cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζιμ Χένσον
Τηλεόραση και Μάπετ: 1961–1969
Από το 1963 έως το 1966, ο Χένσον άρχισε να εξερευνά την παραγωγή ταινιών και γύρισε μια σειρά από πειραματικές ταινίες. Η εννιάλεπτη πειραματική ταινία του Time Piece ήταν υποψήφια για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Μικρού Μήκους Ζωντανής Δράσης το 1966.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Χένσον συνέχισε να συνεργάζεται με διάφορες εταιρείες που ήθελαν τα Μάπετ του για διαφημιστικούς λόγους.
Σουσάμι άνοιξε: 1969
Το 1969, η τηλεοπτική παραγωγός Τζόαν Γκανζ Κούνεϊ εντυπωσιάστηκε από την ποιότητα και τη δημιουργικότητα της ομάδας του Χένσον. Έτσι ζήτησαν από τον Χένσον και το προσωπικό του να δουλέψουν με πλήρη απασχόληση στο παιδικό πρόγραμμα Σουσάμι άνοιξε, που έκανε πρεμιέρα στην Εθνική Εκπαιδευτική Τηλεόραση στις 10 Νοεμβρίου 1969.
Τα Μάπετ του Χένσον εμφανίστηκαν αρχικά ξεχωριστά από το Σουσάμι άνοιξε, αλλά η παράσταση ανανεώθηκε για να ενσωματώσει τα δύο τμήματα, δίνοντας πολύ μεγαλύτερη έμφαση στο έργο του Χένσον. Η επιτυχία του Σουσάμι άνοιξε του επέτρεψε επίσης να σταματήσει να ασχολείται με διαφημίσεις και είπε ότι «ήταν χαρά να φύγω από αυτόν τον κόσμο».
Διεύρυνση κοινού: 1970–1978
Ο Χένσον, ο Οζ και η ομάδα του ανησυχούσαν ότι η εταιρεία γινόταν αποκλειστικά προμηθευτής παιδικής ψυχαγωγίας, γι' αυτό στόχευσαν σε ενήλικο κοινό με μια σειρά από σκίτσα στον πρώτο κύκλο της βραδινής ζωντανής τηλεοπτικής σειράς Saturday Night Live. Έντεκα σκίτσα προβλήθηκαν μεταξύ Οκτωβρίου 1975 και Ιανουαρίου 1976 από το NBC, με τέσσερις επιπλέον εμφανίσεις τον Μάρτιο, τον Απρίλιο, τον Μάιο και τον Σεπτέμβριο του 1976. Οι συγγραφείς της εκπομπής όμως δεν αισθάνονταν άνετα να γράφουν για μαριονέτες και συχνά υποτιμούσαν τις δημιουργίες του Χένσον. Ο Μάικλ Οντόναχιου είχε πει ειρωνικά: «Δεν θα γράφω για τσόχες».
Ο Χένσον άρχισε να αναπτύσσει μια παράσταση στο Μπρόντγουεϊ και μια εβδομαδιαία τηλεοπτική σειρά με τα Μάπετ. Τα αμερικανικά κανάλια απέρριψαν τη σειρά το 1976, πιστεύοντας ότι τα Μάπετ απευθύνονται μόνο σε παιδικό κοινό. Στη συνέχεια, ο Χένσον παρουσίασε την παράσταση στον Βρετανό ατζέντη Λιου Γκρέιντ για να χρηματοδοτήσει την παράσταση. Η εκπομπή θα γυριζόταν στο Ηνωμένο Βασίλειο και θα κυκλοφορούσε σε όλον τον κόσμο. Την ίδια χρονιά, ακύρωσε τα σχέδια για την παράστασή του στο Μπρόντγουεϊ και μετέφερε τη δημιουργική του ομάδα στην Αγγλία, όπου άρχισε να γυρίζει την εκπομπή The Muppet Show. Την εκπομπή παρουσίαζε ο βάτραχος Κέρμιτ ως οικοδεσπότης και μια ποικιλία άλλων χαρακτήρων, όπως η γουρουνίτσα Μις Πίγκι, ο Γκόνζο και ο αρκούδος Φόζι, μαζί με άλλους χαρακτήρες όπως ο Animal. Οι συνάδελφοι του Χένσον συνέκριναν συχνά τον χαρακτήρα του με αυτόν του Κέρμιτ: ένα ντροπαλό, ευγενικό αφεντικό. Η Κάρολ Σπίνεϊ που χειριζόταν τη μαριονέτα του Big Bird θυμόταν ότι ο Χένσον δεν έλεγε ποτέ ότι δεν του αρέσει κάτι: Έλεγε μόνο «Χμμ». . . . Κι αν του άρεσε, έλεγε: «Υπέροχο!» Ο Χένσον αναγνώριζε τον Κέρμιτ ως ένα είδος alter ego, αν και πίστευε ότι ο Κέρμιτ ήταν πιο τολμηρός από αυτόν. Είπε κάποτε για τον χαρακτήρα: «Μπορεί να πει πράγματα που εγώ καταπιέζω».
Μετάβαση στη μεγάλη οθόνη: 1979–1986
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/58/Lucas_-_Henson_-_1986.jpg/220px-Lucas_-_Henson_-_1986.jpg|αριστερά|μικρογραφία| Ο Χένσον και ο παραγωγός [[Τζορτζ Λούκας στα γυρίσματα του Λαβύρινθου το 1986]] Τα Μάπετ εμφανίστηκαν στην πρώτη τους κινηματογραφική ταινία Οι απίθανοι Μάπετ κοντά σας το 1979. Ήταν τόσο καλλιτεχνική όσο και εισπρακτική επιτυχία κερδίζοντας $65,2 εκατομμύρια στην εγχώρια αγορά και ήταν η 61η ταινία με τις υψηλότερες εισπράξεις εκείνη την εποχή. Το είδωλο του Χένσον, Έντγκαρ Μπέργκεν, πέθανε σε ηλικία 75 ετών κατά την παραγωγή της ταινίας και ο Χένσον την αφιέρωσε στη μνήμη του. Ο Χένσον ως Κέρμιτ τραγούδησε το "The Rainbow Connection" και έφτασε στο νούμερο 25 στο Billboard Hot 100, ενώ προτάθηκε για Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού. Ακολούθησε το The Great Muppet Caper (1981) που σκηνοθέτησε ο Χένσον, και στη συνέχεια ο Χένσον αποφάσισε να τερματίσει το Muppet Show για να επικεντρωθεί στην παραγωγή ταινιών, αν και τα Μάπετ συνέχισαν να εμφανίζονται σε τηλεοπτικές ταινίες και αφιερώματα.
Ο Χένσον βοήθησε και άλλους στη δουλειά τους. Οι παραγωγοί της ταινίας Ο πόλεμος των άστρων: Επεισόδιο V - Η αυτοκρατορία αντεπιτίθεται (1980) του ζήτησαν να βοηθήσει τον μακιγιέρ Στιούαρτ Φρίμπορν στη δημιουργία και την κίνηση του Γιόντα. Ο Χένσον πρότεινε στον Τζορτζ Λούκας να χρησιμοποιήσει τον Φρανκ Οζ ως κουκλοπαίκτη και φωνή του Γιόντα και ο Οζ το έκανε σε αυτό και στις πέντε επόμενες ταινίες της σειράς Star Wars. Ο Λούκας πίεζε ανεπιτυχώς για να προταθεί ο Οζ για Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου.
Το 1982, ο Χένσον ίδρυσε το Jim Henson Foundation για να προωθήσει και να αναπτύξει την τέχνη του κουκλοθέατρου στις Ηνωμένες Πολιτείες. Εκείνη την εποχή, άρχισε να δημιουργεί πιο σκοτεινές και πιο ρεαλιστικές ταινίες φαντασίας που δεν παρουσίαζαν τα Μάπετ. Συνσκηνοθέτησε την ταινία Ο σκοτεινός κρύσταλλος (1982) με τον Φρανκ Οζ, «προσπαθώντας να πάει προς μια αίσθηση ρεαλισμού - προς μια πραγματικότητα πλασμάτων που είναι όντως ζωντανά». Για να προσφέρουν ένα οπτικό στιλ διαφορετικό από τα Μάπετ, οι κούκλες στην ταινία βασίστηκαν σε έργα εννοιολογικής τέχνης και γνώρισαν εισπρακτική και καλλιτεχνική επιτυχία.
Επίσης το 1982, ο Χένσον συνίδρυσε τη Henson International Television για τη διανομή παιδικών, εφηβικών και οικογενειακών τηλεοπτικών εκπομπών.
Ο Οζ σκηνοθέτησε το Τα Μάπετ στο Μανχάταν (1984) με εισπράξεις $25,5 εκατομμύρια στις ΗΠΑ που έγινε ως μία από τις 40 κορυφαίες ταινίες του 1984. Ο λαβύρινθος (1986) ήταν μια φαντασίωση που σκηνοθέτησε ο ίδιος ο Χένσον, αλλά παρά κάποιες θετικές κριτικές—η εφημερίδα New York Times την χαρακτήρισε «υπέροχη ταινία»—ήταν μια εμπορική απογοήτευση. Αυτό αποθάρρυνε τον Χένσον. Ο γιος του, Μπράιαν Χένσον, το περιέγραψε ως δείγμα συμπεριφοράς κοντινό στην κατάθλιψη. Η ταινία αργότερα έγινε καλτ.
Τα τελευταία χρόνια: 1987–1990
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/fd/Jim_Henson_%281989%29_headshot.jpg/170px-Jim_Henson_%281989%29_headshot.jpg|μικρογραφία| Ο Χένσον στα [[Βραβεία Έμμυ το 1989]] Ο Χένσον συνέχισε να δημιουργεί παιδική τηλεόραση, με εκπομπές όπως το Fraggle Rock και τη σειρά κινουμένων σχεδίων Muppet Babies. Συνέχισε επίσης να ασχολείται με πιο σκοτεινά, ώριμα θέματα όπως με το λαϊκό παραμύθι και τη μυθολογία στην εκπομπή Ο παραμυθάς (1988), η οποία κέρδισε ένα βραβείο Έμμυ.
Στα τέλη του 1989, ο Χένσον ξεκίνησε διαπραγματεύσεις για να πουλήσει την εταιρεία του στη The Walt Disney Company για σχεδόν $150 εκατομμύρια, ελπίζοντας ότι «θα μπορούσε να αφιερώσει πολύ περισσότερο χρόνο στη δημιουργική πλευρά των πραγμάτων» με τη Disney να χειρίζεται τα επιχειρηματικά θέματα.
Προσωπική ζωή
Ο Χένσον παντρεύτηκε την Τζέιν Νέμπελ το 1959 και απέκτησαν τη Λίζα (1960 – ), τη Σέριλ (1961 – ), τον Μπράιαν (1963 – ), τον Τζον (1965–2014), και τη Χέδερ (1970 – ). Ο Χένσον και η σύζυγός του χώρισαν το 1986, αν και παρέμειναν φίλοι για το υπόλοιπο της ζωής του. Η Τζέιν είπε ότι ο Τζιμ ασχολούνταν τόσο πολύ με τη δουλειά του που είχε πολύ λίγο χρόνο για την ίδια ή για τα παιδιά τους. Και τα πέντε παιδιά του Χένσον άρχισαν να δουλεύουν με τα Μάπετ σε νεαρή ηλικία, εν μέρει επειδή «ένας από τους καλύτερους τρόπους να είσαι κοντά του ήταν να συνεργαστείς μαζί του», σύμφωνα με τη Σέριλ. Ο Χένσον ήταν ένθερμος υποστηρικτής του κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα.
Ασθένεια και θάνατος
Ο Χένσον εμφανίστηκε με τον Κέρμιτ στο The Arsenio Hall Show στις 4 Μαΐου 1990. Αυτή ήταν η τελευταία του τηλεοπτική εμφάνιση. Αποκάλυψε στον δημοσιογράφο ότι ήταν κουρασμένος και είχε πονόλαιμο, αλλά πίστευε ότι σύντομα θα υποχωρούσε. Στις 12 Μαΐου 1990, ο Χένσον πήγε στο Αχόσκι της Βόρειας Καρολίνας με την κόρη του Σέριλ για να επισκεφτεί τον πατέρα και τη θετή του μητέρα. Επέστρεψαν στο σπίτι τους στη Νέα Υόρκη την επόμενη μέρα και ο Χένσον ακύρωσε ένα γύρισμα Muppet Show που είχε προγραμματιστεί για τις 14 Μαΐου 1990. Η εν διαστάσει γυναίκα του τον επισκέφθηκε εκείνο το βράδυ. Ο Χένσον είχε πρόβλημα στην αναπνοή όταν ξύπνησε γύρω στις 02:00 στις 15 Μαΐου 1990 και άρχισε να βήχει αίμα. Είπε στη γυναίκα του ότι μπορεί να πέθαινε, αλλά δεν ήθελε να επισκεφτεί νοσοκομείο. Δύο ώρες αργότερα, ο Χένσον συμφώνησε να μεταφερθεί με ταξί στα έκτακτα περιστατικά του Νοσοκομείου New York-Presbyterian στο Μανχάταν. Λίγο μετά την εισαγωγή του, σταμάτησε να αναπνέει και μεταφέρθηκε εσπευσμένα στη μονάδα εντατικής θεραπείας. Οι ακτινογραφίες του θώρακά του αποκάλυψαν πολλαπλά αποστήματα και στους δύο πνεύμονές του ως αποτέλεσμα προηγούμενης βακτηριακής λοίμωξης. Ο Χένσον τοποθετήθηκε σε αναπνευστήρα αλλά γρήγορα η κατάστασή του επιδεινώθηκε τις επόμενες ώρες παρά την ολοένα και πιο επιθετική θεραπεία με πολλαπλά αντιβιοτικά. Αν και τα φάρμακα καταπολέμησαν το μεγαλύτερο μέρος της λοίμωξης, είχαν ήδη αποδυναμώσει πολλά όργανα του Χένσον ο οποίος πέθανε στις 01:21 το επόμενο πρωί. Ήταν 53 ετών.
Ο δρ Ντέιβιντ Γκέλμοντ ανακοίνωσε ότι ο Χένσον πέθανε από Streptococcus pneumoniae, μια λοίμωξη που προκαλεί βακτηριακή πνευμονία. Ωστόσο, στις 29 Μαΐου 1990, ο Γκέλμοντ αναθεώρησε την αιτία θανάτου ως δυσλειτουργία οργάνων που προέκυψε από σύνδρομο τοξικού σοκ λόγω στρεπτόκοκκου. Ο Γκέλμοντ σημείωσε ότι ο Χένσον ίσως είχε σωθεί αν είχε μεταφερθεί στο νοσοκομείο έστω και λίγες ώρες νωρίτερα. Ο στενότερος συνεργάτης του Χένσον, Φρανκ Οζ, πιστεύει ότι το άγχος της διαπραγμάτευσης με τη Disney οδήγησε στον θάνατο του Χένσον, δηλώνοντας σε μια συνέντευξη του 2021 ότι «η συμφωνία της Disney είναι πιθανώς αυτό που σκότωσε τον Τζιμ. Τον αρρώστησε».
Εις μνήμην
Η είδηση του θανάτου του Χένσον διαδόθηκε γρήγορα και οι θαυμαστές του έργου του από όλον τον κόσμο ανταποκρίθηκαν με αφιερώματα και συλλυπητήρια. Πολλοί από τους συμπρωταγωνιστές και σκηνοθέτες του Χένσον από το Σουσάμι άνοιξε, το Muppet Show και άλλες συνεργασίες μοιράστηκαν τις σκέψεις τους για τον θάνατό του. Στις 21 Μαΐου 1990, το δημόσιο μνημόσυνο του Χένσον πραγματοποιήθηκε στο Μανχάταν, στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Ιωάννη του Θείου. Ένα άλλο διεξήχθη στις 2 Ιουλίου 1990, στον καθεδρικό ναό του Αγίου Παύλου στο Λονδίνο. Σύμφωνα με τις επιθυμίες του Χένσον, κανένας από τους παρευρισκόμενους δεν φορούσε μαύρα και η Dirty Dozen Brass Band ολοκλήρωσε τη λειτουργία ερμηνεύοντας το "When the Saints Go Marching In". Ο Χάρι Μπελαφόντε τραγούδησε το "Turn the World Around", ένα τραγούδι που είχε κάνει το ντεμπούτο του στο Muppet Show, ενώ όλοι οι παρευρισκόμενοι κουνούσαν από μια πεταλούδα από αφρό με έντονο χρώμα που ήταν κολλημένη σε μια ράβδο κουκλοθέατρου. Αργότερα, το Big Bird ανέβηκε στη σκηνή και τραγούδησε το χαρακτηριστικό τραγούδι του Κέρμιτ "Bein' Green". Η κηδεία χαρακτηρίστηκε από το περιοδικό Life ως «ένα επικό και σχεδόν αφόρητα συγκινητικό γεγονός». Ο Χένσον αποτεφρώθηκε και το 1992 οι στάχτες του σκορπίστηκαν κοντά στο Τάος στο Νέο Μεξικό.
Κληρονομιά
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/5f/English_Heritage_blue_plaque_at_Jim_Henson%27s_former_home_%28close%29.png/220px-English_Heritage_blue_plaque_at_Jim_Henson%27s_former_home_%28close%29.png|μικρογραφία| Μπλε πινακίδα μνημείου έξω από το πρώην σπίτι του Χένσον στο Βόρειο [[Λονδίνο]] Η εταιρεία Jim Henson και το Ίδρυμα Jim Henson συνέχισαν να υπάρχουν μετά τον θάνατό του, παράγοντας νέες σειρές και αφιερώματα. Το Jim Henson's Creature Shop συνεχίζει επίσης να δημιουργεί χαρακτήρες και ειδικά εφέ τόσο για έργα που σχετίζονται με τον Χένσον όσο και για εξωτερικά έργα.
Η συλλογή κινούμενων εικόνων του Τζιμ Χένσον φυλάσσεται στο Αρχείο Ταινιών της Ακαδημίας. Η συλλογή περιέχει το κινηματογραφικό έργο του Τζιμ Χένσον και της Jim Henson Company.
Μια βιογραφική ταινία βασισμένη στη ζωή του Χένσον, γνωστή ως Muppet Man, βρίσκεται σε εξέλιξη από τη Walt Disney Pictures και την Jim Henson Company από το 2010. Τον Απρίλιο του 2021, αναφέρθηκε ότι ο Μάικλ Μίτνικ προσλήφθηκε για να ξαναγράψει το σενάριο, που στο παρελθόν είχαν γράψει οι Άαρον και Τζόρνταν Καντέλ. Η Λίζα Χένσον θα είναι παραγωγός.
Τον Μάρτιο του 2022, ανακοινώθηκε ένα βιογραφικό ντοκιμαντέρ για τη ζωή του Χένσον, με σκηνοθέτη τον Ρον Χάουαρντ. Η Imagine Entertainment συνεργάζονται με την Disney Original Documentary για την παραγωγή της ταινίας. Αναφέρθηκε ότι το έργο έχει «την πλήρη συμμετοχή και συνεργασία της οικογένειας Χένσον».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών
Κάστρο της Σάντα Σεβέρα
Το Κάστρο της Σάντα Σεβέρα (Castello di Santa Severa) βρίσκεται στη κοινότητα Σάντα Σεβέρα, στο δήμο Σάντα Μαρινέλλα, 50 χιλ. βόρεια της Ρώμης.
Σύμφωνα με τη χριστιανική παράδοση στο σημείο όπου είναι χτισμένο το κάστρο μαρτύρησε στις 5 Ιουνίου το 298 μ. Χ. η νεαρή Σεβέρα μαζί με τους αδερφούς της Καλεντίνο και Μάρκο. Στον ευρύτερο χώρο του κάστρου έχουν βρεθεί τα ερείπια παλαιοχριστιανικής εκκλησίας, που είναι αφιερωμένη στη Σάντα Σεβέρα ενώ κοντά στο κάστρο βρίσκονται τα ερείπια ετρουσκικής πόλης, που ήταν γνωστή με την ελληνική της ονομασία («Πύργοι»).
Η μορφή που έχει σήμερα το κάστρο δεν είναι η αρχική του μορφή αλλά την απέκτησε κατά το 14ο αιώνα. Το κάστρο έχει ορθογώνιο σχήμα και τετράγωνους πύργους στις γωνίες του και συνδέεται με μια γέφυρα με ένα στρογγυλό πύργο, που είναι γνωστός ως Torre del Castello. Ο πύργος αυτός χρονολογείται από τον 9ο αιώνα και ανακατασκευάστηκε το 16ο -17ο αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάστρα στην Ιταλία
Τζουζέπε Αντζελίνι (γλύπτης)
Ο Τζουζέπε Αντζελίνι (1735-1811) ήταν Ιταλός νεοκλασικός γλύπτης του 18ου αιώνα, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε στη Ρώμη και υπήρξε φροντιστής των γλυπτών της πλατείας του Αγίου Πέτρου στο Βατικανό και τα μουσεία του Βατικανού. Τα αξιόλογα έργα του αποτελούνται από το ταφικό μνημείο του Τζοβάνι Μπατίστα Πιρανέζι στην εκκλησία Σάντα Μαρία ντελ Πριοράτο, μια κέρινη κατασκευή ταφικής υδρίας για τον Άγγλο αγγειοπλάστη Τζοσάια Ουέντζγουντ (Josiah Wedgwood) η οποία φυλάσεται στα Μουσεία Καπιτωλίου, και ένα γλυπτό κατά την γλυπτική παράσταση του Ηρακλή του Λύσιππου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί γλύπτες
Μελέτη πασχόντων–μαρτύρων
Μια μελέτη πασχόντων–μαρτύρων (γνωστή και ως μελέτη ασθενών–μαρτύρων) είναι τύπος μελέτης παρατήρησης στην οποία εντοπίζονται δύο υπάρχουσες ομάδες που διαφέρουν ως προς μία έκβαση (νόσημα) και συγκρίνονται ως προς την ύπαρξη κάποιου υποτιθέμενου αιτιολογικού παράγοντα έκθεσης. Οι μελέτες πασχόντων–μαρτύρων χρησιμοποιούνται συχνά για τον εντοπισμό παραγόντων που πιθανόν συμβάλλουν σε μια παθολογική κατάσταση, συγκρίνοντας τα άτομα που έχουν αυτή την κατάσταση/ασθένεια (τους «πάσχοντες») με άτομα τα οποία δεν έχουν την κατάσταση/ασθένεια αλλά είναι κατά τα άλλα παρόμοιοι (τους «μάρτυρες»). Απαιτούν λιγότερους πόρους απ' ό,τι οι μελέτες σειράς και οι τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές, αλλά τα τεκμήρια που προσφέρουν είναι λιγότερο ισχυρά για την εξαγωγή αιτιωδών συμπερασμάτων. Από μια μελέτη πασχόντων–μαρτύρων, μπορούμε να εξαγάγουμε μόνο τον λόγο απόδοσης, ο οποίος αποτελεί κατώτερο μέτρο για την ισχύ μιας συσχέτισης απ' ό,τι ο σχετικός κίνδυνος.
Χαρακτηριστικά
Η μελέτη πασχόντων–μαρτύρων είναι ένας τύπος επιδημιολογικής μελέτης παρατήρησης. Μια μελέτη παρατήρησης είναι μια μελέτη στην οποία οι συμμετέχοντες δεν κατανέμονται τυχαία στην ομάδα των εκτεθειμένων ή των μη εκτεθειμένων, αλλά οι συμμετέχοντες παρατηρούνται προκειμένου να προσδιοριστεί τόσο η έκθεσή τους όσο και η έκβασή τους, οπότε ο παράγοντας έκθεσης δεν ελέγχεται από τον ερευνητή.
Για παράδειγμα, σε μια μελέτη που προσπαθεί να δείξει ότι οι καπνιστές (το χαρακτηριστικό) είναι πιο πιθανό να διαγνωστούν με καρκίνο του πνεύμονα (η έκβαση), οι πάσχοντες θα ήταν άτομα με καρκίνο του πνεύμονα, οι μάρτυρες θα ήταν άτομα χωρίς καρκίνο του πνεύμονα (αλλά όχι απαραίτητα υγιή) και μερικοί από κάθε ομάδα θα ήταν καπνιστές. Αν το ποσοστό των πασχόντων που καπνίζει διαφέρει σημαντικά από το ποσοστό των μαρτύρων, αυτό υποδηλώνει, αλλά δεν αποδεικνύει οριστικά, ότι η υπόθεση είναι έγκυρη, δηλαδή ότι το χαρακτηριστικό συσχετίζεται με την έκβαση.
Η μελέτη πασχόντων–μαρτύρων συχνά αντιπαραβάλλεται με τις μελέτες σειράς, όπου παρατηρούνται εκτεθειμένα και μη εκτεθειμένα άτομα μέχρι να αναπτύξουν κάποια έκβαση (νόσο).
Επιλογή ομάδας ελέγχου
Σε ειδικές περιπτώσεις, οι μάρτυρες φέρουν την ίδια ασθένεια με τους πάσχοντες, αλλά διαφέρουν ως προς τον βαθμό/σοβαρότητα της ασθένειας, οπότε είναι διαφορετικοί ως προς την έκβαση. Ωστόσο, επειδή η διαφορά μεταξύ των πασχόντων και των μαρτύρων θα είναι μικρότερη σε τέτοια περίπτωση, αυτό οδηγεί σε χαμηλότερη στατιστική ισχύ εντοπισμού μιας πιθανής επίδρασης του παράγοντα έκθεσης.
Σύγκριση με αναδρομική μελέτη σειράς
μικρογραφία|467x467εσ| Σύγκριση μελέτης πασχόντων–μαρτύρων και [[Μελέτη σειράς|μελετών σειράς]] Στις μελέτες πασχόντων–μαρτύρων, οι συμμετέχοντες επιλέγονται με βάση την παρουσία ή απουσία της έκβασης (νόσου) και γίνεται αναζήτηση (αναδρομικά) για την παρουσία του παράγοντα έκθεσης. Στις αναδρομικές μελέτες σειράς, επιλέγεται μια σειρά ατόμων στα οποία δεν είναι γνωστό αν έχει συμβεί η έκβαση και χωρίζονται σε δύο ομάδες βάσει της παρουσίας ή απουσίας του υπό μελέτη παράγοντα έκθεσης. Οι ερευνητές αναζητούν αναδρομικά, από προϋπάρχοντα αρχεία, στοιχεία για το αν εμφανίστηκε η έκβαση σε κάθε συμμετέχοντα κατά την περίοδο μεταξύ της έναρξης του παράγοντα έκθεσης και του παρόντος. Οι αναδρομικές μελέτες σειράς, αν και ενέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο συστηματικών σφαλμάτων και επιρροής συγχυτικών παραγόντων, είναι φτηνότερες και ταχύτερες, εφόσον τα δεδομένα έχουν ήδη καταγραφεί και απλά απαιτείται η συλλογή και η ανάλυσή τους.
Προτερήματα και αδυναμίες
Οι μελέτες πασχόντων–μαρτύρων είναι ένας σχετικά φθηνός και συχνά χρησιμοποιούμενος τύπος επιδημιολογικής μελέτης. Είναι δυνατό να διεξαχθούν από μικρές ομάδες ή μεμονωμένους ερευνητές σε απλές εγκαταστάσεις με τρόπο τέτοιο που δεν αρμόζει σε δομημένες επεμβατικές μελέτες. Έχουν υποδείξει τον δρόμο προς μια σειρά σημαντικών ανακαλύψεων και εξελίξεων. Ο σχεδιασμός μελέτης πασχόντων–μαρτύρων χρησιμοποιείται συχνά στη μελέτη των σπάνιων νόσων ή ως προκαταρκτική μελέτη όταν γνωρίζουμε ελάχιστα για τη σχέση μεταξύ του παράγοντα κινδύνου και της νόσου.
Σε σύγκριση με τις προοπτικές μελέτες σειράς, τείνουν να είναι λιγότερο δαπανηρές και μικρότερες σε διάρκεια. Σε πολλές περιπτώσεις, έχουν μεγαλύτερη στατιστική ισχύ από τις μελέτες σειράς, οι οποίες πρέπει συχνά να απαιτούν να εμφανιστεί «επαρκής» αριθμός κρουσμάτων της υπό μελέτη ασθένειας.
Οι μελέτες πασχόντων–μαρτύρων είναι εκ φύσεως μελέτες παρατήρησης και συνεπώς δεν παρέχουν εξίσου υψηλό επίπεδο τεκμηρίων με τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές. Πιθανόν να υπάρχουν συγχυτικοί παράγοντες που αλλοιώνουν τα αποτελέσματα σε τέτοιο βαθμό ώστε να δίνουν την αντίθετη απάντηση απ' ό,τι μελέτες μεθοδολογικά καλύτερες. Μια μετα-ανάλυση 30 μελέτες που θεωρούνταν υψηλής ποιότητας κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η χρήση ενός προϊόντος μείωνε τον κίνδυνο κατά το ήμισυ, όταν στην πραγματικότητα ο κίνδυνος ήταν αυξημένος. Είναι επίσης πιο δύσκολο να επιβεβαιωθεί η χρονική αλληλουχία της έκθεσης και της έκβασης σε μια μελέτη πασχόντων–μαρτύρων σε σχέση με μια προοπτική μελέτη σειράς, όπου η έκθεση καταγράφεται πριν από την παρακολούθηση των συμμετεχόντων με σκοπό την ανίχνευση της έκβασης. Το σημαντικότερο μειονέκτημα στις μελέτες πασχόντων–μαρτύρων σχετίζεται με τη δυσκολία λήψης αξιόπιστων πληροφοριών σχετικά με την έκθεσης ενός ατόμου στον παράγοντα κινδύνου με την πάροδο του χρόνου. Επομένως, οι μελέτες πασχόντων–μαρτύρων τοποθετούνται χαμηλότερα στην ιεραρχία των τεκμηρίων.
Παράδειγμα
Ένας από τους σημαντικότερους θριάμβους της μελέτης πασχόντων–μαρτύρων ήταν η επίδειξη της σύνδεσης μεταξύ του καπνίσματος καπνού και του καρκίνου του πνεύμονα, από τους Richard Doll και Bradford Hill. Έδειξαν μια στατιστικά σημαντική συσχέτιση σε μια μεγάλη μελέτη πασχόντων–μαρτύρων. Οι αντιτιθέμενοι υποστήριξαν για πολλά χρόνια ότι αυτός ο τύπος μελέτης δεν μπορεί να αποδείξει αιτιώδη σχέση, αλλά τα αποτελέσματα προοπτικών μελετών επιβεβαίωσαν την αιτιώδη σχέση που υποδείκνυαν οι μελέτες πασχόντων–μαρτύρων και είναι πλέον αποδεκτό ότι το κάπνισμα είναι η αιτία για την συντριπτική πλειονότητα της συνολικής θνησιμότητας από καρκίνου του πνεύμονα παγκοσμίως.
Παραδοχή σπανιότητας της νόσου
Στις μελέτες πασχόντων–μαρτύρων, η ανάλυση αρχικά γινόταν ελέγχοντας αν υπήρχε στατιστικά σημαντική διαφορά στην αναλογία των εκτεθειμένων ατόμων μεταξύ των πασχόντων και των μαρτύρων. Αργότερα όμως διαπιστώθηκε ότι, αν υπό μελέτη έκβαση (νόσος) είναι σπάνια, τότε ο λόγος απόδοσης μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την εκτίμηση του σχετικού κινδύνου ή του λόγου ρυθμού επίπτωσης. Η εγκυρότητα του λόγου απόδοσης εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την φύση της νόσου που μελετάται, την μέθοδο δειγματοληψίας και το είδος της παρακολούθησης των συμμετεχόντων. Αν και στις κλασικές μελέτες πασχόντων–μαρτύρων, ισχύει ότι ο λόγος απόδοσης προσεγγίζει τον σχετικό κίνδυνο μόνο σε περιπτώσεις σπανίων νόσων, υπάρχουν διάφορα άλλα είδη μελετών (πασχόντων-σειράς, εμφωλευμένη μελέτη πασχόντων–μαρτύρων, μελέτη σειράς), στις οποίες αργότερα καταδείχθηκε ότι ο λόγος απόδοσης μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την εκτίμηση του σχετικού κινδύνου ή του λόγου ρυθμού επίπτωσης, ακόμα και όταν δεν πρόκειται για σπάνια έκβαση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επιδημιολογία Κατηγορία:Έρευνα
Ματθίλδη της Βαυαρίας (1313-1346)
H Ματθίλδη, γερμ. Mathilda von Wittelsbach (μετά τις 21 Ιουνίου 1313 - 2 Ιουλίου 1346) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του δούκα της Βαυαρίας & βασιλιά της Γερμανίας και με τον γάμο της έγινε μαργραβίνα του Μάισσεν.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Λουδοβίκου Δ΄ δούκα της Βαυαρίας & βασιλιά της Γερμανίας και της Βεατρίκης των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρης του Μπόλκο Α΄ δούκα του Λβόβεκ, Γιάβορ & Σβίντινικα-Ζιέμπιτσε.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1323 τον Φρειδερίκο Β΄ μαργράβο του Μάισσεν και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ Κατηγορία:Μαργραβίνες του Μάισσεν
Γιορτινή φορεσιά Σαλαμίνας
thumb|Πουκάμισο από τη Σαλαμίνα με κεντητά κουκουνάρια. Αρχές 20ού αι. Συλλογή [[Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα|ΠΛΙ, Ναύπλιο]] Ως γιορτινή φορεσιά της Σαλαμίνας αναφέρεται η γυναικεία ενδυμασία που φοριόταν από τον γυναικείο πληθυσμό της Σαλαμίνας κατά τις επίσημες περιστάσεις (γιορτές, γάμοι, κλπ).
Περιγραφή
Η συγκεκριμένη φορεσιά παρουσιάζει αρκετές ομοιότητες και παρόμοια εξέλιξη με την αντίστοιχη φορεσιά των Μεγάρων αν και σταδιακά ο τύπος της φορεσιάς μετεξελίχθηκε από αγροτικού τύπου σε νησιωτικού. Κύρια χαρακτηριστικά της είναι οι έντονες αντιθέσεις των χρωμάτων και τα ανάγλυφα κεντήματα. Η φορεσιά αποτελείται από το μεταξωτό ή βαμβακερό λευκό πουκάμισο (παλιότερα χρησιμοποιούνταν κεντημένα πουκάμισα και μάλλινα σεγκούνια όπως σε άλλα μέρη της Αττικοβοιωτίας τα οποία όμως με τα χρόνια εγκαταλείφθηκαν), τον τζάκο (κοντός και εφαρμοστός μπούστος), το βελούδινο ζιπούνι, το αμάνικο φουστάνι, την ποδιά με κεντήματα τα οποία διαφοροποιούνται ανάλογα με την οικογενειακή κατάσταση της γυναίκας και το μεγάλο γιορντάνι ( κόσμημα περιλαίμιο ή επιστήθιο ).
Για το στολισμό του κεφαλιού χρησιμοποιούνται το φεσάκι (συχνά συνοδευόμενο από ένα δισκοειδές κόσμημα της κεφαλής γνωστό ως τάσι) και το μαύρο σταμπωτό μαντήλι. Χαρακτηριστικό εξάρτημα είναι η σκέπη (μπόλια από ολομέταξο διαφανές ύφασμα με πλατύ κέντημα) που χρησιμοποιείται ως νυφικός κεφαλόδεσμος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές φορεσιές Κατηγορία:Σαλαμίνα (νησί)
NGC 7301
Ο NGC 7301 είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 308 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη και βρίσκεται στον αστερισμό Υδροχόο. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Φράνσις Πριζέρβντ Λίβενγουορθ (Francis Preserved Leavenworth) το 1886.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ραβδωτοί σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Υδροχόος (αστερισμός) 7301 69021
Διάσελλο Θέρμου Αιτωλοακαρνανίας
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα στην Αιτωλοακαρνανία δείτε: Διάσελλο Ναυπάκτου Αιτωλοακαρνανίας
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Διάσελλο (αποσαφήνιση)
Το Διάσελλο (επίσημα Διάσελλον) είναι ημιορεινό χωριό του νομού Αιτωλοακαρνανίας στην περιοχή του Θέρμου σε υψόμετρο 400 μέτρα, το οποίο βρίσκεται ανάμεσα στη λίμνη Τριχωνίδα και τον Εύηνο ποταμό. Είναι κτισμένο πλησίον της επαρχιακής οδού Θέρμου - Πλατάνου, κοντά στο σημείο που διασχίζει την Κάτω Χρυσοβίτσα. Απέχει 36,5 χλμ. Δ.-ΝΔ. από το Αγρίνιο, 49 χλμ. ΒΑ. από τη Ναύπακτο και 7 χλμ. ΝΔ. από το Θέρμο. Ως οικισμός αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά το 1940 και προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Κάτω Χρυσοβίτσης. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Κάτω Χρυσοβίτσα και τη Δοσούλα αποτελούν τη τοπική Κοινότητα Κάτω Χρυσοβίτσης που υπάγεται στο δήμο Θέρμου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είχε πληθυσμό 72 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Θέρμου
Ελισάβετ της Μοραβίας
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Ιωάννη-Ερρίκου μαργράβου της Μοοραβίας και της Μαργαρίτας των Πρεμυσλιδών, κόρης του Νικολάου Β΄ δούκα της Οπάβα.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1366 τον Γουλιέλμο Α΄ μάργραβο του Μάισσεν. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Λουξεμβούργου Κατηγορία:Μαργραβίνες του Μάισσεν
Τσαντ Σμιθ
Ο Τσάντγουικ Γκέιλορντ Σμιθ (γεννήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 1961) είναι Αμερικανός μουσικός ο οποίος είναι ο σημερινός ντράμερ του συγκροτήματος Red Hot Chili Peppers, στο οποίο προσχώρησε το 1988. Η ομάδα εισήχθη στο Hall of Fame της Ροκ εντ Ρολ το 2012. Ο Σμιθ είναι επίσης ο ντράμερ των Chickenfoot οι οποίοι σχηματίστηκαν το 2008. Ως ένας από τους πιο περιζήτητους ντράμερ, ο Σμιθ έχει συνεργαστεί με τους Γκλεν Χιουζ, Τζόνι Κας, Τζον Φόγκερτι και άλλους. Το 2010, μαζί με τους Ντικ Φαν Ντάικ και Λέσλι Μπίξλερ, κυκλοφόρησε το Rhythm Train, ένα παιδικό άλμπουμ όπου χαρακτήριζε τον Σμιθ να τραγουδάει και να παίζει διάφορα όργανα.
Ευρέως θεωρούμενος ως ένας από τους καλύτερους ντράμερ της ροκ μουσικής, το περιοδικό Spin συμπεριέλαβε τον Σμιθ στην δέκατη θέση του καταλόγου των 100 μεγαλύτερων ντράμερ της εναλλακτικής μουσικής τον Μάιο του 2013. Είναι επίσης γνωστός για το φιλανθρωπικό του έργο. ειδικά με νέους μουσικούς. Είναι υποστηρικτής μουσικής εκπαίδευσης στα δημόσια σχολεία των ΗΠΑ. Ο Σμιθ είναι επίσης ευρέως γνωστός για την έντονη ομοιότητα μεταξύ του ίδιου και του κωμικού Γουίλ Φέρελ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί μουσικοί Κατηγορία:Red Hot Chili Peppers Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι
Βιριδιάνα
To Βιριδιάνα (πρωτότυπος τίτλος: Viridiana) είναι ισπανική-μεξικανική ταινία του 1961 σε σκηνοθεσία Λουίς Μπουνιουέλ. To σενάριο είναι του σκηνοθέτη και του Χούλιο Αλεχάντρο και βασίζεται ελαφρώς στη νουβέλα Halma του Μπενίτο Πέρεζ Γκαλντός.
Κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα στο 14ο Φεστιβάλ των Καννών.
Πλοκή
Η Βιριδιάνα είναι μια νεαρή κοπέλα που ετοιμάζεται να γίνει καλόγρια. Ύστερα από προτροπή της ηγουμένης, επισκέπτεται τον μοναδικό ζωντανό συγγενή της, τον θείο της Δον Χάιμε, που δεν έχει συναντήσει ποτέ. Ο Δον Χάιμε ζει σε ένα απομακρυσμένο αγρόκτημα με την υπηρέτρια Ραμόνα, την κόρη της Ρίτα, και τον υπηρέτη Μόντσο.
Όταν ο Δον Χάιμε βλέπει τη Βιριδιάνα εκπλήσσεται από την ομοιότητα που έχει με τη νεκρή σύζυγό του. Το βράδυ πριν φύγει, ο Δον Χάιμε της ζητά να φορέσει το νυφικό της συζύγου του. Η Ραμόνα της λέει ότι ο θείος της θέλει να την παντρευτεί και στη συνέχεια της βάζει υπνωτικό στο ποτό της. Η Βιριδιάνα πέφτει αναίσθητη και ο Δον επιχειρεί να τη βιάσει, όμως μετά το μετανιώνει.
Την επόμενη μέρα της λέει ότι τη βίασε και δεν μπορεί να επιστρέψει στο μοναστήρι. Μετά όμως ομολογεί ότι της είπε ψέματα. Στην στάση του λεωφορείου την σταματούν οι Αρχές. Ο θείος της αυτοκτόνησε και άφησε όλη του την περιουσία σε εκείνη και τον νόθο γιο του, τον Χόρχε.
Η Βιριδιάνα αποφασίζει να μην πάει στο μοναστήρι. Αντ 'αυτού, μαζεύει κάποιους ζητιάνους και τους εγκαθιστά σε ένα εξωτερικό κτίριο. Αναλαμβάνει την ηθική εκπαίδευση και τη διατροφή αυτής της ομάδας. Ενοχλημένος από αυτήν την κατάσταση, ο Μόντσο αναχωρεί.Ο Χόρχε έρχεται μαζί με τη φίλη του, Λουσία, για να ανακαινίσει τον χώρο. Η Λουσία θεωρεί ότι ο Χόρχε θέλει τη Βιριδιάνα και φεύγει. Τότε, ο Χόρχε αρχίζει να ερωτοτροπεί με τη Ραμόνα.
Όταν η Βιριδιάνα και ο Χόρχε φεύγουν από το σπίτι για κάποιες δουλειές, εισβάλλουν κάποιοι κακοποιοί, οι οποίοι μεθούν και προκαλούν καταστροφές. Καθώς ποζάρουν για μία φωτογραφία γύρω από το τραπέζι, μοιάζουν με τις φιγούρες στον Μυστικό Δείπνο του Ντα Βίντσι.
Η Βιριδιάνα και ο Χόρχε γυρνούν νωρίτερα από το αναμενόμενο και βρίσκουν το σπίτι σε άσχημη κατάσταση. Αρχίζουν να παλεύουν, ενώ ένας ζητιάνος προσπαθεί να τη βιάσει. Δεν τα καταφέρνει και ο Χόρχε δωροδοκεί έναν ζητιάνο για να σκοτώσει τον επίδοξο βιαστή. Σε λίγο, η αστυνομία καταφτάνει.
Στο τέλος, η Βιριδιάνα χτυπά την πόρτα του Χόρχε και τον βρίσκει με τη Ραμόνα. Εκείνος της λέει ότι απλώς παίζουν χαρτιά και την καλεί να παίξει και εκείνη μαζί τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες του 1961 Κατηγορία:Ισπανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ισπανικές ταινίες Κατηγορία:Μεξικάνικες ταινίες Κατηγορία:Ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Λουίς Μπουνιουέλ Κατηγορία:Νικητές Χρυσού Φοίνικα Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε ισπανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Μαδρίτη
Άγιος Παύλος εκτός των Τειχών
Η Παπική Βασιλική του Αγίου Παύλου εκτός των Τειχών (Basilica di San Paolo fuori le mura) είναι μια από τις τέσσερις αρχαίες μεγάλες ή παπικές βασιλικές -οι άλλες τρεις είναι του Αγίου Ιωάννη Λατερανού, της Σάντα Μαρία Ματζιόρε και του Αγίου Πέτρου. Η βασιλική ιδρύθηκε από το Ρωμαίο Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Α΄ πάνω στο σημείο ταφής του Αγίου Παύλου, όπου λέγεται ότι μετά την εκτέλεση του Αποστόλου οι πιστοί του ανήγειραν ένα μνημείο. Αυτό το πρώτο οικοδόμημα επεκτάθηκε επί Βαλεντινιανού Α΄ περί το 370. Το 386 ο Αυτοκράτορας Θεοδόσιος Α΄ ξεκίνησε την κατασκευή μιας πολύ μεγαλύτερης και ωραιότερης βασιλικής, έργο που περιλαμβανομένων των ψηφιδωτών δεν αποπερατώθηκε παρά επί Πάπα Λέοντος Α΄ (440–461). Καθώς βρισκόταν έξω από τα Αυρηλιανά Τείχη, η βασιλική έπαθε ζημιές τον 9ο αιώνα από εισβολές Σαρακηνών. Στη συνέχεια ο Πάπας Ιωάννης Η΄ (872–882) οχύρωσε τη βασιλική, το μοναστήρι που είχε στο μεταξύ ιδρυθεί και τις κατοικίες των χωρικών, δημιουργώντας την συνοικία Giovannipoli (Ιωαννούπολη) που επέζησε μέχρι το 1348, οπότε ένας σεισμός την κατέστρεψε ολοκληρωτικά. Το 1823 μια πυρκαγιά, που ξεκίνησε από αμέλεια ενός εργάτη που επισκεύαζε το μολύβδινο θόλο είχε ως αποτέλεσμα τη σχεδόν πλήρη καταστροφή της βασιλικής, της μόνης από όλες τις εκκλησίες της Ρώμης, που είχε διατηρήσει τον αρχικό της χαρακτήρα για 1435 χρόνια. Ξανάνοιξε το 1840 και ξαναλειτούργησε το 1855. Η αποπεράτωση των εργασιών ανακατασκευής κράτησε όμως περισσότερο, με τη συμβολή πολλών χωρών. Ο Αντιβασιλιάς της Αιγύπτου έστειλε αλαβάστρινους κίονες, ο Αυτοκράτορας της Ρωσίας τους πολύτιμους μαλαχίτες και λάπις λάζουλι. Οι εργασίες στην κύρια πρόσοψη αποπερατώθηκαν από την Ιταλική Κυβέρνηση που ανακήρυξε την εκκλησία εθνικό μνημείο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στη Ρώμη
Κρεμολίνο
Το Κρεμολίνο (ιταλικά: Cremolino) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Μουσείο Γκούγκενχαϊμ
thumb|left|250px|Το εσωτερικό του μουσείου.
thumb|right|250px|"Γυναίκα με Παπαγάλο" του [[Πιερ Ογκίστ Ρενουάρ, ένα από τα έργα που εκτίθενται στο μουσείο. ]] Το '''Μουσείο Σόλομον Ρ. Γκούγκενχαϊμ ή απλά Μουσείο Γκούγκενχαϊμ Νέας Υόρκης' (αγγλ. Solomon R. Guggenheim'') είναι ένα μουσείο τέχνης που βρίσκεται στη περιοχή Άπερ Ιστ Σάιντ της Νέας Υόρκης. Η μόνιμη συλλογή του περιέχει έργα διάφορων καλλιτεχνικών ρευμάτων, όπως του Ιμπρεσιονισμού, του Μεταϊμπρεσιονισμού και της Μοντέρνας τέχνης, ενώ φιλοξενεί ειδικές εκθέσεις κατά τη διάρκειας της χρονιάς. Το κτήριο σχεδιάστηκε από τον Αμερικανό αρχιτέκτονα Φρανκ Λόιντ Ράιτ και θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα αρχιτεκτονικά επιτεύγματα του 20ου αιώνα. Το μουσείο άνοιξε για πρώτη φορά το 1937, λειτούργησε όμως για πρώτη φορά στο κτήριο στην Πέμπτη Λεωφόρο της Νέας Υόρκης το 1959 και πήρε το όνομά του από τον Σόλομον Ρ. Γκούγκενχαϊμ, Αμερικανό επιχειρηματία και συλλέκτη τέχνης.
Το κτίριο ανακηρύχθηκε μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ το 2019.
Ιστορία του μουσείου
Ο Σόλομον Γκούγκενχαϊμ άρχισε να συλλέγει έργα τέχνης το 1929 με την καθοδήγηση της καλλιτέχνιδος Χίλα Ρέμπαϊ, ενώ το 1937 ίδρυσε το Ίδρυμα Σόλομον Ρ. Γκούγκενχαϊμ και άρχισε να εκθέτει τα έργα που αγόραζε στο διαμέρισμά του. Κατά τα πρώτα χρόνια, άρχισε να εκθέτει έργα της Αφηρημένης τέχνης και συγκεκριμμένα έργα καλλιτεχνών όπως Βασίλι Καντίνσκι και Πιέ Μοντριάν. Στη συνέχεια, άρχισαν να εκτίθενται έργα των Μαρκ Σαγκάλ, Αμεντέο Μοντιλιάνι και Πάμπλο Πικάσο. Η συλλογή του μουσείου άρχισε να μεγαλώνει, με αποτέλεσμα να ζητήσει από τον Αμερικανό αρχιτέκτονα Φρανκ Λόιντ Ράιτ να σχεδιάσει το νέο κτήριο του μουσείου. Το νέο κτήριο του μουσείου άνοιξε στις 21 Οκτωβρίου 1959, δέκα χρόνια μετά τον θάνατο του Γκούγκενχαϊμ και έξι μήνες μετά τον θάνατο του Ράιτ. Το κτήριο του μουσείο θεωρείται ένα από τα σπουδαιότερα έργα του 20ου αιώνα. Κατά την τριετία 2005-2008 πραγματοποιήθηκαν έργα συντήρησης στο εξωτερικό του μουσείου.
Κατηγορία:Μουσεία τέχνης στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Μουσεία στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στις Ηνωμένες Πολιτείες
Αγίασμα Ροδόπης
Το Αγίασμα, είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Αγίασμα βρίσκεται στα βόρεια της πεδιάδας της Κομοτηνής με υψόμετρο 100 μέτρα, σε απόσταση περίπου 7 χλμ. ΒΔ. από το κέντρο της πόλης και 25 χλμ. Α.-ΒΑ. από τον Ίασμο (έδρα του δήμου). Το χωριό είναι κτισμένο στις νότιες απολήξεις του Παπίκιου όρους, βόρεια από την Πανεπιστημιούπολη Κομοτηνής, δίπλα και ανάμεσα στα Θάμνα (ΝΔ.) και τη Δύμη (ΒΑ.). Οι κάτοικοί του είναι μουσουλμάνοι οι οποίοι ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και ειδικότερα, όπως τα γειτονικά χωριά, καλλιεργούν κεράσια. Αξιοθέατο θεωρείται το παλιό κοινοτικό κατάστημα το οποίο αποτελεί ενδιαφέρον δείγμα νεοκλασικού κτιρίου με ειδική χρήση και από το 2000 έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο και έργο τέχνης που χρειάζεται ειδική κρατική προστασία.
Το χωριό αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση της Θράκης, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ασωμάτου ενώ το 1928 με το ΦΕΚ 266Α - 17/12/1928 ορίστηκε έδρα της κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τους Ασώματους, τα Θάμνα, τη Δύμη, το Ρίζωμα και τη Φωλιά αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Ασωμάτων που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Σωστού του Δήμου Ιάσμου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 326 κατοίκους.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης Κατηγορία:Δήμος Ιάσμου
Ναταλία Ναρύσκινα
Η Ναταλία Κυρίλλοβνα Ναρύσκινα, ρωσ. Ната́лья Кири́лловна Нары́шкина (1 Σεπτεμβρίου 1651 - 4 Φεβρουαρίου 1694) από τον Οίκο των Ναρύσκιν ήταν κόρη στρατιωτικού & βογιάρου και με τον γάμο της έγινε Αυτοκράτειρα της Ρωσίας.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Κυρίλλου Ναρύσκιν αρχηγού του Στρέλτσυ (Πυροβολικού) στο Σμολένσκ, βογιάρου της Δούμας και οκόλνιτσυ (συμβούλου), Ταταρικής καταγωγής. Μητέρα της ήταν η Άννα Λεοντύεβνα Λεοντύεβα.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος Ρομάνοφ Κατηγορία:Τσαρίνες της ρωσικής αυτοκρατορίας
ΒΦΡ Άαλεν
στο Άαλεν της Βάδης-Βυρτεμβέργης. Η ομάδα ποδοσφαίρου είναι μέρος ενός μεγαλύτερου αθλητικού συλλόγου το οποίο προσφέρει επίσης ομάδες γυμναστικής, πινγκ-πονγκ και μαζορέτες. Η μεγαλύτερη επιτυχία του ποδοσφαιρικού τμήματος ήρθε το 2011-12, όταν τερμάτισε δεύτερος στη 3η Λίγκα και κέρδισε την πρώτη θέση στην 2η Μπούντεσλιγκα.
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Γερμανίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1921
Ντένιτσε
Το Ντένιτσε (ιταλικά: Denice) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Ντερνίτσε
Το Ντερνίτσε (ιταλικά: Dernice) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Φάμπρικα Κουρόνε
Η Φάμπρικα Κουρόνε (ιταλικά: Fabbrica Curone) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Άννα της Σαξονίας-Βίτενμπεργκ
H Άννα, γερμ. Anna von Sachsen-Wittenberg (απεβ. 18 Απριλίου 1426) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν κόρη του δούκα της Σαξονίας-Βίτενμπεργκ και με τους γάμους της έγινε πρώτα δούκισσα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και μετά λαντγραβίνα της Θουριγγίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1386 τον Φρειδερίκο Α΄, δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια Κατηγορία:Δούκισσες του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ Κατηγορία:Δούκισσες της Σαξονίας Κατηγορία:Μαργραβίνες του Μάισσεν
Μαρία Μιλοσλάφσκαγια
Η Μαρία Ηλίνιτσνα Μιλοσλάφσκαγια, ρωσ. Мария Ильинична Милославская (1 Απριλίου 1624 - 1669) από τον Οίκο των Μιλοσλάφσκι, ήταν κόρη βογιάρου & διπλωμάτη και με τον γάμο της έγινε Τσαρίνα της Ρωσίας.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Ηλία Δανιήλοβιτς Μιλοσλάφσκι βογιάρου & διπλωμάτη και της Αικατερίνας Φεοντόροβνας Ναρμπέκοβας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1648 τον Τσάρο Αλέξιο των Ρομάνοφ και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Τσαρίνες της ρωσικής αυτοκρατορίας
Φελιτσάνο
Το Φελιτσάνο (ιταλικά: Felizzano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Αράβιος ο σχολαστικός
Ο Αράβιος ο σχολαστικός ήταν Έλληνας ποιητής ο οποίος έγραψε επτά επιγράμματα τα οποία διασώθηκαν στην Ελληνική Ανθολογία. Θεωρείται ότι ήκμασε την εποχή του Ιουστινιανού, τον 6ο αιώνα. Θεωρείται ότι τα επιγράμματά του βρισκόταν στην ανθολογία κύκλος των νέων επιγραμμάτων του Αγαθία (που συχνά αναφέρεται ως Κύκλος του Αγαθία).
Τέσσερα από τα επιγράμματά του αφορούν έργα τέχνης, ένα είναι περιγραφή αυτοκρατορικής κατοικίας στην παραλία κοντά στην Κωνσταντινούπολη και τα άλλα δυο είναι εγκώμιο για τον Λογγίνο, ο οποίος ήταν έπαρχος της Κωνσταντινούπολης την εποχή του Ιουστινιανού. Ένα από τα τελευταία αυτά επιγράμματα (το App. Pl. 314), λαμβάνει απάντηση σε επίγραμμα του Μακηδονίου (Anth. Pal. XI 380).
Παραπομπές
Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία Κατηγορία:Ανθολογία του Πλανούδη Κατηγορία:Κύκλος του Αγαθία
Φρακονάλτο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Χίλια Σπίτια Μεσσηνίας
Τα Χίλια Σπίτια  είναι οικισμός της Κοινότητας Τρικόρφου, ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Τρικόρφου και υπάγεται στο Δήμο Μεσσήνης, της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας.
Πληροφορίες
Τα Χίλια Σπίτια μαζί με το Τρίκορφο και τον Μαύρο Λόγγο, αποτελούν την Κοινότητα Τρικόρφου. Βρίσκεται σε υψόμετρο 282 μέτρων και δεν έχει κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Μεσσήνης
Αικατερίνη του Χένεμπεργκ
H Αικατερίνη, γερμ. Katerine von Henneberg-Schleusingen (π. 1334 - 15 Ιουλίου 1397) από τον Οίκο του Χέννεμπεργκ ήταν κόρη του κόμη του Χέννεμπεργκ και με τον γάμο της έγινε λαντγκραβίνα της Θουριγγίας.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Ερρίκου Δ΄ κόμη του Χέννεμπεργκ-Σλόιζινγκεν και της Γιούντιτ/Ιουδήθ του Βρανδεμβούργου-Ζάλτσβεντελ, κόρης του Χέρμαν μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Ζάλτσβεντελ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Γ΄ λάντγκραβο της Θουριγγίας και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν Κατηγορία:Μαργραβίνες του Μάισσεν
Κάρολος του Αρμανιάκ
Ο Κάρολος, γαλλ. Charles, (22 Φεβρουαρίου 1684 - 29 Δεκεμβρίου 1751) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν κόμης του Αρμανιάκ και του Μπριόν.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Παρίσι και ήταν ο πέμπτος γιος (από όσους επέζησαν της ενηλικίωσης) του Λουδοβίκου, κόμη του Αρμανιάκ και του Μπριόν και της Αικατερίνης ντε Νεφβίλ, κόρης του Νικολάου δούκα του Βιλερουά και στρατάρχη της Γαλλίας.
Τρεις αδελφοί του απεβίωσαν πριν τον πατέρα τους: το 1704 ο Λουδοβίκος-Αλφόνσος, το 1713 ο Ερρίκος και το 1715 ο Κάμιλλος. Ο αδελφός του Φραγκίσκος-Αρμάνδος ήταν ηγούμενος στο αβαείο του Ρογιαμόν. Ο πατέρας του ήταν Μέγας Σταυλάρχης (Grand Écuyer) της Γαλλίας, ένα από τα υψηλά αξιώματα του Στέμματος και ήταν υπεύθυνος για τις μετακινήσεις του βασιλιά και της ακολουθίας του. Όταν το 1718 απεβίωσε, τον διαδέχθηκε ο Κάρολος ως κόμης και ως Σταυλάρχης. Στην Αυλή προσφωνούσαν τον Κάρολο ως Κύριο Μέγα (Monsieur le Grand).
Ο πάππος του Νικόλαος ντε Νεφβίλ ήταν εκπαιδευτής του Λουδοβίκου ΙΔ' της Γαλλίας και ο γιος του Φραγκίσκος ντε Νεφβίλ δούκας του Βιλερουά ήταν εκπαιδευτής του Λουδοβίκου ΙΕ'. Από τις αδελφές του Καρόλου, η Μαρία είχε παντρευτεί τον Αντώνιο Α' πρίγκιπα του Μονακό.
Το 1715 έγινε βασιλιάς ο 5ετής Λουδοβίκος ΙΕ' και ανέλαβε αντιβασιλιάς ο εξάδελφος του πάππου του Φίλιππος Β' δούκας της Ορλεάνης. Ο Κάρολος απεβίωσε στο Παρίσι το 1751 σε ηλικία 67 ετών και τάφηκε στην οδό Καπουτσίνων, στην πλατεία Βαντόμ· τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του Λουδοβίκος ως κόμης και ως Σταυλάρχης.
Οικογένεια
Το 1717 νυμφεύτηκε τη Φραγκίσκη-Αδελαΐδα ντε Νοάιγ, κόρη του Αδριανού-Μαυρίκιου δούκα του Νοάιγ και της Φραγκίσκας-Καρλόττας, ανιψιάς της μαρκησίας ντε Μαιντενόν 2ης συζύγου του Λουδοβίκου ΙΔ'. Διαζεύχθηκαν το 1721· δεν είχαν απογόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Λωρραίνης
Ράχη Άρτας
Σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστρια, η Ράχη υπήρξε από το 1997 μέχρι το τέλος του 2010 τμήμα του Δήμου Αμβρακικού με έδρα την Ανέζα. Με βάση τη νέα διοικητική διαίρεση που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης, η Ράχη εντάχθηκε στο Δήμο Αρταίων.
Ιστορία
Με βάση την εργασία του Κων.Διαμαντή με τίτλο «Η Άρτα και τα περίχωρα αυτής κατά τους χρόνους της επανάστασης», η Ράχη ήταν ένας σχετικά μεγάλος οικισμός με 56 οικογένειες την περίοδο που ξέσπασε η Ελληνική Επανάσταση του 1821. thumb|left|280px|Η Ράχη και τα γειτονικά χωριά σε χάρτη του 1878. Mία σημαντική πηγή που μας γνωστοποιεί την ύπαρξη του χωριού είναι ένας χάρτης που φυλάσσεται στο μουσείο της Βιέννης. Δημιουργήθηκε από τον Αυστριακό στρατό το 1829 και καταγράφει τα τουρκοκρατούμενα Βαλκάνια. Η αναφορά στο χάρτη μας οδηγεί στο συμπέρασμα, ότι δεν επρόκειτο για μικρό οικισμό αλλά είχε ικανό αριθμό κατοίκων ώστε να αποτυπωθεί από τους χαρτογράφους του Αυστριακού στρατού.
Αναφορά στο χωριό κάνει και ο Βρετανός στρατιωτικός Ουίλιαμ Μάρτιν Ληκ στο βιβλίο του Travels in northern Greece τo 1835. Ο Ληκ μας πληροφορεί ότι η Ράχη μαζί με το Ιμαμ Τσαούς(σημερινός Αγ.Σπυρίδωνας), τους Κωστακιούς και το Νεοχώρι ήταν ένα από τα σημαντικότερα χωριά του κάμπου.
Ο Παναγιώτης Αραβαντινός στο έργο του «Χρονογραφία της Ηπείρου» του 1856 κάνει αναφορά στο χωριό και μας ενημερώνει ότι στη Ράχη κατοικούσαν 33 χριστιανικές οικογένειες ενώ η έκθεση του Ρωσικού Υποπροξενείου Άρτας, το 1877, μας πληροφορεί ότι το χωριό υπήρξε κληροδότημα ενός Οθωμανού, του Ιμπραήμ Εφέντη και υπήρχε ένα σχολείο και μία εκκλησία. thumb|right|270px|Τμήμα Αυστριακού χάρτη του 1910 όπου απεικονίζεται η Ράχη. Αναφορά στο χωριό κάνει και ο Ι. Κοκίδης στο έργο του «Οδοιπορικά Ηπείρου και Θεσσαλίας» που εξέδωσε το ελληνικό Υπουργείο Στρατιωτικών (Αθήνα 1880) και μας ενημερώνει ότι η επαρχία Άρτας χωριζόταν σε 2 περιοχές: την περιοχή Άρτας και την περιοχή Πρεβέζης. Η περιοχή της Άρτας χωριζόταν με τη σειρά της σε 7 τμήματα: τμήμα Ποταμιάς, τμήμα Βρύσεως, τμήμα Ραδοβυζίου, τμήμα Τζουμέρκων, τμήμα Κάμπου, τμήμα Καρβασαρά και τμήμα Λάκκας. Η Ράχη αποτελούσε μέρος του τμήματος Κάμπου.
Άλλη αξιόλογη πηγή αποτελεί το «Δοκίμιον Ιστορικόν περί Άρτης & Πρεβέζης» (εκδ.1884) του Σεραφείμ Ξενόπουλου, μητροπολίτη Άρτας. Σύμφωνα με αυτή την πηγή, στο χωριό κατοικούσαν περίπου 30 χριστιανικές οικογένειες και εκκλησιάζονταν στο ναό του Αγίου Γεωργίου. Το χωριό αποτελούσε έδρα του ηγουμένου της Μονής της Ροδιάς.
Εξίσου σημαντική πηγή, είναι η Οθωμανική απογραφή του 1895. Σύμφωνά με αυτή την απογραφή, το χωριό ανήκε στον Καζά Λούρου, ο οποίος βρισκόταν στο σαντζάκι Πρεβέζης, το οποίο με τη σειρά του, ανήκε στο βιλαέτι Ιωαννίνων. Με βάση λοιπόν αυτή την απογραφή, στη Ράχη κατοικούσαν 41 οικογένειες (χανέδες) με συνολικό πληθυσμό 206 άτομα (115 άνδρες, 91 γυναίκες).
Κατά τη διάρκεια του ατυχή Ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897, η περιοχή γύρω από τη Ράχη απελευθερώθηκε προσωρινά. Η Ράχη, απελευθερώθηκε οριστικά το 1912 μαζί με τον υπόλοιπο κάμπο, που βρισκόταν υπό Τουρκική κατοχή. Πιθανολογείται ότι η απελευθέρωση έλαβε χώρα, το διάστημα ανάμεσα στις 6 και 9 Οκτωβρίου 1912, όπου τα πρώτα ελληνικά τάγματα, πέρασαν τη γέφυρα της Άρτας.
Το 1910, η Μητρόπολη Νικοπόλεως και Πρεβέζης δημοσιοποιεί τα στοιχεία της απογραφής που πραγματοποίησε το ίδιο έτος σε όλη την εκκλησιαστική περιφέρεια και μας πληροφορεί ότι η Ράχη υπαγόταν στο τμήμα Λούρου και στο χωριό κατοικούσαν 236 άτομα.
Τοποθεσία και Πρόσβαση
Η Ράχη γειτνιάζει με τον Καλόβατο, το Πολύδροσο, την Ανέζα, τον Άγιο Σπυρίδωνα και τον Κακόβατο. Συνδέεται οδικώς με την Άρτα μέσω της Επαρχιακής οδού Άρτας – Κορωνησίας. Το χωριό εξυπηρετεί η γραμμή Άρτα - Βίγλα, του Αστικού ΚΤΕΛ Άρτας.
Δημογραφικά στοιχεία
Σήμερα ο πληθυσμός ανέρχεται στους 570 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), εμφανίζοντας μείωση σε σχέση με την απογραφή του 2001, όπου ο πληθυσμός ανερχόταν στους 633 κατοίκους. Η πρώτη φορά που το χωριό ξεπέρασε τους 600 κατοίκους ήταν το 1951 ενώ ο μέγιστος αριθμός κατοίκων σημειώθηκε το 1961 με 798 κατοίκους.
Παραγωγή και Απασχόληση
Οι κάτοικοι του χωριού έχουν ως κύρια ασχολία την κτηνοτροφία και τη γεωργία.
Κοινοτικές δομές, εκπαίδευση και πολιτισμός
Ο ενοριακός ναός της Ράχης είναι αφιερωμένος στον Άγιο Γεώργιο. Η Ράχη υπάγεται εκκλησιαστικά στη Μητρόπολη Νικοπόλεως και Πρεβέζης.
Αθλητισμός
Η ποδοσφαιρική ομάδα του χωριού είναι ο Αίας Ράχης, ο οποίος το 1985 κατέκτησε το πρωτάθλημα της ΕΠΣ Άρτας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ραχη Αρτας Κατηγορία:Δήμος Αρταίων
Garcinia pyrifera
Παραπομπές
<div style="">
Πηγές
Κατηγορία:Φυτά ελάχιστης ανησυχίας pyrifera Κατηγορία:Χλωρίδα της Μαλαισίας Κατηγορία:Χλωρίδα της Σιγκαπούρης
Σφαγές κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης
δεξιά|μικρογραφία|329x329εσ| Η [[Η Σφαγή της Χίου (πίνακας)|σφαγή της Χίου του Ευγένιου Ντελακρουά ]] Κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης πραγματοποιήθηκαν πολλές σφαγές (1821-1829) τις οποίες διέπραξαν τόσο οι Οθωμανικές δυνάμεις όσο και οι Έλληνες επαναστάτες. Σφαγές Ελλήνων έγιναν κυρίως στην Ιωνία, την Κρήτη, την Κωνσταντινούπολη, τη Μακεδονία και τα νησιά του Αιγαίου. Τούρκοι, Αλβανοί, Έλληνες και Εβραίοι, οι οποίοι ταυτίζονταν με τους Οθωμανούς που κατοικούσαν στην Πελοπόννησο, σφαγιάστηκαν, κυρίως εκεί όπου κυριαρχούσαν οι ελληνικές δυνάμεις. Οι ελληνικές κοινότητες που είχαν εγκατασταθεί στο Αιγαίο Πέλαγος, την Κρήτη, την Κεντρική και Νότια Ελλάδα εξαφανίστηκαν και οι εγκατεστημένες τουρκικές, αλβανικές, ελληνικές και μικρότερες εβραϊκές κοινότητες στην Πελοπόννησο καταστράφηκαν.