cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βλάσιος Σκορδέλης
Βιογραφία
Το 1880 μετακόμισε στην Ελλάδα, αρχικά στην Τρίπολη Αρκαδίας όπου διηύθυνε το εκεί Διδασκαλείο και έπειτα στην Αθήνα όπου ίδρυσε Παρθεναγωγείο, του οποίου ήταν διευθυντής μέχρι τις 3 Οκτωβρίου 1898, όταν και πέθανε.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες εκπαιδευτικοί Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Απόστολος
Ο όρος απόστολος σημαίνει πρωταρχικά «απεσταλμένος, πρεσβευτής», ενώ μια πιο ειδική σημασία και ευρύτερα χρησιμοποιούμενη είναι «απεσταλμένος παρά του Θεού».
Αρχαία ελληνική γραμματεία
Στην αρχαία ελληνική γραμματεία, ο όρος δήλωνε κάθε απεσταλμένο για την εκπλήρωση συγκεκριμένης αποστολής ή τον αγγελιαφόρο.
Ο Ιησούς Χριστός
Η Καινή Διαθήκη περιγράφει τον Ιησού Χριστό « τὸν ἀπόστολον καὶ ἀρχιερέα τῆς ὁμολογίας ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν ». (Εβραίους 3:1) Στο Ευαγγέλιο και την Πρώτη Επιστολή του Ιωάννη αναφέρεται ως ο Λόγος και ο Γιος του Θεού ο οποίος στάλθηκε από τον Θεό Πατέρα στον κόσμο της ανθρωπότητας. Ο Ιουστίνος ο Μάρτυρας αναφέρει ότι « ὁ λόγος δὲ τοῦ θεοῦ ἐστιν ὁ υἱὸς αὐτοῦ », ο οποίος « καὶ ἄγγελος δὲ καλεῖται καὶ ἀπόστολος ». (Πρώτη Απολογία 63:4, 5)
Οι Δώδεκα Απόστολοι
Με τη σειρά του, ο ίδιος ο Ιησούς έστειλε τους μαθητές του ως αντιπροσώπους του στον κόσμο και με το κήρυγμά τους να καλέσουν κοντά στο Θεό, όχι μονάχα Ισραηλίτες, αλλά και εθνικούς («ειδωλολάτρες»). Από τον 2ο αιώνα μ.Χ., η ονομασία Απόστολοι άρχισε να αναφέρεται στο στενό κύκλο των 12 μαθητών του Ιησού, οι οποίοι εκλέχθηκαν από τον ίδιο, παρακολούθησαν ολόκληρη τη δημόσια δράση του μέχρι την Ανάληψη και πήραν την εντολή να περιμένουν την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος μέχρι την ημέρα της Πεντηκοστής.
Από την Καινή Διαθήκη μαθαίνουμε τα ονόματα των 12 μαθητών του Ιησού, τους οποίους ο ίδιος ονόμασε αποστόλους (Λκ. 6:13):
Οι δώδεκα απόστολοι, που είχαν παρακολουθήσει την επίγεια δράση του Χριστού και είχαν μυηθεί στην αποστολή τους, ήταν οι κατεξοχήν μάρτυρες και κήρυκες της ανάστασης του Ιησού, γι' αυτό και κατείχαν μοναδική και ανεπανάληπτη θέση στην ιστορία της Εκκλησίας και στο έργο του ευαγγελισμού των εθνών. Η Σύναξη των 12 Αποστόλων στα Ιεροσόλυμα, που περιγράφεται στις Πράξεις Αποστόλων (15:6-22) εορτάζεται στις 30 Ιουνίου από την Ορθόδοξη Εκκλησία.
Οι Εβδομήκοντα
Πέρα από τους δώδεκα αποστόλους υπήρξαν και άλλοι εβδομήντα που σύμφωνα με τη Χριστιανική θρησκεία είχε επιλέξει ο ίδιος ο Ιησούς. Σ΄ αυτούς με την πάροδο του χρόνου προστέθηκαν και άλλοι που επιλέχθηκαν από τους πρώτους Δώδεκα Αποστόλους όπου και αυτοί κήρυτταν το ιερό Ευαγγέλιο, ή ακολουθώντας τους πρώτους Αποστόλους, βοηθούσαν αυτούς στο έργο τους. Έτσι γρήγορα ο αριθμός αυξήθηκε πέραν των εβδομήκοντα, πλην όμως χάρη σεβασμού του αριθμού των επιλεγέντων από τον Ιησού Χριστό, όπως σημειώνει ο ιερός Θεοφύλακτος, παρέμεινε η ονομασία τους εβδομήκοντα.
Άλλοι απόστολοι
Πέρα από τους δώδεκα αποστόλους και τους εβδομήκοντα υπήρξαν και διάφοροι άλλοι απόστολοι όπως για παράδειγμα ο απόστολος Παύλος.
Ισλάμ
Ο όρος «Απόστολος του Θεού», στα αραβικά ρασούλ-ουλλάχ, χρησιμοποιείται στο Κοράνιο για τον Μωάμεθ: «Ο Θεός έστειλε τον Απόστολό Του με οδηγίες και με την αληθινή θρησκεία». (Κοράνιο 9:33, Εκδ. Κάκτος)
Μανιχαϊσμός
Παρόμοια, ο Μάνης, ο οποίος υπήρξε ιδρυτής του κινήματος του Μανιχαϊσμού, αποκαλούνταν από τους ακολούθους του «απόστολος του Ιησού Χριστού», «απόστολος του φωτός» και «πατέρας όλων των αποστόλων» και θεωρούνταν ως ο τελευταίος μιας σειράς αποστόλων.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βίβλος
Μάρκος Μπότσαρης
Ο Μάρκος Μπότσαρης (Σούλι Θεσπρωτίας, 1790 - Κεφαλόβρυσο, Ευρυτανίας, 9 Αυγούστου 1823) ήταν Έλληνας οπλαρχηγός της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 και καπετάνιος των Σουλιωτών. Για τις συνολικές του υπηρεσίες και τη μεγάλη συνεισφορά του στον αγώνα, μετά θάνατον έλαβε τιμητικά το στρατιωτικό βαθμό του Στρατηγού.
Ο Μάρκος Μπότσαρης αναδείχθηκε, ως ένας από τους σημαντικότερους πρωταγωνιστές, της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 και η φήμη του, ξεπερνά τα Ελληνικά σύνορα.
Έχαιρε εκτίμησης από τον φιλέλληνα, Λόρδο Βύρωνα (George Gordon Byron, 6th Baron Byron). Ο Ιούλιος Βερν (Jules Verne), στο έργο του «20000 λεύγες κάτω από την θάλασσα», χαρακτηρίζει τον Μπότσαρη ως τον «Λεωνίδα της σύγχρονης Ελλάδος». Ο Βίκτωρ Ουγκώ (Victor Hugo) τον απαθανατίζει στο ποίημα «Τα κεφάλια του σαραγιού» (Les Têtes du sérail) στη συλλογή «Τα Ανατολίτικα» (Les Orientales). Ο συγγραφέας Oliver Bell Bunce, έγραψε το 1849 το θεατρικό έργο “Marco Bozzaris, the Grecian Hero” (Μάρκος Μπότσαρης, ο Έλληνας Ήρωας).
Ο Διονύσιος Σολωμός του αφιερώνει το ποίημα "Εις Μάρκο Μπότσαρη" και ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης, αναφέρεται στις συνθήκες θανάτου του, στο ποίημα "Η τελευταία νυξ της ζωής του Μάρκου του Μπότσαρη".
Προς τιμήν του Μάρκου Μπότσαρη αρκετά μέρη και σημεία, στην Ελλάδα και το εξωτερικό έχουν λάβει την ονομασία του, χαρακτηριστικά ο σταθμός μετρό "Botzaris" της πόλης των Παρισίων.
Πρώτα χρόνια
Ήταν ο πέμπτος γιος του Κίτσου Μπότσαρη και της Χριστίνας Παπαζώτου-Γιώτη. Ο πατέρας του, όπως και ο παππούς του Γιώργης Μπότσαρης, υπήρξαν από τις επιφανέστερες μορφές της περιοχής του Σουλίου στην Ήπειρο. Ύστερα από την πτώση του Σουλίου (1803), πήγε στην υπό ρωσοοθωμανική προστασία Κέρκυρα μαζί και με άλλους Σουλιώτες, όπου αργότερα κατατάχτηκε ως υπαξιωματικός στο σώμα των Σουλιωτών και άλλων Ηπειρωτών, Ρουμελιωτών και Μοραϊτών, που συγκρότησαν οι Γάλλοι μετά τη δεύτερη γαλλική κατάληψη των Επτανήσων με τη Συνθήκη του Τιλσίτ, γινόμενος κατά κάποιες πληροφορίες και αξιωματικός (ταγματάρχης). Μετά την ήττα των Γάλλων από τους Άγγλους (1811) στη Λευκάδα, επέστρεψε στην Ήπειρο, όπου δολοφονήθηκε, κατ΄ εντολή του Αλή Πασά, ο πατέρας του το 1813. Το 1815 ο Αλή Πασάς τον διόρισε αρματολό με έδρα τον Κακόλακκο Πωγωνίου, στον παλιό πύργο του Κουρτ Πασά. Έμεινε στον Κακόλακκο έως το 1820, τότε δηλαδή που ο Αλής πολιορκήθηκε από τον Ισμαήλ Πασόμπεη.
Δράση του Μάρκου Μπότσαρη
μικρογραφία|αριστερά| Ο Μάρκος Μπότσαρης. Έργο του [[Τζοβάνι Μπότζι|Τζιοβάνι Μπότζι ]] μικρογραφία|αριστερά|Η σημαία του Μάρκου Μπότσαρη.
Δράση στην Ήπειρο (1820-1821)
Ο Μάρκος Μπότσαρης, μαζί με τον θείο του, Νότη Μπότσαρη, αγωνιζόταν στο πλευρό των σουλτανικών δυνάμεων εναντίον του τυράννου της Ηπείρου, του Αλή Πασά, επειδή οι Σουλιώτες είχαν πάρει την υπόσχεση ότι θα ξαναγυρνούσαν στην ιδιαίτερη πατρίδα τους. Βλέποντας ότι οι Οθωμανοί αθετούσαν την υπόσχεσή τους, όταν ο Αλή Πασάς πολιορκήθηκε από τα σουλτανικά στρατεύματα στα τέλη Οκτωβρίου του 1820, ο Μπότσαρης ήρθε σε συνεννόηση μαζί του και ζήτησε τον επαναπατρισμό των Σουλιωτών, με αντάλλαγμα να βοηθήσουν τον Αλή Πασά στον αγώνα του εναντίον των στρατευμάτων του σουλτάνου, πράγμα που έγινε. Ο Μπότσαρης, επικεφαλής 300-350 ανδρών, εμφανίστηκε επί του όρους Σατοβέτζας, απέναντι από το σουλτανικό στρατόπεδο, και επιτέθηκε εναντίον των Οθωμανών (5 Δεκεμβρίου 1820). Κατόπιν, κατέλαβε το φρούριο των Βαριάδων και οχυρώθηκε σε αυτό (7 Δεκεμβρίου 1820). Από εκεί, επικεφαλής 200 ιππέων, προσέβαλε μία σουλτανική εφοδιοπομπή στις Κομψάδες (22 Δεκεμβρίου 1820). Αμέσως μετά κατέλαβε τη θέση "Πέντε Πηγάδια", κόμβο ανάμεσα σε Άρτα και Ιωάννινα, όπου συνέτριψε μία δύναμη 5.000 Αλβανών που εστάλη εναντίον του. Τους επόμενους μήνες άρχισε διαπραγματεύσεις με τους Τούρκους και τους Αλβανούς, ώσπου το Μάρτιο του 1821 να έρθει στην Ήπειρο ο Χριστόφορος Περραιβός και να ενημερώσει τους Σουλιώτες για την επικείμενη επανάσταση.
Όταν ξέσπασε η Επανάσταση, νίκησε τους Οθωμανούς στη Βογόρτσα και στα Δερβίζιανα, όπου εξόντωσε ένα ισχυρό μισθοφορικό σώμα με ένα απίστευτο τέχνασμα. Καταλήφθηκαν τα Λέλοβα, ο Κάντζας και το παραθαλάσσιο φρούριο της Ρηνιάσσας (μεσαιωνικό κάστρο κοντά στο σημερινό χωριό Ριζά Πρεβέζης, Ρηνιάσσα ήταν η παλαιότερη ονομασία του σημερινού χωριού Ριζά). Στις αρχές Μαΐου απειλήθηκε και η ίδια η Πρέβεζα. Στη συνέχεια, επιτέθηκε με 600 πολεμιστές σε 2.000 γενίτσαρους που στάθμευαν στη Δραμεσού, κατέλαβε την Κοσμηρά, 13 χλμ. μακριά από τα Ιωάννινα, και νίκησε τον Ισμαήλ Πασά Πλιάσα στο μοναστήρι της Ραψίστας. Ακολούθησαν οι νικηφόρες μάχες στους Βαριάδες (14 Ιουλίου 1821), όπου εκδίωξε τους Οθωμανούς από το φρούριο που μόλις είχαν ανακαταλάβει, και στην Πλάκα (17 Ιουλίου 1821), όπου χάρη στην αποφασιστικότητά του και την ορμητική του επίθεση με 125 άντρες, στοίχισε στους Οθωμανούς πάνω από 200 νεκρούς. Ένα μήνα αργότερα διέλυσε τις υπέρτερες εχθρικές δυνάμεις στις Κομψάδες και συμμετείχε στην πολιορκία της Άρτας, η οποία άρχισε στις 12 Νοεμβρίου και τέλειωσε άδοξα στις 4 Δεκεμβρίου 1821.
Μάχη του Πέτα και υπεράσπιση του Μεσολογγίου (1822)
Την άνοιξη του 1822 το Σούλι πολιορκήθηκε από τους Οθωμανούς και ο Μπότσαρης ζήτησε βοήθεια από τους οπλαρχηγούς της Στερεάς Ελλάδας. Έλαβε μέρος στην εκστρατεία του Μαυροκορδάτου στην Ήπειρο, η οποία μετά την επιτυχία στο Κομπότι (10 Ιουνίου 1822), απέτυχε ολοσχερώς στις μάχες της Πλάκας (30 Ιουνίου - 1 Ιουλίου 1822) και του Πέτα (4 Ιουλίου 1822), κι έτσι τους επόμενους μήνες το Σούλι παραδόθηκε. Βρέθηκε μεταξύ των υπερασπιστών του Μεσολογγίου στην πρώτη του πολιορκία στα τέλη του 1822, όπου παρέσυρε τους Οθωμανούς σε "πλαστές" συνομιλίες (τις λεγόμενες "καπάκια") και έδωσε χρόνο στους πολιορκημένους να ενισχύσουν τις οχυρώσεις. Τα Χριστούγεννα υπερασπίστηκε με μόνο 35 άνδρες το τείχος της πόλης από τα στρατεύματα του Ομέρ Βρυώνη. Τότε με παρέμβαση του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου τού έδωσαν τον τίτλο του στρατηγού της Δυτικής Στερεάς Ελλάδας. Μάλιστα το γεγονός αυτό προκάλεσε την αντιζηλία των άλλων οπλαρχηγών, κάτι το οποίο εξόργισε τον Μπότσαρη, ο οποίος μπροστά τους έσκισε το χαρτί του διορισμού του λέγοντας: "Όποιος είναι άξιος παίρνει το δίπλωμα με το σπαθί του από τον πασά!". Αυτή η μεγαλοπρεπής πράξη του αποδεικνύει την ανιδιοτέλειά του και την αγάπη του για την πατρίδα.
Μάχη στο Κεφαλόβρυσο, ο θάνατός του και η κηδεία του (1823)
Το καλοκαίρι του 1823 προσπάθησε να ανακόψει το δρόμο στα οθωμανικά στρατεύματα που επέδραμαν προς τη δυτική Ρούμελη. Στις αρχές Ιουλίου ο Μουσταφα πασάς, επικεφαλής 15.000 επίλεκτων ανδρών, εξεστράτευσε εναντίον της Επανάστασης, και σύντομα κατέφθασαν ο Ομέρ Βρυώνης και ο Σούλτζη Κόρτσα με τα πολυάριθμα στρατεύματά τους. Ο Μπότσαρης, τη νύχτα της 8-9 Αυγούστου, μαζί με τον Κίτσο Τζαβέλα και άλλους 450 Σουλιώτες, επιτέθηκε κατά της εμπροσθοφυλακής των εχθρών, που είχε στρατοπεδεύσει στο Κεφαλόβρυσο του Καρπενησίου, στη μάχη που έμεινε γνωστή ως Μάχη του Κεφαλόβρυσου. Παρά τον αρχικώς ελαφρύ τραυματισμό του, συνέχισε να πολεμάει και κατάφερε να νικήσει τους Τουρκαλβανούς. Όμως μια εχθρική σφαίρα έπληξε το μάτι του. Ιστορικοί αναφέρουν πως τότε ο Μπότσαρης είπε πριν ξεψυχήσει: «Αδέλφια, με βάρεσαν». Εκείνη τη στιγμή, οι Σουλιώτες, αν και νικούσαν, διέκοψαν τον αγώνα για να παραλάβουν τον νεκρό αρχηγό τους και τα λάφυρα. Οι Σουλιώτες σκότωσαν εκατοντάδες εχθρούς χωρίς όμως να καταφέρουν να σταματήσουν την οθωμανική προέλαση. Μεταφέροντας το σώμα του Μπότσαρη προς το Μεσολόγγι για να τον ενταφιάσουν, σταμάτησαν για λίγο στο νάρθηκα της Μονής Προυσσού, όπου ευρισκόταν ο Γεώργιος Καραϊσκάκης κατάκοιτος από ασθένεια. Αυτός τον ασπάστηκε λέγοντας "Άμποτε ήρωα Μάρκο, κι' εγώ από τέτοιο θάνατο να πάω". Ο νεκρός μεταφέρθηκε στο Μεσολόγγι με θριαμβική πομπή που περιγράφει και ο Πουκεβίλ. Του θριάμβου προηγούνταν Οθωμανοί αιχμάλωτοι, ακολουθούσαν οι αιχμαλωτισμένοι ίπποι των αξιωματικών με πολύτιμα επισάγματα και πενήντα τέσσερις σημαίες των εχθρών. Ο νεκρός Μάρκος ήταν καλυμμένος με γαλάζια χλαμύδα. Ακολουθούσαν τα λάφυρα που ήταν ζώα, όπλα, σκηνές, πολεμοφόδια και άλλα στρατιωτικά εφόδια και το ταμείο των εχθρών. Η κηδεία ξεκίνησε το απομεσήμερο, από το οίκημα του επάρχου Κωνσταντίνου Μεταξά, για να δειχθεί ότι τον κηδεύει το Έθνος. Η επικήδεια τελετή έγινε στο ναό Αγίου Νικολάου των προμαχώνων της πόλης. Για το θάνατο του Μπότσαρη γράφηκαν πολλά έντεχνα ποιήματα και δημοτικά τραγούδια, ενώ φιλοτεχνήθηκαν και πίνακες ζωγραφικής. Μεταξύ των άλλων, ο Διονύσιος Σολωμός έγραψε ποίημα όπου παρομοιάζει τη συρροή των Ελλήνων στην κηδεία του Μπότσαρη με τη συρροή των Τρώων στην ταφή του Έκτορα.
Μετά την ηρωική Έξοδο και την κατάληψη του Μεσολογγίου από τους Οθωμανούς, οι Τουρκαλβανοί άνοιξαν τον τάφο του Μπότσαρη αναζητώντας τα πολύτιμα όπλα του.
εναλλ.=Ο θάνατος του Μάρκου Μπότσαρη. Ιστορικό Αρχείο Ευγενίας Αντωνίου Σκιαθά.|μικρογραφία|Ο θάνατος του Μάρκου Μπότσαρη. Ιστορικό Αρχείο Ευγενίας Αντωνίου Σκιαθά.
Εθνικός ήρωας
Ο Μάρκος Μπότσαρης έμεινε στην ιστορία για την ανδρεία του και τη σημαντική συμβολή του στον Αγώνα για την ανεξαρτησία των Ελλήνων και δίκαια θεωρείται μεγάλος εθνικός ήρωας. Πολλοί Φιλέλληνες που επισκέφθηκαν την Ελλάδα, θαύμασαν την ανδρεία του Μπότσαρη, ενώ πολλοί ποιητές έγραψαν ποιήματα γι' αυτόν. Ο Φιτζ-Γκρην Χάλλικ (Fitz-Greene Halleck), Αμερικάνος ποιητής, έγραψε ένα ποίημα με τίτλο "MARCO BOZZARIS", ενώ ο Ελβετός ποιητής Ζυστ Ολιβιέ έγραψε επίσης ένα ποίημα-έπαινο προς τιμήν του, το 1825. Επίσης ο εθνικός ποιητής της Ελλάδας, ο Διονύσιος Σολωμός, αφιέρωσε μία από τις ωδές του στον Μάρκο Μπότσαρη. Ο Ζακύνθιος μουσουργός Παύλος Καρρέρ συνέθεσε το 1858 την όπερα Μάρκος Βότζαρης (Marco Bozzari), σε λιμπρέτο του Ιταλού ποιητή Τζιοβάνι Κατσιαλούπι (Giovanni Caccialupi), η οποία παρουσιάστηκε με μεγάλη επιτυχία σε όλα τα γνωστά ελληνικά θέατρα του 19ου αιώνα, από λυρικά σχήματα όπως ο Ελληνικός Μελοδραματικός Θίασος. Από την όπερα αυτή ιδιαίτερα δημοφιλής έχει καταστεί η άρια του Μάρκου "Εγέρασα, μωρές παιδιά", ευρύτερα γνωστή και ως "Γερο-Δήμος". Ένας σταθμός του μετρό του Παρισιού (σταθμός Botzaris) έχει ονομαστεί προς τιμήν του. Αναφέρεται ότι ήδη το 1825 υπήρχε λαϊκό-σχολικό δράμα για τον Μάρκο Μπότσαρη, γραμμένο από την Ευανθία Καΐρη, το οποίο διαρκούσης της επανάστασης διδασκόταν σε όποια σχολεία το επέτρεπαν οι συνθήκες (αναφέρεται η Τήνος) για να τονώνεται το αίσθημα υπέρ της ελευθερίας.
Απόγονοι
Ο Μάρκος Μπότσαρης παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο την Ελένη Καρακίτσου, με την οποία χώρισε το 1810 για λόγους απιστίας και δεν απέκτησε παιδιά, και σε δεύτερο γάμο τη Χρυσούλα Καλογήρου (1793-1854), κόρη του αρματολού της Πρέβεζας Χρηστάκη Καλογήρου, με την οποία απέκτησε πέντε παιδιά, τους: Δημήτριο (1814-1871), Βασιλική (1818-1891) σύζυγος Χρύσανθου Σισίνη, Ελένη (1819- 1885) σύζυγος Ιωάννη Οικονομίδη, Αναστασία (1820-1838), Αικατερίνη "Ρόζα" (1822-1875) σύζυγος του Γεωργίου Καρατζά.
Ο γιος του, Δημήτριος Μπότσαρης, ο οποίος γεννήθηκε το 1814, έγινε στρατιωτικός και διετέλεσε Υπουργός Στρατιωτικών το 1859 και 1866-1867, ενώ οργάνωσε το Μετοχικό Ταμείο Στρατού. Πέθανε στις 17 Αυγούστου 1871 στην Αθήνα. Η κόρη του Κατερίνα "Ρόζα" Μπότσαρη, γεννημένη στο Σούλι το 1822, ήταν στην υπηρεσία ("κυρία επί των τιμών") της βασίλισσας της Ελλάδος Αμαλίας. Η κόρη του Βασιλική παντρεύτηκε τον Χρύσανθο Σισίνη.
Το ελληνοαρβανίτικο λεξικό
Σε ηλικία 19 ετών, ενώ ζούσε στην Κέρκυρα, ο Μάρκος Μπότσαρης κατά παραγγελία του Φρανσουά Πουκεβίλ και με τη βοήθεια μεγαλυτέρων του, συνέγραψε ένα ελληνοαρβανίτικο γλωσσάριο. Αποτελεί μάλιστα το πρώτο ελληνοαρβανίτικο λεξικό. Η ονομασία του έργου αυτού, όπου και ο ίδιος ο Μπότσαρης το επιγράφει έτσι, είναι "Λεξικόν της Ρωμαϊκής και Αρβανητηκής Απλής". Το χειρόγραφο αφιερώθηκε από τον Πουκεβίλ στην Εθνική Βιβλιοθήκη των Παρισίων και φέρει την ιδιόγραφη σημείωση "Ce lexique est écrit de la main de Marc Botzaris à Corfou en 1809 devant moi. Pouqueville". Το ίδιο χειρόγραφο περιλαμβάνει και ένα είδος ελληνοαλβανικής μεθόδου άνευ διδασκάλου και ελληνοαλβανικούς διαλόγους. Είναι γραμμένο με ελληνικά γράμματα, μερικά εκ των οποίων είναι ιδιόμορφα και φαίνεται τα είχε επινοήσει ο ίδιος ο Μπότσαρης. Ο ίδιος γνώριζε λίγα γράμματα που πιθανώς είχε διδαχθεί από τον καλόγηρο Σαμουήλ ή, κατά μία πληροφορία, στη Μονή του Προφήτου Ηλιού. thumb|174x174px|Ο Μάρκος Μπότσαρης. Αναμνηστικό μετάλλιο φιλοτεχνημένο από τον [[Βαυαρία|Βαυαρό γλύπτη Κόνραντ Λάνγκε (Konrad Lange) το 1836. Εθνικό Ιστορικό Μουσείο]] Σύμφωνα με σημείωση του Πουκεβίλ, ο Μπότσαρης έγραψε το λεξικό καθ' υπαγόρευση του πατέρα του Κίτσου, του θείου του Νότη και του πεθερού του Χρηστάκη Καλογήρου. Ο καθηγητής και ακαδημαϊκός Τίτος Γιοχάλας που μελέτησε το χειρόγραφο, πιστεύει ότι ο Μπότσαρης έγραφε τα ελληνικά λήμματα και οι μεγαλύτεροι έδιναν την αλβανική μετάφραση. Είχε παλαιότερα υποστηριχτεί από κάποιους ότι το λεξικό γράφηκε για να εξυπηρετήσει την επικοινωνία μεταξύ των Σουλιωτών και των άλλων Ελλήνων, όμως κατά τον Γιοχάλα αυτό δεν θεωρείται πιθανό, διότι αφενός οι Σουλιώτες γνώριζαν την Ελληνική, αφετέρου το περιεχόμενο του λεξικού δεν είναι χρηστικό για την καθημερινή ζωή. Επίσης οι λέξεις δεν είναι με αλφαβητική σειρά ώστε το λεξικό να είναι χρηστικό. Θεωρείται πιθανότερο ότι το λεξικό γράφηκε κατόπιν πρωτοβουλίας του Πουκεβίλ, ο οποίος είχε ενδιαφέρον για την αλβανική γλώσσα, και τελικώς παρήγαγε ένα αλβανογαλλικό γλωσσάριο, μεταφράζοντας τα ελληνικά λήμματα του Μπότσαρη και μεταγράφοντας τα αντίστοιχα αλβανικά με λατινικούς χαρακτήρες. Αυτό το δημοσίευσε στο έργο του Voyage dans la Grèce (μετ. Ταξίδι στην Ελλάδα), τομ. 2, σελ. 617-623, το 1820.
Θεωρείται άξιο προσοχής το ότι συχνά ο Μπότσαρης και οι συνεργάτες του αποδίδουν τις ελληνικές φράσεις στην Αλβανική, σκεπτόμενοι αποκλειστικά "ελληνικά", μεταφέροντας δηλαδή την ελληνική σύνταξη στην αλβανική. Το ίδιο συμβαίνει και με σύνθετες ελληνικές λέξεις ενώ παρατηρείται και λανθασμένη μεταφορά των γενών ουσιαστικών και επιθέτων από την Ελληνική στην Αλβανική. Επίσης δύο ελληνικές λέξεις δεν μεταφράστηκαν στην Αλβανική είτε από άγνοια είτε εκ παραδρομής, ενώ υπάρχουν και άλλα είδη λαθών στην Αλβανική. Η παρουσία αυτών των φαινομένων ερμηνεύεται κατά τον Γιοχάλα με δύο τρόπους :
Το αλβανικό ιδίωμα του λεξικού ανήκει στην τοσκική διάλεκτο της νότιας αλβανικής γλωσσικής ομάδας και περιλαμβάνει μεγάλο αριθμό δανείων από την Ελληνική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρματολοί Κατηγορία:Αρβανίτες Κατηγορία:Οικογένεια Μπότσαρη Κατηγορία:Ήρωες της Ελλάδας Κατηγορία:Οπλαρχηγοί του 1821
Κρίστε Μισίρκωφ
Ο Κρίστε Πέτκοφ Μισίρκωφ (Кръстьо Петков Мисирков, σλαβομακεδονικά: Крсте Петков Мисирков) (18 Νοεμβρίου 1874, Πέλλα, Οθωμανική Αυτοκρατορία - 26 Ιουλίου 1926, Σόφια, Βασίλειο της Βουλγαρίας) ήταν φιλόλογος, σλαβιστής, ιστορικός και εθνογράφος. Την περίοδο μεταξύ 1903 και 1907 δημοσίευσε ένα βιβλίο και ένα επιστημονικό περιοδικό, στο οποίο επιβεβαίωσε την ύπαρξη μίας μακεδονικής εθνικής ταυτότητας ξεχωριστή από τα άλλα βαλκανικά έθνη, και προσπάθησε να κωδικοποιήσει μια τυποποιημένη σλαβομακεδονική γλώσσα, βασισμένη στις κεντρικές δυτικές σλαβομακεδονικές διαλέκτους. Μια δημοσκόπηση που διεξήχθη στην Βόρεια Μακεδονία βρήκε πως ο Μισίρκωφ θεωρείται «ο σημαντικότερος Μακεδόνας του 20ού αιώνα». Για τις προσπάθειές του να κωδικοποιήσει μια τυποποιημένη σλαβομακεδονική γλώσσα, θεωρείται συχνά, «ο ιδρυτής της σύγχρονης σλαβομακεδονικής λογοτεχνικής γλώσσας».
Ωστόσο, το 1907 άρχισε να δημοσιεύει κυρίως άρθρα, γραμμένα από βουλγαρική εθνικιστική προοπτική. Ο Μισίρκωφ επέστρεψε στον μακεδονικό εθνικισμό για λίγο το 1919. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920 οι απόψεις του άλλαξαν και ενθάρρυνε τους Σλάβους της Μακεδονίας να υιοθετήσουν βουλγαρική εθνική ταυτότητα. Επειδή ο Μισίρκωφ εξέφραζε αντιφατικές απόψεις σχετικά με την εθνική ταυτότητα των Σλάβων της Μακεδονίας σε διάφορα στάδια της ζωής του, η εθνική του υπαγωγή και η κληρονομιά του παραμένει ζήτημα διαμάχης μεταξύ της Βουλγαρίας και της Βόρειας Μακεδονίας.
Ενώ το έργο και η προσωπικότητα του Μισίρκωφ παραμένουν εξαιρετικά αμφισβητούμενα, υπήρξαν προσπάθειες μεταξύ των διεθνών επιστημόνων να συμβιβάσουν τις αντιφατικές δηλώσεις του Μισίρκωφ. Σύμφωνα με τον Κροάτη Ίβο Μπάνατς, καθηγητή ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Γέιλ, ο Μισίρκωφ θεωρούσε τον εαυτό του και τους Σλάβους της Μακεδονίας ως Βούλγαρους, και ενστερνίστηκε τον πανβουλγαρικό πατριωτισμό σε ένα ευρύτερο βαλκανικό πλαίσιο και ιδιαίτερα όσον αφορά τον σερβικό και ελληνικό ηγεμονισμό στη Μακεδονία. Εντούτοις, στο πλαίσιο του ευρύτερου βουλγαρικού έθνους, ο Μισίρκωφ αναζητούσε πολιτισμική και εθνική διαφοροποίηση από τους Βούλγαρους και αποκαλούσε τόσο τον εαυτό του όσο και τους Σλάβους της Μακεδονίας «Μακεδόνες».
Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία|200x200εσ| Το σπίτι όπου γεννήθηκε ο Μισίρκωφ, στην Πέλλα αριστερά|μικρογραφία|235x235εσ| Η τελευταία φωτογραφία του Μισίρκωφ
Πρώιμα χρόνια
Ο Κρίστε Πέτκοφ Μισίρκωφ γεννήθηκε στις 18 Νοεμβρίου 1874 στην Πέλλα στο Βιλαέτι της Θεσσαλονίκης στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ξεκίνησε την εκπαίδευσή του στο τοπικό ελληνικό σχολείο, όπου ήταν μαθητής έως την έκτη τάξη Δημοτικού, αλλά η κακή οικονομική κατάσταση της οικογένειάς του δεν μπορούσε να υποστηρίξει την περαιτέρω εκπαίδευσή του και έφυγε από το σχολείο. Την εποχή εκείνη η σερβική προπαγάνδα άρχισε να προωθεί την δική της παραλλαγή του «Μακεδονισμού» και να στρατολογεί νέους για να τους «σερβοποιεί». Μετά από κάποιο διάστημα, ο Μισίρκωφ υπέβαλε αίτηση και έλαβε υποτροφία από τον Σερβικό σύλλογο «Άγιος Σάββας».
Ο Μισίρκωφ στη Σερβία
Ο Μισίρκωφ πέρασε αρκετό καιρό στη Σερβία, όπου σπούδαζε Σερβικά, και σύντομα συνειδητοποίησε ότι η προπαγάνδα ήταν ο κύριος στόχος της σερβικής οργάνωσης. Η πολιτική που εφάρμοζε ο σύλλογος ανάγκασε τον Μισίρκωφ και άλλους Σλαβομακεδόνες μαθητές να συμμετάσχουν στην μαθητική εξέγερση ενάντια του Συλλόγου του Αγίου Σάβα. Ως αποτέλεσμα αυτού, ο Μισίρκωφ και άλλοι μαθητές μετακόμισαν από το Βελιγράδι στη Σόφια. Δεδομένου ότι αντιμετώπισε παρόμοια κατάσταση στη Βουλγαρία, δηλαδή μια άλλη προπαγάνδα, ο Μισίρκωφ πήγε και πάλι στη Σερβία για να συνεχίσει την εκπαίδευσή του, αλλά χωρίς επιτυχία επειδή απορρίφθηκε από τον σύλλογο «Άγιος Σάββας». Δεδομένου ότι ήταν πρόθυμος να αποκτήσει τριτοβάθμια εκπαίδευση, αναγκάστηκε, μετά από μια σειρά γεγονότων, να εγγραφεί σε μια θεολογική σχολή για δασκάλους. Παρόμοια με τον σύλλογο «Άγιος Σάββας», η σχολή αυτή είχε επίσης τους ίδιους τους προπαγανδιστικούς στόχους και οδήγησε σε μια άλλη φοιτητική εξέγερση. Ως αποτέλεσμα, η σχολή σταμάτησε να λειτουργεί και οι μαθητές στάλθηκαν σε διαφορετικές περιοχές της Σερβίας. Ο Μισίρκωφ στάλθηκε στο Σάμπατς, όπου ολοκλήρωσε την τελευταία, τέταρτη, τάξη της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, αλλά αυτή τη φορά στο τοπικό γυμνάσιο. Και στη Σερβία και στη Βουλγαρία, ο Μισίρκωφ και ο φίλος του αντιμετωπίστηκαν ως Σέρβοι ή Βούλγαροι για να γίνουν δεκτοί στο εκπαιδευτικό σύστημα. Μετά το γυμνάσιο, παρόλο που αποφοίτησε, ο Μισίρκωφ εγγράφηκε σε άλλο γυμνάσιο για καθηγητές στο Βελιγράδι, από όπου αποφοίτησε το 1895. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ιδιαίτερα το 1893, ο Μισίρκωφ ίδρυσε έναν σύλλογο σπουδαστών που ονομάζετο «Βάρνταρ». Ο χάρτης του περιελάμβανε, μεταξύ άλλων, ως σκοπό την μελέτης και διάδοση της γνώσης της χώρας τους όσον αφορά τις γεωγραφικές, εθνογραφικές και ιστορικές πτυχές της και η βασική αρχή του προγράμματός της ήταν ότι η Μακεδονία οφείλει να ανήκει στους Μακεδόνες. Με άλλα λόγια, οι μαθητές δεν ήταν ικανοποιημένοι από τη σερβοποίηση των Σλάβων της Μακεδονίας. Αυτή η ιδέα ήταν εμπνευσμένη από το «Λοζαρι». Ωστόσο, οι Σέρβοι ήταν αντίθετοι σε αυτή τη θέση των νεαρών φοιτητών, οπότε ο σύλλογός τους δεν διήρκεσε για πολύ και διαλύθηκε το 1895. Στη συνέχεια διορίστηκε ως Σέρβος δάσκαλος στην Πρίστινα. Ο Μισίρκωφ αρνήθηκε και έφυγε για την Οδησσό για να συνεχίσει τις σπουδές του.
Ο Μισίρκωφ στη Ρωσική Αυτοκρατορία
Τα εκπαιδευτικά προσόντα που απέκτησε στο Βελιγράδι δεν αναγνωρίστηκαν στη Ρωσία. Ο Μισίρκωφ έπρεπε να μελετήσει από την αρχή στο Σεμινάριο στην Πολτάβα. Το 1897 ήταν σε θέση να εισέλθει στο πανεπιστήμιο της Πετρούπολης. Εκεί μπήκε πρώτα στην Βουλγαρική Φοιτητική Ένωση. Σχετικά με αυτό το κομμάτι της ζωής του, ο Μισίρκωφ γράφει στο άρθρο «Σχολείο και σοσιαλισμός» - Το 1897 πήγα στο πανεπιστήμιο της Πετρούπολης και για πέντε χρόνια βρισκόμουν με τους Βούλγαρους φοιτητές ως Βούλγαρος και μέλος της Βουλγαρικής Φοιτητικής Ένωσης. Ο Μισίρκωφ πραγματοποίησε εδώ την πρώτη του επιστημονική διάλεξη για την εθνογραφία και την ιστορία της Βαλκανικής Χερσονήσου ενώπιον των μελών του Ρωσικού Αυτοκρατορικού Γεωγραφικού Συλλόγου.
Στις 15 Νοεμβρίου 1900, όταν ο Μισίρκωφ, όντας στο τρίτο έτος φοίτησης Τμήμα Ιστορίας και Φιλοσοφίας, μαζί με άλλους μαθητές στη Ρωσία δημιούργησαν κύκλωμα στην Πετρούπολη. Ο κύριος στόχος του κυκλώματος ήταν η πολιτική αυτονομία του πληθυσμού της Μακεδονίας και της Θράκης, που ανακηρύχθηκε από την ΕΜΑΕΟ υλοποιημένη και διασφαλισμένη από τις Μεγάλες Δυνάμεις. Σε επιστολή που απεστάλη στον Πρόεδρο της Ανωτάτης Μακεδονο-Αδριανουπολικής Επιτροπής στις 28 Νοεμβρίου, οι ιδρυτές του κυκλώματος δηλώνουν ότι δεν υπάρχει Βούλγαρος που δεν ενδιαφέρεται για την κατάσταση και τη μοίρα εκείνου του τμήματος της πατρίδας μας, το οποίο συνεχίζει να στενοχωρεί κάτω από το ζυγό του τυράννου. Εκείνη τη στιγμή ο Μισίρκωφ θεωρούσε ακόμα το σλαβικό πληθυσμό της Μακεδονίας και της Θράκης Βουλγαρικό.
Και πάλι στη Ρωσική Αυτοκρατορία
Το 1905 έφυγε για το Μπερντιάνσκ στη Νότια Ρωσία. Εκεί συνέχισε τη δημοσίευση της εφημερίδας «Βαρνταρ» και εργάστηκε ως Βούλγαρος δάσκαλος. Στις 18 Απριλίου 1907 ο Μισίρκωφ άρχισε να συνεργάζεται με το εκδοθέν στη Σοφία περιοδικό Μακεδονική-Αδριανουπολίτικη Επιθεώρηση, το οποίο εξέδιδε ο Νικολα Ναουμοφ, το de facto όργανο της ΕΜΑΕΟ. Στις 24 Απριλίου 1909 ο K. Μισίρκωφ εκτύπωσε στην Οδησσό σε ξεχωριστό φυλλάδιο το έργο του «Σλαβικοί επικοί θρύλοι του γάμου του Βασιλιά Βολκασιν σχετικά με το ερώτημα των λόγων για την δημοτικότητα του Μάρκου Κράλη». Στην 1 Οκτωβρίου 1909 έγραψε το άρθρο «Τα θεμέλια μιας σερβοβουλγαρικής συμφιλίωσης» στο περιοδικό «Βουλγαρική συλλογή» που εξεδίδετο από Βούλγαρους διπλωμάτες στην Αγία Πετρούπολη. Την εποχή εκείνη πραγματοποιήθηκε στη Σόφια ένα Σλαβικό Φεστιβάλ το 1910 και ο Μισίρκωφ παρακολούθησε ως τιμώμενο πρόσωπο. Το 1910-1911, μετέφρασε από τα βουλγαρικά στα ρωσικά το βιβλίο του Βουλγάρου γεωγράφου Καθηγητή Ατανας Ισιρκοφ «Βουλγαρία».
Όταν ο Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος ανακηρύχθηκε, ο Μισίρκωφ πήγε στη Μακεδονία ως ανταποκριτής πολέμου της Ρωσίας. Εκεί μπορούσε να ακολουθήσει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις του βουλγαρικού στρατού. Ο Μισίρκωφ δημοσίευσε μια σειρά άρθρων στον ρωσικό τύπο και μερικά άρθρα όπου απαιτούσε να εκδιωχθούν οι Οθωμανοί από τη Μακεδονία. Το 1913, μετά την εκδήλωση του Β΄ Βαλκανικού Πολέμου, ο Μισίρκωφ επέστρεψε στη Ρωσία, όπου εργάστηκε ως δάσκαλος και στα βουλγαρικά σχολεία της Οδησσού. Εκεί έγραψε το ημερολόγιό του, το οποίο βρέθηκε το 2006. Αργότερα διορίστηκε δάσκαλος του βουλγαρικού σχολείου στο Κισινάου. Ενώ εργαζόταν ως δάσκαλος σε αυτό, ο Μισίρκωφ απέστειλε επιστολή στον Βούλγαρο ακαδημαϊκό Αλεξανταρ Τεοντοροφ-Μπαλαν με αίτημα να διοριστέι καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Σόφιας. Το αίτημα αυτό δείχνει σαφώς τον αυτοπροσδιορισμό του εκείνη την εποχή - Ως Βούλγαρος, θα επέστρεφα πρόθυμα στη Βουλγαρία, εάν υπάρχει ανάγκη επιστημονικής έρευνας για την τύχη των βουλγαρικών εδαφών, ιδίως της Μακεδονίας. Μια σύντομη επιστολή με παρόμοιο περιεχόμενο απεστάλη σε άλλον καθηγητή στο πανεπιστήμιο της Σόφιας, τον Βασίλι Ζλαταρσκι, με το αίτημα να διοριστεί ως επίλεκτος στο νεοσυσταθέν τμήμα ιστορίας της Μακεδονίας και των άλλων δυτικών βουλγαρικών εδαφών.
Σε εκείνο το σημείο, ο Μισίρκωφ έρχεται σε επαφή με τον Μακεδονικό Επιστημονικό και Λογοτεχνικό Σύλλογο, ο οποίος ξεκίνησε να δημοσιεύει το ρωσικό περιοδικό «Μακεδονική Φωνή». Ο Μισίρκωφ δημοσίευε σε αυτό το περιοδικό για κάποιο διάστημα με το ψευδώνυμο «Κ. Πελσκι».
Μετά το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1914 η Βεσσαραβία έγινε αβασίλευτη δημοκρατία και εξελέγη μέλος του τοπικού κοινοβουλίου («Σφατουλ Ταρι») ως εκπρόσωπος της βουλγαρικής μειονότητας. Ταυτόχρονα, ο Μισίρκωφ εργαζόταν ως γραμματέας στη βουλγαρική εκπαιδευτική επιτροπή στη Βεσσαραβία. Τον Μάρτιο του 1918 κηρύχθηκε η ένωση της Βεσσαραβίας με τη Ρουμανία. Στις 21 Μαΐου 1918 ο Μισίρκωφ ξεκίνησε μαθήματα βουλγαρικής γλώσσας στο Μπολχραντ. Στη συνέχεια, πραγματοποίησε μυστικό ταξίδι στη Βουλγαρία για να προμηθευτεί εγχειρίδια για τους μαθητές, αλλά μετά την επιστροφή του τον Νοέμβριο συνελήφθη από τις αρχές του Βασιλείου της Ρουμανίας, ακόμα σε πόλεμο με τη Βουλγαρία. Στη συνέχεια, τον εξέδωσαν στη Βουλγαρία.
Τα τελευταία χρόνια στη Βουλγαρία
Έχοντας εκδιωχθεί από τις ρουμανικές αρχές, στα τέλη του 1918 ο Μισίρκωφ επέστρεψε στη Σόφια, όπου πέρασε ένα χρόνο ως επικεφαλής του ιστορικού τμήματος του Εθνικού Μουσείου Εθνογραφίας. Στη συνέχεια εργάστηκε ως δάσκαλος και διευθυντής των γυμνασίων στο Κάρλοβο και την Κοπρίφστιτσα. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου (αλλά πριν από το 1923) η Εσωτερική Μακεδονική Αδριανουπολίτικη Επαναστατική Οργάνωση (ΕΜΑΕΟ) φαίνεται χαρακτήριζε τον Μισίρκωφ ως επιβλαβή στους στόχους της και υποτίθεται ότι σκέφτηκε να τον δολοφονήσει, αλλά επανεξέτασε μετά που ο Μισίρκωφ συναντήθηκε με έναν εκπρόσωπο της οργάνωσης. Συνέχισε επίσης τη δημοσιογραφική του δραστηριότητα και δημοσίευσε πολλά άρθρα σχετικά με το Μακεδονικό Ζήτημα στον βουλγαρικό τύπο. Ο Μισίρκωφ πέθανε το 1926 και θάφτηκε στο νεκροταφείο της Σόφιας με την οικονομική ενίσχυση 5000 λεβ από το Υπουργείο Παιδείας, ως τιμημένος εκπαιδευτικός.
Έργα
Στη ζωή του, ο Μισίρκωφ έγραψε ένα βιβλίο, ένα ημερολόγιο, δημοσίευσε ένα τεύχος ενός περιοδικού και έγραψε περισσότερα από τριάντα άρθρα. Το βιβλίο του «Μακεδονικές Υποθέσεις» δημοσιεύθηκε στη Σόφια το 1903. Το περιοδικό ονομάστηκε «Βαρνταρ» και δημοσιεύθηκε το 1905 στην Οδησσό της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Τα άρθρα που έγραψε ο Μισίρκωφ έχουν δημοσιευθεί σε διάφορες εφημερίδες και επικεντρώθηκαν σε διάφορα θέματα. Το βιβλίο, το περιοδικό και ορισμένα από τα άρθρα του γράφτηκαν στις κεντρικές σλαβομακεδονικές διαλέκτους, που αποτελούν τη βάση των σύγχρονων σλαβομακεδονικών. δεξιά|μικρογραφία|218x218εσ| Πρόσοψη του Μακεδονικές Υποθέσεις δεξιά|μικρογραφία|209x209εσ| Η πρώτη σελίδα του περιοδικού Βαρνταρ
«Μακεδονικές Υποθέσεις»
Ένα από τα σημαντικότερα έργα του Μισίρκωφ είναι το σλαβομακεδονικό βιβλίο Μακεδονικές Υποθέσεις (Za makedonckite raboti) που εκδόθηκε το 1903 στη Σόφια, όπου καθόρισε τις αρχές της σύγχρονης σλαβομακεδονικής γλώσσας. Το βιβλίο αυτό γράφτηκε σε σλαβομακεδονικές διαλέκτους από την περιοχή μεταξύ του Πρίλεπ και του Μοναστηριού. Επιχειρηματολόγησε υπέρ του εθνικού διαχωρισμού, της εγκαθίδρυσης αυτόνομων εθνικών θεσμών εντός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της τυποποίησης μιας σαφούς σλαβομακεδονικής γλώσσας. Ο Μισίρκωφ επιτέθηκε τόσο στην Βουλγαρική Εξάρχεια όσο και στην Εσωτερική Μακεδονική Αδριανουπολίτικη Επαναστατική Οργάνωση (ΕΜΑΕΟ) ως πράκτορες των βουλγαρικών συμφερόντων στη Μακεδονία.
Σύμφωνα με αυτό το βιβλίο, η σλαβομακεδονική λογοτεχνική γλώσσα πρέπει να βασίζεται σε διαλέκτους από το κεντρικό τμήμα της Βόρειας Μακεδονίας, οι οποίες χρησιμοποιήθηκαν στο ίδιο το βιβλίο. Από την άλλη πλευρά, ο Μισίρκωφ απευθύνθηκε στις οθωμανικές αρχές για την ενδεχόμενη αναγνώριση ενός χωριστού Μακεδονικού έθνους. Ο ίδιος αναγνώρισε ότι δεν υπήρχε τέτοιο και οι περισσότεροι Σλάβοι της Μακεδονίας αυτοπροσδιορίζοντας ως Βούλγαροι, αλλά θα έπρεπε να δημιουργηθεί όταν θα προέκυπταν οι απαραίτητες ιστορικές συνθήκες.
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το βιβλίο του Μισίρκωφ αναφερθεί διαρκώς από τους ιστορικούς της Βόρειας Μακεδονίας ως ένδειξη της ύπαρξης μιας ξεχωριστής σλαβομακεδονικής εθνότητας κατά την εποχή του. Ωστόσο, μόνο δύο χρόνια αργότερα, ο Μισίρκωφ άλλαξε τη στάση του και δημοσίευσε μια σειρά άρθρων στον τύπο της ΕΜΑΕΟ, γραμμένα από βουλγαρική εθνικιστική προοπτική θεωρώντας Βούλγαρους τον εαυτό του και τους Σλάβους της Μακεδονίας.
Το περιοδικό «Βαρνταρ»
Εκτός από το Μακεδονικές Υποθέσεις, ο Μισίρκωφ συνέγραψε και το πρώτο επιστημονικό περιοδικό στην σλαβομακεδονική γλώσσα. Το περιοδικό Βαρνταρ δημοσιεύθηκε το 1905 στην Οδησσό της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Δημοσιεύθηκε μόνο μία φορά, εξαιτίας των οικονομικών προβλημάτων που αντιμετώπιζε ο Μισίρκωφ την εποχή εκείνη. Το «Βαρνταρ» δημοσιεύτηκε στην σλαβομακεδονική γλώσσα και η ορθογραφία που χρησιμοποιήθηκε είναι σχεδόν ίδια με την ορθογραφία της τυποποιημένης σλαβομακεδονικής γλώσσας σήμερα.
Το περιοδικό προοριζόταν να περιλαμβάνει αρκετούς διαφορετικούς επιστημονικούς κλάδους, που ασχολούνταν κυρίως με τη Μακεδονία. Το πρώτο τμήμα του περιοδικού αποτελείται από την εισαγωγή, όπου γενικά ο Μισίρκωφ αναλύει τους στόχους του περιοδικού και αυτό το τμήμα είναι γραμμένο στα σλαβομακεδονικά και τα ρωσικά. Το επόμενο τμήμα του περιοδικού είναι το λογοτεχνικό τμήμα, όπου ο Μισίρκωφ μεταφράζει στα σλαβομακεδονικά το ποίημα «Ταξιδιώτης» του Κροάτη ποιητή Π. Πρεράντοβιτς. Μετά το λογοτεχνικό τμήμα, το περιοδικό περιλαμβάνει μια ανάλυση για τις προπαγάνδες των βαλκανικών κρατών στην Μακεδονία, ακολουθούμενη από μια πολιτική ανάλυση ορισμένων από τα παγκόσμια γεγονότα εκείνης της περιόδου. Το τελευταίο τμήμα είναι στατιστικά στοιχεία, τα οποία δείχνουν τον πληθυσμό στη Μακεδονία.
Οι στόχοι του περιοδικού ήταν να:
Άρθρα
μικρογραφία| Οι μακεδονικές υποθέσεις του Μισίρκωφ ανακηρύχθηκαν ως ένα από τα βασικά σημεία της ιστορίας της Βόρειας Μακεδονίας, στο μνημείο του Ίλιντεν στο [[Κρούσοβο ]] Κατά τη διάρκεια της ζωής του, ο Μισίρκωφ δημοσίευσε πολλά άρθρα για διάφορες εφημερίδες και περιοδικά. Τα άρθρα ασχολούνται με τη Μακεδονία, το σλαβομακεδονικό πολιτισμό, εθνολογία, πολιτική και έθνος αφενός και με το βουλγαρικό έθνος, πολιτική και εθνογραφία αφετέρου. Ο Μισίρκωφ δημοσίευσε τα άρθρα του στα σλαβομακεδονικά, ρωσικά και βουλγαρικά και τα δημοσίευσε είτε στη Ρωσία είτε στη Βουλγαρία. Τα περισσότερα από τα άρθρα υπογράφηκαν με το όνομα γέννησης του, αλλά υπάρχουν άρθρα που έχουν υπογραφεί με το ψευδώνυμό του ''Κ. Πέλσκι''.
Διαμάχες για την εθνότητα και τις απόψεις του Μισίρκωφ
Κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα και τις αρχές του 20ού αιώνα, η ιδέα μιας ξεχωριστής μακεδονικής εθνότητας είχε προωθηθεί μόνο από ορισμένους κύκλους διανοουμένων. Στη συνέχεια, το μεγαλύτερο μέρος του σλαβικού πληθυσμού την Μακεδονία θεωρούσαν τους εαυτούς τους ως Βουλγάρους, και ο Μακεδονισμός απέτυχε να κερδίσει ευρεία λαϊκή υποστήριξη. Σε διάφορα σημεία της ζωής του, ο Μισόρκωφ εξέφρασε αντιφατικές δηλώσεις σχετικά με την εθνότητα των Σλάβων της Μακεδονίας, συμπεριλαμβανομένης της δικής του εθνικότητας. δεξιά|μικρογραφία|305x305εσ| Μνημείο του Μισίρκωφ στην Πλατεία Πέλλας στα [[Σκόπια της Βόρειας Μακεδονίας ]] μικρογραφία|300x300εσ| Μνημείο του Μισίρκωφ στη [[Μπίτολα ]]
Άποψη του Μισίρκωφ στη Βουλγαρία
Στη Βουλγαρία, ο Μισίρκωφ θεωρείται αμφιλεγόμενος εκπαιδευτικός με επιστημονική συνεισφορά στη βουλγαρική διαλεκτολογία και εθνογραφία. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου ως μαθητής του καθηγητή Στόγιαν Νοβάκοβιτς και επηρεάστηκε από τις ιδέες του. Την εποχή εκείνη, ο Νοβάκοβιτς ήταν εξέχων υποστηρικτής του Μακεδονισμού, προωθώντας έτσι τα συμφέροντα της Σερβίας στην περιοχή της Μακεδονίας. Στη συνέχεια, ο Μισίρκωφ συναντήθηκε αρκετές φορές μαζί του και η διπλωματική δραστηριότητα του Νοβάκοβιτς στην Αγία Πετρούπολη διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην ίδρυση του Μακεδονικού Επιστημονικού και Λογοτεχνικού Συλλόγου. Ωστόσο, μετά το 1906 ο Μισίρκωφ απέρριψε αυτές τις ιδέες εναντιωνόμενος στην σερβικής θεωρίας σχετικά με την «αιωρούμενη μάζα» των «Μακεδόνων Σλάβων» και μάλιστα ανέπτυξε ένα είδος αντισερβισμού. Σε αυτή την περίοδο έγινε προφανώς βουλγαρόφιλος και ισχυριζόταν ότι ο Σλαβικός πληθυσμός της Μακεδονίας δεν ήταν «άμορφος πολτός» αλλά «καλά ψημένο βουλγαρικό ψωμί», παρόλο που στο βιβλίο του και σε ένα μέρος των άρθρων του γράφει για ύπαρξη χωριστού Σλαβομακεδονικού έθνους. Αργότερα το 1913, στο ημερολόγιό του από τους βαλκανικούς πολέμους, ο ίδιος ο ίδιος προσδιορίζεται σαφώς ως Βούλγαρος Μακεδόνας. Βούλγαροι ιστορικοί πιστεύουν ότι τα κείμενά του άλλαξαν σημαντικά από το μεταπολεμικό καθεστώς του Γιουγκοσλαβικού Κομμουνισμού μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο για να υποστηρίξουν την έννοια ενός «μακεδονικού έθνους», διαφορετικού από το βουλγαρικό. Οι Βούλγαροι σημειώνουν επίσης ότι ο Μισίρκωφ εργάστηκε ως Βούλγαρος δάσκαλος στη Ρωσία, Βούλγαρος βουλευτής στη Βεσσαραβία, επέλεξε βουλγαρική ιθαγένεια, έζησε και πέθανε στη Βουλγαρία και εργάστηκε εκεί μέχρι το θάνατό του το 1926. Ωστόσο, η βουλγαρική ακαδημαϊκή κοινότητα επισημαίνει ότι παρόλο που ο Μισίρκωφ σε πολλές περιπτώσεις υπερασπιζόταν τον στόχο του βουλγαρικού εθνικισμού, πολλές φορές μεταπηδούσε στη δεκαετία του 1920, από τον βουλγαρικό στον σλαβομακεδονικό, και τούμπαλιν. Σύμφωνα με Βούλγαρους παρατηρητές, μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας στη Βόρεια Μακεδονία, έχουν προκύψει επίσης πολεμικά συγγράμματα για την ταυτότητα του Μισίρκωφ. Από τις πιο δημοφιλείς ρήσεις του Μισίρκωφ στη Βουλγαρία είναι:
Άποψη του Μισίρκωφ στην Βόρεια Μακεδονία
Στην Βόρεια Μακεδονία, ο Μισίρκωφ θεωρείται ως ο πιο σημαντικός Σλαβομακεδόνας αρθρογράφος, φιλόλογος και γλωσσολόγος που καθόρισε τις αρχές της σλαβομακεδονικής λογοτεχνικής γλώσσας στις αρχές του 20ου αιώνα. Σε μερικά από τα γραπτά του προσδιορίζει τους Σλαβομακεδόνες ως χωριστό έθνος και τα σλαβομακεδονικά ως ξεχωριστή νότια σλαβική γλώσσα. Επίσης, ο Μισίρκωφ είναι ο συγγραφέας του πρώτου επιστημονικού περιοδικού στα σλαβομακεδονικά και λόγω των συνεισφορών του στον εθνικό αγώνα, θεωρείται ευρέως ο μεγαλύτερος Σλαβομακεδόνας του 20ού αιώνα. Προς τιμή του έχουν εκδοθεί πολλά βιβλία και επιστημονικά έργα στο όνομά του από το Ινστιτούτο για τη Μακεδονική γλώσσα «Κρίστε Μισίρκωφ».
Δεν υπάρχει σημαντική συζήτηση για την εθνότητα του Μισίρκωφ στην Βόρεια Μακεδονία, δεδομένου ότι θεωρείται πάντοτε Σλαβομακεδόνας, όπως είναι προφανές στα περισσότερα από τα σημαντικά γραπτά του. Δεδομένου ότι δεν του επιτράπηκε να ζήσει και να εργαστεί στη Μακεδονία από τις Γιουγκοσλαβικές αρχές, παρέμεινε απρόθυμα στη Βουλγαρία, όπου απέκτησε τη βουλγαρική ιθαγένεια από τη στιγμή που τη χρειάστηκε για τη δουλειά του. Όσον αφορά την υπογραφή του Μισίρκωφ υπό την φράση «Μακεδόνας Βούλγαρος», οι Σλαβομακεδόνες ιστορικοί και γλωσσολόγοι υποστηρίζουν ότι δεν σημαίνει τίποτα άλλο παρά έναν Σλαβομακεδόνα με βουλγαρική ιθαγένεια, με την πολιτική έννοια, ή απλά ένας Σλαβομακεδόνας που ζει στη Βουλγαρία. Ωστόσο, το γεγονός είναι ότι ο Μισίρκωφ έλαβε Βουλγαρική ιθαγένεια μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (1915-1918) και δηλώθηκε ως Βούλγαρος Μακεδόνας το 1913, το οποίο είναι αντίθετο με τους ισχυρισμούς των Σλαβομακεδόνων ιστορικών και γλωσσολόγων. Από την άλλη πλευρά, ορισμένοι Σλαβομακεδόνες μελετητές, όπως ο Δρ. Βλάντο Ποποφσκι, ο ακαδημαϊκός Μπλάζε Ριστόφσκι και άλλοι, υποστηρίζουν ότι η χρήση του όρου «Μακεδόνας Βούλγαρος» από τον Μισίρκωφ ήταν απλώς μια τακτική διότι, το 1914 και αρκετές φορές μετά, επανέλαβε τις απόψεις του για την σλαβομακεδονική εθνική ύπαρξη.
Ίσως η πιο αναφερόμενη και πιο δημοφιλής σκέψη του Μισίρκωφ στην Βόρεια Μακεδονία είναι: <blockquote class="templatequote"> Είμαστε υποχρεωμένοι να χαϊδεύουμε τη γλώσσα μας, διότι είναι δική μας, όσο και η πατρίδα μας. Είμαι Μακεδόνας και ιδού πως βλέπω τη θέση της χώρας μου: Εχθροί της Μακεδονίας δεν είναι ούτε η Ρωσία ούτε η Αυστροουγγαρία, αλλά η Βουλγαρία, η Ελλάδα και η Σερβία.
Οικογένεια Μισίρκωφ
δεξιά|μικρογραφία|240x240εσ| Ο τάφος του Μισίρκωφ στη Σόφια της Βουλγαρίας
Παραπομπές
<references group="" responsive="0">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολεμικοί ανταποκριτές Βαλκανικών πολέμων Κατηγορία:Σλαβομακεδόνες συγγραφείς Κατηγορία:Βούλγαροι συγγραφείς Κατηγορία:Βούλγαροι εκπαιδευτικοί Κατηγορία:Βούλγαροι Μακεδόνες
Νήσος Ουασίνι
μικρογραφία|Το Ουασίνι Η Νήσος Ουασίνι (Wasini) είναι νησί του Ινδικού Ωκεανού, διοικητικά ανήκει στη Κένυα και  βρίσκεται στα νότια της χώρας. Έχει μήκος 5 χλμ και πλάτος 1 χλμ. Είναι αραιοκατοικημένο ενώ δεν υπάρχουν καθόλου οχήματα κι έχει το υψηλότερο ποσοστό βρεφικής θνησιμότητας στη χώρα.
Έχει επίσης ένα εξαιρετικά σπάνιο μνημείο: τον "Κήπο των κοραλίων" ("Coral Garden"), ένα σύνολο φυσικών ερειπίων ενός υφάλου, κοραλλιών ορυκτών, που βρίσκεται πάνω από το επίπεδο της θάλασσας, αλλά τακτικά πλημμυρίζει κατά τη διάρκεια υψηλής παλίρροιας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά της Κένυας
Επαρχία της Μπρέσια
Η Επαρχία της Μπρέσια (ιταλικά: Provincia di Brescia) είναι επαρχία στην περιφέρεια της Λομβαρδίας στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 4.784 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 1.223.900 (2008) κατοίκους. Έδρα της επαρχίας είναι η Μπρέσια (Brescia). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 206 δήμους.
978 Αϊνταμίνα
Η Αϊνταμίνα (Aidamina) είναι μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,73. Ανακαλύφθηκε το 1922 από τον Ρώσο αστρονόμο Σεργκέι Ιβάνοβιτς Μπελιάφσκι, που παρατηρούσε από το Σιμέις της Κριμαίας, και πήρε το όνομά της από το ονοματεπώνυμο της Αΐντα Μινάγιεβνα, μιας γνωστής της οικογένειας του Μπελυάφσκι.
Επαρχία της Μπρέσια
Συνορεύει βόρεια και βορειοδυτικά με την επαρχία του Σόντριο, δυτικά με την επαρχία του Μπέργκαμο, νοτιοδυτικά με την επαρχία της Κρεμόνα, νότια με την επαρχία της Μάντοβα, ανατολικά με τις περιφέρειες του Βένετο (επαρχία της Βερόνα) και του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε (επαρχία του Τρέντο).
978 Αϊνταμίνα
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Αϊνταμίνα εκτιμάται σε 78,74 ± 2,3 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι PF (ταξινόμηση Tholen), ενώ το άλβεδό της είναι 0,0365 ± 0,002. Η Αϊνταμίνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 10 ώρες και 6 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αινταμινα
Α.Ε. Δόξα Λευκάδας
Η Αθλητική Ένωση Δόξα Λευκάδας είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στο νησί της Λευκάδας στα Επτάνησα. Έτος ίδρυσής του είναι το 1982, οπότε και καλλιεργούσε τα αθλήματα τόσο του ποδοσφαίρου όσο και της καλαθοσφαίρισης. Το πρώτο σταδιακά εγκαταλήφθηκε με αποτέλεσμα ο σύλλογος να αποτελεί σήμερα αμιγώς καλαθοσφαιρικό σωματείο. Οι αθλητές του αγωνίζονται με χρώματα το μπλε, το κόκκινο και το λευκό. Ως έδρα χρησιμοποιεί το Κλειστό Δημοτικό Γυμναστήριο Λευκάδας, χωρητικότητας 1.200 θεατών.
Ο σύλλογος διατηρεί τμήμα ενηλίκων ανδρών αλλά και ερασιτεχνικά τμήματα υποδομής για νεαρούς άρρενες αθλητές. Για ένα σύντομο διάστημα το ανδρικό τμήμα διαγωνίσθηκε επαγγελματικά στην Α1 Εθνική Κατηγορία με τη νομική ονομασία «Δόξα Λευκάδας Κ.Α.Ε.». Αποτελεί την πρώτη στην ιστορία ομάδα που εκπροσώπησε τα Ιόνια νησιά στην κορυφαία κατηγορία της ελληνικής ανδρικής καλαθοσφαίρισης. Στο παρελθόν η Δόξα διέθετε επίσης και γυναικείο τμήμα, το οποίο και αυτονομήθηκε στη συνέχεια για να σχηματίσει τον Α.Σ. Νίκη Λευκάδας.
Οι δύο πρώτες δεκαετίες στο Τοπικό
Το τμήμα καλαθοσφαίρισης ιδρύθηκε το 1982 όταν εξέφρασαν ενδιαφέρον μαθητές Λυκείου. Η ομάδα έδωσε τον πρώτο της αγώνα στις 20 Νοεμβρίου 1982 στο Αγρίνιο με αντίπαλο το Χαρίλαο Τρικούπη Μεσολογγίου. Τα επόμενα χρόνια λαμβάνει μέρος στο οικείο της τοπικό πρωτάθλημα, το οποίο διοργανώνει η Ε.Σ.ΚΑ.Β.Δ.Ε.
Την παρθενική της εμφάνιση στα πανελλαδικά πρωταθλήματα πραγματοποιεί το 1987, χρονιά κατά την οποία ιδρύθηκε η Γ' Εθνική Κατηγορία Ανδρών. Εντούτοις, στο τέλος της αγωνιστικής περιόδου υποβιβάστηκε. Την επόμενη δεκαπενταετία αγωνίζεται στα Πρωταθλήματα της Ε.Σ.ΚΑ.Β.Δ.Ε. χωρίς να καταφέρει ωστόσο να ανέλθει εκ νέου στη Γ' Εθνική. Αξιοσημείωτο γεγονός της περιόδου αυτής είναι η συγχώνευση του συλλόγου το 1997 με το τμήμα καλαθοσφαίρισης του Α.Σ. Τηλυκράτη Λευκάδας. Τα επόμενα χρόνια υιοθετεί την επωνυμία '''«Α.Ε. Δόξα - Τηλυκράτης Λευκάδας»'''.
Θητείες στη Γ' Εθνική (Δεκαετία 2000)
Στις 18 Μαΐου 2002, οπότε και ολοκληρώθηκε η αγωνιστική περίοδος 2001-02, η ομάδα κατέκτησε το πρώτο της Πρωτάθλημα Α' Ανδρών Ε.Σ.ΚΑ.Β.Δ.Ε., κερδίζοντας παράλληλα το δικαίωμα ανόδου στις πανελλαδικές κατηγορίες.
Για την πρώτη της προσπάθεια στο Πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής Κατηγορίας την περίοδο 2002-03, η Δόξα τοποθετήθηκε στον 1ο Όμιλο Νότου, τον οποίο συνέθεσαν 14 ομάδες. Στην τελική κατάταξη κατέλαβε την 9η θέση, με ασφάλεια πάνω από τη ζώνη του υποβιβασμού. Ο απολογισμός της χρονιάς ήταν 11 νίκες και 15 ήττες. Ισοβάθμισε με τον Φαίακα Κέρκυρας, τοποθετήθηκε όμως υψηλότερα από αυτόν χάρις στα μεταξύ τους αποτελέσματα. Η επόμενη περίοδος, 2003-04, ήταν ουσιαστικά μια επανάληψη της προηγούμενης. Ξανά η ομάδα της Λευκάδας τερμάτισε στην 9η θέση του ίδιου Ομίλου με 11 νίκες και 15 ήττες. Αυτή τη φορά δεν παρατηρήθηκε ισοβαθμία. Τελικά ήταν την περίοδο 2004-05 που η ομάδα δεν τα κατάφερε να παραμείνει στην κατηγορία. Πάντα στον 1ο Όμιλο Νότου των 14 συλλόγων, η Δόξα συγκέντρωσε 9 νίκες και 17 ήττες. Σαν αποτέλεσμα βρέθηκε στη 12η θέση της τελικής βαθμολογικής κατάταξης και υποβιβάστηκε στο οικείο της τοπικό Πρωτάθλημα.
Ακολούθησε μια διετία στο τοπικό Πρωτάθλημα της Βορειοδυτικής Ελλάδος, στη διάρκεια του οποίου ο Τηλυκράτης αποσπάστηκε (η ομάδα δημιουργήθηκε εκ νέου ως ανεξάρτητο σωματείο). Αγωνιζόμενη πλέον ως «Α.Ε. Δόξα Λευκάδας», η ομάδα έφτασε την περίοδο 2005-06 μέχρι του τελικούς των Play-Offs, χάνοντας τον τίτλο από τον Κρόνο Ιωαννίνων. Την επόμενη χρονιά, 2006-07, η Δόξα αναδείχθηκε εκ νέου Πρωταθλήτρια και επέστρεψε στη Γ' Εθνική.
Ανοδική πορεία (2010-2016)
Το φθινόπωρο του 2010 η Δόξα Λευκάδας πραγματοποίησε την πρώτη της εμφάνιση στο θεσμό του Κυπέλλου Ελλάδος, λαμβάνοντας μέρος σε δύο αγώνες της Α' Φάσης. Στην πρώτη αγωνιστική πέτυχε και την πρώτη της νίκη απέναντι στο Διαγόρα Ρόδου με σκορ 57-48. Ο αποκλεισμός επήλθε στην επόμενη αγωνιστική, όπου και γνώρισε την ήττα από τους Ικάρους Σερρών με σκορ 53-60. Σε ό,τι αφορά το Πρωτάθλημα της Β' Εθνικής Κατηγορίας, στο οποίο αγωνίστηκε για πρώτη φορά, η ομάδα του Νίκου Βουρνά παρουσίασε καλό αγωνιστικό πρόσωπο, ολοκληρώνοντας τις αγωνιστικές της υποχρεώσεις για την περίοδο 2010-11 στην 4η θέση της τελικής κατάταξης. Αναλυτικότερα, συγκέντρωσε 22 νίκες και 18 ήττες απέναντι σε 15 αντιπάλους (που τότε αγωνίζονταν σε κοινό Όμιλο). Κορυφαίος σκόρερ για τη Δόξα και 15ος στο σύνολο των ομάδων αναδείχθηκε τη χρονιά αυτή ο Νίκος Ψωμάς-Λυμπάρης (358 πόντοι).
Η εθελοντική αποχώρηση του Ηρακλή Θεσσαλονίκης από τις επαγγελματικές κατηγορίες τον Αύγουστο του 2011 επέτρεψε στη Δόξα Λευκάδας να ανέλθει για πρώτη φορά στην ιστορία της στο Πρωτάθλημα της Α2 Εθνικής Κατηγορίας.
Η αγωνιστική δράση ξεκίνησε τον επόμενο Σεπτέμβριο με αγώνα για το Κύπελλο Ελλάδος, στον οποίο η νησιωτική ομάδα ηττήθηκε με σκορ 77-68 εκτός έδρας από το Ηράκλειο. Σε ό,τι αφορά το Πρωτάθλημα της περιόδου 2011-12, τον τίτλο του Πρωταθλητή της Α2 Εθνικής διεκδίκησαν 16 ομάδες σε 30 αγωνιστικές. Η συγκομιδή της Δόξας ήταν 15 νίκες και 15 ήττες, με αποτέλεσμα να βρεθεί στην 9η θέση της τελικής βαθμολογικής κατάταξης, με ασφάλεια πάνω από τη ζώνη του υποβιβασμού. Κορυφαίος σκόρερ της ομάδας ήταν τη χρονιά αυτή ο Νίκος Πέττας (412 πόντοι, 24 αγώνες, 17,17 μ.ό.), με το Σέρβο Μάρκο Πέκοβιτς (288 πόντοι, 26 αγώνες, 11,08 μ.ό.) να ακολουθεί. Ο Νίκος Ψωμάς-Λυμπάρης βρέθηκε πρώτος στο στατιστικό πίνακα των Κοψιμάτων για το σύνολο των ομάδων συγκεντρώνοντας 31 σε αριθμό.