cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιωάννης Κόσσος
Εργογραφία του Κόσσου
Ο Ιωάννης Κόσσος φιλοτέχνησε κυρίως ανδριάντες και προτομές σε μάρμαρο, που φέρουν τα μορφικά γνωρίσματα του νεοκλασικισμού, μέσα στο γενικότερο ρεύμα του ακαδημαϊσμού. Τα περισσότερα υπαίθρια γλυπτά της Αθήνας της περιόδου 1863 - 1895 έχουν φιλοτεχνηθεί από τους Ιωάννη Κόσσο, Λεωνίδα Δρόση και Γεώργιο Βρούτο. Ασχολήθηκε κυρίως με την απεικόνιση αγωνιστών της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 επιτυγχάνοντας έτσι να αναδειχτεί σε εθνικό γλύπτη. Επίσης, απασχολήθηκε σε μικρότερη κλίμακα με τις απεικονίσεις προσωπικοτήτων της εποχής αλλά και με αλληγορικές μορφές. Τέτοια δείγματα του έργου του αποτελούν η προτομή της Ιταλίδας ηθοποιού Αδελαΐδας Ριστόρι (1867) και η αλληγορική απεικόνιση της Νύχτας (1864).
Στις πιο σημαντικές δημιουργίες του Ιωάννη Κόσσου περιλαμβάνονται:
Στην Εθνική Πινακοθήκη της Αθήνας εκτίθενται τα έργα του Κόσσου «Νύχτα» (1864) και «Αδελαΐς Ριστόρι» (1867). Στο Πανεπιστήμιο Αθηνών υπάρχουν επίσης 25 προτομές ηρώων του 1821, οι οποίες φιλοτεχνήθηκαν από τον Κόσσο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες γλύπτες
Λαμπίρι Αιτωλοακαρνανίας
Το Λαμπίρι, επίσημα Λαμπίριον, είναι ορεινό χωριό του νομού Αιτωλοακαρνανίας
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Λαμπίρι βρίσκεται στα σύνορα των νομών Αιτωλοακαρνανίας και Ευρυτανίας και απέχει 35 χλμ. Α.-ΒΑ. από το Αγρίνιο και 17 χλμ. ΝΑ. από τη Μονή Προυσού. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.000 μέτρων στις πλαγιές του όρους Παναιτωλικό και είναι ένα από τα ορεινότερα χωριά της Αιτωλοακαρνανίας. Η περιοχή βόρεια και δυτικά του χωριού και των κορυφών του Παναιτωλικού έχει χαρακτηριστεί βιότοπος CORINE. Αναφέρεται επίσημα ως οικισμός το 1845 στο ΦΕΚ 32Α - 08/12/1845 να προσαρτάται στον τότε δήμο Αμβρακίας. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 αποσπάσθηκε από το δήμο Αμβρακίας και ορίστηκε έδρα της νεοϊδρυθείσας κοινότητας Λαμπιρίου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με το Κάτω Λαμπίρι αποτελούν την τοπική κοινότητα Λαμπιρίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Παραβόλας του δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 124 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 103. Ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ήταν 117 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας
Παραλία Διστόμου Βοιωτίας
Η Παραλία Διστόμου βρίσκεται στον Νομό Βοιωτίας και ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Διστόμου του Δήμου Διστόμου - Αράχοβας - Αντίκυρας.
Γεωγραφία
Απέχει 9 Χιλιόμετρα από την Μητρόπολη του Διστόμου, 164 χλμ. από την Αθήνα, 35 χλμ. από την Λιβαδειά και 40 χλμ. από τους Δελφούς και από το χιονοδρομικό κέντρο του Παρνασσού.
Περιλαμβάνει τον οικισμό Αγίου Νικολάου, Περιστεράς, Καναλιού, και τον οικισμό εργαζομένων Άσπρα Σπίτια.
Το επίσημο όνομα στο ΦΕΚ είναι Παραλία Διστόμου, όπως ονομαζόταν δηλαδή η περιοχή πριν γίνει η κατασκευή του οικισμού των Άσπρων Σπιτιών, κι όπως ονομάζεται σήμερα ευρύτερα.
Ο οικισμός
Τα «Άσπρα Σπίτια» είναι οικισμός και ανήκει στην Παραλία Διστόμου. Είναι προέκταση του Διστόμου και έχει ζωή μόλις 50 χρόνων. Χτίστηκαν στην Παραλία Διστόμου για να στεγάσουν τους εργαζόμενους στην Εταιρεία «Αλουμίνιον της Ελλάδος» και ανήκουν στο Δημοτικό Διαμέρισμα Διστόμου. Πριν την δημιουργία του εργατικού οικισμού λεγόταν Παραλία Διστόμου όπως είναι και σήμερα το επίσημο όνομα του Ελληνικού Κράτους.
Ο Οικισμός Άσπρα Σπίτια Παραλίας Διστόμου κτίσθηκε από την γαλλική εταιρεία «Πεσινέ» (Pechiney), όταν αυτή αποφάσισε την δημιουργία εργοστασίου παραγωγής αλουμινίου στη θέση Αϊλουκαΐτικο ή Σιδηροκαφκιό στην κοιλάδα του αρχαίου Φωκικού Μεδεώνα, περιοχή σήμερα της μονής του Οσίου Λουκά στη βόρεια ακτή του Κορινθιακού κόλπου (το σημερινό εργοστάσιο της εταιρείας Αλουμίνιον της Ελλάδος Β.Ε.Α.Ε.),με στόχο την εκμετάλλευση των παρακειμένων κοιτασμάτων βωξίτη.
Σχεδιασμένος από το Γραφείο Δοξιάδη (1965), ο οικισμός κτίστηκε αποκλειστικά για το προσωπικό της εταιρίας «Αλουμίνιο της Ελλάδος», με αναγκαστική απαλλοτρίωση των Διστομίτικων περιουσιών. Ο οικισμός κατασκευάσθηκε στη θέση Διστομίτικα ή Παραλία Διστόμου, όπου είχε αναπτυχθεί ήδη οικισμός, αλλά μεταφέρθηκε στην θέση Περιστερά μετά την κατεδάφιση των υπαρχουσών οικιών για τις ανάγκες κατασκευής του νέου οικισμού.
Το όνομα Άσπρα Σπίτια το πήρε από το γειτονικό χωριό Αντίκυρα, το οποίο λεγόταν έτσι, πριν μετονομασθεί επίσημα σε Αντίκυρα το 1918. Σκοπός ήταν η στέγαση των εργαζομένων στις μονάδες παραγωγής και διοίκησης του εργοστασίου. Κατασκευάσθηκαν, επίσης, κτήρια για την στέγαση σχολείων και μικρών καταστημάτων, ενώ στον όρμο των Αγίων Θεοδώρων κατασκευάσθηκε ένα μικρό λιμάνι για τις μεταφορές και ένα ιατρείο, αρκετά καλά εξοπλισμένο, για την παροχή των απαραίτητων πρώτων βοηθειών.
Κατηγορία:Χωριά του νομού Βοιωτίας
Σημαία της Σλοβενίας
thumb|240px|right|[[Αρχείο:FIAV 111001.svg|20px Σημαία της Σλοβενίας και ναυτικό έμβλημα. Λόγος: 1:2]] thumb|180px|right|[[Αρχείο:FIAV 000110.svg|20px Έμβλημα των πολιτών και κρατικό έμβλημα. Λόγος σημαίας: 2:3]] thumb|240px|right|[[Αρχείο:FIAV 000001.svg|20px Ναυτική σημαία. Λόγος: 1:2]]
Η εθνική σημαία της Σλοβενίας αποτελείται από τρεις ισομεγέθεις οριζόντιες λωρίδες, χρώματος λευκού στην κορυφή, μπλε και ερυθρού, με το εθνόσημο της Σλοβενίας να βρίσκεται στην πάνω πλευρά από όπου υψώνεται η σημαία και βρίσκεται στο κέντρο ανάμεσα στη λευκή και τη μπλε λωρίδα.
Μεγάλος ασθενής
Ο χαρακτηρισμός μεγάλος ασθενής, που αποδόθηκε στην αγγλική γλώσσα ως «Sick Man of Europe» και στη γαλλική ως «L' Homme malade de l'Europe» απέβη τελικά κλασικός, περισσότερο ως επιθετικός προσδιορισμός της Οθωμανικής Αυτοκτατορίας στη διάρκεια των Βαλκανικών αναστατώσεων. Ο όρος αυτός χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Τσάρο Νικόλαο Α' σε κάποια συνομιλία που είχε με τον πρέσβη της Αγγλίας Χάμιλτον Σέιμουρ κατά την παραμονή της έκρηξης του Κριμαϊκού πολέμου το 1853.
Σημαία της Σλοβενίας
Ιστορία της σημαίας
thumb|240px|border|left|[[Αρχείο:FIAV historical.svg|20px Σημαία της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Σλοβενίας,, λόγος: 1:2]] Τα χρώματα της σημαίας θεωρούνται πανσλαβικά, στην πραγματικότητα όμως προέρχονται από το Δουκάτο της Καρνιόλας, το εθνόσημο του οποίου αποτελούνταν από έναν γαλάζιο αετό σε λευκό φόντο με ένα χρυσοκόκκινο μισοφέγγαρο.
Μεγάλος ασθενής
Ο όρος αυτός χρησιμοποιήθηκε σχεδόν 110 χρόνια μετά, από τον Έλληνα πραξικοπηματία Γεώργιο Παπαδόπουλο, χαρακτηρίζοντας ομοίως την ίδια του την πατρίδα, την Ελλάδα, προκειμένου να δικαιολογήσει σε ημεδαπούς και ξένους ανταποκριτές την αναγκαιότητα του πραξικοπήματος.
Κατηγορία:Ανατολικό Ζήτημα Κατηγορία:Εκφράσεις Κατηγορία:Πολιτική της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Σημαία της Σλοβενίας
Ιστορία της σημαίας
Το σημερινό τρίχρωμο σχέδιο δημιουργήθηκε το 1848, όταν ομάδα φοιτητών από τη Λιουμπλιάνα πήρε τα χρώματα από το εθνόσημο της Καρνιόλας και τα ταίριασε έτσι, ώστε να μοιάζουν με τη σημαία της Ρωσίας. Για πρώτη φορά φάνηκε σε κτήριο στις 7 Απριλίου 1848 κοντά στην πλατεία Πρεσέρεν, στη Λιουμπλιάνα. Στη συνέχεια αναγνωρίστηκε από την αυστριακή κυβέρνηση ως επίσημη σημαία της Καρνιόλας. Το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα το σχέδιο με τα τρία χρώματα αναγνωρίστηκε ως σημαία όλων των Σλοβένων. Την περίοδο της ιταλικής κατοχής ήταν απαγορευμένη, ενώ το 1945 προστέθηκε στη σημαία το σοσιαλιστικό αστέρι. Έπειτα από την ανεξαρτησία της Σλοβενίας από τη Γιουγκοσλαβία, ένα νέο εθνόσημο μπήκε στη σημαία και το αστέρι έφυγε. Η σημαία επίσημα καθιερώθηκε στις 27 Ιουνίου 1991.
Άλλες σημαίες
Το πολιτικό έμβλημα για τα πλοία έχει το ίδιο σχέδιο με την εθνική σημαία, όμως διαφέρει ως προς το μέγεθος (2:3 αντί 1:2). Το ναυτικό έμβλημα είναι τρίχρωμο με τις λωρίδες στα χρώματα λευκό, μπλε, κίτρινο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Σλοβενίας Σλοβενια
Θεοτόκης (αποσαφήνιση)
Το όνομα Θεοτόκης μπορεί να αναφέρεται στην Οικογένεια Θεοτόκη ή στην οικογένεια Ανδρουτσέλλη-Θεοτόκη ή στην οικογένεια Θεοτόκη-Daviazzo.
Μπορεί επίσης να αναφέρεται σε κάποιον από τους:
73 (αριθμός)
Το 73 (εβδομήντα τρία) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 72 και πριν από το 74. Είναι ένας περιττός αριθμός, αφού δεν διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 73 συμβολίζεται ως LXXIII στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΟΓ´ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.
Αισθητήρας
Οι αισθητήρες χρησιμοποιούνται σε καθημερινά αντικείμενα, όπως κουμπιά ανελκυστήρων ευαίσθητα στην αφή και λάμπες φωτισμού που εκπέμπουν λαμπρότερα ή απαλότερα αγγίζοντας τη βάση τους. Υπάρχουν αναρίθμητες ακόμη χρήσεις που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν αντιλαμβάνονται. Εφαρμογές τους συναντούμε στα αυτοκίνητα, σε μηχανές, στην αεροναυπηγική, την ιατρική, τη βιομηχανία και τη ρομποτική.
Εύρος
Τα όρια στα οποία η συσκευή λειτουργεί αξιόπιστα.
Ακρίβεια
Η εγγύτητα της τιμής εξόδου προς τη τιμή εισόδου.
Σφάλμα
Η διαφορά ανάμεσα στη μετρούμενη τιμή και τη πραγματική τιμή.
Διακριτική ικανότητα
Η μικρότερη αλλαγή τιμής εισόδου που μπορεί να ανιχνεύσει.
Ευαισθησία
Η σχέση της αλλαγής εξόδου προς τη αλλαγή εισόδου, είναι ίση με τη διαφορά των τιμών της εξόδου προς τη διαφορά των αντίστοιχων τιμών εισόδου.
Βαθμονόμηση
Η βαθμολόγηση της κλίμακας σε μονάδες.
Νεκρή ζώνη
Το μέγιστο ποσό αλλαγής της εισόδου που δεν επιφέρει αλλαγή στην έξοδο.
Γραμμικότητα
Ο βαθμός στον οποίο η γραφική παράσταση της εξόδου προσεγγίζει ευθεία ως προς την είσοδο του αισθητήρα.
Απόκριση
Ο χρόνος που απαιτείται για να λάβει τη τελική τιμή η έξοδος.
Καθυστέρηση
Η καθυστέρηση της αλλαγής της εξόδου ως προς την είσοδο.
Υστέρηση
Η διαφορά στην έξοδο όταν η κατεύθυνση της μεταβολής της εισόδου αντιστραφεί.
Επαναληψιμότητα
Η παραγωγή του ιδίου αποτελέσματος, σε διαφορετικές χρονικές στιγμές, με την ίδια είσοδο.
Ολίσθηση
Η μεταβολή των χαρακτηριστικών του αισθητήρα με το χρόνο και το περιβάλλον.
Χρόνος λειτουργίας
Ο εκτιμώμενος χρόνος λειτουργίας στα πλαίσια των προδιαγραφών του.
Πηγές άρθρου
Κατηγορία:Όργανα μέτρησης
Supaplex
Το Supaplex είναι βιντεοπαιχνίδι παζλ που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1991. Ήταν αρχικά δημιουργία δύο Ελβετών φοιτητών, των Μίκαελ Στοπ και Φίλιπ Τζέσπερσεν, και αποτελούσε κλώνο (με εκτεταμένες προσθήκες) του επιτυχημένου παιχνιδιού Boulder Dash. Εκδόθηκε από την Dream Factory στις πλατφόρμες Atari ST, DOS, Commodore Amiga, ZX Spectrum και MS-DOS.
Ιστορία
Η αρχική σκέψη ήταν να φτιαχτεί ένας κλώνος του Boulder Dash με μέγεθος αρκετά μικρό ώστε να χωράει σε μια δισκέτα για Amiga. Η πρόκληση ήταν αρκετά μεγάλη προκειμένου να χωρέσουν τόσο τα 111 συνολικά επίπεδα του παιχνιδιού όσο και κάποια αξιοπρεπή γραφικά σε τόσο περιορισμένο χώρο. Το παιχνίδι προγραμματίστηκε εξολοκλήρου σε Assembler με αποτέλεσμα εξαιρετικά γραφικά και μεγάλες ταχύτητες.
Το παιχνίδι μεταφέρθηκε σε PC ενώ υπήρξε και μια προσπάθεια μεταφοράς σε Atari ST που τελικά δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Με το πέρασμα των χρόνων και την εξέλιξη των PC το παιχνίδι έγινε αδύνατο να παιχθεί λόγω της υπερβολικά μεγάλης ταχύτητας. Ο Χέρμαν Περκ δημιούργησε τότε μια έκδοση του παιχνιδιού με την ονομασία SpeedFix που έλυνε το πρόβλημα και αποκαθιστούσε την αρχική ταχύτητα εκτέλεσης.
Πολλά επιπλέον επίπεδα δημιουργημένα από απλούς χρήστες έκαναν την εμφάνιση τους με το πέρασμα των χρόνων, ενώ πλέον το παιχνίδι διανέμεται ως δωρεάν λογισμικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1991 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια Amiga Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια Atari ST Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια DOS Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ZX Spectrum Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια παζλ
Μπίλι Μέι
Ο Έντουαρντ Γουίλιαμ Μέι Τζούνιορ (Edward William May Jr., 10 Νοεμβρίου 1916 – 22 Ιανουαρίου 2004) ήταν Αμερικανός συνθέτης, διασκευαστής και τρομπετίστας. Συνέθεσε κινηματογραφική και τηλεοπτική μουσική για τα The Green Hornet (1966), The Mod Squad (1968), Batman (με θέμα Batgirl, 1967), και Naked City (1960). Συνεργάστηκε σε ταινίες όπως Pennies from Heaven (1981) και ενορχήστρωσε το Cocoon και το Cocoon: The Return, μεταξύ άλλων.
Έγραψε διασκευές για πολλούς κορυφαίους τραγουδιστές, όπως οι Φρανκ Σινάτρα, Νατ Κινγκ Κόουλ, Anita O'Day, Πέγκι Λι, Βικ Ντέιμον, Μπόμπι Ντάριν, Τζόνι Μέρσερ, Έλλα Φιτζέραλντ, Λούις Πρίμα, Κίλι Σμιθ, Jack Jones, Μπινγκ Κρόσμπι, Sandler και Young, Νάνσι Γουίλσον, Ρόουζμαρι Κλούνεϊ, The Andrews Sisters και Έλα Μέι Μορς. Συνεργάστηκε επίσης με τον σατιρικό συγγραφέα Σταν Φρέμπεργκ σε πολλά κλασσικά κωμικά άλμπουμ της δεκαετίας του 1950 και του 1960.
Ως τρομπετίστας στην εποχή των Big Band της δεκαετίας του 1940, ο Μέι ηχογράφησε τραγούδια όπως τα "Measure for Measure", "Long Tall Mama" και " Boom Shot ", με τον Γκλεν Μίλερ και την Ορχήστρα του και το "The Wrong Idea", "Lumby" και "Wings Over Manhattan" με τον Τσάρλι Μπαρνέτ και την Ορχήστρα του Με το δικό του συγκρότημα, είχε ένα επιτυχημένο σινγκλ, το " Charmaine ". Στη δεκαετία του 1950 κυκλοφόρησε αρκετά επιτυχημένα άλμπουμ με μοναδικές ορχηστρικές διασκευές και συνθέσεις του, συμπεριλαμβανομένων των Sorta-May και Sorta-Dixie.
Επιτυχία
Στην Capitol, ο Μέι έκανε διευθετήσεις για πολλούς κορυφαίους καλλιτέχνες. Τέτοιοι ήταν οι Φρανκ Σινάτρα, Μπινγκ Κρόσμπι, Ρόοζμαρι Κλούνεϊ, Κίλι Σμιθ και άλλοι. Ο Μέι κέρδισε δύο βραβεία Grammy, συμπεριλαμβανομένων εκίνου για την καλύτερη ερμηνεία από μια Ορχήστρα το 1958 και για την καλύτερη διασκευή το 1959.
Τη δεκαετία του ' 60 και του '70 επιμελήθηκε πολλές αναδημιουργίες των τραγουδιών της εποχής των μεγάλων ορχηστρών.
Επιλεγμένες ηχογραφήσεις
Ο Μέι διοργάνωσε και διηύθυνε για πολλούς εξέχοντες τραγουδιστές. Αυτή η λίστα επισημαίνει μερικές από τις ηχογραφήσεις του που επικεντρώθηκαν στα δικά του συγκροτήματα, συνθέσεις και διασκευές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Grammy Κατηγορία:Αμερικανοί συνθέτες μουσικής ταινιών
Ερμακιά Κοζάνης
Η Ερμακιά είναι ορεινό χωριό του νομού Κοζάνης. Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1.000 μέτρων στις πλαγιές του Βερμίου και αποτελεί ένα από τα πιο ορεινά χωριά της Ελλάδας. Η Ερμακιά ανήκει στον Δήμο Εορδαίας με το Πρόγραμμα Καλλικράτης απο το 2011 ενώ παλαιότερα ανήκε στον Δήμο Αγίας Παρασκευής και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είναι 436 κάτοικοι.
Πηγές - Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Εορδαίας Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης
Εθνόσημο της Σλοβενίας
right|130px Το εθνόσημο της Σλοβενίας αποτελείται από έναν κόκκινο θυρεό με αιχμηρές άκρες, πάνω στον οποίο βλέπουμε καλλιτεχνικά σχεδιασμένο το όρος Τρίγκλαβ. Κάτω από το βουνό υπάρχουν δύο κυρτές γραμμές που αντιπροσωπεύουν τη θάλασσα και τα ποτάμια και πάνω από το Τρίγκλαβ υπάρχουν τρία χρυσά εξάκτινα αστέρια τα οποία σχηματίζουν ένα τρίγωνο. Τα αστέρια προέρχονται από το εθνόσημο των κόμητων του Celje.
thumb|120px|left|Το προηγούμενο εθνόσημο της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Σλοβενίας
Ιστορία
Η θάλασσα και το όρος Τρίγκλαβ εμφανίζονται επίσης στο εθνόσημο της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Σλοβενίας, που ήταν σε χρήση όταν η χώρα ήταν μία από τις έξι συνολικά σοσιαλιστικές δημοκρατίες της Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας. Το προηγούμενο εθνόσημο περιτριγυριζόταν από σιτάρι με φύλλα και είχε ένα κόκκινο αστέρι στο πάνω μέρος του. Το νέο εθνόσημο είχε σχεδιαστεί εκείνη την εποχή από το Μάρκο Πογκάκνικ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Σλοβενίας Σλοβενια
Σπαρτιατική λεγεώνα
Την ονομασία Σπαρτιατική λεγεώνα ή λεγεώνα της Σπάρτης έφεραν δύο αυτοτελή εκστρατευτικά σώματα που συγκροτήθηκαν από Μανιάτες και έλαβαν μέρος στην Ορλωφική επανάσταση το 1770. Η ονομασία τους δόθηκε από τον Ιωάννη Μαυρομιχάλη τον επικαλούμενο Σκυλογιάννη που την εποχή εκείνη ήταν ο αρχικαπετάνιος της Μάνης και που ως Σπάρτη αποκαλούσε τη Μάνη.
Οργάνωση
Σύμφωνα με το σχεδιασμό της εξέγερσης με την εκδήλωσή της θα κινούνταν η μία λεγεώνα ανατολικά προς Μυστρά και Τριπολιτσά και η άλλη δυτικά στη Μεσσηνία με στόχο την κατάληψη των τουρκικών κάστρων και τον γενικότερο ξεσηκωμό των Ελλήνων του Μοριά.
Πράγματι με τον κατάπλου κάποιων ρωσικών πλοίων, τριών ή τεσσάρων, στη παραλία του Οιτύλου της Μάνης, στις 28 Φεβρουαρίου (1770), με πρόταση του Π. Μπενάκη προεστού της Καλαμάτας, στον Θεόδωρο Ορλώφ που ηγείτο της ναυτικής μοίρας συγκροτήθηκαν αμέσως οι δύο σπαρτιατικές λεγεώνες, από Μανιάτες τους οποίους ο τελευταίος υποχρέωσε προηγουμένως να ορκιστούν πίστη στην Αυτοκράτειρα της Ρωσίας Αικατερίνη Β΄. Έτσι αρχές Μαρτίου η μεν δυτική σπαρτιατική λεγεώνα, υπό τους καπεταναίους Μαυρομιχαλαίους, Κουμουνδουράκηδες, Τρουπάκηδες, Κουτουφαραίους κ. ά. συνολικής δύναμης από μόλις 200 ένοπλους αγωνιστές κινήθηκε προς τη Μεσσηνία, η δε ανατολική υπό τον καπετάν Γρηγόρη Τζωρτζάκη Γρηγοράκη και καπετάν Δημητράκη Γρηγοράκη (ο μετέπειτα Καβαλιέρος), επίσης ίδιας δύναμης αγωνιστών προς τον Μυστρά. Στην ανατολική λεγεώνα είχε τεθεί επικεφαλής ο Ρώσος λοχαγός Μπαρκώβ και ο ελληνορώσος (Μυκονιάτης) πλοίαρχος Αντώνιος Ψαρός, που τελούσε χρέη τοποτηρητή του ρωσικού στόλου στο Αιγαίο.
Η περιορισμένη δύναμη σε μαχητές και των δύο λεγεώνων οφειλόταν στη μικρή ποσότητα όπλων, μόλις τετρακόσια τουφέκια, που εκφόρτωσαν οι Ρώσοι. Παρά ταύτα και οι δύο λεγεώνες ενισχύθηκαν καθ΄ οδόν και με άλλους οπλαρχηγούς και επαναστάτες, εκτός του μεγάλου αριθμού Μανιατών που ακολουθούσαν εκάστη, ανένταχτα, με πολύ πρόχειρο οπλισμό μέχρι και καθόλου έχοντας απώτερο σκοπό τη λαφυραγωγία. Ειδικότερα για τον περιορισμένο εκείνο εφοδιασμό όπλων ο Ιωάννης Μαυρομιχάλης επέκρινε τον Θ. Ορλώφ ο οποίος με προκήρυξή του δήλωνε πως θα έφθανε σε λίγο ο αδελφός του Αλέξιος Ορλώφ με ισχυρές δυνάμεις, συμπληρώνοντας πως η περιορισμένη παρουσία των ρωσικών πλοίων φανέρωνε την πρόθεση ανεξαρτησίας και όχι της κατάληψης της Πελοποννήσου (!).
Ανατολική λεγεώνα
Η ανατολική λεγεώνα, έχοντας εμπροσθοφυλακή Ρώσους στρατιώτες και κάποιους εκ των Ελλήνων μαχητών με ρωσικές στολές, ξεκίνησε από το Σκουτάρι Γυθείου με σχετική ταχύτητα σαρώνοντας κυριολεκτικά κάθε εμπόδιο, καταλαμβάνοντας αρχικά το Κάστρο του Πασσαβά όπου και εξόντωσαν όλη τη φρουρά. Στη συνέχεια στο δρόμο προς το Μυστρά καταλάμβαναν και απελευθέρωναν όλα τα χωριά που συναντούσαν σχεδόν αμαχητί. Σε κάποιο δε σημείο που προσπάθησε μια αξιόλογη τούρκικη φρουρά στήνοντας ενέδρα να ανακόψει τους επαναστάτες, στη θέα της λεγεώνας, εγκατέλειψε τα όπλα τρεπόμενη σε φυγή προς το Μυστρά με αλαλαγμούς "είναι Μόσκοβοι δεν είναι Ρωμιοί".
Όταν η λεγεώνα υπό τον Ψαρό έφθασε στον Μυστρά (5 Μαρτίου) όλοι οι Τούρκοι κάτοικοι της περιοχής είχαν κλειστεί στο κάστρο. Ο Ψαρός κατέλαβε αμέσως το "Επισκοπικό", κάτω από το κάστρο ενώ οι Τούρκοι χωρίς ούτε ένα κανονιοβολισμό έστειλαν πρεσβεία ζητώντας συνθηκολόγηση. Σύμφωνα με τη συνθήκη που συνομολογήθηκε τους επιτράπηκε η ειρηνική έξοδος παραδίδοντας τον οπλισμό τους στο επισκοπικό παραλαμβάνοντας τις οικογένειές τους.
Κατά την ολοκλήρωση όμως της εξόδου τους συνέβη ένα αποτρόπαιο γεγονός. Στίφη ατάκτων Μανιατών που ακολουθούσαν την λεγεώνα όρμησαν από τα γύρω υψώματα και άρχισαν τη λεηλασία της έξω πόλης, στη συνέχεια ανέβηκαν και εισβάλλοντας στο ανυπεράσπιστο κάστρο φόνευαν όσους έβρισκαν αδιακρίτως γένους και ηλικίας. Έντρομοι οι Τούρκοι προσπάθησαν να καταφύγουν στο Επισκοπικό πλην όμως το δρόμο είχαν αποκόψει οι άτακτοι Μανιάτες όταν πλέον αναζήτησαν απεγνωσμένα καταφυγή στην ιστορική ορθόδοξη εκκλησία, έδρα του αρχιεπισκόπου. Τότε ο αρχιεπίσκοπος με το κλήρο του κρατώντας σταυρό στάθηκε μπροστά στους διώκτες τους οποίους και εξόρκισε να μη βεβηλώσουν τον ναό του Υψίστου στο όνομα του οποίου επιχειρείται η επανάσταση. Μετά τις προτροπές εκείνες οι άτακτοι επέστρεψαν στα γύρω υψώματα έχοντας όμως ολοκληρώσει την λεηλασία και φονεύσει περί τους τετρακόσιους Τούρκους.
Μετά των παραπάνω ο Α. Ψαρός αυτοανακηρύχθηκε διοικητής της Σπάρτης σχεδιάζοντας την εκστρατεία κατά της Τριπολιτσάς κατ΄ εντολή του Θ. Ορλώφ, η δε είδηση της κατάληψης του Μυστρά από τους Μανιάτες διαδόθηκε αστραπιαία σ΄ όλη την Πελοπόννησο και την Ρούμελη με συνέπεια τη γενίκευση των εξεγέρσεων.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνική εξέγερση του 1770 Κατηγορία:Μάνη
Φιλήμων Παιονίδης
Ο Φιλήμων Παιονίδης ήταν αρχιτέκτονας, ανιψιός του Ξενοφώντα Παιονίδη, που πήρε πτυχίο αρχιτεκτονικής το 1919 και εργάστηκε στη Θεσσαλονίκη.
Γενί Τζαμί (Μυτιλήνη)
Το Γενί Τζαμί Μυτιλήνης (μεταφράζεται από τα Τουρκικά ως Νέο Τζαμί) είναι ένα οθωμανικό τέμενος στην Μυτιλήνη, Λέσβο. Ανοικοδομήθηκε περίπου το 1825 από τον ναζίρη της Μυτιλήνης Μουσταφά Αγά Κουλαξίζη και βρίσκεται στην σημερινή συνοικία της Επάνω Σκάλας. Επί Οθωμανικής αυτοκρατορίας το τζαμί βρισκόταν στο κέντρο της αγοράς. Το κτίσμα είναι λιθόδμητο, είχε κεραμοσκεπή τρούλο και περιέχει στοιχεία βυζαντινής και οθωμανικής αρχιτεκτονικής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυτιλήνη Κατηγορία:Οθωμανικά τζαμιά στην Ελλάδα
Σκορτσινός
Ο Σκορτσινός έχει υψόμετρο 507 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας. Βρίσκεται σε απόσταση 17 χλμ. ΝΑ από τη Μεγαλόπολη, στα όρια της Αρκαδίας με τη Λακωνία κοντά στις πηγές του Ευρώτα. Η πρόσβαση από την Τρίπολη γίνεται από επαρχιακό δρόμο μέσω του χωριού Πάπαρης (15 χιλ.). Νότια του χωριού φαίνεται επιβλητικός ο ορεινός όγκος του Ταϋγέτου.
Στην τελευταία απογραφή (2011) είχε 139 κατοίκους που ασχολούνται κατά κύριο λόγο με τη γεωργία. Οι ελιές και το λάδι είναι από τα  κύρια προϊόντα του χωριού. Όπως και άλλα ορεινά αρκαδικά χωριά, γνώρισε μεταπολεμικά μεγάλη μετανάστευση.
Λόγω των άφθονων νερών των πηγών του Ευρώτα (κεφαλάρι «Λογαρά»,  2 χλμ από το χωριό στο δρόμο προς το Λεοντάρι) η περιοχή του Σκορτσινού κατοικείται από τα νεολιθικά χρόνια, όπως προκύπτει από τις ανασκαφές στο κοντινό νεολιθικό σπήλαιο «Τρουπίτσες».
Στα ΝΑ του χωριού υψώνεται ο επιβλητικός όγκος του λόφου Χελμού με σημαντικά κατάλοιπα τόσο από το περίφημο αρχαίο οχυρό «Αθήναιον» που ήταν η ακρόπολη της αρχαίας πόλης Βελεμίνας κατά την ελληνιστική εποχή, όσο και  κατάλοιπα ισχυρού κάστρου των βυζαντινών χρόνων που χτίστηκε τον 13ο αιώνα και καταλαμβάνει το ψηλότερο σημείο του λόφου στο νότιο τμήμα του πλατώματος.
Κατά την τουρκοκρατία ο Σκορτσινός συμμετείχε στις επαναστατικές κινήσεις που έγιναν το 1659 και το 1770 (Ορλωφικά) και καταστράφηκε ολοκληρωτικά το 1779 από τους Τουρκαλβανούς που εξαπέλυσαν οι Τούρκοι κατά των επαναστατών.Την 14η Μαρτίου του 1944 το Σκορτσινού, που αριθμούσε περίπου 700 κατοίκους, κάηκε ολοσχερώς από τους Γερμανούς. Το χωριό ανοικοδομήθηκε πάλι με δωρεές των απανταχού Σκορτσιναίων, εσωτερικού και εξωτερικού και την προσωπική εργασία των κατοίκων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Μεγαλόπολης Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Παραδοσιακοί οικισμοί Αρκαδίας
Δήμος Κομποτίου
Διαίρεση
Στο δήμο περιλαμβάνονταν τα εξής 3 δημοτικά διαμερίσματα:
Μονοειδές
Στα μαθηματικά, το μονοειδές είναι ίσως η απλούστερη αλγεβρική δοµή µε ενδιαφέρουσες ιδιότητες.
Πιο συγκεκριμένα, το ζεύγος (X, \ast), όπου είναι μία δυαδική πράξη στο σύνολο X, καλείται μονοειδές, αν:
Μεταθετικό μονοειδές
Το μονοειδές (X,\ast) καλείται µεταθετικό µονοειδές, όταν η πράξη \ast είναι μεταθετική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλγεβρικές δομές
Ελληνισμός (εταιρεία)
Η Εταιρεία Ο Ελληνισμός ήταν μια μάλλον μυστική οργάνωση που ιδρύθηκε στην Αθήνα στις 15 Νοεμβρίου 1892 επί :"...τη φιλοπάτριδι πρωτοβουλία εξεχόντων εν τη ελληνική κοινωνία προσώπων". Κύριος σκοπός της σύμφωνα με το καταστατικό ήταν η "εξερεύνηση και θεραπεία των δικαίων του Ελληνισμού. Τούτο δ΄ επιδιώκεται δια της ακριβούς δι΄ επιτοπίου και πάσης άλλης θρησκευτικής και επιστημονικής μελέτης, γνώσεως του σύμπαντος Ελληνισμού πραγμάτων ως και δια καταλλήλου προς βελτίωσιν και ανόρθωσιν αυτού ενεργείας".
Η Εταιρεία αυτή είχε ως έμβλημά της τον "αναγεννώμενο φοίνικα". Επίσης εξέδιδε με ομώνυμο τίτλο περιοδικό. Εμφανίσθηκε με δύο περιόδους δράσης. Πρώτη περίοδος ήταν (1892 - 1915) και δεύτερη περίοδος (1923 - 1936) ενώ κατά το ενδιάμεσο διάστημα φαίνεται μάλλον να είχε περιέλθει σε αδράνεια, φανερώνοντας έτσι την μάλλον πολιτική της προέκταση.Οι δραστηριότητες αυτής έπαυσαν ουσιαστικά το 1936 με τον θάνατο του ισόβιου προέδρου της, καθηγητή του Πανεπιστημίου της Αθήνας Νεοκλή Καζάζη.
Σημειώνεται όμως ότι στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 η «Εταιρεία Ο Ελληνισμός» εξόπλισε με δικές της δαπάνες το προσερχόμενο φιλελλληνικό σώμα του Τσιπριάνι. Όπως δε, αναφέρει και ο Σπηλιωτόπουλος:"Ηγείτο ο Κυπριάνης (Τσιπριάνης) '' φάλλαγος, εξ 70 περίπου γενναίων Ιταλών εθελοντών τους οποίους εξόπλισεν η Εταιρία "Ελληνισμός".
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυστικές οργανώσεις Κατηγορία:Ελληνοτουρκικός πόλεμος (1897) Κατηγορία:Νεότερη ιστορία της Ελλάδας
Ράπτης Ηλείας
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Ο Ράπτης βρίσκεται στις νοτιοδυτικές πλαγιές του όρους Ξηχόρτι σε υψόμετρο 460 μέτρα ενώ απέχει 31 χλμ. Α.-ΝΑ. από τα Κρέστενα (έδρα δήμου) και 16 χλμ. ΒΔ. από την Ανδρίτσαινα. Στα βόρεια και τα ανατολικά του χωριού, μέχρι την Καλλιθέα και τα Μπαρακίτικα  εκτείνεται το Καταφύγιο Άγριας Ζωής Ζαχοβούνι - Πρεσκαβίτα συνολικής έκτασης 13.000 στρεμμάτων.
Αναφορές για τον οικισμό με την ονομασία Ράφτη υπάρχουν πριν την περίοδο της Επανάστασης του 1821 να συμπεριλαμβάνεται μεταξύ των χωριών και οικισμών που υπάγονταν στην τότε επαρχία Φαναρίου. Μετά την απελευθέρωση, αναφέρεται επίσημα το 1835 με την ονομασία Ράφτης να προσαρτάται στον τότε δήμο Τυπαναίων. Το 1940 το όνομά του διορθώθηκε σε Ράπτης. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Λιβαδάκι και την Πτελέα αποτελούν την τοπική κοινότητα Λιβαδακίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αλιφείρας του Δήμου Ανδρίτσαινας - Κρεστένων και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 74 κατοίκους.
Πρωθυπουργός της Τουρκίας
Ο τελευταίος πρωθυπουργός της Τουρκίας ήταν ο Μπιναλί Γιλντιρίμ του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP).
Αρμοδιότητες
Οι αρμοδιότητες του Πρωθυπουργού της Τουρκίας έχουν μεταβληθεί ανάλογα με την εποχή. Οι σημαντικότερες από αυτές πάντως ήταν:
Ο Πρωθυπουργός ασκούσε και άλλες αρμοδιότητες που μεταβάλονταν ανάλογα στην πολιτική ιστορία της Τουρκίας. Ο πρωθυπουργός είχε τη δύναμη να διαλύσει το κοινοβούλιο και έτσι να οδηγήσει σε νέες εκλογές, τις οποίες είναι υποχρεωμένος να κάνει εντός τεσσάρων ετών από τις προηγούμενες.
Αλέξανδρος Φωτήλας
Ο Αλέξανδρος Φωτήλας, ήταν νομικός, πολιτικός και δημοσιογράφος. Ήταν παντρεμένος από το 1883 με τη Πόπη Βάλλα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1847 στα Καλάβρυτα και ήταν εγγονός του προκρίτου των Καλαβρύτων Ασημάκη Φωτήλα. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών όπου αναδείχθηκε διδάκτορας της Νομικής το 1872. Πολιτεύθηκε για πρώτη φορά το 1879 εκλεγόμενος βουλευτής Καλαβρύτων, με το κόμμα του Χαριλάου Τρικούπη. Επανεξελέγη το 1882,1885,1887 και το 1892. Σε δική του δράση οφείλεται η ίδρυση του Γυμνασίου Καλαβρύτων το 1885, όπως και η κατασκευή του οδοντωτού σιδηροδρόμου Διακοπτού – Καλαβρύτων. Ασχολήθηκε επίσης με τη δημοσιογραφία και ήταν εκδότης της πολιτικής εφημερίδας των Πατρών «Καρτερία». Πέθανε το 1918.
Πηγές
ΙΑλέξανδρος Κατηγορία:Βουλευτές Καλαβρύτων
Κρατικός Αερολιμένας Κυθήρων «Αλέξανδρος Αριστοτέλους Ωνάσης»
Ο Κρατικός Αερολιμένας Κυθήρων «Αλέξανδρος Αριστοτέλους Ωνάσης» (συντομογραφίες: IATA: KIT, ICAO: LGKC, ΥΠΑ: ΚΑΚΘΩ). Πήρε το όνομα του Αλέξανδρου Ωνάση, του γιου του εφοπλιστή Αριστοτέλη Ωνάση  Απέχει 23 χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης, ενώ δεν υπάρχει κάποιου είδους τακτική συγκοινωνία με αυτή, παρά μόνο τα ταξί.
Ιστορικό διαδρόμων απογείωσης/προσγείωσης
Η πρώτη προσγείωση επιβατικού αεροσκάφους στο διάδρομο 02/20 πραγματοποιήθηκε το 1971. Ο διάδρομος αυτός ολοκληρώθηκε με τη νέα του μορφή το 1988 (Το αρχικό του μήκος ήταν 1.461 μ.). Μεταξύ 2001 και 2002 πραγματοποιήθηκαν έργα επέκτασης του διαδρόμου, ο οποίος πλέον είχε μήκος 1.488 μ. Η πρώτη ναυλωμένη πτήση (charter) πραγματοποιήθηκε το 2004, από την εταιρεία Swiss και προορισμό τη Ζυρίχη.
Ιστορικό εγκαταστάσεων
Ο πρώτος επιβατικός αεροσταθμός κατασκευάστηκε το 1971, και παρέμεινε έως το 2004 όταν και ολοκληρώθηκε η κατασκευή του νέου. Ο νέος αεροσταθμός είχε ξεκινήσει να κατασκευάζεται δύο χρόνια νωρίτερα, και έχει συνολικό εμβαδόν 2.370 μ2. Το 2007 εγκαταστάθηκε στον αερολιμένα νέο ραδιοβοήθημα αεροναυτιλίας VOR/DME. Στις 29 Απριλίου 2014 ο αερολιμένας έλαβε το όνομα του Αλέξανδρου Ωνάση.
Εγκαταστάσεις
Στο χώρο υπάρχουν πυροσβεστικός και αστυνομικός σταθμοί. Επίσης, στη περιοχή Σκληρή, βρίσκεται το τερματικό ραντάρ του Eurocontrol. Το συνολικό εμβαδόν των εγκαταστάσεων ανέρχεται σε 1.720 μ2.
Εγκαταστάσεις πολιτικής χρήσεως
Το δάπεδο στάθμευσης του αερολιμένα, διαθέτει 3 θέσεις αεροσκαφών και είναι εμβαδού 420 μ2. Διαθέτει ραδιοβοηθήματα τύπου VOR/DME, TACAN και NDB, ενώ το επίπεδο πυρασφάλειας είναι 5ης κατηγορίας.
Παρεχόμενες υπηρεσίες
Στο χώρο του αεροσταθμού υπάρχει κατάστημα αφορολογήτων ειδών, εστιατόριο, καφετέρια, γραφεία ενοικίασης αυτοκινήτων καθώς και χώρος στάθμευσης στο εξωτερικό του.
Παραπομπές
Κυθήρων Ωνάσης Αερολιμενας
Μητροπολίτης Μαραθώνος Μελίτων Καβατσικλής
Ο Μητροπολίτης Μαραθώνος Μελίτων Καβατσικλής (1946-2016) ήταν Έλληνας θεολόγος και Ιεράρχης της Εκκλησίας της Ελλάδος, τιτουλάριος Μητροπολίτης Μαραθώνος.
Παραπομπές
Καβατσικλής Καβατσικλής
Αλκίνοος Ιωαννίδης
Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης (Λακατάμια Λευκωσίας, 19 Σεπτεμβρίου 1969) είναι Ελληνοκύπριος τραγουδιστής, ηθοποιός και τραγουδοποιός. Η μεγάλη καλλιτεχνική του οικογένεια (ο πατέρας του είναι ζωγράφος και ο αδερφός του ποιητής) αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τον ίδιο.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Λευκωσία από Ελληνοκύπριο πατέρα και Ελληνίδα μητέρα. Αρχικά, ήθελε να σπουδάσει ντραμς, αλλά δεν τα κατάφερε καθώς δεν υπήρχε κατάλληλος δάσκαλος στη Λευκωσία. Αντ' αυτού, σπούδασε κιθάρα.
Είναι παντρεμένος με την Ξανθίππη Πασχαλίδου με την οποία έχουν τρεις κόρες.
Θεατρικές Δραστηριότητες
Τα πρώτα 20 χρόνια της ζωής του τα πέρασε σε ένα προάστιο της Λευκωσίας. Μετά τη στρατιωτική του θητεία, φεύγει το 1989 για την Ελλάδα για να σπουδάσει με υποτροφία στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Επίσης, περνάει στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, την οποία όμως θα εγκαταλείψει αργότερα. Το 1993 εμφανίζεται για πρώτη φορά στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, ερμηνεύοντας το ρόλο του Μοσχίονα, στη Σαμία του Μενάνδρου. Το 1996 και πάλι στην Επίδαυρο ερμηνεύει το ρόλο του Απόλλωνα στην Άλκηστη του Ευριπίδη. Ακόμα, έχει εργαστεί στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο.
Δραστηριότητες
Το 1995 κυκλοφορεί το δεύτερο δίσκο του, Όπως μυστικά και ήσυχα. Οι στίχοι και η μουσική είναι και πάλι από το Νίκο Ζούδιαρη, ενώ η ενορχήστρωση από το Γιώργο Ανδρέου. Ξεχωρίζει το τραγούδι «Δεν μπορώ» και ο δίσκος αυτός, όπως και ο προηγούμενος, γίνεται χρυσός.
Ως τραγουδοποιός πρωτοεμφανίζεται το 1996 με το δίσκο Ο δρόμος, ο χρόνος και ο πόνος. Η ενορχήστρωση γίνεται από τον ίδιο και το Γιάννη Σπάθα. Όπως και στους δίσκους που θα ακολουθήσουν, οι στίχοι και η μουσική είναι δικοί του, ενώ το εξώφυλλο είναι σχεδιασμένο από τον πατέρα του, Άντη Ιωαννίδη. Η δουλειά του αυτή δέχεται εξαιρετικές κριτικές. Το τραγούδι που γίνεται περισσότερο γνωστό είναι το «Όσα η αγάπη ονειρεύεται».
Το Μάιο του 1999 έρχεται ο καινούργιος του δίσκος με τίτλο Ανεμοδείκτης. Στο δίσκο αυτό συμμετέχει ο Διονύσης Σαββόπουλος και η Ελευθερία Αρβανιτάκη στο τραγούδι «Αδιέξοδο». Άλλα γνωστά τραγούδια από τον ίδιο δίσκο είναι τα «Με τόσα Ψέματα» και «Θα 'μαι κοντά σου (όταν με θες)».
Ακολουθεί το 2000 το Εκτός τόπου και χρόνου, που περιέχει ζωντανές ηχογραφήσεις από το Θέατρο Λυκαβηττού και το Θέατρο Παπάγου. Συμμετέχουν ο Διονύσης Σαββόπουλος, η Ελευθερία Αρβανιτάκη και η Δήμητρα Γαλάνη. Στο δίσκο αυτό ερμηνεύει εκτός από δικά του, τραγούδια και άλλων καλλιτεχνών, όπως του Χάρη & του Πάνου Κατσιμίχα, του Μάνου Λοΐζου, του Μάνου Χατζιδάκι, του Διονύση Σαββόπουλου, του Τζίμη Πανούση και του Ορφέα Περίδη.
Τον Ιούνιο του 2003 κυκλοφόρησε ο έκτος του δίσκος, Οι περιπέτειες ενός προσκυνητή, με τον τίτλο να είναι εμπνευσμένος από το βιβλίο Οι περιπέτειες ενός προσκυνητού, αγνώστου συγγραφέως, το οποίο και έχει βραβευθεί από την Ακαδημία Αθηνών.
Τον Απρίλιο του 2006 κυκλοφόρησε μαζί με το συνεργάτη του Μιλτιάδη Παπαστάμου το δίσκο ’Που Δύσην ως Ανατολήν, ο οποίος περιέχει παραδοσιακά κυπριακά τραγούδια.
Τον Μάρτιο του 2009 κυκλοφόρησε ο δίσκος Νεροποντή.
Εκτός από την προσωπική του δισκογραφική δουλειά, έχει συμμετάσχει σε αρκετές δισκογραφικές δουλειές συναδέλφων του ως ερμηνευτής, συνθέτης, στιχουργός, ενορχηστρωτής και παραγωγός. Αποτέλεσμα των συνεργασιών αυτών, αποτελεί ο δίσκος του Συνάντηση, που περιέχει 31 τραγούδια από συμμετοχές του σε άλλους δίσκους την περίοδο 1994-2006, καθώς και το Μπαξέ τσιφλίκι του Βασίλη Τσιτσάνη ερμηνευμένο από τον ίδιο τον Αλκίνοο και μέχρι τότε ανέκδοτο τραγούδι.
Έχει συνεργαστεί με διάφορα σύνολα, όπως με την Καμεράτα - Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής, τη Λαϊκή Ορχήστρα Μίκης Θεοδωράκης, το Μουσικό Σύνολο Μάνος Χατζιδάκις, τη Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ και την Κρατική Ορχήστρα της Ελλάδας. Επίσης έχει εμφανιστεί στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, το Θέατρο Λυκαβηττού, ενώ κατά καιρούς έχει εμφανιστεί σε διάφορες μουσικές σκηνές.
Τέλος, έχει δώσει πολλές συναυλίες στο εξωτερικό, όπως στη Νέα Υόρκη, την Ιντιάνα, το Σικάγο, το Λονδίνο, καθώς και στη Γερμανία, τη Μεγάλη Βρετανία, το Βέλγιο, την Ισπανία, τη Ρουμανία, τη Γαλλία, τη Γεωργία, την Αργεντινή και την Αίγυπτο στο πλαίσιο εκδήλωσης για τα εγκαίνια της Νέας Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας.
Σταυρός
Ο Σταυρός ως σύμβολο μπορεί να αναφέρεται:
Ετυμολογία
Η λέξη σταυρός παρουσιάζει επίθημα –ρός (πβ. επίσης γαμβ-ρός, κύλινδ-ρος, ἀγ-ρός κ.ά.) και περίπλοκο μορφολογικό σχηματισμό. Το θέμα σταυ- θα πρέπει να αναλυθεί ως *sta(u)- (το –u- είναι θεματική επαύξηση, élargissement de racine) και αποτελεί τη μηδενισμένη βαθμίδα τού θέματος που απαντά στο αρχ. ἵστημι «στήνω» < *σι-στη-μι (θ. *steə²-). Όμοιο μορφολογικό σχήμα συναντούμε στο ομόρριζο παλ. σκανδ. staurr «πάσσαλος», καθώς και στο λατ. σύνθετο in-staur-o «ανακαινίζω, ανανεώνω» (αρχική σημ. «ξαναστήνω όρθιο»). Στην Ελληνική αξιοσημείωτα ομόρριζα είναι τα αρχ. στῦ-λος και στύ(ομαι) (> ουσ. στῦ-μα, στῦ-σις), καθώς και (κατ’ επέκταση) ολόκληρη η λεξιλογική οικογένεια του ρήματος ἵστημι.
Ιστορία της Λέξης
thumb|150 px|right|"Ο Κίτρινος Χριστός", Πωλ Γκωγκέν, 1889 (Νέα Υόρκη) Ο σταυρός ήταν από τους αρχαίους χρόνους όργανο θανατικής εκτέλεσης. Ο Ηρόδοτος μνημονεύει τον σταυρικό θάνατο στους Μήδους και τους Πέρσες. Τον σταυρό χρησιμοποίησαν οι Ασσύριοι και κατόπιν, σταδιακά πέρασε στους Βαβυλωνίους, Μήδους και Πέρσες. Ο Διόδωρος Σικελιώτης αναφέρει σχετικά με την συνήθεια του σταυρικού θανάτου στους Ασσυρίους και τους Ινδούς. Στην εποχή των πατριαρχών του ισραηλιτικού λαού, ο σταυρικός θάνατος ήταν συνηθισμένος και στους Αιγυπτίους. Ο σταυρικός θάνατος που εφάρμοζαν οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι προήλθε από τους ανατολικούς λαούς, ίσως τους Καρχηδονίους.
Ομηρικά Έπη
Η λέξη απαντά για πρώτη φορά στα ομηρικά έπη (Ιλιάδα Ω 453, Οδύσσεια λ 11/9ος-8ος αιώνας Π.Κ.Χ.). Και στις δύο αυτές περιπτώσεις, η λέξη αναφέρεται σε ευθύγραμμα τμήματα ξύλου (πόλους), προερχόμενα από κορμό ή κορμούς δένδρων (π.χ. έλατο), τα οποία, τοποθετημένα το ένα δίπλα στο άλλο και καρφωμένα στο έδαφος, χρησιμοποιήθηκαν σε κατασκευή κατοικίας.
Κλασικά και Ελληνιστικά Χρόνια
Η λέξη χαίρει ευρείας χρήσης κατά τους επόμενους αιώνες. Θα την συναντήσουμε στον Ηρόδοτο («τρεις σταυρούς υπίστησι» - 6ος αιώνας Π.Κ.Χ.), στον Θουκυδίδη πολλές φορές ως υλικό κατασκευής ξύλινου τείχους (μάλιστα «σταύρωμα» είναι το τείχος από μυτερούς πασσάλους - 5ος αιώνας Π.Κ.Χ.). Την χρησιμοποιεί επίσης ο Ξενοφών (5ος-4ος αιώνας Π.Κ.Χ.) και ο Διόδωρος Σικελιώτης (1ος αιώνας Π.Κ.Χ.).
Μεταξύ των παραπάνω, η λέξη σημειώνεται με διάφορους τρόπους, ως 'πάσσαλος, κορμός δέντρου, παλούκι', ως καυσόξυλο ή οχυρωματικό έργο. Στον Αππιανό οι σταυροί ρίχνονται παράλληλα στην θάλασσα ώστε να τεθούν επάνω τους σανίδες και να σχηματιστεί μια πρόχειρη γέφυρα. Διαφαίνεται ότι η αρχική χρήση του σταυρού ως μέσου θανατικής ποινής που προσέφερε ταυτόχρονα δημόσια έκθεση για παραδειγματισμό προήλθε από τους μυτερούς πασσάλους της αρχαιότητας, οι οποίοι ήταν σχεδιασμένοι έτσι ώστε να διέρχεται από μέσα τους το σώμα του επίδοξου εισβολέα στην προσπάθειά του να σκαρφαλώσει πάνω από το τείχος (Θουκυδίδης, Ξενοφών). Οι αιχμάλωτοι ή καταδικασμένοι αργότερα τοποθετούνταν στην μυτερή κορυφή του ξύλου και η βαρύτητα αναλάμβανε τον βασανιστικό θάνατο. Τελικά, πολλοί δένονταν ή καρφώνονταν στο ξύλο.
Μεταρωμαϊκά και Βυζαντινά Χρόνια
thumb|200 px|right|Σταυρός σε ρωμαϊκή κατακόμβη Ευρεία χρήση του σταυρού ως σύμβολο του Χριστιανισμού ξεκίνησε στα χρόνια μετά τους διωγμούς, επί Μεγάλου Κωνσταντίνου περίοδος όπου εφαρμόστηκαν διατάγματα ανεξιθρησκείας. Ο Μέγας Κωνσταντίνος ισχυρίστηκε ότι είχε δει στον ουρανό ένα σύμβολο με τις λέξεις «εν τούτω νίκα» ως περίγραμμα σε αυτό πριν από μία σημαντική μάχη για την κυριαρχία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Σύμφωνα με μερικούς, το σύμβολο αυτό ήταν το μονόγραμμα του Ιησού Χριστού—ένα «Χ», το οποίο διαπερνούσε ένα «Ρ». Σύμφωνα με άλλους, ήταν το σύμβολο αυτού που επικράτησε να ονομάζεται σταυρός (ακόμη και στην περίπτωση που ήταν το πρώτο σύμβολο, θεωρητικά μπορεί να δει κανείς σε αυτό να σχηματίζονται αρκετοί 'σταυροί').
Κατόπιν αυτού, η μητέρα του Μεγάλου Κωνσταντίνου, Ελένη αναζήτησε το όργανο της σταύρωσης του Ιησού Χριστού στην Ιουδαία. Όπως γράφει ο καθ. Κων/νος Καλοκύρης, την παράδοση για την εύρεση του Σταυρού από την αγία Ελένη τη γνωρίζει"'ο ιστορικός Σωκράτης στις αρχές του 5ου αιώνος, σημειώνοντας ότι 'η βασιλέως μήτηρ Ελένη εις τα Ιεροσόλυμα παραγενομένη τον Σταυρόν του Χριστού εύρε' (Εκκλησιαστική Ιστορία, Α', κεφ. δ'. P.G. 67,112 κ.έξ.). Επίσης την ίδια εποχή την γνωρίζουν οι ιστορικοί Σωζομενός (Εκκλ. Ιστορία, 4, Β' κεφ. α'. P.G. 67,929) και Θεοδώρητος (Εκκλ. Ιστορία, κεφ. ζ'. P.G. 82,351) ενώ την φέρνουν στη Δύση, την ίδια περίοδο (τέλος του 4ου αρχές του 5ου αι.) ο Ιερώνυμος (P.L. 21,641), Ρουφίνος (P.L. 21,475), Παυλίνος, επίσκοπος Νόλας (P.L. 61,317), Αμβρόσιος επίσκοπος Μεδιολάνων (Μιλάνου) κ.ά. [...] Ότι λοιπόν, σύμφωνα με τα παραπάνω, βρέθηκε ο Τίμ. Σταυρός επί της εποχής του Μ. Κωνσταντίνου παραδίδεται ως γεγονός από τις πηγές. Το διάστημα τώρα που μεσολαβεί από την εμφάνιση της παράδοσης ότι τον βρήκε η αγ. Ελένη, είναι περίπου 50-60 χρόνια. Άρα οι υπεύθυνοι της Εκκλησίας που ζούσαν τότε θα γνώριζαν άμεσα και ασφαλώς (όπως βέβαια και ο σύγχρονος τους λαός) το πότε, και από ποιόν βρέθηκε το (γενόμενο δεκτό) ξύλο του Σταυρού και ασφαλώς δεν θα συνηγορούσαν σε μια ψευδή πληροφορία σχετικά με το πρόσωπο που το έφερε στο φως. [...] η αντικειμενικότητα απαιτεί (και γενικότερη διαμόρφωση της παγκόσμιας Ιστορίας επιβάλλει) να υπομνήσουμε ότι, και στην προκειμένη περίπτωση, η σιωπή των πηγών που ήταν σύγχρονες με την μητέρα του Μ. Κωνσταντίνου, δεν αποτελεί και τελειωτική απόδειξη (argumentum e silentio) κατά της εύρεσης του Σταυρού από την Αυγούστα. Η ισχυρή και έντονη παράδοση η οποία την συνδέει με τον Τίμιο Σταυρό από το τέλος του 4ου αιώνος, δεν επιτρέπεται να παραθεωρηθεί για κανένα λόγο'. "
Το σύμβολο
thumb|150px|left|Μαρμάρινος ιερός σταυρός από το Θησαυροφυλάκιο του Ιερού της [[Κνωσός|Κνωσού. Χρονολογείται στο 1600 Π.Κ.Χ. Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου. ]]
Η ύπαρξη του σταυρού ως συμβόλου ανάγεται στα βάθη της αρχαιότητας. Η χρήση του είχε και έχει τόσο καλλιτεχνικό (διακοσμητικό) όσο και έντονα θρησκευτικό και εθνικιστικό χαρακτήρα. Έτσι, ο σταυρός λειτουργεί ως μοτίβο σε διακοσμήσεις, ενδύματα, κτίρια, κοσμήματα, κ.ο.κ. Επιπλέον, έχει χρησιμοποιηθεί ως θρησκευτικό σύμβολο για απόδοση λατρείας ή τιμής σε θεότητες. Εξ επομένου έχει χρησιμοποιηθεί ως εθνικό σύμβολο σε λάβαρα, σημαίες και θυρεούς, κυρίως για να δηλώσει τις θρησκευτικές αντιλήψεις του φέροντος αλλά και την υποστήριξη του θεού ή αγίου που αντιπροσωπεύεται. Με αυτήν την έννοια, το σύμβολο του σταυρού έχει χρησιμοποιηθεί ως φυλαχτό, ως σύμβολο προστασίας ενάντια στο κακό (λ.χ. ενάντια στον δαιμονισμό), ως μέσο για ξεμάτιασμα (βασκαντήρα).
Το σχήμα του σταυρού είναι τόσο ποικιλόμορφο όσες είναι και οι χρήσεις του, οι εθνικές, γλωσσικές, θρησκευτικές ομάδες που το χρησιμοποιούν.
Η ιστορία του σταυρού
Ο σταυρός Ανκχ (crux ansata) χρησιμοποιούνταν από την αιγυπτιακή θρησκεία. Εμφανίζεται με μεγάλη συχνότητα σε τοιχογραφίες τάφων και σε άλλα καλλιτεχνήματα. Συχνά παρουσιάζεται πάνω στα δάχτυλα κάποιας θεότητας την στιγμή που χαρίζει σε κάποιον μουμιοποιημένο νεκρό το δώρο της ζωής. Άλλοτε, παρουσιαζόταν κάποιος θεός να αγγίζει με ένα Ανκχ έναν θνητό, πράγμα το οποίο συμβόλιζε τη γονιμοποίηση. Σύμφωνα με ορισμένες πηγές αυτός ο σταυρός είναι σύμβολο της ένωσης των γεννητικών οργάνων, αλλά αυτό δεν έχει εξακριβωθεί πλήρως. Οι Αιγύπτιοι φορούσαν τον σταυρό Ανκχ ως φυλαχτό και έφτιαχναν καθρέφτες στο σχήμα του. Οι Αιγύπτιοι χρησιμοποιούσαν και τον λεγόμενο ελληνικό σταυρό (crux immissa quadrata) στην ενδυμασία ή στον καλλωπισμό τους (π.χ. σε σκουλαρίκια και περιδέραια).
thumb|left|150px|Ασσύριος βασιλιάς και το σύμβολο της ηλιακής θεότηταςΓια τους Ασσύριους, ο σταυρός συμβόλιζε την ηλιακή θεότητα καθώς και τη θεότητα που ήλεγχε τις καιρικές συνθήκες. Συνήθως συμβολιζόταν με έναν σταυρό τύπου Μάλτας και τρεις δέσμες ηλιακών ακτινών τοποθετημένες σε σχήμα Τ ολόγυρα. Διάφορες μορφές του σταυρού ανάγονται σε παγανιστικές θρησκείες της αρχαιότητας, όπως ο Ζωροαστρισμός, η χαλδαϊκή/βαβυλωνιακή θρησκεία, η αιγυπτιακή θρησκεία, ο Βουδισμός, η κελτική θρησκεία, κ.ά.
Ο Σταυρός του Ιησού Χριστού
Ο Σταυρός του Ιησού Χριστού, αναφέρεται στο όργανο θανατικής εκτέλεσης, πάνω στο οποίο πέθανε ο Ιησούς Χριστός, γεγονός που απετέλεσε την κατάληξη της τριετούς δράσης του ιδρυτή του Χριστιανισμού. Σύμφωνα με τις ευαγγελικές διηγήσεις, ο Ιησούς, με εντολή του Πιλάτου, οδηγήθηκε εκτός των τειχών της Ιερουσαλήμ, στον μικρό λόφο Γολγοθά, για να σταυρωθεί από ειδικό εκτελεστικό τμήμα στρατού, που το διοικούσε κάποιος εκατόνταρχος.
Ο Ιησούς, υποχρεώθηκε να μεταφέρει στους ώμους του τον σταυρό, καθώς ήταν συνήθεια για τους κατάδικους, και μόνο αργότερα, όταν ήταν εξαντλημένος από τις μαστιγώσεις και την κόπωση, επέβαλλαν την «αγγάρευση» της μεταφοράς σε κάποιο περαστικό αγρότη με το όνομα Σίμων ο Κυρηναίος (Μάρκ. 15:21).
Έχουν διατυπωθεί διαφορετικές απόψεις από επιστήμονες, για τη μέθοδο που ακολουθήθηκε στην περίπτωση της σταύρωσης του Ιησού, όπως και για το σχήμα που είχε ο σταυρός επάνω στον οποίο σταυρώθηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανικά σύμβολα Κατηγορία:Θρησκειολογία
Πίνακας Ouija
Η ονομασία του προέρχεται απο το oui και το ja που σημαίνουν ναι στα Γαλλικά και στα Γερμανικά αντίστοιχα.
thumb|right|Πίνακας Ouija του 1891 Ο πίνακας Ouija επίσης γνωστός ως πίνακας των πνευμάτων είναι επίπεδος πίνακας με τα γράμματα της αλφαβήτου,τους αριθμούς 0-9,τις λέξεις ναι,όχι,γεια και αντίο που συνοδεύονται από άλλες διάφορες λέξεις και σχήματα.Το κύριο εργαλείο χρήσης του είναι ένα ειδικό πλακίδιο,αλλά μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί ένα μικρό ποτηράκι.Μετά από την επίκληση του πνεύματος το πλακίδιο στο οποίου τοποθετούνται τα δάχτυλα των ατόμων μετακινείται στα αντίστοιχα γράμματα και σχηματίζει απαντήσεις.
Ouija
Στον Έβδομο Ουρανό
Στον έβδομο ουρανό (αγγλικός τίτλος 7th heaven) είναι δραματική σειρά αμερικάνικης παραγωγής. Προβλήθηκε για πρώτη φορά από το WB Television Network στις ΗΠΑ το 1996 και ολοκληρώθηκε το 2007. Αρχικά προγραμματίζονταν η λήξη του το 2006, αλλά λόγω της επιτυχίας του τελευταίου επεισοδίου παρατάθηκε για ακόμα μία χρονιά Έχει προταθεί για βραβείο Έμμυ το 1997. Το Στον έβδομο ουρανό είναι η μεγαλύτερη σε διάρκεια σειρά που έχει προβάλει το δίκτυο WB και η μεγαλύτερη σε διάρκεια δραματική οικογενειακή τηλεοπτική σειρά που έχει προβληθεί ποτέ.
Η σειρά μιλάει για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα παιδιά τόσο στην εφηβεία όσο και στην ενηλικίωση.
Πλοκή
Ο Eric Camden (Stephen Collins), που είναι παπάς στο επάγγελμα, θεωρεί τα παιδιά μεγάλη ευλογία. Όταν όμως ο ίδιος αποκτά επτά παιδιά προσεύχεται στον Θεό να τον λυπηθεί. Μαζί με την γυναίκα του την Annie (Catherine Hicks) ήταν πάντα απασχολημένοι στο να μεγαλώσουν τα παιδιά μαζί και να φροντίσουν τους φίλους, τους συγγενείς και τους γείτονες που έρχονται τακτικά στο σπίτι τους. Αυτόν τον καιρό οι δυο τους είναι ελεύθεροι καθώς τα παιδιά τους λείπουν συνέχεια από το σπίτι αναζητώντας τα όνειρα και τις προσδοκίες τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σελίδα του 7th heaven στο TV.com
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές του The CW
Σταλιά - σταλιά
Σταλιά - σταλιά είναι ο τίτλος του πρώτου προσωπικού άλμπουμ της Μαρινέλλας, μετά τον χωρισμό της από τον Στέλιο Καζαντζίδη. Κυκλοφόρησε σε δίσκο βινυλίου 33' στροφών σε Ελλάδα και Κύπρο στις 17 Ιανουαρίου 1969 από τη δισκογραφική εταιρία PolyGram Records, κάτω από την ετικέτα της Philips Records. Το άλμπουμ περιλαμβάνει δώδεκα τραγούδια που ηχογραφήθηκαν και πρωτοκυκλοφόρησαν σε δίσκους 45' στροφών το χρονικό διάστημα 1967 - 1968.
Τον Αύγουστο του 1993, το άλμπουμ επανεκδόθηκε σε δίσκο ψηφιακής μορφής (CD) από την PolyGram.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δισκογραφία της Μαρινέλλας Κατηγορία:Άλμπουμ του 1969
Άτακτος στρατός
Τακτικός έναντι ατάκτου
Οι λέξεις «τακτικός» και «άτακτος» χρησιμοποιούνται για να περιγράψουν τις μάχιμες δυνάμεις εδώ και εκατοντάδες χρόνια, συνήθως με μικρή ασάφεια. Οι απαιτήσεις της ιεραρχίας διοίκησης μιας κυβέρνησης κάνουν τον τακτικό στρατό να είναι πολύ καλά καθορισμένος και οποιοσδήποτε πολεμά εκτός αυτού, εκτός από τις επίσημες παραστρατιωτικές δυνάμεις, είναι άτακτος. Σε περίπτωση που αμφισβητηθεί η νομιμότητα του στρατού ή των αντιπάλων του, έχουν δημιουργηθεί κάποιοι νομικοί ορισμοί.
Στο διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο, ο όρος "άτακτες ή παράτυπες δυνάμεις" αναφέρεται σε μια κατηγορία μαχόμενων που αποτελείται από άτομα που αποτελούν μέρος των ενόπλων δυνάμεων ενός μέρους σε ένοπλη σύγκρουση, διεθνή ή εγχώρια, αλλά δεν ανήκουν στις τακτικές δυνάμεις αυτού του μέρους και δραστηριοποιούνται εντός ή εκτός της δικής τους επικράτειας, ακόμη και αν το έδαφος είναι υπό κατοχή.
Η Τρίτη Σύμβαση της Γενεύης του 1949 χρησιμοποιεί τις «τακτικές ένοπλες δυνάμεις» ως κρίσιμη διάκριση. Η Διεθνής Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού (ICRC) είναι ένας μη κυβερνητικός οργανισμός που είναι κυρίως υπεύθυνος και συνδέεται στενά με τη σύνταξη και την επιτυχή ολοκλήρωση της Τρίτης Σύμβασης της Γενεύης για τη Μεταχείριση των Αιχμαλώτων Πολέμου ("GPW"). Η ΔΕΕΣ σχολίασε λέγοντας ότι οι «τακτικές ένοπλες δυνάμεις» πληρούν τέσσερις όρους της Σύμβασης της Χάγης (1899 και 1907). Με άλλα λόγια, οι «τακτικές δυνάμεις» πρέπει να πληρούν τα ακόλουθα κριτήρια:
Κατ' επέκταση, οι μάχιμες δυνάμεις που δεν πληρούν αυτά τα κριτήρια ονομάζονται «άκτακτες δυνάμεις».
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Πειρατεία Κατηγορία:Στρατός