cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πολιορκία της Ρόδου (1444)
Η πολιορκία της Ρόδου ήταν μία στρατιωτική εμπλοκή, που περιλάμβανε τους Ιωαννίτες Ιππότες και τον σουλτανάτο των Μαμελούκων. Ο στόλος των Μαμελούκων αποβιβάστηκε στο νησί της Ρόδου στις 10 Αυγούστου 1444, πολιορκώντας την ακρόπολή της. Συγκρούσεις σημειώθηκαν στα δυτικά τείχη της πόλης και στο λιμάνι Μανδράκι. Στις 18 Σεπτεμβρίου 1444 οι Μαμελούκοι ήραν την πολιορκία και αναχώρησαν από το νησί.
Αδριανός Κομνηνός
Βιογραφία
Από ένα χειρόγραφο μαθαίνουμε ότι αποσύρθηκε σε μονή με το όνομα Ιωάνης και απεβίωσε στις 19 Απριλίου 1105. Το όνομά του δεν αναφέρεται σε κατάλογο τεθνεώτων του 1118, αναφέρεται όμως στο Τυπικόν του Παντοκράτορος του 1136· ο ιστορικός Βασίλειος Σκουλάτος θεωρεί ότι απεβίωσε το διάστημα 1118-1136.
Πολιορκία της Ρόδου (1444)
Ιστορικό
Το Τάγμα των Ιπποτών του Αγ. Ιωάννη ή του Νοσοκομείου (Ordre Hospitallier) ιδρύθηκε στην Ιερουσαλήμ το 1070. Έγινε ένα από τα σημαντικότερα στρατιωτικά τάγματα. Το 1291 η Άλωση της Άκρας ανάγκασε το Τάγμα να μεταφέρει τη βάση του από τους Αγίους Τόπους στη Λεμεσό της Κύπρου. Η Κύπρος πρόσφερε περιορισμένες οικονομικές ευκαιρίες, καθιστώντας το Τάγμα εξαρτώμενο από δωρεές από τη Δυτική Ευρώπη και τους ενέπλεξε σε διαμάχες με τον βασιλιά Ερρίκο Β΄ της Κύπρου, ενώ η απώλεια της Άκρας και των Αγίων Τόπων οδήγησε σε εκτεταμένες αμφισβητήσεις για το σκοπό των μοναστικών ταγμάτων και σε προτάσεις να κατάσχουν τα υπάρχοντά τους. Ο Φουλκ ντε Βιλαρέ εξελέγη μέγας Μάγιστρος των Ιωαννιτών το 1305, ξεκινώντας αμέσως την προετοιμασία για την κατάκτηση της Ρόδου, η οποία θα του εξασφάλιζε μία ελευθερία δράσης, που δεν θα μπορούσε να έχει, όσο το Τάγμα παρέμενε στην Κύπρο και θα παρείχε μία νέα βάση για τον πόλεμο κατά των Τούρκων.
Αδριανός Κομνηνός
Οικογένεια
Ο Αδριανός νυμφεύτηκε τη Ζωή Δούκαινα, κόρη του Κωνσταντίνου Ι΄ Αυτοκράτορα (1059-1067). Όταν γέρασαν, μάλλον ακολούθησαν τον μοναστικό βίο με το όνομα Ιωάννης και Άννα αντίστοιχα.
Πολιορκία της Ρόδου (1444)
Ιστορικό
Αν και το νησί ήταν Βυζαντινή κτήση, η Αυτοκρατορία, έχοντας καταργήσει το ναυτικό της, φαινόταν να μην μπορεί να προστατεύσει πλήρως την εδαφική της ακεραιότητα. Ο Φουλκ ντε Βιλαρέ σύναψε συμβόλαιο με τον Γενουάτη μισθοφόρο Βινιόλο ντε' Βινιόλι, ο οποίος συμφώνησε να βοηθήσει τους Ιππότες με αντάλλαγμα προνόμια στο πρόσφατα κατακτημένο νησί. Στις 23 Ιουνίου, ο Βιλαρέ και ο Βινιόλο απέπλευσαν από τη Λεμεσό με δύο πολεμικές γαλέρες και τέσσερα άλλα σκάφη, που μετέφεραν δύναμη 35 Ιπποτών, έξι Λεβαντίνοους ιππείς και 500 πεζούς. Σε αυτά προστέθηκαν μερικά Γενουατικά πλοία. Μόλις η αρχική επίθεση στην πόλη της Ρόδου απέτυχε, οι Ιωαννίτες επικεντρώθηκαν στην ύπαιθρο του νησιού, την οποία κατάφεραν να κατακτήσουν μέσα σε ένα μήνα. Οι υπερασπιστές της ακρόπολης πρόσφεραν σθεναρή αντίσταση αποκρούοντας πολλές επιθέσεις, μέχρι την τελική πτώση της στις 15 Αυγούστου 1310
Αδριανός Κομνηνός
Οικογένεια
Σε ένα ταφικό μνημείο στο ναό της Παμμακαρίστου στην Κωνσταντινούπολη, επιγραφή αναφέρει ότι ο Ιωάννης Κομνηνός και η Άννα Δούκαινα, ιδρυτές του ναού, είχαν τέκνα :
Πολιορκία της Ρόδου (1444)
Ιστορικό
Στη συνέχεια, οι Ιππότες μετέφεραν το μοναστήρι και το νοσοκομείο τους από την Κύπρο στη Ρόδο και εγκαταστάθηκαν στο νησί. Η κατοχή τους στο νησί εδραιώθηκε μέσω της επιβολής της παπικής απαγόρευσης του εμπορίου μεταξύ των Χριστιανικών κρατών και της Αιγύπτου των Μαμελούκων. Οι εμπορικές οδοί της Γένουας και της Βενετίας κόπηκαν, ενώ η Κάρπαθος και η Λέρος προστέθηκαν στην επικράτεια του Τάγματος. Οι Ιωαννίτες σημείωσαν νίκες εναντίον Μουσουλμάνων αντιπάλων στην Αμοργό και τη Χίο το 1312 και το 1319 αντίστοιχα. Το 1320, το ναυτικό του Τάγματος απέτρεψε μία Τουρκική εισβολή στο νησί, αναστέλλοντας την προέλαση ενός Τουρκικού στόλου 80 πλοίων.
Αδριανός Κομνηνός
Οικογένεια
Οι ιστορικοί Κ. Βάρζος, Πωλ Μαγκνταλινό (Magdalino) και Ζαν-Κλωντ Σενέ (Cheynet) ταυτίζουν τους ιδρυτές με τον Αδριανό και τη Ζωή, θεωρώντας ότι η Ζωή έγινε μοναχή με το όνομα Άννα.
Πολιορκία της Ρόδου (1444)
Ιστορικό
Τον χειμώνα του 1443 ο Μέγας Μάγιστρος Ζαν ντε Λαστίκ έστειλε μία επιστολή στον Αλφόνσο Ε΄ της Αραγονίας θρηνώντας για τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε το Τάγμα και ζητούσε από τα μέλη του που κατοικούσαν στην επικράτεια εκείνου να επιστρέψουν στη Ρόδο, για να το προστατεύσουν. Ο Αλφόνσος Ε΄ ενεργούσε ως προστάτης του Τάγματος έχοντας συνεργαστεί στενά με τους δύο προηγούμενους Μαγίστρους, που ήταν και οι δύο Καταλανικής καταγωγής. Ο Φίλιππος Γ΄ ο Καλός δούκας της Βουργυνδίας και ο πάπας Ευγένιος Δ΄ ήταν μεταξύ εκείνων, που παρείχαν στους Ιππότες βοηθητικά πλοία και προμήθειες κατά την επιστροφή τους στη Ρόδο. Στο μεταξύ, ένας στόλος των Μαμελούκων είχε ήδη αποπλεύσει προς τον ίδιο προορισμό.
Αδριανός Κομνηνός
Πηγές
Ανδριανος Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα Κατηγορία:Δομέστικοι των Σχολών
Πολιορκία της Ρόδου (1444)
Πολιορκία
Τον Αύγουστο του 1444 μία δύναμη των Μαμελούκων υπό τον Αινάλ Ζεκύτ αποβιβάστηκε στο νησί Καστελόριζο, που ελεγχόταν από τους Ιωαννίτες, γκρεμίζοντας το κάστρο του πριν αναχωρήσει για τη Ρόδο. Στις 10 Αυγούστου, ο στόλος των Μαμελούκων αποτελούμενος από 85 πλοία εμφανίστηκε στο στενο μεταξύ Ρόδου και Μ. Ασίας. Οι Μαμελούκοι αποβιβάστηκαν στο βορειοδυτικό άκρο του νησιού, βόρεια του Τριάντα (=Ιαλυσσού). Μη αντιμετωπίζοντας αντίσταση, κατέλαβαν θέσεις δίπλα στην ακρόπολη της Ρόδου και άρχισαν να εκτοξεύουν βέλη στους υπερασπιστές της πόλης, που απάντησαν το ίδιο. Την επόμενη ημέρα, οι Μαμελούκοι επικέντρωσαν την προσοχή τους στη δυτική πλευρά του κάστρου, ιδιαίτερα στην κακώς προστατευμένη πύλη του Αγίου Αντωνίου, βομβαρδίζοντάς την με το πυροβολικό τους. Μία δεύτερη μοίρα Μαμελούκων εισέβαλε στο λιμάνι Μανδράκι στα ανατολικά του κάστρου, καταστρέφοντας πολλά πλοία και προκαλώντας μεγάλες απώλειες στα πληρώματά τους. Μόλις η πύλη ασφαλίστηκε, ο μέγας Μάγιστρος διέταξε μία επίθεση στο Μανδράκι. Γάλλοι και Καταλανοί, μέλη του τάγματος, έσπρωξαν τους Μαμελούκους έξω από το λιμάνι, σκοτώνοντας πολλούς και αναγκάζοντας άλλους να τραπούν σε φυγή. Οι εχθροπραξίες σταμάτησαν για κάποιο χρονικό διάστημα, καθώς οι δύο δυνάμεις αναδιοργανώθηκαν. Στις 10 Σεπτεμβρίου οι Ιωαννίτες επιτέθηκαν στο φυλάκιο της Σάντα Μαρία νοτιοδυτικά της πύλης του Αγίου Αντωνίου. Ακολούθησαν σφοδρές μάχες και οι Μαμελούκοι τελικά αποσύρθηκαν, παίρνοντας μαζί τους τούς νεκρούς και τούς τραυματίες τους. Στις 13 Σεπτεμβρίου οι Μαμελούκοι μάζεψαν τις σκηνές τους και ήραν την πολιορκία, αντίθετα με τις εντολές τού σουλτάνου τους, αναχωρώντας για την τοποθεσία της αρχικής τους απόβασης. Ο Ζαν ντε Λαστίκ πρότεινε τη διεξαγωγή επίθεσης στους Μαμελούκους, προκειμένου να διαταραχθεί η απόσυρσή τους, ωστόσο το στρατιωτικό του συμβούλιο απέρριψε το σχέδιο. Στις 18 Σεπτεμβρίου οι Μαμελούκοι τελείωσαν την επιβίβαση στα πλοία τους και κατευθύνθηκαν προς την κατεύθυνση της Μ. Ασίας.
Συνέπεια
Παρά την επιτυχία των Ιωαννιτών στην πολιορκία του νησιού το 1480, η Ρόδος απομονώθηκε όλο και περισσότερο από άλλα Χριστιανικά κράτη. Τελικά κατακτήθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1522, αναγκάζοντας το Τάγμα να μεταφέρει και πάλι την έδρα του, αυτή τη φορά στη Μάλτα.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Ρ Κατηγορία:Ιπποτοκρατία στη Ρόδο
Κατάλογος αστέρων της Αλώπεκος
Ο παρών κατάλογος αστέρων της Αλώπεκος παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό Αλώπεκα κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.
! Ονομασία ! Μπάγιερ ! Φλάμστηντ ! Μεταβλητός αστέρας ! Ντρέιπερ ! HIPPARCOS ! Ορθή αναφορά ! Απόκλιση ! data-sort-type="number" | Φαινόμενο μέγεθος ! Απόλυτο μέγεθος ! Απόσταση έτη φωτός ! Φασματικός τύπος
Πηγές
Α *
Ιωάννης Κομνηνός (δουξ Δυρραχίου)
Ο Ιωάννης Κομνηνός (π. 1074 - μετά το 1105/06) ήταν Δούκας του Δυρραχίου και ανιψιός του Αλεξίου Α΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων.
Βιογραφία
Γεννήθηκε πιθανόν το 1074 και ήταν ο πρωτότοκος γιος του σεβαστοκράτορα Ισαάκιου Κομνηνού, μεγαλύτερου αδελφού του Αλεξίου Α΄. Μητέρα του ήταν η Ειρήνη της Γεωργίας, εξαδέλφη της Μαρίας της Αλανίας (συζύγου των Μιχαήλ Ζ΄ και Νικηφόρου Γ΄).
Διοίκητης του Δυρραχίου
Στις αρχές του 1091 ο Αλέξιος Α΄ τον διόρισε Δούκα (διοικητή) του θέματος του Δυρραχίου, στη θέση του Ιωάννη Δούκα. Η πόλη του Δυρραχίου ήταν μεγάλης σημασίας για την Αυτοκρατορία: ήταν το "κλειδί" της περιοχής και η είσοδος στα Βαλκάνια από την Ιταλία. Έτσι από αυτήν προσπάθησαν να εισβάλλουν οι Νορμανδοί, κατά τα πρώτα έτη της βασιλείας του Αλεξίου Α΄.
Λίγο μετά την ανάληψη των καθηκόντων του Ιωάννη Κομνηνού, ο Θεοφύλακτος αρχιεπίσκοπος Οχρίδας τον κατηγόρησε ότι συνωμοτούσε εναντίον του Αυτοκράτορα. Για να υπερασπιστεί τον εαυτό του ο δούκας του Δυρραχίου, ταξίδεψε ως τη Φιλιππούπολη όπου βρισκόταν ο Αλέξιος Α΄. Δεν είναι σαφές αν οι κατηγορία ήταν ουσίας παρόλα αυτά εξελίχθηκε σε διαμάχη του Αλεξίου Α΄ και του Ισαάκιου, που ήταν παρών με τον γιο του. Τελικά ο Αυτοκράτορας απέρριψε τους ισχυρισμούς του Θεοφύλακτου και επιβεβαίωσε τον Ιωάννη στη θέση του δούκα.
Εναντίον του Βουκάν
Μετά τις επιδρομές του Σέρβου Βουκάν της Ράσκας, ορίστηκε, παρά την στρατιωτική απειρία του, να εκστρατεύσει εναντίον του. Άφησε όμως τον εαυτό του να εμπλακεί σε παρατεταμένες διαπραγματεύσεις με τον Σέρβο ηγεμόνα και έτσι ο Βουκάν κέρδιζε πολύτιμο χρόνο για να προετοιμάσει τις δυνάμεις του. Όταν ο Σέρβος ηγεμόνας ήταν έτοιμος, επιτέθηκε στον Ιωάννη κοντά στο Λιπένιον και προκάλεσε τη βαριά ήττα του. Ο Ιωάννης ταξίδεψε στην Κωνσταντινούπολη για να εξηγήσει την ήττα του στον Αλέξιο Α΄. Το 1096 δέχθηκε και φιλοξένησε έναν από τους πρωτεργάτες της Α΄ Σταυροφορίας, τον Ούγο των Καπετιδών κόμη του Βερμαντουά, του οποίου ο στόλος είχε ναυαγήσει ανοικτά του Δυρραχίου. Το 1105-06 η Άννα Κομνηνή αναφέρει ότι ο Ιωάννης ηττήθηκε σε μία εκστρατεία εναντίον της Δαλματίας. Επειδή ο Βοϊμόνδος Ωτβίλ πρίγκιπας του Τάραντα, απειλούσε με μία νέα εισβολή Νορμανδών, ο Αλέξιος Α΄ τον αντικατέστησε με τον Αλέξιο, αδελφό του Ιωάννη.
Οικογένεια
Δεν ξέρουμε με σιγουριά το όνομα της συζύγου του. Οι πηγές αναφέρουν ότι κάποιος Ιωάννης, ανιψιός του Αλεξίου Α΄, νυμφεύτηκε την κόρη του Μιχαήλ Ζ΄ Δούκα, αλλά υπάρχουν και άλλοι με αυτό το όνομα, όπως ο Ιωάννης Ταρωνίτης, δούκας Μακεδονίας. Επίσης ένας Ιωάννης Κομνηνός νυμφεύτηκε κάποια Άννα Δούκαινα και οι απόγονοί τους τάφηκαν στο ναό της Παμμακαρίστου στην Κωνσταντινούπολη, όπως δείχνουν οι εκεί επιγραφές όμως ο Κ. Βάρτζος, ο Πωλ Μαγκνταλινό (Magdalino) και ο Ζαν-Κλωντ Σενέ (Cheynet) θεωρούν ότι πρόκειται για τον Αδριανό Κομνηνό, αδελφό του Αλεξίου Α΄, που έγινε μοναχός με το όνομα Ιωάννης. Το "Λεξικό του Βυζαντίου" της Οξφόρδης αναφέρει ως σύζυγο του Ιωάννη τη Μαρία Δούκαινα.
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Κομνηνών Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Δυρραχίου
Ο Ίκαμποντ και ο κύριος Τοντ
Ο Ίκαμποντ και ο κύριος Τοντ (πρωτότυπος τίτλος: The Adventures of Ichabod and Mr. Toad) είναι αμερικανική ταινία κινουμένων σχεδίων αποτελούμενη από δύο ιστορίες, σε παραγωγή των Walt Disney Productions και διανομή από την RKO Radio Pictures. Το πρώτο της τμήμα περιέχει μια ιστορία η οποία είναι βασισμένη στο παιδικό βιβλίο του 1908 Ο άνεμος στις ιτιές του Σκωτσέζου συγγραφέα Κένεθ Γκρέιαμ και το δεύτερο τμήμα βασίζεται στη σύντομη ιστορία του 1820 Ο μύθος της κοιμισμένης κοιλάδας (Ο μύθος του ακέφαλου καβαλάρη) του Αμερικανού συγγραφέα Ουάσινγκτον Ίρβινγκ.
Η ταινία αποτελεί την 11η ταινία κινουμένων σχεδίων μεγάλου μήκους της Disney και την τελευταία από μια σειρά ταινιών αποτελούμενες από μικρότερες ιστορίες που κυκλοφόρησαν τη δεκαετία του 1940, μετά τις Σαλούντος Αμίγκος, Οι τρεις Καμπαλέρος, Μουσική και χαρά, Ώρα για διασκέδαση και Νοσταλγικές μελωδίες, μέχρι την κυκλοφορία της ταινίας Ο Γουίνι το Αρκουδάκι τον Μάρτιο του 1977.
Για πρώτη φορά το 1955, τα δύο τμήματα της ταινίας χωρίστηκαν και προβλήθηκαν στην τηλεόραση ως μέρος της τηλεοπτικής σειράς Disneyland. Αργότερα, προωθήθηκαν και πωλήθηκαν χωριστά ως home video.
Τμήματα
Καθώς τα τμήματα της ταινίας είναι βασισμένα σε λογοτεχνικά έργα, και τα δύο παρουσιάζονται σε live-action σκηνές τοποθετημένες σε μια βιβλιοθήκη, η οποία αποτελεί και τη «συσκευή» που ενώνει αυτές τις δύο ιστορίες. Το πρώτο μέρος παρουσιάζεται και αφηγείται από τον Μπέιζιλ Ράθμποουν, ενώ το δεύτερο από τον Μπινγκ Κρόσμπι. Η Decca Records κυκλοφόρησε το 1949 ένα άλμπουμ το οποίο ήταν συνδεδεμένο με την ταινία κι έφερε τον τίτλο Ichabod – Ο μύθος του ακέφαλου καβαλάρη, στο οποίο συμμετείχε ο Κρόσμπι.
Ο Άνεμος στις Ιτιές
Αυτό το τμήμα βασίζεται στο ομώνυμο παιδικό βιβλίο του Κένεθ Γκρέιαμ που κυκλοφόρησε το 1908. Η ιστορία διαδραματίζεται στο Λονδίνο ανάμεσα στις 10 Ιουνίου 1909 και 1 Ιανουαρίου 1910. Ο πρωταγωνιστής, κύριος Θαδδαίος Τοντ, παρουσιάζεται ως ένας «αθεράπευτα λάτρης της περιπέτειας» ο οποίος «δεν υπολόγιζε ποτέ το κόστος». Αν και είναι ο πλούσιος ιδιοκτήτης της έπαυλης Τοντ, οι περιπέτειές του και η «θετική μανία του για διάφορες φαντασιοπληξίες» τον έφεραν στα όρια της χρεοκοπίας. Ως έσχατη λύση, ο φίλος του Τοντ, Άνγκους ο Ασβός, προσφέρεται εθελοντικά να του κρατάει τα βιβλία για να τον βοηθήσει να διατηρήσει την έπαυλη.
Μια καλοκαιρινή μέρα, ο Ασβός ζητάει από τους φίλους του Τοντ, Ράτι ο Αρουραίος και Μόλι ο Τυφλοπόντικας, να πείσουν τον Τοντ να εγκαταλείψει την τελευταία του μανία να κυκλοφορεί απερίσκεπτα στην εξοχή με ένα άλογο κι ένα κάρο, κάτι το οποίο θα μπορούσε να οδηγήσει σε μεγάλη οικονομική ευθύνη για καταστροφή ιδιοκτησίας. Ο Ράτι και ο Μόλι δεν καταφέρνουν να τον πείσουν να επιστρέψει στην έπαυλη και όταν ο Τοντ βλέπει ένα αυτοκίνητο για πρώτη φορά, καταλαμβάνεται από καινούρια μανία θέλοντας να αποκτήσει ένα.
Για να θεραπεύσουν αυτή τη νέα μανία, ο Ρατι και ο Μόλι κλειδώνουν τον Τοντ στο σπίτι. Ωστόσο, εκείνος καταφέρνει να το σκάσει και συλλαμβάνεται αργότερα με την κατηγορία πως έκλεψε ένα αυτοκίνητο. Στη δίκη, ο Τοντ εκπροσωπώντας τον εαυτό του, καλεί ως μάρτυρα το άλογό του, Κύριλλο. Ο Κύριλλος καταθέτει πως ο Τοντ δεν έκλεψε το αυτοκίνητο αλλά το αντάλλαξε με μια συμμορία νυφιτσών δίνοντάς τους την έπαυλή του, χωρίς όμως να γνωρίζει πως το αυτοκίνητο ήταν ήδη κλεμμένο. Ως μάρτυρας αυτής της ανταλλαγής υπέγραψε ο ιδιοκτήτης της ταβέρνας στην οποία βρίσκονταν, ο κύριος Γουίνκι. Ο εισαγγελέας και ο δικαστής δυσκολεύονται να πιστέψουν πως έγιναν έτσι τα πράγματα και ο Τοντ καλεί ως επόμενο μάρτυρα τον κ. Γουίνκι. Ο Γουίνκι λέει ψέματα πως ο Τοντ προσπάθησε να του πουλήσει το κλεμμένο αμάξι και έτσι ο Τοντ κρίνεται ένοχος και καταδικάζεται σε 20 χρόνια φυλάκιση.
Την παραμονή των Χριστουγέννων, ο Κύριλλος επισκέπτεται τον Τοντ μεταμφιεσμένος και τον βοηθάει να δραπετεύσει, μεταμφιέζοντας κι εκείνον. Στο μεταξύ, ο Ασβός ανακαλύπτει πως ο Γουίνκι είναι ο αρχηγός της συμμορίας των νυφιτσών και πως όντως έχουν καταλάβει την έπαυλη, με τον Γουίνκι να κατέχει την πράξη της μεταβίβασης. Ξέροντας πως το έγγραφο θα αποδείξει την αθωότητα του Τοντ, οι τέσσερις φίλοι τρυπώνουν στην έπαυλη και καταφέρνουν να το πάρουν.
Η ιστορία τελειώνει την παραμονή της Πρωτοχρονιάς με τον Τοντ να απαλλάσσεται από τις κατηγορίες και να παίρνει πίσω την έπαυλή του. Καθώς ο Ασβός, ο Ράτι και ο Μόλι γιορτάζουν την Πρωτοχρονιά με μια πρόποση για τον Τοντ, για τον οποίο πιστεύουν πως έχει πια αλλάξει, ο Τοντ και ο Κύριλλος πετούν απερίσκεπτα με ένα αεροπλάνο. Ο Τοντ δεν έχει πραγματικά αλλάξει, απλά ανέπτυξε καινούρια μανία για τα αεροπλάνα.
Ο Μύθος του Ακέφαλου Καβαλάρη
Το δεύτερο τμήμα είναι βασισμένο στην ιστορία Ο μύθος του ακέφαλου καβαλάρη του Ουάσινγκτον Ίρβινγκ. Αν και στην ταινία η ιστορία παρουσιάζεται υπό τον τίτλο Ichabod Crane, αργότερα, στις ξεχωριστές κυκλοφορίες των τμημάτων διατήρησε τον αυθεντικό τίτλο.
Τον Οκτώβριο του 1790, ο Ίκαμποντ Κρέιν, ένας λιγνός, ψηλός, λαίμαργος και προληπτικός, αλλά γοητευτικός και φιλάρεσκος άντρας, φτάνει στο Σλίπι Χάλοου της Νέας Υόρκης, ένα μικρό χωριό το οποίο φημίζεται για τα φαντάσματά της, ώστε να γίνει ο νέος διευθυντής του σχολείου. Παρά την παράξενη συμπεριφορά και τους θηλυπρεπείς τρόπους του, ο Ίκαμποντ κερδίζει σύντομα τις καρδιές των γυναικών και αναπτύσσει καλές σχέσεις με τους μαθητές του. Ο Μπρομ Μπόουνς, ο κατεργάρης ήρωας του χωριού, κάνει ό,τι μπορεί για να τρομάξει τον Ίκαμποντ. Ωστόσο, εκείνος καταφέρνει να τον αγνοεί και συνεχίζει τις συναναστροφές του με τους κατοίκους. Μια μέρα, ο Ίκαμποντ γνωρίζει και ερωτεύεται την Κατρίνα βαν Τάσελ, την όμορφη και μοναχοκόρη του Μπάλτους βαν Τάσελ, του πλουσιότερου άντρα του χωριού. Παρά το ότι είναι ερωτευμένος μαζί της, επιθυμεί κυρίως να πάρει τα χρήματα της οικογένειάς της. Ο Μπρομ, ο οποίος είναι επίσης ερωτευμένος με την Κατρίνα, αρχίζει να διαγωνίζεται τον Ίκαμποντ για την καρδιά της. Ο Ίκαμποντ κερδίζει κάθε δοκιμασία αν και, χωρίς να το γνωρίζει, στην πραγματικότητα η Κατρίνα τον χρησιμοποιεί για να κάνει τον Μπρομ να ζηλέψει.
Οι δύο αντίζηλοι προσκαλούνται στο Χάλογουϊν πάρτι των βαν Τάσελ κι εκεί ο Μπρομ ανακαλύπτει πως ο Ίκαμποντ είναι προληπτικός. Μετά από αυτή την ανακάλυψη, ο Μπρομ αποφασίζει να διηγηθεί το παραμύθι του θρυλικού Ακέφαλου Καβαλάρη, ο οποίος κάθε Χάλογουϊν ταξιδεύει ψάχνοντας για ένα κεφάλι ώστε να αντικαταστήσει το δικό του. Ο μόνος τρόπος για να ξεφύγεις από το φάντασμα, είναι να περάσεις μια παλιά γέφυρα που βρίσκεται πάνω από ρυάκι. Όλοι, ανάμεσά τους και η Κατρίνα, βρίσκουν την ιστορία διασκεδαστική. Από την άλλη, ο Ίκαμποντ αρχίζει να φοβάται για τη ζωή του.
Στο δρόμο της επιστροφής για το σπίτι, ο Ίκαμποντ παραλογίζεται με κάθε θόρυβο που ακούει καθώς περνάει μέσα από το σκοτεινό δάσος, με την πιθανότητα να συναντήσει τον Καβαλάρη να αυξάνει τον φόβο του. Ξαφνικά, εμφανίζεται όντως ο Ακέφαλος Καβαλάρης (στην πραγματικότητα είναι ο Μπρομ) και κυνηγάει τον Ίκαμποντ μέσα στο σκοτεινό δάσος. Θυμούμενος τα λόγια του Μπρομ σχετικά με τη γέφυρα, τη διασχίζει και καταφέρνει να σταματήσει την καταδίωξή του από το φάντασμα. Ωστόσο, ο Καβαλάρης του πετάει το φλεγόμενο κεφάλι του (μια jack-o'-lantern). Ο Ίκαμποντ ουρλιάζοντας, προσπαθεί να την αποφύγει αλλά δεν τα καταφέρνει, τον κτυπάει και πέφτει.
Το επόμενο πρωί, το καπέλο του Ίκαμποντ βρίσκεται στη γέφυρα αλλά εκείνος είναι άφαντος, οδηγώντας στο συμπέρασμα πως είναι νεκρός. Λίγο καιρό αργότερα, ο Μπρομ και η Κατρίνα παντρεύονται, ενώ φήμες αρχίζουν να διαδίδονται πως ο Ίκαμποντ είναι ακόμα ζωντανός, παντρεμένος με μια πλούσια χήρα με την οποία έχει αποκτήσει παιδιά και τα οποία του μοιάζουν.
Παραγωγή
Το 1938, λίγο καιρό μετά την κυκλοφορία της ταινίας Η Χιονάτη και οι επτά νάνοι, ο Τζέιμς Μποντρέρο και ο Κάμπελ Μπραντ έφεραν στον Ουώλτ Ντίσνεϋ την ιδέα της δημιουργίας μιας ταινίας μεγάλου μήκους βασισμένη στο παιδικό βιβλίου του Κένεθ Γκρέιαμ, Ο άνεμος στις ιτιές (1908). Οι δυο τους θεώρησαν πως το Ο άνεμος στις ιτιές, με τα ανθρωπόμορφα ζώα, μπορούσε να δημιουργηθεί μόνο με εικονογράφηση. Για να πείσουν τον Ντίσνεϋ να εγκρίνει την ταινία, ο Μποντρέρο και ο Γκραντ προετοίμασαν ένα Leica, το οποίο συνδύαζε εικονογραφημένο σενάριο με ακατέργαστους διαλόγους σε ερμηνεία μελών του προσωπικού εικονογράφησης. Ωστόσο, ο Ντίσνεϋ ήταν σκεπτικός και θεώρησε πως θα ήταν «φοβερά κακής ποιότητας», αλλά προχώρησε στην απόκτηση των δικαιωμάτων τον Απρίλιο εκείνης της χρονιάς. Η ταινία προοριζόταν να είναι μια αφηγηματική ταινία μεγάλου μήκους φέροντας τον ίδιο τίτλο με το βιβλίο.
Έπειτα από κάποιες καθυστερήσεις εξαιτίας των συνεχών επαναγγραφών της ιστορίας, ο Τζέιμς Άλγκαρ ανέλαβε τη σκηνοθεσία. Μέχρι τον Απρίλιο του 1941, η δουλειά πάνω στην ταινία Ο άνεμος στις ιτιές είχε ξεκινήσει, καθώς εικονογραφιστές και σεναριογράφοι είχαν έλθει από την ταινία Μπάμπι, η οποία είχε σχεδόν ολοκληρωθεί. Όταν η απεργία των εικονογραφιστών της Disney ολοκληρώθηκε τον Οκτώβριο του 1941, ο Τζο Ρόζενμπεργκ από την Τράπεζα της Αμερικής εξέδωσε ένα τελεσίγραφο στο οποίο θα επέτρεπε ένα απόλυτο όριο δανείων $3.5 εκατομμυρίων και, ως αντάλλαγμα, διέταξε το στούντιο να περιοριστεί στην παραγωγή ταινιών κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους και να τελειώσει τις ταινίες μεγάλου μήκους που βρίσκονταν ήδη σε παραγωγή - Ντάμπο, το ελεφαντάκι, Μπάμπι και Ο άνεμος στις ιτιές. Καμία άλλη ταινία μεγάλου μήκους όμως δεν θα μπορούσε να μπει σε παραγωγή μέχρι να κυκλοφορήσουν αυτές που ήδη ετοιμάζονταν, ώστε να βγάλουν τα χρήματα που ξοδεύτηκαν για την παραγωγή τους. Ως απάντηση, η παραγωγή ταινιών μεγάλου μήκους των στούντιο, συμπεριλαμβανομένων των Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων και Η Λαίδη και ο Αλήτης, αναβλήθηκε, ενώ η ταινία Ο άνεμος στις ιτιές διατηρήθηκε σε παραγωγή καθώς η εικονογράφηση είχε ήδη ξεκινήσει. Ωστόσο, μετά την ανασκόπηση του υλικού εικονογράφησης, ο Ντίσνεϋ αποφάσισε να βάλει το πρότζεκτ στον πάγο αφού «η ποιότητα ήταν τόσο κάτω από την καθιερωμένη για να αποτελέσει επιτυχία στην αγορά».
Η ταινία Ο άνεμος στις ιτιές επανήλθε σε παραγωγή το 1946. Έπειτα την στρατιωτική του θητεία στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο εικονογραφιστής Φρανκ Τόμας ανέλαβε να σκηνοθετήσει το επιπρόσθετο υλικό μαζί με τον Άλγκαρ, με την ελπίδα να διασωθεί το πρότζεκτ. Υπό τις διαταγές του Ντίσνεϋ, η ταινία μειώθηκε σε μήκος φτάνοντας τη διάρκεια των 25 λεπτών. Ωστόσο, το πρότζεκτ τοποθετήθηκε για ακόμα μια φορά στον πάγο μετά τις απολύσεις του Αυγούστου του 1946. Στο μεταξύ, τον Δεκέμβριο του 1946, ο Ντίσνεϋ ξεκίνησε την παραγωγή μιας νέας ταινίας κινουμένων σχεδίων μεγάλου μήκους, μια προσαρμογή της ιστορίας του Ουάσινγκτον Ίρβινγκ, Ο μύθος του ακέφαλου καβαλάρη, την οποία θα σκηνοθετούσαν οι Τζακ Κίννι και Κλάιντ Τζερόνιμι.
Περίπου την ίδια περίοδο, υπήρχαν σχέδια συνδυασμού του Ανέμου στις ιτιές με το The Legend of Happy Valley και το The Gremlins, μια πρωτότυπη ιστορία που αναπτύχθηκε από τον συγγραφέα Ρόαλντ Νταλ, σε μια ταινία που θα έφερε τον τίτλο Three Fabulous Characters (ελεύθερη μετάφραση: Τρεις Απίθανοι Χαρακτήρες). Όταν το The Gremlins απέτυχε να υλοποιηθεί, ο τίτλος άλλαξε σε Two Fabulous Characters (ελεύθερη μετάφραση: Δύο Απίθανοι Χαρακτήρες). Τότε, το The Legend of Happy Valley αφαιρέθηκε από το πρότζεκτ για να συνδυαστεί με την ιστορία Bongo σε μια ταινία υπό τον τίτλο Ώρα για διασκέδαση, η οποία κυκλοφόρησε τελικά το 1947. Στα τέλη του 1947, ο Ντίσνεϋ αποφάσισε να συνδυάσει τον Μύθο του ακέφαλου καβαλάρη με τον Άνεμο στις ιτιές σε μία ταινία, καθώς κανένα από τα δύο δεν ήταν αρκετά μεγάλο για να αποτελέσει ταινία μεγάλου μήκους από μόνο του. Η νέα ταινία πήρε αργότερα τον τελικό της τίτλο, Ο Ίκαμποντ και ο κύριος Τοντ. Δημοφιλείς προσωπικότητες όπως οι Μπέιζιλ Ράθμποουν και Μπινγκ Κρόσμπι προσλήφθηκαν ως αφηγητές με σκοπό την προσέλκυση περισσότερου κοινού.
Κριτικές
Η σελίδα συλλογής κριτικών Rotten Tomatoes δίνει στην ταινία ποσοστό αποδοχής 93%, βασισμένο σε 15 κριτικές. Στο τμήμα ομοφωνίας διαβάζουμε: «Αυτή η διπλή ιστορία της Disney μπορεί να μην είναι η πιο ευλαβική λογοτεχνική προσαρμογή, αλλά είναι εξαιρετικά δημιουργημένη και συναισθηματικά συντονισμένη».
Ο ιστορικός και κριτικός ταινιών Λέοναρντ Μάλτιν, στο βιβλίο του The Disney Films γράφει πως η ταινία ήταν «ένα από τα πιο διασκεδαστικά ένθετα κινουμένων σχεδίων της Disney. Ειδικά ο Άνεμος στις ιτιές έχει κάποια από την καλύτερη δουλειά που έκανε ποτέ το στούντιο». Γενικά, ισχυρίστηκε πως «αυτές οι σκηνές σχηματίζουν ένα πιο ελκυστικό ένθετο, σαν αυτό που λέμε, κάτι για όλους. Η διάρκεια μισής ώρας μοιάζει ιδανική για κάθε μία από τις ιστορίες, με κανένα απρόοπτο συναίσθημα ούτε έναν υπαινιγμό δυσκολίας για να φτάσουν σε αυτή τη διάρκεια. Και κάπως, οι δύο ιστορίες μοιάζουν να συμπληρώνουν η μία την άλλη αρκετά καλά, παρέχοντας μια ενδιαφέρουσα αντίθεση, αξιοσημείωτη σε στυλ και εκτέλεση και πιο εμφανή στην αλλαγή του αφηγητή». Ο Μ. Φράουστ από τον μη κερδοσκοπικό οργανισμό Common Sense Media βαθμολόγησε άριστα την ταινία με 5/5 γράφοντας: «Οι δύο κλασικές ιστορίες παρουσιάζονται με το καλύτερο Disney στυλ».
Box office
Ο Ίκαμποντ και ο κύριος Τοντ είχε έσοδα $1,200,000 από εγχώριες ενοικιάσεις σε Ηνωμένες Πολιτείες και Καναδά. Συνολικά, παγκοσμίως, είχε έσοδα από ενοικιάσεις $1,625,000.
Διακρίσεις
Κατά τη διάρκεια της 7ης τελετής απονομής των βραβείων Χρυσές Σφαίρες, η ταινία κέρδισε μία Χρυσή Σφαίρα στην κατηγορία «Καλύτερη Φωτογραφία σε Έγχρωμη Ταινία».
Τηλεοπτικές προβολές
Το τμήμα του κυρίου Τοντ προβλήθηκε για πρώτη φορά στην τηλεόραση, σε επεξεργασμένη μορφή, ως μέρος της εναρκτήριας περιόδου της σειράς ανθολογίας Disneyland στις 2 Φεβρουαρίου 1955, υπό τον τίτλο Ο άνεμος στις ιτιές. Προβλήθηκε μαζί με μια επεξεργασμένη εκδοχή της ταινίας της Disney Ο Απρόθυμος Δράκος, λόγω του γεγονότος πως και οι δύο βασίζονται σε ιστορίες του συγγραφέα Κένεθ Γκρέιαμ. Το τμήμα του Ίκαμποντ έκανε την τηλεοπτική του πρεμιέρα κατά τη διάρκεια της επόμενης τηλεοπτικής περιόδου της Disneyland, στις 26 Οκτωβρίου 1955, υπό τον τίτλο Ο μύθος του ακέφαλου καβαλάρη. Αξιοσημείωτο το ότι για αυτή την προβολή, καθώς και τις επερχόμενες επαναλήψεις, προστέθηκε ένας νέος πρόλογος διάρκειας 14 λεπτών όπου υπήρχε η εξιστόρηση της ζωής του Ουάσινγκτον Ίρβινγκ, του συγγραφέα της ιστορίας. Αυτός ο πρόλογος δεν κυκλοφόρησε ποτέ σε home media.
Το Ο μύθος του ακέφαλου καβαλάρη κυκλοφόρησε μόνο του στις αίθουσες ως ένθετο διάρκειας 33 λεπτών τον Σεπτέμβριο του 1963. Αυτή η εκδοχή ήταν η ίδια επεξεργασμένη μορφή που προβλήθηκε στην τηλεόραση, χωρίς τον πρόλογο των 14 λεπτών και τη αρχική live-action σκηνή. Παρομοίως, το 1978, το τμήμα Άνεμος στις ιτιές από την πρωτότυπη ταινία επανακυκλοφόρησε στις αίθουσες υπό τον νέο τίτλο The Madcap Adventures of Mr. Toad, για να συνοδέψει την κυκλοφορία της ταινίας της Disney Hot Lead and Cold Feet. Το Ο μύθος του ακέφαλου καβαλάρη προβλήθηκε μεταγενέστερα και πάλι στην τηλεόραση, σε μια μειωμένης διάρκειας μορφή, ως μέρος των ειδικών αποκριάτικων επεισοδίων για την τηλεόραση Halloween Hall o' Fame (1977) και Disney's Halloween Treat (1982).
Από τη στιγμή που χωρίστηκαν σε δύο διαφορετικά τμήματα για να προβληθούν στη σειρά ανθολογίας Disneyland, η ταινία Ο Ίκαμποντ και ο κύριος Τοντ δεν ήταν διαθέσιμη για προβολή στην αρχική της μορφή για αρκετά χρόνια. Αντίθετα, προβαλλόταν ως δύο διαφορετικά αντικείμενα, ενώ κάποιες από τις σκηνές αφαιρέθηκαν όταν χωρίστηκαν για κυκλοφορία σε home video.
Home media
Ο Ίκαμποντ και ο κύριος Τοντ έλαβε την πρώτη του ολοκληρωμένη κυκλοφορία σε home video στο Ηνωμένο Βασίλειο το 1991 και στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1992, όταν κυκλοφόρησε σε LaserDisc από την Walt Disney Home Video. Ακολούθησε το 1999 μια κυκλοφορία σε VHS ως η τελευταία ταινία στης συλλογής Τα Αριστουργήματα της Disney. Το 2000, κυκλοφόρησε για πρώτη φορά σε DVD ως μέρος της συλλογής Τα Χρυσά Κλασικά της Dinsey.
Η κινηματογραφική εκδοχή του Μύθου του ακέφαλου καβαλάρη του 1963 κυκλοφόρησε σε VHS το 1982, το 1990 και το 1994. Η κινηματογραφική εκδοχή του Ανέμου στις ιτιές του 1978 κυκλοφόρησε σε VHS το 1982, το 1988 και το 1996. Αυτή η ίδια εκδοχή του Ανέμου στις ιτιές συμπεριλήφθηκε σε DVD για πρώτη φορά το 2009, ως μέρος του πέμπτου τόμου της συλλογής Walt Disney Animation Collection: Classic Short Films. Και τα δύο τμήματα κυκλοφόρησαν χωριστά σε home video στις Ηνωμένες Πολιτείες στις αρχές της δεκαετίας του 1980.
Ο Ίκαμποντ και ο κύριος Τοντ κυκλοφόρησε μαζί με την ταινία Ώρα για διασκέδαση ως συλλογή δύο ταινιών σε Blu-ray, DVD και Digital HD στις 12 Αυγούστου 2014. Κυκλοφόρησε επίσης μόνη της σε πακέτο Blu-ray, DVD και ψηφιακό αντίγραφο, αλλά και μόνο ως DVD, αποκλειστικά από την αλυσίδα καταστημάτων Walmart.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1949 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε πολλά έργα Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Ουώλτ Ντίσνεϋ Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:Ταινίες των Walt Disney Animation Studios Κατηγορία:Ταινίες σκηνοθεσίας Κλάιντ Τζερόνιμι Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων παραγωγής Walt Disney Pictures
Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (1971)
Ιστορική αναδρομή
Ύστερα από τον θάνατο του Αυστριακού οδηγού Γιόχεν Ριντ τον προηγούμενο χρόνο (1970) στα δοκιμαστικά του Γκραν Πρι Ιταλίας, η Λοτους είχε μια πολύ δύσκολη περίοδο με νέους και άπειρους οδηγούς στα μονοθέσιά της όπως ο Βραζιλιάνος Έμερσον Φιτιπάλντι. Η ομάδα ξόδεψε πολύ χρόνο πειραματιζόμενη επάνω σ' ένα μονοθέσιο το οποίο είχε τούρμπο κινητήρα. Επίσης Παγκόσμιος Πρωταθλητής αναδείχθηκε για 2η φορά ο Βρετανός Τζάκι Στιούαρτ με Tyrrell.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1971 Κατηγορία:Μηχανοκίνητος αθλητισμός το 1971
Κωνσταντίνος Μεσοποταμίτης
Ο Κωνσταντίνος Μεσοποταμίτης ήταν ανώτερος Βυζαντινός αξιωματούχος και de facto κύριος υπουργός υπό τους Αυτοκράτορες Ισαάκιο Β΄ Άγγελο και Αλέξιο Γ΄ Άγγελο από το 1193 έως την πτώση του το καλοκαίρι του 1197. Διετέλεσε επίσης αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης από το π. 1197 έως το π. 1227, αλλά ήταν εξόριστος μεταξύ 1204 και 1224, όταν η πόλη καταλήφθηκε από Λατίνους Σταυροφόρους. Αποκαταστάθηκε στην έδρα του, αρνήθηκε να στέψει ως αυτοκράτορα τον Θεόδωρο Κομνηνό Δούκα και αναχώρησε πάλι από την έδρα του αυτοεξόριστος. Υπήρξε επίσης συνάδελφος του ιστορικού Νικήτα Χωνιάτη, με τον οποίο διατηρούσε αλληλογραφία και μπορεί να τού είχε αναθέσει κάποια από τα έργα τού τελευταίου.
Βιογραφία
Η οικογένεια του Κωνσταντίνου, οι Μεσοποταμίτες, εμφανίστηκε στα τέλη του 11ου αι. και κατάγονταν είτε από τον Μεσοπόταμο (στη σύγχρονη Αλβανία) είτε από κάποιο άλλο μέρος που ονομάζεται Μεσοποταμία. Ένα από τα πρώτα του καθήκοντα στη δημόσια υπηρεσία ήταν ως πρεσβευτής στη Δημοκρατία της Γένουας περί το 1189, για να διαπραγματευτεί μία συνθήκη. Ωστόσο όταν ο Κωνσταντίνος επέστρεψε με τον Γενουάτη ομόλογό του Σιμόνε Μπουφέριο στην Κωνσταντινούπολη, προκειμένου να επικυρωθεί η συνθήκη, ανακαλύφθηκε ότι είχε υπερβεί τo αρχικό κείμενο, οδηγώντας σε προσωρινή κατάρρευση των διαπραγματεύσεων.
Σταδιοδρομία υπό τον Iσαάκιο Β΄
Το 1193 παρά την ακραία νεότητά του —ο συνάδελφός του και ιστορικός Νικήτας Χωνιάτης τον αναφέρει χλευαστικά ως «το μικρό αγόρι [...], που σε λιγότερο από ένα χρόνο αφότου είχε αφήσει κάτω το στυλό και το μελάνι [δηλ. το σχολείο]»— τον επέλεξε ο Αυτοκράτορας Ισαάκιος Β΄ Άγγελος (βασ. 1185–1195) για να διαδεχθεί τον θείο του από τη μητέρα του και αρχιυπουργό (μεγάλο Λογοθέτη), Θεόδωρο Κασταμονίτη, όταν ο τελευταίος υπέστη εγκεφαλικό και απεβίωσε αμέσως μετά. Έχοντας τον βαθμό του επί του Κανικλείου (δηλ. φύλακα του Αυτοκρατορικού μελανοδοχείου), κατάφερε γρήγορα να θέσει πλήρως τον Ισαάκιο Β΄ υπό την επιρροή του. Σύμφωνα με τον Χωνιάτη, άσκησε εξουσία μεγαλύτερη από εκείνη του προκατόχου του, ενώ ο ιστορικός Τσαρλς Μπραντ του πιστώνει ότι «συνδύαζε την τέχνη και την πονηρία με την πραγματική ικανότητα στη διαχείριση των υποθέσεων». Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Μεσοποταμίτης εκφώνησε τον επικήδειο λόγο του Νικηφόρου Χρυσοβέργη.
Η κυριαρχία του Κωνσταντίνου στη διοίκηση εξασφαλίστηκε με την ουσιαστική απομόνωση του Αυτοκράτορα από τις δημόσιες υποθέσεις, συμπεριλαμβανομένου του τερματισμού της προτίμησης του Ισαάκιου Β΄ για την προσωπική ηγεσία εκστρατειών. Όπως και ο Κασταμονίτης, είχε ιδιαίτερη επιτυχία στον αποκλεισμό της Αυλής και των ευγενών από την εξουσία. Ως αποτέλεσμα, μισήθηκε πολύ από την αριστοκρατία, που συνωμοτούσε εναντίον του Ισαάκιου Β΄. Στην περίπτωση αυτή, η δυσαρέσκεια εκφράστηκε με τον μεγαλύτερο αδελφό του Ισαάκιου Β΄, τον Αλέξιο (Γ΄) Άγγελο, ο οποίος τον Απρίλιο του 1195 με την υποστήριξη της αριστοκρατίας κατέλαβε τον θρόνο (βασ. 1195–1203), ενώ ο Ισαάκιος Β΄ κυνηγούσε. Ο Ισαάκιος Β΄ αιχμαλωτίστηκε και τυφλώθηκε, περιοριζόμενος στη συνέχεια σε ένα παλάτι κοντά στον Κεράτιο Κόλπο.
Σταδιοδρομία υπό τον Αλέξιο Γ΄
Μεταξύ των πρώτων πράξεων του νέου Αυτοκράτορα ήταν η αποπομπή του Μεσοποταμίτη, αλλά καθώς το νέο καθεστώς εκφυλίστηκε γρήγορα σε ολική λεηλασία των κρατικών ταμείων και φανερή πώληση αξιωμάτων, η Αυτοκράτειρα Ευφροσύνη Καματηρά παρενέβη στον σύζυγό της και εξασφάλισε την επαναφορά του Κωνσταντίνου, πιθανώς στα τέλη του 1195. Επιστρέφοντας στο παλαιό του αξίωμα επί του Κανικλείου, ο Μεσοποταμίτης σύντομα απέκτησε εξίσου κυρίαρχη θέση υπό τον Αλέξιο Γ΄, όπως είχε και επί Ισαακίου Β΄: οι αριστοκράτες αυλικοί, συμπεριλαμβανομένου τού γαμπρού τού Αυτοκράτορα Ανδρόνικου Κοντοστεφάνου και του αδελφού της αυτοκράτειρας Βασιλείου Καματηρού έχασαν την εξουσία, ενώ ο Κωνσταντίνος έγινε στα μάτια του Αλεξίου Γ΄ «το κέρας της αφθονίας, η μίξη των αρετών». Η αφήγηση του Χωνιάτη υποδηλώνει, ότι ήταν πράγματι επιτυχής στη βελτίωση της διοίκησης κατά την ανανεωμένη του άνοδο.
Μη μπορώντας να του επιτεθούν ευθέως, το καλοκαίρι του 1196 ο Καματηρός και ο Κοντοστέφανος κατηγόρησαν την Αυτοκράτειρα για απιστία με κάποιον Βατάτζη, υιοθετημένο γιο του Αλεξίου Γ΄. Ο Αυτοκράτορας διέταξε να εκτελέσουν τον Βατάτζη και δύο μήνες αργότερα η Αυτοκράτειρα εξορίστηκε σε ένα μοναστήρι στη Νηματαρέα. Η εξορία της αποδείχθηκε μη δημοφιλής στον λαό και οι συγγενείς και ο υποστηρικτής της, κυρίως ο Μεσοποταμίτης, της εξασφάλισαν χάρη μετά από έξι μήνες, τον Μάρτιο του 1197. Αποκατέστησε γρήγορα την επιρροή της στον σύζυγό της και μαζί της ο Μεσοποταμίτης ανήλθε τώρα στην κορυφή της δύναμής του. Σύμφωνα με τους Χωνιάτες, ο Μεσοποταμίτης θεωρούσε πλέον ανεπαρκή τον τίτλο τού επί του Κανικλείου και επιδίωξε να ανυψωθεί από τον εκκλησιαστικό βαθμό του αναγνώστη σε διάκονο. Αυτό παραχωρήθηκε, με τον ίδιο τον Πατριάρχη Γεώργιο Β΄ Ξιφιλίνο να τελεί την τελετή. Επιπλέον, στον Μεσοποταμίτη δόθηκε το προβάδισμα μεταξύ όλων των άλλων διακόνων και δόθηκε ειδική απαλλαγή στον Μεσοποταμίτη ώστε να συνεχίσει να υπηρετεί στη δημόσια διοίκηση, καθώς αυτό δεν επιτρεπόταν κανονικά στους εκκλησιαστικούς.
Η θέση του Μεσοποταμίτη ήταν πλέον υπέρτατη. Όπως γράφει ο Χωνιάτης, προσπάθησε να κρατήσει «την Εκκλησία στο αριστερό του χέρι και [...] το Παλάτι με το δεξί». Τα νέα εκκλησιαστικά του καθήκοντα απαιτούσαν να φύγει από κοντά από τον Αυτοκράτορα, έτσι προσπάθησε να εξασφαλίσει τη θέση του εγκαθιστώντας τα δύο αδέλφια του στο παλάτι, για να κρατήσει τους αντιπάλους του μακριά από τον Αλέξιο Γ΄. Ωστόσο, όπως επισημαίνει ο Χωνιάτης, είχε πλέον ανέβει τόσο υψηλά, που μπορούσε μόνο να πέσει. Λίγο μετά την ανάδειξή του σε διάκονο, προήχθη περαιτέρω σε αρχιεπίσκοπο της Θεσσαλονίκης. Ο Μεσοποταμίτης έφυγε από την Κωνσταντινούπολη στη Θεσσαλονίκη για τόσο μόνο καιρό, όσο έπρεπε για την χειροτονία του εκεί, αλλά οι εχθροί του στην Αυλή άδραξαν την ευκαιρία που τους πρόσφερε η απουσία του: με επικεφαλής τον μέγα Δούκα Μιχαήλ Στρυφνό, τον κύριο αντίπαλο του Μεσοποταμίτη λόγω της ανεξέλεγκτης διαφθοράς του και της υπεξαίρεσης τού δημοσίου χρήματος, έπεισαν τον Αλέξιο Γ΄ να τον αποπέμψει από όλα τα πολιτικά αξιώματα. Απολύθηκαν και τα αδέλφια του και το αξίωμά του επί του κανικλείου πήγε στον Θεόδωρο Β΄ Ειρηνικό. Ο Πατριάρχης έφερε γρήγορα επίσης κατηγορίες εναντίον του ενώπιον συνόδου —προδήλως άδικες, αδύναμες και αβάσιμες, σύμφωνα με τον Χωνιάτη— και έτσι ο Κωνσταντίνος απολύθηκε από τα εκκλησιαστικά του αξιώματα. Η επισκοπή της Θεσσαλονίκης καταλήφθηκε από τον Ιωάννη Χρύσανθο, αλλά ο Μεσοποταμίτης σύντομα αποκαταστάθηκε στην έδρα του, όπου παρέμεινε μέχρι την εκδίωξή του κατά την Δ΄ Σταυροφορία το 1204
Μετέπειτα ζωή
Ο Μεσοποταμίτης διατηρούσε επίσης αλληλογραφία με τον Χωνιάτη μετά το 1204. Από τις επιστολές τους, καθώς και από τις αναφορές στον Κωνσταντίνο στην Ιστορία του Χωνιάτη, φαίνεται ότι είχαν στενή σχέση και ότι ο Μεσοποταμίτης ήταν μία από τις πηγές του Χωνιάτη για το ιστορικό του έργο. Πράγματι ο Κωνσταντίνος ήταν ο ιδιοκτήτης της Δογματικής Πανοπλίας του Χωνιάτη και ο προφανής αποδέκτης της πρώιμης εκδοχής της Ιστορίας εκείνου, γεγονός που εξηγεί γιατί σπάνια αναφέρεται ονομαστικά και γιατί λείπει η σκληρή κριτική στις μεταγενέστερες εκδόσεις.
Πηγές
Κατηγορία:Ανατολικοί Ορθόδοξοι επίσκοποι του 13ου αιώνα Κατηγορία:Πρόσωπα του Δεσποτάτου της Ηπείρου Κατηγορία:Βυζαντινοί επίσκοποι της Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Βυζαντινοί αξιωματούχοι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα
Κίτρινος κρίνος της Ηπείρου
Ο Κίτρινος Κρίνος της Ηπείρου (Lilium albanicum) είναι μικρό είδος κρίνου, που κατατάσσεται στην ομάδα Liriotypus.
Περιγραφή
Ο κίτρινος κρίνος της Ηπείρου είναι πολυετές ποώδες φυτό, που αποτελεί τον πιο μικρό κρίνο των ελληνικών βουνών. Το ύψος του φτάνει τα 80 εκατοστά. Εμφανίζει συνήθως ένα έως τρία άνθη, πολύ σπάνια περισσότερα, που έχουν κίτρινο χρώμα, παρόμοιο σχήμα με του κόκκινου κρίνου και απαλό, μάλλον περίεργο άρωμα. Η βάση του άνθους έχει καστανομώβ χρώμα.
Κατανομή και οικότοπος
Φυτρώνει αποκλειστικά στα βουνά με σερπεντίνικα εδάφη, κυρίως στη Βόρεια Ελλάδα (Μακεδονία, Ήπειρος), ενώ εκτός Ελλάδας έχει εντοπιστεί στην Αλβανία, τη Βουλγαρία και τη Βόρεια Μακεδονία. Βρίσκεται σε υποαλπικά λιβάδια, πετρώδεις πλαγιές και ανοίγματα δασών σε μεγάλα υψόμετρα, συνήθως μεγαλύτερα των 1450 μ., ενώ μπορεί να φτάσει μέχρι και τα 2200 μ. Ανθίζει από τον Ιούνιο μέχρι τον Αύγουστο.
Πηγές
Κατηγορία:Λειριοειδή Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα
Κατάλογος αστέρων ανά αστερισμό
Ο παρών κατάλογος αστέρων ανά αστερισμό περιέχει τους σημαντικότερους αστέρες ανά αστερισμό όπου βρίσκονται, σύμφωνα με την Διεθνή Αστρονομική Ένωση. Αν και υπάρχουν συνολικά 88 αστερισμοί, μερικές φορές λογίζονται και ως 89 καθώς ο αστερισμός του Όφεως διαιρείται σε 2 τμήματα, την κεφαλή του Όφεως (Serpens Caput) και την καύδα -ή ουρά- του Όφεως (Serpens Cauda). Ο μόνος αστέρας που κατανέμεται σε κάποιον αστερισμό είναι ο Ήλιος. Με το πέρασμα του καιρού, κάποιοι από τους αστέρες αυτούς ενδέχεται να αλλάξουν τοποθεσία και συνεπακόλουθα και αστερισμό στον οποίου ανοίκουν.
Αστέρες ανά αστερισμό
Οι παρακάτω κατάλογοι περιέχουν τους αστέρες οι οποίοι έχουν αρίθμηση Μπάγιερ, Φλάμστηντ, Ντρέιπερ ή γενικώς έχουν αποτελέσει αντικείμενο εκτεταμένης έρευνας.
Πηγές
Κατηγορία:Αστερισμοί
Υπουργείο Εμπορίου και Βιομηχανίας (Κύπρος)
Το Υπουργείο Εμπορίου και Βιομηχανίας της Κύπρου δημιουργήθηκε το 1960 και καταργήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 1994. Διαδέχθηκε από το Υπουργείο Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού (1994-2013).
Διατελέσαντες υπουργοί
Στο διάστημα που μεσολάβησε από την ημέρα της υπογραφής των Συμφωνιών Ζυρίχης-Λονδίνου (19 Φεβρουαρίου 1959) έως τις 16 Αυγούστου 1960 που η Κύπρος ανακηρύχθηκε επίσημα ανεξάρτητο κράτος εγκαθιδρύθηκε μεταβατική επιτροπή, που είχε ως στόχο να καταρτίσει σχέδια προσαρμογής και αναδιοργάνωσης της κυβερνητικής μηχανής για τη μεταβίβαση της εξουσίας στην ανεξάρτητη Κυπριακή Δημοκρατία. Η μεταβατική επιτροπή είχε θέση προσωρινής κυβέρνησης. Στη θέση του Υπουργού Εμπορίου και Βιομηχανίας (2 Απριλίου 1959 - 15 Αυγούστου 1960) ήταν ο Πασχάλης Πασχαλίδης.
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει όλους του Υπουργούς Εμπορίου και Βιομηχανίας:
Παραπομπές
Εμποριου και Βιομηχανιας Κατηγορία:Υπουργείο Εμπορίου και Βιομηχανίας (Κύπρος) Κατηγορία:Υπουργεία Εμπορίου Κατηγορία:Υπουργεία Βιομηχανίας
Μοναστήρι του Κχόμπι
Το Μοναστήρι του Κχόμπι (ხობის მონასტერი), που επίσημα ονομάζεται Μοναστήρι του Νοτσιχέβι της Κοίμησης, είναι ένα Γεωργιανό Ορθόδοξο μοναστήρι που βρίσκεται στην αριστερή όχθη του ποταμού Κχόμπι, στο χωριό Νοτσιχέβι του Δήμου Κχόμπι, στο μχάρε Σαμεγκρέλο-Ζέμο Σβανέτι στη δυτική Γεωργία. Το κτίριο της εκκλησίας χρονολογείται του 13ου αιώνα. Το μοναστήρι λειτούργησε ως αββαείο για την δυναστεία των Νταντιάνι της Μινγκρελίας και σε αυτό έχουν φυλαχτεί κειμήλια και εικόνες των Χριστιανών. Είναι αναγνωρισμένο ως Αμετακίνητο Μνημείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Γεωργίας.
Ιστορία
Η πρώτη καταγεγραμμένη αναφορά στο Κχόμπι και στον επίσκοπο Εγνάτιο έγινε σε ένα Γεωργιανό έγγραφο από τη Μονή του Σταυρού, το 1212-1222. Η ακριβής ημερομηνία κατασκευής της εκκλησίας είναι άγνωστη. Η εκκλησία χρονολογείται του 13ου-14ου αιώνα, το καμπαναριό χτίστηκε τον ύστερο μεσαίωνα και ανακατασκευάστηκε τον 19ο αιώνα, το ανάκτορο είναι του 18ου-19ου αιώνα και ο φράχτης είναι ύστερος μεσαιωνικός.
Το μοναστήρι λειτούργησε ως αββαείο και νεκροταφείο για την οικογένεια των Νταντιάνι, μια πριγκιπική δυναστεία της Μινγκρελίας. Κατά τη μεσαιωνική περίοδο το μοναστήρι ήταν κατοικία του Πατριάρχη της Δυτικής Γεωργίας.
Το μοναστήρι του Κχόμπι είχε την τιμή να φυλάξει κάποια ιερά χριστιανικά κειμήλια: ένα ένδυμα της Παναγίας, μέρη από το σώμα του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, το χέρι της Αγίας Μαρίνας, δάχτυλα του Άγιου Κυριάκου, τον μηρό του Αγίου Γεωργίου, τον Σταυρό του Σωτήρα, τον Σταυρό του Δαβίδ Δ' του Κτίστη, εικόνες, κ.α.
Κατά τη σοβιετική περίοδο το μοναστήρι έκλεισε. Το 1989 το μοναστήρι αποκαταστάθηκε με τις ευλογίες του Πατριάρχη Γεωργίας Ηλία Β'.
Περιγραφή
Το μοναστήρι είναι κτιριακό συγκρότημα που περιλαμβάνει μία εκκλησία, έναν πέτρινο φράχτη, ένα ανάκτορο και τα ερείπια παλαιότερων κτιρίων.
Η εκκλησία δεν έχει τρούλο. Η οροφή της έχει έναν σταυρωτό θόλο και οι προσόψεις της είναι διακοσμημένες με ανάγλυφα. Οι τοιχογραφίες είναι του 13ου-14ου αιώνα και απεικονίζουν σκηνές από τη ζωή του Χριστού και της Παναγίας, ιστορικές μορφές όπως μέλη της δυναστείας των Νταντιάνι, κ.α. Συνοδεύονται από επιγραφές στα Γεωργιανά ασομταβρούλι και στα Ελληνικά.
Το ερειπωμένο ανάκτορο χρονολογείται του 17ου αιώνα. Είναι ορθογώνιο, επιμηκυσμένο στον άξονα βορρά-νότου. Στο ισόγειο είχε κελάρι. Έχει μία πλατιά είσοδο στα δυτικά, εκατέρωθεν της οποίας υπήρχαν δύο στενά αψιδωτά παράθυρα. Άλλο ένα τέτοιο παράθυρο υπάρχει στο νότιο τοίχο. Μία σκάλα οδηγούσε στον δεύτερο όροφο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ακίνητα Πολιτισμικά Μνημεία Εθνικής Σημασίας της Γεωργίας
Συκιά Νέων Κερδυλίων Σερρών
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Συκιά (αποσαφήνιση)
Η Συκιά είναι παραθαλάσσιο χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών με υψόμετρο 24 μέτρα, η οποία βρίσκεται στα παράλια του Στρυμονικού Κόλπου. Απέχει 25 χλμ. ΝΔ. από το Ροδολίβος και 63 χλμ. ΝΑ. από τις Σέρρες. Από το χωριό περνάει η ΕΟ Θεσσαλονίκης - Καβάλας και είναι κτισμένο ανάμεσα στην Ακτή Νέων Κερδυλίων (ΝΔ.) και στα Νέα Κερδύλια (ΒΑ.). Αναφέρεται επίσημα το 1981 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Νέων Κερδυλίων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τα Νέα Κερδύλια, το Λογκάρι, το Λιμάνι Νέων Κερδυλίων και την Ακτή Νέων Κερδυλίων αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Νέων Κερδυλίων που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αμφίπολης του Δήμου Αμφίπολης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 30 κατοίκους.
Σημείωση
Στην ίδια περιφερειακή ενότητα υπάρχει και ο οικισμός Συκιά (ή Συκέα) του Δήμου Εμμανουήλ Παππά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Αμφίπολης
Τσάρεβετς
thumb|250px|Άποψη από την πύλη εισόδου Το Τσάρεβετς (βουλγαρικά: Царевец) είναι μεσαιωνικό κάστρο το οποίο βρίσκεται πάνω στον ομώνυμο λόφο στο Βέλικο Τάρνοβο, στη βόρεια Βουλγαρία. Ο λόφος Τσάρεβετς έχει ύψος 206 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Ήταν το κύριο οχυρό της πρωτεύουσας της Δεύτερης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας από το 1185 μέχρι το 1393, όταν η πόλη κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς, και στέγαζε το βασιλικό παλάτι και το πατριαρχικό μέγαρο. Σήμερα είναι δημοφιλής τουριστικός προορισμός.
Περιγραφή
Η κύρια είσοδος του κάστρου βρίσκεται στα δυτικά και προστατεύεται από τέσσερις διαδοχικές πύλες τις οποίες προστατεύουν πύργοι. Πριν την πρώτη πύλη βρισκόταν κινητή γέφυρα. Μετά την εσωτερική πύλη βρίσκονταν οι στρατώνες. Εντός του κάστρου, τα δύο μεγαλύτερα συγκροτήματα ήταν το ανάκτορο του βασιλιά και το πατριαρχικό συγκρότημα. Το ανάκτορο είναι το μεγαλύτερο συγκρότημα στο κάστρο, με εμβαδόν 2.872 τετραγωνικά μέτρα. Το ανάκτορο ανακατασκευάστηκε πολλές φορές όσο ήταν πρωτεύουσα. Περιβαλλόταν από ισχυρό τείχος και προμαχώνες. Στο κέντρο του συγκροτήματος βρίσκεται εσωτερική αυλή. Στο ανάκτορο πέρα από την αίθουσα του θρόνου και τα δωμάτια του βασιλιά, στεγάζονταν πολλές κρατικές υπηρεσίες. Στην βασιλική εκκλησία βρίσκονται τα λείψανα της Αγίας Παρασκευής. Η οικία του Πατριάρχη, εμβαδού 2.413 τετραγωνικών μέτρων, προστατευόταν και αυτή από ψηλό τοίχο. Το συγκρότημα περιλαμβάνει βιβλιοθήκη, κελιά μοναχών και την πατριαρχική εκκλησία, αφιερωμένη στην Ανάληψη του Χριστού, η οποία βρίσκεται στο κέντρο της εσωτερικής αυλής και διαθέτει κωδωνοστάσιο. Στην πατριαρχική εκκλησία βρίσκονται τα λείψανα του Αγίου Μιχαήλ Βόιν και των Βουλγάρων Πατριαρχών Ιωακείμ Α΄ και Ιωακείμ-Μακαρίου Γ΄. Η εκκλησία έχει αγιογραφηθεί από τον Θεοφάνη Σοκέροφ.
Το υπόλοιπο κάστρο ήταν πυκνοκατοικημένο. Έχουν ανασκαφεί τα θεμέλια 470 κατοικιών, μιας αριστοκρατικής κατοικίας και ενός πανδοχείου. Εντός του κάστρου βρίσκονταν 23 ναοί και τέσσερα αστικά μοναστήρια.
Ήχος και φως
Το βράδυ λαμβάνει χώρα παράσταση «ήχος και φως» (Звук и светлина) η οποία χρησιμοποιεί λέιζερ, ποικίλα φώτα, δραματική μουσική και ήχους καμπάνας. Η παράσταση αφηγείται την πτώση του Τάρνοβου στους Οθωμανούς, καθώς και άλλα σημαντικά σημεία στην ιστορία της Βουλγαρίας. Η παράσταση λαμβάνει χώρα στο Τσάρεβετς από το 1985, όταν εορτάστηκε η 800η επέτειος από την εξέγερση των Ασέν και Πέτρου. Σχεδιάστηκε από βουλγαρο-τσεχοσλοβακική ομάδα με επικεφαλής τους Βάλο Ρέντεβ και Γιαρόμιρ Χνικ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάστρα της Βουλγαρίας
Λογκάρι Σερρών
Το Λογκάρι είναι παραθαλάσσιο χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών σε υψόμετρο 8 μέτρα, στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Θεσσαλονίκης και τα παράλια του Στρυμονικού Κόλπου. Απέχει 30 χλμ. ΝΔ. από το Ροδολίβος, 68 χλμ. Ν.-ΝΑ. από τις Σέρρες και 86 Α.-ΒΑ. από τη Θεσσαλονίκη. Από το χωριό περνάει η ΕΟ Θεσσαλονίκης - Καβάλας ενώ στη βόρεια πλευρά του η Εγνατία Οδός. Αναφέρεται επίσημα το 1981 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Νέων Κερδυλίων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τα Νέα Κερδύλια, την Ακτή Νέων Κερδυλίων, το Λιμάνι Νέων Κερδυλίων και τη Συκιά αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Νέων Κερδυλίων που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αμφίπολης του Δήμου Αμφίπολης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 24 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Αμφίπολης
Perfect Illusion (τραγούδι)
Το "Perfect Illusion" είναι τραγούδι από την Αμερικανίδα τραγουδίστρια Lady Gaga. Κυκλοφόρησε διαθέσιμο σε Digital download στις 9 Σεπτεμβρίου 2016, ως το πρώτο σίνγκλ από το πέμπτο της στούντιο άλμπουμ, το Joanne. Το κομμάτι γράφτηκε και παράχθηκε από την ίδια, τον Kevin Parker, τον Mark Ronson και τον BloodPop. Στιχουργικά, το Disco-rock αυτό τραγούδι αναφέρεται στις "πολύ όμορφες και πολύ δύσκολες στιγμές σε μία σχέση" και είναι ένας απόλυτος σχολιασμός στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η Gaga έγραψε τους στίχους σε γραφομηχανή.
Κυκλοφορία
Ένα απόσπασμα 16 δευτερολέπτων δημοσιεύθηκε στο Twitter της τραγουδίστριας, δείχνοντάς τη να χορεύει στην έρημο με δυνατά φώτα γύρω της να τρεμοπαίζουν και να επαναλαμβάνεται η εισαγωγή του κομματιού. Η Gaga εμφανίστηκε στο Breakfast Show του BBC Radio 1 στις 9 Σεπτεμβρίου 2016 μαζί με τον οικοδεσπότη Nick Grimshaw και έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα του Perfect Illusion στο ραδιόφωνο.