cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άνω Περίθεια Κέρκυρας
Η Παλαιά Περίθεια σήμερα, Ιστορικό Διατηρητέο Μνημείο
Οι δύο αυτοί Δήμαρχοι ευθύνονται και για την κατά συρροήν και κατ' εξακολούθησιν ασέλγεια εις βάρος του Μοναστηριού του Υψηλού Παντοκράτορα, εγκρίνοντας την ανάπτυξη πάρκου κεραιών σε έναν ιερό χώρο, που μάλιστα ήδη από το 1962 με την Υπουργική Απόφαση αριθ. 15794/19-12-61, ΦΕΚ 35/Β/2-2-1962 έχει κηρυχθεί Αρχαιολογικός Χώρος και Ιστορικό Διατηρητέο Μνημείο. Που σύμφωνα με περγαμηνή που βρέθηκε το 1874 στην Παλιά Περίθεια κτίστηκε το 1347 και αποτελεί ένα από τα παλαιότερα ιστορικά μνημεία της Κέρκυρας.
Παντελή έλλειψη ενδιαφέροντος επέδειξε και η Ιερά Μητρόπολη όλα αυτά τα χρόνια για τις οκτώ ιστορικές εκκλησίες της Παλιάς Περίθειας που λεηλατούνται και καταρρέουν. Είναι αδιανόητο ακόμη και η αλλόθρησκη Ενετική κατοχή, να έχει δείξει έμπρακτα το ενδιαφέρον της για όλους τους ναούς της Κέρκυρας, των Παξών και των Οθωνών (819 ναοί είχαν καταγραφεί το 1754 επί Μέγα Πρωτόπαπα Σπ. Βούλγαρη) με αλλεπάλληλες επιθεωρήσεις, καταγραφές και ανάλογες παρεμβάσεις και σήμερα μια από τις πιο πλούσιες Μητροπόλεις της Ελλάδας να αδιαφορεί, ενώ κάποια ταμεία που διαχειρίζεται να έχουν μερίδιο κι από το πάμπτωχο παγκάρι των ετοιμόρροπων εκκλησιών της Παλιάς Περίθειας.
Εξωτερικοί σύνδεσμο
Κατηγορία:Χωριά της Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κέρκυρας
Βλαδίμηρος Μπένσης
Ο Βλαδίμηρος Μπένσης (1877-1950) ήταν Έλληνας Καθηγητής Πανεπιστημίου και ιατρός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 20 Ιουνίου 1877. Ήταν γιος του εισαγγελέα εφετών Γεωργίου Μπένση (1838-1914) και της μονογενούς κόρης του Ρώσου εμβληματικού κριτικού λογοτεχνίας Βισαριόν Μπελίνσκι (1811-1848). Γυμνάσιο πήγε στην Κέρκυρα, σπούδασε ιατρική στο Παρίσι, όπου και αναγορεύθηκε διδάκτωρ. Επέστρεψε στην Αθήνα και διορίστηκε επιμελητής της Παθολογικής κλινικής του Εθνικού Πανεπιστημίου. Διετέλεσε διευθυντής του Σανατορίου «Σωτηρία», αργότερα διορίστηκε γενικός διευθυντής της υγιεινής. Αντιπροσώπευσε το Πανεπιστήμιο κατά την εκατονταετηρίδα της Ιατρικής Ακαδημίας των Επιστημών στην Αγία Πετρούπολη.
Ο Μπένσης ήταν λάτρης των οχημάτων και πρωτοπόρος του μηχανοκίνητου αθλητισμού στην Ελλάδα. Ήταν από τα ιδρυτικά μέλη του Συλλόγου Ελλήνων Αυτοκινητιστών, της σημερινής ΕΛΠΑ, που ιδρύθηκε το 1924, και πρώτος πρόεδρός του μέχρι το 1926, οπότε και τον διαδέχθηκε ο Α. Σταθάκης.
127 (αριθμός)
Το 127 (εκατόν είκοσι επτά) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 126 και πριν από το 128. Είναι ένας περιττός αριθμός, αφού δεν διαιρείται με το 2 στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 127 συμβολίζεται ως CXXVII στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΡΚΖ΄ ή ρκζ΄ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.
Στα μαθηματικά
Το 127 είναι πρώτος αριθμός, δηλαδή δεν έχει άλλους φυσικούς διαιρέτες, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο προηγούμενος πρώτος αριθμός είναι το 113 και ο επόμενος το 131.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
127 127
Πολιτικό άσυλο
Ιστορία
Στα αρχαία χρόνια το άσυλο ως στην Ελλάδα προέκυπτε ως καταφύγιο θρησκευτικού χαρακτήρα, κάποιος δηλαδή μπορούσε να ζητήσει προστασία μέσα σε ναούς. Αντίστοιχα, στον Μεσαίωνα το καταφύγιο ήταν μια εκκλησία.
Διάκριση προσφύγων και οικονομικών μεταναστών
Συχνά συγχέεται ο όρος του πρόσφυγα με αυτόν του οικονομικού μετανάστη. Πρόσφυγας καθορίζεται αυτός που του χορηγείται εξ ανάγκης πολιτικό άσυλο από μια κυβέρνηση. Ο οικονομικός μετανάστης μπορεί να έχει την ανάγκη της μετανάστευσης, για πολιτικούς ή μη λόγους, κυρίως όμως οικονομικούς, και δεν έχει την αναγνώριση του πολιτικού πρόσφυγα από την κυβέρνηση της χώρας στην οποία έχει μεταναστεύσει.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άσυλο Κατηγορία:Διεθνές Δίκαιο Κατηγορία:Μετανάστευση
Άγιος Ανδρέας, Δομινίκα
Ο Άγιος Ανδρέας (αγγλικά: Saint Andrew) είναι μια ενορία της Δομινίκας. Πρωτεύουσα είναι η Ουέσλι. Έχει έκταση 178,27 τ.χλμ.. Έχει πληθυσμό 10.461 κατοίκων (2001) και πυκνότητα 59 κατοίκων ανά τ.χλμ.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Ανδρέας βρίσκεται βορειοανατολικά της Δομινίκας. Συνορεύει στα βορειοδυτικά με τον Άγιο Ιωάννη, στα κεντρο-δυτικά με τον Άγιο Πέτρο, στα νοτιοδυτικά με τον Άγιο Ιωσήφ και στα νοτιοανατολικά με τον Άγιο Δαβίδ. Έχει έκταση 178,27 τ.χλμ. Είναι η μεγαλύτερη ενορία σε έκταση και δεύτερη σε πληθυσμό, μετά τον Άγιο Γεώργιο.
Σημαντικά πρόσωπα
Τα σημαντικότερα πρόσωπα που γεννήθηκαν στον Άγιο Ανδρέα είναι ο Γουίλς Στράθμορ Στίβενς (Wills Strathmore Stevens), που ήταν δάσκαλος στο σχολείο της Μαριγκό, και ο Ρούζβελτ Σκέρριτ (Roosevelt Skerrit), σημερινός πρωθυπουργός της Δομινίκας. Γεννήθηκε στην Βιέιγ Καζ.
Μεταφορές
Ο Άγιος Ανδρέας έχει πολλούς δρόμους, καθώς και πολλές πόλεις με φυσικά λιμάνια.
Ο Άγιος Ανδρέας συμπεριλαμβάνει, επίσης, και το κυριότερο από τα μόνο δύο αεροδρόμια της Δομινίκας, το Αεροδρόμιο Μέλβιλ Χωλ στη Μαριγκό (το άλλο είναι το Αεροδρόμιο Κέινφιλντ). Το Μέλβιλ Χωλ άνοιξε το 1961, ακόμα όμως δεν γίνονται πτήσεις τη νύχτα.
Το 1982, η Ανς ντυ Με έγινε νόμιμο λιμάνι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ενορίες της Δομινίκας
Σίκτουνα
thumb|200px|right|Ο θυρεός της Σίκτουνα Η Σίκτουνα (σουηδικά: Sigtuna, σουηδική προφορά ˈsɪ̂kːˌtʉːna) είναι ένας οικισμός του δήμου Σίκτουνα, στο βορειοδυτικό άκρο του νομού Στοκχόλμης στη Σουηδία με 7,204 κατοίκους το 2005. Παρά τη συνωνυμία με τον δήμο, η έδρα του είναι η Μέρστα.
Η Σίκτουνα, παρά τον μικρό πληθυσμό της, για ιστορικούς λόγους αναφέρεται συχνά ως "πόλη". Η στατιστική υπηρεσία της Σουηδίας όμως υπολογίζει σαν πόλεις μόνο οικισμούς με πληθυσμό άνω των 10.000 κατοίκων.
Αν και όχι μείζονος σημασίας σήμερα, η Σίκτουνα κατέχει σπουδαία θέση στην πρώιμη ιστορία της Σουηδίας. Η ιστορία της Σιγκτούνα πριν το 11ο αιώνα, όπως περιγράφεται στις νορβιγικές σάγκα και άλλες πρώιμες μεσαιωνικές πηγές, βρίσκεται στο άρθρο Παλαιά Σίκτουνα.
Ιστορία
thumb|left|Εκκλησιαστικά ερείπια στη Σίκτουνα
Η Σίκτουνα ιδρύθηκε στην τοπόθεσια που πριν από περίπου 1000 χρόνια εκτείνονταν η ακτή της λίμνης Μέλαρεν. Πήρε το όνομα της από ένα αρχαίο βασιλικό κτήμα (βλ. Ουψάλα Ουντ) που βρίσκεται αρκετά χιλιόμετρα στα δυτικά (βλ. Παλαιά Σίκτουνα). Διάφορες πηγές αναφέρουν σαν ιδρυτή τον Βασιλιά Ερίκο τον Κατακτητή ενώ άλλες τον Βασιλιά Ολάφ τον Αγαπητό.
Λειτούργησε ως βασιλικό και εμπορικό κέντρο για περίπου 250 χρόνια και ήταν μία από τις πιο σημαντικές πόλεις της Σουηδίας. Κατά τη διάρκεια μιας μικρής περιόδου μεταξύ του τέλους του 10ου και της αρχής του 11ου αιώνα, τα πρώτα νομίσματα της Σουηδίας κόπηκαν εκεί. Η παλαιά εκκλησία, χτισμένη τον 13ο αιώνα από το Τάγμα των Δομινικανών στο μοναστήρι υπάρχει ακόμα, έχοντας μάλιστα μερικές ανακαινίσεις στο ιστορικό της. Το δομινικανικό μοναστήρι έπαιξε σημαντικό ρόλο στη Σουηδική Μεσαιωνική Εποχή και εκπαίδευσε πολλούς και σημαντικούς εκπροσώπους της Εκκλησίας. Μεταξύ αυτών, πολλοί Σουηδοί αρχιεπίσκοποι. Πολλα ερείπια από εκκλησίες και μοναστήρια έχουν διατηρηθεί, και η παλαιά δομή της πόλης δεν ξανασχεδιάστηκε, όπως συνέβη σε πολλές σουηδικές πόλεις τον 19ο και 20ο αιώνα.
thumb|left| Αίθουσα Παλαιάς Πόλης
Το 1187 η Σίκτουνα βρέθηκε στο στόχαστρο παγανιστικών επιδρομέων, πιθανότατα είτε από την Εσθονία, τη Κουρλάνδη ή την Καρελία. Σύμφωνα με τον αρχαιολόγο Στεν Τες, οι ανασκαφές δεν έχουν επιβεβαιώσει τις υποψίες πλήρης καταστροφής της. Η Σίκτουνα μεγάλωσε και ευημέρησε, αλλά το έτος 1300 ξεπεράστηκε σε υπεροχή απο τη Στοκχόλμη και την Ουψάλα, παραμένοντας μια μικρή πόλη.
right|thumb|300px|Άποψη της Σίκτουνα το 1700. Γκραβούρα από τη συλλογή [[Αρχαία και Μοντέρνα Σουηδία.]] Ο θυρεός που χρησιμοποιείται τώρα, συναντάται για πρώτη φορά στην παλαιότερη σφραγίδα της πόλης που έχει βρεθεί, η οποία χρονολογείται από το 1311 περίπου. Σύμφωνα με ένα μύθο (πιθανότητα εμπνευσμένο από τα όπλα της πόλης) η Σίκτουνα ήταν κάποτε η Βασιλική έδρα, αλλά αυτό δεν έχει επιβεβαιωθεί. Η κορόνα που βρίσκεται στο εθνόσημο θα μπορούσε να συμβολίζει ακόμα το τεράστιο βασιλικό νόμισμα που βρισκόταν στην πόλη. Από το 1971, ο θυρεός ισχύει για τον πολύ μεγαλύτερο ομώνυμο δήμο.
Στα τέλη του 19ου αιώνα, φιλοξενούσε μόλις 600 κατοίκους και ήταν η μικρότερη πόλη της Σουηδίας. Η πόλη παρέμεινε ασήμαντη μέχρι το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα. Μεγάλο ποσοστό της πληθυσμιακής αύξησης ίσως να οφείλεται στην κατασκευή του διεθνούς αεροδρομίου Αρλάντα, το οποίο βρίσκεται περίπου 10 χιλιόμετρα έξω από τη Σίκτουνα.
Πηγές
Αντίστοιχο άρθρο της Αγγλικής Βικιπαίδειας.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Σουηδίας
Ελληνοαυστραλιανές σχέσεις
μικρογραφία| Η Μακεδονία είναι Ελλάδα, συλλαλητήριο στη [[Μελβούρνη. ]] Οι Ελληνοαυστραλιανές σχέσεις είναι οι διμερείς σχέσεις μεταξύ της Ελλάδας και της Αυστραλίας. Οι σχέσεις μεταξύ των δύο κρατών είναι στενές και οι χώρες ήταν σύμμαχοι τόσο στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, όσο και στον Πόλεμο της Κορέας. Κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, οι αυστραλιανές δυνάμεις συμμετείχαν στη Μάχη της Ελλάδας εναντίον των Γερμανών και στη Μάχη της Κρήτης. Υπάρχει μια μεγάλη ελληνική κοινότητα στην Αυστραλία (που χρονολογείται από τη δεκαετία του 1950 και τη δεκαετία του 1960). Κάθε χώρα έχει πρεσβεία στην πρωτεύουσα της άλλης. Η Ελλάδα έχει επίσης γενικά προξενεία στο Σίδνεϊ, τη Μελβούρνη και την Αδελαΐδα, καθώς και ένα προξενείο στο Περθ, επίτιμα γενικά προξενεία στο Μπρίσμπεϊν και το Ντάργουιν, καθώς και επίτιμα προξενεία στο Νιουκάστλ και το Χόμπαρτ. Και οι δύο χώρες είναι πλήρης μέλη του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης.
Κατάλογος διμερών συνθηκών και συμφωνιών
23 ελληνοαυστραλιανές διμερείς συμφωνίες που καλύπτουν την έκδοση, τη φορολογία, το εμπόριο, τον πόλεμο και τις συνέπειές του, την κοινωνική ασφάλιση και άλλα θέματα έχουν συμφωνηθεί μεταξύ των δύο χωρών.
2 συμφωνίες εκκρεμούν:
Οικονομικές και εμπορικές σχέσεις
δεξιά|μικρογραφία|400x400εσ| Μηνιαία αξία των εξαγωγών αυστραλιανών εμπορευμάτων στην Ελλάδα (εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ) από το 1988. δεξιά|μικρογραφία|400x400εσ| Μηνιαία αξία εξαγωγών ελληνικών εμπορευμάτων στην Αυστραλία (εκατομμύρια [[Δολάριο Αυστραλίας|δολάρια ΗΠΑ ) από το 1988. ]] Οι διμερείς οικονομικές σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών βρίσκονται σε πολύ χαμηλό επίπεδο και υπάρχουν σημαντικές διακυμάνσεις του όγκου των συναλλαγών. Σύμφωνα με στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας της Ελλάδας, ο συνολικός όγκος των συναλλαγών μεταξύ των δύο χωρών αυξήθηκε κατά 34,05% φτάνοντας τα 143,228 εκατομμύρια ευρώ.
Τζέικ Γκούντμαν
Ο Τζέικ Γούντμαν (γέννηση: 17 Ιουνίου 2002) είναι καναδός ηθοποιός. Έγινε γνωστός από τη συμμετοχή του στη σειρά Life with boys, ως Σπένσερ Φόστερ, του Nickelodeon. Έχει ύψος 1.7 μ.
Έχει μία μικρότερη αδερφή ονόματι Τες.
Σταδιοδρομία
Ο Γούντμαν έκανε το ντεμπούτο του το 2008 στην τηλεοπτική ταινία The Two Mr. Kissels. Αργότερα εμφανίστηκε σε ένα επεισόδιο της σειράς Aaron Stone και στην εκπομπή The Ron James Show.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καναδοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Καναδοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Βίκτορ Αλεξάντερ
Ο Βίκτορ Τζο Αλεξάντερ (γεννήθηκε στις 31 Αυγούστου 1969) είναι ένας πρώην Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,08 μέτρων  και βάρος 120 κιλών, έπαιξε ως σέντερ και πάουερ φόργουορντ.
Κολεγιακή σταδιοδρομία
Ο Αλεξάντερ θεωρήθηκε ως ένας από τους κορυφαίους σκόρερ στο χαμηλό ποστ στην ιστορία του Αϊόβα Στέιτ. Ο εύσωμος σέντερ επιλέχτηκε στην Πρώτη Ομάδα του Μπιγκ Έιτ το 1989 και το 1991 και οι 1.892 πόντοι σταδιοδρομίας του κατέλαβαν την τέταρτη θέση όλων των εποχών στην ιστορία του πανεπιστημίου. Ήταν ο κορυφαίος του Μπιγκ Έιτ σε ποσοστό ευστοχίας στα σουτ εντός πεδιάς το 1991, με 65,9 τοις εκατό. Από το 2010, ο Αλεξάντερ εξακολουθούσε να κατέχει το υψηλότερο ποσοστό ευστοχίας στα σουτ εντός πεδιάς στο Πανεπιστήμιο της Αϊόβα (ελάχιστα 200), με 61,1 τοις εκατό (778 από 1.274).
Το 2017, ο Αλεξάντερ εισήχθη στο Πάνθεον του Αϊόβα, καθώς και στην ομάδα καλαθοσφαίρισης του αιώνα.
ΝΒΑ
Ο Αλέξανδρος επιλέχθηκε από τους Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς, στον πρώτο γύρο (17η επιλογή συνολικά) του ντραφτ του ΝΒΑ το 1991, αφού έπαιξε κολεγιακό μπάσκετ στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Αϊόβα. Ο Αλεξάντερ έπαιξε πέντε χρονιές στο NBA, κυρίως με τους Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς, από το 1991 έως το 1995. Οι Ουόριορς τον αντάλλαξαν στους Τορόντο Ράπτορς, μαζί με άλλους παίκτες, για τον Μπι Τζέι Άρμστρονγκ, το 1995, αλλά δεν έπαιξε ποτέ επίσημα στους Ράπτορς.
Ευρώπη
Ο Αλεξάντερ έπαιξε επίσης στο εξωτερικό, για κορυφαίες ομάδες στην Ελλάδα ( ΑΕΚ και ΠΑΟΚ ), Ισραήλ ( Μακάμπι Τελ Αβίβ ), Ισπανία ( ΤΑΟΥ Κεράμικα ) και Ρωσία ( ΤΣΣΚΑ Μόσχας ). Κατά τη διάρκεια της πορείας του στην Ευρώπη, έπαιξε σε 115 αγώνες της Ευρωλίγκας, πάνω από 6 χρονιές. Οι εμφανίσεις του με την ΤΣΣΚΑ του κέρδισαν μια επιλογή για την πρώτη ομάδα της Ευρωλίγκας, το 2003.
Violent Femmes
Οι Violent Femmes ήταν μερικανική Cult μπάντα των 1980s, οι Violent Femmes μπόρεσαν να συλλάβουν την αγωνία των νεαρών Αμερικανών εφήβων μιας δύσκολης περιόδου. Άγρια και νευρική, η μουσική του τρίου δεν μπόρεσε να βρει την εμπορική επιτυχία που ίσως του άξιζε, βρήκε όμως καταφύγιο στο σάουντρακ της ζωής των απανταχού προβληματισμένων εφήβων.
Ιστορία
Μες το άλμπουμ "Hallowed Ground" του 1984, οι στίχοι του Gano άρχισαν να αντανακλούν τη χριστιανική του ανατροφή (Βαπτιστής Χριστιανός), ενώ η μουσική των Femmes πλησίαζε σε πιο παραδοσιακές folk και country δομές. Παραγωγός του δίσκου ο Jerry Harrison των Talking Heads. Το 1986 με το άλμπουμ "The Blind Leading the Naked" προσέγγισαν έναν πιο εμπορικό ήχο, και μια διασκευή στο "Children of the Revolution" των T.Rex έγινε μικρή επιτυχία. Μετά την κυκλοφορία του δίσκου το συγκρότημα θα διαλυθεί προσωρινά, ο Gano θα κυκλοφορήσει το ομώνυμο με το Gospel συγκρότημά του "Mercy Seat" άλμπουμ του 1987, ενώ ο Ritchie θα ηχογραφήσει μια σειρά από solo LPs όπως το "The Blend" του 1987 και το "Sonic Temple & Court of Babylon" του 1989 για την εταιρία SST (Το άλμπουμ "I See a Noise" κυκλοφόρησε στην Dali Records το 1990.) Το 1989, το συγκρότημα επανεμφανίστηκε με το άλμπουμ "3", και ακολούθησε το 1991 με το "Why Do Birds Sing?", που περιλάμβανε και την διασκευή του "Do You Really Want to Hurt Me?" των Culture Club.
Ακολουθώντας την κυκλοφορία της συλλογής "Add It Up" (1981-1993),ο DeLorenzo αποχωρεί από τους Violent Femmes για να συνεχίσει την σόλο καριέρα που είχε ξεκινήσει δύο χρόνια νωρίτερα με την συνεργασία του Peter Corey στο "Sent Me"και την ηχογράφηση του "Pancake Day" τελικα το 1996. Ο Guy Hoffman (πρώην μέλος των Oil Tasters και των BoDeans) θα τον αντικαταστήσει. Το άλμπουμ "New Times" (1994, Elektra Records), και το "Rock!!!!!" (1995, Mushroom Records) κυκλοφόρησαν το 1995 μόνο στην Αυστραλία. Το "Viva Wisconsin", ένα ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ θα κυκλοφορήσει στις Η.Π.Α. το 1999 στη ανεξάρτητη εταιρεία Beyond, και ακολούθησε το "Freak Magnet" το 2000. "Something's Wrong" (2001), ονομάζονταν η συλλογή με ακυκλοφόρητα κομμάτια, διασκευές, demos και acoustic live εκτελέσεις μόνο σε MP3 μέσω του e-music.com. Τον επόμενο χρόνο, το χειμώνα του 2002, Ο Ritchie και ο DeLorenzo επιμεληθούν της επανακυκλοφορίας για την Rhino Records του πρώτου τους άλμπουμ (1983) μαζί με demos και ζωντανές ηχογραφήσεις που θα συμπεριληφθούν στην 20χρονη επετειακή έκδοση.
Το 1996 ήρθαν στην Ελλάδα για να παίξουν στο Rock of Gods Festival ενώ το 2003 ο Gordon Gano ήρθε στην Ελλάδα και συμμετείχε σε δύο τραγούδια του δίσκου "Στην Πόλη των Τρελών" του συγκροτήματος Πυξ Λαξ. Το 2005 κυκλοφόρησαν άλλες δύο συλλογές με παλιές δουλειές του συγκροτήματος. Ένα CD "The Very Best Of Violent Femmes" (Slash/Rhino) και ένα DVD, "Permanent Record - Live & Otherwise" (Rhino), με ζωντανές εμφανίσεις του 1991 και πολλά βίντεο του συγκροτήματος. Το 2005 το αυθεντικό τρίο των Violent Femmes έπαιξε ζωντανά σε περιοδεία στην Αυστραλία, Βόρειο Αμερική, Ευρώπη και Αφρική.
Οι Violent Femmes έχουν αποφασίσει να μην ασχοληθούν πλέον με την ηχογράφηση νέων τραγουδιών και να εμφανίζονται ζωντανά μόνο όταν τους το ζητάνε.
Μέλη του συγκροτήματος
Για τις ζωντανές τους εμφανίσεις συμμετέχει και μια ομάδα πνευστών οι "The Horns of Dilemma"
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικά μουσικά συγκροτήματα Κατηγορία:Μουσικά τρίο Κατηγορία:Post-punk συγκροτήματα Κατηγορία:Πολιτισμός του Ουισκόνσιν
Μάνφρεντ Στόλπε
Ο Μάνφρεντ Στόλπε (1936-2019) ήταν Γερμανός πολιτικός του κόμματος SPD.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 16 Μαΐου 1936. Διετέλεσε υπουργός Συγκοινωνιών και Πολεοδομίας από το 2002 ως το 2005. Ήταν επίσης πρωθυπουργός του Βρανδεμβούργου από το 1990 ως το 2002. Απεβίωσε στις 29 Δεκεμβρίου 2019.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί πολιτικοί
Δάσος Άλσος
μικρογραφία|Το δάσος Άλσος Το Δάσος Άλσος (επίσημα Παιδαγωγικό Ινστιτούτο Άλσος) είναι ένα από τα δημοτικά πάρκα της Λευκωσίας. Το πάρκο αποτελεί μια σχεδόν παρθένα έκταση γης που φθάνει από την Παλλουριώτισσα έως την Αγλαντζιά. Η περιοχή του δάσους οριοθετείται στα βορειοδυτικά στην είσοδο του Πανεπιστημίου Κύπρου, και έχει θέα στο Ευρωπαϊκό Προεδρικό κτίριο της Κύπρου και το δημόσιο σχολείο της Αγλαντζιάς, που βρίσκεται στα νοτιοανατολικά της. Το πάρκο είναι ένας από τους μεγαλύτερους οικονομικούς παράδεισους της Λευκωσίας. Φιλοξενεί μια μεγάλη παιδική χαρά, καφετέρια, μονοπάτια μέσα στο δάσος για τους πεζούς, και γήπεδα ποδοσφαίρου και μπάσκετ.
Ιστορία
Το πάρκο αναπτύχθηκε σε μεγάλο βαθμό κατά τη διάρκεια των αρχών του 20ου αιώνα. Το μεγαλύτερο μέρος της γης προηγουμένως ήταν ένας μεγάλος υγρότοπος με ρηχά ύδατα. Είχε ένα μεγάλο αριθμό αιωρών, ή ξηρών προεξοχών, που καλυπτόταν από υδρόβια βλάστηση. Αποτελούσε μεγάλο πρόβλημα κατά τους Καλοκαιρινούς μήνες όπου η περιοχή γέμιζε κουνούπια. Στο πλαίσιο προσπάθειας από την Βρετανική αποικιακή κυβέρνηση το 1894 κατά την διοίκηση του νησιού από αυτούς, φυτεύθηκαν διάφορα δέντρα ευκαλύπτου που εισήχθησαν από την Αυστραλία προκειμένου να απορροφήσει το νερό.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Λευκωσία
Προλετάρκα (επαρχία Ουλάν)
Η Προλετάρκα είναι οικισμός στην επαρχία Ουλάν, στην περιφέρεια Ανατολικού Καζακστάν στο βορειοανατολικό Καζακστάν.
Γεωγραφική θέση
Το κέντρο της αγροτικής επαρχίας, το Κασίμ Καϊσένοφ απέχει 37 χιλιόμετρα.
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός είναι 492 κάτοικοι το 2009.
Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν
Μπρούνο Κράισκι
Ο Μπρούνο Κράισκι (Bruno Kreisky, 22 Ιανουαρίου 1911 - 29 Ιουλίου 1990) ήταν Αυστριακός πολιτικός, ο οποίος χρημάτισε υπουργός Εξωτερικών από το 1959 μέχρι το 1966 και Καγκελάριος από το 1970 μέχρι το 1983. Θεωρείται ως ένας από τους πιο επιτυχημένους σοσιαλιστές ηγέτες της Αυστρίας ο οποίος εξαργύρωσε την ουδετερότητα μιας μικρής χώρας δίνοντάς της κύριο ηθικό και πολιτικό ρόλο στη παγκόσμια σκηνή.
Βιογραφία
Ο Κράισκι γεννήθηκε στο Μαργαρέτεν, μια περιοχή της Βιέννης, σε εβραϊκή οικογένεια. Οι γονείς του ήταν ο Μαξ Κράισκι (1876-1944) και η Ιρένε Φέλιξ Κράισκι (1884-1969). Ο πατέρας του ήταν υφαντουργός. Σοκαρισμένος από το μέγεθος της φτώχειας και τη βίας στη Αυστρία στη δεκαετία του 1920, έγινε μέλος της νεολαίας του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Αυστρίας (SPÖ) το 1925, σε ηλικία 15 ετών. Το 1927 έγινε μέλος των Νέων Σοσιαλιστικών Εργατών ενάντια στη θέληση των γονιών του. Το 1929 άρχισε τις σπουδές του στη νομική στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης μετά από συμβουλή του Ότο Μπάουερ, ο οποίος τον παρακάλεσε να σπουδάσει νομική έναντι ιατρικής. Παρέμεινε πολιτικά ενεργός κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Το 1931 αποχώρησε από την Εβραϊκή θρησκευτική κοινότητα και έγινε αγνωστικιστής. Το 1934, όταν καταργήθηκε το Σοσιαλιστικό Κόμμα από τη δικτατορία Ντόλφους, παρέμεινε ενεργός σε υπόγειο έργο. Συνελήφθη τον Δεκέμβριο του 1935 και κατηγορήθηκε για εσχάτη προδοσία, αλλά αφέθηκε ελεύθερος τον Ιούνιο του 1936. Τον Μάρτιο του 1938, η Αυστρία προσαρτήθηκε στη Ναζιστική Γερμανία με το Άνσλους, και το Σεπτέμβριο ο Κρέισκι για να γλυτώσει από τις διώξεις των Ναζί κατέφυγε στη Σουηδία, όπου και παρέμεινε μέχρι το 1945. Το 1942 παντρεύτηκε τη Βέρα Φυρθ.
Επέστρεψε στην Αυστρία το Μάιο του 1946, αλλά επέστρεψε στη Στοκχόλμη. Το 1951 επέστρεψε στη Βιέννη, όπου ο ομοσπονδιακός πρόεδρος Τέοντορ Κέρνερ τον διόρισε βοηθό του επικεφαλής του επιτελείου και πολιτικό σύμβουλο. Το 1953 διορίστηκε υπογραμματέας του τμήματος εξωτερικών υποθέσεων της Αυστριακής Καγκελαρίας. Από αυτή τη θέση συμμετείχε στη διαπραγμάτευση της συνθήκης του αυστριακού κράτους το 1955, η οποία έληξε την κατοχή της Αυστρίας από του συμμάχους και αποκατέστησε την ανεξαρτησία και ουδετερότητα της Αυστρίας.
Ο Κράισκι εξελέγη βουλευτής στο Νασιοναλράτ ως Σοσιαλιστής στις εκλογές του 1956. Μετά τις εκλογές του 1959, διορίστηκε υπουργός Εξωτερικών στη κυβέρνηση συνεργασίας του καγκελάριου Γιούλιους Ράαμπ (ÖVP), μια θέση την οποία συνέχισε να κατέχει και στις διάδοχες κυβερνήσεις των Άλφονς Γκόρμπαχ (1961-1964) και Γιόζεφ Κλάους (1964-1966). Είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στη δημιουργίας της Ευρωπαϊκής Ζώνης Ελευθέρων Συναλλαγών, βοήθησε να λυθεί το ζήτημα του Νότιου Τιρόλο με την Ιταλία και πρότεινε ένα σχέδιο Μάρσαλ για τις χώρες του τρίτου κόσμου.
Το 1966, το ÖVP με τον Κλάους κέρδισε την απόλυτη πλειοψηφία στο Νασιοναλράτ. Αν και ο Κλάους θα μπορούσε να κυβερνήσει μόνος, οι αναμνήσεις του υπερπαρτισανισμού που χαρακτήρισε τη Πρώτη Δημοκρατία ήταν ακόμη πρόσφατες και επιθυμούσε να συνεχίσει το μεγάλο συνασπισμό ο οποίος διοικούσε τη χώρα από το 1945. Όμως, οι συνομιλίες ανάμεσα στον Κλάους και τον Κράισκι διακόπηκαν. Ο Κράισκι παραιτήθηκε από την κυβέρνηση και το ÖVP σχημάτισε την πρώτη μονοκομματική κυβέρνηση στη Δεύτερη Δημοκρατία. Το 1967 ο Κράισκι εξελέγη πρόεδρος του Σοσιαλιστικού Κόμματος.
Την Κυριακή 1 Μαρτίου του 1970, ο Κράισκι και οι Σοσιαλιστές νίκησαν στις εκλογές, έστω και με ισχνή πλειοψηφία, για πρώτη φορά μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, λαμβάνοντας το 48,4% των ψήφων και 81 από τις 165 έδρες του Εθνικού Συμβουλίου, την Κάτω Βουλή της χώρας, ενώ το συντηρητικό Λαϊκό κόμμα περιορίστηκε στο 44,7% και 79 έδρες. Έστω και ισχνή, η πλειοψηφία των Αυστριακών σοσιαλιστών ήταν ιστορική, καθώς η Αυστρία συμμετείχε έτσι στη στροφή της Ευρώπης προς την Κεντροαριστερά, κορυφαία έκφανση της οποίας ήταν η άνοδος στην εξουσία στη Δυτική Γερμανία του παλαιού φίλου του Κράισκι, Βίλλυ Μπραντ. Μετά την εκλογική ήττα του 1966, ο Κράισκι αναμόρφωσε ριζικά το κόμμα του, εγκαταλείποντας, παρά τη σθεναρή αντίσταση της παλαιάς φρουράς, τον παραδοσιακό αυστριακό μαρξισμό και στρέφοντάς το προς το σκανδιναβικό σοσιαλδημοκρατικό μοντέλο. Ήταν μια κίνηση αποφασιστικής σημασίας, καθώς απάλειψε το φόβο της "Ερυθράς Αυστρίας" που κρατούσε τους αγρότες και τα μικροαστικά στρώματα των πόλεων μακριά από τους σοσιαλιστές. Έτσι, στις εκλογές του 1970, ο Κράισκι εξασφάλισε σημαντική υποστήριξη από αμφοτέρους αλλά και από μεγάλη μερίδα των 400.000 νέων που ψήφισαν για πρώτη φορά. Το ζήτημα του σχηματισμού κυβέρνησης αποδείχθηκε, ωστόσο, πολύπλοκο, καθώς οι αρχικές προσπάθειες για σχηματισμό "μεγάλου συνασπισμού" Σοσιαλιστών-Λαϊκού Κόμματος που άρχισαν στις 5 Μαρτίου απέτυχαν λόγω διαφωνιών τόσο στην προτεινόμενη κυβερνητική πολιτική όσο και στην ίδια τη λειτουργία της κυβέρνησης και τον καταμερισμό των χαρτοφυλακίων. Έτσι, στις 21 Απριλίου, ο Κράισκι ορκίστηκε καγκελάριος επικεφαλής μιας αμιγώς σοσιαλιστικής κυβέρνησης μειοψηφίας, η οποία είχε, ωστόσο, την ανοχή του τρίτου κόμματος της Βουλής, του Κόμματος της Ελευθερίας, που διέθετε 5 έδρες, σε αντάλλαγμα εκλογικές μεταρρυθμίσεις οι οποίες είχαν ως στόχο να βοηθήσουν να εκφραστούν τα μικρότερα κόμματα.
Στις εκλογές του 1983, οι Σοσιαλιστές έχασαν την απόλυτη πλειοψηφία στο Νατιοναλράτ. Ο Κράισκι αρνήθηκε να σχηματίσει μια κυβέρνηση μειοψηφίας και παραιτήθηκε, προτείνοντας τον Φρεντ Σίνοβατς, τον υπουργό Παιδείας, ως διάδοχό του. Το Σοσιαλιστικό Κόμμα τον ανακήρυξε επίτιμο πρόεδρο, όμως ο ίδιος προχωρούσε σε πικρές δηλώσεις για αυτό. Η υγεία του επιδεινώθηκε και το 1984 έκανε επείγουσα μεταμόσχευση νεφρού. To 1989 ανακηρύχθηκε επίτομος πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς. Απεβίωσε τον Ιούλιο του 1990 στη Βιέννη.
Πολιτικές απόψεις και πρόγραμμα
Όσο ήταν εν ενεργεία, ο Κράισκι και ο πλησιέστερος σύμμαχός του, ο υπουργός Δικαιοσύνης Κρίστιαν Μπρόντα, ακολούθησαν πολιτική φιλελεύθερων αλλαγών σε μια χώρα συντηρητικού ρωμαιοκαθολικισμού. Αναθεώρησε το οικογενειακό δίκαιο της Αυστρίας και τις φυλακές της και αποποινικοποίησε τις εκτρώσεις και την ομοφυλοφιλία. Όμως, επιχείρησε αν γεφυρώσει το χάσμα ανάμεσα στην εκκλησία και το σοσιαλιστικό κίνημα, συνεργαζόμενος με τον τότε καρδινάλιο αρχιεπίσκοπο της Βιέννης Φραντς Κένιγκ. Ο Κράισκι υποσχέθηκε να μειώσει την υποχρεωτική θητεία από τους εννέα στους έξι μήνες, αλλά εν τέλη τη μείωσε στους οχτώ.
Η καγκελαρία του Κράισκι χαρακτηρίστηκε από μεγάλη ποικιλία προοδευτικών μεταρρυθμίσεων. Ανάμεσα στις μεταρρυθμίσεις ήταν η επέκταση των οφελών των εργαζομένων, περιορίζοντας το ωράριο σε 40 ώρες την εβδομάδα και ψήφισε νομοθεσία για την ισότητα των γυναικών. Η κυβέρνηση Κράισκι κατοχύρωσε γλωσσικά δικαιώματα για τις Σλοβενικές και Κροατικές μειονότητες. Ακολουθώντας την πετρελαϊκή κρίση του 1973, ο Κράισκι επικεντρώθηκε στην ανάπτυξη της πυρηνικής ενέργειας ώστε να απεξαρτηθεί από το πετρέλαιο, αλλά αυτή η πολιτική εγκαταλήφθηκε μετά από δημοψήφισμα το 1978. Μια μικρή μεταρρύθμιση στον ποινικό κώδικα εξάλειψε τις διακρίσεις έναντι των νόθων παιδιών, δόθηκαν επιδόματα γάμου, πάσα μητέρας παιδιού, εγκαθιδρύθηκε το γραφείο του επιτρόπου διοίκησης, επανέφερε το νόμο του ποσοστού. Επίσης, ψηφίστηκαν νόμοι για την προστασία των καταναλωτών και εισήχθη η κάλυψη από κοινωνική ασφάλεια για τους αυτοαπασχολούμενους. Το 1979 ψηφίστηκαν περιορισμοί στην απόλυση των εργαζομένων. To 1970 εισήχθησαν οι συντάξεις χηρείας και το 1972 οι δωρεάν ιατρικοί έλεγχοι σε υγιείς ανθρώπους, περίοδοι μελέτης, αρρώστιας και ανεργίας απέκτησαν καθεστώς σύνταξης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστριακοί καγκελάριοι κατηγορία:Αυστριακοί διπλωμάτες Κατηγορία:Πρόεδροι της Αυστρίας
Αλβινλάντια
Η Αλβινλάντια (Alvinlândia) είναι οικισμός στην πολιτεία του Σάο Πάολο, στη νότια Βραζιλία. Έχει υψόμετρο 658 μέτρα και το κλίμα είναι υποτροπικό. Δήμαρχος είναι ο Ελιζέου Ζεσούς Ελεοτερίου.
Σύμφωνα με πληροφορίες του 2006, ο πληθυσμός ήταν 3.056 κάτοικοι. Η έκταση είναι 85,04 τετραγωνικά χιλιόμετρα και η πυκνότητα πληθυσμού είναι 35,9 κάτοικοι το τετραγωνικό χιλιόμετρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Βραζιλίας
Antonov An-28
Το Antonov An-28 (Ονομασία αναφοράς NATO: Cash) είναι δικινητήριο ελικοφόρο ελαφρύ μεταγωγικό αεροσκάφος που αναπτύχθηκε με βάση το προγενέστερο Antonov An-14M. Επελέγη έναντι του ανταγωνιστικού Beriev Be-30 για χρήση από την Aeroflot ως επιβατηγό μικρών αποστάσεων. Η παρθενική πτήση έλαβε χώρα το 1969 και κατασκευάστηκαν 191 μονάδες συνολικά, εκ των οποίων οι 16 παρέμεναν ενεργές το 2015.
Ο τύπος παρήχθη κατά κύριο λόγο στην Πολωνία κατόπιν αδείας από την PZL-Mielec. Το 1993 η PZL-Mielec ανέπτυξε εγχώρια μία βελτιωμένη παραλλαγή του βασικού σχεδίου, που διατίθεται ως PZL M28 Skytruck.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Σχεδιαστικά το An-28 είναι παρόμοιο με το An-14 από πολλές πλευρές, συμπεριλαμβανομένων των πτερύγων και του διπλού κάθετου ουραίου, όμως διαθέτει διαφορετικό προωστικό σύστημα αποτελούμενο από δύο turboprop στην θέση των εμβολοφόρων κινητήρων του An-14 και η άτρακτος του είναι επιμηκυμένη. Το An-28 πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση το 1969, όμως τα πρώτα αεροσκάφη προπαραγωγής πέταξαν μόλις το 1975. Μπορούσε να μεταφέρει μέχρι και 15 επιβάτες, ενώ το πλήρωμα ήταν διμελές. Η παραγωγή μεταφέρθηκε στην PZL-Mielec το 1978, μετά πρώτα αεροσκάφη πολωνικής προέλευσης να είναι έτοιμα το 1984. Το An-28 πιστοποιήθηκε τελικά για χρήση από την Σοβιετική Ένωση μόλις το 1986.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροσκάφη Antonov Κατηγορία:Μεταγωγικά αεροσκάφη Κατηγορία:Πολιτικά αεροσκάφη
Χρυσοπηγή Λασιθίου
Η Χρυσοπηγή (μέχρι το 1955 Ρουκάκα) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Σητείας, στην ανατολική Κρήτη. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 179 κατοίκους. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 430 μέτρων, στους πρόποδες του όρους Κοπροκεφάλα, σε απόσταση 30 χιλιομέτρων από τη Σητεία.
Ιστορικά στοιχεία
Στη θέση Κοράκια έχει εντοπιστεί κεραμική των υστερομινωικών-πρωτογεωμετρικών χρόνων.
Το χωριό αναφέρεται σε έγγραφο του 1390 με την ονομασία Ρουκάκα, όπου αναφέρεται ότι ήταν φέουδο του Φράγκουλου Μουντάτσιο. Η ετυμολογία του ονόματος δεν είναι γνωστή. Ο Στέφανος Ξανθουδίδης πρότεινε ότι έχει αραβική προέλευση, ενώ ο Κωνσταντίνος Καλοκύρης πίστευε ότι ήταν παραφθορά της ιταλικής λέξης rocca. Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Rucaca στην επαρχία Σητείας. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Rucaca με 262 κατοίκους. Ο Φραντσέσκο Βασιλικάτα το αναφέρει το 1630 ως Ruccaca. Στην τουρκική απογραφή του 1671 αναφέρεται ως Rukaka με 30 χαράτσια.
Κατά τους οθωμανικούς χρόνους ήταν ένα από τα μεγαλύτερα μουσουλμανικά χωριά της περιοχής και διέθετε μεγάλο τζαμί. Το 1828, κατά τη διάρκεια της επανάστασης, στο χωριό επιτέθηκαν 2500 άντρες με αρχηγούς τον Γεώργιο Τσουδερό, τον Πρωτοπαπαδάκη και τον Παναγιώτη Ζερβουδάκη, με αποτέλεσμα οι μουσουλμάνοι να το εγκαταλείψουν και να πάνε στις Λιθίνες, όπου κλείστικαν μαζί στον εκεί πύργο. Οι επαναστάτες έβαλαν φωτιά στον πύργο, με αποτέλεσμα σχεδόν όλοι οι πολιορκημένοι να πεθάνουν. Το χωριό αναφέρεται στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 ως Rhukaka με 18 χριστιανικές και 14 μουσουλμανικές οικογένειες. Κατά την επανάσταση του 1866 ήταν η έδρα της διοικητικής επαναστατικής επιτροπής των προκρίτων της περιοχής.
Στην απογραφή 1881 αναφέρεται ως Ρουκάκα με 226 χριστιανούς και 328 μουσουλμάνους κατοίκους, και αποτελούσε έδρα ομώνυμου δήμου. Κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1897, η Ρουκάκα πολιορκήθηκε και τελικά οι μουσουλμάνοι επέζησαν εξαιτίας της επέμβασης του μητροπολίτη Ιεροσητείας Αμβρόσιου, καθώς και Γάλλων ναυτών. Στην απογραφή του 1900, η Ρουκάκα είχε 221 κατοίκους και εξακολουθούσε να είναι έδρα δήμου. Το 1920 είχε οριστεί έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Το 1925 η Ρουκάκα (από το 1955 και έπειτα Χρυσοπηγή) ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας, η οποία διατηρήθηκε μέχρι το πρόγραμμα Καποδίστριας, οπότε και προσαρτήθηκε στον δήμο Μακρύ Γυαλού. Με το πρόγραμμα Καλλικράτης το 2010 αποκαστάθηκε η κοινότητα και προσαρτήθηκε στον δήμο Ιεράπετρας, αλλά την επόμενη χρονιά αποσπάστηκε από τον δήμο και προσαρτήθηκε στον δήμο Σητείας.
Νότια Γερμανική Ποδοσφαιρική Ένωση
Η Νότια Γερμανική Ποδοσφαιρική Ένωση (γερμανικά: Süddeutscher Fußball-Verband, SFV) είναι περιφερειακό διοικητικό όργανο όσον αφορά το άθλημα του ποδοσφαίρου στη Γερμανία. Η έδρα της βρίσκεται στο Μόναχο. H SFV αποτελεί ένα από τα 5 περιφερειακά μέλη της Γερμανικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας.
Χρυσοπηγή Λασιθίου
Δείτε επίσης
Κοινότητα Χρυσοπηγής
Νότια Γερμανική Ποδοσφαιρική Ένωση
Ιστορία
Ο οργανισμός συστάθηκε στις 17 Οκτωβρίου 1897 στην Καρλσρούη ως Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Νότιας Γερμανίας (Verband Süddeutscher Fußball-Vereine) σε μια συνάντηση των οκτώ κορυφαίων ποδοσφαιρικών συλλόγων της Νότιας Γερμανίας, όπως οι Καρλσρούη ΦΦ, Φένιξ Καρλσρούης, Φιντελίτας Καρλσρούης, 1. ΦΚ Φόρτσχαϊμ, ΦΚ Χάιλμπρον, ΦφΡ Μάνχαϊμ, ΦΚ Χάναου 93 και Γκερμάνια 94 Φραγκφούρτης.
Χρυσοπηγή Λασιθίου
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λασιθίου Κατηγορία:Δήμος Σητείας
Νότια Γερμανική Ποδοσφαιρική Ένωση
Υπαγόμενες ενώσεις
Στην περιφερειακή ένωση υπάγονται οι εξής ενώσεις κρατιδίων:
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στη Γερμανία
Λακρός στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1904
Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1904 διεξήχθη τουρνουά λακρός ανδρών. Ήταν η πρώτη φορά που το άθλημα μπήκε στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων.
Τρεις ομάδες (δύο από τον Καναδά και μία από τις Ηνωμένες Πολιτείες) έλαβαν μέρος στους αγώνες που διεξήχθησαν στις 5 και 7 Ιουλίου στο Φράνσις Φιλντ του Σαιντ Λούις. Αξίζει να σημειωθεί πως η μία καναδέζικη ομάδα αποτελούνταν εξ ολοκλήρου από αθλητές της ινδιάνικης φυλής Μοχόκ. Επίσης, είχε προγραμματιστεί αρχικά να συμμετάσχει και μία δεύτερη ομάδα από τις ΗΠΑ (Μπρούκλιν Κρεσέντς), όμως δεν εμφανίστηκε στο τουρνουά. Έτσι, η Σάμροκ Λακρός Τιμ πέρασε άνευ αγώνα στον τελικό, όπου επικράτησε εύκολα της τοπικής ομάδας από το Σαιντ Λούις και κατέκτησε με άνεση το χρυσό μετάλλιο.
Συμμετέχουσες χώρες
Οι δύο χώρες που συμμετείχαν είναι οι εξής (σε παρένθεση ο αριθμός των αθλητών):
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλήματα Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1904
Μίρα
Ο Μίρα (Mira), γνωστός και ως Θαυμάσιος ή όμικρον Κήτους είναι ένας παλλόμενος ερυθρός γίγαντας σε απόσταση 200 με 400 ετών φωτός στον αστερισμό Κήτος. Ο Μίρα είναι ένα δυαδικό σύστημα το οποίο αποτελείται από δύο αστέρες, τον Μίρα Α και Μίρα Β. Ο Μίρα ήταν το πρώτο μεταβλητό άστρο που παρατηρήθηκε, χωρίς να υπολογίζονται υπερκαινοφανείς αστέρες, ίσως με την εξαίρεση του Αλγκόλ. Με την εξαίρεση του ασταθούς Ήτα Τρόπιδος, ο Μίρα είναι το λαμπρότερο περιοδικό άστρο στον ουρανό, το οποίο δεν είναι ορατό με γυμνό μάτι για μέρος του κύκλου. Το μέγιστο μέγεθος που φτάνει είναι 2, αλλά δεν φτάνει σε κάθε κύκλο του αυτή την τιμή.
Το ιστορικό του
Δεν είναι σαφές αν η μεταβλητότητά του ήταν γνωστή στην αρχαία Ελλάδα και Κίνα, καθώς οι ενδείξεις είναι περιστασιακές. Οι πρώτες καταγεγραμμένες παρατηρήσεις της μεταβλητότητας του Μίρα έγιναν Ντάβιντ Φαμπρίτσιους, οι οποίες ξεκίνησαν τις 3 Αυγούστου 1596. Χρειαζόταν ένα αστέρα για να συγκρίνει τις θέσεις του πλανήτη Ερμή και διάλεξε ένα κοντινό αστέρα τρίτου μεγέθους. Παρατήρησε ότι ο αστέρας αύξησε τη φωτεινότητά του για ένα μήνα και μετά, τον Οκτώβριο εξασθένισε τόσο όσο ώστε δε μπορούσε να ανιχνευτεί με γυμνό μάτι. Ο Φαμπρίτσιους νόμιζε ότι ήταν κάποιος καινοφανής, αλλά τον ξαναείδε τις 16 Φεβρουαρίου 1609. Ο Johannes Phocylides Holwarda προσδιόρισε την περίοδο του αστέρα σε 11 μήνες και συχνά η ανακάλυψη της μεταβλητότητας του αστέρα πιστώνεται σε αυτόν.
Χαρακτηριστικά
Ο Μίρα Α έχει ένα ακόμη ιδιαίτερο χαρακτηριστικό. Αυτό είναι μια ουρά αερίων που απομακρύνονται από το άστρο μήκους 13 ετών φωτός περίπου. Η αιτία δημιουργίας αυτής της ουράς είναι η αλληλεπίδραση του αστρικού ανέμου του Μίρα με το διαστρικό ενδιάμεσο, μέσα στο οποίο ο Μίρα Α κινείται με μεγάλη ταχύτητα, περίπου 130 χλμ/δευτ. Ο αστρικός άνεμος του Μίρα σχηματίζει ένα κρουστικό κύμα συμπυκνωμένου αερίου και πλάσματος, το οποίο στη συνέχεια φεύγει προς τα πίσω και σχηματίζει την ουρά. Τόσο το κρουστικό κύμα όσο και η ουρά είναι ορατά στην υπεριώδη ακτινοβολία και παρατηρήθηκαν το διαστημικό τηλεσκόπιο GALEX.
Συνοδός αστέρας
Ο συνοδός αστέρας του Μίρα Α, ο Μίρα Β, είναι ένας λευκός νάνος, ο οποίος περιφέρεται σε απόσταση 70 ΑΜ γύρω από τον ερυθρό γίγαντα. Ολοκληρώνει μία περιφορά κάθε 400 χρόνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αντικείμενα Bayer Κατηγορία:Κήτος (αστερισμός) Κατηγορία:Μεταβλητοί αστέρες Κατηγορία:Γίγαντες αστέρες τύπου M
Κατάλογος βασιλικών ανακτόρων
Ρουάντα
Κατηγορία:Βασιλικές κατοικίες
Γκαρσέντα του Φορκαλκιέ
Η Γκαρσέντα Β΄, οξιταν.: Garsenda, γαλλ.: Garsende (π. 1180 - π. 1242) από τον Οίκο του Σαμπράν ήταν κόμισσα του Φορκαλκιέ suo jure (από το 1209) και με τον γάμο της έγινε κόμισσα της Προβηγκίας. Έφερε το Φορκαλκιέ στον Οίκο της Βαρκελώνης και το ένωσε με την Προβηγκία. Ήταν επίσης μία προστάτης της Οσιτανικής λογοτεχνίας, ειδικά των τροβαδούρων. Η ίδια έγραψε κάποια λυρικά ποιήματα και αναφέρεται μεταξύ των γυναικών-τροβαδούρων ως η Garsenda de Pro[v]ensa. Ήταν, με τα λόγια των πιο πρόσφατων εκδοτών της, "μία από τις πιο ισχυρές γυναίκες στην ιστορία της γλώσσας Οξιτάν".
Νεανική ζωή και γάμος
Ήταν κόρη του Ραϊνού (ή Ρενιέ) κυρίου του Καιλάρ & Ανσουίς και της Γκαρσέντας Α΄, κόρης του Γουλιέλμου Δ΄ κόμη του Φορκαλκιέ. Έλαβε το όνομα της μητέρας της, η οποία ήταν κληρονόμος του Γουλιέλμου Δ΄, αλλά αυτή απεβίωσε πριν από εκείνον. Η Γκαρσέντα Β΄ κληρονόμησε λοιπόν το Φορκαλκιέ από τον πάππο της. Ήταν μόλις δεκατριών ετών, όταν το 1193 ο πάππος της Γουλιέλμος Δ΄ και ο Αλφόνσος Β΄ υπέγραψαν τη Συνθήκη του Αιξ, σύμφωνα με την οποία η Γκαρσέντα θα κληρονομούσε την κομητεία τού Γουλιέλμου Δ΄ και θα παντρευόταν τον Αλφόνσο Β΄, ο οποίος επρόκειτο να γίνει κόμης της Προβηγκίας. Ο γάμος πραγματοποιήθηκε στο Αιξ-αν-Προβάνς τον Ιούλιο του 1193. Απέκτησαν τουλάχιστον δύο παιδιά, τον Ραϋμόνδο-Βερεγκάριο Δ΄ και την Γκαρσέντα Γ΄, η οποία παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Β΄ κύριο της Μονκάδα, και απέκτησαν δύο παιδιά, ένα από τα οποία είναι ο Γκαστόν Ζ΄ υποκόμης του Μπεάρν.
Επίτροπος του γιου της
Το 1209 απεβίωσαν ο Γουλιέλμος Δ΄ και ο Aλφόνσος Β΄ και η Γκαρσέντα Β΄ έγινε η επίτροπος του γιου και κληρονόμου της, του Ραϋμόνδου-Βερεγγάριου Δ΄. Αρχικά ο κουνιάδος της Πέτρος Β΄ της Αραγωνίας είχε αναθέσει τη διακυβέρνηση της Προβηγκίας στον αδελφό του Σάντσο, αλλά όταν ο Πέτρος απεβίωσε το 1213, ο Σάντσο έγινε αντιβασιλιάς της Αραγωνίας και παρέδωσε τη διακυβέρνηση της Προβηγκίας και του Φορκαλκιέ στον γιο του Νούνιο Σάντσεθ. Τότε άρχισε διαφωνία μεταξύ των Καταλανών και των υποστηρικτών της κόμισσας, οι οποίοι κατηγόρησαν τον Νούνιο ότι προσπαθούσε να αντικαταστήσει τον ανιψιό του στην κομητεία. Οι Προβηγκιανοί ευγενείς αρχικά είχαν εκμεταλλευτεί την κατάσταση για τους δικούς τους φιλόδοξους σκοπούς, αλλά τελικά υποστήριξαν τη Γκαρσέντα και απομάκρυναν τον Νούνιο, ο οποίος επέστρεψε στην Καταλονία. Η διακυβέρνηση μεταβιβάστηκε στη Γκαρσέντα και συστήθηκε ένα συμβούλιο διακυβέρνησης, αποτελούμενο από τους εντόπιους ευγενείς.
Μάλλον κατά τη διάρκεια της θητείας της ως επιτρόπου (1209/13-1217/20), η Γκαρσέντα έγινε το επίκεντρο ενός λογοτεχνικού κύκλου ποιητών, αν και ο vida (βίος) του Ελιάς ντε Μπαρζόλ ονομάζει ως προστάτη του τον Αλφόνσο. Υπάρχει ένα tenso (ποίημα σε μορφή διαλόγου) ανάμεσα σε μία bona dompna (καλή κυρία) -που αναγνωρίζεται σε ένα chansonnier (ποίημα) ως la contessa de Pro[v]essa - και έναν ανώνυμο τροβαδούρο. Οι δύο coblas (στροφές) της συνομιλίας τους βρίσκονται σε διαφορετική σειρά στα δύο chansonniers, που ονομάζονται F και T. Δεν μπορεί λοιπόν να γίνει γνωστό ποιος μίλησε πρώτα, αλλά η στροφή της γυναίκας ξεκινά Vos q'em semblatz dels corals amados (εσείς που μοιάζετε με τραγούδια αγαπητά). Στο ποίημα η κόμισσα δηλώνει την αγάπη της για τον συνομιλητή της, ο οποίος στη συνέχεια ανταποκρίνεται με ευγένεια, αλλά προσεκτικά. Σύμφωνα με κάποιες ερμηνείες ο τροβαδούρος είναι ο Γκουί ντε Καβαγιόν, του οποίου ο βίος επαναλαμβάνει τη φήμη (πιθανώς αβάσιμη) ότι ήταν εραστής της κόμισσας. Ωστόσο ο Γκουί βρισκόταν στην Αυλή της Προβηγκίας μεταξύ 1200 και 1209, πράγμα που μεταθέτει λίγο πιο πριν την ημερομηνία της συνομιλίας. Ο Ελιάς ντε Μπαρζόλ προφανώς "την είχε ερωτευτεί" ως χήρα και έγραφε τραγούδια γι' αυτήν "για το υπόλοιπο της ζωής του", έως ότου μπήκε σε μοναστήρι. Επίσης ο Ραιμόν Βιντάλ επαίνεσε τη διάσημη προστασία της σε τροβαδούρους.
Απόσυρση και μετέπειτα ζωή
Η Γκαρσέντα αποσύρθηκε στο μοναστήρι της Λα Σελλ γύρω στο 1225. Το 1242 πήγε να επισκεφθεί τη νεογέννητη εγγονή της, τη Βεατρίκη της Αγγλίας, και τους γονείς εκείνης στο Μπορντό. Επειδή ο πατέρας της νηπίου Βεατρίκης, ο Ερρίκος Γ΄ της Αγγλίας, είχε εμπλακεί σε πόλεμο με τη Γαλλία εκείνη την εποχή, η Γκερσέντα πρόσφερε 60 ιππότες στην υπηρεσία του. Η Γκαρσέντα μπορεί να ήταν ζωντανή ακόμη ως το 1257, όταν κάποια γυναίκα με αυτό το όνομα έκανε μία δωρεά σε μία εκκλησία του Σαιν Ζαν, με την προϋπόθεση ότι θα διατηρούσαν τρεις ιερείς, που να προσεύχονται για την ψυχή της και γι'αυτή του συζύγου της.
Υστεροφημία
Η Γκαρσέντα έγινε πρόγονος τουλάχιστον 43 Ευρωπαίων μοναρχών, κυρίως μέσω θηλυγονίας, διά της απογόνου της Άννας των Γιαγκιελόνων βασίλισσας της Βοημίας & Ουγγαρίας, συζύγου του Φερδινάνδου Α΄ των Αψβούργων αρχιδούκα της Αυστρίας & βασιλιά της Γερμανίας. Οι εκ θηλυγονίας απόγονοί της περιλαμβάνουν μορφές όπως ο Λουδοβικος ΙΔ΄ της Γαλλίας, οι Κάρολος Β΄ και Ιάκωβος Β΄ της Αγγλίας & Σκωτίας, η Χριστίνα της Σουηδίας, η Αικατερίνη Β΄ η Μεγάλη της Ρωσίας, η Βικτώρια του Ηνωμένου Βασιλείου, ο κάιζερ Γουλιέλμος Β΄ και οι νυν μονάρχες Κάρολος ΙΣΤ΄ Γουσταύος της Σουηδίας και Φίλιππος ΣΤ΄ της Ισπανίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Αλφόνσο Β΄ του Οίκου της Βαρκελώνης κόμη της Προβηγκίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Κόμησσες της Προβηγκίας
Ο Γίγαντας
Ο Γίγαντας (πρωτότυπος τίτλος: Handia) είναι Ισπανική δραματική ταινία του 2017, σε σκηνοθεσία Άιτορ Αρέγι και Χον Γκαράνιο. Το σενάριο γράφτηκε από τους σκηνοθέτες, σε συνεργασία με τους Αντόνι Ντε Κάρλος και Χοσέ Μαρί Γεονάγα. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Χοσέμπα Ουσαμπιάγα και Ενέκο Σαγαρδόι. Πρόκειται για μία ιστορική και βιογραφική ταινία, που αφορά τη ζωή του Μιγέλ Χοακίν Ελεϊθεγούι Αρτεάγα (γνωστός και ως ο "Γίγαντας της Άλτσο", ο οποίος υπέφερε από γιγαντισμό.
Η ταινία, έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σαν Σεμπαστιάν, το 2017, όπου έλαβε και το Βραβείο Κριτικής Επιτροπής. Τον Οκτώβριο του 2017, κυκλοφόρησε και στην Ισπανία. Ως επί το πλείστον η ταινία έλαβε πολύ καλές κριτικές, και ως σήμερα θεωρείται μία από τις καλύτερες ταινίας γραμμένες στη βασκική γλώσσα. Στην 32η τελετή των βραβείων Goya, η ταινία κέρδισε 10 βραβεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2017 Κατηγορία:Βασκόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ισπανικές ταινίες Κατηγορία:Ισπανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ισπανικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Ιστορικές ταινίες
Μπάφι
Με το όνομα Μπάφι ονομάζονταν στο παρελθόν τα χωριά:
Επίσης, Μπάφι ονομάζονται:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Κοινό των Χαλκιδέων
Το Κοινό των Χαλκιδέων (ή Ολύνθιοι ή Χαλκιδείς επί Θράκης ήταν μία ομοσπονδιακή ένωση των ευβοϊκών αποικιών της Χαλκιδικής. Η συγκρότηση του κοινού πραγματοποιήθηκε το 430 π.Χ. και καταλύθηκε από τον Φίλιππο Β΄ το 348 π.Χ. μετά την κατάληψη της Ολύνθου από τους Μακεδόνες.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Το Κοινό των Χαλκιδέων βρισκόταν στην σημερινή χερσόνησο της [[Χαλκιδική|Χαλκιδικής, νότια της Μυγδονίας]] Το 432 π.Χ. η Όλυνθος αποσπάστηκε από τη Δηλιακή συμμαχία και μαζί με γειτονικές πόλεις συγκρότησαν ομοσπονδιακή ένωση που ονομάστηκε Κοινό των Χαλκιδέων. Η αρχική μορφή του κοινού δεν μας είναι γνωστή με ακρίβεια και αποτελεί αντικείμενο ακαδημαϊκής διαμάχης. Με την υπογραφή της Νικίειου ειρήνης μεταξύ της Αθήνας και της Σπάρτης το κοινό παρέμεινε ουδέτερο αλλά λόγω της γειτνίασης τους με τα γεγονότα του Πελοποννησιακού πολέμου αναμίχθηκαν σε συγκρούσεις. Μία από αυτές είναι και η μάχη της Σπάρτωλου μεταξύ του Κοινού των Χαλκιδέων και των Αθηναίων.
Το 393 π.Χ. ο βασιλιάς Αμύντας σύναψε συμφωνία ειρήνης με το κοινό για να στραφεί απερίσπαστος εναντίον των Ιλλυριών. Με τη συμφωνία αυτή το κοινό επεκτάθηκε και σε περιοχές εκτός Χαλκιδικής και συμπεριέλαβε στην επικράτεια του τις ευβοϊκές αποικίες της Πιερίας καθώς και την Πέλλα. Το 383 π.Χ. ο Αμύντας συνεργάστηκε με την Σπάρτη που είχε προσκληθεί από τις πόλεις Άκανθος και Απολλωνία για να αντιμετωπίσουν την πίεση που δέχονταν για να ενταχθούν στο κοινό. Η Σπάρτη κατάφερε να αποσπάσει την Ποτίδαια από το κοινό τα επόμενα χρόνια και μετά από τριετείς συγκρούσεις υποχρέωσε τους Χαλκιδείς να διαλύσουν το κοινό, κάτι που τελικά ήταν προσωρινό. Τα επόμενα χρόνια το κοινό βρέθηκε να συμμετέχει στη δεύτερη Αθηναϊκή συμμαχία και κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Φιλίππου με τους Αθηναίους τάχτηκαν στο πλευρό των Αθηναίων. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο Φίλιππος να εκστρατεύσει εναντίον της περιοχής. Το 348 π.Χ κατέλαβε και κατέστρεψε την Όλυνθο και η Χαλκιδική έγινε μέρος του Μακεδονικού Βασιλείου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαία Χαλκιδική Χαλκιδεων Κοινο
NGC 4051
Ο NGC 4051 είναι ενδιάμεσος σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Μεγάλη Άρκτο. Ανακαλύφθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 1788 από τον αστρονόμο Τζων Χέρσελ (John Herschel) και ανήκει στο Σμήνος γαλαξιών της Μεγάλης Άρκτου.
Πρόκειται για γαλαξία Σίφερτ με έντονη εκπομπή ακτίνων Χ. Παρόλα αυτά στις αρχές του 1998 ο δορυφόρος Beppo-SAX σταμάτησε να εντοπίζει εκπομπές ακτίνων Χ, ενώ τον Αύγουστο του 1998 επανήλθαν στα συνήθη επίπεδα.
Υπερμαζική μελανή οπή
Στον NGC 4051 υπάρχει υπερμαζική μελανή οπή, η μάζα της οποίας εκτιμάται πως είναι περίπου 1,73 εκατομμύρια ηλιακές μάζες.
Υπερκαινοφανείς
Τρεις υπερκαινοφανείς έχουν παρατηρηθεί στον NGC 4051: ο SN 1983I (Τύπου Ic), ο SN 2003ie (Τύπου II) και ο SN 2010br (Τύπου Ib/c).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Μεγάλη Άρκτος Κατηγορία:Γαλαξίες Σίφερτ 4051 38068 07030
Καργκέζε
Παόμια 1676 με 1731
Στο δεύτερο μισό του 17ου αιώνα υπήρξε σημαντική μετανάστευση από τη Μάνη. Ο λόγος ήταν κυρίως η επιθυμία να ξεφύγουν οι άνθρωποι από τον έλεγχο της Οθωμανικών Τούρκων, αλλά και επίσης από την έλλειψη καλλιεργήσιμης γης και των έντονων διαμαχών μεταξύ των διάφορων φατριών.
Το 1669 οι Οθωμανοί κατέλαβαν την Κρήτη, και κατόπιν ένα χρόνο μετά, το 1670, ως μέρος του σχεδίου τους να ενισχύσουν τον έλεγχό τους στη Μάνη, χτίσανε το φρούριο του Κελεφά στη δυτική πλευρά της χερσονήσου της Μάνης. Κάποιοι κάτοικοι της μικρής πόλης του Οίτυλου (ή Βίτυλο), το οποίο βρίσκεται μόλις 1,5 χιλιόμετρο δυτικά του φρουρίου, θέλησαν να μεταναστεύσουν για να αποφύγουν τη φορολογία που επέβαλαν οι Οθωμανοί και διαπραγματεύτηκαν με την Δημοκρατία της Γένοβας, η οποία έλεγχε την Κορσική, για άδεια να εγκατασταθούν στο νησί. Η Δημοκρατία προσέφερε τρεις τοποθεσίες ως επιλογές στην Επαρχία του Βίκο, και τον Οκτώβριο του 1675 μια ομάδα 730 αποικιστών αναχώρησαν από το Οίτυλο και μετά από σύντομη παραμονή στην Γένοβα έφτασαν στην Κορσική στις 14 Μαρτίου 1676. Εγκαταστάθηκαν στην Παομία, όπου υπήρχαν πολλά εγκαταλελειμμένα σπίτια, η οποία βρίσκεται 4 χιλιόμετρα ανατολικά από το σημερινό χωριό του Καργκέζε και σε υψόμετρο περίπου 450 μέτρων σε έναν λόφο που κοιτάει στον Κόλπο του Σαγκόνε. Η τοποθεσία είχε ομοιότητες με αυτή του Οίτυλου, το οποίο επίσης κοιτάει στην θάλασσα. Οι άποικοι ορκίστηκαν πίστη στη Γένοβα και αναγνώρισαν την πνευματική αρχή του Πάπα αλλά τους επιτράπηκε να διατηρήσουν το Ελληνικό τελετουργικό όπως παραδινόταν από την Αγία Έδρα στη Ρώμη
Οι άποικοι ευημέρησαν, και επανίδρυσαν πέντε οικισμούς, τους Πανκόνε, Κορόνε, Ροντολίνι, Σαλίτσι και Μόντε Ρόσσο, όλα με ένα χιλιόμετρο απόσταση το ένα με το άλλο. Έχτισαν (ή αναστήλωσαν) επτά μικρές εκκλησίες στους διάφορους οικισμούς καθώς και ένα μοναστήρι κάτω χαμηλά στο λόφο στο Σαλίτσι δίπλα σε μια εγκαταλειμμένη εκκλησία που ήταν αφιερωμένη στον Άγιο Μαρτίνο. Η κύρια εκκλησία στο Ροντολίνο (1678) αφιερώθηκε στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Ο μεγάλος αριθμός εκκλησιών ίσων αντανακλά το μεγάλο ποσοστό κληρικών μεταξύ των αποίκων. Από τους 520 κατοίκους που ήταν καταγεγραμμένοι τον Ιούλιο του 1676, υπήρχα 11 μοναχοί, 5 ιερείς, αρκετές καλόγριες και ένας επίσκοπος.
Οι ντόπιοι Κορσικανοί αντιπαθούσαν τους Έλληνες αποίκους οι οποίοι καταλάμβαναν γη την οποία θεωρούσαν δικαιωματικά δικιά τους, και αυτό το γεγονός οδήγησε σε διαφορές τις δύο κοινότητες, με την ειρωνεία ότι η Κορσική είχε αποικηθεί κατά κόρον από τους Αρχαίους Έλληνες. Το 1715 ένας ένοπλος στρατός από το Βίκο επιτέθηκε στους αποίκους αλλά τελικά αποκρούστηκε. Το 1719, στον εκτεταμένο ξεσηκωμό στο νησί των Κορσικανών εναντίον της Δημοκρατίας της Γένοβας, οι Έλληνες έμειναν πιστοί στους Γενουάτες και σαν αποτέλεσμα ο οικισμός τους δέχτηκε επανειλημμένα επίθεση. Τελικά τον Απρίλιο του 1731, 55 χρόνια μετά την άφιξή τους, οι Έλληνες άποικοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την Παομία και να αναζητήσουν καταφύγιο στο Αζαξιό.