cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Στέφανος Ματθίας
Μετά τη συνταξιοδότησή του συνέχισε να ασχολείται με τα νομικά παρεμβαίνοντας τακτικά. Ήταν μέλος στο δ.σ. της Κίνησης Πολιτών για μια ανοιχτή κοινωνία καθώς και επίτιμος διδάκτωρ του Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών. Από μικρός ασχολείτο με τη ζωγραφική με καθηγητή τον γνωστό ζωγράφο Σπύρο Παπαλουκά, το δε μουσείο της πόλεως των Αθηνών έχει κυκλοφορήσει βιβλίο σχετικά με το καλλιτεχνικό του έργο του Στέφανου Ματθία. Επίσης είχε πλούσιο συγγραφικό έργο νομικού περιεχομένου έχοντας δημοσιεύσει περισσότερες από 20 μελέτες ιδιωτικού δικαίου (Μελετήματα ιδιωτικού δικαίου).
Απεβίωσε στην Αθήνα στις 2 Σεπτεμβρίου 2009 από ανακοπή καρδιάς και ενταφιάστηκε στο νεκροταφείο Παλαιού Φαλήρου.
Πηγές
Κατηγορία:Πρόεδροι του Αρείου Πάγου Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Κοινότητα Σάρχου
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μαλεβιζίου
Ρήγιο Έβρου
Το Ρήγιο είναι χωριό του νομού Έβρου.
Προέλευση και παλαιά ονόματα
Το Ρήγιο είναι η πρόσφατη ονομασία του χωριού που, μετά τη μετονομασία των θρακικών τοπωνυμίων το 1920 από επιτροπή με επικεφαλής τον Γ. Λαμπουσιάδη, είχε κληθεί Σαράκιο σε αντικατάσταση του τουρκικού Σαράκιοϊ (Σαράϊκιοϊ). Η παλιά του ονομασία - συμφωνά με τους γεροντότερους - είλκυε την προέλευσή της από το γεγονός ότι στο μέρος εκείνο στο παρελθόν υπήρχε χτισμένο ανάκτορο - Σε(α)ράϊ. Επρόκειτο, λοιπόν, για το χώρο, το χωριό (koy) του σεραγιού. Για το χωριό αυτό οι πληροφορίες που έχουμε θα ήταν δυνατό να δημιουργήσουν σύγχυση. Έτσι, στις Εκκλησιαστικές Επαρχίες τη μια παρουσιάζεται ως τουρκόφωνο με 15 ελληνικές αθιγγανικές οικογένειες (ευθύς αμέσως μετά το ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1878), ενώ την άλλη καταγράφεται ως τουρκικό με 30 οικογένειες. Στην περίπτωση αυτή θα έπρεπε ίσως να υποθέσουμε ότι υπήρχαν εκεί και τα δύο στοιχεία, τα οποία καταγράφηκαν ξεχωριστά κατατάσσοντας το ίδιο χωριό και ως ελληνικό αλλά και τουρκικό ταυτόχρονα.
Ονοματοδοσία και παλιότερες ονομασίες
Από τα στοιχεία δε φαίνεται ποιος ήταν ο λόγος αυτής της αλλαγής ούτε και η λογική της συγκεκριμένης ονοματικής επιλογής. Σε κάθε περίπτωση, ωστόσο, θα μπορούσε να θεωρηθεί επιτυχής, βάσει των αναλογιών που είναι δυνατό να ανιχνευθούν μεταξύ τους λόγω της θέσης και των τριών: το σημερινό Ρήγιο βρίσκεται στο άκρο της Ελλάδας, όπως στο παρελθόν το ένα στο άκρο της ιταλικής χερσονήσου και το άλλο στο άκρο της Θράκης. Όπως το βυζαντινό Ρήγιο βρισκόταν στην εσχατιά της ευρωπαϊκής ηπείρου έτσι και το σημερινό Ρήγιο βρίσκεται στο έσχατο σημείο της ευρωπαϊκής Δύσης σε απόσταση αναπνοής από την Ανατολή, που αντιπροσωπεύεται από την τουρκική Θράκη.
Αρχαιολογικά ευρήματα
Τα αρχαιολογικά ευρήματα, εντούτοις, που βρέθηκαν σε αυτό κάθε άλλο παρά θα το ενέγραφαν στις εσχατιές του ελληνικού κόσμου. Πρόκειται για τρεις τύμβους, που ερευνήθηκαν το 1995, και για τους δύο από αυτούς διαπιστώθηκε σύληση από αρχαιοκάπηλους, ενώ ο τρίτος είχε σχεδόν ισοπεδωθεί από τη χρόνια μηχανική άροση. Οι δύο τάφοι του Ρηγίου - ο τρίτος βρέθηκε σε απόσταση 1.5 χιλιομέτρου από αυτό - απείχαν από το χωριό 700 και 500 μέτρα αντίστοιχα. Βρέθηκαν να έχουν πολλές ομοιότητες με μια κατηγορία μεγάλων κιβωτιόσχημων τάφων που έχουν ανασκαφεί στη Θράκη και σε διάφορες περιοχές της Μακεδονίας. Οι τάφοι αυτοί, που χρονολογούνται στο β' τέταρτο ή στα μέσα του 4ου αι. π.Χ., παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον επειδή συνδυάζουν τα γνωστά στοιχεία ενός κιβωτιόσχημου τάφου με νέα στοιχεία, όπως η είσοδος, ο προθάλαμος, οι μεγάλες διαστάσεις κ.λ.π., που θα επικρατήσουν αργότερα στην αρχιτεκτονική των μακεδονικών τάφων. Επιστρέφοντας πάντως στα νεότερα χρόνια, δε θα ήταν δυνατό να ασχοληθεί κανείς με την ιστορία αυτού του χωριού, δίχως να ανατρέξει σε εκείνη του τόπου από τον οποίο προέρχεται η πλειονότητα του πληθυσμού του - σε ποσοστό, μάλιστα, που αγγίζει το 72,5% · ο λόγος, ασφαλώς, για το Μεγάλο Ζαλούφι.
Μ. Ζαλούφι: απαρχές και διαδρομή
Οι Τούρκοι το ονόμαζαν Σαλιλέρκιοϊ, ενώ οι Έλληνες Κιρτζά ή Γκριτζά ή Κοτζά ή Μπουγιούκ Ζαλούφ - σήμερα λέγεται Κίρκασαλίχ. Το Μ. Ζαλούφι υπαγόταν εκκλησιαστικά στη Μητρόπολη Διδυμοτείχου και διοι­κητικά στον καζά της Μακράς Γέφυρας (Ουζούν-Κιουπρού) του βιλαετίου Αδριανούπολης. Απέχει περί τα 15 χλμ. από τη Μακρά Γέφυρα και περί τα 38 χλμ. από την Αδριανούπολη. Κατοικούμενο από αρβανιτόφωνους Έλληνες φέρεται να δημιουργήθηκε - συμφωνά με την παράδοση - στα τέλη του 16ου αιώνα. Αιτία στάθηκε η ανέγερση του Σελιμιέ Τζαμί στην Αδριανούπολη. Όταν, λοιπόν, ο Σουλτάνος Σελήμ Β΄ αποφάσισε να κτίσει στη δεύτερη πρωτεύουσα των Σουλτάνων, την Αδριανούπολη, μεγαλοπρεπές τζαμί - στο οποίο θα έδινε το όνομα του - θέλησε να χρησιμοποιήσει τους καλύτερους μάστορες στο κτίσιμο της πέτρας · τη φήμη αυτοί είχαν οι κάτοικοι της Β. Ηπείρου, στην περιοχή της Κορυτσάς. Αγόρασε, λοιπόν, τους μάστορες αυτούς μαζί με τις οικογένειές τους - από το χωριό Βιθκούκι -, τους έφερε και τους τακτοποίησε στα προάστια της Αδριανούπολης με την υπόσχεση ότι, όταν τελειώσει το έργο, θα τους δώσει το δικαίωμα να εγκατασταθούν και να χτίσουν τα σπίτια τους, όπου διαλέξουν αυτοί.
Σινάν ή Νισάν; Αρβανίτης ή Καπαδόκης;
Είναι γνωστό ότι ο αρχιτέκτονας που έκτισε το Σελιμιέ Τζαμί στην Αδριανούπολη λεγόταν Σινάν και οι πληροφορίες θέλουν να γεννήθηκε το 1490 και να απεβίωσε το 1588 ή το 1578 - όπως, τελικά, επικράτησε να πιστεύεται. Αυτού, λοιπόν, την καταγωγή διεκδικούν οι Αρβανίτες, κάτι άλλωστε που έγινε αμέσως φανερό στο γράφοντα από τις πρώτες συζητήσεις που είχε με τους τελευταίους. Ισχυρίζονται, μάλιστα, ότι το όνομά του ήταν Νισάν - που στα αρβανίτικα σημαίνει θαυμαστός, καταπληκτικός τεχνίτης - και όχι Σινάν, όπως ονομάστηκε, αφού ασπάστηκε το μωαμεθανισμό ή όπως το μετέτρεψαν οι Τούρκοι, για να αποδειχθεί η τουρκική καταγωγή του. Ο τακτικός στρατός καθώς και οι κάτοικοι γειτονικών χωριών που τον ακολουθούσαν σε μεγάλους αριθμούς, επέδειξαν πρωτοφανή αγριότητα, ξεπληρώνοντας με αυτό τον τρόπο την μέχρι τότε στάση των Ζαλουφιωτών. Το χωριό παραδόθηκε σε τριήμερη λεηλασία και σφαγή · ζήτημα είναι αν παρέμειναν εκεί 200 οικογένειες, ενώ οι υπόλοιποι διασκορπίστηκαν στην ελεύθερη Μακεδονία και τη Βουλγαρία - στα ελληνικά χωριά της, όπως Καβακλή, Μικρό Μοναστήρι, Τσεκούρκι και Δογάνογλι. Μετά το τέλος όμως του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, το 1918, και την παρουσία συμμαχικών στρατευμάτων στη Θράκη, οι τουρκικές αρχές αναγκάστηκαν να αναθεωρήσουν τις "αρχές" τους ως προς τη συμπεριφορά και στάση τους απέναντι στο μη μουσουλμανικό στοιχείο και ιδιαίτερα τους Έλληνες. Έτσι, παύει, και στο Ζαλούφι, ο βούρδουλας του Τούρκου χωροφύλακα (ζαπτιές [=zaptiye]) - όσοι είχαν παραμείνει υπέφεραν τα πάνδεινα: ταπεινώσεις, ξυλοδαρμούς, αρπαγή περιουσίας, θανάτωση. Η καταπίεση των προηγούμενων χρόνων άφησαν τη σφραγίδα τους στο μέγεθος του (εναπομείναντα) πληθυσμού του: σύμφωνα με την απογραφή της 18^5/19^5 Δεκεμβρίου 1920, το Ζαλούφι φέρεται να είχε μόνον 2.638 κατοίκους (1.213 άνδρες και 1.425 γυναίκες). Το τελικό πλήγμα, όμως, δεν άργησε · το Σεπτέμβριο του 1922, και εφόσον είχε ήδη διαταχθεί η εκκένωση της Α. Θράκης, ξανάζησαν τον ξεριζωμό του 1913. Παίρνοντας ό,τι μπόρεσαν, πέρασαν στη Δ. Θράκη, είτε από την ιστορική οδική γέφυρα του Έβρου έξω από το Πύθιο (εκεί, ωστόσο, δέχονταν παρενοχλήσεις άτακτων Τούρκων) είτε από το ποτάμι τη νύχτα. Μετά από πεζοπορία ημερών και κάτω από ραγδαία βροχή - όπως σημείωνε ο δάσκαλος Γεώργιος Τολίδης, Ιίετής το Σεπτέμβριο του 1922 - όλοι οι κάτοικοι του Μ. Ζαλουφιού αφέθηκαν να καταλύσουν για πρώτη φορά στη Γιαννούλη, ένα ορεινό χωριό περί τα 12 χιλιόμετρα ΒΔ. του Σουφλίου. Από το Μάρτιο δε του 1923 άρχισαν να εγκαταλείπουν το προσωρινό και άγονο καταφύγιο τους · έτσι, άλλοι σκορπίστηκαν στη Μακεδονία (ιδιαίτερα στο νομό Σερρών, όπου και δημιούργησαν τα χωριά: Νεοχώρι, Κοίμηση, Θολό, Παραλίμνιο και Νέα Πέτρα), ενώ αρκετοί προτίμησαν να παραμείνουν στην εντεύθεν του Έβρου περιοχή, ευελπιστώντας την επάνοδο στις εστίες τους, εγκαθιστάμενοι στα χωριά: Χειμώνιο, Σαράκιο (Ρήγιο), Σάκκος, Κλεισώ, Δίκαια, Καβύλη και κάποιες οικογένειες στο Πύθιο και το Θούριο.
Προμηθεύς Α-374 (συνοδό στόλου)
Το Συνοδό στόλου Προμηθεύς Α-374 είναι ελληνικής κατασκευής πολεμικό πλοίο ιταλικού τύπου Etna. Αποτελεί το τρίτο πλοίο με το όνομα αυτό στην ιστορία του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού και το μεγαλύτερο σε εκτόπισμα πλοίο που υπήρξε στον ελληνικό στόλο μέχρι.
Ιστορία
225px|μικρογραφία|αριστερά|Το δίδυμο ιταλικό πλοίο «Etna» A-5326 Η ναυπήγησή του άρχισε στην Ελευσίνα στις 18 Φεβρουαρίου 2000 κατά παραγγελία της Ελληνικής Κυβέρνησης στα «Ναυπηγεία Ελευσίνας Α.Ε.», με βάση τα σχέδια του πλοίου υποστηρίξεως «Etna» A-5326 του Ιταλικού Πολεμικού Ναυτικού. Η καθέλκυσή του έγινε στις 19 Φεβρουαρίου 2002, παρελήφθηκε στις 3 Ιουλίου 2003 από τον αντιπλοίαρχο Αλέξανδρο Μαδωνή και ενετάγη στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό στις 8 Ιουλίου 2003. Φέρει δύο ραντάρ ναυτιλίας Bridgemaster και ένα ραντάρ έρευνας επιφανείας Raytheon SPS-10 D στη συχνότητα G. Στο όπισθεν κατάστρωμα του πλοίου υπάρχει ελικοδρόμιο διαστάσεων 28×16 μέτρων που μπορεί να φιλοξενήσει ένα ελικόπτερο μεγέθους EH101 Merlin ή δύο ελικόπτερα ΑΒ-212 EW/ASW ή S-70B-6 Aegean Hawk, εναλλακτικά μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την αποθήκευση τεσσάρων τυποποιημένων εμπορευματοκιβωτίων μήκους 20 ποδιών, επίσης διαθέτει δύο γερανούς των 50 τόννων και δύο ανελκυστήρες των 4 τόννων.
Γενική υποστήριξη
300px|μικρογραφία|Το πλοίο στο Λιμάνι της Καβάλας ([[2022)]] Το «Προμηθεύς» ανέλαβε υπηρεσία ως πλοίο γενικής υποστήριξης του ελληνικού στόλου και πήρε, για το λόγο αυτό, το όνομα του μυθικού Προμηθέα. Οι δυνατότητες υποστηρίξεως του πλοίου είναι ιδιαίτερα σημαντικές και μεγάλης εμβέλειας. Περιλαμβάνουν τον εν πλω ανεφοδιασμό του ελληνικού στόλου ή άλλων συμμαχικών πλοίων (μέχρι δύο πλοίων ταυτοχρόνως) με πετρέλαιο Diesel F-76, καύσιμο Ε/Π JP-5, πυρομαχικά, κατευθυνόμενα βλήματα, τορπίλες, κρίσιμα αμοιβά υλικά, λιπαντικά, νερό και τρόφιμα. Επίσης είναι δυνατή η χρήση του και ως Πλοίο Διοικήσεως, ενώ διαθέτει προστασία για εκτέλεση επιχειρήσεων σε ραδιοβιοχημικό περιβάλλον. Ιδιαίτερης σημασίας είναι η πλήρης θεραπευτική μονάδα του πλοίου (περίθαλψη ρόλου 2Ε), που είναι εξοπλισμένη με χειρουργείο μονάδα εντατικής θεραπείας, θάλαμο ασθενών ακτινολογικό και μικροβιολογικό εργαστήριο και οδοντιατρείο. 225px|μικρογραφία|αριστερά|Το «Προμηθεύς» στο λιμάνι της [[Μάλαγα]] Παράλληλα, το πλοίο «Προμηθεύς» έχει δυνατότητα συνδρομής των υπηρεσιών πολιτικής προστασίας σε περιπτώσεις ανθρωπιστικών καταστροφών και καταστάσεων εκτάκτου ανάγκης (πλημμύρες, σεισμοί, κ.λπ.). Για το σκοπό αυτό διαθέτει επιπλέον ενδιαιτήσεις για παροχή καταλύματος στον πληθυσμό των πληγέντων περιοχών, δύναται να παρέχει ηλεκτρική ενέργεια σε καταυλισμούς προσφύγων και τέλος να τους εφοδιάσει με τρόφιμα, ρουχισμό και άλλη ανθρωπιστική βοήθεια (φορτίο το οποίο μπορεί να μεταφέρει σε ένα εμπορευματοκιβώτιο των 20 κπ). Το εκτόπισμα του πλοίου είναι 13.400 τόννοι με πλήρη φόρτο, με φορτίο 5.700 m3 ντίζελ, 1.500 m3 καύσιμο JP-5, 190 τόννους νερό, 20 τόννους ανταλλακτικών, 30 τόννους λιπαντικών σε βαρέλια, και έως 12 εμπορευματοκιβώτια.
Πλοία με το όνομα «Προμηθεύς»
Το «Προμηθεύς» Α-374 είναι μέχρι το τελευταίo κατά σειρά από τα τρία πλοία συνολικά που φέρουν το όνομα αυτό. Το πρώτο πλοίο ήταν το πετρελαιοφόρο «Προμηθεύς» που εντάχθηκε στον ελληνικό στόλο το 1914 και βυθίσθηκε το 1941, ενώ το δεύτερο ήταν το επίσης πετρελαιοφόρο «Προμηθεύς» Α-374 που ενετάγη το 1945 και παροπλίσθηκε το 1998.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά πλοία Συνοδείας Στόλου
Κάσσιος Λογγίνος
Ο Κάσσιος Λογγίνος (περ. 210- 273) ήταν φιλόσοφος, «σχολάρχης» της Πλατωνικής Ακαδημίας στην Αθήνα (250 - 267 μ.Χ.). Εκτός από τις σπουδές του στην Αθήνα, επιχείρησε μεγάλα ταξίδια, κατά τα οποία γνώρισε σημαντικούς φιλοσόφους της εποχής του, όπως ο Αμμώνιος Σακκάς στην Αλεξάνδρεια. Με τη γενικότερη διδακτική και συγγραφική δράση του προωθούσε, άλλοτε θετικά και άλλοτε αρνητικά, τις πνευματικές ανταλλαγές της πλατωνικής Ακαδημίας στην Αθήνα με το νεοπλατωνικό κύκλο του Πλωτίνου. Από τους μαθητές του σπουδαιότερος ήταν ο Πορφύριος, που αργότερα έγινε μαθητής και συνεργάτης του Πλωτίνου. Το 268 ο Λογγίνος δέχτηκε πρόσκληση της Παλμύρας (στη Συρία) Ζηνοβίας, την οποία και στήριξε στην αντιρωμαϊκή πολιτική της. Γι΄αυτό εκτελέστηκε εκεί με διαταγή του Ρωμαίου αυτοκράτορα Αυρηλιανού.
Το ερμηνευτικό έργο του πάνω στα πλατωνικά κείμενα είναι κυρίως επεξηγήσεις γλωσσικού και υφολογικού χαρακτήρα και είναι γνωστό από τον Πρόκλο, που το χρησιμοποίησε. Από τις φιλολογικές επιδόσεις του είναι γνωστή η έρευνα του πάνω στον Όμηρο και έχουν παραδοθεί τίτλοι σχετικών έργων του: Απορρήματα Ομήρου, Προβλήματα Ομήρου και λύσεις και Ει φιλόσοφος Όμηρος. Το μοναδικό σωζόμενο έργο του είναι η Ρητορική τέχνη, ενώ το περίφημο δοκίμιο Περί ύψους, που από λάθος έχει συνδεθεί με το όνομά του, πιστεύεται ότι έχει γραφεί δύο αιώνες πριν από έναν ομώνυμό του συγγραφέα τον Λογγίνο ή Διονύσιο Λογγίνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Νεοπλατωνικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Ακαδημεικοί φιλόσοφοι
Νταβίντ Βίγια
Ο Νταβίντ Βίγια Σάντσεθ (David Villa Sánchez, [daˈβið ˈbiʎa santʃeθ] = Δαβίδ Βίγια Σάντσεθ, γεννήθηκε 3 Δεκεμβρίου 1981) είναι Ισπανός πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνίζοταν ως επιθετικός. Θεωρείται ως ένας από τους καλύτερους επιθετικούς της γενιάς του και ως ένας από τους κορυφαίους Ισπανούς επιθετικούς όλων των εποχών. Ήταν διεθνής με την Εθνική Ισπανίας, με την οποία το 2008 κατέκτησε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα και το 2010 το Παγκόσμιο Κύπελλο, ενώ με 59 γκολ είναι ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία της. Το παρατσούκλι του είναι «Ελ Γκουάχε» ("El Guaje"), που από τα Αστουριανά μεταφράζεται ως «Το Παιδί».
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην πόλη Λανγρέο στις 3 Δεκεμβρίου 1981. Τα πρώτα του βήματα στο ποδόσφαιρο τα έκανε στην εφηβική ομάδα της Λανγρέο, ενώ το 1999 μετακόμισε σε αυτή της Σπόρτινγκ Χιχόν Β. Το 2000 έκανε την πρώτη του επαγγελματική παρουσία στην ομάδα της Σπόρτινγκ Χιχόν, ενώ το 2003 μεταγράφηκε στην Ρεάλ Σαραγόσα, με την οποία κατέκτησε το 2004 το Κύπελλο Ισπανίας και το Σούπερ Καπ. Το 2005 μεταγράφηκε στη Βαλένθια, ενώ το 2010, η Μπαρτσελόνα τον απέκτησε, έναντι 40 εκατομμυρίων ευρώ. Το 2013 ο Βίγια πήρε μεταγραφή στην Ατλέτικο Μαδρίτης και το 2014 πήγε στις ΗΠΑ.
Με την εθνική ομάδα της Ισπανίας έλαβε μέρος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2008, όπου με τα 4 γκολ που πέτυχε βοήθησε την ομάδα του να κατακτήσει το τρόπαιο, ενώ στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010 ήταν ανάμεσα στους πρώτους σκόρερ της διοργάνωσης με 5 τέρματα.
Σπόρτινγκ Χιχόν
Το ταλέντο του Βίγια προκάλεσε το ενδιαφέρον πολλών ομάδων των Αστουριών, όμως μια από τις μεγαλύτερες ομάδες των Αστουριών, η Ρεάλ Οβιέδο δεν πίστευε ότι ο Βίγια είχε επαρκείς δυνατότητες, για να γίνει μεγάλος ποδοσφαιριστής, έτσι η Σπόρτινγκ Χιχόν τον απέκτησε και εντάχθηκε στην δεύτερη ομάδα, για δύο σεζόν, ενώ μετά προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα όπου σε δύο σεζόν πέτυχε 38 γκολ σε 80 συμμετοχές.
Ρεάλ Σαραγόσα
Η Σαραγόσα το 2004 κατέκτησε το Κύπελλο Ισπανίας με τον Βίγια να παίζει σημαντικό ρόλο σε αυτό καθώς σκόραρε το δεύτερο γκολ απέναντι στην Ρεάλ Μαδρίτης με τον αγώνα να λήγει 3–2. Εκείνη την σεζόν η Σαραγόσα κατέκτησε και το Σούπερ Καπ.
Η ομάδα αγωνίστηκε στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 2004–2005, και έτσι ο Βίγια αγωνίστηκε για πρώτη φορά σε μια ευρωπαϊκή διοργάνωση, φτάνοντας μέχρι τη φάση των 16.
Βαλένθια
Το καλοκαίρι του 2005 πήρε μεταγραφή στην Βαλένθια και έκανε το ντεπούτο του με σε ματς για το Κύπελλο Ιντερτότο απέναντι στην βελγική Γάνδη, όπου και σκόραρε. Στις 23 Οκτωβρίου, σκόραρε το νικητήριο γκόλ απέναντι στην Ρεάλ Μαδρίτης στο γήπεδο Σαντιάγκο Μπερναμπέου. Πέτυχε το πρώτο του χατ-τρικ απέναντι στην Αθλέτικ Μπιλμπάο εκτός έδρας, σπάζοντας το ρεκόρ για το πιο γρήγορο χατ-τρικ στο ισπανικό πρωτάθλημα, σε μόλις 5 λεπτά. Την επόμενη σεζόν αγωνίζεται στο Τσάμπιονς Λιγκ και τα καθοριστικά του γκολ απέναντι σε Σαχτάρ και Ρόμα έδωσαν την πρόκριση στην φάση των 16, εκεί που η ομάδα του αναμετρήθηκε με την Ίντερ, στο πρώτο παιχνίδι στο Σαν Σίρο ο Βίγια σκόραρε ένα γκολ από απευθείας εκτέλεση φάουλ.
Το 2007–2008 ο Βίγια κατέκτησε το κύπελλο Ισπανίας για δεύτερη φορά στην καριέρα του μετά την νίκη επί της Χετάφε στον τελικό. Στην 100η του εμφάνιση με την Βαλένθια για το πρωτάθλημα, έκανε χατ-τρικ εναντίον της Λεβάντε. Την επόμενη σεζόν τελείωσε σαν τρίτος σκόρερ του πρωταθλήματος με 28 γκολ.
Το 2009 σκόραρε τα περισσότερα γκολ, συνολικά 43 γκολ σε 54 παιχνίδια σε όλες τις διοργανώσεις με την φανέλα της Βαλένθια. Στις 18 Μαρτίου 2010 πετυχαίνει χατ-τρικ εναντίον της Βέρντερ Βρέμης για το Γιουρόπα Λιγκ στο εκτός έδρας 4–4.
Μπαρτσελόνα
thumb|280px|Ο Νταβίντ Βίγια κατά την παρουσίαση του ως παίκτης με τα χρώματα της [[Μπαρτσελόνα (ποδόσφαιρο)|Μπαρτσελόνα.]]
Στις 19 Μαΐου 2010 μεταγράφεται στην Μπαρτσελόνα και κάνει το ντεμπούτο του στον δεύτερο αγώνα του Ισπανικού Σούπερ Καπ μπαίνοντας σαν αλλαγή, στον νικηφόρο αγώνα με 4–0, εναντίον της Σεβίλλης και το ντεμπούτο του με την Μπαρτσελόνα στο πρωτάθλημα εναντίον της Ράσινγκ, στο οποίο σκόραρε το τρίτο και τελευταίο γκολ της ομάδας του σε έναν αγώνα που έληξε 3–0. Στις 14 Σεπτεμβρίου σκοράρει στο ντεμπούτο του στο Τσάμπιονς Λιγκ εναντίον του Παναθηναϊκού, στο νικηφόρο 5–0. Το πρώτο του Ελ Κλάσικο ήταν στις 29 Νοεμβρίου 2010 στο οποίο σκόραρε δύο γκολ, στο νικηφόρο 5–0.
Στο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων στον αγώνα εναντίον της πρωταθλήτριας του Τσάμπιονς Λιγκ Ασίας, Αλ-Σαντ, τραυματίστηκε σοβαρά στην κνήμη. Αφού έμεινε 8 μήνες έξω από τους αγωνιστικούς χώρους, επέστρεψε στα γήπεδα στον αγώνα της Μπαρτσελόνα με την Ντιναμό Βουκουρεστίου στα τέλη του 2012, μπαίνοντας σαν αλλαγή στην νίκη της ομάδας του με 3–0. Θα σκοράρει για πρώτη φορά στον νικηφόρο αγώνα εναντίον της Ρεάλ Σοσιεδάδ με 5–1.
Ατλέτικο Μαδρίτης
Με την Ατλέτικο Μαδρίτης έκανε το ντεπούτο του στον πρώτο αγώνα του Σούπερ Καπ Ισπανίας απέναντι στην πρώην του ομάδα, σε έναν αγώνα που ο Βίγια σκόραρε. Τελείωσε την σεζόν με 36 συμμετοχές και 13 γκολ στο πρωτάθλημα, βοηθώντας σημαντικά την Ατλέτικο να κατακτήσει το πρώτο της πρωτάθλημα μετά από 18 χρόνια.
Καριέρα εκτός Ισπανίας
Το 2014 πηγαίνει στις ΗΠΑ και το MLS για την Νιου Γιορκ Σίτι. Την ίδια χρονιά δίνεται δανεικός στην Μέλμπουρν Σίτι της Αυστραλίας. Στη συνέχεια επιστρέφει στη Νιου Γιορκ Σίτι και παίρνει το χρίσμα του αρχηγού την 1 Φεβρουαρίου 2015. Ήταν ένας από τους εκλεκτούς που συμμετείχαν στο MLS All-Star Game, απέναντι στην ομάδα της Τότεναμ, εκεί όπου σκόραρε το νικητήριο γκολ, δηλαδή το τελικό 2–1. Τον Δεκέμβριο του 2018 εντάχθηκε στην ιαπωνική ομάδα Βίσερου Κόμπε, όπου έκλεισε την καριέρα του, έχοντας σημειώσει συνολικά 438 τέρματα σε επίσημους αγώνες.
Διεθνής καριέρα
Έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική στον αγώνα με το Σαν Μαρίνο στις 9 Φεβρουαρίου 2005, ενώ πέτυχε το πρώτο του γκολ εναντίον της Σλοβακίας στις 16 Νοεμβρίου. Έκανε το ντεμπούτο στην τελική φάση του Μουντιάλ του 2006, στον νικηφόρο αγώνα εναντίον της Ουκρανίας με 4–0, όπου σημείωσε δύο τέρματα.
Στο τέλος του 2006 γίνεται βασικός στην Εθνική ομάδα. Στα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος πέτυχε έξι γκολ, ανάμεσά τους ένα ψαλιδάκι, εναντίον του Λίχτενσταϊν. Συμμετέχει στην τελική φάση του τουρνουά, όπου πετυχαίνει χατ-τρικ στον αγώνα εναντίον της Ρωσίας, ενώ στον επόμενο αγώνα χαρίζει την νίκη στην ομάδα του με ένα γκολ στο 92ο λεπτό εναντίον της Σουηδίας στο τελικό 2–1.
Έκανε το ντεμπούτο του σε Κύπελλο Συνομοσπονδιών, σκοράροντας εναντίον της Νέας Ζηλανδίας, στο νικηφόρο 5–0. Ήταν στην καλύτερη ενδεκάδα του τουρνουά και κατέκτησε το χάλκινο παπούτσι της διοργάνωσης.
Στον πρώτο αγώνα του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2010, η εθνική Ισπανίας υπέστη ανέλπιστη ήττα από την Ελβετία. Πέντε μέρες μετά σκόραρε και τα 2 γκολ στην νίκη της ομάδας του με 2–0, εναντίον της Ονδούρας. Βοήθησε την ομάδα του να περάσει στους 16, σκοράροντας το πρώτο γκολ της ομάδας του στην νίκη με 2–1 επί της Χιλής. Με αυτό το γκολ έγινε ο κορυφαίος σκόρερ της Ισπανίας σε Παγκόσμια Κύπελλα με τα γκολ του να είναι 6. Στην συνέχεια η Ισπανία αντιμετώπισε την Πορτογαλία, εκεί όπου σκόραρε το μοναδικό γκολ της αναμέτρησης. Στα προημιτελικά με την Παραγουάη σημείωσε επίσης το μοναδικό γκολ του αγώνα. Ήταν στην βασική ενδεκάδα του τελικού εναντίον της Ολλανδίας, όμως αντικαταστάθηκε στο 106ο λεπτό. Με την νίκη αυτή της Ισπανίας θα καταφέρει να κερδίσει τη διοργάνωση. Επίσης, πήρε το Ασημένιο Παπούτσι, έχοντας τον ίδιο αριθμό γκολ με τον Τόμας Μύλερ που πήρε το Χρυσό Παπούτσι, όμως ο Γερμανός είχε περισσότερες ασίστ. Ο Βίγια, επιπλέον, επιλέχθηκε και στην καλύτερη ενδεκάδα της διοργάνωσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βαλένθια ΚΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2009 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπόρτινγκ Χιχόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Σαραγόσα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αστουρίων Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2013 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μέλμπουρν Σίτι ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βίσελ Κόμπε Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ
Λίο ΜακΚάρεϊ
Ο Λίο ΜακΚάρεϊ (Thomas Leo McCarey, 3 Οκτωβρίου 1898 - 5 Ιουλίου 1969) ήταν Αμερικανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός ταινιών βραβευμένος με Όσκαρ Σκηνοθεσίας για τις ταινίες Διαζύγιο με Προθεσμία (The Awful Truth, 1937) και Ο Δρόμος της Αγάπης (Going My Way, 1944). Ο ΜακΚάρεϊ στην πολύχρονη καριέρα του γύρισε 200 περίπου ταινίες από τις οποίες, πέρα από τις προαναφερθείσες, οι σημαντικότερες είναι: Σούπα πάπιας (Duck Soup, 1933), Τόπο στα νιάτα (Make Way for Tomorrow, 1937), Ο Πόνος της Αγάπης (Love Affair, 1939), Ποιαν απ' τις Δυο; (My Favorite Wife, 1940), Οι καμπάνες της Αγίας Μαρίας (The Bells of St. Mary's, 1945) και Μεγάλε μου Έρωτα (An Affair To Remember, 1957).
Παρά το γεγονός ότι ο σκηνοθέτης σκηνοθετούσε ως επί το πλείστον σοφιστικέ κωμωδίες κατά τη δεκαετία του '30, την επόμενη δεκαετία μεταπήδησε στις ταινίες με κοινωνικά και θρησκευτικά μηνύματα, διαπρέποντας και στα δυο είδη. Ο ΜακΚάρεϊ ήταν ένας από τους δημοφιλέστερους σκηνοθέτες κωμωδίας κατά τα χρόνια πριν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Ιστορίας Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας
Πρωτάθλημα Ελλάδας χειροσφαίρισης ανδρών
Το Πρωτάθλημα Α1 Εθνικής Κατηγορίας Ανδρών ή Handball Premier διεξάγεται από την Ομοσπονδία Χειροσφαιρίσεως Ελλάδος (ΟΧΕ) και αποτελεί την κορυφαία διοργάνωση του ανδρικού χάντμπολ στην Ελλάδα.
Ξεκίνησε ως Πανελλήνιο Πρωτάθλημα την αγωνιστική περίοδο 1979-80 έως το 1981-82, συνεχίστηκε από το 1982-83 έως το 1988-89 ως Α' Εθνική Κατηγορία, ακολούθησε ως Πρωτάθλημα Α1 Εθνικής Κατηγορίας Ανδρών από το 1989-90 έως το 2014-15 και ως Handball Premier από το 2015-16 έως και σήμερα.
Τους περισσότερους τίτλους έχει κατακτήσει ο Ιωνικός Νέας Φιλαδέλφειας με 10 και ακολουθεί ο Φίλιππος Βέροιας με 9 (+1). Κάτοχος του τροπαίου για το 2023 είναι η Α.Ε.Κ..
Ιστορικό της ελληνικής χειροσφαίρισης
Ο Ευάγγελος Καλφαρέντζος, διευθυντής γυμναστηρίου του Πανελλήνιου Γυμναστικού Συλλόγου της Αθήνας, καθηγητής φυσικής αγωγής και συγγραφέας, αναγνωρίζεται ως εισηγητής του αθλήματος στην Ελλάδα, με τον ίδιο να μεταφράζει επίσης τους κανονισμούς. Στο ποδοσφαιρικό γήπεδο του σωματείου (Πεδίον του Άρεως) πραγματοποιήθηκαν το 1922 οι πρώτες αναμετρήσεις με ομάδες των 11 παικτών, σύμφωνα δηλαδή με τη γερμανική μορφή του χάντμπολ.
Στο ίδιο μέρος καταγράφεται το 1930 διασυλλογική διοργάνωση –πιθανότατα η εναρκτήρια– με πρωτοβουλία από τα "συνεργαζόμενα σωματεία" Εθνικός Γυμναστικός Σύλλογος, Πανιώνιος Σμύρνης και Πανελλήνιος, συμμετοχή δε των ΑΕ Ελληνορώσσων (ή Ελληνορωσσικού), Νήαρ Ηστ και Παναθηναϊκού. Δύο χρόνια αργότερα, η αύξηση των συλλόγων είχε οδηγήσει σε εισαγωγή και προκριματικής φάσης πριν την τελική, καθώς τμήματα δημιούργησαν ανά καιρούς οι Ατρόμητος Αθηνών, Νέοι Βύρωνος, ΧΑΝ Αθηνών, ΑΟ Παλαιού Φαλήρου, ΑΕΚ, Απόλλων Αθηνών και ΑΕ Χαλκίδος. Ο Πανελλήνιος αναδείχθηκε 5 φορές πρωταθλητής και σίγουρα το 1935, με τη δραστηριότητα γύρω από το άθλημα να ατονεί όμως στο δεύτερο μισό της δεκαετίας και να εγκαταλείπεται.
Το διάστημα 1951-54 συμπεριλήφθηκε στο πρόγραμμα των σχολικών πρωταθλημάτων της Θεσσαλονίκης, εκ νέου μεταξύ ομάδων από 11. Περί το 1970, πάντως, δεν αποτελούσε παρά μακρινή ανάμνηση: "Σπορ ελκυστικό, κατάλληλο για άνδρες και γυναίκες από ηλικίας 9 ετών και άνω [...] παλαιότερα μια μικρή υποτυπώδης κίνηση γύρω από το χαντ - μπωλ είχε εμφανισθή στη χώρα μας χωρίς όμως να συγκεντρώση το ενδιαφέρον της νεολαίας."
Η πρώτη επίσημη αγωνιστική εκδήλωση αναβίωσης, προγραμματίστηκε στο Αμύνταιο της Φλώρινας για την 13η Φεβρουαρίου 1977, όπου έλαβαν μέρος οι:
Την άνοιξη έγιναν στην Αθήνα συναντήσεις ανάμεσα στον Πανελλήνιο και τον Τελαμώνα Σαλαμίνας.
Τα επόμενα χρόνια η χειροσφαίριση σημείωσε εντυπωσιακή εξάπλωση στον ελληνικό χώρο. Τα στοιχεία της ΟΧΕ κάνουν λόγο για υπέρ των 140 σωματείων που καλλιεργούν το άθλημα και ένα σύνολο 25 χιλιάδων ατόμων κάθε ηλικίας που έχουν ασχοληθεί με αυτό. Η διασπορά του ανά την Ελλάδα παρουσιάζεται άκρως ενθαρρυντική, τέλος, με πλήθος συλλόγων να μην περιορίζονται στα μεγάλα αστικά κέντρα, αλλά να εκπροσωπούν τις Άρτα, Ημαθία, Θεσσαλία, Πελοπόννησο κ.ά. ή και τις ακριτικές Θράκη, Κρήτη, Λέσβο, Φλώρινα.
ΣΕΓΑΣ - ΟΧΕ
Την εναρκτήρια διοργάνωση εθνικού επιπέδου διεξήγαγε ο Σύνδεσμος Ελληνικών Γυμναστικών Αθλητικών Σωματείων (ΣΕΓΑΣ) το Σεπτέμβριο του 1977 στην Αθήνα, με συμμετοχή 12 ομάδων και νικητή το Φίλιππο Βέροιας. Στην ίδια πόλη διοργανώθηκε το 1978 πρωτάθλημα Κέντρου και στην Κατερίνη το Μάιο η δεύτερη πανελλήνια συνάντηση σωματείων, στην οποία επικράτησε ο Αμύντας Αμυνταίου.
Το 1979 ιδρύθηκε η ΟΧΕ .
Με την υπ’ αριθμών 2155/12.9.1979 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών αναγνωρίζεται και λειτουργεί η Ομοσπονδία Χειροσφαιρίσεως Ελλάδος (ΟΧΕ) -που περιλαμβάνει στη δύναμη της σωματεία που διαθέτουν αποκλειστικά ή έχουν μεταξύ άλλων τμήμα χειροσφαίρισης- με έδρα την πόλη της Αθήνας.
Η σφραγίδα της Ομοσπονδίας είναι κυκλική, φέρει στην περιφέρεια τον τίτλο «ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΧΕΙΡΟΣΦΑΙΡΙΣΕΩΣ ΕΛΛΑΔΟΣ 1979» και στο κέντρο παράσταση χειροσφαιριστή.
Πρώτος Πρόεδρος της Ομοσπονδίας εκλέγεται ο Μιλτιάδης Μπουφίδης.
Τα ιδρυτικά σωματεία της ΟΧΕ:
Φίλιππος Βέροιας, Ιωνικός ΝΦ, Αρχέλαος Κατερίνης, Άρης Νίκαιας, Εθνικός Κοζάνης, Αθηναϊκός, Αμύντας Αμυνταίου, Τελαμών Σαλαμίνας, Πανελλήνιος, Ζαφειράκης Νάουσας, Μέγας Αλέξανδρος Γιαννιτσών, ΣΑΚΑ, ΑΝΟ Γλυφάδας, ΑΕΕΑ, Άφοβος Αθηνών, ΑΕ Χαλανδρίου, ΓΑΣ Έδεσσας, ΓΕ Ιωαννίνων, ΓΑΣ Λέσβου, Αρίων Μυτιλήνης, Παλλεσβιακός, ΜΕΑΣ Τρίτων, ΑΟ Σερρών.
Το πρώτο πρωτάθλημα διεξήχθη την περίοδο 1979-80 και πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ιωνικός Νέας Φιλαδέλφειας, σύλλογος άλλωστε που έχει κατακτήσει τους περισσότερους τίτλους (10).
Κανονισμοί διεξαγωγής του πρωταθλήματος
Την περίοδο 2018-19, η 4η της Handball Premier, άλλαξαν οι κανόνες πλέι-οφ, οι ομάδες που τερμάτισαν στις θέσεις 1-8 θα λάβουν μέρος στα πλέι-οφ. Στις 2 νίκες κρίνεται η πρόκριση μεταξύ των ομάδων (1-8, 2-7, 3-6, 4-5) στους 4. Εν συνεχεία, οι νικητές των ζευγαριών [(1-8 vs 4-5) & (2-7 & 3-6)], που κρίνεται επίσης στις 2 νίκες, προκρίνονται στον Τελικό Πρωταθλήματος και οι χαμένοι εξ αυτών στον μικρό τελικό για τις θέσεις κατάταξης 3-4. Ο Τελικός Πρωταθλήματος κρίνεται στις 3 νίκες, ενώ ο μικρός τελικός στις 2. Το πλεονέκτημα έδρας το έχει πάντα η ομάδα που έχει τερματίσει υψηλότερα στην κανονική περίοδο του Πρωταθλήματος.
Ανά πόλη
Στα 40 χρόνια διεξαγωγής του θεσμού, το πρωτάθλημα έχουν κατακτήσει 12 σωματεία από 5 διαφορετικές πόλεις.
Σύνολο τροπαίων και διακρίσεων ανά ομάδα
Π.Π./Α'/A1/Handball Premier (1979/80-2019/20), Κύπελλο Ελλάδας (1983-2021), Σούπερ Καπ (1999)
και Ευρωπαϊκές διοργανώσεις (Τσάλεντζ Καπ 2003, 12, 18 & 21). Σημείωση : Σε παρένθεση, αναφέρονται οι θέσεις των ομάδων στα 2 ανεπίσημα πρωταθλήματα που διοργάνωσε ο ΣΕΓΑΣ: Σεπ. 1977 και Μάιο 1978.
Τρεμπλ
Το μοναδίκο τρεμπλ τίτλων το κατέχει η Α.Ε.Κ. από το 2021, καθώς κατέκτησε το Πρωτάθλημα, το Κύπελλο Ελλάδος και το Κύπελλο Ευρώπης.
Νταμπλ
Νταμπλ τίτλων έχει επιτευχθεί 17 φορές από 10 διαφορετικές ομάδες.
Ανά σύλλογο
Σε 41 διοργανώσεις από την καθιέρωση της Α' Εθνικής (1982/83 – 2022/23), ο Φίλιππος Βέροιας έχει μετάσχει σε σε 40.
Συνολικά 59 σωματεία έχουν λάβει μέρος στις Α', Α1 Κατηγορίες και Handball Premier, τα εξής:
Ανά γεωγραφική περιφέρεια
Από τις 59 ομάδες που έχουν αγωνιστεί στην Α' και Α1 εθνική κατηγορία από την περίοδο 1982-83 εως το 2022-23, οι 23 προέρχονται από την Αττική. Υπάρχουν περιφέρειες όπως η Θεσσαλία και η Θράκη οι οποίες δεν έχουν καμία εκπροσώπηση.
Αξιοσημείωτοι παίχτες, τίτλοι και ρεκόρ
==Πολυνίκες προπονητές == Ο Γιώργος Κρανάκης έχει 14 πρωταθλήματα και κύπελλα, τους περισσότερους γενικά τίτλους σαν προπονητής (συμπεριλαμβάνεται και το νταμπλ με την γυναικεία ομάδα της Ορμής το 2007). Κατέκτησε 5 νταμπλ με 4 διαφορετικές ομάδες (Πανελλήνιος, Δούκας, Αθηναϊκός, Ορμή) και έχει τρομερό ποσοστό (8/9) σε τελικούς Κυπέλλου.
(6 πρωταθλήματα: Δούκας 1998, Πανελλήνιος 2000, 2002, 2004, Αθηναϊκός 2005, Ορμή 2007 και 8 κύπελλα: Πανελλήνιος 2000, 2001, 2002, Δούκας 1998, 2010, Αθηναϊκός 2005, 2006, Ορμή 2007)
Τάσος Δανήλος: 9 (4 πρωταθλήματα: Ιωνικός Ν.Φ. 1980, 1981, 1982, 1987 και 5 κύπελλα: Ιωνικός Ν.Φ. 1986, 1987, 1988, 1989 και ΙΕΚ Ξυνή 1995)
Νίκος Μάντζος: 9 (6 πρωταθλήματα: Φίλιππος Βέροιας 1988, 1989, 1990, 1991, 2003, Γ.Ε. Βέροιας 1997 και 3 κύπελλα: Φίλιππος Βέροιας 1991, 2003, 2007)
Παναγιώτης Ιατρούδης: 8 (6 πρωταθλήματα: Ιωνικός 1992, 1999, Βριλήσσια 1996, Πανελλήνιος 2006, 2007, ΙΕΚ ΞΥΝΗ 2017, 1 Κύπελλο: Βριλήσσια 1996, 1 Σούπερ Καπ: Ιωνικός 1999).
Δημήτρης Δημητρούλιας, έχει 2 Ευρωπαϊκούς τίτλους, 1 Τρεμπλ, 1 Νταμπλ και σύνολο 7 τρόπαια με 2 διαφορετικές ομάδες.
(2 Ευρωπαϊκά Κύπελλα: Διομήδης Άργους 2012, ΑΕΚ 2021, 4 Πρωταθλήματα: Διομήδης Άργους 2012,14, ΑΕΚ 2020,21, 1 Κύπελλο: ΑΕΚ 2021)
Σημειώσεις
<references group="σημ."/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χειροσφαιριση ανδρων
Λοθάριος Α΄
Ο Λοθάριος Α΄ (γαλλικά: Lothaire Ier,ιταλικά: Lotario I; 795 – 29 Σεπτεμβρίου 855) ήταν Βασιλιάς της Ιταλίας (818 - 23 Σεπτεμβρίου 855), Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (817 - 23 Σεπτεμβρίου 855), και Βασιλιάς της Μέσης Φραγκίας (843 - 23 Σεπτεμβρίου 855). Ο Λοθάριος Α΄ ήταν μεγαλύτερος γιος του αυτοκράτορα Λουδοβίκου Α΄ του Ευσεβούς από την πρώτη σύζυγο του Ερμενγάρδη του Τουρ. Οι μικρότεροι αδελφοί του ήταν ο Πεπίνος Α' της Ακουιτανίας και ο Λουδοβίκος ο Γερμανικός, μικρότερος ετεροθαλής αδελφός του ήταν ο Κάρολος ο Φαλακρός. Ο Λοθάριος Α΄ ξεσήκωσε τους μικρότερους αδελφούς του Πεπίνο Α΄ και Λουδοβίκο τον Γερμανικό εναντίον του πατέρα τους στις προσπάθειες που έκανε να ορίσει συμβασιλέα τον Κάρολο τον Φαλακρό. Ο Πεπίνος Α΄ πέθανε πριν τον πατέρα τους (838), με τον θάνατο του Λουδοβίκου του Ευσεβούς (840) ξεκίνησε σκληρός τριετής εμφύλιος πόλεμος, ο Κάρολος ο Φαλακρός και ο Λουδοβίκος ο Γερμανικός συμμάχησαν εναντίον του Λοθάριου Α΄ και του γιου του Πεπίνου Α΄ Πεπίνου του Νεώτερου. Οι συγκρούσεις έληξαν με τη Συνθήκη του Βερντέν (843) με την οποία τα αδέλφια μοίρασαν την απέραντη αυτοκρατορία του παππού τους Καρλομάγνου, ο Λοθάριος Α΄ παρέλαβε τη Μέση Φραγκία, ο Λουδοβίκος ο Γερμανικός την Ανατολική Φραγκία και ο Κάρολος ο Φαλακρός τη Δυτική Φραγκία. Με τη διαίρεση θα δημιουργηθούν δυο τεράστια Ευρωπαϊκά κράτη τα οποία θα μείνουν γνωστά τα σύγχρονα χρόνια ως Γαλλία και Γερμανία.
Πρώτα χρόνια
thumb|250px|left|Δηνάριο του Λοθαρίου Α΄ (840-855) Ο πατέρας του ήταν γιος και κληρονόμος του γνωστού αυτοκράτορα Καρλομάγνου, δεν είναι γνωστά πολλά γεγονότα για την παιδική του ηλικία που έζησε στην αυλή του σπουδαίου παππού του. Ο ηλικιωμένος αυτοκράτορας πέθανε (814) και άφησε τον μοναδικό επιζήσαντα γιο του Λουδοβίκο τον Ευσεβή κληρονόμο των απέραντων εκτάσεων, ο νέος αυτοκράτορας έστειλε την επόμενη χρονιά (815) τον μεγαλύτερο γιο του Λοθάριο κυβερνήτη στη Βαυαρία. Με αυτοκρατορικό διάταγμα (817) ο Λουδοβίκος ο Ευσεβής όρισε διάδοχο του τον Λοθάριο Α΄, επικυρίαρχο των μικρότερων αδελφών του Πεπίνου της Ακουιτανίας 20 ετών, του Λουδοβίκου του Γερμανικού 13 ετών και του ξαδέλφου τους Βερνάρδου της Ιταλίας. Ο Λοθάριος Α΄ θα μπορούσε να κληρονομήσει τα εδάφη τους σε περίπτωση που πέθαιναν άτεκνοι, στέφτηκε σε ηλικία 22 ετών Συναυτοκράτορας από τον πατέρα τους στο Άαχεν. Την ίδια εποχή η Ακουιτανία και η Βαυαρία παραχωρήθηκαν αντίστοιχα στους μικρότερους αδελφού του Πεπίνο και Λουδοβίκο ως υποτελείς. Ο ξάδελφος τους Βερνάνδος δολοφονήθηκε με εντολή του Λουδοβίκου του Ευσεβούς και ο Λοθάριος Α΄ κληρονόμησε το Βασίλειο της Ιταλίας. Ο Λοθάριος Α΄ παντρεύτηκε την Ερμενγάρδη του Τουρ. Ανέλαβε τη διακυβέρνηση της Ιταλίας (822) και στέφτηκε για δεύτερη φορά αυτοκράτορας από τον πάπα Πασχάλη Α΄ στη Ρώμη (5 Απριλίου 823). Τον Νοέμβριο του 824 ο πάπας και ο αυτοκράτορας εξέδωσαν ένα καταστατικό που ρύθμιζε τις μεταξύ τους σχέσεις, ο Λοθάριος που ανέλαβε την κοσμική εξουσία εξέδωσε διατάγματα για τη διακυβέρνηση της Ιταλίας. Με την επιστροφή του Λοθάριου Α΄ στην αυλή του πατέρα του η μητριά του Ιουδήθ της Βαυαρίας έπεισε τον Λουδοβίκο τον Ευσεβή να δώσει ένα υποτελές βασίλειο στον δικό τους γιο Κάρολο που τοποθετήθηκε βασιλιάς της Αλαμανίας. Ο Λοθάριος Α΄ από τότε ξεκίνησε συνεχείς συγκρούσεις και επαναστάσεις με τον πατέρα του τόσο σε συμμαχίες με τα αδέλφια του, όσο μόνος του ή εναντίον των αδελφών του, τα σύνορα του βασιλείου του συνεχώς άλλαζαν.
Η διάσπαση της αυτοκρατορίας
thumb|250px|left|Παράσταση του Λοθαρίου Α΄ σε βιτρό του 13ου αιώνα Στην πρώτη επανάσταση τα τρία αδέλφια εκθρόνισαν τον πατέρα τους (830), ο Λουδοβίκος ο Ευσεβής τους νίκησε, στέρησε από τον Λοθάριο τον αυτοκρατορικό τίτλο και τον έδωσε στον Κάρολο (831). Η δεύτερη επανάσταση έγινε με πρωτοβουλία του αρχιεπισκόπου του Μιλάνου (834), ακολούθησε νέα εκθρόνιση του Λουδοβίκου του Ευσεβούς. Οι Λομβαρδοί έμειναν πιστοί στον Λοθάριο, τον βοήθησαν να διατηρήσει την Ιταλία και τον αυτοκρατορικό τίτλο παρά της συνεχείς υποδιαιρέσεις της απέραντης Φραγκικής αυτοκρατορίας από τον πατέρα τους. Την εποχή που ο Λουδοβίκος ο Ευσεβής ήταν ετοιμοθάνατος (840) έστειλε τα αυτοκρατορικά εμβλήματα στον Λοθάριο, ήταν 45 ετών και διεκδικούσε ολόκληρη την αυτοκρατορία. Οι διαπραγματεύσεις με τον αδελφό του Γερμανικό και τον ετεροθαλή αδελφό του Κάρολο τον Φαλακρό οδήγησαν σε μια συμμαχία των μικρότερων αδελφών του εναντίον του Λοθαρίου. Ο Λοθάριος είχε σύμμαχο μόνο τον ανιψιό του Πεπίνο Β΄ της Ακουιτανίας, γιο του αποθανόντος αδελφού του Πεπίνου Α΄ από τον οποίο ήθελε ο Κάρολος ο Φαλακρός να του αφαιρέσει το δουκάτο. Ο Λοθάριος και ο Πεπίνο ηττήθηκαν από τον Κάρολο και τον Λουδοβίκο στη "μάχη του Φοντεναί" (25 Ιουνίου 841), ο Λοθάριος Α΄ δραπέτευσε στο Άαχεν. Ανασυγκρότησε νέα στρατεύματα και ξεκίνησε νέες λεηλασίες, οι δυνάμεις των αδελφών του ωστόσο εξακολουθούσαν να είναι πανίσχυρες, συγκέντρωσε τους θησαυρούς του και δραπέτευσε εγκαταλείποντας την πρωτεύουσα του στα αδέλφια του.
Οι διαπραγματεύσεις ξεκίνησαν τον Ιούνιο του 842 στη νήσο Σαόνα, κατέληξαν μετά από πολλές δυσκολίες και καθυστερήσεις τον Αύγουστο του 843 στη Συνθήκη του Βερντέν. Ο Λοθάριος Α΄ διατήρησε τον αυτοκρατορικό τίτλο και παρέλαβε μια αχανή μακρόστενη περιοχή που επεκτεινόταν από τη Βόρεια Θάλασσα μέχρι τη Μεσόγειο ιδιαίτερα στην Κοιλάδα του κεντρικού Ρήνου και του Ροδανού, οι κύριες περιοχές ήταν Λωρραίνη, Αλσατία, Βουργουνδία και Προβηγκία. Παραχώρησε την Ιταλία στον μεγαλύτερο αδελφό του Λουδοβίκο, ο ίδιος βρισκόταν εναλλακτικά με τα αδέλφια του σε συγκρούσεις ή συμμαχίες με στόχο να αντιμετωπίσουν τους νέους κινδύνους για τα βασίλεια τους που ήταν οι Βίκινγκ και οι Σαρακηνοί. Ο κόμης του Αρλ επαναστάτησε στην Προβηγκία (845), ο αυτοκράτορας τον κατέστειλε και ενώθηκε μαζί του σε εκστρατεία εναντίον των Σαρακηνών στην Ιταλία (846).
Διανομή της Μέσης Φραγκίας
Μετά από βαριά ανίατη ασθένεια αποφάσισε να μοιράσει το βασίλειο του στους γιους του και να παραιτηθεί από τον θρόνο, αποσύρθηκε σε μοναστήρι στην Προυμ (23 Σεπτεμβρίου 855) όπου και πέθανε έξι μέρες αργότερα (29 Σεπτεμβρίου 855). Η ταφή του έγινε στο Προυμ όπου και βρέθηκαν τα οστά του το 1860. Η διανομή έγινε με τη "Συνθήκη του Προυμ" ανάμεσα στους τρεις γιους του : ο μεγαλύτερος Λουδοβίκος Β΄ δέχτηκε την Ιταλία και τον αυτοκρατορικό τίτλο, ο δεύτερος γιος του Λοθάριος Β΄ δέχτηκε τη Λοθαριγγία και ο μικρότερος Κάρολος την Προβηγκία.
Οικογένεια
Με τη σύζυγο του Ερμενγάρδη του Τουρ, κόρη του Ούγου κόμη του Τουρ, παιδιά τους ήταν:
Από μία μη νόμιμη σχέση, είχε φυσικό τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς των Φράγκων Κατηγορία:Βασιλείς της Βαυαρίας Κατηγορία:Βασιλείς της Βουργουνδίας Κατηγορία:Δυναστεία των Καρολιδών Κατηγορία:Δούκες της Λοθαριγγίας
Ελισάβετ Μαρία του Μύνστερμπεργκ-Ελς
Η Ελισάβετ-Μαρία, γερμ.: Elisabeth-Marie von Oels, τσεχ.:Poděbrad (11 Μαΐου 1625 - 17 Μαρτίου 1686) από τον Οίκο του Ποντιέμπραντυ ήταν το τελευταίο μέλος του Οίκου της και επίτροπος του δουκάτου του Ελς κατά την ανηλικότητα των γιών της.
Βιογραφία
Την 1η Μαΐου 1647 η Μαίρη-Ελισάβετ παντρεύτηκε στο Ελς τον Σίλβιο Α΄ Νίμροντ δούκα της Βυρτεμβέργης-Γιούλιουσμπουργκ. Ο πατέρας της απεβίωσε λίγο αργότερα, εκείνο τον μήνα στις 31. Αυτός ήταν το τελευταίο άρρεν μέλος του Οίκου του Ποντιέμπραντυ και ήλπιζε ότι θα μπορούσε να κληροδοτήσει το δουκάτο στην κόρη του. Ήδη το 1638, είχε κηρύξει τον Ελς ως «γυναικείο φέουδο». Ωστόσο ο Φερδινάνδος Γ΄ αυτοκράτορας της Γερμανίας προέβαλε αντιρρήσεις. Το 1648 επιτεύχθηκε ένας συμβιβασμός. Έτσι η κυριαρχία του Γιεβισόβιτσε της Μοραβίας παραχωρήθηκε στον αυτοκράτορα και ο αυτοκράτορας έδωσε στον Σίλβιο-Νίμροντ τα δουκάτα του Ελς και του Μπέρνστατ. Ο Οίκος του Ποντιέμπραντυ διατήρησε στη Μοραβία την κυριότητα του Στέρνμπερκ. Το δουκάτο του Μύνστερμπεργκ κηρύχθηκε κενό και επέστρεψε στον αυτοκράτορα. Ο αυτοκράτορας συνδύασε τα οικόσημα της Ελισάβετ-Μαρίας και του Σίλβιου-Νίμροντ.
Το 1652 η Eλισάβετ-Μαρία και ο Σίλβιος Α΄ Νίμροντ ίδρυσαν στο δουκάτο της Βυρτεμβέγης-Ελς το Τάγμα του Κρανίου.
Μετά το τέλος του Σίλβιου Α΄ Νίμροντ το 1664, η Eλισάβετ-Μαρία, ο Χριστιανός δούκας του Μπζεγκ και ο Aύγουστος δούκας της Λεγκνίτσα ενήργησαν από κοινού ως επίτροποι για τους τέσσερις ανήλικους γιους της. Το 1669 απεβίωσε ο πρώτος. Όταν ο δεύτερος και ο τρίτος έφτασαν στην ενηλικίωση, χώρισαν το δουκάτο το 1672· τον επόμενο χρόνο έληξε και η κηδεμονία της Ελισάβετ-Μαρίας από τον τέταρτο γιο της.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Σίλβιο Α΄ Νίμροντ δούκα της Βυρτεμβέργης-Γιούλιουσμπουργκ και απέκτησε τα ακόλουθα παιδιά:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Βυρτεμβέργης Κατηγορία:Βοημοί ευγενείς
Κυβερνητικός εκπρόσωπος (Ελλάδα)
Ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος της ελληνικής κυβέρνησης είναι μια ειδική κρατική θέση στην ελληνική πολιτική.
Ανάλογα με το πρόσωπο που κατέχει τη θέση, η τακτική που ακολουθεί κάθε κυβερνητικός εκπρόσωπος ό,τι αφορά στη σχέση του με τους δημοσιογράφους και την εικόνα που θέλει να περάσει αλλάζει.
Μακροβιότερος κυβερνητικός εκπρόσωπος είναι ο Δημήτρης Ρέππας, που κατείχε την θέση από τον Ιανουάριο του 1996 ως τον Οκτώβριο του 2001.
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος διορίζεται και παύεται από τον εκάστοτε Πρωθυπουργό της Ελληνικής Δημοκρατίας.
Αρμοδιότητες σημερινού Εκπροσώπου
Με βάση το ΦΕΚ B 3008 - 23.07.2019, στις αρμοδιότητες του κυβερνητικού εκπροσώπου υπόκεινται:
Στις αρμοδιότητες περιλαμβάνονται, εντός του πλαισίου της κυβερνητικής πολιτικής:
Διατελέσαντες κυβερνητικοί εκπρόσωποι
thumb|Λογότυπο του Κυβερνητικού Εκπροσώπου
Κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη, 2023
Παλαιοσιβηρικές γλώσσες
Παλαιοσιβηρική ονομάζεται μια οικογένεια γλωσσών που ομιλούνται αποκλειστικά από ιθαγενείς φυλές στις τούνδρες της ρωσικής Άπω Ανατολής. Συμβατικά τα φύλα αυτά αποκαλούνται Παλαιοσιβηρικά.
Η οικογένεια αποτελείται από τρεις κλάδους. Σε παρένθεση αναγράφεται ο αριθμός όσων δήλωσαν πως γνωρίζουν κάθε γλώσσα στην παρρωσική απογραφή του 2002, όμως ο πραγματικός αριθμός ομιλητών είναι μικρότερος, αφού δε διευκρινίζεται πόσοι τη χρησιμοποιούν στην καθημερινότητά τους:
Οι τρεις αυτοί κλάδοι δε συγκροτούν οικογένεια με το κλασικό κριτήριο της καταγωγής από την ίδια πρωτογλώσσα, αλλά στη βάση του κοινού ετεροπροσδιορισμού: καμία παλαιοσιβηρική γλώσσα δε συγγενεύει με τις αλταϊκές (κυρίως τουνγκουζικές και τουρκικές), που εμφανίσθηκαν στην περιοχή κατά το μεσαίωνα και κυριαρχούσαν έως την έλευση των Ρώσων. Πρόκειται δηλαδή για απόλυτα τεχνικό όρο, ο οποίος συμπεριλαμβάνει κάποιες απομονωμένες γλώσσες επειδή δε μπορούν να καταταχθούν αλλού, και όχι για πραγματική γλωσσική οικογένεια.
Καμία παλαιοσιβηρική γλώσσα δεν ήταν γραπτή έως τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα. Οι πρώτες απόπειρες για δημιουργία αλφαβήτων έγιναν από σοβιετικούς γλωσσολόγους, προσαρμόζοντας είτε το λατινικό είτε το κυριλλικό. Στη δεκαετία του '30 συντάχθηκαν γραμματική και συντακτικό, γράφτηκαν σχολικά αναγνωστικά και δόθηκαν κίνητρα για τη συγγραφή ή μετάφραση λογοτεχνίας στις τοπικές γλώσσες. Σήμερα σε όλες τις γλώσσες της οικογένειας χρησιμοποιούνται παραλλαγές του κυριλλικού αλφαβήτου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι (στην αγγλική)
* * Κατηγορία:Απομονωμένες γλώσσες Κατηγορία:Ιστορία της Βορειοανατολικής Ασίας
Universal Channel
Το Universal Channel είναι ένα τηλεοπτικό κανάλι που ειδικεύεται σε ταινίες και τηλεοπτικές σειρές θρίλερ, δράμα, επιστημονική φαντασία και αστυνομικά, είναι ιδιοκτησία της NBC Universal και διατίθεται σε δορυφορικές και καλωδιακές πλατφόρμες όπως DirecTV, ΝΕΤ, VTR, στη Λατινική Αμερική. Το Universal Channel ξεκίνησε στις 1 Δεκεμβρίου 2007 στην Πολωνία και τη Ρουμανία ενώ στις 30 Μαΐου 2008 στη Ρωσία και την 1η Ιουλίου 2008 στην Ασία.
Το ελληνικό Universal Channel
Το Universal Channel ξεκίνησε να μεταδίδεται στην Ελλάδα στις 5 Μαΐου του 2008 από την συνδρομητική πλατφόρμα του ΟΤΕ Conn-x TV (νυν OTE TV). Μετέδιδε ξένες σειρές για πρώτη φορά στην Ελλάδα με όλα τα τελευταία επεισόδια καθώς και κινηματογραφικές ταινίες φαντασίας, περιπέτειας αλλά και κωμωδίες. Το κανάλι σε συνεργασία με το γνωστό τηλεοπτικό δίκτυο SciFi πρόβαλλε κάθε Σάββατο βράδυ από τις 21:00 μέχρι τις 01:10 και κάθε Κυριακή μεσημέρι 15:10 μέχρι τις 21:00 σειρές, ταινίες επιστημονικής φαντασίας και περιπέτειας. Επίσης το Universal Channel μεταδίδεται και στην Κύπρο από τις συνδρομητικές πλατφόρμες CytaVision, CableNet αλλά και την Primetel.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δορυφορικοί τηλεοπτικοί σταθμοί Κατηγορία:Τηλεοπτικοί σταθμοί Κατηγορία:Τηλεοπτικά κανάλια και σταθμοί οι οποίοι ιδρύθηκαν το 2004
Χριστιανός του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Έρε
Ο Χριστιανός, δανικά Christian (26 Νοεμβρίου 1570 - 14 Ιουνίου 1633) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ ήταν δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Έρε.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη Β΄ του Νεότερου, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ και της Ελισάβετ των Γουέλφων, κόρης του Ερνέστου Γ΄, δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Γκρουμπενχάγκεν.
Το 1622 διαδέχθηκε τον πατέρα του με τα αδέλφια του: ο Χριστιανός έλαβε τη νήσο Έρε, ο Αλέξανδρος έλαβε το Σόντερμπουργκ, ο Ιωάννης Αδόλφος και ο Φρειδερίκος το Νόρμπουργκ, ο Φίλιππος το Γκλύξμπουργκ και ο Ιωακείμ Ερνέστος το Πλεν. Ο πατέρας του είχε ενώσει τα μικρά αγροκτήματα της νήσου Έρε σε τρεις γαίες (κτηματικές ενότητες): Γκρόστεν, Σέμπυγκορ και Γκούλσγκεβε. Το 1624 ο Χριστιανός αγόρασε γη από την Εκκλησία και έφτιαξε την κώμη Βόντερουπ.
Σκόπευε να γίνει επίσκοπος του Στρασβούργου. Αν και προτεστάντης, ήταν μέλος του Συλλόγου (canon) του καθεδρικού ναού του Στρασβούργου το διάστημα 1587-1604. Ακόμη και μετά, ο Σύλλογος του καθεδρικού συνέχισε να του πληρώνει τον μισθό του άγαμου ιερέα ως το 1619.
Νυμφεύτηκε την οικονόμο του σπιτιού του Καταρίνα. Το 1633 ο Χριστιανός απεβίωσε σε ηλικία 63 ετών και η νήσος Έρε μοιράστηκε μεταξύ των επιζώντων αδελφών του: ο Φρειδερίκος έλαβε το Γκρόστεν, ο Φίλιππος το Βόντερουπ, ο Ιωακείμ Ερνέστος το Σέμπυγκορ. Επίσης ο γιος του αδελφού του Αλεξάνδρου, Ιωάννης Χριστιανός, έλαβε το Γκούλσγκεβε. Το κάθε τμήμα είχε δικούς του φόρους και έγινε περίπλοκος ο υπολογισμός τους· αυτό οδήγησε στην πράξη σε μαύρη αγορά των προϊόντων.
Οικογένεια
Απέκτησε με την Καταρίνα Γκρίμπελ ένα τέκνο: Μερίμνησε για την κόρη του δίνοντάς της δύο μεγάλα σπίτια το 1629 και την εξαίρεσε από οποιουσδήποτε φόρους. Όταν απεβίωσε ο Φρειδερίκος, η Αικατερίνη παντρεύτηκε τον διοικητή του, Πέντερ Κρίστενσεν Πίλεγκορ, έμπορο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ
Καρβασαράς Καρδίτσας
Ο Καρβασαράς είναι ορεινό χωριό του νομού Καρδίτσας και είναι χτισμένος σε υψόμετρο 1.120 μέτρων στις πλαγιές των Αγράφων αποτελόντας έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Θεσσαλίας. Ο Καρβασαράς ανήκει στο Δήμο Λίμνης Πλαστήρα και ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, είναι 28 κάτοικοι.
Παραπομπές
κατηγορία:χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Λίμνης Πλαστήρα
Σένα (Ιταλία)
Η Σένα (ιταλικά: Scena,, γερμανικά: Schenna, ) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Μπολτσάνο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Μπολτσάνο