cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καρυά Αργολίδας
Ιστορία
Σύμφωνα με την προφορική παράδοση οι κάτοικοι της Καρυάς προέρχονται απο την Ακαρνανία απο την οποία πρέπει να μετανάστεψαν κατά τον 17ο αιώνα, πρίν ή μετά την εξέργηση των οπλαρχηγών της Στερεάς Ελλάδας το 1684. Αρχικά εγκαταστάθηκαν δυτικά του αυχένα Γούπατα στο Αρτεμίσια, αλλά έπειτα μετακινήθηκαν πιο χαμηλά στο βουνό όπου έφτιαξαν το χωριό Μαλεβός, έπειτα μετακινήθηκαν στην θέση Αέρας, όπου ωστόσο ο άνεμος ήταν πολύ ισχυρός με αποτέλεσμα να καταλήξουν στην σημερινή θέση του χωριού. Στην Ενετική απογραφή του 1700 αναφέρεται η Καρυά με 24 οικογένειες και ο Μαλεβός με 11.
Εκπαίδευση
Κατά το χρόνια της Τουρκοκρατίας δεν υπάρχει καταγγεγραμένη μαρτυρία ύπαρξης σχολείου στην περιοχή όπως γινόταν σε άλλα ορεινά χωριά στην Ελλάδα. Μετά την απελευθέρωση και συγκεκριμένα το 1831 η Καρυά απέκτησε το πρώτο της εκπαιδευτικό ίδρυμα με την μορφή αλληλοδιδακτικού σχολείου. Το σχολείο αυτό ωστόσο δεν λειτούργησε για πολύ καιρό και έκλεισε τον Μάιο του 1832. Πληροφορίες σχετικά με την ύπαρξη σχολείου επανεμφανίζονται απο το 1866 όπου προκύπτει πως λειτουργούσε σχολείο στον προαύλιο χώρο της εκκλησίας του χωριού ενώ αργότερα στεγάστηκε στην οικία των κληρονώμων του Γεωργίου Σπανού. Το 1900 δημοπρατήθηκε το σημερινό νεοκλασσικό κτίσμα του σχολείου σε σχέδιου του Δημήτρη Καλλία ως μονοτάξιο και μερικά χρόνια αργότερα ολοκληρώθηκε. Περί του 1928 έγινε προσθήκη στο κτίριο για την στέγαση περισσότερων μαθητών.
Τον Ιανουάριο του 1944 το σχολείο κλείνει λόγω της Γερμανική κατοχής και επαναλειτουργεί τον Οκτώβριο. Το σχολείο της Καρυάς συνεχίζει να λειτουργεί μέχρι το 2003 όποτε και κλείνει οριστικά. Πλέον η Καρυά εξυπηρετείται απο το Δημοτικό Σχολείο Αγριλίτσας.
Πληθυσμός
Η πρώτη απογραφή στην οποία εμφανίζεται η Καρυά υπήρξε η Ενετική απογραφή του 1700 με 24 οικογένειες στον κύριο οικισμό και 11 στον προγενέστερο οικισμό Μαλεβός.
Απο το 1861 μέχρι το 1940 ο πληθυσμός της Καρυάς εμφάνιζε διαρκώς ανοδική πορεία. Μετά απο το 1940 ο πληθυσμός μείωθηκε σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό εξαιτίας της μετανάστευσης.
Σημειώσεις
Το χωριό έλαβε τεράστια δημοσιότητα από το 2003 και έπειτα, καθώς επιλέχτηκε ως τόπος για τα γυρίσματα της επιτυχημένης ελληνικής κωμικής σειράς "Το καφέ της Χαράς", παραγωγής του Ομίλου ANT1. Αν και μόνο ορισμένα απο τα εξωτερικά γυρίσματα έγιναν στο χωριό μέχρι και σήμερα παραμένει άτυπα γνωστό στον κόσμο και με την ονομασία "Κολοκοτρωνίτσι".
Κοινότητα
Η Κοινότητα Καρυάς πρωτοσυστάθηκε το 1912 με τον Νόμο 4057 του ΦΕΚ A 58/1912 "Περί συστάσεως δήμων και κοινοτήτων". Αποτέλεσε κοινότητα της επαρχίας Άργους του νομού Αργολιδοκορινθίας απο το 1912 μέχρι το 1949 απο το 1949 μέχρι το 1997 κοινότητα της επαρχίας Άργους του νομού Αργολίδος. Το 1997 η κοινότητα καταργήθηκε και έγινε δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Λυρκείας. Το 2010 η κοινότητα επανασυστάθηκε ως τοπική κοινότητα της δημοτικής ενότητας Λυρκείας του δήμου Άργους-Μυκηνών της περιφερειακής ενότητας Αργολίδας της Περιφέρειας Πελοποννήσου. Η έδρα της είναι η Αγριλίτσα και αποτελείται απο τους εξής οικισμούς:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αργολίδας Κατηγορία:Δήμος Άργους - Μυκηνών
Αρντά Τουράν
Ο Αρντά Τουράν (τουρκικά: Arda Turan, 30 Ιανουαρίου 1987) είναι Τούρκος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως μεσοεπιθετικός στην Εθνική Τουρκίας και στην  Ισταμπούλ Μπασακσεχιρ. Ο Τουράν είναι γνωστός για τις ικανότητές του στις τρίπλες, τον έλεγχο της μπάλας και το διάβασμα των φάσεων.
Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στη Γαλατασαράι, στην οποία υπήρξε αρχηγός από τα 21 του. Κατόπιν έπαιξε από το 2011 έως το 2015 στην Ατλέτικο Μαδρίτης, με την οποία μεταξύ άλλων κατέκτησε ένα Europa League κι ένα Πρωτάθλημα Ισπανίας. Η μεταγραφή του εκεί, έναντι 12 εκατομμυρίων, τον κατέστησε τον ακριβότερο Τούρκο ποδοσφαιριστή όλων των εποχών. Το 2014, η βρετανική εφημερίδα The Guardian, τον κατέταξε 38ο ανάμεσα στους 100 Καλύτερους Ποδοσφαιριστές του Κόσμου, ο οποίος ήταν ο μοναδικός Τούρκος σε αυτή τη λίστα. Την ίδια χρονιά μπήκε και στην Καλύτερη Ομάδα της UEFA.
Έχοντας συμμετάσχει σχεδόν σε όλα τα μικρά τμήματα της Εθνικής Τουρκίας, έγινε διεθνής με την Ανδρών το 2006 και πλέον σήμερα είναι ανάμεσα στους Τούρκους διεθνείς με τις περισσότερες συμμετοχές στην Εθνική ομάδα. Έχει συμμετάσχει έως τώρα σε δύο Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα, με το πρώτο του, το 2008 να φτάνει στην τελευταία τετράδα. Μετά από αυτή τη διοργάνωση, το ισπανικό περιοδικό Don Balón, τον κατέταξε 8ο ανάμεσα στους 100 Καλύτερους Νέους Ποδοσφαιριστές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τούρκοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τουρκίας Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τουρκίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τουρκίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τουρκίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τουρκίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γαλατασαράι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατλέτικο Μαδρίτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ιστανμπούλ Μπασάκσεχιρ Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Τούρκοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τουρκίας Κ18
Μπρούνο του Βύρτσμπουργκ
Ο Άγιος Μπρούνο (γερμ.: Bruno, περίπου 1005 - 27 Μαΐου 1045) από τον Οίκο των Σαλίων ήταν καγκελάριος της Ιταλίας από το 1027 μέχρι το 1034 για τον εξάδελφό του Κορράδο Β΄ της Γερμανίας και πρίγκιπας-επίσκοπος του Βύρτσμπουργκ. Προερχόταν από τον Οίκο των Σαλίων
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Κορράδου Α΄ δούκα της Καρινθίας και της Ματθίλδης των Κορραδιδών, κόρης του Χέρμαν Β΄ δούκα της Σουαβίας.
Από το 1040 είχε αρχίσει την οικοδόμηση του καθεδρικού του Βύρτσμπουργκ. Το 1045 κατασκευάστηκε η κρύπτη και τάφηκε εκεί. Από την Καθολική Εκκλησία θεωρείται άγιος και εορτάζει στις 27 Μαΐου. Είχε γράψει Σχόλια στους Ψαλμούς και ανάλυση σε δέκα βιβλικούς ύμνους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Σαλίων Κατηγορία:Επίσκοποι του 11ου αιώνα
Μποσάνσκα Κρούπα
δεξιά|μικρογραφία|327x327εσ| Τα όρια του δήμου Μποσάνσκα Κρούπα Η Μποσάνσκα Κρούπα (Κυριλλικά: Босанска Крупа,, βοσνιακά: Bosanska Krupa) είναι πόλη και δήμος στη βορειοδυτική Βοσνία-Ερζεγοβίνη, στον ποταμό Ούνα. Βρίσκεται 30 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Μπίχατς (350 χλμ. μακριά από το  Σαράγεβο). Είναι η έδρα δήμου εντός του Καντονιού Ούνα-Σάνα της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.
Γεωγραφία
Η Μποσάνσκα Κρούπα βρίσκεται στα σύνορα εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης και γειτνιάζει με τους δήμους Μπουζίμ, Τσαζίν, Μπίχατς, Μποσάνσκι Πέτροβατς, Σάνσκι Μοστ και Κρούπα να Ούνι. Ο τελευταίος αναφερόμενος δήμος είναι μέρος της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας και ήταν μέρος της Μποσάνσκα Κρούπα πριν το Βοσνιακό Πόλεμο, αλλά μετά τη Συμφωνία του Ντέιτον αποτέλεσε ξεχωριστό δήμο.
Οικισμοί
• Αραπούσα • Μπαγκ • Μπανιάνι • Μπάστρα • Μπενάκοβατς • Μποσάνσκα Κρούπα • Ντόμπρο Σέλο • Ντόνια Σουβάγια • Ντόνγι Ντούμποβικ • Ντόνγι Πετροβίτσι • Ντρένοβα Γκλάβιτσα • Γκλάβιτσα • Γκορίνια • Γκόρνια Σουβάγια • Γκόρνγι Μπούσεβιτς • Γκόρνγι Πετροβίτσι • Γκούνταβατς • Χασάνι • Ιβάνισκα • Γιασένιτσα • Γιεζέρσκι • Κονιόντερ • Λουμπάρντα • Λιούσινα • Μάχμιτς Σέλο • Μάλι Μπάντιτς • Μάλι Ντούμποβικ • Μάλι Ράντιτς • Μράζοβατς • Όσρεντακ • Οστρόζνιτσα • Μποσάνσκα Οτόκα • Πέρνα • Πιστάλινε • Ποτκαλίνιε • Πουτσενίκ • Σρέντνγι Μπούσεβιτς • Σρέντνγι Ντούμποβικ • Βαρόσκα Ριγιέκα • Βελίκα Γιασένιτσα • Βελίκι Μπάντιτς • Βελίκι Ντούμποβικ • Βελίκι Ράντιτς • Βόγιεβατς • Βόλοντερ • Βρανίσκα ι Ζαλίν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
Λέσχη των Κορδελιέρων
Η Κοινωνία των Φίλων των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη (Société des Amis des droits de l’homme et du citoyen), κυρίως γνωστή ως Λέσχη των Κορδελιέρων (Club des Cordeliers), ήταν μια λαϊκιστική πολιτική λέσχη κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης.
Ιστορία
Έχοντας εκδώσει, τον Νοέμβριο του 1789, μια διακήρυξη, και επιβεβαιώνοντας την πρόθεσή της να «αντιταχθεί, όσο μπορεί, στις καταπατήσεις των δικαιωμάτων των ψηφορόρων της από τους εκπροσώπους της Κομμούνας», η συνοικία των Κορδελιέρων ήταν σε διαρκή σύγκρουση με την Παριζιάνικη κυβέρνηση όλο τον χειμώνα και την άνοιξη του 1790. Τον Μάιο και τον Ιούνιο του 1790, οι προηγούμενες εξήντα συνοικίες του Παρισιού με διάταγμα της Εθνοσυνέλευσης αντικαταστάθηκαν σε σαράντα οκτώ τομείς. Αυτή η αναδιάρθρωση κατάργησε την συνοικία των Κορδελιέρων.
Προσδοκώντας την διάλυση της Εθνοσυνέλευσης, οι ηγέτες της περιοχής ίδρυσαν, τον Απρίλιο του 1790, την Κοινωνία των Φίλων των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη, μια λαϊκιστική λέσχη, η οποία θα χρησίμευε ως ένα εναλλακτικό μέσο για την επίτευξη των στόχων και των συμφερόντων της συνοικίας. Η λέσχη πραγματοποιούσε τις συνεδριάσεις της στο Μοναστήρι των Κορδελιέρων (Φραγκισκανών), και γρήγορα έγινε γνωστή ως Λέσχη των Κορδελιέρων. Το σύνθημά της ήταν: Ελευθερία – Ισότητα – Αδελφοσύνη.
Οι τιμές της συνδρομής για την λέσχη ήταν σταθερά χαμηλές και έτσι ήταν προσιτή σε ένα πιο ευρύ φάσμα πολιτών σε αντίθεση με άλλες πολιτικές λέσχες, συμπεριλαμβανομένης και της Λέσχης των Ιακωβίνων. Δεν υπήρχαν περιορισμοί στην ένταξη. Οι Κορδελιέροι παρουσίαζαν τους εαυτούς τους ως φίλους του λαού και υπερηφανευόταν για την παρουσία εργαζόμενων ανδρών και γυναικών στην λέσχη τους. Μια ιστορική αναφορά περιγράφει μια συνάντηση της λέσχης:"Περίπου τριακόσια άτομα και των δύο φύλων γεμίζουν το χώρο, τα ρούχα τους ήταν τόσο απεριποίητα και τόσο βρώμικα που μοιάζουν με ρούχα επαιτών. Η Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου είναι κολλημένη στον τοίχο, στεφανωμένη με σταυρωτά μαχαίρια. Προτομές του Βρούτου και του Γουλιέλμου Τέλλου έχουν τοποθετηθεί σε κάθε πλευρά, για να προστατεύουν την Διακήρυξη. Πίσω από το βήμα του ομιλητή, τοποθετημένες σε υποστηρικτικές βάσεις, ξεπροβάλλουν οι προτομές του Μιραμπώ και του Ελβέτιου, με τον Ζαν-Ζακ Ρουσσώ στη μέση."Ωστόσο, η πλειοψηφία των Κορδελιέρων ήταν μέλη της αστικής τάξης, και η ηγεσία των, σε μεγάλο βαθμό προέρχονταν από την μορφωμένη μεσαία τάξη.
Στις 21 Ιουνίου 1791, μετά την αποτυχημένη προσπάθεια της βασιλικής οικογένειας να εγκαταλείψει το Παρίσι, οι Κορδελιέροι προώθησαν ένα αίτημα στην Εθνοσυνέλευση με θέμα την εκθρόνιση του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ ή την διενέργεια εθνικού δημοψηφίσματος για το μέλλον της μοναρχίας. Μεγάλες διαδηλώσεις υπέρ του αιτήματος αυτού αλλά και γενικότερα υπέρ της αβασίλευτης δημοκρατίας, οδήγησαν σε εμφύλιες ταραχές, οι οποίες κορυφώθηκαν με την Σφαγή στο Πεδίο του Άρεως στις 17 Ιουλίου. Η Εθνική Φρουρά, με επικεφαλής τον Μαρκήσιο Ντε Λαφαγιέτ, πυροβόλησαν τους διαδηλωτές, με αποτέλεσμα το θάνατο τουλάχιστον 12 ατόμων. Τα επακόλουθα αντίποινα κατά της λέσχης περιλάμβαναν το κλείσιμο της λέσχης και την έκδοση ενταλμάτων σύλληψης για τον Νταντόν και τον Ντεμουλέν. Παρά τα μέτρα αυτά, η επιρροή της λέσχη παρέμεινε σημαντική στην Παρισινή πολιτική.
Οι Κορδελιέροι συμμετείχαν ενεργά στο σχεδιασμό και στην εκτέλεση της εξέγερσης της 10ης Αυγούστου του 1792. Ο Νταντόν, εκείνη την στιγμή, ήταν ίσως το πιο ισχυρό πρόσωπο στην Λέσχη των Κορδελιέρων και ενεργώντας, σύμφωνα με τα λόγια του ιστορικού Ιλάρι Μπελόκ, ως "ο οργανωτής και αρχηγός της εξέγερσης", διορίστηκε Υπουργός Δικαιοσύνης στην κυβέρνηση που προέκυψε, με τον Ντεμουλέν και τον Φαμπρ ντ΄ Εγκλατίν - δύο εξέχοντα μέλη της λέσχης - ως γραμματείς του.
Μετά από αυτή την εξέγερση και τις Σφαγές του Σεπτέμβρη που ακολούθησαν, η λέσχη έγινε όλο και περισσότερο ριζοσπαστική, ιδιαίτερα με τους Εμπερτιστές, που υποστήριξαν ακραία μέτρα για να εντείνουν τον Τρόμο.
Τον Δεκέμβριο του 1793, ο Ντεμουλέν ξεκίνησε την έκδοση μιας εφημερίδας με τίτλο "Le Vieux Cordelier" ή "Ο Παλιός Κορδελιέρος", με την οποία προσπάθησε να επαναδιεκδικήσει τον τίτλο της λέσχης από αυτούς που σχετίζονταν με τον εξτρεμισμό. Από την επτασέλιδη εφημερίδα του, ο Ντεμουλέν επιτέθηκε στους Εμπερτιστές και ζήτησε ένα μπει ένα τέλος στον Τρόμο, συγκρίνοντας το επαναστατικό Παρίσι με την Αρχαία Ρώμη, την εποχή των τυράννων. Οι Εμπερτιστές συνελήφθησαν και στις 24 Μαρτίου 1794 εκτελέστηκαν, ωστόσο, ο Ντεμουλέν, ο Νταντόν, και οι "Παλιοί Κορδελιέροι" (που ανήκαν στην ομάδα των "Ε πιεικών "), γρήγορα οδηγήθηκαν κι αυτοί στην γκιλοτίνα, δίνοντας ουσιαστικά τέλος στην Λέσχη των Κορδελιέρων.
Μεσκλάν
thumb|Μεσκλάν σερβιρισμένο με τοστ Το μεσκλάν (γαλλικά: Mesclun) που στη διάλεκτο της Νίκαιας της Γαλλίας σημαίνει μίξη αποτελείται τουλάχιστον από πέντε διαφορετικές ποικιλίες ποτιστικών φυτών που καταναλώνονται σε σαλάτα, όπως μαρούλι, σικορέ, ρόκα, ραντίτσιο, βαλεριάνα κτλ. Μπορεί να προστεθεί μαρούλι λόλα, γλυστρίδα, σπανάκι ή ταραξάκο Μπορεί να συνοδεύεται με φιν-ζερμπ και με ψιλοκομμένο σκόρδο.
Το μεσκλάν ή μεσκλέν εφευρέθηκε από τους καλόγερους του μοναστηριού του Cimiez στη Νίκαια της Γαλλίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σαλάτες Κατηγορία:Γαλλική κουζίνα
Ολλανδικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1996-97
Το Ολλανδικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1996-97 ή αλλιώς η Ερεντιβίζιε 1996-97 ήταν το 41ο πρωτάθλημα Ερεντιβίζιε. Ξεκίνησε στις 20 Αυγούστου 1996 και ολοκληρώθηκε την 1η Ιουνίου 1997.
Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Αϊντχόφεν για 14η φορά στην ιστορία της, ενώ υποβιβάστηκε στην Εέρστε Ντιβίζιε η Άλκμααρ. Την είσοδο στο Τσάμπιονς Λιγκ 1997-98 κέρδισαν οι Αϊντχόφεν και Φέγενορντ, στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1997-1998 οι Τβέντε, Άγιαξ και Φίτεσε, στο Κύπελλο Κυπελλούχων 1997-98 η Ρόντα, ενώ στο Κύπελλο Ιντερτότο 1997 οι Χέρενφεν και Χρόνινγκεν.
Ομάδες
Συνολικά 18 ομάδες αγωνίστηκαν στη συγκεκριμένη σεζόν: οι πρώτες 15 ομάδες της περσινής σεζόν, 2 νικητές των Play Offs ανόδου/υποβιβασμού και η πρωταθλήτρια της Εέρστε Ντιβίζιε 1995-96.
Αποτελέσματα
Πράσινο: Νίκη γηπεδούχου ομάδας Μπλε: Ισοπαλία <div style="margin-left:185px; padding-left:10px; width:200px; background-color:#FCC; font-size:11px; margin-bottom:10px;">Κόκκινο: Νίκη φιλοξενούμενης ομάδας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έρεντιβιζι Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1996-1997
Πεγιεβεστέ Χανιμεφέντι
Η Πεγιεβεστέ Χανιμεφέντι (Οθ. Τούρκικα:پیوسته خانم) (Τούρκικα: Peyveste Hanımefendi, 10 Μαΐου 1873 - 1943) ήταν η δέκατη σύζυγος του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu İkinci İkbal Peyveste Hanım Efendi Hazretleri
Βιογραφία
Η Πεγιεβεστέ Χανιμεφέντι γεννήθηκε στις 10 Μαΐου 1873 στην Πιτσούντα, και ήταν κόρη του Οσμάν Μπέη Εμκχά και της συζύγου του Χέσνα Χανίμ Τσααμπαλουρχβά. Το πραγματικό της όνομα ήταν Ραμπιά Εμουχβαρί. Είχε τρία αδέλφια τον Αχμέτ Μπέη Εμουχβαρί, την Εντά Χανίμ, την Νουρχαγιάτ Χανίμ και την Μαχσερέφ Χανίμ.
Το 1877, κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού πολέμου (1877-1878), η οικογένειά της μετανάστευσε από τον Καύκασο στην Κωνσταντινούπολη, όπου παραδόθηκε στην Αυλή του Οθωμανού σουλτάνου. Δόθηκε στην υπηρεσία της Ναζικεντά Καντινεφέντι και μετονομάστηκε σε Πεγιεβεστέ. Ωστόσο, σύντομα ο Αμπντούλ Χαμίτ την πρόσεξε και στις 24 Ιανουαρίου 1893, παντρεύτηκαν στο Παλάτι Γιλντίζ.
Στις 14 Αυγούστου 1894 γέννησε το μοναδικό της παιδί, τον Ηγεμόνα Αμπντουραχίμ Χαϊρί Εφέντι. Με τη γέννηση του γιου τους, ο Αμπντούλ Χαμίτ διέταξε την κατασκευή ενός μικρού παλατιού για τη νεαρή σύζυγό του. Σύντομα, όμως ο σουλτάνος είχε τη νέα αγαπημένη και ενδέκατη σύζυγό του, την Πεσέντ Χανιμεφέντι. Η Πεγιεβεστέ, απογοητευμένη από τον σύζυγό της, αποχώρησε από τη ζωή της Αυλής και αφιερώθηκε στην ανατροφή του γιου της. Η Πεγιεβεστέ ήταν πιο κοντά στη Σαζκάρ Χανιμεφέντι, μια άλλη σύζυγο του Αμπντούλ Χαμίτ.
Το 1924, πήγε σε εξορία και έζησε με το γιο της πρώτα στη Νάπολη και τη Ρώμη, και αργότερα στο Παρίσι, όπου πέθανε το 1943 και είναι θαμμένη στο Κοιμητήριο Μπομπινί.
Πηγές
Κατηγορία:Σουλτάνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Σαρακηνή Ροδόπης
Η Σαρακηνή είναι χωριό στο νομό Ροδόπης σε απόσταση 38 χιλιομέτρων από την Κομοτηνή. Διοικητικά ανήκει στο δήμο Κομοτηνής και έχει πληθυσμό σύμφωνα με την απογραφή του 2011, 40 κάτοικους.
Γεωγραφία
Το χωριό βρίσκεται στις νότιες πλαγιές της οροσειράς της Ροδόπης, κοντά στα σύνορα με τη Βουλγαρία.
Ιστορία
Σύμφωνα με τις στατιστικές του καθηγητή Λιουμπόμιρ Μίλετιτς, το 1912 υπήρχαν 55 οικογένειες Πομάκων που ζούσαν στο χωριό. Μέχρι το 1942, στο χωριό ζούσαν 385 πομάκοι. Σύμφωνα με τον Πατριάρχη Σόφιας Κύριλλο, το 1943 υπήρχαν 78 οικογένειες Πομάκων με 407 Πομάκους που ζούσαν στη Σαρακηνή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης Κατηγορία:Πομακοχώρια
Κορράδος Α΄ της Καρινθίας
O Κορράδος Α΄ (γερμ.: Conrad I, 975 – 12 ή 15 Δεκεμβρίου 1011) από τον Οίκο των Σαλίων ήταν δούκας της Καρινθίας (1004-1011).
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Όθωνα Α΄ δούκα της Καρινθίας και της Γιούντιτ/Ιουδήθ, ίσως εγγονής του Αρνούλφου των Λεοπολδιδών δούκα της Βαυαρίας. Μεγαλύτεροι αδελφοί του ήταν ο Ερρίκος κόμης του Σπάυερ (πατέρας του Κορράδου Β΄ της Γερμανίας) και ο Μπρούνο (μετέπειτα πάπας Γρηγόριος Ε΄).
Ο πάππος τους Κορράδος ο ερυθρός ήταν υποστηρικτής του Όθωνα Α΄ της Γερμανίας, ο οποίος τον αντάμειψε με το δουκάτο της Λωρραίνης το 944· νυμφεύτηκε τη Λιουντγκάρντ, κόρη του Όθωνα Α΄ το 947, αποκτώντας στενές σχέσεις με τον Οίκο των Οθωνιδών. Όμως στην εξέγερση τού γιού τού Όθωνα Α΄, τού Λιούντολφ δούκα της Σουαβίας εναντίον τού αδελφού τού Όθωνα Α΄, τού Ερρίκου Α΄ δούκα της Βαυαρίας πήρε το μέρος του πρώτου, που απέτυχε το 953. Έτσι ο Κορράδος έχασε την υψηλή θέση του.
Τον καιρό που γεννήθηκε, ο πατέρας του Όθων ήταν κόμης του Βορμς, περιοχής στη Φραγκονία του Ρήνου· κατείχε και άλλες περιοχές (gaue) στη Φραγκονία (Σπάυερ, κά). Το 978 περιεβλήθη με το αξίωμα του δούκα της Καρινθίας από τον Όθωνα Β΄: ο βασιλιάς της Γερμανίας νίκησε τον στασιαστή Ερρίκο Γ΄ των Λεοπολδιδών δούκα της Καρινθίας και μάργραβο της Βερόνας στον Πόλεμο των τριών Ερρίκων και έδωσε τις περιοχές του στον Όθωνα του Βορμας. Αν και όταν απεβίωσε ο Όθων Β΄ η χήρα του επέστρεψε τις περιοχές στον Ερρίκο Γ΄ (985), ο Όθων του Βορμς έμεινε υποστηρικτής των Οθωνιδών. Τον Ερρίκο Γ΄ διαδέχθηκε ο εξάδελφος του Όθωνα Β΄, ο Ερρίκος Β΄ των Οθωνιδών και αυτόν ο γιος του Ερρίκος Δ΄ της Βαυαρίας στην Καρινθία και τη Βερόνα.
Το 1002 απεβίωσε ο Όθων Γ΄ και ο Όθων της Βορμς ήταν υποψήφιος, αντίπαλος του Ερρίκου Δ΄ της Βαυαρίας για τη θέση του βασιλιά της Γερμανίας.
Ο Κορράδος με τη σύζυγό του Ματίλντα ήταν κοντινοί συγγενείς και ο γάμος κανονικά απαγορευόταν, πράγμα που ο Ερρίκος Δ΄ κατήγγειλε το 1003 στη Σύνοδο της Τιονβίλ. Τελικά ο Όθων της Βορμς αποχώρησε από την εκλογή για χάρη του Ερρίκου Δ΄, που εκλέχθηκε βασιλιάς της Γερμανίας ως Ερρίκος Β΄ και παραχώρησε την Καρινθία και τη Βερόνα στον Όθωνα της Βορμας. Αυτός απεβίωσε το 1004 και ο γιος του Κορράδος τον διαδέχθηκε στην Καρινθία και τη Βερόνα. Ο ίδιος απεβίωσε το 1011 και τάφηκε στον καθεδρικό της Βορμας. Ο 8ετής γιος του ήταν πολύ μικρός για να διαδεχθεί τον Κορράδο· ο Ερρίκος Β΄ έδωσε το δουκάτο της Καρινθίας στον Αντάλμπερο των Έππενσταϊν και τον νύμφευσε με την Βεατρίκη, αδελφή της Ματίλντας. Η χήρα Ματίλντα ξαναπαντρεύτηκε δύο φορές.
Οικογένεια
Νυμφεύθηκε τη Ματθίλδη των Κορραδιδών, κόρη του Χέρμαν Β΄ δούκα της Σουαβίας και είχε τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Δούκες της Καρινθίας Κατηγορία:Οίκος των Σαλίων
Τάνκμαρ
Ο Τάνκμαρ ή Τάμμο, γερμ. Thankmar/Tammo (π. 908 - 28 Ιουλίου 938) από τον Οίκο των Οθωνιδών
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ερρίκου Α΄ του ορνιθοθήρα, δούκα της Σαξονίας και βασιλιά της Γερμανίας και της Χάτενμπουργκ/Λιούτγκαρτ. Η μητέρα του ήταν, από προηγούμενο γάμο, χήρα και είχε γίνει μοναχή. Έφυγε από τη μονή για να παντρευτεί τον Ερρίκο Α΄, έτσι ο γάμος εθεωρείτο άκυρος και η νομιμότητα του Τάνκμαρ επιλήψιμη.
Ο Ερρίκος Α΄ έκανε δεύτερο γάμο και απέκτησε άλλα τρία αγόρια. Το 929 ρύθμισε τη διαδοχή του και την επικύρωσε με τη Συνέλευση στην Ερφούρτη. Πράγματι όταν απεβίωσε οι κτήσεις του μοιράστηκαν στους γιους του· ο Όθων Α΄ έλαβε τη Σαξονία, ο Ερρίκος τη Βαυαρία και ο Μπρούνο τη Λοθαριγγία. Το στέμμα της Γερμανίας θα πήγαινε στον Όθωνα Α΄. Ο Τάνκμαρ, αν και πρωτότοκος, δεν αντέδρασε. Ο Ερρίκος όμως διεκδίκησε το στέμμα και κρατήθηκε στο σπίτι υπό επιτήρηση ως τη στέψη του αδελφού του.
Το 937 απεβίωσε ο Ζήγκφρητ κόμης του Μέρσεμπουργκ και ο Τάνκμαρ ζήτησε την κομητεία. Ο Όθων Α΄ όμως την έδωσε στον αδελφό τού Ζήγκφρητ, στον Γκέρο. Ακολούθησε διαμάχη, όπου ο Έμπερχαρτ δούκας της Φραγκονίας και ο Βίχμαν ο Πρεσβύτερος επίσης εναντιώθηκαν στον Όθωνα Α΄. Ο Τάνκμαρ πολιορκήθηκε στο Έρεσμπουργκ και καθώς ζήτησε καταφύγιο στο ναό του Αγ. Πέτρου, ένα ακόντιο διαπέρασε το παράθυρο και τον χτύπησε μοιραία.
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς
Αδμήτη (Ωκεανίδα)
Κατά την αρχαία Ελληνική μυθολογία η Αδμήτη (το όνομά της σημαίνει "η ανέπαφη" ή "η ανύπαντρη", "η αδάμαστη") ήταν μία από τις Ωκεανίδες, κόρη των Τιτάνων Ωκεανού και Τηθύος. Ήταν επίσης μία από τις συντρόφισσες της θεάς Περσεφόνης. Ο Υγίνος στην εισαγωγή του διηγήματός του, την ονομάζει Αδμήτο και είναι μια κόρη του Πόντου και της Θάλασσας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ωκεανίδες
Δεζιδέριος
Ο Δεζιδέριος (Desiderio, ... - περ. 786) ήταν ο τελευταίος Λομβαρδός βασιλιάς της Ιταλίας (756 - 774). Είχε στενές σχέσεις με τον Καρλομάγνο, ο οποίος νυμφεύτηκε την κόρη του και τελικά κατέκτησε και το βασίλειό του. Γεννημένος στη Μπρέσια, ο Δεζιδέριος ήταν στην αρχή βασιλικός υπάλληλος, που ο Αϊστούλφος του έδωσε τους τίτλους του δούκα της Ίστρια και της Τοσκάνης και τον όρισε διάδοχό του μετά το τέλος του (756).
Διάδοχος του Αϊστούλφου
Ο προκάτοχος και αδελφός του Αϊστούλφο Ράτχης άφησε το Μόντε Κασίνο, στο οποίο ήταν μοναχός και προσπάθησε να πάρει πίσω τον θρόνο του, αλλά ο Δεζιδέριος κατόρθωσε να τον υποτάξει με την βοήθεια του πάπα Στεφάνου Β΄. Με τη στέψη του υποσχέθηκε να επιστρέψει τις παλιές παπικές πόλεις στην Αγία Έδρα σαν δείγμα ευχαριστίας για την βοήθεια που του είχε προσφέρει ο πάπας να γίνει βασιλιάς των Λομβαρδών. Οι συγκρούσεις του Δεζιδέριου με την Αγία Έδρα ξεκίνησαν όταν ο Πάπας Στέφανος Γ΄ αντιτάχθηκε στον γάμο της κόρης του Δεζιδέριου Δεζιδεράτας με τον Καρλομάγνο, ο Δεζιδέριος διέκοψε την παράδοση των πόλεων στον πάπα.
Ακολουθώντας την πολιτική των προκατόχων του προσπάθησε να επεκτείνει τα σύνορα του βασιλείου του στα νότια γι'αυτό ήρθε σε σύγκρουση με τους νότιους δούκες και τον πάπα, έκανε συμβασιλέα τον γιο του Αδελχίς. Ο Αλβοίνος δούκας του Μπενεβέντο και ο Λιουτπράνδρος δούκας του Σπολέτο ενώθηκαν με τον πάπα Στέφανο αναζητώντας την βοήθεια του βασιλιά των Φράγκων, τέθηκαν υπο την προστασία του Πιπίνου του Βραχύ, ο Λιουτπράνδος επαναστάτησε (758). Ο Δεζιδέριος τον νίκησε και παραχώρησε το δουκάτο στον Αρεχίς που έγινε υποτακτικός στην Παβία, την ίδια χρονιά εξόρισε τον Αλβοίνο του Σπολέτο αναλαμβάνοντας το δουκάτο προσωπικά. Ο Δεζιδέριος εκμεταλλεύτηκε την κρίση που ξέσπασε με τον θάνατο του πάπα Παύλου Α΄ (767) για να διορίσει νέο πάπα έναν άσημο ευνοούμενο του με το όνομα Φίλιππο από την μονή του Αγίου Βίτου στην Ρώμη την Κυριακή 31 Ιουλίου 768, δεν έγινε ποτέ αποδεκτός και αναγκάστηκε να να επιστρέψει στο μοναστήρι του.
Κατάκτηση των Λομβαρδών απο τον Καρλομάγνο
Ο νέος Πάπας Αδριανός Α΄ (772) εχθρικός απέναντι στον Δεζιδέριο ζήτησε την βοήθεια του Καρλομάγνου ο οποίος είχε διαλύσει τον γάμο με την κόρη του Δεζιδέριου Δεζιδεράτα (771) εναντίον του. Ο μικρότερος αδελφός του Καρλομάγνου Καρλομάν Α΄ πέθανε πρόωρα (771) και η χήρα του Γερμπέργκα ζήτησε την βοήθεια του Λομβαρδού βασιλιά προκειμένου να εξασφαλίσει την διαδοχή του απο τα παιδιά τους. Ο Δεζιδέριος στράφηκε ανοιχτά εναντίον του πάπα απαιτώντας του να αναγνωρίσει τα νόμιμα παιδιά του Καρλομάνου, στην συνάντηση που έγινε ανάμεσα στον πάπα Αδριανό και τον Δεζιδέριο ο Καρλομάγνος υποστήριξε ανοιχτά τον πάπα.
Οικογένεια
Με τη σύζυγό του Άνσα απέκτησε:
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Λομβαρδίας Κατηγορία:Δούκες του Σπολέτο
Καμαριώτισσα Σαμοθράκης
Η Καμαριώτισσα είναι κωμόπολη με λιμάνι στην Ελλάδα, στο νησί της Σαμοθράκης.
Γεωγραφία - ιστορία
Η Καμαριώτισσα βρίσκεται στη δυτική πλευρά του νησιού, κοντά στο ακρωτήριο Μακρύβραχος σε υψόμετρο 14 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας ενώ απέχει περίπου 5 χλμ. δυτικά από τη Χώρα. Οφείλει την ονομασία της στην εικόνα της Παναγίας από τις Καμάρες, η οποία φυλάσσεται στην ομώνυμη εκκλησία. Αποτελεί το μεγαλύτερο λιμάνι της Σαμοθράκης και παράλληλα τον κυριώτερο οδικό κόμβο για τις δύο πλευρές του νησιού. μικρογραφία|Ο φάρος της Σαμοθράκης, Καμαριώτισσα, Σαμοθράκη|289x289εσ Προγενέστερα, το λιμάνι της Παλαιόπολης, περίπου 6 χιλιόμετρα βόρειοανατολικά, θεωρούταν το πιο σημαντικό λιμάνι στο νησί, αλλά πάντα έπεφτε θύμα πειρατών και της δύναμης της φύσης. Σήμερα υπάρχει μόνο μια παλιά, σπασμένη γέφυρα. Στα τέλη του 19ου αιώνα η Καμαριώτισσα είχε μόνο μερικές εκατοντάδες κατοίκους, κυρίως αλιείς και εμπόρους. Λόγω της ευνοϊκής της θέσης, όλο και περισσότερα αλιευτικά σκάφη αγκυροβολούσαν εδώ στο τότε μικρό λιμάνι. Τις επόμενες δεκαετίες, το λιμάνι (ειδικά κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '90) επεκτάθηκε για να φιλοξενήσει πολλά σκάφη και μεγαλύτερα πλοία.
Διοικητικά - πληθυσμιακά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα το 1928 στο ΦΕΚ 116Α-28/05/1918 να προσαρτάται έδρα στην τότε κοινότητα Σαμοθράκης. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης υπάγεται στο Δήμο Σαμοθράκης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 1.069 κατοίκους. Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Έβρου Κατηγορία:Σαμοθράκη
Παντρεμένοι... με Παιδιά
Το Παντρεμένοι... με Παιδιά (αγγλικά: Married... with Children) είναι αμερικανική κωμική τηλεοπτική σειρά που προβλήθηκε από το 1987 ως το 1997 στο κανάλι Fox.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Κωμικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές του Fox Κατηγορία:Sitcoms Κατηγορία:Τηλεοπτικά προγράμματα που έγιναν κόμικς
Καφενείο
Το καφενείο είναι κατάστημα στο οποίο σερβίρεται καφές.
Ετυμολογία
Η λέξη προέρχεται από την πρώιμη ελληνική καφενές, η οποία δανείστηκε από το τουρκικό kahvehane ή kahvene, το οποίο στη συνέχεια προέρχεται από το περσικό qahveh-khaneh (<Αραβικά qahve 'καφέ + Περσικά khane 'σπίτι). Άλλες βαλκανικές γλώσσες έχουν επίσης δανειστεί τον τουρκικό όρο, όπως kafana, kavane, kaveana, κλπ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καφέ Κατηγορία:Ελληνική κουζίνα
Πανόραμα Μεσσηνίας
Το Πανόραμα, αναφερόμενο παλαιότερα ως το Τρουκάκι, είναι ημιορεινός οικισμός κοντά στο Σιδηρόκαστρο και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Τριφυλίας, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Το Πανόραμα βρίσκεται περίπου 23,5 χιλιόμετρα προς τα βορειοανατολικά της Κυπαρισσίας και περίπου 9,5 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από το Σιδηρόκαστρο. Έχει υψόμετρο 475 μέτρα και απέχει 8,5 περίπου χιλιόμετρα από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους. Κοντά στο Πανόραμα, προς τα ανατολικά του, βρίσκεται η Πτέρη σε απόσταση 5 περίπου χιλιομέτρων και προς τα βορειοδυτικά του οι Καρυές σε απόσταση 4 περίπου χιλιομέτρων.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 19 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες.
Κτίρια – αξιοθέατα
Ο οικισμός αποτελείται κυρίως από αγροικίες και εξοχικά. Από το σημείο στο οποίο βρίσκεται το χωριό, ο θεατής μπορεί να αγναντεύει προς τα δυτικά το Ιόνιο πέλαγος. Προς τα βόρεια του οικισμού βρίσκεται επίσης το ποτάμι της Νέδας.
Η Νέδα
Σημαντικό αξιοθέατο για την περιοχή του χωριού είναι η διαδρομή στο φαράγγι, το ποτάμι και τους καταρράκτες της Νέδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Τριφυλίας
Μπρούνο της Σαξονίας
Ο άγιος Μπρούνο, γερμ. Brun(o) (π. 830/840 - 2 Φεβρουαρίου 880) από τον Οίκο των Οθωνιδών, ήταν δούκας της Σαξονίας (866-880). Σκοτώθηκε στη μάχη του Έμπστορφ στη Σαξονία, εναντίον παγανιστών Βίκινγκς και θεωρήθηκε μάρτυρας από την Καθολική Εκκλησία. Θεωρείται ο ιδρυτής του Οίκου των Μπρουνιδών.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Λιούντολφ, δούκα της Σαξονίας. Νεότερος αδελφός του ήταν ο Όθων Α΄ της Σαξονίας, από τον οποίο πήρε το όνομά του ο Οίκος των Οθωνιδών.
Ο πατέρας του είχε μεγάλες εκτάσεις στην Οστφαλία (Ανατολική Σαξονία), κατά μήκος του ποταμού Λάινε και το 852 ίδρυσε τη μονή Μπρουνσχάουζεν. Απεβίωσε το 866 και τον διαδέχθηκε ο Μπρούνο. Στο χρονικό Πεπραγμένα της Σαξονίας του Βίντουκιντ του Κόρβεϊ αναφέρεται ως dux totium Saxonum. Η αδελφή του Λιούτγκαρντ παντρεύτηκε (874) τον Λουδοβίκο Γ΄ των Καρολιδών, βασιλιά της Σαξονίας και αυτό βοήθησε στην άνοδο του Οίκου στην Ανατολική Φραγκία. Αναφέρεται στο Χρονικό της Φούλντα ως ducem et fratrem reinæ, δηλ. δούκας και αδελφός της βασίλισσας.
Όταν ο Λουδοβίκος Γ΄ ήλθε σε διαμάχη με τον θείο του, Κάρολο Β΄ της Δυτικής Φραγκίας, ο Μπρούνο υποστήριξε τον πρώτο. Κατά τις επιδρομές των πολεμιστών Βίκιγκς της Μεγάλης Παγανιστικής Στρατιάς, μάλλον του Δανικού μέρους της, στη μάχη του Έμπστορφ της Σαξονίας σκοτώθηκε μαζί με άλλους: τους επισκόπους Μίντεν και Χίλντεσχαϊμ, 12 Σάξονες βαρόνους και άλλους ευγενείς. Ήταν η μέρα της Υπαπαντής (2 Φεβρουαρίου) και όσοι σκοτώθηκαν ανακηρύχθηκαν μάρτυρες. Ο Μπρούνο απεβίωσε στο πλημμυρισμένο ποτάμι, ίσως κατά την υποχώρηση, σύμφωνα με τον χρονικογράφο Τίτμαρ, επίσκοπο του Μέρσεμπουργκ. Τον διαδέχθηκε ο Νεότερος αδελφός του Όθων Α΄. Ο γιος του τελευταίου, Ερρίκος Α΄ έγινε βασιλιάς της Ανατολικής Φραγκίας.
Αγιοποίηση
Ο Άγιος Μπρούνο εορτάζεται στις 2 Φεβρουαρίου· το 1160 τα οστά του μεταφέρθηκαν στο αββαείο Έμπστορφ του Ύλτσεν, που κατά τον 14ο αι. προσδιορίστηκε ως το πεδίο της μάχης του 880 και έκτοτε έγινε προσκυνηματικός τόπος. Μία από τις παραδόσεις θέλει τον Μπρούνο θεμελιωτή του οικισμού Μπρούνσβικ (που αργότερα αναπτύχθηκε στο σημερινό Μπράουνσβαϊγκ).
Οικογένεια
Δεν έχουμε οποιαδήποτε πληροφορία για γάμο ή τέκνα. Ωστόσο η παράδοση τον αναφέρει ως πρόγονο του Μπρούνο Α΄, κόμη του Μπράουνσβαϊγκ (απεβ. 1015, 135 έτη μετά τον Αγ. Μπρούνο), γενάρχη του Οίκου των Μπρουνιδών. Ίσως όμως ο Μπρούνο Α΄ να είναι απόγονος εξαδέλφου του Αγ. Μπρούνο. Το Μπρούνσβικ σημαίνει πόλη του Μπρούνο, αλλά δεν ξέρουμε ποιανού. Οι Μπρουνονίδες έχουν μέλη με τα ονόματα Μπρούνο και Λιούντολφ, όπως και οι Οθωνίδες και ξέρουμε, ότι έχουν εξ αρρενογονίας συγγένεια με αυτούς.
Πηγές
Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Οίκος των Οθωνιδών
Αγιλούλφος
thumb|right|250px|Πλακέτα του 7ου αιώνα με παράσταση του βασιλιά Αγιλούλφου Ο Αγιλούλφος ο Θουρίγγιος (Agilulf, π. 555 - 616) ήταν δούκας του Τορίνου και βασιλιάς των Λομβαρδών (591 - 616) συγγενής του προηγούμενου βασιλιάς Αυθάριου εξελέγη νέος βασιλιάς των Λομβαρδών της Ιταλίας ως επιλογή της χήρας του Αυθάριου Θεοδελίνδης για νέο της σύζυγο. Παρόλο που ανέλαβε την βασιλεία από τον Νοέμβριο του 590 πήρε οριστικά τον τίτλο απο την αριστοκρατία τον Μάιο του 591. Βαπτίστηκε μετά από πιέσεις της συζύγου του και ασπάστηκε τον Αρειανισμό όπως ο λαός του, στην συνέχεια με προτροπή της Θεοδολίνδας εγκατέλειψε τον Αρειανισμό για χάρη του Καθολικισμού βαπτίζοντας χριστιανό τον γιο τους Αδαλόαλδο. Μαζί με την σύζυγο του έκτισαν τον καθεδρικό ναό της Μόντσα αφιερωμένο στον Άγιο Ιωάννη, διατηρήθηκε εκεί το σιδηρούν στέμμα των βασιλέων της Λομβαρδίας, ο ίδιος πήρε τον τίτλο "βασιλιάς όλων των Ιταλών".
Σχέσεις με το Βυζάντιο
Η μακρόχρονη βασιλεία του ξεκίνησε με την παύση του πολέμου με τους Φράγκους ύστερα από την επέμβαση του ειρηνοποιού Γκάντραμ, βασιλιά της Βουργουνδίας που πέθανε το 592. Στην συνέχεια οι Φράγκοι περιπλέχτηκαν μεταξύ τους σε εμφύλιες διαμάχες κάτι που δεν τους άφησε να κάνουν οργανωμένη επίθεση στους Λομβαρδούς κατά την διάρκεια της βασιλείας του Αγιλούλφου, έκλεισε 30ετή ειρήνη επιπλέον με τον πάπα (598) και αυτό του επέτρεψε να αφοσιωθεί στην αντιμετώπιση της Βυζαντινής απειλής. Την ίδια χρονιά επεκτάθηκε καταλαμβάνοντας το Σουτρί, την Περούτζια και πολλές άλλες πόλεις στην Ούμπρια από το Εξαρχάτο της Ραβέννας, διατήρησε παράλληλα καλές σχέσεις με τους Βαυαρούς. Πολέμησε τους Άβαρους, τους Σλάβους και έκλεισε ειρήνη με τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Μαυρίκιο (598) με την βοήθεια του πάπα Γρηγορίου του Μέγα. Την επόμενη χρονιά ο έξαρχος Καλλίνικος έσπασε την ειρήνη συλλαμβάνοντας την κόρη του Αγιλούλφου κατά την διάρκεια ενός ταξιδιού της. Ο πόλεμος ξέσπασε ξανά (602), ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Φωκάς έχασε την Πάντοβα της οποίας ο Αυθάριος είχε κόψει την επικοινωνία με την Ραβέννα μια δεκαετία πριν.
Το 607 ο βασιλιάς των Βησιγότθων Βιττερίκ πραγματοποίησε τετραμερή συμμαχία εναντίον του Θευδέριχου Β' της Βουργουνδίας περιλαμβάνοντας τον Θευδέβερτο Β' της Αυστρασίας, τον Κλοθάριο Β' της Νευστρίας και τον Αγιλούλφο αλλά η συμμαχία δεν έδειξε ότι ολοκληρώθηκε. Αναγνώρισε τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Φωκά (605) στον οποίο πλήρωσε φόρο υποτέλειας και παραχώρησε το Ορβιέτο ανάμεσα στις υπόλοιπες πόλεις. Οι Περσικοί πόλεμοι έστρεψαν το ενδιαφέρον των Βυζαντινών στην Ανατολή επιτρέποντας στον Αγιλούλφο να διατηρήσει τον θρόνο του. Ο Αγιλούλφος είχε να αντιμετωπίσει εκτός από τις εσωτερικές εξεγέρσεις και την επίθεση των Αβάρων στην Φριουλί όπου σκότωσαν τον δούκα Γκισούλφ (610). Το υπόλοιπο διάστημα διατηρήθηκε η ειρήνη στο βασίλειο του και ο ίδιος πέθανε το 616 αφού κυβέρνησε περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα. Διάδοχος του ορίστηκε ο γιος του απο την Θεοδολίνδα Αδαλόαλδος ο οποίος ήταν ακόμα ανήλικος, με την Θεοδολίνδα απέκτησε άλλη μια κόρη την Γουνδεβέργα η οποία παντρεύτηκε τον Αριόαλδο ο οποίος έγινε αργότερα βασιλιάς.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Θεοδελίνδη των Αγιλολφιδών, κόρη του Γαριβάλδου Α΄ της Βαυαρίας και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Λομβαρδίας
Άντριου Λο
Ο Άντριου Λο είναι Βρετανός οικονομολόγος και φιλανθρωπιστής. Εργάζεται ως πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος στην Caxton Associates, μιας εταιρείας που εδρεύει στην πλατεία Μπέρκλεϊ στο Λονδίνο.
Βιογραφία
Ο Άντριου Λο γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Στόκπορτ της Αγγλίας. Ο πατέρας του ήταν πολιτικός μηχανικός και η μητέρα του ήταν νοσοκόμα. Φοίτησε στο γυμνάσιο Cheadle Hulme. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Σέφιλντ στο Νότιο Γιόρκσαιρ, με πτυχίο στα οικονομικά το 1987.
Καριέρα
Το 2003 ξεκίνησε να εργάζεται στην Caxton Associates στο Λονδίνο. Το 2008 έγινε επικεφαλής της Επενδυτικής Υπηρεσίας. Από το 2012 υπηρετεί στην ίδια εταιρεία ως πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος.
Πολιτική
Από τον Μάιο του 2010 έως τον Ιανουάριο του 2015 δώρισε 947,911 λίρες στο Συντηρητικό Κόμμα και έγινε ο 11ος μεγαλύτερος δωρητής του εν λόγω κόμματος εκείνη την περίοδο.
Φιλανθρωπία
Συνδιευθύνει το Οικογενειακό Φιλανθρωπικό Ίδρυμα Νόμου μαζί με την σύζυγό του. Το ζευγάρι υποστηρίζει πολλούς μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς, συμπεριλαμβανομένου του Exchange Policy με έδρα του Ουέστμινστερ. Το 2014 δώρισαν 1 εκατομμύριο λίρες στην εταιρεία The Lowry στο Σάλφορντ, της οποίας οι χώροι μέσα στην πινακοθήκη μετονομάστηκαν σε The Andrew και Zoë Law Galleries.
Ο Λο είναι ο πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου των κύριων ομιλητών για τα σχολεία, το οποίο καλεί τους δημόσιους ομιλητές να στηρίζουν τα σχολεία στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ανήκει επίσης στο διοικητικό συμβούλιο της Κοινωνικής Οικονομίας. Επιπλέον είναι διευθυντής του ιδρύματος Hotcourses, που βοηθά τους ευάλωτους μαθητές στην Κένυα.
Σε ένα άρθρο του στην The Huffington Post το 2014 κάλεσε τους διευθυντές των ιδιωτικών εταιρειών να γίνουν πιο φιλάνθρωποι.
Προσωπική ζωή
Είναι παντρεμένος με την Ζόει Λο, μια καλλιτέχνη μεικ-απ που εργάστηκε για την Βρετανίδα τραγουδίστρια Dido. Είναι εκατομμυριούχος και υποστηρικτής της Μάντσεστερ Σίτι. Κατέχει τον "Manchester City vs Sheffield United", έναν πίνακα του Λ. Σ. Λόουρι του 1938.
Κατηγορία:Άγγλοι οικονομολόγοι
Άνθρακας (νόσος)
thumb|250px|Δερματική βλάβη από άνθρακα O άνθρακας είναι λοιμώδης νόσος η οποία προκαλείται από το βακτήριο Βάκιλλος του άνθρακα. Μπορεί να διαδοθεί με τέσσερις τρόπους: μέσω δέρματος, με την εισπνοή, μέσω της γαστρεντερικής οδού και με ενοφθαλμισμό.
Συμπτωματολογία
Τα συμπτώματα αρχίζουν μια μέρα μέχρι και δύο μήνες μετά τη μόλυνση. Το δέρμα παρουσιάζει μικρές φουσκάλες οι οποίες περιβάλλονται από πρήξιμο το οποίο συχνά μετατρέπεται σε ανώδυνο έλκος με μαύρο κέντρο. Η εισπνεόμενη μορφή εμφανίζεται με πυρετό, πόνο στον θώρακα και δυσκολία αναπνοής. Η γαστρεντερική μορφή παρουσιάζει ναυτία, εμετό, διάρροια ή κοιλιακό πόνο. Στην περίπτωση ενοφθαλμισμού, υπάρχει πυρετός και απόστημα στο σημείο εισόδου του βακτηρίου. Στα φυτοφάγα ζώα, η μόλυνση γίνεται όταν εισπνεύσουν ή καταπιούν σπόρια, ενώ βόσκουν. Τα σαρκοφάγα μπορεί να μολυνθούν με την κατανάλωση μολυσμένων ζώων.
Πρόληψη-Εμβολιασμός
Ο εμβολιασμός έναντι του άνθρακα συνιστάται για ανθρώπους οι οποίοι είναι υψηλού κινδύνου. Ο εμβολιασμός των ζώων συνιστάται σε περιοχές όπου έχει συμβεί προηγουμένως λοίμωξη. Η λήψη αντιβιοτικών, όπως δοξυκυκλίνη ή σιπροφλοξασίνη, για δύο μήνες μετά την έκθεση μπορεί να προλάβει τη μόλυνση. Αν συμβεί λοίμωξη, η θεραπεία περιλαμβάνει αντιβιοτικά και πιθανόν χορήγηση αντιτοξίνης. Ο τύπος και ο αριθμός αντιβιοτικών εξαρτάται από τον τύπο της μόλυνσης. Η αντιτοξίνη συνίσταται σε όσους έχουν εκτεταμένη λοίμωξη.
Επιδημιολογία
Ο άνθρακας στους ανθρώπους είναι συχνότερος στην Αφρική και στην κεντρική και νότια Ασία. Επίσης, απαντά συχνά στην νότια Ευρώπη, αλλά είναι ασυνήθης στη βόρεια Ευρώπη και στη Βόρεια Αμερική. Παγκοσμίως, καταγράφονται τουλάχιστον 2.000 περιστατικά κάθε χρόνο, με περίπου 2 περιστατικά τον χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η δερματική μόλυνση περιλαμβάνει πάνω από το 95% των περιπτώσεων. Χωρίς θεραπεία, η θνητότητα από δερματικό άνθρακα είναι 24%. Για την γαστρεντερική μορφή, ο κίνδυνος θανάτου είναι 25% με 75%, ενώ για τον αναπνευστικό άνθρακα η θνητότητα είναι 50-80% ακόμη και με θεραπεία. Μέχρι τον 20ό αιώνα, οι λοιμώξεις από άνθρακα ευθύνονταν για εκατοντάδες χιλιάδες θανάτους ανθρώπων και ζώων κάθε χρόνο. Κάποιες χώρες έχουν αναπτύξει βιολογικά όπλα με άνθρακα.
Παραπομπές
κατηγορία:Λοιμώδεις ασθένειες Κατηγορία:Ασθένειες ζώων
Κορράδος Β΄ της Ιταλίας
Ο Κορράδος Β΄ της Ιταλίας, (γερμανικά: Conrad II 12 Φεβρουαρίου 1074 - 27 Ιουλίου 1101) μέλος του Οίκου των Σαλίων ήταν Δούκας της Κάτω Λωρραίνης (1076 - 1087), Βασιλιάς της Γερμανίας (1087 - 1098) και Βασιλιάς της Ιταλίας (1093 - 1098). Ο Κορράδος Β΄ ήταν δεύτερος γιος του γιος του αυτοκράτορα Ερρίκου Δ΄ και της Μπέρτας της Σαβοΐας κόρης του Όθων Α΄ της Σαβοΐας, ήταν ο πρώτος που έφτασε στην ενηλικίωση αφού ο μεγαλύτερος Ερρίκος γεννήθηκε και πέθανε τον Αύγουστο του 1071. Η βασιλεία του στη Λωρραίνη και τη Γερμανία ήταν μόνιμη αλλά πέρασε την περισσότερη ζωή του στην Ιταλία από όπου πήρε τον τίτλο του.
Πρώτα χρόνια
Ο Κορράδος Β΄ γεννήθηκε στο "αβαείο του Χέρσφαλντ" (12 Φεβρουαρίου 1074) την εποχή που ο πατέρας του πολεμούσε στη Σαξονική Εξέγερση, βαπτίστηκε σε τρεις μέρες στο ίδιο αβαείο. Μετά τη νίκη ο πατέρας του συγκάλεσε τα Χριστούγεννα του 1075 Σύνοδο στο Γκόσλαρ, διέταξε τους ευγενείς να αναγνωρίσουν τον Κορράδο διάδοχο του. Όταν πέθανε ο Γοδεφρείδος Δ΄ της Κάτω Λωρραίνης (22 Φεβρουαρίου 1076) ο Ερρίκος Δ΄ αρνήθηκε να αποδεχθεί τον νόμιμο διάδοχο, τον ανεψιό του Γοδεφρείδο του Μπουιγιόν, όρισε αντίθετα τον μόλις δύο ετών γιο του Κορράδο. Ο Αλβέρτος Γ΄ του Ναμύρ ορίστηκε αντιβασιλιάς και κηδεμόνας και ο Γοδεφρείδος του Μπουιγιόν πήρε σαν αποζημίωση την Αμβέρσα. Η μόνιμη απουσία του Κορράδου από το δουκάτο έφερε την παρακμή στη δουκική εξουσία, όταν πήγε στην Ιταλία (1082) εγκαταστάθηκε στη Λιέγη η "Ειρήνη του Θεού".
Βασιλιάς των Σαλίων
thumb|250px|right|Ο Κορράδος Β΄ των Σαλίων. Ο Κορράδος Β΄ επέστρεψε στη Γερμανία και στέφτηκε βασιλιάς στο Άαχεν (30 Μαΐου 1087) από τον αρχιεπίσκοπο της Κολωνίας, στην τελετή βρέθηκαν ο Αλβέρτος του Ναμύρ, ο Γοδεφρείδος του Μπουιγιόν και ο Μάγκνους της Σαξονίας. Η τελευταία αναφορά του Κορράδου σαν δούκα της Κάτω Λωρραίνης καταγράφεται στο Άαχεν λίγο πριν τη στέψη του, τον διαδέχθηκε ο νόμιμος διάδοχος Γοδεφρείδος του Μπουιγιόν. Ο Κορράδος επέστρεψε στην Ιταλία τον Ιανουάριο του 1088, ο επίσκοπος της Ιβρέας ορίστηκε Καγκελάριος και σύμβουλος του. Αμέσως μετά την επιστροφή του στην Ιταλία πέθανε η μητέρα του Μπέρτα, το γεγονός αυτό θα προκαλέσει ρήξη στις σχέσεις ανάμεσα στον Κορράδο και τον πατέρα του. Ο Κορράδος προσπάθησε ανεπιτυχώς να αντισταθεί στην Ιταλία απέναντι στη Ματθίλδη της Κανόσα μέχρι την άφιξη του πατέρα του την άνοιξη του 1090, ο Ερρίκος Δ΄ τον δήλωσε σαν "τον αγαπημένο του γιο" (1091). Η γιαγιά του Κορράδου Αδελαΐδα της Σούζα πέθανε (19 Δεκεμβρίου 1091), είχε ορίσει διάδοχο της τον δεκαετή δισέγγονο της Πέτρο από όταν πέθανε ο πατέρας του Φρειδερίκος του Μονμπελιάρ (29 Ιουνίου 1091). Ο Ερρίκος Δ΄ έκανε ωστόσο κατάσχεση στο δουκάτο και το έδωσε στον γιο του Κορράδο. Ο Βονιφάτιος ντελ Βάστο κατέκτησε τις νότιες κομητείες και ο Ερρίκος Δ΄ έδωσε την κομητεία του Άστι στον εκλεκτορικό επίσκοπο Όθων. Ο Κορράδος πραγματοποίησε εκστρατεία στην κομητεία του Τορίνο για να εδραιώσει την αυτοκρατορική εξουσία (1092).
Επανάσταση
Η Ματθίλδη της Κανόσα, ο σύζυγος της Γουέλφος Β΄ της Βαυαρίας και Ιταλικές πόλεις του βορρά όπως η Κρεμόνα, η Λόντι, το Μιλάνο και η Πιατσέντσα τον έπεισαν να επαναστατήσει εναντίον του πατέρα του (1093). Ο ιστορικός Έκκεχαρντ όφα Όρα (1080 - 1126) γράφει ότι υποκινήθηκε "από έναν υπουργό του Ερρίκου Δ΄ που είχε το όνομα επίσης Κορράδος". Πιθανότατα ταυτιζόταν με τον κόμη Κορράδο που είχε στείλει απεσταλμένο ο νεαρός βασιλιάς στον Ρογήρο Β΄ της Σικελίας. Ο Έκκεχαρντ όφα Όρα παρέχει θετική εικόνα για τον νεαρό βασιλιά, τον περιγράφει "πιστό Καθολικό άντρα αφιερωμένο στην εκκλησία, μισούσε τους πολέμους του πατέρα του, προτιμούσε το διάβασμα από τα αθλήματα". Οι πηγές διαφέρουν άλλες είναι θετικές για το πρόσωπο του, άλλες αρνητικές και τον περιγράφουν σαν πιόνι στα χέρια της Ματθίλδης. Ο Μπέρνολντ της Κωνσταντίας γράφει ότι ο αυτοκράτορας απελπίστηκε τόσο πολύ με την αποστασία του γιου του που ήθελε να αυτοκτονήσει, αυτό ήταν ίσως μια υπερβολή με στόχο να ταυτίσει τον Ερρίκο Δ΄ με τον μυθικό βασιλιά Σαούλ.
Ο Κορράδος συνελήφθη από τον πατέρα του στα μέσα Μαρτίου από μία παγίδα αλλά σύντομα δραπέτευσε, εξελέγη βασιλιάς από τη Ματθίλδη, τον Γουέλφο και τους συμμάχους τους, η στέψη του έγινε στο Μιλάνο από τον αρχιεπίσκοπο Άνσελμ Γ΄. Ο ιστορικός Λάντουλφ Τζούνιορ (1077 - 1137) έγραψε ότι η στέψη του έγινε στη Μόντσα όπου βρισκόταν το Σιδηρούν Στέμμα. Μετά τη στέψη ο Άνσελμος πέθανε και ο Κορράδος επέλεξε διάδοχο του τον Αρνούλφο Γ΄ (6 Δεκεμβρίου 1093), πολλοί από τους επισκόπους που παραβρέθηκαν στη στέψη κατηγόρησαν την εκλογή του Άνσελμου ως Σιμωνία. Ο παπικός λεγάτος που βρέθηκε εκεί για να μιλήσει στον Κορράδο κήρυξε την εκλογή άκυρη. Η βασική κατηγορία πιθανότατα ήταν ότι ο Άνσελμος είχε προσφέρει υπηρεσίες στον Κορράδο μη αποδεκτές για να πετύχει τη στέψη του. Ο νεαρός Κορράδος βρισκόταν στο μέγιστο της δύναμης του (1094), ο πατέρας του έμενε με τον μαργράβο Ερρίκο στη Βερόνα και δεν μπορούσε να εισέλθει στην Ιταλία. Ο Αντίπαπας Κλήμης Γ΄ που εξελέγη στη Σύνοδο του Μπρεσανόνε (1080) δήλωσε ότι είναι έτοιμος να παραιτηθεί αν ο Ερρίκος Δ΄ προχωρούσε σε Συνθήκη με τον πάπα Ουρβανό Β΄ και ο ίδιος στεκόταν εμπόδιο. Μία σύγχρονη άποψη αναφέρει ότι οι δύο πάπες αποφάσισαν να λύσουν τις διαφορές τους σε Σύνοδο.
Παπικός αντιβασιλιάς
Ο Κορράδος Β΄ βρέθηκε τον Μάρτιο του 1095 στη Σύνοδο της Πιατσέντσας, επιβεβαίωσε τις κατηγορίες που εξαπέλυσε απέναντι στον πατέρα του η θετή του μητέρα Ευπραξία του Κιέβου. Ο Ερρίκος Δ΄ σύμφωνα με τις κατηγορίες συμμετείχε στην αίρεση των Νικολαιτών, κατηγορήθηκε για όργια και ότι είχε προσφέρει την Ευπραξία στον Κορράδο, αυτός ήταν ο λόγος που στράφηκε εναντίον του πατέρα του. Μετά τη Σύνοδο ο Κορράδος δήλωσε με όρκο την πίστη του στον Ουρβανό Β΄ στην Κρεμόνα (10 Απριλίου 1094) και υπηρέτησε τον πάπα σαν Στράτωρ, οδήγησε ο ίδιος το άλογο το πάπα για να δηλώσει την υποταγή του κάτι που είχε κάνει σύμφωνα με την παράδοση ο Μέγας Κωνσταντίνoς. Το αξίωμα του Στράτωρ ήταν διαδεδομένο μέχρι τον 9ο αιώνα και στη συνέχεια εξαφανίστηκε, αναβίωσε για πρώτη φορά στη συνέχεια με τον Κορράδο. Σε Σύνοδο στην Κρεμόνα (15 Απριλίου 1094) ο Κορράδος Β΄ έδωσε όρκους "αιώνιας πίστης, υποταγής και παπικής υπεροχής" στον Ουρβανό. Ο όρκος δινόταν από βασιλείς πριν από τη στέψη τους από τον πάπα ως Αυτοκράτορες, ο Κορράδος προχώρησε ακόμα περισσότερο και δήλωσε ότι θα παραιτηθεί και από το δικαίωμα να διορίζει επισκόπους. Ο Ουρβανός Β΄ το αποδέχτηκε, του δήλωσε ότι τον αναγνωρίζει βασιλιά και θα κινήσει όλες τις διαδικασίες για να τον στέψει στο μέλλον αυτοκράτορα. Με τις ενέργειες αυτές ο Κορράδος αναγνωρίστηκε σαν ο επαναστάτης γιος του αυτοκράτορα, αντιβασιλιάς με την αναγνώριση του πάπα και οπαδός των Μεταρρυθμιστών.
Την ίδια χρονιά ο πάπας και η Ματθίλδη της Κανόσα τακτοποίησαν τον γάμο ανάμεσα στον Κορράδο και τη Ματθίλδη, μία από τις κόρες του Ρογήρου Α΄ της Σικελίας. Με τη συνοδεία του επισκόπου Ροβέρτου Β΄ της Τροίας η Ματθίλδη έφτασε στην Πίζα με έναν μεγάλο στόλο και μια προίκα με "πλούσιο θησαυρό", ο γάμος έγινε στην Πίζα (1095). Την ίδια χρονιά η Ματθίλδη χώρισε τον Γουέλφο, ο πατέρας του Γουέλφος Α΄ της Βαυαρίας εξοργισμένος απέσυρε την υποστήριξη του από τη Ματθίλδη και αποκαταστάθηκε στο Δουκάτο της Βαυαρίας από τον αυτοκράτορα (1096). Ο υπέργηρος πατέρας του Γουέλφου Α΄ Αλβέρτος Άτσο Β΄ του Μιλάνου πέθανε και οι γιοι του βρέθηκαν σε σύγκρουση για την απέραντη κληρονομιά του, ο Φούλκων Α΄ του Μιλάνου και ο Ούγος Ε΄ του Μαν υποστήριξαν τον Κορράδο Β΄, ο μεγαλύτερος ετεροθαλής αδελφός τους Γουέλφος Α΄ τον πατέρα του. Ο Γουέλφος Α΄ με την υποστήριξη του αυτοκράτορα και του δούκα Ερρίκου της Καρινθίας επιτέθηκε στην Ιταλία για να διεκδικήσει την κληρονομιά του. Η επίθεση αυτή ελάττωσε σημαντικά την εξάρτηση του Κορράδου από τη Ματθίλδη της Τοσκάνης.
Πτώση
Όταν ξεκίνησε τη θητεία του ο Άνσελμ Β΄ του Μιλάνου ο Κορράδος Β΄ έχασε την υποστήριξη των παπικών στη Λομβαρδία. Ο Κορράδος έκανε έκκληση στον Λιουτπράνδο έναν Παταρηνό ηγέτη με τη φράση "Σαν ένας από τους αρχηγούς των Παταρηνών ποιά η γνώμη σου για τους επισκόπους και τους κληρικούς που κατέχουν βασιλικά αξιώματα αλλά δεν δίνουν φαγητό στον βασιλιά;". Μετά την απώλεια της στήριξης της Ματθίλδης ο Κορράδος έγινε οπαδός των Παταρηνών. Ο ιστορικός Λάντουλφ Τζούνιορ επαινεί τον νεαρό βασιλιά επειδή αρνήθηκε να χρίσει τόσο τον επισκοπικό-εκλέκτορα της Μπρέσια όσο και τον Άνσελμ Δ΄. Ο Ερρίκος Δ΄ συγκάλεσε Σύνοδο στο Μάιντς (1098) με την οποία αποκήρυξε τον Κορράδο Β΄, διάδοχος του ορίστηκε ο μικρότερος γιος του Ερρίκος Ε΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Σε μία επιστολή του (1106) ο αυτοκράτορας αναγνώρισε ότι η απόφαση του αυτή ήταν επικίνδυνη επειδή θα μπορούσε να φέρει "εμφύλιο πόλεμο ανάμεσα στα δύο αδέλφια και κατάρρευση του βασιλείου".