cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γεώργιος Κούρτης
Βιογραφικό
Διετέλεσε υπηρεσιακός δήμαρχος Δράμας (1974-1975), ειδικός ανακριτής Αθηνών (1982-1985) και υποδιευθυντής της Εθνικής Σχολής Δικαστών (1996-2000). Δίδαξε στην ίδια σχολή, στα τμήματα κατεύθυνσης Διοικητικής Δικαιοσύνης και Πολιτικής Δικαιοσύνης, τα μαθήματα Δημοσιονομικού Δικαίου (1996-2000), Ειδικού Ενοχικού Δικαίου (2001-2002) και Διοικητικού Δικαίου (2001-2003). Διετέλεσε, επίσης, πρόεδρος του Συμβουλίου Εκκαθάρισης του «Οργανισμού Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης Θεσσαλονίκη 1997» (1998-2001), μέλος της Κεντρικής Νομοπαρασκευαστικής Επιτροπής (1982-1988), πρόεδρος της Τριμελούς Ελεγκτικής Επιτροπής της εταιρείας «Οργανωτική Επιτροπή Ολυμπιακών Αγώνων "Αθήνα 2004" Α.Ε.» (2004-2007), πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της Εθνικής Σχολής Δικαστικών Λειτουργών (2009-2010).
Τιμητικές Διακρίσεις
Στις 3.10.2006 του απονεμήθηκε από το Δήμο Αθηναίων το μετάλλιο της πόλης των Αθηνών. Στις 22.11.2006 ανακηρύχθηκε επίτιμος δημότης Δράμας. Στις 25.4.2007 του απονεμήθηκε το οφφίκιο του Μεγάλου Δικαιοφύλακα από το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας. Στις 12.10.2007 ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτορας του Τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πειραιώς. Στις 5.2.2008 του απονεμήθηκε ο Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Φοίνικος από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας. Στις 15.6.2008 του απονεμήθηκε το οφφίκιο του Άρχοντα Πρωτονοτάριου από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως. Στις 9.6.2009 ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτορας Δικαίου του Τμήματος Δημόσιας Διοίκησης του Παντείου Πανεπιστημίου.
Εκδόσεις
Το 2000, η Ιερά Μητρόπολις Νικοπόλεως και Πρεβέζης εξέδωσε το πόνημα του Γεωργίου Ι. Κούρτη με τίτλο Η Ιερά Μητρόπολη Νικοπόλεως και Πρεβέζης και οι αρχιερείς της (1881-2000), με βιογραφικά στοιχεία όλων των διατελεσάντων αρχιερέων της μητροπόλεως αυτής.
Μετά από εκτεταμένη έρευνα ο Γεώργιος Κούρτης εξέδωσε, το 2005, μονογραφία με τίτλο Η Κοινοβουλευτική πορεία της Πρέβεζας (1915-2005), στην οποία περιέχονται λεπτομερή στοιχεία για τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών στην περιφέρεια Πρεβέζης από την απελευθέρωση της πόλης μέχρι το 2005, καθώς και βιογραφικά στοιχεία όλων των εκλεχθέντων βουλευτών Πρέβεζας.
Το 2016 εκδόθηκε, από τις εκδόσεις Κυριακίδη, το βιβλίο του με τίτλο Στοιχεία από τη διοικητική ιστορία της Δράμας 1913-2014, στο οποίο παρουσιάζονται λεπτομερή στοιχεία της διοικητικής ιστορίας της περιφέρειας της Δράμας.
Αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες δικαστικοί Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Δήμαρχοι Δράμας Κατηγορία:Πρόεδροι του Ελεγκτικού Συνεδρίου Κατηγορία:Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Φοίνικα
Ελένη Βάσσου
Η Ελένη Βάσσου υπήρξε ιστορική ελληνική φυσιογνωμία του αγώνα του 1821 και της νεοσύστατης Ελλάδας.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Ήπειρο στις αρχές του 19ου αιώνα. Η οικογένειά της καταδιώχτηκε και κατέφυγε στην Κέα. Εκεί έμεινε η Ελένη μέχρι την ενηλικίωσή της. Εκεί γνώρισε τον στρατηγό Μαυροβουνιώτη Βάσο, ο οποίος γύρω στα τέλη της επανάστασης του 1821 πηγαίνοντας προς τη Συρία για να κάνει και εκεί επανάσταση στάθμευσε στην Κέα και την ερωτεύτηκε. Αν και τα αισθήματα ήταν αμοιβαία, οι γονείς της αρνήθηκαν τον γάμο. Ο στρατηγός Βάσος τότε απήγαγε την Ελένη και την άφησε στην Άνδρο, όπου την έβαλε στον ιστορικό πύργο του Γιαννούλη και έστησε φρουρά για να τη φυλάει. Στον πύργο αυτό έμεινε η Ελένη κλεισμένη σαν τις ηρωίδες των μεσαιωνικών θρύλων για πολλούς μήνες. Το 1826, στον γυρισμό του από τη Βηρυτό, ο στρατηγός Βάσσος την πήρε μαζί του και τη μετέφερε στον Πειραιά. Εκεί αρχίζει και η δράση της Ελένης.
Στις μάχες που έδινε ο Βάσσος, η γυναίκα του ήταν νοσοκόμα και γραμματέας. Τον βοήθησε στη λύση της πολιορκίας της Καρύστου και κράταγε την αλληλογραφία του με τον Κιουταχή, ενώ ήταν η κυρίως σύμβουλός του σε όλες τις σημαντικές διαπραγματεύσεις.
Μετά την επανάσταση η Ελένη Βάσσου από τη Σαλαμίνα όπου είχε εγκατασταθεί, αντιτίθενταν με πολύ ζήλο εναντίον του Καποδίστρια υποστηρίζοντας μια άλλη πολιτική με πρότυπο τη Ρωσία. Το σπίτι της είχε γίνει κέντρο της αντιπολίτευσης.
Επί Όθωνα η Ελένη Βάσσου και ο σύζυγός της εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και έγινε μια από τις πιο ευγενείς και φιλόξενες κυρίες της εποχής της. Στους χειμερινούς χορούς που έδινε συνέρρεε όλη η αριστοκρατία. Διακρίθηκε για την ομορφιά της, αλλά και για τη νοημοσύνη και το μεγαλείο του φρονήματός της. Τραγουδήθηκε από τους ποιητές της εποχής της.
Απεβίωσε στα βαθιά γεράματα αφήνοντας πολλούς απογόνους, από τους οποίους δύο γιοι έγιναν επίσης σημαντικοί ανώτεροι αξιωματικοί του Ελληνικού στρατού, συνεχίζοντας το έργο του πατέρα τους.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνίστριες του 1821
Μεθυλοβουτίνιο
Το (3-)μεθυλο(-1-)βουτίνιο  (αγγλικά: 3-methyl-1-butyne) είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα και υδρογόνο, με μοριακό τύπο C5H8 και ημισυντακτικό τύπο (CH3)2CHC≡CH. Ανήκει στην ομόλογη σειρά των αλκινίων.
Το χημικά καθαρό μεθυλοβουτίνιο, στις «κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος», δηλαδή σε θερμοκρασία 25 °C και υπό πίεση 1 atm, είναι εξαιρετικά εύφλεκτο υγρό.
Με απόσπαση υδραλογόνων
Με απόσπαση δύο ισοδυνάμων υδραλογόνου (HX) από 1,1-διαλο-3-μεθυλοβουτάνιο, με χρήση υδροξειδίου του νατρίου (NaOH), παράγεται μεθυλοβουτίνιο :
Με βρωμίωση και μετά απόσπαση υδροβρωμίου
Με βρωμίωση (Br2) 3-μεθυλο-1-βουτενίου παράγεται αρχικά 1,2-διβρωμο-3-μεθυλοβουτάνιο. Μετά, με απόσπαση δύο ισοδυνάμων υδροβρωμίου (HBr) από το τελευταίο με χρήση διαλύματος νατραμιδίου (NaNH2) σε υγρή αμμωνία (NH3) παράγεται τελικά μεθυλοβουτίνιο:
Με ισοπροπυλίωση αιθινίου
Το αιθινικό νάτριο (HC≡CNa) μπορεί να ισοπροπυλιωθεί με ισοπροπυλαλογονίδιο :
Ενυδάτωση
Με επίδραση θειικού οξέος (H2SO4) και στη συνέχεια νερού (Η2Ο, ενυδάτωση) σε μεθυλοβουτίνιο, παρουσία ιόντων υδραργύρου (Hg2+), παράγεται (ττελικά) μεθυλοβουτανόνη [(CH3)2CHCOCH3] :
Προσθήκη υπαλογονώδους οξέος
Με επίδραση (προσθήκη) υποαλογονώδους οξέος (HOX) μεθυλοβουτίνιο παράγεται 1-αλομεθυλοβουτανόνη [(CΗ3)2CHCΟCΗ2Χ[ :
Καταλυτική υδρογόνωση
Με καταλυτική υδρογόνωση (H2) μεθυλοβουτίνιου σχηματίζεται αρχικά 3-μεθυλο-1-βουτένιο και στη συνέχεια (με περίσσεια υδρογόνου)  μεθυλοβουτάνιο. :
Αλογόνωση
Με επίδραση αλογόνου (X2, αλογόνωση) σε μεθυλοβουτίνιο έχουμε προσθήκη στον τριπλό δεσμό. Παράγεται αρχικά 1,2-διαλο-3-μεθυλο-1-βουτένιο, και στη συνέχεια (με περίσσεια αλογόνου), 1,1,2,2-τετραλο-3-μεθυλοβουτάνιο. :
Υδραλογόνωση
Με προσθήκη υδραλογόνων (HX, υδραλογόνωση) σε μεθυλοβουτίνιο παράγεται αρχικά 2-αλο-3-μεθυλο-1-βουτένιο, και στη συνέχεια (με περίσσεια υδραλογόνου) 2,2-διαλο-3-μεθυλοβουτάνιο. :
Διυδροξυλίωση
Η διυδροξυλίωση μεθυλο-1-βουτίνιου, αντιστοιχεί σε προσθήκη υπεροξειδίου του υδρογόνου (H2O2) και παράγει τελικά μεθυλο-1-υδροξυβουτανόνη :
1. Επίδραση αραιού διαλύματος υπερμαγγανικού καλίου (KMnO4). Π.χ.: 2. Επίδραση καρβοξυλικού οξέος (RCΟOH) και υπεροξείδιου του υδρογόνου (Η2Ο2):
Επίδραση πυκνού υπερμαγγανικού καλίου
Με επίδραση πυκνού διαλύματος υπερμαγγανικού καλίου (KMnO4) παράγεται μεθυλο-2-οξοβουτανικό οξύ :
Προσθήκη αλκοολών
Με επίδραση αλκοόλης (ROH) σε μεθυλοβουτίνιο παράγεται 2-αλκοξυ-3-μεθυλο-1-βουτένιο :
Προσθήκη καρβονικών οξέων
Με επίδραση καρβοξυλικού οξέος (RCOOH) σε μεθυλοβουτίνιο παράγεται καρβονικός ισοπροπυλοβινυλεστέρας :
Σχηματισμός ακετυλιδίων
1. Με επίδραση μεταλλικού νατρίου σε μεθυλοβουτίνιο παράγεται μεθυλοβουτινικό νάτριο :
2. Με επίδραση ιόντων αργύρου (Ag+) και παρουσία αμμωνίας (NH3) παράγεται ένα λευκό στερεό, ο μεθυλοβουτινικός άργυρος :
3. Με επίδραση ιόντων μονοσθενούς χαλκού (Cu+) και παρουσία αμμωνίας (NH3) παράγεται ένα κεραμιδί στερεό, ο μεθυλοβουτινικός χαλκός :
Προσθήκη καρβενίων
Κατά την προσθήκη μεθυλενίου σε μεθυλοβουτίνιο σχηματίζονται 3-μεθυλοπεντίνιο-1, διμεθυλοβουτίνιο, μεθυλοπεντίνιο-2 και 1-ισοπροπυλοκυκλοπροπένιο : 120x120εσ
120x120εσ
Αναφορές και σημειώσεις
Κατηγορία:Αλκίνια Κατηγορία:C5
Χέιλι Μπάλντουιν
Η Χέιλι Ρόουντ Μπάλντουιν Μπίμπερ (Τούσον, Αριζόνα, 22 Νοεμβρίου, 1996) είναι Αμερικανίδα μοντέλο και τηλεοπτική προσωπικότητα.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στις 22 Νοεμβρίου 1996 στο Τούσον της Αριζόνα και είναι κόρη του Αμερικανού ηθοποιού Στίβεν Μπάλντουιν και και της Βραζιλιάνας γραφίστριας Κένυα Ντεοντάτο Μπάλντουιν. Έχει μια μεγαλύτερη αδελφή, την Αλάια (γεν. 1993). Ως παιδί παρακολούθησε το σχολείο της εξ αποστάσεως, ενώ στα εφηβικά της χρόνια πήγαινε στο American Ballet Theater της Νέας Υόρκης.
Ως μοντέλο
Το πρώτο πρακτορείο μοντέλων με το οποίο υπέγραψε συμβόλαιο ήταν το Ford Models και η πρώτη της διαφημιστική καμπάνια ήταν για την εταιρία ένδυσης French Connection, τον χειμώνα του 2014. Τον Οκτώβριο του 2014 έκανε το ντεμπούτο της στη πασαρέλα, περπατώντας για την εταιρία Topshop και την Γαλλίδα σχεδιάστρια μόδας Σόνια Ρικιέλ. Τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς, φωτογραφήθηκε για το περιοδικό LOVE.
Τον Ιανουάριο του 2015 φωτογραφήθηκε για το αμερικανικό περιοδικό Vogue και τον Μάρτιο για το Teen Vogue. Τον Απρίλιο έκανε το πρώτο της εξώφυλλο, στο περιοδικό Jalouse μαζί με το επίσης μοντέλο Λάκι Μπλου Σμιθ. Τον ίδιο μήνα ακολούθησαν τα εξώφυλλα στη γερμανική έκδοση του περιοδικού L'Officiel και την αμερικανική έκδοση του Wonderland. Επίσης, έκανε και editorials στα περιοδικά Miss Vogue και W. Τον Οκτώβριο του 2015 περπάτησε στη πασαρέλα για τους σχεδιαστές Tommy Hilfiger και Philipp Plein.
Τον Ιανουάριο του 2016, εμφανίστηκε στην καμπάνια του Ralph Lauren και έκανε editorial για την κορεάτικη έκδοση του Vogue. Αφού περπάτησε ξανά στη πασαρέλα για τον Tommy Hilfiger (Φεβρουάριος 2016) συνεργάστηκε στις ανοιξιάτικες/καλοκαιρινές καμπάνιες Tommy Hilfiger και Philipp Plein. Την ίδια περίοδο έπαιξε σε διαφήμιση της εταιρίας H&M ενώ τον επόμενο μήνα, υπέγραψε συμβόλαιο με το κορυφαίο πρακτορείο μοντέλων στη Νέα Υόρκη, IMG Models. Τον Μάιο του 2016 φωτογραφήθηκε για το εξώφυλλο του αμερικανικού περιοδικού Marie Claire, που την χαρακτήρισε ως "φρέσκο πρόσωπο" ενώ το συγκεκριμένο εξώφυλλο κυκλοφόρησε τον Ιούλιο και στη γερμανική έκδοση του ίδιου περιοδικού. Τον Ιούνιο του 2016, η Μπάλντουιν περπάτησε στη πασαρέλα για την εταιρία Moschino μαζί με supermodels όπως Μιράντα Κερ και Αλεσσάντρα Αμπρόζιο και έκανε το ντεμπούτο της στη διαφήμιση της Guess. Κατά τη διάρκεια εκείνου του καλοκαιριού, συμμετείχε στην καμπάνια της εταιρίας υποδημάτων UGG με την Ρόζι Χάντινγκτον Γουάιτλι και έκανε editorials για τα περιοδικά Glamour και Vogue (Ιταλίας). Τον Σεπτέμβριο, συμμετείχε στην Εβδομάδα Μόδας της Νέας Υόρκης, στην Εβδομάδα Μόδας του Μιλάνου (περπάτησε για Dolce & Gabbana) και στην Εβδομάδα Μόδας του Παρισιού (περπάτησε για Elle Saab). Τον Νοέμβριο φωτογραφήθηκε στο εξώφυλλο του αυστραλιανού Harper's Bazaar και έκανε editorial για το γαλλικό Elle.
Το 2017, φωτογραφήθηκε στο εξώφυλλο του ισπανικού Harper’s Bazaar καθώς και στα εξώφυλλα της αμερικανικής, βρετανικής και ιαπωνικής έκδοσης του περιοδικού Elle. Το 2018, συμμετείχε στη καμπάνια "Power of Good" της εταιρίας Shiseido και φωτογραφήθηκε στα εξώφυλλα των περιοδικών Vogue (Μεξικό, Τουρκία, Αραβία, Ιαπωνία, ΗΠΑ), Elle (Πορτογαλία, Ιταλία, Ελλάδα, Αυστραλία, Αργεντινή, Ισπανία), L'Officiel (Γαλλία, Ιταλία) και Marie Claire (Ιταλία).
Το 2020 φωτογραφήθηκε στα εξώφυλλα των περιοδικών Vogue (Ισπανία, Γερμανία, Ινδία) και Elle (ΗΠΑ) ενώ συνεργάστηκε και με την εταιρία ρολογιών Daniel Welington.
Παρουσιάστρια
Τον Ιούνιο του 2016, ήταν υπεύθυνη, μαζί με την Τζίτζι Χαντίντ, για την ανακοίνωση της ζωντανής εκδήλωσης του Σον Μέντες στα βραβεία iHeartRadio Much Music Video 2016 στο Τορόντο του Καναδά.
Τον Μάιο του 2017, άρχισε να είναι παρουσιάστρια στην εκπομπή Drop the Mic με τον ράπερ Μέθοδ Μαν.
Προσωπικές μάρκες
Το 2016, η Μπάλντουιν συνεργάστηκε με την μάρκα The Daily Edited, προωθώντας μια μάρκα τσαντών από τη συλλογή #theHAILEYedited. Την ίδια χρονιά, ανακοινώθηκε η συνεργασία της με τη βρετανική μάρκα υποδημάτων Public Desire, χρησιμοποιώντας το hashtag #PDxHB, και ανακοίνωσε ότι θα λανσάρει τη δική της μάρκα καλλυντικών με την ModelCo.
Τον Ιούνιο του 2022, η Χέιλι λάνσαρε τη δική της επωνυμία καλλυντικών (περιποίησης δέρματος) που ονομάζεται "Rhode Skin", της οποίας είναι η ιδρύτρια και ιδιοκτήτρια. Εμπνευσμένο από το μεσαίο όνομά της, το "Rhode Skin" εξαντλήθηκε σε λίγα λεπτά.
Προσωπική ζωή
Αρχικα, ήθελε να γίνει επαγγελματίας χορεύτρια μπαλέτου, αλλά είχε τραυματισμό στο πόδι και έπρεπε να σταματήσει την εκπαίδευσή της.
Τον Ιούλιο του 2018 αρραβωνιάστηκε με τον Καναδό τραγουδιστή Τζάστιν Μπίμπερ. Είχαν γνωριμία από τον Δεκέμβριο του 2015. Στις 13 Σεπτεμβρίου 2018, απέκτησαν άδεια γάμου σε δικαστήριο της Νέας Υόρκης. Στις 16 Νοεμβρίου 2018, η Μπάλντουιν άλλαξε το όνομά της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σε Χέιλι Μπίμπερ και ζήτησε τα δικαιώματα ώστε να μπορεί να χρησιμοποιήσει το εν λόγω όνομα για εμπορικούς σκοπούς. Στις 23 Νοεμβρίου 2018, επιβεβαιώθηκε ότι το ζευγάρι είχε παντρευτεί. Το ζευγάρι πραγματοποίησε μια δεύτερη δημόσια τελετή στη Νότια Καρολίνα στις 30 Σεπτεμβρίου 2019.​ Μεγάλωσε ως Ευαγγελική και εκκλησιάζεται στην Churchome, την ίδια με τον σύζυγό της.
Τον Μάρτιο του 2022, νοσηλεύτηκε σε ένα ιατρικό κέντρο της Καλιφόρνια λόγω εγκεφαλικής πάθησης που προκλήθηκε από θρόμβο αίματος με συμπτώματα παρόμοια με αυτά ενός εγκεφαλικού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες μοντέλα
Δέκιμος Ιούνιος Σιλανός (ύπατος)
Ο Δέκιμος Ιούνιος Σιλανός, λατιν.: Decimus Junius [Marcus filius, Decimus neptis] Silanus, (107 – μετά το 62 π.Χ.) ήταν ύπατος της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας. Ήταν γιος ενός Μάρκου, μπορεί τού Μάρκου Ιούνιου Σιλανού υπάτου το 109 π.Χ., και εγγονός ενός Δέκιμου. Ήταν ο πατριός του Mάρκου Ιούνιου Βρούτου, έχοντας παντρευτεί τη μητέρα τού Bρούτου, Σερβιλία την Πρεσβύτερη.
Πρώιμη ζωή
Γεννημένος το 107 π.Χ. ως Δέκιμος Ιούνιος [M. f., D. n.] Σιλανός ήταν γιος ενός Μάρκου Ιούνιου Σιλανού. Πιθανώς ο Δέκιμος είχε έναν μεγαλύτερο αδελφό, που ονομαζόταν Μάρκος, αλλά μπορεί να απεβίωσε νέος.
Οικογένεια
Ο Σιλανός νυμφεύτηκε τη Σερβιλία, αφού απεβίωσε ο πρώτος της σύζυγος. Μαζί απέκτησαν τέσσερα παιδιά, έναν γιο, τον Mάρκο Ιούνιο Σιλανό, και τρεις κόρες, την Ιουνία Πρίμα, την Ιουνία Σεκούνδα και την Ιουνία Τέρτια. Η Τέρτια φημολογείτο ότι ήταν κόρη τού Ιουλίου Καίσαρα, ο οποίος ήταν εραστής της Σερβιλίας. (Το μεγαλύτερο παιδί της Σερβιλίας από τον πρώτο της γάμο, ο Mάρκος Ιούνιος Βρούτος, φημολογείτο επίσης ότι ήταν νόθο παιδί τού Ι. Καίσαρα. ) Ο Σιλανός μπορεί επίσης να ήταν ο πατέρας ενός Δέκιμου Ιούνιου Σιλανού.
Πολιτική καριέρα
Ήταν αγορανόμος (aediles) το 70 π.Χ., αλλά έχασε τις εκλογές τού να γίνει ύπατος (το 63). Ήταν επιτυχής το επόμενο έτος, και ως συνέπεια της ιδιότητάς του ως υπάτου, ζητήθηκε για πρώτη φορά η γνώμη του από τον Κικέρωνα στη συζήτηση στη Σύγκλητο σχετικά με την τιμωρία των μελών της συνωμοσίας τού Κατιλίνα. Στην αρχή μίλησε υπέρ της «ύψιστης ποινής» για τους συνωμότες, αλλά όταν ο Ιούλιος Καίσαρας πρότεινε ισόβια κάθειρξη, ο Σιλανός επέμεινε ότι αυτό εννοούσε πραγματικά. Ως εκ τούτου, αφέθηκε στον Κάτωνα τον Νεότερο να τροποποιήσει την απόφαση και να τους εκτελέσει πραγματικά.
Ήταν ύπατος το 62 με τον Λεύκιο Λικίνιο Μουρένα. Πρότειναν τον νόμο τους lex Junia Licinia, ο οποίος προέβλεπε ότι ένας rogatio (προτεινόμενος νόμος) πρέπει να εκδοθεί σε τρία nundinae, ή σε διαστήματα αγοράς, προτού ο κόσμος το ψηφίσει. Επιβεβαίωσε επίσης τον lex Caecilia Didia.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ύπατοι της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας
Αντόνιο Ινόκι
Ο Αντόνιο Ινόκι (γεννημένος ως Κάνζι Ινόκι στις 20 Φεβρουαρίου 1943-1 Οκτωβρίου 2022) ήταν Ιάπωνας επαγγελματίας παλαιστής και υπεύθυνος αγώνων πάλης, ενώ επίσης είχε ασχοληθεί με τις μεικτές πολεμικές τέχνες.
Καριέρα στην πάλη
Αγωνίστηκε κυρίως σε δύο εταιρείες. Την "Japan Wrestling Association" από το 1960 έως το 1971, με μια μικρή διακοπή το 1966-67 που πήγε στο "Tokyo Pro Wrestling". Από το 1972 και έπειτα αγωνίστηκε στην δική του εταιρεία, την New Japan Pro Wrestling (δείτε παρακάτω). Το 1994 σταμάτησε να παλεύει σε υψηλό επίπεδο. Το 2010 εισήχθη στην τιμητική διάκριση του Hall of Fame (WWE).
Μεικτές πολεμικές τέχνες
Εκτός από την επαγγελματική πάλη, ο Ινόκι ασχολήθηκε και με τις μεικτές πολεμικές τέχνες, τις οποίες συνδύαζε με κανόνες επαγγελματικής πάλης, πολλές φορές. Έχει αγωνιστεί εναντίον των σπουδαιότερων του είδους, ενώ έχει αντιμετωπίσει και μποξέρς, τζουντόκα, σούμο, καρατέκα και άλλους αθλητές πολεμικών τεχνών.
Θεόδωρος νεομάρτυρας ο Βυζάντιος
Ο νεομάρτυρας Θεόδωρος ο Βυζάντιος έζησε στα τέλη του 18ου αιώνα.
Βιογραφικά
Ο Θεόδωρος γεννήθηκε το 1774 στο Νεοχώριο της Κωνσταντινούπολης εξ ου και το επώνυμο «Βυζάντιος». Οι γονείς του ονομάζονταν Αναστάσιος και Σμαραγδή και είχε τουλάχιστον άλλα δυο αδέρφια, τον Αντώνιο και τον Γεώργιο. Ο τελευταίος χειροτονήθηκε και έγινε μητροπολίτης Αδριανουπόλης με το όνομα Γρηγόριος.
Ο Θεόδωρος από πολύ νέος μαθήτευσε ζωγράφος στο πλευρό ενός χριστιανού ζωγράφου που εργαζόταν στα ανάκτορα του Σουλτάνου. Εκεί επηρεάστηκε κι έγινε μουσουλμάνος. Τρία χρόνια αργότερα, όταν μια επιδημία πανώλης θέριζε τον πληθυσμό της Πόλης, μεταμελήθηκε και επιχείρησε να φύγει κρυφά από τα ανάκτορα πηδώντας τον ψηλό τοίχο. Αλλά έγινε αντιληπτός και έκτοτε τελούσε υπό την προσοχή των φρουρών.
Όμως, αυτός είχε πάρει την απόφασή του. Με τη βοήθεια ενός φίλου του, που ήταν γουναράς στο επάγγελμα, προμηθεύτηκε ναυτικά ρούχα και προσποιούμενος ότι μεταφέρει σταμνιά βγήκε από την πύλη χωρίς να γίνει αντιληπτός. Πήγε στην παραλία και με πλοιάριο μετέβη στο σπίτι κάποιας θείας του. Εκεί μετά από λίγες ημέρες εξομολογήθηκε σε κάποιον ιερέα και έλαβε ξανά το χρίσμα με το άγιο μύρο.
Κατόπιν μεταμφιεσμένος και κρυφά από τους Τούρκους που τον αναζητούσαν, δραπέτευσε στη Χίο, όπου βρήκε καταφύγιο σε ένα μοναστήρι κοντά στο Βροντάδο. Εκεί γνωρίστηκε με τον πρώην επίσκοπο Κορίνθου Μακάριο και το μοναχό Νεόφυτο, τους αποκαλούμενους «κολλυβάδες».
Έχοντας τύψεις για την αρνησιθρησκία του αποφάσισε να μεταβεί στη Μυτιλήνη και να ομολογήσει στις τουρκικές αρχές ότι ξανάγινε Χριστιανός. Αφού κοινώνησε, ντύθηκε με τούρκικα ρούχα και έχοντας επίγνωση τι τον περιμένει, αποχαιρέτησε με δάκρυα το Νεόφυτο που τον είχε συνοδεύσει ως τη Μυτιλήνη. Παρουσιάστηκε στον κριτή της πόλης και αποκήρυξε τον μουσουλμανισμό πετώντας από πάνω του τα ρούχα και το οθωμανικό σαρίκι. Αμέσως συνελήφθη από τους Τούρκους.
Βασανίστηκε φρικτά, του προσφέρθηκαν δώρα για να αλλάξει γνώμη αλλά εκείνος έμεινε πιστός στην απόφασή του. Τελικά απαγχονίστηκε στις 17 Φεβρουαρίου του 1795.
Ο νεομάρτυρας Θεόδωρος ο Βυζάντιος είναι πολιούχος της Μυτιλήνης και στην πόλη αυτή φυλάσσεται το λείψανό του. Η μνήμη του εορτάζεται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 17 Φεβρουαρίου και η ανακομιδή των λειψάνων του την Κυριακή του Παραλύτου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Θεόδωρος νεομάρτυρας ο Βυζάντιος Νεομάρτυρας Βυζάντιος Κατηγορία:Νεομάρτυρες
Άμμος που τραγουδά
Παραπομπές
Κατηγορία:Άμμος Κατηγορία:Φυσικά φαινόμενα
1350
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1350 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Λαζάρ Ος
Ο Λουί Λαζάρ Ος (Γαλλικά: Louis Lazare Hoche) (24 Ιουνίου 1768 - 19 Σεπτεμβρίου 1797) ήταν Γάλλος στρατηγός κατά τη διάρκεια των πολέμων της Γαλλικής επανάστασης. Το 1793 εξεδίωξε τις αυστροπρωσικές στρατιές από την Αλσατία και αργότερα συμμετείχε στην καταστολή του πολέμου της Βανδέας. Το όνομά του είναι ένα από τα 558 ονόματα αξιωματικών που αναγράφονται κάτω από την Αψίδα του Θριάμβου.
Ο ιστορικός Ρίτσαρντ Χολμς αναφέρει ότι ήταν «εύστροφος, αυστηρός και αδίστακτος ... στρατηγός με πραγματικό ταλέντο του οποίου ο πρόωρος θάνατος ήταν μια απώλεια για τη Γαλλία». Διάσημη δήλωση του στρατηγού Ος: "Facta, non verba" («Πράξεις, όχι λόγια»).
Πρώτα χρόνια
Ο Λαζάρ Ος γεννήθηκε στο Μοντρέιγ, από το 1787 προάστιο των Βερσαλλιών, από φτωχούς γονείς. Ο πατέρας του ήταν ιπποκόμος στους στάβλους του βασιλιά στις Βερσαλλίες και ο Λαζάρ ακολούθησε τα βήματα του πατέρα του και έγινε επίσης ιπποκόμος το 1782. Το 1784, σε ηλικία 16 ετών, στρατολογήθηκε στη γαλλική ανακτορική φρουρά. Στον ελεύθερο χρόνο του εργαζόταν για να κερδίσει επιπλέον αμοιβή από εξωτερικές εργασίες, με σκοπό να παρέχει στον εαυτό του βιβλία και αυτή η αγάπη για τη μελέτη, που συνδυάστηκε με μια ισχυρή αίσθηση καθήκοντος και προσωπικό θάρρος, σύντομα οδήγησε στην άνοδό του.
Στρατιωτική σταδιοδρομία
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|Ο Λαζάρ Ος, πίνακας του Ζαν-Λουί Λανεβίλ Όταν η γαλλική ανακτορική φρουρά διαλύθηκε το 1789, στρατολογήθηκε με τον βαθμό του λοχία στην αμειβόμενη Εθνική φρουρά της πόλης του Παρισιού. Συμμετείχε στην πορεία στις Βερσαλλίες κατά τις ημέρες 5 και 6 Οκτωβρίου 1789.
Όταν ξέσπασε ο πόλεμος της Γαλλίας με την Αυστρία και την Πρωσία (πόλεμος του Πρώτου Συνασπισμού), ο Ος έλαβε μέρος στην υπεράσπιση της Τιονβίλ και διακρίθηκε στις εκστρατείες κατά την εισβολή στις Αυστριακές Κάτω Χώρες τον χειμώνα του 1792–93, στα βόρεια σύνορα της Γαλλίας. Υπηρέτησε ως υπασπιστής του στρατηγού Λε Βενέρ και συμμετείχε στη μάχη του Βαλμί (20 Σεπτεμβρίου 1792) και στη μάχη του Νέερβιντεν (18 Μαρτίου 1793). Όταν ο Σαρλ Ντυμουριέ αυτομόλησε στους Αυστριακούς τον Απρίλιο 1793, ο Ός, μαζί με τον Λε Βενέρ και άλλους, κατηγορήθηκαν για προδοσία. Ωστόσο, αφού συνελήφθη και κρατήθηκε μακριά από το στράτευμα για μερικούς μήνες, συμμετείχε στην υπεράσπιση της Δουνκέρκης, και τον ίδιο χρόνο (1793) προήχθη σε στρατηγό.
Τον Οκτώβριο του 1793 διορίστηκε διοικητής της στρατιάς του Μοζέλα και μέσα σε λίγες εβδομάδες βρισκόταν στο πεδίο μάχης επικεφαλής της στρατιάς του στη Λωρραίνη. Έχασε την πρώτη του μάχη στο Καϊζερσλάουτερν σις 28-30 Νοεμβρίου 1793 εναντίον των Πρώσων αλλά στις 22 Δεκεμβρίου 1793 κέρδισε τη μάχη του Φροσβιλέρ, και οι εκπρόσωποι της Επιτροπή Κοινής Σωτηρίας στη στρατιά του πρόσθεσαν αμέσως τη στρατιά του Ρήνου στη σφαίρα διοίκησής του. Ο όμορφος, ορμητικός Ος αποδείχθηκε λαμπρός στρατηγός. Με τη δεύτερη μάχη του Βίσεμπουργκ στις 26 Δεκεμβρίου 1793 και τη λύση της πολιορκίας του Λαντό στις 29 Δεκεμβρίου, οι στρατιές του ελευθέρωσαν την Αλσατία αναγκάζοντας τα αυστροπρωσικά στρατεύματα να υποχωρήσουν πίσω από τον Ρήνο.
Σύλληψη
Πριν ξεκινήσει την επόμενη εκστρατεία του, παντρεύτηκε την Άννα Αδελαΐδα Ντεσό στην Τιονβίλ (11 Μαρτίου 1794). Αλλά δέκα μέρες αργότερα συνελήφθη ξαφνικά, καθώς κατηγορήθηκε, για συμμετοχή στη λέσχη των Κορδελιέρων που εκείνη την εποχή βρίσκονταν υπό διωγμό ως οπαδοί του Δαντών, στην Επιτροπή Κοινής Σωτηρίας για προδοσία από τον συνάδελφο και αντίπαλό του, στρατηγό Σαρλ Πισεγκρύ, τον εκτοπισμένο διοικητή του στρατού του Ρήνου. Ο Ος συνελήφθη τον Μάρτιο του 1794, διέφυγε την εκτέλεση αλλά φυλακίστηκε στο Παρίσι μέχρι την πτώση του Ροβεσπιέρου και την κατάρρευση του καθεστώτος των Ιακωβίνων στα τέλη Ιουλίου, αποφυλακίστηκε στις 4 Αυγούστου.
Πόλεμος της Βανδέας
μικρογραφία|Άγαλμα του Λαζάρ Ος σε ανάμνηση της νίκης του στο Κεμπερόν, έργο του [[Ζυλ Νταλού, 1902]] Το Νοέμβριο του 1794, ο Ος τοποθετήθηκε διοικητής της στρατιάς της Βρέστης και ξεκίνησε να υποτάξει τους Ρωμαιοκαθολικούς και αγρότες που υπό την ηγεσία μοναρχικών ήταν σε συνεχή εξέγερση κατά τον πόλεμο της Βανδέας από το 1793. Υιοθετώντας μια συμβιβαστική πολιτική, έβαλε τέλος στις μάχες τον Φεβρουάριο 1795, αλλά τον Ιούνιο τα βρετανικά πλοία μετέφεραν Γάλλους εμιγκρέ (αυτοεξόριστους ευγενείς) στον κόλπο του Κιμπερόν στη Βρετάνη. Ο Ος απέκρουσε γρήγορα τους εισβολείς και μέχρι τον Ιούλιο του 1796 είχε ολοκληρώσει την ειρήνευση των εξεγερμένων της Βανδέας.
Περαιτέρω δράση
Οι στρατιωτικοί θρίαμβοι του Λαζάρ Ος και η έκταση της περιοχής υπό την ηγεσία του τον έκαναν έναν από τους πιο ισχυρούς άνδρες στη Γαλλία. Ανέλαβε τη διοίκηση της στρατιάς του Ρήνου τον Ιανουάριο του 1797 και νίκησε τους Αυστριακούς στο Νόηβιντ (σήμερα ανήκει στη Γερμανία) στις 18 Απριλίου, τερματίζοντας έτσι τον πόλεμο με την Αυστρία με τη συνθήκη του Λεόμπεν.
Στις αρχές Σεπτεμβρίου ένα τμήμα του στρατού του Ος βοήθησε τις δυνάμεις του Ναπολέοντα Βοναπάρτη να εκδιώξουν τους βασιλικούς από την κυβέρνηση του Διευθυντηρίου στο Παρίσι.
Θάνατος
Λίγο αργότερα, στις 19 Σεπτεμβρίου 1797, ο Λαζάρ Ος πέθανε σε ηλικία 39 ετών, ίσως από φυματίωση, στο στρατηγείο του στο Βέτσλαρ. Υπήρξαν φήμες ότι είχε δηλητηριαστεί, αλλά οι υποψίες φαίνεται ότι ήταν αβάσιμες. Αρχικά θάφτηκε δίπλα στον φίλο του Φρανσουά Μαρσώ στο φρούριο στο Κόμπλεντς του Ρήνου. Το 1919, ο γαλλικός στρατός του Ρήνου μετέφερε τα οστά του στο κατασκευασμένο από το 1797 Μνημείο του Στρατηγού Ος στο Βάισεντουρμ κοντά στο Νόηβιντ, όπου είχε ξεκινήσει την τελευταία του εκστρατεία κατά των Αυστριακών.
Σε πολλές πόλεις της Γαλλίας ανεγέρθηκαν αγάλματα και ονομάστηκαν πλατείες και δρόμοι με το όνομά του, όπως η διάσημη Λεωφόρος Ος (Αβενύ Ος) στο 8o διαμέρισμα του Παρισιού. Το όνομά του είναι χαραγμένο στην Αψίδα του Θριάμβου στο Παρίσι (Βόρειος πυλώνας, Στήλη 3).
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλική Επανάσταση Κατηγορία:Γάλλοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Ονόματα χαραγμένα στην Αψίδα του Θριάμβου
Επαρχία της Καλτανισσέττα
Η Επαρχία της Καλτανισέττα (ιταλ. Provincia Regionale di Caltanissetta) είναι Ιταλική επαρχία στην Περιφέρεια Σικελία στη νότια Ιταλία. Η έκτασή της είναι 2.124 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 272.918 κατοίκους (Απογραφή 2006). Έδρα της επαρχίας είναι η Καλτανισσέττα ("Caltanissetta"). Συνορεύει δυτικά με την Επαρχία του Ακράγαντα, βόρεια με την Επαρχία του Παλέρμο και την Επαρχία της Έννα, ανατολικά με την Επαρχία της Κατάνης και την Επαρχία της Ραγκούζα, ενώ νότια βρέχεται από τη Μεσόγειο θάλασσα.
Τα σύμβολα της επαρχίας είναι ένα κόκκινο δαχτυλίδι στην κορυφή με δύο πράσινα φύλλα με μίσχο, ένα φύλλο δάφνης στα δεξιά και ένα στέμμα στη μέση. Ο κύριος ποταμός της επαρχίας είναι ο Σάλσο με μήκος 122 χιλιόμετρα: ξεκινά από την Επαρχία του Παλέρμο και χύνεται στη Μεσόγειο, στον κόλπο της Τζέλα.
Κύριοι δήμοι
Η Επαρχία της Καλτανισσέττα έχει 22 δήμους, οι σημαντικότεροι από τις οποίους είναι οι εξής ː
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καλτανισσεττα
Κυβέρνηση Ντέιβιντ Κάμερον 2015
Κατόπιν των Βρετανικών βουλευτικών εκλογών του 2015, το Συντηρητικό Κόμμα του Ντέιβιντ Κάμερον αναδείχθηκε αυτοδύναμο και σχημάτισε μια μονοκομματική κυβέρνηση που διαδέχθηκε την πενταετή κυβερνητική συνεργασία τους με τους Φιλελεύθερους Δημοκράτες. Η κυβέρνηση αυτή έληξε τον Ιούλιο του 2016, όταν η Τερέζα Μέι διαδέχθηκε τον Κάμερον κατόπιν της παραίτησής του στον απόηχο του δημοψηφίσματος σχετικά με την συμμετοχή στην ΕΕ.
Στις 9 Μαΐου 2015 η κυβέρνηση οριστικοποιήθηκε ως εξής: * Αλλαγές: 19 Μαρτίου 2016: Ο Στήφεν Κραμπ αντικατέστησε τον Σμιθ ως υπουργός Εργασίας. Ο Άλαν Καιρνς αντικατέστησε τον Κραμπ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου
Στίχος
Στίχοι (ενικός: στίχος) ονομάζονται τα λόγια που βρίσκονται σε ένα τραγούδι και συνήθως αποτελούν το ρεφρέν και το κουπλέ του, όπως επίσης και οι λέξεις που βρίσκονται σε ένα ποίημα, οι οποίες αποτελούν το μέτρο και τη ρυθμική ενότητα. Ο συγγραφέας που γράφει τους στίχους, ονομάζεται στιχουργός και αφορά το τραγούδι. Ο στίχος επίσης βρίσκεται και στην όπερα, αλλά σε αυτήν ονομάζεται λιμπρέτο και οι συγγραφείς αυτών, λιμπρετίστες. Οι στίχοι, σε κάθε περίπτωση, μπορεί να είναι άμεσοι ή και έμμεσοι. Σε κάποιες άλλες περιπτώσεις οι στίχοι μπορεί να είναι παράλογοι, ή και ακατανόητοι, σε αυτές τις περιπτώσεις, μπορεί να δίνεται έμφαση στην έκφραση του μουσικού είδους, στην άρθρωση, στο μέτρο ή και στη συμμετρία. Οι στίχοι είναι μια σειρά από λέξεις που συνήθως συνδυάζονται για να δημιουργήσουν ρυθμικό και μελωδικό περιεχόμενο.
Οι διαφορές ποιημάτων και τραγουδιών μπορεί να γίνουν λιγότερο σημαντικές όταν ο στίχος μελοποιείται, σε σημείο που οποιαδήποτε διάκριση να γίνεται δύσκολα. Ωστόσο, ο στίχος μπορεί να προηγείται της μελωδίας, ή η μελωδία μπορεί να χαθεί με την πάροδο του χρόνου, αλλά οι λέξεις να επιβιώνουν, σε συνδυασμό με διάφορες διαφορετικές μελωδίες (αυτό είναι ιδιαίτερα συνηθισμένο στους ύμνους και τις μπαλάντες).
Τα λόγια ενός τραγουδιού αποτελούνται από μεμονωμένες γραμμές που μπορούν να ομοιοκαταληκτούν ως στίχοι και συνήθως σχηματίζουν στροφές ή ρεφρέν ή μεταβάσεις. Συχνά ένα ποίημα ή ένα απόσπασμα χρησιμοποιείται επίσης ως στίχος τραγουδιού. Από την άλλη πλευρά, τα τραγούδια μπορούν να γίνουν ποιήματα χάνοντας τη μελωδία.
Οι στίχοι παλαιών / αρχαίων τραγουδιών επιτρέπουν συχνά την εξαγωγή συμπερασμάτων για την αλλαγή της γλώσσας, αλλά και για το κοινωνικό περιβάλλον την εποχή που γράφτηκαν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η αναγνώριση από τους γλωσσολόγους του αν μια συλλαβή προφερόταν ως μακρά ή βραχεία.
Περαιτέρω μελέτη
Κατηγορία:Ποίηση Κατηγορία:Στίχοι
Θεόδωρος νεομάρτυρας εκ Σαμοθράκης
Ο νεομάρτυρας Θεόδωρος έζησε στα χρόνια της Επανάστασης του 1821. Όταν ξέσπασε η επανάσταση ήταν σε πολύ νεαρή ηλικία. Αιχμαλωτίστηκε από τους Τούρκους μαζί με τέσσερις συνομηλίκους του, που ονομάζονταν: Γεώργιος, Ιωάννης, Λάμπρος και Μιχαήλ.
Πηγές
Κατηγορία:Άγιοι Θεόδωροι και Θεοδώρες Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Νεομάρτυρες
Αλφρέδος του Λίχτενσταϊν
Ο Αλφρέδος, γερμ. Alfred (11 Ιουνίου 1842 - 8 Οκτωβρίου 1907) από τον Οίκο του Λίχτενσταϊν ήταν εγγονός του Ιωάννη Α΄ και πάππος του Φραγκίσκου Ιωσήφ Β΄ πριγκίπων του Λίχτενσταϊν.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φραγκίσκου ντε Πάουλα και της Ιωσηφίνας-Ιουλίας-Ευδοξίας, κόρης του Άλφρεντ-Βόιτσεκ Ποτόκι, ευγενούς από την Πολωνία.
Εξαδέλφια του ήταν ο Ιωάννης Β΄, ο Φραγκίσκος Α΄ και η Ενριέττα-Μαρία-Νορμπέρτα, την οποία νυμφεύτηκε.
Χρίστηκε ιππότης του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος στην Αυστρία το 1903.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Λίχτενσταϊν
Κουόκα
thumb|right|Εξάπλωση των κουόκα To κουόκα (Setonix brachyurus), το μοναδικό μέλος του γένους Setonix, είναι ένα μικρό μακρόποδο περίπου στο μέγεθος μιας εξημερωμένης γάτας. Όπως και τα άλλα μαρσιποφόρα στην οικογένεια των μακρόποδων (όπως τα καγκουρό και τα γουάλαμπι), το κουόκα είναι φυτοφάγο και κυρίως νυκτόβιο.
Τα κουόκα απαντόνται σε μερικά μικρά νησιά στα ανοικτά των ακτών της Δυτικής Αυστραλίας, ιδιαίτερα στη νήσο Ρότνεστ, λίγο έξω από το Περθ, καθώς και στη νήσο Μπολντ κοντά στο Άλμπανι και σε μεμονωμένους διάσπαρτους πληθυσμούς στο δάσος και στην παράκτια περιοχή μεταξύ του Περθ και του Άλμπανι. Μια μικρή αποικία υπάρχει στο ανατολικό όριο της περιοχής τους σε μια προστατευόμενη περιοχή, στο φυσικό καταφύγιο Two Peoples Bay, όπου συνυπάρχουν με ένα άκρως απειλούμενο είδος πότορου.
Περιγραφή
Το κουόκα ζυγίζει 2,5 έως 5 κιλά και έχει μήκος από 40 έως 54 εκατοστά με μια ουρά 25 έως 30 εκατοστών, η οποία είναι αρκετά μικρή για ένα μακρόποδο. Έχει στιβαρό σώμα, καλά ανεπτυγμένα πίσω πόδια, στρογγυλεμένα αυτιά και ένα μικρό, ευρύ κεφάλι. Το μυοσκελετικό του σύστημα προσαρμόστηκε αρχικά για χερσαία δίποδα άλματα, αλλά κατά την εξέλιξή του το σύστημά του προσαρμόστηκε στη μετακίνηση στα δέντρα. Αν και μοιάζει μάλλον σαν ένα πολύ μικρό καγκουρό, μπορεί να αναρριχηθεί σε μικρά δέντρα και θάμνους με ύψος μέχρι 1,5 μέτρο. Η παχιά γούνα του έχει ένα φαιόχρωμο καφέ χρώμα, που ξεθωριάζει στο κάτω μέρος. Το κουόκα είναι γνωστό ότι ζει, κατά μέσο όρο, δέκα χρόνια.
Τα κουόκα έχουν ένα ιδιαίτερο σύστημα ζευγαρώματος. Μετά από ένα μήνα κύησης, τα θηλυκά γεννούν ένα μόνο μικρό. Τα θηλυκά μπορούν να γεννήσουν δύο φορές το χρόνο και να παράγουν περίπου δεκαέξι μικρά κατά τη διάρκεια της ζωής τους. Το μικρό ζει στο μάρσιπο της μητέρας του για έξι μήνες. Μόλις εγκαταλείψει το μάρσιπο, το μικρό βασίζεται στη μητέρα του για γάλα για δύο ακόμη μήνες και απογαλακτίζεται πλήρως περίπου οκτώ μήνες μετά τη γέννηση. Τα θηλυκά ωριμάζουν σεξουαλικά μετά από περίπου 18 μήνες.
Ανακάλυψη από τους Ευρωπαίους
thumb|left|Οικόγενεια κουόκα thumb|upright|Κουόκα το οποίο χρησιμοποιεί τα πόδια του για να τραφεί Ο ολλανδός ναυτικός Samuel Volckertzoon έγραψε ότι παρατήρησε «μια άγρια γάτα» στο νησί Ρότνεστ το 1658. Το 1696, ο Willem de Vlamingh πέρασε τα κουόκα για γιγαντιαίους αρουραίους και ονόμασε το νησί "Rotte nest", το οποίο προέρχεται από την ολλανδική λέξη Rattennest, δηλαδή φωλιά αρουραίων.
Η λέξη κουόκα προέρχεται από μια λέξη Nyungar, η οποία ήταν πιθανώς το gwaga.
Οικολογία
Στην άγρια φύση, η εξάπλωσή τους περιορίζεται σε ένα πολύ μικρό μέρος στη νοτιοδυτική Δυτική Αυστραλία, με έναν αριθμό μικρών διασκορπισμένων πληθυσμών. Υπάρχει ένας μεγάλος πληθυσμός στο νησί Ρότνεστ και ένας μικρότερος πληθυσμός στη νήσο Μπολντ κοντά στο Άλμπανι. Τα νησιά είναι απαλλαγμένα από ορισμένους θηρευτές όπως οι αλεπούδες και οι γάτες. Στο Ρότνεστ, τα κουόκα είναι συνηθισμένα και καταλαμβάνουν μια ποικιλία οικοτόπων που κυμαίνονται από ημι-άγονους θάμνους μέχρι καλλιεργημένους κήπους. Ακανθώδη φυτά, τα οποία είναι αφιλόξενα στους ανθρώπους και άλλα σχετικά μεγάλα ζώα για να περπατήσουν, παρέχουν το αγαπημένο τους καταφύγιο κατά τη διάρκεια της ημέρας για ύπνο. Επιπλέον, είναι γνωστά για την ικανότητά τους να σκαρφαλώνουν σε δέντρα.
Διατροφή
Όπως και τα περισσότερα μακρόποδα, τα κουόκα τρώνε πολλά είδη βλάστησης, συμπεριλαμβανομένων χορταριών και φύλλων. Μια μελέτη διαπίστωσε ότι η Guichenotia ledifolia, ένα μικρό είδος θάμνων της οικογένειας Malvaceae, είναι μία από τις αγαπημένες τροφές των κουόκα. Οι επισκέπτες του νησιού Ρότνεστ καλούνται να μην ταΐζουν τα κουόκα, εν μέρει επειδή η κατανάλωση «ανθρώπινης τροφής» μπορεί να προκαλέσει αφυδάτωση και υποσιτισμό, και τα δύο είναι επιζήμια για την υγεία του κουόκα. Παρά τη σχετική έλλειψη γλυκού νερού στο νησί Ρότνεστ, τα κουόκα έχουν υψηλές απαιτήσεις νερού, τις οποίες ικανοποιούν κυρίως μέσω της βλάστησης. Στις ηπειρωτικές περιοχές, τα κουόκα ζουν μόνο στις περιοχές που έχουν ετήσια βροχόπτωση 600 χιλιοστά ή περισσότερο.
Πληθυσμός
Κατά την εποχή της αποικιοκρατίας, τα κουόκα ήταν ευρέως διαδεδομένα και άφθονα, καθώς η εξάπλωσή τους περιλάμβανε μια έκταση περίπου 41.200 τ.χλμ. (Νοτιοδυτική Δυτική Αυστραλία), συμπεριλαμβανομένων των δύο παράκτιων νησιών, του Μπολντ και του Ρότνεστ. Μετά από εκτεταμένες μειώσεις του πληθυσμού στον εικοστό αιώνα, το 1992 η κατανομή των κουόκα στην ηπειρωτική χώρα μειώθηκε κατά περισσότερο από 50% σε μια έκταση περίπου 17.800 τ.χλμ.
Παρόλο που υπάρχουν πολλά κουόκα στα μικρά παράκτια νησιά, τα κουόκα χαρακτηρίζονται ως ευάλωτο είδος. Στην ηπειρωτική χώρα, όπου απειλούνται από τα εισαγόμενα είδη αρπακτικών όπως οι αλεπούδες, οι γάτες και τα σκυλιά, απαιτείται πυκνή κάλυψη εδάφους για καταφύγιο. Η αποψίλωση των δασών, η γεωργική ανάπτυξη και η επέκταση των κατοικιών έχουν μειώσει αυτόν τον οικότοπο, συμβάλλοντας έτσι στη μείωση των ειδών, όπως και η εκκαθάριση και η καύση των υπολοίπων ορεινών όγκων. Επιπλέον, τα κουόκα συνήθως γεννούν ένα μικρό και ανατρέφουν επιτυχώς μόνο ένα το χρόνο. Παρόλο που τα ζώα αυτά ζευγαρώνουν συνεχώς, συνήθως μια μέρα μετά τη γέννησή του μικρού τους, το ότι γεννούν μόνο ένα μικρό τη φορά σε συνδυασμό με την περιορισμένη περιοχή που ζουν και τους απειλητικούς θηρευτές συμβάλλει στη σπανιότητα αυτών των μαρσιποφόρων στην ηπειρωτική χώρα.
Ο πληθυσμός των κουόκα στο νησί Ρότνεστ είναι 8.000-12.000 (εκτίμηση 2007). Τα φίδια είναι ο μοναδικός θηρευτής του νησιού. Ο πληθυσμός στο μικρότερο νησί Μπολντ, όπου τα κουόκα δεν έχουν θηρευτές, είναι 600-1.000. Υπάρχουν περίπου 4.000 κουόκα στην ηπειρωτική χώρα, με σχεδόν όλους τους ηπειρωτικούς πληθυσμούς σε ομάδες κάτω των 50, αν και υπάρχει μια μειούμενη ομάδα άνω των 700 στο νότιο δάσος μεταξύ Nannup και Denmark.
Το 2015 μια εκτεταμένη πυρκαγιά κοντά στο Northcliffe σχεδόν εξάλειψε έναν από τους τοπικούς πληθυσμούς της ηπειρωτικής χώρας, με το 90% περίπου των 500 κουόκα να πεθαίνουν.
Στο τέλος του καλοκαιριού και το φθινόπωρο, παρατηρείται εποχιακή υποχώρηση των κουόκα στο νησί Ρότνεστ, όπου η απώλεια βλάστησης και η μείωση των διαθέσιμων επιφανειακών υδάτων μπορεί να οδηγήσει σε πείνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μακροποδίδες Κατηγορία:Πανίδα της Αυστραλίας
Αλεσάντρο Ρουσπόλι, 9ος πρίγκιπας του Σερβετέρι
Ο πρίγκιπας Αλεσάντρο "Ντάντο" Ρουσπόλι (9 Δεκεμβρίου 1924 - 11 Ιανουαρίου 2005) ήταν Ιταλός ευγενής και playboy που υποστηρίζεται πως ενέπνευσε τον Φελίνι να γυρίσει την ταινία "La Dolce Vita".
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 9 Δεκεμβρίου 1924 στο παλάτι της οικογένειάς του στη Ρώμη και ήταν γιος του πρίγκιπα Φρανσεσκο Ρουσπόλι, ποιητή, και της Κλαούντι Ματαρατζο, μέλους πλούσιας οικογένειας βιομηχάνων της Βραζιλίας. Η οικογενειακή του περιουσία ήταν τεράστια και περιελάμβανε μεταξύ άλλων ένα κάστρο του 9ου αιώνα, αναγκάστηκε όμως να πουλήσει μεγάλο μέρος αυτής στις αρχές του 1990. Ο Ντάντο έγινε γνωστός στις δεκαετίες του 1950 και 1960 για την άστατη και κοσμοπολίτικη ζωή του. Μεταξύ των φίλων του συγκαταλέγονταν οι Ρόμαν Πολάνσκι, Τρούμαν Καπότε, Σαλβαδόρ Νταλί, Μπριζίτ Μπαρντό κ.α.
Από την δεκαετία του 1990 ξεκίνησε να παίζει σε κινηματογραφικές ταινίες.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτη φορά τον Δεκέμβριο του 1947, στη Ρώμη, με την ευγενή Francesca dei Baroni Blanc, με την οποία χώρισαν χωρίς να αποκτήσουν παιδιά. Τον Μάϊο του 1964 παντρεύτηκε για δεύτερη φορά με την Nancy de Girard de Charbonnières αποκτώντας έναν γιο, τον Φρανσεσκο Ρουσπόλι, 10ο πρίγκιπα του Σερβετέρι. Από την σχέση του με την ηθοποιό Debra Berger απέκτησε δύο γιους μεταξύ των οποίων τον σκηνοθέτη και φωτογράφο Τάο Ρουσπόλι, πρώην σύζυγο της ηθοποιού Ολίβιας Γουάιλντ. Το 1993 παντρεύτηκε για τρίτη και τελευταία φορά με την Teresha Patricia Genest αποκτώντας έναν γιο και μία κόρη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί ευγενείς
Άγιος Θεόδωρος ο Ρώσος
Ο Άγιος Θεόδωρος ο Ρώσος έζησε τον 11ο αιώνα και είναι άγιος της ρωσικής εκκλησίας.
Ήταν μοναχός στη μονή Κατακομβών του Κιέβου. Εκεί ανακάλυψε παλιούς θησαυρούς των Βαράγγων. Όταν ο ηγεμόνας του Κιέβου Μοτισλάβος του ζήτησε να φανερώσει αυτούς τους θησαυρούς, εκείνος αρνήθηκε. Τότε τον βασάνισε και τελικά τον φόνευσε το 1098. Ετάφη στην κατακόμβη του Αντωνίου.
Η μνήμη του εορτάζεται στις 11 Αυγούστου.
Πηγές
Θεόδωρος ο Ρώσος Ρώσος
Αϊνσταΐνιο
thumb|left|Το αϊνσταΐνιο πρωτοπαρατηρήθηκε κατά την πυρηνική δοκιμή Ivy Mike thumb|left|Ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του [[Άλμπερτ Αϊνστάιν (Albert Einstein).]]
Το χημικό στοιχείο αϊνσταΐνιο είναι ένα μέταλλο με ατομικό αριθμό 99 και ατομικό βάρος (254). Το σύμβολό του είναι Es. Είναι το έβδομο υπερουράνιο στοιχείο και η ενδέκατη από τις ακτινίδες.
Το αϊνσταΐνιο ανακαλύφθηκε στα υπολείμματα κατά τη δοκιμή της πρώτης πυρηνικής βόμβας υδρογόνου το 1952, και ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του Άλμπερτ Αϊνστάιν (Albert Einstein). Το πιο συνηθισμένο του ισότοπο είναι το 253Es και παράγεται σε λίγους ειδικούς πυρηνικούς αντιδραστήρες υψηλής ισχύος με συνολική παραγωγή 1 χιλιοστογραμμαρίου το χρόνο. Μετά τη σύνθεσή του στον αντιδραστήρα ακολουθείται μια πολύπλοκη διεργασία διαχωρισμού του από άλλες ακτινίδες και προϊόντα διάσπασής τους. Άλλα, βαρύτερα ισότοπά του συνθέτονται σε διάφορα εργαστήρια, αλλά σε πολύ μικρότερες ποσότητες, βομβαρδίζοντας βαριές ακτινίδες με ελαφρά ιόντα. Λόγω των μικρών ποσοτήτων του στοιχείου που συνθέτονται και της μικρής του ημιζωής, δεν υπάρχουν ακόμη άλλες πρακτικές εφαρμογές, εκτός από τη βασική επιστημονική έρευνα. Πιο συγκεκριμένα, το αϊνσταΐνιο χρησιμοποιήθηκε το 1955 για τη σύνθεση, για πρώτη φορά, 17 ατόμων μεντελεβίου.
Το αϊνσταΐνιο είναι ένα μαλακό αργυρόλευκο παραμαγνητικό μέταλλο. Η χημική συμπεριφορά του είναι η τυπική για τις ύστερες ακτινίδες, με σταθερότερο βαθμό οξείδωσης +3, αν και είναι διαθέσιμη και η οξειδωτική βαθμίδα +2, ειδικότερα σε στερεά σώματα. Η υψηλή ραδιενέργεια του αϊνσταϊνίου παράγει μια ορατή ανταύγεια και πολύ γρήγορα καταστρέφεται το κρυσταλλικό μεταλλικό πλέγμα του, με την εκλυόμενη θερμότητα που είναι περίπου 1 κιλοβάτ ανά γραμμάριο. Μια άλλη δυσκολία στη μελέτη του είναι η μετατροπή του σε μπερκέλιο και μετά σε καλιφόρνιο με ένα ρυθμό περίπου 3% την ημέρα. Όπως σε όλα τα συνθετικά υπερουράνια στοιχεία, τα ισότοπα του αϊνσταϊνίου είναι εξαιρετικά ραδιενεργά και θεωρούνται εξαιρετικά επικίνδυνα για την υγεία σε περίπτωση έκθεση σε αυτά.
Ιστορία
Το αϊνσταΐνιο πρωτοανακαλύφθηκε το Δεκέμβριο του 1952 από τον Άλμπερτ Γκιόρσο (Albert Ghiorso) και τους συνεργάτες του από το Πανεπιστήμιο Μπέρκλεϋ της Καλιφόρνιας (University of California, Berkeley) σε συνεργασία με το Εθνικό Εργαστήριο Αργκόνν ([Argonne National Laboratory) και το Εθνικό Εργαστήριο Λος Άλαμος (Los Alamos National Laboratory) στα υπολείμματα της πρώτης πυρηνικής δοκιμής πυρηνικής βόμβας υδρογόνου. Η δοκιμή έγινε την 1η Νοεμβρίου του 1952 στην Ατόλλη Ένεγουετακ (Enewetak Atoll), στον Ειρηνικό Ωκεανό και ήταν η πρώτη επιτυχημένη δοκιμή υδρογονοβόμβας. Η ακόλουθη ανάλυση των υπολειμμάτων από την έκρηξη ενός νέου ισοτόπου του πλουτώνιου, 244Pu, που μπορούσε να έχει παραχθεί μόνο με απορρόφηση έξι (6) νετρονίων από το 238U ακολουθούμενων από δύο (2) ραδιενεργές διασπάσεις β:
Ο Ghiorso και οι συνεργάτες του ανέλυσαν φύλλα διηθητικού χαρτιού που είχαν ριχθεί μέσα στο σύννεφο της έκρηξης από αεροπλάνα (ήταν η ίδια τεχνική που είχε εφαρμοστεί για την ανακάλυψη του 244Pu). Μεγαλύτερες ποσότητες ραδιενεργού υλικού απομονώθηκαν αργότερα από τα υπολείμματα κοραλλιού της ατόλης που μεταφέρθηκαν στις ΗΠΑ. Ο διαχωρισμός των υποτιθέμενων νέων στοιχείων έγινε με την παρουσία ελαφρώς όξινου (ρυθμιστικού διαλύματος) κιτρικού αμμωνίου (pH ≈ 3,5), χρησιμοποιώντας ανταλλαγή ιόντων σε αυξημένες θερμοκρασίες. Με την παραπάνω διαδικασία ανακαλύφθηκαν τελικά λιγότερα από 200 άτομα αϊνσταϊνίου. Παρόλα αυτά, το 253Es μπορούσε να ανιχνευθεί μέσω της χαρακτηριστικής υψηλής ενέργειας ραδιενεργού διάσπασης α των 6,6 MeV. Είχε παραχθεί μετά από απορρόφηση δεκαπέντε (15) νετρονίων από 238U, ακολουθούμενη από επτά (7) β-διασπάσεις, και είχε ημιζωή 20,5 ημερών. Τέτοια πολλαπλή απορρόφηση νετρονίων ήταν πιθανή από υψηλής πυκνότητας ροής νετρονίων κατά τη διάρκεια της έκρηξης, έτσι ώστε τα νεογέννητα βαριά ισότοπα να έχουν περίσσεια διαθέσιμων νετρονίων για να απορροφήσουν πριν διασπαστούν σε ελαφρύτερα στοιχεία. Η απορρόφηση νετρονίων αύξησε τον μαζικό αριθμό χωρίς να αυξήσει και τον ατομικό αριθμό του νουκλίδιου και οι επακόλουθες β-διασπάσεις είχαν ως αποτέλεσμα τη σταδιακή αύξηση του τελευταίου :
Ωστόσο, κάποια από τα άτομα του 238U, θα μπορούσαν να απορροφήσουν άλλα δύο (2) νετρόνια (δηλαδή συνολικά 17), οδηγώντας στο 255Es, και μετά στο φέρμιο (255Fm). Η ανακάλυψη των νέων στοιχείων και των συνδεδεμένων μ' αυτά νέων δεδομένων σχετικά με την πολλαπλή απορρόφηση νετρονίων κρατήθηκε ως κρυφή καινοτομία υπό τις διαταγές των ενόπλων δυνάμεων των ΗΠΑ μέχρι το 1955, εξαιτίας των εντάσεων του Ψυχρού Πολέμου και του ανταγωνισμού με τη Σοβιετική Ένωση στις πυρηνικές τεχνολογίες.
Εντωμεταξύ, τα ισότοπα του αϊνσταϊνίου και του φερμίου παράγονταν στα εργαστήρια Berkeley και Argonne, με πυρηνική σύντηξη 14N και 238U, και αργότερα με έντονη ακτινοβολία νετρονίων σε πλουτώνιο ή καλιφόρνιο:
Αυτά τα αποτελέσματα δημοσιεύθηκαν σε αρκετά άρθρα το 1954 με την επισήμανση ότι δεν ήταν οι πρώτες μελέτες που έγιναν γι' αυτά τα χημικά στοιχεία. Η ομάδα του εργαστηρίου Berkeley ανέφερε επίσης κάποια συμπεράσματα πάνω στις χημικές ιδιότητες του αϊνσταϊνίου και του φερμίου. Τα συμπεράσματα της πυρηνικής δοκιμής Ivy Mike αποχαρακτηρίστηκαν (ως απόρρητα) και δημοσιεύθηκαν το 1955.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέταλλα Κατηγορία:Ακτινίδες Κατηγορία:Άλμπερτ Αϊνστάιν
Φραγκίσκος Γ΄ Κρίσπος
Ο Φραγκίσκος Γ΄ Κρίσπος (Ιταλικά : Francesco III Crispo, 1469 - 1511) μέλος του Οίκου των Κρίσπι και Δούκας του Αρχιπελάγους (1500 - 1511) ήταν νόθος γιος και διάδοχος του Ιωάννη Γ΄ Κρίσπου. Διαδέχτηκε τον πατέρα του μετά από ένα διάστημα μεσοβασιλείας έξι ετών (1494 - 1500) στο οποίο κυβέρνησε η Δημοκρατία της Βενετίας. Τον διαδέχτηκε ο γιος του Ιωάννης Δ΄ Κρίσπος ο οποίος κυβέρνησε επίσης μια εξαετία μεσοβασιλεία (1511 - 1517) υπό την κηδεμονία της Δημοκρατίας της Βενετίας μέχρι τη δική του ενηλικίωση (1517). Ο Φραγκίσκος Γ΄ ήταν γνωστός για τη σχιζοφρένεια του που του έδωσε το προσωνύμιο "ο τρελός δούκας". Βασανιζόταν από την παράνοιά του, που τον έκανε φονέα της γυναίκας του, ενώ αποπειράθηκε να σκοτώσει και τον γιο του.
Καταγωγή και πρώτα χρόνια
Ήταν νόθος γιος του Ιωάννη Γ΄ Κρίσπου και η μητέρα του ήταν από την οικογένεια Μοροζίνι. Όταν ο πατέρας του απεβίωσε το 1494, ο Φραγκίσκος ήταν ανήλικος και ως νόθος δεν εδικαιούτο τη διαδοχή. Η Βενετία βρήκε αφορμή να κάνει υποτελές το δουκάτο: οι κάτοικοι, που μάλλον παροτρύνθηκαν από το ναύαρχο της Βενετίας που βρισκόταν με στόλο 6 γαλερών στη Νάξο, έστειλαν αντιπροσώπους τους στη Γαληνότατη που αποδέχθηκε το αίτημα τους για προστασία και έστειλε προσωρινό διοικητή τον Πιέτρο Κονταρίνι. Όταν ενηλικιώθηκε ο Φραγκίσκος το 1500 η Βενετία του παραχώρησε το δουκάτο.
Β΄ Βενετοτουρκικός πόλεμος
Ένα χρόνο πριν είχε ξεσπάσει ο Β΄ Βενετοτουρκικός πόλεμος, που εξέθεσε τη Νάξο σε επιθέσεις: η κάτω πόλη της Νάξου λεηλατήθηκε και πολλοί Ναξιώτες αιχμαλωτίσθηκαν. Οι κάτοικοι είχαν υποφέρει τόσο από την ωμή συμπεριφορά, ώστε όταν ένας διάσημος Τούρκος πειρατής εξώκειλε στη Μήλο, οι κάτοικοι εκδικήθηκαν με το να τον σκοτώσουν ψήνοντας τον για δυο ώρες. Η ειρήνη του 1503 περιέλαβε το δουκάτο, ως συνήθως, μαζί με τις κτήσεις της Βενετίας. Οι Αυθέντες των νησιών ήταν τυραννικοί όσο οι Τούρκοι· ο Φραγκίσκος Σομμαρίπα της Άνδρου αντιδικούσε με τον Σομμαρίπα της Πάρου και οι κάτοικοι διαμαρτυρήθηκαν στη Βενετία για τα δεινά τους και πως θέλει να καλέσει σύμμαχό του τους Τούρκους. Η Γαληνότατη τον ανακάλεσε και κυβέρνησε την Άνδρο με διοικητή (1507-14).
Ο παρανοϊκός δούκας γίνεται συζυγοκτόνος
Οι πηγές τον περιγράφουν τόσο σκληρό και βίαιο απέναντι στους στρατιώτες του που ήταν έτοιμοι να υπηρετήσουν τους Τούρκους και να τους βοηθήσουν να κατακτήσουν τα νησιά του δουκάτο. Ο Βενετοί από τον φόβο τους ότι με την τακτική του θα πέσει όλο το Αιγαίο Πέλαγος στα χέρια των Οθωμανών συνέλαβε τον Φραγκίσκο Γ΄ και τον φυλάκισε στην εκκλησία του Σαιν Μισέλ στο νησί Μουράνο (1509). Την επόμενη χρονιά ο Φραγκίσκος Γ΄ δραπέτευσε και επέστρεψε στη Νάξο, επιτέθηκε να σκοτώσει τη σύζυγο του Κατερίνα Λορεντάνο αλλά εκείνη δραπέτευσε στο σπίτι της θείας της Λουκρεζίας Λορεντάνο (15 Αυγούστου 1510). Την επόμενη μέρα ο Φραγκίσκος Γ΄ τη βρήκε στο σπίτι της θείας της, έσπασε την πόρτα και τη χτύπησε με το ξίφος στα χέρια και στο στομάχι και τη θανάτωσε. Οι πολίτες του δουκάτου, εξεγέρθηκαν, τον κυνήγησαν στο μέγαρο και αποφάσισαν την καθαίρεσή του και την αντικατάσταση του με τον 11χρονο γιο του Ιωάννης Δ΄ Κρίσπο που θα βρισκόταν μέχρι την ενηλικίωση του υπό την κηδεμονία της Βενετίας. Οι Βενετοί συμφώνησαν, αναγνώρισαν τον μικρό Ιωάννη νέο δούκα και τοποθέτησαν κηδεμόνα του τον θείο του Αντώνιο Λορεντάνο αδελφό της σκοτωμένης δούκισσας Κατερίνας. Μετά την ανακοίνωση της απόφασης ο Φραγκίσκος Γ΄ επιτέθηκε να σκοτώσει και τον γιο του αλλά ο μικρός ξέφυγε από το μπαλκόνι. Οι Βενετοί μετέφεραν τον έκπτωτο δούκα στην Κρήτη που πέθανε αμέσως μετά από πυρετό (1511).
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Κατερίνα Λορεντάνο και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες της Νάξου Κατηγορία:Οίκος των Κρίσπων