cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αυγουστίνος Καντιώτης
Βιογραφία
Υπηρέτησε ως Πρωτοσύγκελος στη Μητρόπολη Αιτωλίας, ως στρατιωτικός ιερέας και ως Ιεροκήρυκας στην Αθήνα. Εξέδωσε δεκάδα περιοδικών, ίδρυσε οικοτροφεία φοιτητών και μαθητών, ηγήθηκε της Ιεραποστολικής αδελφότητος Θεολόγων «Ο Σταυρός», εκφώνησε κηρύγματα και συνέγραψε πολλά βιβλία θρησκευτικού περιεχομένου.
Ως συγγραφέας έγραψε άνω των 80 βιβλίων. Το 1943 -κατά τη διάρκεια της Κατοχής- διοργάνωσε συσσίτια στην Κοζάνη, που εξυπηρετούσαν καθημερινά περίπου 8000 άτομα, ενώ μετέπειτα ίδρυσε πληθώρα φιλανθρωπικών ιδρυμάτων.
Από το 1942 ως το 1947 έδρασε στη Μακεδονία ως απεσταλμένος της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, για να ανασχέσει την επιρροή των αριστερών δυνάμεων στην περιοχή και -σύμφωνα με τους Κοζανίτες (στην Κοζάνη διέμεινε το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα της Κατοχής) και το βιβλίο τού Κοζανίτη Γ.Μύρου, "Η αντίσταση της αγάπης"- η παρουσία του ανύψωνε το φρόνημα του λαού, παρηγορούσε με τα κηρύγματά του και -παρά το γεγονός ότι πολλές φορές τον κατεδίωξαν οι Ιταλοί και οι Γερμανοί- χωρίς φόβο ύψωνε λόγο πατριωτικό, ελεγκτικό και αντιστασιακό.
Χαρακτηριστικό είναι ένα παράδειγμα, που αναφέρεται στο βιβλίο σχετικά με τις πολιτικές του πεποιθήσεις: Γράφει, πως διωκόταν από τους κομμουνιστές ως φασίστας και από τους φασίστες/ναζί ως κομμουνιστής, γιατί μοίραζε φαγητό και στους μεν και στους δε. Όταν κάποια στιγμή συνελήφθη, η απολογία του ήταν η εξής: "εγώ είμαι βρύση, έρχεται πίνει και το πρόβατο, έρχεται πίνει και ο λύκος".
Κατά τον Εμφύλιο έδρασε ως στρατιωτικός ιερέας και ιεροκήρυκας στις εμπόλεμες περιοχές.
Τη δεκαετία του 1950 χρημάτισε ιεροκήρυκας στην Αθήνα. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 ίδρυσε τον «Σταυρό», που οργάνωνε διαμαρτυρίες εναντίον καλλιτεχνών, αλλά και εκκλησιαστικών αξιωματούχων. , που θεωρούσε ότι έθιγαν την Εκκλησία ή την πατρίδα. Επίσης, ο Καντιώτης ανέπτυξε δράση για να απαγορευτεί το καρναβάλι, τα καλλιστεία, οι γυμναστικές επιδείξεις και η ψήφος των γυναικών. Ως αποτέλεσμα της κινητοποίησής του και των οπαδών του παραιτήθηκε στις 25 Ιανουαρίου 1962 ο Αρχιεπίσκοπος Ιάκωβος Βαβανάτσος, που είχε εκλεγεί 12 μέρες νωρίτερα.
Μητροπολίτης Φλωρίνης
Στις 25 Ιουνίου του 1967 χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας, μετά από απαίτηση, όπως ισχυρίζεται ο Χρήστος Γιανναράς, της δικτατορίας των συνταγματαρχών προς τον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο. Στη διάρκεια της δικτατορίας συγκρούστηκε πολλές φορές με το καθεστώς της 21ης Απριλίου. και τον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο για ενδοεκκλησιαστικά θέματα. Με πρωτοβουλία του Καντιώτη κατεδαφίστηκε το 1971 ο μητροπολιτικός ναός του Αγ. Παντελεήμονα της Φλώρινας και θεμελιώθηκε νέος μητροπολιτικός ναός παρουσία του δικτάτορα Παπαδόπουλου. Το 1972 με τη χρήση ερπυστριοφόρων, που είχαν θέσει στη διάθεσή του οι κρατικές αρχές, κατεδαφίστηκε η εκκλησία του Αμύνταιου και άλλες εκκλησίες του νομού Φλώρινας. Ο Καντιώτης επικαλέστηκε κίνδυνο κατάρρευσης των κτηρίων, ενώ -σύμφωνα με τους κατοίκους και μετέπειτα εκδόσεις της Μητρόπολης- οι ναοί καταστράφηκαν, επειδή ήταν σλαβικού αρχιτεκτονικού ρυθμού.
Κατά τη διάρκεια της ποιμαντορίας του έκτισε γηροκομεία, εκκλησίες, τον συνοικισμό των νεοφωτίστων, νεανικά κέντρα, οικοτροφεία, χριστιανικά βιβλιοπωλεία, κατασκήνωση και έστησε μεγάλους Σταυρούς σε υψηλά σημεία της πόλης της Φλώρινας, με τον μεγαλύτερο (33 μέτρα), φωταγωγούμενο, να βρίσκεται στον λόφο 1020. Ιδιαίτερα ασχολήθηκε με την Ιεραποστολή· απόδειξη είναι η σύσταση πολλών Ιεραποστολικών Αδελφοτήτων, όπως η γυναικεία Ορθόδοξος Ιεραποστολική Αδελφότητα "Η ΑΓΑΠΗ" και η ανδρική Αδελφότητα "Τρεις Ιεράρχες". Η δράση των Αδελφοτήτων είναι αφενός η φιλανθρωπία και αφετέρου η κατήχηση.
Μετά τη μεταπολίτευση ζητούσε την αποφυλάκιση των φυλακισμένων δικτατόρων, που θεωρούσε «πολιτικούς κρατούμενους».
Το 1990, σε ομιλία του, άφησε να εννοηθεί ότι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ήταν μασόνος. μικρογραφία|326x326εσ|Ο τάφος του πατρός Αυγουστίνου στην Ι.Μ. Αγίου Αυγουστίνου Φλώρινας. Εγκαινίασε το 1985 τον Ναό Αγίων Μικρασιατών Νεομαρτύρων στην Πτολεμαΐδα, αφιερωμένο στους ιερείς, λαϊκούς, αρχιερείς και μοναχούς, οι οποίοι μαρτύρησαν κατά τη Μικρασιατική Καταστροφή, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγεται ο άγιος Χρυσόστομος Σμύρνης. Τον ναό θεμελίωσαν το 1981 γέροντες, επιζώντες της Μικρασιατικής Καταστροφής, μετά από πρόσκληση του Μητροπολίτη Αυγουστίνου.
Στις 14 Ιανουαρίου του 2000 παραιτήθηκε λόγω γήρατος, καθώς ήταν ήδη 93 ετών. Διέμενε στη Φλώρινα εργαζόμενος πνευματικά. Στις 2 Αυγούστου 2010 υπέστη αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο και νοσηλευόταν σε κρίσιμη, αλλά σταθερή κατάσταση στο Νοσοκομείο Φλωρίνης. Στις 27 Αυγούστου 2010 παρουσίασε νεφρική ανεπάρκεια και στις 5 το πρωί της 28 Αυγούστου κοιμήθηκε σε ηλικία 103 ετών.
Διαμάχη δημιουργήθηκε για τον τόπο ταφής του ανάμεσα στη Μητρόπολη Φλωρίνης και στην αδελφότητα «Ο Σταυρός», που είχε ιδρύσει ο ίδιος καθώς η αδελφότητα επιθυμούσε να ταφεί στις εγκαταστάσεις της. Τελικώς, υπερίσχυσε η θέση της μητρόπολης κι έτσι ετάφη στην Ιερά Μονή Αγίου Αυγουστίνου στην πόλη της Φλώρινας.
Αντιδράσεις
Κατά καιρούς ως Μητροπολίτης, ο Καντιώτης πολέμησε το καρναβάλι ως θεσμό και τάχτηκε κατά εκπροσώπων του πολιτισμού. Χαρακτηριστικά, το 1991 αφόρισε το σκηνοθέτη Θόδωρο Αγγελόπουλο με αφορμή την ταινία του Το Μετέωρο Βήμα του Πελαργού αλλά και όσους συμμετείχαν σε αυτήν, το γύρισμα της οποίας προσπάθησε να σταματήσει.
Για τον αφορισμό του Καρναβαλιού έπεσε στην δυσμένεια του Παττίλη, Β' αντιπροέδρου της Χούντας και βρέθηκε σε πολύ δύσκολη θέση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μητροπολίτες Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας Κατηγορία:Έλληνες αιωνόβιοι
April (τραγούδι των Deep Purple)
Το April είναι τραγούδι του βρετανικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον τρίτο δίσκο τους με τίτλο "Deep Purple", του οποίου αποτέλεσε το όγδοο και τελευταίο κομμάτι.
Το "April" είναι σύνθεση του κιθαρίστα Ρίτσι Μπλάκμορ και του κιμπορντίστα Τζον Λορντ και έχει διάρκεια δώδεκα λεπτά και δέκα δευτερόλεπτα. Αποτελείται από τρία διαφορετικά μέρη. Το πρώτο εξ αυτών ξεκινάει με μία μεγάλη εισαγωγή από τα πλήκτρα του Λορντ, ακολουθούμενη από ακουστική κιθάρα και ένα σόλο ηλεκτρικής κιθάρας από τον Μπλάκμορ. Αμέσως μετά, ακούγεται ένα ορχηστρικό κομμάτι από μία 12μελή ορχήστρα δωματίου, το οποίο συνέθεσε ο Λορντ και δεν παίζει κανένα μέλος του συγκροτήματος. Το τρίτο μέρος είναι ένα ευθές ροκ κομμάτι, το οποίο ξεκινάει με τα τύμπανα του Ίαν Πέις και στη συνέχεια ο Ροντ Έβανς τραγουδάει τους στίχους του Τζον Λορντ. Το τραγούδι ολοκληρώνεται με άλλο ένα σόλο κιθάρας του Μπλάκμορ.
Σινγκλ κυκλοφορίες
Το "April" συμπεριλήφθηκε στο σινγκλ "Hallelujah", το οποίο κυκλοφόρησε στις 25 Ιουλίου 1969. Επίσης, συμπεριλήφθηκε σε ένα ΕΡ που κυκλοφόρησε στο Μεξικό το 1972 μαζί με τα "Chasing Shadows", "The Painter" και "Fault Line".
Μέλη των Deep Purple
Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "April" είχε την εξής μορφή:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια των Deep Purple Κατηγορία:Τραγούδια του 1969
Πάτρικ Κάρνι
Προσωπική Ζωή
Οι γονείς του Πάτρικ χώρισαν όταν ήταν στα 8 του. Ο ίδιος γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Άκρον του Οχάιο. Στο σχολείο γνώρισε και τον μελλοντικό κιθαρίστα της μπάντας Νταν Άουερμπακ. Άκουγε indie rock μπάντες όπως τους Pavement και Captain Beefheart. Ήταν παντρεμένος με την Ντενίς Γκρόλμους, με την οποία είχε σχέση για 9 χρόνια, μέχρι το 2009, όποτε και χωρίσανε. Παντρεύτηκε την Έμιλι Γουάρντ το 2012. Μετά τα Grammys του 2013 ξεκίνησε μια μίνι κόντρα με τον Τζάστιν Μπίμπερ.
Μουσική καριέρα
Ξεκινώντας με το "The Big Come Up" το 2002, και με τελευταίο το "El Camino" το 2011, κυκλοφόρησε συνολικά 7 δίσκους ως ντράμερ των Black Keys. Ήταν κριτής, το 2010, των 9ων Ανεξάρτητων Μουσικών Βραβείων. Επίσης, όσο η μπάντα ήταν διαλυμένη, εξέδωσε την προσωπική του δουλειά με την μπάντα "Drummer" στην οποία δούλεψε ως μπασίστας.
Εθνική Παναμά (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου του Παναμά εκπροσωπεί τον Παναμά στις διεθνείς ποδοσφαιρικές διοργανώσεις. Τελεί υπό τον έλεγχο της Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρους Παναμά, η οποία είναι μέλος στην Ποδοσφαιρική Συνομοσπονδία Βόρειας, Κεντρικής Αμερικής και Καραϊβικής και στην τοπική Ποδοσφαιρική Ένωση Κεντρικής Αμερικής.
Ιστορία
Ο Παναμάς ήταν φιναλίστ στο Γκολντ Καπ του 2005 και στο Γκολντ Καπ του 2013.Έχει καταφέρει να φτάσει στο μουντιάλ της Ρωσίας το 2018 που κληρώθηκε με την Αγγλία, το Βέλγιο και την Τυνησία ωστόσο βγήκε τέταρτος με 0 βαθμούς. Έχει φτάσει στον τελικό (Hexagonal) γύρο των προκριματικών της Ποδοσφαιρικής Συνομοσπονδίας Βόρειας, Κεντρικής Αμερικής και Καραϊβικής το 2006, το 2014 και το 2018.Η ομάδα ήρθε πολύ κοντά στην πρόκριση όταν μετείχε στον τέταρτο γύρο των προκριματικών για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014. Στον τελευταίο αγώνα του εναντίον των ΗΠΑ, προηγούνταν με 2–1 έως το 90ο λεπτό, κάτι που της έδινε την πρόκριση σε αγώνες μπαράζ εναντίον της Νέας Ζηλανδίας, αλλά δέχτηκε δύο γκολ στις καθυστερήσεις, με το Μεξικό να παίρνει τελικά την τέταρτη θέση του ομίλου που οδηγούσε στα μπαράζ.
Στάδιο
Έδρα της εθνικής ομάδας είναι το Εστάδιο Ρόμελ Φερνάντες, χωρητικότητας 32.000 θεατών, που βρίσκεται στην Πόλη του Παναμά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στον Παναμά Παναμα
Τζουζέπε Μπέτσε
Ο Τζουζέπε Μπέτσε (3 Φεβρουαρίου 1877 στο Λονίγκο/Βιτσέντζα της Ιταλίας - 5 Οκτωβρίου του 1973 στο Βερολίνο) ήταν Ιταλός συνθέτης μουσικής κινηματογράφου που έδρασε στη μεσοπολεμική Γερμανία.
Βιογραφία
Ο Μπέτσε σπούδαζε γεωγραφία στο πανεπιστήμιο της Πάδουας όπου και διεύθυνε τη φοιτητική ορχήστρα του πανεπιστημίου του. Το 1906 μετακόμισε στη Γερμανία για να σπουδάσει μουσική σύνθεση στον Άρθουρ Νίκις και τον Φερρούτσιο Μπουσόνι. Το 1913 έπαιξε το κυρίως θέμα στην προβολή της ταινίας βουβού κινηματογράφου Ρίχαρντ Βάγκνερ σε σκηνοθεσία του Καρλ Φρέλιχ και έκανε τη σύνθεση της υπόλοιπης βοηθητικής παρτιτούρας. Συνέχισε να γράφει το μουσικό υπόβαθρο και πολλών άλλων ταινιών της εποχής του, κομμάτια που κυκλοφόρησαν από το 1919 ως το 1933 και από τον εκδοτικό οίκο Schlesinger'sche Buchhandlung στο Βερολίνο.
Όταν άρχισε ο ομιλών κινηματογράφος, ο Μπέτσε στράφηκε στη σύνθεση μουσικών ταινιών γύρω από την όπερα και την οπερέτα. Συνεργάστηκε με την Λένι Ρίφενσταλ, τον Λούις Τρένκερ και τον Χάραλντ Ράινλ.
Πέθανε και ενταφιάστηκε στο Βερολίνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί συνθέτες μουσικής ταινιών Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες μουσικής ταινιών
Ελίζαμπεθ Μπάρετ Μπράουνινγκ
Η Ελίζαμπεθ Μπάρρετ Μπράουνινγκ (Elizabeth Barrett Browning, 6 Μαρτίου 1806 – 29 Ιουνίου 1861) ήταν μία από τις σημαντικότερες Βρετανίδες ποιήτριες της Βικτωριανής εποχής.
Βιογραφία
Η Ελίζαμπεθ Μπάρρετ Μώλτον-Μπάρρετ γεννήθηκε το 1806 στο Κόξοου Χωλ της Κομητείας Ντάραμ. Ήταν η μεγαλύτερη από τα 12 παιδιά του ιδιοκτήτη φυτείας Έντουαρντ Μπάρρετ Μώλτον-Μπάρρετ κα της Μαίρυ Γκρέιαμ Κλαρκ η οποία καταγόταν από μια ευκατάστατη οικογένεια του Νιούκασλ.
Η Ελίζαμπεθ άρχισε να ασχολείται με την ποίηση ενώ ήταν ακόμη παιδί. Ο πατέρας της φρόντισε να εκδοθεί σε πενήντα αντίτυπα ένα επικό ποίημά της σχετικά με τη Μάχη του Μαραθώνα. Εκπαιδεύτηκε στο σπίτι, και είχε πολύ καλή γνώση της ελληνικής γλώσσας.
Στα εφηβικά της χρόνια, αντιμετώπισε προβλήματα υγείας και πιθανότατα έπασχε από φυματίωση, αν και η αιτία της ασθένειάς της δεν είχε εξακριβωθεί. Για κορίτσι της εποχής εκείνης ήταν πολύ μορφωμένη, και της είχε επιτραπεί να παρακολουθεί μαθήματα μαζί με τον αδερφό της. Το πρώτο της ποίημα δημοσιεύτηκε ανώνυμα, όταν ήταν δεκατεσσάρων ετών. Το 1826 δημοσιεύτηκε ανώνυμα το An Essay on Mind and Other Poems.
Ο θάνατος του αδερφού της κλόνισε ακόμη περισσότερο την εύθραυστη υγεία της, και για κάποιο διάστημα βρέθηκε πολύ κοντά στο θάνατο. Τελικά, κατάφερε να αναρρώσει, και εν τω μεταξύ η φήμη της ως ποιήτρια είχε αρχίσει να μεγαλώνει. Το 1841 δημοσιεύτηκε το «The Cry of the Children» καθώς και κάποιες κριτικές μαζί με τον Ρίτσαρντ Χένρυ Χορν, που είχαν τον τίτλο New Spirit of the Age. Το 1844 δημοσίευσε δύο τόμους με τον τίτλο Poems, που αποτελούνταν από τα ποιήματα «The Drama of Exile», «Vision of Poets», και «Lady Geraldine's Courtship».
Το 1845 γνώρισε τον μελλοντικό σύζυγό της, Βρετανό ποιητή και θεατρικό συγγραφέα Ρόμπερτ Μπράουνινγκ. Ο πατέρας της προέβαλε αντιρρήσεις για το γάμο τους, κυρίως λόγω της κατάστασης της υγείας της κόρης του. Έτσι, παντρεύτηκαν κρυφά και αναχώρησαν για την Ιταλία, όπου και παρέμειναν για πολλά χρόνια, σχεδόν μέχρι το θάνατό της. Εγκαταστάθηκαν στη Φλωρεντία στην Κάζα Γκουίντι όπου η Ελίζαμπεθ έγραψε το Casa Guidi Windows (1851) που από πολλούς θεωρείται το καλύτερο έργο της, επηρεασμένο από τον απελευθερωτικό αγώνα της Τοσκάνης. Στη Φλωρεντία γνωρίστηκε και έγινε στενή φίλη με της Βρετανίδες ποιήτριες Ιζαμπέλλα "Ίζα" Μπλάγκντεν και Θιοντόζια Γκάρροου Τρόλλοπ. Τρία χρόνια μετά την εγκατάστασή τους στη Κάζα Γκουίντι γεννήθηκε ο γιος τους Ρόμπερτ Ουίντμαν Μπάρρετ "Πεν" Μπράουνινγκ.
Το πιο μακροσκελές και ίσως πιο δημοφιλές ποίημά της Aurora Leigh, δημοσιεύθηκε το 1856. Το 1850 είχε δημοσιευθεί το The Sonnets from the Portuguese— που εξιστορούσε τη δική της ερωτική ιστορία με τον σύζυγό της. Το 1860 εμφανίστηκε μια συλλογή ποιημάτων, υπό τον τίτλο Poems before Congress. Λίγο αργότερα, η υγεία της επιδεινώθηκε και πάλι. Πέθανε στις 29 Ιουνίου 1861. Ο τάφος της βρίσκεται στο Βρετανικό Κοιμητήριο της Φλωρεντίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι ποιητές Κατηγορία:Άγγλοι μεταφραστές
Αντιπτέριση
Ιστορία
Η αντιπτέριση είναι άθλημα με πολύ πλούσια ιστορία, η οποία έχει τις ρίζες της βαθιά στην αρχαία εποχή. Το μπάτμιντον πρωτοεμφανίζεται στην Αρχαία Αίγυπτο τον 5ο π.Χ. αιώνα, ενώ παράλληλα, υπάρχουν παρόμοιες αναφορές την ίδια εποχή στην Αρχαία Ελλάδα, Κίνα, Ινδία και λαούς της Άπω Ανατολής. Οι έρευνες ιστορικών στην Κίνα δείχνουν πως στο 2000 π.Χ. παιζόταν ένα παιχνίδι που έχει μικρή σχέση με το σημερινό και λεγόταν «DI-DZIAN-DZI» (Ντάι Ντζιάν Ντζι) και το οποίο σήμαινε «το χτύπημα του φτερού». Παιζόταν με τα χέρια (παλάμες) κι ένα νόμισμα που είχε δυο φτερά επάνω του. Αποτελεί δε σήμερα κύριο πρόγονο του αθλήματος "Ποδοπτέριση" (ποδόσφαιρο φτερού). Τον 14ο αιώνα, οι γυναίκες στην Ιαπωνία έπαιζαν ένα παιχνίδι με φρούτα -αντί για μπάλες- με φτερά καρφωμένα επάνω τους. Οι ρακέτες που χρησιμοποιούσαν ήταν ξύλινες και έμοιαζαν με τις σημερινές της Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης (πινγκ πονγκ). Το παιχνίδι αυτό είχε την ονομασία «OBIANE» (Όμπιαν). Στην Ευρώπη αναφέρεται ένα παρόμοιο παιχνίδι επί βασιλείας Φραγκίσκου-Ιωσήφ (1515-1547), που αργότερα ονομάστηκε «JEU VOLANT» (Ζε βολάν). Στην αρχή το φτερό αποτελούνταν από φελλό και φτερά κότας και παιζόταν από τις Κυρίες της Αυλής. Σκοπός του παιχνιδιού ήταν να στείλουν το φτερό όσο πιο ψηλά μπορούσαν χωρίς να μετακινηθούν. Η πιο διάσημη «παίκτρια» της εποχής ήταν η βασίλισσα της Σουηδίας, Κρίστεν. Δεν είναι γνωστό ακριβώς πότε και που πρωτοεμφανίστηκαν ρακέτες για τα αρχικά αυτά παιχνίδια-προγόνους του σημερινού μπάτμιντον, αλλά σύμφωνα με τα προλεγόμενα, τον 14ο αιώνα οι γυναίκες στην Ιαπωνία χρησιμοποιούσαν ρακέτες. Η επαρχία Γκλάουστερσαϊρ της Αγγλίας είναι η γενέτειρα του παιχνιδιού με τη σημερινή μορφή. Ο Δούκας του Μποφόρ γύρω στα 1840-1850 (κατά άλλους το 1860) παρουσίασε στους καλεσμένους του, στον πύργο του Μπάντμιντον Χάουζ όπου ήταν και το σπίτι του, ένα παιχνίδι που λεγόταν «POONA» (Πούνα) και που είχε παιχτεί στην ομώνυμη πόλη της Ινδίας από Άγγλους αξιωματικούς. Μέχρι τότε του είχαν δώσει την ονομασία «Battledore and Shuttlecock» (Μπάτλντορ εντ Σάτλκοκ δηλ. Ρακέτα και Φτερό). Το 1873, ο Δούκας το πρωτοπαρουσιάζει δημόσια και συγκεκριμένα στη Βασιλική Κοινωνία της Αγγλίας. Το 1887 (κατά άλλες πηγές, το 1877) προσδιορίστηκαν οι κανόνες του και η εξάπλωσή του ήταν ραγδαία. Στην αρχή παιζόταν από τις εύπορες τάξεις και είχε χαρακτήρα κοινωνικής εκδήλωσης παρά ανταγωνιστικό, ενώ υπήρχε αυστηρός κώδικας ενδυμασίας.
Παγκόσμια Ομοσπονδία
Η Παγκόσμια Ομοσπονδία Αντιπτέρισης (I.B.F., International Badminton Federation, από 24/9/2006 B.W.F., Badminton World Federation) ιδρύθηκε στις 5 Ιουλίου 1934 στη Μεγάλη Βρετανία και ιδρυτικά μέλη ήταν 9 χώρες: Αγγλία, Γαλλία, Δανία, Ελβετία, Νορβηγία, Ολλανδία, Σουηδία, Τσεχοσλοβακία και Φινλανδία. Ο πρώτος πρόεδρος της ομοσπονδίας αλλά και ιδρυτής της, ήταν ο αείμνηστος Σερ Τζώρτζ Άλαν Τόμας (1881-1972) ο οποίος γίνεται και πρόεδρός της έως το 1955. Συμπτωματικά, μέχρι και το 2005 η έδρα της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας ήταν η πόλη απ’ όπου ξεκίνησε το σύγχρονο μπάντμιντον, το Γκλάουστερσαϊρ. Σήμερα βρίσκεται στην πρωτεύουσα της Μαλαισίας, Κουάλα Λουμπούρ και έχει στη δύναμή της 194 χώρες-μέλη και πάνω από 50.000.000 εγγεγραμμένους αθλητές και αθλήτριες.
Ασιατική Συνομοσπονδία
Η Ασιατική Συνομοσπονδία ιδρύθηκε στις 30 Ιουλίου 1959 και έχει έδρα την πρωτεύουσα της Μαλαισίας, Κουάλα Λουμπούρ. Έχει 43 χώρες-μέλη.
Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία
Η Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία (European Badminton Union, EBU και από 8 Απριλίου 2006 "Badminton Europe") ιδρύθηκε στη Φραγκφούρτη της Γερμανίας στις 24 Σεπτεμβρίου 1967, από τις εξής χώρες: Αγγλία, Αυστρία, Βέλγιο, Δυτική Γερμανία, Δανία, Ελβετία, Νορβηγία, Ολλανδία, Σουηδία, Τσεχοσλοβακία και Φινλανδία. Έχει στη δύναμή της 54 χώρες-μέλη και η έδρα της είναι το Μπρόντμπυ της Δανίας.
Παναμερικανική Συνομοσπονδία
Η Παναμερικανική Συνομοσπονδία ιδρύθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 1976 και έχει έδρα την πρωτεύουσα του Περού, Λίμα. Έχει στη δύναμή της 37 χώρες-μέλη.
Αφρικανική Συνομοσπονδία
Η Αφρικανική Συνομοσπονδία ιδρύθηκε στις 31 Αυγούστου 1977 και έχει έδρα το νησί Μαυρίκιος. Έχει στη δύναμή της 44 χώρες-μέλη.
Συνομοσπονδία Ωκεανίας
Η Συνομοσπονδία της Ωκεανίας ιδρύθηκε στις 21 Μαΐου 1987 και έχει έδρα την Αυστραλία (Γουίλιαμστάουν, επαρχία Βικτώρια). Έχει στη δύναμή της 16 χώρες-μέλη.
Η αντιπτέριση στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα το άθλημα πρωτοεμφανίστηκε στην Κομοτηνή το 1988. Ο καθηγητής Φυσικής Αγωγής Στεπάν Παρτεμιάν συναντήθηκε στην πόλη Χάσκοβο της Βουλγαρίας, με τον τότε Ομοσπονδιακό Προπονητή και σημερινό τέως πρόεδρο της Εθνικής Ομοσπονδίας Αντιπτέρισης της Βουλγαρίας Δρ. Πούζαντ Καζαμπιάν, ο οποίος του έδωσε τον πρώτο εξοπλισμό και τις απαραίτητες τεχνικές οδηγίες. Σύντομα δημιουργήθηκε ένας πυρήνας ατόμων στους οποίους η ιδέα του νέου αυτού αθλήματος φάνηκε ελκυστική. Η συμβολή του καθηγητή Φυσικής Αγωγής Παναγιώτη Αντωνίου ήταν καθοριστική, δημιουργώντας μια βάση για την ανάπτυξη του αθλήματος στην πόλη της Κομοτηνής, μέσα από το Τ.Ε.Φ.Α.Α. (Τμήμα Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού) του Δημοκρίτειου Πανεπιστήμιου Θράκης και αργότερα ιδρύοντας και αθλητικό σύλλογο. Ο μικρός αριθμός των ατόμων που ασχολούνταν με το άθλημα τα χρόνια εκείνα, δεν επέτρεπαν τη διοργάνωση αγώνων στο εσωτερικό. Έτσι, οι πρώτες αγωνιστικές υποχρεώσεις ήταν σε γειτονικές χώρες (Βουλγαρία και Κύπρος). Σύντομα ιδρύθηκε και το πρώτο τμήμα Αντιπτέρισης σε αθλητικό σύλλογο (Σεπτέμβριος 1989) από την Ένωση Αρμενίων Αθλητών Θεσσαλονίκης, η οποία στις 11 Νοεμβρίου 1990 εγγράφηκε ως δόκιμο μέλος στη Διεθνή Ομοσπονδία.
Ε.Ο.Φ.Σ.Α.
Η Ε.Ο.Φ.Σ.Α. (Ελληνική Ομοσπονδία Φιλάθλων Σωματείων Αντιπτέρισης) ιδρύθηκε στις 25 Απριλίου 1993 και τα ιδρυτικά της μέλη ήταν οι παρακάτω έξι σύλλογοι: «Ένωση Αρμενίων Αθλητών Θεσσαλονίκης», «Αθλητικός Όμιλος Νέου Πετριτσίου», «Αθλητικός Σύλλογος Μυκήνες», «Σύλλογος Μπάτμιντον Δημόκριτος Κομοτηνής», «Αθλητικός Γυμναστικός Σύλλογος Σιδηροκάστρου Το Ρούπελ» και «Σύλλογος Αντισφαίρισης Τυρνάβου». Η γεωγραφική εξάπλωση ήταν ραγδαία και πολύ σύντομα το άθλημα παιζόταν από την Κομοτηνή μέχρι την Καλαμάτα. Σήμερα, 180 σωματεία είναι μέλη της Ε.Ο.Φ.Σ.Α., από τον Έβρο έως την Κρήτη, ενώ έχει δύναμη ανερχόμενη σε 8.525 αθλητές και αθλήτριες. Το Μάιο του 1995 η Ε.Ο.Φ.Σ.Α. έγινε επίσημο μέλος της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας. Η έρευνα των Μπονέλη, Αντωνίου, Αλμπανίδη και Γούργουλη (2003), καταγράφοντας τη νεότερη ιστορία του αθλήματος στην Ελλάδα, αναφέρει πως η καλλιέργεια του αθλήματος στα Τ.Ε.Φ.Α.Α. Κομοτηνής και Θεσσαλονίκης έχει συντελέσει καθοριστικά στην εξάπλωσή του σε περισσότερο από 20 περιοχές της Ελλάδος. Ο Παναγιώτης Αντωνίου (1999) σε έρευνα που έκανε σχετικά με το ρυθμό έκδοσης δελτίων αθλητικής ιδιότητας σε νέους αθλητές αντιπτέρισης διαπίστωσε πως το 1994 εκδόθηκαν 90 δελτία αθλητικής ιδιότητας, το 1996, 857 (η μεγαλύτερη αύξηση στην ιστορία του αθλήματος στην Ελλάδα), το 1999 ο αριθμός των εγγεγραμμένων αθλητών ανερχόταν σε 1.870 και το 2002 σε περισσότερους από 3.000.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλήματα με ρακέτα
Κερτ Τίμπετς
Ο '''Ντ. Κερτ Τίμπετς' (Darwin Kurt Tibbetts'', 2 Μαρτίου 1954 - ...) ήταν ο αρχηγός της κυβέρνησης (Leader of Government Business) στα νησιά Κέιμαν από το 2005 ως το 2009.
Προφίλ
Εξελέγη έπειτα από τη νίκη του Προοδευτικού Κινήματος του Λαού (People's Progressive Movement) στις εκλογές του 2005. Μάλιστα, υπήρξε ιδρυτικό μέλος του εν λόγω κόμματος. Από το 1992 εκλέγεται αδιάλειπτα βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια της Τζορτζ Τάουν. Για περισσότερα από 20 χρόνια υπήρξε ο ιδιοκτήτης εταιρείας τυπογραφίας. Το 2000-2001 υπηρέτησε στο Υπουργείο Σχεδιασμού, Τηλεπικοινωνιών και Δημοσίων Έργων. Το 2009 απώλεσε την εξουσία, έπειτα από την ήττα του κόμματός του (έλαβε μόνο 5 έδρες) στις εκλογές που διεξήχθησαν στις 20 Μαΐου.
Το 1984 παντρεύτηκε τη Σίρλεϊ και απέκτησαν τρία παιδιά.
Αναφορές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί των Νησιών Κέιμαν
Αμάλθεια (δορυφόρος)
Η Αμάλθεια (αγγλικά: Amalthea) είναι ο τρίτος πλησιέστερος φυσικός δορυφόρος στον πλανήτη Δία. Πήρε το όνομά του από τη νύμφη ή κατά μία άλλη εκδοχή, κατσίκα, Αμάλθεια, η οποία ήταν η τροφός του Δία σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία. Η άλλη του σημερινή ονομασία είναι Δίας V (Jupiter V).
Η τροχιά της Αμάλθειας είναι πολύ κοντά στο Δία και εντός του αραχνοΰφαντου δακτυλίου της Αμάλθειας, το οποίο σχηματίζεται από τη σκόνη που εκτινάσσεται από την επιφάνεια του δορυφόρου. Η Αμάλθεια είναι ο μεγαλύτερος από τους εσωτερικούς δορυφόρους του Δία και από την επιφάνειά της, ο Δίας θα είναι ένα εκπληκτικό θέαμα στον ουρανό της. Είναι ακανόνιστου σχήματος και κοκκινωπού χρώματος ενώ περιλαμβάνει μεγάλους κρατήρες και κορυφογραμμές.
Ανακάλυψη
Η Αμάλθεια ανακαλύφθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 1892, από τον Ε.Ε. Μπάρναρντ χρησιμοποιώντας το 36 ιντσών διοπτρικό τηλεσκόπιο του αστεροσκοπείου Λικ. Ήταν η τελευταία ανακάλυψη δορυφόρου με άμεση οπτική παρατήρηση (σε αντίθεση με τη μέθοδο παρατήρησης φωτογραφιών) και ήταν ο πρώτος δορυφόρος του Δία που ανακαλύφθηκε μετά την ανακάλυψη των δορυφόρων του Γαλιλαίου το 1610.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αμαλθεια
Τριβοράνιο(5)
Παρατηρήσεις, υποσημειώσεις και αναφορές
Κατηγορία:Ανόργανα βοράνια Κατηγορία:Ασταθείς ενώσεις
Στιλό
μικρογραφία|Στιλό πολυτελείας Το στιλό (επίσης: στυλό, στιλός ή στυλός ) είναι κοινό εργαλείο γραφής που χρησιμοποιείται για την εφαρμογή μελανιού σε μια επιφάνεια, συνήθως χαρτί, για γραφή ή σχέδιο. Ιστορικά, χρησιμοποιήθηκαν πένες γραφής, κάλαμοι και κονδυλοφόροι με τη μύτη βυθισμένη σε μελάνι. Οι πένες επιτρέπουν την ακριβή ρύθμιση του πλάτους της γραμμής και εξακολουθούν να βρίσκουν μερικές εξειδικευμένες χρήσεις, αλλά τεχνικά στιλό, όπως ο ταχυγράφος, χρησιμοποιούνται πιο συχνά. Σύγχρονοι τύποι περιλαμβάνουν στιλό διαρκείας, πέννα και στιλό μαρκαδόρο.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Ο M. Κλάιν και ο Χένρι Γ. Γουίν έλαβαν το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας των ΗΠΑ #68445 το 1867 για έναν θάλαμο μελανιού και ένα σύστημα παράδοσης στη λαβή της πένας. Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι είχαν αναπτύξει γραφή σε παπύρους, όταν οι γραμματείς χρησιμοποιούσαν λεπτές βούρτσες καλαμιών ή κάλαμους από το Juncus maritimus ή τα θαλάσσια καλάμια. Στο βιβλίο του, A History of Writing, ο Στίβεν Ρότζερ Φίσερ προτείνει ότι με βάση τα ευρήματα στη Σακκάρα, ο κάλαμος θα μπορούσε κάλλιστα να είχε χρησιμοποιηθεί για γραφή σε περγαμηνή ήδη από την Πρώτη Δυναστεία ή περίπου το 3000 π.Χ.. Οι κάλαμοι συνέχισαν να χρησιμοποιούνται μέχρι τον Μεσαίωνα, αλλά στην πορεία αντικαταστάθηκαν από πένες από τον 7ο αιώνα περίπου. Ο κάλαμος, γενικά κατασκευασμένος από μπαμπού, εξακολουθεί να χρησιμοποιείται σε ορισμένα μέρη του Πακιστάν από νεαρούς μαθητές και χρησιμοποιείται για γραφή σε μικρές ξύλινες σανίδες. μικρογραφία|152x152εσ|Ιστορικά στιλό Ο κάλαμος επέζησε μέχρις ότου ο πάπυρος αντικαταστάθηκε ως επιφάνεια γραφής από δέρματα ζώων, διφθέρα και περγαμηνή. Η ομαλότερη επιφάνεια του δέρματος, επέτρεπε λεπτότερη, μικρότερη γραφή με πένα γραφής, που προέρχεται από το φτερό πτηνού. Η πένα γραφής χρησιμοποιήθηκε στο Κουμράν της Ιουδαίας για τη γραφή μερικών από τα χειρόγραφα της νεκρής Θάλασσας, που χρονολογούνται γύρω στο 100 π.Χ.. Οι πάπυροι γράφτηκαν σε εβραϊκές διαλέκτους με φτερά πουλιών ή πένες γραφής. Υπάρχει μια συγκεκριμένη αναφορά στις πένες γραφής στα γραπτά του Αγίου Ισιδώρου της Σεβίλλης τον 7ο αιώνα. Οι πένες γραφής χρησιμοποιήθηκαν ακόμη ευρέως τον δέκατο όγδοο αιώνα και χρησιμοποιήθηκαν για τη σύνταξη και υπογραφή του Συντάγματος των Ηνωμένων Πολιτειών το 1787.
Μία χάλκινη μύτη βρέθηκε στα ερείπια της Πομπηίας, δείχνοντας ότι οι μεταλλικές μύτες χρησιμοποιήθηκαν το 79 μ.Χ.. Υπάρχει επίσης μια αναφορά στο «ασημένιο στυλό για μεταφορά μελανιού», στο ημερολόγιο του Σάμιουελ Πιπς για τον Αύγουστο του 1663. Μεταλλικά στιλό «νέας εφεύρεσης» διαφημίστηκαν στους The Times το 1792. Ένα μεταλλικό στιλό κατοχυρώθηκε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το 1803, αλλά το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας δεν εκμεταλλεύτηκε εμπορικά. Ένα δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για την κατασκευή μεταλλικών στιλό διαφημίστηκε για πώληση από τον Μπράιαν Ντόνκιν το 1811. Ο Τζον Μίτσελ από το Μπέρμιγχαμ άρχισε να παράγει μαζικά στιλό με μεταλλικές μύτες το 1822, και μετά από αυτό, η ποιότητα των χαλύβδινων μυτών βελτιώθηκε αρκετά, έτσι ώστε τα στιλό με μεταλλικές μύτες να χρησιμοποιούνται ευρέως. μικρογραφία|Deliciae physico-mathematicae, 1636. Το παλαιότερο ιστορικό αρχείο ενός στιλό με θάλαμο χρονολογείται από τον 10ο αιώνα μ.Χ.. Το 953, ο Αλ-Μουίζ λι-Ντιν Αλλάχ, ο Χαλίφης των Φατιμιδών της Αιγύπτου, απαίτησε ένα στιλό που δεν θα λέκιαζε τα χέρια ή τα ρούχα του, και του δόθηκε ένα στιλό που κρατούσε μελάνι σε ένα θάλαμο και το μετέφερε στη μύτη. Αυτό το στιλό μπορεί να ήταν μία πένα γραφής, αλλά ο μηχανισμός του παραμένει άγνωστος και έχει βρεθεί μόνο ένα αρχείο που το αναφέρει. Ένας μεταγενέστερος θάλαμος στιλού αναπτύχθηκε το 1636. Στο Deliciae Physico-Mathematicae (1636), ο Γερμανός εφευρέτης Ντάνιελ Σφέντερ περιέγραψε ένα στιλό από δύο πένες γραφής. Η μία πένα χρησίμευσε ως θάλαμος μελανιού μέσα στην άλλη πένα. Το μελάνι σφραγιζόταν μέσα στην πένα με φελλό. Το μελάνι συμπιεζόταν μέσα από μια μικρή τρύπα στο σημείο γραφής. Το 1809, ο Μπάρθλομεου Φολς έλαβε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας στην Αγγλία για ένα στυλό με θάλαμο μελανιού.
Ένας φοιτητής στο Παρίσι, ο Ρουμάνος Πετράκε Ποενάρου, εφηύρε το στιλό, το οποίο κατοχυρώθηκε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας από τη Γαλλική Κυβέρνηση τον Μάιο του 1827. Τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας και η παραγωγή πένας γραφής αυξήθηκαν στη συνέχεια στη δεκαετία του 1850.
Τα στιλό με μπίλια κυκλοφόρησαν στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Χρησιμοποιούν μια κινητή μπίλια και υγρό μελάνι για να παράγουν μια πιο ομαλή γραμμή. Οι τεχνολογικές εξελίξεις στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και στις αρχές της δεκαετίας του 1990 έχουν βελτιώσει τη συνολική απόδοση της μπίλιας. Ένα στιλό μαρκαδόρος περιέχει μία μύτη κατασκευασμένη από πορώδες υλικό όπως τσόχα ή κεραμικό. Ένα υψηλής ποιότητας στιλό σχεδίασης θα έχει συνήθως ένα κεραμικό άκρο, καθώς αυτό ταιριάζει καλά και δεν διευρύνεται όταν ασκείται πίεση κατά τη γραφή.
Αν και η εφεύρεση της γραφομηχανής και του προσωπικού υπολογιστή με τη μέθοδο εισαγωγής μέσω πληκτρολογίου έχει προσφέρει και έναν άλλο τρόπο γραφής, το στιλό εξακολουθεί να είναι το κύριο μέσο γραφής. Πολλοί άνθρωποι επιθυμούν να χρησιμοποιούν ακριβούς τύπους και μάρκες στιλό, συμπεριλαμβανομένων στιλογράφων, και μερικές φορές θεωρούνται σύμβολο κύρους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γραφική ύλη Κατηγορία:Σκεύη
Κολύμβηση
Η Κολύμβηση είναι άθλημα κίνησης μέσα στο νερό. Ως οργανωμένο άθλημα, η κολύμβηση είναι επινόηση των νεότερων χρόνων. Ως μέσο ψυχαγωγίας συναντάται μεταξύ των πρώτων δραστηριοτήτων που δοκίμασε ο άνθρωπος επάνω στη γη. Οι αρχαίοι Έλληνες του έδιναν πολλή προσοχή και θεωρούσαν άσχημο πράγμα το να μην μπορεί κάποιος να κολυμπά. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 συμπεριλήφθηκε ως ιδιαίτερο άθλημα και η κολύμβηση από τότε έγινε ένα από τα πιο αγαπητά αγωνίσματα.
Ισχύουν, όπως για όλα τα αθλήματα, διατάξεις και κανόνες της κολύμβησης. Τα αγωνίσματα που διεξάγονται είναι: Για τους άνδρες, 100 μ., 200 μ., 400 μ., 1500 μ. ελεύθερης κολύμβησης, 4Χ200 μ. ομαδικό και 4Χ100 ατομικό, 200 μ. πεταλούδα και 100 μ. ύπτιο κ.ά..
Για τις γυναίκες είναι ακριβώς τα ίδια.
Οι τρόποι με τους οποίους μπορεί κανείς να κολυμπήσει
είναι πολλοί.
Παραπομπές
*
Αμίρ Σαρχός
Ο Αμίρ Σαρχός (γεννημένος στις 30 Μαΐου 1991) είναι ιρανός παίκτης σνούκερ και είναι επίσης ο αρχηγός της ιρανικής εθνικής ομάδας σνούκερ.
Προσωπική ζωή
Γεννήθηκε το 1991 στο Karaj. Σε ηλικία 10 ετών το 2001 εγγράφηκε για πρώτη φορά σε σύλλογο μπιλιάρδου. Συμμετείχε στο πρωτάθλημα της Τεχεράνης και εντάχθηκε στην ιρανική εθνική ομάδα. Και έγινε αρχηγός της ιρανικής εθνικής ομάδας.
Επαγγελματική ζωή
Ο Αμίρ Σαρχός έλαβε το πρώτο του ομαδικό χρυσό και χάλκινο μετάλλιο το 2013 στο Λίβανο και τη Δυτική Ασία.
Ο Σαρχός έχει αγωνιστεί στο Πρωτάθλημα Asian Red Ball 6 (IBSF) του 2017, στο οποίο αποκλείστηκε στους προημιτελικούς.
Ο Σαρχός, μετά την αποτυχημένη συμμετοχή του στα Ασιατικά Εσωτερικά Πρωταθλήματα το 2017, κατάφερε να φτάσει στον τελικό του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος στο τμήμα ερασιτεχνών και στο τελικό στάδιο, νίκησε τον Ινδικό αντίπαλό του, Pankaj Avrani.
Στο Ασιατικό Πρωτάθλημα του 2018, προκρίθηκε και πάλι στον τελικό, όπου νίκησε τον αντίπαλό του Ali Qarquzlu στον τελικό κερδίζοντας το παγκόσμιο πρωτάθλημα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μπιλιάρδο
Κατάλογος μουσείων στο Μονακό
Ο παρών κατάλογος των μουσείων του Μονακό περιλαμβάνει ιδρύματα (συμπεριλαμβανομένων μη κερδοσκοπικών οργανισμών, κυβερνητικών φορέων και ιδιωτικών επιχειρήσεων), που συλλέγουν και φροντίζουν αντικείμενα πολιτιστικού, καλλιτεχνικού, επιστημονικού ή ιστορικού ενδιαφέροντος και καθιστούν τις συλλογές ή τα σχετικά εκθέματα διαθέσιμα για δημόσια προβολή.
Νούντσιος
Νούντσιος ή Νούτσιος ονομάζεται ο διαπεπιστευμένος αντιπρόσωπος του Πάπα προς στις κυβερνήσεις ξένων χωρών. Είναι δηλαδή ο διπλωματικός εκπρόσωπος (αντίστοιχος του πρέσβη) του Βατικανού στην ξένη χώρα όπου αυτός διαμένει και έχει την εποπτεία των πάσης φύσεως εκκλησιαστικών ζητημάτων που αναφέρονται στη Καθολική Εκκλησία.
Οι Νούντσιοι διακρίνονται σε εκείνους α΄ τάξεως (αντίστοιχοι με τους Πρέσβεις α΄ τάξεως) και οι οποίοι μετά την ανάκλησή τους αναγορεύονται συνήθως καρδινάλιοι και σε νούντσιους β΄ τάξεως που συνήθως είναι τιτουλάριοι αρχιεπίσκοποι.
Η πλειοψηφία των Νουντσίων προέρχεται από την Εκκλησιαστική Ακαδημία (Accademia Ecclesiastica), την επίσημη σχολή διπλωματίας του Βατικανού.
Κατηγορία:Καθολική Εκκλησία Κατηγορία:Χριστιανικοί θρησκευτικοί τίτλοι και βαθμοί
Μελισσοχώρι Βοιωτίας
Το Μελισσοχώρι είναι χωριό του Δήμου Θηβαίων, όπως αυτός συστάθηκε σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης, στον Νομό Βοιωτίας. Βρίσκεται νοτιοδυτικά της Θήβας, κτισμένο ανάμεσα σε λόφους σε υψόμετρο 320 μέτρων. Έχει πληθυσμό, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, 670 κατοίκους, οι περισσότεροι από τους οποίους ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.
Ετυμολογία
Μέχρι το 1953 ονομαζόταν Μπάλτσα οπότε μετονομάστηκε σε Μελισσοχώρι
Δημογραφία
Παρακάτω φαίνεται ο πληθυσμός του Μελισσοχωρίου από το 1851 έως το 2001 {|
Πηγή: dim-meliss.voi.sch.gr Ιστορική εξέλιξη πληθυσμού του Μελισσοχωρίου
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του δήμου Θηβαίων Κατηγορία:Χωριά του νομού Βοιωτίας Κατηγορία:Αρβανιτοχώρια του νομού Βοιωτίας
Άαρντ-γουλφ
Το άαρντ-γουλφ (Proteles cristata, Προτελής ο λοφιοφόρος) είναι μικρό, εντομοφάγο θηλαστικό, που ζει στην Ανατολική και στη Νότια Αφρική. Η ονομασία του σημαίνει «λύκος του εδάφους» στα Αφρικάανς. Το άαρντ-γουλφ ανήκει στην ίδια οικογένεια με τις ύαινες. Αντίθετα από τους συγγενείς του, τα σαρκοφάγα, το άαρντ-γουλφ δεν κυνηγά μεγάλα ζώα, ούτε καν τρώει κρέας σε κανονική βάση· αντίθετα τρώει έντομα, κυρίως τερμίτες - ένα άαρντ-γουλφ μπορεί να φάει 200.000 τερμίτες σε μία μόνο νύχτα χρησιμοποιώντας τη μακριά, κολλώδη γλώσσα του για να τους πιάσει.
Το άαρντ-γουλφ είναι το μόνο σωζόμενο είδος της υποοικογένειας Protelinae. Υπάρχουν δύο υποείδη: Proteles cristatus cristatus της Νότιας Αφρικής και Proteles cristatus septentrionalis της Ανατολικής Αφρικής.
Το άαρντ-γουλφ συνήθως κατατάσσεται στις Υαινίδες, μολονότι παλιότερα κατατασσόταν στην οικογένεια Protelidae. Ζει στις θαμνώδεις περιοχές της ανατολικής και της νότιας Αφρικής - αυτές είναι ανοιχτές εκτάσεις γεμάτες με κατσιασμένα δέντρα και θάμνους. Τα άαρντ-γουλφ συνήθως κρύβονται σε λαγούμια κατά τη διάρκεια της ημέρας, και έπειτα βγαίνουν έξω τη νύχτα για να αναζητήσουν τροφή. Η διατροφή τους σχεδόν πάντα αποτελείται από τερμίτες, προνύμφες εντόμων, και κουφάρια μεγαλύτερων ζώων.
Φυσικά χαρακτηριστικά
thumb|left|Φωτογραφία του κεφαλιού - λήφθηκε στον [[Ζωολογικός κήπος του Σινσινάτι|ζωολογικό κήπο του Σινσινάτι. Σημειώστε την ικανότητά του να περιστρέφει τα αυτιά.]] Το άαρντ-γουλφ μοιάζει με μία πολύ λεπτή ραβδωτή ύαινα, αλλά με πιο λεπτή μουσούδα, πιο μυτερά αυτιά, μαύρες κάθετες ρίγες σε ένα κιτρινωπό τρίχωμα, και μία μακριά, ευδιάκριτη χαίτη από τη μέση του λαιμού και πίσω. Η χαίτη υψώνεται κατά τη διάρκεια αναμετρήσεων με σκοπό να κάνει το άαρντ-γουλφ να φαίνεται μεγαλύτερο. Έχει μήκος περίπου 55-80 εκατοστόμετρα, χωρίς τη φουντωτή ουρά του, η οποία έχει μήκος 20-30 εκατοστόμετρα, και ύψος περίπου 40-50 εκατοστόμετρα ως τους ώμους. Ένα ενήλικο άτομο ζυγίζει περίπου 9-14 χιλιόγραμμα. Τα μπροστινά πόδια έχουν πέντε δάχτυλα το καθένα, εν αντιθέσει με την τετραδάκτυλη ύαινα. Τα δόντια και και το κρανίο είναι όμοια με αυτά της ύαινας, αν και μικρότερα, και οι γομφίοι του είναι εξειδικευμένοι στην κατανάλωση εντόμων.
Καθώς γερνάει, θα χάνει κανονικά κάποια από τα δόντια του, μολονότι αυτό έχει μικρό αντίκτυπο στις διατροφικές του συνήθειες αφού τα έντομα με τα οποία τρέφεται είναι μαλακά. Έχει δύο πρωκτικούς αδένες που εκκρίνουν ένα μοσχομυρωδάτο υγρό για να σημαδεύει την περιοχή του και για να επικοινωνεί με άλλα άαρντ-γουλφ.
Κατανομή και φυσικό περιβάλλον
Τα άαρντ-γουλφ ζουν σε ανοιχτούς, ξηρούς κάμπους και θαμνότοπους, αποφεύγοντας τις ορεινές περιοχές. Λόγω των ειδικών διατροφικών απαιτήσεων, απαντώνται μόνο σε περιοχές όπου βρίσκονται τερμίτες της οικογένειας των Οδοτερμιτίδων. Οι τερμίτες αυτής της οικογένειας εξαρτώνται από το νεκρό και ξεραμένο γρασίδι και είναι πολυπληθέστεροι σε έντονα βοσκημένους λειμώνες και σαβάνες, συμπεριλαμβανομένων και των καλλιεργήσιμων εκτάσεων.
Υπάρχουν δύο διαφορετικοί πληθυσμοί: ο ένας στη Νότια Αφρική, και ο άλλος στην Ανατολική και τη Νοτιοανατολική Αφρική. Δεν κατοικούν στα ενδιάμεσα δάση μιόμπο.
Συμπεριφορά
thumb|left|Άαρντ-γουλφ στον [[Ζωολογικός Κήπος και Ενυδρείο του Σαν Αντόνιο|Ζωολογικό Κήπο του Σαν Αντόνιο]] Τα άαρντ-γουλφ είναι φοβητσιάρικα και νυκτόβια, και κοιμούνται την ημέρα σε υπόγεια λαγούμια. Χρησιμοποιούν συνήθως χρησιμοποιούν υπάρχοντα λαγούμια άαρντβαρκ, υστρίχων ή πηδητών, παρά το ότι είναι ικανά να κατασκευάζουν τα δικά τους.
Έχουν συχνά χαρακτηρισθεί λανθασμένα ως μοναχικά ζώα. Στην πραγματικότητα, ζουν σε μονογαμικά ζευγάρια με τα μικρά τους, υπερασπίζοντας την ίδια περιοχή.
Σίτιση
Το άαρντ-γουλφ τρέφεται πρωτίστως με τερμίτες και πιο συγκεκριμένα με το είδος Trinervitermes trinervoides. Τη νύχτα, ένα άαρντ-γουλφ μπορεί να καταβροχθίσει έως και 200.000 τερμίτες, χρησιμοποιώντας τη μακριά, κολλώδη γλώσσα του. Προσέχει ιδιαίτερα να μην καταστρέψει τη φωλιά και να μην καταβροχθίσει ολόκληρη την αποικία, πράγμα το οποίο εξασφαλίζει ότι οι τερμίτες μπορούν να αποκατασταθούν και επομένως μία συνεχή προμήθεια τροφής. Συχνά απομνημονεύει την τοποθεσία τέτοιων φωλιών και επιστρέφει σ΄αυτές γλιτώνοντας τον κόπο να βρει άλλες. Είναι γνωστό επίσης ότι τρέφεται με άλλα έντομα, προνύμφες, αυγά και, περιστασιακά, με μικρά θηλαστικά και πουλιά. Αντίθετα από τις άλλες ύαινες, τα άαρντ-γουλφ δεν κυνηγάνε μεγαλύτερα ζώα ούτε τρώνε τα κουφάρια τους. Το ενήλικο άαρντ-γουλφ εθεωρείτο παλιότερα ότι αναζητά τροφή σε μικρές ομάδες, όμως πιο πρόσφατες έρευνες έδειξαν ότι αναζητούν την τροφή τους κυρίως μόνα τους , πράγμα που είναι αναγκαίο λόγω της σπανιότητας και της ομοιογενούς κατανομής των εντόμων που αποτελούν τη λεία τους.
Αναπαραγωγή
Η αναπαραγωγική περίοδος ποικίλει ανάλογα με την περιοχή, αλλά κανονικά λαμβάνει χώρα κατα τη διάρκεια της άνοιξης ή του φθινοπώρου. Κατά την αναπαραγωγική περίοδο, τα αρσενικά άαρντ-γουλφ που δεν έχουν ζευγαρώσει αναζητούν στην περιοχή τους ένα θηλυκό για να ζευγαρώσουν. Τα ισχυρότερα αρσενικά ζευγαρώνουν επίσης με τα θηλυκά λιγότερο ισχυρών γειτονικών άαρντ-γουλφ. Αυτό έχει συχνά ως αποτέλεσμα διαμάχες μεταξύ δύο αρσενικών όταν το ένα τριγυρίζει στην περιοχή του άλλου. Η κυοφορία διαρκεί 90 με 110 ημέρες, και γεννιούνται ένα με πέντε κουτάβια (συνήθως δύο ή τρία) κατά τη διάρκεια της εποχής των βροχών (Νοέμβριος-Δεκέμβριος), όταν οι τερμίτες είναι δραστήριοι. Τα κουτάβια περνάνε τις πρώτες έξι με οχτώ εβδομάδες με τη μητέρα τους μέσα στο λαγούμι. Ύστερα από τρεις μήνες, αρχίζουν, με επίβλεψη, να αναζητούν τροφή και σε τέσσερις μήνες είναι κανονικά ανεξάρτητα, μολονότι συχνά μοιράζονται ένα λαγούμι με τη μητέρα τους μέχρι την επόμενη αναπαραγωγική περίοδο. Μπορούν να ζήσουν έως και 15 χρόνια όταν βρίσκονται στην αιχμαλωσία.
Προστασία
Τα άαρντ-γουλφ δεν έχουν ελαττωθεί και είναι σχετικά διαδεδομένα σε ολόκληρη την ανατολική Αφρική. Ζουν αραιά στην περιοχή τους, καθώς έχουν πληθυσμιακή πυκνότητα όχι μεγαλύτερη από 1 ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο, αν η τροφή είναι αρκετή. Λόγω αυτών των παραγόντων η IUCN αξιολόγησαν το άαρντ-γουλφ ως είδος ελαχίστης ανησυχίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υαινίδες Κατηγορία:Θηλαστικά της Αφρικής Κατηγορία:Μυρμηγκοφάγα θηλαστικά
Καλλιτεχνική κολύμβηση
thumb|right|Η ομάδα της [[Γαλλίας το 2013.]] Η καλλιτεχνική κολύμβηση (μέχρι το 2017 γνωστή ως συγχρονισμένη) είναι άθλημα του υγρού στίβου. Συμπεριλήφθηκε στο πρόγραμμα των αγώνων μόλις το 1973. Έχει τρία αγωνίσματα, το ατομικό, το ντουέτο (ζεύγος) και το ομαδικό.
Παραδοσιακά, το άθλημα ήταν αποκλειστικά για γυναίκες, αν και τα τελευταία χρόνια υπάρχει ένα ισχυρό κίνημα για να γίνει και άθλημα των αντρών, ενώ πρόσφατα έχουν αρχίσει να λαμβάνουν χώρα και τέτοιες διοργανώσεις, όπως και με ντουέτα άντρας / γυναίκα. Η καλλιτεχνική κολύμβηση είναι ένα είδος επίδειξης μέσα στο νερό, στο οποίο οι αθλήτριες κρίνονται για την εκτέλεση ορισμένων κολυμβητικών κινήσεων που έχουν εγκριθεί από τις αρμόδιες αθλητικές αρχές. Οι αθλήτριες βαθμολογούνται, με θεωρητικό μέγιστο το 100, για την εκτέλεση μιας σειράς από φιγούρες και για ένα τυπικό κολυμβητικό πρόγραμμα που γίνεται με τη συνοδεία μουσικής.
Ιστορία
Το άθλημα ξεκίνησε ως δημοφιλής ψυχαγωγία στις ΗΠΑ στη δεκαετία του 1930, δεν αναπτύχθηκε όμως σαν οργανωμένο σπορ παρά μόνο μετά το 1950. Αναγνωρίστηκε από τη FINA, την διεθνή ομοσπονδία κολύμβησης, το 1952. Το πρώτο παγκόσμιο πρωτάθλημα έγινε το 1973, ενώ το άθλημα περιλήφθηκε για πρώτη φορά στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1984. Μέχρι και τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996, οι Ηνωμένες Πολιτείες και ο Καναδάς ήταν οι κυρίαρχες χώρες του αγωνίσματος που διεκδικούσαν την πρωτιά (με συνήθη τρίτη την Ιαπωνία), αλλά από το παγκόσμιο πρωτάθλημα του 1998 και μετά, η Ρωσία (ενώ προηγουμένως δεν είχε κερδίσει κανένα ολυμπιακό μετάλλιο) έκανε ξαφνικά ένα εντυπωσιακό άλμα απόδοσης και κυριάρχησε ολοκληρωτικά, και μάλιστα δεν έχει χάσει ποτέ ούτε ένα χρυσό μετάλλιο σε όλες τις Ολυμπιάδες από το 2000 έως σήμερα! Ιδιαίτερα δυνατές είναι, επίσης, η Κίνα, η Ουκρανία, η Ιαπωνία και η Ισπανία, ενώ ισχυρή παρουσία στο αγώνισμα έχουν και η Ιταλία, η Ολλανδία, η Αυστρία, η Ελβετία, η Γερμανία, η Γαλλία, η Ελλάδα και η Βραζιλία.
Κανονισμοί
Στις εθνικές και διεθνείς συναντήσεις η πισίνα πρέπει να είναι τετράγωνη, με ελάχιστο μήκος πλευράς 12 μέτρα. Το βάθος της πρέπει να είναι τουλάχιστον τρία μέτρα για τις φιγούρες και 1,7 μέτρα για το τυπικό πρόγραμμα. Η ελάχιστη θερμοκρασία της πισίνας πρέπει να είναι 24 βαθμοί Κελσίου. thumb|right|Η ομάδα της [[Ρωσίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2007.]]
Οι διοργανωτές των αγώνων είναι υποχρεωμένοι να έχουν τα κατάλληλα μηχανήματα για την αναπαραγωγή της μουσικής που επιθυμούν οι αθλήτριες. Σε αυτά περιλαμβάνονται και υποβρύχια ηχεία, γνωστά ως υδρόφωνα, που τηρούν τους κανόνες ασφάλειας. Για τις υποχρεωτικές φιγούρες, οι αθλήτριες πρέπει να φοράνε μαύρο μαγιό με άσπρο σκουφάκι, όπως στη διπλανή φωτογραφία. Για το τυπικό κολυμβητικό πρόγραμμα, μπορούν να φορέσουν οποιοδήποτε μαγιό θεωρείται κατάλληλο.
Οι ελάχιστες ανάγκες σε διεθνείς συναντήσεις είναι ένας διαιτητής που επιβλέπει τα αγωνίσματα, διορίζει και κατευθύνει τους υπόλοιπους κριτές, δίνει το σύνθημα για την έναρξη των αγωνισμάτων, επιβάλλει ποινές και εγκρίνει τη βαθμολογία. Υπάρχουν μια ή δυο ή τρεις ομάδες από πέντε ή επτά κριτές που βαθμολογούν τις κολυμβήτριες και ένας βοηθός του διαιτητή σε κάθε ομάδα κριτών, αρμόδιος για τις υποχρεωτικές φιγούρες. Τρεις βαθμολογητές σε κάθε ομάδα κριτών, καταχωρούν τη βαθμολογία των κριτών και υπολογίζουν τις συνολικές επιτυχίες των αθλητριών. Τέλος, υπάρχει και ένας αρμόδιος με βοηθούς για τις υποχρεωτικές φιγούρες, που βεβαιώνει ότι οι αθλήτριες βρίσκονται στη σωστή θέση της αφετηρίας τη στιγμή που πρέπει, ένας ελεγκτής της μουσικής και δυο χρονομέτρες για τον κανονικό χρόνο του προγράμματος.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αθλήματα Κατηγορία:Ολυμπιακά αθλήματα Κατηγορία:Ναυταθλήματα Κατηγορία:Κολύμβηση Κατηγορία:Ατομικά αθλήματα Κατηγορία:Ομαδικά αθλήματα
Δολάριο ΗΠΑ
Το δολάριο (αγγλικά dollar) είναι το νόμισμα των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής. Διαιρείται σε 100 σεντς (αγγλικά cents). Ο κωδικός ISO 4217 του δολαρίου ΗΠΑ είναι USD. Κυκλοφόρησε επίσημα για πρώτη φορά στις 2 Απριλίου 1792.
Η ονομασία του προέρχεται από το ισπανικό δολάριο (νόμισμα των οκτώ ρεαλιών, στα ισπανικά reales), το οποίο με την σειρά του είχε λάβει το όνομά του πιθανώς από το παλαιό γερμανικό νόμισμα Τάλερ (στα γερμανικά Thaler).
Σε κανονική κυκλοφορία υπάρχουν κέρματα με ονομαστική αξία 1¢ (Cent, επίσης γνωστό ως Penny), 5¢ (Nickel), 10¢ (Dime), 25¢ (επισήμως «τέταρτο του δολαρίου», Quarter Dollar, ή απλά Quarter στην καθομιλουμένη), 50¢ (μισό δολάριο, half dollar· σπάνιο) και $1 (δολάριο, dollar· σπάνιο).
Στο χαρτονόμισμα του ενός δολαρίου απεικονίζεται ο Τζορτζ Ουάσινγκτον.
Ο νόμος περί νομισμάτων του 1792 εισήγαγε το δολάριο ΗΠΑ συνδεδεμένο με ισοτιμία 1 προς 1 με το ισπανικό ασημένιο δολάριο. Παράλληλα το δολάριο, σύμφωνα με τον ίδιο νόμο, διαιρούταν σε 100 σεντς και η κοπή νομισμάτων σε δολάρια και σεντς έγινε νόμιμη. Τα τραπεζογραμμάτια των ΗΠΑ εκδίδονται με τη μορφή χαρτονομισμάτων της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ. Το δολάριο λέγεται και πράσινο νόμισμα, επειδή τα αμερικανικά χαρτονομίσματα φέρουν κατά κύριο λόγο το πράσινο χρώμα.
Το δολάριο ΗΠΑ έγινε σημαντικό αποθεματικό νόμισμα διεθνούς εμβέλειας μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1944, το δολάριο άρχισε να αντικαθιστά την λίρα στερλίνα ως το κύριο αποθεματικό νόμισμα του κόσμου, χάρη στην Συμφωνία του Μπρέτον Γουντς η οποία συνήφθη από τις συμμαχικές δυνάμεις ένα χρόνο πριν το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το δολάριο είναι το πιο ευρέως χρησιμοποιούμενο νόμισμα στις διεθνείς συναλλαγές και επιτρέπεται η ελεύθερη κυκλοφορία του. Είναι το επίσημο νόμισμα πολλών χωρών και το ντε φάκτο νόμισμα σε πολλές άλλες χώρες. Σε άλλες χώρες, πέραν της Αμερικής, χρησιμοποιούνται κατά βάση χαρτονομίσματα του Ομοσπονδιακού Αποθεματικού Ταμείου των Ηνωμένων Πολιτειών (και, σε λίγες περιπτώσεις, νομίσματα των ΗΠΑ).
Στο Σύνταγμα
Η παράγραφος 8 του πρώτου άρθρου του Συντάγματος των Η.Π.Α. προβλέπει ότι το Κογκρέσο έχει την εξουσία να κόψει χρήματα. Οι νόμοι που δίνουν στο Κογκρέσο αυτήν την εξουσία κωδικοποιούνται επί του παρόντος στον Τίτλο 31 του Νομικού κώδικα των ΗΠΑ, σύμφωνα με την παράγραφο 5112, η οποία ορίζει τις μορφές με τις οποίες πρέπει να εκδίδονται τα δολάρια των Ηνωμένων Πολιτειών. Στη παράγραφο αυτή τα νομίσματα αυτά θεωρούνται νόμιμο χρήμα για την πληρωμή οφειλών. Η σειρά κερμάτων του δολαρίου, με τίτλο Σακαγκαουία, παράγεται από κράμα χαλκού, σε αντίθεση με τη σειρά "Αμερικανικός Αργυρός Αετός" η οποία κόβεται με την χρήση καθαρού ασημίου. Η παράγραφος 5112 προβλέπει επίσης την κοπή και την έκδοση άλλων νομισμάτων, ενώ οι επιτρεπόμενες αξίες που μπορούν να κοπούν και να εκδοθούν ξεκινούν από το 1 λεπτό και φτάνουν στα 100 δολάρια. Υπάρχουν ακόμη και νομίσματα 10.000 δολαρίων, αν και δεν χρησιμοποιούνται.
Η ένατη παράγραφος του πρώτου άρθρου του αμερικανικού Συντάγματος προβλέπει ότι "πρέπει από καιρό σε καιρό να δημοσιεύεται μια τακτική Κατάσταση και Λογαριασμός Εισπράξεων και Εξόδων όλων των δημόσιων Χρημάτων", δηλαδή καταγραφή των δημόσιων δαπανών,, διάταξη η οποία προσδιορίζεται πιο αναλυτικά στη παράγραφο 331 του Τίτλου 31 του νομικού κώδικα των ΗΠΑ. Τα χρηματικά ποσά που αναφέρονται στις "καταστάσεις" εκφράζονται επί του παρόντος σε δολάρια ΗΠΑ, επομένως το δολάριο ΗΠΑ είναι και λογιστική μονάδα για το κράτος των Ηνωμένων Πολιτειών. Το "δολάριο" είναι μία από τις πρώτες λέξεις της ενάτης παραγράφου. Στη παράγραφο αυτή η λέξη δολάριο αναφέρεται στο ισπανικό δολάριο ή το κέρμα αξίας οκτώ ισπανικών ρεάλ.
Ο νόμος περί νομισμάτων
Το 1792, το Κογκρέσο των ΗΠΑ ψήφισε τον νόμο περί νομισμάτων. Στην ενάτη παράγραφο του νόμου αυτού νομιμοποιείται η παραγωγή αρκετών ειδών νομισμάτων.
Η 20ή παράγραφος του νόμου ορίζει το δολάριο ΗΠΑ ως νομισματική μονάδα των Ηνωμένων Πολιτειών:
Υποδιαιρέσεις
Σε αντίθεση με το ισπανικό δολάριο, το Ηπειρωτικό Κογκρέσο των ΗΠΑ και ο αμερικανικός νόμος περί νομισμάτων προέβλεπαν ένα δεκαδικό σύστημα, πάνω στο οποίο θα διαιρούταν το δολάριο. Το δολάριο έχει διάφορες υποδιαιρέσεις, όπως το μιλ, που η αξία του είναι το ένα χιλιοστό του δολαρίου, το σεντ, το οποίο έχει αξία το ένα εκατοστό του δολαρίου. Υπάρχει επίσης η λεγόμενη δεκάρα (ντάιμ), η οποία ισοδυναμεί με το ένα δέκατο του δολαρίου, και το ιγκλ (αετός) που ισοδυναμεί με δέκα δολάρια.
Το ισπανικό πέσο ή δολάριο υποδιαιρούνταν σε οκτώ ρεάλ. Οι Αμερικανοί έμαθαν επίσης να μετρούν τα νομίσματα σε μη δεκαδικά μπιτ (η ονομασία των οκτώ ρεάλ στη καθομιλουμένη) των 121⁄2 σεντ πριν από το 1857, όταν τα μεξικάνικα μπιτ ήταν πιο συχνά απαντώμενα από τα αντίστοιχα αμερικανικά. Στην πραγματικότητα αυτή η πρακτική επιβίωσε στην αναγραφή των τιμών στις εργασίες του Χρηματιστηρίου της Νέας Υόρκης μέχρι το 2001.
Το 1854, ο υπουργός Οικονομικών Τζέιμς Γκούθρι πρότεινε τη δημιουργία χρυσών νομισμάτων αξίας 25, 50 και 100 δολαρίων. Ωστόσο, υπάρχει μόνο το σχέδιο για το κέρμα των 50 δολαρίων, γιατί αυτά τα νομίσματα δεν κόπηκαν ποτέ. Η κοινή ονομασία αυτών των νομισμάτων θα ήταν οι εξής: γιούνιον (για το νόμισμα των 100 δολαρίων), χαφ γιούνιον (για αυτό των 50 δολαρίων) και κουόρτερ γιούνιον (για αυτό των 25 δολαρίων).