cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παναθηναϊκός (κικ μπόξινγκ)
Ιστορία - Έμβλημα
Όπως όλα τα τμήματα του Παναθηναϊκού έχουν σύμβολο το τριφύλλι, έτσι και στην ομάδα του Κικ Μπόξινγκ δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση. Το τριφύλλι είναι ένα πανάρχαιο πνευματικό σύμβολο, γνωστό σε πολλούς λαούς ανά τον κόσμο. Είναι σύμβολο της ισορροπίας ανάμεσα στο σώμα, την ψυχή και το πνεύμα, τη γονιμότητα και την καλή τύχη.
Υιοθετήθηκε ως σήμα του το 1918 και από το 1979 μπήκε σε κύκλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παναθηναϊκός Α.Ο.
Κωνσταντίνος Δήμου
Ο Κωνσταντίνος Δήμου (Κορύνη Θήβας 1899-Αθήνα 1972) υπήρξε αρχιτέκτονας στην Ελλάδα του μεσοπολέμου, με σπουδαία συνεισφορά στο πρόγραμμα ανέγερσης νέων σχολικών κτιρίων του Υπουργείου Παιδείας.
Βιογραφία
Ο Κωνσταντίνος Δήμου γεννήθηκε στην Κορύνη της Θήβας το 1899. Σπούδασε στη νεοσύστατη τότε Σχολή Αρχιτεκτόνων του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, απ' όπου και αποφοίτησε το 1921. Μετά το πέρας των σπουδών του εργάστηκε σε ιδιωτική επιχείρηση.
Σπουδαίο κεφάλαιο στη ζωή του Δήμου αποτέλεσε η συμμετοχή του στο Υπουργείο Παιδείας (μέχρι το 1933), όπου ασχολήθηκε με την εκπόνηση μελετών σχολείων. Την εποχή αυτή στην τεχνική υπηρεσία του Υπουργείου Παιδείας συνυπηρετούν (υπό τον Γεώργιο Πάνζαρη) οι αρχιτέκτονες Νίκος Μητσάκης, Πάτροκλος Καραντινός, Κυριακούλης Παναγιωτάκος,Βασίλειος Δούρας, όλοι τους ενταγμένοι στην υλοποίηση του φιλόδοξου και υποδειγματικού προγράμματος σχολικών κτιρίων της κυβέρνησης Βενιζέλου (επί Υπουργίας Γεωργίου Παπανδρέου). Παράλληλα με τη δραστηριότητα αυτή, πρέπει να εργάστηκε ως ελεύθερος επαγγελματίας. Αυτό προκύπτει από το γνωστό έργο του των ετών 1928-1938, το οποίο περιλαμβάνει κυρίως μικρής κλίμακας οικοδομές -μονώροφες και διώροφες- αλλά και δύο εκκλησίες στη Δομβραίνη και στη Δαύλεια σε συνεργασία με τον Κ. Δήμου καθώς και το Διδακτήριο Μουλκίου Πέτρας (δημοπρασία ανέγερσης 30.5.1930). Κατά το διάστημα του πολέμου 1940-1945 υπηρέτησε στο Υπουργείο Δημοσίων Έργων με ανώτατο βαθμό επί μια πενταετία. Μεταπολεμικά, οι επαγγελματικές δραστηριότητες που ανέπτυξε παραμένουν άγνωστες, εκτός του ότι το 1961 απέκτησε εργοληπτικό πτυχίο Δ' τάξεως για έργα οδοποιίας, οικοδομικά, υδραυλικά και λιμενικά.
Όσον αφορά στην κοινωνική του δράση, πέραν του ότι υπήρξε πολύ νωρίς ιδρυτικό μέλος και Γενικός Γραμματέας του Συλλόγου Αρχιτεκτόνων, διετέλεσε, επίσης, μέλος της Ελληνικής Αρχιτεκτονικής Εταιρείας από το 1950.
Πέθανε στην Αθήνα το 1972, σε ηλικία 73 ετών.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες
Ντολμάς Αιτωλοακαρνανίας
Ο Ντολμάς (ή αλλιώς Ντουλμάς ή Τολμάς) είναι ακατοίκητη, λασπώδης, νησίδα στον Πατραϊκό κόλπο, όπου βρίσκεται στο τέλος της Λιμνοθάλασσας Μεσολογγίου και στην αρχή αυτής του Αιτωλικού. Σχηματίστηκε από τις προσχώσεις του χειμάρρου της Κρεμαστής στο χώρο δυτικά της Φοινικιάς.
Ιστορία
Η νησίδα διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο κατά την πολιορκία του Μεσολογγίου το 1826. Ήταν οχυρωμένη και αποτελούσε τμήμα της άμυνας του Μεσολογγίου σε στρατηγική θέση.
Στις 28 Φεβρουαρίου 1826 πάνω στον Τολμά έγινε μάχη μεταξύ Ελλήνων και Οθωμανών. Ανάμεσα στους νεκρούς ήταν και ο οπλαρχηγός Γρηγόρης Λιακατάς. Ο Λιακατάς είχε οχυρωθεί στην νησίδα με 300 άντρες από το Αιτωλικό και με 18 κανόνια, προσπαθώντας να ανακόψει τον Οθωμανικό στρατό του Χουσεΐν και να εμποδίσει την πολιορκία του Αιτωλικού και του Μεσολογγίου.
Αξιοθέατα
Σήμερα στον Ντολμά υπάρχει εκκλησάκι αφιερωμένο στην Παναγία και μνημείο για του πεσόντες της Μάχης του 1826.
Το μνημείο αυτό επισκευάστηκε από τις φθορές τον Ιανουάριο του 2011. Έτυχε ξανά βανδαλισμών το Μάιο του 2011. Κάθε Φλεβάρη τελείται μνημόσυνο για τους πεσόντες υπερασπιστές της νησίδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά του Πατραϊκού κόλπου Κατηγορία:Ακατοίκητα νησιά Κατηγορία:Δήμος Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου
Αραβία
thumb|250px|Η Αραβική Χερσόνησος όπως διακρίνεται από δορυφόρο. Η Αραβία ή Αραβική Χερσόνησος είναι μεγαλύτερη χερσόνησος της Ασίας, με μήκος 2.200 χλμ. στο μεγαλύτερο μήκος της και 2.000 χλμ. στο μεγαλύτερο πλάτος της. Από γεωλογικής άποψης είναι συνέχεια της Σαχάρας και τμήμα του αμμώδους εδάφους που περνώντας από το Ιράν φτάνει μέχρι την έρημο Γκόμπι. Η Αραβία είναι ένα άνυδρο οροπέδιο ενώ στη μέση περίπου βρίσκονται οάσεις και χωριά με φοίνικες και νερό σε μεγάλο βάθος. Πολύ γνωστή για τις ερήμους της και γενικά τον ερημικό της χαρακτήρα, τα μεγάλα κοιτάσματα πετρελαίου και, πολιτισμικά, ως γη των Αράβων και κοιτίδα του πολιτισμού τους, και ως η κοιτίδα μιας από τις τρεις μεγάλες μονοθεϊστικές θρησκείες της ανθρωπότητας, του Ισλάμ.
Πολιτικά, το μεγαλύτερο μέρος της Αραβικής Χερσονήσου καταλαμβάνεται από το κράτος Σαουδική Αραβία, και ακολουθούν σε έκταση τα κράτη Υεμένη, Ομάν και τα πολύ μικρότερα Κουβέιτ, Κατάρ, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, και Μπαχρέιν (το τελευταίο για την ακρίβεια είναι απλώς νησί κοντά στις ακτές της Αραβίας).
Γεωγραφία
Η Αραβική χερσόνησος βρέχεται βορειοανατολικά από τον Περσικό Κόλπο, και τα Στενά του Ορμούζ, τον κόλπο του Ομάν στα ανατολικά, την Αραβική Θάλασσα νότια και νοτιανατολικά, τον κόλπο του Άντεν στα νότια, το στενό του Μπαμπ ελ Μαντέμπ στα νοτιοδυτικά και τέλος την Ερυθρά θάλασσα νοτιοδυτικα και δυτικά. Το βόρειο κομμάτι της χερσονήσου συνορεύει με τη Συριακή έρημο με ασαφή λόγω του εδάφους όρια αλλά γενικά θεωρείται ότι το βόρειο κομμάτι της Αραβικής χερσονήσου είναι τα προς βορρά σύνορα της Σαουδικής Αραβίας και του Κουβέιτ.
Ιστορία της χερσονήσου
Μια βαβυλωνιακή επιγραφή του 2400 π.Χ. αφηγείται την ήττα του βασιλιά του Μαγκάν απο τον βαβυλώνιο βασιλιά Ναράμ-Σιν. Απο εκεί μαθαίνουμε για το Βασίλειο του Μαγκάν,(στη νοτιοδυτική πλευρά της αραβικής χερσονήσου) την περιοχή που κατοικούσε η πανάρχαια αραβική φυλή των Μηναίων. Απο βαβυλωνιακές και πάλι πηγές μαθαίνουμε τα ονόματα 25 Αράβων βασιλιάδων.
Μία άλλη επιγραφή του 2300 π.Χ. κάνει λόγο για το βασίλειο των Σαβαίων στην Υεμένη. Η διάσημη βασίλισσα του, ήταν αυτή που σύμφωνα με την Παλαιά Διαθήκη, επισκέφτηκε τον βασιλιά Σολομώντα το 950 π.Χ. . Πρωτεύουσα του βασιλείου ήταν η Μαρίμπ, με πολλούς πύργους και μεγάλους ναούς, ενώ μεγάλης κλίμακας αρδευτικά έργα έκαναν τη γύρω χώρα εύφορη. Οι Σαβαίοι ήταν παραγωγοί σμύρνας και άλλων θυμιαμάτων που από τo εμπόριο τους πλούτιζαν, αφού η χρήση τους ήταν γενικευμένη στον τότε γνωστό κόσμο. Οι Σαβαίοι επίσης έλεγχαν το νότιο εμπορικό δρόμο των καραβανιών, που μέσα από τη Μέκκα και τη Μεδίνα οδηγούσε στην Πέτρα και στην Ιερουσαλήμ.
Το 115 π.Χ. το μικρό βασίλειο των Χιμιαριτών επίσης στη νοτιοδυτική Αραβία, κατέκτησε το Βασίλειο του Σαβά και πήρε στα χέρια του το αραβικό εμπόριο για πολλούς αιώνες. Την ίδια περίπου εποχή μερικές φυλές Ιμυαριτών πέρασαν την Ερυθρά Θάλασσα και εγκαταστάθηκαν στην Αβησσυνία, δίνοντας στον μαύρο πληθυσμό της περιοχής της γνώσεις και τις παραδόσεις των σημιτικών φυλών.
Την εποχή της ρωμαϊκής κυριαρχίας και στο 25 π.Χ. ο αυτοκράτορας Αύγουστος θέλοντας να πάρει στα χέρια του, το τόσο προσοδοφόρο εμπόριο της περιοχής, έστειλε τις λεγεώνες του με στρατηγό τον Αίλλιο Γάλλο να καταλάβει και να διαλύσει τη Μαρίμπ. Οι ιθαγενείς φυλές της ερήμου, παραπλανώντας τα στρατεύματα, τα οδήγησε μέσα στην έρημο που αποδεκατίστηκαν από τον καύσωνα, την έλλειψη νερού και τις αρρώστιες. Οι Ρωμαίοι κατάφεραν να καταλάβουν το λιμάνι του Άντεν στην Υεμένη και από εκεί να κυριαρχήσουν στον δρόμο Αιγύπτου - Ινδιών.
Κατά τη βυζαντινή εποχή, στον βορρά μικρά βασίλεια με αρχηγούς τους σεΐχηδες, γνώρισαν κάποια ακμή κυρίως από το εμπόριο. Οι Γασσανίδες σεΐχηδες, της βορειοδυτικής Αραβίας κυριαρχούσαν μέχρι και τον 7ο αιώνα ενώ οι Λαχμίδες ίδρυσαν στην πόλη Χίρα κοντά στη Βαβυλώνα ένα βασίλειο που ανέπτυξε πολύ μεγάλο πολιτισμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αραβία Κατηγορία:Γεωγραφία της Μέσης Ανατολής Κατηγορία:Χερσόνησοι της Ασίας
Εμβρυολογία
Η εμβρυολογία αποτελεί τον ένα από τους δύο κλάδους της οντογενεσιολογίας, που μελετά την ανάπτυξη των εμβρύων από τη πρώτη διαίρεση του γονιμοποιημένου ωαρίου, έως ότου αυτό πάρει την οριστική του μορφή, πριν την γέννηση. Επιπλέον, η εμβρυολογία περιλαμβάνει τη μελέτη συγγενών διαταραχών που εμφανίζονται πριν από τη γέννηση, και είναι γνωστή ως τερατολογία.
Ντάντο της Πόμπια
Ο Ντάντο, ιταλ. Dado (απεβ. 980) από τον Οίκο της Ιβρέας ήταν κόμης της Πόμπια (967-980).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Άνσκαρ δούκα του Σπολέτο ή του Άνταλμπερτ κόμη της Πόμπια.
Ήταν ανιψιός τού Βερεγγάριου Β΄ της της Ιταλίας. Το 967 έγινε κόμης της Πόμπια, στη Νοβάρα του Πεδεμοντίου. Το 980 απεβίωσε και τον διαδέχθηκε ο γιος του Αμεδαίος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε μία εγγονή του Αρντουίνο του φαλακρού μαργράβου του Τουρίνο και είχε τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος της Ιβρέας
Εθνικό Μουσείο της Μεγάλης Ελλάδας
μικρογραφία|Το Riace χάλκινα Το Museo Nazionale della Magna Grecia (Εθνικό Μουσείο της Magna Græcia), Museo Archeologico Nazionale di Reggio Calabria (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο του Reggio Calabria) ή του Palazzo Piacentini είναι ένα μουσείο στο Ρέτζιο της Καλαβρίας, στη νότια Ιταλία, η στέγαση και η αρχαιολογική συλλογή από τοποθεσίες στο Magna Graecia.
Αρχικά σχηματίζεται με έναν πυρήνα από υλικό παραχωρήθηκε από το σταθμό Museo Civico τον 19ο αιώνα, το Museo Archeologico Nazionale della Magna Grecia, στη συνέχεια, αυξήθηκε μέσω πολλές ανακαλύψεις σε διάφορους εκστρατειών ανασκαφής στην αρχαία πόλη-μέλη της Calabria, Basilicata και της Σικελίας από το Soprintendenza Archeologica della Calabria μέχρι σήμερα, συμπεριλαμβανομένου και του Riace χάλκινα. Είναι εξαιρετικά σημαντικό για τις μελέτες του 8ου αιώνα Π. χ., αλλά έχει επίσης πολλά αντικείμενα από την προϊστορική και πρωτο-ιστορικούς περιόδους που προηγήθηκαν και την αρχαία Ρωμαϊκή και Βυζαντινή εποχή, η οποία ακολούθησε. Σήμερα με τα νέα ευρήματα στην Καλαβρία είναι πλέον εμφανίζονται και να διατηρούνται σε ένα ενιαίο μουσείο, αλλά εκτίθενται όπου έχουν βρεθεί, αφού η ποσότητα των νέων ανακαλύψεων επέτρεψε μικρότερα τοπικά μουσεία για τους (σε Κροτόνε, Λοκρούς, Roccelletta di Βοργία, Sibari, Βίμπο Βαλέντια και Lamezia Terme). Αυτά είναι μαζί, όπως το museo reggino.
Το Museo Nazionale
Το πιο αξιοσημείωτο από τις συλλογές του περιλαμβάνουν:
Το Palazzo Piacentini
Το κτίριο σχεδιάστηκε από τον Marcello Piacentini (από τον οποίο πήρε και το όνομά της) και χτίστηκε μεταξύ 1932 και το 1941. Χαρακτηρίζεται από τον τεράστιο όγκο και τη μνημειακότητα, αποτελείται από ισόγειο στο "bugnato" μαύρη πέτρα λάβας, που συνδέουν τα διαφορετικά ύψη των Corso Garibaldi και Via Vittorio Veneto. Σε αυτό το υπόλοιπο grand τραβερτίνη παραστάδες και μεγάλα παράθυρα για τον πρώτο όροφο έκθεση γκαλερί. Αυτά τα μεγάλα παράθυρα κάνουν την γκαλερί ανοιχτή, ευάερο και το φως και επιτρέπουν ομαλότερη και πιο συνεχή δρομολόγια μεταξύ τους. Η κύρια πρόσοψη είναι μια σειρά από μεγάλες εικόνες από την αρχαία νομίσματα των πόλεων της Magna Graecia. Μετά το άνοιγμα πολλά δωμάτια στο ισόγειο ήταν, επίσης, άνοιξε για το κοινό ως γκαλερί (αν και δεν έχει σχεδιαστεί ως τέτοια) και σήμερα το Μουσείο καταλαμβάνει όλο το διαθέσιμο χώρο για όλα τα πατώματα (τρεις ορόφους και υπόγειο).
Το ιστορικό του μουσείου
μικρογραφία|300x300εσ|Το Πραγματικό Palazzina, σειρά κτιρίων που στεγάζεται το αρχικό Museo Civico. Η προέλευση του Museo Nazionale di Reggio Calabria χρονολογείται από το 1882 με την ίδρυση της το Museo Civico η οποία, στο νέο κλίμα της εθνικής ενότητας, τη συλλογή και τη διάδοση του πολιτισμού στην τοπική ανθρώπων από την έκθεση ζωγραφικής, αντικείμενα της τοπικής ιστορίας και του πολιτισμού, αρχαιολογικά ευρήματα, και ενθύμια της Il Risorgimento. Αυτό αποτέλεσε το Museo Civico di Reggio, που βασίζεται στην παραλία Palazzo Arcivescovile και σχηματίζεται εθνολογίας, μεσαιωνική τέχνη, μοντέρνα τέχνη, Risorgimento τέχνης και το νομισματικό τμήματα. Το 1907 η Soprintendenza Archeologica della Calabria ιδρύθηκε υπό την ηγεσία του το διάσημο αρχαιολόγο Paolo Orsi - πραγματοποιείται έντονη ανασκαφές στο Ρέτζιο, Λοκρούς, και τα κύρια κέντρα αρχαιολογικό ενδιαφέρον στην Καλαβρία. Μετά το σεισμό του 1908, η οποία κατέστρεψε την πόλη, Paolo Orsi πρότεινε τη δημιουργία ενός Εθνικού Μουσείου, τα εκθέματα από το μέλος ανασκαφές δίπλα από το Ρέτζιο της πόλης συλλογές.
Η Soprintendenza Archeologica ιδρύθηκε το 1925 στην πόλη και το 1932 που ξεκίνησε την κατασκευή του κτιρίου για το Museo Centrale della Magna Grecia ή σε Museo Nazionale della Magna Grecia. Σχεδιάστηκε από τον Marcello Piacentini, ένας από τους πιο διάσημους ιταλούς αρχιτέκτονες του πρώτου μισού του 20ου αιώνα, ο οποίος δημιούργησε την Ιταλία είναι το πρώτο κατασκευασμένο κτίριο του μουσείου (αντί για ένα μουσείο που βρίσκεται σε ένα υπάρχον κτίριο). Την πρώτη πέτρα ευλογήθηκε από τον αρχιεπίσκοπο Καρμέλο Pujia, και στη συνέχεια έθεσε ο πρίγκιπας του Πιεμόντε, με την ακόλουθη επιστολή τοιχώματα σε αυτό:
Το νέο κτίριο άνοιξε το 1932, αλλά έκλεισε το ξέσπασμα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, που οδήγησε τα αντικείμενα να μεταφερθούν σε πιο ασφαλείς θέσεις. Το νέο κτήριο εγκαινιάστηκε το 1932, αλλά θα έπρεπε να είναι κλειστό, λόγω του πολέμου, που ανάγκασε τη μεταφορά των υλικών σε ασφαλέστερες τοποθεσίες. Το 1954, από τις συλλογές του Museo Civico επανενώθηκαν με εκείνες των Museo Nazionale, το οποίο άνοιξε ξανά για το κοινό το 1959. Το 1962, η προϊστορία, protohistory και Λοκρούς δωμάτια άνοιξαν, ενώ το επιγραμματικό gallery και γκαλερί τέχνης άνοιξε το 1969 και η νομισματική συλλογή του 1973.
Μετά το πολύ σημαντικό εύρημα του Riace Χάλκινα (το οποίο, μαζί με το Κεφάλι ενός Φιλοσόφου, συνέβαλαν στο μουσείο φήμη) μια υποβρύχια αρχαιολογία gallery δημιουργήθηκε το 1981, αφιερωμένο στη μνήμη του εφόρου Giuseppe Φώτη, ο οποίος πέθανε λίγο πριν από την έναρξη λειτουργίας του. Το 1982, η γκαλερί στις ελληνικές αποικίες και Ιωνικό και το Τυρρηνικό υπο-αποικίες ήταν re-κανονίσει, ανοίγοντας έτσι το πρώτο και το δεύτερο όροφο του κοινού και την προσθήκη 40 περισσότερα galleries. Υπάρχουν σχέδια για να μετακινήσετε τη μεσαιωνική και σύγχρονη γκαλερί τέχνης (επί του παρόντος στο δεύτερο όροφο) σε άλλο κτίριο για να κάνει χώρο για το θεματικό αρχαιολογικό εμφανίζει η οποία είναι στο στάδιο της προετοιμασίας. Το μουσείο είναι σήμερα χωρίζεται σε έξι ενότητες και μια γκαλερί τέχνης, τοποθετημένα σε χρονολογική και τοπογραφικό τάξη και εκτείνεται σε 4 ορόφους.
Συλλογές
Η είσοδος είναι από την πλατεία Piazza De Nava και ο επισκέπτης αμέσως δεκτή από την άποψη της tuff Telamone, που προέρχονται από ένα δημόσιο κτίριο, από τον 2ο αιώνα Π. χ. και βρέθηκε στο Montescaglioso.
Προϊστορία και Protohistory
Σε αυτή την ενότητα, η οποία πρόσφατα αναδιοργανώθηκε με τη σύγχρονη διδακτική κριτήρια και με την κατασκευή διαφόρων δωμάτια, συλλέγει Καλαβρίας υλικά σίγουρη ημερομηνία και την προέλευση, προϊστορικά ευρήματα (τα οποία προέρχονται από στρωματοποιημένη ανασκαφές) παρουσιάζονται με χρονολογική σειρά, μέσα από την τεκμηρίωση από διαφορετικές τοποθεσίες, και εμφανίζεται στη μεγάλη αίθουσα αφιερωμένη σε αυτούς.
Η πιο παλαιά αντικείμενα, που προέρχονται από την Κατώτερη Παλαιολιθική χρονολογούνται από 600.000 χρόνια πριν, είναι "ελικόπτερα" (θρυμματισμένα πετρώματα), που βρέθηκαν κοντά Casella di Maida στο κέντρο της Καλαβρίας.
Στην είσοδο του δωματίου είναι δύο μεγάλα διοράματα με σκηνές από τη ζωή οι άνθρωποι της Μέσης και Ανώτερης Παλαιολιθικής. Στη συνέχεια, υπάρχει η αναπαραγωγή της χαρακτικής εκπροσωπούν το Bos Primigenius ένα bovid που χρονολογείται από περίπου 11.000 χρόνια πριν (έτσι, από το τελευταίο μέρος από την Ανώτερη Παλαιολιθική). Βρέθηκε στο boulder, το 1961, μαζί με δύο άλλα μικρότερα σχήματα και πολλά γραμμικά σημάδια, στο Riparo del G στο δήμο Papasidero, κατά μήκος της κοιλάδας του ποταμού του Λάος, που βρίσκεται στα σύνορα με την περιφέρεια Βασιλικάτα. Η αναπαραγωγή, η χαρακτική έχει μια μεγάλη καλλιτεχνική αξία (δίπλα από την ιστορική του αξία), επειδή η εξασφάλιση της γραμμής και το τρισδιάστατο αποτέλεσμα να είναι το πιο σημαντικό ψηφίο, ανάμεσα σε όλα εκείνα που βρίσκονται στη Μεσόγειο Θάλασσα, από την Παλαιολιθική ρεαλισμό.
Δίπλα από τη χαρακτική, προσομοιώνοντας με αυτό που βρέθηκε στο G, τάφος έχει αναδημιουργηθεί, στο οποίο μπορεί κανείς να δει τους σκελετούς των δύο ανθρώπων που έχουν θαφτεί ταυτόχρονα σε μια ασυνήθιστη θέση, τοποθέτηση πλάι-πλάι και μερικώς επικαλυπτόμενες. Στο γυναικείο σκελετό περί γλιστρά κάτω από το αριστερό της χέρι, όπως και αν σε μια τρυφερή χειρονομία, γύρω από το λαιμό του νεαρού άνδρα εν μέρει από πάνω της που, καθώς είναι ορατό, είναι παραμορφωμένο από ραχίτιδα. Ίσως αυτές είναι οι σκελετοί των φυλάκων, pro tempore, αυτό το ιερό μέρος, το οποίο έχει βοοειδών χαρακτικά που είναι οι εικόνες που χρησιμοποιούνται κατά τις τελετές πριν από το κυνήγι.
Συνεχίζοντας βρίσκουμε άλλη μια μακέτα που κατασκευάστηκε για να δείξει σκηνές από τη ζωή της Νεολιθικής (8,000 - 5,000 χρόνια πριν), που ακολουθείται από μια εκπομπή, τα windows εμφανίζουν πήλινα, χάλκινα και σιδερένια αντικείμενα, όπως: βάζα, κανάτες, calices, τσεκούρι, ξίφη και την περόνη, τα οποία πηγαίνουν από τη Νεολιθική μέχρι την επόμενη των ηλικιών, που προέρχονται από Καλαβρίας θέσεις όπως: Praia a Mare, Torre Galli, Santa Domenica di Ricadi, Roccella Ionica, Amendolara, Cassano allo Ionio.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικά μουσεία της Ιταλίας
Γκρέγκορ Στράσερ
Ο Γκρέγκορ Στράσερ (Gregor Strasser ή Straßer, 31 Μαΐου 1892 – 30 Ιουνίου 1934) ήταν Γερμανός πολιτικός, ηγετικό στέλεχος του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος, επικεφαλής της "σοσιαλιστικής", "βόρειας πτέρυγάς" του και εσωκομματικός αντίπαλος του Αδόλφου Χίτλερ, ο οποίος δολοφονήθηκε στο Βερολίνο κατά τις μεγάλες εκκαθαρίσεις που έγιναν γνωστές ως Η νύχτα των μεγάλων μαχαιριών, το καλοκαίρι του 1934. Ο Στράσερ έχαιρε μεγάλης εκτίμησης στο εσωτερικό του ναζιστικού κόμματος, αλλά και έξω από αυτό, ακόμα και από πολιτικούς αντιπάλους του.
Τα πρώτα χρόνια
Παρακολούθησε μαθήματα στα γυμνάσια του Τράουνσταϊν (Traunstein) και του Μπουργκχάουζεν (Burghausen) και, όταν τελείωσε (1910), πήγε στη μικρή πόλη Φροντενχάουζεν (Frontenhausen) της Κάτω Βαυαρίας για να μαθητεύσει ως φαρμακοποιός, με στόχο να γραφτεί αργότερα στο πανεπιστήμιο. Το 1914 ξεκίνησε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου. Διέκοψε όμως το ίδιο έτος, προκειμένου να καταταγεί εθελοντικά, μαζί με τον αδελφό του, στο Γερμανικό Στρατό για να πολεμήσουν στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Για την ανδρεία του στα πεδία των μαχών παρασημοφορήθηκε με τον Σιδηρό Σταυρό Α΄ Τάξεως και Β' Τάξεως, καθώς και με τον Βαυαρικό Στρατιωτικό Σταυρό Δ' Τάξεως με Ξίφη. Έφθασε, επίσης, έως το βαθμό του έφεδρου υπολοχαγού, ξεκινώντας από απλός δεκανέας.
Το 1918 αποφάσισε να συνεχίσει τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο Friedrich-Alexander της Νυρεμβέργης, όπου και εντάχθηκε (1919) στο ακροδεξιό Freikorps του Φραντς φον Επ (Franz Ritter von Epp) μαζί με τον αδελφό του Ότο. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του το 1920 και άρχισε να εργάζεται ως φαρμακοποιός στην πόλη Λάντσχουτ. Εκεί οργάνωσε και έγινε αρχηγός του Sturmbataillon Niederbayern (Σύνταγμα εφόδου της Κάτω Βαυαρίας), προσλαμβάνοντας ως υπασπιστή του (για να τον αντικαθιστά κατά τη διάρκεια της ημέρας, που βρισκόταν στο φαρμακείο) το νεαρό, τότε, Χάινριχ Χίμλερ.
Σταδιοδρομία στο Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα
Το 1920 ο Στράσερ συμμετείχε στον εθνικιστικό, πατριωτικό Verband national-gesinnter Soldaten (Σύνδεσμος των Εθνικοφρόνων Στρατιωτών), που είχε συσταθεί από το λοχαγό Χέρμαν Έρχαρντ και τον ταγματάρχη Φραντς φον Στεφάνι. Απογοητυευμένος όμως από τη δράση του Συνδέσμου, όσο και από τις υπόλοιπες εθνικιστικές οργανώσεις, στράφηκε προς το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα, στο οποίο εντάχθηκε το Φεβρουάριο του 1921. Οι ηγετικές ικανότητές του έγιναν σύντομα αντιληπτές από τους ιθύνοντες του Κόμματος, με συνέπεια να του ανατεθεί η τοπική διοίκηση των SA στην Κάτω Βαυαρία. Στις 23 Νοεμβρίου 1923 ήταν από τους ενεργά συμμετέχοντες στο αποτυχημένο Πραξικόπημα της μπιραρίας, με συνέπεια να συλληφθεί και να καταδικαστεί σε φυλάκιση 1,5 έτους.
Εγκλείστηκε στη φυλακή του Λάντσμπεργκ αλλά απελευθερώθηκε μερικές εβδομάδες αργότερα, καθώς εκλέχτηκε μέλος της τοπικής Βουλής της Βαυαρίας (Bayerische Landtag) με το "Völkischer Block", παρακλάδι του NSDAP στις 4 Μαϊου 1924, ενώ στις 7 Δεκεμβρίου 1924 κατάφερε να εκλεγεί μέλος του Ράιχσταγκ με το Deutschvölkische Freiheitspartei (Γερμανικό Λαϊκό Κόμμα Ελευθερίας) το οποίο λειτουργούσε ως υποκατάστατο του απαγορευμένου, από το 1923, Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος. Ο Στράσερ παρέμεινε βουλευτής μέχρι το 1932.
Ο Στράσερ αναδιοργάνωσε τη δομή του Κόμματος τόσο σε τοπικό επίπεδο όσο και σε επίπεδο ιεραρχίας. Οι εξαιρετικές οργανωτικές του ικανότητες βοήθησαν το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα να ξεφύγει από το τοπικό επίπεδο και να επεκταθεί σε πανεθνικής εμβέλειας οργάνωση, ελκύοντας τις λαϊκές τάξεις και την τάση τους προς το σοσιαλισμό. Μέχρι το 1930, η συμβολή του Στράσερ στη διαμόρφωση και επιτυχή εξέλιξη του εθνικοσοσιαλιστικού κινήματος στη Γερμανία υστερούσε μόνο έναντι εκείνης του ίδιου του Χίτλερ. Έτσι, ο αριθμός των μελών αυξήθηκε από περίπου 27.000 το 1925 σε περισσότερα από 800.000 το 1931. Η εδραίωση του Κόμματος στο βόρειο τμήμα της χώρας - και ισχυρότερου, ως οργάνωσης, από το αντίστοιχο νότιο- υπήρξε δικό του έργο. Η εγκαθίδρυση του τμήματος των SA στο Βερολίνο υπό την ηγεσία του Κουρτ Νταλουέγκε (Kurt Daluege) ήταν, επίσης, δικό του επίτευγμα. Δική του ήταν, επίσης, η πρωτοβουλία δημιουργίας της Υπηρεσίας Εξωτερικού (Auslands-Organisation) του Κόμματος, με επικεφαλής το δρα Χανς Νίλαντ (Hans Nieland) (Μάιος 1931).
Το 1926 σε συνεργασία με τον αδελφό του Ότο ίδρυσε την εκδοτική εταιρεία Kampf-Verlag, η οποία εξέδιδε το εβδομαδιαίο περιοδικό Der Nationale Sozialist (Ο Εθνικοσοσιαλιστής) από το 1926 μέχρι το 1930. Οι αδελφοί Στράσερ ήταν οι κυρίαρχες μορφές του Κόμματος στο Βερολίνο και ανέπτυξαν ανεξάρτητο ιδεολογικό προφίλ από τη νότια πτέρυγα του Κόμματος, την οποία έλεγχε ο Χίτλερ. Σε συνεργασία με τον Γιόζεφ Γκέμπελς, ο οποίος όμως γρήγορα άλλαξε πλεύση και έγινε άκριτος υποστηρικτής και υμνητής του Χίτλερ και προπαγανδιστής της προσωπολατρίας του, ανέπτυξαν μια αντικαπιταλιστική, "αριστερή", "σοσιαλιστική" εκδοχή της εθνικοσοσιασιστικής ιδεολογίας, εμφορούμενη από έντονο αντιμαρξισμό, όπως και αντισημιτισμό, ο οποίος όμως δεν κατείχε -όπως για το Χίτλερ- κεντρική θέση στην πολιτική προπαγάνδα.
Το Φεβρουάριο του 1926, οι ιδέες του Γκρέγκορ Στράσερ για το δημόσιο έλεγχο των μέσων παραγωγής, την ανάγκη να κερδίσει το Κόμμα την εργατική τάξη και οι απόψεις του υπέρ του συντεχνιακού κράτους υπέστησαν ήττα στο κομματικό συνέδριου του Μπάμπεργκ. Το συνέδριο, απέρριψε επίσης κάθε σκέψη για συνεργασία με τη Σοβιετική Ρωσία, ενώ προώθηκε και η ταύτιση της εθνικοσοσιαλιστικής "Ιδέας" με τον "Ηγέτη" (Φύρερ) του Κόμματος. Ο Στράσερ, αν και αμφισβήτησε τη λατρεία στο πρόσωπο του Χίτλερ, επέδειξε κομματική νομιμοφροσύνη, εφόσον εκείνος ήταν ο αρχηγός. Έπειτα από τη φιλοχιτλερική στροφή του Γκέμπελς, ο οποίος ανταμείφθηκε με τη θέση στο μηχανισμό προπαγάνδας που κατείχε ο Στράσερ, οι συγκρούσεις του Στράσερ με τον πρώην εσωκομματικό συνοδοιπόρο του έγιναν έντονες και οξείες και αποτυπώνονταν συχνά σε εκατέρωθεν επιθέσεις στα έντυπα που εξέδιδαν, το Der Agriff (Η Επίθεση) ο πρώτος και την Berliner Arbeiter-Zeitung (Εργατική Εφημερίδα του Βερολίνου) ο δεύτερος.
Ο Στράσερ μετά τη ιδεολογική ήττα του, επικέντρωσε τη δραστηριότητά του στο οργανωτικό επίπεδο του Κόμματος. Οι "σοσιαλιστικές" απόψεις του (που έτσι κι αλλιώς δεν υπήρξαν αποτέλεσμα βαθιάς κοινωνικής ανάλυσης, μολονότι ειλικρινείς) και ο πρότερος ριζοσπαστισμός του υποχώρησαν. Πλησιάζοντας προς το 1930, το ιδεολογικό προφίλ του υπέστη μεταβολή, απομακρύνθηκε από τον "εργατισμό" και πλησίασε τις μικροαστικές τάξεις, η υποστήριξη των οποίων στο ναζιστικό κόμμα κρινόταν σημαντική. Η πορεία του και η νομιμόφρονη στάση έναντι του Χίτλερ τον αποξένωσε τελικά πλήρως από τον αδελφό του, Ότο, του οποίου πλέον τις ιδέες και τη στάση δεν ενέκρινε και ο οποίος τον Ιούλιο του 1930 αποχώρησε από το Κόμμα για να ιδρύσει το Μαύρο Μέτωπο (Schwarze Front).
Παραίτηση από τα κομματικά αξιώματα
Το Δεκέμβριο του 1932 ο Καγκελάριος Κουρτ φον Σλάιχερ προσέφερε στον Στράσερ το αξίωμα του Αντικαγκελάριου και την Πρωθυπουργία της Πρωσίας. Συνήθως, η ερμηνεία αυτής της κίνηση είναι πως ήλπιζε έτσι να διχάσει το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα, συσπειρώνοντας την "αριστερή" πτέρυγά του γύρω από τον Στράσερ, μοιράζονταςτο Κόμμα σε δύο αντίπαλα στρατόπεδα. Με ετούτο τον τρόπο θεωρούσε ότι απέτρεπε τη δυνατότητα του Χίτλερ να καταλάβει την εξουσία. Ωστόσο, το επεισόδιο αυτό είναι πιο περίπλοκο, διότι από το 1930 και έπειτα, ο Στράσερ από ιδεολογική και πολιτική άποψη μετεξελισσόταν από ηγετική φυσιογνωμία του ναζιστικού κόμματος, ή επικεφαλής μιας ομάδας εντός αυτού, σε πολιτικό άνδρα της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης με ευρύτερες αναφορές και χωρίς στενές κομματικές δεσμεύσεις.
Σε κάθε περίπτωση, η απόπειρα του Σλάιχερ να απομονώσει πολιτικά τον Χίτλερ απέτυχε. Στις 7 Δεκεμβρίου 1932 ο τελευταίος, εξοργισμένος, στη συνάντηση που είχε με τον Στράσερ, τον κατηγόρησε για προδοσία και συνωμοσία. Στις 8 Δεκεμβρίου, ο Στράσερ εξωθήθηκε σε παραίτηση από τα αξιώματα που κατείχε στο ναζιστικό κόμμα. Διατήρησε τη θέση του στο κοινοβούλιο μέχρι το Μάρτιο του 1933, οπότε και παραιτήθηκε. Στη συνέχεια, αναγκάστηκε για βιοποριστικούς λόγους να βρει απασχόληση σε μια χημική-φαρμακευτική εταιρεία, θυγατρική της IG Farben. Έκτοτε, αν και δεν παραιτήθηκε από κομματικό μέλος, αφιερώθηκε αποκλεισιτκά στην επαγγελματική καρίερα του, πετυχαίνοντας να εκλεγεί την ίδια χρονιά αρχικά μέλος (Ιούλιος 1933) και λίγο αργότερα Πρόεδρος της Εθνικής Ένωσης της Γερμανικής Φαρμακευτικής Βιομηχανίας.
Θάνατος
Η απομάκρυνση του Στράσερ από την ενεργό πολιτική δε σήμαινε ότι οι αντίπαλοί του μέσα στο Κόμμα, που κατείχε πλέον την εξουσία, τον είχαν ξεχάσει. Λέγεται ότι ο Γκαίρινγκ τον ήθελε νεκρό από τον Αύγουστο του 1933, ενώ μαζί με αυτόν και οι Γκέμπελς και Χίμλερ φοβούνταν ότι οι πολιτικές εξελίξεις μπορούσαν ακόμα εκείνη την εποχή να είναι τέτοιες που να ευνοήσουν την επάνοδό του στην ενεργό πολιτική, εις βάρος των δικών τους αξιωμάτων. Ο Στράσερ συνελήφθη κατά τη μεγάλη επιχείρηση εσωτερικής εκκαθάρισης του ναζιστικού κόμματος που έγινε γνωστή ως "Νύχτα των μεγάλων μαχαιριών". Την πρωτοβουλία της ένταξης του ονόματός του στις προγραφές είχαν κυρίως οι Γκαίρινγκ και Χίμλερ, ώστε να βγει από τη μέση ένας δυνητικά επικίνδυνος για αυτούς αντίπαλος. Λίγες βδομάδες πριν, στις 13 Ιουνίου 1934, ο Χίτλερ είχε συναντήσει το Στράσερ για να του προσφέρει τη θέση του Υπουργού Οικονομικών, που κατείχε ο Κουρτ Σμιτ. Ο Στράσερ φέρεται να είχε αποδεχτεί, υπό τον όρο να απομακρύνονταν από τα αξιώματά τους οι Γκαίρινγκ και Γκέμπελς, πράγμα όμως που ο Χίτλερ απέρριψε.
Ο Στράσερ εκτελέστηκε στις 30 Ιουνίου 1934. Τον πυροβόλησαν πισώπλατα, ενώ βρισκόταν στο κελί του. Φαίνεται πως δεν πέθανε αμέσως και, σύμφωνα με μια μαρτυρία, ο Χάιντριχ, που συντόνιζε τις εκτελέσεις στα κελιά στης Prinz-Albrecht-Straße 8 (αρχηγείο της Γκεστάπο, στο Βερολίνο), ακούστηκε αργότερα να ρωτά αν ο Στράσερ ήταν ακόμα ζωντανός και στη συνέχεια να διατάζει τους φρουρούς να "αφήσουν το γουρούνι να πεθάνει στο αίμα του". Από το μένος των εκτελεστών δε γλίτωσε ούτε ο δικηγόρος του Στράσερ, Βάλτερ Σκοτ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σ Κατηγορία:Γερμανοί φαρμακοποιοί
Ζορζ Εμμανιέλ Κλανσιέ
Βιογραφία
Γεννημένος στην Λιμόζη, ο Κλανσιέ ενθαρρύνθηκε από καθηγητές του το 1930 να ασχοληθεί με την λογοτεχνία. Ξεκίνησε να γράφει ποιήματα και το 1933, ξεκίνησε να εργάζεται σε εφημερίδες συμπεριλαμβανομένης της Les Cahiers du Sud. Πήγε στο Παρίσι το 1939 αλλά το επόμενο έτος επέστρεψε στην Λιμόζη όπου σπούδασε τέχνες στα πανεπιστήμια του Πουατιέ και της Τουλούζης και όπου συνάντησε τον Τζόε Μπουσκετέν Καρκασόν. Το 1940, έγινε μέλος της εκδοτικής ομάδας του περιοδικού Fontaine, του οποίου εκδότης ήταν ο Max-Pol Fouchet. Στο Saint-Léonard-de-Noblat (Haute-Vienne), συνάντησε τους Raymond Queneau, Michel Leiris, Lourmarin Claude Roy, Pierre Seghers, Loys Masson, Pierre Emmanuel και Max-Pol Fouchet. Από το 1942 έως το 1944, συνέλεξε και κυκλοφόρησε στα κρυφά κείμενα συγγραφέων της Γαλλικής Αντίστασης μέχρι την κατακτημένη Γαλλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποιητές Κατηγορία:Γάλλοι δημοσιογράφοι του 20ού αιώνα
Καλλίπολις Ιβηρίας
Η πόλη ιδρύθηκε -σύμφωνα με την παράδοση- από τον Ηρακλή περίπου 400 χρόνια πριν την ίδρυση της Ρώμης. Στα μεταγενέστερα χρόνια η θρακο-ιβηρική φυλή των Λαιαίων ή Λαιετανών ίδρυσε την πόλη Λαίη.
Αργότερα κατά τον 6ο αιώνα π.Χ., Φωκαείς ναυτικοί ίδρυσαν την Καλλίπολη κοντά στις όχθες του ποταμού Λοβραγάτ. Κατά τον 5ο και 4ο αιώνα π.Χ. αναδείχθηκε σε μεγάλο εμπορικό κέντρο και σύντομα έγινε στόχος των Καρχηδονίων, οι οποίοι την κατέλαβαν το έτος 236 με αρχηγό τον Αμίλκα Βάρκα και την μετονόμασαν σε Βάρκινο (σημερινή Βαρκελώνη).
Η Καλλίπολις απελευθερώθηκε αργότερα από τους Ρωμαίους και γνώρισε νέα μεγάλη ακμή και ευημερία υπό το όνομα Julia Augusta Favencia Paterna Barcino. Κατά τον Μεσαίωνα χρησιμοποιήθηκε ως πρωτεύουσα των Βησιγότθων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίες ελληνικές αποικίες στην Ιβηρική Χερσόνησο Κατηγορία:Ρωμαϊκές πόλεις Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Ισπανίας Κατηγορία:Ιστορία της Καταλωνίας
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1936
Οι Ζ΄ Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1936 διεξήχθησαν στην Αθήνα, στο Παναθηναϊκό Στάδιο από 27 Σεπτεμβρίου ως 6 Οκτωβρίου. Κανονικά ήταν η σειρά της Βουλγαρίας να φιλοξενήσει τη διοργάνωση αλλά οι Βούλγαροι παραιτήθηκαν λόγω έλλειψης αθλητικής υποδομής. Μετείχαν οι πέντε βαλκανικές χώρες πλην της Αλβανίας αλλά η Βουλγαρία μετείχε συμβολικά με δυο-τρεις αθλητές. Νικήτρια αναδείχθηκε και πάλι η Ελλάδα.
Χρονικό
Μετά από τρία χρόνια οι αγώνες επανήλθαν στην Αθήνα το 1936, στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Ξεκίνησαν την Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου με τα πρώτα αγωνίσματα. Κατά την τελετή έναρξης εντυπωσίασε η έμπνευση των διοργανωτών να πέσουν πενήντα κανονιοβολισμοί από τον Λυκαβητό. Την Τετάρτη 30 Σεπτεμβρίου έγιναν η δισκοβολία και η σφυροβολία και την Κυριακή 4 Οκτωβρίου θα γίνονταν τα υπόλοιπα αγωνίσματα αλλά προς το μεσημέρι ο καιρός χάλασε απότομα και ήταν φανερό πως ερχόταν σφοδρή καταιγίδα. Έτσι αποφασίστηκε τα υπόλοιπα αγωνίσματα να διεξαχθούν την Τρίτη 6/10/1936, οπότε ολοκληρώθηκαν οι αγώνες.
Ο περιπετειώδης μαραθώνιος
Μεταξύ άλλων την δεύτερη Κυριακή είχε προγραμματιστεί η διεξαγωγή του μαραθώνιου, στην κλασική διαδρομή: Μαραθώνας-Στάδιο. Οι δρομείς είχαν μεταφερθεί με λεωφορείο στο Μαραθώνα από το πρωί. Το μεσημέρι που χάλασε ο καιρός και αποφασίστηκε η αναβολή των αγωνισμάτων, οι τηλεφωνικές γραμμές δεν λειτουργούσαν και δεν μπορούσαν να ειδοποιηθούν οι συνοδοί των δρομέων στο Μαραθώνα να μην εκκινήσουν. Αποφασίστηκε να σταλεί αγγελιοφόρος να τους ειδοποιήσει αλλά στο μεταξύ δόθηκε η εκκίνηση. Είχε αρχίσει να βρέχει και οι αθλητές ξεκίνησαν να τρέχουν στους λασπομένους δρόμους. Μάλιστα, ο Στέλιος Κυριακίδης, που περίμενε πώς και πώς αυτό τον αγώνα, μιας και παλιότερα δεν του επιτρεπόταν να αγωνίζεται ως Έλληνας διότι ως Κύπριος ήταν Άγγλος υπήκοος, είχε ήδη μια πτώση από γλίστρημα στα πρώτα μέτρα του αγώνα και συνέχιζε καταλασπομένος. Λίγο μετά τον τύμβο, πρόλαβε τους δρομείς ο αγγελιοφόρος της οργανωτικής επιτροπής και τους είπε πως ο αγώνας αναβλήθηκε.
Την Τρίτη, την ημέρα του αγώνα, επικρατούσε λιακάδα αλλά οι λάσπες ακόμα υπήρχαν στους χωματόδρομους των πρώτων χιλιομέτρων της διαδρομής ως το Πικέρμι. Ξεκίνησαν 16 δρομείς. Οι Έλληνες Ραγάζος και Κυριακίδης με ομαδική τακτική, κούρασαν τους αντιπάλους τους και ιδίως τον Ρουμάνο βαλκανιονίκη Γκαλλ. Μετά το Πικέρμι ο Κυριακίδης μπήκε επικεφαλής και συνεχώς αύξανε τη διαφορά, με αποτέλεσμα να τερματίσει σε 2 ώρες 49.10 που αποτελούσε με νέο ρεκόρ κλασικής διαδρομής. Τερμάτισαν 8 δρομείς, ως εξής:
Οι νικητές
* Έγινε κατά τη διάρκεια των αγώνων αλλά ήταν εκτός βαθμολογίας.
Βαθμολογία
* Σημείωση: Βαθμολογήθηκαν με 6-5-4-3-2-1 β. οι έξι πρώτοι.
Πηγές
Κατηγορία:Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου Κατηγορία:Στίβος το 1936 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Αθήνα
Πάτρικ Σικ
Ο Πάτρικ Σικ (24 Ιανουαρίου 1996) είναι Τσέχος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός για λογαριασμό της Μπάγερ Λεβερκούζεν και της εθνικής ομάδας της Τσεχίας.
Ο Σικ πραγματοποίησε το ντεμπούτο με την εθνική αντρών το 2016. Είναι μέλος της αποστολής της εθνικής Τσεχίας για το Euro 2020 και στον πρώτο αγώνα στη διοργάνωση σκόραρε δύο φορές, το ένα από το κέντρο, το μακρινότερο γκολ σε Euro από το 1980 (45 μέτρα). Σκόραρε συνολικά πέντε γκολ στο τουρνουά, ισοφαρίζοντας το ρεκόρ του Μίλαν Μπάρος από το Euro 2004.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τσέχοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τσεχίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπάρτα Πράγας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μποέμιανς 1905 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΚ Σαμπντόρια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρόμα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΜ Λειψίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάγερ Λεβερκούζεν Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020
Κωνσταντίνος Φινές
Βιογραφικά Στοιχεία
Γεννήθηκε το 1933 και φοίτησε κατά τη δεκαετία του 1950 στο τμήμα Αρχιτεκτονικής του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου μια σχολή στην οποία, εκείνη την περίοδο, δίδασκαν ο Μιχελής, ο Γκίκας, ο Εγγονόπουλος και ο Πικιώνης. Σε αυτό το κλίμα ο Φινές μυήθηκε στις αρχές του οικουμενικού μοντερνισμού του Λε Κορμπυζιέ, ενώ ταυτόχρονα ήρθε σε επαφή με τη λαϊκή αρχιτεκτονική σκιαγραφώντας τον Έλληνα με τις αρετές και τα ελαττώματα του, όπως ο ίδιος χαρακτηριστικά αναφέρει. Έτσι, διαμόρφωσε μια άποψη για την αρχιτεκτονική ως εφαρμοσμένη κοινωνική τέχνη η οποία υπηρετεί τον χρήστη. Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του, εργάστηκε με τον συνεργάτη και φίλο του Κ. Παπαϊωάννου και το 1960 κέρδισαν μαζί το πρώτο τους βραβείο σε αρχιτεκτονικό διαγωνισμό. Το 1962 έγινε μέλος του αρχιτεκτονικού συλλόγου (Σ.Α.Δ.Α.Σ.) και από τότε αρίθμησε τουλάχιστον 30 διακρίσεις σε αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς. Σε έναν τέτοιο διαγωνισμό το 2002 επέκρινε, πλέον ως μέλος του συμβουλίου, το νέο μουσείο της Ακρόπολης, το οποίο, κατά τη γνώμη του, ήταν προϊόν πολιτικών σκοπιμοτήτων. Στάθηκε απέναντι στην αρχιτεκτονική της προβολής και του εντυπωσιασμού αναζητώντας τη λιτότητα και δήλωνε φίλος της συλλογικής εργασίας η οποία βασισμένη σε κοινωνικές δομές αποστρέφεται κάθε εμπορευματοποίηση.
Ο Κώστας Φινές πέθανε στην Αθήνα στις 23 Μαΐου 2014.
Αρχιτεκτονικά Στοιχεία
Ο Κωνσταντίνος Φινές ήταν σημαντικός εκφραστής του ελληνικού μοντερνισμού σε επίπεδο δημοσίων κτιρίων. Στα έργα του είναι εμφανής η θεώρηση της αρχιτεκτονικής από μια κοινωνική σκοπιά, η οποία θέτει το χρήστη στο επίκεντρο της συνθετικής διαδικασίας. Τα κτίρια που σχεδίασε, κυρίως μαζί με τον Κ. Παπαϊωάννου, είναι λιτά και στοχεύουν στην βελτίωση της ανθρώπινης ζωής. Η συμβολή αυτής της αρχιτεκτονικής στη διαμόρφωση της αστικής ζωής γίνεται αντιληπτή αν σκεφτούμε πόσοι άνθρωποι επισκέφθηκαν αυτά τα κτίρια-σύμβολα του μετεμφυλιακού ελληνικού κράτους.
Σε επαγγελματικό επίπεδο, συνέβαλε αισθητά στην αποτελμάτωση των αρχιτεκτονικών διαγωνισμών, ενώ υπερασπίστηκε σθεναρά το θεσμό του συλλόγου αρχιτεκτόνων, τον οποίο θεωρούσε εκφραστή της «μαχόμενης αρχιτεκτονικής».
Έργο
Το σημαντικότερο, ίσως, έργο του Φινέ είναι το συγκρότημα Νομικής-Θεολογικής-Διοίκησης-Αίθουσας Τελετών του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης, του οποίου η ανέγερση ξεκίνησε το 1961 και ολοκληρώθηκε το 1978. Οι επιρροές του μοντερνισμού στο σχεδιασμό είναι ορατές. Η μεγάλη κλίμακα του κτιρίου της Νομικής, η μορφολογία (χρήση κανάβου, περσίδες), η σύνθεση των όγκων αλλά και η υλικότητα (εμφανές σκυρόδεμα, γυαλί, μέταλλο) αποτελούσαν βασικά στοιχειά της κορμπυζιανής  λογικής η οποία διαμόρφωσε τη γενικότερη αρχιτεκτονική σκέψη στην Ελλάδα εκείνη την περίοδο. Ωστόσο η επιρροή αυτή δεν ήταν καθολική μετατρέποντας το προϊόν συνεργασίας των Φινέ και Παπαϊωάννου στην καθαρότερη ίσως έκφραση των τάσεων της εποχής.
Άλλα σημαντικά έργα του είναι το σχολικό συγκρότημα της Γκράβας και οι φοιτητικές εστίες του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες
Θάνατοι τον Αύγουστο του 2008
31 Αυγούστου
08
Επαρχία του Λέτσε
Η επαρχία του Λέτσε (ιταλικά: Provincia di Lecce) είναι επαρχία στην περιφέρεια της Απουλίας στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 2.759 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 811.230 κατοίκους (2007). Έδρα της επαρχίας είναι η πόλη του Λέτσε (Lecce). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 97 δήμους και είναι η 2η σε πληθυσμό μετά την επαρχία του Μπάρι.
Συνορεύει βορειoδυτικά με τις επαρχίες των Μπρίντιζι και Τάραντα, ενώ ανατολικά βρέχεται από την Αδριατική θάλασσα και νοτιοδυτικά από το Ιόνιο πέλαγος.
Γενικά
Η επαρχία του Λέτσε εκτείνεται σε μία έκταση 2.759,39 τ.χμ. (που αντιπροσωπεύουν το 14,3% της Απουλίας), με μέγιστο υψόμετρο τα 201 μ. και περιλαμβάνει το δυτικότερο άκρο της Ιταλίας στη χερσόνησο του Σαλέντο. Οι 809.129 αντιπροσωπεύουν το 19,86% του πληθυσμού της Απουλίας.
Το "σημείο Παλάσα ή ακρωτήρι του Οτράντο" είναι το ανατολικότερο σημείο της Ιταλίας, στην "άκρη του τακουνιού της μπότας", ενώ σύμφωνα και με τις διεθνείς ναυτικές συνθήκες είναι το σημείο που χωρίζει την Αδριατική από το Ιόνιο.
Το πολιτικό και πολιτιστικό κέντρο της επαρχίας είναι το Λέτσε, που βρίσκεται 11χμ. από την ακτή της Αδριατικής και 23χμ. από την ακτή του Ιονίου, σε μία έντονα αστικοποιημένη περιοχή. Σύμφωνα με μία έρευνα του δήμου του Λέτσε, στην ευρύτερη περιοχή της πόλης του Λέτσε διαμένουν περισσότεροι από 450.000 κάτοικοι.
Στην περιοχή διατηρείται ένας γλωσσικός θύλακας όπου ομιλείται η κατωιταλική ή γραικάνικη διάλεκτος. Σε αυτήν την περιοχή έχει δημιουργηθεί μία ένωση 11 δήμων, η Γκρέτσια Σαλεντίνα (Grecìa Salentina), από 9 ελληνόφωνους (Καλημέρα, Μαρτάνο, Καστρινιάνο ντε Γκρέτσι, Κοριλιάνο ντ' Οτράντο, Μαλπινιάνο, Σολέτο, Στερνάτια, Τσολίνο, Μαρτινιάνο) και 2 μη ελληνόφωνους (Καρπινιάνο Σαλεντίνο, Κουτροφιάνο) δήμους με συνολικό πληθυσμό περίπου 54.000 κατοίκους, που έχει σαν σκοπό τη διατήρηση της γραικανικής διαλέκτου αλλά και τη διοικητική συνεργασία μεταξύ αυτής της γλωσσικής μειονότητας στο ιταλικό έδαφος. Εξάλλου, η μειονότητα αυτή έχει αναγνωριστεί και από το επίσημο ιταλικό κράτος. Έδρα της ένωσης είναι η πόλη Καλημέρα.
Πόρος Αιτωλοακαρνανίας (νησίδα)
Ο Πόρος είναι ένα μικρό ακατοίκητο νησάκι, το οποίο βρίσκεται στη Λιμνοθάλασσα Αιτωλικού (ή Νίδοβας) στον Πατραϊκό κόλπο. Χαρακτηρίζεται και ως βαλτονησίδα που σχηματίστηκε από τις προσχώσεις του χειμάρρου της Κρεμαστής στο χώρο δυτικά της Φοινικιάς. Διοικητικά, σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, αποτελεί οικισμό που ανήκει στη δημοτική ενότητα Αιτωλικού του Δήμου Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου ενώ παλιότερα, σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στο Δήμο Αιτωλικού.
Ιστορία
Η νησίδα, λόγω της κοντινής απόστασης απόστασης από την πόλη του Αιτωλικού, έπαιξε σημαντικό ρόλο κατά πολιορκία του Μεσολογγίου το 1826 και καταλήφθηκε από τον Οθωμανικό στρατό του Ομέρ Βρυώνη στις 28 Φεβρουαρίου 1826.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά του Πατραϊκού κόλπου Κατηγορία:Ακατοίκητα νησιά Κατηγορία:Δήμος Αιτωλικού Κατηγορία:Δήμος Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου
Αρντουίνο της Ιβρέας
Ο Αρντουίνο, ιταλ. Arduino (955 14 Δεκεμβρίου 1015) από τον Οίκο της Ιβρέας ήταν μαργράβος της Ιβρέας (π. 900-1015) και βασιλιάς της Λομβαρδίας («Ιταλίας») το διάστημα 1002-1014.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Ντάντο κόμη της Πόμπια, περιοχής στη Νοβάρα του Πεδεμοντίου. Γεννήθηκε στην Πόμπια την περίοδο που η Λομβαρδία αγωνιζόταν για την ανεξαρτησία της από τον βασιλιά της Γερμανίας. Ο Όθων Α΄ της Γερμανίας κατέλαβε τη Λομβαρδία το 961 και εκθρόνισε τον Βερεγγάριο Β΄ της Ιταλίας, μεγάλο θείο του Αρντουίνο. Ο τελευταίος ήταν 6 ετών τότε· το 990 έγινε μαργράβος της Ιβρέας και το επόμενο έτος κόμης του Ιερού Παλατιού του Λατερανού, ανακτόρου του πάπα.
Το 1002 απεβίωσε ο Όθων Γ΄ (εγγονός του Όθωνα Α΄) και οι ευγενείς της Λομβαρδίας εξέλεξαν τον Αρντουίνο ως βασιλιά τους στη βασιλική του Σαν Μικέλε Ματζόρε της Παβίας· ήταν ο μετά από 41 έτη διάδοχος του Βερεγγάριου Β΄. Ο Αρντουίνο υποστηρίχθηκε αρχικά από τον αρχιεπίσκοπο του Μιλάνου.
Τον Όθωνα Γ΄ διαδέχθηκε ο 2ος εξάδελφός του Ερρίκος Β΄ της Γερμανίας, που αντιτέθηκε στον Αρντουίνο. Το 1004 εισέβαλε στην Ιταλία, νίκησε τον Αρντουίνο και στέφθηκε βασιλιάς της Λομβαρδίας στην Παβία, την κεντρική πόλη της Βόρειας Ιταλίας. Όταν όμως επέστρεψε στη Γερμανία, ο Αρντουίνο ανέκτησε την εξουσία του.
Δέκα έτη μετά ο Ερρίκος Β΄ εισέβαλε πάλι στην Ιταλία και ανακηρύχθηκε βασιλιάς της Γερμανίας στη Ρώμη. Ο Αρντουίνο τελικά πιέστηκε να αποποιηθεί του τίτλου του και απεβίωσε το επόμενο έτος στο αββαείο Φρουτουάρια. Έτσι έληξε η ανεξαρτησία της Λομβαρδίας («Ιταλίας»)· ο επόμενος βασιλιάς της θα είναι το 1861 με την Ενοποίηση της Ιταλίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Μπέρτα, μάλλον κόρη του Ότμπερτ Β΄ μαργράβου του Μιλάνου και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Ιβρέας
Σαν Φρανσίσκο
thumb|right|250px|Άποψη της πόλης το 1945 Το Σαν Φρανσίσκο (αγγλ. City and County San Francisco) ή επίσημα ο Άγιος Φραγκίσκος είναι πολιτιστικό, εμπορικό και οικονομικό κέντρο της πολιτείας Καλιφόρνιας. Είναι η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη στην Καλιφόρνια και η δέκατη έκτη μεγαλύτερη στις Η.Π.Α, με πληθυσμό 926.280 κατοίκους. Η μητροπολιτική περιοχή του Σαν Φρανσίσκο, αριθμεί 4.749.008 κατοίκους. Η πόλη, βρίσκεται στο βόρειο άκρο της χερσονήσου του Σαν Φρανσίσκο και είναι το κεντρικό σημείο της περιοχής του Κόλπου του Σαν Φρανσίσκο, που έχει πληθυσμό 9.666.055 κατοίκους. Το Σαν Φρανσίσκο είναι η δεύτερη πιο πυκνοκατοικημένη πόλη της Αμερικής, μετά τη Νέα Υόρκη.
Το 1776, οι Ισπανοί ήταν οι πρώτοι Ευρωπαίοι που εγκαταστάθηκαν στο Σαν Φρανσίσκο, που το ονόμασαν έτσι από τον Άγιο Φραγκίσκο. Η πόλη πέρασε από την κατοχή των Ισπανών στο κράτος του Μεξικού και έπειτα στις ΗΠΑ το 1848. Ο Πυρετός του Χρυσού της Καλιφόρνιας του 1849 έφερε μια ταχεία ανάπτυξη, καθιστώντας την τη μεγαλύτερη πόλη στη Δυτική Ακτή εκείνη την εποχή. Ως ενοποιημένη πόλη και κομητεία έγινε το 1856. Το καθεστώς του Σαν Φρανσίσκο ως η μεγαλύτερη πόλη της Δυτικής Ακτής κορυφώθηκε μεταξύ 1870 και 1900, όταν περίπου το 25% του πληθυσμού της Καλιφόρνια κατοικούσε στην πόλη. Καθώς τα 3/4 της πόλης καταστράφηκαν από τον σεισμό και τη φωτιά του 1906, το Σαν Φρανσίσκο ξαναχτίστηκε γρήγορα, φιλοξενώντας τη Διεθνή Έκθεση Παναμά-Ειρηνικού εννέα χρόνια αργότερα, το 1915. Στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, το Σαν Φρανσίσκο ήταν ένα σημαντικό λιμάνι επιβίβασης για τα μέλη των ενόπλων δυνάμεων που πήγαιναν στο Μέτωπο του Ειρηνικού. Στη συνέχεια έγινε η γενέτειρα των Ηνωμένων Εθνών το 1945. Μετά τον πόλεμο, η συμβολή των στρατιωτών που επέστρεψαν, η σημαντική μετανάστευση, οι απελευθερωτικές συμπεριφορές, μαζί με την άνοδο του «μπίτνικ» και των χίπις, η σεξουαλική επανάσταση, το κίνημα της ειρήνης που αυξάνονταν από την αντίθεση στη συμμετοχή των Ηνωμένων Πολιτειών στον πόλεμο του Βιετνάμ και άλλοι παράγοντες οδήγησαν στο περίφημο καλοκαίρι της αγάπης και το κίνημα για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων, καθιερώνοντας το Σαν Φρανσίσκο ως κέντρο φιλελεύθερου ακτιβισμού στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Το Σαν Φρανσίσκο είναι ένας δημοφιλής τουριστικός προορισμός, γνωστός για τα δροσερά καλοκαίρια, την ομίχλη, τους απόκρημνους λόφους, το εκλεκτικό μείγμα αρχιτεκτονικής και τα ορόσημα, όπως η Γέφυρα της Χρυσής Πύλης, τα τελεφερίκ, το πρώην ομοσπονδιακό σωφρονιστικό ίδρυμα Αλκατράζ και η περιοχή της Τσάιναταουν. Το Σαν Φρανσίσκο είναι επίσης η έδρα εταιρειών όπως του Twitter, της Levi Strauss & Co., της Dropbox και της Uber. Η πόλη, και η γύρω περιοχή του κόλπου, είναι ένα παγκόσμιο κέντρο επιστημών και τεχνών και φιλοξενεί μια σειρά από εκπαιδευτικά και πολιτιστικά ιδρύματα, όπως το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια του Σαν Φρανσίσκο, το Πανεπιστήμιο του Σαν Φρανσίσκο, το Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Σαν Φρανσίσκο, το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης του Σαν Φρανσίσκο, καθώς και η Ακαδημία Επιστημών της Καλιφόρνια.
Ιστορία
Οι πρώτες αρχαιολογικές μαρτυρίες ανθρώπινης κατοίκησης στο έδαφος της πόλης του Σαν Φρανσίσκο χρονολογούνται στο 3000 π.Χ. Η κοινότητα Γιελάμου της φυλής Οτσόν κατοικούσε σε μερικά μικρά χωριά όταν μια χερσαία ισπανική εξερευνητική αποστολή, με επικεφαλής τον Ντον Γκασπάρ Ντε Πορτόλα, έφτασε στις 2 Νοεμβρίου 1769, η πρώτη αποδεδειγμένη ευρωπαϊκή επίσκεψη στον κόλπο του Σαν Φρανσίσκο.
Μετά την ανεξαρτησία από την Ισπανία το 1821, η περιοχή έγινε μέρος του Μεξικού. Υπό τη Μεξικανική κυριαρχία, οι αποστολές σταδιακά τελείωσαν και τα εδάφη του ιδιωτικοποιήθηκαν. Το 1835, ο Γουίλιαμ Ρίτσαρντσον, ένας πολιτογραφημένος Μεξικανός πολίτης Αγγλικής καταγωγής, έχτισε την πρώτη ιδιωτική κατοικία, κοντά σε ένα αγκυροβόλιο πλοίων γύρω από την σημερινή Πλατεία Πόρτσμουθ. Μαζί με τον Αλκάλντε Φρανσίσκο ντε Χάρο, εκπόνησε ένα ρυμοτομικό σχέδιο για τον διευρυμένο οικισμό και η πόλη, που ονομάστηκε Γιέρμπα Μπουένα, άρχισε να προσελκύει Αμερικανούς εποίκους.
Ο Πλοίαρχος Τζον Σλόατ διεκδίκησε την Καλιφόρνια για τις Ηνωμένες Πολιτείες στις 7 Ιουλίου 1846, κατά τη διάρκεια του Μεξικανό -Αμερικανικού πόλεμου και ο Πλοίαρχος Τζον Β. Μοντγκόμερι έφτασε για να διεκδικήσει την Γιέρμπα Μπουένα δύο ημέρες αργότερα. Το Γιέρμπα Μπουένα μετονομάστηκε σε Σαν Φρανσίσκο στις 30 Ιανουαρίου του επόμενου έτους και το Μεξικό παραχώρησε επίσημα το έδαφος στις Ηνωμένες Πολιτείες στο τέλος του πολέμου το 1848. Παρά την ελκυστική του θέση ως λιμάνι και ναυτική βάση, το Σαν Φρανσίσκο ήταν ακόμα ένας μικρός οικισμός με αφιλόξενη γεωγραφία.
Ο Πυρετός του Χρυσού της Καλιφόρνια έφερε μια πληθώρα αναζητητών θησαυρού (γνωστοί ως «σαρανταεννιάδες», ένας όρος προερχόμενος από το «1849»). Οι χρυσοθήρες μαζεύτηκαν στο Σαν Φρανσίσκο πάνω από την πόλη Μπενίκια, αυξάνοντας τον πληθυσμό από 1.000 ατόμα το 1848 σε 25.000 μέχρι τον Δεκέμβριο του 1849. Ο υποσχόμενος μεγάλος πλούτος ήταν τόσο ισχυρός που τα ναυτικά πληρώματα που έφταναν από τα πλοία εγκατέλειψαν και έσπευσαν στα πεδία χρυσού, αφήνοντας πίσω τους πολλά πλοία στο λιμάνι του Σαν Φρανσίσκο. Μερικά από αυτά τα περίπου 500 εγκαταλελειμμένα πλοία χρησιμοποιήθηκαν κατά καιρούς ως αποθήκες, σαλούν και ξενοδοχεία, που πολλά αφέθηκαν να σαπίσουν και μερικά βυθίστηκαν. Μέχρι το 1851, το λιμάνι επεκτάθηκε στον κόλπο με αποβάθρες, ενώ κτίρια χτίστηκαν ανάμεσα σε ναυάγια πλοίων. Μέχρι το 1870, το Γέρμπα Μπουένα Κόβε είχε γεμίσει για να δημιουργήσει νέα εδάφη. Τα θαμμένα πλοία εκτίθενται περιστασιακά όταν ανοίγονται θεμέλια για νέα κτίρια.