cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νομός Αχαΐας
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός της Αχαΐας έχει καταγράψει αύξηση σε όλες τις απογραφές μέχρι το 2011 ενώ έκτοτε έχει υπάρξει μείωση. Ο μεγαλύτερος πληθυσμός της Αχαΐας καταγράφτηκε το 2001 (318.928) ενώ ο μικρότερος το 1856 (90.354). Η μεγαλύτερη πληθυσμιακή αύξηση σημειώθηκε το το 1879 (17,7%) ενώ η μικρότερη το 1971 (0,3%). Η μεγαλύτερη μείωση του πληθυσμού καταγράφτηκε το 2011 (2,9%) και η μικρότερη το 2021 (2,4%). Διάγραμμα ιστορικής εξέλιξης πληθυσμού από το 1856
Οικισμοί
Η μεγαλύτερη πόλης και πρωτεύουσα της Αχαίας είναι η Πάτρα ενώ το Αίγιο είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της. Σημαντικά πληθυσμιακά κέντρα εκτός αυτών αποτελούν η Κάτω Αχαΐα, η Ροδοδάφνη, η Χαλανδρίτσα, το Διακοπτό, τα Καλάβρυτα, η Ακράτα και η Κλειτορία.
Εύμηλος του Αδμήτου
Στην ελληνική μυθολογία ο Εύμηλος (< εὑ- (πολύ, καλό) + μῆλον (μεῖλον, πρόβατο, ζωντανό), "αυτός που έχει πολλά πρόβατα") ήταν γιος του Άδμητου και της Άλκηστης, αδελφός του Ιππάσου και του Περιμήλη. Έλαβε μέρος στην εκστρατεία κατά της Τροίας, επικεφαλής έντεκα θεσσαλικών πλοίων που προέρχονταν από τις πόλεις Φερές, Βοίβη, Γλαφύρες και Ιωλκό. Ο Εύμηλος έφερε στην Τροία τα άλογα που άλλοτε είχε φροντίσει ο Απόλλωνας, όταν υπηρετούσε στον Άδμητο. Ο Εύμηλος είχε σύζυγό του την Ιφθίμη.
Κατά τους αγώνες στη μνήμη του νεκρού Πατρόκλου ο Εύμηλος σηκώθηκε πρώτος για να συμμετάσχει στην αρματοδρομία, καθώς είχε ήδη νικήσει στη χώρα του σε τέτοιους αγώνες. Μέχρι τα μισά του δρόμου, ο Εύμηλος οδηγούσε την κούρσα με τις φοράδες του, αλλά τότε η θεά Αθηνά, που υποστήριζε τον Διομήδη, έσπασε τον ζυγό της άμαξας του Ευμήλου. Οι φοράδες αποχωρίσθηκαν μεταξύ τους και ο Εύμηλος έπεσε από το άρμα και κύλησε κοντά στη ρόδα. Γδάρθηκε στους αγκώνες, στη μύτη και στο στόμα, ενώ χτύπησε και στο μέτωπο. Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα. Παρ' όλα αυτά, σηκώθηκε, συμμάζεψε το άρμα και τα άλογα, και τερμάτισε, έστω και τελευταίος. Τα παραπάνω αναφέρονται στην Ιλιάδα (Ψ 288, 375 κ.ε.), που συνεχίζει: ''«Και απ' όλους ήλθε υστερινός ο Εύμηλος κι ετράβα / τ' όμορφο αμάξι κι έμπροσθεν κεντούσε τ' άλογά του. / Τον είδε κι εσυμπόνεσεν εκείνον ο Πηλείδης / και αυτούς τους λόγους είπε ευθύς στην μέση των Αργείων: / -`Υστερος ο καλύτερος με τ' άλογό του φθάνει / αλλ' όπως πρέπει, ας του δοθεί το δεύτερον βραβείον / και του Τυδέως ο υιός ας λάβει τα πρωτεία. / `Ολ' οι Αχαιοί συμφώνησαν να γίνει αυτό που είπε / και την φοράδα παρευθύς θα του έδιδε ο Πηλείδης, / εάν δεν εσηκώνονταν να ειπεί το δίκαιόν του/ ο Αντίλοχος, του Νέστορος υιός, στον Αχιλλέα»'' (Ψ 532-542, μετάφραση Ι. Πολυλά). Τελικά ο πραγματικός δεύτερος του αγώνα, ο Αντίλοχος, πήρε ως έπαθλο τη φοράδα, ενώ ο Εύμηλος ανταμείφθηκε με τον θώρακα που είχε πάρει λάφυρο ο Αχιλλέας από τον Αστεροπαίο, «χάλκινον, και κασσίτερος λαμπρός τον περιχύνει» (Ψ 561).
Πηγές
Ευμηλος Κατηγορία:Μνηστήρες της Ωραίας Ελένης Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Θεσσαλίας
Στανίσουαφ Ταρνόφσκι
Ο  Στανίσλαος Ταρνόβσκι (πολωνικά: Stanisław Tarnowski , Τάρνομπρζεγκ, Αυστρία, 7 Νοεμβρίου 1837 - Κρακοβία, Αυστροουγγαρία, 31 Δεκεμβρίου 1837) ήταν Πολωνός συγγραφέας και λογοτέχνης ιστορικός, πολιτευτής και δημοσιολόγος.
Ίδρυσε την Πολωνική επιθεώρηση, διετέλεσε καθηγητής στη Κρακοβία και πρόεδρος της Πολωνικης Άκαδημίας.
Κύριο έργο του ήταν οι Μελέτες για την ιστορία της πολωνικής λογοτεχνίας σε πέντε τόμους.
Ροζολίνα
Η Ροζολίνα (ιταλικά: Rosolina) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Ροβίγκο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Ροβίγκο
Δημήτριος Α. Μακρίδης
Ο '''Δημήτριος Α. Μακρίδης''' υπηρέτησε ως ο αρχηγός των Προσκόπων της Ελλάδας.
Το 1967, ο Μακρίδης έλαβε τον 45ο Χάλκινο Λύκο, τη μόνη διάκριση της Παγκόσμιας Οργάνωσης της Προσκοπικής Κίνησης που απονέμεται από τη Παγκόσμια Προσκοπική Επιτροπή για εξαιρετικές υπηρεσίες προς όφελος του παγκόσμιου προσκοπισμού.
Γρίβα Κιλκίς
μικρογραφία|Πανοραμική φωτογραφία από Drone. Η Γρίβα (πρώην Κρίβα και Γρίβας ) είναι χωριό του δήμου Παιονίας στον νομό Κιλκίς. Είναι κτισμένη στους πρόποδες της ανατολικής πλαγιάς του όρους Πάικο, σε υψόμετρο 460 μέτρων. Έχει 587 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Αποτελεί δημοτικό διαμέρισμα της Δημοτικής ενότητας Γουμένισσας, του Δήμου Παιονίας στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας.
Το χωριό βρίσκεται στην αρχή του ορεινού όγκου του Πάικου, 70 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από την πρωτεύουσα της Μακεδονίας, Θεσσαλονίκη, 50 χιλιόμετρα ανατολικά από την πρωτεύουσα του Νομού Κιλκίς, και 20 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από τα Γιαννιτσά.
Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία, τη δενδροκομία και την υλοτομία. Το χωριό ανήκει στην αμπελουργική ζώνη παραγωγής του οίνου Ονομασίας Προέλευσης Ανωτέρας Ποιότητος «Γουμένισσα» και «Πάικο».
Στη Γρίβα υπάρχει νηπιαγωγείο. Από το 1874 έως και το 2011 λειτουργούσε Δημοτικό σχολείο.
Ονομασία
Οι τοπικές προφορικές μαρτυρίες αποδίδουν το όνομα του οικισμού σε παραφθορά της βυζαντινής λέξης «οκρίβας» η οποία συσχετίζεται με τη «μακρινή θέα», ιδιαίτερο εξάλλου φυσικό χαρακτηριστικό του οικισμού.
Ιστορία
Από το 1525 και μετέπειτα καταγράφεται στη γύρω περιοχή ύπαρξη αρματολών και κλεφτών.
Τον 15ο αιώνα, με διαταγή του Οθωμανού σουλτάνου, φυτεύτηκαν στην ευρύτερη περιοχή μουριές, με σκοπό την παραγωγή μεταξιού, και συστηματοποιήθηκε η καλλιέργεια. Αυτή η εξέλιξη φέρνει στην περιοχή, κατά τους επόμενους δύο αιώνες, πολλούς αγροτοεργάτες (κυρίως Βουλγάρους) προκειμένου να εργαστούν στα οθωμανικά τσιφλίκια, καθώς οι Έλληνες είναι πλέον λιγοστοί και απρόθυμοι να εργάζονται σ’ αυτά. Πολλοί κάτοικοι αναγκάστηκαν πλέον να χρησιμοποιούν τη σλαβική γλώσσα για την επικοινωνία στις δημόσιες εκδηλώσεις.
Τον 17o και 18ο αιώνα φτάνουν στην περιοχή πολλοί Βλάχοι, εκδιωγμένοι από τη Βόρειο Ήπειρο και Δυτική Μακεδονία, από τις λεηλασίες των Τουρκαλβανών. Στο χωριό, μετά τα μέσα του 18ου αιώνα, ομιλούνταν η αποκαλούμενη και «εντόπια» σλαβική διάλεκτος.
Η Γρίβα, ως οικισμός του όρους Πάικο, από το 1696 απολάμβανε φορολογικές απαλλαγές και ήταν δεσμευμένη να προσφέρει υπηρεσίες στην Υψηλή Πύλη επεξεργαζόμενη μάλλινα υφάσματα από τα οποία κατασκευάζονταν οι στολές του τουρκικού στρατού, του σώματος Θεσσαλονίκης.
Με την επανάσταση του 1821, στις 21/8/1823 σε κατάλογο που στάλθηκε στο Σουλτάνο περιγράφεται «... κατάσχεση 489 τουφεκίων από τα χωριά γναφέων Γουμένιτσας, Γρίβας Κάρπης». Η περιοχή βρέθηκε σε ασφυκτικό κλοιό από τους Οθωμανούς. Με εντολές του Πασά της Θεσσαλονίκης Αβδούλ Αμπούδ, εντάθηκαν οι έρευνες σε σπίτια και έγινε συστηματικός εκφοβισμός των κατοίκων, προσπαθώντας έτσι να αποτραπεί κάθε εξέγερση γιατί η Γρίβα θεωρούνταν χωριό στρατηγικής σημασίας με επίκαιρη θέση. Από τη Γρίβα καταγόταν ο κλέφτης του Ολύμπου Δημήτριος Τσώρας, που το 1821 συγκέντρωσε άντρες από το Πάικο και την περιοχή Έδεσσας προκειμένου να συνδράμει στην επανάσταση. Στα χρόνια αυτά, οι κάτοικοι συχνά πρόβαιναν σε διάφορες μορφές αντίστασης με αποτέλεσμα ο Πασάς Αβδούλ Αμπούδ να δώσει διαταγή βίαιου εξισλαμισμού από το 1824 έως το 1832.
Το 1874 η άτυπη Φιλεκπαιδευτική Αδελφότητα της Γρίβας ζήτησε το ίδιο έτος, από τη Φιλεκπαιδευτική Αδελφότητα Βοδενών (Έδεσσα) την επίσημη σύσταση και εκτύπωση της Φιλεκπαιδευτικής Αδελφότητας Γρίβας. Ζητούσε δε τη σύνταξη και εκτύπωση σχετικού κανονισμού και την κατακύρωση σφραγίδας. Το αίτημα αυτό των ικανοποιήθηκε. Κατά τη Μακεδονική επανάσταση του 1878, κάτοικοι του Γρίβα συμμετείχαν ενεργά, αρκετοί από αυτούς ένοπλα .Το 1880 ανεγέρθηκε στη Γρίβα πέτρινο σχολείο όμοιας αρχιτεκτονικής με εκείνου της Γουμένισσας. Ήταν το δεύτερο μεγαλύτερο σχολείο της περιοχής. Στην αρχική του μορφή το Δημοτικό Σχολείο Γρίβας είχε 4 αίθουσες διδασκαλίας, ένα γραφείο στον επάνω όροφο και δυο διαδρόμους. .
Στις 15 Οκτωβρίου 1912, η Γρίβα υπέστη σχεδόν ολοκληρωτική καταστροφή από πυρκαγιά που έβαλαν οι Οθωμανοί. Διασώθηκε το σχολείο και η εκκλησία του Αγίου Αθανασίου. Πολλοί κάτοικοι φονεύθηκαν. Απελευθερώθηκε και ενσωματώθηκε στο Ελληνικό Βασίλειο. Εφημερίδα της εποχής αναφέρει τα εξής:
''«Προ τινός αι αρχαι Γουμέντζης (Γουμένισσας) επληροφορήθησαν οτι εν τω χωρίω Κρίβας (Γρίβα), του Διαμερίσματος Θεσσαλονίκης ευρίσκετο δεκαεξαμελής συμμορία υπο τον Έλληνα αρχηγόν Βάγκον. Το χωρίον περιεκυκλώθη υπο 2.000 (Οθωμανών) στρατιωτών και ήρξατο συμπλοκή καθ' ην εφονεύθησαν 6 στρατιώται. Η συμμορία δε έσπασε την γραμμήν και διέφυγεν άθικτος. Την επομένην διετάχθη ο βομβαρδισμός και η πυρπόλησις του χωριού. Οι εκ του πυρός αναγκαζόμενοι να εξέλθουν τών οικιών των εφονεύοντο υπό του στρατού, τα δε πτώματα ερρίπτοντο είς το πύρ, ίνα εξαφανίζωνται. Πολλά γυναικόπαιδα κατωρθώθη να σωθώσι υπό του Έλληνος ιερέως Γουμέντζας (Γουμένισσας) Παπαδημητρίου, επι τούτω αποσταλέντος. Έκ των κατοίκων εφονεύθησαν περί τους 80, άπασαι δε αι οικίαι κατεστράφησαν εντελώς πλην των δύο σχολείων και των δύο εκλησσιών, της ελληνικής και της βουλγαρικής. Κατά το διάστημα τής σφαγής εγένετο διαρπαγή υπό στρατιωτών και τών προσδραμόντων βασιβουζούκων .»''
Με το βασιλικό διάταγμα της 28ης Ιουνίου 1918 (Φ.Ε.Κ. 152/1918), δημιουργείται στον Νομό Πέλλης και την υποδιοίκηση Γιαννιτσών, η «Κοινότητα Κρίβας» με έδρα τον ομώνυμο συνοικισμό, στην οποία ενώνεται και ο οικισμός της Μπαροβίτσας (Καστανερή). Το χωριό μετονομάστηκε σε Γρίβα την 1/11/1926 με το ΦΕΚ:401/1926.
Κατά τη δεκαετία του 1960 ακολούθησε μαζική μετανάστευση στη Δυτική Γερμανία, Ελβετία, καθώς και εσωτερική μετανάστευση κυρίως στη Θεσσαλονίκη και Αθήνα.
Οικονομία
Σημαντική για την τοπική οικονομία είναι η περισυλλογή του κάστανου στο Πάικο, όπου υπάρχουν χιλιάδες στρέμματα με καστανιές. Ακόμη δεν λείπουν και άλλες καλλιέργειες όπως της μηλιάς, της καρυδιάς, της κερασιάς κλπ. Η Γρίβα ανήκει, αμπελο-οινικά, στην περιοχή της Γουμένισσας.
Μικρή μερίδα του πληθυσμού ασχολείται με την κτηνοτροφία (εκτρέφοντας τη βουνίσια κατσίκα του Πάικου), παράγοντας γαλακτοκομικά προϊόντα και τροφοδοτώντας την τοπική βιομηχανία με κρέας, καθώς και φρέσκο γάλα για την παραγωγή της φέτας.
Σύλλογοι
Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Γρίβας ιδρύθηκε το 1982. Σκοπός του συλλόγου ήταν η προβολή της μουσικοχορευτικής παράδοσης των χορών του χωριού. Ο Σύλλογος έχει χορευτική παρουσία στην ευρύτερη περιοχή και στο εξωτερικό. Η αρχική μουσική των χορών δημιουργήθηκε από γηγενείς Γριβιώτες όπως οι γκαϊνταζήδες Κωνσταντίνος Τζιάντσης και Μυσίρκος Πέτρος. Το παραδοσιακό χορευτικό συγκρότημα του συλλόγου συμμετέχει στις εκδηλώσεις του Δήμου Παιονίας, με κέντρο τη Γουμένισσα, για τους εορτασμούς στο Μοναστήρι της Παναγίας της Γουμένισσας, στις 15 Αυγούστου. Επίσης διατηρεί Λαογραφική Συλλογή (έτος ίδρυσης το 1993).
Ο Σύλλογος Γυναικών Γρίβας ιδρύθηκε στις 2 Μαΐου 2009, από γυναίκες της Γρίβας. Τα ιδρυτικά μέλη του συλλόγου αγγίζουν τις 100 γυναίκες και έχει ως σκοπούς την καλλιέργεια πολιτιστικών ιδεών και αξιών την ανεύρεση, συγκέντρωση και επεξεργασία λαογραφικών, ιστορικών, πολιτιστικών στοιχείων, με πνευματικές καλλιτεχνικές και ψυχαγωγικές εκδηλώσεις, τη διατήρηση και προστασία του φυσικού περιβάλλοντος και συντονισμό ενεργειών για την εκτέλεση έργων κοινής ωφέλειας.
Σπίτι του Παιδιού
thumb|right|Σπίτι του Παιδιού Γρίβας Στη Γρίβα υπάρχει «Σπίτι του Παιδιού», ένα από τα 260 που είχε ιδρύσει το Βασιλικό Ίδρυμα Πρόνοιας, κάτω από την προσωπική φροντίδα της Βασίλισσας Φρειδερίκης, μετά το 1950.Τώρα στεγάζεται εκεί ο πολιτιστικός σύλλογος του χωριού.
Ιερός Ναός Αγίου Αθανασίου
thumb|left|Ιερός Ναός Αγίου Αθανασίου Γρίβας right|thumb|Ιερό (1), Είσοδος Ανδρών (2), Είσοδος Γυναικών (3), Γυναικονίτης (4), Πλευρά Ανδρών (5), Πλευρά Γυναικών (6), Εξωτερικό καμπαναριό (7), Δεξιό Ψαλτήρι (8 α), Αριστερό Ψαλτήρι (8 β), Δεσποτικός Θρόνος (σήμερα Μητροπολιτικός) (9). μικρογραφία|Άγιος Αθανάσιος επιτοίχια πλάκα κτήσης κι επεκτάσεων του Ναού (1857). Ο Ιερός Ναός Αγίου Αθανασίου Γρίβας χτίστηκε το 1801, σύμφωνα με την επιγραφή που είναι χαραγμένη σε εντοιχισμένη πλάκα, στη νότια όψη της εκκλησίας. Το 1983 χαρακτηρίστηκε ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο "διότι είναι τρίκλιτη βασιλική των αρχών του 19ου αιώνα με σημαντικό ξυλόγλυπτο τέμπλο και τοιχογραφίες". Η εκκλησία σώθηκε όταν το χωριό κάηκε από τους Οθωμανούς, τη Δευτέρα 15 Οκτωβρίου 1912.
Πρόκειται για τρίκλιτη ξυλόστεγη βασιλική μεγάλων διαστάσεων εκκλησία (25,85 χ 15 μ). Επεκτάθηκε αρχικώς το 1857 με την προσθήκη του νάρθηκα και των στοών. Οι επεκτάσεις και προσθήκες συνεχίζονται μέχρι και σήμερα, τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά. Τα δάπεδα ήταν αρχικά κατασκευασμένα με πέτρα δολομίτη, που αφθονεί στο Πάικο και, με την πάροδο των ετών, με μαρμάρινες πλάκες κατά περίσταση. Ο χώρος του ναού φωτίζεται από τα πλαϊνά παράθυρα και από σειρά πολύλοβων παραθύρων πάνω από το Ιερό. Το κεντρικό κλίτος καλύπτεται από αμφίκλινη (σαμαρωτή) ξύλινη στέγη με κεντρική υπερύψωση, ενώ τα πλάγια κλίτη με μονόρριχτη (επικλινή) ξύλινη στέγη.
Η εκκλησία ανήκε διοικητικά στις Ιερές Μητροπόλεις ως ακολούθως :
Εξωκλήσι Αγίων Αντωνίου και Θεοδώρου
thumb|left|Εξωκλήσι Αγίου Αντωνίου Γρίβας thumb|right|Κάτοψη εξωκλησιού Αγίων Αντωνίου και Θεοδώρου Γρίβας: Ιερό (1), Θέση Δεσπότη (2), Ψαλτήρι (3), Κεροστάτης (4), Τρούλος (5) Έξω από το χωριό και σε απόσταση 1,5 χλμ περίπου, μέσα σε κατάφυτο δάσος βελανιδιάς, βρίσκεται το εξωκλήσι του Αγίου Αντωνίου, μονόχωρη εκκλησία με τρούλο, η οποία χρονολογείται από το 1901. Η εκκλησία ανακατασκευάστηκε το 1993.
Ιερά Μονή των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης
thumb|right|Ιερά Μονή των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης Γρίβας Η Ιερά Μονή των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης βρίσκεται σε κατάφυτη πλαγιά του όρους Πάικου στον νομό Κιλκίς, σε υψόμετρο 600 μ. με θέα την κοιλάδα του Αξιού, στην περιοχή της Γρίβας και σε απόσταση 7 χμ. από τη Γουμένισσα.
Πρόκειται για ανδρική μονή, η οποία ιδρύθηκε το 1992 από τον Μητροπολίτη Γουμενίσσης Δημήτριο και είναι αφιερωμένη στους μάρτυρες Άγίους Ραφαήλ, Νικόλαο και Ειρήνη, οι οποίοι, μετά από μια περιπετειώδη ζωή, στα έσχατα χρόνια της Βυζαντινή αυτοκρατορίας, κατέληξαν στη Λέσβο όπου και μαρτύρησαν, τη Λαμπροτρίτη του 1403. Η Μονή πανηγυρίζει την Τρίτη της Διακαινησίμου (Τρίτη του Πάσχα), ημέρα κατά την οποία πέθαναν μαρτυρικά οι Άγιοι στη Θερμή της Λέσβου το 1463. Επίσης ιδιαίτερα τιμώνται και οι εορτές των Αγίων Μυροφόρων και του Μεγάλου Βασιλείου, στους οποίους είναι αφιερωμένα ομώνυμα παρεκκλήσια του αρχικού κτιριακού συγκροτήματος της Μονής.
Ο κύριος Ναός του Μοναστηριού («καθολικόν», κατά τη μοναστική ορολογία) είναι αφιερωμένος στους Αγίους Ραφαήλ, Νικόλαο και Ειρήνη. Οι απόστολοι Πέτρος και Παύλος έχουν τιμηθεί με παρεκκλήσιο, όπως και ο Απόστολος Ανδρέας.
Ιδιαίτερη προσοχή δόθηκε στην αρχιτεκτονική του ναού η οποία συνδυάζει τον αθωνικό τύπο με στοιχεία της Κωνσταντινούπολης (πτυχωτός εσωτερικά κεντρικός τρούλος, 4 δορυφόροι τρούλοι, τρούλος πάνω από την Αγία Τράπεζα, χοροί, παρεκκλήσια, τρούλος λιτής, εξωτερικό αίθριο). Το χειροποίητο ξυλόγλυπτο τέμπλο του παρεκκλησίου των Μυροφόρων είναι έργο πατέρων της ιστορικής σερβικής Μονής Ντέτσανι (14ος αιώνας). Στο μοναστήρι φυλάσσονται, σε λειψανοθήκη, τμήματα ιερών λειψάνων των τριών νεοφανών μαρτύρων Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης.
Συνεταιρισμοί
Ο Δασικός Συνεταιρισμός Γρίβας δραστηριοποιείται στις υλοτομικές περιοχές του όρους Πάικο και ανήκει διοικητικά στο Δασαρχείο Γουμένισσας. Σκοπός του είναι η υλοτομία, η μεταφορά της ξυλείας σε κεντρικούς χώρους συγκέντρωσης και η διοχέτευσή τους με φορτηγά στην εγχώρια αγορά.
Πολιτισμός
Τον Οκτώβριο του 1997, η Γρίβα συμπεριελήφθη στα πλαίσια των εορταστικών εκδηλώσεων «ΔΡΟΜΟΙ ΤΟΥ ΚΡΑΣΙΟΥ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ», με τη διοργάνωση της εκδήλωσης «Οι δρόμοι του κρασιού στη Γρίβα του Κιλκίς».
Από την τελευταία Κυριακή του Οκτωβρίου το 1997 και κάθε χρόνο την τελευταία Κυριακή του Οκτωβρίου πραγματοποιείται η ετήσια γιορτή κάστανου «Κάστανο, Κρασί, Τυρί». Στη γιορτή της Αναλήψεως, τελείται το το έθιμο κουρμπάνι.
Κλίμα
Μετεωρολογικά στοιχεία για τη Γρίβα :
Γ.Σ. Μακεδονικός Γρίβας
Ο Γ.Σ. Μακεδονικός Γρίβας ιδρύθηκε το 1978 και τη σεζόν 2018/19 αγωνιζόταν στη Β΄ Κατηγορία της Ε.Π.Σ. Κιλκίς. Με τα χρώματα της ομάδας έχουν αγωνιστεί οι ποδοσφαιριστές Δημήτρης Γιάντσης (διεθνής με την Εθνική Ελπίδων που αγωνίστηκε στη Σούπερ Λίγκα με τους Ηρακλή, Κέρκυρα και Λεβαδειακό) και Γιώργος Μήτκος (αγωνίστηκε στην Α΄ Εθνική με τον Πανηλειακό ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Παιονίας Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς
Εσπόρτε Κλούμπε Ζουβεντούδε
Η Εσπόρτι Κλούμπι Ζουβεντούδε, γνωστή ως Ζουβεντούδε, είναι μια βραζιλιάνικη ποδοσφαιρική ομάδα στο Κασίας ντο Σουλ του Ρίο Γκράντε ντο Σουλ.
Η Ζουβεντούδε έχει μεγάλη αντιπαλότητα με την Σοσιεντάντε Εσπορτίβα Ρεκρεατίβα Κασίας ντο Σουλ.
Ιστορία
Η Ζουβεντούδε ιδρύθηκε στις 29 Ιουνίου 1935 από 35 νέους της πόλης Κασίας ντο Σουλ, απόγονοι Ιταλών μεταναστών, όντας μια από τις πρώτες ποδοσφαιρικές ομάδες της κοινότητας. Ο πρώτος πρόεδρος της ομάδας ήταν ο Antônio Chiaradia Neto.
Στις 20 Ιουλίου 1913 η Ζουβεντούδε έδωσε τον πρώτο της αγώνα ενάντια στη Serrano από την πόλη Carlos Barbosa της πολιτείας Ρίο Γκράντε ντο Σουλ. Ο αγώνας τελείωσε 4-0 υπέρ της Ζουβεντούδε.
Στις 8 Μαρτίου 1915 η Ζουβεντούδε έχασε το πρώτο της αγώνα. Ηττήθηκε 4-1 από την Fußball, σταματώντας ένα σερί 23 αήττητων αγώνων.
Στις 10 Οκτωβρίου 1919 η Ζουβεντούδε εντάχθηκε στην Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία του Ρίο Γκράντε ντο Σουλ.
Το 1920 η ομάδα έγινε επαγγελματική εγγράφοντας μερικούς Ουρουγουανούς ποδοσφαιριστές.
Στις 11 Δεκεμβρίου 1975 έδωσε τον πρώτο της αγώνας με την Σοσιεντάντε Εσπορτίβα Ρεκρεατίβα Κασίας ντο Σουλ, κερδίζοντας με 1-0. Το γκολ πέτυχε ο Da Silva. Τα μεταξύ των δύο ομάδων παιχνίδια ονομάζονται ντέρπι Ca-Ju.
Στις 4 Δεκεμβρίου 1994 η ομάδα κέρδισε το πρωτάθλημα της Σέριε Β, ο οποίος ήταν ο πρώτος εθνικός τίτλος του συλλόγου, κερδίζοντας παράλληλα την άνοδο για την Σέριε Α.
Στις 27 Ιουνίου 1999 η Ζουβεντούδε κέρδισε το Κύπελλο Βραζιλίας, εξασφαλίζοντα το δικαίωμα συμμετοχής στο Κόπα Λιμπερταδόρες της επόμενης χρονιάς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βραζιλίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1913
Κατάλογος Ελληνικών ταινιών του 1976
Ο παρακάτω πίνακας περιλαμβάνει μερικές από τις ταινίες του Ελληνικού κινηματογράφου που προβλήθηκαν το 1976.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες ανά έτος
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Ηπείρου 1958–59
Για την περίοδο 1958–59, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ηπείρου είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, στους νομούς Ιωαννίνων,Άρτας,Πρέβεζας και το νησί της Λευκάδας.
Περιντέ Τζελάλ
Η Περιντέ Τζελάλ (Peride Celal, 10 Ιουνίου 1916 - 15 Ιουνίου 2013) ήταν Τουρκάλα συγγραφέας.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και ολοκλήρωσε την μέση εκπαίδευσή της στη Σαμψούντα και το Λύκειο Saint Pulcherie στην Κωνσταντινούπολη. Το μεγαλύτερο μέρος της παιδικής της ηλικίας το πέρασε στην Ανατολία. Μετά τη μετακόμισή της στην Κωνσταντινούπολη, η Τζελάλ εργάστηκε στις Elektrik Şirketi και Neşriyat Bürosu. Το 1944 πήγε στην Ελβετία για να εργαστεί ως βοηθός στο Γραφείο Τύπου στη Βέρνη. Με την επιστροφή της στην Τουρκία εργαστηκε στον κυβερνητικό εκτυπωτικό και εκδοτικό οίκο "Basın Yayın Kurumu" και στην εφημερίδα "Yeni İstanbul".
Η αγάπη της για τη λογοτεχνία κληρονομήθηκε από την μορφωμένη μητέρα της, και ξεκίνησε να γράφει σε μικρή ηλικία. Η πρώτη της ιστορία, Ak Kiz, εκδόθηκε στη Yedigün. Η λογοτεχνική της καριέρα μπορεί να χωριστεί σε δύο μέρη: Στο πρώτο μισό έγραψε κυρίως ρομαντικά μυθιστορήματα. Κατά τη διάρκεια του δεύτερου μισού της λογοτεχνικής της σταδιοδρομίας, επικεντρώθηκε στις διεφθαρμένες ζωές της Τούρκικης μπουρζουαζίας.
Η κόρη της, Ζεϋνέπ Εργκούν, είναι γνωστή φεμινίστρια ερευνήτρια, η οποία εργάζεται σήμερα ως καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης και στην έδρα του Τμήματος Αγγλικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τούρκοι συγγραφείς Κατηγορία:Τούρκοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Τούρκοι διηγηματογράφοι
Βιότοπος
Βιότοπος γενικά ονομάζεται οποιαδήποτε περιοχή, κατά σύνολο ή μέρος αυτής, επί της οποίας όμως ο προσδιορισμός καθορίζεται από τους επικρατέστερους οργανισμούς που ζουν σε αυτή. Ειδικότερα αν στην περιοχή αυτή περιλαμβάνεται υδάτινη επιφάνεια (π.χ. λίμνη, ποταμός, έλος κ.λπ.), τότε ονομάζεται υδροβιότοπος. Διαφορετικοί πληθυσμοί (π.χ. κουνέλια, καρότα, άνθρωποι) συνυπάρχουν στην ίδια περιοχή. Οι περιβαλλοντικές συνθήκες που επικρατούν σε αυτήν την περιοχή (θερμοκρασία, υγρασία) είναι ευνοϊκές για την επιβίωση αυτών των πληθυσμών. Ανάμεσα στα άτομα του ίδιου ή διαφορετικών πληθυσμών ενός βιότοπου αναπτύσσονται σχέσεις συνεργασίας, ανταγωνισμού, τροφικές, αναπαραγωγικές κτλ.
Κατηγορία:Οικολογία Κατηγορία:Οικοσυστήματα Κατηγορία:Ενδιαίτημα
Местообитание
Σαλάρα
Η Σαλάρα (ιταλικά: Salara) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Ροβίγκο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Ροβίγκο
Μαρία Θηρεσία Φελίτσιτας των Έστε
Η Μαρία Θηρεσία Φιλικητάτη (ιταλ. Maria Teresa Felicitas, 6 Οκτωβρίου 1726 - 30 Απριλίου 1754) από τον Οίκο των Έστε ήταν κόρη του Δούκα της Μόντενα και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Παντιέβρ.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Φραγκίσκου Γ΄ της Μόντενα και Ρέτζο και της Καρλόττας Αγλαΐας των Βουρβόνων, κόρης του Φιλίππου Β΄ της Ορλεάνης.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1744 τον Λουδοβίκο Ιωάννη Μαρία, Δούκα του Παντριέβρ, και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Έστε Κατηγορία:Κόμησσες της Τουλούζης Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Μόντενα
Στίβεν Τζέραρντ
Ο Στίβεν Τζορτζ Τζέραρντ, MBA (Steven George Gerrard, γεννήθηκε 30 Μαΐου 1980) είναι Άγγλος πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής και πλέον προπονητής ποδοσφαίρου. Η θέση του ήταν στο κέντρο, συνήθως ως κεντρικός μέσος, αν και έχει παίξει και σε άλλες θέσεις της μεσαίας γραμμής. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους Άγγλους ποδοσφαιριστές, καθώς και ένας από τους καλύτερους κεντρικούς μέσους της γενιάς του σε παγκόσμιο επίπεδο.
Ο Τζέραρντ πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της επαγγελματικής του ποδοσφαιρικής καριέρας στη Λίβερπουλ. Ο πρώτος του αγώνας ήταν το 1998, ενώ από την περίοδο 2000-2001 (τη χρονιά που η Λίβερπουλ κατέκτησε το κύπελλο ΟΥΕΦΑ), έγινε βασικός μέχρι και το 2015 , όταν αποχώρησε από την ομάδα. Το 2003 έγινε αρχηγός της ομάδας. Έχει κερδίσει 2 Κύπελλα Αγγλίας, 3 Λιγκ Καπ, ένα Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, ένα Τσάμπιονς Λιγκ, καθώς και 2 ευρωπαϊκά Σούπερ Καπ. Με την φανέλα της Λίβερπουλ έπαιξε συνολικά σε 710 παιχνίδια σκοράροντας 186 γκολ. Τελείωσε την καριέρα του στους Λος Άντζελες Γκάλαξι όπου έπαιξε για δύο σεζόν. Ήταν μέλος και της εθνικής ομάδας της Αγγλίας με 114 συμμετοχές και 21 γκολ, ενώ διατέλεσε και αρχηγός της από το 2012 μέχρι το 2014 όταν και αποχώρησε.
Πρώτα βήματα
Ο Τζέραρντ γεννήθηκε στις 30 Μαΐου του 1980 στο Γουίστον του Μερσεϊσάιντ. Ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στους Γουίστον Τζούνιορς, όπου σκάουτερ της Λίβερπουλ τον είδαν για πρώτη φορά. Πήγε στην ακαδημία της Λίβερπουλ όταν ήταν 9 ετών. Το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο το υπέγραψε στις 5 Νοεμβρίου του 1997.
Κωνσταντίνος Κριάρης
Ο Κωνσταντίνος Κριάρης (1797 - 1884) ήταν Έλληνας αγωνιστής του 1821.
Στίβεν Τζέραρντ
Λίβερπουλ
Ο Τζέραρντ έκανε το ντεμπούτο το με την πρώτη ομάδα στις 29 Νοεμβρίου 1998. Ο πρώτος του ευρωπαϊκός αγώνας ήταν σε αγώνα του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ εναντίον της Θέλτα. Συνολικά αγωνίστηκε σε 13 αγώνες, ως αλλαγή του τραυματισμένου τότε Τζέιμι Ρεντναπ.
Κωνσταντίνος Κριάρης
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε τον Μάρτιο του 1797 στο χωριό Κουστογέρακο της επαρχίας Σελίνου της Κρήτης. Η καταγωγή του ήταν από την οικογένεια των Μπενήδων. Ο πατέρας του που παλιά τον αποκαλούσαν Μπενή μετονομάστηκε σε Κριάρης το 1769 επί Δασκαλογιάννη, λόγω του χειμαρρώδους χαρακτήρα του.
Στίβεν Τζέραρντ
Λίβερπουλ
Στην περίοδο 1999-2000 στον αγώνα με την Έβερτον ξεκίνησε ως αλλαγή όμως, λίγο αργότερα, πήρε την πρώτη κόκκινη κάρτα της καριέρας του για ένα σκληρό φάουλ. Στην ίδια σεζόν, σκόραρε το πρώτο του γκολ εναντίον της Σέφιλντ Γουένσντεϊ, στη νίκη της Λίβερπουλ με 4-1. Αργότερα, ξεκίνησε να υποφέρει από πόνους στην πλάτη και η διάγνωση ήταν αποτέλεσμα ταχύτερης απ' το κανονικό ανάπτυξης και ταυτόχρονα κόπωσης. Για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα, χρειάστηκαν 4 ξεχωριστές επεμβάσεις.
Κωνσταντίνος Κριάρης
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Κωνσταντίνος μέχρι το 1821, ήταν τσοπάνος στον πλούσιο πατέρα του. Με την έναρξη της επανάστασης, αυτός και τα πέντε αδέλφια του άρπαξαν τα όπλα και τάχτηκαν υπό την σημαία του πατέρα τους. Μετά την μάχη της Μονής, ο Κωνσταντίνος ανέλαβε Καπετάνιος του Κουτσογεράκου, διότι ο πατέρας του ήταν πλέον προχωρημένης ηλικίας. Έκτοτε ακολούθησε παντού τον ήρωα Κουμή ως οπλαρχηγός και πρωτοπαλίκαρο αυτού.
Στίβεν Τζέραρντ
Λίβερπουλ
Στην περίοδο 2000-01, ο Τζέραρντ αγωνίστηκε ως βασικός σε 50 αγώνες και μάλιστα, σε ηλικία 20 ετών. Σκόραρε 10 φορές και κέρδισε με τη Λίβερπουλ το Λιγκ Καπ εκείνης της περιόδου, το κύπελλο Αγγλίας, αλλά και το κύπελλο ΟΥΕΦΑ στον τελικό με την Ντεπορτίβο Αλαβές, στον οποίο και σκόραρε.
Κωνσταντίνος Κριάρης
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Κριάρης πρωταγωνίστησε και πάλι το 1841, όταν στην Κρήτη έγινε νέα εξέγερση. Συνενοούμενος με τον αρχηγό Χαιρέτη και με τους άλλους οπλαρχηγούς από το Ναύπλιο, ύψωσε πρώτος την σημαία της επανάστασης. Μαζί με τους άλλους αρχηγούς Χαιρέτη, Κουμή, Χάλη και Νιότη πολέμησε μαζί με τους Σελινιώτες ως αρχηγός πλέον της επαρχίας Σελίνου.
Στίβεν Τζέραρντ
Λίβερπουλ
Τον Σεπτέμβριο του 2004, τραυματίστηκε στον αγώνα πρωταθλήματος εναντίον της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ κι αυτό τον κράτησε μακριά από τα γήπεδα μέχρι το τέλος Νοεμβρίου. Η επιστροφή του σημαδεύτηκε με ένα από τα πιο όμορφα και συνάμα σημαντικά, γκολ της καριέρας του. Το πέτυχε λίγο πριν το τέλος του αγώνα με τον Ολυμπιακό στο Άνφιλντ. Η Λίβερπουλ χρειάζονταν προβάδισμα με 2 γκολ διαφορά και το σκορ ήταν 2-1 υπέρ της. Τότε, η μπάλα του στρώθηκε κι ο Τζέραρντ έριξε έναν δεξί κεραυνό που καρφώθηκε στην γωνία του Νικοπολίδη. Το γκολ αυτό το πανηγύρισε δεόντως, όπως και περίπου 46.000 οπαδοί της Λίβερπουλ μέσα στο γήπεδο. Ο Τζέραρντ, τότε, ίσως έδειξε για πρώτη φορά την ηγετική του πλευρά. Παρ' όλ' αυτά, στον τελικό του Λιγκ Καπ στις 27 Φεβρουαρίου του 2005, πέτυχε αυτογκόλ, το οποίο εν τέλει κρίθηκε καταλυτικό για την ήττα με 3-2 από την Τσέλσι. Η μεγαλύτερη στιγμή εκείνης της χρονιάς, αλλά και της καριέρας του, είναι αναμφίβολα ο τελικός του Τσάμπιονς Λιγκ με τη Μίλαν στην Κωνσταντινούπολη, στις 25 Μαΐου 2005. Στο πρώτο ημίχρονο οι Μιλανέζοι κυριάρχησαν και οι παίκτες οδηγήθηκαν στα αποδυτήρια με σκορ 3-0. Στο δεύτερο ημίχρονο, όμως, το σκηνικό άλλαξε ριζικά. Την αρχή έκανε ο Στίβεν στο 54', με κεφαλιά και μείωσε το σκορ σε 3-1. Μετά από 4 λεπτά, ο Σμίτσερ έκανε το 3-2. Και στο 60', ο Τζέραρντ κέρδισε το πέναλτι από τον Γκατούζο, το οποίο μετέτρεψε σε γκολ ο Αλόνσο. Στην παράταση, ο Μπενίτεθ έβαλε τον Τζέραρντ λίμπερο αλλά και δεξί μπακ κι αυτός απέδειξε γιατί θεωρείται μεγάλος ποδοσφαιριστής. Ο αγώνας οδηγήθηκε στα πέναλτι αλλά δε χρειάστηκε να εκτελέσει πέναλτι και αυτός για να κατακτήσει η Λίβερπουλ το τρόπαιο, όμως ήταν επιλεγμένος για το πέμπτο πέναλτι της ομάδας του. Αναδείχτηκε πολυτιμότερος παίκτης του αγώνα και στη συνέχεια ως ο καλύτερος παίκτης της χρονιάς από την ΟΥΕΦΑ.
Ο Τζέραρντ σκόραρε 23 γκολ την περίοδο 2005-06 σε 53 εμφανίσεις. Πήρε το βραβείο του παίχτη της χρονιάς, που απονέμουν οι ίδιοι οι ποδοσφαιριστές κατά την κρίση τους. Έτσι έγινε ο πρώτος παίχτης της Λίβερπουλ που κέρδισε αυτό το βραβείο, μετά τον Τζον Μπαρνς το 1988. Στον τελικό του Λιγκ Καπ με τη Γουέστ Χαμ σκόραρε 2 φορές. Το ένα από τα γκολ του έστειλε τον αγώνα στην παράταση και αφού τέλειωσε κι αυτή ισόπαλη, ο αγώνας οδηγήθηκε στη διαδικασία των πέναλτι. Ο σύλλογος κέρδισε δεύτερο συνεχόμενο μεγάλο τρόπαιο στα πέναλτι. Αυτά τα γκολ τον έκαναν τον μόνο παίχτη που σκόραρε και στους 4 μεγάλους τελικούς που μπορεί να συμμετέχει Βρετανός ποδοσφαιριστής. Την περίοδο 2006-07, στους ημιτελικούς με την Τσέλσι στο Τσάμπιονς Λιγκ, έδωσε μια ασίστ και σκόραρε ένα πέναλτι με αποτέλεσμα η Λίβερπουλ να περάσει στον δεύτερο ευρωπαϊκό τελικό της μέσα σε 3 χρόνια. Αντίπαλος και πάλι ήταν η Μίλαν. Η Λίβερπουλ αυτή τη φορά, όμως έχασε με 2-1. Αξιοσημείωτο το γεγονός ότι αυτή η πραγματική γιορτή του ποδοσφαίρου έγινε στην Αθήνα και ο τελικός πραγματοποιήθηκε στο Ο.Α.Κ.Α. Το μήνα Νοέμβριο σκόραρε σε όλους τους αγώνες (διαφόρων διοργανώσεων) που αγωνίστηκε εκτός από έναν. Μετά το γκολ του με τη Μαρσέιγ, έγινε ο πρώτος παίχτης μετά τον Τζον Όλντριτζ που σκόραρε σε 7 συνεχόμενους αγώνες της Λίβερπουλ σε όλες τις διοργανώσεις.
Κωνσταντίνος Κριάρης
Βιογραφικά στοιχεία
Επέστρεψε στην Αθήνα, όπου και απεβίωσε.
Στίβεν Τζέραρντ
Λίβερπουλ
Στις 13 Απριλίου του 2008 έπαιξε για 300η φορά στο αγγλικό πρωτάθλημα εναντίον της Μπλάκμπερν. Σκόραρε το πρώτο γκολ και τέλειωσε τη σεζόν με 22 γκολ. Μπήκε στον κορυφαία ενδεκάδα για πέμπτη συνεχόμενη φορά και για έκτη φορά στην καριέρα του.
Κωνσταντίνος Κριάρης
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Κρητικοί οπλαρχηγοί
Στίβεν Τζέραρντ
Λίβερπουλ
Την περίοδο 2008-09 είχε ίσως την καλύτερή του χρονιά σημειώνοντας 24 γκολ σε όλες τις διοργανώσεις που αγωνίστηκε. Η Λίβερπουλ μετά από χρόνια ήταν τόσο κοντά στην κατάκτηση του πρωταθλήματος, ενώ έκανε και ρεκόρ συλλογής πόντων στο πρωτάθλημα (από τότε που ξεκίνησε η Πρέμιερ Λιγκ). Ήταν αυτός που την οδήγησε στη φάση των "16" του Τσάμπιονς Λιγκ καθώς πέτυχε 5 γκολ στη φάση των ομίλων. Στον επαναληπτικό με τη Ρεάλ Μαδρίτης στο Άνφιλντ σκόραρε δύο φορές στο 4-0. Στο πρωτάθλημα, σκόραρε και στο αξέχαστο 1-4 της Λίβερπουλ στο Ολντ Τράφορντ επί της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Όμως, οι δικές του απουσίες κι αυτές του άλλου μεγάλου αστεριού της ομάδας, Φερνάντο Τόρρες, υποχρέωσαν τη Λίβερπουλ να μείνει χωρίς τίτλους για τη χρονιά αυτή. μικρογραφία|Ο Τζέραρντ το 2010 Οι περίοδος 2009-10 και 2010-11 δε στέφθηκαν από επιτυχίες για την ομάδα του Μερσεϊσάιντ, ενώ ο Τζέραρντ στάθηκε άτυχος αρκετές φορές, καθώς υπέφερε από τραυματισμούς. Επέστρεψε στους αγώνες στις 15 Οκτωβρίου του 2011, για ν' αγωνιστεί και πάλι κόντρα στην Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, στο ντέρμπι του Άνφιλντ. Το ματς έληξε 1-1, με τον Τζέραρντ να σημειώνει ένα ακόμη εξαιρετικό γκολ, με εκτέλεση φάουλ, ανοίγοντας το σκορ για την ομάδα του.
Στις 16 Μαρτίου 2014, σκόραρε δύο πέναλτι και έχασε ένα στην νίκη με 3-0 επί Μάντσεστερ Γιουναιτεντ στο Ολντ Τράφορντ. Στις 6 Απριλίου, σκόραρε άλλα δύο πέναλτι, όταν η Λίβερπουλ νίκησε την Γουέστ Χαμ 2-1 για να πάει στην πρώτη θέση του πίνακα της Πρέμιερ Λιγκ με πέντε αγώνες για το φινάλε. Στις 27 Απριλίου, η Λίβερπουλ αντιμετώπιζε την Τσέλσι τρία παιχνίδια πριν το τέλος της χρονιάς. Ο Τζέραρντ γλίστρησε με αποτέλεσμα ο Ντεμπά Μπα να τον προσπεράσει και να σκοράρει το νικητήριο γκολ για την Τσέλσι, το οποίο σήμανε ότι οι ελπίδες τίτλου της Λίβερπουλ δεν ήταν πλέον στα χέρια τους. Τελείωσε τη σεζόν με 13 γκολ και ήταν ο παίκτης με τις περισσότερες ασίστ με 13.
Στις 6, Ιανουαρίου, 2015 σκόραρε δύο γκολ στον 3ο γύρο του FA Cup 2014-15 σε μια νίκη 2-1 με αντίπαλο την Γουίμπλεντον ΦΚ  και ακολούθησαν μια άλλα δύο γκολ στο ματς εναντίον Λέστερ. Στις 4 Φεβρουαρίου 2015, έκανε την 700ή εμφάνισή του για το Λίβερπουλ, στον αγώνα για το Κύπελλο απέναντι στην Μπόλτον.
Έκανε την 500η εμφάνισή του στο πρωτάθλημα σε μια λευκή ισοπαλία εναντίον της Γουέστ Μπρομ στις 25 Απριλίου και έγινε ο τρίτος παίκτης στην ιστορία που πετυχαίνει 500 ή περισσότερες εμφανίσεις στην Πρέμιερ Λιγκ για ένα σύλλογο. Η τελευταία εμφάνισή του για την Λίβερπουλ στο Άνφιλντ ήταν στις 16 Μαΐου κατά της Κρίσταλ Πάλας ΦΚ στην ήττα με 1-3. Η τελική εμφάνισή του για τον σύλλογο ήταν οκτώ ημέρες αργότερα στην ήττα με 6-1 στο Στόουκ αν και σκόραρε στο παιχνίδι.
Λος Άντζελες Γκάλαξι
Στις 7 Ιανουαρίου 2015, οι LA Galaxy του MLS ανακοίνωσαν την υπογραφή του Τζέραρντ με συμβόλαιο 18 μηνών. Στις 14 Ιουλίου, έκανε το επίσημο ντεμπούτο του, σε αγώνα με την Ρεάλ Σολτ Λέικ για τα προημιτελικά του Open Cup. Έκανε το ντεμπούτο του στο MLS, στις 17 Ιουλίου, σκοράροντας μια φορά, ενώ έδωσε την ασίστ για το γκολ του χατ-τρικ από τον πρώην συμπαίκτη του στην Λίβερπουλ, Robbie Keane. Αυτόν το μήνα, ο Τζέραρντ ήταν ένας από τους 22 παίκτες που βρέθηκε στο MLS All-Star Game 2015 ρόστερ. Έκανε 13 εμφανίσεις σε όλη την κανονική περίοδο, πετυχαίνοντας ένα ακόμα γκολ. Επαιξε το τελευταίο παιχνίδι του στις 6 Νοεμβρίου 2016 στην ήττα στα πέναλτι για το MLS Cup πλέι-οφ απέναντι στο Κολοράντο Ράπιντς όπου άνοιξε το σκορ στα πέναλτι.
Στις 24 Νοεμβρίου 2016 ανακοίνωσε το τέλος της καριέρας του.
Διεθνής καριέρα
Ο Τζέραρντ έκανε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα το 2000. Έχει αγωνιστεί στην τελική φάση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος (Euro) 2000 και 2004 ενώ έχει αγωνιστεί στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 2006 στη Γερμανία, όπου ήταν και πρώτος σκόρερ της Αγγλίας, στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 2010 στα γήπεδα της Νοτίου Αφρικής, καθώς και στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 2014 στα γήπεδα της Βραζιλίας που ήταν και το τελευταίο του καθώς αποσύρθηκε από την εθνική ομάδα της χώρας του έχοντας 114 συμμετοχές και 21 γκολ. Σε 38 αγώνες υπήρξε αρχηγός της Εθνικής Αγγλίας.
Προπονητής
Τον Απρίλιο του 2017 ο Τζέραρντ, ανακοινώθηκε ως προπονητής του τμήματος Κ-18 της Λίβερπουλ.
Ένα χρόνο μετά, τον Απρίλιο του 2018, συμφώνησε με την ομάδα των Ρέιντζερς, ως πρώτος προπονητής. Ο Άγγλος τεχνικός δούλεψε στους «Τζερς» για μια τριετία, σημειώνοντας σημαντικές επιτυχίες τόσο εντός όσο και εκτός των συνόρων. Υπό τις οδηγίες του, η Ρέιντζερς επέστρεψε στην κορυφή του σκωτσέζικου ποδοσφαίρου μετά από 10 χρόνια, κατακτώντας αήττητη το πρωτάθλημα Σκωτίας της σεζόν 2020-21.
Τον Νοέμβριο του 2021 αποχώρησε για να επιστρέψει στην Πρέμιερ Λιγκ ως προπονητής, υπογράφοντας συμβόλαιο με την Άστον Βίλα. Από την Άστον Βίλα απολύθηκε τον Οκτώβριο του 2022.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίβερπουλ Φ.Κ. Κατηγορία:Άγγλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2004 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2000 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Άγγλοι αυτοβιογράφοι
Περικλής Ροδάκης
Ο Περικλής Ροδάκης (1923- 14 Απριλίου 2013) ήταν Έλληνας συγγραφέας και αγωνιστής της Αριστεράς.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Λυκούργια Καλαβρύτων. Την περίοδο της Κατοχής συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση. Υπέστη διώξεις μετά την Απελευθέρωση, φυλακίστηκε και το 1947 καταδικάστηκε σε θάνατο. Το 1952 αποφυλακίστηκε βάσει του νόμου 2058, αμέσως δε τον πήραν στρατιώτη και τον έστειλαν στη Μακρόνησο, όπου παρέμεινε μέχρι τον Δεκέμβριο του 1953, οπότε του δόθηκε κίτρινο απολυτήριο.
Εν συνεχεία εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου μετά από σύντομο χρονικό διάστημα συνελήφθη μαζί με άλλα στελέχη του ΚΚΕ όπως οι Χ. Φλωράκης, Κώστας Λουλές, Λεωνίδας Τζεφρώνης και με την κατηγορία της κατασκοπείας.
Στις 17 Ιουλίου 1955, μαζί με 27 συγκρατουμένους του κατάφερε να αποδράσει από τη φυλακή των Βούρλων. Τέσσερις μήνες μετά τον συνέλαβαν. Το 1960 δικάστηκε και αθωώθηκε από το στρατοδικείο. Παρέμεινε ωστόσο φυλακισμένος επί μια ακόμη διετία, επειδή είχε δραπετεύσει. Αποφυλακίστηκε στις αρχές του 1962. Όταν η χούντα κατέλαβε την εξουσία, ο Ροδάκης υπέστη και πάλι διώξεις. Τον έπιασαν κι έμεινε φυλακισμένος μέχρι την 28η Αυγούστου 1973. Συνελήφθη ξανά στα γεγονότα του Πολυτεχνείου, οπότε φυλακίστηκε για σύντομο χρονικό διάστημα.
Πέθανε στην Αθήνα σε ηλικία 90 ετών τον Απρίλιο του 2013.
Βιβλία που έχει γράψει
«Οι Προέλληνες» «Νίκος Ζαχαριάδης» «Η Ιστορία της Ελλάδας 20ός αιώνας 1900-1922» «Η Ιστορία της Ελλάδας 20ός αιώνας 1923-1942» «Καλάβρυτα 1941-44» «Μιθριδάτης Στ΄ ο Ευπάτωρ βασιλεύς του Πόντου» «Δεκέμβρης 1944» «Κλεομένης Γ΄ της Σπάρτης η μεγάλη κοινωνική επανάσταση» «Δημοσιογραφία» «Τα Καβείρια Μυστήρια» «Τα Μυστήρια της Μέσης Ανατολής / Ο Θνήσκων Θεός» [ παρέχεται ολόκληρο σε σύνδεσμο που ακολουθεί ] «Κλέφτες και Αρματολοί: η ιστορικοκοινωνική διαμόρφωση του ελλαδικού χώρου στα χρόνια της Τουρκοκρατίας» «Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα: Πλαίσια και συνέπειες της υποτέλειας» «Η ιστορία του Πόντου: από την τουρκική κατάκτηση ως την γενοκτονία και τον ξεριζωμό» «Η ιστορία του Πόντου: από τα μυθικά χρόνια ως την τουρκική κατάκτηση»
Άναστρη νύχτα Επίσης έχει παρουσιάσει πλούσιο μεταφραστικό έργο.
Σύστημα Πέντε Βουνών
δεξιά|μικρογραφία|275x275εσ| Το Νανζέν-τζι του Κιότο ήταν ο επόπτης ολόκληρου του συστήματος των Πέντε Βουνών στην Ιαπωνία Το Σύστημα Πέντε Βουνών και Δέκα Μοναστηριών (五山十刹制度, κινεζικά: Wushan Shicha, Ιαπωνικά: Gozan Jissetsu Seido), πιο συχνά αποκαλούμενο απλά Σύστημα Πέντε Βουνών, ήταν δίκτυο βουδιστικών ναών Τσαν (Ζεν), που επιχορηγούνταν από το κράτος και που δημιουργήθηκαν στην Κίνα κατά την δυναστεία Νότια Σονγκ (1127–1279). Ο όρος «βουνό» σε αυτό το πλαίσιο σημαίνει «ναός» ή «μοναστήρι», και υιοθετήθηκε, επειδή πολλά μοναστήρια χτίστηκαν σε απομονωμένα βουνά. Το σύστημα ξεκίνησε από την Ινδία και αργότερα υιοθετήθηκε επίσης στην Ιαπωνία κατά την ύστερη περίοδο Καμακούρα (1185–1333).
Στην Ιαπωνία, οι δέκα υπάρχοντες ναοί «Πέντε Βουνά» (πέντε στο Κιότο και πέντε στην Καμακούρα της Καναγκάουα) προστατεύονταν και ελέγχονταν από το σογκουνάτο. Με τον καιρό, έγιναν ένα είδος κυβερνητικής γραφειοκρατίας, που βοήθησε το σογκουνάτο Ασικάγκα να σταθεροποιήσει τη χώρα κατά τη διάρκεια της ταραγμένης περιόδου Νανμπόκου-τσο. Κάτω από τους δέκα ναούς Γκοζάν υπήρχαν δέκα ναοί οι λεγόμενοι Τζισέτσου (Jissetsu, 十刹), ακολουθούμενοι από ένα άλλο δίκτυο ναών, που ονομαζόταν Σοζάν (Shozan, 諸山, κυριολεκτικά πολλοί ναοί). Οι όροι Γκοζάν και Σύστημα Πέντε Βουνών χρησιμοποιούνται τόσο για τους δέκα κορυφαίους ναούς όσο και για το δίκτυο Σύστημα Πέντε Βουνών γενικά, συμπεριλαμβανομένου του Τζισέτσου και του Σοζάν.
Παλαιότερα υπήρχε στην Καμακούρα ένα παράλληλο «Σύστημα Πέντε Βουνών» γυναικείων μοναστηριών, που ονομάζονταν Αμαγκοζάν (Amagozan, 尼五山), από τα οποία το διάσημο Τοκέι-τζι είναι ο μόνος επιζών ναός.
Το σύστημα στην Κίνα
Την εποχή της δυναστείας των Σονγκ, το Τσαν (ιαπωνικό Ζεν) ήταν η κυρίαρχη μορφή μοναχισμού και είχε σημαντική αυτοκρατορική υποστήριξη. Αυτό την ανάγκασε να αποκτήσει ορισμένα χαρακτηριστικά και να αναπτύξει ένα δίκτυο μοναστηριακών αξιωμάτων και τελετουργιών, που ήθελε το κράτος. Γύρω στον 12ο αιώνα, αυτή η τάση προς τον μοναστικό πλούτο και την αυτοκρατορική προστασία έγινε ακόμη πιο έντονη με τη δημιουργία με άμεση αυτοκρατορική διαταγή στη Νότια Κίνα του Συστήματος των Πέντε Βουνών και των Δέκα Ναών (五山十刹, wushan shicha) κατά τη διάρκεια της δυναστείας του όψιμου Νότιου Σονγκ (1127 –1279). Ήταν ένα σύστημα ναών και μοναστηριών, που χρηματοδοτούνταν από το κράτος, που χτίστηκαν, για να προσεύχονται στους θεούς για τη δυναστεία και το κράτος, το οποίο απειλούνταν από εχθρούς από τη Βόρεια Κίνα. Το σύστημα είχε στην κορυφή του πέντε διάσημους ναούς και δέκα μικρότερους αμέσως παρακάτω. Οι αξιωματούχοι επέλεξαν και τους πέντε ναούς της ανώτερης βαθμίδας και τον αρχιερέα, που τους διοικούσε.
Τα πέντε διάσημα μοναστήρια («πέντε βουνά») ήταν:
Το σύστημα επινοήθηκε ειδικά για να ελέγξει τη δύναμη των ναών του Τσαν, μια δύναμη που μεγάλωνε με τα χρόνια και ανησυχούσε την κεντρική κυβέρνηση. Η επακόλουθη υποταγή του δικτύου Τσαν στην αυτοκρατορική εξουσία και οι στόχοι του είναι εμφανής σε μεταγενέστερους κώδικες, ιδιαίτερα στο Baizhang qinggui, που συντάχθηκε το 1336. Επειδή οι κατακτητές Μογγόλοι υποστήριξαν οικονομικά τον Τσαν, ο κώδικας δίνει έμφαση στις προσευχές για τον αυτοκράτορα και τους μοναχούς προγόνους. Ο αυτοκράτορας περιγράφεται ακόμη και ως nirmanakaya, ή ενσαρκωμένος Βούδας. Η περίπλοκη μοναστική γραφειοκρατία, που περιγράφει ο κώδικας αντικατοπτρίζει ξεκάθαρα την αυτοκρατορική διοίκηση με τις ανατολικές και δυτικές τάξεις της. Ο κώδικας είναι σε συνεχή χρήση από τότε, και όχι μόνο στον Βουδισμό του Τσαν.
Το σύστημα στην Ιαπωνία
Εισήχθη στην Ιαπωνία από την αντιβασιλεία Χότζο, μετά από μια αρχική εχθρότητα από παλαιότερες και καθιερωμένες βουδιστικές αιρέσεις, ευημερούσε χάρη στην υποστήριξη των στρατιωτικών ηγεμόνων της χώρας στην Καμακούρα πρώτα και στο Κιότο αργότερα. Στην τελική έκδοση του συστήματος, τα Πέντε Βουνά του Καμακούρα ήταν, από τον πρώτο ναό έως τον τελευταίο, ο Κέντσο-τζι, Ενγκάκου-τζι, Τζουφούκου-τζι, Τζότσι-τζι και Τζόμιο-τζι. Τα Πέντε Βουνά του Κιότο, που δημιουργήθηκαν αργότερα από το σογκουνάτο Ασικάγκα μετά την κατάρρευση του καθεστώτος Καμακούρα, ήταν οι ναοί Τενριού-τζι, Σόκοκου-τζι, Κέννιν-τζι, Τοφούκου-τζι και Μαντζιού-τζι. Πάνω από όλα ήταν ο τεράστιος ναός Νανζέν-τζι. Κάτω από την ανώτερη βαθμίδα υπήρχε ένα πανεθνικό δίκτυο μικρότερων ναών, που επέτρεπε την επιρροή του να γίνει αισθητή παντού.
Λειτουργία
Το σύστημα υιοθετήθηκε για την προώθηση του Ζεν στην Ιαπωνία, ωστόσο, στην Ιαπωνία όπως είχε ήδη συμβεί στην Κίνα, ελεγχόταν και χρησιμοποιήθηκε από την άρχουσα τάξη της χώρας για τους δικούς της διοικητικούς και πολιτικούς σκοπούς. Το σύστημα Γκοζάν επέτρεψε στους κορυφαίους ναούς να λειτουργούν ως de facto υπουργεία, χρησιμοποιώντας το εθνικό τους δίκτυο ναών για τη διανομή των κυβερνητικών νόμων και κανόνων και για την παρακολούθηση των τοπικών συνθηκών για τους στρατιωτικούς ανωτέρους τους. Οι Χότζο πρώτα και οι Ασικάγκα αργότερα μπόρεσαν να κρύψουν τη δύναμή τους κάτω από μια θρησκευτική μάσκα, ενώ μοναχοί και ιερείς εργάζονταν για την κυβέρνηση ως μεταφραστές, διπλωμάτες και σύμβουλοι. Στην αίρεση Ρινζάι, η συνεργασία με το σογκουνάτο έφερε πλούτο, επιρροή και πολιτική ισχύ.
Ιστορία
Το σύστημα είχε έρθει στην Ιαπωνία σε μια εποχή, που οι πέντε μεγάλοι ναοί Ζεν του Καμακούρα ήταν ήδη γνωστοί ως τα Πέντε Βουνά και ενοποίησε σε έναν οργανισμό όλους τους μεγάλους ναούς των κυρίαρχων σχολών Ζεν της εποχής. Θεσμοθέτησε έτσι ένα μεγάλο και πολύ σημαντικό κομμάτι της σχολής Ρινζάι, φέρνοντάς της υπό την προστασία, αλλά και τον έλεγχο του κράτους. Όλο το δίκτυο των ναών εποπτευόταν από μια κρατική γραφειοκρατία, που δημιουργήθηκε ειδικά για αυτό το έργο.
Το σύστημα στην τελική του μορφή είχε τρεις βαθμίδες, με τα Πέντε Βουνά του Κιότο (Κιότο Γκοζάν) (京都五山) στην κορυφή, γνωστά στα αγγλικά και ως Πέντε Ζεν Ναοί του Κιότο και τα Πέντε Βουνά της Καμακούρα (Καμακούρα Γκοζάν) (鎌倉五山), σε μια δευτερεύουσα θέση. Κάτω από αυτούς ήταν οι λεγόμενοι Δέκα Ναοί, ή Τζισέτσου, και στο κάτω μέρος άλλους ναούς γνωστούς συλλογικά ως Σοζάν.
Στους ναούς Γκοζάν κυριαρχούσε κυρίως η σχολή Ρινζάι. Ωστόσο, ο κλάδος Κότσι-χα (Kōchi-ha, 宏智派) της σχολής Σότο Ζεν ανήκε επίσης στο σύστημα Γκοζάν.
Υπό την αιγίδα των δασκάλων τους, οι ναοί των Πέντε Βουνών έγιναν σταδιακά κέντρα μάθησης και ανέπτυξαν μια χαρακτηριστική λογοτεχνία, που ονομάζεται Ιαπωνική Λογοτεχνία των Πέντε Βουνών. Κατά τον ιαπωνικό Μεσαίωνα, οι σπουδαστές τους άσκησαν εκτεταμένη επιρροή στις εσωτερικές πολιτικές υποθέσεις της χώρας. Το σύστημα έδωσε μεγάλη αξία σε έναν ισχυρό προσανατολισμό προς το κινεζικό Ζεν, την κινεζική φιλοσοφία και την κινεζική λογοτεχνία. Οι σπουδαστές της οργάνωσης είχαν στενή σχέση με την αυτοκρατορική δυναστεία των Μινγκ, είχαν διάχυτη επιρροή σε πολλούς πολιτιστικούς τομείς και έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην εισαγωγή του Νεοκομφουκιανισμού (ιδιαίτερα όσον αφορά το shushigaku (朱子学) από την Κίνα στην Ιαπωνία.
Γέννηση του Γκοζάν
Στο τέλος της περιόδου Καμακούρα (1333) οι τέσσερις ναοί του Κέννιν-τζι, Κέντσο-τζι, Ενγκάκου-τζι και Τζουφούκου-τζι, ήταν ήδη γνωστοί ως Γκοζάν, αλλά δεν είναι γνωστά πολλά για το σύστημα, τη δομή του και την ιεραρχική τάξη.
Η πρώτη επίσημη αναγνώριση του συστήματος ήρθε από τον αυτοκράτορα Γκο-Ντάιγκο κατά τη σύντομη αποκατάσταση του Κένμου (1333–1336). Ο Γκο-Ντάιγκο πρόσθεσε το Κιότο Γκοζάν στους υπάρχοντες ναούς στην Καμακούρα με τους Νταϊτόκου-τζι και Νανζέν-τζι μαζί στην κορυφή ως νούμερο 1, ακολουθούμενοι από τον Κέννιν-τζι και τον Τοφούκου-τζι. Σε αυτό το χρονικό σημείο, παρά το όνομά τους, οι ναοί Γκοζάν δεν ήταν πέντε αλλά τέσσερις και στις δύο πόλεις. Στην αρχή της περιόδου Μουρομάτσι, έγιναν πέντε στο Κιότο αργότερα, όταν ο Ασικάγκα Τακαούτζι έχτισε το Τενριού-τζι στη μνήμη του Γκο-Ντάιγκο.
Το σύστημα Ανκόκου-τζι
αριστερά|μικρογραφία| Ο κήπος ζεν, που έχτισε ο Μουσό Σοσέκι στο Τενριού-τζι, που ήταν επικεφαλής του Κιότο Γκοζάν Από τις πόλεις-βάσεις τους την Καμακούρα και το Κιότο, τα δίδυμα συστήματα των Πέντε Βουνών είχαν μεγάλη επιρροή σε ολόκληρη τη χώρα. Ακολουθώντας τη συμβουλή του Μουσό Σοσέκι, ο σόγκουν Ασικάγκα Τακαούτζι και ο αδελφός του Ασικάγκα Τανταγιόσι αποφάσισαν να ενισχύσουν το σύστημα χτίζοντας σε κάθε επαρχία ενός Ανκόκου-τζι (Ankoku-ji, 安国寺, Ναός για την Εθνική Ειρήνευση) και ενός Ρισό-το (Rishō-tō, 利生塔, Παγόδα για την ευημερία των ευαίσθητων όντων).
Αυτά ήταν αφιερωμένα στη μνήμη των νεκρών του Πολέμου Γκένκο του 1331-3, του πολέμου στον οποίο ο αυτοκράτορας Γκο-Ντάιγκο έσπασε τη δύναμη της φυλής Χότζο. Ο αυτοκράτορας Κόγκον εξέδωσε το 1345 ένα διάταγμα για την ανάπτυξη του νέου συστήματος και από το 1362 έως το 1367 οι ναοί και οι παγόδες χτίστηκαν σε 66 επαρχίες.
Το δίκτυο Ανκόκου-τζι ελεγχόταν αυστηρά από τους Ασικάγκα σούγκο (shugo, 守護) (Κυβερνήτες) και συνδέθηκε με το σύστημα Γκοζάν. Οι Ρισό-το ήταν άμεση ιδιοκτησία των Γκοζάν, με εξαίρεση εκείνων που συνδέονταν με τους Ασικάγκα, οι οποίοι συνδέονταν με ισχυρούς ναούς σχολών, που δεν ανήκαν στη σχολή Ρινζάι, κυρίως των αιρέσεων Σινγκόν, Τεντάι και Ρίσσου.
Και τα δύο αδέρφια πέθαναν νωρίς (ο Τανταγιόσι το 1352, σύμφωνα με το Ταϊχεΐκι από δηλητηρίαση, και ο Τακαούτζι το 1358 από καρκίνο), έτσι δεν μπορούσαν να επιβλέψουν τη δημιουργία του συστήματος μέχρι το τέλος του.
Το σύστημα ολοκληρώθηκε υπό τον Ασικάγκα Γιοσιμίτσου, όταν ήταν 10 ετών. Κατά τη διάρκεια της αντιβασιλείας του πατέρα του Ασικάγκα Γιοσιακίρα, ο οποίος ήταν μέχρι το θάνατό του απασχολημένος με τον πόλεμο με τη Νότια Αυλή, οι κυβερνήτες Ασικάγκα είχαν γίνει ωστόσο ισχυροί και ανεξάρτητοι πολέμαρχοι. Παρόλο που ως συνέπεια οι επαρχίες δεν δέχονταν πλέον την επίβλεψη των Γκοζάν και του σογκουνάτου, το σύστημα Γκοζάν/Ανκόκου-τζι παρέμεινε ένα πολύτιμο όργανο για τον έλεγχο των διαφόρων αιρέσεων Ζεν.
Η τελική μορφή του συστήματος Γκοζάν
μικρογραφία|200x200εσ| [[Κέντσο-τζι, επικεφαλής του Καμακούρα Γκοζάν]] Μετά την ολοκλήρωση του Σοκόκου-τζι από τον Γιοσιμίτσου το 1386 δημιουργήθηκε ένα νέο σύστημα κατάταξης με τον Νανζέν-τζι στην κορυφή και σε μια δική του κατηγορία. Ο Νανζέν-τζι είχε τον τίτλο του "Πρώτος Ναός της Χώρας" και έπαιξε εποπτικό ρόλο. Αυτή η δομή στη συνέχεια παρέμεινε λίγο πολύ αμετάβλητη για την υπόλοιπη ιστορία του συστήματος.