cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τα Παιδιά του Παραδείσου
Πλοκή
μικρογραφία|328x328px|Το κοστούμι [[Πιερότος (Κομέντια ντελ άρτε)|Πιερότου για τον Μπατίστ|αριστερά]] Πρώτη περίοδος: Παρίσι, 1828. Μέσα στο πλήθος που συνωστίζονταν στο δρόμο με τα θέατρα, η Γκαράνς (Αρλετί) βρίσκεται με τον φίλο της απατεώνα ποιητή Πιέρ-Φρανσουά Λασνέρ, ο οποίος κλέβει ένα ρολόι και εξαφανίζεται. Ο μίμος Μπατίστ Ντεμπυρώ, που τον υποδύεται ο Ζαν-Λουί Μπαρό, με τη μαρτυρία του, σώζει τη Γκαράνς από την άδικη κατηγορία για κλοπή. Αυτή, μια ελεύθερη και τολμηρή γυναίκα, μάλλον φοβίζει τον Μπατίστ που δεν τολμά να της εκδηλώσει την αγάπη του. Συγχρόνως, τον Μπατίστ αγαπά διακριτικά η Ναταλί, (Μαρία Κασαρέ) κόρη του σκηνοθέτη του θεάτρου, όπου παίζει παντομίμα. Η Γκαράνς παρασύρεται από έναν πολλά υποσχόμενο νεαρό ηθοποιό, τον Φρεντερίκ Λεμαίτρ, και έχει μια σύντομη σχέση μαζί του ενώ παραμένει κρυφά ερωτευμένη με τον Μπατίστ. Επί πλέον, η Γκαράνς σαγηνεύει έναν πλούσιο αριστοκράτη, τον κόμη ντε Μοντραί, ο οποίος την διαβεβαιώνει για την προστασία του σε περίπτωση ανάγκης. Θύμα της σχέσης της με τον απατεώνα ποιητή Λασνέρ, η Γκαράνς κατηγορείται άδικα για συνενοχή σε απόπειρα κλοπής που διαπράχθηκε από τον τελευταίο και αναγκάζεται να ζητήσει τη βοήθεια του κόμη ντε Μοντραί.
Δεύτερη περίοδος: Λίγα χρόνια αργότερα, ο μίμος Μπατίστ είναι παντρεμένος με τη Ναταλί με την οποία έχει ένα μικρό αγόρι. Έχει γίνει πλέον διάσημος και παίζει με μεγάλη επιτυχία παντομίμα, ανάγοντάς την σε αναγνωρισμένη και δημοφιλή τέχνη. Ο ηθοποιός Φρεντερίκ γνωρίζει επίσης μεγάλες δόξες και ονειρεύεται να παίξει τον Οθέλλο του Σαίξπηρ. Η Γκαράνς, η οποία έγινε ερωμένη του κόμη, παρακολουθεί κρυφά όλες τις παραστάσεις του Μπατίστ. Ένα βράδυ, ο κόμης ντε Μοντραί διώχνει από το μέγαρό του τον ποιητή Λασνέρ. Αυτός ταπεινωμένος, ορκίζεται εκδίκηση. Λίγο καιρό αργότερα, στο φουαγιέ του θεάτρου όπου ο Φρεντερίκ παίζει επιτέλους τον Οθέλλο, ο Λασνέρ ταπεινώνει τον κόμη αποκαλύπτοντας δημοσίως τον Μπατίστ και τη Γκαράνς που έχουν συναντηθεί κρυφά πίσω από μια κουρτίνα. Αλλά αυτή η εκδίκηση δεν ήταν αρκετή γι 'αυτόν: το επόμενο πρωί δολοφονεί τον κόμη ντε Μοντραί. Τελικά, μετά την πρώτη και μοναδική νύχτα αγάπης τους, η Γκαράνς, που δεν θέλει να καταστρέψει την ευτυχία του Μπατίστ και της οικογένειάς του, φεύγει εγκαταλείποντας τον Μπατίστ σε απόγνωση.
Υποδοχή
Η ταινία γνώρισε μεγάλη εμπορική επιτυχία και αναγνώριση. Σήμερα θεωρείται ένα από τα αριστουργήματα του γαλλικού κινηματογράφου. «Θα εγκατέλειπα όλες τις ταινίες μου αν είχα σκηνοθετήσει Τα Παιδιά του Παραδείσου», δήλωσε ο σκηνοθέτης της Νουβέλ Βαγκ Φρανσουά Τρυφώ. Στο The Duke in His Domain (1957) του Τρούμαν Καπότε, ο Μάρλον Μπράντο τη χαρακτήρισε «ίσως η καλύτερη ταινία που έγινε ποτέ». Το αρχικό αμερικανικό τρέιλερ την τοποθέτησε ως τη γαλλική απάντηση στο Όσα παίρνει ο άνεμος (1939). Και το 1995, ψηφίστηκε ως η καλύτερη γαλλική ταινία του αιώνα σε δημοσκόπηση 600 Γάλλων κριτικών και επαγγελματιών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Μαρσέλ Καρνέ Κατηγορία:Ταινίες του 1945 Κατηγορία:Γαλλικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Παρίσι Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Παρίσι
Μενσεβίκοι
Οι Μενσεβίκοι ήταν ρωσικό σοσιαλιστικό ρεύμα προερχόμενο από τον Μαρξισμό, το οποίο αρχικώς δημιουργήθηκε από την μειοψηφική παράταξη του Σοσιαλδημοκρατικού Εργατικού Κόμματος Ρωσίας (POSDR) κατά την διαίρεση του συγκεκριμένο κόμματος στο Β΄ Συνέδριο του Λονδίνου το 1903.
Ο όρος menchevik (στα ρώσικα меньшевик) προήλθε από το menchinstvo (στα ρώσικα меньшинство) που σήμαινε «μειοψηφία». Αντιτίθονταν στους Μπολσεβίκους (большевик, από το bolchinstvo, большинство, το οποίο σήμαινε «πλειοψηφία»), οι οποίοι και οδήγησαν στην ίδρυση του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης. Ο όρος της «μειοψηφίας» προήλθε από το αποτέλεσμα μιας εκλογικής διαδικασίας, η οποία πραγματοποιήθηκε αναφορικά με το ζήτημα της οργάνωσης και στρατηγικής. Συγκεκριμένα, οι Μπολσεβίκοι υπό την ηγεσία του Λένιν υποστήριζαν την οργάνωση ενός κόμματος στελεχών, το οποίο θα αποτελείτο από ενεργούς επαναστάτες, σε αντίθεση με την ιδεολογία των Μενσεβίκων, οι οποίοι, με επικεφαλής τον Γιούλι Μάρτοφ, οραματίζονταν ένα λαϊκό κόμμα, η ένταξη στο οποίο ήταν ανοιχτή στο ευρύτερο κοινό.
Ωστόσο, παρά το γεγονός πως η παράταξη των Μπολσεβίκων κατείχε την πλειοψηφία εντός POSDR του 1903, παρέμενε μειοψηφούσα επί της πολιτικής σκηνής έως την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917. Πράγματι, το 1905, υπήρχαν 8,000 Μπολσεβίκοι εντός των παράνομων οργανώσεων σε σύγκριση με τους 12,000 Μενσεβίκους, κατά την διάρκεια της ίδιας περιόδου. Ταυτόχρονα, οι σοσιαλιστές-επαναστάτες ήσαν πολυπληθέστεροι.
Ιστορία
Τον Απρίλιο του 1917, ένας άλλος Μενσεβίκος, ο Ιρακλί Τσερετέλι προσχώρησε στην Προσωρινή Κυβέρνηση.
Η συμμετοχή αυτή λειτούργησε εις βάρος τους, καθώς έχασαν αρκετή από την επιρροή τους στις Δημοτικές Εκλογές της Μόσχας τον Σεπτέμβριο του 1917.
Στις 25 Οκτωβρίου 1917, κατά την διάρκεια του Συνεδρίου των Σοβιέτ, οι 110 εκπρόσωποι των Μενσεβίκων, οι οποίοι ήσαν μειοψηφία (επί συνόλου 673 εκπροσώπων), αποχώρησαν της αιθούσης κατά την επικύρωση της Οκτωβριανής Επανάστασης, ως κίνηση διαμαρτυρίας απέναντι στο «Πραξικόπημα των Μπολσεβίκων».
Στις 14 Ιουνίου 1918, οι Μενσεβίκοι οδηγήθηκαν, τελικώς, στην παρανομία κατά τις παραμονές των εκλογών του Ε΄ Συνεδρίου των Σοβιέτ, όπου και ήλπιζαν να λάβουν την πλειοψηφία.
Κατά την διάρκεια του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου, ορισμένα μέλη του κόμματος συμμάχησαν με τους «Λευκούς» για να πολεμήσουν τους Μπολσεβίκους. Η Κεντρική Επιτροπή των Μενσεβίκων καταδίκασε άμεσα και με τρόπο επίσημο τις πρωτοβουλίες αυτές, ειδικότερα στην περιοχή του Βόλγα, όπου και ήσαν πολυπληθέστερες. Στα πλαίσια της αντιπαράθεσής τους με τους Μπολσεβίκους, οι οποίοι ευρίσκονταν στην εξουσία, οι Μενσεβίκοι στήριξαν τους ναύτες του Κρόνσταντ τον Μάρτιο του 1921.
Κυνηγημένοι, φυλακισμένοι και σφαγιασθέντες από τους Μπολσεβίκους, μέχρι και οι υποστηρικτές και οι διοικούντες οι οποίοι είχαν στηρίξει το καθεστώς αποδεκατίστηκαν έως και κατά την περίοδο των μεγάλων σταλινικών δικών, ενώ άλλοι εξορίστηκαν προ του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Όσοι πέτυχαν να εξοριστούν εγκατέστησαν το διοικητικό τους κέντρο στο Βερολίνο, απ'όπου και εξέδιδαν τον Σοσιαλιστικό Ταχυδρόμο (Sotsialistitcheski Vestnik). Το 1933, η άνοδος στην εξουσία του Χίτλερ τους υποχρέωσε να εγκαταλείψουν το Βερολίνο με προορισμό το Παρίσι.
Ιδεολογία και στρατηγική
Σε διεθνές επίπεδο, οι Μενσεβίκοι υπήρξαν μέλη της Ένωσης Σοσιαλιστικών Κομμάτων για την Διεθνή Δράση (όργανο ιδιαιτέρως επικριτικό της Δεύτερης Διεθνούς), ενώ, στην συνέχεια, της Εργατικής Σοσιαλιστικής Διεθνούς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα της Ρωσικής Επανάστασης Κατηγορία:Σοσιαλιστικά κόμματα Κατηγορία:Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα Κατηγορία:1903 *
Γλυκεριναλδεΰδη
Θέσης
Με βάση το χημικό της τύπο, C3H6O3, έχει τα ακόλουθα (τουλάχιστον) σταθερά ισομερή θέσης:
Οπτική
Η γλυκεριναλδεΰδη έχει ένα χειρόμορφο κέντρο (το #2 άτομο άνθρακα) και γι' αυτό υπάρχει σε δυο διαφορετικά εναντιομερή, δηλαδή ισομερή με αντίθετες ιδιότητες ως προς την ικανότητα στροψής του πολωμένου φωτός:
Παρόλο που η οπτική περιστροφή για τη γλυκεριναλδεΰδη είναι (+) για το R- και (-) για το S- ισομερές, αυτό δεν ισχύει για όλους τους μονοσακχαρίτες. Η στερεοχημική περιστροφή μπορεί να καθοριστεί μόνο από τη χημική δομή, ενώ η οπτική περιστροφή μπορεί να καθοριστεί μόνο πειραματικά. Όταν, λοιπόν, στα τέλη του 19ου αιώνα, θεωρήθηκε ότι η D-γλυκεριναλδεΰδη είναι ταυτόσημη με τη (+)-γλυκεριναλδεΰδη, αυτό ήταν μια τυχερή πρόβλεψη, που τελικά (αργότερα) επιβεβαιώθηκε με κρυσταλλογραφία ακτίνων Χ, το 1951. Μάλιστα, στο D/L- σύστημα ονομασίας διαχωρισμού των οπτικών ισομερών, η γλυκεριναλδεΰδη χρησιμοποιείται ως πρότυπη ένωση. Οι μονοσακχαρίτες με προσανατολισμό, το τελευταίο τους χειρόμορφο κέντρο (για παράδειγμα στη γλυκόζη το C#5), ταυτόσημο με την R-γλυκεριναλδεΰδη, χαρακτηρίζονται με το πρόθεμα D-. Ομοίως, φυσικά, τα άλλα, που είναι ταυτόσημα με την S-γλυκεριναλδεΰδη, χαρακτηρίζονται με το πρόθεμα L-.
Με τριμερισμό μεθανάλης
Η γλυκεριναλδεΰδη είναι ένα ενδιάμεσο της αντίδρασης φορμόζης, κατά την οποία παράγονται σάκχαρα με πρώτη ύλη τη μεθανάλη (αλδολική συμπύκνωση) :
Με μερική οξείδωση γλυκερίνης
Με μερική οξείδωση γλυκερίνης, με σχετικά ήπια οξειδωτικά μέσα, όπως το τριοξείδιο του χρωμίου ή υπεροξείδιο του υδρογόνου, με χρήση αλάτων σιδήρου ως καταλύτη, παράγεται γλυκεριναλδεΰδη και η ισομερής 1,3-διυδροξυπροπανόνη :
Με μερική αναγωγή 2-υδροξυπροπανοδιάλης, 2-οξο-3-υδροξυπροπανάλης ή και 2-οξοπροπανοδιάλης
1. Με μερική αναγωγή 2-υδροξυπροπανοδιάλης παράγεται γλυκεριναλδεΰδη :
2. Με μερική αναγωγή 2-οξο-3-υδροξυπροπανάλης παράγεται γλυκεριναλδεΰδη :
3. Με μερική αναγωγή 2-οξοπροπανοδιάλης παράγεται γλυκεριναλδεΰδη :
Με έμμεση μερική αναγωγή 2,3-διυδροξυπροπανικού οξέος
1. Αρχικά το 2,3-διυδροξυπροπανικό οξύ μετατρέπεται σε 2,3-διυδροξυπροπανοϋλοχλωρίδιο :
2. Το 2,3-διυδροξυπροπανοϋλοχλωρίδιο ανάγεται καταλυτικά άμεσα προς γλυκεριναλδεΰδη:
Βιοχημικός ρόλος
Η γλυκεριναλδεΰδη είναι η απλούστερη αλδόζη και μια από τις δυο τριόζες. Η υδροξυακετόνη (ή 1,3-διυδροξυπροπανόνη) είναι, αντίστοιχα, η απλούστερη κετόζη και η άλλη, ισομερής, τριόζη. Η αλληλομετατροπή των φωσφοπαραγώγων των δύο αυτών ισαμερών τριοζών καταλύεται από το ένζυμο ισομεράση των φωσφοτριοζών και απαοτελεί ένα σημαντικό ενδιάμεσο στάδιο της γλυκόλυσης.
Αναγωγή προς γλυκερίνη
Μπορεί να αναχθεί προς γλυκερίνη με τις ακόλουθες μεθόδους
2. Με καταλυτική υδρογόνωση:
Αναγωγή προς προπανοδιόλη-1,2
Μπορεί να αναχθεί προς προπανοδιόλη-1,2 με την μεθόδο Wolff-Kishner
Ταμπούρια του Κολοκοτρώνη
Τα ταμπούρια του Κολοκοτρώνη είναι μια σειρά βουνοκορφών στο όρος Μαίναλο, τις οποίες χρησιμοποιούσε ο Θ. Κολοκοτρώνης ως κρησφύγετό του κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης. Έτσι έμειναν στην ιστορία ως τα ταμπούρια του Κολοκοτρώνη.
Γενικό Κυβερνείο
Με την ονομασία Γενικό Κυβερνείο (γερμ. Generalgouvernement, πολων. Generalne Gubernatorstwo) αναφέρεται η περιοχή της Κεντρικής Πολωνίας, την οποία οι Ναζιστές κατέστησαν "ημιαυτόνομη", εγκαθιστώντας εκεί πολιτική και στρατιωτική Διοίκηση. Δεν αποτέλεσε κράτος - μαριονέτα, όπως η Νορβηγία του Βίντκουν Κουίσλιγκ. Αντίθετα, όλες οι αρχές του νέου "κράτους" επανδρώθηκαν από Γερμανούς πιστούς στον Εθνικοσοσιαλισμό.
Ταμπούρια του Κολοκοτρώνη
Πρόκειται για τα Τρίκορφα, μια σειρά βουνοκορφών στο όρος Μαίναλο. Ήδη από την περίοδο των Ορλοφικών, το 1770, ταμπουρώνονται (κρύβονται) εδώ οι εξεγερμένοι Έλληνες. Από αυτές τις βουνοκορφές εξορμούσε ο Κωνσταντής Κολοκοτρώνης, πατέρας του Γέρου του Μοριά. Στην πολιορκία της Τριπολιτσάς, ο Κολοκοτρώνης αποφάσισε να στήσει στο χώρο αυτό το αρχηγείο του, κατασκευάζοντας οχυρά. Στο ίδιο σημείο έχουν στρατοπεδεύσει ο Υψηλάντης, ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης, ο Μαυροκορδάτος, ο Γιατράκος και άλλοι πολλοί αγωνιστές της Ελληνικής Επανάστασης.
Γενικό Κυβερνείο
right|thumb|250px|Διοικητικός χάρτης του Γενικού Κυβερνείου (1941)
Διοίκηση
Με το ίδιο Διάταγμα σύστασης τοποθετήθηκε ως "Γενικός Κυβερνήτης" ο Χανς Φρανκ με αναπληρωτή τον Άρτουρ Ζάις-Ίνκβαρτ. Σύμφωνα με το Διάταγμα, όλες οι αρχές του Κυβερνείου υπάγονται στον Γενικό Κυβερνήτη, ο οποίος αναφέρεται αποκλειστικά και μόνον στον ίδιο τον Χίτλερ. Νομοθετική εξουσία έχουν, εκτός του Γενικού Κυβερνήτη, ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας του Ράιχ και ο επικεφαλής του "τετραετούς Σχεδίου", ενώ το κόστος λειτουργίας των διοικητικών υπηρεσιών επωμίζονται οι κατακτημένες περιοχές.
left|thumb|250px|Το επίσημο διάταγμα της σύστασης του Γενικού Κυβερνείου (στα Πολωνικά). Υπογράφει ο Χανς Φρανκ
Στην πραγματικότητα, αυτό που ο Χίτλερ σχεδιάζει δεν είναι η ορθή και ενδελεχής διοίκηση μιας κατακτημένης χώρας. Το σχέδιό του έχει διπλό στόχο: Την εξολόθρευση των Εβραίων - πρώτα της Πολωνίας και στη συνέχεια όλων των κατακτημένων - και προσαρτημένων - περιοχών και την άντληση εργατικού δυναμικού από την "αποθήκη εργατικών χειρών", όπως θεωρεί την κατακτημένη Πολωνία. Όταν αυτοί οι δύο στόχοι επιτευχθούν, στην περιοχή του Γενικού Κυβερνείου θα έχουν παραμείνει μόνον κάτοικοι γερμανικής καταγωγής, ώστε, τελικά, το Γενικό Κυβερνείο να αποτελέσει επαρχία του Ράιχ. Χαρακτηριστικά, ο Χίτλερ είχε αναφέρει ότι "Το Γενικό Κυβερνείο πρέπει, σε διάστημα 15 - 20 ετών, να γίνει τόσο Γερμανικό, όσο και η Ρηνανία".
Ταμπούρια του Κολοκοτρώνη
Σε αυτό το σημείο δόθηκε η Μάχη των Τρικόρφων στις 23 Ιουνίου του 1825. Το κεντρικό ταμπούρι (κρυψώνα), πού ήταν του Κολοκοτρώνη, εποπτεύει όλο το πεδίο της Τρίπολης. Μια επιστολή με ημερομηνία 31 Αυγούστου 1821 γράφει:
Γενικό Κυβερνείο
Διοίκηση
Το Γενικό Κυβερνείο διέθετε πλήρως οργανωμένες διοικητικές υπηρεσίες. Επιπλέον, διέθετε τη δική του Κεντρική Τράπεζα, την Τράπεζα Εμισίινι (Bank Emisyjny w Polsce), η οποία εξέδιδε ειδικό συνάλλαγμα σε Ζλότι (το τότε πολωνικό νόμισμα) και διέθετε τις δικές του υπηρεσίες οικονομικής διαχείρισης και εξέδιδε κρατικά ομόλογα, των οποίων την κυκλοφορία επέβαλε, καθώς οι Τράπεζες, οι ασφαλιστικές και οι μεγάλες εμποροβιομηχανικές εταιρείες υποχρεώθηκαν να προμηθευτούν ομόλογα μέχρις ενός ορισμένου ορίου, σε ποσοστιαία αναλογία με το υπάρχον κεφάλαιό τους.
Ταμπούρια του Κολοκοτρώνη
«Μακάριες εσείς οι πέτρες των Τρικόρφων που είστε προορισμένες να γίνετε αυτόκτιστα μετερίζια των Ελλήνων στον πόλεμό τους ''εναντίον των απογόνων των Περσιάνων. Ο πρίγκιπας Υψηλάντης, που δεν διαφέρει σε τίποτα από έναν απλό στρατιώτη, επάνω'' σ' αυτές τις πέτρες κοιμάται και κακονυχτάει.»
Γενικό Κυβερνείο
Διοίκηση
Οι Πολωνοί κάτοικοι του Γενικού Κυβερνείου ζουν υπό καθεστώς συνεχούς τρομοκρατίας. Το δικαστικό σύστημα αναδιοργανώνεται αλλά στα πολωνικά δικαστήρια επιτρέπεται μόνον η εκδίκαση υποθέσεων που αφορούν σε Πολωνούς πολίτες και εφόσον δεν εμπλέκεται σε αυτές πολίτης του Ράιχ. Για τέτοιου είδους υποθέσεις δημιουργείται Γερμανικό δικαστικό σύστημα, το οποίο, σε περίπτωση επικαλυπτόμενων υποθέσεων, έχει τον πρώτο και κυρίαρχο λόγο. Ο Φρανκ δημιουργεί πολλά νέα νομοθετήματα, κυριότερο από τα οποία είναι η δημιουργία νέου ποινικού νόμου, ο οποίος επινοεί νέα "εγκλήματα", τα οποία έχουν, στην πλειοψηφία τους, ως προβλεπόμενη ποινή αυτήν του θανάτου. Μεταξύ αυτών είναι "οποιαδήποτε ενέργεια κατά της Γερμανικής Κυβέρνησης", "η μετάδοση σεξουαλικά μεταδιδόμενων νοσημάτων", η παροχή οποιασδήποτε βοήθειας προς Εβραίους (περιλαμβανομένης και της προσφοράς τροφής), η μη απόδοση των προκαθορισμένων ποσοτήτων προϊόντων από τους αγρότες, η άρνηση ένταξης σε ομάδες υποχρεωτικής εργασίας, ενώ, επιπλέον, για κάθε άνδρα των γερμανικών δυνάμεων κατοχής που δολοφονείται, καθορίζεται η εκτέλεση, σε αντίποινα, 50 έως 100 Πολωνών πολιτών.
Ταμπούρια του Κολοκοτρώνη
Η επιστολή έχει την υπογραφή του Πρίγκιπα.
Γενικό Κυβερνείο
Διοίκηση
Οι πολίτες διαχωρίζονται σε κατηγορίες:
Η Αντίσταση
Όπως είναι φυσικό, αυτή η μορφή διοίκησης επέφερε τη σχεδόν άμεση εμφάνιση αντιστασιακών κινημάτων από τους Πολωνούς. Το κυριότερο αντιστασιακό κίνημα ήταν η "Armia Krajowa" (πολων. ο Στρατός της Πατρίδας), προσκείμενος στην εξόριστη Πολωνική Κυβέρνηση του Λονδίνου, που σχημάτισαν όσοι αξιωματικοί του Πολωνικού Στρατού κατάφεραν να διαφύγουν της σύλληψης και πλαισιώθηκαν από πολλούς εθελοντές (το 1944 η "Armia Krajowa" αριθμούσε περίπου 400.000 άνδρες). Πολύ μικρότερη σε δύναμη ήταν η "Armia Ludowa" (πολων. Λαϊκός Στρατός), που υποστηριζόταν από τη Σοβιετική Ένωση και το (παράνομο) Πολωνικό Κομμουνιστικό Κόμμα. Υπολογίζεται ότι κατά τη διάρκεια της Κατοχής οι Γερμανοί έχασαν περίπου 150.000 άτομα. Το τίμημα, όμως, για τους Πολωνούς ήταν κατά πολύ βαρύτερο: Χάθηκαν περίπου επτά εκατομμύρια άνθρωποι, από τα οποία τα τρία ήταν Πολωνοεβραίοι που θανατώθηκαν είτε στα πολλά γκέτο που είχε δημιουργήσει το Γενικό Κυβερνείο στις μεγαλύτερες πόλεις του ελέγχου του είτε στα στρατόπεδα εξόντωσης. Το 1943 οι Γερμανοί άρχισαν τις εκτοπίσεις και από το μεγαλύτερο γκέτο, αυτό της Βαρσοβίας, προκαλώντας την εξέγερση του Γκέτο της Βαρσοβίας, η οποία διήρκεσε από τις 19 Απριλίου έως τις 16 Μαΐου και, τελικά, συνετρίβη. Νέα εξέγερση ολόκληρης της Βαρσοβίας έλαβε χώρα τον Ιούλιο του 1944, ύστερα από προτροπή της εξόριστης Κυβέρνησης. Με επικεφαλής τον Ταντέους Κομορόβσκι (Tadeusz Komorowski), πρώην αξιωματικό του Πολωνικού Στρατού, που είχε λάβει το ψευδώνυμο "Μπορ", η πόλη εξεγέρθηκε την 1η Αυγούστου. Εδώ παίχτηκε ένα από τα μεγαλύτερα πολιτικά δράματα του Πολέμου: Οι Σύμμαχοι είχαν υποσχεθεί βοήθεια στους εξεγερμένους, όπως αρχικά είχαν κάνει και οι Σοβιετικοί. Όμως, μολονότι τα Σοβιετικά στρατεύματα απείχαν μόνο 18 km από την πόλη, δεν επενέβησαν καθόλου διότι οι Γερμανοί παρακολουθούσαν τις κινήσεις των Σοβιετικών βόμβαρδισαν κάθε γέφυρα της Βαρσοβίας εγκλοβίζοντας τα Σοβιετικά άρματα στην Ανατολική μεριά. Ο Ρεϊμόν Καρτιέ αναφέρει χαρακτηριστικά: "Ο Στάλιν αφήνει να συντριβούν οι επαναστάτες της Βαρσοβίας". Η εξέγερση άντεξε 63 ημέρες και οι ηγέτες της, χωρίς όπλα, τρόφιμα, νερό και ηλεκτρική ενέργεια στην πόλη, πέτυχαν να παραδοθούν υπό όρους στη Βέρμαχτ, ώστε να τους επιφυλαχθεί μεταχείριση αιχμαλώτων πολέμου. Σε αντίθετη περίπτωση τους περίμενε εκτέλεση. Ο Πολωνικός πληθυσμός της πόλης που είχε απομείνει (περίπου 180.000 άτομα) αναγκάσθηκε να εξοριστεί.
Ταμπούρια του Κολοκοτρώνη
Πηγές
Κατηγορία:Βουνά της Αρκαδίας Κατηγορία:Κορυφογραμμές
Γενικό Κυβερνείο
Το Ολοκαύτωμα
Κατά τη διάρκεια της Διάσκεψης της Βάνζεε, στις 20 Ιανουαρίου 1942, ο Γιόζεφ Μπύλερ (Josef Bühler), ο Αναπληρωτής Κυβερνήτης που είχε αντικαταστήσει τον Ζάις-Ίνκβαρτ ήδη από τις 22 Μαΐου 1940 και Υπουργός Εσωτερικών του Κυβερνείου, πρότεινε (στην πραγματικότητα πίεσε) στον Ράινχαρντ Χάιντριχ να γίνει εφαρμογή της Τελικής λύσης του Εβραϊκού ζητήματος στην περιοχή του Γενικού Κυβερνείου, προβάλλοντας ως επιχείρημα ότι η μεταγωγή Εβραίων εκεί δεν θα παρουσίαζε, λόγω του πυκνού σιδηροδρομικού δικτύου, σχεδόν κανένα πρόβλημα. Η πίεση αυτή εξηγείται όταν ληφθεί υπόψιν ότι το Γενικό Κυβερνείο, εκμεταλλευόμενο την περιοχή στο έπακρο, είχε προκαλέσει την ιδιαίτερα έντονη εμφάνιση του φαινομένου της "μαύρης αγοράς". Η πρόταση έγινε δεκτή και, από το 1942 ξεκίνησε η εφαρμογή της "Τελικής λύσης", με τη δημιουργία έξι στρατοπέδων εξόντωσης στην περιοχή του Γενικού Κυβερνείου. Εκεί μεταφέρθηκαν κυρίως Πολωνοεβραίοι, αλλά και Εβραίοι από άλλες χώρες και από την Ελλάδα.
Γλυκεριναλδεΰδη
Οξείδωση προς οξοπροπανοδιικό οξύ
Μπορεί να οξειδωθεί προς οξοπροπανοδιικό οξύ, με αραιό υπερμαγγανικό κάλιο ;
Γενικό Κυβερνείο
Το Ολοκαύτωμα
Τη δημιουργία και λειτουργία των Στρατοπέδων εξόντωσης καθώς και της Αστυνόμευσης είχαν αναλάβει άνδρες της SS, με επικεφαλής αρχικά τον Φρίντριχ Βίλχελμ Κρύγκερ (Friedrich Wilhelm Krüger) και μετέπειτα τον Βίλχελμ Κόππε (Wilhelm Koppe). Σημαντικό ρόλο διαδραμάτισε, επίσης, και ο Οντίλο Γκλομπότσνικ.
Το Τέλος
Η προέλαση του Ερυθρού Στρατού στα τέλη του 1944 έθεσε τέλος στην ύπαρξη του Γενικού Κυβερνείου, το οποίο έκλεισε τις υπηρεσίες του και μετακίνησε όλο το προσωπικό τους προς τα δυτικά. Ο ίδιος ο Φρανκ διέφυγε επίσης προς τα δυτικά, όπου, όμως, συνελήφθη από τα αμερικανικά στρατεύματα τον Μάιο του 1945 και παραπέμφθηκε στη Δίκη της Νυρεμβέργης, όπου και καταδικάστηκε σε θάνατο με απαγχονισμό (1η Οκτωβρίου 1946). Η ποινή εκτελέστηκε στις 16 Οκτωβρίου 1946.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Πολωνίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Γ Γ Κατηγορία:Γερμανική κατοχή της Πολωνίας τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Ιστορία των Εβραίων στην Ουκρανία Κατηγορία:Κατεχόμενες περιοχές του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Γλυκεριναλδεΰδη
Μερική οξείδωση προς 2,3-διυδροξυπροπανικό οξύ
Μπορεί να οξειδωθεί προς υ2,3-διυδροξυπροπανικό οξύ ;
1. Με τριοξείδιο του χρωμίου:
2. Με οξυγόνο:
3. Με αντιδραστήριο Tollens (αμμωνιακό διάλυμα νιτρικού αργύρου):
4. Με αντιδραστήρια Fehling:
Προσθήκη ύδατος
Με προσθήκη ύδατος σε υδροξυαιθανάλη παράηεται, σε χημική ισορροπία, η μη απομονώσιμη ασταθής προπανοτετρόλη-1,1,2,3 :
Αντιδράσεις με αζωτούχες ενώσεις
Αντιδρά με αρκετά είδη αζωτούχων ενώσεων του γενικού τύπου NH2A, όπου το A μπορεί να είναι υδρογόνο, αλκύλιο, υδροξύλιο, αμινοξάδα και διάφορα άλλα. Με βάση το γενικό τύπο η γενική αντίδραση είναι η ακόλουθη :
1. Με αμμωνία παράγεται 3-ιμινοπροπανοδιόλη-1,2. Προκύπτει από την παραπάνω γενική με A = H:
3. Με υδροξυλαμίνη παράγεται 3-(υδροξυλιμινo)προπανοδιόλη-1,2. Προκύπτει από την παραπάνω γενική με A = OH:
4. Με υδραζίνη παράγεται αρχικά 3-υδραζοπροπανοδιόλη και με περίσσεια μεθανάλης δι(2,3-διυδροξυπροπυλιδεν)αζίνη. Προκύπτει από την παραπάνω γενική με A = NH2:
5. Με φαινυλυδραζίνη παράγεαι 3-(φαινυλυδραζo)προπανοδιόλη-1,2. Προκύπτει από την παραπάνω γενική με A = NHPh:
6. Με υδραζινομεθαναμίδιο παράγεται ((2,3-διυδροξυπροπυλιδεν)υδραζο)μεθαναμίνη. Προκύπτει από την παραπάνω γενική με A = NHCONH2:
Συμπύκνωση με δευτεροταγείς αμίνες
Με επίδραση δευτεροταγούς αμίνης (RNHR') παράγεται 3-(διαλκυλιμινο)προπανοδιόλη-1,2 :
Συμπύκνωση με «ενεργές» μεθυλενομάδες
Με την επίδραση «ενεργών» μεθυλενομάδων, δηλαδή ενώσεων του γενικού τύπου XCH2Y, όπου X,Y ηλεκτραρνητικές ομάδες όπως π.χ. κυανομάδα (CN), καρβαλκοξυομάδα (COOR), έχουμε την αντίδραση Knoevenagel :
Προσθήκη διαφόρων πυρηνόφιλων αντιδραστηρίων
Είναι δυνατή η προσθήκη διαφόρων πυρηνόφιλων αντιδραστηρίων στο διπλό δεσμό C=Ο που περιέχει η γλυκεριναλδεΰδη. Π.χ.: :
1. Με προσθήκη υδροκυανίου παράγεται αρχικά 2,3,4-τριυδροξυβουτανονιτρίλιο, από το οποίο με υδρόλυση μπορεί να παραχθεί 2,3,4-τριυδροξυβουτανικό οξύ:
2. Με προσθήκη όξινου θειικού νατρίου παράγεται 1,2,3-τριυδροξυπροπανοσουλφονικό οξύ:
3. Με προσθήκη αλκυλομαγνησιοαλογονιδίου (RMgX) παράγεται 3-αλκυλοπροπανοτριόλη-1,2,3:
Επίδραση υδραζωτικού οξέος
Με επίδραση υδραζωτικού οξέος παράγεται 2,3-διυδροξυπροπανονιτρίλιο και 2,3-διυδροξυπροπαναμίδιο :
Προσθήκη αλκοολών
Με προσθήκη αλκοόλης (ROH) παράγεται αρχικά 1-αλκοξυπροπανοτριόλη-1,2,3 και έπειτα, με περίσσεια αλκοόλης 3,3-διαλκοξυπροπανοδιόλη-1,2 :
Αντίδραση Stracker
Με επίδραση υδροκυανίου (HCN) και αμμωνίας (NH3) σε υδροξυαιθανάλη παράγεται αρχικά 2-αμινο-3,4-διυδροξυβουτανονιτρίλιο και στη συνέχεια, με υδρόλυση, 2-αμινο-3,4-διυδροξυβουτανικό οξύ :
Ενδομοριακή αφυδάτωση
Με ενδομοριακή αφυδάτωση παράγεται (υδροξυμεθυλο)κετένη :
Γιούντενρατ
Η Γιούντερατ αποτελούσε μια μορφή αυτο-επιβαλούμενης μεσολάβησης, που χρησιμοποιήθηκε από τη ναζιστική διοίκηση για τον έλεγχο των μεγαλύτερων εβραϊκών κοινοτήτων. Σε ορισμένα γκέτο, όπως στο Γκέτο του Λοτζ και στο Γκέτο του Τερέζιενσταντ, οι Γερμανοί ονόμασαν τα συμβούλια «Εβραϊκό Συμβούλιο των Πρεσβύτερων» (Jüdischer Ältestenrat ή Ältestenrat der Juden). Οι ίδιες οι εβραϊκές κοινότητες είχαν ιδρύσει συμβούλια αυτοδιοίκησης ήδη από τον Μεσαίωνα. Η εβραϊκή κοινότητα χρησιμοποίησε τον εβραϊκό όρο Kahal (קהל) ή Kehillah (קהילה), ενώ οι γερμανικές αρχές χρησιμοποίησαν γενικά τον όρο Γιούντεριτε (Judenräte).
Ενώ ορισμένοι μελετητές περιέγραψαν τον θεσμό των Γιούντεριτε ως συνεργατικό, το ζήτημα αν η συμμετοχή στη Γιούντερατ αποτελούσε συνεργασία με τους Γερμανούς παραμένει ένα αμφιλεγόμενο ζήτημα μέχρι σήμερα.
Ναζιστικές εκτιμήσεις για το εβραϊκό νομικό καθεστώς
Η δομή και οι αποστολές της Γιούντερατ υπό το ναζιστικό καθεστώς διέφεραν ευρέως, συχνά ανάλογα με το αν προοριζόταν για ένα μόνο γκέτο, μια πόλη ή μια ολόκληρη περιοχή. Η δικαιοδοσία για μια ολόκληρη χώρα, όπως στη ναζιστική Γερμανία, διατηρήθηκε από την Reichsvereinigung der Juden in Deutschland (Σύνδεσμος Εβραίων στη Γερμανία) που ιδρύθηκε στις 4 Ιουλίου 1939.
Στις αρχές Απριλίου 1933, λίγο μετά την ανάληψη της εξουσίας από την Εθνική Σοσιαλιστική κυβέρνηση, παρουσιάστηκε μια έκθεση από μια γερμανική κυβερνητική επιτροπή για την καταπολέμηση των Εβραίων. Αυτή η έκθεση συνέστησε τη δημιουργία μιας αναγνωρισμένης «Ένωσης Εβραίων στη Γερμανία» (Verband der Juden in Deutschland), στην οποία όλοι οι Εβραίοι στη Γερμανία θα αναγκάζονταν να συνεργαστούν. Ως ηγετική εβραϊκή οργάνωση, οραματίστηκε ότι αυτή η ένωση θα είχε ένα 25μελές συμβούλιο με την ονομασία Γιούντερατ. Ωστόσο, η έκθεση δεν ενήργησε επίσημα.
Ο Ισραηλινός ιστορικός Νταν Μίχμαν διαπίστωσε ότι η επιτροπή, η οποία εξέτασε το νομικό καθεστώς και τις αλληλεπιδράσεις των Εβραίων και των μη Εβραίων πριν από τη χειραφέτησή τους, έφτασε πίσω στη Μεσαιωνική Εποχή με τον όρο Judenräte. Αυτό φωτίζει την προφανή πρόθεση να καταστήσει την εβραϊκή χειραφέτηση και αφομοίωση άκυρη και έτσι να επιστρέψει τους Εβραίους στην κατάσταση που κατείχαν κατά τη Μεσαιωνική Εποχή.
Κατεχόμενα εδάφη
μικρογραφία|300x300εσ| Το κτίριο του Εβραϊκού Συμβουλίου στη [[Βαρσοβία, το οποίο κάηκε κατά τη διάρκεια της εξέγερσης στο Γκέτο της Βαρσοβίας. ]] Οι πρώτες πραγματικές Γιούντεριτε ιδρύθηκαν στην κατεχόμενη Πολωνία υπό τις διαταγές του Ράιχαρντ Χάιντριχ στις 21 Σεπτεμβρίου 1939, κατά τη διάρκεια της Γερμανικής εισβολής στην Πολωνία και αργότερα στα κατεχόμενα εδάφη της Σοβιετικής Ένωσης.
Οι Γιούντεριτε επρόκειτο να χρησιμεύσουν ως μέσο για την επιβολή των αντι-εβραϊκών κανονισμών και νόμων της κατοχικής δύναμης στις δυτικές και κεντρικές περιοχές της Πολωνίας και δεν είχαν δική τους εξουσία. Στην ιδανική περίπτωση, μία τοπική Γιούντερατ επρόκειτο να συμπεριλάβει ραββίνους και άλλους σημαίνοντες ανθρώπους της τοπικής τους εβραϊκής κοινότητας. Επομένως, η επιβολή των νόμων θα μπορούσε να διευκολυνθεί καλύτερα από τις γερμανικές αρχές χρησιμοποιώντας καθιερωμένα πρόσωπα και προσωπικότητες της εβραϊκής αρχής, υπονομεύοντας παράλληλα τις εξωτερικές επιρροές.
Περισσότερες Γιούντεριτε ιδρύθηκε στις 18 Νοεμβρίου 1939, με εντολή του Χανς Φρανκ, επικεφαλής του Γενικού Κυβερνείου. Αυτά τα συμβούλια έπρεπε να έχουν 12 μέλη για εβραϊκές κοινότητες 10.000 ή λιγότερων και έως και 24 μέλη για μεγαλύτερες εβραϊκές κοινότητες. Οι εβραϊκές κοινότητες επρόκειτο να εκλέξουν τα δικά τους συμβούλια και μέχρι το τέλος του 1939 θα είχαν επιλέξει επίσης διευθυντή και βοηθό διευθυντή. Τα αποτελέσματα έπρεπε να παρουσιαστούν σε αξιωματούχο ελεγκτή γερμανικής πόλης ή επαρχίας για αναγνώριση. Αν και θεωρητικά δημοκρατικά, στην πραγματικότητα τα συμβούλια καθορίζονταν συχνά από τους κατακτητές. Ενώ οι Γερμανοί κατακτητές συμμετείχαν ελάχιστα στην ψηφοφορία, αυτοί που οι Γερμανοί πρώτα επέλεγαν συχνά αρνιόντουσαν τη συμμετοχή τους για να αποφύγουν την εκμετάλλευση από τους κατακτητές. Κατά κανόνα, ο παραδοσιακός ομιλητής της κοινότητας ονομάζοταν και εκλέγοταν, διατηρώντας τη συνέχεια της κοινότητας.
Αποστολές και καθήκοντα
αριστερά|μικρογραφία| Αίτηση για αναγνώριση και άδεια εργασίας από το Εβραϊκό Συμβούλιο του Γκέτο της Κρακοβίας. Οι Ναζί προσπάθησαν συστηματικά να αποδυναμώσουν το δυναμικό αντίστασης και τις ευκαιρίες των Εβραίων της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης. Οι πρώτες Γιούντεριτε ήταν πρωτίστως να αναφέρουν τους αριθμούς των εβραϊκών πληθυσμών τους, να καθαρίζουν τις κατοικίες τους και να τους παραδίδουν, να παρουσιάζουν εργαζόμενους για καταναγκαστική εργασία, να κατάσχουν τιμαλφή και να συλλέγουν φόρους και να τους παραδίδουν. Η μη συμμόρφωση θα συνεπαγόταν τον κίνδυνο συλλογικών ποινών ή άλλων μέτρων. Αργότερα, καθήκοντα των Γιούντεριτε περιελάμβαναν την παράδοση μελών της κοινότητας για απέλαση. Τελικά, αυτές οι πολιτικές και η συνεργασία των εβραϊκών αρχών οδήγησαν σε μαζικούς θανάτους Εβραίων με λίγους Γερμανούς θύματα λόγω της ελάχιστης αντίστασης. Μόλις τέθονταν υπό τον έλεγχο των Ναζί και ελέγχονταν για όπλα, μεγάλος αριθμός Εβραίων θα μπορούσε τελικά να δολοφονηθεί ή να υποδουλωθεί εύκολα. Η θλίψη του καταστροφικά μεγάλου αριθμού θανάτων λόγω αυτής της έλλειψης αντίστασης οδήγησε στη φράση «ποτέ ξανά».
Αυτό, ωστόσο, είχε πολύ περιορισμένα θετικά αποτελέσματα. Οι γενικά δύσκολες καταστάσεις που παρουσιάστηκαν συχνά οδήγησαν σε αντιληπτές αθέμιτες ενέργειες, όπως προτιμήσεις προσωπικότητας, συκοφαντία και προστατευτισμός μερικών από την υπόλοιπη κοινότητα. Έτσι, τα μέλη της κοινότητας γρήγορα έγιναν πολύ επικριτικά ή ακόμα και εντελώς αντίθετα στην Γιούντερατ τους.
Γκέτο
Σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως στο γκέτο του Μινσκ και στο γκέτο της Λάχβα, οι Γιούντεριτε συνεργάστηκαν με το κίνημα της αντίστασης. Σε άλλες περιπτώσεις, οι Γιούντεριτε συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς. Η άποψη ότι τα Εβραϊκά συμβούλια συνεργάστηκαν στο Ολοκαύτωμα αμφισβητήθηκε από ιστορικούς του Ολοκαυτώματος, συμπεριλαμβανομένου του Άιζαϊα Τρανκ στο βιβλίο του 1972, Judenrat: The Jewish Councils in Eastern Europe Under Nazi Occupation. Συνοψίζοντας την έρευνα του Τρανκ, ο μελετητής του Ολοκαυτώματος Μάικλ Μπέρενμπαουμ γράφει: «Στην τελική ανάλυση, οι Γιούντεριτε δεν είχαν καμία επιρροή στο τρομακτικό αποτέλεσμα του Ολοκαυτώματος. Η ναζιστική μηχανή εξόντωσης ήταν η μόνη υπεύθυνη για την τραγωδία και οι Εβραίοι στα κατεχόμενα εδάφη, ιδιαίτερα στην Πολωνία, ήταν πολύ ανίσχυροι για να την αποτρέψουν.»
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ορολογία του Ολοκαυτώματος Κατηγορία:Ναζιστικές έννοιες Κατηγορία:Εβραϊκή συνεργασία με τη Ναζιστική Γερμανία Κατηγορία:Γιούντενρατ
Νότης Μαυρουδής
Ο Νότης (Παναγιώτης) Μαυρουδής (Αθήνα, 15 Ιουλίου 1945 - Μακρινίτσα Μαγνησίας, 3 Ιανουαρίου 2023 ) ήταν Έλληνας συνθέτης, τραγουδοποιός, κιθαριστής και ραδιοφωνικός παραγωγός.
Βιογραφία
Τα δύο πρώτα χρόνια της ζωής του τα πέρασε στις Φυλακές Αβέρωφ με τη μητέρα του, η οποία ήταν πολιτική κρατούμενη. Το 1958 ξεκίνησε μαθήματα κιθάρας στο Εθνικό Ωδείο με καθηγητή τον Δημήτρη Φάμπα και πήρε το δίπλωμα με άριστα το 1969. Το 1970 εγκαταστάθηκε στην Ιταλία, όπου του ανατέθηκε η έδρα κλασικής κιθάρας στη Civica Scuola di Musica Claudio Abbado του Μιλάνου,, στην οποία δίδαξε ως το 1975. Το 1970 επίσης παρακολούθησε τα μαθήματα της Ακαδημίας Σαντιάγο ντε Κομποστέλα στην Ισπανία με τον José Tomás. Το 1975 εγκαταστάθηκε οριστικά στην Αθήνα και από αυτή τη χρονιά δίδαξε κλασική κιθάρα στο Εθνικό Ωδείο. Τα έτη 1975, 1977 και 1979 έδωσε ρεσιτάλ στο Φεστιβάλ Κλασικής Κιθάρας του Έστεργκομ της Ουγγαρίας. Το 1978 πήρε μέρος στο διεθνές Φεστιβάλ Πολιτικού Τραγουδιού στο Ανατολικό Βερολίνο και στο 11ο Παγκόσμιο Φεστιβάλ Νεολαίας στην Αβάνα της Κούβας. Ως συνθέτης και σολίστ έχει δώσει ρεσιτάλ σε πολλές χώρες (Ελλάδα, Ιταλία, Φινλανδία, Ελβετία, Γερμανία, Ουγγαρία, Αυστρία, Κούβα). Ως καθηγητής στο Εθνικό Ωδείο Αθήνας, είχε μαθητές αρκετούς δημοφιλείς καλλιτέχνες όπως οι Μανόλης Ανδρουλιδάκης, Σωκράτης Μάλαμας, Παναγιώτης Μάργαρης, Γιώργος Μελάς, Λάμπρος Ντούσικος, Δημήτρης Σωτηρόπουλος, κ.ά. Από το 1994 ανέλαβε καθήκοντα προέδρου στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Υπουργείου Πολιτισμού και από το 1995 ανέλαβε καλλιτεχνικός διευθυντής στο διεθνές Φεστιβάλ της Πάτρας (από το 1999 τη θέση κατέχει ο Αλέξανδρος Μυράτ).
Δισκογραφία
Ο Νότης Μαυρουδής εισήλθε στη δισκογραφία το 1964 με τα τραγούδια «Άκρη δεν έχει ο ουρανός» και «Τα γιορτινά σου φόρεσε», σε στίχους του Γιάννη Κακουλίδη, με ερμηνευτή τον Γιώργο Ζωγράφο. Το 1966 έγραψε μουσική για το θέατρο και τον κινηματογράφο.
Μερικοί σταθμοί στη δισκογραφία του είναι οι ακόλουθοι:
Επίσης: Το 1999 κυκλοφόρησε τον δίσκο Λούνα Πάρκ, με την Παιδική Χορωδία του Δημήτρη Τυπάλδου και συμμετοχή του Γιώργου Νταλάρα. Το 2002 συνέθεσε τραγούδια για γυναικείες φωνές για τον δίσκο Στην ηχώ του έρωτα, στον οποίο συμμετέχουν μεγάλα ονόματα όπως η Χάρις Αλεξίου, η Γλυκερία, η Ελευθερία Αρβανιτάκη και η Έλλη Πασπαλά. Το 2006 έγραψε από κοινού με τον Ηλία Κατσούλη τραγούδια που «αφηγούνταν» τις ιστορίες μεγάλων Ελλήνων καλλιτεχνών (Γρηγόρης Μπιθικώτσης, Στέλλα Χασκίλ, Ρόζα Εσκενάζυ, Μαρίκα Νίνου, Φλέρυ Νταντωνάκη, Σωτηρία Μπέλλου κ.ά.) και κυκλοφόρησαν στον δίσκο Carte Postale.
Ο Νότης Μαυρουδής έχει συνεργαστεί με σπουδαίους ποιητές όπως ο Οδυσσέας Ελύτης, ο Γιάννης Κακουλίδης, ο Ηλίας Πετρόπουλος, ο Άκος Δασκαλόπουλος και ο Μάνος Χατζιδάκις, καθώς και τραγουδιστές όπως οι Θανάσης Γκαϊφύλλιας, Γιώργος Ζωγράφος, Αρλέτα, Πόπη Αστεριάδη, Ελένη Βιτάλη, Γιώργος Μουφλουζέλης, Γιάννης Σαμσιάρης, Νένα Βενετσάνου, Πέτρος Πανδής, Κώστας Θωμαΐδης, Σταμάτης Κραουνάκης, Τάνια Τσανακλίδου, Μανώλης Μητσιάς, Χάρις Αλεξίου, Γιώργος Νταλάρας, Γλυκερία, Παντελής Θαλασσινός, Έλλη Πασπαλά, Αναστασία Μουτσάτσου κ.ά.
Ως τραγουδιστής συμμετείχε σε ένα μόνο τραγούδι, το «Πόλη Κωνσταντινούπολη» από τον δίσκο Εάλω η Πόλις, όπου όλοι οι συνθέτες ερμήνευσαν τα τραγούδια τους. Ακόμα, συμμετείχε ως δεύτερη φωνή σε πέντε (5) τραγούδια, στον δίσκο Μικρές νυχτερινές μουσικές.
Από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης, κυκλοφόρησε το βιβλίο του Περί ελληνικού τραγουδιού το ανάγνωσμα, συνοδευόμενο από ένα ένθετο CD στο οπισθόφυλλο με τίτλο «Με δανεικά ιδανικά» που περιλαμβάνει επτά νέα τραγούδια του.
Σειρά "Café Latino"
Διασκευές για 2 κιθάρες, με τον Νότη Μαυρουδή και τον Γιώργο Τοσικιάν
Δισκογραφικές παραγωγές
Το 2002 ο Νότης Μαυρουδής ιδρύει τη δισκογραφική ετικέτα «Corifeo» στην «Eros music», στην οποία γίνεται καλλιτεχνικός διευθυντής και κάνει δισκογραφικές παραγωγές, με κορυφαία παραγωγή τον δίσκο "Master Class – Μισός αιώνας Έλληνες κιθαριστές" (2005).
Μερικές ακόμα δικές του παραγωγές είναι:
Ραδιοφωνική παραγωγή
Ο Νότης Μαυρουδής ξεκίνησε να κάνει ραδιοφωνικές εκπομπές στις αρχές της δεκαετίας του '80. Από το 1984 μέχρι το 1988 ήταν ραδιοφωνικός παραγωγός στο "Δεύτερο Πρόγραμμα" της ΕΡΑ, από το 1989 και μετά συνεργάστηκε με τους ραδιοφωνικούς σταθμούς "902 Αριστερά στα FM", "Κανάλι 15", "ΣΚΑΪ 100.3", "Αθήνα 9.84", και "Τρίτο Πρόγραμμα" της ΕΡΑ, με την εκπομπή "Τοπίο μυστικό".
Αρθρογραφία – συγγραφικό έργο
Από το 1982 μέχρι το 1986 υπήρξε εκδότης και διευθυντής του μοναδικού τότε περιοδικού για την κιθάρα, του TaR, και οργάνωσε σημαντικές συναυλίες με κιθαριστές παγκόσμιας φήμης. Από τον Οκτώβριο του 2006 και σε συνεργασία με τον στενό του φίλο κιθαριστή-συνθέτη Κώστα Γρηγορέα, το TaR επαναλειτουργεί ως "διαδικτυακό περιοδικό με αφορμή την κιθάρα", καλύπτοντας πλέον τον ευρύτερο χώρο της ελληνικής ποιοτικής μουσικής. Ο Νότης Μαυρουδής συμμετείχε σε αυτή την νεότερη μορφή πάλι ως διευθυντής, αλλά και ως τακτικός αρθρογράφος.
Τον Φεβρουάριο του 2008 κυκλοφόρησε το βιβλίο Ηχολογήματα που περιλαμβάνει άρθρα του Νότη Μαυρουδή από τα παραπάνω έντυπα, αποσπάσματα από τις εκπομπές του, απόψεις, συνεντεύξεις κλπ. Τα βιβλία του Παγκόσμιο μουσικό χρονολόγιο και Άγρυπνο φεγγάρι, Μελοποιημένοι Έλληνες ποιητές από τον 19ο και τον 20ό αιώνα εκδόθηκαν από τις εκδόσεις ΙΑΝΟΣ το 2013 και το 2019 αντίστοιχα.
Ενασχόληση με την πολιτική
Το 2010 συμμετείχε στην ίδρυση του κόμματος της Δημοκρατικής Αριστεράς και εκλέχθηκε μέλος της Πανελλαδικής Πολιτικής Επιτροπής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί Κατηγορία:Έλληνες κιθαρίστες Κατηγορία:Νέο_Κύμα
2469 Τατζικιστάν
Ο Τατζικιστάν (Tadjikistan) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,6. Ανακαλύφθηκε το 1970 από τη Σοβιετική αστρονόμο Ταμάρα Σμιρνόβα, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του από το Τατζικιστάν.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Τατζικιστάν είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Τατζικισταν
Βικτώρια Μαργαρίτα της Πρωσίας
Η Βικτωρία Μαργαρίτα της Πρωσίας (Viktoria Margarete von Preußen, 17 Απριλίου 1890 - 9 Σεπτεμβρίου 1923) ήταν κόρη του Φρειδερίκου Λεοπόλδου της Πρωσίας.
Βιογραφία
Η Βικτωρία Μαργαρίτα Ελισάβετ Μαρία Ουλρίκη γεννήθηκε στις 17 Απριλίου 1890 στο Πότσδαμ, και ήταν το μεγαλύτερο παιδί και η μοναχοκόρη του Φρειδερίκου Λεοπόλδου της Πρωσίας και της Λουίζας Σοφίας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ.
Στις 17 Μαΐου 1913 παντρεύτηκε τον Ερρίκο ΛΓ΄ Ρόυς του Καίστριτς. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά:
Η Βικτωρία Μαργαρίτα και ο Ερρίκος χώρισαν στις 14 Ιουλίου 1922. Ένα χρόνο αργότερα η Βικτωρία Μαργαρίτα πέθανε από την ισπανική γρίπη στις 9 Σεπτεμβρίου 1923 στο Κλάιν Γκλίνεκε του Πότσδαμ σε ηλικία 33 ετών. Είναι θαμμένη στο Παλάτι Γκλίνεκε του Βερολίνου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Πρώσοι ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Πρωσίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες τoυ Ρόις
Μπολτσάνο
Το Μπολτσάνο (ιταλικά: Bolzano, ) ή Μπότσεν (γερμανικά: Bozen, ) είναι η κύρια πόλη του Nότιου Τιρόλου στην Ιταλία.
Η πόλη έχει πληθυσμό 98.500 κατοίκων. 74% εξ αυτών μιλούν Ιταλικά, 24% μιλούν Γερμανικά και λιγότερο από 1% μιλούν Λαδινικά. Η πόλη διαιρείται σε 5 αστικές περιοχές. Στο παλαιό και όμορφο μεσαιωνικό κέντρο υπάρχει ένας γοτθικός καθεδρικός ναός και τυρολέζικα σπίτια. Το αρχαίο ρωμαϊκό όνομα ήταν Pons Drusi. Σήμερα το Μπολτσάνο είναι σημαντικό οικονομικό, διοικητικό, πολιτιστικό, καλλιτεχνικό, κέντρο τουριστών και μια μεγάλη πόλη στην κεντρική Ευρώπη. Στην πόλη υπάρχει το παγκοσμίως διάσημο μουσείο αρχαιολογίας. Το μουσείο είναι το σπίτι του Έτσι (Ötzi), της μούμιας του παγετώνα του Έτσταλ.
Το Μπολτσάνο βρίσκεται στις Άλπεις μεταξύ του Ίνσμπρουκ και του Μονάχου στο βορρά και της Βερόνα και της Βενετίας στο νότο. Το κλίμα είναι ηπειρωτικό με πολύ κρύους χειμώνες και πολύ θερμά καλοκαίρια. Το Μπολτσάνο είναι μια από τις πλουσιότερες πόλεις στην Ιταλία. Η πόλη έχει δηλωθεί ως ιταλική πρωτεύουσα των Χριστουγέννων, επειδή κάθε χρόνο γίνεται Χριστουγεννιάτικο παζάρι, θεσμός γνωστός και από άλλες ευρωπαϊκές πόλεις.
Τοποθεσία
Ο ποταμός Ιζάρκο διασχίζει την πόλη του Μπολτσάνο, ο οποίος χύνεται στον Αδίγη, του οποίου αποτελεί παραπόταμο. Στην πόλη υπάρχει κι ένας μικρός χείμαρρος, ο Ταλβέρα, ο οποίος εκβάλλει στον Ιζάρκο.
Έμβλημα
Το έμβλημα του Μπολτσάνο καθιερώθηκε το 1381, χάρη σε ένα προνόμιο που χορηγήθηκε στην πόλη από τον Λεοπόλδο τον Γ', δούκα της Στυρίας, Καρινθίας, Τιρόλου και Πέρα Αυστρίας. Στη πραγματικότητα το έμβλημα προέρχεται από το Αυστριακό οικόσημο με αντεστραμμένα χρώματα (λευκό-κόκκινο-λευκό) και παρουσιάζει ένα εξάκτινο χρυσό αστέρι στο κέντρο. Κατά την περίοδο του φασισμού, τo 1931, το εξάκτινο αστέρι αντικαταστάθηκε από ένα πεντάκτινο αστέρι, το οποίο καταργήθηκε το 1968 και αντικαταστάθηκε από το αρχικό εξάκτινο αστέρι.
Δημογραφικά στοιχεία
Στο Μπολτσάνο ζει το 20,4% του πληθυσμού της επαρχίας. Ο πληθυσμός της πόλης μετά από χρόνια συνεχούς μείωσης (το 2001 ο πληθυσμός μείωθηκε κάτω από τους 95000 κατοίκους, το χαμηλότερο ποσοστό των τελευταίων τριάντα ετών), σημείωσε ανάκαμψη και στις αρχές του 2007 ξεπέρασε τις 100000. Η πρώτη φορά που η πόλη του Μπολτσάνο ξεπέρασε τους 100000 κατοίκους ήταν το Νοέμβριο του 1966, ενώ ο μέγιστος αριθμός κατοίκων σημειώθηκε το Δεκέμβριο του 1975 με 107.112 κατοίκους. Μετά το 1966 το χαμηλότερο ρεκόρ καταγράφηκε στην απογραφή του 2001, η οποία κατέγραψε πληθυσμό μικρότερο των 95000 κατοίκων. Η μείωση οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στη μετακίνηση πολλών κατοίκων σε γειτονικούς δήμους. Η πόλη του Μπολτσάνο έχει επεκταθεί δύο φορές: το 1911 με την ενσωμάτωση του διαμερίσματος του Ντοντιτσιβίλλε και το 1925 με την ενσωμάτωση του Γκρίες. Τα συγκεκριμένα διαμερίσματα μαζί με το ιστορικό κέντρο του Μπολτσάνο αποτελούν το σημερινό δήμο του Μπολτσάνο.
Μεταβολές του πληθυσμού
Αθλητισμός
Η πόλη φιλοξενεί ετησίως πολλές αθλητικές διοργανώσεις και είναι έδρα της Ιταλικής Ομοσπονδίας Φίστμπολ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Μπολτσάνο
Σφύρα
Η σφύρα είναι το όργανο που χρησιμοποιούν οι αθλητές της σφυροβολίας. Αποτελείται από τρία μέρη: την κεφαλή, το καλώδιο και τη χειρολαβή.
Κεφαλή
Η κεφαλή της σφύρας είναι μία μεταλλική σφαίρα κατασκευασμένη από συμπαγή σίδηρο ή άλλο μέταλλο, αρκεί να είναι σκληρότερο από το μπρούτζο. Επιτρέπεται επίσης να αποτελείται από σκληρό κέλυφος και πυρήνα από κάποιο βαρύτερο υλικό, όπως μόλυβδο. Ωστόσο θα πρέπει ο πυρήνας να έχει εισαχθεί στο κέλυφος κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να είναι σταθερός και το κέντρο βάρους της σφαίρας να μην απέχει περισσότερο από 6 mm από το γεωμετρικό της κέντρο. Η διάμετρός της ποικίλλει από 95 mm στην κατηγορία γυναικών έως 130 mm στην κατηγορία ανδρών.
Καλώδιο
Το καλώδιο συνδέει την κεφαλή της σφύρας με τη χειρολαβή. Είναι κατασκευασμένο από μονοκόμματο ελαστικό ατσάλινο σύρμα με διάμετρο όχι μικρότερη από 3 χιλιοστά του μέτρου (3 mm).
Χειρολαβή
Η χειρολαβή είναι το εξάρτημα από το οποίο ο αθλητής κρατάει τη σφύρα. Οι κανονισμοί ορίζουν ότι πρέπει να αποτελείται από συμπαγές άκαμπτο υλικό και να είναι μονοκόμματη, χωρίς δηλαδή αρμούς ή οποιουδήποτε είδους συνδέσμους (βίδες κ.λ.π.) σε όλο το μήκος της. Έχει σχήμα ισοσκελούς τριγώνου αλλά επιτρέπεται η λαβή να είναι καμπύλη. Οι προδιαγραφές της διεθνούς ομοσπονδίας στίβου ορίζουν ότι το μέγιστο πλάτος της χειρολαβής στο εσωτερικό της δεν πρέπει να ξεπερνάει τα 130 mm. Το μέγιστο επιτρεπόμενο μήκος της, πάντα στο εσωτερικό της, είναι 110 mm. Επίσης, να αντέχει δύναμη τουλάχιστον 20 kN, δηλαδή κοντά στους 2 τόννους.
Κατηγορία:Σφυροβολία
Πέννα
Πέννα ονομάζεται ένα εργαλείο το οποίο χρησιμεύει στη γραφή.
Η ιστορία
Η πρώτη αναφορά για τις πέννες γραφής, γίνεται στον 10ο αιώνα όταν ο Μαχάντ Αλ Μουχίζ, το 986 π.Χ. θέλησε να του κατασκευάσουν μια πέννα, που να μην λερώνει τα ρούχα και τα χέρια του. Οι τεχνίτες του κατασκεύασαν μια πέννα η οποία φύλαγε το μελάνι στο πίσω μέρος, σε μια δεξαμενή και με την μέθοδο των τριχοειδών αγγείων μετέφερε το μελάνι στην μύτη της πέννας. Οι πρώτες πέννες που χρησιμοποιούν τα βασικά χαρακτηριστικά των σημερινών πεννών εμφανίστηκαν το 1850.
Τα μέρη της πέννας
Η πέννα αποτελείται από την μύτη, το τροφοδοτικό και την αποθήκευση της μελάνης που μπορεί να είναι είτε αμπούλα (ο πιο εύκολος και προσιτός τρόπος). Μπορεί επίσης να είναι και πιστόνι του οποίου το ειδικό δοχείο γεμίζει τραβώντας ή γυρίζοντας τον μοχλό με μελάνι. Η μύτη της πέννας μπορεί πλέον να είναι από ασήμι ή χρυσό, με δημοφιλέστερο μέταλλο το χρυσό των 14 ή 18 καρατίων. με Ο χρυσός θεωρείται πιο ανθεκτικός καθώς το μελάνι της πέννας τείνει να είναι όξινο ή αλκαλικό με αποτέλεσμα κάθε άλλο υλικό να φθείρεται. Το τροφοδοτικό της πέννας είναι το μαύρο εξάρτημα που βρίσκεται κάτω ακριβώς από την μύτη της πέννας. Σ αυτό υπάρχει κανάλι το οποίο αφήνει την ροή της μελάνης να τρέξει και να απλωθεί στο χαρτί.
Από τότε έως σήμερα
Πρωτοπόρος στην κατασκευή και εξάπλωση της πέννας στάθηκε ο πρώτος κατασκευαστής ο Lewis Waterman. Ακολουθούν η Parker το 1888 και η Sheaffer το 1907. Στην Ευρώπη κατασκευάστηκε από την εταιρεία Simplo η οποία το 1913 μετονομάστηκε σε Mont Blanc.
Στην Ευρώπη και πάλι, τέσσερις είναι οι κορυφαίες εταιρίες, όλες από την Ιταλία. Η Montegrappa το 1912, η Tibaldi το 1916, η Aurora το 1919 και η Omas το 1925. Ακολουθεί η γερμανική Pelikan που από το 1838 ξεκίνησε με μελάνια και παρουσίασε την πρώτη της πέννα το 1929. Σήμερα δεν χρησιμοποιείται ευρέως και έχει περισσότερο διακοσμητικό χαρακτήρα, καθώς έχει μαζικά αντικατασταθεί από το στυλό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υλικά και όργανα γραφής
Μάχη της Ποτίδαιας
Η μάχη της Ποτίδαιας πραγματοποιήθηκε το 432 π.Χ. ανάμεσα στην Αθήνα και την Ποτίδαια η οποία είχε σύμμαχο την Κόρινθο. Έλαβε χώρα στην Ποτίδαια της Χαλκιδικής, λίγο πριν από την έναρξη του Πελοποννησιακού πόλεμου. Ο Θουκυδίδης τη θεωρεί ως την δεύτερη αφορμή του Πελοποννησιακού πολέμου.
Προοίμιο
Η Ποτίδαια ήταν αποικία των Κορινθίων και μέλος της Δηλιακής Συμμαχίας. Γι΄ αυτό πλήρωνε φόρο στην Αθήνα. Μετά τη ναυμαχία των Συβότων, οι Αθηναίοι ζήτησαν από την Ποτίδαια να γκρεμίσει μέρος των τειχών της και να στείλει ομήρους. Όμως, φοβούμενοι μήπως η Ποτίδαια εξεγερθεί, λόγω της επιρροής της Κορίνθου, έστειλαν 30 τριήρεις και 1.000 οπλίτες υπό τον Αρχέστρατο, οι οποίοι προορίζονταν να επιτεθούν κατά του Μακεδόνα βασιλιά Περδίκκα Β'. Η Ποτίδαια τότε έστειλε πρέσβεις στην Αθήνα και τη Σπάρτη. Όταν οι πρέσβεις πήγαν στην Αθήνα για διαπραγματεύσεις, οι Αθηναίοι δεν τους δέχτηκαν, ενώ η Σπάρτη δέχτηκε να βοηθήσει την εξέγερση που προετοιμαζόταν. Οι Αθηναίοι τότε έπλευσαν για την Ποτίδαια, αλλά επιτέθηκαν κατά των Μακεδόνων, ενώ η εξέγερση στην Ποτίδαια είχε ξεκινήσει και οι Μακεδόνες ήταν σύμμαχοι των επαναστατών. Η Κόρινθος έστειλε στην Ποτίδαια 2.000 οπλίτες υπό τον Αριστέα. Η Αθήνα έστειλε ακόμα 2.000 οπλίτες και 40 πλοία με αρχηγό τον Καλλία. Μετά από μερικές μικρής σημασίας νίκες των Αθηναίων σε βάρος του Περδίκκα, αυτοί κατευθύνθηκαν στην Ποτίδαια. Ο Περδίκκας και 200 άνδρες από το ιππικό του ενώθηκαν με τον Αριστέα και βάδισαν κι εκείνοι προς την Ποτίδαια.
Η μάχη
Οι δύο στρατοί συναντήθηκαν στην Ποτίδαια και η μάχη άρχισε με νίκη του Αριστέα σε βάρος ενός τμήματος της αθηναϊκής παράταξης. Όμως στο υπόλοιπο μέτωπο νικούσαν οι Αθηναίοι. Ο Αριστέας με τον στρατό του άρχισαν να υποχωρούν κατά μήκος της παραλίας για να αποφύγουν τους Αθηναίους. Μια δύναμη από την πόλη θέλησε να αιφνιδιάσει τον αθηναϊκό στρατό αλλά δεν τα κατάφερε και υποχώρησε κι αυτή. Οι Αθηναίοι έχασαν 150 άνδρες, ανάμεσά τους ο Καλλίας, ενώ οι Κορίνθιοι με τους Ποτιδαιάτες 300 άνδρες. Το μακεδονικό ιππικό δεν συμμετείχε στη μάχη. Στη μάχη αυτή ο Αλκιβιάδης κινδύνευσε και τον έσωσε ο δάσκαλός του φιλόσοφος Σωκράτης. Το αντίθετο έγινε στη μάχη του Δηλίου, με τον Αλκιβιάδη να του ανταποδίδει τη βοήθεια.
Μετά τη μάχη
Οι Αθηναίοι μετά από αυτή τη νίκη τους, με 1.600 ναύτες με αρχηγό το Φορμίωνα απομόνωσαν την Ποτίδαια δια θαλάσσης, με ναυτικό αποκλεισμό. Αυτή η επίθεση στην Ποτίδαια κόστισε στο θησαυροφυλάκιο της Αθήνας 1.000 τάλαντα. Μετά απ'αυτά τα γεγονότα ξεκίνησε ο Πελοποννησιακός πόλεμος.
Πηγές
Κατηγορία:Μάχες αθηναϊκού στρατού Κατηγορία:Μάχες κορινθιακού στρατού Κατηγορία:Ιστορία της Χαλκιδικής Κατηγορία:Μάχες κλασικής εποχής 432 π.Χ.
Σύνολο Μάντελμπροτ
μικρογραφία|400x350px|Το σύνολο [[Μπενουά Μάντελμπροτ|Μάντελμπροτ είναι ένα μαθηματικό φράκταλ που ορίζεται από τον αναδρομικό τύπο z = z^2 + c, όπου z και c είναι μιγαδικοί αριθμοί. Αυτή η εικόνα υπολογίστηκε για 100.000 επαναλήψεις χρησιμοποιώντας το δωρεάν πρόγραμμα Fractal Explorer 2.02. Όρια παραθύρου: -2<Re(c)<0,5 και -0,9375<Im(c)<0,9375]] Το Σύνολο Μάντελμπροτ είναι ένα δισδιάστατο σύνολο με έναν σχετικά απλό ορισμό που παρουσιάζει μεγάλη πολυπλοκότητα, ειδικά καθώς μεγεθύνεται. Είναι δημοφιλές για την αισθητική του και τις µορφοκλασµατικές δοµές του. Το σύνολο ορίζεται στο μιγαδικό επίπεδο ως οι μιγαδικοί αριθμοίς c για τους οποίους η συνάρτηση  δεν αποκλίνει στο άπειρο όταν η επανάληψη ξεκινά από το z=0, δηλ, για την οποία η ακολουθία f_c(0), f_c(f_c(0)), κ.λπ. παραμένει περιορισμένη στην απόλυτη τιμή.
Το σύνολο αυτό ορίστηκε και σχεδιάστηκε για πρώτη φορά από τους Ρόμπερτ Γ. Μπρουκς και Πίτερ Ματέλσκι το 1978, στο πλαίσιο μιας μελέτης των ομάδων Κλάιν. Στη συνέχεια, το 1980, ο Μπενουά Μάντελμπροτ απέκτησε υψηλής ποιότητας απεικονίσεις του συνόλου, ενώ εργαζόταν στο ερευνητικό κέντρο Τόμας Τζ. Γουάτσον στο Γιόρκταουν Χάιτς της Νέας Υόρκης.