ήταν και το νησί Κάπρι της νότιας Ιταλίας, γεγονός από το οποίο είναι εμπνευσμένη η ταινία «Ο ταχυδρόμος». Στη διάρκεια της εξορίας του ταξίδεψε σε πολλές Ευρωπαϊκές χώρες, σε πολλές από τις οποίες δεν έγινε δεκτός εξαιτίας των πολιτικών του πεποιθήσεων.
Το 1949 επισκέφτηκε τη Σοβιετική Ένωση του Στάλιν για τον εορτασμό των 100 χρόνων από τη γέννηση του σπουδαίου λογοτέχνη και ποιητή Αλεξάντρ Σεργκέγεβιτς Πούσκιν. Εκεί γνώρισε τον επίσης κομμουνιστή ποιητή Ναζίμ Χικμέτ, στον οποίο διηγήθηκε τα δεινά του λαού του. Γι' αυτό το ταξίδι του στη Σοβιετική Ένωση γράφει στην αυτοβιογραφία του:
Αγάπησα με την πρώτη ματιά τη σοβιετική γη και κατάλαβα ότι απ' αυτήν όχι μόνον προέκυπτε ένα ηθικό μάθημα για όλες τις γωνιές της ανθρώπινης ύπαρξης, αλλά θα προέκυπτε και το μεγάλο πέταγμα.
Κατά την εξορία του, γνώρισε και ανέπτυξε ερωτική σχέση με τη Χιλιανή τραγουδίστρια Ματίλντε Ουρρούτια, η οποία αποτέλεσε τη "μούσα" για τα έργα του. Μετά το τέλος της δικτατορίας επέστρεψε στη Χιλή, αφού είχε γίνει πλέον διάσημος παγκοσμίως. Μετά το δεύτερο διαζύγιό του, παντρεύτηκε τελικά με την Ουρρούτια το 1966. Κατά τη δεκαετία του '60 το Κομμουνιστικό Κόμμα του απονέμει το μετάλλιο Ρεκαμπάρεμ, την υψηλότερη κομματική διάκριση.
Το 1971 του απονεμήθηκε το Νόμπελ Λογοτεχνίας, το οποίο παρέλαβε όντας άρρωστος από καρκίνο. Βοήθησε τον σοσιαλιστή ηγέτη Σαλβαδόρ Αλιέντε στην προεκλογική του εκστρατεία, αλλά πέθανε στις 23 Σεπτεμβρίου 1973, λίγο μετά τη δολοφονία του Αλιέντε από τους πραξικοπηματίες του Πινοσέτ. Υπάρχουν θεωρίες ότι δεν του παρασχέθηκαν οι απαραίτητες ιατρικές φροντίδες, όσο αυτός είχε τεθεί ήδη άρρωστος σε κατ' οίκον περιορισμό. Ο Πινοσέτ απαγόρευσε να γίνει δημόσιο γεγονός η κηδεία του Νερούντα, ωστόσο το πλήθος αψήφησε την απαγόρευση και κατέκλυσε τους δρόμους, μετατρέποντας την κηδεία στην πρώτη δημόσια διαμαρτυρία ενάντια στη στρατιωτική δικτατορία της Χιλής. Τα έργα του είχαν απαγορευθεί από το στρατιωτικό καθεστώς μέχρι και το 1990.
Ο αγωνιστικός και μαχητικός χαρακτήρας του Νερούντα, καθώς και η συμπόνοια που έδειχνε για το λαό και την εργατική τάξη, μπορεί επίσης να γίνει κατανοητή και από ένα αυτοβιογραφικό του κείμενο. Συγκεκριμένα γράφει:
«'Ητανε της τύχης μου να υποφέρω όσα υπόφερα και της τύχης μου να αγωνιστώ όπως αγωνίστηκα, να αγαπήσω και να τραγουδήσω όπως τραγούδησα. Γνώρισα σε διάφορα σημεία της Γης το θρίαμβο και την ήττα, έχω ζωντανή στη μνήμη μου τη γεύση του ψωμιού, αλλά και τη γεύση του αίματος. Τι περισσότερο μπορεί να θέλει ένας ποιητής; Η ζωή μου στάθηκε η ίδια η ποίησή μου και η ποίησή μου υπήρξε το στήριγμα όλων των αγώνων μου. Αν και πολλά βραβεία μού δόθηκαν (σ.σ. μεταξύ των οποίων το Βραβείο Λένιν το 1952 και το Νόμπελ  το 1971), κανένα δεν μπορεί να συγκριθεί με το τελευταίο βραβείο. Να είμαι ο ποιητής του λαού μου. Το μεγάλο, το μοναδικό μου βραβείο είναι αυτό κι όχι τα βιβλία μου που μεταφράστηκαν σ' όλες τις γλώσσες του κόσμου, ούτε τα βιβλία που γράφτηκαν για να αναλύσουν τα λόγια μου»'.
Ποιητικό έργο
Από το ποιητικό του έργο ξεχωρίζουν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χιλιανοί ποιητές Κατηγορία:Κάτοχοι του Βραβείου Ειρήνης Λένιν Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Λογοτεχνίας Κατηγορία:Υπερρεαλιστές ποιητές
Αθανάσιος Βαβλίδας
Ο Αθανάσιος Βαβλίδας (Αθήνα, 1964 - ) είναι Έλληνας συγγραφέας, ποιητής, κριτικός θεάτρου και μουσικής.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1964. Σπούδασε Οικονομικές Επιστήμες και ξένες γλώσσες. Στα γράμματα πρωτοεμφανίστηκε το 1985 και από τότε μέχρι σήμερα έχουν εκδοθεί 14 βιβλία του με δοκίμια, ποίηση, θέατρο και διηγήματα, σχεδόν όλα από τους εκδοτικούς οίκους Δωδώνη, Οδός Πανός και Βακχικόν. Επίσης, έχει μεταφράσει στα ελληνικά πολλά ποιήματα και κείμενα ξένων συγγραφέων. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά (Νικ Καλούδης) και ιταλικά (Άννα-Μαρία Μαραγκού) με τον εκδοτικό οίκο Patsi Editiones Limited. Έχει μεταφράσει την Ανθολογία νέων Ιρλανδών ποιητών από τις εκδόσεις Βακχικόν. Είχε πολύχρονη συνεργασία με το περιοδικό Ήχος και τώρα συνεργάζεται τακτικά με τα περιοδικά Οδός Πανός και Βακχικόν. Ποιήματά του έχουν μελοποιηθεί από νέους, κυρίως, Έλληνες συνθέτες (Δημήτρης Ανδρώνης, Αλέξανδρος Μούζας, Γιώργος Κουλουριώτης, Επαμεινώνδας Παπαμιχαήλ, Νίκος Αθανασάκης, Κώστας Φλεριανός), ενώ των τριών τελευταίων έχουν κυκλοφορήσει σε δίσκο (Βλέποντας το θρίλερ, Μακριά, Drops of time αντίστοιχα. Ομιλεί Γαλλικά, Αγγλικά, Γερμανικά και Ισπανικά και είναι μόνιμος κάτοικος Δάφνης Αττικής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες κριτικοί του θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες κριτικοί της μουσικής
Ρογήρος Δ΄ της Απουλίας
Βιογραφία
Ο Ρογήρος Δ΄ έγινε δούκας της Απουλίας μάλλον όταν ο πατέρας του που ήταν ο προηγούμενος δούκας έγινε βασιλιάς της Σικελίας (1154). Ο καγκελάριος του πατέρα του Μάιος του Μπάρι δεν ήθελε τους ευγενείς στη διοίκηση, έτσι εκείνοι σχεδίαζαν την εκτόπισή του. Σκέφθηκαν να εκτοπίσουν και τον ίδιο τον βασιλιά, τοποθετώντας στη θέση του τον νεαρό Ρογήρο Δ', που δεν θα εναντιωνόταν σε αυτούς. Πράγματι το 1161 με αρχηγό τον αδελφό τού Γουλιέλμου Α', τον νόθο Σίμωνα, δολοφόνησαν τον Μάιο και ανακοίνωσαν ότι θα αναλάβει τη βασιλεία ο Ρογήρος Δ', αλλά το πλήθος έδειξε προτίμηση στον Σίμωνα και εισέβαλε στο ανάκτορο.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Ωτβίλ Κατηγορία:Δούκες της Απουλίας
Κάστρο του Μονκαλιέρι
Το Κάστρο του Μονκαλιέρι, ιταλ.: Castello di Moncalieri, είναι ένα παλάτι στο Moνκαλιέρι (μητροπολιτική πόλη του Τορίνο), Πιεμόντε, στη βόρεια Ιταλία. Είναι μια από τις κατοικίες του Βασιλικού Οίκου της Σαβοΐας, που καταχωρήθηκε από την UNESCO ως Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς το 1997.
Ιστορία
Η πρώτη κατασκευή ήταν ένα φρούριο, που κτίστηκε από τον Θωμά Α' της Σαβοΐας γύρω στο 1100 σε ένα λόφο, για να διοικήσει την κύρια νότια πρόσβαση στο Τορίνο. Στα μέσα του 15ου αι. η Γιολάντα του Βαλουά, σύζυγος του δούκα Aμεδαίου Θ΄, το μετέτρεψε σε κατοικία αναψυχής. Ο αρχιτέκτονας Κάρλο ντι Καστελαμόντε διεύρυνε σημαντικά την κατασκευή και οι εσωτερικοί χώροι επανασχεδιάστηκαν από αυτόν και άλλους τοπικούς καλλιτέχνες.
Το κάστρο ήταν ο τόπος του γάμου της Μαρίας-Βικτωρίας της Σαβοΐας με τον Βίκτωρα-Αμεδαίο Α΄ πρίγκιπα του Καρινιάνο. Ήταν επίσης το μέρος όπου η Μαρία-Καρολίνα της Σαβοΐας παντρεύτηκε τον Αντώνιο της Σαξονίας με πληρεξούσιο το 1781.
Ήταν η σκηνή του τέλους της Mαρίας-Αντωνίας-Φερδινάνδης της Ισπανίας το 1785. Ήταν η σύζυγος του Βίκτωρα-Αμεδαίου Γ΄ της Σαρδηνίας. Ο Βίκτωρ-Αμεδαίος Γ΄ απεβίωσε αργότερα εκεί το 1796.
Το κάστρο χρησιμοποιήθηκε εκτενώς από τα μέλη του Οίκου της Σαβοΐας και ήταν το πρώτο κάστρο, που καταλήφθηκε το 1798 από τους γαλλικούς στρατούς, οι οποίοι το διατήρησαν μέχρι το 1814. Επέστρεψε στον Βίκτωρα-Εμμανουήλ Α΄ της Σαρδηνίας και αργότερα στον μακρινό ανιψιό του Κάρολο-Αλβέρτο της Σαρδηνίας, πρίγκιπα του Καρινιάνο, και έγινε η κατοικία των νεαρών πριγκίπων της οικογένειας, που σπούδασαν εδώ. Ο βασιλιάς Βίκτωρ-Εμμανουήλ Β' το προτιμούσε από το Βασιλικό Ανάκτορο του Τορίνο και είχε πολλά διαμερίσματα επιπλωμένα σύμφωνα με τα γούστα του. Το 1849 από αυτό το ανάκτορο προέκυψε η περίφημη Διακήρυξη του Moνκαλιέρι, γραμμένη από τον Mάσιμο ντ' Ατσέλιo και υπογεγραμμένη από τον βασιλιά Βίκτωρα-Εμμανουήλ Β΄.
Το ανάκτορο χρησιμοποιήθηκε αργότερα από τις βασιλομήτορες και τις βασιλικές πριγκίπισσες. Από το 1921 είναι το σπίτι του 1ου τάγματος των Καραμπινιέρων, αλλά τα ιστορικά δωμάτια είναι ελεύθερα επισκέψιμα.
Στις 5 Απριλίου 2008, ξέσπασε πυρκαγιά στο κάστρο, προκαλώντας ζημιές σε έναν από τους πύργους και την αίθουσα του κηρύγματος.
Γενική εικόνα
Η σημερινή δομή του κάστρου είναι σε σχήμα Π, που βλέπει νότια, με τέσσερις ογκώδεις τετράγωνους πύργους σε κάθε γωνία. Τα πλαϊνά τμήματα έχουν πέντε ορόφους, τοίχους από τούβλα και στιβαρά στηρίγματα. Δύο άλλα μικρά κτίρια παραλληλίζουν τα πλευρικά τμήματα και δημιουργούν δύο αυλές. Η νότια πρόσοψη έχει έναν ιταλικό κήπο (giardino all'italiana) και δύο μικρούς κυλινδρικούς πύργους, τα τελευταία ερείπια του κάστρου του 15ου αι. Η βόρεια είσοδος έχει επίσης ένα αξιοσημείωτο καμπαναριό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ιταλία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο Μονκαλιερι
Σάββας Αναστασιάδης
Ο Σάββας Αναστασιάδης (γεννήθηκε στις 5 Αυγούστου 1954 στην Αυγή ) Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφία
Στις ελληνικές κοινοβουλευτικές εκλογές του Ιανουαρίου 2015 εξελέγη στο ελληνικό κοινοβούλιο με το ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας εκπροσωπώντας την Β΄ Θεσσαλονίκης. Επανεξελέγη στις 20 Σεπτεμβρίου 2015 και στις 7 Ιουλίου 2019.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Θεσσαλονίκης
Μωζέρ του Καπιτανάτου
Ο Μωζέρ (Mauger, ιταλ. Maugerio, λατ. Malgerius) ήταν κόμης του Καπιτανάτου, από τον Οίκο των Ωτβίλ. Ήταν (μάλλον ο 2ος) υιός του Τανκρέδου από τη δεύτερη σύζυγό του Φρεσέντα.
Βιογραφία
Οκτώ από τους 12 υιούς του Τανκρέδου έφυγαν από τη Νορμανδία για αναζήτηση τύχης στη Ν. Ιταλία. Ο Μωζέρ και ο Γουλιέλμος, μαζί με τον ετεροθαλή αδελφό τους Γοδεφρείδο έφθασαν εκεί το 1053. Είχαν προηγηθεί οι Γουλιέλμος Α' και Ντρόγκο που είχαν αποβιώσει κληροδοτώντας στον Ονφρουά το δουκάτο της Απουλίας και Καλαβρίας. Επίσης ήταν εκεί και ο Ροβέρτος γυϊσκάρδος.
Και τα τέσσερα αδέλφια βοήθησαν τον Ονφρουά στη μάχη του Σιβιτάτε, όπου το 1053 νίκησαν τον πάπα. Ο Ονφρουά αντάμειψε το Γουλιέλμο με το πριγκιπάτο του Σαλέρνο και το Μωζέρ με την κομητεία του Καπιτανάτου (=Φότζιας), πρώην έδρα του Κατεπάνω Ιταλίας. Σύμφωνα με τον χρονικογράφο Γκοφρέντο Μαλατέρα, απεβίωσε το 1054 και η κομητεία του δόθηκε στο Γουλιέλμο, που την παρέδωσε στο Γοδεφρείδο. Το 1057 απεβίωσε και ο Ονφρουά· τον διαδέχθηκε ο Ροβέρτος γυϊσκάρδος.
Άλλος χρονικογράφος αναφέρει πως ήρθε το 1056 στη Ν. Ιταλία και βοήθησε το δούκα Ροβέρτο γυϊσκάρδο σε μια εκστρατεία του εναντίον του νέου στρατού που έστειλε ο Κωνσταντίνος Ι΄ Δούκας Αυτοκράτορας των Ρωμαίων για την ανακατάληψη της Λογγοβαρδίας (Λομβαρδίας) και πως απεβίωσε ως το 1060.
Πηγές
Κατηγορία:Ιταλονορμανδοί Κατηγορία:Κόμητες του Καπιτανάτου
Αριστόδαμος ο Ηλείος (ολυμπιονίκης)
Ο Αριστόδαμος ο Ηλείος (γιος του Αλεξιμάχου, 1ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης από την Ηλεία, ο οποίος στέφθηκε νικητής σε άγνωστο αγώνισμα δρόμου κατά τους 171ους (96 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Ηλείοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες αγωνισμάτων δρόμου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (1ος αιώνας π.Χ.)
Ευανθία Ρεμπούτσικα
Η Ευανθία Ρεμπούτσικα είναι Ελληνίδα μουσικός και συνθέτρια.
Βιογραφία
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κάτω Αχαΐα Πατρών. Είναι ένα από τα τέσσερα αδέλφια της οικογένειας Ρεμπούτσικα μαζί με την Ιωάννα, τον Πλούταρχο και τη Μαρία. Ο πατέρας τους ήταν ιδιοκτήτης του κινηματογράφου REX. Ξεκίνησε να μαθαίνει βιολί σε ηλικία 6 ετών, φοιτώντας στο Ωδείο Πατρών με καθηγητές τον Μιλτιάδη Παπανικολάου και τον Ακίνδυνο Καϊμάκη. Το κουαρτέτο των αδελφών Ρεμπούτσικα περιοδεύει στην Ελλάδα και το εξωτερικό και το 1970 μετακόμισε στην Αθήνα όπου και συνέχισε τις σπουδές της στη μουσική, με δάσκαλο τον Τάτση Αποστολίδη στο Ωδείο Αθηνών και στη συνέχεια με τον Στέλιο Καφαντάρη στο Ελληνικό Ωδείο. Έχει συνεργαστεί με κορυφαίους Έλληνες συνθέτες και ερμηνευτές.
Από το 1970 μέχρι το 1979, η Ευανθία Ρεμπούτσικα συνεργάζεται με σπουδαίους Έλληνες συνθέτες και ερμηνευτές, συνεργασίες που συνεχίζονται και μετά το 1979 όταν επιστρέφει από το Παρίσι, ολοκληρώνοντας τις σπουδές της στην École Normale de Musique.
Ακολουθούν συνεργασίες με τη Συμφωνική Ορχήστρα του τρίτου προγράμματος καθώς και με τη Σύγχρονη Ορχήστρα της ΕΡΤ, με την οποία περιοδεύει και κατά την παρουσίαση του «Αξιον Εστί» με το Μίκη Θεοδωράκη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες μουσικής ταινιών Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Γιώργος Α. Χαραλαμπίδης
Ο '''Γιώργος Α. Χαραλαμπίδης''' (γενν. 20 Οκτωβρίου 1969) είναι Έλληνας πολιτισμολόγος, συγγραφέας βιβλίων με θέμα την ανάλυση και ερμηνεία έργων της αρχαίας ελληνικής γραμματείας.
Βίος και απόψεις
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και από μικρός έδειξε ενεργό ενδιαφέρον για την αρχαία Ελλάδα, μελετώντας τη φιλοσοφία της και παρακολουθώντας πολλά εξειδικευμένα μαθήματα. Από το 1998 ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Το 2018 πήρε πτυχίο Ελληνικού Πολιτισμού από το Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο (Σχολή Ανθρωπιστικών Σπουδών). Εκτός από τα 11 μέχρι στιγμής βιβλία που έχει γράψει, αρθρογραφεί σε έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά. Επιπλέον παραδίδει σεμινάρια και διαλέξεις. Δύο από τα βιβλία του έχουν μεταφρασθεί, στην αγγλική και την ισπανική γλώσσα.
Ο Γιώργος Χαραλαμπίδης ανέπτυξε τη δική του πρωτότυπη μέθοδο «λέξη προς λέξη» ερμηνείας των αρχαιοελληνικών φιλοσοφικών και επιστημονικών κειμένων.
Με την πανδημία του 2020 επεκτάθηκε σε διαδικτυακά μαθήματα μέσω πλατφόρμας, αλλά και με παραγωγή βίντεο, τόσο στο διαδικτυακό κανάλι «Φρυκτωρίες», όσο και στο προσωπικό του κανάλι στο YouTube. Ως προς τις απόψεις του, πιστεύει στη διά βίου μάθηση και είναι υπέρμαχος της ιδέας ότι ο άνθρωπος, στον σύντομο βίο του, θα πρέπει να καταφέρει να προλάβει να ανακαλύψει το νόημα και τον σκοπό της ζωής του, να κατανοήσει τους κανόνες βάσει των οποίων λειτουργεί και εξελίσσεται. Σε αυτό η αρχαία ελληνική φιλοσοφία όχι μόνο θα τον βοηθήσει να γίνεται συνεχώς καλύτερος σε όλα τα επίπεδα, αλλά κατά τον Χαραλαμπίδη θα του αποκαλύψει επιπλέον ότι αν επιθυμεί να προχωρήσει σε μία ασφαλή εξελικτική πορεία, οφείλει να διαφοροποιηθεί από τη μάζα και την ομαδική εξέλιξη, την οποία υφίσταται, και να αποκτήσει τη δική του προσωπική οντότητα, που θα είναι το αποτέλεσμα της ατομικής του εξελίξεως.
Ο Γιώργος Χαραλαμπίδης έχει τιμηθεί για το συγγραφικό έργο του από τον «`Ομιλο για την UNESCO Πειραιώς και νήσων» και τον Σύλλογο Καρκινοπαθών Ρόδου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Ευρυάδης ο Λακεδαιμόνιος
Ο Ευρυάδης ο Λακεδαιμόνιος (3ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης από τη Σπάρτη, ο οποίος στέφθηκε νικητής σε άγνωστο αγώνισμα δρόμου κατά τους 133ους ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας (248 π.Χ.). Η επιγραφή στην Ολυμπία στην οποία αναφέρεται αναγράφει Εὐρυάδης ὀλυμπιονίκας ἐμ πολέμωι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Σπαρτιάτες ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες αγωνισμάτων δρόμου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (3ος αιώνας π.Χ.)
Μαρία Αντωνίου
Η Μαρία Αντωνίου (γεννήθηκε στις 19 Ιουλίου 1968 στην Καστοριά) είναι Ελληνίδα πολιτικός.
Βιογραφία
Στις ελληνικές βουλευτικές εκλογές του Ιανουαρίου 2015, εξελέγη στο ελληνικό κοινοβούλιο με το ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας εκπροσωπώντας την εκλογική περιφέρεια Καστοριάς. Επανεξελέγη στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Καστοριάς
Κώστας Βλάσης
Ο Κώστας Βλάσης (γεννημένος στις 7 Ιουλίου 1975 στην Τρίπολη) είναι Έλληνας χειρουργός ορθοπεδικός και πολιτικός.
Βιογραφικά Στοιχεία
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Τρίπολη. Γονείς του ο φιλόλογος Γιώργος Βλάσης και η Ροζάνα Κουκουβέ.
Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ως αγροτικός γιατρός υπηρέτησε στο Περιφερειακό Ιατρείο Σκορτσινού, στο Κέντρο Υγείας Μεγαλόπολης και στο Παναρκαδικό Γενικό Νοσοκομείο Τρίπολης. Έλαβε την ειδικότητα του Χειρουργού-Ορθοπεδικού στα Νοσοκομεία ΚΑΤ και Λαϊκό.
Το 2004-2005 πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στην Οργάνωση και Διοίκηση Υπηρεσιών Υγείας, στη Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης. Το 2005 ανακηρύχθηκε Διδάκτωρ της Ιατρικής Σχολής του ΕΚΠΑ.
Το 2007 εκλέγεται Λέκτορας της Ιατρικής Σχολής ΕΚΠΑ, στο γνωστικό αντικείμενο της Περιγραφικής Ανατομικής - Μυοσκελετικό Σύστημα, το 2012 εκλέχθηκε Επίκουρος Καθηγητής και το 2016 Αναπληρωτής Καθηγητής.
Είναι μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Τραύματος και Επείγουσας Χειρουργικής, της Αθλητιατρικής Εταιρείας Ελλάδος και του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών. Έχει επιμεληθεί και μεταφράσει πολυάριθμα επιστημονικά συγγράμματα και έχει συμμετάσχει στη διοργάνωση πολλών επιστημονικών συνεδρίων, ενώ διετέλεσε μέλος της Συντακτικής Ομάδας Ελληνικής Έκδοσης των Ιατρικών Συγγραμμάτων του Harvard.
Είναι παντρεμένος με την Ιατρό Χρύσα Σαλδάρη και έχουν μία κόρη και έναν γιο.
Πολιτική Σταδιοδρομία
Διετέλεσε μέλος της Πολιτικής Επιτροπής, του Τομέα Υγείας – Παιδείας και του ΔΣ Ε.Κ.Ο. ΑΕΙ Νέας Δημοκρατίας από το 2010 έως και σήμερα.
Υπήρξε μέλος του ΔΣ του Συλλόγου Φοιτητών Ιατρικής Αθήνας (Σ.Φ.Ι.Α.), της Γενικής Συνέλευσης του Ιατρικού Τμήματος και του Δ.Σ. του Τμήματος της Ιατρικής ως εκπρόσωπος του Σ.Φ.Ι.Α. Διετέλεσα μέλος της Επιστημονικής Εταιρείας Φοιτητών Ιατρικής (1994-1997), της Hellenic Medical Students International Committee (1997-2000) και ιδρυτικό μέλος και Πρόεδρος της Επιστημονικής Λέσχης Φοιτητών Ιατρικής και Νέων Ιατρών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες χειρουργοί Κατηγορία:Έλληνες ορθοπαιδικοί Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Αρκαδίας Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εξωτερικών
Χρήστος Κέλλας
Ο Χρήστος Κέλλας (13 Οκτωβρίου 1958, Καρδίτσα) είναι Έλληνας πολιτικός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Λάρισας
Πανουργιάς Ν. Πανουργιάς
Ο Πανουργιάς Πανουργιάς (1844 - 1904) ήταν Έλληνας αξιωματικός του στρατού και πολιτικός.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Ιωάννη ή Νάκου Πανουργιά και της Μαρίας Γεωργίου Δυοβουνιώτη. Ακολούθησε σταδιοδρομία στο στρατό φτάνοντας μέχρι τον βαθμό του Συνταγματάρχη. Εξελέγη πρώτη φορά βουλευτής Παρνασσίδος στις εκλογές του 1892 και επανεξελέγη σε αυτές του 1895.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Παρνασσίδος Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς
Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου του Ντιτρόιτ
Η Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου του Ντιτρόιτ (αγγλικά Detroit Film Critics Society) (DFCS) είναι μια οργάνωση κριτικών κινηματογράφου που εδρεύει στο Ντιτρόιτ του Μίτσιγκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ιδρύθηκε την άνοιξη του 2007 από τότε την εκτελεστική διευθύντρια / διαχειρίστρια Ρουθ Ντανιελς, τον Τέρι Λόσον (τότε κριτικός κινηματογράφου του Detroit Free Press) και τον Τομ Λογκ (κριτικός κινηματογράφου του Detroit News). Ο Τερι Λοσον αποσύρθηκε από την εργασία του ως κριτικός και δεν συμμετέχει πλέον στην Ένωση, ενώ ο Τομ Λογκ αποχώρησε από το The Detroit News το 2013, αλλά συνέχισε να γράφει και ήταν ενεργό μέλος στην Ένωση Κριτικών μέχρι το Δεκέμβριο του 2018. Σήμερα, η Ρουθ Ντανιελς παραμένει μια ενεργή κριτικός του κινηματογράφου στην περιοχή του Michigan και συνεχίζει στο ρόλο της ως Εκτελεστική διευθύντρια της Ένωσης. Η Ένωση αποτελείται σήμερα από μια ομάδα δεκαεννέα κριτικών κινηματογράφου που γράφουν ή μεταδίδουν στην περιοχή του Ντιτρόιτ, καθώς και άλλες μεγάλες πόλεις σε ακτίνα 150 μιλίων της πόλης, συμπεριλαμβανομένων των Ann Arbor, Grand Rapids, Kalamazoo, Lansing και Flint, του Michigan.
Για να γίνει μέλος στην Ένωση Κριτικών, ένας επαγγελματίας κριτικός πρέπει να έχει αναθεωρήσει τουλάχιστον δώδεκα ταινίες κατά τη διάρκεια του προηγούμενου έτους σε μια καθιερωμένη δημοσίευση (έντυπα, ραδιόφωνο, τηλεόραση ή το διαδίκτυο). Δεν γίνονται δεκτοί περισσότεροι από δύο κριτικοί ανά μέσο δημοσίευσης. Τέλος, κάθε κριτής που συμμετέχει έχει την υποχρέωση να δημοσιοποιήσει στην Ένωση και να ανακοινώσει τα βραβεία στο τέλος του έτους μέσω του μέσου στο οποίο εργάζεται. Κάθε χρόνο, η Ένωση παρουσιάζει τα δικά της ετήσια βραβεία στο τέλος του έτους, για τις καλύτερες ταινίες του προηγούμενου έτους.
Βραβείο Β' Ανδρικού Ρόλου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Σικάγου
Το Βραβείο Β' Ανδρικού Ρόλου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Σικάγου (αγγλικά: Chicago Film Critics Award For Best Suporting Actor) είναι ένα βραβείο που απονέμεται από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου του Σικάγου για να τιμήσει έναν ηθοποιό που έχει επιδείξει εξαιρετική απόδοση σε υποστηρικτικό ρόλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Σικάγου
Ερμογένης ο Φιλαδέλφειος
μικρογραφία|Ρωμαϊκό νόμισμα του 1ου αιώνα στο οποίο μνημονεύεται ο Ερμογένης ως ολυμπιονίκης
Ο Ερμογένης ο Φιλαδέλφειος (Φιλαδελφεύς, 1ος αιώνας μ.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης από τη Φιλαδέλφεια της Λυδίας, ο οποίος στέφθηκε νικητής σε άγνωστο αγώνισμα δρόμου κατά τους 204ους (37 μ.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Το όνομα του αναφέρεται σε νόμισμα της εποχής του Ρωμαίου αυτοκράτορα Καλιγούλα (περίοδος 24 - 41 μ.Χ.), και αναγράφει Φιλαδελφέων Ἐρμογένης Ὀλυμπιονίκης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες αγωνισμάτων δρόμου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες από την Λυδία Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (1ος αιώνας)
Ρογήρος (αποσαφήνιση)
Λοιποί ευγενείς
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Σάο Πάολο (πολιτεία)
Η πολιτεία συνορεύει βόρεια με την Μίνας Ζεράις, ανατολικά με το Ρίο ντε Ζανέιρο, νότια με την Παρανά και δυτικά με το Μάτο Γκρόσο ντο Σουλ. Η πολιτεία του Σάο Πάολο βρέχεται από τον Ατλαντικό, στα νοτιοανατολικά. Το μεγαλύτερο λιμάνι της είναι το Σάντος και το υψηλότερο βουνό της είναι το Ζαραγκουά (πορτογαλικά: Pico do Jaraguá).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτείες της Βραζιλίας
Εκκλησία Αγίου Νικολάου (Μυστράς)
Η Εκκλησία Αγίου Νικολάου είναι εκκλησία της μεταβυζαντινής περιόδου στο Μυστρά της Ελλάδας. Αποτελεί τμήμα του ευρύτερου αρχαιολογικού τόπου του Μυστρά, ο οποίος είναι χαρακτηρισμένος ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO.
μικρογραφία|αριστερά|220px|Εσωτερική άποψη του τρούλου της εκκλησίας του Αγίου Νικολάου. μικρογραφία|αριστερά|220px|Άποψη τοιχογραφιών της εκκλησίας. Η συγκεκριμένη εκκλησία ανεγέρθηκε κατά τη διάρκεια της οθωμανικής περιόδου, πιο συγκεκριμένα κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα. Αποτελεί τη μοναδική σημαντικού μεγέθους εκκλησία η οποία ανεγέρθηκε στο Μυστρά κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης περιόδου, γεγονός το οποίο καταδεικνύει πως ο ελληνικός πληθυσμός της καστροπολιτείας έχαιρε ορισμένης σημαντικού επιπέδου ελευθερίας εκείνη την περίοδο. Η εκκλησία είναι αφιερωμένη στον Άγιο Νικόλαο.
Η εκκλησία είναι εγγεγραμμένη σταυροειδής με τρούλο και νάρθηκες. Εντός του εσωτερικού της, η εκκλησία ήταν διακοσμημένη με τοιχογραφίες, μικρός μέρος εκ των οποίων, ωστόσο, έχει διατηρηθεί έως σήμερα. Ως θεματολογία, αποτελούν, μεταξύ άλλων, αναπαραστάσεις του Αγίου Νικολάου, του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου υπό τον Αρχάγγελο Γαβριήλ, καθώς και τη Δευτέρα Παρουσία του Ιησού Χριστού.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην περιφέρεια Πελοποννήσου Κατηγορία:Μυστράς
Πρατομελίδας ο Λακεδαιμόνιος
Ο Πρατομελίδας ο Λακεδαιμόνιος (1ος αιώνας μ.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης από τη Σπάρτη, ο οποίος στέφθηκε νικητής σε άγνωστο αγώνισμα δρόμου κατά τους 215ους ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας (81 μ.Χ.). Πιθανώς το όνομα του ήταν Τίτος Κλαύδιος Πρατομελίδας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Σπαρτιάτες ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες αγωνισμάτων δρόμου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (1ος αιώνας)
Το τέλος της αθωότητας (ταινία)
Πλοκή
Η ταινία είναι μια προσαρμογή του ποιητή και του απομνημονεύματος νεανικών ημερολογίων του Jim Carroll (Leonardo DiCaprio) που καταγράφει την καλειδοσκοπική ελεύθερη πτώση του στον οδυνηρό κόσμο του εθισμού στα ναρκωτικά. Ως μέλος μιας φαινομενικά ασυναγώνιστης ομάδας μπάσκετ γυμνασίου, η ζωή του Jim επικεντρώνεται στο γήπεδο μπάσκετ και το γήπεδο γίνεται μια μεταφορά για τον κόσμο στο μυαλό του. Ένας καλύτερος φίλος, ο Bobby (Michael Imperioli), ο οποίος πεθαίνει από λευχαιμία, ένας προπονητής ("Swifty") που παίρνει απαράδεκτες ελευθερίες με τα αγόρια στην ομάδα του, εφηβική σεξουαλική αγωνία και όρεξη για κοκαΐνη και ηρωίνη, όλα αυτά αρχίζουν να καταπατούν το όνειρο του μικρού Jim να γίνει ένα αστέρι του μπάσκετ.
Κριτικές
Η ταινία αυτή τη στιγμή κατέχει μια βαθμολογία "κακή" 46% στον ιστότοπο Rotten Tomatoes. Ο Roger Ebert έδωσε δύο αστέρια στα τέσσερα καταλήγοντας: "Τελικά, ο Jim φαίνεται να εισέρχεται μέσα από μια "πόρτα σκηνής" και στη συνέχεια τον ακούμε να λέει την ιστορία της καθόδου και της ανάκαμψής του. Δεν μπορούμε να πούμε αν αυτό υποτίθεται ότι είναι γνήσια μαρτυρία ή παράσταση, αυτό είναι το πρόβλημα με όλη την ταινία."
Soundtrack
Το soundtrack του Basketball Diaries κυκλοφόρησε το 1995 από την PolyGram για να συνοδεύσει την ταινία, με τραγούδια από τo ροκ συγκρότημα Pearl Jam και την PJ Harvey. Το AllMusic το βαθμολόγησε με τρία αστέρια στα πέντε.
Παννονική Θάλασσα
Η Παννονική Θάλασσα ήταν μια ρηχή αρχαία θάλασσα, στην οποία βρίσκεται σήμερα η Παννονική Λεκάνη στην Κεντρική Ευρώπη. Η Παννονική Θάλασσα υπήρχε κατά τη διάρκεια των εποχών του Μειόκαινου και του Πειόκαινου, όταν αποτέθηκαν θαλάσσια ιζήματα βάθους 3-4 χιλιομέτρων στην Παννονική Λεκάνη.
Ιστορία
Η Παννονική Θάλασσα, για το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας του, ήταν μέρος της Παρατηθύος Θάλασσας. Μια άνοδος των Καρπαθίων στην εποχή του Μειόκαινου την απομόνωσε από την υπόλοιπη Παρατηθύ (πριν από περίπου 10 εκατομμύρια χρόνια).
Κατά τη διάρκεια της πρώτης ιστορικής φάσης της, η Παννονική Θάλασσα είχε μια δυτική σύνδεση με τη Μεσόγειο μέσω των εδαφών της σύγχρονης Λιγουρικής Θάλασσας, της Βαυαρίας και της λεκάνης της Βιέννης. Μέσω του στενού Τζέρνταπ, η Παννονική Θάλασσα συνδεόταν με την Παρατηθύ στην Λεκάνη Βαλλαχίας-Πόντου. Η Παννονική θάλασσα συνδεότα επίσης με το Αιγαίο μέσω της σύγχρονης κοιλάδας Πρέσεβο.
Η μείωση της αλατότητάς της είχε ως αποτέλεσμα να αναπτυχθεί μια ενδημική πανίδα.
Η Παννονική Θάλασσα υπήρχε για περίπου 9 εκατομμύρια χρόνια. Τελικά, η θάλασσα έχασε τη σύνδεσή της με την Παρατηθύ και έγινε μόνιμα μια λίμνη (Παννονική Θάλασσα). Το τελευταίο απομεινάρι της, η Σλαβονική Λίμνη, αποξηράνθηκε στην εποχή του Πλειστόκαινου. Τα απομεινάρια των πρώην νησιών της Παννονικής Θάλασσας είναι τα σύγχρονα ορεινά νησιά της (Μέτσεκ, Παπούκ, Πσούνι, Κρντίγια, Ντίλι, Φρούσκα Γκόρα και όρη Βρσατς).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προϊστορική Ευρώπη Κατηγορία:Γεωγραφία της Βοϊβοντίνα
Πανεπιστήμιο του Χόενχαϊμ
Το Πανεπιστήμιο του Χόενχαϊμ είναι μια πανεπιστημιούπολη στην περιοχή Plieningen της Στουτγκάρδης. Μεγάλα τμήματα του κρατικού πανεπιστημίου στεγάζονται στο ανάκτορο Χόενχαϊμ. Το πανεπιστήμιο προσφέρει προγράμματα σπουδών στον τομέα της γεωπονίας, της επικοινωνιολογίας, των φυσικών επιστημών και των οικονομικών.
Στην κατάταξη των οικονομικών προγραμμάτων σπουδών, το Πανεπιστήμιο του Χόενχαϊμ συγκαταλέγεται μεταξύ των δέκα καλύτερων στη Γερμανία. Στις γεωπονικές επιστήμες καταλαμβάνει την πρώτη θέση στη Γερμανία. Σύμφωνα με τo τελευταίο Times Higher Education World University Ranking το Πανεπιστήμιο του Χόενχαϊμ συγκαταλέγεται στο κορυφαίο 14 % όλων των πανεπιστημίων που περιλαμβάνονται στην κατάταξη. Η σχολή οικονομικών επιστημών του πανεπιστημίου συγκαταλέγεται στις 250 καλύτερες μεταξύ 870 σχολών οικονομικών επιστημών παγκοσμίως.
Ιστορία
Το Πανεπιστήμιο του Χόενχαϊμ ιδρύθηκε από τον βασιλιά Γουλιέλμο Α΄ της Βυρτεμβέργης στις 20 Νοεμβρίου 1818 λόγω της καταστροφικής σοδειάς του 1816 και της επακόλουθης πείνας του επόμενου έτους 1817. Το 2018 το πανεπιστήμιο γιόρτασε την 200ή επέτειό του.
Λουτρό Αιτωλοακαρνανίας
thumb|Ερείπια στο Παλιό Λουτρό Αμφιλοχίας|400x400εσ thumb|400x400px|Ο Άγιος Νικόλαος στο "Παλιό Λουτρό" Αμφιλοχίας Το Λουτρό βρίσκεται στα βόρεια του Νομού Αιτωλοακαρνανίας μεταξύ Αμφιλοχίας και Άρτας και ανήκει στο Δήμο Αμφιλοχίας. Πήρε το όνομά του από αρχαία λουτρά που βρέθηκαν στο παλιό χωριό. Στο χάρτη υπάρχει και με το όνομα Κρίκελλος. Μέσα από το χωριό περνάει η παλαιά Εθνική Οδός Αντιρρίου - Ιωαννίνων. thumb|400x400px|Ηλιοβασίλεμα στον "Αράπη" Κοντά στο χωριό και πριν το χωριό Ανοιξιάτικο βρίσκεται η παραλία Αράπης. Η παραλία έχει ψιλή άμμο και τα νερά είναι αρκετά ζεστά και ρηχά. Στο σημείο το καλοκαίρι υπάρχει για τους λουόμενους και αναψυκτήριο.
Πανεπιστήμιο του Χόενχαϊμ
Υποδομή
Η έντονη αύξηση του αριθμού των φοιτητών δυσκόλεψε τη στέγαση των φοιτητών στο ανάκτορο Hohenheim και οδήγησε στην κατασκευή νέων αιθουσών παραδόσεων απο το 1973 και μετά. Η μεγαλύτερη αίθουσα παραδόσεων εγκαινιάστηκε το 2016 και παρέχει χώρο για έως και 660 φοιτητές.
Λουτρό Αιτωλοακαρνανίας
Ιστορία
Μόλις 2 χλμ. από το χωριό υπάρχει η αμμώδης παραλία Αράπης που τα αβαθή νερά της είναι κατάλληλα για μικρούς και για μεγάλους κολυμβητές. Εκεί διοργανώνονται τον Αύγουστο αγώνες beach soccer στους οποίους παίρνει μέρος όποιος επιθυμεί, ενώ συνέχεια της διοργάνωσης αποτελεί το πανηγύρι του χωριού, διαρκείας δύο ημερών, με τα χορευτικά και μουσικά συγκροτήματα να δίνουν μια ξεχωριστή νότα στο καλοκαίρι.
Πανεπιστήμιο του Χόενχαϊμ
Υποδομή
Η επέκταση της φοιτητικής λέσχης ολοκληρώθηκε το 2018 και κόστισε 4,8 εκατ. €. Ο μέγιστος δυνατός αριθμός ημερήσιων μερίδων αυξήθηκε έτσι απο 1260 σε 1970 μερίδες.
Λουτρό Αιτωλοακαρνανίας
Ιστορία
Αυτό όμως που κάνει διάσημο το χωριό είναι το ονομαστό Παλιό Λουτρό που απέχει 1,5 χλμ. από τον νέο οικισμό και βρίσκεται "βυθισμένο" στα γερασμένα επιβλητικά πλατάνια. Πρόκειται για ένα σχετικά ορεινό μέρος, με ερειπωμένα πετρόχτιστα σπίτια και καταπράσινο τοπίο, ενώ το χωριό χωρίζεται στα δύο από τον ποταμό Κρικελιώτη. Διασώζεται ο παλαιός ναός του Αγίου Νικολάου, ο οποίος λειτουργεί για βαπτίσεις και γάμους, ο παλιός μετρητής στάθμης νερού, η μοναδική πέτρινη βρύση στο κέντρο του χωριού, αλλά και το νεόχτιστο γεφυράκι που συνδέει την ανατολική και δυτική πλευρά του χωριού. Λίγα χλμ πιο πάνω λειτουργεί το μοναστήρι της Παναγίας της Ξερακιώτισσας με έναν μοναχικό καλόγερο να φροντίζει το μέρος, ενώ στις 15 Αυγούστου στη μονή συρρέει πλήθος κόσμου για να τιμήσει την Παναγία. Το σχεδόν απόκοσμο φυσικό τοπίο του παλιού οικισμού δίνει τη δυνατότητα σε λάτρες του βουνού και της φύσης για εξερευνήσεις. Ενδείκνυνται οι περίπατοι πριν τη δύση του ηλίου αλλά και οι αποδράσεις με ποδήλατο.
Πανεπιστήμιο του Χόενχαϊμ
Υποδομή
Υπάρχουν δύο πανεπιστημιακές βιβλιοθήκες στην πανεπιστημιούπολη, εκ των οποίων η μία βρίσκεται στο ανάκτορο Χόενχαϊμ.
Λουτρό Αιτωλοακαρνανίας
Ιστορία
Μερικά χιλιόμετρα νοτιότερα από το σημερινό Λουτρό σώζονται τα ερείπια αρχαίας πόλης, που ανήκουν πιθανώς στο αρχαίο Αμφιλοχικό Άργος.
Πανεπιστήμιο του Χόενχαϊμ
Υποδομή
Επίσης οι φοιτητές έχουν τη δυνατότητα να μείνουν σε μία από τις εννέα φοιτητικές εστίες της πανεπιστημιούπολης. μικρογραφία|259x259εσ|Φοιτητική Λέσχη δεξιά|μικρογραφία| Ανάκτορο Χόενχαϊμ|261x261px
Λουτρό Αιτωλοακαρνανίας
Ιστορία
Ελληνική επανάσταση του 1821
Πανεπιστήμιο του Χόενχαϊμ
Προγράμματα σπουδών
Τα μεγαλύτερα προγράμματα σπουδών περιορισμένης πρόσβασης, όσον αφορά τον αριθμό των θέσεων ανά έτος, περιλαμβάνουν τα προγράμματα Bachelor οικονομικά (819), οικονομική παιδαγωγική (128), επιστήμη τροφίμων και βιοτεχνολογία (125), βιολογία (100) και το Master μάνατζμεντ (250).
Λουτρό Αιτωλοακαρνανίας
Ιστορία
Κατηγορία:Δήμος Αμφιλοχίας Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας
Πανεπιστήμιο του Χόενχαϊμ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βυρτεμβέργη Κατηγορία:Πανεπιστήμια στη Γερμανία
Φρύνος
Η διάκριση ανάμεσα σε βατράχους και φρύνους δεν είναι εμφανής στην επιστημονική ταξινόμηση. Φρύνοι υπάρχουν στις οικογένειες Bufonidae, Bombinatoridae, Discoglossidae, Pelobatidae, Rhinophrynidae, Scaphiopodidae και Microhylidae.
Στην Ελλάδα απαντώνται πέντε είδη φρύνων: ο κοινός φρύνος (Bufo bufo), ο πράσινος φρύνος (Bufotes viridis), ο πηλοβάτης (Pelobates syriacus), η κιτρινομπομπίνα (Bombina variegata) και η κοκκινομπομπίνα (Bombina bombina).
Παραπομπές
Κατηγορία:Άνουρα
Σπουργιτόγλαυκα
Η σπουργιτόγλαυκα είναι η μικρότερη κουκουβάγια της Ευρώπης που απαντάται και στον ελλαδικό χώρο. Ζει στα δάση τάιγκας από τη Δυτική και Κεντρική Ευρώπης στη Σιβηρία. Η επιστημονική του ονομασία είναι Glaucidium passerinum και περιλαμβάνει 2 υποείδη.
Στην Ελλάδα απαντάται το υποείδος G. p. passerinum.
Ονοματολογία
Η ονομασία του γένους Glaucidium είναι ελληνικής προέλευσης. Προέρχεται από το γλαυκίδιον, που αποτελεί υποκοριστικό της λέξης γλαυξ (κουκουβάγια), που είναι επίσης ελληνικής προέλευσης, και αναφέρεται κυρίως στο μικρό μέγεθός της. Η λέξη passerinum προέρχεται από το passer = σπουργίτι.
Γεωγραφική εξάπλωση
Στην Ελλάδα βρίσκεται στα ώριμα δάση ερυθρελάτης στη Ροδόπη, όπου έχει καταγραφεί κυρίως στην Ελατιά, ενώ υπάρχει παρατήρηση του είδους και στο δάσος της Σημύδας και είναι πιθανή η παρουσία της στο Φρακτό και ίσως και αλλού. Επιπλέον υπάρχουν και κάποιες αναφορές σε ελατόδαση της Στερεάς Ελλάδας. (Πηγή: )
(σημ. με έντονα γράμματα το υποείδος που απαντά στον ελλαδικό χώρο)αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ
Βιότοπος
Η σπουργιτόγλαυκα αναπαράγεται σε δάση κωνοφόρων ή μικτά δάση στο Βορρά ή σε ώριμα ορεινά δάση με έλατα και ερυθρελάτη στα νότια. Διαμένει συνήθως κατά μήκος των άκρων των ξέφωτων που περιβάλλεται από υγρές ή ελώδεις εκτάσεις, συνήθως με μια πηγή νερού κοντά. Στην Ελλάδα έχει παρατηρηθεί στην υψομετρική ζώνη 1200-1600μ, σε δάσος ερυθρελάτης ή σε μικτό δάσος ερυθρελάτης και δασικής πεύκης.
Μορφολογία
Η σπουργιτόγλαυκα είναι η μικρότερη γλαύκα της Ευρώπης. Έχει στρογγυλό κεφάλι, με ατροφικές τούφες αυτιών που σπάνια φαίνονται. Κάθεται σε κορυφές κωνοφόρων μερικές φορές κουνώντας την ουρά σαν μυγοχάφτης. αριστερά|μικρογραφία|Συνήθως οι σπουργιτόγλαυκες περνάνε το εγαλύτερο μέρος της μέρας κουρνιάζοντας στις κορυφές [[Κωνοφόρα|κωνοφόρων (πάνω) ή σε κλαριά φυλλοβόλων|300x300εσ]]Ο δίσκος του προσώπου είναι αδρά σχηματισμένος, όμως τα κοντά, στενά, λευκά ευδιάκριτα φρύδια, και τα κίτρινα, μικρά μάτια, κοντά το ένα στο άλλο, προσδίδουν μια αυστηρή έκφραση. Στο πίσω μέρος του λαιμού έχει διάχυτο ανοιχτόχρωμο σχέδιο σαν πρόσωπο. Επίσης έχει λευκά στίγματα στο κεφάλι και τον σβέρκο. Είναι γκριζοκάστανη από πάνω, υπόλευκη από κάτω με καφέ στήθος (πιο εκτεταμένο στα πλευρά) και η κοιλιά με λεπτές γκριζοκάστανες ραβδώσεις.
Τα νεαρά είναι πολύ όμοια με τα ενήλικα, όμως δεν έχουν τα λευκά στίγματα σε κορόνα, πλάτη και καλυπτήρια φτερούγων.
Πτήση
Το πέταγμα είναι ορμητικό, σε μεγαλύτερες αποστάσεις κάνει εμφανή ανεβοκατεβάσματα (σαν δρυοκολάπτης).
Φωνή
thumb|360x360px|Σπουργιτόγλαυκα, 6 Απριλίου 2016
Προσδόκιμο ζωής
Οι σπουργιτόγλαυκες ζουν έως και 6 με 7 χρόνια στη φύση, αλλά και περισσότερα σε αιχμαλωσία
Κυνήγι και τροφή
Η σπουργιτόγλαυκα κυνηγάει τα θηράματα στο έδαφος από μια πέρκα, βουτώντας πάνω στο πιθανό θήραμα μετά βλέποντας και περιμένει. Τα μικρά πουλιά στήνουν ενέδρα και βουτάνε σε μια τολμηρή πτήση.
Η σπουργιτόγλαυκα τρέφεται με άλλα πουλιά που πλησιάζουν το δικό τους μέγεθος, αλλά μερικές φορές και μεγαλύτερα από την ίδια, όπως πευκοδρυοκολάπτες (Dendrocopus major), τσίχλες (Turdus sp.)ή κοκκοθραύστες (Coccothraustes coccothraustes). Μικρά θηλαστικά είναι επίσης σημαντική τροφή, ειδικά βόλς, ποντίκια και μυγαλές. Άλλα θηράματα που περιλαμβάνουν μικρές σαύρες, νυχτερίδες, ψάρια και έντομα. Συχνά τα θηράματα αποθηκεύονται προσωρινά σε τρύπες δέντρων, ή σε κλαδιά. Αυτό συμβαίνει πιο συχνά το χειμώνα.
Ηθολογία
Η σπουργιτόγλαυκα δραστηριοποιείται κυρίως στο ημίφως (δεν βλέπει καλά στο απόλυτο σκοτάδι), ενώ το υπόλοιπο μέρος της μέρας το περνά κουρνιασμένη. Είναι μάλλον άφοβη (μερικές φορές μπορούμε να την προσελκύσουμε με τη φωνή της), αλλά τολμηρή για το μέγεθός της. Όταν ενθουσιάζεται, τινάζει την από τη μία πλευρά στην άλλη. Όταν θυμώνει, τα φτερά του σώματος και της κεφαλής ανασηκώνονται, και όταν φοβάται, κρατιέται σφιχτά πάνω στο όρθιο σώμα. μικρογραφία|Νεοσσοί σε φωλιά|283x283px
Αναπαραγωγή
Ο σχηματισμός του ζεύγους αρχίζει το φθινόπωρο, και μετά από ένα διάλειμμα το χειμώνα, συνεχίζει στα τέλη του χειμώνα ή νωρίς την άνοιξη. Το αρσενικό τραγουδάει σε διαφορετικά σημεία στη περιοχή του, και αν έχει ξανακάνει ζεύγος στο παρελθόν, το θηλυκό θα τον εντάξει σύντομα. Αταίριαστα πουλιά συχνά πάνε ντουέτο. Το αρσενικό τότε καθοδηγεί το θηλυκό γύρω από την περιοχή του, και δείχνει διάφορες τοποθεσίες φωλιάσματός της. Αν κάποιο αρσενικό έχει χρησιμοποιήσει την ίδια φωλιά ως την τελευταία περίοδο της αναπαραγωγής, τότε αυτό θα είναι ο μόνος που της δείχνει. Οι σπουργιτόγλαυκες είναι μονογαμικές, και μερικές φορές συζούν με τον σύντροφό τους για περισσότερο από μία σεζόν αναπαραγωγής. Τα αρσενικά είναι πολύ εδαφικά, και μπορεί να χρησιμοποιήσει την ίδια επικράτεια για μέχρι και 7 χρόνια.
Η σπουργιτόγλαυκα φωλιάζει σε τρύπες δέντρων ή παλιές τρύπες δρυοκολαπτών, όπου γεννά 4 με 7 αυγά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλαυκίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ευρώπης Κατηγορία:Πτηνά της Ασίας
Ερακλέα
Η Ερακλέα είναι μία μικρή πόλη και κοινότητα στη Μητροπολιτική Πόλη της Βενετίας που ανήκει στην Ιταλική Περιφέρεια του Βένετο στη βόρεια Ιταλία. Η τοποθεσία της βρίσκεται στην ακτή της Αδριατικής Θάλασσας ανάμεσα στο Καόρλε και το Ιεσόλο. Η συνολική έκταση της κοινότητας σύμφωνα με την τελευταία Απογραφή (01-01-2018) είναι 95.45 τετραγωνικά χιλιόμετρα και ο πληθυσμός της 12.276 κάτοικοι, η πυκνότητα του πληθυσμού της είναι 130 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο.
Από την εποχή που ιδρύθηκε η Δημοκρατία της Βενετίας ήταν η πρώτη πρωτεύουσα του κρατιδίου μέχρι το 742, κατόπιν μεταφέρθηκε στο Μαλαμόκκο. Σύμφωνα με την Ελληνική μυθολογία ιδρύθηκε από τον μυθικό ήρωα Ηρακλή που της έδωσε το όνομα του. H Ερακλέα μαζί με το Καόρλε και το Ιεσόλο είναι τα τρία κορυφαία τουριστικά παραθαλάσσια θέρετρα της Βενετίας στην Αδριατική με αμέτρητους τουρίστες ειδικά από τη Γερμανία. Η πόλη επιβραβεύτηκε συνεχώς τη δεκαετία 2007 - 2017 με τη Γαλάζια Σημαία για τις καθαρές παραλίες και τα νερά της. Η Εράκλεια είναι γνωστή για το περιβόητο πευκόδασος που διαθέτει και τη "Λιμνοθάλασσα των νεκρών", δημιουργήθηκε από την υπερχείλιση του ποταμού Πιάβε χάρη σε μία πλημμύρα που τροποποιήθηκε η κοίτη του (1935). Η "Λιμνοθάλασσα των νεκρών" επεκτείνεται από το στόμιο του ποταμού Πιάβε μέχρι το μακρόστενο νησί Λίντο στη λιμνοθάλασσα της Βενετίας, τα νερά της οφείλονται αποκλειστικά στις πλημμύρες. Η λιμνοθάλασσα είναι ρηχή με βυθό από λασπώδη άμμο γεμάτος φυτοπλαγκτόν.
Οι σπουδαιότερες προσωπικότητες που κατάγονται από την Ερακλέα είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις και δήμοι της επαρχίας της Βενετίας Κατηγορία:Πρωτεύουσες πρώην εθνών Κατηγορία:Καθολικές τιμητικές επισκοπές της Ευρώπης
Κομητεία ΜακΜίν (Τενεσί)
Η Κομητεία ΜακΜίν (αγγλικά: McMinn County, Tennessee) είναι μια κομητεία των ΗΠΑ, και μία από τις 95 κομητείες στην πολιτεία του Τενεσί. Ο πληθυσμός της κομητείας ΜακΜιν, ανέρχεται σε 54,710 κατοίκους (σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2021 ). Έδρα και μεγαλύτερη πόλη της κομητείας είναι η Αθήνα.
Ιστορία
Η κομητεία ΜακΜίν δημιουργήθηκε το 1819 από τη γη αυτοχθόνων ιθαγενών και πήρε το όνομά της προς τιμήν του Joseph McMinn (1758-1824). Ο McMinn ήταν διοικητής πολιτοφυλακής κατά τη διάρκεια της Αμερικανικής Επανάστασης, μέλος της εδαφικής νομοθετικής επιτροπής, πρόεδρος της πολιτειακής γερουσίας και τελικά, Κυβερνήτης της Πολιτείας του Τενεσί. Ο McMinn πέθανε στις 17 Οκτωβρίου 1824 και ενταφιάστηκε στο Νεκροταφείο των Πρεσβυτεριανών στο Calhoun.
Η πρώτη σιδηροδρομική γραμμή στο Ανατολικό Τενεσί, ο Σιδηρόδρομος Hiwassee, ξεκίνησε να κατασκευάζεται στην κομητεία ΜακΜίν στα τέλη του 1830, αλλά σταμάτησε λόγω οικονομικών δυσκολιών. Το έργο συνεχίστηκε από το Σιδηρόδρομο Ανατολικού Τενεσί και Τζόρζια (ET&G) το 1849, και από τα μέσα της δεκαετίας του 1850, σιδηροδρομικές γραμμές συνδέουν τη Τσαττανούγκα, το Νόξβιλ και το Tri-Cities. Ο ET&G είχε την έδρα του στην Αθήνα πριν μεταφερθεί στο Νόξβιλ το 1855. Μια σιδηροδρομική αποθήκη από την πρώτη σιδηροδρομική περίοδο εξακολουθεί να υφίσταται στη Niota. Ένας αριθμός κοινοτήτων δημιουργήθηκε κατά μήκος των σιδηροδρόμων κατά τα επόμενα έτη, κυρίως στην Etowah, όπου η L&N έχτισε μια μεγάλη αποθήκη στις αρχές του 1900, και στο Englewood, το οποίο εξελίχθηκε σε ένα κλωστοϋφαντουργικό κέντρο στα τέλη του 19ου και αρχές του 20ου αιώνα.
Τον Αύγουστο του 1946, μια εξέγερση γνωστή ως η Μάχη της Αθήνας, ξέσπασε όταν ο Σερίφης της κομητείας ΜακΜίν και αρκετοί υπάλληλοι της κομητείας (οι περισσότεροι εκ των οποίων είχαν δεσμούς με το πολιτικό αφεντικό του Μέμφις, E.H. Crump) επιχείρησε να επηρεάσει τις τοπικές εκλογές. Μια ομάδα βετεράνων του β ' Παγκοσμίου Πολέμου βετεράνους ξεκίνησε μια ένοπλη επίθεση σε φυλακή στην Αθήνα, όπου οι υπάλληλοι της κομητείας είχαν κλειδωθεί μαζί με τις κάλπες. Μετά από ανταλλαγή πυροβολισμών, οι υπάλληλοι της κομητείας άνοιξαν τις κάλπες και καταμετρήθηκαν οι ψήφοι.
Γεωγραφία
δεξιά|μικρογραφία|210x210εσ|Η διαδρομή ΗΠΑ 411 κοντά στην Etowah Σύμφωνα με τη Δημογραφική Υπηρεσία των ΗΠΑ, η κομητεία έχει συνολική έκταση 432 sqmi. Ο ποταμός Hiwassee αποτελεί το όριο της κομητείας με την κομητεία Bradley στα νοτιοδυτικά. Το όρος Starr, μια μεγάλη κορυφογραμμή στο νοτιοανατολικό τμήμα της κομητείας, αποτελεί της συνοριογραμμής την κομητεία Polk στα νότια και την κομητεία Monroe στα βόρεια και στα ανατολικά.
Δημογραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|173x173εσ|Ηλικιακή πυραμίδα κομητείας ΜακΜίν Στην απογραφή του 2000, υπήρχαν 49.015 κάτοικοι, 19.721 νοικοκυριά και 14.317 οικογένειες. Η πυκνότητα του πληθυσμού ήταν 114 ανά τετραγωνικό μίλι (44/τ.χλμ.). Υπήρχαν 21.626 κατοικίες σε μια μέση πυκνότητα 50 ανά τετραγωνικό μίλι (19/τ.χλμ.). Η φυλετική κατανομή είναι 92,72% λευκοί, 4,48% αφροαμερικανοί, 0,27% αυτόχθονες ιθαγενείς, 0,70% ασιάτες, 0,02% νησιώτες του Ειρηνικού, 0,75% από άλλες φυλές και 1,06% από δύο ή περισσότερες φυλές. 1.80% του πληθυσμού ήταν ισπανόφωνοι ή λατίνοι κάθε φυλής.
Υπήρχαν 19.721 νοικοκυριά των οποίων 31,40% είχαν παιδιά κάτω των 18 ετών που ζουν μαζί τους, 58,70% ήταν παντρεμένα ζευγάρια που ζούσαν μαζί, 10,60% είχε ένα θηλυκό ιδιοκτήτη χωρίς σύζυγο, και 27,40% ήταν μη-οικογένειες. 10,40% φιλοξενούσαν άτομα άνω των 65 ετών. Το μέσο μέγεθος νοικοκυριού ήταν 2,45 και το μέσο μέγεθος της οικογένειας ήταν 2,90.
Ηλικιακή κατανομή ήταν 23.90% κάτω από την ηλικία των 18, 8.40% από 18 έως 24, 28.50% από 25 έως 44, 24.80% από 45 έως 64, και 14.30% άνω των 65 ετών. Η μέση ηλικία ήταν τα 38 έτη. Για κάθε 100 γυναίκες υπήρχαν 93.40 άνδρες. Για κάθε 100 γυναίκες ηλικίας 18 ετών και άνω υπήρχαν 89.80 άνδρες.
Το μέσο εισόδημα των νοικοκυριών ήταν $31.919 και το μέσο οικογενειακό εισόδημα ήταν $38.992. Οι άνδρες είχαν μέσο εισόδημα $31.051 έναντι $20.524 των γυναικών. Το κατά κεφαλήν εισόδημα για την κομητεία ήταν $16.725. Για 10,90% των οικογενειών και 14,50% του πληθυσμού ήταν κάτω από το όριο της φτώχειας, συμπεριλαμβανομένων 18,20% των ατόμων κάτω από την ηλικία 18 και 16,80% των ατόμων ηλικίας 65 ετών και άνω.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
ΜακΜιν
Θέκλα Ρέσβολ
μικρογραφία|Thekla Resvoll (στην δεξιά άκρη) κατά τη διάρκεια μιας εκδρομής με τους Asta Lundell, Ove Dahl και Axel Blytt Η Θέκλα Σουζάν Ράγκνχιλντ Ρέσβολ (Thekla Susanne Ragnhild Resvoll) (22 Μαΐου 1871 - 14 Ιουνίου 1948) ήταν Νορβηγίδα βοτανολόγος και εκπαιδευτικός. Ήταν πρωτοπόρα στη νορβηγική εκπαίδευση φυσικής ιστορίας και στη διατήρηση της φύσης μαζί με την αδερφή της, Χάννα Ρέσβολ-Χόλμσεν (Hanna Resvoll-Holmsen).