cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γκέτο του Τερέζιενσταντ
1944
Για τους υπόλοιπους κρατούμενους οι συνθήκες βελτιώθηκαν κάπως: σύμφωνα με έναν επιζώντα, «''Το καλοκαίρι του 1944 ήταν η καλύτερη στιγμή που είχαμε στο Τερεζίν. Κανείς δεν σκέφτηκε για νέες μεταφορές.''» Στις 23 Ιουνίου 1944, οι επισκέπτες οδηγήθηκαν σε μια περιοδεία στο «χωριό Potemkin». Δεν παρατήρησαν τίποτα που δεν πήγαινε καλά και αναφέρθηκε πως κανείς δεν απελάθηκε από το Τερέζιενσταντ. Τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο γυρίστηκε η ταινία Der Führer schenkt den Juden eine Stadt («Ο Φύρερ δίνει μια πόλη στους Εβραίους»), αλλά δεν προβλήθηκε ποτέ.
Στις 23 Σεπτεμβρίου, ο Έπσταιν, ο Τσούκερ και ο Μούρμελσταιν ενημερώθηκαν ότι η πολεμική παραγωγή του Τερέζιενσταν ήταν ανεπαρκής και ως εκ τούτου 5.000 Εβραίοι θα έπρεπε απελαθούν σε ένα νέο στρατόπεδο εργασίας που διευθυνόταν από τον Τσούκερ. Στις 27 Σεπτεμβρίου, ο Έπσταιν συνελήφθη και πυροβολήθηκε στο Μικρό Φρούριο για φερόμενες παραβιάσεις του νόμου. Η απέλαση της πλειονότητας του εναπομείναντος πληθυσμού στο Άουσβιτς - 18.401 άτομα σε έντεκα μεταφορές - ξεκίνησε την επόμενη μέρα και διήρκεσε μέχρι τις 28 Οκτωβρίου.
Προηγουμένως, η αυτοδιοίκηση επέλεγε τους ανθρώπους που θα απελαύνονταν, αλλά τώρα τα SS έκαναν τις επιλογές, διασφαλίζοντας ότι πολλά μέλη του Εβραϊκού Συμβουλίου, εργαζόμενοι στα Aufbaukommando και πολιτιστικές προσωπικότητες θα απελαθούν και θα δολοφονηθούν στο Άουσβιτς. Οι δύο πρώτες μεταφορές απομάκρυναν όλους τους πρώην αξιωματικούς του Τσεχοσλοβακικού Στρατού, οι οποίοι θεωρούνταν απειλή για πρόκληση εξέγερσης στο Τερέζιενσταντ. Μέχρι τον Νοέμβριο, μόνο 11.000 άτομα παρέμειναν στο Τερέζιενσταντ, τα περισσότερα από τα οποία ήταν ηλικιωμένα. 70% εξ αυτών ήταν γυναίκες. Τον ίδιο μήνα, οι στάχτες των αποθανόντων κρατουμένων αφαιρέθηκαν από γυναίκες και παιδιά. Τα κατάλοιπα 17.000 ανθρώπων ρίχτηκαν στο ποταμό Έγκερ και οι υπόλοιπες στάχτες θάφτηκαν σε λάκκους κοντά στο Λιτομέριτσε.
1945
μικρογραφία|Μία αμαξοστοιχία του Ολοκαυτώματος από το Μπέργκεν-Μπέλζεν προς το Τερέζιενσταντ απελευθερώνεται από τον στρατό των Ηνωμένων Πολιτειών. Αφού σταμάτησαν οι μεταφορές στο Άουσβιτς, 416 Σλοβάκοι Εβραίοι στάλθηκαν από το στρατόπεδο συγκέντρωσης Σερέντ της Σλοβακίας στο Τερέζιενσταντ στις 23 Δεκεμβρίου 1944. Πρόσθετες μεταφορές το 1945 έφτασαν το πληθυσμό σε 1.447. Οι Σλοβάκοι Εβραίοι είπαν στους ντόπιους για την τύχη εκείνων που απελάθηκαν στην Ανατολή, αλλά πολλοί αρνήθηκαν να το πιστέψουν. 1.150 Ούγγροι Εβραίοι που είχαν επιζήσει από μια πορεία θανάτου στη Βιέννη έφτασαν τον Μάρτιο. Το 1945, 5.200 Εβραίοι που ζούσαν σε μικτούς γάμους με «Άριους», οι οποίοι προηγουμένως προστατεύονταν, απελάθηκαν στο Τερέζιενσταντ.
Στις 5 Φεβρουαρίου 1945, μετά από διαπραγματεύσεις με τον Ελβετό πολιτικό Ζαν-Μαρί Μούσι, ο Χίμλερ απελευθέρωσε 1.200 Εβραίους (κυρίως από τη Γερμανία και την Ολλανδία) από το Τερέζιενσταντ στην ουδέτερη Ελβετία. Οι Εβραίοι σε αυτήν τη μεταφορά ταξίδεψαν με επιβατικά αυτοκίνητα, τους δόθηκαν διάφορες πολυτέλειες και έπρεπε να αφαιρέσουν τα σήματα με το αστέρι του Δαβίδ.
Ο Δανός βασιλιάς εξασφάλισε την απελευθέρωση των Δανών από το Τερέζιενσταντ στις 15 Απριλίου 1945.
Από τις 20 Απριλίου, μεταξύ 13.500 και 15.000 κρατουμένων στρατοπέδων συγκέντρωσης, κυρίως Εβραίοι, έφτασαν στο Τερέζιενσταντ αφού επέζησαν από πορείες θανάτου από στρατόπεδα που επρόκειτο σύντομα να απελευθερώνονταν από τους Συμμάχους. Οι κρατούμενοι είχαν πολύ κακή σωματική και πνευματική κατάσταση, και, όπως τα παιδιά από το Γκέτο του Μπιαουίστοκ, αρνήθηκαν την απολύμανση φοβούμενοι ότι οι ντουζιέρες έχουν αέριο. Πεινούσαν ,ήταν μολυσμένοι με ψείρες και υπέφεραν από τυφοειδή πυρετό, μια επιδημία που σύντομα διαδόθηκε στο γκέτο και χάθηκαν πολλές ζωές. Ένας φυλακισμένος στο Τερέζιενσταντ τους περιέγραψε ως «όχι πλέον άνθρωποι, είναι άγρια ​​ζώα».
Ο Ερυθρός Σταυρός ανέλαβε τη διοίκηση του γκέτο και αφαίρεσε τη σημαία των SS στις 2 Μαΐου 1945. Τα SS δραπέτευσαν στις 5-6 Μαΐου. Στις 8 Μαΐου, τα στρατεύματα του Κόκκινου Στρατού συγκρούστηκαν με τις γερμανικές δυνάμεις έξω από το γκέτο και το απελευθέρωσαν στις 9 μ.μ. Στις 11 Μαΐου, σοβιετικές ιατρικές μονάδες έφθασαν για να αναλάβουν το γκέτο. Την επόμενη μέρα, ο Jiří Vogel, ένας Τσέχος Εβραίος κομμουνιστής, διορίστηκε πρεσβύτερος και υπηρέτησε μέχρι να διαλυθεί το γκέτο. Το Τερέζιενσταντ ήταν το μόνο ναζιστικό γκέτο που απελευθερώθηκε με σημαντικό πληθυσμό επιζώντων. Στις 14 Μαΐου, οι σοβιετικές αρχές επέβαλαν αυστηρή καραντίνα για να περιορίσουν την επιδημία του τύφου. Περισσότεροι από 1.500 κρατούμενοι και 43 γιατροί και νοσοκόμες πέθαναν περίπου την ώρα της απελευθέρωσης. Μετά από δύο εβδομάδες, η καραντίνα έληξε και η διοίκηση επικεντρώθηκε στην επιστροφή των επιζώντων στις χώρες καταγωγής τους. Ο επαναπατρισμός συνεχίστηκε μέχρι τις 17 Αυγούστου 1945.
Στατιστικά
Περίπου 141.000 Εβραίοι, κυρίως από το προτεκτοράτο, τη Γερμανία και την Αυστρία, στάλθηκαν στο Τερέζιενσταντ πριν από τις 20 Απριλίου 1945. Η πλειοψηφία προήλθε από πέντε μόνο πόλεις: Πράγα (40.000), Βιέννη (15.000), Βερολίνο (13.500), Μπρνο (9.000), και Φρανκφούρτη (4.000). Μεταξύ 13.500 και 15.000 επιζώντων από πορείες θανάτου έφτασαν μετά από αυτήν την ημερομηνία, συμπεριλαμβανομένων περίπου 500 ατόμων που είχαν περάσει από το Τερέζιενσταντ δύο φορές, και έφτασαν το σύνολο σε 154.000. Πριν από τις 20 Απριλίου, 33.521 άνθρωποι πέθαναν στο Τερέζιενσταντ και 1.567 επιπλέον άτομα πέθαναν μεταξύ 20 Απριλίου και 30 Ιουνίου. 88.196 άτομα απελάθηκαν από το Τερέζιενσταντ μεταξύ 9 Ιανουαρίου 1942 και 28 Οκτωβρίου 1944. Από τους κρατουμένους που έφτασαν πριν από τις 20 Απριλίου, 17.320 απελευθερώθηκαν στο Τερέζιενσταντ, περίπου 4.000 επέζησαν της απέλασης, και 1.630 διασώθηκαν πριν από το τέλος του πολέμου. Συνολικά, υπήρχαν περίπου 23.000 επιζώντες.
Περαιτέρω 239 άτομα μεταφέρθηκαν στο Μικρό Φρούριο πριν από τις 12 Οκτωβρίου 1944 και οι περισσότεροι δολοφονήθηκαν εκεί. 37 άλλοι συνελήφθησαν από τη Γκεστάπο στις 20 Φεβρουαρίου 1945. Πριν από το 1945, 37 άτομα διέφυγαν, και δώδεκα συνελήφθησαν και επέστρεψαν στο Τερέζιενσταντ. 92 άτομα διέφυγαν στις αρχές του 1945 και 547 αναχώρησαν με τη δική τους μη εξουσιοδοτημένη ενέργεια μετά την αποχώρηση των SS στις 5 Μαΐου.
μικρογραφία|Τρία εβραϊκά παιδιά που διασώθηκαν από το Τερέζιενσταν ξεκουράζονται στο Hadwigschulhaus στο [[Σανκτ Γκάλεν της Ελβετίας]]
Παιδιά στο Τερέζιενσταντ
Από τα παιδιά που στάλθηκαν στα στρατόπεδα εξόντωσης, μόνο 150 επέζησαν από το πόλεμο.
Συνθήκες
Οι συνθήκες στο γκέτο ποίκιλλαν ανάλογα με την κατάσταση του κρατουμένου. Οι περισσότεροι κρατούμενοι έπρεπε να ζουν σε πολυσύχναστους κοιτώνες με εξήντα έως ογδόντα άτομα ανά δωμάτιο. Άνδρες, γυναίκες και παιδιά ζούσαν χωριστά. Μερικοί κρατούμενοι, ειδικά εκείνοι που είχαν διασυνδέσεις, κατάφεραν να δημιουργήσουν ιδιωτικά δωμάτια στις σοφίτες των στρατώνων. Μερικοί «εξέχοντες» κρατούμενοι και Δανοί Εβραίοι έλαβαν ιδιωτικά διαμερίσματα την άνοιξη του 1944 εν αναμονής της επίσκεψης του Ερυθρού Σταυρού. Ακόμη και πριν από την επίσκεψη του Ερυθρού Σταυρού, «εξέχοντα» άτομα ζούσαν σε καλύτερες συνθήκες διαβίωσης και λάμβαναν περισσότερο φαγητό, και η απέλαση τους μπορούσε να διαταχθεί μόνο από τα SS (όχι από την αυτοδιοίκηση), με αποτέλεσμα μια σημαντικά υψηλότερη πιθανότητα επιβίωσης.
Το φαγητό ήταν γενικά ανεπαρκές, αλλά η διανομή ήταν επίσης άνιση. Όσοι δεν εργάζονταν, ως επί το πλείστον οι ηλικιωμένοι, λάμβαναν 60% λιγότερη τροφή από τους εργάτες, με αποτέλεσμα πολλοί να λιμοκτονούν. Το 92% των θανάτων ήταν μεταξύ εκείνων άνω των εξήντα και σχεδόν όλοι οι ηλικιωμένοι κρατούμενοι που δεν απελάθηκαν πέθαναν στο Τερέζιενσταντ. Οι νέοι δεν υπέφεραν σε γενικές γραμμές από την πείνα, αν και πολλοί έχασαν βάρος.
Οι περισσότεροι Εβραίοι ηλικίας μεταξύ 16 και 60 ή 65 αναγκάστηκαν να εργάζονται κατά μέσο όρο 69 ώρες την εβδομάδα, συχνά σε σωματικά απαιτητικές θέσεις εργασίας. Πολλές γυναίκες εργάζονταν ως οικονόμοι, νοσοκόμες, ή σε χαμηλότερες θέσεις στις κουζίνες ή στους κήπους λαχανικών. Οι άνδρες έλεγχαν τη διοίκηση και εργάζονταν επίσης σε διάφορα εργαστήρια, όπως στο τομέα της ξυλουργικής, στα δέρματα, στη ραπτική και στα ορυχεία του Κλάντνο. Κάποιοι εργάζονταν επίσης σε στρατιωτικά προγράμματα των SS. Ωστόσο, ο υψηλός πληθυσμός των ηλικιωμένων και η άθλια κατάσταση της υποδομής του γκέτο εμπόδισαν το γκέτο να γίνει ένα χρήσιμο βιομηχανικό κέντρο για τη γερμανική πολεμική προσπάθεια. Πάνω από το 90% της εργασίας χρησιμοποιήθηκε για τη αυτοσυντήρησή του.
Μεταπολεμικές δίκες
Οι τσεχοσλοβακικές αρχές άσκησαν δίωξη σε αρκετά μέλη των SS που είχαν υπηρετήσει στο Τερέζιενσταντ, συμπεριλαμβανομένων και των τριών διοικητών. Ο Ζάιντλ και ο Ραμ εκδόθηκαν στην Τσεχοσλοβακία, δικάστηκαν, καταδικάστηκαν και εκτελέστηκαν για τα εγκλήματά τους. Καταδικασμένος ερήμην σε θάνατο, ο Μπούργκερ κατάφερε να αποφύγει τη σύλληψη και έζησε υπό ψευδή ταυτότητα στη Δυτική Γερμανία μέχρι το θάνατό του το 1991. Ο Τσέχος διοικητής χωροφυλακής, Theodor Janeček, πέθανε στη φυλακή το 1946 εν αναμονή της δίκης. Ένα τσεχικό δικαστήριο στο Λιτομέριτσε έκρινε τον Μιρόσλαους Χάσενκοπφ, έναν φύλακα, ένοχο για προδοσία και τον καταδίκασε σε 15 χρόνια φυλάκισης. Πέθανε στη φυλακή το 1951.
Μαριανέλα Νούνιες
Η Μαριανέλα Νούνιες (Μπουένος Άιρες,23 Μαρτίου 1982) είναι μπαλαρίνα αργεντινής καταγωγής. Είναι η πρώτη χορεύτρια στην ακαδημία The Royal Ballet στο Λονδίνο.
Βιογραφία
Η Μαριανέλα Νούνιες γεννήθηκε στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής. Έχει τρία αδέρφια, όλα μεγαλύτερα από αυτήν. Η μητέρα της την έστειλε σε μαθήματα μπαλέτου όταν ήταν τριών. Στην αρχή παρακολουθούσε μαθήματα χορού στο γκαράζ του δασκάλου της. Σε ηλικία πέντε ετών, η Νούνιες αποφάσισε να επικεντρωθεί στο μπαλέτο. . Έγινε μέλος στη Σχολή Μπαλέτου Teatro Colón στην Αργεντινή σε ηλικία έξι ετών.
Σε ηλικία 14 ετών, στα μισά της εκπαίδευσής της, ο επικεφαλής του Colon Theater Ballet, Μαξιμιλιάνο Γκέρα, επέλεξε την Νούνιες να γίνει μέλος της ακαδημίας. Χόρεψε με την ακαδημία τόσο στο Μπουένος Άιρες όσο και στην περιοδεία, αναλαμβάνοντας διάφορους ρόλους. Το 1997, σε ηλικία 15 ετών, πέρασε από οντισιόν για το The Royal Ballet όταν η εταιρεία ήταν σε περιοδεία στο Λος Άντζελες, παρόλο που δεν μιλούσε αγγλικά. Της προσφέρθηκε ένα συμβόλαιο, αλλά η εργατική νομοθεσία του Ηνωμένου Βασιλείου την εμπόδισε να εργαστεί μέχρι την ηλικία των 16 ετών. Τελικά, φοίτησε στο 'The Royal Ballet' με εγγύηση ότι θα της προσφερόταν σύμβαση το επόμενο έτος. Προήχθη στην πρώτη σολίστ, τη δεύτερη υψηλότερη βαθμίδα της ακαδημίας, το 2000 και στην πρώτη χορεύτρια το 2002.
Έχει χορέψει πρωταγωνιστικούς ρόλους τόσο σε κλασικά όσο και σε σύγχρονα έργα, από χορογράφους όπως οι Φρέντερικ Άστον, Τζον Κράνκο, Κένεθ Μακμίλαν, Γουέιν Μακγκρέγκορ και Κρίστοφερ Γουίλντον, κερδίζοντας πολλά βραβεία.
Το 2018, μετά από μια παράσταση της Giselle, η Νούνιες γιόρτασε την 20η επέτειό της στο Royal Ballet. Ο καλλιτεχνικός διευθυντής Κέβιν Ο'αρ την ανακήρυξε «μια από τις σπουδαίες της γενιάς της». μικρογραφία|Η 20η επέτειος της Νούνιες στο Royal Ballet. Έκτος από το Royal Ballet, η Νούνιες έχει κάνει πολλές guest εμφανίσεις παγκοσμίως, όπως στην Αυστρία, τις ΗΠΑ, την Ιταλία, την Αργεντινή και την Αυστραλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Official Marianela Núñez's website
Κατηγορία:Μπαλέτο Κατηγορία:Χορευτές
Α.Ε. Κατσαμπά Ηρακλείου
Η Αθλητική Εξόρμηση Κατσαμπά είναι ερασιτεχνικός αθλητικός σύλλογος με έδρα την περιοχή του Κατσαμπά, προάστιο του Ηρακλείου στην Κρήτη. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1949, χρώματα του συλλόγου το κίτρινο και το μαύρο και έμβλημά του ο δικέφαλος αετός. Ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Ηρακλείου και αγωνίζεται στις διοργανώσεις της. Είναι επίσης γνωστή ως ΑΕΚ Ηρακλείου και στο παρελθόν έχει αγωνιστεί στο πρωτάθλημα της Δ' Εθνικής κατηγορίας. Έδρα του αποτελεί το ιδιόκτητο γήπεδο του συλλόγου «Γήπεδο ΑΕ Κατσαμπά» στην γειτονική περιοχή του Καρτερού.
Ιστορικό
Η «Αθλητική Εξόρμησις Κατσαμπά» ξεκίνησε να δραστηριοποιείται μεταπολεμικά, έπειτα το τέλος του Β' Παγκοσμίου πολέμου και της κατοχής στην Ελλάδα και στην Κρήτη. Ιδρύθηκε επίσημα στις 25 Νοεμβρίου του 1949 από Μικρασιάτες πρόσφυγες στην περιοχή του Κατσαμπά του Ηρακλείου πλησίον της επίσης προσφυγικής Νέας Αλικαρνασσού, οι οποίοι είχαν καταγωγή από τα Βουρλά και το Βατζίκι της Μικράς Ασίας και εγκαταστάθηκαν στην περιοχή έπειτα το 1922. Οι ιδρυτές του συλλόγου έδωσαν τα χρώματα κίτρινο και μαύρο και όρισαν ως έμβλημα του συλλόγου τον δικέφαλο αετό που παραπέμπει στις Μικρασιατικές ρίζες τους. Αποτελεί από τα παλαιότερα ποδοσφαιρικά σωματεία του Ηρακλείου, έχοντας αύξοντα Αριθμό Μητρώου Ε.Π.Ο. 289.
Πρώτη διάκριση για την «ΑΕΚ» του Κατσαμπά που είναι γνωστή και ως «ΑΕΚ Ηρακλείου Κρήτης» ήρθε το 1960, όποτε κατέκτησε το πρωτάθλημα της Β' Κατηγορίας και προβιβάστηκε στο κορυφαίο πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Ηρακλείου για πρώτη φορά. Έχει κατακτήσει 3 φορές το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Ηρακλείου και τις χρονιές 1991-92, 2002-03, 2004-05, 2005-06 και 2012-13 αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα της Δ' Εθνικής κατηγορίας. Έχει υπάρξει 2 φορές φιναλίστ του κυπέλλου Ε.Π.Σ. Ηρακλείου, αρχικά τη σεζόν 1997-98 όπου ηττήθηκε από τον ΠΟΑ με 1-0 στον τελικό στο Μαρτινέγκο και κατόπιν τη σεζόν 2006-07 όπου ηττήθηκε από τον ΠΑΝΟΜ στον τελικό στο Παγκρήτιο Στάδιο. Επίσης, το 2012 κατέκτησε το Σούπερ Καπ Ε.Π.Σ. Ηρακλείου, επικρατώντας του Πατούχα Βιάννου με 2-1 στον τελικό αγώνα στο Μαρτινέγκο. Το 2015 και επηρεασμένη πλέον από οικονομικά προβλήματα υποβιβάστηκε στην Α2' Ε.Π.Σ. Ηρακλείου, για να επιστρέψει εκ νέου στην Α1' το 2017.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Ηρακλείου Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1949 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1949
Αικατερίνη της Σιένα
Η Αικατερίνη της Σιένα (Catherine of Siena ; 25 Μαρτίου 1347 – 29 Απριλίου 1380), μια αγία που σχετίστηκε με το δομινικανικό τάγμα, ήταν ακτιβίστρια και συγγραφέας που επηρέασε αρκετά την ιταλική λογοτεχνία και την καθολική εκκλησία. Ανακηρύχθηκε αγία το 1461 και έγινε Διδάσκαλος της Εκκλησίας.
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Σιένα. Σε νεαρή ηλικία αποφάσισε ότι ήθελε να αφιερωθεί στον Θεό, ενάντια στην επιθυμία των γονιών της. Έγινε μέλος της Δομινικανικής Εκκλησίας. Έγινε γνωστή πολύ γρήγορα καθώς συνδέθηκε με μυστικιστικά φαινόμενα, όπως τα αόρατα στίγματα και τον μυστικιστικό γάμο. Η επιρροή της, ο πάπας Γρηγόριος ΙΑ΄, έπαιξε ρόλο στην απόφασή της να φύγει από την Αβινιόν για την Ρώμη. Στάλθηκε στην Φλωρεντία για να διαπραγματευτεί την ειρήνη. Μετά τον θάνατο του πάπα και τον τερματισμό της ειρήνης, επέστρεψε στην Σιένα. Υπαγόρευσε σε γραμματείς την συλλογή των διατριβών της, με τίτλο The Dialogue of Divine Providence. Το παπικό σχίσμα του 1378 ανάγκασε την Αικατερίνη της Σιένα να πάει στην Ρώμη μαζί με τον πάπα. Έστειλε αρκετές επιστολές σε πρίγκιπες και καρδινάλιους για να προωθήσει την υπακοή στον πάπα Ουρβανό ΣΤ' και να υπερασπιστεί αυτό που αποκαλούσε "το πλοίο της εκκλησίας". Πέθανε στις 29 Απριλίου 1380, εξαντλημένη από την επιληψία. Ο πάπας Ουρβανός ΣΤ΄ πραγματοποίησε την κηδεία και την ταφή της στην βασιλική της Santa Maria sopra Minerva στην Ρώμη.
Η αφοσίωση στο πρόσωπο της Αικατερίνης της Σιένα αναπτύχθηκε γρήγορα μετά τον θάνατό της. Ανακηρύχθηκε αγία το 1461, προστάτιδα της Ρώμης το 1866 και προστάτιδα της Ιταλίας (μαζί με τον Φραγκίσκο της Ασίζης) το 1839. Ήταν η πρώτη γυναίκα που ανακηρύχθηκε "γιατρός της εκκλησίας" στις 4 Οκτωβρίου 1970 από τον πάπα Παύλο ΣΤ΄. Επίσης το 1999 ανακηρύχθηκε προστάτιδα της Ευρώπης από τον πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄. Η Αικατερίνη της Σιένα αποτελεί μια από τις πιο εξαιρετικές προσωπικότητες του μεσαιωνικού καθολικισμού, λόγω της έντονης επιρροής της στον παπισμό και το εκτενές συγγραφικό της έργο. Συνέβαλε στην επιστροφή του πάπα από την Αβινιόν στην Ρώμη και συμμετείχε σε πολλές αποστολές που της ανέθεσε ο πάπας, κάτι πολύ σπάνιο για μια γυναίκα τον Μεσαίωνα. Ο Διάλογός της, εκατοντάδες επιστολές και δεκάδες προσευχές, της προσφέρουν μια εξέχουσα θέση στην ιστορία της ιταλικής λογοτεχνίας.
Βασικές εκκλησίες
Οι κυριότερες εκκλησίες προς τιμήν της Αικατερίνης της Σιένα είναι :
Έργο του Raymond of Capua
Το έργο του Raymond of Capua Life μεταφράστηκε στα αγγλικά το 1493 και το 1609 ενώ στα σύγχρονα αγγλικά έχει μεταφραστεί ως
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Άγιοι του Μεσαίωνα
Αλαφίων
Ο όσιος Αλαφίων (ύστερος 4ος αιώνας) ήταν Χριστιανός μοναχός και άγιος, που έζησε στη Γάζα. Ο εκκλησιαστικός ιστορικός Σωζομενός, που ήταν γνωστός του (ίσως μια γενιά μικρότερός του στην ηλικία), αναφέρει ότι ο άγιος Ιλαρίων θεράπευσε τον Αλαφίωνα από δαιμόνιο στην πόλη Βαιθήλ. Ο Αλαφίων είχε προηγουμένως καταφύγει σε Ιουδαίους και ειδωλολάτρες γιατρούς και εξορκιστές, αλλά κανένας δεν είχε κατορθώσει να τον απαλλάξει. Αντιθέτως, ο μοναχός Ιλαρίων, επικαλούμενος απλώς το όνομα του Ιησού Χριστού, έδιωξε τον δαίμονα. Τότε ο Αλαφίων και ολόκληρη η οικογένειά του, καθώς και πολλοί άλλοι συγγενείς του, ασπάσθηκαν αμέσως τον Χριστιανισμό.
Πηγές
Κατηγορία:Χριστιανοί μοναχοί του 4ου αιώνα Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 4ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί μοναχοί
Ζαμπαγιόνε
thumb|right|250px|Ένα πιάτο Ζαμπαγιόνε. Ζαμπαγιόνε ή ζαμπαγιόν (ιταλικά: zabaglione, zabaione ή zabajone, γαλλικά: sabayon) ονομάζεται ένα γλυκό της ιταλικής κουζίνας, το οποίο πέρασε και στη γαλλική κουζίνα. Είναι αφρώδης κρέμα η οποία φτιάχνεται σε διπλοβραστήρα με κρόκους αυγών, ζάχαρη και γλυκό κρασί, ενώ συνήθως πασπαλίζεται με κανέλα. Σερβίρεται ζεστό, συνήθως σε ποτήρια και συνοδεύεται από μπισκότα.
Ονομασία
Η ρίζα της λέξης ζαμπαγιόνε σημαίνει "αναμεμιγμένο" ή "μπερδεμένο", από ένα αρωματισμένο κρασί του 15ου αιώνα το οποίο έδενε με κρόκους αυγών. Σύμφωνα με ορισμένες πηγές, πρόκειται για το γλυκό ρωμαϊκό κρασί με το όνομα sabaia. Στα ιταλικά προστέθηκε η κατάληξη "-ιόνε", η οποία δηλώνει αύξηση, δηλαδή "μεγάλο sabaia".
Συνταγή
Το γλυκό παρασκευάζεται χτυπώντας κατά ίσο όγκο κρόκους αυγών με ζάχαρη, ενώ προστίθεται και κάποιο γλυκό κρασί μέχρι να γίνει αφρώδες. Διάφορα δημοφιλή γλυκά αλκοολούχα ποτά χρησιμοποιούνται για να δώσουν άρωμα στην κρέμα, όπως Μαρσάλα (το πιο σύνηθες), Αμαρέτο, Μοσχάτο ντ' Άστι, Σαμπάνια, Γκραν Μαρνιέ ή Πορτό. Στη συνέχεια το μίγμα τίθεται πάνω από νερό που βράζει, όπου η κρέμα πήζει, αυξάνεται σε όγκο και ταυτόχρονα αποστειρώνεται.
Τέλος, η υγρή κρέμα αδειάζεται σε ποτήρια και πασπαλίζεται με κανέλα. Σερβίρεται συνήθως ζεστό, αν και μπορεί να σερβιριστεί και κρύο.
Παραλλαγές
Μερικές φορές κατά την παρασκευή της κρέμας προστίθεται κακάο, με αποτέλεσμα ζαμπαγιόνε με γεύση σοκολάτα, οπότε μπορεί να πασπαλιστεί επίσης με κακάο αντί για κανέλα. Αρκετές φορές η κρέμα ανακατεύεται με φρούτα (όπως φράουλες, μούρα ή κομπόστες) και γαρνίρεται με κρέμα σαντιγύ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κάσταρντ κρεμώδη επιδόρπια Κατηγορία:Ιταλικά επιδόρπια Κατηγορία:Γαλλική κουζίνα Κατηγορία:Τρόφιμα μαγειρεμένα στο φούρνο Κατηγορία:Τρόφιμα με βάση το αβγό
Πνευματική Στέγη Περιστερίου
Η Πνευματική Στέγη Περιστερίου είναι σκακιστικός όμιλος που εδρεύει στο Περιστέρι Αττικής, πλησίον της πλατείας Μπουρναζίου. Το προπονητήριο της ομάδας βρίσκεται στην αίθουσα «Αντώνης Μπέλλος» επί της οδού Δημοσθένους 12.
Ο σύλλογος έχοντας 5 προπονητές στο ενεργητικό του, διδάσκει σε πάνω από 100 παιδιά την τέχνη του σκακιού και σε συνεργασία συλλόγων γονέων και κηδεμόνων 7 σχολείων του δήμου Περιστερίου, φέρνει σε πρώτη επαφή παιδιά με το σκάκι. Η Π.Σ. Περιστερίου διοργανώνει επίσης τοπικά σχολικά πρωταθλήματα, γρήγορους αγώνες (Blitz) και αγώνες σιμουλτανέ ανά τακτά χρονικά διαστήματα.
Ιστορία
Η Π.Σ. Περιστερίου ιδρύθηκε το 1983 από νέους σκακιστές. Ο όμιλος εντάχθηκε στο δυναμικό της Ελληνικής Σκακιστικής Ομοσπονδίας (ημερομηνία εγγραφής 22 Φεβρουαρίου 1984) και ξεκίνησε να συμμετέχει σε αγώνες όλων των κατηγοριών. Αρχικά, συμμετείχε σε αγώνες της Β' εθνικής κατηγορίας ώσπου ο όμιλος το 2002 σημείωσε το επίτευγμα της ανόδου του στην Α' εθνική κατηγορία στην οποία παραμένει ακόμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικοί σκακιστικοί σύλλογοι
Ως
Το Ως (γαλλικά: Auch) είναι κοινότητα της νοτιοδυτικής Γαλλίας. Βρίσκεται στην περιοχή Οξιτανία και είναι η πρωτεύουσα του νομού Ζερς. Η Ως είναι η ιστορική πρωτεύουσα της Γασκώνης.
Η πόλη είναι γνωστή για την γαστρονομία, τον καθεδρικό ναό και τη μνημειώδη σκάλα στην κορυφή της οποίας δεσπόζει το άγαλμα του ντ'Αρτανιάν. Είναι χαρακτηρισμένη «Πόλη τέχνης και ιστορίας». Ο πληθυσμός ανέρχεται σε 21.618 κατοίκους (2016).
Οι κάτοικοί της ονομάζονται Ωσιτάν.
Τοπωνύμιο
Πριν τη ρωμαϊκή κατάκτηση στην περιοχή γύρω από την πόλη κατοικούσε μια γαλατική φυλή, οι Ώσιοι (Auscii στα Λατινικά), οι οποίοι έδωσαν το όνομά τους στην πόλη Ως.
Το αρχαίο όνομα της πόλης ήταν Elimberrum Auscorum (στα λατινικά). Σύμφωνα με μερικούς γλωσσολόγους, το Elimberri ή Elimberris Auscorum και το εκλατινισμένο Elimberrum, πρώην όνομα της πόλης Ως, προέρχονται από τα βασκο-ακουιτανικά ili (eli στα λατινικά)=πόλη και berri=νέα και σημαίνει «Νέα πόλη».
Μετά την κατάκτηση τους στη δεκαετία του 50 π.Χ, οι Ρωμαίοι μετονόμασαν την πόλη Augusta Auscorum.
Γεωγραφία
αριστερά|μικρογραφία|240x240εσ|Ο ποταμός Ζερς στην Ως Η πόλη Ως είναι η πρωτεύουσα του νομού Ζερς, στα νοτιοδυτικά της Γαλλίας, στη διοικητική περιοχή Οξιτανία. Η απόστασή της από το Παρίσι είναι 595 χιλιόμετρα κατ' ευθεία γραμμή.
Έχει πληθυσμό 21.618 κατοίκους (2016) και είναι επίσης η έδρα του ευρύτερου πολεοδομικού συγκροτήματος της Ως, που έχει πληθυσμό 41.736 κατοίκους (2015). Η έκταση του δήμου είναι 7248 τετραγωνικά χιλιόμετρα και το υψόμετρο κυμαίνεται από 115 έως 281 μέτρα.
Η Ως είναι χτισμένη στις όχθες του ποταμού Ζερς, παραπόταμου του Γαρούνα, που χωρίζει την πόλη στα δύο: στην Άνω πόλη, στην αριστερή όχθη, στη θέση της μεσαιωνικής πόλης που χτίστηκε σε ένα λόφο όπου βρίσκονται τα αρχαιότερα μνημεία, και στην Κάτω πόλη, χτισμένη στην πεδιάδα στη δεξιά όχθη. Η Άνω πόλη συνδέεται με τις όχθες του Ζερς με μεσαιωνικά στενά απότομα δρομάκια και τη μνημειώδη σκάλα της πόλης που εγκαινιάστηκε το 1863.
Το βόρειο τμήμα της πόλης διαρρέεται επίσης από τον Αρσόν και τον Ταλούς, παραπόταμους του Ζερς.
Ιστορία
μικρογραφία|Οδοδείκτης για το δρόμο για τον Άγιο Ιάκωβο της Κομποστέλα Η Ως είναι μια πολύ παλιά πόλη, της οποίας ο οικισμός αναφέρεται από τους Ρωμαίους κατά την κατάκτηση της περιοχής στη δεκαετία του 50 π.Χ. Εκείνη την εποχή, στην περιοχή ήταν εγκατεστημένη μια φυλή της Ακουιτανίας γνωστή στους Ρωμαίους ως Ώσιοι (Ausci). Το όνομα της πόλης τους ήταν Climberrum ή Elimberris. Μετά την κατάκτηση τους, οι Ρωμαίοι μετονόμασαν την πόλη Augusta Auscorum ή Ausciorum. Η Augusta Auscorum έγινε επαρχιακή πρωτεύουσα μετά την καταστροφή της Εόζ από τους Βανδάλους το 409. αριστερά|μικρογραφία|Η περιοχή των Ώσιων ανάμεσα σε άλλες φυλές των Ακουιτανίων Η πόλη από τον 4ο αιώνα έγινε έδρα καθολικής Αρχιεπισκοπής που διήρκεσε μέχρι τη Γαλλική Επανάσταση.
Στον 8ο αιώνα έγινε πρωτεύουσα της επαρχίας Γασκώνης και όταν η περιοχή χωρίστηκε σε κομητείες, έγινε η πρωτεύουσα του Αρμανιάκ.
Αξιοθέατα
μικρογραφία|293x293εσ|Ο καθεδρικός ναός της Ως Μερικά από τα σημαντικότερα αξιοθέατα της Ως είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας
Παύλος Άλβαρος
Ο Παύλος Άλβαρο(ς) ή Άλβαρο(ς) της Κόρδοβας (Álvaro de Córdoba, περ. 800-861 μ.Χ.), ήταν Μοζάραβας λόγιος, ποιητής και θεολόγος, φανατικός Χριστιανός εβραϊκής καταγωγής.
Πηγές
Κατηγορία:Ισπανοί ιστορικοί Κατηγορία:Ισπανοί ποιητές Κατηγορία:Μεσαιωνικοί συγγραφείς στη λατινική γλώσσα
Περιφερειακές οδοί της Ελλάδας
Στην Ελλάδα αρκετές πόλεις έχουν αποκτήσει τουλάχιστον μία περιφερειακή οδό. Κάποιες πόλεις διαθέτουν πάνω από μία περιφερειακή οδό, ενώ σε άλλες πόλεις κατασκευάζονται τώρα περιφερειακές οδοί.
Κατάλογος περιφερειακών οδών ανά νομό
μικρογραφία|Άποψη της Αττικής Οδού μικρογραφία|Άποψη της Εσωτερικής Περιφερειακής Οδού Θεσσαλονίκης μικρογραφία|Η Περιμετρική Οδός Πατρών μικρογραφία|Ο Περιφερειακός Βόλου Παρακάτω παρατίθεται ένας κατάλογος με τις περιφερειακές οδούς όλων των νομών της Ελλάδας.
Κατηγορία:Περιφερειακές οδοί της Ελλάδας
Προοπτική (γεωμετρία)
μικρογραφία|300x300εσ|Δύο προοπτικά τρίγωνα, με τον προοπτικό άξονα και το κέντρο|εναλλ.= Δύο στοιχεία σε ένα επίπεδο ονομάζεται προοπτική από ένα σημείο Ο αν οι γραμμές που συνδέουν τα αντίστοιχα σημεία των στοιχείων συναντούνται στο Ο. Δυικά, τα στοιχεία είναι προοπτικά από μια γραμμή, αν τα σημεία τομής των αντίστοιχων γραμμών βρίσκονται όλα σε μία γραμμή. Η σωστή ρύθμιση για αυτήν την έννοια είναι στην προβολική γεωμετρία, όπου δεν υπάρχουν ειδικές περιπτώσεις λόγω των παράλληλων γραμμών αφού όλες οι γραμμές συναντούνται. Αν και εδώ αναφέρεται για το επίπεδο, η έννοια επεκτείνεται εύκολα και σε υψηλότερες διαστάσεις.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Προβολική γεωμετρία Κατηγορία:Γεωμετρία του τριγώνου
Γλυφείον (αστερισμός)
Γλυφείον (Λατινικά: Caelum, συντομογραφία: Cae) είναι αστερισμός που σημειώθηκε πρώτη φορά το 1763 από τον Lacaille και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Μία άλλη λατινική ονομασία είναι Scalptorium. Είναι νότιος αστερισμός και συνορεύει με έξι άλλους αστερισμούς, που είναι οι εξής: Ηριδανός, Ωρολόγιον, Δοράς, Οκρίβας, Περιστερά και Λαγωός. Είναι ολόκληρος ορατός από την Ελλάδα, τα χειμωνιάτικα βράδια και στις αρχές της άνοιξης, παρότι βρίσκεται στο σύνολό του στο νότιο ημισφαίριο της ουράνιας σφαίρας. Η λέξη «γλυφείον» (και γλύφανος) σημαίνει το εργαλείο του γλύπτη, τη σμίλη, ωστόσο ο αστερισμός δεν συνορεύει με τον αστερισμό Γλύπτη. Ο La Caille σχημάτισε το Γλυφείον με αστέρες από την Περιστερά και τον Ηριδανό. Ο Αμερικανός αστρονόμος Elijah Burritt στις πρώτες εκδόσεις του βιβλίου του Geography of the Heavens με τον άτλαντά του (από το 1833) άλλαξε αυθαίρετα το όνομα του αστερισμού σε Πραξιτέλης (Praxiteles), ίσως πιστεύοντας ότι με τον τρόπο αυτό απέφευγε ακριβώς πιθανή σύγχυση με τον αστερισμό Γλύπτη.
Ο Γκουλντ του απέδιδε 28 αστέρες μέχρι εβδόμου μεγέθους.
Οι φωτεινότεροι αστέρες
Κανένας αστέρας του αστερισμού δεν είναι φωτεινότερος του τέταρτου μεγέθους και γι' αυτό κανένας τους δεν φέρει ιδιαίτερο όνομα.
Αλμπερτίνα
Η Αλμπερτίνα (Albertina) είναι μουσείο στο 1ο Διαμέρισμα (κεντρική περιοχή) της Βιέννης, στην Αυστρία. Ιδρύθηκε το 1805 και στεγάζει μία από τις μεγαλύτερες και σημαντικότερες συλλογές έντυπης τέχνης στον κόσμο, την Αλβερτινή Συλλογή (Graphische Sammlung Albertina), με περίπου 65.000 σχέδια και περίπου 1 εκατομμύριο τυπωμένες ξυλογραφίες, χαρακτικά, οξυγραφίες και πιο σύγχρονα έργα γραφιστικής. Το όνομά της οφείλεται στο ότι ο πυρήνας της δημιουργήθηκε από τον Αλβέρτο-Καζίμιρ πρίγκιπα της Σαξονίας, στα τέλη του 18ου αιώνα. Επιπροσθέτως, τον 21ο αιώνα το μουσείο απέκτησε -με τη μορφή μόνιμου δανεισμού- δύο σημαντικές συλλογές ιμπρεσιονιστικών έργων και έργων των αρχών του 20ού αιώνα, μέρος των οποίων εκτίθεται σε μόνιμη βάση.
Ιστορία
Το κτήριο ανεγέρθηκε σε ένα από τα τελευταία εναπομείναντα τμήματα των τειχών της Βιέννης, τον Αυγουστινιανό Προμαχώνα. Εκεί βρισκόταν προηγουμένως το Hofbauamt (γραφείο κατασκευών της Αυλής), που το 1744 ανακαινίσθηκε από τον διευθυντή του γραφείου, τον κόμη Εμμανουήλ Τέλες της Σίλβα-Ταρουκά, για να γίνει το ανάκτορό του, με την ονομασία Palais Taroucca. Αργότερα το κτήριο πέρασε στην κατοχή του Αλβέρτου-Καζίμιρ πρίγκιπα της Σαξονίας και δούκα του Τέσεν, που το χρησιμοποίησε ως κατοικία του και αργότερα μετέφερε εκεί τη συλλογή του από τις Βρυξέλλες, όπου είχε διατελέσει κυβερνήτης της Αψβουργικών Κάτω Χωρών. Επεξέτεινε το κτίσμα σε σχέδια του αρχιτέκτονα Λουί Μοντογιέ. Από τότε η Αλμπερτίνα συνόρευε κατευθείαν με το Αυτοκρατορικό Ανάκτορο των Αψβούργων, το Χόφμπουργκ. Η συλλογή επεκτάθηκε από τους διαδόχους του Αλβέρτου-Καζίμιρ. Εξαιτίας της διαμονής σε αυτό του εγγονού του Αλβέρτου αρχιδούκα της Αυστρίας και δούκα του Τέσεν (1817-1895) μέχρι τον θάνατό του, το κτήριο αποκλήθηκε 'Ανάκτορο Αρχιδούκα Αλβέρτου (Palais Erzherzog Albrecht).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αλμπερτινα
Όσιος Λαυρέντιος
εναλλ.=Ο κτήτορας της μονής Φανερωμένης Σαλαμίνας|μικρογραφία|Ο Άγιος Λαυρέντιος Μεγάρων (Φορητή εικόνα) thumb|Η τιμία κάρα του Αγ. Λαυρεντίου Μεγάρων του έν Σαλαμίνι. Σύμφωνα με την παράδοση, κατά το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα, εργαζόταν ως αγρότης και οικοδόμος στα Μέγαρα ο Λάμπρος Κανέλλος-Παπασταμάτης (μετέπειτα Άγιος Λαυρέντιος). Η καταγωγή του ήταν από τα Μέγαρα Αττικής, γιος του Δημητριού και της Κυριακής, ήταν παντρεμένος με τη Βασίλω και είχε δύο γιούς, τον Ιωάννη και τον Δημήτριο. Ο ευσεβής χωρικός οραματίστηκε στον ύπνο του την Παναγία τρεις φορές, η οποία τον προέτρεπε να μεταβεί στο νησί της Σαλαμίνας και να οικοδομήσει έναν ναό ο οποίος προϋπήρχε εκεί ερειπωμένος. Τα συνεχή οράματα τάραξαν τον ψυχικό του κόσμο και δοκίμασαν την πίστη του στον Θεό. Μετά τον τρίτο οραματισμό της Θεοτόκου με "φόβο Θεού" μετέβη στο Μεγάλο Πεύκο, αναζητώντας μέσο για να πλεύσει προς τη Σαλαμίνα, και να εκτελέσει την εντολή της Παναγίας. Μη βρίσκοντας κανένα μέσο πλεύσης και με ιδιαίτερη αμηχανία προσευχήθηκε κατανυκτικά από τα βάθη της ψυχής του, και αμέσως τότε σαν γλυκιά μελωδία ακούστηκε ευκρινώς η φωνή της Παναγίας να του λέει: ''"Ρίξε το πανωφόρι σου στη θάλασσα και ανέβα επάνω σε αυτό, θα πλεύσεις με ασφάλεια και σώος θα αποβιβαστείς στην απέναντι ακτή του νησιού".
Η Εύρεση της θαυματουργής εικόνας της Παναγίας της Φανερωμένης
Σε αυτό το μοναστήρι μόνασε ο Άγιος Λαυρέντιος και ανέλαβε και την ηγουμενία του. Με αυστηρή άσκηση, με νηστείες, αγρυπνίες καθώς και αγαθοεργίες περνούσε την αγία ζωή του. Την ευλάβεια του, μεταλαμπάδευσε στα μέλη της ενάρετης οικογένειας του. Η σύζυγος του Βασίλω τον ακολούθησε με προθυμία και ασπάστηκε τον μοναχικό βίο με το όνομα Βασσιανή. Ό ένας από τους δύο γιους του, προφανώς ο Ιωάννης μιμούμενος τον Άγιο Λαυρέντιο, χειροτονήθηκε Ιερομόναχος με το όνομα Ιωακείμ και διαδέχτηκε τον πατέρα του στην ηγουμενία.
Αναζήτηση της ερημικής "έν Χριστώ" ζωής
Όταν τα χρόνια πέρασαν και η κούραση είχε καταβάλει τον όσιο γέροντα Λαυρέντιο, ο ίδιος αποχώρησε από την προσφιλή του μονή και κατευθύνθηκε προς τα νότια αυτής, σε ένα απόκρημνο και δυσπρόσιτο ύψωμα του βουνού. Εκεί έζησε σε ένα μικρό και ταπεινό κελί μικρών διαστάσεων που το αφιέρωσε στον Προφήτη Ηλία. Σε αυτό το ερημητήριο-ησυχαστήριο ο τέως ηγούμενος της μονής Φανερωμένης Λαυρέντιος λάξευσε έναν βράχο και συγκέντρωνε για τις ανάγκες του το νερό της βροχής, τρέφονταν από τα χόρτα του βραχώδους βουνού. Εκεί γνώρισε την ερημική ζωή και τη γαλήνη, δεχόταν και παρηγορούσε τους πονεμένους, θεράπευε τους ασθενείς έως το τέλος της ζωής του.
Θάνατος και ταφή του Αγίου Λαυρεντίου
Την 7η Μαρτίου του 1707 απεβίωσε, χωρίς να προλάβει να δει την πλούσια αγιογράφηση του ναού της μονής η οποία ολοκληρώθηκε επί της ηγουμενίας του αντάξιου γιου του Ιερομονάχου Ιωακείμ. Το ιερό του λείψανο τάφηκε, για μερικούς στο Διακονικό του Καθολικού του παρεκκλησίου του Αγ. Χαραλάμπους και για άλλους στο συνεχόμενο Καθολικό του παρεκκλησίου του Αγ. Νικολάου στη νότια πλευρά της μονής στο δάπεδο μπροστά από το ιερό βήμα. Ερευνητές που ασχολήθηκαν με το θέμα κατέληξαν πως αρχικά ο Άγιος Λαυρέντιος τάφηκε στο κενοτάφιο του Αγ. Νικολάου. Με την ανακομιδή των λειψάνων του διαχώρισαν την κάρα του, τη σιαγόνα και μέρος του ενός χειρός του και τα υπόλοιπα οστά τα έθαψαν στο Διακονικό του Καθολικού του Αγ. Χαραλάμπους. Η σιαγόνα του Αγίου και το τμήμα της χειρός του φυλλάσονται με τα κειμήλια της μονής σε αργυρόδετες λειψανοθήκες, η αγία του κάρα έχει τεθεί προς προσκύνηση των πιστών, έξω από την αγία πρόθεση του παρεκκλησίου του Αγ. Νικολάου, μπροστά από την ολόσωμη τοιχογραφία του και δίπλα από τη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Φανερωμένης.
Πηγές
Μιχαήλ Γκητάκου, Η Μονή Φανερωμένης Σαλαμίνας, Εκδ. Ιερά Μητρόπολις Μεγάρων και Σαλαμίνος, Αθήνα 1981.
Ειρήνη Ροκίδη, Η μονή Φανερωμένης Σαλαμίνας, Περιοδικό Έρευνα,
Παραπομπές
Λαυρεντιος Λαυρεντιος Κατηγορία:Αγρότες
Ροπή αδράνειας
Η ροπή αδράνειας (ή γωνιακή μάζα) είναι μέγεθος της μηχανικής και εκφράζει την κατανομή των υλικών σημείων ενός σώματος ως προς έναν άξονα περιστροφής. Συμβολίζεται συνήθως ως I και έχει διαστάσεις μάζας επί μήκος στο τετράγωνο (σε μονάδες διεθνούς συστήματος kg·m2). Υπολογίζεται ως άθροισμα γινομένων στοιχειωδών μαζών επί το τετράγωνο της απόστασής τους από έναν άξονα. Η γενική σχέση που δίνει την ροπή αδράνειας ενός συστήματος n σωματιδίων είναι η:
όπου η μάζα και απόσταση από τον άξονα περιστροφής του i-οστού σωματιδίου.
Στη περίπτωση μίας συνεχούς κατανομής μάζας, η ροπή αδράνειας ενός στερεού γνωστής πυκνότητας μάζας ορίζεται με βάση το παρακάτω ολοκλήρωμα :
Η ροπή αδράνειας έχει στην περιστροφική κίνηση έναν ρόλο αντίστοιχο με αυτόν της μάζας στην μεταφορική. Συγκεκριμένα, η φυσική σημασία της ροπής αδράνειας σχετίζεται με την ικανότητα που έχουν τα σώματα να αντιστέκονται σε μεταβολές της περιστροφικής τους κατάστασης. Όσο μεγαλύτερη ροπή αδράνειας έχει ένα σώμα, τόσο δυσκολότερα περιστρέφεται.
Η ροπή αδράνειας ορίζεται πάντοτε ως προς κάποιον άξονα περιστροφής. Για τα σώματα που είναι περιορισμένα να περιστρέφονται σε ένα επίπεδο, σημασία έχει μόνο η ροπή αδράνειας τους γύρω από έναν άξονα κάθετο στο επίπεδο, μια βαθμωτή τιμή. Για σώματα που είναι ελεύθερα να περιστρέφονται σε τρεις διαστάσεις, οι ροπές τους μπορούν να περιγραφούν με έναν συμμετρικό πίνακα 3 × 3 (τανυστής ροπών αδράνειας), με ένα σύνολο αμοιβαία κάθετων κύριων αξόνων, για τους οποίους αυτός ο πίνακας είναι διαγώνιος και οι ροπές γύρω από τους άξονες δρουν ανεξάρτητα η μία από την άλλη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιστροφική κίνηση Κατηγορία:Μηχανική
Αηδονοχώρι Καρδίτσας
''Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Αηδονοχώρι
Το Αηδονοχώρι είναι ορεινό χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας του νομού Καρδίτσας.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν Φωτιάνα ή Χωταίνα(Χωτένα) και ανήκε στον δήμο Μενελαϊδας ο οποίος συνενώθηκε με το δήμο Σοφάδων (Καλλικράτης). Από την Καρδίτσα απέχει 45 χλμ. Το ορεινό αυτό χωριό των Αγράφων είναι χτισμένο σε υψόμετρο 800 μέτρων σε ρεματιά που πηγάζει από τη θέση "Αγγελίνα". Κατά μήκος της ρεματιάς αναπτύσσεται πλούσια βλάστηση, πανύψηλες βελανιδιές, καρυδιές, πλατάνια και άλλα είδη χλωρίδας. Από τους 226 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011, μόνο οι 100 μένουν στο χωριό μόνιμα. Το εισόδημα τους το αντλούν από τη γεωργία, τα κηπευτικά και την κτηνοτροφία.
Η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής που βρίσκεται μέσα στο χωριό είναι βυζαντινού ρυθμού και χτίστηκε γύρω στο 1600. Σύμφωνα με την παράδοση, όταν πέρασε από το χωριό ο Γεώργιος Καραϊσκάκης άφησε χρήματα για την ανοικοδόμηση της.
Στις μεγάλες εορτές και το καλοκαίρι διοργανώνονται αρκετές εκδηλώσεις με τη συμβολή του Δήμου και του πολιτιστικού συλλόγου. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι εκδηλώσεις τη 2η μέρα του Πάσχα. Την ημέρα αυτή γίνεται στην πλατεία του χωριού εικονική δημοπρασία των εικόνων του ναού της Αγ. Παρασκευής τα "Σίγνα" και συγκεντρώνονται χρήματα για την εκκλησία. Μετά τα "Σίγνα" χορεύεται από τους κατοίκους ο παραδοσιακός χορός Τάϊ-Τάϊ. Ο χορός αυτός είναι μοναδικός στο είδος του σε όλη την Ελλάδα.
Τοπική κοινότητα
Η τοπική κοινότητα Αηδονοχωρίου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 26,765 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Θέρμα και Κάρπη.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Σοφάδων
Κίνημα Me Too
Το Κίνημα Me Too, ή #MeToo, μαζί με όλες τις παρόμοιες εκδοχές του ανά την υφήλιο, είναι ανεξάρτητο κοινωνικό κίνημα ενάντια στη σεξουαλική κακοποίηση και παρενόχληση, αλλά και στην κακοποίηση, βία ή/και παρενόχληση οποιασδήποτε μορφής (λεκτικής, ψυχολογικής-ψυχικής, σωματικής, εκφοβισμού εργασιακού ή μη) σε ανήλικους και ενήλικες, που δρα κυρίως μέσω της προτροπής δημοσιοποίησης των περιστατικών στα κοινωνικά δίκτυα.
Η Αμερικανίδα ακτιβίστρια Ταράνα Μπερκ ξεκίνησε το κίνημα Me Too το 2006. Η Μπερκ άρχισε να χρησιμοποιεί το "Me Too" για να βοηθήσει Αφροαμερικανικής καταγωγής γυναίκες, ιδίως έφηβες, με δραματικές εμπειρίες βιασμού, σωματικής και λεκτικής βίας, σεξουαλικής παρενόχλησης και κατάχρησης εξουσίας, ώστε να υπερασπιστούν τον εαυτό τους και να διαμαρτυρηθούν δημόσια. Η ίδια η Μπερκ είχε υπάρξει θύμα σεξουαλικής κακοποίησης κατ' επανάληψη.
Η έκφραση αυτή, που σημαίνει στα ελληνικά «κι εγώ επίσης», έγινε τελικά το σήμα-κατατεθέν του κινήματος. Προήλθε από τα λόγια της Μπερκ, τα οποία ήταν τα μόνα που μπόρεσε να ψελλίσει σ' ένα νεαρό κορίτσι, 12χρονο, που της αποκάλυψε ότι είχε υποστεί σεξουαλική κακοποίηση. Με τη δημοσιοποίηση περιστατικών σεξουαλικής παρενόχλησης από τον κινηματογραφικό παραγωγό Χάρβι Γουάνστιν, τον Οκτώβριο του 2017, η Αλίσα Μιλάνο έγραψε στον προσωπικό της λογαριασμό στο Twitter: «Εάν όλες οι γυναίκες που έχουν υποστεί σεξουαλική παρενόχληση ή βία γράψουν στο status  #Me too, ίσως δώσουμε στον κόσμο να καταλάβει το μέγεθος του προβλήματος». Την παρότρυνση της Μιλάνο ακολούθησαν αμέσως διάσημες προσωπικότητες όπως οι Γκουίνεθ Πάλτροου, Άσλεϊ Τζαντ, Τζένιφερ Λόρενς, Ούμα Θέρμαν και πολλές άλλες. Ο θόρυβος που δημιουργήθηκε λόγω των διάσημων ονομάτων που εμφανίζονταν ως θύματα σεξουαλικής παρενόχλησης και η ποινική δίωξη και καταδίκη του Γουάνστιν, μεγιστοποίησαν τον αντίκτυπο της πρωτοβουλίας ωθώντας όλο και περισσότερες γυναίκες να σπάσουν την σιωπή και να μιλήσουν για την βία την οποία είχαν υποστεί. Τον Σεπτέμβριο 2018, ο Αμερικανός κωμικός Μπιλ Κόσμπι έγινε ο πρώτος διάσημος που καταδικάστηκε σε φυλάκιση εξαιτίας σεξουαλικών αδικημάτων, στην έναρξη του κινήματος #MeToo στις ΗΠΑ.
Στην Ελλάδα, το κίνημα εμφανίστηκε τον χειμώνα του 2021 μετά τη δημοσιοποίηση της καταγγελίας της Σοφίας Μπεκατώρου για την σεξουαλική επίθεση που είχε δεχτεί από παράγοντα του αθλητισμού. Το κίνημα αυτό έχει σήμερα εξαπλωθεί σε όλη την Ελλάδα και πολλές περιπτώσεις έμφυλης βίας καταγράφονται συνεχώς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιασμός Κατηγορία:Έμφυλη βία Κατηγορία:Σεξουαλικά εγκλήματα Κατηγορία:Σεξουαλική παρενόχληση Κατηγορία:Κοινωνικά κινήματα στην Ελλάδα
Κάρολος Β΄ της Αγγλίας
Ο Kάρολος B΄ (Charles II of England, 29 Μαΐου 1630 – 6 Φεβρουαρίου 1685) του Οίκου των Στιούαρτ ήταν βασιλιάς της Αγγλίας, της Σκωτίας και της Ιρλανδίας.
Ο πατέρας του Καρόλου Β΄, Κάρολος Α΄, εκτελέσθηκε στο Παλάτι του Ουάιτχολ στις 30 Ιανουαρίου 1649, ως αποκορύφωμα του Αγγλικού Εμφυλίου Πολέμου. Αν και το Κοινοβούλιο της Σκωτίας διακήρυξε τον Κάρολο Βασιλιά της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας στο Εδιμβούργο στις 5 Φεβρουαρίου 1649, το Αγγλικό Κοινοβούλιο αντίθετα πέρασε ένα ψήφισμα που έκανε κάθε τέτοια διακήρυξη στην Αγγλία και την Ιρλανδία παράνομη. Η Αγγλία εισήλθε στην περίοδο γνωστή ως Αγγλική Μεσοβασιλεία ή Αγγλική Κοινοπολιτεία και η χώρα ήταν μια de facto δημοκρατία, με ηγέτη τον Όλιβερ Κρόμγουελ. Ο Κρόμγουελ νίκησε τον Κάρολο στη Μάχη του Ουόρστερ στις 3 Σεπτεμβρίου 1651, και ο Κάρολος έφυγε στην ηπειρωτική Ευρώπη. Ο Κρόμγουελ έγινε ουσιαστικός δικτάτορας της Αγγλίας, της Σκωτίας και της Ιρλανδίας. Ο Κάρολος δαπάνησε τα επόμενα εννέα έτη σε εξορία στη Γαλλία, τις Ηνωμένες Επαρχίες και τις Ισπανικές Κάτω Χώρες.
Μια πολιτική κρίση που ακολούθησε το θάνατο του Κρόμγουελ το 1658 κατέληξε στην Παλινόρθωση της μοναρχίας και ο Κάρολος προσκλήθηκε να επιστρέψει στη Βρετανία. Στις 29 Μαΐου του 1660, στα 30ά του γενέθλια, έγινε δεκτός στο Λονδίνο με δημόσια επευφημία. Μετά το 1660, όλα τα νομικά έγγραφα χρονολογούντο σαν ο Κάρολος να είχε διαδεχθεί τον πατέρα του ως βασιλιάς το 1649.
Το Αγγλικό Κοινοβούλιο του Καρόλου ενεργοποίησε νόμους όπως ο Κώδικας Κλάρεντον, σχεδιασμένους για να καλύψουν τη θέση της επανιδρυμένης Εκκλησίας της Αγγλίας. Ο Κάρολος συναίνεσε στον Κώδικα Κλάρεντον, αν και ο ίδιος ευνοούσε μια πολιτική θρησκευτικής ανεκτικότητας.
Το μεγάλο θέμα εξωτερικής πολιτικής της πρώιμης βασιλείας του Καρόλου ήταν ο Δεύτερος Αγγλολλανδικός Πόλεμος. Το 1670, ο Κάρολος εισήλθε στο μυστικό σύμφωνο του Ντόβερ, μια συμμαχία με τον πρώτο του εξάδελφο, Λουδοβίκο ΙΔ΄ της Γαλλίας. Ο Λουδοβίκος συμφώνησε να βοηθήσει τον Κάρολο στον Τρίτο Αγγλοολλανδικό Πόλεμο και να πληρώσει μια σύνταξη σε αυτόν, και ο Κάρολος υποσχέθηκε μυστικά να μεταστραφεί στον Ρωμαιοκαθολικισμό σε μη προσδιορισμένη μελλοντική ημερομηνία.
Ο Κάρολος προσπάθησε να εισαγάγει τη θρησκευτική ελευθερία για τους Καθολικούς και τους Προτεστάντες αντιφρονούντες με τη Βασιλική Διακήρυξη Επιείκειας του 1672 (Royal Declaration of Indulgence), αλλά το Αγγλικό Κοινοβούλιο τον ανάγκασε να την αποσύρει. Το 1679, οι αποκαλύψεις του Τάιτους Όουτς για την υποτιθέμενη "Παπική Συνωμοσία" έγιναν η θρυαλλίδα για την Κρίση του Αποκλεισμού, όταν αποκαλύφθηκε ότι ο αδελφός του Καρόλου και διάδοχός του, (Ιάκωβος, Δούκας της Υόρκης), ήταν Καθολικός. Η κρίση έφερε τη γέννηση των κομμάτων των Ουίγων και των Τόρυ. Ο Κάρολος συντάχθηκε με τους Τόρυ, και μετά την αποκάλυψη της συνωμοσίας για τη δολοφονία του ίδιου και του αδελφού του Ιακώβου το 1683, αρκετοί ηγέτες των Ουίγων σκοτώθηκαν ή εξορίστηκαν. Ο Κάρολος διέλυσε το Αγγλικό Κοινοβούλιο το 1681, και κυβέρνησε μόνος μέχρι το θάνατό του στις 6 Φεβρουαρίου 1685. Ασπάσθηκε δε το Ρωμαιοκαθολικισμό στη νεκρική του κλίνη.
Ο Κάρολος ήταν κοινώς γνωστός ως ο «Εύθυμος Μονάρχης», μια αναφορά στη ζωτικότητα και τον ηδονισμό της αυλής του, και τη γενική ανακούφιση από την επιστροφή στην ομαλότητα μετά από πάνω από μια δεκαετία διακυβέρνησης από τον Όλιβερ Κρόμγουελ και τους Πουριτανούς. Η σύζυγος του Καρόλου, Αικατερίνη της Μπραγκάνσα, δεν γέννησε παιδιά, αλλά ο Κάρολος αναγνώρισε τουλάχιστον δώδεκα νόμιμα παιδιά από διάφορες ερωμένες. Καθώς τα νόθα τέκνα αποκλείονταν από τη διαδοχή, τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Ιάκωβος.
Πρώιμος βίος
Ο Κάρολος γεννήθηκε στο Παλάτι του Αγίου Ιακώβου στις 29 Μαΐου 1630. Οι γονείς του ήταν ο Κάρλος Α΄, ο οποίος κυβερνούσε τα τρία βασίλεια της Αγγλίας, της Σκωτίας και της Ιρλανδίας, και η Ερριέττα Μαρία, αδελφή του Λουδοβίκου ΙΓ΄ της Γαλλίας. Ο Κάρολος ήταν ο δεύτερος γιος τους και δεύτερο παιδί. Ο πρώτος γιος τους, Κάρολος Ιάκωβος, ο οποίος γεννήθηκε ένα έτος πριν τον Κάρολο, είχε πεθάνει την ίδια ημέρα της γέννησής του. Η Αγγλία, η Σκωτία και η Ιρλανδία ήταν Χριστιανικές χώρες, αλλά η λατρεία ήταν διαιρεμένη μεταξύ διάφορων δογμάτων όπως ο Καθολικισμός, ο Αγγλικανισμός, ο Πρεσβυτεριανισμός, και ο Πουριτανισμός. Ο Κάρολος βαπτίσθηκε στο Βασιλικό Παρεκκλήσι στις 27 Ιουνίου από τον Αγγλικανό Επίσκοπο του Λονδίνου Ουίλλιαμ Λωντ και ανατράφηκε υπό την αιγίδα της Προτεστάντισσας Μαίρυ Σάκβιλ, Κόμισσας του Ντόρσετ, αν και οι νονοί του περιελάμβαναν τους Καθολικούς συγγενείς της μητέρας του, Λουδοβίκο ΙΓ΄ και Μαρία των Μεδίκων. Με τη γέννησή του, ο Κάρολος αυτόματα έγινε Δούκας της Κορνουάλης και Δούκας του Ρόθσυ, μαζί με αρκετούς άλλους σχετικούς τίτλους. Περίπου στα όγδοα γενέθλιά του, ονομάσθηκε Πρίγκιπας της Ουαλίας, αν και ουδέποτε περιβλήθηκε επίσημα με τις τιμές του Πριγκιπάτου της Ουαλίας.
Κατά τη δεκαετία του 1640, όταν ο Κάρολος ήταν ακόμη νεαρός, ο πατέρας του πολέμησε τις Κοινοβουλευτικές και Πουριτανικές δυνάμεις στον Αγγλικό Εμφύλιο Πόλεμο. Ο Κάρολος συνόδευε τον πατέρα του κατά τη Μάχη του Έτζχιλ και, στην ηλικία των δεκατεσσάρων, συμμετείχε στις εκστρατείες του 1645, όταν έγινε κατ' όνομα διοικητής των Αγγλικών δυνάμεων στη δυτική Αγγλία. Την άνοιξη του 1646 ο πατέρας του έχανε τον πόλεμο, και ο Κάρολος εγκατέλειψε την Αγγλία λόγω φόβων για την ασφάλειά του, πηγαίνοντας πρώτα στις Νήσους Σίλλυ, μετά στο Τζέρσεϋ, και τελικά στη Γαλλία, όπου η μητέρα του ζούσε ήδη στην εξορία και ο πρώτος εξάδελφός του, ο οκτάχρονος Λουδοβίκος ΙΔ΄ ήταν βασιλιάς.
Στη Χάγη ο Κάρολος είχε μια σύντομη σχέση με τη Λούσυ Ουόλτερ, η οποία αργότερα λανθασμένα ισχυρίσθηκε ότι είχαν μυστικά παντρευτεί. Ο γιος της, Τζέημς Κροφτς (αργότερα Δούκας του Μόνμουθ και Δούκας του Μπακλού), ήταν ένα από τα πολλά νόθα αναγνωρισμένα παιδιά του Καρόλου το οποίο έγινε επιφανές μέλος της βρετανικής πολιτικής ζωής και κοινωνίας.
Ο Κάρολος Α΄ παραδόθηκε το 1646. Δραπέτευσε και αιχμαλωτίσθηκε εκ νέου το 1648. Παρά τις διπλωματικές προσπάθειες του γιου του να τον σώσει, ο Κάρολος Α΄ αποκεφαλίστηκε το 1649, και η Αγγλία έγινε δημοκρατία. Στις 6 Φεβρουαρίου, το Πρεσβυτεριανό Κοινοβούλιο της Σκωτίας ανακήρυξε τον Κάρολο Βασιλιά της Μεγάλης Βρετανίας, Γαλλίας και Ιρλανδίας ως διάδοχο του πατέρα του, αλλά αρνήθηκε να του επιτρέψει την είσοδο στη Σκωτία εκτός αν αποδεχόταν τον πρεσβυτεριανισμό στις Βρετανικές Νήσους. Όταν οι διαπραγματεύσεις έπεσαν σε στασιμότητα, ο Κάρολος εξουσιοδότησε τον Στρατηγό Μόντροουζ να αποβιβασθεί στις Ορκάδες με έναν μικρό στρατό για να απειλήσει τους Σκώτους με εισβολή, ελπίζοντας να εξαναγκάσει σε έναν συμβιβασμό περισσότερο προς τις προτιμήσεις του. Ο Μόντροουζ φοβόταν ότι ο Κάρολος θα αποδεχόταν έναν συμβιβασμό, και επέλεξε να επιτεθεί στην ενδοχώρα της Σκωτίας τελικά. Αιχμαλωτίσθηκε και εκτελέσθηκε. Ο Κάρολος υποσχέθηκε διστακτικά ότι θα δεσμευόταν από τους όρους μιας συνθήκης στην Μπρέντα μεταξύ του ίδιου και του Σκωτσέζικου Κοινοβουλίου. Με τη ν άφιξή του στη Σκωτία στις 23 Ιουνίου 1650, ο Κάρολος επίσημα συμφώνησε με τους Πρεσβυτεριανούς. Η εγκατάλειψη που εξέφραζε η στάση του απέναντι στην Επισκοπική διακυβέρνηση, παρότι κέρδισε την υποστήριξη των Σκώτων, τον έκανε αντιδημοφιλή στην Αγγλία. Ο ίδιος ο Κάρολος σύντομα μίσησε την "αχρειότητα" και "υποκρισία" των Πρεσβυτεριανών.
Παλινόρθωση
Οι περιορισμοί εναντίον των βασιλοφρόνων υποψηφίων αγνοήθηκαν σε μεγάλο βαθμό, και οι εκλογές κατέληξαν σε μια Βουλή των Κοινοτήτων η οποία ήταν σχεδόν ισομερώς διαιρεμένη πολιτικά ανάμεσα στους Βασιλόφρονες και τους Κοινοβουλευτικούς και θρησκευτικά ανάμεσα στους Αγγλικανούς και τους Πρεσβυτεριανούς. Το νέο αποκαλούμενο Κοινοβούλιο Συνέλευσης (Convention Parliament) συνήλθε στις 25 Απριλίου 1660, και λίγο μετά πληροφορήθηκε τη Διακήρυξη της Μπρέντα, στην οποία ο Κάρολος συμφωνούσε, μεταξύ άλλων, να απονείμει χάρη σε πολλούς εχθρούς του πατέρα του. Το Αγγλικό Κοινοβούλιο ψήφισε την ανακήρυξη του Καρόλου ως βασιλιά και την πρόσκλησή του να επιστρέψει, ένα μήνυμα που έλαβε ο Κάρολος στην Μπρέντα στις 8 Μαΐου 1660. Στην Ιρλανδία, μια συνέλευση είχε συγκληθεί νωρίτερα μέσα στο έτος, και στις 14 Μαΐου κήρυξε τον Κάρολο Βασιλιά.
Αναχώρησε για την Αγγλία από το Σχέβενινγκεν, έφθασε στο Ντόβερ στις 25 Μαΐου 1660 και έφθασε στο Λονδίνο στις 29 Μαΐου, ανήμερα των 30ών γενεθλίων του. Αν και ο Κάρολος και το Κοινοβούλιο έδωσαν αμνηστία στους υποστηρικτές του Κρόμγουελ με την Πράξη Αποζημίωσης και Λήθης, 50 άνθρωποι συγκεκριμένα εξαιρέθηκαν. Στο τέλος εννέα βασιλοκτόνοι εκτελέσθηκαν: απαγχονίσθηκαν, πνίγηκαν και διαμελίσθηκαν· άλλοι καταδικάσθηκαν σε ισόβια φυλάκιση ή απλά αποκλείσθηκαν από αξιώματα ισοβίως. Τα πτώματα του Όλιβερ Κρόμγουελ, του Χένρυ Έυρτον και του Τζον Μπράντσω υπέστησαν την ατίμωση της μεταθανάτιας εκτέλεσης.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1662 την Αικατερίνη της Μπραγκάνσα, κόρη του Ιωάννη Δ΄ της Πορτογαλίας. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Από την ερωμένη του Λούσυ Ουόλτερ (1649-1685) είχε: Από την Ελίζαμπεθ Κίλιγκρου (1622-1680) είχε: Από την Κάθριν Πεγκ:
Από τη Μπάρμπαρα Βίλλερς (1641-1704) σύζυγο του Ρότζερ Πάλμερ, Κόμη του Κάσλμεϊν, με τον τίτλο Δούκισσα του Κλήβλαντ:
Από τη Νελ Γκουίν (1650-1687):
Από τη Λουίζ Ρενέ ντε Πενανκοέ ντε Κερουάιγ (1649-1734), Δούκισσα του Πόρτσμουθ (1673):