cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κρατικό Συμβούλιο της Ρωσικής Ομοσπονδίας
Ιστορία
Το σημερινό Συμβούλιο της Επικρατείας είναι το τρίτο στην ιστορία της Ρωσίας. Πρώτο ήταν το Κρατικό Συμβούλιο της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, που ιδρύθηκε το 1810 από τον Αλέξανδρο Α' της Ρωσίας. Ήταν ένα νομοθετικό και συμβουλευτικό σώμα, που αρχικά είχε 35 μέλη και το 1890 έγιναν 60. Είχε τέσσερα τμήματα: Νομοθετικό, Διοίκησης Εκκλησίας και Πολιτών, Οικονομίας του Κράτους, και Βιομηχανίας, Επιστημών και Εμπορίου. Με το Ρωσικό Σύνταγμα του 1906, το Κρατικό Συμβούλιο έγινε ή άνω βουλή του Ρωσικού Κοινοβουλίου, ενώ κάτω βουλή έγινε η Κρατική Δούμα. Ο Τσάρος είχε την εξουσία να διορίσει τον Πρόεδρο του Κρατικού Συμβουλίου και έως και τα μισά από τα μέλη του. Τα άλλα μισά μέλη του Κρατικού Συμβουλίου και όλα τα μέλη της Κρατικής Δούμας εκλέγονταν με εκλογές για πενταετή θητεία. Για να ψηφιστεί ένας νόμος έπρεπε να εγκριθεί και από τις δύο βουλές, ενώ ο Τσάρος και η κυβέρνησή του μπορούσαν να εκδίδουν διατάγματα. Ο Τσάρος είχε την εξουσία να διαλύσει τα δύο σώματα, εφόσον κριθεί αναγκαίο, και να προκηρύξει νέες εκλογές. Το Κρατικό Συμβούλιο διαλύθηκε μετά την επανάσταση του Φεβρουαρίου του 1917, που σηματοδότησε την αρχή της Ρωσικής επανάστασης. Μία προσωρινή κυβέρνηση αντικατέστησε το τσαρικό καθεστώς και το Σύνταγμα του 1906 έχασε την ισχύ του.
Το δεύτερο Κρατικό Συμβούλιο ήταν το Κρατικό Συμβούλιο της ΕΣΣΔ (5 Σεπτεμβρίου - 26 Δεκεμβρίου 1991) που ιδρύθηκε κατά την μεταβατική περίοδο μετά την απόπειρα πραξικοπήματος του 1991. Ήταν σημαντικό γραφείο στην κυβέρνηση του Μιχαήλ Γκορμπατσώφ, και απαρτιζόταν από τον Πρόεδρο της Σοβιετικής Ένωσης και τους ανώτερους αξιωματούχους από τις Δημοκρατίες της Σ.Ε. Ο Γκορμπατσώφ θέσπισε μία τετραμελή επιτροπή, με αρχηγό τον τότε Πρωθυπουργό Ιβάν Σιλαγιέφ, που σχημάτισε τη νέα κυβέρνηση. Αυτή η επιτροπή μετατράπηκε στην Επιτροπή για τη Λειτουργική Διαχείριση της Σοβιετικής Οικονομίας, με πρόεδρο τον Σιλαγιέφ. Σύντομα, όμως ξεπεράστηκε από την Διακρατική Οικονομική Επιτροπή, που ανέλαβε το συντονισμό της οικονομικής πολιτικής, με πρόεδρο τον Σιλαγέφ και πάλι. Το Κρατικό Συμβούλιο της ΕΣΣΔ διαλύθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 1991, όταν διαλύθηκε η Σοβιετική Ένωση.
Στις 15 Ιανουαρίου 2020, στην ομιλία του στην Ομοσπονδιακή Συνέλευση, ο Πρόεδρος Πούτιν πρότεινε ορισμένες συνταγματικές τροποποιήσεις, από τις οποίες μερικές αφορούν το Κρατικό Συμβούλιο, όπως μία αναδιατύπωση για την αποστολή του συμβουλευτικού σώματος στο άρθρο 83 του Συντάγματος, ως εξής: «για να διασφαλίσει την συντονισμένη λειτουργία και την αλληλεπίδραση μεταξύ των κρατικών αρχών, να προσδιορίσει τις κύριες κατευθυντήριες γραμμές για την εγχώρια και την εξωτερική πολιτική της Ρωσικής Ομοσπονδίας και τους τομείς προτεραιότητας για την κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη του κράτους».
Καθήκοντα του Κρατικού Συμβουλίου
Τα καθήκοντα και η αποστολή του Κρατικού Συμβουλίου ορίστηκαν στο Προεδρικό Διάταγμα της ίδρυσής του, το 2000:
Δομή - Οργάνωση
Το Κρατικό Συμβούλιο αποτελείται από έναν πρόεδρο και τα μέλη του. Ο Πρόεδρος και τα μέλη συμμετέχουν στο έργο του Κρατικού Συμβουλίου εθελοντικά.
Μέλη
Με απόφαση του Προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας, στο Κρατικό Συμβούλιο μπορούν να συμμετάσχουν άτομα που έχουν διατελέσει θητεία ως ανώτατοι αξιωματούχοι (επικεφαλής κυβέρνησης) σε ένα ομοσπονδιακό υποκείμενο και έχουν εκτεταμένη εμπειρία σε δημόσιες και πολιτικές δραστηριότητες.
Προεδρείο
Το Προεδρείο ιδρύθηκε για να επιλύει λειτουργικά ζητήματα. Αποτελείται από 8 μέλη του Κρατικού Συμβουλίου, που είναι κυβερνήτες ενός ομοσπονδιακού διαμερίσματος. Το προσωπικό του Προεδρείου ορίζεται από τον Πρόεδρο της Ρωσικής Ομοσπονδίας, και η σύνθεσή του είναι κυλιόμενη ανά εξάμηνο.
Το Προεδρείο ετοιμάζει το πρόγραμμα εργασιών του Κρατικού Συμβουλίου, το πρόγραμμα και το υλικό για την επόμενη συνεδρίαση. Επιβλέπει την εφαρμογή του προγράμματος εργασιών και τις αποφάσεις του Κρατικού Συμβουλίου. Το Προεδρείο συνεδριάζει όταν είναι απαραίτητο, αλλά τουλάχιστον μία φορά ανά τρίμηνο.
==== Η τρέχουσα σύσταση του Προεδρείου του Κρατικού Συμβουλίου της Ρωσικής Ομοσπονδίας (από 27 Ιανουαρίου 2020): ====
Συμβουλευτική επιτροπή
Με το προεδρικό διάταγμα Αρ. 241 της 23ης Φεβρουαρίου 2007 συστάθηκε η Συμβουλευτική επιτροπή του Κρατικού Συμβουλίου, για να γνωμοδοτεί και να παρέχει συμβουλευτική υποστήριξη στα μέλη και στο Προεδρείο του Κρατικού Συμβουλίου. Η σύσταση της ορίζεται με προεδρικό διάταγμα, και τα μέλη της μπορεί να είναι άτομα με σχετική εμπειρία.
Γραμματέας του Κρατικού Συμβουλίου
Τα καθήκοντα του Γραμματέα είναι:
Προσωρινές και μόνιμες επιτροπές
Το Κρατικό Συμβούλιο και το Προεδρείο του μπορούν να συστήσουν προσωρινές και μόνιμες επιτροπές και ομάδες εργασίας για να προετοιμάσουν το υλικό για τα θέματα που θα συζητηθούν στη συνεδρίαση του Κρατικού Συμβουλίου ή του Προεδρείου, συμπεριλαμβάνοντας γνωμοδοτήσεις επιστημόνων ή εμπειρογνωμόνων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυβέρνηση της Ρωσίας
Ριμέλλα
Η Ριμέλλα (ιταλικά: Rimella) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βερτσέλλι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βερτσέλλι
Ρίβε
Το Ρίβε (ιταλικά: Rive) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βερτσέλλι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βερτσέλλι
Πλάτανος Αγρινίου Αιτωλοακαρνανίας
Με την Ονομασία Πλάτανος Αγρινίου Αιτωλοακαρνανίας αναφέρονται:
Ροάζιο
Το Ροάζιο (ιταλικά: Roasio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βερτσέλλι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Μουσική των Ρομά
240px|εναλλ.=Περιπλανώμενοι μουσικοί στους αμπελώνες της Τρανσυλβανίας (Πενέλ, 1893)|μικρογραφία|Περιπλανώμενοι μουσικοί στους αμπελώνες της [[Τρανσυλβανία|Τρανσυλβανίας (Πενέλ, 1893)]] Ο όρος μουσική των Ρομά (συχνά αναφέρεται ως μουσική των τσιγγάνων ή τσιγγάνικα, οι οποίες ονομασίες μερικές φορές θεωρούνται υποτιμητικοί όροι) αναφέρεται στη μουσική των Ρομά, που έχουν την καταγωγή τους στη βόρεια Ινδία, αλλά σήμερα ζουν κυρίως στην Ευρώπη.
Ιστορικά νομαδικοί, αν και τώρα έχουν εγκατασταθεί σε μεγάλο βαθμό, οι Ρομά έχουν ενεργήσει από καιρό ως διασκεδαστές και έμποροι. Σε πολλά από τα μέρη που ζουν οι Ρομά έχουν γίνει γνωστοί ως μουσικοί. Λόγω των μεγάλων αποστάσεων που διήνυσαν κατά τα χρόνια, έχουν εισαγάγει μια πληθώρα επιρροών στην μουσική τους: Βυζαντινές, Ελληνικές, Αραβικές, Ινδικές, Περσικές, Τουρκικές, Σλαβικές, Ρουμανικές, Γερμανικές, Ολλανδικές, Γαλλικές, Ισπανικές, ακόμη και Εβραϊκές μουσικές επιρροές.
Είναι δύσκολο να προσδιοριστούν οι παράμετροι ενός ενοποιημένου μουσικού στυλ Ρομά, καθώς υπάρχουν πολλές διαφορές στις μελωδικές, αρμονικές, ρυθμικές και τυπικές δομές από περιοχή σε περιοχή. Οι στίχοι στα τραγούδια των Ρομά τραγουδούνται συχνά σε μία ή περισσότερες διαλέκτους της γλώσσας Ρομά και ο χορός συνοδεύει συχνά τη μουσική παράσταση των Ρομά.
Το πεμπτουσιακά ισπανικό φλαμένκο είναι σε μεγάλο βαθμό η μουσική (και ο χορός, ή μάλιστα ο πολιτισμός) των Ρομά της Ανδαλουσίας.
Εκτός από τη μουσική την Ρομά για τοπική χρήση, στην Ανατολική Ευρώπη μια ξεχωριστή μουσική Ρομά προήλθε για διασκέδαση σε πάρτι και γιορτές. Αυτή η μουσική αντλούσε τα θέματα της από Ουγγρικές, Ρουμανικές, Ρωσικές και άλλες πηγές. Αργότερα κέρδισε δημοτικότητα στη Δυτική Ευρώπη, όπου πολλές ορχήστρες Ρομά ήταν ενεργές, παίζοντας εξελιγμένες μελωδίες καταγωγής Ανατολικής Ευρώπης. Πιθανώς από τους πρώτους πιο σημαντικούς μουσικούς Ρομά ήταν ο Τζάνγκο Ράινχαρτ (1910-1953).
Πρωτότυπη μουσική των Ρομά
170px|left|εναλλ.=Ρομά μουσικοί|μικρογραφία|[[Ρομά μουσικοί]] Η αυθεντική μουσική των Ρομά, που δεν προέρχεται από τις χώρες όπου ζουν οι Ρομά, είναι σχετικά σπάνια. Η συγκεκριμένη λαϊκή μουσική είναι κυρίως φωνητική και αποτελείται από αργά τραγούδια και γρήγορες μελωδίες που μπορεί να συνοδεύονται από χορό. Οι γρήγορες μελωδίες συνοδεύονται από ήχους που παράγονται με την γλώσσα, χειροκρότημα, χτυπήματα με ξύλινα κουτάλια και άλλες τεχνικές.
Υπάρχουν πέντε βασικά συστατικά που βρίσκονται σε όλη τη μουσική των Ρομά από διάφορες περιοχές. Το πρώτο είναι η χρήση τριών φωνών ή τμημάτων: η μελωδική γραμμή, το τερέ και τα διαστήματα ενός πέμπτου, είτε μέσω φωνητικών ή οργάνων. Το δεύτερο είναι η μουσική συγκοπή, όπου η μουσική ξεκινά αμέσως μετά από ένα ρυθμό, διατηρώντας παράλληλα έναν συνεπή ρυθμό. Το τρίτο είναι ότι η μουσική παίζεται σε διαφορετικές φράσεις, που σημαίνει ότι η είσοδος και η έξοδος διαφορετικών μουσικών θεμάτων γίνεται αισθητή σε διαφορετικούς χρόνους σε ένα τραγούδι είτε μέσω ρυθμού ή οργάνων. Το τέταρτο είναι η αρμονία, όπου χρησιμοποιείται μια δευτερεύουσα συγχορδία αντί για μια μεγάλη συγχορδία. Το τελευταίο είναι το τραγούδι, όπου δίνεται έμφαση στις φυσικές φωνητικές ικανότητες.
Η ανάπτυξη της μουσικής των Ρομά χρονολογείται από την αναπαραγωγή οργάνων όπως λαούτα στα τέλη του 1400 στην Ουγγαρία και την Ιταλία. Οι Ρομά θα έπαιζαν με μη Ρομά ως διασκεδαστές σε οποιαδήποτε πτυχή της παράστασης. Τελικά, καθώς η οργανωμένη θρησκεία κέρδισε αποδοχή, η παραστάσεις μειώθηκαν και μερικές φορές απαγορεύονταν για πληθυσμούς εκτός Ρομά, έτσι οι Ρομά γέμιζαν όλα τα επαγγελματικά κέντρα διασκέδασης. Έπαιζαν επίσης σε γάμους, βαπτίσεις, κηδείες και περιτομές. Επειδή δεν υπάρχει κανένα έθνος κράτος για τους Ρομά, αναγκάστηκαν συχνά να δημιουργήσουν τους δικούς τους χώρους διαβίωσης στις χώρες που εγκαταστάθηκαν. Μουσικές και πολιτιστικές επιρροές ελήφθησαν από τις χώρες όπου ζούσαν και ενσωματώθηκαν στη δική τους μουσική, όπως όργανα, γλώσσες και αντικείμενο της ίδιας της μουσικής. Μερικά τραγούδια ενσωματώνουν τη γλώσσα Ρομανί.
Μουσική που σχετίζεται με χώρες
Η περισσότερη μουσική των Ρομά βασίζεται στη λαϊκή μουσική των χωρών όπου πέρασαν ή εγκαταστάθηκαν οι Ρομά. Η τοπική μουσική υιοθετείται και εκτελείται - συνήθως οργανική - και, αργά, μετατρέπεται σε στυλ Ρομά, τα οποία είναι συνήθως πιο περίπλοκα από τα αρχικά στυλ. Η μουσική των Ρομά στηριζόμενη στην τοπική μουσική ανέπτυξε τις ουγγρικές εκδόσεις.
Ισπανία
170px|εναλλ.=Ρομά μουσικοί|μικρογραφία|Ρομά μουσικοί σε γάμο στην [[Τσεχία|Τσεχική Δημοκρατία το 2005]] Οι Ρομά της Ισπανίας (Γκιτάνος) συνέβαλαν σημαντικά στην μουσική παράδοση της Ανδαλουσίας, γνωστή ως φλαμένκο. Αν και δεν είναι, αυστηρά, η μουσική των Ρομά, το φλαμένκο συνδέεται στενά με αυτήν την εθνικότητα και ένα σημαντικό ποσοστό από διάσημους καλλιτέχνες φλαμένκο είναι Γκιτάνος.
Ρουμανία
Οι Λαουτάροι ήταν παραδοσιακοί Ρομά μουσικοί, παίζοντας σε διάφορες εκδηλώσεις (γάμους, κηδείες κ.λπ.). Το είδος μανέλε που είναι πολύ δημοφιλές στη Ρουμανία υποστηρίζεται και από Ρομά εθνοτικούς μουσικούς.
Ρωσία
Μια χορωδία τσιγγάνων στη Ρωσία ήταν η Χορωδία των Τσιγγάνων Σοκολόβσκι. Το 1931, στη Μόσχα ιδρύθηκε ένα δημόσιο θέατρο τσιγγάνων, το Θέατρο Ρόμεν, το οποίο ενσωματώνει τη μουσική και το χορό των Ρομά σε θεατρικές παραστάσεις.
Τουρκία
Οι Ρομά χρησιμοποίησαν τη μουσική της Τουρκίας. Η αστική μουσική τους έφερε στο κοινό, απόηχους κλασικής τουρκικής μουσικής μέσω των ταβερνών. Αυτός ο τύπος μουσικής (φασίλ, ένα στυλ, που δεν πρέπει να συγχέεται με την κλασική μορφή της τουρκικής μουσικής) σε συνδυασμό με τα τρόφιμα και τα αλκοολούχα ποτά συνδέεται συχνά με την κατώτερη τάξη της τουρκικής κοινωνίας, αν και μπορεί επίσης να βρεθεί σε πιο «αξιοσέβαστα» ιδρύματα στη σύγχρονη εποχή.
Οι Ρομά έχουν επίσης χρησιμοποιήσει την ίδια την μουσική φασίλ, παιγμένη σε μουσικές αίθουσες ως η λεγόμενη μουσική χορού (ογιούν χαβασί) που απαιτείται στο τέλος κάθε φασίλ έχει ενσωματωθεί με οθωμανικά μοτίβα χορού της κοιλιάς. Το ρυθμικό οστινάτο που συνοδεύει τον οργανικό αυτοσχεδιασμό (ριτιμλί ταξίμ) για τον παράλληλο χορό της κοιλιάς με αυτό της κλασικής κιθάρας, έναν φωνητικό αυτοσχεδιασμό σε ελεύθερο ρυθμό με ρυθμική συνοδεία. Δημοφιλή μουσικά όργανα σε αυτό το είδος μουσικής φασίλ είναι το κλαρινέτο, το βιολί, το κανονάκι και η νταρμπούκα (αντίστοιχο του ελληνικού τουμπελεκιού). Ο κλαρινέτης (ή κλαριτζής) Μουσταφά Καντιράλι είναι ένας πολύ γνωστός Ρομά μουσικός της Τουρκίας.
Ουγγαρία
Ένας άλλος αξιοσημείωτος σχηματισμός μουσικής των Ρομά είναι ο Άντο Ντρομ. Ιδρύθηκε από τον Τζενό Ζσίγκο το 1993, το Ίδρυμα Άντο Ντρομ χρησιμεύει για την προώθηση της τέχνης των Ρομά, για την ενθάρρυνση των νέων ταλέντων και για να επιτρέψει στους Ρομά να συναντήσουν τη δική τους κουλτούρα μέσα στην κοινότητα, μέσω των παραγωγών του συγκροτήματος Άντο Ντρομ, μεταξύ άλλων, μιας ομάδας που πρωτοπορεί στην επανερμηνεία μουσικής και χορού Ρομά. Η μουσική τους είναι σύγχρονης φύσης. Εκτός από αυθεντικά λαϊκά τραγούδια των Ρομά, παίζουν ένα είδος αστικής μουσικής Ρομά που δίνει μια φωνή στη σημερινή πραγματικότητα της κοινότητας. Αποφεύγουν την ανακατασκευή των παλαιών μουσικών και τραγουδιών ή του στυλ τους.
Αν και οι Ρομά μουσικοί στην Ουγγαρία αναφέρθηκαν σε βιβλία από τον 15ο αιώνα, η μουσική ως επάγγελμα δεν έγινε ευρέως διαδεδομένη στους Ρομά μέχρι το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα. Οι Ρομά άρχισαν να αναπτύσσουν μια εθνική μουσική κουλτούρα από τη δεκαετία του 1970 και απέκτησαν το καθεστώς της εθνικής μειονότητας στην Ουγγαρία. Δύο διάσημοι Ρομά μουσικοί του 18ου αιώνα ήταν οι Μιχάλη Μπάρνα και Πάννα Σίνκα. Η μπάντα του τελευταίου είχε δύο βιολιά ("πρίμο" και "κόντρα"), ένα κίμπαλομ (τύπος χορδόφωνου) και ένα κοντραμπάσο.
Στις αρχές του 19ου αιώνα, οι Ρομά μουσικοί έγιναν εκπρόσωποι της εθνικής μουσικής. Κατά τη διάρκεια της Ουγγρικής Επανάστασης του 1848 στην Ουγγαρία, οι τσιγγάνικες μπάντες έπαιξαν τη μουσική τους για στρατιώτες πριν και μετά τη μάχη για να τους ενθαρρύνουν και να τους διασκεδάσουν. Μετά την ήττα του πολέμου, αυτοί οι μουσικοί απέκτησαν μεγάλο σεβασμό από τη χώρα. Η μουσική των τσιγγάνων έγινε το σύμβολο της επιθυμητής ελευθερίας. Ένα νέο είδος που ονομάζεται μαγκγιάρ νότα εξελίχθηκε γύρω στα μέσα του αιώνα. Οι συνθέτες της εποχής ήθελαν να ακούσουν περισσότερο τη μουσική της Δυτικής Ευρώπης, επεκτείνοντας τη φόρμα των λαϊκών τραγουδιών και υιοθετώντας ορισμένα στοιχεία δυτικού στυλ. Αυτό το είδος έπαιξαν και Ρομά μουσικοί, έτσι άρχισε να χαρακτηρίζεται και ως "τσιγγάνικη μουσική". Ο πιο διάσημος Ρομά συνθέτης αυτού του αιώνα ήταν ο Πίστα Ντάνκο (1858-1903).
Δυτική Ευρώπη
εναλλ.=Ρομά μουσικοί σε γάμο της Τσεχίας, 2005|μικρογραφία|Ρομά μουσικοί σε γάμο της Τσεχίας, 2005 Η εκλεπτυσμένη μουσική των Ρομά που επισκέφθηκαν τη Δυτική Ευρώπη έγινε δημοφιλής το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα και είχε την ακμή της από τη δεκαετία του 1920 και μετά περίπου το 1960, αν και αυτή η μουσική παραμένει δημοφιλής ακόμα και σήμερα. Οι περιηγήσεις της ορχήστρας ράτζκο - με νεαρούς Ρομά μουσικούς - πρόσθεσαν πολύ στη δημοτικότητά της. Το Δυτικό κοινό θεώρησε αυτό το είδος ως αντίστοιχο της άλλης μουσικής που σχετίζεται με τους Ρομά, την τζαζ των τσιγγάνων. Το θεώρησαν ως ένα τυπικό τσιγγάνικο στυλ, ένα καλό δείγμα του πολιτισμού των Ρομά. Στις γλώσσες της Δυτικής Ευρώπης το εκτίμησαν ως "τσιγγάνικη μουσική", "Μουσίκ τσιγκάν", "Ζιγκένερ Μούσιζ" κ.λπ.
Από το 2014, ένα έργο που υποστηρίζεται από την ΕΕ, το Music4Rom, έχει επισημάνει τη σημασία της μουσικής των Ρομά στην κλασική μουσική. Ο Χόρχε Τσαμίνε είναι ένας από τους ιδρυτές αυτού του έργου. Οι αξίες που προωθούνται από το Music4Rom περιλαμβάνουν αναγνώριση, κατανόηση των άλλων, δημιουργικότητα, ανοχή και θαυμασμό. Το έργο προωθεί τις συνήθειες των Ρομά για τη δημιουργία διαπολιτισμικών γεφυρών, την κοινωνική ένταξη και την παιδική εκπαίδευση μέσω της μουσικής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσική στην Ευρώπη Κατηγορία:Ρομά
Βίμπο Βαλέντια
Η Βίμπο Βαλέντια είναι Δήμος και πρωτεύουσα της Ιταλικής επαρχίας Βίμπο Βαλέντια στην Ιταλική Περιφέρεια Καλαβρία στην νότια Ιταλία. Βρίσκεται στην Τυρρηνική θάλασσα και αποτελεί σημαντικό εμπορικό, αγροτικό και τουριστικό κέντρο, σημαντική πηγή για την οικονομία της πόλης αποτελεί το γειτονικό λιμάνι της Βίμπο Μαρίνα. Στην πόλη ιδρύθηκε επισκοπή (451) που διαλύθηκε όταν ενσωματώθηκε στην επισκοπή της Μιλήτου (1083), επανήλθε σαν επισκοπική έδρα (1968).
Ιστορία
Η Βίμπο Βαλέντια ήταν αρχικά Ελληνική αποικία με το όνομα "Ιππόνιον", ιδρύθηκε τον 7ο αιώνα π.Χ. από κατοίκους των Επιζεφυρίων Λοκρών που ήταν μία από τις μεγαλύτερες αποικίες στην Μεγάλη Ελλάδα, στα νότια με θέα το Ιόνιο Πέλαγος. Ο Διόδωρος Σικελιώτης γράφει ότι την πόλη άλωσε ο τύραννος των Συρακουσών Διονύσιος ο Πρεσβύτερος που έδιωξε τον πληθυσμό της (388 π.Χ.), επανήλθαν με βοήθεια από την Καρχηδόνα (378 π.Χ.) Τα επόμενα χρόνια κύριοι στο Ιππόνιον ήταν οι Βρέττιοι που κυβερνούσαν ολόκληρη την Καλαβρία. Η Ρωμαϊκή Δημοκρατία κατέλαβε το Ιππόνιον και του έδωσε το όνομα "Βίμπο Βαλέντια", μετά από μια περίοδο ευημερίας στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία όταν έπεσε η Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία η πόλη ερημώθηκε. Οι Νορμανδοί έκτισαν ένα κάστρο στην θέση που βρισκόταν η παλιά Ακρόπολη (1070), ο Φρειδερίκος Β΄ Χοενστάουφεν ίδρυσε μια νέα πόλη με το όνομα "Μοντελεόνε". Τον 20ο αιώνα η Βίμπο Βαλέντια ξαναπήρε το παλιό της Ρωμαϊκό όνομα (1928).
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις της Καλαβρίας Κατηγορία:Παράκτιοι οικισμοί στην Ιταλία
Βαχτάνγκ (γιος του Δαβίδ Δ΄ της Γεωργίας)
Ο Βαχτάνγκ, ვახტანგი Vakhtang ή Τσουάτα, ცუატა Tsuata, (π. 1118 – 1138) από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Ιβηρίας ήταν πρίγκιπας της Γεωργίας και γιος του βασιλιά Δαυίδ Δ΄ του Κτίστη (βασ. 1089–1125), πιθανότατα από τον δεύτερο γάμου του με την Κουμανο-Κιπτσάκα «πριγκίπισσα» Γκουραντούχτ, κόρη του Ότροκ.
Βιογραφία
Το έγγραφο του 12ου αιώνα Η Διαθήκη του βασιλιά Δαβίδ περιέχει ένα ασαφές και αμφιλεγόμενο απόσπασμα, όπου ο Δαβίδ Δ΄ δίνει εντολή στον πρωτότοκο γιο και διάδοχο Δημήτριο Α΄ να αναθρέψει τον μικρότερο αδελφό του Βαχτάνγκ και να τον κάνει διάδοχο του θρόνου, εάν ο τελευταίος αποδειχθεί «ικανός». Δεδομένης της Γεωργιανής σειράς διαδοχής που βασίζεται στη διαδοχή στον πρωτότοκο και την ένδειξη ότι έγινε μία απόπειρα πραξικοπήματος κατά του Δημητρίου Α΄ τη δεκαετία του 1130 από τον Βαχτάνγκ, πολλοί σύγχρονοι μελετητές στη Γεωργία θεωρούν ότι το απόσπασμα είναι πλαστογραφία των τελευταίων ημερών από τους συμπαθούντες του Βαχτάνγκ. Μία αναφορά στη συνωμοσία των ευγενών εναντίον τού Δημητρίου Α΄ για λογαριασμό του Βαχτάνγκ βρίσκεται στο σύγχρονο Αρμενικό χρονικό τού Βαρντάν, αν και ο συγγραφέας δεν κατονομάζει άμεσα τον επαναστατημένο πρίγκιπα. Αυτό το σχέδιο, που είχε σκοπό να δολοφονήσει τον Δημήτριο Α΄, σκηνοθετήθηκε από τον σημαντικό ευγενή Iβάνε Aμπουλετίσντζε και τον γιο του Kιρκίς. Ο βασιλιάς προειδοποιήθηκε έγκαιρα από τον πατέρα τού Ιβάνε, τον Αμπουλέτ. Ο Βαχτάνγκ συνελήφθη, τυφλώθηκε και οδηγήθηκε στη φυλακή, όπου μάλλον απεβίωσε λίγο αργότερα.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Ρόσσα (Ιταλία)
Η Ρόσσα (ιταλικά: Rossa) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βερτσέλλι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βερτσέλλι
Ναυμαχία της Πρέβεζας
Η Ναυμαχία της Πρέβεζας μπορεί να αναφέρεται σε:
Ροβασέντα
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βερτσέλλι
∀
Το ∀ είναι το σύμβολο καθολικού προσδιοριστή, το οποίο προκύπτει από αναποδογύρισμα του γράμματος A, που είναι το αρχικό της αγγλικής λέξης All (όλα). Σημαίνει ότι ένας αριθμός χρησιμοποιείται για κάθε στοιχείο του. Για παράδειγμα, 40∀2,4,8 σημαίνει ότι το 40 διαιρείται με το 2, με το 4 και με το 8.
Στην γλωσσολογία το ανάποδο Α χρησιμοποιείται στο ουραλικό φωνητικό αλφάβητο, ενώ κατά τον 18ο αιώνα το γράμμα χρησιμοποιήθηκε από συγγραφείς στην κορνουαλική γλώσσα της Μεγάλης Βρετανίας.
Κατηγορία:Μαθηματικά σύμβολα
Μάρτιν Ήντεν
Μάρτιν Ήντεν (αγγλικός τίτλος: Martin Eden) είναι μυθιστόρημα του Αμερικανού συγγραφέα Τζακ Λόντον που δημοσιεύθηκε σε συνέχειες στο περιοδικό Pacific Monthly από τον Σεπτέμβριο του 1908 έως τον Σεπτέμβριο του 1909 και στη συνέχεια εκδόθηκε σε βιβλίο τον Σεπτέμβριο του 1909.
Αφηγείται τη δύσκολη ζωή ενός αμόρφωτου νεαρού ναυτικού που αγωνίζεται απεγνωσμένα να μορφωθεί και να γίνει συγγραφέας για να βελτιώσει την κοινωνική του θέση, με κίνητρο τον έρωτά του για μια μεγαλοαστή κοπέλα. Αν και τελικά κατακτά την επιτυχία που επιθυμεί, χάνει την εμπιστοσύνη του στους ανθρώπους με τραγικό αποτέλεσμα.
Βουλγαρικές βουλευτικές εκλογές Απριλίου 2021
Στις 4 Απριλίου 2021 διεξήχθησαν βουλευτικές εκλογές στη Βουλγαρία, για την εκλογή των 240 μελών της Εθνοσυνέλευσης.
Μάρτιν Ήντεν
Η ιστορία του Μάρτιν Ήντεν έχει πολλά κοινά σημεία με τη ζωή του Λόντον, ο οποίος στην αρχή της καριέρας του χρειάστηκε να αγωνισθεί για την επιτυχία. Παρά τις ομοιότητες, ο συγγραφέας πάντα υποστήριζε ότι το έργο ήταν μια επίθεση στον ατομικισμό. Κάνοντας τον Μάρτιν ένα ατομικιστικό alter-ego του, που φτάνει στην καταστροφή λόγω έλλειψης δεσμών και κοινωνικής συνοχής, ο σοσιαλιστής Τζακ Λόντον προσπάθησε να αναδείξει την ανάγκη για οργάνωση και κοινωνική αλληλεγγύη.
Βουλγαρικές βουλευτικές εκλογές Απριλίου 2021
Τα προκαταρκτικά αποτελέσματα δείχνουν ότι το ΠΕΑΒ, το κεντροδεξιό κόμμα του Πρωθυπουργού Μπορίσοφ, ήρθε πρώτο συγκεντρώνοντας το 26% των ψήφων. Όμως, επειδή δεν θα έχει την απόλυτη πλειοψηφία στην Εθνοσυνέλευση, δηλαδή πάνω από 50% των εδρών, θα πρέπει να διαπραγματευτεί για να σχηματίσει κυβέρνηση συνεργασίας με κάποια από τα άλλα πέντε κόμματα που πέρασαν το εκλογικό όριο του 4% και μπήκαν στο κοινοβούλιο. Η αρχηγός του Σοσιαλιστικού Κόμματος, η Κορνέλια Νίνοβα, ήδη δήλωσε ότι δεν θα συνεργαστεί με το ΠΕΑΒ. Το νέο λαϊκιστικό κόμμα Υπάρχει Τέτοιος Λαός του 54χρονου τηλεοπτικού παρουσιαστή Σλάβι Τριφόνοφ ήρθε δεύτερο με το 18% των ψήφων. Στην Εθνοσυνέλευση μπήκαν, επίσης, το φιλελεύθερο Κίνημα για Δικαιώματα και Ελευθερίες, η δεξιά συμμαχία Δημοκρατική Βουλγαρία και η κεντροαριστερή συμμαχία Σηκωθείτε! Έξω η Μαφία.
Μάρτιν Ήντεν
Το μυθιστόρημα έχει διασκευαστεί πολλές φορές για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση.
Βουλγαρικές βουλευτικές εκλογές Απριλίου 2021
Εκλογικό σύστημα
Τα 240 μέλη της Εθνοσυνέλευσης εκλέγονται με δημοκρατικές, άμεσες εκλογές, με καθολική και μυστική ψηφοφορία, για τετραετή θητεία. Το εκλογικό σύστημα είναι αναλογική εκπροσώπηση από 31 πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες, που έχουν 4–16 έδρες έκαστη. Το εκλογικό όριο για να μπει ένα κόμμα στο κοινοβούλιο είναι 4% του συνολικού αριθμού έγκυρων ψήφων σε εθνικό επίπεδο. Οι εκλογείς ψηφίζουν από από καταλόγους υποψηφίων πολιτικών κομμάτων βάζοντας έναν σταυρό προτίμησης δίπλα στον υποψήφιο της επιλογής τους. .Η προσέλευση στην ψηφοφορία δεν είναι υποχρεωτική, και δικαίωμα ψήφου έχουν όλοι οι πολίτες της Βουλγαρίας ηλικίας άνω των 18 ετών, υπό την προϋπόθεση να μην έχουν αποστερηθεί το δικαίωμα με δικαστική απόφαση.
Μάρτιν Ήντεν
Περιλαμβάνεται στην 61η θέση στα 100 βιβλία του 20ου αιώνα της γαλλικής εφημερίδας Le Monde.
Βουλγαρικές βουλευτικές εκλογές Απριλίου 2021
Μετά τις εκλογές
Μετά από διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες κατά της κυβέρνησής του, ο επί πολλά χρόνια Πρωθυπουργός Μπόικο Μπορίσοφ παραιτήθηκε από την προσπάθεια σχηματισμού νέας κυβέρνησης. Το κόμμα ΠΕΑΒ που ήρθε πρώτο στις εκλογές πρότεινε τον πρώην Υπουργό Εξωτερικών Ντάνιελ Μίτοφ για Πρωθυπουργό αλλά απέτυχε. Το δεύτερο κόμμα, το Υπάρχει Τέτοιος Λαός του Σλάβι Τριφόνοφ έστειλε την γκρανμαιτρ σκακίστρια Αντοανέτα Στεφάνοβα για να παρευρεθεί στη συνάντηση με τον Πρόεδρο Ρούμεν Ράντεφ και να απορρίψει επίσημα για λογαριασμό του κόμματος την πρόταση για σχηματισμό κυβέρνησης. Και το τρίτο κόμμα, το Βουλγαρικό Σοσιαλιστικό Κόμμα της Κορνέλια Νίνοβα, επίσης, απέρριψε την πρόταση. Κατά συνέπεια, ο Πρόεδρος Ράντεφ προκήρυξε νέες εκλογές για τις 11 Ιουλίου 2021. Στις 12 Μαΐου ο ταξίαρχος Στέφαν Γιάνεφ ανέλαβε καθήκοντα ως προσωρινός Πρωθυπουργός της υπηρεσιακής κυβέρνησης μέχρι τις επόμενες εκλογές.
Παραπομπές
2021 04 Βουλγαρ
Μάρτιν Ήντεν
Υπόθεση
Ο Μάρτιν Ήντεν είναι ένας νεαρός τραχύς ναυτικός που ζει στο Όκλαντ στις αρχές του 1900. Έχει μεγαλώσει σε εργατική οικογένεια και δεν έχει λάβει καμία εκπαίδευση αλλά θέλει να μορφωθεί, κάτι που πιστεύει ότι θα βελτιώσει τη ζωή του, που μέχρι τώρα είναι γεμάτη περιπέτειες, ταξίδια και σκληρή δουλειά. Μια μέρα, ενώ εργαζόταν ως ναύτης σε ένα πορθμείο, ο Μάρτιν υπερασπίζεται τον νεαρό Άρθουρ Μορς ενάντια σε μια συμμορία. Αυτός τον προσκαλεί στο σπίτι του για δείπνο για να τον ευχαριστήσει για τη βοήθειά του αλλά και για να δείξει στη μεγαλοαστική οικογένειά του έναν εκπρόσωπο ενός άγνωστου σ' αυτούς βίαιου κόσμου. Εκεί ο Μάρτιν συναντά την αδελφή του νεαρού, την Ρουθ Μορς, μια λεπτεπίλεπτη νεαρή κοπέλα της καλής κοινωνίας. Την ερωτεύεται αμέσως και καταλαβαίνει ότι η ένωσή τους θα ήταν δυνατή μόνο αν ήταν σε θέση να γεφυρώσει το πνευματικό και κοινωνικό χάσμα που τους χωρίζει. Αποφασίζει να μορφωθεί για να την κατακτήσει. Σιγά σιγά, πρώτα για να την ευχαριστήσει και μετά από δίψα για μόρφωση, ξεκινάει μια δύσκολη και παθιασμένη περίοδο αυτοδιδασκαλίας με στόχο να γίνει ένας καταξιωμένος συγγραφέας, κάτι που αισθάνεται σαν μια ακατάσχετη επιθυμία. Αρχίζει να γράφει ασταμάτητα, όμως παρά το ταλέντο που πιστεύει ότι έχει, δεν καταφέρνει να ζήσει από την πένα του, οι εκδότες απορρίπτουν τα χειρόγραφά του. Η Ρουθ ανταποκρίνεται στα αισθήματα του Μάρτιν, ωστόσο, του ζητά να βρει δουλειά ενώ πάντα η οικογένειά της προσπαθεί να την αποτρέψει από την πρόθεσή της να τον παντρευτεί.
Μετά από μια περίοδο δύο ετών μεγάλων υλικών δυσκολιών - φτάνει στα όρια της εξαθλίωσης -, εντατικής μελέτης και συγγραφής - γράφει ποιήματα, ιστορίες, βιβλία και δοκίμια - ο Μάρτιν καταφέρνει να πετύχει την πολυπόθητη φήμη και τα χρήματα, χάρη σε ένα φιλοσοφικό δοκίμιο, που έγινε η λογοτεχνική επιτυχία της χρονιάς, ξεσηκώνοντας συζητήσεις σε ΗΠΑ και Ευρώπη. Αλλά αυτή η επιτυχία έρχεται μόνο μετά από δύο περιστατικά που στράγγισαν την ψυχή του: ο αγαπημένος του φίλος και προστάτης, επίσης συγγραφέας και ποιητής Ρας Μπρίσεντεν αυτοκτονεί και η Ρουθ τον εγκαταλείπει, τελικά οι γονείς της την έπεισαν να τον απορρίψει εξαιτίας μιας ψευδούς δημοσίευσης που τον απεικόνιζε ως σοσιαλιστή, κάτι που δεν ήταν. Η Ρουθ του γράφει ένα αποχαιρετιστήριο γράμμα στο οποίο τον κατηγορεί, για πολλοστή φορά, ότι δεν κατάφερε να βρει δουλειά και να πετύχει στη ζωή του.
Σχεδόν αμέσως μετά από αυτά τα δύο τρομερά γεγονότα, η επιτυχία και η συνακόλουθη αλλαγή στην κοινωνική θέση του, πείθει όσους προηγουμένως τον αμφισβητούσαν, τον απέφευγαν ή τον περιφρονούσαν να αλλάξουν γνώμη και ο Μάρτιν προσκαλείται σε δείπνα στα καλύτερα σπίτια της πόλης και δίνει διαλέξεις σε κύκλους διανοούμενων του Σαν Φρανσίσκο. Ακόμη και η Ρουθ, με τη συναίνεση της οικογένειάς της, επιχειρεί να τον ξανακερδίσει, όμως ο Μάρτιν, εντελώς απελπισμένος, συνειδητοποιεί ότι ο έρωτάς της είναι ψεύτικος και δεν δείχνει το παραμικρό ενδιαφέρον.
Αυτή την περίοδο, απογοητευμένος, σταματάει να διαβάζει και να γράφει και καταλαμβάνεται από το εμμονικό ερώτημα για το τι είχε αλλάξει σ' αυτόν και στα έργα του, δεδομένου ότι τα έργα τα οποία τώρα οι εκδότες χαρακτήριζαν αριστουργήματα, μάλωναν και τα αγόραζαν από αυτόν με κάθε τιμή, ήταν τα ίδια που πριν από λίγους μήνες τα είχαν απορρίψει, ενώ τα ίδια άτομα που τώρα συναγωνίζονταν για να τον καλέσουν σε δείπνο, τότε τον περιφρονούσαν. Αισθάνεται ότι οι άνθρωποι δεν τον εκτιμούν ούτε για τον εαυτό του ούτε για το έργο του αλλά μόνο για τη φήμη του.
Θέλοντας να απελευθερωθεί από την κοινωνική υποκρισία, ο Μάρτιν φεύγει για να εγκατασταθεί σε ένα νησί στον Ειρηνικό. Πάνω στο πλοίο, μη έχοντας πια διάθεση για τίποτε, πηδά στη θάλασσα και πνίγεται.
Σχόλια
μικρογραφία|Ο [[Τζακ Λόντον (1903)]] Όταν ο Τζακ Λόντον έγραψε τον Μάρτιν Ήντεν σε ηλικία 33 ετών, είχε ήδη κερδίσει διεθνή αναγνώριση με τα μυθιστορήματα Το κάλεσμα της άγριας φύσης (1903), Ο θαλασσόλυκος (1903) και Ο Ασπροδόντης (1906). Έγραψε το μυθιστόρημα στο εξαντλητικό διετές ταξίδι του με ιστιοφόρο στον Νότιο Ειρηνικό, καθώς πάλευε με την κούραση και τις ασθένειες.
Το μυθιστόρημα περιλαμβάνει αυτοβιογραφικά στοιχεία, με πολλές ομοιότητες μεταξύ του Μάρτιν Ήντεν και του ίδιου του συγγραφέα. Και οι δύο προέρχονταν από φτωχές οικογένειες και αναδείχθηκαν μόνο με τις δικές τους προσπάθειες. Και οι δύο ήταν αυτοδίδακτοι. Και οι δύο αγωνίστηκαν σκληρά για το ψωμί τους, ο Λόντον γράφει για τις οικονομικές δυσκολίες του Μάρτιν με προσωπική γνώση του θέματος. Ωστόσο, οι πολιτικές και φιλοσοφικές απόψεις του σοσιαλιστή Λόντον και του ήρωά του είναι διαφορετικές. Η κοσμοθεωρία του Μάρτιν Ήντεν βασίζεται σε ένα μείγμα του υλισμού του Χέρμπερτ Σπένσερ και του ορθολογισμού και της ηθικής του Φρίντριχ Νίτσε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Τζακ Λόντον
Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Μάριος Μαυρίδης
Ο Μάριος Μαυρίδης (Καρπάσια Κερυνείας, 5 Αυγούστου 1963) είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Από το 2011 είναι βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Κερύνειας εκλεγμένος με τον ΔΗΣΥ.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μάριος Μαυρίδης γεννήθηκε στην Καρπάσια στις 5 Αυγούστου 1963. Ομιλεί πέρα από την ελληνική και την αγγλική γλώσσα. Είναι κάτοχος πτυχίου Οικονομικών-Λογιστικής (1984) και κάτοχος διδακτορικού διπλώματος στα οικονομικά (1991) του Πανεπιστημίου του Ιλινόις. Επιπλέον είναι εγκεκριμένος λογιστής (1986) και εγκεκριμένος σύμβουλος επενδύσεων (2006) στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.
Από το 1992 είναι καθηγητής οικονομικών στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Κύπρου.
Ο Μάριος Μαυρίδης είναι νυμφευμένος με την Έλενα Παγδατή και έχει δύο υιούς και μία κόρη.
Πολιτική διαδρομή
Εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 2011 στην Εκλογική Περιφέρεια Κερύνειας με τον Δημοκρατικό Συναγερμό για την Ι΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Επανεκλέχθηκε στις βουλευτικές εκλογές του 2016 για την ΙΑ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Ως βουλευτής, διετέλεσε αναπληρωτής πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Οικονομικών και Προϋπολογισμού. Είναι μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εργασίας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Θεσμών, Αξιών και Επιτρόπου Διοικήσεως, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Οικονομικών και Προϋπολογισμού, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Παρακολουθήσεως Σχεδίων Αναπτύξεως και Ελέγχου Δημόσιων Δαπανών και της Ad Hoc Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για την Αναθεώρηση και τον Εκσυγχρονισμό του Κανονισμού της Βουλής. Επιπλέον, διετέλεσε μέλος της αντιπροσωπίας της Βουλής στη Διακοινοβουλευτική Διάσκεψη για τη Σταθερότητα, τον Οικονομικό Συντονισμό και τη Διακυβέρνηση στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Επανεκλέγηκε στις βουλευτικές εκλογές του 2021 για την ΙΒ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Δημοκρατικό Συναγερμό Κατηγορία:Βουλευτές Κερύνειας Κατηγορία:Κύπριοι πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Βουλευτές Ι΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές ΙΑ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές ΙΒ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Σαλούτζα
Η Σαλούτζα (ιταλικά: Saluggia) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βερτσέλλι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Ντέμνα της Γεωργίας
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος και κληρονόμος του βασιλιά Δαβίδ Ε΄, ο οποίος είχε καθαιρέσει τον πατέρα του Δημήτριο Α΄ σε ένα πραξικόπημα του παλατιού το 1155. Λίγο μετά το τέλος τού Δαβίδ Ε΄ (1155), ο Δημήτριος A;  ανακήρυξε τον νεότερο γιο του, Γεώργιο (Γ΄) ως διάδοχο, παραβιάζοντας έτσι έναν κύριο νόμο της διαδοχής και στερώντας από τον Ντέμνα τα δικαιώματά του στον θρόνο.
Τα μεσαιωνικά Γεωργιανά και Αρμενικά χρονικά είναι συγκεχυμένα σχετικά με τις συνθήκες υπό τις οποίες απεβίωσε ο Δαβίδ Ε΄. Σύμφωνα με τους μεσαιωνικούς Αρμένιους ιστορικούς, ο Γεώργιος Γ΄ ενεπλάκη κατά κάποιο τρόπο στη δολοφονία του, αν και οι Γεωργιανές πηγές δεν αναφέρουν τίποτε γι' αυτό. Ένας Αρμένιος χρονικογράφος, ο Βαρντάν Αραβέλτσι, λέει ότι ο Δαβίδ Ε΄ δολοφονήθηκε «από τον Σουμπάτ και τον Iβάνε [Oρμπέλι] σε μία συνωμοσία των Oρμπέλι... Είχαν κάνει συμφωνία με τον Γεώργιο, τον αδελφό του Δαβίδ, ότι θα τους όριζε στρατηγούς». Ο Ιβάνε Ορμπέλι ανταμείφθηκε πράγματι από τον Γεώργιο Γ΄ με τον τίτλο του αμιρσπασαλάρ κατά τη στέψη εκείνου. Ένας άλλος Αρμένιος, ο Στέπανος Ορμπελιάν, απόγονος του γένους των Oρμπέλι, που έγραψε λίγο μετά τον Βαρντάν, αρνείται οποιαδήποτε οικογενειακή ανάμειξη στη δολοφονία του βασιλιά και ισχυρίζεται ότι ο Γεώργιος Γ΄ είχε ορκιστεί στον βασιλεύοντα αδελφό του ότι θα κυβερνούσε μόνο, έως ότου ο Ντέμνα φτάσει στην ενηλικίωσή του, αλλά στη συνέχεια δεν εφάρμοσε τον όρκο του. Ισχυρίζεται ότι οι Ορμπέλι ήταν μάρτυρες αυτού τού όρκου και ότι οδήγησαν την εξέγερση του 1177 για να επαναφέρουν τον Ντέμνα, ο οποίος ήταν πλέον ενήλικος, στη σωστή θέση του. Είτε έτσι, είτε αλλιώς ο Ντέμνα θεωρήθηκε από πολλούς ως νόμιμος διεκδικητής του στέμματος της Γεωργίας και θύμα αδικίας. Επιπλέον, είχε νυμφευτεί την κόρη του Ιβάνε Ορμπέλι και το ενδιαφέρον τής οικογένειας για την εξέγερση ήταν σαφές. Ο Ντέμνα είχε επίσης τη συμπάθεια από αρκετούς υψηλόβαθμους αυλικούς και στρατιωτικούς, που είχαν τα φέουδά τους κυρίως στα νότια Γεωργιανά και στα υπό την επικυριαρχία της Γεωργίας Αρμενικά εδάφη.
Η εξέγερση με επικεφαλής τον Ιβάνε Ορμπέλι ξεκίνησε το 1177. Οι αντάρτες έστεψαν τον Ντέμνα βασιλιά στο κάστρο της Αγάρα και παρέλασαν με 30.000 άνδρες στην πρωτεύουσα της Γεωργίας, την Τιφλίδα. Ωστόσο το σχέδιο αιφνιδιαστικής επίθεσης του Ορμπέλι απέτυχε. Ο Γεώργιος Γ΄ στηρίχθηκε κυρίως σε στρατεύματα διάρρηξης, που παρείχαν οι μισθοφόροι Κιπτσάκοι και οι Καυκάσιοι ορειβάτες. Με τη βία και τη διπλωματία παρότρυνε πολλούς από τους επαναστάτες ευγενείς να παραδοθούν. Ωστόσο ο Ορμπέλι αρνήθηκε να συμμορφωθεί και αποσύρθηκε στο φρούριο Λόρχε (τώρα Λόρι Αρμενίας). Ο βασιλικός στρατός κατέλαβε γρήγορα τα φέουδα των ανταρτών αρχόντων και πολιόρκησε το Λόρχε. Ο Ορμπέλι ζήτησε βοήθεια από τους γειτονικούς Σελτζούκους ηγεμόνες, αλλά οι δυνάμεις του είχαν εξαντληθεί εντελώς, πριν προλάβουν να φθάσουν οι ενισχύσεις. Ο Ντέμνα ήταν ο πρώτος, που παραδόθηκε. Αφήνοντας τον εαυτό του και τους οπαδούς του στο έλεος τού θείου του, τυφλώθηκε και ευνουχίστηκε, για να εξασφαλιστεί η πρωτοκαθεδρία του κλάδου της οικογένειας του Γεωργίου Γ΄. Οι Ορμπέλι εξοντώθηκαν και τα εδάφη και τα πλούτη τους κατασχέθηκαν. Φυλακισμένος, ο Ντέμνα δεν επέζησε της τιμωρίας και σύντομα απεβίωσε.
Η Γεωργιανή ποιήτρια Tάμαρ Εριστάβι πρότεινε το 1988 μία ρομαντική, αν και αναξιόπιστη και κατά τα άλλα αναπόδεικτη υπόθεση, που ταυτίζει τον πρίγκιπα Ντέμνα με τον διάσημο γεωργιανό ποιητή Σότα Ρουσταβέλι, ο οποίος φέρεται να ήταν ερωτευμένος με την εξαδέλφη του, την πριγκίπισσα Tάμαρ. ο Σότα επέζησε των καταστολών και έγραψε το ποίημά του Ο Ιππότης με το Δέρμα του Πάνθηρα (αφιερωμένο στην Τάμαρ) εξόριστος, με την υποτιθέμενη ταυτότητα του Ρουσταβέλι.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Κάστρα στο νομό Κυκλάδων
Παραπομπές
Κατηγορία:Κάστρα στην Ελλάδα
Άριελ Σορίν
Ο Άριελ Ουγκώ Σορίν (Ariel Hugo Sorín, γενν. 26 Απριλίου 1967, Μπουένος Άιρες) είναι Αργεντινός σκακιστής. Του απονεμήθηκε ο τίτλος του Διεθνούς Μαιτρ το 1989 και ο ανώτατος σκακιστικός τίτλος του Γκρανμαίτρ το 1995. Την υψηλότερη βαθμολογία ΕΛΟ του πέτυχε τον Ιανουάριο του 2003 με 2519 βαθμούς.
Αποτελέσματα Σκακιστικών Ολυμπιάδων
Ο Α. Σορίν έχει εκπροσωπήσει την Αργεντινή σε αρκετές σκακιστικές Ολυμπιάδες. Τα αποτελέσματά του φαίνονται αναλυτικότερα στον παρακάτω πίνακα:
Αποτελέσματα Σκακιστικών Πρωταθλημάτων Αργεντινής
Ο Α. Σορίν συμμετείχε επανειλημμένα στο Σκακιστικό Πρωτάθλημα Αργεντινής. Παρακάτω παρουσιάζονται κάποια από τα καλύτερα αποτελέσματά του:
Αποτελέσματα Παγκόσμιων Ομαδικών Νεανικών Πρωταθλημάτων (U26)
Ο Α. Σορίν έχει εκπροσωπήσει την Αργεντινή σε δύο Παγκόσμια Ομαδικά Νεανικά Πρωταθλήματα. Τα αποτελέσματά του φαίνονται αναλυτικότερα στον παρακάτω πίνακα: Ο Α. Σορίν απέσπασε πλήθος βραβείων από τις συμμετοχές του στις παραπάνω διοργανώσεις: Πιο συγκεκριμένα:
Αποτελέσματα Παναμερικανικών Ατομικών Πρωταθλημάτων
Ο Α. Σορίν έχει συμμετάσχει μία φορά σε ένα Παναμερικανικό Ατομικό Πρωτάθλημα. Τα αποτελέσματά του φαίνονται αναλυτικότερα στον παρακάτω πίνακα:
Αποτελέσματα Παναμερικανικών Ατομικών Νεανικών Πρωταθλημάτων
Ο Α. Σορίν έχει συμμετάσχει τρεις φορές στο Παναμερικανικό Ατομικό Νεανικό Πρωτάθλημα. Παρακάτω παρουσιάζονται ορισμένα από τα καλύτερα αποτελέσματά του:
Αποτελέσματα Παναμερικανικών Ομαδικών Πρωταθλημάτων
Ο Α. Σορίν έχει εκπροσωπήσει την Αργεντινή σε δύο Παναμερικανικά Ομαδικά Πρωταθλήματα. Τα αποτελέσματά του φαίνονται αναλυτικότερα στον παρακάτω πίνακα: Ο Α. Σορίν απέσπασε πλήθος βραβείων από τις συμμετοχές του στις παραπάνω διοργανώσεις: Πιο συγκεκριμένα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Αργεντινοί σκακιστές
Χριστιανός Β΄ του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ
Ο Χριστιανός Β΄, γερμ. Christian II (11 Αυγούστου 1599 - 22 Σεπτεμβρίου 1656) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν πρίγκιπας του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ (1630-1656).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Χριστιανού Α΄, πρίγκιπα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ και της Άννας, κόρης του Άρνολντ Γ΄, κόμη του Μπέντχαϊμ-Στάινφουρτ-Τέκλενμπουργκ-Λίμπουργκ.
Το 1656 απεβίωσε στο Μπέρνμπουργκ σε ηλικία 57 ετών και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος (επιζήσας) γιος του Βίκτωρ Αμεδαίος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1625 την εξαδέλφη του Ελεονώρα-Σοφία, κόρη του Ιωάννη Β΄ δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Σαν Τζάκομο Βερτσελλέζε
Το Σαν Τζάκομο Βερτσελλέζε (ιταλικά: San Giacomo Vercellese) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βερτσέλλι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βερτσέλλι
Υπασπιστής
μικρογραφία|Υπασπιστής Ο υπασπιστής ήταν είδος αρχαίου πολεμιστή. Στον Όμηρο, ο Δηίφοβος προχωράει «ὑπασπίδια» ή υπό την κάλυψη της ασπίδας του. Από τον 4ο αιώνα π.Χ, η λέξη είχε ερμηνευθεί ως στρατιώτης υψηλού κύρους, όπως ισχυρίζεται ο Ηρόδοτος σε μία από τις πρώτες γνωστές χρήσεις:
Αυτή η μονάδα, γνωστή ως υπασπιστές, ήταν πιθανώς οπλισμένη ως οπλίτες και όχι ως φαλαγγίτες στον στρατό του Φιλίππου Β'. Στη μάχη, ήταν οπλισμένοι με ασπίδα, σπολά ή λινοθώρακα ως πανοπλία, περικεφαλαία, δόρυ και με ξίφος ή κοπίδα. Σε προκαθορισμένες μάχες, οι Μακεδονικοί υπασπιστές τοποθετούνταν στις πτέρυγες της φάλαγγας, ενώ οι δικές τους πλευρές προστατεύονταν από το ελαφρύ πεζικό και το ιππικό. Η δουλειά τους ήταν να φρουρούν τις πλευρές αυτού του μεγάλου και δύσκαμπτου σχηματισμού. Οι φαλαγγίτες δεν ήταν ιδιαίτερα ευκίνητοι ή ικανοί να γυρίσουν γρήγορα, έτσι οι υπασπιστές θα εμπόδιζαν τις επιθέσεις στις ευάλωτες πλευρές. Ο ρόλος τους ήταν ζωτικός για την επιτυχία της τακτικής του Φίλιππου, διότι η Μακεδονική Φάλαγγα, αν και αήττητη από το μέτωπο, ήταν ευάλωτη σε γρήγορους ελιγμούς και περικυκλώσεις. Την προστασία από αυτόν τον σοβαρό κίνδυνο την παρείχαν οι υπασπιστές, οι οποίοι μπορούσαν να διεξάγουν ταχείς ελιγμούς και να χρησιμοποιούν τακτικές, οι οποίες θα ήταν αδύνατες (ή τουλάχιστον πολύ λιγότερο αποτελεσματικές) εάν εκτελούνταν από τους φαλαγγίτες. μικρογραφία|Υπασπιστές Αξίζει να επισημανθεί ότι οι αναφορές σε μονάδες ονόματι «υπασπιστές» εμφανίζονται πολύ αργότερα από την εποχή του Φιλίππου Β', και γι' αυτό οι σύγχρονοι μελετητές υποθέτουν ότι οι μετέπειτα αναφορές όπως αυτές από τον Διόδωρο Σικελιώτη (1ος αιώνας π.Χ) και τον Φλάβιο Αρριανό είχαν παλαιότερες πηγές.
Στην Ελληνιστική περίοδο, οι υπασπιστές συνέχισαν να υπάρχουν, αν και με διαφορετικές ιδιότητες και ονόματα. Το όνομα επέζησε στα βασίλεια των Σελευκιδών, των Πτολεμαίων και των Αντιγονιδών, αλλά θεωρούνταν πλέον βασιλικοί σωματοφύλακες και στρατιωτικοί διαχειριστές. Ο Πολύβιος αναφέρει έναν υπασπιστή που έστειλε ο Φίλιππος Ε' της Μακεδονίας, μετά την ήττα του στη Μάχη των Κυνός Κεφαλών το 197 π.Χ., στη Λάρισα για να κάψει κρατικά έγγραφα.
Η πολεμική μονάδα των υπασπιστών φαίνεται να έχει επιζήσει στη Μακεδονία ως οι πελταστές, της οποίας το κύρος, ο εξοπλισμός και ο ρόλος φαίνεται να ήταν σχεδόν ακριβώς ίδιοι με εκείνον του υπασπιστών κατά τη βασιλεία του Φιλίππου. Αρχικά αποτελούμενη από 3.000 άνδρες, από τον Τρίτο Μακεδονικό Πόλεμο υπήρχαν 5.000, πιθανόν για την υιοθεσία άλλου σχηματισμού.
Πηγές
Κατηγορία:Στρατιωτικοί σχηματισμοί της αρχαίας Ελλάδας Κατηγορία:Αρχαιοελληνική στρατιωτική ορολογία Κατηγορία:Μακεδονία Κατηγορία:Αλέξανδρος ο Μέγας Κατηγορία:Μακεδονικό Βασίλειο
Δημήτρης Κοσμόπουλος
Έχει εκδώσει εννέα ποιητικές συλλογές και τρία δοκίμια που αφορούν θέματα κριτικής και λογοτεχνίας. Έργα του (μεταφράσεις, δοκίμια και κριτικά κείμενα) έχουν δημοσιευθεί σε εφημερίδες και λογοτεχνικά περιοδικά. Πολλά από τα ποιήματά του έχουν μεταφραστεί σε ευρωπαϊκές γλώσσες και στα αραβικά, και έχουν συμπεριληφθεί σε ελληνικές και ξένες ανθολογίες. Ποιητικά του βιβλία έχουν εκδοθεί στα Ιταλικά, στα Γαλλικά και στα Αλβανικά. Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων (2004), της Εταιρείας Παπαδιαμαντικών Σπουδών (2001) και της ΕΣΗΕΑ (2005). Είναι Διευθυντής Σύνταξης στο λογοτεχνικό περιοδικό Νέα Ευθύνη.
Έχει διατελέσει ραδιοφωνικός παραγωγός επί σειρά ετών σε εκπομπές για τη λογοτεχνία ενώ έχει λάβει μέρος και σε εκπομπές στην τηλεόραση (Παρασκήνιο, Εποχές και Συγγραφείς, κ.ά.). Τον Ιούνιο του 2019, από το Κανάλι της Βουλής, προβλήθηκε η σειρά «Ο λόγος της γραφής», ωριαίο αφιέρωμα στη ζωή και στο έργο του. Έχει εκπροσωπήσει την Ελλάδα σε διεθνείς και μεσογειακές ποιητικές συναντήσεις και έχει συμμετάσχει σε διεθνή κι ελληνικά συνέδρια για τη λογοτεχνία, την ποίηση και την κριτική.
Zει και εργάζεται στην Αθήνα.
Διακρίσεις
2005: Βραβείο Έλληνα Λυρικού ποιητή «Λάμπρος Πορφύρας» της Ακαδημίας Αθηνών.
2013: Διεθνές Βραβείο «Κ. Π. Καβάφη» για το σύνολο του ποιητικού του έργου.
2018: Βραβείο Ποιήσεως του Ιδρύματος «Κώστα και Ελένης Ουράνη» της Ακαδημίας Αθηνών για το ποιητικό βιβλίο Θέριστρον (Κέδρος, 2018).
2019: Βραβείο Ποιήσεως «Ζαν Μωρεάς» για το καλύτερο ποιητικό βιβλίο του 2018 (Θέριστρον, Κέδρος, 2018).
Ποιητικές συλλογές
Λατομείο, Κέδρος, Αθήνα, 2002, 2003
Του Νεκρού Αδερφού, Κέδρος, Αθήνα, 2003, 2005
Πουλιά της Νύχτας, Κέδρος, Αθήνα, 2005
Ανάστασις του Ανδρέα Ταρκόφσκι, Ερατώ, Αθήνα, 2008, 2019
Βραχύ Χρονικό, Κέδρος, Αθήνα, 2009
Κρούσμα, Κέδρος, Αθήνα, 2011
Κρυπτόλεξο, Δόμος, Αθήνα, 2013, 22018
Κατόπιν Εορτής, Ερατώ, Αθήνα, 2015, 2019
Θέριστρον, Κέδρος, Αθήνα, 2018
Δοκίμια
Τα όρια της φωνής, Κέδρος, Αθήνα, 2006
Η πτήση του ιπταμένου – Μια εισαγωγή στην ποίηση του Νάσου Βαγενά, Ίνδικτος, Αθήνα, 2007
Συμμετοχή σε συλλογικά έργα
Προσφορά στον Άγγελο Τερζάκη, Ευθύνη, Αθήνα, 2000.
Πρακτικά Β΄ διεθνούς συνεδρίου για τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, Δόμος, Αθήνα, 2002
Οδυσσέας Ελύτης, Γιάννης Ρίτσος, Ευθύνη, Αθήνα, 2003
Η κρίση και η έξοδος, Καστανιώτης, Αθήνα, 2005
Με τον ρυθμό της ψυχής, Κέδρος, Αθήνα, 2006
Η ποίηση στον Κέδρο 2004-2006, Κέδρος, Αθήνα, 2006
Αίμος – Ανθολογία βαλκανικής ποίησης, Οι Φίλοι του περιοδικού «Αντί», Αθήνα, 2006
Μέρες ποίησης, Γαβριηλίδης, Αθήνα, 2007
Νίκος Εγγονόπουλος: Ο ζωγράφος και ο ποιητής, Μουσείο Μπενάκη, Αθήνα, 2010
Κίτρινο και μαύρο, ΠεριΤεχνών, Αθήνα, 2010
Σωτήρης Σόρογκας, 50 χρόνια ζωγραφική, Μουσείο Μπενάκη, Αθήνα, 2010
Μ' έναν τρόπο μυστικό, Καλειδοσκόπιο, Αθήνα, 2011
Ημερολόγιο 2012: Η δική μας Ελλάδα, Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη, Αθήνα, 2011
Πρακτικά Γ΄ διεθνούς συνεδρίου για τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, Δόμος, Αθήνα, 2012
Πρακτικά τριακοστού πρώτου συμποσίου ποίησης: Ποίηση και Κρίση, Μανδραγόρας, Αθήνα, 2013
Μήτηρ Θεού, μητέρα των ανθρώπων, Η Καθημερινή, Αθήνα, 2013
Χρήστος Γιανναράς, manifesto, Αθήνα, 2015
''Τ. Κ. Παπατσώνης'', manifesto, Αθήνα, 2015
Πέντε εισηγήσεις για τον Χρήστο Μαλεβίτση, Δρόμων, Αθήνα, 2018
Αφιέρωμα στον ποιητή και φιλόσοφο Γιώργο Σαραντάρη, Εκάτη, Αθήνα, 2018
Παραπομπές - σημειώσεις
Κατηγορία:Έλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες δοκιμιογράφοι
Ρωσική κατοχή της περιοχής Χερσώνας
Η στρατιωτικο-πολιτική διοίκηση της Χερσώνας (ΣΠΔΧ, Херсонская военно-гражданская администрация, Херсонська військово-цивільна адміністрація) είναι μια στρατιωτική ζώνη κατοχής της Ρωσικής Ομοσπονδίας στο έδαφος του Όμπλαστ της Χερσώνας της Ουκρανίας, που δημιουργήθηκε μετά την κατάληψη της Χερσώνας από τις Ένοπλες Δυνάμεις της Ρωσικής Ομοσπονδίας, μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία.
Μάχη στο Όμπλαστ της Χερσώνας
Στις 24 Φεβρουαρίου 2022, τα στρατεύματα της Ρωσικής Ομοσπονδίας διέσχισαν τα κρατικά σύνορα της Ουκρανίας και εξαπέλυσαν επίθεση σε ολόκληρη την επικράτεια των κρατικών συνόρων. Μονάδες στρατού εισήλθαν στο Όμπλαστ της Χερσώνας από το έδαφος της Κριμαίας. Κατά τη διάρκεια της εβδομάδας, τα ρωσικά στρατεύματα απέτυχαν να αποκτήσουν έδαφος στην πόλη: αφού κατέλαβαν την πόλη στις 25 Φεβρουαρίου, τα ουκρανικά στρατεύματα πραγματοποίησαν μια επιτυχημένη αντεπίθεση και ανακατέλαβαν τη Χερσώνα , ενώ οι Ρώσοι συνέχισαν τις προσπάθειές τους να την καταλάβουν. Την 1η Μαρτίου, οι Ρωσικές Ένοπλες Δυνάμεις περικύκλωσαν τη Χερσώνα και μπήκαν στην πόλη, και στις 2 Μαρτίου κατάφεραν να αποκτήσουν έδαφος σε αυτήν, γεγονός που οδήγησε σε ντε φάκτο έλεγχο στο μεγαλύτερο μέρος του Όμπλαστ της Χερσώνας στις αρχές Μαρτίου.
Στρατιωτική κατοχή
Μετά την καθιέρωση του ελέγχου των Ενόπλων Δυνάμεων της Ρωσικής Ομοσπονδίας, θεσπίστηκαν οι ακόλουθοι κανόνες στο έδαφος της πόλης :
Στις 4 Μαρτίου 2022, η μετάδοση των ουκρανικών τηλεοπτικών καναλιών απενεργοποιήθηκε, ενώ σε αντάλλαγμα παρασχέθηκε ένα ρωσικό δίκτυο μετάδοσης.
Στις 5 Μαρτίου, διαδηλώσεις κατά της ρωσικής κατοχής πραγματοποιήθηκαν στη Χερσώνα με το BBC, επικαλούμενο τοπικές πηγές, να αναφέρει ότι οι Ρώσοι στρατιώτες είχαν μια λίστα με Ουκρανούς ακτιβιστές που ήθελαν να απαγάγουν.
Σύμφωνα με το Γενικό Επιτελείο των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας, τουλάχιστον 400 Ουκρανοί πολίτες συνελήφθησαν κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων.
Στις 12 Μαρτίου, σύμφωνα με τις ουκρανικές αρχές, ξεκίνησε η προετοιμασία και ο σχεδιασμός δημοψηφίσματος για την ανακήρυξη της Λαϊκής Δημοκρατίας της Χερσώνας. Έτσι, ο Σεργκέι Χαν, αντιπρόεδρος του περιφερειακού συμβουλίου της Χερσώνας, δήλωσε ότι «ο ρωσικός στρατός κάλεσε όλα τα μέλη του συμβουλίου με το ερώτημα της ετοιμότητας για συνεργασία». Την ίδια μέρα, σε έκτακτη συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου της Χερσώνας, εγκρίθηκε ψήφισμα που απαγορεύει τη διοργάνωση ενός τέτοιου δημοψηφίσματος και το κηρύσσει άκυρο.