cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιούνις Νιούτον Φουτ
«Περιστάσεις που επηρεάζουν τη θερμότητα των ακτίνων του ήλιου» ("Circumstances Affecting the Heat of the Sun's Rays")
Ως ερασιτέχνης επιστήμονας, η Φουτ διεξήγαγε μια σειρά πειραμάτων που κατέδειξαν τις αλληλεπιδράσεις του ηλιακού φωτός με διαφορετικά αέρια. Χρησιμοποίησε μια αντλία αέρα, δύο γυάλινους κυλίνδρους και τέσσερα γυάλινα θερμόμετρα υδραργύρου. Σε κάθε κύλινδρο τοποθέτησε δύο θερμόμετρα και στη συνέχεια χρησιμοποίησε την αντλία για να εκκενώσει τον αέρα από τον έναν κύλινδρο και να τον συμπιέσει στον άλλο κύλινδρο. Όταν και οι δύο κύλινδροι έφτασαν σε ίσες θερμοκρασίες περιβάλλοντος, τοποθετήθηκαν στο φως του ήλιου και μετρήθηκαν οι αποκλίσεις της θερμοκρασίας. Τοποθέτησε επίσης τα δοχεία στη σκιά για σύγκριση και εξέτασε τα αποτελέσματα της θερμοκρασίας αφυδατώνοντας τον έναν κύλινδρο και προσθέτοντας νερό στον άλλο, για να μετρήσει την επίδραση του ξηρού έναντι του υγρού αέρα. Η Φουτ σημείωσε ότι η ποσότητα της υγρασίας στον αέρα επηρέασε τα αποτελέσματα της θερμοκρασίας. Πραγματοποίησε αυτό το πείραμα με αέρα, διοξείδιο του άνθρακα (CO2) (το οποίο στην εποχή της ονομαζόταν αέριο ανθρακικό οξύ) και υδρογόνο, διαπιστώνοντας ότι ο σωλήνας που ήταν γεμάτος με διοξείδιο του άνθρακα γινόταν θερμότερος από τους άλλους όταν εκτίθετο στο φως του ήλιου. Έγραψε: «Το δοχείο που περιείχε αυτό το αέριο θερμάνθηκε ο ίδιος πολύ -αρκετά περισσότερο από τους άλλους- και όταν απομακρύνθηκε [από τον ήλιο], χρειάστηκε πολλές φορές περισσότερο χρόνο για να κρυώσει». εναλλ.=Photograph of pages 382 and 393 of a journal describing a scientific experiment.|μικρογραφία| Eunice Foote – "Circumstances Affecting the Heat of the Sun's Rays" (1856), American Journal of Science and Arts. Η Φουτ αναγνώρισε τις επιπτώσεις των ιδιοτήτων του διοξειδίου του άνθρακα που δεσμεύει τη θερμότητα - το φαινόμενο του θερμοκηπίου - για ολόκληρο τον πλανήτη. Η Φουτ σημείωσε ότι το CO2 έφτανε σε θερμοκρασία 52 °C και ότι η ποσότητα υγρασίας στον αέρα συνέβαλε στις διακυμάνσεις της θερμοκρασίας. Σε σχέση με την ιστορία της Γης, η Φουτ διατύπωσε τη θεωρία ότι «μια ατμόσφαιρα από αυτό το αέριο θα έδινε στη Γη μας υψηλή θερμοκρασία - και αν, όπως υποθέτουν ορισμένοι, σε μια περίοδο της ιστορίας της, ο αέρας είχε αναμιχθεί με αυτό σε μεγαλύτερο ποσοστό από ό,τι σήμερα, μια αυξημένη θερμοκρασία από την ίδια του τη δράση, καθώς και από το αυξημένο βάρος, πρέπει να ήταν αναγκαστικά το αποτέλεσμα». Η θεωρία της ήταν μια σαφής διατύπωση της υπερθέρμανσης του πλανήτη που προκαλείται από τα αυξημένα επίπεδα CO2 στην ατμόσφαιρα.
Η Φουτ περιέγραψε τα ευρήματά της σε μια εργασία με τίτλο "Circumstances Affecting the Heat of the Sun's Rays", την οποία υπέβαλε για τη δέκατη ετήσια συνάντηση της AAAS, που πραγματοποιήθηκε στις 23 Αυγούστου 1856 στο Όλμπανι της Νέας Υόρκης. Για λόγους που δεν είναι σαφείς, η Φουτ δεν παρουσίασε την εργασία της στους παρευρισκόμενους -οι γυναίκες είχαν κατ' αρχήν δικαίωμα να μιλούν δημόσια στο συνέδριο- και αντ' αυτού η εργασία της παρουσιάστηκε από τον Τζόζεφ Χένρι (Joseph Henry) του Ινστιτούτου Σμιθσόνιαν. Ο Χένρι προλόγισε την εργασία της Φουτ δηλώνοντας ότι «η επιστήμη δεν είχε καμία χώρα και κανένα φύλο. Η σφαίρα της γυναίκας περιλαμβάνει όχι μόνο το όμορφο και το χρήσιμο, αλλά και το αληθινό». Ωστόσο, στο άρθρο της New-York Daily Tribune σχετικά με την παρουσίαση, μείωσε τη σημασία των ευρημάτων της, λέγοντας ότι «αν και τα πειράματα ήταν ενδιαφέροντα και πολύτιμα, υπήρχαν [πολλές] [δυσκολίες] για [κάθε] προσπάθεια ερμηνείας της σημασίας τους».
Η έκδοση του 1856 του American Journal of Science and Arts δημοσίευσε ολόκληρη την εργασία της Φουτ με το ονοματεπώνυμό της, αμέσως μετά την εργασία του συζύγου της, Ελίσα. Εκτός από εκείνες που αφορούσαν την αστρονομία, η εργασία αυτή ήταν η πρώτη γνωστή δημοσίευση φυσικής σε επιστημονικό περιοδικό από Αμερικανίδα. Δεν συμπεριλήφθηκε ωστόσο από την AAAS στην ετήσια έκδοσή της για τις συνεδριάσεις της ένωσης. Περιλήψεις των εργασιών της Φουτ συμπεριλήφθηκαν στην έκδοση του 1857 του The Annual of Scientific Discovery, στο Canadian Journal of Industry, Science and Art (1857), στο Jahresbericht über die Fortschritte der reinen, pharmaceutischen und technischen Chemie, Physik, Mineralogie und Geologie, 1856 (Annual Report on the Progress of Pure, Pharmaceutical, and Industrial Chemistry, Physics, Mineralogy, and Geology, 1856 (Giessen, 1857), στο New Philosophical Journal του Εδιμβούργου (1857), στην εφημερίδα New-York Daily Tribune και στο περιοδικό Scientific American (1856). Τόσο οι περιλήψεις του Giessen όσο και του Εδιμβούργου παρέλειπαν τα άμεσα συμπεράσματά της σχετικά με την επίδραση του διοξειδίου του άνθρακα στο κλίμα. Η περίληψη που γράφτηκε στο New Philosophical Journal του Εδιμβούργου ανέφερε ότι είχαν γραφτεί δύο άρθρα, ένα από τον Ελίσα και ένα από την κυρία Ελίσα Φουτ, αλλά ο τίτλος του άρθρου του Ελίσα, "On the Heat in the Sun's Rays", δόθηκε και για τα δύο άρθρα, αν και η περίληψη ήταν εξ ολοκλήρου αφιερωμένη στο άρθρο της Γιούνις. Η Φουτ επαινέθηκε στο τεύχος Scientific American της 13ης Σεπτεμβρίου 1856. Αν και το άρθρο είχε τίτλο "Scientific Ladies-Experiments with Condensed Gases" (Επιστημονικές κυρίες-Πειράματα με συμπυκνωμένα αέρια), η Φουτ ήταν το κύριο θέμα. Εντυπωσιασμένοι από το γεγονός ότι οι θεωρίες της υποστηρίζονταν από πειράματα, οι συγγραφείς δήλωσαν: «Αυτό είμαστε ευτυχείς να πούμε ότι έγινε από μια κυρία», και σημείωσαν ότι «ήταν βαθιά εξοικειωμένη με σχεδόν κάθε κλάδο της φυσικής επιστήμης».
Στα τέλη της δεκαετίας του 1770, ο Οράς-Μπενεντίκτ ντε Σωσύρ είχε χρησιμοποιήσει μια παρόμοια συσκευή με αυτή του Φουτ και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το υψόμετρο επηρέαζε την ηλιακή θερμότητα σε έναν κλειστό κύλινδρο. Ο Ζοζέφ Φουριέ είχε θεωρήσει στη δεκαετία του 1820 ότι τα ατμοσφαιρικά αέρια παγιδεύουν την ηλιακή θερμότητα. Κανένας από αυτούς δεν είχε αναγνωρίσει την αύξηση της ηλιακής θερμότητας από το CO2 και τους υδρατμούς στην ατμόσφαιρα, η οποία ήταν μοναδική στα ευρήματα της Φουτ. Το 1859, ο John Tyndall ανέφερε την πιο εξελιγμένη έρευνά του, χρησιμοποιώντας έναν κύβο Leslie και ένα διαφορικό φασματόμετρο, δείχνοντας ότι διάφορα αέρια τόσο παγίδευαν όσο και εξέπεμπαν υπέρυθρη θερμική ακτινοβολία αντί για το ηλιακό φως. Το έργο του, "Σημείωση για τη μετάδοση της ακτινοβολούμενης θερμότητας μέσω αερίων σωμάτων", δημοσιεύθηκε το ίδιο έτος στα Πρακτικά της Βασιλικής Εταιρείας, της οποίας ήταν μέλος.
Ο Tyndall έδωσε τα εύσημα στο έργο του Claude Pouillet για την ηλιακή ακτινοβολία μέσω της ατμόσφαιρας, αλλά φαίνεται ότι δεν γνώριζε το έργο της Φουτ ή δεν το θεωρούσε σχετικό. Ο Tyndall δεν έκανε καμία αναφορά στους υδρατμούς, το διοξείδιο του άνθρακα ή το κλίμα μέχρι την τέταρτη δημοσίευσή του επί του θέματος, η οποία εμφανίστηκε στο γαλλόφωνο περιοδικό Bibliothèque Universelle de Genève το 1859, και ακόμη και εκεί, δεν έκανε καμία σύνδεση με την κλιματική αλλαγή. Αφού πραγματοποίησε περαιτέρω δοκιμές, το 1861 το θεμελιώδες έργο του για το κλίμα, "Η διάλεξη του Μπακεριάν: On the Absorption and Radiation of Heat by Gases and Vapours, and on the Physical Connexion of Radiation, Absorption, and Conduction" παρουσιάστηκε ως διάλεξη στη Βασιλική Εταιρεία. Δημοσιεύθηκε αργότερα το ίδιο έτος στο περιοδικό Philosophical Transactions of the Royal Society (Φιλοσοφικές Συναλλαγές της Βασιλικής Εταιρείας).
«Σχετικά με μια νέα πηγή ηλεκτρικής διέγερσης» ("On a New Source of Electrical Excitation")
Μέχρι το 1857, η Φουτ διεξήγαγε πειράματα για τον στατικό ηλεκτρισμό, τον οποίο ονόμασε "ηλεκτρική διέγερση". Οι μελέτες σχεδιάστηκαν για να ελέγξουν την περιεκτικότητα σε υγρασία και ποια αέρια στον αέρα μπορούσαν να δημιουργήσουν στατικό ηλεκτρισμό. Χρησιμοποίησε μια αντλία αέρα με περιορισμένη ισχύ για να ρυθμίζει την πίεση του αέρα σε έναν γυάλινο σωλήνα μήκους περίπου δύο μέτρων και διαμέτρου τριών ιντσών, ο οποίος σφραγίστηκε στα άκρα με ορειχάλκινα καπάκια. Στο ένα καπάκι ήταν προσαρτημένο ένα ηλεκτρόμετρο με φύλλα χρυσού, το οποίο της επέτρεπε να μετράει τα ηλεκτρικά φορτία και το άλλο καπάκι ήταν προσαρτημένο στην αντλία. Αφαιρώντας τον ατμοσφαιρικό αέρα, τον αντικατέστησε με οξυγόνο, υδρογόνο και CO2, καθώς και με ξηρό και υγρό αέρα για να ελέγξει την επίδρασή τους στο ηλεκτρικό φορτίο. Με τη διαστολή ή τη συστολή του αέρα, η Φουτ παρατήρησε ότι η περιεκτικότητα σε υγρασία άλλαζε, γεγονός που με τη σειρά του επηρέαζε την ποσότητα του στατικού ηλεκτρισμού που μπορούσε να παραχθεί. Εργαζόταν με βάση την υπόθεση ότι τα ηλεκτρικά φορτία και οι διακυμάνσεις της ατμοσφαιρικής πίεσης θα μπορούσαν να εξηγήσουν το μαγνητικό πεδίο και την πολικότητα της Γης, κάτι που αργότερα αποδείχθηκε από άλλους επιστήμονες ότι δεν ισχύει.
Η εργασία της Φουτ, "On a New Source of Electrical Excitation", διαβάστηκε και πάλι από τον Χένρι στο ετήσιο συνέδριο της AAAS που πραγματοποιήθηκε στο Μόντρεαλ, την τρίτη ημέρα των εργασιών, στις 14 Αυγούστου 1857. Τον Νοέμβριο του 1857, τα ευρήματά της δημοσιεύθηκαν στα Πρακτικά της Αμερικανικής Ένωσης για την Πρόοδο της Επιστήμης. Η δημοσίευση αυτής της εργασίας ήταν η πρώτη φορά που το έργο μιας Αμερικανίδας στη φυσική συμπεριλήφθηκε στο περιοδικό. Κατά τη διάρκεια του δέκατου ένατου αιώνα, μόνο δεκαέξι εργασίες στη φυσική δημοσιεύθηκαν από Αμερικανίδες. Οι μόνες δύο που δημοσιεύτηκαν πριν από το 1889 ήταν οι εργασίες της Φουτ το 1856 και το 1857.
Η εργασία της Φουτ συντομεύτηκε και δημοσιεύθηκε στο American Journal of Science and Arts και στο Philosophical Magazine. Το Philosophical Magazine είχε απορρίψει τη δημοσίευση της πρώτης της εργασίας υπέρ της αναδημοσίευσης της εργασίας του Ελίσα του 1856. Το άρθρο σχετικά με τα ευρήματα της Φουτ που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα The New-York Daily Times στις 18 Αυγούστου 1857, εξήρε το έργο της, υποστηρίζοντας ότι τα ευρήματά της "δεν είχαν αποδειχθεί ποτέ στο παρελθόν", αν και στην πραγματικότητα επιβεβαίωναν τον νόμο των ιδανικών αερίων, που είχε δημοσιευθεί το 1834. Απέδειξε ότι η αδιαβατική θέρμανση ή ψύξη, ή οι αλλαγές στη θερμοκρασία που συμβαίνουν χωρίς την προσθήκη ή την απομάκρυνση θερμότητας, είναι αποτέλεσμα της μεταβολής της πίεσης. Οι μεταβολές της θερμοκρασίας μεταβάλλουν την πίεση των ατμών στον αέρα, η οποία με τη σειρά της επηρεάζει τη δημιουργία στατικού ηλεκτρισμού.
Εφευρέσεις
εναλλ.=Sketch showing a machine in a box and three different internal mechanisms of it.|μικρογραφία| Μηχανή κατασκευής χαρτιού της Φουτ, 1864 Η Γιούνις Φουτ και ο σύζυγός της Ελίσα ήταν και οι δύο εφευρέτες. Η Rachel Brazil, επιστημονική συγγραφέας του Chemistry World, σημείωσε το 2020 ότι ο Ελίσα κατέθεσε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το 1842 για μια θερμοστατικά ελεγχόμενη κουζίνα μαγειρέματος, την οποία είχε εφεύρει η Eunice. Σύμφωνα με την Brazil, η Γιούνις κατοχύρωνε τις εφευρέσεις της κυρίως στο όνομα του συζύγου της, επειδή ως παντρεμένη γυναίκα δεν θα μπορούσε να υπερασπιστεί τις πατέντες στο δικαστήριο. Η ίδια η Φουτ αναγνώρισε την πρακτική αυτή το 1868, όταν ο Στάντον την επισκέφθηκε στο γραφείο διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας. Είπε στον Στάντον ότι κατά τη γνώμη της οι μισές πατέντες που κατατίθεντο αφορούσαν εφευρέσεις γυναικών, αλλά επειδή οι άνδρες έλεγχαν τα χρήματα που απαιτούνταν για την κατασκευή ενός μοντέλου και επιδίωκαν το κύρος, έβγαζαν τις πατέντες των γυναικών στο όνομά τους. Το 1857, ο Ελίσα κέρδισε έναν σημαντικό διακανονισμό για παραβίαση της πατέντας της σόμπας του 1842.
Η Γιούνις κατέθεσε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας στο όνομά της το 1860 για ένα ένθετο παπουτσιών και μπότας κατασκευασμένο από ένα ενιαίο κομμάτι βουλκανισμένου καουτσούκ για την «αποτροπή του τριξίματος των μποτών και των παπουτσιών».Ένα πατίνι που εφηύρε, το οποίο δεν είχε λουριά, αναφέρθηκε στην εφημερίδα The Emporia News το 1868. Το 1864, η Γιούνις ανέπτυξε μια νέα μηχανή παραγωγής χαρτιού κυλινδρικού τύπου. Η Daily Evening Star ανέφερε ότι η μηχανή επέτρεπε την κατασκευή καλύτερης ποιότητας χαρτιού περιτυλίγματος και χαρτιού εκτύπωσης με μικρότερο κόστος. Μια εταιρεία από το Fitchburg της Μασαχουσέτης, η οποία χρησιμοποιούσε τη μηχανή, ανέφερε ότι εξοικονομούσε 157 δολάρια (που αντιστοιχούν σε 2.720 δολάρια το 2021) ημερησίως σε πρώτες ύλες.
Θάνατος
Η Φουτ πέθανε στις 29 ή 30 Σεπτεμβρίου 1888 στο Lenox της Μασαχουσέτης. Τάφηκε στο νεκροταφείο Green-Wood στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης.
Ιστορικό
Οι προκαταλήψεις κατά της αναγνώρισης των γυναικών επιστημόνων για το έργο τους οδήγησαν σε έλλειψη τεκμηρίωσης σχετικά με τις συνεισφορές και τα επιστημονικά της επιτεύγματα, και η Φουτ έπεσε στην αφάνεια. Οι επιστήμονες και οι δημοσιογράφοι συμφωνούν γενικά ότι αυτό συνέβη επειδή ήταν γυναίκα και ερασιτέχνης επιστήμονας και επειδή εκείνη την εποχή οι Αμερικανοί επιστήμονες δεν έχαιραν τόσο μεγάλου σεβασμού όσο οι Ευρωπαίοι. Η αποτυχία της να κατονομάσει τα συγκεκριμένα έργα των επιστημόνων που την είχαν επηρεάσει χαρακτήρισε τη Φουτ ως ερασιτέχνη. Οι Αμερικανοί ερευνητές αναγνωρίζονταν στην εποχή της για τη φυσική ιστορία, αλλά η φυσική ήταν ακόμη ένας αναπτυσσόμενος τομέας και λίγοι Αμερικανοί φυσικοί είχαν διεθνή φήμη. Ο Tyndall έγινε το πρόσωπο που πιστώνεται συχνότερα με την ανακάλυψη του φαινομένου του θερμοκηπίου. Ορισμένοι συγγραφείς αποδίδουν το φαινόμενο του θερμοκηπίου στον Σβάντε Αρρένιους, τον Σουηδό νομπελίστα χημικό, ο οποίος χρησιμοποίησε τη φυσική χημεία για να υπολογίσει πώς η αύξηση της ποσότητας του ατμοσφαιρικού διοξειδίου του άνθρακα μπορεί να προκαλέσει θέρμανση της Γης και απέδειξε ότι η ανθρώπινη αλληλεπίδραση με το περιβάλλον ήταν άμεση αιτία της κλιματικής αλλαγής.
Το 1902, η Σούζαν Μπ. Άντονι έκανε μια ομιλία καλώντας τις νεότερες φεμινίστριες να αναλάβουν τα ηνία από τις ιδρύτριες του κινήματος όπως «η Elizabeth Cady Stanton, η Lucretia Mott, η Eunice Newton Foote, η Mary Livermore και η Isabella Beecher Hooker». Η θεσμοθετημένη παραμέληση της ιστορίας των γυναικών και η διαστρέβλωση της ιστορικής καταγραφής από ιστορικούς που δεν ανέλυαν ή δεν συμπεριλάμβαναν τις εμπειρίες των γυναικών οδήγησαν στο να είναι ελάχιστα γνωστά για τις πρώιμες φεμινίστριες. Πριν από το 1960 μόνο δεκατρία κείμενα που δημοσιεύτηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες ασχολήθηκαν με την ιστορία των γυναικών. Από αυτά, τα πέντε επικεντρώνονταν στις γυναίκες της αποικιοκρατίας και τα τρία στις γυναίκες του Νότου της Ανατολής. Οι ακτιβίστριες της γυναικείας απελευθέρωσης άρχισαν να διατυπώνουν αιτήματα για μεγαλύτερη εκπροσώπηση των γυναικών στον ακαδημαϊκό χώρο στα τέλη της δεκαετίας του 1960. Ήθελαν να διευρυνθεί η έρευνα για την ιστορία των γυναικών και ομάδες όπως οι έγχρωμοι και άλλες περιθωριοποιημένες κοινότητες να αποτελέσουν μέρος της ιστορικής καταγραφής. Το 1969, αυτές οι ακτιβίστριες δημιούργησαν τη Συντονιστική Επιτροπή για τις Γυναίκες στο Ιστορικό Επάγγελμα ως παράρτημα της Αμερικανικής Ιστορικής Ένωσης, ελπίζοντας να αντιμετωπίσουν τις ιστορικές παραλείψεις και να εξαλείψουν τις διακρίσεις και τα προβλήματα πρόσληψης στο επάγγελμα των ιστορικών. Η πίεση για την ένταξη των γυναικών τόσο ως ιστορικών θεμάτων όσο και ως πεδίου μελέτης για τους ακαδημαϊκούς είχε ως αποτέλεσμα την έναρξη του πρώτου πανεπιστημιακού προγράμματος γυναικείων σπουδών στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1970. Τα πρώτα κείμενα που γράφτηκαν ειδικά για τις φεμινίστριες του πρώτου κύματος γράφτηκαν μετά το 1975.
Αναγνώριση του ρόλου της Φουτ
Οι γυναίκες μελετητές άρχισαν να ανακτούν τον ρόλο της Φουτ ως επιστήμονα του δέκατου ένατου αιώνα τη δεκαετία του 1970. Το 1976, η ιστορικός Sally Gregory Kohlstedt σημείωσε τη συμμετοχή της Φουτ ως της μοναδικής γυναίκας στη συνεδρίαση της AAAS το 1857 στην ιστορία του οργανισμού αυτού. Η Kohlstedt σημείωσε επίσης τόσο τη συμμετοχή του Ελίσα στην AAAS από το 1856 έως το 1860, όσο και την παρουσίαση εργασιών από την Γιούνις ως μη μέλος. Η Deborah Jean Warner ανέφερε τα άρθρα της Φουτ, καθώς και τη συμμετοχή της στα συνέδρια της AAAS του 1856 και του 1857, στο άρθρο της "Science Education for Women in Antebellum America" που δημοσιεύθηκε το 1978 στο περιοδικό Isis. Η Lois Barber Arnold, η οποία δίδασκε στο Τμήμα Επιστημονικής Εκπαίδευσης του Teachers College του Πανεπιστημίου Columbia, περιέγραψε λεπτομερώς τα πειράματα της Φουτ και τη συμμετοχή της στα συνέδρια της AAAS το 1984, αλλά σημείωσε ότι δεν υπήρχαν βιογραφικά στοιχεία γι' αυτήν. Η Ελίζαμπεθ Βάγκνερ Ριντ, γενετίστρια και μελετήτρια που μελέτησε τις προκαταλήψεις απέναντι στις γυναίκες στην επιστήμη, συμπεριέλαβε ένα κεφάλαιο με τίτλο "Eunice Newton Foote: 1819-1888" στο βιβλίο της "American Women in Science Before the Civil War" (Αμερικανίδες στην επιστήμη πριν από τον εμφύλιο πόλεμο), το 1992.
Μετά την έλευση του Διαδικτύου και της ψηφιοποίησης, το ανανεωμένο ενδιαφέρον για την Φουτ προκλήθηκε από ένα άρθρο που δημοσιεύθηκε από τον συνταξιούχο γεωλόγο πετρελαίου Ρέι Σόρενσον (Ray Sorenson), τον Ιανουάριο του 2011, στο διαδικτυακό περιοδικό Search and Discovery της Αμερικανικής Ένωσης Γεωλόγων Πετρελαίου (American Association of Petroleum Geologists). Η Katharine Hayhoe, διευθύντρια του Climate Science Center στο Texas Tech University, έπεσε πάνω στο έργο της Φουτ όταν προσπαθούσε να απαντήσει σε μια ερώτηση μιας συναδέλφου της, της Patricia Solís, σχετικά με την έλλειψη γυναικών στην πρώιμη κλιματική έρευνα. Δημοσίευσε ένα άρθρο με τίτλο "John v Eunice - A Fascinating Tale of Early Climate Science, Women's Rights and Accidental Poisoning" στο Facebook το 2016. Η Leila McNeill, κοινή αρχισυντάκτρια του περιοδικού Lady Science, δημοσίευσε ένα άρθρο στο περιοδικό Smithsonian τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, αφού συζήτησε την υπόθεση της Φουτ με την Σόρενσον. Περίπου την ίδια εποχή, ο φυσικός John Perlin, ο οποίος σύμφωνα με τον Nick Welsh, εκτελεστικό συντάκτη της Santa Barbara Independent, είναι συγγραφέας δύο οριστικών ιστοριών για την ηλιακή ενέργεια, έλαβε γνώση της Φουτ και άρχισε να ερευνά την ιστορία της. Μέχρι το 2019, και επειδή ήταν η 200ή επέτειος από τη γέννηση της Φουτ, τόσο ακαδημαϊκοί όσο και δημοσιογράφοι από πολλά μέρη του πλανήτη είχαν αρχίσει να γράφουν τακτικά για τη Φουτ και τον σεξισμό και τις προκαταλήψεις στην επιστημονική κοινότητα, που είχαν ως αποτέλεσμα οι γυναίκες, και ιδιαίτερα οι γυναίκες επιστήμονες, να μην αναγνωρίζονται.
Αξιολόγηση των πειραμάτων της Φουτ
Ο Roland Jackson, επισκέπτης μελετητής στο Βασιλικό Ίδρυμα του Λονδίνου, ξεκίνησε το 2019 να αναλύσει τα ζητήματα προτεραιότητας του έργου της Φουτ, όπως είχε κάνει και η Hayhoe το 2016. Σύμφωνα με τους Jackson και Hayhoe, η απλή συσκευή της Φουτ δεν μπορούσε να κάνει διάκριση μεταξύ των αποτελεσμάτων της ενέργειας που εκπέμπεται από τον ήλιο και της υπέρυθρης ενέργειας που εκπέμπει η Γη. Επειδή ο Tyndall διέθετε πιο εξελιγμένο εξοπλισμό, ο Hayhoe σημείωσε ότι ήταν σε θέση να κάνει αυτές τις διακρίσεις και να μετρήσει οριστικά τις «ιδιότητες παγίδευσης θερμότητας» διαφόρων αερίων, διαφοροποιώντας την υπέρυθρη ενέργειά τους και την ικανότητα των μορίων να απορροφούν ή να εκπέμπουν ακτινοβολία. Ο Τζάκσον αναγνώρισε ότι ήταν πιθανό η Φουτ να μην «είχε αναγνωρίσει, τη διάκριση μεταξύ της ηλιακής ακτινοβολίας και της ακτινοβολούμενης θερμότητας από τη γη». Ο Ralph Lorenz αξιολόγησε το έργο της Φουτ σε ένα σύγχρονο πλανητικό κλιματικό πλαίσιο και σημείωσε ότι η απορρόφηση της ακτινοβολίας στο εγγύς υπέρυθρο (0,8 έως 3 μm) που ανέφερε η Φουτ είναι ουσιαστικά ένα φαινόμενο κατά του θερμοκηπίου, επειδή αφορά κυρίως την απορρόφηση της ηλιακής ακτινοβολίας και όχι την απορρόφηση και επανακτινοβολία της γήινης μακροκυματικής («θερμικής») υπέρυθρης ακτινοβολίας.
Μια ανάλυση και των δύο εγγράφων της Φουτ δημοσιεύθηκε στο διαδίκτυο το 2020 από τον Joseph D. Ortiz, καθηγητή γεωλογίας στο Kent State University, και τον Τζάκσον. Τα έντυπα ευρήματά του το 2022 περιέχουν μια περιγραφή της μεθοδολογίας της Φουτ. Επισήμαναν ότι αν και δεν ανέφερε συγκεκριμένα έργα άλλων επιστημόνων, αναφέρθηκε στους de Saussure, Αλεξάντερ φον Χούμπολντ και Έντουαρντ Σαμπίν. (Ο Reed είχε προηγουμένως σημειώσει ότι η Foote είχε επίσης αναφερθεί στους Ανρί Μπεκερέλ, Ζαν-Μπατίστ Μπιό και Ζοζέφ Λουί Γκαι-Λυσσάκ). Σημείωσαν επίσης ότι η Φουτ «δεν μέτρησε το φυσικό φαινόμενο του θερμοκηπίου της γήινης ατμόσφαιρας», αλλά μελέτησε τη θέρμανση των αερίων μέσα σε γυάλινα δοχεία. Τα τοιχώματα αυτών των δοχείων θα εμπόδιζαν την υπέρυθρη ακτινοβολία μεγάλου μήκους κύματος είτε να εισέλθει είτε να εξέλθει, ενώ θα επέτρεπαν σε κάποια θερμότητα να διαφύγει μέσω αγωγιμότητας. Κατά συνέπεια, τα αποτελέσματά της δεν έδειχναν άμεσα πώς λειτουργεί το φαινόμενο του θερμοκηπίου σε μια φυσική ατμόσφαιρα, αλλά παρείχαν ποσοτικές πληροφορίες για το πώς τα αέρια, συμπεριλαμβανομένων των αερίων του θερμοκηπίου, απορροφούν και εκπέμπουν θερμότητα.
Η ανάλυση των Ortiz και Jackson εντόπισε την προέλευση των ιδεών της Φουτ και διερεύνησε τον τρόπο με τον οποίο δημιούργησε, πραγματοποίησε και ερμήνευσε τα πειράματά της. Διαπίστωσαν ότι διεξήγαγε τα πειράματά της χρησιμοποιώντας ένα δοχείο ελέγχου και ένα δοχείο δοκιμής, τα οποία ήταν κατασκευασμένα όσο το δυνατόν πιο παρόμοια. Ο πειραματικός της σχεδιασμός επαναλάμβανε την αντιστοίχιση έτσι ώστε να μπορεί να μετρά τις αλλαγές μεταξύ πλήρους ήλιου και σκιάς, κενού και συμπυκνωμένου αέρα, υγρού και ξηρού αέρα, και ατμόσφαιρας περιβάλλοντος και CO2 για κάθε δοχείο. Παρόλο που δεν προσπάθησε να απαντήσει πώς ή γιατί συνέβη η θέρμανση, τα αποτελέσματά της επιβεβαίωσαν τα ερωτήματα που επεδίωκε να απαντήσει: «Επηρεάζει η συγκέντρωση των αερίων στην ατμόσφαιρα την απόκριση της θέρμανσης στις ακτίνες του ήλιου;», «Επηρεάζει η σύνθεση των αερίων στην ατμόσφαιρα την απόκριση της θέρμανσης στις ακτίνες του ήλιου;» και «Μπορεί να γίνει κατάταξη της επίδρασης των διαφορετικών αερίων στην απόκριση της θέρμανσης στις ακτίνες του ήλιου;».
Ανάλυση του πρωτοποριακού ρόλου της Φουτ στην επιστήμη του κλίματος
Το κεφάλαιο του Reed έδωσε βιογραφικά στοιχεία για την Γιούνις και την οικογένειά της και παρουσίασε μια λεπτομερή ανάλυση του επιστημονικού της έργου. Αναγνώρισε ότι τα πειράματα της Φουτ επιβεβαίωσαν ότι, όταν το διοξείδιο του άνθρακα υποβάλλεται στο φως του ήλιου, γίνεται θερμότερο από τον αέρα «αποδεικνύοντας έτσι αυτό που σήμερα ονομάζουμε φαινόμενο του θερμοκηπίου». Το 2010, όταν ο Sorenson ανακάλυψε μια περίληψη της εργασίας της Foote σε έναν τόμο του 1857 του περιοδικού The Annual of Scientific Discovery, δεν γνώριζε ότι είχε δημοσιευτεί η πλήρης εργασία. Δεν γνώριζε επίσης πόσα από όσα έγραφε ο εκδότης David Ames Wells στην περίληψη «αποδίδονταν στην [Foote]». Ο Sorenson αναγνώρισε ότι η εργασία της Φουτ είχε προηγηθεί της εργασίας του Τίνταλ για τη σύνδεση μεταξύ του διοξειδίου του άνθρακα και της κλιματικής αλλαγής, αλλά πίστευε ότι η έλλειψη αναγνώρισης της ανακάλυψης οφειλόταν στο γεγονός ότι η εργασία της ήταν απλώς μια προφορική παρουσίαση. Δημοσίευσε μια επικαιροποίηση των αρχικών του ευρημάτων για την Φουτ το 2018 και ανέφερε ότι «πραγματοποιήθηκε μια εξέταση του American Journal of Science and Arts (AJS) και η αρχική εργασία [της Φουτ] βρέθηκε στο τεύχος του Νοεμβρίου 1856» ... «Το δημοσιευμένο έγγραφο της AJS δείχνει σαφώς ότι η ιδέα της υπερθέρμανσης του κλίματος λόγω της αύξησης των επιπέδων του ατμοσφαιρικού CO2 ξεκίνησε από την Γιουνίς Φουτ».
Η εργασία του Τζάκσον το 2019 επιβεβαίωσε ότι τα πειράματα της Φουτ που έδειξαν ότι οι υδρατμοί και το CO2 απορροφούν θερμότητα έγιναν τρία χρόνια πριν ο Τίνταλ διατυπώσει παρόμοιο ισχυρισμό. Επικύρωσε επίσης ότι η παρατήρησή της ότι οι διαφορές στα ατμοσφαιρικά επίπεδα των υδρατμών και του CO2 θα οδηγούσαν σε κλιματική αλλαγή προηγήθηκε του ισχυρισμού του Tyndall κατά πέντε χρόνια. Ο Lorenz ανέφερε το 2019 στο έργο του Exploring Planetary Climate ότι η Φουτ είχε κάνει τις ανακαλύψεις της που αποδείκνυαν ότι ο υγρός αέρας παρήγαγε μεγαλύτερη αύξηση της θερμοκρασίας από τον ξηρό αέρα και ότι οι διαφορές στην πυκνότητα του αέρα επηρέαζαν την αύξηση της θερμοκρασίας, πριν από τον Tyndall. Ο Perlin συμφώνησε, περιγράφοντας τη Φουτ ως «τη Ρόζα Παρκς της επιστήμης, ... την πρώτη γυναίκα που διάβασε μια εργασία σε μια μεγάλη επιστημονική συνάντηση ... την πρώτη γυναίκα που δημοσίευσε μια εργασία στα πρακτικά μιας μεγάλης επιστημονικής συνάντησης ... [και] τη μόνη γυναίκα που είχε δημοσιεύσεις σε σοβαρά περιοδικά φυσικής μέχρι την Μαντάμ Κιουρί». Οι Ortiz και Jackson κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η Φουτ ήταν η πρώτη που απέδειξε την απορρόφηση θερμότητας από το διοξείδιο του άνθρακα και τους υδρατμούς, αλλά δεν απομόνωσε ούτε εντόπισε την απορρόφηση και την εκπομπή ακτινοβολίας στην περιοχή της θερμικής υπέρυθρης ακτινοβολίας, η οποία προκαλεί το φαινόμενο του θερμοκηπίου.
Συζήτηση για το αν ο Τίνταλ γνώριζε το έργο της Φουτ
Η εκ νέου ανακάλυψη της Φουτ προκάλεσε επίσης ακαδημαϊκή συζήτηση σχετικά με το αν ο Τίνταλ γνώριζε το έργο της. Η θέση της Hayhoe το 2018 ήταν ότι δεν υπήρχαν επαρκείς πληροφορίες για να εξακριβωθεί κάτι τέτοιο. Ο Perlin πίστευε ακράδαντα ότι ο Tyndall γνώριζε, επειδή μία από τις εργασίες του δημοσιεύθηκε στο American Journal of Science του 1856 μαζί με εκείνη της Φουτ. Ο Τζάκσον, ο οποίος έγραψε επίσης μια βιογραφία του Τίνταλ, πιστεύει ότι ο Τίνταλ πιθανότατα δεν γνώριζε ποτέ για την Φουτ. Αναγνωρίζει την πιθανότητα ότι ο Tyndall θα μπορούσε να γνωρίζει, καθώς ήταν ένας από τους συντάκτες του Philosophical Magazine και θα μπορούσε να συμμετέχει στην επιλογή των άρθρων που επέλεγε να δημοσιεύσει. Ο Jackson σημειώνει επίσης ότι πολλοί Ευρωπαίοι επιστήμονες, συμπεριλαμβανομένων των George Stokes και Ουίλιαμ Τόμσον, δεν γνώριζαν το έργο της Φουτ, καθώς το όνομά της δεν αναφέρεται σε καμία «αλληλογραφία, περιοδικό ή δημοσιευμένη εργασία των κρίσιμων φυσικών» της εποχής της.
Ο Πέρλιν αντέκρουσε την άποψη του Τζάκσον επειδή, σε ένα προηγούμενο περιστατικό, ο Τίνταλ δεν είχε πιστώσει προηγούμενο έργο του Χένρι και ο Τίνταλ ήταν γνωστό ότι δεν έδινε ιδιαίτερη σημασία στις πνευματικές ικανότητες των γυναικών. Ο Jeff Hecht, συγγραφέας επιστημονικών και τεχνολογικών άρθρων, αναγνώρισε ότι οι λόγοι για τους οποίους ο Tyndall δεν αναγνώρισε την Φουτ παραμένουν άγνωστοι, αλλά ότι «...μπορεί να αγνόησε μια ανακάλυψη που υποστήριξε μια γυναίκα». Όπως και ο Perlin, ο Hecht επεσήμανε ότι ο Tyndall «...απέτυχε να πιστώσει ανακαλύψεις ανδρών όπως ο Colladon και διαπληκτίστηκε για την προτεραιότητα με ορισμένους άλλους εξέχοντες επιστήμονες της εποχής του». Ο Τζάκσον αντέκρουσε ότι ο Τίνταλ είχε περιορισμένο μόνο ενδιαφέρον για το κλίμα και μετά το 1861 δεν δημοσίευσε ποτέ ξανά για το θέμα, καθώς το ενδιαφέρον του ήταν η μελέτη της επίδρασης της ακτινοβολίας στα μόρια. Ο Jackson δήλωσε ότι ήταν οι επιστήμονες που έδωσαν στον Tyndall τον τίτλο του «θεμελιωτή της επιστήμης του κλίματος» και όχι έναν τίτλο που ο Tyndall είχε διεκδικήσει για τον εαυτό του.
Παρακαταθήκη και αναγνώριση
Τον Μάιο του 2018, διοργανώθηκε συμπόσιο για το έργο της Φουτ, με τίτλο Science Knows No Gender: In Search of Eunice Foote Who 162 Years Ago Discovered the Principal Cause of Global Warming (Σε αναζήτηση της Γιούνις Φουτ που πριν από 162 χρόνια ανακάλυψε την κύρια αιτία της υπερθέρμανσης του πλανήτη) πραγματοποιήθηκε στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, Σάντα Μπάρμπαρα. Κύριος εισηγητής στο συμπόσιο, το πρώτο συνέδριο που διοργανώθηκε ειδικά προς τιμήν της Φουτ, ήταν η Πέρλιν. Μια ταινία μικρού μήκους για τη ζωή της Φουτ, Γιούνις, δημιουργήθηκε το 2018 από τους Eric Garro και Paul Bancilhon. Την ίδια χρονιά, το Cornell University Press κυκλοφόρησε ένα εγχειρίδιο Communicating Climate Change: A Guide for Educators επιβεβαιώνοντας ότι το έργο της Φουτ προηγήθηκε εκείνου του Τίνταλ. Η Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στη Σάντα Μπάρμπαρα εγκαινίασε τον Νοέμβριο του 2019 μια επτάμηνη έκθεση με τίτλο From Eunice Foote to UCSB: A Story of Women, Science, and Climate Change (Από την Γιούνις Φουτ στο UCSB: Μια ιστορία γυναικών, επιστήμης και κλιματικής αλλαγής) για να τιμήσει το έργο και την κληρονομιά της Φουτ.
Το έργο της Φουτ αναγνωρίζεται σήμερα ως η πρώτη γνωστή επιστημονική έρευνα που αποδεικνύει την ύπαρξη των αερίων του θερμοκηπίου και τη δυνατότητά τους να επιφέρουν αλλαγές στο κλίμα. Η δημοσίευση της εργασίας της στην έκδοση του 1856 του American Journal of Science and Arts αναγνωρίζεται ως η πρώτη γνωστή δημοσίευση σε επιστημονικό περιοδικό για τη φυσική από γυναίκα. Η δημοσίευση της εργασίας της το 1857 στην έκδοση Proceedings of the American Association for the Advancement of Science του ίδιου έτους αναγνωρίζεται ως η πρώτη φορά που δημοσιεύεται εργασία Αμερικανίδας στο περιοδικό. Η Αμερικανική Γεωφυσική Ένωση θέσπισε το 2022 το μετάλλιο Eunice Newton Foote για τις επιστήμες της Γης-Ζωής για να αναγνωρίσει εξαιρετικά επιστημονικά επιτεύγματα στην έρευνα που επικεντρώνεται στη σύγκλιση των επιστημών της Γης και της ζωής.
Σημειώσεις
<references group="Notes" responsive="0">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εφευρέτριες Κατηγορία:Αμερικανοί εφευρέτες Κατηγορία:Κλιματική αλλαγή
Τζαμσίντ μπιν Αμπντουλά
Ο Σαίντ Σερ Τζαμσίντ μπιν Αμπντουλά αλ Σαίντ (αραβικά: جمشيد بن عبد الله) ήταν ο τελευταίος Άραβας Σουλτάνος της Ζανζιβάρης. Γεννήθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 1929 στη Ζανζιβάρη. Κυβέρνησε την Ζανζιβάρη από την 1 Ιουλίου 1963 έως τις 12 Ιανουαρίου 1964. Στις 10 Δεκεμβρίου 1963 η Ζανζιβάρη απέκτησε την ανεξαρτησία της από το Ηνωμένο Βασίλειο ως συνταγματική μοναρχία υπό τον Τζαμσίντ. Αυτή η κατάσταση διατηρήθηκε μέχρι την ανατροπή της από την Ζανζιβαρινή Επανάσταση, οπότε και διέφυγε στη Μεγάλη Βρετανία, όπου ζει μέχρι σήμερα. Σήμερα είναι παντρεμένος με την Zuleikha bint Abdullah Al Aufy.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σουλτάνοι της της Ζανζιβάρης
Μηλέα η δασική
Η Μηλέα η δασική (λατ. Malus sylvestris) ή ευρωπαϊκό ξινόμηλο είναι είδος οπωροφόρου δένδρου που ανήκει στο γένος των μηλοειδών (Malus) που σήμερα υπάγεται στην κόκκινη λίστα των φυτών σε ανεπάρκεια. Αναφέρεται από τον Διοσκουρίδη και τον  Πλίνιο.
Από μελέτες που έγιναν, η μηλιά (Malus domestica) θεωρείται ότι είναι υβριδογενούς καταγωγής και ότι έχει προκύψει από διασταυρώσεις μερικών ευρωπαϊκών και ασιατικών ειδών άγριας μηλιάς.
Περιγραφή
Είναι ως επί το πλείστον ψηλοί θάμνοι από 3 μέχρι 5 μέτρα αλλά απαντώνται και δέντρα που φτάνουν τα δέκα μέτρα. Έχουν κόμη συμπαγή και φλοιό φαιόχρωμο που φέρει αγκάθια. Τα φύλλα του είδους κυμαίνονται από 4 μέχρι 8 εκατοστά, είναι οδοντωτά, έχουν ωοειδές σχήμα και η επιφάνειά τους είναι λεία ή καλυμμένη με χνούδι. Ανθοφορεί Απρίλιο με Μάιο και τα άνθη του έχουν χρώμα άσπρο μέχρι ανοιχτό ροζ. Η μηλέα η δασική, ή αγριομηλιά είναι μελιτοφόρο φυτό. Φέρει καρπούς σφαιρικού σχήματος, διαμέτρου 2-4 εκατοστών με ξινόπικρη γεύση.
Γεωγραφική κατανομή
Το είδος εξαπλώνεται από την κεντρική μέχρι την ανατολική Ευρώπη. Αντέχει στις χαμηλές θερμοκρασίες. Στην περιοχή των Άλπεων απαντά σε υψόμετρο μέχρι και 1100 μέτρων. Φύεται μεμονωμένα σε αργιλλώδη ή πετρώδη εδάφη, πλούσια σε θρεπτικά συστατικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμυγδαλοειδή Κατηγορία:Ευρωπαϊκή χλωρίδα
Παρεκκλήσιο Σαιν-Μαρσέλ (Σιστερόν)
Το Παρεκκλήσιο Σαιν-Μαρσέλ είναι παρεκκλήσιο ευρισκόμενο στο Σιστερόν της Γαλλίας.
Τοποθεσία
Το παρεκκλήσιο ευρίσκεται εντός της κοινότητας του Σιστερόν, στον νομό των Αλπ-ντε-Ωτ-Προβάνς.
Ιστορία
Το κτίριο κατηγιοριοποιήθηκε ως ιστορικό μνημείο το 1984.
Παραπομπές
Σιστερον Σαιν-Μαρσελ Σιστερον Σαιν-Μαρσελ Κατηγορία:Ιστορικά μνημεία στις Αλπ-ντε-Ωτ-Προβάνς Κατηγορία:Ιστορικά μνημεία κατηγοριοποιημένα το 1984
Κωνσταντίνος Ν. Ράλλης
Ο '''Κωνσταντίνος Ν. Ράλλης''' (25 Δεκεμβρίου 1916 - 1979) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, ο οποίος χρημάτισε βουλευτής και υπουργός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών και έγινε δικηγόρος. Εξελέγη βουλευτής με την ΕΡΕ στην εκλογική περιφέρεια Β΄ Αθηνών για πρώτη φορά στις εκλογές του 1958 και επανεξελέγη το 1961, 1963 και 1964. Ήταν υφυπουργός παρά τη Προεδρία της κυβερνήσεως στην κυβέρνηση του Παναγιώτη Κανελλόπουλου από τις 3 Απριλίου 1967 ως τις 21 Απριλίου του ίδιου χρόνου, οπότε η κυβέρνηση ανατράπηκε από τη χούντα.
Στην κυβέρνηση του Αδαμαντίου Ανδρουτσόπουλου ήταν υπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ από τις 25 Νοεμβρίου 1973 ως τις 24 Ιουλίου 1974. Ήταν παντρεμένος, με μία κόρη και έναν γιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί παρά τω Πρωθυπουργώ Ρ
Φρειδερίκη του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ
Η Φρειδερίκη του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ (Friederike von Schleswig-Holstein-Sonderburg-Glücksburg, 9 Οκτωβρίου 1811 - 10 Ιουλίου 1902) ήταν κόρη του Φρειδερίκου Γουλιέλμου, Δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ.
Βιογραφία
Η Φρειδερίκη Καρολίνα Ιουλιανή γεννήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 1811 στο Κάστρο Γκόττορπ, και ήταν το δεύτερο παιδί και κόρη του Φρειδερίκου Γουλιέλμου του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ και της Λουίζας Καρολίνας της Έσσης-Κάσσελ.
Στις 30 Οκτωβρίου 1834 παντρεύτηκε τον Αλέξανδρο Κάρολο του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ στο κάστρο Λουίζενλαντ. Το ζευγάρι δεν απέκτησε απογόνους.
Τον Νοέμβριο του 1855 ο Αλέξανδρος Κάρολος διαγνώστηκε με ψυχική ασθένεια (ορισμένες πηγές δηλώνουν ότι ήταν σχιζοφρένεια). Λόγω της ανικανότητάς του, η Φρειδερίκη ενήργησε ως αντιβασιλέας, μέχρι τον θάνατό του το 1863.
Πέθανε στις 10 Ιουλίου 1902 στο Μπάλενστετ σε ηλικία 90 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Γκλύξμπουργκ Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ
Boat Race γυναικών
μικρογραφία|Η γυναικεία ομάδα κωπηλασίας του Κέμπριτζ του 1890 Ο αγώνας Boat Race γυναικών  είναι ένας ετήσιος αγώνας κωπηλασίας ανάμεσα στο Σύλλογο Κωπηλασίας Γυναικών του Πανεπιστημίου του Καίμπριτζ και σε εκείνον της Οξφόρδης. Οι αγώνες γίνονται ανά 8 άτομα. Είναι επίσης γνωστός με την ονομασία Newton Women's Boat Race από το σημερινό χορηγό του, Newton Investment Management. Σημερινοί κάτοχοι του τίτλου είναι η ομάδα της Οξφόρδης, που επικράτησαν της ομάδας του Καίμπριτζ με απόσταση των 4 κωπηλατικών αποστάσεων σε 2 χιλιόμετρα.
Ο πρώτος αγώνας κωπηλασίας μεταξύ Οξφόρδης και Καίμπριτζ έγινε το 1927 μαζί με άλλους παρόμοιους αγώνες. Αυτός δεν ήταν στην πραγματικότητα αγώνας στα χρόνια μέχρι το 1935, καθώς τα δύο πλεούμενα δεν ήταν μαζί στο ποτάμι και η βαθμολόγησή τους έγινε κυρίως με βάση το στιλ τους.
Στις 11 Απριλίου 2015, ο πρώτος αγώνας ανάμεσα στους συλλόγους κωπηλασίας γυναικών της Οξφόρδης και του Καίμπριτζ διεξήχθη στο The Championship Course, στον ίδιο τόπο και την ίδια ημέρα με τη διεξαγωγή του αντίστοιχου αγώνα των ανδρών. Ο αγώνας του 2015 κερδήθηκε από την ομάδα της Οξφόρδης. Συνολικά, ο αγώνας έχει κερδηθεί 42 φορές από το Καίμπριτζ και 30 από την Οξφόρδη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κωπηλασία στην Ευρώπη
Συστήματα διαχείρισης εγγράφων
Το σύστημα διαχείρισης εγγράφων (DMS) είναι ένα σύστημα ηλεκτρονικού υπολογιστή (ή ένα σύνολο από προγράμματα ηλεκτρονικού υπολογιστή) που χρησιμοποιείται για την παρακολούθηση και αποθήκευση ηλεκτρονικών εγγράφων ή φυσικών εντύπων (εικόνες εγγράφων αποτυπωμένες σε χαρτί). Επίσης, είναι ικανό να παρακολουθεί τις διάφορες εκδοχές από διάφορους χρήστες (ιστορικό παρακολούθησης), καθώς και ο όρος έχει κάποια συνάφεια με έννοιες των συστημάτων διαχείρισης περιεχομένου. Συχνά παρουσιάζεται ως συστατικό στοιχείο των συστημάτων διαχείρισης επιχειρηματικού περιεχομένου (ECM) και σχετίζεται με την ψηφιακή διαχείριση περιουσιακών στοιχείων, απεικόνισης εγγράφων, ροής εργασίας, και συστημάτων διαχείρισης καταγραφής.
Ιστορικό
Αρχές τις δεκαετίας του '80 μια ομάδα από πωλητές άρχισαν να αναπτύσσουν συστήματα λογισμικού για τη διαχείριση εγγράφων αποτυπωμένων σε χαρτιά,τα συστήματα αυτά ασχολήθηκαν με έντυπα έγγραφα τα όποια περιλάμβαναν όχι μόνο τυπωμένα και δημοσιευμένα έγγραφα αλλά και φωτογραφίες, εικόνες κ.ά. Αργότερα οι προγραμματιστές ξεκίνησαν να αναπτύσσουν ένα δεύτερο τύπο συστημάτων τα όποια μπορούσαν να διαχειρίζονται ηλεκτρονικά έγγραφα, δηλαδή όλα αυτά τα έγγραφα ή αρχεία που δημιουργούνταν σε ηλεκτρονικούς υπολογιστές και συχνά αποθηκεύονταν σε τοπικά συστήματα αρχείων.
Τα νεότερα ηλεκτρονικά συστήματα διαχείρισης εγγράφων ( EDM ) διαχειρίζονται είτε συγκεκριμένους τύπους αρχείων, είτε έναν περιορισμένο αριθμό μορφών αρχείων. Πολλά από αυτά τα συστήματα, αργότερα έγιναν γνωστά ως συστήματα απεικόνισης εγγράφων, γιατί επικεντρώθηκαν στην καταγραφή,αποθήκευση και ανάκτηση. Τα συστήματα αυτά επέτρεψαν την οργάνωση της καταγραφής των φαξ και των εντύπων, την αποθήκευση αντιγράφων των εγγράφων ως εικόνες, καθώς και την αποθήκευση τους στο σύστημα για την ασφάλεια τους και την γρήγορη ανάκτηση τους.
Τα συστήματα EDM εξελίχθηκαν ως το σημείο οπού μπορούσαν να διαχειρίζονται όλους τους τύπους αρχείων που θα μπορούσαν να υπάρχουν στο δίκτυο, την ασφάλεια τους καθώς και την δυνατότητα έλεγχου τους. Καθώς πολλά EDM συστήματα διαχειρίζονται έγγραφα στη μητρική τους μορφή ( Microsoft word or excel, PDF ) μερικά συστήματα διαχείρισης εγγράφων βασισμένα στο διαδίκτυο διαχειρίζονται έγγραφα στη μορφή html. Αυτή η πολιτική διαχείρισης εγγράφων απαιτεί το περιεχόμενο να έχει εισαχθεί στο σύστημα. Ωστόσο, όταν το περιεχόμενο εισαχθεί το λογισμικό λειτουργεί σαν μια μηχανή αναζήτησης ώστε οι χρηστές να μπορούν να βρουν αυτό που ψάχνουν πιο γρήγορα. Η μορφή html επιτρέπει την καλύτερη εφαρμογή των δυνατοτήτων αναζήτησης όπως είναι η αναζήτηση ολοκλήρου κειμένου.
Εργαλεια
Τα συστήματα διαχείρισης εγγράφων συνήθως παρέχουν κάποια εργαλεία όπως αποθήκευση, ιστορικό παλαιότερων εκδόσεων, μεταδεδομένα, ασφάλεια, καθώς και δημιουργία ευρετηρίου και ανάκτηση εγγράφων. Εδώ είναι μια περιγραφή αυτών των εργαλείων
Έλεγχος των εγγράφων
Η συμμόρφωση των εγγράφων προσθέτει απαιτήσεις που μετατρέπουν τη διαχείριση των εγγράφων σε ένα ζήτημα έλεγχου των εγγράφων. Ο έλεγχος των εγγράφων αποτελεί σημαντική απαίτηση, όπως ο έλεγχος των λογιστικών (π.χ., 8η Οδηγία της ΕΕ, Sarbanes-Oxley), ο έλεγχος της ασφάλειας των τροφίμων (π.χ., την Ασφάλεια των Τροφίμων), ISO, ο έλεγχος της κατασκευής ιατρικών συσκευών (FDA), ο έλεγχος της υγείας. Τα έγγραφά - διαδικασίες, οδηγίες εργασίας, οι πολιτικές δηλώσεις, κλπ πρέπει να τεκμηριώνονται κατά τον έλεγχο. Η αποτυχία να συμμόρφωσης των εγγράφων θα μπορούσε να προκαλέσει την επιβολή προστίμων, ή απώλεια της αδειας λειτουργίας της επιχείρησης, ή ζημία στη φήμη της επιχείρησής.
Η βασική απαίτηση για τον έλεγχο του εγγράφου,απαιτεί τη δημιουργία και την τεκμηρίωση μιας διαδικασίας:
Παραπομπές
Κατηγορία:Τεχνολογία πληροφοριών Κατηγορία:Διοίκηση πόρων πληροφορικής
Τρένο
thumb|300px|Τρένο στις [[Ηνωμένες Πολιτείες.]] Το τρένο (παρωχημένη μορφή: τραίνο, ή αλλιώς σιδηροδρομικό όχημα / σιδηροδρομική-κινητήρια μονάδα), αποτελεί σήμερα κυρίαρχο μέσο κατηγορίας των σιδηροδρομικών μεταφορών (ό,τι όχημα κινείται πάνω σε σιδηροδρομικές γραμμές: τραμ, μετρό, ηλεκτρικό λεωφορείο, κλπ). Αποτελείται από ειδικά οχήματα που κινούνται πάνω σε σιδηροδρομικές γραμμές (ράγες/σιδηροτροχιές) και μεταφέρουν επιβάτες ή πολύ βαρύ φορτίο (χιλιάδες τόνους) από ένα γεωγραφικό σημείο σε κάποιο άλλο.
Μία σιδηροδρομική γραμμή αποτελείται από ένα ζεύγος παράλληλων σιδηροτροχιών (ραγών), διαφόρου μεταξύ τους εύρους. Επίσης μπορεί να είναι μονής τροχιάς, όπως παλαιότερα, (σήμερα συνήθως είναι κατασκευασμένες από ειδικό τσιμέντο) ή μαγνητικές.
Το ύψος των περισσότερων τρένων στην Ελλάδα κυμαίνεται συνήθως από 3 μέτρα έως το 5 μέτρα (τα περισσότερα τραίνα είναι μεταξύ 3,8 έως 4,7 μέτρων)
Το βάρος μιας μηχανής έλξης (που έλκει-ρυμουλκεί τα βαγόνια επιβατικά η εμπορικά) είναι από 80t έως 250t ενώ εάν αναλογιστούμε έναν εμπορικό συρμό (μηχανή που έλκει πολλά φορτηγά βαγόνια) είναι μέχρι και 200.000 τόνους.
Τύποι τρένων
1) Πλήρως ηλεκτρικό (με ηλεκτροκινητήρες, παροχή ρεύματος 25.000Volts - 50 Hz μέσω Παντογράφου)
2) Ντιζελ-ηλεκτρικό (με ηλεκτροκινητήρες, παροχή σε αυτούς από παραγωγή ρεύματος μέσω ηλεκτροπαραγωγού ζεύγους [ντιζελοκινητήρα-ηλεκτρογεννήτριας])
3) Ντιζελ-ϋδραυλικό (με πετρελαιοκινητήρες, και η μετάδοση κίνησης στους τροχούς [σιδηροδρομικά κινητήρια φορεία] μέσω υδραυλικών <<αυτόματων>> κιβωτίων 2 ταχυτήτων)
4) Ατμός (παλιότερα)
Ένα τρένο μπορεί να αποτελείται από συνδυασμό ενός ή περισσότερων κινητήριων οχημάτων και εφαπτομένων βαγονιών, ή αυτοπροωθούμενων πολλαπλών μονάδων (ή περιστασιακά ένα απλό όχημα, το οποίο αποκαλείται αυτοκινητάμαξα (railcar ή trainset) παλαιότερα "ωτομοτρίς". Τα ηλεκτρικά τρένα στην Ελλάδα κινούνται με τη βοήθεια καλωδίων υπερυψηλής τάσης ισχύος 25.000V. Στην Ελλάδα, οι πετρελαιοκινητήρες τρένων ισχύος είναι συνήθως από 100 kW έως 4000 kW, ενώ οι ηλεκτροκινητήρες είναι από 386 kW - 10527 kW. (δηλαδή 10MegaWatt ή αλλιώς 10.500.000 Watt, υπερυψηλή ισχύς)
Ειδικά είδη τρένων που τρέχουν σε ειδικά σχεδιασμένους 'σιδηρόδρομους' είναι ατμοσφαιρικοί σιδηρόδρομοι, τρένα μονής τροχιάς (monorails), τρένα υψηλής ταχύτητας (TGV και άλλα), Τρένο Dinky, Τρένο Maglev, υπόγειος με λαστιχένιους τροχούς, οι εναέριοι και οι οδοντωτοί σιδηρόδρομοι.
Ένα επιβατικό τρένο αποτελείται από ένα ή περισσότερα κινητήρια οχήματα και από συνήθως δύο ή περισσότερα βαγόνια. Εναλλακτικά, ένα τρένο μπορεί να αποτελείται εντελώς από επιβατηγά βαγόνια, κάποια από τα οποία διαθέτουν μια "πολλαπλή μονάδα". Σε πολλά μέρη του κόσμου, ειδικά στην Ιαπωνία και στην Ευρώπη, τα σιδηροδρομικά οχήματα υψηλής ταχύτητας χρησιμοποιούνται ευρέως για ταξιδιωτικές μεταφορές.
Τα εμπορικά τρένα αποτελούνται από φορτηγά βαγόνια (=φορτάμαξες), διαφορετικά από τα επιβατηγά ίσως και βαρύτερα (πάνω από 80 τόνους το κάθε ένα βαγόνι.)
Δείτε επίσης
Τρένα στην Ελλάδα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σιδηροδρομικές μεταφορές
Ντέιρ αλ-Ζορ
thumb|250px|Άποψη της πόλης Η Ντέιρ αλ-Ζορ (αραβικά: دير الزور) είναι η μεγαλύτερη πόλη στην ανατολική Συρία και πρωτεύουσα του συριακού κυβερνείου Ντέιρ αλ-Ζορ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι η 6η μεγαλύτερη πόλη στη χώρα, με 211.857 κατοίκους. Απέχει 450 χιλιόμετρα από τη Δαμασκό και βρίσκεται στις όχθες του Ευφράτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Συρίας
Σκουντερία Φερράρι
Η Σκουντερία Φερράρι (ιταλικά: Scuderia Ferrari, ) ή πιο απλά Φερράρι, είναι ιταλική ομάδα της Φόρμουλα 1, η οποία αγωνίζεται στο παγκόσμιο πρωτάθλημα από το 1950 και είναι η παλαιότερη επιζούσα και εξ αυτού θεωρείται η πιο επιτυχημένη ομάδα της Φόρμουλα 1.
Ιστορία
Σκουντερία Φερράρι είναι η επίσημη ονομασία της θυγατρικής της ιταλικής αυτοκινητοβιομηχανίας πολυτελείας Ferrari, που ιδρύθηκε από τον Έντσο Φερράρι, αρχικά για αγωνιστικά μοντέλα που παράγονταν από την Alfa Romeo, αν και από το 1947 η Φερράρι είχε αρχίσει να κατασκευάζει και δικά της μοντέλα. Μεταξύ των σημαντικών επιτευγμάτων της, εκτός της Φόρμουλα 1, ήταν οι νίκες της στο World Sportscar Championship, 24 ώρες του Λε Μαν, 24 ώρες του Ντεϊτόνα, 12 ώρες του Σέμπρινγκ, αγώνες οχημάτων Γκραν Τουρίσμο και αγώνες δρόμου Targa Florio, Mille Miglia και Carrera Panamericana.
Η ομάδα είναι επίσης γνωστή για την παθιασμένη οπαδική βάση στήριξής της, γνωστή ως τιφόζι. Το Γκραν Πρι Ιταλίας στο «Εθνικό Αυτοκινητοδρόμιο της Μόντσα» (Autodromo Nazionale di Monza) θεωρείται ως έδρα της ομάδας.
Λογότυπο
Κατά τα δύο πρώτα έτη η Scuderia Ferrari δεν είχε δικό της λογότυπο, χρησιμοποιώντας κατά καιρούς το Quadrifoglio di Sivocci (τετράφυλλο τριφύλλι), το οποίο θεωρείται από τους πιλότους πως φέρνει τύχη. Έπειτα από τη λήξη της συμφωνίας με τους Κανιάτο και Ταντίνι, με τη συμβουλή του Ταρούφι, ο Έντσο Φερράρι αποφάσισε να επεκτείνει τις δραστηριότητες της ομάδας και σε αγώνες μοτοσικλέτας. Η Μεγάλη Ύφεση, στην πραγματικότητα, είχε μειώσει σημαντικά τον αριθμό των κατασκευαστών αυτοκινήτων και των επενδυτών, αφήνοντας ελεύθερους πολλούς οδηγούς μεγάλης φήμης και αξίας.
Για να τονιστεί περαιτέρω η συμβολή της Scuderia Ferrari στον αγώνα, αποφασίστηκε να εξοπλιστεί με το περίφημο ανορθωμένο άλογο, που χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά ως σύμβολο από τον άσσο Φραντσέσκο Μπαράκκα. Η υιοθέτηση του λογοτύπου ήταν σημαντική και όπως είπε ο ίδιος ο Έντσο Φερράρι:
Τα πρώτα αυτοκίνητα στα οποία χρησιμοποιήθηκε το έμβλημα του ανορθωμένου αλόγου σε κίτρινη ασπίδα, ήταν οι δύο Alfa Romeo 8C 2300 Mille Miglia Zagato Spider SWB που τοποθετήθηκαν από τη Scuderia στις 24 Ώρες της πίστας Spa, της 9ης Ιουλίου του 1932, η οποία κατατάχθηκε στην 1η και 2η θέση με τα πληρώματα Μπρίβιο / Σιένα και Ταρούφφι / Ντ'Ιππόλιτο.
Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Auto Avio Costruzioni ήταν ανάμεσα στις πρώτες ομάδες το 1950 για την κατάκτηση του νέου παγκοσμίου πρωταθλήματος της Formula 1. Από ιδιώτες πιλότους οι οποίοι διαγωνίστηκαν με τα αυτοκίνητα της Ferrari, το 1952 αποφασίστηκε να το χρησιμοποιήσουν ξανά για αγώνες, στους οποίους η εταιρεία χρησιμοποίησε στα αυτοκίνητά της το έμβλημα και το όνομα Scuderia Ferrari που χρησιμοποιούνταν ήδη από τη δεκαετία του 1930.
Ιερώνυμος των Συρακουσών
Ο Ιερώνυμος (231 - 214 π.Χ.) από τη δυναστεία των Ιερωνιδών, ήταν τύραννος των Συρακουσών.
Σκουντερία Φερράρι
Επιδόσεις
297px|μικρογραφία|δεξιά|Μονοθέσιο F2006 (Essen Motor Show 2006). Η Φερράρι κατέχει το ρεκόρ των 16 πρωταθλημάτων κατασκευαστών, το τελευταίο εκ των οποίων το κέρδισε το 2008. Επίσης, κατέχει το ρεκόρ των 15 πρωταθλημάτων οδηγών.
Σούρικεν
Το shuriken (Ιαπωνικά: 手裏剣, κυριολεκτικά: "κρυμμένη λεπίδα χεριού") είναι ένα ιαπωνικό κρυφό όπλο που χρησιμοποιήθηκε ως κρυφό στιλέτο ή metsubushi για να αποσπά την προσοχή ή να κατευθύνει λάθος.
Ιερώνυμος των Συρακουσών
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Γέλωνα πρίγκιπα, γιού τού Ιέρωνα Β΄ τυράννου των Συρακουσών. Ο Γέλων απεβίωσε λίγο πριν τον Ιέρωνα Β΄, το 215 π.Χ..
Σούρικεν
Είναι επίσης γνωστά ως αστέρια που ρίχνουν, ή αστέρια νίντζα, αν και αρχικά σχεδιάστηκαν σε πολλά διαφορετικά σχήματα. Οι κύριες ποικιλίες του shuriken είναι το bō shuriken (棒手裏剣, stick shuriken) και το hira shuriken (平手裏剣, επίπεδο shuriken) ή shaken (車剣, wheel shuriken, επίσης διαβάζεται ως kurumaken).