cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αριθμός
Άρρητοι Αριθμοί
Τα συνεχή κλάσματα, που συνδέονται στενά με τους άρρητους αριθμούς (και λόγω του Πιέτρο Κατάλντι, 1613), συγκέντρωσαν την προσοχή στα χέρια του Λέοναρντ Όιλερ, και κατά την έναρξη του 19ου αιώνα ήρθαν στο προσκήνιο μέσα από τα γραπτά του Ζοζέφ Λουί Λαγκράνζ. Άλλες αξιόλογες συνεισφορές έχουν γίνει από τους Druckenmüller (1837), Kunze (1857), Lemke (1870), και Günther (1872). Ο Ramus (1855) ήταν ο πρώτος που συνέδεσε το θέμα με την ορίζουσα που είχε αποτέλεσμα, με τις μεταγενέστερες συνεισφορές των Heine, Άουγκουστ Φέρντιναντ Μέμπιους}Μέμπιους, και Günther, στη θεωρία των συνεχών κλασμάτων. Ο Ντίριχλετ βοήθησε επίσης στη γενική θεωρία, αφού είχε πολλές συνεισφορές στις εφαρμογές του θέματος.
Υπερβατικοί και πραγματικοί αριθμοί
Τα πρώτα αποτελέσματα που αφορούν τους υπερβατικούς αριθμούς ήταν η απόδειξη του  Γιόχαν Χάινριχ Λάμπερτ 1761  ότι το π δεν μπορεί να είναι ρητός και, επίσης, ότι το   en  είναι άρρητος αν το n είναι ρητός (αλλά όχι για ). ( Η σταθερά e για πρώτη φορά αναφέρεται το 1618 στο έργο του Τζον Νάπιερ για τους λογαρίθμους.) Ο Legendre επέκτεινε αυτό το στοιχείο για να αποδείξει ότι το π δεν είναι η τετραγωνική ρίζα ενός ρητού αριθμού. Η αναζήτηση για τις ρίζες των αλγεβρικών ομογενών συναρτήσεων πολλών μεταβλητών (Quintic function) και των εξισώσεων μεγαλύτερου βαθμού ήταν μια σημαντική εξέλιξη, το θεώρημα Abel-Ruffini (Ruffini 1799,  Abel 1824)  έδειξε ότι δεν μπορούσαν να επιλυθούν με  ριζικά (τύποι που περιλαμβάνουν μόνο αριθμητικές πράξεις και ρίζες). Ως εκ τούτου, ήταν αναγκαίο να εξεταστεί το ευρύτερο σύνολο των αλγεβρικών αριθμών (όλες οι λύσεις των πολυωνυμικών εξισώσεων). Ο Γκαλουά (1832) συνέδεσε τις πολυωνυμικές εξισώσεις με τη θεωρία των ομάδων και οδηγήθηκε στη Θεωρία Γκαλουά.
Η ύπαρξη των υπερβατικών αριθμών καθιερώθηκε για πρώτη φορά από τον Liouville (1844, 1851). Ο Hermite απέδειξε το 1873 ότι το e είναι υπερβατικός και ο Lindemann απέδειξε το 1882 ότι το π είναι υπερβατικός. Τέλος ο Cantor έδειξε ότι το σύνολο όλων των πραγματικών αριθμών είναι μη αριθμήσιμο απειροσύνολο (Cantor's first uncountability proof), αλλά το σύνολο όλων των αλγεβρικών αριθμών είναι αριθμήσιμο απειροσύνολο, έτσι υπάρχει ένας μη μετρήσιμος άπειρος αριθμός των υπερβατικών αριθμών.
Απειρία και Απειροελάχιστο
Η αρχαιότερη γνωστή αντίληψη του μαθηματικού απείρου εμφανίζεται στην Yajur Veda, μια αρχαία ινδική γραφή, η οποία αναφέρει, "Αν αφαιρέσετε ένα μέρος από το άπειρο ή  προσθέσετε ένα μέρος στο άπειρο, ακόμα αυτό που μένει είναι το άπειρο.". Η απειρία ήταν ένα δημοφιλές θέμα για φιλοσοφική μελέτη μεταξύ των μαθηματικών του Τζαϊνισμού περ. το 400 π.Χ. Αυτοί διέκριναν πέντε είδη του απείρου : άπειρο σε μία και δύο κατευθύνσεις, άπειρο σε περιοχή, άπειρο παντού, και διαρκές άπειρο.
Ο Αριστοτέλης όρισε την παραδοσιακή δυτική έννοια του μαθηματικού απείρου. Τη διέκρινε ανάμεσα στην πραγματική απειρία και τη δυναμική απειρία - τη γενική ομόφωνη παραδοχή ότι μόνο ο τελευταίος είχε πραγματική αξία. Στο Two New Sciences του Γαλιλαίου Γαλιλέι συζητήθηκε η ιδέα των μία προς μία αντιστοιχιών μεταξύ των άπειρων συνόλων. Αλλά το επόμενο μεγάλο βήμα στη θεωρία έγινε από τον Γκέοργκ Κάντορ. Το 1895 δημοσίευσε ένα βιβλίο για τη νέα θεωρία συνόλων του, εισάγοντας, μεταξύ άλλων, τους πληθικούς αριθμούς και τη διατύπωση της υπόθεσης της συνέχειας. Αυτό ήταν το πρώτο μαθηματικό μοντέλο που εκπροσώπησε την απειρία με αριθμούς και έδωσε κανόνες για τις πράξεις με αυτούς τους άπειρους αριθμούς.
Στη δεκαετία του 1960, ο Abraham Robinson έδειξε πόσο οι απείρως μεγάλοι και οι απειροελάχιστοι αριθμοί μπορούν να καθορίζονται με αυστηρότητα και να χρησιμοποιηθούν για την ανάπτυξη του τομέα της μη τυπικής ανάλυσης. Το σύστημα των υπερπραγματικών αριθμών αντιπροσωπεύει μια αυστηρή μέθοδο επεξεργασίας των ιδεών σχετικά με τους άπειρους και απειροελάχιστους αριθμούς που χρησιμοποιούσαν μαθηματικοί, επιστήμονες και μηχανικοί από την εφεύρεση  του απειροστικού λογισμού από τον  Νεύτωνα και τον Λάιμπνιτς.
Μια σύγχρονη γεωμετρική εκδοχή του απείρου δίνεται από την προβολική γεωμετρία, η οποία εισάγει «ιδανικά σημεία στο άπειρο», ένα για κάθε χωρική κατεύθυνση. Κάθε οικογένεια παράλληλων γραμμών σε μια δεδομένη κατεύθυνση είναι αξίωμα να συγκλίνει προς το αντίστοιχο ιδανικό σημείο. Αυτό είναι στενά συνδεδεμένο με την ιδέα των μηδενιζόμενων σημείων σε ένα σχέδιο προοπτικής.
Μιγαδικοί αριθμοί
Η πρώτη φευγαλέα αναφορά σε τετραγωνικές ρίζες αρνητικών αριθμών έγινε στο έργο του μαθηματικού και εφευρέτη Ήρωνα τον 1ο μ.Χ. αιώνα, όταν εξέτασε τον όγκο ενός ανέφικτου κόλουρου πυραμίδας. Αυτές έγιναν πιο σημαντικές, όταν τον 16ο αιώνα ανακαλύφθηκαν οι κλειστοί τύποι για τις ρίζες των πολυωνύμων τρίτου και τέταρτου βαθμού  από Ιταλούς μαθηματικούς όπως ο Νικολό Φοντάνα Ταρτάλια και ο Τζερόλαμο Καρντάνο. Σύντομα έγινε αντιληπτό ότι αυτοί οι τύποι, ακόμη και αν μόνο ένας αφορούσε πραγματικές λύσεις, μερικές φορές απαιτούσαν τη χρήση τετραγωνικών ριζών αρνητικών αριθμών.
Αυτό ήταν διπλά ανησυχητικό, δεδομένου ότι δεν θεωρούσαν ακόμη ότι οι αρνητικοί αριθμοί βρίσκονται στο στέρεο έδαφος. Όταν ο Ρενέ Ντεκάρτ επινόησε τον όρο «φαντασιακό» για τις ποσότητες αυτές το 1637, τον θεωρούσε υποτιμητικό. (Βλέπε Φανταστικός αριθμός.) Μια άλλη πηγή σύγχυσης είναι ότι η εξίσωση
φαίνεται ασυνήθιστα ασυμβίβαστη με την αλγεβρική ταυτότητα
η οποία ισχύει για θετικούς πραγματικούς αριθμούς a και b, και επίσης χρησιμοποιείται σε υπολογισμούς μιγαδικών αριθμών με ένα από τα a, b θετικό και το άλλο αρνητικό. Η λανθασμένη χρήση αυτής της ταυτότητας, καθώς και της σχετική ταυτότητα
Μπούκοβιτς
Το Μπούκοβιτς (Буковиќ, Bukoviq) είναι ένα χωριό στον Δήμο Σαράι, στα Σκόπια, στη Βόρεια Μακεδονία.
Δημογραφία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2002, το χωριό είχε πληθυσμό 1723 κατοίκους.
Αριθμός
Μιγαδικοί αριθμοί
Ο 18ος αιώνας έδειξε το έργο των Αβραάμ ντε Μουάβρ και Λέοναρντ Όιλερ. Ο τύπος του Μουάβρ (1730) αναφέρει:
και ο τύπος του Όιλερ για τη μιγαδική ανάλυση αναφέρει :
Μπούκοβιτς
Δημογραφία
Οι εθνοτικές ομάδες του χωριού περιλαμβάνουν:
Αριθμός
Μιγαδικοί αριθμοί
Η ύπαρξη των μιγαδικών αριθμών δεν ήταν πλήρως αποδεκτή μέχρι που ο Caspar Wessel περιέγραψε τη γεωμετρική τους ερμηνεία το 1799. Ο Καρλ Φρίντριχ Γκάους το αναβίωσε και το διέδωσε αρκετά χρόνια αργότερα, και ως εκ τούτου η θεωρία των μιγαδικών αριθμών έλαβε μια σημαντική επέκταση. Η ιδέα για τη γραφική παράσταση των μιγαδικών αριθμών είχε εμφανιστεί, όμως, ήδη από το 1685, στο De Algebra tractatus του John Wallis.
Μπούκοβιτς
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά Δήμου Σαράι Κατηγορία:Χωριά της Βόρειας Μακεδονίας
Αριθμός
Μιγαδικοί αριθμοί
Επίσης το 1799, ο Gauss έδωσε την πρώτη γενικά αποδεκτή απόδειξη του θεμελιώδους θεωρήματος της άλγεβρας, που δείχνει ότι κάθε πολυώνυμο στους μιγαδικούς αριθμούς έχει ένα  πλήρες σύνολο λύσεων σε εκείνο το επίπεδο. Η γενική αποδοχή της θεωρίας των μιγαδικών αριθμών οφείλεται στους άθλους των Ωγκυστέν-Λουί Κωσύ και Νιλς Χένρικ Άμπελ και ιδιαίτερα στον τελευταίο, ο οποίος ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε με τόλμη μιγαδικούς αριθμούς με επιτυχία.
Ο Gauss μελέτησε τους μιγαδικούς αριθμούς με τη μορφή α + βi, όπου α και β είναι ακέραιοι, ή ρητοί (και i είναι μία από τις δύο ρίζες του x2 + 1 = 0). Ο μαθητής του, Gotthold Eisenstein, μελέτησε τον τύπο a + bω, όπου ω είναι μία μιγαδική ρίζα της x3 − 1 = 0. Άλλες τέτοιες κλάσεις (που ονομάζονται κυκλοτομικά σώματα) των μιγαδικών αριθμών προκύπτουν από τις ρίζες της μονάδας  xk − 1 = 0  για μεγάλες τιμές του k. Αυτή η γενίκευση οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στον Ernst Kummer, ο οποίος εφηύρε επίσης τους ιδανικούς αριθμούς, οι οποίοι εκφράστηκαν ως γεωμετρικές οντότητες από τον Felix Klein το 1893. Η γενική θεωρία των σωμάτων αναπτύχθηκε από τον Εβαρίστ Γκαλουά  ο οποίος μελέτησε τα σώματα που δημιουργούνται από τις ρίζες  κάθε πολυωνυμικής εξίσωσης.
Το 1850 ο Victor Alexandre Puiseux έκανε το βασικό βήμα για τη διάκριση μεταξύ των πόλων και των σημείων διακλαδώσεως, και εισήγαγε την έννοια των βασικών χαρακτηριστικών σημείων. Αυτό οδήγησε τελικά στην έννοια του εκτεταμένου μιγαδικού επιπέδου.
Πρώτοι αριθμοί
Το 240 π.Χ., ο Ερατοσθένης χρησιμοποίησε το Κόσκινο του Ερατοσθένη για να απομονώσει γρήγορα τους πρώτους αριθμούς. Αλλά η περαιτέρω ανάπτυξη της θεωρίας των πρώτων αριθμών στην Ευρώπη χρονολογείται στην Αναγέννηση και στις μετέπειτα εποχές.
Το 1796, ο Adrien-Marie Legendre υπέθεσε το Θεώρημα πρώτων αριθμών που περιγράφει την ασυμπτωτική κατανομή των πρώτων αριθμών. Άλλα αποτελέσματα σχετικά με την κατανομή των πρώτων αριθμών περιλαμβάνουν την απόδειξη του Euler ότι το άθροισμα των αντίστροφων των πρώτων αριθμών αποκλίνει, και η Εικασία του Γκόλντμπαχ η οποία ισχυρίζεται ότι κάθε αρκετά μεγάλος άρτιος αριθμός είναι το άθροισμα των δύο πρώτων. Μια άλλη εικασία σχετικά με την κατανομή των πρώτων αριθμών είναι η εικασία του Riemann, που διατυπώθηκε από τον Μπέρναρντ Ρίμαν το 1859. Το θεώρημα των πρώτων αριθμών τελικά αποδείχθηκε από τους Jacques Hadamard και Charles de la Vallée-Poussin  το 1896. Οι εικασίες του Γκόλντμπαχ και του Riemann ακόμη και σήμερα δεν έχουν αποδειχθεί αλλά και δεν έχουν απορριφθεί.
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Β΄ εθνικής κατηγορίας ανδρών 1982-1983
Το πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής κατηγορίας μπάσκετ ανδρών της σεζόν 1982-83 διεξήχθη σε δύο ομίλους, Νότιο και Βόρειο, με συμμετοχή 28 ομάδων (2Χ14). Πρωταθλητές των δύο ομίλων αναδείχθηκαν ο Γ.Σ. Περιστερίου και ο  Β.Α.Ο., οι οποίοι ανήλθαν στην Α΄ Εθνική.
Βόρειος όμιλος
1 Η θέση κατάταξης στις περιπτώσεις ισοβαθμίας καθορίστηκε με βάση τα αποτελέσματα μεταξύ των ομάδων που ισοβάθμησαν.
Πηγές
Κατηγορία:Β εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών Πρωταθλημα Ελλαδος Β Ανδρων 1982 1983 Πρωταθλημα Ελλαδος Β Ανδρων 1982 1983
NBA 1963-64
H αγωνιστική περίοδος 1963-64 ήταν η 18η στην ιστορία του NBA. Στο πρωτάθλημα έλαβαν μέρος 9 ομάδες και έδωσαν 80 παιχνίδια η κάθε μία στα πλαίσια της κανονικής περιόδου. Ακολούθησαν τα πλέι-οφ, όπου οι Μπόστον Σέλτικς επικράτησαν των Σαν Φρανσίσκο Ουόριορς με 4-1 νίκες στους τελικούς και κατέκτησαν τον τίτλο. Αυτός ήταν ο έκτος συνεχόμενος και ο έβδομος συνολικά τίτλος στην ιστορία των Σέλτικς.
Κορυφαίοι στατιστικών
Σημ.: Μέχρι την αγωνιστική περίοδο 1969-70, οι κορυφαίοι σε πόντους, ριμπάουντ και ασίστ καθορίζονταν με βάση το σύνολο και όχι τον μέσο όρο.
844
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 844 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μισέλ Εζέν Σεβρέλ
Ο Μισέλ Εζέν Σεβρέλ (31 Αυγούστου 1786 –  9 Απριλίου 1889)  ήταν Γάλλος χημικός.
Κόκκινο κρέας
μικρογραφία| Το [[Βόειο|ωμό βοδινό κρέας κομμένο σε λεπτές φέτες είναι κόκκινο.]] μικρογραφία| Το ψητό μοσχάρι έχει πιο σκούρο καφέ χρώμα. Στη γαστρονομία, το κόκκινο κρέας είναι ο γενικός όρος που χρησιμοποιείται για τα κρέατα που όταν είναι ωμά, αλλά και μετά το μαγείρεμα, έχουν σκούρο χρώμα. Ο όρος έρχεται σε αντίθεση με το λευκό κρέας, το οποίο έχει ανοιχτό χρώμα πριν (και μετά) το μαγείρεμα. Από μαγειρική άποψη, μόνο η σάρκα από θηλαστικά ή πτηνά ταξινομείται στις ομάδες του κόκκινου ή του λευκού κρέατος. Στη διατροφική επιστήμη, το κόκκινο κρέας έχει περισσότερες ποσότητες μυοσφαιρίνης από το λευκό κρέας.
Μισέλ Εζέν Σεβρέλ
Σπούδασε χημεία κοντά στον διάσημο χημικό Λουί Βωκλέν και το 1830 έγινε καθηγητής της χημείας στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού. Έκανε μελέτες γύρω από τις χρωστικές ουσίες, αλλά έγινε κυρίως γνωστός για τις έρευνές του γύρω από τα ζωικά λίπη, που αποτέλεσαν τη βάση για τις θεωρίες που διατυπώθηκαν αργότερα για τη σύσταση των λιπών.
Ανακάλυψε και ξεχώρισε τα κύρια συστατικά των λιπών (πρωτοπόρος στην παρασκευή μαργαρίνης) και μελέτησε το φαινόμενο της σαπωνοποίησης. Επίσης, υπήρξε πρωτοπόρος στη μελέτη της γεροντολογίας. Ο ίδιος έζησε πάνω από έναν αιώνα και πέθανε σε ηλικία 102 ετών.
Κόκκινο κρέας
Ορισμός
Σύμφωνα με το Υπουργείο Γεωργίας των Ηνωμένων Πολιτειών, όλα τα κρέατα που προέρχονται από θηλαστικά (ανεξαρτήτως κομματιού ή ηλικίας) είναι κόκκινα κρέατα επειδή περιέχουν περισσότερη ποσότητα μυοσφαιρίνης από το κρέας του ψαριού, ή γενικότερα από το ανώτατο όριο που έχει οριστεί για την κατηγορία των λευκών κρεάτων (αλλά όχι απαραίτητα σκούρο κρέας) ή το κοτόπουλο. Ορισμένα κομμάτια χοιρινού θεωρούνται λευκά σύμφωνα με τον γαστρονομικό ορισμό, αλλά όλα τα χοιρινά κρέατα θεωρούνται κόκκινο κρέας σε διατροφικές μελέτες. Το Εθνικό Συμβούλιο Χοιρινού που συσπειρώνει παραγωγούς χοιρινού κρέατος στις ΗΠΑ προσπαθεί να το προβάλλει σαν λευκό κρέας βασισμένο στις διατροφικές του ιδιότητες.
Μισέλ Εζέν Σεβρέλ
Συνδέεται επίσης με την λεγόμενη παραίσθηση του Σεβρέλ, που αναφέρεται στις φωτεινές πλευρές που φαίνεται να υπάρχουν ανάμεσα σε γειτονικές λωρίδες από πανομοιότυπα χρώματα, με διαφορετική ένταση.
Κόκκινο κρέας
Θρέψη
Το κόκκινο κρέας περιέχει μεγάλες ποσότητες σιδήρου, κρεατίνης, ψευδάργυρου και φωσφόρου, βιταμίνες Β (νιασίνη, βιταμίνη Β 12, θειαμίνη και ριβοφλαβίνη ). Το κόκκινο κρέας είναι πηγή λιποϊκού οξέος.
Μισέλ Εζέν Σεβρέλ
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γάλλοι χημικοί Κατηγορία:Γεροντολογία Κατηγορία:Υπεραιωνόβιοι Κατηγορία:Χημικοί του 19ου αιώνα
Κόκκινο κρέας
Θρέψη
Το κόκκινο κρέας περιέχει μικρές ποσότητες βιταμίνης D. Κάποια κόκκινα κρέατα όπως το συκώτι περιέχουν μεγαλύτερες ποσότητες βιταμίνης D.
Επιπτώσεις στην υγεία
Μια γενική ανασκόπηση της επιστημονικής βιβλιογραφίας, όπως δείχνει μια μελέτη του 2021, δείχνει ότι υπάρχει αύξηση 11-51% στο κίνδυνο εκδήλωσης πολλαπλού καρκίνου για κάθε 100 γραμμάρια αύξησης στη κατανάλωση κόκκινου κρέατος ανά ημέρα και αύξηση κατά 8-72% στο κίνδυνο εμφάνισης πολλαπλού καρκίνου για κάθε 50 γραμμάρια αύξησης της καθημερινής κατανάλωσης επεξεργασμένου κρέατος.
Μια μελέτη του 2022 υποστήριξε ότι βρήκε αδύναμα διαθέσιμα στοιχεία σχετικά με το εάν η κατανάλωση κόκκινου κρέατος αυξάνει τον κίνδυνο θανάτου. Οι συγγραφείς καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι η ποιότητα των διαθέσιμων στοιχείων είναι ανεπαρκής για να γίνουν ισχυρότερες ή πιο πειστικές συστάσεις σχετικά με τις επιπτώσεις στην υγεία από την κατανάλωση κόκκινου κρέατος. Ωστόσο, η προσέγγιση και η μεθοδολογία που ακολούθησαν οι συντάκτες της μελέτης του 2022 έχει επικριθεί ως υπερβολικά απλοϊκή.
Κίνδυνος εμφάνισης καρκίνου
Ο Διεθνής Οργανισμός Έρευνας για τον Καρκίνο του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) κατέταξε την κατανάλωση επεξεργασμένου κρέατος στην Κατηγορία 1: Καρκινογενή για τον άνθρωπο.
Το μη επεξεργασμένο κόκκινο κρέας κατηγοριοποιείται ως "πιθανώς καρκινογόνο για τον άνθρωπο (Ομάδα 2Α), με βάση περιορισμένα στοιχεία ότι η κατανάλωση κόκκινου κρέατος προκαλεί καρκίνο στους ανθρώπους και υπάρχουν ισχυρές μηχανιστικές ενδείξεις που υποστηρίζουν ότι η κατανάλωση μεγάλων ποσοτήτων κόκκινου κρέατος είναι πιθανός καρκινογόνα. Έχουν επίσης παρατηρηθεί θετικές συσχετίσεις μεταξύ της κατανάλωσης κόκκινου κρέατος και των αυξημένων κινδύνων εκδήλωσης καρκίνου του παγκρέατος και του προστάτη, αλλά η συσχέτιση αυτή δεν είναι τόσο σαφής. Η Αμερικανική Αντικαρκινική Εταιρεία έχει δηλώσει «τα στοιχεία ότι τα κόκκινα και επεξεργασμένα κρέατα αυξάνουν τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου υπάρχουν [(και έχουν αποδειχθεί)] εδώ και δεκαετίες και πολλοί οργανισμοί υγείας συνιστούν τον περιορισμό ή την αποφυγή κατανάλωσης αυτών των τροφών».
Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Έρευνας για τον Καρκίνο, το Παγκόσμιο Ταμείο Έρευνας για τον Καρκίνο και το αντίστοιχο βρετανικό ινστιτούτο έρευνας για τον καρκίνο (Cancer Research UK) έχουν δηλώσει ότι υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι η κατανάλωση επεξεργασμένου κόκκινου κρέατος συγκαταλέγεται στις αιτίες για την εμφάνιση καρκίνου του παχέος εντέρου στον άνθρωπο και ότι υπάρχουν πιθανές ενδείξεις ότι η κατανάλωση μη επεξεργασμένου κόκκινου κρέατος είναι αιτία για την εκδήλωση καρκίνου στον άνθρωπο. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, οι ενήλικες που κατανάλωναν 79 γραμμάρια κόκκινου ή επεξεργασμένου κρέατος την ημέρα κατά μέσο όρο είχαν 32% αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του παχέος εντέρου σε σύγκριση με εκείνους που έτρωγαν λιγότερο από 11 γραμμάρια την ημέρα.
Μηχανισμοί
Η αίμη, ένωση αποτελούμενη από άτομα σιδήρου, υπάρχει στο κόκκινο κρέας. Η αίμη έχει συσχετιστεί με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του παχέος εντέρου. Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Έρευνας για τον Καρκίνο και το Παγκόσμιο Ταμείο Έρευνας για τον Καρκίνο σχολίασαν ότι «η αίμη, ένωση από άτομα σιδήρου, η οποία υπάρχει σε υψηλά επίπεδα στο κόκκινο κρέας, έχει αποδειχθεί ότι προάγει την ογκογένεση του παχέος εντέρου διεγείροντας τον ενδογενή σχηματισμό της καρκινογόνου ένωσης N-nitroso». δεξιά|μικρογραφία| Κρέας που είναι σκούρο στο εξωτερικό του, συνηθισμένο αποτέλεσμα του μαγειρέματος κρέατος σε υψηλή θερμοκρασία Μια ανασκόπηση της επιστημονικής βιβλιογραφίας το 2017 έδειξε ότι υπάρχουν πολυάριθμες πιθανές καρκινογόνες ουσίες εντός του ορθοκολικού ιστού στο κόκκινο κρέας, ιδιαίτερα στον ορθοκολικό ιστό των επεξεργασμένων προϊόντων κόκκινου κρέατος. Τέτοιες καρκινογόνες ενώσεις είναι οι ενώσεις N-nitroso, οι πολυκυκλικοί αρωματικοί υδρογονάνθρακες και οι ετεροκυκλικές αμίνες. Το μαγείρεμα του κρέατος με "μεθόδους υψηλής θερμοκρασίας, όπως το τηγάνισμα ή το ψήσιμο στη σχάρα απευθείας σε ανοιχτή φλόγα", προκαλεί επίσης σχηματισμό πολυκυκλικών αρωματικών υδρογονανθράκων και ετεροκυκλικών αμινών πάνω στο κρέας, προκαλώντας κίνδυνο στην υγεία.
Καρδιαγγειακές παθήσεις και εγκεφαλικό
Η κατανάλωση κόκκινου κρέατος σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο εκδήλωσης στεφανιαίας νόσου, υψηλής αρτηριακής πίεσης και εγκεφαλικού. Παράγοντες που σχετίζονται με αυξημένο κίνδυνο εκδήλωσης εγκεφαλικού από την κατανάλωση κόκκινου κρέατος είναι τα κορεσμένα λίπη που αυξάνουν τα επίπεδα χοληστερόλης στο αίμα, η λιποπρωτείνη χαμηλής πυκνότητας, τα τριγλυκερίδια και η αίμη, που μπορεί να επισπεύσουν την διαδικασία της αθηροσκλήρωσης στις εγκεφαλικές αρτηρίες. Η άνοδος της συγκέντρωσης αυτών των ουσιών στο σώμα, όπως επίσης και η διαδικασία της εκδήλωσης της αθηροσκλήρωσης στον εγκέφαλο, οδηγούν σε εγκεφαλικό.
Διαβήτης
Μια ανασκόπηση των τυχαιοποιημένων δοκιμών ελέγχου το 2022 διαπίστωσε ότι η κατανάλωση κόκκινου κρέατος δεν αυξάνει τους παράγοντες κινδύνου για την εκδήλωση σακχαρώδους διαβήτη. Μια άλλη ανασκόπηση διαπίστωσε ότι η κατανάλωση κόκκινου κρέατος δεν επιδεινώνει τους βιοδείκτες του γλυκαιμικού ελέγχου ή τη φλεγμονή σε ενήλικες που διατρέχουν κίνδυνο για καρδιομεταβολική νόσο.
Ωστόσο, μελέτες του 2017 έδειξαν ότι η καθημερινή κατανάλωση 85 γραμμαρίων κόκκινου κρέατος και 35 γραμμαρίων επεξεργασμένων προϊόντων κόκκινου κρέατος από Ευρωπαίους και Αμερικανούς καταναλωτές οδηγεί σε αύξηση στο κίνδυνο διαβήτη τύπου 2 κατά 18-36%, ενώ μια δίαιτα που δεν περιλαμβάνει την κατανάλωση κόκκινου κρέατος αλλά περιλαμβάνει δημητριακά ολικής αλέσεως, λαχανικά, φρούτα και γαλακτοκομικά συσχετίστηκε με μειωμένο κίνδυνο εμφάνισης διαβήτης κατά 81%. Μια μελέτη υπολόγισε ότι «η αντικατάσταση μιας μερίδας ξηρών καρπών, γαλακτοκομικών χαμηλών λιπαρών και δημητριακών ολικής αλέσεως την ημέρα με μία μερίδα κόκκινου κρέατος την ημέρα συσχετίστηκε με 16-35% χαμηλότερο κίνδυνο διαβήτη τύπου 2».
Η Ευρωπαϊκή Ένωση για τη Μελέτη του Διαβήτη συνιστά στα άτομα που πάσχουν από διαβήτη να ελαχιστοποιούν την κατανάλωση κόκκινου κρέατος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κρέας
Avaya
Η Avaya είναι μια ιδιωτική εταιρεία που κατασκευάζει δίκτυα υπολογιστών και τηλεπικοινωνιακό εξοπλισμό για παγκόσμια επιχειρηματικά συστήματα επικοινωνιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρήσεις υπολογιστών Κατηγορία:Επιχειρήσεις των ΗΠΑ
Ούγος Γ΄ της Βουργουνδίας
Ο Ούγος Γ΄ της Βουργουνδίας (γαλλικά: Hugues III de Bourgogne, 1148 - 25 Αυγούστου 1192) μέλος του Οίκου της Βουργουνδίας ήταν Δούκας της Βουργουνδίας (1162 - 1192). Ο Ούγος Γ΄ ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Εύδη Β΄ της Βουργουνδίας και της Μαρίας της Καμπανίας, κόρης του κόμη της Καμπανίας Θεοβάλδου του Μέγα.
Συγκρούσεις με τον Γάλλο βασιλιά
Με την άνοδο του φιλόδοξου Ούγου έληξε μια περίοδος σχετικής ειρήνης που υπήρχε στο δουκάτο με τους προκατόχους του, ξεκίνησε τις εχθροπραξίες με τον Λουδοβίκο Ζ΄ της Γαλλίας. Όταν πέθανε ο Λουδοβίκος (1180) εκμεταλλεύτηκε τη μικρή ηλικία του διαδόχου Φιλίππου Αυγούστου για να εξαναγκάσει τους περισσότερους Γάλλους ευγενείς να δηλώσουν υποταγή στον ίδιον. Ο Φίλιππος Αύγουστος έντονα δυσαρεστημένος από την εξέλιξη αυτή πολιόρκησε τη Σατιγιόν, την πόλη υπερασπιζόταν φρουρά με επικεφαλής τον Εύδη γιο και διάδοχο του Ούγου Γ΄. Η πόλη κυριεύθηκε, ο Εύδης συνελήφθη αιχμάλωτος και ο πατέρας του αναγκάστηκε να κλείσει ειρήνη με τον Γάλλο βασιλιά και να πληρώσει μεγάλο ποσό για την απελευθέρωση του.
Συμμετοχή στην Γ΄ Σταυροφορία
Ο Ούγος μετέφερε την πρωτεύουσα του δουκάτο στην Ντιζόν βοηθώντας την πόλη να γίνει σημαντικό εμπορικό κέντρο. Τα τελευταία χρόνια ο Ούγος έστρεψε το ενδιαφέρον του στις Σταυροφορίες, συμμετείχε στην Γ΄ Σταυροφορία στο πλευρό του Γάλλου βασιλιά Φιλίππου Αυγούστου. Όταν ο Φίλιππος επέστρεψε στη Γαλλία άφησε τον Ούγο διοικητή των Γαλλικών στρατευμάτων. Ο Ούγος είχε σημαντικό ρόλο στη νικηφόρα για τους Σταυρογόρους μάχη του Αρσούφ (7 Σεπτεμβρίου 1191) και στην πολιορκία της Άκρας τον Αύγουστο 1192 όπου βρήκε τον θάνατο.
Οικογένεια
Με την πρώτη σύζυγο του Αλίκη της Λωρραίνης (1145 - 1200), κόρη του Ματθαίου Α΄ δούκα της Λωρραίνης, απέκτησε τέκνα:
Με τη δεύτερη σύζυγο του Βεατρίκη του Αλμπόν 1161-1228, κόρη τού Γκιγκ Ε΄ κόμη τού Βιενουά, απέκτησε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Βουργουνδίας Κατηγορία:Δούκες της Βουργουνδίας Κατηγορία:Γάλλοι Σταυροφόροι
Αλεξάντερ Ανκβάμπ
Ο Αλεξάντερ (ή Αλεξάντρ) Ζολοτίσκοβιτς Ανκβάμπ (Alexander Zolotiskovich Ankvab, αμπχαζιανά: Александр Анқәаб, γενν. 26 Δεκεμβρίου 1952) είναι πολιτικός, πρωθυπουργός της Αμπχαζίας από τις 29 Απριλίου 2020 και ξανά από το 2005 ως το 2010 και ως αντιπρόεδρος από το 2010 ως το 2011. Ήταν επίσης ντε φάκτο πρόεδρος της Αμπχαζίας από το 2011 ως την παραίτησή του το 2014. Η Αμπχαζία είναι μια δημοκρατία που αποσχίστηκε από τη Γεωργία. Διορίστηκε στην πρωθυπουργία από τον Πρόεδρο Σεργκέι Μπαγκάπς στις 14 Φεβρουαρίου του 2005. Υπήρξε στενός συνεργάτης του Μπαγκάπς και ηγείται του κόμματος Αϊταΐρα ("Αναγέννηση").
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Σουχούμι στις 26 Δεκεμβρίου 1952 και σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο του Ροστόφ, στη Ρωσία. Εργάστηκε στην Κομσομόλ για πολλά χρόνια και το 1975-1981 υπηρέτησε στη σοβιετική Αμπχαζία, ως αξιωματικός του Υπουργείου Δικαιοσύνης. Το 1981 έγινε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γεωργίας και έπειτα έγινε υφυπουργός Εσωτερικών, από το 1984 ως το 1990.
Το 1992-1993 ήταν υπουργός Εσωτερικών της κυβέρνησης αυτονομιστών και έπειτα από τη νίκη των Αμπχαζίων στον πόλεμο που ακολούθησε με τη Γεωργία, εγκαταστάθηκε στη Μόσχα το 1994 και σταδιοδρόμησε ως επιτυχημένος επιχειρηματίας.
Επέστρεψε στην πολιτική το 2000 με την ίδρυση του κινήματος Αϊταΐρα που αντιτάχθηκε στη κυβέρνηση του τότε προέδρου, Βλαντισλάβ Αρτζίνμπα. Το 2004 ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του για το προεδρικό αξίωμα, ωστόσο τέθηκε εκτός υποψηφιότητας γιατί κρίθηκε ακατάλληλος για πιθανή εκλογή, επειδή δε μιλούσε καλά την αμπχαζική γλώσσα. Αντί άλλης επιλογής, ο Ανκβάμπ στήριξε τον Μπαγκάπς στην υποψηφιότητά του για Πρόεδρος και έτσι ο διορισμός του στην πρωθυπουργία θεωρούνταν σχεδόν βέβαιος.
Δολοφονικές απόπειρες
Από την ημέρα που ανέλαβε καθήκοντα, το 2005, ο Ανκβάμπ διέφυγε από τρεις δολοφονικές απόπειρες εναντίον του. Στην τελευταία από αυτές, στις 9 Ιουλίου του [2007, τραυματίστηκε ελαφρά όταν το αυτοκίνητό του δέχτηκε πυρά από αγνώστους στο δρόμο μεταξύ του Σουχούμι και της Γκουντάουτας. Η Βουλή της Αμπχαζίας καταδίκασε την επίθεση και την απέδωσε σε παράγοντες που αποσκοπούν στην αποσταθεροποίηση της χώρας. Για τις εναντίον του απόπειρες, έχει ειπωθεί ακόμα και η εκδοχή της ανάμειξης των μυστικών υπηρεσιών.
Προεδρικές εκλογές 2011
Στις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 26 Αυγούστου 2011, ο Ανκβάμπ κέρδισε στον πρώτο γύρο, με 54,86% έναντι του Σεργκέι Σάμπα (21,04%). Κατά συνέπεια, ο Ανκβμάμπ ορκίστηκε και επίσημα Πρόεδρος στις 26 Σεπτεμβρίου 2011.
Παραίτηση
Στις 27 Μαΐου 2014 το αρχηγείο του Ανκβάμπ στο Σουχούμι καταλήφθηκε από ομάδες της αντιπολίτευσης με αρχηγό τον Ραούλ Χατζίμπα, αναγκάζοντάς τον να μεταβεί αεροπορικώς στην Γκουντάουτα. Ο Ανκβάμπ κατήγγειλε τα γεγονότα κάνοντας λόγο για "ένοπλο πραξικόπημα". Το Κοινοβούλιο της Αμπχαζίας έκεινρ τον Ανκβάμπ "ανίκανο" να εκτελέσει τα προεδρικά του καθήκοντα στις 31 Μαΐου 2014 και την 1η Ιουνίου 2014 ο Ανκβάμπ παραιτήθηκε.
Πρωθυπουργός
Στις 23 Απριλίου 2020 διορίστηκε ξανά πρωθυπουργός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Αμπχαζίας Κατηγορία:Ηγέτες κρατών μη αναγνωρισμένων διεθνώς
Άγαλμα του Σέραπι
thumb|right|250px|Κεφαλή αγάλματος του Σέραπη από την Καρχηδόνα. Μουσείο του Λούβρου Το Άγαλμα του Σέραπι υπήρξε περίφημο αρχαίο ελληνικό καλλιτέχνημα του Βρύαξη.
Εικόνιζε την ελληνιστική θεότητα του Σέραπη που είχαν ιδρύσει οι Πτολεμαίοι για να φέρουν πιο κοντά τους δύο πολιτισμούς, των Αιγυπτίων και των Ελλήνων.
Περιγραφές μας αναφέρουν, ότι ο Σέραπις εικονίζονταν καθιστός σε θρόνο, με πλούσια κόμη και γενειάδα. Είχε 12 μέτρα ύψος και ήταν βαμμένος μπλε. Σύμφωνα με τον Τάκιτο αρχικά εικόνιζε τον Ασκληπιό ή τον Άδη, αργότερα όμως αφιερώθηκε στον Σέραπη. Σύμφωνα πάντα με τον Τάκιτο το άγαλμα αυτό ήταν στημένο αρχικά ή στη Σινώπη, Μέμφιδα, ή Σελεύκεια Πιερία, και μεταφέρθηκε από τον Πτολεμαίο Α΄ ή Πτολεμαίο Γ΄ στο Σεραπείο της Αλεξανδρείας. Ήταν έργο των ελληνιστικών χρόνων που καταστράφηκε το 391 στις αναταραχές που ξέσπασαν στην Αλεξάνδρεια μεταξύ Χριστιανών και εθνικών. Η απώλεια του αγάλματος είχε συνδεθεί συναισθηματικά με το τέλος του κόσμου στην εποχή του. Τα αγάλματα του Σέραπη που σώζονται μέχρι σήμερα πιστεύεται ότι είναι αντίγραφά του, ή εμπνευσμένα από αυτό.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά αγάλματα
Αρπαγή της Περσεφόνης (ταινία)
Το Αρπαγή της Περσεφόνης είναι ελληνική κινηματογραφική ταινία που γυρίστηκε το 1956.
Πλοκή
Δυο χωριά, το Πανωχώρι και το Κατωχώρι ερίζουν για τα νερά που κυλούν από τις φτωχές πλαγιές όπου βρίσκεται το πρώτο στον κάμπο που είναι το δεύτερο και το καθιστά πιο εύφορο και πλούσιο. Έτσι, ενώ το Πανωχώρι έχει άφθονα νερά, δεν διαθέτει καλλιεργήσιμο έδαφος, και το πολύ εύφορο Κατωχώρι δεν διαθέτει καθόλου νερό. Ο Πλούτωνας, ενας νεαρός γεωπόνος Πανωχωρίτης ηγείται του αγώνα των συγχωριανών του και απειλεί την εκτροπή των νερών και συγκρούεται με την κυρα-Δήμητρα, μια πλούσια Κατωχωρίτισσα που θέλει να φτιάξει ένα εργοστάσιο κοσνσερβοποίησης οπωροκηπευτικών. Ο ενωματάρχης Δίας προσπαθεί να τους συμφιλιώσει με το να ερωτευτεί ο νέος την Περσεφόνη, κόρη της πλούσιας Κατωχωρίτισσας. Η μάνα της δεν τον θέλει κι εκείνος την κλέβει. Τελικά την επιστρέφει και οι κάτοικοι των δύο χωριών συμφιλιώνονται.
Παρατηρήσεις
Ο Γρηγόρης Γρηγορίου παραδέχεται πως η ταινία δεν άρεσε στον κόσμο-έκανε 21.603 εισιτήρια. διότι μεταξύ άλλων, εμφανίζονταν στην ταινία μη αναγνωρίσιμοι ηθοποιοί, πλην του Ορέστη Μακρή, μα «…δεν τον θέλανε σε τέτοια ταινία.» Επίσης, η διαφήμιση που της έγινε ήταν ελάχιστη και «ο Ζερβός που είχε την εκμετάλλευση δεν την πίστεψε».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1956 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Ανζερβός Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Γρηγορίου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Ιάκωβου Καμπανέλλη Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Αργύρη Κουνάδη Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνικές σατιρικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Κώστας Κυδωνιάτης
Ο Κώστας Κυδωνιάτης ήταν Έλληνας μουσικοπαιδαγωγός, πιανίστας, συνθέτης και διευθυντής ορχήστρας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Τρίπολη το 1908 και πέθανε στην Αθήνα το 1996.
Σπούδασε θεωρητικά με τον Μάριο Βάρβογλη και πιάνο με τον Αντώνη Σκόκο στο Ελληνικό Ωδείο, ενώ αργότερα συνέχισε στο Ωδείο Αθηνών. Διδάχθηκε ανώτερα θεωρητικά επίσης από τον Δημήτρη Μητρόπουλο και Φιλοκτήτη Οικονομίδη. Τα χρόνια 1933-36 συνέχισε τις σπουδές στο Παρίσι με τους Marguerite Long (πιάνο) και στις Βρυξέλλες με τους Ε. Βosquet (πιάνο), R. Ledent (ενορχήστρωση), L. & J. Jongen (σύνθεση) και D. Defauw (διεύθυνση ορχήστρας) έως το 1939. Καθηγητής των θεωρητικών στο Ωδείο Αθηνών από το 1939. Δίδαξε επίσης ή διετέλεσε διευθυντής στα Ωδεία Πειραιώς, Πατρών, Ορφείο.
Ήταν μόνιμος πιανίστας στην Κρατική Ορχήστρα Αθηνών κατά την περίοδο 1955-73 και μόνιμος διευθυντής της ορχήστρας του ΕΙΡ τα έτη 1941-1962.
Έχει γράψει έργα για μικρά και μεγάλα μουσικά σύνολα, ανάμεσά τους ένα ελληνικό Te Deum, Σε τον Θεόν, για μεγάλη ορχήστρα, σολίστ και χορωδία. Σαν συνθέτης κατατάσσεται στη λεγόμενη Δεύτερη εθνική σχολή.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Έλληνες πιανίστες Κατηγορία:Έλληνες διευθυντές ορχήστρας Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Καθηγητές του Ωδείου Αθηνών Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Πιερικός Β
Ο Πιερικός Β ήταν ελληνική ομάδα ποδοσφαίρου με έδρα την Κατερίνη και η πρώτη Ομάδα Β που δημιουργήθηκε στην Ελλάδα.
Ιδρύθηκε το 2018 ως Σ.Φ.Κ. Πιερικός Β και ήταν εφεδρική ομάδα του Πιερικού. Έδρα της ομάδας ήταν το Α' Δ.Α.Κ., χωρητικότητας 4.995 θεατών και αγωνίστηκε στο τοπικό πρωτάθλημα της Γ' Κατηγορίας της ΕΠΣ Πιερίας, μιας και ο Πιερικός αγωνιζόταν την περίοδο εκείνη στην Γ' Εθνική.
Ο σκοπός της δημιουργίας της εφεδρικής ομάδας ήταν να τροφοδοτεί την πρώτη ομάδα του Πιερικού με παίκτες της Πιερίας (και να καλύψει το κενό της Κ17 που δεν υπήρχε έως το 2018), στα πρότυπα της Μπαρτσελόνα Β. Αποτελεούσε την ίδια ομάδα, με ίδια δελτία του Πιερικού, ίδιο ΑΦΜ και είχε τις ηλικίες 16-18 ετών του συλλόγου της Πιερίας. Έπρεπε να αγωνίζεται τουλάχιστον ένα επίπεδο κάτω από την μεγάλη ομάδα και έτσι ο Πιερικός Β δεν ήταν επιλέξιμος για προβιβασμό στις επαγγελματικές κατηγορίες. Δεν μπορούσε επίσης να παίξει και στο Κύπελλο Ελλάδος.
Πορεία στο πρωτάθλημα της ΕΠΣ
Ο Πιερικός Β αγωνίστηκε για πρώτη φορά ως Πιερικός Β στο τοπικό πρωτάθλημα της Γ' ΕΠΣ Πιερίας στην σεζόν 2018-19 και τερμάτισε προτελευταίος, σημειώνοντας 1 νίκη, 1 ισοπαλία και 15 ήττες ενώ του αφαιρέθηκαν 3 βαθμοί. Σε αυτή τη σεζόν πέτυχε 9 τέρματα και δέχθηκε 45.
Η διάλυση
Ο Πιερικός Β, στην σύντομη αυτή ύπαρξή του, είχε κάκιστα αποτελέσματα με προπονητή τον Λευτέρη Φωτιάδη, με 1 νίκη, 1 ισοπαλία και 15 ήττες, αφαίρεση 3 βαθμών (ως ποινή), 9 τέρματα υπέρ και 45 κατά. Μετά από αυτή την αποτυχία ο Πιερικός Β'  διαλύθηκε.
Διακρίσεις
Ο Πιερικός Β στην μία και μοναδική σεζόν που αγωνίστηκε (2018-19), δεν είχε καμία διάκριση.
Τίτλοι
Ο Πιερικός Β στην μία και μοναδική σεζόν που αγωνίστηκε (2018-19), δεν κατέκτησε κανέναν τίτλο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2018
842
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 842 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Τζαμίλα Ριμπέιρο
Η Τζαμίλα Ταΐς Ριμπέιρο ντος Σάντος (γεννημένη στο Σάντος, 1 Αυγούστου του 1980) είναι Βραζιλιάνα φιλόσοφος, μαύρη φεμινίστρια, συγγραφέας και ακαδημαϊκός. Είναι ερευνήτρια και κάτοχος μεταπτυχιακού στην Πολιτική Φιλοσοφία από το Ομοσπονδιακό Πανεπιστήμιο του Σάο Πάολο (Unifesp). Γνωστή στη χώρα για τον ακτιβισμό της στο Διαδίκτυο, σήμερα είναι αρθρογράφος στην εφημερίδα Folha de S. Paulo.
Η Djamila Ribeiro έχει γίνει ένα από τα πιο δημοφιλή ονόματα του μαύρου ακτιβισμού στη Βραζιλία, μέσω της ενεργής της παρουσίας στα social media, μετρώντας πάνω από 800.000 ακόλουθους μόνο στο Instagram. Είναι γνωστή ως 'ποπ φιλόσοφος', καθώς μερικές από τις δράσεις της περιλαμβάνουν την παρουσία της σε διάφορα δημοφιλή μέσα της χώρας, από τη συμμετοχή της στο πρόγραμμα Saia Justa στο κανάλι GNT, μέχρι και ένα πρόγραμμα συνεντεύξεων που διηύθηνε στο κανάλι Futura. Το 2016 διορίστηκε Αναπληρώτρια Γραμματέας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Ιθαγένειας, στην πόλη του Σάο Πάολο. Το βιβλίο της Pequeno Manual Anti-racista (Μικρό Αντιρατιστικό Εγχειρίδιο) ήταν το βιβλίο με τις περισσότερες πωλήσεις στη Βραζιλία το 2020. Το 2022 έγινε μέλος της ακαδημίας Academia Paulista de Letras.
Βιογραφία
Η Τζαμίλα Ριμπέιρο είναι η μικρότερη από τέσσερα παιδιά του Ζοακίμ Ζοζέ Ριμπέιρο ντος Σάντος και της Εράνι Μπενεντίτα ντος Σάντος Ριμπέιρο. Ο πατέρας της ήταν λιμενεργάτης, ακτιβιστής του κινήματος των μαύρων και ένας από τους ιδρυτές του Κομμουνιστικού Κόμματος της Baixada Santista (περιοχή του Σάο Πάολο). Η μητέρα της δούλευε ως οικιακή βοηθός και ήταν αυτή που την εισήγαγε στη θρησκεία Καντομπλέ όταν ήταν 8 ετών.
Ποιος φοβάται τον μαύρο φεμινισμό;
Το βιβλίο αυτό περιλαμβάνει ένα μεγάλο αυτοβιογραφικό δοκίμιο της συγγραφέα, και μερικά άρθρα που δημοσίευσε στο ιστολόγιο του περιοδικού Carta Capital. Στην αρχή η Τζαμίλα αφηγείται τη φίμωση και την ακύρωση που βίωνε κατά την παιδική και εφηβική της ηλικία, μέχρι που γνώρισε συγγραφείς που την έκαναν περήφανη για τις ρίζες της. Στο έργο συνδιαλέγεται με το έργο συγγραφέων όπως οι Chiamanda Ngozi Adichie, bell hooks, Sueli Carneiro, Alice Walker, Toni Morrison και Conceição Evaristo. Μέσα από τον διάλογο με αυτές τις συγγραφείς, η Djamila παρουσιάζει έννοιες όπως η γυναικεία ενδυνάμωση και η διαθεματικότητα, αλλά εξετάζει και θέματα όπως οι πολιτικές φυλετικών ποσοστώσεων (π.χ. στα πανεπιστήμια), και η προέλευση του μαύρου φεμινισμού στη Βραζιλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Μικρό αντιρατσιστικό εγχειρίδιο
Το Μικρό αντιρατσιστικό εγχειρίδιο πραγματεύεται θέματα που συνεισφέρουν στην εμβάθυνση της αντίληψης του αναγνώστη για τις δομικές και εγκαθιδρυμένες ρατσιστικές διακρίσεις, παρακινώντας για τη μεταμόρφωση της κοινωνίας, ξεκινώντας από τα προνόμια που το κάθε άτομο έχει. Μέσα σε έντεκα κεφάλαια, η Djamila παρουσιάζει, με διδακτικό τρόπο, στρατηγικές για την εξάλειψη του ρατσισμού κατά των μαύρων ατόμων, αλλά και την εξάλειψη άλλων μορφών καταπίεσης. Βραβεύτηκε με το βραβείο Jabuti το 2020 στην κατηγορία Ανθρωπιστικών Σπουδών.
Γράμματα στη γιαγιά μου
Το Γράμματα στη γιαγιά μου είναι το πιο προσωπικό έργο της συγγραφέα, διατρέχει στιγμές από την παιδική και την εφηβική της ηλικία, για να μιλήσει για τη μαύρη καταγωγή και τις προκλήσεις που εμφανίζει η ανατροφή παιδιών μέσα σε μια ρατσιστική κοινωνία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ακτιβιστές κατά του ρατσισμού Κατηγορία:Φιλόσοφοι (γυναίκες) Κατηγορία:Εν ζωη Κατηγορία:Φεμινισμός Κατηγορία:Συγγραφείς Κατηγορία:BBC 100 (γυναίκες)
Μαντίνεια
Η Μαντίνεια μπορεί να αναφέρεται στα εξής:
843
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 843 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Η Απίστευτη Ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον
Η Απίστευτη Ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον (αγγλικά: The Curious Case of Benjamin Button) είναι αμερικανική αισθηματική, δραματική ταινία φαντασίας, παραγωγής 2008 σε σκηνοθεσία του Ντέιβιντ Φίντσερ. Το σενάριο έγραψαν οι Έρικ Ροθ και Ρόμπιν Σουίκορντ και είναι ελαφρώς βασισμένο στο ομότιτλο διήγημα του Φ. Σκοτ Φιτζέραλντ, γραμμένο το 1921. Πρωταγωνιστούν ο Μπραντ Πιτ, στο ρόλο ενός άνδρα που γερνάει αντίστροφα και η Κέιτ Μπλάνσετ στο ρόλο της αγαπημένης του καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του.
Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους των Ηνωμένων Πολιτειών στις 25 Δεκεμβρίου 2008 από την Paramount και τη Warner Bros. Απέσπασε θετικά σχόλια από τους κριτικούς και έγινε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία αποφέροντας 335,8 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Έλαβε 13 υποψηφιότητες για Όσκαρ, μεταξύ των οποίων Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας, Α' Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του Μπραντ Πιτ και Β' Γυναικείου Ρόλου για την Ταράτζι Π. Χένσον. Βραβεύτηκε με τρία χρυσά αγαλματίδια, στις κατηγορίες Μακιγιάζ, Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης και Οπτικών Εφέ.
Πλοκή
Το 2005, η Ντέιζι, μια ηλικιωμένη γυναίκα, είναι στο νεκροκρέβατό της, σε ένα νοσοκομείο της Νέας Ορλεάνης. Η Ντέιζι ζητά από την κόρη της, Καρολάιν να διαβάσει δυνατά το ημερολόγιο του Μπέντζαμιν Μπάτον. Ξεκινά με ένα εισαγωγικό σημείωμα στις 4 Απριλίου 1985.
Κάρλο Μαντέρνο
Ο Κάρλο Μαντέρνο (Carlo Maderno, 1556 - 30 Ιανουαρίου 1629) ήταν ένας Ιταλοελβετός αρχιτέκτων, γεννημένος στο Τιτσίνο, ο οποίος έχει αναγνωριστεί ως ένας από τους πατέρες της τεχνοτροπίας της Μπαρόκ αρχιτεκτονικής. Οι προσόψεις που δημιούργησε για τη Σάντα Σουζάνα, τη Βασιλική του Αγίου Πέτρου και τον Σαντ' Αντρέα ντέλα Βάλλε είχαν τεράστια συμβολή στην εξέλιξη του Ιταλικού Μπαρόκ. Συχνά αναφέρεται ως αδερφός του γλύπτη Στέφανο Μαντέρνο, αν και η εκδοχή αυτή δεν είναι καθολικά αποδεκτή.
Πρώτα έργα
thumb|250px|Η πρόσοψη της Σάντα Σουζάνα στην πόλη της Ρώμης, το πρώτο προσωπικό έργο του Κάρλο Μαντέρνο. Γεννημένος στο Καπολάγκο, στο Τιτσίνο (ένα ιταλόφωνο καντόνι της Ελβετίας), ο Μαντέρνο ξεκίνησε την καριέρα του στα λατομεία μαρμάρου του βορρά, προτού μετακομίσει στη Ρώμη το 1588 με τέσσερα από τα αδέρφια του για να βοηθήσει το θείο του Ντομένικο Φοντάνα. Αρχική του εργασία ήταν η κοπή μαρμάρου, και αυτή του η ενασχόληση τον βοήθησε αργότερα στα αρχιτεκτονικά του σχέδια. Το πρώτο του προσωπικό έργο, η πρόσοψη μιας αρχαίας εκκλησίας, της Σάντα Σουζάνα, το έφερε σε πέρας με αυτοπεποίθηση και ωριμότητα. Ήταν μια από τις πρώτες Μπαρόκ προσόψεις που έσπασαν τις συμβάσεις του μανιερισμού, τεχνοτροπία που εκφράζεται στο απόγειό της στην Εκκλησία του Ιησού. Η κατασκευή είναι ένας δυναμικός ρυθμός από κολόνες και παραστάδες, με προεξέχων το κύριο τμήμα και συμπυκνωμένη κεντρική διακόσμηση να προσθέτουν πολυπλοκότητα στην κατασκευή. Παρατηρείται μια παιχνιδιάρικη διάθεση με τους κανόνες του κλασικού αρχιτεκτονικού σχεδίου, η οποία εξακολουθεί να διατηρεί κάποια αυστηρότητα.
Η Απίστευτη Ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον
Πλοκή
Το 1918, ο κύριος Γκατό, ένας τυφλός ωρολογοποιός από τη Νέα Ορλεάνη, χάνει το γιο του στο πεδίο της μάχης της Γαλλίας κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Για να ξεχάσει την αβάσταχτη θλίψη του, φτιάχνει ένα μεγάλο ρολόι για τη Νέα Ορλεάνη στο σταθμό των τρένων αλλά το φτιάχνει να λειτουργεί αντίστροφα. Όταν τον ρώτησαν γιατί, ο Γκατό Gateau δηλώνει ότι ίσως ο χρόνος αντιστραφεί και οι άνδρες που σκοτώθηκαν στον πόλεμο, συμπεριλαμβανομένου και του γιου του, να μπορέσουν να γυρίσουν πίσω στα σπίτια τους.
Κάρλο Μαντέρνο
Εργασία στον Αγίο Πέτρο
Η πρόσοψη της Σάντα Σουζάνα κέρδισε την προσοχή του Πάπα Παύλου Ε', ο οποίος το 1603 διόρισε το Μαντέρνο επιβλέποντα αρχιτέκτονα της Βασιλικής του Αγίου Πέτρου. Ο Μαντέρνο αναγκάστηκε να τροποποιήσει ορισμένα από τα σχέδια του Μιχαήλ Αγγέλου για τη βασιλική, φτιάχνοντας σχέδια για ένα εκτενέστερο κεντρικό κλήτος με μεγαλοπρεπή πρόσοψη. Η τελευταία, η οποία ολοκληρώθηκε το 1612, κατασκευάστηκε έτσι ώστε να επιτρέπει στον Πάπα να ευλογεί τα πλήθη από το εμφατικά εμπλουτισμένο μπαλκόνι πάνω από την κεντρική πόρτα. Αυτή η επέκταση της Βασιλικής, η οποία μετέτρεψε τον ελληνικό σταυρό του Μιχαήλ Αγγέλου στον τωρινό λατινικό σταυρό, δέχτηκε επικρίσες καθώς εμποδίζει την ορατότητα του θόλου όταν κάποιος κοιτά από την πλατεία, αν και ορισμένοι αγνοούν το γεγονός πως η λεωφόρος που προσεγγίζει το ναό είναι σύγχρονη κατασκευή. Άλλωστε ο Μαντέρνο δεν είχε τόση ελευθερία να σχεδιάσει αυτό το ναό, όσο είχε σε άλλες κατασκευές.
Τα περισσότερα από τα έργα του Μαντέρνο εξακολούθησαν να αποτελούν ανακατασκευές παλαιότερων κτισμάτων. Το μοναδικό έργο που σχεδιάστηκε από το Μαντέρνο και ολοκληρώθηκε κάτω από την επίβλεψή του ήταν η μικρή Σάντα Μαρία ντέλα Βιτόρια (1608-20), όπου τα αριστοτεχνικά του σχέδια καμιά φορά περνούν σε δεύτερη μοίρα για χάρη του Παρεκκλησίου Κορνάρο, το οποίο σχεδίασε ο Τζαν Λορέντσο Μπερνίνι. Επιπροσθέτως, η πρόσοψη του κτιρίου δεν ανήκει στον ίδιο το Μαντέρνο.
Εργασία στον Άγιο Ανδρέα
thumb|250px|Ο θόλος του Σαντ' Αντρέα ντελα Βάλλε, ο δεύτερος μεγαλύτερος που υψώνεται στον ουρανό της Ρώμης. Ακόμη και το αριστούργημα του Μαντέρνο, ο Σαντ' Αντρέα ντελα Βάλλε, δεν βασίζεται αποκλειστικά σε δικά του σχέδια. Εκεί δημιούργησε την πρόσοψη και το θόλο, το δεύτερο μεγαλύτερο που υψώνεται στον ουρανό της Ρώμης. Η εκκλησία σχεδιάστηκε από τους Τζουζέπε Φραντσέσκο Γκριμάλντι και Τζάκομο ντέλλα Πόρτα το 1540. Ακολουθεί το τυπικό σχέδιο των Ιησουϊτών, σε σχήμα σταυρού, με το φαρδύ του κλήτος χωρίς διαδρόμους, με παρεκκλήσια περα από αψιδωτά ανοίγματα. Η Αγία Τράπεζα βρίσκεται στο κέντρο του σταυρού, φωτισμένη από τα παράθυρα του θόλου του Μαντέρνο (στον οποίο φιλοτέχνησε τις τοιχογραφίες ο Τζοβάννι Λανφράνκο το 1621-25). Το αρχικό σχέδιο φτιάχτηκε το 1608. Η κατασκευή κράτησε από το 1621 έως το 1625. Όταν ο Μαντέρνο απεβίωσε ο θόλος είχε φτιαχτεί κατά το ήμισυ, ολοκληρώθηκε όμως σύμφωνα με το δικό του όραμα από τον Κάρλο Φοντάνα. Η πρόσοψη ολοκληρώθηκε από τον Κάρλο Ραϊνάλντι με ορισμένες παραλλαγές.
Άλλα έργα
Ανάμεσα στα έργα του Κάρλο Μαντέρνο περιλαμβάνονται οι εκκλησίες στη Ρώμη Σαν Τζάκομο ντέλι Ινκουράμπιλι και Σαν Τζοβάννι ντει Φλορεντίνι, όπου και αναπαύεται. Επιπλέον, εργάστηκε στο Παλάτι του Κυρηνάλιου, το παπικό ανάκτορο στο Καστέλ Γκαντόλφο και στο Παλάτσο Μπαρμπερίνι. Χαρακτηριστικό δείγμα των αρχιτεκτονικών του σχεδίων για παλάτια είναι το Παλάτσο Ματτέι (1598-1616).
Η Απίστευτη Ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον
Πλοκή
Τον Νοέμβριο του 1930, ο δωδεκάχρονος Μπέντζαμιν, έχοντας ανταλλάξει την αναπηρική του καρέκλα για πατερίτσες, γίνεται φίλος με την εξάχρονη Ντέιζι, της οποίας η γιαγιά ζει στο γηροκομείο. Καθώς το σώμα του Μπέντζαμιν μεγαλώνοντας γίνεται όλο και νεότερο, πιάνει δουλειά σε ένα ρυμουλκό. Ο Μπέντζαμιν γνωρίζεται με τον Τόμας Μπάτον, ο οποίος δεν του αποκαλύπτει ότι είναι ο πατέρας του. Το 1936, ο Μπέντζαμιν φεύγει από τη Νέα Ορλεάνη με το ρυμουλκό. Καταλήγει στο Μουρμάνσκ, όπου διατηρεί παράνομη σχέση με την Ελίζαμπεθ Άμποτ, σύζυγο του Βρετανού Υπουργού Εμπορίου.
Κάρλο Μαντέρνο
Άλλα έργα
Επίσης του ανατέθηκε να σχεδιάσει παρεκκλήσια μέσα σε προϋπάρχουσες εκκλησίες, όπως το Παρεκκλήσιο του Αγίου Λαυρεντίου στο Σαν Πάολο φουόρι λε Μούρα και την Καπέλλα Καετάνι στη Σάντα Πουντεντσιάνα.
Η Απίστευτη Ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον
Πλοκή
Το 1941, ενώ το πλήρωμα του ρυμουλκό είναι ακόμα στη Ρωσία, η Ιαπωνία επιτίθεται στις ΗΠΑ στο Περλ Χάρμπορ, ωθώντας την Αμερική στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο καπετάνιος, ο Μάικ διαθέτει εθελοντικά το σκάφος του στην υπηρεσία του Πολεμικού Ναυτικού των Ηνωμένων Πολιτειών. Κατά τη διάρκεια μιας περιπολίας, το ρυμουλκό προσκρούει σε ένα βυθισμένο Αμερικανικό επιβατηγό με εκατοντάδες πτώματα του αμερικανικού στρατού. Ενώ ερευνούν το ναυάγιο, ένα γερμανικό υποβρύχιο βγαίνει στην επιφάνεια. Γνωρίζοντας το καθήκον του, ο Μάικ κατευθύνει το ρυμουλκό με πλήρη ταχύτητα προς το υποβρύχιο ενώ αυτό ανοίγει πυρά, σκοτώνοντας σχεδόν όλο το πλήρωμα, συμπεριλαμβανομένου και του Μάικ. Το ρυμουλκό περνάει πάνω από το υποβρύχιο, με αποτέλεσμα να εκραγεί. Και το ρυμουλκό και το υποβρύχιο βυθίζονται. Την επόμενη μέρα, ο Μπέντζαμιν και άλλο ένα μέλος του πληρώματος διασώζονται από ένα πλοίο του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ.
Κάρλο Μαντέρνο
Άλλα έργα
Ακόμη, σχεδίασε τη βάση που υποστηρίζει τη στήλη με το άγαλμα της Παρθένου μπροστά στην εκκλησία Σάντα Μαρία Ματζόρε, η οποία και αποτέλεσε πρότυπο για ανάλογες στήλες σε πολλές χώρες όπου υπάρχει ο καθολικισμός.
Η Απίστευτη Ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον
Πλοκή
Το Μάιο του 1945, ο Μπέντζαμιν επιστρέφει στη Νέα Ορλεάνη και μαθαίνει ότι η 21χρονη Ντέιζι έχει γίνει μια επιτυχημένη χορεύτρια μπαλέτου. Ο Μπέντζαμιν και πάλι πέφτει πάνω στον Τόμας Μπάτον, ο οποίος βρίσκεται σε τελικό στάδιο ασθένειας, και του αποκαλύπτει ότι αυτός είναι ο πατέρας του. Στη διαθήκη του, ο Τόμας αφήνει όλα τα υπάρχοντά του στον Μπέντζαμιν. Η καριέρα της Ντέιζι στο χορό τελειώνει στο Παρίσι το 1957, όταν τη χτυπάει ένα ταξί και σπάει το πόδι της. Όταν την επισκέπτεται ο Μπέντζαμιν, η Ντέιζι μένει έκπληκτη με τη νεανική του εμφάνιση αλλά είναι απογοητευμένη με τον τραυματισμό της και του λέει να μείνει έξω από τη ζωή της. Το 1962, η Ντέιζι επιστρέφει στη Νέα Ορλεάνη και ξαναβρίσκεται με τον Μπέντζαμιν. Αφού τώρα οι ηλικίες τους είναι συμβατές, ερωτεύονται και αποφασίζουν να μείνουν μαζί.
Κάρλο Μαντέρνο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Ελβετοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Αρχιτέκτονες του Μπαρόκ
Η Απίστευτη Ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον
Πλοκή
Η Ντέιζι γεννά ένα κοριτσάκι, την Καρολάιν το 1968, με τον Μπέντζαμιν να είναι 49 ετών. Θεωρώντας ότι δεν μπορεί να είναι ένας σωστός πατέρας για την κόρη, λόγω της αντίστροφης γήρανσής του, ο Μπέντζαμιν πουλάει όλα του τα υπάρχοντα και αφήνει τα χρήματα στη Ντέιζι και την Καρολάιν. Αυτός αρχίζει να ταξιδεύει ανά τον κόσμο το 1970 (όπως αναγράφεται σε μία από τις καρτ-ποστάλ της Καρολάιν), σε ηλικία 50 ετών αλλά εξωτερικά να φαίνεται ως 30άρης. Ο Μπέντζαμιν σταματά να ταξιδεύει το 1981 στην ηλικία των 63. Πηγαίνει στη Ντέιζι με την εμφάνιση ενός 21χρονου αγοριού την ίδια χρονιά. Η Ντέιζι, παντρεμένη πια, γνωρίζει τον Μπέντζαμιν στο σύζυγό της ως οικογενειακό της φίλο. Η Ντέιζι επισκέπτεται τον Μπέντζαμιν στο ξενοδοχείο του. Παραδέχεται ότι έπραξε σωστά που έφυγε καθώς η ίδια δεν θα μπορούσε να αντεπεξέλθει διαφορετικά. Ο Μπέντζαμιν την καληνυχτίζει και βλέπει από το παράθυρο τη Ντέιζι να φεύγει με ένα ταξί.
Το 1991, η χήρα Ντέιζι λαμβάνει ένα τηλεφώνημα από κοινωνικούς λειτουργούς. Έχουν βρει τον Μπέντζαμιν, τώρα περίπου 11 ετών. Όταν φτάνει, της εξηγούν ότι ζούσε σε ένα ερειπωμένο κτίριο και πρόσφατα μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο σε κακή κατάσταση της υγείας του. Επικοινώνησαν μαζί της επειδή βρήκαν το όνομά της στο ημερολόγιό του. Οι κοινωνικοί λειτουργοί σαστισμένοι, της λένε επίσης ότι παρουσιάζει τα πρώτα σημάδια της άνοιας. Η Ντέιζι μετακομίζει στο γηροκομείο όπου ο Μπέντζαμιν μεγάλωσε και αναλαμβάνει τη φροντίδα του καθώς αυτός γίνεται όλο και νεότερος μέχρι που γίνεται βρέφος για μια ακόμη φορά. Η Ντέιζι λέει στην Καρολάιν, ότι το 2002 το ρολόι του Γκατό μεταφέρθηκε στην αποθήκη και αντικαταστάθηκε από ένα καινούριο ψηφιακό. Το 2003, ο Μπέντζαμιν πεθαίνει στην αγκαλιά της Ντέιζι ενώ θυμάται ποια ήταν. Έχοντας ολοκληρώσει την ιστορία του Μπέντζαμιν, η Ντέιζι πεθαίνει στο νοσοκομείο της Νέας Ορλεάνης καθώς ο Τυφώνας Κατρίνα πλησιάζει. Η σκηνή τελειώνει με το ρολόι του Γκατό στην αποθήκη, να εξακολουθεί να κινείται αντίστροφα και το δωμάτιο στο οποίο βρίσκεται να αρχίζει να πλημμυρίζει.
Παραγωγή
Ο παραγωγός Ρέι Σταρκ αγόρασε τα κινηματογραφικά δικαιώματα της μικρής ιστορίας The Curious Case of Benjamin Button του Φ. Σκοτ Φιτζέραλντ τα μέσα της δεκαετίας του 1980 με τη Universal να αναλαμβάνει τη διανομή. Η πρώτη επιλογή για τη σκηνοθεσία ήταν ο Φρανκ Οζ, με τον Μάρτιν Σορτ να αναλαμβάνει τον πρωταγωνιστικό ρόλο αλλά ο Οζ δεν μπορούσε να κάνει την ιστορία να λειτουργήσει σωστά. Το πρότζεκτ προτάθηκε το 1991 στον Στίβεν Σπίλμπεργκ με τον Τομ Κρουζ να πρωταγωνιστεί, αλλά ο Σπίλμπεργκ προτίμησε να σκηνοθετήσει τις ταινίες Τζουράσικ Παρκ (Jurassic Park) και Η Λίστα του Σίντλερ (Schindler's List). Ο Σταρκ πούλησε τελικά τα δικαιώματα στους παραγωγούς Κάθλιν Κένεντι και Φρανκ Μάρσαλ, οι οποίοι πήγαν το πρότζεκτ στην Paramount με τη Universal να παραμένει ως συμπαραγωγός. Τον Οκτώβριο του 1998, ο σεναριογράφος Ρόμπιν Σουίκορντ έγραψε ένα σενάριο για το σκηνοθέτη Ρον Χάουαρντ, για ένα πρότζεκτ στο οποίο θα πρωταγωνιστούσε ο Τζον Τραβόλτα. Το Μάιο του 2000, η Paramount προσέλαβε τον Έρικ Ροθ να γράψει το σενάριο. Το στούντιο προσέγγισε το σκηνοθέτη Σπάικ Τζόνζ να αναλάβει το πρότζεκτ. Ο σεναριογράφος Τσάρλι Κάουφμαν είχε επίσης γράψει ένα προσχέδιο. Τον Ιούνιο του 2003, ο σκηνοθέτης Γκάρι Ρος μπήκε σε διαπραγματεύσεις να σκηνοθετήσει την ταινία βασισμένη σε ένα καινούριο προσχέδιο που έγραψε ο Έρικ Ροθ αλλά το Μάιο του 2004, ο Ντέιβιντ Φίντσερ αντικατέστησε τον Ρος.