cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κριστίνα Γιάντα
Ζωή και καριέρα
Το 2019, έλαβε το Ειδικό Βραβείο Υποκριτικής του Παγκόσμιου Κινηματογράφου Δραματικής Επιτροπής για τον ρόλο της στην ταινία του Γιάτσεκ Μπόρτσουχ Słodki koniec dnia στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σάντανς 2019.
Εκστρατείες για τη δημόσια υγεία
Στις 30 Δεκεμβρίου 2020, αφού ανέφερε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ότι εμβολιάστηκε εκτός σειράς κατά του COVID-19 στο Ιατρικό Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας, έγινε το κεντρικό πρόσωπο του λεγόμενου σκανδάλου των εμβολίων (στα πολωνικά: afera szczepionkowa).
Στεφανοβίκειο Μαγνησίας
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="39.412855" longitude="22.891388" zoom="11" width="1000" height="359" align="center" /> Κατηγορία:Νομός Μαγνησίας Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Μαγνησίας Κατηγορία:Δήμος Ρήγα Φεραίου
Κριστίνα Γιάντα
Εκστρατείες για τη δημόσια υγεία
Το 2022, συμμετείχε σε πανευρωπαϊκή εκστρατεία ευαισθητοποίησης για την κατάθλιψη.
Προσωπική ζωή
Την περίοδο 1974-1979 ήταν παντρεμένη με τον επίσης ηθοποιό Άντζεϊ Σεβέριν. Το 1981, παντρεύτηκε ξανά, τον Έντβαρντ Κουοσίνσκι, ο οποίος πέθανε στις 5 Ιανουαρίου 2008. Έχει τρία παιδιά: μία κόρη, την Μάρια Σεβέριν και δύο γιους, τους Άνταμ και Γέντζεϊ Κουοσίνσκι. Η Γιάντα είναι Λουθηρανή. Αυτή τη στιγμή ζει στο Μιλανούβεκ κοντά στη Βαρσοβία.
Ανού Τάλι
Η Ανού Τάλι (γεννημένη στις 18 Ιουνίου 1972) είναι εσθονή μαέστρος.
Ζωή και καριέρα
Η Τάλι γεννήθηκε στο Ταλίν. Ξεκίνησε τη μουσική της κατάρτιση ως πιανίστρια και αποφοίτησε από το Ταλίν Μουσικό Γυμνάσιο το 1991. Συνέχισε τις σπουδές της στην Εσθονική Μουσική Ακαδημία ως μαέστρος με τους Κούνο Άρενγκ, Τόομας Κάπτεν και Ρομάν Ματσόφ. Από το 1998 έως το 2000, σπούδασε στο Κρατικό Ωδείο της Αγίας Πετρούπολης με τον Ίλια Μούσιν και αργότερα με τον Λέονιντ Κόρτσμαρ. Ξεκίνησε τις σπουδές της το 1995 με τον Γιόρμα Πανούλα στην Ακαδημία Σιμπέλιους στο Ελσίνκι. Το 1997, η Τάλι και η δίδυμη αδελφή της Κάντρι Τάλι ίδρυσαν την Εσθονική-Φινλανδική Συμφωνική Ορχήστρα, με την Ανού Τάλι ως διευθυντή της ορχήστρας και την Κάντρι Τάλι ως διευθυντή της. Η ορχήστρα πήρε αργότερα το όνομα της Σκανδιναβικής Συμφωνικής Ορχήστρας. Η Τάλι και η Σκανδιναβική Συμφωνική Ορχήστρα πραγματοποίησαν την πρώτη τους ηχογράφηση το 2002 με το "Το Πέταγμα του Κύκνου", για το Finlandia / Warner Classics, το οποίο παρουσίασε δύο παγκόσμιες ηχογραφήσεις πρεμιέρας, τις ορχηστρικές σουίτες Ωκεανός και το Πέταγμα του Κύκνου του Βέλιο Τόρμις. Αυτή η ηχογράφηση κέρδισε το βραβείο Νέου Καλλιτέχνη της Χρονιάς στα βραβεία Echo Klassic 2003 στη Γερμανία. Η δεύτερη ηχογράφηση τους ήταν το Action Passion Illusion, επίσης για την Warner Classics.
Στη Βόρεια Αμερική, η Τάλι έκανε το ντεμπούτο της στις ΗΠΑ με τη Συμφωνική Ορχήστρα του Νιου Τζέρσεϋ τον Ιανουάριο του 2005. Τον Απρίλιο του 2007, η Τάλι διορίστηκε Μουσικός Διευθυντής της Ορχήστρας Επιμελητηρίου Μανιτόμπα και προγραμματίστηκε να ξεκινήσει μετά το Σεπτέμβριο του 2007. Ωστόσο, το Νοέμβριο του 2008, η ορχήστρα ανακοίνωσε ότι αυτή και η Τάλι δεν μπόρεσαν να συμφωνήσουν σχετικά με τους όρους της σύμβασης και η Τάλι δεν ανέλαβε ποτέ τη θέση Μανιτόμπα.
Το καλοκαίρι του 2006, η Τάλι έκανε το ντεμπούτο της στο Φεστιβάλ Όπερας Σαβονλίνα με μια νέα παραγωγή της Κάρμεν και επίσης στο Φεστιβάλ του Σάλτσμπουργκ με την Ορχήστρα Μοτσαρτέουμ. Η δουλειά της στη σύγχρονη μουσική περιλαμβάνει τη διεξαγωγή της πρεμιέρας στις ΗΠΑ των Τραγουδιών των Πολέμων, Που Έχω Δει του Χάινερ Γκέμπελς.
Η Τάλι έκανε την πρώτη της εμφάνιση με την ορχήστρα Σαρασότα τον Φεβρουάριο του 2011. Τον Ιούνιο του 2013, η Ορχήστρα Σαρασότα όρισε την Τάλι ως την επόμενη μουσικό διευθυντή, με ισχύ από την 1η Αυγούστου 2013, με αρχικό συμβόλαιο 3 ετών. Η ορχήστρα επέκτεινε το συμβόλαιό της για άλλα 3 χρόνια το 2016. Τον Οκτώβριο του 2017, η ορχήστρα ανακοίνωσε ότι η Τάλι πρόκειται να παραιτηθεί από τη μουσική διεύθυνση της ορχήστρας το 2019.
Η Τάλι και ο σύζυγός της Χέντρικ Άγκουρ, διευθυντής του σχολείου Γκουστάβ Άντολφ στο Ταλίν, παντρεύτηκαν το 2014. Το ζευγάρι έχει ένα παιδί, που γεννήθηκε τον Μάιο του 2015. Τα βραβεία και οι διακρίσεις της περιλαμβάνουν το Πολιτιστικό Βραβείο της Εσθονίας το 2003 και το Προεδρικό Βραβείο της Εσθονίας το 2004. Η Τάλι ηχογράφησε επίσης εσθονική μουσική με τη Frankfurt RSO.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εσθονοί καλλιτέχνες Κατηγορία:Εσθονοί μουσικοί
Ρεσάμ Χαλίλ Πασάς (ζωγράφος)
Ο Ρεσάμ Χαλίλ Πασάς (Κωνσταντινούπολη 1857 – Κωνσταντινούπολη 1939) ήταν Τούρκος ζωγράφος και δάσκαλος τέχνης. Ήταν ένας από τους πρώτους Τούρκους ιμπρεσιονιστές.
Κάστρο του Ραμπάτι
Το Κάστρο του Ραμπάτι ( რაბათის ციხე) είναι ένα φρούριο στο Ακχαλτσίχε της Γεωργίας. Χτίστηκε τον 9ο αιώνα ως Κάστρο της Λομιζά και ανακαινίστηκε πλήρως από τους Οθωμανούς. Τα περισσότερα από τα διατηρητέα κτίρια χρονολογούνται από τους 17ο και 18ο αιώνες.
Ρεσάμ Χαλίλ Πασάς (ζωγράφος)
Βιογραφία
Η οικογένειά του ήταν αρχικά από τη Ρόδο και ο πατέρας του, Σελίμ, ήταν ένας από τους ιδρυτές της Τουρκικής Στρατιωτικής Ακαδημίας. Όπως πολλοί ντόπιοι Τούρκοι καλλιτέχνες του Δυτικού τύπου, έλαβε την εκπαίδευσή του στην τεχνική σχεδίαση και ζωγραφική στο "Mühendishane-i Berrî-i Hümâyûn" (Στρατιωτική Σχολή Μηχανολόγων Μηχανικών, τώρα γνωστή ως Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης). Μετά την αποφοίτησή τους, οι σπουδαστές κανονικά αναγκάζονταν να γίνουν καθηγητές στρατιωτικών σχολών, αλλά ο Χαλίλ επέμεινε να του επιτραπεί να συνεχίσει τις σπουδές του στο Παρίσι. Το 1880, ο πατέρας του τελικά συμφώνησε και έτσι ο Χαλίλ πέρασε οκτώ χρόνια δουλεύοντας στα στούντιο του Jean-Léon Gérôme. Το πρώτο του έργο εμφανίστηκε στο Εξποσισιόν Γιουνεβερσέλ το 1889 και κέρδισε ένα μετάλλιο. Όπως αποδείχθηκε, όταν επέστρεψε στην Τουρκία, έγινε έτσι και αλλιώς δάσκαλος σε στρατιωτική σχολή.
Το 1906 του δόθηκε ο τίτλος του "Πασά". Δύο χρόνια αργότερα, όμως, στην αρχή της Δεύτερης Συνταγματικής Εποχής, επέλεξε να αποσυρθεί με τον βαθμό του συνταγματάρχη και να γίνει ιδιωτικός δάσκαλος τέχνης. Αργότερα, διδάσκει στο «Sanayi-i Nefise Mekteb-i Alisi» (Σχολή Καλών Τεχνών και Χειροτεχνίας, τώρα το Πανεπιστήμιο Καλών Τεχνών Μιμάρ Σινάν) και διετέλεσε ως Διευθυντής του από το 1917 έως το 1918.
Κάστρο του Ραμπάτι
Το φρούριο του Ραμπάτι περιλαμβάνει ένα μικρό κάστρο στο υψηλότερο σημείο. Στην εσωτερική περίμετρο του φρουρίου υπάρχουν ένα τζαμί, ένας μεντρεσές, μία εκκλησία και ένα παλάτι. Στην εξωτερική περίμετρο υπάρχει ένας καλυμμένος διάδρομος που οδηγεί στον ποταμό Ποτσκόβι.
Ρεσάμ Χαλίλ Πασάς (ζωγράφος)
Βιογραφία
Κατά τον τουρκικό πόλεμο της Ανεξαρτησίας, πήγε στην Αίγυπτο κατόπιν πρόσκλησης του Αμπάς Χιλμί Πασά, του πρώην (και τελευταίου) Χεδίβη. Αργότερα, ήταν μακροχρόνιος φιλοξενούμενος στο αρχοντικό του Χεδίβη στην Κωνσταντινούπολη και είχε στούντιο εκεί.
Κάστρο του Ραμπάτι
Ιστορία
Σύμφωνα με τα Γεωργιανά Χρονικά η πόλη ιδρύθηκε τον 9ο αιώνα από τον Γκουαράμ Μαμπάλι, έναν Γεωργιανό Βαγρατίδη πρίγκιπα που ήταν γιος του βασιλιά της Ιβηρίας Άσοτ Α' ο Κουροπαλάτης. Τότε η πόλη ήταν γνωστή ως Λομιζά. Το 1204 πρωτοαναφέρθηκε ως Ακχαλτσίχε, που μεταφράζεται σε «Νέο Κάστρο» και σημαίνει ότι πρόκειται για αντικατάσταση του παλαιού οχυρού.
Ρεσάμ Χαλίλ Πασάς (ζωγράφος)
Έργο
Στις 18 Ιανουαρίου 2009, ο πίνακας του Χαλίλ Πασά Ο ποταμός Γκοκσού (Καλύκαδνος) πωλήθηκε σε ιδιωτική συλλογή για 621.188 δολλάρια.
Κάστρο του Ραμπάτι
Ιστορία
Από τον 13ο έως το τέλος του 14ου αιώνα ήταν η πρωτεύουσα του Σάμτσχε-Σααταμπάγκο, που κυβερνούταν από την Γεωργιανή Πριγκιπική ( μταβάρι ) οικογένεια και μια κυρίαρχη δυναστεία του Πριγκιπάτου του Σάμτσχε, τον Οίκο των Ζακέλι.
Το 1393 η πόλη δέχτηκε επίθεση από τους στρατούς του Ταμερλάνου. Παρά τις Τουρκο-Μογγολικές εισβολές, το φρούριο άντεξε και συνέχισε να ευδοκιμεί.
Ρεσάμ Χαλίλ Πασάς (ζωγράφος)
Επιλεγμένοι πίνακες
Από το Μουσείο Σεκίπ Σαμπανσί στη Κωνσταντινούπολη:
Κάστρο του Ραμπάτι
Ιστορία
Μετά τη Συνθήκη της Κωνσταντινούπολης το 1590, ολόκληρη η επικράτεια του Σάμτσχε-Σααταμπάγγκο ήρθε υπό την κυριαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Κατά τους 17ο-18ο αιώνες οι Τούρκοι επανακατασκεύασαν το φρούριο με τις οχυρωματικές δομές του. Το τέμενος κατασκευάστηκε το 1752.
Ο Μητροπολίτης Ιωάννης έγραψε, στα τέλη του 18ου αιώνα, ότι «παρά το γεγονός ότι ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού έχει εξισλαμιστεί, υπάρχει ακόμα λειτουργική Ορθόδοξη Εκκλησία». Μετά την υπογραφή της Συνθήκης του Γκεοργκίεβσκ μεταξύ του Βασιλείου του Κάρτλι και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, προέκυψε το ζήτημα της τύχης του Ακχαλτσίχε. Το 1810 η Ρωσική Αυτοκρατορία προσπάθησε ανεπιτυχώς να πάρει το Κάστρο από τους Οθωμανούς. Το 1828, κατά τον Ρωσο-Τουρκικό πόλεμο του 1828-29, ο πρίγκιπας Πασκέβιτς ηγήθηκε του Ρωσικού αυτοκρατορικού στρατού και κατέλαβε το φρούριο, στη μεγάλη μάχη του Ακχαλτσίχε. Μετά την συνθήκη της Αδριανούπολης το 1829, οι Οθωμανοί παρέδωσαν ένα μέρος από την περιοχή του Ακχαλτσίχε.
Ρεσάμ Χαλίλ Πασάς (ζωγράφος)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιμπρεσιονιστές ζωγράφοι Κατηγορία:Οθωμανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Τούρκοι ζωγράφοι Κατηγορία:Πασάδες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Κάστρο του Ραμπάτι
Ιστορία
Το 2011-2012 το φρούριο και τα παρακείμενα κτίρια ανακατασκευάστηκαν εκτενώς και ανακαινίστηκαν για να προσελκύσουν περισσότερους τουρίστες στην περιοχή: το τέμενος και το μαντράσα ανακαινίστηκαν ενώ το κάστρο και η εκκλησία του 9ου/10ου αιώνα ανακατασκευάστηκαν όπως ήταν το παλάτι των Ζακέλι. Μετά το πέρας των εργασιών αποκατάστασης, εγκατέστησαν, επίσης, ένα μουσείο, ένα ξενοδοχείο, εστιατόρια και άλλες τουριστικές επιχειρήσεις.
Επί του παρόντος, το φρούριο είναι ανοιχτό για επισκέπτες κατά τις εργάσιμες ώρες με πληρωμή εισιτηρίου.
Πανόραμα
Κατηγορία:Ακίνητα Πολιτισμικά Μνημεία Εθνικής Σημασίας της Γεωργίας Κατηγορία:Κάστρα στη Γεωργία
Ρεπόρτερς
Οι απαρχές
Οι Ρεπόρτερς πρωτομεταδόθηκαν στις 13 Δεκεμβρίου 1981. Η εκπομπή πρωτοπαρουσίαστηκε από τους Κώστα Ρεσβάνη, Κώστα Χαρδαβέλλα και Γιάννη Δημαρά. Και οι τρεις εργάζονταν στην εφημερίδα Τα Νέα, ο πρώτος στο πολιτιστικό ρεπορτάζ και οι άλλοι δύο στο ελεύθερο ρεπορτάζ.
Ως αρχική σύλληψη η εκπομπή στόχευε στο να αποτελεί δημοσιογραφικό μαγκαζίνο «στο οποίο θα μπορούσαν να λεχθούν όλα».
Στην πρώτη εκπομπή σκηνοθέτης ήταν ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος. Το πρώτο ρεπορτάζ αφορούσε την επίσκεψη της εκπομπής στη Νέα Σεβάστεια Θεσσαλονίκης και είχε τον τίτλο, Χωριό ένα, κάτοικος ένας.
Συντελεστές
Στη δεύτερη εκπομπή μετά από υπόδειξη του στιχουργού και δημοσιογράφου Λευτέρη Παπαδόπουλου ο Ρεσβάνης αντικαταστάθηκε από τον Γιώργο Λιάνη.
Θεματογραφία εκπομπής
Φυλακές, εργασία ανηλίκων, η Αγία Αθανασία του Αιγάλεω, ο Νίκος Κοεμτζής, τα ναρκωτικά, ο Θεόδωρος Βενάρδος, το Παλαιστινιακό, το Κυπριακό, τα Ελληνοτουρκικά, η Χούντα και η δολοφονία του Σωτήρη Πέτρουλα ήταν ένα σημαντικό κομμάτι της θεματολογίας της εκπομπής, επίσης, το ταξίδι στη Συρία με τον Μάνο Κατράκη και η ομηρία Καζαντζίδη από την εταιρεία ΜΙNOS, στην πορεία της οποίας καταγράφηκαν και παρεμβάσεις για την μη μετάδοση εκπομπών, όπως αυτή σχετικά με τη Μασονία.
Η διακοπή της εκπομπής
Η εκπομπή έπαψε να μεταδίδεται όταν στα τέλη του 1988 προβλήθηκε συνέντευξη του γιου του Βασίλη Τσιτσάνη, Βασίλη, μετά την κατηγορία του για φόνο. Η υπερπροβολή του από την εκπομπή ήταν η αιτία για να διακοπεί η μετάδοσή της.
Ο χαρακτήρας της εκπομπής
Η πορεία της εκπομπής θα μπορούσε να διακριθεί σε φάσεις. Η πρώτη τερματίζει το 1985 και χαρακτηριζεται από αποκαλυπτική-μαχητική δημοσιογραφική έρευνα ενώ στη δεύτερη (και μέχρι το 1988) η εκπομπή ασχολείται περισσότερο με πολιτιστικά θέματα.
Κομητεία της Φλάνδρας
Από το 862 και μετά, οι κόμητες της Φλάνδρας ήταν μεταξύ των αρχικών δώδεκα ομοτίμων του βασιλείου της Γαλλίας. Για αιώνες, οι κτήσεις τους γύρω από τις πόλεις της Γάνδης, της Μπριζ και του Υπρ αποτελούσαν μια από τις πιο εύπορες περιοχές της Ευρώπης.
Έχοντας ήδη ανακτήσει πολλά, μέχρι το 1795, το υπόλοιπο –εντός των Αυστριακών Κάτω Χωρών– εξαγοράστηκε επίσης από τη Γαλλία υπό τη Γαλλική Πρώτη Δημοκρατία. Ως αποτέλεσμα της μάχης του Βατερλώ της ίδιας χρονιάς, πέρασε στο νεοσύστατο Ηνωμένο Βασίλειο των Κάτω Χωρών το 1815. Η πρώην κομητεία της Φλάνδρας, εκτός από τη Γαλλική Φλάνδρα, είναι το μόνο τμήμα του ύστερου μεσαιωνικού γαλλικού βασιλείου εκτός της σύγχρονης Γαλλίας (η Καταλονία είχε αποκηρυχτεί το 1258).
Ετυμολογία
Η Φλάνδρα και η Φλαμανδική (ολλανδικά: Vlaanderen, Vlaams) πιθανότατα προέρχονται από τα φρισικά *flāndra και *flāmisk (στα παλαιά φρισικά flamsk), οι ρίζες των οποίων είναι το γερμανικό *flaumaz που σημαίνει "υπερχείλιση, πλημμύρα". Η παράκτια περιοχή της Φλάνδρας πλημμύριζε δύο φορές την ημέρα από τον 3ο έως τον 8ο αι. από τη Βόρεια Θάλασσα, την εποχή που η ακτή επισκεπτόταν συχνά από Φρίσιους έμπορους (βοοειδών) και πιθανότατα κατοικείτο σε μεγάλο βαθμό από Φρίσους.
Ο Φλαμανδικός λαός αναφέρεται για πρώτη φορά στη βιογραφία του Αγίου Ελιγίου (περί το 590–660), τη Vita sancti Eligii. Αυτό το έργο γράφτηκε πριν από το 684, αλλά είναι γνωστό μόνο από το 725. Αυτό το έργο αναφέρει τους «Flanderenses», που έζησαν στη «Flandris».
Γεωγραφία
δεξιά|μικρογραφία|270x270εσ| Τοπογραφικός χάρτης της κομητείας της Φλάνδρας στα τέλη του 14ου αι., όπου τα γαλλο-αυτοκρατορικά σύνορα σημειώνονται με κόκκινο χρώμα. Η γεωγραφία της ιστορικής κομητείας της Φλάνδρας επικαλύπτεται μόνο εν μέρει με τη σημερινή περιοχή της Φλάνδρας στο Βέλγιο, αν και ακόμη και εκεί εκτείνεται πέρα από τις σημερινές επαρχίες της Δυτικής Φλάνδρας και της Ανατολικής Φλάνδρας. Ορισμένες από τις ιστορικές κομητείες αποτελούν πλέον μέρος της Γαλλίας και της Ολλανδίας. Η γη που καλύπτεται από την κομητεία εκτείνεται σε:
Σημαία και όπλα
μικρογραφία| Ο Φίλιππος κόμης της Αλσατίας (2ος από δεξιά) φέρει ξίφος στη στέψη του [[Φίλιππος Β΄ της Γαλλίας|Φιλίππου Β΄ της Γαλλίας. Ο κόμης της Φλάνδρας ήταν ένας από τους 12 αρχαίους ομότιμους ή «ίσους» του βασιλιά της Γαλλίας. (1455, πίνακας ζωγραφικής του Ζαν Φουκέ).]] Ο θυρεός της κομητείας της Φλάνδρας φέρεται να δημιουργήθηκαν από τον Φίλιππο της Αλσατίας, κόμη της Φλάνδρας από το 1168 έως το 1191: είναι ένας επιτιθέμενος (αναρριχόμενος) μέλας λέων επί χρυσού πεδίου. Στην ιστορία για τη μάχη των Χρυσών Σπειρουνιών, τα όπλα και η αντίστοιχη κραυγή της μάχης Vlaendr'n den leeuw («Φλάνδρα, η λέαινα!») διαδραμάτισε κρίσιμο ρόλο στη διαμόρφωση μιας φλαμανδικής συνείδησης, η οποία διαδόθηκε πρόσφατα από το βιβλίο Ο λέων της Φλάνδρας (De Leeuw van Vlaanderen) του Χέντρικ Κόνσινς. Ως αποτέλεσμα, ο θυρεός της κομητείας επιζεί ως θυρεός της Φλαμανδικής Κοινότητας.
Λέγεται ότι ο Φίλιππος κόμης της Αλσατίας έφερε μαζί του τη σημαία με τον λέοντα από τους Αγίους Τόπους, όπου το 1177 υποτίθεται, ότι την κατέκτησε από έναν Σαρακηνό ιππότη, αλλά αυτό είναι μύθος. Το απλό γεγονός, ότι το λιοντάρι εμφανίστηκε στην προσωπική του σφραγίδα από το 1163, όταν δεν είχε κάνει ακόμη ένα βήμα στον Λεβάντε, το διαψεύδει. Στην πραγματικότητα ο Φίλιππος ακολουθούσε μια δυτικοευρωπαϊκή τάση. Την ίδια περίοδο, λέοντες εμφανίστηκαν επίσης στους θυρεούς της Βραβάντης, του Λουξεμβούργου, της Ολλανδίας, του Λίμπουργκ και άλλων περιοχών. Είναι περίεργο το γεγονός, ότι ο λέων ως εραλδικό σύμβολο χρησιμοποιήθηκε ως επί το πλείστον σε παραμεθόριες περιοχές και γειτονικές χώρες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ήταν κατά πάσα πιθανότητα ένας τρόπος να δείξουν ανεξαρτησία από τον αυτοκράτορα, ο οποίος χρησιμοποίησε έναν αετό στον προσωπικό του θυρεό. Στην Ευρώπη ο λέων ήταν ένα πολύ γνωστό πλάσμα από τα ρωμαϊκά χρόνια, μέσα από έργα όπως οι μύθοι του Αισώπου.
Προϊστορία και αρχαιότητα
Η μελλοντική κομητεία της Φλάνδρας είχε κατοικηθεί από την προϊστορία. Κατά την Εποχή του Σιδήρου το Kέμελμπεργκ σχημάτισε έναν σημαντικό κελτικό οικισμό. Κατά την εποχή του Ιουλίου Καίσαρα, οι κάτοικοι ήταν μέρος των Bέλγων, ένα συλλογικό όνομα για όλες τις κελτικές και γερμανικές φυλές στο βόρειο τμήμα της Γαλατίας. Για τη Φλάνδρα συγκεκριμένα αυτοί ήταν οι Mενάπιοι, οι Moρίνοι, οι Nέρβιοι και οι Aτρεβάτοι.
Ο Ιούλιος Καίσαρας κατέκτησε την περιοχή γύρω στο 54 π.Χ. και ο πληθυσμός έγινε μερικώς ρωμαϊκός από τον 1ο έως τον 3ο αι. Ως αμυντική περίμετρος χρησιμοποιήθηκε ο ρωμαϊκός δρόμος που συνέδεε την Κολωνία με τη Μπουλόν-συρ-Μερ. Στον νότο, ο γαλλο-ρωμανικός πληθυσμός μπόρεσε να συντηρηθεί, ενώ ο βορράς μετατράπηκε σε μια χωρίς ανθρώπους γη, που υπέφερε επίσης από τακτικές πλημμύρες από τη Βόρεια Θάλασσα.
Στις παράκτιες περιοχές και τις περιοχές του Σκάλδη εμφανίστηκαν σταδιακά σαξονικές φυλές. Για τους Ρωμαίους, το Saxon ήταν ένας γενικός όρος και περιελάμβανε Άγγλους, Σάξωνες, Ιούτους και Eρούλους. Η παράκτια άμυνα γύρω από τη Μπουλόν και το Όουντενμπουργκ, τη Σαξωνική Ακτή (Litus Saxonicum), παρέμεινε λειτουργική μέχρι το 420 περίπου. Αυτά τα οχυρά επανδρώνοντο από Σάξονες στρατιώτες.
Από τη βασική τους γη Τοξανδρία οι Σάλιοι Φράγκοι επεκτάθηκαν περαιτέρω στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Η πρώτη εισβολή στα εδάφη των Ατρεβατών αποτράπηκε το 448 στο Χωριό Ελένη (Vicus Helena). Αλλά μετά τη δολοφονία του Ρωμαίου στρατηγού Φλάβιου Αέτιου το 454 και του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Βαλεντιανού Γ΄ το 455, οι Σάλιοι Φράγκοι δεν συνάντησαν σχεδόν καμία αντίσταση. Από το Ντούισμπουργκ, ο βασιλιάς Κλοδίων κατέκτησε το Καμπραί και το Τουρναί και έφτασε στον Σομ. Μετά το τέλος του προέκυψαν δύο Σαλικά βασίλεια. Ο Χιλδέριχος Α΄ καταγράφεται το 463 ως βασιλιάς του Toυρναί και σύμμαχος των Ρωμαίων κατά των Βησιγότθων. Ήταν επίσης διαχειριστής της επαρχίας Belgica Secunda. Ο γιος του Κλόβις Α΄ κατέκτησε από το 486 όλη τη Βόρεια Γαλλία.
Πρώιμος Μεσαίωνας
Η εγκαταλειμμένη ακτή και η περιοχή του Σκάλδη (Scheldt) είχαν μερικώς κατοικηθεί από τον 4ο αι. από Σάξονες και Φράγκους από τα ανατολικά του Ρήνου, που διατήρησαν τον γερμανικό πολιτισμό και τη γλώσσα τους. Τον 5ο αι. οι Σάλιοι Φράγκοι εγκαταστάθηκαν στη σημερινή Βόρεια Γαλλία και Βαλλωνία, κυρίως γύρω από τις πόλεις Κουρτραί, Toυρναί και Μπαβαί. Προσαρμόστηκαν στον τοπικό γαλλο-ρομαϊκό πληθυσμό. Από τον 6ο αι. η χωρίς ανθρώπους γη πιο βόρεια γέμισε από Φράγκους από τη Ρηνανία και άλλες γερμανικές ομάδες από τις Κάτω Χώρες και τη Γερμανία.
Το πρώτο κύμα μετανάστευσης στη σημερινή φλαμανδική επικράτεια συνοδεύτηκε από περιορισμένο εκχριστιανισμό. Στον απόηχο των μεταναστών, ιεραπόστολοι προσπάθησαν να προσηλυτίσουν τον ειδωλολατρικό πληθυσμό, αλλά είχαν μικρή επιτυχία. Οι επισκοπές αποκαταστάθηκαν, συνήθως με τα ίδια φυσικά όρια της Ύστερης Ρωμαϊκής εποχής: ο δρυμός Σίλβα Καρμπονάρια χώριζε την επισκοπή του Καμπραί από την Επισκοπή Τόνγκερεν, ενώ ο Σκάλδης έγινε και πάλι το σύνορο μεταξύ των επισκοπών Καμπραί και Τουρναί. Στον Βένταστ και τον Ελευθέριο του Τουρναί ανατέθηκε να αποκαταστήσουν τις επισκοπές του Αρράς και του Τουρναί. Ωστόσο, αυτές οι επισκοπές δεν κατάφεραν να επιβιώσουν ανεξάρτητα. Στα τέλη του 6ου αι. η επισκοπή του Aρράς συνδέθηκε με αυτή του Καμπραί και στις αρχές του 7ου αι. το ίδιο έγινε με τις επισκοπές Toυρναί και Nογιόν.
Στα τέλη του 6ου αι. δημιουργήθηκε το δουκάτο του Δεντελίνου στα βόρεια της περιοχής, που αργότερα θα αποτελούσε τη Νευστρία. Αυτό το δουκάτο περιλάμβανε πιθανώς τις επισκοπές της Βουλώνης, του Τερουάν, του Αρράς, του Τουρναί, του Καμπραί και του Νογιόν, επομένως τη βορειοδυτική περιοχή μεταξύ της Βόρειας Θάλασσας και του Σίλβα Καρμπονάρια, μια περιοχή της οποίας τα περιγράμματα ήταν πολύ παρόμοια με τη μεταγενέστερη Φλάνδρα. Το δουκάτο του προοριζόταν κυρίως ως στρατιωτικός και στρατηγικός αποτρεπτικός παράγοντας ενάντια στις επιδρομές των Φρισίων και των Σαξόνων. Ήταν ακρογωνιαίος λίθος στη στρατιωτική άμυνα της Μεροβίγγειας αυτοκρατορίας. Το 600 ο Χλοτάριος Β΄ (584–628) αναγκάστηκε να παραχωρήσει προσωρινά το δουκάτο του Δεντελίνου στην Αυστρασία, αλλά μετά την αποκατάσταση της αυστρασιακής διπλής μοναρχίας το 622/623 το δουκάτο επιστράφηκε.
7ος αιώνας
μικρογραφία| [[:fr:pagus|Pagi δηλ. "Shires" της Φλάνδρας, επανένωση της πρώην μαρκησίας της Φλάνδρας, που δείχνει όλα τα εδάφη που στη συνέχεια ανακτήθηκαν από τη θάλασσα.]] Στα τέλη του 6ου και του 7ου αι. μια νέα εισροή εμφανίστηκε από το δυτικό Πα-ντε-Καλαί. Αυτή η περιοχή είχε γερμανοποιηθεί τον 5ο αι. και απόγονοι των Σαξόνων και των Φράγκων είχαν εγκατασταθεί στη μελλοντική Φλάνδρα και στο δουκάτο της Βραβάντης. Νέες ομάδες Γερμανών εποίκων ήρθαν επίσης από τις Κάτω Χώρες και τη Γερμανία. Οι νέοι οικισμοί τους λάμβαναν συχνά το όνομα του γερμανού ηγέτη τους, με προσθήκη «-inga haim». To -inga haim σήμαινε «ο οικισμός της φυλής του τάδε». Για παράδειγμα: Το Petegem προέρχεται από το Petta-inga-haim, που σήμαινε «ο οικισμός της φυλής των Petta».
Ο αποικισμός και η γερμανοποίηση της Φλάνδρας έλαβαν χώρα κυρίως τον 6ο και 7ο αι. Τον 7ο αι. το επίπεδο του πληθυσμού είχε αυξηθεί αρκετά, ώστε να αρχίσει η ανοικοδόμηση της θρησκευτικής, στρατιωτικής και διοικητικής υποδομής. Στον τομέα της γλωσσολογίας, η κατάσταση σταθεροποιήθηκε, έτσι ώστε τον 8ο αι. να αναδυθεί μια μεγάλη, δίγλωσση περιοχή με γραμμικά γλωσσικά σύνορα. Στο Πα-ντε-Καλαί, το οποίο ήταν πυκνοκατοικημένο για μεγάλο χρονικό διάστημα, ένα γλωσσικό εμπόδιο είχε εμφανιστεί τον 6ο–7ο αι., αλλά τον 9ο αι. ξεκίνησε ένα κίνημα εκρωμαϊσμού, που συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Οι προσπάθειες εκχριστιανισμού τον 6ο αι. από επισκόπους όπως ο Ελευθέριος και ο Βένταστ είχαν σε μεγάλο βαθμό αποτύχει. Έτσι, τον 8ο αι. επιλέχθηκε μια διαφορετική στρατηγική. Μια νέα προσπάθεια εκχριστιανισμού έγινε υπό την επιρροή του βασιλιά Δαγοβέρτου Α΄. Διόρισε αρκετούς αφοσιωμένους ιεραποστόλους από τα νότια μέρη του βασιλείου του στις βασιλικές του επικράτειες στα βόρεια μέρη του βασιλείου του. Στους ιεραποστόλους ανατέθηκε η ίδρυση μοναστηριών και αβαείων εκεί, που επρόκειτο να χρησιμεύσουν ως κέντρα του Χριστιανισμού σε μια ειδωλολατρική περιοχή. Από αυτά τα κέντρα θα μπορούσε να ξεκινήσει η μεταστροφή του τοπικού πληθυσμού.
Το 649 ο Άουντομαρ ίδρυσε ένα αβαείο στο Σίτιου (το αβαείο του Σαιν Μπερτίν) και το 680 ο Aουμπέρτους ίδρυσε το αβαείο του Σαιν Βάαστ κοντά στο Aρράς. Ο εκχριστιανισμός του πληθυσμού ήταν κυρίως έργο ιεραποστόλων, όπως ο Aμάντους (αβαείο του Σαιν Μπάβο και το Αββαείο του Αγίου Πέτρου στη Γάνδη) και ο Eλίγιος (παράκτια περιοχή και Αμβέρσα). Στον «βίο» του, ο Eλίγιος κάνει την πρώτη αναφορά της λέξης «Φλάνδρα», όταν περιόδευσε την περιοχή γύρω στο 650.
Κατά τον 7ο αι. δημιουργήθηκαν τα πρώτα gaue ή pagi (επαρχίες ή νομοί) στα φλαμανδικά εδάφη. Τα gaue ήταν διοικητικές υποδιαιρέσεις των πόλεων. Τα gaue από τον 7ο και τον 8ο αι. θα αποτελέσουν τη βάση της κομητείας της Φλάνδρας. Το pagus Tornacensis χρονολογείται από το περίπου 580, και από τον 7ο αι. γνωρίζουμε για το «pagus Cambracinsis» το 663, το pagus Taroanensis από το 649 και το pagus Bracbatensis στα τέλη του αιώνα. Από τον 8ο αιώνα γνωρίζουμε το pagus Rodaninsis από το 707, τo pagus Gandao από το πρώτο τέταρτο του 8ου αι., το pagus Mempiscus από το 723 και το pagus Flandrensis από το 745 περίπου. Τέλος, το pagus Austrebatensis και το pagus Curtracensis υπολογίζονται επίσης ως Mεροβίγγεια gaue.
Καρολίγγοι
μικρογραφία| Η κομητεία της Φλάνδρας του 10ου αι. δίπλα στη [[Λοθαριγγία.]] Το 751 οι Καρολίγγειοι μαγιορδόμοι του παλατιού κατάφεραν να απομακρύνουν τους Μεροβίγγειους από την εξουσία και να αποκτήσουν τον θρόνο για τον εαυτό τους. Ο τελευταίος Μεροβίγγειος βασιλιάς, ο Χιλδέριχος Γ΄, τέθηκε σε αιχμαλωσία στο μετέπειτα αβαείο του Αγίου Βερτίνου στο Σαιντ Ομέρ, και του έκειραν τα μακριά μαλλιά, το σύμβολο της βασιλικής εξουσίας.
Ο Καρλομάγνος διαδέχθηκε τον πατέρα του Πεπίνο τον Βραχύ στη Νευστρία και την Αυστρασία και -μετά το τέλος του αδελφού του Καρλομάν- μπόρεσε να επανενώσει ολόκληρη τη Φραγκική αυτοκρατορία. Αν και διέμενε στο Άαχεν, πέρασε πολύ χρόνο ταξιδεύοντας στις περιοχές του. Το 811 επιθεώρησε τον στόλο,, που είχε παραγγείλει να κατασκευαστεί στη Βουλώνη και τη Γάνδη, για να προστατεύσει από τις εισβολές των Βίκινγκς.
Η περιοχή που περιελάμβανε τη μελλοντική Φλάνδρα ήταν, από οικονομική άποψη, μια ακμάζουσα περιοχή, με μια σειρά από λιμάνια κατά μήκος του ποταμού Σκάλδη: Γάνδη, Toυρναί, Βαλενσέν, Καμπραί και Λαμπρ στο Ντουαί στον Σκάρπε και μια σειρά από θαλάσσια λιμάνια: Κεντόβικ, Βουλώνη και Iζέρ πόρτους, ένα λιμάνι στις εκβολές του Yζέρ. Επιπλέον, η περιοχή περιελάμβανε μια σειρά από πλούσια αβαεία, όπως το αβαείο του Σαιν Μπερτίν, το αββαείο του Σαιν Μπάβο, το αβαείο του Σαιντ-Αμάντ και το αβαείο του Σαιν Βάαστ.
Τον Καρλομάγνο διαδέχθηκε ο γιος του Λουδοβίκος Α΄ ο Ευσεβής. Ακόμη και κατά τη διάρκεια της ζωής του Λουδοβίκου, οι τρεις γιοι του άρχισαν να διαπληκτίζονται για την κληρονομιά του. Τελικά συνήψαν πολλαπλές συνθήκες, εκ των οποίων η Συνθήκη του Βερντέν, που υπογράφηκε το 843, θα ήταν η οριστική συνθήκη. Αυτές οι συνθήκες δημιούργησαν την Ανατολική Φραγκία, τη Μέση Φραγκία και τη Δυτική Φραγκία. Η Δυτική Φραγκία, που κληρονόμησε ο Κάρολος Β΄ ο Φαλακρός, περιελάμβανε την αρχική κομητεία της Φλάνδρας, που εκτεινόταν περίπου μεταξύ του Όουντεμπουργκ, του Άαρντενμπουργκ και του Τόρχοουτ.
Μετά το τέλος των βασιλιέων της Μέσης Φραγκίας, οι ηγεμόνες του Δυτικού και του Ανατολικού Φραγκικού Βασιλείου μοίρασαν μεταξύ τους το βασίλειο της Μέσης Φραγκίας με τη συνθήκη του Mέερσεν το 870. Τώρα η Δυτική Ευρώπη είχε χωριστεί σε δύο πλευρές: τη συμπαγή Δυτική Φραγκία (η μετέπειτα Γαλλία) και τη χαλαρή συνομοσπονδία των πριγκιπάτων της Ανατολικής Φραγκίας, που θα γινόταν η Γερμανία.
Στον βορρά, αυτές οι δύο δυνάμεις χωρίζοντο από τον ποταμό Σκάλδη (Scheldt), ο οποίος προηγουμένως χώριζε τη Δυτική Φραγκία από τη Μέση Φραγκία. Αυτός ο διαχωρισμός παρέμεινε αμετάβλητος μέχρι την εποχή του Καρόλου Ε΄, αυτοκράτορα της Γερμανίας.
Ανάπτυξη τον 9ο, 10ο και 11ο αι. (864–1071)
μικρογραφία| Τοποθέτηση του Βαλδουίνου Α΄ ως πρώτου κόμη της Φλάνδρας από τον Κάρολο Β΄ τον Φαλακρό, βασιλιά των Φράγκων. μικρογραφία| Το βασίλειο της Γαλλίας το 1030 (η Φλάνδρα στα βόρεια, με πράσινο). Στρατιωτικά, οικονομικά και πολιτικά, η Ευρώπη πέρασε μια βαθιά κρίση. Οι Βίκινγκς εισέβαλαν από τα βόρεια, οι Μαγυάροι από τα ανατολικά και οι Σαρακηνοί από το νότο. Όλοι άφησαν ίχνη καταστροφής. Οι κεντρικές αρχές των δύο φραγκικών βασιλείων δεν μπόρεσαν να οργανώσουν μια αποτελεσματική άμυνα, με αποτέλεσμα ο πληθυσμός να χάσει την πίστη και την εμπιστοσύνη στους πολύ απομακρυσμένους ηγεμόνες τους. Στον απόηχο αυτού του κενού εξουσίας, τοπικά ισχυρά άτομα βρήκαν την ευκαιρία. Συχνά αυτά τα άτομα ήταν απόγονοι ανθρώπων, που σχετίζοντο με τον Καρλομάγνο.
Η κομητεία της Φλάνδρας προήλθε από το gau του pagus Flandrensis, με επικεφαλής τη δυναστεία των Φορέστιερς, που είχε διοριστεί από τον Καρλομάγνο, ο οποίος είχε μια μικρή συνεισφορά ενώνοντας μικρές φεουδαρχικές περιοχές στα υψηλότερα τμήματα της Φλαμανδικής Κοιλάδας. Η δυναστεία των Forestiers ενίσχυσε επίσης τα ιδρύματα τηςΕκκλησίας στη σχετικά έρημη περιοχή.
Ο πρώτος μάαργραβος (κόμης) της Φλάνδρας ήταν ο Βαλδουίνος Α΄, που έγινε κόμης το 862, και ένα ρομαντικό ανέκδοτο συνδέεται με αυτό: ο Βαλδουίνος έφυγε με την κόρη του Φράγκου βασιλιά Καρόλου Β΄ του Φαλακρού, Ιουδίθ της Δυτικής Φραγκίας. Η Ιουυδήθ, η οποία στο παρελθόν είχε παντρευτεί δύο Άγγλους βασιλείς, αρνήθηκε την εντολή του πατέρα της να επιστρέψει κοντά του. Μετά από μεσολάβηση του πάπα, ο Φράγκος βασιλιάς συμφιλιώθηκε με τον γαμπρό του και του έδωσε τον τίτλο του μαργράβου και τις αντίστοιχες φεουδαρχικές περιοχές ως προίκα. Ο μάργραβος ήταν κυρίως στρατιωτικός διορισμός και ορισμένες εκδοχές της ιστορίας θεωρούν, ότι ο βασιλιάς Κάρολος Β΄ έκανε τον Bαλδουίνο μάργραβο με την ελπίδα, ότι θα σκοτωθεί από τους Βίκινγκς.
Αρχικά οι Γάλλοι βασιλείς ήθελαν να εξασφαλίσουν την ασφάλεια των βόρειων γαλλικών συνόρων από τις εισβολές των Βίκινγκς με αυτή την πράξη. Ωστόσο οι κόμητες χρησιμοποίησαν καλά την κατάσταση της κρίσης, ενσωματώνοντας τις γύρω λεηλατημένες περιοχές ο καθένας στην κομητεία του. Οι κόμητες διεύρυναν την επιρροή του αρχικού φλαμανδικού pagus με την πάροδο των ετών σε όλες τις περιοχές νότια και δυτικά του ποταμού Σκάλδη, συμπεριλαμβανομένης της σημερινής κυριαρχίας των Τεσσάρων Θέσεων (Amts), της Ζηλανδικής Φλάνδρας, του μπουργκραβάτου Άααλστ στα ανατολικά και της κομητείας Αρτουά στα νότια, η οποία παρέμεινε μέρος της Φλάνδρας έως ότου έγινε ξεχωριστή κομητεία το 1237. Μετά από αυτήν την ημερομηνία, η κομητεία του Αρτουά σε διάφορες περιόδους εξακολουθούσε να τελεί υπό την κυριαρχία του κόμη της Φλάνδρας ως ξεχωριστός τίτλος, έως ότου απορροφήθηκε από το γαλλικό στέμμα.
Η ευημερία τον 12ο και 13ο αι. (1071–1278)
μικρογραφία| Το [[Gravensteen|Γκράβενστεεν στη Γάνδη, κτισμένο από τον Φίλιππο της Αλσατίας.]] Ο Οίκος της Φλάνδρας παρέμεινε στην εξουσία μέχρι το 1119, όταν ο Βαλδουίνος Ζ΄ της Φλάνδρας απεβίωσε χωρίς κληρονόμο και η κομητεία κληρονομήθηκε από τον Κάρολο Α΄ τον Καλό, του Οίκου των Έστριντσεν. Εγκατέλειψε τον τίτλο «μαρκήσιος της Φλάνδρας», που χρησιμοποιήθηκε παράλληλα με τον τίτλο του κόμη από τον 10ο αι. Οι κόμητες της Φλάνδρας ήταν οι τελευταίοι Γάλλοι άρχοντες, που χρησιμοποίησαν τον τίτλο του μαρκήσιου, ο οποίος δεν θα χρησιμοποιηθεί ξανά στη Γαλλία μέχρι το 1504. Μετά από ένα σύντομο διάλειμμα υπό τον Γουλιέλμο Κλίτο της Νορμανδίας (1127 έως 1128), η κομητεία πήγε στον Τιερί της Αλσατίας του Οίκου της Λωρραίνης. Υπό τον Τιερί (1128–1168) και τον διάδοχό του Φίλιππο της Αλσατίας, η σημασία και η ισχύς της Φλάνδρας αυξήθηκαν.
Στο δεύτερο μισό του 12ου αι., η κομητεία πέρασε μια περίοδο μεγάλης ακμής, όταν ο Φίλιππος της Αλσατίας κατάφερε να ενσωματώσει την κομητεία Βερμαντουά στη Φλάνδρα μέσω της κληρονομιάς της συζύγου του. Τα εδάφη που έλεγχε, έφτασαν τώρα σε απόσταση 25 χλμ. από το Παρίσι και ήταν μεγαλύτερα από τα εδάφη, που έλεγχε άμεσα ο επικυρίαρχός του βασιλιάς της Γαλλίας.
Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Οίκου της Αλσατίας/Λωρραίνης αναπτύχθηκαν πόλεις και δημιουργήθηκαν νέοι θεσμοί. Τα λιμάνια Γκράβελιν, Νιούπορτ, Ντάμε, Biervliet, Δουνκέρκη και Mάρνταϊκ ιδρύθηκαν, καθώς και το Καλαί από τον αδελφό του Φιλίππου, Mατθαίο της Αλσατίας. Εκτός από τον αποικισμό, τα λιμάνια λειτούργησαν επίσης για να μειώσουν τη λάσπη των ποταμών Άα, Υζέρ και Ζβιν, που έθεταν σε κίνδυνο την προσβασιμότητα του Σαιντ-Ομέρ, του Ύπρ και της Μπρυζ. Το Μπήρβλητ χρησίμευσε επίσης ως αντίθετο στην ολλανδική επιρροή. δεξιά|μικρογραφία| Χάρτης της Φλάνδρας και του Αινώ επί την κόμισσας Ιωάννας της Κωνσταντινούπολης (1200–1244). Οι εμπορικοί εταίροι περιελάμβαναν την Αγγλία, τις χώρες της Βαλτικής και τη Γαλλία από τη θάλασσα, και τη Ρηνανία και την Ιταλία στη στεριά. Το εμπόριο μαλλιού με την Αγγλία είχε ιδιαίτερη σημασία για την ανερχόμενη βιομηχανία υφασμάτων στη Φλάνδρα. Ο πλούτος πολλών φλαμανδικών πόλεων (όπως μαρτυρούν τα καμπαναριά και οι με ταπισερί αίθουσές τους) προήλθε από τη βιομηχανία υφασμάτων. Εκτός από αυτό, σημαντικό ήταν και το εμπόριο σιτηρών με την Αγγλία και -μέσω της Ολλανδίας- με το Αμβούργο. Το Σαιντ-Ομέρ έγινε το σημαντικότερο λιμάνι διέλευσης για το γαλλικό κρασί τον 12ο αι. Αυτοί ήταν οι αιώνες της επανάστασης των Φλαμανδών εμπόρων, με το εμπόριό τους με την Αγγλία, την περιοχή της Βαλτικής και τη Νοτιοδυτική Γαλλία, καθώς και τις χερσαίες διαδρομές προς τη Ρηνανία και την Ιταλία, αν και αργότερα μόνο οι ετήσιες εκθέσεις της Καμπανίας. Οι ακμάζουσες εμπορικές πόλεις της Φλάνδρας την έκαναν μία από τα πιο αστικοποιημένα μέρη της Ευρώπης.
Το 1194 ο Βαλδουίνος Θ΄ κόμης της Φλάνδρας, ΣΤ΄ του Αινώ και Α΄ Λατίνος αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης του Οίκου της Φλάνδρας, διαδέχθηκε τον Οίκο της Αλσατίας/Λωρραίνης.
Η κρίση του 14ου αιώνα (1278-1384)
Το 1278 ο Γκυ, του Οίκου των Νταμπιέρ, έγινε κόμης της Φλάνδρας. Ο βασιλιάς της Γαλλίας ήθελε να κατακτήσει οριστικά τη Φλάνδρα και ξεκίνησε τον Γαλλο-Φλαμανδικό Πόλεμο (1297–1305). Όλο και πιο ισχυρά τον 12ο αιώ., τα αυτόνομα αστικά κέντρα της περιοχής συνέβαλαν καθοριστικά στην ήττα της γαλλικής απόπειρας εισβολής, νικώντας τους Γάλλους στη Μάχη των Χρυσών Σπειρουνιών το 1302. Αλλά τελικά οι Γάλλοι επικράτησαν στη μάχη του Moνζ-αν-Πεβέλ και με την επακόλουθη συνθήκη του Aτίς-συρ-Όρζ (1305) η Φλάνδρα έχασε τη Λιλ, το Ντουαί και τις Ορσίς στη Γαλλία και έπρεπε να πληρώσει υπέρογκα πρόστιμα, αλλά διατήρησε την ανεξαρτησία της ως φέουδο του γαλλικού βασιλείου. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η Φλάνδρα γνώρισε μια περίοδο σχετικής ακμής με την ισχυρή βιομηχανία υφασμάτων και τα ποικίλα έργα τέχνης. Το εμπόριο στη Φλάνδρα ήταν τόσο εκτεταμένο, που αγάλματα της Παναγίας και του Παιδιού κατασκευάζονταο στη Φλάνδρα με ελεφαντόδοντο, το οποίο ήταν προσβάσιμο μόνο στα εμπορικά δίκτυα του Ινδικού Ωκεανού. μικρογραφία|361x361εσ| Μια Φλαμανδή κυρία και ένας κύριος το έτος 1400, εικονογραφημένοι στο χειρόγραφο «Théâtre de tous les peuples et nations de la terre avec leurs habits et ornemens divers, tant anciens que modernes, diligemment depeints au naturel». Ζωγραφίστηκε από τον [[Λούκας ντε Χέιρε|Λουκάς ντ'Εερέ στο 2ο μισό του 16ου αι. Σώζεται στη Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου της Γάνδης. ]] Η φλαμανδική ευημερία μειώθηκε τον επόμενο αιώνα, ωστόσο, λόγω της εκτεταμένης μείωσης του ευρωπαϊκού πληθυσμού μετά την Επιδημία Πανώλης του 1348, της διακοπής του εμπορίου κατά τη διάρκεια του Αγγλο-Γαλλικού Εκατονταετούς Πολέμου (1338–1453) και της αυξημένης παραγωγής αγγλικών υφασμάτων. Φλαμανδοί υφαντές είχαν πάει στο Γουόρστεντ και στο Βόρειοι Γουάλσαμ στο Nόρφλοκ τον 12ο αιώνα και ίδρυση τη βιομηχανία μαλλιού.
Ο Βουργουνδός 15ος αι. (1384–1506)
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ| Κάστρο Wijnendale με θέα στο τμήμα του 15ου αιώνα Μέσω του γάμου του με τη Μαργαρίτα Γ΄ των Νταμπιέρ το 1369, ο Φίλιππος Β΄ ο Τολμηρός, δούκας της Βουργουνδίας, έβαλε τέλος στην ανεξαρτησία της Φλάνδρας. Η Φλάνδρα έγινε στην κατοχή του Οίκου των Βαλουά-Βουργουνδίας, που κυβέρνησε το Βουργουνδικό Κράτος. Το 1449 η πόλη της Γάνδης επαναστάτησε κατά του δούκα Φίλιππου Γ΄ του Καλού. Το 1453 ο Φίλιππος Β΄ συνέτριψε τους επαναστάτες στη μάχη του Γκαβέρ, τερματίζοντας την εξέγερση.
Η Συνθήκη του Σενλί του 1493 καθιέρωσε την ειρήνη μεταξύ της Γαλλίας και των Αψβούργων. Σύμφωνα με τους όρους της συνθήκης, η Φλάνδρα θα ήταν στο εξής έδαφος της Γερμανίας.
Οι δεκαεπτά επαρχίες τον 16ο αι. (1506–98)
μικρογραφία|360x360εσ| Χάρτης της κομητείας της Φλάνδρας από το 1609 από τον [[Matthias Quad, χαρτογράφο, και τον Johannes Bussemacher, χαράκτη και εκδότη, Κολωνία]] Υπό τον Κάρολο Ε΄, αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (γεννημένος στη φλαμανδική πόλη Γάνδη), η Φλάνδρα έγινε μέλος του Βουργουνδικού Κύκλου. Η κομητεία ενεπλάκη αργότερα στους Πολέμους του Χέρλε.
Μέσω της Πραγματικής Κύρωσης του 1549, η κομητεία της Φλάνδρας αποσπάστηκε επίσημα από τη Γαλλία. Έγινε ανεξάρτητο έδαφος της Γερμανίας. Αυτή η συνταγματική πράξη έκανε τη Φλάνδρα μέρος των Δεκαεπτά Επαρχιών, που αποτελούσαν τις Κάτω Χώρες και από τότε θα κληρονομούντο στο σύνολό τους.
Οι Κάτω Χώρες κατείχαν σημαντική θέση στην αυτοκρατορία. Για τον Κάρολο Ε΄ προσωπικά, ήταν η περιοχή, όπου πέρασε τα παιδικά του χρόνια. Λόγω του εμπορίου και της βιομηχανίας και των πλούσιων πόλεων, ήταν επίσης σημαντικές για το ταμείο. Η κυριαρχία μεταφέρθηκε στον ισπανικό κλάδο του Οίκου των Αψβούργων με τον Φίλιππο Β' της Ισπανίας και μετά το 1556 ανήκε στους βασιλείς της Ισπανίας.
Ήταν στο Στέενφορντε (στη Γαλλική Φλάνδρα) το 1566, που ξεκίνησε η καταιγίδα Μπέρντεν (θραύση των αγαλμάτων). Η καταιγίδα Μπέελντεν εξαπλώθηκε σε όλες τις Κάτω Χώρες και τελικά οδήγησε στο ξεκίνημα του Ογδοηκονταετούς Πολέμου και στην απόσχιση της Δημοκρατίας των Επτά Ενωμένων Κάτω Χωρών. Αρχικά η Φλάνδρα συνεργάστηκε με τις βόρειες επαρχίες ως μέλος της Ένωσης της Ουτρέχτης και υπέγραψε επίσης την Πράξη Απάρνησης το 1581, αλλά από το 1579 έως το 1585, στην περίοδο γνωστή ως «Καλβινιστική Δημοκρατία της Γάνδης», ανακτήθηκε από τον Ισπανικό στρατό.
Ισπανικός 17ος αι. (1598–1713)
Η Φλάνδρα παρέμεινε υπό ισπανικό έλεγχο. Με τις προσπάθειες του Γάλλου βασιλιά Λουδοβίκου ΙΕ΄, ολόκληρο το νότιο τμήμα της Φλάνδρας προσαρτήθηκε από τη Γαλλία και έγινε γνωστό ως Νότια Φλάνδρα ή Γαλλική Φλάνδρα. Αυτή η κατάσταση επισημοποιήθηκε το 1678 στη Συνθήκη του Nάιμεγκεν.
Ο Αυστριακός 18ος αι. (1713-89)
μικρογραφία|250x250εσ| Αυστριακοί στρατιώτες στο [[Μάχη του Neerwinden (1793)|Νέερβιντεν κατά τη διάρκεια των Πολέμων της Επανάστασης, 1793.]] Μετά την εξαφάνιση του ισπανικού κλάδου των Αψβούργων, ο αυστριακός κλάδος των Αψβούργων έγινε κόμης της Φλάνδρας. Υπό τη Μαρία Θηρεσία της Αυστρίας, η Αυστριακή Ολλανδία άκμασε.
Τελευταία χρόνια (1789–97)
Η κομητεία της Φλάνδρας επίσημα έπαψε να υπάρχει το 1795, όταν προσαρτήθηκε από τη Γαλλία, και χωρίστηκε σε δύο διαμερίσματα: Λυς (σημερινή Δυτική Φλάνδρα) και Eσκώ (σημερινή Ανατολική Φλάνδρα και Ζηλανδική Φλάνδρα). Η Αυστρία επιβεβαίωσε την απώλειά της στη Συνθήκη του 1797 του Κάμπο Φόρμιο.
Μετά τη Γαλλική Επανάσταση η κομητεία δεν αποκαταστάθηκε, και αντ' αυτού τα δύο διαμερίσματα συνέχισαν την ύπαρξή τους ως επαρχίες της Ανατολικής και Δυτικής Φλάνδρας στο Ενωτικό Ηνωμένο Βασίλειο των Κάτω Χωρών και αργότερα, μετά τη Βελγική Επανάσταση, στο Βέλγιο.
Τίτλος κόμης της Φλάνδρας
Από το 1840 και μετά, ο τίτλος «κόμης της Φλάνδρας» οικειοποιήθηκε από τη μοναρχία του Βελγίου. Κατά κανόνα διδόταν στον δεύτερο στη σειρά διαδοχής του βελγικού θρόνου. Ο τίτλος του κόμη της Φλάνδρας καταργήθηκε με βασιλική απόφαση στις 16 Οκτωβρίου 2001.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δεκαεπτά επαρχίες Κατηγορία:Πρώην επαρχίες της Γαλλίας Κατηγορία:Φλάνδρα Κατηγορία:Κόμητες της Φλάνδρας Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα λατινικά Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα γαλλικά Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ολλανδικά
Γιουστίνα Κοβάλτσικ
Η Γιουστίνα Μάρια Κοβάλτσικ-Τεκιέλι (πολωνικά: Justyna Maria Kowalczyk-Tekieli) (γενν. 19 Ιανουαρίου 1983) είναι Πολωνή αθλήτρια της χιονοδρομίας αντοχής. Είναι δις Ολυμπιονίκης (2010, 2014) και δις Παγκόσμια Πρωταθλήτρια. Είναι επίσης η μόνη σκιέρ που κέρδισε το Tour de Ski τέσσερις συνεχόμενες φορές και μία από τις δύο γυναίκες σκιέρ (η άλλη είναι η Φινλανδή Μάριο Μάτικαϊνεν) που κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο Χιονοδρομίας Αντοχής τρεις φορές στη σειρά. Η Κοβάλτσικ κατέχει το ρεκόρ όλων των εποχών για νίκες στο Tour de Ski, με 14 και είχε συνολικά 29 συμμετοχές σε βάθρα. Κέρδισε επίσης τη γυναικεία έκδοση του Vasaloppet το 2015.
Τιμωρία το 2005
Στις 13 Ιουνίου 2005, η επιτροπή ντόπινγκ της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Σκι εξέδωσε διετή τιμωρία (23 Ιανουαρίου 2005 – 22 Ιανουαρίου 2007) για την Κοβάλτσικ. Στα τέλη Ιουνίου 2005, η ΠΟΣ διαπίστωσε ότι, εφόσον η δεξαμεθαζόνη ήταν γλυκοκορτικοειδή, ταξινομήθηκε ως καθορισμένη ουσία στον κατάλογο απαγορευμένων ουσιών του Παγκόσμιου Οργανισμού Αντιντόπινγκ (WADA) και επομένως η περίοδος ακαταλληλότητας για την πρώτη παραβίαση είναι στο μέγιστο, μη συμμετοχή ενός έτους. Συνεπώς, η επιτροπή ντόπινγκ της ΠΟΣ μείωσε την τιμωρία σε ένα έτος.
Η Κοβάλτσικ προσέφυγε στο Αθλητικό Διαιτητικό Δικαστήριο (CAS), το οποίο έκρινε ότι η Κοβάλτσικ δεν χρησιμοποίησε δεξαμεθαζόνη για να βελτιώσει τις αθλητικές της επιδόσεις. Ωστόσο, ενήργησε εξ αμελείας, αλλά το μέτρο της αμέλειας δεν δικαιολογούσε τιμωρία ενός έτους. Σύμφωνα με το CAS, μια μειωμένη περίοδος τιμωρίας που έληξε στις 8 Δεκεμβρίου 2005 (την ημέρα της ακρόασης) παρείχε το δίκαιο και αναλογικό μέτρο της κύρωσης.
Το CAS επέκρινε την επιτροπή ντόπινγκ της ΠΟΣ ότι η απόφασή τους απέκλεισε κάθε εξέταση της υπεράσπισης της Κοβάλτσικ ότι δεν χρησιμοποίησε την ουσία για να βελτιώσει τις αθλητικές της επιδόσεις. Σύμφωνα με το CAS, η Κοβάλτσικ είχε αποκαλύψει και τεκμηριώσει την υπεράσπισή της ότι η δεξαμεθαζόνη δεν είχε σκοπό να βελτιώσει την απόδοση. Είχε υποβάλει αντίστοιχες ιατρικές πιστοποιήσεις στην Επιτροπή Ντόπινγκ της ΠΟΣ ως απόδειξη χρήσης για την ανακούφιση μιας πάθησης του αχίλλειου τένοντα. Όταν η Κοβάλτσικ έδειξε εκ πρώτης όψεως ότι η χρήση της ουσίας ήταν για ιατρικούς λόγους, το βάρος της απόδειξης μετατέθηκε στην ΠΟΣ για να αποδείξει το αντίθετο.
Κριτική για φάρμακα κατά του άσθματος
Η Κοβάλτσικ επέκρινε τη Μάριτ Μπιέργκεν και άλλους αγωνιζόμενους κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων το 2010 για τη χρήση φαρμάκων κατά του άσθματος. Η Μπιέργκεν κέρδισε πέντε μετάλλια στους Ολυμπιακούς Αγώνες, τα τρία από αυτά χρυσά. Το φάρμακο επιτρέπεται από την ΠΟΣ εάν συνταγογραφηθεί από ιατρό της Ολυμπιακής ομάδας. Η Κοβάλτσικ ζήτησε αργότερα συγγνώμη για τη στιγμή των δηλώσεών της, καθώς τότε οι Αγώνες συνεχίζονταν ακόμα. Το φάρμακο για το άσθμα που χρησιμοποιούσε η Μάριτ Μπιέργκεν, το Symbicort, έχει αφαιρεθεί από τον κατάλογο με τις απαγορευμένες ουσίες του WADA.
Διακρίσεις
Όλα τα αποτελέσματα προέρχονται από την Παγκόσμια Ομοσπονδία Σκι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές αθλήτριες της χιονοδρομίας αντοχής Κατηγορία:Αθλητές της χιονοδρομίας αντοχής στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2006 Κατηγορία:Πολωνοί χάλκινοι Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αθλητές της χιονοδρομίας αντοχής στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2010 Κατηγορία:Πολωνοί αργυροί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Πολωνοί χρυσοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αθλητές της χιονοδρομίας αντοχής στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2014 Κατηγορία:Αθλητές της χιονοδρομίας αντοχής στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2018 Κατηγορία:Νικητές του Tour de Ski Κατηγορία:Γκουράλοι Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Διοικητές με Αστέρι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Αλφά Κοντέ
Πρώτα χρόνια
Ο Κοντέ γεννήθηκε στις 4 Μαρτίου 1938 στην πόλη Μποκέ της τότε Γαλλικής Γουινέας. Οι γονείς του άνηκαν στη φυλή Μαντίνκα.
Πολιτική δράση
Έλαβε μέρος στις πρώτες πολυκομματικές εκλογές του 1993, καταλαμβάνοντας το 19,6% των ψήφων. Οι ψήφοι που συγκέντρωσε στις περιφέρειες Κανκάν και Σιγκιρί ακυρώθηκαν από το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας, όπου συγκέντρωσε πάνω από το 90% των ψήφων. Στις εκλογές του 1998 συγκέντρωσε το 16,6% των ψήφων, καταλαμβάνοντας την τρίτη θέση, πίσω από τον Λανσάνα Κοντέ, που συγκέντρωσε το 56,1% των ψήφων και τον Μαμαντού Μπουαγιέ Μπα που συγκέντρωσε το 24,6% των ψήφων. Δύο μέρες μετά την ψηφοφορία, συνελήφθη με τις κατηγορίες της παράνομης εγκατάλειψης της χώρας και τη συγκέντρωση δυνάμεων για την αποσταθεροποίηση του πολιτεύματος. Επίσης, κατηγορήθηκε αργότερα, μαζί με 47 άλλους κατηγορούμενους, για την πρόσληψη μισθοφόρων, σχεδιασμό απόπειρας δολοφονίας του προέδρου Λανσάνα Κοντέ και ανατροπή της ασφάλειας του κράτους. Οι δικηγόροι του αρνήθηκαν όλες τις κατηγορίες, ενώ καταδικάστηκε σε πέντε χρόνια φυλάκισης, ωστόσο αποφυλακίστηκε τον Μάιο του 2001, αφού του δόθηκε χάρη από τον πρόεδρο της χώρας με τον όρο να μην συμμετάσχει σε οποιαδήποτε πολιτική δραστηριότητα.
Πρόεδρος
Έπειτα από την αποφυλάκισή του, ο Κοντέ έφυγε στη Γαλλία και επέστρεψε τον Ιούλιο του 2005. Μετά το πραξικόπημα του 2008, ο Αλφά Κοντέ εξελέγη πρόεδρος της χώρας, συγκεντρώνοντας το 52,52%, έναντι του 47,48% του αντιπάλου του Σελού Νταλεΐν Ντιαλό.
Προεδρικές εκλογές 2010
Έπειτα από περίοδο πολιτικής έντασης, ο πρώτος γύρος των προεδρικών εκλογών διεξήχθη στις 27 Ιουνίου 2010. Ήταν οι πρώτες πολυκομματικές προεδρικές εκλογές στην ιστορία της χώρας από την εποχή της ανεξαρτησίας της από τη Γαλλία. Έλαβαν μέρος συνολικά 24 υποψήφιοι. Στον πρώτο γύρο προηγήθηκε με 39,72% των ψήφων ο πρώην πρωθυπουργός Σελού Ντιαλό, ο οποίος ορίστηκε να αναμετρηθεί σε δεύτερο γύρο, στις 18 Ιουλίου, με τον Αλφά Κοντέ, που ήρθε 2ος με 20,67% των ψήφων. Ωστόσο, ο δεύτερος γύρος αναβλήθηκε, για να δοθεί χρόνος στο Συνταγματικό Δικαστήριο να εξετάσει τις καταγγελίες περί νοθείας. Στις 7 Νοεμβρίου 2010 διεξήχθη τελικά και ο δεύτερος γύρος και νικητής ανακηρύχθηκε ο Αλφά Κοντέ, με ποσοστό 52,5% των ψήφων έναντι 47,5% για τον Ντιαλό. Η ανακοίνωση του νικητή πυροδότησε ταραχές, με απολογισμό 10 νεκρούς και 200 τραυματίες, κατά το τριήμερο 15-17 Νοεμβρίου 2010. Οι αρχές κήρυξαν κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και επέβαλαν απαγόρευση κυκλοφορίας στις 17 Νοεμβρίου 2010.
Ο Κοντέ ορκίστηκε πρόεδρος στις 21 Δεκεμβρίου 2010. Στα πλαίσια συμφιλίωσης με την αντιπολίτευση, προσέφερε υπουργικά χαρτοφυλάκια σε πολλά μέλη της αντιπολίτευσης.
Απόπειρα δολοφονίας
Στις 19 Ιουλίου 2011 εκδηλώθηκε επίθεση με οβίδες στην προεδρική κατοικία, με αποτέλεσμα το θάνατο ενός μέλους της προεδρικής φρουράς και τον τραυματισμό 2 άλλων: ωστόσο ο Κοντέ διέφυγε της απόπειρας δολοφονίας. Λίγες ώρες μετά τις επιθέσεις συνελήφθησαν ένας πρώην αρχηγός του στρατού και ένα μέλος της προεδρικής φρουράς. Ο ίδιος ο Κοντέ σε διάγγελμά του προς το λαό αναφέρθηκε στις δύο επιθέσεις στην οικία του και συνεχάρη την προεδρική φρουρά για τον ηρωικό αγώνα της σχεδόν επί δίωρο. Τρεις ημέρες μετά συνελήφθησαν τουλάχιστον 38 στρατιώτες αναφορικά με τις επιθέσεις.
Τα Ηνωμένα Έθνη καταδίκασαν την επίθεση και ζήτησαν μεταρρυθμίσεις στην άμυνα της Γουινέας.
Κατά τη διάρκεια της θητείας του, αποκαλύφθηκε ότι το 2011 ο Αλφά Κοντέ υπέγραψε μυστική συμφωνία για τη μεταβίβαση λογαριασμών από την εκμετάλλευση των ορυχείων αξίας δισεκατομμυρίων δολαρίων που ανήκουν σε εταιρείες όπως οι BHP Billiton και η Rio Tinto - οι εταιρείες αποσκοπούν σε επενδύσεις στη Γουινέα – σε μεσάζοντες της Νότιας Αφρικής.
Προεδρικές εκλογές 2015 και 2020
Ο Κοντέ διεκδίκησε την επανεκλογή του στις 11 Οκτωβρίου 2015. Εξελέγη ξανά από τον πρώτο γύρο, με ποσοστό 58% των ψήφων. Ωστόσο, η εκλογική του νίκη επισκιάστηκε από καταγγελίες της αντιπολίτευσης για νοθεία και παρατυπίες στις εκλογές. Οι επόμενες προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν το 2020. Στις 19 Οκτωβρίου τα προκαταρκτικά αποτελέσματα έδειχναν προβάδισμα στον Σελού Ντιάλο, ο οποίος βιάστηκε και ανακηρύχτηκε νικητής, αλλά η εκλογική επιτροπή διέψευσε την δήλωσή του. Τελικά, ο Αλφά Κοντέ κέρδισε τον Ντιάλο με 59,49% έναντι 33,5% των ψήφων, και επανεξελέγη πρόεδρος για τρίτη φορά.
Πραξικόπημα του 2021
Στις 5 Σεπτεμβρίου 2021, πραγματοποιήθηκε πραξικόπημα ενάντια στο καθεστώς του Κοντέ που στη συνέχεια ανατράπηκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Γουινέας
Δήμος Λεμεσού
Ο Δήμος Λεμεσού είναι δήμος της επαρχίας Λεμεσού στην Κύπρο. Αποτελεί ένα από τους έξι δήμους της μείζονος Λεμεσού. Είναι ο μητροπολιτικός δήμος και η διοικητική πρωτεύουσα της επαρχίας Λεμεσού.
Τοποθεσία
Ο Δήμος Λεμεσού βρίσκεται στο κέντρο της πόλης της Λεμεσού. Ανατολικά συνορεύει με τον Δήμο Μέσα Γειτονιάς και τον Δήμο Αγίου Αθανασίου, βορειοανατολικά με τη Φασούλα, βόρεια με την Παλώδια, βορειοδυτικά με τον Δήμο Κάτω Πολεμιδίων και δυτικά με τα Πάνω Πολεμίδια και με το Τσερκέζ Τσιφλίκ.
Ιστορία
Ο Δήμος Λεμεσού ιδρύθηκε το 1878 όταν ξεκίνησε η Αγγλοκρατία στην Κύπρο. Πριν την έλευση των Άγγλων στον νησί, την περίοδο της Τουρκοκρατίας, τη διοίκηση της πόλης αναλάμβανε Τούρκος καϊμακάμης. Ο πρώτος διοικητής της Λεμεσού, Falk Warren, έπαυσε τον καϊμακάμη, κατηγορώντας τον ως καταχραστή. Με απόφαση του Falki Warren εξελέγεται δια βοής ο Χριστόδουλος Καρύδης ως ο πρώτος δήμαρχος της πόλης. Αποτέλεσε ταυτόχρονα τον πρώτο Ελληνοκύπριο δήμαρχο στην Κύπρο. Για δημαρχείο χρησιμοποιήθηκε μια ενοικιαζόμενη μικρή διώροφη κατοικία στην αρχή της οδού Αγίου Ανδρέου. Η πρώτη δημοτική αρχή εκπόνησε και εφάρμοσε ένα καλά μελετημένο εξωραϊστικό πρόγραμμα για την πόλη, η οποία επί τουρκοκρατίας, όπως και η υπόλοιπη Κύπρος, ήταν σε άθλια κατάσταση.
Ορόσημα
Σημαντικά ορόσημα στην ιστορία του Δήμου Λεμεσού: