cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άγγελος Παυλακάκης
Ο Άγγελος Παυλακάκης ήταν αθλητής του ΑΠΟΦΚΑ Ξάνθης. Είναι νυμφευμένος με την εξίσου σημαντική Ελληνίδα δρομέα ταχύτητας Αικατερίνη (Κατερίνα) Κόφφα και έχουν τρία παιδιά. Σήμερα εργάζεται ως δημοτικός υπάλληλος στον Δήμο Χαλανδρίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές δρόμων ταχύτητας Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2000 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 1997 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων των Βαλκανικών Αγώνων Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου
Στέλιος Μαραγκός
Ο Στέλιος Μαραγκός (γεννημένος στις 4 Μαΐου 1989 στην Βέροια) είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στην θέση του αμυντικού για την ομάδα του Άρη.
Καριέρα
Ο Μαραγκός υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο το καλοκαίρι του 2010, με την ομάδα της Δόξας Δράμας, με την οποία αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής, κατακτώντας την άνοδο στην πρώτη κατηγορία.
Επόμενος σταθμός της καριέρας του υπήρξε η ομάδα του Πλατανιά, με την οποία αγωνίστηκε σε 25 παιχνίδια της σεζόν 2011-2012, πριν επιστρέψει στην Καβάλα το 2012-13.
Το καλοκαίρι του 2013, υπέγραψε στην ομάδα της ΑΕΚ Λάρνακας, όπου αγωνίστηκε σε εννέα αγώνες, πριν μεταγραφεί στην Κέρκυρα τον Ιανουάριο του 2014.
Μετά από ενάμισι χρόνο στο νησί των Φαιάκων, ο Μαραγκός συμφώνησε με την ομάδα της Βέροιας, όπου έπαιξε σε 36 παιχνίδια της σεζόν 2015-16. Τον Ιανουάριο του 2017 επέστρεψε στον Πλατανιά, για να υπογράψει στον Άρη το καλοκαίρι του ίδιου έτους.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Δόξας Δράμας‎‎ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Πλατανιά‎‎‎ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΟ Νέα Καβάλα‎‎‎ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΕΚ Λάρνακας‎‎ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Κέρκυρας‎‎‎ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Ε. Βέροιας‎ Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Ζαν Λαφίτ
Ο Ζαν Λαφίτ (Jean Lafitte, 1774-1823) ήταν Γάλλος πειρατής και κουρσάρος στον Κόλπο του Μεξικού στις αρχές του 19ου αιώνα. Αυτός και ο μεγαλύτερος αδελφός του, Πιερ, έγραφαν το επώνυμό τους "Laffite", αλλά τα αγγλικά έγγραφα της εποχής χρησιμοποιούσαν το επώνυμο "Lafitte". Το τελευταίο έχει γίνει η συνηθισμένη ορθογραφία στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, συμπεριλαμβανομένων και των τόπων που πήραν το όνομά τους από αυτόν.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Λαφίτ πιστεύεται ότι γεννήθηκε είτε στη βασκική Γαλλία είτε σε γαλλική αποικία. Από το 1805, εκμεταλλευόταν μία αποθήκη στη Νέα Ορλεάνη για να διευκολύνει τη διανομή των εμπορευμάτων που εισήγαγε λαθρέως ο αδελφός του, Πιερ Λαφίτ. Στη συνέχεια, οι Λαφίτ μετέφεραν τις δραστηριότητές τους σ' ένα νησί στον κόλπο Μπαρατάρια στη Λουιζιάνα. Από το 1810, το νέο τους λιμάνι ήταν πολύ πετυχημένο. Οι Λαφίτ διεξήγαγαν μία επιτυχημένη επιχείρηση λαθρεμπορίου και άρχισαν επίσης να εμπλέκονται στην πειρατεία.
Αν και ο Λαφίτ προειδοποίησε για πιθανή στρατιωτική επίθεση στη βάση τους, μία αμερικανική ναυτική δύναμη εισέβαλε με επιτυχία το Σεπτέμβριο του 1814 και κατέλαβε το μεγαλύτερο μέρος του στόλου του Λαφίτ. Αργότερα, σε αντάλλαγμα νομικής χάρης για τους λαθρεμπόρους, ο Λαφίτ και οι σύντροφοί του βοήθησαν τον στρατηγό Άντριου Τζάκσον να υπερασπιστεί τη Νέα Ορλεάνη ενάντια στους Βρετανούς στην τελευταία μάχη του Πολέμου του 1812. Οι Λαφίτ έγιναν κατάσκοποι για τους Ισπανούς κατά τη διάρκεια του μεξικανικού πολέμου ανεξαρτησίας και μετακόμισαν στο νησί Γκάλβεστον στο Τέξας, όπου ανέπτυξαν μία πειρατική αποικία. Ο Λαφίτ συνέχισε να επιτίθεται ως πειρατής σε εμπορικά πλοία στα λιμάνια της Κεντρικής Αμερικής μέχρι που πέθανε περίπου το 1823, προσπαθώντας να καταλάβει ισπανικά πλοία. Οι εικασίες σχετικά με τη ζωή και τον θάνατό του συνεχίζονται μεταξύ των ιστορικών.
Κάποιοι υποστηρίζουν πως η ζωή του Λαφίτ έδωσε την έμπνευση στον Λόρδο Βύρωνα για το ποίημα Ο Κουρσάρος, που δημοσιεύθηκε το 1814. .
Κινηματογράφος
Το 1938 προβλήθηκε η ταινία Ο Πειρατής (The Buccaneer), γνωστή και ως Λαφίτ Ο Μέγας, σε σκηνοθεσία του Σέσιλ Ντε Μιλ και τον Φρέντρικ Μαρτς στο ρόλο του Γάλλου πειρατή που βοηθάει τους Αμερικανούς στον Πόλεμο του 1812 ενάντια στους Βρετανούς. Το 1958, έγινε ριμέικ με τον ίδιο τίτλο. (στα ελληνικά προβλήθηκε με τον τίτλο Λαφίτ, Ο Πειρατής), με σκηνοθέτη τον Άντονι Κουίν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Γάλλοι πειρατές Κατηγορία:Ιστορία του Μεξικού
Σορβικό κάλιο
Το σορβικό κάλιο E202 - ένα φυσικό συντηρητικό, το οποίο παράγεται κυρίως από τους σπόρους ορισμένων φυτών.Έχει μορφή λευκής σκόνης και η καθαρότητα του είναι πάνω από 99%. Χρησιμοποιείται για την μυκητοστατική ιδιότητα του. Εμποδίζει απολύτως τον πολλαπλασιασμό των ζυμομυκήτων και έτσι, απομακρύνει τον κίνδυνο της αναζύμωσης των αναγόντων σακχάρων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ενώσεις καλίου Κατηγορία:Πρόσθετα τροφίμων Κατηγορία:Συντηρητικά
Πανεπιστήμιο της Πίζας
Το Πανεπιστήμιο της Πίζας (UniPi) είναι ένα από τα αρχαιότερα πανεπιστήμια σε Ιταλία και Ευρώπη. Ιδρύθηκε το 1343, αλλά εξακολουθεί να έχει μια σημαντική διάσταση, ειδικά σε σχέση με τον αριθμό των κατοίκων της πόλης που τo φιλοξενεί. Είναι το δεύτερο πανεπιστήμιο στην Τοσκάνη μετά τη Φλωρεντία και το όγδοο στην Ιταλία και συνδέεται με άλλα πανεπιστημιακά ιδρύματα όπως το Scuola Normale Superiore di Pisa και το Γυμνάσιο Sant'Anna με τα οποία έχει στενές σχέσεις τόσο από πλευράς καθηγητών όσο και υπηρεσιών.Το Πανεπιστήμιο της Πίζας είναι το μόνο ιταλικό πανεπιστήμιο που είναι μέρος των Πανεπιστημίων της Ερευνητικής Ένωσης (Research Association), μια κοινοπραξία μεταξύ των πιο διάσημων πανεπιστημίων στον κόσμο, κυρίως στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Σύμφωνα με μια κατάταξη από το Censis, το Πανεπιστήμιο της Πίζας κατατάσσεται στην 4η θέση ανάμεσα στα καλύτερα ιταλικά πανεπιστήμια με περισσότερους από 40 000 φοιτητές.
Ιστορία
Αρχικά, κάποια στοιχεία σχετικά με την παρουσία στην Πίζα σχολών δικαίου, λαϊκών και μοναστηριακών, η οποία παρουσία χρονολογείται στο δεύτερο μισό του δωδέκατου αιώνα, όταν η Πίζα είχε ήδη επιτύχει αξιοσημείωτη οικονομική ανάπτυξη. Τον επόμενο αιώνα, υπάρχουν τα πρώτα έγγραφα που πιστοποιούν την παρουσία σχολής της ιατρικής και της χειρουργικής.
Δομή
Το Πανεπιστήμιο της Πίζας διαιρείται σε είκοσι Τμήματα και δύο διατμηματικές Σχολές. Προηγουμένως, ήταν χωρισμένο σε έντεκα Σχολές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανεπιστήμια στην Ιταλία
Άνω Βόλος Μαγνησίας
Ο Άνω Βόλος, έως το 1916 γνωστός ως Άνω Μαχαλάς, είναι χωριό του δήμου Βόλου, στη Θεσσαλία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 539 κατοίκους. Είναι κτισμένος σε υψόμετρο 140 μέτρα, 5 χιλιόμετρα ανατολικά του κέντρου του Βόλου. Ο Άνω Βόλος χωρίζεται στις συνοικίες του Προφήτη Ηλία, της Αγίας Τριάδας, της Παναγίας, της Επισκοπής και της Τούμπας. Έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός.
Ιστορία
Ο λόφος της Επισκοπής είχε αναγνωριστεί στο παρελθόν από τον Αρβανιτόπουλο και άλλους ερευνητές ως η θέση της αρχαίας Ιωλκού, αλλά αυτή η άποψη δεν είναι πλέον αποδεκτή. Στο λόφο βρίσκεται βυζαντινός περίβολος και σώζεται η τρίπλευρη αψίδα ιερού παλιού βυζαντινού ναού, ενσωματωμένη στον ναό της Επισκοπής, ο οποίος ανακαινίστηκε εκ βάθρων το 1638/9 από τον τότε μητροπολίτη Δημητριάδος Κάλλιστο, και τα βυζαντινά παρεκκλήσια της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, του Γενεσίου του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου και του Αγίου Δημητρίου. Επίσης, στο λόφο βρίσκονται ερείπια οχυρωματικών περιβόλων και κυκλικού πύργου, ιδιοκτησίας των βυζαντινών αρχόντων Μαλιασηνών, και είναι πιθανό, λόγω της μορφής του λόφου, να υπήρχε φρούριο τη βυζαντινή εποχή.
Επί Τουρκοκρατίας, ο Άνω Βόλος και οι γύρω συνοικισμοί έδρασαν ως ενδιάμεσος σταθμός στον αποικισμού του Πηλίου, το οποίο τότε ήταν αραιοκατοικημένο. Σύμφωνα με τον Ζωσιμά Εσφιγμενίτη, στον οικισμό κατέφυγε ο μητροπολίτης Δημητριάδος τον 17ο αιώνα μετά την καταστροφή της επισκοπής από τους Τούρκους μετά την αποτυχημένη επανάσταση του Διονυσίου του Φιλοσόφου, πληροφορία της οποίας την ακρίβεια αμφισβητεί ο Γιάννης Κορδάτος. Ο Αργύρης Φιλιππίδης αναφέρει στις αρχές του 19ου αιώνα ότι ο Βόλος χωριζόταν σε πέντε μαχαλάδες, τους Άγιο Ονούφριο, Ανακασιά, Αγία Τριάδα, Παναγία και Άρμιρα, και είχε 600 σπίτια, ενώ ο πληθυσμός του ήταν χριστιανικός. Σύμφωνα με τον Γιάννη Κορδάτο, ο Φιλιππίδης στην πραγματικότητα περιγράφει τον Άνω Βόλο. Στην απογραφή του 1881, ο Άνω Βόλος αναφέρεται μαζί με τις συνοικίες του ως Ανακασιά, με 2.329 κατοίκους. Στην απογραφή του 1896 ο Άνω Μαχαλάς είχε 1.023 κατοίκους.
Αναγνωρίστηκε ως ξεχωριστός οικισμός το 1897, οπότε και εντάχθηκε στον δήμο Ιωλκού. Με την κατάργηση του δήμου Ιωλκού το 1912, ο Άνω Βόλος ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας. Το 1989 η κοινότητα καταργήθηκε και ο Άνω Βόλος προσαρτήθηκε στον δήμο Ιωλκού, ο οποίος είχε έδρα την Ανακασιά. Με το πρόγραμμα Καλλικράτης, ο δήμος Ιωλκού καταργήθηκε και ο οικισμός προσαρτήθηκε στον δήμο Βόλο.
Ο ακόλουθος πίνακας περιλαμβάνει τη δημογραφική εξέλιξη του οικισμού:
Αξιοθέατα
αριστερά|μικρογραφία|211x211εσ|Άποψη του οικισμού και στο βάθος η πόλη του Βόλου) Ολόκληρος ο οικισμός έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός. Από τα σπίτια του χωριού, το πυργόσπιτο κληρονόμων Αθ. και Θρασ. Μαργαρίτη έχει χαρακτηριστεί έργο τέχνης γιατί αποτελεί αξιόλογο δείγμα πηλιορείτικης αρχιτεκτονικής και βρίσκεται μέσα σε περιοχή που έχει χαρακτηρισθεί ως ιδιαιτέρου φυσικού κάλλους.
Στην πλατεία του χωριού βρίσκεται ο ναός των Εισοδίων της Θεοτόκου (Παναγίτσα). Είναι τρίκλιτη βασιλική χωρίς εξωνάρθηκα. Στο εσωτερικό έχει ξύλινο τέμπλο χωρίς πολλά διακοσμητικά σκαλίσματα. Στην εξωτερική πλευρά της κόγχης του ιερού είναι εντοιχισμένα λαϊκά λιθανάγλυφα σε πωρόλιθο και δύο μαρμάρινα ανάγλυφα του 13ου αιώνα τα οποία προέρχονται από την κατεστραμμένη μονή Οξείας Επισκέψεως στην Μακρινίτσα. Επίσης, δύο μαρμάρινες επιγραφές με βυζαντινούς χαρακτήρες είναι αριστερά από τη βρύση της εκκλησίας. Στο παρελθόν ο ναός είχε κωδωνοστάσιο, κοντά στη βορεινή του θύρα, το οποίο γκρεμίστηκε στις αρχές του 20ού αιώνα.
Σε λόφο κοντά στο χωριό βρίσκεται ο ναός της Κοίμησις της Θεοτόκου (Παλαιά Επισκοπή). Είναι τρίκλιτη βασιλική. Η σημερινή μορφή του ναού χρονολογείται από το 1638/1639, όταν ο ναός ανακαινίστηκε ριζικά. Υπάρχει επιγραφή στο υπέρθυρο του ναού η οποία αναφέρεται στην ανακαίνιση: Ο ΔΗΜΗΤΡΙΑΔ OC KAA(A)ICT(0)C / ΚΑΙ ΚΤΗΤΟΡ THC EKKAHCIAC ΕΤ(Ε)Ι,ΖΡΜΖ. Από τον αρχικό ναό, του 13ου αιώνα, σώζεται μόνο ο ανατολικός τοίχος, ο οποίος περιλαμβάνει τις κόγχες του ιερού. Ο ναός πυρπολήθηκε το 1821, χωρίς να καταστραφεί τελείως, και ανακαινίστηκε το 1849. Στο ναό έχουν εντοιχιστεί γλυπτά τα οποία προέρχονται από ναούς της γύρω περιοχής και της Δημητριάδας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας Κατηγορία:Δήμος Βόλου
Χάακον Γ΄ της Νορβηγίας
Ο Χάακον Γ΄ της Νορβηγίας ή Χάακον Σβέρενσον (Hakon Sverrisson, 1182 - 1 Ιανουαρίου 1204) βασιλιάς της Νορβηγίας (1202 - 1204) ήταν ο δεύτερος νόθος γιος του Σβερ της Νορβηγίας με μια ερωμένη του από τις Νήσους Φερόες. Ο ιστορικός Πέτρος Ανδρέας Μουνκ (1810 - 1863) αναφέρει ότι η μητέρα του Χάακον Γ΄ πιθανότατα να είναι η Άστριντ Ρόεσνταττερ μια κόρη του επισκόπου Ρόε στις νήσους Φερόες αλλά αυτό δεν έχει αποδειχτεί από τους σύγχρονους ιστορικούς. Ο εμφύλιος πόλεμος στη Νορβηγία διήρκεσε μεταξύ 1130 - 1240, την περίοδο αυτή πραγματοποιήθηκαν πολλές συγκρούσεις με υπόβαθρο τους Νορβηγικούς νόμους διαδοχής όπως ερμηνεύτηκαν από τις αντιμαχόμενες πλευρές, τον κλήρο και την αριστοκρατία. Το αποτέλεσμα ήταν να δημιουργηθούν δυο αντιμαχόμενες πολιτικές ομάδες των Μπάγκλερ και των Μπίρκεμπεινερ με έναν βασιλικό γιο να έρχεται σε διαμάχη με τη βασιλική οικογένεια, ο Σβερ και γιος του Χάακον έγιναν τελικά οι αρχηγοί των Μπίρκεμπεινερ.
Αναμφισβήτητος βασιλιάς αποδεκτός απο όλους
Ο Χάακον Γ΄ της Νορβηγίας αναφέρεται για πρώτη φορά σαν ένας από τους αρχηγούς στις μάχες του πατέρα του εναντίον των Μπλάγκλερ (1197), στη συνέχεια αναφέρεται η συμμετοχή του σε όλες τις μάχες του πατέρα του εναντίον των Μπάγκλερ. Ο πατέρας του στο νεκροκρέβατο του δήλωσε ότι δεν αναγνωρίζει κανέναν άλλον για γιο του πέρα από τον Χάακον και τον κάλεσε να λύσει τις διαφορές που είχε ο ίδιος με την εκκλησία. Όταν τα νέα για τον θάνατο του Σβερ έφτασαν στον Χάακον συγκάλεσε τη συνέλευση των Μπίρκεμπεινερ οπλαρχηγών στο Νιδάρος οι οποίοι τον ανακήρυξαν νέο βασιλιά της Νορβηγίας, την άνοιξη του ίδιου χρόνου ορκίστηκε στο Νιδάρος. Την άνοιξη του ίδιου χρόνου οι Νορβηγοί επίσκοποι τον Μπάγκλερ που είχαν εξοριστεί από τον πατέρα του Σβερ στη Σουηδία και τη Δανία επέστρεψαν με πρωτοβουλία του ίδιου στη Νορβηγία, ο Χάακον ικανοποίησε τα αιτήματα τους καταργώντας τις απαγορεύσεις που είχε βάλει ο πατέρας του. Ο Χάακον Γ΄ είχε πλέον την υποστήριξη ολόκληρου του λαού και των αγροτικών πληθυσμών κάτι που έδειχνε ότι οι Μπάγκλερ δεν είχαν πλέον καμιά ελπίδα. Ο διεκδικητής βασιλιάς των Μπάγκλερ Ίγκνε Μάγκνουσον δολοφονήθηκε το φθινόπωρο του 1202 από τον τοπικό αγροτικό πληθυσμό στο Όππλαντ και η παράταξη τους διαλύθηκε. Νέος διεκδικητής βασιλιάς των Μπάγκλερ εκλέχτηκε ο Έρλινγκ Στέινβεγκ αλλά βλέποντας ότι δεν έχει καμιά ελπίδα για υποστήριξη απέναντι στον Χάακον αναγκάστηκε να δηλώσει την υποταγή του, ο βασιλιάς Χάακον Γ΄ ήταν πλέον αποκλειστικά ο μοναδικός κυρίαρχος στη Νορβηγία.
Θάνατος
Ο Χάακον Γ΄ είχε άσχημες σχέσεις με την πρώην βασίλισσα σύζυγο του πατέρα του Μαργαρίτα Έρικσνταττερ, μετά τον θάνατο του Σβερ η Μαργαρίτα με την κόρη της Χριστίνα δραπέτευσαν για τη Σουηδία. Οι άντρες του Χάακον την κράτησαν με τη βία στη Σουηδία, η ίδια εγκαταστάθηκε στη βασιλική αυλή μαζί με τον θετό της γιο Χάακον. Τα Χριστούγεννα του 1203 ο Χάακον Γ΄ έπεσε άρρωστος ύστερα από μια αιμοληψία και πέθανε την πρωτοχρονιά του 1204, όλοι υποψιάστηκαν ότι δηλητηριάστηκε από τη μητριά του Μαργαρίτα. Στη δοκιμή που υποβλήθηκε στη συνέχεια αποδείχτηκε η ενοχή της Μαργαρίτας αφού ο άντρας της Μαργαρίτας που συμμετείχε στο δοκιμαστικό πείραμα κάηκε ζωντανός, η ίδια τότε αναγκάστηκε να δραπετεύσει στη Σουηδία.
Διαδοχή
Ο Χάακον Σβέρενσον δεν είχε παντρευτεί και δεν άφησε απογόνους, τον διαδέχτηκε ο τετράχρονος ανιψιός του Γκούττορμ της Νορβηγίας. Στη συνέχεια εμφανίστηκε μια γυναίκα η Ίνγκα του Βαρτέγ την οποία είχε ο Χάακον Γ΄ ερωμένη κατά τη διάρκεια του 1203 ετοιμόγεννη ισχυρίστηκε ότι το παιδί της είναι του Χάακον Γ΄, το παιδί γεννήθηκε μετά τον θάνατο του υποτιθέμενου πατέρα γι'αυτό πήρε το ίδιο όνομα Χάακον ήταν ο μελλοντικός Χάακον Δ΄ της Νορβηγίας. Το καλοκαίρι του 1218 ο Ίνγκα του Βερτέγ υποβλήθηκε στη δοκιμαστική διαδικασία με πυρωμένο σίδηρο για να αποδείξει ότι το παιδί το έκανε πραγματικά με τον Χάακον Γ΄, η δοκιμή αποδείχτηκε θετική και ο Χάακον Δ΄ κατοχυρώθηκε ως νόμιμος κληρονόμος του Νορβηγικού θρόνου. Τη σύντομη περίοδο της βασιλείας του ο Χάακον Γ΄ κατόρθωσε να ελευθερώσει τη Νορβηγία από τις απαγορεύσεις της εκκλησίας και να σταματήσει όλες τις εμφύλιες διαμάχες. Η ειρήνη διεκόπη απότομα με τον πρόωρο θάνατο του, ο διεκδικητής βασιλιάς των Μπάγκλερ Έρλινγκ Στέινβεγκ σε λίγους μήνες συγκέντρωσε επαναστατικό στρατό για να διεκδικήσει το στέμμα της Νορβηγίας. Ο Χάακον ετάφη στον παλιό Καθεδρικό ναό στο Μπέργκεν, ο καθεδρικός ναός καταστράφηκε (1531) και ο τόπος ταφής σημειώθηκε με ένα μνημείο Οι πηγές που έχουμε γύρω από τον Χάακον Γ΄ βρίσκονται στα Σάγκα του Σβέρρε και στα Σάγκα του Μπάγκλερ τα οποία γράφτηκαν αμέσως μετά τα γεγονότα τον 13ο αιώνα. Ο Χάακον Γ΄ ήταν ο πρωταγωνιστής στο έργο του Μπένντζαμιν Χέλστάντ "Ο τελευταίος βασιλιάς" (2016).
Οικογένεια
Από τη σχέση του με την Ίνγκα του Βάρταϊγκ, είχε φυσικό τέκνο:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Σβερ Κατηγορία:Βασιλείς της Νορβηγίας
Exit Eden
Οι Exit Eden είναι ένα Symphonic Metal συγκρότημα που απαρτίζεται από τις τραγουδίστριες Amanda Somerville, Anna Brunner, Clementine Delauney and Marina La Torraca. Το συγκρότημα ερμηνεύει metal διασκευές πολύ γνωστών Pop και Rock επιτυχιών.
Σχετικά
Το συγκρότημα δημιουργήθηκε το 2017 από την Αμερικανίδα τραγουδίστρια Amanda Somerville (Avantasia, Alice Cooper, Epica), τη Βραζιλιάνα Marina La Torraca ( Phantom Elite), τη Γαλλίδα Clementine Delauney (Visions of Atlantis, Serenity) και τη Γερμανίδα Anna Brunner. . Οι Exit Eden ξεκίνησαν να ανεβάζουν τα πρώτα video clips από το πρώτο τους άλμπουμ "Rhapsodies In Black" τον Ιούλιο του 2017, επιτυγχάνοντας πολλές χιλιάδες views μέσα σε ελάχιστες ημέρες και καταλαμβάνοντας το Νο15 στα album charts της Γερμανίας, ενώ τράβηξαν τη προσοχή και σε πολλές άλλες Ευρωπαϊκές χώρες και Νότιο Αμερική.
Διάφοροι μουσικοί, τεχνικοί και παραγωγοί όπως οι Simone Simons (Epica), Hardy Krech, Mark Nissen, Johannes Braun (Kissin’ Dynamite), Jim Müller (Kissin’ Dynamite), Sascha Paeth (Avantasia, Edguy, Kamelot), Evan K (Mystic Prophecy) συνεργάστηκαν για το άλμπουμ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικά rock συγκροτήματα
Evan K
Ο Evan K (Ευάγγελος Κουκουλάρης, 27 Μαίου 1994) είναι ελληνογερμανός συνθέτης και κιθαρίστας. Είναι ο lead κιθαρίστας του γερμανικού Dark Rock συγκροτήματος Enemy Inside, του Power Metal συγκροτήματος Mystic Prophecy και πρώην κιθαρίστας της γερμανικής industrial/death metal μπάντας Cypecore. Ο Evan K εμφανίζεται επίσης με το γυναικείο symphonic metal συγκρότημα Exit Eden και εργάζεται ως solo artist, session μουσικός και παραγωγός σε ένα ευρύ φάσμα μουσικής, από την ποπ έως τη ροκ και την μέταλ.
Σχετικά
O Evan K ξεκίνησε να παίζει κιθάρα σε ηλικία 11 ετών, έχοντας σαν πρότυπο γνωστές ροκ μπάντες όπως οι Scorpions, Deep Purple, Led Zeppelin, Whitesnake και άλλες. Σε ηλικία 19 ετών αποφάσισε να διακόψει τις σπουδές Φιλολογίας στην Αθήνα και να σπουδάσει μουσική στο πανεπιστήμιο Popakademie, University of Popular Music & Music Business στη Γερμανία. Ήταν ένας από τους τέσσερις κιθαρίστες που επιλέγονται κάθε χρόνο από την επιτροπή της σχολής για να παρακολουθήσουν το πρόγραμμα σπουδών.
Το 2015, ο Evan K προσχώρησε στην industrial/death metal band Cypecore. Τον Ιανουάριο του 2016, το συγκρότημα κυκλοφόρησε το τρίτο studio άλμπουμ του Identity, με τον Evan K στη σύνθεσή του.
Τον Ιούλιο του 2016, ο Evan K κυκλοφόρησε το πρώτο προσωπικό του άλμπουμ Blue Lightning, όπου συμμετείχαν γνωστοί καλλιτέχνες της Metal σκηνής, όπως ο Fabio Lione (Rhapsody of Fire, Angra, Vision Divine), ο Bob Katsionis (Firewind, Serious Black, Outloud), ο Markus Johansson (4ARM, Sylencer, THEM), Jimmy Pitts (Marco Minnemann, Christian Münzner). Το άλμπουμ κυκλοφόρησε στην Ευρώπη από την FC Metal Recordings και στην Ιαπωνία από την King Records.
Το 2017 ο Evan K ηχογράφησε κιθάρες και μπάσο για το άλμπουμ Rhapsodies In Black του γυναικείου symphonic metal συγκροτήματος Exit Eden, που αποτελείται από τις Amanda Somerville (Avantasia, Alice Cooper, Epica), Clémentine Delauney (Visions of Atlantis, Serenity), Marina La Torraca and Anna Brunner. Το άλμπουμ περιέχει metal διασκευές γνωστών ποπ κομματιών όπως το Frozen της Madonna, το Skyfall της Adele, το Paparazzi της Lady Gaga κ.α.. Στο άλμπουμ συμμετέχει επίσης η Simone Simons των Epica. Το άλμπουμ ανέβηκε μέσα στην πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του στο Νο. 15 των charts της Γερμανίας.
Τον Αύγουστο του 2017 το γερμανικό Power Metal συγκρότημα Mystic Prophecy ανακοίνωσε τον Evan K σαν το νέο του lead κιθαρίστα.
Στο τέλος του 2017 ο Evan K δημιούργησε με την τραγουδίστρια Nastassja Giulia το Dark Rock και modern Metal συγκρότημα Enemy Inside και ανακοίνωσαν την κυκλοφορία του πρώτου τους άλμπου Phoenix τον Σεπτέμβριο του 2018 με την ROAR.
Ο Evan K χορηγείται από τις εταιρίες ESP Guitars, ENGL Amplifiers, Two Notes Engineering και HESU Cables.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί κιθαρίστες Κατηγορία:Ροκ μουσικοί
Δ Ιππαρίου
Ο δ (δέλτα) Ιππαρίου (Delta Equulei, δ Equ) είναι ο δεύτερος φωτεινότερος (όπως φαίνεται από τη Γη) αστέρας του αστερισμού Ιππαρίου. Ο δ Ιππαρίου είναι φασματοσκοπικώς διπλό αστρικό σύστημα, δηλαδή δύο αστέρες που περιφέρονται γύρω από το κοινό κέντρο μάζας τους, οι οποίοι στη συγκεκριμένη περίπτωση εκτελούν την περιφορά αυτή μέσα σε 2,08 γήινες ημέρες και έχουν φασματικούς τύπους G0 και F7. Το απόλυτο μέγεθος του όλου είναι 3,142. Υπάρχει διχογνωμία ως προς τις μάζες των δύο αστέρων: μία μελέτη τις δίνει ως 1,22 (του μεγαλύτερου) και 1,17 ηλιακή μάζα, ενώ μία άλλη ως 1,66 and 1,59, αντιστοίχως. Η απόλυτη (πραγματική) λαμπρότητα του μεγαλύτερου αστέρα είναι 2,23 φορές μεγαλύτερη της ηλιακής, ενώ του μικρότερου 2,17. Η ηλικία του ζεύγους εκτιμάται στα 3,0 δισεκατομμύρια έτη. Το ζεύγος πλησιάζει τη Γη και γενικότερα το Ηλιακό Σύστημα με ταχύτητα 16,2 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο (58.300 χιλιόμετρα την ώρα).
Ιστορικά στοιχεία
Ο Ουίλιαμ Χέρσελ είχε ταξινομήσει τον δ Ιππαρίου ως διπλό αστέρα μεγάλου διαχωρισμού. Ο Φρίντριχ Γκέοργκ Βίλχελμ φον Στρούβε έδειξε αργότερα ότι δεν επρόκειτο για σύστημα. Αλλά ο γιος του τελευταίου, ο Ότο Βίλχελμ φον Στρούβε, εκτελώντας παρατηρήσεις το 1852, ανεκάλυψε ότι, ενώ ο διαχωρισμός των δύο συνέχιζε να αυξάνεται, ο ίδιος ο κυρίως δ Ιππαρίου (δ Ιππαρίου Α) εμφανιζόταν πεπλατυσμένος. Συμπέρανε ότι επρόκειτο για ένα διπλό σύστημα με τα δύο μέλη του πολύ κοντά το ένα στο άλλο. Αυτό είναι το προαναφερθέν διπλό αστρικό σύστημα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φασματοσκοπικώς διπλοί αστέρες Κατηγορία:Αστέρες κύριας ακολουθίας τύπου F Κατηγορία:Ιππάριον (αστερισμός) Κατηγορία:Αστέρες κύριας ακολουθίας τύπου G Κατηγορία:Αντικείμενα Bayer
Κατερίνα Κόφφα
Η Αικατερίνη (Κατερίνα) Κόφφα (γενν. 10 Απριλίου 1969) είναι Ελληνίδα πρώην αθλήτρια του στίβου και συγκεκριμένα δρομέας ταχύτητας, με τις καλύτερες επιδόσεις της στο αγώνισμα του δρόμου 200 μέτρων. Κατέχει ακόμα και σήμερα το πανελλήνιο ρεκόρ στο αγώνισμα με χρόνο 22,67 δευτερόλεπτα από το Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου, στην Αθήνα, στις 16 Ιουνίου 1996 («νόμιμος» ευνοϊκός άνεμος, +0,9 m/sec). Το είχε καταρρίψει και στο πρωτάθλημα του 1995 με 22,87. Κατέχει επίσης το πανελλήνιο ρεκόρ κλειστού στίβου των 200 μέτρων, το οποίο κατέρριψε επίσης δύο φορές, τη δεύτερη με επίδοση 22,71 σε «μήτινγκ» στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, στις 21 Φεβρουαρίου 1998.
Η Κόφφα γεννήθηκε στην Καρδίτσα και ήταν αθλήτρια του Πανιωνίου. Η μεγαλύτερη επιτυχία της σταδιοδρομίας της ήταν η κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 1997. Οι κυριότερες συμμετοχές της σε μεγάλους διεθνείς αγώνες και τα αποτελέσματά τους παρατίθενται στον παρακάτω πίνακα:
Συμμετείχε επίσης στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα το 1996. Ως προς τις νίκες της σε πανελλήνιους αγώνες, η Κόφφα ήταν πρώτη στα 200 μέτρα στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών εφτά φορές: στους αγώνες του 1989 με επίδοση 24,02, του 1992 με 23,99, του 1993, του 1995 με πανελλήνιο ρεκόρ, του 1996 με πανελλήνιο ρεκόρ, του 1999 και του 2000. Επιπλέον, πρώτη στα 100 μέτρα 5 φορές: το 1993, το 1994, το 1996, το 1997 και το 1999. Το ατομικό ρεκόρ της στον δρόμο των 100 μέτρων ήταν 11,33 δευτερόλεπτα, από τις 26 Ιουλίου 1996 (ευν. άνεμος μόλις +0,2 m/sec).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες δρόμων ταχύτητας Κατηγορία:Αθλητές στίβου Πανιωνίου Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1988 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1996 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2000 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 1991 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 1993 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 1997 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων των Βαλκανικών Αγώνων Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου
Άλλη Μεριά Μαγνησίας
Η Άλλη Μεριά είναι χωριό του δήμου Βόλου, στη Θεσσαλία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2021 έχει 908 κατοίκους. Είναι κτισμένος σε υψόμετρο 160 μέτρα στους πρόποδες του Πηλίου, 4 χιλιόμετρα ανατολικά του Βόλου. Έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός.
Ετυμολογία
Υπάρχουν διάφορες εκδοχές για την προέλευση του ονόματος. Η δημοφιλέστερη είναι ότι βρίσκεται απέναντι (από την άλλη μεριά) του Άνω Βόλου. Ο Γιάννης Κορδάτος πρότεινε ότι το όνομα προέρχεται από την αραβοτουρκική λέξη Αλμεριά, που σημαίνει βοσκότοπο. Επίσης, μια άλλη εκδοχή αναφέρει ότι ήταν ο «μεριάς» (βοσκότοπος) του Αλή.
Ιστορία
H Άλλη Μεριά δημιουργήθηκε από τους κατοίκους της Δημητριάδας τον 15ο αιώνα (1426-1440 μ.Χ.), οι οποίοι εγκατέλειψαν την παλιά τους κατοικία λόγω του φόβου επιθέσεων πειρατών. Στην Άλλη Μεριά εγκαταστάθηκαν κτηνοτρόφοι, καθώς εκεί βρίσκονταν βοσκότοποι. Σύμφωνα με τον Νίκο Πανταζόπουλο, η παλαιότερη μνεία στην Άλλη Μεριά γίνεται σε ιεροδικαστική απόφαση του 1615 η οποία καθόριζε τα σύνορα των κοινοτήτων Πορταριάς, Κατηχωρίου, Άνω Βόλου και Μακρινίτσας.
Στη Άλλη Μεριά εγκαταστάθηκαν Βλάχοι στα τέλη του 18ου και στις αρχές του 19ου αιώνα και δημιούργησαν τη δική τους συνοικία, τον Βλαχομαχαλά. Οι Βλάχοι αρχικά ασχολήθηκαν αρχικά με την κτηνοτροφία και στην συνέχεια με την μεταφορά εμπορικών και γεωργικών προϊόντων. Στις αρχές του 20ου αιώνα οι κάτοικοι της περιοχής ήταν γεωργοί, κτηματίες, αγωγιάτες, κτηνοτρόφοι και κτίστες. Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται ως Μπαξέδες, με 724 κατοίκους. Το χωριό συνδέθηκε οδικώς με τον Βόλο το 1929 και το 1951 το χωριό ηλεκτροδοτήθηκε.
Από το 1883, η Άλλη Μεριά υπαγόταν στον δήμο Ιωλκού. Με την κατάργηση του δήμου Ιωλκού το 1912, η Άλλη Μεριά ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας. Το 1999 η κοινότητα καταργήθηκε και η Άλλη Μεριά προσαρτήθηκε στον δήμο Πορταριάς. Με το πρόγραμμα Καλλικράτης, ο δήμος Πορταριάς καταργήθηκε και ο οικισμός προσαρτήθηκε στον δήμο Βόλο.
Ο ακόλουθος πίνακας περιλαμβάνει τη δημογραφική εξέλιξη του οικισμού:
Αξιοθέατα
thumb|250px|O Φούρνος του Βελέντζα, ο οποίος είναι διακοσμημένος με τοιχογραφίες του Θεόφιλου Η Άλλη Μεριά έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός. Στην κεντρική πλατεία του χωριού βρίσκεται ο ναός του Αγίου Αθανασίου και μια μαρμάρινη βρύση. Από τα σπίτια του χωριού, ο ξενώνας Στάμου Στούρνα έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο κτίριο. Κτίστηκε την περίοδο 1850-1861 από τον Αιγυπτιώτη Ιωάννη Χατζηαργύρη και είναι κτισμένο σε νεοκλασικό ρυθμό. Επίσης, το Αρχοντικό Χατζηαργύρη έχει χαρακτηριστεί ως έργο τέχνης διότι αποτελεί αντιπροσωπευτικό δείγμα πηλιορείτικης αρχιτεκτονικής, όπως αυτή διαμορφώθηκε στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα.
Επίσης, στο χωριό βρίσκεται ο Φούρνος του Βελέντζα, όπου βρίσκονται τοιχογραφίες από τον Θεόφιλο. Ο φούρνος κτίστηκε το 1897, σύμφωνα με χρονολογία που είναι χαραγμένη στη γρυπίδα, και λειτουργούσε ως φούρνος, μπακάλικο και κρασοπωλείο. Το εσωτερικό του κτιρίου διακοσμήθηκε από τον Θεόφιλο το 1910 με εννέα ενεπίγραφες τοιχογραφίες. Οι τοιχογραφίες έχουν τις επιγραφές Η ΕΛΛΑΣ αναγγενηθείσα και (?) ο Φεραίος (στην πρόσοψη), Η Ηρωίς ΕΛένη κατά το 1821, Ο Νέος Ηρακλής Παναής Κουταλιανός το 1884, Ερωτόκριτος και Αρετούσα, ο μέγας λήσταρχος της Ανατολής Μεμέτης εφές Τσακιτζής, Η Αρετούσα θέτει τον στέ(?)νον της νίκης επί της κεφαλής του Ερωτοκρίτου, Ο Σαμψών δια της ανδρείας του θανατώνει λέοντα, ο Ήρως Μάρκος Βότσαρης το 1823 και ο Αθάνατος Κώστας Γαρέφης.
Στην Άλλη Μεριά βρίσκεται λιθόκτιστο τοξωτό γεφύρι.
Αθλητισμός
150px|μικρογραφία|Το λογότυπο του Ιάσονα Α.Μ. Ο Αθλητικός Σύλλογος Ιάσων Άλλης Μεριάς ιδρύθηκε το 1974 και διαθέτει τμήμα ποδοσφαιρικό. Προβλεπόταν να γίνουν τμήματα μπάσκετ και βόλεϊ κάτι που τελικά δεν προχώρησε. Έδρα του είναι το Γήπεδο Άλλης Μεριάς, το οποίο διατελεί κατά καιρούς και προπονητήριο του Ολυμπιακού Βόλου. Αγωνίζεται στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας. Πρόεδρος είναι ο Θανάσης Κουτσουνίδης και προπονητής ο Νίκος Τζιόλας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας
Γέζι Μίλλερ (πολιτικός)
Ο Γιέρζι Μίλλερ (γεννηθείς στις 7 Ιουνίου 1952 στην Κρακοβία, πολωνικά: Jerzy Miller) είναι πολωνός πολιτικός. Υπηρέτησε ως υπουργός εσωτερικών στην κυβέρνηση του Ντόναλντ Τουσκ, από τις 14 Οκτωβρίου 2009 έως τις 18 Νοεμβρίου 2011. Διαδέχτηκε τον Γκρζέγκορζ Σέτινα στο αξίωμα. Ο Μίλλερ είναι επισήμως ανεξάρτητος, αλλά υποστηρίζεται από την Πολιτική Πλατφόρμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί πολιτικοί
Δημοκρατικό Λαϊκό Μέτωπο
μικρογραφία|[[Ρώμη, (Garbatella). Γκράφιτι του Λαϊκού Μετώπου στις εκλογές της 18ης Απριλίου 1948]] Το Δημοκρατικό Λαϊκό Μέτωπο για την ελευθερία, την ειρήνη, την εργασία, ή, απλά, το Δημοκρατικό λαϊκό Μέτωπο (FDP), ήταν μια πολιτική ομοσπονδία της αριστεράς, που επισήμως ιδρύθηκε στις 28 Δεκεμβρίου του 1947, και αποτελούνταν από:
τα οποία ενώνονταν με άλλα μικρότερα κόμματα όπως: Δεν συμμετείχαν στους καταλόγους αλλά προτιμούσαν να εμφανίζονται με ανεξάρτητες λίστες, ακόμη και σε αριστερή θέση:
Το σύμβολο του συνασπισμού ήταν το πρόσωπο του Τζουζέπε Γκαριμπάλντι (Giuseppe Garibaldi), του επαναστάτη ήρωα της Ιταλικής Ενοποίησης (Risorgimento), βαμμένο λευκό (σύμβολο του πασιφισμού) μέσα σε ένα πράσινο αστέρι (το οποίο αναφέρεται στην εργασία) μέσα σε κόκκινο περίγραμμα (ένα χαρακτηριστικό σημάδι της αριστεράς, η οποία συμπληρώνει στην σειρά τα τρία χρώματα της ιταλικής σημαίας).
Οι σοσιαλιστές και οι κομμουνιστές μετά τις εκλογές του 1948
Σε τοπικό επίπεδο, η συμμαχία με το PCI-PSI συνέχισε σε μία γεμάτη, μέχρι το 1956, χρονιά κατά την οποία ο Νένι σταμάτησε με τους κομμουνιστές, λόγω της σοβιετικής εισβολής στην Ουγγαρία. Ακόμη και όταν γεννήθηκε η κεντροαριστερά, οι σχέσεις μεταξύ σοσιαλιστών και κομμουνιστών δεν ήταν κακές, και ορισμένες «κόκκινες» διοικήσεις συνέχισαν να εμφανίζονται στην Ιταλία (κυρίως βορειοκεντρικά).
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πρώην πολιτικά κόμματα στην Ιταλία
Γιόζεφ Γιόακιμ
Ο Γιόζεφ Γιόακιμ (Joseph Joachim, ουγγρικά: Joachim József, Κίτζε 28 Ιουνίου 1831 – Βερολίνο 15 Αυγούστου 1907), ήταν Ούγγρος βιολονίστας, διευθυντής ορχήστρας, συνθέτης και μουσικοδιδάσκαλος. Στενός συνεργάτης του Μπραμς, θεωρείται ευρέως ως ο θεμελιωτής της σύγχρονης τεχνικής στο βιολί και ένας από τους σημαντικότερους δεξιοτέχνες του 19ου αιώνα. Ήταν, ιδιαίτερα, γνωστός για την αριστουργηματική τεχνική του και τις ερμηνείες του σε έργα Μπαχ, Μότσαρτ και Μπετόβεν.
Καταγωγή
Ο Γιόζεφ γεννήθηκε στο σημερινό Κίτζε (Kittsee) της Αυστρίας που, τότε, ανήκε στο Βασίλειο της Ουγγαρίας και ονομαζόταν Κέπτσενι (Köpcsény). Ήταν το έβδομο από τα οκτώ παιδιά του Γιούλιους Γιόακιμ, εμπόρου μαλλιού από τη Βουδαπέστη, και της Φάνι Φίγκντορ από τη Βιέννη· οι γονείς του είχαν ουγγρο-εβραϊκή καταγωγή. Από τη βρεφική ηλικία του ανήκε στην εβραϊκή κοινότητα Kittsee Kehilla, μία από τις σημαντικότερες της Ουγγαρίας, υπό το προτεκτοράτο της οικογένειας των Εστερχάζι. Ήταν συγγενής, από την πλευρά της μητέρας του, με τον φιλόσοφο Λ. Βίτγκενσταϊν (Ludwig Wittgenstein) και τον πιανίστα Π. Βίτγκενσταϊν (Paul Wittgenstein).
Τα πρώτα χρόνια
Το 1833, η οικογένειά του μετακόμισε στην Πέστη που, τότε, δεν είχε συνενωθεί ακόμη με την Óbuda για να σχηματίσει τη Βουδαπέστη. Εκεί, από το 1836 (σε ηλικία 5 ετών) έκανε μαθήματα βιολιού με τον Σ. Σερβασζίνσκι (Stanisław Serwaczyński), εξάρχοντα της Όπερας της Πέστης που, λέγεται ότι, ήταν ο καλύτερος βιολονίστας της πόλης (ο Σερβασζίνσκι, αργότερα, εγκαταστάθηκε στο Λούμπλιν της Πολωνίας, όπου δίδαξε τον Βιενιάφσκι). Αν και οι γονείς του, δεν ήταν ιδιαίτερα εύποροι, είχαν συμβουλευτεί προσεκτικά να επιλέξουν όχι έναν «συνηθισμένο» δάσκαλο βιολιού. Η πρώτη δημόσια παράσταση tτου Γιόακιμ δόθηκε στις 17 Μαρτίου 1839, όταν ήταν οκτώ ετών. Το ίδιο έτος, ο Γιόακιμ συνέχισε τις σπουδές του στο Ωδείο της Βιέννης, αρχικά με τους Μ. Χάουζερ (Miska Hauser) και Γ. Χέλμεσμπεργκερ (Georg Hellmesberger, Sr.) και, κατόπιν, με τον Γ. Μπεμ (Joseph Böhm), ο οποίος τον εισήγαγε στον κόσμο της μουσικής δωματίου. Το 1843, τον ανέλαβε η εξαδέλφη του, Φάνι -η οποία, αργότερα, παντρεύτηκε έναν έμπορο από τη Λειψία, με το επώνυμο Βίτγκενσταϊν- που τον πήρε μαζί της για να σπουδάσει εκεί. Εκείνη την εποχή, διευθυντής της Ορχήστρας Γκέβαντχαους της Λειψίας ήταν ο Φέλιξ Μέντελσον, ο οποίος πήρε τον Γιόακιμ υπό την προστασία του και κανόνισε να μελετήσει θεωρία και σύνθεση με τον Μ. Χαόυπτμαν (Moritz Hauptmann) στο Ωδείο της πόλης. Στην παρθενική του εμφάνιση με την Ορχήστρα Γκέβαντχαους, ο Γιόακιμ έπαιξε την Φαντασία Οθέλος του Χ. Β. Ερνστ (Heinrich Wilhelm Ernst).
Θρίαμβος στο Λονδίνο
thumb|220px|right|Ο Γιόακιμ νεαρός σε φωτογραφία του Ρόιτλινγκερ Στις 27 Μαΐου 1844, ο Γιόακιμ, σε ηλικία δεκατριών ετών, στο ντεμπούτο του στο Λονδίνο με τον Μέντελσον, ο οποίος διηύθυνε μια συναυλία της Φιλαρμονικής Εταιρείας, έπαιξε το Κονσέρτο για βιολί του Μπετόβεν. Η παράσταση υπήρξε θρίαμβος από πολλές απόψεις, όπως περιγράφεται από τον Ρ. Ένσμπαχ (R. W. Eshbach). Η Φιλαρμονική, γενικά, είχε μια πολιτική εναντίον των ερμηνευτών που ήταν τόσο νέοι, αλλά έγινε μια εξαίρεση αφού οι ακροάσεις έπεισαν διακεκριμένoυς μουσικoύς και λάτρεις της μουσικής, ότι ο Γιόακιμ διέθετε ιδιαίτερες ικανότητες. Παρά την αναγνώριση του Μπετόβεν ως έναν από τους μεγαλύτερους συνθέτες και το έργο του, Κονσέρτο για βιολί, ως ένα από τα σημαντικότερα που έχουν γραφεί για το συγκεκριμένο όργανο, εκείνη την εποχή τα πράγματα ήσαν διαφορετικά -πριν από την εκτέλεση του Γιόακιμ. Ο Λούντβιχ Σπορ είχε επικρίνει σκληρά το έργο, και μετά την πρεμιέρα του Λονδίνου από τον βιολονίστα Έ. Ελίαζον (Edward Eliason), ένας κριτικός είπε ότι «θα μπορούσε να έχει γραφτεί από οποιονδήποτε τρίτο ή τέταρτο συνθέτη». Αλλά ο Γιόακιμ ήταν πολύ καλά προετοιμασμένος να παίξει το κοντσέρτο του Μπετόβεν, αφού έγραψε τις δικές του καντέντσες και απομνημόνευσε το κομμάτι. Το ακροατήριο ήταν πολύ απαιτητικό, έχοντας καταλάβει, ήδη, από την πρόβα τις ικανότητες του βιολονίστα και έτσι, έγραψε ο Μέντελσον, «άρχισαν φρενήρη χειροκροτήματα αμέσως μόλις ο Γιόακιμ βγήκε μπροστά στην ορχήστρα. Η αρχή χειροκροτήθηκε ακόμα περισσότερο και «οι επευφημίες του ακροατηρίου συνόδευαν κάθε ... μέρος της συναυλίας». Οι μουσικοκριτικοί είχαν, επίσης, πολύ καλά λόγια να πουν. Κάποιος, από τον «Μουσικό Κόσμο», έγραψε: «Οι μεγαλύτεροι βιολονίστες έβλεπαν αυτό το κοντσέρτο με δέος ... Ο νεαρός Γιόακιμ ... τού «επιτέθηκε» με το σθένος και την αποφασιστικότητα του πιο καταξιωμένου καλλιτέχνη ... κανένας δάσκαλος δεν θα μπορούσε να το αναγνώσει καλύτερα» και οι δύο καντέντσες, γραμμένες από τον εκτελεστή, ήσαν «τεράστια επιτεύγματα ... ευγενικά συντεθειμένα». Ένας άλλος κριτικός, για το «Εικονογραφημένα Νέα του Λονδίνου» έγραψε ότι, ο Γιόακιμ «είναι ίσως ο καλύτερος βιολονίστας, όχι μόνο της ηλικίας του, αλλά του αιώνα του· εκτέλεσε το μοναδικό κοντσέρτο του Μπετόβεν, στο οποίο ακούσαμε όλους τους μεγάλους ερμηνευτές να προσπαθούν τα τελευταία είκοσι χρόνια και συνεχώς να αποτυγχάνουν ... η εκτέλεση ήταν μια εύγλωττη δικαίωση του πνεύματος-αυθεντίας που το επινόησε». Ένας τρίτος κριτικός, για την «Morning Post» έγραψε ότι, ενώ το κοντσέρτο «έχει, γενικά, θεωρηθεί από τους βιολονίστες ως μη-κατάλληλο και αναποτελεσματικό για το ξεδίπλωμα των δυνάμεων του οργάνου τους», η απόδοση του Γιόακιμ «είναι πέρα από κάθε έπαινο και περιγραφή» και «εντελώς χωρίς προηγούμενο». Ο Γιόακιμ παρέμεινε αγαπητός στο αγγλικό κοινό για το υπόλοιπο της καριέρας του. Επισκέφθηκε την Αγγλία στις χρονιές 1858, 1859, 1862 και για αρκετές δεκαετίες στη συνέχεια.
Ωριμότητα
Μετά τον θάνατο του Μέντελσον, το 1847, ο Γιόακιμ έμεινε για λίγο στη Λειψία, διδάσκοντας στο Ωδείο και παίζοντας στα πρώτα βιολιά της Ορχήστρας Γκέβαντχαους μαζί με τον Φ. Ντάβιντ, τον οποίο ο Μέντελσον είχε ορίσει ως εξάρχοντα για την ανάληψη της διεύθυνσης, το 1835. Το 1848, ο Φραντς Λιστ εγκαταστάθηκε στη Βαϊμάρη, όπου είχαν ζήσει οι Γκαίτε και Σίλερ. Ο Λιστ ήταν αποφασισμένος να αποκαταστήσει τη φήμη της πόλης, ως Αθήνα της Γερμανίας. Εκεί, συγκέντρωσε έναν κύκλο πρωτοποριακών νεαρών μαθητών, φανερά αντίθετων με τον συντηρητισμό του κύκλου της Λειψίας. Ο Γιόακιμ ήταν μεταξύ των πρώτων· υπηρέτησε τον Λιστ ως εξάρχων και, για αρκετά χρόνια, αγκάλιασε με ενθουσιασμό τη νέα «ψυχολογική μουσική», όπως την αποκαλούσε. Όμως, το 1852, εγκαταστάθηκε στο Ανόβερο, διαχωριζόμενος παράλληλα από τα μουσικά ιδεώδη της «νέας γερμανικής σχολής» (Λιστ, Βάγκνερ, Μπερλιόζ και των οπαδών τους, όπως ορίζεται από τον δημοσιογράφο Φ. Μπρέντελ (Franz Brendel). «Η λατρεία της μουσικής του Βάγκνερ που διαπερνά τη μουσική γεύση στη Βαϊμάρη ήταν υπερβολική και απαράδεκτη για τον Γιόακιμ». Η ρήξη με τον Λιστ οριστικοποιήθηκε τον Αύγουστο του 1857, όταν έγραψε στον πρώην μέντορά του: «Είμαι απόλυτα αντίθετος με τη μουσική σας• διαψεύδει όλα όσα προσέλαβα από τα νεανικά μου χρόνια, ως διανοητική τροφή, από το πνεύμα των μεγάλων μας δασκάλων». Το Αννόβερο ήταν, τότε, ένα ανεξάρτητο βασίλειο, που ενσωματώθηκε αργότερα στη Γερμανική αυτοκρατορία. Ο βασιλιάς Γεώργιος της πόλης ήταν εντελώς τυφλός και τού άρεσε πολύ η μουσική· προσέφερε στον Γιόακιμ καλό μισθό και σημαντική ελευθερία. Τα καθήκοντά του στο Ανόβερο περιελάμβαναν το σολιστικό μέρος του βιολιού σε παραστάσεις όπερας και τη διεύθυνση κρατικών συναυλιών. Είχε ρεπό, πέντε μήνες τα καλοκαίρια, οπότε πραγματοποιούσε συναυλίες σε όλη την Ευρώπη. Τον Μάρτιο του 1853 έστειλε στον Λιστ ένα αντίγραφο της εισαγωγής στον Άμλετ που είχε, πρόσφατα, συνθέσει.
Η σχέση με τους Σούμαν και Μπραμς
Από νωρίς, ο Μπραμς, έπαιζε και συνέθετε για το πιάνο, το οποίο «είχε κατακτήσει με μεγαλειώδη τρόπο», αλλά ήταν κάπως ανεπαρκής ως ενορχηστρωτής. Το 1854, άρχισε να συνθέτει το πρώτο του ορχηστρικό έργο, εκείνο που έμελε να γίνει το ''Κοντσέρτο για πιάνο, Νο. 1''. Έστειλε ένα αντίγραφο του πρώτου μέρους στον Γιόακιμ ζητώντας τη συμβουλή του. Αφού έλαβε απάντηση, ο Μπράμς, τού έγραψε: «Χίλιες ευχαριστίες για το ότι μελετήσατε το πρώτο μέρος με τόσο συμπαθητικό και προσεκτικό τρόπο· έχω μάθει πολλά από τα σχόλιά σας. Ως μουσικός δεν έχω, πραγματικά, μεγαλύτερη επιθυμία από το να διαθέτω περισσότερο ταλέντο έτσι, ώστε να μπορώ να μάθω ακόμα περισσότερα από έναν τέτοιο φίλο». Αργότερα, στην εξέλιξη σύνθεσης του έργου που διήρκεσε τέσσερα χρόνια, ο Μπράμς έγραψε στον Γιόακιμ: «Σας στέλνω το rondo για άλλη μια φορά. Και, όπως, συνέβη τελευταία, παρακαλώ για κάποια πραγματικά σοβαρή κριτική». Η τελική εκδοχή του κοντσέρτου, «δείχνει πολλές αλλαγές στο ύφος γραψίματος του Γιόακιμ».
Τα χρόνια του Γιόακιμ στο Ανόβερο ήταν η πιο παραγωγική περίοδος για τις συνθέσεις του. Στο εξής, και κατά τη διάρκεια της υπόλοιπης καριέρας του, έπαιζε συχνά με την Κλάρα Σούμαν. Για παράδειγμα, τον Οκτώβριο-Νοέμβριο του 1857, έκαναν περιοδεία στη Δρέσδη, τη Λειψία και το Μόναχο. Η αίθουσα του Αγίου Ιακώβου στο Λονδίνο, η οποία άνοιξε το 1858, φιλοξένησε μια σειρά από «Λαϊκές Συναυλίες» μουσικής δωματίου, των οποίων τα προγράμματα διατηρούνται από το 1867 έως το 1904. Ο Γιόακιμ εμφανίζεται σε αυτά πολλές φορές, άλλωστε, επισκεπτόταν το Λονδίνο κάθε χρόνο, μετά το 1866.
Τον Μάρτιο του 1898 και, μεταξύ 1901-1904, ο Γιόακιμ εμφανίστηκε μαζί με το δικό του κουαρτέτο μουσικών. Ο Τζορτζ Μπέρναρντ Σω έγραψε ότι, οι «Λαϊκές Συναυλίες» είχαν βοηθήσει πολύ να εξαπλωθεί και να ξεκαθαριστεί το μουσικό «γούστο» στην Αγγλία. Ο Γιόακιμ διατηρούσε εκτεταμένη αλληλογραφία, τόσο με την Κλάρα όσο και με τον Μπραμς, καθώς ο τελευταίος εκτιμούσε πολύ τη γνώμη τού Γιόακιμ σχετικά με τις νέες του συνθέσεις. Το 1860, ο Μπράχς και ο Γιόακιμ έγραψαν από κοινού ένα μανιφέστο κατά της «προοδευτικής» μουσικής της «νέας γερμανικής» σχολής.
Στις 10 Μαΐου 1863, ο Γιόακιμ νυμφεύτηκε την κοντράλτο Αμαλία Σνέιβαϊς (Amalie Schneeweiss, καλλιτεχνικό επώνυμο Βάις). Η Αμαλία εγκατέλειψε τη δική της -πολλά υποσχόμενη- καριέρα ως τραγουδίστρια όπερας και γέννησε έξι παιδιά. Συνέχισε, πάντως, να εμφανίζεται σε ορατόρια και να δίνει ρεσιτάλ τραγουδιού. Το 1865, ο Γιόακιμ εγκατέλειψε τη θέση που είχε στην υπηρεσία του βασιλιά του Αννόβερου, σε ένδειξη διαμαρτυρίας, όταν ο καλλιτεχνικός διευθυντής της Όπερας αρνήθηκε να προωθήσει έναν από τους μουσικούς της ορχήστρας, λόγω της εβραϊκής του καταγωγής. Το 1866, ως αποτέλεσμα του Αυστρο-πρωσικού Πολέμου, ο Γιόακιμ εγκαταστάθηκε στο Βερολίνο, όπου προσκλήθηκε, να ιδρύσει και να γίνει ο πρώτος διευθυντής ενός νέου τμήματος της Βασιλικής Ακαδημίας Μουσικής. Την Παρασκευή, 10 Απριλίου 1868, ο Γιόακιμ και η σύζυγός του, συμμετείχαν στον θρίαμβο του φίλου τους, Μπραμς, στην πρεμιέρα του έργου τού τελευταίου, Γερμανικό Ρέκβιεμ, στον καθεδρικό ναό της Βρέμης.
Το 1869, δημιουργήθηκε το «Κουαρτέτο Γιόακιμ», το οποίο απέκτησε γρήγορα τη φήμη του καλύτερου κουαρτέτου εγχόρδων στην Ευρώπη και διατηρήθηκε μέχρι τον θάνατο του Γιόακιμ, το 1907. Το 1878, ο Μπράμς γράφει το περίφημο έργο του, Κοντσέρτο για βιολί και, βέβαια, συμβουλεύεται τον Γιόακιμ, ο οποίος «τον ενθάρρυνε, δίνοντάς του και τεχνικές συμβουλές». Ο Μπραμς ζήτησε από τον Γιόακιμ να γράψει την καντέντσα, κάτι που εκείνος έκανε. Το 1884, το ζεύγος χώρισε, επειδή ο Γιόακιμ πίστευε ότι, η σύζυγός του διατηρούσε σχέσεις με τον εκδότη Φ. Σίμροκ (Fritz Simrock). Ο Μπράμς, βέβαιος ότι οι υποψίες του φίλου του ήταν αβάσιμες, έγραψε μιαν επιστολή συμπαράστασης στην Αμαλία, την οποία εκείνη, αργότερα, προσκόμισε ως αποδεικτικό στοιχείο στη διαδικασία έκδοσης του διαζυγίου. Αυτό, οδήγησε στην ψύχρανση των φιλικών σχέσεων του Μπράμς με τον Γιόακιμ, η οποία δεν αναστράφηκε για αρκετά χρόνια, όταν ο Μπράμς συνέθεσε το Διπλό Κοντσέρτο για βιολί και βιολοντσέλο, ως «ειρηνική» προσφορά στον παλιό φίλο του. Στα τέλη του 1895, οι Μπραμς και Γιόακιμ ήσαν παρόντες στα εγκαίνια της αίθουσας Tonhalle στη Ζυρίχη της Ελβετίας. Ο Μπράμς διηύθυνε και ο Γιόακιμ ήταν εξάρχων. Αλλά τον Απρίλιο, δύο χρόνια αργότερα, ο Γιόακιμ έχασε για πάντα τον επιστήθιο φίλο του, καθώς ο Γιόχανες Μπραμς πέθανε σε ηλικία 64 ετών στη Βιέννη. Στο Μάινινγκεν, τον Δεκέμβριο του 1899, ο Γιόακιμ ήταν αυτός που μίλησε στην τελετή αποκάλυψης αγάλματος του Μπράμς. Πέθανε στο Βερολίνο, το 1907, σε ηλικία 76 ετών.
Ρεπερτόριο
Αρκετοί συνθέτες, όπως οι Σούμαν, Μπραμς, Μπρουχ και Ντβόρζακ, συνέθεσαν κοντέρτα για τον Γιόακιμ, πολλά από τα οποία έγιναν «κλασικά». Παρ' όλα αυτά, το ατομικό ρεπερτόριο του Γιόακιμ παρέμεινε σχετικά περιορισμένο. Ουδέποτε εκτέλεσε το Κοντσέρτο για βιολί του Σούμαν σε Ρε Ελάσσονα, το οποίο συνέθεσε ο Σούμαν ειδικά γι 'αυτόν, ή το Κοντσέρτο για βιολί του Ντβόρζακ σε Λα Ελάσσονα, αν και ο Ντβόρζακ ζήτησε ένθερμα τις συμβουλές του για το κομμάτι, τού το αφιέρωσε και ήθελε πολύ να ήταν αυτός που θα έπαιζε βιολί στην πρεμιέρα. Το πιο ασυνήθιστο έργο που γράφτηκε για τον Γιόακιμ ήταν η Σονάτα F-A-E, για βιολί και πιάνο, ένα συλλογικό έργο των Σούμαν, Μπραμς και Ντίτριχ, με βάση τα αρχικά Frei aber Einsam (το οποίο ανήκει στον Γιόακιμ και μπορεί να μεταφραστεί ως, «ελεύθερος αλλά μοναχικός» ή «ελεύθερος αλλά μόνος»). Αν και η σονάτα σπάνια εκτελείται στο σύνολό της, το τρίτο μέρος, Σκέρτσο σε Ντο Ελάσσονα, το οποίο συνετέθη από τον Μπραμς, εξακολουθεί να παίζεται σήμερα.
Μουσική και μουσικολογικά στοιχεία
Ως συνθέτης, ο Γιόακιμ, είναι λιγότερο γνωστός. Έδωσε αριθμούς Οpus σε 14 έργα του και συνέθεσε, περίπου, ίσο αριθμό κομματιών χωρίς αριθμούς Οpus (WoO). Μεταξύ των συνθέσεών του περιλαμβάνονται διάφορα έργα για το βιολί (συμπεριλαμβανομένων τριών κοντσέρτων) και εισαγωγές στα έργα του Σαίξπηρ, Άμλετ και Ερρίκος Δ’. Έγραψε, επίσης, καντέντσες για μια σειρά κοντσέρτων άλλων συνθετών (συμπεριλαμβανομένων των κοντσέρτων για βιολί των Μπετόβεν και Μπραμς). Η πιο γνωστή του σύνθεση είναι το ''Κοντσέρτο για βιολί Νο. 2'', σε Ρε Ελάσσονα Op. 11 «Ουγγρικό κοντσέρτο».
Στο παίξιμό του, ο Γιόακιμ, υπέτασσε την τεχνική δεξιότητα στις αισθητικές αξίες, αποφεύγοντας τις «θεαματικές» μουσικές εκτελέσεις.
Σημειώσεις
i. Τον Δεκέμβριο του 1854, ο Γιόακιμ είχε επισκεφθεί τον Σούμαν στο άσυλο Έντενιχ, όπου βρισκόταν από τον Φεβρουάριο, μάλιστα ήταν ο πρώτος επισκέπτης του. '
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ούγγροι συνθέτες Κατηγορία:Ούγγροι διευθυντές ορχήστρας Κατηγορία:Βιολιστές
ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ 2015
Το ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ 2015 ήταν το 40ο Σούπερ Καπ, έναν ετήσιο ποδοσφαιρικό αγώνα που διοργανώνεται από την UEFA, όπου συμμετείχαν η νικήτρια του Τσάμπιονς Λιγκ 2014-15, Μπαρτσελόνα και η νικήτρια του Γιουρόπα Λιγκ 2014–15, Σεβίλλη.
Η Μπαρτσελόνα αναδείχθηκε νικήτρια, νικώντας τη Σεβίλλη με 5-4 στην παράταση.
Στάδιο
Στις 5 Μαρτίου 2014, ανακοινώθηκε από την UEFA ότι το Στάδιο Μικέιλ Μέσκι θα διοργάνωνε το Σούπερ Καπ 2014, αλλά τελικά επιλέχτηκε η Μπορίς Παϊκάτζε Ντιναμό Αρίνα. Ήταν το πρώτο Σούπερ Καπ που διοργανώθηκε στη Γεωργία. Το γήπεδο κατασκευάστηκε το 1976 και ανακαινίστηκε το 2011. Είναι έδρα της Ντιναμό Τιφλίδας, αλλά και της Εθνικής Γεωργίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2015
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Καβάλας 2014–15
Για την περίοδο 2014–15, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Καβάλας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Καβάλας.
Η πρωταθλήτρια της Α΄ κατηγορίας της ΕΠΣ Καβάλας λαμβάνει μέρος στο Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΕΠΣ, το οποίο διοργανώνεται από την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (ΕΠΟ), με στόχο την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία.
Ο θεσμός του κυπέλλου, αποτελεί ταυτόχρονα την πρώτη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών της ΕΠΟ. Η ομάδα που ανακηρύσσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Καβάλας, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ερασιτεχνών.
Πρωτάθλημα
Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Καβάλας είναι η εξής:
Αγώνας κατάταξης
Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ομάδα του Νέστου Χρυσούπολης.
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Καβάλας. Κυπελλούχος για την περίοδο 2014–15 αναδείχθηκε η ομάδα του Νέστου Χρυσούπολης.
Ανθρωποκτονία
Ανθρωποκτονία ονομάζεται ο τερματισμός της ζωής ενός ανθρώπου είτε πρόκειται με δόλια μέσα είτε συμβαίνει από αμέλεια. Πρόκειται για έγκλημα που αντιμετωπίζεται με διαφορετικό τρόπο ανά τον κόσμο και τις εποχές. Ως και σήμερα σε πολλές χώρες η ανθρωποκτονία από πρόθεση τιμωρείται με πολυετή κάθειρξη, ακόμη και με θανατική ποινή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αιτίες θανάτου Κατηγορία:Εγκλήματα
Χούλιο Χαραμίγιο
Ο Χούλιο Χαραμίγιο (ισπ. Julio Alfredo Jaramillo Laurido, Ιούλιος Αλφρέδος Χαραμίγιο Λαυρίδο, 1935 - 1978) υπήρξε λιαν σημαντικός μουσικός της Λατινικής Αμερικής. Δημοφιλέστερο τραγούδι του είναι το μπολερό Nuestro juramento που κυκλοφόρησε το 1956.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγουδιστές από τον Ισημερινό
Καλυθιές Ρόδου
Οι Καλυθιές ή Καλλιθιές είναι κωμόπολη της Ρόδου στα Δωδεκάνησα.
Γενικά στοιχεία
Οι Καλυθιές βρίσκονται στο βορειοδυτικό τμήμα του νησιού κοντά στον όρμο Καλλιθέας και το Φαληράκι. Απέχουν περίπου 13 χλμ. νοτιοδυτικά από την πόλη της Ρόδου και ο πληθυσμός τους είναι 2.836 σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Η παλιότερη γραπτή αναφορά για το χωριό είναι το 1474 και αναφέρεται με το όνομα Calathies ή Calaties, κατά μια εκδοχή από το φυτό κόλυθος ή κολυτέα που ευδοκιμεί στην περιοχή.
Η περιοχή Ερημοκάστρου έχει κυρηχθεί αρχαιολογικός χώρος για την αποτελεσματικότερη προστασία των εντοπισμένων αρχαιοτήτων:
Σήμερα στις Καλυθιές βρίσκεται το κτίριο του Δημαρχείου, γραφείο των ΕΛΤΑ, πολιτιστικό κέντρο του Δήμου, 3 Νηπιαγωγεία, 2 Δημοτικά Σχολεία, 1 Γυμνάσιο, γήπεδο ποδοσφαίρου με χλοοτάπητα και το συνεταιριστικό ελαιοτριβείο στον Δήμο Ρόδου.