cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καρλόττα της Πρωσίας
Παιδική ηλικία
Η Καρλόττα δεν ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για τη μάθηση, προς απογοήτευση της μητέρας της, που έδινε υψηλή αξία στην εκπαίδευση. Η Βασίλισσα Βικτωρία παρότρυνε την κόρη της να ενεργεί ενθαρρυντικά προς την Καρλόττα, πιστεύοντας ότι δεν θα μπορούσε να περιμένει από τη νεαρή πριγκίπισσα να μοιραστεί τα γούστα της Βικτωρίας. Ο βιογράφος Jerrold M. Packard θεωρεί πιθανό ότι το «όμορφο αλλά νευρικό και θορυβώδες κορίτσι να αισθάνθηκε την απογοήτευση της μητέρας της από νεαρή ηλικία», επιδεινώνοντας το χάσμα μεταξύ τους.
Με την πάροδο του χρόνου αναπτύχθηκε ένα χάσμα μεταξύ των τριών μεγαλύτερων και τριών νεότερων παιδιών της οικογένειας. Οι θάνατοι των αδελφών της Καρλόττας, Σιγισμόνδου και Βάλντεμαρ το 1866 και 1879, αντίστοιχα, κατέστρεψαν την μητέρα τους. Ο ιστορικός John C. G. Röhl υποστηρίζει ότι τα μεγαλύτερα τρία παιδιά της Βίκυ "δεν μπόρεσαν ποτέ να διαγράψουν από τη μνήμη τους τους δύο νεκρούς πρίγκιπες". Η αυστηρή ανατροφή που έδωσε η Βίκυ στα μεγαλύτερα τρία παιδιά - Γουλιέλμο, Καρλόττα και Ερρίκο- δεν αναπαράχθηκε στη σχέση της με τα τρία μικρότερα επιζώντα παιδιά της, τη Βικτωρία, τη Σοφία και τη Μαργαρίτα. Τα μεγαλύτερα παιδιά, έχοντας βιώσει την απογοήτευση της μητέρας τους, δεν μπόρεσαν να ανεχτούν την επιείκεια της μητέρας τους προς τα μικρότερα αδέλφια τους.
Η Καρλόττα ήταν ένα από τα αγαπημένα εγγόνια των πατρικών παππούδων της, τους οποίους έβλεπε συχνά. Ο βασιλιάς Γουλιέλμος και η βασίλισσα Αυγούστα κακομάθαιναν την εγγονή τους και ενθάρρυναν τις διαμάχες της ενάντια στον Πρίγκιπα και την Πριγκίπισσα Η Καρλόττα είχε επίσης μια στενή σχέση με τον μεγαλύτερο αδελφό της αν και τσακώθηκαν μετά το γάμο του το 1881 με την Αυγούστα Βικτωρία του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν (μια πριγκίπισσα που περιέγραψε η Καρλόττα ως απλή, ταπεινή και ντροπαλή). Η σχέση της Καρλόττας και του Γουλιέλμου θα εξακολουθούσε να προκαλεί προβλήματα.
Γάμος και αρραβώνας
Μέχρι τη στιγμή που έφτασε τα δεκατέσσερα, η Καρλόττα έμοιαζε πολύ νεότερη από την ηλικία της. Η Βικτωρία έγραψε: «Η Καρλόττα έχει την υγεία, την εμφάνιση και την κατανόηση όπως ένα παιδί των δέκα!» Η πριγκίπισσα είχε μικρά πόδια, τα οποία, σε συνδυασμό με μακρά μέση και χέρια, την έκαναν να φαίνεται ψηλή όταν καθόταν και κοντή όταν ήταν όρθια. Ήταν επίσης αρκετά άχαρη. Υπέφερε σημαντικά προβλήματα υγείας το μεγαλύτερο μέρος της ενήλικης ζωής της. Βρισκόταν σε μια σχεδόν συνεχή κατάσταση πνευματικής διέγερσης και άγριο παροξυσμό, προκαλώντας σύγχυση στους γιατρούς της. Τα πολλά θέματα υγείας της περιλάμβαναν ρευματισμούς, πόνους στις αρθρώσεις, πονοκεφάλους και αϋπνία.
Ο πρίγκιπας Βερνάρδος, ένας αξιωματικός του στρατού που υπηρετούσε σε ένα σύνταγμα του Πότσδαμ, ήταν εννέα χρόνια μεγαλύτερός της. Αν και θεωρούταν αδύναμος, είχε πολλά πνευματικά ενδιαφέροντα, ιδιαίτερα στην αρχαιολογία. Η Καρλόττα δεν μοιράστηκε αυτά τα ενδιαφέροντα, αλλά η Βίκυ ήλπιζε ότι τόσο ο χρόνος όσο και ο γάμος θα επωφελούσαν τη Καρλόττα, έτσι ώστε "τουλάχιστον τα κακά της χαρακτηριστικά δεν θα μπορέσουν να προκαλέσουν κακό". Παντρεύτηκαν στο Βερολίνο στις 18 Φεβρουαρίου 1878 σε διπλή τελετή με την Ελισάβετ Άννα της Πρωσίας και τον Φρειδερίκο Αύγουστο του Ολδεμβούργου.
Το νέο ζευγάρι εγκατέστησε το νοικοκυριό τους κοντά στο Νέο Παλάτι, σε μια μικρή βίλα. Αγόρασαν επίσης μια βίλα στις Κάννες, μια απόφαση που εξόργισε τον Γουλιέλμο, ο οποίος θεωρούσε τη Γαλλία ως εχθρική χώρα. Η Καρλόττα τελικά πέρασε τους χειμώνες της στη γαλλική πόλη, καθώς ελπίζει ότι το ζεστό της κλίμα θα βοηθούσε την υγεία της.
Γέννηση της πριγκίπισσας Θεοδώρας
Δύο χρόνια μετά το γάμο τους, η Καρλόττα γέννησε μια κόρη, την Θεοδώρα, στις 12 Μαΐου 1879. Η νεαρή Πριγκίπισσα ήταν το πρώτο εγγόνι του Φρειδερίκου και της Βίκυ, καθώς και η πρώτη δισέγγονη της Βασίλισσας Βικτωρίας. Η Καρλόττα είχε μισήσει τους περιορισμούς που της είχαν τεθεί κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και αποφάσισε ότι αυτό θα ήταν το μοναδικό της παιδί, προς απογοήτευση της μητέρας της. Μετά τη γέννηση της Θεοδώρας, η Καρλόττα αφιέρωσε το χρόνο της στις απολαύσεις της κοινωνικής ζωής του Βερολίνου και να ξεκινήσει μακρά ταξίδια διακοπών. Κατά τη διάρκεια αυτών των ταξιδιών, η Καρλόττα συχνά άφηνε την κόρη της να μείνει με τη Βίκυ, την οποία θεωρούσε "βολικό βρεφονηπιακό σταθμό". Η Θεοδώρα επισκεπτόταν συχνά το Φρίντριχσχοφ, το κτήμα της μητρικής γιαγιάς της. Η Βίκυ παρατήρησε ότι η Θεοδώρα "είναι πραγματικά καλό παιδί και είναι πολύ πιο εύκολα διαχειρίσιμο από τη μητέρα του".
Μεταξύ των βασιλικών οικογενειών της εποχής, ήταν ασυνήθιστα τα μοναχοπαίδια. Η Θεοδώρα πιθανότατα είχε μια μοναχική παιδική ηλικία. Όπως η μητέρα της, η Θεοδώρα υπέφερε από ασθένειες και διάφορους φυσικούς πόνους, καθώς και σοβαρές ημικρανίες. Η Θεοδώρα είχε επίσης έλλειψη ενδιαφέροντος για τις σπουδές της. Η Βικτωρία το απέδωσε στην έλλειψη γονικής καθοδήγησης, καθώς η Καρλόττα και ο Βερνάρδος ήταν συχνά μακριά. Η Βικτωρία σχολίασε: "Η ατμόσφαιρα του σπιτιού της δεν είναι το καλύτερο για ένα παιδί της ηλικίας της...Με την Καρλόττα για παράδειγμα, τι άλλο μπορεί κανείς να περιμένει".
Ο πατέρας της Καρλόττας ανήλθε στο θρόνο ως Αυτοκράτορας Φρειδερίκος Γ΄ τον Μάρτιο του 1888, μόνο για να πεθάνει από κακοήθη όγκο του λαιμού τον Ιούνιο εκείνου του έτους. Η Καρλόττα έμεινε μαζί με τον ετοιμοθάνατο πατέρα της κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, παράλληλα με τα περισσότερα από τα αδέλφια της. Με την ενθρόνιση του αδελφού της ως Γουλιέλμος Β΄, η κοινωνική επιρροή της Καρλόττας αυξήθηκε στο Βερολίνο, όπου έγινε φίλη με μια άγρια ομάδα ευγενών, διπλωματών και νεαρών αξιωματούχων. Μετά την ενθρόνιση του Γουλιέλμου, η Καρλόττα και ο Βερνάρδος πήραν το μέρος του σε διαμάχες του με τη Βίκυ, ενώ η Επίτιμη Αυτοκράτειρα, με τη σειρά της, υπερασπίστηκε τις τρεις νεότερες κόρες της. Σε μια επιστολή κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η Βίκυ χαρακτήρισε την μεγαλύτερη κόρη της ως "πιο περίεργη" και "δύσκολα έρχεται κοντά μου", περιγράφοντας επίσης τον Βερνάρδο ως άγριο και αγενή.
Σχέσεις με τη Θεοδώρα
Όταν η Θεοδώρα μεγάλωσε, διάφοροι μνηστήρες την ζήτησαν για γάμο. Ο εξόριστος πρίγκιπας Πέτρος της Σερβίας, τριάντα έξι χρόνια μεγαλύτερός της, ζήτησε ανεπιτυχώς το χέρι της. Ένας άλλος πιθανός υποψήφιος ήταν ο ξάδερφός της, ο Αλφρέδος της Σαξονίας-Κοβούργου και Γκότα. Η Θεοδώρα παντρεύτηκε, στις 24 Σεπτεμβρίου 1898, τον Ερρίκο XXX του Ρόυς. Ο γαμπρός ήταν δεκαπέντε χρόνια μεγαλύτερος από τη νύφη και καπετάνιος, αλλά όχι πλούσιος ή ιδιαίτερα υψηλόβαθμος. Πολλοί στην οικογένεια ήταν συγκλονισμένοι στο γάμο, αλλά η Επίτιμη Αυτοκράτειρα ήταν τουλάχιστον ικανοποιημένη που η εγγονή της φαινόταν ευτυχισμένη.
Ο γάμος, ωστόσο, δεν βελτίωσε τις σχέσεις μεταξύ μητέρας και κόρης. Μετά από μια επίσκεψη από το ζευγάρι το 1899, η Καρλόττα έγραψε ότι η Θεοδώρα ήταν "ακατανόητη" και "συρρικνώνεται, κάθε φορά που προσπαθώ να της μιλήσω όσον αφορά τον εαυτό της και την υγεία της". Επίσης, η Καρλόττα αντιπαθούσε τον γαμπρό της, επικρίνοντας την εμφάνισή του και την ανικανότητά του να ελέγξει τη δυναμική σύζυγό του. Σε αντίθεση με τη μητέρα της, η Θεοδώρα ήθελε παιδιά. Η αδυναμία της να συλλάβει απογοήτευσε τη Θεοδώρα, αν και ευχαρίστησε την Καρλόττα, η οποία δεν επιθυμούσε εγγόνια.
Ο Van der Kiste έγραψε ότι η Καρλόττα και η Θεοδώρα είχαν πολύ παρόμοιες προσωπικότητες, "τόσο ισχυρά και θαυμαστά πλάσματα που αγαπούσαν τα κουτσομπολιά και ήταν πολύ πρόθυμες να πιστέψουν το χειρότερο η μια για την άλλη". Τελικά, η σχέση τους επιδεινώθηκε τόσο ώστε η Καρλόττα να απομακρύνει τη Θεοδώρα και τον Ερρίκο από το σπίτι της. Η Καρλόττα αρνήθηκε να δεχτεί ότι η Θεοδώρα είχε ελονοσία, πιστεύοντας αντ' αυτού ότι η κόρη της είχε κολλήσει αφροδίσιο νόσημα από τον Ερρίκο. Αυτή η γνώμη εξόργισε την Θεοδώρα. Τα μέλη της οικογένειας προσπάθησαν να επιδιορθώσουν τη σχέση μητέρας-κόρης, χωρίς επιτυχία. Η Καρλόττα δεν έγραψε στη Θεοδώρα σχεδόν για μια δεκαετία, και τελικά το έκανε αφού η Θεοδώρα έκανε μια επικίνδυνη εγχείρηση για να την βοηθήσει να συλλάβει. Η Καρλόττα εξέφρασε την οργή της που μια τέτοια εγχείρηση είχε εγκριθεί, αλλά τελικά την επισκέφθηκε στο ιατρείο κατόπιν αιτήματος της Θεοδώρας.
Δούκισσα του Σαξ-Μάινιγκεν και θάνατος
Τον Ιούνιο του 1911, η Καρλόττα παρακολούθησε τη στέψη του εξαδέλφου της Γεώργιου Ε΄ στην Αγγλία. Στις 25 Ιουνίου 1914, ο σύζυγός της κληρονόμησε τον πατρικό παππού του κι έγινε Δούκας του Σαξ-Μάινιγκεν. Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ξέσπασε στις 28 Ιουλίου. Ο Βερνάρδος έφυγε για το μέτωπο, ενώ η Καρλόττα παρέμεινε πίσω για να επιβλέπει το δουκάτο, όπου υπηρέτησε κυρίως ως φιγούρα. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, η Καρλόττα υπέφερε από όλο και περισσότερους πόνους, συμπεριλαμβανομένων χρόνιων πόνων, πρησμένων ποδιών και προβλημάτων στα νεφρά. Ο βαθμός του πόνου έγινε τόσο έντονος που πήρε το όπιο ως τη μοναδική θεραπεία.
Το τέλος του πολέμου το 1918 οδήγησε στην πολιτική κατάρρευση της Γερμανικής Αυτοκρατορίας, καθώς και σε όλα τα δουκάτα της. Κατά συνέπεια, ο Βερνάρδος αναγκάστηκε να παραιτηθεί. Την επόμενη χρονιά, η Καρλόττα ταξίδεψε στο Μπάντεν για να αναζητήσει ιατρική περίθαλψη για την καρδιά της, και τελικά πέθανε εκεί από καρδιακή προσβολή την στις 1 Οκτωβρίου 1919 στην ηλικία των 59 ετών.
Ιατρική ανάλυση
Η πλειοψηφία των ιστορικών θεωρεί ότι η Καρλόττα και η Θεοδώρα έπασχαν από πορφυρία, μια γενετική ασθένεια που πιστεύεται ότι έχει επηρεάσει ορισμένα μέλη της βρετανικής βασιλικής οικογένειας, κυρίως τον Γεώργιο Γ΄.
Ο Röhl εξέτασε τις επιστολές μεταξύ της Καρλόττας και του γιατρού της, καθώς και αλληλογραφία με τους γονείς της, που στέλνονταν για μια περίοδο 25 ετών. Διαπίστωσε ότι ακόμα και ως μικρό κορίτσι, η Καρλόττα υπέφερε από υπερκινητικότητα και δυσπεψία. Στα γράμματα, η Καρλόττα διαμαρτύρεται για «πονόδοντο, οσφυαλγία, αϋπνία, ζαλάδες, ναυτία, δυσκοιλιότητα, κοιλιακούς πόνους, μερική παράλυση των ποδιών και σκούρα κόκκινα ή πορτοκαλί ούρα», το τελευταίο από τα οποία ο Röhl αποκαλεί το "αποφασιστικό διαγνωστικό σύμπτωμα".
Στη δεκαετία του 1990, μια ομάδα με επικεφαλής τον Röhl άνοιξε τους τάφους της Καρλόττας και της Θεοδώρας και πήρε δείγματα από κάθε πριγκίπισσα. Σε μητέρα και κόρη, οι ερευνητές βρήκαν στοιχεία για μια μετάλλαξη που σχετίζεται με την πορφυρία. Πολλά από τα ίδια συμπτώματα βρέθηκαν στη μητέρα της Καρλόττας, Βίκυ, καθώς και σε άλλα μέλη της οικογένειας, συμπεριλαμβανομένης της Βασίλισσας Βικτωρίας. Ο Röhl, ο Γουόρεν και ο Χαντ καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι «''... τι άλλο θα μπορούσε να προκαλέσει τις τρομερές κρίσεις τους και τον κοιλιακό πόνο και τα δερματικά εξανθήματα - και στην περίπτωση της Καρλόττας, τα σκούρα κόκκινα ούρα'';»
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώσοι ευγενείς Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Πρωσίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαξονίας-Μάινινγκεν
Οτταβιάνο Μαρία Σφόρτσα
Ο Οτταβιάνο-Μαρία, ιταλ. Ottaviano-Maria (1475 - 1545) από τον Οίκο των Σφόρτσα ήταν ιεράρχης της Καθολικής Εκκλησίας, που υπηρέτησε ως τιτουλάριος Λατίνος Πατριάρχης της Αλεξάνδρειας (1541-45), επίσκοπος της Τερρακίνα, Πριβέρνο ε Σέτσε (1541-45), επίσκοπος τού Αρέτσο (1519-25) και επίσκοπος τού Λόντι (1497-99, 1512-19, 27-30).
Βιογραφία
Ήταν νόθος γιος τού Γκαλεάτσο-Μαρία δούκα τού Μιλάνου και της ερωμένης του Λουτσία Μαρλιάνι. Γεννήθηκε στο Μιλάνο.
Το 1515 πιέστηκε πάλι να αφήσει την επισκοπή, όταν ο Μαξιμιλιανός Σφόρτσα δούκας τού Μιλάνου και ο Ματθαίος Σίνερ επίσκοπος τού Σιόν τον υποπτεύθηκαν για συνεργασία με τους Γάλλους· άλλοι λένε ότι απλά τον ζήλευε ο Μαξιμιλιανός. Έφυγε στη Γερμανία και επέστρεψε το 1519, όταν διορίστηκε από τον πάπα Λέοντα Ι΄ ως επίσκοπος τού Αρέτσο, ανταλλάσσοντας τη θέση του Λόντι με τον Τζερόλαμο Σανσόνι. Το 1525 παραιτήθηκε από εκεί και δύο έτη μετά επέστρεψε στο Λόντι ως επικεφαλής μισθοφόρων, οι οποίοι τον βοήθησαν να σιγουρέψει τον έλεγχο της πόλης στο Μιλάνο και όχι στη Βενετία, η οποία την είχε καταλάβει από τον Κάρολο Ε΄ των Αψβούργων το 1526. Έμεινε επίσκοπος τού Λόντι ως το 1530, οπότε παραιτήθηκε. Διάδοχός του έγινε πάλι ο Τζερόλαμο Σανσόνι.
Αποσύρθηκε στο Μιλάνο, όπου μετά τον θάνατο τού δούκα, διεκδίκησε τον θρόνο χωρίς όμως επιτυχία. Μετέβη στο Μουράνο. Το 1541 διορίστηκε από τον πάπα Παύλο Γ΄ ως επίσκοπος της Τερρακίνα, Πριβέρνο ε Σέτσε κσι τιτουλάριος Λατίνος Πατριάρχης Αλεξανρείας. Υπηρέτησε ως επίσκοπος Τερρακίνας, Πριβέρνο ε Σέτσε, ώσπου απεβίωσε το 1545 (κατ' άλλους 1540/41).
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Σφόρτσα Κατηγορία:Επίσκοποι του Λόντι
Άλαν Πουλίδο
Ο Άλαν Πουλίδο (Alan Pulido, γεννημένος στις 8 Μαρτίου 1991) είναι Μεξικάνος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Αγωνίζεται ως επιθετικός στον μεξικάνικο σύλλογο Τσίβας Γουαδαλαχάρα και στην εθνική ομάδα του Μεξικού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τίγρες ντε λα ΟΑΝΛ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λεβαδειακού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Μεξικού Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Μεξικού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2011 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβισιόν Μεξικού
Κόστα Γιοσίποβιτς
Ο Κόστα Γιοσίποβιτς (Βελιγράδι, Βασίλειο της Σερβίας, 2 Μαΐου 1887 – Σκόπια, Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας, 7 Αυγούστου 1919) ήταν Σέρβος καλλιτέχνης, και συγκεκριμένα ιμπρεσιονιστής ζωγράφος.
Βιογραφία
Ο Κόστα γεννήθηκε το 1887 στο Βελιγράδι. Στην οικογένειά του παραδοσιακά οι άνδρες ακολουθούσαν το επάγγελμα του ιερέα. Ως ταλαντούχος άνθρωπος, σπούδασε ζωγραφική με τον Ρίστα Βουκάνοβιτς στην πρώτη γενιά μαθητών της Σχολής Τεχνών και Χειροτεχνίας. Για εκείνη τη σχολή - ένα νεόκτιστο κτίριο, έφτιαξε αργότερα ο ίδιος διακοσμητικά στοιχεία. Ο Γιοσίποβιτς συνέχισε την εκπαίδευσή του σε ηλικία 25 ετών, στη Γερμανία, με κρατική υποτροφία. Έτσι, από τον Μάιο του 1912 ήταν στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου παρακολουθώντας το μάθημα του καθηγητή Ούγκο φον Χάμπερμαν. Εκείνη την εποχή έγινε φίλος με τους Ζιβοράντ Ναστάσιεβιτς, Μιχαΐλο Μιλοβάνοβιτς και άλλους Σέρβους σπουδαστές τέχνης, οι οποίοι έφυγαν από τη Γερμανία είτε το 1912 είτε το 1914 για να επιστρέψουν στη Σερβία για να ενταχθούν στον στρατό μετά το ξέσμασμα του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου, του Β΄ Βαλκανικού Πολέμου και του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Πριν και μετά την επιστροφή του από το Μόναχο, ζούσε και εργαζόταν στο Βελιγράδι. Δίδαξε σχέδιο και γραφικό σχέδιο σε σχολές του Βελιγραδίου το 1911. Το 1911, ο Ντραγκούτιν Ινκιόστρι Μεντένιακ τον πήγε στην Ιταλία, στο Τορίνο και αργότερα στη Διεθνή Έκθεση Μοντέρνας Διακοσμητικής και Βιομηχανικής Τέχνης στο Παρίσι.
Ως τραυματίας από τους Βαλκανικούς Πολέμους και τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Γιοσίποβιτς νοσηλεύτηκε στη Μπιζέρτα της Τυνησίας και τη Νίκαια της Γαλλίας, όπου ζωγράφιζε συνεχώς. Ο πίνακας του «Στη νεκρή φρουρά» εκτέθηκε το 1912 στο Βελιγράδι στην Τέταρτη Γιουγκοσλαβική Έκθεση. Επέστρεψε στο στράτευμα το 1918, για να συμμετάσχει στη διάσπαση του Μακεδονικού Μετώπου, όπου τραυματίστηκε βαριά. Πέθανε σε στρατιωτικό νοσοκομείο των Σκοπίων το 1919.
Ως ιμπρεσιονιστής, ο Κόστα Γιοσίποβιτς, αποκαλούμενος Sos είναι γνωστός για το έργο του "Ιστιοφόρα στο νερό", το οποίο δημιούργησε κατά το πρότυπο του Κλοντ Μονέ.
Ο Γιοσίποβιτς ζωγράφισε επίσης δεκαέξι εικόνες στο τέμπλο της σερβικής ορθόδοξης εκκλησίας στο χωριό Ρίμπνικα.
Ο Γιοσίποβιτς είναι γνωστός κυρίως για τον πίνακα "Πριν από την Μπίτολα" εμπνευσμένος από ένα ιστορικό γεγονός από τον Α' Βαλκανικό Πόλεμο. Σε αντίθεση με τον επικό πίνακα του Πάγια Γιοβάνοβιτς και άλλων συγχρόνων του, ο Γιοσίποβιτς ζωγραφίζει μια ιστορική στιγμή με έναν εντελώς νέο και ασυνήθιστο τρόπο, χωρίς τάση προς την εξύμνηση του στρατού της χώρας του. Δεν υπάρχει κάποιο παγωμένο κάδρο στο οποίο οι ηθοποιοί να βρίσκονται στον πυρετό της μάχης την πιο δραματική στιγμή. Ο Γιοσίποβιτς απεικονίζει πίνακες χωρίς χαρακτηριστικά πορτρέτων και χωρίς να προσπαθεί για πάρει θέση. Οι φιγούρες είναι τόσο οργανωμένες, που δημιουργούν μια πολύ πειστική ψευδαίσθηση κίνησης. Ένα χρόνο αργότερα, ο Αλέξα Σάντιτς έγραψε ένα τραγούδι με το ίδιο όνομα, ίσως εμπνευσμένο από αυτό το έξυπνο έργο του Κόστα Γιοσίποβιτς. Η ιστορική του σύνθεση εν καιρώ πολέμου με τίτλο «Διασχίζοντας την Αλβανία» δυστυχώς χάθηκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σέρβοι στρατιώτες Κατηγορία:Σέρβοι ζωγράφοι
Πολυκατοικία Δημήτριου Δεβερίκου
Το κτίριο και η ιστορία του
Η πολυκατοικία ξεκίνησε να κατασκευάζεται σε οικόπεδο επί της διασταυρώσεως των οδών Πατησίων και Κνωσσού. Στη θέση της πολυκατοικίας υπήρχε μικρό ισόγειο κτίσμα χαμηλής αρχιτεκτονικής αξίας. Την κατασκευή ανέλαβε ο Δημήτριος Δεβερίκος, εργολάβος με καταγωγή από τη Μύκονο και έντονη κατασκευαστική παρουσία στην ευρύτερη περιοχή. Αρχιτέκτων του κτιρίου υπήρξε ο διαπρεπής Γεώργιος Βίγκος, ο οποίος σχεδίασε τις όψεις και γενικότερα όλη την οικοδομή. Τα έργα ξεκίνησαν το 1950 και ολοκληρώθηκαν εντός του ίδιου έτους.
Η οικοδομή διαθέτει καταρχάς εκτεταμένους χώρους υπογείου με κοινόχρηστα πλυντήρια για τις ανάγκες των διαμερισμάτων, διαμέρισμα/κατοικία θυρωρού και τις αποθήκες των συνιδιοκτητών. Ακόμη το κτίριο διαθέτει δύο κλιμακοστάσια υπηρεσίας, ξεχωριστή είσοδο υπηρεσίας από την οδό Κνωσσού και γενικότερα σωστά μελετημένους κοινόχρηστους χώρους.
Τα διαμερίσματα διακρίνονται για τα ιδιαίτερα δρύινα δάπεδα αυτών, τα επίσης δρύινα εσωτερικά κουφώματα και τα εξαιρετικής ποιότητας μάρμαρα και μωσαϊκά τους. Όλες οι κατοικίες διαθέτουν δωμάτιο και είσοδο υπηρεσίας. Στο παρελθόν υπήρχε επίσης εσωτερικό σύστημα ενδοεπικοινωνίας μεταξύ θυρωρείου και διαμερισμάτων. Η είσοδος αποτελείται από μεγάλο προθάλαμο, ο οποίος χωρίζεται μέσω δρύινων ενδιάμεσων πορτών Windfang, από το χώρο της κυρίας εισόδου και του θυρωρείου. Το δάπεδο της εισόδου είναι χαρακτηριστικό με μοντέρνα σχέδια μαύρου μαρμάρου Βυτίνας εντός πλαισίου από λευκό πεντελικό μάρμαρο. Ο κύριος όγκος της οικοδομής χωρίζεται σε διάφορα τμήματα, αφού διακόπτεται από συνεχόμενους εξώστες. Η γωνία του κτιρίου αναπτύσσεται σε προεξοχή εν σχέσει με την υπόλοιπη πρόσοψη, δημιουργώντας με αυτόν τον τρόπο μια υπόνοια των έρκερ τα οποία κατά την περίοδο της κατασκευής είχαν καταργηθεί. Χαρακτηριστικά είναι επίσης τα κιγκλιδώματα της πολυκατοικίας, τα οποία συναντώνται στους εξώστες, στις εξώθυρες των διαμερισμάτων και τους φεγγίτες της οικοδομής.
Η πολυκατοικία κατοικήθηκε εξαρχής από επιφανείς κατοίκους της πόλης, συγκεντρώνοντας ανά διαστήματα σπουδαία πρόσωπα της πολιτικής και πολιτιστικής ζωής της χώρας εντός αυτής. Υπήρξε κατοικία υψηλόβαθμων πολιτικών, καλλιτεχνών όπως της Μάγιας Λυμπεροπούλου, συγγραφέων, καθηγητών πανεπιστημίου και πολλών άλλων. Το ρετιρέ του κτιρίου κατοικήθηκε στο παρελθόν από γνωστό βουλευτή της Ένωσης Κέντρου.
Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Αθήνα Κατηγορία:Μοντερνισμός Κατηγορία:Αρχιτεκτονική κτιρίων
Συμμετοχή του Καζακστάν στη Junior Eurovision
Το Καζακστάν έχει συμμετάσχει στον Παιδικό Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision δύο φορές από το ντεμπούτο τους το στο Μινσκ της Λευκορωσίας. Η συμμετοχή τους το 2018 επιλέχθηκε από έναν εθνικό τελικό που οργανώθηκε από τον Καζακστανό ραδιοτηλεοπτικό φορέα Khabar Agency.
Ο διαγωνισμός του 2018 είναι η πρώτη φορά που το Καζακστάν συμμετείχε σε διαγωνισμό της Eurovision.
History
Στις 25 Νοεμβρίου 2017, το Channel 31 του Καζακστάν αποκάλυψε την πρόθεσή τους να συμμετάσχουν στον διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision 2018. Οι αρχικές αξιώσεις προέκυψαν στις 22 Δεκεμβρίου 2017 από τον Υπουργό Πολιτισμού και Αθλητισμού του Καζακστάν Arystanbek Mukhamediuly και τον Γενικό Διευθυντή του Channel 31, Bagdat Kodzhahmetov, ότι το Καζακστάν είχε ζητήσει να γίνει μέλος της EBU, με την ελπίδα να συμμετάσχει τόσο στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision όσο και στον διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision Junior. Ο Kodzhahmetov κάλεσε τη Ντανέλιγια Τουλέσοβα, νικήτρια της τέταρτης σεζόν της έκδοσης του The Voice Kids της Ουκρανίας, να συμμετάσχει στη διαδικασία για να εκπροσωπήσει το Καζακστάν στη Junior Eurovision. Την επόμενη μέρα, η EBU έκανε μια δήλωση την επόμενη ημέρα που απέρριψε τη δυνατότητα του Καζακστάν να γίνει ενεργό μέλος της EBU, λόγω του γεγονότος ότι το Καζακστάν δεν βρίσκεται ούτε εντός του Ευρωπαϊκού Χώρου Ραδιοτηλεόρασης ούτε στο Συμβούλιο της Ευρώπης.
Πριν από αυτό, το Καζακστάν είχε στείλει μια αντιπροσωπεία στους διαγωνισμούς του 2013 και του 2017 και έκπεμψε τις τελευταίες ζωντανές. Το Channel 31 δήλωσε επίσης την πρόθεσή του να μεταδώσει τους διαγωνισμούς το 2018 και το 2019. Το Khabar Agency είναι συγγενής μέλος της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης (EBU) από τον Ιανουάριο του 2016.
Μπορεί το Khabar Agency είναι συνεργαζόμενο μέλος της EBU, χρειάζεται ειδική πρόσκληση από τους διοργανωτές του διαγωνισμού για μελλοντικούς διαγωνισμούς.
Παραπομπές
Kazakhstan Κατηγορία:Μουσική του Καζακστάν
Χουάνγκ Σουν-χονγκ
Ο Χουάνγκ Σουν-χονγκ (κορεάτικα: 황선홍, γεννήθηκε 14 Ιουλίου 1968) είναι Νοτιοκορεάτης πρώην ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής. Θεωρείται ως ένας από τους κορυφαίους ποδοσφαιριστές στην ιστορία της χώρας του.
Καριέρα
Μετά την αποφοίτησή του από το Πανεπιστήμιο, ο Χουάνγκ αποφάσισε να μην παίξει στη χώρα του και μετακόμισε στη Γερμανία για να ξεκινήσει την επαγγελματική του καριέρα το καλοκαίρι του 1991 εντασσόμενος στην εφεδρική ομάδα της Μπάγερ Λεβερκούζεν και σημείωσε 10 γκολ με 10 εμφανίσεις στην τέταρτη κατηγορία της Γερμανίας. Ένας σοβαρός τραυματισμός τον επόμενο χρόνο τον οδήγησε σε επιστροφή στη χώρα του και στην νεοσύστατη ομάδα Πόχανγκ Στίλερς. Το 1995 είχε εξαιρετική χρονιά έχοντας 11 γκολ και έξι ασίστ με 24 εμφανίσεις συμπεριλαμβανομένου ενός ρεκόρ, το οποίο σημείωσε σκοράροντας σε οκτώ συνεχόμενους αγώνες, αλλά η ομάδα του τερμάτισε δεύτερη. Κέρδισε δύο Ασιατικά Πρωταθλήματα Συλλόγων, Ως άγνωστος παίκτης που έπαιζε για ένα πανεπιστήμιο, ο Χουάνγκ επιλέχθηκε απρόσμενα για την Εθνική της Νότιας Κορέας για το Ασιατικό Κύπελλο Εθνών του 1988 από τον προπονητή Λι, ο οποίος τον παρακολουθούσε από τότε που ήταν παίκτης γυμνασίου. Σκόραρε δύο γκολ, ένα επί του Ιράν και ένα επί της Ιαπωνίας. Μετά από εξαιρετικές εμφανίσεις, που σκόραρε επτά γκολ στην προκριματική φάση, συμπεριλήφθηκε στην ομάδα της Νότιας Κορέας για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990 αλλά στην τελική φάση δεν υπήρξε καμία επιτυχία.
Ο Χουάνγκ εξακολουθούσε να αποτελεί σημαντικό στέλεχος της Νότιας Κορέας και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002. Σημειώνοντας το νικητήριο γκολ στον πρώτο αγώνα των ομίλων με αντίπαλο την Πολωνία, βοήθησε τη Νότια Κορέα να πετύχει την πρώτη της νίκη στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Τελείωσε τη διεθνή του καριέρα μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002 έχοντας 103 διεθνείς εμφανίσεις και 50 γκολ για τη Νότια Κορέα  έχοντας έξι επεμβάσεις, λόγω πολλών τραυματισμών κατά τη διάρκεια της καριέρας του.
Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση ακολούθησε προπονητική καριέρα σε συλλόγους της Κορέας και από το 2021 είναι προπονητής της Εθνικής Κορέας κάτω των 23 ετών.
Τίτλοι και διακρίσεις
Πόχανγκ Στίλερς Νότια Κορέα Ατομικές διακρίσεις
Παραπομπές
Κατηγορία:Νοτιοκορεάτες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Νότιας Κορέας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πόχανγκ Στίλερς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σερέσο Όσακα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κασίβα Ρεϊσόλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1996 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1990 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1994 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1998 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002 Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Δημήτρης Πρίφτης
Ο Δημήτριος Πρίφτης (Αθήνα, 27 Οκτωβρίου 1968) είναι Έλληνας προπονητής καλαθοσφαίρισης στην ιταλική Ρέτζιο Εμίλια.
Σταδιοδρομία
Ο Πρίφτης ξεκίνησε την προπονητική του σταδιοδρομία μέσω των τμημάτων υποδομής του ΑΝΟΓ, του Άρη Γλυφάδας και του Γ.Σ. Αργυρούπολης. Ακολούθησε το τμήμα γυναικών του Κρόνου Αγίου Δημητρίου, το ανδρικό τμήμα του Αιγαίου Γλυφάδας και οι Εσπερίδες, από το 1998 ως το 2000, με τις οποίες κατάφερε να ανέβει στην Α1 κατηγορία.
Στη συνέχεια, ανέλαβε ως βοηθός του Ντιρκ Μπάουερμαν στην ομάδα της Δάφνης, με την οποία όμως, υποβιβάστηκε στην Α2 Εθνική κατηγορία. Την επόμενη σεζόν, υπήρξε βοηθός του Θόδωρου Μπολάτογλου στον Ιωνικό Νίκαιας, καταλαμβάνοντας την έκτη θέση στην Α2.
Από το 2003, υπήρξε βοηθός προπονητή στην ομάδα της ΑΕΚ, θέση στην οποία παρέμεινε για έξι χρόνια. Το 2008, ξεκίνησε τη συνεργασία του με την Εθνική Ελλάδος, συνεχίζοντας μέχρι το 2012 και επιστρέφοντας στη θέση του βοηθού το 2014.
Το 2009-10, συνεργάστηκε με τον Φώτη Κατσικάρη και τον Ντέιβιντ Μπλατ στον πάγκο του Άρη, πριν συνεχίσει ως πρώτος προπονητής στην ομάδα της Καβάλας, για την επόμενη διετία. Μετά το πέρασμα του από τον Ίκαρο Καλλιθέας και τον Κολοσσό Ρόδου, εργάστηκε ως βοηθός προπονητή στην ομάδα του Παναθηναϊκού, υπό τον Φραγκίσκο Αλβέρτη, κατακτώντας το πρωτάθλημα Ελλάδας το 2014.
Από το καλοκαίρι του 2014, ανέλαβε πρώτος προπονητής του Άρη, με τον οποίο κατέλαβε την τέταρτη θέση του ελληνικού πρωταθλήματος του 2015 και του του 2016. Τον Ιούνιο του 2016, ανανέωσε το συμβόλαιο του με τον Άρη μέχρι το 2018, απορρίπτοντας προτάσεις από ευρωπαϊκές ομάδες.
Στις 26 Ιουνίου 2021, ο Πρίφτης ανακοινώθηκε ως ο νέος προπονητής του Παναθηναϊκού, με συμβόλαιο τριετούς (2+1) διάρκειας. Στις 26 Σεπτεμβρίου 2021, κατέκτησε το Σούπερ Καπ Ελλάδας, αφού ο Παναθηναϊκός νίκησε στον τελικό τον Προμηθέα Πατρών 92-83. Στις 12 Απριλίου 2022, αποτέλεσε παρελθόν από την ομάδα μετά τα αποτυχημένα αποτελέσματα σε Ευρωλίγκα, Κύπελλο και Πρωτάθλημα Ελλάδας.
Στις 16 Ιουνίου 2022, ανακοινώθηκε από την τούρκικη Τόφας, υπογράφοντας συμβόλαιο διάρκειας τριών ετών (μέχρι το 2025). Στις 25 Ιανουαρίου 2023, αποχωρώντας ύστερα από επτά μήνες λόγω της κακής πορείας της ομάδας.
Στις 19 Ιουνίου 20232, ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της ιταλικής Ρέτζιο Εμίλια.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Κρόνου Αγίου Δημητρίου Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Εσπερίδων Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Καβάλας Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Ικάρου Καλλιθέας Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Κολοσσού Ρόδου Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Άρη Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Ούνικς Καζάν Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης ΠΑΟ
Χριστόδουλος (αμιράς)
Ο Χριστόδουλος υπήρξε ο πρώτος Εμίρης (αμιράς = ναύαρχος) (Amiratus), αμιράς του Παλέρμο, κατά την περίοδο βασιλείας του Ρογήρου Β΄, τρίτου Νορμανδού Κόμη της Σικελίας (1105-1130).
Βιογραφία
Η καταγωγή του είναι αβέβαιη, ωστόσο ελληνική πηγή τον αναφέρει ως καταγόμενο από την Αντιόχεια. Σύμφωνα με τον Έντμοντ Κέρτις, ο Χριστόδουλος ήταν Έλληνας από τη Σικελία, ενώ, για τον Φερντινάν Σαλαντόν, επρόκειτο για μουσουλμανικής καταγωγής άτομο. Ο Χριστόδουλος αναφερόταν από τους Άραβες ως «Αμπντούλ-Ραχμάν αλ-Νασράνι ».
Σε άγνωστη ημερομηνία, ο Χριστόδουλος εισήλθε στην υπηρεσία της Νορμανδικής Κομητείας της Σικελίας, όπου και ορίστηκε Αμιράς το 1107, στη διάρκεια της περιόδου αντιβασιλείας της Αντελαζία ντελ Βάστο, μητέρας του νεαρού Κόμη Ρογήρου.
Το 1123, κατόπιν αιτήματος του Κόμη της Σικελίας, ηγήθηκε μεγάλης ναυτικής εκστρατείας εναντίον της Ιφρικίγια. Ο σικελικός στόλος, αποτελούμενος από 300 πλοία και 30000 άνδρες, επιτέθηκε στη Μαχντία. Η εκστρατεία στέφθηκε με αποτυχία και μόνον 100 πλοία επέστρεψαν στον λιμένα της Μαρσάλα.
Βοηθούμενος από τον Γεώργιο της Αντιόχειας, Έλληνα στην υπηρεσία του Ρογήρου Β΄ της Σικελίας, ο Χριστόδουλος κατέληξε να εκτοπιστεί οριστικά από τον τελευταίο, στα τέλη της δεκαετίας του 1120. Το όνομά του εξαφανίζεται από τις ιστορικές πηγές μετά την περίοδο εκείνη.
Γιέλκα Ρόουζεν
Η Γιέλκα Ρόουζεν (30 Δεκεμβρίου 1868 – 28 Μαΐου 1935) ήταν Γερμανίδα ζωγράφος, περισσότερο γνωστή ως σύζυγος του Άγγλου συνθέτη Φρέντερικ Ντέλιους.
Η Ελέν Σοφί Γιέλκα Ρόουζεν, γνωστή ως Jelka, γεννήθηκε στο Βελιγράδι το 1868. Ήταν το μικρότερο από τα πέντε παιδιά που γεννήθηκαν από τον Γκέοργκ Ρόουζεν (1820−1891) και τη σύζυγό του Σερένα Άννα (1830−1902), η οποία ήταν επίσης ζωγράφος.
Εξέθεσε έργα της στο Salon des Indépendants. Γνώρισε τον Φρέντερικ Ντέλιους σε ένα δείπνο στις 16 Ιανουαρίου 1896, και διαπίστωσε ότι είχαν κοινό ενδιαφέρον για τα κείμενα του Φρίντριχ Νίτσε και τη μουσική του Έντβαρντ Γκριγκ. Το 1897 ο Ντέλιους επέστρεψε από ένα επαγγελματικό ταξίσι στη Φλόριντα, όπου είχε διαχειριζόταν μια φυτεία πορτοκαλιών πριν από δώδεκα χρόνια. Ο Ντέλιους μετακόμισε στο πρόσφατα αγορασμένο σπίτι της Ρόουζεν στο Γκρεζ-σιρ-Λουέν, ένα κτίριο το οποίο ανήκε σε αυτήν και τη μητέρα της, και το ζευγάρι παντρεύτηκε τον Σεπτέμβριο του 1903. Η Ρόουζεν ήταν κληρονόμος μιας μετρίου μεγέθους περιουσίας από τη διακεκριμένη οικογένειά της Σλέσβιχ-Χόλσταϊν και η περιουσία της έδωσε στον Ντέλιους οικονομική ασφάλεια.
Μέσω της γονικής της κληρονομιάς, η Ρόουζεν είχε αποκτήσει καλή μόρφωση και μιλούσε πολλές γλώσσες, και ήταν αυτή που συχνά πρότεινε κείμενα που θα μπορούσε να μελοποιήσει ο σύζυγός της. Εκείνη εντόπισε τα έργα του Έρνεστ Ντάουσον για το έργο του Songs of Sunset καθώς και τα έργα του Ουόλτ Ουίτμαν για το Songs of Farewell. Οι γερμανικές μεταφράσεις αυτών των κειμένων από την ίδια δημοσιεύονταν συχνά μαζί με τη μουσική. Οι καλλιτεχνικές της δεξιότητες ήταν επίσης ανεκτίμητες στα σκίτσα των σκηνικών στην αναβίωση του A Village Romeo and Juliet του Μπίτσαμ το 1920. αριστερά|μικρογραφία|244x244εσ| Ο τάφος του Φρέντερικ και της Γιέλκα Ντέλιους στην εκκλησία του του Αγίου Πέτρου στο [[Σάρρεϋ|Σάρεϊ του Ηνωμένου Βασιλείου]] Η Ρόουζεν παρέμεινε αφοσιωμένη στον Ντέλιους παρά τις σχέσεις που είχε ο ίδιος με άλλες γυναίκες. Τα τελευταία δώδεκα χρόνια της ζωής του Ντέλιους, τα οποία τα πέρασε τυφλός και παράλυτος από σύφιλη τρίτου βαθμού, η Ρόουζεν παράτησε τη δουλειά της για να τον φροντίζει. Η ίδια αρρώστησε με καρκίνο του εντέρου και έκανε γνωστό ότι η εξωτερική βοήθεια θα ήταν ευπρόσδεκτη. Αυτό οδήγησε τον Έρικ Φένμπι να προσφέρει τις υπηρεσίες του στον συνθέτη, ακόμα ως προσωπικός νοσοκόμος του. Ο Φένμπι εργάστηκε με τον Ντέλιους για έξι χρόνια, κατά τη διάρκεια των οποίων η Γιέλκα είχε απουσίαζε κατά περιόδους για λόγους ιατρικής περίθαλψης. Επέστρεψε από ένα γηροκομείο για να είναι στο πλευρό του Ντέλιους, όταν εκείνος πέθανε τον Ιούνιο του 1934. Ο Ντέλιους ήθελε να τον θάψουν στον κήπο του σπιτιού τους στο Γκρεζ-σιρ-Λουέν, ή αν δεν γινόταν αυτό, στην Αγγλία. Οι τοπικές αρχές δεν επέτρεψαν την ταφή στον κήπο, αλλά παράλληλα η Γιέλκα ήταν πολύ άρρωστη για να ταξιδέψει, κι έτσι ο Ντέλιους θάφτηκε στο τοπικό νεκροταφείο στο Γκρεζ.
Τον Μάιο του 1935, αν και δεν είχε αναρρώσει πλήρως, η Γιέλκα ένιωθε ότι είχε αρκετή δύναμη για να διασχίσει τη Μάγχη για να παρευρεθεί στον εκ νέου ενταφιασμό του συζύγου της στην εκκλησία του Αγίου Πέτρου, στο Σάρεϊ. Ωστόσο, καθ' οδόν προσβλήθηκε από πνευμονία και νοσηλεύτηκε στο Ντόβερ κατά την άφιξή της στην Αγγλία. Στη συνέχεια μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο στο Κένσινγκτον του Λονδίνου, όπου πέθανε στις 28 Μαΐου 1935, δύο ημέρες μετά την εκ νέου ταφή του συζύγου της. Τάφηκε μαζί του: μοιράζονται τον ίδιο τάφο. Η περιουσία της χρηματοδότησε ένα καταπίστευμα, το οποίο διαχειριζόταν ο σερ Τόμας Μπίτσαμ, για την προώθηση των έργων του Ντέλιους. Ο Μπίτσαμ είναι σήμερα θαμμένος σε μικρή απόσταση από το ζευγάρι.
Τη Γιέλκα Ρόουζες υποδύθηκε η Βρετανίδα ηθοποιός Μορίν Πράιορ στην ταινία του Κεν Ράσελ Song of Summer το 1968.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί εβραϊκής καταγωγής Κατηγορία:Βελιγράδι Κατηγορία:Γερμανοί ζωγράφοι
Μοσλαβάτσκα Γκόρα
μικρογραφία|250x250εσ|Πλαγιές του Μοσλαβάτσκα Γκόρα στη Βρτλίνσκα Η Μοσλαβάτσκα Γκόρα (κροατικά: Moslavačka Gora) είναι μια μικρή οροσειρά που βρίσκεται στην κεντρική Κροατία στα σύνορα της κομητείας Μπιελοβάρ-Μπιλογκόρα και της κομητείας Σισάκ-Μοσλάβινα. Ανήκουν στα βυθισμένα βραχώδη υψίπεδα των παλαιογεωλογικών ορεινών περιοχών, πλούσια σε ορυκτούς πόρους (γρανίτη, πετρέλαιο και φυσικό αέριο). Η υψηλότερη κορυφή είναι η Χούμκα με υψόμετρο 489 μ. Άλλες προεξέχουσες κορυφές περιλαμβάνουν τη Βις (444 μ) τη Καλουτζέροφ γκρομπ (437 μ) και τη Μιέσετς (Σελήνη) (354 μ). Η έκταση της οροσειράς είναι περίπου 1350 τ.χλμ.
Τα όρη Μοσλαβάτσκα καλύπτονται από πυκνά δάση από οξιές, καστανιές, μαύρη ελάστρα, σημύδα και άλλα, ενώ στις κάτω περιοχές υπάρχουν καλλιεργούμενοι οπωρώνες και αμπελώνες. Οι νότιες πλαγιές είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακές.
Προϊστορικοί ελέφαντες (όπως οι Gomphotherium angustidens, Prodeinotherium bavaricum και απολιθώματα του Brachypotherium brachypus) βρέθηκαν μέσα στα παλαιότερα ιζήματα σε ορυχείο μπεντονίτη κοντά στο χωριό Γκόρνια Γιελένσκα το 1994 τα οποία χρονολογούνται πριν από περίπου 17 εκατομμύρια χρόνια και είναι από τα παλαιότερα στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Υπάρχουν πολλά λατομεία, μερικά από αυτά εγκαταλελλειμμένα. Τα σημαντικότερα περιλαμβάνουν τα Πλέτερατς και Μικλέουσκα.
Στην περιοχή Μοσλαβάτσκα Γκόρα, υπάρχουν υπολείμματα αρχαίων οχυρώσεων, εκ των οποίων το πιο γνωστό είναι το Γκάριτς-γκραντ, που χτίστηκε από τον Μπαν Στεπιάν Σούμπιτς το 1256 μ.Χ..
Η περιοχή έχει προστατευμένη από το 2007, αφού έχει χαρακτηριστεί ως περιφερειακό πάρκο.
Η Μοσλαβάτσκα Γκόρα έχει πολύ ενδιαφέροντα γεωλογικά χαρακτηριστικά και πλούσια γεωλογική κληρονομιά. Χαρακτηριστική είναι η εμφάνιση διαφόρων πυριγενών και μεταμορφικών πετρωμάτων σε ενδιαφέρουσες δομικές σχέσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Κροατίας
Σπύρος Παπαδόπουλος (πολιτικός)
Ο Σπύρος Παπαδόπουλος (7 Νοεμβρίου 1931 - 6 Μαρτίου 2023) του Κωνσταντίνου, ήταν Έλληνας ψυχίατρος και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής Καβάλας με τη Νέα Δημοκρατία (ΝΔ) από το 1985 ως το 1993.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1931 στη Δράμα και σπούδασε ιατρική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Έκανε μετεκπαίδευση στο Ηνωμένο Βασίλειο. Πολιτεύτηκε επιτυχώς με τη Νέα Δημοκρατία.
Βουλευτής
Εξελέγη βουλευτής Καβάλας με τη ΝΔ για πρώτη φορά το 1985 επανεξελέγη τον Ιούνιο του 1989, το Νοέμβριο του 1989 και τον Απρίλιο του 1990.
Κάρολιν Πιρς
Η Κάρολιν Πιρς είναι Αμερικανίδα ηθοποιός ταινιών ερωτικού περιεχομένου.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου στο Χέντερσον της Νεβάδας. Άρχισε την καριέρα της το 1997 και από τότε πήρε μέρος σε 130 ταινίες πορνό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί πορνογραφικών ταινιών
Ερρίκος Ε΄ της Γκορίτσια
Ο Ερρίκος Ε΄, γερμ. Heinrich V (απεβ. 1362) από τον Οίκο της Γκορίτσια ήταν συγκυρίαρχος κόμης της Γκορίτσια, μαζί με τους αδελφούς του Αλβέρτο Γ΄ και Μάινχαρτ Ε΄.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Αλβέρτου Β΄ κυρίου της Κοιλάδας του Πούστερ και της Ευφημίας του Μετς, κόρης του Ούλριχ Β΄, διοικητή (bailiff). Είχε έναν μεγαλύτερο αδελφό, τον Αλβέρτο Γ΄ (από την πρώτη σύζυγο τού Αλβέρτου Β΄, την Ελισάβετ τη Έσσης) και έναν μικρότερο αμφιθαλή αδελφό, τον Μάινχαρτ ΣΤ΄.
Το 1338 διαδέθηκε, μαζί με τους αδελφούς του, τον εξάδελφό τους Ιωάννη Ερρίκο Δ΄ κόμη της Γκορίτσια. Διορίστηκε τo 1349 διοικητής του Φρίουλι. Το 1362 απεβίωσε και έμειναν μόνοι οι δύο αδελφοί του Αλβέρτος Γ΄ και Μάινχαρτ Ε΄ ως κόμητες της Γκορίτσια.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Τσιλιόλα, κόρη του Ιάκομπο δούκα της Καρράρα· δεν απέκτησαν απογόνους.
Θωμάς Μιχαήλογλου
Ο Θωμάς Μιχαήλογλου ή Μιχαηλόγλου (1896 -1968), του Μιχαήλ και της Ευτέρπης, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως δήμαρχος Αλεξανδρούπολης από το 1964 έως την αντικατάστασή του από τη χούντα το 1967.
Πριν τη δημαρχία
Διετέλεσε διευθυντής της Γαλλοελληνικής Εταιρείας Σιδηροδρόμων.
Δήμαρχος
Στις δημοτικές εκλογές του 1964 εξελέγη δήμαρχος.
Θάνατος και κηδεία
Ο Θωμάς Μιχαήλογλου πέθανε αδόκητα στις 19 Ιουλίου 1968 στην Αλεξανδρούπολη. Η κηδεία του έγινε από τον μητροπολιτικό ναό του Αγίου Νικολάου. Ετάφη στα δημοτικά νεκροταφεία της πόλης, όπως αποφασίστηκε με ψήφισμα του Δημοτικού Συμβουλίου. Το όνομά του δόθηκε σε δρόμο της πρωτεύουσας του νομού Έβρου.
Παραπομπές
Μιχαηλογλου Θ
Εκτροχιασμός στο Σεν-Μισέλ-ντε Μωριέν
Ο εκτροχιασμός στο Σεν-Μισέλ-ντε Μωριέν στις 12 Δεκεμβρίου 1917 ήταν σιδηροδρομικό δυστύχημα που περιελάμβανε στρατιωτική αμαξοστοιχία που μετέφερε τουλάχιστον 1.000 Γάλλους στρατιώτες στο σπίτι τους για άδεια από το Ιταλικό Μέτωπο στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο εκτροχιασμός, που συνέβη καθώς το τρένο κατέβαινε την κοιλάδα Μωριέν ΙMaurienne) στη σιδηροδρομική γραμμή Κυλόζ - Μοντάν (Culoz–Modane) προκάλεσε συντριβή του συρμού και στη συνέχεια πυρκαγιά στην οποία περισσότεροι από 675 άτομα έχασαν τη ζωή τους. Εξακολουθεί να είναι το πιο θανατηφόρο σιδηροδρομικό δυστύχημα στη Γαλλία μέχρι σήμερα.
Ιστορικό του ατυχήματος
αριστερά|μικρογραφία| Ο Στρατηγός Εμίλ Φαγιόλ Μετά τη Μάχη του Καπορέτο, που έλαβε χώρα από τις 24 Οκτωβρίου έως τις 19 Νοεμβρίου 1917, ένα Βρετανικό και Γαλλικό Εκστρατευτικό Σώμα στάλθηκαν στη βορειοανατολική Ιταλία για να ενισχύσουν την ιταλική γραμμή του μετώπου. Όταν το ιταλικό μέτωπο σταθεροποιήθηκε ένα μήνα αργότερα, ο στρατηγός Εμίλ Φαγιόλ (Émile Fayolle), ο οποίος ήταν ο νέος αρχιστράτηγος των γαλλικών στρατευμάτων που υποστήριζαν τους Ιταλούς, έδωσε άδεια σε στρατιώτες που είχαν πολεμήσει προηγουμένως στο Δυτικό Μέτωπο, έτσι ώστε το ηθικό να βελτιωθεί στον απόηχο της Ανταρσίας του Γαλλικού Στρατού 1917. Στα τέλη Νοεμβρίου 1917, οργανώθηκε σχέδιο σιδηροδρομικών μεταφορών για τη μεταφορά των Γάλλων στρατιωτών από τη Βιτσέντζα, μια ιταλική πόλη, σε σιδηροδρομικούς σταθμούς στη Γαλλία.
Τη νύχτα της 12ης προς 13η Δεκεμβρίου 1917, το στρατιωτικό τρένο, με αριθμό 612, επέστρεφε από την Ιταλία γεμάτο με Γάλλους στρατιώτες που είχαν περάσει ένα μήνα βοηθώντας τα ιταλικά στρατεύματα.
Αφού πέρασε από τη σήραγγα Μοντ Σενί (Mont Cenis), το τρένο έφτασε στο σταθμό του Μοντάν, όπου συνδέθηκαν στον συρμό δύο επιπλέον βαγόνια πριν από τη διαδρομή προς το Σαμπερί. Από εκεί επρόκειτο να διασκορπιστούν για να βρουν τις οικογένειές τους σε όλη τη Γαλλία για 15 ημέρες άδειας που κάλυπταν τις διακοπές του τέλους του έτους. Το τρένο σταμάτησε στο Μοντάν επί μία ώρα για να περάσουν άλλα τρένα. Οι περισσότεροι από τους αξιωματικούς κατέβηκαν από το τρένο κατά τη διάρκεια αυτής της στάσης, για να πάρουν το εξπρές Μοντάν - Παρίσι.
Το τρένο
Το τρένο αποτελούνταν από 19 βαγόνια ιταλικής κατασκευής: ένα φορτηγό αποσκευών σε κάθε άκρο, 15 βαγόνια με αναρτήσεις σε φορέα και δύο βαγόνια με σταθερούς άξονες που προστέθηκαν στο Μοντάν, συνολικού μήκους 350 μέτρων και συνολικού βάρους 526 τόνων. Με επίσημη καταμέτρηση μετέφερε 982 στρατευμένους άνδρες της 46ης και 47ης μεραρχίας. Τα βαγόνια ήταν ξύλινης κατασκευής με μεταλλικό σκελετό (σασί). Λόγω έλλειψης ατμαμαξών στην περιοχή, ο τοπικός διοικητής σιδηροδρομικής κυκλοφορίας επέλεξε να συνδέσει δύο τρένα συνδυάζοντας 19 βαγόνια σε μιαν ατμάμαξα κλάσης 4-6-0. Από αυτά τα βαγόνια, μόνο τα τρία πρώτα είχαν αερόφρενα, τα υπόλοιπα βαγόνια είχαν μόνο χειρόφρενα ή καθόλου φρένα. Τα φρένα πεπιεσμένου αέρα λειτούργησαν μόνο στα τρία πρώτα βαγόνια του τρένου και επτά 'φρεναδόροι" (υπάλληλοι επιφορτισμένοι με την εφαρμογή των φρένων, δύο από τους οποίους πέθαναν στον εκτροχιασμό) είχαν κατανεμηθεί σε όλο το τρένο, για να ενεργοποιούν τα φρένα όταν τους δινόταν σήμα από το σφύριγμα της ατμάμαξας.
Το τρένο πιθανόν μετέφερε περισσότερους από τον επίσημο αριθμό στρατιωτών και ήταν υπερφορτωμένο για λειτουργία στην απότομη κλίση 3,3% μεταξύ Μοντάν (υψόμετρο 1040 μέτρα) και Σεν-Μισέλ-ντε Μωριέν (Saint Michel de Maurienne, υψόμετρο 710 μέτρα), με πάρα πολλά βαγόνια σε σχέση με την ισχύνπέδησης της μονής ατμάμαξας. Ένα τέτοιο τρένο κανονικά θα είχε δύο ατμάμαξες. Ωστόσο, η δεύτερη ατμάμαξα που είχε διατεθεί είχε επιταχθεί για ένα τρένο πυρομαχικών από τον αξιωματικό που ήταν υπεύθυνος για την αποστολή. Ο οδηγός προέβαλε αντιρρήσεις στο να πάρει τόσο βαρύ φορτίο με μια μόνον ατμάμαξα, αλλά αυτές δεν έγιναν αποδεκτές από τον αξιωματικό μεταφοράς.
Το δυστύχημα
Το πρώτο βαγόνι εκτροχιάστηκε ενώ έτρεχε με 102 km/h σε σημείο όπου η επιτρεπόμενη ταχύτητα ήταν 40 km/h και ο ζεύκτης του έσπασε μόλις 1.300 μέτρα από τον σταθμό Σεν-Μισέλ-ντε Μωριέν λίγο μετά τη διέλευση της μεταλλικής γέφυρας του αυτοκινητόδρομου στο Σωσσάζ (Saussaz), πάνω από τον ποταμό Αρκ. Τα ξύλινα βαγόνια συγκρούστηκαν το ένα με το άλλο και αμέσως πήραν φωτιά, που προκλήθηκε από τα υπερθερμασμένα φρένα και τα αναμμένα κεριά που υπήρχαν σε αυτά λόγω ελαττωματικού ηλεκτρικού φωτισμού. Η φωτιά τροφοδοτήθηκε επίσης από χειροβομβίδες και άλλα εκρηκτικά που μετέφεραν χωρίς άδεια οι στρατιώτες που επέστρεφαν σπίτι. Η φωτιά δεν έσβησε μέχρι το βράδυ της επόμενης μέρας. Ο εκτροχιασμός σημειώθηκε σε σημείο όπου η σιδηροδρομική γραμμή περνούσε από ένα στενό κενό στο ορεινό ανάγλυφο, αφήνοντας ελάχιστα περιθώρια διαφυγής θερμότητας από τη φωτιά.
Απώλειες
μικρογραφία| Εργασίες εκκαθάρισης μετά το δυστύχημα Ο οδηγός του συρμού (μηχανικός) ήταν πολύ απασχολημένος με τα χαλασμένα φρένα του και την υπερβολική ταχύτητα για να παρατηρήσει την απουσία των βαγονιών μέχρι να φτάσει στο σταθμό του Σεν-Μισέλ-ντε Μωριέν. Εδώ κατάφερε τελικά να σταματήσει την ατμομηχανή του και την εφοδιοφόρο της. Μαζί με μερικούς Σκωτσέζους στρατιώτες που περίμεναν να αναχωρήσουν για το Μοντάν (δύο βρετανικές μεραρχίες είχαν επίσης σταλεί στο ιταλικό μέτωπο τον Οκτώβριο) και σιδηροδρομικούς υπαλλήλους και από τους δύο σταθμούς, πήγε αμέσως στον τόπο του ατυχήματος για να βοηθήσει. Το έργο τους έγινε πιο δύσκολο από το βραχώδες έδαφος όπου βρίσκονταν τα κατεστραμμένα βαγόνια, από τη ζέστη από τις φωτιές και από το ύψος των συσσωρευμένων συντριμμιών. Ο σταθμάρχης στο Λα Πραζ (La Praz), βλέποντας το τρένο να περνά με ταχύτητα και εκτός ελέγχου, είχε ειδοποιήσει τον σταθμάρχη στον επόμενο μεγαλύτερο σταθμό, τον Σεν-Μισέλ-ντε Μωριέν, ο οποίος ανέστειλε την αναχώρηση ενός συρμού γεμάτου Βρετανούς στρατιώτες, εμποδίζοντας έτσι μια καταστροφική μετωπική σύγκρουση.
Τόσο το στρατιωτικό νοσοκομείο στο Σεν-Μισέλ-ντε Μωριέν όσο και το εργοστάσιο ζυμαρικών Μποζόν - Βερντυράζ (Bozon-Verduraz) στη γύρω περιοχή μετατράπηκαν σε αυτοσχέδια νοσοκομεία και νεκροτομεία για τα θύματα.
Τα σωστικά συνεργεία ανέσυραν περισσότερα από 424 πτώματα από τα συντρίμμια, που μπορούσαν να αναγνωριστούν επίσημα. Άλλα 135 δεν ήταν δυνατό να αναγνωριστούν. 37 ακόμη πτώματα βρέθηκαν σκορπισμένα κατά μήκος του έρματος του σιδηροδρόμου ή της δεξιάς διαδρομής, μεταξύ του Λα Πραζ και της μεταλλικής γέφυρας, που ανήκαν σε στρατιώτες που είχαν πηδήξει από το τρένο εκτός ελέγχου ή είχαν εκτιναχθεί με ταχύτητα από αυτό. Ενταφιάστηκαν σε κοινό τάφο δίπλα στο νεκροταφείο.
Μόνον 183 άνδρες που επέβαιναν στο τρένο αναφέρθηκαν στο προσκλητήριο το επόμενο πρωί (13 Δεκεμβρίου). Περισσότεροι από 100 άλλοι είτε πέθαναν σε νοσοκομεία της περιοχής, είτε κατά τη μεταφορά τους σε αυτά, τις επόμενες 15 ημέρες. Ο αναφερόμενος αριθμός θανάτων ποικίλλει μεταξύ των πηγών, και κυμαίνεται από τουλάχιστον 675 έως περίπου 800.
Μετά το δυστύχημα: Η έρευνα
μικρογραφία| Μνημείο στον τόπο του δυστυχήματος Το δυστύχημα παρέμεινε απόρρητο στρατιωτικό μυστικό επί 90 χρόνια. Εκείνη την εποχή, ο γαλλικός στρατός επέβαλε σιωπή στον γαλλικό Τύπο, ο οποίος ανέφερε ελάχιστα ή καθόλου για το ατύχημα επειδή ενέπλεξε Γάλλους αξιωματικούς. Η καθημερινή Le Figaro αφιέρωσε μόνον 21 γραμμές στο δυστύχημα στις 17 Δεκεμβρίου, τέσσερις ημέρες μετά το συμβάν.
Τον Ιούνιο του 1923 ο Υπουργός Άμυνας, Αντρέ Μαζινό, εγκαινίασε μνημείο για τα θύματα στο νεκροταφείο του Σεν-Μισέλ-ντε Μωριέν. Το 1961 τα λείψανα των θυμάτων μεταφέρθηκαν στο εθνικό στρατιωτικό νεκροταφείο της Λυών-Λα Ντουά. Στις 12 Δεκεμβρίου 1998 ένα μνημείο εγκαινιάστηκε στην τοποθεσία Λα Σωσσάζ, κοντά στο σημείο του ατυχήματος.
Ο εκτροχιασμός παραμένει η μεγαλύτερη σιδηροδρομική καταστροφή στη γαλλική ιστορία. Παραμένει επίσης η δεύτερη μεγαλύτερη σιδηροδρομική καταστροφή στο σύνολο της παγκόσμιας ιστορίας όσον αφορά στον ακριβή αριθμό γνωστών θυμάτων, που αντικαταστάθηκε μόνο από το ναυάγιο του τρένου από το τσουνάμι της Σρι Λάνκα το 2004. Αυτό καθιστά επίσης τον εκτροχιασμό του Σεν-Μισέλ-ντε Μωριέν την πιο θανατηφόρα σιδηροδρομική καταστροφή στην παγκόσμια ιστορία που συνέβη ως αποτέλεσμα επιχειρησιακού ατυχήματος αντί να προκλήθηκε από μια μεγαλύτερη συνεχιζόμενη φυσική καταστροφή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σιδηροδρομικά ατυχήματα και δυστυχήματα Κατηγορία:Σαβοΐα Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Κοστάντσο Β΄ Σφόρτσα
Ο Κοστάντσο Β΄, ιταλ. Costanzo II (24 Φεβρουαρίου 1510 - 1512) από τον Οίκο των Σφόρτσα ήταν κύριος τού Πέζαρο (1510-12).
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Τζοβάννι κυρίου τού Πέζαρο και της τρίτης συζύγου του Τζινέβρα Τιέπολο. Δεύτερη σύζυγος τού πατέρ του ήταν η Λουκρητία Βοργία, αλλά ο γάμος τους δηλώθηκε άκυρος από τον Πάπα Αλέξανδρο ΣΤ΄, λόγω της υποτιθέμενης ανικανότητας τού γαμπρού. Ο Κονστάντσο Β΄ αρχικά είχε βαπτιστεί Τζοβάννι-Μαρία.
Έπειτα από επτά έτη ο Τζοβάννι έκανε γάμο με τη Τζινέβρα και έκανε μόνο ένα τέκνο, τον Τζοβάννι-Μαρία. Πέντε μήνες μετά τη γέννησή του τέκνου, ο Τζοβάννι απεβίωσε και τον διαδέχθηκε ο γιος του, που άλλαξε το όνομά του σε Κοστάντσο Β΄ και έγινε ο 4ος κύριος τού Πέζαρο. Επίτροπος ορίστηκε ο θείος του Γκαλεάτσο Σφόρτσα.
Το 1512 απεβίωσε και νόμιμος διάδοχός του ήταν ο θείος του Γκαλεάτσο Σφόρτσα. Όμως ο επικυρίαρχος τού Πέζαρο Πάπας Ιούλιος Β΄ αποφάσισε να κρατήσει τη διακυβέρνηση της κυριότητας και να μην επιτρέψει τη διαδοχή. Έτσι ο Κοστάντσο Β΄ ήταν ο τελευταίος των Σφόρτσα στην κυριότητα τού Πέζαρο.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Σφόρτσα
Εθνική Βοσνίας και Ερζεγοβίνης (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης (βοσνιακά: Ženska košarkaška reprezentacija Bosne i Hercegovine) είναι το συγκρότημα αθλητριών που αντιπροσωπεύουν τη χώρα της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης σε διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης Βοσνίας και Ερζεγοβίνης (Košarkaški savez Bosne i Hercegovine, KSBIH).
Συμμετοχές σε διεθνείς διοργανώσεις
Από τη δεκαετία του 1950 και μέχρι τη διάλυση του ενιαίου βαλκανικού κράτους, οι αθλήτριες με καταγωγή από την περιοχή της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης αγωνίζονταν φορώντας το σήμα της εθνικής ομάδας της Γιουγκοσλαβίας. Το 1992 στη FIBA προσχώρησε η Ομοσπονδία Βοσνίας και Ερζεγοβίνης ως αυτόνομος οργανισμός.