cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιάννης Σπανός
Βιογραφία
Είχε μελοποιήσει στίχους των Λευτέρη Παπαδόπουλου, Γιώργου Παπαστεφάνου, Λίνας Νικολακοπούλου, αλλά και ποιήματα των Βασίλη Ρώτα, Γεωργίου Βιζυηνού, Ναπολέοντα Λαπαθιώτη, Κωστή Παλαμά, Κωνσταντίνου Καβάφη, Ζαχαρία Παπαντωνίου, Μυρτιώτισσας, Κώστα Καρυωτάκη, Μαρίας Πολυδούρη, Κώστα Βάρναλη, Νίκου Καββαδία, Μίλτου Σαχτούρη κ.ά.
Ο Γιάννης Σπανός απεβίωσε στον ύπνο του, σε ηλικία 85 ετών στη γενέτειρά του, το Κιάτο Κορινθίας, στις 30 Οκτωβρίου 2019 έχοντας στο ενεργητικό του 142 μουσικά άλμπουμ (δίσκους βινυλίου & CD). Ο γιατρός που εξέτασε τη σορό του, απεφάνθη ότι ο θάνατος επήλθε το προηγούμενο βράδυ.
Πάβελ Πέστελ
thumb|Ο Πάβελ Ιβάνοβιτς Πέστελ ως νεαρός αξιωματικός, έργο της μητέρας του το 1813 Ο Πάβελ Ιβάνοβιτς Πέστελ (ρωσική γραφή: Павел Иванович Пестель, προφορά στα ρωσικά: Πάβιελ Ιβάναβιτς Πιέστιελ), (5 Ιουλίου (24 Ιουνίου γρηγοριανό ημερολόγιο) 1793 – 25 Ιουλίου (13 Ιουλίου) 1826), υπήρξε Ρώσος αξιωματικός, ήρωας των ναπολεόντειων πολέμων και επαναστάτης Δεκεμβριστής. Ήταν ο ιδεολογικός νους του κινήματος του Δεκέμβρη του 1825.
Βιογραφία
Ο Πέστελ καταγόταν από εξέχουσα οικογένεια ευγενών. Έτυχε εξαιρετικής μόρφωσης, σπουδάζοντας στη Δρέσδη της Σαξωνίας από το 1805 έως το 1809 και το 1810-1811 στο Πασζέσκι Κόρπους (Σώμα Πασζέσκι), στην Αγία Πετρούπολη, ονομαστή στρατιωτική σχολή για παιδιά ευγενών, η οποία τα προετοίμαζε για στρατιωτική καριέρα. Αποφοιτώντας ανέλαβε υπηρεσία στο Λιθουανικό Σύνταγμα της Φρουράς Λέιπ (ρωσικά: Лейб-гвардия/Λιέιπ Γκβάρντιγια), ονομασία της Ρωσικής Αυτοκρατορικής Φρουράς.
Πήρε μέρος στον Πατριωτικό Πόλεμο του 1812 και στις εκστρατείες στην Ευρώπη το 1813-14, στη Γερμανία και τη Γαλλία. Διακρίθηκε πολεμώντας με απαράμιλλο ηρωισμό στην πολύνεκρη Μάχη του Μποροντίνο, τη μοναδική που έδωσαν οι Ρώσοι για να ανακόψουν την πορεία του Ναπολέοντα προς τη Μόσχα, στις 26 Αυγούστου (7 Σεπτεμβρίου με το νέο ημερολόγιο) του 1812. Στο στρατό, λόγω των ξεχωριστών ικανοτήτων του και της γενναιότητάς του έφτασε πολύ νέος στο βαθμό του Συνταγματάρχη. Οι εμπειρίες του στην Ευρώπη λόγω του πολέμου, όπου κατέστη μάρτυρας του τρόπου ζωής των κατοίκων της σε σχέση με τη φτωχή και υπανάπτυκτη πατρίδα του, ο φιλελεύθερος αέρας της, χάραξε ανεξίτηλα τον ψυχισμό του και έδωσε στη μετέπειτα δράση του πνοή ελευθερίας.
Ο ηρωικός όμως αυτός αξιωματικός είχε και άλλα χαρίσματα. Ήταν σπουδαίος πολιτικός νους, σε σημείο που να χαρακτηρίζεται από τους σοβιετικούς ιστορικούς του επόμενου αιώνα ως ο μέγιστος πολιτικός στοχαστής στη Ρωσία τον καιρό εκείνο. Στα τέλη του 1816 τίθεται επικεφαλής μιας από τις πρώτες μυστικές εταιρείες της Ρωσίας, της Εταιρείας του Νότου. Είχε ήδη καταρτίσει ένα σχέδιο μεταβατικού καταστατικού Νόμου, τύπου δημοκρατικού Συντάγματος, το οποίο είχε ονομάσει Ρωσική Αλήθεια (Русская Πравда-Ρούσκαγια Πράβντα), το οποίο και υιοθετήθηκε από την Εταιρεία. Σύμφωνα με αυτό το σχέδιο θα καταρτιζόταν μια επαναστατική κυβέρνηση, έργο τής οποίας θα ήταν η ανακήρυξη της δημοκρατίας, η κατάργηση των κληρονομικών κοινωνικών καταστάσεων, η κήρυξη της ανεξαρτησίας της Πολωνίας (ευρισκόμενη υπό ρωσική κατοχή τον καιρό εκείνο), η απελευθέρωση των χωρικών και των γαιών τους και η προετοιμασία της χώρας για την εισαγωγή του αντιπροσωπευτικού πολιτικού συστήματος.
Στις 14 (26) Δεκεμβρίου 1825, παράλληλα με την εξέγερση στην Αγία Πετρούπολη ο Πέστελ με κάποιες στρατιωτικές μονάδες κινήθηκαν στη Μόσχα με σύνθημα Ζήτω η Δημοκρατία. Η εξέγερση όμως καταπνίγηκε γρήγορα με τη χρήση πυροβολικού αλλά και επειδή οι Δεκεμβριστές φοβήθηκαν να βασιστούν στο λαό, θεωρώντας τον ανώριμο για συμμετοχή σε επαναστατικές διαδικασίες, εκφυλίζοντας έτσι την εξέγερση σε κίνημα καθαρά στρατιωτικό. Ακολούθησαν συλλήψεις και ανακρίσεις. Πολλοί ευγενείς, ανώτεροι αξιωματικοί και ποιητές ήταν στους συλληφθέντες συνωμότες. Τελικώς ύστερα από μήνες ανακρίσεων, καταδικάστηκαν πέντε άτομα με την ποινή του θανάτου, οι Πιοτρ Γκριγκόρεβιτς Κακόφσκι, Σεργκέι Ιβάνοβιτς Μουράβιοφ-Αποστόλ, Μιχαήλ Παύλοβιτς Μπεστούσεφ-Ριουμίν, Κοντράτι Φιοντόροβιτς Ρυλέγιεφ και ο ίδιος ο Πέστελ ενώ πολλοί άλλοι σύντροφοί τους φυλακίστηκαν ή εξορίστηκαν.
Απαγχονίστηκε στις 13 Ιουλίου (παλαιό ημερολόγιο) του 1826. Τη στιγμή που τραβήχθηκε κάτω από τα πόδια του η σανίδα, κόπηκε το σχοινί που ήταν δεμένο στο λαιμό του και το λαιμό του ποιητή Ρυλέγιεφ και γκρεμίσθηκαν από μεγάλο ύψος στο κενό τσακίζοντας τα μέλη τους. Αμέσως τους πέρασαν άλλο σχοινί από το λαιμό και τους κρέμασαν ακρωτηριασμένους. Έτσι πέθανε σε ηλικία μόλις 33 ετών, ήδη συνταγματάρχης και ήρωας της Ρωσίας, ο άντρας που με το ιδιαίτερο οργανωτικό μυαλό, τη φιλελεύθερη σκέψη του και την ικανότητα να πείθει και να κινητοποιεί έβαλε τα οργανωτικά θεμέλια του κινήματος για δημοκρατία στη Ρωσία. Οι σύντροφοί του τον θρήνησαν πολύ και ανάμεσά τους ο μεγάλος ποιητής της Ρωσίας και καλός του φίλος Αλέξανδρος Πούσκιν, ο θαυμασμός τού οποίου για τον Πέστελ και αντιστρόφως ήταν μεγάλος.
Πηγές
Κατηγορία:Ρώσοι στρατιωτικοί
Γιούρι Γκέλλερ
Πρώιμη ζωή
Ο Γκέλλερ γεννήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 1946 στο Τελ Αβίβ, το οποίο ανήκε στη βρετανική υπό τον έλεγχο Παλαιστίνη. Η μητέρα και ο πατέρας του ήταν αυστρο-εβραία και ουγγρο-εβραίος αντίστοιχα. Ο Γκέλλερ είναι ο γιος του Ισαάκ Γκέλλερ ενός λοχία και της Μάργκαρετ Μανκί. Ο Γκέλλερ ισχυρίζεται ότι είναι μακρινός συγγενής του Σίγκμουντ Φρόιντ από την πλευρά της μητέρας του.
Σε ηλικία 11 ετών, η οικογένειά του μετακόμισε στη Λευκωσία. Στην ηλικία των 18 ετών, προσχώρησε στην Ταξιαρχία του Ισραηλινού Στρατού, με την οποία υπηρέτησε στον Πόλεμο των Έξι ημερών του 1967 και τραυματίστηκε. Εργάστηκε ως μοντέλο το 1968 και το 1969.
Ο Γκέλλερ άρχισε αρχικά να παίζει σε θέατρα, δημόσιες αίθουσες, αμφιθέατρα, στρατιωτικές βάσεις και πανεπιστήμια στο Ισραήλ. Μέχρι τη δεκαετία του 1970, ο Γκέλλερ είχε γίνει γνωστός στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη. Έλαβε επίσης την προσοχή της επιστημονικής κοινότητας, τα μέλη της οποίας ενδιαφέρονταν να εξετάσουν τις αναφερόμενες ικανότητές του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παραψυχολογία
The Rocky Horror Show
Το The Rocky Horror Show είναι ροκ όπερα - κωμωδία τρόμου της δεκαετίας του '70 του διάσημου θεατρικού συγγραφέα Ρίτσαρντ Ο'Μπράιαν.
Το μιούζικαλ πρωτοπαίχτηκε στο Βρετανικό θέατρο Royal Court το 1973.
Το 1975 ανέβηκε στο Μπρόντγουεϊ. Αργότερα, το Rocky Horror Show κυκλοφόρησε και σε μορφή ταινίας με το όνομα The Rocky Horror Picture Show.
Βραβεία
Το 1973, η παράσταση απέσπασε το Βραβείο Evening Standard για το Καλύτερο Μιούζικαλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ροκ όπερες Κατηγορία:Αγγλικά θεατρικά έργα
Όνομα
Το όνομα είναι η λέξη με την οποία δηλώνεται κάποιο πρόσωπο (άλλη ονομασία: μικρό όνομα, σε αντιδιαστολή με το επώνυμο) ή πράγμα. Αν αυτό έχει σημασία για το φυτικό και ζωικό κόσμο, πόσο μάλλον για τον άνθρωπο, στον οποίο είναι εντονότερος ο προσωπικός χαρακτήρας, τα δε ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του εμφανίζονται σε διαφορετικούς ανθρώπους με τρόπο διάφορο και ανεπανάληπτο.
Συχνά, κάποια ονόματα ασκούν επάνω μας γοητεία και δύναμη, ενώ άλλα αποστροφή. Αυτό συμβαίνει επειδή τα πρόσωπα που φέρουν τα ονόματα αυτά συνδέονται με καλές αναμνήσεις του παρελθόντος στην πρώτη περίπτωση και με αρνητικές εμπειρίες και καταστάσεις στη δεύτερη. Συχνά τα ονόματα είναι διακριτικά του θρησκεύματος του φέροντος προσώπου και συνδέονται με τις φιλοσοφικές ή κοινωνικές πεποιθήσεις των ανθρώπων.
Το όνομα στους αρχαίους Έλληνες
Οι Έλληνες διακρίθηκαν περισσότερο από κάθε άλλο λαό για τον πλούτο των προσωπικών ονομάτων. Η χαρά και η υπερηφάνεια των Ελλήνων ήταν το προσωπικό τους όνομα, ποτέ το επάγγελμα ή ο τίτλος. Η έλλειψη ονομάτων και ονοματοδοσίας από κάποιο λαό θεωρούνταν ανέκαθεν έλλειψη πολιτισμού. Αντίθετα μ' αυτό που συνέβαινε στους πρωτόγονους λαούς, στους πολιτισμένους οι άνθρωποι φέρουν προσωπικά ονόματα, τα οποία και λαμβάνουν με πράξη ονοματοδοσίας. Στους αρχαίους Έλληνες το όνομα δινόταν στο βρέφος ή κατά τη γέννησή του ή κατά την όγδοη ημέρα από τη γέννηση.
Το όνομα στην Παλαιά Διαθήκη
Στην Παλαιά Διαθήκη βλέπουμε πως ο άνθρωπος, ως το τελειότερο των δημιουργημάτων, από την πρώτη στιγμή φέρει ιδιαίτερο όνομα, δηλωτικό της ατομικότητας και μοναδικότητάς του, και μ' αυτό διακρίνεται από τα άλλα πρόσωπα που βρίσκονται μαζί του. Ο δημιουργός καλεί τον πρωτόπλαστο Αδάμ με το όνομά του, ενώ εκείνος δίνει ονόματα στα ζώα και στη γυναίκα του.
Το όνομα στη χριστιανική διδασκαλία
Τη σημασία του ανθρωπίνου ονόματος παρέλαβε και ο Χριστιανισμός, ο οποίος την ανέδειξε και την προήγαγε, καθώς την απεγκλώβισε από τα ασφυκτικά χωροχρονικά δεσμά του παρόντος κόσμου τοποθετώντας την στην εσχατολογική διάσταση.
Πότε δίνεται το όνομα;
Το όνομα, κατά την τάξη της Ορθόδοξης Εκκλησίας, δίνεται την όγδοη ημέρα από την γέννηση του βρέφους, επειδή στην βιβλική αποκάλυψη ο αριθμός «επτά» είναι το σύμβολο του κόσμου που δημιούργησε ο Θεός «καόν λίαν», του κόσμου που είχε φθαρεί από την αμαρτία και παραδόθηκε στον θάνατο. Η εβδόμη είναι η ημέρα κατά την οποία ο δημιουργός αναπαύθηκε και την ευλόγησε, είναι η ημέρα που εκφράζει τη χαρά και ευφροσύνη του ανθρώπου για τη δημιουργία ως κοινωνία με τον Θεό. Όμως η ημέρα αυτή είναι μια διακοπή εργασίας, όχι το πραγματικό τέλος της. Είναι η ημέρα της προσδοκίας, της ελπίδας του κόσμου και του ανθρώπου για λύτρωση, για την ημέρα που είναι πέρα από το «επτά», πέρα από τη διαρκή επανάληψη του χρόνου. Το αδιέξοδο αυτό ήλθε να καταβάλει η καινούργια ημέρα, που εγκαινίασε ο Χριστός με την Ανάστασή του. Από «τη μια Σαββάτων» άρχισε ένας καινούργιος χρόνος, ο οποίος αν και εξωτερικά παραμένει μέσα στον παλαιό χρόνο αυτού του κόσμου και μετριέται σε σχέση με τον αριθμό «επτά», ο πιστός νιώθει πως είναι καινούργιος. Το «οκτώ» γίνεται πλέον σύμβολο του νέου αυτού χρόνου.
Γιατί δίνεται το όνομα κατά την όγδοη ημέρα;
Η Εκκλησία τοποθετώντας την ονοματοδοσία κατά την όγδοη ημέρα θέλει να καταστήσει το αρτιγέννητο παιδί μέτοχο και κοινωνό αυτής της νέας πραγματικότητας και να καταδείξει σ' αυτό τη δυναμική πορεία της καταξιωμένης ανθρώπινης ζωής, κατάληξη της οποίας είναι η βασιλεία των ουρανών. Βλέπουμε εδώ ότι η Εκκλησία θεωρεί το βρέφος που μόλις γεννήθηκε ολοκληρωμένο ήδη άνθρωπο, το αντιμετωπίζει με την ίδια πρόνοια που αντιμετωπίζει τον κάθε άνθρωπο. Το όνομα του ανθρώπου του δίνει ταυτότητα ως πρόσωπο και διαβεβαιώνει τη μοναδικότητά του. Γι' αυτό και φροντίζει πλέον να του δώσει όνομα. Δεν θεωρεί το βρέφος απλά άνθρωπο, γενικά και αόριστα, ούτε σαν φορέα μιας αφηρημένης κι απρόσωπης φύσης. Είναι πράγματι συγκλονιστικό το γεγονός ότι πολύ πριν αναγνωρισθούν στα παιδιά τα ανθρώπινα δικαιώματα, πριν ακόμη ιδρυθούν οι παγκόσμιες οργανώσεις για την προστασία των παιδιών, η Εκκλησία εφαρμόζοντας εδώ κι αιώνες τη φιλάνθρωπη, όσο κι αγνοημένη, πρακτική της προς όλους τους ανθρώπους με την ευχή της ονοματοδοσίας ομολογεί τη μοναδικότητα του συγκεκριμένου παιδιού κι αναγνωρίζει το θεϊκό δώρο της προσωπικότητάς του.
Η ευχή της ονοματοδοσίας
Η ευχή ονομάζεται έτσι επειδή με την ευλογία που παρέχει στο παιδί η Εκκλησία, οκτώ ημέρες μετά τη γέννησή του, το προσφωνεί για πρώτη φορά με το δικό του προσωπικό όνομα. Αυτό συμβαίνει όχι επειδή είναι η πρώτη φορά που η Εκκλησία το ευλογεί και του εύχεται- ήδη κάτι τέτοιο συνέβη την πρώτη ημέρα-, αλλά επειδή οι ευχές της πρώτης ημέρας απευθύνονται κυρίως στη μητέρα και δευτερευόντως στο παιδί. Αυτό το όνομα θα φέρει σ' όλη του τη ζωή και μ' αυτό το όνομα θα εισέλθει τελικά στην αναμενόμενη βασιλεία του Θεού, προτύπωση της οποίας είναι η ημέρα αυτή της λήψεώς του.
Εκείνο που κάνει η ευχή είναι να καταδείξει το σκοπό του ανθρώπου, που είναι η ένωσή του με τον Θεό. Γι' αυτό και δεν παραλείπει να εκφράσει το αίτημα της συνάψεώς του στην Εκκλησία και της τελειώσεώς του με τα μυστήρια του Χριστού. Μόνο ως μέλος της Εκκλησίας, που θα γίνει με το βάπτισμα, το παιδί θα ξεπεράσει τη διάσπαση της αμαρτίας. Έτσι γίνεται φανερό ότι η ευχή της ονοματοδοσίας στοχεύει στα μυστήρια του βαπτίσματος και του χρίσματος και τη συμμετοχή του ανθρώπου στη Θεία Ευχαριστία.
Η ακολουθία της ονοματοδοσίας
Η ευχή εντάσσεται μέσα στο ευρύτερο πλαίσιο της ακολουθίας της ονοματοδοσίας, που τελείται στον ναό ή στο σπίτι. Το παιδί υποδέχεται ο ιερέας όχι μέσα στον ναό, αλλά στον πρόναο. Εκεί τελεί και την ακολουθία. Η καταβολή της διάταξης αυτής είναι δυνατό να αναζητηθεί στην πράξη της αρχαίας Εκκλησίας, κατά την οποία οι προβαπτισματικές τελετές γίνονταν όχι στον κυρίως ναό αλλά στο προαύλιο του βαπτιστηρίου. Μετά την ανάγνωση της ευχής της ονοματοδοσίας που εξετάσαμε ο ιερέας ευλογεί το στόμα, το μέτωπο και την καρδιά του παιδιού. Αυτό γίνεται όχι απλά και μόνο γιά να ευλογηθούν τα συγκεκριμένα μέρη του σώματος, αλλά κυρίως οι αντίστοιχες λειτουργίες τους: η λογική (στόμα), η νοητική (μέτωπο) και η ζωοποιητική (καρδιά). Έτσι το παιδί, ως σύνολο ψυχοσωματικής οντότητας, παραδίδεται στην κυριολεξία στον Χριστό. Αυτός είναι ο λόγος που στη συνέχεια ψάλλεται και το απολυτίκιο της εορτής της Υπαπαντής «Χαίρε κεχαριτωμένη, θεοτόκε παρθένε».
Σήμερα, πολλές φορές, από διάφορους λόγους, όπως η άγνοια, η μη έγκαιρη απόφαση των γονέων για το όνομα που πρόκειται να δοθεί στο παιδί, και άλλες πρακτικά αίτια, η ονοματοδοσία συνδέθηκε με την ακολουθία του βαπτίσματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύρια ονόματα Κατηγορία:Θεολογία
Άσπρη Άμμος Καβάλας
Η Άσπρη Άμμος είναι παραθαλάσσιο χωριό της περιφερειακής ενότητας Καβάλας. Υπάγεται διοικητικά στο δήμο Καβάλας και συγκεκριμένα στην ομώνυμη δημοτική κοινότητα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο πληθυσμός του χωριού ανέρχεται στους 48 μόνιμους κατοίκους.
Γενικά στοιχεία
Η Άσπρη Άμμος είναι χτισμένη σε υψόμετρο 50 μέτρων σε απόσταση περίπου 6 χλμ ανατολικά της πόλης της Καβάλας. Αναφέρεται για πρώτη φορά ως αυτόνομος οικισμός κατά την απογραφή του 1961 όταν και είχε 51 κατοίκους ενώ διοικητικά βρισκόταν μέχρι το 1997 εντός των ορίων της επαρχίας Καβάλας. Μετά τις αλλαγές που προήλθαν στην τοπική αυτοδιοίκηση μέσω του σχεδίου Καποδίστρια συμπεριλήφθηκε στον δήμο Καβάλας.Οι κάτοικοι της στην καταγωγή είναι Σαρακατσάνοι που εγκατάσταθηκαν στην περιοχή κατά το 1950. . Κοντά στον οικισμό βρίσκεται παραλία γνωστή για τις θεραπευτικές ιδιότητες της (αμμόλουτρα). .
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Καβάλας Κατηγορία:Χωριά του νομού Καβάλας
Υπόστρωμα
Ο όρος υπόστρωμα που σημαίνει γενικά ο υποκείμενος χώρος κάποιου είδους στρώματος μπορεί ν΄ αφορά:
Βολούμπιλις
H Βολούμπιλις (Λατινική προφορά: [wɔˈɫuːbɪlɪs]; وليلي, romanized: walīlī; Βερβερικές γλώσσες: ⵡⵍⵉⵍⵉ, romanized: wlili) είναι μια μερικώς ανασκαμμένη Βερβερική-ρωμαϊκή πόλη στο Μαρόκο, που βρίσκεται κοντά στην πόλη Μεκνές, και μπορεί να ήταν η πρωτεύουσα του βασιλείου της Μαυριτανίας, τουλάχιστον από την εποχή του βασιλιά Ιόβα Β'. Πριν από την Βολούμπιλις, η πρωτεύουσα του Βασιλείου μπορεί να ήταν η Γκίλντα. Χτισμένη σε μια εύφορη γεωργική περιοχή, αναπτύχθηκε από τον 3ο αιώνα π.Χ. και μετά ως οικισμός Βερβέρων, τότε πρωτοκαρχηδονίων, πριν γίνει πρωτεύουσα του βασιλείου της Μαυριτανίας. Αναπτύχθηκε γρήγορα υπό ρωμαϊκή κυριαρχία από τον 1ο αιώνα μ.Χ. και επεκτάθηκε για να καλύψει περίπου 42 εκτάρια με περίμετρο τοιχών 2,6 χιλιομέτρων. Η πόλη απέκτησε μια σειρά από σημαντικά δημόσια κτήρια τον 2ο αιώνα, συμπεριλαμβανομένης μιας βασιλικής, ενός ναού και της αψίδας του θριάμβου. Η ακμή της, η οποία προήλθε κυρίως από την ελαιοκαλλιέργεια, ώθησε την κατασκευή πολλών ωραίων αρχοντικών με μεγάλα μωσαϊκά δάπεδα.
Τα ερείπια παρέμειναν ουσιαστικά ανέπαφα μέχρι που καταστράφηκαν από σεισμό στα μέσα του 18ου αιώνα και στη συνέχεια λεηλατήθηκαν από Μαροκινούς ηγεμόνες, που αναζητούσαν πέτρες, για να χτίσουν τη Μεκνές. Μόλις στα τέλη του 19ου αιώνα η τοποθεσία αναγνωρίστηκε οριστικά ως αυτή της αρχαίας πόλης Βολούμπιλις. Κατά τη διάρκεια και μετά την περίοδο της γαλλικής κυριαρχίας στο Μαρόκο, ανασκάφηκε περίπου το ήμισυ της τοποθεσίας, αποκαλύπτοντας πολλά ωραία ψηφιδωτά, και μερικά από τα πιο εξέχοντα δημόσια κτήρια και σπίτια υψηλής ποιότητας αναστηλώθηκαν ή ανακατασκευάστηκαν. Σήμερα είναι Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, που έχει χαρακτηριστεί ως "ένα εξαιρετικά καλά διατηρημένο παράδειγμα μιας μεγάλης ρωμαϊκής αποικιακής πόλης στις παρυφές της Αυτοκρατορίας".
Όνομα
Η προέλευση του ονόματός της είναι άγνωστη, αλλά μπορεί να είναι μια λατινοποίηση της λέξης Amazigh Walilt, που σημαίνει πικροδάφνη, η οποία φυτρώνει κατά μήκος των πλευρών της κοιλάδας.
Το λεξικό Lewis & Short Latin δίνει τη λατινική έννοια του "volubilis" ως " αυτό [που] γυρίζει ή (συχνότερα) αυτό [που] γυρίζει από μόνο του, περιστρέφοντας, στροβιλίζοντας, κάνοντας κύκλους, κυλώντας, που περιστρέφεται ." Η λέξη αναφέρεται στις Επιστολές του Οράτιου (I, 2, 43): labitur, et labetur in omne volubilis aevum ("Ρέει και θα ρέει, στροβιλίζεται για πάντα." ) Στα κλασικά λατινικά, το "v" στο "volubilis" προφερόταν σαν "w", κάνοντας την προφορά πιο κοντά στις σύγχρονες αραβικές προφορές.
Ο Τσαρλς-Τζόζεφ Τισσό (1828–1884) ανακάλυψε ότι αυτό που κάποιες πηγές στα Αραβικά αναφέρονταν ως "Qasr Fara'on" (قصر فرعون Παλάτι του Φαραώ) αναφερόταν στην Βολούμπιλις. Αυτός ο όρος ακόμα χρησιμοποιείται από τους ντόπιους. Κάποιες φορές χρησιμοποιούν τη σύντομη φράση ( لقصر El Ksar), που σημαίνει "Το Παλάτι".
Ίδρυση και ρωμαϊκή κατοχή
Χτισμένη σε μια ρηχή πλαγιά κάτω από το βουνό Ζερχούν, η Βολούμπιλις βρίσκεται σε μια κορυφογραμμή πάνω από την κοιλάδα Khoumane (Χουμάν) όπου συναντάται από ένα μικρό παραπόταμο ρέμα που ονομάζεται Φερτάσσα. Έχει θέα σε μια εύφορη προσχωσιγενή πεδιάδα βόρεια της σύγχρονης πόλης Μεκνές. Η περιοχή γύρω από τη Βολούμπιλις έχει κατοικηθεί τουλάχιστον από την Ύστερη Ατλαντική Νεολιθική περίοδο, περίπου 5.000 χρόνια πριν. Οι αρχαιολογικές ανασκαφές στην τοποθεσία έχουν βρει νεολιθική κεραμική με σχέδια παρόμοια με κομμάτια που βρέθηκαν στην Ιβηρική. Τον τρίτο αιώνα π.Χ., οι Καρχηδόνιοι είχαν παρουσία εκεί, όπως αποδεικνύεται από τα ερείπια ενός ναού του Πουνικού θεού Βάαλ και ευρήματα αγγείων και λίθων εγγεγραμμένων στη φοινικική γλώσσα.
Μετά τους Ρωμαίους
H Βολούμπιλις συνέχισε να κατοικείται για αιώνες μετά το τέλος της ρωμαϊκής κυριαρχίας. Σίγουρα ξανακαταλήφθηκε από την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία τον έκτο και τον έβδομο αιώνα, όταν τρεις χριστιανικές επιγραφές χρονολογούνται κατά το επαρχιακό έτος. Όταν έφτασαν οι Άραβες το 708, το όνομα της πόλης άλλαξε σε Oualila ή Walīlī και κατοικήθηκε από τους Awraba, μια φυλή Βερβέρων που προέρχεται από τη Λιβύη. Μεγάλο μέρος του κέντρου της πόλης είχε εγκαταλειφθεί και μετατράπηκε σε νεκροταφείο, ενώ το οικιστικό κέντρο είχε μετακινηθεί στα νοτιοδυτικά της πόλης, όπου χτίστηκε νέο τείχος, για να περιλάβει τη μικρότερη ρωμαϊκή πόλη.
Η Βολούμπιλις παρέμεινε η πρωτεύουσα της περιοχής και στην ισλαμική περίοδο. Στην τοποθεσία έχουν βρεθεί ισλαμικά νομίσματα, που χρονολογούνται στον 8ο αιώνα, που πιστοποιούν την άφιξη του Ισλάμ σε αυτό το μέρος του Μαρόκου. Συγκεντρώνονται έξω από τα τείχη της πόλης, γεγονός που υποδηλώνει ότι ο αραβικός οικισμός παρέμεινε διακριτός από τον οικισμό των Βερβέρων μέσα σε αυτά. Ήταν εδώ που ο Ιντρίς Α' του Μαρόκου ίδρυσε τη δυναστεία των Ιδρισιδών του Μαρόκου το 787-88. Άμεσος απόγονος του ισλαμικού προφήτη, Μωάμεθ, δραπέτευσε στο Μαρόκο από τη Συρία μετά τη μάχη του Φακχ το 787. Ανακηρύχθηκε « ιμάμης» στη Βολούμπιλις, που καταλήφθηκε από τους Awraba, υπό τον Ισάκ ιμπν Μοχάμμαντ. Παντρεύτηκε την Κάνζα, και απέκτησε έναν γιο, τον Ιντρίς Β', ο οποίος ανακηρύχθηκε ιμάμης στη Βολούμπιλις. Ζούσε και αυτός έξω από τα τείχη της πόλης, στις όχθες του Βαντί Χουμάνε, όπου πρόσφατα ανασκάφηκε ένα συγκρότημα ,που μπορεί να ταυτιστεί με την έδρα του. Ο Ιντρίς Α' κατέκτησε το μεγαλύτερο μέρος του Βόρειου Μαρόκου κατά τα τρία χρόνια της βασιλείας του, ιδρύοντας την πόλη Φεζ. Δολοφονήθηκε στη Βολούμπιλις το 791 με εντολή του χαλίφη της Βαγδάτης, Χαρούν αλ-Ρασίντ. Με την πλειοψηφία του, ο Ιντρίς Β' μετακόμισε στη Φεζ, η οποία χρησίμευσε ως νέα πρωτεύουσά του, στερώντας τη Βολούμπιλις από τα τελευταία ίχνη πολιτικής σημασίας του.
Μια μουσουλμανική ομάδα γνωστή ως Rabedis, που είχε επαναστατήσει στην Κόρδοβα στην Αλ-Άνταλους (Ανδαλουσία στη σύγχρονη Ισπανία), εγκαταστάθηκε στη Βολούμπιλις το 818. Αν και οι άνθρωποι συνέχισαν να ζουν στη Βολούμπιλις για αρκετούς ακόμη αιώνες, ήταν πιθανώς σχεδόν έρημη πόλη μέχρι τον 14ο αιώνα. Ο Λέων ο Αφρικανός περιγράφει τα τείχη και τις πύλες της, καθώς και τον τάφο του Ιντρίς, που φυλάσσεται μόνο από δύο ή τρία κάστρα. Το σώμα του μεταφέρθηκε στη συνέχεια στο Μουλάι Ιντρίς Ζερχούν, 3 χιλιόμετρα μακριά, όπου χτίστηκε μεγάλο μαυσωλείο γι' αυτό. Το όνομα της πόλης ξεχάστηκε και ονομάστηκε Ksar Faraoun, ή «Το Κάστρο του Φαραώ», από τους ντόπιους, παραπέμποντας σε έναν θρύλο ότι την είχαν χτίσει οι αρχαίοι Αιγύπτιοι. Ωστόσο, ορισμένα από τα κτήριά του παρέμειναν όρθια, αν και ερειπωμένα, μέχρι τον 17ο αιώνα, όταν ο Μουλάι Ισμαήλ λεηλάτησε την τοποθεσία, για να παράσχει οικοδομικό υλικό για τη νέα αυτοκρατορική του πρωτεύουσα στη Μεκνές. Ο σεισμός της Λισαβόνας του 1755 προκάλεσε περαιτέρω σοβαρές καταστροφές. Ωστόσο, ο Άγγλος αρχαιολόγος Τζον Γουίντους είχε σκιαγραφήσει την τοποθεσία το 1722. Στο βιβλίο του A Journey to Mequinez το 1725, ο Γουίντους περιέγραψε τη σκηνή:
Ανασκαφή, αποκατάσταση και καταχώριση στην λίστα UNESCO
Μεγάλο μέρος της Βολούμπιλις ανασκάφηκε από τους Γάλλους κατά τη διάρκεια της κυριαρχίας τους στο γαλλικό Μαρόκο μεταξύ 1912 και 1955, αλλά οι ανασκαφές στην τοποθεσία ξεκίνησαν δεκαετίες νωρίτερα. Από το 1830, όταν η γαλλική κατάκτηση της Αλγερίας ξεκίνησε τη διαδικασία επέκτασης της γαλλικής κυριαρχίας σε μεγάλο μέρος της βόρειας, δυτικής και κεντρικής Αφρικής, η αρχαιολογία συνδέθηκε στενά με τη γαλλική αποικιοκρατία. Ο γαλλικός στρατός ανέλαβε επιστημονικές εξερευνήσεις ήδη από τη δεκαετία του 1830 και μέχρι τη δεκαετία του 1850 ήταν της μόδας για τους Γάλλους αξιωματικούς να ερευνούν τις ρωμαϊκές αρχαιότητες κατά τη διάρκεια της άδειας και του ελεύθερου χρόνου τους. Στα τέλη του 19ου αιώνα, οι Γάλλοι αρχαιολόγοι αναλάμβαναν μια εντατική προσπάθεια, για να αποκαλύψουν το προ-ισλαμικό παρελθόν της βορειοδυτικής Αφρικής μέσω ανασκαφών και αναστηλώσεων αρχαιολογικών χώρων. Οι Γάλλοι είχαν μια πολύ διαφορετική αντίληψη για την ιστορική διατήρηση από αυτή των Μαροκινών Μουσουλμάνων. Όπως το θέτει ο ιστορικός Γκουεντολίν Ράιτ, «η ισλαμική αίσθηση της ιστορίας και της αρχιτεκτονικής βρήκε την έννοια της ανάδειξης μνημείων εντελώς ξένη», η οποία «έδωσε στους Γάλλους την απόδειξη της πεποίθησης ότι μόνο αυτοί μπορούσαν να εκτιμήσουν πλήρως το μαροκινό παρελθόν και την ομορφιά του». Ο Emile Pauty από το Institut des Hautes Études Marocaines επέκρινε τους Μουσουλμάνους για την άποψη ότι «το πέρασμα του χρόνου δεν είναι τίποτα» και τους κατηγόρησε ότι «άφησαν τα μνημεία τους να καταστραφούν με τόση αδιαφορία, που κάποτε έδειχναν θέρμη στο χτίσιμο τους."
Το γαλλικό πρόγραμμα ανασκαφών στη Βολούμπιλις και σε άλλες τοποθεσίες στην ελεγχόμενη από τους Γάλλους Βόρεια Αφρική (στην Αλγερία και την Τυνησία) είχε μια ισχυρή ιδεολογική συνιστώσα. Η αρχαιολογία στις ρωμαϊκές τοποθεσίες χρησιμοποιήθηκε ως όργανο της αποικιοκρατικής πολιτικής, για να γίνει σύνδεση μεταξύ του αρχαίου ρωμαϊκού παρελθόντος και των νέων «λατινικών» κοινωνιών, που οι Γάλλοι έχτιζαν στη Βόρεια Αφρική. Το πρόγραμμα περιελάμβανε εκκαθάριση σύγχρονων κατασκευών, που χτίστηκαν σε αρχαίες τοποθεσίες, ανασκαφές ρωμαϊκών πόλεων και επαύλεων και ανακατασκευή μεγάλων αστικών κατασκευών, όπως οι αψίδες του θριάμβου. Οι ερειπωμένες πόλεις, όπως το Τιμγκάντ στην Αλγερία, ανασκάφηκαν και εκκαθαρίστηκαν σε μαζική κλίμακα. Τα λείψανα προορίζονταν να χρησιμεύσουν, όπως το έθεσε ένας συγγραφέας, ως «μάρτυρας μιας ώθησης προς τον εκρωμαϊσμό».
Αυτό το θέμα είχε απήχηση σε άλλους επισκέπτες του αρχαιολογικού χώρου. Η Αμερικανίδα συγγραφέας Ίντιθ Γουόρτον επισκέφτηκε το 1920 και τόνισε αυτό που είδε ως την αντίθεση μεταξύ «δύο εξουσιών, που κοίταζαν η μία την άλλη στην κοιλάδα», τα ερείπια της Βολούμπιλις και «της κωνικής λευκής πόλης Μουλάι Ιντρίς, της Ιερής Πόλης του Μαρόκο". Έβλεπε τη νεκρή πόλη να αντιπροσωπεύει «ένα σύστημα, μια τάξη, μια κοινωνική αντίληψη, που εξακολουθεί να διατρέχει όλους τους σύγχρονους τρόπους μας». Αντίθετα, είδε την πολύ ζωντανή πόλη του Μουλάι Ιντρίς ως «την πιο νεκρή και απορροφημένη σε ένα ακατανόητο παρελθόν από οποιοδήποτε κατεστραμμένο επιστύλιο της Ελλάδας ή της Ρώμης». Όπως το θέτει η Σάρα Μπέρντ Ράιτ από το Πανεπιστήμιο του Ρίτσμοντ, ο Γουόρτον είδε τη Βολούμπιλις ως σύμβολο του πολιτισμού και τον Μουλάι Ιντρίς ως σύμβολο της βαρβαρότητας. Το κρυφό νόημα είναι ότι «λεηλατώντας το ρωμαϊκό φυλάκιο, το Ισλάμ κατέστρεψε τη μοναδική του ευκαιρία να οικοδομήσει μια πολιτισμένη κοινωνία». Ευτυχώς για το Μαρόκο, «η πολιτική σταθερότητα που τους βοηθά η Γαλλία να αποκτήσουν θα δώσει επιτέλους χρόνο στις ανώτερες ιδιότητές τους για καρποφορία»  —σε μεγάλο βαθμό το θέμα που ήθελαν να περάσουν οι γαλλικές αποικιακές αρχές. Ο Χιλέρ Μπέλλοκ, επίσης, μίλησε για την εντύπωσή του ότι είναι «μάλλον μια ιστορία και αντίθεση. Εδώ βλέπετε πόσο εντελώς η νέα θρησκεία του Ισλάμ πλημμύρισε και έπνιξε την κλασική και χριστιανική παράδοση»
Οι πρώτες ανασκαφές στη Βολούμπιλις διεξήχθησαν από τον Γάλλο αρχαιολόγο Ανρί ντε λα Μαρτινιέρ μεταξύ 1887 και 1892. Το 1915 ο Χιμπέρτ Λιοτέ, ο στρατιωτικός κυβερνήτης του γαλλικού Μαρόκου, ανέθεσε στους Γάλλους αρχαιολόγους Μαρσέλ και Ζέιν Ντιουλαφουά να πραγματοποιήσουν εκδρομές στη Βολούμπιλις. Αν και η κακή υγεία της Ζέιν σήμαινε ότι δεν ήταν σε θέση να εκτελέσουν το πρόγραμμα εργασίας, που κατάρτισαν για τον Λιοτέ, η εργασία προχώρησε ούτως ή άλλως υπό τον Λουί Σατελέν. Οι Γάλλοι αρχαιολόγοι βοηθήθηκαν από χιλιάδες Γερμανούς αιχμαλώτους πολέμου, που είχαν αιχμαλωτιστεί κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και είχαν δανειστεί στους ανασκαφείς από τον Λιοτέ. Οι ανασκαφές συνεχίστηκαν μέχρι το 1941, όταν ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος σταμάτησε.
Μετά τον πόλεμο, οι ανασκαφές ξεκίνησαν ξανά υπό τις γαλλικές και μαροκινές αρχές (μετά την ανεξαρτησία του Μαρόκου το 1955) και ξεκίνησε ένα πρόγραμμα αποκατάστασης και ανοικοδόμησης. Η Αψίδα του Καρακάλλα είχε ήδη αποκατασταθεί το 1930–34. Ακολούθησαν ο ναός του Καπιτωλίου το 1962, η βασιλική το 1965–67 και η Πύλη Τίνγκις το 1967. Διάφορα ψηφιδωτά και σπίτια συντηρήθηκαν και αναστηλώθηκαν το 1952–55. Τα τελευταία χρόνια, ένα από τα εργαστήρια παραγωγής ελαιολάδου στο νότιο άκρο της πόλης έχει ανακαινιστεί και επιπλωθεί με αντίγραφο ρωμαϊκού ελαιοτριβείου. Αυτές οι αποκαταστάσεις δεν ήταν χωρίς διαμάχες. Μια ανασκόπηση που πραγματοποιήθηκε για την UNESCO το 1997 ανέφερε ότι "ορισμένες από τις ανακατασκευές, όπως αυτές της αψίδας του θριάμβου, του καπιτωλίου και του ελαιοτριβείου, είναι ριζικές και βρίσκονται στο όριο της επί του παρόντος αποδεκτής πρακτικής".
Από το 2000, οι ανασκαφές που πραγματοποιήθηκαν από το University College του Λονδίνου και το Μαροκινό Ινστιτούτο National des Sciences de l'Archéologie et du Patrimoine υπό τη διεύθυνση των Ελίζαμπεθ Φέντρες, Γκατεάνο Παλούμπο και Χασάν Λιμάν αποκάλυψαν αυτό που πιθανότατα θα έπρεπε να ερμηνευθεί ως η έδρα του Ιντρίς Α' ακριβώς κάτω από το τείχη της ρωμαϊκής πόλης στα δυτικά του αρχαίου κέντρου της πόλης. Οι ανασκαφές εντός των τειχών αποκάλυψαν επίσης ένα τμήμα της πρώιμης μεσαιωνικής πόλης. Σήμερα, πολλά αντικείμενα, που βρέθηκαν στη Βολούμπιλις εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ραμπάτ.
Η UNESCO κατέταξε τη Βολούμπιλις ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς το 1997. Στη δεκαετία του 1980, το Διεθνές Συμβούλιο Μνημείων και Τοποθεσιών (ICOMOS) διοργάνωσε τρία συνέδρια, για να αξιολογήσει πιθανές υποψηφιότητες στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς για τοποθεσίες στη Βόρεια Αφρική. Συμφωνήθηκε ομόφωνα ότι η Βολούμπιλις ήταν καλή υποψηφιότητα για τον κατάλογο και το 1997 το ICOMOS συνέστησε να εγγραφεί ως «εξαιρετικά καλά διατηρημένο παράδειγμα μιας μεγάλης ρωμαϊκής αποικιακής πόλης στις παρυφές της Αυτοκρατορίας», το οποίο αποδέχτηκε η UNESCO.
Διάταξη της πόλης και υποδομές
Πριν από τη ρωμαϊκή κατοχή, η Βολούμπιλις κάλυπτε μια έκταση περίπου 12 εκταρίων, χτισμένη σε μια κορυφογραμμή σε σχήμα V μεταξύ των Φερτάσα και Κουμάν βαντίς σε έναν άξονα περίπου βορρά-νότου. Αναπτύχθηκε σε ένα αρκετά κανονικό μοτίβο τυπικό των φοινικικών/καρχηδονιακών οικισμών και περικλειόταν από ένα σύνολο τειχών. Επί Ρωμαίων, η πόλη επεκτάθηκε σημαντικά στον άξονα βορειοανατολικά-νοτιοδυτικά, αυξάνοντας σε έκταση σε περίπου 42 εκταρίων. Τα περισσότερα από τα δημόσια κτήρια της πόλης κατασκευάστηκαν στο παλαιότερο τμήμα της πόλης. Τα μεγάλα σπίτια για τα οποία φημίζεται η Βολούμπιλις βρίσκονται στο νεότερο τμήμα, πίσω από τον Decumanus Maximus (κεντρικός δρόμος), που διχοτομούσε το τμήμα της ρωμαϊκής εποχής της πόλης. Το decumanus ήταν πλακόστρωτο, με πεζοδρόμια εκατέρωθεν, και ήταν επενδεδυμένο με στοές εκατέρωθεν, πίσω από τις οποίες υπήρχαν δεκάδες καταστήματα. Η Αψίδα του Καρακάλλα σηματοδοτεί το σημείο στο οποίο συγχωνεύονται οι παλιές και οι νέες πόλεις. Αφού το υδραγωγείο ερήμωσε με το τέλος της ρωμαϊκής κατοχής, μια νέα οικιστική περιοχή κατασκευάστηκε στα δυτικά κοντά στο Βαντί Κουμάν.
Η ύδρευση της πόλης γινόταν από ένα υδραγωγείο, που έτρεχε από μια πηγή στους λόφους πίσω από την πόλη. Το υδραγωγείο μπορεί να κατασκευάστηκε γύρω στο 60–80 μ.Χ. και στη συνέχεια ανακατασκευάστηκε σε αρκετές περιπτώσεις. Ένα περίτεχνο δίκτυο καναλιών τροφοδοτούσε τα σπίτια και τα δημόσια λουτρά από τη δημοτική παροχή και μια σειρά αποχετεύσεων μετέφερε τα λύματα στον ποταμό. Το υδραγωγείο έτρεχε κάτω από τον Decumanus Secundus, έναν δρόμο, που ήταν παράλληλος με τον Decumanus Maximus και κατέληγε σε ένα μεγάλο σιντριβάνι στο κέντρο της πόλης κοντά στην Αψίδα του Καρακάλλα. μικρογραφία| Η Βασιλική και ο ναός του Καπιτωλίου Το μεγαλύτερο μέρος του αρχικού προ-ρωμαϊκού τείχους της πόλης χτίστηκε ή καταστράφηκε, αλλά ένα τμήμα 77 μέτρων του αρχικού τοίχου, που ήταν φτιαγμένο από τούβλα λάσπης σε πέτρινο θεμέλιο, φαίνεται ακόμα κοντά στον τύμβο. Τα τείχη της ρωμαϊκής πόλης εκτείνονται για 2,6 χιλιόμετρα και ο μέσος όρος πάχους είναι 1,6 μέτρα. Χτισμένοι από μπάζα τοιχοποιίας και τέφρας, σώζονται ως επί το πλείστον. Κατά μήκος των τειχών υπήρχαν 34 πύργοι, χωρισμένοι σε διαστήματα περίπου ενός ανά 50 μέτρα, και έξι κύριες πύλες που πλαισιώθηκαν από πύργους. Ένα τμήμα του ανατολικού τοίχου έχει ανακατασκευαστεί σε ύψος 1,5 μέτρα. Η πύλη Τίνγκις, επίσης ανακατασκευασμένη, σηματοδοτεί τη βορειοανατολική είσοδο της Βολούμπιλις. Κατασκευάστηκε το 168/169 μ.Χ. – η ημερομηνία είναι γνωστή λόγω της ανακάλυψης ενός νομίσματος εκείνης της χρονιάς, που σκόπιμα ενσωματώθηκε στη λιθοδομή της πύλης από τους κατασκευαστές του.
Ένα πρώιμο μεσαιωνικό τείχος βρίσκεται στα δυτικά της Αψίδας του Καρακάλλα. Χτίστηκε μετά το τέλος της Ρωμαϊκής κατοχής, προφανώς κάποια στιγμή τον 5ο ή 6ο αιώνα, για να προστατεύσει την ανατολική πλευρά της νέας οικιστικής περιοχής της πόλης. Είχε προσανατολισμό βορρά-νότου και κατασκευάστηκε με πέτρα που λεηλατήθηκε από ερειπωμένα κτήρια σε άλλα σημεία των εγκαταλελειμμένων περιοχών της πόλης.
Εμπόριο
εναλλ.=A reconstructed olive press from Volubilis consisting of a circular stone basin with a circular stone inset, atop which a long wooden bar is fixed|δεξιά|μικρογραφία| Ένα ανακατασκευασμένο ρωμαϊκό ελαιοτριβείο στη Βολούμπιλις Κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους, η Βολούμπιλις ήταν σημαντικός παραγωγός ελαιολάδου. Τα ερείπια κτηρίων αφιερωμένων στο ελαιοτριβείο εξακολουθούν να είναι εύκολα ορατά, όπως και τα ερείπια των αρχικών πατητηρίων και ελαιοτριβείων. Ένα τέτοιο κτήριο έχει ανακατασκευαστεί με αντίγραφο πλήρους μεγέθους ρωμαϊκού ελαιοτριβείου. Το ελαιόλαδο ήταν βασικό προϊόν στη ζωή της πόλης, καθώς δεν ήταν απλώς ένα τρόφιμο, αλλά χρησιμοποιήθηκε επίσης για λάμπες, μπάνιο και φάρμακα, ενώ οι λιωμένες ελιές δίνονταν ως τροφή σε ζώα ή στεγνώνονταν και χρησιμοποιούνταν ως καύσιμο για τα λουτρά. Για το λόγο αυτό, ακόμη και μερικά από τα μεγαλύτερα αρχοντικά είχαν τα δικά τους ελαιοτριβεία. Πενήντα οκτώ συγκροτήματα κτηρίων παραγωγής λαδιού έχουν μέχρι στιγμής ανακαλυφθεί στη Βολούμπιλις. Στεγάζονταν εκεί ένα τυποποιημένο σύνολο κτηρίων: ένας μύλος, που χρησιμοποιείται για τη σύνθλιψη των ελιών, μια λεκάνη παροχέτευσης για την άντληση του λαδιού από τις πατημένες ελιές και μια πρέσα, που περιλάμβανε ένα αντίβαρο, ένα πτερύγιο ή εγκάρσια ράβδο και τα ξύλινα στηρίγματα μέσα στα οποία το πτερύγιο είχε στερεωθεί. Οι ελιές αρχικά θρυμματίζονταν σε πάστα και στη συνέχεια τοποθετούνταν σε πλεκτά καλάθια που πιέζονταν. Το ελαιόλαδο έτρεχε στη λεκάνη απορροής, στην οποία προστέθηκε νερό περιοδικά, για να επιπλέει το ελαφρύτερο λάδι στην επιφάνεια. Αυτό στη συνέχεια αφαιρέθηκε από τη λεκάνη και χυνόταν σε αμφορείς. Υπάρχουν επίσης σημαντικές ενδείξεις ότι η πόλη είναι ένα ζωντανό εμπορικό κέντρο. Έχουν εντοπιστεί περισσότερα από 121 καταστήματα μέχρι στιγμής, πολλά από αυτά αρτοποιεία, και κρίνοντας από τον αριθμό των μπρούτζινων αντικειμένων, που βρέθηκαν στην τοποθεσία, μπορεί επίσης να ήταν κέντρο παραγωγής ή διανομής χάλκινων έργων τέχνης.
Αξιοσημείωτα κτήρια
δεξιά|μικρογραφία| Κάτοψη του Βολούμπιλις, με μερικά από τα πιο αξιόλογα κτήρια Παρόλο που έχει ανασκαφεί μόνο το ήμισυ περίπου του Βολούμπιλις, ορισμένα εξέχοντα δημόσια κτήρια εξακολουθούν να είναι ορατά και μερικά, κυρίως μια βασιλική και μια αψίδα θριάμβου, έχουν ανακατασκευαστεί. Πολλά ιδιωτικά κτήρια, συμπεριλαμβανομένων των αρχοντικών της ελίτ της πόλης, έχουν επίσης αποκαλυφθεί. Είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτα για τα ωραία ψηφιδωτά, που έχουν ανακαλυφθεί σε μια σειρά από κτήρια και τα οποία βρίσκονται ακόμη επί τόπου στα σπίτια όπου είχαν τοποθετηθεί. Τα κτήρια κατασκευάστηκαν ως επί το πλείστον από γκρι-μπλε ασβεστόλιθο, που είχε εξορυχθεί στην περιοχή. Πολύ λίγα απομένουν από τον αρχικό οικισμό των Πουνικών, καθώς βρίσκεται κάτω από τα μεταγενέστερα ρωμαϊκά κτήρια.
Ένας μεγάλος τύμβος αβέβαιης προέλευσης και σκοπού βρίσκεται περίπου στο μέσο της ανασκαφικής περιοχής, ανάμεσα στο παλιό και το νέο τμήμα της πόλης. Διάφορες θεωρίες έχουν διατυπωθεί, για να το εξηγήσουν, όπως ότι ήταν χώρος ταφής, κάποιου είδους θρησκευτική κατασκευή, ταφικό μνημείο ή μνημείο ρωμαϊκής νίκης. Ωστόσο, αυτές παραμένουν αναπόδεικτες υποθέσεις.
Δημόσια κτήρια
Δύο μεγάλα δημόσια κτήρια είναι εύκολα ορατά στο κέντρο της πόλης – η βασιλική και ο ναός του Καπιτωλίου. Η βασιλική χρησιμοποιήθηκε για την απονομή της δικαιοσύνης και τη διακυβέρνηση της πόλης. Ολοκληρώθηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μεκρίνου στις αρχές του 3ου αιώνα, είναι μια από τις ωραιότερες ρωμαϊκές βασιλικές στην Αφρική και πιθανότατα έχει διαμορφωθεί σύμφωνα με αυτή του Leptis Magna στη Λιβύη. Το κτήριο έχει 42,2 μέτρα μήκος και 22,3 μέτρα πλάτος και ήταν αρχικά διώροφο. Στο εσωτερικό του κυριαρχούν δύο σειρές κιόνων, που πλαισιώνουν τις αψίδες σε κάθε άκρο του κτηρίου όπου κάθονταν οι δικαστές. Ο εξωτερικός τοίχος της βασιλικής, που είναι αντιμέτωπος με κίονες, έχει θέα στο φόρουμ όπου γίνονταν αγορές. Μικροί ναοί και δημόσια γραφεία ήταν επίσης στη σειρά των 1.300 τ.μ. του φόρουμ, που θα ήταν γεμάτο αγάλματα αυτοκρατόρων και τοπικών αξιωματούχων, από τα οποία έχουν απομείνει μόνο τα βάθρα. Δεν είναι πολλά γνωστά για τα δημόσια κτήρια, που υπήρχαν στο Βολούμπιλις πριν από τις αρχές του 3ου αιώνα, καθώς τα κτήρια, που είναι ορατά σήμερα χτίστηκαν στα θεμέλια παλαιότερων κτισμάτων.
Ο ναός του Καπιτωλίου στέκεται πίσω από τη βασιλική μέσα σε αυτό που αρχικά θα ήταν μια τοξωτή αυλή. Ένας βωμός στέκεται στην αυλή μπροστά από 13 σκαλοπάτια, που οδηγούν στον κορινθιακό ναό που είχε ένα ενιαίο σηκό. Το κτήριο είχε μεγάλη σημασία για την πολιτική ζωή καθώς ήταν αφιερωμένο στις τρεις κύριες θεότητες του ρωμαϊκού κράτους, τον Δία, τον Γιούνο και τη Μινέρβα. Οι αστικές συνελεύσεις γίνονταν μπροστά από το ναό, για να παρακαλέσουν τη βοήθεια των θεών ή για να τους ευχαριστήσουν για τις επιτυχίες σε μεγάλα πολιτικά εγχειρήματα, όπως οι πόλεμοι. Η διάταξη του ναού, που βλέπει προς τον πίσω τοίχο της βασιλικής, είναι κάπως ασυνήθιστη και έχει προταθεί ότι μπορεί να χτίστηκε πάνω από υπάρχον ιερό. Μια επιγραφή που βρέθηκε το 1924 αναφέρει ότι ανακατασκευάστηκε το 218. Αποκαταστάθηκε εν μέρει το 1955 και αναστηλώθηκε ουσιαστικότερα το 1962, ανακατασκευάζοντας 10 από τα 13 σκαλοπάτια, τους τοίχους του σηκού και τους κίονες. Υπήρχαν άλλα τέσσερα μικρά ιερά μέσα στον περίβολο του ναού, ένα από τα οποία ήταν αφιερωμένο στην Αφροδίτη.
Στην πόλη υπήρχαν άλλοι πέντε ναοί, από τους οποίους ο πιο αξιοσημείωτος είναι ο λεγόμενος «Ναός του Κρόνου», που βρισκόταν στην ανατολική πλευρά της Βολούμπιλις. Φαίνεται ότι χτίστηκε πάνω ή μετατράπηκε από έναν παλαιότερο ναό των Πουνικών, ο οποίος μπορεί να ήταν αφιερωμένος στον Μπάαλ. Είναι ένα ιερό με περιβάλλοντα τοίχο και τρίπλευρη στοά. Στο εσωτερικό του υπήρχε ένας μικρός ναός με σηκό χτισμένο σε ρηχό βάθρο. Η παραδοσιακή ταύτιση του ναού με τον Κρόνο είναι καθαρά υποθετική και δεν έχει γίνει γενικά αποδεκτή. Η Βολούμπιλις διέθετε επίσης τουλάχιστον τρία δημόσια λουτρά. Μερικά ψηφιδωτά είναι ακόμα ορατά στα Λουτρά του Γαλλιηνού, τα οποία ανακαινίστηκαν από αυτόν τον αυτοκράτορα τη δεκαετία του 260, για να γίνουν τα πιο πολυτελή λουτρά της πόλης. Τα κοντινά βόρεια λουτρά ήταν τα μεγαλύτερα στην πόλη, καλύπτοντας μια έκταση περίπου 1.500 τ.μ.. Πιθανόν να χτίστηκαν την εποχή του Αδριανού.
Αψίδα του Θριάμβου
Η Αψίδα του Καρακάλλα είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά αξιοθέατα της Βολούμπιλις, που βρίσκεται στο τέλος του κεντρικού δρόμου της πόλης, του Decumanus Maximus. Αν και δεν είναι αρχιτεκτονικά εξαιρετικό, η αψίδα του θριάμβου σχηματίζει μια εντυπωσιακή οπτική αντίθεση με τη μικρότερη πύλη Τίνγκις στο μακρινό άκρο του decumanus. Χτίστηκε το 217 από τον κυβερνήτη της πόλης, Μάρκο Αυρήλιο Σεβαστένους, για να τιμήσει τον αυτοκράτορα Καρακάλλα και τη μητέρα του Ιουλία Δόμνα. Ο Καρακάλλας ήταν ο ίδιος Βορειοαφρικανός και πρόσφατα είχε επεκτείνει τη ρωμαϊκή υπηκοότητα στους κατοίκους των επαρχιών της Ρώμης. Ωστόσο, όταν τελείωσε η αψίδα, τόσο ο Καρακάλλας όσο και η Ιούλια είχαν δολοφονηθεί από έναν σφετεριστή.
Η αψίδα είναι κατασκευασμένη από τοπική πέτρα και στην κορυφή της αρχικά βρισκόταν ένα χάλκινο άρμα, που το έσερναν έξι άλογα. Αγάλματα νυμφών έριχναν νερό σε λαξευμένες μαρμάρινες λεκάνες στη βάση της καμάρας. Ο Καρακάλλας και η Ιουλία Δόμνα παριστάνονται σε προτομές, αν και αυτές έχουν παραμορφωθεί. Το μνημείο ανακατασκευάστηκε από τους Γάλλους μεταξύ 1930 και 1934. Ωστόσο, η αποκατάσταση είναι ημιτελής και αμφισβητούμενης ακρίβειας. Η επιγραφή στην κορυφή του τόξου ανακατασκευάστηκε από τα θραύσματα, που παρατήρησε ο Γουίντους το 1722, τα οποία είχαν διασκορπιστεί στο έδαφος μπροστά από την αψίδα.
Σπίτια και παλάτια
Τα σπίτια, που βρέθηκαν στη Βολούμπιλις κυμαίνονται από πλούσια διακοσμημένα αρχοντικά έως απλές δίχωρες κατασκευές από τούβλα από λάσπη, που χρησιμοποιούσαν οι φτωχότεροι κάτοικοι της πόλης. Ο σημαντικός πλούτος της πόλης μαρτυρείται από τον περίτεχνο σχεδιασμό των σπιτιών των πλουσίων, μερικά από τα οποία έχουν μεγάλα ψηφιδωτά ακόμα in situ. Έχουν ονομαστεί από τους αρχαιολόγους από τα κύρια ψηφιδωτά τους (ή άλλα ευρήματα):
εναλλ.=A bronze bust of the head and shoulders of a middle-aged man, with the word "CATO" inscribed across the chest|δεξιά|μικρογραφία| Η χάλκινη προτομή του [[Μάρκος Πόρκιος Κάτων|Κάτωνα του νεότερου, που βρέθηκε στον Οίκο της Αφροδίτης το 1918]]
Στο ίδιο κτήριο ανακαλύφθηκε επίσης το 1918 μια χάλκινη προτομή εξαιρετικής ποιότητας, που απεικονίζει τον Κάτωνα τον νεότερο. Ένα από τα πιο αξιοσημείωτα αντικείμενα, που ανακαλύφθηκαν στη Βολούμπιλις, εκτίθεται τώρα στο Αρχαιολογικό Μουσείο στο Ραμπάτ. Ήταν ακόμα στο αρχικό του βάθρο όταν εντοπίστηκε από τους αρχαιολόγους. Η προτομή έχει χρονολογηθεί στην εποχή του Νέρωνα ή του Βεσπασιανού και μπορεί να είναι αντίγραφο μιας προτομής, που δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια της ζωής του Κάτωνα ή λίγο αργότερα. Η επιγραφή του προσδιορίζει το θέμα του ως ρήτορα. Μια άλλη εξαιρετική προτομή, που απεικονίζει έναν ελληνιστικό πρίγκιπα, ανακαλύφθηκε σε ένα αρτοποιείο απέναντι. Φαίνεται ότι έγινε την ίδια εποχή με την προτομή του Κάτωνα και μπορεί κάλλιστα να προέρχεται από τον Οίκο της Αφροδίτης, όπου ένα άδειο βάθρο σε άλλο δωμάτιο υποδηλώνει ότι ο Κάτων είχε ένα συνοδευτικό κομμάτι. Η προτομή, η οποία εκτίθεται επίσης στο Ραμπάτ, προσδιορίζεται συνήθως ως Ιόβα Β', αλλά άλλες πιθανότητες περιλαμβάνουν τον Ιέρωνα Β' των Συρακουσών, τον Κλεομένη Γ' της Σπάρτης, τον Ιόβα Α' ή τον Αννίβα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στο Μαρόκο Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Μαρόκο Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Χέρμαν φαν Σβάνεφελτ
Ο Χέρμαν φαν Σβάνεφελτ (Herman van Swanevelt, 1603 – 1655) ήταν Ολλανδός ζωγράφος και χαράκτης της εποχής του μπαρόκ.
Βιογραφία
Ο Χέρμαν γεννήθηκε στο Βούρντεν (Woerden) σε οικογένεια οικονομικά ευκατάστατων τεχνιτών, των οποίων οι πρόγονοι περιλάμβαναν τον διάσημο ζωγράφο Λούκας φαν Λέιντεν. Η ταυτότητα του δασκάλου του φαν Σβάνεφελτ παραμένει μυστήριο. Μια νέα υπόθεση δείχνει ότι ήταν μαθητής του Βίλλεμ Μπόιτεβεχ. Ζωγράφισε τα πρώτα του υπογεγραμμένα και χρονολογημένα έργα το 1623 στο Παρίσι. Το 1629 μετακόμισε στη Ρώμη, όπου ζωγράφισε πολλά τοπία, και εισήγαγε έναν νέο τύπο ειδυλλιακού τοπίου με ηλιόλουστα «contrejours» που αντανακλούν τις ώρες της ημέρας. Ο φαν Σβάνεφελτέγινε μέλος των Bentvueghels. Σε αυτούς το ψευδώνυμό του ήταν «heremiet» (ερημίτης), γιατί προτιμούσε να εργάζεται μόνος του.
Το 1641 επέστρεψε στο Παρίσι, όπου παρέμεινε εκτός από περιστασιακές επισκέψεις στη γενέτειρά του Βούρντεν. Έγινε μέλος της Académie Royale de Peinture et de Sculpture το 1651. Βοήθησε στη διακόσμηση του Hôtel Lambert και έκανε πολλά σχέδια και χαρακτικά. Οι προστάτες του στη Γαλλία ήταν ο Καρδινάλιος Ρισελιέ και ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΔ΄ της Γαλλίας. Ο φαν Σβάνεφελτ ζούσε στη Rue du Temple όταν απεβίωσε.
Τέχνη
Στις αρχές της δεκαετίας του 1630 η ανάπτυξή του γίνεται παράλληλα με του Λορραίν, κάτι αναμενόμενο. Κατά τη δεκαετία του '30 ο φαν Σβάνεφελτ βελτίωσε τα ειδυλλιακά του τοπία. Ο φαν Σβάνεφελτ ήταν σημαντικός σύνδεσμος μεταξύ της πρώτης γενεάς Ολλανδών ζωγράφων με ιταλικό ύφος, όπως ο Κορνέλις φαν Πολύλενμπουρχ και ο Μπαρτολομέους Μπρέινμπερχ, και εκείνων της δεύτερης γενεάς, που μιμήθηκαν τις μνημειακές συνθέσεις του και τον χειρισμό του ηλιακού φωτός του Νότου. Την τελευταία δεκαετία της ζωής του, όταν ο φαν Σβάνεφελτ έκανε μερικά ταξίδια στο Βούρντεν, ζωγράφισε επίσης ολλανδικά τοπία, αλλά με το τυπικό φως του ήλιου του Νότου.
Έργα
Για μεγάλο χρονικό διάστημα, οι μόνες τοιχογραφίες που αποδίδονταn στον φαν Σβάνεφελτ ήταν οι δύο "lunettes" στο σκευοφυλάκιο της Σάντα Μαρία Σόπρα Μινέρβα, από τις οποίες μόνον η μία διασώθηκε. Η ιστορικός τέχνης Σούζαν Ράσελ πρότεινε να αποδοθεί σε αυτόν η ζωφόρος με επτά σκηνές από τη ζωή του Ιωσήφ της Παλαιάς Διαθήκης στην ανατολική πτέρυγα του Παλάτσο Παμφίλι στην Πιάτσα Ναβόνα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Ρούμπενς Μπαρικέλο
Ο Ρούμπενς Μπαρικέλο (πλήρες ονοματεπώνυμο Ρούμπενς Γκονσάλβες Μπαρικέλο) (γεν. στο Σάο Πάολο στις 23 Μαΐου του 1972) είναι Βραζιλιάνος οδηγός αγώνων. Αγωνίστηκε στο παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 μέχρι και τη σεζόν του 2011. Από το 2012 οδηγεί στην Αμερική, στα Indy Cars. Η αποχώρηση του Μίχαελ Σουμάχερ στο τέλος του 2006 έκανε τον Μπαρικέλο τον πιο πεπειραμένο οδηγό στο grid. Το 2007 ο Μπαρικέλο ήταν ο μόνος από τους ενεργούς ακόμα οδηγούς που είχε αγωνιστεί ενάντια στον Άιρτον Σένα. Το 2008 έσπασε το ρεκόρ του Ριτσιάρντο Πατρέζε, καθώς ξεπέρασε τις 257 συμμετοχές, όντας έτσι ο πιο πεπειραμένος οδηγός στην ιστορία της Φόρμουλα 1. Το 2010, πέτυχε ένα μεγάλο επίτευγμα, ξεπερνώντας τις 300 συμμετοχές. Μαζί με τον Τζένσον Μπάτον (307) είναι οι μόνοι που το έχουν καταφέρει μέχρι σήμερα. Από διαβασμένους και φανατικούς οπαδούς της Φόρμουλα 1, θεωρείται απο τους πιο άτυχους και αδικημένους οδηγούς, μαζί με άλλους όπως ο Ζαν Αλεζί, ο Γκέρχαρντ Μπέργκερ και ο Τζιανκάρλο Φιζικέλα.
Πρώτα χρόνια
Ο Μπαρικέλο γεννήθηκε στις 23 Μαΐου του 1972 στο Σάο Πάολο. Ο πατέρας του λέγεται και αυτός Ρούμπενς. Έτσι από μικρός είχε το παρατσούκλι Rubinho (Ρουμπίνιο, σημαινει "μικρός Ρουμπενς" στα πορτογαλικά), με το οποίο τον φωνάζουν μέχρι και σήμερα. Προερχόμενος από πολύ φτωχή οικογένεια, άρχισε να οδηγεί στα καρτ σε ηλικία 6 χρονών. Ήταν ένας εξαιρετικά ελπιδοφόρος οδηγός στα πρώτα του χρόνια, αφού κέρδισε πέντε τίτλους καρτ στη Βραζιλία πριν φύγει για την Ευρώπη για να αγωνιστεί στη Φόρμουλα Λότους το 1990. Στην πρώτη του χρονιά εκεί κέρδισε το πρωτάθλημα, κάτι που ξαναπέτυχε το επόμενο έτος στη βρετανική Φόρμουλα 3, κερδίζοντας τον (αργότερα αντίπαλό του και στη F1) Ντέιβιντ Κούλθαρντ. Έφθασε πολύ κοντά στη Φόρμουλα 1 σε ηλικία 19 ετών, αλλά τελικά αγωνίστηκε στη Φόρμουλα 2 (τότε ονομαζόταν Φόρμουλα 3000). Δεν πήρε κανένα τίτλο, αλλά η τρίτη θέση βοήθησε την καριέρα του, αφού περιλήφθηκε στην ομάδα της Jordan στη Φόρμουλα 1 το 1993.
Φόρμουλα 1
Ο Ρούμπενς Μπαρικέλο αγωνίστηκε στη Φόρμουλα 1 για 19 χρόνια, από το 1993 μέχρι και το 2011. Σ' αυτά τα 19 χρόνια κατάφερε:
1976 Καβέριν
Ο Καβέριν (Kaverin) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,5. Ανακαλύφθηκε το 1970 από τη Σοβιετική αστρονόμο Λιουντμίλα Ιβάνοβνα Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Ρώσου αστρονόμου Ν.Σ. Καβέριν.
Ρούμπενς Μπαρικέλο
Φόρμουλα 1
Νίκες=11 (Γερμανία 2000, Ευρώπη 2002, Ουγγαρία 2002, Ιταλία 2002, Αμερική 2002, Αγγλία 2003, Ιαπωνία 2003, Ιταλία 2004, Κίνα 2004, Ευρώπη 2009, Ιταλία 2009)
1976 Καβέριν
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Καβέριν είναι άγνωστα.
Ρούμπενς Μπαρικέλο
Φόρμουλα 1
Πολ Ποζίσιον=14 (Βέλγιο 1994, Γαλλία 1999, Αγγλία 2000, Αυστραλία 2002, Αυστρία 2002, Ουγγαρία 2002, Βραζιλία 2003, Αγγλία 2003, Ιαπωνία 2003, Αμερική 2004, Ιταλία 2004, Κίνα 2004, Βραζιλία 2004, Βραζιλία 2009)
1976 Καβέριν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καβεριν
Ρούμπενς Μπαρικέλο
Φόρμουλα 1
Ταχύτεροι γύροι=17 (Αυστραλία 2000, Γερμανία 2000, Βέλγιο 2000, Σαν Μαρίνο 2002, Μονακό 2002, Αγγλία 2002, Ιταλία 2002, Αμερική 2002, Βραζιλία 2003, Ισπανία 2003, Αγγλία 2003, Καναδάς 2004, Αμερική 2004, Ιταλία 2004, Ιαπωνία 2004, Κίνα 2009, Ισπανία 2009)
Βαθμοί=658
Εκκινήσεις=322
Τερματισμοί=226
Τερματισμοί στους βαθμούς=140
Jordan
Ο Μπαρικέλο σαν πρωτοεμφανιζόμενος θα μπορούσε να ήταν ιδιαιτέρα αποτελεσματικός, αν δεν αντιμετώπιζε προβλήματα αξιοπιστίας. Χαρακτηριστικός ήταν ο τρίτος αγώνας, το ευρωπαϊκό Γκραν Πρι, στον οποίο ξεκίνησε από την 12η θέση, αλλά το υγρό οδόστρωμα που είχε η πίστα του επέτρεψε να έχει την 4η θέση μόλις στο τέλος του πρώτου γύρου (κάτι που βεβαίως επισκιάστηκε από την απίστευτη εκκίνηση του συμπατριώτη του Σένα). Έφτασε μέχρι τη δεύτερη θέση, αλλά αντιμετώπισε πρόβλημα με τα καύσιμα και εγκατέλειψε. Δυστυχώς, η αξιοπιστία του αυτοκινήτου ήταν χαμηλή κατά τη διάρκεια ολόκληρης της αγωνιστικής περιόδου του 1993. Εντούτοις, ο Μπαρικέλο ξεπέρασε τους πιο πεπειραμένους συναδέλφους του στην ίδια ομάδα. Στο γαλλικό Γκραν Πρι παραλίγο να πάρει το πρώτο βαθμό του (και πρώτο για την ομάδα του εκείνη τη χρονιά), αλλά τον έχασε από τον Μάικλ Αντρέτι στον τελευταίο γύρο. Ο μόνος τερματισμός του σε βαθμολογούμενη θέση το 1993 ήρθε τελικά στην πίστα της Suzuka στην Ιαπωνία, όπου τερμάτισε πέμπτος.