cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιστορία της τέχνης
Ροκοκό
μικρογραφία|267x267εσ|Εσωτερικό του Αββαείου του Βίλχερινγκ (Βίλχερινγκ, [[Αυστρία). Στην οροφή χρησιμοποιήθηκε η τεχνική trompe-l'œil, περιτριγυρισμένη από γυψομάρμαρα υψηλής διακόσμησης.]] μικρογραφία|Βεστιάριο του [[Γκριγκόρι Ορλώφ|πρίγκιπα Ορλώφ στο Παλάτι Γκάτσινα, με την χαρακτηριστική ροκοκό τεχνοτροπία (Αγία Πετρούπολη, Ρωσία). Πίνακας του Έντουαρντ Χάου (1878). Ως διακοσμητικά στοιχεία χρησιμοποιήθηκαν λουλούδια και ζεστά παστέλ χρώματα.]] Το ροκοκό αναπτύχθηκε τον 18ο αιώνα - στις αρχές του αιώνα συνυπήρχε με το μπαρόκ και στο τέλος του με τον νεοκλασικισμό - σήμαινε την επιβίωση των κύριων καλλιτεχνικών τάσεων του μπαρόκ, με μια πιο έντονη αίσθηση του διακοσμητικού στυλ, τα οποία οδηγήθηκαν σε παροξυσμό πλούτου, πολυπλοκότητας και κομψότητας. Η προοδευτική κοινωνική άνοδος της αστικής τάξης και οι επιστημονικές εξελίξεις, καθώς και το πολιτιστικό περιβάλλον του Διαφωτισμού, οδήγησαν στην εγκατάλειψη των θρησκευτικών θεμάτων υπέρ των νέων θεμάτων και πιο κοσμικών στάσεων, αναδεικνύοντας την πολυτέλεια και την επίδειξη ως νέους παράγοντες κοινωνικού κύρους.
Η αρχιτεκτονική μετεξελίχθηκε από το μπαρόκ σε μια πιο λεπτεπίλεπτη διακόσμηση, με χαριτωμένα σχήματα και την υπεροχή μικρών χώρων, σε απομονωμένα περιβάλλοντα σχεδιασμένα για ευεξία και άνεση. Οτιδήποτε εξωτικό έγινε μόδα, ειδικά η γνώση για την ανατολίτικη τέχνη. Το ροκοκό αναπτύχθηκε κυρίως στη Γαλλία και αργότερα στη Γερμανία, εκπροσωπούμενο κυρίως από τον Ανζ-Ζακ Γκαμπριέλ (Μικρό Τριανόν των Βερσαλλιών), Φρανσουά ντε Κυβιγιέ (Αμάλιενμπουργκ), Μπαλτάσαρ Νόιμαν (Επισκοπικό Παλάτι του Βύρτσμπουργκ) και Ντομινίκους Ζίμερμαν (Εκκλησία του Βις). Στην κηπουρική, τον "ιταλικό κήπο" διαδέχτηκε ο "γαλλικός κήπος", με γεωμετρική σύνθεση ίδια με την ιταλική, αλλά με μεγαλύτερη προοπτική, απλούστερη σύνθεση, μεγαλύτερους χλοοτάπητες και νέα διακοσμητική λεπτομέρεια: το παρτέρι. Ξεχωρίζουν οι κήποι των Βερσαλλιών, σχεδιασμένοι από τον Αντρέ Λε Νοτρ.
Η γλυπτική είχε έναν χαριτωμένο, εκλεπτυσμένο αέρα, με ορισμένη επιβίωση των μπαρόκ μορφών, ειδικά υπό την επίδραση του Μπερνίνι. Στην Ιταλία αξίζει να αναφερθεί η Φοντάνα ντι Τρέβι, η οποία σχεδιάστηκε από τον Νικολά Σάλβι και ολοκληρώθηκε από τον Πιέτρο Μπράτσι. Στη Γαλλία, ξεχώρισαν τα έργα των Εντμέ Μπουσαρντόν, Ζαν-Μπατίστ Πιγκάλ και Ετιέν-Μορίς Φαλκονέ. Στη Γερμανία τα έργα των Γκέοργκ Ραφαέλ Ντόνερ, Ιγκνάτς Γκύντερ, και των αδελφών Άζαμ (Κόσμας Ντάμιαν και Εγκίντ Κουίριν).
Η ζωγραφική κινήθηκε μεταξύ θρησκευτικής εξύψωσης ή εξωραϊσμού (veduta) στην Ιταλία (Τζανμπαττίστα Τιέπολο, Καναλέττο, Φραντσέσκο Γκουάρντι), αναπαράστασης σκηνών από τις αυλές στη Γαλλία (Αντουάν Βαττώ, Φρανσουά Μπουσέ, Ζαν Σιμεόν Σαρντέν και Ζαν Ονορέ Φραγκονάρ), και προσωπογραφίας στην Αγγλία (Τζόσουα Ρέινολντς και Τόμας Γκένσμπορο). Μια εξέχουσα προσωπικότητα ήταν ο Ισπανός ζωγράφος Φρανθίσκο Γκόγια, του οποίου οι πίνακες ξεκίνησαν με ροκοκό στοιχεία για να εξελιχούν σε προρομαντικά, αλλά με προσωπικό, εκφραστικό, και με έντονα οικείο τρόπο. Ασχολήθηκε τόσο με τη ζωγραφική όσο και με τη χαρακτική, ενώ αξιόλογες ήταν και οι ταπιτσερί του. Τα πιο γνωστά του έργα περιλαμβάνουν: Τα καπρίτσια (1799), Η οικογένεια του Καρόλου Δ΄ (1800), Η 3η Μαΐου 1808 (1814), και Μαύροι πίνακες (1820).
Οι διακοσμητικές τέχνες είχαν ιδιαίτερη άνθιση, καθώς, το ροκοκό ήταν μια τέχνη με αστικό αέρα αφιερωμένη στην επίδειξη και στην πολυτέλεια. Αναπτύχθηκε ιδιαίτερα η εσωτερική διακόσμηση, με κύρια έμφαση στα έπιπλα, στους καθρέφτες, στο μετάξι, στις ταπετσαρίες και στα αντικείμενα από πορσελάνη. Η πορσελάνη χρησιμοποιήθηκε ευρέως, ειδικά στη Σαξονία και στις Σέβρες, με λεπτά διακοσμητικά μοτίβα, κατά προτίμηση σε ανατολίτικο στυλ. Χρησιμοποιήθηκε επίσης σε μικρά γλυπτά με γαλλικά, ποιμαντικά ή μοτίβα της κομέντια ντελ άρτε. Στα έπιπλα, αναπτύχθηκε το στυλ Τσιπεντέιλ (από τον Τόμας Τσιπεντέιλ), που χαρακτηριζόταν από εκλεκτικισμό, με ένα μείγμα γοτθικού, ροκοκό, παλλαδικού και κινεζικού στοιχείου. Στην Ισπανία, το Βασιλικό Εργοστάσιο Ταπισερί παρήγαγε κάποιες από τις φημισμένες ταπετσαρίες που σχεδιάστηκαν από τον Γκόγια. Εκείνη την εποχή εμφανίστηκε η λιθογραφία, ένας νέος τρόπος χαρακτικής σε ασβεστόλιθο, που εφευρέθηκε από τον Αλοΐς Σενεφέλντερ το 1778. μικρογραφία|294x294εσ|Εξώφυλλο της [[Εγκυκλοπαίδεια ή Λεξικό αλφαβητικά ταξινομημένο των τεχνών και των επαγγελμάτων|Εγκυκλοπαίδειας (L' Encyclopédie), 1751-1766.]] Σε λογοτεχνικό επίπεδο, ο 18ος αιώνας ήταν αυτός του Διαφωτισμού, ο οποίος ξεκίνησε από την Εγκυκλοπαίδεια, η οποία σήμαινε τον καθαγιασμό του ορθολογισμού σε φιλοσοφικό επίπεδο, τονίζοντας την ιδέα της προόδου του ανθρώπου και την απεριόριστη ικανότητά του, μια έννοια που αποτέλεσε το έναυσμα της μοντέρνας εποχής. Οι κύριοι εκπρόσωποί της ήταν οι Μοντεσκιέ, Βολταίρος, Ντένι Ντιντερό, Ζαν-Ζακ Ρουσσώ, Αββάς Πρεβώ, Αντρέ Σενιέ, Τζαμπατίστα Βίκο, Αλεξάντερ Πόουπ, Ντάνιελ Ντεφόε, Τζόναθαν Σουίφτ κ.ά. Στην Ισπανία η γαλλική επιρροή οδήγησε στην άνθηση του δοκίμιου. Εκείνη την εποχή ιδρύθηκε η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ισπανίας και η Βασιλική Ισπανική Ακαδημία.
Στη μουσική, το λεγόμενο «στυλ γκαλάν» αντιστοιχεί στην εποχή που αναπτύχθηκε το ροκοκό, το οποίο ήταν πιο ήρεμο από αυτό του μπαρόκ, ελαφρύτερο και απλούστερο, φιλικό, διακοσμητικό, απευθυνόμενο στο συναίσθημα. Η αυστηρή αντίστιξη απομακρύνθηκε και αναζητήθηκε η διαβάθμιση του ήχου (κρεσέντο, ντιμινουέντο). Η συμφωνική μουσική αναπτύχθηκε στη λεγόμενη Σχολή του Μάνχαϊμ, με την πρώτη μεγάλη σύγχρονη ορχήστρα (40 όργανα), μια πρωτοβουλία του εκλέκτορα Κάρολο Δ΄ Θεόδωρο της Βαυαρίας. Ο κύριος εκπρόσωπός του, ο Γιόχαν Στάμιτς, θεωρείται ο πρώτος μαέστρος. Μεταξύ των μουσικών της εποχής, ξεχωρίζουν οι γιοι του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ: ο Βίλχελμ Φρίντεμαν, ο Καρλ Φίλιπ Εμανουέλ, ο Γιόχαν Κρίστοφ Φρίντριχ και ο Γιόχαν Κρίστιαν - ο τελευταίος εισήγαγε το πιάνο στη συμφωνική μουσική, που εφευρέθηκε το 1711 από τον Μπαρτολομέο Κριστοφόρι. Στην όπερα, δίπλα στο κλασικό είδος εμφανίζεται η «όπερα μπούφα», με κωμικά στοιχεία, απευθυνόμενη σε λαϊκότερο κοινό, και επηρεασμένη από την Κομέντια ντελ άρτε (Νικολό Πιτσίνι, Μπαλντάσαρε Γκαλούπι).
Ο χορός συνέχισε να αναπτύσσεται κυρίως στη Γαλλία, όπου το 1713 δημιουργήθηκε η Σχολή Μπαλέτου της Όπερας του Παρισιού, η πρώτη ακαδημία χορού. Ο Ραούλ Ωζέ Φυγιέ δημιούργησε το 1700 ένα σύστημα σημειογραφίας του χορού, για να μπορεί να αναπαραστήσει γραπτά την ποικιλία των βημάτων του χορού. Εκείνη την εποχή ο χορός άρχισε να ανεξαρτητοποιείται από την ποίηση, την όπερα και το θέατρο, επιτυγχάνοντας τη δική του αυτονομία ως τέχνη και διατυπώνοντας το δικό του λεξιλόγιο. Τα μουσικά έργα άρχισαν να γράφονται μόνο για το μπαλέτο, αναδεικνύοντας τον Ζαν Φιλίπ Ραμώ - δημιουργό της όπερας-μπαλέτου (opéra-ballet) - και άρχισαν να αναδύονται ονόματα διακεκριμένων χορευτών, όπως ο Γκαετάν Βέστρι και η Μαρί-Αν Καμαργκώ. Σε λαϊκότερο επίπεδο, ο πιο δημοφιλής χορός ήταν το βαλς, από τον ρυθμό ¾, και στην Ισπανία το φλαμένκο.
Δασκαλοπούλου (αποσαφήνιση)
Με το επώνυμο Δασκαλοπούλου μπορεί να αναφέρονται:
Ιστορία της τέχνης
Νεοκλασικισμός
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Το [[Πάνθεον (Παρίσι)|Πάνθεον στο Παρίσι, 1758 - 1790 κατασκευασμένο σε νεοκλασικό στυλ με στοιχεία μπαρόκ (Παρίσι, Γαλλία).]] αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Το [[Μουσείο του Πράδο, 1819, με καθαρά νεοκλασικά στοιχεία (Μαδρίτη, Ισπανία).]] αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|[[Παλαιά Ανάκτορα του Όθωνα (νυν Ελληνικό Κοινοβούλιο), 1836-1847, του Φρίντριχ φον Γκέρτνερ (Αθήνα, Ελλάδα).]] Η άνοδος της αστικής τάξης μετά τη Γαλλική Επανάσταση ευνόησε την επαναχρησιμοποίηση των κλασικών μορφών, πιο καθαρών και λιτών, σε αντίθεση με τις διακοσμητικές υπερβολές του μπαρόκ και του ροκοκό, ταυτισμένες με την αριστοκρατία. Αυτό το περιβάλλον αποτίμησης της κλασσικής ελληνορωμαϊκής κληρονομιάς επηρεάστηκε από την αρχαιολογική ανακάλυψη της Πομπηίας και του Ερκολάνο, μαζί με τη διάδοση μιας ιδεολογικής τελειότητας των κλασικών μορφών που εισήγαγε ο Γιόχαν Γιοάχιμ Βίνκελμαν, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι στην αρχαία Ελλάδα υπήρχε η τέλεια ομορφιά, δημιουργώντας έναν μύθο σχετικά με την τελειότητα της κλασικής ομορφιάς που εξακολουθεί να ισχύει μέχρι και σήμερα.
Η νεοκλασική αρχιτεκτονική ήταν πιο ορθολογική, πιο λειτουργική και με κάποιο ουτοπικό αέρα, όπως βλέπουμε στα αξιώματα των Κλωντ-Νικολά Λεντού και Ετιέν-Λουί Μπουγιέ. Μπορούμε να διακρίνουμε δύο τύπους νεοκλασικής αρχιτεκτονικής: αυτή της μπαρόκ κληρονομιάς, αλλά χωρίς ιδιαίτερη διακόσμηση για να ξεχωρίσει από την αρχιτεκτονική του ροκοκό, και ο κατά βάση νεοκλασικός τύπος, με λιτές και ορθολογικές γραμμές, νηφάλιος και λειτουργικός. Στον πρώτο τύπο ανήκουν έργα όπως το Πάνθεον στο Παρίσι του Ζακ-Ζερμέν Σουφλό, και η Κρατική Όπερα του Βερολίνου του Γκέοργκ Βέντσεσλαους φον Κνόμπελσντορφ. Σε αυτήν τη γραμμή κινείται επίσης ο βρετανικός και ο αμερικανικός νεοπαλλαδισμός. Στη νέα πιο ορθολογική γραμμή, μπορεί να αναφερθεί το Παλάτι του Κεραμεικού, του Πιερ-Φρανσουά-Λεονάρ Φονταίν (από τον οποίο ξεκίνησε το λεγόμενο «αυτοκρατορικό στυλ»), η Πιάτσα ντελ Πόπολο στη Ρώμη, από τον Τζουζέπε Βαλαντιέρ, η Βαλχάλλα του Ρέγκενσμπουργκ, του Λέο φον Κλέντσε, και το Μουσείο του Πράδο στη Μαδρίτη του Χουάν δε Βιγιανουέβα.
Η ζωγραφική είχε μια λιτή και ισορροπημένη ταυτότητα, επηρεασμένη από την ελληνορωμαϊκή γλυπτική ή τους πίνακες του Ραφαήλ και του Πουσέν. Την εποχή αυτή ξεχώρισε ιδιαίτερα ο Ζακ-Λουί Νταβίντ, ο «επίσημος» ζωγράφος της Γαλλικής Επανάστασης (Ο όρκος των Ορατίων, 1784, Ο θάνατος του Σωκράτη, 1787, Ο θάνατος του Μαρά, 1793, Ο Ναπολέων διασχίζοντας τις Άλπεις, 1801). Άλλοι εξίσου σημαντικοί ζωγράφοι ήταν ο Φρανσουά Ζεράρ, ο Πιερ-Πωλ Πρυντόν, ο Αν-Λουί Ζιροντέ-Τριοζόν κ.ά.
Οι διακοσμητικές τέχνες αναπτύχθηκαν σε διάφορα στυλ, μερικά από τα οποία διατηρήθηκαν καθόλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα. Το στυλ διευθυντηρίου της εποχής του Διευθυντηρίου στη Γαλλία (1795-1805), χαρακτηριζόταν από απλές και κλασικές γραμμές. Το αυτοκρατορικό στυλ εμφανίστηκε στη ναπολεόντειο εποχή και κατά τη διάρκεια της Παλινόρθωσης των Βουρβόνων στη Γαλλία, από όπου πέρασε στην υπόλοιπη Ευρώπη, αντικαθιστώντας τη νηφαλιότητα με επιδείξεις και πολυτέλεια, με προτίμηση σε εξωτικά και ανατολίτικα θέματα. Αντίθετα, το γερμανικό στυλ Μπίντερμαγιερ είχε έναν πιο πρακτικό και άνετο σχεδιασμό, με απλές και λιτές γραμμές. Αυτά τα στυλ επηρέασαν το ισπανικό ελισαβετιανό και το αγγλικό βικτωριανό στυλ, με έναν αστικό αέρα, αφιερωμένο στην πολυτέλεια και στην επίδειξη, χωρίς ωστόσο να θυσιάζουν την άνεση και τη λειτουργικότητα.
Σε λογοτεχνικό επίπεδο, στα τέλη του 18ου αιώνα υπήρξε μια επιστροφή στα κλασικά θέματα, με στόχο την καθιέρωση ενός τύπου λογοτεχνίας με ηθική και πνευματική βάση. Πολλοί από τους συγγραφείς εκείνης της εποχής βρίσκονταν μεταξύ του νεοκλασικισμού και του προρομαντισμού, όπως ο Φρίντριχ Κλόπστοκ, Κρίστοφ Μάρτιν Βίλαντ, Χένρυ Φήλντινγκ, Λώρενς Στερν κ.ά.
Η μουσική της εποχής ήταν το αποκορύφωμα των ορχηστρικών μορφών (τέλος του 18ου και αρχές του 19ου αιώνα), παγιωμένη με την οριστική δομή της μοντέρνας ορχήστρας. Ο κλασικισμός εκδηλώθηκε στην ισορροπία και στη γαλήνη της σύνθεσης, στην αναζήτηση της επίσημης ομορφιάς, της τελειότητας, σε αρμονικές και εμπνευσμένες μορφές υψηλών αξιών. Γεννήθηκε η ανάπτυξη, μια νέα μορφή σύνθεσης που συνίστατο στην αποσυναρμολόγηση του θέματος, στην επιλογή του ρυθμού ή της μελωδίας, αλλά στην αλλαγή της τονικότητας μέσω της διαμόρφωσης. Η μουσική δωματίου εξελίχθηκε με την απομάκρυνση του συνεχούς βάσιμου, σε διαφορετικές μορφές: ντουέτο, τρίο, κουαρτέτο, κουιντέτο κ.α. Η κλασική μουσική εκπροσωπήθηκε κυρίως από τους: Γιόζεφ Χάυντν, Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, Κρίστοφ Βίλιμπαλντ Γκλουκ, Λουίτζι Μποκερίνι και Ντομένικο Τσιμαρόζα. Η όπερα ήταν λιγότερο περίτεχνη από αυτή της εποχής μπαρόκ, με λιτή μουσική, χωρίς φωνητικά στολίδια, με περιορισμένες άριες, και ρετσιτατίβο με ορχηστρική συνοδεία. Ξεχωρίζουν: ο Ζαν Φιλίπ Ραμώ, ο Κρίστοφ Βίλιμπαλντ Γκλουκ και, ειδικά, ο Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, συνθέτης πολλών από τις καλύτερες όπερες στην ιστορία (Οι γάμοι του Φίγκαρο, 1786, Ντον Τζοβάννι, 1787, Ο μαγικός αυλός, 1791).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία Κατηγορία:Ιστορία ανά θέμα Κατηγορία:Τομείς της ιστορίας
Γιάννης Χαριτωνίδης
Ο Γιάννης Χαριτωνίδης είναι Έλληνας διεθνής πετοσφαιριστής, ο οποίος γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη στις 24 Νοεμβρίου του 1978 και αγωνίζεται ως πασαδόρος στην ομάδα του Εθνικού Αλεξανδρούπολης. Είναι υιός του πρώην αθλητή και προπονητή πετοσφαίρισης, Κώστα Χαριτωνίδη.
Καριέρα
Ο Χαριτωνίδης ξεκίνησε την επαγγελματική σε ηλικία δεκαοκτώ ετών με την ομάδα του Άρη. Στην πρώτη του χρονιά, κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδος και παρέμεινε στους "κίτρινους" μέχρι το 2000, όταν μεταγράφηκε στον ΠΑΟΚ.
Το καλοκαίρι του 2001 υπέγραψε στην βελγική Τόργκουτ και στην συνέχεια επέστρεψε στον Άρη για δύο σεζόν, αποχωρώντας μετά τον υποβιβασμό της ομάδας στην Α2 εθνική κατηγορία.
Το 2004-05 αγωνίστηκε με την φανέλα του Ο.Π.Ε. Ρεθύμνου και στην συνέχεια έπαιξε για τρία χρόνια στον ΠΑΟΚ. Το 2008, μεταγράφηκε στην ομάδα του Ηρακλή, παραμένοντας για ενάμισι χρόνο, πριν κλείσει την σεζόν 2009-10 με την ομάδα της Λαμίας.
Την επόμενη χρονιά, ξεκίνησε με τον Επίκουρο Πολίχνης και τον Ιανουάριο του 2011 υπέγραψε στον Ολυμπιακό, με τον οποίο κατέκτησε το νταμπλ.
Τον Ιανουάριο του 2012, επέστρεψε και πάλι στην ομάδα του Άρη, ενώ το καλοκαίρι του 2016 συμφώνησε με την ομάδα του Εθνικού Αλεξανδρούπολης.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Γιάννης Χαριτωνίδης πραγματοποίησε 18 συμμετοχές με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Ελλάδας.
Πηγές
Κατηγορία:Πετοσφαιριστές της εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Ηρακλή Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΟΣΦΠ
Καντόνι του Σαφχάουζεν
Το καντόνι του Σαφχάουζεν είναι το βορειότερο καντόνι της Ελβετίας. Η κύρια πόλη και πρωτεύουσα του καντονιού είναι το Σαφχάουζεν. Το έδαφος του καντονιού χωρίζεται σε τρία μη συνεχόμενα τμήματα, που χωρίζονται από την γερμανική επικράτεια στις όχθες του Ρήνου. Το μεγάλο κεντρικό τμήμα, το οποίο περιλαμβάνει την πρωτεύουσα, διαχωρίζει με τη σειρά του το γερμανικό εξκλάβιο του Μπύσινγκεν από το υπόλοιπο της Γερμανίας.
Διοίκηση
Πρόεδρος της Κυβέρνησης είναι από την 1η Ιανουαρίου 2023 ο Ντίνο Ταμάνι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καντόνια της Ελβετίας Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γερμανικά (de) Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα γαλλικά Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα γερμανικά
Open Access Week
μικρογραφία|Ένα PhD Comic ειδικά για την Εβδομάδα Ανοικτής Πρόσβασης 2012 μικρογραφία|Ένα web banner (στη σουηδική γλώσσα), για ένα Wikipedia edit-a-thon κατά τη διάρκεια της Open Access Week 2015 μικρογραφία|Ένα στένσιλ και μια κάρτα με το κείμενο "Open Access Week" H Open Access Week, στα ελληνικά Εβδομάδα Ανοικτής Πρόσβασης, είναι μια ετήσια επιστημονική επικοινωνιακή εκδήλωση με επίκεντρο την ανοικτή πρόσβαση και τα συναφή θέματα. Λαμβάνει χώρα σε παγκόσμιο επίπεδο κατά την τελευταία εβδομάδα του Οκτωβρίου σε ένα πλήθος από τοποθεσίες ταυτόχρονα εντός και εκτός διαδικτύου. Τυπικές δραστηριότητες περιλαμβάνουν ομιλίες, σεμινάρια, συμπόσια, ή  ανακοινώσεις εντολών ανοικτής πρόσβασης ή άλλα ορόσημα για την ανοικτή πρόσβαση. Για παράδειγμα, η Royal Society επέλεξε την Εβδομάδα Ανοικτής Πρόσβασης του 2011 για να ανακοινώσει ότι θα κυκλοφορήσει τα ψηφιοποιημένα έγγραφα των αρχείων της, που χρονολογούνται από το 1665 ως το 1941.
Ιστορικό
μικρογραφία|Παράδειγμα εκδήλωσης, ένα συμπόσιο στο [[Πανεπιστήμιο της Αριζόνα, 25 Οκτωβρίου 2011 ]] Η Εβδομάδα Ανοικτής Πρόσβασης έχει τις ρίζες της στην Εθνική Ημέρα Δράσης για την Ανοικτή Πρόσβαση στις 15 Φεβρουαρίου 2007, που οργανώθηκε σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες από τους Φοιτητές για τον Ελεύθερο Πολιτισμό και τη Συμμαχία για την Πρόσβαση των Φορολογούμενων. Το 2008, η 14η Οκτωβρίου ορίστηκε ως Ημέρα Ανοικτής Πρόσβασης, και η εκδήλωση έγινε παγκόσμια. Το 2009, η εκδήλωση είχε επεκταθεί σε μια εβδομάδα, μεταξύ 19-23 Οκτωβρίου. Το 2010, έλαβε χώρα μεταξύ 18-24 Οκτωβρίου. Από το 2011 και μετά, λαμβάνει χώρα την τελευταία εβδομάδα του Οκτωβρίου κάθε έτους.
Θέματα
Στα πρώτα χρόνια, οι οργανώσεις που γιόρταζαν την Εβδομάδα Ανοικτής Πρόσβασης όριζαν τα δικά τους θέματα. Από το 2012, εγκαθιδρύθηκε ένα «επίσημο» θέμα και δόθηκε ιδιαίτερη προσοχή στις αντίστοιχες εναρκτήριες εκδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν στην Παγκόσμια Τράπεζα.
Εκδηλώσεις
Λεπτομέρειες για τις εκδηλώσεις για την Εβδομάδα Ανοικτής Πρόσβασης  καταγράφονται στην ενότητα "Εκδηλώσεις" του Open Access Directory. Επίσης, αναφέρονται στον ιστότοπο της Εβδομάδας Ανοικτής Πρόσβασης, όπου πάνω από 140 εκδηλώσεις απαριθμήθηκαν για την Εβδομάδα Ανοικτής Πρόσβασης του 2013.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ακαδημαϊκός κόσμος Κατηγορία:Βιβλιοθηκονομία
Cascada
εναλλ.=cascada|μικρογραφία|Η τραγουδίστρια του συγκροτήματος Cascada, κυρία Ναταλί Χόρλερ στην σκηνή για τις πρόβες του μεγάλου τελικού της [[Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2013|Eurovision 2013 στο Μάλμε της Σουηδίας που έγιναν την Παρασκευή 17 Μαϊου.]] Το συγκρότημα Cascada (Καταρράκτης στα ισπανικά) είναι ένα γερμανικό συγκρότημα της χορευτικής μουσικής που ιδρύθηκε το 2004 από την τραγουδίστρια κυρία Ναταλί Χόρλερ, τον κύριο DJ Manian και τον κύριο DJ Yanou. Είναι γνωστότεροι για τα τραγούδια τους όπως "Everytime We Touch", "What Hurts the Most", "Evacuate the Dancefloor" και "Miracle". Οι Cascada έχουν πουλήσει πάνω από 30 εκατομμύρια άλμπουμ και έχουν περίπου 15 εκατομμύρια ψηφιακές λήψεις. Οι Cascada έχουν εκπροσώπησαν τη Γερμανία στον διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision 2013 στο Μάλμε της Σουηδίας με το τραγούδι τους Glorious και βρέθηκαν στην 21η θέση με 18 βαθμούς. Είναι ένα από τα πιο επιτυχημένα συγκροτήματα χορευτικής μουσικής και το τρίτο πιο επιτυχημένο γερμανικό συγκρότημα του 21ου αιώνα.
Το 2010, η μουσική του συγκεκριμένου συγκροτήματος είχε τις περισσότερες λήψεις μετά από αυτή του κυρίου Νταβίντ Γκετά.
Το 2018, το συγκρότημα Cascada είχε πάνω από ένα δισεκατομμύριο προβολές στο YouTube, συμπεριλαμβανομένων πάνω από 100 εκατομμύρια προβολών για το πολύ επιτυχημένο τραγούδι Everytime We Touch.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανικά μουσικά συγκροτήματα Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με τη Γερμανία Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2013 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Οινόη Καστοριάς
Η Οινόη είναι χωριό της δημοτικής ενότητας Μεσοποταμιάς, του δήμου Καστοριάς του ομώνυμου νομού της περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της απογραφής του 2011, η Οινόη έχει πληθυσμό 699
Γεωγραφία
Η Οινόη είναι κτισμένη στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού, σε υψόμετρο 730 μέτρων, σε απόσταση 18 χιλιομέτρων δυτικά της Καστοριάς. Απέχει περίπου 10 χιλιόμετρα από την ελληνοαλβανική μεθόριο. Τον οικισμό διατρέχει παραπόταμος του Αλιάκμονα.
Ιστορία
Κατά την περίοδο της οθωμανικής κυριαρχίας, ο οικισμός ονομαζόταν Όσσιανη, ονομασία που έχει σλαβική προέλευση και δηλώνει τον τόπο παραγωγής οπωρών. Μέχρι την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923, την πλειοψηφία του χωριού αποτελούσαν Οθωμανοί ενώ υπήρχε και μικρή μειοψηφία Ελλήνων, οι οποίοι το 1923 ανέρχονταν σε περίπου 35 άτομα. Κατά την περίοδο του Μακεδονικού Αγώνα, οι χριστιανοί του χωριού παρέμειναν πιστοί στο Οικουμενικό Πατριαρχείο ενώ διακρίθηκε ο ντόπιος Ιωάννης Ζήσου, που έδρασε ως οπλίτης στα σώματα διαφόρων οπλαρχηγών όπως ο Ιωάννης Καραβίτης και ο Παύλος Γύπαρης.
Το 1923, εγκαταστάθηκαν στο χωριό 409 πρόσφυγες από διάφορες περιοχές του Πόντου. Την ίδια εποχή, το χωριό μετονομάστηκε σε Οινόη έπειτα από συνέλευση των κατοίκων. Το όνομα αυτό προτιμήθηκε από τους κατοίκους καθώς έκανε μνεία στην Οινοή του Πόντου, από όπου καταγόταν σημαντική μερίδα των προσφύγων του οικισμού. Κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1920 η Οινόη διέθετε δημοτικό σχολείο και τηλεγραφείο.
Κατά την πρώτη περίοδο του Εμφυλίου η Οινόη αποτέλεσε, μαζί με άλλα χωριά της ευρύτερης περιοχής, ένα από τα προπύργια των αντικομμουνιστών παρακρατικών ενόπλων του νομού Καστοριάς. Μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1947, η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων εκκένωσε την Οινόη και κατευθύνθηκε προς τα αστικά κέντρα ένεκα της κλιμάκωσης των συγκρούσεων. Συνολικά, τουλάχιστον 53 κάτοικοι της Οινόης συμμετείχαν στον Εμφύλιο ως μέλη των κυβερνητικών δυνάμεων (στρατός, χωροφυλακή κλπ), ενώ περίπου άλλοι δέκα διετέλεσαν μέλη του ΔΣΕ.
Το 1952, είκοσι οικογένειες της Οινόης αποχώρησαν από τον οικισμό και εγκαταστάθηκαν στο Πλατύ Φλώρινας, οι κάτοικοι του οποίου είχαν φύγει στο εξωτερικό κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου. Το 1960 πραγματοποιήθηκε η ηλεκτροδότηση του οικισμού, ενώ το 1971 έγινε δυνατή η ανάπτυξη του τηλεφωνικού δικτύου.
Διοικητικά, η Οινόη αποτέλεσε αρχικά έδρα ομώνυμης κοινότητας της επαρχίας Καστοριάς του νομού Φλώρινας. Αργότερα, το 1941 συμπεριλήφθηκε στον νομό Καστοριάς.
Γενικά στοιχεία
Οι κάτοικοι της Οινόης ασχολούνται με αγροτικές εργασίες όπως η καπνοκαλλιέργεια, η κτηνοτροφία και η παραγωγή δημητριακών. Τα παλαιότερα χρόνια ευδοκιμούσαν και φυτώρια ενώ αρκετοί κάτοικοι ασχολούνται με το εμπόριο γούνας. Ο κεντρικός ναός της Οινόης ανεγέρθηκε το 1932 και είναι αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Στο χωριό υπάρχει αθλητικό κέντρο, νηπιαγωγείο, δημοτικό σχολείο, γυμνάσιο και αγροτικό ιατρείο ενώ δραστηριοποιούνται και τοπικοί πολιτιστικοί σύλλογοι.
Αθλητισμός
Επίσης εδρεύει ο «Αθλητικός Γυμναστικός Σύλλογος Φλατσάτα Οινόης», ο οποίος ιδρύθηκε το 1957 και δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου, ενώ στο παρελθόν διέθετε και τμήμα στίβου. Ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Καστοριάς και έχει παρουσία στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής. Τη σεζόν 1984-85 ο Α.Γ.Σ. Φλατσάτα Οινόης κατέκτησε για πρώτη φορά το τοπικό πρωτάθλημα και κέρδισε την άνοδο στο Εθνικό Ερασιτεχνικό πρωτάθλημα, η μετέπειτα Δ΄ Εθνική, όπου αγωνίστηκε για πρώτη φορά τη σεζόν 1985-86. Από την τοπική ομάδα ξεκίνησε την καριέρα του ο πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής (και γεννημένος στην Οινόη) Κυριάκος Καραταΐδης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Καστοριάς Κατηγορία:Χωριά του νομού Καστοριάς
Καραγάτσι Αδριανούπολης
Το Καραγάτσι (τούρκικα: Karaağaç), γνωστό στα ελληνικά ως η Παλαιά Ορεστιάδα, είναι προάστιο της Αδριανούπολης στη βορειοδυτική Τουρκία στα σύνορα με την Ελλάδα. Το Καραγάτσι απέχει 4 χλμ. νοτιοδυτικά από το κέντρο της Αδριανούπολης, απέναντι από τον ποταμό Έβρο και απέναντι από το ελληνικό χωριό Καστανιές. Το 1890, ο μεγάλος σιδηροδρομικός σταθμός του Καραγατσίου χτίστηκε στην πόλη, ο οποίος επίσης εξυπηρετούσε την Αδριανούπολη, και αποτέλεσε την τελευταία στάση τρένου στην Τουρκία προς την Ευρώπη. Το 1971, οι Τουρκικοί Κρατικοί Σιδηρόδρομοι (TCDD) δημιούργησαν έναν νέο σιδηροδρομικό σταθμό στην απέναντι πλευρά του ποταμού, εγκαταλείποντας τον προηγούμενο, ο οποίος χρησιμοποιείται πλέον ως Σχολή Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου Αδριανουπόλεως.
Το Μνημείο και το Μουσείο της Συνθήκης της Λωζάνης, που εγκαινιάστηκαν το 1998, βρίσκονται δίπλα στον πρώην σιδηροδρομικό σταθμό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοριακές διελεύσεις Ελλάδας-Τουρκίας
Μόιρα Κέλι
Η Μόιρα Κέλι (αγγλικά: Moira Kelly, 6 Μαρτίου 1968) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός. Γεννημένη στη Νέα Υόρκη και ιδιαίτερη θρησκευόμενη, μικρή ήθελε να γίνει καλόγρια. Περισσότερο γνωστή είναι για τον ρόλο της στην ταινία Twin Peaks: Fire Walk with Me (1992), αλλά και για τον ρόλο της στην τηλεοπτική σειρά Twin Peaks. Πέρα από αυτό, άλλοι αξιοσημείωτοι ρόλοι της ήταν στο One Tree Hill, ως Karen Roe, αλλά και στο The West Wing. Η Κέλι είχε συμμετάσχει στην ταινία της Disney, Ο Βασιλιάς των Λιονταριών (1994) αλλά και στο σίκουελ, Ο Βασιλιάς των Λιονταριών II: Το Βασίλειο του Σίμπα (1998), ως Νάλα, η παιδική φίλη και αργότερα σύζυγος του Σίμπα, του πρωταγωνιστή της πρώτης ταινίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαιοκαθολικοί Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής
Δήμος Διονύσου
Ο Δήμος Διονύσου είναι δήμος της Περιφερειακής ενότητας Βόρειας Αττικής και συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης, αποτελούμενος από το Κρυονέρι, την Άνοιξη, τη Δροσιά, τη Σταμάτα, τη Ροδόπολη, το Διόνυσο και τον Άγιο Στέφανο ο οποίος αποτελεί έδρα αυτού. Η έκταση του νέου δήμου είναι 68,66 τ.χλμ. και ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 40.193 μόνιμους κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011 (από 32.986 κατοίκους που είχε το 2001).
Διαίρεση
Ο δήμος διαιρείται σε επτά δημοτικές ενότητες, οι οποίες αντιστοιχούν στους καταργημένους δήμους και κοινότητες. Αναλυτικότερα, η διαίρεση του δήμου έχει ως εξής:
Ιστορικά
Στην απογραφή του 1928 για πρώτη φορά εμφανίζονται οι συνοικισμοί Άγιος Στέφανος (334 κατ.) και Νέα Ζώργιανη (303 κατ.), οι οποίοι καταγράφονται χωριστά από το Μπουγιάτι (147 κατ.) και ανήκουν στην Κοινότητα Αφιδνών. Στις 24-4-1937 δημοσιεύεται το ΒΔ «Περί εγκρίσεως ρυμοτομίας και οριστικής διανομής του Συνοικισμού Νέας Ζώργιανης (Αττικής)» και στις 8-8-1937 το ΒΔ «Περί εγκρίσεως ρυμοτομίας και οριστικής διανομής του Συνοικισμού Άγιος Στέφανος Αττικής», τα οποία προσυπογράφονται από τον Υπουργό Γεωργίας. Οι δύο αυτοί συνοικισμοί μαζί με το Μπογιάτι αποτέλεσαν την «Κοινότητα Οίου».
Η πρώτη φορά που εμφανίζεται οικισμός σε χάρτη, με την ονομασία «Μπογιάτι», στη θέση που συμπίπτει με τη σημερινή θέση του Αγ. Στεφάνου, είναι στο χάρτη της ΓΥΣ του 1928 στο φύλλο Σταμάτα, κλίμακας 1:20000. Ο Προσφυγικός Συνοικισμός Αγ. Στεφάνου και η Νέα Ζώργιανη προήλθαν από διανομές στο αγρόκτημα Μπογιατίου. Για τον λόγο αυτό άλλωστε χαρακτηρίζονται ως «διανομές Μπογιατίου». Την αρχική διανομή του 1926 ακολούθησε η διανομή του 1929, που συμπληρώθηκε το 1936. Από την αρχική διανομή δημιουργήθηκαν ο Προσφυγικός Οικισμός Αγίου Στεφάνου και η Νέα Ζώργιανη.
left|250px|thumb|Ο Σταθμός στο Οίον.
Στον άτλαντα της Γενικής Στατιστικής Υπηρεσίας της Ελλάδας που αποτυπώνει τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας κατά την 31-12-1948, εμφανίζονται σε διαφορετικές θέσεις ο `Αγ. Στέφανος και το Παλαιό Μπογιάτιο, το οποίο ανήκει διοικητικά στην Κοινότητα Αγ. Στεφάνου.
Σε ειδική έκδοση της ΚΕΔΚΕ, «Στοιχεία συστάσεως και εξελίξεως των Δήμων και Κοινοτήτων», τόμος Ε’, έκδοσης 1962, αναφέρεται ότι ο Άγιος Στέφανος αναγνωρίστηκε σαν Κοινότητα με ΒΔ στις 24-6-1929 ΦΕΚ Α’ 217/1929 και ότι προήλθε από την Κοινότητα Αφιδνών με την ένωση των συνοικισμών Αγ. Στεφάνου και Νέας Ζώργιανης. Ο συνοικισμός «Παλαιόν Μπογιάτιον», η θέση του οποίου συμπίπτει με τη θέση του οικισμού «Μπουγιάτι» όπως σημειώνεται στον χάρτη του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου και στον χάρτη του Εκδοτικού Οίκου Ελευθερουδάκη, αποσπάσθηκε από την Κοινότητα Αφιδνών με ΒΔ στις 21-8-1939 ΦΕΚ Α’ 388/1939. Ο οικισμός αυτός αποσπάσθηκε εκ νέου με ΒΔ στις 27-2-1953 ΦΕΚ Α’ 56/1953 και αποτέλεσε αυτοτελή κοινότητα (σημερινή Άνοιξη).
right|thumb|250px|η Άνοιξη, γνωστή ως παλαιό Μπογιάτι
Η περιοχή στη σύγχρονη ιστορία της πρωτοκατοικείται γύρω στις αρχές του 20ού αιώνα ως αγροικία της Κοινότητος Σταμάτας με την ονομασία Ροδόπολη, ενώ γνωρίζει μαζικό εποικισμό το 1926 από πρόσφυγες του Πόντου της Μικράς Ασίας οι οποίοι δεν έγιναν αποδεκτοί από άλλες περιοχές της Αθήνας και του Πειραιά. Στα προσεχή χρόνια συγκροτείται ο οικισμός Ρωσσοχώρι και αναπτύσσεται στα πρότυπα της αγροτικής παραγωγής, αλλά το εμπορικό πνεύμα των μικρασιατών επιδρά καταλυτικά στην αναπτυξιακή πορεία της περιοχής. Το 1947 ο οικισμός Ρωσσοχώρι μετονομάζεται σε Δροσιά
Το 1950 αποσπάται από τη Σταμάτα και αναγνωρίζεται ως αυτόνομη κοινότητα της Ανατολικής Αττικής, ενώ 2 μόλις χρόνια αργότερα υλοποιείται το σχέδιο πόλεως. Έπειτα από μια ιστορική πορεία 57 ετών, εφάπτεται του επεκτεινόμενου πολεοδομικού συγκροτήματος και αναγνωρίζεται το 2007 ως Δήμος Δροσιάς, ξεπερνώντας τους 5.000 κατοίκους.
Η Άνοιξη στο παρελθόν ονομαζόταν Μπογιάτι. Μετά την ανοικοδόμηση του γειτονικού Αγίου Στεφάνου ο οποίος ονομάστηκε αρχικά Νέο Μπογιάτι η Άνοιξη ονομάστηκε Παλαιό Μπογιάτι για να διαφοροποιείται από τον γειτονικό της οικισμό. Το όνομα Παλαιό Μπογιάτι διατηρήθηκε μέχρι το 1954 οπότε ο οικισμός μετονομάστηκε σε Άνοιξη.
Η ιστορία του σύγχρονου οικισμού του Κρυονερίου ξεκινάει το 1923 μετά τη μικρασιατική καταστροφή, όταν οι εκδιωχθέντες της Ιωνίας κληρώνονται ως δικαιούχοι 50 κατοικιών του νεοσύστατου οικισμού «Μπάφι» των Αχαρνών. Τα διοικητικά του όρια εκτείνονται σε 3.000 στρέμματα και οι κάτοικοι ασχολούνταν με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.
left|thumb|250px|Η είσοδος στον οικισμό του Κρυονερίου
Το 1947 η περιοχή αναγνωρίζεται ως Κοινότητα Κρυονερίου της Ανατολικής Αττικής έπειτα από την απόσχισή της από τις Αχαρνές και έκτοτε διανύει μια φιλήσυχη πορεία έως τη δύση του 20ου αιώνα, οπότε και εφάπτεται σταδιακά του επεκτειθέντος πολεοδομικού συγκροτήματος των Αθηνών.
Στα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της περιοχής συγκαταλέγεται η βιοποικιλότητα με υπεραιωνόβια δένδρα και πλούσια πανίδα. Το υγρό στοιχείο είναι οικείο καθώς ο Κηφισός διακλαδίζεται σε μικρά και μεγάλα ρέματα που δροσίζουν την εύφορη γη του οικισμού, ενώ το μεγάλο Ρέμα του Κρυονερίου διαχωρίζει τον οικιστικό ιστό από τη βιομηχανική ζώνη της πόλεως. Άξια αναφοράς είναι και η αρχιτεκτονική που φαίνεται να διαφοροποιείται από τις τάσεις των Αθηνών και των προαστίων της. Το κέντρο του οικισμού εντοπίζεται στην Πλατεία της Μικράς Ασίας, ενώ δημοφιλές σημείο εστίασης κατοίκων και επισκεπτών αποτελεί το Άλσος της Αγίας Άννης όπου διοργανώνονται οι πολιτιστικές εκδηλώσεις της μικρής πόλης.
Η ιστορία του Διόνυσου ανάγεται σε πολλά χρόνια πριν, λόγω του γειτονικού ομώνυμου λατομείου στη σημερινή συνοικία της Ραπεντώσας. Είναι γνωστό πως το Πεντελικό όρος ήταν πλούσιο σε λευκό μάρμαρο. Εκεί έφτανε και ο πρώτος αστικός σιδηρόδρομος ("Θηρίο") με τα βαγόνια του από την Κηφισιά, μέχρι πριν από 50 χρόνια που καταργήθηκε η διαδρομή αυτή. Σήμερα, η περιοχή υπάγεται διοικητικά στην Ανατολική Αττική, ενώ στα όρια της κοινότητας εντάσσεται και η γειτονική συνοικία στα ανατολικά της Εκάλης, Αναγέννηση. Μέσω δε της λεωφόρου Διονύσου επικοινωνεί γύρω από το Πεντελικό όρος με τους ανατολικούς παραθαλάσσιους δήμους του Μαραθώνα και της Νέας Μάκρης.
Ο Διόνυσος ήταν οικισμός της κοινότητας Σταμάτας ως το 1975, οπότε αποσπάστηκε και έγινε οικισμός της κοινότητας Μπάλας - νυν Ροδόπολης. Το 1979 αναγνωρίστηκε ως αυτοτελής κοινότητα.
Στον Διόνυσο βρίσκεται ακόμα το γνωστό και πανέμορφο βουνό Διονυσοβούνι, με πλούσια χλωρίδα και πανίδα.
Ο οικισμός της Σταμάτας ανήκε μέχρι το 1912 στον τότε διευρυμένο δήμο Μαραθώνος. Με την εφαρμογή της τότε διοικητικής διαίρεσης με την οποία καταργήθηκαν οι περισσότεροι διευρυμένοι δήμοι, η Σταμάτα εντάχθηκε στην νεοσύστατη κοινότητα Μαραθώνος στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1929. Την χρονιά αυτή η Σταμάτα αποσπάστηκε από την κοινότητα Μαραθώνος και αποτέλεσε έδρα ξεχωριστής κοινότητας στην οποία εντάχθηκαν επίσης οι οικισμοί Διόνυσος, Μπάλα (Ροδόπολη) και Ρωσσοχώρι (Δροσιά). Τα επόμενα χρόνια η έκταση της κοινότητας περιορίστηκε. Το 1950 η Δροσιά αποσπάστηκε σχηματίζοντας νέα κοινότητα, το 1965 αποσπάστηκε η Μπάλα σχηματίζοντας την κοινότητα Μπάλας (μετέπειτα κοινότητα Ροδόπολης) ενώ το 1974 ο Διόνυσος αποσπάστηκε από την κοινότητα και εντάχθηκε στην κοινότητα Μπάλας. Στη συνέχεια η κοινότητα Σταμάτας αμετάβλητη μέχρι το τέλος του 2010 οπότε και θα καταργηθεί και θα ενταχθεί στον νεοσύστατο Δήμο Διονύσου.
thumb|left|250px|Η πλατεία της Ροδόπολης
Η ιστορική εξέλιξη της Ροδοπόλεως είναι στενά συνδεδεμένη με την ανάπτυξη της αγροτικής Κοινότητος Σταμάτας που στήνεται στους πρόποδες του πεντελικού, στο σταυροδρόμι μεταξύ του λεκανοπεδίου της Αθήνας και της πεδιάδας του Μαραθώνα. Σύμφωνα δε με την ελληνική μυθολογία, αυτή τη διαδρομή διένυσε ο Θησέας, βασιλιάς των Αθηνών, προς το Μαραθώνα και στο όνομα αυτού τιμήθηκε η κομβική Λεωφόρος Θησέως στην περιοχή της Εκάλης, που σύμφωνα με τον ίδιο μύθο πήρε την ονομασία της από τη γριούλα που φιλοξένησε το Θησέα στην καλύβα της κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του.
Κοινοτάρχες
Η Κοινότητα Διονύσου συστάθηκε το 1979 και αναγνωρίστηκε σε δήμο το 2006.
Καρλόττα Χριστίνα Μπυισίν
Η Καρλόττα-Χριστίνα, γαλλ.: Charlotte-Christine Buissine (γενν. 1749) από τον Οίκο Μπυισίν, ήταν η βασιλική ερωμένη του Γουλιέλμου Α΄ εκλέκτορα της Έσσης από το 1775 έως το 1778.
Βιογραφία
Ήταν η κόρη του Ανρί Μπυισίν και της Σαρλότ Βαρλύτ Αντικαταστάθηκε από τη Ρόζα-Δωροθέα Ρίτερ.
Με τον Γουλιέλμο Α΄ εκλέκτορα της Έσσης, είχε τα παιδιά:
Ιάκωβος Τομπάζης
300px|μικρογραφία|δεξιά|Ο Ιάκωβος Τομπάζης πυρπολεί το πρώτο τουρκικό δίκροτο. Λιθογραφία. [[Peter Von Hess.]] Ο Ιάκωβος Γιακουμάκης (Τομπάζης) (1782-1829) ήταν έμπορος και ναύαρχος του ελληνικού στόλου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Ύδρα και ήταν γιος του Νικόλαου Γιακουμάκη, γόνου αρχοντικής ναυτικής οικογένειας της Ύδρας, η οποία εγκαταστάθηκε στο νησί το 1668, προερχόμενη από τα Βουρλά της επαρχίας Σμύρνης. Η οικογένεια το 1816 μετονομάστηκε σε «Τομπάζη», όνομα το οποίο προήλθε από το είδος του πλοίου (ονομαζόταν τουμπάζι) των αδελφών Ιάκωβου και Μανώλη Τομπάζη. Ακολούθησε από μικρός το ναυτικό βίο και ασχολήθηκε επιτυχώς με τη ναυτιλία, τη ναυπηγική τέχνη και το εμπόριο, όπως διαπιστώνεται από τα χειρόγραφά του.
Η μύησή του στη Φιλική Εταιρεία
Το 1818 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία στην Κωνσταντινούπολη από τον Παναγιώτη Σέκερη και είχε συνεργασία με τους πρωτεργάτες της επανάστασης, όπως διαπιστώνεται από τη σωζόμενη αλληλογραφία του με τους Αλέξανδρο Υψηλάντη, Νότη Μπότσαρη, Γρηγόριο Δικαίο (Παπαφλέσσα), Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη κ.ά.
Η συμμετοχή του στον Αγώνα
Με τη έναρξη της επανάστασης στην Ύδρα, ο Ιάκωβος Τομπάζης ορίστηκε πρώτος ναύαρχος του υδραίικου στόλου με απόφαση όλων των Υδραίων πλοιάρχων και ορκίστηκε στις 28 Απριλίου 1821 πάνω στη ναυαρχίδα "Θεμιστοκλής". Για τον αγώνα αφιέρωσε όλη την περιουσία του ενώ πρόσφερε και τα τέσσερα πλοία του, τα οποία τα μετέτρεψε σε πολεμικά. Ήταν ο πρώτος που εισηγήθηκε τη χρήση πυρπολικών, τα οποία αποδείχτηκαν τρομερά όπλα στον Αγώνα του 1821. Συμμετείχε στην επιχείρηση εξέγερσης της Χίου η οποία όμως δεν είχε το αναμενόμενο αποτέλεσμα. Επίσης διηύθυνε τη ναυμαχία της Ερεσού, όπου συντελέστηκε η πρώτη ναυτική επιτυχία του Αγώνα. Στη συνέχεια έσπευσε στις Κυδωνίες ώστε να σώσει τον άμαχο πληθυσμό τους από την εκδικητική μανία των Τούρκων. Τον Ιούλιο του 1821 συμμετείχε επίσης στην εκστρατεία διάσωσης της Σάμου, όπου ο Οθωμανικός στόλος επιχείρησε πολιορκία του επαναστατημένου νησιού. Κατά τη διάρκεια της επανάστασης συμμετείχε ως πληρεξούσιος της Ύδρας σε διάφορες Εθνοσυνελεύσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καπεταναίοι του 1821 Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας Ιακωβος
Τζιανκάρλο Τζιανίνι
μικρογραφία|250x250εσ|Ο Τζιανίνι (δεξιά) με τον [[Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι και τη Μόνικα Βίτι στην ταινία του 1970 Δράμα ζηλοτυπίας]] μικρογραφία|250x250εσ|Ο Τζανίνι (αριστερά) με τον [[Λουκίνο Βισκόντι]] Ο Τζιανκάρλο Τζιανίνι (Giancarlo Giannini) (1 Αυγούστου 1942) είναι Ιταλός ηθοποιός, σκηνοθέτης και σεναριογράφος. Κέρδισε το βραβείο Α' Ανδρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών για την ερμηνεία του στην ταινία Ιστορία έρωτα και αναρχίας (1973) και έλαβε μια υποψηφιότητα για το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του στη ταινία Ο Πασκουαλίνο και οι 7 καλλονές (1975).
Πρώτα χρόνια
Ο Τζιανίνι γεννήθηκε στη Λα Σπέτσια και πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της παιδικής του ηλικίας στον οικισμό του Πιτέλι. Το 1952, αυτός και η οικογένειά του μετακόμισαν στη Νάπολη όπου πήρε δίπλωμα ηλεκτρονικής μηχανικής από το Ινστιτούτο Τεχνολογίας Αλεσάντρο Βόλτα. Κατά τη διάρκεια των εφηβικών του χρόνων, μετακόμισε στη Ρώμη όπου και σπούδασε στην Ακαδημία Δραματικών Τέχνων Σίλβιο Ντ' Αμίκο.
Καριέρα
Ο Τζιανίνι έκανε το ντεμπούτο του στον κινηματογράφο σε ένα μικρό ρόλο στο Iriminal della metropoli το 1965. Εμφανίστηκε σε δεύτερους ρόλους στο Άντζιο και το Mυστικό της Σάντα Βιτόρια και πρωταγωνίστησε στη ταινία Η κυρία και ο ναύτης της Λίνα Βερτμίλερ.
Το 1967, ήταν ειδικός καλεσμένος σε ένα επεισόδιο της τηλεοπτικής εκπομπής "Sabato Sera" της Μίνα. Το 1971, εμφανίστηκε στο E le stelle stanno, μια τηλεοπτική προσαρμογή του μυθιστορήματος του AJ Cronin, The Stars Look Down.
Ο Τζιανίνι κέρδισε το βραβείο Α' Ανδρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ των Καννών για την ερμηνεία του στο Μια Ιστορία Έρωτα και Αναρχίας (1973) της Βερτμίλερ και έλαβε μια υποψηφιότητα για το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του στον Πασκουαλίνο και οι 7 καλλονές (1975) της Λίνα Βερτμίλερ. Επίσης πέτυχε κάποια διεθνή αναγνώριση, καθώς η ευχέρεια του στα αγγλικά του έδωσε αρκετούς ρόλους σε παραγωγές του Χόλυγουντ, κυρίως ως Επιθεωρητής Πάτσι στο Χάνιμπαλ του Ρίντλεϊ Σκοτ. Εμφανίστηκε επίσης στο Η φλόγα της εκδίκησης του Ελί Σουρακί.
Το 2002, πρωταγωνίστησε στην ταινία τρόμου Darkness, ενώ αργότερα υποδύθηκε τον Γάλλο πράκτορα στις ταινίες Τζέιμς Μποντ, Casino Royale (2006) και Quantum of Solace (2008).
Προσωπική ζωή
Από το 1967 έως το 1975, ο Τζιανίνι ήταν παντρεμένος με την ηθοποιό Λίβια Τζιαμπάλμο και είχαν δύο παιδιά. Ο μεγαλύτερος γιος τους ήταν ο Λορέντζο, ο οποίος πέθανε το 1987 από ένα εγκεφαλικό ανεύρυσμα λίγο πριν από τα 20ά γενέθλιά του. Ο δεύτερος γιος τους ήταν ο ηθοποιός Αντριάνο Τζιανίνι, ο οποίος υποδύθηκε το ρόλο του πατέρα στο remake του 2002 της Κυρίας και ο Ναύτης. Από το 1983, είναι παντρεμένος με την Εουρίλα ντελ Μπόνο και έχουν δύο γιους, τον Εμανουέλε και τον Φρανσίσκο που είναι μουσικοί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ιταλοί ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ιταλοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Ιταλοί σεναριογράφοι
Hellenic Quest
thumb|200px|right| ο τίτλος της είδησης, από το περιοδικό της Ελληνικής Πρεσβείας, Ελληνική Παιδεία Το Hellenic Quest είναι ένας αστικός μύθος που αρχικά κυκλοφόρησε περί το 1998-1999 και κατόπιν αναπαράχθηκε από ελληνικές ιστοσελίδες και άλλα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Πρόκειται για ψευδή είδηση περί κατασκευής ειδικού λογισμικού εκμάθησης της Ελληνικής από την εταιρεία Apple και διάδοσής του από το τηλεοπτικό δίκτυο CNN. Επίσης περιέχει διάφορες ανακρίβειες σχετικά με την αναφερόμενη ανωτερότητα της ελληνικής γλώσσας.
Περιεχόμενο
Σε μια άλλη, εμπλουτισμένη μορφή του κειμένου, αναφέρεται υποτιθέμενη δήλωση του προέδρου της Apple Τζον Σκάλι, ο οποίος όμως είχε φύγει από την εταιρία από το 1993: «Αποφασίσαμε να προωθήσουμε το πρόγραμμα εκμαθήσεως της Ελληνικής επειδή η κοινωνία μας χρειάζεται ένα εργαλείο που θα της επιτρέψει ν' αναπτύξει την δημιουργικότητα της, να εισάγει νέες ιδέες και θα της προσφέρει γνώσεις περισσότερες από όσες ο άνθρωπος μπορούσε ως τώρα ν' ανακαλύψει» (πρωτότυπη σύνταξη και ορθογραφία).
Και το αρχικό και το εμπλουτισμένο κείμενο υποστηρίζουν ότι έχουν ήδη καταγραφεί 6.000.000 λεκτικοί τύποι της ελληνικής γλώσσας και προβλέπεται ότι θα φτάσουν τα 90.000.000. Επίσης υποστηρίζουν ότι η Ελληνική έχει μαθηματική δομή που επιτρέπει την αρμονική γεωμετρική απεικόνιση του λεξιλογίου της και πως « νέες επιστήμες όπως η Ηλεκτρονική και η Κυβερνητική βρίσκουν μόνο στην ελληνική γλώσσα τις νοητικές εκφράσεις που χρειάζονται, χωρίς τις οποίες η επιστημονική σκέψη αδυνατεί να προχωρήσει». Ωστόσο όλες αυτές οι πληροφορίες έχουν χαρακτηριστεί από τους ειδικούς ως χονδροειδή ψεύδη με επιστημονικοφανή διατύπωση.
Δεν υπάρχει καμία σχετική ανακοίνωση από τις δύο εταιρείες τις οποίες αναφέρει το δημοσίευμα. Ακόμη και αρκετά χρόνια μετά από την είδηση, η αναζήτηση στην ιστοσελίδα του CNN και της Apple για το "Hellenic Quest" δεν εμφανίζει κανένα αποτέλεσμα.
Διάδοση
Το αρχικό κείμενο μάλλον δημοσιεύθηκε σε κάποιο περιοδικό χαμηλής κυκλοφορίας. Γρήγορα εξαπλώθηκε στο Διαδίκτυο, και εμπλουτιζόταν συνεχώς με νέες φανταστικές πληροφορίες. Σταδιακά έφτασε να δημοσιευτεί σε εφημερίδες μεγάλης κυκλοφορίας και γνωστούς ελληνικούς διαδικτυακούς τόπους.
Εμπλουτισμένη μορφή του άρθρου βρίσκεται και στην ιστοσελίδα της ελληνικής πρεσβείας στην Ουάσινγκτον των Ηνωμένων Πολιτειών, η οποία το δημοσίευσε σε περιοδικό της, στις 4 Δεκεμβρίου 2003. Η ψευδής είδηση δημοσιεύθηκε επίσης σε πολλές άλλες εφημερίδες και ιστοσελίδες (χαρακτηριστική είναι η δημοσίευση από την Ένωση Ελλήνων Φυσικών ), χωρίς επιπλέον στοιχεία.
Στις 27 Ιανουαρίου του 2008 ο υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων Ευριπίδης Στυλιανίδης αναπαρήγαγε τον μύθο κατά τη διάρκεια εναρκτήριας ομιλίας του στα πλαίσια ετήσιων μαθητικών αγώνων επιχειρηματολογίας, σε μια προσπάθειά του να αποδείξει την σπουδαιότητα της ελληνικής γλώσσας. Η ομιλία έγινε στον χώρο της Παλαιάς Βουλής και δέχθηκε καυστικά σχόλια από τον ελληνικό Τύπο.
Πηγές
Κατηγορία:Αστικοί μύθοι Κατηγορία:Ελληνική γλώσσα
Νίκος Μήλης
Ο Νίκος Μήλης είναι Έλληνας διεθνής πετοσφαιριστής, ο οποίος γεννήθηκε στα Γιαννιτσά στις 4 Νοεμβρίου του 1996 και αγωνίζεται ως διαγώνιος στην ομάδα του Πήγασου Πολίχνης.
Καριέρα
Ο Μήλης ξεκίνησε να αγωνίζεται με την ομάδα του Ίκαρου Έδεσσας το 2009, παίζοντας στην πρώτη κατηγορία της Ε.Σ.ΠΕ.Μ..
Το καλοκαίρι του 2014 μεταγράφηκε στην ομάδα του Άρη, με την φανέλα του οποίου αγωνίστηκε για πρώτη φορά ως βασικός στον εκτός έδρας αγώνα αγώνα με τον Ολυμπιακό στις 17 Ιανουαρίου 2015.
Από το 2011 ως το 2015, αγωνιζόταν στις εθνικές ομάδες παίδων και εφήβων της Ελλάδας.
Μετά από 2 σεζόν στον Άρη πήρε μεταγραφή στην ομάδα του Αιγινίου όπου έπαιξε για 2 ακόμη σεζόν.
Από τον Αύγουστο του 2018 παίζει στο Φοίνικα Σύρου.
Πηγές
Κατηγορία:Πετοσφαιριστές της εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Άρη
CDBurnerXP
Το CDBurnerXP είναι ένα πρόγραμμα εγγραφής λογισμικού οπτικού δίσκου για Microsoft Windows, γραμμένο ως επί το πλείστον σε Visual Basic .NET μέχρι την έκδοση 4, κυκλοφόρησε το Σεπτέμβριο του 2007. Παρέχει διεθνή υποστήριξη γλωσσών. Το λογισμικό είναι διαθέσιμο για κατέβασμα σε εκδόσεις 32-bit και 64-bit.
Το πρόγραμμα υποστηρίζει εγγραφή δεδομένων σε CD-R, CD-RW, DVD-R, DVD-RW, DVD+R, DVD+RW, Blu-ray Disc και HD DVD καθώς και εγγραφή αρχείων ήχου (WAV, MP3, MP2, FLAC, Windows Media Audio, AIFF, BWF (Broadcast WAV), και Ogg Vorbis) στη Red Book μορφή. Μπορούν να εγγραφούν και να δημιουργηθούν εικόνες ISO. Μπορεί να εγγράψει μορφές UDF και ISO-9660. Υποστηρίζονται επίσης bootable δίσκοι δεδομένων.
Το CDBurnerXP είναι freeware αλλά είναι κλειστό λογισμικό επειδή χρησιμοποιεί μερικές ιδιόκτητες βιβλιοθήκες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λογισμικό Windows Κατηγορία:Ελεύθερο λογισμικό Κατηγορία:Λογισμικό πολυμέσων
Τυφώνας Φραν
Ο Τυφώνας Φραν (Fran) ήταν ο πέμπτος τυφώνας της περιόδου των τυφώνων του Ατλαντικού του 1996. Οι ισχυρότεροι άνεμοι ήταν 54,1 6 μέτρα το δευτερόλεπτο (195 km/h, 120 μίλια/ώρα) κάνοντάς τον τυφώνα τρίτης κατηγορίας. Προκάλεσε ζημιές 3,2 δις δολλαρίων στη Νότια Καρολίνα, στη Βόρεια Καρολίνα, στη Βιργινία, στη Δυτική Βιργινία, στο Μέριλαντ, στην Πενσυλβάνια, στο Οχάιο και στο Τορόντο.
Ζημιές
Ο τυφώνας Φραν προκάλεσε ζημιές 3,2 δις δολλαρίων με 27 νεκρούς. Η μεγαλύτερη ζημιά του Φραν έγινε στη Βόρεια Καρολίνα, όπου σκότωσε 14 ανθρώπους και προκάλεσε ζημιές 2,4 δις δολλαρίων. Στη Νότια Καρολίνα ο Φραν με ταχύτητα 17, 7 με 34,54 m/s προκάλεσε ζημιές 48,5 εκατ. δολλαρίων, με 2 νεκρούς. Στη Φλόριντα ο Φραν δεν προκάλεσε ζημιές. Η ζημιές στη Βιργινία ήταν 350 εκ. $ με 5 νεκρούς, στη Δυτική Βιρτζίνια 40 εκ. $ με 2 νεκρούς, στο Οχάιο 40 εκ. με κανέναν νεκρό, στην Πενσυλβάνια 80 εκ. με 4 νεκρούς και στο Μέριλαντ 100 εκ. με κανέναν νεκρό. 250px|right|thumb|Κατεστραμένο σπίτι στη Βόρεια Καρολίνα
Φραν Κατηγορία:1996
Experience Hendrix: The Best of Jimi Hendrix
Experience Hendrix: The Best of Jimi Hendrix είναι ο τίτλος της συλλογής τραγουδιών του Τζίμι Χέντριξ η οποία κυκλοφόρησε σε μορφή CD, στις 16 Σεπτεμβρίου του 1997 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "MCA Records". Περιλαμβάνει κομμάτια από όλη την καριέρα του κιθαρίστα, ηχογραφημένα από το 1966 μέχρι και το 1970.
Τραγούδια του δίσκου
1. Purple Haze (Hendrix) - 2:52
2. Fire (Hendrix) - 2:43
3. The Wind Cries Mary (Hendrix) - 3:20
4. Hey Joe (Roberts) - 3:30
5. All Along the Watchtower (Dylan) - 3:59
6. Stone Free (Hendrix) - 3:36
7. Crosstown Traffic (Hendrix) - 2:19
8. Manic Depression (Hendrix) - 3:42
9. Little Wing (Hendrix) - 2:25
10. If 6 Was 9 (Hendrix) - 5:34
11. Foxy Lady (Hendrix) - 3:19
12. Bold as Love (Hendrix) - 4:11
13. Castles Made of Sand (Hendrix) - 2:47
15. Voodoo Child (Slight Return) (Hendrix) - 5:12
17. Night Bird Flying (Hendrix) - 3:50
18. Angel (Hendrix) - 4:22
19. Dolly Dagger (Hendrix) - 4:45
20. Star Spangled Banner (Key, Smith) - 4:05
Θέσεις τσαρτ
Experience Hendrix: The Best of Jimi Hendrix (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 16 Σεπτεμβρίου 1997
Βραβεία
Experience Hendrix: The Best of Jimi Hendrix (άλμπουμ)
Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): 2 x πλατινένιος
Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Χρυσός
Χουάν Γκόμεθ δε Μόρα
Ο Χουάν Γκόμεθ δε Μόρα (Juan Gómez de Mora, Κουένκα, 1586 - Μαδρίτη 1648) ήταν Ισπανός αναγεννησιακός αρχιτέκτονας, ανιψιός του έτερου αρχιτέκτονα Φρανθίσκο δε Μόρα. Υπήρξε ακολουθητής του ερεριανού ρυθμού και, ουσιαστικά, διάδοχος του Χουάν ντε Ερέρα. Γόνος οικογένειας με σημαντική παρουσία στην ισπανική ζωγραφική τον 16ο αιώνα, εργάστηκε ως αντικαταστάτης του θείου του αρχικά στο Αλκάθαρ της Μαδρίτης, λαμβάνοντας τη θέση του επίσημου αρχιτέκτονα του Φίλιππου Γ΄, κι έκτοτε έφερε εις πέρας την αναμόρθωση της Πλάθα Μαγιόρ και την κατασκευή του Μεγάρου Σάντα Κρουθ (αρχικά φυλακή) στο κέντρο της πρωτεύουσας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Αρχιτέκτονες της Αναγέννησης