cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θεαίτητος (διάλογος)
Το είναι και οι αισθήσεις
Προχωρά λοιπόν, αντικρούοντας το επιχείρημα σχετικά με τη σχέση αίσθησης, γνώσης και μνήμης, υπενθυμίζοντας ότι ο ίδιος ο άνθρωπος που θυμάται δεν είναι ο ίδιος που είχε την αρχική εντύπωση και δεν αισθάνεται πλέον αυτό που αισθανόταν τότε. Δηλαδή κάθε άνθρωπος δεν είναι ένας αντιλήπτορας, αλλά η κάθε μεταβολή της κατάστασης του οργανισμού του, τον καθιστά διαφορετικό αντιλήπτορα. Έτσι, μολονότι ο κόσμος του κάθε αντιλήπτορα μπορεί να είναι ιδιωτικός, δεν παύει να είναι πραγματικός.
Συνεχίζοντας, έναντι του ερωτήματος που είχε τεθεί, ως προς το πώς μπορεί να υπάρχουν κάποιοι πιο σοφοί από άλλους αφού όλοι είναι μέτρο της δικής τους κρίσης, προτείνει ως σοφό αυτόν που μπορεί να μεταβάλλει την «κακή» αλήθεια κάποιου άλλου, αντικαθιστώντας την με μια άλλη «καλύτερη». Σαν παράδειγμα φέρνει τον γιατρό, ο οποίος μπορεί να υποβάλει τον ασθενή σε θεραπεία έτσι ώστε να αντικαταστήσει τις «βλαβερές» εντυπώσεις του με αυτές που θα έπρεπε να έχει για να αισθάνεται υγιής. Έτσι, ο σοφός, δεν είναι που μεταδίδει στον μαθητή του αληθέστερες απόψεις αλλά καλύτερες.
Φαίνεται ότι ο Πρωταγόρας θα έπρεπε να συμβιβάσει τον ισχυρισμό ότι όλες οι δοξασίες είναι εξίσου αληθινές με το επάγγελμα του σοφιστή, και δεν θα μπορούσε να το κάνει με άλλο τρόπο. Στην υπεράσπισή του φαίνεται μια εσωτερική αντινομία. Ενώ, σύμφωνα με την αρχή, κάθε γνώμη είναι αληθινή για αυτόν που την πρεσβεύει, η αξία της εξαρτάται από την αξία αυτού που την πρεσβεύει. Παρουσιάζει την έννοια ενός κοινού φυσικού κόσμου ως ένα μύθο, που είναι όμως αναγκαίος. Η πραγματιστική τελικά σκοπιά του Πρωταγόρα, παραμερίζει την διάκριση μεταξύ αλήθειας και ψεύδους και την αντικαθιστά με την διάκριση μεταξύ ωφέλιμου και βλαβερού.
Αλήθεια και ψεύδος
Αυτός ο παραμερισμός της διάκρισης μεταξύ αλήθειας ή ψεύδους έναντι του χρήσιμου ή βλαβερού, οδηγεί τον Πλάτωνα σε μια δεύτερη εξέταση της θεωρίας του Πρωταγόρα. Ξεκινώντας με την κοινή πεποίθηση ότι η σοφία και η αμάθεια είναι η αληθής και η ψευδής γνώμη αντίστοιχα, παρατηρείται ότι οι ίδιοι άνθρωποι μπορεί να παραδέχονται ότι έχουν μέσα τους σοφία αλλά και αμάθεια ταυτόχρονα. Δηλαδή ότι έχουν αληθείς και ψευδείς γνώμες. Εφόσον έχουν αυτή τη γνώμη τότε, σύμφωνα με τον Πρωταγόρα, αυτή πρέπει να είναι αληθής. Άρα μερικές γνώμες μπορεί να είναι ψευδείς (αφού και αυτό είναι μια γνώμη), συνεπώς για κάποια πράγματα δεν μπορεί να είναι μέτρο το δεδομένο πρόσωπο.
Η παραπάνω σκέψη είναι αντίστοιχη με τον τρόπο που ο Σέξτος Εμπειρικός γράφει ότι η αρχή του Πρωταγόρα αυτοαναιρείται, αφού αν κάθε παράσταση είναι αληθής, θα αληθεύει και ότι δεν είναι αληθής κάθε παράσταση, αφού και αυτό είναι παράσταση - κι έτσι θα προκύψει ότι είναι ψέματα ο ισχυρισμός ότι «κάθε παράσταση είναι αληθής».
Ο Σωκράτης με τον Θεόδωρο δέχονται στον διάλογο, ότι η θέση του Πρωταγόρα στέκεται καλά σε ζητήματα της άμεσης αίσθησης αλλά όχι σε πρακτικά ζητήματα για το τι είναι υγιές και τι βλαβερό. Εκεί χρειάζεται η γνώμη του ειδικού. Το ίδιο ακόμη και στην πολιτική, όπου το τι πιστεύει η πόλη ως ωφέλιμο δεν σημαίνει ότι απαραίτητα θα την ωφελήσει. Εν τέλει, αυτό που είναι ωφέλιμο ή χρήσιμο, χρειάζεται να αξιολογηθεί με ένα πρότυπο αλήθειας, διαφορετικά δεν μπορεί να εκτιμηθεί αν είναι πράγματι ωφέλιμο ή χρήσιμο.
Η αλήθεια και το ψεύδος των αισθήσεων
Αν λοιπόν τα δεδομένα των αισθήσεων δεν είναι δεδομένα και βρίσκονται σε διαρκή κίνηση, τότε κάθε απάντηση σε κάθε ερώτηση είναι το ίδιο ορθή είτε πει κανείς ότι «είναι έτσι» είτε ότι «είναι όχι έτσι». Αλλά και αυτές οι φράσεις θα αποτελούν υπέρβαση αφού προϋποθέτουν ένα είδος ακινησίας. Με βάση την θεωρία της αέναης κίνησης λοιπόν (που δεν την αρνείται ), δεν θα μπορούσε να είναι κάθε άνθρωπος μέτρο όλων των πραγμάτων αλλά ούτε και η γνώση να είναι αίσθηση.
Σε αυτό το σημείο ο Πλάτωνας βάζει τον Θεαίτητο να «γεννά» με την βοήθεια του Σωκράτη το συμπέρασμα ότι η γνώση είναι διαφορετική από την αίσθηση. Ήδη ο γνωσιολογικός σχετικισμός και ο πραγματισμός του Πρωταγόρα καταρρέουν και ο Πλάτωνας μάς περνάει στο επίπεδο της νόησης και των ιδεών. Για τις ιδέες δεν μας μιλάει στον Θεαίτητο, ωστόσο μέσα από τη θεωρία της γνώσης μάς προετοιμάζει για αυτές. Ούτε για το τι ακριβώς είναι η γνώση δίνει συμπέρασμα παρά και τους επόμενους ορισμούς, τους οποίους ελέγχει, ωστόσο έχει πλησιάσει σε αυτό, περισσότερο από πριν. Άλλωστε, όπως σημειώνει στη μικρή παρέκβαση που κάνει για τον φιλοσοφικό βίο, «[οι φιλόσοφοι] έχουν την άνεση χρόνου [...] και δεν τους νοιάζει αν θα πουν λίγα ή πολλά, φτάνει να βρουν την αλήθεια».
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πλατωνικοί διάλογοι Κατηγορία:Επιστημολογία Κατηγορία:Βιβλία φιλοσοφίας
Βοεβοδάτο του Αγίου Σάββα
Το Βοεβοδάτο του Αγίου Σάββα (Κυριλλικά: Војводство Светог Саве, Σερβοκροάτικα: Vojvodstvo Svetog Save) ήταν μια ύστερη μεσαιωνική πολιτεία στη νοτιοανατολική Ευρώπη, που υπήρξε από το 1448 έως το 1482, όταν απορροφήθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Κυβερνήθηκε από την ευγενή οικογένεια Κόζατσα, με τον ιδρυτή του, τον Στεφάν Βούκτσιτς Κόζατσα να ονομάζει τον εαυτό Βοεβόδα του Αγίου Σάββα το 1448. Αργότερα, ο Βοεβόδας θα έδινε το νέο όνομα στην περιοχή: Ερζεγοβίνη, και θα χρησιμοποιηθεί επίσης από τους Οθωμανούς, ορίζοντας το Σαντζάκι της Ερζεγοβίνης. Οι τομείς του κράτους περιελάμβαναν νότια τμήματα της σύγχρονης Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, νότια τμήματα της σύγχρονης παράκτιας Κροατίας, το βορειοδυτικό Μαυροβούνιο και νοτιοδυτική Σερβία.
Σε διάφορες πηγές, και ιστοριογραφικές παραδόσεις, το όνομα του δουκάτου καταγράφεται ή χρησιμοποιείται σε διάφορες μορφές, που ποικίλλουν ως επί το πλείστον με τον τρόπο που το όνομα του Αγίου Σάββα γράφεται σε διαφορετικές γλώσσες, όπως λατινικά (Ducatus Sancti Sabbae), ιταλικά (Ducato di San Sabba) και γερμανικά (Herzogtum des hl. Sava). Στην αγγλική ιστοριογραφία, ως το «Δουκάτο του Αγίου Σάββα» ή «Δουκάτο του Αγ. Σάββα» χρησιμοποιήθηκαν από τον 19ο αιώνα.
Ιστορία
Το 1448 αναγνωρίστηκε το βοεβοδάτο από τον Φρειδερίκο Γ' της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Στις 15 Φεβρουαρίου 1444 ο Βούκτσιτς υπέγραψε συνθήκη με τον Αλφόνσο Ε΄ της Αραγονίας, Βασιλιά της Αραγονίας και της Νάπολης, να γίνει υποτελής του με αντάλλαγμα τη βοήθεια του βασιλιά ενάντια στους εχθρούς του. Στην ίδια συνθήκη ο Βούκτσιτς υποσχέθηκε να πληρώσει φόρο υποτελείας στον Αλφόνσο αντί του Οθωμανού σουλτάνου.
Ο Στεφάν Βούκιτς πέθανε το 1466, και τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος του Βλάντισλαβ. Μέχρι το 1482 το βοεβοδάτο είχε καταληφθεί από τον Οθωμανικό στρατό επικεφαλής του οποίου ήταν ο μικρότερος γιος του Στεφάν, Χερσεκλί Αχμέτ Πασάς, ο οποίος είχε ασπαστεί τον ισλαμισμό. Στην Οθωμανική Αυτοκρατορία η Ερζεγοβίνη οργανώθηκε ως επαρχία (σαντζάκι) στο εσωτερικό του πασαλικίου της Βοσνίας.
Ο Στεφάν ίδρυσε την Σερβική Ορθόδοξη μονή Ζαγκράντε που βρίσκεται κοντά στο Χερζέκ Νόβι, στο σύγχρονο Μαυροβούνιο, και τη Μονή Σαβίνα, επίσης, κοντά στο Χερζέκ Νόβι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεσαιωνική Σερβία Κατηγορία:Μεσαιωνική Κροατία Κατηγορία:Μεσαιωνικό Μαυροβούνιο Κατηγορία:Πρώην κράτη των Βαλκανίων Κατηγορία:Μεσαιωνική Βοσνία και Ερζεγοβίνη
Εκλογική περιφέρεια Β΄ Αθηνών
Η εκλογική περιφέρεια Β΄ Αθηνών ήταν μία από τις πέντε εκλογικές περιφέρειες του νομού Αττικής και μία από τις δύο στις οποίες διαιρούνταν η πρώην Νομαρχία Αθηνών. Με περίπου 1.500.000 δημότες ήταν η μεγαλύτερη εκλογική περιφέρεια της Ελλάδας περιλαμβάνοντας 34 δήμους, δηλαδή ολόκληρη τη νομαρχία Αθηνών εκτός από τον Δήμο Αθηναίων (που αποτελεί την Α' Αθηνών). Είναι χαρακτηριστικό ότι έδωσε 44 έδρες στο Ελληνικό Κοινοβούλιο στις βουλευτικές εκλογές του Ιανουαρίου 2015. Ήταν η μεγαλύτερη εκλογική περιφέρεια της Ευρώπης.
Στην Β΄ Αθηνών έχει καταγραφεί και το ρεκόρ σταυροδοσίας στην ιστορία του ανεξάρτητου ελληνικού κράτους: Στις εκλογές του 1993, η Βάσω Παπανδρέου συγκέντρωσε 256.831 σταυρούς προτίμησης.
Το 2018 αποφασίστηκε η κατάτμηση της Β΄ Αθηνών σε τρεις εκλογικές περιφέρειες: Β1΄ Εκλογική περιφέρεια Βόρειου Τομέα Αθηνών, Β2΄ Εκλογική περιφέρεια Δυτικού Τομέα Αθηνών και Β3΄ Εκλογική περιφέρεια Νότιου Τομέα Αθηνών.
Δήμοι
Στη Β΄ Αθηνών ανήκαν οι παρακάτω δήμοι του ευρύτερου πολεοδομικού συγκροτήματος της Αθήνας, που χωρίζονται σε τέσσερις τομείς:
Βουλευτικές εκλογές
Στους δύο πίνακες περιλαμβάνονται τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών, αρχικά των δύο τελευταίων προδικτατορικών εκλογικών αναμετρήσεων όπου παρουσιάζονται ο αριθμός των ψήφων και το ποσοστό που συγκέντρωσαν τα κόμματα που κατήλθαν στις εκλογές, καθώς και ο αριθμός των εδρών που εξασφάλισαν σε παρένθεση. Στη συνέχεια τα αποτελέσματα από τη μεταπολίτευση και μετά στην Β' Αθηνών, όπου παρουσιάζονται τα αντίστοιχα αποτελέσματα για τα πέντε πρώτα κόμματα στην περιφέρεια.
Ευρωεκλογές
Στον πίνακα περιλαμβάνονται τα αποτελέσματα των εκλογών για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο από το 1981 και μετά στην Β' Αθηνών. Συγκεκριμένα παρουσιάζονται ο αριθμός ψήφων και το ποσοστό που συγκέντρωσαν τα πέντε πρώτα κόμματα στην περιφέρεια.
Αναπληρωματική εκλογή
Στον πίνακα περιλαμβάνονται τα αποτελέσματα της αναπληρωματικής εκλογής στις 5 Απριλίου 1992 για μία έδρα στο κοινοβούλιο, ώστε να αναπληρωθεί η έδρα που έμεινε κενή μετά την έκπτωση του Δημήτρη Τσοβόλα από το Ειδικό Δικαστήριο που δίκασε το Σκάνδαλο Κοσκωτά και την άρνηση όλων των αναπληρωματικών (των 18 "επιλαχόντων") να τον αντικαταστήσουν. Παρουσιάζονται ο αριθμός ψήφων και το ποσοστό που συγκέντρωσαν τα πέντε πρώτα κόμματα στην περιφέρεια. Δεν κατήλθαν η Νέα Δημοκρατία, το ΚΚΕ, ο Συνασπισμός και η Δημοκρατική Ανανέωση.
Δημοψηφίσματα
Στον πίνακα περιλαμβάνονται τα αποτελέσματα των δύο δημοψηφισμάτων που διεξήχθησαν μετά τη Μεταπολίτευση (μορφή του Πολιτεύματος το 1974 και έγκριση ή απόρριψη της πρότασης των δανειστών το 2015).
Σταυροί προτίμησης
Στους πίνακες παρακάτω αναφέρονται οι πέντε πρώτοι εκλεγμένοι βουλευτές των δύο πρώτων σε δύναμη κομμάτων στην περιφέρεια της Β' Αθηνών, στις εκλογές από την μεταπολίτευση και μετά. 1 Οι αρχηγοί των κομμάτων καθώς και οι διατελέσαντες πρωθυπουργοί, λαμβάνουν ως σταυρούς προτίμησης το σύνολο των ψηφοδελτίων που βρέθηκαν υπέρ του κόμματός τους στην περιφέρεια όπου υπέβαλαν υποψηφιότητα. Το 1985, τον Ιούνιο του 2012 και τον Σεπτέμβριο του 2015 δεν υπήρξε διαδικασία σταυροδοσίας, αλλά επιλογή των προσώπων από τα κόμματα σε λίστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αθηνων Β
Νουρμπανού Σουλτάνα
Η Χασεκί Αφιφέ Νουρμπανού Βαλιντέ Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:خاصكي سلطانة نور بانو) (Τούρκικα: Haseki Afife Nûr-Banû Valide Sultan, 1525-7 Δεκεμβρίου 1583) ήταν η αγαπημένη και η νόμιμη σύζυγος του σουλτάνου Σελίμ Β΄, μητέρα του σουλτάνου Μουράτ Γ΄ και συγκυβερνήτης, ως Βαλιντέ Σουλτάν, για εννέα έτη από το 1574 μέχρι το 1583.Το όνομα γέννησής της ήταν Σεσίλια. Γεννήθηκε το 1525 στην Κέρκυρα ή στην Πάρο. Η Νουρμπανού Σουλτάν ήταν μία από τις κυριότερες εκπροσώπους του Σουλτανάτου των Γυναικών.
Έλοντ
Ο Έλοντ, ουγγρ. Előd (έδρασε κατά τον 9ο αι.) από τον Οίκο των Αρπάντ ήταν ένας από τους επτά αρχηγούς φυλών των Μαγιάρων (Ούγγρων), που τους οδήγησε στην κοιλάδα των Καρπαθίων το 895.
Νουρμπανού Σουλτάνα
Ο πλήρης τίτλος της ήταν: Devletlu İsmetlu Haseki Afife Nûr-Banû Vâlide Sultân Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri
Καταγωγή
Υπάρχουν αρκετές θεωρίες, όσον αφορά την καταγωγή της Νουρμπανού, καμία από τις οποίες δεν είναι γενικά αποδεκτή.
Έλοντ
Βιογραφία
Ο Έλοντ ήταν ο αρχηγός της Ουγγρικής φυλής των Νυέκ, που κατέλαβε την περιοχή περί τη λίμνη Μπάλατον, κυρίως τα εδάφη που είναι τώρα γνωστά ως επαρχίες Ζάλα και Σομόγκυ.
Νουρμπανού Σουλτάνα
Καταγωγή
Cecilia Venier-Baffo
Έλοντ
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Άρπαντ
Νουρμπανού Σουλτάνα
Καταγωγή
Το 1900, ο Emilio Spagni υποστήριξε πως η Νουρμπανού προερχόταν από κάποιο ελληνικό νησί, το οποίο τότε βρισκόταν υπό Βενετική κατοχή και ήταν κόρη του Νίκολο Βενιέρ και της Βιολάντε Μπάφο. Απήχθη από την Πάρο, κατά τη διάρκεια του τρίτου Οθωμανικού-Βενετικού πολέμου, από στρατεύματα του Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα. Η ίδια, σύμφωνα με διάφορες απόψεις, συνήθιζε να λέει πως προερχόταν από ευγενή Βενετική οικογένεια, χωρίς ποτέ να την κατονομάζει ακριβώς. Η άποψη ότι η Νουρμπανού ταυτιζόταν με τη Σεσίλια Βενιέρ Μπάφο αναφέρεται από τον Franz Babinger στο άρθρο του για τη Νουρμπανού Σουλτάν, Dizionario Biografico degli Italiani.
Kale Kartanou
To 1992, o Β. Arbel αμφισβήτησε τη θεωρία της Βενετικής καταγωγής. Κατά τη δική του άποψη και έρευνα, η Νουρμπανού Σουλτάν προερχόταν από την Κέρκυρα, ελληνικό νησί, το οποίο επίσης βρισκόταν υπό Βενετική κατοχή, και το όνομά της ήταν Καλή Καρτάνου.
Jewish Origin (Rachel)
Ο Τούρκος ιστορικός, Ahmet Refik, πίστευε πως η Νουρμπανού είχε εβραϊκή καταγωγή και το αρχικό όνομά της ήταν Ραχήλ.
Επιπλέον, σύμφωνα με υπολογισμούς, η Νουρμπανού Σουλτάνα γεννήθηκε το 1525.
Παλλακίδα
Η Νουρμπανού, η οποία κατείχε εξέχουσα θέση στο παλάτι, λόγω της ομορφιάς και της εξαιρετικής ευφυΐας της, στάλθηκε στο Ικόνιο, ως μία από τις γυναίκες για το χαρέμι του ηγεμόνα Σελίμ, το 1543.
Είχε εντυπωσιάσει τους πάντες με το χαρακτήρα της κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσής της, τραβώντας κατά αυτόν τον τρόπο και την προσοχή της πεθεράς της, Χουρρέμ Σουλτάν, η οποία, λόγω της ευφυΐας αλλά και των αξιοθαύμαστων τρόπων της, της έδωσε το όνομα "Αφιφέ Νουρμπανού"
Το 1544 γέννησε το πρώτο της παιδί, μία κόρη, την Σαχ Σουλτάν. Το 1545 έφερε στον κόσμο ακόμη μία κόρη, την Εσμαχάν Σουλτάν. Επιτέλους, στις 4 Ιουλίου του 1546 γέννησε το τρίτο της παιδί και μοναδικό αρσενικό απόγονο, τον ηγεμόνα και μετέπειτα σουλτάνο, Μουράτ Γ'.
Στη Νουρμπανού αποδίδεται η γέννηση ακόμη δύο Σουλτάνων, της Φατμά και της Γκεβχερχάν Σουλτάν, αν και δεν επιβεβαιώνεται.
Χασεκί Σουλτάν
left|thumb|321x321px|Ο συζυγος της Νουρμπανού Σουλτάν, [[Σελίμ Β΄|Σελίμ Β']] Η Νουρμπανού έγινε η πιο αγαπημένη σύζυγος του Οθωμανού σουλτάνου Σελίμ Β' και μητέρα του σουλτάνου Μουράτ Γ'.
Είχε τη διοίκηση του πριγκιπικού χαρεμιού του Σελίμ, όσο εκείνος ήταν ακόμη ηγεμόνας στη Μανίσα. Μόλις έγινε σουλτάνος, ο Σελίμ επιθυμούσε η αγαπημένη του Χασεκί, Νουρμπανού, να παραμείνει στο Τοπ Καπί, καθ' όλη τη διάρκεια της βασιλείας του, όπως ακριβώς είχε κάνει και ο προκάτοχός του, Σουλτάνος Σουλεϊμάν. Η Νουρμπανού, επομένως, δεν ακολούθησε τον γιό της στην πόλη όπου θα διοικούσε ως ηγεμόνας, όπως μέχρι τότε συνηθιζόταν.
Μέχρι την άνοδο του Σελίμ στο θρόνο, η Νουρμπανού ήταν η μοναδική γυναίκα για εκείνον, γεγονός που επίσης σήμαινε πως υπήρχε ένας μόνο κληρονόμος για το θρόνο, έπειτα από το Σελίμ, ο γιός τους, Μουράτ Γ'.
Ακόμη και όταν ο Σελίμ άρχισε να έχει και άλλες παλλακίδες, προκειμένου να διασφαλίσει απογόνους για τη διαδοχή του Οθωμανικού θρόνου, η Νουρμπανού παρέμεινε η αγαπημένη του για την ομορφιά και την εξυπνάδα της. Ως μητέρα του κληρονόμου του θρόνου, ενέργησε ως σύμβουλος στο σύζυγό της. Ο Σελίμ Β' ζητούσε συχνά τις συμβουλές της σε διάφορα θέματα λόγω του σεβασμού στην καλή της κρίση.
Ο Σελίμ έδωσε στη Νουρμπανού το ποσό τον 1.100 aspers την ημέρα, ξεπερνώντας έτσι τα 1.000 aspers που ο πατέρας του είχε δωρίσει στη μητέρα του, Χιουρρέμ Σουλτάν. Οι υπόλοιπες παλλακίδες του, ωστόσο, ακόμη κι εκείνες που ήταν μητέρες ηγεμόνων, λάμβαναν το ποσό των 40 asper. Επιπλέον, ο Σελίμ επανειλημμένα δήλωσε δημόσια ότι ο Μουράτ ήταν ο κληρονόμος του, εξασφαλίζοντας έτσι τη θέση του πρωτότοκου γιου του και καταδικάζοντας τους άλλους γιους του σε θάνατο.
Ο Σελίμ, για να τονίσει ότι υπήρχε μόνο μία γυναίκα γι' αυτόν, παντρεύτηκε νόμιμα τη Νουρμπανού. Οι μαρτυρίες των πρεσβευτών χρονολογούν τον γάμο στις αρχές του 1571 και μετέφεραν την είδηση ​​με την παρατήρηση ότι ο Σελίμ ήθελε να εκφράσει με γάμο πόσο αγαπούσε τη Νουρμπανού και ότι ο μόνος νόμιμος κληρονόμος του ήταν ο γιος τους, Μουράτ.
Ο Jacopo Soranzo, Ενετός πρέσβης ανέφερε:
«Η Χασεκί Σουλτάν λέγεται ότι είναι εξαιρετικά αγαπητή και τιμημένη από την Αυτού Μεγαλειότητα, τόσο για την ομορφιά της όσο και για την ασυνήθιστη ευφυΐα της». Ήταν αφοσιωμένη σύζυγος και πολύ πιστή μητέρα,όπως θα αποδείκνυαν αργότερα κάποια γεγονότα.
Σύμφωνα με Τούρκους ιστορικούς κρύβεται πίσω από τον θάνατο και την δηλητηρίαση της πεθεράς της,Χουρεμ Σουλτάν, το 1558 με τον σύμμαχό της και αργότερα γαμπρό της Μεχμέτ Σοκουλού Πασά, αν και δεν επιβεβαιώνεται, καθώς λέγεται πως οι δύο γυναίκες είχαν άριστες σχέσεις.
Θεωρείται, επίσης, από κάποιους, υπεύθυνη για την εκτέλεση και λανθασμένη εντύπωση που σχηματίστηκε για τον αδελφό του Σελίμ και αντίπαλό του για την κατοχή του θρόνου, ηγεμόνα Μπεγιαζιντ.
Η Νουρμπανού έγινε μια τρομερή φιγούρα με μεγάλη επιρροή κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Σύμφωνα με ορισμένες πηγές (κυρίως Βενετικές μαρτυρίες), η επιρροή της ήταν τέτοια που διηύθυνε ουσιαστικά το κράτος μαζί με τον Μέγα Βεζίρη Σοκολού Μεχμέτ Πασά. Ο Σελίμ παρέδωσε σχεδόν όλη την εξουσία του στον Σοκολού, τον οποίο συχνά συμβούλευε η Νουρμπανού.
Βαλιδέ Σουλτάν
Όταν ο Σελίμ Β' πέθανε το 1574, η Νουρμπανού κράτησε κρυφό τον θάνατό του και έκρυψε το πτώμα του σε ένα ψυγείο, μέχρι ο 28χρονος γιος της, ο Μουράτ, να φτάσει στην Κωνσταντινούπολη από την Μανίσα, όπου ήταν κυβερνήτης. Δώδεκα μέρες μετά αφού έφτασε ο Μουράτ, ανέβηκε στο θρόνο και η Νουρμπανού έγινε Βαλιντέ Σουλτάν.
Όπως και ο πατέρας του, ο Μουράτ αρχικά είχε σχέσεις με μία μόνο παλλακίδα, την Σαφιγιέ Σουλτάν. Η Νουρμπανού, τον συμβούλεψε να έχει και άλλες παλλακίδες για το καλό της δυναστείας, η οποία από το 1581 είχε μόνο έναν επιζών κληρονόμο,τον Μουράτ και αργότερα τον γιό της Σαφιγιέ, Μεχμέτ Γ'.
Το 1583 η Νουρμπανού κατηγόρησε την Σαφιγιέ ότι κάνει μάγια για να αποτρέψει τον Μουράτ να έχει άλλες παλλακίδες. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τη φυλάκιση και τον βασανισμό των υπαλλήλων της Σαφιγιέ Σουλτάν. Η αδελφή του Μουράτ Γ', Εσμαχάν Σουλτάν, του παρουσιάστηκε με δύο όμορφες παλλακίδες, τις οποίες και δέχτηκε. Συνέχισε να δέχεται πολλές παλλακίδες και αυτός ο τρόπος ζωής του χάρισε την πατρότητα είκοσι γιών και είκοσι επτά κόρων.
Η Νουρμπανού ηγήθηκε του κράτους από κοινού με το Μεγάλο Βεζίρη Σοκολλού Μεχμέτ Πασά, αποτελώντας την πρώτη Βαλιντέ Σουλτάν που συγκυβέρνησε με τον Σουλτάνο κατά τη διάρκεια του Σουλτανάτου των Γυναικών και έγινε ο κύριος σύμβουλος του γιου της.
Η κόρη της Νουρμπανού, Εσμαχάν Σουλτάν, ήταν παντρεμένη με τον Μεγάλο Βεζίρη Μεχμέτ Σοκολού Πασά, το δεύτερο πρόσωπο στο κράτος, ο οποίος αύξησε την επιρροή της Νουρμπανού.
Κατά τη διάρκεια των εννέα χρόνων της αντιβασιλείας της (1574-1583), η πολιτική της ήταν τόσο φιλοβενετική που έγινε μισητή από τη Δημοκρατία της Γένοβας. Ορισμένοι μάλιστα υποστηρίζουν ότι δηλητηριάστηκε από τους Γενουάτες.
Επιπλέον έχει ειπωθεί ότι η Νουρμπανού ήταν συγγενής με την Σαφιγιέ Σουλτάν,η οποία ήταν σύζυγος του Μουράτ Γ', γιου της Νουρμπανού, και κατά συνέπεια, έγινε η επόμενη Βαλιντέ Σουλτάν της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όταν ο γιος της, Μεχμέτ Γ' ανέβηκε στο θρόνο.
Θάνατος
Υπήρξε η πρώτη παλλακίδα και μετέπειτα Σουλτάνα, που είχε την τιμή να θαφτεί δίπλα στο Σουλτάνο σύζυγό της.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλομήτωρ Κατηγορία:Βαλιδέ Σουλτάνες Κατηγορία:Σουλτάνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οθωμανοί ελληνικής καταγωγής
Περιφέρεια Γκάνζι
Η Περιφέρεια Γκάνζι (σετσουάνα: Ghanzi) ή Γκάντσι (Gantsi) είναι μια από τις 9 περιφέρειες της Μποτσουάνα. Έχει έκταση 117.910 τ.χλμ. και πληθυσμό 33.170 κατοίκων με πυκνότητα 8,3 κατοίκων ανά τ.χλμ. Πρωτεύουσα είναι το Γκάνζι.
Γεωγραφία
Το Γκάνζι βρίσκεται κεντρικά της Μποτσουάνα. Συνορεύει στα βόρεια με τηΒορειοδυτική περιφέρεια, στα ανατολικά με την Κεντρική, στα νοτιοδυτικά με το Κγκαλαγκάντι, στα νοτιοανατιλικά με το Κουενένγκ και στα δυτικά με τη Ναμίμπια. Έχει έκταση 117.910 τ.χλμ.
Επαρχίες
Το Γκάνζι διαιρείται σε δύο επαρχίες:
Άλλες πόλεις
Εδώ αναφέρονται τα μεγαλύτερα χωριά και ο πληθυσμός τους σύμφωνα με την απογραφή του 2001:
Άννας
thumb|200px|Άγαλμα του Άννα στην [[Μπράγκα]] Ο Άννας ο Πρεσβύτερος, γιος του Σηθ, είναι πρόσωπο που αναφέρεται στην Καινή Διαθήκη.
Ο λεγάτος της Συρίας Κυρήνιος τον τοποθέτησε αρχιερέα των Ιουδαίων το 6 ή 7 μ.Χ. Ο Ρωμαίος επίτροπος Βαλέριος Γράτος τον απομάκρυνε από τη θέση αυτή το 15 μ.Χ. Εντούτοις, όντας άνθρωπος των ελιγμών, κατάφερε να διατηρήσει την ισχυρή επιρροή του στο Μεγάλο Εβραϊκό Συνέδριο. Οι πέντε γιοί του (Ελεάζαρ, Ιωνάθαν, Θεόφιλος, Ματθίας, Άννας ο νεότερος) έγιναν αρχιερείς, καθώς και ο σύζυγος της κόρης του Καϊάφα. Στην «Ιουδαϊκή Αρχαιολογία» (Βιβλίο 20, κεφάλαιο 9, στίχος 1) ο Ιώσηπος αναφέρει: «λεγόμενος ευτυχέστατος γενέσθαι· πέντε γαρ έσχε παίδας, και τούτους πάντας συνέβη αρχιερατεύσαι τω Θεώ, αυτός και πρότερον της τιμής επί πλείστον απολαύσας, όπερ ουδενί συνέβη των παρ' ημίν αρχιερέων». Από τον ευαγγελιστή Λουκά παρουσιάζεται στις Πράξεις των Αποστόλων (κεφάλαιο 4, στίχος 6) και στο Κατά Λουκάν (κεφ. 3, στ. 2) να ασκεί την αρχιερατεία μαζί με τον γαμπρό του, τον Καϊάφα. Αυτό δεν μπορούσε να συμβαίνει διότι ασκούσε την αρχιερατεία μόνο ένας αρχιερέας, αλλά ο Λουκάς τον αναφέρει, διότι σε κάθε ζήτημα είχε τον πρώτο λόγο, οι δε γιοί του και ο γαμπρός του ακολουθούσαν πιστά τις συμβουλές του. Άλλωστε, στο Κατά Ιωάννην ευαγγέλιο (κεφ. 18, στ. 13) διαβάζουμε ότι, όταν οι Ιουδαίοι συνέλαβαν τον Ιησού Χριστό, τον πήγαν καταρχήν στον Άννα, ενώ ο ίδιος δεν ήταν αρχιερέας. Εκείνος και οι γιοί του ήταν πάμπλουτοι, αφού είχαν την αποκλειστική διαχείριση των εσόδων του Ναού. Με την πολιτική τους είχαν μετατρέψει τον Ναό σε σπήλαιο ληστών (Ματθαίος κεφ. 21, στ. 13). Στο Ταλμούδ(Pesach 57a) αναφέρεται μια κατάρα «επί την οικογένειαν του Άννα και τους συριγμούς της ως της εχίδνης». Έζησε μέχρι τα 90 του χρόνια.
Αζαήλ
Ο Αζαήλ αρχικά ήταν στρατηγός της Συρίας (9ος αιώνας π.Χ.) στην Αυλή του Βασιλέως Άδερ, που αναφέρεται αρκετές φορές στη Π.Δ. και ειδικότερα στις πολεμικές αναμετρήσεις των Σύρων με το Βασίλειο του Ιούδα και το Βασίλειο του Ισραήλ. Χαρακτηριστικό όμως είναι το αναφερόμενο επεισόδιο όπου κατέστει σφετεριστής του ηγεμονικού θρόνου της Συρίας όταν προηγουμένως πληροφορήθηκε από τον Προφήτη Ελισαίο ή Ελισσαιέ ότι αυτός θα βασίλευε κάποτε. Έτσι προκειμένου να επισπεύσει την προφητεία αυτή, μπήκε στη βασιλική σκηνή και έπνιξε τον Βασιλέα Άδερ ή Βεν-αδάδ στη κλίνη του, οπότε και ανήλθε στο θρόνο τον οποίο και διατήρησε επί 40 περίπου χρόνια.
Αναφορές
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης
Μπάγερ Λεβερκούζεν
Η Μπάγερ 04 Λεβερκούζεν (γερμανικά: Bayer 04 Leverkusen, ορθή προφορά Μπάιερ Λέβερκουζεν) είναι γερμανική ποδοσφαιρική ομάδα που αγωνίζεται στην Μπούντεσλιγκα. Αποτελεί το ποδοσφαιρικό τμήμα του αθλητικού συλλόγου ΤΣΦ Μπάγερ Λεβερκούζεν (TSV Bayer 04 Leverkusen e.V.), ο οποίος έχει επίσης τμήματα στίβου, γυμναστικής, καλαθοσφαίρισης κ.ά.
Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1904 και ως έδρα χρησιμοποιεί τη BayArena (πρώην «Ulrich-Haberland-Stadion») στην πόλη Λεβερκούζεν, χωρητικότητας 30.210 θεατών. Αποκλειστικά στην Ελλάδα χρησιμοποιείται ενίοτε το παρατσούκλι "Ασπιρίνες" από το γνωστότερο προϊόν της ιδιοκτήτριας εταιρείας, ενώ στη Γερμανία η ομάδα έχει το προσωνύμιο Werkself, δηλαδή ομάδα του εργοστασίου. Έχει χρώματα το κόκκινο και το μαύρο. Η Μπάγερ θεωρείται ένα οικογενειακό σωματείο με ιδιαίτερα φιλικούς φιλάθλους.
Ίδρυση – Πρώτα χρόνια
Στις 27 Νοεμβρίου 1903 οι εργαζόμενοι στη χημική βιομηχανία Friedrich Bayer und Co. ζήτησαν από την εταιρία να τους υποστηρίξει στην δημιουργία ενός αθλητικού συλλόγου. Την πρωτοβουλία είχε ο Wilhelm Hauschild, ο οποίος συνέταξε τη σχετική επιστολή, την οποία υπέγραψαν άλλοι 107 συνάδελφοί του. Η εταιρία συμφώνησε και την 1η Ιουλίου 1904 ιδρύθηκε η Turn- und Spielverein Bayer 04 Leverkusen.
Στις 31 Μαΐου 1907 δημιουργήθηκε το ποδοσφαιρικό τμήμα του συλλόγου. Την εποχή εκείνη υπήρχαν διαμάχες ανάμεσα στους αθλητές της γυμναστικής και τους αθλητές των άλλων αθλημάτων. Η διαμάχη αυτή οδήγησε τελικά στη διάσπαση του σωματείου. Στις 8 Ιουνίου 1928 οι ποδοσφαιριστές έφυγαν από το σύλλογο κι έφτιαξαν την Sportvereinigung (SV) Bayer 04 Leverkusen, στην οποία εντάχθηκαν επίσης τα τμήματα χάντμπολ, φίστμπολ, πυγμαχίας, και στίβου. Η νέα ομάδα διατήρησε τα αρχικά χρώματα του συλλόγου, το κόκκινο και το μαύρο. Οι αθλητές της γυμναστικής που παρέμειναν στον παλιό σύλλογο, τον "TuS Bayer 04 Leverkusen", καθιέρωσαν το κίτρινο και το μπλε.
Σε ανώτερη κατηγορία, την Oberliga West, ανέβηκε για πρώτη φορά το 1951. Το 1956 υποβιβάστηκε και ανέβηκε ξανά το 1962. Την επόμενη περίοδο ιδρύθηκε η Μπούντεσλιγκα. Ο σύλλογος δεν εντάχθηκε σε αυτή αλλά στη Regionalliga West, όπου αγωνίστηκε με επιτυχία τα επόμενα χρόνια.
Στην Μπούντεσλιγκα
Το 1968 κέρδισε τον τίτλο στον όμιλό της στη Regionalliga West, αλλά στους αγώνες ανόδου βγήκε δεύτερη χάνοντας την άνοδο στην Α΄ κατηγορία. Το 1973 υποβιβάστηκε στη Γ΄ κατηγορία, κατάφερε όμως πολύ σύντομα, το 1975 να ανέλθει στη νεοϊδρυθείσα 2. Μπούντεσλιγκα. Τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1979-80, η ομάδα κέρδισε για πρώτη φορά την άνοδό της στην Μπούντεσλιγκα, όπου έκτοτε αγωνίζεται αδιάλειπτα.
Τη δεκαετία του ’80 ο σύλλογος εδραιώθηκε στην κατηγορία. Είχε καλά πλασαρίσματα χωρίς να κινδυνεύει, αλλά και χωρίς να διεκδικεί κορυφαίες θέσεις. Το 1984, έπειτα σχεδόν από μισό αιώνα, τα δύο κομμάτια του αρχικού σωματείου, η ποδοσφαιρική SV και η αθλητική TuS, ξαναενώθηκαν υπό την επωνυμία TSV Bayer 04 Leverkusen e.V.. Χρώματα του νέου σωματείου ορίστηκαν το κόκκινο και το λευκό, αλλά η ποδοσφαιρική ομάδα διατήρησε τις καθιερωμένες κοκκινόμαυρες εμφανίσεις.
Το 1988 η Μπάγερ κατέκτησε τον πρώτο σημαντικό της τίτλο, το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1987-88 νικώντας σε έναν δραματικό τελικό την Εσπανιόλ Βαρκελώνης. Αφού ηττήθηκε με 0-3 στη Βαρκελώνη, ισοφάρισε το συνολικό σκορ νικώντας με 3-0 στο Λεβερκούζεν και κέρδισε το κύπελλο στα πέναλτι με 3-2. Το ίδιο έτος ανέλαβε ως γενικός μάνατζερ του συλλόγου ο Ράινερ Κάλμουντ (Reiner Calmund), υπό την ηγεσία του οποίου ο σύλλογος γνώρισε την καταξίωση στη Γερμανία και στην Ευρώπη. Το 1990 ο Κάλμουντ έφερε στην Μπάγερ τους Ανατολικογερμανούς άσσους Ουλφ Κίρστεν (Ulf Kirsten), Αντρέας Τομ (Andreas Thom) και Γενς Μέλτσιγκ (Jens Melzig). Λίγα χρόνια αργότερα στην ομάδα ήρθαν οι Βραζιλιάνοι Ζορζίνιο (Jorginho) και Πάουλο Σέρτζιο (Paulo Sérgio), ο Τσέχος Πάβελ Χάπαλ (Pavel Hapal) και οι Γερμανοί έμπειροι διεθνείς Μπερντ Σούστερ (Bernd Schuster) και Ρούντι Φέλερ (Rudi Völler). Η πληθώρα αστέρων έφερε επιτυχίες στην ομάδα και περισσότερο κόσμο στο γήπεδο.
Το 1993 κέρδισε το Κύπελλο Γερμανίας νικώντας 1-0 τη Χέρτα Βερολίνου. Το 1996 παρά λίγο να υποβιβαστεί αλλά σώθηκε χάρις στη βοήθεια παικτών, όπως οι Λούσιο, Έμερσον, Μπάλακ και ο Ζε Ρομπέρτο.
Από το 1997 κι έπειτα πρωταγωνιστεί στο πρωτάθλημα σχεδόν κάθε σεζόν, διεκδικώντας ακόμα και τον τίτλο. Δύο φορές, το 2000 και το 2002 έχασε το πρωτάθλημα την τελευταία αγωνιστική. Ειδικά το 2002 είχε τριπλή αποτυχία, αφού εκτός από το πρωτάθλημα έχασε τον τελικό του Κυπέλλου από τη ΦΚ Σάλκε 04 (2-4) και τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ από τη Ρεάλ Μαδρίτης (1-2).
Ακολούθησε μια μέτρια χρονιά, στην οποία κινδύνεψε με υποβιβασμό, ως την πρόσληψη του Κλάους Άουγκενταλερ (Klaus Augenthaler), που οδήγησε την ομάδα ξανά στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ το 2004 και στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ το 2005.
Ενδεκάδα του αιώνα
Το 2004 η Μπάγερ Λεβερκούζεν συμπλήρωσε έναν αιώνα ζωής και διοργάνωσε διαδικτυακή ψηφοφορία για την επιλογή της καλύτερης ενδεκάδας όλων των εποχών μεταξύ 51 υποψηφίων ποδοσφαιριστών. Συμμετείχαν πάνω από 4.000 οπαδοί του συλλόγου. Στις 21 Μαΐου 2004 ο σύλλογος ανακοίνωσε τα αποτελέσματα, σύμφωνα με τα οποία την ιδανική ενδεκάδα της Μπάγερ Λεβερκούζεν αποτελούν έξι Γερμανοί και πέντε Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπάγερ Λεβερκούζεν Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1904
Χασάν αλ-Μπάννα
Ο Χασάν Αχμέντ Αμπντέλ Ραχμάν Μοχάμεντ αλ-Μπάννα (Αραβικά: حسن أحمد عبد الرحمن محمد البنا), (14 Οκτωβρίου 1906 – 12 Φεβρουαρίου 1949), γνωστότερος απλά ως Χασάν αλ-Μπάννα, ήταν Αιγύπτιος δάσκαλος και ιμάμης. Υπήρξε ο ιδρυτής της ισλαμιστικής οργάνωσης Κοινωνία των Μουσουλμάνων Αδελφών, γνωστότερη ως Μουσουλμανική Αδελφότητα.
Γεννημένος στην Μαχμουντίγια της Αιγύπτου, κοντά στην Αλεξάνδρεια, γιος ενός τοπικού ιμάμη και ιεροδιδασκάλου, ο Χασάν αλ-Μπάννα σπούδασε στο σχολείο Νταρ αλ-Ουλούμ του Καΐρου ενώ εργάστηκε στον τομέα της εκπαίδευσης του Κορανίου σε διάφορες πόλεις. Από την ηλικία των 12 ετών ενεπλάκη με την τάξη των Σούφι, της οποίας έγινε πλήρες μέλος το 1922. Σε ηλικία 13 ετών συμμετείχε στις διαδηλώσεις του 1919 κατά της Βρεταννικής Κυριαρχίας.
Τον Μάρτιο του 1928 ο Αλ-Μπάννα ιδρύει στην Ισμαηλίγια τους «Αδελφούς Μουσουλμάνους». Στην αρχή υπήρξε μια μικρή οργάνωση, από τις πολλές όμοιες της εποχής, με στόχο την προσωπική ευσέβεια των μελών της και φιλανθρωπικές δράσεις. Ο Αλ-Μπάννα ήρθε συχνά σε ρήξη με τις τοπικές θρησκευτικές αρχές, καθώς ξέφευγε από ορισμένες από τις συνήθεις πρακτικές για τη διδασκαλία, και για τον λόγο αυτό υιοθέτησε την στάση να αποφεύγει θρησκευτικές κόντρες. Η διδασκαλία του δεν περιοριζόταν μόνο στους άνδρες, καθώς υπήρξε, επίσης, ο ιδρυτής του «Ιδρύματος των Μουσουλμάνων Μητέρων», σκοπός του οποίου ήταν η εκπαίδευση των κοριτσιών πάνω στα ισλαμικά κείμενα. Μέχρι το 1930 παραρτήματα της οργάνωσης της Μουσουλμανικής Αδελφότητας υπήρχαν σε κάθε πόλη της Αιγύπτου. Το 1932 ο Αλ-Μπάννα μετέφερε τα γραφεία της οργάνωσης στο Κάιρο. Την δεκαετία του 1940 τα μέλη της έφταναν τους 500.000 ενώ η επιρροή της είχε περάσει τα σύνορα της χώρας. Ο αλ-Μπάννα είχε δημιουργήσει ένα μαζικό κίνημα με ακτιβιστική δράση και με εξελιγμένες μορφές διακυβέρνησης, στηριζόμενος σε προϋπάρχοντα ισλαμιστικά κοινωνικά δίκτυα, ισλαμικές οργανώσεις κοινωνικής πρόνοιας και τοπικές ομάδες. Με την οργάνωση ήταν συνδεδεμένες πολλές επιχειρήσεις, κλινικές και σχολεία, θωρακίζοντας την εμπιστοσύνη των μελών στην ίδια την οργάνωση και προσέλκυαν περισσότερα άτομα.
Οι Βρετανικές αρχές, θορυβημένες από την επιρροή του, προσπάθησαν να τον αποτρέψουν από την πολιτική, αλλά ο Αλ-Μπάννα επέμενε στις θέσεις του. Στο Κάιρο ίδρυσε μια καθημερινή εφημερίδα με το όνομα «Al-Ikhwan Al-Muslimoon» (Αδελφοί Μουσουλμάνοι), μέσω της οποίας οι θέσεις του περνούσαν σε όλο και μεγαλύτερο κοινό. Με τις ρίζες του στο Ισλάμ, η ρητορική του Αλ-Μπάννα στρεφόταν σε ζητήματα γύρω από την αποικιοκρατική πολιτική, την εκπαίδευση, τη δημόσια υγεία, τη διαχείριση των φυσικών πόρων, τον μαρξισμό, τις κοινωνικές ανισότητες, τον αραβικό εθνικισμό, την αδυναμία του ισλαμικού κόσμου στη διεθνή σκηνή καθώς και την αυξανόμενη σύγκρουση στην Παλαιστίνη, ενώ υπήρξε ενεργό μέλος της αντίστασης κατά της Βρεταννικής Κυριαρχίας της Αιγύπτου.
Μεταξύ 1948 και 1949, λίγο μετά την απόφαση της οργάνωσης να αποστείλει εθελοντές κατά του Ισραήλ στον Αραβό-Ισραηλινό πόλεμο του 1948, η σύγκρουση μεταξύ της οργάνωσης και του παλατιού έφθασε στο αποκορύφωμά της. Ανησυχώντας για την αυξανόμενη δύναμη της Αδελφότητας, καθώς και τις φήμες ότι σχεδίαζε πραξικόπημα, ο πρωθυπουργός Μαχμούντ Νουκράσι Πασάς προχώρησε στην διάλυσή της τον Δεκέμβριο του 1948. Τα υπάρχοντα της οργάνωσης κατασχέθηκαν και δεκάδες ηγετικά μέλη της οδηγήθηκαν στη φυλακή. Στις 28 Δεκεμβρίου του 1948, και ενώ ο Μαχμούτ Νουκράσι Πασάς βρισκόταν στο γραφείο του στο Κάιρο, ένας νεαρός φοιτητής, μέλος της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, μεταμφιεσμένος ως αξιωματούχος της αιγυπτιακής αστυνομίας, κατάφερε οπλοφορώντας να εισέλθει στο γραφείο του και να τον δολοφονήσει. Μετά τη δολοφονία του Πασά, ο Αλ-Μπάννα εξέδωσε αμέσως μια δήλωση καταδικάζοντας την πράξη, αναφέροντας ότι ο τρόμος δεν ήταν αποδεκτός τρόπος στο Ισλάμ.
Στις 12 του Φεβρουαρίου του 1949, ο Αλ-Μπάννα βρισκόταν στο Κάιρο με τον κουνιάδο του Αμπντούλ Καρίμ Μανσούρ για να προχωρήσουν σε διαπραγματεύσεις με τον υπουργό Ζακί Αλί Μπάσα, ο οποίος θα εκπροσωπούσε την πλευρά της κυβέρνησης. Ο υπουργός Αλί Μπάσα δεν έφτασε ποτέ στην προγραμματισμένη συνάντηση. Κατά τις 5 μ.μ. οι δύο άντρες αποφάσισαν πως έπρεπε να αποχωρήσουν. Καθώς περίμεναν για ταξί, δέχθηκαν τα πυρά από δύο άνδρες. Ο Αλ-Μπάννα πέθανε από τις πληγές του την ίδια ημέρα. Έκτοτε, συχνά αναφέρεται από τους Μουσουλμάνους ως «Ασ-Σαχίντ Ιμάμ Χασάν αλ-Μπάννα» (Μάρτυρας Ιμάμης Χασάν αλ-Μπάννα).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέλη της Μουσουλμανικής Αδελφότητας Κατηγορία:Αιγύπτιοι πολιτικοί Κατηγορία:Αιγύπτιοι ακτιβιστές Κατηγορία:Δολοφονημένοι
Αλέξανδρος Ν. Λεβίδης
Βιογραφία
Το 1821, κατά τις σφαγές της Κωνσταντινούπολης οπού μαζί με άλλους προκρίτους της πόλης εκτελέστηκαν και πολλοί από την οικογένεια του, διέμενε με τον πατέρα του στην Μολδοβλαχία. Κατατάχθηκε από τους πρώτους στον Ιερό Λόχο, μαζί με τον αδελφό του Κωνσταντίνο και τους 4 εξαδέλφους του Αΐναρδάρη και πολέμησε υπό τον Υψηλάντη. Ήταν ανάμεσα στους πενήντα διασωθέντες του Ιερού Λόχου στη μάχη του Δραγατσανίου, χάρη στην διάσωση του από τον Γιωργάκη Ολύμπιο. Πήρε μέρος σε όλες τις μάχες που έδωσαν οι Ιερολοχίτες και συνέχισε τον αγώνα με την κάθοδό του στην μαχόμενη Ελλάδα. Κατατάχθηκε στον Τακτικό Στρατό και πολέμησε σε πολλές μάχες που έδωσε το Τακτικό Σώμα, ως Υπαξιωματικός. Τη νύκτα της 12 Δεκεμβρίου 1826, πήρε μέρος στην επιχείρηση που οργάνωσε και εκτέλεσε ο Φαβιέρος για την ενίσχυση των πολιορκημένων στην Ακρόπολη. Με λίγους συντρόφους του πέρασε μέσα από το τουρκικό στρατόπεδο και εφοδίασε τους πολιορκημένους με πυρομαχικά.
Πέθανε στην Αθήνα κατά τα πρώτα έτη της Βασιλείας του Όθωνα.
Αλεξανδρος Λ
Ρήτρα συλλογικής δράσης
Ρήτρα Συλλογικής Δράσης (στα αγγλικά Collective Action Clause ή CAC) ονομάζεται όρος που συμφωνείται κατά την αγορά ομολόγων σύμφωνα με τον οποίο είναι νομικά δεσμευτική για όλους τους ομολογιούχους η απόφαση αυξημένης πλειοψηφίας ομολογιούχων για την αναδιάρθρωση του χρέους που εκπροσωπούν τα ομόλογα.
Ο σκοπός που έχουν οι ρήτρες αυτές είναι να αποτρέπουν χρεοκοπία του εκδότη των ομολόγων (μονομερή απόφασή του για το ποσό που θα αποδώσει - αν θα αποδώσει κάποιο ποσό), επιτρέποντας την αναδιάρθρωση του χρέους με έναν συμφωνημένο συμβιβασμό με τους ομολογιούχους για αποπληρωμή του ποσού είτε με καθυστέρηση, είτε με αλλαγή επιτοκίου, είτε με μείωσή της ονομαστικής αξίας του (haircut).
Κατηγορία:Τραπεζικές συναλλαγές Κατηγορία:Τραπεζικό Δίκαιο
Ισομορφισμός
Στα μαθηματικά, ένας ισομορφισμός (από τα αρχαία ελληνικά ίσος και μορφή) είναι ένας ομομορφισμός ή μορφισμός (δηλαδή για παράδειγμα μια μαθηματική απεικόνιση) όπου ισχύει το αντίστροφο. Δύο μαθηματικά αντικείμενα είναι ισομορφικά εάν υπάρχει ένας ισομορφισμός μεταξύ τους. Ένας αυτομορφισμός είναι ένας ισομορφισμός του οποίου η αρχική απεικόνιση και η απεικόνιση που προκύπτει μέσω του ισομορφισμού συμπίπτουν. Το ενδιαφέρον των ισομορφισμών έγκειται στο γεγονός ότι δύο ισομορφικά αντικείμενα δεν μπορούν να διαχωριστούν, χρησιμοποιώντας μόνο τις ιδιότητες που χρησιμοποιούνται για να καθορίσουν τον μορφισμό: έτσι ισομορφικά αντικείμενα μπορoύν να θεωρηθούν το ίδιο, αρκεί να αναλογιστεί κανείς μόνο, τις ιδιότητες αυτές καθώς και τις συνέπειές τους.
Για τις περισσότερες αλγεβρικές κατασκευές, συμπεριλαμβανομένων των ομάδων και των δακτυλίων, ένας ομομορφισμός είναι ένας ισομορφισμός αν και μόνο αν είναι (1-1) και επί.
Στην τοπολογία, όπου οι μορφισμοί είναι συνεχείς συναρτήσεις, οι ισομορφισμοί επίσης ονομάζονται και ομοιομορφισμοί ή αμφισυνεχείς συναρτήσεις. Στην μαθηματική ανάλυση, όπου οι μορφισμοί είναι διαφορίσιμες συναρτήσεις, ισομορφισμοί ονομάζονται και μορφισμοί διαφορικών.
Ένας κανονικός ισομορφισμός είναι μια κανονική  αντιστοίχιση όπου είναι ένας ισομορφισμός. Δύο αντικείμενα είναι κανονικώς ισομορφικά, εάν υπάρχει ένας κανονικός ισομορφισμός μεταξύ τους. Για παράδειγμα, την κανονική απεικόνιση από ένα πεπερασμένο-διαστατό διανυσματικό χώρο V σε ένα δεύτερο διπλό διάστημα, είναι ένα κανονικός ισομορφισμός: από την άλλη, ο διανυσματικός χώρος V είναι ισομορφικός με το δυικό χώρο του, αλλά όχι κανονικώς,γενικά.
Οι ισομορφισμοί έχουν επισημοποιηθεί χρησιμοποιώντας την θεωρία κατηγοριών. Ένας μορφισμός f : X → Y σε μια κατηγορία είναι ένας ισομορφισμός, αν επιτρέπει μια αμφίδρομη αντίστροφή, πράγμα που σημαίνει ότι υπάρχει και ένας άλλος μορφισμός g : Y → X σε αυτήν την κατηγορία έτσι ώστε και  όπου 1Χ και 1Y είναι ο ταυτοτικός μορφισμός των X και Y, αντίστοιχα.
Λογάριθμος και εκθετική
Έστω ότι   είναι η πολλαπλασιαστική ομάδα των θετικών πραγματικών αριθμών, και έστω \mathbb{R} είναι η προσθετική ομάδα των πραγματικών αριθμών.
Η λογαριθμική συνάρτηση  ικανοποιεί τη σχέση  για κάθε, έτσι ώστε να είναι ένας ομομορφισμός ομάδας . Η εκθετική συνάρτηση ικανοποιεί τη σχέση  για κάθε, γι ' αυτό είναι και αυτή ένας ομομορφισμός.
Οι ταυτότητες και  δείχνουν ότι \log και να \exp είναι αντίστροφες συναρτήσεις των εαυτών τους. Δεδομένου ότι \log είναι ένας ομομορφισμός που έχει μια αντίστροφη, που είναι επίσης ένας ομομορφισμός η συνάρτηση \log είναι ένας ισομορφισμός ομάδων.
Επειδή η \log είναι ένας ισομορφισμός, μεταφράζει τον πολλαπλασιασμό των θετικών πραγματικών αριθμών σε πρόσθεση τους. Αυτή η ιδιότητα  επιτρέπει να πολλαπλασιάσουμε πραγματικούς αριθμούς χρησιμοποιώντας ένα χάρακα και ένα πίνακα λογαρίθμων, ή χρησιμοποιώντας ένα κανόνα με λογαριθμική κλίμακα.
Ακέραιοι modulo 6
Θεωρούμε την ομάδα ,και τους ακέραιους από το 0 έως το 5 με την πρόσθεση modulo 6. Επίσης, θεωρούμε την ομάδα, τα διατεταγμένα ζεύγη, όπου οι x συντεταγμένες  μπορεί να είναι 0 ή 1, και οι  y συντεταγμένες μπορεί να είναι 0, 1, ή 2, όπου άθροισμα στην x-συντεταγμένη είναι modulo 2, και άθροισμα στην y-συντεταγμένη είναι modulo 3.
Αυτές οι δομές είναι ισομορφικές υπό την πρόσθεση, και  μπορούμε να τις αναγνωρίσουμε, χρησιμοποιώντας το ακόλουθο σχήμα: ή, γενικά, (a,b) → (3α + 4β) mod 6.
Για παράδειγμα, σημειώνουμε ότι (1,1) + (1,0) = (0,1), το οποίο μεταφράζεται σε άλλο σύστημα 1 + 3 = 4.
Παρόλο που αυτές οι δύο ομάδες "φαίνονται" διαφορετικές,στο ότι τα σύνολα περιέχουν διαφορετικά στοιχεία, που πράγματι, είναι πράγματι ισομορφικά: οι δομές τους είναι ακριβώς οι ίδιες. Γενικότερα, το άμεσο προϊόν των δύο κυκλικών ομάδων  και είναι ισομορφικό με το  εάν και μόνον εάν m και n είναι πρώτοι μεταξύ τους.
Σχέση- διατηρούσα ισομορφισμού
Αν ένα αντικείμενο αποτελείται από ένα σύνολο X με μια δυαδική σχέση R και το άλλο αντικείμενο αποτελείται από ένα σύνολο Y με μια δυαδική σχέση S, τότε ένας ισομορφισμός από το X προς το Y είναι μια αμφιμονοσήμαντη και επί συνάρτηση ƒ: X → Y τέτοια ώστε: υS είναι ανακλαστική,μη ανακλαστική, συμμετρική, αντισυμμετρική, ασύμμετρη, μεταβατική, συνολική, μερικά διατεταγμένη, ολικά διατεταγμένη,αυστηρή ασθενή διάταξη, ολική προδιάταξη(ασθενής διάταξη) μια σχέση ισοδυναμίας, ή μια σχέση με άλλες ειδικές ιδιότητες, αν και μόνο αν το R είναι.
Για παράδειγμα, το R είναι μια διάταξη  ≤ και το S μια διάταξη, τότε ένας ισομορφισμός από το X προς το Y είναι μια  ένα προς ένα και επί συνάρτηση ƒ: X → Y τέτοια ώστε: Ένας τέτοιος ισομορφισμός ονομάζεται  σειρά ισομορφισμών ή (λιγότερο συχνά) ισότονος ισομορφισμός.
Αν X = Y, τότε αυτό είναι μία σχέση-διατηρούσα αυτομορφισμού.
Εφαρμογές
Στην αφηρημένη άλγεβρα, δύο βασικοί ισομορφιμοί ορίζονται:
Όπως ο αυτομορφισμός μιας αλγεβρικής δομής από ένα σύνολο, οι ισομορφισμοί μεταξύ δύο αλγεβρών οι οποίες μοιράζονται μια κοινή δομή από έναν σωρό. Επιτρέποντας έναν συγκεκριμένο ισομορφισμό να εντοπίσει τις δύο δομές να μετατρέψει αυτόν τον σωρό σε μία ομάδα.
Στην μαθηματική ανάλυση, ο μετασχηματισμός Laplace είναι μια ισομορφική αντιστοίχηση πιο περίπλοκων διαφορικών εξισώσεων σε ευκολότερες αλγεβρικές εξισώσεις.
Στην θεωρία κατηγοριών, έστω ότι η κατηγορία Γ αποτελείται από δύο τάξεις, μία από τα αντικείμενα και μια από τους μορφισμούς. Στη συνέχεια, ένας γενικός ορισμός του ισομορφισού που καλύπτει τις προηγούμενες και πολλές άλλες περιπτώσεις είναι:
Ένας ισομορφισμός είναι μορφισμός ƒ: a → b, που έχει αντίστροφη, δηλαδή υπάρχει ένας μορφισμός g: b → a με ƒg = 1b και gƒ = 1a. Για παράδειγμα, ένας ένα προς ένα (1-1) και επί  γραμμικός μετασχηματισμός είναι ένας ισομορφισμός μεταξύ διανυσματικών χώρων, και η ισομορφική συνεχής λειτουργία του οποίου η αντίστροφος είναι επίσης συνεχής και είναι ένας ισομορφισμός μεταξύ τοπολογικών χώρων, που ονομάζεται ομοιομορφισμός.
Στη θεωρία γραφημάτων,ένας ισομορφισμός μεταξύ δύο γραφημάτων G και H είναι μία αμφιμονοσήμαντη απεικόνιση f από τις κορυφές του G στις κορυφές του H που διατηρεί την δομή των άκρων με την έννοια ότι υπάρχει μία άκρη από την κορυφή u στην κορυφή v στο G αν και μόνο αν υπάρχει μια άκρη από την ƒ(u) στην ƒ(v) στο H.
Στη Μαθηματική Ανάλυση,ένας ισομορφισμός ανάμεσα σε δύο χώρους Hilbert είναι μια αμφιμονοσήμαντη και επί συνάρτηση η οποία διατηρεί την πρόσθεση,τον βαθμωτό πολλαπλασιασμό και το εσωτερικό γινόμενο.
Στις αρχικές θεωρίες του λογικού ατομισμού, η επίσημη σχέση μεταξύ γεγονότων και προτάσεων θεωρητικοποιήθηκε από τον Μπέρτραντ Ράσελ και τον Λούντβιχ Βιτγκενστάιν για να είναι ισομορφική. Ένα παράδειγμα αυτής της γραμμής σκέψης, μπορεί να βρεθεί στην Εισαγωγή στην Μαθηματική Φιλοσοφία του Russell.
Στην κυβερνητική,ο καλός ρυθμιστής ή το θεώρημα Conant-Ashby αναφέρεται ότι  Κάθε καλός ρυθμιστής ενός συστήματος οφείλει να είναι μοντέλο αυτού του συστήματος . Είτε ρυθμισμένος είτε αυτορρυθμιζόμενος ένας ισομορφισμός πρέπει να βρίσκεται ανάμεσα στο κομμάτι του ρυθμιστή και στο τμήμα επεξεργασίας του συστήματος.
Στη Γραμμική Άλγεβρα, μία γραμμική απεικόνιση f μεταξύ δύο διανυσματικών υποχώρων V και U, η οποία είναι ισομορφισμός, δηλαδή ένα προς (1-1) ένα και επί, συνεπάγεται ότι ο πυρήνας της απεικόνισης ισούται με μηδέν Kerf=0 (λόγω του είναι 1-1) και επίσης η βαθμίδα της εικόνας της απεικόνισης (dimImf) ισούται με τη βαθμίδα του διανυσματικού χώρου όπου ανήκουν οι δύο διανυσματικοί υποχώροι (εξαιτίας του ότι η f είναι ταυτόχρονα και επί).
Σχέση με την ισότητα
Δείτε επίσης : Ισότητα(μαθηματικά)
Σε συγκεκριμένους τομείς των μαθηματικών, κυρίως στην Θεωρία κατηγοριών, είναι πολύτιμο να διαχωρίσουμε την ισότητα από την μια και τον ισομορφισμό από την άλλη. Η ισότητα είναι όταν δύο αντικείμενα είναι ακριβώς ίδια, και ότι είναι αληθινό για το ένα αντικείμενο είναι αληθινό και για το άλλο, ενώ ένας ισομορφισμός υπονοεί ότι ό,τι είναι αληθινό για την δομή αντικειμένου ενός σχεδιασμένου κομματιού είναι αληθινό και για τα άλλα. Για παράδειγμα, τα σύνολα
και
είναι ίσα, είναι απλώς διαφορετικές παρουσιάσεις-το πρώτο και επιτηδευμένο (σε σύνολα builder notation) και το δεύτερο εκτεταμένο (με ρητή απαρίθμηση)- από το ίδιο υποσύνολο των ακεραίων. Εν αντιθέσει τα σύνολα {A,B,C} και {1,2,3} δεν είναι ίσα. Το πρώτο έχει στοιχεία που είναι γράμματα,ενώ το δεύτερο έχει στοιχεία που είναι αριθμοί. Αυτά είναι ισόμορφα ως σύνολα,αφού πεπερασμένα σύνολα καθορίζονται ως ισομορφικά από την πληθικότητά τους (πλήθος των στοιχείων τους) και αυτά τα δύο έχουν και τα δύο τρία στοιχεία, αλλά υπάρχουν πολλές επιλογές ισομορφισμού. Ένας ισομορφισμός είναι ο
ενώ ένας άλλος
και κανένας ισομορφισμός δεν είναι εγγενώς καλύτερος από κάποιον άλλον. Από αυτήν την άποψη και την έννοια,αυτά τα δύο σύνολα δεν είναι ίσα διότι δεν μπορεί κάποιος να τα θεωρήσει ταυτιζόμενα: θα πρέπει κάποιος να επιλέξει έναν ισομορφισμό ανάμεσά τους,αλλά να έχει ασθενέστερη αξίωση από την ταυτοτική, και έγκυρη μόνο στο πλαίσιο του επιλεγμένου ισομορφισμού.
Καμιά φορά οι ισομορφισμοί μπορεί να φαίνονται προφανείς και ενδιαφέροντες, αλλά συνεχίζουν να μην είναι ισότητες. Ένα απλό παράδειγμα, οι γενεαλογικές σχέσεις μεταξύ των Joe, John, και Bobby Kennedy ειναι, πραγματικά, ίδιες με εκείνες μεταξύ των στρατηγών Αμερικάνικου ποδοσφαίρου στην οικογένεια Manning: Archie, Peyton, και Eli. Τα ζευγάρια ανάμεσα σε πατέρα και γιό και σε μεγαλύτερο-μικρότερο αδελφό ανταποκρίνονται τέλεια. Αυτή η ομοιότητα μεταξύ των δυο οικογενειακών δομών απεικονίζει την προέλευση της λέξης  ισομορφισμός  (Ελληνικά ίσο- και -μορφή). Αλλά επειδή οι Kennedy δεν είναι οι ίδιοι άνθρωποι με τους Manning οι δύο γενεαλογικές δομές ειναι απλά ισομορφικές και όχι ίσες.
Ένα άλλο παράδειγμα πιο επίσημο το οποίο απεικονίζει αμεσότερα το κίνητρο για τον διαχωρισμό της ισότητας από τον ισομορφισμό: η διάκριση μεταξύ ενός πεπερασμένου διανυσματικού χώρου V και του δϋικό χώρο του V* = { φ: V → K} γραμμικών απεικονίσεων απο το V στο βαθμωτό πεδίο του K. Αυτοί οι δειγματοχώροι έχουν την ίδια διάσταση, άρα είναι ισομορφικά σαν αφηρημένοι διανυσματικοί χώροι(αφού αλγεβρικά,οι διανυσματικοί χώροι κατηγοριοποιούνται βάση διάστασης, όπως τα σύνολα χαρακτηρίζονται από την πληθικότητα), αλλά δεν υπάρχει φυσική επιλογή ισομορφισμού. Αν κάποιος επιλέξει το V για βάση τότε αυτό δίνει έναν ισομορφισμό: Για κάθε u. v ∈ V,
Αυτό ανταποκρίνεται σε μετατροπή διανυσματος στήλης (στοιχείο του V) σε διάνυσμα σειράς (στοιχείο του V*) από μετάθεση, αλλά η επιλογή διαφορετικής βάσης δίνει διαφορετικό ισομορφισμό. Ο ισομορφισμός  εξαρτάται από την επιλογή βάσης . Πιο ξεκάθαρα, υπάρχει απεικόνιση από διανυσματικό χώρο V στον διπλό δυϊκό του V** = { x: V* → K} το οποίο δεν εξαρτάται από την επιλογή βάσης.
Ωστόσο, υπάρχει η περίπτωση όπου η διάκριση μεταξύ του φυσικού ισομορφισμός και της ισότητας δεν είναι συνήθης. Αυτά είναι για τα αντικείμενα που μπορούν να χαρακτηρίζονται από μια καθολική ιδιότητα. Στην πραγματικότητα, υπάρχει ένας μοναδικός ισομορφισμός, αναγκαστικά φυσικός, ανάμεσα σε δύο αντικείμενα που μοιράζονται την ίδια καθολική ιδιότητα. Ένα τυπικό παράδειγμα είναι το σύνολο των πραγματικών αριθμών, η οποία μπορεί να οριστεί μέσα από άπειρη δεκαδική επέκταση, άπειρη δυαδική επέκταση, ακολουθίες Cauchy, Dedekind περικοπές και πολλά άλλα. Επισήμως οι κατασκευές αυτές ορίζουν διαφορετικά αντικείμενα, τα οποία όλα είναι λύσεις της ίδιας καθολικής ιδιότητας. Καθώς τα αντικείμενα αυτά έχουν ακριβώς τις ίδιες ιδιότητες, μπορεί να ξεχάσει κάποιος τον τρόπο κατασκευής τους θεωρώντας τους ως ίσοι. Αυτό είναι το τι ακριβώς συμβαίνει όταν μιλάμε για "το σύνολο των πραγματικών αριθμών". Το ίδιο συμβαίνει και με το  χώρους πηλίκο, οι οποίοι είναι κατασκευάζονται συνήθως ως σύνολα των  κλάσεων ισοδυναμίας
Ωστόσο, μιλώντας για το σύνολο των σύνολων μπορεί να είναι αντιφατικό, και οι χώροι πηλίκο να είναι θεωρούνται συνήθως, ως ένα ζευγάρι από ένα σύνολο απροσδιόριστων αντικειμένων, που συχνά καλούνται "σημεία", και μια επί απεικόνιση σε αυτό το σύνολο.
Αν κάποιος επιθυμεί να κάνει τη διάκριση ανάμεσα σε ένα αυθαίρετο ισομορφισμό (που εξαρτάται από μια επιλογή) και έναν φυσικό ισομορφισμό (που μπορεί να γίνει με συνέπεια),που μπορεί κανείς να γράψει
≈