cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γαλλική Δράση (πολιτικό κόμμα)
Παπική καταδίκη και παρακμή
Παρά την υποστήριξη του κινήματος για τον Ρωμαιοκαθολικισμό ως θρησκεία του κράτους και το γεγονός ότι η συντριπτική πλειονότητα των μελών του ήταν καθολικοί (πράγματι, περιλάμβαναν σημαντικό αριθμό κληρικών), ορισμένοι Καθολικοί είδαν το κίνημα με δυσπιστία. Πολλά από αυτά οφείλονταν στην επιρροή του Μωρράς, ενός αγνωστικιστή, του οποίου όμως, η υπεράσπιση του Καθολικισμού οφειλόταν στην πεποίθησή του ότι ήταν ένας παράγοντας κοινωνικής συνοχής και σταθερότητας στη Γαλλία, αλλά και της σημασίας του στη Γαλλική ιστορία. Αυτή η πολιτική τοποθέτηση για τον καθολικισμό διατάραξε τους ανθρώπους που το πλαισίωναν και που συχνά συμφωνούσαν με πολλές από τις ιδέες του. Η επίδρασή του Μωρράς στους νέους καθολικούς θεωρήθηκε επίσης προβληματική. Έτσι, στις 29 Δεκεμβρίου 1926, ο Πάπας Πίος καταδίκασε τη Γαλλική Δράση. Αρκετά από τα γραπτά του Μωρράς, συμπεριλαμβανομένης της εφημερίδας, τοποθετήθηκαν ταυτόχρονα στο Index Librorum Prohibitorum στις 9 Ιανουαρίου 1927, με τη Γαλλική Δράση να είναι η πρώτη εφημερίδα που τοποθετείται ποτέ στον κατάλογο απαγορευμένων βιβλίων της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Αυτό ήταν ένα καταστροφικό πλήγμα για το κίνημα. Πολλά από τα μέλη της έφυγαν, δύο Καθολικοί που αναγκάστηκαν να αναζητήσουν διαφορετικό μονοπάτι στην πολιτική και τη ζωή ήταν οι γνωστοί συγγραφείς Φρανσουά Μωριάκ και Ζωρζ Μπερνανός. Το 1939, μετά τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο και την αναβίωση του  αντικομμουνισμού στην Καθολική Εκκλησία, ο Πάπας Πίος αποφάσισε να τερματίσει την καταδίκη. Στη συνέχεια, η Γαλλική Δράση ισχυρίστηκε ότι η καταδίκη είχε γίνει για πολιτικούς σκοπούς.
Μεσοπόλεμος
Παρά την παπική καταδίκη του 1926, η Γαλλική Δράση παρέμεινε δημοφιλής κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου, αποτελώντας ένα από τα σημαντικότερα άκρα δεξιά κινήματα, μαζί με την οργάνωση "Croix-de-Feu". Ωστόσο, με την άνοδο του φασισμού και τη δημιουργία φαινομενικά φασιστικών συνδέσμων, το βασιλικό κίνημα αποδυναμώθηκε. Η Γαλλική Δράση πρωτοστάτησε στην Κρίση της 6ης Φεβρουαρίου 1934, η οποία οδήγησε στην πτώση του και στην αντικατάσταση του ριζοσπάστη Εντουάρ Ντελαντιέ από τον συντηρητικό Γκαστόν Ντουμέργκ. Στην εξωτερική πολιτική, ο Μωρράς υποστήριξε τη διπλή συμμαχία του Πιέρ Λαβάλ με τη φασιστική Ιταλία του Μουσολίνι και με το Ηνωμένο Βασίλειο με τη συμφωνία της Stresa (1935) από τη μία πλευρά και με τη Σοβιετική Ένωση από την άλλη, εναντίον της κοινής εχθρικής  ναζιστικής Γερμανίας. Η Γαλλική Δράση χαιρέτησε την εμφάνιση του Φράνκο με χαρά και υποστήριξε τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο (1936-39). Αλλά η εξωκοινοβουλευτική ταραχή που επέφεραν οι διάφοροι ακροδεξιοί σύνδεσμοι, συμπεριλαμβανομένης της Γαλλικής Δράσης, οδήγησε την κυβέρνηση του Πιέρ Λαβάλ να απαγορεύσει τις πολιτοφυλακές και τους παραστρατιωτικούς συνδέσμους, οδηγώντας στη διάλυση της Γαλλική Δράση στις 13 Φεβρουαρίου 1936.
Ζαντίγκ ή Το πεπρωμένο
Το Ζαντίγκ ή Το πεπρωμένο (Zadig ou La Destinée) είναι μια φιλοσοφικό μυθιστόρημα του Βολταίρου πρωτοεκδομένο το 1747 με το όνομα Memnon. Έπειτα, επανεκδόθηκε το 1748 με τον σημερινό του τίτλο επεκταμμένο κατά μερικά κεφάλαια. Το έργο αυτό μας εξιστορεί τις περιπέτειες ενός φιλόσοφου στην αρχαία Βαβυλώνα. Ο Βολταίρος δεν επιχειρεί καμία ιστορική ακρίβεια, και μερικά από τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο Ζαντίγκ είναι έξυπνα καλυμμένες αναφορές σε κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα της εποχής του συγγραφέα.
Γαλλική Δράση (πολιτικό κόμμα)
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο
Η Γαλλική Δράση επανεμφανίστηκε το 1947, υπό τον Maurice Pujo, ο οποίος δημιούργησε την εφημερίδα Aspects de la France (AF) και το αντεπαναστατικό κίνημα La Restauration Nationale (Εθνική αποκατάσταση). Το κίνημα AF εξακολουθεί να υπάρχει ως «Βασιλικό Κέντρο Γαλλικής Δράσης» και δημοσιεύει το περιοδικό Action française 2000. Ο ηγέτης του ήταν ο Pierre Pujo (γιος του Maurice Pujo), ο οποίος πέθανε στο Παρίσι στις 10 Νοεμβρίου 2007. Το φοιτητικό κίνημα, που ονομάζεται "Action française étudiante", έχει περίπου 15 τοπικές οργανώσεις (σε μέρη όπως το Παρίσι, η Νορμανδία και την εφημερίδα Επανάσταση. Ο Πρόεδρός της είναι ο Oλιβέρ Περσεβάλ.
Ζαντίγκ ή Το πεπρωμένο
Κατηγορία:Έργα του Βολταίρου Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Διαφωτισμός Κατηγορία:Φιλοσοφικά μυθιστορήματα
Γαλλική Δράση (πολιτικό κόμμα)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Φασιστικά κινήματα Κατηγορία:Αντισημιτισμός Κατηγορία:Ιστορία του Καθολικισμού στη Γαλλία
Θεόφιλος Φραγκόπουλος
Το ονοματεπώνυμο Θεόφιλος Φραγκόπουλος μπορεί να αναφέρεται στους:
Χενεράλ Χουάν Μαδαριάγα
Ο οικισμός ιδρύθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 1907. thumb|left|300px|Δρόμος του Χενεράλ Χουάν Μαδαριάγα, με λίγα καταστήματα (1918).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χενεραλ Χο
Ιδδώ
Ο Ιδδώ είναι Βιβλικό πρόσωπο, που αναφέρεται στη Παλαιά Διαθήκη.
Ο Ιδδώ αναφέρεται ως ιστορικός και προφήτης, που έδρασε στην εποχή του Ιεροβοάμ Α΄ βασιλιά του Ισραήλ και που μάλιστα τού είχε προφητεύσει τις καταστροφές που θα υφίστατο. Μεταβαίνοντας όμως στο ανάκτορο αυτού για δεύτερη φορά, μετά από πρόσκληση του ίδιου του Ιεροβοάμ Α΄, προκειμένου να επαναλάβει προφητείες του, ο Ιδδώ κατασπαράχθηκε στο δρόμο από κάποιο περιφερόμενο λιοντάρι.
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης
Προιτίδες
Στην ελληνική μυθολογία με τη συλλογική ονομασία Προιτίδες επονομάζονται οι τρεις (κατ' άλλες πηγές δύο) θυγατέρες του Προίτου, βασιλιά της Τίρυνθας, και της Σθενεβοίας (ο Όμηρος την ονομάζει Άντεια). Σύμφωνα με την κυρίαρχη εκδοχή τα ονόματα των Προιτίδων ήταν: Λυσίππη, Ιφινόη και Ιφιάνασσα.
Οι Προιτίδες όταν ήταν νέες έκαναν το λάθος να περιγελάσουν το ξόανο της θεάς `Ηρας, οπότε η θεά τους ενέβαλε δαιμονική τρέλα (μανία). Το αποτέλεσμα ήταν να αφήσουν τους γονείς τους και να περιφέρονται ολόγυμνες στην ύπαιθρο χώρα. Απελπισμένοι οι γονείς τους έβγαλαν επίσημη ανακοίνωση ότι θα πάντρευαν τη μεγαλύτερη με όποιον τις θεράπευε. Μετά από διάφορες αποτυχημένες απόπειρες αποθεραπείας, και αφού η Ιφινόη πέθανε, κατάφερε να γιατρέψει τις άλλες δύο ο Μελάμποδας με καθαρμούς, και συγκεκριμένα λούζοντάς τις στα ιαματικά νερά του ποταμού της Τριφυλίας Ανίγρου. Μετά από αυτό, ο Προίτος πάντρεψε την Ιφιάνασσα με τον Μελάμποδα και τη Λυσίππη με τον αδελφό του Μελάμποδα, τον Βίαντα. Στο μεταξύ, την εποχή που οι Προιτίδες είχαν τη μανία, απέκτησαν και έναν αδελφό, τον Μεγαπένθη (κατ' άλλους και τον Λέρνο). `Ετσι το βασίλειο μοιράσθηκε σε τρία ίσα μέρη, του Αναξαγόρα (γιου του Μεγαπένθη) και των συζύγων των Προιτίδων. Με αυτό τον τρόπο, οι απόγονοι του Προιτίδων βρέθηκαν τελικώς να βασιλεύουν στο Άργος. Από αυτούς προήλθαν τα τρία βασιλικά γένη του Άργους: οι Αναξαγορίδες, οι Μελαμποδίδες και οι Βιαντίδες.
Πηγές
Προιτιδες
Αρχαιολογικό Μουσείο Δήλου
Το Αρχαιολογικό Μουσείο Δήλου φιλοξενεί αξιόλογες συλλογές ευρημάτων από τον χώρο του Αιγαίου.
Ιστορική αναδρομή
αριστερά|μικρογραφία|283x283εσ|εναλλ.=Αρχαίοι πυγμάχοι |Αρχαίοι πυγμάχοι
Το 1872 η Γαλλική Σχολή Αθηνών ξεκίνησε με αρχαιολογικές ανασκαφές στη Δήλο, οι οποίες διαρκούν μέχρι τις ημέρες μας. Το κτίριο του μουσείου κατασκευάστηκε το 1904 από την Αρχαιολογική Εταιρεία για να στεγαστούν τα ευρήματα αυτά, και επεκτάθηκε το 1931, και ξανά το 1972. Σήμερα διαθέτει εννέα αίθουσες.
Είναι αξιοσημείωτο ότι από το 1990 ο αρχαιολογικός χώρος της Δήλου  έχει  χαρακτηριστεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Αν και το μουσείο κατέχει μια σημαντική συλλογή, δεν περιέχει όλα τα αντικείμενα που βρέθηκαν στη Δήλο: μια μεγάλη ποσότητα αρχαιολογικών ευρημάτων εκτίθεται στην Αθήνα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δηλος Κατηγορία:Δήλος
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 1998-1999
Το πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών για την σεζόν 1998-99 ξεκίνησε στις 3 Οκτωβρίου 1998 και η κανονική του περίοδος ολοκληρώθηκε στις 13 Μαρτίου 1999. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ομάδα του Φ.Ο. Βριλησσίων, με δευτεραθλητή τον Παναθηναϊκό.
Πλέι οφ
Στα πλέι οφ μεταφέρθηκαν τα αποτελέσματα της κανονικής περιόδου, και οι σειρές κρίθηκαν στις τρεις νίκες.
ΦΚ Ραντνίτσκι 1923 Κραγκούγιεβατς
Η ΦΚ Ραντνίτσκι 1923 Κραγκούγιεβατς είναι μια επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Κραγκούγιεβατς, Σερβία. Είναι το κύριο τμήμα του συλλόγου Radnički Kragujevac Sports Society. Αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Σερβίας. Έδρα της ομάδας είναι το Čika Dača Stadium.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1923 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:ΦΚ Ραντνίτσκι 1923 Κραγκούγιεβατς
Ιεροβοάμ
Το όνομα Ιεροβοάμ, το οποίο πιθανώς σημαίνει «ο Λαός θα Αγωνιστεί» ή «ο Λαός Αυξάνει», φέρουν δύο βασιλιάδες του Ισραήλ, για τη δράση τον οποίων γίνεται μνεία στις Εβραϊκές Γραφές (Παλαιά Διαθήκη). Αυτοί είναι οι:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Ιερά Μητρόπολις Κύκκου και Τηλλυρίας
Η Ιερά Μητρόπολις Κύκκου και Τηλλυρίας είναι μια Επισκοπή που ανήκει εκκλησιαστικά στην Εκκλησία της Κύπρου. Η Επισκοπή Κύκκου συστάθηκε το 2002 και ο Ηγούμενος κ. Νικηφόρος εξελέγη από την Ιερά Σύνοδο επίσκοπος Κύκκου και χειροτονήθηκε την 24η Φεβρουαρίου του 2002.
Το 2007 με τη Διεύρυνση της Ιεράς Συνόδου, η Επισκοπή Κύκκου ανυψώθηκε σε Μητρόπολη και έτσι δημιουργήθηκε η Ιερά Μητρόπολις Κύκκου και Τυλληρίας. Έδρα της είναι στην Ιερά Βασιλική και Σταυροπηγιακή Μονή της Παναγίας του Κύκκου και ο Επίσκοπος είναι και Ηγούμενος της Μονής. Σημερινός Επίσκοπος της Μητροπόλεως είναι ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Κύκκου και Τυλληρίας κ. Νικηφόρος, ο οποίος είναι και ο πρώτος Επίσκοπος της Επισκοπής Κύκκου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κυκκου
Καταρράκτες του Κολέσινου
Οι καταρράκτες του Κολέσινου βρίσκονται πάνω από το χωριό Κολέσινο του δήμου Νόβο Σέλο στη νοτιοανατολική περιοχή της Βόρειας Μακεδονίας.
Ρέοντας από τον ποταμό Μπάμπα, ο καταρράκτης βρίσκεται σε υψόμετρο 610 μέτρων στην οροσειρά Μπέλλες. Ο καταρράκτης πέφτει απαλά πάνω από τους πέτρινους βράχους που βρίσκονται στο δάσος της οροσειράς Μπέλλες σε ύψος 19 μέτρων σε πολλαπλά υδάτινα ρεύματα έτσι ώστε να μετατραπεί στον ποταμό από κάτω.
Ο καταρράκτης παραμένει όμορφος κάθε εποχή και συνεχώς μεταβάλλεται για να αντικατοπτρίζει τη φύση που τον περιβάλλει. Το χειμώνα, αυτά τα εύθραυστα ρέματα μπορεί να παγώσουν, και την άνοιξη, ενισχυμένα από τις πρόσφατες βροχοπτώσεις, τα ήπια ρυάκια σπεύδουν πιο δυνατά στις πλευρές του γκρεμού.
Οι καταρράκτες του Κολέσινου είναι σημαντικό τουριστικό αξιοθέατο για το δήμο Νόβο Σέλο. Είναι ανοιχτοί όλο το χρόνο και ο χώρος συνεχίζεται να αναπτύσσεται για να ανταποκρίνεται στις ανάγκες των επισκεπτών. Επί του παρόντος, η περιοχή έχει μια ξύλινη γέφυρα με θέα προς τον καταρράκτη, πάγκους για σύντομη ανάπαυση, ακόμη και περιοχή πικ-νικ με ένα καλυμμένο κιόσκι και χώρο ψησίματος. Ο δήμος έχει μακροπρόθεσμα σχέδια για την κατασκευή ενός εστιατορίου και ενός ξενοδοχείου κοντά στην περιοχή, καθώς και επιπλέον μονοπάτια πεζοπορίας και βελτιώσεις στο δρόμο πρόσβασης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφικοί σχηματισμοί της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Δήμος Νόβο Σέλο
NTSC
Το NTSC, συντομογραφία του National Television System Committee, είναι αναλογικό τηλεοπτικό σύστημα, το οποίο χρησιμοποιείται σε πολλές περιοχές της Βορείου Αμερικής, στη Μιανμάρ, στη Νότια Κορέα, στη Ταϊβάν, στην Ιαπωνία, στις Φιλιππίνες και σε περιοχές του Ειρηνικού Ωκεανού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ορολογία τηλεόρασης Κατηγορία:Πρότυπα διαμόρφωσης εικόνας
2627 Τσουριούμοφ
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Τσουριούμοφ εκτιμάται σε ..,.. χιλιόμετρα, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,..... Ο Τσουριούμοφ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε .. ώρες και .. λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Τσουριουμοφ
Βίνσεντ Μέριτον
Ο Βίνσεντ Μέριτον (Vincent Meriton, 1960-) είναι πολιτικός των Σεϋχελλών ο οποίος υπηρέτησε ως Αντιπρόεδρος των Σεϋχελλών από τις 28 Οκτωβρίου 2016 ως τις 27 Οκτωβρίου 2020. Διαδέχθηκε ως αντιπρόεδρος τον Ντάνι Φορ και ως πρόεδρος του Λαϊκού Κόμματος. Διατέλεσε υπουργός Κοινοτικής Ανάπτυξης, Κοινωνικών Υποθέσεων και Αθλητισμού των Σεϋχελλών.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 1960 στη Βικτόρια. Εκπαιδεύτηκε στη Μόσχα.Αποφοίτησε από τη Σχολή Κοινωνιολογίας του Κρατικού Πανεπιστημίου της Μόσχας.
Είναι μέλος του κεντροαριστερού Λαϊκού Κόμματος (πρώην Προοδευτικό Μέτωπο των Σισέλ). Επίσης ανέλαβε γενικός διευθυντής και μέλος της Νομοθετικής Συνέλευσης της Δημοκρατίας των Σεϋχελλών.
Το 2004, έγινε υπουργός Κοινωνικών Υποθέσεων και Απασχόλησης, έπειτα υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Πολιτικής της Δημοκρατίας των Σεϋχελλών, στη συνέχεια επικεφαλής των υπουργείων Υγείας και Κοινωνικών Υποθέσεων, του τμήματος Κοινοτικής Ανάπτυξης, Νεότητας και Αθλητισμού και το 2015 στο τμήμα Κοινωνικών Υποθέσεων, Κοινωνικής Ανάπτυξης και Αθλητισμού.
Τον Ιούλιο του 2010 διορίστηκε υπουργός Προεδρίας και παράλληλα αρμόδιος για την Κοινοτική Ανάπτυξη, τα Κοινωνικά Ζητήματα και τον Αθλητισμό.
Στις 28 Οκτωβρίου 2016 διορίστηκε Αντιπρόεδρος της Δημοκρατίας.
Παραπομπές
Μεριτον
Τατζιντέν Μπεν Σαΐντ Μασούντε
Καριέρα
Γεννήθηκε το 1933. Διορίστηκε πρωθυπουργός στις 27 Μαρτίου του 1996 από τον πρόεδρο Μοχάμετ Τακί και διατηρήθηκε στο αξίωμα ως τις 27 Δεκεμβρίου του ιδίου έτους. Έπειτα από τον αδόκητο θάνατο του προέδρου Τακί στις 6 Νοεμβρίου 1998 ο Τατζιντέν ανέλαβε υπηρεσιακός πρόεδρος. Η κυβέρνησή του ανατράπηκε με στρατιωτικό πραξικόπημα από τον συνταγματάρχη Αζαλί Ασουμανί στις 30 Απριλίου του 1999. Ο Μασούντε απεβίωσε στις 29 Φεβρουαρίου του 2004.
Παραπομπές
Μασουντε Μασουντε
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 2006
thumb|250px|79η Απονομή των Βραβείων της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Η 79η Απονομή των Βραβείων της Ακαδημίας Κινηματογράφου, που τίμησε τις καλύτερες επιδόσεις στο χώρο του κινηματογράφου για το έτος 2007, έλαβε χώρα στις 25 Φεβρουαρίου 2007. Η τελετή πραγματοποιήθηκε στο Θέατρο Κόντακ στο Χόλιγουντ της Καλιφόρνιας και την παρουσίαση ανέλαβε για πρώτη φορά η Έλεν ΝτιΤζένερις. Στην αμερικανική τηλεόραση μεταδόθηκαν από το δίκτυο ABC.
Οι υποψηφιότητες ανακοινώθηκαν στις 23 Ιανουαρίου με την ταινία Dreamgirls να σκοράρει τις περισσότερες, 8, και το Βαβέλ (Babel) να ακολουθεί με 7 υποψηφιότητες. Ο μεγάλος νικητής της βραδιάς ήταν ο Πληροφοριοδότης (The Departed) που κέρδισε τα βραβεία Καλύτερης Ταινίας και Σκηνοθεσίας, δίνοντας στον Μάρτιν Σκορσέζε το πρώτο του Όσκαρ μετά από πέντε υποψηφιότητες για τις ταινίες Οργισμένο Είδωλο (Raging Bull), Ο Τελευταίος Πειρασμός (The Last Temptation of Christ), Τα Καλά Παιδιά (Goodfellas), Οι Συμμορίες της Νέας Υόρκης (Gangs of New York) και Ιπτάμενος Κροίσος (The Aviator).
Υποψηφιότητες & Νικητές
Οι νικητές κάθε κατηγορίες εμφανίζονται με έντονους χαρακτήρες στην κορυφή της κατηγορίας.
Τιμητικά Βραβεία
Academy Honorary Award The Jean Hersholt Humanitarian Award
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τελετές απονομής βραβείων Όσκαρ Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 2006
Une Seule Nuit
Une Seule Nuit (γνωστός και ως L'Hymne de la victoire ή Ditanyè) είναι ο εθνικός ύμνος της Μπουρκίνα Φάσο. Γράφτηκε από τον πρώην πρόεδρο Τόμας Σανκαρά, ο οποίος ήταν και κιθαρίστας, και καθιερώθηκε το 1984, όταν η χώρα υιοθέτησε το σημερινό της όνομα, και αντικατέστησε τον Hymne Nationale Voltaïque, ή εθνικό ύμνο της Άνω Βόλτα.
Γαλλικοί στίχοι
Contre la férule humiliante il y a déjà mille ans,
La rapacité venue de loin les asservir il y a cent ans.
Contre la cynique malice métamorphosée
En néocolonialisme et ses petits servants locaux
Beaucoup flanchèrent et certains résistèrent.
Mais les échecs, les succès, la sueur, le sang
Ont fortifié notre peuple courageux et fertilisé sa lutte héroïque.
Χορωδία:
Et une seule nuit a rassemblée en elle
L'histoire de tout un peuple.
Et une seule nuit a déclenché sa marche triomphale
Vers l'horizon du bonheur.
Une seule nuit a réconcilié notre peuple
Avec tous les peuples du monde,
A la conquête de la liberté et du progrès
La Patrie ou la mort, nous vaincrons !
Nourris à la source vive de la Révolution.
Les engagés volontaires de la liberté et de la paix
N'avaient pas que les armes à la main, mais aussi et surtout
La flamme au coeur pour légitimement libérer
Çà et, là en poluaient l'âme sacrée de l'indépendance, de la souveraineté.
Χορωδία
Et séant désormais en sa dignité recouvrée
Le peuple du Burkina chante un hymne à la victoire,
A la gloire du travail libérateur, émancipateur.
A bas l'exploitation de l'homme par l'homme!
Hé en avant pour le bonheur de tout homme,
Par tous les hommes aujourd'hui et demain, par tous les hommes ici et pour toujours!
Révolution populaire notre sève nourricière.
Maternité immortelle du progrès à visage d'homme.
Foyer éternel de démocratie consensuelle,
Où enfin l'identité nationale a droit de cité,
Où pour toujours l'injustice perd ses quartiers,
Et où, des mains des bâtisseurs d'un monde radieux
Mûrissent partout les moissons de væux patriotiques, brillent les soleils infinis de joie.
Λίπος
Με το όνομα λίπος υπάρχουν τα λήμματα:
Une Seule Nuit
Ελληνική μετάφραση
Εναντίον των ταπεινωτικών δεσμών χιλίων χρόνων
Λίπος
Ως λίπος αναφέρονται και
Une Seule Nuit
Ελληνική μετάφραση
Η πλεονεξία ήρθε από μακριά να τους υποδουλώσει για χίλια χρόνια.
Εναντίον της κυνικής απειλής υπό την μορφή
Της νεοαποικιοκρατίας και των τοπικών ασήμαντων υπηρετών της.
Πολλοί παραδόθηκαν και βέβαια άλλοι αντιστάθηκαν.
Όμως οι απογοητεύσεις, οι επιτυχίες, ο ιδρώτας, το αίμα
έχουν θωρακίσει το γενναίο μας λαό και εμπλούτισε τον ηρωικό αγώνα.
Και μία μοναδική νύχτα έκανε να συναντηθεί
Η ιστορία ενός ολόκληρου λαού,
Και μία μοναδική νύχτα άρχισε την θριαμβευτική πορεία της.
Προς τον ορίζοντα της καλής τύχης.
Μια μόνο νύχτα έφρε μαζί τους ανθρώπους της
Με όλους τους λαούς του Κόσμου,
Με σκοπό την απόκτηση της ελευθερίας και της προόδου.
Μητέρα πατρίδα ή θάνατος, πρέπει να νικήσουμε
Θρεμμένοι με τους ζωντανούς καρπούς της Επανάστασης,
Οι εθελοντές για την ελευθερία και την ειρήνη
Με τις νυχτερινές και ωφέλιμες ενέργειές τους την 4η Αυγούστου
Δεν είχαν μόνο όπλα στα χέρια τους, αλλά και πάνω από όλα
Τη φλόγα μέσα στις καρδιές τους νόμιμα να ελευθερώσουν
τη Φάσο για πάντα από τα δεσμά αυτών που
Εδώ και εκεί μόλυναν την ιερή ψυχή της ανεξαρτησίας και της κυριαρχίας.
Χορωδία
Και βρίσκεται από τώρα και στο εξής στην ανθρωπιά που ξαναβρέθηκε,
Η αγάπη και η τιμή έκαναν παρέα με την ανθρωπιά,
Ο λαός της Μπουρκίνα τραγουδούν έναν νικητήριο ύμνο
Για τη δόξα του αγώνα για την απελευθέρωση και τη χειραφέτηση.
Κάτω η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο!
Εμπρός για το καλό καθενός ανθρώπου
Για όλους τους ανθρώπους του χθες, του σήμερα και του αύριο, για τον κάθε άνθρωπο εδώ και πάντα!
Η λαϊκή επανάσταση είναι ο χυμός που μας θρέφει.
Αθάνατη μητρότητα της προόδου στο πρόσωπο του ανθρώπου.
Αιώνια θαλπωρή της συμπεφωνημένης δημοκρατίας,
Όπου επιτέλους η εθνική ταυτότητα έχει το δικαίωμα για ελευθερία.
Όπου η αδικία δεν έχει πια θέση για πάντα,
Και όπου από τα χέρια των κτιστών ενός δοξασμένου κόσμου
Παντού ωριμάζουν οι καρποί των πατριωτικών όρκων και λάμπουν οι ήλιοι της ατέρμονης χαράς.
Πηγές
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Μπουρκίνα Φάσο Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι
Δημοψήφισμα της Γκάνας (2018)
Στις 27 Δεκεμβρίου 2018 πραγματοποιήθηκε στη Γκάνα δημοψήφισμα για τη δημιουργία νέων περιφερειών. Η ψηφοφορία διεξήχθη στις 47 συνοικίες που θα μπορούσαν ενδεχομένως να ενταχθούν σε νέες περιφέρειες, οι οποίες θα δημιουργηθούν με τη διάσπαση τεσσάρων από τις υπάρχουσες περιφέρειες. Οι προτεινόμενοι διαχωρισμοί ήταν:
Όλες οι προτεινόμενες νέες περιφέρειες εγκρίθηκαν, με την θετική ψήφο να αντιστοιχεί σε ποσοστό άνω του 99% σε όλες τις περιφέρειες και ποσοστό συμμετοχής από 80% έως 90%.
Παραπομπές
Γκανα 2918 δημο
Μιθριδάτης Δ΄ του Πόντου
Ο Μιθριδάτης Δ', ο επονομαζόμενος Φιλοπάτωρ και Φιλάδελφος, (β' μισό 3ου αιώνα π.Χ. - α' μισό 2ου αιώνα π.Χ.) ήταν ηγεμόνας του Βασιλείου του Πόντου κατά την ελληνιστική περίοδο, μέλος της Δυναστείας των Μιθριδατιδών. Παραδοσιακά θεωρείται γιος και διάδοχος του βασιλιά Μιθριδάτη Γ', αν και οι πληροφορίες μας για την πρώιμη ποντική ιστορία είναι περιορισμένες με αποτέλεσμα η πατρότητά του να στηρίζεται σε υποθέσεις. Κατά τη διάρκεια της ολιγόχρονης βασιλείας του είναι γνωστό πως άσκησε φιλορωμαϊκή πολιτική, κληροδότημα της πολιτικής του αδελφού και προκατόχου του, Φαρνάκη Α'.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Φαρνάκης Α' άσκησε έντονη επεκτατική πολιτική σε βάρος των γειτονικών του κρατών, με κυριότερο αντίπαλο τους αδελφούς βασιλείς της Περγάμου, Ευμένη Β' και Άτταλο Β'. Κάτω από το βλέμμα της Ρώμης, τα βασίλεια αυτά ήρθαν σε σύγκρουση την περίοδο 183 – 179 π.Χ., στον οποίο ενεπλάκη και η Καππαδοκία. Το τέλος του πολέμου βρήκε τον Πόντο εξαντλημένο οικονομικά και στρατιωτικά, με αποτέλεσμα την υπογραφή συνθήκης ανάμεσα στους βασιλείς Ευμένη Β' της Περγάμου, Προυσία Β' της Βιθυνίας και Αριαράθη Δ' της Καππαδοκίας από τη μία πλευρά και το ποντικό κράτος από την άλλη. Στη συνθήκη ειρήνης αναφέρονται από κοινού τα ονόματα των Φαρνάκη Α' και Μιθριδάτη Δ', αφήνοντας υπόνοιες πως τα αδέλφια συμβασίλευαν εκείνη την εποχή ή έστω μοιράζονταν την επίβλεψη των πολεμικών επιχειρήσεων. Αυτή είναι και η πρώτη από τις αναφορές που διαθέτουμε αναφορικά με τον Μιθριδάτη Δ', η οποία απαντάται στο έργο του ιστορικού Πολύβιου. Το ίδιο απόσπασμα αναφέρεται στην πολεμική αποζημίωση που κατέβαλε ένας σατράπης της Αρμενίας, υπό το όνομα Μιθριδάτης, αν και παραμένει άγνωστο αν ταυτίζεται με τον υπό εξέταση αδελφό του Φαρνάκη.
Το τέλος του πολέμου βρήκε τον Πόντο εξασθενημένο οικονομικά, κατάσταση από την οποία κατάφερε ωστόσο να ανακάμψει. Έκτοτε ο Φαρνάκης δεν πραγματοποίησε περαιτέρω κατακτητικούς πολέμους, ωστόσο αύξησε την επιρροή του στην ευρύτερη περιοχή του Πόντου μέσω διπλωματικών ελιγμών. Ο Φαρνάκης απεβίωσε τελικά σε άγνωστη ημερομηνία, που με επιφύλαξη προσεγγίζει το 172 π.Χ. Στον θρόνο τον διαδέχτηκε ο αδελφός του, Μιθριδάτης Δ', ο οποίος παρέμεινε πιστός στη συνθήκη του 179 π.Χ., ασκώντας κατ’ επέκταση φιλορωμαϊκή πολιτική (η Πέργαμος ανήκε στους ένθερμους συμμάχους της Ρώμης).
Το 159 π.Χ., ο Άτταλος Β' διαθέχθηκε τον αδελφό του Ευμένη Β', έχοντας πρωταγωνιστήσει στις πολιτικές εξελίξεις του παρελθόντος ως στρατιωτικός και διπλωμάτης της Περγάμου. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του ήρθε σε σύγκρουση (156 – 154 π.Χ.) με τον Προυσία Β' τον Κυνηγό, ηγεμόνα της Βιθυνίας. Ο Πολύβιος μας μεταφέρει την πληροφορία ότι ο Μιθριδάτης, τηρώντας τη συνθήκη του 179 π.Χ. με το περγαμινό βασίλειο, απέστειλε στον Άτταλο στρατιωτική βοήθεια. Η έκβαση του πολέμου υπήρξε ευνοϊκή για τους συμμάχους.
Δεν έχει καθοριστεί η ημερομηνία θανάτου του Μιθριδάτη, ούτε είναι γνωστές άλλες πληροφορίες αναφορικά με απογόνους του. Στον θρόνο τον διαδέχτηκε ο Μιθριδάτης Ε' ο Ευεργέτης, ο οποίος πιθανολογείται πως υπήρξε ανηψιός του, ως γιος του Φαρνάκη Α'.
Βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές (Έλληνες και Ρωμαίοι)
Δευτερογενείς πηγές
Γκυγιόμ ντε λ'Οπιτάλ
Ο Γκυγιόμ Φρανσουά Αντουάν, Μαρκίς ντε λ' Χοσπιτάλ (γαλλικά: Guillaume François Antoine, Marquis de l'Hôpital, ΔΦΑ: [ɡijom fʁɑ̃swa ɑ̃twan maʁki də lopital], 1661 – 2 Φεβρουαρίου 1704) ήταν Γάλλος μαθηματικός. Το όνομά του είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τον κανόνα de L'Hospital για τον υπολογισμό των ορίων που περιλαμβάνουν απροσδιόριστες μορφές 0/0 και ∞/∞. Αν και ο κανόνας δεν προέρχεται από τον Λ' Οπιτάλ, εμφανίστηκε σε έντυπη μορφή για πρώτη φορά στην πραγματεία του στον απειροστικό λογισμό, με τίτλο Ανάλυση των Απείρως Μικρών για την Κατανόηση των Καμπύλων Γραμμών. Το βιβλίο αυτό ήταν μια πρώτη συστηματική έκθεση του διαφορικού λογισμού. Πολλές εκδόσεις και μεταφράσεις σε άλλες γλώσσες δημοσιεύθηκαν και έγινε ένα πρότυπο για τις επόμενες προσεγγίσεις του λογισμού.
Νέα Καλλίστη Ροδόπης
Η Νέα Καλλίστη είναι ένα χωριό 391 κατοίκων περίπου 22 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Κομοτηνής. Το χωριό δημιουργήθηκε από Θρακιώτες πρόσφυγες που ήρθαν από την Αδριανούπολη, τις Σαράντα Εκκλησιές, το Χάσκιοϊ, το Καρλίκιοϊ Κεσσάνης όπως και την περιοχή της Ραιδεστού της Ανατολικής Θράκης μετά την συνθήκη της Λωζάνης του 1923 και τις ανταλλαγές πληθυσμού μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης
IC 2448
Παραπομπές
2448 Κατηγορία:Πλανητικά νεφελώματα Κατηγορία:Τρόπις (αστερισμός)
Σκληρόδερμα
Το σκληρόδερμα ή Σκληροδερμία είναι μια χρόνια συστημική αυτοάνοση ασθένεια (πρωτίστως του δέρματος) που χαρακτηρίζεται από ίνωση (σκλήρυνση), από αγγειακές μεταβολές, και από αυτοαντισώματα.
Μορφές του σκληροδέρματος
Περιορισμένη συστημική σκλήρωση/σκληρόδερμα (systemic sclerosis) που περιλαμβάνει δερματικές εκδηλώσεις που επηρεάζουν κυρίως τα χέρια, τους βραχίονες και το πρόσωπο. Ονομαζόταν παλαιότερα σύνδρομο CREST. Οι επιπλοκές του είναι: υπερασβέστωση, φαινόμενο Raynaud’s, οισοφαγική δυσλειτουργία, σκληροδάκτυλος, τηλεαγγειεκτασίες και πνευμονική αρτηριακή υπέρταση (1/3 των ασθενών) (1) που είναι και η πιο σοβαρή επιπλοκή για αυτό το είδος του σκληροδέρματος.
To σκληρόδερμα είναι γνωστό και με το ακρωνύμιο CREST που προέρχεται από τα κλινικά χαρακτηριστικά που παρατηρούνται σε ένα ασθενή με την ασθένεια αυτή [4].
(R) Φαινόμενο Reynaud: Παθολογική κατάσταση κατά την οποία τα μικρά αιμοφόρα αγγεία των χεριών και/ή ποδιών αντιδρούν παθολογικά στο κρύο ή άγχος και γίνονται άσπρα αφού σταματήσει η ροή του αίματος, ενώ στη συνέχεια μπλε. Καθώς επιστρέφει η ροή του αίματος γίνονται κόκκινα. Οι ιστοί μπορούν να υποστούν βλάβες με αποτέλεσμα τη δημιουργία ουλών ή ακόμα και γάγγραινας.
(E) Esophageal dysfunction (δυσλειτουργία οισοφάγου): Οφείλεται στην έλλειψη φυσιολογικής λειτουργίας των λείων μυών του οισοφάγου. Το αποτέλεσμα για τον ανώτερο οισοφάγο είναι η δυσκολία κατανάλωσης φαγητού, ενώ για τον κατώτερο χρόνια καούρα ή φλεγμονή.
(S) Sclerodactyly (σκληροδακτυλία): Παχύ και σφικτό δέρμα στα δάκτυλα, που προκύπτει από τις καταθέσεις κολλαγόνου στα άνω στρώματα του δέρματος. Ο ασθενής δυσκολεύεται να λυγίσει ή να ισιώσει τα δάκτυλα του.
(T) Telangiectasia (τηλεαγγειεκτασία): Μικρές κόκκινες κηλίδες στα χέρια και το πρόσωπο, που προκαλούνται από τη διόγκωση των μικροσκοπικών αιμοφόρων αγγείων. Αν και δεν είναι επώδυνες, μπορούν να δημιουργήσουν αισθητικά προβλήματα.
Δεν είναι απαραίτητο να έχουν και τα πέντε κλινικά συμπτώματα για την διάγνωση. 300px|right|Εικόνα αριστερού βραχίονα γυναίκας ασθενούς όπου εμφανίζονται δερματικές βλάβες προκαλούμενες από σκληρόδερμα.
Διάχυτη συστημική σκλήρωση/σκληρόδερμα που είναι ταχέως εξελισσόμενη και επηρεάζει μια μεγάλη περιοχή του δέρματος καθώς και ένα ή περισσότερα εσωτερικά όργανα, (συχνότερα τους νεφρούς, τον οισοφάγο, την καρδιά και τους πνεύμονες). Αυτή η μορφή σκληροδέρματος είναι αρκετά δυσλειτουργική. Δεν υπάρχει θεραπεία για το σκληρόδερμα αλλά οι μεμονωμένες επιπλοκές οργάνων που προκαλούνται μπορούν να θεραπευθούν. Η πρόγνωση είναι γενικά καλή για ασθενείς με περιορισμένη έκταση δερματικών βλαβών που δεν εκδηλώνουν όμως πνευμονικές ή άλλες επιπλοκές. Αντίθετα, είναι δυσκολότερη για εκείνους με διάχυτες δερματικές εκδηλώσεις. Ιδιαίτερα επιρρεπείς στην ασθένεια είναι οι άντρες και τα άτομα σε προχωρημένη ηλικία. Η θνησιμότητα αυξάνεται κυρίως στις πνευμονικές, καρδιακές και ηπατικές επιπλοκές. Στις διάχυτες δερματικές εκδηλώσεις, το 70% των περιπτώσεων φτάνει μέχρι και τα 5 έτη επιβίωσης, ενώ το 55% έως και τα 10 έτη (1).
Η αιτία εμφάνισης της νόσου είναι, προς το παρόν, άγνωστη. Το σκληρόδερμα κληρονομείται, αλλά τα γονίδια που σχετίζονται με αυτό δεν έχουν ταυτοποιηθεί. Επηρεάζει τα μικρά αιμοφόρα αγγεία σε όλα τα όργανα. Πρώτα, καταστρέφονται τα ενδοθηλιακά αγγεία των αρτηριών και στην συνέχεια τα λεία μυϊκά κύτταρα, με την διαδικασία της απόπτωσης, όπου τελικά αντικαθίστανται από κολλαγόνο και άλλα ινώδη υλικά.
Ταξινόμηση
Το σκληρόδερμα ταξινομείται σε:
Διάγνωση του σκληροδέρματος
Το τυπικό σκληρόδερμα κλασικά ορίζεται ως συμμετρική πάχυνση, με περίπου το 90% των περιπτώσεων να παρουσιάζουν φαινόμενο Raynaud, τριχοειδείς αλλαγές, και παραγωγή αντιπυρηνικών αντισωμάτων. Το ατυπικό σκληρόδερμα από την άλλη, μπορεί να προκαλέσει οποιαδήποτε παραλλαγή των παραπάνω συμπτωμάτων χωρίς  να επηρεάσει το δέρμα ή απλά προκαλώντας πρήξιμο των δακτύλων. Επιπρόσθετα συμπτώματα του σκληροδέρματος τυπικά παρουσιάζονται μέσα σε 2 χρόνια.
Τα εργαστηριακά ευρήματα είναι αντισώματα αντιτοποισομεράσης (στις περιπτώσεις διάχυτης συστημικής μορφής) ή αντικεντρομεριδιακά αντισώματα (περιπτώσεις περιορισμένης συστημικής μορφής και σύνδρομο CREST). Άλλα αυτοαντισώματα, όπως το anti-U3 και η anti-RNA πολυμεράση, μπορούν επίσης να εντοπιστούν.
Επιπλοκές του σκληροδέρματος
Καρδιά: προκαλείται μη ιάσιμη αγγειακή πίεση προκαλώντας ακανόνιστο καρδιακό ρυθμό. Πνεύμονες: τα 2/3 των ασθενών υποφέρουν από αναπνευστικά προβλήματα, όπως δυσκολία αναπνοής, βήχα, κυψελίτιδα και καρκίνο. Νεφροί: νεφρική κρίση σκληροδέρματος στην οποία αναπτύσσεται κακοήθη υπέρταση προκαλεί οξεία νεφρική ανεπάρκεια. Κάποτε αποτελούσε μια κοινή αιτία θανάτου αλλά τώρα είναι θεραπεύσιμη χάρη στους αναστολείς ΜΕΑ (μετατρεπτικού ενζύμου της αγγειοτενσίνης) (3). Πεπτικό σύστημα: προσβολή του οισοφάγου μπορεί να δυσκολέψει την κατανάλωση φαγητού, επίσης γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση συναντάται συχνά. Το στομάχι μπορεί να αναπτύξει αγγειακή υπερέκταση γαστρικού άντρου (GAVE), που περιστασιακά προκαλεί αιμορραγία. Το έντερο όταν προσβληθεί γίνεται υποτονικό και προκαλεί πόνο και φούσκωμα, άπεπτο φαγητό μπορεί να προκαλέσει διάρροια, απώλεια βάρους και αναιμία. Δέρμα και σύνδεσμοι: Το σύνδρομο του καρπιαίου σωλήνα είναι ιδιαίτερα κοινό, όπως είναι και η αδυναμία μυών, ο πόνος συνδέσμων και η ακαμψία.
Στόμα: απώλεια της βλεννογόνου των ούλων, υποχώρηση των ούλων και διάχυτο άνοιγμα του περιοδοντικού συνδέσμου είναι κάποια από τα συμπτώματα που παρατηρούνται. Η δυσφαγία που μπορεί να προκληθεί οφείλεται στην εναπόθεση κολλαγόνου στον γλωσσικό και οισοφαγικό υποβλεννογόνιο χιτώνα.
Θεραπεία του σκληροδέρματος
Επειδή το σκληρόδερμα είναι μια αυτοάνοση ασθένεια, ένας από τους πιο σημαντικούς τρόπους θεραπείας περιλαμβάνει την χορήγηση ανοσοκατασταλτικών ουσιών. Αυτά τα φάρμακα περιλαμβάνουν methotrexate, cyclophosphamide, azathioprine, and mycophenolate.
Πρόγνωση του σκληροδέρματος
Οι ασθενείς με μορφέα ή περιορισμένο σκληρόδερμα έχουν σχετικά θετικές προοπτικές. Συνήθως αποβιώνουν από άλλες φυσικές αιτίες ή από άλλη ασθένεια, αλλά όχι από το σκληρόδερμα. Αντίθετα, τα άτομα σε προχωρημένο στάδιο της ασθένειας έχουν μεγαλύτερη θνησιμότητα, λόγω αυτής. Περισσότερο οι γυναίκες υποφέρουν από σκληρόδερμα, παρ'όλα αυτά σκοτώνει περισσότερους άντρες. Μετά την διάγνωση, τα 2/3 των ασθενών ζουν το πολύ 11 χρόνια. Όσο μεγαλύτερη είναι η ηλικία του ασθενούς κατά την διάγνωση, τόσο πιο πιθανό είναι να πεθάνει από αυτή.
Οι ασθενείς με σκληρόδερμα διαφέρουν όσον αφορά το προσδόκιμο ζωής. Εκείνοι για παράδειγμα, με περιορισμένη ή ήπια διάχυτη ασθένεια - εκτιμάται ότι ζουν 20 - 50 χρόνια μετά την διάγνωση. Άλλοι με σοβαρή, ταχέως εξελισσόμενη ασθένεια - μια κατηγορία που αποτελεί λιγότερο από το 10% του συνολικού αριθμού των ασθενών με διάχυτο σκληρόδερμα - μπορεί να έχουν έως και 50% πιθανότητα για πενταετή επιβίωση.
Επιδημιολογία
Αυτή η ασθένεια εντοπίζεται ανάμεσα σε όλες τις φυλές παγκοσμίως, αλλά οι γυναίκες έχουν τέσσερις φορές περισσότερες πιθανότητες να αναπτύξουν σκληρόδερμα απ' ό,τι οι άντρες. Στις ΗΠΑ, η αναλογία είναι ένα στα χίλια άτομα (1). Τα παιδιά σπάνια προσβάλλονται από τον συστημικό τύπο, αλλά το τοπικό σκληρόδερμα είναι κοινό και σε αυτά. Οι περισσότεροι ενήλικες «διογκώνονται» μετά την τρίτη δεκαετία της ζωής τους και πριν την ηλικία των πενήντα. Η ασθένεια έχει υψηλά ποσοστά εμφάνισης στην γηγενή American Choctaw φυλή και στις Αφροαμερικάνες (1).
Ιστορία
Περιπτώσεις δερματικών ασθενειών παρόμοιες με το σκληρόδερμα έχουν βρεθεί στα γραπτά του Ιπποκράτη (460 - 370 π.Χ.), στον Oribasius (325-403 π.Χ.) και στον Paulus Aegineta (695-690 μ.Χ.). Είναι δύσκολο να προσδιοριστεί βέβαια εάν αυτά ήταν πραγματικά παραδείγματα σκληροδέρματος επειδή οι περιγραφές είναι ανακριβείς. Η πρώτη οριστική περιγραφή της ασθένειας έγινε από τον Carlo Curzio σε μία μονογραφία που εκδόθηκε στην Νάπολη το 1753 και προκάλεσε το ενδιαφέρον Γαλλικών και Αγγλικών κύκλων.
Ο πρώτος ασθενής ήταν μια νέα γυναίκα, 17 ετών, που ονομαζόταν Patrizia Galiera, που εισήχθη στο νοσοκομείο και την ανέλαβε Curzio. Τα συμπτώματα της όπως περιγράφηκαν περιλάμβαναν σκληρότητα του δέρματος (που διέφεραν σε βαθμό από σημείο σε σημείο), σφιχτότητα γύρω από το στόμα και το λαιμό. Επίσης, παρατηρήθηκε έλλειψη θερμότητας στο δέρμα της, όχι όμως άλλες επιπλοκές σε καρδιά, πεπτικό και αναπνευστικό σύστημα. Μεγάλο μέρος της αναφοράς περιλαμβάνει λεπτομέρειες της θεραπείας, που περιλάμβαναν ζεστό γάλα, ατμόλουτρα, και μικρές δόσεις υδραργύρου. Μετά από 11 μήνες, το δέρμα έγινε μαλακό και ευλύγιστο, και όλες οι φυσικές λειτουργίες αποκαταστάθηκαν. Οι παρατηρήσεις του Curzio, δημοσιεύτηκαν στα Γαλλικά το 1755 και προκάλεσαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Τα δερματολογικά κείμενα του R. William στο Λονδίνο (1808) και του μαθητή του J.L. Albert, στο Παρίσι (1818) αναφέρονται στις σημειώσεις του Curzio.
Πηγές
Κατηγορία:Δερματικές ασθένειες Κατηγορία:Αυτοάνοσες ασθένειες Κατηγορία:Σπάνιες ασθένειες Κατηγορία:Παθήσεις του συνδετικού ιστού
Systemisk sklerose Системна склеродермія
Μεθοριακός σταθμός
Μεθοριακός σταθμός ήταν το όνομα μιας κοινωνικής σειράς που προβαλλόταν στον τηλεοπτικό σταθμό ΥΕΝΕΔ. Ξεκίνησε στις 13 Νοεμβρίου του 1974 και σταμάτησε στις 9 Δεκεμβρίου του 1981.
Αερικό (λαογραφία)
Στη λαϊκή φαντασία αερικό ονομάζεται εναέριος δαίμονας ή κοινώς το κακό πνεύμα. Λέγεται και «αγερικό» όπου όταν φυσάει ειδικά στην επαρχία ακούγονται περίεργοι ήχοι, αλλά και «ανεμικό» επίσης εξ ιδίου λόγου και μάλιστα όταν πρόκειται για νεράιδες που προσονομάζονται «ανεμικές» ή «αερικές».
Προς τα «αερικά» αντιστοιχούν και τα «εξωτικά» που βεβαίως δεν προέρχονται από εξωτικές χώρες αλλά από τη λαϊκή φράση του: «έξω απ' εδώ» χωρίς όμως να έχει σαφώς καθορισθεί η μεταξύ τους διαφορά.
Μεθοριακός σταθμός
Σενάριο
Το σενάριο του πρώτου επεισοδίου της σειράς, το έγραψε ο παραγωγός της, Θάνος Κάνιστρας. Στη συνέχεια και στα επόμενα έξι επεισόδια μια ομάδα πέντε σεναριογράφων έγραφε τις ιστορίες και την εξέλιξη της υπόθεσης. Από το 8ο επεισόδιο και για ένα διάστημα δύο χρόνων, τη συγγραφή των σεναρίων της σειράς είχε αναλάβει εξ ολοκλήρου ο Άκης Φαράς. Όταν ο σεναριογράφος νόσησε και του ήταν δύσκολο να συνεχίσει το γράψιμο, τη συγγραφή των σεναρίων του "Μεθοριακού σταθμού" ανέλαβε η Σούλα Πιερράκου, η οποία και συνέχισε μέχρι το τέλος της σειράς.
Αερικό (λαογραφία)
Ενδιαφέρον πάντως προκαλεί το γεγονός ότι από της ελληνικής αρχαιότητας παρατηρείται μια συνεχής και αδιάσπαστη λαϊκή παράδοση για τα «αερικά» και μάλιστα όχι μόνο από κάποιους αδέσποτους θρύλους αλλά και από αυθεντικά κείμενα επιφανέστατων συγγραφέων τα οποία απηχούν τους ίδιους σχεδόν θρύλους στην εποχή τους, ιδού μερικά παραδείγματα:
Μεθοριακός σταθμός
Αλλαγές σκηνικών
Το χωριό Καλαμιά του "Μεθοριακού σταθμού" είχε "τοποθετηθεί" κοντά στα σύνορα με τη Βουλγαρία. Στο πρώτο αυτοτελές επεισόδιο μάλιστα, η υπόθεση περιλάμβανε την ανταλλαγή κατασκόπων μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας. Στο πρώτο επεισόδιο εμφανίστηκαν ηθοποιοί που δεν συμμετείχαν στη συνέχεια, όπως ο Νίκος Βασταρδής και ο Νίκος Λυκομήτρος. Σύμφωνα με τον σκηνοθέτη της σειράς, Γιώργο Πετρίδη, την τελική γνώριμη μορφή του ο "Μεθοριακός σταθμός" την απέκτησε ύστερα από πρόταση του τότε διευθυντή της ΥΕΝΕΔ, Μάριου Βαλυνδρά, ο οποίος προέτρεψε τον σκηνοθέτη να "χρησιμοποιήσει" το φορμάτ της άλλης οικογενειακής σειράς της ΥΕΝΕΔ Το μικρό σπίτι στο λιβάδι (την σκηνοθετική επιμέλεια της μεταγλώττισης του οποίου, συμπτωματικά, την είχε ο ίδιος ο σκηνοθέτης του "Μεθοριακού").
Το φθινόπωρο του 1980, μέσα στο πλαίσιο "ανανέωσης" των περισσότερων μακρόβιων Ελληνικών σειρών της τηλεόρασης (όπως το Λούνα Παρκ της ΕΡΤ, Το ημερολόγιο ενός θυρωρού της ΥΕΝΕΔ και Ο δρόμος (1977) της ΥΕΝΕΔ, που τελικά αποφασίστηκε να σταματήσει απότομα), έτσι και στον "Μεθοριακό σταθμό" αποφασίστηκε να γίνει μια "ανανέωση" της σειράς, με αλλαγή χωριού, αλλαγές προσώπων και αλλαγές στην ιστορία. Οι περισσότεροι κάτοικοι μετακόμισαν από την Καλαμιά σε άλλο χωριό, την Καστανιά, και προστέθηκαν αρκετοί νέοι ηθοποιοί στο καστ.
Αερικό (λαογραφία)
Kατά την αρχαιότητα οι δαίμονες χωρίζονταν σε δύο κατηγορίες τους αγαθοποιούς και τους κακοποιούς, στη νεότερη λαϊκή παράδοση με την επικράτηση του Χριστιανισμού τα αερικά ή εξωτικά είναι κατά κανόνα κακοποιά πνεύματα που πειράζουν τους ανθρώπους κυρίως στον ύπνο τους αλλά και στη ύπαιθρο όταν φθάνουν και να τους κτυπούν (π.χ. "τον κτύπησε αερικό") και να αφήνουν μελανά ίχνη λεγόμενα «ματσουκιές». Η παραπάνω μετατροπή οφείλεται κατά κύριο λόγο στη χριστιανική διδασκαλία που αποκρούει κάθε αγαθοποιό δράση δαιμόνων με τη κυριαρχούσα άποψη ότι αγαθοποιά μπορεί να είναι οι δαίμονες μόνο σε εκείνους που πούλησαν σ΄ αυτούς τη ψυχή τους. Έτσι μπροστά σ΄ αυτή τη μετατροπή των δοξασιών προστέθηκαν και πολλοί τύποι εξορκισμού, προσαρμοζόμενοι ανάλογα με το θρησκευτικό πνεύμα. Τέτοιοι εξορκισμοί ξεκινούν με σταυροκοπήματα, την επανάληψη του «Πάτερ ημών» ως και τη σταυροκόπηση του προσκέφαλου (μαξιλαριού) με την ενθαρρυντική επίκληση: «Πέφτω, κάνω τον σταυρό μου άρμα έχω στο πλευρό μου. Δούλος του Χριστού λογιούμαι και κανένα δεν φοβούμαι».
Τα «αερικά» ή «εξωτικά» αποτελούν σήμερα αντικείμενο της δαιμονολογίας. Κατηγορία:Λαογραφία Κατηγορία:Δαίμονες
Μεθοριακός σταθμός
Διακοπή
Η σειρά τελικά καταργήθηκε, επειδή μετά τις εκλογές στις 18 Οκτωβρίου 1981, την 1η Νοεμβρίου ανέλαβε νέα διοίκηση, η οποία αποφάσισε να μην προβάλλει καμία από τις εκπομπές που είχε εγκρίνει η προηγούμενη διοίκηση. Τα μοναδικά επεισόδια που σώζονται στο Αρχείο της ΕΡΤ είναι 2 επεισόδια του 1981, το προτελευταίο επεισόδιο και άλλο ένα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές ΥΕΝΕΔ Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές τηλεοπτικές σειρές
Γκιρεσούνσπορ
Η Γκιρεσούνσπορ (τουρκικά: Giresunspor) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος της Τουρκίας με έδρα την Κερασούντα. Ιδρύθηκε το 1925 και το 1967 συγχωνεύτηκε με τους συλλόγους Γεσιλτεπέσπορ (Yeşiltepespor), Ακινγκεντσλίκσπορ (Akıngençlikspor) και Μπεσικτάς Σπορ (Beşiktaşspor). Αγωνίστηκε στην Σούπερ Λίγκα της Τουρκίας τις χρονιές 1971-1977, ενώ σήμερα αγωνίζεται στην Πρώτη Κατηγορία Τουρκίας.
Έδρα της είναι το γήπεδο Γκιρεσούν Ατατούρκ με χωρητικότητα 12.191 θέσεων. Τα χρώματα της είναι το άσπρο και το πράσινο.
Πορεία
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Τουρκίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1967 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Τουρκίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1967
Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς
thumb|right|350px Το Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς υλοποιεί δράσεις σχετικές με τον πολιτισμό που εντάσσονται στο πλαίσιο της Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης του Ομίλου Πειραιώς. Είναι κοινωφελές ίδρυμα μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα. Στόχος του είναι η διάσωση, καταγραφή και προβολή της παραδοσιακής τεχνολογίας και της βιομηχανικής κληρονομιάς της Ελλάδας.
Δίκτυο Μουσείων
Το Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς (ΠΙΟΠ) οργανώνει και διαχειρίζεται ένα Δίκτυο Θεματικών Μουσείων που μελετά, διασώζει και προβάλλει την ελληνική κληρονομιά και την πολιτιστική ταυτότητα του τόπου μας. Τα μουσεία αυτά αποτελούν πρότυπα για τη μέθοδο δημιουργίας μουσείων και για τον τρόπο της μουσειογραφικής εκφοράς τους και προβάλλουν σε κάθε περίπτωση τον ειδικό χαρακτήρα της παραγωγής της περιοχής που βρίσκονται. Το Ίδρυμα επεξεργάστηκε και δημιούργησε ένα μοντέλο λειτουργίας του Δικτύου: έχει αναλάβει τη διοικητική, λογιστική και γραμματειακή κάλυψη των μουσείων του από το κέντρο, ενώ συγχρόνως μεριμνά για τη συντήρηση, την άψογη λειτουργία και την προβολή τους, οργανώνοντας επί τόπου διάφορες εκδηλώσεις. Το μοντέλο αυτής της λειτουργίας επιτυγχάνεται με την άμεση και αμέριστη συνεργασία της τοπικής κοινωνίας και όλων των φορέων της τοπικής αυτοδιοίκησης και των περιφερειών της χώρας. Αυτό το συνεχώς επεκτεινόμενο Δίκτυο Μουσείων αποτελεί μία μοναδική, μεγάλης κλίμακας πολιτιστική παρέμβαση. Στόχος του Ιδρύματος είναι να μεταδώσει μέσω αυτού του δικτύου μία άλλη αντίληψη για τη δραστηριότητα και την ενίσχυση της περιφέρειας. Τα μουσεία αυτά φιλοδοξούν να αποτελέσουν τόπο συνάντησης και σημείο αναφοράς των τοπικών κοινωνιών. Το 2012 το Δίκτυο Μουσείων του Πολιτιστικού Ιδρύματος Ομίλου Πειραιώς, βραβεύτηκε από την Europa Nostra στην κατηγορία "Ειδικές υπηρεσίες" (Dedicated Services). Προς την ίδια κατεύθυνση, δηλαδή αυτή της ενίσχυσης της συλλογικής μνήμης αναφορικά με την παραδοσιακή και βιομηχανική κληρονομιά, κινούνται και οι υπόλοιπες δράσεις του Π.Ι.Ο.Π.: εκδόσεις, ερευνητικά προγράμματα, επιστημονικές εκδηλώσεις και οργάνωση του Ιστορικού Αρχείου τoυ ΠΙΟΠ. Το Δίκτυο Μουσείων ΠΙΟΠ περιλαμβάνει τα ακόλουθα μουσεία:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία στην Ελλάδα
Ναχώρ
Με το όνομα Ναχώρ, (Εβρ נָחֹור ISO 259-3 Ναχώρ ) φέρονται στην Παλαιά Διαθήκη δύο πρόσωπα, απόγονοι του Σημ:
Βυζαντινή μουσική
thumb|right|300px|Ο προφητάναξ [[Δαβίδ παίζων τη λύρα του και η προσωποποίηση της Μελωδίας. Μικρογραφία από Βυζαντινό Ψαλτήριο του 10ου αιώνα.]] μικρογραφία|Πυθαγόρεια Κλίμακα Βυζαντινή μουσική είναι η εξέλιξη και καλλιέργεια της αρχαίας ελληνικής μουσικής και πήρε το όνομα αυτό από την περιοχή του Βυζαντίου, που είναι η πρώτη ονομασία της Νέας Ρώμης, πρωτεύουσας της νέας αυτοκρατορίας, κατά τον Κωνσταντίνο Παπαρρηγόπουλο.
Η Βυζαντινή Μουσική είναι η μουσική της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, που μεταφράζεται και απαρτίζεται αποκλειστικά από ελληνικά κείμενα ως μελωδία. Έλληνες και ξένοι ιστορικοί συμφωνούν ότι αυτές οι μελωδίες, οι εκκλησιαστικοί Ήχοι και γενικά το όλο σύστημα της βυζαντινής μουσικής, συνδέεται στενά με το αρχαίο ελληνικό μουσικό σύστημα. Οι αρχές της χρονολογούνται από ορισμένους μελετητές στον 4ο αιώνα μ.Χ, λίγο μετά τη μεταφορά της πρωτεύουσας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στην Κωνσταντινούπολη από το Μέγα Κωνσταντίνο.
Η βυζαντινή μουσική που διασώζεται, είναι στο σύνολό της εκκλησιαστική, με εξαίρεση κάποιους αυτοκρατορικούς ύμνους, που και αυτοί έχουν θρησκευτικά στοιχεία. Το βυζαντινό άσμα ήταν μονωδικό, σε ελεύθερο ρυθμό και προσπάθησε συχνά να απεικονίσει μελωδικά την έννοια των λέξεων. Η γλώσσα που χρησιμοποιήθηκε ήταν η ελληνική. Ο βυζαντινός ύμνος, του οποίου υπήρξαν τρεις τύποι, ήταν η μέγιστη έκφανση αυτού του μουσικού είδους.
Μέρος της μουσικής του Βυζαντίου, κυρίως από το 1204 και μετά, μπορεί να θεωρηθεί το δημοτικό τραγούδι· διαφέρει από την εκκλησιαστική μουσική στο ότι έχει σταθερό μέτρο, ώστε να εξυπηρετείται και ο χορευτικός σκοπός. Αυτό δεν είναι τυχαίο: στον ίδιο γεωγραφικό χώρο, από τον ίδιο πολιτισμό η μουσική είναι ενιαία. Μην ξεχνάμε πως η πρώτη φορά που διδάχθηκε (ευρέως) η δυτική μουσική στον ελληνικό χώρο, ήταν με την έλευση του Όθωνα. Μέχρι τότε η μουσική που εκτελείτο, ακουγόταν καταγραφόταν και διδασκόταν (εμπειρικά ή/και σε μουσικοδιδασκαλεία) ήταν η βυζαντινή. μικρογραφία|Πυθαγόρειος Κανόνας Μουσικής
Προέλευση και πρώιμη χριστιανική περίοδος
Η παράδοση του ανατολικού λειτουργικού άσματος, που καλύπτει τον ελληνόφωνο χώρο, αναπτύχθηκε στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία από την καθιέρωση ως πρωτεύουσας της Κωνσταντινούπολης το 330, μέχρι την πτώση της το 1453. Είναι αναντίρρητα σύνθετης προέλευσης, βασισμένη στις καλλιτεχνικές και τεχνικές παραγωγές της κλασσικής ελληνικής αρχαιότητας, την εβραϊκή μουσική και εμπνέεται από τη μονοφωνική μελωδία, που άνθισε στις πρώιμες χριστιανικές κοινότητες της Αλεξάνδρειας, της Αντιόχειας και της Εφέσου. Ο Πέρσης γεωγράφος Ibn Khurradadhbih του 9ου αιώνα, αναφερόμενος στη λεξικογραφική καταγωγή των μουσικών οργάνων της εποχής, κατέγραψε τα παρακάτω τυπικά όργανα των Βυζαντινών: την lura (ένα μουσικό όργανο που παιζόταν με δοξάρι και ήταν όμοιο με το Αραβικό Ραμπάμπ (Rabab) και τις σημερινές λύρες με δοξάρι που παίζονται στις μετα-Βυζαντινές περιοχές), το εκκλησιαστικό όργανο (urghun), το shilyani (πιθανότατα ένα είδος άρπας) και το salandj  (Margaret J. Kartomi, 1990).
Βλέπουμε, ότι υπάρχει μια βασική σύνδεση μεταξύ της μουσικής της Συναγωγής και της πρώιμης χριστιανικής μουσικής. Σχέση μεταξύ των δύο παραδόσεων υφίσταται υπό μορφή ομοιοτήτων της Ψαλμωδίας και των Ύμνων. Εν συντομία, Ψαλμωδία είναι η μελωδική απόδοση των Ψαλμών του Δαβίδ από την εβραϊκή κοινότητα, η οποία μεταφέρθηκε στη χριστιανική μουσική παράδοση και διαμόρφωσε τον τρόπο, που διάφορες μορφές βυζαντινών μουσικών κομματιών αποδίδονταν (οι χριστιανικές Δοξολογίες είναι το καλύτερο παράδειγμα της συντήρησης της εβραϊκής ψαλμωδίας). Οι ύμνοι αφ' ετέρου, είναι παραφράσεις του βιβλικού κειμένου, οι οποίες γράφονται με τέτοιο τρόπο, ώστε να μπορούν να προσαρμοστούν σε έναν παραδοσιακό τύπο άσματος. Αυτή η πρακτική βασίστηκε σταθερά στην εβραϊκή παράδοση και συναντάται στις εβραϊκές τελετές. Οι πρώιμες χριστιανικές προσπάθειες υμνογραφίας καταδικάστηκαν αμέσως επειδή δεν βασίστηκαν αποκλειστικά στις λέξεις της Γραφής.