cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βραβεία Γκράμι του 1968
Σύνθεση και Διευθέτηση
Λάλο Σίφριν (Συνθέτης) για το Mission: Impossible
Μπερτ Μπάκαρα (ενορχηστρωτής) για το Alfie
Κάντρι Μουσικής
Tammy Wynette για το "I Don't Wanna Play House"
Glen Campbell για το "Gentle on My Mind"
Johnny Cash & June Carter για το "Jackson"
Al De Lory (παραγωγός) & Glen Campbell για το "Gentle on My Mind"
John Hartford (τραγουδοποιός) για το "Gentle on My Mind" σε ερμηνεία Glen Campbell
Gospel
Elvis Presley για το How Great Thou Art
Τζαζ
Cannonball Adderly Mercy, Mercy, Mercy σε ερμηνεία the Cannonball Adderley Quintet
Duke Ellington για το "Far East Suite"
Μουσικής Παράστασης
Fred Ebb, John Kander (Συνθέτες), Goddard Lieberson (παραγωγός) & αρχικοί συντελεστές (Joel Grey, Jill Haworth, Lotte Lenya, Jack Gilford & Bert Convy) για το Cabaret
Συσκευασία και Σημειώσεις
Jann Haworth & Peter Blake (σχεδιαστές) για το Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band σε ερμηνεία The Beatles
Robert Cato & John Berg (σχεδιαστές) & Roland Scherman (φωτογράφος) για το Bob Dylan's Greatest Hits σε ερμηνεία Bob Dylan
John D. Loudermilk (συγγραφέας σημειώσεων) για το Suburban Attitudes in Κάντρι Μουσικής Verse σε ερμηνεία John D. Loudermilk
Ποπ
Bobbie Gentry για το "Ode to Billie Joe"
Glen Campbell για το "By the Time I Get to Phoenix"
5th Dimension για το "Up, Up and Away"
Chet Atkins για το Chet Atkins Picks the Best
Johnny Rivers & Marc Gordon (παραγωγοί) & 5th Dimension για το "Up, Up and Away"
George Martin (παραγωγός) & The Beatles για το Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band
Παραγωγή και μηχανική επεξεργασία ήχου
Geoff E. Emerick (μηχανικός ήχου) για το Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band σε ερμηνεία The Beatles
Edward T. Graham (μηχανικός ήχου) & the Philadelphia Brass Ensemble για το The Glorious Sound of Brass
R&B
Aretha Franklin για το "Respect"
Lou Rawls για το "Dead End Street"
Sam & Dave για το "Soul Man"
Προφορικός Λόγος
Κατηγορία:Τελετές Βραβείων Γκράμι
Bic (εταιρεία)
Η BIC ελέγχεται από τον κύριό της μέτοχο, την οικογένεια Bich με ποσοστό 44,8%. Η έδρα της βρίσκεται στο Κλισί της Γαλλίας.
Δεκαετία 1950:Η γένεση της εταιρίας
200px|thumb|Παρουσίαση του gadget Bic στυλό 4 χρωμάτων (Βραζιλία) Το 1953, ο Marcel Bich και ο Édouard Buffard δημιούργησαν την εταιρεία η οποία πήρε το όνομα BIC, όνομα εύκολο να αναγνωριστεί και να προφερθεί σε όλες τις γλώσσες. Ένα χρόνο αργότερα, η BIC επεκτείνεται στην Ιταλία. Το 1956 η εταιρεία κυκλοφόρησε το "M10 retractable point pen" και εγκατέστησε εργοστάσιο παραγωγής στη Βραζιλία.
Το 1957, η εταιρεία εγκαταστάθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο, καθώς και στην περιοχή Στέρλινγκ της Σκωτίας, στην Αυστραλία, τη Νέα Ζηλανδία και τη Σκανδιναβία. Το 1958, η εξαγορά της αμερικανικής εταιρείας «Waterman Pen Company» έδωσε τη δυνατότητα στην BIC να εγκατασταθεί και στις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ συνέχισε την ανάπτυξή της στην Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Το 1959, η BIC εξαγόρασε τη σουηδική εταιρεία Ballograf.
Δεκαετία 1960: Έναρξη διαφοροποίησης της επωνυμίας
Το 1961 κυκλοφορούν στο εμπόριο νέα στυλό καρβιδίου βολφραμίου, που βελτιώνουν τη γραφή και μειώνουν τα ενσταλάξεις μελανιού. Η εταιρεία προώθησε μια σειρά από μαρκαδόρους, αναγνωρίσιμους από το «πορτοκαλί» χρώμα, προστατευόμενο από δίπλωμα ευρεσιτεχνίας που κατατέθηκε από την BIC.
Στις 20 Νοεμβρίου του 1962, η BIC κυκλοφόρησε μια σειρά από τρία πολυτελή στυλό. Το Chrome, Luxury και Grand Luxury. Αυτή η σειρά δεν είχε την αναμενόμενη επιτυχία.
Το 1965, το γαλλικό Υπουργείο Εθνικής Παιδείας ενέκρινε τη χρήση στυλό στα σχολεία και το 1969 ξεκίνησε η δραστηριότητα διαφημιστικής καμπάνιας στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ένα χρόνο αργότερα, κυκλοφόρησε το 4χρωμο Bic. Η BIC εισήχθη στο Χρηματιστήριο του Παρισιού στις 15 Νοεμβρίου 1972.
Το 1992 η BIC ανέλαβε την αμερικανική μάρκα διορθωτικών προϊόντων Wite-Out. Το 1993, λάνσαρε το μολύβι χωρίς ξύλο "Conté Évolution" και το 1994 κυκλοφόρησε ξυραφάκι με 2 λεπίδες και ξυράφι για γυναίκες.
Ο όμιλος ξεκίνησε την επέκτασή του στην Ανατολική Ευρώπη το 1995 και το 1996 δημιουργήθηκε η BIC Graphic Europe. Το 1997, η BIC απέκτησε την εταιρία Tipp-Ex, ηγέτιδα στην Ευρώπη στα προϊόντα διόρθωσης, και τη Sheaffer, μια εταιρία μέσων γραφής υψηλής ποιότητας. Η εταιρεία φτάνει στην Ασία.
Το 1998 λανσαρίστηκε ο αναπτήρας «Mini Tronic» και το 1999 λανσαρίστηκε το ξυράφι «Softwin», με περιστρεφόμενη κεφαλή και λιπαντικές ταινίες.
Δεκαετία του 2000
Το 2000, η BiC ανοίγει νέο εργοστάσιο μέσων γραφής στο Μαρν-λα-Βαλέ. Ξεκινάει την παραγωγή του αναπτήρα πολλαπλών χρήσεων “Megalighter”, το λανσάρισμα μελανιού gel και αμπούλας υγρής μελάνης. Δύο χρόνια αργότερα, η εταιρία κυκλοφόρησε ελαφρύτερα στυλό και στη συνέχεια προώθησε το Kayak BIC Sport, ενώ το 2003, την ξυριστική μηχανή 3 λεπίδων «BIC Comfort 3» για άνδρες και το 2004 τη γυναικεία ξυριστική μηχανή «BIC Soleil». Την ίδια χρονιά, κυκλοφόρησε τη σειρά πολύχρωμων μαρκαδόρων ζωγραφικής για παιδιά «BIC Disney Magic Artist». Ο όμιλος εξαγόρασε την Stypen SA και την BIC Kosaido Shoji που θα μετονομαστεί σε BIC Kosaido kK, καθώς η εταιρία ανεξαρτητοποιήθηκε και χωρίστηκε από τη Ballograf.
Το 2005, η διοίκηση της εταιρίας ανακοίνωσε την κυκλοφορία του «BIC Comfort 3 Advance».
Το 2006, η BIC εξαγόρασε τη βραζιλιάνικη εταιρεία Pimaco, η οποία ειδικεύεται στην κατασκευή και διανομή αυτοκόλλητων ετικετών. Ένα χρόνο αργότερα, αγόρασε την αμερικανική εταιρεία Atchison Products Inc., εταιρία κατασκευής τσαντών για διαφημιστική χρήση με λογότυπα και άλλα διαφημιστικά σήματα.
Το 2008, η BIC, σε συνεργασία με την Orange, κυκλοφόρησε το "BIC Phone". Την ίδια χρονιά, ο όμιλος άνοιξε μια μονάδα συσκευασίας για ξυράφια στο Μεξικό και απέκτησε την Antalis από τον όμιλο Sequana. Το 2008, ο όμιλος BIC απέκτησε το 40% έξι εταιριών του ινδικού ομίλου Cello (από επτά εταιρίες) και της αμερικανικής Norwood Promotional Products. .
Δεκαετία του 2010
Το 2012 η BIC επέκτεινε το εργοστάσιο συσκευασίας ξυραφιών στο Μεξικό. Τον Σεπτέμβριο, ο όμιλος BIC και η Intel παρουσίασαν το «BIC Education», για παιδιά δημοτικού σχολείου, που συνδυάζει χειρόγραφη και ψηφιακή γραφή.
Το 2013, ο Όμιλος BIC ολοκλήρωσε την εξαγορά της τελευταίας (έβδομης) εταιρίας της επιχείρησης Χαρτικών του ινδικού ομίλου Cello και απέκτησε γη για την κατασκευή εργοστασίου αναπτήρων που βρίσκεται στο Nantong της Κίνας, αλλά πούλησε τη Sologear LLC, κατασκευάστρια εταιρία των FlameDisk που αγοράστηκε στο 2011.
Τον Αύγουστο του 2014 η Sheaffer πουλήθηκε στην A. T. Cross Company για 15 εκατομμύρια δολάρια, ενώ το 2015 η τεχνολογία φορητών κυψελών καυσίμων πουλήθηκε στην Intelligent Energy. Ο όμιλος Cello πουλά το υπόλοιπο μερίδιό του στο κεφάλαιο της Cello Pens6 στον Όμιλο BIC.
Το 2017, ο όμιλος εγκαινίασε ένα νέο εργοστάσιο BIC στο Samer (Pas-de-Calais)της Γαλλίας. Οι δραστηριότητες της North American and Asia Sourcing της "BIC Graphic" πωλούνται στην H.I.G.. Η ινδική θυγατρική «BIC Cello» αποκτά γη για την κατασκευή νέου εργοστασίου στο Vapi στην πολιτεία Γκουτζαράτ.
Τον Νοέμβριο του 2018, ο όμιλος BIC έλαβε από την Εσθονική Tahe Outdoors μια προσφορά για την αγορά της θυγατρικής της "BIC Sport" που ειδικεύεται στα θαλάσσια σπορ (κουπί, ιστιοσανίδα, καγιάκ, κ.λπ.).
Στις 4 Ιανουαρίου 2019, οι εργαζόμενοι στο εργοστάσιο παραγωγής στο Vannes προχώρησαν σε απεργία για να διαμαρτυρηθούν για την εφαρμογή ενός σχεδίου προστασίας της εργασίας. Με την προγραμματισμένη πώληση της BIC Sport στον εσθονικό όμιλο Tahe Outdoors, η BIC θα κλείσει το site της Vannes και θα προτείνει έξι μεταφορές θέσεων εργασίας στη Marne-la-Vallée καθώς και τριάντα τρεις απολύσεις. Η υπόλοιπη παραγωγή θα μεταφερθεί στην Τυνησία. Ο κύριος λόγος που η εταιρία επικαλείται τη μεταφορά της παραγωγής της είναι η έλλειψη χώρων και σύμφωνα με έναν εκπρόσωπο της CFDT που δήλωσε «το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να βρείτε ένα κτίριο στην περιοχή για να εγκαταστήσετε εκεί τα μηχανήματα και όλοι θα διατηρήσουν τη δουλειά τους».
Στις 16 Ιανουαρίου 2019 εγκαινιάστηκε το εργοστάσιο στο Vapi της πολιτείας Γκουτζαράτ. Τον Ιούλιο του 2019, ο όμιλος Bic ανακοίνωσε την εξαγορά της Lucky Stationery Nigeria Ltd (LSNL), του κορυφαίου κατασκευαστή μέσων γραφής στη Νιγηρία, η οποία είναι η μεγαλύτερη αγορά στην περιοχή. Μέσω αυτής της εξαγοράς, η Bic σκοπεύει να αναπτύξει τις θέσεις της στην Αφρική, όπου είναι παρούσα εδώ και σχεδόν σαράντα χρόνια.
Δεκαετία του 2020
Το πρώτο εξάμηνο του 2020, οι πωλήσεις της Bic μειώθηκαν κατά 19,2%, στα 775,8 εκατ. ευρώ. Τα καθαρά κέρδη της μειώθηκαν επίσης κατά 75,3%, στα 22,1 εκατ. ευρώ. Τα καταστροφικά στοιχεία συνδέονται άμεσα με το κλείσιμο σχολείων και επιχειρήσεων εν μέσω κρίσης που συνδέεται με την παγκόσμια πανδημία Covid-19. Ωστόσο, στις αρχές του 2021, μετά από πέντε χρόνια πτώσης της μετοχής της, η τελευταία ανήλθε στα 60 ευρώ μετά τη δημοσίευση καλών στοιχείων για το πρώτο τρίμηνο χάρη στην αύξηση των πωλήσεων αναπτήρων στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Μεταξύ των πρόσφατων καινοτομιών της, η εταιρία παρουσίασε ένα στυλό με 4 σύνθετα χρώματα, σε χρώματα πράσινο, μαύρο, μπλε και κόκκινο, με την προσθήκη μολυβιού επαναγεμιζόμενου, με λάστιχο στο επάνω μέρος του στυλό το οποίο χρησιμεύει ως γόμα για το μολύβι.
Το 2021, η πένα BIC γιορτάζει την 70η επέτειό της. Η διοίκηση ανακοινώνει ότι 4.000 στυλό BIC πωλούνται κάθε λεπτό σε όλο τον κόσμο.
Στις 18 Ιανουαρίου 2022, η BIC ανακοίνωσε την εξαγορά της Inkbox, μιας καναδικής εταιρίας ημιμόνιμων τατουάζ, έναντι 65 εκατομμυρίων δολαρίων.
Τον Σεπτέμβριο του 2022, η BIC επισημοποιεί την εξαγορά της εταιρείας Advanced Magnetic Interaction, AMI, με έδρα το Γκρενόμπλ.
Για ολόκληρο το 2022, η BIC θα δει τα έσοδά της να αυξάνονται κατά 22% το 2022 σε 2,234 δισεκατομμύρια ευρώ. Τα καθαρά κέρδη της ανήλθαν σε 209 εκατ. ευρώ, μειωμένα από το 2021, τα οποία είχαν χαρακτηριστεί από εξαιρετικά έσοδα που συνδέονται με την πώληση της έδρας της στο Κλισί.
Λογότυπο
Το πρώτο λογότυπο της εταιρείας BIC χρονολογείται από το 1953. Τα γράμματα BIC παρεμβάλλονται σε ένα πορτοκαλί παραλληλόγραμμο με στρογγυλεμένες γωνίες.
Το 1952, ο γραφίστας Raymond Savignac ξεκίνησε τη συνεργασία του με την BIC και δημιούργησε τη διαφημιστική καμπάνια «Elle court, elle court, la Pointe BIC».
Ο ίδιος το 1961, ήταν πίσω από τη δημιουργία του μικρού «BIC boy», που έγινε εμβληματικό, στο πλαίσιο μιας νέας διαφημιστικής καμπάνιας. Αυτός ο χαρακτήρας που απεικονίζει έναν μικρό μαθητή (με κοντό παντελόνι και γραβάτα), που κουβαλά ένα στυλό BIC στην πλάτη του, είχε σκοπό να προσελκύσει την προσοχή γονέων και παιδιών. Ήταν επίσης -και ίσως κυρίως- μια υποσυνείδητη εκστρατεία για τη χρήση του στυλό στα σχολεία η οποία μάλιστα παρέμενε απαγορευμένη από το Υπουργείο Εθνικής Παιδείας της Γαλλίας μέχρι την εγκύκλιο της 3ης Σεπτεμβρίου 1965 για εκμάθηση γραφής. Η άμεση λαϊκή επιτυχία του BIC boy ώθησε την BIC να δημιουργήσει ένα νέο λογότυπο συμπεριλαμβανομένου του BIC boy (δεύτερο λογότυπο) την επόμενη χρονιά, το 1962.
Το αγόρι BIC τοποθετείται στην αριστερή πλευρά του λογότυπου BIC, τα τρία γράμματα BIC, πάντα τοποθετημένα σε παραλληλόγραμμο με στρογγυλεμένες γωνίες, γίνονται μαύρα σε κίτρινο φόντο - Χρωματολόγιο Pantone 1235C -, με εμβληματικά χρώματα του λογότυπου δεόντως καταχωρισμένα. Το πορτοκαλί χρώμα καταχωρήθηκε επίσης ως εμπορικό σήμα.
Είδη γραφικής ύλης
Η BIC αναπτύσσει μια πλήρη σειρά αντικειμένων γραφής (στυλό, ρολό, μαρκαδόρους, μηχανικά μολύβια, φωσφορίζωντες μαρκαδόρους υπογράμισης, μολύβια γραφίτη και κόλλες). Το 1979, εξαγόρασε την εταιρεία Conté, μια εταιρία προϊόντων σχεδίασης και χρωματισμού. Ανέλαβε το εμπορικό σήμα Wite-Out στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1992 και το εμπορικό σήμα Tipp-Ex στην Ευρώπη το 1997,, προκειμένου να αναπτύξει μια σειρά προϊόντων διόρθωσης και διαγραφής. Το 1997, ο όμιλος αγόρασε την εταιρία Sheaffer, κατασκευάστρια μέσων γραφής υψηλής ποιότητας (στυλό, μηχανικά μολύβια) και το 2004, τη Stypen, μια γαλλική εταιρεία κατασκευής στυλό.
Αναπτήρες
Το 1975, δημιουργήθηκε εργοστάσιο στο Redon όπου κατασκευάζονταν περισσότεροι από 3 εκατομμύρια αναπτήρες μιας χρήσης την ημέρα.
Αντρές Μουστόνεν
Ο Αντρές Μουστόνεν (γεννήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 1953) είναι εσθονός μαέστρος και βιολιστής.
Bic (εταιρεία)
Αναπτήρες
Το 2000, η ​​BIC κυκλοφόρησε και μια σειρά από αναπτήρες που προορίζονται για το άναμμα κεριών, μπάρμπεκιου, τζακιών κ.λπ.
Αντρές Μουστόνεν
Βιογραφία
Ο Μουστόνεν γεννήθηκε στο Τάλιν στις 1 Σεπτεμβρίου 1953. Αποφοίτησε από το Μουσικό Σχολείο του Τάλιν το 1972, και πέντε χρόνια αργότερα, τόσο ο ίδιος όσο και ο Έντελ Λίπους αποφοίτησαν από το Κρατικό Ωδείο του Τάλιν. Αργότερα, σπούδασε στην Αυστρία και την Ολλανδία και στη συνέχεια έγινε ειδικός της μουσικής στην πατρίδα του, την Εσθονία και το εξωτερικό. Όταν έγινε μαέστρος έπαιξε σε ορχήστρες όπως την ορχήστρα Σινφονιέτα της Ρίγας και τη Μοσχοβίτικη Συμφωνική Ορχήστρα Τσαϊκόφσκι, τη Φιλαρμονική Ορχήστρα και τη Ρωσική Εθνική Ορχήστρα.
Bic (εταιρεία)
Αρώματα
Γύρω στο 1988, η BIC προσπάθησε να εισέλθει στην αγορά της αρωματοποιίας, πουλώντας μικρά μπουκαλάκια αρωμάτων που έφεραν την εικόνα των στυλό της, σε καπνοπωλεία. Ήταν μια αποτυχία ουσιαστικά λόγω του γεγονότος ότι η εικόνα της πολυτέλειας και της αποπλάνησης που συνδέεται με τα αρώματα δεν συμβαδίζει με τα προϊόντα μιας χρήσης.
Τα αρώματα αποσύρθηκαν το 1991. Οι μη κολακευτικές συσκευασίες και το γεγονός ότι τα αρώματα πωλούνταν μόνο σε καπνοπωλεία φαίνεται να είναι οι κύριοι λόγοι για την εμπορική αποτυχία του προϊόντος, που κόστισε στη εταιρία 400 εκατομμύρια φράγκα.
Αντρές Μουστόνεν
Βιογραφία
Ήταν επίσης μαέστρος για την Φιλαρμονική Ορχήστρα της Αγίας Πετρούπολης και συνεργάστηκε με τις φιλαρμονικές ορχήστρες της Λιθουανίας και της Λετονίας. Στην Εσθονία έπαιξε με την Εσθονική Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα και την Ορχήστρα δωματίου του Τάλιν, μαζί με τη Συμφωνική Ορχήστρα του Βανεμούινε. Εκτός της Σοβιετικής Ένωσης συμμετείχε στην Συμφωνική Ορχήστρα του Φινλανδικού Ραδιοφώνου και πολλές χορωδίες στη Γερμανία, τη Σουηδία και την Ολλανδία.
Bic (εταιρεία)
Σκάφη (BIC Sport) καγιάκ, σέρφινγκ, ιστιοσανίδες
Το 1980, η BIC αγόρασε το εργοστάσιο του Βαν που ιδρύθηκε από τον Marcel Tabur, το οποίο παρήγαγε μικρά ελαφρά σκάφη από πολυαιθυλένιο με την επωνυμία Sportyak (μετά από μια παύση άνω των 25 ετών, αυτά τα σκάφη παράγονται και πάλι πανομοιότυπα) και άρχισε να παράγει ιστιοσανίδες εκεί. Το 1983, ο Baron Bich αγόρασε επίσης τη γερμανική εταιρία Windglider που δημιουργήθηκε από τον βιομήχανο Fred Ostermann. Πράγματι, μετά το μποϊκοτάζ των Αγώνων της Μόσχας από τις Ηνωμένες Πολιτείες, η Σοβιετική Ένωση ήσκησε έντονη πίεση για να αφαιρέσει την αμερικανική μάρκα Windsurfer.
Αντρές Μουστόνεν
Βιογραφία
Έχει εκτελέσει έργα των Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, Άντον Μπρούκνερ, Μανουέλ Καρντόσο, Ντμίτρι Σοστακόβιτς, Γκέοργκ Φίλιπ Τέλεμαν και Χάινριχ Συτς. Έπαιξε και μουσική σοβιετικών συνθετών, όπως οι Γκία Καντσέλι, Σοφία Γκουμπαϊντούλινα και Βαλεντίν Σιλβέστροφ μεταξύ άλλων. Συνεργάστηκε με συνθέτες όπως οι Σεργκέι Στάντλερ, Βίκτορ Τρετιάκοφ και Όλεγκ Κάγκαν από τη Ρωσία, την δανή Μιχάλα Πέτρι και τους Γάλλους Πατρίκ Γκαλουά και Μισέλ Λεθιέκ, μεταξύ άλλων.
Το 1972 έγινε ιδρυτής του Χόρτους Μούσικους και εργάστηκε ως διευθυντής και μαέστρος από τότε. Το σύνολο έπαιξε σε διάφορα φεστιβάλ όπως το Φεστιβάλ Μουσικής της Μπρατισλάβας στη Σλοβακία, το Φεστιβάλ της Γιάφα στο Ισραήλ και το Φεστιβάλ Τάλιν-Τελ Αβίβ στο Τελ Αβίβ του Ισραήλ, καθώς και στο Φεστιβάλ Μπαρόκ Λουφτχάνσα στο Λονδίνο, ανάμεσα σε άλλα γνωστά φεστιβάλ. Εκτός από ιδρυτής του Χόρτους Μούσικους είναι ιδρυτής της Μουσικής Ακαδημαϊκής Ορχήστρας Χόρτους που έχει καταγράψει πολλά άλμπουμ για τις Warner Classics, Melodiya και πολλές άλλες δισκογραφικές. Κάπου στο 2003 συμμετείχε στο Φεστιβάλ Λαϊκής Μουσικής του Βίλγιαντι και την ίδια χρονιά τιμήθηκε από το Εσθονικό Μουσικό Συμβούλιο με ένα βραβείο. Το 1998 έλαβε το Τάγμα του Λευκού Αστεριού. Σήμερα δίνει συναυλίες με διάφορους μουσικούς.
Bic (εταιρεία)
Σκάφη (BIC Sport) καγιάκ, σέρφινγκ, ιστιοσανίδες
Η δραστηριότητα του windsurf διευθύνονταν από μια ομάδα νεαρών μάνατζερ, τον Hervé Prieux και τον Patrick Dussossoy που συνέχιζαν τις δοκιμές (στις αρχές της δεκαετίας του 1980 το windsurf εξελίσσονταν συνεχώς). Τα κορυφαία προϊόντα της εποχής ήταν το Dufour Wing (ο Marcel Bich αγόρασε επίσης την ναυπηγική εταιρεία La Rochelle Michel Dufour και ενεπλάκη στο America's Cup, όπου τα αποτελέσματά του ήταν δυσανάλογα με τα ποσά που δαπανούσε και τον έκαναν τον περίγελο του ναυτικού έντυπου τύπου), το BIC Show (η πρώτη ιστιοσανίδα της σειράς Funboard), στη συνέχεια μια ολόκληρη σειρά από σανίδες windsurfing όπου οι πιο επιτυχημένες των οποίων τα ονόματα προέρχονται από μουσικά είδη (από Electric Rock, Hard Rock, Metal Rock, Jazz, Tempo, Saxo κ.λπ. μέχρι τη σημερινή Techno), που κατά τις δεκαετίες 1980 και 1990 κοσμούνται με παραληρηματικές ψυχεδελικές διακοσμήσεις λόγω του Αυστριακού καλλιτέχνη και windsurfer Michaël Ribolitz (γνωστός ως Mike Eskimo).
Σε σύγκρουση με το αρκετά μανατζερίστικο στιλ διαχείρισης του Baron Bich, η tandem Prieux/Dussossoy αποσύρθηκε με θραύση και θα ιδρύσει μια αντίπαλη μάρκα, την Tiga, επωφελούμενη από κεφάλαια για την ανασυγκρότηση των βιομηχανικών περιοχών που επλήγησαν από την καταστροφή του Nord - Pas de Calais. Αυτή η μάρκα θα έχει βραχύβια επιτυχία προτού απορροφηθεί εκ νέου από την BIC Sport.
Αντρές Μουστόνεν
Παραπομπές
Κατηγορία:Εσθονοί μουσικοί
Bic (εταιρεία)
Σκάφη (BIC Sport) καγιάκ, σέρφινγκ, ιστιοσανίδες
Μια κοινοπραξία με την εταιρεία Plastic Omnium για την παραγωγή μιας κοίλης και πολύ ελαφριάς ιστιοσανίδας με πολύ χαμηλό κόστος (La Dufour Sun) από πολυπροπυλένιο θα αποτύγχανε στα μέσα της δεκαετίας του 1980, επειδή τα υλικά τα οποια ήταν κατασκευασμένη δεν ανταποκρίνονταν καλά στη χρήση της.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, η αγορά βρισκόταν σε πλήρη παρακμή και η εταιρεία διαφοροποιήθηκε κατασκευάζοντας σανίδες του σερφ από το 1993. Η παραγωγή συμπληρώθηκε από καγιάκ τη δεκαετία του 2000.
Έκτοτε, η μάρκα ξεκίνησε επίσης την κατασκευή Paddleboards ή Stand Up Paddles (σανίδες σερφ με paddle-propelled) καθώς και την κατασκευή μιας μικρής ελαφριάς λέμβου για παιδιά πιο αποτελεσματική και πιο σύγχρονη από το Optimist, που ονομάζεται O'pen BIC. Πολύ εύθραυστο και πρόχειρο για την εντατική χρήση στις σχολές ιστιοπλοΐας, αυτό το σκάφος βρήκε ωστόσο το κοινό και την αγορά του σε αθλητικές σχολές ως τον ελλείποντα κρίκο μεταξύ του πολύ παραδοσιακού και αναποτελεσματικού Optimist και του Laser, ιστιοπλοϊκού δημοφιλούς σε όλο τον κόσμο που είναι και στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών Αγώνων.
Τον Ιανουάριο του 2019, η BIC ανακοίνωσε την πώληση της αθλητικής της δραστηριότητάς της στην εσθονική εταιρεία Tahé Outdoors έναντι ποσού που εκτιμάται μεταξύ 6 και 9 εκατομμυρίων ευρώ.
Ξυραφάκια
Το 1975, η BIC κυκλοφόρησε το πρώτο ξυραφάκι μιας χρήσης με μία λεπίδα. Το τελευταίο γνώρισε μεγάλη επιτυχία και η εταιρεία αναπτύσσει τη γκάμα ξυραφιών μονής λεπίδας, καθώς και μια σειρά από διπλές λεπίδες (με ή χωρίς λιπαντικές ταινίες / με περιστρεφόμενη ή σταθερή κεφαλή). Επιπλέον, διατίθενται σε ανδρικές και γυναικείες εκδόσεις.
Το 2003, η BIC κυκλοφόρησε ένα ξυραφάκι με 3 λεπίδες για άνδρες και στη συνέχεια για γυναίκες το 2004. Το 2009, η εταιρεία κυκλοφόρησε μια σειρά από ξυραφάκια 4 λεπίδων. Ένα προϊόν που δεν γνώρισε την επιτυχία των προηγούμενων σειρών.
Το 2017, η BIC ξεκίνησε το BIC Shave Club στη Γαλλία, μια απόπειρα πώλησης ξυραφιών στο Διαδίκτυο. Τον Νοέμβριο του 2017 κυκλοφόρησε και στη Μεγάλη Βρετανία.
Τηλέφωνο BIC
thumb|200px|Διάφορα τηλέφωνα του BiC Phone Το καλοκαίρι του 2008, η BIC κυκλοφόρησε το BIC Phone, ένα τηλέφωνο έτοιμο προς χρήση με μία ώρα επικοινωνίας (ενσωματωμένη κάρτα SIM και φορτισμένη μπαταρία), απλό και προσβάσιμο σε όλους. Με 49 ευρώ, ο χρήστης μπορεί να επωφεληθεί με 60 λεπτά επικοινωνίας εντός δύο μηνών από την αγορά. Στη συνέχεια, θα πρέπει να υποβάλλει φωτοτυπία της ταυτότητάς του για να το χρησιμοποιήσει όλη την ώρα. Παρέχεται φορτιστής, καθώς και hands-free για ακρόαση ραδιοφώνου. Διατίθεται σε δύο χρώματα, πορτοκαλί και πράσινο, διανέμεται σε καπνοπωλεία/πιεστήρια, σταθμούς, αεροδρόμια, σούπερ μάρκετ…
Απο το 2011 διατίθεται στα 29 ευρώ με κάμερα και σε 4 χρώματα, με 30 λεπτά επικοινωνίας και 100 SMS/MMS που προσφέρονται. Αυτό το smartphone, έναντι της τρέχουσας αγοράς, είναι το αποτέλεσμα της συνεργασίας μεταξύ της BIC και της Orange, αλλά η κατασκευή γίνεται από την Alcatel-Lucent. Αυτό το smartphone δεν είναι μιας χρήσης σε αντίθεση με το Hop-on που υπάρχει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο χρήστης μπορεί στη συνέχεια να ανανεώσει το BIC τηλέφωνό του με πακέτα επικοινωνίας που είναι διαθέσιμα στην αγορά.
Οργάνωση και παραγωγή
Η BIC κατασκευάζει και εμπορεύεται κυρίως χαρτικά, αναπτήρες, ξυραφάκια και αθλητικό εξοπλισμό με τη θυγατρική της BIC Sport (καγιάκ, σέρφινγκ, ιστιοσανίδα).
Η εταιρεία διαφοροποιείται επίσης σε επώνυμα διαφημιστικά είδη με τη θυγατρική της APP.
Η BIC έχει πουλήσει 100 δισεκατομμύρια στυλό το 2005 από το 1950. Δημοφιλής ήταν μια δήλωση της εταιρίας που είπε ότι «αυτές οι πωλήσεις αντιπροσωπεύουν αρκετό μελάνι για να τραβήξουμε μια γραμμή προς τον Πλούτωνα και πίσω, περισσότερες από 20 φορές».
Εταιρίες του ομίλου
BIC, Tipp-Ex, Conté, Criterium, Sergent-Major, Sheaffer, Stypen, Velleda
Κίνδυνοι για την υγεία
Μια δοκιμή που πραγματοποιήθηκε από το UFC-Que Choisir (γαλλικό ινστιτούτο καταναλωτών) αποκάλυψε ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα αλλεργιογόνων ουσιών στο μελάνι του Bic «Cristal original» black.
Μέτοχοι
Από τις 27 Απριλίου 2019.
Στοιχεία χρηματιστηριακής αγοράς
Ο όμιλος BIC είναι μέρος των χρηματιστηριακών δεικτών:
Φιλμογραφία
Το 2004 η γαλλίδα σκηνοθέτις Ντανιέλ Σίρμαν (Danielle Schirman) γύρισε ένα τηλεοπτικό ντοκυμανταίρ με θέμα την εταιρία και τίτλο: Le BIC Cristal, που προβλήθηκε από το γαλλικό κανάλι Arte σε πρώτη μετάδοση τον Οκτώβριο του 2005.
Διαμάχες
Η Bic χρησιμοποιεί έμφυλο μάρκετινγκ, το οποίο συνίσταται στην προσφορά προϊόντων που αντιστοιχούν στα γυναικεία στερεότυπα, κερδοφόρα έννοια αλλά δεν βασίζεται σε καμία επιστημονική βάση.
Το 2012, η ​​Bic κυκλοφόρησε ένα στυλό «ειδικά σχεδιασμένο για γυναίκες» το οποίο δημιούργησε διαμάχες, καθώς η εταιρία κατηγορήθηκε για σεξισμό. Ο διευθυντής μάρκετινγκ της Bic Europe εξήγησε ότι μια εσωτερική μελέτη της εταιρίας είχε εντοπίσει κάτι το ενδιαφέρον για τη δημιουργία ενός λεπτότερου και πιο πολύχρωμου στυλό. Άλλη μία νέα διαμάχη ξέσπασε το 2015, με μια διαφήμιση που μεταδόθηκε κατά τη διάρκεια της Παγκόσμιας Ημέρας για τα Δικαιώματα της Γυναίκας, και χαρακτηρίστηκε σεξιστική.
Τράμπζονσπορ (ποδόσφαιρο)
Η Τράμπζονσπορ (τουρκικά: Trabzonspor, ) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος που εδρεύει στην Τραπεζούντα της Τουρκίας. Ιδρύθηκε στο 1967, αποτελεί τμήμα του αθλητικού σωματείου Τράμπζονσπορ και είναι μία από τις πλέον επιτυχημένες ποδοσφαιρικές ομάδες της χώρας, καθώς έχει κατακτήσει επτά φορές τον τίτλο του πρωταθλητή, εννέα φορές το Κύπελλο Τουρκίας, εννέα φορές το Super Kopa (Σούπερ Καπ) και πέντε φορές το Κύπελλο Τσανσελέρ. Η Τράμπζονσπορ είναι η πρώτη ομάδα εκτός της Κωνσταντινούπολης που στέφθηκε πρωταθλήτρια Τουρκίας,
Την τρέχουσα περίοδο (2021-22) η Τραμπζονσπόρ έχει κατακτήσει το πρωτάθλημα στην Τουρκία για έβδομη φορά και πρώτη έπειτα από το 1984.
Η Αρχή (1923-1973)
Μέχρι την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας το 1923 υπήρχαν τέσσερις ομάδες στην Τραπεζούντα που συμμετείχαν στο ερασιτεχνικό τοπικό πρωτάθλημα: η Ιντμανοτζαγί (İdmanocağı), η Ιντμανγκιουτζού (İdmangücü), η Νετζμιατί (Necmiati) και η Τράμπζον Λισεσί (Trabzon Lisesi). Ο ανταγωνισμός μεταξύ των δύο πρώτων ήταν εφάμιλλος με εκείνον που παρατηρείται μέχρι σήμερα μεταξύ της Φενέρμπαχτσε και της Γαλατασαράι.
Την περίοδο 1962-3, με απόφαση του προέδρου της τουρκικής ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας, έπρεπε να γίνει συγχώνευση των συλλόγων κάθε πόλης που θα συμμετείχαν στη δεύτερη κατηγορία της χώρας. Λόγω του ισχυρού ανταγωνισμού μεταξύ Ιντμανοτζαγί και Ιντμανγκιουτζού, κάτι τέτοιο στάθηκε αρχικά αδύνατο μέχρι το 1967. Στις 21 Ιουνίου 1966 αποφασίστηκε τελικά η συγχώνευση των İdmanocağı, Μαρτισπόρ (Martıspor) και Γιλντίζσπορ (Yıldızspor). Τα χρώματα της ομάδας που δημιουργήθηκε ήταν το κίτρινο και το κόκκινο. Την πρώτη περίοδο κατά την οποία συμμετείχε στη δεύτερη κατηγορία Τουρκίας κατέκτησε την όγδοη θέση και αγωνίστηκε στον τελικό του Κυπέλλου Μπασμπακανλίκ (Başbakanlık). Λίγο αργότερα, η Ιντμανγκιουτζού συγχωνεύτηκε με τις Καραντενίζγκιουτζού (Karadenizgücü), Μαρτισπόρ και Γιολσπόρ (Yolspor) σχηματίζοντας τη σημερινή Τραμπζονσπόρ, με χρώματα της το κόκκινο και λευκό.
Η εποχή του Ahmet Suat Özyazıcı
Ο Αχμέτ Οζγιαζιτζί ανέλαβε προπονητής της ομάδας το 1973, έχοντας προηγουμένως αγωνιστεί ως ποδοσφαιριστής για την Ινταμνγκιουτζού και κατά την πρώτη του χρονιά στο σύλλογο συνέβαλλε στην άνοδό του στην πρώτη εθνική κα και την επόμενη χρονιά στην πρώτη. Η Τραμπζονσπόρ έγινε η πρώτη ομάδα εκτός της Κωνσταντινούπολης που κατέκτησε πρωτάθλημα. Με την καθοδήγηση του Οζγιαζιτζί ο σύλλογος κατέκτησε ακόμα το πρωτάθλημα και Κύπελλο Τουρκίας το 1976-7, καθώς και το Σούπερ Καπ. Το 1977-8 κατέλαβε τη δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα και το τρόπαιο του κυπέλλου. Ο Οζγιαζιτζί αντικαταστάθηκε τότε από τον Οζκάν Σουμέρ για να αναλάβει εκ νέου προπονητής την επόμενη χρονιά.
Στάδιο
Έδρα της Τραμπζοσπόρ είναι το Χουσεΐν Αβνι Ακέρ Στάντιουμ το οποίο χτίστηκε το 1951 και έχει χωρητικότητα 2.500 θέσεις. Ανακαινίστηκε το 1967, 1981, 1994-8 και τελευταία το 2010, ενώ πλέον διαθέτει 19.649 θέσεις. Το χόρτο είναι φυσικό και η έκτασή του είναι 68 x 105 τετρ. μέτρα. Φέρει το όνομα του Χουσειν Αβνι Ακέρ, ο οποίος συνεισέφερε στον αθλητισμό της πόλης ως δάσκαλος.
Τρέχουσα σύνθεση
κ.ά.
Άλλα τμήματα
Η Τραμπζονσπόρ Α2 είναι το νεανικό τμήμα ποδοσφαίρου με ποδοσφαιριστές ηλικίας 18-20 ετών και αποτελεί το τελευταίο στάδιο πριν την προώθηση στην επαγγελματική ομάδα. Αγωνίζεται στην ερασιτεχνική κατηγορία Α2 Τουρκίας και έδρα της είναι το γήπεδο Μεχμέτ Αλί Γιλμάζ χωρητικότητας 3.000 θέσεων και το οποίο θεωρείται αρκετά μεγάλο για ερασιτεχνική κατηγορία. Ιδρύθηκε το 1972 και έχει κατακτήσει δύο φορές τον ερασιτεχνικό τίτλο του πρωταθλητή το 1996 και 2004.
Η πρώτη γυναικεία ομάδα της πόλης ήταν αυτή του πανεπιστημίου Καραντενίζ (τουρκ. Karadeniz Teknik Üniversitesi) που σχηματίστηκε το 2001. Το σημερινό γυναικείο τμήμα ποδοσφαίρου (Trabzonspor Kulübü Bayan Futbol Takımı) ιδρύθηκε στις 16 Οκτωβρίου του 2007 και κατέκτησε το πρωτάθλημα το 2009. Ο πρώτος τους αγώνας δόθηκε με αντίπαλο την Ιντμανοτζαγί και κατέληξε σε νίκη με 2-0. Μεγαλύτερη νίκη στην ιστορία της ομάδας είναι αυτή επί της Ζεϊτίνμπουρνουσπόρ με σκορ 9-0.
Το 2008 η Τραμπζονσπόρ αγόρασε το σύλλογο Trabzon Karadenizspor ως φυτώριο παικτών Η ομάδα συνεργάζεται ακόμα με τον ολλανδικό σύλλογο club MVV έχοντας προτεραιότητα στην επιλογή παικτών προς παραχώρηση.
Διαθέτει επίσης τμήματα κολύμβησης, τζούντο και σκοποβολής.
Ένωση Πανασπροπυργιακού-Δόξας
Η Ένωση Πανασπροπυργιακού - Δόξας Ασπροπύργου (γνωστή και ως "Ένωση Ασπροπύργου" ή απλά "Ασπρόπυργος") είναι αθλητικός σύλλογος που εδρεύει στον Ασπρόπυργο Αττικής και δραστηριοποιείται στο ποδόσφαιρο. Ιδρύθηκε το 1995 και προήλθε από τη συνένωση των παλιότερων ομάδων της πόλης «Πανασπροπυργιακός» και «Δόξα Ασπροπύργου». Το έμβλημα της ομάδας είναι ο δικέφαλος αετός και χρώματα της είναι το μπλε, το μαύρο και το λευκό. Διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο Δημοτικό Στάδιο Ασπροπύργου.
Στην αρχή αποτελούσε μέλος της Ε.Π.Σ. Πειραιά και από το 2003 αποτελεί μέλος της Ε.Π.Σ. Δυτικής Αττικής. Έχει συμμετοχές στη Γ' Εθνική και τη Δ' Εθνική Κατηγορία. Το 2016-17 αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Α' ΕΠΣ Δυτικής Αττικής και κέρδισε την επάνοδο στη Γ' Εθνική κατηγορία, όπου συμμετείχε την περίοδο 2017-18. Την περίοδο περίοδο 2018-19 κατέκτησε το πρωτάθλημα του ομίλου της και κέρδισε την άνοδο της στην Football League, στην οποία αγωνίστηκε την περίοδο 2019–2021, με την επωνυμία '''Π.Α.Ε. Ασπρόπυργος'''.
Πανασπροπυργιακός
Ο «Πανασπροπυργιακός Αθλητικός Όμιλος» ιδρύθηκε το 1947 από συγχώνευση όλων των τότε ομάδων της πόλης. Επίσημα χρώματά του ήταν το μπλε και το λευκό. Το 1951 εντάχθηκε επίσημα στην Ε.Π.Σ. Πειραιά ξεκινώντας έκτοτε την επίσημη αγωνιστική του πορεία.
Την δεκαετία του '70 αγωνίστηκε για 5 συνεχόμενες χρονιές στην Β' Εθνική κατηγορία, από τη σεζόν 1970-71 εώς και τη σεζόν 1974-75, αποτελώντας και την υψηλότερη διάκρισή του. Επίσης, τις περιόδους 1982-83, 1983-84, 1984-85 και 1985-86 αγωνίστηκε στο Εθνικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα, πρόδρομος της Δ' Εθνικής κατηγορίας και τις περιόδους 1991-92, 1993-94 και 1994-95 αγωνίστηκε στην επίσημα πλέον Δ' Εθνική κατηγορία.
Το 1977-78 έφτασε για πρώτη και τελευταία φορά στον τελικό του Κυπέλλου Πειραιά και αναδείχθηκε κυπελλούχος επικρατώντας με 1-0 των Νέων Δραπετσώνας στον τελικό στο γήπεδο Νικαίας, ενώ την ίδια αγωνιστική περίοδο κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας ερασιτεχνών, επικρατώντας της Δόξας Μεγαλοπόλεως με 1-0 στο γήπεδο Ταύρου στην Αθήνα. Επίσης είχε κατακτήσει 3 φορές το πρωτάθλημα Πειραιά και συγκεκριμένα τις περιόδους 1969-70, 1975-76 και 1981-82.
Από τις τάξεις του Πανασπροπυργιακού αναδείχθηκαν αρκετοί αξιόλογοι ποδοσφαιριστές με θητεία στις εθνικές κατηγορίες, όπως ο Απόστολος Φίλης μεταξύ άλλων.
Η Ένωση Πανασπροπυργιακού-Δόξας
Η ομάδα ξεκίνησε την αγωνιστική της πορεία από το πρωτάθλημα της Δ' Εθνικής, όπου αγωνίστηκε από τη σεζόν 1995-96 μέχρι και τη σεζόν 1998-99, όποτε και υποβιβάστηκε. Το 1996-97 κατέκτησε το Κύπελλο Πειραιά, επικρατώντας 3-1 του Ατρομήτου Πειραιώς στον τελικό. Τη σεζόν 2001-02 αναδείχθηκε πρωταθλήτρια ΕΠΣ Πειραιά και κατέκτησε την επάνοδο στην Δ' Εθνική. Το 2003 ιδρύθηκε η Ε.Π.Σ. Δυτικής Αττικής και έκτοτε αποτελεί μέλος αυτής, αντί της Ε.Π.Σ. Πειραιά, όπου ανήκε προηγουμένως. Το 2003-04 και 2004-05 κατέκτησε τα 2 πρώτα -χρονολογικά- κύπελλα της διοργάνωσης του Κυπέλλου Δυτικής Αττικής και το 2006-07, 2007-08 και 2008-09 αναδείχθηκε επίσης συνεχόμενα κυπελλούχος.
Στην Δ' Εθνική παρέμεινε σταθερά μέχρι και τη σεζόν 2008-09, όπου αναδείχθηκε πρωταθλήτρια στον 7ο όμιλο με 89 βαθμούς σε σύνολο 32 αγώνων (29 νίκες, 2 ισοπαλίες και μόλις 1 ήττα), με αποτέλεσμα να κατακτήσει την άνοδο στη Γ' Εθνική Κατηγορία. Την ίδια σεζόν (2008-09) έφτασε μέχρι τον τελικό του Κυπέλλου Ερασιτεχνών Ελλάδας, αλλά έχασε την κατάκτηση από την Βολίδα Κέρκυρας. Τη σεζόν 2009-2010 κατέλαβε την 7η θέση στον Νότιο όμιλο της Γ' Εθνικής και παράλληλα είχε επίσης καλή πορεία στο Κύπελλο Ελλάδας 2009-10, κερδίζοντας τους Αίαντα Σαλαμίνας (3-1), Διαγόρα Ρόδου (1-1 κανονική περίοδος, 5-3 στα πέναλτι), Εθνικό Αστέρα (2-1), αλλά αποκλείστηκε με δυσκολία στη 4η Φάση από τον Άρη Θεσσαλονίκης (3-4).
Στη Γ' Εθνική παρέμεινε μέχρι και τη σεζόν 2010-11, όποτε και υποβιβάστηκε και το 2011-12 αγωνίστηκε στη Δ' Εθνική, από όπου επίσης υποβιβάστηκε στο τοπικό πρωτάθλημα Α' κατηγορίας της ΕΠΣ Δυτικής Αττικής. Το 2015-16 κατέκτησε το Κύπελλο ΕΠΣ Δυτικής Αττικής επικρατώντας 1-0 του Βύζαντα Μεγάρων και το 2016-17 αναδείχθηκε πρωταθλητής και κατέκτησε την επάνοδο στην Γ' Εθνική, ύστερα από 6 χρόνια. Την ίδια σεζόν (2016-17) αναδείχθηκε επίσης κυπελλούχος ΕΠΣ Δυτικής Αττικής, επικρατώντας 3-1 του Μανδραϊκού στον τελικό. Την σεζόν 2018-19 συμμετείχε στον όγδοο όμιλο της Γ' Εθνικής κατηγορίας. 2 αγωνιστικές πριν την λήξη του πρωταθλήματος βρισκόταν στη 2η θέση, 2 βαθμούς πίσω από την πρωτοπόρο Καλαμάτα την οποία υποδεχόταν στην έδρα του την προτελευταία αγωνιστική. Στην αναμέτρηση αυτή επικράτησε με 5-0, κερδίζοντας εν τέλει το πρωτάθλημα και τον απευθείας προβιβασμό στην Football League. Την πρώτη χρονιά (2019-20) στις επαγγελματικές κατηγορίες έκανε μια ικανοποιητική πορεία γλυτώνοντας τον υποβιβασμό στην ισοβαθμία στην 11η θέση με 24 βαθμούς (5 νίκες, 9 ισοπαλίες και 9 ήττες). Την δεύτερη χρονιά (2020-21) έκανε μια απογοητευτική πορεία τερματίζοντας στην τελευταία θέση με 8 βαθμούς (2 νίκες, 2 ισοπαλίες και 14 ήττες) και εν τέλει υποβιβάστηκε μετά από δύο χρόνια στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο.
Φίλαθλοι
Παρατσούκλι των οπαδών είναι τα αρχικά Σ.Φ.Α. τα οποία προέρχονται από το «Σύνδεσμο Φιλάθλων Ασπροπύργου». Η επιλεγμένη θύρα τους είναι η «Θύρα 1». Επίσης οι οργανωμένοι οπαδοί της Ένωσης Ασπροπύργου αυτοαποκαλούνται και «Rude Boys», τα "άτακτα" παιδιά της εξέδρας , γνωστοί και για τα πιο πετυχημένα pyroshows στην κατηγορία τους μας δείχνουν με το πάθος και τη φωνή τους , πόση δύναμη μπορεί να κερδίσει μια ομάδα από τους οπαδούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αττικής Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1995 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1995 Κατηγορία:Δήμος Ασπροπύργου
Ίκαρος Αθηνών
Ο '''Γ.Σ. Ίκαρος Ν. Ιωνίας ή Ίκαρος Αθηνών''', όπως έμεινε γνωστός, ήταν ποδοσφαιρικός σύλλογος της Νέας Ιωνίας που ιδρύθηκε το 1967.
Ίδρυση - Ιστορικά στοιχεία
Το καλοκαίρι του 1967 το δικτατορικό καθεστώς επέβαλε την υποχρεωτική συγχώνευση των δύο ισχυρών ομάδων της Ν. Ιωνίας: Π.Α.Ο. Σαφράμπολη (έτος ίδρ. 1953) και Π.Α.Ο. Καλογρέζας (έτος ίδρ. 1949), οι οποίες τα προηγούμενα χρόνια είχαν αγωνιστεί στη Β΄ Εθνική κατηγορία. Αποτέλεσμα της συγχώνευσης ήταν η ίδρυση του Γ.Σ. "Ίκαρος".
Την πρώτη χρονιά της ίδρυσής του (1967-68) ο Ίκαρος αγωνίστηκε στην Α΄ κατηγορία της Ε.Π.Σ. Αθηνών, στην οποία είχε υποβιβαστεί από την Β΄ Εθνική την προηγούμενη σεζόν ο Π.Α.Ο. Καλογρέζας. Αναδείχθηκε πρωταθλητής της Ε.Π.Σ. Αθηνών και ανέβηκε στη Β΄ Εθνική κατηγορία, στην οποία παρέμεινε επτά συνεχόμενες σεζόν και συγκεκριμένα από την περίοδο 1968-69 μέχρι και την περίοδο 1974-75. Μάλιστα το 1972 με τον πρώην διεθνή Τάκη Λουκανίδη ως νεότατο τεχνικό (είχε πρόσφατα εγκαταλείψει την ενεργό δράση), άγγιξε την άνοδο στην Α΄ Εθνική, την οποία έχασε για τρεις βαθμούς από τον Π.Σ. Καλαμάτα. Στον αγώνα πρωταθλήματος εκείνης της χρονιάς με την Καλαμάτα στο Στάδιο Ν. Φιλαδέλφειας σημειώθηκε ρεκόρ προσέλευσης 25.000 περίπου θεατών, που αποτελεί μέχρι σήμερα ρεκόρ για αγώνα Β΄ Εθνικής.
Το 1975 υποβιβάστηκε στην Α΄ Αθηνών, το 1976 στη Β΄ και το 1978 στην πιο χαμηλή κατηγορία της ΕΠΣΑ, οπότε συγχωνεύτηκε με τον Ο.Φ. Ν. Ιωνίας. Εν τω μεταξύ μετά την πτώση της Χούντας είχε επανιδρυθεί ο Π.Α.Ο. Καλογρέζας. Το 2001 ο ''Ο.Φ. Ν. Ιωνίας, ο Π.Α.Ο. Καλογρέζας και ο  Α.Ο. Νεάπολη Ν. Ιωνίας'' συγχωνεύτηκαν και δημιουργήθηκε ο Αθλητικός Όμιλος Νέας Ιωνίας, που αποτελεί τη συνέχεια όλων αυτών των σωματείων και αγωνίζεται στη Δ΄ Εθνική.
Ποδοσφαιριστές
Κατά την πιο ακμαία περίοδο του Ικάρου, τη σεζόν 1971-72, στην ομάδα αγωνίζονταν οι παίκτες: Νικολάου, Αργυρόπουλος (τερματοφύλακες), Ρούσσος, Παναγιωτίδης, Ουσταμπασίδης, Μέξας, Γούνης, Καραβέλλης, Χαραλαμπίδης, Κούκας, Λύναρης, Φιλιππίδης, Ανθρωπέλλος, Νικολαΐδης, Παριανός. Ορισμένοι από αυτούς αργότερα αγωνίστηκαν σε ομάδες Α΄ Εθνικής.
Ακόμα και μετά το 1974, που η ομάδα παρέπαιε στις τοπικές κατηγορίες, αποτελούσε φυτώριο ταλέντων από την ευρύτερη περιοχή της Νέας Ιωνίας. Π.χ. τον Αύγουστο του 1976, ο Καλιφασάς του Ικάρου κλήθηκε στο 25μελές κλιμάκιο Νοτίου Ελλάδος της Εθνικής Ελπίδων, ενω η ομάδα είχε υποβιβαστεί στην Β΄ κατηγορία της ΕΠΣΑ. Ίσως αποτελεί ρεκόρ η πρόσκληση παίκτη στην Εθνική Ελπίδων από ομάδα τόσο χαμηλής κατηγορίας.
Στη Β΄ Εθνική
Η παρουσία του Ικάρου στη Β΄ Εθνική έχει ως εξής:
Αναφορές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αθήνας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1967 Κατηγορία:Νέα Ιωνία Αττικής Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Μετανηολόγηση
Μετανηολόγηση ή μετεγγραφή πλοίου ονομάζεται η ελεύθερη μεταφορά εγγραφής ενός πλοίου από ένα νηολόγιο σε άλλο κατόπιν αιτήσεως του πλοιοκτήτη ή συμπλοιοκτητών που κατέχουν "πέραν του εξ αδιαιρέτου ημίσεως του πλοίου". Σε περίπτωση ενυπόθηκου πλοίου η μετανηολόγηση δεν πραγματοποιείται αν δεν προσαχθεί αντίγραφο συμβολαιογραφικής συναίνεσης των ενυπόθηκων δανειστών.
Ειδικότερα για τα νηολογημένα πλοία στα ελληνικά Προξενικά Λιμεναρχεία Λονδίνου, Νέας Υόρκης και Τόκυο η μετανηολόγησή τους σε νηολόγιο ελληνικού λιμένα είναι εκ του ελληνικού Νόμου υποχρεωτική εντός ενός έτους.
Φράνσις Μπουρντέτ
Ο Φράνσις Μπουρντέτ ή Φραγκίσκος Μπουρντέτ (αγγλικά: Sir Francis Burdett, 5th Baronet, 25 Ιανουαρίου 1770 – 23 Ιανουαρίου 1844) ήταν Βρετανός (Άγγλος), μεταρρυθμιστής πολιτικός. Από το 1820, μέχρι το θάνατό του, έζησε στην οικία του, στην οδό St James's Place, αριθ. 25, στο Λονδίνο.
Οικογένεια
Ο Φράνσις Μπουρντέτ, που είχε το ίδιο ονοματεπώνυμο με τον πατέρα του, ήταν μέλος της οικογένειας Μπουρντέτ του Μπράμκοτ (Bramcote) και ήταν γιος του Φράνσις Μπουρντέτ (Francis Burdett (1743–1794) και της Ελεονώρας Μπουρντέτ (Eleanor Burdett), κόρης του Γουίλιαμ Τζόουνς του Ράμσμπουρυ  (William Jones of Ramsbury), άρχοντα της περιοχής Γουίλτσαϊρ (Wiltshire) και εγγονός του Ρόμπερτ Μπουρντέτ  (Sir Robert Burdett, 4th Baronet) από τον οποίο κληρονόμησε και την οικογενειακή βαρονία το 1797.
Εκπαίδευση και νεανικά χρόνια
thumb|left|upright|Πορτρέτο του Φράνσις Μπουρντέτ, σε νεαρή ηλικία Σπούδασε στο Σχολείο του Ουέστμινστερ (Westminster School) και το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Ως νέος ήταν για μεγάλο χρονικό διάστημα ο περιβόητος εραστής της Λαίδης της Οξφόρδης (Jane Harley, Countess of Oxford and Countess Mortimer), (σύμφωνα με το περιοδικό του Τόμας Ράϊκις (Thomas Raikes, dandy, "the Younger", 1777 –1848) και στη συνέχεια ταξίδεψε στη Γαλλία και την Ελβετία. Βρισκόταν στο Παρίσι κατά τη διάρκεια των πρώιμων ημερών της Γαλλικής Επανάστασης. Επιστρέφοντας στην Αγγλία το 1793, παντρεύτηκε την Σοφία Κουτς (Sophia Coutts), δεύτερη κόρη του πλούσιου τραπεζίτη Τόμας Κουτς (Thomas Coutts, 1735 –1822). Η σύζυγός του είχε μια τη μεγάλη περιουσία της τάξης των £ 25.000 (λιρών).  Η μικρότερη κόρη τους, η Άντζελα Μπουρντέτ-Κουτς (Angela Burdett-Coutts, 1st Baroness Burdett-Coutts, 1814–1906), η οποία κληρονόμησε τελικά την περιουσία των Κουτς έγινε μάλιστα γνωστή φιλάνθρωπος. Το 1796, ο Φράνσις Μπουρντέτ έγινε μέλος του Βρετανικού Κοινοβουλίου, ως εκπρόσωπος του Μπόροουμπριτζ (Boroughbridge), αγοράζοντας την έδρα αυτή από τους εκπροσώπους του Δούκα του Νιούκαστλ, (Henry Pelham-Clinton, 4th Duke of Newcastle, 1785 – 1851).
Μέλος του Κοινοβουλίου
Η κληρονομιά του περιελάμβανε την οικογενειακή έδρα Φόρεμαρκ Χωλ (Foremarke Hall) και τα χωριουδάκια Ίνγκλεμπυ (Ingleby, Derbyshire) και Φόρεμαρκ (Foremark), (μερικές φορές αναφέρεται και ως φέουδο).
Στο Κοινοβούλιο σύντομα έγινε σύντομα εξέχων ως αντίπαλος του Ουίλιαμ Πιτ του νεότερου και ως υπέρμαχος των λαϊκών δικαιωμάτων. Κατήγγειλε τον πόλεμο με τη Γαλλία, την αναστολή του νόμου Corpus Habeas και με την υπόθεση πρότασης εξαίρεσης του Τζον Χορν Τουκ (John Horne Tooke, 1736 – 1812), από το κοινοβούλιο και γρήγορα έγινε είδωλο του λαού. Το 1797 γνωρίστηκε με τον ίδιο τον Τζον Χορν Τουκ, του οποίου έγινε μαθητής, όχι μόνο στην πολιτική, αλλά και στην φιλολογία. Είχε καθοριστικό ρόλο στην έρευνα για την κατάσταση των φυλακών Coldbath Fields Prison, με αποτέλεσμα για ένα χρονικό διάστημα να εμποδίζεται από την κυβέρνηση στην επίσκεψη οποιασδήποτε φυλακής της Βρετανίας.
Συμμετοχές στις εκλογές
Στις γενικές εκλογές του 1807, ο Φράνσις Μπουρντέτ παρά την απροθυμία του, ήταν υποψήφιος για την έδρα του Γουέστμινστερ και επέστρεψε στη κορυφή της δημοσιότητας.
Σκάνδαλο του Δούκα της Υόρκης
thumb|«Η σύγχρονη Κίρκη», καρικατούρα της Mary Anne Clarke, ερωμένης του Δούκα της Υόρκης, Πρίγκιπα [[Φρειδερίκος της Υόρκης και του Όλμπανι|Φρειδερίκου, από το ζωγράφο Isaac Cruikshank, δημοσιευθείσα στις 15 Μαρτίου 1809. Ο Φρειδερίκος θα παραιτηθεί από Αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων του Βασιλείου 10 ημέρες αργότερα.]] Τον Ιανουάριο του 1809 ο Φράνσις συμμετείχε μαζί με τον Γκίλιμ Λόυντ Βάρντλ (Gwyllym Lloyd Wardle, 1762–1833) στο Σκάνδαλο του Δούκα της Υόρκης, εξαιτίας του οποίου ο Πρίγκιπας Φρειδερίκος είχε απαλλαγεί των καθηκόντων του από Αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων του Βασιλείου, μόνο για να αποκατασταθούν δύο χρόνια αργότερα, όταν ο Γκίλιμ Λόυντ Βάρντλ είχε αποδειχθεί να ενθαρρύνει την εχθρική μαρτυρία της ερωμένης του Φρειδερίκου, Μαίρη Άννα Κλαρκ (Mary Anne Clarke ή Mary Anne Thompson,  1776 – June 1852).
Εκείνος κατηγορήθηκε για καταχρήσεις και τυχοδιωκτικές αγκιτάτσιες και το 1810 ήρθε απότομα σε σύγκρουση με τη Βουλή των Κοινοτήτων. Ο ριζοσπάστης και ακτιβιστής Τζον Γκέιλ Τζόουνς (John Gale Jones, 1769–1838) είχε παραπεμφθεί προς φυλάκιση από τη Βουλή και ο Μπουρντέτ αμφισβήτησε την εξουσία της Βουλής για να κάνει αυτό το βήμα, και προσπάθησε μάταια να απελευθερωθεί. Στη συνέχεια εξέδωσε μια αναθεωρημένη έκδοση της ομιλίας του με την ευκαιρία αυτή, που δόθηκε στη δημοσιότητα από τον Ουίλιαμ Κομπέτ (William Cobbett), φυλλαδιογράφο, αγρότη και δημοσιογράφο, στην εφημερίδα “Εβδομαδιαίο Μητρώο” (“Weekly Register”).
Ένταλμα σύλληψης
Η Βουλή ψήφισε κατά, για την παραπάνω ενέργεια του Μπουρντέτ, ως παραβίαση του προνομίου του και ο προεδρεύων εξέδωσε ένταλμα για τη σύλληψή του. Υπήρξε, όμως αντίδραση γι’ αυτήν την απόφαση. Ο ίδιος αποκλείστηκε στο σπίτι του για δύο ημέρες, αψηφώντας τις αρχές, ενώ ο όχλος συγκεντρώθηκε προς υπεράσπισή του. Ο συνάδελφός του Τόμας Κόχραν του προσέφερε βοήθεια, αλλά, όταν συνειδητοποίησε την πρόθεση του Τόμας Κόχραν να χρησιμοποιήσει στρατιωτική τακτική κατά τη διάρκεια αυτής της πολιτικής και πολιτικής υπόθεσης, ο Μπουρντέτ αρνήθηκε. Παρά την άρνησή του, με τη συνοδεία στρατιωτών, μεταφέρεται στον Πύργο του Λονδίνου. Εν τέλει απελευθερώνεται όταν το κοινοβούλιο ήταν σε διακοπή λειτουργίας και προκάλεσε τους οπαδούς του μεγάλη απογοήτευση κατά την επιστροφή του στο Ουέστμινστερ (Westminster), με σκάφος, με αποτέλεσμα να μην γίνει διαδήλωση υπέρ του. Στη συνέχεια άσκησε αγωγές κατά του προεδρεύοντα και του στρατιωτικού υπεύθυνου, αλλά τα δικαστήρια δέχθηκαν την προσφυγή της Βουλής.
Μεταρρύθμιση
upright|thumb|Πορτέτο του Φράνσις Μπουρντέτ, από τον Martin Archer Shee. Στο κοινοβούλιο ο Φράνσις Μπουρντέτ κατήγγειλε τη σωματική τιμωρία στο στρατό και υποστήριξε όλες τις προσπάθειες για τον έλεγχο στη διαφθορά, αλλά κύρια οι προσπάθειές του κατευθύνθηκαν προς την μεταρρύθμιση του κοινοβουλίου και το Ρωμαιοκαθολικό ζήτημα. Το 1809 είχε προτείνει ένα σύστημα κοινοβουλευτικής μεταρρύθμισης και επέστρεψε στο ίδιο θέμα το 1817 και το 1818, προλαμβάνοντας το Κίνημα των Χαρτιστών, προτείνοντας καθολική ανδρική ψηφοφορία, ίσες εκλογικές περιφέρειες, να ψηφίζουν με μυστική ψηφοφορία και ετήσια κοινοβούλια, αλλά οι κινήσεις του αυτές συνάντησαν πολύ λίγη υποστήριξη. Πέτυχε, όμως να ενταχθεί, σε ένα ψήφισμα του 1825 σύμφωνα με το οποίο η Βουλή θα πρέπει να εξετάσει τους νόμους που αφορούν τους Ρωμαιοκαθολικούς. Αυτό ακολουθήθηκε από ένα νομοσχέδιο που ενσωματώνει τις προτάσεις του, αλλά τελικά απορρίφθηκε από τη Βουλή των Λόρδων. Το 1827 και το 1828 πρότεινε και πάλι ψηφίσματα για το θέμα αυτό και είδε τελικά τις προτάσεις του να γίνονται νόμος το 1829.
Ρήξη του 1820
Το 1820 ο Φράνσις Μπουρντέτ ήλθε επίσης σε σοβαρή σύγκρουση με την κυβέρνηση. Αφού καταδίκασε έντονα τη δράση της σε έντυπη μορφή σε σχέση με την Σφαγή του Πίτερλο (Peterloo Massacre), προσήχθη στο ορκωτό δικαστήριο του Λέστερ (Leicester), τιμωρήθηκε με πρόστιμο £ 1.000 (λιρών) και οδηγήθηκε στη φυλακή από τον Γουίλιαμ Ντράπερ Μπεστ (William Draper Best, 1st Baron Wynford, 1767 – 1845), για τρεις μήνες για το αδίκημα της «σύνθεσης, γραφής και δημοσίευσης ανατρεπτικής συκοφαντικής δυσφήμισης».
Μετά την πάροδο της Μεταρρυθμιστικής Πράξης του 1832, το πάθος του βετεράνου μεταρρυθμιστή κάπως κόπασε και μια σειρά από επιλογές του φανερώνει την αλλαγή στάσης του.
Ο Φράνσις Μπουρντέτ και η Φιλελληνική Επιτροπή του Λονδίνου (1823-1826)
Ο Φράνσις Μπουρντέτ συμμετείχε μαζί με άλλους Βρετανούς φιλέλληνες, στην ίδρυση της Φιλελληνικής Επιτροπής του Λονδίνου (αγγλικά: London Greek Committee ή London Philhellenic Committee, 1823-1826) που ήταν κίνηση φιλελλήνων, η οποία συστάθηκε, τον Μάρτιο του 1823 με κύριο σκοπό την υποστήριξη της ελληνικής Επανάστασης.