cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σκουλούφια Ρεθύμνου
Αξιοθέατα
Ο κοιμητηριακός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στα Εισόδια της Θεοτόκου. Στο δάπεδο του ναού σώζεται βενετσιάνικος τάφος αποτελούμενος από δύο πλάκες με γλυπτό διάκοσμο αποτελούμενου από μετάλλιο με νεκροκεφαλή και δύο οστά, καθώς και επιγραφές που πλέον δεν δύναται να διαβαστούν. Στο χωριό υπάγονται τα εξωκκλήσια των Κοίμηση της Θεοτόκου, Άγιος Φανούριος και Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος. Στο ανατολικό τμήμα του χωριού σώζονται τα ερείπια του ναού του Μιχαήλ Αρχαγγέλου, με γλυπτό παράθυρο. Κοντά στο χωριό βρίσκεται ο βενετικός ναός της Παναγίας, του οποίου η οροφή έχει καταπέσει.
Παραπομπές
σκουλου Κατηγορία:Δήμος Ρεθύμνης
Αλμποζάτζα
Η Αλμποζάτζα (ιταλικά: Albosaggia) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Σόντριο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Σόντριο
Χανοθιανά Ρεθύμνης
Τα Χανοθιανά είναι οικισμός της Κοινότητας Αγγελιανών του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Βρίσκεται ανατολικά του χείμαρρου Γεροπόταμου σε υψόμετρο 78 μέτρα. Απέχουν 20 χλμ. Δ. από το Ρέθυμνο και 10 χλμ. (οδηγικά) Ν.-ΝΑ. από τον Πάνορμο. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αγγελιανών. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τα Αγγελιανά και το Χάνι Αλεξάνδρου αποτελούν την κοινότητα Αγγελιανών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γεροποτάμου του Δήμου Μυλοποτάμου και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχουν πληθυσμό 6 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης
Ιωσηφίνα Καρλότα του Βελγίου
Η Ιωσηφίνα Καρλόττα του Βελγίου (Joséphine Charlotte de Belgique, 11 Οκτωβρίου 1927 - 10 Ιανουαρίου 2005) ήταν η κόρη του Λεοπόλδου Γ΄ του Βελγίου και η σύζυγος του Ιωάννη του Λουξεμβούργου.
Βιογραφία
Η Ιωσηφίνα Καρλόττα Στεφανία Ίνγκεμποργκ Ελισάβετ Μαρία Ιωσία Μαργαρίτα Άστριντ γεννήθηκε στις 11 Οκτωβρίου 1927 στο Βασιλικό Παλάτι των Βρυξελλών, και ήταν το πρώτο παιδί και η μοναδική κόρη του Λεοπόλδου Γ΄ του Βελγίου και της πρώτης συζύγου του Άστριντ της Σουηδίας. H βάπτισή της έγινε ένα μήνα μετά την γέννησή της. Ανάδοχοι της ήταν ο Κάρολος, Κόμης της Φλάνδρας, και η Καρλόττα, Μεγάλη Δούκισσα του Λουξεμβούργου.
Σε ηλικία οκτώ ετών η Ιωσηφίνα Καρλόττα έχασε την μητέρα της Άστριντ σε αυτοκινητιστικό ατύχημα το 1935 σε ηλικία 29 ετών. Η Ιωσηφίνα Καρλόττα ανταποκρίθηκε θαρραλέα στην κατάσταση, προσπαθώντας να φροντίσει τους μικρότερους αδελφούς της, Βαλδουίνο και Αλβέρτο.
Η Βελγική κοινωνία επέκτεινε την τεράστια συμπάθεια του στο οικογενειακό πένθος, με μεγάλη ανησυχία για τις επιπτώσεις που είχε στην Ιωσηφίνα Καρλόττα και στους αδελφούς της. Ο Λεοπόλδος παρέμεινε αφοσιωμένος πατέρας στα παιδιά του και διατηρούσε στενούς δεσμούς με την οικογένειά της συζύγου του.
Το 1941, ο πατέρας της ξαναπαντρεύτηκε με τη Μαρί Λιλιάν Μπελς (αργότερα Λιλιάν, Πριγκίπισσα του Ρετύ). Από αυτό το γάμο υπήρξαν τρία παιδιά: Ο Αλέξανδρος, η Μαρία Χριστίνα και η Μαρία Εσμεράλδα. Η Ιωσηφίνα Καρλόττα είχε στενή σχέση με την Λιλιάν πριν από το γάμο της με τον Ιωάννη του Λουξεμβούργου. Ήταν ανάδοχος του ετεροθαλή αδελφού της Αλέξανδρου.
Στις 7 Ιουνίου 1944, την επομένη της προσγείωσης των Συμμαχικών Δυνάμεων στη Νορμανδία της Γαλλίας, η ίδια και ο πατέρας της στάλθηκαν στη Γερμανία και κρατήθηκαν εκεί κάτω από κρατική κράτηση. Η Βασιλική Οικογένεια, η οποία περιλάμβανε τους αδελφούς της Βαλδουίνο και Αλβέρτο και την μητριά τους, Λιλιάν, απελευθερώθηκαν στις 7 Μαΐου 1945 και εγκαταστάθηκαν στο Πρενύ της Ελβετίας.
Οικογένεια
Στις 9 Απριλίου 1953 η Ιωσηφίνα Καρλόττα παντρεύτηκε τον Ιωάννη, τότε Διάδοχο του Λουξεμβούργου, στο Λουξεμβούργο. Μαζί απέκτησαν πέντε παιδιά:
Δραστηριότητες
Ως πριγκίπισσα του Βασιλικού Οίκου του Βελγίου, η Ιωσηφίνα Καρλόττα έφερε πλούσια κομψότητα, γούστο και φινέτσα στη νέα πατρίδα της. Έχει πραγματοποιηθεί πολλές κοινωνικές, πολιτιστικές και ανθρωπιστικές ενέργειες. Έχει επικεντρωθεί σε αρκετές πρωτοβουλίες τις οποίες υποστήριζε ένθερμα, ιδίως θέματα που αφορούν τα παιδιά και τις οικογένειες.
Διετέλεσε επίσης πρόεδρος του Τμήματος Νεολαίας του Λουξεμβούργου του Ερυθρού Σταυρού. Τα αγαπημένα της χόμπι περιλάμβαναν κηπουρική και φυτοκομία. Απολάμβανε επίσης το κυνήγι, το ψάρεμα, το σκι και άλλα θαλάσσια σπορ.
Πέθανε από καρκίνο του πνεύμονα στις 10 Ιανουαρίου 2005 στο Κάστρο Φίσμπαχ σε ηλικία 77 ετών. Είναι θαμμένη στον Καθεδρικό Ναό της Παναγίας στη Πόλη του Λουξεμβούργου.
Ο σταθμός Ιωσηφίνα Καρλόττα στις Βρυξέλλες έχει το όνομά της. Ένα από τα γαμήλια δώρα της ήταν μια διαμαντένια τιάρα, που δόθηκε από την Société Générale. Αυτό αποτελεί πλέον μέρος της συλλογής κοσμημάτων της Λουξεμβουργιανής Βασιλικής Οικογένειας.
Τιμητικές διακρίσεις
Ξένες
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου Κατηγορία:Μεγάλες Δούκισσες του Λουξεμβούργου Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Βελγίου Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Λουξεμβούργου
Κανδαυλισμός
Ο κανδαυλισμός είναι μια παραφιλική σεξουαλική πρακτική ή φαντασίωση στην οποία ένα άτομο (συνήθως ένας άντρας) εκθέτει τον (συνήθως θηλυκό) σύντροφό του, ή εικόνες της, σε άλλους ανθρώπους, για την ηδονοβλεπτική τους απόλαυση. Ο κανδαυλισμός συνδέεται, επίσης, με την ηδονοβλεψία και την επιδειξιομανία.
Ο όρος μπορεί, επίσης, να εφαρμοστεί στην πρακτική του γδυσίματος ή με άλλο τρόπο την έκθεση μιας γυναίκας-συντρόφου σε άλλους. Ομοίως, ο όρος μπορεί επίσης να εφαρμοστεί στην ανάρτηση προσωπικών εικόνων μιας γυναίκας-συντρόφου στο διαδίκτυο ή να την παροτρύνει ή να την αναγκάσει να φορέσει ρούχα που αποκαλύπτουν τη φυσική της ελκυστικότητα σε άλλους, όπως μίνι φούστα, κολλητό ένδυμα, διαφανές ένδυμα ή μπλούζα με βαθύ ντεκολτέ.
Ιστορία του όρου
Ο όρος προέρχεται από μία αναφορά στο Ηροδότου Ιστορίαι του Ηροδότου. Σύμφωνα με την ιστορία, ο Βασιλιάς Κανδαύλης της αρχαίας Λυδίας συνέλαβε ένα σχέδιο για να δείξει τη γυναίκα του εν αγνοία της στον υπηρέτη του Γύγη. Αφού ανακάλυψε τον Γύγη να την παρακολουθεί γυμνή, η σύζυγος του Κανδαύλη τον διέταξε να επιλέξει να σκοτώσει είτε τον εαυτό του είτε τον σύζυγό της, για να διορθώσει αυτή τη μοχθηρή αταξία.
Ψυχολογία
Ο Ισιντόρ Σάντγκερ υπέθεσε ότι ο κανδαυλιστής ταυτίζεται πλήρως με το σώμα του συντρόφου του και βαθιά στο μυαλό του δείχνει τον εαυτό του. Ένας εναλλακτικός ορισμός τον προτείνει ως πρακτική που περιλαμβάνει ένα άτομο, συχνά κρυμμένο, να παρατηρεί δύο άλλα που έχουν σεξουαλικές σχέσεις.
Ιστορικές περιπτώσεις
Στην υπόθεση του Σερ Ρίτσαρντ Γουόρσλεϊ το 1782 εναντίον του Τζορτζ Μπισέτ για «εγκληματική συνομιλία» - δηλαδή, μοιχεία με τη Λαίδη Γουόρσλεϊ - αποκαλύφθηκε ότι ο Σερ Ρίτσαρντ βοήθησε τον Μπισέτ να πάρει μάτι τη Λαίδη Γουόρσλεϊ να κάνει μπάνιο.
Ο Ρόμπερτ Χάνσεν ήταν Αμερικανός πράκτορας του FBI που συνελήφθη το 2001 για κατασκοπεία για τη Σοβιετική Ένωση και τη Ρωσική Ομοσπονδία. Αποκαλύφθηκε ότι είχε τραβήξει τολμηρές φωτογραφίες της γυναίκας του και τις έστειλε σε έναν φίλο. Αργότερα, ο Χάνσεν κάλεσε τον φίλο του να παρατηρήσει κρυφά τον Χάνσεν να κάνει σεξ με τη σύζυγο του κατά τις περιστασιακές επισκέψεις του φίλου στο σπίτι του Χάνσεν. Αρχικά, ο φίλος του παρακολουθούσε από ένα παράθυρο έξω από το σπίτι. Αργότερα, ο Χάνσεν χρησιμοποίησε εξοπλισμό βίντεο του FBI για να στήσει ένα κλειστό κύκλωμα τηλεόρασης και να επιτρέπει στον φίλο του να παρακολουθεί από την κρεβατοκάμαρα φιλοξενούμενων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παραφιλίες Κατηγορία:Γύμνια Κατηγορία:Ομαδική συνουσία Κατηγορία:Ιστορία της ανθρώπινης σεξουαλικότητας
Ενίς Τσοκάι
Ο Ενίς Τσοκάι (γεννημένος στις 23 Φεβρουαρίου 1999) είναι Αλβανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως μέσος για λογαριασμό του Παναθηναϊκού.
Διεθνής Καριέρα
Ο Τσοκάι πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την Εθνική Αλβανίας στην νίκη επί του Αγίου Μαρίνου με 5-0 στα πλαίσια των προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλβανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αλβανίας Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρβα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΝΚ Λοκομοτίβα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού
Σμέρεκ (Βοεβοδάτο Κάτω Καρπαθίων)
Το Σμέρεκ (πολωνικά: Smerek, τα έτη 1977–1981: Świerków) είναι χωριό του Πόβιατ Λέσκο, στο Βοεβοδάτο Κάτω Καρπαθίων της Πολωνίας,  στα Όρη Μπιεστσάντι. Το χωριό συνορεύει με τα χωριά Στσεμποβίσκα και Βετλίνα.
Απρίκα
Η Απρίκα (ιταλικά: Aprica) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Σόντριο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Σμέρεκ (Βοεβοδάτο Κάτω Καρπαθίων)
Κατά τα έτη 1975–1998, η πόλη ανήκε διοικητικά στο Βοεβοδάτο Κρόσνο.
Απρίκα
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Σόντριο
Σμέρεκ (Βοεβοδάτο Κάτω Καρπαθίων)
Ιστορία
Το χωριό βρίσκεται 644 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, στις εκβολές του ρέματος Σμέρεκ (πρώην Σμρεκ) προς τον ποταμό Βετλίνα (παραπόταμος του ποταμού Σολίνκα). Το όνομα του χωριού προέρχεται από τη σλοβακική ονομασία για το έλατο (smrek). Το χωριό ιδρύθηκε με το νόμο της Βλαχίας, το 1529 και αρχικά ανήκε στην οικογένεια Κμίτα.
Ιδρύθηκε κοντά στο ρέμα Νιέντσβιεντς - παραπόταμο του Βετλίνα. Το 1580 πέρασε από την οικογένεια Κμίτα στην οικογένεια Χερμπούρτα και στη συνέχεια άλλαξε ιδιοκτήτη. Το 1785 είχε 410 κατοίκους. Μετά το 1908, το κτήμα αγοράστηκε από μια βιεννέζικη εταιρεία εμπορίου ξυλείας και ένας σιδηρόδρομος στενού εύρους μεταφέρθηκε στον οικισμό Μπέσκιντ, που βρίσκεται ψηλότερα. Το 1932, εκπρόσωποι της οικογένειας Μπόρεκ-Πρεκ από το Λβουφ, οι Λουτσία, Κλεμεντίνα και Κσαβέρι, πήραν το χωριό στην ιδιοκτησία τους. Από το 1938 έως το 1938 ιδιοκτήτης ήταν ο Λούτσιαν Μπόρεκ-Πρεκ, ο οποίος ζούσε στην κοντινή Καλνίτσα. Το χωριό βρισκόταν στη ζώνη όπου συγχωνεύτηκαν οι επιρροές των Λέμκων και των Μποΐκων.
Στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα και ξανά από τη δεκαετία του 1930, στο χωριό λειτουργούσε σχολείο. Το 1921, το χωριό είχε 107 σπίτια και 674 κατοίκους, μεταξύ των οποίων 564 Ελληνοκαθολικοί, 58 Ρωμαιοκαθολικοί και 43 Εβραίοι. Το αρχοντικό βρισκόταν στη δεξιά όχθη του ρέματος Νιέντσβιεντς. Από βιομηχανία, υπήρχαν δύο νερόμυλοι και ένα πριονιστήριο ατμού στον οικισμό Μπέσκιντ, που χτίστηκε γύρω στο 1908-1909.
Το 1875 υπήρχε ορθόδοξος Ναός του Αγίου Μεγαλομάρτυρα Δημήτρη, ο οποίος πιθανώς καταστράφηκε κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μέχρι το 1947, η τοπική ενορία ανήκε στο Πόβιατ Μπαλίγκρουντ, στην Επισκοπή του Πσέμισλ. Επί του παρόντος, η Ενορία της Αμόλυντης Σύλληψης της Υπεραγίας Θεοτόκου στο Μπαλίγκρουντ ανήκει στο Πόβιατ Λέσκο.
Το χωριό διαθέτει μια μεγάλη ξενοδοχειακή εγκατάσταση και μια εσωτερική πισίνα μήκους 25 μέτρων και βάθους 3 μέτρων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Πολωνίας
Μάχη της Νορμανδίας
Η μάχη της Νορμανδίας, με την κωδική ονομασία Operation Overlord (ελληνικά: Επιχείρηση Επικυρίαρχος), ήταν μια από τις μεγάλες επιχειρήσεις του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στο ευρωπαϊκό στρατιωτικό μέτωπο. Διεξήχθη από τον Ιούνιο έως τον Αύγουστο του 1944 στη Νορμανδία και επέτρεψε στους Συμμάχους να ανοίξουν ένα νέο μέτωπο στη Δυτική Ευρώπη απέναντι στα στρατεύματα του Τρίτου Ράιχ. Άρχισε την Τρίτη, 6 Ιουνίου, 1944 - που ονομάστηκε ημέρα D (D-Day) - με την πτώση των πρώτων αλεξιπτωτιστών στη Γαλλία και την απόβαση στη Νορμανδία (Επιχείρηση Ποσειδώνας) σημαντικών δυνάμεων πεζικού στις δυτικές παραλίες του νομού Καλβαντός και στα ανατολικά της χερσονήσου Κοταντέν. Ο επίλογος γράφτηκε στις 19-21 Αυγούστου 1944 με την αιματηρή μάχη στο θύλακα της Φαλαίζ (τέλος των στρατιωτικών επιχειρήσεων στις 29 Αυγούστου με υποχώρηση των υπολοίπων του ηττημένου γερμανικού στρατού και διέλευση του Σηκουάνα), σχεδόν συγχρόνως με την απελευθέρωση του Παρισιού, στις 25 Αυγούστου. Τα αποτελέσματα της μάχης της Νορμανδίας ενισχύθηκαν από την επιχείρηση Μπαγκρατιόν της 22ας Ιουνίου στο Ανατολικό Μέτωπο και από τη συμμαχική απόβαση στην Προβηγκία στις 15 Αυγούστου και επέσπευσαν το τέλος του πολέμου στην Ευρώπη.
Κατά την πρώτη φάση της μάχης, την απόβαση στη Νορμανδία, οι Σύμμαχοι δεν κατάφεραν να επιτύχουν τους στόχους τους για την πρώτη μέρα, αλλά απέκτησαν ένα προγεφύρωμα που επεκτάθηκε σταδιακά όταν κατέλαβαν το λιμάνι του Χερβούργου στις 26 Ιουνίου και την πόλη Καν στις 21 Ιουλίου. Μετά από μία αποτυχημένη αντεπίθεση των γερμανικών δυνάμεων στις 8 Αυγούστου, παγιδεύτηκαν, στον θύλακα της Φαλαίζ, 50.000 στρατιώτες της 7ης Στρατιάς. Οι γερμανικές δυνάμεις που κατάφεραν να διαφύγουν υποχώρησαν ανατολικά κατά μήκος του Σηκουάνα στις 29 Αυγούστου 1944, σημειώνοντας το τέλος της μάχης της Νορμανδίας.
Στόχοι
Ο στόχος των Συμμάχων σ' αυτή την επιχείρηση ήταν να δημιουργηθεί ένα δεύτερο μέτωπο στη Δυτική Ευρώπη ώστε να ανακουφισθεί το Ανατολικό μέτωπο και η δημιουργία ενός προγεφυρώματος, από όπου θα μπορούσαν να έχουν μια σχετικά γρήγορη πρόσβαση στην καρδιά της Γερμανίας.
Το σχέδιο των Συμμάχων στη Νορμανδία χωρίζεται σε δύο φάσεις:
Η μάχη της Νορμανδίας είχε προγραμματισμένο στόχο σαράντα ημερών. Η απόβαση την Ημέρα D ήταν μερικώς επιτυχής, η συνέχεια της επιχείρησης όμως ήταν πολύ πιο δύσκολη και ακολούθησαν σκληρές μάχες. Η προέλαση των Συμμάχων στις γερμανοκρατούμενες γαλλικές περιοχές ήταν οδυνηρά αργή. Βάσει του σχεδίου, οι Βρετανοί έπρεπε να κατακτήσουν την Καν το ίδιο βράδυ της απόβασης. Την κατέκτησαν όμως μετά από τριάντα μέρες. Οι Αμερικανοί έπρεπε να διασπάσουν τις γερμανικές γραμμές και να εφορμήσουν νοτιοδυτικά, σε δεκαπέντε μέρες. Το έκαναν έπειτα από επτά βδομάδες. Η μάχη διήρκεσε 2 μήνες και 23 ημέρες.
Η απόβαση στη Νορμανδία
Η απόφαση να πραγματοποιηθεί η απόβαση κατά το 1944 ελήφθη στην Τρίτη Διάσκεψη της Ουάσινγκτον τον Μάιο του 1943. Ο αρχιστράτηγος Ντουάιτ Αϊζενχάουερ ορίστηκε ανώτατος διοικητής και ο στρατηγός Μπέρναρντ Μοντγκόμερυ διοικητής των χερσαίων δυνάμεων που συμμετείχαν στην εισβολή. Η ακτή της Νορμανδίας της βορειοδυτικής Γαλλίας, επιλέχθηκε ως τόπος εισβολής, με τους Αμερικανούς να αποβιβάζονται σε ακτές με την κωδική ονομασία Γιούτα και Όμαχα, τους Βρετανούς στις Σουόρντ και Γκολντ και τους Καναδούς στη Τζούνο. Για την κάλυψη των αναμενόμενων δυσκολιών στην απόβαση, αναπτύχθηκε ειδική τεχνολογία, συμπεριλαμβανομένων δύο τεχνητών λιμένων, οι Λιμένες Μάλμπερι, καθώς και ο υποθαλάσσιος πετρελαιαγωγός PLUTO. Επίσης η βρετανική αεροπορία είχε εξαπολύσει βομβιστικές επιθέσεις εναντίον των γερμανικών εγκαταστάσεων στο μελλοντικό χώρο της εκστρατείας, συμπεριλαμβανομένων των σταθμών ραντάρ, του σιδηροδρομικού δικτύου και των γεφυρών που ελέγχονταν από τους Γερμανούς.
Κατά τους μήνες που προηγήθηκαν της εισβολής, οι Σύμμαχοι διενήργησαν μια σημαντική στρατιωτική εξαπάτηση, την Επιχείρηση Σωματοφύλακας, χρησιμοποιώντας τόσο ηλεκτρονική όσο και οπτική παραπληροφόρηση. Αυτό παραπλάνησε τους Γερμανούς ως προς την ημερομηνία και τη θέση της συμμαχικής απόβασης. Ο Χίτλερ τοποθέτησε τον Γερμανό στρατάρχη Έρβιν Ρόμελ υπεύθυνο για την κατασκευή μιας εκτεταμένης σειράς παράκτιων οχυρωματικών έργων σε όλο το μήκος των ακτών της δυτικής Ευρώπης, το Τείχος του Ατλαντικού, για τον κίνδυνο μιας απόβασης των Συμμάχων.
Η μάχη της Νορμανδίας μπόρεσε να διεξαχθεί και να κερδηθεί χάρη σ' αυτήν την απόβαση, που ήταν η μεγαλύτερη στρατιωτική απόβαση που έγινε ποτέ στην ιστορία. 3.000.000 στρατιώτες, κυρίως Αμερικανοί, Βρετανοί, Καναδοί, Αυστραλοί και Νεοζηλανδοί, αλλά και άλλες συμμαχικές δυνάμεις (οι Ελεύθερες γαλλικές δυνάμεις, Πολωνοί, Βέλγοι, Τσεχοσλοβάκοι, Ολλανδοί, Νορβηγοί και Έλληνες ) διέσχισαν τη θάλασσα της Μάγχης ξεκινώντας από τη Βρετανία και αποβιβάστηκαν στη Νορμανδία, εκ των οποίων πάνω από 150.000 την πρώτη ημέρα.
Αυτό το κολοσσιαίο κατόρθωμα εξασφάλισε την αριθμητική υπεροχή των Συμμάχων, τους πρόσφερε εδαφικό και εναέριο εξοπλισμό, την εγγύτητα των βρετανικών εναέριων βάσεων και τη δημιουργία αεροδρομίων στη Γαλλία καθώς και προσωρινά λιμάνια δίνοντάς τους τόσο τον απόλυτο έλεγχο του ουρανού όσο και ανεξάντλητους πόρους ανθρώπων, οχημάτων, πυρομαχικών και εξοπλισμού.
Άνταλο Βαλτελλίνο
Το Άνταλο Βαλτελλίνο (ιταλικά: Andalo Valtellino) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Σόντριο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Μάχη της Νορμανδίας
9-11 Ιουνίου
Το αρχικό μέτωπο της απόβασης επεκτείνεται. Η 2η Μεραρχία προωθείται εγκαθιστώντας μέτωπο 4,5 χλμ. βόρεια του Τρεβιέρ (Trevieres) και καταλαμβάνει θέση - κλειδί στο δάσος του Σερισύ (Cerisy). Δεξιά και αριστερά της προωθούνται παρόμοια οι 1η και 29η Μεραρχία.
Άνταλο Βαλτελλίνο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Σόντριο
Μάχη της Νορμανδίας
12 Ιουνίου
Αρχίζει προώθηση δυνάμεων προς το Χερβούργο, καθώς η 352ή Γερμανική Μεραρχία, που κρατά τις θέσεις της από τις 6 του μήνα, αρχίζει να εμφανίζει σημεία κάμψης.
13 Ιουνίου
Καταφθάνουν, σε διαρκώς αυξανόμενους ρυθμούς, γερμανικές ενισχύσεις. Η ταχεία ανάπτυξη των Συμμαχικών δυνάμεων από τις παραλίες της απόβασης προς το εσωτερικό ανακόπτεται. Ο Χίτλερ πραγματοποιεί την απειλή του κατά του Λονδίνου εκτοξεύοντας, από αρκετά βορειανατολικότερα σημεία, τα ιπτάμενα βλήματα V-1.
14 Ιουνίου
Ο Στρατηγός Σαρλ ντε Γκωλ φθάνει στη Μπαγιέ και εγκαθιστά εκεί την Προσωρινή Κυβέρνηση της Γαλλίας.
17 Ιουνίου
Οι Ρούντστεντ και Ρόμελ οργανώνουν αντεπίθεση εναντίον των δυνάμεων του Μοντγκόμερι. Ζητούν από τον Χίτλερ να τους επιτραπεί να αναδιπλώσουν τις δυνάμεις τους εκτός βεληνεκούς των βαρέων πυροβόλων των πολεμικών σκαφών. Ο Χίτλερ αρνείται. Επιπλέον, επειδή ακόμη πιστεύει πως η κυρίως απόβαση των Συμμάχων θα επιχειρηθεί στο Καλαί, απορρίπτει την πρόταση ενίσχυσης του νορμανδικού μετώπου με μεταφορά του μεγαλύτερου μέρους της 15ης Στρατιάς.
18 Ιουνίου
Το 7ο Σώμα Στρατού αποκόπτει όλους τους δρόμους από και προς τη Χερσόνησο του Κοταντέν.
19 Ιουνίου
Ξεσπά έντονη καλοκαιρινή θύελλα στη Μάγχη, η οποία θα διαρκέσει τέσσερεις ημέρες. Οι πρόχειροι λιμένες «Μάλμπερι» υφίστανται σοβαρές καταστροφές. Οι Αμερικανοί αποφασίζουν να εγκαταλείψουν τον δικό τους στην Παραλία Όμαχα, οι Βρετανοί της Παραλίας Γκολντ, αντίθετα, αποφασίζουν την επισκευή και επαναχρησιμοποίησή του. Η απώλεια των λιμένων προκαλεί σημαντικές ανησυχίες, καθώς δεν είναι δυνατή η ενίσχυση των αποβιβασθέντων με άνδρες και υλικό.
26 Ιουνίου
Οι Βρετανοί οργανώνουν την «Επιχείρηση Έπσομ» (Operation Epsom) για να εγκαταστήσουν ένα προγεφύρωμα στον ποταμό Οντόν, δυτικά της Καν. Το εγχείρημα αποτυγχάνει και η στασιμότητα στα μέτωπα παραμένει.
27 Ιουνίου
Οι Αμερικανικές δυνάμεις απελευθερώνουν το Χερβούργο. Ωστόσο, το γερμανικό Μηχανικό έχει επιφέρει τέτοιες καταστροφές στο λιμάνι, που θα χρειαστούν περισσότερες από τρεις εβδομάδες μέχρι να μπορέσει να επαναχρησιμοποιηθεί με ικανοποιητικές αποδόσεις.
28 Ιουνίου
Πεθαίνει από καρδιακή ανακοπή ο επικεφαλής της 7ης Γερμανικής Στρατιάς, στρατηγός Ντόλμαν.
1 Ιουλίου
Οι Σύμμαχοι έχουν εδραιώσει προγεφύρωμα πλάτους 70 χλμ. και έχουν αποβιβάσει περίπου 1 εκατ. άνδρες και 180.000 οχήματα κάθε τύπου. Το βάθος, ωστόσο, αυτού του προγεφυρώματος δεν ξεπερνά τα 25 χλμ., ενώ στα περισσότερα σημεία δεν υπερβαίνει τα 5 μόλις χλμ. Η φάση εφόδου ολοκληρώθηκε.
Μάχη της Καν (7 Ιουνίου – 19 Ιουλίου)
μικρογραφία|Η συμμαχική απόβαση
Η μάχη της Καν (Ιούνιος-Αύγουστος 1944) είναι το όνομα των μαχών μεταξύ του βρετανικού στρατού και των Γερμανών για τον έλεγχο της πόλης Καν και της γύρω περιοχής. Οι μάχες άρχισαν αμέσως μετά την επιχείρηση Ποσειδών, τη συμμαχική απόβαση στις γαλλικές ακτές στις 6 Ιουνίου 1944 (ημέρα D).
Στις 7 Ιουνίου οι Βρετανοί κατέλαβαν το Μπαγιαί και προωθήθηκαν προς την Καν. Η Καν βρίσκεται 10 περίπου χιλιόμετρα από την ακτή του Καλβαντός, πάνω στον ποταμό Ορν και είναι οδικό και σιδηροδρομικό κέντρο, γεγονός που την κατέστησε σημαντικό επιχειρησιακό στόχο και για τις δύο πλευρές. Επίσης, η περιοχή στα νότια είναι πιο επίπεδη και πιο ανοιχτή από τη δασώδη βόρεια περιοχή της δυτικής Νορμανδίας και οι συμμαχικοί διοικητές των αεροπορικών δυνάμεων ήθελαν να την καταλάβουν σύντομα για να δημιουργήσουν αεροδιαδρόμους στη Γαλλία.
Αντιμέτωπος με τον στρατάρχη Μοντγκόμερυ, ο οποίος διοικούσε τα Βρετανικά Στρατεύματα (150.000 άνδρες και τρεις τεθωρακισμένες μεραρχίες), ήταν ο πρώην αντίπαλός του στην Αφρική (στη μάχη του Ελ Αλαμέιν) στρατάρχης Ρόμμελ, ο οποίος διοικούσε τα γερμανικά στρατεύματα (100.000 άνδρες, συμπεριλαμβανομένων επτά τεθωρακισμένων μεραρχιών), τα οποία ήταν ετερογενή καθώς αποτελούνταν από Ρώσους καθώς και υπερήλικες και εφήβους μερικές φορές μόνο δεκαπεντάχρονους.
Σύμφωνα με το σχέδιο, οι Βρετανοί έπρεπε να καταλάβουν την Καν την ημέρα της απόβασης, την 6η Ιουνίου, ή να διατηρήσουν την απειλή των Συμμάχων εναντίον της πόλης και να αποτρέψουν τη δυνατότητα μιας γερμανικής αντεπίθεσης μέσα από την πόλη. Η Καν δεν κατακτήθηκε από τους Συμμάχους την Ημέρα D αλλά έξι εβδομάδες αργότερα, επειδή η αντίσταση των Γερμανών ήταν ισχυρότατη, κατά τις οποίες οι βρετανικές και καναδικές δυνάμεις συνέχιζαν τις επιθέσεις τους στα περίχωρα της πόλης. Στην περίοδο των έξι εβδομάδων, πέντε συμμαχικές έφοδοι διαδέχθηκαν η μία την άλλη.Τα προάστια και το κέντρο της πόλης βόρεια του Ορν κατακτήθηκαν στις 8-9 Ιουλίου. Τα προάστια της Καν νότια του ποταμού καταλήφθηκαν από το Β' Καναδικό Σώμα στις 18-20 Ιουλίου. Οι Γερμανοί είχαν προωθήσει το μεγαλύτερο μέρος των στρατευμάτων τους σε μια αποφασιστική υπεράσπιση της Καν, γεγονός που καθιστούσε τις μάχες αμοιβαία αιματηρές. Συγχρόνως όμως, στερούσε τους Γερμανούς από τα μέσα για να ενισχύσουν σημαντικά το δυτικό άκρο της συμμαχικής εισβολής.
Οι βομβαρδισμοί των συμμάχων κατέστρεψαν την πόλη και προκάλεσαν πολλές απώλειες ανάμεσα στους αμάχους. Μετά τη μάχη, το μεγαλύτερο τμήμα της προπολεμικής πόλης είχε καταστραφεί και η ανοικοδόμηση της πόλης διήρκεσε μέχρι το 1962.
Αποκοπή της χερσονήσου Κοταντέν και κατάληψη του Χερβούργου
Ο στόχος των Συμμάχων ήταν να κατακτήσουν το Χερβούργο όσο το δυνατόν πιο σύντομα, ώστε να αποκτήσουν ένα λιμάνι βαθέων υδάτων. Η επιτυχία της απόβασης των Αμερικανών στην παραλία Γιούτα και η συνένωση με τα στρατεύματα που αποβιβάστηκαν πιο ανατολικά στην παραλία Όμαχα, επέτρεψε στα αμερικανικά στρατεύματα να μετακινηθούν δυτικά και βόρεια της χερσονήσου Κοταντέν. Εκτός από τα πυρά των αμυνόμενων Γερμανών, η κύρια δυσκολία που αντιμετώπισαν ήταν οι ελώδεις εκτάσεις της περιοχής που ήταν πλαισιωμένες από πολλούς θαμνοφράκτες που δυσχέραιναν την κίνηση των στρατιωτών και των αρμάτων. Επί πλέον οι Γερμανοί είχαν πλημμυρίσει την περιοχή με θαλασσινό νερό σε βάθος 3 περίπου χιλιομέτρων.
Τα γερμανικά στρατεύματα που στάθμευαν στο βόρειο Κοταντέν δεν ήταν ιδιαίτερα αξιόμαχα και λόγω της επιτυχίας της συμμαχικής παραπλάνησης, οι γερμανικές εφεδρείες άργησαν να εμφανιστούν. Έντεκα ημέρες μετά την προσγείωση, στις 17 Ιουνίου, οι Αμερικανοί έφθασαν στη δυτική ακτή της χερσονήσου στη Μπαρνεβίλ-Καρτερέ, απομονώνοντας τα γερμανικά στρατεύματα του βορείου Κοταντέν και του Χερβούργου από το υπόλοιπο γερμανικό μέτωπο. Οι Αμερικανοί ολοκλήρωσαν την απελευθέρωση του Βόρειου Κοταντέν, βοηθούμενοι από τις αντιφατικές εντολές του Χίτλερ, ο οποίος άργησε να στείλει εφεδρικά στρατεύματα στο πολιορκημένο Χερβούργο.
Ο στρατηγός Κόλλινς ξεκίνησε την επίθεση στην πόλη και το λιμάνι στις 22 Ιουνίου και παρά την ισχυρή αντίσταση και πολλές συμμαχικές απώλειες, το γερμανικό φρούριο παραδόθηκε στις 29 Ιουνίου 1944. Δυστυχώς, τα στρατεύματα του ναυάρχου Χένεκερ είχαν καταστήσει το λιμάνι αχρησιμοποίητο. Το πρώτο συμμαχικό πλοίο αγκυροβόλησε στα τέλη Ιουλίου και το λιμάνι λειτούργησε, εν μέρει, μόνο από τα μέσα Αυγούστου. Έγινε το πιο ενεργό λιμάνι στον κόσμο μέχρι την απελευθέρωση της πρόσβασης στο λιμάνι της Αμβέρσας στις αρχές Νοεμβρίου του 1944 και το κύριο λιμάνι ανεφοδιασμού του δυτικού μετώπου (αν και οι παραλίες της Νορμανδίας και το τεχνητό λιμάνι της Αρρομάνς συνέχιζαν να χρησιμοποιούνται).
Η μάχη των φρακτών
αριστερά|μικρογραφία|Χάρτης του συμμαχικού (βόρεια) και του γερμανικού μετώπου κατά τη μάχη των Φρακτών
Έτσι, από τις 13 Ιουνίου μέχρι τις 24 Ιουλίου 1944, η πρόοδος της 1ης Αμερικανικής Στρατιάς προς το Σαιν-Λο ήταν πολύ αργή. Τα αμερικανικά στρατεύματα συνέχισαν αυτόν τον πόλεμο φθοράς για περισσότερο από ένα μήνα και προωθούνταν ελάχιστα και με κόστος πολύ σημαντικών απωλειών.
μικρογραφία|Σειρές δέντρων και θάμνων που σχημάτιζαν ακανθώδεις φράχτες (bocage)
Οι μεγαλύτερες μάχες διεξήχθησαν:
Η γερμανική γραμμή άμυνας βασίζονταν στους πυκνούς φράχτες και οι Γερμανοί απέκρουαν τις διαδοχικές επιθέσεις των αμερικανικών δυνάμεων. Για τους Αμερικανούς, ένα λιβάδι ή ένας φράχτης που καταλάμβαναν, αποτελούσε θεαματική πρόοδο για μια ημέρα μάχης. Οι απώλειες από την αμερικανική πλευρά ήταν πολύ μεγάλες, με αποτέλεσμα την πτώση του ηθικού των στρατιωτών, που ονόμασαν αυτούς τους φράκτες Hedgerow Hell (φράχτες της Κολάσεως).
Το ρήγμα της Αβράνς
Στις 25 Ιουλίου 1944, οι Σύμμαχοι ξεκίνησαν δύο κοινές επιχειρήσεις, την Επιχείρηση Άνοιξη που είχε σκοπό να εγκλωβίσει τις γερμανικές τεθωρακισμένες δυνάμεις στην Καν και την Επιχείρηση Κόμπρα, ένα σχέδιο τεράστιου βομβαρδισμού που θα παρέλυε τη γερμανική άμυνα στο νότιο Κοταντέν και θα βοηθούσε στη διάνοιξη ρήγματος προς τα νότια. Οι επιχειρήσεις πέτυχαν και, στις 30 Ιουλίου, τα αμερικανικά τμήματα άνοιξαν ρήγμα στα γερμανικά οχυρά της Αβράνς.
Ο στρατηγός Πάττον έφτασε για ενίσχυση με την 3η Αμερικανική Στρατιά στη χερσόνησο Κοταντέν (για την ιστορία, γνώριζε την περιοχή της Αβράνς επειδή είχε κάνει το γαμήλιο ταξίδι του στο Μον-Σαιν-Μισέλ). Για να ξεπεραστούν τα εμπόδια που δημιουργούνταν από τους φράχτες, τα τεθωρακισμένα άρματά του ήταν πλέον εξοπλισμένα (ονομάζονταν «Ρινόκεροι») με ειδικό μηχάνημα που τους έκοβε εύκολα. Επίσης έφθασε και η 2η Μεραρχία Τεθωρακισμένων υπό τον Λεκλέρ, που είχε αποβιβασθεί στην παραλία Γιούτα την 1η Αυγούστου 1944.
Στη συνέχεια τα συμμαχικά στρατεύματα εισόρμησαν και κατέκλυσαν την ανοιχτή περιοχή προς τα νότια. Ορισμένες από αυτές τις δυνάμεις απελευθέρωσαν τη Βρετάνη (με εξαίρεση τα κύρια οχυρωμένα λιμάνια όπου οι Γερμανοί είχαν εδραιωθεί), άλλες προχώρησαν ως τον Λίγηρα, η 2η Μεραρχία Τεθωρακισμένων του στρατηγού Λεκλέρ απελευθέρωσε το Παρίσι στις 25 Αυγούστου και ένα τμήμα στράφηκε προς τα ανατολικά και επέστρεψε προς τα βόρεια, για να κυκλώσει από τα νώτα τον μεγάλο όγκο των γερμανικών δυνάμεων που υποχωρούσε.
Γερμανική αντεπίθεση και περικύκλωση του θύλακα της Φαλαίζ
μικρογραφία|Η κεντρική πλατεία της Φαλαίζ, στις 16 Αυγούστου 1944 Αντί να υποχωρήσουν τα γερμανικά στρατεύματα, η Βέρμαχτ, με διαταγή του Χίτλερ και ενάντια στη γνώμη των διοικητών, άρχισε μια αντεπίθεση (από τις 6 - 13 Αυγούστου 1944) στην περιοχή του Μορταίν, ανατολικά της Αβράνς, με σκοπό να αποκόψουν τις αμερικανικές γραμμές. Από την αρχή, αυτή η γερμανική επίθεση ήταν καταδικασμένη σε αποτυχία. Η δύσβατη περιοχή, που αρχικά εμπόδιζε την προώθηση των συμμαχικών μηχανοκίνητων στρατευμάτων, παρεμπόδιζε τώρα τη γερμανική αντεπίθεση. Οι Αμερικανοί δεν εξεπλάγησαν από τη γερμανική αντεπίθεση και πληροφορημένοι σχετικά από τις υπηρεσίες τους, προετοίμασαν την άμυνά τους. Αλλά η γερμανική αντεπίθεση ήταν καταδικασμένη κυρίως από την απουσία αεροπορικής κάλυψης, ενώ τα συμμαχικά βομβαρδιστικά της ΡΑΦ έκαναν 2.000-3.000 πτήσεις την ημέρα και χτυπούσαν τους Γερμανούς που αναγκάζονταν να εκτεθούν για να επιτεθούν.
Η μάχη της Νορμανδίας έκλεισε με την αιματηρή μάχη του θύλακα της Φαλαίζ που έγινε από τις 19 έως 21 Αυγούστου 1944. Διεξήχθη σε μια περιοχή μεταξύ των τεσσάρων νορμανδικών πόλεων Τρυν, Αρζαντάν, Βιμουτιέ και Σαμπουά και τελείωσε κοντά στη Φαλαίζ.
Τα αμερικανικά και γαλλικά στρατεύματα, όπως αναφέρθηκε, είχαν λάβει θέσεις στη νότια πλευρά των γερμανικών στρατευμάτων που είχαν αρχίσει να υποχωρούν προς ανατολάς και οι Βρετανοί, Καναδοί και Πολωνοί (της 1ης Μεραρχίας Τεθωρακισμένων του στρατηγού Στανισλάβ Μάτσεκ) έκλεισαν τον κλοιό που είχαν δημιουργήσει από το βορρά. Παγιδευμένοι στον θύλακα της Φαλαίζ, οι Γερμανοί προσπάθησαν να ξεφύγουν από την περικύκλωση, αλλά η αποφασιστικότητα των Πολωνών κατέρριψε όλες τις προσπάθειές τους. Δημιούργησαν όμως ένα διάδρομο εκκένωσης, που ονομάστηκε «Ο διάδρομος του θανάτου», από τον οποίο τμήματα των γερμανικών στρατευμάτων διέφυγαν στα ανατολικά. Περίπου 10.000 Γερμανοί σκοτώθηκαν και 50.000 παραδόθηκαν την 21η Αυγούστου. Τα γερμανικά στρατεύματα που υποχωρούσαν προς τα γερμανικά σύνορα, χωρίς να είναι σε θέση να προβάλουν σημαντική αντίσταση, κρατούσαν τις θέσεις τους. Στη μάχη στο δάσος Λοντ, νότια της Ρουέν, οι Γερμανοί αντιστάθηκαν σθεναρά και οι Καναδοί είχαν μεγάλες απώλειες κατά τη διάρκεια εχθροπραξιών τριών ημερών. Οι Γερμανοί υποχώρησαν στις 29 Αυγούστου, περνώντας τον Σηκουάνα την επόμενη μέρα, σημειώνοντας το τέλος της μάχης της Νορμανδίας.
Παράγοντες της νίκης
μικρογραφία|Γερμανικά οχυρωματικά έργα στη Λονγκ-συρ-Μερ Η νίκη στη μάχη της Νορμανδίας προήλθε από διάφορους παράγοντες, όπως:
Απώλειες
μικρογραφία|Γερμανικά τανκ [[Panzer IV και Tiger I στα ερείπια της Βιλέρ-Μποκάζ]] Η Νορμανδία ήταν μια από τις γαλλικές περιοχές που επλήγησαν περισσότερο κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Μεγάλες πόλεις όπως η Καν, το Σαιν-Λο, η Χάβρη μετατράπηκαν σε σωρούς ερειπίων. Πολλά χωριά καταστράφηκαν ολοσχερώς. Η σκληρότητα και η διάρκεια των μαχών, οι βομβαρδισμοί των Συμμάχων για να αποσπάσουν από τα γερμανικά στρατεύματα τις παγιωμένες θέσεις τους και να καταστρέψουν τις μεταφορικές υποδομές προκάλεσαν πολλές καταστροφές και πολλές απώλειες αμάχων.
Ο απολογισμός των συμμαχικών δυνάμεων εκτιμάται σε 226.386 θύματα, 4.101 αεροπλάνα και 4.000 τεθωρακισμένα άρματα.
Οι γερμανικές απώλειες ήταν από 288.695 έως 530.000 θύματα, 2.127 αεροπλάνα και 1.500 έως 2.400 τεθωρακισμένα άρματα.
Οι απώλειες αμάχων έφθασαν τις 39.000, με τους μισούς να έχουν σκοτωθεί κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών πριν την έναρξη των χερσαίων επιχειρήσεων και τους υπόλοιπους κατά τη διάρκεια των τριών μηνών των στρατιωτικών επιχειρήσεων. Εκατοντάδες χιλιάδες έμειναν άστεγοι και οι περισσότερες από τις υποδομές των περιοχών καταστράφηκαν.
Οι απώλειες κατά τη διάρκεια των αγώνων περιλαμβάνουν επίσης τους 1.800 γερμανικούς αιχμαλώτους πολέμου οι οποίοι έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια επιχειρήσεων εκκαθάρισης των παραλιών. Παρά το άρθρο 32 της Σύμβασης της Γενεύης (1929) που απαγορεύει την απασχόληση αιχμαλώτων πολέμου σε επικίνδυνα καθήκοντα, οι Σύμμαχοι δεν μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τους δικούς τους στρατιώτες για τέτοια καθήκοντα υψηλού κινδύνου και δεν είχαν τότε, όπως τα σημερινά στρατεύματα, ειδικά εκπαιδευμένες και εξοπλισμένες μονάδες για αποναρκοθέτηση.
Μνημεία
Οι παραλίες της Νορμανδίας εξακολουθούν να είναι γνωστές με τα κωδικά ονόματα της απόβασης. Μερικά από τα γερμανικά οχυρά του Τείχους του Ατλαντικού παραμένουν διατηρημένα. Τα ερείπια του λιμανιού Μάλμπερι Β βρίσκονται ακόμη στη θάλασσα στην Αρρομάνς. Ακόμη και σήμερα, στο ακρωτήριο του Οκ δεν άλλαξε τίποτα από το 1944 και είναι γεμάτο με κρατήρες έκρηξης εντυπωσιακού μεγέθους.
Κάθε χρόνο από τα τέλη Μαΐου έως τις 10 Ιουνίου, στις παραλίες της συμμαχικής απόβασης διοργανώνονται πολλές εκδηλώσεις για να τιμήσουν τους ήρωες πολέμου που σκοτώθηκαν στην εκστρατεία της Νορμανδίας.
Μετά τη μάχη
μικρογραφία|Ο Γερμανός στρατάρχης [[Βίλχελμ Κάιτελ υπογράφει την παράδοση των γερμανικών δυνάμεων. Βερολίνο, 8/9 Μαΐου 1945]] Ο Αϊζενχάουερ ανέλαβε την άμεση διοίκηση όλων των συμμαχικών δυνάμεων την 1η Σεπτεμβρίου. Ανησυχώντας για τις γερμανικές αντεπιθέσεις και το περιορισμένο υλικό που έφθανε στη Γαλλία, αποφάσισε να συνεχίσει την προέλαση ανατολικά σε ένα ευρύ μέτωπο. Η σύνδεση των δυνάμεων της Νορμανδίας με τις συμμαχικές δυνάμεις της νότιας Γαλλίας πραγματοποιήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου στο πλαίσιο της προσπάθειας της συμμαχικής προέλασης ανατολικά.
Στις 17-25 Σεπτεμβρίου, ο Μοντγκόμερυ διεξήγαγε την επιχείρηση Μάρκετ-Γκάρντεν, μια ανεπιτυχή απόπειρα των αγγλοαμερικανικών αερομεταφερόμενων στρατευμάτων να καταλάβουν γέφυρες στην Ολλανδία για να επιτρέψουν στις χερσαίες δυνάμεις να διασχίσουν το Ρήνο και να εισβάλλουν στη Γερμανία. Η πρόοδος των συμμάχων επιβραδύνθηκε λόγω της γερμανικής αντίστασης και της έλλειψης προμηθειών (ιδιαίτερα των καυσίμων). Στις 16 Δεκεμβρίου, οι Γερμανοί αντεπιτέθηκαν με τη μάχη των Αρδεννών, την τελευταία μεγάλη αναμέτρηση στο δυτικό μέτωπο, που έληξε στις 25 Ιανουαρίου 1945 με ήττα τους.
Μια σειρά επιτυχημένων σοβιετικών ενεργειών άρχισε με την επίθεση Βιστούλα-Όντερ στις 12 Ιανουαρίου. Ο Χίτλερ αυτοκτόνησε στις 30 Απριλίου στο υπόγειο καταφύγιό του καθώς τα σοβιετικά στρατεύματα πλησίαζαν το Βερολίνο και η Γερμανία συνθηκολόγησε στις 7 Μαΐου 1945, σημαίνοντας το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στην Ευρώπη.
Μπέμα
Η Μπέμα (ιταλικά: Bema) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Σόντριο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Σόντριο
Μπερμπέννο ντι Βαλτελλίνα
Το Μπερμπέννο ντι Βαλτελλίνα (ιταλικά: Berbenno di Valtellina) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Σόντριο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ
Βιογραφία
Ο έκτος Σιχ-Γκουρού, Γκουρού Χάργκομπιντ, είχε μία κόρη, τη Μπίμπι Βίρο, και πέντε γιους, τους Μπάμπα Γκουρντίτα, Μπάμπα Σουράζ Μαλ, Μπάμπα Άνι Ράι, Μπάμπα Άταλ Ράι και Μπάμπα Τιάγκα Μαλ. Ο Τιάγκα Μαλ γεννήθηκε την 1η Απριλίου 1621 στην πόλη Αμριτσάρ και στη συνέχεια έγινε γνωστός με το όνομα Τεγκ Μπαχαντούρ (ο ισχυρός στο ξίφος), ένα όνομα το οποίο του έδωσε ο πατέρας του όταν εκείνος επέδειξε την ανδρεία του κατά τις μάχες εναντίον των Μουγκάλ.
Μπερμπέννο ντι Βαλτελλίνα
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Σόντριο
Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ
Βιογραφία
Εκείνη την περίοδο, η Αμριτσάρ ήταν το κέντρο της Σιχ πίστης. Ως η έδρα των Σιχ-Γκουρού και με τη σύνδεση που είχε με τους Σιχ που ζούσαν σε απομακρυσμένες περιοχές μέσω των μάσαντ και των ιεραποστόλων, ανέπτυξε τα χαρακτηριστικά πρωτεύουσας. Ο Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ μεγάλωσε μέσα στη Σιχ κουλτούρα και εκπαιδεύτηκε στην τοξοβολία και την ιππασία, ενώ προτιμούσε την απομόνωση και την περισυλλογή. Παντρεύτηκε την Μάτα Γκουζρί στις 3 Φεβρουαρίου 1633 και μαζί απέκτησαν έναν γιο, τον Γκομπίντ Ράι.
Παραμονή στο Μπακάλα
Τη δεκαετία του 1640, κοντά στο θάνατό του, ο Γκουρού Χάργκομπιντ και η σύζυγός του Νάνακι μετακόμισαν στο χωριό των προγόνων του, το Μπακάλα (σήμερα πόλη Μπάμπα Μπακάλα), στην περιφέρεια της Αμριτσάρ, μαζί με τον γιο τους Τεγκ Μπαχαντούρ και τη σύζυγό του, Μάτα Γκουζρί. Το Μπακάλα, όπως περιγράφεται στο Gurbilas Dasvin Patishahi, ήταν τότε ένα χωριό που ευημερούσε με πολλές όμορφες δεξαμενές, πηγάδια και μπαόλι. Μετά τον θάνατο του Γκουρού Χάργκομπιντ, ο Τεγκ Μπαχαντούρ συνέχισε να μένει εκεί με τη σύζυγο και τη μητέρα του. Περνούσε τον περισσότερο καιρό του κάνοντας διαλογισμό, αλλά δεν ήταν ερημίτης και συμμετείχε στις οικογενειακές ευθύνες. Έκανε επισκέψεις σε περιοχές έξω από το Μπακάλα και επισκέφτηκε τον όγδοο Σιχ-Γκουρού, Γκουρού Χαρ Κρισάν, όταν ο τελευταίος είχε έρθει στο Δελχί.
Ηγεσία ως Σιχ-Γκουρού
Τον Μάρτιο του 1164, ο Γκουρού Χαρ Κρισάν αρρώστησε με ευλογιά. Όταν ρωτήθηκε από τους ακολούθους του ποιος θα τον διαδεχόταν, εκείνος απάντησε Μπάμπα Μπακάλα, κάτι που εκλήφθηκε πως εννοούσε ότι ο διάδοχός του βρισκόταν στο χωριό Μπακάλα. Εκμεταλλευόμενοι τα ασαφή λόγια του ετοιμοθάνατου Γκουρού Χαρ Κρισάν, αρκετοί ήταν αυτοί που εγκαταστάθηκαν στο Μπακάλα ισχυριζόμενοι ο καθένας για τον εαυτό του, πως ήταν ο νέος Γκουρού. Οι Σιχ είχαν προβληματιστεί βλέποντας τόσους πολλούς διεκδικητές.
Οι καταγραφές των Σιχ περιγράφουν έναν μύθο σχετικά με τον τρόπο που επιλέχθηκε ο Τεγκ Μπαχαντούρ ως ο ένατος γκουρού. Ένας πλούσιος έμπορος, ο Μπάμπα Μαχάν Σαχ Λαμπάνα είχε προσευχηθεί μια φορά για τη ζωή του υποσχόμενος πως αν επιζούσε, θα δώριζε 500 χρυσά νομίσματα στον Σιχ-Γκουρού. Έτσι έφτασε στο χωριό αναζητώντας τον ένατο Γκουρού. Πήγαινε από τον ένα διεκδικητή στον άλλο, υποκλινόταν μπροστά τους και τους προσέφερε από δύο χρυσά νομίσματα, πιστεύοντας πως ο αληθινός γκουρού θα γνώριζε για τη σιωπηλή υπόσχεσή του και τα 500 χρυσά νομίσματα. Κάθε «γκουρού» που συνάντησε αποδέχτηκε τα δύο χρυσά νομίσματα και τον αποχαιρέτησε. Τότε, ανακάλυψε πως ο Τεγκ Μπαχαντούρ ζούσε επίσης στο Μπακάλα. Ο Λαμπάνα τον συνάντησε και του έδωσε τη συνηθισμένη του προσφορά και τότε, αφού του έδωσε τις ευλογίες του, ο Τεγκ Μπαχανούρ σημείωσε πως η προσφορά του ήταν πολύ μικρή σε σύγκριση με αυτή των 500 νομισμάτων που υποσχέθηκε. Αμέσως, ο Μαχάν Σαχ Λαμπάνα συμπλήρωσε τη διαφορά και έτρεξε στις σκάλες ανεβαίνοντας στην ταράτσα, από όπου κι άρχισε να φωνάζει: «Guru ladho re, Guru ladho re», δηλαδή «Βρήκα τον Γκουρού, βρήκα τον Γκουρού».
Τον Αύγουστο του 1664, μια ομάδα από Σιχ (σανγκάτ) έφτασε στο Μπακάλα και έχρισε τον Τεγκ Μπαχαντούρ ως τον ένατο Σιχ-Γκουρού. Τη σανγκάτ οδηγούσε ο Ντίουαν Ντούργκα Μαλ και μια επίσημη τελετή τίκκα πραγματοποιήθηκε από τον Μπάι Γκουρντίτα, παρέχοντας την ηγεσία των Σιχ στον Τεγκ Μπαχαντούρ. Όπως όριζε το έθιμο μετά τη δολοφονία του Γκουρού Αρντζάν από τον Αυτοκράτορα των Μουγκάλ, Τζαχανγκίρ, ο Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ ήταν πάντα περιτριγυρισμένος από ένοπλους φρουρούς. Ο ίδιος έζησε μια λιτή ζωή.
Συνεισφορά
Η δουλειά του συμπεριλαμβάνεται στο Γκουρού Γκραντ Σαχίμπ (σελίδες 219-1427) και καλύπτει ένα ευρύ φάσμα θεμάτων όπως τη φύση του Θεού, τις ανθρώπινες σχέσεις, το σώμα, το μυαλό, τη θλίψη, την αξιοπρέπεια, τη φροντίδα, τον θάνατο και τη σωτηρία. Για παράδειγμα, στο Sorath rag, ο Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ περιγράφει το πώς είναι ο ιδανικός άνθρωπος:
Ταξίδια
Ο Γκουρού Μπαχαντούρ ταξίδευε τακτικά σε διαφορετικά μέρη της χώρας για να κηρύξει τις διδασκαλίες του Γκουρού Νάνακ Ντεβ, του πρώτου Σιχ-Γκουρού. Ανάμεσα στις περιοχές στις οποίες ταξίδεψε περιλαμβάνονται η πόλη Ντάκα αλλά και η πολιτεία του Άσαμ, ενώ τα μέρη τα οποία επισκέφτηκε κι έμεινε, απέκτησαν δικούς τους Σιχ ναούς. Κατά τη διάρκεια των ταξιδιών του, ο Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ διέδιδε τις ιδέες και το μήνυμα του Σιχισμού, ενώ ξεκίνησε επίσης κοινότητες με πηγάδια και λάνγκαρς.
Ο Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ έκανε τρεις διαδοχικές επισκέψεις στην πόλη Κιράτπουρ. Στις 21 Αυγούστου 1664, πήγε για να παρηγορήσει την Μπίμπι Ραπ για τον θάνατο του πατέρα της, Γκουρού Χαρ Ράι, του έβδομου Σιχ-Γκουρού, αλλά και τον θάνατο του αδελφού της, Γκουρού Χαρ Κρισάν. Η δεύτερη επίσκεψη έγινε στις 15 Οκτωβρίου 1664 έπειτα από τον θάνατο της μητέρας του Γκουρού Χαρ Ράι στις 29 Σεπτεμβρίου 1664. Μια τρίτη επίσκεψη κατέληξε σε ένα αρκετά εκτεταμένο ταξίδι μέσω του βορειοδυτικού μέρους της Ινδικής υποηπείρου. Ο γιος του, Γκομπίντ Σινγκ, ο οποίος έγινε μετέπειτα ο δέκατος Σιχ-Γκουρού, γεννήθηκε το 1666 στην Πάτνα, όσο εκείνος βρισκόταν στην Ντούμπρι, όπου βρίσκεται σήμερα ο ιερός ναός Σρι Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ Σαχίμπ. Εκεί βοήθησε να τελειώσει ο πόλεμος μεταξύ των Ράτζα Ραμ Σινγκ της Βεγγάλης και Ράτζα Τσακάρντβαζ του Άομ (αργότερα Άσαμ). Επισκέφτηκε τις πόλεις Ματούρα, Άγκρα, Αλλαχαμπάντ και Βαρανάσι.
Εκτέλεση από Αοραντζέμπ
Στις 11 Νοεμβρίου 1675, ο Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ εκτελέστηκε στο Δελχί υπό τις διαταγές του Αυτοκράτορα των Μουγκάλ Αοραντζέμπ. Σύμφωνα με τον Τζ. Σ. Γκριβάλ, έναν μελετητή της Σιχ ιστορίας, ο Γκουρού Μπαχαντούρ αποφάσισε να έρθει αντιμέτωπος με τις διώξεις των Κασμίρι Μπράμινς από τους αξιωματούχους των Μουγκάλ. Το έκανε αυτό αφού πρώτα διόρισε ως διάδοχό του τον γιο του κι πηγαίνοντας μετέπειτα στη Ροπάρ, όπου και συνελήφθη αμέσως. Σύμφωνα με τον Πούρνιμα Ντάβαν, έναν μελετητή της ιστορίας της Νότιας Ασίας και της Αυτοκρατορίας των Μουγκάλ, η διοίκηση των Μουγκάλ παρακολουθούσε από κοντά τις δραστηριότητές του. Ο Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ παρέμεινε υπό κράτηση για τέσσερις μήνες στη Σαρχίντ και τον Νοέμβριο του 1675 μεταφέρθηκε στο Δελχί. Εκεί του ζητήθηκε να κάνει ένα θαύμα για να αποδείξει την εγγύτητά του στον Θεό. Ο Γκουρού αμφισβήτησε την ιδέα πως οι «απόκρυφες δυνάμεις ήταν απόδειξη της εγγύτητας κάποιου στον Θεό», όπως δηλώνει ο Γκριβάλ. Μετά την «άρνησή του να κάνει ένα θαύμα», του ζητήθηκε να ασπαστεί το Ισλάμ, κάτι που επίσης αρνήθηκε να κάνει. Εξαιτίας αυτού, τρεις από τους συνεργάτες του, οι οποίοι είχαν συλληφθεί μαζί του, εκτελέστηκαν μπροστά του αλλά εκείνος συνέχισε να αρνείται να ασπαστεί το Ισλάμ. Από εκεί κι έπειτα, όπως δηλώνει ο Γκριβάλ, αποκεφαλίστηκε δημοσίως στην Τσάντονι Τσοκ, μια αγορά που βρίσκεται κοντά στο Κόκκινο Οχυρό.
Σύμφωνα με τις επίσημες καταγραφές της Μογγολικής Αυτοκρατορίας οι οποίες έγιναν το 1782, 107 χρόνια μετά το περιστατικό, από τον Γκουλάμ Χουσεΐν: Ο Τεγκ Μπαχαντούρ, ο όγδοος διάδοχος του (Γκουρού) Νάνακ, έγινε άνθρωπος εξουσίας με έναν τεράστιο αριθμό ακολούθων. (Στην πραγματικότητα) Αρκετές χιλιάδες κόσμος συνήθιζε να τον συντροφεύει καθώς εκείνος μετακινούνταν από το ένα μέρος στο άλλο. Ο σύγχρονός του, Χαφίζ Αντάμ, ένας φακίρης που ανήκε στην ομάδα ακολούθων του Σεΐχη Αχμάντ Σιριντί, είχε επίσης αποκτήσει έναν τεράστιο αριθμό πιστών ακολούθων. Και οι δύο αυτοί άντρες (ο Γκουρού Μπαχαντούρ και ο Χαφίζ Αντάμ) συνήθιζαν να περιφέρονται στο Παντζάμπ, υιοθετώντας συνήθειες εξαναγκασμού και εκβιασμού. Ο Τεγκ Μπαχαντούρ συνήθιζε να συλλέγει χρήματα από τους Ινδουιστές και ο Χαφίζ Αντάμ από τους Μουσουλμάνους. Η βασιλική waqia navis (ειδησεογραφικό γραφείο και πράκτορες πληροφοριών) έγραψε στον Αυτοκράτορα Αλαμγκίρ (Αοραντζέμπ) για τον τρόπο δράσης τους, προσθέτοντας πως αν η εξουσία τους αυξανόταν θα γίνονταν ακόμη και ανυπότακτοι.
Ο Σατίς Τσάντρα προειδοποιεί πως αυτή ήταν η «επίσημη αιτιολόγηση», η οποία ιστορικά είναι αναμενόμενο να είναι γεμάτη υπεκφυγές και αλλοιώσεις ώστε να δικαιολογεί μια επίσημη πράξη. Σύμφωνα με τον Σουρτζίτ Γκάντι, τα γραπτά του Γκουλάμ Χουσεΐν υποφέρουν από σοβαρές ανακρίβειες και είναι λάθος ιστορικά, καθώς ο Χαφίζ Αντάμ είχε φύγει από την Ινδία και πέθανε στη Μεδίνα το 1643.
Ένας άλλος Μουσουλμάνος μελετητής, ο Γκουλάμ Μουχιντίν Μπουτέ Σαχ, έγραψε το Tarikh-i-Punjab το 1842, περισσότερο από ενάμιση αιώνα μετά τον θάνατο του Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ. Σε αυτό αναφέρει πως υπήρχε μία συνεχής εχθρότητα από τον Ραμ Ράι, τον μεγαλύτερο αδελφό του Γκουρού Χαρ Κρισάν, προς τον Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ. Ο Μπουτέ Σαχ είπε: «Ο Ραμ Ράι παρουσίαζε στον Αυτοκράτορα πως ο Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ ήταν πολύ περήφανος για το πνευματικό του μεγαλείο και δε θα συνειδητοποιούσε το σφάλμα του αν δεν τιμωρηθεί. Ο Ραμ Ράι ήταν αυτός επίσης που πρότεινε να εμφανιστεί ο Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ μπροστά στον Αυτοκράτορα και να κάνει ένα θαύμα, στο οποίο αν αποτύγχανε, θα θανατωνόταν». Ο Σατίς Τσάντρα και άλλοι λένε πως αυτή η εκδοχή είναι επίσης αμφισβητήσιμη όσον αφορά τις συνθήκες ή την αιτία της εκτέλεσης του Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ.
Οι Σιχ ιστορικοί καταγράφουν πως ο Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ είχε γίνει μια κοινωνιοπολιτική πρόκληση για την κυριαρχία των Μουσουλμάνων και τον Αοραντζέμπ. Το κίνημα των Σιχ μεγάλωνε ταχύτατα στην περιοχή Μάλγουα του Παντζάμπ και ο Γκουρού ενθάρρυνε ανοικτά τους Σιχ να «είναι ατρόμητοι στην επιδίωξη μιας δίκαιης κοινωνίας: αυτός που δεν κατέχει φόβο και δεν φοβάται κανέναν, αναγνωρίζεται ως ο άνθρωπος της αληθινής σοφίας», μια δήλωση η οποία υπάρχει στη σελίδα 1427 του Γκουρού Γκραντ Σαχίμπ. Ενώ η επιρροή του Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ αυξανόταν, ο Αοραντζέμπ είχε επιβάλει ισλαμικούς νόμους, κατεδάφισε ινδουιστικά σχολεία και ναούς και επέβαλλε νέους φόρους στους μη Μουσουλμάνους.
Ωστόσο, η βασική ουσιαστική καταγραφή έρχεται από τον γιο του Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ, τον Γκουρού Γκομπίντ Σινγκ, στη σύνθεσή του Bachittar Natak. Αυτή η σύνθεση απαγγέλλεται σε κάθε τόπο λατρείας των Σιχ με την ευκαιρία της μαρτυρίας του Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ. Σύμφωνα με τις καταγραφές αυτές, ο Γκουρού είχε αντισταθεί στις διώξεις και είχε υιοθετήσει και υποσχεθεί να προστατεύει τους Ινδουιστές Κασμίρι. Με ένα πρόσχημα, ο Αοραντζέμπ κάλεσε τον Γκουρού στο Δελχί, αλλά μόλις έφτασε εκεί του είπαν «να εγκαταλείψει την πίστη του και να ασπαστεί το Ισλάμ». Ο Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ αρνήθηκε με αποτέλεσμα αυτός και οι βοηθοί του να συλληφθούν. Εκτελέστηκε δημοσίως στις 11 Νοεμβρίου 1675 στην αγορά Τσάντονι Τσοκ, στο Δελχί.
Ο Γουίλιαμ Ίρβιν δηλώνει πως ο Γκουρού Μπαχαντούρ βασανίστηκε για πολλές εβδομάδες κατά τη διάρκεια των οποίων του ζητούσαν να εγκαταλείψει την πίστη του και να ασπαστεί το Ισλάμ, αλλά εκείνος παρέμεινε πιστός στις πεποιθήσεις του οδηγώντας στην εκτέλεσή του. Οι βοηθοί του Γκουρού βασανίστηκαν επίσης επειδή αρνούνταν να ασπαστούν το Ισλάμ· τον Μπάι Μάτι Ντας τον έκοψαν σε κομμάτια με πριόνι, τον Μπάι Νταγιάλ Νας τον πέταξαν σε ένα καζάνι με καυτό νερό και τον Μπάι Σάτι Ντας τον έκαψαν ζωντανό, ενώ κρατούσαν τον Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ κλεισμένο σε ένα κελί να παρακολουθεί το μαρτύριο και τον θάνατό τους. Έπειτα από αυτό, ακολούθησε και η δική του εκτέλεση.
Κληρονομιά και μνημεία
Μετά την εκτέλεση του Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ από τον Αυτοκράτορα των Μουγκάλ Αοραντζέμπ, χτίστηκε ένας αριθμός Σιχ ναών στη μνήμη του αλλά και στη μνήμη των βοηθών του. Ο Γκουντβάρα (ιερός ναός) Σις Γκανζ Σαχίμπ στην αγορά Τσάντονι Τσοκ στο Δελχί, χτίστηκε ακριβώς στο σημείο όπου εκτελέστηκε ο Γκουρού, ενώ ο Γκουντβάρα Ρακάμπ Γκανζ Σαχίμπ, επίσης στο Δελχί, χτίστηκε στο μέρος της κατοικίας ενός ακολούθου του Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ, ο οποίος έκαψε το σπίτι του για να αποτεφρώσει το σώμα του Γκουρού. Ένας γκουντβάρα στο Παντζάμπ με το ίδιο όνομα, Σις Γκανζ Σαχίμπ, σηματοδοτεί την τοποθεσία όπου τον Νοέμβριο του 1675, ο Μπάι Τζάιτα μετέφερε το κεφάλι του Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ και το αποτέφρωσε, αψηφώντας τις αυτοκρατορικές αρχές του Αορανζέμπ.
Ο Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ μνημονεύεται για το ότι έδωσε τη ζωή του για τη θρησκευτική ελευθερία, θυμίζοντας στους Σιχ και στους μη Μουσουλμάνους της Ινδίας να ακολουθούν και να εξασκούν τα πιστεύω τους χωρίς τον φόβο της δίωξης και τους εξαναγκασμούς των Μουσουλμάνων. Ο Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ μαρτύρησε μαζί με τους τρεις πιστούς ακολούθους του, Μπάι Μάτι Ντας, Μπάι Σάτι Ντας και Μπάι Νταγιάλ Ντας. Σε ορισμένα μέρη της Ινδίας, η μέρα του μαρτυρίου του, 24 Νοεμβρίου, είναι δημόσια αργία.