cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γκεόργκιους Αγκρίκολα
Η ζωή και το έργο του
Προικισμένος με μια πρώιμη διάνοια, ο Αγκρίκολα αφιέρωσε από νωρίς τον εαυτό του την άσκηση της «νέας μάθησης», με τέτοιο αποτέλεσμα που στην ηλικία των 20, διορίστηκε Πρύτανης των Ελληνικών στην λεγόμενη Μεγάλη Σχολή του Τσβίκαου και έκανε την εμφάνιση του ως συγγραφέας στην φιλολογία. Μετά από δύο χρόνια, εγκατέλειψε το διορισμό του για να συνεχίσει τις σπουδές του στη Λειψία, όπου, ως πρύτανης, έλαβε την υποστήριξη του καθηγητή των κλασικών, Peter Mosellanus (1493-1525), ένα διάσημο ανθρωπιστή της εποχής του, με τον οποίο είχε ήδη αλληλογραφία. Εδώ, αφιερώθηκε στη μελέτη της ιατρικής, φυσικής, και της χημείας. Μετά το θάνατο του Mosellanus, πήγε στην Ιταλία 1524 - 1526, όπου πήρε το διδακτορικό του δίπλωμα.
Επέστρεψε στο Τσβίκαου το 1527, και επιλέχθηκε ως γιατρός της πόλης στο Joachimsthal, ένα κέντρο εξόρυξης και εκκαμίνευσης, με αντικείμενο εν μέρει "να καλύψει τα κενά στην τέχνη της θεραπείας», και εν μέρει για να δοκιμάσει ό,τι είχε γραφτεί για την ορυκτολογία με την προσεκτική παρατήρηση των μεταλλευμάτων και τις μεθόδους χειρισμού τους. Η διεξοδική ενασχόλησή του στη φιλολογία και φιλοσοφία τον είχε συνηθίσει σε συστηματική σκέψη, και αυτό του επέτρεψε από μελέτες και παρατηρήσεις των ορυκτών να κατασκευάσει ένα λογικό σύστημα, το οποίο άρχισε να δημοσιεύει το 1528 . Το έργο του Agricola Bermannus, sive de re metallica dialogus [Bermannus, ή ένας διάλογος για τη μεταλλουργία], (1530), που ήταν η πρώτη προσπάθεια για να φέρει τη γνώση κέρδισε από την πρακτική εργασία σε επιστημονική τάξη, έκανε τον Agricola γνωστό. Το βιβλίο περιείχε μια εγκριτική επιστολή από τον Erasmus στην αρχή του.
Επίσης εξελέγη δήμαρχος του Κέμνιτς. Η δημοτικότητά του όμως ήταν βραχύβια. Το Κέμνιτς ήταν βίαιο κέντρο της προτεσταντικής κίνησης, ενώ ο Agricola ουδέποτε παρέκκλινε από την υποταγή του στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Έτσι αναγκάστηκε να παραιτηθεί από την έδρα του. Τώρα ζούσε μακριά ​​από τα επίμαχα κινήματα της εποχής, αφιερώνοντας τον εαυτό του εξ ολοκλήρου στη μάθηση. Επικεφαλής ενδιαφέρον του ήταν ακόμα στην ορυκτολογία, αλλά ασχολήθηκε επίσης με την ιατρική, μαθηματικά, θεολογικά και ιστορικά θέματα, επικεφαλής ιστορικό του έργο είναι η Dominatores Saxonici εκ πρώτης origine ad HANC aetatem, που δημοσιεύθηκε στο Φράιμπεργκ. Το 1544, δημοσίευσε το De ortu et causis subterraneorum, στο οποίο έβαλε τα πρώτα θεμέλια ενός φυσικού γεωλογία, και επέκρινε τις θεωρίες των αρχαίων. Ωστόσο, υποστήριξε ότι μια ορισμένη «materia pinguis» ή «λιπαρή ύλη», που σε ζύμωση από τη θερμότητα, γέννησε τα ορυκτά οργανικά σχήματα, σε αντίθεση με τα ορυκτά κοχύλια που ανήκαν σε ζώντα ζώα. Το 1545, ακολούθησε με την De natura eorum quae effluunt e terra? Το 1546 ο De veteribus et Novis metallis, μια ολοκληρωμένη υπόψη την ανακάλυψη και την εμφάνιση των ορυκτών, αλλά και ευρύτερα γνωστή ως De Natura Fossilium? Το 1548, η De animantibus subterraneis? και για τα δύο επόμενα χρόνια μια σειρά από μικρότερα έργα για τα μέταλλα.
De re metallica
Παραδέχθηκε το χρέος του σε αρχαίους συγγραφείς, όπως ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος και ο Θεόφραστος. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, το έργο του Πλίνιου Historia Naturalis ήταν η κύρια πηγή πληροφόρησης για μέταλλα και τις τεχνικές εξόρυξης και ο Αγκρίκολα κάνει πολλές αναφορές σε αυτή τη ρωμαϊκή εγκυκλοπαίδεια.
Το έργο είναι επίσης ενδιαφέρον για την προβολή των πολλών νερόμυλων που χρησιμοποιούνται στον τομέα της εξόρυξης, όπως η μηχανή για την ανύψωση ανθρώπων και υλικών προς και από ένα ορυχείο. Οι νερόμυλοι βρήκαν αναρίθμητες εφαρμογές, ιδιαίτερα στη σύνθλιψη μεταλλευμάτων για την απελευθέρωση των λεπτών σωματιδίων χρυσού και άλλων βαρέων ορυκτών, καθώς και για να κινήσουν γιγάντια φυσερά για να ωθήσουν τον αέρα στους κλειστούς χώρους των υπόγειων εργασιών.
Περιέγραψε πολλές μέθοδοι εξόρυξης που είναι πλέον άνευ αντικειμένου, όπως το ότι έβαζαν φωτιά δίπλα στους σκληρούς βράχους. Ο καυτός βράχος κατόπιν διαβρέχεται με νερό, και το θερμικό σοκ τον εξασθένιζε αρκετά ώστε να είναι εύκολη η αφαίρεση. Η τεχνική αυτή ήταν πολύ επικίνδυνη όταν χρησιμοποιήθηκε σε υπόγειες στοές λόγω των τοξικών αερίων που εκπέμπονταν από τις πυρκαγιές, και αντικαταστάθηκε από τα εκρηκτικά.
Το έργο περιλαμβάνει, σε παράρτημα, τα γερμανικά ισοδύναμα για τους τεχνικούς όρους που χρησιμοποιούνται στο κείμενο της Λατινικής. Σύγχρονες λέξεις που προέρχονται από το έργο περιλαμβάνουν τον φθορίτη (από την οποία αργότερα ονομάστηκε το φθόριο) και το βισμούθιο. Σε ένα άλλο παράδειγμα, θεωρώντας το μαύρο βράχο της Schloßberg στο Stolpen να είναι ο ίδιος με τον βασάλτη του Πλίνιο του Πρεσβύτερο, o Αγκρίκολα του αποδίδει το όνομα βαλσάτης, και έτσι προήλθε ο πετρολογικός όρος που έχει ενσωματωθεί οριστικά στο λεξιλόγιο της επιστήμης.
Το De re metallica θεωρείται ένα κλασικό έγγραφο της Αναγεννησιακής μεταλλουργίας, αξεπέραστο για δύο αιώνες. Το 1912, το περιοδικό Mining (Λονδίνο) δημοσίευσε μια μετάφραση στα Αγγλικά. Η μετάφραση έγινε από τον Herbert Hoover, που τότε ήταν ένας Αμερικανός μηχανικός ορυχείων αλλά είναι περισσότερο γνωστός στην ιστορία για την αργότερη της θητεία του ως Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, και τη σύζυγό του Lou Henry Hoover.
Φιλελληνισμός
Ο Αγκρίκολα ήταν φιλέλληνας και θεωρούσε ότι ήταν αδιανόητο ένας χριστιανικός λαός με τόσο ένδοξη ιστορία και πολιτισμό να είναι υποδουλωμένος στους βάρβαρους τούρκους, έτσι στο σύγγραμμά του "Oratio de Bello adversus Turkam suscipiendo" το οποίο το συνέγραψε με αφορμή την πολιορκία της Βιέννης και τους τουρκικούς πολέμους στην Ουγγαρία , είχε συστήσει να γίνει μια ευρωπαϊκή συμμαχία κατά των τούρκων και την ανασύσταση της Ελλάδας.
Τελικές ημέρες
Παρά την πρώτη απόδειξη ότι ο Agricola είχε δείξει ανοχή στις διαφοροποιήσεις από τη δική του θρησκευτική στάση, δεν είδε το τέλος των ημερών του εν ειρήνη. Παρέμεινε μέχρι το τέλος ένθερμος καθολικός, αν και όλο Chemnitz είχε πάει στο Λουθηρανικό θρήσκευμα, και λέγεται ότι η ζωή του τελείωσε από μια αποπληξία που προήλθε σε μια έντονη συζήτηση με έναν προτεστάντη σοφό. Πέθανε στο Chemnitz στις 21 Νοεμβρίου του 1555. Τόσο βίαιη ήταν η θεολογική αίσθηση εναντίον του, που δεν του επετράπη να ταφεί στην πόλη στην οποία είχε προσθέσει τέτοια λάμψη. Μέσα σε εχθρικές διαδηλώσεις, μεταφέρθηκε στο Zeitz, περίπου 50 χιλιόμετρα μακριά, και ετάφει εκεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί επιστήμονες
Χρυσοβίτσα Τριχωνίδας Αιτωλοακαρνανίας
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Χρυσοβίτσα (αποσαφήνιση)
Η Χρυσοβίτσα είναι ημιορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας.
Γεωγραφικά στοιχεία
Είναι προσβάσιμο από:
Ως κοινότητα συστάθηκε το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 με την απόσπαση του οικισμού Χρυσοβίτσα από το δήμο Παμφίας και ως έδρα της ορίστηκε ο οικισμός. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τα Δοκίμια και τα Ρόγγια αποτελούν τη τοπική κοινότητα Χρυσοβίτσας που υπάγεται στο Δήμο Θέρμου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 91 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Θέρμου
Βουοντζίμιες Λουμπάνσκι
Ο Βουοντζίμιες «Βουόντεκ» Λεόναρντ Λουμπάνσκι (πολωνικά: Włodzimierz "Włodek" Leonard Lubański, γεννήθηκε 28 Φεβρουαρίου 1947) είναι Πολωνός πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός και προπονητής ποδοσφαίρου. Θεωρείται ως ένας από τους καλύτερους Πολωνούς ποδοσφαιριστές όλων των εποχών.
Σε συλλόγους
Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα το 1957 στη ομάδα νέων της Sośnica Gliwice την πόλης που γεννήθηκε, της οποίας πρόεδρος ήταν ο πατέρας του. Στη συνέχεια, τα έτη 1958—62, έπαιξε για τους νέους της GKS Gliwice και στη μετά ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στη Γκούρνικ Ζάμπζε, στην οποίο έκανε το ντεμπούτο του στο πρωτάθλημα στις 21 Απριλίου 1963 στα 16 του, σε έναν εντός έδρας αγώνα με την Arkonia Szczecin σημειώνοντας ένα γκολ στο τελικό 4—0. Σε όλη τη σεζόν 1962—63, έπαιξε 8 αγώνες και σημείωσε 4 γκολ και κέρδισε το πρώτο πρωτάθλημα Πολωνίας, το οποίο επανέλαβε με τον σύλλογο έξι ακόμη φορές. Ήταν ο πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος τέσσερις συνεχόμενες φορές (1966: 23 γκολ, 1967: 18 γκολ, 1968: 24 γκολ, 1969: 22 γκολ), επίδοση που παραμένει ακατάρριπτο ρεκόρ και κέρδισε δύο φορές τον τίτλο "Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς" στη δημοσκόπηση του Κατοβίτσε "Σπορτ" (1967, 1970) και το 1972 κέρδισε τη "Χρυσή Μπότα" σε αυτή η δημοσκόπηση. Το 1967, έγινε ο πρώτος Πολωνός που κατατάχθηκε (16ος) στην ψηφοφορία του France Football για τον καλύτερο Ευρωπαίο ποδοσφαιριστή (Χρυσή Μπάλα).
Χουάν Ντίξον
Ο Χουάν Ντίξον (Βαλτιμόρη, 9 Οκτωβρίου 1978), είναι Αμερικανός πρώην καλαθοσφαιριστής και νυν προπονητής. Με ύψος 1,91 μ. αγωνιζόταν στην θέση του πόιντ γκαρντ.
Βουοντζίμιες Λουμπάνσκι
Σε συλλόγους
Ο Λουμπάνσκι είναι ο νεότερος σκόρερ στην ιστορία του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης (τώρα γνωστό ως ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ), με γκολ που σημείωσε με την ομάδα του με αντίπαλο την τσέχικη Ντούκλα Πράγας στο πρώτο γύρο της διοργάνωσης στις 13 Νοεμβρίου 1963, σε ηλικία 16 ετών και 188 ημερών. Στις 29 Απριλίου 1970 στη Βιέννη έπαιξε στον τελικό του Κυπέλλου Κυπέλλου Ευρώπης με την αγγλική Μάντσεστερ Σίτι, στον οποίο ο Λουμπάνσκι (πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης με 7 τέρματα ) πέτυχε γκολ στο 2—1, αλλά τα φώτα στο γήπεδο έσβησαν και ο αυστριακός διαιτητής δεν αναγνώρισε το γκολ, με αποτέλεσμα η πολωνική ομάδα να χάσει το κύπελλο.
Χουάν Ντίξον
Σταδιοδρομία
Ο Ντίξον γεννήθηκε στην Βαλτιμόρη το 1978 και όταν βρισκόταν σε ηλικία δεκαεπτά ετών, οι γονείς του, Φιλ και Χουανίτα, οι οποίοι ήταν τοξικομανείς, πέθαναν από AIDS. Ο ίδιος ζούσε από τα νηπιακά του χρόνια με τον παππού και την γιαγιά του.
Βουοντζίμιες Λουμπάνσκι
Σε συλλόγους
Μετά από έναν σοβαρό τραυματισμό το 1973 κατά τη διάρκεια του αγώνα της εθνικής Πολωνίας με αντίπαλο την Αγγλία (6 Ιουνίου 1973) για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1974, δεν επανήλθε ικανοποιητικά και έχασε τη θέση του στη εθνική. Ο τραυματισμός του τον κράτησε εκτός δράσης για ένα χρόνο και στη συνέχεια ακολούθησε υποτροπή επιμηκύνοντας την απουσία του. Συνολικά, στο πρωτάθλημα έπαιξε 235 παιχνίδια, πετυχαίνοντας 155 γκολ σε όλες τις διοργανώσεις και έπαιξε για την Ζάμπρζε 315 παιχνίδια, σημειώνοντας 228 γκολ παραμένοντας πρώτος σκόρερ στην ιστορία του συλλόγου.
Το 1975 μεταγράφηκε στην βελγική ΚΣΚ Λόκερεν όπου έπαιξε μέχρι το 1982 και σε 196 αγώνες πρωταθλήματος για το σύλλογο πέτυχε 82 γκολ. Για ένα χρόνο αγωνίστηκε στη δεύτερη κατηγορία της Γαλλίας με τη Βαλανσιέν αναδεικνυόμενος πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος με 28 γκολ. Έκλεισε την καριέρα του στο Βέλγιο το 1985 ως παίκτης της Μέχελεν.
Χουάν Ντίξον
Σταδιοδρομία
Σπούδασε στο πανεπιστήμιο του Μέριλαντ και αγωνίστηκε με την ομάδα των Τέραπινς σε 141 παιχνίδια, με μέσους όρους 16,1 πόντων, 4,2 ριμπάουντ και 2,6 ασίστ. Στην τελευταία του χρονιά, το 2002, οδήγησε την ομάδα του Μέριλαντ στον τίτλο του NCAA, για πρώτη φορά στην ιστορία τους.
Βουοντζίμιες Λουμπάνσκι
Εθνική ομάδα
Έκανε το ντεμπούτο του για την εθνική ομάδα στις 4 Σεπτεμβρίου 1963 σε ηλικία μόλις 16 ετών, σε φιλικό αγώνα 9—0 με την εθνική Νορβηγίας, όπου και σημείωσε ένα γκολ. Έγινε έτσι ο νεότερος ποδοσφαιριστής και σκόρερ που αγωνίστηκε με την εθνική ομάδα. Με την Εθνική Πολωνίας κέρδισε τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972. Ήταν μέλος της καλύτερης εθνικής Πολωνίας όλων των εποχών μαζί με τους Καζίμιες Ντέινα, Γκζέγκος Λάτο, Γιαν Τομασέφσκι που πρωταγωνιστησε στο ευρωπαϊκό και παγκόσμιο ποδόσφαιρο τη δεκαετία του 1970. Ο τραυματισμός του το 1973 του στέρησε τέσσερα χρόνια διεθνούς καριέρας και επανήλθε για να αγωνιστεί στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1978, όπου σημείωσε ένα γκολ. Τελευταίος αγώνας του στις 24 Σεπτεμβρίου 1980 με αντίπαλο την Τσεχοσλοβακία σημειώνοντας το τελευταίο του διεθνές τέρμα.
Συνολικά, ο Λουμπάνσκι είχε 75 συμμετοχές με την Εθνική Πολωνίας μεταξύ 1963 και 1980, σκοράροντας 48 τέρματα, τότε πρώτος σκόρερ. Είναι ο δεύτερος σκόρερ όλων των εποχών στην ιστορία της Πολωνίας, πίσω από τον Ρόμπερτ Λεβαντόφσκι. Είναι ο ποδοσφαιριστής με τη μεγαλύτερη διάρκεια καριέρας στην εθνική Πολωνίας: 17 χρόνια και 21 ημέρες.
Το 2000 η IFFHS τον ψήφισε στην 89η θέση των καλύτερων Ευρωπαίων ποδοσφαιριστών του 20ού αιώνα. Το 2003 επελέγη από την Ομοσπονδία της Πολωνίας ως ο «χρυσός παίκτης» της χώρας για τον εορτασμό των 50 χρόνων της UEFA.
μικρογραφία|265x265εσ| Αντίγραφο του μεταλλίου του Λουμπάνσκι και αυτόγραφο στο [[:pl:Aleja Gwiazd Sportu w Dziwnowie|Aleja Gwiazd Sportu w Dziwnowie.]]
Προπονητής
Όταν ολοκλήρωσε την ποδοσφαιρική του καριέρα έμεινε στο Βέλγιο, όπου αποφοίτησε από τη Σχολή Προπονητών της Βελγικής Ομοσπονδίας στο στάδιο Χέιζελ και ζει μέχρι σήμερα. Το 1986—87 ήταν προπονητής την νέων της Άντερλεχτ και το 1987—88 ήταν προπονητής της Λόκερεν. Το καλοκαίρι του 1990 συμφώνησε να αναλάβει τον ΠΑΣ Γιάννινα αλλά ένα τροχαίο ατύχημα τον ανάγκασε να μην συνεχίσει στον ΠΑΣ.
Άλλα
Ο Λουμπάνσκι ήταν αντιπρόεδρος στην Πολόνια Βαρσοβίας για τρεις μήνες. Το 1972, του απονεμήθηκε ο τίτλος του Αξιότιμου Δασκάλου του Αθλητισμού της ΕΣΣΔ.
Στατιστικά σταδιοδρομίας
Πηγή:
Τίτλοι και διακρίσεις
Γκούρνικ Ζάμπζε Εθνική Πολωνίας Ατομικές διακρίσεις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Πολωνίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πολωνίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1972 Κατηγορία:Πολωνοί χρυσοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1978 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκούρνικ Ζάμπζε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εκστρακλάσα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΣΚ Λόκερεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προ Λιγκ Βελγίου Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στο Βέλγιο Κατηγορία:Πολωνοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βαλανσιέν ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 2 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία Κατηγορία:Χρυσοί Παίκτες ΟΥΕΦΑ Κατηγορία:Πολωνοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΚΣΚ Λόκερεν Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Π.Α.Σ. Γιάννινα Κατηγορία:Ξένοι προπονητές ποδοσφαίρου στην Ελλάδα
Χουάν Ντίξον
Σταδιοδρομία
Το 2002, επιλέχθηκε στο # 17 του ντραφτ του ΝΒΑ από τους Ουάσινγκτον Ουίζαρντς, στους οποίους αγωνίστηκε για τρεις σεζόν, πριν συνεχίσει για δύο χρόνια στην ομάδα των Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς, την πρώτη εκ των οποίων συμμετείχε στην αρχική πεντάδα στους 42 από τους 76 αγώνες που έπαιξε και είχε μέσο όρο 12,3 πόντων.
Ολοκλήρωσε την σεζόν 2006-07 στην ομάδα των Τορόντο Ράπτορς και τον Φεβρουάριο του 2008 ανταλλάχθηκε με τον Πρίμος Μπρέζετς των Ντιτρόιτ Πίστονς. Επέστρεψε στην Ουάσινγκτον τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους και έναν χρόνο αργότερα υπέγραψε στους Ατλάντα Χοκς, από τους οποίους αφέθηκε ελεύθερος έναν μήνα αργότερα.
Την 1 Νοεμβρίου 2009, υπέγραψε συμβόλαιο με τον Άρη Θεσσαλονίκης και αγωνίστηκε σε επτά αγώνες του ελληνικού πρωταθλήματος, με ρεκόρ πόντων στην εκτός έδρας ήττα του Άρη από την ΑΕΚ με 77-76, όπου σκόραρε 31. Στις 30 Δεκεμβρίου 2009 έφυγες από την ομάδα. Συνέχισε στην ισπανική Μάλαγα και τον Φεβρουάριο του 2010 αποκλείστηκε από την FIBA γιατί βρέθηκε θετικός σε τεστ αναβολικών ουσιών. Τον Μάρτιο του 2011, υπέγραψε στην τουρκική Μπάνβιτ για τρεις μήνες, πριν αποχωρήσει από την ενεργό δράση σε ηλικία 33 ετών.
Προπονητική καριέρα
Από το Νοέμβριο του 2013, μέχρι τον Ιούλιο του 2016 εργάστηκε ως βοηθός προπονητή στην πανεπιστημιακή ομάδα του Μέριλαντ. Στις 14 Οκτωβρίου 2016, προσελήφθη από το Πανεπιστήμιο του Κολούμπια για να προπονήσει το γυναικείο τμήμα μπάσκετ του Πανεπιστημίου. Εκεί έμεινε ένα χρόνο και το 2017, προσελήφθη από το Πανεπιστήμιο Κόπιν στην Βαλτιμόρη, όπου είναι μέχρι και σήμερα.
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ουάσινγκτον Ουίζαρντς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τορόντο Ράπτορς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ντιτρόιτ Πίστονς‎‎‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ατλάντα Χοκς‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μάλαγας‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές τουρκικών συλλόγων‎
Μπαρτελεμί Βιμόν
Ο Μπαρτελεμί Βιμόν, γεννηθείς στις 1 Ιανουαρίου 1594 στο Λιζιέ και αποβιώσας στις 13 Ιουλίου 1667 στη Βαν, ήταν Γάλλος ιεραπόστολος.
Πηγές
Κατηγορία:Γάλλοι εξερευνητές Κατηγορία:Νορμανδοί μοναχοί Κατηγορία:Θρησκεία στη Νέα Γαλλία
Τζων Ντάλτον
Τα πρώτα χρόνια της ζωής του.
Ο Τζoν Ντάλτον γεννήθηκε σε μια οικογένεια Κουάκερων στο Ήγκλσφιλντ (Eaglesfield), κοντά στο Κόκερμάουθ (Cockermouth) του Κάμπερλαντ (Cumberland) στην Αγγλία. Ήταν γιος υφαντή. Συνεργάστηκε με το μεγαλύτερο αδελφό του Τζόναθαν σε ηλικία 15 ετών, στη λειτουργία ενός σχολείου κουάκερων κοντά στο Κένταλ (Kendal). Γύρω στο 1790 ο Ντάλτον σκεφτόταν να σπουδάσει νομική ή ιατρική, αλλά τα σχέδιά του δεν αντιμετωπίστηκαν ενθαρρυντικά από τους συγγενείς του - οι Άγγλοι διαφωνούντες είχαν αποκλειστεί από τη φοίτηση ή τη διδασκαλία σε αγγλικά πανεπιστήμια - και παρέμεινε στο Κένταλ μέχρι την άνοιξη του 1793, οπότε μετακόμισε στο Μάντσεστερ. Κυρίως μέσω του Τζoν Γκαφ (John Gough), ενός τυφλού πολυμαθούς φιλόσοφου στου οποίου την άτυπη εκπαίδευση χρωστούσε ένα μεγάλο μέρος της επιστημονικής γνώσης του, ο Ντάλτον διορίστηκε καθηγητής μαθηματικών και φυσικής φιλοσοφίας στην ακαδημία New College στο Μάντσεστερ. Παρέμεινε στη θέση αυτή μέχρι το 1800, όταν η επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης του κολεγίου τον ανάγκασε να παραιτηθεί από τη θέση του και να αρχίσει μια νέα σταδιοδρομία στο Μάντσεστερ ως ιδιωτικός δάσκαλος μαθηματικών και φυσικής φιλοσοφίας.
Στα πρώτα χρόνια της ζωής του ο Ντάλτον επηρεάστηκε έντονα από τον Ελιχού Ρόμπινσον (Elihu Robinson), έναν εξέχοντα κουακέρο, μετεωρολόγο και κατασκευαστή μουσικών οργάνων, ο οποίος του εμφύσησε το ενδιαφέρον του σχετικά με προβλήματα μαθηματικών και μετεωρολογίας. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο Κένταλ, ο Ντάλτον συνέβαλε σε λύσεις προβλημάτων και ερωτήσεων σε διάφορα θέματα στο ημερολόγιο «Gentlemen's and Ladies' Diaries» και το 1787 άρχισε να κρατάει ένα ημερολόγιο μετεωρολογικών παρατηρήσεων στο οποίο, κατά τα επόμενα 57 χρόνια, καταχώρησε πάνω από 200.000 παρατηρήσεις. Στην ίδια περίπου χρονική περίοδο, επαναδιατύπωσε τη θεωρία της ατμοσφαιρικής κυκλοφορίας του Τζωρτζ Χάντλεϊ (George Hadley), γνωστής σήμερα ως το κύτταρο Χάντλεϊ, το οποίο περιείχε τις αρχικές ιδέες των διαφόρων ανακαλύψεών του που ακολούθησαν. Ωστόσο, παρά την πρωτοτυπία των ιδεών του, ελάχιστη προσοχή δόθηκε σε αυτές από άλλους μελετητές. Ένα δεύτερο έργο του Ντάλτον, το Elements of English Grammar, δημοσιεύθηκε το 1801.
Αχρωματοψία - δαλτονισμός
Το 1794, λίγο μετά την άφιξή του στο Μάντσεστερ, ο Ντάλτον εξελέγη μέλος της Λογοτεχνικής και Φιλοσοφικής εταιρείας «Lit & Phil» του Μαντσεστερ, και λίγες εβδομάδες αργότερα ανακοινώνει το πρώτο του βιβλίο με τίτλο Εξαιρετικά γεγονότα που σχετίζονται με την αντίληψη των χρωμάτων, στο οποίο διατύπωσε την άποψη ότι η μειωμένη αντίληψη των χρωμάτων προκλήθηκε από τον αποχρωματισμό του υγρού του βολβού του ματιού. Στην πραγματικότητα, η έλλειψη αντίληψης των χρωμάτων σε μερικούς ανθρώπους δεν είχε επίσημα παρατηρηθεί μέχρι που ο Ντάλτον έγραψε για τη δική του. Δεδομένου ότι τόσο ο ίδιος όσο και ο αδελφός του είχαν αχρωματοψία, κατάλαβε ότι η πάθηση αυτή πρέπει να είναι κληρονομική.
Αν και το λάθος της θεωρίας του Ντάλτον αποδείχθηκε ενόσω ακόμα ζούσε, η διεξοδική και μεθοδική φύση της έρευνας πάνω στο προσωπικό του πρόβλημα όρασης ήταν τόσο ευρέως αναγνωρισμένη ώστε ο δαλτονισμός έγινε κοινός όρος για την αχρωματοψία. Η εξέταση του διατηρημένου βολβού του ματιού του, το 1995, έδειξε ότι ο Ντάλτον είχε στην πραγματικότητα μια λιγότερο γνωστή μορφή αχρωματοψίας, τη δευτεροανοπία (deuteroanopia), η οποία οφείλεται σε έλλειψη κωνίων ευαίσθητων στα μεσαίου μήκους οπτικά κύματα (αντί της ύπαρξης μεταλλαγμένων μορφών των κωνίων όπως συμβαίνει στον πιο κοινό τύπο αχρωματοψίας). Εκτός από το μπλε και μοβ του φάσματος ήταν σε θέση να αναγνωρίζει μόνο ένα χρώμα, το κίτρινο, όπως λέει ο ίδιος σε επιστημονικό του άρθρο.
Το δοκίμιο αυτό ακολουθήθηκε από πολλούς άλλους πάνω σε διάφορα θέματα που αφορούσαν τον υετό και τη δρόσο, την προέλευση του νερού των πηγών, τη θερμότητα, το χρώμα του ουρανού, τον ατμό, τα βοηθητικά ρήματα και τις αρχές της αγγλικής γλώσσας, την ανάκλαση και διάθλαση του φωτός.
Μετρώντας βουνά στο Lake District
Ο Ντάλτον παραθέριζε τακτικά στο Lake District, όπου οι μετεωρολογικές του μελέτες απαιτούσαν αναρρίχηση σε βραχώδεις περιοχές. Πριν τη χρήση αεροπλάνων και μετεωρολογικών μπαλονιών στη μετεωρολογία, ο μόνος τρόπος για τη μέτρηση της θερμοκρασίας, της υγρασίας, κλπ. σε υψόμετρο, ήταν η αναρρίχηση σε βουνό. Το ύψος στο οποίο γινόταν οι μετρήσεις υπολογιζόταν με τη χρήση βαρομέτρου. Αυτό σήμαινε ότι, έως ότου το περιοδικό “Ordnance Survey”, άρχισε να δημοσιεύει χάρτες για το Lake District στη δεκαετία του 1860, ο Ντάλτον ήταν μία από τις λίγες πηγές αυτών των πληροφοριών. Ο Ντάλτον συνοδευόταν συχνά στις επιχειρήσεις του στα βουνά από τον Jonathan Otley, ο οποίος ήταν βοηθός και φίλος του. Ο Otley ήταν μία από τις ελάχιστες αυθεντίες της εποχής πάνω στα ύψη των βουνών του Lake District.
Ατομική θεωρία
Το 1800, ο Ντάλτον έγινε γραμματέας τη Λογοτεχνικής και Φιλοσοφικής Εταιρείας του Μάντσεστερ και τον επόμενο χρόνο παρουσίασε προφορικά μια σειρά σημαντικών εργασιών, με τίτλο Πειραματικά Δοκίμια, σχετικά με τη σύσταση μικτών αερίων, την πίεση του ατμού και των αερίων σε διαφορετικές θερμοκρασίες, τόσο στο κενό όσο και στον αέρα, την εξάτμιση και την θερμική διαστολή των αερίων. Αυτά τα τέσσερα δοκίμια δημοσιεύθηκαν στα Απομνημονεύματα των Lit & Phil το 1802.
Το δεύτερο από τα δοκίμια ξεκινά με μία εντυπωσιακή παρατήρηση: Μετά τη διεξαγωγή πειραμάτων για να εξακριβώσει την πίεση του ατμού σε διάφορα σημεία μεταξύ 0 και 100 °C (32 και 212 °F), ο Ντάλτον κατέληξε από τις παρατηρήσεις του σχετικά με την πίεση των ατμών σε έξι διαφορετικά υγρά, ότι η διακύμανση της πίεσης των ατμών σε όλα τα υγρά είναι η ίδια όταν υπόκεινται σε ίδιες μεταβολές της θερμοκρασίας, κάνοντας τους υπολογισμούς σε οποιασδήποτε δεδομένη πίεση.
Νόμοι των αερίων
Υποστήριξε το νόμο Gay-Lussac (ή νόμος JAC Charles), που δημοσιεύθηκε το 1802 από τον Joseph Louis Gay-Lussac. Στα επόμενα δύο τρία χρόνια μετά την ανάγνωση αυτών των δοκιμίων, ο Ντάλτον δημοσίευσε πολλά άρθρα με παρόμοια θέματα σχετικά με την απορρόφηση των αερίων από το νερό και άλλα υγρά (1803), τα οποία περιέχουν το νόμο του περί μερικών πιέσεων των αερίων γνωστό σήμερα ως νόμο του Ντάλτον.
Οι πιο σημαντικές από όλες τις έρευνες του Ντάλτον είναι εκείνες στις οποίες μελέτησε την ατομική θεωρία στη χημεία, και με τις οποίες το όνομά του είναι άρρηκτα συνδεδεμένο. Έχει υποστηριχτεί ότι αυτή η θεωρία του ξεκίνησε είτε από έρευνες που έκανε πάνω στο αιθυλένιο και το μεθάνιο ή κατά τη διάρκεια αναλύσεων οξειδίου του αζώτου και διοξειδίου του αζώτου, και οι δύο εκδοχές στηρίζονται στο κύρος του Thomas Thomson. Ωστόσο, μια μελέτη των εργαστηριακών σημειώσεων του Ντάλτον, που ανακαλύφθηκαν στα δωμάτια του Lit & Phil, οδήγησε στο συμπέρασμα ότι ο Ντάλτον κατά την αναζήτηση μιας εξήγησης του νόμου των πολλαπλών αναλογιών, σε συνδυασμό με την ιδέα ότι οι χημικές ενώσεις οφείλονται στην αλληλεπίδραση ατόμων συγκεκριμένου και χαρακτηριστικού βάρους, στο μυαλό του διαμορφώθηκε η ιδέα των ατόμων ως μια καθαρά φυσική έννοια που προέκυψε από τη μελέτη των φυσικών ιδιοτήτων της ατμόσφαιρας και άλλων αερίων. Οι πρώτες δημοσιευμένες αποτυπώσεις αυτής της ιδέας βρίσκονται στο τέλος της εργασίας του για την απορρόφηση των αερίων, που έχει ήδη αναφερθεί, η οποία διαβάστηκε στις 21 Οκτωβρίου 1803, αν και δεν είχε δημοσιευθεί μέχρι το 1805.
Ατομικά βάρη
Ο Ντάλτον προχώρησε στην εκτύπωση του πρώτου πίνακα με σχετικά ατομικά βάρη που δημοσιεύθηκε. Έξι στοιχεία εμφανίζονται σε αυτόν τον πίνακα, δηλαδή υδρογόνο, οξυγόνο, άζωτο, άνθρακας, θείο και φώσφορος, με το άτομο του υδρογόνου συμβατικά να ζυγίζει 1. Ο Ντάλτον δεν παρείχε καμία πληροφορία σε αυτό το πρώτο έγγραφο για το πως είχε φτάσει σε αυτά τα μεγέθη. Ωστόσο, στο εργαστηριακό του σημειωματάριο στην ημερομηνία 6 Σεπτεμβρίου 1803, φαίνεται ότι υπάρχει μια λίστα στην οποία καθορίζει σχετικά ατομικά βάρη ορισμένων στοιχείων, που προέρχονται από την ανάλυση του νερού, της αμμωνίας, του διοξειδίου του άνθρακα, κ.λπ. (από χημικούς της εποχής).
Φαίνεται, λοιπόν, ότι αντιμέτωπος με το πρόβλημα του υπολογισμού της σχετικής διαμέτρου των ατόμων από την οποία ήταν πεπεισμένος πως όλα τα αέρια προέρχονταν, χρησιμοποίησε τα αποτελέσματα της χημικής ανάλυσης. Βοηθούμενος από την παραδοχή ότι η χημική ένωση πραγματοποιείται πάντα με τον απλούστερο δυνατό τρόπο, οδηγήθηκε στην ιδέα ότι η χημική ένωση λαμβάνει χώρα μεταξύ σωματιδίων διαφορετικού βάρους, και ήταν αυτό που διαφοροποίησε τη θεωρία του από τις ιστορικές εικασίες αρχαίων Ελλήνων, όπως ο Δημόκριτος και ο Λουκρήτιος.
Η εφαρμογή αυτής της ιδέας σε όλες τις ουσίες γενικά τον οδήγησε στη διαμόρφωση του νόμου των πολλαπλών αναλογιών η επιβεβαίωση του οποίου με τα αποτελέσματα πειραμάτων τον δικαίωσε πανηγυρικά. Σε ένα έγγραφο σχετικά με το ποσοστό των αερίων ή ελαστικών υγρών που αποτελούν την ατμόσφαιρα, που διαβάστηκε από τον ίδιο το Νοέμβριο του 1802, ο νόμος των πολλαπλών αναλογιών φαίνεται να αποτυπώνεται ως εξής: «Τα στοιχεία του οξυγόνου μπορούν να συνδυαστούν με μια ορισμένη ποσότητα υποξειδίου του αζώτου ή με το διπλάσιο αυτής της ποσότητας, αλλά όχι με ενδιάμεσες ποσότητες", βέβαια υπάρχουν υποψίες ότι αυτή η πρόταση μπορεί να προστέθηκε κάποια στιγμή μετά την ανάγνωση του εγγράφου, το οποίο δεν είχε δημοσιευθεί μέχρι το 1805. Οι ενώσεις καταχωρήθηκαν ως δυαδικές τριμερείς, κλπ. (μόρια που αποτελούνται από δύο, τρία, τέσσερα, κλπ. άτομα) στο Νέο Σύστημα της Χημικής Φιλοσοφίας ανάλογα με τον αριθμό των ατόμων που είχε μια ένωση στην απλούστερη, εμπειρική μορφή της.
Υπέθεσε πως η δομή των χημικών ενώσεων μπορεί να παρασταθεί με αναλογίες ακέραιων αριθμών. Έτσι, ένα άτομο του στοιχείου Χ που ενώνεται με ένα άτομο του στοιχείου Υ αποτελούν μια δυαδική χημική ένωση. Ένα άτομο του στοιχείου X που ενώνεται με δύο στοιχεία του Υ ή το αντίστροφο, είναι μια τριαδική ένωση. Πολλές από τις πρώτες χημικές ενώσεις που αναφέρονται στο Νέο Σύστημα Χημικής Φιλοσοφίας συμφωνούν με τις σύγχρονες απόψεις, αλλά υπάρχουν και άλλες που δεν συμφωνούν.
Ο Ντάλτον χρησιμοποίησε τα δικά του σύμβολα του να εμφανίζει οπτικά την ατομική δομή των ενώσεων. Αυτά εμφανίστηκαν στο Νέο Σύστημα Χημικής Φιλοσοφίας, όπου ο Ντάλτον κατέγραψε σημαντικό αριθμό στοιχείων και κοινών ενώσεων.
Τα πέντε κύρια σημεία της ατομικής θεωρίας του Ντάλτον
Ο Ντάλτον πρότεινε έναν πρόσθετο «κανόνα μέγιστης απλότητας», ο οποίος δημιούργησε διαμάχες, δεδομένου ότι δεν μπορούσε να επιβεβαιωθεί.
Αυτό ήταν απλώς μια υπόθεση προερχόμενη από την πίστη στην απλότητα της φύσης. Δεν υπήρχαν τότε διαθέσιμα αποδεικτικά στοιχεία ώστε οι επιστήμονες να συμπεράνουν πόσα άτομα από κάθε στοιχείο συνδυάζονται για να σχηματίσουν σύνθετα μόρια. Αλλά αυτός ή κάποιος άλλος τέτοιος κανόνας ήταν απολύτως απαραίτητος σε κάθε αρχική θεωρία, δεδομένου ότι χρειάζεται ένας υποτιθέμενος μοριακός τύπος, προκειμένου να υπολογιστούν τα σχετικά ατομικά βάρη. Σε κάθε περίπτωση, ο «κανόνας της μέγιστης απλότητας» του Ντάλτον τον ανάγκασε να υποθέσει ότι ο τύπος για το νερό ήταν ΟΗ και αμμωνίας ήταν NH, αρκετά διαφορετικά από τις σύγχρονες αντιλήψεις μας.
Παρά τις αβεβαιότητες για την ατομική θεωρία του Ντάλτον, οι αρχές της επέζησαν. Η πεποίθηση πως τα άτομα δεν μπορούν να διαιρεθούν, να δημιουργηθούν ή να καταστραφούν σε μικρότερα σωματίδια όταν συνδυαστούν, διαχωριστούν ή ανακαταταχθούν κατά τη διάρκεια χημικών αντιδράσεων, έρχεται σε αντίθεση με την ύπαρξη της πυρηνικής σχάσης και της πυρηνικής σύντηξης, όμως αυτές οι διαδικασίες είναι πυρηνικές αντιδράσεις και όχι χημικές. Επιπρόσθετα, η ιδέα πως όλα τα άτομα ενός στοιχείου είναι ίδια ως προς τις φυσικές και χημικές τους ιδιότητες δεν είναι ακριβής, διότι πλέον γνωρίζουμε πως τα ισότοπα των στοιχείων έχουν ελαφρώς διαφορετικά βάρη. Ωστόσο, ο Ντάλτον είχε διατυπώσει μια πολύ ισχυρή και σημαντική θεωρία. Πράγματι, η καινοτόμος θεωρία του Ντάλτον αποδείχτηκε εξίσου σημαντική για το μέλλον της επιστήμης όπως υπήρξε και αυτή του Αντουάν Λαβουαζιέ σχετικά με την βασισμένη στο οξυγόνο χημεία.
Επόμενα χρόνια
Ο Ντάλτον ανακοίνωσε την ατομική θεωρία του στον Τόμσον, ο οποίος, με τη συναίνεσή του, περιέλαβε ένα περίγραμμα από αυτή στην τρίτη έκδοση του «Σύστημα Χημείας» (1807), και ο Ντάλτον έκανε μια περαιτέρω αναφορά σε αυτή στο πρώτο μέρος του πρώτου τόμου του «Νέο Σύστημα της Χημικής Φιλοσοφίας» (1808). Το δεύτερο μέρος του πρώτου τόμου δημοσιεύτηκε το 1810, αλλά το πρώτο μέρος του δεύτερου τόμου δεν είχε εκδοθεί μέχρι το 1827. Η καθυστέρηση αυτή δεν εξηγείται από κάποια υπερβολική φροντίδα στην ετοιμασία του. Ένα μεγάλο μέρος του θέματος ήταν ξεπερασμένο και το προσάρτημα που δίνει τις τελευταίες απόψεις του συγγραφέα είναι το μόνο τμήμα που παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Το δεύτερο μέρος του δεύτερου τόμου δεν εμφανίστηκε ποτέ. Στην Rees’s Cyclopaedia ο Ντάλτον συνέβαλε με άρθρα σχετικά με τη Χημεία και τη Μετεωρολογία, αλλά τα θέματα δεν είναι γνωστά.
Διετέλεσε πρόεδρος της Lit & Phil από το 1817 μέχρι το θάνατό του, συμβάλλοντας με 116 απομνημονεύματα. Από αυτά τα προγενέστερα είναι τα πιο σημαντικά. Σε ένα από αυτά, το οποίο διαβάστηκε το 1814, εξηγεί τις αρχές της ογκομετρικής ανάλυσης, με την οποία ήταν ένας από τους πρώτους που ασχολήθηκαν. Το 1840 μια εργασία του πάνω στα φωσφορικά άλατα και τα άλατα αρσενικού, που συχνά θεωρείται ως μια πιο αδύναμη δουλειά, απορρίφθηκε από τη Royal Society και αυτό τον εξαγρίωσε τόσο που το δημοσίευσε ο ίδιος. Το ίδιο ακριβώς συνέβη αμέσως μετά με τέσσερις άλλες δημοσιεύσεις, δύο εκ των οποίων (‘Από την ποσότητα των οξέων, βάσεων και αλάτων σε διάφορες ποικιλίες των αλάτων’ και ‘Σε μια νέα και εύκολη μέθοδο ανάλυσης της ζάχαρης’) περιέχουν την ανακάλυψή του η οποία εθεωρείτο από τον ίδιο ως η δεύτερη σε σημασία μετά την ατομική θεωρία. Σύμφωνα με αυτή ορισμένες άνυδρες ουσίες (anhydrates), όταν διαλύονται στο νερό δεν προκαλούν αύξηση του όγκου οδηγώντας τον έτσι στο συμπέρασμα ότι τα άλατα εισέρχεται μέσα στους πόρους του νερού.
Ο Τζέιμς Πρέσκοτ Τζάουλ ήταν διάσημος μαθητής του Ντάλτον.
Πειραματική μέθοδος Ντάλτον
Ως ερευνητής, ο Ντάλτον ήταν συχνά ικανοποιημένος με την χρήση πρόχειρων και ανακριβών οργάνων αν και είχε τη δυνατότητα να αποκτήσει καλύτερα. Ο Σερ Χάμφρεϊ Ντέιβι τον περιέγραψε ως ένα «χονδροειδή πειραματιστή» ο οποίος βρήκε σχεδόν όλα τα απαιτούμενα αποτελέσματα, πιστεύοντας στο κεφάλι του και όχι τα χέρια του. Από την άλλη, ιστορικοί που έχουν επαναλάβει μερικά από τα κρίσιμα πειράματα του, έχουν επιβεβαιώσει την ικανότητα και την ακρίβεια του Ντάλτον. Στον πρόλογο του δεύτερου μέρους του τόμου Ι του “Νέου Συστήματος” του, λέει πως είχε τόσο συχνά παραπλανηθεί θεωρώντας ως δεδομένα τα αποτελέσματα των άλλων, ώστε αποφάσισε να γράφει “όσο είναι δυνατόν λιγότερα εκτός από αυτά που μπορώ να βεβαιώσω με την δική μου εμπειρία”, όμως αυτή του η αυτάρκεια έφθανε σε σημείο που μερικές φορές έμοιαζε με έλλειψη δεκτικότητας. Έτσι δεν εμπιστευόταν και πιθανά ποτέ δεν αποδέχθηκε τα συμπεράσματα του Γκαι-Λυσάκ σχετικά με τις ενώσεις όγκων των αερίων. Είχε ασυνήθεις απόψεις για τη χλωρίνη. Ακόμα και όταν η χημική της σύνθεση είχε οριστικοποιηθεί από τον Ντέιβι, επέμενε να χρησιμοποιεί τα ατομικά βάρη που είχε προσδιορίσει ο ίδιος αν και είχαν ήδη αντικατασταθεί από πιο ακριβείς υπολογισμούς άλλων χημικών. Είχε πάντα αντιρρήσεις ως προς τη χημική σημειογραφία που επινοήθηκε από τον Γιονς Γιάκομπ Μπερτσέλιους, αν και οι περισσότεροι πίστευαν ότι ήταν πολύ απλούστερη και πιο χρηστική από το δικό του δυσκίνητο σύστημα κυκλικών συμβόλων.
Δημόσια και προσωπική ζωή
Πριν αναπτύξει την ατομική θεωρία, είχε ήδη αποκτήσει σημαντική επιστημονική φήμη. Το 1803, επιλέχτηκε για να δώσει μια σειρά διαλέξεων στην φυσική φιλοσοφία στο Βασιλικό Ίδρυμα του Λονδίνου, όπου παρέδωσε άλλη μια σειρά διαλέξεων το 1809-1810. Ωστόσο, ορισμένοι μάρτυρες ανέφεραν πως είχε έλλειψη των ικανοτήτων που κάνουν ένα λέκτορα ελκυστικό, έχοντας σκληρή και δυσδιάκριτη άρθρωση, αναποτελεσματικότητα στην επεξεργασία του θέματος του, και έλλειψη ιδιομορφίας στην διατύπωση και στην απεικόνιση.
Το 1810, ο Χάμφρεϊ Ντέιβυ του ζήτησε να θέσει υποψηφιότητα για την υποτροφία του Royal Society, αλλά αρνήθηκε, ενδεχομένως, για οικονομικούς λόγους. Ωστόσο, το 1822 προτάθηκε εν αγνοία του, και με την εκλογή του κατέβαλε τη συνήθη αμοιβή. Έξι χρόνια νωρίτερα, είχε γίνει αντεπιστέλλον μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας των Επιστημών, και το 1830 εξελέγη ως ένας από τους οκτώ ξένους συνεργάτες της στη θέση του Ντέιβυ. Το 1833, η κυβέρνηση του Earl Grey του απένειμε σύνταξη 150 λιρών, η οποία αυξήθηκε το 1836 σε 300 λίρες.
Ο Ντάλτον ποτέ δεν παντρεύτηκε και είχε μόνο λίγους στενούς φίλους. Ως Κουακέρος έζησε μία σεμνή και λιτή ζωή.
Έζησε για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα με τον φίλο του τον αιδεσιμότατο W. Johns (1771-1845), στην George Street, στο Μάντσεστερ, όπου η καθημερινή του εργασία στο εργαστήριο και διδασκαλία διακοπτόταν μόνο από τις εκδρομές στο Lake District κάθε χρόνο και τις περιστασιακές επισκέψεις στο Λονδίνο. Το 1822 πραγματοποίησε σύντομη επίσκεψη στο Παρίσι, όπου συναντήθηκε με πολλούς διακεκριμένους επιστήμονες. Παρακολούθησε αρκετές από τις πρώτες συνεδριάσεις της Βρετανικής Ένωσης στο Γιορκ, στην Οξφόρδη, στο Δουβλίνο και στο Μπρίστολ.
Θάνατος και κληρονομιά
Ο Ντάλτον υπέστη ένα μικρό εγκεφαλικό επεισόδιο το 1837, και ένα δεύτερο το 1838 τον άφησε με προβλήματα ομιλίας, αν και παρέμεινε σε θέση να κάνει πειράματα. Τον Μάιο του 1844 είχε ένα ακόμη εγκεφαλικό επεισόδιο. Στις 26 Ιουλίου κατέγραψε με τρεμάμενο χέρι την τελευταία μετεωρολογική παρατήρησή του. Στις 27 Ιουλίου, στο Μάντσεστερ, ο Ντάλτον έπεσε από το κρεβάτι του και βρέθηκε νεκρός από τον υπηρέτη του. Περίπου 40.000 άνθρωποι πέρασαν από το φέρετρό του, που εκτέθηκε στο Δημαρχείο του Μάντσεστερ. [32] Θάφτηκε στο Μάντσεστερ, στο νεκροταφείο Ardwick. Στο χώρο του νεκροταφείου υπάρχει πλέον ένα πάρκο, αλλά εικόνες του αρχικού τάφου υπάρχουν δημοσιευμένες σε έντυπο υλικό. [34] [37]
Μια προτομή του Ντάλτον φιλοτεχνήθηκε από τον Chantrey, μετά από δημόσιο διαγωνισμό [39] και τοποθετήθηκε στην είσοδο του Royal Institution του Μάντσεστερ. Ο Chantrey φιλοτέχνησε επίσης ένα μεγάλο άγαλμα του Ντάλτον, που βρίσκεται τώρα στο Δημαρχείο του Μάντσεστερ. Το άγαλμα στήθηκε ενώ Ντάλτον ήταν ακόμα ζωντανός και έχει ειπωθεί:. "Αυτός είναι ίσως ο μόνος επιστήμονας για τον οποίο έγινε άγαλμα στη διάρκεια της ζωής του» [40]
Προς τιμήν του έργου του Ντάλτον, πολλοί χημικοί και βιοχημικοί χρησιμοποιούν την (ακόμη ανεπίσημη) μονάδα Ντάλτον (συντομογραφία Da) για να υποδηλώσουν μία μονάδα ατομικής μάζας, ή 1/12 του βάρους ενός ουδέτερου ατόμου του άνθρακα-12. Επίσης υπάρχει «οδός Τζων Ντάλτον», που συνδέει το Deansgate με το Albert Square, στο κέντρο του Μάντσεστερ.
To πανεπιστήμιο Manchester Metropolitan έχει ένα κτίριο με το όνομά του, το οποίο χρησιμοποιείται από την Σχολή Θετικών Επιστημών και Τεχνολογίας και στο οποίο γίνονται οι περισσότερες διαλέξεις και τα μαθήματα Επιστημών και Μηχανολογίας. Ένα άγαλμα βρίσκεται έξω από το κτίριο Τζων Ντάλτον του Μητροπολιτικού Πανεπιστημίου του Μάντσεστερ στην οδό Chester, το οποίο έχει μεταφερθεί από το Piccadilly. Ήταν το έργο του William Theed (μετά τον Τσάντρεϋ) και φέρει ημερομηνία 1855 (ήταν στο Piccadilly μέχρι το 1966).
Το Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ έχει έναν κοιτώνα που ονομάζεται Ντάλτον Hall. Θέσπισε επίσης δύο υποτροφίες για χημεία, δύο υποτροφίες μαθηματικών, και ένα βραβείο Φυσικής Ιστορίας με το όνομά του. Υπάρχει και ένα «Μετάλλιο Ντάλτον», που απονέμεται περιστασιακά από τη Βιβλιοθήκη του Μάντσεστερ και τη Λογοτεχνική και Φιλοσοφική Εταιρεία (μόνο 12 φορές συνολικά).
Το Ντάλτον Township στο νότιο Οντάριο ονομάστηκε έτσι προς τιμή του Ντάλτον. Από το 2001, έχει απορροφηθεί από την πόλη της Kawartha Lakes. Ωστόσο ο δήμος χρησιμοποίησε το όνομα για ένα τεράστιο νέο πάρκο το Ντάλτον Digby Wildlands Provincial Park, το οποίο ονομάστηκε έτσι το 2002. Ένας σεληνιακός κρατήρας φέρει το όνομα Ντάλτον προς τιμή του. Ακόμα σημαντικότερο, ένα κοινό συνώνυμο για την αχρωματοψία είναι η λέξη δαλτωνισμός (και στα γαλλικά: «Daltonien»).
Το τμήμα ανόργανης χημείας του Ηνωμένου Βασιλείου Royal Society of Chemistry πήρε το όνομά του από τον Ντάλτον (Dalton Division), και το ακαδημαϊκό περιοδικό της Εταιρείας για την ανόργανη χημεία φέρει και το όνομά του (Dalton Transactions).
Το όνομα Ντάλτον μπορεί συχνά να ακουστεί στις αίθουσες πολλών σχολείων Κουακέρων, ως παράδειγμα και ένα από τα σχολικά κτίρια στην Coram House, στο σχολικό συγκρότημα Ackworth, ονομάζεται Ντάλτον.
Μεγάλο μέρος των έργων του καταστράφηκε κατά τη διάρκεια του βομβαρδισμού της Λογοτεχνικής και Φιλοσοφικής Εταιρείας του Μάντσεστερ στις 24 Δεκεμβρίου 1940. Το γεγονός αυτό ώθησε τον Ισαάκ Ασίμωφ να πει: ''«τα αρχεία του Τζων Ντάλτον, που προσεκτικά είχαν διατηρηθεί για έναν αιώνα, καταστράφηκαν κατά τον βομβαρδισμό του Μάντσεστερ στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Δεν είναι μόνο οι ζωντανοί που σκοτώνονται στον πόλεμο»''. Τα κατεστραμμένα έγγραφα βρίσκονται τώρα στη βιβλιοθήκη John Rylands του πανεπιστημίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι φυσικοί Κατηγορία:Βρετανοί μετεωρολόγοι Κατηγορία:Άγγλοι χημικοί Κατηγορία:Φυσικοί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Χημικοί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Κουάκεροι
ΟΕ Λιέιδα
Η ΟΕ Λιέιδα ήταν μια ισπανική, ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Λιέιδα, Καταλονία. Ιδρύθηκε στις 30 Οκτωβρίου 1939 και διαλύθηκε το 2011. Έδρα της ομάδας ήταν το Camp d´Esports, χωρητικότητας 13500 θεατών. Καλύτερη θέση που τερμάτησε ποτέ ήταν η 16η στη Πριμέρα Ντιβιζιόν την περίοδο 1950-51.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:ΟΕ Λιέιδα Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ισπανίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1939
Ηλίας Πίνης
Ο Ηλίας Πίνης ήταν σημαντικός Μακεδονομάχος οπλαρχηγός από την Νεγόβανη (Φλάμπουρο) Φλώρινας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ηλίας Πίνης γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αίωνα στη Νεγόβανη (Φλάμπουρο) Φλώρινας. Ήταν συγγενής του Νικόλαου Πίνη (Κολεπίνη), οπλαρχηγού της Μακεδονικής επανάστασης του 1867. Συγκρότησε ένοπλη ομάδα που είχε σκοπό την προστασία της γενέτειράς του από Βουλγαρικές επιθέσεις και Οθωμανικές αυθαιρεσίες και τέθηκε υπό τις γενικές οδηγίες του Ηλία Δεληγιαννάκη από την Κρήτη. Έδρασε στην περιοχή Φλώρινας και Κορεστίων. Συνεργάστηκε επίσης, με τον Γεώργιο Τσόντο (Βάρδα) σε διάφορες επιχειρήσεις, καθώς και με τους Ιωάννη Πούλακα και Ιωάννη Καραβίτη.
Παραπομπές
Πι
Βούπερ
Ο Βούπερ (γερμανικά: Wupper) είναι παραπόταμος του Ρήνου που διαρρέει το κρατίδιο της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας της Γερμανίας. Πηγάζοντας κοντά στο Μάριενχαϊντε στο δυτικό Σάουερλαντ διασχίζει την ορεινή περιοχή της Μπερτζίσες Λαντ στην κομητεία Μπεργκ και εκβάλλει στον Ρήνο στο Λεβερκούζεν, νότια του Ντίσελντορφ. Το άνω τμήμα του ονομάζεται Βίππερ. Έχει συνολικό μήκος 113 χιλιομέτρων και λεκάνη απορροής 827 τετραγωνικών χιλιομέτρων.Έχει μέση παροχή νερού 17 κυβικά μέτρα ανά δευτερόλεπτο κοντά στις εκβολές του.
Στην πορεία του, ο ποταμός διαρρέει την πόλη του Βούπερταλ όπου ο εναέριος σιδηρόδρομος περνά για περίπου 10 χιλιόμετρα πάνω από τον ποταμό. Σύμφωνα με έναν αστικό μύθο, το 1950 ένας ελέφαντας με το όνομα Τούφφι βούτηξε στον ποταμό από τον σιδηρόδρομο.
Πάνω από τον ποταμό έχει κατασκευαστεί η μεγαλύτερη σιδηροδρομική γέφυρα, κοντά στο Μούνγκστεν, ανάμεσα στο Ρέμσαϊντ και στο Σόλινγκεν. Λίγα χιλιόμετρα πιο κάτω, το κάστρο Μπέργκ χτισμένο σε έναν λόφο επιβλέπει τον ποταμό.
Υδροενέργεια
Από τον 15ο αιώνα, ο Βούπερ και οι παραπόταμοι του έδωσαν ζωή σε εκατοντάδες ξυλουργεία, μύλους και εργοστάσια στις όχθες τους. Αρχικά το νερό του ποταμού χρησιμοποιούνταν για κολύμπι και για τον καθαρισμό καμβάδων και ρούχων, και στα πιο σύγχρονα χρόνια έδωσε ζωή σε υδροηλεκτρικά εργοστάσια και χρησιμοποιήθηκε ως κανάλι αποβλήτων.
Ο Βούπερ επομένως διευκόλυνε την πρώτη βιομηχανική επέκταση της κοιλάδας Βούππερταλ (ή Βούπερ) κατά τον 18ο, τον 19ο και τον 20ο αιώνα, παρόμοια με την επέκταση της Σίλικον Βάλεϊ στις ΗΠΑ τον 20ο αιώνα. Η κοιλάδα Βούπερ ήταν από τις πρώτες βιομηχανικές περιοχές του πλανήτη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παραπόταμοι του Ρήνου Κατηγορία:Ποταμοί της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας
Μένρβα
Η Μένρβα ή Μένερβα ή Μέρβα ή Μέρα στην ετρουσκική μυθολογία ήταν η θεά του πολέμου, της σοφίας, της τέχνης και της υγείας.
Γεννήθηκε από το κεφάλι του πατέρα της, του Τίνια. Μαζί με τον Τίνια και την Ούνι αποτελούσαν την ύψιστη τριάδα των Ετρούσκων.
Έντονες είναι οι ομοιότητες της με τη ρωμαϊκή Μινέρβα και τη θεά Αθηνά στην ελληνική μυθολογία.
Κατηγορία:Ετρουσκική μυθολογία Κατηγορία:Θεότητες της υγείας Κατηγορία:Θεότητες του πολέμου Κατηγορία:Θεότητες της σοφίας
Μένουθις
μικρογραφία|Χάρτης της αρχαίας ακτογραμής όπου σήμερα ο κόλπος του Αμπουκίρ Η Μένουθις ήταν αρχαία ελληνιστική κώμη της αρχαίας Αιγύπτου κοντά στην Αλεξάνδρεια την Ηράκλειον και την Κάνωπος, στο Δέλτα του Νείλου. Βρισκόταν στον σημερινό Κόλπο του Αμπουκίρ και βυθισμένη σήμερα σε αυτόν. Η πόλη ανήκε στον 3ο νομό της Κάτω Αιγύπτου γνωστή και σαν Γυναικοπολίτη νομό.
Το όνομα της πόλης σύμφωνα με τον Περικλή της Αιγύπτου το οφείλει είτε από την γυναίκα του Κάνωπου τον πλοηγό του στόλου του Μενέλαου, είτε από το Αιγυπτιακό "Μανούτι" όπου αποκαλούσαν οι Αιγύπτιοι την πόλη και σήμαινε ιερός τόπος.
Η Μένουθις καταστράφηκε περίπου τον 8ο αιώνα από δύο τουλάχιστον καταστροφές, πιθανότατα σεισμούς, σύμφωνα με έρευνες. Οι έρευνες έχουν δείξει ότι η πόλη καταστράφηκε από σεισμό και ανοικοδομήθηκε μέχρι τον 8ο αιώνα που καταστράφηκε οριστικά. Οι ίδιες έρευνες δείχνουν ότι η πόλη ήταν χτισμένη σε βαλτώδες έδαφος και συχνά πλημμύριζε από τον Νείλο το οποίο μπορεί να είναι υπεύθυνο για τη βύθιση της. Η θέση της πόλης έχει ανευρεθεί στον κόλπο του Αμπουκίρ και ερευνάται σήμερα.
Στη Μένουθις υπήρχε ναός και μαντείο της Ίσιδας όπου λατρευόταν η θεά και ήταν σημαντικό θρησκευτικό κέντρο της εποχής. Ερείπια του ναού έχουν σήμερα βρεθεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αρχαίας Αιγύπτου
Λεονάρδος Σ. Καπετανάκης
Ο Λεονάρδος Καπετανάκης υπήρξε Έλληνας λόγιος του 18ου αιώνα. Η καταγωγή του ήταν από σημαντική οικογένεια της Αθήνας. Πρόγονός του ήταν ο ομώνυμος και επίσης λόγιος Λεονάρδος Καπετανάκης. Ο πατέρας του ονομάζονταν Σπυρίδων και ήταν το μοναδικό παιδί του. Χρημάτισε γραμματέας του Χατζή Αλή. Βοήθησε τους συμπολίτες του με κάθε τρόπο και τιμωρήθηκε από τους Τούρκους σκληρά. Πέθανε το 1789 νεότατος στην ηλικία. Τον θάνατό του θρήνησε όλη η πόλη. Ο λαός του έπλεξε δημοτικό τραγούδι, που σώζεται εν μέρει σε δημοσίευση από τον Χρηστομάνο.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 18ου αιώνα
Μιχαήλ Ασέν Β΄
Ο Μιχαήλ-Ασέν Β΄ (γεν. 1270) ήταν τσάρος της Βουλγαρίας (1277 - 1278) Ήταν γιος του Κωνσταντίνου Α΄ Τιχ και της Μαρίας Καντακουζηνής (ανιψιάς του αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου). Έγινε τύποις αυτοκράτορας (υπό την κηδεμονία της μητέρας του) μετά τον θάνατο του πατέρα του σε μάχη εναντίον του επαναστάτη Ιβάιλο. Καθώς ο Μιχαήλ Η΄ προόριζε τον θρόνο για τον Ιβάν Γ΄ Μίτσο και ταυτόχρονα ο Ιβάιλο έλεγχε το μεγαλύτερο μέρος της επικράτειας, η Μαρία ήρθε σε συμφωνία μαζί του και τον παντρεύτηκε, κάνοντάς τον συμβασιλέα μαζί με τον γιο της. Ο Μιχαήλ Β΄ εκθρονίστηκε και εξορίστηκε από τον Ιβάν Γ΄, ο οποίος με την βοήθεια του βυζαντινού στρατού και των εντόπιων ευγενών (βογιάρων) κατέλαβε τον θρόνο.
Κατηγορία:Τσάροι της Βουλγαρίας Κατηγορία:Οίκος των Ασέν
Βατίαι
Οι Βατίαι ή Βιτία ήταν αρχαία πόλη της Ηπείρου στην Θεσπρωτία. Η Αρχαία Ελάτρεια ήταν γειτονική πόλη στην ίδια περιοχή με την Πανδοσία (Ήπειρος). Στην τοποθεσία της βρίσκεται σήμερα το χωριό Καστρί Θεσπρωτικού.
Πηγές
Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Ελλάδα
Ζιγκ
Οι πηγές του βρίσκονται στα βουνά Ροθάρτζεμπιρτζε σε υψόμετρο 603 μέτρων. Από εκεί ο ποταμός ρέει προς τα νοτιοδυτικά και συγκεκριμένα προς την πόλη Ζίγκεν και τους λόφους Ζίγκερλαντ, οι οποίοι πήραν το όνομά τους από τον ποταμό. Ακόμη πιο δυτικά η κοιλάδα Ζιγκ σχηματίζει το σύνορο ανάμεσα στις κοινότητες Μπεργκίσες Λαντ (βόρεια) και Βέστερβαλντ (νότια). Ο ποταμός τελικά διαρρέει μια προστατευόμενη περιοχή ανατολικά της πόλης της Βόννης.
Αφού περάσει τις πόλεις Χέννεφ και Ζίγκμπουργκ εκβάλλει στον Ρήνο κοντά στο Μόρντορφ μόνο μερικά χιλιόμετρα βόρεια του κέντρου της Βόννης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Γερμανίας Κατηγορία:Παραπόταμοι του Ρήνου Κατηγορία:Ποταμοί της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας
ΚΝ Νουμάνθια
Η ΚΝ Νουμάνθια (ισπανικά: CD Numancia) είναι ισπανική ποδοσφαιρική ομάδα. Ιδρύθηκε στις 9 Απριλίου 1945. Συμμετέχει στη Σεγούντα Ντιβιζιόν. Έδρα της ομάδας είναι το Nuevo Estadio Los Pajaritos, χωρητικότητας 9025 θεατών. Η ομάδα έχει 4 συμμετοχές στη Πριμέρα Ντιβιζιόν, 14 στη Σεγούντα Ντιβιζιόν, 8 στη Segunda División B, 33 στη Tercera División και 9 στη Categorías Regionales.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ισπανίας Κατηγορία:ΚΝ Νουμάνθια Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1945
Ταμπούρο
Το ταμπούρο είναι τύμπανο με κοίλο κυλινδρικό σώμα από ξύλο ή μέταλλο, και τεντωμένες μεμβράνες ή κεφαλές στα δυο ανοίγματα του σώματός του. Αποτελεί βασικό μέλος των ορχηστρικών κρουστών οργάνων, καθώς και των τυμπάνων. Χαρακτηριστικό του ταμπούρου είναι ο σύντομος, τραχύς ήχος που παράγει, για τον οποίο οφείλονται οι - μεταλλικές συνήθως - χορδές που έχει στο κάτω μέρος του.
Μέρη οργάνου
thumb|right|Ένα ταμπούρο με μεταλλικό σώμα και πλαστική κεφαλή με επικάλυψη, στερεωμένο σε βάση.
Σώμα
Το σώμα του ταμπούρου είναι φτιαγμένο συνήθως από φύλλα συμήδας, σφένδαμνου, ερυθρόξυλου ή άλλων τύπων ξύλου, ή από μέταλλα όπως χάλυβας, μπρούντζος και άλλα. Στην περίπτωση της ξύλινης κατασκευής, το σώμα απαρτίζεται από έναν αριθμό φύλλων που έχουν υποστεί συμπίεση και κύρτωση ώστε να κολλήσουν μεταξύ τους και να πάρουν κυλινδρικό σχήμα.
Στο εμπόριο υπάρχει μεγάλη ποικιλία όσο αφορά τις διαστάσεις του σώματος - ένα συνηθισμένο μοντέλο έχει διάμετρο μεταξύ 14 και 16 ιντσών και βάθος 5 με 6,5 ίντσες. Τα ταμπούρα τύπου πίκολο (piccolo) είναι ρηχότερα, με βάθος περίπου 3 ίντσες. Τα ταμπούρα που χρησιμοποιούνται σε στρατιωτικές παρελάσεις είναι αρκετά βαθύτερα (περίπου 9 ίντσες).
Καθώς το σώμα λειτουργεί σαν αντηχείο, η ποιότητα υλικών και κατασκευής, όπως και οι διαστάσεις και το φινίρισμα, παίζουν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση του ήχου.
Μεμβράνες
Οι μεμβράνες είναι φτιαγμένες από πλαστικό (πολυεστέρα) και σε παλαιότερες εποχές από δέρμα μόσχου. Διακρίνονται κυρίως σε επικαλυμμένες και διαφανείς (αγγλ. coated και uncoated αντιστοίχως).
Πλέγμα
thumb|right|Το πλέγμα χορδών Το πλέγμα χορδών είναι φτιαγμένο από μεταλλικό σύρμα ή καλώδιο, πλαστικό καλώδιο, ή χορδή βιολιού. Τεντώνεται κατά μήκος της κάτω μεμβράνης. Όταν τίθεται σε ταλάντωση η άνω κεφαλή, και λόγω της αύξησης της πίεσης στο εσωτερικό του οργάνου, ταλαντώνεται συμπαθητικά τόσο η κάτω μεμβράνη όσο και οι εφαπτόμενες σ'αυτήν χορδές. Ο ήχος που παράγεται καθ'αυτόν τον τρόπο είναι τραχύς και σύντομος.