cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πανεπιστήμιο Κραϊόβας
Το Πανεπιστήμιο Κραϊόβας είναι ένα δημόσιο πανεπιστήμιο στην Κραϊόβα, Ρουμανία. Ιδρύθηκε το 1947. Είναι το μεγαλύτερο πανεπιστήμιο στην περιφέρεια Oltenia της Ρουμανίας. Ήταν το τελευταίο πανεπιστήμιο που ιδρύθηκε στο Βασίλειο της Ρουμανίας. Το πανεπιστήμιο είναι μέλος της Ένωσης Ευρωπαϊκών Πανεπιστημίων. Αυτή τη στιγμή περιλαμβάνει συνολικά 16 σχολές και δύο κολέγια για προπτυχιακά και μεταπτυχιακά προγράμματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανεπιστήμια στη Ρουμανία
Επτάγωνο
Στη γεωμετρία, το επτάγωνο (από τις ελληνικές λέξεις επτά και γωνία) είναι πολύγωνο σχήμα με επτά πλευρές και επτά κορυφές. Σε ένα κανονικό επτάγωνο, στο οποίο όλες οι πλευρές και όλες οι γωνίες είναι ίσες μεταξύ τους, οι γωνίες είναι ίσες με 5π/7 ακτίνια ή 128,5714286 μοίρες (°) η καθεμιά, ενώ οι εσωτερικές γωνίες οποιουδήποτε επταγώνου έχουν άθροισμα 5π ακτίνια ή 900 μοίρες ακριβώς. Το σύμβολο Schläfli του επταγώνου είναι {7}.
Το εμβαδό (Ε) ενός κανονικού επταγώνου με μήκος πλευράς α δίνεται από τη σχέση:
Κατασκευή
Το κανονικό επτάγωνο δεν είναι δυνατό να κατασκευασθεί με κανόνα και διαβήτη. Μπορεί να κατασκευασθεί με τη μέθοδο της νεύσης και την κατασκευή αυτή παρουσιάζει ο Αρχιμήδης στο σωζόμενο έργο του ''Περί του κανονικού επταγώνου. Είναι επίσης κατασκευάσιμο με κανόνα και διαβήτη και τριχοτομητή γωνίας. Η αδυναμία κατασκευής του κανονικού επταγώνου με κανόνα και διαβήτη έπεται από το γεγονός ότι ο αριθμός είναι μία ρίζα του μη αναγώγιμου κυβικού πολυωνύμου x3 + x2 − 2x − 1. Συνεπώς αυτό το πολυώνυμο είναι το minimal πολυώνυμο του 2cos(2π⁄7), ενώ ο βαθμός του minimal πολυωνύμου για έναν κατασκευάσιμο αριθμό πρέπει να είναι μια δύναμη του 2.
Μια ακριβέστερη προσέγγιση
Το κανονικό επτάγωνο με πλευρές μπορεί να εγγραφεί σε κύκλο διαμέτρου  με σφάλμα μικρότερο του 0,00013%. Το γεγονός αυτό έπεται από μια ρητή προσέγγιση του.
Αστεροειδή επτάγωνα
Δύο είδη αστεροειδών επταγώνων μπορούν να κατασκευασθούν από κανονικά επτάγωνα. Είναι τα σχήματα με σύμβολα Schläfli {7/2} και {7/3}.
Μπλε ({7/2}) και πράσινο ({7/3}) αστεροειδή επταγώνα στο εσωτερικό ενός κόκκινου επταγώνου.
Χρήσεις
Σήμερα (2011) το Ηνωμένο Βασίλειο κυκλοφορεί δύο επταγωνικά κέρματα, αυτό των 50 πενών και αυτό των 20 πενών. Το δολάριο των Μπαρμπάντος είναι επίσης επταγωνικό. Το νόμισμα των 20 λεπτών του ευρώ φαίνεται να έχει 7 μικρά βαθουλώματα στην περιφέρειά του. Στην πραγματικότητα, το σχήμα του είναι ένα Επτάγωνο Reuleaux, δηλαδή ένα καμπυλόγραμμο επτάγωνο, οι πλευρές του οποίου κάμπτονται προς τα έξω έτσι ώστε το κέρμα να κυλά ομαλά μέσα σε μηχανήματα αυτόματων πωλητών. Τα κέρματα του Πούλα της Μποτσουάνα των 2 πούλα, 1 πούλα, 50 Thebe και 5 Thebe έχουν επίσης παρόμοιο σχήμα. Κέρματα στο σχήμα επταγώνων Reuleaux κυκλοφορούν στον Μαυρίτιο, στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, στην Τανζανία, στις νήσους Σαμόα, στην Παπούα Νέα Γουινέα, στο Σάο Τομέ και Πρίντσιπε, στην Αϊτή, στη Τζαμάικα, στη Λιβερία, στη Γκάνα, στην Ιορδανία, στο Τζέρσεϊ, στη Νήσο Μαν, στο Γιβραλτάρ, στη Γουιάνα, στις Νήσους Σολομώντα, στις Νήσους Φώκλαντ και στη νήσο της Αγίας Ελένης. Το κέρμα των 1000 Kwacha της Ζάμπια είναι ένα κανονικό επτάγωνο.
Το κέρμα των 25 σεντς της Βραζιλίας έχει ένα επτάγωνο εγγεγραμμένο στον δίσκο του. Μερικές παλιότερες μορφές του θυρεού της Γεωργίας, περιλαμβανόμενης αυτής της σοβιετικής εποχής, έφεραν το επτάγραμμα {7/2}.
Τα κανονικά επτάγωνα συναρμόζονται απολύτως, χωρίς κενά μεταξύ τους, ώστε να «πλακοστρώνουν» το υπερβολικό (αλλά όχι το ευκλείδειο) επίπεδο, όπως φαίνεται στην παρακάτω προβολή του προτύπου «δίσκου Poincaré»:
Γράφοι
Ο πλήρης γράφος K7 σχεδιάζεται συχνά ως ένα κανονικό επτάγωνο με τις 21 ακμές του γράφου συνδεδεμένες. Αυτός ο γράφος αναπαριστά επίσης Ορθογραφική προβολή των 7 κορυφών και των 21 ακμών του 6-simplex. Οι 21 και 35 κορυφές του ανορθωμένου και του διανορθωμένου 6-simplex προβάλλονται επίσης ορθογώνια σε κανονικά επτάγωνα.
Πηγές
1. Σωτήρης Χ. Γκουντουβάς, "Γεωμετρικές Διαδρομές", εκδόσεις Κορφιάτη, Αθήνα 2017
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επταγωνο
Ντολόρες ντελ Ρίο
Η Ντολόρες Ντελ Ρίο (María de los Dolores Asúnsolo y López-Negrete, Ντουράνγκο, Μεξικό, 3 Αυγούστου 1904 – Newport Beach, Καλιφόρνια, ΗΠΑ, 11 Απριλίου 1983 ) ήταν Μεξικανή ηθοποιός του σινεμά κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του ’20 και του ‘30. Η καριέρα της ξεκίνησε το 1925 όταν την ανακάλυψε ο παραγωγός Edwin Carewe. Η Ρίο υπήρξε η πρώτη ηθοποιός του Αμερικανικού Νότου που αναδείχθηκε σε αστέρα πρώτου μέγεθος της βιομηχανίας θεάματος του Χόλιγουντ, θεωρούμενη ως η γυναικεία εκδοχή του Ροντόλφο Βαλεντίνο. Στη χώρα της θεωρείται η πιο σημαντική ηθοποιός του λεγόμενου «Χρυσού Αιώνα του Μεξικανικού Κινηματογράφου» (1940 – 1960). Διέθετε, επίσης, ένα από τα ομορφότερα πρόσωπα του παγκόσμιου κινηματογράφου των ημερών της. Εκτός του σινεμά (ομιλούντος και όχι) η Ντολόρες Ντελ Ρίο εμφανίσθηκε στη θεατρική σκηνή και στην Τηλεόραση, όπως και πήρε μέρος σε ραδιοφωνικές παραγωγές. Αξιοσημείωτες ήταν οι ερμηνείες της στις ταινίες του βωβού σινεμά «What Price Glory?» (1926), «Resurrection» (1927) και «Ramona» (1928).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί βωβών ταινιών Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί βωβών ταινιών
1219
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1219 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Αλεποχώρι Έβρου
Το Αλεποχώρι είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Έβρου. Η επίσημη ονομασία είναι “το Αλεποχώριον”. Διοικητικά ανήκει στο Δήμο Διδυμότειχου της Θράκης. Το χωριό θεωρείται πολύ παλιό και οι κάτοικοί του είναι γηγενείς Έλληνες.
Γεωγραφικά στοιχεία
Το χωριό βρίσκεται ακριβώς πάνω στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα (300 μ. από τα τελευταία σπίτια). Το χωριό αναγνωρίστηκε ως κοινότητα το 1929, προερχόμενο από την κοινότητα Μεταξάδων, ενώ το 1956 προσαρτήθηκε σε αυτήν ο οικισμός της Πολιάς. Το 1997, η αναγνώριση της κοινότητας αφαιρέθηκε και τα χωριά Αλεποχώρι και Πολιά προσαρτήθηκαν στον Δήμο Μεταξάδων. Από το 2010 και μέχρι σήμερα, το Αλεποχώρι και η Πολιά ανήκουν στον Δήμο Διδυμότειχου.
Ονομασία
Διάφοροι μύθοι που ακούγονται λένε πως στο χωριό υπήρχε ένας Τούρκος Αγάς ο οποίος έπαιρνε τις νύφες την πρώτη νύχτα του γάμου τους, στο δικό του σπίτι. Οι κάτοικοι του χωριού κατάφεραν με πονηρό τρόπο να στείλουν κάποιον στην Πόλη για να διαμαρτυρηθούν στο Σουλτάνο, ο οποίος τους δικαίωσε και καθαίρεσε τον Αγά. Ο αγάς φεύγοντας από το χωριό αποκάλεσε τους κατοίκους «αλεπούδες» και έτσι πήρε το χωριό το όνομά του.
Ιστορία
Το Αλεποχώρι είναι από τους πρώτους και πιο παλιούς οικισμούς της Π.Ε. Έβρου. Οι πρώτοι κάτοικοι του αριθμούνταν στους 300 και τα οικήματα στα 50. Εν ολίγοις, υπήρχε ήδη στη Βυζαντινή εποχή, αλλά η χολέρα που ξέσπασε γύρω στο 1270 ανάγκασε τους κατοίκους να ξαναχτίσουν το χωριό λίγο πιο κάτω από την αρχική του τοποθεσία. Λίγα χρόνια αργότερα, κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς. Το 1770 το χωριό πυρπολήθηκε και λεηλατήθηκε από τους Τούρκους λόγω μιας αποτυχημένης επανάστασης των Ελλήνων στον Μοριά. Ωστόσο, οι κάτοικοι των γύρω χωριών βοήθησαν στην ανοικοδόμηση του χωριού. Απελευθερώθηκε το 1920.
Το χωριό επί Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Από τις μαρτυρίες τις ιστορικές που υπάρχουν καθώς και από την παράδοση στο χωριό φαίνεται ότι το Αλεποχώρι είναι ένα από τα αρχαιότερα χωριά της περιοχής Διδυμοτείχου. Η παράδοση λέει ότι το χωριό ήταν πολύ μεγάλο με 800 περίπου σπίτια.
Στην άκρη του χωριού κοντά στον "τσισμέ" ζούσε ένας Καλόγερος ολομόναχος. Οι κάτοικοι τον συντηρούσαν προσφέροντάς τον φαγητό. Την εποχή εκείνη στη θέση "Γιαλαδαρκή" γινόταν μεγάλο παζάρι. Εκεί υπήρχε μια μεγάλη βρύση. Το νερό ερχόταν με "κιούγκια" από την περιοχή του σημερινού παρεκκλησίου της Αγίας Παρασκευής. Τα κιούγκια βρέθηκαν με πρόσφατες ανασκαφές. Κάποια μέρα μια γυναίκα απ΄το χωριό δεν πήγε φαγητό στον Καλόγερο. Τότε αυτός την καταράστηκε και μαζί μ΄αυτήν ολόκληρο το χωριό. Σε λίγες μέρες χτύπησε τους κατοίκους χολέρα-πανούκλα και πέθαναν πολλοί άνθρωποι. Οι περισσότεροι είναι θαμμένοι στη θέση "Αμπέλια"όπου μέχρι και σήμερα σώζονται νεκροταφεία. Πολλοί κάτοικοι έφυγαν και έμειναν μόνο επτά οικογένειες. Σιγά σιγά όμως το χωριό πάλι μεγάλωσε. Δύο καλντερίμια που σώζονται μέχρι και σήμερα οδηγούσαν προς την παλαιά εκκλησία και τον "τσισμέ".
Το χωριό επί Τουρκοκρατίας
Στην εποχή της Τουρκοκρατίας, το χωριό ονομαζόταν:  Μπας Καρά Μπουνάρ  που σημαίνει  Μαύρο Βαθή Πηγάδι . Απ'ότι λένε οι γεροντότεροι το νερό των πηγαδιών που υπήρχαν ήταν μαύρο και πικρό. Έξω από το χωριό που κατοικούσαν οι Χριστιανοί και το οποίο ήταν πολύ μεγάλο γιατί συνεχώς ανακαλύπτονται κεραμίδια, πέτρες, κιούγκια για νερό (που μαρτυράν το μέγεθος του) και σε απόσταση ενός περίπου χιλιομέτρου υπήρχε τούρκικο χωριό όπου έμενε ο Μπέης με τη φρουρά του, τους αράπηδες και κάποιους άλλους Τούρκους. Το χωριό των Τούρκων ήταν ακριβώς εκεί που είναι σήμερα η οριογραμμή που χωρίζει το χωριό από τη Βουλγαρία. Το παλιό χωριό που ήταν στη διασταύρωση των δρόμων, από το Ορτάκιοϊ στο Διδυμότειχο.
Συννενοήθηκαν και αποφάσισαν, μια επιτροπή από τρεις νεαρούς, να ξεκινήσει από το χωριό και να φτάσει στην Κωνσταντινούπολη, όπου ήταν η έδρα του Σουλτάνου. Μέσω των τουρκικών φυλακίων και χωριών μπαίνοντας στην Ανατολική Θράκη μετά από πολλές μέρες έφτασαν στην Κωνσταντινούπολη. Την ημέρα που έφτασαν στην Πόλη, λέει η παράδοση, γινόταν μια εκδήλωση όπου θα παρευρισκόταν ο Σουλτάνος. Οι άκρες του δρόμου ήταν γεμάτη κόσμο. Πήγαν σ’ ένα Αρμένη στην Κωνσταντινούπολη και ζήτησαν συμβολή τι να κάνουν για να απαλλαγούν από αυτή τη συνήθεια. Ο Αρμένης τους εσυμβούλεψε να πάρουν από ένα μαγκάλ ι κάρβουνα αναμμένα, να τα βάλλουν επάνω στο κεφάλι και να γυρίζουν. "Ο Σουλτάνος θα σας καλέσει τους είπε και θα του μιλήσετε", τους είπε. Πράγματι τους κάλεσε ο Σουλτάνος και τους ρώτησε γιατί έχουν τα μαγκάλια στο κεφάλι. Εκείνοι του είπαν: «βασιλιά μου, όπως ανάβει η φωτιά στο μαγκάλι, έτσι καίει και το δικό μας το κεφάλι. Και του διηγήθηκαν τι γινότανε και τι τραβούσαν.
Όταν επέστρεψαν οι νέοι στο χωριό, διηγήθηκαν τα πάντα στους συγχωριανούς και περίμεναν την άφιξη του Τούρκου αξιωματικού με την φρουρά του για να ερευνήσει το θέμα. Εκείνος ήρθε μεταμφιεσμένος ως καπνέμπορος και τους είπε ότι εμείς στα χωριά μας κάνουμε αυτά και αυτά τους "γκιαούρηδες". Εκείνοι ξεθάρρεψαν και του είπαν ότι κάνουν ακόμη χειρότερα. Γύρισε ο αντιπρόσωπος στην Εντρινέ (Αδριανούπολη) και έκαμε αναφορά στο Σουλτάνο. Ο Σουλτάνος έστειλε στρατό και έκαψαν όλο το χωριό Γκιουνεκλή. Δεν έμεινε κανένας Τούρκος. Έμειναν μόνον οι Έλληνες που έχτισαν το Αλεποχώρι (Τιλκίκογιου) δηλαδή χωριό των πονηρών (Τιλκί= αλεπού). Μόνον ένας Τούρκος σώθηκε από τη σφαγή και έκαμε το χωριό Αβδέλλα.
Υπάρχουν και άλλες δύο εκδοχές. Η μία αναφέρει ότι δύο γέροι Τούρκοι κατάφεραν να διαφύγουν. Ο  Ακσακάλ  που σημαίνει "άσπρα γένια" και ο  Αμπντουλάχ . Αυτοί έφυγαν και ίδρυσαν αντίστοιχα τα χωριά  Ακσακάλ  -(Πολιά) και '' Αμπντούλα-(Αβδέλλα). Ωστόσο υπάρχει και η άλλη εκδοχή. Ότι η τουρκική κυβέρνηση είχε εγκαταστήσει στην περιοχή Διδυμοτείχου πρόσφυγες απ' την Ανατολή και το Πακιστάν (τους λεγόμενους ματζήρηδες), οι οποίοι ίδρυσαν τουρκικά χωριά όπως την Κυανή (Τσιαουσλί), τη Σαύρα (Σουμπάσκιοϊ), το Αβδουλάκι (τη σημερινή Αβδέλλα), το Ελαφοχώρι, την Πολιά και άλλα.
Έτσι για πολλά χρόνια το χωριό ονομαζόταν Τιλκίκιοϊ και μετά την απελευθέρωση πήρε το Ελληνικό όνομα Αλεποχώρι. Υπάρχει και η δεύτερη εκδοχή ότι πήρε το όνομα από τις πολλές αλεπούδες που υπήρχαν στην περιοχή, αλλά ισχυρότερη είναι την πρώτη που μεταφέρεται εδώ και πολλά χρόνια από στόμα σε στόμα. Σε ιστορικά αρχεία και συγκεκριμένα στο έτος 1910 υπάρχει και η ονομασία "Kaylıklıköy", ωστόσο φαίνεται να ήταν προσωρινή ονομασία. Την εποχή της Τουρκοκρατίας όλα τα σκέπαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά. Η σκλαβιά στο χωριό διήρκησε πάρα πολλά χρόνια. Τουρκοπατήθηκε περί του 1350 όταν αλώθηκε και η Αδριανούπολη.
Νεότερη ιστορία του χωριού
μικρογραφία|260x260εσ|Η πινακίδα εισόδου του χωριού στον δρόμο|εναλλ.=|αριστερά
Στις 18 Μαρτίου 1914 στο χωριό Αλεποχώρι σφαγιάστηκαν από τους Τούρκους 15 Ακαλανιώτες. Οδήγησαν τους αιχμάλωτους από το Ακαλάν (σήμερα Belopolyane) σε σφαγείο, σε μια χαράδρα κοντά στο χωριό Αλεποχώρι, όπου ξεκίνησε το έργο των βαρβάρων. Σφάγιασαν ακριβώς όπως στο σφαγείο με τη σειρά. Μπροστά στα μάτια των άλλων. Στιγμές τρόμου, γεμάτες θλίψη και βαρβαρότητα. Αίμα έρεε από τα χέρια των εκτελεστών, οι άνθρωποι συνέχισαν να σφάζονται ακόμα και τότε, σαν σαν ένα θαύμα, φώναξαν δυνατά στους ζωντανούς «φύγετε!». Ακριβώς όταν ο 16ος επρόκειτο να σφαγιασθεί, τότε όλοι διασκορπίστηκαν στο δάσος.
Το 1920, μετά την απελευθέρωση της Θράκης άρχισε να παίρνει τη σύγχρονη μορφή του. Ωστόσο, ακόμη και μετά την απελευθέρωση, υπήρξαν ορισμένες επιθέσεις από κομιτατζήδες. Για παράδειγμα, στα μέσα του Ιουνίου του 1920, 5-6 Βούλγαροι και 17 κομιτατζήδες επιχείρησαν να επιτεθούν στο χωριό, από το οποίο έκλεψαν 64 αιγοπρόβατα, 7 αγελάδες, 5 βόδια και ένα γαϊδούρι, ενώ παράλληλα συνέλαβαν μερικούς κατοίκους τους οποίους κακοποίησαν βάναυσα. Το 1922 ύστερα από τη Μικρασιατική καταστροφή, ήρθαν πολλές οικογένειες προσφύγων (168 άτομα ή αλλιώς 22 οικογένειες). Έχτισαν τα σπίτια τους και τους δόθηκαν κτήματα για καλλιέργεια, από την έκταση του χώρου. Σήμερα πρόσφυγες δεν υπάρχουν στο χωριό παρά ελάχιστοι. Οι περισσότεροι έχουν φύγει προς Θεσσαλονίκη και Αθήνα. Η Ιταλική και η Γερμανική κατοχή, άφησε τα σημάδια της στο χωριό.
Αρκετά παλικάρια του χωριού πολέμησαν στα βουνά της Αλβανίας στο έπος του 1940 όπως και στη Μικρασιατική καταστροφή. Ένας κάτοικος του χωριού, 13 ετών την εποχή εκείνη, περιέγραψε γλαφυρά την ημέρα της 28ης Οκτωβρίου 1940: ''«Εκείνη τη μέρα βούιζε το χωριό. Οι πόρτες και τα παράθυρα άνοιγαν και έκλειναν με πάταγο. Ο κόσμος έτρεχε στους δρόμους, στα χωράφια, στα βοσκοτόπια, η καμπάνα χτυπούσε για να ειδοποιήσουν του κατοίκους του χωριού για το φαρμακερό μαντάτο του πολέμου. Έγινε γενική επιστράτευση. Πήραν τις κλάσεις, επιστράτευσαν άλογα, αγελάδια, πρόβατα, γίδια για το στρατό, για το μέτωπο».''
Το χωριό αρκετά ταλαιπωρήθηκε την περίοδο του εμφυλίου πολέμου 1946-1949 επειδή ήταν δίπλα στη Βουλγαρία. Έγινε σημείο πολλών συγκρούσεων της εμφύλιας διαμάχης. Πολλές φορές εκκενώθηκε, είχε αρκετά θύματα στον εμφύλιο πόλεμο. Στις 17 Ιουνίου 1947 μια ομάδα ανταρτών μπήκε στο Αλεποχώρι και έκαψε το σπίτι ενός αγροφύλακα, ενώ στρατολόγησε όπως ανακοινώθηκε, 35 ομοϊδεάτες. Ταυτόχρονα την ομάδα ακολούθησαν και 15 οικογένειες του χωριού προσκείμενες στο ΚΚΕ. Πάντως 7 από τους φερόμενους ως επιστρατευθέντες επέστρεψαν στο χωριό. Αυτοί, φοβούμενοι ακριβώς το ενδεχόμενο της βίαιης στρατολόγησής τους, είχαν κρυφτεί. Αμέσως μετά τα Χριστούγεννα, μια ευάριθμη ομάδα ανταρτών εισέβαλε βορειότερα στο Αλεποχώρι, εγγύτατα στα βουλγαρικά σύνορα και πήρε τρόφιμα, που τα φόρτωσε σε βοϊδάμαξες και τα μετέφερε στην τοποθεσία Γκεχτσέ Μπουνάρ, κοντά στην οροθετική γραμμή των συνόρων με τη Βουλγαρία. Στις 15 Μαΐου του 1949, η γύρω περιοχή των Μεταξάδων είχε καταληφθεί από τους αντάρτες και έτσι οι κάτοικοι των χωριών Παλιουρίου, Πολιάς, Αβδέλλας και Αλεποχωρίου είχαν εγκατασταθεί στους Μεταξάδες. Μετά τον εμφύλιο το χωριό προσπάθησε να ανασυγκροτηθεί και το κατόρθωσε. μικρογραφία|297x297εσ|Ο κάμπος του Αλεποχωρίου μετά τις πλημμύρες στις 12 Ιανουαρίου 2021 Τα σύνορα τα υπάρχοντα, είχαν οριστεί μετά τις συνθήκες του Ελληνικού κράτους με τη Βουλγαρία-Τουρκία. Η μέχρι πρότινος κοινότητα Αλεποχωρίου αποτελείται από 25.000 περίπου στρέμματα, από τα οποία 12.000 είναι καλλιεργήσιμα και τα υπόλοιπα δάση. Με αγώνες που έκαναν κάτοικοι, αρκετή έκταση του δημοσίου άλλαξε καθεστώς και έγινε κοινοτική. Δύο μεγάλοι αναδασμοί έγιναν το 1960 και το 1990. Πολλοί κάτοικοι έχουν στα χέρια τους συμβόλαια αγοράς χωραφιών από Τούρκους τσιφλικάδες.
Τη δεκαετία του 1960 αρκετοί κάτοικοι μετανάστευσαν στο εσωτερικό της χώρας (Αθήνα-Θεσσαλονίκη) και στο εξωτερικό (Γερμανία, Βέλγιο, Αμερική, Αυστραλία κτλ.).
Στις 12 Ιανουαρίου 2021 με τις γενικές πλημμύρες στον Νομό Έβρου το 2021, ο ποταμός Ερυθροπόταμος ξεχείλισε και προκάλεσε σοβαρές ζημιές σε χωράφια, μηχανήματα και σπίτια της γύρω περιοχής, καθώς έσπασαν τα φράγματα του ποταμού.
Ιστορικά μνημεία
εναλλ.=|μικρογραφία|295x295px|Ο ναός του Αγίου Αθανασίου
Μεταβυζαντινός Ναός Αγίου Αθανασίου
Ο παλαιότερος ναός στο χωριό είναι ο ναός του Αγίου Αθανασίου. Χτίστηκε το 1729 χωρίς να έχει παράθυρα και καμπαναριό, αλλά σπάνιας ομορφιάς τοιχογραφίες. Χαρακτηριστικό είναι επίσης ότι στο γυναικωνίτη, ο οποίος βρίσκεται στο πίσω μέρος του ναού και χωριζόταν με τον κυρίως ναό με καφασωτά, υπάρχουν αναπαραστάσεις των "κριμάτων", της τιμωρίας, δηλαδή των αμαρτωλών στη δεύτερη παρουσία.
Ενδιαφέρον δείχνουν οι πολλές ταφόπλακες στον χώρο γύρω από το ναό, καθώς και η αναπαράσταση του δέντρου της ζωής στην είσοδο του νεκροταφείου. Ταπεινή στην εμφάνιση και στο ύψος και καταχωμένη κατά ένα μέρος μέσα στη γη, για να μην προκαλεί τον αλλόπιστο κατακτητή. Λένε πως ήταν το "κρυφό σχολειό" της περιοχής και της εποχής που οικοδομήθηκε. Είναι διακοσμημένη με τοιχογραφίες και ξυλόγλυπτο τέμπλο της ίδιας εποχής. Επίσης εντυπωσιάζει μια εξαιρετικά σπάνια αναπαράσταση ζωόμορφο κυνοκέφαλου Αγίου. Πρόκειται για τον Άγιο Χριστόφορο που παρουσιάζεται ως άνθρωπος με κεφάλι σκύλου. Παρόμοια παράσταση του Αγίου εκτίθεται στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο Αθηνών. Είναι κατασκευασμένος από ασβεστόλιθο, είναι μονόχωρος και χωρίς κίονες. Έχει δύο εισόδους: μία στη βόρεια πλευρά, ενώ η κύρια είσοδος είναι από την δυτική πλευρά. Η πόρτα της δυτικής πλευράς ήταν για τις γυναίκες ενώ της βόρειας για τους άντρες. μικρογραφία|294x294εσ|Ο Άγιος Χριστόφορος που παρουσιάζεται ως άνθρωπος με κεφάλι σκύλου Ο λαογράφος Γεώργιος Μέγας αναλύει τους λόγους που δικαιολογούν τις αρχιτεκτονικές επιλογές στα κτήρια αυτής της περιόδου, λέγοντας ότι η μορφή των εκκλησιών είναι αποτέλεσμα του φόβου των κατοίκων να μην προκαλέσουν το μένος των κατακτητών, καθώς συχνά έπεφταν θύματα των γενίτσαρων και των ντελιμπάσηδων που λυμαίνονταν την περιοχή της Θράκης με εφαλτήριο την Κωνσταντινούπολη. Περιγράφει, με γλαφυρό ύφος, το γεγονός ότι η Θράκη αποτελεί το προαύλιο της Πρωτεύουσας, στο οποίο εφορμούσαν οι παραπάνω προκαλώντας ζημιές και σκορπώντας τον τρόμο.
Ασχολίες των κατοίκων του Αλεποχωρίου
Οι κύριες ασχολίες των κατοίκων από τα πολύ παλιά χρόνια ήταν η γεωργία και η κτηνοτροφία.
Γεωργία: Η περιοχή ήταν σιτοπαραγωγική. Το όργωμα γινόταν με τα βόδια και το αλέτρι. Ο γεωργός είχε στον ώμο του το δισάκι με το σπόρο, έσπερνε και μετά σβάρνιζε με την ξύλινη σβάρνα. Ο θερισμός γινόταν με το δρεπάνι και αφού γινόταν οι θυμωνιές ακολουθούσε το αλώνισμα με την  ντουκάνα  (ξύλινο αντικείμενο με αιχμηρές πέτρες, αργότερα με την  μπατόζα  (μηχανή που δούλευε με τη βοήθεια τρακτέρ) και τέλος με τις θεριζοαλωνιστικές μηχανές. Στο χωριό υπήρχε νερόμυλος δίπλα στον Ερυθροπόταμο και εκεί οι κάτοικοι έκαναν το αλεύρι τους και τους γιαρμάδες (τροφή για τα ζώα). Σήμερα η γεωργία έχει αλλάξει μορφή. Μετά τους δύο μεγάλους αναδασμούς που έγιναν, σύγχρονα μηχανήματα χρησιμοποιούνται για την καλλιέργεια της γης και οι καλλιέργειες επίσης έχουν αλλάξει (βαμβάκι, ήλιος, τεύτλα, καλαμπόκια, πατάτες).
Κτηνοτροφία: Παλαιότερα υπήρχαν πάρα πολλά ζώα στο χωριό. Σ'αυτό υπήρχαν και υπάρχουν μεγάλα και πλούσια βοσκοτόπια. Κάθε σπίτι είχε τις αγελάδες, τα βόδια, τα βουβάλια, τα πρόβατα, τα κατσίκια, τα γουρούνια, τις κότες. Σήμερα η κτηνοτροφία σχεδόν δεν υπάρχει. Αγελάδες έχουν μείνει ελάχιστες, το γαϊδούρι είναι είδος προς εξαφάνιση. Επίσης τα κοπάδια προβάτων και κατσικιών έμειναν ελάχιστα.
Μεταξοσκώληκας: Για αρκετά χρόνια, οι κάτοικοι ασχολούνταν με τους μεταξοσκώληκες. Μόλις όμως ξεριζώθηκαν οι μουριές, από την κοιλάδα του Ερυθροποτάμου, έπαψε η δραστηριότητα αυτή. Τα  κουκούλια  τα μεγάλωναν μέσα στα χαϊάτια των σπιτιών και τα πουλούσαν στους εμπόρους στο Διδυμότειχο και στο Σουφλί. Έτσι είχαν ένα έσοδο για τα οικονομικά του σπιτιού.
Αμπέλι: Το αμπέλι υπήρχε και υπάρχει μέχρι σήμερα. Οι αμπελώνες βρίσκονται στην ΒΑ πλευρά του χωριού, σε πλαγιά και ομορφαίνουν την περιοχή. Το Αλεποχώρι φημίζεται για το κρασί και το τσίπουρό του.
Κυνήγι: Στο Αλεποχώρι υπάρχουν μεγάλοι κυνηγότοποι. Στα Βυζαντινά χρόνια ερχόταν αυτοκράτορες να κυνηγήσουν όταν επισκεπτόταν το Διδυμότειχο. Σήμερα υπάρχει αρκετό κυνήγι (λαγοί, αλεπούδες, λύκοι, αγριογούρουνα, ζαρκάδια, αγριόπαπιες και άλλα) και φημισμένοι κυνηγοί.
Στο παλιό χωριό υπήρχε Αλμπαντό. Ήταν το μέρος όπου ο Αλμπάντης, καθάριζε τα πέλματα των ποδιών των μεγάλων ζώων (βόδια, αγελάδες, άλογα) και τα καλύβωνε (τα τοποθετούσε πέταλα).
Οι πρόσφυγες είχαν φέρει τις δικές τους τέχνες. Έκαναν  κουπάνες ,  σκαφίδια  ,  πινακωτές  και διάφορα εργαλεία για το κάρο-αμάξι. Αργότερα εμφανίστηκαν οι σιδεράδες.
Η ζωή των κατοίκων του Αλεποχωρίου
Ο χρόνος χωριζοταν σε δύο μεγάλες περιόδους. Από τις 23 Απριλίου, ημέρα του Αϊ Γιώργη μέχρι τις 26 Οκτωβρίου, ημέρα του Αϊ Δημήτρη. Ο πρώτος ήταν ο "καλοκαιρινός χρόνος" ενώ ο δεύτερος ο "χειμερινός χρόνος".
Τον Αϊ Γιώργη οι χωριανοί έπιαναν αντί αμοιβής "ένα σνικ σιτάρι" για κάθε ζώο τον γελαδάρη. Αυτός όλο το διάστημα μάζευε τα μεγάλα ζώα του χωριού και τα βοσκούσε όλη μέρα, ενώ το βράδυ επέστρεφε στο χωριό και τα ζώα μόνα τους πήγαιναν το καθένα στα σπίτια τους. Την ίδια μέρα έπιαναν (συμφωνούσαν) τον "Ντουμουχτσή" (βοσκός γουρουνιών). Αυτός μάζευε όλα τα γουρούνια του χωριού και τα έβγαζε κάθε μέρα για βοσκή.
Οι κάτοικοι όλη την καλοκαιρινή περίοδο, ασχολούνταν με δουλειές στα χωράφια (σπορά ανοιξιάτικων, μποστάνια, καλαμπόκια, βαμβάκια).
Όλα τα χωράφια αντιλαλούσαν από τραγούδια και χαρές καθώς τη δουλειά την έκαναν πάντα με τραγούδι. Το σκάλισμα αργότερα, ο θερισμός, το αλώνισμα, το άχυρο ήταν από τις κυριότερες ασχολίες τους.
Τις μέρες του Πάσχα και γενικά όλες τις γιορτές, εκκλησιάζονταν τακτικά. Φορούσαν τα γιορτινά τους και πολλοί αντάμωναν μετά από μεγάλο διάστημα στις εκκλησιές. Πάρ'όλη την κούραση τους, τα απογεύματα των μεγάλων εορτών, μαζεύονταν όλοι στην πλατεία του χωριού και χόρευαν και τραγουδούσαν ομαδικά. Εκεί ήταν συνήθως ο χώρος όπου γινόταν και οι γνωριμίες των νέων.
Μεγάλη γιορτή θεωρούσαν το πανηγύρι, που παλαιότερα γιόρταζαν στις "2 Μαΐου", του Αγίου Αθανασίου. Αργότερα μετά το χτίσιμο της καινούργιας εκκλησιάς, το πανηγύρι γιορταζόταν και γιορτάζεται μέχρι και σήμερα στις '' 23 Αυγούστου" (εννιάμερα της Παναγίας).
Την παραμονή περίμεναν όλοι τους φίλους από τα διπλανά χωριά. Μαγείρευαν πάντοτε κρέας (κυρίως πρόβατο) και την άλλη μέρα στην πλατεία του χωριού, γλεντούσαν συνέχεια. Ψώνιζαν επίσης και από τους "πραματευάδες", που ερχόταν στο χωριό. Τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο, μεγάλο πανηγύρι γινόταν στα αμπέλια όπου γινόταν και ο "τρυγος". Δεν υπήρχε σπίτι που να μην είχε αμπέλι και να μην έκανε κρασί δικό του.
Τον Αϊ Δημητρ, ξεκινάει η "χειμερινή περίοδο". Τα ζώα κλείνονταν στα σπίτια. Πλήρωναν τον γελαδάρη, τον Ντουμουχτσή και τους άλλους τσομπάνηδες, ενώ και εκείνη τη μέρα γλεντούσαν πολύ. Κάθε νοικοκυριό, του Αγίου Δημητρίου, έσφαζε έναν μεγάλο κόκορα.
Τη χειμερινή περίοδο μεγάλη αξία είχαν τα "νυχτέρια". Μαζεύονταν κάθε βράδυ σε κάποιο σπίτι και εκεί έκαναν διάφορες δουλειές (γνέσιμο, πλέξιμο, κέντημα, μαλλί), τραγουδούσαν και έλεγαν παραμύθια. Οι παραμυθάδες ήταν περιζήτητοι τόσο από τα παιδιά όσο και από τους μεγάλους.
Οι γιορτές του δωδεκαημέρου, τα Χριστούγεννα, ήταν το σημαντικότερο γεγονός του χωριού. Υπήρχαν χοροί, διασκέδαση, επισκέψεις, αρραβώνες, γάμοι, γιατί αυτό το διάστημα δεν είχαν πολλές δουλειές. Στην κάθε ανάγκη κάποιου συγχωριανού τους, έτρεχαν όλοι και βοηθούσαν όσο μπορούσε ο καθένας. Η κοινωνία του χωριού ήταν ανδροκρατούμενη. Ο άντρας ήταν ο αρχηγός του σπιτιού και η γυναίκα πολλές φορές αν δεν έπεφτε σε καλά χέρια, περνούσε πολύ δύσκολα. Υπήρχε μεγάλος σεβασμός στον αφέντη (πεθερό) και την κυρά του.
Το υπόλοιπο διάστημα του χειμώνα, περνούσε ευχάριστα και οι μεγάλες γιορτές μετά συνεχίζονταν τις Απόκριες. Σ'όλα τα σπίτια υπήρχε πέτρα που έγραφε το όνομα του νοικοκύρη και την ημερομηνία κτισίματος του σπιτιού, χαρακτηριστικό γνώρισμα των Βυζαντινών.
Πίστευαν πολύ στους θρύλους, τις παραδόσεις, ήθη, έθιμα, δοξασίες, προλήψεις, φαντάσματα, κομπογιαννίτες. Όταν τους έπιανε αρρώστια έπρεπε να τους περάσουν από "ξένο τοπράκ" (ξένο χωράφι). Τα μικρά παιδιά για να μην κλαίνε τα περνούσε από "σφινες". Υπήρχε κάποιος στο χωριό που γιάτρευε το "σαραλίκ" (κιτρινάδα). Έκοβε το κάτω μέρος της γλώσσας και δεν άφηνε τον ασθενή να κοιμηθεί για τρεις μέρες. Πίστευαν πολύ στο "στιό" (φάντασμα). Λένε οι παραδόσεις ότι στο πηγάδι που ήταν κοντά στην αποθήκη έβγαινε η "σκρόφα με τα γκουτσινούδιά". Σε ένα καραγάτσι, στη θέση "γιαλαδαρκή", εμφανίζονταν αργά τη νύχτα το "στιό". Πήγαιναν σε κάποιες γριές για "γίτεμα" - "να τους γυρίσει από το φόβο". Πίστευαν στους "ουραμάδες", ότι δηλαδή κατούρησαν στο μέρος του διαβόλου και έπρεπε να γιατρευτούν. Τα γιατροσόφια και τα βότανα, αντικαθιστούσαν τους γιατρούς που δεν υπήρχαν.
Κατηγορίες κατοικιών του χωριού
Το κύριο χαρακτηριστικό της κατοικίας του Αλεποχωρίου είναι το  διώροφο πέτρινο  σπίτι. Αν δούμε τις κατοικίες του χωριού που υπάρχουν μέχρι σήμερα θα τις χωρίσουμε σε τέσσερις κατηγορίες:
Το παλιό πέτρινο σπίτι
μικρογραφία|256x256εσ|Η πέτρα που εξορυσσόταν από το τοπικό λατομείο Μεταξάδων Διώροφο σπίτι χτισμένο με πέτρα από τα λατομεία των Μεταξάδων. Στο κάτω μέρος του σπιτιού υπήρχε ένας μικρός διάδρομος, ένα δωμάτιο δίπλα στο οποίο υπήρχε το  αμπάρι  (αποθήκη) και στην απέναντι πλευρά το αχούρι. Η εσωτερική σκάλα οδηγούσε στον πάνω όροφο όπου υπήρχε το χαϊάτι (μεγάλο σαλόνι) άλλα δύο δωμάτια και στο πίσω μέρος υπήρχε η "σαμαλούκα" (αχυρώνας). Τα σπίτια αυτά χτιζόταν από μαστόρους του χωριού που πελεκουσαν την πέτρα. Η κάθε πέτρα κολλούσε στην άλλη με τη λάσπη (χώμα και άχυρο). Ενδιάμεσα στις πέτρες τοποθετούσαν χοντρά ξύλα για να δέσει το σπίτι και νά είναι αντισεισμικό. Το δάπεδο του επάνω ορόφου ήταν ξύλινο. Τα παράθυρα, πόρτες όλα ξύλινα, με ξύλο βελανιδιάς από το δάσος του χωριού. Για την κατασκευή εκτός από τους μαστόρους βοηθούσε σχεδόν όλο το χωριό. Στα θεμέλια σφαζόταν πάντα ένας κόκορας και όταν έφταναν στη σκέπη, ο πρωτομάστορας έκανε ένα στεφάνι από λουλούδια και για όλους όσους έφερναν ένα δώρο φώναζε μια ευχή. Οι Εσωτερικοί χώροι ήταν έτσι διαμορφωμένοι ώστε εξυπηρετούσαν όλες τις ανάγκες (ύπνο, αποθήκη, κουκουλια, ζώα, αρραβώνες, γάμους).
Το προσφυγικό σπίτι
Το καινούργιο σπίτι
Μετά το 1950 τα σπίτια χτιζόταν με την ίδια αρχιτεκτονική με τα παλιά, αλλά με καλύτερη διαρρύθμιση και αντί για ξύλα στο εσωτερικό του τοίχου χρησιμοποιούνταν τσιμέντο. Τέτοια σπίτια σώζονται αρκετά στο χωριό σήμερα και δίνουν μια ξεχωριστή ομορφιά.
Το σύγχρονο σπίτι
Τα τελευταία χρόνια, τα σπίτια που χτίζονται είναι από τούβλα με μοντέρνα σχέδια και με όλες τις ανέσεις. Κάθε κατοικία ήταν χτισμένη σε μεγάλο οικόπεδο. Το οικόπεδο πολύ παλιά ήταν φραγμένο με "τσαλιά" ή "πλεγμένα γάβρα". Στην αυλή υπήρχε ο "φούρνος" που ήθελε αρκετή δουλειά και τέχνη για να χτιστεί. Έξω στην αυλή υπήρχε το αποχωρητήριο, φτιαγμένο με ξύλα. Σε μια άκρη υπήρχαν τα ξύλα για το χειμώνα και το καλοκαίρι. Στην αυλή υπήρχε επίσης το κμάσι (χώρος για το γουρούνι). Αν υπήρχαν πρόβατα ή κατσίκια υπήρχε το "μαντρί-σαϊάς" .Τα ζώα που υπήρχαν στο στάβλο, ήταν τα βόδια για όργωμα, οι αγελάδες, τα βουβάλια, τα γαϊδούρια και στην αυλή τριγύριζαν το σκυλί, η γάτα, οι κότες, οι πάπιες, τα μικρά γουρουνάκια.
Παρεκκλήσι της Αγίας Παρασκευής
μικρογραφία|330x330εσ|Το εσωτερικό της Αγίας Παρασκευής Το εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής απέχει λιγότερο από 1 χλμ. aπό τα τελευταία σπίτια της ανατολικής πλευράς του χωριού. Χτίστηκε το 1954 ως ένα πολύ μικρό παρεκκλήσι (όπου μόνο ένα άτομο μπορούσε να χωρέσει) και στη συνέχεια επεκτάθηκε 2 φορές. Οι άνθρωποι πηγαίνουν εκεί για μπάρμπεκιου, για πικνίκ ή για να χαλαρώσουν κάτω από την σκιά των δέντρων και τον ήχο μιας πηγής νερού.
Το παλιό φυλάκιο (Ελληνικό φυλάκιο 48)
Το παλιό φυλάκιο του χωριού χτίστηκε πιθανώς γύρω στη δεκαετία του '60. Βρίσκεται λίγα μέτρα από τα ελληνοβουλγαρικά σύνορα. Σήμερα είναι εγκαταλελειμμένο και δεν λειτουργεί.
Ποταμός Ερυθροπόταμος
Ο ποταμός του Ερυθροπόταμου βρίσκεται περίπου 1 χλμ. Από το νότιο άκρο του χωριού. Η πηγή του ποταμού βρίσκεται στα ανατολικά Όρη της Ροδόπης και καταλήγει στον ποταμό Έβρο. Κατά τη διάρκεια του χειμώνα είναι επικίνδυνο λόγω των πολύ υψηλών επιπέδων νερού και κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού είναι συνήθως ξηρό.
Μικροφράγμα Αλεποχωρίου
Το μικροφράγμα του χωριού βρίσκεται περίπου 4 χλμ δυτικά από το χωριό. Είναι ένα φράγμα που προστατεύει τη γύρω περιοχή από πλημμύρες. Χρησιμοποιείται και για ψάρεμα από τους ντόπιους. Απαγορεύεται η κολύμπηση και είναι πολύ επικίνδυνο λόγω της άμμου κάτω από το νερό και των πιθανών φιδιών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Έβρου Κατηγορία:Δήμος Διδυμοτείχου __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Ένωση Ευρωπαϊκών Πανεπιστημίων
Η Ένωση Ευρωπαϊκών Πανεπιστημίων εκπροσωπεί περισσότερα από 800 ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης σε 48 χώρες, παρέχοντάς τους ένα φόρουμ συνεργασίας και ανταλλαγής πληροφοριών σχετικά με τις πολιτικές τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και έρευνας. Μέλη είναι τα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια τα οποία ασχολούνται με τη διδασκαλία και την έρευνα, οι εθνικές ενώσεις πρυτάνεων και άλλοι οργανισμοί που δραστηριοποιούνται στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και έρευνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα στην Ευρώπη
Η ωραία του κυρίου
Η Ωραία του Κυρίου (πρωτότυπος τίτλος: Belle du seigneur) είναι μυθιστόρημα γραμμένο το 1968 από τον Ελβετό συγγραφέα Αλμπέρ Κοέν. Η ιστορία διαδραματίζεται στη Γενεύη του 1930. Είναι μία ρομαντική και συνάμα δραματική ιστορία για το πώς ερωτεύονται ο δυναμικός Σολάλ και η όμορφη και παντρεμένη Αριάν, με φόντο την μη σύμφωνη γνώμη της κοινωνίας και τις αντισημιτικές διαθέσεις που φαίνεται να υπάρχουν εναντίον του Εβραίου Σολάλ. Ο συγγραφές μας ταξιδεύει μέσα στα μυαλά των δύο εραστών με μοναδικό τρόπο και μας περιγράφει τα στάδια του έρωτα, με τελευταίο στάδιο την απόφαση του Σολάλ και της Αριάν να μείνουν ερωτευμένοι για πάντα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ερωτικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Κέντρο Τηλεόρασης του BBC
Το Κέντρο Τηλεόρασης του BBC (BBC Television Centre) ήταν η έδρα του BBC Τηλεόραση από το 1960 μέχρι το 2013. Επίσημα, εγκαινιάστηκε στις 29 Ιουνίου του 1960 και είναι από τις μεγαλύτερες εγκαταστάσεις στο είδος του στον κόσμο. Τα περισσότερα προγράμαματα των εθνικών τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών σταθμών του BBC εξέπεμπαν από το συγκεκριμένο κτήριο.
Στις 12 Σεπτεμβρίου του 2010 το BBC ανακοινώσε ότι οι μεταδόσεις από το Κέντρο Τηλεόρασης θα σταματούσαν το 2013. Στις 13 Ιουνίου του 2011 το BBC ανακοίνωσε ότι το κτήριο θα πουληθεί.
Στις 16 Ιουλίου του 2012 ανακοινώθηκε ότι το κτήριο πουλήθηκε στην εταιρεία Stanhope plc για 200 εκατ. λίρες και ότι το BBC θα συνέχιζε να υπάρχει στο κτήριο, μέσω να θυγατρικών εταιρειών της BBC Studios and Post Production και BBC Worldwide. Το BBC Studios and Post Production μετακινήθηκε σε άλλα στούντιο, ώστε να επιστρέψει το 2015 και να διαχειρίζεται τα στούντιο 1, 2 και 3. Ωστόσο, τον Ιούλιο του 2014 ανακοινώθηκε η συμφωνία επιστροφής της εταιρείας στο κτήριο, εντός του 2017. όπως και οι υπόλοιποι ενοικιαστές λόγω ανακαίνισης του κτηρίου. Πλέον, το BBC Worldwide στεγάζεται στο BBC Media Centre και θα επιστρέψει στο κτήριο το 2015.
Τα ραδιόφωνα και τα τηλεοπτικά τμήματα ειδήσεων μετακινήθηκαν στο Ραδιομέγαρο, στο κέντρο του Λονδίνου. Το BBC News μετακινήθηκε στις νέες του εγκαταστάσεις στο Ραδιομέγαρο στις 18 Μαρτίου του 2013, αλλά πολλά προγράμματα συνέχισαν να εκπέμπουν από το Κέντρο Τηλεόρασης μέχρι τις 31 Μαρτίου του 2013. Το Κέντρο Τηλεόρασης του BBC ήταν μία από τις μεγαλύτερες εγκαταστάσεις στον κόσμο στο είδος του και το δεύτερο γηραιότερο τηλεοπτικό στούντιο στο Ηνωμένο Βασίλειο, μετά τα στούντιο του Granada, όπου στεγάζονταν η τηλεόραση του Granada για πολλές δεκαετίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:British Broadcasting Corporation Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Λονδίνο
1217
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1217 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ένωση Αγροτών Κύπρου
Πηγές
Κατηγορία:Οργανισμοί με έδρα την Κύπρο
Αυτοκρατορική οικογένεια της Ιαπωνίας
Η Αυτοκρατορική οικογένεια της Ιαπωνίας (ιαπωνικά, 皇室 kōshitsu), που επίσης αναφέρεται ως δυναστεία Γιαμάτο (Yamato), περιλαμβάνει εκείνα τα μέλη της εκτεταμένης οικογένειας του Αυτοκράτορα της Ιαπωνίας, που αναλαμβάνουν επίσημα και δημόσια καθήκοντα. Σύμφωνα με το σημερινό Σύνταγμα της Ιαπωνίας, ο αυτοκράτορας είναι «το σύμβολο του κράτους και της ενότητας του λαού». Άλλα μέλη της αυτοκρατορικής οικογένειας εκτελούν τελετουργικά και κοινωνικά καθήκοντα, αλλά δεν έχουν κανένα ρόλο στις υποθέσεις της κυβέρνησης. Όταν ο Αυτοκράτορας αποβιώσει ή θέλει να αποχωρήσει από τα καθήκοντα τού Αυτοκράτορα, τότε τον διαδέχεται ο πρωτότοκος γιος του.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μοναρχία της Ιαπωνίας
Βοντζιόνκα
Η βοντζιόνκα (πολωνικά: wodzionka, σιλεσικά: wodziōnka), ή μπροτζούπα (brotzupa), είναι σιλεσιανή σούπα με ψωμί φτιαγμένη από μπαγιάτικο ψωμί, λίπος και νερό ή γάλα. Παραδοσιακά, η βοντζιόνκα παρασκευάζεται μουλιάζοντας μπαγιάτικο ψωμί δύο έως τριών ημερών σε νερό ή ζωμό και προσθέτοντας σκόρδο, φύλλα δάφνης, μαύρο πιπέρι και άλλα καρυκεύματα, τηγανητό μπέικον και λαρδί ή βούτυρο. Συνήθως σερβίρεται στα τέλη του φθινοπώρου και του χειμώνα, όταν οι αγελάδες παράγουν λιγότερο γάλα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σιλεσιανή κουζίνα Κατηγορία:Πολωνική κουζίνα Κατηγορία:Γερμανική κουζίνα Κατηγορία:Σούπες Κατηγορία:Πολωνικά παραδοσιακά προϊόντα
Ειρήνα Μιχαηλόβνα Ραέβσκαγια
Η Ειρήνα Μιχαηλόβνα, ρωσ.: Ирина Михайловна Раевская (18 Αυγούστου 1892 - 22 Ιανουαρίου 1955) ήταν ευγενής Ρωσίδα, κόρη στρατηγού που με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Μεκλεμβούργου. Η Ειρήνα είναι η προγιαγιά της Σοφίας του Ίζενμπουργκ, συζύγου του Γεωργίου-Φρειδερίκου πρίγκιπα της Πρωσίας, επικεφαλής του Οίκου των Χοεντσόλερν.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 18 Αυγούστου 1892 στο Τσάρσκογιε Σελό, στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσικής Αυτοκραορίας, στις υψηλότερες τάξεις της Ρωσικής αριστοκρατίας. Οι γονείς της ήταν ο Μιχαήλ Νικολάεβιτς Ραέβσκιι (Κερτς, 15 Φεβρουαρίου 1841 - Σεβαστούπολη, 10/24 Οκτωβρίου 1893) και η σύζυγός του (Αγία Πετρούπολη, 23 Απριλίου 1971) πριγκίπισσα Μαρίγια Γρηγόργιεβνα Γκαγκάρινα (Τιφλίδα, 2/16 Ιουνίου 1851 - Κάννες, 2 Αυγούστου 1941).
Γονείς του πατέρα της ήταν ο Νικολάι Νικολάεβιτς Ραέβσκιι (Μόσχα, 14 Σεπτεμβρίου 1801 - Κρασνίνκαγια, 24 ... 1843, γιος του Νικολάι Νικολάιεβιτς Ραέβσκι και της Σοφίας Κωνσταντίνοβνας ...) και της συζύγου του (22 Ιανουαρίου 1839) Άννας Μιχαήλοβνας Μπορόζντινι (29 Δεκεμβρίου 1819 - Κρασνίνκαγια, 10 Δεκεμβρίου 1883). Γονείς της μητέρας της ήταν ο πρίγκιπας Γκριγκόρι Γκριγορίεβιτς Γκαγκάριν (Αγία Πετρούπολη, 29 Απριλίου / 11η Μαΐου 1810 - Σατελερώ 30 Ιανουαρίου 1893/1899) και της δεύτερης συζύγου του (29 Αύγούστου 1848) Σοφίας Αντρέϊεβνας Ντασκόβας (της αριστοκρατίας χωρίς τίτλο) (Αγία Πετρούπολη, 25 Ιουνίου / 7 Ιουλ 1822 - Αγία Πετρούπολη, 7/20 Δεκεμβρίου 1908, κόρη του Αντρέι Βασιλιέβιτς Ντάσκοφ και της Αναστασίας Πετρόβνας Ντμιτρίεβνας-Μαμόνοβας. Η Ειρήνα ήταν κόρη της οικογένειας Ραέβσκι (Раевские), που ήταν μία από τους κληρονόμους του φημισμένου Γκριγκόρι Ποτέμκιν (1739–1791) πρίγκιπα της Ταυρίας. Η Ειρήνα καταγόταν από τη Μαρία Αλεξάνδροβνα Ποτεμκίνα (1726–1774), αδελφή του άτεκνου πρίγκιπα.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε αρχικά στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, στις 5 Νοεμβρίου 1915, τον κόμη Αλέξανδρο Μιχαήλοβιτς Tολστόι (1888-1918), γιο του κόμη Μιχαήλ Πάβλοβιτς Τολστόι (1845-1913) και της πριγκίπισσας Όλγας Αλεξάνδροβνας Βασίλτσικοβε. Τα παιδιά του πρώτου γάμου της ήταν:
Όταν η Ειρήνα χήρευσε στις 2 Οκτωβρίου 1918 παντρεύτηκε για δεύτερη φορά, στη Γενεύη της Ελβετίας στις 7 Οκτωβρίου 1920 με τον Γεώργιο δούκα του Μεκλεμβούργου (1899-1963), γιο του Γεωργίου-Αλέξανδρου δούκα του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς (1859–1909) και της Ναταλίας Φεοντόροβνας Βανλιάρσκαγιας, κόμισσας του Κάρλοβ (1858–1921). Τα παιδιά του δεύτερου γάμου της ήταν:
Μετέπειτα ζωή
Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση η Ειρήνα έφυγε με τη οικογένειά της από τη Ρωσική Αυτοκρατορία και έμεινε πρώτα στη Γαλλία, μετά στη Δανία και τελευταία στη Γερμανία. Με τον δεύτερο σύζυγό της Γεώργιο δούκα του Μεκλεμβούργου, έζησε από το 1923 στο κάστρο Ρέμπλιν της Γερμανίας, έως ότου αυτό κάηκε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στις 10 Απριλίου 1940. Στη συνέχεια η οικογένεια μετακόμισε στο Γκρούνεβαλντ του Βερολίνου. Αφού το σπίτι τους στο Γκρούνεβαλντ καταστράφηκε από βομβαρδισμό τον Φεβρουάριο του 1944, μετακόμισαν -με πρόσκληση της Mαργαρίτας-Καρόλας, κόρης του βασιλιά της Σαξονίας, τον Μάρτιο του 1944- στο Ζίγκμαρινγκεν. Ο δεύτερος σύζυγός της, ο Γεώργιος δούκας του Μεκλεμβούργου, κρατήθηκε φυλακισμένος της ναζιστικής κυβέρνησης από το 1944, έως ότου απελευθερώθηκε τον Φεβρουάριο του 1945.
Η Ειρήνα και ο δεύτερος σύζυγός της ενδιαφερόταν για την τέχνη και τη μουσική.
Κριστόφορο Μπουοντελμόντι
thumb|right|250px|Χάρτης της Κωνσταντινούπολης από τον Μπουοντελμόντι, 1422 Ο Κριστόφορο Μπουοντελμόντι (ιταλικά: Cristoforo Buondelmonti, 1386 - περ. 1430) υπήρξε Ιταλός καλόγερος και γεωγράφος, που κατασκεύασε χάρτες του Αιγαίου και της Κωνσταντινούπολης. Ήταν ο πρώτος χαρτογράφος αυτών των περιοχών.
Βιογραφία
Ο Μπουοντελμόντι έγινε καλόγερος στη Φλωρεντία. Εκεί μαθήτευσε, ίσως στον Γκουαρίνο Βερονέζε, και γνωρίστηκε με τον χορηγό Νικκολό Νικκολί που ασχολούνταν με την κλασική φιλολογία και γεωγραφία. Από το 1414 ως το 1430 διέμεινε στη Ρόδο, Κρήτη, Κύπρο και Κωνσταντινούπολη. Έμαθε ελληνικά και συνέταξε διάφορες περιγραφές των Ενετικών αποικιών στο Αιγαίο, και τις αφιέρωσε στον Νικκολό Νικκολί και Τζιορντάνο Ορσίνι. Στην Κρήτη διέμεινε δύο φορές. Το 1419 ανέλαβε τη μετάφραση ενός χειρόγραφου που βρίσκονταν στην Άνδρο κάποιου Αιγυπτίου «Απόλλωνα Ώρου» που είχε μεταφραστεί στα ελληνικά από κάποιον Φίλιππο με τον τίτλο «Ιερογλυφικά». Το χειρόγραφο μεταφέρθηκε το 1422 στη Φλωρεντία και εκδόθηκε το 1505 στα ελληνικά και το 1515 στα ιταλικά.
Ειρήνα Μιχαηλόβνα Ραέβσκαγια
Δούκισσα του Μεκλεμβούργου
Στις 6 Δεκεμβρίου 1934 απεβίωσε ο Κάρολος-Μιχαήλ δούκας του Μεκλεμβούργου, θείος τού συζύγου της Γεωργίου και ο Γεώργιος τον διαδέχθηκε ως επικεφαλής τού Οίκου τού Μεκλεμβούργου-Στέλιτς.
Κριστόφορο Μπουοντελμόντι
Συγγράμματα
Εκτός από χάρτες έγραψε περιγραφές των τοπίων που περιηγήθηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί χαρτογράφοι Κατηγορία:Ιταλοί μοναχοί Κατηγορία:Ιταλοί γεωγράφοι
Ειρήνα Μιχαηλόβνα Ραέβσκαγια
Δούκισσα του Μεκλεμβούργου
Στις 18 Δεκεμβρίου 1950 ο Οίκος του Μεκλεμβούργου-Σβερίν επιβεβαίωσε τις αποφάσεις που ελήφθησαν το 1929 σχετικά με τον τίτλο του Γεωργίου και ανέλαβε την προσφώνηση της Υψηλότητας, ενώ επιβεβαιώθηκε επίσης το καθεστώς του ως επικεφαλής του κλάδου του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς. Ταυτόχρονα καταργήθηκε ο τίτλος του κόμη του Κάρλοβ.
Πάπυρος
thumb|'Ενας από τους [[Πάπυροι της Οξυρρύγχου|παπύρους της Οξυρρύγχου, επιστολή για αγοραπωλησίες στα ελληνικά, 2ος αι. μ.Χ.|250x250εσ]] Ο πάπυρος (λατ. papyrus) είναι ένα υλικό γραφής με τη μορφή φύλλου ή ρολού (κυλίνδρου). Παραγόταν στην αρχαιότητα με την επεξεργασία του στελέχους του φυτού πάπυρος. Είναι ένα υλικό παρόμοιο με το χοντρό χαρτί. Ο όρος πάπυρος αναφέρεται επίσης σε ένα κείμενο που είναι γραμμένο επάνω σε φύλλα παπύρου, ενωμένα το ένα δίπλα στο άλλο και τυλιγμένα σε κύλινδρο, μια πρώιμη μορφή βιβλίου.
Ο πάπυρος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στην Αίγυπτο (τουλάχιστον από την Πρώτη δυναστεία Φαραώ), καθώς το φυτό του παπύρου ήταν κάποτε άφθονο στο Δέλτα του Νείλου. Χρησιμοποιήθηκε επίσης σε όλες τις περιοχές στη λεκάνη της Μεσογείου Θάλασσας και στο Βασίλειο του Κους. Εκτός από γραφική ύλη, οι αρχαίοι Αιγύπτιοι χρησιμοποιούσαν τον πάπυρο στην κατασκευή διαφόρων τεχνέργων, όπως σχεδίες, πατάκια, σχοινιά, σανδάλια και καλάθια.
Τα αρχαιότερα δείγματα παπύρου, με ιερογλυφική γραφή, χρονολογούνται από το 3.000 π.Χ., εικονίζονται όμως κύλινδροι παπύρου σε παραστάσεις αιγυπτιακών ναών που είναι ακόμη παλαιότερες.
Οι Έλληνες εισήγαγαν τον πάπυρο από την Αίγυπτο, γιατί αφενός η καλλιέργειά του ήταν αδύνατη στις ελληνικές κλιματικές συνθήκες και αφετέρου δεν γνώριζαν τη μέθοδο της κατεργασίας. Ωστόσο η μέθοδος αυτή έγινε γνωστή στους ρωμαϊκούς χρόνους και στη Ρώμη υπήρχαν εργοστάσια για τον σκοπό αυτό. Για την επεξεργασία του παπύρου πληροφορίες αντλούνται από το έργο Φυσική Ιστορία του Πλίνιου του Πρεσβύτερου.
Στην αρχαία ελληνική γραμματεία απαντάται η ονομασία πάπυρος για το φυτό και η ονομασία Βύβλος ή Βίβλος για το υλικό γραφής που παράγεται από αυτό. Η ονομασία αυτή προέρχεται από τη Φοινικική πόλη Βύβλος (Gubal), με το λιμάνι της οποίας η Αίγυπτος είχε εμπορικές σχέσεις και αποτελούσε σημαντικό κέντρο εμπορίας παπύρου (βλ. περισσότερα στην επόμενη παράγραφο Ετυμολογία τού όρου).
Ετυμολογία του όρου
Η λέξη πάπυρος απαντάται στην ελληνική κατά την ελληνιστική εποχή, όπως φαίνεται από τα κείμενα του Θεόφραστου και του Διοσκουρίδη. Ο επεξεργασμένος για υλικό γραφής πάπυρος ονομαζόταν βύβλος ή βίβλος ή χάρτης και αργότερα βιβλίον. Ο τυλιγμένος σε κυλινδρικό σχήμα πάπυρος ονομαζόταν και ειλητάριον και σε μεταγενέστερους χρόνους κοντάκιον, απ' όπου πήραν την ονομασία τους οι εκκλησιαστικοί ύμνοι (κοντάκια). Εικονογράμματα σημιτικής προελεύσεως φαίνεται να δηλώνουν τόσο τη βύβλο όσο και τον πάπυρο.
Η ετυμολογική υπόθεση που έχει διατυπωθεί είναι η αναγωγή της λέξης σε αρχ. αιγυπτ. φρ. pa-pu-ro, η οποία κατά βάσιν σημαίνει «βασιλικός, αυτός που ανήκει στο βασιλικό μονοπώλιο» και δηλώνει ότι το φυτό ανήκε στα προϊόντα μονοπωλίου του Φαραώ. Ωστόσο, μολονότι η εν λόγω εκδοχή παρατίθεται στα εγκυρότερα λεξικά της αρχαίας ελληνικής, εξακολουθεί να μην είναι καθολικώς αποδεκτή από τους γλωσσολόγους.
Παραγωγή γραφικής ύλης
Για να κατασκευαστεί η γραφική ύλη από πάπυρο, έπαιρναν την ψίχα του κατώτερου τμήματος του στελέχους του φυτού. Σε γενικές γραμμές η διαδικασία ήταν η εξής:
Με τον τρόπο αυτό δημιουργούσαν ένα "φύλλο" παπύρου που στη συνέχεια ξηραινόταν στον ήλιο και τέλος απλωνόταν επάνω του ένα μείγμα αλευρόκολλας, ώστε να γίνει όσο το δυνατόν πιο λεία η επιφάνεια. thumb|240x240px|left|Λεπτομέρεια παπυρικού κειμένου.Κατόπιν, με τη βοήθεια κάποιας κολλητικής ουσίας ένωναν μεταξύ τους πολλά φύλλα (τουλάχιστον 20), τα οποία δημιουργούσαν έναν ρολό (κύλινδρο), όπου οι ίνες του φυτού στη μια πλευρά πήγαιναν πάντοτε στην ίδια κατεύθυνση. Στην εξωτερική πλευρά του ρολού πήγαιναν κάθετα (verso) και, επομένως, στην εσωτερική πλευρά πήγαιναν οριζόντια (recto).
Σταδιακά, η χρήση των κυλινδρικών παπύρων μειώθηκε και ο παπύρινος κώδικας, ένας τύπος βιβλίου από ενωμένα φύλλα παπύρου, άρχισε να επικρατεί από τον 2ο αιώνα για τα χριστιανικά κυρίως κείμενα.
Επάνω στον πάπυρο έγραφαν κατά στήλες με ένα μυτερό καλάμι βουτηγμένο σε μελάνι, τις περισσότερες φορές μόνο από την εσωτερική όψη και σπανιότερα στις δύο όψεις.
Μειονεκτήματα του παπύρου ως υλικού γραφής
Ένας ρολός από πάπυρο μπορούσε να διατηρηθεί ακόμη και τριακόσια χρόνια, συνήθως όμως η ζωή του ήταν βραχύτερη. Το μεγάλο πρόβλημα του παπύρου ήταν πως έσπαγε εύκολα και η συχνή χρήση των μεγάλων σε μέγεθος ρολών (κυλίνδρων) προκαλούσε πολλές βλάβες από το διαρκές δίπλωμα και ξεδίπλωμα.
Ένας άλλος μεγάλος εχθρός του παπύρου ήταν η υγρασία. Με την έκθεσή του σε αυτήν, γινόταν εύθρυπτος και το χρώμα του σκούραινε. Ένας πάπυρος που είχε βραχεί και στεγνώσει επανειλημμένα το πιο πιθανό ήταν να διαλυθεί μόλις κάποιος τον άγγιζε. Για το λόγο αυτόν τα πλουσιότερα αρχαιολογικά παπυρικά ευρήματα σώθηκαν σε ξηρά εδάφη, σε περιοχές με ξηρό κλίμα.
Καθώς ο πάπυρος παρουσίαζε αυτά τα πρακτικά μειονεκτήματα, στο βασίλειο της Περγάμου χρησιμοποιήθηκε εναλλακτικά ως γραφική ύλη το δέρμα ζώου, η περγαμηνή. Το νέο υλικό ήταν μια επανάσταση που οδήγησε στη δημιουργία του κώδικα, δηλαδή μιας αρχικής μορφής του βιβλίου που ξέρουμε σήμερα.
Αρχαία χειρόγραφα σε πάπυρο
Πολλά γλωσσολογικά και ιστορικά στοιχεία έχουν αντληθεί από τους παπύρους που έχουν βρεθεί και που συντηρούνται σε καλή κατάσταση σε διάφορες βιβλιοθήκες αλλά και ιδιωτικές συλλογές στον κόσμο. Μεταξύ αυτών και οι εξής:
Γίγαντας (μυθολογία)
Οι γίγαντες είναι μυθολογικά υπερμεγέθη όντα με ανθρώπινη μορφή και απαντώνται σε πολλούς πολιτισμούς.
Πάπυρος
Αρχαία χειρόγραφα σε πάπυρο
Τα χειρόγραφα της Νεκράς Θάλασσας από τα οποία αντλήθηκαν πολύτιμες πληροφορίες βιβλικού ενδιαφέροντος. Οι περισσότεροι πάπυροι αυτή την εποχή ανήκουν στο Ισραήλ.
Γίγαντας (μυθολογία)
Σε διάφορες ινδοευρωπαϊκές μυθολογίες (συμπεριλαμβανόμενης και της ελληνικής) οι γίγαντες θεωρούνται πρωταρχικές φυλές που σχετίζονται με το χάος και την άγρια φύση, οι οποίες είναι σε σύγκρουση με τους θεούς, είτε το Δωδεκάθεο είτε τους Θεούς της Σκανδιναβικής μυθολογίας. Υπάρχουν επίσης αναφορές στην Παλαιά Διαθήκη με πιο γνωστή αυτή του Γολιάθ.
Πάπυρος
Αρχαία χειρόγραφα σε πάπυρο
Ο πάπυρος του Δερβενίου, από τον 5ο π.Χ. αιώνα, που διαβάστηκε μόλις το 2006 και φυλάσσεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης -αφορά καταγραφή θεογονίας.
Γίγαντας (μυθολογία)
Από την ελληνική μυθολογία, ο Πολύφημος που αναφέρεται στην Οδύσσεια ήταν επίσης γίγαντας.
Στη σύγχρονη εποχή, στα παραμύθια, οι γίγαντες θεωρούνται είτε ηλίθια και βίαια τέρατα που τρώνε παιδιά (Ο Τζακ και η φασολιά), είτε έξυπνοι και φιλικοί.
Πάπυρος
Οι Πάπυροι Άμχερστ
Οι Πάπυροι Άμχερστ, μια ιδιαίτερα σημαντική συλλογή παπύρων, ανήκαν στον Βρετανό βαρώνο Τύσσεν-Άμχερστ που ήταν πολιτικός και συλλέκτης. Το 1906 άρχισε να πουλά κομμάτια της συλλογής του γιατί χρεωκόπησε εξαιτίας του ατόμου στο οποίο είχε εμπιστευθεί την οικονομική διαχείριση της περιουσίας του. Πέθανε το 1909, λίγες εβδομάδες μετά την πλήρη εκποίηση της περιουσίας του. Τα περισσότερα κομμάτια της συλλογής του φυλάσονται στο Μουσείο Μόργκαν (Morgan Library and Museum), στη Νέα Υόρκη. Ο Πάπυρος Άμχερστ 3α' είναι κομμάτι επιστολής γραμμένης στα ελληνικά από κάποιον κάτοικο της Ρώμης (άγνωστο ποιόν) γύρω στον 3ο αιώνα μ.Χ. και θεωρείται ένα από τα αρχαιότερα χριστιανικά ντοκουμέντα. Το ότι είναι γραμμένο στην ελληνική δεν σημαίνει ότι ήταν Έλληνας ο αποστολέας, μια που τότε τα ελληνικά ήταν η lingua franca της Μεσογείου, δηλαδή κάτι σαν τα αγγλικά του 21ου αιώνα. Ο πάπυρος ήταν γραμμένος με μορφή που να διαβάζεται καθως τον ανοίγεις, άρα τυλιγόταν. Στο κείμενο αναφέρεται κάποιος Μάξιμος ως πάπας και οι ειδικοί εικάζουν ότι επρόκειτο είτε για κάποιον πατριάρχη στην Αλεξάνδρεια είτε για τον Πάπα της Ρώμης