cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βαγγέλης Μαρινάκης
Διακρίσεις
Στα ετήσια βρετανικά ναυτιλιακά βραβεία Lloyd’s List Greek Shipping Awards τα 2010 και 2014,  ο Βαγγέλης Μαρινάκης βραβεύτηκε ως "Greek Shipping Newsmaker of the Year", ενώ το 2009 η εταιρία του Capital Ship Management Corporation εξελέγη ως "Tanker Company of the Year". Το 2016 έλαβε από το νηολόγιο των Marshall Islands, το βραβείο «Χenakoudis Excellence in Shipping Award». Τον Νοέμβριο του 2017, ο Μαρινάκης έλαβε το βραβείο της "Greek Shipping Personality of the Year" στα ετήσια βρετανικά ναυτιλιακά βραβεία Lloyd’s List Greek Shipping Awards σε μια ιδιαίτερη τελετή στην Αθήνα. Ο Nigel Lowry της Lloyd’s List ανέφερε ότι ο Μαρινάκης ήταν ο πιο ‘αξιόλογος υποψήφιος’ για το βραβείο, ιδιαίτερα λόγω των επενδύσεών του αξίας 1 δισεκατομμυρίου δολαρίων σε χωρητικότητα στόλου το 2017, τις δυναμικές του επιχειρηματικές κινήσεις στο ναυτιλιακό κλάδο, καθώς και για ένα εύρος δραστηριοτήτων, στους τομείς της φιλανθρωπίας, του αθλητισμού και των media.
Ως αναγνώριση της κοινωνικής προσφοράς του, το 2012 βραβεύθηκε από το Σωματείο Ναυτικών Γονέων Παιδιών με Ειδικές Ανάγκες «Αργώ» για τη συμπαράσταση στην τριακονταετή πορεία του.
Από το 2015 βραβεύονται ετησίως από τη φιλανθρωπική οργάνωση ‘Ελπίδα’ τόσο ο Μαρινάκης προσωπικά όσο και ο Ολυμπιακός για την οικονομική στήριξη στην προμήθεια νέων μηχανημάτων, την δωρεά μυελού των οστών και εισιτηρίων του Ολυμπιακού.
Το 2018 του απονεμήθηκε τιμητικό βραβείο από τον Δήμο Πειραιά για τη συνεισφορά του στην Τοπική Αυτοδιοίκηση.
Το 2018 έλαβε το "Certificate of Recognition for Commitment to Excellence in Ship Management and Operations" από τη Lloyd's Register of Shipping.
Το 2019 βραβεύθηκε από τον Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ με το Χρυσό Σταυρό ως «μια ένδειξη ευγνωμοσύνης για την πολύτιμη συνεισφορά στο έργο της Ιεράς Μητρόπολης».
Επίσης οι «Αθηναΐδες», μέλος του Ελληνοαμερικανικού οργανισμού ΑΧΕΠΑ, βράβευσαν τον Μαρινάκη για την προσφορά του στο κοινωνικό σύνολο. Το βραβείο απένειμε ο πρόεδρος του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Πειραιά, Βασίλης Κορκίδης.
Τον Ιούλιο του 2021, ο Βαγγέλης Μαρινάκης έλαβε τιμητική διάκριση για το κοινωνικό του έργο από την ΑΧΕΠΑ στα πλαίσια του 99ου Συνεδρίου της, όπου τιμήθηκαν επίσης ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης και ο πρόεδρος της Κύπρου Νίκος Αναστασιάδης.
Ενασχόληση με την Τοπική Αυτοδιοίκηση
Το 2014 εξελέγη πρώτος σε ψήφους δημοτικός σύμβουλος στον Πειραιά με τον ανεξάρτητο συνδυασμό Πειραιάς Νικητής του Γιάννη Μώραλη. Στις προεκλογικές του δεσμεύσεις είναι ο Πειραιάς ως αυτόνομος τουριστικός προορισμός και διεθνές ναυτιλιακό κέντρο. Ως δημοτικός σύμβουλος ο Μαρινάκης, σύμφωνα με δήλωση του ίδιου το 2015, είχε «με δικά του έξοδα […] δρομολογήσει την κατασκευή πλατειών, πάρκων, παιδικών χαρών και αθλητικών εγκαταστάσεων» στον Πειραιά.
Το 2019, έθεσε ξανά υποψηφιότητα στις αυτοδιοικητικές εκλογές για δημοτικός σύμβουλος Πειραιά με τον ίδιο συνδυασμό. Σύνθημα του ήταν «Συνεχίζουμε για τα παιδιά του Πειραιά μας», αναφορά στο πασίγνωστο τραγούδι του Μάνου Χατζιδάκι «Τα Παιδιά του Πειραιά». Στις 26 Μαίου 2019 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Πειραιά όντας πρώτος σε αριθμό σταυρών.
Σκάνδαλο στημένων αγώνων 2011
Αν και μεγαλομέτοχος του Ολυμπιακού είχε αρχικά κατηγορηθεί (απλή συνέργεια σε εγκληματική οργάνωση, απλή συνέργεια σε εκβίαση με απειλή βλάβης του επαγγέλματος του εξαναγκαζομένου, κατ' επάγγελμα, κατά συνήθεια και κατ΄ εξακολούθηση, και δωροδοκία για αλλοίωση αποτελέσματος αθλητικού αγώνος, κατά συρροή) για χειραγώγηση αποτελεσμάτων αγώνων ποδοσφαίρου το 2011, τελικά, η δίωξη έπαψε αφού κατά τη διάρκεια της ανακριτικής έρευνας δεν προέκυψαν εις βάρος του, στοιχεία.
Σκάνδαλο στημένων αγώνων 2012 - 2015
Με βάση το βούλευμα που εκδόθηκε το 2017 σε δίκη μαζί με άλλους 27 κατηγορούμενους παραπέμφθηκε το 2019 ο Βαγγέλης Μαρινάκης, με τις κατηγορίες της αλλοίωσης αποτελεσμάτων αγώνων (κακούργημα), και της σύστασης συμμορίας (πλημμέλημα). Οι κατηγορίες αφορούσαν τη χειραγώγηση αγώνων του πρωταθλήματος της Σούπερ Λίγκα, των περιόδων 2012 έως και 2015. Ειδικά για τον Βαγγέλη Μαρινάκη οι κατηγορίες του αποδόθηκαν για το παιχνίδι Ολυμπιακού-Βέροιας του 2013, παιχνίδι που έληξε με νίκη του Ολυμπιακού 3 - 0. Η δίκη που ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 2019, τελείωσε τον Δεκέμβριο του 2020 με το δικαστήριο να αθωώνει τον Ευ. Μαρινάκη. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ο Εισαγγελέας: ''«(...) Πλην των κατηγορουμένων, καταθέσεις μαρτύρων δεν υπάρχουν, ούτε στοιχεία ότι έγινε συναλλαγή, κανένα στοιχείο δεν προκύπτει ότι ο Μαρινάκης ήρθε σε συναλλαγή με Αρβανιτίδη και Λαναρή για να αλλοιωθεί το αποτέλεσμα. (...)»'' Όσον αφορά το πλημμέλημα της σύστασης συμμορίας κι εδώ ο Μαρινάκης αθωώθηκε παμψηφεί.
Υπόθεση Noor 1
Από το 2014 η Ελληνική δικαιοσύνη ερευνά την υπόθεση διακίνησης 2,1 τόνων ηρωίνης αλλά και μεγάλης ποσότητας λαθραίων καυσίμων μέσω του πλοίου Noor 1. Ύστερα από πολυετή έρευνα, κατά τη διάρκεια της οποίας καταγράφηκαν θάνατοι και δολοφονίες εμπλεκομένων και κατηγορουμένων στην υπόθεση, ξένων υπηκόων στο σύνολό τους, προέκυψε αθώωση, αλλά και καταδίκη μερικών εμπλεκόμενων.
Ο ανακριτής, ο οποίος ανέλαβε την υπόθεση, προχώρησε, τον Φεβρουάριο του 2021, σε έκδοση τυπικών κλήσεων ζητώντας να τεθεί η υπόθεση στο αρχείο. Ο εισαγγελέας Εφετών Πειραιά διαφώνησε με την πρόταση του ανακριτή και επέστρεψε την δικογραφία για περαιτέρω ανάκριση ζητώντας τη διενέργεια επιπλέον ανακριτικών πράξεων, πρόταση με την οποία διαφώνησε ο ανακριτής. Την διαφωνία κλήθηκε να λύσει το δικαστικό συμβούλιο, το οποίο με βούλευμα του έκρινε ότι πρέπει να συνεχιστεί η ανάκριση, διαχωρισμένη πλέον από τους Τούρκους χρηματοδότες και διακινητές της ηρωίνης.
Υπόθεση Πάρι Κουρτζίδη
Ποινική δίωξη σε βαθμό πλημμελήματος για το αδίκημα της ηθικής αυτουργίας σε παράνομη βία ασκήθηκε από την Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών στον Βαγγέλη Μαρινάκη τον Μάιο του 2020. Για την ίδια υπόθεση ασκήθηκε ποινική δίωξη κατά πέντε ανδρών της προσωπικής ασφάλειας του εφοπλιστή για το αδίκημα της παράνομης βίας από κοινού καθώς και κατά του Αντώνη Πίκουλα, εκδότη της εφημερίδας Αξίας, για το αδίκημα της απλής συνέργειας σε παράνομη βία.
Στις 3 Φεβρουαρίου 2022 το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, ύστερα και από την απαλλακτική πρόταση της εισαγγελέως της έδρας, προχώρησε στην αθώωση όλων των κατηγορουμένων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες εφοπλιστές Κατηγορία:Έλληνες πρόεδροι αθλητικών συλλόγων Κατηγορία:Πρόεδροι Ολυμπιακού Σ.Φ.Π. (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Δημοτικοί Σύμβουλοι ανά την Ελλάδα
Βουλή των Αντιπροσώπων (Τρινιδάδ και Τομπάγκο)
Η Βουλή των Αντιπροσώπων της Δημοκρατίας του Τρινιδάδ και Τομπάγκο είναι η κάτω βουλή του διθάλαμου Κοινοβουλίου της χώρας. Είναι ένα νομοθετικό σώμα που θεσπίζει νόμους. Αποτελείται από 41 μέλη που εκλέγονται δημοκρατικά με πλειοψηφικό σύστημα από 41 μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες, για πενταετή θητεία. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έχει το δικαίωμα να διαλύσει πρόωρα το Κοινοβούλιο.
Η Βουλή έχει έναν Πρόεδρο, τον Ομιλητή, ο οποίος δεν είναι υποχρεωτικό να είναι ένας από τους 41 εκλεγμένους αντιπροσώπους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική του Τρινιντάντ και Τομπάγκο
Βρωμαλυκές Αιτωλοακαρνανίας
Οι Βρωμαλυκές είναι νησίδα που βρίσκεται στη δυτική πλευρά της λιμνοθάλασσας Μεσολογγίου της οποίας τα εδάφη πλημμυρίζουν ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Είναι ακατοίκητη. Πρόκειται για χώρο με φυσικές αλυκές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά του Πατραϊκού κόλπου Κατηγορία:Ακατοίκητα νησιά Κατηγορία:Δήμος Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου
Καλκότ Ματασκελέκελε
Ο Καλκότ Ματασκελέκελε (Kalkot Mataskelekele, 1949-) ήταν Πρόεδρος του Βανουάτου από το 2004 ως το 2009. Η θητεία του διήρκεσε 5 έτη και είναι ο πρώτος πτυχιούχος Αρχηγός Κράτους της νησιωτικής χώρας.
Προφίλ
Εξελέγη Πρόεδρος στις 16 Αυγούστου 2004 από ειδικό Εκλεκτορικό Σώμα, κερδίζοντας στον τελικό γύρο της ψηφοφορίας τον Γουίλι Ντέιβιντ Σόουλ με 49 ψήφους έναντι 7. Ανέλαβε καθήκοντα την ίδια ημέρα. Με τη λήξη της πρώτης του θητείας, στις 16 Αυγούστου του 2009, τον διαδέχθηκε με βάση το Σύνταγμα, προσωρινά, ο πρόεδρος της Βουλής, Μαξίμ Καρλότ Κορμάν. Ο Ματασκελέκελε είναι ξανά υποψήφιος για το αξίωμα του προέδρου και η εκλογή γίνεται στις αρχές Σεπτεμβρίου του 2009. Στον πρώτο γύρο της ψηφοφορίας, που διεξήχθη την 1η Σεπτεμβρίου του 2009 ο Ματασκελέκελε ήταν δεύτερος με 14 ψήφους πίσω από τον Βίνσεντ Μπουλεκόνε, ο οποίος έλαβε 16 ψήφους. Ο δεύτερος γύρος στις 2 Σεπτεμβρίου δεν έβγαλε νικητή. Τελικά, στον τρίτο γύρο εξελεγη νέος πρόεδρος ο Ιόλου Άμπιλ και ανέλαβε καθήκοντα στις 2 Σεπτεμβρίου του 2009.
Παραπομπές
Ματασκελεκελε
Ωγκύστ ντε Βιλιέ ντε λ'Ιλ-Αντάμ
Ο Ωγκύστ ντε Βιλιέ ντε λ'Ιλ-Αντάμ (Γαλλικά: Auguste de Villiers de L'Isle-Adam), κόμης και από το 1846 μαρκήσιος (7 Νοεμβρίου 1838 - 19 Αυγούστου 1889) ήταν Γάλλος συμβολιστής ποιητής με επιρροές από τον κύκλο των Παρνασσιστών, δραματουργός και συγγραφέας διηγημάτων του οποίου το έργο αντικατοπτρίζει έναν συνδυασμό ρομαντικού ιδεαλισμού και σκληρού αισθησιασμού.
Βιογραφία
μικρογραφία|375x375εσ|Η Δόξα τραβά τον Βιλιέ ντε λ'Ιλ-Αντάμ από τον αιώνιο ύπνο του, [[Μουσείο Καρναβαλέ]] Ο Βιλιέ ντε λ'Ιλ-Αντάμ γεννήθηκε στο Σαιν-Μπριέκ της Βρετάνης, μοναχογιός διακεκριμένης αριστοκρατικής οικογένειας. Οι γονείς του έχασαν την περιουσία τους μετά τη Γαλλική επανάσταση και υποστηρίζονταν οικονομικά από τη θεία τους. Σε προσπάθεια να κερδίσει πλούτο, ο πατέρας του ξεκίνησε μια εμμονική αναζήτηση για τον χαμένο θησαυρό των Ιπποτών της Μάλτας, Μέγας Μάγιστρος των οποίων κατά τον 16ο αιώνα ήταν ο Φιλίπ ντε Βιλιέ ντε λ' Ιλ-Αντάμ, οικογενειακός πρόγονος. Υπήρχαν φήμες ότι ο θησαυρός θάφτηκε κοντά στο Κεντέν κατά τη Γαλλική Επανάσταση. Ο πατέρας του Βιλιέ ντε λ'Ιλ-Αντάμ ξόδεψε ανεπιτυχώς μεγάλα ποσά στην αναζήτηση του θησαυρού.
Η εκπαίδευση του Βιλιέ ήταν προβληματική - παρακολούθησε πάνω από έξι διαφορετικά σχολεία - αλλά από νεαρή ηλικία η οικογένειά του ήταν πεπεισμένη ότι ήταν καλλιτεχνική ιδιοφυΐα, και ως παιδί, συνέθετε ποίηση και μουσική. Ένα σημαντικό γεγονός στα παιδικά του χρόνια ήταν ο θάνατος ενός νεαρού κοριτσιού με το οποίο ο Βιλιέ ήταν ερωτευμένος, γεγονός που επηρέασε βαθιά τη λογοτεχνική του φαντασία.
Ο Βιλιέ έκανε πολλά ταξίδια στο Παρίσι στα τέλη της δεκαετίας του 1850, όπου σαγηνεύτηκε από την καλλιτεχνική και θεατρική ζωή. Το 1860, η θεία του τον υποστήριξε οικονομικά ώστε να ζήσει μόνιμα στην πρωτεύουσα. Είχε ήδη αποκτήσει φήμη σε λογοτεχνικούς κύκλους για τους εμπνευσμένους μονόλογους του. Γνώρισε το είδωλό του, τον Μπωντλαίρ, ο οποίος τον ενθάρρυνε να διαβάσει τα έργα του Έντγκαρ Άλαν Πόε. Ο Πόε και ο Μπωντλαίρ θα γίνουν οι μεγαλύτερες επιρροές στο ώριμο στυλ του Βιλιέ. Η πρώτη του έκδοση, ωστόσο (με δικά του έξοδα), ήταν ένα βιβλίο στίχων, Πρώτα Ποιήματα (1859). Έκανε μικρή εντύπωση έξω από μια μικρή ομάδα θαυμαστών του. Αυτή την εποχή, ο Βιλιέ άρχισε να ζει με τη Λουίζ Ντυονέ. Η σχέση και η φήμη της ερωμένης του σκανδάλισαν την οικογένειά του. αλλά η σχέση τους συνεχίστηκε ως το 1864.
Έκανε αρκετές ακόμη προσπάθειες να γνωρίσει μια κατάλληλη νύφη, αλλά όλα κατέληξαν σε αποτυχία. Το 1867, ζήτησε από τον Τεοφίλ Γκωτιέ το χέρι της κόρης του Εστέλ, αλλά ο Γκωτιέ - ο οποίος είχε απομακρυνθεί από τον μποέμικο κόσμο της νεότητάς του και δεν θα άφηνε το παιδί του να παντρευτεί έναν συγγραφέα με λίγες προοπτικές - τον απέρριψε. Η οικογένειά του ήταν επίσης αντίθετη. Τα σχέδιά του για γάμο με μία πλούσια Αγγλίδα ήταν εξίσου ανεπιτυχή. Τελικά, άρχισε να συζεί με τη Μαρί Νταντίν, χήρα ενός Βέλγου αμαξά. Το 1881, γεννήθηκε ο γιος τους Βικτόρ.
Ένα σημαντικό γεγονός στη ζωή του Βιλιέ ήταν η συνάντησή του με τον Ρίχαρντ Βάγκνερ στο Τρίμπσεν το 1869. Ο Βιλιέ του διάβασε αποσπάσματα του έργου του Η εξέγερση και ο συνθέτης δήλωσε ότι ο Γάλλος ήταν «αληθινός ποιητής». Ένα άλλο ταξίδι για να συναντήσει τον Βάγκνερ τον επόμενο χρόνο ματαιώθηκε από το ξέσπασμα του Γαλλο-Πρωσικού πολέμου, κατά τη διάρκεια του οποίου ο Βιλιέ έγινε διοικητής στην Εθνική φρουρά. Αρχικά, εντυπωσιάστηκε από το πατριωτικό πνεύμα της Κομμούνας και έγραψε άρθρα που την υποστήριζαν στην εφημερίδα Tribun du peuple με το ψευδώνυμο Μάριος, αλλά σύντομα απογοητεύτηκε από την επαναστατική βία.
Μέχρι το 1880 η φήμη του άρχισε να αυξάνεται, αλλά όχι τα οικονομικά του. Οι εκδότες Calmann-Lévy δέχτηκαν τις Σκληρές ιστορίες του, αλλά το ποσό που του πρόσφεραν ήταν αμελητέο. Ωστόσο, το βιβλίο τράβηξε την προσοχή του Ζορίς-Καρλ Υσμάν, ανθρώπου με εξαιρετική επιρροή, ο οποίος επαίνεσε το έργο του Βιλιέ. Όμως, ήδη, ο Βιλιέ ήταν πολύ άρρωστος με καρκίνο του στομάχου. Πριν πεθάνει, παντρεύτηκε τη Μαρί Νταντίν, νομιμοποιώντας έτσι τον αγαπημένο του γιο. Είναι θαμμένος στο κοιμητήριο Περ-Λασαίζ.
Έργα
Κυριότερα έργα του είναι: Σκληρές ιστορίες (1883) συλλογή 28 διηγημάτων στα οποία συνδυάζει το φανταστικό με το μακάβριο, Η μελλοντική Εύα (L’ Éve future, 1886), Τριμπιλά Μπονομέ (1887).
Παραπομπές
Κατηγορία:Συμβολιστές ποιητές
Κώστας Φέρρης
Ο Κώστας Φέρρης (Κάιρο, 18 Απριλίου 1935) είναι Έλληνας σκηνοθέτης, θεατρικός συγγραφέας, σεναριογράφος, μουσικός παραγωγός, θεωρητικός του κινηματογράφου, δημοσιογράφος, τηλεοπτικός παρουσιαστής, και ενίοτε... ηθοποιός και τραγουδιστής!
Πρώιμα χρόνια
Γεννήθηκε στις 18 Απριλίου 1935 στο Κάιρο της Αιγύπτου και η οικογένειά του έχει κυπριακές και λιβανέζικες (από την οικογένεια Λαχούντ) καταβολές. Η παιδεία του ήταν προσανατολισμένη στο διεθνή ορίζοντα, αλλά βασισμένη στις ελληνικές ρίζες του. Σπούδασε στην Αμπέτειο Σχολή και στη Δραματική Σχολή του Τάκη Τσάκωνα στο Κάιρο, στην Ανωτέρα Σχολή Κινηματογράφου στην Αθήνα, και συνέχισε τις σπουδές του με stages στη Ναντέρ και στη Σορβόννη, στο Παρίσι. Από το 1957 εγκαθίσταται στην Ελλάδα, με την παρένθεση 1967-1972 όπου εγκαταστάθηκε και δούλεψε στο Παρίσι.
Καριέρα
Εργάστηκε ως βοηθός σκηνοθέτη σε περισσότερες από 60 ταινίες μυθοπλασίας. Συνεργάστηκε, ανάμεσα σε άλλους, με τους Μιχάλη Κακογιάννη, Νίκο Κούνδουρο, Τάκη Κανελλόπουλο, Γρηγόρη Γρηγορίου, Άντριου Μάρτον, Τζέιμς Νίλσον, Ρόμπερτ Άλντριχ, Έντουαρντ Μολινάρο, Ρίτσαρντ Σαραφιάν, Λάζλο Μπένεντεκ, Ρίτσαρντ Γουίλσον, Πιέρ Καστ, Ζαν-Ντανιέλ Πολέ κ.ά. Εντάχτηκε στην ομάδα έρευνας για το ρεμπέτικο τραγούδι, και συγχρόνως δημιουργήθηκε, με δική του κυρίως πρωτοβουλία, η ομάδα για την ανανέωση του Ελληνικού Κινηματογράφου.
Το 1961 σκηνοθετεί την πρώτη του ταινία μικρού μήκους, Τα ματόκλαδά σου λάμπουν, που θ' απαγορευτεί από την κρατική λογοκρισία της εποχής. To 1963 αναφέρεται στους τίτλους της ταινίας που αποδίδεται στον Μανώλη Σκουλούδη Ένας ντελικανής, ως "Τεχνικός Σύμβουλος Σκηνοθεσίας". Το 1965 σκηνοθετεί την πρώτη (με την υπογραφή του) ταινία μεγάλου μήκους, Μερικές το προτιμούν χακί. Την ταινία Ένας ντελικανής θα αναφέρει αργότερα (2004) στο βιβλίο του Γιάννη Φραγκούλη με τίτλο "Κώστας Φέρρης", ως "την πρώτη απόπειρα εφαρμογής των ιδεών" της Ομάδας γιά τον Νέο Ελληνικό Κινηματογράφο.
Από πριν, αλλά και κατά τη διάρκεια της εξορίας του στο Παρίσι (1967-1973), συνεργάζεται στενά με τον Γάλλο σκηνοθέτη (και φίλο του από το 1962) Ζαν Ντανιέλ Πολέ. Μαζί του συμμετέχει ενεργά στο κίνημα του Μάη του 1968. Σε αυτό το χρονικό διάστημα γνωρίζεται επίσης με τους Volker Schloendorf, Werner Hertzog, Barbet Schroeder, Nicholas Ray, Samuel Fuller, Ruy Guerra, Anatole και Pascale Dauman και άλλους. Το σενάριο μιας ταινίας (Le Sang), μία όπερα (L' Opéra des oiseaux) και ένα ροκ-ορατόριο (666 Apocalypse)) σφραγίζουν την Παρισινή του περίοδο.
Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα, το 1973, σκηνοθετεί τις ταινίες: καθώς και εννέα τηλεοπτικές σειρές, συνολικής διάρκειας περίπου 120 ωρών, για την Ελληνική τηλεόραση, αλλά και περισσότερες από 80 ώρες μουσικών προγραμμάτων, ντοκιμαντέρ, εκπαιδευτικών και ερευνητικών ταινιών.
Χαρακτηριστικές είναι οι σκληρές πολεμικές σκηνοθετών -κριτικών, στις οποίες ο Φέρρης πρωτοστατεί από το 1974 ως το 1990.
Στάθης Αγγελούσης
Ο Στάθης Αγγελούσης (1945 - Αθήνα, 1η Σεπτεμβρίου 2012 ) ήταν Έλληνας επιχειρηματίας. Χρημάτισε βουλευτής Φθιώτιδας από το 2003 ως το 2004.
Κώστας Φέρρης
Καριέρα
"Σκηνοθέτης και σεναριογράφος, κινηματογράφου, θεάτρου, πολυμέσων και άλλων θεαμάτων, λιμπρετίστας, στιχουργός, θεωρητικός του οπτικοακουστικού, παραγωγός ταινιών και μουσικών έργων, μοντέρ και ενίοτε ηθοποιός, ή τραγουδιστής, κατά καιρούς δημοσιογράφος, εκδότης, τηλεοπτικός παρουσιαστής και δάσκαλος σκηνοθεσίας, με τέσσερα μεγάλα διεθνή βραβεία και περισσότερα από 30 εθνικά, ο Κώστας Φέρρης είναι ένας από τους πλέον πολυπράγμονες Αναγεννησιακούς κινηματογραφικούς δημιουργούς στην Ευρώπη" (από την μονογραφία ΚΩΣΤΑΣ ΦΕΡΡΗΣ εκδόσεως της Εταιρίας Ελλήνων Σκηνοθετών).
Διακρίσεις και συμμετοχές
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί
Στάθης Αγγελούσης
Βιογραφία
Πολιτεύτηκε στη Φθιώτιδα, όπου ασχολήθηκε και με την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Στις 28 Ιανουαρίου 2003 έγινε βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία καταλαμβάνοντας την έδρα του Αθανάσιου Χειμάρα. .
Εθνόσημο του Λουξεμβούργου
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Λουξεμβούργου Λουξεμβούργο
Στάθης Αγγελούσης
Βιογραφία
Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2010 τέθηκε επικεφαλής του ψηφοδελτίου για τον νεοσύστατο δήμο Λοκρών.
Πέθανε σε ηλικία 67 ετών το 2012 και η κηδεία του έγινε από το ναό του Αγίου Γεωργίου στον Έξαρχο Λοκρίδας. Ήταν παντρεμένος και απέκτησε 2 παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Φθιώτιδας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες
Υπουργείο Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας
Το Υπουργείο Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας (21 Ιουνίου 2012 - 27 Ιανουαρίου 2015) είχε δημιουργηθεί το 2012 από την Κυβέρνηση Αντώνη Σαμαρά με μετονομασία του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης. Τον Ιανουάριο του 2015 μετονομάστηκε από την Κυβέρνηση Αλέξη Τσίπρα 2015 σε Υπουργείο Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης.
Η έδρα του ήταν στην οδό Σταδίου 29 στην Αθήνα. Ήταν το 10ο στη σειρά τάξης των Υπουργείων, σύμφωνα με απόφαση (ΦΕΚ Β’/1594/ 25-6-2013) του Πρωθυπουργού.
Από τις 21 Ιουνίου 2012 μέχρι τις 27 Ιανουαρίου 2015 υπουργός ήταν ο Γιάννης Βρούτσης.
Αρμοδιότητες
Στις αρμοδιότητες του Υπουργείου Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας περιλαμβάνονται:
Στο Υπουργείο Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας υπάγεται και το Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας (ΣΕΠΕ), που ως στόχο έχει την έρευνα και δίωξη των παραβάσεων της εργατικής νομοθεσίας, της παράνομης απασχόλησης και της ανασφάλιστης εργασίας τόσο στον ιδιωτικό, όσο και στο δημόσιο τομέα.
Υπουργοί Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας
Στις 27 Ιανουαρίου 2015 μετονομάστηκε από την Κυβέρνηση Αλέξη Τσίπρα 2015 σε Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας Κατηγορία:Υπουργεία Πρόνοιας
Αναξιμάνδρεια όρη
Τα Αναξιμάνδρεια όρη είναι υποθαλάσιο γεωλογικό ύψωμα. Αποτελούν σημαντική λασποηφαιστιογενή περιοχή και στόχο κοιτασμάτων μεθανυδρίτη. Βρίσκονται νότια του συμπλέγματος του Καστελλορίζου και αποτελούν μέρος της μεσογειακής ράχης.
Γεωμορφολογία
Τα Αναξιμάνδρεια όρη συνορεύουν στα δυτικά με την λεκάνη της Ρόδου. Έχουν μορφή επίμηκη. Στις πλαγιές τους βρίσκονται τα λασποηφαίστεια «Αμστερντάμ», «Καζάν», «Κούλα», από τα οποία ξεχυλίζουν λασποποταμοί. Πέριξ του λασποηφαιστείου «Αμστερντάμ» βρίσκονται κοιτάσματα υδρογονανρθάκων, ενώ ένας ποταμός κοιλάει προς τον βορά. Το «Καζάν» είναι επίσης πλούσιο σε κοιτάσματα. Τα λασποηφαίστεια αυτά χρονολογούνται στην ύστερη ολόκαινο εποχή, με το «Κούλα» να εκρύγνυται κάθε 5 με 10 χιλ. χρόνια. Δύο άλλα νεότερα λασποηφαίστεια, το «Αθήνα» και «Θεσσαλονίκη» είναι ενεργά και επίσης πλούσια σε υδρογονάνθρακες.
Οικονομική εκμετάλευση
Η εκτίμηση των κοιτασμάτων των Αναξιμάνδρειων όρων κυμαίνεται από δυόμιση έως εξίμιση κυβικά χιλιόμετρα.
Πηγές
Κατηγορία:Γεωγραφικοί σχηματισμοί της Μεσογείου Θάλασσας Κατηγορία:Γεωγραφία της Ελλάδας Κατηγορία:Γεωλογία της Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνική οικονομία
Σύνορα
thumb|right|Γέφυρα στα σύνορα [[Φινλανδίας και Σουηδίας]] Τα σύνορα ορίζουν γεωγραφικά όρια πολιτικών οντοτήτων ή νομικών αρμοδιοτήτων, όπως κυβερνήσεις, κράτη ή τοπικές διοικητικές περιοχές εντός ενός κράτους. Μπορεί να συντελέσουν στη δημιουργία νεκρών ζωνών. Ορισμένα σύνορα είναι πλήρως ή μερικώς ελεγχόμενα και μπορούν να προσπελαστούν νόμιμα μόνο σε ενδεδειγμένα ελεγχόμενα σημεία.
Ορισμός των συνόρων
Κατά το παρελθόν πολλά σύνορα δεν είχαν σαφώς καθορισμένες γραμμές, αλλά υπήρχαν ζώνες που ενισχύονταν στρατιωτικά με στόχο την προστασία του ενός κράτους από το γειτονικό του. Αυτή είναι και η διάκριση από τις ουδέτερες ζώνες που υπάρχουν σήμερα, καθώς αυτές αποτελούν αποστρατικοποιημένες περιοχές. Σήμερα τα σύνορα είναι σαφώς καθορισμένα και οροθετημένα.
Με στόχο των έλεγχο της διέλευσης ανθρώπων και αγαθών από ένα κράτος σε ένα άλλο, και τα αεροδρόμια και τα λιμάνια ορίζονται ως σύνορα. Οι περισσότερες χώρες έχουν κάποια μορφή ελέγχου των συνόρων ώστε να περιορίσουν την κίνηση ανθρώπων, ζώων, φυτών και αγαθών προς ή από μία χώρα. Βάση της διεθνούς νομοθεσίας, κάθε χώρα είναι γενικά ελεύθερη να ορίσει τις συνθήκες που πρέπει να πληρούνται ώστε ένα άτομο να μπορεί να περάσει τα σύνορα νόμιμα, βάση των νόμων της, και να εμποδίσει τη διέλευση ατόμων όταν παραβιάζονται αυτοί οι νόμοι.
Για να περάσει κάποιος τα σύνορα, συνήθως απαιτείται η παρουσίαση διαβατηρίου και βίζας ή κάποιου κατάλληλου εγγράφου στις εποπτεύουσες αρχές. Για να διαμείνει ή να εργαστεί ένα άτομο μέσα στα σύνορα μιας χώρας μπορεί να χρειάζεται ειδικά έγγραφα όπως άδεια παραμονής ή άδεια εργασίας. Σε περίπτωση που δεν έχει αυτά τα έγγραφα μπορεί να θεωρηθεί παράνομος μετανάστης και να κινηθούν διαδικασίες εκδίωξης του από τη χώρα και επαναπροώθησής του στη χώρα προέλευσης.
Η διέλευση αγαθών από τα σύνορα συχνά απαιτεί την πληρωμή κάποιου φόρου, που εισπράττεται από Τελωνειακούς Υπαλλήλους. Τα ζώα (και σε ορισμένες περιπτώσεις και οι άνθρωποι) που διασχίζουν σύνορα μπορεί να χρειαστεί να μπουν σε καραντίνα ώστε να εμποδιστεί η διάδοση κάποιας λοιμώδους νόσου. Οι περισσότερες χώρες απαγορεύουν τη διακίνηση ναρκωτικών ουσιών ή ζώων υπό εξαφάνιση από τα σύνορα τους. Η διακίνηση αγαθών, ζώων ή και ανθρώπων από τα σύνορα παράνομα, χωρίς να έχουν δηλωθεί ή να έχει ζητηθεί άδεια, ή η εσκεμμένη αποφυγή του ελέγχου από τις αρχές συνιστά το έγκλημα της λαθρεμπορίας.
Πολιτικά σύνορα
Τα πολιτικά σύνορα έχουν διάφορες σημασίες για αυτούς που επηρεάζουν. Πολλά σύνορα στον κόσμο διαθέτουν σημεία ελέγχου, όπου συνοριοφύλακες ελέγχουν αυτούς που περνούν τα σύνορα.
thumb|Τα σύνορα Ολλανδίας και Βελγίου δίπλα ακριβώς σε μία καφετέρια Στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης, τέτοιοι έλεγχοι έχουν καταργηθεί από τη συνθήκη Σένγκεν και από τη μετέπειτα νομοθεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Από την υπογραφή της συνθήκης του Άμστερνταμ, η ικανότητα νομοθέτησης για θέματα που αφορούν τη διέλευση συνόρων, εσωτερικών και εξωτερικών μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στα συνδεδεμένα κράτη της συνθήκης Σένγκεν (Ιρλανδία, Νορβηγία, Ελβετία και Λίχτενσταϊν) βρίσκεται αποκλειστικά στην αρμοδιότητα της Ευρωπαϊκής ένωσης. Η περιοχή όπου εφαρμόζεται αυτή η νομοθεσία ονομάζεται περιοχή Σένγκεν.
thumb|Τμήμα του τείχους του Βερολίνου Ιστορικά σύνορα όπως το Μέγα Σινικό Τείχος, η Γραμμή Μαζινό και το Τείχος του Αδριανού έχουν διαδραματίσει πολλούς ρόλους. Ενώ τα πέτρινα συμπαγή τείχη είχαν στρατιωτική λειτουργία, υπήρχαν σημεία στα σύνορα λιγότερο προστατευμένα, με στόχο όμως την ενθάρρυνση των κατοίκων εκείνων των περιοχών να αναπτύξουν οικονομικές σχέσεις με τις γειτονικές περιοχές και χώρες. Αντίθετα, η Γραμμή Μαζινό είχε απόλυτα στρατιωτική λειτουργία και παρεμπόδιζε πλήρως την πρόσβαση από τη γειτονική Γερμανία στη Γαλλία.
Σύνορα και οικονομία
Η παρουσία συνόρων συχνά παράγει ορισμένα οικονομικά χαρακτηριστικά ή ανωμαλίες. Όπου έρχονται σε επαφή δύο ξεχωριστές οικονομικές και διοικητικές οντότητες, προκύπτουν ειδικές οικονομικές ευκαιρίες για εμπόριο. Μια συνοριακή περιοχή μπορεί να αναπτυχθεί ιδιαίτερα οικονομικά μέσω φόρων στα αγαθά που διακινούνται, ή από υπηρεσίες Εισαγωγών-Εξαγωγών, νόμιμων, ημινόμιμων ή παράνομων. Διαφορετικές ρυθμίσεις σε κάθε πλευρά των συνόρων μπορεί να ενθαρρύνουν την εγκατάσταση, κοντά στα σύνορα, παροχή υπηρεσιών, που είναι παράνομες στη μια πλευρά αλλά νόμιμες ή ημινόμιμες-ανεκτές στην άλλη (π.χ. πορνεία).
Η απομάκρυνση των εσωτερικών φραγμών στο εμπόριο, όπως στη Γαλλία μετά τη Γαλλική επανάσταση ή την Ευρώπη μετά τη δεκαετία του 1940, υποβάθμισε την οικονομική σημασία των συνόρων και προήγαγε την ιδέα του Ελεύθερου Εμπορίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνές Δίκαιο
Mercedes-Benz W110
Το Mercedes-Benz W110 ήταν ένα μεσαίο αυτοκίνητο που παρήχθη από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Mercedes-Benz, από τον Απρίλιο του 1961 έως τον Φεβρουάριο του 1968. Αντικατέστησε την σειρά W120 και ήταν η μικρότερη σε μέγεθος σειρά μοντέλων της εταιρείας, σε αντιδιαστολή με την μεγαλομεσαία σειρά W111 και την ακόμα πολυτελέστερη σειρά W112. Προσφερόταν με 4-κύλινδρους κινητήρες βενζίνης και ντίζελ, ενώ από τον Ιούλιο του 1965 και με έναν 6-κύλινδρο κινητήρα βενζίνης 2.3 λίτρων. Συνολικά παρήχθησαν 628.282 αντίτυπα σειράς W110. Αντικαταστάθηκε στις αρχές του 1968 από το Mercedes-Benz W114 / W115.
Βασικά στοιχεία
thumb|left|Η έκδοση ντίζελ 190D διατέθηκε κυρίως ως [[ταξί.]]
Λόγω των κινητήρων χαμηλής ισχύος και του μεγάλου βάρους του W110, η Mercedes-Benz απέκτησε τότε την φήμη ενός κατασκευαστή αργών αυτοκινήτων. Ειδικά μάλιστα η βασική έκδοση ντίζελ 190D όταν συνδυαζόταν με αυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων, είχε τελική ταχύτητα μόλις 127 χιλιόμετρα την ώρα. Ακόμα και με μηχανικό κιβώτιο ταχυτήτων, είχε επιτάχυνση 0-100 χιλιόμετρα την ώρα σε 29 δευτερόλεπτα, δηλαδή ήταν πιο αργό και από το Volkswagen Beetle (Σκαθάρι).
Το W110 ήταν το πρώτο, χρονολογικά, μοντέλο στην ιστορία της Mercedes-Benz και ένα από τα πρώτα αυτοκίνητα διεθνώς που κατασκευάστηκαν και μετά από εκτεταμένες μελέτες δοκιμών πρόσκρουσης (τα γνωστά ως crash test), με σκοπό την μέγιστη δυνατή παθητική ασφάλεια.
Ανανέωση του 1965
thumb|left|Το εσωτερικό ενός W110 190 c του 1964 με κόκκινο δερμάτινο σαλόνι.
Τον Ιούλιο του 1965, το W110 υπέστη μια ελαφρά ανανέωση. Η εμφανέστερη διαφορά ήταν η μετακίνηση των μπροστινών φλας, τα οποία τοποθετήθηκαν κάτω από τα μπροστινά φώτα, ενώ προηγουμένως ήταν στα μπροστινά φτερά και κοντά στους εξωτερικούς καθρέφτες. Ταυτόχρονα, οι κινητήρες 1.9 λίτρων έλαβαν μια αύξηση του κυβισμού τους στα 2.0 λίτρα και, όπως προαναφέρθηκε, εισήχθη και ένας 6-κύλινδρος κινητήρας βενζίνης I6, δηλαδή 6-κύλινδρος σε σειρά, κυβισμού 2.3 λίτρων - για την ακρίβεια 2.306 κυβικών εκατοστών.
Αντιθέτως, στο σαλόνι οι αλλαγές που έγιναν τότε ήταν ελάχιστες. Μοναδική εμφανής εξαίρεση ήταν το ότι όλες οι εκδόσεις του W110 απέκτησαν στάνταρ αναδιπλούμενα μπροστινά καθίσματα, τα οποία ήταν προηγουμένως προαιρετικά και μάλιστα μόνο στις εκδόσεις 190c και 190Dc. Επίσης, η κορυφαία έκδοση 230 απέκτησε τότε στάνταρ κεντρικό υποβραχιόνιο στα πίσω καθίσματα.
Παραγωγή
thumb|500px|right|Το [[Ταμπλό αυτοκινήτου|ταμπλό του προηγούμενου W110 του 1964.]] thumb|right|Mercedes-Benz W110 Kombi.
Μετατροπή σε station wagon
Μια εκδοχή station wagon του 4-κύλινδρου 230S εισήχθη το 1965 και κατάφερε μια σχετική απήχηση σε κάποιες αγορές, μεταξύ των οποίων στη Γερμανία, στο Βέλγιο και στο Ηνωμένο Βασίλειο. Επρόκειτο για μια σχετική μετατροπή που γινόταν από την εταιρεία Société Anonyme pour l'Importation de Moteurs et d'Automobiles (IMA), με έδρα το Μέχελεν στο Βέλγιο, η οποία ήταν επίσης ο επίσημος εισαγωγέας των Mercedes-Benz στο Βέλγιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
W110 Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα
Όσκαρ Καρμόνα
Ο Αντώνιος Όσκαρ ντα Φραγκόζο Καρμόνα (António Óscar Fragoso Carmona, 24 Νοεμβρίου 1869 – 18 Απριλίου 1951), περισσότερο γνωστός ως Όσκαρ Καρμόνα, ήταν Πορτογάλος στρατιωτικός και από τους μακροβιότερους πραξικοπηματίες και δικτάτορες και προέδρους του κόσμου.
Γεννήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 1869 και ακολούθησε το στρατιωτικό στάδιο όπου το 1922 έφθασε το βαθμό του στρατηγού. Το 1923 ανέλαβε Υπουργός των Στρατιωτικών και το 1926 συμμετείχε υπό τον στρατηγό ντα Κόστα στο στρατιωτικό κίνημα το οποίο και ανέτρεψε τον Πρόεδρο Μακάντο. Ως υπουργός των Εξωτερικών το ίδιο έτος καταφέρνει με αντικίνημα και ανατρέπει τον στρατηγό ντα Κόστα και εγκαθιστά στρατιωτική δικτατορία της οποίας και αναλαμβάνει αρχηγός. Το 1928 «εκλέχθηκε» Πρόεδρος της Δημοκρατίας όπου και προσέλαβε ως κύριο συνεργάτη του τον Σαλαζάρ με τη βοήθεια του οποίου αποκατέστησε τα οικονομικά, την εσωτερική τάξη εξασφαλίζοντας ταυρτόχρονα με κατάλληλη νομοθεσία την επανεκλογή του ως Προέδρου της Δημοκρατίας. Έτσι φέρεται να εκλέχθηκε Πρόεδρος για τα έτη 1928, 1933, 1935, 1942, μέχρι και το 1949 για μια ακόμη επταετία.
Από το 1947 έφερε τον τίτλο Στρατάρχης της Πορτογαλίας, ενώ από το 1949 επίσης τον τίτλο «τιμής ένεκεν» αντιστράτηγος του ισπανικού στρατού. Πέθανε στις 18 Απριλίου 1951.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πορτογάλοι πολιτικοί Κατηγορία:Πορτογάλοι στρατιωτικοί
Νίκος Πινακίδης
Ο Νίκος Πινακίδης (1940- 2 Σεπτεμβρίου 2010) ήταν Έλληνας αξιωματούχος στη Βόρεια Ελλάδα. Διετέλεσε Νομάρχης στους νομούς Ημαθίας και Θεσσαλονίκης.
Νομάρχης
Διορίστηκε Νομάρχης Ημαθίας το 1982 και υπηρέτησε στο νομό αυτό έως το 1986. Εν συνεχεία ανέλαβε Νομάρχης Θεσσαλονίκης και γενικός διευθυντής της Helexpo- ΔΕΘ μετά το 1996.
Ήταν πολύ αγαπητός στην Ημαθία.
Απεβίωσε σε ηλικία 70 ετών. Κηδεύτηκε το Σεπτέμβριο του 2010 από τον ιερό ναό του Αγίου Παντελεήμονα, στην Καλαμαριά Θεσσαλονίκης.
Χαμ Λίνι
Ο Χαμ Λίνι (Ham Lini Vanuaroroa, 1951-) είναι πολιτικός από το Βανουάτου.Υπήρξε πρωθυπουργός της χώρας από το 2004 ως το 2008.
Πολιτική καριέρα
Γεννήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου του 1951. Είναι αδερφός του Ουόλτερ Λίνι, εκ των ιδρυτών του Βανουάτου. Είναι ηγέτης του Ενωτικού Εθνικού Κόμματος, το οποίο κέρδισε τις βουλευτικές εκλογές του Ιουλίου του 2004 και με 10 επί συνόλου 52 εδρών έγινε το μεγαλύτερο κόμμα στο Κοινοβούλιο. Έχασε την πρωθυπουργία από το Σερζ Βοχόρ, ωστόσο είχε την υποστήριξη του κόμματος Vanua'aku Pati, με ηγέτη τον απερχόμενο πρωθυπουργό Έντουαρντ Ναταπέι. Στις 20 Αυγούστου του 2004 οι Βοχόρ και Λίνι σχημάτισαν κυβέρνηση εθνικής ενότητας, στην οποία ο Βοχόρ παρέμεινε πρωθυπουργός και ο Λίνι αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Εσωτερικών. Τον Δεκέμβριο του 2004, ο Βοχόρ ανατράπηκε με πρόταση μομφής, εξαιτίας της απόφασής του να συνάψει διπλωματικές σχέσεις με την Ταϊβάν και το Κοινοβούλιο εξέλεξε πρωθυπουργό στις 11 Δεκεμβρίου το Χαμ Λίνι. Στις 21 Μαρτίου του 2006, ο Λίνι επέζησε πρότασης μομφής κατά της κυβέρνησής του, με ψήφους 30-20. Μετά τις βουλευτικές εκλογές του 2008, το Λίνι διαδέχθηκε στο πρωθυπουργικό αξίωμα ο Έντουαρντ Ναταπέι.
Παραπομπές
Λινι
Αραβική καλλιγραφία
right|thumb|250px|Καλλιγραφική σύνθεση ανώνυμου καλλιτέχνη (16ος-17ος αιώνας) Με τον όρο αραβική καλλιγραφία ή Ισλαμική καλλιγραφία αναφερόμαστε στην τέχνη της καλλιγραφίας όπως αυτή αναπτύχθηκε και εξελίχθηκε στα πλαίσια της ισλαμικής τέχνης. Η καλλιγραφία κατέχει εξέχουσα θέση στην ισλαμική κουλτούρα και έχει τις ρίζες της στη θρησκεία, καθώς μέσω της γραφής και χειρόγραφων αντιτύπων μεταδόθηκε και διασώθηκε ο λόγος του Κορανίου, αναζητώντας παράλληλα τρόπους ώστε το πνευματικό κάλλος του να συμβαδίζει με τη φυσική ομορφιά του.
Ο περιεκτικός ορισμός τής καλλιγραφίας ως «πνευματική γεωμετρία που παράγεται από ένα υλικό όργανο», όπως αυτός συναντάται σε πρώιμες ισλαμικές πηγές, καθοδήγησε την ανάπτυξη και εξέλιξή της. Ειδικά μετά τη hijra, δηλαδή την εξορία του Μωάμεθ στη Μεντίνα το 622, η αραβική γραφή εξευγενίστηκε και μετατράπηκε σε κύρια εικαστική έκφραση του Ισλάμ, εκφράζοντας αισθητικές αρχές που αντανακλούν τις πολιτιστικές αξίες του μουσουλμανικού κόσμου. Στίχοι από το Κοράνιο ερμηνεύονται συχνά ως μνείες στην υψηλή θέση και αξία που κατέχει η γραφή, ενώ εν γένει, στον ισλαμικό κόσμο, η γραπτή φόρμα του Κορανίου και η αγιότητά του προσδίδει ιδιαίτερη αξία σε κάθε είδος γραπτού λόγου.
Επειδή η αντίληψη του Ισλάμ αποθάρρυνε την αναπαράσταση ανθρώπων και ζώων, ευνοήθηκε η ανάπτυξη της καλλιγραφίας σε υψηλά επίπεδα, αντικαθιστώντας τη ζωγραφική και τη γλυπτική. Το Ιερό Βιβλίο του Ισλάμ γραφόταν αρχικά πρόχειρα πάνω σε διάφορα υλικά, όπως δέρμα ή διφθέρα, ωστόσο σύντομα θεωρήθηκε σημαντικό να διασωθεί υιοθετώντας συγχρόνως μία καλαίσθητη και ευδιάκριτη γραφή, γεγονός που επιπλέον ευνόησε τους αφηγητές του (αραβικά qāri). Σε αντίθεση με άλλες σημαντικές παραδοσιακές σχολές καλλιγραφίας, ειδικότερα της κινεζικής, στην οποία το γραπτό κείμενο αντικατοπτρίζει την προσωπικότητα του καλλιγράφου και τη χρονική στιγμή της δημιουργίας του έργου, στην ισλαμική καλλιγραφία η σύνθεση χαρακτηρίζεται για τη διαχρονικότητά της, αποπνέοντας ένα μεγαλείο το οποίο καλείται να υπηρετήσει το χέρι του καλλιγράφου.
Δείγματα αραβικής καλλιγραφίας
Η καλλιγραφία συναντάται σε πολλές διαστάσεις, τόσο σε παλάτια και τεμένη, όσο και σε διακοσμητικά αντικείμενα, στο ρουχισμό ή ακόμα σε φιλολογικές εργασίες. Παρά την επίδραση της τυπογραφίας και της λιθογραφίας μετά το 1800, παραμένει μία από τις επιφανέστερες τέχνες του ισλαμικού κόσμου που μεταφέρθηκε σε άλλες μορφές τέχνης όπως η ζωγραφική και η γλυπτική. Οι καλλιγράφοι ακολουθούσαν κοπιώδη εκπαίδευση και κατείχαν ιεραρχικά υψηλή κοινωνική θέση, απολαμβάνοντας για παράδειγμα συχνά την εκτίμηση του σουλτάνου της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, κατά αναλογία με ζωγράφους της Δύσης που υποστηρίζονταν από τον βασιλιά ή άλλους εύπορους πάτρονες.
Η βαθιά εκτίμηση στην αρτιότητα της γραφής, που ανέκαθεν υπήρχε στον Ισλαμικό κόσμο, οδήγησε από το 16ο αιώνα σε συλλογές δειγμάτων καλλιγραφίας, πολλές από τις οποίες φιλοξενούνται σήμερα σε μουσεία και βιβλιοθήκες. Η τέχνη της καλλιγραφίας αποτέλεσε επίσης θέμα εκτενούς λογοτεχνίας, με τη συγγραφή πολυάριθμων εγχειριδίων και μελετών. Αν και έφθασε στο απόγειό της στα τέλη του 19ου αιώνα, δεν απουσιάζουν σύγχρονες προσπάθειες αναβίωσης τής ισλαμικής καλλιγραφίας.
Τύποι γραφής
left|thumb|220px|Παράδειγμα κουφικής γραφής, έργο άγνωστου καλλιγράφου (περ. 9ος αιώνας). Κατά τους πρώτους αιώνες του Ισλάμ, διακρίνονται κυρίως δύο τύποι γραφής: η κουφική, που χαρακτηρίζεται ως γωνιώδης και τετραγωνισμένη με αιχμηρές απολήξεις, και η κυρτή, στρογγυλεμένη αραβική γραφή που χρησιμοποιούνταν πρωτίστως για καθημερινούς σκοπούς. Ο όρος κουφική (kufic) σημαίνει «γραφή της Κούφα», μιας ισλαμικής πόλης που ιδρύθηκε στη Μεσοποταμία το 638, της οποίας ωστόσο η πραγματική σχέση με τη γραφή παραμένει ασαφής. Τα αρχαιότερα αραβικά βιβλία γράφονταν στη γωνιώδη κουφική γραφή, της οποίας η χρήση περιορίστηκε σημαντικά από τον 11ο αιώνα. Από το 900 μ.Χ υιοθετήθηκαν οι στρογγυλεμένες κυρτές γραφές, γνωστές συλλογικά ως νάσκι (نسخ, naskh ή nashki), οι οποίες κωδικοποιήθηκαν ώστε να είναι κατάλληλες για τη δημιουργία αντιτύπων και ακολουθούν ορισμένους νόμους σχετικά με τις αναλογίες μεταξύ των γραμμάτων.
"Γραφή με αναλογίες"
right|thumb|220px|Καλλιγραφική σύνθεση που ακολουθεί τη γραφή naskh. Στις αρχές του 10ου αιώνα, ο Ιμπν Μούκλα ανέπτυξε ένα σύστημα αναλογιών, προκειμένου να ρυθμιστούν τα σχήματα των γραμμάτων και οι μεταξύ τους σχέσεις. Χρησιμοποίησε την τελεία, σε σχήμα ρόμβου, που παραγόταν από μία μονοκονδυλιά της παραδοσιακής γραφίδας ως βασική μονάδα μέτρησης, έτσι ώστε όλα τα αραβικά γράμματα μετρούνταν σε τελείες. Με τον τρόπο αυτό, ο καλλιγράφος ήταν σε θέση να ορίσει για παράδειγμα το ύψος του αραβικού γράμματος άλεφ (ʾAlif, ﺍ.), ίσο με ένα καθορισμένο αριθμό τελειών, ενώ τα υπόλοιπα γράμματα θα γράφονταν σε αναλογία με αυτό. Αν και δε διασώζονται έργα του Μούκλα, με αυτό που ο ίδιος ονόμαζε «γραφή με αναλογίες» (αραβ. al-khatt al-mansub), οι μέθοδοί του ταυτίζονται ουσιαστικά με αυτές που χρησιμοποιήθηκαν από τους τυπογράφους της Δύσης και τους Άραβες καλλιγράφους, παραμένοντας σε χρήση μέχρι σήμερα.
Καλλιγραφικοί τύποι
Την περίοδο 900-1400, σημειώθηκε η καθιέρωση έξι διαπρεπών καλλιγραφικών τύπων (αραβ. al-aqlām al-sitta, περσ. shash qalam) και ειδικότερα τριών ζευγών, thuluth–naskh, muhaqqaq–rayhān και tawqī‛–riqā, με μικρές διαφορές μεταξύ τους και γνωστές συλλογικά ως οι «Έξι Γραφίδες». Οι κυριότερες γραφές που είναι σε χρήση σήμερα στην αραβική καλλιγραφία είναι οι naskh (τουρκ. nesih), ta`liq, thuluth (τουρκ. sülüs), maghribī, η τουρκική dīwānī και η περσική shikaste (ή skekasteh). Η maghribī αναπτύχθηκε στην Ισπανία και εξελίχθηκε στη βασική γραφή που χρησιμοποιήθηκε στη Νότια Αφρική για τα χειρόγραφα αντίτυπα του Κορανίου. Προήλθε κυρίως από την κουφική και χαρακτηρίζεται από επιμηκυμένα οριζόντια στοιχεία. Η ta'liq επινοήθηκε από Πέρσες αντιγραφείς χειρογράφων κατά το 13ο αιώνα και ως όρος περιγράφει την τάση κάθε λέξης να υποχωρεί σε σχέση με την προηγούμενη. Ένας συνδυασμός της με την naskhi, που ονομάζεται nasta'liq, επινοήθηκε από τον καλλιγράφο Mir 'Ali και χρησιμοποιήθηκε ευρέως για την αντιγραφή έργων της περσικής λογοτεχνίας. Η γραφή dīwānī αναπτύχθηκε στην Οθωμανική Τουρκία και χαρακτηρίζεται ως ιδιαίτερα δύσκολη στην ανάγνωση. Η συνεισφορά των Τούρκων καλλιγράφων υπήρξε εν γένει σημαντική και ιδιαίτερη περίπτωση της οθωμανικής καλλιγραφίας είναι η «τουρά» (tuğra ή tughra), ένας είδος εμβλήματος ή υπογραφής κάθε σουλτάνου, εξαιρετικής σχεδίασης. Η tuğra αποτελείται από το όνομα του ανώτατου άρχοντα, το πατρώνυμό του και την επίκληση el-muzaffer daima («πάντα νικηφόρος»). Σπανιότερα περιέχουν ένα στίχο του Κορανίου ή ένα ρητό του Προφήτη Μωάμεθ (hadith). Ως διακριτός τύπος της καλλιγραφίας απέκτησε τα βασικά χαρακτηριστικά του κατά τη δεύτερη περίοδο βασιλείας του Σουλτάνου Μωάμεθ Β' του Πορθητή (1451-81).
Λειτουργία της καλλιγραφίας
right|thumb|250px|Η tuğra του σουλτάνου [[Μαχμούτ Β' της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Διαβάζεται Μαχμούτ Χαν γιος του Αμπντουλχαμίντ πάντα νικηφόρος (Mahmud Han bin Abdulhamid muzaffer daima'').]] Τα έργα των καλλιγράφων, τόσο τα παλαιότερα όσο και τα νεότερα, δεν είναι πάντα εύκολο να αποκρυπτογραφηθούν. Παρά το γεγονός πως η μορφή των γραμμάτων ακολουθεί τους αυστηρούς κανόνες κάθε γραφής, η ευκρίνεια δεν είναι βασικός στόχος της καλλιγραφίας. Μέρος της απόλαυσης στην παρατήρηση του καλλιγραφικού έργου είναι η σταδιακή αναγνώριση, καθώς το μάτι ανιχνεύει τους χαρακτήρες και ανακαλύπτει γνωστούς στίχους του Κορανίου. Για τους Μουσουλμάνους καλλιγράφους, η τέχνη της γραφής - ειδικότερα μέρους ή ολόκληρου του Κορανίου - είναι πρωτίστως θρησκευτική εμπειρία και λιγότερο αισθητική.
Μακρά παράδοση έχει επίσης η ζωομορφική καλλιγραφία, περίπου του 18ου αιώνα, στην οποία τα γράμματα συνθέτουν τη μορφή ανθρώπου ή ζώου. Χρησιμοποιήθηκε κυρίως για κείμενα όπως η basmala (ή bismillah) (αραβ. بسملة) ή για ορισμένα ονόματα, όπως Αλλάχ και Μωάμεθ. Η παραδοσιακή καλλιγραφία συνεχίστηκε μέχρι το 19ο αιώνα. Μετά το 1928, έτος αντικατάστασης του αραβικού αλφαβήτου από το λατινικό στη σύγχρονη Δημοκρατία της Τουρκίας, η καλλιγραφία έπαψε να αποτελεί τμήμα της καθημερινής ζωής, καθώς ολοένα λιγότεροι άνθρωποι ήταν σε θέση να κατανοήσουν τα αραβικά κείμενα. Επιπλέον, η τυπογραφία υποβάθμισε το ρόλο του καλλιγράφου, από τη στιγμή που η αρτιότερη καλλιγραφική σύνθεση ήταν δυνατό να παραχθεί μηχανικά, ειδικότερα με τη μέθοδο της λιθογραφίας. Ορισμένοι καλλιγράφοι αναζήτησαν νέους εκφραστικούς τρόπους, όπως για παράδειγμα ο Τούρκος İsmayil Hakki Baltacıoğlu, ο οποίος επινόησε νέες φόρμες, με χαρακτηριστικό δείγμα τη γραφή στην οποία οι χαρακτήρες ομοιάζουν με φλόγες.
Καλλιγράφοι και εκπαίδευση
left|thumb|250px|Παράδειγμα διπλώματος (ijāza) του Ali Ra'if Efendi. Στην ισλαμική καλλιγραφία, κεντρικής σημασίας θεωρείται η σχέση μεταξύ δασκάλου και μαθητή. Ο τελευταίος, που παρομοιάζεται με τους Σούφι, διδασκόταν όχι μόνο τα εξωτερικά χαρακτηριστικά της καλλιγραφικής τέχνης, όπως τη σωστή τοποθέτηση των γραμμάτων ή την προετοιμασία του μελανιού και της γραφίδας, αλλά και τα εθιμοτυπικά πρότυπα που όφειλε να ακολουθήσει, παραμένοντας ταπεινός και διατηρώντας μία πνευματική καθαρότητα. Οι μαθητές της καλλιγραφίας διδάσκονταν επίσης τα εσωτερικά νοήματα που χαρακτηρίζουν κάθε γράμμα, σύμφωνα με τη μυστική παράδοση.
Εκπαίδευση
Η εκπαίδευση έπρεπε να ξεκινήσει σε νεαρή ηλικία και συνήθως ήταν επίπονη και σκληρή. Ο εκπαιδευόμενος καλλιτέχνης αποκτούσε το δικαίωμα να υπογράψει ένα έργο με το όνομά του (ijāza) μετά από αρκετά χρόνια εξάσκησης και αφού είχε ήδη αντιγράψει ένα κλασσικό έργο κάποιου μεγάλου διακεκριμένου καλλιγράφου, κατ' επιλογή του δασκάλου του. Η διαδικασία της μίμησης ενός φημισμένου έργου (γνωστή και ως taklid) περιλαμβάνει την προσεκτική παρατήρησή του σε σημείο αποστήθισής όλων των λεπτομερειών και του ύφους του και τελικά αναπαραγωγή του έργου με τέτοιο τρόπο ώστε το αντίγραφο να επικαλύπτει τέλεια το πρωτότυπο. Εφόσον το αντίγραφο εγκριθεί, ο δάσκαλος χορηγεί την άδεια του και ο μαθητής αποκτά τον τίτλο του καλλιγράφου (hattat). Υπογράφοντας το έργο, ο καλλιγράφος χρησιμοποιεί κατά παράδοση την Αραβική γλώσσα, ανεξάρτητα από το αν το κείμενο είναι στα αραβικά, στα τουρκικά ή στα περσικά. Οι υπογραφές ποικίλουν, ξεκινώντας με ένα αραβικό ρήμα: katabanu, namaqahu, harrarahu ή sawwadahu, τα οποία μεταφράζονται ως «αυτός το έγραψε». Η υπογραφή ακολουθεί συνήθως τη γραφή που έχει χρησιμοποιηθεί για το κείμενο της καλλιγραφίας. Σε ορισμένες περιπτώσεις η ijāza εμπεριείχε μια ρήτρα, όπως χαρακτηριστικά αποτυπώνεται σε σχετικό έγγραφο του 1198/1775, στο οποίο ο δάσκαλος παρέχει την άδεια στο μαθητή υπό την προϋπόθεση πως δεν θα χωρίσει ποτέ μία λέξη σε δύο γραμμές και δεν θα τοποθετήσει ποτέ τον εαυτό του υπεροπτικά υπεράνω των συναδέλφων του. Επιπλέον, ορισμένες φορές, αφορούσε αποκλειστικά συγκεκριμένα καλλιγραφικά έργα, όπως διακοσμητικές συνθέσεις ή βιβλία.
Επιθυμητά χαρακτηριστικά
Ο μελλοντικός καλλιγράφος όφειλε να είναι προικισμένος με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, όπως μαρτυρούν τα παλαιότερα εγχειρίδια καλλιγραφίας. Η καθαρότητα της γραφής έπρεπε να συνδέεται με την καθαρότητα της ψυχής του δημιουργού, αλλά και στην πράξη, σύμφωνα με τις νουθεσίες του Σουλτάν Αλί, όπως αυτές καταγράφτηκαν σε επιστολή του (Sirat as-sutur), ο καλλιγράφος έπρεπε να μην είναι ακάθαρτος, οφείλοντας σεβασμό στις ιερές λέξεις που έγραφε. Όπως η παράδοση των Σούφι φαίνεται πως αποτέλεσε οργανικό μέρος της ζωής των καλλιγράφων, πολλοί από αυτούς υπήρξαν επίσης ποιητές, ενώ αρκετοί από τους μεγάλους δασκάλους της καλλιγραφίας συνέθεσαν στίχους για να διδάξουν, μέσω αυτών, τα μυστικά της τέχνης τους στους μαθητές τους. Δε λείπουν ακόμα ποιητικές συνθέσεις που αποτυπώνουν την απογοήτευση των καλλιγράφων ή ακόμα και εγκωμιαστικά σχόλια για το έργο των ιδίων ή άλλων δημιουργών.
Εξέλιξη και "σταδιοδρομία"
Η εξέλιξη των καλλιγράφων φαίνεται πως ήταν παρόμοια για τους περισσότερους. Μεγαλώνοντας σε ένα περιβάλλον που πιθανότατα ασκούσε πνευματικές ενασχολήσεις, οι μελλοντικοί καλλιγράφοι σπούδαζαν την τέχνη τους και αργότερα επιβίωναν μέσα από αυτή, είτε ως αυτόνομοι δημιουργοί είτε ως καλλιγράφοι της αυλής. Στην οθωμανική Τουρκία και περίπου μετά το 1500, ήταν σύνηθες οι ταλαντούχοι νέοι να εκπαιδεύονται στην Κωνσταντινούπολη, όπου ανθούσαν οι τέχνες, και κατόπιν να εργάζονται σε σχολές, στην υπηρεσία του σουλτάνου ή σε άλλες θέσεις της διοίκησης. Μια προνομιούχα μειοψηφία απασχολούνταν στην υπηρεσία μιας βασιλικής βιβλιοθήκης. Ορισμένοι από τους καλλιγράφους αναλάμβαναν επίσης την προετοιμασία των σφραγίδων κάποιου ηγεμόνα ή τις επιγραφές των νομισμάτων. Με δεδομένη τη στενή σχέση της ισλαμικής κουλτούρας με την καλλιγραφία, δεν είναι τυχαίο ότι σε αυτή την τέχνη αφοσιώθηκαν επίσης ηγεμόνες, με χαρακτηριστικά παραδείγματα τον Ayyubid al-Malik al-Adil και τον πρίγκιπα της Χάμας Abu'l-Fida', οι οποίοι δεν ήταν απλώς γνώστες της καλλιγραφικής τέχνης αλλά οι ίδιοι υπήρξαν σημαντικοί εκπρόσωποί της. Η μεγαλύτερη παράδοση ηγεμόνων που διακρίθηκαν ως καλλιγράφοι συναντάται στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, ξεκινώντας από τον σουλτάνο Βαγιαζίτ Β', ο οποίος υπήρξε μαθητής του ιδρυτή της τουρκικής σχολής των γραφών naskh και thuluth, Shaykh Hamdullah (1436-1519), και συνεχίζοντας με τους μισούς περίπου σουλτάνους. Ενδεικτικά, ιστορικές πηγές αναφέρονται στο ενδιαφέρον του Μουράτ Β' στην καλλιγραφία, στο γεγονός πως ο Μωάμεθ Β΄ ο Πορθητής σπούδασε την τέχνη, ενώ ο Μουράτ Δ' εκθειάστηκε ως ένας από τους ικανότερους καλλιγράφους στη γραφή nasta'liq.
Ένας άξιος καλλιγράφος κατείχε σημαντική κοινωνική θέση και αμοιβόταν μηνιαίως ή ημερησίως με ένα σεβαστό χρηματικό ποσό. Στο Ιράν και στην Ινδία, ήταν σύνηθες να τιμάται με έναν ευγενή τίτλο, όπως «χρυσή γραφίδα» (περσικά: zarrīn qalam) ή «εκείνος με γράμματα σαν κοσμήματα» (περσικά: jawāhir raqam). Ενδεικτική της κεντρικής θέσης των καλλιγράφων στην ισλαμική τέχνη είναι επίσης τουρκική παροιμία, σύμφωνα με την οποία οι καλλιγράφοι προορίζονται για τον Παράδεισο επειδή αντιγράφουν το Κοράνι, σε αντίθεση με τους ζωγράφους που πιθανώς θα μεταβούν στην Κόλαση.
Υλικά και εργαλεία
Στη διάρκεια των πρώτων αιώνων του Ισλάμ, η διφθέρα ήταν το υλικό που χρησιμοποιήθηκε κατά κύριο λόγο για την παραγωγή χειρογράφων. Τα αντίγραφα του Κορανίου φιλοτεχνούνταν σε διάφορα μεγέθη και το μικρότερο γνωστό αντίγραφο έχει διαστάσεις 40×70 mm. Αργότερα υιοθετήθηκε η χρήση του παπύρου, ενώ μεγάλης σημασίας υπήρξε η μεταγενέστερη επαφή των Αράβων με το χαρτί, χάρη στη σύλληψη Κινέζων αιχμαλώτων το 751 στην περιοχή της Σαμαρκάνδης. Το χαρτί ήταν φθηνότερο από τη διφθέρα και πιο εύχρηστο από τον πάπυρο. Το παλαιότερο γνωστό χειρόγραφο αντίτυπο του Κορανίου σε χαρτί χρονολογείται περίπου το 971 και είναι ορθογώνιου σχήματος. Έγχρωμη διφθέρα ή έγχρωμο χαρτί χρησιμοποιούνταν συνήθως για κείμενα ιδιαίτερης αξίας. Μέχρι το 15ο αιώνα, τα περιθώρια του χαρτιού παρέμεναν κενά, ωστόσο αργότερα έκαναν την εμφάνισή τους διακοσμητικά στοιχεία, κυρίως σε πολυτελή χειρόγραφα, συχνά εφάμιλλης κομψότητας με την καλλιγραφία.
right|thumb|220px|Επεξεργασμένοι κάλαμοι που χρησιμοποιούνται στην καλλιγραφία Κύριο εργαλείο για την καλλιγραφική σύνθεση ήταν μία γραφίδα από κάλαμο (αραβ. qalam). Στη φυσική του κατάσταση, ο κάλαμος δεν επιτρέπει τη χρήση του ως γραφίδα, γι' αυτό και έπρεπε να επεξεργαστεί κατάλληλα. Η διαμόρφωση της μύτης τής γραφίδας είναι εξαιρετικής σημασίας και για το σκοπό αυτό γίνεται χρήση μικρής και αιχμηρής λάμας. Διαφορετικές γραφές απαιτούν διαφορετικά σχήματα, ενώ οι παραμικρές διαφοροποιήσεις στο πάχος της μύτης γίνονται αισθητές στη γραφή. Για το λόγο αυτό, και ειδικότερα για μεγάλης έκταση κείμενα όπως το Κοράνιο, χρησιμοποιούνται γραφίδες (cava kalemi) που παράγονται από το λεπτό αγκάθι φοίνικα που ευδοκιμεί στην Ινδονησία και στη Μαλαισία, οι οποίες εφαρμόζονται συχνά στη συνήθη λαβή από κάλαμο. Οι τομές που επιχειρούνται στη γραφίδα οφείλουν να γίνουν με τέτοιο τρόπο ώστε να εξασφαλίζεται η ομοιογενής ροή του μελανιού. Πραγματοποιούνται πάνω σε ειδική επιφάνεια (makta), μικρών διαστάσεων και από σκληρό υλικό όπως ελεφαντόδοντο ή καυκί χελώνας, το οποίο όμως δεν αλλοιώνει σημαντικά την αιχμή της λάμας κατά την επαφή τους.