cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αρχιεπίσκοπος Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας Νικήτας
Αρχιεπίσκοπος Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας
Ο Αρχιεπίσκοπος Νικήτας υπηρετεί το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως σε πολλούς σημαντικούς τομείς, όπως: Συντονιστής της Πατριαρχικής Ομάδας για την Εμπορία Ανθρώπων και τη Σύγχρονη Δουλεία, Πρόεδρος της Επιτροπής Νεολαίας για το Οικουμενικό Πατριαρχείο και συμπρόεδρος και διευθύνουσα επιτροπή του Ιδρύματος Inter-Faith του Ηλία. Έχει λάβει επίσης πολλά αξιώματα για τη συμμετοχή του και την ηγεσία του στο διαθρησκειακό διάλογο.
Στη Μητρόπολη του Σαν Φρανσίσκο έχει υπηρετήσει επί μακρό χρονικό διάστημα στις ενορίες του Καθεδρικού Ναού της Ανάληψης στο Όκλαντ και της Εκκλησίας του Αγίου Νικολάου στο Σαν Χοσέ. Επισκέφτηκε επίσης πολλές άλλες κοινότητες στη Δυτική Ακτή των Ηνωμένων Πολιτειών και είναι σεβαστός ως ισχυρός ηγέτης και οραματιστής για την Ορθόδοξη Εκκλησία.
Ομιλεί άπταιστα αγγλικά, ελληνικά (Ελληνιστική Κοινή, Καθαρεύουσα, Δημοτική γλώσσα) και ρωσικά. Έχει επίσης μια λειτουργική εντολή λατινικών, εκκλησιαστικών σλαβικών και ισπανικών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νικητας
Λουκάνικο Φρανκφούρτης
δεξιά|μικρογραφία|Το αυθεντικό λουκάνικο Φρανκφούρτης με πατατοσαλάτα. Το λουκάνικο Φρανκφούρτης (στα γερμανικά: Frankfurter Würstchen) είναι λεπτό προψημένο λουκάνικο από αγνό χοιρινό κρέας σε περίβλημα από έντερο προβάτου. Η ιδιαίτερη γεύση του αποκτάται με μια ειδική μέθοδο καπνίσματος σε χαμηλή θερμοκρασία. Για να καταναλωθεί δε μαγειρεύεται αλλά μόνο θερμαίνεται σε ζεστό νερό για περίπου οκτώ λεπτά προκειμένου να μη σκάσει το περίβλημα. Σερβίρεται παραδοσιακά με ψωμί, μουστάρδα, χρένο ή/και πατατοσαλάτα.
Ιστορία
Τα λουκάνικα κρέατος ως σπεσιαλιτέ της Φρανκφούρτης αναφέρονται ήδη σε μεσαιωνικές πηγές. Τα λουκάνικα μαγειρεύονταν συχνά κατά τη διάρκεια της τελετής στέψης των αυτοκρατόρων στο Ρέμερμπεργκ. Στη Γερμανία, το καπνιστό λουκάνικο Φρανκφούρτης έχει ένδειξη προστατευόμενης ονομασίας προέλευσης από το 1860 περίπου. Από το 1929 η ένδειξη μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο για λουκάνικα που παράγονται στην περιοχή της Φρανκφούρτης, κυρίως στο Νόι-Ίζενμπουργκ και Ντράιαϊχ. Μια εταιρεία από το Βερολίνο προσπάθησε να παραγάγει λουκάνικα Φρανκφούρτης με την ίδια διαδικασία, αλλά έχασε σε μήνυση που κατέθεσαν 13 εταιρείες.
Μετά την ανακάλυψη ειδικών μεθόδων γήρανσης και καπνίσματος, τα λουκάνικα τοποθετούνται σε ξύλινα κουτιά με μικρό χαρτί περγαμηνής ανάμεσα στα στρώματα. Επομένως τα παραδοσιακά λουκάνικα έχουν τετράγωνη διατομή, αλλά υπάρχουν μερικές εξαιρέσεις όπου το λουκάνικο είναι στρογγυλό.
Άλλες χώρες
Έξω από τη Γερμανία, η ονομασία "φρανκφούρτερ" είναι κοινή ονομασία για τα βραστά λουκάνικα, όπως τα βορειοαμερικάνικα λουκάνικα χοτ ντογκ. Στη Γερμανία ονομάζονται Βίενερ Βύρστχεν (λουκάνικα Βιέννης) στη Γερμανία. Στην Αυστρία, τα λουκάνικα της Βιέννης ονομάζονται Φρανκφούρτερ Βυρστλ. Σύμφωνα με την ιστορια, εισήχθησαν στη Βιέννη από τον Γιόχαν Γκέοργκ Λάχνερ (1772-1845). Ο Λάχνερ καταρτίστηκε στην Φρανκφούρτη, ενώ το 1805 άρχισε να παράγει λουκάνικα από μείγμα χοιρινού κρέατος και βοείου κρέατος.
Μαρίνα Αλεξάντροβα
Η Μαρίνα Αντρέγεβνα Πουπένινα (Ρωσικά: Мари́на Андре́евна Пупе́нина, γενν. 29 Αυγούστου 1982), ευρύτερα γνωστή με το ψευδώνυμο Μαρίνα Αλεξάντροβα είναι Ρωσίδα ηθοποιός και μοντέλο.
Πρώιμα χρόνια
Από το 2006 μέχρι το 2011 υπήρξε ηθοποιός του Sovremennik Theater Company στη Μόσχα.
Προσωπική ζωή
Στις 7 Ιουνίου 2008, η Αλεξάντροβα παντρεύτηκε τον ηθοποιό Ιβάν Στεμπούνοβ, αλλά το 2010 χώρισαν. Από το 2011 είναι ζευγάρι με τον σκηνοθέτη Αντρέι Μπολτένκο και έχουν αποκτήσει δύο παιδιά: τον Αντρέι (γενν. 11 Ιουλίου 2012) και την Γεκατερίνα (γενν. 26 Σεπτεμβρίου 2015).
Μαξουμπί
Μαξουμπί ονομάζονται ιθαγενείς οι οποίοι κατοικούσαν στην οροσειρά Σιέρρα ντος παρέκις, στη Νότιο Αμερική. Οι άνθρωποι αυτοί, εν αντιθέσει με τους γείτονές τους, Μαρικοξί και Αρούπι, έχουν αρκετά εξελιγμένο πολιτισμό, γνωρίζουν αρκετά πράγματα για τους πλανήτες, είναι οργανωμένοι σε 24 χωριά και αριθμούν περίπου δυο χιλιάδες. Όσοι τους γνώρισαν, τους περιγράφουν ως φιλικούς και φιλόξενους, με άψογη ηθική συμπεριφορά. Οι άνθρωποι αυτοί βρίσκονταν σε διαμάχη με τους κτηνώδεις γείτονές τους, Μαρικοξί.
Ορισμένα στοιχεία για τη ζωή τους
Οι άνδρες της φυλής αυτής είχαν μακρυά μαλλιά, τα οποία έπεφταν πάνω στους ώμους τους, ενώ οι γυναίκες είχαν κοντά. Κατοικούσαν όλοι μαζί σε μεγάλες καλύβες, κάποιες εκ των οποίων ήταν δώδεκα μέτρα ψηλές και είχαν διάμετρο τριάντα μέτρων στη βάση τους. Καλλιεργούσαν καπνό και τεράστια φιστίκια, τα οποία τα έτρωγαν καθισμένοι μέσα στην καλύβα τους, οι άνδρες από τη δική του κολοκύθα ο καθένας, μιας και ως πιάτα χρησιμοποιούσαν αυτές, ενώ οι γυναίκες από μια κοινή, μεγάλη γαβάθα.
Νεκρικά έθιμα
Όταν ένας πολεμιστής των Μαξουμπί πέθαινε στη μάχη, οι συγκάτοικοι του έβγαζαν τα όργανα του και τα έθαβαν μέσα σε πήλινο δοχείο, ενώ το υπόλοιπο σώμα του τεμαχιζόταν και μοιραζόταν στους συγκατοίκους του νεκρού για να το φάνε, με σκοπό να περάσουν σε αυτούς οι ιδιότητες του νεκρού. Οι Μαξουμπί δεν έτρωγαν ποτέ τα θύματά τους, μα μόνο τις σάρκες των πολεμιστών τους που σκοτώθηκαν στη μάχη.
Χρώμα δέρματος και μαλλιών
Τα μαλλιά τους είχαν πυρόξανθο χρώμα, ενώ το δέρμα τους ήταν χαλκόχρωμο. Ορισμένοι εξ αυτών είχαν γαλάζια μάτια. Ίσως η φυλή αυτή να είναι εκφυλισμένος απόγονος ενός εξελιγμένου πολιτισμού του παρελθόντος, ίσως των Τολτέκων.
Λουσόν
Το Λουσόν (ταγκάλογκ: Luzon, ) είναι νησί των Φιλιππίνων, στο βορειότερο άκρο του αρχιπελάγους. Με έκταση 109.965 τετραγωνικά χιλιόμετρα είναι το μεγαλύτερο νησί των Φιλιππίνων και το 15ο μεγαλύτερο νησί παγκοσμίως. Επίσης, με πληθυσμό σύμφωνα με την απογραφή του 2010, 48.520.774 κατοίκους είναι το πολυπληθέστερο της χώρας. Είναι ένα από τα τρία νησιωτικά συμπλέγματα των Φιλιππίνων μαζί με το Μιντανάο και τα Βισάγιας. Στο νησί βρίσκεται η πρωτεύουσα της χώρας Μανίλα και η Κεζόν, η μεγαλύτερη πόλη της χώρας. Η Λουζόν είναι ορεινή, με τρεις οροσειρές να διασχίζουν το κέντρο της. Η τρίτη ψηλότερη κορυφή της χώρας, το όρος Πουλόγκ, με ύψος 2.922 μέτρα βρίσκεται στη Λουζόν. Στο νησί βρίσκονται 20 ηφαίστεια που έχουν εκραγεί κατά το Ολόκαινο εκ των οποίων πέντε τα τελευταία πεντακόσια χρόνια. Σε αυτά συμπεριλαμβάνεται το Πινατούμπο, του οποίου η έκρηξη το 1991 ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη του αιώνα, ωστόσο πέθαναν μόνο 847 άνθρωποι λόγω της έγκαιρης απομάκρυνσης και προειδοποίησης των κατοίκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά των Φιλιππίνων
Νικηφόρος Λύτρας
Ο Νικηφόρος Λύτρας (Πύργος Τήνου, 1832 – Αθήνα, 13 Ιουνίου 1904) ήταν ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες ζωγράφους και δασκάλους της ζωγραφικής κατά τον 19ο αιώνα. Θεωρείται από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της Σχολής του Μονάχου και πρωτοπόρος στη διαμόρφωση της διδασκαλίας των Καλών Τεχνών στην Ελλάδα.
Βιογραφικό Σημείωμα
Ο Νικηφόρος Λύτρας ήταν γιος ενός λαϊκού μαρμαρογλύπτη, ο οποίος περιπλανήθηκε σ' όλες τις μεγάλες πόλεις των Βαλκανίων αναζητώντας την τύχη του και τελικά κατέληξε στην Τήνο. Ο πατέρας μετέδωσε στο γιο του τη μεγάλη αγάπη του προς την καλλιτεχνία και ο Νικηφόρος Λύτρας από μικρή ηλικία είχε εκπλήξει με το πλούσιο ταλέντο του όσους έτυχε να τον γνωρίσουν.
Το 1850, σε ηλικία δεκαοκτώ ετών, πήγε στην Αθήνα μαζί με τον πατέρα του και γράφτηκε στο Σχολείο των Τεχνών (η μετέπειτα Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών). Στο Σχολείο των Τεχνών, σπούδασε ζωγραφική με δασκάλους τον Γερμανό διευθυντή της Σχολής, Λουδοβίκο Θείρσιο (Λούντβιχ Τιρς, Ludwig Thiersch), τους αδερφούς Μαργαρίτη και τον Ιταλό Ραφφαέλο Τσέκκολι (Raffaelo Ceccoli). Το 1860, με υποτροφία του βασιλιά Όθωνα, πήγε στο Μόναχο για να σπουδάσει στη Βασιλική Ακαδημία των Καλών Τεχνών και έτσι βρέθηκε στην καρδιά της ευρωπαϊκής καλλιτεχνικής ζωής. Εκεί δάσκαλός του ήταν ο Καρλ φον Πιλότυ (Karl von Piloty), ο βασικός εκπρόσωπος της ιστορικής ρεαλιστικής ζωγραφικής στη Γερμανία.
250px|right|thumb|Ο γαλατάς (1895). Λάδι σε καμβά, 53 εκ. x 37 εκ. [[Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδος|Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας - Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου]]
Το 1862, με την έξωση του βασιλιά Όθωνα, το ελληνικό κράτος διέκοψε την υποτροφία που του χορηγούσε, αλλά ο εύπορος βαρώνος Σιμών Σίνας, πρέσβης της Ελλάδας στη Βιέννη, ανέλαβε τα έξοδα των σπουδών του. Το καλοκαίρι του 1865, λίγο πριν αναχωρήσει για την Ελλάδα, συνάντησε τον φίλο του Νικόλαο Γύζη, που μόλις είχε φθάσει στο Μόναχο για να σπουδάσει και αυτός κοντά στον Πιλότυ. Μαζί με τον Γύζη επισκέφθηκαν εκθέσεις και μουσεία και πήγαν για λίγες ημέρες στις εξοχές του Μονάχου, σε γραφικά χωριά της Βαυαρίας.
Με την επιστροφή του στην Αθήνα, ο Λύτρας διορίστηκε καθηγητής στο Σχολείο Καλών Τεχνών, στην έδρα της Ζωγραφικής, την οποία κατείχε για 38 ολόκληρα χρόνια διδάσκοντας με υποδειγματική ευσυνειδησία και ζήλο. Το 1873, μαζί με τον Γύζη, έκανε ένα τρίμηνο ταξίδι στη Σμύρνη και τη Μικρά Ασία. Τον επόμενο χρόνο πήγε πάλι στο Μόναχο και επέστρεψε στην Αθήνα τον Απρίλιο του 1875. Τον [Σεπτέμβριο του 1876, μαζί με τον Γύζη πάλι, αναχώρησε για το Μόναχο και το Παρίσι. Το 1879 επισκέφθηκε την Αίγυπτο και τον χειμώνα του ίδιου έτους παντρεύτηκε την Ειρήνη Κυριακίδη, κόρη εμπόρου από τη Σμύρνη. Τον επόμενο χρόνο γεννήθηκε το πρώτο από τα έξι παιδιά τους, ο Αντώνιος. Ακολουθούν τέσσερις ακόμα γιοι — ο Νικόλαος, ο Όθων, ο Περικλής και ο Λύσανδρος — και μία κόρη, η Χρυσαυγή. Ο γιος του Νικόλαος έγινε κι αυτός ζωγράφος με πλούσιο και πολύ σημαντικό έργο.
Ο Λύτρας εργάστηκε ευσυνείδητα και ως ζωγράφος και ως καθηγητής στη Σχολή Καλών Τεχνών και γνώρισε νωρίς την αναγνώριση και τη δόξα. Κοντά του μαθήτευσαν πολλοί ζωγράφοι, που αργότερα ακολούθησαν διαφορετικούς δρόμους και διακρίθηκαν, μεταξύ των οποίων ο Γεώργιος Ιακωβίδης, ο Πολυχρόνης Λεμπέσης, ο Περικλής Πανταζής, ο Γεώργιος Ροϊλός και ο Νικόλαος Βώκος.
Πέθανε σε ηλικία 72 ετών το καλοκαίρι του 1904, μετά από σύντομη ασθένεια που εικάζεται ότι οφειλόταν σε δηλητηρίαση από τις χημικές ουσίες των χρωμάτων. Λίγους μήνες αργότερα, την έδρα του στο Σχολείο Καλών Τεχνών (Πολυτεχνείο), ανέλαβε ο παλαιός μαθητής του Γεώργιος Ιακωβίδης.
Το ζωγραφικό του έργο
325px|left|thumb|Η Αντιγόνη εμπρός στο νεκρό Πολυνείκη (1865). Λάδι σε καμβά, 100 εκ. x 157 εκ. [[Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδος|Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας - Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου.]]
Κατά την περίοδο που ήταν μαθητής του Πιλότυ στο Μόναχο, ο Λύτρας ασχολήθηκε με τη λεγόμενη «ιστορική ζωγραφική» με θέματα παρμένα από την ελληνική μυθολογία και την ελληνική ιστορία. Στην περίοδο του Μονάχου συγκαταλέγονται οι πίνακές του: Ο απαγχονισμός του Πατριάρχη Γρηγορίου Ε΄, Η Πηνελόπη διαλύει τον ιστό της, Η Αντιγόνη εμπρός στο νεκρό Πολυνείκη.
Με την επιστροφή του στην Ελλάδα, άρχισε να ασχολείται με προσωπογραφίες. Ο καταξιωμένος Λύτρας ήταν από τα πιο δημοφιλή πρόσωπα στους αθηναϊκούς καλλιτεχνικούς κύκλους της εποχής του. Συμμετείχε και τιμήθηκε σε πάμπολλες εκθέσεις: στις πανελλήνιες εκθέσεις στο Ζάππειο, τις παγκόσμιες εκθέσεις του Παρισιού (1855, 1867, 1878, 1889 και 1900), την παγκόσμια έκθεση της Βιέννης (1873), και τις εκθέσεις που οργάνωνε τακτικά ο Καλλιτεχνικός Σύλλογος Παρνασσός. Ως επίσημος προσωπογράφος της υψηλής κοινωνίας της Αθήνας φιλοτέχνησε ολόσωμα μνημειακά πορτρέτα μελών των οικογενειών Σερπιέρη, Καυτατζόγλου, διευθυντών της Εθνικής Τράπεζας και άλλων επιφανών Αθηναίων που συγκαταλέγονται στα πιο σημαντικά δείγματα της ελληνικής ζωγραφικής του 19ου αι.
Οι ηθογραφίες του Λύτρα, είδος στο οποίο θεωρείται εισηγητής, ανταποκρίνονται στην κυρίαρχη ιδεολογία της αστικής τάξης της εποχής και στο γενικό αίτημα για την απόδειξη της ιστορικής συνέχειας των Ελλήνων. Τα ταξίδια του στη Μικρά Ασία και την Αίγυπτο πλούτισαν τους πίνακές του με αραπάκια, φελάχες, χότζες και άλλα στοιχεία του της προσφιλούς στη Δύση μυστηριακής Ανατολής. Τα έργα των τελευταίων του χρόνων διαπνέονται από τη μελαγχολία των γηρατειών, από θρησκευτικές ανησυχίες και μηνύματα θανάτου. Προς το τέλος της ζωής του, ασκητικές και μαυροντυμένες υπάρξεις με κέρινα πρόσωπα πήραν τη θέση των λυγερόκορμων κοριτσιών. Ο καταξιωμένος Λύτρας ήταν από τα πιο δημοφιλή πρόσωπα στους αθηναϊκούς καλλιτεχνικούς κύκλους της εποχής του. Συμμετείχε και τιμήθηκε σε πάμπολλες εκθέσεις: στις πανελλήνιες εκθέσεις στο Ζάππειο, τις παγκόσμιες εκθέσεις του Παρισιού (1855, 1867, 1878, 1889 και 1900), την παγκόσμια έκθεση της Βιέννης (1873), και τις εκθέσεις που οργάνωνε τακτικά ο Καλλιτεχνικός Σύλλογος Παρνασσός. Ως επίσημος προσωπογράφος της υψηλής κοινωνίας της Αθήνας φιλοτέχνησε ολόσωμα μνημειακά πορτρέτα μελών των οικογενειών Σερπιέρη, Καυτατζόγλου, διευθυντών της Εθνικής Τράπεζας και άλλων επιφανών Αθηναίων που συγκαταλέγονται στα πιο σημαντικά δείγματα της ελληνικής ζωγραφικής του 19ου αι.
Η πολύχρονη θητεία του ως καθηγητή στη Σχολή Καλών Τεχνών έθεσε τα θεμέλια για την ανάπτυξη της σύγχρονης ελληνικής ζωγραφικής. Αν και προσκολλημένος πάντα στις αρχές του ακαδημαϊσμού της Σχολής του Μονάχου και ανεπηρέαστος από το ρεύμα των ιμπρεσιονιστών, εντούτοις προέτρεπε πάντα τους μαθητές του να είναι ανοιχτοί στις νέες τάσεις. Ως καλλιτέχνης και ως δάσκαλος, ο Λύτρας σημάδεψε την πορεία της νεοελληνικής ζωγραφικής. «Η αγάπη προς το ωραίον είναι η γέφυρα μεταξύ Θεού και ανθρώπου», έλεγε.
Διακρίσεις
Το 1903 παρασημοφορήθηκε με τον Χρυσό Σταυρό του Σωτήρος. Το 1909 — μετά τον θάνατό του — έργα του παρουσιάστηκαν στην έκθεση «Η σχολή του Πιλότυ 1885-1886» στην γκαλερί Heinemann του Μονάχου. Το 1933 πραγματοποιήθηκε μεγάλη αναδρομική έκθεση στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών με 186 έργα του. Τα ελληνικά ταχυδρομεία τον τίμησαν με την έκδοση γραμματοσήμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Σχολή του Μονάχου Κατηγορία:Χρυσός Σταυρός του Τάγματος του Σωτήρος
Μπρεβιλιέ
Το Μπρεβιλιέ (γαλλικά: Brevilliers) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Ζάγκρεμπ
Το Ζάγκρεμπ (κροατικά: Zagreb) είναι η πρωτεύουσα της Κροατίας. Έχει πληθυσμό 973.589 κατοίκους (2005). Στην ευρύτερη περιοχή ζουν 1.088.841 κάτοικοι. Η πόλη αποτελείται από τρία τμήματα: τα δύο παλαιότερα τμήματα (Κάπτολ και Γκόρνι Γκραντ) που βρίσκονται στο ψηλότερο σημείο κι από την Ντόνι Γκραντ ("Κάτω Πόλη") με εκτεταμένες σύγχρονες συνοικίες και βιομηχανικές περιοχές.
Ιστορία
Ο αρχαίος οικισμός κοντά στην σημερινή πόλη του Ζάγκρεμπ ονομαζόταν Ανταυτονία, ιδρύθηκε τους πρώτους αιώνες μ.Χ. (1ος-5ος αιώνας μ.Χ.). Στην πρώτη ιστορική της εμφάνιση (1094) η πόλη του Ζάγκρεμπ παρουσιάζεται σε δύο μεγάλα ιστορικά κέντρα : το ανατολικό Καπτόλ στο οποίο ζούσε ο κλήρος και βρισκόταν ο Καθεδρικός ναός του Ζάγκρεμπ και το μεγαλύτερο το δυτικό Γκράντεκ στο οποίο ζούσαν έμποροι και τεχνίτες. Τις δύο συνοικίες ένωσε ο Μπάνος Γιόσιπ Γέλασιτς που έδωσε το όνομα του στην κεντρική πλατεία του Ζάγκρεμπ. Την περίοδο της ενωμένης Γιουγκοσλαβίας το Ζάγκρεμπ ήταν σημαντικό οικονομικό και εμπορικό κέντρο η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας, όταν η Κροατία ανεξαρτητοποιήθηκε έγινε η πρωτεύουσα της. Η ιστορία του Ζάγκρεμπ ξεκινάει από την χρονιά που ο Λαδίσλαος Α΄ της Ουγγαρίας στην επιστροφή του από εκστρατεία στην Κροατία ίδρυσε επισκοπή. Ο οικισμός Κάπτολ δημιουργήθηκε βόρεια από την θέση που βρίσκεται ο Καθεδρικός Ναός του Ζάγκρεμπ, στον απέναντι λόφο δημιουργήθηκε ο οχυρωμένος οικισμός του Γκράντεκ, τους δύο οικισμούς χώριζε ένα ρυάκι. Η άνω πόλη του Γκράντεκ είναι σήμερα το πιο καλοδιατηρημένο αστικό κέντρο στην Κροατία. Οι δύο οικισμοί δέχτηκαν την επίθεση των Τατάρων (1242).
Ο Μπέλα Δ΄ της Ουγγαρίας σαν ένδειξη ευγνωμοσύνης για την προστασία που το παρείχε το Γκράντεκ από τους Τατάρους του αφιέρωσε έναν χρυσό ταύρο, οι πολίτες του απέκτησαν αυτονομία και ανεξάρτητη Δικαστική εξουσία. Πολλές φορές αναφέρεται η σύνδεση ανάμεσα στην επισκοπή του Κάπτολ και στην ελεύθερη πόλη του Γκράντεκ αλλά δεν εμφανίζονται σαν εννιαία πόλη πριν γίνει το Ζάγκρεμπ το κύριο πολιτικό κέντρο της Κροατίας, της Σλοβενίας και της Δαλματίας. Το Ζάγκρεμπ έγινε η πρωτεύουσα της Κροατίας (1557) και η έδρα του Μπάνου της Κροατίας (1621). Με πρόσκληση της Κροατικής κυβέρνησης ήρθαν στο Ζάγκραμπ Ιησουίτες και ίδρυσαν, μοναστήρι, τον ναό της Αγίας Αικατερίνης, σχολή που δίδασκε φιλοσοφία, θεολογία και νομική, το μετέπειτα Πανεπιστήμιο του Ζάγκρεμπ. Τον 17ο και τον 18ο αιώνα καταστράφηκε από φωτιές και επιδημίες, όταν καταστράφηκε από φωτιά το Βάραζντιν (1776) ο Ιωσήφ Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μετέφερε την κεντρική κυβέρνηση στο Ζάγκρεμπ.[50] Τον 19ο αιώνα το Ζάγκρεμπ ήταν το κέντρο της Κροατικής αναγέννησης και οικοδομήθηκαν πολλά ιδρύματα, ενοποιήθηκε (1850) με πρώτο δήμαρχο τον Τζάνκο Καμάουφ. Φιλοξένησε την Πανεπιστημιάδα (Univerzijada) το 1987 και τον Ευρωπαϊκό Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision το 1990. Το Ζάγκρεμπ ήταν από το 1945 πρωτεύουσα της Γιουγκοσλαβικής δημοκρατίας της Κροατίας και από το 1991 είναι πρωτεύουσα της ανεξάρτητης νέας Κροατίας.
500px| Ζάγκρεμπ
Αξιοθέατα
Το ιστορικό τμήμα της πόλης βόρεια της Πλατείας Μπαν Γέλατσιτς αποτελείται από το Γκόρνι Κραντ και το Κάπτολ, μεσαιωνικό αστικό σύνολο εκκλησιών, ανακτόρων, μουσείων, πινακοθηκών και κυβερνητικών κτιρίων, που είναι δημοφιλή για τους τουρίστες στις περιηγήσεις. Η πρόσβαση στην ιστορική συνοικία μπορεί να γίνει είτε πεζή ξεκινώντας από την Πλατεία Γιέλασιτς, είτε από ένα τελεφερίκ στη γειτονική Οδό Τομίτσεβα.
Τα πολλά μουσεία του Ζάγκρεμπ εκφράζουν την ιστορία, την τέχνη και τον πολιτισμό όχι μόνο του Ζάγκρεμπ και της Κροατίας, αλλά επίσης της Ευρώπης και του κόσμου. Περίπου τριάντα συλλογές σε μουσεία και πινακοθήκες περιέχουν πάνω από 3,6 εκατομμύρια εκθέματα, πέραν των εκκλησιαστικών και ιδιωτικών συλλογών. Το Αρχαιολογικό Μουσείο περιλαμβάνει σχεδόν 400.000 ποικίλα έργα τέχνης και μνημεία, που έχουν συγκεντρωθεί επί χρόνια από πολλές διαφορετικές πηγές. Διασημότερα είναι η Αιγυπτιακή συλλογή, η μούμια του Ζάγκρεμπ και επίδεσμοι με την αρχαιότερη Ετρουσκική επιγραφή στον κόσμο (Liber Linteus Zagrabiensis) καθώς και η νομισματική συλλογή. Το Κροατικό Εθνικό Ιστορικό Μουσείο διαθέτει μια από τις σημαντικότερες παγκόσμια συλλογές λειψάνων Νεάντερταλ που έχουν βρεθεί σε μία θέση. Αυτά είναι λείψανα, πέτρινα όπλα και εργαλεία του προϊστορικού «ανθρώπου της Κράπινα». Το Μουσείο περιλαμβάνει πάνω από 250.000 αντικείμενα κατανεμημένα σε πολλές διαφορετικές συλλογές.
Υπάρχουν περίπου 20 μόνιμα ή εποχιακά θέατρα και σκηνές. Το Κροατικό Εθνικό Θέατρο του Ζάγκρεμπ χτίστηκε το 1895 και το εγκαινίασε ο αυτοκράτορας Φραγκίσκος Ιωσήφ Α΄ της Αυστρίας. Η πιο γνωστή αίθουσα συναυλιών λέγεται «Βάτροσλαβ Λιζίνσκι», από το συνθέτη της πρώτης Κροατικής όπερας και χτίστηκε το 1973. Κάθε έτος με ζυγό αριθμό λαμβάνει χώρα το Animafest, το Παγκόσμιο Φεστιβάλ Ταινιών Κινουμένων Σχεδίων και κάθε έτος με μονό αριθμό η Μουσική Μπιενάλε, διεθνές φεστιβάλ πρωτοποριακής μουσικής. Φιλοξενεί επίσης το ετήσιο ZagrebDox, φεστιβάλ ντοκιμαντέρ. Ετήσιες εκδηλώσεις είναι το Φεστιβάλ της Φιλαρμονικής του Ζάγκρεμπ, η ανθοκομική έκθεση Floraart (τέλος Μαΐου ή αρχές Ιουνίου) και το Ράλυ Αντίκα. Το καλοκαίρι θεατρικές παραστάσεις και συναυλίες, κυρίως στην Άνω Πόλη, οργανώνονται σε εσωτερικούς χώρους ή υπαίθρια. Η σκηνή στην Οπατόβινα φιλοξενεί θεατρικές εκδηλώσεις του Θεατρικού Καλοκαιριού του Ζάγκρεμπ. η πόλη φιλοξενεί επίσης το Zagrebfest, το παλιότερο Κροατικό φεστιβάλ ποπ μουσικής, καθώς επίσης αρκετές παραδοσιακές διεθνείς αθλητικές εκδηλώσεις και τουρνουά. Η Μέρα της Πόλης του Ζάγκρεμπ στις 16 Νοεμβρίου εορτάζεται κάθε χρόνο με ειδικές εκδηλώσεις στη λίμνη Γιάρουν κοντά στο νοτιοδυτικό τμήμα της πόλης.
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις της Κροατίας Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Ευρώπης
Κατάλογος πόλεων Βαλκανικών χωρών
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Βαλκάνια Βαλκανικών χωρών Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν την Ευρώπη
Τηλέγραφος (φυτό)
Ο τηλέγραφος (Tradescantia pallida) είναι φυτό της οικογένειας των κομμελινοειδών το οποίο είναι ιθαγενές στις ακτές του κόλπου του Μεξικού. Ο βοτανολόγος Έντουαρτ Πάλμερ ήταν ο πρώτος Ευρωπαίος που παρατήρησε και έδωσε λατινική ονομασία στο είδος το 1909.
Νίκη Αγκαθιάς
Η Νίκη Αγκαθιάς είναι ποδοσφαιρική ομάδα που αγωνίζεται στον 2ο Όμιλο της Γ΄ Εθνικής. Η ομάδα χρησιμοποιεί ως έδρα το Γήπεδο Αγκαθιάς.
Ιστορία
Ο αθλητικός σύλλογος "Νίκη" ιδρύθηκε το 1966 και δραστηριοποιήθηκε αποκλειστικά στο ποδόσφαιρο. Στην πολύχρονη ιστορία του αγωνίστηκε κυρίως στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα του Νομού Ημαθίας, ενώ από το 1992 έως και το 1996 και από το 2008 έως το 2012 αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα της Δ' Εθνικής και το 2018 συμμετέχει στον 2ο όμιλο του πρωταθλήματος της Γ΄Εθνικής.
Τηλέγραφος (φυτό)
Καλλιέργεια
Ως φυτό εσωτερικού χώρου ο τηλέγραφος έχει κριθεί εξαιρετικά αποτελεσματικός στην βελτίωση της ποιότητας του αέρα φιλτράροντας τις πτητικές οργανικές ενώσεις, μία κατηγορία κοινών ρύπων που είναι ερεθιστικοί για το αναπνευστικό σύστημα.
Νίκη Αγκαθιάς
Ιστορία
Το πρώτο πέρασμά του από τη Δ' Εθνική ήταν σύντομο και ο υποβιβασμός της ομάδας στο τοπικό πρωτάθλημα έφερε την κατάρρευση και οδήγησε στην αφάνεια, με αποτέλεσμα την αναστολή της λειτουργίας του συλλόγου. Στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας, ο σύλλογος ξαναζωντάνεψε και στηριζόμενος σε νεαρά παιδιά και γηγενείς παίκτες πέτυχε σταδιακά την άνοδο στις κατηγορίες του τοπικού πρωταθλήματος, για να αναδειχτεί πρωταθλήτρια ομάδα της Α1 ΕΠΣ Ημαθίας το 2008 και να προβιβαστεί στο πρωτάθλημα της Δ' Εθνικής. Το 2012 κατά τη διάρκεια του πρωταθλήματος της Δ΄ Εθνικής αποχώρησε και υποβιβάστηκε στην Α1 ΕΠΣ Ημαθίας την περίοδο 2012-2013 και δεν δήλωσε συμμετοχή σε αυτήν και διαλύθηκε. Το 2014 τερμάτισε 2η στην Γ΄Ερασιτεχνική κερδίζοντας την άνοδο της στην Β΄ Ερασιτεχνική. Την περίοδο 2014-2015 τερμάτισε 3η στην Β΄ Ερασιτεχνική κερδίζοντας την άνοδο στην Α2 ΕΠΣ Ημαθίας. Την περίοδο 2015-2016 αγωνίστηκε στην Α2 ΕΠΣ Ημαθίας όπως και την σεζόν 2016-2017.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Ημαθίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1966 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1966
Τηλέγραφος (φυτό)
Καλλιέργεια
Υπάρχουν πολλές ποικιλίες με την πιο γνωστή την Purpurea, η οποία έχει φύλλα έντονου μωβ χρώματος.
Πυραμίδα του Κέστιου
Η Πυραμίδα του Κέστιου (ιταλικά: Piramide di Caio Cestio ή Piramide Cestia) είναι πυραμίδα της Ρωμαϊκής Εποχής στη Ρώμη της Ιταλίας, κοντά στην Πόρτα σαν Πάολο και το Προτεσταντικό Κοιμητήριο. Κτίστηκε ως τάφος για τον Γάιο Κέστιο, μέλος της θρησκευτικής εταιρείας των Επουλόνων (Epulones). Βρίσκεται σε μία διακλάδωση μεταξύ δύο αρχαίων δρόμων, της Βία Οστιένσις και ενός άλλου δρόμου που προχωρούσε δυτικά προς τον Τίβερη κατά μήκος της γραμμής της σύγχρονης Βία Μαρμοράτα. Λόγω της ενσωμάτωσής του στις οχυρώσεις της πόλης, είναι σήμερα ένα από τα καλύτερα διατηρημένα αρχαία κτίρια της Ρώμης.
Επιγραφές
Τόσο στη βορειοδυτική, όσο και στη νοτιοανατολική όψη είναι σκαλισμένη αφιερωματική επιγραφή, ώστε να είναι ορατή και από τις δύο πλευρές. Έχει ως εξής:
G. CESTIVS, L[UCIUS] F[ILI], POB[ILIA GENS], EPVLO, PR[AETOR], TR[IBUNUS] PL[EBIS], VII VIR EPVLONVM.
OPVS APSOLVTVM EX TESTAMENTO DIEBVS CCCXXX
ARBITRATV
[LUCIUS] PONTI, P[UBLIUS] F[ILI], CLA[UDIA GENS] MELAE HEREDIS ET POTHI L[IBERUS]
Δηλ. το έργο ολοκληρώθηκε σύμφωνα με τη διαθήκη σε ημέρες 330
με την απόφαση του
[Λεύκιου] Πόντιου Μέλα, γιου του Ποντίου, της Κλαυδίας γενεάς, κληρονόμου και του Πόθου του απελεύθερου.
Μία άλλη επιγραφή στην ανατολική όψη είναι σύγχρονης προέλευσης, η οποία έχει λαξευθεί με εντολή του πάπα Αλέξανδρου Ζ'΄ το 1663. Διαβάζοντας το « INSTAVRATVM · AN[ΝΟ] · DOMINI · MDCLXII », μνημονεύει τις ανασκαφικές και αναστηλωτικές εργασίες, που πραγματοποιήθηκαν μέσα και γύρω από τον τάφο (που άρχισαν το 1660) και τελείωσαν το 1662.
Την εποχή της κατασκευής της, η Πυραμίδα του Κεστίου θα βρισκόταν στο ανοιχτό ύπαιθρο (οι τάφοι απαγορεύοντο εντός των τειχών της πόλης). Η Ρώμη αναπτύχθηκε πάρα πολύ κατά την Αυτοκρατορική περίοδο και, μέχρι τον 3ο αι. μ.Χ., η πυραμίδα θα περιβαλλόταν από κτίρια. Αρχικά βρισκόταν σε έναν περίβολο με χαμηλούς τοίχους, πλαισιωμένη από αγάλματα, κίονες και άλλους τάφους. Δίπλα στην πυραμίδα βρέθηκαν δύο μαρμάρινες βάσεις κατά τη διάρκεια ανασκαφών τη δεκαετία του 1660, με θραύσματα από τα χάλκινα αγάλματα, που είχαν αρχικά στηθεί στις κορυφές τους. Οι βάσεις έφεραν μία επιγραφή, που καταγράφηκε από τον Μπρτόλι σε ένα χαρακτικό του 1697: μικρογραφία|200x200εσ| Η πυραμίδα ενσωματώθηκε στα Αυρηλιανά Τείχη και βρίσκεται κοντά στην Πόρτα Σαν Πάολο (στα δεξιά). Αυτό προσδιορίζει τους κληρονόμους του Κεστίου ωςτον Mάρκο Βαλέριο Μεσάλα Κορβίνο, διάσημο στρατηγό, τον Πόπλιο Ρουτίλιο Λούπο, ρήτορα του οποίου ο ομώνυμος πατέρας ήταν ύπατος το 90 π.Χ. και Λεύκιο Ιούνιο Σιλουανό, μέλος του διακεκριμένου Ιούνιου γένους. Οι κληρονόμοι είχαν στήσει τα αγάλματα και τις βάσεις χρησιμοποιώντας χρήματα, που είχαν συγκεντρωθεί από την πώληση πολύτιμων υφασμάτων (attalici). Ο Κέστιος είχε δηλώσει στη διαθήκη του, ότι υφάσματα επρόκειτο να εναποτεθούν στον τάφο, αλλά αυτή η πρακτική είχε απαγορευθεί από πρόσφατο διάταγμα, που ψηφίστηκε από τους αγορανόμους (aedilis).
Ιστορία
μικρογραφία| Η Πυραμίδα του Κεστίου από τον [[Τζοβάνι Μπατίστα Πιρανέζι|Τζιοβάνι-Μπατίστα Πιρανέζι (18ος αι.).]] μικρογραφία| Η Πυραμίδα του Κεστίου και τα περίχωρα από τον [[Τζουζέπε Βάσι (18ος αι.).]] Η πυραμίδα κτίστηκε για τον Γάιο Κέστιο Έπουλο, τον γιο του Λεύκιου, από την Πομπίλια φυλή. Η επιγραφή σε αυτήν αναφέρει ότι ο Κέστιος ήταν πραίτορας, τριβούνος του λαού (tribunus plebis) και ένας των Επτά Εορταστών Ανδρών (septemvir Epulones). Ο τάφος ολοκληρώθηκε σε 330 ημέρες και ήταν ένας από τους δύο τάφους σε σχήμα πυραμίδας στην πόλη της Ρώμης. Είναι επίσης σημαντικό να σημειωθεί, ότι η κατασκευή του ρυθμιζόταν από νόμους για τις δαπάνες, οι οποίοι περιορίζουν τις ακραίες εκδηλώσεις πλούτου, όπως σε εορτές, ρούχα, κηδείες και τάφους. Ενώ αυτοί οι νόμοι μπορούν να αναχθούν στα μέσα του 5ου αι. π.Χ., ψηφίστηκαν και επιβλήθηκαν πολύ πιο αυστηρά την εποχή του τέλους του Κέστιου. Το έντονα οξυκόρυφο σχήμα της πυραμίδας θυμίζει έντονα τις πυραμίδες της Νουβίας, ιδιαίτερα το βασίλειο της Μερόης, το οποίο είχε δεχθεί επίθεση από τη Ρώμη το 23 π.Χ. Η ομοιότητα υποδηλώνει, ότι ο Κέστιος είχε ενδεχομένως υπηρετήσει σε εκείνη την εκστρατεία και ίσως σκόπευε η πυραμίδα να χρησιμεύσει ως ανάμνησή της. Η πυραμίδα του δεν ήταν η μόνη στη Ρώμη: μία μεγαλύτερη—η «πυραμίδα του Ρωμύλου»— παρόμοιας μορφής, αλλά άγνωστης προέλευσης, βρισκόταν ανάμεσα στο Βατικανό και το Μαυσωλείο του Αδριανού, αλλά διαλύθηκε τον 16ο αι. από τον Ππάπα Αλέξανδρο ΣΤ΄ και το μάρμαρο χρησιμοποιήθηκε για την κλίμακα της Βασιλικής του Αγίου Πέτρου. αριστερά|μικρογραφία| Λεπτομέρεια της κορυφής της πυραμίδας. Μερικοί συγγραφείς έχουν αμφισβητήσει εάν οι ρωμαϊκές πυραμίδες διαμορφώθηκαν με βάση τις πολύ λιγότερο οξυκόρυφες αιγυπτιακές πυραμίδες, για παράδειγμα τις περίφημες πυραμίδες της Γκίζας. Ωστόσο, οι σχετικά χαμηλές πυραμίδες τύπου Γκίζας δεν χρησιμοποιήθηκαν αποκλειστικά από τους Αιγύπτιους. Οι πιο απότομες πυραμίδες του νουβικού τύπου ευνοήθηκαν από την Πτολεμαϊκή δυναστεία της Αιγύπτου, που είχε λήξει με τη ρωμαϊκή κατάκτηση το 30 π.Χ. Η πυραμίδα, ούτως ή άλλως, κτίστηκε σε μία περίοδο που στη Ρώμη ήταν του συρμού όλα τα αιγυπτιακά πράγματα. Η συγχώνευση του ρωμαϊκού και του αιγυπτιακού στυλ αναδεικνύεται περαιτέρω, από το γεγονός ότι το εξωτερικό είναι ευδιάκριτα «αιγυπτιακό», ενώ το εσωτερικό παρουσιάζει κλασικές ρωμαϊκές τοιχογραφίες και μία θολωτή ημικυλινδρική οροφή. Ο Μέγιστος Ιππόδρομος στολίστηκε από τον Αύγουστο με έναν αιγυπτιακό οβελίσκο και πυραμίδες κτίστηκαν σε άλλα μέρη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας περίπου αυτή την εποχή. Η πυραμίδα του Φαλικόν (Falicon) κοντά στη Νίκαια στη Γαλλία θεωρείται από ορισμένους, ότι κατασκευάστηκε από Ρωμαίους λεγεωνάριους, που ακολουθούσαν μία αιγυπτιακή λατρεία, αλλά πιο πρόσφατη έρευνα έχει δείξει, ότι κτίστηκε στην πραγματικότητα μεταξύ 1803 και 1812.
Κατά την κατασκευή των Αυρηλιανών Τειχών μεταξύ 271 και 275, η πυραμίδα ενσωματώθηκε στα τείχη, για να σχηματίσει έναν τριγωνικό προμαχώνα. Ήταν μία από τις πολλές κατασκευές στην πόλη, που επαναχρησιμοποιήθηκαν, για να αποτελέσουν μέρος των νέων τειχών, πιθανώς για να μειωθεί το κόστος και να καταστεί δυνατή η ταχύτερη κατασκευή της δομής. Αποτελεί ακόμη μέρος ενός καλοδιατηρημένου τμήματος των τειχών, σε μικρή απόσταση από την Πύλη του Αγίου Παύλου (Porta San Paolo).
Η προέλευση της πυραμίδας ξεχάστηκε κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα. Οι κάτοικοι της Ρώμης πίστευαν, ότι ήταν ο τάφος του Ρώμου (Meta Remi) και ότι ο αντίστοιχος κοντά στο Βατικανό ήταν ο τάφος του Ρωμύλου, μία πεποίθηση που καταγράφηκε από τον Πετράρχη. Η πραγματική προέλευσή του αποσαφηνίστηκε από τις ανασκαφές του πάπα Αλεξάνδρου Ζ΄ τη δεκαετία του 1660, ο οποίος καθάρισε τη βλάστηση, που είχε κατακλύσει την πυραμίδα, αποκάλυψε τις επιγραφές στις πλευρές της, εισέδυσε στον ταφικό θάλαμο της πυραμίδας και βρήκε έξω τις βάσεις δύο χάλκινων αγαλμάτων, που στέκοντο δίπλα στο μνημείο.
Η πυραμίδα ήταν ένα σημαντικό αξιοθέατο για πολλούς, που έκαναν τη Μεγάλη Περιήγηση τον 18ο και τον 19ο αι. Θαυμάστηκε πολύ από τους αρχιτέκτονες και έγινε το πρωταρχικό μοντέλο για τις πυραμίδες, που κατασκευάστηκαν στη Δύση κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Ο Πέρσι Σέλλεϋ το περιέγραψε ως «μία πυραμίδα με υπέροχη κορυφή» στο Aδωναΐς, την ελεγεία του 1821 για τον Τζον Κετς. Με τη σειρά του, ο Άγγλος μυθιστοριογράφος και ποιητής Τόμας Χάρντυ είδε την πυραμίδα κατά τη διάρκεια μίας επίσκεψης στο κοντινό προτεσταντικό κοιμητήριο το 1887 και εμπνεύστηκε να γράψει το ποίημα Ρώμη: στην πυραμίδα του Κέστιου, κοντά στους τάφους των Σέλλεϋ και Κητς, στο οποίο αναρωτήθηκε: «Ποιος, λοιπόν, ήταν ο Κέστιος, και τι είναι για μένα;».
Το 2001, η είσοδος και το εσωτερικό της πυραμίδας υποβλήθηκαν σε αποκατάσταση. Το 2011, ανακοινώθηκαν περαιτέρω εργασίες, για τον καθαρισμό και την αποκατάσταση της πολύ κατεστραμμένης μαρμάρινης επένδυσης της πυραμίδας, μέσω της οποίας η εισροή νερού έθετε σε κίνδυνο τις μέσα τοιχογραφίες. Η αποκατάσταση χρηματοδοτείται από τον Ιάπωνα επιχειρηματία Yuzo Yagi, του οποίου η δωρεά ύψους 1 εκατομμυρίου ευρώ οδήγησε σε πρόσκληση υποβολής προσφορών για την εκτέλεση των εργασιών, που εκδόθηκε από την Soprintendenza Speciale per i Beni Archeologici di Roma της οποίας οι υπάλληλοι εκπόνησαν το έργο και επιβλέπουν μία τέτοια παρέμβαση μαζί με το Υπουργείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ιταλίας. Οι εργασίες αποκατάστασης ξεκίνησαν τον Μάρτιο του 2013.
Η πυραμίδα έγινε το όνομα του σταθμού Πυραμίδα στο μετρό της Ρώμης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αξιοθέατα στη Ρώμη
Μπριωκούρ (Ωτ-Σον)
Το Μπριωκούρ (γαλλικά: Briaucourt) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Αμανκέντ
Το Αμανκέντ (επίσης, Εμενκέντ και Αρμέν-Κένο) είναι χωριό και δήμος της επαρχίας Μπιλασουβάρ του Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 3.245 κατοίκους.
Μπροτ-λε-Λυξέιγ
Το Μπροτ-λε-Λυξέιγ (γαλλικά: Brotte-lès-Luxeuil) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Τζίμι Κέλι
Ο Τζίμι Κέλι (αγγλικά: Jimmy Kelly, 1911–1970) ήταν Ιρλανδός ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε για τρεις δεκαετίες ως αριστερός ακραίος επιθετικός. Ένας από τους πιο παραγωγικούς ποδοσφαιριστές της χώρας του, σημείωσε τουλάχιστον 571 τέρματα σε 1.000 επίσημους αγώνες κατά τη διάρκεια της καριέρας του.
Βιογραφία
Ο Κέλι είχε διπλή υποκοότητα και έπαιξε και για τις δύο ομάδες της Ιρλανδίας - την IFA XI και την FAI XI. Το 1932 έγινε ο πρώτος Βορειοιρλανδός που έπαιξε για τη FAI XI και το 1934 ήταν μέλος της πρώτης ομάδας που έπαιξε σε προκριματικό Παγκόσμιου Κυπέλλου.
Ξεκίνησε την καριέρα του με την Κολερέιν πριν υπογράφει με τη Λίβερπουλ τον Μάιο του 1928. Ωστόσο, απέτυχε να κάνει έστω και μια επίσημη εμφάνιση με την ομάδα και πήγε τελικά στην Ντέρι Σίτι ΦΚ, ομάδα της Βόρειας Ιρλανδίας που συμμετέχει στο πρωτάθλημα του Έιρε (Δημοκρατία της Ιρλανδίας). Μετά από τέσσερις αγώνες σημείωσε το πρώτο από τα 393 τέρματα που πέτυχε με την ομάδα. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1940 αγωνίστηκε και για άλλες ομάδες της Έιρε. Κέρδισε μόνο ένα τίτλο στην μακρά σταδιοδρομία του, το Κύπελλο του 1949 με τη Ντέρι Σίτι. Σε προσωπικό επίπεδο ήταν πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος του 1946–47.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ιρλανδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Βορειοϊρλανδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιρλανδίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βορείου Ιρλανδίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντέρι Σίτι ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νταντάλκ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σάμροκ Ρόβερς
Α.Ο. Ίκαρος Νέας Σμύρνης
thumb|right|150px|Το έμβλημα του Ίκαρου Ν. Σμύρνης Ο '''Α.Ο. Ίκαρος''' είναι ένας σύλλογος καλαθοσφαίρισης που ιδρύθηκε το 1991 στην Άνω Νέα Σμύρνη και αγωνίζεται στη Β΄ Εθνική. Στο παρελθόν είχε αγωνιστεί τρεις σεζόν στη Γ΄ Εθνική, πριν αποτελέσει τη μητρική ομάδα από την οποία προήλθε η Α.Ε. Ίκαρος Καλλιθέας το 2007. Συνέχισε να λειτουργεί στη Ν. Σμύρνη ως "Ίκαρος-Ακαδημία". Τη σεζόν 2012-13 ως δευτεραθλητής στην Α΄ κατηγορία της ΕΣΚΑΝΑ ανέβηκε ξανά στη Γ΄ Εθνική και έπειτα στην Β΄ Εθνική, όπου αγωνίζεται το 2017-18. Διατηρεί τμήματα υποδομής μπάσκετ αγοριών όλων των ηλικιών από τζούνιορ ως εφηβικό και από το 2007 κορασίδων και παγκορασίδων. Το 2012 ίδρυσε τμήμα τένις. Ως έδρα χρησιμοποιεί το Κλειστό Γυμναστήριο Ν. Σμύρνης στην οδό Αρτάκης, το οποίο χτίστηκε το 1979 και έχει χωρητικότητα 1.832 θεατές. Τα τμήματα υποδομής χρησιμοποιούν τις υπαίθριες αθλητικές εγκαταστάσεις γύρω από το κλειστό. Τα χρώματα του συλλόγου είναι κόκκινο, σκούρο μπλε και λευκό.
Ιστορία
Ο Ίκαρος ιδρύθηκε το 1991 από τον Αχιλλέα Λαπαρδά και το Γιώργο Κυριαζάκη, που έφυγε πρόωρα από τη ζωή ως τοπική ομάδα μπάσκετ στην Άνω Ν. Σμύρνη, στην περιοχή των αθλητικών εγκαταστάσεων της Δεξαμενής. Δημιούργησε τμήματα υποδομής και ανδρική ομάδα. Το 1994 την προεδρία του συλλόγου ανέλαβε ο επιχειρηματίας Δημήτρης Αγγελόπουλος, ο οποίος οργάνωσε την ανδρική ομάδα σε επαγγελματική βάση. Η ομάδα ανέβηκε σταδιακά τις κατηγορίες της ΕΣΚΑΝΑ και από το 2004 ως το 2007 έπαιξε στη Γ΄ Εθνική. Το 2007 κατέκτησε τον τίτλο και ανέβηκε στη Β΄ Εθνική.
Ίκαρος Καλλιθέας
Τη σεζόν 2007-08 η ανδρική ομάδα του Ικάρου συγχωνεύτηκε με την "ΑΕ Καλλιθέας-Τζιτζιφών" (ΑΕΚΤ) και μετακόμισε στην Καλλιθέα, δεδομένου ότι στη Νέα Σμύρνη υπήρχαν ήδη δυο παλιοί σύλλογοι, ο Πανιώνιος και ο Μίλων, με πρωταγωνιστικό ρόλο στο άθλημα. Έκτοτε αγωνίζεται ως Α.Ε. Ίκαρος Καλλιθέας, ανεβαίνοντας διαδοχικά στη Β΄ Εθνική, στην Α2΄ και από το 2010-11 στην Α1΄. Πρόεδρος και βασικός χρηματοδότης της ομάδας παρέμεινε ο Αγγελόπουλος.
Ίκαρος-Ακαδημία Ν. Σμύρνης
Στην Άνω Ν. Σμύρνη παρέμειναν τα τμήματα υποδομής του Ικάρου, τα οποία το 2007 συγχωνεύτηκαν με την ομάδα μπάσκετ Ακαδημία Παλαιού Φαλήρου υπό την επωνυμία ''Ίκαρος-Ακαδημία Ν. Σμύρνης'' στην αρχή και αργότερα "ΑΟ Ίκαρος Ν. Σμύρνης", με πρόεδρο τον Αχιλλέα Λαπαρδά. Το ίδιο έτος δημιουργήθηκαν και τμήματα υποδομής κοριτσιών. Η ανδρική ομάδα επέστρεψε στην ΕΣΚΑΝΑ. Ξεκίνησε από τη Β΄ κατηγορία και ανεβαίνοντας τις κατηγορίες έφτασε ξανά ως τη Β΄Εθνική.
Ως Ίκαρος Ν. Σμύρνης
Το 2007 η επαγγελματική ομάδα μετακόμισε στην Καλλιθέα και ο Ίκαρος επανήλθε στην ΕΣΚΑΝΑ.
Ως Ίκαρος Καλλιθέας/Χαλκίδας
Από το 2007 ο παλιός Ίκαρος μετακόμισε στην Καλλιθέα. Το 2013-14 η ΚΑΕ έπαιξε στη Χαλκίδα.
Παλαιότερα χρόνια
Στη διαχρονική πορεία του σωματείου στον Ίκαρο αγωνίστηκαν κυρίως αθλητές από τις ακαδημίες του αλλά και αρκετοί έμπειροι βετεράνοι μπασκετμπολίστες.
Κάππας, Καλογερόπουλος, Ηλιάδης, Σταυρόπουλος, Χριστοφοράκης, Ευαγγέλου, Ρένεσης, Τουρλής, Παπγής, Καούνης, Λίβας, Μπαιραμίδης, Τσικίμης, Αρβανίτης, Αγγελόπουλος, Μπούνος, Δεγάιτας, Καλογριδάκης, Αλεξόπουλος, Φουκόπουλος, Κιούσης, Αναστασόπουλος, Παπαδόπουλος, Τριγώνης, Τουρλής, Γκιουλέας, Λούντζης, Κατάνιας, Δημολιάνης, Κατσώρης, Σίσκος, Σπανιόλος, Κακομανώλης, Καραμανώλης, Παταγιάς, Διώχνος, Καράβης, Κισκύρας, Καραγιάννης, Δρόσης, Βρακάς, Γκάτζος, Δοροβίτσας, Ευαγγέλου, Καρακότας, Κασπαριάν, Μουστάκης, Ρίζος, Σταϊκόπουλος, Σταυράκης, Στεφανίδης, Συριανός, Τέντομας, Χαλκίδης, Πίνης, Καράβης, Κομπορόζος, Κονιδάρης, Σβερκούνος, Παπαγεωργίου, Διαμαντής, Πετρίδης, Φλυτζάνης, Χριστοδούλου, Καυκής, Τσικλέας, Δικαιουλάκος, Μανωλούδης, Χάρτιος, Κουτσουβάς, Μούτσιος, Τζούνας, Γκριτζέλης, Γιαννόπουλος, Θεολόγης, Βαρυπάτης, Πριφτάκης, Γεράρδης, Μιχάλης, Καρβουνιάρης, Σβαρδάκαλος, Ματιάτος, Διολέτης, Κατούφας, Κούκουρας, Αγαπητός, Βουρλίτης, Προκόπης, Βαρδάλος, Σταυρόπουλος, Καρασταμάτης, Μπάλλας, Τύρλας, Μαύρος, Τσοπόκης, Πανόπουλος.
Η πρωταθλήτρια ομάδα Γ΄ Εθνικής 2007
Την πρωταθλήτρια ομάδα της Γ΄ Εθνικής του 2006-07 αποτελούσαν οι: Πρόκος (376 π.), Τύρλας (294), Καραγεώργος (283), Κατούφας (274), Τζούνας (209), Τσοπόκης (146), Σβαρδάκαλος (115), Μπουντραχάνης (95), Κούκουρας (94), Παπαδάκης (72), Κούρος (43), Λαζαρίδης (28), Καρασταμάτης.
Σύνθεση ομάδας 2012-13
Την σεζόν αυτή στην Α΄ ΕΣΑΚΝΑ την ανδρική ομάδα του Ικάρου αποτελούσαν οι αθλητές:
Γιάννης Μπαλαούρας, Γιώργος Δεληγιάννης, Άκης Σταυρόπουλος, Θωμάς Ζάτας, Αντώνης Κουτσουβάς, Λεωνίδας Λύτρας, Χρήστος Γκανιάτσας, Λαέρτης Λοϊζίδης, Νίκος Γκριτζελής, Σωτήρης Πιτροπάκης, Τάσος Αναστασόπουλος, Στέφανος Χαραλαμπόπουλος, Βασίλης Μακρής, Αλέξανδρος Λυγγερίδης, Χρήστος Ντεφούδης, Θέμης Χαλκιάς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αθήνας Κατηγορία:Αθλητισμός στη Νέα Σμύρνη Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι αντισφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.ΚΑ.Ν.Α. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1991 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1991
Βόιτσεχ Γιασνί
Ο Βόιτσεχ Γιασνί (τσεχικά: Vojtěch Jasný, 30 Νοεμβρίου 1925 - 15 Νοεμβρίου 2019) ήταν Τσέχος σεναριογράφος, κινηματογραφιστής και σκηνοθέτης, που μεσουράνησε τη δεκαετία του 1960. Έχει βραβευθεί και στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών, με Jury Prize, για την ταινία του Ένας γάτος... μία ημέρα (1963).
Βιογραφία
Γεννημένος στο Κελτς στη Μοραβία, της Τσεχοσλοβακίας, υπήρξε ενεργός κυρίως τις δεκαετίες του 1950 και του 1960. Υπήρξε, επίσης, ένας από τους αρκετούς καλλιτέχνες και διανοούμενους, που άφησαν την Τσεχοσλοβακία, μετά τη σοβιετική εισβολή, ακολουθούμενοι την Άνοιξη της Πράγας, το 1968. Από εκεί και πέρα ο Γιασνί, εργάστηκε σε διάφορες Ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Αυστρία, η Δυτική Γερμανία και η Γιουγκοσλαβία, έως ότου μετακόμισε στο Μπρούκλιν, της Νέας Υόρκης, αρχάς του 1980. Εκεί ο Γιασνί, δίδαξε σκηνοθεσία στο Πανεπιστήμιο της Κολούμπια, για αρκετά χρόνια, μαζί με τον συμπατριώτη του Μίλος Φόρμαν, ο οποίος ήταν κι αυτός καθηγητής εκεί πέρα. Ενώ, αργότερα, συνέχισε να διδάσκει στο School of Visual Arts και το New York Film Academy.
Η πιο γνωστή του ταινία, το Ένας γάτος... μία ημέρα, έχει αλληγορικό ύφος και αφορά μία μαγική γάτα, η οποία έρχεται σε μία μικρή πόλη της Τσεχίας, το αίτιο αυτού του ερχομού, είναι ότι η βαθύτερη φύση των κατοίκων αρχίζει και αποκαλύπτεται. Μεταξύ άλλων ταινιών του Γιασνί, όπως το Všichni dobří rodáci, το επίκεντρο τους είναι η δυσκολία που αντιμετωπίζουν οι Τσέχοι αγρότες υπό κομμουνιστικό καθεστώς, ενώ μετά την σοβιετική εισβολή η ταινία έγινε απαγορευμένη στην Τσεχοσλοβακία.
Διακρίσεις
Ο Γιασνί, κατά τη διάρκεια της καριέρας του, έτυχε πολλές διακρίσεις και βραβεία. Το 1969, πήρε βραβείο καλύτερης σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Καννών, για την ταινία του Vsichni dobrí rodáci. Μεταξύ των Φεστιβάλ που έχει βραβευθεί είναι το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 1964, το Φεστιβάλ Πίλσεν, το 1969, το Διεθνές Φεστιβάλ Καρλόβι Βάρι, και σε αρκετά ακόμη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τσέχοι σεναριογράφοι Κατηγορία:Κινηματογραφιστές Κατηγορία:Τσέχοι σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Τσεχοσλοβάκοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Αντίσταση των Ποντίων στις αρχές του 20ού αιώνα
μικρογραφία|Πυρρίχιος (πολεμικός χορός των Ποντίων) Η αντίσταση των Ποντίων στις αρχές του 20ού αιώνα ήταν οι μάχιμες δράσεις με σκοπό την προστασία του πληθυσμού τους από βίαιες επιστρατεύσεις, καθώς και από επιθέσεις και επιδρομές που δέχονταν από τους Οθωμανούς στον Πόντο. Οι ομάδες ένοπλων Ποντίων έδρασαν καθ΄ όλη τη διάρκεια της κυριαρχίας των Οθωμανών, κυρίως όμως μετά την πτώση της Τραπεζούντας.
Το αντάρτικο του Πόντου
Με το ξέσπασμα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, το 1914, παρουσιάστηκε στους Οθωμανούς το πρόβλημα έλλειψης στρατιωτών. Έτσι, οι Οθωμανοί οδηγήθηκαν στην καταναγκαστική επιστράτευση άλλων λαών, κυρίως τον Πόντιων, πράγμα που έπαιξε σημαντικό ρόλο στη δημιουργία αντάρτικων σωμάτων. Οι αντάρτες ήταν άτομα που δρούσαν μεμονωμένα ή σε συνεργασία και ακολουθούσαν τα πρότυπα των πρώιμων κλεφτών του ελλαδικού χώρου. Παρ 'όλο που οι πρώτοι πολεμιστές εντοπίστηκαν στις ανατολικές επαρχίες του Πόντου, τα αντάρτικα σώματα αναπτύχθηκαν στις δυτικές περιοχές του, όπως στην Αμισό, στην Πάφρα και στην Τοκάτη. Οι αντάρτες ζούσαν στις οροσειρές, απ' όπου παρενοχλούσαν τους Τούρκους, λήστευαν τους φοροεισπράκτορες και τους πλούσιους εμπόρους, με αποτέλεσμα να αποκτήσουν μυθική εικόνα στα μάτια των υποδουλωμένων. Σημαντικότερος σκοπός οποιασδήποτε ανταρτικής ομάδας ήταν η προστασία των χριστιανών από τους Τούρκους. Τα Αντάρτικα αποτελούσαν την κυριότερη αμυντική αντίδραση των Ελλήνων, αφού συγκρούστηκαν και αντιμετώπισαν πολλές φορές με επιτυχία τον οθωμανικό στρατό σε πολύωρες και πολύνεκρες μάχες, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα να σωθούν από βέβαιη σφαγή χιλιάδες γυναικόπαιδα και άμαχοι, ματαιώνοντας έτσι τα σχέδια των Οθωμανών για εξόντωση των ελληνικών πληθυσμών. Αρχικά ήταν μικρές και άτακτες ομάδες που αποτελούνταν από δραπέτες ή άνδρες που δεν δέχονταν να ενταχθούν βίαια στα Τάγματα Εργασίας (Αμελέ Ταμπουρού ). Αργότερα όμως εξελίχθηκαν σε αξιόμαχα και τακτικά ανταρτικά σώματα, τα οποία οργανώθηκαν από εμπειροπόλεμους αρχηγούς του μακεδονικού αγώνα. Την ανώτατη εξουσία είχε ο οπλαρχηγός (τσετέμπασης).
Τα αντάρτικα σώματα
Ο οπλαρχηγός είχε έναν υπαρχηγό, αλλά πολλές φορές υπήρχε και δεύτερος. Όλοι οι οπλαρχηγοί είχαν στενούς δεσμούς μεταξύ τους και πολύ συχνά ένωναν τις δυνάμεις τους και χτυπούσαν τον εχθρό κατά μέτωπο και από τα πλάγια. Κάποιες φορές συγκροτούσαν Γενικό Αρχηγείο που είχε γενικό πρόσταγμα για όλους τους στρατιώτες. Αρκετά συχνά γίνονταν συμβούλια των αρχηγών για να ληφθούν σημαντικές αποφάσεις οι οποίες αφορούσαν την άμυνα, την επίθεση, τα αντίποινα, καθώς ακόμα και τη φυγή σε άλλα ασφαλέστερα καταφύγια. Οι προμήθειες που είχαν, προέρχονταν στην αρχή από ληστείες, αρπαγές τουρκικών περιουσιών και επιβολή φορολογίας στις περιοχές που δρούσαν και επηρέαζαν. Εκτός από τα ζώα και τα υποζύγια, χρησιμοποιούσαν και ένα σώμα μεταφορέων, δηλαδή άοπλων ανταρτών που κουβαλούσαν τρόφιμα και πυρομαχικά, γνωστών ως σελεκτσήδες. Η γλώσσα των ανταρτών ήταν η ποντιακή διάλεκτος, ενώ στην τουρκική γλώσσα παρατηρείται η στρατιωτική τους ορολογία.
Συγκρούσεις και μάχες
Από το 1915 είχε ξεκινήσει ο Βασίλ-αγας (Βασίλειος Ανθόπουλος) τον αγώνα του εναντίον των Τούρκων με τους συντρόφους του και κατάφερε να γίνει ο φόβος και ο τρόμος των Τούρκων της Αμισού, ενώ στη μάχη του Αγίου-Τεπέ κατόρθωσε η ομάδα του Παντέλ-Αμισού (Παντελή Αναστασιάδη) να νικήσει στρατεύματα πολλών χιλιάδων Τούρκων μετά από πολυήμερη μάχη(16 Νοεμβρίου 1917). Αυτή η ομάδα έδωσε μια ακόμη πολύ σημαντική μάχη στο Νεμπιένταγ της Πάφρας (στα τέλη του 1917),όπου ήρθαν αντιμέτωποι με ολόκληρο άριστα εξοπλισμένο τουρκικό σύνταγμα. Όταν τελείωσαν τα πυρομαχικά τους, προτίμησαν τον θάνατο, βάζοντας τέλος στη ζωή τους από το να παραδοθούν στους Τούρκους στρατιώτες. Το φθινόπωρο του 1921, ο Κοτζά Αναστάς (Αναστάσιος Παπαδόπουλος), εξόντωσε 700 Τούρκους στρατιώτες στο βουνό Τόπσαμ, έπειτα από μάχη εναντίον του Τούρκου στρατηγού Λιβά πασά. Στο χωριό Δαζλή, στα τέλη του 1921, έγιναν φονικές συγκρούσεις μεταξύ των ανταρτών και του στρατηγού Τζεμάλ Τζεβήτ, του οποίου το στράτευμα αποδεκατίστηκε από τους αντάρτες, με τη βοήθεια του Ιστύλ-αγά. Στη Σάντα του ανατολικού Πόντου δόθηκε μια άτυπη μορφή αυτονομίας εξαιτίας της αντίστασης των ανταρτών της. Στη μάχη των Κοπαλάντων οι Τούρκοι έχασαν τη μάχη, με αποτέλεσμα να μην ενοχλήσουν ξανά την περιοχή. Ο Κεμάλ τότε πήρε την απόφαση να την καταστρέψει με πολυάριθμο στράτευμα. Ο Ευκλείδης Κουρτίδης, αρχηγός των ανταρτών, το μόνο που κατάφερε ήταν να σώσει τα γυναικόπαιδα. Ο αντάρτης Ιστύλ Αγάς, επίσης, κατάφερε να σώσει 6.000 γυναικόπαιδα από το στρατό του Τοπάλ Οσμάν. Τις χρονολογίες 1921-1922, οι συγκρούσεις ανταρτών και Τούρκων στρατιωτών είναι συνεχείς.
Αιτίες δημιουργίας
Κύριοι λόγοι της δημιουργίας των αντάρτικων σωμάτων από τους Ποντίους ήταν η κατάργηση της δυνατότητας της εξαγοράς της στράτευσης που πραγματοποιούνταν κυρίως από εύπορους. Εξαιτίας του τελευταίου και λόγω της υποχρεωτικής επιστράτευσης, ο αριθμός των φυγόστρατων και των λιποτακτών αυξήθηκε θεαματικά. Από τους λιποτάκτες, πολλοί κατέφυγαν στην Ελλάδα, άλλοι στη Ρωσία και άλλοι επάνδρωσαν ή συγκρότησαν αντάρτικες ομάδες, στις οποίες εντάχθηκαν οι καταδιωκόμενοι και οι φυγόστρατοι, αρκετοί από τους οποίους ήταν μουσουλμάνοι αντικεμαλικοί, κυρίως Κούρδοι και Κιρκάσιοι. Την περίοδο 1914-1918 η δημιουργία τους επεκτάθηκε κυρίως για την αυτοπροστασία των λιποτακτών, των φυγόστρατων και των καταδιωκόμενων, καθώς και για την προστασία του άμαχου πληθυσμού και των χωριών και για να εκδικηθούν τους Τούρκους για τα εγκλήματα που διέπρατταν σε βάρος του ελληνικού πληθυσμού. Επίσης, η βίαιη ένταξη στα «Τάγματα Εργασίας» (Αμελέ Ταμπουρού) ήταν η κύρια αφορμή για να δημιουργηθούν τα αντάρτικα σώματα των Ποντίων. Πολλοί άνθρωποι, αφού αντέδρασαν, δραπέτευσαν από τα τάγματα εργασίας για να αποφύγουν τον θάνατο και κατέφυγαν στα βουνά, όπου ζούσαν κατά μικρές ομάδες και σπάνια κατέβαιναν μέχρι τα χωριά τους. Μεγάλη ώθηση σε αυτές τις ομάδες έδωσε η τουρκική κυβέρνηση δια του τότε υπουργού εσωτερικών Ταλαάτ πασά (1874-1921), όταν θέσπισε διάταγμα, το οποίο έλεγε πως όλοι οι Πόντιοι έπρεπε να παραδώσουν κάθε είδους οπλισμό που διέθεταν. Τα αποσπάσματα της χωροφυλακής βιαιοπραγούσαν, ατίμαζαν, βασάνιζαν και δεν δίσταζαν να σκοτώσουν όποτε δεν έβρισκαν οπλισμό στα χέρια των Ποντίων. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, πολλοί από αυτούς αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και να προτιμήσουν τα βουνά και στη συνέχεια μάλιστα να επανδρώσουν τα αντάρτικα σώματα. Σε αυτή τη σφαίρα επιρροής κινήθηκε και όλη η καταπίεση που επικρατούσε από την πλευρά των ντερέ-μπέηδων εναντίον των Ποντίων, που αναγκάστηκαν να φύγουν από τον τόπο που ζούσαν, για να σωθούν και να ζήσουν ελεύθερα.
Αιτίες παρακμής
Η απουσία μιας ενιαίας διοίκησης και συντονισμού του αγώνα, η έλλειψη κατάλληλου οπλισμού και τροφίμων, η δυσκολία κινήσεων, αφού πάντα οι αντάρτες συνοδεύονταν από γυναικόπαιδα, και κυρίως η αδιαφορία που έδειξε το ελληνικό κράτος παρά τις εκκλήσεις των Ποντίων για βοήθεια, ήταν οι σημαντικότερες αιτίες της αποτυχίας του αντάρτικου του Πόντου.
Σημειώσεις
<div style=""> <references group="Σημ" />
Παραπομπές
<div style="">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποντιακός Ελληνισμός