cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πώλα (ταινία)
Πλοκή
Το επόμενο πρωί, οι εφημερίδες βγαίνουν με τους τίτλους: Το αυτοκινητιστικό ατύχημα ήταν δολοφονία. Μπαίνοντας στο μπαρ, ο Μάικ ακούει τους θαμώνες να διαβάζουν ότι η δολοφονία διαπράχθηκε χτυπώντας με ένα βαρύ αντικείμενο από πίσω στο κεφάλι του Στιβ που τον οδήγησε σε εγκεφαλική αιμορραγία. Η εφημερίδα αναφέρει επίσης ότι ο δολοφόνος συνελήφθη και δημοσιεύεται μια φωτογραφία του Τζεφ. Ο Μάικ φτάνει στη φυλακή αμέσως για να συναντήσει τον Τζεφ. Ο Μάικ λέει ότι είναι πεπεισμένος για την αθωότητα του Τζεφ, αλλά δεν έχει άλλοθι και, επιπλέον, υπάρχουν μάρτυρες που τον άκουσαν να απειλούν τον Στιβ. Ο Μάικ αρχίζει να υποψιάζεται κάτι και αποφασίζει να εξετάσει αυτό το θέμα. Ο Τζεφ λέει στον Μαικ ότι κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων για το δάνειο, ο Στιβ αρχικά συμφώνησε σε όλα, αλλά αφού κάποιος του μίλησε στο τηλέφωνο, ξαφνικά άλλαξε γνώμη και προσέφερε εντελώς μη ρεαλιστικούς όρους. Λέει επίσης ότι δεν απείλησε τον Στιβ, αλλά απλά θύμωσε μαζί του και έφυγε. Επιπλέον, ο Τζεφ δεν καταλαβαίνει πώς τα ρούχα εργασίας του από το ορυχείο θα μπορούσαν να καταλήξουν στο αυτοκίνητο του Στιβ, καθώς δεν τον συνάντησε ποτέ και δεν ταξίδεψε μαζί του πουθενά. Ο Μάικ λέει στον Τζεφ ότι ήταν το τελευταίο άτομο που μίλησε με τον Στιβ όταν πήγαν στο ορυχείο μαζί, όπου ο Στιβ αποφάσισε να εκδώσει το δάνειο. Τότε, όταν ο Στιβ άλλαξε γνώμη, ο Μάικ ίσως σκότωσε τον Στιβ. Αλλά δεν είναι σίγουρος για αυτό, γιατί είχε πολύ πιει εκείνο το βράδυ, και δεν θυμάται τίποτα. Κατά τη διάρκεια της συνομιλίας με τον Τζεφ, στον Μάικ έρχεται η ιδέα ότι η απροσδόκητη άρνηση δανείου του Τζεφ θα μπορούσε να σχετίζεται με ένα τηλεφώνημα και αποφασίζει να μάθει ποιος θα μπορούσε να τηλεφωνήσει στον Στιβ.
Στην τράπεζα, ο Μάικ μαθαίνει το όνομα της γραμματέας του Στιβ, μετά από τον οποίο περιηγείται στον κατάλογο των σπιτιών όλων των κατοίκων της πόλης με το όνομα Γουντγούορθ. Τέλος, βρίσκει το σπίτι που ψάχνει, αλλά ο σύζυγος της μις Γουντγούορθ δεν θέλει να τον αφήσει να της μιλήσει. Υποδυομενος τον δημοσιογράφο για μια εφημερίδα, ο Μάικ προσπαθεί να μιλήσει με την γραμματέα. Η μις Γουντγούορθ του επιβεβαιώνει ότι άκουσε τον Τζεφ να προσβάλλει τον Στιβ, και μετά από επίμονες ερωτήσεις του Μάικ, θυμαται ότι κατά τη διάρκεια της συνομιλίας τους, συνέδεσε τον Στιβ με μια γυναίκα που ονομάζεται Ελεν Μπέιλι, η οποία, σύμφωνα με τη γραμματέα, κάλεσε τον Στιβ 3-4 φορές την εβδομάδα. Εν τω μεταξύ, ο σύζυγος της μις Γουντγούορθ καλεί την εφημερίδα για να ανακαλύψει ότι ο Μάικ δεν εργάζεται εκεί. Καλεί την αστυνομία και προσπαθεί να κρατήσει τον Μάικ στο σπίτι. Ο Μάικ τον χτυπάει στο πρόσωπο και, την τελευταία στιγμή, κρύβεται από την αστυνομία που φτάνει εκεί.
Το πρωί, η Πώλα έχει ήδη μαζέψει τα πράγματα της στο σπίτι και επρόκειται να φύγει. Ο Μάικ φτάνει με μια βαλίτσα, λέει ότι συναντήθηκε με τον Τζεφ, ο οποίος ήταν σε δύσκολη θέση. Λέει ότι θα απελευθερωθεί, επειδή δεν είναι ένοχος, λέγοντας ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα για να τον βοηθήσουν. Ο Μάικ απαντά ότι για να σώσεις ένα αθώο άτομο, μπορείς να πας και να ομολογήσεις τα πάντα. Στη συνέχεια, ο Μάικ ρωτά την Πώλα αν γνωρίζει μια γυναίκα που ονομάζεται Έλεν Μπέιλι, τρομαζοντάς την φανερά. Ωστόσο, αυτή απαντά ότι ποτέ δεν άκουσε για ένα τέτοιο όνομα. Στη συνέχεια, σε ένα φλιτζάνι καφέ, η Πώλα αναμιγνύει ανεπαίσθητα ένα δηλητήριο που βρίσκει για να το δώσει στον Μάικ. Ωστόσο, συνειδητοποιώντας από τα λόγια του Μάικ ότι γνωρίζει μόνοτην Έλεν Μπέιλι από τις εφημερίδες, η Πώλα δεν τον αφήνει να πιει τον καφέ και, πέφτει κατά λάθος στο φλιτζάνι χυνωντάς το. Αφήνοντάς τον στο σπίτι, η Πώλα πηγαίνει στην τράπεζα, για να αποσύρει χρήματα για το ταξίδι. Αφότου φύγει, ο Μάικ παίρνει τηλέφωνο κάπου.
Στην τράπεζα, η Πώλα ανοίγει την θυρίδα και όταν αρχίζει να μεταφέρει τα χρήματαστη τσάντα της, η πόρτα ανοίγει και ο Μάικ εμφανίζεται με τις λέξεις: «Θέλεις να με κάνει να πιστέψω ότι τον σκότωσα». Η Πώλα δικαιολογεί τον εαυτό της εξαπατώντας τον για να μείνει μαζί της. Στη συνέχεια λέει ότι έπρεπε να κάνει μια επιλογή αν θα σκότωνε τον Στιβ ή αυτόν, και τον επέλεξε. Η Πώλα τον πείθει να πάρει τα χρήματα και να πάει εκεί όπου μπορούν να ξεκινήσουν μια νέα πλούσια ζωή. Και για τον Τζεφ, υπόσχεται να προσλάβει τον καλύτερο δικηγόρο. Βάζοντας όλα τα χρήματα στην τσάντα της, η Πώλα πάει να φύγει, λέει αντίο στον Μάικ, αλλά είναι σιωπηλή. Στην έξοδο από την τράπεζα, βλέπει την αστυνομία να την περιμένει. Η Πώλα επιστρέφει στον Μάικ, τον αγκαλιάζει και του ζητά να την σώσει, αλλά αυτός παραμένει ψυχρός. Καταλαβαίνει ότι αυτός την ανέφερε στην αστυνομία. Η Πώλα συλλλαμβάνεται και μπαίνει σε αυτοκίνητο της αστυνομίας. Ο φύλακας της τράπεζας λέει στον Μάικ ότι θα πάρει μια μεγάλη ανταμοιβή, στον οποίο ο Μάικ απαντά: "Κρατήστε την για τον εαυτό σας."
Κριτικές
Ο κριτικός Mark Deming αποκάλεσε την ταινία, ανώτερη παρά τον χαμηλό προϋπολογισμού για φιλμ νουάρ.
Ο κριτικός του κινηματογράφου Hans J. Wollstein έγραψε:"... Το Framed παραμένει ένα συναρπαστικό παράδειγμα των φιλμ νουάρ της δεκαετίας του 1940 στα καλύτερά του: οικονομικά αφηγημένο, ατμοσφαιρικά φωτογραφημένο (μεταξύ άλλων, στη λίμνη Arrowhead) και κάτι περισσότερο από ικανούς ηθοποιούς. Η Τζάνις Κάρτερ, ειδικά, είναι μια αποκάλυψη και είναι πολύ άσχημο που χρησιμοποιήθηκε ως επί το πλείστον από την Columbia Pictures για υποστηρικτικούς ρόλους, σε ένα είδος δεύτερης κλάσης Ρίτας Χειγουόρθ.''
Σύνδεσμος Ελλήνων Ζωγράφων
Ο Σύνδεσμος Ελλήνων Ζωγράφων ήταν ένα καλλιτεχνικό σωματείο που ιδρύθηκε το 1938 από καλλιτέχνες που εγκατέλειψαν τον Σύνδεσμο Ελλήνων Καλλιτεχνών.
Σύσταση και δράση
Ο Σύνδεσμος Ελλήνων Ζωγράφων ιδρύθηκε τον Οκτώβριο του 1938. Περιλάμβανε στις τάξεις του ζωγράφους οι οποίοι κινούνταν σε συντηρητικές κατευθύνσεις και συγκεκριμένα υπαιθριστές/ιμπρεσιονιστές. Πρόεδρος του σωματείου ήταν ο Περικλής Βυζάντιος, αντιπρόεδρος ο Ευάγγελος Ιωαννίδης, γραμματέας ο Γεώργιος Κοσμαδόπουλος, ταμίας ο Θεόδωρος Λαζαρής και μέλη (του συμβουλίου) οι Μιχαήλ Αξελός, Τρύφων Καζάκος, Λυκούργος Κογεβίνας, Δημήτρης Κοκότσης, Στέλιος Μηλιάδης και Δημήτρης Μπραέσας. Οι περισσότεροι από τους καλλιτέχνες αυτούς το 1937 είχαν εκλεγεί στο προεδρείο του ευρύτερου και παλαιότερου Συνδέσμου Ελλήνων Καλλιτεχνών. Συνεπώς, η αιτία για την ίδρυση του Συνδέσμου Ελλήνων Ζωγράφων φαίνεται ότι σχετιζόταν με συγκρούσεις παρατάξεων ή/και προσώπων στο εσωτερικό του Συνδέσμου Ελλήνων Καλλιτεχνών.
Παρά το γεγονός ότι ο Σύνδεσμος Ελλήνων Ζωγράφων συστάθηκε το 1938, δεν έκανε κάποια έκθεση των μελών του, τα οποία αντίθετα στήριξαν το θεσμό της Πανελλήνιας Καλλιτεχνικής Έκθεσης. Επίσης, ο Σύνδεσμος υπήρξε μία από τις εννέα καλλιτεχνικές ομάδες που αφομοιώθηκαν από το νεοσύστατο Καλλιτεχνικό Επαγγελματικό Επιμελητήριο, το 1944, και αναφέρονται ρητά στον ιδρυτικό του Νόμο.
Σημειώσεις και παραπομπές
Κατηγορία:Ζωγραφική στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνικές Επαγγελματικές Ενώσεις
Μπαϊράκι
Η λέξη Μπαϊράκι προέρχεται εκ της τουρκικής (bayrak) και αυτή εκ παραφθοράς εκ της περσικής: Μπαϊράκ (= Σημαία), που σημαίνει μικρό λάβαρο, ή σημαία μικρή, εξ ου και Μπαϊρακτάρης (= ο Σημαιοφόρος), και αυτό εκ παραφθοράς του μπαργιάκ + νταρ (σημαία + ο φέρων).
Μπαϊράκια καλούνταν, ιδιαίτερα στην Ελλάδα, ειδικοί στρατιωτικοί επισείοντες που χρησιμοποιήθηκαν έντονα από τα αντάρτικα σώματα, (όχι απ΄όλα), στην περίοδο της Εθνεγερσίας του 21¹, κυρίως ως διακριτικό ομάδων της κλεφτουριάς, αλλά και στα αρματολίκια. Οι σημαντικότεροι οπλαρχηγοί και αγωνιστές, όπως ο Κολοκοτρώνης, οι Μαυρομιχαλαίοι, ο Ζαχαριάς, ο Βλαχάβας κ.ά. είχαν ο καθένας χαρακτηριστικό μπαϊράκι με ιδιαίτερα χρώματα ή γράμματα προκειμένου ν΄ αναγνωρίζονται μεταξύ τους τα υπ΄ αυτών ένοπλα σώματα. Το μπαϊράκι αυτό, ή και φλάμπουρο λεγόμενο, σήκωνε ο ανδρειότερος της ομάδας που ονομάζονταν μπαϊρακτάρης ή φλαμπουριάρης. Με τον καιρό ο χαρακτηρισμός αυτός έγινε πατρωνυμικό επίθετο, (π.χ. Δημήτριος Μπαϊρακτάρης) και ονομασία περιοχών.
Πολλά κλέφτικα τραγούδια αναφέρονται τόσο στα μπαϊράκια και τα φλάμπουρα όσο και στις παντιέρες, όπως:
Εκφράσεις
Σήμερα ο όρος αυτός στη νεοελληνική χρησιμοποιείται προς χαρακτηρισμό οποιασδήποτε εκδηλούμενης αντίδρασης ανεξαρτητοποίησης επί οργανωμένης δράσης ή κατεύθυνσης π.χ. "σήκωσε μπαϊράκι" ή "σήκωσε δικό του μπαϊράκι", (ως απόηχος του 21, επειδή τα μπαϊράκια τα κατείχαν οργανωμένες μεν, αλλά ανεξάρτητες μεταξύ τους ένοπλες ομάδες, το δε ρήμα "σήκωσε" λέγονταν με την έννοια της δημιουργίας νέας αντάρτικής ομάδας από κάποιον οπλαρχηγό, "καπετάνιο" τότε.) Για τη μεταφορική έννοια της φράσης "σήκωσε μπαϊράκι" στη νεοελληνική, σε αρκετές περιπτώσεις αντικαθίσταται η τουρκική λέξη bayrak με την αντίστοιχη ιταλική bandiera που επίσης σημαίνει σημαία κι έτσι προκύπτει η φράση "σήκωσε μπαντιέρα". Συνώνυμη επίσης είναι και η έκφραση: "κάνει του κεφαλιού του".
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνική Επανάσταση του 1821 Κατηγορία:Εκφράσεις
Bayrak
Ζέραβατς
Το Ζέραβατς (σερβικά κυριλλικά: Жеравац) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του Δήμου της Ντέρβεντα και εντός της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 197 κατοίκους.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί της Ντέρβεντα Κατηγορία:Οικισμοί της Ντέρβεντα με κροατική πληθυσμιακή πλειοψηφία
Ιστιοπλοΐα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 – 470 ανδρών
Το 470 ανδρών, αποτελεί αγώνισμα της Ιστιοπλοΐας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 που έλαβε χώρα από τις 28 Ιουλίου μέχρι και τις 2 Αυγούστου του 2021, στο λιμάνι της Ενοσίμα. Πραγματοποιήθηκαν 10 προκριματικές ιστιοδρομίες και ο τελικός αγώνας μεταλλίου, στον οποίο αναδείχθηκαν χρυσοί Ολυμπινίκες, οι Αυστραλοί Μάθιου Μπέλτσερ και Γουίλιαμ Ράιαν. Στο αγώνισμα προκρίθηκαν συνολικά 19 πληρώματα από 19 διαφορετικές χώρες.
Μορφή Αγωνίσματος
Το αγώνισμα αποτελείται από 10 διαφορετικές ιστιοδρομίες και τον τελικό αγώνα μεταλλίου. Όλοι οι αθλητές ξεκινάν και πλέουν μαζί μια προκαθορισμένη διαδρομή, ενώ πρέπει να περάσουν από συγκεκριμένα σημάδια/σημαδούρες πριν τερματίσουν. Το κάθε σκάφος χειρίζονται 2 ιστιοπλόοι. Στο τέλος κάθε ιστιοδρομίας, κάθε πλήρωμα λαμβάνει βαθμούς ποινής, ανάλογα με την θέση που τερμάτισε (πχ. οι πρώτοι λαμβάνουν 1 βαθμό, οι δεύτεροι 2 κ.ο.κ.). Στο τέλος των 10 ιστιοδρομιών τα 10 σκάφη που συγκέντρωσαν τους λιγότερους βαθμούς ποινής, προκρίνονται στον αγώνα μεταλλίου. Κάθε πλήρωμα, έχει το δικαίωμα να αποκλείσει μια ιστιοδρομία από την συνολική καταμέτρηση των βαθμών ποινής, εκτός του αγώνα μεταλλίου, ο οποίος μετράει διπλά. Αυτοί που συγκέντρωσαν τους λιγότερους βαθμούς ποινής μετά από όλους τους αγώνες, είναι οι νικητές. Σε περίπτωση ισοβαθμίας, υπερτερεί το πλήρωμα που τερμάτισε πιο γρήγορα στον αγώνα μεταλλίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστιοπλοΐα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Αλέξανδρος Βογορίδης
Ο Ηγεμόνας (Knyaz) Αλέξανδρος Στεφάνου Βογορίδης (княз Александър (Алеко) Стефанов Богориди, τουρκικά: Αλέκο - πασάς) (5 Απριλίου 1822 – 17 Ιουλίου 1910) ήταν Οθωμανός διπλωματικός υπάλληλος βουλγαρικής καταγωγής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, και ήταν ο μικρότερος γιος ενός εκ των πλέον ισχυρών ατόμων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία – του Στεφάνου Βογορίδη – και αδελφός του Νικολάου Βογορίδη, ο οποίος έγινε ισχυρός πολιτικός στη Μολδαβία. Ο Αλέξανδρος Βογορίδης φοίτησε στη Μεγάλη του Γένους Σχολή, στην Κωνσταντινούπολη και μετέπειτα στη Γαλλία.
Σπούδασε Αστικό Δίκαιο στη Γερμανία. Κατείχε υψηλόβαθμα αξιώματα σε δημόσιες θέσεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας – μέλος του Συμβουλίου της Επικρατείας, Υπουργός Δημοσίων Έργων, Ταχυδρομείων και Τηλεγράφων, διπλωματικός αντιπρόσωπος στη Μολδαβία, μέλος της διπλωματικής αποστολής στο Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας και πρέσβης στην Αυστροουγγαρία (1876–1877).
Μετά το πόλεμο του 1877–1878 κατά της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και την επακόλουθη Συνθήκη του Βερολίνου, ο Αλέξανδρος Βογορίδης ορίστηκε γενικός διοικητής της Ανατολικής Ρωμυλίας υπό την προστασία του Αυτοκράτορα Αλεξάνδρου Β΄ της Ρωσίας στις 13 Μαρτίου 1879 και διατηρήθηκε στο συγκεκριμένο αξίωμα μέχρι το 1884. Κατά τη διάρκεια της θητείας του ακολούθησε πολιτική διακρίσεων κατά της ελληνικής μειονότητας. Ήταν σε στενή σχέση με τους ηγέτες του Κόμματος των Φιλελευθέρων που εξορίστηκαν από το Πριγκιπάτο της Βουλγαρίας – Πέτρο Σλαβέικοφ και Πέτκο Καραβέλοφ.
Μετά τη παραίτηση του Αλεξάνδρου Α΄ το 1886, ο Αλέξανδρος Βογορίδης ήταν ένας από τους υποψήφιους για τον βουλγαρικό θρόνο. Απεβίωσε στο Παρίσι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αξιωματούχοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Γ΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1965-1966
Τη σεζόν 1965-66 διεξήχθη για πρώτη φορά ένα εθνικό πρωτάθλημα τρίτης κατηγορίας, αμέσως κάτω από τη Β΄ Εθνική, το οποίο επίσημα ονομάστηκε Ερασιτεχνική Β΄ Εθνική αλλά ουσιαστικά ήταν μια Γ΄ Εθνική (ερασιτεχνική) κατηγορία, ονομασία που κάποιες φορές χρησιμοποιούσε και ο αθλητικός τύπος και η οποία άλλωστε καθιερώθηκε την επόμενη σεζόν που ξανάγινε. Διεξήχθη σε τέσσερις ομίλους των 9 ή 10 ομάδων, οι νικητές των οποίων αγωνίστηκαν σε έναν όμιλο τελικής φάσης για την άνοδο στη Β΄ εθνική, στην οποία τελικά ανέβηκαν και οι τέσσερις. Υπερπρωταθλητής της πρώτης πειραματικής αυτής διοργάνωσης αναδείχθηκε ο Λεβαδειακός.
Διοργάνωση
Στο ξεκίνημα της σεζόν 1965-66 υπήρξε μια αναταραχή στα οργανωτικά του ποδοσφαίρου, με πολλούς κορυφαίους συλλόγους της Α΄ Εθνικής να αμφισβητούν την ΕΠΟ και το δικαίωμά της να διοργανώνει το επαγγελματικό πρωτάθλημα. Επίσης, θεωρείτο πως ο αριθμός των τεσσάρων ομίλων με 65 συνολικά ομάδες στη Β΄ Εθνική ήταν υπερβολικός και αποτρεπτικός στην επαγγελματική μετεξέλιξη του ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος. Αφού μεσολάβησαν μήνες διαφωνιών, αντεγκλήσεων και διαβουλεύσεων, στα τέλη Νοεμβρίου η ΕΠΟ αποφάσισε να μειώσει τον αριθμό των ομάδων και των ομίλων της Β΄ Εθνικής και να δημιουργήσει μια νέα εθνική κατηγορία, καθαρά ερασιτεχνική, με τις ομάδες που δεν είχαν υποβιβαστεί από τη Β΄ την προηγούμενη σεζόν και κάποιες από τις ομάδες που είχαν διακριθεί στα τοπικά πρωταθλήματα αλλά δεν είχαν καταφέρει να ανεβούν στην Β΄ Εθνική. Τη νέα κατηγορία ονόμασε Ερασιτεχνική Β΄ Εθνική, αφού σε αυτήν περιλήφθηκαν 18 ομάδες που δεν είχαν υποβιβαστεί από την Β΄ την περασμένη χρονιά. Αλλά στη συνείδηση των φιλάθλων και στην ουσία η κατηγορία ήταν η Γ΄ Εθνική (ερασιτεχνική).
Τελικά στη διοργάνωση, που ξεκίνησε στις 5 Δεκεμβρίου 1965, μετείχαν 38 ομάδες: 18 από τη Β΄ Εθνική της σεζόν 1964-65 και 20 από τα τοπικά πρωταθλήματα. Οι ομάδες χωρίστηκαν σε τέσσερις ομίλους των 9-10 ομάδων με γεωγραφικά κριτήρια, οι πρωταθλητές των οποίων προκρίθηκαν στην τελική φάση για την ανάδειξη του υπερπρωταθλητή. Όμως, και οι τέσσερις ανέβηκαν στην Β΄ Εθνική.
Β΄ όμιλος
1 Αγώνας κατάταξης: 8/5/1966, Ρόδος: Εργοτέλης - Π.Α.Ο. Σαφράμπολη: 0-0. Σύμφωνα με την προκήρυξη η ισοπαλία ευνοούσε την ομάδα με την καλύτερη διαφορά τερμάτων. Έτσι πρωταθλητής ανακηρύχθηκε ο Εργοτέλης. 2 Προήλθε από συνένωση της τοπικής ΑΕΚ με τον Όμιλο Καλαμάτας. Το 1967 συγχωνεύτηκε αναγκαστικά με τους συμπολίτες Απόλλωνα και τα Πράσινα Πουλιά για τη δημιουργία του ΠΣ Καλαμάτα. 3Προήλθε από συνένωση του πρωταθλητή Άρη Κέρκυρας με τις ομάδες Αστέρας και Ελλήσποντος. Το 1969 συνενώθηκε και με άλλους συλλόγους για τη δημιουργία του ΑΟ Κέρκυρα.
Δ΄ όμιλος
1 Αγώνας κατάταξης: Εθνικός Αλεξανδρούπολης - Μέγας Αλέξανδρος Ηράκλειας: Σύμφωνα με την προκήρυξη η ισοπαλία ευνοούσε τον Μ. Αλέξανδρο που είχε καλύτερη διαφορά τερμάτων αλλά επικράτησε ο Εθνικός Αλεξανδρούπολης και ανακηρύχθηκε πρωταθλητής.
2Tην επόμενη σεζόν αγωνίστηκε ως Μαγνησιακός Βόλου.
Πηγές
Κατηγορία:Γ΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1965-1966
Πέτερ Σολ
Ο Πέτερ Σολ (γερμανικά: Peter Scholl), γεννημένος στις 5 Οκτωβρίου 1934 στο Λαρ, είναι πρώην Δυτικογερμανός συγγραφέας, πρωταθλητής και προπονητής της αντισφαίρισης.
Καριέρα στην αντισφαίριση
Ο Σολ ήταν μαθητής τένις του Γκότφριντ φον Κραμ, έπαιξε για την Δυτική Γερμανία στο κύπελλο Ντέιβις το 1953 και το 1954 με ρεκόρ 1 νίκη και 4 ήττες.
Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου στο μεικτό το 1957 ήταν νικητής με συμπαίκτρια την Ρόσι Ρέγιες.
Μετά το τέλος της καριέρας του έγινε προπονητής της αντισφαίρισης, σε συλλόγους στην Γερμανική ομοσπονδία κι αλλού.
Συγγραφέας
Ο Σολ είναι επίσης συγγραφέας που έγραψε λογοτεχνικά έργα και ιστορία της αντισφαίρισης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δυτικογερμανοί αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Γερμανοί προπονητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Γερμανοί συγγραφείς
Μιχάλης Παπακωνσταντίνου
Ο Μιχάλης Παπακωνσταντίνου (1 Νοεμβρίου 1919 – 17 Ιανουαρίου 2010) ήταν Έλληνας δικηγόρος, πολιτικός και συγγραφέας. Διατέλεσε επί σειρά ετών βουλευτής Κοζάνης, προδικτατορικά με την Ένωση Κέντρου και μεταπολιτευτικά με τη Νέα Δημοκρατία και χρημάτισε υπουργός στις κυβερνήσεις του Γεωργίου Παπανδρέου (στον οποίο έμεινε πιστός κατά την Αποστασία του 1965) και του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1919 στην Κοζάνη. Αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ) και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Δημόσιο Διεθνές Δίκαιο στα πανεπιστήμια του του Μάντσεστερ και του Κέιμπριτζ (Ηνωμένο Βασίλειο) και της Χαϊδελβέργης (Δυτική Γερμανία). Εργάστηκε ως δικηγόρος, αρχικά στην Θεσσαλονίκη και από το 1970 στην Αθήνα. Μιλούσε τρεις γλώσσες, αγγλικά, γαλλικά και γερμανικά.
Μεταπολιτευτικά, ήταν γενικός γραμματέας της ΕΔΗΚ το διάστημα 1976-77, αλλά το 1978 προσχώρησε στην Νέα Δημοκρατία με την οποία διατέλεσε βουλευτής Κοζάνης (1981-93), ενώ στις εκλογές του 1993 εκλέχθηκε με το ψηφοδέλτιο Επικρατείας, στο οποίο τον συμπεριέλαβε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Τον Σεπτέμβριο του 1994 διαγράφτηκε από την ΝΔ με απόφαση του τότε προέδρου της Μιλτιάδη Έβερτ.
Ήταν τακτικός αρθρογράφος σε εφημερίδες της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, καθώς επίσης και σε ξένα περιοδικά. Διετέλεσε εταίρος της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, συνεργάτης του Ιδρύματος Μελετών της Χερσονήσου του Αίμου (ΙΜΧΑ), μέλος του Εθνικού Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Κινήσεως κ.α. Το 1995 βραβεύτηκε με το βραβείο Ιπεκτσί για την ελληνοτουρκική φιλία.
Ο Μιχάλης Παπακωνσταντίνου απεβίωσε σε ηλικία 90 ετών το 2010. Ανιψιός του, γιος του αδελφού του, είναι ο πρώην υπουργός Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου. Ήταν νυμφευμένος με την Τάσα Στέφου, με την οποία απέκτησαν δύο κόρες.
Το δίτομο έργο του Μιχάλη Παπακωνσταντίνου «Η ταραγμένη εξαετία (1961 - 1967)» θεωρείται κλασικό για την συγκεκριμένη κρίσιμη περίοδο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές Κοζάνης Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές επικρατείας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές διαγραφέντες Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Γεωργίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εξωτερικών Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εθνικής Άμυνας Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Υψιπύλη
Στην αρχαία ελληνική μυθολογία η Υψιπύλη ήταν βασίλισσα της Λήμνου κόρη του βασιλιά Θόα, και της Μύρινας από τη Θεσσαλία, κόρης του βασιλιά της Ιωλκού Κρηθέα. Οι παππούδες της ήταν ο Διόνυσος και η Αριάδνη. Την εποχή που όλες οι γυναίκες της Λήμνου αποφάσισαν να σκοτώσουν τους άντρες τους επειδή τις παραμελούσαν (βλ. Λημνιάδες) η Υψιπύλη έσωσε τον πατέρα της, κατόπιν αναδείχθηκε βασίλισσα της Λήμνου. Όταν έγινε η Αργοναυτική εκστρατεία η Υψιπύλη επέτρεψε στις γυναίκες του νησιού να έρθουν σε επαφή μαζί τους, η ίδια απέκτησε με τον αρχηγό τους Ιάσονα δυο δίδυμους γιους.
Οι γυναίκες της Λήμνου ανακάλυψαν αργότερα ότι η Υψιπύλη γλύτωσε τον πατέρα της και αποφάσισαν να την εκθρονίσουν και να την πουλήσουν δούλη, την αγόρασε ο βασιλιάς Λυκούργος της Νεμέας που την έκανε παραμάνα στον νεογέννητο γιο του Οφέλτη. Η Υψιπύλη συνάντησε τους στρατηγούς που συμμετείχαν στην εκστρατεία Επτά επί Θήβας στον δρόμο τους για τη Θήβα. Άφησε το βρέφος κατά γης σ' ένα στρώμα από αγριοσέλινο θέλοντας να τους δείξει μια πηγή για να πιούν νερό, ενώ υπήρχε χρησμός που έλεγε ότι το παιδί δεν έπρεπε να πατήσει στο χώμα πριν μάθει να περπατάει. Όταν γύρισε, είχε κατασπαράξει το βρέφος ο δράκος που φύλαγε την πηγή. Ο Αμφιάραος, ένας από τους Επτά το θεώρησε αυτό κακό οιωνό για την εκστρατεία και ονόμασε το βρέφος "Αρχέμορο", δηλαδή "αρχή κακοτυχιών". Στη μνήμη του βρέφους οι Επτά θέσπισαν τους αγώνες της Νεμέας, τα Νέμεα (Απολλοδ. ΙΙΙ, 6-4). Ο Λυκούργος θέλησε να εκδικηθεί την Υψιπύλη για το θάνατο του γιου του αλλά την έσωσε ο Άδραστος, ο αρχηγός των Αργείων.
Το Λημναίο έγκλημα
Στην Ιλιάδα καταγράφεται σαν γιος της με τον Ιάσονα ο μετέπειτα βασιλιάς της Λήμνου στα Τρωικά Εύνηος. Οι μετέπειτα πηγές ωστόσο καταγράφουν και έναν δεύτερο γιο της Υψιπύλης και του Ιάσονα. Ο Ευριπίδης στην τραγωδία του "Υψιπύλη" ονομάζει τους δύο δίδυμους γιους τους Εύνηο και Θόα. Η Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου τον ονομάζει Νεβρόφονο, ο Γάιος Ιούλιος Υγίνος Δηίπυλο και ο Οβίδιος καταγράφει τους δυο δίδυμους γιους χωρίς ονόματα. Οι γυναίκες του νησιού αποφάσισαν να σκοτώσουν τους άντρες με μοναδική εξαίρεση την Υψιπύλη που έσωσε τον πατέρα της βασιλιά Θόα. Τα ίχνη της τραγικής ιστορίας βρίσκονται στην Ιλιάδα που αναφέρεται η Λήμνος σαν "πόλη του θεικού Θόα", ο γιος της Υψιπύλης Εύηνος καταγράφεται επίσης. Τα μετέπειτα Αρχαικά χρόνια ο τραγικός ποιητής Αισχύλος γράφει "Οι Λήμνιοι κατέχουν την κορυφαία ιστορική θέση στην εγκληματικότητα, οποιοδήποτε φρικτό έγκλημα μπορεί να συγκριθεί μόνο με εκείνα των γυναικών της Λήμνου". Τον 5ο αιώνα π.Χ. ο κορυφαίος ιστορικός Ηρόδοτος ονομάζει "Λημναίο έγκλημα" οποιαδήποτε αποτρόπαια πράξη. Ο Αισχύλος αναφέρεται έντονα στο έγκλημα αυτό στις χαμένες του τραγωδίες "Υψιπύλη" και "Λήμνιαι" (τέλη 6ου αιώνα π.Χ. - αρχές 5ου αιώνα π.Χ.). Ο λυρικός ποιητής Πίνδαρος την ίδια εποχή γράφει για την "εγκληματική ράτσα των γυναικών της Λήμνου που σκότωσαν τους συζύγους τους".
Οι κύριες πηγές
Ο κορυφαίος τραγικός ποιητής Ευριπίδης παρουσιάζει στο έργο του "Υψιπύλη" (περί το 410 π.Χ.) τον διάλογο ανάμεσα στην Υψιπύλη και τον γιο της Εύνηο :
-Υψιπύλη : Αλίμονο γιε μου, αναγκάστηκα να δραπετεύσω μέσω θάλασσας από τη Λήμνο επειδή δεν έκανα το ανοσιούργημα να κόψω το γκρίζο κεφάλι του πατέρα μου.
-Εύνηος : Αλήθεια σε διέταξαν να σκοτώσεις τον πατέρα σου;
-Υψιπύλη : Έχω τρομοκρατηθεί με αυτά που έκαναν γιε μου, όλες οι γυναίκες έσφαξαν σαν τις γοργόνες τους άντρες τους στον ύπνο τους.
Την αρχαιότερη και πιο αξιόπιστη περιγραφή στα δραματικά γεγονότα μας παρέχει ο Απολλώνιος ο Ρόδιος τον 3ο αιώνα π.Χ. στο έργο του "Αργοναυτικά". Σύμφωνα με τον συγγραφέα οι γυναίκες του νησιού αρνήθηκαν τη λατρεία της Αφροδίτης, η θεά για να τις εκδικηθεί έσπειρε στους συζύγους τους έρωτα απέναντι σε δούλες από τη Θράκη. Οι γυναίκες έσφαξαν όλες τους συζύγους τους με εξαίρεση την Υψιπύλη, τοποθέτησε τον πατέρα της Θόα σε ένα "κούφιο στήθος", τον έριξε στη θάλασσα και προσάραξε στο νησί Σίκινος. Οι γυναίκες της Λήμνου ανέλαβαν από τότε να κάνουν οι ίδιες τις σκληρές δουλειές των συζύγων τους και ανακήρυξαν βασίλισσα την Υψιπύλη. Ο Λατίνος ποιητής Βαλέριους Φλάκκος μας παρέχει τον 1ο αιώνα μ.Χ. μια διαφορετική εξήγηση σχετικά με τον τρόπο που η Αφροδίτη έστρεψε τους άντρες της Λήμνου σε απιστία. Ο θεός Ήφαιστος κατοικούσε στη Λήμνο και συνέλαβε τη θεά να κάνει απιστία με τον Άρη, αυτό την εξόργισε. Στη συνέχεια μας δίνει περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με τον τρόπο που η Υψιπύλη βοήθησε τον πατέρα της να σωθεί και να δραπετεύσει. Την ώρα του μακελειού η Υψιπύλη κάλυψε το κεφάλι του πατέρα της, τον μετέφερε στον ναό του θεού Διονύσου όπου τον έκρυψε. Την επόμενη μέρα τον έντυσε Διόνυσο και τον έκανε περιφορά στους δρόμους του νησιού, είπε στις άλλες γυναίκες ότι ο θεός της ζήτησε να εξαγνίσει το άγαλμα του στη θάλασσα για τα εγκλήματα τους. Με τη βοήθεια του θεού τον μετέφερε με ασφάλεια έξω από την πόλη, από φόβο μήπως την ανακαλύψουν τον έβαλε σε ένα πλοίο που το έριξε στη θάλασσα. Τα κύματα μετέφεραν το πλοίο στην Ταυρίδα όπου "η θεά Ντιάνα έβαλε ένα σπαθί στο κεφάλι του και τον όρισε φύλακα στο ιερό της". Οι γυναίκες της Λήμνου παρέδωσαν στην Υψιπύλη "το σκήπτρο και το στέμμα του πατέρα της".
Άλλες πηγές περιέχουν διαφορετικές παραλλαγές, ο Λατίνος ποιητής Στάτιος έγραψε τον 1ο αιώνα μ.Χ. ότι η Υψιπύλη έκρυψε τον Θόαντα σε ένα πλοίο. Ο Λατίνος μυθιστορηματογράφος Γάιος Ιούλιος Υγίνος ταυτίζει στα τέλη του 1ου αιώνα μ.Χ. τον Θόαντα με τον ομώνυμο βασιλιά της Ταυρίδας, η Υψιπύλη τον τοποθέτησε σε ένα πλοίο το οποίο μετέφεραν τα κύματα στην "Ταυρική γη". Η Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου τέλος τον 2ο αιώνα μ.Χ. απορρίπτει όλες τις υπόλοιπες, σύμφωνα με αυτήν οι γυναίκες της Λήμνου ανακάλυψαν ζωντανό τον Θόαντα μαζί με την Υψιπύλη, έσφαξαν τον ίδιο και πούλησαν την κόρη του δούλη.
Υψιπύλη και Ιάσονας
Η πρώτη περιπέτεια του Ιάσονα ήταν η Αργοναυτική εκστρατεία με αποστολή να πάρει το Χρυσόμαλλο δέρας, έκανε την πρώτη στάση στη Λήμνο την εποχή που ήταν βασίλισσα η Υψιπύλη.[30] Ο Εύνηος εμφανίζεται στην Ιλιάδα σαν βασιλιάς της Λήμνου, γιος του Ιάσονα και της Υψιπύλης. Ο Αισχύλος στις χαμένες τραγωδίες του "Υψιπύλη" και "Λημνίαι" δίνει λεπτομέρεις σχετικά με τον τρόπο που πήραν οι γυναίκες της Λήμνου στην αρχή "τα άρματα" για να εμποδίσουν τους Αργοναύτες να αποβιβαστούν στο νησί τους. Ο Πίνδαρος γράφει για τους αθλητικούς αγώνες που συμμετείχαν οι Αργοναύτες, έπαιρναν σαν έπαθλα τα ενδύματα των γυναικών της Λήμνου και κοιμόντουσαν στα κρεβάτια τους. Ο Σοφοκλής στο χαμένο έργο του "Λημνίαι" περιγράφει λεπτομερώς τις μάχες ανάμεσα στις γυναίκες της Λήμνου και τους Αργοναύτες. Ο Ευριπίδης τέλος στο τμηματικά διατηρημένο έργο του "Υψιπύλη" την εμφανίζει να συναντιέται με τους δίδυμους γιους της Εύνηο και Θόα και να μαθαίνει με μεγάλη λύπη τον θάνατο του Ιάσονα. Την πρώτη λεπτομερή αναφορά για την άφιξη των Αργοναυτών στη Λήμνο και τη σύγκρουση τους με τις γυναίκες του νησιού μας παρέχει ο Απολλώνιος ο Ρόδιος στο έργο του "Αργοναυτικά". Σύμφωνα με τον Απολλώνιο όταν έφτασαν οι Αργοναύτες οι γυναίκες της Λήμνου φοβήθηκαν ότι ήταν θράκες πειρατές και αποφάσισαν να αντισταθούν, να τους εμποδίσουν να αποβιβαστούν. Οι Αργοναύτες τελικά κατάφεραν να πείσουν με επιχειρήματα την Υψιπύλη να τους επιτρέψει να μείνουν μια νύχτα στο νησί, την επόμενη μέρα η Υψιπύλη συγκέντρωσε τις γυναίκες της Λήμνου και τους είπε:
"Φίλες μου ας τους αφήσουμε να έρθουν, να τους δώσουμε κόκκινο κρασί και ότι δώρα θέλουν για να τους καλοπιάσουμε ώστε μετά να φύγουν με ασφάλεια και να μας ξεχάσουν. Σε αντίθετη περίπτωση αν μας νικήσουν θα μάθουν για τα τρομερά εγκλήματα μας και θα μας ταπεινώσουν διαδίδοντας τη φήμη στα πέρατα του κόσμου, είναι ο μοναδικός τρόπος να το κρύψουμε. Η πρώην νοσοκόμα της Υψιπύλης Πολυχώ πήρε τον λόγο και είπε ότι θα μπορούσαν να τους έχουν προστάτες αφού δεν υπάρχουν άντρες, στη συνέχεια συμφώνησαν όλες οι γυναίκες μαζί τους".
Η Υψιπύλη πληροφόρησε τον Ιάσονα για την ιστορία των γυναικών της Λήμνου, ότι η Αφροδίτη οδήγησε τους άντρες σε απιστία, έδιωξαν τις γυναίκες από τα σπίτια τους και πήραν στη θέση τους δούλες από τη Θράκη. Μετά από τέτοιες ντροπιαστικές πράξεις μοιχείας από τους άντρες οι γυναίκες της Λήμνου αποφάσισαν να αναλάβουν δράση. Η Υψιπύλη έκρυψε ωστόσο από τον Ιάσονα τις σφαγές, του είπε ότι τους εμπόδισαν να αποβιβαστούν στο νησί μετά από εκστρατεία, πήραν τους γιους του και έφυγαν για τη Θράκη, ζήτησε τελικά από τον Ιάσονα να τους αντικαταστήσουν. Οι Αργοναύτες παρέμειναν για λίγο στα σπίτια των Λημνίων γυναικών και ο αρχηγός τους Ιάσονας στα ανάκτορα με τη βασίλισσα τους Υψιπύλη. Η παραμονή προκάλεσε την οργή του Ηρακλή για τους Αργοναύτες που παραμέλησαν τον σκοπό της εκστρατεία τους και αποφάσισαν να φύγουν ώστε να συνεχίσουν την αποστολή τους για το Χρυσόμαλλο Δέρας. Η Υψιπύλη είπε στον Ιάσονα ότι τον περιμένει "ο θρόνος και το σκήπτρο του πατέρα της" όταν επιστρέψει αλλά το θεωρούσε απίθανο, του ζήτησε μόνο να τη θυμάται πάντα. Ο Ιάσονας με τη σειρά του ζήτησε από την Υψιπύλη να του στείλει έναν από τους δίδυμους γιους τους στην Ιωλκό όταν φτάσει σε αντρική ηλικία. Στο τέλος ο Ιάσονας παρέλαβε τον "ιερό πορφυρό μανδύα" που είχαν φτιάξει οι Χάριτες για τον Διόνυσο, τον παρέδωσε στον γιο του Θόα και εκείνος τελικά στη μητέρα του Υψιπύλη.
Η υπόθεση του Οφέλτη
Το όνομα της Υψιπύλης ενεπλάκη στην ιστορία του θανάτου του βρέφους Οφέλτη, την εκστρατεία Επτά επί Θήβας και την ίδρυση των "Νεμαίων Αγώνων". Στον δρόμο τους προς τη Θήβα οι επτά ήρωες αναζήτησαν νερό, σταμάτησαν στη Νεμέα και συνάντησαν την Υψιπύλη. Οι γυναίκες της Λήμνου έμαθαν ότι η βασίλισσα τους έσωσε τον πατέρα της και την πούλησαν δούλη, την αγόρασε ο βασιλιάς Λυκούργος της Νεμέας που την όρισε παραμάνα στον νεογέννητο γιο του Οφέλτη. Στην προσπάθεια της να δώσει νερό στους ήρωες άφησε το παιδί στο έδαφος αν και χρησμός απαγόρευε στο παιδί να πατήσει τη γη, ένα φίδι δάγκωσε το μωρό και το θανάτωσε. Οι Επτά θανάτωσαν το φίδι και ο μάντης Αμφιάραος δήλωσε ότι το φίδι ήταν "αρχή κάθε κακού" και προμήνυμα ότι θα θανατωθούν όλοι στην εκστρατεία, με τον τρόπο αυτό αναβλήθηκε. Ο Αμφιάραος έσωσε την Υψιπύλη από την οργή της μητέρας του Ευρυδίκης που ήθελε να τη σκοτώσει, αποφάσισαν να τιμήσουν τη μνήμη του Οφέλτη με ετήσιους αθλητικούς αγώνες, τους Νεμαίους Αγώνες. Οι γιοι της Υψιπύλης έφτασαν κατόπιν στη Νεμέα για να συμμετάσχουν στους Αγώνες και απελευθέρωσαν τη μητέρα τους από την αιχμαλωσία.
Την παλιότερη εμπλοκή της Υψιπύλης στην ιστορία του Οφέλτη αναφέρει ο τραγικός ποιητής Ευρυπίδης στην τραγωδία του "Υψιπύλη", πιθανότατα ήταν δική του μεταγενέστερη προσθήκη. Μετά την εκδίωξη της από τη Λήμνο η Υψιπύλη συνελήφθη από τους πειρατές που την πούλησαν δούλη στους βασιλείς της Νεμέας Λυκούργο και Ευρυδίκη, την όρισαν παραμάνα στον νεογέννητο γιο τους Οφέλτη. Στη συνέχεια του έργου του Ευρυπίδη οι δύο δίδυμοι γιοι της Υψιπύλης ήρθαν στη Νεμέα να συναντήσουν τη μητέρα τους. Τα δύο παιδιά είχαν χωριστεί από την Υψιπύλη σε βρεφική ηλικία, ο Ιάσονας τους πήρε μαζί του στην Κολχίδα και μετά τον θάνατο του τα ανέθρεψε ο Αργοναύτης σύντροφος του Ορφέας στη Θράκη. Τα δύο παιδιά συνάντησαν όταν μεγάλωσαν τον παππού τους Θόα που τα πήρε μαζί του στη Λήμνο, από εκεί έφυγαν για να συναντήσουν τη μητέρα τους. Οι Επτά επί Θήβας συνάντησαν την Υψιπύλη και της ζήτησαν να τους οδηγήσει στην πηγή για να τους δώσει νερό, η ίδια σε μια στιγμή αμέλειας άφησε τον Οφέλτη στο έδαφος και πέθανε αφού τον δάγκωσε ένα φίδι. Η μητέρα του Ευρυδίκη σε έξαλλη κατάσταση ήθελε να σκοτώσει την Υψιπύλη αλλά ο Αμφιάραος την έσωσε αφού εξήγησε στην Ευρυδίκη ότι ήταν θέλημα των θεών να πεθάνει το παιδί για να ιδρυθούν αθλητικοί αγώνες. Στους αγώνες συμμετείχαν αργότερα και οι γιοι της Υψιπύλης που αναγνώρισαν τη μητέρα τους και την ελευθέρωσαν από την αιχμαλωσία.
Οικογένεια
Δίδυμοι γιοι της Υψιπύλης ήταν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Λήμνου Κατηγορία:Αργοναυτική εκστρατεία
Μονή Αγίου Νικολάου Σλίβενης
thumb|right|220px|H Εκκλησία Αγίου Νικολάου Κορομηλιάς στο άλλοτε μοναστηριακό συγκροτήμα. Η Μονή Αγίου Νικολάου Σλίβενης (Κορομηλιάς) είναι πρώην μοναστήρι της Ιεράς Μητροπόλεως Καστοριάς δυτικά της Καστοριάς σε απόσταση 12 χλμ. από το κέντρο της πόλης και περίπου ενός χιλιομέτρου βορειοανατολικά από τον οικισμό. Κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα η μονή έπαιξε σημαίνοντα ρόλο για την περιοχή των Κορεστίων, όπου διαδραματίσθηκαν πολλές ένοπλες συγκρούσεις. Σώμα κομιτατζήδων του Κόλε και Μήτρε Βλάχο πυρπόλησε τις εγκαταστάσεις του μοναστηρίου στις 21 Φεβρουαρίου 1905 και κατακρεούργησαν τον ηγούμενο Άνθιμο Γιοβανόπουλο και ένα μοναχό. Έκτοτε το μοναστήρι περιέπεσε σε περίοδο παρακμής που διαρκεί μέχρι τις μέρες μας, καθώς η μονή παραμένει χωρίς μοναχούς ως μετόχι της Μονής Αγίων Αναργύρων Μελισσοτόπου Καστοριάς.
Παραπομπές-Σημειώσεις
Αγίου Νικολάου Κατηγορία:Δήμος Καστοριάς
Κατάλογος πολιτικών κομμάτων της Ιταλίας
Ένα πολιτικό κόμμα, όπως ορίζεται από το άρθρο 49 του Συντάγματος της Ιταλικής Δημοκρατίας, αντιπροσωπεύει μια ελεύθερη οργάνωση πολιτών, οι οποίοι έχουν το δικαίωμα να διαχειρίζονται δημοκρατικά την πολιτική ζωή.
Συνταγματική βάση
Παρόλο που ο συνταγματικός χάρτης καθορίζει την αναγκαιότητα για την εικόνα του κόμματος, δεν αποσαφηνίζει τη νομική προσωπικότητά του, ούτε επισημοποιεί τον τρόπο οργάνωσής του. Αυτό αποτελούσε πάντα ένα στοιχείο έντονου θεσμικού διαλόγου και τόνισε την ανάγκη για νομοθετική εφαρμογή των διατάξεων του συντάγματος.
Η αναφορά στην "δημοκρατική μέθοδο" προσαρμόστηκε μάλιστα με καθαρά εξωτερική έννοια για κάθε μεμονωμένο κόμμα: "Αυτό είχε, επίσης, ως συνέπεια τον αποκλεισμό της δυνατότητας προσφυγής στα τακτικά δικαστήρια για τις διαφορές στο εσωτερικό των κομμάτων (και, στην πραγματικότητα, από τότε και στο εξής, η πάγια νομολογία απέρριπτε πάντα τις προσφυγές αυτού του είδους για "έλλειψη δικαιοδοσίας"). Με τον τρόπο αυτό αναπτυσσόταν η αυτονομία της μορφής του κόμματος, ακόμα και με προφανείς διαφορές λόγω της ισχυρής εξασθένισης αρχής της ιεραρχίας και της προσωπικής ηγεσίας. Από το καθεστώς του ενός κόμματος προχωρήσαμε στο καθεστώς των κομμάτων, αλλά πάντα στο πλαίσιο της νομικής αυτοαναφοράς ." .
Χρηματοδότηση
Η κρίση της "Πρώτης Δημοκρατίας" στην Ιταλία, αναπτύχθηκε, επίσης, λόγω της υποταγής του δημοσίου συμφέροντος στις στρατηγικές συναίνεσης και την πολιτική ισχύ, σύμφωνα με μια πατερναλιστική αντίληψη η οποία, στο τέλος, ανέτρεψε το κύρος των ιστορικών κομμάτων.
Ειδικότερα, η εξέλιξη του πολιτικού συστήματος θα επηρέαζε τους τρόπους είσπραξης χρημάτων για πολιτική χρηματοδότηση. Αντίθετα, "η αποδυνάμωση των κομμάτων και το δημόσιο βάρος από τα οικονομικά και χρηματοπιστωτικά συστήματα, προκάλεσε μια αλλαγή στις ιεραρχίες και τις μορφές διαφθοράς. Τα κόμματα, το κομματικό σύστημα δεν μπορεί πλέον να πάρει τα ηνία και να κατανέμει ρόλους σε ένα εξαιρετικά συγκεντρωτικό και ελεγχόμενο πλαίσιο. Πρόκειται για μεμονωμένους επιχειρηματίες ή ομάδες επιχειρηματιών που, μέσα από μια διεισδυτική δράση προετοιμασίας και πραγματικού προσανατολισμού των δημοσίων επιλογών, οικειοποιούνται και διανέμουν τους πόρους, ακόμα και παράνομα τα πλεονεκτήματά τους". Στην Ιταλία η δημόσια χρηματοδότηση ξεκίνησε με το νόμο 195/1974 και προκάλεσε έντονη συζήτηση. Παρά το αφαιρετό δημοψήφισμα του 1993, εισήχθη, ουσιαστικά, τα επόμενα χρόνια, με μια νέα πειθαρχία της "εκλογικής αποζημίωσης." Μέχρι και πριν το τέλος του 2016, είχαν πρόσβαση όλα τα κόμματα που ξεπερνούσαν το όριο του 1% των ψήφων, αλλά από τότε και στο εξής, πέρασαν σε ένα σύστημα φορολογικών απαλλαγών.
Ωστόσο, ο τρόπος ελέγχου των δαπανών - που υποβάλλεται από τα κόμματα έτσι ώστε να λάβουν τη χρηματοδότηση - εξακολουθεί να δημιουργεί σημαντικά προβλήματα.
Το αρ. 9 του νόμου της 6ης Ιουλίου 2012, αριθ. 96, - το οποίο θέσπισε την "Επιτροπή για τη διαφάνεια και τον έλεγχο των προϋπολογισμών των κομμάτων και πολιτικών κινημάτων" με το καθήκον να ελέγχει τις προαναφερθείσες δηλώσεις, αντικαθιστώντας το "Εποπτικό Συμβούλιο", προηγουμένως υπεύθυνο για την εκπλήρωση των ίδιων ελέγχων σύμφωνα με την επίσημη δήλωση - προέβλεψε την επαλήθευση της "συμμόρφωσης των πραγματικών δαπανών και των εσόδων που προσκομίστηκαν για την απόδειξη αυτών" (βλ. αρ.9, εδάφιο πέμπτο).
Οι δυσκολίες - που προέκυψαν όταν η Επιτροπή δήλωσε την αδυναμία να πραγματοποιήσει τους ελέγχους, με επιστολή προς τους προέδρους των Κοινοβουλίων γνωστοποιούμενη στον Τύπο - ώθησε τη νομοθεσία να παρέμβει και πάλι, και μετά από επιστολή στο Κοινοβούλιο τον Ιούλιο του 2015 και στη Γερουσία, με συμβατό κείμενο,, ο νόμος της 27ης Οκτωβρίου 2015, αρ. 175 (γνωστό ως νόμο Boccadutri από το όνομα του πρώτου υπογράφοντος) τέθηκε σε ισχύ.
Κύρια κόμματα
Τα κυριότερα κόμματα είναι εκείνα που είναι σήμερα παρόντα με τη δική τους κοινοβουλευτική ομάδα και στα δύο Κοινοβούλια, τα οποία έλαβαν τουλάχιστον το 3% των ψήφων στις τελευταίες πολιτικές εκλογές ή το 4% στις τελευταίες ευρωπαϊκές εκλογές.
Κόμματα που εκπροσωπούν την Ιταλία στο εξωτερικό
Στα κόμματα που εκπροσωπούν την Ιταλία στο εξωτερικό περιλαμβάνονται εκείνα που έχουν τη δυνατότητα να εκλέξουν τουλάχιστον έναν βουλευτή σε εκλογική περιφέρεια του εξωτερικού.
Τοπικά και περιφερειακά κόμματα
Στα τοπικά και περιφερειακά κόμματα περιλαμβάνονται εκείνα που προέρχονται από μια συγκεκριμένη περιοχή, έχουν εκλέξει με τους σύμβολό τους τουλάχιστον ένα μέλος του περιφερειακού συμβουλίου, έχουν εκλέξει έναν εθνικό ή ευρωπαϊκό βουλευτή σε δική τους εκλογική περιφέρεια αναφοράς, ή έχουν εκφράσει μια ομάδα διοικητικού συμβουλίου που αποτελείται από τουλάχιστον το 10% αυτών που εκλέγονται σε περιφερειακό συμβούλιο.
Εθνικά κόμματα
Στα εθνικά κόμματα του παρελθόντος περιλαμβάνονται εκείνα που έχουν λάβει τουλάχιστον το 1% των ψήφων σε εκλογική αναμέτρηση εθνικού χαρακτήρα, έχουν εκλεγεί με το σύμβολό τους τουλάχιστον σε ένα εθνικό ή ευρωπαϊκό κοινοβούλιο ή που είχαν εκπροσωπηθεί στο Κοινοβούλιο με τουλάχιστον 5 βουλευτές.
Περιφερειακά κόμματα
Στα περιφερειακά κόμματα περιλαμβάνονται εκείνα που προέρχονται από μια συγκεκριμένη περιοχή, έχουν εκλέξει με τους σύμβολό τους τουλάχιστον ένα μέλος του περιφερειακού συμβουλίου, έχουν εκλέξει έναν εθνικό ή ευρωπαϊκό βουλευτή σε δική τους εκλογική περιφέρεια αναφοράς, ή έχουν εκφράσει μια ομάδα διοικητικού συμβουλίου που αποτελείται από τουλάχιστον το 10% αυτών που εκλέγονται σε περιφερειακό συμβούλιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλικά πολιτικά κόμματα
Μαρτ Λάαρ
Ο Μαρτ Λάαρ (γεννήθηκε στις 22 Απριλίου 1960) είναι Eσθονός πολιτικός και ιστορικός. Υπηρέτησε ως πρωθυπουργός της Εσθονίας την περίοδο 1992-1994 και από το 1999 έως το 2002. Στον Λάαρ πιστώνεται η ταχεία οικονομική ανάπτυξη της Εσθονίας κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990.
Τον Απρίλιο του 2011, ο Μαρτ Λάαρ έγινε υπουργός Άμυνας στην Κυβέρνηση του πρωθυπουργού Άντρους Άνσιπ και υπηρέτησε μέχρι την παραίτησή του για λόγους υγείας τον Μάιο του 2012. Τον Απρίλιο του 2013, το Κοινοβούλιο της Εσθονίας τον διόρισε πρόεδρο του εποπτικού συμβουλίου της Τράπεζας της Εσθονίας, η θητεία του οποίου άρχισε στις 12 Ιουνίου 2013.
Καριέρα
Ο Μαρτ Λάαρ γεννήθηκε στο Βιλιάντι. Σπούδασε ιστορία στο Πανεπιστήμιο του Τάρτου, από το οποίο αποφοίτησε το 1983. Έλαβε το μεταπτυχιακό του στη φιλοσοφία και το διδακτορικό του στην ιστορία το 2005. Δίδαξε ιστορία στο Τάλιν και υπηρέτησε ως πρόεδρος του Συμβουλίου των Ιστορικών του Ιδρύματος της Εσθονικής Κληρονομιάς, της Εταιρείας για τη Διατήρηση της Εσθονικής Ιστορίας, και την Εσθονική Φοιτητική Εταιρεία. Έχει γράψει πολλά βιβλία για την εσθονική και τη σοβιετική ιστορία, μεταξύ των οποίων το «Πόλεμος στο Δάσος: ο αγώνας της Εσθονίας για την επιβίωση, 1944-1956» (War in the Woods: Estonia's Struggle for Survival, 1944–1956), ένα βιβλίο για την «Αδελφότητα του Δάσους», ένα αντι-σοβιετικό κίνημα αντίστασης.
Η πολιτική καριέρα του Λάαρ ξεκίνησε όταν έγινε μέλος του συντηρητικού κόμματος «Ένωση Υπέρ της Πατρίδας και της Δημοκρατίας» (η οποία αργότερα συγχωνεύθηκε με την πιο τεχνοκρατική Res Publica το 2006). Εξελέγη πρωθυπουργός από το Εσθονικό Κοινοβούλιο στις 21 Οκτωβρίου 1992.
Σε δύο μόλις χρόνια (1992-1994) η ριζικά μεταρρυθμιστική εσθονική κυβέρνησή του ήταν η πρώτη στην Ευρώπη που εισήγαγε τον «επίπεδο φόρο» (flat tax), ιδιωτικοποίησε τις περισσότερες εθνικές βιομηχανίες με διαφανείς δημόσιους διαγωνισμούς, κατήργησε τους δασμούς και τις επιδοτήσεις, σταθεροποίησε την οικονομία, ισοσκέλισε τον προϋπολογισμό και, ίσως το πιο κρίσιμο, επανέφερε την προπολεμική εσθονική κορόνα και την συνέδεσε με το σταθερό γερμανικό μάρκο.
Ο Λάαρ ισχυρίζεται ότι το μόνο βιβλίο οικονομικών που είχε διαβάσει πριν γίνει πρωθυπουργός σε ηλικία 32 ετών ήταν το «Ελεύθερος να διαλέξεις» (Free to Choose) του αμερικανού οικονομολόγου Μίλτον Φρίντμαν.
Λόγω διαφόρων σκανδάλων, ο Λάαρ έχασε το 1994 την ψήφο μη εμπιστοσύνης, όταν κάποια μέλη του συνασπισμού απέσυραν την υποστήριξή τους. Λόγοι για την καταψήφιση ήταν η δημοσιοποίηση λεπτομερειών της συμφωνίας αγοράς όπλων από το Ισραήλ και το λεγόμενο «σκάνδαλο των ρουβλίων», δηλαδή η πώληση 2,3 δισεκατομμυρίων Σοβιετικών ρουβλίων που αποσύρθηκαν από την κυκλοφορία κατά τη διάρκεια της εσθονικής νομισματικής μεταρρύθμισης του 1992 στην αποσχισθείσα Τσετσενική Δημοκρατία της Ιτσκερίας, που πραγματοποιήθηκε από συνεργάτες του Λάαρ μέσω μιας εσθονικής ιδιωτικής εταιρείας, της Maag, χωρίς διαβούλευση με το Κοινοβούλιο.
Πέντε χρόνια αργότερα, το 1999, ο Λάαρ επέστρεψε στη θέση με κύριους στόχους της πολιτικής του να βγάλει την οικονομία από την ύφεση και να οδηγήσει τη χώρα προς την Ευρωπαϊκή Ένωση. Παρέμεινε στη θέση μέχρι την παραίτησή του το 2002. Στις 13 Μαΐου 1999, ενώ ήταν πρωθυπουργός, ο Μαρτ Λάαρ μαζί με τον σύμβουλο ασφαλείας Γιάαν Τρος, τον επικεφαλής επαρχίας Ρόμπερτ Λέπικσον και τον διευθυντή συντονισμού της Κυβέρνησης Εέρικ-Νίιλες Κρος, χρησιμοποίησαν κυνηγετικό όπλο για να πυροβολήσουν μια φωτογραφία του Έντγκαρ Σαβισάαρ, ηγέτη του αντιπολιτευόμενου κόμματος Κεσκέρακοντ. Αργότερα εξήγησε ότι κατά ον πυροβολισμό ενήργησε ως ιδιώτης και όχι ως πρωθυπουργός. Για το γεγονός αυτό ζήτησε συγγνώμη ως πρωθυπουργός και ως αξιωματικός του στρατού.
Αναγνώριση
Ο Λάαρ έχει λάβει πολλά βραβεία στην Εσθονία και άλλες χώρες. Τα αποτελέσματα των ριζικών μεταρρυθμίσεών του έχουν αναγνωρισθεί από το Ινστιτούτο Cato (Cato Institute), το οποίο του απένειμε το «βραβείο Φρίντμαν για την Προώθηση της Ελευθερίας» το 2006.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Εσθονίας
Αρχαίο Γυμνάσιο Δελφών
Το Αρχαίο Γυμνάσιο Δελφών ήταν κτιριακό συγκρότημα του 4ου αιώνα π.Χ, που περιλάμβανε τον ξυστό και την παλαίστρα μαζί με τα βοηθητικά της κτίσματα, όπως τα αποδυτήρια και τα λουτρά. Βρισκόταν ανάμεσα στο Τέμενος της Αθηνάς Προναίας και στην Κασταλία πηγή. Κατάλοιπα αρχαϊκών κτισμάτων που έχουν βρεθεί κάτω από τον ξυστό του γυμνασίου ίσως ταυτίζονται με ιερό της Δήμητρας (Δαμάτριον) και δηλώνουν ενδεχομένως ότι ο χώρος ήταν κέντρο λατρείας της γης και χθονίων θεοτήτων σε ακόμη παλαιότερες εποχές. μικρογραφία|Το αρχαίο γυμνάσιο των Δελφών
Περιγραφή
Το Γυμνάσιο των Δελφών βρισκόταν στον χώρο μεταξύ της Κασταλίας πηγής και του τεμένους της Αθηνάς Προναίας. Μέχρι την έναρξη των ανασκαφών, το γυμνάσιο καλυπτόταν από το μοναστήρι της Κοίμησης της Θεοτόκου, γνωστό και ως “Παναγιά”. Οι τοιχογραφίες του μοναστηριού αποτειχίστηκαν πριν την κατεδάφισή του και σήμερα εκτίθενται στο Βυζαντινό και Χριστιανικό μουσείο στην Αθήνα. Αποτελούνταν από ένα συγκρότημα κτιρίων, διατεταγμένων σε δύο άνδηρα, που περιλάμβαναν τον ξυστό και έναν δρόμο, την “παραδρομίδα”, πλάτους 6 μ. και μήκους 172, 1 μ., που χρησιμοποιούνταν από τους αθλητές του δρόμου, καθώς και την παλαίστρα με όλα τα αναγκαία προσκτίσματα, όπως τα αποδυτήρια και το λουτρό. H ανέγερσή του ξεκίνησε περί το 330 π.Χ., ενώ εργασίες και προσθήκες έγιναν σε διάφορες φάσεις της ελληνιστικής και της ρωμαϊκής περιόδου. Στο ανώτερο άνδηρο βρισκόταν ο ξυστός, δηλαδή μια στεγασμένη στοά με διαστάσεις 9,05 x 185,95. Το μήκος αυτό ισοδυναμούσε με ένα πυθικό στάδιο. Η στοά είχε διαδοχικά δύο κιονοστοιχίες, αποτελούμενες από 83 κίονες: η πρωιμότερη, του 4ου αιώνα π.Χ., ήταν δωρικού ρυθμού, από πωρόλιθο, ενώ κατά τη ρωμαϊκή περίοδο η κιονοστοιχία της πρόσοψης αντικαταστάθηκε με μαρμάρινη κιονοστοιχία ιωνικού ρυθμού. Το δάπεδο του ξυστού ήταν καλυμμένο με άμμο για τη διευκόλυνση των αθλητών. Στο κατώτερο άνδηρο βρισκόταν η παλαίστρα, που περιλάμβανε μία τετράγωνη κεντρική αυλή στον τύπο του impluvium, με στοές ολόγυρα, χωρισμένες σε δωμάτια. Υπήρχαν δύο είσοδοι, από τα νοτιοανατολικά και από τα βόρεια. Οι επιγραφές μάς πληροφορούν για τη χρήση αυτών των δωματίων ως σφαιριστήριο, αποδυτήρια, αίθουσα πάλης (κόνιμα), εξέδρα, πιθανώς και ένα ιερό του Ερμή ή του Ηρακλή. Στην αυλή οι αθλητές εξασκούνταν ή διαγωνίζονταν στην πάλη ή στην πυγμαχία. Δυτικά της παλαίστρας διατηρείται ακόμη και σήμερα κυκλική πισίνα, διαμέτρου 10 μ. και βάθους 1,80 μ. Τροφοδοτούνταν με νερό από την Κασταλία πηγή και με τη σειρά της τροφοδοτούσε δέκα λίθινα λουτήρια. Στα ρωμαϊκά χρόνια ανεγέρθηκαν κοντά στο γυμνάσιο λουτρά με θερμό νερό. Ο χώρος της παλαίστρας καταστράφηκε κατά την ύστερη αρχαιότητα και καλύφθηκε από ένα εκτεταμένο οικοδόμημα του 6ου αιώνα μ.Χ.
Πηγές-Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Δελφοί
Αββαείο Αγίου Αγγέλου της Πέτρας
Ιστορία
Έπειτα από την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους κατά την Δ΄ Σταυροφορία, η τελευταία κατέστη η έδρα της Λατινικής Αυτοκρατορίας, η οποία και διήρκεσε έως το 1261. Μοναχοί προερχόμενοι από τη Δύση κλήθηκαν προκειμένου να προχωρήσουν στην ίδρυση μοναστικών κοινοτήτων εντός των βυζαντινών εδαφών. Καθώς το Τάγμα των Κιστερκιανών βρισκόταν, εκείνη την περίοδο, στο απόγειό του, οι Φράγκοι απηύθυναν κάλεσμα, μεταξύ άλλων, στο Αββαείο του Ωτκόμπ. Από εκεί, Κιστερκιανοί μοναχοί κατέφθασαν και ίδρυσαν το αββαείο, κατά πάσα πιθανότητα εντός προϋπαρχόντων κτιρίων.
Ο Ραιμόν Ζανέν εικάζει, δίχως, ωστόσο, να είναι απόλυτα σίγουρος, πως το αββαείο ιδρύθηκε εντός της Μονής Παντοκράτορος.
Κατά τη διάρκεια της βραχύχρονης περιόδου ύπαρξής του, το αββαείο της Πέτρας άκμασε, προχωρώντας, παράλληλα, στην ίδρυση δύο θυγατρικών αββαείων, ένα ανδρικό το 1225, των Ρουφινιανών, και ένα γυναικείο το 1221, του Περχειό.
Το 1261, έπειτα από την ανακατάληψη της πόλης από τους Βυζαντινούς, τα αββαεία έπαυσαν την λειτουργία τους και οι μοναχοί τους εκδιώχθηκαν. Οι μοναχοί των ανδρικών αββαείων επέστρεψαν στο Ωτκόμπ, ενώ οι Κιστερκιανές μοναχές του Περχειό προχώρησαν στην ίδρυση νέου αββαείου στη Σικελία ή στο Ρίμινι.
Δείτε επίσης
• Τάγμα των Κιστερκιανών
• Θυγατρικές σχέσεις των κιστερκιανών αββαείων
• Αββαείο του Ωτκόμπ
• Αββαείο των Ρουφινιανών
• Αββαείο του Περχειό
• Λατινική Αυτοκρατορία
Πηγές
Κατηγορία:Κιστερκιανά αββαεία στην Τουρκία Κατηγορία:Λατινική Αυτοκρατορία
Κατάλογος χημικών στοιχείων
Πηγές
χημικων στοιχειων
Μοναστήρι του Ντούζι
Η Μονή Ντούζι είναι μοναστήρι της σερβικής ορθόδοξης Εκκλησίας στη Βοσνία, αφιερωμένη στη Μεσιτεία της Θεοτόκου.
Περιγραφή και ιστορικά στοιχεία
Το μοναστήρι βρίσκεται 10 χλμ δυτικά της πόλης Τρεμπίνιε, σε κοντινή απόσταση από τις δαλματικές ακτές και τα σύνορα με την Κροατία. Ιστορικά, η ύπαρξη της μονής αναφέρεται για πρώτη φορά στα τέλη του 17ου αιώνα, όταν χρησίμευσε ως καταφύγιο για τους μοναχούς της γειτονικής μονής του Τρβντός που είχε καταστραφεί από τους Βενετούς κατά τον ΣΤ' Βενετοτουρκικό πόλεμο.
Το 1877, κατά την εξέγερση των Σέρβων της Βοσνίας, το μοναστήρι απετέλεσε ορμητήριο των δυνάμεων του Σέρβου οπλαρχηγού Μίτσο Λιουμπιμπράτιτς και ως εκ τούτου κατέστη στόχος των οθωμανικών στρατευμάτων.
Κατά το πρώτο μισό του 20ού αιώνα υπέστη αρκετές αλλοιώσεις και καταστροφές, αλλά τις επόμενες δεκαετίες ανέκαμψε. Στη σημερινή εποχή λειτουργεί ως γυναικείο μοναστήρι.