cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άλπεις
Χλωρίδα
Δεν πρέπει να εννοηθεί πως η περιοχή αυτή σημαδεύεται πάντα από την παρουσία των χαρακτηριστικών δέντρων. Η ανθρώπινη ανάμειξη έχει συμβάλει στον αφανισμό τους σε πολλές περιοχές και, εξαιρουμένων των δασών από οξιές στις Αυστριακές Άλπεις, δύσκολα μπορεί κανείς να συναντήσει αξιοσημείωτα δάση φυλλοβόλων δένδρων. Σε πολλές περιοχές όπου υπήρχαν τέτοια δάση, έχουν αντικατασταθεί από σκωτικά πεύκα και ερυθρελάτες που είναι πιο ανθεκτικά στη βόσκηση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οροσειρές της Γαλλίας Κατηγορία:Οροσειρές της Ιταλίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Ελβετίας Κατηγορία:Οροσειρές της Αυστρίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Γερμανίας Κατηγορία:Βουνά της Σλοβενίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Κεντρικής Ευρώπης
Πολιτική της Μαδαγασκάρης
Το πολίτευμα της Μαδαγασκάρης είναι ημι-προεδρική δημοκρατία, όπου Αρχηγός Κράτους είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και Αρχηγός Κυβερνήσεως ο Πρωθυπουργός. Η εκτελεστική εξουσία ασκείται από την Κυβέρνηση και η νομοθετική από την κυβέρνηση και από τη Γερουσία και την Εθνοσυνέλευση. Η Εθνοσυνέλευση (Antenimieram-Pirenena/Assemblée Nationale) αποτελείται από 160 μέλη και η Γερουσία από 33 μέλη, εκ των οποίων τα 22 εκλέγονται έμμεσα, ένα μέλος για καθεμιά περιφέρεια του νησιού, ενώ τα υπόλοιπα 11 διορίζονται από τον Πρόεδρο. Στις 19 Μαρτίου του 2009 η λειτουργία του Κοινοβουλίου ανεστάλη. Το Κοινοβούλιο επαναφέρθηκε μετά την δημοκρατική μετάβαση. Η θητεία όλων είναι τετραετής. Η δικαστική εξουσία είναι ανεξάρτητη από την κυβέρνηση και από τη νομοθετική εξουσία.
Πραξικόπημα του 1975 και διακυβέρνηση από Ρατσιράκα
Στις 15 Ιουνίου του 1975 ο Ναύαρχος Ντιντιέ Ρατσιράκα (που είχε υπηρετήσει προηγουμένως στο Υπουργείο Εξωτερικών) κατέλαβε την εξουσία έπειτα από πραξικόπημα. Εξελέγη Πρόεδρος για επταετή θητεία και επί 16 χρόνια ακολούθησε το σοσιαλισμό, με βάση το Σύνταγμα του 1975- το οποίο εγκρίθηκε σε δημοψήφισμα με 95,5% υπέρ στις 21 Δεκεμβρίου του 1975-, κρατικοποιώντας μεγάλο μέρος της οικονομίας και διακόπτοντας όλους τους δεσμούς με τη Γαλλία. Αποτέλεσμα αυτού του «μαλγασιοποιημένου» συστήματος ήταν ο αναλφαβητισμός που υπάρχει και σήμερα αλλά και η επιδείνωση των οικονομικών προβλημάτων. Ο νέος ηγέτης κέρδισε τις βουλευτικές εκλογές στις 30 Ιουνίου του 1977, με 112 επί συνόλου 137 εδρών να πηγαίνουν στο κόμμα AREMA. Στις επόμενες βουλευτικές εκλογές, που διεξήχθησαν στις 28 Αυγούστου του 1983, το κόμμα του Ρατσιράκα εξασφάλισε 117 έδρες επί συνόλου 137. Οι εθνικές εκλογές στις 7 Νοεμβρίου του 1982 και στις 12 Μαρτίου του 1989 είχαν αποτέλεσμα να επιστρέψει ο Ρατσιράκα για δεύτερη (με 80,1% των ψήφων) και για τρίτη (με 63%) επταετή προεδρική θητεία. Το μεγαλύτερο μέρος αυτής της περιόδου η δράση της Αντιπολίτευσης επιτρεπόταν σε πολύ μικρό βαθμό. Επίσης, ο Τύπος απαγορευόταν να ασκεί απευθείας κριτική προς τον Πρόεδρο. Στις βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 28 Μαΐου του 1989 το κόμμα AREMA κέρδισε 120 έδρες από 137.
Από τα τέλη της δεκαετίας του '80, το καθεστώς του Ρατσιράκα ήρε τους περιορισμούς στην ελευθερία έκφρασης και υπό την πίεση των οικονομικών προβλημάτων, αναγκάστηκε να χαλαρώσει τη σοσιαλιστική οικονομική πολιτική και να εισαγάγει φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις που αφορούσαν και τον ιδιωτικό τομέα. Το 1989 καταργήθηκε η λογοκρισία του Τύπου και το 1990 επετράπη ο σχηματισμός περισσοτέρων κομμάτων. Έτσι, σιγά σιγά προήλθε ένα αντιπολιτευόμενο κίνημα που καλούνταν Hery Velona ("Ενεργές Δυνάμεις"). Το κίνημα αυτό ενισχύθηκε από πολλούς πολιτικούς, όπως ο Αλμπέρ Ζαφί και ο Ρακοτονιάινα Μανανταφί.
Τον Αύγουστο του 1991 έπειτα από μαζικές ειρηνικές διαδηλώσεις και καταστροφικές γενικές απεργίες, ο Ρατσιράκα αντικατέστησε τον πρωθυπουργό του. Ωστόσο, υπέστη μια ανεπανόρθωτη ζημία, όταν τα στρατεύματά του άνοιξαν πυρ και σκότωσαν περισσότερους από 30 διαδηλωτές που έκαναν πορεία στην Ιαβολόχα, στο προαστιακό προεδρικό μέγαρο.
Ο Ρατσιράκα αναγκάστηκε να διαπραγματευτεί για το σχηματισμό προσωρινής κυβέρνησης, με αποτέλεσμα να υπογραφεί η Σύμβαση του Πανοράματος στις 31 Οκτωβρίου του 1991. Με βάση αυτήν, αφαιρέθηκαν σχεδόν όλες οι εξουσίες από τον Ρατσιράκα και δημιουργήθηκαν προσωρινοί θεσμοί. Επίσης ορίστηκε χρονοδιάγραμμα 18 μηνών, εντός του οποίου θα έπρεπε να ολοκληρωνόταν η μετάβαση σε έναν νέο τύπο συνταγματικής κυβέρνησης. Το Συνταγματικό Δικαστήριο διατηρήθηκε ως το ανώτατο δικαστικό σώμα.
Πολυκομματισμός
Το Μάρτιο του 1992 το Εθνικό Φόρουμ που οργανώθηκε από το Χριστιανικό Συμβούλιο των Εκκλησιών της Μαδαγασκάρης (FFKM) σχεδίασε νέο Σύνταγμα. Οι στρατιώτες που περιφρούρησαν τη διαδικασία συγκρούστηκαν με τους ομοσπονδιακούς υποστηρικτές του Ρατσιράκα, οι οποίοι αποπειράθηκαν να καταστρέψουν το Φόρουμ σε διαμαρτυρία για τη σχεδίαση συνταγματικών τροποποιήσεων, που αφαιρούσαν από τον Πρόεδρο το δικαίωμα να διεκδικήσει νέα θητεία. Το κείμενο του νέου Συντάγματος τέθηκε σε δημοψήφισμα στις 19 Αυγούστου του 1992 και εγκρίθηκε με ευρεία πλειοψηφία (με 72,69% υπέρ έναντι 27,31 κατά), παρά τις προσπάθειες των ομοσπονδιστών να δημιουργήσουν προβλήματα στην ψηφοφορία σε πολλές παράκτιες περιοχές.
Το Συνταγματικό Δικαστήριο έκρινε ότι ο Ρατσιράκα θα μπορούσε να είναι υποψήφιος και στις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 25 Νοεμβρίου του 1992 δεν προήλθε νικητής από τον πρώτο γύρο. Στον τελικό γύρο, στις 10 Φεβρουαρίου του 1993 νικητής των εκλογών αναδείχθηκε ο Αλμπέρ Ζαφί, με 66,74% έναντι 33,26% για το Ρατσιράκα, ηγέτης του Hery Velona και ορκίστηκε Πρόεδρος στις 27 Μαρτίου του 1993. Ο νέος πρόεδρος κέρδισε τις περισσότερες έδρες και στις βουλευτικές εκλογές, που διενεργήθηκαν στις 16 Ιουνίου του 1993. Συγκεκριμένα, οι υποστηρικτές του Ζαφί κέρδισαν 75 επί συνόλου 138 εδρών στην Εθνοσυνέλευση. Σε δημοψήφισμα, στις 17 Σεπτεμβρίου του 1995, το 63,56% των πολιτών ενέκρινε τη χορήγηση στον πρόεδρο του προνομίου να απολύει εκείνος τον πρωθυπουργό αντί για την Εθνοσυνέλευση, όπως ίσχυε ως τότε. Το 1996 ο Ζαφί καθαιρέθηκε από την Εθνοσυνέλευση και έπειτα από τη βραχύβια προεδρία του δικαστικού Νορμπέρ Ρατσιραχονάνα, το 1996 στις εκλογές αναμετρήθηκαν ξανά οι Ζαφί και Ρατσιράκα, με τον τελευταίο αυτήν τη φορά να είναι νικητής. Στον πρώτο γύρο των εκλογών, στις 3 Νοεμβρίου 1996, προηγήθηκε ο Ρατσιράκα με 36,6% έναντι 23,3% για το Ζαφί. Στον τελικό γύρο στις 29 Δεκεμβρίου 1996 κέρδισε ο Ρατσιράκα, με 50,7% έναντι 49,2 για τον αντίπαλό του. Η Εθνοσυνέλευση αποτελούνταν κυρίως από μέλη του πολιτικού κόμματος του Ρατσιράκα, Οργάνωση για την Αναγέννηση της Μαδαγασκάρης (ΑREMA). Στη συνέχεια εγκρίθηκε νέο Σύνταγμα, με δημοψήφισμα, στις 15 Μαρτίου του 1998, με βάση το οποίο αυξήθηκαν οι προεδρικές εξουσίες. Υπέρ ψήφισε το 50,9% και κατά το 49%. Οι βουλευτικές εκλογές στις 17 Μαΐου του 1998 έφεραν τη νίκη για την κυβέρνηση Ρατσιράκα, καθώς από τις 120 έδρες, το κόμμα AREMA κέρδισε τις 63.
Την 1η Μαΐου του 2001, ο Πρόεδρος Ρατσιράκα επανέφερε το θεσμό της Γερουσίας, ο οποίος είχε καταργηθεί το 1992.
Εκλογές 2001 και πολιτική κρίση 2002
Σποραδικές συγκρούσεις και η οικονομική κρίση συνεχίστηκαν ως τον Ιούλιο του 2002, οπότε ο Ρατσιράκα και αρκετοί από τους υποστηρικτές του εγκατέλειψαν τη χώρα και εξορίστηκαν στη Γαλλία. Εκτός από τις πολιτικές διαφορές, οι εθνοτικές διαφορές διαδραμάτισαν επίσης σημαντικό ρόλο στην κρίση. Ο Ρατσιράκα προέρχεται από τους Μπετσιμισαράκα (φυλή των ακτών), ενώ ο Ραβαλομανάνα από τη φυλή των υψιπέδων Μερίνα. Στις 27 Μαΐου 2 στρατιώτες σκοτώθηκαν σε επίθεση οπαδών του Ραβαλομανάνα στο τελευταίο υπουργείο της νόμιμης κυβέρνησης στο Ανταναναρίβο, ενώ συνελήφθη και ετέθη σε περιορισμό κατ’ οίκον ο Πρωθυπουργός Ταντέλι Αντριαναρίβο από οπαδούς πιστούς στον αυτοανακηρυχθέντα Πρόεδρο Ραβαλομανάνα. Την πρωθυπουργία ανέλαβε ο υποστηρικτής του δευτέρου, Ζακ Σιλά. Την ίδια περίοδο, στις 31 Μαΐου, διορίστηκε από το Ρατσιράκα προσωρινός πρωθυπουργός ο Ζαν Ραζολοντράιμπε. Στις 16 Ιουνίου ο Ραβαλομανάνα διόρισε νέα κυβέρνηση εθνικής ενότητας, με πρωθυπουργό ξανά το Σιλά. Στις 23 Ιουνίου επέστρεψε στο νησί προερχόμενος από τη Γαλλία, ο Ρατσιράκα, ενώ ο Οργανισμός Αφρικανικής Ενότητας αδρανοποίησε την έδρα της χώρας, μην μπορώντας να διακρίνει ποιος ήταν Πρόεδρος του νησιού.Τελικά, έπειτα από στρατιωτικές επιτυχίες του Ραβαλομανάνα, η Γαλλία αναγνώρισε τον ίδιο ως Πρόεδρο της χώρας στις 2 Ιουλίου. Στις 7 του μηνός εγκατέλειψε τη χώρα μαζί με τη σύζυγό του ο Ρατσιράκα και έκανε διήμερη στάση στις Σεϋχέλλες. Στις 9 Ιουλίου αφίχθηκε στο Παρίσι από όπου έκανε δηλώσεις. Ανάμεσα στα άλλα, ο έκπτωτος πρόεδρος είπε ότι θα επέστρεφε στο νησί μόνο αν διεξαγόταν και δεύτερος γύρος ψηφοφορίας ή ένα δημοψήφισμα.
Έπειτα από το τέλος της πολιτικής κρίσης του 2002, ο Πρόεδρος Ραβαλομανάνα προέβη σε πακέτο μεταρρυθμίσεων και κήρυξε τον πόλεμο κατά της διαφθοράς. Στις βουλευτικές εκλογές του 2002, οι οποίες διεξήχθησαν στις 15 Δεκεμβρίου, το νεοσυσταθέν κόμμα του TIM (Tiako-I-Madagasikara) (Αγαπώ τη Μαδαγασκάρη) κέρδισε άνετη πλειοψηφία, με 103 από τις 160 έδρες στην Εθνοσυνέλευση, ενώ οι σύμμαχοί του (συνασπισμός) κέρδισαν άλλες 22 έδρες και άλλες 22 πήραν οι ανεξάρτητοι, με συμμετοχή 67,8%.
Η ένταση δεν τερματίστηκε στη χώρα, καθώς το Φεβρουάριο του 2003 συνελήφθη για απόπειρα πραξικοπήματος ο πρώην αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων της Μαδαγασκάρης, Μπρούνο Ραζονσόν, μαζί με 2 άλλα άτομα.
Το Νοέμβριο του 2003 διεξήχθησαν και ελεύθερες δημοτικές εκλογές, οι οποίες ανέδειξαν υποστηρικτές του προέδρου όσο και ανεξάρτητους πολιτικούς.
Μετά την κρίση του 2002, στις 21 Μαρτίου ο Πρόεδρος αντικατέστησε τους κυβερνήτες των επαρχιών με PDSs (προέδρους Ειδικών Αντιπροσωπειών). Η νομοθεσία που θεσπίστηκε αργότερα ίδρυσε 22 νομούς με σκοπό τη διοικητική αποκέντρωση. Το Σεπτέμβριο του 2004 η κυβέρνηση όρισε 22 τοπικούς άρχοντες (Νομάρχες), οι οποίοι ήταν υπόλογοι απευθείας στον πρόεδρο.
Ο Ραβολαμανάνα αναδείχθηκε ξανά νικητής των προεδρικών εκλογών με 54,79% από τον πρώτο γύρο που διενεργήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου του 2006. Έναν χρόνο μετά, εγκρίθηκαν αλλαγές στο διοικητικό χάρτη της χώρας αλλά και καθιερώθηκε η αγγλική ως τρίτη επίσημη γλώσσα στο νησί, με το δημοψήφισμα που διεξήχθη στις 4 Απριλίου του 2007. Το 75,33% των πολιτών ψήφισε υπέρ των αλλαγών και τις καταψήφισε το 24,67%. Η συμμαχία "Αγαπώ τη Μαδαγασκάρη" (TIM) του προέδρου Ραβαλομανάνα κέρδισε 105 επί συνόλου 127 εδρών στις βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 23 Σεπτεμβρίου του 2007.
Ταραχές 2009
Στις αρχές του 2009 σημειώθηκαν πολύνεκρες ταραχές στην πρωτεύουσα Ανταναναρίβο, έπειτα από το κλείσιμο του ιδιωτικού ραδιοφωνικού σταθμού που ανήκει στον αρχηγό της αντιπολίτευσης και δήμαρχο της πόλης, Αντρί Ραζοελίνα και τη διακοπή εκπομπής του ενώ βρισκόταν στον "αέρα" στις 26 Ιανουαρίου. Σε λεηλασίες καταστημάτων και επιχειρήσεων από αντικυβερνητικούς διαδηλωτές, βρήκαν το θάνατο περισσότεροι από 40 άνθρωποι. Η Αφρικανική Ένωση εξέφρασε την ανησυχία της για τις εξελίξεις και ζήτησε αυτοσυγκράτηση.
Ο Ραζοελίνα δήλωσε στις 31 Ιανουαρίου ότι αναλαμβάνει τον έλεγχο της χώρας λόγω αποτυχίας του Ραβολομανάνα να αναλάβει τις ευθύνες του. Ο ίδιος τόνισε ότι θα ζητούσε από το Κοινοβούλιο την άμεση παραίτηση του προέδρου και επίσης το κλείσιμο όλων των υπουργείων ανάμεσα στα άλλα. Την ίδια μέρα ο Ραβολομανάνα δήλωσε ότι "παραμένει ακόμα πρόεδρος στη χώρα" και ότι "θα έκανε ότι ήταν απαραίτητο για την ανάπτυξη του κράτους".
Στις 2 Φεβρουαρίου οι ηγέτες της αντιπολίτευσης συμμάχησαν με το Ραζοελίνα και κατέθεσαν αίτηση στο Συνταγματικό Δικαστήριο, ζητώντας την καθαίρεση του Ραβολομανάνα. Το Συνταγματικό Δικαστήριο έκρινε ότι δεν είχε την εξουσιοδότηση να καθαιρέσει τον πρόεδρο, καθώς αυτή ανήκε στο Κοινοβούλιο. Επίσης στις 3 Φεβρουαρίου απολύθηκε ο δήμαρχος Ραζοελίνα και αντιπροσωπεία με επικεφαλής τον Γκι Ραντριαναριζόα  (Guy Randrianarisoa) διορίστηκε στη θέση του. Ο έκπτωτος δήμαρχος εξέφρασε τη βεβαιότητα ότι ο λαός θα ήταν αντίθετος στην απόφαση αυτή.
Λίγες ώρες αργότερα μεταδόθηκε από το BBC ότι ο Ραβαλομανάνα ετοιμαζόταν να παραιτηθεί και να παραδώσει τις αρμοδιότητες του προέδρου και του πρωθυπουργού σε στρατιωτικό διευθυντήριομε αρχηγό τον Απολίτ Ραμοροζόν Ραριζόν. Ο Ραβαλονανάνα ήδη είχε εγκαταλείψει το προεδρικό του μέγαρο στην Ιαβολόχα και είχε μεταφερθεί σε άγνωστη τοποθεσία. Η στρατιωτική χούντα θα αναλάμβανε να οργανώσει τη διεξαγωγή εκλογών εντός 24 μηνών και να καταρτίσει εκ νέου Σύνταγμα για την "Τέταρτη Δημοκρατία". Ωστόσο, αρχηγός του γενικού επιτελείου των ενόπλων δυνάμεων της Μαδαγασκάρης δήλωσε ότι ο στρατός υποστήριζε την ανάληψη της εξουσίας από τον ηγέτη της αντιπολίτευσης, Ραζοελίνα και όχι από τον Απολίτ Ραμαροζόν Ραριζόν. Από την πλευρά της, η Αφρικανική Ένωση δήλωσε ότι ο στρατός δεν πρέπει να παραδώσει την εξουσία στον αρχηγό της αντιπολίτευσης, καθώς δεν θα ήταν κάτι θα εκλαμβανόταν ως αντισυνταγματικό και ως πραξικόπημα.
Τελικά, το βράδυ της 17ης Μαρτίου, ο στρατός μεταβίβασε την εξουσία στον ηγέτη της αντιπολίτευσης, Ραζοελίνα. Ο Ραζοελίνα ανέλαβε μεταβατικός πρόεδρος. Το Συνταγματικό Δικαστήριο ενέκρινε στις 18 Μαρτίου την απόφαση να αντικατασταθεί ο πρόεδρος Ραβαλομανάνα από τον ηγέτη της Αντιπολίτευσης. Ο νέος πρόεδρος ανέστειλε τη λειτουργία του Κοινοβουλίου στις 19 Μαρτίου του 2009.
Δημοψήφισμα για Σύνταγμα 2010
Στις 17 Νοεμβρίου 2010 διεξήχθη δημοψήφισμα για την αναθεώρηση του Συντάγματος ώστε να παραταθεί η παραμονή του προέδρου Ρατζοελίνα στην εξουσία μέχρι τις γενικές εκλογές του επόμενου έτους. Ωστόσο, μερικοί στρατιωτικοί ανακοίνωσαν το πρωί της ίδιας ημέρας την πρόθεσή τους να καταλάβουν την εξουσία. Το βράδυ ο πρωθυπουργός Βιτάλ διαβεβαίωσε ότι η κατάσταση ήταν υπό έλεγχο. Στις 20 Νοεμβρίου 2010 οι δυνάμεις ασφαλείας εισέβαλαν σε στρατόπεδο στα περίχωρα του Ανταναναρίβο και οι στασιαστές παραδόθηκαν. Με βάση τα αποτελέσματα από το δημοψήφισμα της 17ης Νοεμβρίου 2010, οι πολίτες τάχθηκαν υπέρ της αναθεώρησης του Συντάγματος, σε ποσοστό 74,1% έναντι 25,8% που το καταψήφισαν. Η συμμετοχή ήταν της τάξης του 52,91%. Με βάση το Σύνταγμα, πρόεδρος παρέμεινε ο Ραζοελίνα, μέχρι την διεξαγωγή εκλογών, το 2011.
Εκτελεστική εξουσία
Αρχηγός Κράτους είναι ο Πρόεδρος της χώρας, ο οποίος εκλέγεται με καθολική ψηφοφορία για πενταετή θητεία, ανανεώσιμη μέχρι δύο φορές. Ο πρόεδρος διορίζει τον πρωθυπουργό και μπορεί να διαλύσει την Εθνοσυνέλευση. Στο αξίωμα αυτό ως επικεφαλής της Προσωρινής Ανώτατης Αρχής είναι ο Αντρί Ραζοελίνα, ντε φάκτο πρόεδρος από τις 17 Μαρτίου του 2009. Αρχηγός Κυβέρνησης είναι ο Πρωθυπουργός, Ροζέ Κολό, από το 2014. Ο πρωθυπουργός, που διορίζεται από τον πρόεδρο, και το συμβούλιο των υπουργών διευθύνουν την κυβέρνηση σε καθημερινή βάση. Η Εθνοσυνέλευση - είχε διαλυθεί το 2009- μπορεί να ζητήσει και να προκαλέσει την πτώση της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού με πρόταση μομφής. Το Συνταγματικό Δικαστήριο εγκρίνει τη συνταγματικότητα των νέων νόμων.
Προεδρικές εκλογές 2013
Οι πιο πρόσφατες προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν το 2013.
Προεδρικές εκλογές 2006
Στις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν το 2006 και κατέληξαν σε νίκη και επανεκλογή του Μαρκ Ραβαλομανάνα.
Βουλευτικές εκλογές
Στις βουλευτικές εκλογές, οι οποίες διεξήχθησαν στις 23 Σεπτεμβρίου 2007, το κυβερνών κόμμα κατήγαγε νίκη.
2015
Οι πιο πρόσφατες εκλογές για την ανανέωση της Γερουσίας διεξήχθησαν στις 29 Δεκεμβρίου 2015.
Διοικητική διαίρεση
Με το πρόσφατο Σύνταγμα, το 2007 εφαρμόστηκε η αποκέντρωση της κυβέρνησης και ιδρύθηκαν έξι αυτόνομες επαρχίες (faritany). Οι επαρχίες αυτές είναι οι: Ανταναναρίβο, Αντσιρανανά, Μαχατζάνγκα, Τοαμασίνα, Τολιάρα και Φιαναραντσόα.
Άμυνα
Ο στρατός συναποτελείται από τις Ένοπλες Δυνάμεις του Λαού και την Εθνική Χωροφυλακή (Gendarmerie). Σύμφωνα με το IISS το 2007 υπήρχαν περισσότεροι από 12.500 στρατιώτες, 500 υπηρετούσαν στο Ναυτικό και επίσης 500 στην Πολεμική Αεροπορία. Στη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, τα στρατεύματα του νησιού πολέμησαν σε Γαλλία, Συρία και Μαρόκο. Η υποχρεωτική ηλικία στράτευσης είναι τα 18 χρόνια και η θητεία για τους στρατευμένους είναι 18 μήνες. Η αεροπορική δύναμη είναι μικρή (Armée de l'Air Malgache) και βασίζεται σε αεροσκάφη MiG-21.
Διεθνείς οργανισμοί
Η Μαδαγασκάρη είναι μέλος πολλών διεθνών οργανισμών. Αναλυτικά είναι μέλος των:
ACCT, ACP, SADC (η εισδοχή της ανεστάλη στις 30 Μαρτίου 2009), AfDB, ECA, FAO, Οργανισμός Γαλλοφωνίας, G-77, IAEA, IBRD, ICAO, ICC, ICFTU, ICRM, IDA, IFAD, IFC, ILO, IMF, IMO, InOC, Intelsat, Interpol, IOC, IOM (παρατηρητής), ISO (ανταποκριτής), ITU, NAM, Αφρικανική Ένωση (η εισδοχή της ανεστάλη στις 20 Μαρτίου του 2009), OPCW, ΟΗΕ, UNCTAD, UNESCO, UNHCR, UNIDO, UPU, WCL, WCO, WFTU, WHO, WIPO, WMO, WToO, WTrO.
Πηγές
Κατηγορία:Πολιτική της Μαδαγασκάρης
Σαμανίδες
Οι Σαμανίδες (819-999 μ.Χ., περσικά: سامانیان) ήταν γηγενής περσική δυναστεία στο Μεγάλο Ιράν και την Κεντρική Ασία, ηγέτες της "Αυτοκρατορίας των Σαμανιδών", μετά την κατάρρευση της Αυτοκρατορίας των Σασσανιδών που προκάλεσε η αραβική κατάκτηση. Ιδρύθηκε από τον Σαμάν Χούντα, ο οποίος προσηλυτίστηκε στο Ισλάμ, παρά την καταγωγή του από τη ζωροαστρική θεοκρατική αριστοκρατία της χώρας του.
Βασίλεψαν για 180 χρόνια, σε μια έκταση που περιελάμβανε τις περιοχές Χορασάν, Καμπούλ, Ρέι, Υπερωξιανή, Ταπουρία, Καρμανία, Γκοργκάν, και δυτικά από αυτές τις επαρχίες μέχρι το Ισφαχάν. Στην ακμή της δύναμής τους, ήλεγχαν μια περιοχή που εκτεινόταν νότια ως τα Όρη Σουλεϊμάν στο Πακιστάν, τη Γκάζνα και την Κανταχάρ. Ήταν απόγονοι του διάσημου Πέρση στρατηγού Μπαχράμ Τσομπίν, και εξ'αυτού κατάγονταν από τον Οίκο των Μιχράν, έναν από τους "Επτά Μεγάλους Οίκους" του Ιράν. Στην κυβέρνηση της επικράτειάς τους μιμήθηκαν το διοικητικό μοντέλο των Αββασιδών, με την Αυλή του χαλίφη και τη γενικότερη οργάνωση. Ανταμείφθηκαν για την υποστήριξη των Αββασιδών στην Υπερωξιανή και το Χορασάν, και με τις μεγάλες πόλεις-πρωτεύουσές τους στη Μπουχάρα, τη Μπαλχ, τη Σαμαρκάνδη και τη Χεράτ, διαμόρφωσαν το βασίλειό τους μετά τη νίκη τους επί των Σαφαριδών.
Με τις καταβολές τους από την πόλη Μπαλχ, τμήμα τότε του Μεγάλου Χορασάν, προώθησαν τις Τέχνες, αναπτύσσοντας τις επιστήμες και τη λογοτεχνία, έλκοντας έτσι λογίους όπως τον Ρουντακί και τον Αβικέννα. Η Μπουχάρα μάλιστα, συναγωνιζόταν σε δόξα τη Βαγδάτη των Αββασιδών.
Διάφοροι επιστήμονες σημειώνουν ότι οι Σαμανίδες αναζωογόνησαν την Περσία περισσότερο από τους Βουγίδες και τους Σαφαρίδες, ενώ συνέχισαν να πατρονάρουν τους Άραβες σε σημαντικό βαθμό. Παρόλα αυτά, σε μια διάσημη έδικτο, οι σαμανιδικές Αρχές διακήρυξαν ότι "εδώ, σε αυτή την περιοχή, η γλώσσα είναι η Περσική, και οι βασιλιάδες του βασιλείου είναι Πέρσες βασιλιάδες".
Κατά τη διάρκεια της σαμανιδικής περιόδου σχηματίστηκε στην Κεντρική Ασία το έθνος των Τατζίκων. Η Αυτοκρατορία των Σαμανιδών θεωρείται ως το πρώτο τατζικικό κράτος, ενώ και παλαιότερες ιρανικές δυναστείες προέρχονταν από τις περιοχές ὀπου οι Τατζίκοι κατοικούν έως σήμερα (Ταχιρίδες, Σαφαρίδες, Φαριγουνίδες κλπ.).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περσία Κατηγορία:Ιστορία του Ιράν Κατηγορία:Ιστορία του Αφγανιστάν Κατηγορία:Ιστορία του Καζακστάν Κατηγορία:Ιστορία του Ουζμπεκιστάν Κατηγορία:Ιστορία του Τατζικιστάν Κατηγορία:Ιστορία του Τουρκμενιστάν Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ασίας Σαμανιδες Σαμανιδες
Ζμπίγκνιεφ Μπόνιεκ
Ο Ζμπίγκνιεβ Κάζιμιερζ Μπόνιεκ (Zbigniew Kazimierz Boniek, γεννημένος στις 3 Μαρτίου 1956 στο Μπίντγκοστς) είναι Πολωνός πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής και προπονητής.
Καριέρα σε συλλόγους
Ο Μπόνιεκ ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα από τη Ζάβισα Μπίντγκοστς, ενώ στη συνέχεια μετακόμισε στη Βίτζεβ Λοτζ. Πήρε μεταγραφή για την ιταλική Γιουβέντους το 1982. Με την Γιουβέντους κατέκτησε το Κύπελλο Κυπελλούχων και το Ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ το 1984 (σκοράροντας, μάλιστα, στον τελικό του τελευταίου), καθώς και το Κύπελλο Πρωταθλητριών το 1985. Αφότου ολοκλήρωσε την επαγγελματική του καριέρα αγωνιζόμενος με την ΑΣ Ρόμα το 1988, είχε επιτυχημένη καριέρα ως επιχειρηματίας.
Ως παίκτης, ο Μπόνιεκ ήταν γνωστός για την τεχνική του κατάρτιση και την ταχύτητά του. Ήταν ένας εκ των καλύτερων τεχνικά καταρτισμένων παικτών της εποχής του, ενώ διέθετε και εξαιρετική τεχνική. Ο πρόεδρος της Γιουβέντους Τζιάνι Ανιέλι του είχε δώσει το ψευδώνυμο Bello di notte ("Ομορφιά της νύχτας", το οποίο και είναι λογοπαίγνιο σε σχέση με τον τίτλο της ταινίας του Μπουνιουέλ Belle de Jour) λόγω των εμφανίσεών του στις ευρωπαϊκές αναμετρήσεις, οι οποίες στις περισσότερες περιπτώσεις λάμβαναν χώρα στη διάρκεια της νύχτας. Ο Μπόνιεκ συμπεριλήφθηκε από τον Πελέ στην λίστα των 125 Καλύτερων Ποδοσφαιριστών και από την FIFA ως ένας από τους καλύτερους 100 παίκτες όλων των εποχών. Στις 12 Οκτωβρίου 2009, έλαβε ένα τιμητικό βραβείο του Χρυσού Ποδιού ως αναγνώριση για το σύνολο της καριέρας του.
Διεθνής καριέρα
Ο Μπόνιεκ εκπροσώπησε την Πολωνία με συνολικά 80 διεθνείς συμμετοχές και πετυχαίνοντας 24 γκολ. Κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο (τρίτη θέση) ως μέλος της Εθνικής Πολωνίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982.
Προπονητής
Ο Μπόνιεκ έχει επίσης εργαστεί ως προπονητής στην Ιταλία, έχοντας περάσει από την τεχνική ηγεσία των Λέτσε τη σεζόν 1990–91, Μπάρι τη σεζόν 1991–92, Σαμπενεντετέζε τη σεζόν 1992–93 και Αβελίνο τη διετία 1994–96.
Ο Μπόνιεκ διετέλεσε και αντιπρόεδρος της Πολωνικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου, ενώ τον Ιούλιο του 2002 ανέλαβε χρέη προπονητή της Εθνικής Πολωνίας. Παραιτήθηκε τον Δεκέμβριο του 2002, έπειτα από μόλις πέντε αγώνες (2 νίκες, 1 ισοπαλία, 2 ήττες, συμπεριλαμβανομένης μία εντός έδρας ήττας με σκορ 1-0 απέναντι στη Λετονία στα πλαίσια των προκριματικών του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος).
Μετά το ποδόσφαιρο
Στις 26 Οκτωβρίου 2012, ανέλαβε πρόεδρος της Πολωνικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου.
Ο διεθνής με την Ονδούρα ποδοσφαιριστής Όσκαρ Μπόνιεκ Γκαρσία έλαβε το μεσαίο όνομα Μπόνιεκ προς τιμήν του Ζμπίγκνιεβ Μπόνιεκ. Ο Γκαρσία επέλεξε να αναγράφεται το "Μπόνιεκ" στο πίσω μέρος της φανέλας στο διάστημα κατά τη διάρκεια του οποίου αγωνιζόταν για λογαριασμό της αμερικανικής Χιούστον Ντάιναμο.
Σύλλογος
Βίτζεβ Λοτζ Γιουβέντους ΑΣ Ρόμα
Πολιτικές Βραβεύσεις
Ο Ζμπίγκνιεβ Μπόνιεκ είναι 3ης τάξεως ιππότης του Τάγματος της Τιμής της Ιταλικής Δημοκρατίας Commendatore Ordine al Merito della Repubblica Italiana
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΑΣ Μπάρι Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΣΣ Σαμπενεντετέζε Κάλτσιο Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΑΣ Αβελίνο 1912 Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Πολωνίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εκστρακλάσα Κατηγορία:Πολωνοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Πολωνοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πολωνίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βίντζεφ Λοτζ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρόμα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΟΣ Λέτσε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1978 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1982 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1986 Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:FIFA 100 Κατηγορία:Πολωνοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σέριε Α
Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Ελπιδοφόρος
Εξελέγη ομόφωνα από την Αγία και Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου στις 11 Μαΐου 2019.
Από τον Μάρτιο του 2011 έως τον Μάιο του 2019, υπηρέτησε ως Μητροπολίτης Προύσης, και διατέλεσε Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίας Τριάδος Χάλκης.
Είναι καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αρχιεπίσκοπος Ελπιδοφόρος (Ιωάννης Λαμπρυνιάδης), γεννήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 1967 στο Μακροχώρι Κωνσταντινουπόλεως. Φοίτησε στο Τμήμα Ποιμαντικής της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, από το οποίο αποφοίτησε με άριστα το 1991. Το 1993 ολοκλήρωσε μεταπτυχιακές σπουδές στην Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου της Βόννης, υποβάλλοντας διδακτορική διατριβή με τίτλο «Οἱ ἀδελφοί Νικόλαος καί Ἰωάννης Μεσαρίτης».
Το 1994 χειροτονήθηκε Διάκονος στον Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι και εν συνεχεία διορίσθηκε Κωδικογράφος της Ιεράς Συνόδου. Το 1995 ανέλαβε καθήκοντα Υπογραμματέα της Ιεράς Συνόδου. Το 1996-1997 φοίτησε στη Θεολογική Σχολή του Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού στο Μπαλαμάντ του Λιβάνου. Το 2001 υπέβαλε διδακτορική διατριβή στη Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, με τίτλο: "Η έναντι της Συνόδου της Χαλκηδόνος στάσις του Σεβήρου Αντιοχείας" και αναγορεύθηκε διδάκτωρ της Θεολογίας με βαθμό άριστα. μικρογραφία|234x234εσ|Ο Ελπιδοφόρος με τον [[Υπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών|Υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάικ Πομπέο, το 2019. ]] Δίδαξε για ένα εξάμηνο το 2004 στη Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού Βοστώνης ως επισκέπτης καθηγητής. Τον Μάρτιο του 2005, ύστερα από πρόταση του Οικουμενικού Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου, ανέλαβε τη θέση του Αρχιγραμματέα της Ιεράς Συνόδου. Εξελέγη ομόφωνα το 2009 Αναπληρωτής Καθηγητής Συμβολικής και Διορθόδοξων και Διαχριστιανικών Σχέσεων, στη Θεολογικής Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Μεταξύ άλλων, υπέβαλε και τις υφηγεσίες με τίτλο: "Ο Θεσμός της Συνάξεως Ιεραρχών του Οικουμενικού Θρόνου (1951-2004)" και "Οι ενενήντα πέντε Θέσεις του Λούθηρου. Ιστορικοθεολογική θεώρηση - Κείμενο - Μετάφραση - Σχόλια". Από το 2011 υπηρετεί στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης ως αναπληρωτής καθηγητής όπου διδάσκει Συμβολική, Διορθόδοξες και Διαχριστιανικές Σχέσεις.
Αρχιερατεία
Τον Μάρτιο του 2011 εξελέγη Μητροπολίτης Προύσης και τον Αύγουστο του ίδιου έτους ορίστηκε καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίας Τριάδας της Χάλκης, όπου από το 1844 έως το 1971 λειτουργούσε η Ιερά Θεολογική Σχολή της Χάλκης
Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο (ταινία)
Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο είναι ελληνική δραματική, ιστορική, βιογραφική κινηματογραφική ταινία του 1980. Τη σκηνοθεσία υπέγραψε ο Νίκος Τζίμας, ενώ ο ίδιος έγραψε και το σενάριο, μαζί με τον δημοσιογράφο της Ελευθεροτυπίας Πότη Παρασκευόπουλο. Το σενάριο είναι βασισμένο στις τελευταίες μέρες του Νίκου Μπελογιάννη. Η παραγωγή έγινε από την «Άρμα Φιλμ». Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Φοίβος Γκικόπουλος, Πέτρος Φυσσούν, Μίρκα Παπακωνσταντίνου, Κώστας Καζάκος, Αντώνης Αντωνίου, Μάνος Κατράκης, Αλέκος Αλεξανδράκης και άλλοι γνωστοί Έλληνες ηθοποιοί.
Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Ελπιδοφόρος
Αρχιερατεία
Το 2018, στον ίδιο χώρο όπου στεγάζεται η ιστορική Θεολογική Σχολή της Χάλκης συνεδρίασαν οι καθηγητές του Τμήματος Ποιμαντικής Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, για να εκλέξουν τον κ. Ελπιδοφόρο τακτικό καθηγητή. Για το ακαδημαϊκό αξίωμα στην ανώτατη βαθμίδα, ο κ. Ελπιδοφόρος υπέβαλε μεταξύ άλλων και την εργασία με τίτλο: "Πρώτος άνευ ίσων (Primus sine paribus)". Στο συγκεκριμένο πόνημα τεκμηριώνεται ότι ο Οικουμενικός Πατριάρχης δεν είναι στην πράξη ίσος με τους άλλους προκαθήμενους, δεδομένου ότι έχει έκτακτες διοικητικές ευθύνες που προέρχονται από την ιδιότητά του ως προέδρου των Πανορθόδοξων Σωμάτων.
Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο (ταινία)
Η ταινία θεωρείται άκρως πολιτικοποιημένη, ενώ πολλοί ηθοποιοί ανήκαν και στον χώρο της Αριστεράς (Κώστας Καζάκος, Αλέκος Αλεξανδράκης, Μάνος Κατράκης, Αντώνης Αντωνίου) και προκάλεσε αίσθηση όταν κυκλοφόρησε, παρ' όλα αυτά η εμπορική της επιτυχία ήταν τεράστια. Συγκεκριμένα ήρθε πρώτη σε εισπράξεις τη σεζόν που προβλήθηκε. Επίσης, βραβεύθηκε από το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφων Αθήνας, αλλά και από το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Μόσχας, με ειδικό βραβείο.
Η ταινία περιστρέφεται γύρω από τη δράση και την εκτέλεση του Νίκου Μπελογιάννη, δίνοντας έμφαση στη γνωστή απολογία του. Τοποθετείται μετά το τέλος του Εμφυλίου Πολέμου, και εξιστορεί τη δράση όχι μόνο του Μπελογιάννη αλλά και των υπόλοιπων συντρόφων του, ενώ σχολιάζει και το πολιτικό κλίμα που επικρατούσε τότε στην Ελλάδα.
Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Ελπιδοφόρος
Αρχιεπίσκοπος Αμερικής
Στις 16 Ιουλίου 2019, ο Αρχιεπίσκοπος Ελπιδοφόρος, πραγματοποίησε την πρώτη επίσημη επίσκεψή του στον Λευκό Οίκο, συναντώντας τον 45ο Πρόεδρο των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ και τον 48ο Αντιπρόεδρο των ΗΠΑ, Μάικ Πενς.
Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο (ταινία)
Πλοκή
Η ταινία ξεκινά στη Μακρόνησο, αναδεικνύοντας τις δύσκολες στιγμές που έζησαν εκεί οι πολιτικοί κρατούμενοι. Μετά δείχνει το κλίμα που επικρατούσε στην Ελλάδα μετεμφυλιακά, και τα εγκλήματα που συνέχισαν να δέχονται οι κομμουνιστές. Μετά η ταινία μεταφέρεται στο αεροδρόμιο, όπου κατέφθασε ο Νίκος Μπελογιάννης, από τη Ρουμανία. Μετά τον δείχνει να καταλύει στο ξενοδοχείο και αργότερα, να βρίσκει κάποιους συντρόφους του, και αυτοί με τη σειρά τους μεταδίδουν πως έφθασε στην Ελλάδα. Το άλλο πρωί συναντά την Έλλη Παππά και, δινόντάς της ένα κόκκινο γαρύφαλλο, πάνε να βρουν τον Νίκο Πλουμπίδη, που ήταν τότε ο Γενικός Γραμματέας του παράνομου ΚΚΕ, ο οποίος ήταν άρρωστος και μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο.
Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Ελπιδοφόρος
Εξωτερικός σύνδεσμος
Κατηγορία:Μητροπολίτες Προύσης Κατηγορία:Αρχιεπίσκοποι Αμερικής Κατηγορία:Καθηγητές Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Επίσκοποι του 21ου αιώνα Κατηγορία:Ιεράρχες του Οικουμενικού Πατριαρχείου
Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο (ταινία)
Πλοκή
Κατόπιν δίκης όσοι κομμουνιστές πιάστηκαν καταδικάστηκαν σε θάνατο, με τον Πλαστήρα να θέλει να αποσοβήσει κάτι τέτοιο ανακοινώνοντας στον Τύπο ότι κανείς δε θα εκτελεστεί. Μετά ζητούν από τον Νίκο Μπελογιάννη για να γλιτώσει το απόσπασμα να απαρνηθεί εγγράφως τις ιδέες του, πράγμα που αρνείται. Ωστόσο, βρίσκουν έναν ασύρματο, και τους καταδικάζουν αυτή τη φορά ως κατασκόπους της Σοβιετικής Ένωσης. Κατόπιν ξεκινά η δίκη. Η ταινία καθιστά σαφές ότι καταδικάστηκαν αποκλειστικά για τις ιδέες τους και όχι για κάποιο έγκλημα που διέπραξαν. Ενώ μετά ξεκινά και η περίφημη απολογία του Μπελογιάννη. Παράλληλα, έγινε προσπάθεια να σωθεί ο Μπελογιάννης από τους συντρόφους του, την Έλλη Παππά, δεν την καταδίκασαν σε θάνατο γιατί ήταν έγκυος.
Ημέρα Κυριακή. Στη φυλακή, όπου βρισκόταν ο Μπελογιάννης μπαίνει ο φύλακας μέσα και του λέει: «Νίκο, σήκω!», κι εκείνος απαντά: «Πάμε για καθαρό αέρα;». Μετά γράφει ένα γράμμα στην Παππά και ακολουθεί τον φύλακα. Τότε, οι φυλακισμένοι τραγουδούν το Εμπρός της γης οι κολασμένοι, αποχαιρετώντας έτσι τους συντρόφους τους, που πάνε για εκτέλεση. Στον παπά που του ζήτησε να πει κάτι ύστατο, του λέει: «Να είμαστε εμείς οι τελευταίοι». Και τους εκτελούν. Η ταινία τελειώνει με εκατοντάδες γαρύφαλλα όπου πέσαν οι εκτελεσθέντες και από πίσω δείχνει διάφορες εικόνες: τον Γρηγόρη Λαμπράκη στην περίφημη πορεία ειρήνης, τη διχοτόμηση της Κύπρου κ.ά.
Παραγωγή
250px|thumb|right| Ο Φοίβος Γκικόπουλος στον μοναδικό του ρόλο, έως τώρα στον κινηματογράφο, αναπαριστώντας τη χαρακτηριστική φωτογραφία του [[Νίκος Μπελογιάννης|Νίκου Μπελογιάννη, που κρατά ένα γαρύφαλλο και χαμογελά.]] Η παραγωγή έγινε από την «Άρμα Φιλμ», της οποίας ήταν η τελευταία της παραγωγή, αλλά και η πρώτη μετά από ένα διάστημα αποχής 17 ετών. Ενώ, διευθυντής παραγωγής ήταν ο Άρης Χατζόπουλος. Η σκηνοθεσία έγινε και υπογράφηκε από τον Νίκο Τζίμα, του οποίου ήταν η τέταρτη ταινία, με βοηθούς τους Γιώργο Ζωγράφο και Γιώργο Αναστασιάδη. Κινηματογραφιστής της ταινίας ο Νίκος Καβουκίδης, και μοντέρ ο Πέτρος Λύκας, του οποίου ήταν η δεύτερη ταινία στη μετά-Φίνος Φιλμ εποχή του, αλλά και η τελευταία στην οποία συμμετείχε. Τη σκηνογραφία την επιμελήθηκε ο Τάσος Ζωγράφος και η Έρση Δρίνη, με την τελευταία να επιμελείται και την ενδυματολογία. Και, τέλος, στο μακιγιάζ η Αργυρώ Κουρουπού.
Κάστινγκ
Ο Νίκος Τζίμας, ήθελε μεγάλη ακρίβεια για το πρόσωπο του Νίκου Μπελογιάννη, αλλά αρκετά δοκιμαστικά απέτυχαν. Έτσι, ταξίδεψε στην Ιταλία, με σκοπό να προσεγγίσει τον Τζιάν Μαρία Βολοντέ, και αποφασίστηκε να πάρει αυτός τον ρόλο. Μία ασθένεια όμως του ηθοποιού τον ανάγκασε να αποχωρήσει. Ο Τζίμας συνέχισε να ψάχνει τον «ιδανικό» Μπελογιάννη, και τον βρήκε στο πρόσωπο του Φοίβου Γκικόπουλου, τον οποίον τον είχε γνωρίσει αρχικά ως τον μεταφραστή του σεναρίου στα ιταλικά. Ο Γκικόπουλος, από την άλλη, δεν ήταν καν ηθοποιός, αλλά καθηγητής πανεπιστημίου. Παρ' όλα αυτά, δέχτηκε να παίξει τον ρόλο, ο οποίος ήταν ο πρώτος, αλλά και ο τελευταίος του.
Κατά τ' άλλα το υπόλοιπο κάστινγκ διέθετε ήδη πολύ αναγνωρισμένους ηθοποιούς όπως τον Μάνο Κατράκη, τον Αλέκο Αλεξανδράκη, τον Στέφανο Στρατηγό, τον Πέτρο Φυσσούν, τον Σπύρο Καλογήρου, τον Άγγελο Αντωνόπουλο, τον Κώστα Καζάκο, την Αιμιλία Υψηλάντη, τον Βαγγέλη Καζάν κ.ά., αλλά και νεότερους τότε όπως τον Αντώνη Αντωνίου και τη Μίρκα Παπακωνσταντίνου. Διάφοροι εξ αυτών, συμμετείχαν κι αφιλοκερδώς, καθότι άνηκαν στην αριστερά.
Σενάριο και ακρίβεια
Το σενάριο γράφτηκε από τον σκηνοθέτη της ταινίας Νίκο Τζίμα. Είναι βασισμένο, στη ζωή και το έργο του Μπελογιάννη και, κυρίως, τις ημέρες που έφτασε στην Ελλάδα από τη Ρουμανία, έως και το 1952, που εκτελέστηκε. Αν και καταπιάνεται με ιστορικά θέματα, το σενάριο θεωρείται ακριβές.
Ο Φοίβος Γκικόπουλος, είπε μερικά χρόνια αργότερα, στην επανακυκλοφορία της ταινίας: ''«Μακάρι να πάει ο νέος κόσμος να τη δει. Είναι χρήσιμη για την ιστορική του μνήμη»''. Από την άλλη, κι ο Ριζοσπάστης, που είναι όργανο του ΚΚΕ, την είχε αποκαλέσει «θρυλική». Ωστόσο, η εφημερίδα Ελεύθερος Κόσμος, που ανήκει σε άλλο πολιτικό στερέωμα διαφωνεί με την ακρίβεια: ''«Οι δεξιοί παρουσιάζονται είτε ως παλιοί δοσίλογοι, είτε ως τραμπούκοι που σκοτώνουν όποιον θεωρούν κομμουνιστή. Κλασσικό παράδειγμα ο Απόστολος που υποδύεται ο Ανέστης Βλάχος. Ενώ το Παλάτι και ο Εθνικός Στρατός βασανίζουν και σκοτώνουν τους κακομοίρηδες αριστερούς της Μακρονήσου και είναι μαριονέτες των Αμερικάνων»''. Κατά τ' άλλα ιστότοποι, ανεξάρτητοι από την πολιτική λένε: «Η ταινία του Τζίμα θέτει ουσιαστικά το ζήτημα της ηθικής στην πολιτική, τη στιγμή που η έλλειψη ηθικής είναι ο κανόνας«.
Τίτλος ταινίας
Ο τίτλος της ταινίας παραπέμπει στον ίδιο τον πρωταγωνιστή της ιστορίας Νίκο Μπελογιάννη. Αυτό το "παρωνύμιο" του δόθηκε κι από το ομώνυμο ποίημα του Γιάννη Ρίτσου, που ο ποιητής το έγραψε, όταν έμαθε για την εκτέλεση του Μπελογιάννη. Με τον ίδιο τίτλο κυκλοφόρησε και ένα ποίημα του Τούρκου ποιητή Ναζίμ Χικμέτ.
Ο αγγλικός τίτλος της ταινίας είναι The Man with the Carnation.
Μουσική
Τη μουσική τη συνέθεσε ο Μίκης Θεοδωράκης, ενώ ερμηνευτές της ταινίας ήταν η Μαργαρίτα Ζορμπαλά, αλλά και η χορωδία Πανεπιστημίου Αθηνών. Στην ταινία ακούγεται και το γνωστό τραγούδι Εμπρός της γης οι κολασμένοι. Μάλιστα κυκλοφόρησε και το soundtrack της ταινίας από τη Λύρα. Επίσης οι στίχοι είναι του Γιάννη Θεοδωράκη.
Διακρίσεις - Βραβεύσεις
Η ταινία απέσπασε βραβείο στο 21ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, την Ένωση Κριτών Κινηματογράφου Αθηνών αλλά κι από το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Μόσχας. Επίσης η ταινία προτάθηκε να συμμετάσχει στα βραβεία Όσκαρ για Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, η οποία όμως, τελικά, δεν έγινε δεχτή.
Εισπράξεις
Η ταινία προβλήθηκε στους κινηματογράφους τη σεζόν 1980-81, καταλαμβάνοντας την πρώτη θέση, ανάμεσα σε 25 ταινίες. Η ταινία έκοψε παραπάνω από 2.000.000, στις αρχές της δεκαετίας του 1980.
Κριτικές
Υπάρχουν, ως επί το πλέιστον, καλές κριτικές για την ταινία, οι οποίες όμως γράφτηκαν το 2009, όταν έγινε και η επαναπροβολή της.
Βαθμολογίες
Η ταινία, στο σύνολο των ιστοσελίδων περί κινηματογράφου έχει από μέτριες μέχρι πολύ καλές βαθμολογίες. Στο IMDb έχει 7,6 στα 10,, στο Cine.gr έχει 9.29 στα 10, , ενώ στο Αθηνόραμα, έχει 2.5 στα 5.
Κυκλοφορία
Η ταινία έκανε την πρεμιέρα της τον Οκτώβριο του 1980, στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Ενώ, σχεδόν ένα μήνα αργότερα, έκανε και την πρώτη της προβολή στις 23 Νοεμβρίου του ίδιου χρόνου, στις αίθουσες κινηματογράφων στην Ελλάδα. Ένα χρόνο αργότερα, τον Ιούλιο του 1981, παρουσιάστηκε και στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Μόσχας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1980 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ιστορικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Νίκου Τζίμα Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μίκη Θεοδωράκη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Πολιτικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Πολιτικές δραματικές ταινίες
Μάριος Οικονόμου
Ο Μάριος Οικονόμου (Ιωάννινα, 6 Οκτωβρίου 1992) είναι Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αμυντικός στην ΦΚ Κοπεγχάγη.
Σε συλλογικό επίπεδο
Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα από την ερασιτεχνική ομάδα του ΠΑΣ Γιάννινα και το 2011 εντάχθηκε στην πρώτη ομάδα του ηπειρωτικού συλλόγου όπου και παρέμεινε επί μία διετία.
Το 2013 αποχώρησε για να συνεχίσει την καριέρα του στην ιταλική Κάλιαρι, με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε μόλις σε έναν αγώνα πρωταθλήματος. Την επόμενη χρονιά, το καλοκαίρι του 2014 αποκτήθηκε από την Μπολόνια, όπου στα τρία πρώτα χρόνια παραμονής του εκεί συμπλήρωσε 71 συμμετοχές πρωταθλήματος και 4 τέρματα. Το καλοκαίρι του 2017 παραχωρήθηκε ως δανεικός για έναν χρόνο στη ΣΠΑΛ (Società Polisportiva Ars et Labor 2013). Αφού δεν πήρε τις ευκαιρίες στην ΣΠΑΛ,πήγε δανεικός στην Μπάρι για το δεύτερο μισό της σεζόν 2017-18. Το Καλοκαίρι του 2018 πήγε ως δανεικός στην ΑΕΚ. Τον Ιανουάριο του 2019 η ΑΕΚ τον έκανε δικό της. Στις 3 Σεπτεμβρίου του 2020, η Κοπενγχάγη ανακοίνωσε την απόκτηση του κεντρικού αμυντικού, έναντι 1 εκατομμυρίου ευρώ.
Στις εθνικές ομάδες
Στις 24 Μαρτίου 2016 πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την Ελλάδα με προπονητή τον Μίχαελ Σκίμπε, στην εντός έδρας φιλική αναμέτρηση εναντίον του Μαυροβουνίου (2-1), όπου πέρασε ως αλλαγή στη θέση του Κώστα Μανωλά.
Το 2012 υπήρξε διεθνής και με την Ελπίδων (Κ-21).
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ. Γιάννινα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κάλιαρι Κάλτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπολόνια ΦΚ 1909 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΠΑΛ 2013 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Κοπεγχάγη
Καλλίμαχος
Ο Καλλίμαχος ο Κυρηναίος (η γέννησή του επισφαλώς τοποθετείται περί το 300 π.Χ.) ήταν αρχαίος ποιητής, επιγραμματοποιός και εκπρόσωπος της Αλεξανδρινής ποίησης, ο οποίος άκμασε την εποχή των Πτολεμαίων Φιλάδελφου και Ευεργέτη. Καταγόταν από μεγάλη οικογένεια της Κυρήνης, η οποία ανήγαγε την καταγωγή της στον μυθικό οικιστή της πόλης Βάττο. Ο παππούς του, επίσης Καλλίμαχος, είχε αναγορευθεί στο παρελθόν στρατηγός. Ο πατέρας του ονομαζόταν Ἑρμοκράτης και η μητέρα του Μεσάτμα. Ομώνυμος επικός ποιητής υπήρξε και ο ανεψιός του, υιός της αδελφής του Μεγατίμας.
Βιογραφία
Μεγάλωσε και σπούδασε στην Αθήνα δίπλα στον Άρατο με δάσκαλό τους τον περιπατητικό Παξιφάνη αλλά πέρασε μεγάλο μέρος της ζωής του στην Αλεξάνδρεια εργαζόμενος στην αλεξανδρινή βιβλιοθήκη. Η φιλολογική έρευνα έχει δείξει ότι αυτό οφείλεται στη δεινή οικονομική του θέση, καθώς η οικογένειά του επλήγη οικονομικώς, ίσως λόγω των συγκρούσεων μεταξύ των διαδόχων τού Μ. Αλεξάνδρου. Στην Αλεξάνδρεια εγκαταστάθηκε περί το 285π.Χ., όπου και διεκρίθη λόγω της ευρυμάθειάς του στα φιλολογικά. Τότε τιμιτικώς οδηγήθηκε στην αυλή του Πτολεμαίου Β´ του Φιλαδέλφου και εν συνεχεία κέρδισε και την εύνοια της βασίλισσας Αρσινόης Β´, όπως και της διαδόχου της, Βερενίκης Β´. Εκείνη ακριβώς την εποχή του ανατέθη το γιγαντιαίο έργο της καταγραφής όλων των βιβλίων της βιβλιοθήκης (κατά τον Τζέτζην ανερχόταν σε 532.800 πονήματα/τόμους). Στην Αλεξάνδρεια ίδρυσε γραμματική σχολή με μαθητές του, φημισμένους σοφούς όπως ο Αριστοφάνης ο Βυζάντιος, Απολλώνιος ο Ρόδιος, ο Ερατοσθένης κ.ά. Ο Απολλώνιος ο Ρόδιος, εκτός από μαθητής του, υπήρξε και ισχυρός αντίζηλος και εχθρός του. Ο λόγος φαίνεται να ήταν η αγάπη του τελευταίου για τη σύνθεση μεγάλων ποιητικών επών (βλέπε τα Ἀργοναυτικά), κάτι το οποίο απετέλεσε πιθανότητα την αιτία να μετοικίσει ο Απολλώνιος στη Ρόδο (εξ ού και η επωνυμία Ῥόδιος). Ο Καλλίμαχος προτιμούσε να γράφει σύντομες ποιητικές συνθέσεις, κάτι το οποίο ξεκίνησε ένα μεγάλο φιλολογικό πόλεμο ο οποίος άρχισε όταν ο Καλλίμαχος επετέθη σε μια θαυμαστή για την αρχαιότητα ερωτική ελεγεία εν ονόματι Λύδη του Ἀντιμάχου του Κολοφωνίου. Ο Ἀθήναιος μάλιστα (Γ´1) αναφέρει «ὁτι Καλλίμαχος ὁ γραμματικὸς το μέγα βιβλίον ἴσον ἔλεγεν εἶναι τῷ μεγάλῳ κακῷ». Οι αντίπαλοί του υποστήριξαν ότι αυτή του η περιέργεια οφείλεται στο ότι δεν εδύνατο ο ίδιος να γράφει μακροσκελή κείμενα, χωρίς να χάσει το μέτρο. Αυτό τον οδήγησε για πρώτη και τελευταία φορά να κάνει αυτό το οποίο κατηγορούσε και να γράψει το επύλλιο «Ἑκάλη», στο οποίο εξιστορείτο η φιλοξενεία της γερόντισσας Εκάλης στον Θησέα. Ο Καλλίμαχος θεωρείται ο πρώτος καταλογογράφος στην ιστορία της Βιβλιοθηκονομίας και το πρώτο σύστημα ταξινόμησης ανά κατηγορίες αποδίδεται στους δικούς του Πίνακες.
Έργα
Το λεξικό Σούδα, το οποίο γράφτηκε το δέκατο αιώνα, αναφέρει πως έγραψε 800 τόμους έργων. Το σπουδαιότερο πεζό του έργο ήταν οι "Πίνακες τῶν ἐν πάσῃ παιδείᾳ διαλαμψάντων καὶ ὧν συνέγραψαν", ένας κατάλογος σε 120 βιβλία που περιλάμβανε όλα τα έργα όλων των συγγραφέων, σύμφωνα με το είδος των έργων τους κατά αλφαβητική σειρά. Δυστυχώς όμως κανένα από τα πεζά του κείμενα δεν εσώθησαν. Από το ποιητικό του έργο σώθηκαν οι Ὕμνοι (το μοναδικό ολόκληρο πόνημα), 64 επιγράμματα στην Παλατινή Ανθολογία από τον Στέφανο του Μελεάγρου και μερικά αποσπάσματα από άλλα έργα του. Τα σπουδαιότερα από τα έργα του ήταν ένα επύλλιο, η Ἑκάλη και τα Αἴτια, που ήταν ποιήματα πάνω σε διάφορα θέματα και κατέληγαν στον περίφημο Βόστρυχο της Βερενίκης, γνωστό κυρίως από τη μετάφραση του Λατίνου ποιητή Κάτουλλου. Εκεί με ποιητικό τρόπο ο Καλλίμαχος δίκην Ἡσιόδου ομιλούσε με τις Μούσες και αφού ρωτούσε περί κάποιον περιέργων εθίμων ανά την Ελλάδα, εκείνες του απαντούσαν. Δυστυχώς σώζεται μόνον αποσπασματικά.
Ο Καλλίμαχος υπήρξε από τους αντιπροσωπευτικούς ποιητές της ελληνιστικής εποχής. Βασικό του γνώρισμα ήταν η υπέρμετρη λογιότητα και γρήγορα έγινε σύμβολο για όλους τους περί της γλώσσης ασχολουμένους. Στα συγγράματά του μπορεί κάποιος να συναντήσει εξαιρετικά απαρχαιωμένες λέξεις και ποιητικές εν όλω εκφράσεις. Δεν ασχολήθηκε με τα μεγάλα θέματα της κλασσικής ποίησης αλλά με την καθημερινότητα και τους λαϊκούς μύθους. Μεγάλη ήταν η επίδρασή του στον ελληνιστικό χώρο καθώς επίσης και στη Ρώμη. Πηγές μάλιστα αναφέρουν ότι ήταν δημοφιλέστερος ακόμη και από τον Ευριπίδη, καθώς οι πάπυροι με θέμα τον Καλλίμαχο ήταν περισσότεροι. Το ιδιότυπο, σύντομο και περιεκτικό ύφος του το μιμήθηκε ύστερα από αιώνες ένας άλλος Αλεξανδρινός ποιητής.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ελεγειακοί ποιητές Κατηγορία:Αρχαίοι Κυρηναίοι Κατηγορία:Στέφανος του Μελεάγρου Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία Κατηγορία:Ανθολογία του Πλανούδη Κατηγορία:Μούσα Παιδική Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες εκπαιδευτικοί Κατηγορία:Βιβλιοθηκάριοι της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας
Εθνική Οδός 34α (Ελλάδα)
Η Εθνική Οδός 34α (ΕΟ34α) είναι εθνική οδός στη Θεσσαλία. Σύνδεει τον Βόλο με τα Χορευτό στο Πήλιο. Διασχίζει μεγάλο μέρος του νομού Μαγνησίας. Έχει μήκος περίπου 40 χιλιόμετρα. Κατά τη διαδρομή μπορεί κάποιος να επισκευτεί:
34 Κατηγορία:Νομός Μαγνησίας
Λεξικό Δημητράκου
Το Μέγα λεξικόν ὅλης τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης (αυθεντικός τίτλος), εν συντομία γνωστό ως Λεξικό Δημητράκου, είναι το λεξικό το οποίο εξέδωσε ο Δημήτριος Δημητράκος κατά την περίοδο από το 1936 έως το 1950 σε 9 τόμους. Το λεξικό περιέχει καταχωρίσεις λέξεων από όλες τις περιόδους της ελληνικής ιστορίας: αρχαϊκής του Ομήρου, αρχαίας της κλασικής και ελληνιστικής περιόδου, μεσαιωνικής και της νεότερης. Η δημοτική υστερούσε, διότι δεν ήταν τότε λεξικογραφικά επεξεργασμένη σε ικανοποιητικό βαθμό, ενώ και τα γλωσσικά πάθη της εποχής θα καθιστούσαν παράτολμη την ευρεία συμπερίληψη λέξεων του προφορικού λόγου. Γλώσσα σύνταξης του ίδιου του έργου ήταν η καθαρεύουσα.
Ιστορικά στοιχεία
Ξεκίνησε να γράφεται το 1933 και ο πρώτος τόμος κυκλοφόρησε τρια χρόνια αργότερα. Η σύλληψη της ιδέας του λεξικού είχε διαμορφωθεί από τον Δημήτρη Δημητράκο από τις αρχές του 1930. Κύριος στόχος του εκδότη ήταν, σύμφωνα με τα λεγόμενα του ιδίου, η τεκμηρίωση του «ενιαίου και αδιασπάστου όλης της Ελληνικής γλώσσης», με τη χρήση παραδειγμάτων από όλη τη μακραίωνη ιστορία «της Ελληνικής φυλής», όπως και η μη δογματική ερμηνεία των λημμάτων, με παράθεση κειμένων από συγγραφείς «διαφόρων χρονικών περιόδων». Η συνύπαρξη αρχαίων και νεώτερων τύπων προκάλεσε, έπειτα από την προαναγγελία της έκδοσης το 1931, αντιδράσεις τόσο από την πλευρά των οπαδών της καθαρεύουσας, όσο και από εκείνη των δημοτικιστών. Η κάθε πλευρά υποστήριζε πως το λεξικό όφειλε να είναι είτε μόνο της αρχαίας ελληνικής, είτε μόνο της δημοτικής και δημιουργήθηκαν προβλήματα συνεργασίας μεταξύ των συντακτών, αναλόγως των ιδεών από τις οποίες εμφορείτο καθένας γύρω από το γλωσσικό ζήτημα.
Μεταξύ των συντακτών του λεξικού ήταν ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και ακαδημαϊκός Χρυσόστομος και διαπρεπείς επιστήμονες, όπως οι Αδαμάντιος Αδαμαντίου, Νικόλαος Ανδριώτης, Νίκος Βέης, Δημήτρης Γληνός, Εμμανουήλ Κριαράς, Σωκράτης Κουγέας, Παναγής Λορεντζάτος, Ιωάννης Συκουτρής, Αχιλλέας Τζάρτζανος, Γεώργιος Χατζιδάκις και άλλοι. Τη συντακτική ευθύνη έως το 1943 (έτος θανάτου του) είχε ο λογοτέχνης και λεξικογράφος Ιωάννης Ζερβός. ο οποίος στην αρχή της εργασίας του καθοδηγήθηκε από τον Γ. Χατζιδάκι και κατόπιν από τον διάδοχό του στην έδρα τής γλωσσολογίας Γεώργιο Αναγνωστόπουλο.
Το έργο βραβεύτηκε το Δεκέμβριο του 1953 από την Ακαδημία Αθηνών, «διά την μεγάλην αυτού επιστημονικήν αξίαν και την εξ αυτού προκύπτουσαν εθνικήν ωφέλειαν». Η επιτροπή που είχε οριστεί για την εξέταση του λεξικού το είχε χαρακτηρίσει, στη σχετική εισήγηση που υπέβαλε, ως «επιβλητικόν και μνημειώδες». Δυο χρόνια αργότερα ο εκδότης Δημ. Β. Δημητράκος έλαβε για την προσφορά του το παράσημο του τάγματος του Φοίνικος.
Με εξαίρεση το αγγλικό Μεγάλο λεξικό της ελληνικής γλώσσας, το οποίο εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1843 και μεταφράστηκε με τις αποδόσεις των αρχαίων λέξεων στα νέα ελληνικά στα 1901-1906, και την ατελέσφορη προσπάθεια του ελληνικού κράτους το 1908 για σύνταξη παρόμοιου λεξικού -με πρωτοβουλία του Γεωργίου Χατζιδάκι- το έργο αυτό ήταν το πρώτο φιλοπόνημα στο οποίο συγκεντρώθηκαν όλες οι ελληνικές λέξεις, ανεξαρτήτως περιόδου, με τα ερμηνεύματά τους. Ωστόσο, υπήρξε και κριτική ως προς τη διαρρύθμιση των καταχωρίσεων, καθώς δεν χωρίζονται χρονολογικά αλλά παρατίθενται όλες μαζί αλφαβητικά κάτι που υποτίθεται ότι το καθιστά δύσχρηστο.
Επανεκδόσεις
Το έργο είχε αρκετές επανεκδόσεις με τον πρωτότυπο τίτλο του, όπως εκείνη του 1964 και η μεταγενέστερη, σε 15 τόμους, από τις Εκδόσεις Δομή. Το 2001 επανακυκλοφόρησε ως Μέγα λεξικόν τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης. . Επανεκδόθηκε με τον ίδιο τίτλο το 2008-2009.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δ