cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μικρά Ασία
Γεωγραφία
Η Μικρά Ασία εκτείνεται σε υψίπεδο, που ποικίλει από τα 700 έως τα 1800 περίπου μ. πάνω από το επίπεδο της θάλασσας. Μεγάλες οροσειρές διατρέχουν την περιοχή στον ανατολικό δυτικό άξονα, ενώ μικρότερες ομάδες ορέων και μεμονωμένες κορυφές είναι διασκορπισμένες σε όλη τη γη. Σε ό,τι αφορά στην έκτασή της η Μικρά Ασία καλύπτει περίπου 391.500 τετρ. χλμ. και έχει περίπου το μέγεθος της Γαλλίας. Σε ό,τι αφορά στα φυσικά χαρακτηριστικά της συγκρίνεται πολλές φορές με την Ισπανία. Τα όρη της βόρειας ακτής, η Ποντιακή οροσειρά υψώνεται απότομα από τη θάλασσα με αποτέλεσμα η φυσική διαμόρφωση να μην επιτρέπει τη δημιουργία φυσικών ή τεχνητών λιμένων, εκτός από την περιοχή του Βοσπόρου. Η οροσειρά του Ταύρου στο Νότο ακολουθεί μια ακανόνιστη γραμμή διαμορφώνοντας ένα φυσικό όριο ανάμεσα στα κεντρικά υψίπεδα και τη νότια θάλασσα, που διακόπτεται μόνο από τις πεδιάδες της Παμφυλίας και της Κιλικίας. Στο εσωτερικό της Μ. Ασίας η οροσειρά του Αντιταύρου και απομονωμένες κορυφές υψώνονται σαν τείχη εμποδίζοντας τις οδικές επικοινωνίες και τις εμπορικές ανταλλαγές. Ορισμένες από αυτές τις κορυφές σαν το όρος Αργαίος στην Καππαδοκία είναι ηφαιστειογενούς προέλευσης με κωνικό σχήμα. Σε όλο αυτό το φυσικό σύστημα υπάρχουν λιγοστά υψηλά περάσματα, όπως οι γνωστές «Πύλες της Κιλικίας» στο ανατολικό άκρο, η μοναδική είσοδος από τις πεδιάδες της Συρίας. Αυτός είναι ο δρόμος που ακολούθησαν όλοι οι κατακτητές της Μ. Ασίας εξ ανατολών. Δυτικά τα βουνά σταδιακά φθίνουν σε ύψος, έως ότου καταλήγουν στη θάλασσα διαμορφώνοντας ένα γοητευτικό φυσικό τοπίο με αμέτρητους κολπίσκους.
Η Μικρά Ασία είναι ένας πλούσιος τόπος από γεωλογικής άποψης. Η αχανής κεντρική μάζα του Αργαίου όρους στην Καππαδοκία αποτελείται κυρίως από κρητιδικό ασβεστόλιθο, ενώ αφθονεί γενικότερα σε ανατολή και δύση ο ασβεστόλιθος. Οι ποταμοί μεταφέρουν τεράστιες ποσότητες αυτού του υλικού -κυρίως την άνοιξη- που πετρώνει σταδιακά και μεταβάλλει τις κοίτες τους, μεταβάλλοντας παράλληλα τεράστιες εκτάσεις σε άγονα εδάφη. Επιπλέον υπάρχει άφθονο Φρυγικό και Προκοννησιακό μάρμαρο, ίδιο με αυτό που χρησιμοποίησαν οι γλύπτες και οι οικοδόμοι της Περγάμου και της Ρόδου. Οι ποταμοί της Μ. Ασίας είναι πολυάριθμοι και εκβάλλουν κυρίως στη Μαύρη Θάλασσα και τη Μεσόγειο. Δεν είναι πλώιμοι, όμως, και τούτο υπήρξε σαφώς πολιτικό και οικονομικό πρόβλημα της περιοχής από αρχαιοτάτων χρόνων. Υπάρχουν συνολικά 26 λίμνες στα υψίπεδα, μερικές από τις οποίες παρομοιάζονται σε μέγεθος και ομορφιά με τις λίμνες της Ελβετίας. Οι θερμές ιαματικές πηγές είναι πολυάριθμες και αποτελούν χαρακτηριστικό της ηπειρωτικής χώρας. Γενικώς το κλίμα είναι ψυχρότερο από αυτό της ευρωπαϊκής χερσονήσου που εκτείνεται στο ίδιο γεωγραφικό πλάτος και υπόκειται σε ακραίες θερμοκρασιακές μεταβολές εξαιτίας της γενικής έλλειψης υγρασίας.
Αρχαιότητα
thumb|Οι πόλεις της αρχαίας Ιωνίας. thumb|Ιστορικός χάρτης της Μικράς Ασίας. thumb|left|Οι κύριες θρησκευτικές εορτές και ιερά της αρχαίας Ελλάδας, πολλά από τα οποία βρίσκονται στη Μικρά Ασία. Η Mικρά Ασία από αρχαιοτάτων χρόνων υπήρξε σταυροδρόμι πολιτισμών και κυρίως σημείο συνάντησης μεταναστευτικών φυλών που μετακινούνταν από την ανατολή προς τη δύση ή και αντίστροφα ενίοτε.Εκεί κατέληγαν παλιοί εμπορικοί δρόμοι από το εσωτερικό της Μικράς Ασίας (Μεσοποταμία, Παλαιστίνη κα) Οι ανασκαφές του Τζέιμς Μέλαρτ (James Mellaart) ανάμεσα στο 1961 και το 1965 στο Τσατάλ-χουγιούκ (Çatalhöyük) αποκάλυψαν πως η Ανατολία ήταν κέντρο προηγμένου πολιτισμού ήδη από το 7500 π.Χ., κατά τη Νεολιθική και τη Χαλκολιθική περίοδο. Στην αυγή της ιστορίας ως κάτοικοι αναφέρονται οι Χάλυβες -σε σχέση με τα κοιτάσματα σιδήρου του Καυκάσου στη Μαύρη θάλασσα- οι Ίβηρες, οι Κόλχοι (Βλ. Ηρόδοτος, 2, 104 1) και άλλες φυλές. Θρακικές φυλές αναφέρονται επίσης στη Φρυγία και τη Βιθυνία, τον αρχικό πιθανώς τόπο καταγωγής τους, ενώ συναντάμε σημιτικούς λαούς στην Καππαδοκία κατά τους ιστορικούς χρόνους. Από το 1500 έως το 1000 π.Χ οι Χιττίτες κατέκλυσαν την περιοχή, φθάνοντας ως την Έφεσο και τη Σμύρνη. Απομεινάρια του πολιτισμού τους (γλυπτά και λίθινοι βωμοί) έμειναν ως τις μέρες μας στο Μπογάζ-κιόι της Καππαδοκίας. Ο μύθος της πολιτείας των Αμαζόνων στην κοιλάδα του Θερμόδοντα φαίνεται πως προέκυψε από το θηλυκό ιερατείο της χιττιτικής θεότητας Μα, η οποία στο ελληνικό μυθολογικό πάνθεο μετουσιώθηκε σε Αρτέμιδα, ειδικότερα στην Έφεσο, με τη λατρεία της πολύστηθης Αρτέμιδας.
Οι σύγχρονες ανακαλύψεις του Σλήμαν (Schliemann) και του Ντόρπφελντ (Dörpfeld) στο Χισαρλίκ, στην αρχαία Τρωάδα επιβεβαίωσαν την ημερομηνία καταστροφής της Τροίας (1200-1100 π.Χ.) θέτοντας έτσι έναν ιστορικό σταθμό για την αλληλουχία των γεγονότων. Ωστόσο δεν ήταν ούτε ο Αγαμέμνων και οι Αργείοι του εκείνοι που κατέκτησαν τη Μικρά Ασία. Περίπου το 1100 π.Χ. ωθούμενοι από την πίεση των Δωρικών φυλών αρκετοί Έλληνες μετανάστευσαν ανατολικά από την Ήπειρο και τη Θεσσαλία για να εγκατασταθούν σε νησιά του Αρχιπελάγους και στις νότιες ακτές της Μ. Ασίας, όπου οι εκβολές ποταμών και η διαμόρφωση των ακτών ευνοούσαν την ανάπτυξη του εμπορίου. Από τον 9ο έως τον 6ο αι. π.Χ. σε μια μακρά διαδοχή μεταναστεύσεων Ίωνες, Αιολείς και Δωριείς έφθασαν ως τις ακτές της Μ. Ασίας ως έμποροι, αποικιστές, τυχοδιώκτες και στρατιώτες, έκτισαν τις πόλεις τους, αναμείχθηκαν με τους γηγενείς πληθυσμούς υιοθέτησαν τμήμα της θρησκείας τους (βλ. πολύστηθη 'Άρτεμις) και σύντομα εγκαθίδρυσαν έναν αξιόλογο πολιτισμό που προπορεύθηκε σε πολλές περιπτώσεις εκείνου της ηπειρωτικής Ελλάδας. Η ανάπτυξη αυτού του πολιτισμού θεωρείται από αρκετούς ιστορικούς το πρώτο κεφάλαιο στην ανάπτυξη του δυτικού πολιτισμού κυρίως εξαιτίας της φιλοσοφικής σκέψης που παρήγαγε. Σε αυτή την περίοδο κόπηκαν τα πρώτα τετράγωνα νομίσματα από ήλεκτρον, (Λυδία-7ος π.Χ.), πιθανώς ως αποτέλεσμα των εμπορικών συναλλαγών των γηγενών με τους Έλληνες, ενώ άρχισαν οι Λύδοι βασιλείς -σύμφωνα με τον Ηρόδοτο- να ενδιαφέρονται για το μαντείο των Δελφών και να στέλνουν δώρα στον ναό του. μικρογραφία|[[Τετράδραχμο από την Τροία της Ελληνιστικής περιόδου, 188–160 Π.Χ. κεφαλή της Αθηνάς. Πίσω πλευρά: γυναικεία μορφή και κουκουβάγια με επιγραφή ΑΘΗΝΑΣ ΙΛΙΑΔΟΣ, ΚΛΕΩΝΟΣ ΙΛΙΟΥ".]] Περί τα μέσα του 6ου αι. π.Χ. κατόρθωσε να εξαπλώσει την ηγεμονία του στην ευρύτερη περιοχή ο βασιλιάς των Λυδών Κροίσος, (548-546 π.Χ.), ο οποίος σύντομα εκδιώχθηκε από τον Πέρση Κύρο, που μετέτρεψε όλη την περιοχή σε επαρχία του διοικητικού συστήματος της Περσίας. Σε εκείνα τα χρόνια οι φιλοδοξίες του Μεγάλου Βασιλέα Δαρείου Α΄ και του διαδόχου του Ξέρξη Α΄ έφεραν σε σύγκρουση τις ελληνικές πόλεις-κράτη με την περσική αυτοκρατορία (500-449 π.Χ.). Η περσική ήττα προκάλεσε αλλεπάλληλες κοινωνικές αλλαγές που προετοίμασαν το δρόμο για τον Αλέξανδρο και την ολοκληρωτική κατάκτηση της περσικής αυτοκρατορίας από τους Έλληνες.
Η ελληνική τέχνη, που ήδη είχε ανθίσει με τρόπο θαυμαστό στα ιωνικά νησιά, στα κέντρα της ηπειρωτικής Ελλάδας και στη νότια Μ. Ασία ανανεώθηκε στο ορεινό βασίλειο της Περγάμου υπό τη διακυβέρνηση των Ατταλιδών. Ακολούθησαν οι πόλεμοι με τη δημοκρατική Ρώμη (190-63 π.Χ.), που τελείωσαν με την ήττα και το θάνατο του Μιδραδάτη ΣΤ΄.
Ρωμαϊκή-Βυζαντινή Αυτοκρατορία
Γενικά οι πρώτοι τρεις αιώνες της Ρωμαϊκής διακυβέρνησης ήταν περίοδος ειρήνης και ευημερίας για την ευρύτερη περιοχή της Μικράς Ασίας. Τούτη την περίοδο ειρήνης ακολούθησαν τρεις αιώνες περίπου πολέμων της ανατολικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας με την Περσία.
Η εκμηδένιση της περσικής φιλοδοξίας από τον αυτοκράτορα Ηράκλειο (610-641) απλώς μετέθεσε χρονικά τον κίνδυνο. Οι Άραβες και οι διάδοχοί τους, οι Τούρκοι, διεκδίκησαν επίμονα την Ανατολία και τελικά οι δεύτεροι τα κατάφεραν. Οι αραβικές επιδρομές από το 672 έως το 717 απωθήθηκαν από την Κωνσταντινούπολη και η περιοχή έμεινε «θέμα» υπό Βυζαντινή διακυβέρνηση, αν και το χριστιανικό κράτος της Αρμενίας υπέφερε τα πάνδεινα από τις αλλεπάλληλες καταστροφές. thumb|300px|Ο Ναός της του Θεού Σοφίας στη [[Νίκαια (Βιθυνία)|Νίκαια της Μικράς Ασίας, όπου συνήλθε η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος το 787.]] Σε στρατιωτικό και αμυντικό επίπεδο οι Μικρασιάτες συνέβαλαν στη διατήρηση της χιλιετούς πορείας της Αυτοκρατορίας με τους σημαντικούς στρατηγούς, τους πολυάριθμους στρατιώτες και τους ακρίτες. Επίσης η ανασύσταση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μετά το 1204 οφείλεται στον Ελληνισμό της Μικράς Ασίας. Συγκεκριμένα, η Αυτοκρατορία της Νίκαιας, με έδρα τη Νίκαια της Βιθυνίας στη Μικρά Ασία, ήταν ένα από τα διάδοχα κράτη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας που ιδρύθηκαν από τη Βυζαντινή αριστοκρατία μετά την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τους σταυροφόρους της Τέταρτης Σταυροφορίας, στις 13 Απριλίου του 1204. Την περίοδο εκείνη είχε μεταφερθεί στη Νίκαια και η έδρα του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Το 1261 οι αυτοκράτορες της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας κατόρθωσαν την επανάκτηση της Κωνσταντινούπολης, κατέλυσαν τη Λατινική αυτοκρατορία και πραγματοποίησαν την επανασύσταση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Ο Μικρασιατικός Ελληνισμός συνέβαλε επίσης στη διαφύλαξη και την αναζωογόνηση του πολιτισμού της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, αλλά και την οικονομική πρόοδό της. Η συμβολή αυτή ήταν μεγαλύτερη από κάθε άλλης πληθυσμιακής ομάδας. Ταυτόχρονα, η Μικρά Ασία υπήρξε πεδίο διαμόρφωσης ποικίλων εκφάνσεων του πνεύματος, όπως της Ορθοδοξίας με τους μεγάλους Μικρασιάτες Πατέρες (έμεινε γνωστή η Θεολογία των Μικρασιατών Πατέρων), του βυζαντινού δικαίου και της διαφύλαξης και της προβολής της αρχαιοελληνικής παιδείας. Τέσσερις Οικουμενικές Σύνοδοι έλαβαν χώρα στη Μικρά Ασία αλλά και πολλές τοπικές σύνοδοι. Η Α΄ και η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος έλαβαν χώρα στη Νίκαια της Βιθυνίας τα έτη 325 και 787 αντίστοιχα. Η Γ΄ Οικουμενική Σύνοδος συνήλθε στην Έφεσο, στη βασιλική της Θεοτόκου, το 431 και η Δ΄ Οικουμενική Σύνοδος συγκλήθηκε από τον Αυτοκράτορα Μαρκιανό και τη σύζυγό του, Αυγούστα Πουλχερία στις 8 Οκτωβρίου 451 στη Χαλκηδόνα.
Νεότερα χρόνια
Το 1922 η προσπάθεια του ελληνικού κράτους να θέσει τη δυτική Μικρά Ασία υπό ελληνικό έλεγχο είχε άδοξη κατάληξη. Την ίδια περίοδο συνέβησαν τα γεγονότα της γενοκτονίας των Αρμενίων (1915-1917), η Γενοκτονία των Ελλήνων (1912-1922) και η Καταστροφή της Σμύρνης (31 Αυγουστου/13 Σεπτεμβριου 1922). Με τη συνθήκη της Λωζάνης σφραγίστηκε η καταστροφή του Χριστιανισμού της Μικράς Ασίας. Οι Χριστιανοί μέχρι εκείνη την περίοδο αποτελούσαν το 30% του πληθυσμού της Μ. Ασίας.
Αρχαίες χώρες
Οι αρχαίοι Έλληνες διαιρούσαν τη Μικρά Ασία σε 15 χώρες των οποίων τα ονόματα ως επί το πλείστον λάμβαναν από τους κατοικούντες λαούς τους. Και αυτές ήταν
Σχετική Βιβλιογραφία
[1] Tolstov, S.P., Ancient Chorasmia, Izdatelstvo Moskovskogo gosudarstvennogo Universiteta, (Moscow 1948)
Κατηγορία:Γεωγραφία της Τουρκίας
Μητροπολιτικές περιοχές στη Γερμανία
Οι μητροπολιτικές περιοχές στη Γερμανία είναι έντεκα πυκνοκατοικημένες περιοχές της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Αυτές περιλαμβάνουν τις μεγάλες γερμανικές πόλεις και τις γύρω περιοχές της λεκάνης απορροής τους, σχηματίζοντας τα πολιτικά, εμπορικά και πολιτιστικά κέντρα της χώρας. Οι έντεκα μητροπολιτικές περιοχές στη Γερμανία είχαν οργανωθεί σε πολιτικές μονάδες για λόγους προγραμματισμού.
Χρησιμοποιώντας ένα στενότερο ορισμό των μητροπόλεων, μόνο τέσσερις πόλεις ξεπέρασαν το όριο τουλάχιστον του ενός εκατομμυρίου κατοίκων, εντός των διοικητικών ορίων τους, και συγκεκριμένα: το Βερολίνο, το Αμβούργο, το Μόναχο και η Κολωνία.
Για τα αστικά κέντρα εκτός των μητροπολιτικών περιοχών, τα οποία παράγουν παρόμοια έλξη σε μικρότερη κλίμακα για την περιοχή τους, Γερμανοί καθηγητές εισήγαγαν την έννοια Regiopolis και την αντίστοιχη regiopolitan area ή regio το 2006.
Μητροπολιτικές περιοχές
Ακολουθούν οι ευρωπαϊκές μητροπολιτικές περιοχές (Europäische Metropolregionen, EMR) της Γερμανίας που δημιουργήθηκαν με βάση την υπουργική διάσκεψη για το χωροταξικό (Ministerkonferenz für Raumordnung, MKRO):
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Γερμανίας
Ρήγμα της Βόρειας Ανατολίας
Το ρήγμα της βόρειας Ανατολίας (τουρκικά: Kuzey Anadolu Fay Hattı) είναι ενεργό ρήγμα οριζόντιας μετατόπισης το οποίο σχηματίζεται κατά μήκος των ορίων της πλάκας της Ανατολίας και της Ευρασιατικής πλάκας. Εκτείνεται από την Καρλίοβα, στην Επαρχία του Μπινγκιόλ της ανατολικής Τουρκίας, κατά μήκος της βόρειας Τουρκίας, περνώντας 20 χιλιόμετρα νότια από την Κωνσταντινούπολη, και φτάνει μέχρι το Αιγαίο, έχοντας συνολικό μήκος 1.500 χιλιόμετρα. Το ρήγμα της βόρειας Ανατολίας είναι όμοιο σε μεγάλο βαθμό με το ρήγμα του Αγίου Ανδρέα στην Καλιφόρνια.
Σημαντικοί σεισμοί
Μετά τον καταστροφικό σεισμό του Ερζιντζάν το 1939, έχουν καταγραφεί εφτά σεισμοί με μέγεθος πάνω από 7,0, των οποίων το επίκεντρο μετακινείται σταδιακά όλο και δυτικότερα. Οι σεισμολόγοι που παρακολοθούν αυτό το μοτίβο πιστεύουν ότι ο ένας σεισμός μπορεί να προκαλεί τον επόμενο. Αναλύοντας τις τάσεις που προκάλεσε στο ρήγμα ο τελευταίος μεγάλος σεισμός, σεισμολόγοι προέβλεψαν τον σεισμό που χτύπησε την πόλη Ιζμίτ με καταστροφικά αποτελέσματα τον Αύγουστο του 1999. Θεωρείται ότι η αλυσίδα δεν έχει ολοκληρωθεί και ένας σεισμός θα εκδηλώσει δυτικότερα στο ρήγμα, ίσως κοντά στην πολυπληθή Κωνσταντινούπολη. Μάλιστα, το 2000 ορισμένες σεισμολογικές μελέτες είχαν ως συμπέρασμα ότι η πιθανότητα για έναν σεισμό μεγέθους μεγαλύτερου ή ίσου των 7,6 ρίχτερ με επίκεντρο κοντά στην Κωνσταντινούπολη μέχρι το 2030 είναι πάνω από 60 %.
Παραπομπές
Βορεια Ανατολια Βορεια Ανατολια κατηγορία:Γεωγραφία της Τουρκίας Κατηγορία:Σεισμοί στην Τουρκία
Μάρκος Ντούνης
Ο Μάρκος Ντούνης (γενν. Αθήνα, 9 Μαΐου 1992) είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός για την ομάδα του Ολυμπιακού Βόλου.
Σταδιοδρομία
Ο Ντούνης ξεκίνησε την καριέρα του από τις ακαδημίες του Πανιώνιου το καλοκαίρι του 2011. Με την ομάδα της Νέας Σμύρνης αγωνίστηκε σε 53 αγώνες, πετυχαίνοντας επτά γκολ.
Την περίοδο 2014-15 αποκτήθηκε ως ελεύθερος από την ΑΕΚ, με την οποία πέτυχε πέντε τέρματα σε δεκαπέντε εμφανίσεις, βοηθώντας τον αθηναϊκό σύλλογο να ανέβει στην πρώτη κατηγορία του πρωταθλήματος.
Τον Σεπτέμβριο του 2015 υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης. Στην πρώτη του χρονιά, στο πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής, πραγματοποίησε 28 συμμετοχές πρωταθλήματος και σημείωσε 12 τέρματα, ενώ τη δεύτερη χρονιά, στη Β' Εθνική πλέον, είχε 23 συμμετοχές και 6 τέρματα. Την τρίτη και τελευταία χρονιά του στον Άρη, είχε 21 συμμετοχές και 4 γκολ. Το καλοκαίρι του 2018 έμεινε ελεύθερος από τον Άρη, έχοντας συνολικά 76 συμμετοχές (44 στη Β' Εθνική, 28 στη Γ' Εθνική και 4 σε αγώνες Κυπέλλου Ελλάδος) και 22 γκολ.
Στις 17 Αυγούστου του 2018 υπέγραψε διετές συμβόλαιο συνεργασίας με τον Ηρακλή.
Το καλοκαίρι του 2019 πήγε στον Ολυμπιακό Βόλου.
Σπανταγούδης του Τήπελι
Ο Σπανταγούδης του Τήπελι ήταν βυζαντινός αξιωματικός, γεωργιανής καταγωγής, πατρίκιος και στρατηγός της Λαοδίκειας.
Ο Σπανταγούδης είναι γνωστός από επιγραφή, με διπλή γραφή ελληνικά και γεωργιανά, που έχει βρεθεί στο Κάστρο Μπαλατούνους. το σημερινό Καλάτ Μαλχέμπε, της Συρίας. Αναφέρεται γιος του Τήπελι (Tbel), ότι ήταν διοικητής της Λαοδίκειας και έχτισε πέντε κάστρα το βυζαντινό έτος 6539 (1031) από κτίσεως κόσμου, πιθανότατα και το Μπαλατούνους. Η επιγραφή αναφέρει και τον Νικήτα, Δούκα της Αντιόχειας που ανακατέλαβε το κάστρο για τους βυζαντινούς το 1034.
Η επιγραφή :
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Βυζαντινοί Πατρίκιοι Κατηγορία:Βυζαντινή Συρία
Αλέξανδρος Γιοβάνος
Ο Αλέξανδρος Γιοβάνος ήταν Έλληνας Μακεδονομάχος οπλαρχηγός από τους Σαρακηνούς, Αλμωπίας της περιφερειακής ενότητας Πέλλας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αλέξανδρος (Αλέξης) Γιοβάνος γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στους Σαρακηνούς, Αλμωπίας της περιφερειακής ενότητας Πέλλας. Κατά την έναρξη της τελικής φάσης του Μακεδονικού Αγώνα, το 1904, συγκρότησε ένοπλο σώμα στη γενέτειρά του, τους Σαρακηνούς και κινήθηκε προς αναχαίτιση της δράσης των Βουλγαρικών σωμάτων στην περιοχή. Τον Απρίλιο του 1905, ο ίδιος και το σώμα του υπήρξε ο κύριος υπερασπιστής των Ελληνικών πληθυσμών στην περιοχή Αλμωπίας και η συμβολή του ήταν ιδιαίτερα σημαντική. Συνεργάστηκε με τον Κρητικό αξιωματικό Εμμανουήλ Κατσίγαρη, στον οποίο είχε ανατεθεί η περιοχή Βοδενών (Εδέσσης). Ο Αλέξανδρος Γιοβάνος σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Ιστορία της Πέλλας
Σύγχρονη φολκ μουσική
Η σύγχρονη φολκ μουσική αναφέρεται σε μια μεγάλη ποικιλία ειδών που εμφανίστηκαν στα μέσα το 20ου αιώνα και μετά, τα οποία σχετίζονταν με την παραδοσιακή φολκ μουσική. Αρχίζοντας από τα μέσα του 20ου αιώνα εξελίχθηκε μια νέα δημοφιλής μορφή της παραδοσιακής φολκ μουσικής. Η διαδικασία και περίοδος αυτή αναφέρεται ως η (δεύτερη) αναγέννηση της φολκ και έφτασε στο ζενίθ της τη δεκαετία του 1960. Το πιο κοινό όνομα για αυτή τη νέα μορφή της μουσικής είναι επίσης "μουσική φολκ", αλλά συχνά αποκαλείται "σύγχρονη φολκ μουσική" ή "αναγεννημένη φολκ μουσική" (folk revival music) για να γίνεται η διάκριση (από την παραδοσιακή). Η μετάβαση κατά κάποιο τρόπο είχε επίκεντρο τις Η.Π.Α., και καλείται επίσης αμερικανική αναγέννηση της μουσικής φολκ (American folk music revival). Μέσα σε αυτό το φαινόμενο εξελίχθηκαν και συνδυαστικά είδη, όπως η Φολκ ροκ και η φολκ μέταλ. Αν και η σύγχρονη φολκ είναι ένα είδος που γενικά διαφοροποιείται από την παραδοσιακή φολκ μουσική, συχνά έχει το ίδιο όνομα στα αγγλικά, ερμηνευτές, και χώρους για παραστάσεις με την παραδοσιακή φολκ μουσική. Ακόμα και μεμονωμένα τραγούδια μπορεί να αποτελούν μίξη και των δύο.
Ljubim te pesmama
Το "Ljubim te pesmama" (κυριλλικά: Љубим те песмама, Σε φιλάω με τραγούδια) ήταν Γιουγκοσλαβική συμμετοχή για το Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 1992, τραγουδισμένο στα σερβικά από τη Σνεζάνα Μπέριτς, γνωστή και με το ψευδώνυμο Έξτρα Νένα. Το τραγούδι συντέθηκε από τους Ραντιβόγιε Ραντιβόγιεβιτς και Γκάλε Γιάνκοβιτς.
Το βράδυ του διαγωνισμού η Μπέριτς τραγούδισε 20ή, μετά την Ιταλίδα Μία Μαρτίνι με το "Rapsodia" και προηγούταν της Νορβηγής Μερέτε Τρόαν με το "Visjoner". Στο τέλος της ψηφοφορίας το τραγούδι είχε λάβει 44 πόντους (13ο σε ένα σύνολο 23 χωρών). Ο σουηδός Άντερς Μπέργκλουντ ήταν μαέστρος, και επίσης έπαιξε το ακορντεόν κατά τη διάρκεια του τραγουδιού, επειδή δεν υπήρχε ακορντεονίστας στην ορχήστρα.
Αυτή ήταν η τελευταία συμμετοχή για τη Γιουγκοσλαβία στο Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision.
Το τραγούδι κυκλοφόρησε ως σινγκλ στην Ευρώπη, τόσο στη σερβική γλώσσα και στα αγγλικά, ως "We Can't Have Our Love Anymore". Κυκλοφόρησε επίσης ως EP με τίτλο Evrovizija '92 / Malme, περιέχοντας τις δύο εκδόσεις του τραγουδιού, καθώς και δύο άλλα κομμάτια. Το τραγούδι περιεχόταν επίσης στο άλμπουμ της Μπέριτς Pesmo Moja Kreni (Το Τραγούδι της Αγάπης Μου), που κυκλοφόρησε το 1992.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του 1992 Κατηγορία:Τραγούδια στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision
Γρατιόσος της Ρώμης
Ο Γρατιόσος (Gratiosus), ήταν βυζαντινός κυβερνήτης, δουξ, του Δουκάτου της Ρώμης κατά τον 8ο αιώνα. Αναφέρεται με το αξίωμα του χαρτουλάριου, ο δεύτερος δούκας της Ρώμης με αυτό το αξίωμα μετά τον Μαυρίκιο.
Πιστεύεται ότι την περίοδο θητείας του το αξίωμα του δούκα της πόλης της Ρώμης είχε ξεπέσει και διορίσθηκε κατώτερος υπάλληλος ενώ τη στρατιωτική διοίκηση την είχε κάποιος στρατηγός. Ήταν παπικός χαρτουλάριος του Πάπα Στέφανου Γ΄ όπου με εντολή του Γρατιόσου ο Αντίπαπας Κωνσταντίνος Β΄ τυφλώθηκε και διαπομπεύτηκε στους δρόμους της πόλης, εκτέλεσε επίσης τον πριμηκίριο Χριστόφορο κι άλλους ευγενείς με την αιτιολογία ότι ήθελαν να παραδώσουν την πόλη στους Λομβαρδούς. Νωρίτερα είχε βοηθήσει τον αντιπάπα Κωνσταντίνο να ανέβει στον παπικό θρόνο βοηθώντας τον αδελφό του τον Τότο του Νέπι στον σφετερισμό του δουκάτου αλλά στο τέλος άλλαξε στρατόπεδο και πήρε μέρος στην δολοφονία του Τότο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δούκες της Ρώμης Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες της Ρώμης Κατηγορία:Βυζαντινοί του 8ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες
Μάχη του Λεοντίου
Η μάχη του Λεοντίου Αχαΐας έλαβε χώρα στις 14 και 15 Ιουλίου του 1943 ανάμεσα στις αντάρτικες ελληνικές δυνάμεις του ΕΛΑΣ και σε ιταλικές δυνάμεις κατοχής, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η μάχη έληξε με την ολοκληρωτική εξολόθρευση του ιταλικού τάγματος. Αποτέλεσμα της μάχης ήταν η ραγδαία αύξηση του αριθμού των ανταρτών του ΕΛΑΣ μέσα σε λίγες μόνο εβδομάδες, καθώς και διατύπωση κατηγοριών των Ιταλικών αρχών έναντι των Γερμανικών.
Ευρύτερο πλαίσιο
Η δύναμη του ΕΛΑΣ στην Πελοπόννησο είχε αυξηθεί με την αποστολή 62 εμπειροπόλεμων στελεχών από την Στερεά Ελλάδα, που αναβάθμισαν την επιχειρησιακή ικανότητα του τοπικού ΕΛΑΣ, ενώ οι Ιταλικές κατοχικές δυνάμεις προσπάθησαν να καταπολεμήσουν το αντάρτικο με την δημιουργία των ειδικών ευέλικτων δυνάμεων «Contrabande».
Η εξέλιξη των γεγονότων
Στις αρχές του 1943 έφτασε στην Πελοπόννησο το 3ο Σύνταγμα της Μεραρχίας Πιεμόντε, τμήμα της οποίας αποτελούσε το 3ο επίλεκτο τάγμα με διοικητή τον ταγματάρχη Εμίλιο Γκασπάρο (ο οποίος αυτοαποκαλούνταν «ανταρτοφάγος» επειδή είχε καταφέρει πλήγματα στο αντάρτικο της Γιουγκοσλαβίας) που είχε αποστολή την εκκαθάριση της ορεινής Αχαΐας από τα αντάρτικα τμήματα του ΕΛΑΣ (Ελληνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός). Κατά τη διάρκεια των εκκαθαριστικών επιχειρήσεων οι Ιταλοί, αφού ξεκίνησαν από την περιοχή του Αιγίου, έκαψαν τα χωριά Αγία Παρασκευή και Μικρόνι, λεηλάτησαν την Γκρέκα και την Αράχωβα και κατευθύνονταν προς το Λεόντιο.
Η μάχη
Στις 14 Ιουλίου 1943 το 2ο Ανεξάρτητο Τάγμα Αιγιαλείας του ΕΛΑΣ με επικεφαλής τον καπετάν Μίχο (Δημήτρης Μίχος), ενήμερο για τις κινήσεις των Ιταλών, έστησε ενέδρα στο ιταλικό τάγμα. Ο καπετάν Μίχος βρισκόταν στο Γενικό Αρχηγείο του ΕΛΑΣ στα Δεμέστιχα και συντόνιζε τις προετοιμασίες για το κτύπημα των εχθρικών δυνάμεων έχοντας υπό τις διαταγές του τις μονάδες, του καπετάν Ανδρίτσου (συνταγματάρχης Βλάσης Ανδρικόπουλος), καπετάν Πελοπίδα (Παντελής Λάσκας) και καπετάν Ωρίωνα (Γιάννης Μιχαλόπουλος). Ο Βλάσης Ανδρικόπουλος ορίστηκε επικεφαλής της επιχείρησης και της κύριας ομάδας των ανταρτών τοποθετημένης στην περιοχή του Αγίου Ανδρέα. Ο Μίχος κάλεσε έγκαιρα ενισχύσεις από τον εφεδρικό ΕΛΑΣ της Αιγιαλείας που έστειλε δύναμη 40 ανδρών με επικεφαλής τον υπολοχαγό Γιάννη Ράλλη (Λύρα). Μετά την αναγνώριση του ιταλικού τάγματος λήφθηκε η απόφαση για αιφνιδιαστικό χτύπημα με βαρύ πολυβόλο της φάλαγγας των Ιταλών από τη θέση του ξωκλησιού του Αγίου Κωνσταντίνου. Το ιταλικό τάγμα, το οποίο κινούνταν στο δρόμο που συνδέει τους Λαπαναγούς με το Λεόντιο (Γουρζούμισα), δέχτηκε τα εύστοχα πυρά του πολυβόλου που χειρίζοταν η ομάδα του καπετάν Ωρίωνα κι έχασε τουλάχιστον δέκα υποζύγια μεταγωγικά που έπεσαν σε χαράδρα, στερώντας του το βαρύ οπλισμό και τον ασύρματο που αχρηστεύθηκε. Στη διάρκεια της μέρας η μάχη από κλασική ενέδρα ανταρτοπόλεμου εξελίχθηκε σε μάχη παράταξης μειώνοντας τα πλεονεκτήματα των επιτιθεμένων Ελλήνων ανταρτών. Παρά την υπεροπλία τους οι Ιταλοί κατά τη διάρκεια της νύχτας περικυκλώθηκαν σταδιακά και συντρίφθηκαν μετά από σκληρές μάχες με τους αντάρτες, τους κατοίκους του Λεοντίου και της γύρω περιοχής.
Αποτελέσματα
Οι απώλειες των Ιταλών ήταν τουλάχιστον 20 νεκροί, 17 τραυματίες, 92 αιχμάλωτοι, ανάμεσα στους τελευταίους ο Γκασπάρο και τέσσερις ακόμη αξιωματικοί, καθώς και πολλά λάφυρα σε βαρύ και ελαφρό οπλισμό. Ομάδα περίπου 30 Ιταλών στρατιωτών διέφυγε προς Αίγιο. Άλλη πηγή αναφέρει για τις απώλειες των Ιταλών, 26 νεκρούς, 39 τραυματίες και 107 αιχμαλώτους. Οι απώλειες του ΕΛΑΣ ανήλθαν σε 4 νεκρούς.
Ο συλληφθείς Γκασπάρο και δύο ακόμη αξιωματικοί εκτελέστηκαν από ανταρτοδικείο (με πρόεδρευοντα τον συνταγματάρχη Βλάση Ανδρικόπουλο) ως ένοχοι για την καταστροφή ελληνικών χωριών και εκτελέσεις Ελλήνων πολιτών, ενώ οι υπόλοιποι Ιταλοί αιχμάλωτοι αφέθησαν ελεύθεροι.
Οι αντάρτες του ΕΛΑΣ που σκοτώθηκαν ήταν οι: «Καραϊσκάκης» από τη Στύλια Δωρίδος, Μπαλάσκας Κωνσταντίνος από τους Πετσάκους, Τριανταφυλλόπουλος Γεώργιος από το Λεόντιο και ο Φιλιππακόπουλος Γιάννης από την Κουνινά.
Σημασία
Η μάχη αυτή φανέρωσε την ισχύ και την ικανότητα του ΕΛΑΣ να καταβάλλει ισχυρές κατοχικές δυνάμεις (μεγέθους τάγματος) που δρούσαν απομονωμένες σε ορεινό ανάγλυφο, αξιοποιώντας τις δυνατότητες του ανταρτοπόλεμου αλλά και χωρίς την αποφυγή της διεξαγωγής μάχης σε παράταξη, στη δε μάχη του Λεοντίου μάλιστα εξουδετερώθηκε πλήρως η εχθρική δύναμη.
Η νίκη αυτή προστέθηκε σε μια μακρά σειρά επιτυχιών των ανταρτών κατά των ιταλικών δυνάμεων κατοχής που τόνωσε το ηθικό των ανταρτών κι ενίσχυσε την εμπειρία τους. Με τα λάφυρα της μάχης αυτά ενισχύθηκε αποφασιστικά η μαχητική ικανότητα του ΕΛΑΣ της βόρειας Πελοποννήσου. Ο ΕΛΑΣ μετά από αυτή τη μάχη προσέλκυσε εκατοντάδες νεαρούς αντάρτες. Από την απέναντι πλευρά ο Μάριο Μαργκινόττι διοικητής του 8ού Σώματος Στρατού κατηγόρησε τον Χέλμουτ Φέλμυ επειδή δεν κυνήγησε τους άνταρτες.
Ιταλικά αντίποινα
Σχεδόν δύο μήνες μετά από την μάχη, στις αρχές του Σεπτέμβρη, οι φασιστικές ιταλικές αρχές ξεκίνησαν την επιχείρηση «Χιονίστρα» κατά του ΕΛΑΣ. Έτσι στις 8-9 του Σεπτέμβρη του 1943 έφθασε στην περιοχή μία φάλαγγα τουλάχιστον χιλίων Ιταλών στρατιωτών καθοδηγούμενοι από τους απελευθερωθέντες Ιταλούς αιχμαλώτους της μάχης του Λεοντίου, καίγοντας τα σπίτια των Λαπαναγών και στη συνέχεια του Λεοντίου, εκτελώντας στο διάβα τους όσους κατοίκους των χωριών δεν είχαν κρυφτεί στα βουνά της περιοχής (ανάμεσά τους και τουλάχιστον δέκα χωρικούς του Λεοντίου). Το βράδυ της 9ης του μήνα έφθασε η είδηση ότι ήδη στις 8 Σεπτέμβρη η Ιταλία συνθηκολόγησε άνευ όρων και οι Ιταλοί στρατιωτικοί ζήτησαν από την ηγεσία του ΕΛΑΣ να δεχτεί την παράδοσή τους, όπου και παραδόθηκαν με τον οπλισμό τους στις τοπικές αντάρτικες μονάδες.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Αχαΐας Κατηγορία:Μάχες του ΕΛΑΣ
Δημοψήφισμα κυριαρχίας του Ταταρστάν
Δημοψήφισμα για την κυριαρχία της Δημοκρατίας του Ταταρστάν, που αποτελεί μέρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας ως ομοσπονδιακό υποκείμενο στις 21 Μαρτίου 1992. Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ήταν η διακήρυξη της κρατικής κυριαρχίας της δημοκρατίας.
Ιστορία
Στις 6 Αυγούστου 1990, ο επικεφαλής του Ανώτατου Σοβιέτ της ΡΣΟΣΔ, Μπορίς Γέλτσιν, έκανε μια δήλωση στην Ουφά: "Λέμε στο Ανώτατο Συμβούλιο, την κυβέρνηση της Μπασκιρίας: παίρνετε το μερίδιο της εξουσίας που εσείς μπορείτε να καταπιείτε", που στα μέσα ενημέρωσης έγινε γνωστό ως "πάρτε τόση κυριαρχία, όσο μπορείτε να καταπιείτε". Στις 30 Αυγούστου 1990, το Ανώτατο Σοβιέτ της Ταταρικής ΑΣΣΔ ενέκρινε τη Διακήρυξη για την κρατική κυριαρχία της Ταταρικής ΣΣΔ. Η διακήρυξη, σε αντίθεση με κάποιες συμμαχικές και σχεδόν όλες τις άλλες αυτόνομες ρωσικές δημοκρατίες (εκτός από την Τσετσενο-Ινγκουσική), δεν ανέφερε ρητά την παρουσία της δημοκρατίας ούτε στην ΡΣΟΣΔ και ούτε στην ΕΣΣΔ και ανακοινώθηκε ότι το Σύνταγμα και οι νόμοι της Ταταρικής ΣΣΔ έχουν κυριαρχία σε ολόκληρη την επικράτεια της Ταταρικής ΣΣΔ.
Στις 7 Φεβρουαρίου 1992, η Ταταρική ΑΣΣΔ - Δημοκρατία του Ταταρστάν μετονομάστηκε σε Δημοκρατία του Ταταρστάν, το οποίο δεν ήταν σύμφωνο με το Σύνταγμα της ΡΣΟΣΔ μέχρι τις 16 Μαΐου 1992. Στις 21 Μαρτίου 1992 διεξήχθη δημοψήφισμα για το καθεστώς της Δημοκρατίας του Ταταρστάν. Στο ερώτημα: "Συμφωνείτε ότι η Δημοκρατία του Ταταρστάν είναι ένα κυρίαρχο κράτος και υποκείμενο του διεθνούς δικαίου που οικοδομεί τις σχέσεις της με τη Ρωσική Ομοσπονδία και άλλες δημοκρατίες και κράτη με βάση διεθνείς συνθήκες;". Το 61.4% των ερωτηθέντων συμφώνησε στο ερώτημα.
Ωστόσο, πριν ληφθεί η απόφαση Αρ. 3-Ρ της 13ης Μαρτίου 1992 του Συνταγματικού Δικαστηρίου της ΡΣΟΣΔ βρέθηκε να είναι σύμφωνο με το Σύνταγμα της ΡΣΟΣΔ της 1978 για μια σειρά από διατάξεις της Διακήρυξης για την κρατική κυριαρχία της Ταταρικής ΑΣΣΔ από τις 30 Αυγούστου 1990, περιορίζοντας την επίδραση των νομοθεσιών της Ρωσικής Ομοσπονδίας στο έδαφος της Δημοκρατίας του Ταταρστάν, καθώς και το διάταγμα του Ανωτάτου Συμβουλίου της Δημοκρατίας του Ταταρστάν της 21ης Φεβρουαρίου 1992 «σχετικά με τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος της Δημοκρατίας του Ταταρστάν για την κατάσταση του καθεστώτος της Δημοκρατίας του Ταταρστάν», όπου όριζε ότι η Δημοκρατία του Ταταρστάν είναι ένα υποκείμενο του διεθνούς δικαίου και τις εγκαθιδρύει τις σχέσεις της με τη Ρωσική Ομοσπονδία και άλλες δημοκρατίες με βάση τις διεθνείς συνθήκες.
Στις 22 Μαΐου, το Ανώτατο Συμβούλιο ενέκρινε ψήφισμα σχετικά με το καθεστώς του Ταταρστάν ως κυρίαρχου κράτους.
Στις 30 Νοεμβρίου 1992, εισήχθη ένα νέο Σύνταγμα στη Δημοκρατία του Ταταρστάν, το οποίο δήλωνε ότι είναι κυρίαρχο κράτος.
Στις 19 Απριλίου 2001, το Συνταγματικό Δικαστήριο της Ρωσικής Ομοσπονδίας αναγνώρισε ότι οι διατάξεις για την κυριαρχία του Ταταρστάν δεν συμφωνούν με το Σύνταγμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Στις 19 Απριλίου 2002 το Κρατικό Συμβούλιο του Ταταρστάν υιοθέτησε μια νέα έκδοση του Συντάγματος της Δημοκρατίας, που ευθυγραμμίζεται με το Σύνταγμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταταρστάν
Πρινιάς Εύβοιας
Ο Πρινιάς είναι μικρό πεδινό χωριό στα νότια της κεντρικής Εύβοιας και την Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας με υψόμετρο 44 μέτρα. Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 4 χλμ. Β. από το Αλιβέρι και 46 χλμ. Α.-ΝΑ. από τη Χαλκίδα. Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1920 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αγίου Λουκά με την ονομασία Μπρινιάς, η οποία διορθώθηκε το 1940 σε Πρινιάς. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με τον Άγιο Λουκά και τους Παραμερίτες αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Αγίου Λουκά που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ταμυνέων του Δήμου Κύμης - Αλιβερίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 13 κατοίκους.
Σημείωση
Στην Εύβοια και το δήμο Καρύστου υπάρχει ο οικισμός η Πρινιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Κύμης - Αλιβερίου
Tasmar
Ο Τάσος Μαραγκός (1977), γνωστός και ως Tasmar, είναι Έλληνας δημιουργός κόμικς, με καταγωγή από τη Σύρο. Η σειρά του Krak Komiks έχει τιμηθεί δύο φορές στα Ελληνικά Βραβεία Κόμικς. Άλλα έργα του είναι τα Super Condom, Όλα είναι κόμικξς!, που δημοσιευόταν στην Ελευθεροτυπία. Ο Tasmar έχει επηρεαστεί κυρίως από Αμερικανούς και Ευρωπαίους underground καλλιτέχνες, όπως οι Ρόμπερτ Κραμπ, Πίτερ Μπαγκ, Γκίλμπερτ Σέλτον και Αντρέα Πατσιέντζα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δημιουργοί κόμικς
Πιτερμάριτσμπεργκ
Το Πιτερμάριτσμπεργκ (Pietermaritzburg, ζουλού: umGungundlovu = «Τόπος του ελέφαντα» ή «Επικράτηση του ελέφαντα») είναι η πρωτεύουσα και η δεύτερη μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη της Επαρχίας Κουαζούλου-Νατάλ, στη Νότια Αφρική. Ιδρύθηκε το 1838 και αποκαλείται στην καθημερινή γλώσσα απλώς Μάριτσμπεργκ, τόσο από τους ομιλητές της γλώσσας αφρικάανς, όσο και από εκείνους της αγγλικής και της ζουλού, ενώ συχνά απαντάται με τη μορφή των ανεπίσημων αρχικών PMB. Είναι τοπικώς σημαντικό βιομηχανικό κέντρο, παράγοντας αλουμίνιο, κατεργασμένη ξυλεία και γαλακτοκομικά προϊόντα. Ο δημόσιος τομέας αποτελεί μείζονα εργοδότη στην πόλη, καθώς σε αυτή έχουν την έδρα τους οι υπηρεσίες της επαρχιακής κυβερνήσεως. Η αύξηση του πληθυσμού του Πιτερμάριτσμπεργκ ήταν ραγδαία, καθώς από 228.549 κατοίκους στην απογραφή του 1991, η πόλη έφθασε τους 618.536 (το πολεοδομικό συγκρότημα) το 2011, με έναν από τους μεγαλύτερους πληθυσμούς ινδικής καταγωγής προσώπων στη Νότια Αφρική (απογόνων Ινδών που μεταφέρθηκαν στη Νότια Αφρική από τους Βρετανούς αποικιοκράτες ως φθηνό εργατικό δυναμικό).
Γεωγραφικά δεδομένα
Το Πιτερμάριτσμπεργκ είναι κτισμένο σε μέσο υψόμετρο 596 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, στα υψώματα πάνω από τη μεγαλούπολη Ντέρμπαν, η οποία απέχει 89 χιλιόμετρα και αποτελεί εκτός των άλλων το επίνειο του Πιτερμάριτσμπεργκ. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του Πιτερμάριτσμπεργκ είναι 29°37΄ Νότιο πλάτος και 30°23΄ Ανατολικό μήκος. Είναι πυκνοκατοικημένη πόλη, καθώς η πυκνότητα πληθυσμού της είναι 4,9 κάτοικοι ανά στρέμμα (4.900 ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο).
Ιστορία
Η πόλη ιδρύθηκε από Φορτρέκερς μετά την ήττα του βασιλιά Ντίνγκαν των Ζούλου στη Μάχη του Μπλαντ Ρίβερ (Δεκέμβριος 1838), και έγινε πρωτεύουσα της βραχύβιας Δημοκρατίας των Μπόερς «Ναταλίας». Η Μεγάλη Βρετανία κατέλαβε το Πιτερμάριτσμπεργκ το 1843 και το κατέστησε έδρα της αποικιακής διοικήσεως του Νατάλ με πρώτο αντικυβερνήτη τον σερ Μάρτιν Γουέστ (Martin West, 1804-1849). Εκεί κτίσθηκε το Φρούριο Νάπιερ, ονομασμένο προς τιμή του κυβερνήτη της Αποικίας του Ακρωτηρίου σερ Τζωρτζ Τόμας Νάπιερ. Το 1893 το Νατάλ ανέλαβε τις ευθύνες της αυτοκυβερνήσεως, οπότε ανεγέρθηκε ένα κτήριο κοινοβουλίου κοντά στο δημαρχείο.
Στις 7 Ιουνίου 1893, ενώ ο νεαρός τότε Μαχάτμα Γκάντι ταξίδευε σιδηροδρομικώς προς την Πρετόρια, ένας λευκός άνδρας διαμαρτυρήθηκε για την παρουσία του Γκάντι ως σκουρόχρωμου σε βαγόνι της α΄ θέσεως. Τότε, παρά το ότι ο Γκάντι είχε κανονικό εισιτήριο α΄ θέσεως, διατάχθηκε από τον ελεγκτή να μεταβεί στη σκευοφόρο, στο τέλος του συρμού. Ο Γκάντι αρνήθηκε και έτσι τον κατέβασαν από το τρένο στο Πιτερμάριτσμπεργκ.
Ενώ βρισκόταν στην αίθουσα αναμονής του σταθμού του, ο Γκάντι έλαβε την ιστορική απόφαση να παραμείνει στη Νότια Αφρική και να πολεμήσει τις φυλετικές διακρίσεις κατά των εκεί Ινδών. Από αυτόν τον αγώνα γεννήθηκε η μοναδική του μορφή της μη βίαιης αντιστάσεως, η Σατυαγκράχα. Σήμερα ένα ορειχάλκινο άγαλμα του Γκάντι κοσμεί την οδό Τσερτς, στο κέντρο της πόλεως.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πιτερμαριτσμπεργκ
Βερενίκη (Ρακίνας)
Βερενίκη (γαλλικός τίτλος: Bérénice) είναι πεντάπρακτη έμμετρη τραγωδία του Γάλλου θεατρικού συγγραφέα του 17ου αιώνα Ρακίνα που παρουσιάσθηκε στις 21 Νοεμβρίου 1670 στο Μέγαρο της Βουργουνδίας και δημοσιεύθηκε το 1671.
Ο Ρακίνας φαίνεται ότι επέλεξε το θέμα σε ανταγωνισμό με τον Πιερ Κορνέιγ, ο οποίος εργαζόταν στο δράμα του Τίτος και Βερενίκη την ίδια περίοδο. Το θέμα προέρχεται από τον Ρωμαίο ιστορικό Σουητώνιο, ο οποίος αναφέρεται στον έρωτα του Ρωμαίου αυτοκράτορα Τίτου και της Βερενίκης της Κιλικίας, αδελφής του Αγρίππα Β'. Ο Σουετώνιος έγραψε μια μόνο πρόταση για την υπόθεση που στον πρόλογό του ο Ρακίνας μετέφρασε ως «Ο Τίτος, που αγαπούσε με πάθος τη Βερενίκη και που όλοι πίστευαν ότι είχε υποσχεθεί να την παντρευτεί, την έδιωξε από τη Ρώμη, παρά τη θέληση και των δύο, στις πρώτες κιόλας μέρες της αυτοκρατορίας του.»
Ο Ρακίνας εξύψωσε τη σχέση του Ρωμαίου αυτοκράτορα και της ερωμένης του στο επίπεδο του απόλυτου και τραγικού έρωτα. Στη σκέψη των συγχρόνων, η τραγωδία αντανακλούσε ένα περιστατικό της ζωής του Λουδοβίκου ΙΔ΄.
Ο Ρακίνας αφιέρωσε το έργο στον Ζαν Μπατίστ Κολμπέρ.
Ιστορικό υπόβαθρο
μικρογραφία|250x250εσ|Ο θρίαμβος του Τίτου και του Βεσπασιανού, [[Τζούλιο Ρομάνο (1537)]] Όλα ξεκινούν κατά την τελευταία φάση του Πρώτου Ιουδαϊκού πολέμου ( 74 μ.Χ. ). Ο Αντίοχος, βασιλιάς της Κομμαγηνής, φτάνει στο βασίλειο της Κιλικίας, πιθανότατα σε διπλωματική αποστολή, και συναντά τη Βερενίκη, την οποία ερωτεύεται. Προσπαθεί να της εκφράσει τον έρωτά του αλλά η άφιξη του Τίτου και του πατέρα του Βεσπασιανού τον εμποδίζει.
Ο Τίτος επίσης ερωτεύεται τη Βερενίκη και υπόσχεται να την πάρει στη Ρώμη μόλις καταπνίξει την εξέγερση στην Ιουδαία. Απελπισμένος καθώς δεν μπορεί να ανταγωνιστεί τον γιο του αυτοκράτορα, ο Αντίοχος εντάσσεται στον στρατό των δύο Ρωμαίων ηγετών, ελπίζοντας να βρει το θάνατο στο πεδίο της μάχης. Αντίθετα, όχι μόνο επιζεί, αλλά συμβάλλει στην καταστροφή της Ιερουσαλήμ, γεγονός που βάζει τέλος στην εξέγερση.
Ο Τίτος αναγνωρίζει την αξία του Αντίοχου και τον κάνει φίλο του, στη συνέχεια επιστρέφει στη Ρώμη μαζί με τη Βερενίκη, η οποία ανταποδίδει τον έρωτά του. Ο Αντίοχος παρέμεινε για άλλα δύο χρόνια στο βασίλειο της Κιλικίας, στη συνέχεια πήγε στη Ρώμη ( 76 μ.Χ. ) ακόμη ερωτευμένος τρελά με τη Βερενίκη. Ο Τίτος καλωσορίζει τον Αντίοχο και τον φιλοξενεί για τρία χρόνια, κατά τη διάρκεια των οποίων η Βερενίκη γίνεται φίλη του Αντίοχου, μη υποπτευόμενη τον έρωτά του. Ο Τίτος υπόσχεται να παντρευτεί τη Βερενίκη μόλις γίνει αυτοκράτορας. Το 79 μ.Χ., ο Βεσπασιανός πεθαίνει και ο Τίτος γίνεται αυτοκράτορας. Η τραγωδία ξεκινά οκτώ ημέρες μετά την κηδεία, το βράδυ που προηγείται του γάμου του Τίτου και της Βερενίκης, που όμως δεν θα γίνει ποτέ.
Υπόθεση
μικρογραφία|250x250εσ|H Βερενίκη και ο Τίτος, 1815 Το έργο διαδραματίζεται στην αρχαία Ρώμη. Μετά τον θάνατο του Βεσπασιανού, πατέρα του Τίτου, όλοι υποθέτουν ότι ο Τίτος θα είναι πλέον ελεύθερος να παντρευτεί την αγαπημένη του Βερενίκη, τη βασίλισσα της Παλαιστίνης. Ο Αντίοχος, βασιλιάς της Κομμαγηνής, στενός φίλος του Τίτου, είναι κρυφά ερωτευμένος με τη Βερενίκη εδώ και πολλά χρόνια και αποφασίζει, όταν πλησιάζει ο επικείμενος γάμος, να φύγει από τη Ρώμη - το ανακοινώνει στη Βερενίκη και συγχρόνως της εξομολογείται τον έρωτά του. Από την πλευρά του, ο Τίτος, έχοντας αντιληφθεί στις ρωμαϊκές συνελεύσεις ότι η κοινή γνώμη αντιδρά σ' αυτόν τον γάμο και δεν δέχεται μια ξένη για αυτοκράτειρα, αποφασίζει να εγκαταλείψει την ιδέα να παντρευτεί τη Βερενίκη. Ο Τίτος επιλέγει το καθήκον του στη Ρώμη από την αγάπη του για τη Βερενίκη και στέλνει τον Αντίοχο να της το ανακοινώσει. Η Βερενίκη, γνωρίζοντας τώρα τα αισθήματα που τρέφει ο φίλος του Τίτου για εκείνη, αρνείται να τον πιστέψει. Ωστόσο, ο Τίτος έρχεται να της επιβεβαιώσει ότι δεν θα την παντρευτεί, ενώ την παρακαλεί να μείνει κοντά του, κάτι που η Βερενίκη αρνείται. Αυτή και ο Αντίοχος φεύγουν χωριστά από τη Ρώμη και ο Τίτος παραμένει πίσω για να κυβερνήσει την αυτοκρατορία του.
Η τραγική σύγκρουση
μικρογραφία|Από εικονογράφηση του 1676 Η τραγική σύγκρουση προκύπτει από την αντιπαράθεση δύο ασυμβίβαστων επιταγών. Ο Τίτος δεν μπορεί να θυσιάσει το καθήκον του ως αυτοκράτορας της Ρώμης υποκύπτοντας στο πάθος του για τη Βερενίκη. Το δράμα θα μπορούσε να βασιστεί σε ανατροπές για να ενώσει και στη συνέχεια να χωρίσει τους δύο εραστές. Ο Ρακίνας, αντίθετα, επέλεξε να εξαλείψει όλα τα γεγονότα που θα μπορούσαν να επισκιάσουν τη μοναδική δράση του δράματος: την ανακοίνωση της επιλογής του Τίτου να απομακρυνθεί η Βερενίκη. Ο Τίτος, όταν έμαθε από τον Παυλίνο ότι η Ρώμη αρνήθηκε να του επιτρέψει να παντρευτεί την ξένη βασίλισσα Βερενίκη, πήρε την απόφαση να την απομακρύνει. Απομένει λοιπόν να το ανακοινώσει στην Βερενίκη και αυτή πρέπει να το αποδεχτεί. Ο έρωτάς τους δεν τίθεται ποτέ υπό αμφισβήτηση, σε καμία στιγμή δεν υπάρχει ποτέ προσωπικός κίνδυνος: τίποτε δεν αποσπά την προσοχή του κοινού.
Η καλλιτεχνική δεξιοτεχνία του Ρακίνα συνίσταται στο «να φτιάχνει κάτι από το τίποτα» όπως λέει ο ίδιος στον πρόλογο του έργου, στο να δημιουργεί στον θεατή «αυτή τη μεγαλειώδη θλίψη που προκαλεί όλη την ευχαρίστηση της τραγωδίας» από ένα θέμα που μπορεί να ειπωθεί σε μια πρόταση. Η ένταση φτάνει στο αποκορύφωμά της στο τέλος της τέταρτης πράξης, όταν ο Τίτος εξηγεί το δίλημμά του και η Βερενίκη αρνείται την απόφασή του. Στην πέμπτη πράξη, συμβιβάζονται και οι δύο με το καθήκον τους: σε αντίθεση με άλλους ήρωες του Ρακίνα, αποδέχονται τον χωρισμό τους και δεν αναζητούν διαφυγή στον θάνατο.
Σχολιασμός
Η Ρώμη, με έναν νόμο που δεν μπορεί να αλλάξει, δεν παραδέχεται ξένο αίμα στο αίμα της,
που γεννιούνται από έναν γάμο αντίθετο με τις αρχές της.
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Ρακίνα
Η Αγαπημένη
Η Αγαπημένη (επίσης Η Νύφη) είναι ελαιογραφία σε καμβά του Άγγλου καλλιτέχνη Ντάντε Γκάμπριελ Ροσέτι, που ζωγραφίστηκε αρχικά το 1865 και βρίσκεται σήμερα στην Πινακοθήκη Μοντέρνας Τέχνης Τέιτ στο Λονδίνο.
Ιστορία
Αυτός ο πίνακας απεικονίζει το Άσμα Ασμάτων του Σολωμόντα. Δύο αποσπάσματα από το "Άσμα Ασμάτων" είναι χαραγμένα στο επιχρυσωμένο πλαίσιο της εικόνας:
"'Ο αγαπημένος μου είναι δικός μου και εγώ δική του' (2:16)" και "'Αφήστε τον να με φιλήσει με τα φιλιά του στόματός του: γιατί η αγάπη του είναι καλύτερη από το κρασί (1: 2)'"
Η νύφη, που εδώ βρίσκεται τη στιγμή που σηκώνει πίσω το πέπλο της, παρακολουθείται από τέσσερις παρθένες παράνυφους και έναν Αφρικανό υπηρέτη. Όλα έρχονται εντυπωσιακά σε αντίθεση με τα κόκκινα μαλλιά και το χλωμό δέρμα της νύφης: όχι μόνο η Αφρικανική επιδερμίδα και τα χαρακτηριστικά, αλλά και οι διάφορες αποχρώσεις των μελαχρινών μαλλιών και του σκούρου καυκάσιου τόνου του δέρματος και των τεσσάρων παράνυφων. Έχει προταθεί ότι αυτή η αντίθεση των χρωμάτων, προσεκτικά ζωγραφισμένη ως πλαίσιο για τα χαρακτηριστικά της νύφης, είχε επηρεαστεί από έναν αμφιλεγόμενο πίνακα από τον Εντουάρ Μανέ, με τίτλο Ολυμπία (πρωτο-παρουσίαστηκε το 1865). Ο Ροσέτι έκανε μια επίσκεψη στο Μανέ, ενώ εργαζόταν στο έργο "Η Αγαπημένη" και ο πίνακας επίσης οφείλει πολλά στα έργα του Τιτσιάνο.
Ο Ροσέτι ζωγράφισε τη νύφη με ένα κάλυμμα για το κεφάλι το οποίο είναι σαφώς αναγνωρίσιμο ως περουβιανό και με ένα ιαπωνικό φόρεμα. Και πάλι αυτή η αφθονία του εξωτικού υφάσματος πλαισιώνει το πρόσωπο της νύφης, κυριαρχώντας στο κέντρο του καμβά με τα δυτικό-ευρωπαϊκά χαρακτηριστικά του. Ο Ροσέτι τελείωσε φαινομενικά αυτή την ελαιογραφία το 1866, αλλά συνέχισε να κάνει αλλαγές σε αυτήν καθ 'όλη τη ζωή του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Ντάντε Γκάμπριελ Ροσέτι Κατηγορία:Πίνακες του 1866
Κατάλογος μοναρχών των Αστουριών
Ακολουθεί ένας κατάλογος των ηγεμόνων του βασιλείου των Αστουριών, ενός βασιλείου στην Ιβηρική χερσόνησο κατά τον Πρώιμο Μεσαίωνα. Δημιουργήθηκε ως καταφύγιο για τους Βησιγότθους ευγενείς, μετά την κατάκτηση της Ιβηρίας από το Χαλιφάτο των Ομεϋαδών. Μετά την αναγκαστική παραίτηση του Αλφόνσου Γ΄ από τους γιους του το 910, το βασίλειο χωρίστηκε σε τρία μέρη: Αστούριες, Λεόν και Γαλικία. Και οι τρεις επανενώθηκαν το 924 υπό το βασίλειο του Λεόν.
Για μεταγενέστερους βασιλείς, δείτε τον κατάλογο των μοναρχών του Λεόν και τον κατάλογο των μοναρχών της Γαλικίας. Από το 1388, ο τίτλος πρίγκιπας των Αστουριών χρησιμοποιείται για τους κληρονόμους του καστιλιανού και του ισπανικού θρόνου.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Βησιγότθοι
Μηλέα Αιτωλοακαρνανίας
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα, δείτε: Μηλέα.
Η Μηλιά (επίσημα Μηλέα) είναι ορεινός οικισμός που βρίσκεται στη Ναυπακτία του νομού Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 800 μέτρα δίπλα σε όμορφο δάσος με έλατα. Έχει πληθυσμό 36 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 .Aποτελεί την Τοπική Κοινότητα Μηλέας που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Πυλήνης του Δήμου Ναυπακτίας. (Κάτοικοι :1836 -12/ 1900-138 / 1928-290 /1940-303  /1971-141 /1981-109)
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Η Μηλιά είναι κτισμένη στις ΒΔ πλαγιές του όρους Μαλαθούνα, (1417 μ.)που ενώνεται με την οροσειρά Καλπακίου και Μακρυνόρους, ανάμεσα σε πυκνή βλάστηση από μουριές και έλατα, με θέα προς τη κοιλάδα του χείμαρρου Κότσαλου και τους ορεινούς όγκους της περιοχής του Πλάτανου. Απέχει 37,5 χλμ. από τη Ναύπακτο και 22 χλμ. από τον Πλάτανο. Αξιοθέατα είναι το κεφαλάρι του χωριού "Ελατιάς", ρουμάνι με έλατα, αληθινός πνεύμονας, αλλά και φυσικό παρατηρητήριο της περιοχής με ανοικτό ορίζοντα προς την κοιλάδα του Κότσαλου, την περιοχή του Πλάτανου και τα βουνά της, η βρύση στη θέση “Πλατανάκια” στην είσοδο του χωριού. Από τον Ελατιά μέχρι τον Κότσαλο, οι εναλλαγές του τοπίου με τις ζαγάδες και τα πεζούλια, την πυκνή βλάστηση αλλά και τα μισογκρεμισμένα καλύβια και τους δύο ερειπωμένους μύλους ξαφνιάζουν ευχάριστα τον περιπατητή. Ίχνη αρχαίας ζωής έχουν επισημανθεί στις Οβρές και στις Λογγιές, θέσεις κοντά στον Κότσαλο.μικρογραφία|414x414px|Μηλιά Ναυπακτίας
Ονομασία - Ιστορία
Το αρχικό όνομα του χωριού μέχρι το 1770 ήταν Μηλέα. Το όνομα ήταν φυτωνύμιο, προερχόμενο από το δέντρο  μηλιά που ευδοκιμούσε εκεί. Το 1770 οι κάτοικοι μετοίκισαν στη Λιβαδειά  και σε άλλα μέρη, διωγμένοι από τους Τούρκους  οι οποίοι έκαψαν το χωριό σε αντίποινα της θανάτωσης Τούρκων φοροεισπρακτόρων από άντρες του χωριού  στη θέση "Τούρκικα  Μνήματα" ή "Τουρκόμνημα" όπου είναι πηγή και μεγάλος Πλάτανος. μικρογραφία|Μηλιά Ναυπακτίας, θέση Αγγελίνα, 2020|408x408εσ
Αρκετοί σκοτώθηκαν  στη συμπλοκή με τους Τούρκους  στην είσοδο του χωριού στη θέση Αγγελίνα, o ιερέας του χωριού κρεμάστηκε, ενώ τα  γυναικόπαιδα   κατάφεραν να φύγουν και να σωθούν  από το τουρκικό απόσπασμα,  συρόμενα με τους γλουτούς σε απότομη κατωφερή πλαγιά γι αυτό και το χωριό σύμφωνα με τη τοπική παράδοση πήρε το παρωνύμιο  Κωλοσύρτης.
Το 1821 το χωριό ήταν ακατοίκητο. Αργότερα άρχισε η επιστροφή των διασκορπισμένων κατοίκων. Σε έγγραφο της Μονής Παναγίας Καβαδιώτισσας   (5-4-1843 ) υπάρχουν  οι  υπογραφές  κατοίκων του χωριού  σε συμφωνητικό παραχώρησης νερού  για τα χωράφια τους  από τη  "Μονή Κοζίτζης του Δήμου Αποδοτίας" .To 1908  ιδρύθηκε στο χωριό το 1/θ Δημοτικό Σχολείο Μηλιάς το οποίο σταμάτησε να έχει μαθητές το 1984 (50 μαθ. 1960 - 2 μαθ. 1984). Το 1918 επανήλθε το αρχικό όνομα Μηλιά με το ΦΕΚ 7Β - 20/01/1918. και το ΦΕΚ 32Β - 1919
Το χωριό βρίσκεται στην περιοχή των Κραβάρων αλλά δεν αναφέρεται στον κατάλογο που κατέγραψε ο Γάλλος περιηγητής Φρανσουά Πουκεβίλ επειδή την περίοδο εκείνη είχε εγκαταλειφθεί μετά από την πυρπόλησή του από τους Τούρκους. Ως αγωνιστής του 1821 με καταγωγή από τη Μηλιά αναφέρεται ο Αθανάσιος Τσονάκας, το όνομα του οποίου καταγράφεται στις 22 Σεπτεμβρίου 1832 μεταξύ των 33 οπλαρχηγών που υπέγραψαν στη Ναύπακτο συνθήκη για τη διοίκηση του φρουρίου. Δίπλα στην πλατεία του χωριού υπάρχει Ηρώο πεσόντων Μηλιωτών  1912-1974 (Αδαμάντιος Ανδρεόπουλος, Κων/νος Ν. Ζιαμπάρας, Γεώργιος Αντ. Ζιαμπάρας, Κων/νος Γρηγ. Κατσιγιάννης, Γεώργιος Αριστ. Κατσιγιάννης, Θεόδωρος Αριστ. Κατσιγιάννης, Βασίλειος Νικ. Κοτοπούλης, Ιωάννης Γεωρ. Τομαράς, Κων/νος Σπυρ. Κατσιγιάννης, Αθανάσιος Ανδρέου Χριστόπουλος).
Με το όνομα Μηλέα -Μηλιά υπάρχουν χωριά-οικισμοί στις περιοχές: Πέλλας, Μέτσόβου, Ελασσόνα ς, Πιερίας, Γρεβενών, Ορεστιάδας, Μαντινείας, Κοζάνης, Ολυμπία ς, Δωρίδας, Άρτας, Καλαμάτας, Φιλιάτεών, Καλαμπάκα ς Ευρυτανίας, Βάλτου Αιτ/νίας.
Πρόσθετες πληροφορίες
Είναι μικρό και συγκεντρωμένο χωριό με κέντρο που οριοθετείται από το Ηρώο, το ναό της Αγίας Παρασκευής (1898), την πλακόστρωτη σκιασμένη από ψηλά δέντρα Πλατεία  με θέα την απέναντι  ελατοπλαγιά, και  το παρακείμενο  καφενείο - ταβέρνα που λειτουργεί από Μάιο-Νοέμβριο  με καφέ- τσίπουρο, μεζέδες, ντόπια λαχανικά  και  βετούλι  βραστό. Για διαμονή υπάρχουν ξενώνες σε γειτονικά χωριά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ναυπακτίας Κατηγορία:Κράβαρα
Νικόλαος Μαυροκορδάτος
Το όνομα Νικόλαος Μαυροκορδάτος είχαν τα εξής μέλη της οικογένειας Μαυροκορδάτου:
Γιώργος Τσαλίκης
Ο Γιώργος Τσαλίκης (Στυλίδα, 25 Οκτωβρίου 1975) είναι Έλληνας τραγουδιστής.
Βιογραφία
Ο Γιώργος Τσαλίκης γεννήθηκε στη Στυλίδα στις 25 Οκτωβρίου 1975. Γονείς του ο Βασίλης και η Ευγενία. Έχει σπουδάσει ιατρική στη Ρουμανία. Είναι παντρεμένος με τη Δώρα Δημητροπούλου και έχουν αποκτήσει τρεις γιους.