cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βρετανική Εντολή για την Παλαιστίνη (νομικό μέσο)
Η Υπεριορδανία ήταν χώρα στην οποία δεν υπήρχε άνθρωπος μετά τη Μάχη του Μαϊσαλούν τον Ιούλιο του 1920. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι Βρετανοί επέλεξαν να αποφύγουν οποιαδήποτε οριστική σχέση με την Παλαιστίνη μέχρι ένα συνέδριο του Μαρτίου 1921 στο οποίο συμφωνήθηκε ότι ο Αμπντάλα Μπιν Χουσεΐν θα διοικούσε την περιοχή υπό την αιγίδα της Παλαιστινιακής Εντολής. Το Μνημόνιο για την Υπεριορδανία παρείχε τις λεπτομέρειες για την υποστήριξη του άρθρου 25 της εντολής, ώστε η εβραϊκή εθνική εστία να μην εφαρμόζεται στο έδαφος ανατολικά του ποταμού Ιορδάνη. Δημιούργησε επίσης ξεχωριστή "Διοίκηση της Υπεριορδανίας" για την εφαρμογή της Εντολής υπό τη γενική εποπτεία της Μεγάλης Βρετανίας. Η Υπεριορδανία υπήρξε σε μεγάλο βαθμό αυτόνομη υπό βρετανική κυριαρχία σύμφωνα με συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου 1928 και ήταν πλήρως ανεξάρτητη με συνθήκη με τη Βρετανία της 22ας Μαρτίου 1946.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία του Ισραήλ Κατηγορία:Ιστορία της Παλαιστίνης Κατηγορία:Εντολές της Κοινωνίας των Εθνών
Γρηγόρης Μιχαλόπουλος
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Τρίπολη το 1938. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο (τότε Πάντειος Σχολή Πολιτικών Επιστημών).
Ξεκίνησε τη δημοσιογραφική του σταδιοδρομία από την κεντρώα εφημερίδα Ελευθερία το 1965, αλλά στη συνέχεια εργάστηκε στον δεξιό Εθνικό Κήρυκα. Το 1981 ξεκίνησε την έκδοση της ακροδεξιάς εφημερίδας Ελεύθερη Ώρα (που κυκλοφορεί μέχρι σήμερα) της οποίας και παρέμεινε εκδότης—διευθυντής για πολλά χρόνια.
Η Ελεύθερη Ώρα ήταν γενικά ακροδεξιά και φιλοχουντική, και οι συνεχείς επιθέσεις της στον Κωνσταντίνο Καραμανλή, με αποκορύφωμα τις καταγγελίες ότι ήταν ομοφυλόφιλος, προκαλούσαν μεγάλες αντιδράσεις στον χώρο της ελληνικής κεντροδεξιάς, που κατηγορούσε τον Μιχαλόπουλο ότι βρίσκεται σε ανοιχτή γραμμή με παράκεντρα του ΠΑΣΟΚ, ενώ πράγματι οι ισχυρισμοί της Ελεύθερης Ώρας για την υποτιθέμενη ομοφυλοφιλία του Καραμανλή υιοθετήθηκαν και διανθίστηκαν περαιτέρω από την προσκείμενη στο ΠΑΣΟΚ Αυριανή του Γιώργου Κουρή. Μάλιστα το 1995 ο Μιχαλόπουλος εξέδωσε και βιβλίο με τίτλο 60 χρόνια καραμανλικής προδοσίας.
Τον Απρίλιο του 2005 ο Μιχαλόπουλος καταδικάστηκε σε ποινή κάθειρξης 18 ετών χωρίς αναστολή για απόπειρα εκβίασης και πλαστογραφία (για τις υποθέσεις Αγγελόπουλου και Λάτση). Σε δεύτερο βαθμό η ποινή του μειώθηκε σε εννέα χρόνια χωρίς αναστολή, ενώ έπειτα από αλλεπάλληλες αιτήσεις αποφυλάκισης, επικαλούμενος χρόνια καρδιολογικά προβλήματα υγείας, αποφυλακίστηκε το 2009 καταβάλλοντας χρηματική εγγύηση 60.000 ευρώ.
Πέθανε από ανακοπή καρδιάς στις 22 Φεβρουαρίου 2013, σε ηλικία 75 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι
Μαριάννα Ζορμπά
Η Μαριάννα Ζορμπά (γεννηθείσα το 1967 στην Αθήνα) είναι Ελληνίδα τραγουδίστρια και καθηγήτρια μουσικής. Ασχολείται περισσότερο με την εθνική και παραδοσιακή μουσική. Το 1997 εκπροσώπησε την Ελλάδα στην 42η Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision. Αρραβωνιάστηκε με τον Μανώλη Μανουσέλη, ένα συνθέτης, μια εβδομάδα πριν τον διαγωνισμό στο Δουβλίνο. Λίγες εβδομάδες μετά το διαγωνισμό παντρεύτηκαν. Το τραγούδι της, με τίτλο Χώρεψε, τερμάτισε 12ο στον διαγωνισμό, κερδίζοντας 39 πόντους. Το 2002, μετακόμισε στην Κρήτη. Εργάζεται ως αρχιτέκτονας και δάσκαλος μουσικής. Μαζί σχημάτισαν το συγκρότημα Νότιος Άνεμος και συμμετέχει σε φεστιβάλ μουσικής, συναυλίες και θεατρικές παραστάσεις στην Κρήτη. Κυκλοφόρησαν έναν δίσκο το 2005.
Δισκογραφία
Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Έλληνες εκπαιδευτικοί Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Ελλάδα Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1997
Ελεονόρα Ρόις τσου Κέστριτς
Η Ελεονώρα Ρόις του Καίστριτς (γερμ. Eleonore Reuß zu Köstritz, 22 Αυγούστου 1860 - 12 Σεπτεμβρίου 1917) ήταν η Τσαρίτσα (Βασίλισσα) της Βουλγαρίας και η δεύτερη σύζυγος του Φερδινάνδου Α΄ της Βουλγαρίας.
Ζωή
αριστερά|μικρογραφία|266x266εσ| Βασιλικό μονόγραμμα της βασίλισσας Ελεονώρας της Βουλγαρίας. Η Ελεονώρα Καρολίνα Γασπαρίνα Λουίζα γεννήθηκε στο Κάστρο Τρέμπσεν, στην πρωσική επαρχία του Βραδεμβούργου (σημερινή Πολωνία), κόρη του Ερρίκου Δ΄ Ρόις του Καίστριτς και της Λουίζας Καρολίνας Ρόις του Γκράιτς. Ήταν, επίσης, η νεότερη αδερφή του Ερρίκου ΚΔ΄ Ρόις του Καίστριτς και πρώτη ξαδέλφη της Μεγάλης Δούκισσας Μαρίας Πάβλοβνας της Ρωσίας. Ο πατέρας της Ελεονώρας, Ερρίκος Δ΄, και η μητέρα της Μαρίας, Αυγούστα, ήταν αδελφός και αδελφή. Περιγράφηκε ως «μία απλή αλλά πρακτική ... ικανή και καλοκάγαθη γυναίκα».
Μετά τον θάνατο της πρώτης συζύγου του, Μαρία Λουίζα των Βουρβόνων-Πάρμας, ο τσάρος Φερδινάνδος αναζήτησε μία άλλη γυναίκα για να εκτελεί τα επίσημα καθήκοντα που απαιτούνται από τη σύζυγο ενός αρχηγού κράτους. Ως άντρας που δεν ήταν πλέον υποχρεωμένος να παράγει κληρονόμους, ο Φερδινάνδος όρισε στον βοηθό του ότι ήθελε μία νύφη που δεν περίμενε στοργή ή προσοχή. H λίστα υποψηφίων έφτασε στο όνομα της Ελεονώρας και εκείνη και ο Φερδινάνδος στη συνέχεια παντρεύτηκαν σε μία Καθολική τελετή στις 28 Φεβρουαρίου 1908 στην εκκλησία του Αγίου Αυγουστίνου στο Κοβούργο και σε μία Προτεσταντική τελετή την 1η Μαρτίου 1908 στο Κάστρο Όστερσταϊν. Αρχικά έχοντας τον τίτλο Πριγκίπισσα της Βουλγαρίας, η Ελεονώρα ανέλαβε τον τίτλο Τσαρίτσα ("Αυτοκράτειρα") στις 5 Οκτωβρίου 1908 μετά τη διακήρυξη ανεξαρτησίας της Βουλγαρίας από την Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Η Ελεονώρα παρέμενε παραμελημένη από τον Φερδινάνδο καθ' όλη τη διάρκεια του γάμου τους, αφήνοντας την να μεγαλώσει τα παιδιά του και να αφιερωθεί στην ευημερία του βουλγαρικού λαού. Η Ελεονώρα αναδείχθηκε κατά τη διάρκεια των Βαλκανίκων Πολέμων και του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου όταν, εργαζόμενη ακούραστα ως νοσοκόμα, ήταν μία πηγή μεγάλης φροντίδας για πολλούς τραυματίες και ετοιμοθάνατους Βούλγαρους στρατιώτες. Λέγεται ότι είχε "ένα ιδιαίτερο δώρο για την ανακούφιση από τα δεινά".
Η τσαρίτσα Ελεονώρα αρρώστησε σοβαρά κατά τα τελευταία χρόνια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, πέθανε στο Ευξείνογκραντ της Βουλγαρίας στις 12 Σεπτεμβρίου 1917. Η τελευταία της επιθυμία ήταν να ταφεί στο νεκροταφείο μίας εκκλησίας του 12ου αιώνα στη Μπογιάνα, κοντά στη Σόφια. Ωστόσο, κατά τη σοσιαλιστική περίοδο, ο τάφος διαρρήχθηκε, τα κοσμήματά της κλάπηκαν και στη συνέχεια η πέτρα του μνημείου πιέστηκε μέσα στον τάφο, χωρίς να υπάρχουν σημάδια πάνω στο έδαφος. Ωστόσο, μετά τις δημοκρατικές αλλαγές το 1989, το αρχικό πέτρινο μνημείο ανασκάφηκε και ο χώρος αποκαταστάθηκε στην αρχική του κατάσταση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πριγκίπισσες τoυ Ρόις Κατηγορία:Ευρωπαίες βασίλισσες (σύζυγοι βασιλέων) Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Κατάλογος βασιλέων του Κιμμερίου Βοσπόρου
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/ed/Tiberius_Julius_Sauromates_II.jpg/220px-Tiberius_Julius_Sauromates_II.jpg|μικρογραφία| Προτομή [[Τιβέριος Ιούλιος Σαυρομάτης Β΄|Σαυρομάτη Β΄ (βασ. 172–210) από το Μουσείο της Ακρόπολης.]] Οι βασιλείς του Βοσπόρου ήταν οι ηγεμόνες του βασιλείου του Βοσπόρου, ενός αρχαίου Ελληνιστικού Ελληνο-σκυθικού κράτους με κέντρο τον Κιμμέριο Βόσπορο (νυν στενό του Κερτς), που κυβερνούσαν από την πόλη Παντικάπαιον. Το Παντικάπαιον ιδρύθηκε τον 7ο ή 6ο αι. π.Χ. Ο παλαιότερος γνωστός βασιλιάς του Βοσπόρου είναι ο Αρχαιάναξ, ο οποίος κατέλαβε τον έλεγχο της πόλης c. το 480 π.Χ. ως σφετεριστής. Η δυναστεία των Αρχαιανακτιδών κυβέρνησε την πόλη, μέχρι που εκτοπίστηκε από την πιο μακρόβια δυναστεία των Σπαρτοκιδών το 438 π.Χ. Αφού κυβέρνησαν για περισσότερους από τρεις αιώνες, οι Σπαρτοκίδες εκτοπίστηκαν στη συνέχεια από τη δυναστεία των Μιθριδατιδών τού Πόντου και στη συνέχεια από έναν κλάδο της, τη δυναστεία των Τιβεριο-Ιουλιανών. Οι Τιβεριο-Ιουλιανοί βασιλείς κυβέρνησαν ως πελάτες-βασιλείς της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μέχρι την ύστερη αρχαιότητα.
Μετά από αρκετές διαδοχικές περιόδους διακυβέρνησης από ομάδες όπως οι Σαρμάτες, οι Αλανοί, οι Γότθοι και οι Ούννοι, τα απομεινάρια του αβσιλείου του Βοσπόρου απορροφήθηκαν τελικά στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία από τον Ιουστινιανό Α΄ τον 6ο αιώνα μ.Χ.
Δυναστεία των Αρχαιανακτιδών (περ. 480–438 π.Χ.)
Ο αριθμός των διαδόχων του Αρχαιάνακτος και τα ονόματά τους δεν είναι γνωστά. Η οικογένειά του κυβέρνησε μέχρι το π. 438 π.Χ.
Δυναστεία των Σπαρτοκιδών (438–111 π.Χ.)
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/48/%D0%97%D0%BE%D0%BB%D0%BE%D1%82%D0%BE%D0%B9_%D1%81%D1%82%D0%B0%D1%82%D0%B5%D1%80_%D1%86%D0%B0%D1%80%D1%8F_%D0%93%D0%B8%D0%B3%D0%B8%D0%B5%D0%BD%D0%BE%D0%BD%D1%82%D0%B0.jpg/220px-%D0%97%D0%BE%D0%BB%D0%BE%D1%82%D0%BE%D0%B9_%D1%81%D1%82%D0%B0%D1%82%D0%B5%D1%80_%D1%86%D0%B0%D1%80%D1%8F_%D0%93%D0%B8%D0%B3%D0%B8%D0%B5%D0%BD%D0%BE%D0%BD%D1%82%D0%B0.jpg|μικρογραφία| Νόμισμα [[Υγιάινον|Υγιαίνονα.]]
Δυναστεία των Μιθριδατιδών (110 π.Χ.–8 μ.Χ.)
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c9/Mithridates_VI.jpg/220px-Mithridates_VI.jpg|μικρογραφία| Προτομή τού [[Μιθριδάτης ΣΤ΄ Ευπάτωρ|Μιθριδάτη ΣΤ' Ευπάτορος τού Πόντου, ο οποίος κυβέρνησε και ως Μιθριδάτης Α΄ τού Βοσπόρου.]]
Δυναστεία των Τιβεριο-Ιουλιανών (8–341)
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/84/Coin_of_Rhoemetalces.png/220px-Coin_of_Rhoemetalces.png|μικρογραφία| Νόμισμα [[Τιβέριος Ιούλιος Ροιμητάλκης|Ροιμητάλκη.]] σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/51/Coin_of_Rhescuporis_III.png/220px-Coin_of_Rhescuporis_III.png|μικρογραφία| Νόμισμα [[Τιβέριος Ιούλιος Ρησκούπορις Γ΄|Ρησκούπορι Γ¨.]]
Μεταγενέστεροι ηγεμόνες (341–527)
Το τέλος της βασιλείας του Rhescuporis VI πιστεύεται ότι σήμανε το τέλος της Τιβεριανής-Ιουλιανής δυναστείας. Λεπτομέρειες για το Βασίλειο του Βοσπόρου είναι ελάχιστες στη συνέχεια, αλλά φαίνεται να έχει υποστεί αρκετές διαδοχικές περιόδους κυριαρχίας από Σαρμάτες, Αλανούς, Γότθους και Ούννους. Υπήρχε πιθανώς μια συνεχής αλληλουχία ηγεμόνων αλλά λίγα ονόματα είναι γνωστά.
Η κυριαρχία του Mύγερ στον Βόσπορο ήταν σύντομη: λίγο μετά το τέλος του Γορδά ο Ιουστινιανός Α΄ έστειλε στρατό για να θέσει τον Βόσπορο υπό ρωμαϊκή κυριαρχία. Ο Mύγελ στη συνέχεια κυβέρνησε μόνο την Πάτρια Ονογούρια στον βορρά.
Οικογενειακό δένδρο
Αυτό το γενεαλογικό δέντρο καλύπτει τους ηγεμόνες τις δυναστείες των Μιθριδατιδών και των Τιβεριο-Ιουλιανών. Λόγω του ότι μεγάλο μέρος της αλληλουχίας των Τιβεριο-Ιουλιανών ηγεμόνων βασίζεται στη νομισματοκοπία, οι σχέσεις εντός της δυναστείας των Τιβεριο-Ιουλιανών (ειδικά για τους μεταγενέστερους ηγεμόνες) είναι σε μεγάλο βαθμό εικασίες και κατά προσέγγιση. Οι από εικασίες και κατά προσέγγιση απόγονοι σημειώνονται με διακεκομμένες γραμμές. Αν και οι γενεαλογικές πληροφορίες είναι εντελώς άγνωστες για τους βασιλείς μετά τον Κότυ Γ΄, τα επαναλαμβανόμενα ονόματα οδηγούν τους περισσότερους ερευνητές να πιστεύουν ότι οι μεταγενέστεροι βασιλείς, μέχρι τουλάχιστον το 341, ήταν μέλη της ίδιας συνεχιζόμενης δυναστείας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Air Liquide
Air Liquide είναι διεθνής γαλλικός βιομηχανικός όμιλος, που ειδικεύεται στα βιομηχανικά, υγειονομικά, περιβαλλοντικά και ερευνητικά αέρια. Είναι παρούσα σε ογδόντα χώρες σε όλο τον κόσμο και εξυπηρετεί περισσότερους από 3,6 εκατομμύρια πελάτες και ασθενείς.
Ο όμιλος Air Liquide είναι εισηγμένος στο χρηματιστήριο του Παρισιού, καθώς και στους δείκτες CAC 40, Euro Stoxx 50 και FTSE4Good.
Παραπομπές και παρατηρήσεις
Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Γαλλίας
Πολιτισμός στη μετακομμουνιστική Πολωνία
Με την πτώση του κομμουνισμού, ο πολωνικός πολιτισμός και κοινωνία ξεκίνησε μια διαδικασία βαθειάς μεταμόρφωσης, που χαρακτηρίστηκε από την επιστροφή της δημοκρατίας και την ανάπλαση της κοινωνίας των πολιτών. Μετά το 1989, οι κρατικοί έλεγχοι τελείωσαν και εισήχθησαν οι ριζικές οικονομικές αλλαγές. Η εισροή νέων αισθητικών και κοινωνικών ιδεών συνοδεύτηκε από τις δυνάμεις της δυτικής αγοράς. Για μια γενιά καταξιωμένων συγγραφέων οι στόχοι και οι ηθικές αναζητήσεις της παρέμειναν οι ίδιοι όπως και την προηγούμενη περίοδο. Η πρώτη δεκαετία της ελευθερίας έφερε κυρίως περικοπές στη χρηματοδότηση των πολιτιστικών ιδρυμάτων και την αιγίδα, αναγκάζοντας την αυτοβιωσιμότητα σε μια συχνά αχαρτογράφητη περιοχή. Η λογοτεχνία, ο κινηματογράφος, οι εικαστικές τέχνες, το θέατρο και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης παρέμειναν εστιασμένα στην ενεργό συμμετοχή τους στη δημόσια ζωή.
Ιστορικό υπόβαθρο
Η πολωνική λογοτεχνία περιλαμβάνει πολλούς διάσημους ποιητές και συγγραφείς που ασχολήθηκαν με θέματα που σχετίζονται με το σήμερα: Γιαν Κοχανόφσκι, Άνταμ Μιτσκιέβιτς, Μπολέσουαφ Πρους, Γιούλιους Σουοβάτσκι, Βίτολντ Γκομπρόβιτς, Στανίσουαφ Λεμ και Ρίσαρντ Καπουστσίνσκι. Οι συγγραφείς Χένρικ Σιενκιέβιτς, Βουαντίσουαφ Ρέιμοντ, Τσέσλαφ Μίλος και Βισουάβα Σιμπόρσκα έχουν κερδίσει ο καθένας το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.
Τα γεγονότα που διαμόρφωσαν τον πολωνικό πολιτισμό στην αρχή της μετακομμουνιστικής περιόδου ξεκίνησαν το 1976. Οι διαδηλώσεις του 1976 έδωσαν αφορμή για τις υπόγειες εκδόσεις σε άνευ προηγουμένου κλίμακα. Ήταν η αληθινή αρχή μιας νέας λογοτεχνικής γνώσης στην Πολωνία. Μεταξύ 1976 και 1989, το λεγόμενο Drugi obieg (η Δεύτερη Κυκλοφορία, όρος που χρησιμοποιείται συνήθως στον παράνομο τύπο της Πολωνίας κατά τη διάρκεια του στρατιωτικού πραξικοπήματος), δημοσίευσε τον εκπληκτικό αριθμό των 5.000 τακτικών ενημερωτικών δελτίων και περιοδικών πλήρους μεγέθους, συμπεριλαμβανομένων περίπου 7.000 βιβλίων. δεξιά|μικρογραφία|161x161εσ| Ο [[Κσίστοφ Κιεσλόφσκι στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας, 1994]] Η παπική εκλογή του Πάπα Ιωάννη Παύλου Β΄ το 1978 είχε εξίσου βαθύ αντίκτυπο στην κοινωνία. Δύο χρόνια αργότερα, ο Τσέσλαφ Μίλος, ο οποίο ήταν στη μαύρη λίστα, τιμήθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας και το κίνημα Αλληλεγγύη γεννήθηκε μετά από ένα κύμα μαζικών απεργιών ενάντια στον ολοκληρωτισμό, τη φτώχεια και τα μέτρα λιτότητας. Σχεδόν κάθε Πολωνός καλλιτέχνης και συγγραφέας συμμετείχε στο κίνημα και –με τη μια ή την άλλη μορφή– υπέστη τις συνέπειες της στρατιωτικής καταστολής του Δεκεμβρίου του 1981. Μετά από αυτό –όπως στις ταινίες του Κσίστοφ Κιεσλόφσκι (Δίχως τέλος, 1985 - Δεκάλογος, 1989) – η απλή φυσική ύπαρξη δεν ήταν πλέον ανεκτή. Εν τω μεταξύ, ο παράνομος τύπος άκμασε, υποστηρίχθηκε οικονομικά μέσω γενναιόδωρων δωρεών από τη Δύση και οι έρευνες για τη φύση του νόμου και της ηθικής συνεχίστηκαν.
Η περίοδος 1976–89 παρείχε την απαραίτητη πνευματική και αισθητική βάση πάνω στην οποία θεμελιώθηκε ο πολωνικός μεταμοντερνισμός στις τέχνες και τη λογοτεχνία, εν μέρει εμπνευσμένη από τα ευρέως δημοφιλή έργα των Στανίσουαφ Ιγκνάτσι Βιτκιέβιτς, Βίτολντ Γκομπρόβιτς και Κάρολ Ιζικόφσκι. Οι μεταβάσεις που ξεκίνησαν τη δεκαετία του 1990 συνεχίστηκαν καθ΄ όλη τη διάρκεια των αρχών του 21ου αιώνα.
1η Μεραρχία Πάντσερ SS «Σωματοφυλακή Αδόλφος Χίτλερ»
Η 1η Μεραρχία Πάντσερ SS «Σωματοφυλακή Αδόλφος Χίτλερ» (1. SS-Panzer-Division „Leibstandarte SS Adolf Hitler“· συντομογραφία: LSSAH και LᛋᛋAH) ξεκίνησε ως προσωπική σωματοφυλακή του Αδόλφου Χίτλερ και φρουρά της Καγκελαρίας του Ράιχ της Ναζιστικής Γερμανίας. Οι απαρχές της σύστασή της φθάνουν στα πρώτα χρόνια του Εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος (NSDAP). Η δημιουργία της «Leibstandarte Adolf Hitler» (συντ. LAH) έγινε το φθινόπωρο του 1933 ως μετεξέλιξη της προγενέστερης μονάδας «SS-Sonderkommando Berlin» (γνωστή ως «SS-Stabswache Berlin»), που με τη σειρά της είχε προκύψει από τη συγχώνευση δυο άλλων SS-Sonderkommando. Τον επόμενο Απρίλιο έλαβε την ονομασία «Leibstandarte-SS Adolf Hitler» από τον Χάινριχ Χίμλερ. Αρχικά, η σύνθεση της μονάδας ήταν αυτή του συντάγματος, ενώ αργότερα εξελίχθηκε σε μονάδα μεγέθους μεραρχίας κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου.
Η LSSAH συμμετείχε σε μάχες κατά την εισβολή στην Πολωνία και συγχωνεύθηκε στην Waffen-SS μαζί με την SS-Verfügungstruppe (SS-VT) και τις μονάδες της SS-Totenkopfverbände (SS-TV) πριν από την Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα το 1941. Μέχρι τα μέσα του 1942 είχε αυξηθεί σε μέγεθος από σύνταγμα σε μεραρχία Panzergrenadier(θωρακισμένων Γρεναδιέρων) και ονομάστηκε SS Panzergrenadier Division "Leibstandarte SS Adolf Hitler". Έλαβε την τελική της μορφή ως τεθωρακισμένη τον Οκτώβριο του 1943. Το σύμβολο της Σωματοφυλακής ήταν ένα κλειδί μέσα σε περίγραμμα θυρεού. Τα μέλη του LSSAH διέπραξαν βιαιοπραγίες και εγκλήματα πολέμου, συμπεριλαμβανομένης της σφαγής του Malmedy.
Οι πρώτες παραστρατιωτικές οργανώσεις
Μετά την αποφυλάκιση του, ο Χίτλερ ήταν πιθανός στόχος και διέταξε το σχηματισμό μιας νέας μονάδας σωματοφυλακής, της Schutzkommando. Η μονάδα μετονομάστηκε σε Sturmstaffel (μοίρα επίθεσης) και τον Νοέμβριο μετονομάστηκε σε Schutzstaffel, συντομογραφία SS. Μέχρι το 1933 η SS είχε μεγαλώσει από μια μικρή μονάδα σωματοφυλακής σε ένα σχηματισμό πάνω από 50.000 ανδρών και αποφασίστηκε να σχηματιστεί μια νέα μονάδα σωματοφυλακής η οποία θα αποτελούταν κυρίως από άνδρες από το 1ο SS-Standarte. Μέχρι το 1933 η μονάδα αυτή τέθηκε υπό τη διοίκηση του Ζεπ Ντήτριχ, ο οποίος επέλεξε 117 άνδρες για να σχηματίσει το SS-Stabswache Berlin στις 17 Μαρτίου 1933. Η μονάδα αντικατέστησε τους στρατιωτικούς φρουρούς στην Καγκελαρία του Ράιχ. Από αυτή την αρχική ομάδα, τρεις τελικά έγιναν διοικητές μεραρχίας, τουλάχιστον οκτώ θα γίνουν διοικητές συντάγματος, δεκαπέντε διοικητές τάγματος και πάνω από τριάντα έγιναν διοικητές λόχων. Έντεκα άνδρες από τους πρώτους των 117 παρασημοφορήθηκαν με τον Σταυρό των Ιπποτών, και σαράντα από αυτούς με το γερμανικό σταυρό για τη γενναιότητα τους στο πεδίο της μάχης. Το 1933, σχηματίστηκαν δύο μονάδες: SS-Sonderkommando Zossen στις 10 Μαΐου και μια δεύτερη μονάδα, που ονομάστηκε SS-Sonderkommando Jüterbog στις 8 Ιουλίου, αυτές ήταν οι μοναδικές μονάδες των SS που έλαβαν στρατιωτική εκπαίδευση την εποχή εκείνη. Το μεγαλύτερο μέρος του εκπαιδευμένου προσωπικού προερχόταν από τις τάξεις της Βέρμαχτ και στις 3 Σεπτεμβρίου 1933 οι δύο μονάδες Sonderkommando συγχωνεύθηκαν στο SS-Sonderkommando του Βερολίνου υπό τη διοίκηση του Ντήτριχ. Η αποστολή περιλάμβανε την παροχή εξωτερικής ασφάλειας για τον Χίτλερ, τις κατοικίες του, κατά τις δημόσιες εμφανίσεις του και τη φύλαξη της Καγκελαρίας του Ράιχ.
Τον Νοέμβριο του 1933, κατά τη 10η επέτειο του πραξικοπήματος της Μπυραρίας, οι μονάδες Sonderkommando έλαβαν μέρος στη συγκέντρωση και το μνημόσυνο των μελών του NSDAP που είχαν σκοτωθεί κατά τη διάρκεια του. Κατά τη διάρκεια της τελετής, τα στελέχη του Sonderkommando ορκίστηκαν την προσωπική υπακοή στον Χίτλερ και στο τέλος η μονάδα έλαβε έναν νέο τίτλο, "Leibstandarte Adolf Hitler" (LAH).
Λίγο πριν τη νύχτα των μεγάλων μαχαιριών, ο Χίτλερ διέταξε όλους τους ηγέτες της SA να παρευρεθούν σε μια συνάντηση στο ξενοδοχείο Hanselbauer στο Bad Wiessee, κοντά στο Μόναχο. Ο Χίτλερ μαζί με τον Σεπ Ντήτριχ και μια μονάδα από τη Σωματοφυλακή ταξίδεψαν στο Bad Wiessee για να επιβλέψουν προσωπικά τη σύλληψη του Ερνστ Ρεμ, στις 30 Ιουνίου. Η ομάδα της Σωματοφυλακής εκτέλεσε πέντε στρατηγούς και ένα συνταγματάρχη και άλλους 79 που θεωρήθηκαν «προδότες».
Στις 6 Ιουνίου 1935, η LSSAH υιοθέτησε επισήμως μια γκρίζα στολή για να προσδιοριστεί περισσότερο με τον στρατό που φορούσε παρόμοια στολή. Η LSSAH ήταν αργότερα η εμπροσθοφυλακή της πορείας προς την Αυστρία ως μέρος του Άνσλους και το 1938 η μονάδα συμμετείχε στην κατοχή της Σουδητίας. Μέχρι το 1939, η LSSAH ήταν ένα πλήρες σύνταγμα πεζικού με τρία τάγματα πεζικού, ένα τάγμα πυροβολικού και λόχους αντιαρματικών, αναγνωριστικών και μηχανικού. Λίγο μετά τη συμμετοχή της στην προσάρτηση της Βοημίας και της Μοραβίας, η LSSAH επαναπροσδιορίστηκε ως "Infanterie-Regiment Leibstandarte SS Adolf Hitler". Όταν ο Χίτλερ διέταξε το σχηματισμό ενός τμήματος SS στα μέσα του 1939, η LSSAH σχημάτισε τη δική της μονάδα, σε αντίθεση με τις άλλες μονάδες των SS της SS-Verfügungstruppe (SS-VT), (SS-Standarte Deutschland, SS-Standarte Germania.
Εισβολή στην Πολωνία
Κατά τη διάρκεια των αρχικών σταδίων της εισβολής της Πολωνίας, η LSSAH συμμετείχε σε αρκετές μάχες εναντίον πολωνικών ταξιαρχών που προσπάθησαν να χτυπήσουν τις πλευρές της γερμανικής πορείας. Στην πόλη Pabianice, μια πόλη κοντά στο Łódź, η LSSAH πολέμησε την πολωνική, 28η μονάδα πεζικού και την ταξιαρχία του ιππικού του Wołyńska σε μάχη εκ του συστάδην. Σε όλη τη διάρκεια της εκστρατείας, η μονάδα ήταν διαβόητη για την καταστροφή χωριών. Επιπλέον, τα μέλη της LSSAH διέπραξαν θηριωδίες σε πολλές πόλεις της Πολωνίας, συμπεριλαμβανομένης της δολοφονίας 50 Εβραίων στο Błonie και τη σφαγή 200 αμάχων, συμπεριλαμβανομένων των παιδιών, που είχαν πυροβοληθεί στο Złoczew.
Εισβολή στη Γαλλία
Στις αρχές του 1940, η LSSAH επεκτάθηκε σε ένα πλήρες ανεξάρτητο μηχανοκίνητο σύνταγμα πεζικού και μια μονάδα Sturmgeschütz (Assault Gun,αυτοκινούμενων πυροβόλων) προστέθηκε στη σύνθεση της. Το σύνταγμα μεταφέρθηκε στα Ολλανδικά σύνορα για την έναρξη της επιχείρησης. Αποστολή του ήταν να σχηματίσει ένα προγεφύρωμα στην Ολλανδία, επιφορτισμένο με τη σύλληψη μιας ζωτικής γέφυρας πάνω από το IJssel, την επίθεση στην κύρια γραμμή άμυνας στο Grebbeberg (Grebbeline) και τη σύνδεση με τους Αλεξιπτωτιστές των αερομεταφερόμενων δυνάμεων του Κουρτ Στούντεντ. Κατά τις επόμενες τέσσερις ημέρες, η LSSAH κάλυψε περισσότερα από 215 χιλιόμετρα (134 μίλια) και εισήλθε στο Ρότερνταμ. Μετά την παράδοση του Ρότερνταμ, η LSSAH έφυγε για τη Χάγη, την οποία έφθασαν στις 15 Μαΐου, αφού συνέλαβε 3.500 Ολλανδούς στρατιώτες ως αιχμαλώτους πολέμου. Μετά την παράδοση των Κάτω Χωρών στις 15 Μαΐου, το σύνταγμα μεταφέρθηκε στη συνέχεια στη νότια Γαλλία.
Μετά τη βρετανική αντεπίθεση στο Arras, η LSSAH, μαζί με την SS-Verfügungs-Division, μεταφέρθηκαν για να κρατήσουν την περίμετρο γύρω από τη Δουνκέρκη και να μειώσουν το εύρος British Expeditionary Force και τις γαλλικές δυνάμεις. Η LSSAH ανέλαβε θέση 15 μίλια νοτιοδυτικά της Δουνκέρκης κατά μήκος της γραμμής του καναλιού Αα, αντιμετωπίζοντας την αμυντική γραμμή των συμμάχων κοντά στην Watten. Εκείνο το βράδυ το Γερμανικό γενικό επιτελείο διέταξε να σταματήσει η προέλαση, με την εκστρατευτική δύναμη των Βρετανών να παγιδεύεται. Η LSSAH σταμάτησε για τη νύχτα, εντούτοις, την επόμενη ημέρα της 25ης Μαΐου, παραβιάζοντας τις εντολές του Χίτλερ, ο Ντήτριχ διέταξε το 3ο τάγμα του να διασχίσει το κανάλι και να πάει πέρα ​​από τα βουνά του Wattenberg, όπου βρετανοί παρατηρητές πυροβολικού βάζουν το σύνταγμα σε κίνδυνο. Επιτέθηκαν στα ύψη και εξόντωσαν τους παρατηρητές και αντί να κατηγορηθεί για την πράξη του, ο Ντήτριχ τιμήθηκε με τον Σταυρό του Ιππότη του Σιδηρού Σταυρού. Στις 26 Μαΐου συνεχίστηκε η γερμανική προέλαση και μέχρι τις 28 Μαΐου η LSSAH είχε καταλάβει το χωριό Wormhout, μόλις δέκα μίλια από τη Δουνκέρκη. Μετά την παράδοσή τους, στρατιώτες από το 2ο τάγμα του βασιλικού σύνταγματος του Warwickshire, μαζί με μερικούς Γάλλους στρατιώτες μεταφέρθηκαν σε έναν αχυρώνα, εκεί στρατιώτες του 2ου τάγματος της LSSAH, υπό τη διοίκηση του SS-Hauptsturmführer Wilhelm Mohnke, διέπραξαν τη σφαγή του Wormhoudt, όπου εκτελέσθηκαν 80 Βρετανοί και Γάλλοι αιχμάλωτοι πολέμου. Μολονότι είναι αδιαμφισβήτητο ότι η σφαγή συνέβη, ο βαθμός συμμετοχής του Mohnke είναι αδύνατο να αναγνωριστεί. Ποτέ δεν κατηγορήθηκε επίσημα και δεν παραπέμφθηκε σε δίκη.
Γενική Διεύθυνση Τελωνείων (Τυνησία)
Η Γενική Διεύθυνση Τελωνείων (Direction générale des douanes) είναι τυνησιακή φορολογική υπηρεσία υπαγόμενη στο Υπουργείο Οικονομικών.
1η Μεραρχία Πάντσερ SS «Σωματοφυλακή Αδόλφος Χίτλερ»
Εισβολή στην Ελλάδα
Μετά την ολοκλήρωση της Γαλλικής εκστρατείας στις 22 Ιουνίου 1940, η LSSAH πέρασε έξι μήνες στο Metz (Moselle). Επεκτάθηκε σε μέγεθος ταξιαρχίας (6.500 άνδρες). Κατά τους τελευταίους μήνες του 1940 εκπαιδεύτηκε σε αμφίβιες επιθέσεις στον ποταμό Μοζέλα στο πλαίσιο της προετοιμασίας για την επιχείρηση Sealion, την εισβολή στην Αγγλία (Θαλάσσιος Λέοντας). Μετά την αποτυχία της Λουφτβαφε στη Μάχη της Βρετανίας και την ακύρωση της προγραμματισμένης εισβολής, η LSSAH μεταφέρθηκε στη Βουλγαρία, τον Φεβρουάριο του 1941 για την προετοιμασία της επιχείρησης Μαρίτα, μέρος της προγραμματισμένης εισβολής στην Ελλάδα και τη Γιουγκοσλαβία.
Γενική Διεύθυνση Τελωνείων (Τυνησία)
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κυβερνητικές υπηρεσίες της Τυνησίας Κατηγορία:Οικονομία της Τυνησίας
1η Μεραρχία Πάντσερ SS «Σωματοφυλακή Αδόλφος Χίτλερ»
Εισβολή στην Ελλάδα
Η LSSAH κατέλαβε τη Βεύη στις 10 Απριλίου. Το SS-Sturmbannführer, το ενισχυμένο Aufklärungs-Abteilung του Kurt Meyer, είχε την αποστολή να εκκαθαρίσει την αντίσταση από το πέρασμα Κλεισούρα νοτιοδυτικά του Βέρνο και να περάσει στην περιοχή της Καστοριάς για να διακόψει την απομάκρυνση των δυνάμεων της Ελληνικής και της Βρετανικής Κοινοπολιτείας. Παρά τη σκληρή αντίσταση πού προέβαλε σύνταγμα του Ελληνικού Στρατού, η μονάδα του Meyer κατέλαβε το πέρασμα.
Το τμήμα συμμετείχε στην εκκαθάριση του περάσματος Κλειδί ακριβώς νότια του Βέρνο, το οποίο υπερασπιζόταν ποικίλες δυνάμεις των ελληνικών, αυστραλιανών, βρετανικών και νεοζηλανδικών στρατευμάτων. Με την πτώση των δύο περασμάτων έσπασε η κύρια γραμμή αντίστασης του ελληνικού στρατού της Ηπείρου. Στις 20 Απριλίου, ύστερα από μια μάχη στο Μέτσοβο στα βουνά της Πίνδου, ο Τσολάκογλου, πραξικοπηματικά αναλαμβάνοντας τη διοίκηση του ελληνικού στρατού Ηπείρου παρέδωσε ολόκληρη τη δύναμη στον Ντήτριχ. Τα βρετανικά στρατεύματα της Κοινοπολιτείας ήταν τώρα οι μοναδικές συμμαχικές δυνάμεις που υπήρχαν στην Ελλάδα και οπισθοχωρούσαν πέρα ​​από τον Ισθμό της Κορίνθου προς την Πελοπόννησο. Μέχρι τις 26 Απριλίου, η LSSAH είχε φτάσει στον Κόλπο της Πάτρας σε μια προσπάθεια να αποκόψει την υποχώρηση στις δυνάμεις της βρετανικής Κοινοπολιτείας. Μέχρι τις 30 Απριλίου τα τελευταία βρετανικά στρατεύματα της Κοινοπολιτείας είτε είχαν αιχμαλωτισθεί, είτε είχαν δραπετεύσει στην Κρήτη. Η LSSAH παρέλασε στην Πλατεία συντάγματος για τη νίκη της επί της Ελλάδος. Αργότερα η LSSAH μετατέθηκε στο ανατολικό μέτωπο προκειμένου να πάρει μέρος στην εισβολή κατά της Ρωσίας.
Εισβολή στη Ρωσία
Μετά από την εξαιρετική απόδοση της LSSAH κατά τη διάρκεια της Μαρίτα, ο Χίμλερ διέταξε να αναβαθμιστεί. Το σύνταγμα, ήδη σε μέγεθος μιας ενισχυμένης ταξιαρχίας, επρόκειτο να αναδιοργανωθεί σε μεραρχία και μετατέθηκε στην Τσεχοσλοβακία στα μέσα Μαΐου για αναδιοργάνωση. Παρά τις ελπίδες του στρατηγού Χάλντερ, η LSSAH πήρε μέρος στις επιχειρήσεις ως εφεδρείας υπαγόμενο στο 1ο Panzer Group του Generalfeldmarschall Χάινριχ φον Κλάιστ κατά τη διάρκεια των πρώτων επιθέσεων. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η LSSAH συμμετείχε στη Μάχη της Ουμάν και την επακόλουθη κατάληψη του Κιέβου. Σύμφωνα με μεταπολεμική έκθεση του δημοσιογράφου Έρικ Κέρν, η μονάδα δολοφόνησε 4.000 Σοβιετικούς αιχμαλώτους σε αντίποινα στις 18 Αυγούστου, για τους δικούς της στρατιώτες που είχαν εκτελεστεί στο Nowo Danzig, βόρεια της Kherson. Οι ισχυρισμοί αυτοί έχουν διερευνηθεί χρησιμοποιώντας τα ημερολόγια πολέμων των τοπικών μονάδων και δεν βρέθηκε καμία αναφορά σε εκτελεστές Γερμανούς στρατιώτες κατά τις ημερομηνίες αυτές λόγω έλλειψης αξιόπιστων αποδεικτικών στοιχείων και ούτε καν κατηγοριών από τις σοβιετικές αρχές.
Τον Οκτώβριο, η LSSAH μεταφέρθηκε πίσω στο βορρά για να ενισχύσει τη γραμμή των δυνάμεων του άξονα ενάντια στις νέες σοβιετικές επιθέσεις εναντίον της 3ης στρατιάς της Ρουμανίας και αργότερα έλαβε μέρος στις μάχες για την πόλη Rostov-on-Don, η οποία κατελήφθη στα τέλη Νοεμβρίου. Εκεί, η LSSAH αιχμαλώτισε πάνω από 10.000 άντρες του Κόκκινου Στρατού. Εντούτοις, μέχρι το τέλος του έτους, οι γερμανικές υποχώρησαν καθώς η σοβιετική αντίσταση έγινε ισχυρότερη. Κάτω από την πίεση των σοβιετικών αντεπιθέσεων τον χειμώνα, η LSSAH και η Στρατιά Νότου υποχώρησαν από το Rostov σε αμυντικές γραμμές στον ποταμό Mius.
Στα τέλη Ιανουαρίου 1943, η LSSAH πήρε μέρος στις μάχες μέσα και γύρω από το Χάρκοβο ως μέρος του SS Panzer Corps του Hausser. Τον Μάρτιο του 1943 η μονάδα συμμετείχε στην ανάκτηση του Χάρκοφ. Στις 12 Μαρτίου 1943, η LSSAH σημείωσε πρόοδο στο κέντρο της πόλης, διασχίζοντας τις σοβιετικές άμυνες στα βόρεια προάστια. Μέχρι το τέλος της ημέρας, η μονάδα είχε φτάσει μόλις δύο τετράγωνα βόρεια της πλατείας Dzerzhinsky, αφού είχε βαριές απώλειες από Σοβιετικούς ελεύθερους σκοπευτές, κατάφερε να καταλάβει τη πλατεία που μετονομάστηκε άτυπα σε "Platz der Leibstandarte". Οι μάχες συνεχίστηκαν στις 15 και 16 Μαρτίου, καθώς οι γερμανικές μονάδες αποτελείωσαν τα απομεινάρια της αντίστασης στο συγκρότημα εργοστασίων, στα νότια προάστια της πόλης. Η πόλη καταλήφθηκε στις 17 Μαρτίου. Ενώ στο Χάρκοβο, τα στρατεύματα της LSSAH πήραν μέρος σε δολοφονίες τραυματιών σοβιετικών στρατιωτών που βρίσκονταν στο στρατιωτικό νοσοκομείο της πόλης.
Σφαγές στο Ανατολικό μέτωπο
Κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων γύρω από το Χάρκοβο, μια μονάδα της LSSAH, υπό τη διοίκηση του Ιωακείμ Πάιπερ κέρδισε ένα παρατσούκλι "Τάγμα του Blowtorch", λόγω της καταστροφής δύο σοβιετικών χωριών. Οι ουκρανικές πηγές, συμπεριλαμβανομένου του επιζώντος μάρτυρα Ιβάν Κισέλεφ, περιέγραψαν τις δολοφονίες στα χωριά Yefremovka και Semyonovka στις 17 Φεβρουαρίου 1943. Στις 12 Φεβρουαρίου, τα στρατεύματα Waffen-SS του LSSAH κατέλαβαν τα δύο χωριά, και οι Σοβιετικές δυνάμεις είχαν δολοφονήσει δύο αξιωματικούς των SS. Σε αντίποινα, πέντε ημέρες αργότερα, τα στρατεύματα της LSSAH σκότωσαν 872 άνδρες, γυναίκες και παιδιά. Περίπου 240 από αυτούς κάηκαν ζωντανοί στην εκκλησία του Yefremovka.
Επιχείρηση Fabrik-Aktion
Oι άντρες της LSSAH έλαβαν μέρος στην επιχείρηση Fabrik-Aktion, που συνέλαβαν τους υπόλοιπους Γερμανοεβραίους που εργάστηκαν στη βιομηχανία όπλων. Οι άνδρες της LSSAH βοήθησαν την Γκεστάπο να μαζέψει τους Εβραίους στο Βερολίνο και επιβιβάστηκαν σε φορτάμαξες στις 27-28 Φεβρουαρίου 1943. Οι περισσότεροι από τους αιχμαλωτισμένους έχασαν τη ζωή τους στο Άουσβιτς, είτε σε άλλους καταυλισμούς στην Ανατολή.
Μάχη του Κούρσκ
Στις αρχές Ιουνίου του 1943, η μονάδα είχε πλήρως αναδιαμορφωθεί. Η δύναμή του ήταν 12 Tiger Is, 72 Panzer IVs, 16 Panzer III και Panzer IIs και 31 StuGs. Η LSSAH, μαζί με τις Διευθύνσεις, SS Totenkopf και Das Reich, αποτελούσε τον αιχμή του δόρατος της 4ης Στρατιάς Στρατού, Hermann Hoth, επιφορτισμένου με την παραβίαση της νότιας πλευράς του Κούρσκ. Ο 9η Στρατιά του Walter Model, έπρεπε να παραβιάσει τη βόρεια πλευρά και οι δύο δυνάμεις έπρεπε να συναντηθούν κοντά στην πόλη Κούρσκ, ανατολικά, περικλείοντας έτσι μια μεγάλη σοβιετική δύναμη. Η επίθεση ξεκίνησε στις 5 Ιουλίου. Οι δυνάμεις της LSSAH, μέχρι τις 9 Ιουλίου, το II SS Panzer Corps είχε προχωρήσει 48 χλμ. (30 μίλια) βόρεια και πλησίαζε στη μικρή πόλη Prokhorovka. Η LSSAH ήεν και πάλι εμπροσθοφυλακή, άν και μέχρι τώρα η ισχύς της μειώθηκε σε μόλις 77 τεθωρακισμένα οχήματα. Το 2ο Σύνταγμα SS Panzergrenadier, υποστηριζόμενο από αρκετά άρματα, προχώρησε προς την Prokhorovka. Μέχρι το μεσημέρι το πεζικό είχε εκκαθαρίσει το Κρατικό πάρκο Komsomolets και άρχισε την επίθεση στο λόφο 241,6, το οποίο εξασφάλισαν στις 10 Ιουλίου. Την επόμενη μέρα η προέλαση συνεχίστηκε, με τη LSSAH να καταλαμβάνει το State Farm της Oktiabrs΄kii και το Hill 252.2 σε βαριές μάχες εναντίον των Σοβιετικών Αλεξιπτωτιστών και της 9ης Αεροπορικής μεραρχίας. Στις 12 Ιουλίου, οι Σοβιετικοί έκαναν αντεπίθεση κοντά στην Prokhorovka. Δύο σώματα των εφεδρειών αντιμετώπισαν τη LSSAH, χτυπώντας τους Γερμανούς γύρω από το Oktiabr'skii State Farm και το Hill 252.2. Στις επόμενες μάχες, οι Γερμανοί προκάλεσαν σοβαρές απώλειες στους Σοβιετικούς. Η σοβιετική αντεπίθεση είχε σταματήσει τη γερμανική προέλαση και η μονάδα αναγκάστηκε να οπισθοχωρήσει στην Oktiabr'skii. Ο Σοβιετικός Στρατός έχασε 300 άρματα μάχης που καταστράφηκαν και 300 επιπλέον στις 12 Ιουλίου. Η μάχη συνεχίστηκε την επόμενη μέρα, αλλά το επίκεντρο της σοβιετικής επίθεσης είχε μετατοπιστεί προς τη μονάδα Totenkopf, στα αριστερά της LSSAH.
Μετά τη μάχη στο Prokhorovka, η Σοβιετική Ανώτατη Διοίκηση ξεκίνησε μια δική της επίθεση, την επιχείρηση Kutuzov, κοντά στο Όρελ, αναγκάζοντας τον Χίτλερ να διατάξει την παύση της Επιχείρησης Citadel. H LSSAH έχοντας υποστεί 2.753 απώλειες συμπεριλαμβανομένων 474 νεκρών. Η LSSAH αποστέλλεται στην Ιταλία για να βοηθήσει τον Μουσολίνι από την κυβέρνηση Μπαντόλιο και τη συμμαχική εισβολή στη Σικελία, η οποία ξεκίνησε τη νύχτα της 9-10 Ιουλίου 1943. Η μονάδα άφησε πίσω της, τον βαρύ εξοπλισμό που δόθηκε στη μεραρχία Das Reich και την Totenkopf.[73].
Επιχειρήσεις στην Ιταλία
Με την Ιταλία να έχει ανακοινώσει ανακωχή με τους Συμμάχους στις 8 Σεπτεμβρίου 1943, η LSSAH διατάχθηκε να αφοπλίζει tiw κοντινές ιταλικές μονάδες. Αυτό έγινε ομαλά, με εξαίρεση σύντομα, αιματηρές μάχες με ιταλικά στρατεύματα που βρίσκονταν στην Πάρμα, την Κρεμόνα και την Πιατσέντζα στις 9 Σεπτεμβρίου. Μέχρι τις 19 Σεπτεμβρίου, όλες οι ιταλικές δυνάμεις στην ποταμού πεδιάδα είχαν αφοπλισθεί, αλλά η OKW (Oberkomando der Wehrmacht) ανησυχούσε για αναφορές ότι στοιχεία της Ιταλικής 4ης στρατιάς ανασυντάσσονταν στο Πεδεμόντιο κοντά στα γαλλικά σύνορα. Το μηχανοκίνητο τμήμα της LSSAH, του Peiper στάλθηκε για να αφοπλίσει αυτές τις μονάδες. Κατά την άφιξή του στην επαρχία Cuneo, ο Peiper συναντήθηκε με έναν Ιταλό αξιωματικό που προειδοποίησε ότι οι δυνάμεις του θα επιτεθούν αν η μονάδα του Peiper δεν έφευγε αμέσως από την επαρχία. Αφού αρνήθηκε ο Peiper, οι δυνάμεις των Ιταλών επιτέθηκαν αλλά το τάγμα του Pieper νίκησε τους Ιταλούς και έπειτα εκάψε το χωριό Boves, σκοτώνοντας 34 πολίτες.
Η LSSAH στάλθηκε στη χερσόνησο της Ίστριας και συμμετείχε σε αρκετές σημαντικές αντιπαρτιζάνικες επιχειρήσεις. Στις αρχές Νοεμβρίου, η μεραρχία διατάχθηκε να πάει πίσω στο Ανατολικό Μέτωπο, φτάνοντας στην περιοχή Zhitomir στα μέσα Νοεμβρίου. Η μεραρχία ανατέθηκε στο XLVIII Panzer Corps, ένα τμήμα του 4ου Στρατού, το οποίο αγωνιζόταν να κρατήσει τη γραμμή κοντά στο Zhitomir. Η Μεραρχία LSSAH μεταφέρθηκε στην περιοχή Cherkassy. Στο πλαίσιο των μαχών, συμμετείχε στην προσπάθεια ανακούφισης των γερμανικών δυνάμεων της Στρατιάς Νότου που περικυκλώθηκε στην περιοχή Korsun, τον Ιανουάριο του 1944.
Η δύναμη της LSSAH, ανερχόταν σε 41 αξιωματικούς και σε 1.188 άνδρες, αποσύρθηκε στο Βέλγιο για ξεκούραση και ανανέωση, ωστόσο, ένα τμήμα της μεραρχίας έμεινε πίσω.
Δυτικό μέτωπο
Η LSSAH είχε τοποθετηθεί βόρεια του ποταμού Σηκουάνα για να αντιμετωπίσει κάθε πιθανή επίθεση στην περιοχή του Pas de Calais, έτσι ώστε οι πρώτες μονάδες να μην φθάσουν στη Νορμανδία παρά μόνο μετά την εισβολή των συμμάχων εκεί στις 6 Ιουνίου 1944. Ενα μέρος του έφθασε τη νύχτα της 27ης-28ης Ιουνίου, με ολόκληρο το τμήμα να πάρει άλλη μια εβδομάδα. Μέχρι τις 4 Ιουλίου μεταρρυθμίστηκε το I SS Panzer Corps και τώρα αποτελούταν από το LSSAH και την 12η μεραρχία SS Νεολαία Χίτλερ. Η πρώτη ενέργεια στην οποία συμμετείχαν ήταν η υπεράσπιση του χωριού Carpiquet και του αεροδρομίου στη Συμμαχική επιχείρηση Windsor. Στη συνέχεια ακολούθησαν αρκετές συμμαχικές επιθέσεις - Operations Charnwood και Jupiter. Στις 12 Ιουλίου, η LSSAH κρατούσε το νότιο τμήμα του Caen από τη Μαλτότ στα δυτικά μέχρι την οδό Caen-Falaise στα ανατολικά. Κατά τη διάρκεια της νύχτας 14-15 Ιουλίου, η LSSAH ανακουφίστηκε από την 272η Μεραρχία Πεζικού και τραβήχτηκε πίσω σε μια περιοχή ανασυγκρότησης που διασχίζει το δρόμο Caen-Falaise μεταξύ Ifs και Cintheaux.
Επιχείρηση GoodWood
Η βρετανική επιχείρηση Goodwood πραγματοποιήθηκε μεταξύ 18 και 20 Ιουλίου 1944. Το VIII Βρετανικό Σώμα, με τρία θωρακισμένα τμήματα, ξεκίνησε την επίθεση με στόχο την κατάληψη της γερμανικής περιοχής Bourguébus Ridge, μαζί με την περιοχή μεταξύ Bretteville-sur-Laize και Vimont. Η επιχείρηση προηγήθηκε ενός βομβαρδισμού τριών ωρών από 2.500 αεροσκάφη. Η ισχύς του LSSAH πριν από την επιχείρηση Goodwood αναφέρθηκε ως 59 Panzer IVs, 46 Panthers και 35 StuG III. Το 1ο Στρατιωτικό Τάγμα SS Panzer, που βρίσκονταν κοντά στο Garcelles, έλαβε εντολές να επιτεθεί στους Βρετανούς στο Soliers. Κατά τη μεταφορά των 13 Panthers προς Bourguébus, η μονάδα προσέβαλε 60 βρετανικά άρματα, καταστρέφοντας 20 από αυτά.
Επιχείρηση Luttich
Στις 25 Ιουλίου 1944, οι δυνάμεις των ΗΠΑ υπό τον στρατηγό Omar Bradley κατάφεραν να σπάσουν τις γερμανικές άμυνες στο πλαίσιο της επιχείρησης Cobra και μπήκαν στη Βρετάνη. Ο Χίτλερ απαγόρευσε οποιαδήποτε υποχώρηση και διέταξε το Στρατιωτικό Σώμα XLVII, αποτελούμενο από το 2ο τμήμα του τάγματος, της LSSAH, και το SS Division Das Reich και την 116η Panzer να χτυπήσει το 30ο τμήμα πεζικού ανατολικά του Mortain, έπειτα έκοψε τις αμερικανικές άμυνες για να φτάσει στην ακτή. Η ανταπόκριση των ΗΠΑ ενισχύθηκε από την Ultra intelligence, η οποία είχε αποκαλύψει τα σχέδια για την επιχείρηση Lüttich μέχρι τις 4 Αυγούστου. Το LSSAH και άλλα τμήματα πήραν μέρος στην επίθεση στις 7 Αυγούστου. Το 1ο Τάγμα SS, μαζί με δύο τάγματα πεζικού εφοδιασμένο με μοτοσυκλέτες, μία μονάδα μηχανικού μάχης χρησιμοποιήθηκαν για την επίθεση. Η SS Das Reich ανέκτησε την πόλη Mortain και μια θωρακισμένη ομάδα μάχης με τον Joachim Peiper έφτασε στο Bourlopin, αλλά αναγκάστηκε να σταματήσει λόγω αμερικανικών αντεπιθέσεων και αεροπορικών επιθέσεων. Η πολύ μειωμένη μεραρχία περικυκλώθηκε τελικά στην περιοχή Falaise από αμερικανικές, καναδικές και πολωνικές δυνάμεις. Ορισμένες μονάδες LSSAH οπισθοχώρησαν από τον θύλακα στις 22 Αυγούστου, αφήνοντας πίσω τους όλα τα άρματα και το πυροβολικό. Η LSSAH υπέστη 5.000 θύματα κατά τη διάρκεια της εκστρατείας της Νορμανδίας. Κατά τη διάρκεια της οπισθοχώρισης τους από τη Γαλλία, τα μέλη του τμήματος LSSAH και ενός τμήματος SS Division Hitlerjugend δολοφόνησαν 34 γάλλους πολίτες στις πόλεις Tavaux και Plomion.
Επίθεση στις Αρδέννες
Η επίθεση των Αρδεννών (16 Δεκεμβρίου 1944 - 25 Ιανουαρίου 1945) ήταν μια σημαντική γερμανική επίθεση που ξεκίνησε μέσα από τη δασώδη περιοχή των βουνών των Αρδεννών του Βελγίου, της Γαλλίας και του Λουξεμβούργου. Η επίθεση ονομάστηκε Unternehmen Wacht am Rhein. Ο Wilhelm Mohnke, τώρα διοικητής της Σωματοφυλακής SS Αδόλφος Χίτλερ, οδήγησε το σχηματισμό του ως την αιχμή του δόρατος ολόκληρης της επιχείρησης στις Αρδεννές. Ωστόσο, τα υψηλά ποσοστά απωλειών της μονάδας τον ανάγκασαν να πάρει έναν μεγάλο αριθμό άπειρων στρατιωτών για να τους προσθέσει στον πυρήνα των έμπειρων βετεράνων. Ο Mohnke όρισε τον καλύτερό του συνταγματάρχη SS-Obersturmbannführer Joachim Peiper να ηγηθεί της μονάδας στη μάχη. Το Kampfgruppe "Peiper" αποτελείται από 4.800 άνδρες και 600 οχήματα. Ο Peiper προήχθη στην τάξη του Standartenführer στις 14 Φεβρουαρίου 1945.
Εκτελέσεις Αμερικανών στρατιωτών
Μετά από μάχες που συνέβησαν κοντά στην πόλη Malmedy και Ligneuville, το σύνταγμα του Peiper συναντήθηκε με τη συνοδεία του 285ου Τάγματος Παρατηρήσεως Πυροβολικού Πεδίου, 7ης τεθωρακισμένης μεραρχίας των Η.Π.Α. Μετά από μια σύντομη μάχη οι Αμερικανοί παραδόθηκαν. Μαζί με άλλους Αμερικανούς που είχαν συλληφθεί νωρίτερα (127 άνδρες συνολικά), αφοπλίστηκαν και εκτελέστηκαν. Οι ερευνητές Michael Reynolds και Danny S. Parker πιστεύουν ότι ο Peiper ή ένας από τους υφισταμένους του αποφάσισε να σκοτώσει τους αιχμαλώτους χωρίς βέβαια να υπάρχει στρατιωτικό αρχείο αξιωματικού SS που να εκδίδει εντολή εκτέλεσης. Πολλοί από τους δράστες καταδικάστηκαν σε απαγχονισμό, αλλά κάποιες ποινές άλλαξαν. Ο ίδιος, ο Peiper φυλακίστηκε για έντεκα χρόνια για το ρόλο του στις δολοφονίες. Κατά τη διάρκεια της μάχης του Bulge, στρατεύματα από το 3ο σύνταγμα SS Πάντσερ της LSSAH αιχμαλώτησαν έντεκα Αφροαμερικανούς στρατιώτες από το 333ο Τάγμα Πυροβολικού στο χωριουδάκι του Wereth. Στη συνέχεια οι φυλακισμένοι εκτελέστηκαν και τα πτώματα τους βρέθηκαν από τα συμμαχικά στρατεύματα δύο μήνες αργότερα.
Σύμφωνα με τον Ότο Σκορτσένυ, στις 22 Δεκεμβρίου 1956, 12 χρόνια αργότερα οι ποινές της δίκης για το Μάλμεντυ, αναιρέθηκαν λόγω έλλειψης αποδεικτικών στοιχείων. Η Αμερικανική διοίκηση έπεσε θύμα της δικής της προπαγάνδας. Οι Αμερικανοί συνταγματάρχης Έβερετ και Ταγματάρχης Μάκ Κάουν κατόρθωσαν να αποδείξουν ότι τίποτα από αυτά δεν ίσχυε. O Σκορτσένυ αναφέρει ότι ήταν μια μάχη που οδήγησε σε μια "υποτιθέμενη σφαγή" η οποία τελικά επέφερε τον απαγχονισμό 42 στρατιωτών SS και 23 ακόμη σε ισόβια δεσμά και ότι επακολούθησαν αντίποινα κατά Γερμανών στρατιωτών SS από την Αμερικανική στρατιωτική διοίκηση πού έπεσε στη δική της προπαγάνδα.
Μάχη του Βερολίνου
Μέρος της LSSAH πήρε μέρος τον αγώνα πολέμου στο Βερολίνο. Στις 23 Απριλίου 1945, ο Χίτλερ διόρισε τον Brigadeführer Mohnke ως διοικητή της περιοχής του τομέα Zitadelle που περιλάμβανε την Καγκελαρία του Ράιχ και τον Führerbunker. Ο διοικητικός σταθμός του Mohnke ήταν κάτω από την καγκελαρία του Ράιχ. Δημιούργηκε το Kampfgruppe Mohnke το οποίο χωρίστηκε σε δύο αδύναμα συντάγματα αποτελούμενα από περίπου 2.000 άνδρες και ένα τάγμα 800 της σωματοφυλακής (που είχε ανατεθεί να φυλάξει τον Führer). Μετά τις μάχες στο Βερολίνο και την αυτοκτονία του Χίτλερ, ο Mohnke ενημέρωσε όλους τους διοικητές στον τομέα Zitadelle σχετικά με το θάνατο του Χίτλερ και την προγραμματισμένη έξοδο που ξεκίνησε στις 23 Μαΐου ως τις 1 Μαΐου. Πολλές πολύ μικρές ομάδες κατόρθωσαν να φτάσουν στους Αμερικανούς στη δυτική όχθη του Έλβα, αλλά οι περισσότεροι, συμπεριλαμβανομένης της ομάδας του Mohnke, δεν μπορούσαν να περάσουν από τις σοβιετικές γραμμές. Πολλοί πιάστηκαν αιχμάλωτοι και ορισμένοι αυτοκτόνησαν. Στις 2 Μαΐου, οι εχθροπραξίες έληξαν επισήμως με εντολή του Helmuth Weidling, διοικητή της ζώνης άμυνας του Βερολίνου. Η LSSAH παραδόθηκε στις αμερικανικές δυνάμεις στην περιοχή Steyr στις 8 Μαΐου 1945.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεραρχίες των Waffen-SS Κατηγορία:Τεθωρακισμένες μεραρχίες
Χρήστος Πουργουρίδης
Ο Χρήστος Πουργουρίδης είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού εκλεγμένος με τον ΔΗΣΥ την περίοδο 1991-2011.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Χρήστος Πουργουρίδης γεννήθηκε στον Μονιάτη στις 3 Οκτωβρίου 1945. Ομιλεί πέρα από την ελληνική και την αγγλική γλώσσα. Είναι κάτοχος πτυχίου νομικής (LL.B.) του Πανεπιστημίου Κουίν Μέρι του Λονδίνου και Barrister-at-Law από το Μίτολ Τεμπλ. Είναι δικηγόρος.
Είναι νυμφευμένος με τη Μαργαρίτα Χαραλάμπους και έχει δύο κόρες και ένα υιό.
Πολιτική διαδρομή
Στη διάρκεια των σπουδών του ήταν πρόεδρος της Εθνικής Φοιτητικής Ένωσης Κυπρίων (ΕΦΕΚ) Αγγλίας. Διετέλεσε επαρχιακός γραμματέας ΔΗΣΥ Λεμεσού και μέλος του Πολιτικού Γραφείου του ΔΗΣΥ.
Ως βουλευτής, διετέλεσε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΔΗΣΥ, πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Παρακολουθήσεως Σχεδίων Αναπτύξεως και Ελέγχου Δημόσιων Δαπανών, μέλος της Επιτροπής Επιλογής, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Θεσμών, Αξιών και Επιτρόπου Διοικήσεως, μέλος της Ad Hoc Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για τον Κανονισμό της Βουλής και μέλος της Ειδικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για το Πόθεν Έσχες. Επιπλέον, ήταν ένας εκ των τριών αντιπροέδρων της Εκτελεστικής Επιτροπής του Κυπριακού Κλάδου του Κοινοπολιτειακού Κοινοβουλευτικού Συνδέσμου. Ακόμη, ήταν μέλος της αντιπροσωπίας της Βουλής στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Δημοκρατικό Συναγερμό Κατηγορία:Βουλευτές Λεμεσού Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές ΣΤ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Ζ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Η΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Θ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Πρόγραμμα Όζμα
μικρογραφία| Το 26 μέτρων  ραδιοτηλεσκόπιο Howard E. Tatel στο [[Εθνικό Παρατηρητήριο Ραδιοαστρονομίας στις Η.Π.Α., που χρησιμοποιήθηκε στο πρόγραμμα |250x250εσ]] Το Πρόγραμμα Όζμα (αγγλ.: Project Ozma) ήταν ένα πρωτοποριακό πείραμα αναζήτησης εξωγήινης ζωής που ξεκίνησε το 1960 από τον αστρονόμο του Πανεπιστημίου Κορνέλ, Φρανκ Νρέικ, στο Εθνικό Παρατηρητήριο Ραδιοαστρονομίας στη Δυτική Βιρτζίνια των Η.Π.Α.. Ο σκοπός του πειράματος ήταν να αναζητηθούν σημάδια ζωής σε μακρινά πλανητικά συστήματα μέσω διαστρικών ραδιοκυμάτων. Το πρόγραμμα πήρε το όνομά του από την πριγκίπισσα Όζμα, ηγεμόνα της πλασματικής γης του Οζ, εμπνευσμένο από την υποτιθέμενη επικοινωνία του Φρανκ Μπάουμ με το Οζ μέσω ραδιοφώνου για να μάθει τα γεγονότα των βιβλίων που έλαβαν χώρα μετά την Σμαραγδένια Πόλη του Οζ. Η αναζήτηση δημοσιοποιήθηκε σε άρθρα σε δημοφιλή μέσα ενημέρωσης της εποχής, όπως το περιοδικό Time.
Ο Ντρέικ χρησιμοποίησε ένα ραδιοτηλεσκόπιο με διάμετρο 26 μέτρων για να μελετήσει τους αστέρες Ταυ Κήτους και Έψιλον Ηριδανού σε συχνότητα δείκτη περίπου 1,420 gigahertz. Πρόκειται για δύο παρόμοιους με τον Ήλιο αστέρες που τότε θεωρούνταν πιθανό να διαθέτουν κατοικημένους πλανήτες. Μια ζώνη 400 kilohertz γύρω από τη συχνότητα δείκτη σαρώθηκε χρησιμοποιώντας έναν μονοκαναλικό δέκτη με εύρος ζώνης 100 hertz. Οι πληροφορίες αποθηκεύτηκαν σε ταινία για μετέπειτα ανάλυση. Περίπου 150 ώρες διαλείπουσας παρατήρησης κατά τη διάρκεια μιας περιόδου τεσσάρων μηνών δεν ανίχνευσε αναγνωρίσιμα σήματα. Ένα ψευδές σήμα εντοπίστηκε στις 8 Απριλίου του 1960, αλλά καθορίστηκε ότι προερχόταν από αεροσκάφος.
Ο δέκτης συντονίστηκε σε μήκος κύματος περίπου 21 εκατοστά, το οποίο είναι το μήκος κύματος της ακτινοβολίας που εκπέμπεται φυσικά από το διαστρικό υδρογόνο. Θεωρήθηκε ότι αυτό θα ήταν γνωστό, ως ένα είδος καθολικής σταθεράς, σε οποιονδήποτε επιχειρούσε διαστρική ραδιοεπικοινωνία.
Ένα δεύτερο πείραμα, που ονομάστηκε Όζμα ΙΙ, διεξήχθη με ένα μεγαλύτερο τηλεσκόπιο (91 μ.) στο ίδιο παρατηρητήριο από τον Πάτρικ Πάλμερ και τον Μπέντζαμιν Ζάκερμαν, οι οποίοι παρακολούθησαν κατά διαστήματα 670 κοντινούς αστέρες επί περίπου τέσσερα χρόνια (1972-76). Εξετάστηκαν ένα εύρος ζώνης 10 MHz με ανάλυση 52 kHz και ένα εύρος ζώνης 625 kHz με ανάλυση 4 kHz. Το φασματόμετρο επικεντρώθηκε στη γραμμή 21 εκατοστών του υδρογόνου στο πλαίσιο ηρεμίας κάθε παρατηρούμενου αστέρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εξωγήινη ζωή
Μιχάλης Πολυτάρχου
Ο Μιχάλης Πολυτάρχου (γεννήθηκε στις 23 Ιουνίου 1983) είναι Έλληνας επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής που αγωνίζεται στο Τρίτωνα της Α2 Εθνικής. Έχει ύψος 1,90 μέτρων και αγωνίζεται στη θέση του σούτινγκ γκαρντ.