cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Adventus (τελετή)
Για έναν Αυτοκράτορα, ειδικά εκείνον που έχει πρόσφατα ανέλθει στον θρόνο ή σφετεριστεί την εξουσία, ο εορτασμός μίας adventus επιβεβαίωνε τη νομιμότητα του ηγεμόνα, αποδεικνύοντας τη συγκατάθεση (consensus) των κυβερνώντων της πόλης και τα γεγονότα αναπαράγονταν στην Αυτοκρατορική εικονογραφία και τέχνη. Από την εποχή που ο Κωνσταντίνος Α΄ (βασ. 306–337) έφθασε στη Ρώμη, αφού νίκησε τον αντίπαλό του Αύγουστο Mαξέντιο (βασ. 306–312) στη μάχη της Μιλβίας Γέφυρας, οι τελετές άφιξης των Αυτοκρατόρων έλαβαν χαρακτηριστικά ρωμαϊκού θριάμβου και συνδέθηκαν με τη θριαμβευτική είσοδο στην Ιερουσαλήμ από τον Ιησού Χριστό, όπως περιγράφεται στα Ευαγγέλια της Καινής Διαθήκης. Τα χριστιανικά λείψανα μερικές φορές τιμούνταν επίσης με μία τελετή άφιξης, κατά τη διάρκεια της ανακομιδής τους σε μία πόλη.
Τα δύο βασικά στοιχεία της άφιξης ήταν οι τελετουργίες της συνάντησης (υπάντησης, occursus) και της προπομπής (propompe). Η συνάντησις συνίστατο στην τελετουργική πομπή για να συναντήσει στον δρόμο τον τιμώμενο, που πλησίαζε· το μέγεθος, η σύνθεση και η απόσταση από την πόλη του φιλόξενου πάρτι καθοριζόταν από την τάξη και το αξίωμα τού επισκέπτη. Μετά, η προπομπή ήταν η εορταστική συνοδεία τού επίτιμου προς την πόλη. Η εκφώνηση τού πανηγυρικού προς τιμήν της περίστασης και προς έπαινο της άφιξης αποτελούσε ένα διαρκές πρόγραμμα, όπως και οι επευφημίες, οι ύμνοι, η ποίηση, η μουσική, τα φώτα, οι διακοσμήσεις και το θυμίαμα. Τα θρησκευτικά ιερά θα τα επισκέπτοντο καθ' οδόν, και στη συνέχεια πιθανότατα γινόταν συμπόσιο.
Για συγκρίσιμες τελετές στη Μεσαιωνική και την Πρώιμη Σύγχρονη Ευρώπη, που μερικές φορές χρησιμοποιούν συνειδητά «ρωμαϊκή» εικονολογία, βλέπε βασιλική είσοδο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τελετές Κατηγορία:Ρωμαϊκός στρατός
Μενεσί
Το Μενεσί (γαλλικά: Mennecy) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μενεσουά (γαλλικά: Menneçois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Γιαννούδι Ρεθύμνου
Ιστορικά στοιχεία
Ο Στέργιος Σπανάκης αναφέρει ότι το όνομα του χωριού προέρχεται από το επώνυμο του πρώτου ιδρυτή Γιαννούδη. Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Gianudhi και στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Gianoudi με 166 οφιελόμενες αγγαρείες. Στην απογραφή του 1881, είχε 11 Χριστιανούς και 107 Τούρκους κατοίκους και υπαγόταν στον δήμο Χρωμοναστηρίου. Στην απογραφή του 1900 υπαγόταν στον δήμο Βρυσιναίων και είχε 40 κατοίκους. Το 1925, το Γιαννούδι υπάχθηκε αρχικά στην κοινότητα Πρασέ και αργότερα το ίδιο έτος στον δήμο Ρεθύμνης, όπου υπάγεται μέχρι σήμερα.
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Αξιοθέατα
Στην είσοδο του χωριού σώζεται τριώροφος πύργος, γνωστός ως πύργος Γιαννουδίου ή Γιουλούντα. Η κατασκευή του χρονολογείται στους πρώτους οθωμανικούς χρόνους (τέλη 17ου - αρχές 18ου αιώνα). Η πρόσβαση στον πρώτο όροφο γινόταν με εξωτερική σκάλα και στον δεύτερο με εξωτερική σκάλα. Ο δεύτερος όροφος έχει έξι παράθυρα, οργανωμένα σε ζεύγη και τζάκι. Το 1929 άρχισε να λειτουργεί στο χωριό δημοτικό σχολείου, το οποίο σήμερα στεγάζει τον πολιτιστικό σύλλογο του χωριού.
Οικονομία
Στο χωριό λειτουργεί εταιρεία παραγωγής και εμπορίας μανιταριών.
Στο χωριό έχει εγκριθεί να κατασκευαστεί διυλιστήριο νερού για την ύδρευση των δήμων Ρεθύμνης και Μυλοποτάμου.
Παραπομπές
γιαννουδι Κατηγορία:Δήμος Ρεθύμνης
Εθνική Βιβλιοθήκη του Πράσινου Ακρωτηρίου
Η Εθνική Βιβλιοθήκη του Πράσινου Ακρωτηρίου (πορτογαλικά: Instituto da Biblioteca Nacional e do Livro) βρίσκεται στην πρωτεύουσα του Πράσινου Ακρωτηρίου - Πράια. Ιδρύθηκε το 1999. Η βιβλιοθήκη διατηρεί την Εθνική Βιβλιογραφία, τα Ιστορικά Αρχεία της χώρας και το Αρχείο διατριβών. Λειτουργεί επίσης ως η δημόσια βιβλιοθήκη της χώρας και ως υπεύθυνη βιβλιοθήκη για την Κατά Νόμο Κατάθεση.
Ιστορία
Οι πρώτες δημόσιες βιβλιοθήκες της τότε πορτογαλικής αποικίας εμφανίστηκαν στα τέλη του 19ου αιώνα. Αυτές ήταν η Εθνική Βιβλιοθήκη και Μουσείο της Πράια και η Δημοτική Βιβλιοθήκη του Μιντέλο (1880).
Μετά την ανεξαρτησία της χώρας το 1975, νέες εξειδικευμένες βιβλιοθήκες εμφανίστηκαν τη δεκαετία του 1980, συμπεριλαμβανομένων των βιβλιοθηκών της Εθνικής Συνέλευσης του Πράσινου Ακρωτηρίου, της Κεντρικής Τράπεζας του Πράσινου Ακρωτηρίου και διαφόρων κυβερνητικών υπηρεσιών και ιδρυμάτων.
Το 1996 ξεκίνησε το πρόγραμμα Lusophone Bibliographic Network (RBL), στο πλαίσιο της πορτογαλικής συνεργασίας με πορτογαλόφωνες αφρικανικές χώρες. Οι βιβλιοθήκες του Πράσινου Ακρωτηρίου επωφελήθηκαν από το υπογεγραμμένο πρωτόκολλο που περιελάμβανε ενημερώσεις των συλλογών, επίπλωση, αποκατάσταση φυσικών δομών και προγράμματα εκπαίδευσης για βιβλιοθηκονόμους.
Η αναδιάρθρωση του πολιτιστικού τομέα ξεκίνησε το 1997 από το Κράτος του Πράσινου Ακρωτηρίου, με συγκεκριμένα το κλείσιμο του Ινστιτούτου Βιβλίου του Πράσινου Ακρωτηρίου τον Δεκέμβριο του 1997. Το 1999, Ιδρύθηκε η Εθνική Βιβλιοθήκη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στο Πράσινο Ακρωτήριο Πρασινο
Λε Μερεβιλουά
Το Λε Μερεβιλουά (γαλλικά: Le Mérévillois) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Μερομπέρ
Το Μερομπέρ (γαλλικά: Mérobert) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μερομπερτουά (γαλλικά: Mérobertois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Δαμαβόλος Ρεθύμνης
Ο Δαμαβόλος ή Δαμαβόλου είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Βρίσκεται 33 χλμ. ανατολικά από το Ρέθυμνο, σε υψόμετρο 250 μ. Το χωριό έχει ανακηρυχθεί παραδοσιακός οικισμός της Ελλάδος.
Ιστορικά στοιχεία
Ο Στέργιος Σπανάκης αναφέρει ότι το γεγονός ότι το όνομα του χωριού αναφέρεται στις παλιές απογραφές στη γενική είναι ένδειξη ότι προέρχεται από το επώνυμο του πρώτου οικιστή. Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Dhamavolu. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Damavolo με 100 κατοίκους και ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 ως Damavolu. Στην οθωμανική απογραφή του 1671 αναφέρεται ως Damavolo, με 30 χαράτσια. Το 1881 ανήκε στο δήμο Αβδανιτών και σύμφωνα με την απογραφή είχε 153 Χριστιανούς και 31 Τούρκους κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 184 κατοίκους.
Το 1925, ο Δαμαβόλος υπάχθηκε στην κοινότητα Αγίου Μάμαντος, αλλά το 1927 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Δαμαβόλου, η οποία διατηρήθηκε μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκε στον δήμο Κουλούκωνα. Το 1969 στον Δαμαβόλο προσαρτήθηκε ο οικισμός Άγιος Σύλλας.
Δείτε Κοινότητα Δαμαβόλου
Απογραφές πληθυσμού
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Αξιοθέατα
Η κεντρική εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στην Mεταμόρφωση του Σωτήρα. Είναι ένας μονόκλιτος ναός, στον οποίο φυλάσσονται ένα ευαγγέλιο του 1793 καθώς και εκκλησιαστικά βιβλία του 19ου αιώνα. Ο κοιμητηριακός ναός είναι αφιερωμένος στο Γενέθλιο της Θεοτόκου. Άλλες εκκλησίες του χωριού περιλαμβάνουν τους Άγιος Αντώνιος, Άγιο Πνεύμα, Άγιος Στέφανος, Άγιος Παντελεήμων και Aγία Eιρήνη.
Έρκολε Γ΄ της Μόντενα
O Έρκολε Γ΄/Ηρακλής Γ΄, ιταλ. Ercole III, (22 Νοεμβρίου 1727 - 14 Οκτωβρίου 1803) από τον Οίκο των Έστε, ήταν δούκας της Μόντενα και του Ρέτζο (1780-1796).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο δουκικό ανάκτορο της Μόντενα και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φραγκίσκου Γ΄ δούκα της Μόντενα και του Ρέτζο και της Καρλόττας-Αγλαΐας των Βουρβόνων, κόρη του Φιλίππου Β΄ δούκα της Ορλεάνης και αντιβασιλιά ως την ενηλικίωση του Λουδοβίκου ΙΕ΄ της Γαλλίας.
Όταν ήταν 10 ετών ο πατέρας του ανέλαβε δούκας τής Μόντενα. Το 1780 απεβίωσε ο Φραντσέσκο Γ΄ και ο Έρκολε Γ΄ τον διαδέχθηκε ως δούκας της Μόντενα και του Ρέτζο. Από τη σύζυγό του δούκισσα της Μάσα και της Καράρα ενσωμάτωσε τις δύο αυτές περιοχές στην επικράτειά του. Οι υπήκοοί του τον εκτιμούσαν, μάλιστα μερικές φορές μιλούσε στην τοπική διάλεκτο με αυτούς και συνέχισε τις μεταρρυθμίσεις που είχε ξεκινήσει ο πατέρας του. Έκτισε δύο γέφυρες στη Βία Εμίλια, μία στη Ρουμπιέρα και μία στον Σαν Αμπρότζο της Μόντενα. Έκανε νέους δρόμους που συνέδεαν τη Βία Εμίλια με τις γειτονικές επαρχίες.
Κατά τη διακυβέρνησή του άνθισαν οι τέχνες και ο πολιτισμός: ίδρυσε την Ακαδημία Καλών Τεχνών και ήταν προστάτης των Λάτσαρο Σπαλαντσάνι, Τζαμπατίστα Βεντούρι, Τζιρόλαμο Τιραμπόσκι, Λοντοβίκο Ρίτσι, κά. Το 1771 πάντρεψε τη μόνη κληρονόμο του με τον γιο του Φραγκίσκου Γ΄ δούκα της Λωρραίνης και της Μαρίας-Θηρεσίας των Αψβούργων.
Κατά τη Γαλλική εισβολή του 1796 αναγκάστηκε να διαφύγει στη Βενετία μεταφέροντας ένα αξιοσέβαστο ποσό χρημάτων. Όταν οι Γάλλοι προχώρησαν και κατέλαβαν τη Βενετία, Γάλλοι στρατιώτες τον συνέλαβαν και του απέσπασαν 200.000 τσεκίνι από την κατοικία του. Στη Συνθήκη ειρήνης το 1797 στο Καμποφόρμιο και στη Λουνεβίλ οι Αυστριακοί μερίμνησαν να του δοθεί το δουκάτο του Μπράισγκαου ως αντάλλαγμα για το κατειλημμένο δουκάτο του. Το 1814 με το Συνέδριο της Βιέννης ο εγγονός του Φραγκίσκος Ε΄ θα επιστρέψει ως δούκας της Μόντενα.
Οικογένεια
Το 1741 νυμφεύτηκε τη Μαρία Θηρεσία Τσύμπο-Μαλασπίνα, κόρη και διάδοχο του Αλντεράνο Α΄ δούκα της Μάσσα & Καράρα και είχε τέκνα:
To 1790 απεβίωσε η Μαρία-Τερέζα και νυμφεύτηκε μοργανατικά την από παλιά ερωμένη του Κιάρα Μαρίνι. Της απένειμε τον ψιλό τίτλο της μαρκησίας του Σκαντιάνο. Από αυτήν είχε ένα γιο, που τον είχε αποκτήσει πριν την νυμφευτεί, τον:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Έστε Κατηγορία:Δούκες της Μόντενα Κατηγορία:Δούκες του Ρέτζο
Συμβούλιο εργαζομένων
Το συμβούλιο εργαζομένων ή εργατικό συμβούλιο είναι μια μορφή πολιτικής και οικονομικής οργάνωσης στην οποία μια ενιαία τοπική διοικητική διαίρεση, για παράδειγμα όπως ένας δήμος ή μια κομητεία, διοικείται από ένα συμβούλιο το οποίο αποτελείται από προσωρινούς καθώς και άμεσα ανακλητούς αντιπροσώπους οι οποίοι εκλέγονται στο χώρους εργασίας της περιοχής.
Μια παραλλαγή είναι ένα συμβούλιο στρατιωτών, όπου οι εκπρόσωποι διαλέγονται μεταξύ των στρατιωτών. Υπήρχε επίσης ένα μείγμα το οποίο αποτελείται από εργάτες και στρατιώτες (όπως το γερμανικό Arbeiter-und Soldatenrat του 1918).
Σε ένα σύστημα με προσωρινούς και άμεσα ανακλητούς αντιπροσώπους, οι εργαζόμενοι αποφασίζουν για το ποια είναι η ατζέντα τους και για το ποιες είναι οι ανάγκες τους. Εξουσιοδοτούν επιπλέον έναν προσωρινό εκπρόσωπο να τις αποκαλύψει και να τις καταδιώξει. Οι προσωρινοί εκπρόσωποι εκλέγονται μεταξύ των ίδιων των εργαζομένων, μπορούν να ανακληθούν αμέσως εάν προδώσουν την εντολή τους και υποτίθεται ότι αλλάζουν συχνά. Οι εκπρόσωποι δηλαδή ενεργούν ως αγγελιοφόροι, οι οποίοι μεταφέρουν και ανταλλάσσουν τις προθέσεις των ομάδων εργαζομένων.
Όταν έχει να κάνει με μεγαλύτερη κλίμακα, μια ομάδα αντιπροσώπων μπορεί και αυτή με τη σειρά της να εκλέξει έναν εκπρόσωπο σε ανώτερη θέση για να ασκήσει την εντολή τους και ούτω καθεξής, έως ότου οι κορυφαίοι αντιπρόσωποι διευθύνουν το βιομηχανικό σύστημα ενός κράτους. Σε ένα τέτοιο σύστημα, η εξουσία λήψης αποφάσεων ανεβαίνει από τα κάτω προς τα πάνω από τις ατζέντες των ίδιων των εργαζομένων και δεν υπάρχει καμία απολύτως επιβολή απόφασης από την κορυφή, όπως θα συνέβαινε για παράδειγμα στην περίπτωση κατάληψης της εξουσίας από ένα γραφειοκρατικό επίπεδο που έχει ανοσία στην άμεση ανάκληση.
Ιστορικά παραδείγματα
Τα εργατικά συμβούλια οφείλουν την καταγωγή τους στα εδάφη της Ρωσικής Αυτοκρατορίας (συμπεριλαμβανομένου του Κογκρέσου της Πολωνίας και της Λετονίας ) το 1905, με τα εργατικά συμβούλια (σοβιέτ) να λειτουργούν ως εργατικές επιτροπές που συντόνιζαν τις απεργιακές δραστηριότητες σε όλες τις πόλεις λόγω της καταστολής των συνδικάτων. Κατά τη διάρκεια των Επαναστάσεων του 1917-1923, πολλοί σοσιαλιστές, όπως για παράδειγμα ο Anton Pannekoek και η Rosa Luxemburg, υποστήριξαν τον έλεγχο της οικονομίας από τα εργατικά συμβούλια. Αρκετές φορές στη σύγχρονη ιστορία, η ιδέα των εργατικών συμβουλίων έχει αποδοθεί σε παρόμοιες μορφές οργάνωσης. Τα παραδείγματα περιλαμβάνονται στην παρακάτω λίστα:
Παρά τις διακηρύξεις τις οποίες έκανε ο Λένιν ότι «οι εργάτες πρέπει να απαιτήσουν την άμεση καθιέρωση γνήσιου ελέγχου, που θα ασκείται από τους ίδιους τους εργάτες», στις 30 Μαΐου, ο μενσεβίκος υπουργός εργασίας, ο οποίος ονομαζόταν Matvey Skobelev, δεσμεύτηκε να μην δώσει τον έλεγχο της βιομηχανίας στους εργάτες, αλλά αντί για αυτό έδωσε τον έλεγχο προς το κράτος: «Η μεταφορά των επιχειρήσεων στα χέρια του λαού δεν θα βοηθήσει αυτή τη στιγμή την επανάσταση [. . . ] Η ρύθμιση και ο έλεγχος της βιομηχανίας δεν είναι θέμα μιας συγκεκριμένης τάξης. Είναι καθήκον του κράτους. Η ατομική τάξη, ιδιαίτερα η εργατική τάξη, φέρει την ευθύνη να βοηθήσει το κράτος στο οργανωτικό του έργο.»
Ερμήτσι Καρδίτσας
Το Ερμήτσι είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας.
Συμβούλιο εργαζομένων
Στοιχεία οργάνωσης
Τα συμβούλια λειτουργούν με βάση την αρχή των ανακληθέντων αντιπροσώπων. Αυτό σημαίνει ότι οι εκλεγμένοι εκπρόσωποι μπορούν να ανακληθούν ανά πάσα στιγμή μέσω ψηφοφορίας υπό μορφή παραπομπής. Η ανάκληση των μελών της διαχειριστικής επιτροπής, ειδικών επαγγελματιών για παράδειγμα μηχανικοί και εκπροσώπων σε ανώτερα συμβούλια παρατηρήθηκε και στο Κεντρικό Συμβούλιο Εργαζομένων της Μεγάλης Βουδαπέστης το έτος 1956, όπου οι εκπρόσωποι απομακρύνθηκαν για λόγους όπως βιομηχανικούς, οργανωτικούς και πολιτικούς.
Ερμήτσι Καρδίτσας
Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Το Ερμήτσι βρίσκεται στον Θεσσαλικό κάμπο, προς τα βόρεια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας, δίπλα και δυτικά στον Φαρσαλιώτη ποταμό που βοριότερα καταλήγει στον Σοφαδίτη και έχει υψόμετρο 100 μέτρα. Απέχει περίπου 12 χλμ. Β.-ΒΔ. από τους Σοφάδες (έδρα του δήμου) και 19 χλμ. Α.-ΒΑ. από την Καρδίτσα. Βορειοδυτικά είναι ο Παλαμάς, βορειοανατολικά η Ιτέα και νοτιοδυτικά η Ματαράγκα ενώ δυτικά και βόρεια περνάει η ΕΟ Καρδίτσας - Λάρισας.
Το 2004 με 2005, ενώ γίνονταν τα έργα για την χάραξή, εντοπίστηκαν αρχαία λείψανα θεμελίωσης τριών κτιρίων που χρονολογήθηκαν στη Μέση Εποχή του Χαλκού. Από αυτά τα δύο είναι αψιδωτά ενώ υπήρχαν και μικρά τμήματα τοίχων από άλλες κατασκευές. Ανασκάφηκαν πολλά κινητά ευρήματα (κεραμική καλής ποιότητας της Μέσης Εποχής Χαλκού, λίθινα εργαλεία τροφοπαρασκευαστικού χαρακτήρα καθώς και λίγα θραύσματα λειασμένων οστών από εργαλεία), πήλινα ευρήματα αλλά και μεταλλικά αντικείμενα (χάλκινες περόνες, καθώς και χάλκινο κόσμημα).
Συμβούλιο εργαζομένων
Συμβούλια κατά των συνδικάτων και των σταλινικών
Μερικοί αριστεροί κομμουνιστές (ιδιαίτερα κομμουνιστές του συμβουλίου ) και αναρχικοί υποστηρίζουν την άποψη μια κοινωνία η οποία βασίζεται σε συμβούλια. πιστεύοντας ότι μόνο οι ίδιοι οι εργάτες μπορούν να πυροδοτήσουν μια επανάσταση και έτσι τα εργατικά συμβούλια θα είναι δηλαδή το θεμέλιο της επανάστασης. Υπάρχουν ακόμα και ορισμένοι λενινιστές (για παράδειγμα η Τροτσκιστική Διεθνής Σοσιαλιστική Τάση και οι παραφυάδες της) που υποστηρίζουν μια κοινωνία βασισμένη στο συμβούλιο, αλλά υποστηρίζουν ότι τα εργατικά συμβούλια δεν μπορούν να πραγματοποιήσουν επανάσταση χωρίς την ηγεσία ενός κόμματος πρωτοπορίας.
Ερμήτσι Καρδίτσας
Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Ο χώρος του Ερμητσίου ταυτίζεται σύμφωνα με επιγραφικά στοιχεία (ενσφράγιστες κεραμίδες) με τις αρχαίες Πειρασίες που μέχρι τώρα τοποθετούνταν στην περιοχή του Βλοχού.
Συμβούλιο εργαζομένων
Συμβούλια κατά των συνδικάτων και των σταλινικών
Κατά τη διάρκεια των γεγονότων του Μαΐου του 1968 στη Γαλλία, «η μεγαλύτερη γενική απεργία που σταμάτησε ποτέ την οικονομία μιας προηγμένης βιομηχανικής χώρας, και η πρώτη άγρια γενική απεργία στην ιστορία», οι καταστασιακοί, ενάντια στα συνδικάτα και το Κομμουνιστικό Κόμμα τα οποία άρχισαν να συντάσσονται με την κυβέρνηση του Ντε Γκωλ για να περιορίσουν την εξέγερση, ζήτησαν το σχηματισμό εργατικών συμβουλίων για να πάρουν τον έλεγχο των πόλεων, εκδιώκοντας ηγέτες συνδικάτων και αριστερούς γραφειοκράτες, προκειμένου να κρατήσουν με αυτόν τον τρόπο την εξουσία στα χέρια των εργαζόμενοι με άμεση δημοκρατία.
Ερμήτσι Καρδίτσας
Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου στην τοποθεσία "Μουλόσι", στα ανατολικά, έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο. "Πρόκειται για τρίκλιτη βασιλική μεγάλων διαστάσεων με ημικυκλική κόγχη στην ανατολική πλευρά και νάρθηκα στη δυτική. Σήμερα διασώσονται οι εξωτερικοί τοίχοι, ο τοίχος που διαχωρίζει τον νάρθηκα από τον κυρίως ναό όπως και τμήματα των εσωτερικών κιονοστοιχιών. Στο εσωτερικό των τοίχων διασώζονται αξιόλογα τμήματα του τοιχογραφικού διακόσμου που χρονολογούνται πιθανότατα στα τέλη του 18ου αιώνα".
Συμβούλιο εργαζομένων
Παραπομπές
Κατηγορία:Αντικαπιταλισμός Κατηγορία:Σοσιαλισμός Κατηγορία:Μορφές οργάνωσης Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ερμήτσι Καρδίτσας
Διοικητικά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα, μετά την ένωση της Θεσσαλίας, γραμμένη ως Ερμίτσι (με "ι") το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 όταν προσαρτήθηκε στον τότε δήμο Τιτανίου. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1940 το όνομά του διορθώθηκε σε Ερμήτσιον (με "η"). Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι αποτελεί την κοινότητα Ερμητσίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Άρνης του δήμου Καρδίτσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 262 κατοίκους ενώ το 1981 και το 1991 είχε 396 και 373 αντίστοιχα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Σοφάδων
Παντελής Δημητριάδης
Πρώιμα χρόνια
Παιδί Κερκυραίων γονέων, μεγάλωσε στην Κέρκυρα, όπου το 1993, ως μαθητής λυκείου, σχημάτισε το συγκρότημα Κορεσμένοι Υδρογονάνθρακες (μετέπειτα Κόρε. Ύδρο.), μαζί με τους συμμαθητές του Σπύρο Καταγή, Γιώργο Αρβανιτάκη και Τέο Παϊραμίδη. Ο Δημητριάδης και ο Καταγής ήταν οι βασικοί δημιουργοί και ερμηνευτές των πρωτόλειων τραγουδιών των Κορε(σμένων) Υδρο(γονανθράκων), που, ηχογραφημένα με τα απολύτως βασικά μέσα, κυκλοφορούσαν σε κασέτες μερικών δεκάδων αντιτύπων στους underground μαθητικούς κύκλους του νησιού.
Κόρε. Ύδρο. (1993-2014)
Τα πρώτα χρόνια των Κόρε. Ύδρο. συνοδεύτηκαν από μια μάλλον cult φήμη στην Κέρκυρα, στηριζόμενη σε ανεπεξέργαστες σπιτικές ηχογραφήσεις, αλλά και σε μια γενικότερη αμφιλεγόμενη παρα-καλλιτεχνική δραστηριότητα. Η προσχώρηση του Αλέξανδρου Μακρή στο σχήμα το 2001, σηματοδότησε μια πιο τεχνοκρατική -ως προς την παραγωγή- προσέγγιση του υλικού του Δημητριάδη. Το δισκογραφικό ντεμπούτο του νέου δημιουργικού διδύμου, Αν Όλα Τέλειωναν Εδώ, κυκλοφόρησε από την ανεξάρτητη εταιρεία Wipe Out τον Μάρτιο του 2003. Ακολούθησαν -με χρονική σειρά και σε διάστημα δέκα ετών- οι κυκλοφορίες του mini album Εφτά Μήνες Μετά (2003 - αποκλειστικά online κυκλοφορία), των δίσκων Φτηνή Ποπ για την Ελίτ (Φεβρουάριος 2006) και Όλη η Αλήθεια για τα Παιδιά του '78 (Απρίλιος 2009) από τη δισκογραφική Minos EMI , και του δίσκου Απλές Ασκήσεις στον Υπαρξισμό (Απρίλιος 2013) από την ανεξάρτητη Inner Ear.
Τον Ιανουάριο του 2014, Δημητριάδης και Μακρής ανακοίνωσαν από κοινού την παύση της συμπόρευσής τους, μέσω της επίσημης ιστοσελίδας του συγκροτήματος.
Τα Παιδιά της Παλαιότητας (2013- )
Το καλοκαίρι του 2013, o Δημητριάδης σχημάτισε το συγκρότημα Τα Παιδιά της Παλαιότητας, μαζί με συνεργάτες της τελευταίας περιόδου των Κόρε. Ύδρο. Με οδηγό έναν κύκλο ανέκδοτων τραγουδιών του, προέκυψε ο πρώτος δίσκος του νέου σχήματος 12 Τραγούδια από τις Κατακόμβες, που κυκλοφόρησε από την Inner Ear τον Ιούνιο του 2014 , ενώ το Νοέμβριο του 2015, ακολούθησε ο δίσκος Consortium in Amato από την κερκυραϊκή L39. Τον Ιούνιο του 2020 κυκλοφόρησε από την Inner Ear ο τρίτος δίσκος του συγκροτήματος, Ενθύμιον Νεανικών Συντροφιών.
Ποίηση
Τον Απρίλιο του 2011 η εκδοτική εταιρεία Εξώστης πραγματοποίησε τη συγκεντρωτική έκδοση των ξεκαθαρισμένων ποιημάτων του Π.Ε. Δημητριάδη της περιόδου 2000-2010, υπό τον τίτλο Ξεκαθάρισμα Λογαριασμών .
Σπουδές και ενασχολήσεις
Ο Π.Ε. Δημητριάδης έχει σπουδάσει Ελληνική Φιλολογία (ειδίκευση Γλωσσολογίας) και έχει εργαστεί περιστασιακά στο χώρο της εκπαίδευσης διδάσκοντας ελληνικά ως ξένη γλώσσα, ενώ -σύμφωνα και με το βιογραφικό σημείωμα στο οπισθόφυλλο του βιβλίου του- ασχολείται μεταξύ άλλων με τον επαγγελματικό αθλητισμό, την Εκκλησία και τη δορυφορική τηλεόραση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί Κατηγορία:Έλληνες ροκ μουσικοί Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί
Δημήτρης Κώνστας
Δημήτρης Κώνστας ή Δημήτριος Κώνστας μπορεί να αναφέρεται στον:
Φράνκι Κινγκ
Ο Φράνκι Κινγκ (Μπάξλεϊ της Τζόρτζια, 6 Ιουνίου 1972), είναι Αμερικάνος πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 1,85 μέτρα και αγωνιζόταν στη θέση του πόιντ γκαρντ.
Σταδιοδρομία
Ο Κινγκ ξεκίνησε να αγωνίζεται στο λύκειο Άπλινγκ Κάουντι του Μπάξλεϊ, τη γενέτειρα του στην Τζόρτζια. Φοίτησε στο πανεπιστήμιο του Μπρούνσγουικ από το 1991 ως το 1993 και συνέχισε για δύο ακόμη χρόνια στο πανεπιστήμιο της δυτικής Καρολίνας, όπου σε 56 αγώνες είχε μέσους όρους 26,7 πόντων, 7,4 ριμπάουντ, και 2,7 ασίστ.
Επιλέχθηκε στην 37η θέση του ντραφτ του 1995 από τους Λος Άντζελες Λέικερς και μετά από επτά παιχνίδια στο USBL με τους Μέμφις Φάιρ, συμμετείχε στους Λέικερς για το υπόλοιπο της σεζόν 1995-96, όπου έπαιξε σε έξι αγώνες με μέσο όρο 1,2 πόντων. Την επόμενη χρονιά, φόρεσε τη φανέλα της ισπανικής Γρανάδα, πριν υπογράψει και πάλι στο ΝΒΑ, αυτή τη φορά με της ομάδα των Φιλαδέλφεια 76ερς, όπου σε επτά ματς είχε 2,9 πόντους και 2,0 ριμπάουντ.
Τη σεζόν 1997-98, αγωνίστηκε στο ελληνικό πρωτάθλημα με την ομάδα του Πανιωνίου, καταλαμβάνοντας την πέμπτη θέση. Την επόμενη χρονιά, συμφώνησε με τον ΠΑΟΚ, με τον οποίο κατέκτησε το κύπελλο Ελλάδος, κερδίζοντας στον τελικό την ΑΕΚ με 71-54, όπου ήταν πρώτος σκόρερ της ομάδας του με 21 πόντους.
Μετά από ένα σύντομο πέρασμα από την Τουρκία και τη Βενεζουέλα, αγωνίστηκε στην ΑΕΛ Λεμεσού από το 2004 ως το 2006, κατακτώντας δύο φορές το πρωτάθλημα Κύπρου. Ολοκλήρωσε την καριέρα του στην ομάδα του ΑΠΟΕΛ, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε τη σεζόν 2006-07.
Πηγές
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟΚ‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γρανάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λος Άντζελες Λέικερς‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φιλαδέλφεια 76ers‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανιωνίου‎‎‎‎‎‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άλμπα Βερολίνου‎‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρασίνγκ Μπασκέτ Παρί‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γαλατασαράι‎‎‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές βενεζουελάνικων συλλόγων‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΛ Λεμεσού‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΠΟΕΛ‎‎‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γκραβλίν Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1967-68
Σύστημα διεξαγωγής
Το πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορία την περίοδο 1967-68 αποτελείτο από δύο ομίλους: τον όμιλο Λευκωσίας-Κερύνειας-Αμμοχώστου και τον όμιλο Λεμεσού-Πάφου. Σε κάθε όμιλο οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια κάθε ομίλου ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Στη συνέχεια, οι πρωταθλήτριες των δύο ομίλων αναμετρήθηκαν σε δύο αγώνες μπαράζ, ένα εντός και ένα εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια Β΄ κατηγορίας ανακηρύχτηκε η ομάδα που κέρδισε στους αγώνες μπαράζ. Η πρωταθλήτρια ομάδα προβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία 1968–69.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς, η ισοπαλία με 2 βαθμούς και η ήττα με ένα βαθμό.
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 1966-67
Στο πρωτάθλημα δεν συμμετείχε o ΑΣΙΛ Λύσης, ο οποίος προβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία 1967-68. Στο πρωτάθλημα δεν συμμετείχε η Αναγέννηση Λάρνακας μετά από απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου της ΚΟΠ.
Συμμετέχουσες ομάδες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα.
Όμιλος Λευκωσίας-Κερύνειας-Αμμοχώστου
Στον όμιλο Λευκωσίας-Κερύνειας-Αμμοχώστου συμμετείχαν οι Ορφέας Λευκωσίας, ΕΝΑΔ Αγίου Δομετίου, Κεραυνός Στροβόλου, ΑΕΚ Αμμοχώστου, Ένωσις Νέων Παραλιμνίου και ΠΑΕΚ Κερύνειας
Η τελική βαθμολογία του ομίλου ήταν:
1Ο Κεραυνός Στροβόλου αποχώρησε από το πρωτάθλημα 4 αγωνιστικές πριν το τέλος. Όλοι οι εναπομείναντες του αγώνες κατακυρώθηκαν με σκορ 2-0 υπέρ των αντιπάλων του.
Όμιλος Λεμεσού-Πάφου
Στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου συμμετείχαν οι ΕΠΑΛ Λεμεσού, Αρίων Λεμεσού, Εθνικός Αστέρας Λεμεσού και Ευαγόρας Πάφου.
Μπαράζ
Ο Ευαγόρας Πάφου και η Ένωση Νέων Παραλιμνίου αναμετρήθηκαν σε διπλούς αγώνες. Ο πρώτος αγώνας έγινε στην έδρα του Ευαγόρα, στο στάδιο ΓΣΚ, στις 17 Μαρτίου 1968. Τελείωσε ισόπαλος 0-0. Ο επαναληπτικός στο Δημοτικό Στάδιο Παραλιμνίου στις 24 Μαρτίου 1968. Ο Ευαγόρας κέρδισε με σκορ 1-0. Με τα αποτελέσματα αυτά ο Ευαγόρας αναδείχθηκε πρωταθλητής και προβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία 1968–69.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1967-1968 Κατηγορία:Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου
Θέμης Καραμουρατίδης
Ο Θέμης Καραμουρατίδης είναι Έλληνας συνθέτης, ενορχηστρωτής και πιανίστας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Πλατύ Ημαθίας το 1981. Έχει φοιτήσει στο τμήμα Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού του Παντείου Πανεπιστημίου. Έχει κάνει σπουδές κλασικού πιάνου, αρμονίας και έχει παρακολουθήσει μαθήματα φωνητικής.
Έργο
Το 2004, στο δίσκο Δεύτερη Ακρόαση της Μικρής Άρκτου συνέθεσε τη μουσική στο τραγούδι «Χαλί» ( σε στίχους του Γεράσιμου Ευαγγελάτου) και στο «Ονειρεύομαι» (σε στίχους δικούς του), τραγούδι που υπάρχει και στη συλλογή Island 4 σε mix version. Το 2005, συνέθεσε τα τραγούδια "Δίδυμοι έρωτες" και "Τα περιττά", σε στίχους του Παρασκευά Καρασούλου για τον δίσκο του Μάριου Φραγκούλη Ο κήπος των ευχών.
Το 2007, κυκλοφόρησε πάλι από τη Μικρή Άρκτο το CD-single "Εν λευκώ" σε στίχους Γεράσιμου Ευαγγελάτου και ερμηνεία Νατάσσας Μποφίλιου, ως πρόλογος του album Μέχρι το τέλος, που έκαναν οι τρεις τους, τον Μάρτιο του 2008.
Το 2008, το τραγούδι του, στο οποίο συνέγραψε και τους στίχους "Έχω ένα σχέδιο (θα φύγω)", συμπεριλήφθηκε στον δίσκο One for the road του Δώρου Δημοσθένους. Μαζί με τον Γεράσιμο Ευαγγελάτο έγραψαν για τη Χαρά Κεφαλά τα τραγούδια "Το αλάτι" και "Έχω μια λέξη" που περιλαμβάνονται στο δίσκο της Μια Χαρά στο φουαγιέ, ενώ έντυσε μουσικά και την παράσταση "Μικρός Πρίγκιπας:Πλανήτης Β612", της ομάδας Ασομο4 (Τανγκό του Μικρού Πρίγκιπα).
Την άνοιξη του 2009, κυκλοφόρησε το EP Τρία μυστικά σε στίχους του Γεράσιμου Ευαγγελάτου και ερμηνεία της Νατάσσας Μποφίλιου, εγκαινιάζοντας τις εμφανίσεις τους στο Metropolis Stage, σε μια σειρά παραστάσεων με την καλλιτεχνική επιμέλεια του Γεράσιμου Ευαγγελάτου. Επίσης, έντυσε μουσικά την παράσταση "Toilet Stories", σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Χαλιώτη. Το καλοκαίρι του 2009 επιμελήθηκε τις ενορχηστρώσεις στην συναυλία της Νατάσσας Μποφίλιου στo Γκάζι ενώ τον Οκτώβριο, επιμελείται τη συναυλία που έδωσαν μαζί η Νατάσσα Μποφίλιου, η Ρίτα Αντωνοπούλου και η Ελεονώρα Ζουγανέλη, στον ίδιο χώρο. Το φθινόπωρο του ίδιου χρόνου, γράφει σε συνεργασία με τον Γεράσιμο Ευαγγελάτο δύο τραγούδια για το δίσκο της Τάνιας Τσανακλίδου Προσωπογραφία ("Αυτό είμαι", "Η νύχτα της φωτιάς"), ενώ συγχρόνως επιμελείται και τις εμφανίσεις της Νατάσσας Μποφίλιου στον Σταυρό του Νότου.
Στις αρχές του 2010, γράφει τη μουσική για τις θεατρικές παράστασεις "Μην παίζεις με τα χώματα", της Στέλλας Βλαχογιάννη σε σκηνοθεσία Σοφίας Καραγιάννη και Υρώς Μιχαλακάκου, τη μουσικοθεατρική σάτιρα των Θεόφιλου Κόκκαλη και Δημήτρη Χαλιώτη "The killer show", σε σκηνοθεσία του δεύτερου καθώς επίσης και για το "Belle Reve", τη θεατρική παράσταση της ομάδας Τεχνικό, βασισμένη σε μονόπρακτα του Τένεσι Ουίλιαμς. Συνέθεσε τα τραγούδια της δισκογραφικής δουλειάς της Νατάσσας Μποφίλιου με τίτλο Εισιτήρια διπλά που κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2010 σε στίχους Γεράσιμου Ευαγγελάτου. Επίσης επιμελήθηκε τις ενορχηστρώσεις των εμφανίσεων της Νατάσσας Μποφίλιου στο Μετρό, τον Απρίλιο του 2010. Άλλη μία συνεργασία του με τον Γεράσιμο Ευαγγελάτο ("Τι μένει"), υπάρχει στο δίσκο της Γεωργίας Νταγάκη "Δεν έχω μάτια να δεις", που κυκλοφόρησε το 2010.
Τον Οκτώβριο του 2010, πραγματοποιεί στο θέατρο ΚΑΠΠΑ μια παράσταση με τραγούδια δικά του και άλλων καλλιτεχνών, εμπνευσμένα από το θέατρο και τον κινηματογράφο. Το εγχείρημα πλαισιώνουν πολλοί τραγουδιστές και ηθοποιοί και ένα CD με τη ζωντανή ηχογράφηση της παράστασης κυκλοφορεί από τη Lyra, το Φεβρουάριο του 2011, με τίτλο Έχω ένα σχέδιο - Ζωντανή ηχογράφηση στο Θέατρο ΚΑΠΠΑ. Στον δίσκο της Ρίτας Αντωνοπούλου "Μια πόλη για δύο", ο Θέμης Καραμουρατίδης δίνει το παρών υπογράφοντας συνθετικά τέσσερα τραγούδια: "Η σειρά μας", "Το τρίτο πρόσωπο" και "Στο φιλικό" σε στίχους Γεράσιμου Ευαγγελάτου καθώς και το "Μας ταιριάζει η ζωή", σε στίχους του Οδυσσέα Ιωάννου.
Παράλληλα, συνεχίζει να γράφει μουσική για το θέατρο και συγκεκριμένα για τις παραστάσεις "Αν αργήσω,κοιμήσου", του Άκη Δήμου σε σκηνοθεσία των Κωνσταντίνου Ασπιώτη και Μίνωα Θεοχάρη, για το "Το Πάρτι της Βασίλισσας", σε κείμενα του Θεόφιλου Κόκκαλη και σκηνοθεσία του Γιώργου Συμεωνίδη και για το "Κραχ", της Σοφίας Καραγιάννη και της Ομάδας Gaff. Η περιοδεία με τη Νατάσσα Μποφίλιου ανά την Ελλάδα συνεχίζεται ενώ για δεύτερη χρονιά εμφανίζονται στην Αθήνα, στον συναυλιακό χώρο «Μετρό».
Τον Οκτώβριο του 2011 κυκλοφορεί από την Prospero, ο δίσκος με τα τραγούδια της παράστασης "Αν αργήσω, κοιμήσου" σε στίχους του Άκη Δήμου, ενώ συνεχίζονται οι εμφανίσεις με τη Νατάσσα Μποφίλιου, ανά την Ελλάδα.
Ο Φεβρουάριος του 2012, τους βρίσκει στο Gazoo, να παρουσιάζουν τη νέα τους δουλειά, σε στίχους του Γεράσιμου Ευαγγελάτου, με τίτλο Οι μέρες του φωτός, που κυκλοφόρησε 4 μήνες αργότερα από τη SONY-BMG.
Το φθινόπωρο του ίδιου έτους, έγραψε τη μουσική για τις θεατρικές παραστάσεις "Αθανασία", σε σκηνοθεσία του Χρήστου Δήμα και "Η μικρή μας πόλη", σε σκηνοθεσία Τάκη Τζαμαργιά.
Το Δεκέμβριο του 2012, κυκλοφόρησε ο δίσκος Όλα τα ναι του κόσμου. Μια συλλογή τραγουδιών και ποιημάτων, βασισμένα σε 2 βιβλία της Φωτεινής Τσαλίκογλου, σε στίχους της Ελεάνας Βραχάλη και ενορχηστρώσεις του Θέμη Καραμουρατίδη.
Τον Ιανουάριο του 2013, συνέθεσε τη μουσική για τις θεατρικές παραστάσεις "Να ΄ρθω μαζί σου", σε σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Ασπιώτη και "Ή", σε σκηνοθεσία Άννας Μιχελή. Παράλληλα, μαζί με τον Γεράσιμο Ευαγγελάτο έστησαν "Το πέρασμα των μάγων", τη νέα μουσική παράσταση της Νατάσσας Μποφίλιου, στο Kyklos Live Stage.
Το Μάρτιο, κυκλοφόρησε το πρώτο ντουέτο του Θεμη Καραμουρατίδη, μαζί με τη Μαρίζα Ρίζου, με τον τίτλο "Παράταση" και συμπεριλήφθηκε στο δίσκο της Γλυκό πρωί. Τον Απρίλιο, κυκλοφόρησε ο δίσκος Μετακόμιση τώρα, της Ελεωνόρας Ζουγανέλη, στον οποίο ο Θέμης Καραμουρατίδης συμμετέχει συνθετικά σε 5 τραγούδια (4 σε στίχους του Γεράσιμου Ευαγγελάτου και ένα της Ελεάνας Βραχάλη).
Τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς παρουσιάζεται στο Passport του Πειραιά η μουσική παράσταση της Νατάσσας Μποφίλιου "Πάμε ξανά", την οποία συνυπογράφει με το Γεράσιμο Ευαγγελάτο.
Στις αρχές του 2014 γράφει τη μουσική για τη θεατρική παράσταση "Ο Θεός βαριέται τώρα τελευταία", συνεργάζεται με τον Πάνο Μουζουράκη στον δίσκο του με τίτλο Στόχος, ενώ το Φεβρουάριο κυκλοφορεί από τη Feelgood Records ο νέος δίσκος της Γιώτας Νέγκα τον οποίο ντύνει μουσικά εξ ολοκλήρου ο Θέμης Καραμουρατίδης, σε στίχους Λήδας Ρουμάνη, Γεράσιμου Ευαγγελάτου, Οδυσσέα Ιωάννου και Θέμη Καραμουρατίδη και την ίδια περίοδο τον παρουσιάζουν στο Σταυρό του Νότου PLUS, ενώ επιστρέφουν και για δεύτερο κύκλο εμφανίσεων τον Οκτώβριο του ίδιου έτους.
Το Δεκέμβριο του 2014 κυκλοφορεί και πάλι από τη Feelgood Records η συνεργασία του Θέμη Καραμουρατίδη με τον Οδυσσέα Ιωάννου, τον Σωκράτη Μάλαμα και τη Νατάσσα Μποφίλιου με το όνομα Πρώτες λέξεις, ενώ παρουσιάζει στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης τη μουσική παράσταση "Plan B", με κουαρτέτο εγχόρδων και βασικό ερμηνευτή τον ίδιο.
Παραπομπές
Καραμ Καραμ
Μεπουί
Το Μεπουί (γαλλικά: Mespuits) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μεπουισιέν (γαλλικά: Mespuitsiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Αρχαιολογικό Μουσείο Χώρας
Το αρχαιολογικό μουσείο Χώρας βρίσκεται στη Χώρα Μεσσηνίας και διαθέτει εκθέματα από την εποχή του Χαλκού αλλά και της Μυκηναϊκής περιόδου. Ιδρύθηκε το 1969 και στεγάζει τα ευρήματα από τις ανασκαφές του ανακτόρου του Νέστορα που χρονολογείται τον 12ο με 13ο αιώνα π.Χ.. Οι προτομές των Σπυρίδωνα Μαρινάτου και Καρλ Μπλέγκεν, αρχαιολόγων που συνέβαλαν σημαντικά στις ανασκαφές των εκθεμάτων του μουσείου, είναι τοποθετημένες στα πλάγια της εξωτερικής σκάλας που οδηγεί στην είσοδο του μουσείου. Το μουσείο φιλοξενεί πλήθος από χρυσά τεχνουργήματα, αμφορείς, τοιχογραφίες και εκμαγεία.
Κύμβαλο
Κύμπαλα είναι τα πιατίνια, τα οποία χρησιμοποιούν οι ντράμερς ως μέρος του συνόλου των οργάνων τους. Είναι στρογγυλά και χωρίζονται σε διάφορες κατηγορίες όπως το hi-hat, το ride το crash και άλλα. Παράγουν ήχο είτε όταν κρούονται μεταξύ τους είτε όταν τους χτυπάμε με άλλο αντικείμενο.
Κουζουγκέτ Σοϊγκού
Ο Κουζουγκέτ Σερέεβιτς Σοϊγκού (Кужугет Серэевич Шойгу, 24 Σεπτεμβρίου 1921, Καρά-Χολ, Λαϊκή Δημοκρατία της Ταννού-Τιβά - 1 Δεκεμβρίου 2010, Μόσχα, Ρωσία) ήταν Σοβιετικός κομματικός και κρατικός λειτουργός. Υπήρξε γραμματέας της περιφερειακής επιτροπής της Τιβά του ΚΚΣΕ, πρώτος αντιπρόεδρος του Συμβουλίου Υπουργών της ΑΣΣΔ της Τιβά, εκδότης της κοινωνικοπολιτικής εφημερίδας "Σιν" στα Τιβανικά. Ήταν ο πατέρας του Υπουργού Άμυνας της Ρωσικής Ομοσπονδίας, Σεργκέι Κουζουγκέτοβιτς Σοϊγκού.
Βιογραφία
Ο Κουζουγκέτ Σοϊγκού γεννήθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου 1921 στη Λαϊκή Δημοκρατία της Ταννού-Τιβά, στην οικογένεια των Σερέε Μαάιεβιτς και Μουργκουλτσού Κουντερέκοβνα Κουζουγκέτ. Το "Κουζουγκέτ" ήταν αρχικά το επώνυμο της οικογένειας, ενώ το "Σοϊγκού" ήταν το όνομα του νέου τους παιδιού, αλλά λόγω λάθους στο ληξιαρχείο, η σειρά τους άλλαξε.
Υπήρξε μέλος του ΚΚΣΕ, υπηρέτησε ως γραμματέας της περιφερειακής επιτροπής της Τιβά του ΚΚΣΕ.
Στη δεκαετία του 1980, εργάστηκε ως Αναπληρωτής Πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου της Τουβανικής ΑΣΣΔ.
Στη δεκαετία του 1990, έγινε γνωστός σε πανρωσικό επίπεδο αφού ο γιος του, Σεργκέι Κουζουγκέτοβιτς Σοϊγκού, ανέλαβε Υπουργός Καταστάσεων Έκτακτης Ανάγκης της Ρωσικής Ομοσπονδίας.
Πέθανε λόγω χρόνιου νοσήματος την 1η Δεκεμβρίου 2010. Τάφηκε μαζί με τη σύζυγό του στο νεκροταφείο Τροεκούροφσκι στη Μόσχα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Κόκκινου Λαβάρου της Εργασίας Κατηγορία:Μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Λεωφόρος Θησέως
Η Λεωφόρος Θησέως, ή Λεωφόρος Ελευθερίου Βενιζέλου, επίσης αποκαλούμενη και Οδός Θησέως, αποτελεί οδικό άξονα της Καλλιθέας. Ξεκινά ως συνέχεια της Λεωφόρου Καλλιρρόης στο Κουκάκι και καταλήγει κάθετα της Λεωφόρου Ποσειδώνος, στη συνοικία Τζιτζιφιές, της Καλλιθέας. Σήμερα είναι η κύρια εμπορική εστία του Δήμου, καθώς διαθέτει καταστήματα, εστιατόρια και άλλες επιχειρήσεις, ενώ κατά μήκος της βρίσκεται το Χαροκόπειο Πανεπιστημίο Αθηνών, και η Πλατεία Δαβάκη.
Ονομασία
Αρχικά η Λεωφόρος ονομάστηκε Θησέως, δίοτι, σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, όταν ο Θησέας, γιός του μυθικού Βασιλιά της Αθήνας, Αιγέα, επέστρεψε από την Κρήτη όπου είχε σκοτώσει τον Μινώταυρο, αποβιβάστηκε στις ακτές της σημερινής Καλλιθέας. Η ονομασία χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα.
Η ονομασία της, "Λεωφόρος Ελευθερίου Βενιζέλου", προέρχεται από τον ομώνυμο πολιτικό, Ελευθέριο Βενιζέλο και δόθηκε από το Δήμο Καλλιθέας για να τον τιμήσει.
Ιστορία
Η Θησέως φαίνεται να αναπτύχθηκε με την ανάπτυξη της Καλλιθέας σε οικισμό, κατά τον 19ο αιώνα, από την δεκαετία του 1870 και εντεύθεν.
Το 1887, σε τμήμα της οδού περνούσε το παλιό Τραμ της Αθήνας, συγκεκριμένα στον οικισμό των Τζιτζιφιών.
Με δαπάνη των αδελφών Ραφαήλ και Ανανία Αμπέτ, ιδρυτών της Αμπετείου Σχολής, αγοράστηκε ένα μεγάλο οικόπεδο στη Λεωφόρο Θησέως 210 και χτίστηκε εκεί το Αμπέτειον Μέλαθρον, όπου στεγάζεται από το 1910 ο Οίκος Τυφλών.
Το 1906, ο Παναγής Χαροκόπος, που ενδιαφέρθηκε για την εκπαίδευση στον τομέα της Οικιακής Οικονομίας, μερίμνησε με τη διαθήκη του την ίδρυση και χρηματοδότηση αντίστοιχης Σχολής. Για το σκοπό αυτό, αγόρασε οικόπεδο 20.000 τ.μ. μπροστά από τη Λεωφόρο Θησέως, επί του οποίου ανεγέρθηκε εκπαιδευτήριο και στεγάστηκε το 1929 η Χαροκόπειος Οικοκυρική και Επαγγελματική Σχολή Θηλέων. μικρογραφία|Αμάξι διαπερνά τη Λεωφόρο, το [[1922.]] Στις 3 Ιανουαρίου 1931, στην συμβολή των Οδών Χαροκόπου και Θησέως, έλαβε χώρα στην οικία του, η Δολοφονία του Δημήτριου Αθανασόπουλου, ένα γεγονός που συγκλόνισε την ελληνική κοινή γνώμη της εποχής. Ακόμα και σήμερα θεωρείται ένα από τα πιο γνωστά εγκλήματα που έμειναν στην ιστορία και στη μνήμη των ανθρώπων, κυρίως με τον τίτλο που έδωσαν στην υπόθεση οι εφημερίδες της εποχής εκείνης, ως "Έγκλημα στου Χαροκόπου". μικρογραφία|Τραμ στη Λεωφόρο Θησέως κατά τον [[Μεσοπόλεμος|Μεσοπόλεμο. ]] Τη δεκαετία του 1930, στη σημερινή Πλατεία Δαβάκη, λειτουργούσε αμαξοστάσιο του Τραμ, που έκλεισε κατά τη δεκαετία του 1970, όταν και καταργήθηκε. Στη θέση του, αναπτύχθηκε η σημερινή μορφή της Πλατείας Δήμητρος, που μετέπειτα, έλαβε το όνομα Δαβάκη.
Σήμερα, η Οδός Θησέως αποτελεί ένα από τα πιο εμπορικά και πιο πολυσύχναστα σημεία του Δήμου, ενώ είναι ο πιο κεντρικός οδικός άξονας της Καλλιθέας.
Συγκοινωνίες
Η Λεωφόρος σήμερα, από συγκοινωνίες, αποτελείται μόνο από Λεωφορεία και Τρόλεϊ, ενώ στο τέρμα του δρόμου, στη Λεωφόρο Ποσειδώνος, υπάρχει η Στάση Καλλιθέας του Τραμ Αθήνας. Σημειωτέων ότι σε αρκετά κοντινή απόσταση από αυτή, υπάρχουν οι Σταθμοί του Ταύρου και της Καλλιθέας, της Γραμμής 1, του Μετρό της Αθήνας.
TV Globo
Η TV Globo (παλαιότερα γνωστό ως Rede Globo) είναι ένας βραζιλιάνικος τηλεοπτικός σταθμός που ανήκει στην Grupo Globo. Ιδρύθηκε στις 26 Απριλίου 1965 από τον Ρομπέρο Μαρίνο. Ο σταθμός έχει την έδρα του στο Ρίο ντε Τζανέιρο.
Το TV Globo είναι το μεγαλύτερο εμπορικό τηλεοπτικό δίκτυο στη Λατινική Αμερική και το δεύτερο μεγαλύτερο εμπορικό τηλεοπτικό δίκτυο στον κόσμο πίσω από το ABC. Είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός τηλενουβέλες, δίπλα στην Televisa, Telemundo, Caracol, RCN, ABS-CBN και GMA.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικοί σταθμοί της Βραζιλίας Κατηγορία:Τηλεοπτικά κανάλια και σταθμοί οι οποίοι ιδρύθηκαν το 1965
Δαφνέδες Ρεθύμνης
Οι Δαφνέδες είναι χωριό της Κοινότητας Επισκοπής του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 139 κατοίκους. Βρίσκεται 32 χλμ. ανατολικά από το Ρέθυμνο, σε υψόμετρο 160 μ., επί της παλιάς εθνικής οδού Ηρακλείου-Ρεθύμνου Το χωριό έχει ανακηρυχθεί παραδοσιακός οικισμός της Ελλάδος.
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Dafnides στην επαρχεία Μυλοποτάμου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Dafnes με 43 κατοίκους και ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 ως Dafnedes. Στην οθωμανική απογραφή του 1671 αναφέρεται ως Dafnades, με 24 χαράτσια. Το 1925, οι Δαφνέδες υπάχθηκαν στην κοινότητα Επισκοπής, όπου παρέμεινε μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκε στον δήμο Κουλούκωνα.
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Αξιοθέατα
Η κεντρική εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στον Άγιο Γεώργιο. Είναι ένας μονόκλιτος ναός. Ο νεκροταφικός ναός είναι αφιερωμένος στον Άγιο Σάββα. Άλλες εκκλησίες του χωριού περιλαμβάνουν τους Άγιοι Τεσσαράκοντα Μάρτυρες, Κοίμηση της Θεοτόκου και Άγιοι Πάντες. Ο ναός των Αγίων Σαράντα ανήκει στον τύπο του σταυροειδούς ναού με τρούλο, οι οποίοι κτίστηκαν στην Κρήτη κατά τον 11ο αιώνα. Αν και ο τρούλος που σώζεται πιθανότατα είναι ο αρχικός, ο ναός έχει υποστεί σημαντικές επεμβάσεις κατά τον 16ο αιώνα οι οποίες αλλοίωσαν την αρχική μορφή του.
Ο Τζουζέπε Γκερόλα αναφέρει ότι εντόπισε σε ελαιοτριβείο του χωριού υπέρθυρο με την επιγραφή «Αυτή η πύλη κλείεται ω λίθος ο συντρίβων της ελέας τον καρπόν. ΑΧΒΕ(=1635)».
Άλλο ένα αξιοθέατο είναι η Πάνω Βρύση.
Παραπομπές
Δαμαβολος Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου
Αγκισαράς Ηρακλείου
Η λέξη Αγκισαράς σημαίνει περιοχή με πολλούς αγκίσαρους. Ο αγκίσαρος ή αλαδανιά (Cistus creticus) είναι κρητικό βότανο που αφθονεί στην περιοχή.
Γεωγραφία
Ο Αγκισαράς είναι παραθαλάσσιος οικισμός στο ΒΑ. τμήμα του νομού Ηρακλείου. Βρίσκεται, στην ευρύτερη τουριστική περιοχή της Χερσονήσου, κοντά στην εθνική οδό Ηρακλείου-Αγίου Νικολάου (ΕΟ 90) και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 10. Απέχει 24 χλμ. περίπου Α. του Ηρακλείου.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Χερσονήσου Ηρακλείου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Χερσονήσου και προσαρτήθηκε στον δήμο Χερσονήσου.
Πηγές
Κατηγορία: Δήμος Χερσονήσου Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηρακλείου
Μουανί-συρ-Εκόλ
Το Μουανί-συρ-Εκόλ (γαλλικά: Moigny-sur-École) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Μιγί-λα-Φορέ
Το Μιγί-λα-Φορέ (γαλλικά: Milly-la-Forêt) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μιγιακουά (γαλλικά: Milliacois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Λε Μολιέρ
Το Λε Μολιέρ (γαλλικά: Les Molières) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μολιερουά (γαλλικά: Molièrois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Τεταρτογενής περίοδος
thumb|250px|Η Γη κατά την τελευταία [[εποχή των Παγετώνων.]] Η Τεταρτογενής περίοδος είναι η τρέχουσα και η πιο πρόσφατη από τις τρεις περιόδους του καινοζωικού αιώνα στη γεωλογική κλίμακα της Διεθνούς Επιτροπής στη Στρωματογραφία. Ακολουθεί τη Νεογενή περίοδο. Εκτείνεται χρονικά από το 2,588±0,005 εκατομμύρια χρόνια πριν μέχρι σήμερα. Η τεταρτογενής περίοδος χωρίζεται σε δύο εποχές, τη Πλειστόκαινο και την Ολόκαινο.
Οι Δύο Πύργοι
Οι Δύο Πύργοι (αγγλικά: The Two Towers) είναι μυθιστόρημα φαντασίας, του Βρετανού συγγραφέα Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν, που κυκλοφόρησε στις 11 Νοεμβρίου του 1954. Πρόκειται για το δεύτερο από τα τρία βιβλία του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών. Προηγείται η Συντροφιά του Δαχτυλιδιού (αγγλικά: The Fellowship of the Ring) και ακολουθεί η Επιστροφή του Βασιλιά (αγγλικά: The Return of the King).
Τεταρτογενής περίοδος
Η τεταρτογενής περίοδος χαρακτηρίζεται από τον κύκλο ανάπτυξης και διάλυσης των ηπειρωτικών στρωμάτων πάγου ακολουθώντας τους κύκλους του Μιλάνκοβιτς και τις σχετιζόμενες κλιματικές και περιβαλλοντικές αλλαγές.
Οι Δύο Πύργοι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έργα του Tζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν Κατηγορία:Μυθιστορήματα φαντασίας Κατηγορία:Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών
Τεταρτογενής περίοδος
Παραπομπές
κατηγορία:Καινοζωική εποχή
Σβιατοσλάβ Α΄ του Κιέβου
Ο Σβιάτοσλαβ Α' του Κιέβου (ουκρανικά: Святосла́в І́горович, 942 - 972, στα Ελληνικά αναφέρεται και ως Σβιατοσλάβος) ήταν μέγας πρίγκιπας του πριγκηπάτου του Κιέβου το οποίοι είχαν ιδρύσει οι Ρως, γιος του Ιγκόρ του Κιέβου και της Χέλγκας.
Βιογραφία
Ύστερα από συνεχείς πολέμους, από το 965 με τους Χαζάρους, στις αρχές του 969 κατέλαβε την πρωτεύουσα τους Ατίλ και κατέλυσε το κράτος των Χαζάρων. Αμέσως μετά, ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Νικηφόρος Φωκάς του πρότεινε, έναντι μεγάλης αμοιβής, να τον βοηθήσει στον πόλεμό του εναντίων των Βουλγάρων. Ο Σβιάτοσλαβ αποδέχτηκε την πρόταση και εισέβαλλε στη Βουλγαρία, νικώντας τον βασιλιά Βόρι Β'. Στη συνέχεια όμως κράτησε τη χώρα αυτή για τον εαυτό του, ερχόμενος σε σύγκρουση με τους Βυζαντινούς. Μετέφερε μάλιστα την πρωτεύουσά του στο Περεγιασλάβετς (τέλη 969), στις εκβολές του Δούναβη, για να έχει καλύτερο έλεγχο στις νέες του κτήσεις. Επίσης λεηλάτησε τη Θράκη, όπου κατέλαβε τη Φιλιππούπολη (σημ. Πλόβντιβ), σφάζοντας τους κατοίκους της και στη συνέχεια πολιόρκησε την Αδριανούπολη. Τελικά ο αυτοκράτορας Ιωάννης Τζιμισκής, ο οποίος είχε εκθρονίσει τον Φωκά, δολοφονώντας τον, εκστράτευσε εναντίον του με μεγάλο στρατό. Οι Βυζαντινοί, μετά από νικηφόρες συγκρούσεις, πολιόρκησαν τον Σβιάτοσλαβ και τον στρατό του στο Δορόστολον (σημ. Σιλίστρα), πάνω στον Δούναβη, και τον ανάγκασαν να συνθηκολογήσει. Έτσι αυτός αποσύρθηκε από τη Βουλγαρία η οποία ενσωματώθηκε στη Βυζαντινή αυτοκρατορία.
Καθώς επέστρεφε στο Κίεβο, ο Σβιάτοσλαβ δέχθηκε επίθεση και εφονεύθη από τον Κούρια, Χάνο των Πετσενέγων, ο οποίος είχε υποκινηθεί από τον Ιωάννη Α΄ Τσιμισκή, καθώς ο τελευταίος φοβόταν πιθανή νέα εισβολή του πρίγκιπα του Κιέβου στα Βαλκάνια. Λέγεται ότι ο Χάνος χρησιμοποίησε το κρανίο του σαν κύπελλο κρασιού.
Όταν ο Σβιάτοσλαβ κατέλαβε τα Βαλκάνια και μετακίνησε την πρωτεύουσα στο Περεγιασλάβετς, εγκατέστησε τους γιους του ως πρίγκιπες και έδωσε τις πιο σημαντικές πόλεις στον Γιαροπόλκ το Κίεβο, στον Ολέγκ τη Ντρέβλινια και στον Βλαδίμηρο το Νόβγκοροντ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Πρεντσλάβα. Από μία άγνωστη γυναίκα είχε δύο τέκνα:
Από τη Μαλούσα, οικονόμο της μητέρας του, είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Ρουρικίδες Κατηγορία:Μεσαιωνική Ρωσία
Δρακότρυπα Καρδίτσας
Η Δρακότρυπα είναι χωριό του Δήμου Μουζακίου Καρδίτσας. Απέχει 40 χιλιόμετρα από την Καρδίτσα και 30 από τα Τρίκαλα. Γνωστό από πολλούς αιώνες με το όνομα Σκλάταινα, υπήρξε η πατρίδα του Αγίου Διονυσίου του εν Ολύμπω (16ος αιώνας) και η έδρα βιοτεχνιών σπαθοποιίας καθ'όλη σχεδόν την περίοδο της τουρκοκρατίας. Ένας οικισμός του εξακολουθεί και σήμερα να φέρει το όνομα Σπάθες.
Οι σημερινοί κάτοικοι της Δρακότρυπας κατάγονται κατά ένα πολύ μεγάλο ποσοστό από την περιοχή των Μαστοροχωρίων Κόνιτσας και συγκεκριμένα από την Μπλίσ(δ)γιανη (σημ. Λαγκάδα). Ήταν τεχνίτες πέτρας (κούδαροι) και χρησιμοποιούσαν μια συνθηματική γλώσσα, τα μαστόρικα (κουδαρίτικα), για να συνεννοούνται στη δουλειά τους, όπως και στα περισσότερα μαστοροχώρια της Ηπείρου.
Σε υψόμετρο 800 μέτρων με θέα τις βουνοκορφές του Τύμπανου και της Καραβούλας, σώζεται ένα από τα σημαντικότερα μνημεία των Αγράφων, το αθωνίτικου τύπου μοναστήρι της Αγίας Τριάδας. Χτίστηκε το 1743 και εικονογραφήθηκε το 1758 από τον ζωγράφο Θεόδωρο, ιερέα από την Αγιά Λάρισας. Τα τελευταία χρόνια με τις προσφορές και τη φροντίδα των κατοίκων του χωριού χτίστηκαν βοηθητικά οικήματα στα οποία διαμένουν δύο μοναχές. Κατά την Τουρκοκρατία πέρασαν από αυτό σπουδαίοι Έλληνες, ανάμεσα στους οποίους ήταν ο Γεώργιος Καραϊσκάκης και ο Κοσμάς ο Αιτωλός. Της ίδιας εποχής με το μοναστήρι είναι και η εκκλησία του Αη-Γιάννη του Προδρόμου (1741).