cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σούμεϊ Όκαβα
Ο Σούμεϊ Όκαβα (ιαπωνικά: 大川 周明, Ōkawa Shūmei) (6 Δεκεμβρίου 1886 – 24 Δεκεμβρίου 1957) ήταν Ιάπωνας εθνικιστής, πανασιατικός συγγραφέας και κατηγορούμενος εγκληματίας πολέμου. Στην προπολεμική περίοδο, ήταν γνωστός για τις δημοσιεύσεις του πάνω στην ιστορία της Ιαπωνίας, τη φιλοσοφία της θρησκείας, την ινδική φιλοσοφία και την αποικιοκρατία. Συχνά αναφέρεται ως «δεξιός» συγγραφέας, αν και περιέγραφε τον εαυτό του ως αντικαπιταλιστή και απέρριπτε τον χαρακτηρισμό «δεξιός».
Ιστορικό
Ο Όκαβα γεννήθηκε στη Σακάτα της Γιαμάγκατα στην Ιαπωνία το 1886. Αποφοίτησε από το Αυτοκρατορικό Πανεπιστήμιο του Τόκιο το 1911, όπου σπούδασε Βεδική λογοτεχνία και κλασική ινδική φιλοσοφία. Μετά την αποφοίτησή του, ο Όκαβα εργάστηκε για το Γραφείο Γενικού Επιτελείου Ιαπωνικού Αυτοκρατορικού Στρατού, όπου έκανε μεταφραστικές εργασίες. Είχε καλή γνώση γερμανικών, γαλλικών, αγγλικών, σανσκριτικών και πάλι.
Σύντομα φλέρταρε με το σοσιαλισμό στα κολεγιακά χρόνια του, αλλά το καλοκαίρι του 1913 διάβασε ένα αντίγραφο της Νέας Ινδίας, ή της Ινδίας σε μεταβατικό στάδιο (1886, αναθεωρημένο το 1905), του Σερ Χένρι Τζον Κότον, που είχε να κάνει με τη σύγχρονη πολιτική κατάσταση. Αφού διάβασε αυτό το βιβλίο, ο Όκαβα εγκατέλειψε τον «πλήρη κοσμοπολιτισμό» (sekaijin) για τον Πανασιατισμό. Αργότερα εκείνο το έτος, δημοσιεύθηκαν άρθρα των Ανάγκαρικα Νταρμάπαλα και Αμπντούλ Χαφίζ Μοχάμεντ Μπαρακατουλά στο περιοδικό Michi, το οποίο εκδόθηκε από τον Dōkai (Ντόκαϊ), μια θρησκευτική οργάνωση στην οποία ο Όκαβα διαδραμάτισε αργότερα εξέχοντα ρόλο. Ενώ σπούδαζε, στέγασε για λίγο τον αρχηγό ανεξαρτησίας της Ινδίας, Ρας Μπεχάρι Μπος.
Μετά από χρόνια μελέτης ξένων φιλοσοφιών, έγινε ολοένα και πιο πεπεισμένος ότι η λύση στα πιεστικά κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα της Ιαπωνίας βρισκόταν σε μια συμμαχία με τα ασιατικά κινήματα ανεξαρτησίας, μια αναβίωση της προ-σύγχρονης ιαπωνικής φιλοσοφίας και μια νέα έμφαση στις αρχές του kokutai (κοκουτάι). αριστερά|μικρογραφία| Ο Όκαβα ως νεαρός. Το 1918, ο Όκαβα πήγε να εργαστεί για την Εταιρεία Σιδηρόδρομος Νότιας Μαντζουρίας, στο πλαίσιο του Γραφείου Έρευνας της Ανατολικής Ασίας. Μαζί με τον Ίκι Κίτα ίδρυσε την εθνικιστική ομάδα συζήτησης και τον πολιτικό σύλλογο Yūzonsha. Στη δεκαετία του 1920, έγινε καθηγητής ιστορίας και αποικιακής πολιτικής στο Πανεπιστήμιο Τακουσόκου, όπου δραστηριοποιήθηκε επίσης στη δημιουργία αντικαπιταλιστικών και εθνικιστικών φοιτητικών ομάδων. Εν τω μεταξύ, εισήγαγε τη θεωρία του Ρούντοφλ Στάινερ για το κοινωνικό τρίπτυχο στην Ιαπωνία. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ανέπτυξε φιλία με τον ιδρυτή του Αϊκίντο, Μοριχέι Ουεσίμπα.
Αρχαιολογικά Μουσεία Κωνσταντινούπολης
Τα αρχαιολογικά μουσεία Κωνσταντινούπολης (τουρκικά: İstanbul Arkeoloji Müzeleri) είναι ομάδα αρχαιολογικών μουσείων τα οποία βρίσκονται στην περιοχή Εμίνονου στην Κωνσταντινούπολη στην Τουρκία, κοντά στο παλάτι του Τοπκαπί. Η ομάδα αυτή αποτελείται από το ίδιο το κύριο κτήριο του αρχαιολογικού μουσείου, το μουσείο της αρχαίας ανατολής, και το μουσείο ισλαμικής τέχνης. Στα μουσεία φιλοξενούνται πάνω από 1 εκατομμύριο αντικείμενα από όλες τις εποχές και πολιτισμούς της παγκόσμιας ιστορίας.
Σούμεϊ Όκαβα
Ιστορικό
Το 1926, ο Όκαβα δημοσίευσε το πιο σημαντικό έργο του: το Ιαπωνία και ο Τρόπος των Ιαπώνων (Nihon oyobi Nihonjin no michi), το οποίο ήταν τόσο δημοφιλές που ανατυπώθηκε 46 φορές μέχρι το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Όκαβα συμμετείχε επίσης σε μια σειρά αποπειρών πραξικοπήματος από τον ιαπωνικό στρατό στις αρχές της δεκαετίας του 1930, συμπεριλαμβανομένου του Περιστατικού Μαρτίου, για το οποίο καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης πέντε ετών το 1935. Απελευθερώθηκε μετά από μόλις δύο χρόνια και επανήλθε σύντομα στο Εταιρεία Σιδηροδρόμου Νότιας Μαντζουρίας, προτού αποδεχτεί μια θέση ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Χόσεϊ το 1939. Συνέχισε να δημοσιεύει πολλά βιβλία και άρθρα, βοηθώντας στη διάδοση της ιδέας ότι μια «Σύγκρουση των Πολιτισμών» μεταξύ Ανατολής και Δύσης ήταν αναπόφευκτη και ότι η Ιαπωνία προοριζόταν να αναλάβει τον μανδύα του απελευθερωτή και προστάτη της Ασίας εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών και άλλων Δυτικών εθνών.
Αρχαιολογικά Μουσεία Κωνσταντινούπολης
Ιστορία
Κατά τον 19ο αιώνα κατά τις προσπάθειες εκμοντερνισμού της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, πάρθηκε η απόφαση από τον σουλτάνο Αμπντούλ Αζίζ να δημιουργηθεί ένα κεντρικό μουσείο κατά τα πρότυπα των μεγάλων μουσείων της Ευρώπης όπως το Λούβρο και το Βρετανικό μουσείο. Ως τοποθεσία του μουσείου επιλέχθηκαν οι εξωτερικοί κήποι του παλατιού του Τοπκαπί, η κατασκευή του κυρίως κτηρίου ξεκίνησε το 1881 και το μουσείο λειτούργησε για πρώτη φορά το 1891, ενώ οι εργασίες στα διάφορα κτήρια συνεχίστηκαν ως το 1908. Με την νομοθέτηση προστασίας των αρχαιοτήτων στην Οθωμανική αυτοκρατορία, πολλές περιοχές έστειλαν τις αρχαιότητες τους στο μουσείο, και τα εκθέματα του πληθύνθηκαν. Η πρόσοψη του κυρίως κτηρίου εμπνεύστηκε από την Σαρκοφάγο του Αλεξάνδρου και την Σαρκοφάγο των Θρηνούντων Γυναικών, εκθέματα τα οποία βρίσκονται εντός του μουσείου. Το κτήριο αποτελεί ένα από τα εξέχοντα παραδείγματα της νεοκλασικής αρχιτεκτονικής στην Κωνσταντινούπολη.
Σούμεϊ Όκαβα
Δικαστήριο για τα εγκλήματα πολέμου του Τόκιο
μικρογραφία| Ο Όκαβα στο δικαστήριο. Μόλις είχε χτυπήσει τον Τότζο στο κεφάλι (κάθεται μπροστά) και συγκρατείται από έναν φρουρό. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Σύμμαχοι διώκουν τον Όκαβα ως εγκληματία πολέμου κατηγορίας Α. Από τα είκοσι οκτώ άτομα που κατηγορήθηκαν με αυτή την κατηγορία, ήταν ο μόνος που δεν ήταν στρατιωτικός ή κυβερνητικός αξιωματούχος. Οι Σύμμαχοι τον περιέγραψαν στον Τύπο ως «Ιάπωνα Γκαίμπελς» και ισχυρίστηκαν ότι είχε από καιρό ανακινηθεί για έναν πόλεμο μεταξύ της Ιαπωνίας και της Δύσης. Σε προδικαστικές ακροάσεις, ο Όκαβα αντιπαρέθεσε ότι απλώς είχε μεταφράσει και σχολιάσει τη γεωπολιτική φιλοσοφία του Βλαντίμιρ Σολόβγιοφ το 1924 και ότι στην πραγματικότητα ο Πανασιατισμός δεν υποστήριζε τον πόλεμο.
Αρχαιολογικά Μουσεία Κωνσταντινούπολης
Ιστορία
Το μουσείο της αρχαίας Ανατολής ξεκίνησε αρχικά το 1883 ως σχολή καλών τεχνών, ώσπου το 1935 άρχισε να λειτουργεί ως μουσείο. Υπήρξε κλειστό κατά την περίοδο 1963 - 1974 όταν και έγιναν εκτεταμένες ανακαινίσεις.
Σούμεϊ Όκαβα
Δικαστήριο για τα εγκλήματα πολέμου του Τόκιο
Κατά τη διάρκεια της δίκης, ο Όκαβα συμπεριφέρθηκε απρόβλεπτα - ντυμένος με πιτζάμες, χωρίς παπούτσια και χτυπώντας το φαλακρό κεφάλι του πρώην πρωθυπουργού Τότζο Χιντέκι φωνάζοντας «Inder! Kommen Sie!» (Ελάτε, Ινδοί!) στα γερμανικά και ούτω καθεξής. Κάποιοι τον άκουσαν να φωνάζει «Αυτή η σκηνή είναι από κωμωδία!». Ο ψυχίατρος του αμερικανικού στρατού Ντάνιελ Τζάφε τον εξέτασε και ανέφερε ότι ήταν ανίκανος να υποβληθεί σε δίκη. Επομένως, ο προεδρεύων δικαστής, Σερ William Webb (Ο Πρόεδρος του Δικαστηρίου του Τόκιο), κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ήταν ψυχικά ασθενής και απέσυρε την υπόθεση εναντίον του. (Από τους εναπομείναντες κατηγορούμενους, επτά απαγχονίστηκαν και οι υπόλοιποι φυλακίστηκαν.) Από την αρχή του δικαστηρίου, ο Όκαβα έλεγε ότι το δικαστήριο ήταν μία φάρσα και δεν άξιζε καν να ονομαστεί νομικό δικαστήριο. Επομένως, μερικοί άνθρωποι εξακολουθούν να πιστεύουν ότι προσποιούταν την τρέλα.
Αρχαιολογικά Μουσεία Κωνσταντινούπολης
Ιστορία
Το κτήριο με την ονομασία Τσινιλί Κιοσκ ανεγέρθηκε κατόπιν παραγγελίας του σουλτάνου Μωάμεθ Β´ το 1472, και είναι ένα από τα παλαιότερα Οθωμανικά κτήρια της πόλης. Κατά την περίοδο 1874 έως 1891 λειτούργησε προσωρινά ως το κεντρικό μουσείο της πόλης, και το 1953 ξεκίνησε τη λειτουργία του ως μουσείο ισλαμικής τέχνης, και αργότερα ενσωματώθηκε στο αρχαιολογικό μουσείο.
Τα μουσεία είναι ανοικτά για το κοινό καθημερινά.
Σούμεϊ Όκαβα
Μετά τον πόλεμο
Ο Όκαβα μεταφέρθηκε από τη φυλακή σε νοσοκομείο του αμερικανικού στρατού στην Ιαπωνία, το οποίο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι είχε ψυχική αστάθεια, που προκλήθηκε από σύφιλη. Αργότερα, μεταφέρθηκε στο Μητροπολιτικό Νοσοκομείο Ματσουζάβα του Τόκιο, ένα γνωστό ψυχιατρικό νοσοκομείο, όπου ολοκλήρωσε την τρίτη ιαπωνική μετάφραση ολόκληρου του Κορανίου. Απελευθερώθηκε από το νοσοκομείο το 1948. Πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του γράφοντας ένα υπόμνημα, το Anraku no Mon, συλλογίζοντας για το πώς βρήκε την ειρήνη στο ψυχιατρείο.
Αρχαιολογικά Μουσεία Κωνσταντινούπολης
Εκθέματα
thumb|Η σαρκοφάγος γνωστή ως [[Σαρκοφάγος του Αλεξάνδρου. ]] thumb|Η [[σαρκοφάγος του Ταμπνίτ]] Το μουσείο έχει πλήθος εκθεμάτων εκ των οποίων τα πιό γνωστά είναι τα παρακάτω:
Σούμεϊ Όκαβα
Μετά τον πόλεμο
Τον Οκτώβριο του 1957, ο Πρωθυπουργός της Ινδίας Τζαβαχαρλάλ Νεχρού ζήτησε μία ακρόαση μαζί του κατά τη διάρκεια μιας σύντομης επίσκεψης στην Ιαπωνία. Η πρόσκληση παραδόθηκε στο σπίτι του Όκαβα από έναν αξιωματούχο της Πρεσβείας της Ινδίας, ο οποίος διαπίστωσε ότι ο Όκαβα ήταν ήδη στο νεκροκρέβατο του και δεν μπορούσε να φύγει από το σπίτι. Πέθανε δύο μήνες αργότερα.
Αρχαιολογικά Μουσεία Κωνσταντινούπολης
Ξενόγλωσσοι
Κατηγορία:Μουσεία στην Τουρκία
Σούμεϊ Όκαβα
Σημαντικές δημοσιεύσεις
Best-seller στην Ιαπωνία κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου:
Δημήτριος Ιατρίδης
Ο Δημήτριος Ιατρίδης του Μιχαήλ (1894 - Αθήνα,  12 Σεπτεμβρίου 1961) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής Μαγνησίας με την ΕΡΕ.
Βιογραφία
Μετά την αποστρατεία του με το βαθμό του αντιστρατηγού, κατήλθε στον πολιτικό στίβο. Στις εκλογές του 1956 εξελέγη βουλευτής Λαρίσης-Μαγνησίας με την ΕΡΕ συγκεντρώνοντας 4.452 ψήφους. Επανεξελέγη με το ίδιο κόμμα στην εκλογική περιφέρεια Μαγνησίας με 11.148 σταυρούς στις εκλογές του 1958.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Λαρίσης-Μαγνησίας Κατηγορία:Βουλευτές Μαγνησίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ
Πιερ Μπερνάρντ (αποσαφήνιση)
Το όνομα Πιερ Μπερνάρντ μπορεί να αναφέρεται στους:
Φρανσουά Ζιραρντόν
Ο Φρανσουά Ζιραρντόν (γαλλικά: François Girardon) (10 Μαρτίου 1628 - 1 Σεπτεμβρίου 1715) ήταν Γάλλος γλύπτης, γνωστός για τις συνθέσεις του στους κήπους του παλατιού των Βερσαλλιών. Ήταν ο σημαντικότερος εκπρόσωπος της κλασικής γλυπτικής τον 17ο αιώνα στη Γαλλία, κατά τη βασιλεία του Λουδοβίκου ΙΔ΄.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Φρανσουά Ζιραρντόν γεννήθηκε στις 10 Μαρτίου 1628 στην Τρουά. Ο πατέρας του ήταν εργάτης χυτηρίου. Αρχικά εκπαιδεύτηκε ως ξυλουργός. Το ταλέντο του τράβηξε την προσοχή του καγκελάριου του Λουδοβίκου ΙΔ΄, Πιέρ Σεγκιέ, προστάτη των τεχνών, ο οποίος τον έβαλε στο εργαστήριο του Φρανσουά Ανγκιέ και αργότερα, από το 1648 έως το 1650, τον έστειλε να μαθητεύσει στη Ρώμη. Εκεί είδε μπαρόκ γλυπτά και συνάντησε τον Τζαν Λορέντσο Μπερνίνι, αλλά απέρριψε την τεχνοτροπία του ιταλικού μπαρόκ και αντίθετα κινήθηκε προς τον κλασικισμό και τα μοντέλα της αρχαίας ρωμαϊκής γλυπτικής. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Το σιντριβάνι του Κρόνου, [[Ανάκτορο των Βερσαλλιών|παλάτι των Βερσαλλιών (1672-1677)]] Το 1650 επέστρεψε στη Γαλλία και έγινε μέλος της ομάδας καλλιτεχνών με επικεφαλής τον Σαρλ Λε Μπρεν, επίσημο ζωγράφο του βασιλιά, που με τον σχεδιαστή κήπων Αντρέ Λε Νοτρ, ανέλαβαν να διακοσμήσουν το νέο βασιλικό πάρκο του παλατιού των Βερσαλλιών. Το έργο του Ζιραρντόν στις Βερσαλλίες ήταν σημαντικό: Ο Απόλλων υπηρετούμενος από τις Νύμφες, (1666-1675), σύνθεση που συμβολίζει τον ίδιο τον βασιλιά, τοποθετημένη σε ένα σπήλαιο κοντά στο παλάτι. Τη μορφή του Απόλλωνα εμπνεύστηκε από τον Απόλλωνα του Μπελβεντέρε του Βατικανού. Μια δεύτερη σύνθεση με τον Απόλλωνα, δίπλα στο σπήλαιο, παρουσιάζει τα Άλογα του Ήλιου να οδηγούνται στον στάβλο τους. Άλλα έργα του στις Βερσαλλίες είναι Το Λουτρό των Νυμφών, Ο Χειμώνας, Η αρπαγή της Περσεφόνης, Το σιντριβάνι του Κρόνου κλ.
Ο Ζιραρντόν ανέβηκε σταθερά στην επίσημη καλλιτεχνική ιεραρχία. Το 1657, έγινε μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας Ζωγραφικής και Γλυπτικής το 1659 αναδείχθηκε καθηγητής, το 1674 βοηθός Πρύτανη. Το 1690, με το θάνατο του Λε Μπρεν, έγινε γενικός επιθεωρητής έργων γλυπτικής, διοικώντας όλες τις βασιλικές επιτροπές γλυπτικής. Το 1695, έγινε αντιπρόεδρος της Βασιλικής Ακαδημίας. αριστερά|μικρογραφία|Προτομή του [[Νικολά Μπουαλώ|Μπουαλώ, Λούβρο]] Το 1675 έλαβε μια άλλη σημαντική παραγγελία, για το μνημείο του καρδινάλιου Ρισελιέ, που βρίσκεται στο παρεκκλήσι της Σορβόννης. Ολοκληρώθηκε το 1694. Η φιγούρα του καρδινάλιου εμφανίζεται καθισμένη στον τάφο κοιτάζοντας προς το βωμό. (Ο τάφος τοποθετήθηκε αρχικά στη χορωδία της εκκλησίας, αλλά έκτοτε μεταφέρθηκε σε ξεχωριστό παρεκκλήσι). Συνοδεύεται από φιγούρες δύο θλιμμένων γυναικών που εκπροσωπούν τη Θρησκεία και την Επιστήμη. Ο τάφος ολοκληρώθηκε το 1694 και είχε σημαντική επιρροή στο σχεδιασμό των μεταγενέστερων επιτύμβιων μνημείων. Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, προστατεύτηκε από την καταστροφή από τον αρχαιολόγο Αλεξάντρ Λενουάρ, ο οποίος αναφέρεται ότι πληγώθηκε για την υπεράσπισή του. Το 1699, ο Ζιραρντόν ολοκλήρωσε ένα άλλο σημαντικό έργο, έναν χάλκινο έφιππο ανδριάντα του Λουδοβίκου ΙΔ΄, το οποίο τοποθετήθηκε στο κέντρο της πλατείας Λουδοβίκου του Μεγάλου (τώρα πλατεία Βαντόμ). Αυτό το άγαλμα καταστράφηκε κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης και είναι τώρα γνωστό μόνο από ένα μικρό χάλκινο μοντέλο κατασκευασμένο από τον ίδιο τον Ζιραρντόν, βρίσκεται στο Λούβρο.
Το δημοτικό μουσείο της γενέτειράς του Τρουά περιλαμβάνει αρκετά από τα έργα του, μαρμάρινες προτομές του Λουδοβίκου ΙΔ΄ και της Μαρίας Θηρεσίας. Στο Δημαρχείο ο Ζιραρντόν προσέφερε ένα μετάλλιο του Λουδοβίκου ΙΔ΄ από λευκό μάρμαρο και στην εκκλησία του Αγίου Ρεμί έναν χάλκινο σταυρό.
Ο Φρανσουά Ζιραρντόν πέθανε στο Παρίσι την 1η Σεπτεμβρίου 1715.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι γλύπτες
Οι αμαρτωλοί
Το Οι αμαρτωλοί είναι κινηματογραφική ταινία της Φίνος Φιλμ που γυρίστηκε το 1970 σε σενάριο και σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη.
Πλοκή
Στην ασπρόμαυρη δραματική αυτή κοινωνική περιπέτεια, ο Γιώργος, ένας νεαρός από τη Θεσσαλονίκη, αποφασίζει να κατέβει στην Αθήνα για να βελτιώσει τη ζωή του. Υπολογίζει στη βοήθεια του βιομηχάνου θείου του, ο οποίος όμως του γυρίζει την πλάτη, αρνούμενος να τον στηρίξει. Για καλή του τύχη όμως η Άννα, μια κοπέλα που είχε γνωρίσει στο τρένο, τον φιλοξενεί στο σπίτι της.
Στην αρχή της νέας του ζωής στην πρωτεύουσα, ο Γιώργος μπλέκεται με τα ναρκωτικά, καταφέρνει να ξεμπλέξει και στη συνέχεια συνδέεται με μια εύπορη κυρία, τη Μάρθα, που τον εισάγει στον ‘’καλό κόσμο’’. Στο μεταξύ, έχει χάσει επαφή με την Άννα, η οποία έχει παντρευτεί με έναν δικηγόρο, του οποίου υπήρξε υπάλληλος.
Μετά από καιρό χωριστά, οι δύο νέοι ξανασυναντιούνται και ο έρωτάς τους αναβιώνει, αλλά με διάφορα εμπόδια, ανάμεσα στα οποία και ένα ατύχημα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1970 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Γιάννη Δαλιανίδη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Γιώργου Χατζηνάσιου
Citroën C4 Aircross
Το Citroën C4 Aircross ήταν ένα μικρομεσαίο crossover SUV αυτοκίνητο, που παρήχθη από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Citroën, από τον Απρίλιο του 2012 έως τον Απρίλιο του 2017. Υπήρξε το δεύτερο χρονολογικά SUV στην ιστορία της εταιρείας, μετά τον προκάτοχο Citroën C-Crosser του 2007 - 2012. Οι πωλήσεις του C4 Aircross ξεκίνησαν τον Μάιο του 2012. Αντικαταστάθηκε από το μεγαλύτερων διαστάσεων Citroën C5 Aircross, ένα μεσαίο crossover SUV που κυκλοφόρησε αρχικά μόνο στην Κίνα, από τον Οκτώβριο του 2017, ενώ η εκδοχή του C5 Αircross για την Ευρώπη μπήκε στη μαζική παραγωγή τον Φεβρουάριο του 2019.
Συγγενικά μοντέλα
thumb|left|Η παγκόσμια πρεμιέρα του Citroën C4 Aircross τον Μάρτιο του 2012, στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της [[Γενεύης.]]
Το C4 Aircross βασίστηκε στο Mitsubishi ASX, με το οποίο και συγγενεύει άμεσα, καθώς και με το Peugeot 4008, αν και η εξωτερική εμφάνιση των τριών μοντέλων ήταν εντελώς διαφορετική. Τα C4 Aircross και 4008 εξελίχθηκαν από κοινού, με βάση το νέο ASX του 2010. Χρονολογικά, ήταν η τρίτη συνεργασία του Ομίλου PSA με την Mitsubishi, μετά τα συγγενικά μεταξύ τους SUV Citroën C-Crosser, Peugeot 4007 και Mitsubishi Outlander του 2007 και τα επίσης συγγενικά ηλεκτροκίνητα αυτοκίνητα πόλης Citroën C-ZERO, Peugeot iOn και Mitsubishi i-MiEV του 2010.
Εκδόσεις
Η επίσημη παρουσίαση του Citroën C4 Aircross, όπως επίσης και του Peugeot 4008, έγινε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο του 2012. Η παραγωγή του ξεκίνησε τον Απρίλιο και οι πρώτες πωλήσεις του ξεκίνησαν τον Μάιο, ταυτόχρονα με το Peugeot 4008. Αρχικά παρουσιάστηκε στις αγορές της Ευρώπης, σε διαφορετικές ημερομηνίες (ενδεικτικώς, στη Γερμανία στις 2 Ιουνίου 2012) και μεταγενέστερα και σε άλλα κράτη διεθνώς, αν και ειδικότερα στο Ηνωμένο Βασίλειο και στην Ιρλανδία δεν κυκλοφόρησε ποτέ. Ο λόγος που δεν διατέθηκε στα κράτη αυτά, ήταν η άρνηση της τοπικής Peugeot να το εισάγει, απόφαση που ελήφθη στις αρχές Οκτωβρίου του 2011, επειδή κυκλοφορούσε ήδη το Peugeot 3008 στις χώρες αυτές.
Σε ολόκληρη τη διάρκεια της εμπορικής του πορείας, το C4 Aircross προσφέρθηκε με κίνηση στους μπροστινούς τροχούς ή στους 4 τροχούς, και σε 3 εκδόσεις εξοπλισμού: Attraction, Confort (σε κάποια κράτη ως Séduction) και Exclusive.
Τεχνικά στοιχεία
Ο κινητήρας 1.6 HDi του Citroën C4 Aircross ήταν του τότε Ομίλου PSA, ενώ οι άλλοι δύο κινητήρες είχαν προέλθει από την Mitsubishi.
Αντικατάσταση του C4 Aircross
Η παραγωγή του C4 Aircross έληξε τον Απρίλιο του 2017, λόγω χαμηλών πωλήσεων, καθώς η στενή συγγένεια του μοντέλου με το Mitsubishi ASX μάλλον δεν ενθουσίασε ιδιαίτερα τους υποψήφιους αγοραστές της κατηγορίας των crossover SUV. Αντικαταστάθηκε από ένα εντελώς νέο και μεγαλύτερο crossover SUV, το Citroën C5 Aircross, το οποίο και παρουσιάστηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Σαγκάης στις 18 Απριλίου 2017. Η παραγωγή της κινεζικής εκδοχής ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 2017 και παρουσιάστηκε στην Κίνα τον Οκτώβριο, ενώ η εκδοχή για την Ευρώπη μπήκε στην παραγωγή τον Φεβρουάριο του 2019. Σε όλες τις αγορές όπου διατίθεται, το C5 Αircross γνώρισε πολύ μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία από τον προκάτοχό του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Mitsubishi ASX - Peugeot 4008 - Citroën C4 Aircross
2038 Μπιστρό
Ο Μπιστρό (Bistro) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,30. Ανακαλύφθηκε το 1973 από τον Ελβετό αστρονόμο Πάουλ Βιλντ, που παρατηρούσε από το αστεροσκοπείο του Πανεπιστημίου της Βέρνης στο Τσίμερβαλντ, και πήρε το όνομά του από τα μπιστρό, αλλά και από το ότι ο αύξοντας αριθμός του είναι ο διπλάσιος (bi-) του αριθμού του αστεροειδούς 1019 Στρακέα.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Μπιστρό εκτιμάται σε 12,58 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι Sa (λιθώδης), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,134 ± 0,030. Ο Μπιστρό περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του πιθανώς μία φορά κάθε 7 ώρες και 53 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπιστρο
Φιλοξενία
Η φιλοξενία (ετυμολoγία από το φιλώ (= αγαπώ) + ξένος) αναφέρεται στην πράξη της περίθαλψης και φροντίδας ενός ξένου στο σπίτι κάποιου. Ήταν θεσμός για τους αρχαίους να υποδέχονται και να περιποιούνται τους ξένους στο σπίτι τους. Πίστευαν ιδιαίτερα στην ιδέα της φιλοξενίας και την θεωρούσαν ηθικό χρέος και ιερό κανόνα των θεών (προστάτης ο Ξένιος Ζευς). Γι' αυτό και οι ξένοι, ως σταλμένοι από τους θεούς, θεωρούνταν πρόσωπα ιερά, τιμημένα και σεβαστά.
Αυτή η αντιμετώπιση των ξένων ξεκίνησε από την πίστη ότι οι ίδιοι οι θεοί, μεταμορφωμένοι, τους επισκέπτονταν για να ελέγξουν ποιοι άνθρωποι τηρούν τους θρησκευτικούς κανόνες και υπακούν στους νόμους και ποιοι όχι (υβριστές). Επιπλέον, ο τρόπος ζωής των Ελλήνων (ταξίδια, εμπόριο, πόλεμοι) είχε αποτέλεσμα να βρίσκονται στους δρόμους, σε ξένους τόπους, με μεγάλη ανάγκη για στέγη, βοήθεια ή προστασία. Με το θεσμό, λοιπόν, της φιλοξενίας, έβρισκαν και οι ίδιοι αυτά που ζητούσαν. Εξάλλου, οι ξένοι ήταν καλοδεχούμενοι, γιατί ήταν για πολλούς η μόνη επαφή με τον υπόλοιπο κόσμο και πηγή πληροφοριών λόγω της έλλειψης μέσων επικοινωνίας.
Βλαντίμιρ του Νόβγκοροντ
Ο Βλαντίμιρ Γιαροσλάβιτς, ρωσ. Владимир Ярославич (1020 - 4 Οκτωβρίου 1052) από τον Οίκο των Ρουρικιδών-Γαλικίας ήταν πρίγκιπας τού Νόβγκοροντ (1036-52).
Φιλοξενία
Υλικές υποχρεώσεις της φιλοξενίας
Κατηγορία:Κοινωνία
Βλαντίμιρ του Νόβγκοροντ
Βιογραφία
Ήταν γιος του Γιαροσλάβ Α΄ του Σοφού, πρίγκιπα του Νόβγκοροντ και της Ίνγκεγκερντ των Μούνσο, κόρης του Όλαφ Σκότκονουνγκ της Σουηδίας.
Στις υποθέσεις του κράτους υποβοηθείτο από τον βοεβόδα Βισάτα και τον Λούκα Ζιντιάτα επίσκοπο του μεγάλου Νόβγκοροντ. Το 1042 ο Βλαντίμιρ ίσως ήταν σε διαμάχη με τους Φινλανδούς, σύμφωνα με μερικές ερμηνείες είχε κάνει ακόμη και εκστρατεία εναντίον τους. Το επόμενο έτος οδήγησε τον Ρωσικό στρατό, μαζί με τον Χάραλντ Γ΄ της Νορβηγίας, εναντίον του Κωνσταντίνου Θ΄ Μονομάχου Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Απεβίωσε δύο έτη πριν τον πατέρα του, ο οποίος τον ενταφίασε στον καθεδρικό της Αγίας Σοφίας, που είχε ο Βλαντίμιρ κτίσει στο Νόβγκοροντ. Η σαρκοφάγος του βρίσκεται σε μία κόγχη στη νότια πλευρά του κυρίου ναού: στον τοίχο υπάρχει μία νωπογραφία των αρχών τού 20ου αιώνα και στην κορυφή της σαρκοφάγου εικόνα τού Βλαντίμιρ.
Δεν γνωρίζουμε από τι απεβίωσε, όμως ο γιος του, ο Ροστισλάβ και οι απόγονοι αυτού ήταν σε εχθρικές σχέσεις με τους απογόνους τριών αδελφών τού Βλαντίμιρ: του Ιζιασλάβ Α΄, του Σβιατοσλάβ Β΄ και του Βσέβολοντ Α΄. Και οι τρεις τους στέφθηκαν στο Κίεβο. Οι άλλοι δύο αδελφοί, ο Ιγκόρ και ο Βιατσεσλάβ, απεβίωσαν λίγο μετά τα είκοσι έτη τους. Ο Βισάτα του Νόβγκοροντ έδωσε την υποστήριξή του στον Ροστισλάβ στον αγώνα του εναντίον της τριανδρίας.
Ο Ροστισλάβ δεν είχε γαίες και υφάρπαξε την διακυβέρνηση τού Τμουταρακάν. Οι απόγονοί του εκτοπίστηκαν από τους θείους τους και χαρακτηρίστηκαν ως izgoi (εξαιρετέοι της διαδοχής), αλλά βαθμιαία κατάφεραν να εγκατασταθούν στη Γαλικία και να την κυβερνήσουν ως το 1122, οπότε ο κλάδος τους εξέλιπε.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Άννα και είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Ρουρικίδες
Αριστοκρατία
Ως αριστοκρατία εννοείται εκείνο το πολίτευμα που στηρίζεται κατά τον Αριστοτέλη στη διακυβέρνηση των αρίστων. Στην πορεία των χρόνων, ο όρος χρησιμοποιήθηκε ευρύτερα για να υποδηλώσει τις τάξεις των ευγενών κληρονομικώ δικαιώματι, με αποτέλεσμα να παρατηρείται σύγχυση της καθαρής έννοιας της αριστοκρατίας με εκείνη της ολιγαρχίας. Οι άριστοι στην καθομιλούμενη των νεότερων χρόνων ταυτίστηκαν σταδιακά με τις ανώτερες τάξεις, ειδικότερα δε με τους μεγάλους γαιοκτήμονες και το φεουδαρχικό σύστημα. Ο αποκαλούμενος χρυσός αιώνας της αριστοκρατίας στη νεότερη ιστορία συνδέεται με την περίοδο 1688 - 1832, κατά την οποία η μοναρχία σταδιακά περιορίστηκε, ενώ την ίδια στιγμή η δημοκρατία ακόμα ήταν μακρινό όραμα.
Την εποχή που η λέξη άρχισε να εμφανίζεται στην αρχαία Ελλάδα, οι Έλληνες την αντιλαμβάνονταν ως μορφή διακυβέρνησης από τους πιο καταρτισμένους πολίτες - και συχνά την αντιπαραβάλλαν ευνοϊκά με τη μοναρχία, την κυριαρχία ενός ατόμου. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από αρχαίους Έλληνες όπως ο Αριστοτέλης και ο Πλάτωνας, οι οποίοι τον χρησιμοποίησαν για να περιγράψουν ένα σύστημα όπου μόνο οι καλύτεροι από τους πολίτες, που επιλέγονταν μέσω προσεκτικής διαδικασίας επιλογής, θα γίνονταν άρχοντες και η κληρονομική εξουσία θα απαγορευόταν, εκτός και αν τα παιδιά των ηγεμόνων απέδιδαν καλύτερα και ήταν καλύτερα προικισμένα με τα χαρακτηριστικά που καθιστούν ένα άτομο ικανό να κυβερνήσει σε σύγκριση με κάθε άλλο πολίτη στην πολιτεία. Η μορφή διακυβέρνησης σε αυτήν την αντίληψη σχετίζεται περισσότερο με την Ολιγαρχία, μια διεφθαρμένη μορφή Αριστοκρατίας όπου κυριαρχούν λίγοι, αλλά όχι οι καλύτεροι. Ο Πλάτωνας, ο Σωκράτης, ο Αριστοτέλης, ο Ξενοφών και οι Σπαρτιάτες θεωρούσαν την Αριστοκρατία (την μορφή διακυβέρνησης από τους λίγους) ως εγγενώς καλύτερη από την ιδανική μορφή διακυβέρνησης από τους πολλούς (Δημοκρατία), αλλά θεωρούσαν επίσης τη διεφθαρμένη μορφή της Αριστοκρατίας (Ολιγαρχία) να είναι χειρότερη από τη διεφθαρμένη μορφή της δημοκρατίας ( οχλοκρατία ). Αυτή η πεποίθηση είχε τις ρίζες της στην υπόθεση ότι οι μάζες μπορούσαν να παράγουν μόνο μέτρια πολιτική, ενώ οι καλύτεροι άνθρωποι μπορούσαν να παράγουν την καλύτερη πολιτική, αν ήταν πράγματι οι καλύτεροι. Αργότερα, ο Πολύβιος στην ανάλυσή του για το Ρωμαϊκό Σύνταγμα χρησιμοποίησε την έννοια της αριστοκρατίας για να περιγράψει την αντίληψή του για μια δημοκρατία ως μικτή μορφή διακυβέρνησης, μαζί με τη δημοκρατία και τη μοναρχία στην αντίληψή τους από τότε, ως σύστημα ελέγχων και ισορροπιών, όπου κάθε στοιχείο τιθασεύει τις υπερβολές του άλλου. Στην πράξη, η αριστοκρατία οδηγεί συχνά σε κληρονομική διακυβέρνηση, μετά την οποία ο κληρονομικός μονάρχης διορίζει αξιωματικούς όπως νομίζει ο ίδιος.
Στη σύγχρονη εποχή, ως αριστοκρατία εννοείται συνήθως ως διακυβέρνηση από μια προνομιούχα ομάδα, την αριστοκρατική τάξη. Έτσι έρχεται σε αντίθεση με τη δημοκρατία.
Περιγραφή της έννοιας
Η ιδέα εξελίχθηκε στην Αρχαία Ελλάδα, όπου ένα συμβούλιο κορυφαίων πολιτών είχε συλλογική εξουσία. Αυτό ερχόταν σε αντίθεση με την αντιπροσωπευτική δημοκρατία, στην οποία ένα συμβούλιο πολιτών διοριζόταν ως «σύγκλητος» μιας πόλης-κράτους ή άλλης πολιτικής μονάδας. Η έννοια της μοναρχίας δεν άρεσε στους Έλληνες και καθώς το δημοκρατικό τους σύστημα κατέρρευσε, η αριστοκρατία ως πολίτευμα διατηρήθηκε. Στο βιβλίο του Λεβιάθαν του 1651, ο Τόμας Χομπς ορίζει την αριστοκρατία ως μια κοινοπολιτεία στην οποία ο εκπρόσωπος των πολιτών είναι μια συνέλευση μόνο κατά μέρος. Είναι ένα σύστημα στο οποίο μόνο ένα μικρό μέρος του πληθυσμού εκπροσωπείται στην κυβέρνηση, καθώς όπως έγραφε ο ίδιος, «ορισμένοι άνδρες πρέπει να διακρίνονται από τους υπόλοιπους». Οι σύγχρονες απεικονίσεις της αριστοκρατίας τείνουν να τη θεωρούν όχι όπως στην αρχαία ελληνική αντίληψη, δηλαδή το σύστημα της διακυβέρνησης από τους καλύτερους, αλλά περισσότερο ως ολιγαρχία ή πλουτοκρατία —η εξουσία της πολιτείας από ομάδα των λίγων ή των πλουσίων.
Η έννοια της αριστοκρατίας κατά Πλάτωνα, έχει μια ιδανική πολιτεία που κυβερνάται από τον φιλόσοφο βασιλιά. Ο Πλάτων περιγράφει αυτούς τους «φιλόσοφους βασιλιάδες» ως «αυτούς που αγαπούν τη θέαση της αλήθειας» ( Πολιτεία 475c) και υποστηρίζει την ιδέα με την αναλογία ενός καπετάνιου και του πλοίου του ή ενός γιατρού και του φαρμάκου του. Σύμφωνα με τον ίδιο, η ιστιοπλοΐα και η υγεία δεν είναι πράγματα που ο καθένας έχει τα προσόντα να ασκήσει από τη φύση του. Ένα μεγάλο μέρος της Πολιτείας εξετάζει στη συνέχεια πώς θα πρέπει να δημιουργηθεί το εκπαιδευτικό σύστημα για να παράγει αυτούς τους φιλόσοφους βασιλιάδες.
Σε αντίθεση με το αρχικό της εννοιολογικό σχέδιο στην κλασική αρχαιότητα, η αριστοκρατία έχει συσχετιστεί στη σύγχρονη εποχή με τη γενικότερη και εκφυλισμένη μορφή της ολιγαρχίας, συγκεκριμένα μια ολιγαρχία βασισμένη στην αριστοκρατία, με δικαίωμα ευγένειας όπως στις μοναρχίες ή στις αριστοκρατικές εμπορικές δημοκρατίες. Η αρχική κλασικιστική κατανόησή της αριστοκρατίας έχει υιοθετηθεί από σύγχρονες έννοιες που μπορεί να είναι χαλαρά ισοδύναμες με την αξιοκρατία ή την τεχνοκρατία.
Ιστορία
Οι αριστοκρατίες κυριάρχησαν στην πολιτική και οικονομική εξουσία στο μεγαλύτερο μέρος του μεσαίωνα και της σύγχρονης εποχής σχεδόν παντού στην Ευρώπη, χρησιμοποιώντας τον πλούτο και την ιδιοκτησία γης για να σχηματιστεί μια ισχυρή πολιτική δύναμη. Ο αγγλικός εμφύλιος πόλεμος περιελάμβανε την πρώτη συνεχή, οργανωμένη προσπάθεια μείωσης της αριστοκρατικής εξουσίας στην Ευρώπη.
Τον 18ο αιώνα, η ανερχόμενη τάξη των εμπόρων προσπάθησε να χρησιμοποιήσει τα χρήματα της για να εξαγοράσει την αριστοκρατία, με κάποια επιτυχία. Ωστόσο, η Γαλλική Επανάσταση στη δεκαετία του 1790 ανάγκασε πολλούς Γάλλους αριστοκράτες να εξοριστούν και προκάλεσε αναστάτωση και σοκ στις αριστοκρατικές οικογένειες των γειτονικών χωρών. Μετά την ήττα του Ναπολέοντα το 1814, ορισμένοι επιζώντες εξόριστοι επέστρεψαν αλλά δεν ανέκτησαν ποτέ την παλιά θέση τους στη γαλλική κοινωνία.
Ξεκινώντας με τη Μεγάλη Βρετανία, η εκβιομηχάνιση τον 19ο αιώνα οδήγησε στην αστικοποίηση, με τον πλούτο να συγκεντρώνεται όλο και περισσότερο στις πόλεις, οι οποίες απορρόφησαν την πολιτική εξουσία. Ωστόσο, μέχρι το 1900, οι αριστοκράτες διατήρησαν την πολιτική κυριαρχία στη Βρετανία, τη Γερμανία, την Αυστρία και τη Ρωσία, αλλά η κυριαρχία τους ήταν όλο και πιο επισφαλής. Ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος είχε ως αποτέλεσμα να μειωθεί δραματικά η δύναμη των αριστοκρατών σε όλες τις μεγάλες χώρες της Ευρώπης. Στη Ρωσία φυλακίστηκαν και δολοφονήθηκαν από τους κομμουνιστές. Μετά το 1900, οι φιλελεύθερες και σοσιαλιστικές κυβερνήσεις επέβαλαν βαρείς φόρους στους γαιοκτήμονες, δηλώνοντας την απώλεια της οικονομικής τους δύναμης.
Αλεξάντερ Κινγκ (χημικός)
Νεαρή ηλικία
Ο Κινγκ απεφοίτησε από το σχολείο του Χάιγκεϊτ στο βόρειο Λονδίνο, και κατόπιν σπούδασε χημεία στο Βασιλικό Κολλέγιο Επιστημών του Λονδίνου (Royal College of Science) και το Πανεπιστήμιο του Μονάχου. Με την ολοκλήρωση των σπουδών του, ξεκίνησε την ερευνητική του δραστηριότητα στο Κολλέγιο Ιμπίριαλ του Λονδίνου.
Σταδιοδρομία
Το 1940, άρχισε να εργάζεται ως αναπληρωτής επιστημονικός σύμβουλος στο Υπουργείο Παραγωγής του Ηνωμένου Βασιλείου. Ενώ εργαζόταν εκεί, ασχολήθηκε με τις ιδιότητες της χημικής ένωσης διχλωρο-διφαινυλοτριχλωροαιθάνιο την οποία και ονόμασε DDT και πρότεινε τη χρήση του ως εντομοκτόνου.
Κατόπιν ταξίδεψε στις Η.Π.Α, όπου και έγινε ο επικεφαλής της επιστημονικής αποστολής του Ηνωμένου Βασιλείου και ο επιστημονικός ακόλουθος της βρετανικής πρεσβείας στην Ουάσινγκτον. Μετά το πέρας του Β´ Παγκοσμίου Πολέμου, έγινε ο γενικός γραμματέας του κρατικού επιστημονικού συμβουλίου στο Ηνωμένο Βασίλειο, και αργότερα απέκτησε και το πόστο του επικεφαλής επιστημονικού συμβούλου για το τμήμα επιστημονικής και βιομηχανικής έρευνας.
Το 1957 έγινε μέλος της Ευρωπαϊκής Ομάδας Παραγωγής στο Παρίσι, όπου και παρέμεινε έως το 1974. Στο μεσοδιάστημα, ίδρυσε μαζί με τον Ιταλό βιομήχανο Αουρέλιο Πετσέι το Κλαμπ της Ρώμης το 1968, μια ομάδα διανοουμένων από τους χώρους της βιομηχανίας και των επιστημών το οποίο έχει ως αντικείμενο ενασχόλησης το μέλλον της ανθρωπότητας.
Πέθανε το 2007 στο Λονδίνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκωτσέζοι χημικοί Κατηγορία:Παραλήπτες του βραβείου Erasmus Κατηγορία:Χημικοί του 20ού αιώνα
Μπέρτολντ της Μερανίας
Ο Μπέρτολντ Δ΄, γερμ. Berthold IV von Andechs από τον Οίκο του Άντεχς ήταν μάργραβος της Ίστρια και Καρνιόλα (ως Μπέρτολντ Β΄) και κόμης του Άντεχς (ως Μπέρτολντ Δ΄). Από το 1180/82 περίπου δημιούργησε τον τίτλο δούκας της Μερανίας, που αναφερόταν στις ακτές της Αδριατικής του κόλπου Κβάρνερ, τις οποίες είχαν κατακτήσει οι πρόγονοί του στη δεκαετία του 1060 και προσάρτησαν στην Ίστρια και Καρνιόλα.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε περί το 1180 την Αγνή των Βέττιν, κόρη του Ντέντο Γ΄ μαργράβου της Λουσατίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Άντεχς
Jurassic World: Κυριαρχία
Τα σχέδια για την ταινία ξεκίνησαν το 2014, πριν την κυκλοφορία της πρώτης ταινίας Jurassic World (2015). Τα γυρίσματα ξεκίνησαν τον Φεβρουάριο του 2020 στο Βανκούβερ, στη Μάλτα και στη Σουηδία και ολοκληρώθηκαν τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς.
Το Jurassic World: Κυριαρχία έκανε πρεμιέρα στην Πόλη του Μεξικού στις 23 Μαΐου του 2022 και κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 10 Ιουνίου του 2022 από την Universal Pictures. Όπως τις δύο προηγούμενες ταινίες της τριλογίας, η ταινία ξεπέρασε τα $1 δισεκατομμύριά παγκοσμίως γίνοντας η δεύτερη πιο κερδοφόρα ταινία της χρονιάς και είναι η τρίτη ταινία μετά από την πανδημία του COVID-19 που ξεπέρασε τα $1 δισεκατομμύρια. Παρόλα αυτά, η ταινία έλαβε αρνητικές κυρίως κριτικές.
Υπόθεση
Το Jurassic World: Κυριαρχία διαδραματίζεται τέσσερα χρόνια μετά τα γεγονότα του Το Βασίλειο Έπεσε (2018), με δεινόσαυρους να ζουν τώρα μαζί με ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Η ταινία ακολουθεί τον Όουεν Γκράντι και την Κλερ Ντίαρινγκ καθώς ξεκινούν μια αποστολή διάσωσης, ενώ ο Άλαν Γκραντ και η Έλι Σάτλερ συναντούν ξανά τον Ίαν Μάλκολμ για να αποκαλύψουν μια συνωμοσία της εταιρείας γονιδιωματικής Biosyn (κάποτε αντίπαλος του εκλιπόντος InGen).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2022 Κατηγορία:Αμερικανικές 3D ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες δράσης - επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες με δεινόσαυρους Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ Κατηγορία:Jurassic Park Κατηγορία:Ταινίες που επηρεάστηκαν από την πανδημία COVID-19 Κατηγορία:Ταινίες συσχετιζόμενες με ορφανά Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Ιταλία Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Νεβάδα Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Σαν Φρανσίσκο Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Τέξας Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Ουάσινγκτον, Π.Κ. Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Μάλτα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με την οικογένεια Κατηγορία:Ταινίες 4DX Κατηγορία:Ταινίες IMAX
Παναθηναϊκός (πάλη)
Το τμήμα πάλης του ΠΑΟ ιδρύθηκε το 1966 με πρωτεργάτες τον Δημήτρη Σάββα και τον Μιχάλη Πανόπουλο, περιλαμβάνοντας την ελληνορωμαϊκή και την ελευθέρα πάλη. Η έδρα της ομάδας βρίσκεται στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας κάτω από τη θύρα 5. Οι υποδομές του Παναθηναϊκού τροφοδότησαν το σύλλογο με νεαρούς και ταλαντούχους αθλητές με συνέπεια να αποσπάσει διακρίσεις τη δεκαετία του 1980.
1971-1980
Το 1971 ο ΠΑΟ αναδείχθηκε πρωταθλητής Ελευθέρας πάλης Γ' κατηγορίας Νοτίου Ελλάδας Ανδρών. Σε ατομικό επίπεδο ο Δημήτρης Κοσσόβας αναδείθηκε 7ος στον κόσμο το 1974. Το 1980 ο Παναθηναϊκός αναδείχθηκε Πρωταθλητής Ελληνορωμαϊκής πάλης Β' κατηγορίας Νοτίου Ελλάδας Ανδρών.
1981-1990
Ο Δημήτρης Σάββας έχοντας αναλάβει από νεαρούς τους αθλητές Μπενέκο, Κοσσόβα, Παλαιοζάχο, Χριστόφορο, Αδαμάκη, Νικηφόρο, Τριδήμα, Καρυπίδη τους οδήγησε στην κατάκτηση του Πρωταθλήματος Νοτίου Ελλάδος το 1982 και το 1984. Επίσης η ομάδα κατέκτησε 3 Πρωταθλήματα Ελληνορωμαϊκής πάλης Β' κατηγορίας Νοτίου Ελλάδας Ανδρών (1983, 1985, 1986) και 3 Πρωταθλήματα Ελληνορωμαϊκής πάλης Γ' κατηγορίας Νοτίου Ελλάδας Ανδρών (1981, 1984, 1985) Για 4 ακόμα χρόνια σημειώθηκαν ατομικές διακρίσεις σε επίπεδο Β' και Γ' κατηγορίας.
1991-2010
Το τμήμα εξακολουθεί να λειτουργεί με βάση τα τμήματα υποδομής, χωρίς ωστόσο να έχει καταφέρει να αναδείξει κάποια επιτυχία. Το 2010 αριθμούσε 32 αθλητές.
2011-σήμερα
Το 2013 η ομάδα πάλης ενίσχυθηκε με την απόκτηση δέκα, διεθνών με την Εθνική ομάδα, αθλητών καθώς και με την προπονήτρια Λία Νικολάου, ενώ ανακαινίστηκε ο χώρος προπόνησης του τμήματος κάτω από τη θύρα 5 της Λεωφόρου. Στις 9 Φεβρουαρίου του 2014 ο Παναθηναϊκός κατακτά το πρώτο Πρωτάθλημα Ελλάδος στην ιστορία του, συγκεντρώνοντας 67 βαθμούς με 3 χρυσά, 2 ασημένια και 4 χάλκινα μετάλια. Στις 14 Μαρτίου 2015 κατέκτησε και πάλι το Πρωτάθλημα Ελλάδος, συγκεκτρώνοντας 63 βαθμούς με 2 χρυσά, 3 ασημένια και 2 χάλκινα μετάλλια. Το 2016 περιορίστηκε στη 2η θέση βαθμολογίας συλλόγων ενώ κατέκτησε 2 χρυσά και 4 χάλκινα μετάλλια.
Τρέχουσα σύνθεση
Η ομάδα το 2016: Μανδρίκος Θεοδωρίδης, Νικόλαος Λέων, Κωνσταντίνος Μπόμπορας, Βλαδίμηρος Ματίας, Γιάννης Μουτουσίδης, Ευγένιος Πέντορετς, Αλέξανδρος Ποικιλίδης, Χρήστος Πολιανίδης, Νίκος Τσορλιάνος, Γιώργος Τζιώλας, Βασίλειος Δερματάς, Ιωάννης Λάμπρου, Έντγκαρ Γεωργιάδης, Γιώργος Χριστοφορίδης και Γιώργος Μπαμπάνης.
Ομαδικοί τίτλοι
Πανελλήνιοι Άλλοι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πάλη Παναθηναϊκός
Γιώργος Σταυρακάκης
Ο Γιώργος Σταυρακάκης (13 Οκτωβρίου 1954 - 27 Φεβρουαρίου 2015) ήταν Έλληνας σεισμολόγος, που υπηρέτησε ως ευρωβουλευτής με το ΠΑΣΟΚ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο χωριό Χριστός της Ιεράπετρας το 1954 και σπούδασε στο τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, από όπου αποφοίτησε το 1978.
Στη συνέχεια έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στη γεωφυσική στο Πανεπιστήμιο του Μίνστερ στη Γερμανία (1981) και στην τεχνική σεισμολογία στο Πανεπιστήμιο Τσουκούμπα της Ιαπωνίας (1985), για να ακολουθήσουν οι διδακτορικές σπουδές στη σεισμολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (1986). Εργάστηκε ως σεισμολόγος στον Οργανισμό Αντισεισμικού Σχεδιασμού και Προστασίας (ΟΑΣΠ) από το 1983 και για 4 χρόνια. Διετέλεσε μεταξύ άλλων, αντιπρόεδρος του Δ.Σ. του ΟΑΣΠ (1997-2005) και Διευθυντής του Γεωδυναμικού Ινστιτούτου του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών (1995-2008), στο οποίο νωρίτερα εργάστηκε και ως ερευνητής.
Ασχολήθηκε ενεργά με την πολιτική. Εξελέγη ευρωβουλευτής με το ΠΑΣΟΚ το 2009.
Το 2012 επανεξελέγη Α' Αντιπρόεδρος της Επιτροπής Περιφερειακής Ανάπτυξης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.
Πέθανε στην Αθήνα το 2015 σε ηλικία 60 ετών από καρκίνο και κηδεύτηκε την επομένη στο νεκροταφείο των Μελισσίων.
Ήταν παντρεμένος, με 2 γιους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες σεισμολόγοι Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 2009-2014
Μονή Σταυροβουνίου
Τοποθεσία
Η Ιερά Μονή βρίσκεται στην κορυφή βραχώδους λόφου, το όρος Σταυροβούνι, σε υψόμετρο 750 μέτρων κοντά στα χωριά Κόρνος, Πυργά και Κλαυδιά στην επαρχία Λάρνακος. Βρίσκεται εντός κοινοτικών ορίων της κοινότητας Πυργών. Η τοποθεσία είναι ελαφρώς δυτικά της μέσης περίπου του τριγώνου των πόλεων Λευκωσίας, Λεμεσού και Λάρνακος. Η πρόσβαση στη Μονή γίνεται από ένα ασφαλτοστρωμένο δρόμο ο οποίος ενώνεται με τον παλαιό δρόμο Λευκωσίας - Λεμεσού, ο οποίος επίσης καταλήγει σε κοντινή έξοδο του αυτοκινητοδρόμου Λευκωσίας-Λεμεσού.
Ίδρυση
Η ίδρυση της Μονής ανάγεται γύρω στο 327-328, όταν η Αγία Ελένη επέστρεφε από τους Αγίους Τόπους, μετά το πέρας των εργασιων της Α' Οικουμενικής Συνόδου (η οποία έγινε το 325 μ.Χ. στη Νίκαια). Στους Αγίους Τόπους βρέθηκε η Αγία Ελένη κατόπιν προτροπής του γιου της, Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου, με σκοπό να βρει τον Τίμιο Σταυρό του Κυρίου. Και όντως, βρήκε τον Τίμιο Σταυρό του Χριστού, μαζί με τους Σταυρούς των δύο ληστών, τους ήλους (καρφιά) και τον Τίμιο Κάνναβο (το σχοινί που έδεσαν τον Χριστό). Εκεί έγινε και η Ύψωσις του Τιμίου Σταυρού από τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Μακάριο, την οποία η Εκκλησία μας εορτάζει την 14η του μηνός Σεπτεμβρίου.
Σύμφωνα με την παράδοση, κατά την επιστροφή της, η Αγία σταμάτησε στην Κύπρο (αφού το νησί βρισκόταν στο δρόμο της) και έκτισε Ναό στο σημείο όπου με θαυματουργικό τρόπο μεταφέρθηκε ο Τίμιος Σταυρός, στο χώρο δηλαδή που σήμερα είναι κτισμένη η Μονή. Αυτό έγινε όταν ένα πρωί που είχε ξυπνήσει η Αγία, δεν βρήκε τον Τίμιο Σταυρό που είχε μαζί της, αλλά είδε λαμπρό φως να λάμπει στην κορυφή ενός μεγάλου λόφου. Εκεί βρήκε τον Τίμιο Σταυρό, και προς τιμή του έκτισε Ναό και άφησε τεμάχιο του και άλλα κειμήλια για ευλογία του νησιού.
Φαίνεται ότι μετά από χρόνια στο εν λόγω σημείο, με την προσέλευση ευλαβών Χριστιανών Μοναχών κτίστηκαν κάποια κελιά πέριξ του αρχικού Ναού, διαμορφώνοντας έτσι ένα Μοναστήρι, το οποίο ονομάστηκε Ιερά Μονή του Τιμίου Σταυρού, προς τιμήν του σεπτού κειμηλίου που βρισκόταν εκεί. Το αρχικό κτιριακό συγκρότημα στο μεγαλύτερό του μέρος διατηρείται μέχρι σήμερα συντηρημένο με διάφορες προσθήκες κτιρίων, κυρίως νέων κελιών και άλλων συναφών χώρων, όπως το Συνοδικό και η Τράπεζα.
Πρώιμη Ιστορία
Παρόλο που δεν έχουμε γραπτές μαρτυρίες για την πρώιμη περίοδο ιδρύσεως του Ναού του Τιμίου Σταυρού, δηλαδή από το 329 μ.Χ. μέχρι και τον 10ο αιώνα, γνωρίζουμε εντούτοις ότι μετατράπηκε από αρκετά νωρίς σε Μονή λόγω των ιερών κειμηλίων του και του δύσβατου και ήσυχου χώρου. Ο Ρώσος αρχιμανδρίτης Δανιήλ ο οποίος επισκέφθηκε την Κύπρο το 1106 μ.Χ. γράφει: ''«Τελοῦνται ἐδῶ, στὸν τόπο τοῦτο, σημεῖα μεγάλα καὶ θαυμαστὰ ἀπὸ τὸ Σταυρὸ αὐτὸ μέχρι σήμερα. Κρεμᾶται δὲ ὁ Σταυρὸς αὐτὸς στὸν ἀέρα, χωρὶς νὰ στηρίζεται στὴ γῆ μὲ ὁποιαδήποτε μέσο, διότι τὸ Ἅγιο Πνεῦμα τὸν συγκρατεῖ στὸν ἀέρα».'' Αυτό επιβεβαιώνει και την ονομασία της Μονής ως «Ιερά Μονη του Τιμίου Σταυρού του Θεοκρεμμάστου». Για την Εκκλησία στην κορυφή του βουνού κάνει λόγο μία άλλη πηγή της εποχής, η Άννα Κομνηνή (1083-1153), η οποία σημειώνει ότι ο αποστάτης Ραψομάτης κατέφυγε το 1092 «από την άλλη πλευρά του όρους, στον παλαιό ναό του Τιμίου Σταυρού».
Φραγκοκρατία (1192 - 1489 μ. Χ.)
Από την περίοδο της Φραγκοκρατίας και εξής και ιδιαιτέρως της περιόδου των Λουζινιανών (1192-1489 μ.Χ.) μέχρι και πρόσφατα η Ιερά Μονή πέρασε δύσκολες στιγμές. Κατά την περίοδο της Φραγκοκρατίας όλο το νησί και οι Ορθόδοξοι κάτοικοί του περνούν δύσκολα χρόνια από τους Λατίνους. Οι Ορθόδοξοι Μοναχοί εκδιώκωνται από τη Μονή και κατοικούν σ' αυτή καθολικοί μοναχοί, συγκεκριμένα από το τάγμα των Βενεδικτίνων, στους οποίους προστέθηκαν, όταν εκδιώχθηκαν από την έδρα τους, και οι μοναχοί της μονής του Αγίου Παύλου της Αντιόχειας. Το 1211 ο κόμης Wilbrand von Oldenburg (1180-1233) επισκέφθηκε το Σταυροβούνι, και από τα γραπτά του φαίνεται ότι η Μονή βρισκόταν στα χέρια των Ορθοδόξων.
Ο υφιστάμενος μικρός Ναός πρέπει να προσαρτήθηκε ως παρεκκλήσιο σε ένα μεγαλύτερο, αν κρίνουμε από την περιγραφή του Orient d'Ogier, ο οποίος επισκέφθηκε το μοναστήρι το 1396. Η κατοχή της μονής από τους ρωμαιοκαθολικούς μοναχούς φαίνεται να διήρκεσε ως και το 1426, οπότε και εκδιώχθηκαν από Μαμελούκους (Οθωμανούς) επιδρομείς, οι οποίοι φεύγοντας συνέλεξαν τεράστια και πολύτιμη λεία. Ο δομινικανός μοναχός Felix Faber επισκέφθηκε το Σταυροβούνι το 1483 και αναφέρει ότι οι βενεδικτίνοι μοναχοί είχαν ήδη εκδιωχθεί, τα κτίρια είχαν υποστεί καταστροφές από τους μουσουλμάνους, χωρίς όμως να θιγεί ο Σταυρός, και ότι την ευθύνη της μονής είχε πλέον ένας Ορθόδοξος ιερέας. Ο καθολικός κληρικός Denis Possot επισκέφθηκε τη μονή το 1532 και κάνει λόγο για το μικρό «παρεκκλήσιο» του Σταυρού, με διαστάσεις 7 επί 5 πόδια, το οποίο ήταν καλυμμένο με ασήμι. Δύο χρόνια αργότερα προσκύνησε τον Τίμιο Σταυρό ο Greffin Affagart, ο οποίος κάνει λόγο σαφώς για "Ελληνικό μοναστήρι".
Τουρκοκρατία (1571 - 1878 μ. Χ.)
Μετά την κατάκτηση του νησιού από τους Οθωμανούς, η Μονή υπέστη διάφορες λεηλασίες και ερήμωσε, όπως βεβαιώνει ο Seigneur de Villamont, ο οποίος επισκέφθηκε την Κύπρο το 1589. Στις επόμενες δεκαετίες όμως, αποκαταστάθηκε μεγάλο μέρος της παλαιάς αίγλης της, γιατί ο Ολλανδός Cornelis van Bruyn (1652-1726), που την επισκέφθηκε τα τέλη του 17ου αιώνα, μέτρησε είκοσι μοναχούς. Κοντά στο μοναστήρι υπήρχε και σπηλιά με θαυματουργό νερό (αγίασμα). Ο Βασίλειος Μπάρσκι που επισκέφθηκε τη μονή το 1727 σημείωσε ότι αυτή περιελάμβανε μόνο λίγα οικήματα. Ο ίδιος άφησε και σχέδια των εγκαταστάσεων. Αναφέρει ότι ο ναός ήταν μεγάλος και χαμηλός, με δύο τρούλους, και σε αυτόν ήταν προσκολημμένα 4-5 κελλιά. Μόνο δύο μοναχοί κατοικούσαν στη μονή, ενώ οι υπόλοιποι διέμεναν και εργάζονταν στα μετόχια της, γιατί το μοναστήρι βρισκόταν σε άνυδρο και ξερό τόπο (η κορυφή του βουνού). Ο Σουηδός Fredric Hasselquist (1722-1752) επισκέφθηκε το Σταυροβούνι το 1751 και κάνει λόγο για μικρό μοναστήρι με 3-4 μόνο μοναχούς. Το ίδιο σημειώνει και ο καθολικός ιερέας Giovanni Mariti (1736-1802), που διευκρινίζει ότι η μονή ήταν εν μέρει κατεστραμμένη, αλλά το μέγεθος των ερειπίων μαρτυρούσε την παλαιά ακμή της.
Ανάλογες είναι και οι διαπιστώσεις του Βρετανού αξιωματικού Henry Light (1814), ο οποίος συνάντησε μόνο 3-4 μοναχούς. Όλοι αυτοί συνεχίζουν να αναφέρονται σε τεμάχιο του Τιμίου Σταυρού που διατηρούνταν στη μονή, ενώ ο David George Hogarth (1888) διασώζει την τοπική παράδοση ότι η αγία Ελένη είχε κατασκευάσει και ένα πηγάδι, όπου έκλεισε όλους τους τοπικούς δαίμονες. Παρεμφερείς ήταν και οι πληροφορίες που είχε ακούσει ο Faber το 1488. Εκτός από τα γεγονότα του 1821, η μονή βρέθηκε εκ νέου σε κίνδυνο κατά την εξέγερση που σημειώθηκε στην περιοχή της Λάρνακας το 1833 υπό την ηγεσία του Νικολάου Θησέως και η οποία είχε ως επίκεντρο την ίδια τη μονή Σταυροβουνίου. To 1860 είχαν απομείνει λίγοι γηραιοί μοναχοί.
Το 1875 η μονή ήταν έρημη και καταβλήθηκε τριετής προσπάθεια αναβίωσής της. Από το 1878 εγκαταλείφθηκε και πάλι ώς το 1888, οπότε καταστράφηκε ολοσχερώς από πυρκαγιά η οποία προκάλεσε σοβαρές υλικές ζημιές στη Μονή. Ο Τίμιος Σταυρός όμως παραμένει στη Μονή παρά τις λεηλασίες, πυρκαγιές κ.λπ. Εντούτοις, Ορθόδοξοι μοναχοί επανδρώνουν τη Μονή και πάλι το 1889 όταν ο Γέρων Διονυσιος (Χρηστίδης) Ιεροδιάκονος ήρθε στην Κύπρο από το Άγιο Όρος.
Σύγχρονη ιστορία
Η σημερινή επάνδρωση και λειτουργία της Μονής είναι συνέχεια της επανασύστασης της Μοναχικής αδελφότητας στα τέλη του 19ου αιώνα από Κυπρίους μοναχούς (με πρωτεργάτη τον προαναφερθέντα Όσιο Γέροντα Διονύσιο Α') που είχαν έλθει στο νησί από το Άγιο Όρος, αφού προηγουμένως η Μονή είχε περάσει περιόδους λειψανδρίας και ερήμωσης. Ο Γέροντας Διονύσιος Α' είχε έλθει από τον Άθωνα όπου ησύχαζε εις την ιεράν σκήτην των Καυσοκαλυβίων του Αγίου Όρους και συγκεκριμένως εις την καλύβην «Άγιος Χαράλαμπος», και αφού είχε χρηματίσει προηγουμένως διάκονος εις το Οικουμενικόν Πατριαρχείον (εφόσον ως Ιεροδιάκονος έφερε τον πρώτο βαθμό της Ιεροσύνης).
Κατά το 1890 άλλοι τρεις Κύπριοι Αγιορείτες μοναχοι ήλθαν εις την μονήν αυτήν, ο κατόπιν ηγούμενος Βαρνάβας μετά των δύο αδελφών του, Καλλινίκου και Γρηγορίου. Προτού έλθουν στην Ιερά Μονή Σταυροβουνίου, κοντά στον γέροντα Διονύσιον, φοίτησαν στον Άθωνα, όπου και διδάχθηκαν την πατερικήν παράδοσιν. Ο μεν Βαρνάβας στην Ιερά Κοινοβιακή Μονή Καρακάλλου, ενώ οι αδελφοί του Καλλίνικος και Γρηγόριος στην Ιερά Σκήτη Αγίας Άννης, και ακριβέστερα στην καλύβην «Άγιος Γεώργιος». Κατόπιν, στους πρώτους αυτούς Πατέρες προσεθέτησαν και άλλοι Μοναχοί και έτσι με την πάροδο του χρόνου σχηματίστηκε μια νέα αδελφότητα στο Κοινόβιο. Χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι γύρω στο 1940 ο αριθμός των Μοναχών ανερχόταν στους εξήντα.
Απόδειξη της μεγάλης άνθησης της Μονής κατά τον 20ο αιώνα είναι οι διάφορες επανδρώσεις και άλλων μοναστικών χώρων στην Κύπρο. Ενδεικτικά αναφέρεται η επάνδρωση και η μετατροπή σε Κοινόβιο της Ιεράς Μονής Τροοδιτίσσης το 1939 από Συνοδεία Σταυροβουνιωτων μοναχών με επικεφαλής τον μοναχό Δαμασκηνό, καθώς επίσης και οι προσπάθειες επάνδρωσης της Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου Μέσα Ποταμού από τους Σταυροβουνιώτες Πατέρες Μακάριο, Ιλαρίωνα και Γεράσιμο. Αξίζει να αναφερθεί ότι το 1976 οι πατέρες της ιστορικής Μονής Αποστόλου Βαρνάβα, Χαρίτων, Στέφανος και Βαρνάβας μετά τις γνωστές καταστροφικές συνέπειες της τουρκικής εισβολής και διωγμένοι από τον Αττίλα βρίσκουν καταφύγιο τους τη Μονή Σταυροβουνίου.
Τελευταίοι Ηγούμενοι
Ο Γέροντας Διονύσιος Α', χρημάτισε Ηγούμενος ως το 1902 και τον διαδέχτηκε στην Ηγουμενία ο Γέροντας Βαρνάβας. Οι τελευταίοι Ηγούμενοι ήταν ως ακολούθως:
Γνωστοί Πατέρες
Τον τελευταίο αιώνα η Μονή στάθηκε πνευματικός φάρος για το νησί της Κύπρου, εφόσον από την αδελφότητα πέρασαν ιστορικές μορφές που αγίασαν τον τόπο με την ασκητική βιοτή τους και τα έργα τους. Σύγχρονη μορφή υπήρξε ο Άγιος Νεομάρτυς Φιλούμενος ο Κύπριος († 1979) ο οποίος ξεκίνησε τον μοναχικό του βίο ασκητεύοντας στη Μονή και ακολούθως έζησε στους Αγίους Τόπους όπου και μαρτύρησε στο Φρέαρ του Ιακώβ στα μέσα του προηγούμενου αιώνα. Μαζί του, στην Ιερά Μονή Σταυροβουνίου ξεκίνησε και ο κατά σάρκα αδελφός του Αρχιμανδρίτης Ελπίδιος.