cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αυρηλία Κόττα
Η Αυρηλία Κόττα (Aurelia Cotta, 21 Μαΐου 120 π.Χ. – 31 Ιουλίου 54 π.Χ.) ήταν η μητέρα του Ρωμαίου δικτάτορα Ιουλίου Καίσαρα (100 π.Χ.-44 π.Χ.).
Η οικογένεια
Η Αυρηλία Κόττα ήταν Ρωμαία αριστοκράτισσα, καταγόμενη από το διακεκριμένο γένος των Αυρηλίων. Ήταν κόρη τού Λεύκιου Αυρήλιου Κόττα, ή τού αδελφού του Μάρκου Αυρήλιου Κόττα. Τα τρία αδέλφια της: Γάιος, Μάρκος και Λεύκιος, εκλέχθηκαν ύπατοι. Ήταν σύζυγος του Γάιου Ιουλίου Καίσαρα ΙΙΙ κυαίστορα, πραίτορα και ανθύπατου της Ασίας.
Παρά τη μαρτυρία του Πλινίου του Πρεσβυτέρου, είναι μάλλον απίθανο να έφερε στον κόσμο τον γιο της με καισαρική τομή, καθώς έζησε πολλά χρόνια μετά τη γέννησή του. Απέκτησε ακόμη δύο κόρες, την Ιουλία την Πρεσβύτερη και την Ιουλία τη Νεότερη, που επιβίωσαν μέχρι την ενηλικίωση και το γάμο τους.
Ο Τάκιτος κατατάσσει την Αυρηλία ανάμεσα στις γυναίκες πρότυπα, σε ό,τι αφορά τη μόρφωση που παρείχε στα παιδιά της, ενώ ο Πλούταρχος τη μνημονεύει ως ιδιαίτερα ενάρετη γυναίκα.
Ο σύζυγός της Γάιος Ιούλιος Καίσαρ ΙΙΙ, απεβίωσε στο σπίτι του περίπου το 85 π.Χ. Παρέμεινε χήρα για την υπόλοιπη ζωή της, εφόσον επέλεξε να μην ξαναπαντρευτεί και να μείνει στο σπίτι τού γιου της. Σε μία αφήγηση τού Πλουτάρχου συνοδεύει με δάκρυα τον γιο της ως την πόρτα του σπιτιού τους, καθώς εκείνος αναχωρεί, προκειμένου να διεκδικήσει το αξίωμα του Pontifex Maximus (Αρχιερέα) το 63 π.Χ. Πάντα σύμφωνα με τον Πλούταρχο, παρακολουθούσε στενά τις συναναστροφές της νύφης της, Πομπηίας, και ήταν εκείνη που ανακάλυψε τον Πόπλιο Κλόδιο, όταν εισήλθε μεταμφιεσμένος στο σπίτι τους για να συναντήσει την Πομπήια κατά τη διάρκεια των τελετών προς τιμήν της Μπόνα Ντέα (Καλής Θεάς).
Η Αυρηλία Κόττα απεβίωσε λίγο καιρό πριν τη δολοφονία του Ποοπλίου Κλοδίου, το 54 π.Χ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Γάιο Ιούλιο Καίσαρα ΙΙΙ και είχε τέκνα:
Σημειώσεις
Κατηγορία:Γυναίκες στην Αρχαία Ρώμη
Σίλλη Δράμας
Η Σίλλη, έως το 1927 γνωστή ως Μπελέν ή Μπέλλεν,  είναι χωριό του νομού Δράμας στο δήμο Παρανεστίου στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Κατά την Ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών του 1923, εγκαταστάθηκαν στην περιοχή 49 οικογένειες Μικρασιατών προσφύγων (181 πρόσωπα).
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Δράμας Κατηγορία:Δήμος Παρανεστίου
Βώλακας
Με το όνομα Βώλακας αναφέρονται:
Επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Πάπας Λέων Α΄
thumb|right|190px|Λέων ο Μέγας Ο Πάπας Λέων Α΄ (Papa Leone I, 400 - 10 Νοεμβρίου 461) ήταν επίσκοπος Ρώμης από τις 29 Σεπτεμβρίου του 440 έως το θάνατό του το 461. Υπήρξε μέγας θεολόγος, με μεγάλη κατάρτιση, ήθος, αγνότητα και προσήλωση στην ορθόδοξη παράδοση.
Στην Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο απέστειλε τέσσερις αντιπροσώπους, καθώς και επιστολή, στην οποία καθόρισε τις δύο φύσεις του Χριστού. Η παρέμβασή του υποβοήθησε τις συζητήσεις και συνέβαλε στη συγγραφή των συμπερασμάτων της Συνόδου. Υπήρξε πολυγραφότατος συγγραφέας. Σώζονται αρκετές επιστολές του. Πέθανε στις 10 Νοεμβρίου 461 σε βαθύτατο γήρας. Έχει ανακηρυχθεί άγιος και η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 18 Φεβρουαρίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 5ου αιώνα Λέων Α΄
Προκατάληψη επιβεβαίωσης
Προκατάληψη επιβεβαίωσης ονομάζεται η τάση ενός ατόμου να αναζητήσει, να ερμηνεύσει, να ευνοήσει και να ανακαλέσει πληροφορίες με τρόπο που να επιβεβαιώνει τις προϋπάρχουσες πεποιθήσεις ή υποθέσεις του. Είναι ένας τύπος γνωστικής προκατάληψης και ένα συστηματικό σφάλμα του επαγωγικού συλλογισμού. Οι άνθρωποι εμφανίζουν αυτή την προκατάληψη όταν συγκεντρώνουν ή θυμούνται πληροφορίες επιλεκτικά ή όταν τις ερμηνεύουν με μεροληπτικό τρόπο. Το φαινόμενο είναι ισχυρότερο για συναισθηματικά φορτισμένα θέματα και για βαθιά ριζωμένες πεποιθήσεις. Η προκατάληψη επιβεβαίωσης είναι μια παραλλαγή της πιο γενικής τάσης της αποφένιας.
Τα άτομα τείνουν επίσης να ερμηνεύουν αμφιλεγόμενα ευρήματα με τρόπο ώστε να στηρίζουν την υπάρχουσα θέση τους. Προκατειλημμένη αναζήτηση, ερμηνεία και μνήμη έχουν επικληθεί για να εξηγήσουν την πόλωση στάσης (όταν η διαφωνία γίνεται όλο και πιο ακραία, ακόμη και αν τα διάφορα μέρη εκτίθενται στα ίδια αποδεικτικά στοιχεία), την προσκόλληση στις πεποιθήσεις (όταν οι πεποιθήσεις εξακολουθούν να υφίστανται αφότου τα στοιχεία γι'αυτές αποδεικνύεται ότι είναι ψευδή), το φαινόμενο του παράλογου πρωτείου (η μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στις πληροφορίες που έγιναν γνωστές αρχικά, σε μια σειρά πληροφοριών) και η απατηλή συσχέτιση (όταν τα άτομα λανθασμένα αντιλαμβάνονται συνδέσεις μεταξύ δύο γεγονότων ή καταστάσεων).
Μια σειρά από ψυχολογικά πειράματα την δεκαετία του 1960 πρότειναν ότι οι άνθρωποι είναι προκατειλημμένοι προς το να επιβεβαιώσουν τις υπάρχουσες πεποιθήσεις τους. Μεταγενέστερες έρευνες ερμήνευσαν τα αποτελέσματα αυτά ως μια τάση να δοκιμάσει το άτομο ιδέες με έναν μονόπλευρο τρόπο, εστιάζοντας σε μια πιθανότητα και αγνοώντας τις εναλλακτικές. Σε ορισμένες περιπτώσεις, αυτή η τάση μπορεί να προκαταβάλλει το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει το άτομο. Εξηγήσεις για τις παρατηρούμενες προκαταλήψεις περιλαμβάνουν τους ευσεβείς πόθους και τη περιορισμένη ικανότητα του ανθρώπου να επεξεργάζεται πληροφορίες. Μια άλλη εξήγηση είναι ότι οι άνθρωποι εμφανίζουν προκατάληψη επιβεβαίωσης επειδή ζυγίζουν το κόστος του να κάνουν λάθος, αντί να ερευνούν με ουδέτερο, επιστημονικό τρόπο. Ωστόσο, ακόμη και οι επιστήμονες μπορούν να είναι επιρρεπείς στην προκατάληψη επιβεβαίωσης.
Οι προκαταλήψεις επιβεβαίωσης συμβάλλουν στην πρόκληση υπερβολικής εμπιστοσύνης στις προσωπικές πεποιθήσεις και μπορούν να διατηρήσουν ή να ενισχύσουν πεποιθήσεις μπροστά σε αποδείξεις υπέρ του αντιθέτου. Κακές αποφάσεις που οφείλονται σε τέτοιες προκαταλήψεις έχουν βρεθεί σε πολιτικά και οργανωτικά πλαίσια.
Ξυλόσπογγος
μικρογραφία| Αντίγραφο ξυλόσπογγου (σφουγγάρι σε ραβδί) μικρογραφία| Αρχαία ρωμαϊκά αποχωρητήρια στην Ostia Antica Ο ξυλόσπογγος (λατινικά: tersorium), γνωστό και ως σφουγγάρι σε ραβδί, ήταν σκεύος υγιεινής που χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι Ρωμαίοι για να σκουπίσουν τον πρωκτό τους μετά την αφόδευση, αποτελούμενο από ένα ξύλινο ραβδί με ένα θαλάσσιο σπόγγο στερεωμένο στο ένα άκρο.
Ο ξυλόσπογγος ήταν κοινόχρηστος από άτομα που χρησιμοποιούσαν δημόσιες τουαλέτες. Για να καθαρίσουν τον σπόγγο, απλά τον έπλεναν σε ένα κουβά με νερό και αλάτι ή ξύδι. Αυτό γινόταν έδαφος αναπαραγωγής βακτηρίων, προκαλώντας εξάπλωση ασθενειών στο αποχωρητήριο.
Στην κλασική αρχαιότητα, ένας ξυλόσπογγος μπορεί να χρησιμοποιούταν ως βούρτσα τουαλέτας.
Στα λουτρά των επτά σοφών στην Όστια στη Ρώμη, μια νωπογραφία του 2ου αιώνα περιέχει την Επιγραφή (u)taris xylosphongio, που είναι η πρώτη γνωστή αναφορά του όρου. Επίσης, στις αρχές του δεύτερου αιώνα, μια επιστολή παπύρου του Κλαύδιου Τερεντιανού προς τον πατέρα του, Κλαύδιο Τιβεριάνο, χρησιμοποιεί τον όρο xylespongium σε μια φράση.
Στα μέσα του πρώτου αιώνα, ο Σενέκας ανέφερε ότι ένας Γερμανός μονομάχος είχε αυτοκτονήσει με ένα σφουγγάρι σε ένα ραβδί. Ο Γερμανός μονομάχος κρύφτηκε στην τουαλέτα ενός αμφιθεάτρου και έσπρωξε το ξύλινο μπαστούνι στον οισοφάγο του και πνίγηκε μέχρι θανάτου.
Δευτερογενείς πηγές
Κατηγορία:Πολιτισμός στην αρχαία Ελλάδα Κατηγορία:Ρωμαϊκός πολιτισμός Κατηγορία:Ιστορία της παροχής νερού και υγιεινής Κατηγορία:Υγιεινή
Υπεργλυκαιμία
Η υπεργλυκαιμία είναι μια κατάσταση κατά την οποία μια υπερβολική ποσότητα γλυκόζης κυκλοφορεί στο πλάσμα του αίματος. Αυτό είναι γενικά ένα επίπεδο επίπεδο σακχάρου στο αίμα υψηλότερο από 11,1 mmol/l (200 mg/dl), αλλά τα συμπτώματα ενδέχεται να μην ξεκινήσουν για να γίνουν αισθητά σε ακόμα υψηλότερες τιμές, όπως 13,9–16,7mmol/l (~250–300 mg/dl). Ένα άτομο με σταθερό εύρος μεταξύ ~ 5,6 και ~ 7 mmol/l (100–126 mg/dl) (οδηγίες της American Diabetes Association) θεωρείται ελαφρώς υπεργλυκαιμικό και άνω των 7 mmol/l (126 mg/dl) θεωρείται γενικά ότι έχει διαβήτη. Για τους διαβητικούς, τα επίπεδα γλυκόζης που θεωρούνται υπερβολικά υπεργλυκαιμικά μπορεί να ποικίλλουν από άτομο σε άτομο, κυρίως λόγω του νεφρικού ορίου της γλυκόζης και της συνολικής ανοχής στη γλυκόζη. Κατά μέσο όρο, ωστόσο, χρόνια επίπεδα άνω των 10–12 mmol/L (180–216 mg/dl) μπορούν να προκαλέσουν αισθητή βλάβη στα όργανα με την πάροδο του χρόνου.
Σημάδια και συμπτώματα
Ο βαθμός της υπεργλυκαιμίας μπορεί να αλλάξει με την πάροδο του χρόνου ανάλογα με τη μεταβολική αιτία, για παράδειγμα, μειωμένη ανοχή στη γλυκόζη ή τη γλυκόζη νηστείας και μπορεί να εξαρτάται από τη θεραπεία. Η προσωρινή υπεργλυκαιμία είναι συχνά καλοήθης και ασυμπτωματική. Τα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα μπορεί να αυξηθούν πολύ πάνω από το φυσιολογικό και να προκαλέσουν παθολογικές και λειτουργικές αλλαγές για σημαντικές περιόδους χωρίς να προκαλέσουν μόνιμα αποτελέσματα ή συμπτώματα. Κατά τη διάρκεια αυτής της ασυμπτωματικής περιόδου, μπορεί να συμβεί ανωμαλία στον μεταβολισμό των υδατανθράκων, η οποία μπορεί να ελεγχθεί με μέτρηση της γλυκόζης στο πλάσμα. Η χρόνια υπεργλυκαιμία πάνω από τα κανονικά επίπεδα μπορεί να προκαλέσει μια πολύ μεγάλη ποικιλία σοβαρών επιπλοκών για μια περίοδο ετών, όπως βλάβη στα νεφρά, νευρολογική βλάβη, καρδιαγγειακή βλάβη, βλάβη στον αμφιβληστροειδή ή βλάβη στα πόδια. Η διαβητική νευροπάθεια μπορεί να είναι αποτέλεσμα μακροχρόνιας υπεργλυκαιμίας. Η εξασθένιση της ανάπτυξης και η ευαισθησία σε συγκεκριμένη λοίμωξη μπορεί να συμβεί ως αποτέλεσμα χρόνιας υπεργλυκαιμίας.
Η οξεία υπεργλυκαιμία με εξαιρετικά υψηλά επίπεδα γλυκόζης είναι ιατρική κατάσταση έκτακτης ανάγκης και μπορεί γρήγορα να προκαλέσει σοβαρές επιπλοκές (όπως απώλεια υγρών μέσω ωσμωτικής διούρησης. Συχνά παρατηρείται σε άτομα που έχουν ανεξέλεγκτο διαβήτη που εξαρτάται από ινσουλίνη.
Τα ακόλουθα συμπτώματα μπορεί να σχετίζονται με οξεία ή χρόνια υπεργλυκαιμία, με τα τρία πρώτα να συνθέτουν την κλασική υπεργλυκαιμική τριάδα:
Η συχνή πείνα χωρίς άλλα συμπτώματα μπορεί επίσης να δείχνει ότι τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα είναι πολύ χαμηλά. Αυτό μπορεί να συμβεί όταν άτομα με διαβήτη λαμβάνουν υπερβολικά από του στόματος υπογλυκαιμικά φάρμακα ή ινσουλίνη για την ποσότητα τροφής που τρώνε. Η προκύπτουσα πτώση του επιπέδου σακχάρου στο αίμα κάτω από το φυσιολογικό εύρος προκαλεί απόκριση πείνας.
Τα σημεία και τα συμπτώματα της διαβητικής κετοξέωσης μπορεί να περιλαμβάνουν:
Η υπεργλυκαιμία προκαλεί μείωση της γνωστικής απόδοσης, ειδικά στην ταχύτητα επεξεργασίας, στην εκτελεστική λειτουργία και στην απόδοση. Η μειωμένη γνωστική απόδοση μπορεί να προκαλέσει λήθη και απώλεια συγκέντρωσης.
Επιπλοκές
Σε υπεργλυκαιμία που δεν έχει υποστεί αγωγή, μπορεί να αναπτυχθεί μια κατάσταση που ονομάζεται κετοξέωση επειδή τα μειωμένα επίπεδα ινσουλίνης αυξάνουν τη δραστηριότητα της ευαίσθητης σε ορμόνες λιπάσης. Η αποικοδόμηση των τριακυλογλυκεριδίων από την ευαίσθητη στις ορμόνες λιπάση παράγει ελεύθερα λιπαρά οξέα τα οποία τελικά μετατρέπονται σε ακετυλο-συνΑ με βήτα-οξείδωση. Η κετοξέωση είναι μια απειλητική για τη ζωή κατάσταση που απαιτεί άμεση θεραπεία. Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν: δύσπνοια, αναπνοή που μυρίζει φρουτώδης (όπως σταγόνες αχλαδιών), ναυτία και έμετο και πολύ ξηροστομία. Η χρόνια υπεργλυκαιμία (υψηλό σάκχαρο στο αίμα) τραυματίζει την καρδιά σε ασθενείς χωρίς ιστορικό καρδιακής νόσου ή διαβήτη και συνδέεται έντονα με καρδιακές προσβολές και θάνατο σε άτομα με στεφανιαία νόσο ή ιστορικό καρδιακής ανεπάρκειας.
Επίσης, οι απειλητικές για τη ζωή συνέπειες της υπεργλυκαιμίας είναι το μη κετωτικό υπεροσμωτικό σύνδρομο.
Η περιεγχειρητική υπεργλυκαιμία έχει συσχετιστεί με ανοσοκαταστολή, αυξημένες λοιμώξεις, ωσμωτική διούρηση, καθυστερημένη επούλωση τραυμάτων, καθυστερημένη γαστρική εκκένωση, συμπαθητική-αδρενεργική διέγερση και αυξημένη θνησιμότητα. Επιπλέον, μειώνει την επιτυχία του μοσχεύματος του δέρματος, επιδεινώνει τον εγκέφαλο, τον νωτιαίο μυελό και τη νεφρική βλάβη από ισχαιμία, επιδεινώνει τα νευρολογικά αποτελέσματα σε τραυματισμούς στο κεφάλι και σχετίζεται με μετεγχειρητική γνωστική δυσλειτουργία μετά από CABG.
Αιτίες
Η υπεργλυκαιμία μπορεί να προκληθεί από: διαβήτη, διάφορες (μη διαβητικές) ενδοκρινικές διαταραχές (αντίσταση στην ινσουλίνη και τον θυρεοειδή, στα επινεφρίδια, παγκρεατικές και υποφυσιακές διαταραχές), σήψη και ορισμένες λοιμώξεις, ενδοκρανιακές παθήσεις (π.χ. εγκεφαλίτιδα, όγκοι του εγκεφάλου (ειδικά εάν βρίσκονται κοντά στην υπόφυση), αιμορραγίες στον εγκέφαλο και μηνιγγίτιδα) (συχνά παραβλέπεται), σπασμοί, ασθένεια τελικού σταδίου, παρατεταμένες / μεγάλες χειρουργικές επεμβάσεις, υπερβολικό φαγητό, σοβαρό άγχος και σωματικό τραύμα.
Ενδοκρινικό
Η χρόνια, επίμονη υπεργλυκαιμία είναι συχνότερα αποτέλεσμα του διαβήτη. Αρκετές ορμόνες δρουν για να αυξήσουν τα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα και μπορεί έτσι να προκαλέσουν υπεργλυκαιμία όταν υπάρχουν σε περίσσεια, όπως: κορτιζόλη, κατεχολαμίνες, αυξητική ορμόνη, γλυκαγόνη, και οι ορμόνες του θυρεοειδή. Η υπεργλυκαιμία μπορεί επομένως να παρατηρηθεί στο: σύνδρομο Κούσινγκ, στο φαιοχρωμοκύτωμα, μεγαλακρία, στην υπεργλυκαγοναιμία, και στον υπερθυρεοειδισμό
Σακχαρώδης διαβήτης
Στον σακχαρώδη διαβήτη, η υπεργλυκαιμία προκαλείται συνήθως από χαμηλά επίπεδα ινσουλίνης (σακχαρώδης διαβήτης τύπου 1) και/ή από αντίσταση στην ινσουλίνη στο κυτταρικό επίπεδο (σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2), ανάλογα με τον τύπο και την κατάσταση της νόσου. Τα χαμηλά επίπεδα ινσουλίνης ή/και η αντίσταση στην ινσουλίνη εμποδίζουν το σώμα να μετατρέψει τη γλυκόζη σε γλυκογόνο (μια πηγή ενέργειας που μοιάζει με άμυλο αποθηκευμένη κυρίως στο ήπαρ), η οποία με τη σειρά της καθιστά δύσκολη ή αδύνατη την απομάκρυνση της περίσσειας γλυκόζη από το αίμα. Με τα φυσιολογικά επίπεδα γλυκόζης, η συνολική ποσότητα γλυκόζης στο αίμα ανά πάσα στιγμή είναι αρκετή για να παρέχει ενέργεια στο σώμα για 20-30 λεπτά, και έτσι τα επίπεδα γλυκόζης πρέπει να διατηρούνται με ακρίβεια από τους μηχανισμούς εσωτερικού ελέγχου του σώματος. Όταν οι μηχανισμοί αποτυγχάνουν με τρόπο που επιτρέπει τη γλυκόζη να ανεβαίνει σε ανώμαλα επίπεδα, το αποτέλεσμα είναι η υπεργλυκαιμία.
Η κετοξέωση μπορεί να είναι το πρώτο σύμπτωμα του διαβήτη που προκαλείται από το ανοσοποιητικό, ιδιαίτερα σε παιδιά και εφήβους. Επίσης, οι ασθενείς με διαβήτη που προκαλείται από το ανοσοποιητικό, μπορούν να αλλάξουν από μέτρια υπεργλυκαιμία νηστείας σε σοβαρή υπεργλυκαιμία και ακόμη και κετοξέωση ως αποτέλεσμα άγχους ή λοίμωξης.
Αντίσταση στην ινσουλίνη
Η παχυσαρκία συμβάλλει στην αύξηση της αντίστασης στην ινσουλίνη λόγω της αύξησης της ημερήσιας πρόσληψης θερμίδων του πληθυσμού. Η αντίσταση στην ινσουλίνη αυξάνει την υπεργλυκαιμία, διότι το σώμα γίνεται υπερβολικά κορεσμένο από τη γλυκόζη. Η αντίσταση στην ινσουλίνη απευαισθητοποιεί τους υποδοχείς ινσουλίνης, εμποδίζοντας την ινσουλίνη να μειώσει τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα.
Η κύρια αιτία της υπεργλυκαιμίας στον διαβήτη τύπου 2 είναι η αποτυχία της ινσουλίνης να καταστέλλει την παραγωγή γλυκόζης με γλυκόλυση και γλυκονεογένεση λόγω της αντίστασης στην ινσουλίνη. Η ινσουλίνη αναστέλλει κανονικά τη γλυκογονόλυση, αλλά δεν το κάνει σε μια κατάσταση αντίστασης στην ινσουλίνη, με αποτέλεσμα αυξημένη παραγωγή γλυκόζης. Στο ήπαρ, το FOXO6 προάγει συνήθως τη γλυκονεογένεση σε κατάσταση νηστείας, αλλά η ινσουλίνη αποκλείει το Fox06 κατά τη σίτιση. Σε μια κατάσταση αντίστασης στην ινσουλίνη, η ινσουλίνη αποτυγχάνει να εμποδίσει το FoxO6, με αποτέλεσμα τη συνεχιζόμενη γλυκονεογένεση ακόμη και κατά τη σίτιση.
Φάρμακα
Ορισμένα φάρμακα αυξάνουν τον κίνδυνο υπεργλυκαιμίας, όπως: κορτικοστεροειδή, οκτρεοτίδη, βήτα αναστολείς, αδρεναλίνη, θειαζιδικά διουρητικά, στατίνες, νιασίνη, πενταμιδίνη, αναστολείς πρωτεάσης, L-ασπαραγινάση, και αντιψυχωσικά. Η οξεία χορήγηση διεγερτικών όπως αμφεταμίνες συνήθως προκαλεί υπεργλυκαιμία. Ωστόσο, η χρόνια χρήση προκαλεί υπογλυκαιμία. Μερικά από τα νεότερα ψυχιατρικά φάρμακα, όπως Zyprexa (ολανζαπίνη) και Cymbalta (Ντουλοξετίνη), μπορούν επίσης να προκαλέσουν σημαντική υπεργλυκαιμία.
Τα θειαζίδια χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία του διαβήτη τύπου 2, αλλά προκαλούν επίσης σοβαρή υπεργλυκαιμία.
Άγχος
Ένα υψηλό ποσοστό ασθενών που πάσχουν από οξύ άγχος όπως εγκεφαλικό επεισόδιο ή έμφραγμα του μυοκαρδίου μπορεί να αναπτύξουν υπεργλυκαιμία, ακόμη και εάν δεν υπάρχει διάγνωση διαβήτη. (Ή ίσως το εγκεφαλικό ή έμφραγμα του μυοκαρδίου προκλήθηκε από υπεργλυκαιμία και μη διαγνωσμένο διαβήτη.) Μελέτες σε ανθρώπους και ζώα δείχνουν ότι αυτό δεν είναι καλοήθες και ότι η υπεργλυκαιμία που προκαλείται από το άγχος σχετίζεται με υψηλό κίνδυνο θνησιμότητας μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο και έμφραγμα του μυοκαρδίου. Τα σωματοστατινώματα και η υποκαλιαιμία που προκαλείται από το αλδοστερόνωμα μπορούν να προκαλέσουν υπεργλυκαιμία, αλλά συνήθως εξαφανίζονται μετά την αφαίρεση του όγκου.
Το άγχος προκαλεί υπεργλυκαιμία μέσω πολλών μηχανισμών, όπως μέσω μεταβολικών και ορμονικών αλλαγών και μέσω αυξημένων προφλεγμονωδών κυτοκινών που διακόπτουν το μεταβολισμό των υδατανθράκων, οδηγώντας σε υπερβολική παραγωγή γλυκόζης και μειωμένη πρόσληψη στους ιστούς, μπορεί να προκαλέσει υπεργλυκαιμία.
Ορμόνες όπως η αυξητική ορμόνη, η γλυκαγόνη, η κορτιζόλη και οι κατεχολαμίνες, μπορούν να προκαλέσουν υπεργλυκαιμία όταν υπάρχουν στο σώμα σε υπερβολικές ποσότητες.
Παρακολούθηση
Είναι σημαντικό για τους ασθενείς που παρακολουθούν τα επίπεδα γλυκόζης στο σπίτι να γνωρίζουν ποιες μονάδες μέτρησης χρησιμοποιεί το κιτ δοκιμής τους. Τα επίπεδα γλυκόζης μετρώνται είτε σε:
Τα επιστημονικά περιοδικά προχωρούν στη χρήση του mmol/l. Μερικά περιοδικά χρησιμοποιούν τώρα mmol/l ως την κύρια μονάδα, αλλά παραθέτουν mg/dl σε παρένθεση.
Τα επίπεδα γλυκόζης ποικίλλουν πριν και μετά τα γεύματα και σε διάφορες ώρες της ημέρας. Ο ορισμός του «φυσιολογικού» διαφέρει μεταξύ των επαγγελματιών του ιατρικού τομέα. Γενικά, το φυσιολογικό εύρος για τους περισσότερους ανθρώπους (ενήλικες νηστείας) είναι περίπου 4 έως 6 mmol/l ή 80έως110 mg/dl. (όπου 4 mmol/l ή 80 mg/dl είναι "βέλτιστο".) Ένα άτομο με σταθερό εύρος άνω των 7 mmol/l ή 126 mg/dl γενικά θεωρείται ότι έχει υπεργλυκαιμία, ενώ ένα σταθερό εύρος κάτω από 4 mmol/l ή 70 mg/dl θεωρείται υπογλυκαιμικό. Σε νηστεία για ιατρικούς λόγους σε ενήλικες, η γλυκόζη στο πλάσμα του αίματος δεν πρέπει να υπερβαίνει τα 7 mmol/l ή 126 mg/dL. Παρατεταμένα υψηλότερα επίπεδα σακχάρου στο αίμα προκαλούν βλάβη στα αιμοφόρα αγγεία και στα όργανα που παρέχουν, οδηγώντας σε επιπλοκές του διαβήτη.
Η χρόνια υπεργλυκαιμία μπορεί να μετρηθεί μέσω της δοκιμής HbA1c. Ο ορισμός της οξείας υπεργλυκαιμίας ποικίλλει ανάλογα με τη μελέτη, με επίπεδα mmol/l από 8 έως 15 (σε mg/dl από 144 έως 270).
Ελαττώματα στην έκκριση ινσουλίνης, δράση ινσουλίνης ή και τα δύο, οδηγούν σε υπεργλυκαιμία.
Η χρόνια υπεργλυκαιμία μπορεί να μετρηθεί με κλινικές εξετάσεις ούρων που μπορεί να ανιχνεύσει σάκχαρο στα ούρα ή μικροπρωτεϊνουρία που θα μπορούσε να είναι σύμπτωμα του διαβήτη.
Θεραπευτική αγωγή
Η θεραπεία της υπεργλυκαιμίας απαιτεί εξάλειψη της υποκείμενης αιτίας, όπως ο διαβήτης. Η οξεία υπεργλυκαιμία μπορεί να αντιμετωπιστεί με άμεση χορήγηση ινσουλίνης στις περισσότερες περιπτώσεις. Η σοβαρή υπεργλυκαιμία μπορεί να αντιμετωπιστεί με στοματική υπογλυκαιμική θεραπεία και τροποποίηση του τρόπου ζωής.
Στον σακχαρώδη διαβήτη (μακράν η πιο κοινή αιτία χρόνιας υπεργλυκαιμίας), η θεραπεία στοχεύει στη διατήρηση της γλυκόζης στο αίμα σε όσο το δυνατόν πιο κοντά στο φυσιολογικό επίπεδο, προκειμένου να αποφευχθούν σοβαρές μακροχρόνιες επιπλοκές. Αυτό γίνεται με συνδυασμό σωστής διατροφής, τακτικής άσκησης και ινσουλίνης ή άλλων φαρμάκων όπως μετφορμίνης κ.λπ.
Τα άτομα με υπεργλυκαιμία μπορούν να υποβληθούν σε θεραπεία χρησιμοποιώντας σουλφονυλουρίες ή μετφορμίνη ή και τα δύο. Αυτά τα φάρμακα βοηθούν στη βελτίωση του γλυκαιμικού ελέγχου. Ο αναστολέας της διπεπτιδυλικής πεπτιδάσης 4 μόνος του ή σε συνδυασμό με βασική ινσουλίνη μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως θεραπεία για την υπεργλυκαιμία με ασθενείς που βρίσκονται ακόμη στο νοσοκομείο.
Η αύξηση της αερόβιας άσκησης σε τουλάχιστον 30 λεπτά θα κάνει καλύτερη χρήση της γλυκόζης που συσσωρεύεται στο σώμα, καθώς η γλυκόζη χρησιμοποιείται για ενέργεια από τους μύες.
Ο περιορισμός των θερμίδων θα ήταν μια από τις κύριες αλλαγές στον τρόπο ζωής, διότι μειώνει το φαγητό που συμβάλλει στην υπεργλυκαιμία.
Οι δίαιτες με περισσότερα υγιή ακόρεστα λίπη και υδατάνθρακες ολικής αλέσεως όπως η μεσογειακή διατροφή μπορούν να βοηθήσουν στη μείωση της πρόσληψης υδατανθράκων για τον καλύτερο έλεγχο της υπεργλυκαιμίας. Οι δίαιτες όπως διαλείπουσα νηστεία και η κετογονική δίαιτα συμβάλλουν στη μείωση της κατανάλωσης θερμίδων που θα μπορούσε να μειώσει σημαντικά την υπεργλυκαιμία.
Οι υδατάνθρακες είναι η κύρια αιτία της υπεργλυκαιμίας, τα είδη μη ολικής άλεσης πρέπει να αντικαθίστανται από τα είδη ολικής αλέσεως. Τα φρούτα αποτελούν μέρος μιας πλήρους θρεπτικής διατροφής, αλλά πρέπει να περιορίζονται λόγω της υψηλής περιεκτικότητάς τους σε ζάχαρη.
Περιβαλλοντικοί παράγοντες
Η υπεργλυκαιμία είναι χαμηλότερη στις ομάδες υψηλότερου εισοδήματος, καθώς υπάρχει πρόσβαση σε καλύτερη εκπαίδευση και πόρους. Οι ομάδες μικρομεσαίου εισοδήματος είναι πιο πιθανό να αναπτύξουν υπεργλυκαιμία λόγω έλλειψης εκπαίδευσης και πρόσβασης σε επιλογές τροφίμων. Η ζωή σε θερμότερα κλίματα μπορεί να μειώσει την υπεργλυκαιμία λόγω της αυξημένης σωματικής δραστηριότητας, ενώ οι άνθρωποι είναι λιγότερο δραστήριοι σε ψυχρότερα κλίματα.
Πληθυσμός
Η υπεργλυκαιμία είναι ένα από τα κύρια συμπτώματα του διαβήτη και έχει επηρεάσει ουσιαστικά τον πληθυσμό καθιστώντας την επιδημία λόγω της αυξημένης κατανάλωσης θερμίδων του πληθυσμού. Οι πάροχοι υγειονομικής περίθαλψης προσπαθούν να συνεργαστούν πιο στενά με άτομα που τους επιτρέπουν περισσότερη ελευθερία με παρεμβάσεις που ταιριάζουν στον τρόπο ζωής τους. Καθώς η σωματική αδράνεια και η κατανάλωση θερμίδων αυξάνεται, καθιστά τα άτομα πιο ευαίσθητα στην ανάπτυξη υπεργλυκαιμίας. Η υπεργλυκαιμία προκαλείται από διαβήτη τύπου 1 και οι μη λευκοί έχουν μεγαλύτερη ευαισθησία σε αυτό.
Ετυμολογία
Η προέλευση του όρου είναι από τα ελληνικά: πρόθεμα ὑπέρ-, γλυκός, αἷμα, και -ία, επίθημα για αφηρημένα θηλυκά ουσιαστικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παθήσεις του ενδοκρινικού συστήματος Κατηγορία:Επείγουσα ιατρική
Ευστάθιος Κούη
Ο Ευστάθιος Κούη (Κουγιουμτζόπουλος) ήταν Έλληνας επιστήμονας και ιδιοφυΐα στις αρχές του 20ού αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Απεβίωσε αναπάντεχα σε ηλικία 27 χρονών όταν αυτοκτόνησε τον Μάιο του 1925 στο Πανεπιστήμιο του Γέιλ.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες χημικοί
Φρέντυ Κουίν
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κάτω Αυστρία και μεγάλωσε στη Βιέννη. Πατέρας του ήταν ο ιρλανδός Γιόχζαν Κουίν. Μετανάστευσε στην Αμερική, όπου πήγε σχoλείο και έμαθε μουσική. Επέστρεψε στην Βιέννη, διαβίωσε στην Ουγκαρία, και μετά το τέλος του πολέμου ξανά έφτασε στην Αμερική. Επέστρεψε στην Αυστρία και από εκεί στην Αντβέρπη. Ξανά έφτασε στην Βιέννη. Ταξίδεξε με ωτοστόπ φτάνονας μέρι την Αφρική. Εκεί έπαιζε κιθαρα και τραγουδούσε, έκανε ακροβατικά. Πέρασε απο την Τυνησία, την Αλγερία, Μαρσαλία και Ρώμη. Απο εκεί έφθασε στο Αμβούργο, όπου τον ανακάληψε η δισκογραφική εταιρία polydor και με το όνομα Φρέντυ κυκλοφόρησε τον πρώτο δίσκο του, «Heimweh» που έγινε τεράστια επιτυχία. Συνέχισε και με άλλους δίσκους πολλούς, κερδίζοντας μεγάλη αναγνώριση από το ευρύ κοινό και αποσπώντας πολλά βραβεία και χρυσούς δίσκους. Από τη δεκαετία του 1950 και μετά εμφανίστηκε και σε πολλά έργα του κινηματογράφου. Ζει σήμερα στο Αμβούργο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί ηθοποιοί Κατηγορία:Αυστριακοί τραγουδιστές
Γεώργιος του Κεντ
Ο Γεώργιος, (αγγλ. George, 20 Δεκεμβρίου 1902 - 25 Αυγούστου 1942) από τον Οίκο του Ουίνδσορ ήταν δούκας του Κεντ (1934-42). Ήταν ο σύζυγος της Μαρίνας πριγκίπισσας της Ελλάδας.
Βιογραφία
Ο Γεώργιος Εδουάρδος Αλέξανδρος Εδμόνδος ήταν ο τέταρτος γιος του Γεωργίου Ε΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και της Μαρίας, κόρης του Φραγκίσκου δούκα του Τεκ.
Μεγαλύτεροι αδελφοί του ήταν ο Εδουάρδος Η΄, ο Γεώργιος ΣΤ΄ βασιλείς του Ηνωμένου Βασιλείου και ο Ερρίκος δούκας του Γκλώστερ.
Το 1942 το στρατιωτικό αεροπλάνο που επέβαινε, συνετρίβη. Ο Γεώργιος ήταν 40 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1934 τη 2η εξαδέλφη του Μαρίνα της Ελλάδας, κόρη του Νικολάου της Ελλάδας, και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος Ουίνδσορ
Aeonium hierrense
Το Aeonium hierrense (Αιώνιο του Ιέρρο) είναι ένα είδος στο γένος Αιώνιο και έχει ένα στέλεχος αλλά δεν μεγαλώνει πολύ ψηλά. Παίρνει ένα ελκυστικό μωβ χρώμα κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, όντας πολύ πράσινο το χειμώνα. Παράγει υπόλευκα ροζ λουλούδια. Ζει στο νησί του Ελ Ιέρρο στα Κανάρια νησιά.
Κατηγορία:Κρασσουλοειδή Κατηγορία:Χλωρίδα των Κανάριων νήσων
Μπούρτζι (Χαλκίδος)
Το Μπούρτζι είναι περιοχή της ευβοϊκής πλευράς του Ευρίπου, όπου κατέληγε το ένα άκρο της ξύλινης γέφυρας, που άνοιγε για τον διάπλου των πλοίων. Στη θέση αυτή υπήρχε ενετικό επάκτιο φρούριο από του οποίου οι Οθωμανοί ονόμασαν την περιοχή, θέση όπου σήμερα βρίσκεται το λιμεναρχείο της Χαλκίδας.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κάστρα της Εύβοιας Κατηγορία:Χαλκίδα
Τετραφθοριούχο ξένο
Το τετραφθοριούχο ξένο ή ξενοτετραφθορίδιο είναι μια από τις χημικές ενώσεις που παράγονται από το ευγενές αέριο ξένο. Ήταν η πρώτη δυαδική ένωση (δηλαδή ένωση δύο στοιχείων) ευγενούς αερίου που ανακαλύφθηκε. Σχηματίζεται με ολική σύνθεση ξένου και διφθορίου (F2), σε μοριακή αναλογία 1:2. Η αντίδραση είναι εξωθερμική, παράγοντας 251 kJ/mole Xe.
Η μοριακή του δομή καθορίστηκε με φασματοσκοπία NMR και κρυσταλλογραφία ακτίνων Χ το 1963. Πρόκειται για ένα επίπεδο τετραγωνικό μόριο και αυτό επιβεβαιώθηκε με μελέτη περίθλασης νετρονίων και δικαιολογήθηκε με τη θεωρία VSEPR, επειδή το ξένο έχει δυο μονήρη ζεύγη ηλεκτρονίων πάνω και κάτω από το μοριακό επίπεδο.
Όπως όλα τα φθορίδια του ξένου είναι σταθερό στις συνηθισμένες θερμοκρασίες. Αντιδρά έντονα με το νερό, ακόμη και απορροφώντας υγρασία από τον ατμοσφαιρικό αέρα και γι' αυτό πρέπει να διατηρείται σε άνυδρες συνθήκες.
Παραγωγή
Το ξενοτετραφθορίδιο παράγεται με θέρμανση μίγματος ξένου και διφθορίου σε αναλογία 1:3 σε νικέλινο δοχείο στους 400 °C. Συμπαράγεται επίσης και μια ποσότητα ξενοεξαφθορίδιου, σε αναλογία που αυξάνεται με την αύξηση της συγκέντρωσης του διφθορίου :
Θανατική ποινή στο Μαυροβούνιο
Η θανατική ποινή στο Μαυροβούνιο καθορίστηκε για πρώτη φορά από νόμο το 1798. Καταργήθηκε στις 19 Ιουνίου 2002. Η τελευταία εκτέλεση πραγματοποιήθηκε στις 29 Ιανουαρίου 1981 με πυροβολισμό και οι δύο τελευταίες θανατικές καταδίκες εκδόθηκαν στις 11 Οκτωβρίου 2001. Το Μαυροβούνιο δεσμεύεται από τις ακόλουθες διεθνείς συμβάσεις που απαγορεύουν τη θανατική ποινή (οι ημερομηνίες επικύρωσης δίνονται σε παρένθεση): Δεύτερο προαιρετικό πρωτόκολλο του Διεθνούς Συμφώνου για τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα (6 Σεπτεμβρίου 2001), καθώς και τα πρωτόκολλα αριθ. 6 και αριθ. 13 στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (3 Μαρτίου 2004). Σύμφωνα με το άρθρο 26 του Συντάγματος του Μαυροβουνίου (2007) αναγράφεται «Στο Μαυροβούνιο απαγορεύεται η θανατική ποινή».
Τετραφθοριούχο ξένο
Χημική συμπεριφορά και εφαρμογές
Αντιδρά με φθοριούχο τετραμεθυλοαμμώνιο σχηματίζοντας πενταφθοροξενιούχο τετραμεθυλοαμμώνιο, που περιέχει το πενταγωνικό ανιόν [XeF5]-:
Θανατική ποινή στο Μαυροβούνιο
Μαυροβούνιο, 1798-1914
Μέχρι το 1851, το Μαυροβούνιο ήταν θεοκρατία. Διακυβερνόταν από τον Ορθόδοξο Επίσκοπο και μια Γερουσία, αποτελούμενη από εκπροσώπους φυλών του Μαυροβουνίου, που απολάμβαναν πλήρη αυτονομία. Ο πρώτος γραπτός νόμος εγκρίθηκε το 1789 (και τροποποιήθηκε το 1803) κατά τη διάρκεια του καθεστώτος του Επισκόπου Πέτρου Α΄. Ορίζει ότι η θανατική ποινή επιτρέπεται για δολοφονία και προδοσία, ενώ επιτρέπονταν τρεις τρόποι εκτέλεσης: κρέμασμα, σκοποβολή και λιθοβολισμός. Η σκοποβολή πραγματοποιούνταν από εκπροσώπους όλων των φυλών (μερικές φορές μερικές εκατοντάδες άνδρες), προκειμένου να αποτραπεί η αιματηρή εκδίκηση από τη φυλή του δράστη. Παρόλο που δεν προβλεπόταν από το νόμο, η θανατική ποινή εφαρμόστηκε και στους κλέφτες. Σύμφωνα με ιστορικές πηγές, το 1831 "ένας κλέφτης κρεμάστηκε και ένας δολοφόνος πυροβολήθηκε". Το 1839/1840 εκτελέστηκαν "περίπου 20 εγκληματίες". Αφού το Μαυροβούνιο έγινε κοσμικό πριγκιπάτο, το 1855 εγκρίθηκε νέος ποινικός κώδικας (ο κώδικας του πρίγκιπα Ντανίλο). Όριζε τη θανατική ποινή για περίπου 18 αδικήματα, όπως δολοφονία, προδοσία, αδικήματα κατά της αξιοπρέπειας του πρίγκιπα, διάφορες μορφές κλοπής και άρνηση καταβολής φόρου. Ένας άνδρας που σκότωνε τη σύζυγό του και/ή τον εραστή της βρίσκοντας τους σε μοιχεία απαλλαγόταν από κάθε τιμωρία. Ο νόμιμος τρόπος εκτέλεσης ήταν ο πυροβολισμός, αλλά μόνο για τους άνδρες. Οι γυναίκες δεν μπορούσαν να πυροβοληθούν (όπως έλεγαν «θα χωριστούν τα τουφέκια»), αλλά θα έπρεπε να κρεμαστούν, να πνιγούν ή να λιθοβολιστούν. Οι εκτελέσεις κατά γυναικών ήταν εξαιρετικά σπάνιες - μία τεκμηριωμένη υπόθεση αφορούσε λιθοβολισμό γυναίκας για τη δολοφονία του συζύγου της το 1854. Ο πρώτος σύγχρονος Ποινικός Κώδικας, ο οποίος εγκρίθηκε το 1906, προέβλεπε τη θανατική ποινή για περισσότερες από είκοσι αδικήματα. Η εκτέλεση έγινε με σκοποβολή, την οποία ανέλαβε ομάδα πυροβολισμού δέκα στρατιωτών. Ο πραγματικός αριθμός θανατικών καταδίκεων και εκτελέσεων πριν από το 1914 δεν είναι γνωστός, αλλά ήταν μικρός: κατά μέσο όρο, μία ή δύο εκτελέσεις ετησίως. Μια εξαίρεση από αυτό ήταν δύο πολιτικές δίκες το 1908 και 1909, όταν 13 άτομα κατηγορήθηκαν για συνωμοσία κατά της κυβέρνησης και καταδικάστηκαν σε θάνατο (εννέα εκτελέστηκαν).
Τετραφθοριούχο ξένο
Χημική συμπεριφορά και εφαρμογές
Το ίδιο ανιόν σχηματίζεται και με αντίδραση με φθοριούχο καίσιο :
Θανατική ποινή στο Μαυροβούνιο
Γιουγκοσλαβία, 1918-1941
Με την ίδρυση της Γιουγκοσλαβίας το 1918, υπήρχαν διαφορετικά νομικά συστήματα που παρέμειναν σε ισχύ σε διάφορα μέρη της νέας χώρας. Στις βορειοδυτικές επαρχίες (Βοσνία και Ερζεγοβίνη, Κροατία, Σλοβενία και Βοϊβοντίνα), οι εκτελέσεις διεξάγονταν με απαγχονισμό σε κλειστό χώρο με περιορισμένη δημόσια συμμετοχή. Στο υπόλοιπο μέρος της χώρας (Σερβία, Κοσσυφοπέδιο, Μαυροβούνιο και Βόρεια Μακεδονία), οι εκτελέσεις πραγματοποιούνταν με σκοποβολή και σε δημόσιο επίπεδο. Όταν εισήχθη ο ενιαίος Ποινικός Κώδικας για ολόκληρη τη χώρα (1929), ο απαγχονισμός παρέμεινε ο μόνος νόμιμος τρόπος εκτέλεσης, με εξαίρεση τις ποινές που εκδίδονταν από στρατοδικεία, οι οποίες εκτελούνταν με σκοποβολή. Τα εγκλήματα που τιμωρούνταν με θάνατο ήταν ως επί το πλείστον δολοφονίες και ληστείες που απέφεραν θανάτους, καθώς και τρομοκρατία. Σύμφωνα με τις επίσημες στατιστικές, την εικοσαετία 1920-1940 υπήρχαν 14 θανατικές καταδίκες και 5 εκτελέσεις στο Μαυροβούνιο (Την ίδια περίοδο, σε ολόκληρη τη Γιουγκοσλαβία έγιναν 904 καταδίκες και 291 εκτελέσεις).
Γιουγκοσλαβία, 1945-1991
Στα πρώτα χρόνια μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι θανατικές καταδίκες εκτελούνταν καθημερινά σε συνεργάτες του Άξονα και εγκληματιών πολέμου, αλλά και στους "εχθρούς του λαού", δηλαδή σε όσους αντιτάχθηκαν στο νέο κομμουνιστικό καθεστώς. Δεν υπάρχουν αξιόπιστα στοιχεία, αλλά φαίνεται ότι στη Γιουγκοσλαβία υπήρχαν 10.000 θανατικές καταδίκες μέχρι το 1951, η πλειοψηφία των οποίων εκτελέστηκε. Στο Μαυροβούνιο, ενδέχεται να υπήρξαν αρκετές εκατοντάδες θανατικές καταδίκες, όπου περίπου τα δύο τρίτα εκτελέστηκαν. Εκτός από τα πολιτικά αδικήματα, τα εγκλήματα που τιμωρούνταν με θανατική ποινή περιλάμβαναν την κλοπή κυβερνητικής περιουσίας, καθώς και την συνεχιζόμενη δολοφονία και ληστεία. Μέχρι το 1959, οι εκτελέσεις γίνονταν με σκοποβολή ή απαγχονισμό, όπως καθοριζόταν από τη καταδίκη του δικαστηρίου σε κάθε μεμονωμένη περίπτωση, αν και ο απαγχονισμός θεωρούταν πιο βίαιος και χρησιμοποιήθηκε λιγότερο συχνά. Στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια οι εκτελέσεις μεγάλων εγκληματιών πολέμου ήταν συχνά δημόσιες. Μετά το 1950, ο αριθμός των θανατικών καταδικών και εκτελέσεων μειώθηκε απότομα. Σύμφωνα με τις επίσημες στατιστικές, από το 1950 έως το 1958 υπήρξαν 229 θανατικές καταδίκες σε όλη τη Γιουγκοσλαβία, ενώ στο Μαυροβούνιο υπήρχαν μόνο μεταξύ δέκα και είκοσι. Οι μεταρρυθμίσεις του 1959 έφεραν μεγάλη μείωση στις καταδίκες και λιγότερο αυστηρό ποινικό σύστημα. Ο αριθμός των αδικημάτων που τιμωρούνταν με θανατική ποινή μειώθηκε και η θανατική ποινή καταργήθηκε για τα περιουσιακά αδικήματα. Ο απαγχονισμός καταργήθηκε και ο μόνος νόμιμος τρόπος εκτέλεσης παρέμεινε η σκοποβολή, εκτελούμενος από ένα πλήθος οκτώ αστυνομικών, από τους οποίους μόνο οι 4 είχαν όπλα με πυρομαχικά. Οι εκτελέσεις δεν μπορούσαν να εκτελεστούν δημοσίως. Από το 1959 έως το 1991, υπήρξαν, κατά μέσο όρο, δύο ή τρεις εκτελέσεις ετησίως στη Γιουγκοσλαβία. Την ίδια περίοδο 32 ετών, υπήρχαν λιγότερες από δέκα εκτελέσεις στο Μαυροβούνιο. Η τελευταία εκτέλεση στο Μαυροβούνιο πραγματοποιήθηκε στο Κότορ στις 29 Ιανουαρίου 1981. Το πρόσωπο που εκτελέστηκε ήταν ένας Ντράγκισα Ρίστιτς, καταδικασμένος σε θάνατο για βιασμό και δολοφονία ανηλίκου.
Τετραφθοριούχο ξένο
Χημική συμπεριφορά και εφαρμογές
Το ξενοτετραφθορίδιο αντιδρά με το πενταφθοριούχο βισμούθιο (BiF5) σχηματίζοντας το ξενοτριφθοριούχο κατιόν ([XeF3]+) :
Θανατική ποινή στο Μαυροβούνιο
Μαυροβούνιο μετά το 1991
Από τον Απρίλιο του 1992, η Σερβία ανήκε στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας, η οποία απαρτιζόταν από δύο ομοσπονδιακές μονάδες - τη Σερβία και το Μαυροβούνιο. Από το 1991 έως το 2002, τα δικαστήρια του Μαυροβουνίου ψήφισαν 8 θανατικές καταδίκες, αν και δεν εκτελέστηκε καμία. Οι δύο τελευταίες θανατικές ποινές ψηφίστηκαν από το Ανώτερο Δικαστήριο στην Ποντγκόριτσα για τους Σλάβκο Ντέβιτς και Ράντε Άρσοβιτς (στις 11 Οκτωβρίου 2001), καταδικασμένοι για δολοφονία.
Τετραφθοριούχο ξένο
Χημική συμπεριφορά και εφαρμογές
Το ίδιο κατιόν ανιχνεύθηκε με φασματοσκοπία NMR στο άλας [XeF3][Sb_2F_{11}]
Θανατική ποινή στο Μαυροβούνιο
Πρώιμες προσπάθειες
Το 1906 δημοσιεύτηκε στο Τσέτινιε ένα φυλλάδιο κατά της θανατικής ποινής και το 1907 ο υπουργός Δικαιοσύνης πληροφόρησε το Κοινοβούλιο ότι η επιθυμία του πρίγκιπα ήταν η κατάργηση της θανατικής ποινής στο Μαυροβούνιο, εκτός από την προδοσία. Ωστόσο, ο Ποινικός Κώδικας δεν τροποποιήθηκε και η θανατική ποινή παρέμεινε σε ισχύ ως έχει.
Τετραφθοριούχο ξένο
Χημική συμπεριφορά και εφαρμογές
Στους 400 °C το ξενοτετραφθορίδιο αντιδρά με ξένο σχηματίζοντας ξενοδιφθορίδιο (XeF2) :
Ακόμη, αντιδρά με το λευκόχρυσο (Pt) σχηματίζοντας τετραφθοριούχο λευκόχρυσο (PtF4) και ξένο :
Θανατική ποινή στο Μαυροβούνιο
Οριστική κατάργηση, 2002
Στις 19 Ιουνίου 2002 το Κοινοβούλιο του Μαυροβουνίου τροποποίησε τον Ποινικό Κώδικα διαγράφοντας όλες τις αναφορές στη θανατική ποινή. Όπως τονίστηκε στην κοινοβουλευτική συζήτηση, πρωταρχικό κίνητρο για την κατάργηση αυτή ήταν η επιθυμία της τότε Γιουγκοσλαβίας να ενταχθεί στο Συμβούλιο της Ευρώπης.
Τετραφθοριούχο ξένο
Χημική συμπεριφορά και εφαρμογές
Μια εφαρμογή του ξενοτετραφθορίδιου είνσι να αποσυνθέτει ελαστικά σιλικόνης ώστε να μελετηθεί η παρουσία σ' αυτήν μεταλλικών προσμίξεων: Αντιδρά με τη σιλικόνη σχηματίζοντας απλά αέρια προϊόντα, αφήνοντας πίσω τιε μεταλλικές προσμείξεις.
Θανατική ποινή στο Μαυροβούνιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαυρο Κατηγορία:Δίκαιο του Μαυροβουνίου
Τετραφθοριούχο ξένο
Αναφορές και παρατηρήσεις
Κατηγορία:Ενώσεις ξένου Κατηγορία:Φθοριωτικά αντιδραστήρια Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις φθορίου
Καρλ φον Λε Σουίρ
Ο Καρλ Χανς Μαξιμίλιαν Φον Λε Σουίρ (γερμανικά: Karl Hans Maximilian von Le Suire) ήταν Βέλγος στρατηγός που έδωσε τη διαταγή για την επιχείρηση Καλάβρυτα και τη σφαγή των Ελλήνων της περιοχής.
Πρώτα Χρόνια
Ο Καρλ φον Λε Σουίρ γεννήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 1898 στο Ουντερβέσσεν της Βαυαρίας από οικογένεια Καλβινιστών - Ουγενότων από τη Γαλλία. Προπάππους του ήταν ο Γκέοργκ Βίλχελμ φον Λε Σουίρ (γνωστός στην Ελλάδα ως "Λεσσουίρος") που είχε έλθει στην Ελλάδα ως συνταγματάρχης του στρατού που συνόδευε τον Όθωνα το 1833, όταν ο τελευταίος ήλθε να αναλάβει τη θέση του Βασιλέα των Ελλήνων. Αποφοίτησε από το Θηρέσιο Γυμνάσιο και κατατάχθηκε ως εθελοντής στο Στρατό ξηράς.
Στρατιωτική Σταδιοδρομία
Αρχικά κατατάχθηκε στο 1ο Βασιλικό Σύνταγμα Πεζικού και τραυματίστηκε στον πόλεμο ενάντια στη Γαλλία, ενώ για τα κατορθώματά του στο πεδίο της μάχης προήχθη σε Ανθυπολοχαγό στις 18 Μαρτίου 1918. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και αφού ο στρατός είχε αναδιοργανωθεί στη Ράιχσβερ των 100 χιλ. στρατιωτών λόγω της συνθήκης των Βερσαλλιών, ο Λε Σουίρ κατατάχθηκε στο παραστρατιωτικό και αντικομμουνιστικό Ελεύθερο Σώμα Επ. Προσκλήθηκε να ενταχθεί τιμητικά στο 41ο Σύνταγμα Οπλιτών και το 1925 προήχθη σε Υπολοχαγό. Παρακολούθησε μαθήματα στις στρατιωτικές ακαδημίες Βερολίνου και Μονάχου σε θέματα επιτελικής διοικήσεως. Μετά την άνοδο του Ναζιστικού καθεστώτος προήχθη αμέσως σε Λοχαγό και το 1935 σε Ταγματάρχη. Ανέλαβε τη διοίκηση του 11ου Λόχου του 61ου Συντάγματος Πεζικού που εκπαιδεύονταν σε καταδρομικές επιχειρήσεις και που αργότερα οι στρατιώτες αυτοί πλαισίωσαν την 117 Μεραρχία Ορεινών Καταδρομών. Το 1938 συναντήθηκε με τον Στρατηγό Γκουντέριαν και εκπαιδεύτηκε σε θέματα αγώνα αρμάτων μάχης (τεθωρακισμένα) και στον κεραυνοβόλο πόλεμο. Το 1938 μετατέθηκε στο Γενικό Επιτελείο και το επόμενο έτος προήχθη σε Συνταγματάρχη.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Με την έναρξη του πολέμου και την εκστρατεία κατά της Πολωνίας χρησιμοποιήθηκε ως επιτελικός αξιωματικός στην 30ή Μεραρχία Πεζικού. Στις 30 Αυγούστου 1942 ανέλαβε διοικητής του 99ου Συντάγματος Ορεινών Καταδρομών και στις 9 Σεπτεμβρίου μετατέθηκε με τη μονάδα του στο Μέτωπο του Καυκάσου. Στις μάχες που δόθηκαν ως τις 13 Δεκεμβρίου η μονάδα του διήλθε από σκληρές μάχες και μεγάλες απώλειες σε έμψυχο δυναμικό. Η ρωσική αντιμαχόμενη πλευρά είχε και εκείνη μεγάλες απώλειες. Στις 27 Φεβρουαρίου μετατέθηκε στην εφεδρεία του Χίτλερ προκειμένου να προετοιμαστεί να αναλάβει τη δημιουργία μιας νέας στρατιωτικής μονάδας καταδρομών για να αντιμετωπιστεί μια ενδεχόμενη απόβαση των συμμαχικών δυνάμεων στην Πελοπόννησο. Την 1η Μαΐου 1943 προβιβάζεται σε Υποστράτηγο και αναλαμβάνει διοικητής της 117ης Μεραρχίας Ορεινών Καταδρομών, αναδιοργανώνει τη μεραρχία με νέους αξιωματικούς και υπαξιωματικούς αλλά και με νέο πολεμικό υλικό, ετοιμάζοντας με αυτό τον τρόπο την κάθοδο της Μεραρχίας στην Πελοπόννησο μέσω της Γιουγκοσλαβίας.
Σφαγή των Καλαβρύτων
Η σφαγή των Καλαβρύτων αναφέρεται στην εξολόθρευση του ανδρικού πληθυσμού και την καταστροφή της κωμόπολης των Καλαβρύτων, από στρατιώτες της γερμανικής 117ης Μεραρχίας Καταδρομών. Έπειτα τη σφαγή των Καλαβρύτων οι σχέσεις του Λε Σουίρ με τον Πτέραρχο Χέλμουτ Φέλμυ ψυχράνθηκαν, ο δε Λε Σουίρ ζήτησε μετάθεση στο ανατολικό μέτωπο, αλλά δεν έγινε αποδεκτή.
Πηγές, Αναφορές
Κατηγορία:Γερμανοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Γερμανοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Κατοχή της Ελλάδας
Ριζάρι Πέλλας
Το Ριζάρι είναι χωριό που ανήκει στο Δήμο Έδεσσας, του Νομού Πέλλας. Βρίσκεται περίπου 7 χλμ. νοτιοανατολικά από το κέντρο της Έδεσσας και περίπου 85 χλμ. δυτικά της πόλης της Θεσσαλονίκης. Σύμφωνα με απογραφή του 2011, το Ριζάρι έχει πληθυσμό 1.132 κατοίκους.
Ο Ιερός Ναός 318 Θεοφόρων Πατέρων Ριζαρίου
Ο Ιερός Ναός των 318 Θεοφόρων Πατέρων Ριζαρίου άρχισε να χτίζεται το 1958 επί εφημερίας του πατρός Αθανασίου Μπελαντόνα και επί Μητροπολίτου Εδέσσης – Πέλλας. Οι εργασίες ανεγέρσεως ήρθαν σε πέρας το 1968. Τον Μάιο του 1972 έγιναν τα εγκαίνια του Ναού υπό του Μητροπολίτου Εδέσσης – Πέλλας και Αλμωπίας κ.κ Καλλίνικου και εφημερίας του πατρός Ιωάννη Γκαούτση. Ο Ιερός Ναός των Αγίων 318 Θεοφόρων Πατέρων Ριζαρίου είναι ο μοναδικός ενοριακός ναός με αυτή την ονομασία και εορτάζει μια Κυριακή πριν την Πεντηκοστή.
Ιερό Εξωκκλήσι Αγίου Αθανασίου
Το Ιερό εξωκκλήσι του Αγίου Αθανασίου άρχισε να χτίζεται το 1995 και τελείωσε στα μέσα του 1996 επί εφημερίας του π. Γεώργιου Δημητρίου. Ονομάστηκε έτσι διότι ο παλαιός ναός του χωριού ήταν προς τιμήν του Αγίου Αθανασίου. Χτίστηκε στον χώρο αυτό έπειτα από επιθυμία των κατοίκων της ενορίας του Ριζαρίου, διότι εκεί μαζεύονται κάθε Πρωτομαγιά και στον τόπο αυτό ήθελαν να υπάρχει ένα εξωκκλήσι.
Υποδομή
Το πλήρως ανακατασκευασμένο Δημοτικό Γήπεδο Ριζαρίου, βρίσκεται στο κέντρο σχεδόν του χωριού και αποτελεί ένα από τα ομορφότερα και πιο σύγχρονα γήπεδα του Δήμου Έδεσσας και της ευρύτερης περιοχής του Ν. Πέλλας. Ο αγωνιστικός χώρος του γηπέδου, αποτελείται από φυσικό χλοοτάπητα και στη νότια πλευρά του, υπάρχουν δύο κερκίδες χωρητικότητας περίπου 700 ατόμων. Παράλληλα, στο γήπεδο υπάρχουν αποδυτήρια με πολλές ανέσεις για τους ποδοσφαιριστές και τους διαιτητές και κυλικείο προς εξυπηρέτηση του φίλαθλου κόσμου. Τέλος, ο χώρος του γηπέδου περικλείεται από περίφραξη και δεντροστοιχίες δίνοντας μια ευχάριστη ποδοσφαιρική ατμόσφαιρα. Η ποδοσφαιρική ομάδα του χωριού ονομάζεται «Αθλητικός Σύλλογος Ορφέας Ριζαρίου» και ιδρύθηκε τον Φεβρουάριο του 1944.
Όπως μας ανέφερε ο Πρόεδρος του Συλλόγου Χαράλαμπος Σαμαρτζίδης «Με πρωτοβουλία του Μορφωτικού Πολιτιστικού Συλλόγου Νέων Ριζαρίου και στα πλαίσια συνεργασίας με το σύλλογο «Αγάπη για το παιδί» Θεσσαλονίκης συγκεντρώνονται είδη ρουχισμού και τρόφιμα για άπορες οικογένειες και για διάφορα ιδρύματα». Ο κ. Σαμαρτζίδης εξέφρασε επίσης τις θερμές ευχαριστίες του προς τους συγχωριανούς του για την βοήθεια τους στο έργο αυτό, αλλά και προς όλο τον κόσμο για την πολύτιμη βοήθεια και την συμπαράσταση του προς τον Σύλλογο.
«Ο Πολιτιστικός Μορφωτικός Σύλλογος Νέων Ριζαρίου είχε την τιμή, με την βοήθεια του συνδιοργανωτή Απόστολου Εμμανουηλίδη, να συμμετάσχει στο φεστιβάλ παραδοσιακών χορών και χορωδιών που πραγματοποιήθηκε στην Μεγάλη Πατριαρχική Του Γένους Σχολή στην Κωνσταντινούπολη. Με μεγάλη ευχαρίστηση παρακολούθησε κάποια από τα μαγευτικά μέρη και μνημεία καθώς και περιηγήθηκε στα στενά του Βοσπόρου. Επιπλέον, είχε την τιμή να λάβει από τη διευθύντρια της Πατριαρχικής Σχολής την κ. Βικτώρια Λαιμοπούλου ένα αναμνηστικό δίπλωμα για την συμμετοχή του στο φεστιβάλ»
Προϊόντα παραγωγής & Kiwi Festival
Η Τοπική Κοινότητα Ριζαρίου είναι γνωστή για τα ακτινίδια και τα ροδάκινά της, που καλλιεργούνται στην περιοχή και γίνονται μαρμελάδες, χυμοί και κονσερβοποιημένα. Το Ριζάρι γιορτάζει κάθε χρόνο στα τέλη Οκτώβρη τη γιορτή του ακτινίδιου, το KIWI FESTIVAL που περιλαμβάνει γεύσεις με βάση το ακτινίδιο, μουσική, χορό και τοπικά προϊόντα από το χωράφι του αγρότη.
Προσωπικότητες που κατάγονται απο το Ριζάρι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Πέλλας
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 1965
Η 38η Απονομή των Βραβείων της Ακαδημίας Κινηματογράφου, για το έτος 1965, έλαβε χώρα στις 18 Απριλίου του 1966. Η τελετή πραγματοποιήθηκε στη Σάντα Μόνικα (Καλιφόρνια) και μεταδόθηκε από το δίκτυο της Ραδιοφωνικής Εταιρείας Αμερικής (ABC). Ήταν η πρώτη απονομή των βραβείων που μεταδόθηκε ζωντανά με έγχρωμη εικόνα.
Στην "κούρσα" για το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας συμμετείχαν δύο εξίσου δυνατές παραγωγές: Η Μελωδία της Ευτυχίας και ο Δόκτωρ Ζιβάγκο. Υποψήφιες για 10 Όσκαρ η κάθε μία, απέσπασαν τελικά από 5: καλύτερης ταινίας και σκηνοθεσίας στο μιούζικαλ των Ρίτσαρντ Ρότζερς και Όσκαρ Χάμερσταϊν Η Μελωδία της Ευτυχίας και καλύτερου σεναρίου και φωτογραφίας στο ρωσικό έπος του Ντέιβιντ Λην (από το βιβλίο του Μπορίς Παστερνάκ), τον Δόκτορα Ζιβάγκο. Το Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου πήρε η Τζούλι Κρίστι, όχι για τη Λάρα που ερμήνευσε εντυπωσιακά στην ταινία του Ντέιβιντ Λην, αλλά για την Ντάρλινγκ, ένα εγωπαθές, ματαιόδοξο και αδίστακτο μοντέλο. Όσο για το Όσκαρ Α΄ Ανδρικού Ρόλου δόθηκε στον Λι Μάρβιν για τη Λησταρχίνα. Ο Κάπταιν φον Τραπ (Κρίστοφερ Πλάμερ) με τα έξι αξιολάτρευτα παιδιά του και η γλυκιά και γοητευτική γκουβερνάντα Μαρία (Τζούλι Άντριους) κατέχουν τον τίτλο της πιο δημοφιλούς κινηματογραφικής οικογένειας που εκτίναξε τη Μελωδία της Ευτυχίας στην πρώτη θέση ως το επιτυχέστερο μιούζικαλ όλων των εποχών. Όσο για τον ατελέσφορο έρωτα της Τζούλι Κρίστι και του Ομάρ Σαρίφ στον Δόκτορα Ζιβάγκο έκανε εκατομμύρια θεατές να δακρύσουν με μουσική υπόκρουση τη διάσημη, πλέον, μελωδία του Μωρίς Ζαρ.
Υποψηφιότητες & Νικητές
Οι νικητές κάθε κατηγορίες εμφανίζονται με έντονους χαρακτήρες στην κορυφή της κατηγορίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τελετές απονομής βραβείων Όσκαρ Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 1965
Σωματοαισθητικό σύστημα
Το σωματοαισθητικό σύστημα καλύπτει τις σωματικές αισθήσεις και μέσω αυτού, ο οργανισμός αισθάνεται την αφή, τις δονήσεις, τον πόνο, τη θερμοκρασία του περιβάλλοντος, τη θέση του στο χώρο, και οποιαδήποτε άλλα που σχετίζονται με ένα από τα αισθητικά όργανα του σώματος, το δέρμα. Μέσα στο σώμα ενός ανθρώπου υπάρχουν διεσπαρμένοι αισθητήρες που αντιλαμβάνονται εξωτερικά ερεθίσματα.
Το σωματοαισθητικό σύστημα απαρτίζεται από το περιφερικό και το κεντρικό σωματοαισθητικό σύστημα. Το κεντρικό καλύπτει τον νωτιαίο μυελό και τον εγκέφαλο, ενώ το περιφερικό αφορά τα περιφερειακά νεύρα. τα οποία αποτελούνται από ένα σύνολο νευρικών κυττάρων, που ο πυρήνας τους βρίσκεται στο γάγγλιο της οπίσθιας ρίζας του περιφερειακού νεύρου ενώ οι δενδρίτες τους δημιουργούν μία δέσμη και απλώνονται στην περιφέρεια γεμάτοι από τους ανάλογους αισθητήρες με τους οποίους λαμβάνουν πληροφορίες από το περιβάλλον. Οι νευράξονές τους δημιουργούν και αυτοί μία δέσμη ινών και καταλήγουν στο οπίσθιο κέρας του νωτιαίου μυελού δημιουργώντας συνάψεις με τους δευτερογενείς νευρώνες του ΚΝΣ. Με αυτόν τον τρόπο μεταφέρεται μια πληροφορία-ερέθισμα από το περιβάλλον στον εγκέφαλο, διαμέσου του νωτιαίου μυελού.
Κάθε εξωτερικό ερέθισμα ενεργοποιεί τους αισθητικούς υποδοχείς, οι οποίοι βρίσκονται πάνω στο δέρμα. Οι υποδοχείς αυτοί κατατάσσονται σε κατηγορίες : σε μηχανοϋποδοχείς που κωδικοποιούν ερεθίσματα πίεσης ή αφής, θερμοϋποδοχείς που κωδικοποιούν αλλαγές θερμοκρασίας, και αλγοϋποδοχείς που ενεργοποιούνται από κακώσεις στην επιφάνεια του δέρματος και προκαλούν την αίσθηση του πόνου.
Κατηγορία:Αισθητικά συστήματα
Πρωτάθλημα Ελλάδας πετοσφαίρισης εφήβων
Το πρωτάθλημα Ελλάδας πετοσφαίρισης εφήβων, διεξάγεται κάθε χρόνο από την Ελληνική Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης. Διεξήχθη για πρώτη φορά το 1965 από την Ομοσπονδία Αθλοπαιδιών με πρωταθλητή τον Παναθηναϊκό. Ο τρέχων κάτοχος του τίτλου είναι ο Εθνικός Αλεξανδρούπολης, ο οποίος έφτασε τα 6 πανελλήνια πρωταθλήματα στην ηλικιακή κατηγορία αυτή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πετοσφαίριση στην Ελλάδα Πετοσφαίριση
Κέντρο εκπομπής Χορτιάτης Θεσσαλονίκης
Το βασικό κέντρο εκπομπής της Θεσσαλονίκης και ολόκληρης της Κεντρικής Μακεδονίας. Είναι κομβικό κέντρο ανταπόκρισης τηλεπικοινωνιών στη Βόρεια Ελλάδα. Από τους αναμεταδότες αυτής της περιοχής καλύπτονται επίσημα οι περιοχές πέντε νομών της Κεντρικής Μακεδονίας:
Ο Χορτιάτης, καλύπτει επίσης και μέρος του Νομού Χαλκιδικής, μέχρι και τα παράλια της Θεσσαλίας και περιοχές της Ανατολικής Μακεδονίας:
Λήψη έχει αναφερθεί επίσης, και σε όμορες χώρες (Βουλγαρία και Βόρεια Μακεδονία).
Ιστορικό
Τηλεοπτικά υπάρχουν αναμεταδότες όλων των σταθμών πανελλήνιας εμβέλειας, οι κρατικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί και πολλά τοπικά μέσα. Επίσης εκπέμπουν και όλοι οι ραδιοφωνικοί σταθμοί της πόλης.
Κατηγορία:Κέντρα ραδιοτηλεοπτικής εκπομπής Κατηγορία:Θεσσαλονίκη
Ρομπέρτο Χιμένεθ Γκάγκο
Ατλέτικο Μαδρίτης
Τον Ιούλιο του 2008, ο Ρομπέρτο ενημερώθηκε ότι δεν υπολογίζεται από την ομάδα, με αποτέλεσμα την πώλησή του στην, επίσης ομάδα της Πριμέρα Ντιβιζιόν, Ρεκρεατίβο Ουέλβα ως μέρος της συμφωνίας επί της μεταγραφής του Φλοράν Σινάμα Πονγκόλ στους Μαδριλένους. Η Ατλέτικο, ωστόσο, διατήρησε οψιόν επαναγοράς του παίκτη. Στη διάρκεια της πρώτης του σεζόν, η οποία ολοκληρώθηκε με τον υποβιβασμό της Ουέλβα, περιορίστηκε μονάχα σε συμμετοχές στο Κόπα ντελ Ρέι.