cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζέικομπ Ουάιλι
Μπρούκλιν Νετς / Λονγκ Άιλαντ Νετς (2017-2018)
Αφού δεν επιλέχθηκε στο NBA ντραφτ 2017, ο Ουάιλι αγωνίστηκε με τους Μπρούκλιν Νετς στο Σάμερ Λιγκ 2017. Αργότερα, υπέγραψε συμβόλαιο two-way με τους Νετς στις 14 Αυγούστου 2017. Σύμφωνα με τους όρους του συμβολαίου, θα μοίραζε το χρόνο με τους Μπρούκλιν και τη θυγατρική τους στη G League, Λονγκ Άιλαντ Νετς. Έκανε το ντεμπούτο του στο NBA στις 29 Οκτωβρίου 2017, παίζοντας τέσσερα λεπτά και καταγράφοντας δύο ριμπάουντ στην ήττα με 124-111 εναντίον των Ντένβερ Ναγκέτς. Στις 15 Ιανουαρίου 2018, αποδεσμεύτηκε από τους Νετς. Σε πέντε αγώνες με τους Μπρούκλιν, είχε κατά μέσο όρο 0,8 πόντους, 2,2 ριμπάουντ και 0,4 ασίστ σε 6,7 λεπτά ανά αγώνα. Εμφανίστηκε επίσης σε 16 αγώνες με του Λονγκ Άιλαντ, με μέσο όρο 7,8 πόντους, 3,6 ριμπάουντ και 1,1 ασίστ σε 20,6 λεπτά ανά αγώνα.
Ρίζεν Λούντβινγκσμπουργκ (2018)
Στις 4 Μαρτίου 2018, υπέγραψε με τη Ρίζεν Λούντβιγκσμπουργκ της Μπουντεσλίγκα Γερμανίας, της οποίας τη φανέλα φόρεσε για πέντε αναμετρήσεις.
Αντέλαϊντ 36ερς (2018-2019)
Την 1η Αυγούστου 2018, αφού είχε αγωνιστεί με τους Ντάλας Μάβερικς στο Σάμερ Λιγκ 2018, ο Ουάιλι υπέγραψε με τους Αντέλαϊντ 36ερς για τη σεζόν 2018-19.
Μετά την αρχική εκ νέου υπογραφή συμβολαίου με την ομάδα για άλλη μια σεζόν, ο Ουάιλι άσκησε το δικαίωμα αποχώρησης για μετακίνηση στην Ευρώπη τον Ιούνιο του 2019.
Θεοδόσιος της Βιθυνίας
Γεννημένος στην Τρίπολη, στη Βιθυνία, ο Θεοδόσιος αναφέρεται από τον Βιτρούβιο ότι έχει εφεύρει ένα ηλιακό ρολόι κατάλληλο για οποιοδήποτε μέρος της Γης. Τα Σφαιρικά που έγραψε παρείχαν μαθηματικά για τη σφαιρική αστρονομία και ίσως βασίστηκαν σε έργο του Ευδόξου. Ο Φραγκίσκος Μαυρόλυκος μετέφρασε τα έργα του τον 16ο αιώνα. Εκτός από τα Σφαιρικά, δύο άλλα έργα του Θεοδοσίου έχουν επιβιώσει, πάνω σε θέματα αστρονομίας: το Περί οικήσεων, που περιγράφει την εμφάνιση των ουρανών σε διαφορετικά μέρη της Γης, και το Περί ημερών και νυκτών, μια μελέτη των φαινομενικών κίνησεων του Ήλιου.
Τζέικομπ Ουάιλι
Γκραν Κανάρια (2019)
Στις 20 Φεβρουαρίου 2019, υπέγραψε με την ισπανική Γκραν Κανάρια, με την οποία είχε καλές εμφανίσεις σε Ευρωλίγκα (10 πόντοι μ.ο.) και Πρωτάθλημα Ισπανίας.
Θεοδόσιος της Βιθυνίας
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες αστρονόμοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες αστρολόγοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες μαθηματικοί Κατηγορία:Γεωμέτρες
Τζέικομπ Ουάιλι
Γκραν Κανάρια / Σαραγόσα (2020-2021)
Στις 14 Ιουλίου 2020, η Γκραν Κανάρια, ανακοίνωσε ότι έκανε χρήση του ειδικού νόμου στην Ισπανία και ισοφάρισε την πρόταση της Μπανταλόνα, διατηρώντας τα δικαιώματα του σέντερ. Με τη φανέλα της Γκραν Κανάρια, με την οποία μέτρησε σε 11 παιχνίδια 9.8 πόντους και 3.8 ριμπάουντ. Στις 25 Φεβρουαρίου 2021, δόθηκε δανεικός από την Γκραν Κανάρια στην ομάδα της Σαραγόσα, μέχρι το καλοκαίρι του 2021.
Μπούντουτσνοστ (2021-2022)
Τον Ιούλιο του 2021, ανακοινώθηκε από την ομάδα της Μπούντουτσνοστ Ποντγκόριτσα.
Ρεάλ Μπέτις (2022-σήμερα)
Στις 4 Φεβρουαρίου 2022, ανακοινώθηκε από την Ρεάλ Μπέτις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Σέντερ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπρούκλιν Νετς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λονγκ Άιλαντ Νετς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές D-League Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρίζεν Λούντβιγκσμπουργκ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αντέλαϊντ 36ερς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γκραν Κανάρια Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρεάλ Μπέτις Μπαλονθέτο Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισπανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Αυστραλίας
Μυθολογία Μάγια
Η μυθολογία Μάγια αποτελεί τμήμα των μυθολογιών της Κεντρικής Αμερικής και αποτελείται από όλες τις ιστορίες των Μάγια, στις οποίες προσωποποιημένες δυνάμεις της φύσης, θεότητες και ήρωες που αλληλεπιδρούν με αυτές παίζουν τον κύριο ρόλο. Άλλα μέρη της προφορικής παράδοσης των Μάγια (ιστορίες με ζώα και ιστορίες με ηθικό δίδαγμα) δεν ανήκουν σε αυτόν τον τομέα της μυθολογίας, αλλά περισσότερο στους θρύλους και στα παραδοσιακά παραμύθια.
Πηγές
Οι παλαιότεροι μύθοι χρονολογούνται από τον 16ο αιώνα και έχουν βρεθεί σε ιστορικές πηγές. Το πιο σημαντικό από αυτά τα έγγραφα είναι το Ποπόλ Βου ή Πόπολ Γου (Popol Vuh) ή "Βιβλίο του Συμβουλίου", το οποίο περιέχει ιστορίες σχετικές με την δημιουργία από το Ελ Κίντσε (El Quinche) του Εκουαδόρ και κάποιες από τις περιπέτειες των Δίδυμων Ηρώων Χουναχπού και Σμπαλανκέ.
Το Γιουκατάν είναι μια εξίσου σημαντική περιοχή. Τα Βιβλία του Τσιλάμ Μπαλάμ περιέχουν μυθολογικά αποσπάσματα της αρχαιότητας και μυθολογικά αποσπάσματα έχουν επίσης βρεθεί διασκορπισμένα ανάμεσα στα χρονικά και τις αναφορές των πρώιμων ισπανικών αποικιών, ιδιαίτερα το έργο Ρελασιόν (Relación) του Ντιέγκο ντε Λάντα και τα λεξικά που συντάχθηκαν από τους πρώτους ιεραπόστολους που πήγαν εκεί.
Κατά τον 19ο και 20ό αιώνα, ανθρωπολόγοι και τοπικοί λαογράφοι έχουν διασώσει αυτές τις ιστορίες σε γραπτή μορφή. Παρόλο που οι περισσότερες ιστορίες είναι τα αποτελέσματα μιας ιστορικής διαδικασίας, κατά την οποία ισπανικές αφηγηματικές παραδόσεις αναμείχθηκαν με τις τοπικές, κάποιες από τις ιστορίες χρονολογούνται προ της ισπανικής εποχής. Τώρα, στις αρχές του 21ου αιώνα, η μετάδοση των παραδοσιακών ιστοριών έχει αγγίξει το τελικό της στάδιο. Ευτυχώς, παρόλα αυτά, αυτή είναι η εποχή όπου οι ίδιοι οι Μάγια έχουν αρχίσει να διασώζουν και να δημοσιοποιούν τις πολύτιμες ιστορίες των γονιών και των παππούδων τους.
Οι πράξεις των ηρώων: Οργάνωση του κόσμου
Ο πιο γνωστός ηρωικός μύθος διηγείται την ήττα ενός δαίμονα πουλιού και των θεοτήτων της αρρώστιας και του θανάτου από τους Δίδυμους Ήρωες Χουναχπού και Σμπαλανκέ. Ίσης σημασίας είναι η παράλληλη αφήγηση ενός ήρωα του καλαμποκιού, ο οποίος νίκησε τις θεότητες της Αστραπής και έκανε μια συμφωνία μαζί τους. Παρόλο που η τωρινή έκτασή της περιορίζεται στις περιοχές του Κόλπου, αυτός ο μύθος μπορεί κάποτε να είχε υπάρξει μέρος της προφορικής παράδοσης των Μάγια. Σημαντικά μυθολογικά αποσπάσματα της ηρωικής μείωσης των ιαγουάρων έχουν διασωθεί από τους Τζοτζίλες (Tzotziles).
Προέλευση του Ήλιου και της Σελήνης
Η προέλευση του Ήλιου και της Σελήνης δεν είναι έκβαση πάντα του γάμου με την Γη. Από την Τσιάπας και τις δυτικές ορεινές περιοχές της Γουατεμάλας προέρχεται η ιστορία του Μικρότερου Αδερφού και των και των φθονούντων Μεγαλύτερων Αδερφών του. Ο Μικρότερος Αδερφός γίνεται ο Ήλιος, η μητέρα του γίνεται η Σελήνη και οι Μεγαλύτεροι Αδερφοί μεταμορφώνονται σε αγριόχοιρους και άλλα ζώα του δάσους. Με παρόμοιο τρόπο, οι Μεγαλύτεροι Αδερφοί του μύθου των Διδύμων του Πόπολ Γου μεταμορφώνονται σε μαϊμούδες, ενώ οι μικρότεροι αδερφοί τους γίνονται ο Ήλιος και η Σελήνη.
Αναδόμηση της προ-ισπανικής μυθολογίας
Τα τρία βιβλία των Μάγια που απέμειναν είναι κυρίως ένα τελετουργικό (και επίσης στην περίπτωση του κώδικα του Παρισιού), έχουν ιστορικό χαρακτήρα και δεν περιέχουν παρά λίγες μυθικές σκηνές. Παρόλο που κάποια βιβλία μπορεί να είχαν υπάρξει κάποτε, αμφισβητείται αρκετά ότι οι μυθολογικές αφηγήσεις είχαν ποτέ αποδοθεί πλήρως γραπτώς. Ως συνέπεια, απεικονίσεις από τοίχους ναών και κινητά αντικείμενα (ειδικά ο επονομαζόμενος κεραμικός κώδικας) χρησιμοποιούνται για να βοηθήσουν στην αναδόμηση της προ-ισπανικής μυθολογίας.
Ένα βασικό πρόβλημα με τις απεικονίσεις είναι να προσδιοριστεί τι αποτελεί μια μυθολογική σκηνή, γιατί κάθε δοσμένη σκηνή μπορεί σε γενικές γραμμές να αντιπροσωπεύει μια στιγμή σε μια τελετουργική ακολουθία, μια οπτική μεταφορά που πηγάζει από την προφορική λογοτεχνία, μια σκηνή από την πραγματική ζωή ή ένα ιστορικό γεγονός. Σε αυτό το στάδιο της κατανόησής μας είναι σε κάθε περίπτωση σαφές ότι ο Μύθος των Διδύμων, παρόλο που αποτελεί μια εκδοχή του αποκλίνει σημαντικά από το Πόπολ Γου, είχε ήδη κυκλοφορήσει στην Κλασσική Περίοδο. Σε κάποιες περιπτώσεις, οι αρχαίοι μύθοι των Μάγια έχουν διασωθεί μόνο από γειτονικούς λαούς: η αφήγηση σχετικά με τον κύριο Θεό του Καλαμποκιού των Μάγια και σε μικρότερο βαθμό η αφήγηση σχετικά με τους Βάκαβες αποτελούν σχετικά παραδείγματα. Καθώς η διαδικασία της αποκρυπτογράφησης των ιερογλυφικών προχωράει, οι σύντομες ερμηνευτικές επικεφαλίδες που συχνά περιλαμβάνονται μέσα στις σκηνές θα επιστρέψουν στην αρχική τους σαφήνεια και θα κάνουν τις αρχαίες διηγήσεις πιο ζωντανές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαγια Κατηγορία:Μάγια
Σαιν-Κριστόφ (Σαβοΐα)
Το Σαιν-Κριστόφ (γαλλικά: Saint-Christophe), επίσης γνωστό ως Σαιν-Κριστόφ-λα-Γκροτ (γαλλικά: Saint-Christophe-la-Grotte), είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Σαιν-Κασέν
Το Σαιν-Κασέν (γαλλικά: Saint-Cassin) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Κασινουά (γαλλικά: Saint-Cassinois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Δήμος Ηρωικής Νήσου Κάσου
μικρογραφία|403x403εσ|Ο Άγιος Σπυρίδωνας στο Φρυ, πολιούχος της Κάσου. Ο Δήμος Ηρωικής Νήσου Κάσου είναι δήμος της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου που περιλαμβάνει το νησί της Κάσου και τις γειτονικές του νησίδες, γνωστές από την αρχαιότητα με την ονομασία "Κασίων νήσοι". Η εφαρμογή των σχεδίων διοικητικής μεταρρύθμισης της τοπικής αυτοδιοίκησης Πρόγραμμα Καποδίστριας (1997), Πρόγραμμα Καλλικράτης (2010) και Πρόγραμμα Κλεισθένης (2018), δεν επέφεραν καμιά ουσιαστική μεταβολή στα διοικητικά πράγματα του Δήμου.
Έδρα του δήμου είναι το Φρυ ενώ παλαιότερη έδρα του υπήρξε η Αγία Μαρίνα.
Δημοτικό διαμέρισμα Κάσου
Το δημοτικό διαμέρισμα Κάσου αποτελεί το ένα και μοναδικό δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Ηρωικής Νήσου Κάσου, έχει συνολικό πληθυσμό [1.084] κατοίκων (απογραφή 2011) και περιλαμβάνει τους οικισμούς:
Δημοτικό Συμβούλιο
Το Δημοτικό Συμβούλιο Κάσου συναπαρτίζεται από 13 μέλη. Το σώμα ανά δύο χρόνια, με την έναρξη της θητείας του και στο μέσον αυτής, εκλέγει το Προεδρείο του που αποτελείται από τον Πρόεδρο, τον Αντιπρόεδρο και το Γραμματέα.
Στις Αυτοδιοικητικές Εκλογές του 2019 Δήμαρχος Ηρωικής Νήσου Κάσου εξελέγη ο π. Έπαρχος Καρπάθου-Κάσου Μιχάλης Εμμ. Ερωτόκριτος με τον Συνδυασμό "Κίνηση Κασιωτών-Κασίων Δράση".
Διατελέσαντες δήμαρχοι Κάσου
Ο Δήμος Κάσου συστάθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 1948 με έδρα τον οικισμό Φρυ.
Αδελφοποιημένοι Δήμοι
Ο Δήμος της Ηρωικής Νήσου Κάσου έχει αδελφοποιηθεί με τους ακόλουθους Δήμους και Κοινότητες:
Σημειώσεις
<references group="σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου Κατηγορία:Νομός Δωδεκανήσου Κατηγορία:Κάσος
Κλεομένειος Πόλεμος
Ο Κλεομένειος Πόλεμος (229 / 228-222 π.Χ.) διεξήχθη από τη Σπάρτη και τον σύμμαχό της, την Ήλιδα, κατά της Αχαϊκής Συμπολιτείας και της Μακεδονίας. Ο πόλεμος τελείωσε με μια μακεδονική και αχαϊκή νίκη.
Το 235 π.Χ., ο Κλεομένης Γ ' (235-222 π.Χ.) ανέβηκε στον θρόνο της Σπάρτης και ξεκίνησε ένα πρόγραμμα μεταρρύθμισης με στόχο την αποκατάσταση της παραδοσιακής σπαρτιατικής πειθαρχίας ενώ εξασθένησε την επιρροή των εφορέων, εκλεγμένων αξιωματούχων οι οποίοι, αν και ορκίστηκαν να περιορίζουν την εξουσία των βασιλιάδων της Σπάρτης που κατά την εποχή του Κλεομένη, έφτασαν να ασκούν εξαιρετική πολιτική εξουσία στο σπαρτιατικό σύστημα. Όταν, το 229 π.Χ., οι έφοροι έστειλαν τον Κλεομένη να καταλάβει μια πόλη στα σύνορα με τη Μεγαλόπολη, οι Αχαιοί κήρυξαν πόλεμο. Ο Κλεομένης αποκρίθηκε με τη λεηλασία της Αχαΐας. Στο Όρος Λύκαιο νίκησε έναν στρατό υπό τον Άρατο των Σικυώνιων, το στρατηγό της Αχαϊκής Συμμαχίας, που είχε σταλθεί για να επιτεθεί στην Ήλιδα και έπειτα έστειλαν έναν δεύτερο στρατό κοντά στη Μεγαλόπολη.
Σε σύντομο χρονικό διάστημα, ο Κλεομένης εκκαθάρισε τις πόλεις της Αρκαδίας από τις φρουρές των Αχαιών τους, αφού συνέτριψε μια άλλη Αχαιική δύναμη στη Δύμη. Αντιμετωπίζοντας τη σπαρτιατική κυριαρχία, ο Άρατος αναγκάστηκε να στραφεί στον Αντίγονο III Δοσών (229-221 π.Χ.) της Μακεδονίας. Σε αντάλλαγμα της Μακεδονικής βοήθειας, οι Αχαιοί ήταν υποχρεωμένοι να παραδώσουν την ακρόπολη με θέα την Κόρινθο στον Αντίγονο. Ο Κλεομένης εισέβαλε τελικά στην Αχαΐα, καταλαμβάνοντας τον έλεγχο της Κορίνθου και του Άργους, αλλά αναγκάστηκε να υποχωρήσει στη Λακωνία όταν ο Αντίγονος έφτασε στην Πελοπόννησο. Ο Κλεομένης πολέμησε τους Αχαιούς και τους Μακεδόνες στα Σελλάσια, όπου οι Σπαρτιάτες έχασαν. Στη συνέχεια κατέφυγε στην αυλή του συμμάχου του, Πτολεμαίου Γ 'της Αιγύπτου (246-222 π.Χ.), όπου τελικά αυτοκτόνησε μετά από μια αποτυχημένη εξέγερση εναντίον του νέου Φαραώ, Πτολεμαίου Δ' (221-205 π.Χ.).
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεμοι ελληνιστικής περιόδου Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία της Αρχαίας Σπάρτης
Συμμετοχή της Δανίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Νέων 2018
Η Δανία θα συμμετέχει στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Νέων 2018 στο Μπουένος Άιρες με 12 συμμετοχές σε 8 αθλήματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες Νέων
Σαιν-Κολομπάν-ντε-Βιλάρ
Το Σαιν-Κολομπάν-ντε-Βιλάρ (γαλλικά: Saint-Colomban-des-Villards) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κολενιόν ή Κολονιόν ή Βιλαρέν (γαλλικά: Colégnons ή Colognons ή Villarins).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Γιοχάννες Κορνέλις Φέρσπρονκ
Ο Γιοχάννες Κορνέλις Φέρσπρονκ (Johannes Cornelisz. Verspronck, μεταξύ 1600 και 1603 – 30 Ιουνίου 1662 (ταφή)) ήταν Ολλανδός ζωγράφος πορτρέτων της Χρυσής ολλανδικής Εποχής από το Χάαρλεμ.
Βίος
Ο Φέρσπρονκ γεννήθηκε μεταξύ 1600 και 1603 στο Χάαρλεμ, γιος του ζωγράφου Κορνέλις Ένχελς από το Χάουντα, ο οποίος και τον δίδαξε ζωγραφική. Το 1632 έγινε μέλος της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά του Χάαρλεμ και ξεκίνησε επιτυχημένη σταδιοδρομία ως ζωγράφος  πορτρέτων κυρίως Καθολικών ατόμων που ποζάριζαν στο Χάαρλεμ. Μπορεί να ήταν μαθητής του Φρανς Χαλς και επηρεάστηκε έντονα από αυτόν, ειδικά στις φυσικές του εκφράσεις και στις χαλαρές πόζες. Είναι περισσότερο γνωστός για την ακρίβειά του στις λεπτομέρειες, όπως κοσμήματα και δαντέλες, κάτι που τον έκανε αρκετά δημοφιλή στις γυναίκες μοντέλα του. Το πιο αξιοσημείωτο είναι ότι έλαβε προσοδοφόρα παραγγελία το 1642 για ένα ομαδικό πορτρέτο των επιτρόπων του Χάιλιχε Χεϊστχάους (Heilige Geesthuis), την εποχή που ήταν ένα από τα πλουσιότερα φιλανθρωπικά ιδρύματα στο Χάαρλεμ, που βρισκόταν στο Κροχτ. Αυτό όμως έγινε σε βάρος του ίδιου του Φρανς Χαλς, ο οποίος είχε ζωγραφίσει τους επιτρόπους του Χεϊστχάους της Αγίας Ελισάβετ το 1641 και περίμενε πλήρως να κερδίσει την προμήθεια για τις γυναίκες. Είκοσι χρόνια αργότερα ο Φέρσπρονκ ζωγράφισε ακόμη και τους επιτρόπους του Χεϊστχάους της Αγίας Ελισάβετ.
Σύμφωνα με τον Άρνολντ Χαουμπράκεν, ονομαζόταν "Χέραρντ Σπρονγκ (Gerard Sprong)" και ήταν γιος του ζωγράφου Κορνέλις Ένχελς, ο οποίος δημιούργησε πολλά schuttersstukken (ομαδικά πορτρέτα εθνοφυλάκων) που εκτίθονταν στο Ντούλεν (Doelen, εννοούσε τα κτίρια στο Χάρλεμ που χρησιμοποιούνταν για εξάσκηση στόχων, και όπου σήμερα βρίσκονται η κεντρική βιβλιοθήκη και ο proveniershuis (περίβολος πτωχοκομείου).
Ο Φέρσπρονκ πέθανε το 1662 στο Χάαρλεμ. Κηδεύτηκε στις 30 Ιουνίου 1662.
Κληρονομιά
Ο Φέρσπρονκ δημιούργησε περίπου 100 γνωστούς πίνακες.
Το κορίτσι με μπλε φόρεμα εμφανίστηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 1945, στο τραπεζογραμμάτιο για 25 ολλανδικά φιορίνι. Το χαρτονόμισμα είχε κυκλοφορία περίπου 39 εκατομμυρίων τεμαχίων και αφαιρέθηκε από την κυκλοφορία την 1η Φεβρουαρίου 1953
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι
Σημαία της Ατόλης Παλμύρα
Η σημαία της Ατόλης Παλμύρα είναι η ανεπίσημη σημαία που χρησιμοποιείται από την ομώνυμη ατόλη, που αποτελεί τμήμα των απομακρυσμένων νησίδων των Ηνωμένων Πολιτειών, και, σύμφωνα με επίσημες εκτιμήσεις του 2019, δεν έχει κανέναν γηγενή κάτοικο, αλλά 4 - 20 μελετητές που διεξάγουν έρευνες. Βέβαια, αφού η Ατόλη Παλμύρα είναι αμερικανική επικράτεια, η επίσημη σημαία της είναι η σημαία των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ιστορία
Η ανεπίσημη σημαία της ατόλης Παλμύρα κατασκευάστηκε κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, από στρατιώτες και ναύτες που στρατοπέδευαν συχνά στην περιοχή. Στις 7 Δεκεμβρίου 2001, η σημαία αυτή επιδείχθηκε μαζί με πολλές άλλες, όπως τη σημαία της Ατόλης Τζόνστον και αυτή της Ατόλης Μίντγουαιη, στην αμερικανική Memorial Day, γεγονός που πραγματοποιήθηκε στο θωρηκτό USS Arizona (BB-39).
Περιγραφή
Η σημαία της ατόλης Παλμύρα αποτελείται από τρεις, δυσανάλογες σε μέγεθος, λωρίδες διαφορετικών χρωμάτων: μία κόκκινου χρώματος (επάνω), που είναι και η μεγαλύτερη, μία σκούρου μπλε χρώματος (μέση), και μία κίτρινου χρώματος (κάτω).
Στην κόκκινη λωρίδα παρατηρείται ένα κίτρινο σχήμα που μοιάζει με ήλιο που δύει, ώστε να προσομοιάζεται το ηλιοβασίλεμα στην ατόλη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σημαίες Κατηγορία:Σημαίες των Ηνωμένων Πολιτειών
Σαιντ-Ετιέν-ντε-Κουίν
Το Σαιντ-Ετιέν-ντε-Κουίν (γαλλικά: Saint-Étienne-de-Cuines) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κουιναίν (γαλλικά: Cuinains).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Αχβάζ
Η οικοδομημένη περιοχή του Αχβάζ και η κοντινή πόλη Σεϊμπανί έχουν πληθυσμό 1.136.989 κατοίκων. Στην πόλη ζουν Πέρσες, Άραβες, Μπαχτιάρι, Ντεζφούλι, Σουστάρι και άλλες εθνότητες. Ως εκ τούτου, στο Αχβάζ ομιλούνται πολλές γλώσσες (περσικά, αραβικά, λούρι, ντεζφούλι, σουστάρι, διάλεκτος μπαχτιαρί κτλ.).
Λόγω της πετρελαϊκής βιομηχανίας στη πόλη, ο αέρας της πόλης είναι ο πιο μολυσμένος στον κόσμο, σύμφωνα με στατιστικά του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας του 2011.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα αραβικά Κατηγορία:Πόλεις του Ιράν
Μπορίς Φιλάτοφ
Ο Μπορίς Αλμπέρτοβιτς Φιλάτοφ (Борис Альбертович Філатов, γενν. 7 Μαρτίου 1972, Ντνιπροπετρόφσκ, ΕΣΣΔ) είναι Ουκρανός πολιτικός, δημοσιογράφος, δικηγόρος, επιχειρηματίας, πρώην μέλος της Βερχόβνα Ράντα (2014) και εν ενεργεία δήμαρχος του Ντνιπρό.
Βιογραφία
Στις 4 Μαρτίου 2014, διορίστηκε Αναπληρωτής Πρόεδρος της Περιφερειακής Κρατικής Διοίκησης του Ντνιπροπετρόφσκ για εσωτερικές υποθέσεις.
Στις βουλευτικές εκλογές της Ουκρανίας του 2014, ο Φιλάτοφ ως ανεξάρτητος υποψήφιος κέρδισε μια μονοβουλευτική περιφέρεια που βρίσκεται στο Ντνιπροπετρόφσκ με 56,66% των ψήφων και έγινε έτσι μέλος του ουκρανικού κοινοβουλίου (στις 27 Νοεμβρίου 2014). Στο κοινοβούλιο προσχώρησε στον κομματικό συνασπισμό Ουκρόπ.
Στις τοπικές εκλογές του 2015 στην Ουκρανία, ο Φιλάτοφ εξελέγη δήμαρχος του Ντνιπροπετρόφσκ (στις 15 Νοεμβρίου 2015) ως εκπρόσωπος του Ουκρόπ. Στις 24 Νοεμβρίου 2015 ο Φιλάτοφ παραιτήθηκε από μέλος του κοινοβουλίου.
Τον Ιούνιο του 2020 ο Filatov ήταν ένας από τους ιδρυτές και εντάχθηκε στο νέο κόμμα Προποζίτσια.
Ο Φιλάτοφ επανεξελέγη δήμαρχος του Ντνίπρο στις τοπικές εκλογές της Ουκρανίας το 2020, αυτή τη φορά ως μέλος της Προποζίτσια.
Αντιπαραθέσεις
Στις 7 Απριλίου 2020, ο Ολεξάντρ Ντουμπίνσκι μοιράστηκε ένα στιγμιότυπο οθόνης (υποτίθεται ψεύτικο) στη σελίδα του στο Facebook στο οποίο, για λογαριασμό του Φιλάτοφ, υποσχέθηκε να πυροβολήσει κατοικίδια που περπατούν οι κάτοικοι στα πάρκα κατά τη διάρκεια της καραντίνας. Αργότερα, ο Ντουμπίνσκι έκανε μια άλλη δήλωση λέγοντας ότι ο Φιλάτοφ αφαίρεσε την αρχική του ανάρτηση σχετικά με τα κατοικίδια από τη σελίδα του και προσέβαλε τον δήμαρχο. Στην ενότητα σχολίων κάτω από την ανάρτηση του Ντουμπίνσκι με προσβολές, ο Φιλάτοφ απείλησε τον Ντουμπίνσκι χρησιμοποιώντας άσχημη γλώσσα με ακρωτηριασμούς που θα του επιβληθούν μόλις συναντηθούν και είπε κυριολεκτικά ότι το προσωπικό ασφαλείας του "Μπένια"(προφανώς του τοπικού ολιγάρχη Ίχορ Κολομόισκι ) δεν θα τον σώσει. Επιπλέον, ο Φιλάτοφ δημοσίευσε ο ίδιος μια ανάρτηση όπου αποκαλούσε (πιθανότατα) τον Ντουμπίνσκι «συνεργάτη του "γενειοφόρου Nana" (τοπικό ψευδώνυμο για τον Κολομόισκι)».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουκρανοί δημοσιογράφοι
Σαιν-Φραν
Το Σαιν-Φραν (γαλλικά: Saint-Franc) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Φρανσαίν (γαλλικά: Saint-Françains).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Σεργκέι Τερεστσένκο
Ο Σεργκέι Τερεστσένκο (ρωσικά: Сергей Александрович Терещенко, 30 Μαρτίου 1951 στο Λεσοζαβόντσκ της σημερινής Ρωσίας — 10 Φεβρουαρίου 2023) είναι Καζακστανός πολιτικός. Υπηρέτησε ως πρωθυπουργός του Καζακστάν από τις 14 Οκτωβρίου 1991 έως 12 Οκτωβρίου 1994.
Όττο Σίμιτσεκ
Ο Όττο Σίμιτσεκ (Otto Scymiczek) (Βουδαπέστη, 24 Σεπτεμβρίου 1909 - Αθήνα, 23 Αυγούστου 1990) ήταν Ούγγρος προπονητής που εργάστηκε σε όλη του τη ζωή στην Ελλάδα, προπονητής της Εθνικής ομάδας στίβου για 40 έτη, ενώ ταυτόχρονα προπονούσε αρκετούς συλλόγους.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Βουδαπέστη το 1909, σπούδασε στη Βασιλική Ανωτάτη Σχολή Σωματικής Αγωγής της Βουδαπέστης, κι έκανε μεταπτυχιακό στο Βερολίνο. Εκτός από Ουγγρικά και Ελληνικά, μιλούσε ακόμα Γαλλικά, Γερμανικά και Αγγλικά. Ήταν παντρεμένος με τη Δώρα Φαβρέτη και απέκτησαν δυο γιους, τον Διαγόρα-Μάρτον και τον Παναγιώτη.
Σεργκέι Τερεστσένκο
Απεβίωσε στις 10 Φεβρουαρίου 2023 σε ηλικία 71 ετών
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Καζακστάν
Όττο Σίμιτσεκ
Καριέρα
Το 1929 ο ΣΕΓΑΣ με πρόεδρο τον Ιωάννη Κετσέα απευθύνθηκε στη Βουδαπέστη και στη φημισμένη τότε Βασιλική ανωτάτη σχολή σωματικής αγωγής για προπονητή της εθνικής ομάδας. Έως τότε την εθνική ομάδα προπονούσαν άνθρωποι με γνώσεις γυμναστή και η ομοσπονδία έψαχνε κάποιον με σπουδές και εξειδικευμένες γνώσεις στο θέμα προπόνησης και τακτικής. Η Βασιλική Ακαδημία πρότεινε τον Σίμιτσεκ, αριστούχο τότε και με τη βοήθεια του συμφοιτητή του Κλεάνθη Παλαιολόγου ήρθε στην Ελλάδα.
Ο Σίμιτσεκ υπηρέτησε εκλέκτορας και αρχιπροπονητής της εθνικής στίβου από το 1929 έως το 1969 που αποχώρησε. Από το 1932 υπήρξε προπονητής της Ολυμπιακής ομάδας της Ελλάδος. Είχε διατελέσει Αντιπρόεδρος του ΣΕΓΑΣ, από το 1961 τεχνικός σύμβουλος της ΕΟΑ , από το 1962 έως το 1990 κοσμήτορας της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής στην Ολυμπία , πολλά έτη πρόεδρος της Παγκόσμιας Ένωσης Προπονητών Στίβου. Ήταν μέλος πολλών οργανισμών, όπως του Αμερικανικού Συνδέσμου Υγείας και της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ψυχαγωγίας.
Σε συλλογικό επίπεδο πρόσφερε τις υπηρεσίες του σε όποιον αθλητικό σύλλογο το ζητούσε και υπήρξε προπονητής του Ομίλου αντισφαίρισης Αθηνών από το 1932, του Ολυμπιακού στο καλαθοσφαίρση γυναικών και την πετοσφαίριση γυναικών, του στίβου του Παναθηναϊκού, της Κολύμβησης του Ολυμπιακού κτλ. Ήταν επίσης χιονοδρόμος και αναφέρεται ως προπονητής χιονοδρομίας στη σχολή του Ελληνικού ορειβατικού συλλόγου. Το 1953 προπονούσε τους αθλητές των έξι αθλητικών συλλόγων της Κύπρου που συμμετείχαν στους Παγκύπριους αγώνες στίβου.
Εκτός από προπονητής χιονοδρομίας ήταν και αθλητής όπου συμμετείχε σε πολλούς αγώνες κατακτώντας και πρώτες θέσεις.
Έχει τιμηθεί με τα παράσημα του Ταξιάρχου Γεωργίου Α΄ και του Ταξιάρχου Φοίνικος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες προπονητές στίβου Κατηγορία:Ούγγροι προπονητές Κατηγορία:Έλληνες αθλητές των χιονοδρομιών
Ferrari N.V.
Η Ferrari N.V. είναι ολλανδική εταιρεία χαρτοφυλακίου η οποία έχει υπό τον έλεγχό της τη Ferrari S.p.A.. Είναι εισηγμένη στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης (NYSE) όπως και στο δείκτη FTSE MIB του Χρηματιστηρίου του Μιλάνου (MTA).
Προέλευση
Στις 24 Μαΐου του 2013, η Ferrari S.p.A., η οποία το 1969 έγινε μέλος του ομίλου Fiat, εντάχθηκε στην ολλανδική εταιρεία «New Business Netherlands N.V.», η οποία τον Οκτώβριο του 2015 μετονομάστηκε σε «Ferrari N.V.» και είναι εισηγμένη στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης.
Το Σεπτέμβριο του 2014, ανακοινώθηκε από τη Fiat Chrysler Automobiles (FCA), τον όμιλο που προέκυψε από τη συγχώνευση της Fiat S.p.A. και του oμίλου Chrysler, πως ο Λούκα Κορντέρο ντι Μοντετζέμολο μετά από 23 χρόνια, θα αποχωρούσε από την προεδρία μετά το πέρας των εορτασμών των 60 ετών της Ferrari στη Βόρεια Αμερική. Στη θέση του θα αναλάμβανε ο Σέρτζιο Μαρτσιόνε, ήδη Διευθύνων Σύμβουλος της FCA.
Διαχωρισμός από FCA και εισηγμένη
Στις 21 Οκτωβρίου του 2015, το 10% του 90% των μετοχών της Ferrari N.V. που ανήκε στην FCA, ήταν εισηγμένες στη Wall Street με αρχική δημόσια προσφορά τα $52. Από τις 4 Ιανουαρίου του 2016, όπως ανακοινώθηκε στα τέλη Οκτώβρη του 2014, η Ferrari N.V. αποτελούσε ξεχωριστή ονότητα από την FCA, εισηγμένη στο Χρηματιστήριο του Μιλάνου με αρχική δημόσια προσφορά στα 43,44 ευρώ, που αντιστοιχεί σε κεφαλαιοποίηση 8.709.204.596 ευρώ, περνώντας έτσι υπό τον άμεσο έλεγχο της Exor.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Ολλανδίας
Λουίζα Μαργαρίτα της Πρωσίας
Η Λουίζα Μαργαρίτα της Πρωσίας (γερμ. Luise Margarete von Preußen, 25 Ιουλίου 1860 - 14 Μαρτίου 1917) ήταν η σύζυγος του Αρθούρου του Ηνωμένου Βασιλείου, Δούκα του Κόννωτ & Στράθερν.
Βιογραφία
Η Λουίζα Μαργαρίτα Αλεξάνδρα Βικτωρία Αγνή γεννήθηκε στις 25 Ιουλίου 1860 στο Πότσδαμ, και ήταν το τέταρτο παιδί και η νεότερη κόρη του Φρειδερίκου Καρόλου της Πρωσίας και της Μαρίας Άννας, κόρης του Λεοπόλδου Δ΄ του Άνχαλτ.
Η Δούκισσα του Κόννωτ πέρασε τα πρώτα είκοσι χρόνια του γάμου της συνοδεύοντας τον σύζυγό της στις διάφορες εκστρατείες του σε όλη τη Βρετανική Αυτοκρατορία. Ο Δούκας και η Δούκισσα του Κόννωτ απέκτησαν το Μπάγκσοτ Παρκ στο Σάρρεϋ και μετά το 1900 χρησιμοποίησαν την Οικία Κλάρενς ως κατοικία τους στο Λονδίνο. Το 1911 συνόδευε τον σύζυγό της στον Καναδά, όταν έγινε Γενικός Κυβερνήτης.
Πέθανε στις 14 Ιουλίου 1917 από την ισπανική γρίπη και βρογχίτιδα στην Οικία Κλάρενς σε ηλικία 56 ετών. Ήταν το πρώτο μέλος της βρετανικής βασιλικής οικογένειας που αποτεφρώθηκε. Οι στάχτες της θάφτηκαν στο Παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου στο Κάστρο του Ουίνδσορ και στις 23 Οκτωβρίου 1928 μεταφέρθηκαν στο Φρόγκμορ.
Το μαιευτήριο δίπλα στο Στρατιωτικό Νοσοκομείο του Καίμπριτζ στο Όλντερσοτ μετονομάστηκε προς τιμήν της ως Μαιευτήριο Λουίζα Μαργαρίτα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Treaty between Great Britain and Germany, for the Marriage of HRH the Duke of Connaught with HRH the Princess Louise Margaret of Prussia - 26 February 1879
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Οίκος της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα Κατηγορία:Πρώσοι ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Πρωσίας Κατηγορία:Βρετανίδες δούκισσες Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα
Καίτη Δρόσου
Η Καίτη Δρόσου (1924 - 3 Φεβρουαρίου 2016) ήταν Ελληνίδα δημοσιογράφος και ποιήτρια.
Υπήρξε στενή φίλη του Γιάννη Ρίτσου και σύζυγος του Άρη Αλεξάνδρου από το 1959 μέχρι το τέλος της ζωή τους. Το έργο της είναι πλούσιο και σημαντικό. Από τον πρώτο της γάμο με τον ηθοποιό Φάνη Καμπάνη είχε αποκτήσει ένα γιό. Με τον Άρη Αλεξάνδρου έζησαν αυτοεξόριστοι στο Παρίσι από την περίοδο της δικτατορίας.
Εργάστηκε ως δημοσιογράφος στην Ημερησία και ως μεταφράστρια. Έχει μεταφράσει ποιήματα του Μαγιακόφσκι (Μαγιακόφσκι ποιήματα, εκδόσεις Κοροντζής 2012) από τα Ρωσικά και έχουν εκδοθεί τα παρακάτω έργα της στην Ελλάδα. Πέθανε την Τετάρτη 3 Φεβρουαρίου 2016 στο σπίτι της στο Παρίσι σε ηλικία 92 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές
Κολοχτύπα
Η κολοχτύπα (επιστημονική ονομασία: Scyllarides latus) είναι είδος καρκινοειδούς της οικογένειας Σκυλλαρίδες που απαντάται στη Μεσόγειο Θάλασσα και στον ανατολικό Ατλαντικό Ωκεανό. Είναι βρώσιμη και εκτιμάται ιδιαίτερα ως τροφή, αλλά είναι πλέον σπάνια σε μεγάλο μέρος της κατανομής της λόγω της υπεραλίευσης. Οι ενήλικες μπορούν να φτάσουν σε μήκος τα 30 εκατοστά, είναι καμουφλαρισμένα και δεν έχουν δαγκάνες. Είναι νυκτόβιες, βγαίνουν από σπηλιές και άλλα καταφύγια κατά τη διάρκεια της νύχτας για να τραφούν με μαλάκια. Εκτός από το ότι τρώγεται από ανθρώπους, η κολοχτύπα αποτελεί επίσης θήραμα για ποικιλία ψαριών. Ο πλησιέστερος συγγενής του είναι η S. herklotsii, η οποία απαντά στα ανοιχτά των ακτών του Ατλαντικού της Δυτικής Αφρικής.
Κατανομή
Η κολοχτύπα βρίσκεται κατά μήκος του μεγαλύτερου μέρους των ακτών της Μεσογείου (μια εξαίρεση είναι η βόρεια Αδριατική Θάλασσα ), και σε μέρη του ανατολικού Ατλαντικού Ωκεανού από κοντά στη Λισαβόνα στην Πορτογαλία μέχρι νότια στη Σενεγάλη, συμπεριλαμβανομένων των νησιών της Μαδέρα, τις Αζόρες και τα νησιά του Πράσινου Ακρωτηρίου. Στη Σενεγάλη, βρίσκεται μαζί με το συγγενικό είδος Scyllarides herklotsii, με το οποίο μοιάζει πολύ.
Περιγραφή
Η κολοχτύπα μπορεί να φτάσει σε συνολικό μήκος σώματος περίπου 45 εκατοστά, αν και σπάνια ξεπερνάει τα 30 εκατοστά. Αυτό ισοδυναμεί σε μήκος καυκάλου έως 12 εκατοστά. Ένα άτομο μπορεί να ζυγίζει έως και 1,5 κιλό. Όπως σε όλες τις Σκυλίδες, το δεύτερο ζεύγος κεραιών μεγεθύνεται και πλαταίνει σε «φτυάρια» ή «βατραχοπέδιλα». Δεν έχουν δαγκάνες και ούτε έχουν τα προστατευτικά αγκάθια των αγκαθωτών αστακών. Αντίθετα, ο εξωσκελετός, και ιδιαίτερα το καβούκι, είναι παχύτερος από ό,τι στους αστακούς και τους ακανθώδεις αστακούς, λειτουργώντας ως ανθεκτική πανοπλία. Τα ενήλικα είναι έχουν χρώμα που ταιριάζει αυτό του περιβάλλοντός τους και το καβούκι καλύπτεται από ευδιάκριτα, ψηλά φυμάτια.
Διατροφή
Η δίαιτα της κολοχτύπας αποτελείται γενικά από μαλάκια. Το προτιμώμενο θήραμα είναι, σύμφωνα με διαφορετικές πηγές, είτε πεταλίδες είτε δίθυρα. Το θήραμα, το οποίο η κολοχτύπα μπορεί να ανιχνεύσει ακόμη και κάτω από 3,5 εκατοστά ιζήματος, ανοίγεται με προσεκτική χρήση των ισχυρών μυτερών περιόποδων. Τρώνε επίσης στρείδια και καλαμάρια, αλλά όχι αχινούς ή σαλιγκάρια της οικογένειας Μουρικίδες. Τρώνε περισσότερο τις θερμότερες εποχές, καταναλώνοντας 3,2 στρείδια την ημέρα τον Ιούλιο, αλλά μόνο 0,2 στρείδια την ημέρα τον Ιανουάριο.
Θηρευτές
εναλλ.=A large, open-mouthed grey fish is held up by a man using both hands.|δεξιά|μικρογραφία| Το [[γουρουνόψαρο, Balistes capriscus, είναι ο πιο σημαντικός θηρευτής της κολοχτύπας.]] Ο πιο σημαντικός θηρευτής της κολοχτύπας είναι το γουρουνόψαρο, Balistes capriscus, αν και ορισμένα άλλα είδη ψαριών έχουν επίσης αναφερθεί ότι τρέφονται με κολοχτύπες, συμπεριλαμβανομένων των ροφών (Epinephelus guaza), των περκών ( Serranus spp. ), των γύλων (Coris julis), των κόκκινων ροφών (Epinephelus morio) και της μυκτερόπερκας (Mycteroperca microlepis). Ένα κοινό χταπόδι έχει παρατηρηθεί να τρώει κολοχτύπες σε τεχνητό περιβάλλον, αλλά δεν είναι σαφές εάν η κολοχτύπα είναι θήραμα των χταποδιών στη φύση.
Κύκλος ζωής
Η αρσενική κολοχτύπα φέρει σπερματοφόρα στη βάση των δύο τελευταίων ζευγών περιόποδων τον Απρίλιο. Δεν έχει παρατηρηθεί γονιμοποίηση σε αυτό το είδος, αλλά τα περισσότερα δεκάποδα ζευγαρώνουν με τις κοιλιακές επιφάνειες μαζί. Μεταξύ Ιουλίου και Αυγούστου, τα θηλυκά κουβαλούν περίπου 100.000 αυγά στα διευρυμένα, φτερωτά πλεόποδά τους. Τα αυγά εξελίσσονται από ένα έντονο πορτοκαλί χρώμα σε σκούρο καφέ πριν αποβληθούν στο νερό μετά από περίπου 16 ημέρες ανάπτυξης. Συνήθως υπάρχει μόνο μία γενιά το χρόνο.
Οι προνύμφες είναι πολύ λιγότερο γνωστές από τις ενήλικες. Ένα στάδιο ναυπλιοσώματος μήκους 1,3 χιλιοστών, το οποίο κολυμπά χρησιμοποιώντας τις κεραίες του, εκδύεται στο πρώτο από τα έντεκα στάδια φυλλοσώματος, τα οποία κολυμπούν χρησιμοποιώντας τα θωρακικά τους πόδια. Το τελευταίο στάδιο φυλλοσώματος μπορεί να φτάσει το μέγεθος τα 48 χιλιοστά και μπορεί να είναι έως 11 μηνών. Τα περισσότερα από τα ενδιάμεσα στάδια φυλλοσώματος δεν έχουν παρατηρηθεί. Ένα μόνο νίστο (ανήλικος) έχει καταγραφεί, αφού πιάστηκε στα ανοιχτά του Ρέτζιο Καλάμπρια το 1900, αλλά αναγνωρίστηκε μόνο ως ανήλικη κολοχτύπα το 2009. Οι νεαροί ενήλικες είναι επίσης σπάνιοι: ένα μουσειακό δείγμα με μήκος καβουκιού 34 χιλιοστά είναι ο μικρότερος ενήλικας που έχει παρατηρηθεί. Τα ενήλικα εκδύονται ετησίως και πιθανώς μεταναστεύουν σε ψυχρότερα νερά με θερμοκρασία 13 - 18 C °C για να το κάνετε αυτό. Ο παλιός εξωσκελετός μαλακώνει σε μια περίοδο 10-22 ημερών πριν απορριφθεί και ο νέος, χλωμός εξωσκελετός χρειάζεται περίπου τρεις εβδομάδες για να σκληρύνει πλήρως. Τα μικρότερα άτομα συνήθως παίρνουν βάρος κατά τη διάρκεια μιας έκδυσης, αλλά αυτή η διαφορά είναι λιγότερο έντονη στα μεγαλύτερα ζώα.
Συμπεριφορά
Η κολοχτύπα είναι ως επί το πλείστον νυκτόβια στη φύση, καθώς τα περισσότερα από τα αρπακτικά του είναι ημερήσια. Όσο βρίσκεται σε καταφύγιο, η κολοχτύπα τείνει να είναι κοινωνική, με πολλά άτομα να μοιράζονται το ίδιο καταφύγιο. Όταν έρχεται αντιμέτωπη με ένα αρπακτικό, η κολοχτύπα δεν έχει δαγκάνες ή αγκάθια για να απωθήσει το αρπακτικό και αντ 'αυτού είτε προσκολλάται στο υπόστρωμα, είτε κολυμπάει με ισχυρή κάμψη της κοιλιάς ή με «χτυπήματα της ουράς». Τα μεγαλύτερα μπορούν να ασκήσουν ισχυρότερη λαβή από τα μικρότερα, με δύναμη έως και 150 newton (που ισοδυναμεί με βάρος 15 κιλά) να απαιτείται για να μετακινηθούν τα μεγαλύτερα άτομα.
Η αποφυγή αρπακτικών μπορεί επίσης να εξηγήσει τη συχνή συμπεριφορά όπου η κολοχτύπα μεταφέρει τροφή σε ένα καταφύγιο πριν τα καταναλώσει. Όταν δύο κολοχτύπες ανταγωνίζονται για ένα τρόφιμο, μπορούν να χρησιμοποιήσουν τη μεγεθυμένη δεύτερη κεραία για να αναποδογυρίσουν τον αντίπαλό τους, σφηνώνοντας τις κεραίες κάτω από το σώμα του αντιπάλου και σηκώνοντάς τις γρήγορα. Μια εναλλακτική στρατηγική είναι να πιάσουν έναν αντίπαλο και να ξεκινήσουν να χτυπούν την ουρά ή να εμπλακούν σε μια διελκυστίνδα.
Ανθρώπινη κατανάλωση
Η κολοχτύπα είναι βρώσιμη, αλλά είναι ένα σχετικά σπάνιο είδος, και ως εκ τούτου παρουσιάζει μικρό ενδιαφέρον για την αλιεία. Ωστόσο, αλιεύεται σε μικρούς αριθμούς σε όλη τη κατανομή του, κυρίως με δίχτυα, με τράτες και παγίδες αστακών. Ετήσια αλιεία τις τάξεως των 2-3 τόνων έχει αναφερθεί στο Ισραήλ. Το ψάρεμα με το χέρι γίνεται ολοένα και πιο συχνό, αφού η κατάδυσης με μπουκάλα έκανε τον βιότοπο του ζώου πιο προσιτό στον άνθρωπο. Αυτό μπορεί να έχει επηρεάσει τα μεγέθη του πληθυσμού κολοχτύπας σε ορισμένες περιοχές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δεκάποδα
Ιαπωνική κλίση ρημάτων
Η κλίση των ρημάτων στην ιαπωνική γλώσσα είναι η ίδια για όλα τα υποκείμενα, πρώτο πρόσωπο («εγώ», «εμείς»), δεύτερο πρόσωπο («εσύ, εσείς») και τρίτο πρόσωπο («αυτός/αυτή/αυτό» και «αυτοί»), ενικός και πληθυντικός. Η ενεστωτική απλή μορφή (η βασική μορφή) όλων των ρήματα έχει ως κατάληξη το u. Στη σύγχρονη ιαπωνική γλώσσα, δεν υπάρχουν ρήματα που τελειώνουν σε fu, pu ή yu, μήτε υπάρχουν ρήματα που τελειώνουν σε zu εκτός από ορισμένες μορφές του する (όπως το 禁ず kin-zu), και το 死ぬ (しぬ, shinu· πεθάνει) είναι το μόνο που τελειώνει σε nu στη βασική μορφή.
Γλώσσες της Σερβίας
Η Σερβία έχει μόνο μια επίσημη εθνική γλώσσα, η οποία είναι η σερβική. Άλλες γλώσσες που ομιλούνται στη Σερβία είναι η αλβανική, που ομιλείται στην κοιλάδα του Πρέσεβο​​ και το Κοσσυφοπέδιο, η ουγγρική, η ρουμανική, σλοβακική, ρωσική, κροατική (όλες εκ των οποίων είναι επίσημες γλώσσες στην περιφέρεια της Βοϊβοντίνας), ουκρανική, βουλγαρική, ρουμανική, τσεχική, βοσνιακή, βλαχική, μπουνγεβάτς, σλαβομακεδονική, μαυροβουνιακή, ελληνική κλπ.
Ιαπωνική κλίση ρημάτων
Σύνοψη των ρηματικών κλίσεων
Οι κλίσεις των ρημάτων συγκαταλέγονται συχνά σε αυτά που έχουν ως θέμα σύμφωνο (五段動詞 godandōshi) (τύπος 1) και σε αυτά που έχουν ως θέμα φωνήεν (μορφές 一段動詞 ichidandōshi, いる, iru και える eru) (τύπος 2). Η απλή μορφή ενός ρήματος τύπου 2 έχει τον ήχο う u ( u , ts u , r u , k u , g u , n u , b u , m u , s u ), η μορφή ～ます -masu έχει τον ήχο い i ( i , ch i , r i , k i , g i , n i , b i , m i , sh i ), και η αρνητική μορφή έχει τον ήχο あ a (w a , t a , r a , k a , g a , n a , b a , m a , s a ). Η δυνητική μορφή έχει τον ήχο え e ( e , t e , r e , k e , g e , n e , b e , m e , s e ) και η εθελούσια μορφή έχει τον ήχο おう ō ( ō , t ō , r ō , k ō , g ō , n ō , b ō , m ō , s ō ).
Σημειώσεις
Κατηγορία:Ιαπωνική γλώσσα Κατηγορία:Γραμματική
Γλώσσες της Σερβίας
Σερβική γλώσσα
Η σερβική γλώσσα επικρατεί στις περισσότερες περιοχές της Σερβίας, εξαιρώντας ορισμένους δήμους της Βοϊβοντίνας και της νότιας Σερβίας, καθώς επίσης και το μεγαλύτερο μέρος του Κοσσυφοπεδίου. Η βοσνιακή, η κροατική και η γλώσσα μπουνγεβάτς, που σύμφωνα με απογραφή ομιλούνται σε ορισμένα μέρη της Σερβίας, είναι σχεδόν πανομοιότυπες με τη σερβική γλώσσα, ενώ άτομα που έχουν δηλώσει ότι είναι ομιλητές της βουλγαρικής γλώσσας στη νότια Σερβία είναι στην πραγματικότητα ομιλητές της τορλακιανής διαλέκτου, η οποία θεωρείται, από Σέρβους γλωσσολόγους, διάλεκτος της σερβικής γλώσσας.
Η σερβική γλώσσα που ομιλείται στη Σερβία έχει διάφορες διαλέκτους: Σουμαντίγιας-Βοϊβοντίνας, Σμεντέρεβο-Βρσατς, Κοσσυφοπεδίου-Ρεσάβας, Πρίζρεν-Νότιας Μοράβας, Σεβρλίγκ-Ζαπλάνιε, Τίμοκ-Λουζνίτσας (τορλακιανή), Ανατολικής Ερζεγοβίνης και Ζέτας-Νότιου Σαντζάκ. Η διάλεκτος Σουμαντίγιας-Βοϊβοντίνας και αυτή της Ανατολικής Ερζεγοβίνης είναι οι βάσεις της σύγχρονης σερβικής γλώσσας.
Σε μεγάλο τμήμα της νότιας Σερβίας, ομιλείται μια διάλεκτος με το όνομα τορλακιανή. Αν και δεν έχει τυποποιημένη μορφή και εξακολουθεί να εκφωνείται χωρίς οποιαδήποτε μορφή επίσημου καθεστώτος, η τορλακιανή μπορεί να θεωρηθεί από μερικούς ως ξεχωριστή γλώσσα. Αποτελεί τμήμα της νότιας σλαβικής διαλέκτου και αποτελεί ένα σύνδεσμο μεταξύ των ανατολικών νότιων σλαβικών γλωσσών (κυρίως βουλγαρικών και σλαβομακεδονικών) και των δυτικών νότιων σλαβικών γλωσσών (μεταξύ των οποίων και της Σερβικής).
Μειονοτικές γλώσσες
Εκτός από την σερβική, που είναι η επίσημη γλώσσα σε ολόκληρη τη χώρα, υπάρχουν πέντε μειονοτικές γλώσσες σε επίσημη χρήση από την επαρχιακή διοίκηση της Βοϊβοντίνας: ρουμανική, σλοβακική, ρωσική και κροατική. Η σερβική είναι η κύρια γλώσσα που χρησιμοποιείται από την επαρχιακή διοίκηση και από τις δημοτικές αρχές στη Βοϊβοντίνα. Οι άλλες πέντε γλώσσες χρησιμοποιούνται από την επαρχιακή διοίκηση και από συγκεκριμένες δημοτικές ή κοινοτικές διοικήσεις.
Μάγκνους της Σαξονίας
Ο Μάγκνους (γερμανικά: Magnus, π. 1045 - 23 Αυγούστου 1106) από τον Οίκο των Μπίλουνγκ ήταν δούκας της Σαξονίας (1072-1106), ο τελευταίος άρρην του οίκου του.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Όρντουλφ δούκα της Σαξονίας και της Βούλφχιλντ των Χορφάγκρε, κόρης τού Όλαφ Β΄ της Νορβηγίας. Το 1070, πριν γίνει δούκας, ακολούθησε τον Όθωνα δούκα της Βαυαρίας (από τον Οίκο των Νόρντχαϊμ) σε εξέγερση εναντίον τού Ερρίκου Δ΄ των Σαλίων της Γερμανίας. Όταν ο Όθων κατηγορήθηκε ότι συνωμοτούσε και ήταν έτοιμος να σκοτώσει τον βασιλιά, αποφασίστηκε ότι έπρεπε να διέλθει από τη δοκιμασία της μάχης με τον κατήγορό του. Ο δούκας ζήτησε να εξασφαλίσει την ασφαλή μετάβασή του προς τον τόπο της συνάντησης και την ασφαλή επιστροφή του, αλλά του το αρνήθηκαν, κι έτσι αυτός αρνήθηκε να εμφανιστεί. Ως συνέπεια, ο Όθων στερήθηκε τού δουκάτου του και οι γαίες του στη Σαξονία λεηλατήθηκαν. Η εξέγερση κατεστάλη το 1071, οπότε ο Μάγκνους αιχμαλωτίστηκε και φυλακίστηκε στο επιβλητικό κάστρο Χάρτσμπουργκ. Έτσι ο Ερρίκος Δ΄ έπληξε τους ελευθερόφρονες Σάξονες. Ακόμη και όταν ο Μάγκνους έπρεπε να διαδεχθεί τον πατέρα του, δεν αφέθηκε ελεύθερος, παρά μόνο όταν 70 Σουαβοί κρατήθηκαν στο Λύνεμπουργκ.
Όταν το 1073 το Χάρτσμπουργκ καταστράφηκε, ο Ερρίκος Δ΄ εξοργίστηκε. Ανανέωσε την αντιπαράθεση με τη Σαξονία και το 1075 στη μάχη του Λανγκενζάλτσα αιχμαλώτισε τον Μάγκνους ακόμη μία φορά. Όταν ο Μάγκνους αφέθηκε πάλι ελεύθερος, ακολούθησε τον Ροδόλφο του Ράινφελντεν δούκα της Σουαβίας και διεκδικητή βασιλιά· συμμετείχε στη μάχη τού Μέλλριχστατ το 1078, όπου έσωσε τη ζωή τού Ροδόλφου. Πάντως Ο Μάγκνους και οι Σάξονές του ποτέ δεν υποστήριξαν πλήρως τον Ροδόλφο και συμφιλιώθηκαν με τον Ερρίκο Δ΄, μάλιστα πολέμησαν τους Σλάβους μαζί με τον βασιλικό στρατό.
Έγινε εχθρός του Αδαλβέρτου αρχιεπισκόπου της Βρέμης, του οποίου την επισκοπή καταβασάνισε με επαναλαμβανόμενες λεηλασίες. Ήταν το τελευταίο άρρεν μέλος τού οίκου του. Το 1106 απεβίωσε ο Μάγκνους και ο βασιλιάς. Το δουκάτο δόθηκε αρχικά στον Λοθάριο Β΄ Σούπλινμπουργκ και μετά έγινε αντικείμενο διαμάχης μεταξύ των θυγέρων του: της Βουλφχίλντε, που παντρεύτηκε έναν των Γουέλφων και της Αϊλίκα, που παντρεύτηκε έναν των Ασκάνια.
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Μπίλλουνγκ
Ο κόκκινος κρίνος
Ο κόκκινος κρίνος (γαλλικός τίτλος: Le lys rouge) είναι μυθιστόρημα του Γάλλου συγγραφέα Ανατόλ Φρανς που εκδόθηκε το 1894. Αναφέρεται στην ιστορία μιας παθιασμένης παράνομης σχέσης μιας κοσμικής κυρίας και ενός καλλιτέχνη, με έμφαση στην ψυχολογική ανάλυση των συναισθημάτων. Το έργο είναι μια κριτική ματιά της γαλλικής κοινωνίας του τέλους του 20ού αιώνα. Ο «κόκκινος κρίνος» του τίτλου αναφέρεται στον κρίνο-έμβλημα της Φλωρεντίας.
Υπόθεση
Η Τερέζ ταξιδεύει στην Τοσκάνη συνοδευόμενη από την ενάρετη κυρία Μαρνέ και τον επαναστάτη ποιητή Σουλέτ. Στη Φλωρεντία η νεαρή γυναίκα συναντά τον γλύπτη Ζακ Ντεσάρτ, που είχε ήδη γνωρίσει στο Παρίσι, και οι δυο τους ερωτεύονται και εγκαταλείπονται στη μέθη ενός μεγάλου έρωτα. Ο Ρομπέρ, που έχει διαισθανθεί ότι κάτι συμβαίνει, φτάνει στην Ιταλία και παρακαλεί μάταια την Τερέζ να επιστρέψει κοντά του. Το πάθος της Τερέζ και του Ζακ συνεχίζεται και στο Παρίσι. Η Τερέζ είναι ευτυχισμένη, αλλά ο Ζακ, ζηλιάρης και βίαιος, γνωρίζοντας τον δεσμό που είχε η ερωμένη του με τον Ρομπέρ, γίνεται όλο και πιο καχύποπτος, η κατάσταση γίνεται αφόρητη έως ότου επέρχεται η οριστική διάλυση της σχέσης.
Σχολιασμός
Το μυθιστόρημα δεν είναι αυτοβιογραφικό, αν και η δημοσίευση το 1984 της αλληλογραφίας του Ανατόλ Φρανς έδειξε ότι ο συγγραφέας είχε χρησιμοποιήσει για τους διαλόγους των δύο εραστών φράσεις πολύ κοντινές και μερικές φορές πανομοιότυπες με αυτές της παθιασμένης αλληλογραφίας που αντάλλαξε ο ίδιος με τον μεγάλο έρωτα της ζωής του, την ερωμένη του Λεοντίν ντε Καιγιαβέ, τα έτη 1988-89.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Ανατόλ Φρανς
Το Φως του Αυγερινού
Το Φως του Αυγερινού ήταν εβδομαδιαία δραματική σειρά ελληνικής παραγωγής, από τις πρώτες έγχρωμες στην Ελληνική τηλεόραση, η οποία μεταδόθηκε από την ΕΡΤ την σεζόν 1980-1981, σημειώνοντας τεράστια επιτυχία και κοινωνική απήχηση. Σήμερα, στο Αρχείο της ΕΡΤ διασώζεται μόνο το εναρκτήριο επεισόδιο.
Προβολή
Το αρχικό επεισόδιο προβλήθηκε στις 9 Δεκεμβρίου 1980. Μάλιστα έντεκα εβδομάδες μετά, η προβολή του 12-ου επεισοδίου συνέπεσε με την εκδήλωση του σεισμού της 24 Φεβρουαρίου 1981, ώρα 22:50. Σε όλη τη διάρκειά της, προβαλλόταν ημέρα Τρίτη, ενώ το 20-ό και τελευταίο επεισόδιο μεταδόθηκε την Μεγάλη Τρίτη 21 Απριλίου 1981.
Συντελεστές
Το σενάριο της σειράς υπέγραφε ο Αλέξης Πάρνης και είχε βασιστεί σε μια παλαιότερη δική του νουβέλα, την οποία και διασκεύασε για λογαριασμό της τηλεόρασης. Τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Ερρίκος Ανδρέου, τη μουσική υπέγραφε ο Γιάννης Μαρκόπουλος και τη σκηνογραφία ο Τάσος Ζωγράφος. Τους ρόλους ερμήνευαν, μεταξύ άλλων, οι ηθοποιοί Κοραλία Καράντη, Αλμπέρτο Εσκενάζυ, Άγγελος Αντωνόπουλος, Τζένη Ρουσσέα, Εύα Κοταμανίδου, Γιώργος Νέζος, Βασίλης Κολοβός, Ειρήνη Κουμαριανού, Τρύφων Παπουτσής, Σοφία Κακαρελίδου, Χρήστος Μωραίτης κ.α.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές ΕΡΤ Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Ελληνικές τηλεοπτικές σειρές βασισμένες σε βιβλία
Γαλλίτης
Ο γαλλίτης (gallite) είναι πολύ σπάνιο θειούχο ορυκτό του χαλκού (Cu) και του γαλλίου (Ga). Επειδή ήταν το πρώτο ορυκτό με κύριο συστατικό το γάλλιο που περιγράφηκε, πήρε το όνομά του από το χημικό στοιχείο. Έχει χημικό τύπο CuGaS2 και περιέχει 35,32 % Ga, 32,19 %  Cu και 32,49 %  θείο (S).
Γενικά
Μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα, δεν ήταν άγνωστα ορυκτά με κύριο συστατικό το χημικό στοιχείο γάλλιο. Το 1958 απομονώθηκε και περιγράφηκε για πρώτη φορά ο γαλλίτης από τους Γερμανούς Strunz, Geier και Seeliger. Το δείγμα ορυκτού βρέθηκε στην περιοχή Tsumeb της Ναμίμπια (νοτιοδυτική Αφρική), με τα παγκοσμίου φήμης ορυχεία χαλκού που λειτούργησαν από το 1907 έως το 1996 και τα σπάνια και ασυνήθιστα ορυκτά, και στο ορυχείο Kipushi του Ζαίρ (κεντρική Αφρική) και ήταν γνωστό ότι υπήρχε σε ποσοστό 1,85 % στο ορυκτό γερμανίτης της ίδιας περιοχής. Σύμφωνα με τους προηγούμενους ερευνητές, το ορυκτό συνυπήρχε με τα ορυκτά γερμανίτης, ρενιερίτης, σφαλερίτης, γαληνίτης, χαλκοπυρίτης, σιδηροπυρίτης, βορνίτης και χαλκοσίτης.
Ορυκτολογικά χαρακτηριστικά
Ο γαλλίτης είναι γκρίζο, μη ραδιενεργό, μη φθορίζον, σχετικά μαλακό, μη μαγνητικό, χαμηλής ανισοτροπίας ορυκτό με πυκνότητα 4,2 g/cm³ και μεταλλική λάμψη. Κρυσταλλώνεται στο τετραγωνικό σύστημα και ανήκει στην ομάδα ορυκτών του χαλκοπυρίτη στην οποία ανήκουν ορυκτά του τύπου AmBnXp όπου (m+n):p = 1:1 ή του τύπου ΑΒΧ2 όπου A, B = διάφορα μέταλλα όπως π.χ. Cu, Ga, Ag, In, Fe και Χ = S, Se. Εκτός από την Αφρική, εμφανίσεις του γαλλίτη αναφέρονται στη Βουλγαρία, στο Περού και στην Κούβα. Έχουν περιγραφεί δύο παραλλαγές του ορυκτού, η μία φωτεινότερη και ανισότροπη και η άλλη σκοτεινότερη και ισότροπη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ορυκτά του χαλκού Κατηγορία:Ορυκτά του γαλλίου Κατηγορία:Ορυκτά του θείου
Σαιν-Φρανσουά-ντε-Σαλ (Σαβοΐα)
Το Σαιν-Φρανσουά-ντε-Σαλ (γαλλικά: Saint-François-de-Sales) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Φρανσουαζιέν (γαλλικά: Saint-Françoisiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Λέα του Βελγίου
Η Λέα του Βελγίου (Léa de Belgique, γεννημένη ως Λέα Βόλμαν Léa Wolman, 2 Δεκεμβρίου 1951 -) είναι η χήρα σύζυγος του Πρίγκιπα Αλέξανδρου του Βελγίου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου 1951 στις Βρυξέλλες, και είναι κόρη του έμπορου Σιγισμούνδου Βόλμαν και της Λίζας Μπόρνστεϊν.
Η Λέα έχει παντρευτεί τρεις φορές: πρώτα τον Ρώσο αριστοκράτη Σέργιο Βικτόροβιτς Σπετσίνσκι στις 27 Μαΐου 1975. Το 1976 γεννήθηκε η κόρη τους Λετίσια. Το ζευγάρι χώρισε στις 28 Μαρτίου 1980.
Ο δεύτερος γάμος της ήταν με τον Παύλο Ροβέρτο Μπιτσάρα στις 23 Ιουλίου 1983 και την 1η Σεπτεμβρίου 1983 γεννήθηκε ο γιος τους Ρενό. Πήραν διαζύγιο στις 25 Αυγούστου 1987.
Ο τρίτος γάμος της ήταν με τον Πρίγκιπα Αλέξανδρο του Βελγίου στις 14 Μαρτίου 1991 στο Ντέμπενχαμ του Σάφλοκ. Το ζευγάρι δεν απέκτησε απογόνους. Ο γάμος τους έμεινε κρυφός μέχρι το 1998. Ο γάμος του Αλεξάνδρου παραβίαζε το άρθρο 85 του βελγικού συντάγματος, το οποίο του στερούσε από το δικαίωμα κληρονομικής διαδοχής στο θρόνο.
Το 2008 έκδωσε ένα βιβλίο από τη ζωή του συζύγου της και της οικογένειάς του, με τίτλο Le Prince Alexandre de Belgique. Στις 29 Νοεμβρίου 2009 η Λέα έχασε τον σύζυγό της από πνευμονική εμβολή.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα Κατηγορία:Βέλγοι ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Βελγίου Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα
Συννοσηρότητα
Η συννοσηρότητα εννοείται είτε ως συνύπαρξη δυο νόσων ή δύο παθολογικών καταστάσεων στον ίδιο ασθενή είτε ως συνύπαρξη καταστάσεων που έχουν μεταξύ τους κάποια αιτιολογική σχέση σε επίπεδο αλληλεπίδρασης (π.χ. ψυχολογικές και ψυχιατρικές συνέπειες που έχει μια σωματική νόσος).