cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης
Κληρονομιά
Στο Ντιμπέιτ της Κουζίνας το 1959, ο Νικίτα Χρουστσιόφ υποστήριξε ότι τα εγγόνια του τότε αντιπροέδρου, και μετέπειτα προέδρου των ΗΠΑ Ρίτσαρντ Νίξον θα ζουν υπό τον κομμουνισμό, ενώ ο Νίξον υποστήριξε ότι τα εγγόνια του Χρουστσιόφ θα ζουν ελεύθερα. Σε μια συνέντευξη το 1992, ο Νίξον σχολίασε ότι στη στιγμή του ντιμπέιτ, ήταν σίγουρος ότι η αξίωση του Χρουστσιόφ ήταν λανθασμένη, αλλά ο Νίξον δεν ήταν σίγουρος ότι ο ισχυρισμός του ήταν σωστός. Ο Νίξον είπε ότι τα γεγονότα απέδειξαν ότι ήταν σωστός καθώς τα εγγόνια του Χρουστσιόφ ζούσαν πια ελεύθερα, αναφερόμενος στην τότε πρόσφατη κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Ο γιος του Χρουστσιόφ, Σεργκέι, είναι πολιτογραφημένος αμερικανός πολίτης.
Συμμετοχή στα Ηνωμένα Έθνη
Με επιστολή στις 24 Δεκεμβρίου του 1991, ο Πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας Μπόρις Γέλτσιν ενημέρωσε τον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών ότι η συμμετοχή της Σοβιετικής Ένωσης στο Συμβούλιο Ασφαλείας και όλα τα άλλα όργανα των Ηνωμένων Εθνών θα συνεχιστεί από τη Ρωσική Ομοσπονδία, με την υποστήριξη των 11 χωρών-μελών της Κοινοπολιτείας Ανεξάρτητων Κρατών.
Ωστόσο, η Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Λευκορωσίας και η Ουκρανική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία είχαν προσχωρήσει στον ΟΗΕ ως ιδρυτικά μέλη στις 24 Οκτωβρίου του 1945, μαζί με τη Σοβιετική Ένωση. Μετά την ανακήρυξη ανεξαρτησίας η Ουκρανική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία μετονομάστηκε σε Ουκρανία στις 24 Αυγούστου του 1991. Στις 19 Σεπτεμβρίου του 1991 η Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Λευκορωσίας ενημέρωσε τον ΟΗΕ ότι είχε αλλάξει το όνομά της σε Δημοκρατία της Λευκορωσίας.
Τα υπόλοιπα δώδεκα ανεξάρτητα κράτη που διαδέχτηκαν τις πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες έγιναν όλα δεκτά στον ΟΗΕ:
Εξηγήσεις της Σοβιετικής διάλυσης στην ιστοριογραφία
Γενικά, η ιστοριογραφία περί της διάλυσης της Σοβιετικής Ένωσης μπορεί να ταξινομηθεί σε δύο ομάδες: στις προνοητικές και στρουκτουραλιστικές αναφορές.
Οι προνοητικές αναφορές υποστηρίζουν ότι η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης δεν ήταν αναπόφευκτη, και προέκυψε από τις πολιτικές και τις αποφάσεις των συγκεκριμένων ατόμων (συνήθως, από τον Γκορμπατσόφ και τον Γέλτσιν). Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα των προνοητικών αναφορών είναι το βιβλίο Ο Παράγοντας Γκορμπατσόφ του ιστορικού Άρτσι Μπράουν, το οποίο υποστηρίζει ότι ο Γκορμπατσόφ ήταν η κύρια δύναμη στη Σοβιετική πολιτική, τουλάχιστον κατά την περίοδο 1985-1988 ακόμη και αργότερα. Επίσης, σύμφωνα με το βιβλίο η αιχμή του δόρατος ήταν η πολιτική, οι μεταρρυθμίσεις και οι εξελίξεις, σε αντίθεση με την "οδήγηση από τα γεγονότα". Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για την πολιτική της περεστρόικα και της γκλάσνοστ, τις πρωτοβουλίες για την αγορά, και την εξωτερική πολιτική στάση, καθώς ο πολιτικός επιστήμονας Τζορτζ Μπρεσλάουερ έχει ονομάσει τον Γκορμπατσόφ ως "ο άνθρωπος των γεγονότων". Σε μια ελαφρώς διαφορετική κατεύθυνση, ο Ντέιβιντ Κοτζ και ο Φρεντ Ουέιρ ισχυρίστηκαν ότι η Σοβιετική ελίτ ήταν υπεύθυνη για την τόνωση τόσο του εθνικισμού και όσο και του καπιταλισμού, από τα οποία θα μπορούσαν να έχουν προσωπικό όφελος (αυτό αποδεικνύεται και από τη συνέχιση της παρουσίας τους στα ανώτερα οικονομικά και πολιτικά κλιμάκια των μετασοβιετικών δημοκρατιών).
Αντίθετα, οι στρουκτουραλιστικές αναφορές λαμβάνουν μια πιο ντετερμινιστική άποψη. Σύμφωνα με αυτές, η διάλυση της ΕΣΣΔ ήταν αποτέλεσμα βαθιά ριζωμένων διαρθρωτικών προβλημάτων, τα οποία δημιούργησαν μια "χρονοβόμβα". Για παράδειγμα, ο Στίβεν Γουόκερ υποστήριξε ότι ενώ οι μειονότητες αρνήθηκαν την εξουσία σε ενωσιακό επίπεδο, ήταν αντιμέτωποι με μια μορφή πολιτιστικής αποσταθεροποίησης του οικονομικού εκσυγχρονισμού, καθώς και με ένα ορισμένο επίπεδο εκρωσισμού, ενώ ταυτόχρονα ενισχύθηκαν από διάφορες πολιτικές που ακολουθούσε από το Σοβιετικό καθεστώς (όπως αυτοχθονοποίηση της ηγεσίας, υποστήριξη για τις τοπικές γλώσσες, κλπ.) – που με την πάροδο του χρόνου δημιούργησαν συνειδητά έθνη. Επιπλέον, οι βασικοί νομιμοποιητικοί νόμοι του ομοσπονδιακού συστήματος της Σοβιετικής Ένωσης ήταν μια εθελοντική και αμοιβαία ένωση των συμμάχων λαών και διευκόλυνε το έργο της απόσχισης/ανεξαρτησίας. Στις 25 Ιανουαρίου 2016, ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν υποστήριξε την άποψη αυτή, καλώντας τη στήριξη του Λένιν στο δικαίωμα απόσχισης για τις Σοβιετικές Δημοκρατίες ως μια "βόμβα με καθυστέρηση δράσης".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Διαλύσεις κρατών Κατηγορία:Διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης
Λουδοβίκος Α΄ του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ
Ο Λουδοβίκος Α΄, γερμ. Ludwig I (1473 - 28 Μαΐου 1523) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόμης του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ (1492-1523).
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Ιωάννη Γ΄ και της Ελισάβετ, κόρης του Λουδοβίκου Α΄, λαντγράβου της Έσσης.
Το 1480 απεβίωσε ο Ιωάννης Γ΄, πριν από τον πατέρα του Φίλιππο Β΄, έτσι δεν έγινε ποτέ κόμης του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ. Το 1492 απεβίωσε ο Φίλιππος Β΄ και τον διαδέχθηκε ο εγγονός του Λουδοβίκος Α΄.
Ο ίδιος απεβίωσε το 1523 σε ηλικία 50 ετών και τον διαδέχθηκε ο μόνος επιζών γιος του Φίλιππος Γ΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1502 τη Μαργαρίτα, κόρη του Αδόλφου Γ΄ κόμη του Νάσσαου-Βίζμπαντεν και είχε τέκνα:
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Αδόλφος Α΄ του Νάσσαου-Βίζμπαντεν-Ίντσταϊν
Ο Αδόλφος Α΄, γερμ. Adolf I (1307 - 17 Ιανουαρίου 1370) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόμης του Νάσσαου-Βίζμπαντεν-Ίντσταϊν.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γκέρλαχ Α΄, κόμη του Νάσσαου και της πρώτης συζύγου του Αγνής, κόρης του Ερρίκου του νεότερου του Οίκου της Έσσης.
Το 1344 ο πατέρας του παραιτήθηκε υπέρ των δύο πρώτων γιων του, του Αδόλφου Α΄ και του Ιωάννη Α΄, που κυβέρνησαν μαζί. Ο πατέρας τους αποσύρθηκε στο κάστρο Ζόννενμπεργκ. Το 1355 διαίρεσαν την κτήση και ο πρώτος έλαβε το Βίζμπαντεν και το Ίντσταϊν, ενώ ο δεύτερος το Βάιλμπουργκ. Το 1361 απεβίωσε ο Αδόλφος Α΄ και το Ζόννενμπεργκ κληρονόμησε ο νεότερος αδελφός τους Ρούπρεχτ.
Ο Αδόλφος Α΄ απεβίωσε το 1370 σε ηλικία 63 ετών και τον διαδέχθηκαν οι γιοί του: ο Γκέρλαχ Β΄ στο Βίζμπαντεν και ο Βάρλαμ Δ΄ στο Ίντσταϊν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα, κόρη του Φρειδερίκου Δ΄ Χοεντσόλερν, βουργράβου της Νυρεμβέργης και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Διεθνής Ένωση Μελετητών Γενοκτονιών
Η Διεθνής Ένωση Μελετητών Γενεκτονιών (αγγλικά: International Association of Genocide Scholars, IAGS) είναι μια διεθνής, μη-κομματική (non-partisan) οργάνωση που επιδιώκει την περαιτέρω έρευνα και διδασκαλία σχετικά με τη φύση, τις αιτίες και τις συνέπειες των γενοκτονιών, συμπεριλαμβανομένου του Ολοκαυτώματος, καθώς και την προώθηση της μελέτης πολιτικών για την πρόληψη των γενοκτονιών.
Περιγραφή
Η ένωση ιδρύθηκε το 1994 από τους Ίσραελ Τσάρνυ, Έλεν Φέιν (πρώτη πρόεδρος), Ρόμπερτ Μέλσον, και Ρότζερ Σμιθ (Roger Smith), συνεδριάζει για να εξετάσει συγκριτικές έρευνες, πρόσφατες εργασίες, μελέτες περίπτωσης (case studies), τις σχέσεις μεταξύ γενοκτονίας και άλλων παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων, και την πρόληψη και καταστολή του εγκλήματος της γενοκτονίας. Οι πληροφορίες αυτές δημοσιεύονται στο επίσημο περιοδικό της ένωσης. Κεντρικός στόχος της ένωσης είναι να προσελκύσει ακαδημαϊκούς, ακτιβιστές, καλλιτέχνες, επιζώντες γενοκτονιών, δημοσιογράφους, νομικούς και φορείς χάραξης πολιτικής στη μελέτη των γενοκτονιών, με τελικό στόχο την πρόληψη. Η συμμετοχή στην Ένωση είναι ανοικτή σε μελετητές, μεταπτυχιακούς φοιτητές και ενδιαφερόμενους από όλο τον κόσμο.
Η πρώτη συνεδρίαση της IAGS πραγματοποιήθηκε στο William and Mary College στη Βιρτζίνια, το καλοκαίρι του 1995. Η πιό πρόσφατη (δέκατη τρίτη)  συνάντηση πραγματοποιήθηκε στο Μπρίσμπεϊν της Αυστραλίας, στο Πανεπιστήμιο του Κουήνσλαντ, το 2017.
Η Ένωση, μαζί με το Διεθνές Ινστιτούτο Γενοκτονίας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και το University of Toronto Press, συμμετέχει στην έκδοση του επιστημονικού περιοδικού Genocide Studies and Prevention (ελληνικά: Μελέτες Γενοκτονίας και Πρόληψη).
Κατά την περίοδο 2010-2011 επιχειρήθηκε συγχώνευση του οργανισμού με το Διεθνές Δίκτυο Μελετητών Γενοκτονιών, ξεχωριστό οργανισμό με παρόμοιο πεδίο δραστηριοποίησης ο οποίος δημιουργήθηκε το 2005, η ένωση όμως δεν προχώρησε.
Αποφάσεις και σχετικά κείμενα
Η Ένωση έχει εκδώσει αποφάσεις και κείμενα σχετικά με γενοκτονίες. Αυτές είναι:
Κριτική και σχολιασμός
Ο Βρετανός κοινωνιολόγος Μάρτιν Σω χαρακτηρίζει την Ένωση τη "σημαντικότερη επαγγελματική οργάνωση μελετητών γενοκτονιών", αλλά την επικρίνει αφενός για τον ενστερνισμό της τάσης να γίνεται η αναγνώριση γενοκτονιών κύριος στόχος του επιστημονικού έργου, εν μέρει για την ικανοποίηση μιας εθνικιστικής επιθυμίας θυματοποίησης ενός λαού, αφετέρου για μεροληψία εξαιτίας της έκδοσης ψηφισμάτων για τη γενοκτονία των Αρμενίων και άλλων Χριστιανών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ενώ αρνείται να εξετάσει ως γενοκτονία τη βία εναντίον Τούρκων και Μουσουλμάνων την περίοδο του διαμελισμού της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Για την απόφαση που αφορά την Αρμενική γενοκτονία, πολλοί μελετητές που ασχολούνται ερευνητικά με τη γενοκτονία των Αρμενίων, όπως οι Πήτερ Μπαλακιάν, Tανέρ Ακτσάμ, Ρίτσαρντ Χοβανισιάν και Ρόμπερτ Μέλσον, ισχυρίστηκαν ότι το θέμα θα έπρεπε να ερευνηθεί περαιτέρω πριν ψηφιστεί κάποιο ψήφισμα." Κατά τον E.Sjöberg, "μερικοί ακτιβιστές και μελετητές που ενδιαφέρονται για την Αρμενική γενοκτονία, ήταν απρόθυμοι στη χρήση του όρου "γενοκτονία" σε σχέση με τις Χριστιανικές μειονότητες της Μικράς Ασίας και της Μέσης Ανατολής, ώστε να αποτρέψουν τη μεγέθυνσή τους μέσω της σύγκρισης με την Αρμενική περίπτωση". Ο Τζορτζ Σιρινιαν, του Ινστιτούτου Ζορυάν για Μελέτες της Αρμενικης Γενοκτονίας, ισχυρίστηκε μιλώντας σε ένα συνέδριο ότι το ψήφισμα της Ένωσης απλώς βεβαίωνε ότι είχαν συμβεί μαζικές δολοφονίες εν είδει χάρης προς ακτιβιστές, αλλά κατά την άποψή του δεν υπήρχε ακόμη ισχυρή τεκμηρίωση και καλά επιχειρήματα για το ότι επρόκειτο για γενοκτονία. Για την άρνηση αυτής της γενοκτονίας η IAGS έχει εκδώσει απόφαση από το 2006.
Αξιωματούχοι
Οι αξιωματούχοι κατά την περίοδο 2015-2017 ήταν: Πρώην πρόεδροι διετέλεσαν οι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γενοκτονίες Κατηγορία:Διεθνές ποινικό δίκαιο Κατηγορία:Μελετητές Γενοκτονιών
Γκέρλαχ Β΄ του Νάσσαου-Βίζμπαντεν
Ο Γκέρλαχ Β΄, γερμ. Gerlach II. (1333 - 1386) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόμης του Νάσσαου-Βίζμπαντεν (1370-86).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αδόλφου Α΄, κόμη του Νάσσαου-Βίζμπαντεν-Ίντσταϊν. Νεότερος αδελφός του ήταν ο Βάλραμ Δ΄.
Το 1370 απεβίωσε ο πατέρας τους και οι δύο αδελφοί μοίρασαν την κτήση: ο Γκέρλαχ Β΄ έλαβε το Βίζμπαντεν και ο Βάλραμ Δ΄ το Ίντσταϊν. Απεβίωσε το 1386 άτεκνος και τον κληρονόμησε ο νεότερος αδελφός του, Βάλραμ Δ΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αγνή, κόρη του Ερρίκου Β΄ του Φέλντεντς· δεν απέκτησαν απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Evian
Το Evian είναι εταιρεία πώλησης μεταλλικού νερού που προέρχεται από διάφορες πηγές κοντά στο Εβιάν-λε-Μπαιν, στη νότια όχθη της λίμνης της Γενεύης. Σήμερα, η Evian ανήκει στη Danone, μια γαλλική πολυεθνική εταιρεία. Εκτός από μεταλλικό νερό, ο όμιλος Danone χρησιμοποιεί το όνομα Evian για μια σειρά οργανικών προϊόντων φροντίδας δέρματος. Στην κοινωνία, το Evian απεικονίζεται ως πολυτελές και ακριβό εμφιαλωμένο νερό. Είναι δημοφιλές μεταξύ των διασημοτήτων του Χόλιγουντ. Ο Νταβίντ Λασαπέλ φωτογράφησε μια καμπάνια του Evian που αντιπαραθέτει ένα σούπερ μοντέλο δίπλα σε μια κρήνη Evian που σχηματίστηκε από ένα ελληνικό άγαλμα, το οποίο ήταν ζωγραφισμένο να μοιάζει σαν πέτρα από τη Ζοάν Γκερ. Η εταιρεία συνεργάζεται συχνά με σχεδιαστές υψηλής μόδας για μια σειρά φιαλών 0,5 λίτρων. Η Diane von Fürstenberg σχεδίασε το μπουκάλι 0,5 λίτρων για το 2013, ο Elie Saab για το 2014, ο Kenzo για το 2015, ο Alexander Wang για το 2016 και ο Christian Lacroix για το 2017.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Γαλλίας Κατηγορία:Πόσιμο νερό
Οινούντας (ποταμός)
Ο Οινούντας (αρχαία ελληνικά: Οἰνοῦς), επίσης γνωστός ως Κελεφίνα είναι ποταμός στην χερσόνησο της Πελοποννήσου, στη νότια Ελλάδα. Πηγάζει στην λεκάνη απορροής του Όρους Πάρνωνα, ενώ, έπειτα από ροή με κατεύθυνση προς τα νοτιοδυτικά, χύνεται στον Ευρώτα, σε απόσταση λιγότερη από ένα μίλι από την Σπάρτη. (Polyb. ii. 65, 66, Liv. xxxiv. 28.) Κύριος παραπόταμος του Οινούντα ήταν ο Γόργυλος (Polyb. ii. 66), πιθανώς ο σημερινός ποταμός των Βρεσθένων. (Leake, Peloponnesiaca, σ. 347.) Η Δημοτική Ενότητα Οινούντα, τμήμα του Δήμου Σπάρτης, έλαβε την ονομασία της από τον ποταμό Οινούντα.
Πηγές
Κατηγορία:Γεωγραφικοί σχηματισμοί της Λακωνίας Κατηγορία:Ποταμοί της Λακωνίας‎
Βάλραμ Δ΄ του Νάσσαου-Ίντσταϊν
Ο Βάλραμ Δ, γερμ. Walram IV. (1354 - 7 Νοεμβρίου 1393) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόμης του Νάσσαου-Ίντσταϊν (1370-93) και μετά του Νάσσαου-Βίζμπαντεν (1386-93).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Αδόλφου Α΄, κόμη του Νάσσαου-Βίζμπαντεν-Ίντσταϊν και της Μαργαρίτας, κόρης του Φρειδερίκου Δ΄ Χοεντσόλερν, βουργράβου της Νυρεμβέργης. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Γκέρλαχ Β΄.
Το 1370 απεβίωσε ο πατέρας τους και οι δύο αδελφοί μοίρασαν την κτήση: ο Γκέρλαχ Β΄ πήρε το Βίζμπαντεν και ο Βάλραμ Δ΄ το Ίντσταϊν. Το 1386 απεβίωσε ο Γκέρλαχ Β΄ άτεκνος και ο Βάλραμ Δ΄ κληρονόμησε το Ίντσταϊν. Απεβίωσε το 1393 σε ηλικία 39 ετών και τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του, Αδόλφος Β΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Μπέρτα, κόρη του Ιωάννη Α΄, κόμη του Βέστερμπουργκ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Ιωάννης Β΄ του Νάσσαου-Βίζμπαντεν-Ίντσταϊν
Ο Ιωάννης Β΄, γερμ. Johann II. (1419 - 9 Μαΐου 1480) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόμης του Νάσσαου-Βίζμπαντεν-Ίντσταϊν.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Αδόλφου Β΄, κόμη του Νάσσαου-Βίζμπαντεν-Ίντσταϊν και της Μαργαρίτας, κόρης του Βερνάρδου Α΄, μαργράβου του Μπάντεν-Μπάντεν.
Το 1426 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε. Ο ίδιος απεβίωσε το 1480 σε ηλικία 61 ετών και τον διαδέχθηκαν οι γιοί του: ο Αδόλφος Γ΄ στο Βίζμπαντεν και ο Φίλιππος στο Ίντσταϊν.
Αδόλφος Β΄ του Νάσσαου-Βίζμπαντεν-Ίντσταϊν
Ο Αδόλφος Β΄, γερμ. Adolf II. (1386 - 16 Ιουλίου 1426) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόμης του Νάσσαου-Βίζμπαντεν-Ίντσταϊν (1393-1426).
Ιωάννης Β΄ του Νάσσαου-Βίζμπαντεν-Ίντσταϊν
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1437 τη Μαρία του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ, κόρη του Ένγκελμπερτ Α΄, κοσμήτορα του Συλλόγου του καθεδρικού ναού του Μύνστερ. Είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Αδόλφος Β΄ του Νάσσαου-Βίζμπαντεν-Ίντσταϊν
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Βάλραμ Δ΄, κόμη του Νάσσαου-Ίντσταϊν και της Μπέρτα, κόρης του Ιωάννη Α΄, κόμη του Βέστερμπουργκ. Το 1386 απεβίωσε ο θείος του Γκέρλαχ Β΄, κόμης του Νάσσαου-Βίζμπαντεν και ο πατέρας του κληρονόμησε το Βίζμπαντεν.
Το 1393 απεβίωσε ο πατέρας του και ο Αδόλφος Β΄ τον διαδέχθηκε στο Βίζμπαντεν και το Ίντσταϊν. Ο ίδιος απεβίωσε το 1426 σε ηλικία 40 ετών και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννης Β΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1418 τη Μαργαρίτα, κόρη του Βερνάρδου Α΄, μαργράβου του Μπάντεν-Μπάντεν και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Τευτβέργα
Η Τευτβέργα (Teutberge, ... - 11 Νοεμβρίου 875) μέλος του Οίκου των Μποζονιδών σύζυγος του Καρολίδη βασιλιά Λοθαρίου Β΄ ήταν κόρη του Μπόζο του πρεσβύτερου και αδελφή του Χούκμπερτ ηγούμενου στο αββαείο του Αγίου Μαυρικίου. Για πολιτικούς λόγους πιέστηκε να παντρευτεί τον Λοθάριο Β΄ της Λοθαριγγίας από την αυτοκρατορική δυναστεία των Καρολιδών, τον δεύτερο γιο του αυτοκράτορα Λοθαρίου Α΄. Την εποχή του γάμου τους ο Λοθάριος Β΄ είχε ερωμένη την Βαλδράδα η οποία σύμφωνα με τον ιστορικό Μπαρόν Ερνούφ καταγόταν από ευγενή οικογένεια Κέλτικης καταγωγής, ο αδελφός της Θίτγκοντ ήταν επίσκοπος του Τριρ και ο θείος της Γκαντέρ ήταν αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας, σύμφωνα με τα Χρονικά του Νοβιάνς ήταν αδελφή του Γκαντέρ. Σύμφωνα με τα Βίτα Σανκτί Ντεικόλι η Βαλδράδα ήταν συγγενής με τον Έμπερχαρντ Β΄, κόμη του Στρασβούργου από την οικογένεια των Ετιχονιδών. Αμέσως μετά τον γάμο της πέθανε ο πεθερός της και ο σύζυγος της κληρονόμησε ολόκληρη την περιοχή δυτικά του Ρήνου που επεκτεινόταν από την Βόρεια Θάλασσα μέχρι τα βουνά του Ιούρα. Η Τευτβέργα δεν μπορούσε να του κάνει παιδιά και ο Λοθάριος ξεκινήσει έντονες προσπάθειες να ακυρώσει τον γάμο τους προκειμένου να παντρευτεί την ερωμένη του Βαλδράδα, προσπάθησε να κερδίσει την υποστήριξη των θείων του Καρόλου του Φαλακρού και Λουδοβίκου του Γερμανικού προκειμένου να πετύχει τον στόχο του για διαζύγιο αλλά ο Κάρολος αντιτάχτηκε.
Αποτυχημένες προσπάθειες του συζύγου της για διαζύγιο
Ο Λοθάριος συνέχισε τις προσπάθειες του να πετύχει τον σκοπό του εξασφαλίζοντας την υποστήριξη του αδελφού του Λοθαρίου Β΄ στον οποίο παραχώρησε εδάφη του, κέρδισε επιπλέον την υποστήριξη του κλήρου και κατόρθωσε να πετύχει την έκδοση του διαζυγίου με την Τευτβέργα προκειμένου να παντρευτεί την Βαλδράδα (862), η Σύνοδος του Μετς επικύρωσε την απόφαση (863). Η Τευτβέργα κατέφυγε στην αυλή του Καρόλου του Φαλακρού, έκανε έκκληση στον πάπα Νικόλαο Α΄ να ακυρώσει το αποτέλεσμα της Συνόδου του Μετς και τον γάμο του Λοθάριου με την Βαλδράδα, ο Λοθάριος απειλήθηκε με αφορισμό (865) και αναγκάστηκε να επαναφέρει στην αυλή του την Βαλδράδα. Ο Λοθάριος μετέβη στην Ιταλία προκειμένου να πετύχει την ανατροπή του πάπα Νικολάου Α΄ και την άνοδο του νέου πάπα Ανδριανού Β΄, στην ανατροπή αρρώστησε και πέθανε αιφνίδια από πυρετό στην Πιατσέντσα στις 8 Αυγούστου 869. Η Τευτβέργα αποσύρθηκε στο αβαείο του Αγίου Γκλόσσαιντ του Μετς μέχρι τον δικό της θάνατο στις 11 Νοεμβρίου 875. Ο νόθος γιος του Λοθαρίου Β΄ με την Βαλδράδα Ούγος δεν αναγνωρίστηκε και το βασίλειο του με την Συνθήκη του Μέερσεν διαιρέθηκε ανάμεσα στους θείους του Κάρολο τον Φαλακρό και Λουδοβίκο τον Γερμανικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σύζυγοι των βασιλέων των Φράγκων Κατηγορία:Οίκος των Μποζονιδών
Τάκης Αντωνίου
Ο Τάκης Αντωνίου είναι Κύπριος πρώην ποδοσφαιριστής και προπονητής ποδοσφαίρου. Αγωνίστηκε στο μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του στον ΑΠΟΕΛ. Συμμετείχε επίσης στην Εθνική Κύπρου. Μετά την ολοκλήρωση της καριέρας του ως ποδοσφαιριστής συνέχισε ως προπονητής. Εργάστηκε σε αρκετές κυπριακές ομάδες.
Πηγές
Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Κύπριοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Νέας Σαλαμίνας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικού Άχνας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κύπρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΠΟΕΛ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ομόνοιας Αραδίππου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κεραυνού Στροβόλου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Κεραυνού Στροβόλου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Διγενή Ακρίτα Μόρφου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ομόνοιας Αραδίππου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΑΠΟΕΛ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Άρη Λεμεσού Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ολυμπιακού Λευκωσίας
AT&T Center
Το AT&T Center είναι ένα κλειστό στάδιο πολλών χρήσεων που βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του Σαν Αντόνιο, στο Τέξας των ΗΠΑ. Είναι η έδρα 3 επαγγελματικών ομάδων: Σαν Αντόνιο Σπερς (Καλαθοσφαίριση ανδρών), Σαν Αντόνιο Σταρς (Καλαθοσφαίριση γυναικών), και οι Σαν Αντόνιο Ράμπατζ (Χόκεϊ επί πάγου ανδρών). Το στάδιο έχει χωρητικότητα 18.418 θεατών για αγώνες καλαθοσφαίρισης, 16.151 για αγώνες Χόκεϊ επί πάγου και 19.000 για συναυλίες και εκδηλώσεις. Επίσης περιέχει 50 πολυτελείς σουίτες και 32 τουαλέτες. Τα εγκαίνια έγιναν το 2002 με το όνομα SBC Center, με κόστος $175 εκατομμύρια δολάρια και τα οποία χρηματοδοτήθηκαν από τη πολιτεία του Τέξας ενώ η ομάδα των Σαν Αντόνιο Σπερς εδώσε άλλα $28 εκατομμύρια δολάρια. Η SBC Communications Inc. απέκτησε τα δικαιώματα ονομασίας του σταδίου με συμβόλαιο 20 χρόνων, έναντι $41 εκατομμυρίων δολαρίων. Το 2005 η εταιρεία μετονομάστηκε σε AT&T Center Inc. και από τότε έχει το όνομα που έχει και σήμερα. Κάθε Φεβρουάριο διοργανώνεται ροντέο στο AT&T Center με αποτέλεσμα οι επαγγελματικές ομάδες να πρέπει να αγωνιστούν εκτός έδρας για πολλούς σερί αγώνες.
Alamodome
Παλιότερα οι Σαν Αντόνιο Σπερς αγωνίζονταν στο Alamodome, μια αρένα πολλών χρήσεων όπου ο μισός χώρος χρησιμοποιούταν για αγώνες καλαθοσφαίρισης. Παρότι το γήπεδο ήταν σχετικά καινούργιο (εγκαινιάστηκε το 1993), οι εγκαταστάσεις ήταν ξεπερασμένες στα τέλη της δεκαετίας του 90' και γι'αυτό χρειάστηκε νέο γήπεδο. Το Alamodome είχε χωρητικότητα 35.000 θεατών ενώ στους τελικούς του NBA το 1999 η χωρητικότητα έφτασε μέχρι και 40.000. Το γήπεδο αυτό διέφερε αρκετά σε σχέση με τα υπόλοιπα γήπεδα των ομάδων του NBA καθώς αρχικά είχε σχεδιαστεί ως γήπεδο Ράγκμπι.
Το νέο στάδιο
Οι Σαν Αντόνιο Σπερς ήθελαν αρκετά χρόνια να φτιάξουν ένα νέο γήπεδο. Έτσι στα τέλη της δεκαετίας του 90' η ομάδα ήρθε σε συμφωνία με την πολιτεία του Τέξας για την κατασκευή ενός νέου γηπεδού ο οποίος επρόκειτο επίσης να είναι η έδρα μιας νέας ομάδας χόκεϊ επί πάγου και του ετήσιου Ροντέο. Συμπτωματικά, οι Σαν Αντόνιο Σπερς κατέκτησαν το 1ο τους πρωτάθλημα στην ιστορία τους (1999) την ημέρα που ψηφίστηκε η κατασκευή του νέου γηπέδου. Ο Rick Pych είναι ο κύριος υπεύθυνος ανάπτυξης του AT&T Center και είναι αυτός που επέβλεπε το έργο μέχρι και την ολοκλήρωσή του το 2002.
Η κατασκευή
Αφού ψηφίστηκε η κατασκευή του γηπέδου, τα σχέδια για το έργο ξεκίνησαν άμεσα. Τα δικαιώματα ονομασίας τα απέκτησε η SBC Communications Inc. υπογράφοντας συμβόλαιο για 20 χρόνια έναντι $41 εκατομμυρίων δολαρίων. Το νέο γήπεδο πλέον ήταν παρόμοιο με τα υπόλοιπα των ομάδων του NBA και εκεί ξεκίνησε η νέα εποχή των Σαν Αντόνιο Σπερς οι οποίοι εδώ κατέκτησαν άλλα 4 πρωταθλήματα (2003, 2005, 2007, 2014).
Πηγές
AT&T Center
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες
Ρούπρεχτ του Νάσσαου-Ζόννενμπεργκ
O Ρούπρεχτ (Ροβέρτος) ο πολεμοχαρής, γερμ. Ruprecht der Krieger (π. 1340 - 4 Σεπτεμβρίου 1390) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόμης του Νάσσαου-Ζόννενμπεργκ.
Βιογραφία
Ήταν ο πέμπτος γιος του Γκέρλαχ Α΄, κόμη του Νάσσαου. Μητέρα του ήταν η δεύτερη σύζυγος του Γκέρλαχ Α΄, η Ίρμγκαρντ, κόρη του Κραφτ του Χοενλόε-Βάικερσχαϊμ. Ο τριτότοκος αδελφός του, o Γκέρλαχ έγινε αρχιεπίσκοπος του Μάιντς και ο Ρούπρεχτ επίσης προοριζόταν να σταδιοδρομήσει στην Εκκλησία.
Το 1344 ο πατέρας του παραιτήθηκε υπέρ των δύο πρώτων γιων του και αποσύρθηκε στο κάστρο Ζόννενμπεργκ, το οποίο θα έδινε στον τέταρτο γιο του Κραφτ. Το 1356 ο Κραφτ έπεσε στη μάχη του Πουατιέ και έτσι ο Ρούπρεχτ θα κληρονομούσε το Ζόννενμπεργκ.
Οι δύο γιοί του Γκέρλαχ Α΄ από τον πρώτο του γάμο, ο Αδόλφος Α΄ και ο Ιωάννης Α΄ κυβέρνησαν μαζί ως το 1355, οπότε αποφάσισαν να μοιράσουν το Νάσσαου. Ο πρώτος έλαβε το Βίζμπαντεν και ο δεύτερος το Βάιλμπουργκ. Το 1361 ο πατέρας τους απεβίωσε· ο Ρούπρεχτ έλαβε το Ζόννενμπεργκ και η μητέρα του έγινε Δομινικανή μοναχή στη μονή Λίμπεναου, κοντά στο Βορμς.
Το 1369 ξεκίνησε μια διαμάχη εναντίον του τρίτου εξαδέλφου του Ιωάννη Α΄, κόμη του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ για κάποια φέουδα. Εισήλθε στη Συμφωνία του Αστέρος, μία συμμαχία ιπποτών εναντίον του Ερρίκου Β΄ λαντγράβου της Έσσης.
Το 1370 απεβίωσε ο Αδόλφος Α΄ και το επόμενο έτος απεβίωσαν οι αδελφοί του Ιωάννης Α΄ και Γκέρλαχ, καθώς και η Ίρμγκαρντ. Το διάστημα 1372-74 ο Ρούπρεχτ είχε δεύτερη διαμάχη με τον Ιωάννη Α΄ του Ντίλενμπουργκ· στις διενέξεις φρόντισε να κρατήσει το Ζόννενμπεργκ άθικτο, ενώ το Ντίλενμπουργκ υπέστη τέτοιες ζημίες, ώστε ήταν ακατοίκητο για ένα διάστημα και ο Ιωάννης Α΄ αναγκάστηκε να παραχωρήσει την πόλη Χάνταμαρ.
Το 1381 ο Βεγκέσλαος Δ΄ του Οίκου Λουξεμβούργου της Γερμανίας τον όρισε κυβερνήτη του Βέτεραου και ο Ρούπρεχτ βρήκε αφορμή να κάνει τρίτη διαμάχη με τον Ιωάννη Α΄ του Ντίλενμπουργκ που κράτησε ως το 1382.
Το 1382 επέκτεινε το κάστρο Γκράιφενσταϊν, προσθέτοντας δύο πύργους εκατέρωθεν του αρχικού οικοδομήματος. Έκανε τέταρτη διαμάχη (1382-85) με τον Ιωάννη Α΄ του Ντίλενμπουργκ.
Συμμετείχε στον Πόλεμο του Χάτσταϊν στο πλευρό των πόλεων της περιοχής του Ρήνου και Βέτεραου εναντίον των υψηλόβαθμων ευγενών. Απεβίωσε το 1390 και τάφηκε στο Κιρχχαϊμμπόλαντεν. Ήταν άτεκνος και τον κληρονόμησε ο ανιψιός του Φίλιππος Α΄, κόμης του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1362 την Άννα, κόρη του Ιωάννη του Νάσσαου-Χάνταμαρ· δεν απέκτησαν απογόνους.
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Αδόλφος Γ΄ του Νάσσαου-Βίζμπαντεν
Ο Αδόλφος Γ΄ (γερμ. Adolf III., 10 Νοεμβρίου 1443 - 6 Ιουλίου 1511) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόμης του Νάσσαου-Βίζμπαντεν (1480-1511) και μετά και του Ίντσταϊν (1509-11), καθώς και κυβερνήτης (Statthalter) του δουκάτου του Γκέλντερν (γερμ. Geldern, ολλανδ. Gelre).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη Β΄, κόμη του Νάσσαου-Βίζμπαντεν-Ίντσταϊν και της Μαρίας του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ, κόρης του Ένγκελμπερτ Α΄, κοσμήτορα του Συλλόγου του καθεδρικού ναού του Μύνστερ. Νεότερος αδελφός του ήταν ο Φίλιππος.
Το 1426 απεβίωσε ο πατέρας τους και οι δύο αδελφοί μοίρασαν την κτήση: ο Αδόλφος Γ΄ έλαβε το Βίζμπαντεν και ο Φίλιππος το Ίντσταϊν.
Υπηρέτησε στον στρατό του Μαξιμιλιανού Α΄ των Αψβούργων από τότε που εκείνος δεν είχε γίνει ακόμη βασιλιάς της Γερμανίας. Συμμετείχε το 1478 στην κατάκτηση του δουκάτου του Γκέλντερν. Το 1481 ορίστηκε κυβερνήτης της κομητείας του Τσύτφεν και το 1489 κυβερνήτης του Γκέλντερν. Όταν το 1492 επανήλθε ο Κάρολος Β΄, δούκας του Γκέλντερν στο δουκάτο του, ο Αδόλφος Γ΄ επέστρεψε στη Γερμανία.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1484 τη Μαργαρίτα, κόρη του Φιλίππου Α΄ του Χάναου-Λίχτενμπεργκ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Αδόλφος του Νάσσαου-Βίζμπαντεν-Ίντσταϊν
Ο Αδόλφος, γερμ. Adolf (περ. 1423 - 6 Σεπτεμβρίου 1475) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν αρχιεπίσκοπος του Μάιντς (1461-1475).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Αδόλφου Β΄, κόμη του Νάσσαου-Βίζμπαντεν-Ίντσταϊν και της Μαργαρίτας, κόρης του Βερνάρδου Α΄, μαργράβου του Μπάντεν-Μπάντεν.
Δεν κατάφερε να εκλεγεί αρχιεπίσκοπος του Μάιντς το 1459. Ο Θεοδώριχος του Ίζενμπουργκ-Μπύντιγκεν που εξελέγη, έκανε επιθετικές μεταρρυθμίσεις που δεν άρεσαν στον Πάπα Πίο Β΄, ο οποίος το 1461 όρισε τον Αδόλφο αρχιεπίσκοπο. Όμως η πόλη και ο Σύλλογος του καθεδρικού παρέμεναν πιστοί στον Θεοδώριχο και ο Αδόλφος κήρυξε πόλεμο. Η Διαμάχη για την επισκοπή του Μάιντς που ακολούθησε ήταν καταστρεπτική και κράτησε ένα έτος, ώσπου ο Αδόλφος κατέλαβε την πόλη. Είχαν σκοτωθεί 400 άνθρωποι και άλλοι 400 αναγκάστηκαν να διαφύγουν. Ο Αδόλφος ανακάλεσε τα προνόμια του Μάιντς και το καθεστώς Ελεύθερης Πόλης.
Απεβίωσε το 1475 στο Έλτβιλε του Ρήνου και τάφηκε στο αββαείο του Έμπερμπαχ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου Κατηγορία:Επίσκοποι του 15ου αιώνα
Μεγάλη Δούκισσα Μαρία Νικολάγιεβνα της Ρωσίας
Η Μεγάλη Δούκισσα Μαρία Νικολάγιεβνα της Ρωσίας (14 Ιουνίου 1899 - 17 Ιουλίου 1918) ήταν η τρίτη κόρη του Τσάρου Νικολάου Β' της Ρωσίας και της Τσαρίνας Αλεξάνδρας. Η δολοφονία της μετά τη ρωσική επανάσταση του 1917 είχε ως αποτέλεσμα την αγιοποίησή της από την Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία.
Κατά τη διάρκεια της ζωής της, η Μαρία, πολύ νέα για να γίνει νοσοκόμα του Ερυθρού Σταυρού όπως οι μεγαλύτερες αδελφές της κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, ήταν χρηματοδότρια ενός νοσοκομείου και επισκέφθηκε πληγωμένους στρατιώτες. Κατά τη διάρκεια της ζωής της γνώρισε το ενδιαφέρον της για τη ζωή των στρατιωτών. Η ερωτική Μαρία είχε μια σειρά αθώων έρωτων στους νέους άνδρες που γνώρισε, ξεκινώντας από μικρή ηλικία. Ήλπιζε να παντρευτεί και να κάνει μια μεγάλη οικογένεια.
Ήταν μια μεγαλύτερη αδερφή της Αναστασίας της Ρωσίας, της οποίας η εικαζόμενη απόδραση από τη τρομερή δολοφονία της αυτοκρατορικής οικογένειας από τους μπολσεβίκους φημολογούταν για σχεδόν 90 χρόνια. Ωστόσο, αργότερα αποδείχθηκε ότι η Αναστασία δεν διέφυγε. Στη δεκαετία του 1990, προτάθηκε ότι η Μαρία θα μπορούσε να ήταν η μεγάλη Δούκισσα της οποίας τα λείψανα έλειπαν από τον τάφο των Ρομανώφ που ανακαλύφθηκε κοντά στο Γεκατερίνμπουργκ της Ρωσίας και ανασκάφηκε το 1991. Ωστόσο, εντοπίστηκαν περαιτέρω απομεινάρια το 2007 και το τεστ DNA έδειξε ότι ολόκληρη η αυτοκρατορική οικογένεια δολοφονήθηκε το 1918.
Ζωή και χαρακτηριστικά
Οι σύγχρονοι περιέγραψαν τη Μαρία ως ένα όμορφο κολακευτικό κορίτσι, γενικά καλοσχηματισμένο, με ανοιχτόχρωμα καστανά μαλλιά και μεγάλα μπλε μάτια που ήταν γνωστά στην οικογένεια ως "πιατάκια της Μαρίας". Ο Γάλλος δάσκαλός της Πιερ Γκιλιάρ είπε ότι η Μαρία ήταν ψηλή και καλοφτιαγμένη, με ρόδινα μάγουλα. Η Τατιάνα Μπότκινα πίστευε ότι η έκφραση στα μάτια της Μαρίας ήταν "μαλακή και απαλή". Ως βρέφος και μικρό παιδί, η φυσική εμφάνισή της συγκρίθηκε με έναν από τους αγγέλους του Botticelli. Ο Μέγας Δούκας Βλαδίμηρος Αλεξάνδροβιτς της Ρωσίας την αποκαλούσε "το ευχάριστο μωρό" λόγω της καλής της φύσης.
Σαν μικρό παιδί, η μικρή Μαρία κάποτε διέφευγε από το λουτρό της και έτρεξε γυμνή πάνω και κάτω από το διάδρομο του παλατιού, ενώ η Ιρλανδή γκουβερνάντα της, Μαργαρίτα Έγκαρ, που αγαπούσε την πολιτική, συζήτησε την υπόθεση Dreyfus με έναν φίλο. "Ευτυχώς, έφτασα ακριβώς εκείνη τη στιγμή, την πήρα και την έφερα πίσω στην κυρία Έγκαρ, η οποία μιλούσε ακόμα για το Dreyfus", είχε αναφέρει η θεία της Μεγάλη Δούκισσα Όλγα Αλεξάνδροβνα της Ρωσίας. Οι μεγαλύτερες αδελφές της αντιτάχθηκαν όταν συμπεριέλαβαν τη Μαρία στα παιχνίδια τους και κάποτε αναφέρθηκαν στη Μαρία ως «ετεροθαλής αδερφή» τους επειδή ήταν τόσο καλή και ποτέ δεν έμπαινε σε μπελάδες, σύμφωνα με τη Μαργαρίτα Έγκαρ στα απομνημονεύματά της. Ωστόσο, μερικές φορές η γλυκιά φύσεως Μαρία θα μπορούσε να είναι άτακτη. Κάποτε, ως μικρό κορίτσι, έκλεψε μερικά μπισκότα από το τραπέζι τσαγιού της μητέρας της. Ως τιμωρία για τη συμπεριφορά της, η γκουβερνάντα της και η Αλεξάνδρα πρότειναν να σταλθεί στο κρεβάτι. Ωστόσο, ο Νικόλαος διατύπωσε αντιρρήσεις, δηλώνοντας: «Πάντα φοβόμουν τα φτερά που μεγαλώνουν. Χαίρομαι που βλέπω ότι είναι ανθρώπινο παιδί». Η Έγκαρ σημείωσε ότι η αγάπη της Μαρίας για τον πατέρα της ήταν "σημαδεμένη" και συχνά προσπάθησε να δραπετεύσει από το παιδικό δωμάτιο για να "πάει στον μπαμπά". Όταν ο τσάρος ήταν άρρωστος με τυφοειδή, το μικρό κορίτσι φιλούσε ένα μικροσκοπικό πορτρέτο του κάθε βράδυ. Τα αδέλφια της Μαρίας ήταν η Μεγάλη Δούκισσα Όλγα Νικολάγιεβνα της Ρωσίας, η Μεγάλη Δούκισσα Τατιάνα της Ρωσίας, η Μεγάλη Δούκισσα Αναστασία της Ρωσίας και ο Αλεξέι Νικολάγιεβιτς, Τσάρεβιτς της Ρωσίας. Ο ρωσικός τίτλος της Μαρίας (Velikaya Knyazhna Великая Княжна) μεταφράζεται με τον πιο ακριβή τρόπο ως "Μεγάλη Πριγκίπισσα", που σημαίνει ότι η Μαρία, ως "Αυτοκρατορική Υψηλότητα", ήταν υψηλότερη σε σχέση με άλλες Πριγκίπισσες στην Ευρώπη οι οποίες ήταν "Βασιλικές Υψηλότητες". Ο τίτλος "Μεγάλη Δούκισσα" είναι η πιο ευρέως χρησιμοποιούμενη αγγλική μετάφραση του τίτλου. Ωστόσο, σύμφωνα με την επιθυμία των γονιών της να αναθρέψουν απλώς τη Μαρία και τα αδέλφια της, ενώ ακόμη και υπάλληλοι απευθύνονταν στη Μεγάλη Δούκισσα με το όνομα και το πατρώνυμό της, "Μαρία Νικολάγιεβνα". Την αποκαλούσαν επίσης με τη γαλλική έκδοση του ονόματός της, "Μαρί", ή από τα ρωσικά ψευδώνυμα "Μάσα" ή "Μάσκα".
Η Μαρία και η νεώτερη αδελφή της Αναστασία ήταν γνωστές στην οικογένεια ως "το μικρό ζευγάρι". Τα δύο κορίτσια μοιράζονταν ένα δωμάτιο, συχνά φορούσαν παραλλαγές του ίδιου φορέματος, και πέρασαν μεγάλο μέρος του χρόνου μαζί. Οι μεγαλύτερες αδελφές τους Όλγα και Τατιάνα συμμετείχαν επίσης σε ένα δωμάτιο και ήταν γνωστές ως "το μεγάλο ζευγάρι". Τα τέσσερα κορίτσια υπέγραψαν μερικές φορές γράμματα χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο OTMA, το οποίο προέκυπτε από τα πρώτα γράμματα των ονομάτων τους.
Η μικρή Μαρία απολάμβανε τα αθώα φλερτ με τους νεαρούς στρατιώτες που συναντούσε στο παλάτι και στις οικογενειακές διακοπές. Ιδιαίτερα αγαπούσε τα παιδιά και, αν δεν ήταν μεγάλη Δούκισσα, δεν θα ήθελε τίποτα περισσότερο από το να παντρευτεί έναν Ρώσο στρατιώτη και να μεγαλώσει μια μεγάλη οικογένεια. Η Μαρία αγαπούσε τους στρατιώτες από πολύ νεαρή ηλικία, σύμφωνα με την Μαργαρίτα Έγκαρ: "Μια μέρα η μικρή Μεγάλη Δούκισσα Μαρία κοίταζε έξω από το παράθυρο σε ένα σύμπλεγμα στρατιωτών που περνούσαν από το παρελθόν και αναφώνησε: «Αγαπάω αυτούς τους αγαπημένους στρατιώτες · θα ήθελα να τους φιλήσω όλους». Είπα, "Μαρία, τα ωραία κορίτσια δεν φιλούν στρατιώτες." Λίγες μέρες μετά είχαμε ένα πάρτι για παιδιά, και τα παιδιά του Μεγάλου Δούκα Κωνσταντίνου ήταν μεταξύ των επισκεπτών. Ένας από αυτούς, έχοντας φτάσει τα δώδεκα χρόνια, είχε βρεθεί στο Corps de Cadets και ήρθε με τη στολή του. Ήθελε να φιλήσει τη μικρή του εξάδελφη Μαρία, αλλά έβαλε το χέρι της πάνω στο στόμα της και αρνήθηκε την προσφερόμενη αγκαλιά. «Πήγαινε, στρατιώτη», είπε με μεγάλη αξιοπρέπεια. «Δεν φιλάω στρατιώτες». Το αγόρι ήταν πολύ ευχαριστημένο για το γεγονός ότι ελήφθη για πραγματικός στρατιώτης, και διασκέδασε την ίδια στιγμή."
Μέχρι τη δική του δολοφονία το 1979, ο πρώτος ξάδερφός της, ο Λουίς Όλιμπαμπτεν, ο πρώτος κόμης Μούντμπαττεν της Βιρμανίας, κρατούσε μια φωτογραφία της Μαρίας δίπλα στο κρεβάτι του, στη μνήμη του έρωτα που είχε γι' αυτήν.
Τα γράμματα της Αλεξάνδρας αποκαλύπτουν ότι η Μαρία, το μεσαίο παιδί της οικογένειας, αισθανόταν μερικές φορές ανασφαλής και αφέθηκε έξω από τις μεγαλύτερες αδελφές της και φοβόταν ότι δεν την αγαπούσαν όσο τα άλλα παιδιά. Η Αλεξάνδρα την διαβεβαίωνε ότι ήταν τόσο αγαπητή σαν τα αδέλφια της. Στην ηλικία των έντεκα, η Μαρία προφανώς ερωτεύτηκε έναν από τους νέους άνδρες που γνώρισε. "Προσπάθησε να μην αφήσεις τις σκέψεις σου να μένουν πάρα πολύ πάνω του, αυτό είπε ο φίλος μας", της έγραψε η Αλεξάδρα στις 6 Δεκεμβρίου 1910. Η Αλεξάνδρα συμβούλεψε την τρίτη κόρη της να κρατήσει τα συναισθήματά της κρυμμένα γιατί άλλοι θα μπορούσαν να της λένε άσχημα πράγματα γι' αυτόν τον έρωτα. "Κάποιος δεν πρέπει να αφήνει τους άλλους να δουν τι αισθάνεται μέσα, όταν κάποιος ξέρει ότι δεν θεωρείται σωστό, ξέρω ότι σου αρέσει σαν μικρή αδελφή και θα ήθελα να σε βοηθήσω να μην νοιάζεσαι πάρα πολύ γιατί σε γνωρίζει, μια νεαρή Μεγάλη Δούκισσα, και δεν πρέπει να τον νοιάζεσαι έτσι".
Η Μαρία, όπως και όλη η οικογένειά της, λάτρευε τον πολυαναμενόμενο κληρονόμο Τσαρέβιτς Αλεξέι ή "Μωρό", που υπέστη συχνές επιπλοκές αιμοφιλίας και κόντεψε να πεθάνει αρκετές φορές. Η μητέρα της βασιζόταν στη συμβουλή του Γκριγκόρι Ρασπούτιν, ενός Ρώσου χωρικού και περιπλανώμενου γέροντα ή "άγιου ανθρώπου" και πίστευε τις προσευχές του για την σωτηρία του Αλεξέι σε πολλές περιπτώσεις. Η Μαρία και τα αδέλφια της διδάσκονταν επίσης να βλέπουν τον Ρασπούτιν ως "τον φίλο μας" και να τον εμπιστεύονται. Το φθινόπωρο του 1907, η θεία της Μαρίας, Μεγάλη Δούκισσα Όλγα Αλεξάνδροβνα της Ρωσίας συνοδεύτηκε από τον Τσάρο για να συναντηθεί με τον Ρασπούτιν. Η Μαρία, οι αδελφές της και ο Αλεξέι φορούσαν όλα τα μακριά λευκά νυχτικά. "Όλα τα παιδιά φάνηκαν να τον συμπαθούν", θυμόταν η Όλγα Αλεξάντροβνα. "Ήταν εντελώς άνετα μαζί του."
Η φιλία του Ρασπούτιν με τα αυτοκρατορικά παιδιά ήταν εμφανής στα μηνύματα που τους έστειλε. "Αγαπητό μου Μαργαριτάρι Μ!" είχε γράψει στην εννιάχρονη Μαρία σε ένα τηλεγράφημα το 1908. "Πες μου πώς μίλησες με τη θάλασσα, με τη φύση, μου λείπει η απλή σου ψυχή, θα δούμε σύντομα ένα μεγάλο φιλί." Σε ένα δεύτερο τηλεγράφημα, ο Ρασπούτιν είπε στο παιδί: "Αγαπητή μου! Μικρή μου Φίλη! Μπορεί ο Κύριος να σε βοηθήσει να μεταφέρεις τον σταυρό σου με σοφία και χαρά στον Χριστό. Με τις φροντίδες του κόσμου». Τον Φεβρουάριο του 1909, ο Ρασπούτιν έστειλε σε όλα τα αυτοκρατορικά παιδιά ένα τηλεγράφημα, συμβουλεύοντάς τα να «αγαπήσουν ολόκληρη τη φύση του Θεού, ολόκληρη τη δημιουργία Του και συγκεκριμένα αυτή τη γη. Η Μητέρα του Θεού πάντα ασχολούταν με λουλούδια και κεντήματα».
Μια από τις γκουβερνάντες των κοριτσιών, η Σοφία Ιβανόβα Τυούτσεβα, τρομοκρατήθηκε το 1910, επειδή ο Ρασπούτιν είχε πρόσβαση στο παιδικό δωμάτιο όταν τα τέσσερα κορίτσια ήταν στα νυχτικά τους. Η Τυούτσεβα ήθελε να απαγορευτεί στον Ρασπούτιν η είσοδος στο δωμάτιο. Σε απάντηση των καταγγελιών της Τυούτσεβα, ο Νικόλαος ζήτησε από τον Ρασπούτιν να σταματήσει τις επισκέψεις του. "Φοβάμαι πολύ ότι η Σοφία Ιβάνοβνα μπορεί να πει... κάτι κακό για τον φίλο μας", έγραψε στη μητέρα της η αδελφή της Μαρίας, Τατιάνα, στις 8 Μαρτίου 1910, αφού ζήτησε από την Αλεξάνδρα να της συγχωρήσει για κάτι δεν της άρεσε. «Ελπίζω ότι η γκουβερνάντα μας θα είναι ευγενική με τον φίλο μας τώρα». Η Αλεξάνδρα τελικά απέλησε την Τυούτσεβα.
Η αδερφή του Νικολάου, Μεγάλη Δούκισσα Ξένια Αλεξάνδροβνα της Ρωσίας τρομοκρατήθηκε από την ιστορία της Τυούτσεβα. Έγραψε στις 15 Μαρτίου 1910 ότι δεν μπορούσε να καταλάβει «... τη στάση της Αλεξάνδρας και των παιδιών σε αυτόν τον απειλητικό Γκριγκόρι (που θεωρούν ότι είναι σχεδόν ένας άγιος, όταν στην πραγματικότητα είναι μόνο ένας αλήτης!) Είναι πάντα εκεί, πηγαίνει στο δωμάτιό τους, επισκέπτεται την Όλγα και την Τατιάνα ενώ ετοιμάζονται για ύπνο, κάθεται εκεί μιλώντας μαζί τους και τις χαϊδεύει, φροντίζοντας να τον κρύψουν από τη Σοφία Ιβάνοβα και τα παιδιά δεν τολμούν να της μιλήσουν γι' αυτόν. Είναι όλο απίστευτο και πέρα ​​από την λογική." Μία άλλη γκουβερνάντα ισχυρίστηκε την άνοιξη του 1910 ότι βιάστηκε από τον Ρασπούτιν. Η Μαρία Ιβανόβνα Βισνιάκοβα ήταν αρχικά οπαδός του Ρασπούτιν, αλλά αργότερα απογοητεύτηκε. Η αυτοκράτειρα αρνήθηκε να πιστέψει τη Βισνιάκόβα και είπε "Ότι κάνει ο Ρασπούτιν είναι άγιο". Η Βισνιάκοβα απολύθηκε από τη θέση της το 1913.
Φημολογείται στην κοινωνία ότι ο Ρασπούτιν είχε αποπλανήσει όχι μόνο την Τσαρίνα αλλά και τις τέσσερις μεγάλες δούκισσες. Ο Νικόλαος διέταξε τον Ρασπούτιν να εγκαταλείψει την Αγία Πετρούπολη για κάποιο χρονικό διάστημα, προς μεγάλη δυσαρέσκεια της Αλεξάνδρας και ο Ρασπούτιν πήγε σε προσκύνημα στην Παλαιστίνη. Παρά το σκάνδαλο, η φιλία της αυτοκρατορικής οικογένειας με τον Ρασπούτιν συνεχίστηκε μέχρι να δολοφονηθεί ο Ρασπούτιν στις 17 Δεκεμβρίου 1916. Στα απομνημονεύματά του, ο A. A. Mordvinov ανέφερε ότι οι τέσσερις Μεγάλες Δούκισσες εμφανίστηκαν «εμφανώς τρομερά αναστατωμένες» από το θάνατο του Ρασπούτιν και κάθισαν "καθισμένες κοντά η μια στην άλλη" σε έναν καναπέ σε ένα από τα υπνοδωμάτιά τους τη νύχτα που έλαβαν τα νέα. Ο Mordvinov ανέφερε ότι οι νεαρές γυναίκες φάνηκαν να αισθάνονται την πολιτική αναταραχή που επρόκειτο να συμβεί. Η Μαρία παρακολούθησε την κηδεία του στις 21 Δεκεμβρίου 1916 και η οικογένειά της σχεδίαζε να χτίσει μια εκκλησία πάνω από τον τάφο του.
Η Μαρία, όπως και η μητέρα της, ήταν πιθανώς φορέας του γονιδίου αιμορροφιλίας και θα μπορούσε να έχει μεταβιβάσει την ασθένεια σε άλλη γενιά αν είχε επιβιώσει για να έχει τα παιδιά που ονειρευόταν. Ένας από τους αδελφούς της Αλεξάνδρας και δύο από τους ανιψιούς της, καθώς και ένας από τους μητρικούς θείους της και δύο παιδιά ενός από τους πρώτους ξαδέρφους της ήταν όλοι αιμοφιλικοί, όπως και ο αδελφός της Μαρίας Αλεξέι. Η ίδια η Μαρία φέρεται να αιμορραγεί τον Δεκέμβριο του 1914 κατά τη διάρκεια μιας επιχείρησης για την αφαίρεση των αμυγδαλών της, σύμφωνα με την εκ πατρός θεία της Μεγάλη Δούκισσα Όλγα Αλεξάντροβνα της Ρωσίας, η οποία ερωτήθηκε αργότερα στη ζωή της. Η Όλγα Αλεξάνδροβνα είπε ότι πίστευε ότι και οι τέσσερις ανιψίές της είχαν αιμορραγία περισσότερο από ό, τι ήταν φυσιολογικό και πίστευε ότι ήταν φορείς του γονιδίου αιμοφιλίας όπως η μητέρα τους. Ο έλεγχος DNA στα υπολείμματα της βασιλικής οικογένειας απέδειξε το 2009 ότι ο Αλεξέι υπέφερε από αιμοφιλία Β, μια σπανιότερη μορφή της νόσου. Οι ίδιες δοκιμές απέδειξαν ότι η μητέρα του και μία από τις τέσσερις Μεγάλες Δούκισσες ήταν φορείς. Οι Ρώσοι αναγνωρίζουν τη μεγάλη δούκισσα που μετέφερε το γονίδιο ως την Αναστασία, αλλά Αμερικανοί επιστήμονες αναγνώρισαν τη νεαρή γυναίκα ως τη Μαρία.
Επανάσταση και αιχμαλωσία
Η Τσαρίνα Αλεξάνδρα επέλεξε τη Μαρία να συνοδεύσει τον Τσάρο Νικόλαο Β' και τον εαυτό της στο Εκατερίνεμπουργκ, όταν η οικογένεια χωρίστηκε για λίγο στον Απρίλιο του 1918. Η Μαρία είχε μεγαλώσει από παιδί σε γυναίκα κατά τα χρόνια της αιχμαλωσίας, σύμφωνα με τη βαρόνη Sophie Buxhoevden και η Τσαρίνα θεώρησε ότι θα μπορούσε να εξαρτηθεί από την τρίτη κόρη της για να την βοηθήσει, καθώς δεν μπορούσε να βασιστεί στην βαθιά καταθλιπτική Όλγα ή την Αναστασία, που ήταν ακόμα παιδί, ενώ η Τατιάνα έπρεπε να παρακολουθεί τον άρρωστο αδελφό της.
Στα απομνημονεύματά του, ένας φρουρός έγραψε ότι ένας άλλος φρουρός είπε ένα πρόστυχο ανέκδοτο στις μεγάλες δούκισσες σε μιας από αυτές τις συναντήσεις. Η προσβεβλημένη Τατιάνα έφυγε από το δωμάτιο, «χλωμό σαν τον θάνατο». Η Μαρία κοίταξε τον άνδρα και της είπε: «Γιατί δεν αηδιάζεις με τον εαυτό σου όταν χρησιμοποιείς τέτοια επαίσχυντα λόγια; Φαντάζεσαι ότι μπορείς να σοκάρεις μια καλοαναθρεμμένη γυναίκα με τέτοια αστεία και να έχει καλή συμπεριφορά απέναντί σου; Γίνε ευγενικός και σεβαστός στη συνέχεια μπορούμε να τα πάμε καλά». Ο Ιβάν Κλέσεφ, ένας 21χρονος φρουρός, δήλωσε ότι σκόπευε να παντρευτεί μια από τις Μεγάλες Δούκισσες και αν οι γονείς της είπαν ότι δεν δέχονταν θα την διέσωζε ο ίδιος.
Ο Ιβάν Σκοροκοντόφ, ακόμη ένας από τους φρουρούς, έφερε κρυφά μια τούρτα γενεθλίων για να γιορτάσουν τα δέκατα ένατα γενέθλια της Μαρίας στις 26 Ιουνίου 1918. Απομακρύνθηκε ωστόσο από τη θέση του αφού οι δράσεις του και η φιλικότητα προς την Μεγάλη Δούκισσα ανακαλύφθηκαν από τους διοικητές του. Στα απομνημονεύματά τους, αρκετοί φρουροί ανέφεραν ότι τόσο η Τσαρίνα όσο και η μεγαλύτερη αδερφή της Όλγα εμφανίστηκαν θυμωμένες με τη Μαρία τις επόμενες ημέρες από το περιστατικό και ότι η Όλγα απέφυγε την παρέα της. Μετά από αυτό το περιστατικό, εγκαταστάθηκε μια νέα εντολή, απαγορεύοντας στην οικογένεια να έχει σχέσεις με τους αξιωματικούς και οι συνθήκες της φυλάκισής τους έγιναν ακόμα πιο αυστηρές.
Εκτέλεση
Αργά εκείνη τη νύχτα, τη νύχτα της 16ης Ιουλίου, η βασιλική οικογένεια ξύπνησε και τους είπαν να κατέβουν στο κατώτερο επίπεδο του σπιτιού γιατί υπήρξαν αναταραχές στην πόλη γενικά και θα έπρεπε να μετακινηθούν για την ασφάλειά τους. Η οικογένεια βγήκε από τα δωμάτιά τους με μαξιλάρια, τσάντες και άλλα αντικείμενα για να κάνουν την Αλεξάνδρα και τον Αλεξέι να νιώσουν άνετα. Η Αναστασία πήρε μαζί της ένα από τα τρία σκυλιά της οικογένειας, ένα Κινγκ Τσαρλς Σπάνιελ με το όνομα Τζέμι. Ζήτησαν ερωτήσεις από τους φρουρούς αλλά δεν φάνηκαν να υποψιάζονται ότι επρόκειτο να σκοτωθούν. Ο Γιούροφσκι, ο οποίος ήταν επαγγελματίας φωτογράφος, διευθύνει την οικογένεια να παίρνει διαφορετικές θέσεις ως φωτογράφος. Η ομάδα μίλησε αυτή τη φορά, αλλά η Αλεξάνδρα ψιθύρισε στα κορίτσια στα αγγλικά, παραβιάζοντας τους κανόνες της φρουράς ότι πρέπει να μιλούν στα ρωσικά. Ο Γιούροφσκι ήρθε, τους διέταξε να σταθούν και να διαβάσουν την ποινή εκτέλεσης. Η Μαρία και η οικογένειά της είχαν χρόνο μόνο για να εκφωνήσουν μερικούς ασυνήθιστους ήχους σοκ ή διαμαρτυρίας, πριν ξεκινήσει η σκοποβολή της ομάδας θανάτου υπό την εντολή του αιμοβόρου Γιούροφσκι. Ήταν στις πρώτες ώρες της 17ης Ιουλίου 1918.
Το πρώτο βόλεϊ πυροβολισμών σκότωσε τον Τσάρο, την Αυτοκράτειρα και δύο άρρενες υπηρέτες, και τραυμάτισε τον γιατρό της οικογένειας και την υπηρέτρια της αυτοκράτειρας. Η Μαρία προσπάθησε να ξεφύγει από τις πόρτες στο πίσω μέρος του δωματίου, που οδήγησε σε χώρο αποθήκευσης, αλλά οι πόρτες ήταν καρφωμένες. Ο θόρυβος, καθώς κουνούσε τις πόρτες, προσέλκυσε την προσοχή του μεθυσμένου και μανιασμένου στρατιωτικού Πίτερ Ερμακόφ. Ο Ερμακόφ πυροβόλησε τη Μαρία και η σφαίρα τη χτύπησε στον μηρό. Έπεσε στο πάτωμα με την Αναστασία και τη Ντεμιτόβα. Οι δολοφόνοι εγκατέλειψαν έπειτα το δωμάτιο για αρκετά λεπτά για να αφήσουν το θόλωμα σαφές, και όταν επέστρεψαν σκότωσαν τους Δρ Μπότκιν, Αλεξέι και τις Μεγάλες Δούκισσες Όλγα και Τατιάνα. Ο Ερμακόφ γύρισε στη συνέχεια την πληγωμένη Μαρία και την Αναστασία, η οποία δεν είχε τραυματιστεί. Προσπάθησε να σκοτώσει τη Μαρία με ξιφολόγχη. Τα κοσμήματα που ήταν ραμμένα στα ρούχα της την προστατεύουν, και είπε ότι τελικά την πυροβόλησε στο κεφάλι. Αλλά το κρανίο που είναι σχεδόν σίγουρα της Μαρίας δεν έχει τραύματα από σφαίρες. Ίσως ο μεθυσμένος Ερμακόφ προκάλεσε τραύμα του τριχωτού της κεφαλής, χτύπησε την αναίσθητη Μαρία και παράγει μια σημαντική ροή αίματος, οδηγώντας τον Ερμακόφ να πιστεύει ότι την σκότωσε. Στη συνέχεια αγωνίστηκε με την Αναστασία, την οποία ισχυρίστηκε επίσης ότι πυροβόλησε στο κεφάλι. Καθώς τα σώματα αφαιρούνταν από το σπίτι, η Μαρία ξύπνησε ​​και φώναξε. Ο Ερμακόφ προσπάθησε να την πιάσει ξανά, αλλά απέτυχε και την χτύπησε στο πρόσωπο μέχρι να σιωπάσει. Η περιοχή του προσώπου του κρανίου της Μαρίας πράγματι καταστράφηκε, αλλά ο Γιούροφσκι έγραψε ότι τα πρόσωπα των θυμάτων καταστράφηκαν με τα τουφέκια στο τόπο ταφής. Αν και η Μαρία πέθανε αναμφισβήτητα με την οικογένειά της δολοφονημένη από τους μπολσεβίκους, η ακριβής αιτία του θανάτου της παραμένει ένα μυστήριο.
Ανακαλύψεις και αναφορές επιβίωσης
Σύμφωνα με τους λογαριασμούς ορισμένων από τους φρουρούς, μπορεί να υπήρχε η ευκαιρία για έναν ή περισσότερους φρουρούς να σώσουν έναν επιζώντα. Ο Γιούροφσκι ζήτησε από τους φρουρούς να έρθουν στο γραφείο του και να στραφούν σε αντικείμενα που είχαν κλαπεί μετά τις δολοφονίες. Κάποιοι φρουροί που δεν είχαν συμμετάσχει στις δολοφονίες και είχαν συμπάθεια στις μεγάλες δούκισσες εγκαταλείφθηκαν στο υπόγειο με τα σώματα.