cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νταντί Γιουνάιτεντ
Κύπελλα
Το 1984-85 έχασε από τη Σέλτικ με 2-1, και από τη Ρέιντζερς με 1-0.
Ντάντι ή Νταντί
Μερικές φορές, αναφέρεται ως Νταντί ή Ντάντι. Η σωστή προφορά είναι Νταντί καθώς στα Αγγλικά το a δεν τονίζεται. Τώρα η επόμενη ερώτηση θα είναι γιατί και η λέξη Νταντί δεν περιέχει τόνο. Ναι, όντως έτσι συμβαίνει, αλλά Ντάντι σημαίνει χαϊδευτικά Μπαμπάς και γράφεται Daddy. Παρ' ολ' αυτά οι αθλητικές εκπομπές όταν αναφέρουν την ομάδα, συνήθως την αναφέρουν ως Νταντί.
Hall of Fame
Το Hall of Fame υπάρχει από το 2008, και γίνεται κάθε χρόνο. Ο λόγος που υπάρχει είναι ότι βραβεύει τους καλύτερους παίκτες από την ημέρα της ίδρυσης τους. Καθε χρόνο διακρίνονται εφτά άτομα, χωρίς την χρονιά του 2009 όπου βραβεύτηκαν έξι αντί για εφτά. Οι μέχρι τώρα διακρίθεντες είναι:
2011
Στο Hall of Fame, οι μοναδικοί μη σκωτσέζοι διακριθέντες ήταν οι Φίνν Ντόσινγκ, Έρικ Πέντερσεν και Λέναρτ Γουίνγκ όπου καταγόντουσαν από τη Δανία, τη Νορβηγία και τη Σουηδία αντίστοιχα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Σκωτίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1909 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Σκωτίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1909  Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι διασποράς
1799
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1799 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Γκέρσι
Το Γκέρσι, (αγγλικά: Gairsay) είναι νησί του Ηνωμένου Βασιλείου και συγκεκριμένα νησί του νησιωτικού συμπλέγματος των Ορκάδων. Έχει έκταση 2,4 τ.χλμ. και 3 κατοίκους (2011), είναι ένα από τα μικρότερα κατοικημένα νησιά των Ορκάδων.
Επιχείρηση Όπερα
Η Επιχείρηση Όπερα αναφέρεται στην ισραηλινή αεροπορική επιδρομή στον πυρηνικό αντιδραστήρα του Ιράκ του Σαντάμ Χουσεΐν στις 7 Ιουνίου του 1981. Επιχείρηση που ολοκληρώθηκε επιτυχώς με την καταστροφή του πυρηνικού αντιδραστήρα, γεγονός μείζονος σημασίας για το Ισραήλ και την ασφάλεια στην περιοχή. Με την επίθεση αυτή οι Ισραηλινοί αποσόβησαν την πραγμάτωση του χειρότερού τους εφιάλτη, την ανάπτυξη ατομικής βόμβας από τους Άραβες, εξέλιξη η οποία θα άλλαζε δραματικά το γεωστρατηγικό τοπίο της περιοχής αλλά και παγκοσμίως, απειλώντας και αυτή ακόμα την ίδια την υπόσταση του κράτους του Ισραήλ.
Ιστορικό υπόβαθρο
Τον Ιούλιο του 1960, μεσούντος του Ψυχρού Πολέμου, η Σοβιετική Ένωση συνήψε συμφωνία με το Ιράκ για την κατασκευή ενός πυρηνικού αντιδραστήρα στο έδαφος της αραβικής αυτής χώρας για ερευνητικούς σκοπούς. Στην ουσία, η σοβιετική αρκούδα εξήγε τεχνογνωσία με αντάλλαγμα τις καλές σχέσεις με το Ιράκ (σχέσεις που εξασφάλιζαν παρακολούθηση των δραστηριοτήτων του Ιράκ και της Μέσης Ανατολής εκ του σύνεγγυς με τους κατάσκοπους να κινούνται πιο ελεύθερα σε ένα φιλικά διακείμενο πληθυσμό προς οτιδήποτε έμοιαζε ρωσικό) και την αποφυγή πρόσδεσής του στο άρμα του Βορειοατλαντικού εχθρού (ΝΑΤΟ). Το Ιράκ από την πλευρά του είχε προφανή στόχο την ανάπτυξη πυρηνικών όπλων στο απώτερο μέλλον. Η ανέγερση των εγκαταστάσεων ξεκίνησε το 1963 και ολοκληρώθηκε το 1968, οπότε ο αντιδραστήρας, ισχύος 2MW, έτοιμος πια, τέθηκε σε λειτουργία, με καύσιμο επαρκές για δέκα έτη.
To 1978, όταν τέθηκε το ζήτημα του ανεφοδιασμού του αντιδραστήρα λόγω παρέλευσης της δεκαετίας επάρκειας του αρχικού καυσίμου, η ιρακινή πλευρά ζήτησε την προμήθεια περισσότερου ισχυρού καυσίμου, 80% εμπλουτισμένου ουρανίου σε σχέση με το αρχικό 10% και παράλληλα την αύξηση της ισχύος του αντιδραστήρα στα 5MW. Λίγους μήνες μετά, τον Ιούλιο του 1979, ο πρόεδρος Μπακρ αποσύρθηκε για λόγους υγείας και ο Σαντάμ Χουσεΐν ανέλαβε πρόεδρος του Ιράκ, έχοντας και τυπικά το ανώτατο πολιτικό αξίωμα.
Λόγω της σχετικής απροθυμίας των Σοβιετικών και κυρίως του αυστηρού ελέγχου που ασκούσαν στις δραστηριότητες του Ιράκ, γρήγορα κατέστη φανερό ότι για να πετύχει η ανάπτυξη πυρηνικών όπλων, το Ιράκ έπρεπε να στραφεί στις δυτικές χώρες.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία του Ιράκ Κατηγορία:Ιστορία του Ισραήλ Κατηγορία:Ψυχρός Πόλεμος
Γουάιαρ
Το Γουάιαρ, (αγγλικά: Wyre) είναι νησί του Ηνωμένου Βασιλείου και συγκεκριμένα νησί του νησιωτικού συμπλέγματος των Ορκάδων. Έχει έκταση 3,11 τ.χλμ. και 29 κατοίκους (2011), είναι ένα από τα μικρότερα κατοικημένα νησιά των Ορκάδων.
Ιστορία
Η ιστορία του Γουάιαρ εξακολουθεί να είναι πολύ εμφανής, και έχει δύο αρχαία μνημεία, διατηρητέα από την Ιστορική Σκωτία, το κάστρο Κούμπι Ρόου και το παρεκκλήσι της Αγίας Μαρίας.
Ο επίσκοπος Μπζάρνι μεγάλωσε στο Γουάιαρ, και ήταν γιος του Κόλμπειν Χάγκα (βλ. επόμενη ημιπαράγραφο), στην Εγκυκλοπαίδεια της Σκωτίας του Κόλλινς λέει γι 'αυτόν ότι:
"αποτελεί το μόνο σημαντικό έργο της Νορβηγικής ποίησης που έχει επιβιώσει στα νησιά [Όρκνεϊ], του Lay της Jomsvikings. Έπαιξε επίσης σημαντικό ρόλο στην εξασφάλιση της αγιοποίησης του Earl Rognv."
Ο ποιητής Έντουϊν Μούιρ (1887-1959), γνωστός για την εξέχουσα συμμετοχή του στη Σκοτζέζικη Αναγέννηση, γεννήθηκε στην Ντέερνες στο Μέινλαντ Ορκάδων, ενώ πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της παιδικής του ηλικίας στο Γουάιαρ. Στην αυτοβιογραφία του, είπε για τον εαυτό του - «Είμαι έμας άνθρωπος των Ορκάδων, ένας καλός Σκανδιναβός», και σχολίασε ότι μερικά από τα πιο ευτυχισμένα παιδικά του χρόνια τα πέρασε εδώ.
Κάστρο Κούμπι Ρόου
Το Κάστρο Κούμπι Ρόου, κατασκευασμένο περίπου στο 1150, είναι ένα από τα παλαιότερα κάστρα στην Σκωτία και αναφέρθηκε στη Μύθο Ορκεϊίνγκα. Πήρε το όνομά του από τον Κόλμπιν Χάγκα που πιστεύεται ότι έχει ζήσει εκεί.
Στο Έπος του Βασιλιά Χάακον, αναφέρεται ότι μετά την δολοφονία στο Θούρσο, του τελευταίου Νορβηγού κόμη του Όρκνεϊ, κόμη Ιωάννη, οι δολοφόνοι του κατέφυγαν στο Γουάιαρ. Κατέφυγαν στο κάστρο, το οποίο ήταν τόσο ισχυρό, που οι πολιορκητές έπρεπε να καταλήξουν σε μια συμφωνία μαζί τους για να παραδοθούν.
Παρεκκλήσι της Αγίας Μαρίας
Στο κέντρο του νησιού δεν υπάρχουν σκεπές, αλλά το παρεκκλήσι της Αγίας Μαρίας του 12ου αιώνα, είχε ολοκληρωθεί σε μεγάλο βαθμό. Η αρχιτεκτονική του είναι ρωμανική και αποδεικνύει ότι οι Νόρσεμεν, γνωστοί για τις επιδρομές τους στους Βίκινγκ, είχαν επίσης μια κοσμοπολίτικη πολιτιστική επιρροή. Έχει εν μέρει αποκατασταθεί.
Γεωγραφία και γεωλογία
Όπως και οι περισσότεροι από το Όρκνεϊ, το Γουάιαρ αποτελείται από παλαιό κόκκινο ψαμμίτη της δεβονιανής περιόδου.
Το νησί έχει χαμηλό υψόμετρο, και έχει σχήμα ισοσκελούς τριγώνου. Είναι γενικά σε χαμηλό υψόμετρο, και χωρίζεται από το Ράουσι, από το Γουάιαρ Σάουντ. Το Ράουσι βρίσκεται βόρεια, το Γκέρσι προς το νότο, η ηπειρωτική χώρα προς τα νότια δυτικά και το Σάπινσι προς τα νοτιοανατολικά. Το Μπου εκπροσωπείται μαζί με το Άε στο Ντάμφραϊς και Γκάλογουεϊ, ενώ έχουν τα συντομότερα ονόματα για οικισμό της Βρετανίας.
Άγρια ζωή
Το Γουάιαρ είναι επίσης γνωστό για τις γκρι φώκιες του, καθώς και για τους θαλάσσιους ελέφαντες του, καθώς και για τα πτηνά του, συμπεριλαμβανομένων των δύτων και των παπιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ορκάδες
Υδροζινκίτης
Ο υδροζινκίτης είναι ένυδρο ανθρακικό ορυκτό του ψευδαργύρου. Οφείλει το όνομά του στα συστατικά του ("υδρο" από το ένυδρος, ζινκίτης από το zincum = ψευδάργυρος (λατ.)).
Ανευρίσκεται σε πολλά σημεία του πλανήτη. Κυριότερες εμφανίσεις του είναι στο Μπλάιμπεργκ (Καρινθία, Αυστρία), στη Σαρδηνία, τη Γαλλία και τη Γερμανία. Σημαντικά και ιδιαίτερα εκμεταλλεύσιμα κοιτάσματά του στο Σανταντέρ της Ισπανίας. Υπάρχει ακόμη εκμεταλλεύσιμος σε περιοχές των ΗΠΑ (Πενσιλβάνια, Μισούρι, Αϊόβα, Τέξας, Νεβάδα) την Αυστραλία (Νέα Νότια Ουαλία), Τασμανία, την Ινδία, το Αφγανιστάν και την Κίνα.
Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στα Μεταλλεία Λαυρίου (Ιλάριον, Σερπιέρη, Εσπεράντσα, Πλάκα, Αδάμη αρ. 2, Σούνιο (μεταλλεία αρ. 6 και 19), Αγριλέζα και Βρωμοπούσι).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ορυκτά του ψευδαργύρου Κατηγορία:Ανθρακικά ορυκτά
Νούμερο δεκαεπτά
Νούμερο δεκαεπτά(Αγγλικά: Number Seventeen) είναι κινηματογραφική ταινία του Άλφρεντ Χίτσκοκ γυρισμένη το 1932.
Υπόθεση
Η ταινία χωρίζεται σε δύο μέρη, στο πρώτο που εκτυλίσσεται σε ένα εγκαταλειμμένο σπίτι ένα κολλιέ αλλάζει διαρκώς ιδιοκτήτες. Το δεύτερο ένα τρένο μένει ξαφνικά χωρίς οδηγό και πέφτει τελικά στη θάλασσα.
Παρατηρήσεις
Το δεύτερο μέρος της προαναγγέλλει τις ταινίες καταστροφής της δεκαετίας του 70’
Ενισχυμένη Κλίμακα Φουτζίτα
Η Ενισχυμένη Κλίμακα Φουτζίτα (Enhanced Fujita Scale) ή Κλίμακα EF είναι μια βελτιωμένη εκδοχή της πρώτης Κλίμακας Φουτζίτα και χρησιμοποιείται στη Βόρεια Αμερική για την ταξινόμηση της έντασης των σιφώνων, με βάση τις ζημιές που προκαλούν οι σίφωνες στις ανθρώπινες κατασκευές και στην βλάστηση. Αντικατέστησε την αρχική Κλίμακα Φουτζίτα, που είχε θεσπιστεί το 1971 από τον Ted Fujita. Προς το παρόν, η νέα αυτή Κλίμακα χρησιμοποιείται μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου και τέθηκε σε εφαρμογή στις 1 Φεβρουαρίου 2007, και στον Καναδά από τις 1 Απριλίου 2013.
Ανεπάρκειες της αρχικής κλίμακας
Παρόλο που η αρχική Κλίμακα Φουτζίτα εξυπηρέτησε για αρκετά χρόνια τις βασικές ανάγκες κατάταξης και ταξινόμησης των σιφώνων, σύντομα θεωρήθηκε ως ανεπαρκής, καθώς προέκυψαν τα εξής προβλήματα:
Ανάπτυξη και παρουσίαση της νέας
Η Ενισχυμένη Κλίμακα Φουτζίτα / Enhanced Fujita (EF) Scale ήταν μια αναβάθμιση της παλαιότερης Κλίμακας Φουτζίτα και αναπτύχθηκε μεταξύ του 2000 και του 2004, από εμπειρογνώμονες ειδικούς, χρησιμοποιώντας μηχανικές εκτιμήσεις της ταχύτητας του ανέμου και καλύτερη περιγραφή των ζημιών. Το πρότζεκτ αυτό έφερε την ονομασία Fujita Scale Enhancement Project (Πρότζεκτ Ενίσχυσης της Κλίμακας Φουτζίτα) και οργανώθηκε από το Wind Science and Engineering Research Center του Πανεπιστημίου Texas Tech University, στο Τέξας. Εκτός από το προσωπικό του Πανεπιστημίου, υπήρξε και εθελοντική συμμετοχή δεκάδων άλλων μετεωρολόγων, εμπειρογνωμόνων και πολιτικών μηχανικών.
Η νέα κλίμακα παρουσιάστηκε στο κοινό από την Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία των ΗΠΑ, σε συνέδριο της American Meteorological Society, στην Ατλάντα, στις 2 Φεβρουαρίου 2006. Χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά έναν χρόνο μετά τη δημόσια ανακοίνωσή της, όταν τμήματα της κεντρικής Φλόριντα επλήγησαν από αρκετούς σίφωνες ταυτόχρονα, από τους οποίους ο ισχυρότερος βαθμολογήθηκε ως EF3 σύμφωνα με την νέα κλίμακα. Η πρώτη φορά που δόθηκε η ανώτατη δυνατή αξιολόγηση EF5, ήταν στον σίφωνα που παρατηρήθηκε στο Γκρίνσμπουργκ (Greensburg) του Κάνσας στις 4 Μαΐου 2007.
Βασικές αρχές
Η Ενισχυμένη Κλίμακα Φουτζίτα έχει το ίδιο βασικό σχέδιο με την αρχική Κλίμακα Φουτζίτα, δηλαδή έξι κατηγορίες από το 0 έως το 5, που αντιπροσωπεύουν αντίστοιχη αύξηση των ζημιών. Αναθεωρήθηκε έτσι ώστε να αντικατοπτρίζει καλύτερα τις μελέτες των ζημιών των σιφώνων, προκειμένου να αντιστοιχεί σωστότερα με τις ταχύτητες ανέμου που σχετίζονται με τις ζημιές που προκαλούν. Πρακτικώς, σχεδιάστηκε έτσι ώστε ένας σίφωνας που είχε ταξινομηθεί με βάση την Κλίμακα Φουτζίτα θα μπορούσε να λάβει αντίστοιχη αριθμητική ταξινόμηση από το 0 έως το 5, αλλά με πιο ρεαλιστική ταχύτητα ανέμων και επιπλέον συνυπολογισμό και του είδους της οικοδομής κατά την εκτίμηση των καταστροφών. Συγκεκριμένα, προσθέτει επιπλέον περισσότερους τύπους των οικοδομών, της βλάστησης, επέκταση στους βαθμούς των ζημιών και καλύτερη εκτίμηση για καθοριστικές μεταβλητές, όπως οι διαφορές στην ποιότητα κατασκευής. thumb|280px|right|Αποτυπώματα στροβιλισμού στο έδαφος από σίφωνα έντασης F3. Όπως και με την αρχική Κλίμακα Φουτζίτα, αν και κάθε επίπεδο ζημιών συνδέεται με μια ταχύτητα του ανέμου μέσα στον σίφωνα, η Ενισχυμένη Κλίμακα Φουτζίτα παραμένει μια κλίμακα ζημιών, καθώς βασίζεται στην πρακτική εκτίμηση των καταστροφών που προκαλούν οι σίφωνες και μόνο μια θεωρητική εκτίμηση για τις πραγματικές ταχύτητες ανέμου. Αν και η ταχύτητα των ανέμων που συνδέονται με τις ζημίες που αναφέρονται δεν έχει υποβληθεί σε εμπειρική ανάλυση (π.χ. λεπτομερής φυσική ή οποιαδήποτε αριθμητική προσομοίωση) λόγω του υπερβολικού απαιτούμενου κόστους, αρκετές σχετικές εντατικές τεχνικές αναλύσεις από την δεκαετία του 1970 έως σήμερα έχουν πραγματοποιηθεί, μέσω εμπειρογνωμόνων, καθώς και από την εμπειρία στον τομέα των μετεωρολόγων και των μηχανικών.
Παράμετροι
Παρακάτω παρουσιάζονται οι έξι κατηγορίες της Ενισχυμένης Κλίμακας Φουτζίτα. Παρόλο που οι ταχύτητες του ανέμου και τα φωτογραφικά παραδείγματα ζημιών έχουν αναθεωρηθεί, οι περιγραφές για τις ζημιές έχουν μεταφερθεί σχεδόν αναλλοίωτες από την αρχική κλίμακα Φουτζίτα, καθώς παραμένουν σχετικά ακριβείς ακόμα και σήμερα. Ωστόσο, για την πραγματική κλίμακα EF, πρακτικώς οι εμπειρογνώμονες πρέπει να αναζητούν τον Δείκτη Ζημιάς (Damage Ιndicator), δηλαδή το είδος της οικοδομής που έχει καταστραφεί και να συμβουλεύονται τον Βαθμό Ζημιών (Degree of Damage) της ζημιάς που συνδέεται με την συγκεκριμένη ένδειξη.
right|thumb|300px|Αποτυπώματα σίφωνα έντασης EF5 που ξεκόλλησε την [[Άσφαλτος|άσφαλτο από τον δρόμο, κοντά στη Φιλαδέλφεια, Μισισίπι, ΗΠΑ, στις 27 Απριλίου 2011.]]
Καθίσταται αντιληπτό ότι, αντίθετα με την πρώτη Κλίμακα Φουτζίτα, η σημερινή Κλίμακα EF δεν έχει επίπεδο άνω του EF5, έστω και θεωρητικό, καθώς το ανώτερο όριο της ταχύτητας του ανέμου στο επίπεδο EF5 είναι ανοιχτό.
Σημειωτέον ότι η σχετική συχνότητα εμφάνισης για την κάθε κατηγορία, αφορά τους σίφωνες που καταγράφονται στις ΗΠΑ. Και στις δύο κλίμακες Φουτζίτα, τα πλάτη των σιφώνων είναι μέσοι όροι και πάντα τιμές κατά προσέγγιση. Επίσης, όσον αφορά την ταχύτητα των περιστροφικών ανέμων, οι επίσημες τιμές και στις δύο κλίμακες αντιπροσωπεύουν την μέση ταχύτητα, χωρίς να αποκλείουν την ύπαρξη ισχυρότερων ανέμων για σύντομες χρονικές περιόδους. Πρέπει να τονιστεί ότι και στις δύο κλίμακες η επίσημη ταξινόμηση αναφέρεται στην ταχύτητα εδάφους (ground speed), δηλαδή από την επιφάνεια έως και 10 μέτρα ύψος.
Δείκτες Ζημιών και Βαθμοί Ζημιών
Η Ενισχυμένη Κλίμακα Φουτζίτα έχει σήμερα 28 Δείκτες Ζημίας / Damage Indicator (DI), δηλαδή ισάριθμα είδη οικοδομών και βλάστησης, με διαφορετικό αριθμό Βαθμού των Ζημιών / Degree of Damage (DoD) για κάθε είδος. Όλα τα είδη οικοδομών που αναφέρει και οι αντίστοιχες αξιολογήσεις για την επίσημη κατάταξη σε επίπεδο ισχύος, είναι με βάση τα αμερικανικά στάνταρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μονάδες μέτρησης Κατηγορία:Κλίμακες Κατηγορία:Σίφωνας
Φουντόσι
Ιστορία
μικρογραφία|κόκκινο φουντόσι Ροκουσάκου (πίσω όψη) αριστερά|μικρογραφία|Χαντάκα ματσούρι μικρογραφία|Στολή Γιαμαγκάσα Το φουντόσι θεωρείται ως ένα από τα παλαιότερα ενδύματα στην Ιαπωνία. Γίνεται αναφορά για το φουντόσι στο Νιχόν Σόκι, που είναι ένα από τα αρχαιότερα βιβλία της Ιαπωνικής ιστορίας. Πήλινες φιγούρες (χανίβα, 埴輪) της περιόδου Κοφούν (300-538 μ.Χ.) απεικονίζουν άνδρες να φορούν φουντόσι. Υπάρχουν θεωρίες ότι το φουντόσι προήλθε από άλλες περιοχές της Νοτιοανατολικής Ασίας, της Πολυνησίας και της Νότιας Αμερικής, γιατί εκεί υπάρχουν παρόμοια ενδύματα. Στην Κίνα υπήρχε ένα εσώρουχο παρόμοιο με το φουντόσι, που ονομαζόταν «τοκούμπι-κον». Στη διάρκεια της περιόδου Σενγκόκου στην Ιαπωνία, μπορούσαν να ξεχωρίσουν το αξίωμα των σκοτωμένων στρατιωτών στη μάχη ελέγχοντας, αν φορούσαν φουντόσι ή όχι, γιατί τα ρούχα εκείνη την εποχή ήταν ακριβά. Στην περίοδο Έντο τα φουντόσι κατασκευάζονταν από βαμβακερό ύφασμα και έγιναν δημοφιλή όχι μόνο ανάμεσα στους στρατιώτες αλλά και σε όλους τους απλούς ανθρώπους. Το φουντόσι ως εσώρουχο χρησιμοποιήθηκε από τους Ιάπωνες μέχρι τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά αργότερα με τη δυτικοποίηση της Ιαπωνικής κοινωνίας οι Ιάπωνες χρησιμοποιούν το φουντόσι πλέον μόνο σε διάφορες Ιαπωνικές γιορτές, όπως το χαντάκα ματσούρι, το Χακάτα Γκιόν Γιαμάκασα, σε τελετές καθαρμού, σε τελετές μεταφοράς μικόσι και μερικές φορές ως μαγιώ από νεαρά αγόρια. Στη σύγχρονη εποχή έχουν δημιουργηθεί φουντόσι και για γυναίκες σε διάφορα σχέδια και χρωματισμούς. Στην Ιαπωνία στις 14 Φεβρουαρίου γιορτάζεται η ημέρα Φουντόσι. Οι Ιάπωνες συνηθίζουν να δωρίζουν φουντόσι σε αγαπημένα τους πρόσωπα αυτήν την ημέρα.
Διάφοροι τύποι και χρήση τους
Υπάρχουν διάφορα είδη φουντόσι. Συνήθως είναι κατασκευασμένα από λευκό ύφασμα λινό ή βαμβακερό. Στο παρελθόν σπανιότερα κατασκευάζονταν και από μεταξωτό ύφασμα αλλά επειδή το μεταξωτό ύφασμα δεν ήταν υγιεινό για το σώμα επικράτησε η κατασκευή φουντόσι από βαμβακερό ύφασμα. Οι άνδρες της ανώτερης τάξης συνήθιζαν να φορούν μεταξωτά φουντόσι. Στη σύγχρονη εποχή μπορεί να βρει κανείς φουντόσι σε διάφορα χρώματα, αλλά το λευκό είναι το παραδοσιακό χρώμα για το φουντόσι.
Τα πιο γνωστά είδη φουντόσι είναι τα εξής:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ένδυση στην Ιαπωνία
Πρώτη Αυστριακή Δημοκρατία
Ίδρυση
Το 1919 το κράτος της Γερμανικής Αυστρίας διαλύθηκε με τη Συνθήκη Αγίου Γερμανού, η οποία παραχωρούσε τις γερμανόφωνες περιοχές της Σουδητίας στην Τσεχοσλοβακία, του γερμανόφωνου Τυρόλο στην Ιταλία και ένα σημαντικό τμήμα στο Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων. Η συνθήκη εξόργισε τον γερμανικό πληθυσμό στην Αυστρία, που θεώρησε ότι παραβιάζονται οι αρχές της αυτοδιάθεσης των λαών. Πολλοί θεώρησαν ότι με την απώλεια του 60% περίπου του προπολεμικού εδάφους της αυτοκρατορίας, η Αυστρία δεν θα ήταν πλέον βιώσιμο κράτος.
Μετά τον πόλεμο η Αυστρία κυβερνήθηκε από ένα συνασπισμό αριστερών και δεξιών κομμάτων, που καθιέρωσαν μια σειρά προοδευτικών κοινωνικοοικονομικών και εργατικών νομοθετημάτων. Το 1920 η κυβέρνηση συνασπισμού έθεσε σε ισχύ το Σύνταγμα της Αυστρίας. Ωστόσο, το νέο κράτος ήταν δύσκολο να κυβερνηθεί, καθώς οι σημαντικότερες οικονομικές περιφέρειες της πρώην αυτοκρατορίας είχαν αφαιρεθεί με την ίδρυση νέων εθνών-κρατών. Το θέμα αυτό περιπλεκόταν ακόμη περισσότερο από το γεγονός ότι μια σειρά από αυτά τα νέα έθνη-κράτη εξακολουθούσαν να εξαρτώνται από τις τράπεζες της Βιέννης.
Διακυβέρνηση και πολιτική, 1920–1932
Μετά το 1920 η πολιτική της Αυστρίας κυριαρχήθηκε από το Χριστιανοσοσιαλιστικό Κόμμα, που διατήρησε στενούς δεσμούς με τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Πρώτος καγκελάριος από αυτό το κόμμα, ο Ίγκναζ Σέιπελ, προσπάθησε να σφυρηλατήσει μια πολιτική συμμαχία μεταξύ των πλούσιων βιομηχάνων και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Παρά το γεγονός ότι το έθνος είχε ένα σταθερό πολιτικό κόμμα στην εξουσία, η πολιτική κατάσταση ήταν εκρηκτική και βίαιη, τόσο με τις αριστερές, όσο και με τις δεξιές παρατάξεις, ενώ παραστρατιωτικές δυνάμεις συγκρούονταν μεταξύ τους. Το 1927, οι υποστηρικτές της αριστεράς πραγματοποίησαν μια μαζική διαδήλωση κατά της αθώωσης των παραστρατιωτικών ακροδεξιών, οι οποίοι κρίθηκαν ένοχοι για τη δολοφονία ενός άνδρα και ενός παιδιού. Η τεράστια διαδήλωση, γνωστή και ως Ιουλιανή Εξέγερση του 1927, κατεστάλη βίαια από την αστυνομία, που σκότωσε έναν σημαντικό αριθμό διαδηλωτών.
Αυστροφασισμός
Ο καγκελάριος Ένγκελμπερτ Ντόλφους του Χριστιανοσοσιαλιστικού Κόμματος, ανέλαβε την εξουσία στην Αυστρία το 1932 και αμέσως κατεύθυνε τη χώρα προς την κατεύθυνση της δικτατορίας, της συγκεντροποίησης και του φασισμού. Το 1933 ο Ντόλφους κατήργησε το εθνικό συμβούλιο και δήλωσε ότι το κοινοβούλιο έπαυε να λειτουργεί.
Η κυβέρνηση βρισκόταν σε ανταγωνισμό με το αναπτυσσόμενο ανοδικά Αυστριακό Ναζιστικό Κόμμα, το οποίο ήθελε η Αυστρία να ενωθεί με τη Γερμανία. Ο Αυστροφασισμός του Ντόλφους προσπάθησε να δέσει τη χώρα με το Ρωμαιοκαθολικισμό και να δείξει στους πολίτες ότι η Αυστρία δεν είχε λόγο ένωσης με την προτεσταντική Γερμανία. Οι βίαιες συγκρούσες κλιμακώθηκαν σε εμφύλιο πόλεμο μεταξύ των Ναζιστών, των Σοσιαλιστών και των Αυστροφασιστών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Αυστρίας Κατηγορία:Πρώην δημοκρατίες Κατηγορία:Μεσοπόλεμος Κατηγορία:Κράτη και περιοχές που ιδρύθηκαν το 1919
Δημήτριος Παπασπύρου
Ο Δημήτριος Παπασπύρου (1902 - 16 Σεπτεμβρίου 1987) ήταν Έλληνας δικηγόρος, πολιτικός και πρόεδρος της Βουλής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Λειβαδιά το 1902. Τελειώνοντας τις γυμνασιακές του σπουδές στη Θήβα, σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και το 1923 άρχισε να δικηγορεί στη Λειβαδιά.
Γρήγορα αναμίχθηκε με την πολιτική και εντάχθηκε στο "Προοδευτικό Κόμμα" του Γ. Καφαντάρη, όπου μετά το θάνατο αυτού παρέμεινε ανεξάρτητος μέχρι που εντάχθηκε τελικά υπό τον Νικόλαο Πλαστήρα στο κόμμα "ΕΠΕΚ". Στις εκλογές του 1950 εκλέχθηκε βουλευτής Αττικοβοιωτίας και συνέχισε να επανεκλέγεται το 1951 και το 1953. Στη συνέχεια εντάχθηκε στο κόμμα του Κέντρου και χρημάτισε Υπουργός της Δικαιοσύνης. Ο Δημήτριος Παπασπύρου ήταν ο εισηγητής του Συντάγματος του 1952 (που ίσχυσε από 1-1-1952). Επίσης επί της υπουργίας του ψηφίσθηκε ο νόμος 2058 "Περί μέτρων ειρηνεύσεως", ως και ο νόμος 2142 του 1952 περί βελτιώσεως της οικονομικής θέσεως του δικαστικού κλάδου. Τον Ιούλιο του 1953 ανέλαβε τη διεύθυνση των αθηναϊκών ημερήσιων εφημερίδων "Ελεύθερος λόγος" και "Αθηναϊκή".
Στη συνέχεια, το 1956, εκλέχθηκε βουλευτής με το κόμμα της Φιλελευθέρας Δημοκρατικής Ενώσεως του Σοφοκλή Βενιζέλου. Στις εκλογές του 1961 εκλέγεται βουλευτής με το κόμμα της Ένωσης Κέντρου όπου και επανεξελέγη το 1963 και το 1964. Στην Αποστασία του 1965 συμμετείχε στο πρώτο κύμα αποστατών βουλευτών από την Ένωση Κέντρου. Μετά τη μεταπολίτευση εντάχθηκε στη Νέα Δημοκρατία όπου και επανεκλέχθηκε στις περιόδους 1974-1977 και 1977-1981.
Ο Δημήτριος Παπασπύρου συμμετείχε σε όλες τις μεγάλες πολιτικές δίκες του "ανένδοτου αγώνα" (1958-1961) καθώς και στον αντιδικτατορικό αγώνα σε όλη τη διάρκεια της Δικτατορίας (1967-1974). Δημοσίευσε μελέτες πάνω σε νομικά και ιδιαίτερα ποινικά θέματα σε νομικά κυρίως περιοδικά. Ήταν μέλος της Ελληνικής Εταιρίας Ποινικού Δικαίου και του Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσός». Είχε λάβει μέρος σε πολλές πολιτικές αποστολές σε ξένα Κοινοβούλια και είχε τιμηθεί από τον Βασιλέα Παύλο και τον Βασιλέα Κωνσταντίνο, καθώς και από ξένες κυβερνήσεις, και μέχρι τελευταία επί των καθηκόντων του, με πολλά ελληνικά και ξένα παράσημα.
Ο Δημήτριος Παπασπύρου ήταν μόνιμος κάτοικος Αθηνών, όπου και πέθανε το 1987.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Γεωργίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Προεδρίας Κατηγορία:Βουλευτές Αττικοβοιωτίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΠΕΚ Κατηγορία:Πρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων Κατηγορία:Βουλευτές Βοιωτίας
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 1935
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Τελετές απονομής βραβείων Όσκαρ Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 1935
1333 Σεβενόλα
Η Σεβενόλα (Cevenola) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,489. Ανακαλύφθηκε το 1934 από τη Γαλλίδα αστρονόμο Οντέτ Μπανσιλόν, που παρατηρούσε από το Αλγέρι, και πήρε το όνομά της από την οροσειρά Σεβέν της νοτιο-κεντρικής Γαλλίας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Σεβενόλας είναι άγνωστα. Η Σεβενόλα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 4 ώρες και 53 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σεβενολα
Λιμπέρια
Γεωγραφία
Η Λιμπέρια βρίσκεται βορειοδυτικά της Κόστα Ρίκα και κεντρικά της Επαρχίας Γκουανακάστε.
Δημογραφία
Η Λιμπέρια είχε σύμφωνα με την απογραφή του 2006 39.242 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Κόστα Ρίκα Κατηγορία:Επαρχία Γκουανακάστε
Μάχη Μόροβα-Ιβάν
Η μάχη που οδήγησε στην κατάληψη των ορεινών όγκων Μόροβα (ή Μοράβα)-Ιβάν (13-22 Νοεμβρίου 1940), αποτέλεσε το πρώτο στάδιο της ελληνικής αντεπίθεσης, μετά την απώθηση της ιταλικής εισβολής, κατά τον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο του 1940-1941 και έδωσε το έναυσμα για σταθερή προέλαση στην Βόρειο Ήπειρο σε βάθος 30 έως 80 χιλιομέτρων.
Ιστορικό
Την 28η Οκτωβρίου 1940, ο Ιταλός Πρέσβης στην Αθήνα, Εμανουέλε Γκράτσι επέδωσε ιδιόχειρα στον Έλληνα Πρωθυπουργό Ιωάννη Μεταξά, τελεσίγραφο, με το οποίο απαιτούσε την ελεύθερη διέλευση του Ιταλικού στρατού από την Ελληνοαλβανική μεθόριο. Μετά την αρνητική απάντηση που έλαβε (το περίφημο «όχι»), ιταλικές στρατιωτικές δυνάμεις άρχισαν να προσβάλλουν την μεθόριο από τις πρωινές ώρες της ίδιας ημέρας. Παρόλη την ιταλική αριθμητική υπεροχή, η εισβολή απωθήθηκε στις Μάχες της Πίνδου και Ελαίας-Καλαμά, αναπτερώνοντας το ηθικό της ελληνικής πλευράς. Στις 13 Νοεμβρίου η ιταλική πλευρά μετά την πλήρη αποτυχία των σχεδίων της τηρούσε αμυντική στάση, ενώ οι ελληνικές δυνάμεις ήταν έτοιμες να αναλάβουν επιθετικές πρωτοβουλίες μετατοπίζοντας το θέατρο των επιχειρήσεων προς βορρά.
Η επίθεση
Το ελληνικό στρατηγείο απέβλεπε στην κατάληψη της στρατηγικής τοποθεσίας Μόροβα-Ιβάν που κάλυπτε τον συγκοινωνιακό κόμβο κοντά στην Κορυτσά. Οι ελληνικές δυνάμεις, αποτελούνταν συνολικά από οκτώ μεραρχίες πεζικού, δύο ταξιαρχίες πεζικού και μία μεραρχία ιππικού, ενώ η επιθετική πρωτοβουλία ξεκίνησε με το Γ' Σώμα Στρατού. Οι ιταλικοί σχηματισμοί αμύνθηκαν επίμονα και οι συγκρούσεις διήρκεσαν ως την 21 Νοεμβρίου. Δρώντας παράλληλα από νότο, το Β' Σώμα Στρατού κινήθηκε δια μέσω του Αώου ποταμού, από τον Γράμμο και εισήλθε στην Ερσέκα.
Από τις 18 Νοεμβρίου είχαν ήδη δημιουργηθεί σημαντικά ρήγματα στις ιταλικές αμυντικές γραμμές και τελικά οι ορεινοί όγκοι Μόροβα-Ιβάν καταλήφθηκαν μετά από έντονες συγκρούσεις στις 21. Την επόμενη ημέρα τάγμα της 9ης μεραρχίας εισέρχεται στην Κορυτσά, που είχαν μόλις εγκαταλείψει οι Ιταλοί.
Απολογισμός
Περισσότεροι από 1.000 Ιταλοί στρατιώτες αιχμαλωτίσθηκαν κατά τη διάρκεια της μάχης, ενώ η κατάληψη της Κορυτσάς χαιρετήθηκε με ιδιαίτερο ενθουσιασμό από την ελληνική κοινή γνώμη. Κατά τις επόμενες μέρες η προέλαση συνεχίστηκε. Ο ελληνικός στρατός προελαύνοντας σταθερά στο Βορειοηπειρωτικό έδαφος στις 6 Δεκεμβρίου εισέρχεται στο λιμάνι των Αγίων Σαράντα και δύο ημέρες αργότερα στο Αργυρόκαστρο.
Πηγές
Μ Κατηγορία:Ιστορία της Ηπείρου
Αναστασία (τηλεοπτική σειρά)
Αναστασία είναι μία ελληνική αισθηματική δραματική τηλεοπτική σειρά, παραγωγής 1993-1994, που δημιουργήθηκε από τη Μιρέλλα Παπαοικονόμου και προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό Mega Channel από τις 16 Σεπτεμβρίου του 1993 μέχρι τις 20 Ιανουαρίου του 1994. Τη σκηνοθεσία της σειράς επιμελήθηκε ο Γιώργος Κορδέλλας ενώ το τραγούδι των τίτλων ερμήνευσε η Ελευθερία Αρβανιτάκη.
Κύριο θέμα της σειράς είναι ένα ερωτικό τρίγωνο μιας νεαρής κοπέλας με έναν πατέρα και τον γιο του. Η Αναστασία προβλήθηκε για μία τηλεοπτική σεζόν και αποτελείται από 18 επεισόδια. Το ρόλο της Αναστασίας ανέλαβε η Μυρτώ Αλικάκη κάνοντας την πρώτη της εμφάνιση ως πρωταγωνίστρια στη μικρή οθόνη. Τους ρόλους των δύο αντρών ερμηνεύουν ο Μηνάς Χατζησάββας και ο Άλκης Κούρκουλος. Μετά το τέλος της σειράς η σεναριογράφος Μιρέλλα Παπαοικονόμου κυκλοφόρησε το ομώνυμο βιβλίο τα αντίτυπα του οποίου εξαντλήθηκαν πολύ σύντομα.
Η υστεροφημία της σειράς είναι μεγάλη καθώς πολλά χρόνια μετά γίνεται συζήτηση σχετικά με το αμφιλεγόμενο θέμα που πραγματεύεται η σειρά. Η τηλεθέαση της πρώτης προβολής της ξεπερνούσε πολλές φορές το 60%. Η τελευταία επανάληψη της σειράς την περίοδο Ιουλίου-Αυγούστου 2018 θεωρήθηκε πολλή επιτυχημένη καθώς γράφτηκαν αρκετά άρθρα σε διαδίκτυο και περιοδικά, τα ποσοστά τηλεθέασης ήταν υψηλά, ενώ η προβολή κάθε επεισοδίου της σειράς γινόταν νούμερο ένα θέμα συζήτησης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Η 21χρονη Αναστασία, μία νεαρή φοιτήτρια από την Πάτρα, σπουδάζει υποκριτική στο Εθνικό Θέατρο. Παράλληλα με τις σπουδές της ασχολείται επαγγελματικά και ως μοντέλο. Στα πλαίσια μίας φωτογράφισης θα γνωρίσει τον μεσήλικα επιχειρηματία Παύλο Κυριαζή, πρόσφατα χωρισμένο από την επί 23 χρόνια σύζυγό του Νικόλ με την οποία έχει αποκτήσει δύο παιδιά, τον 22 ετών Αλέξανδρο και την 17χρονη Δάφνη. Μεταξύ τους θα αναπτυχθεί μία παθιασμένη ερωτική σχέση. Παράλληλα η Αναστασία γνωρίζει και τον γιο του Παύλου, Αλέξανδρο, σε ένα πάρτι στην παραλία χωρίς αρχικά να ξέρει την ταυτότητά του και τη σχέση του με τον Παύλο. Η Αναστασία και ο Αλέξανδρος ερωτεύονται, με την Αναστασία να προσπαθεί να ισορροπήσει μεταξύ του ερωτικού αυτού τριγώνου. Όταν η σχέση της Αναστασίας με τους δύο άνδρες γίνει γνωστή τότε οι σχέσεις του Παύλου Κυριαζή με την οικογένειά του διαταράσσονται. Στο τέλος η Αναστασία αποφασίζει να κάνει μία νέα αρχή με τη ζωή της φεύγοντας για την Ιταλία.
Απήχηση
Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι η τηλεθέαση που σημείωνε εκείνη την εποχή ξεπερνούσε το 50%, με το μέγιστο νούμερο στο τελευταίο επεισόδιο, όπου έπιασε το 70%, σε βαθμό που η επιτυχία της σειράς απασχόλησε ακόμη και αμιγώς πολιτικές - ενημερωτικές εκπομπές όπως το Ενώπιος ενωπίω του Νίκου Χατζηνικολάου.
Υστεροφημία
Η σειρά, που έθιγε ένα τολμηρό για την εποχή εκείνη θέμα, έγινε γνωστή για τις ερωτικές σκηνές της πρωταγωνίστριας. Το όνομα της σειράς έμεινε σημείο αναφοράς, ενώ δεν έλειπαν και οι σατιρικές παρωδίες σε επιθεωρήσεις, ενδεικτικό της απήχησης της σειράς στην κοινή γνώμη. Κάποια αξιοσημείωτα γεγονότα είναι:
-Το επεισόδιο "Αθανασία" της σειράς "Της Ελλάδος τα παιδιά" όπου σατιρίζει ανοιχτά την σειρά, αυτή την φορά με θείο και ανιψιό αντί πατέρα και γιο, που προβλήθηκε το 1994.
-Το επεισόδιο "Του Πατρός και του Υιού" της σειράς Κωνσταντίνου και Ελένης, που προβλήθηκε το 2000, και έχει ως κεντρικό θέμα ένα παρόμοιο ερωτικό τρίγωνο με τους χαρακτήρες της σειράς να παραλληλίζουν το γεγονός με αυτό της σειράς Αναστασία.
Μουσική
Το ομώνυμο τραγούδι της σειράς, τραγουδήθηκε από την Ελευθερία Αρβανιτάκη και ήταν σε στίχους Λίνας Νικολακοπούλου και μουσική Δημήτρη Παπαδημητρίου. Το σάουντρακ της σειράς κυκλοφόρησε σε δίσκο και σιντί και είναι το πρώτο ελληνικό τηλεοπτικό σάουντρακ που έγινε πλατινένιο, καθώς ξεπέρασε τότε σε πωλήσεις τα 50.000 αντίτυπα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές Mega Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές τηλεοπτικές σειρές
Πολιορκία της Πάτρας (805 ή 807)
Η πολιορκία της Πάτρας διεξήχθη το 805 ή το 807 μ.Χ. από τα σλαβικά φύλα της Πελοποννήσου, με τη βοήθεια, σύμφωνα με κάποιες πηγές, και αραβικού στόλου. Η αποτυχία της πολιορκίας, που αποδόθηκε στην θαυματουργή παρέμβαση του πολιούχου Αγίου Ανδρέα, σήμανε την εκ νέου στερέωση της βυζαντινής εξουσίας επί της Πελοποννήσου μετά από δυο αιώνες σλαβικής κυριαρχίας στο δυτικό της κομμάτι. Επίσης σήμανε την αρχή της ανόδου της Μητροπόλεως Πατρών σε κυρίαρχη θέση στην εκκλησιαστική ιεραρχία της Πελοποννήσου.
Ιστορικό υπόβαθρο
Η συνοριακή άμυνα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στα Βαλκάνια κατέρρευσε ολοκληρωτικά στις αρχές του 7ου αιώνα ως επακόλουθο των καταστροφικών πολέμων στην ανατολή εναντίων των Περσών και έπειτα κατά των Αραβικών κατακτήσεων. Οι συγκρούσεις αυτές είχαν ως αποτέλεσμα την ουσιαστική εγκατάλειψη του οχυρωμένου συνόρου (limes) του Δούναβη, και άνοιξαν τον δρόμο στη μεγάλης κλίμακας διείσδυση και εγκατάσταση σλαβικών φύλων στα ενδότερα των Βαλκανίων. Οι Σλάβοι επέδραμαν ως την νότια Ελλάδα και τις ακτές της Μικράς Ασίας. Οι περισσότερες πόλεις της περιοχής αλώθηκαν ή εγκαταλείφθηκαν, και ελάχιστες, μεταξύ των οποίων και η Θεσσαλονίκη, έμειναν σταθερά κατοικημένες και υπό αυτοκρατορική κυριαρχία.
Στην Ελλάδα, η ανατολική ακτή της Πελοποννήσου και της Στερεάς παρέμειναν σε βυζαντινά χέρια ως το «θέμα» της Ελλάδος, ενώ στην ενδοχώρα εγκαταστάθηκαν διάφορες σλαβικές ομάδες. Ένα μεγάλο κομμάτι του γηγενούς πληθυσμού μάλλον παρέμεινε στις εστίες του, είτε ανάμικτα με τους Σλάβους είτε σχηματίζοντας δικές του αυτόνομες κοινότητες. Όπως συνέβη και αλλού, ένα σχετικά ειρηνικό modus vivendi διαμορφώθηκε μεταξύ των Σλάβων και των εναπομεινάντων βυζαντινών φρουρίων, με τους αγρότες Σλάβους να διεξάγουν εμπόριο με τις υπό βυζαντινή εξουσία παράκτιες πόλεις. Πιο βόρεια, στην ηπειρωτική Ελλάδα, περί το τέλος του 7ου αιώνα άρχισαν να εμφανίζονται μικρές σλαβικές ηγεμονίες ή «σκλαβηνίες» στις παρυφές των αυτοκρατορικών εδαφών, υπό τους δικούς τους «άρχοντες» που λάμβαναν βυζαντινούς τίτλους και αναγνώριζαν κάποια μορφή αυτοκρατορικής επικυριαρχίας. Η βυζαντινή εξουσία στην Ελλάδα ενισχύθηκε σημαντικά με την εκστρατεία, το 783, του λογοθέτη Σταυράκιου, ο οποίος εκστράτευσε δια ξηράς από την Κωνσταντινούπολη στη Θεσσαλονίκη και από εκεί νότια ως την Πελοπόννησο, υποτάσσοντας τους Σλάβους των περιοχών αυτών.
Σύμφωνα με το «Χρονικό της Μονεμβασίας» - ένα έργο εξαιρετικά αμφισβητούμενης χρονολογίας και ακρίβειας, εντούτοις αναντικατάστατη πηγή για την περίοδο - η Πάτρα, στην βορειοδυτική ακτή της Πελοποννήσου, ήταν μια από της πόλεις που εγκαταλείφθηκαν ήδη περί το 587/8 εξαιτίας των σλαβικών επιδρομών, και οι κάτοικοί της κατέφυγαν στο Ρήγιο της Καλαβρίας. Σύμφωνα με το «Χρονικό», ακολούθησαν 218 χρόνια όπου η Πελοπόννησος βρισκόταν υπό ανεξάρτητη σλαβική κυριαρχία, ως το 804/5. Η σύγχρονη αρχαιολογική έρευνα όμως εμφανίζει την Πάτρα να παραμένει σταθερά σε βυζαντινά χέρια την περίοδο αυτή, χωρίς να αποκλείεται μέρος του πληθυσμού της όντως να κατέφυγε στην Ιταλία.
Η πολιορκία
Σύμφωνα με το Κεφάλαιο 49 του De administrando imperio του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ζ΄ του Πορφυρογέννητου (913-959), κατά την βασιλεία του Νικηφόρου Α΄ (802-811), οι Σλάβοι της Πελοποννήσου εξαπέλυσαν πόλεμο εναντίων του ελληνικού πληθυσμού, λεηλάτησαν την ύπαιθρο και πολιόρκησαν την Πάτρα, «μεθ´ ἑαυτῶν ἔχοντες καὶ Ἀφρικοὺς Σαρακηνούς». thumb|220x220px|Όψη του [[Κάστρο της Πάτρας|κάστρου της Πάτρας σε φωτογραφία του 19ου αιώνα. Η κατασκευή των τειχών χρονολογείται από τα μέσα του 6ου αιώνα.]] Η πόλη αντιστάθηκε για μακρό διάστημα, αλλά καθώς άρχισαν να τελειώνουν οι προμήθειες, οι κάτοικοι άρχισαν να σκέφτονται τη συνθηκολόγηση. Πρώτα όμως έστειλαν έναν έφιππο αγγελιοφόρο στην πρωτεύουσα του θέματος και έδρα του τοπικού στρατηγού, την Κόρινθο, για να μάθουν εάν ερχόταν να τους βοηθήσει. Είχαν δε παραγγείλει στον αγγελιοφόρο, εάν η βοήθεια ήταν καθ' οδόν, στην επιστροφή του να κρατάει χαμηλά το φλάμπουρο που έφερε, αλλιώς να το κρατήσει ψηλά. Ο αγγελιοφόρος έμαθε ότι ο στρατηγός είτε δεν ερχόταν είτε ότι θα καθυστερούσε - ο Πορφυρογέννητος αναφέρει απλά ότι ο στρατηγός έφτασε στην Πάτρα τρεις μέρες μετά τη λήξη της πολιορκίας - αλλά, καθώς επέστρεφε στην πόλη, το άλογό του γλίστρησε και ο ίδιος και το φλάμπουρο πέσαν στο έδαφος. Οι κάτοικοι το ερμήνευσαν ως σημάδι ότι βοήθεια ήταν κοντά και διενήργησαν έξοδο, σύμφωνα με τον Πορφυρογέννητο με τον Αγ. Ανδρέα έφιππο επικεφαλής. Οι Σλάβοι πανικοβλήθηκαν και σκόρπισαν, ενώ αρκετοί κατέφυγαν στον εκτός των τειχών ναό του Αγ. Ανδρέα. Ο Πορφυρογέννητος γράφει ότι οι αιχμάλωτοι Σλάβοι με τις οικογένειές τους δόθηκαν ως ιδιοκτησία στην μητρόπολη Πατρών, ενώ ως τιμωρία, οι Σλάβοι της περιοχής υποχρεώθηκαν κατόπιν να αναλαμβάνουν τη διατροφή όλων των αξιωματούχων που πέρναγαν από την Πάτρα, ένα καθήκον που ως τότε βάρυνε την τοπική εκκλησία.
Ο Πορφυρογέννητος δεν δίνει ακριβή ημερομηνία για τα γεγονότα, αλλά συνήθως τοποθετείται από σύγχρονους ερευνητές είτε το 805, όταν η πόλη των Πατρών «επανιδρύθηκε» σύμφωνα με το «Χρονικό της Μονεμβασίας», είτε το 807, όταν ένας στόλος Σαρακηνών επέδραμε στα παράλια της νότιας Ελλάδας. Η συμμετοχή των Αράβων στην πολιορκία μπορεί βέβαια να είναι προϊόν αργότερης παρένθεσης, που συνδύασε την σλαβική εξέγερση με την ύστερη αραβική επιδρομή. Το «Χρονικό της Μονεμβασίας» από την άλλη δεν αναφέρει καμία πολιορκία της πόλης, αλλά ότι ένας Αρμένιος στρατηγός της Κορίνθου, ονόματι Σκληρός, νίκησε τους Σλάβους της Πελοποννήσου, και ότι η νίκη αυτή (είτε το έτος 804/5 είτε το 805/6) σήμανε το τέλος των «218 ετών» της σλαβικής κυριαρχίας επί της χερσονήσου. Ο αυτοκράτορας Νικηφόρος κατόπιν διέταξε τον επανοικισμό της Πάτρας, φέρνοντας τους απογόνους των κατοίκων της από το Ρήγιο, καθώς και τον εκτενή εποικισμό και εκχριστιανισμό ολόκληρης της Πελοποννήσου, με την εγκατάσταση ελληνικών πληθυσμών από την Ιταλία και τη Μικρά Ασία. Το πρόγραμμα εποικισμού του Νικηφόρου επιβεβαιώνεται και από το χρονικό του Θεοφάνη του Ομολογητή, ο οποίος το τοποθετεί λίγο αργότερα, το 810/1.
Ορισμένοι ερευνητές προσπάθησαν να συμφιλιώσουν τις δυο αφηγήσεις του «Χρονικού» και του Πορφυρογέννητου, προτείνοντας μια πρώτη ανάκτηση της Πάτρας περί το 805 από τον Σκληρό, πιθανότατα σε συνδυασμό με την απόσπαση του Θέματος Πελοποννήσου από το Θέμα Ελλάδος, εάν αυτό δεν είχε γίνει νωρίτερα. Σύμφωνα με αυτή την ερμηνεία, η σλαβική εξέγερση και επίθεση στην Πάτρα έλαβαν χώρα ως αντίδραση μερικά χρόνια αργότερα, μεταξύ του 807 και του 811.
Επακόλουθα γεγονότα
thumb|[[Σόλιδος του Νικηφόρου Α´ (802 - 811), βυζαντινού αυτοκράτορα κατά την περίοδο της σλαβικής εξέγερσης]] Όποια και αν ήταν τα ακριβή γεγονότα που έλαβαν χώρα τη δεκαετία του 800, η αποτυχία της σλαβικής εξέγερσης στερέωσε την βυζαντινή κυριαρχία στην Πελοπόννησο, και η πολιτική εποικισμού του Νικηφόρου Α΄ οδήγησαν στον επιτυχή επανεκχριστιανισμό και εξελληνισμό της χερσονήσου. Η επιτυχής άμυνα της Πάτρας επίσης διασφάλισε την βασική ναυτική οδό που συνέδεε το Βυζάντιο με την Ιταλία και τη Δύση, επιτρέποντας τη χρήση του Κορινθιακού Κόλπου για τη ναυσιπλοΐα στη θέση της μακρύτερης και πιο επικίνδυνης διαδρομής γύρω από τα νότια παράλια της Πελοποννήσου, που ήταν επιπλέον εκτεθειμένη σε αραβικές επιθέσεις.
Σύμφωνα με τον Κωνσταντίνο τον Πορφυρογέννητο, οι Σλάβοι εξεγέρθηκαν ξανά τη δεκαετία του 840, αλλά ηττήθηκαν από τον στρατηγό Θεόκτιστο Βρυέννιο. Μόνο στα νότια, οι δυο φυλές των Εζεριτών και Μηλιγγών αντιστάθηκαν για κάμποσο καιρό ακόμα, ώσπου υποτάχθηκαν. Διατήρησαν όμως την αυτονομία τους σε αντάλλαγμα πληρωμής ετήσιου φόρου. Το 921, οι δυο αυτές φυλές εξεγέρθηκαν και πάλι. Ο τότε στρατηγός Πελοποννήσου, Κρηνίτης Αροτράς, κατέστειλε την επανάσταση γρήγορα, αλλά οι Εζερίτες και οι Μηλιγγοί κατάφεραν να διατηρήσουν την αυτονομία τους και την ξεχωριστή τους ταυτότητα μέχρι και την περίοδο της Φραγκοκρατίας.
Η επιτυχής κατάληξη της πολιορκίας δια της «επέμβασης» του Αγ. Ανδρέα σήμανε και την απότομη άνοδο της επισκοπής Πατρών, από υποκείμενη της Μητροπόλεως Κορίνθου σε ξεχωριστή μητρόπολη, που εν καιρώ απέκτησε μεγάλη πολιτική και οικονομική ισχύ και επιρροή. Από τότε η δυο μητροπόλεις, Κορίνθου και Πατρών, θα φιλονικούσαν για τα πρωτεία επί των άλλων επισκοπών της Πελοποννήσου.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Πάτρας Κατηγορία:Πολιορκίες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:9ος αιώνας Κατηγορία:Βυζαντινοσλαβικοί πόλεμοι Πάτρα
Μαρία Λαμπαδαρίδου-Πόθου
Η Μαρία Λαμπαδαρίδου Πόθου (1933-2023) ήταν Ελληνίδα ποιήτρια, πεζογράφος και θεατρική συγγραφέας από τη Λήμνο.
Βιογραφικές πληροφορίες
Από το ακριτικό νησί της Λήμνου εξέδωσε την πρώτη ποιητική της συλλογή Συναντήσεις. Πρώτος ο Οδυσσέας Ελύτης την αποκάλεσε «ποιήτρια» και έγραψε πως ο ποιητικός της λόγος είναι «ώριμος» και «τείνει να συλλάβει την παρθενικότητα και τη μοναδικότητα των πραγμάτων». Διορίστηκε υπάλληλος στο Επαρχείο Λήμνου, κατόπιν διαγωνισμού. Ευθύς έδωσε εξετάσεις στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και το 1963 πήρε το πτυχίο με απόσπαση στη Νομαρχία Αττικής.
Απεβίωσε στις 17 Ιουνίου 2023
Καριέρα
Εκεί γνωρίστηκε με τα σύγχρονα ρεύματα της δυτικής διανόησης, με τη φιλοσοφία του μηδενός, με το Θέατρο του Παραλόγου, με τους συγγραφείς της υπαρξιακής αγωνίας, Αλμπέρ Καμί, Φραντς Κάφκα, Μπέρτολτ Μπρεχτ, Σάμιουελ Μπέκετ. Ο Μπέκετ την επηρέασε βαθύτατα. Όταν είδε το έργο του Oh les beaux jours, το 1967, στο θέατρο Odéon του Παρισιού, αμέσως ζήτησε από τον ίδιον να το μεταφράσει και ξεκίνησε μια αλληλογραφία μαζί του που κράτησε πολλά χρόνια. Έγινε μεταφράστρια των έργων του αλλά και έγραψε ένα δοκιμιακό βιβλίο με τίτλο: Samuel Beckett – Η εμπειρία της υπαρξιακής οδύνης, που κυκλοφόρησε το 1983 από τις εκδόσεις Φιλιππότη, με έναν σημαντικό πρόλογο του Ζακ Λακαριέρ, και το 2016, συμπληρωμένο με νέα κείμενα, από τις εκδόσεις Έναστρον. μικρογραφία|Η Λαμπαδαρίδου-Πόθου με τον [[Ζακ Λακαρριέρ|Ζακ Λακαριέρ]] Στη Σορβόννη του Παρισιού παρακολούθησε, ως υπότροφος, μαθήματα θεάτρου και παράλληλα έγραφε θέατρο. Το ποιητικό υπερρεαλιστικό έργο της Το γυάλινο κιβώτιο, μεταφρασμένο στα γαλλικά από την Αν Κρεσέζ, εγκρίθηκε στο Θέατρο Odéon του Παρισιού, μαζί με το θεατρικό της έργο Μικρό κλουβί.
Δεν είχαν την τύχη της παράστασης, λόγω των τότε γεγονότων του Παρισινού Μαΐου.
Δικτατορία στην Ελλάδα
Βρισκόταν ακόμα στο Παρίσι, όταν η δικτατορία χτύπησε την Ελλάδα. Τότε έγραψε το θεατρικό έργο Αντιγόνη – Ή νοσταλγία της τραγωδίας. Το έργο αυτό αγάπησε ιδιαίτερα ο διαπρεπής Γάλλος θεατρολόγος Μπερνάρ Ντορ, που ήταν καθηγητής της στη Σορβόνη. Το 1996, το έργο αυτό, μεταφρασμένο στα αγγλικά από τον Μίνωα Πόθο και την καθηγήτρια Ρόντα Κάουφμαν, παίχθηκε στο πανεπιστήμιο Χέιγουορντ της Καλιφόρνιας, όπου και οργανώθηκε “Εβδομάδα Ελληνικού Πολιτισμού” παράλληλα με τις παραστάσεις του έργου.
Όταν επέστρεψε στην Ελλάδα, το 1967, μετά το χτύπημα της χούντας, η ζωή της ήταν δύσκολη, γιατί στο Παρίσι συμμετείχε στις διαδηλώσεις που οργάνωνε για την Ελλάδα ο Λακαριέρ. Ωστόσο δεν δίστασε να δώσει το έργο της Ο χορός της Ηλέκτρας που απεικόνιζε το καθεστώς της χούντας, στο Εθνικό Θέατρο, που το ενέκρινε με μουσική σύνθεση του Σταύρου Ξαρχάκου και σκηνογραφία του Διονύση Φωτόπουλου. Το έργο απορρίφθηκε από τη λογοκρισία της χούντας. Όμως τελικά, ύστερα από προσπάθειες, ανέβηκε με αστυνομική παρακολούθηση και είχε μεγάλη απήχηση.
Απήχηση των έργων της
Θεατρικά της έργα παίχτηκαν στην Ελλάδα και στο εξωτερικό : Παιχνίδι με τον χρόνο, Είμαι ένα άστρο που κλαίει μονάχο, Σχεδίες, Το γυάλινο κιβώτιο στο Εθνικό Θέατρο, The Rafts στο Τορόντο του Καναδά, The Glass Box διδάχτηκε στη Σορβόνη από τον καθηγητή Charles Antonetti και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Education et Theatre, Antigone Or the Nostalgia of Tragedy, στο πανεπιστήμιο Χέιγουορντ της Καλιφόρνιας.
To 1982, όταν διευθυντής της ΕΡΤ ήταν ο Ιάκωβος Καμπανέλλης, μεταδόθηκαν τα κείμενά της Γράμμα στο γιο μου κι ένα άστρο και ήταν το πρώτο της βιβλίο που είχε αγαπηθεί από ένα πλατύ ακροαματικό κοινό. Στη συνέχεια, ως βιβλίο, υπήρξε από τα πιο αγαπημένα των αναγνωστών της.
Πέντε διδακτορικές εργασίες έχουν γίνει πάνω στα βιβλία της : δύο στο Πανεπιστήμιο του Μπάρι της Ιταλίας, δύο στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και μία στο Πανεπιστήμιο Πάτρας.
Βιβλία της διδάσκονται σε πανεπιστήμια της Ελλάδας και του εξωτερικού. Συμμετείχε σε πολλά διεθνή συνέδρια στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Βραβεία - Διακρίσεις
Τον Οκτώβριο του 2017, στα εγκαίνια της αίθουσας “Μαρία Λαμπαδαρίδου Πόθου”, προσφορά του Δήμου Λήμνου προς τη Λημνιά συγγραφέα για να στεγάσει το συγγραφικό έργο της, ο Δήμαρχος Λήμνου κύριος Δημήτριος Μαρινάκης τής πρόσφερε το τιμητικό μετάλλιο του Δήμου. Στα εγκαίνια της ΑΙΘΟΥΣΑΣ “ΜΑΡΙΑ ΛΑΜΠΑΔΑΡΙΔΟΥ ΠΟΘΟΥ, η συγγραφέας μεταξύ άλλων ανέφερε:"Θέλω να αναφερθώ σε αυτό που είπα όταν έβγαλα τα ημερολόγια μου σε βιβλίο “Τα μονοπάτια του Αγγέλου μου” Ήταν σκέψεις από τα ημερολόγια μου. Και τούτη τη στιγμή θέλω να πω τα ίδια λόγια: Εκείνο που με δίδαξε η μακριά συγγραφική διαδρομή μου είναι πως: Ύστερα από όλα αυτά τα βιβλία που έγραψα μια ζωή, ύστερα από τον πόνο την αγωνία της κάθε στιγμής την οδυνόμενη αναζήτηση της αλήθειας, σήμερα αισθάνομαι πως τίποτα δεν έχω δικό μου. Τίποτα δεν μένει δικό μας. Τα χέρια μας μένουν άδεια. Ίσως για να μείνουμε ταπεινοί και γυμνοί όπως ήρθαμε στον κόσμο. Και ίσως η απόφασή μου να βγάλω αυτό το βιβλίο με τις σκέψεις των ημερολογίων μου είναι για να πιστέψω και η ίδια πως τα έζησα όλα αυτά, πως υπήρξαν. Πως τίποτα δεν μπορεί να ακυρώσει το γεγονός ότι υπήρξαν. Και πως όλα αυτά ήμουν εγώ. Πως τελικά, τίποτα δεν χάνεται από αυτό που έχει υπάρξει. Λοιπόν, τίποτα δεν είναι δικό μου. Δικό μας είναι μόνο αυτό που δίνουμε. Και ας τα έζησα εγώ όλα αυτά. Υπάρχουμε πάνω σε μια ελάχιστη στιγμή εύθραυστη και ροϊκή μέσα στον ατέρμονα χρόνο και εκείνο που μένει δικό μας είναι μόνον αυτό που έχουμε δώσει και που επιστρέφει σε εμάς από άλλους δρόμους."
Έκδοση των έργων της
Από το 2013, είχε προηγηθεί η έκδοση των βιβλίων της συγγραφέως στις εκδόσεις Πατάκη, όταν κυκλοφόρησε το μυθιστόρημα της με τον ορφικό στίχο Η δίψα με καίει εμένα και χάνομαι, ένα μυθιστόρημα που γράφτηκε στα χρόνια της μεγάλης κρίσης και εκτυλίσσεται στους ερημωμένους δρόμους της Αθήνας, αλλά και βαθιά στο μυστήριο της αγάπης. Τα πρόσωπα αναπτύσσουν μια δική τους άμυνα, για να βγουν από το ερειπωμένο παρόν. Το βιβλίο κινείται στις ερεβώδεις, φροϋδικές διαδρομές: από την Ψυχή προς την Ψυχή.
Στη συνέχεια, το 2016, κυκλοφορεί το νεανικό μυθιστόρημα της Συνέντευξη με το φάντασμα του βάλτου, που αναφέρεται στα χρόνια της αντικατασκοπείας, χρόνια της γερμανικής κατοχής στην Ελλάδα και στηρίζεται εν πολλοίς σε πραγματικά γεγονότα. Ένα παιδί καταφέρνει να σώσει το έργο της αντικατασκοπείας. Ένας αξιωματικός σκοτώνεται, όµως εξακολουθεί να είναι παρών. Η υπερφυσική δύναµη µιας κεχριµπαρένιας µπάλας ανοίγει τα µυστικά του χρόνου και φέρνει τα γεγονότα της γερμανικής Κατοχής, έτσι ακατέργαστα όπως τα γέννησε η στιγμή. Γιατί η γνώση είναι δύναμη.
Το νεανικό αυτό μυθιστόρημα αγαπήθηκε από σχολεία. Στη Λεόντειο Αθηνών, έναν χειμώνα δούλευαν οι μαθητές πάνω στο βιβλίο, το έκαναν δρώμενο και το παρουσίασαν σε εκδήλωση ολόκληρης της Σχολής.
Επίσης Το ξύλινο τείχος, μέσα στο 2020, διδάσκεται στη διακλαδική Σχολή Πολέμου και δημοσιεύεται στο περιοδικό της Σχολής ολόκληρο το κεφάλαιο που μιλά για την ευφυή στρατηγική του Θεμιστοκλή στη Ναυμαχία της Σαλαμίνας.
“Και κανείς δεν μπορεί να πει πώς θα ήταν ο σημερινός κόσμος εάν, τότε, επικρατούσε ο περσικός ιμπεριαλισμός, με τον αμύθητο πλούτο και το φρόνημα του δούλου". Ήταν η σύγκρουση δύο διαφορετικών πολιτισμών, δύο διαφορετικών κόσμων, και επικράτησαν “οι ολίγοι ελεύθεροι”.
Και το 2019, κυκλοφορεί σε επανέκδοση το πολύ ιδιαίτερο μυθιστόρημα της Ο Άγγελος της στάχτης, που βασίζεται στη δημοτική μας παράδοση, Το τραγούδι του νεκρού αδερφού. Το μυθιστόρημα εκτυλίσσεται σε έναν καινούριο μύθο που φτάνει ως το Άδυτο της ψυχής να βρει το μακρύ ταξίδι της στη Νέκυια. Ένας νέος άνδρας χιλίων χρόνων, ένας σύγχρονος Ορφέας, καταργεί το άβατο του Άδη και συγκρούεται με τον Σκοτεινό για να πάρει πίσω την αγαπημένη του. Ένα μυθιστόρημα αναρχικό, σαγηνευτικό, τολμηρό, που οδηγεί την Ψυχή στο ξέφωτο της μεγάλης Αλήθειας.
Μέσα στο 2020 κυκλοφόρησαν επίσης δύο παιδικά νεανικά βιβλία της Ο χτύπος της καρδιάς σου και Ο Ορφέας στο μαγεμένο δάσος, από τις εκδόσεις Πατάκη, καθώς και η ποιητική συλλογή Ως ωραίος νέκυς , που είναι ελεγεία αποχωρισμού.
Θεατρικά έργα
Αντιγόνη Ή Νοσταλγία της Τραγωδίας – είναι μια σύγχρονη απόδοση της τραγωδίας του Σοφοκλή:
1978. Στο κρατικό ραδιόφωνο, Αθήνα.
Ο Χορός της Ηλέκτρας
1971-1972. Στο Εθνικό Θέατρο, με μουσική του Σταύρου Ξαρχάκου και σκηνογραφία του Διονύση Φωτόπουλου. Η λογοκρισία της δικτατορίας το είχε απορρίψει. Όμως ανέβηκε με αστυνομική εποπτεία.
Σ' αποχαιρετώ με το φθινοπωρινό πρωτοβρόχι
1991. Παρουσιάστηκε στο Δεύτερο Συνέδριο Γυναικών Θεατρικών Συγγραφέων, στο Τορόντο Καναδά.
Το Γυάλινο Κιβώτιο:
1966–1967. Διδάχτηκε στο θεατρικό τμήμα της Σορβόννης από τον καθηγητή σκηνοθεσίας Charles Antonetti.
1967. Δημοσιεύτηκε στο γαλλικό περιοδικό (number 46) περιοδικό “Education et Theatre”, στο Παρίσι.
1970-1971. Στο Εθνικό Θέατρο Αθηνών