cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 6397
thumb|250px|Ο πυρήνας του NGC 6397 από το [[διαστημικό τηλεσκόπιο Χαμπλ.]] Το NGC 6397 είναι σφαιρωτό σμήνος στον αστερισμό Βωμός. Το σμήνος απέχει από τη Γη περίπου 7.800 έτη φωτός, γεγονός που το καθιστά, μαζί με το Μεσιέ 4, ως ένα από τα εγγύτερα στη Γη σφαιρωτά σμήνη. Αποτελείται από περίπου 400.000 άστρα και με φαινόμενο μέγεθος 5,3 και φαινόμενο διάμετρο όμοια με αυτή της Πανσελήνου, είναι ορατό δια γυμνού οφθαλμού σε καλές συνθήκες παρατηρήσης .Η ηλικία του υπολογίζεται γύρω στα 13.4 δισεκατομμύρια χρόνια.
Το NGC 6397 είναι ένα από τα 20 περίπου σφαιρωτά σμήνη του Γαλαξία που έχουν υποστεί κατάρρευση πυρήνα, δηλαδή ο πυρήνας τους είναι μια πολύ πυκνή ομάδα αστέρων.
Το ανακάλυψε ο Νικολά Λουί ντε Λακάιγ το 1751-2.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Σφαιρωτά σμήνη κατηγορία:Βωμός (αστερισμός) 6397 κατηγορία:Αντικείμενα Caldwell
Γαλλία του Βισύ
Ο όρος Κυβέρνηση του Βισύ ή Γαλλία του Βισύ αναφέρεται στη φιλογερμανική κυβέρνηση που σχηματίστηκε από τον Γάλλο στρατάρχη και ήρωα του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου Φιλίπ Πεταίν στο ελεύθερο τμήμα της Γαλλίας, νοτίως του Λίγηρα, μετά την εισβολή της Γερμανίας και τη συνθηκολόγηση κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Διήρκεσε από τον Ιούλιο του 1940 μέχρι τον Αύγουστο του 1944. Έλαβε το όνομά της από την πόλη Βισύ, όπου μετέφερε την έδρα της η κυβέρνηση του καθεστώτος.
«Βιβ Πεταίν!»
Μετά την παραπάνω συμφωνία και παρά την αντίθεση των λεγομένων «ογδοήκοντα» (28 γερουσιαστών και 57 βουλευτών και τις «δεδηλωμένες» 17 αποχές), στις 10 Ιουλίου, 569 μέλη της γαλλικής εθνοσυνέλευσης με την ψήφο τους έδωσαν στον στρατάρχη «όλες τις εξουσίες με σκοπό τη δημιουργία νέου συντάγματος». Με τρεις συντακτικές πράξεις που ακολούθησαν ο Πεταίν μέσα σε φρενήρεις ζητωκραυγές ανέλαβε όλες τις εξουσίες, ενώ με μία τέταρτη εξουσιοδοτούταν ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Πιέρ Λαβάλ, να αναπληρώνει τον στρατάρχη απόντα ή κωλυόμενο.
Στη φάση αυτή ο Πεταίν φέρεται να ήταν ιδιαίτερα επηρεασμένος από το συντηρητικό περιβάλλον του και ιδιαίτερα των οπαδών του Σαρλ Μοράς, αλλά και από μια μεγάλη μερίδα του λαού που από το «Πουρκουά» (= Γιατί;) της πτώσης της γραμμής Μαζινό και διαβλέποντας κίνδυνο από τη φασιστική κατάσταση στην Ισπανία, άρχισε να τρέφει φιλογερμανικά αισθήματα που, αν και χωρίς ιδιαίτερη στρατιωτική δραστηριότητα στη συνέχεια, θεωρήθηκε εχθρική προς τους Συμμάχους.
Εσωτερική πολιτική
Ο Πεταίν, έχοντας αναλάβει με συνταγματική κατοχύρωση όλες τις εκτελεστικές και δικαστικές εξουσίες και υπό το βαρύ σθένος της ανακωχής, εξήγγειλε μια «εθνική επανάσταση» που τη συνόψιζε στο σύνθημα «Εργασία, Οικογένεια, Πατρίδα», την οποία όμως ξεκίνησε με ιδιαίτερα εκτεταμένα μέτρα διώξεων κατά των αντιφρονούντων που ούτε οι παλαιότεροι Βασιλείς της Γαλλίας δεν είχαν ασκήσει. Ακολουθώντας σε μεγάλο βαθμό τα χνάρια των φασιστικών και ναζιστικών κυβερνήσεων του Άξονα, εγκαθίδρυσε ένα σκληρό και απολυταρχικό καθεστώς, καταδιώκοντας κάθε είδους «συνωμοτικές οργανώσεις», όπως εκείνες των πολιτικών της Γ΄ Δημοκρατίας, των εργατικών σωματείων, των κομμουνιστών, των Εβραίων κ.λπ.
Βασιζόμενος ιδιαίτερα στις λεγόμενες «Δυνάμεις της ανακωχής», τις «ομάδες προστασίας» ή «ομάδες ασφαλείας» του ταγματάρχη Γκρουσάρ, τη γαλλική «Λεγεώνα Πολεμιστών» και τους λεγεωνάριους της «Υπηρεσίας για τη Δημόσια Τάξη», την Γαλλική Πολιτοφυλακή που συγκρότησε, οργάνωσε επιπρόσθετα φασιστική γαλλική νεολαία με φασιστικά πρότυπα, παρέχοντας ιδιαίτερα ευνοϊκά μέτρα προσεταιρισμού και ένταξης μελών σ' αυτήν.
Εξωτερική πολιτική
right|thumb|250px|Φ. Πεταίν, Χίτλερ. Ανάμεσά τους ο διερμηνέας Πάουλ Σμιτ, πίσω δεξιά ο Ρίμπεντροπ. 24-10-1940. Φωτ. Deutsches Bundesarchiv Από πολιτικής πλευράς, όλες οι αποφάσεις καθορίζονταν από τις καλές σχέσεις με τους Ναζί, οι οποίοι βεβαίως και θώπευαν την κυβέρνηση του Βισύ και αυτό διότι ακόμα η Γαλλία διέθετε μια μεγάλη ναυτική δύναμη, όπως και μια τεράστια αποικιακή αυτοκρατορία που εκ της γαλλικής ανακωχής τα εδάφη της είχαν καταστεί φίλια εδάφη του Άξονα. Σε ό,τι αφορά την εξωτερική πολιτική, η στάση του Πεταίν ήταν πάντα από ανοχή ως επιδοκιμασία των ενεργειών της ναζιστικής Γερμανίας. Στον στρατιωτικό όμως τομέα δεν υπήρξε ιδιαίτερη συμμετοχή, καθώς ένα μεγάλο μέρος του γαλλικού στρατού είχε καταφύγει στην Αγγλία. Πάντως, δόθηκε σε πολλές περιπτώσεις το ελεύθερο στους Γερμανούς να χρησιμοποιήσουν γαλλικές βάσεις των αποικιών.
Στις 24 Οκτωβρίου του 1940, τέσσερις ημέρες πριν ξεσπάσει ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος του 1940, ο Χίτλερ, μετά από δική του επιθυμία, συναντήθηκε με τον Πεταίν στην πόλη Μοντουάρ, όπου ζήτησε από τον γαλλικό λαό τη «συνεργασία» του με τους Γερμανούς, σε μια καταφανή και δημόσια υποστήριξη του Πεταίν. Στις 13 Δεκεμβρίου, τελείως αιφνιδιαστικά, ο Πεταίν αφαιρεί όλες τις εξουσίες από τον αντιπρόεδρο Λαβάλ, διατάζοντας ακόμα και τη σύλληψή του. Το γεγονός αυτό θορύβησε τους Γερμανούς που θεώρησαν ότι η ενέργεια αυτή στρεφόταν εναντίον τους, οπότε και αρνήθηκαν τη συνεργασία του νέου υπουργού εξωτερικών, Φλαντέν. Τελικά, μετά από ασκηθείσες πιέσεις, ο Λαβάλ επανήλθε στη θέση του. Το 1942, όμως, η κατάσταση άλλαξε, καθώς ο Πεταίν τήρησε παθητική στάση απέναντι στην απόβαση συμμαχικών στρατευμάτων στη Γαλλική Βόρεια Αφρική (επιχείρηση Πυρσός), αγνοώντας τις απόψεις των υφισταμένων του για επίθεση. Αυτό εξόργισε τον Χίτλερ, ο οποίος εισέβαλε και στη Νότια Γαλλία. Αυτό ήταν και το τέλος της Γαλλίας του Βισύ. Ο διοικητής των γαλλικών στρατευμάτων στη Βόρεια Αφρική, Ναύαρχος Νταρλάν, αποφάσισε τότε να συνεργαστεί με τους Συμμάχους. Αυτό προκάλεσε την οργή μερίδας Γάλλων δωσιλόγων, με αποτέλεσμα λίγους μήνες αργότερα ο Νταρλάν να δολοφονηθεί. Ο Πεταίν παραμένει αρχηγός της Γαλλίας του Βισύ, περιθωριοποιημένος από τους νικητές, με εχθρική διάθεση απέναντί του από τους Συμμάχους.
Αντίσταση
Η πολιτική της κυβέρνησης του Βισύ, αν και βρήκε υποστηρικτές, δυσαρέστησε την πλειοψηφία του γαλλικού λαού, ο οποίος στο μεγαλύτερο μέρος της χώρας είχε πάρει ήδη μια γεύση από τη ναζιστική βαρβαρότητα. Η αντίδραση δεν άργησε να εκδηλωθεί. Ένας άλλος στρατηγός, νεότερος σε ηλικία, ο Σαρλ Ντε Γκωλ, έφυγε για την Αγγλία με σκοπό να οργανώσει αντίσταση. Με ραδιοφωνικό του διάγγελμα - από το Λονδίνο - κάλεσε τον γαλλικό λαό να αντισταθεί με κάθε μέσο. Η οργάνωσή του ονομάστηκε «Ελεύθεροι Γάλλοι» και αρχικά προσπάθησε να πάρει τη Γαλλία του Βισύ με το μέρος του. Η προσπάθειά του απέτυχε, με αποτέλεσμα πολλές φορές να δημιουργηθεί σύγχυση μεταξύ των Συμμάχων, οι οποίοι δεν ήξεραν τι να περιμένουν από τα απομεινάρια του γαλλικού στρατού. Τα επόμενα χρόνια, ο Ντε Γκωλ ήρθε σε ρήξη με τους δωσίλογους του Βισύ και οργάνωσε ισχυρή εθνική αντίσταση στη Γαλλία (αλλά και έξω από αυτήν), ενώ με το τμήμα του γαλλικού στρατού που είχε απομείνει πιστό σε αυτόν, συμμετείχε σε πολλές επιχειρήσεις των Συμμάχων.
Το τέλος της Κυβέρνησης του Βισύ
Ύστερα από την Απόβαση της Νορμανδίας και την κατάρρευση του εκεί γερμανικού μετώπου, οι Γερμανοί αγκιστρώνονται σε όσα σημεία της Γαλλίας παραμένουν ακόμη υπό την κατοχή τους. Ωστόσο, τους δυσχεραίνει σημαντικά η ύπαρξη σημαντικής γαλλικής αντίστασης. Έτσι, στις 7 Μαΐου 1944 οι Γερμανοί μεταφέρουν τον Πεταίν στο Ραμπουγιέ, αρκετά βορειότερα, επειδή φοβούνται απαγωγή του Στρατάρχη από τους μακί. Δεκαπέντε ημέρες αργότερα, με το πρόσχημα ότι στη Βόρεια Γαλλία αναμενόταν νέα απόβαση, και άγνωστο για ποιους λόγους, τον επαναφέρουν στο Βισύ. Επιστρέφοντας ο Πεταίν απευθύνει στον Ντε Γκωλ μια επιστολή, στην οποία του προτείνει να μοιρασθούν επί μερικούς μήνες την εξουσία και ύστερα να του την παραχωρήσει εξ ολοκλήρου και ο ίδιος να ιδιωτεύσει. Ο Ρεϊμόν Καρτιέ χαρακτηρίζει την επιστολή «μνημείο απλοϊκότητας», στο οποίο ο Ντε Γκώλ, φυσικά, δεν απαντά. .
Η εξουσία του Πεταίν συνεχίζεται. Στις 8 Αυγούστου ο Πιέρ Λαβάλ, τον οποίο είχε προσπαθήσει για μια ακόμη φορά να αποπέμψει ο Πεταίν, καταφεύγει στο Παρίσι. Αποπειράται να μεταφέρει την Κυβέρνησή του εκεί, οι Γερμανοί αρνούνται και του υποδεικνύουν την πόλη Μπελφόρ. Ο Λαβάλ αρνείται και οι Γερμανοί τον συλλαμβάνουν και τον μεταφέρουν ανατολικά. Στις 17 Αυγούστου έρχεται η σειρά του Πεταίν: Οι Γερμανοί τον συλλαμβάνουν και τον απομακρύνουν από την έδρα της Κυβέρνησης, πράγμα που σηματοδοτεί το τέλος της Γαλλίας του Βισύ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Β Κατηγορία:Γαλλικός εθνικισμός Κατηγορία:Δυνάμεις του Άξονα
Μάραθον (Τέξας)
thumb|485px|right| Γενική άποψη του Μάραθον, στο δυτικό Τέξας Το Μάραθον (Marathon) είναι χωριό στην Κομητεία Μπριούστερ του Τέξας, στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Ο πληθυσμός του ήταν 455 κάτοικοι στην απογραφή του 2000 και 430 στην απογραφή του 2010. Είναι ωστόσο ο δεύτερος μεγαλύτερος οικισμός της κομητείας Μπριούστερ.
Απαρχές
Ο πρώην καπετάνιος Άλμπιον Ε. Σέπαρντ, που είχε εργασθεί ως τοπογράφος μηχανικός για τη σιδηροδρομική γραμμή, αγόρασε γη στην περιοχή τον Μάρτιο του 1882 και ίδρυσε το Ράντσο Άιρον Μάουνταιν στα βόρεια του σημερινού χωριού. Τον Σεπτέμβριο έκανε αίτηση για τη δημιουργία ταχυδρομικού γραφείου, γράφοντας ότι ο τοπικός πληθυσμός ήταν 130 κάτοκοι περίπου και «αυξανόταν ραγδαία». Πράγματι, ένα ταχυδρομείο ιδρύθηκε εκεί στις 13 Φεβρουαρίου 1883. Ο Σέπαρντ ονόμασε την τοποθεσία «Μάραθον», επειδή το έδαφός της τού θύμιζε την πεδιάδα του Μαραθώνα, στην Ελλάδα.
Γεωγραφία
Το Μάραθον είναι κτισμένο σε υψόμετρο 1.220 ως 1.235 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε γεωγραφικές συντεταγμένες πλάτος 30°12΄27΄΄ Β και μήκος 103°14΄36΄΄ Δ. Βρίσκεται στο βόρειο μέρος της κομητείας Μπριούστερ.
Το Γραφείο Απογραφών των ΗΠΑ ταξινομεί το Μάραθον ως «census-designated place» (δηλαδή δεν αποτελεί αυτόνομη διοικητική οντότητα) με έκταση 13,6 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Το κλίμα του χωριού είναι ημίξηρο Η ελάχιστη θερμοκρασία που έχει σημειωθεί ποτέ είναι −21 °C, ενώ η μέγιστη 43 °C.
Δημογραφικά στοιχεία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2000, υπήρχαν 198 νοικοκυριά και 126 οικογένειες στο χωριό. Το 82,4% των κατοίκων ήταν λευκοί, το 0,88% Αφροαμερικανοί και το 13,2% ανήκαν σε άλλες φυλές. Το 21,1% του πληθυσμού ήταν ηλικίας κάτω των 18 ετών και το 19,3% άνω των 64. Η διάμεση ηλικία ήταν 46 έτη. Η αναλογία ενηλίκων ανδρών και γυναικών ήταν 100 γυναίκες προς 108,7 άνδρες.
Το διάμεσο οικογενειακό ετήσιο εισόδημα ήταν 27.500 δολάρια, ενώ το κατά κεφαλή 17.884 δολάρια. Το 13,2% των οικογενειών και το 23,2% του πληθυσμού ζούσαν κάτω από το όριο της φτώχειας.
Σεισμός
Στις 14 Απριλίου 1995 ένας σεισμός με μέγεθος 5,7 βαθμών Ρίχτερ συνέβη με επίκεντρο κοντά στο Μάραθον. Αυτός είναι μέχρι σήμερα (2008) ο δεύτερος μεγαλύτερος σεισμός στην ιστορία του Τέξας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαραθον
Θεοφάνης Νικαίας
Ο αρχιεπίσκοπος Νικαίας Θεοφάνης ήταν λόγιος κληρικός του 14ου αιώνα. Τον συναντάμε χειροτονημένο αρχιερέα το έτος 1370 και σε πρακτικά Συνόδου το 1380. Πέθανε μεταξύ Σεπτεμβρίου 1380 και Μαΐου 1381. Έγραψε πολλά εναντίον των Λατίνων.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Μητροπολίτες Νικαίας Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι
Οικία Ωτβίλ
Το 1927, οι απόγονοι του συγγραφέα δώρισαν το σπίτι στην πόλη του Παρισιού. Σήμερα στεγάζει το επίτιμο Προξενείο της Γαλλικής πρεσβείας του Λονδίνου και το μουσείο Βίκτωρος Ουγκώ. Το σπίτι και ο κήπος είναι ανοιχτά στο κοινό.
19ος αιώνας
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Το Κόκκινο σαλόνι Ο Βίκτωρ Ουγκώ, αρχικά ένθερμος υποστηρικτής του του Λουδοβίκου-Ναπολέοντα Βοναπάρτη, στράφηκε εναντίον του όταν αυτός αποφάσισε να καταλύσει με πραξικοπηματικό τρόπο τη Δεύτερη δημοκρατία στη Γαλλία, το 1852, και να ανακηρυχθεί αυτοκράτορας. Η επικείμενη δίωξή του από το νέο καθεστώς ανάγκασε τον Ουγκώ να καταφύγει στις Βρυξέλλες, στη συνέχεια στο νησί Τζέρσεϊ και τέλος εγκαταστάθηκε στο Γκέρνσεϊ τον Οκτώβριο του 1855. Βρίσκοντας καταφύγιο εκεί, αγόρασε το σπίτι στις 16 Μαΐου 1856 με τα έσοδα από την επιτυχημένη έκδοση του έργου του Οι Ενατενίσεις, για να στεγάσει την οικογένεια του στην εξορία. Στο σπίτι αυτό ο συγγραφέας έμεινε τα τελευταία δεκατέσσερα χρόνια της εξορίας του από τη Γαλλία, εξορία που κράτησε δεκαεννέα χρόνια.
Με την αγορά του σπιτιού, ο συγγραφέας εξασφάλισε ότι δεν θα μπορούσε να απελαθεί από το νησί, καθώς ο νόμος του Γκέρνσεϊ απαγόρευε την απέλαση ατόμων με περιουσία στο νησί.
Αυτό το σπίτι με θέα στην θάλασσα χτίστηκε γύρω στο 1800 από έναν Άγγλο. Είχε τη φήμη ότι ήταν στοιχειωμένο από το πνεύμα μιας γυναίκας που είχε αυτοκτονήσει εκεί, και παρέμενε ακατοίκητο για αρκετά χρόνια.
Ο Ουγκώ και η σύζυγός του Αντέλ Φουσέ μετέτρεψαν, επίπλωσαν και διακόσμησαν το σπίτι κατά τη διάρκεια της εξορίας του συγγραφέα από το 1856 έως το 1870, και κατά τη διάρκεια επίσκεψης το καλοκαίρι του 1878. Ονόμασε το σπίτι Ωτβίλ, αντί του Λιμπερτέ, που ήταν η αρχική του πρόθεση. Το σπίτι αποτελείται από τέσσερις ορόφους, με τον τελευταίο όροφο να διαθέτει μεγάλα παράθυρα με θέα στο λιμάνι του Σεντ Πίτερ Πορτ, τα νησάκια Χερμ και Σαρκ, καθώς και άλλα νησάκια κοντά τους. Ο κήπος είναι γεμάτος με δέντρα και λουλούδια με άφθονη βλάστηση λόγω του ήπιου κλίματος.
20ός και 21ος αιώνας
Η Πόλη του Παρισιού διατηρεί τα δύο σπίτια στα οποία έζησε ο Βίκτωρ Ουγκώ για μεγάλα χρονικά διαστήματα της ζωής του: το σπίτι του στον δεύτερο όροφο του μεγάρου Ροάν – Γκεμενέ στο Παρίσι, όπου διέμεινε από το 1832 έως το 1848, και την Οικία Ωτβίλ στο Γκέρνσεϊ, όπου έζησε από το 1856 έως το 1870. Η οικία Ωτβίλ παραχωρήθηκε στην πόλη του Παρισιού το 1927 από τους απογόνους του συγγραφέα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βίκτωρ Ουγκώ
Μπούρου
Το Μπούρου (ινδονησιακά: Buru) είναι το δεύτερο μεγαλύτερο νησί της επαρχίας Μολούκες στην Ινδονησία. Με έκταση 9.505 χλμ² είναι το 88ο μεγαλύτερο νησί και το τρίτο μεγαλύτερο στο νησιωτικό σύμπλεγμα των Μολούκων, μετά την Χαλμαχέρα και το Σέραμ. Η μεγαλύτερη πόλη και λιμάνι του νησιού είναι η Νάμλεα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά της Ινδονησίας
Παύλος Μαθιόπουλος
Ο Παύλος Μαθιόπουλος (1876 - 12 Οκτωβρίου 1956) ήταν βραβευμένος Έλληνας ζωγράφος και ακαδημαϊκός. Ασχολήθηκε με την κρητιδογραφία.
Έργο
μικρογραφία|Πίνακας παστέλ σε χαρτί που επιμελήθηκε ο Μαθιόπουλος την περίοδο 1900 - 1910 με τίτλο «Οδός Πανεπιστημίου». Το έργο του Μαθιόπουλου δέχτηκε ισχυρές επιρροές από τη μαθητεία του στη Γαλλία ενώ και ο ίδιος προσάρμοσε το όνομά του στα γαλλικά (Paul Mathiopoulos, Mathio). Η θεματογραφία του ήταν εμπνευσμένη από συμβολικά, ιστορικά και ιδεαλιστικά θέματα και από σκηνές της καθημερινής ζωής ενώ ξεχωριστή θέση περιλαμβάνουν οι προσωπογραφίες του. Στα έργα του απέδιδε τις μορφές σύμφωνα με τις εξιδανικευτικές τάσεις του Μπελ Επόκ. Εισήγαγε πρώτος στην Ελλάδα την τεχνική της κρητιδογραφίας παστέλ και το καλλιτεχνικό ρεύμα του Αρ Νουβό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών
Φέρντιναντ Φράιλιγκρατ
thumb|O Φ. Φράιλιγκρατ έζησε σε τούτο το σπίτι στην κωμόπολη [[Ούνκελ το 1839-1840.]] Ο Φέρντιναντ Φράιλιγκρατ (Ferdinand Freiligrath, 17 Ιουνίου 1810 – 18 Μαρτίου 1876) ήταν Γερμανός ποιητής και μεταφραστής, με πολιτική δράση.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Φράιλιγκρατ γεννήθηκε στην πόλη Ντέτμολτ, στο τότε Πριγκιπάτο του Λίπε. Ο πατέρας του ήταν δάσκαλος. Ο Φέρντιναντ άφησε το γυμνάσιο σε ηλικία 16 ετών προκειμένου να μαθεύσει για μια σταδιοδρομία εμπόρου στο Ζοστ. Εκεί άρχισε να διαβάζει και ξένη (γαλλική και αγγλική) λογοτεχνία, και πριν κλείσει τα 20 είχε δημοσιεύσει στίχους του σε τοπικά περιοδικά. Εργάσθηκε ως ταμίας σε μικρή τράπεζα στο Άμστερνταμ από το 1831 μέχρι το 1836. Αφού κυκλοφόρησαν μεταφράσεις του των Ωδών και των Chants du crépuscule του Βίκτωρα Ουγκώ, και αφού ίδρυσε ένα λογοτεχνικό περιοδικό, το Rheinisches Odeon (1836-1838), το 1837 άρχισε να απασχολείται ως λογιστής στο Μπάρμεν (σήμερα μέρος του Βούπερταλ), όπου παρέμεινε μέχρι το 1839. Αργότερα άρχισε να γράφει ποιήματα για το Musen-Almanach των Άντλμπερτ φον Σαμίσο και Γκούσταβ Σβαμπ, καθώς και για τη Morgenblatt του Γιόχαν Φρήντριχ Κότα.
Η πρώτη ποιητική συλλογή του Φράιλιγκρατ, η Gedichte, εκδόθηκε το 1838 στο Μάιντς. Περιείχε τα χαρακτηριστικά ποιήματα «Löwenritt», «Prinz Eugen» και «Der Blumen Rache». Τα πρώιμα ποιήματα του Φράιλιγκρατ ήταν εμπνευσμένα από τα Les Orientales του Ουγκώ, μέρος των οποίων επίσης μετέφρασε στη γερμανική. Οι στίχοι του Γερμανού ποιητή συχνά έχουν εξωτικό θέμα. Π.χ. το ποίημα «Der Mohrenfürst» αφηγείται την ιστορία ενός μαύρου πρίγκιπα που ήταν θηριώδης πολεμιστής, νικήθηκε στη μάχη, πουλήθηκε ως σκλάβος και κατέληξε ντράμερ σε τσίρκο, με μόνο το τομάρι του λιονταριού που κάποτε φορούσε και τώρα διακοσμεί το τύμπανό του να του υπενθυμίζει ακόμα την προηγούμενη ζωή του.
The Best of Muddy Waters
The Best of Muddy Waters είναι ο τίτλος της συλλογής τραγουδιών του Αμερικανού blues καλλιτέχνη Μάντι Γουότερς, η οποία κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1958 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Chess Records".
Φέρντιναντ Φράιλιγκρατ
Βιογραφικά στοιχεία
Η συλλογή Gedichte κέρδισε αμέσως ευρύ κοινό, οπότε ο ποιητής απεφάσισε να ακολουθήσει λογοτεχνική σταδιοδρομία, κάτι που έπραξε από το 1839. Το 1842 δέχθηκε μία σύνταξη 300 τάλιρων από τον βασιλιά της Πρωσίας Φρειδερίκο Γουλιέλμο Δ΄. Τότε νυμφεύθηκε και εγκαταστάθηκε στο Ζανκτ Γκόαρ, ώστε να είναι κοντά στον συνάδελφό του Εμάνουελ Γκάιμπελ.
Ο Φράιλιγκρατ ήταν φίλος με τον Αμερικανό ποιητή Χένρυ Λονγκφέλοου: Το 1842, όταν ο Λονγκφέλοου έκανε συστηματική υδροθεραπεία σε θερμόλουτρα στο Μπόπαρτ επί του Ρήνου, κάποιος άλλος θεραπευόμενος τον γνώρισε στον Φράιλιγκρατ, που είχε ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη βρετανική και αμερικανική ποίηση. Ακολούθησαν πολλές συναντήσεις τους όσο ο πρώτος έμενε στη Γερμανία, ενώ συνέχισαν να αλληλογραφούν για πολλά χρόνια.
The Best of Muddy Waters
Η πρώτη του έκδοση σε μορφή CD πραγματοποιήθηκε το 1987 από την "MCA Records", ενώ ακολούθησαν αρκετές ακόμη από την "Chess" και την "Universal Music".
Φέρντιναντ Φράιλιγκρατ
Βιογραφικά στοιχεία
Εξαιτίας του καταπιεστικού καθεστώτος και με την ενθάρρυνση του ποιητή Χόφμαν φον Φάλερσλέμπεν ο Φράιλιγκρατ στράφηκε προς τη σύνθεση ποιημάτων με πολιτικό περιεχόμενο. Το 1844 παραιτήθηκε από τη σύνταξή του και με το κείμενό του Glaubensbekenntnis (= «Εξομολόγηση των πιστεύω») έθεσε το ποιητικό ταλέντο του στην υπηρεσία της εξεγέρσεως υπέρ της δημοκρατίας, που θα κορυφωνόταν με την Επανάσταση του 1848. Ποιήματα όπως τα «Trotz alledem», «Die Freiheit», «Das Recht» και «Hamlet» κατέστησαν την αυτοεξορία του από τη Γερμανία αναγκαία.
The Best of Muddy Waters
Οι μουσικοί
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν τα κομμάτια του "The Best of Muddy Waters" ήταν οι εξής:
Φέρντιναντ Φράιλιγκρατ
Βιογραφικά στοιχεία
Κατέφυγε αρχικώς στο Βέλγιο, όπου πιθανώς συνάντησε τον Καρλ Μαρξ. Από εκεί πήγε στην Ελβετία και μετά στο Λονδίνο. Εκεί δημοσίευσε το 1846 το Englische Gedichte aus neuerer Zeit, έναν τόμο μεταφράσεων, και το Ça ira, μία συλλογή πολιτικών στίχων για τραγούδια. Διέμεινε στην Αγγλία μέχρι το 1848 και εκεί ξανάρχισε μια εμπορική δραστηριότητα. Μετά από πρόσκληση του Λονγκφέλοου, σκέφθηκε να εγκατασταθεί στις ΗΠΑ, αλλά εξαιτίας του βραχύβιου θριάμβου του φιλελευθερισμού επέστρεψε στη Γερμανία ως ηγετική φυσιογνωμία για τους δημοκράτες. Το 1843 ο Φραντς Λιστ μελοποίησε το ποίημα του Φράιλιγκρατ «O lieb, so lang du lieben kannst» και το τραγούδι αυτό εκτελέσθηκε για πρώτη φορά το 1847, ενώ το 1850 μεταγράφηκε από τον Λιστ για σόλο πιάνο με την ονομασία «Liebesträume» (= «όνειρα του έρωτα») σε τρεις παραλλαγές, από τις οποίες η No. 3 έγινε αργότερα ένα από τα διασημότερα έργα του για πιάνο.
The Best of Muddy Waters
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία του Muddy Waters Κατηγορία:Άλμπουμ του 1958
Φέρντιναντ Φράιλιγκρατ
Βιογραφικά στοιχεία
Επιστρέφοντας στην πατρίδα του, ο ποιητής εγκαταστάθηκε στο Ντίσελντορφ και συνεργάσθηκε με τη Neue Rheinische Zeitung, μια ημερήσια εφημερίδα με εκδότη και αρχισυντάκτη τον Καρλ Μαρξ, και συντάκτη πολιτιστικών θεμάτων τον Γκέοργκ Βέερτ. Δεν πέρασε πολύς καιρός προτού επισύρει και πάλι πάνω του τη δυσαρέσκεια της εξουσίας, με το ποίημά του «Die Toten an die Lebenden» (= «Οι νεκροί προς τους ζωντανούς», 1848). Τον συνέλαβαν με την κατηγορία της προσβολής του ηγεμόνα, αλλά η ποινική δίωξη κατέληξε με την αθώωσή του. Η δίκη αυτή είναι αξιοσημείωτη για το ότι υπήρξε η πρώτη δίκη με ενόρκους στην ιστορία της Πρωσίας.
Στη συνέχεια ο Φράιλιγκρατ δημοσίευσε τις συλλογές Zwischen den Garben (1849) και Neue politische und soziale Gedichte (= «Νέα πολιτικά και κοινωνικά ποιήματα», 1850). Νέες δυσκολίες προέκυψαν: η σύνδεσή του με το δημοκρατικό κίνημα τον κατέστησε μόνιμο ύποπτο και το 1851 έκρινε πιο συνετό να επιστρέψει στο Λονδίνο. Εκεί έγινε διευθυντής του λονδρέζικου υποκαταστήματος της τράπεζας Schweizer Generalbank και εγκαταστάθηκε στα βορειοανατολικά της πόλεως. Παρέμεινε στο Λονδίνο μέχρι το 1868, βιοποριζόμενος τόσο από την εργασία του στην τράπεζα, όσο και από μεταφράσεις ποιητικών έργων στη γερμανική. Ανάμεσα σε αυτές ήταν μία ανθολογία (Rose, Thistle, and Shamrock, 1854), το Τραγούδι του Χιαβάθα του φίλου του Λονγκφέλοου (1857) και δύο έργα του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ: το Κυμβελίνος και Το χειμωνιάτικο παραμύθι. Αυτές οι μεταφράσεις συντήρησαν τη δημοφιλία του στην πατρίδα του, όπου το 1866 συγκεντρώθηκε μια συνδρομή για αυτές ίση με 60.000 τάλιρα, μερικώς ως πολιτική πράξη.
Επιστρέφοντας στη Γερμανία μετά την αμνηστία του 1868, ο Φράιλιγκρατ εγκαταστάθηκε πρώτα στη Στουτγάρδη και το 1875 στη γειτονική Κάνστατ (σήμερα διαμέρισμα της Στουτγάρδης). Ωστόσο σε αυτή την τελευταία φάση της ζωής του έγινε εθνικιστής. Δημοσίευσε τα πατριωτικά ποιήματα «Hurrah, Germania!» και «Die Trompete von Vionville», εμπνευσμένα από τη νίκη της Γερμανίας στον Γαλλοπρωσικό Πόλεμο. Το ποίημά του In Kümmernis und Dunkelheit ήδη από το 1848 απέδιδε πολεμικό συμβολισμό στα χρώματα της τρίχρωμης σημαίας της Γερμανίας (που τότε συμβόλιζαν μόνο το έθνος και όχι κάποια κρατική οντότητα): το μαύρο συμβόλιζε το μπαρούτι, το κόκκινο το αίμα και το κίτρινο τη λάμψη της φωτιάς.
Ο Φράιλιγκρατ πέθανε στο Κάνστατ σε ηλικία 65 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ποιητές Κατηγορία:Γερμανοί μεταφραστές Κατηγορία:Συγγραφείς πολιτικών θεμάτων Κατηγορία:Συγγραφείς του 19ου αιώνα
Θέρμες του Δέκιου
Οι Θέρμες του Δέκιου, λατιν. Thermae Decianae, ήταν ένα συγκρότημα λουτρών, που κτίστηκαν επί του Αβεντίνου λόφου από τον Αυτοκράτορα Δέκιο το 249 ή το 252. Η θέση τους ήταν μεταξύ των εκκλησιών Σάντο Αλέζιο (δυτικά) και Σάντα Πρίσκα (ανατολικά), κάτω από την Πλατεία (και ομώνυμη οδό) ντελ Τέμπιο ντι Ντιάνα, εκεί που ήταν ο αρχαίος Ναός της Αρτέμιδας και κάτω από το Καζάλε Μακκαρίνι-Τορλόνα, που περιέχει υπολείμματα από τις Θέρμες. Επίσης σώζονται και άλλα ερείπιά τους.
Περιγραφή
Υπάρχουν επίσης υπολείμματα από τα κτήρια, που ήταν πριν κτιστούν οι Θέρμες. Αυτά βρίσκονται στα θεμέλια του Καζάλε Τορλόνια και κάτω από την Πιάτσα ντελ Τέμπιο ντι Ντιάνα. Τα κτήρια που αποκαλύφθηκαν έχουν εξωτερικούς τοίχους από ρομβοειδείς πέτρες, που φτιάχνουν ένα δικτυωτό σχέδιο (opus reticulatum). Στο εσωτερικό ο σοβάς έχει ζωγραφιστεί σε απομίμηση μαρμάρου, κατά το 1ο είδος Πομπηιανού ρυθμού· είναι το πρώτο τέτοιο δείγμα του στη Ρώμη κι χρονολογείται στο διάστημα 200-175 π.Χ. Ένα άλλο κτήριο που αποκαλύφθηκε εκεί είναι πλούσια διακοσμημένο με εξαίρετα ψηφιδωτά και τοιχογραφίες με προσωπεία, άνθη και τοπία. Χρονολογείται κατά την περίοδο του Τραϊανού και ίσως είναι η Ιδιωτική κατοικία του Τραϊανού (Privata Traiani), πριν γίνει Αυτοκράτορας η οποία είναι γνωστό ότι βρισκόταν στην περιοχή· ή ίσως ήταν μία από τις κατοικίες του Δέκιου.
Η κύρια πηγή για τη θέση των Θερμών του Δεκίου είναι ένα σχέδιο, που έγινε από τον Αντρέα Παλλάντιο και που τώρα βρίσκεται στη Συλλογή του Δούκα του Ντέβονσαϊρ. Το συγκρότημα των κτηρίων ήταν 70 μ. Χ 35 μ. και περιελάμβανε μία αψίδα, που ανήκε σε μία αυλή (aula) στη νότια γωνία. Οι Θέρμες κτίστηκαν για να προσφέρουν στους πλούσιους και επιτηδευμένους κατοίκους του Αβεντίνου λόφου, αντίθετα από τις γειτονικές Θέρμες του Καρακάλλα, που ήταν μεγαλύτερες, αλλά απευθυνόταν στο πλήθος των κατοίκων της 12ης Περιοχής (Regio XII). Οι Θέρμες του Δεκίου ήταν διακοσμημένες με έργα τέχνης, που περιελάμβαναν ένα άγαλμα του Ηρακλή σε βρεφική ηλικία να σκοτώνει δύο φίδια, από πράσινο βασάλτη και ένα του Ενδυμίωνα· και τα δύο βρίσκονται στα Μουσεία του Καπιτωλίου. Το συγκρότημα αναφέρεται σε αρκετές επιγραφές, που όχι μόνο επιβεβαιώνουν τη θέση του, αλλά επίσης δίνουν συγκεκριμένες λεπτομέρειες της ιστορίας του, όπως δύο επισκευαστικές αποκαταστάσεις του που έγιναν, η πρώτη από τον Κωνστάντιο Α΄ ή από τον Κωνστάντιο Β΄ και η δεύτερη το 414 επί Ονωρίου από τον Καικίνα Δέκιο Αγκινάτιο, έπειτα από τις ζημίες που υπέστησαν οι Θέρμες κατά την άλωση της Ρώμης από τον Βησιγότθο Αλάριχο.
Παραπομπές
Δεκιου
Οινιάδες
thumb|αριστερά|250px|Νυχτερινή φωτογραφία των Οινιάδων Οι Οινιάδες ήταν αρχαία πόλη της Ακαρνανίας, χτισμένη κοντά στις εκβολές του Αχελώου. Ήταν η δεύτερη ισχυρότερη πόλη των Ακαρνάνων μετά την Στράτο. Τα ερείπια των τειχών της αρχαίας πόλης σήμερα αποκαλούνται "Τρικαρδόκαστρο" ή "Κάστρο του Τρίκαρδου".
Ιστορία
Η πόλη ιδρύθηκε τον 7ο αιώνα π.Χ. από Κορίνθιους και αργότερα εντάχθηκε στο κοινό των Ακαρνάνων. Σύμφωνα με την παράδοση ιδρυτής της πόλης ήταν ο Αργείος μυθικός ήρωας Αλκμαίων, ο οποίος πολέμησε τους Ακαρνάνες για λογαριασμό του Αιτωλού βασιλιά Οινέα. Από το όνομα του Οινέα θεωρείται πως πήρε το όνομά της και η πόλη. Κατά την διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου η πόλη κράτησε διαφορετική στάση από τους υπόλοιπους Ακαρνάνες και συμμάχησε με τους Πελοποννήσιους. Τελικά τον όγδοο χρόνο του πολέμου, πιεζόμενη από τους υπόλοιπους Ακαρνάνες και τους Αθηναίους εντάχθηκε στην Αθηναϊκή συμμαχία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αιτωλοακαρνανία
McLaren F1
Η McLaren F1 ήταν ένα σπορ υπεραυτοκίνητο (supercar) υψηλών επιδόσεων, που κατασκευάστηκε από τη βρετανική αυτοκινητοβιομηχανία McLaren Automotive, μεταξύ του 1993 και του 1998, και υπήρξε το πρώτο μη αγωνιστικό αυτοκίνητο στην ιστορία της Μακλάρεν. Επίσης, για αρκετά χρόνια έφερε τον άτυπο τίτλο του ταχύτερου μοντέλου παραγωγής, καθώς στις 31 Μαρτίου 1998 η τελική της ταχύτητα μετρήθηκε επίσημα στα 372 km/h (231 mph) με τον εργοστασιακό κόφτη των στροφών του κινητήρα στις 7.500 στροφές το λεπτό ενεργό, καθώς και στα 386,7 km/h (240,1 mph) στις 8.300 στροφές το λεπτό με τον κόφτη των στροφών ανενεργό, ενώ η επιτάχυνση στα 0-100 km/h ήταν 3,2 δευτερόλεπτα και στα 0-200 km/h ήταν 9,4 δευτερόλεπτα (μάλιστα αν δεν γίνει αλλαγή ταχύτητας από τον οδηγό νωρίτερα, η πρώτη από τις 6 σχέσεις φτάνει μέχρι τα 101 km/h). Μολονότι έχασε την πρωτιά το 2005 από τη γαλλική Bugatti Veyron, ωστόσο η F1 εξακολουθεί να διατηρεί έως και σήμερα τον τίτλο του ταχύτερου μοντέλου χωρίς καμία ενίσχυση με turbo ή με άλλο τρόπο υπερπλήρωσης του κινητήρα.
Κατά την εποχή της παραγωγής της, η F1 αποτέλεσε ορόσημο στην κατηγορία των εξωτικών σπορ υπεραυτοκινήτων, λόγω των επιδόσεών της, οι οποίες ξεπερνούσαν κατά πολύ αυτές των Ferrari, Lamborghini και Porsche της τότε εποχής, αλλά ακόμα και της προκατόχου του τίτλου για το ταχύτερο μοντέλου παραγωγής, της Jaguar XJ220 (1991 - 1994). Είναι εντυπωσιακό ότι η F1 αποτελεί ακόμα και σήμερα αντικείμενο συζήτησης στους κόλπους των φίλων της αυτοκίνησης και μάλιστα εξακολουθεί να θεωρείται ως ένα από τα πλέον μυθικά ονόματα αυτοκινήτων παγκοσμίως, διατηρώντας ένα εξαιρετικά υψηλό ίματζ. Μάλιστα έχει παρατηρηθεί μια εκθετική άνοδος των τιμών της στα νεότερα χρόνια, ως συλλεκτικό μοντέλο. Ενδεικτικώς, ενώ το 2006 οι τιμές της έφταναν το μέγιστο έως και το 1 εκατομμύριο δολάρια, μέσα στο 2015 ξεπέρασαν τα 10 εκατομμύρια δολάρια και από τότε συνεχίζουν να αυξάνονται με ραγδαίους ρυθμούς. Το απόλυτο ρεκόρ σημειώθηκε μέσα στο 2021, όταν μία F1 άλλαξε ιδιοκτήτη για 20 εκατομμύρια δολάρια.
Μια ξεχωριστή ιδιότητα της McLaren F1 ήταν ότι έφερε 3-θέσιο σαλόνι, με τον οδηγό να κάθεται σε ένα κάθισμα στο κέντρο και λίγο πιο μπροστά από τα 2 εκατέρωθεν καθίσματα, προσφέροντας έτσι καλύτερη ορατότητα για τον οδηγό, σε σύγκριση με τα κοινά 4-θέσια και 2-θέσια σαλόνια. Η ζώνη ασφαλείας στο κάθισμα του οδηγού είναι 4 σημείων και στα 2 εκατέρωθεν καθίσματα είναι 3 σημείων, ενώ η είσοδος και η έξοδος για τον οδηγό γίνεται μόνο από την αριστερή πλευρά, έτσι ώστε να μην τον εμποδίζει ο λεβιές ταχυτήτων.
Ονομασία
Το πρώτο μοντέλο πολιτικής έκδοσης από τη McLaren έλαβε την ονομασία F1, υποδηλώνοντας έτσι τις, δανεισμένες από την τεχνογνωσία της εταιρείας στη Φόρμουλα 1, καινοτόμες λύσεις, τόσο στον φουτουριστικό, αεροδυναμικό σχεδιασμό του, όσο και στο εξαιρετικά υψηλό τεχνολογικό του επίπεδο. Ταυτόχρονα, το όνομα F1 συμβόλιζε και γενικότερα την έννοια «το απόλυτο αυτοκίνητο παραγωγής», όπως ήταν και ο στόχος του σχετικού πρότζεκτ, λόγω της κορυφαίας τεχνολογικής υπεροχής της Φόρμουλα 1 συνολικά στον τομέα της παγκόσμιας αυτοκίνησης.
Εξέλιξη
thumb|left|Το αντισυμβατικό 3-θέσιο σαλόνι της McLaren F1.
Η McLaren F1 ήταν ουσιαστικά το δημιούργημα του αρχιμηχανικού Γκόρντον Μάρεϊ (Gordon Murray) και σχεδιάστηκε με στόχο τον άτυπο τίτλο του «απόλυτου αυτοκινήτου παραγωγής». Ο Μάρεϊ ήταν και ο εμπνευστής της 3-θέσιας διάταξης στο σαλόνι, με την θέση του οδηγού στο κέντρο, μια έμπνευση που είχε από την αρχή της καριέρας του και προήλθε από την κεντρική θέση του οδηγού στα αυτοκίνητα της Φόρμουλα 1. Ήδη από τον Σεπτέμβριο του 1988, είχε σχεδιάσει το αρχικό πρωτότυπο, με τις 3 θέσεις στο σαλόνι, και μετά τη διαμόρφωση του ντιζάιν το πρότεινε στον πρόεδρο της McLaren Automotive, Ρον Ντένις (Ron Dennis), ο οποίος και έδωσε το πράσινο φως για να μπει στην παραγωγή.
Κατά την εξέλιξη της F1, από το 1989 έως τις αρχές του 1992, ο Μάρεϊ επέβαλε τις βασικές αρχές της νοοτροπίας του, δηλαδή χαμηλό βάρος, μικρές εξωτερικές διαστάσεις και ισχυρός ατμοσφαιρικός κινητήρας, χωρίς κανένα σύστημα υπερπλήρωσης, όπως με turbo ή με άλλο τρόπο ενίσχυσης, καθώς θεωρούσε ότι αλλοιώνει την οδηγική απόλαυση, ενώ φοβήθηκε και ότι ίσως επίσης να μείωνε και την αξιοπιστία του κινητήρα. Για τους ίδιους δύο λόγους, δεν τοποθέτησε κανενός είδους ηλεκτρονικά βοηθήματα, ούτε καν ABS ή έστω υποβοήθηση στα φρένα και στο σύστημα διεύθυνσης, αν και λόγω του εξαιρετικά χαμηλού βάρους του μοντέλου η υποβοήθηση απεδείχθη, στην πράξη, ότι δεν ήταν ιδιαιτέρως αναγκαία. Η ανυπαρξία συστήματος ABS, ωστόσο, απαιτεί μεγάλη εμπειρία από τον οδηγό σε καταστάσεις δύσκολου φρεναρίσματος. thumb|right|Το αεροδυναμικό προφίλ μιας McLaren F1 του 1995.
Από την άλλη, ο Γκόρντον Μάρεϊ επέλεξε υλικά εξαιρετικά υψηλής τεχνολογίας και κόστους, απευθείας από τη Φόρμουλα 1, επιτυγχάνοντας έτσι τη δημιουργία ενός αυτοκινήτου με εξαιρετικά άκαμπτο σασί, υψηλά επίπεδα παθητικής ασφάλειας (παρά το γεγονός ότι δεν προσέφερε ποτέ αερόσακους, ούτε καν μπροστινό αερόσακο για τον οδηγό) και, ταυτόχρονα, συνολικό βάρος που δεν ξεπερνούσε τα 1.138 κιλά. Μάλιστα η F1 ήταν το πρώτο αυτοκίνητο παραγωγής με εξ ολοκλήρου από ανθρακονήματα αυτοφερόμενο πλαίσιο και αμάξωμα. Επίσης, όλες οι F1 έφεραν στάνταρ κλιματισμό, δερμάτινο σαλόνι, κεντρικό κλείδωμα από απόσταση, ηλεκτρικά παράθυρα, στερεοφωνικό ηχοσύστημα της Kenwood με κασετόφωνο και 10-δισκο CD-changer (παραδόξως όμως χωρίς ραδιόφωνο, κάτι που αποφασίστηκε και επιβλήθηκε από τον Μάρεϊ επειδή ο ίδιος δεν άκουγε ποτέ ραδιόφωνο!) και πίσω φώτα ομίχλης. Τα ελαστικά της F1 ήταν 235/45ZR17 μπροστά και 315/45ZR17 πίσω, και είχαν αναπτυχθεί από τις Goodyear και Michelin ειδικά για την McLaren F1. thumb|right|McLaren F1 του 1996.
Παράλληλα, για την σχεδίαση της F1 χρησιμοποιήθηκε εκτενώς και αεροδυναμική σήραγγα, με κάθε λεπτομέρεια του αμαξώματος να έχει μελετηθεί προσεκτικά προς αυτή την κατεύθυνση, με αποτέλεσμα να πετύχει αεροδυναμικό συντελεστή Cd 0,32. Το νούμερο αυτό, ήταν ένα νέο ρεκόρ τότε για τα σπορ υπεραυτοκίνητα και ακόμα πιο εντυπωσιακό αν αναλογιστεί κανείς ότι ακόμα και η Bugatti Veyron του 2005 - 2015, που ξεπέρασε για πρώτη φορά στην ιστορία της αυτοκίνησης τα 400 km/h (248,5 mph), είχε Cd 0,36 (ενώ επίσης και το αμερικανικό SSC Ultimate Aero TT που υπήρξε προσωρινά το ταχύτερο μοντέλο παραγωγής από το 2007 έως τοι 2010 είχε Cd 0,357). Αξιοσημείωτη απόδειξη της ομαλότητας του ντιζάιν της F1, ήταν ότι παρά τις εξαιρετικά υψηλές της επιδόσεις δεν έφερε πουθενά αεροτομές, ούτε μεγάλα πτερύγια. Ωστόσο, σχεδιάστηκε έτσι ώστε να κάνει χρήση του φαινομένου «ground effect», που ειδικά στην F1 ενισχύεται και με τη βοήθεια ανεμιστήρων που τραβούν τον αέρα που βρίσκεται κάτω από το σασί. Μοναδική εξαίρεση στο ντιζάιν ήταν οι αγωνιστικές εκδόσεις (δείτε την παρακάτω σχετική ενότητα) και η ειδική έκδοση δρόμου McLaren F1 LM, που κατασκευάστηκε σε μόλις 6 αντίτυπα, από τα οποία πωλήθηκαν τα 5, καθώς αυτές έφεραν μεγάλες πίσω αεροτομές.
Αγωνιστικές επιτυχίες
Αν και η εταιρεία δεν είχε εξελίξει την F1 ως αγωνιστικό αυτοκίνητο, τελικώς κατασκεύασε και μια βελτιωμένη αγωνιστική έκδοση, την McLaren F1 GTR, η οποία κέρδισε αρκετούς αγώνες, μεταξύ αυτών και το 24 Ώρες του Le Mans το 1995. Μάλιστα εξελίχθηκαν τρεις διαφορετικές εκδοχές της, μία για κάθε σεζόν που έλαβαν μέρος στους αγώνες, η F1 GTR 1995 σε 9 αντίτυπα, η F1 GTR 1996 σε 9 αντίτυπα και η F1 GTR 1997 σε 10 αντίτυπα, φτάνοντας έτσι τα 28 αντίτυπα.
Παραγωγή
Τα αρχικά πρωτότυπα κατασκευάστηκαν μέσα στο 1992 και η πολιτική έκδοση μπήκε στην παραγωγή εν έτει 1993, όπου και διατηρήθηκε έως τον Μάιο του 1998. Συνολικά κατασκευάστηκαν 106 αντίτυπα όλων των εκδοχών της F1, από τα οποία τα 7 ήταν πρωτότυπα προ-παραγωγής, ενώ τα 28 ήταν αγωνιστικά, όπως προαναφέρθηκε. Η ειδική έκδοση δρόμου McLaren F1 LM παρήχθη σε μόλις 6 αντίτυπα, από τα οποία πωλήθηκαν τα 5 και το 1 παρέμεινε στην επίσημη ιδιοκτησία της McLaren. Μέσα στο 1997, παρήχθησαν και 3 αντίτυπα της έκδοσης McLaren F1 GT, τα οποία είχαν κάποιες βελτιώσεις στην αεροδυναμική (με εμφανέστερες την μακρύτερη «ουρά» και το κοινό με την αγωνιστική McLaren F1 GTR μπροστινό ρύγχος), από τα οποία πωλήθηκαν τα 2 και το 1 παρέμεινε στην επίσημη ιδιοκτησία της McLaren.
Από τα 64 αυτοκίνητα που κατασκευάστηκαν και πωλήθηκαν από την στάνταρ πολιτική εκδοχή, τα 21 πωλήθηκαν στις ΗΠΑ και η εκδοχή αυτή ονομαζόταν Ameritech. Τα μοντέλα αυτής της εκδοχής, είχαν κάπως χαμηλότερα τον κόφτη των στροφών, με την τελική τους ταχύτητα, κατά συνέπεια, να σταματάει στα 217,7 mph, δηλαδή στα 350,4 km/h. Επίσης, είχαν λίγο μεγαλύτερο καθαρό βάρος, που έφτανε τα 1.288,2 κιλά.
Αντικατάσταση της F1
thumb|right|McLaren F1 σε έκθεση στο [[Λονδίνο το 2012.]] thumb|right|Το πίσω μέρος της προηγούμενης McLaren F1.
Το δεύτερο μη αγωνιστικό αυτοκίνητο στην ιστορία της Μακλάρεν και τυπικά ο διάδοχος της F1 έφτασε τελικώς, μετά από 15 έτη αναμονής, τον Μάρτιο του 2013 και ήταν η McLaren P1, η οποία παρήχθη από τον Οκτώβριο του 2013 έως τον Δεκέμβριο του 2015. Το μοντέλο αυτό, ωστόσο, έχει ένα κοινό για σπορ υπεραυτοκίνητο 2-θέσιο σαλόνι, αντί για το αντισυμβατικό 3-θέσιο σαλόνι της F1, με αποτέλεσμα να μην θεωρηθεί τότε από τον Τύπο αυτοκινήτου και το κοινό ως πραγματικός αντικαταστάτης της F1.
Πρακτικώς, μόλις στις 26 Οκτωβρίου 2018, με την επίσημη παρουσίαση της McLaren Speedtail, που έχει 3-θέσιο σαλόνι αντίστοιχης διάταξης με αυτό της F1 (δηλαδή με τον οδηγό να κάθεται σε ένα κάθισμα στο κέντρο και λίγο πιο μπροστά από τα 2 εκατέρωθεν καθίσματα), έφτασε ένας ιδεολογικός διάδοχος της F1. Σύμφωνα με την εταιρεία, η Speedtail επιτυγχάνει τελική ταχύτητα 402,3 km/h (250 mph) και επιτάχυνση 0-300 km/h (0-186 mph) σε μόλις 12,8 δευτερόλεπτα. Κατασκευάστηκε σε 106 αντίτυπα, όσα και της McLaren F1 και όλα μέσα στο 2019, τα οποία είχαν ήδη προ-πωληθεί σε επιλεγμένους πελάτες της McLaren πριν ακόμα ξεκινήσει η παραγωγή τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέλα McLaren Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα Κατηγορία:Βρετανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα ράλλυ
Ιωάννης Σαΐτης
Ο Ιωάννης Σαΐτης ήταν λόγιος κληρικός του 14ου αιώνα. Γεννήθηκε στην Κυδωνία της Κρήτης. Λέγεται ότι άκμασε τον 14ο αιώνα. Έγραψε πολλά κείμενα που σώζονται σε διάφορες βιβλιοθήκες.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες εκκλησιαστικοί συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες κληρικοί Κατηγορία:Βιογραφία-επέκταση Κατηγορία:Κρητικοί κληρικοί Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι
Ένωση Επαγγελματιών Αντισφαιριστών
Η Ένωση Επαγγελματιών Αντισφαιριστών (αγγλικά: Association of Tennis Professionals, ATP) ιδρύθηκε το Σεπτέμβριο του 1972 από τους Ντόναλντ Ντελ, Μπομπ Μπράινερ, Τζακ Κρέιμερ, και Κλιφ Ντράισντεϊλ με σκοπό να προστατεύσει τα συμφέροντα των ανδρών αντισφαιριστών σε επαγγελματικό επίπεδο. Πρώτος πρόεδρος διετέλεσε ο Κλιφ Ντράισντεϊλ.
Τα παγκόσμια κεντρικά γραφεία της ATP βρίσκονται στο Λονδίνο του Ηνωμένου Βασιλείου. Τα γραφεία της ATP Americas εδρεύουν στην Πόμντε Βέντρα Μπιτς των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, τα γραφεία της ATP Europe έχουν την έδρα τους στο Μονακό και τα γραφεία της ΑΤΡ International, η οποία καλύπτει την Αφρική, την Ασία και την Αυστραλία, βρίσκονται στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας. Ο αντίστοιχος οργανισμός γυναικών σε επαγγελματικό επίπεδο είναι η Ένωση Αντισφαίρισης Γυναικών (WTA).
Από το 1990, η ATP διοργανώνει την παγκόσμια περιοδεία αντισφαίρισης ανδρών και έχει συνδέσει την ονομασία της με τον τίτλο της περιοδείας. Το 1990 η διοργάνωση ονομαζόταν «ATP Tour», ενώ το 2001 μετονομάστηκε σε «ATP World Tour». Πρόκειται για μια εξέλιξη των αγώνων περιοδείας, παλαιότερα γνωστών ως τουρνουά τένις «Grand Prix» και «WCT» (World Championship Tennis).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αντισφαίριση
Βαρθολομαίος ντε Παπαζούρι
Ο Βαρθολομαίος ντε Παπαζούρι (ιταλικά : Bartolomeo di Giovanni dei Pappazuri da Roma), το όνομα του αναφέρεται αρχικά σαν de Rommano, έπειτα de Papazuris και τέλος de Pappazuri. Ήταν Ιταλός, Ρωμαιοκαθολικός, επίσκοπος Τιάνο, επίσκοπος Κιέτι, Αρχιεπίσκοπος Πάτρας και Βαρώνος της Πάτρας.
Γεννήθηκε στη Ρώμη πατέρας του ήταν ο Ιωάννης και είχε δύο αδελφούς τον Ιάκωβο και τον Άγγελο. Σπούδασε φιλοσοφία σε μοναστήρι στη Σιένα, έπειτα σε μονή της Τουλούζης έγινε Δομινικανός μοναχός. Έγινε επίσκοπος Τιάνο την περίοδο 1348-1353, μετατέθηκε στην επισκοπή Κιέτι το 1353 έως το 1363, κι έπειτα Αρχιεπίσκοπος Πάτρας την περίοδο 1363-1365 στην Πάτρα ήταν και πολιτικός διοικητής, βαρώνος. Στην Πάτρα δεν έφτασε ποτέ να ασκήσει επίσημα τα καθήκοντα του φοβούμενος τη Οθωμανική απειλή αλλά παρέμεινε φιλοξενούμενος στη Βενετία στο σπίτι του Πετράρχη.
Πέθανε το 1365 στην Πάντοβα όπου τάφηκε εκεί στη εκκλησία των Δομινικανών.
Πηγές
Κατηγορία:Λατίνοι Αρχιεπίσκοποι Πάτρας Κατηγορία:Αρχεπισκοπική Λατινική Βαρωνία της Πάτρας Κατηγορία:Βαρώνοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας Κατηγορία:Ιταλοί Επίσκοποι
Ελισάβετ του Λόιχτενμπεργκ
Η Ελισάβετ, γερμ.: Elisabet von Leuchtenberg (Μάρτιος 1537 - 6 Ιουλίου 1579 στο Ντίλενμπουργκ) από τον Οίκο του Λόιχτενμπεργκ ήταν κόρη του λαντγκράβου του Λόιχτενμπεργκ και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ.
Βιογραφία
Μετά το τέλος της ο Γερμανός θεολόγος Κρίστοφ Πέτσελ έγραψε έναν επικήδειο γι' αυτήν.
Πορτραίτα
Υπάρχουν τουλάχιστον δύο πορτραίτα της Ελισάβετ του Λόιχτενμπεργκ. Το πρώτο είναι ένας πίνακας στη συλλογή του Ρέικσμουζεουμ, ο οποίος έγινε μεταξύ 1850 και 1930, από έναν άγνωστο ζωγράφο. Το δεύτερο είναι ένα σχέδιο σε κυκλικό σχήμα.
Μία άλλη προσωπογραφία, που επίσης φτιάχτηκε από έναν ανώνυμο ζωγράφο, αρχικά αναγνωρίστηκε ως πορτραίτο του Καρλόττας των Βουρβόνων, αλλά αργότερα αναγνωρίστηκε από τον LJ van der Klooster ότι πιθανότατα είναι της Ελισάβετ του Λόιχτενμπεργκ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε ως πρώτη σύζυγος τον Ιωάννη ΣΤ΄ κόμη του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ. Ο γάμος έγινε στις 6 Ιουνίου 1559 στο κάστρο Ντίλενμπουργκ και είχαν τέκνα:
Η Ελισάβετ απεβίωσε το 1579. Μετά το τέλος της, ο Ιωάννης ΣΤ΄ έκανε αργότερα δύο γάμους και ακόμη περισσότερα παιδιά.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Γερμανίδες κόμισσες
Νικόλαος Παπαϊωάννου (βουλευτής Τριχωνίας)
Για τον νεότερο βουλευτή Αιτωλοακαρνανίας, δείτε Νικόλαος Γ. Παπαϊωάννου.
Ο Νικόλαος Παπαϊωάννου (1855 - 1928) ήταν Έλληνας πολιτικός και βουλευτής. Καταγόταν από το Λιδορίκι.
Υπήρξε Αρχίατρος. Εξελέγη βουλευτής Τριχωνίας το 1906. Για τελευταία φορά ήταν βουλευτής Αιτωλίας και Ακαρνανίας της Α΄ Αναθεωρητικής Βουλής από τον Αύγουστο ως τον Οκτώβριο του 1910.
Απεβίωσε το 1928.
Πηγές
Παπαιωαννου Νικολαος Παπαιωαννου Νικολαος
Μιχαήλ Βέβλεβας
Ο Μιχαήλ Βέβλεβας (ή από την υπογραφή του: Ιωάννης Βέβλεβας ζλ´) ήταν ιερέας, πρωτονοτάριος Αθηνών και βυζαντινός βιβλιογράφος του 16ου αιώνα.
Η καταγωγή του ήταν από την Αθήνα. Ο γιος του μνημονεύεται από τον Αθ. Παπαδόπουλο Κεραμέα, ο οποίος σημειώνει ότι ο Γεώργιος Βέβλεβας το έτος 1533 έπεσε από το άλογο και πέθανε στην Χαμοστέρνα. Ένας άλλος Βέβλεβας, ο Ιωάννης είναι επιγραφικά χαραγμένος στον δεύτερο κίονα της νότιας πλευράς του Θησείου, χωρίς να γνωρίζουμε ποια η σημασία ή η αιτία της επιγραφής αυτής. Η επιγραφή φέρει την χρονολογία ζλ', (7030) που ισοδυναμεί με το έτος 1522. Από το χρονικό των Αθηνών και από το επίγραμμα αυτό συμπεραίνουμε ότι το όνομα της οικογένειας ήταν Βέβλεβας και όχι Βέβλεβος.
Ο Μιχαήλ Βέβλεβας έγραψε τον κώδικα που φυλάγεται στην βιβλιοθήκη του Άγιου Λαυρέντη στο Πήλιο με αύξοντα αριθμό 2. Περιέχει τις ιερές λειτουργίες, τάξεις χειροτονιών και διάφορες ακολουθίες.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες βιβλιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες κληρικοί
Άγιος Γεώργιος Αυλώνος Εύβοιας
Ο Άγιος Γεώργιος είναι χωριό του δήμου Κύμης-Αλιβερίου της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 280 κατοίκους. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 200 μ. σε πλαγιά δύο λόφων, βόρεια του ποταμού Χόνδρου. Η οικονομία του χωριού είναι αγροτική.
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό αναφέρεται σε οθωμανικό φορολογικό κατάστιχο του 1474 με την ονομασία Ayo Yorgi. Σύμφωνα με το κατάστιχο, είχε 44 σπίτια. Το χωριό καταστράφηκε από τους Οθωμανούς το 1688 κατά την επανάσταση του Μοροζίνι στην επαρχία Καρυστίας. Όσοι επέζησαν από την καταστροφή έκτισαν το χωριό στη σημερινή θέση.
Το 1836 ο Άγιος Γεώργιος προσαρτήθηκε στον δήμο Δυστίων και το 1848 στο δήμο Αυλώνος. Με την κατάργηση των δήμων το 1912 ορίστηκε έδρα κοινότητας. Με το σχέδιο Καποδίστριας προσαρτήθηκε στον δήμο Αυλώνος και με το σχέδιο Καλλικράτης προσαρτήθηκε στον δήμο Κύμης-Αλιβερίου.
Απογραφές πληθυσμού
Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Σημεία ενδιαφέροντος
thumb|Ο ναός του Αγίου Ιωάννη του Κεσκεσά. Στην περιοχή του χωριού υπάρχουν οχτώ εκκλησίες. Από αυτές μεγαλύτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ο ναός του Αγίου Γεωργίου, από τον οποίο πήρε το όνομά του το χωριό, και ο ναός του Αγίου Ιωάννη του Κεσκεσά ή Ρεβυθά. Ο ναός του Αγίου Ιωάννη κτίστηκε αρχικά τον 13ο αιώνα στη μορφή του δικιόνιου στραυροειδή ναού με τρούλο, αλλά λόγω μεταγενέστερων επεμβάσεων έχει γίνει μονόχωρος. Από την πρώτη φάση του ναού σώζεται ο νότιος τοίχος. Ο ναός επισκευάστηκε το 1895. Γιορτάζει τις 29 Αυγούστου, οπότε και μοιράζεται στους επισκέπτες ρεβυθόρυζο ή κεσκέσι, από το οποίο πήρε το σημερινό του όνομα.
Στη θέση Παλαιοκαστρί σώζεται πύργος των ενετικών χρόνων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Κύμης - Αλιβερίου
Σύνταξη (γλωσσολογία)
Στη Γλωσσολογία, η Σύνταξη (αγγλ. syntax, από το αρχ. "σύν-ταξις" <συν-τάσσω=τοποθετώ μαζί), είναι η μελέτη των κανόνων και των ιεραρχικών σχέσεων που ρυθμίζουν τον τρόπο με τον οποίο συνδυάζονται οι λέξεις για τον σχηματισμό προτάσεων στις φυσικές ανθρώπινες γλώσσες. Συγκεκριμένα, ενδιαφέρεται για το πώς διαφορετικές λεξικές κατηγορίες (όπως περίπου αυτές είναι γνωστές ήδη από την εποχή του Διονυσίου του Θρακός, δηλ. ουσιαστικά, ρήματα κ.λπ.) δομούν φράσεις, οι οποίες συνθέτουν προτάσεις (οι οποίες με τη σειρά τους μπορούν να εγκιβωτισθούν σε άλλες προτάσεις).
Από τη γέννηση της σύγχρονης γλωσσολογίας μέχρι σήμερα, έχουν προταθεί πολλές διαφορετικές συντακτικές θεωρίες και τυπικά πρότυπα/μοντέλα περιγραφής του συντακτικού επιπέδου της γλώσσας, με κυμαινόμενη απήχηση και επιρροή. Οι περισσότερες θεωρίες μοιράζονται δύο κοινά χαρακτηριστικά. Πρώτον, αναγνωρίζουν ιεραρχική (και όχι απλώς γραμμική) δομή στην πρόταση και την αναλύουν σε άμεσα συστατικά (φράσεις). Δεύτερον, προτείνουν ένα ορισμένο σύστημα κανόνων που θα προβλέπει την "γραμματικότητα/αντιγραμματικότητα" και την "αποδεκτότητα/μη αποδεκτότητα" των παραγόμενων δομών. Οι περισσότερες (τυπικές) συντακτικές θεωρίες, επίσης, παρέχουν κάποια ερμηνεία για τη συστηματική σχέση ανάμεσα στη συντακτική δομή και τη σημασιολογική της αναπαράσταση. Στη σημειωτική, η σύνταξη ορίζεται ως ο πρώτος από τους τρεις τομείς της μελέτης των σημείων (συγκεκριμένα, ως η μελέτη των δια-σχέσεων των σημείων). Ο δεύτερος τομέας είναι η σημασιολογία (η μελέτη της σχέσης μεταξύ των σημείων και των αντικειμένων τα οποία αντιπροσωπεύουν) και ο τρίτος είναι η πραγματολογία (η σχέση ανάμεσα στο σημειακό σύστημα και τον χρήστη).
thumb|Συντακτικό δέντρο
Στο πλαίσιο της γενετικής-μετασχηματιστικής γραμματικής του Νόαμ Τσόμσκι (της οποίας οι πιο πρόσφατες εκδοχές είναι το πρότυπο Κυβέρνησης και Αναφορικής Δέσμευσης και το Μινιμαλιστικό Πρόγραμμα), η δομή της πρότασης αναπαρίσταται με δενδροδιαγράμματα ("tree diagrams"/"phrase markers"=φραστικοί δείκτες), τα οποία δείχνουν την ιεραρχική δόμηση των συστατικών της. Στόχος της γενετικής θεωρίας είναι να περιγράψει το πώς ο "ιδανικός ομιλητής" παράγει, με ένα πεπερασμένο λεξικό και έναν πεπερασμένο αριθμό κανόνων και περιορισμών, ένα απεριόριστο πλήθος γραμματικών προτάσεων, απεριόριστου επίσης μήκους, ό,τι συνήθως αποκαλείται "γλωσσική δημιουργικότητα". Για την θεωρία αυτή, η βάση της παραγωγής των γλωσσικών εκφράσεων είναι η σύνταξη, έχει δηλαδή "γενετικό ρόλο", ενώ οι υπόλοιποι τομείς που διαμορφώνουν το γλωσσικό μήνυμα, ο φωνολογικός και ο σημασιολογικός/λογικός, έχουν χαρακτήρα "ερμηνευτικό", ερμηνεύουν δηλαδή τα χαρακτηριστικά/τις οδηγίες που περιλαμβάνει η συντακτική δομή, για τον καθορισμό της ηχητικής της μορφής, αφενός, και του νοήματός της, αφ'ετέρου.
Στο πλαίσιο του Δομισμού/Λειτουργισμού, αλλά και της ίδιας της γενετικής θεωρίας, αναπτύχθηκαν και άλλες ανταγωνιστικές συντακτικές θεωρίες, όπως η Λειτουργική Σύνταξη του Αντρέ Μαρτινέ (André Martinet), η Συστημική Λειτουργική Γραμματική του Μάικλ Χαλιντέι (M.A.K. Halliday), η Head-driven Phrase Structure Grammar (HPSG) κ.ά.
Στην πληροφορική, ο όρος "σύνταξη" χρησιμοποιείται για να δείξει το κυριολεκτικό κείμενο (παράδειγμα στη φωτογραφία) που γράφεται σε μια επίσημη γλώσσα ή τη γλώσσα προγραμματισμού, σε αντιδιαστολή με τη σημασιολογία ή τη σημασία της.
Live & Rare
Περιεχόμενα
Κατηγορία:Δισκογραφία των Rage Against the Machine Κατηγορία:Άλμπουμ του 1998
Αλεξάντρ Γκριν
O Αλεξάντρ Στεπάνοβιτς Γκρινέβσκι (Александр Грин, 23 Αυγούστου 1880 – 8 Ιουλίου 1932) ήταν Ρώσος συγγραφέας, που έγραψε αξιοσημείωτα ρομαντικά μυθιστορήματα και διηγήματα, που ως επί το πλείστον διαδραματίζονται σε μια άγνωστη φανταστική γη με ευρωπαϊκή ή λατινοαμερικάνικη ατμόσφαιρα (Οι αναγνώστες του συχνά αναφέρονται στη γη αυτή ως Γκρινλάντια ή Γή του Γκρίν). Τα περισσότερα από τα έργα του αφορούν τη θάλασσα, περιπέτειες, και την αγάπη. Το καλλιτεχνικό του όνομα ήταν Αλεξάντρ Γκριν.