cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θεόφραστος
Έργο
150px|left|thumb|Historia plantarum, 1549 Το έργο του Θεόφραστου ήταν ιδιαίτερα πλούσιο, καθώς εκτιμάται πως έγραψε συνολικά περίπου 240 έργα, τα οποία πραγματεύονται ένα πλήθος θεμάτων γύρω από την Ηθική, τη Λογική, τη ρητορική, την ιστορία των επιστημών ή τη μεταφυσική και κυρίως τη Βοτανική και τη Ζωολογία. Σήμερα σώζονται κυρίως αποσπάσματα του έργου του, αλλά και ορισμένα πλήρη κείμενα, που είναι οι Περὶ φυτῶν ἱστορίαι (9 βιβλία), τα Περὶ φυτῶν αἰτιῶν (6 βιβλία) καθώς και το πιο γνωστό του έργο, οι Χαρακτῆρες. Τα δύο πρώτα έργα αποτελούν μάλλον τα πρώτα συγγράμματα στον τομέα της Βοτανικής, από την εποχή της αρχαιότητας ώς τον Μεσαίωνα. Μια σημαντική παρακαταθήκη του στην βοτανική είναι, ότι έχει ονομαστεί σήμερα προς τιμήν του ο ενδημικός φοίνικας της νότιας Ελλάδας, ως Φοίνικας του Θεοφράστου (phoenix theophrastii), καθώς εκείνος ήταν, που αναφέρθηκε πρώτος και έντονα για την ύπαρξη αυτού του φυτού στον ελλαδικό χώρο, μέσα στο έργο του.
Στους Χαρακτήρες ο Θεόφραστος περιγράφει τα εσωτερικά και ψυχικά γνωρίσματα ανάλογα με το ήθος των ανθρώπων, ενώ μέχρι σήμερα δεν είναι βέβαιο, αν αποτελούσαν αυτοτελές έργο ή τμήμα κάποιου άλλου ή σημειώματα του Θεόφραστου. Συνολικά περιγράφονται 30 διαφορετικοί χαρακτήρες, εκ των οποίων οι 15 περιλαμβανόταν στην πρώτη έκδοση του έργου (1522), ενώ το 1527 ανακαλύφθηκαν επιπλέον οκτώ και το 1599 ακόμη πέντε. Δύο ακόμη, οι τελευταίοι, από τους περιγραφόμενους χαρακτήρες ανακαλύφθηκαν μόλις το 1786. Η ακριβής χρονολογία συγγραφής του έργου δεν είναι γνωστή. Θεωρείται πιθανό, πως δεν γράφτηκαν όλοι οι χαρακτήρες συγχρόνως· άλλοι μελετητές τους χρονολογούν περίπου στο 317 π.Χ. Σε ότι αφορά την σύνθεσή τους, ο Θεόφραστος πιθανότατα στηρίχτηκε ως ένα βαθμό στο έργο του Αριστοτέλη Περί Ηθικής.
Το έργο περιλαμβάνει τα κεφάλαια περὶ εἰρωνείας, κολακείας, ἀδολεσχίας, ἀγροικίας, ἀρεσκείας, ἀπονοίας, λαλιᾶς, λογοποΐας, ἀναισχυντίας, μικρολογίας· βδελυρίας, ἀκαιρίας, περιεργείας, ἀναισθησίας, αὐθαδείας, δεισιδαιμονίας, μεμψιμοιρίας, ἀπιστίας, δυσχερείας, ἀηδίας· μικροφιλοτιμίας, ἀνελευθερίας, ἀλαζωνείας, ὑπερηφανίας, δειλίας, ὀλιγαρχίας, ὀψιμαθίας, κακολογίας, φιλοπονηρίας, αἰσχροκερδείας.
Το 1605 έγινε στο Χάναου της Έσσης η πρώτη έκδοση των έργων του Περὶ λίθων, περὶ ἀνέμων, περὶ σημείων ὑδάτων καὶ πνευμάτων, περὶ σημείων χειμῶνος, περὶ εὐδείας σημείων, περὶ πυρός, περὶ ὀσμῶν, περὶ ἱδρώτων, περὶ ἰλίγγων, περὶ κόπων, περὶ λιποψυχίας, περὶ ἠθικῶν χαρακτήρων στα ελληνικά και στα λατινικά με μετάφραση τού Δανιήλ Φουρλάνου του Κρητός: Theophrasti Eresii peripateticorum, post Aristotelem, principis pleraque antehac Latine nunquam, nunc Graece et Latine simul edita. Interpretibus Daniele Furlano Cretensi, Adriano Turnebo. Accesserunt, liber de innato spiritu Aristoteli attributus et Danieli Furlani uberes ad omnia commentarii. Hanoviae, typis Wechelianis apud Claudium Marnium et haeredes Ioannis Aubrii 1605.
Επίσης το 1664 στο Άμστερνταμ εκδόθηκε το ελληνικό κείμενο και η στα λατινικά μετάφρασή του από τον Θεόδωρο Γαζή με 600 ξυλογραφίες σπάνιων φυτών: Theophrasti Eresii De historia plantarum, libri decem, Graece & Latine. In quibus textum Graecum variis lectionibus, emendationibus, hiulcorum supplementis. Latinam Gazae versionem nova interpretatione ad margines, totum opus absolutissimis cum notis, tum commentariis, item rariorum plantarum iconibus illustravit Ioannes Bodaeus a Stapel, medicus Amstelodamensis. Cum indice locupletissimo. Amstelodami, apud Henricum Laurentium 1644, σελ. 18 + 1187 + index.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες βοτανολόγοι Κατηγορία:Αρχαίοι Λέσβιοι Κατηγορία:Λογικολόγοι Κατηγορία:Περιπατητικοί φιλόσοφοι
Χαφλόνγκ Χίντι
Τα Χαφλόνγκ Χίντι (Χίντι: हफ़लौंग हिन्दी) είναι η κοινή διάλεκτος της επαρχίας Ντίμα Χασάο της πολιτείας Άσαμ της Ινδίας. Πρόκειται για γλωσσικό κατασκεύασμα που προήλθε από τα Χίντι και περιλαμβάνει λεξιλόγιο από διάφορες άλλες γλώσσες, όπως τα Βεγγαλικά, τη Ντιμάσα και τη διάλεκτο Ζέμε Νάγκα. Παίρνει το όνομά της από το Χαφλόνγκ, έδρα της επαρχίας Ντίμα Χασάο.
Παραδειγματικές φράσεις
Η διάλεκτος είναι σε μεγάλο βαθμό κατανοητή για τους ομιλητές των Χίντι και περιέχει απλουστευμένη γραμματική με δανεικές λέξεις. Σε αντίθεση με τις έντυπες μορφές των Χίντι, η ποικιλία Χαφλόνγκ στερείται προσωπικής και αριθμητικής συμφωνίας, ρηματική και εργατική σήμανση του θέματος, όταν οι μεταβατικές προτάσεις είναι σε παρωχημένο ή αόριστο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλώσσες της Ινδίας
Μπαρντονέκκια
Η πόλη, η οποία βρίσκεται περίπου 90 χιλιόμετρα από το Τορίνο στη διασταύρωση τεσσάρων κοιλάδων, περιβάλλεται από βουνά, συμπεριλαμβανομένων αρκετών των οποίων οι κορυφές ξεπερνούν τα 3.000 μ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Τεχνητή Λίμνη Καλοπαναγιώτη
Η Τεχνητή Λίμνη Καλοπαναγιώτη είναι τεχνητή λίμνη στην Επαρχία Λευκωσίας στην Κύπρο. Βρίσκεται εντός των διοικητικών ορίων των κοινοτήτων Καλοπαναγιώτης και Οίκος.
Ιστορικό και πληροφορίες
Για τη δημιουργία της τεχνητής λίμνης κατασκευάστηκε χωμάτινο φράγμα, η κατασκευή του οποίου ξεκίνησε το 1964 και ολοκληρώθηκε το 1966. Η τεχνητή λίμνη (ταμιευτήρας) λειτούργησε την ίδια χρονιά.
Η Τεχνητή Λίμνη Καλοπαναγιώτη έχει χωρητικότητα 0,363 εκατομμύρια κυβικά μέτρα νερού. Το νερό που συγκεντρώνεται στη λίμνη προέρχεται από τον ποταμό Σέτραχο. Η Τεχνητή Λίμνη Καλοπαναγιώτη κατασκευάστηκε για να εξυπηρετεί αρδευτικούς σκοπούς.
Η Τεχνητή Λίμνη Καλοπαναγιώτη υπερχειλίζει σχεδόν κάθε χρόνο.
Η Τεχνητή Λίμνη Καλοπαναγιώτη εμπλουτίζεται με διάφορα είδη ψαριών και επιτρέπεται το ερασιτεχνικό ψάρεμα. Στην Τεχνητή Λίμνη Καλοπαναγιώτη υπάρχουν τα εξής είδη ψαριών: κυπρίνος, κοκκινοφτέρα, κουνουπιέρης, αλβούρνος, καφετιά πέστροφα, ιριδίζουσα πέστροφα.
Πηγές
Κατηγορία:Φράγματα της Κύπρου Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Επαρχία Λευκωσίας Κατηγορία:Τεχνητές λίμνες της Κύπρου Κατηγορία:Καλοπαναγιώτης
Ποταμός Μπανιάς
Ο Ποταμός Μπανιάς ή Ερμών (نهر بانياس Ναχρ Μπανιγιάς· נחל חרמון Ναχάλ Χερμόν) είναι ποταμός στα Υψίπεδα του Γκολάν, στο Ισραήλ. Αποτελεί τον ανατολικότερο από τους τρεις κύριους βόρειους παραποτάμους του Ιορδάνη ποταμού· μαζί με τον ποταμό Νταν και το ρέμα Σνιρ, σχηματίζει την άνω λεκάνη απορροής του ποταμού Ιορδάνη. Το Ισραήλ έχει συμπεριλάβει το ρεύμα στο φυσικό καταφύγιο Ερμών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί του Ισραήλ Κατηγορία:Γεωγραφία της Μέσης Ανατολής
Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία (Ελλάδα)
Η Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία, ή όπως είναι ο επίσημος τίτλος της, Διεύθυνση Αντιμετώπισης Ειδικών Εγκλημάτων Βίας (ΔΑΕΕΒ) είναι μία ειδική υπηρεσία της Ελληνικής Αστυνομίας. Η Αντιτρομοκρατική υπάγεται απευθείας στον Αρχηγό της ΕΛΑΣ και έχει εδαφική αρμοδιότητα σε όλη την επικράτεια της χώρας.
Αποστολή της είναι η καταπολέμηση «ειδικών εγκλημάτων βίας», όρος που σύμφωνα με το νόμο 2800/2000 περιλαμβάνει «τρομοκρατικές και εξτρεμιστικές εγκληματικές ενέργειες που στρέφονται κατά της ασφάλειας του κράτους και του δημοκρατικού πολιτεύματος». Συνεργάζεται στενά με την Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών (ΕΥΠ) και την Κρατική Ασφάλεια. Η Αντιτρομοκρατική ήταν υπεύθυνη για την εξάρθρωση της 17 Νοέμβρη και του ΕΛΑ το 2002, και για την εξάρθρωση του Επαναστατικού Αγώνα το 2010. Δημιουργήθηκε το 1987 επί κυβέρνησης Ανδρέα Παπανδρέου, όταν Αρχηγός της Ελληνικής Αστυνομίας ήταν ο Νίκων Αρκουδέας. Περιλαμβάνει τα ακόλουθα τμήματα:
Αναφορές
Κατηγορία:Ελληνικά σώματα ασφαλείας Κατηγορία:Επαναστατική Οργάνωση 17 Νοέμβρη
Πεντέλη Ιωαννίνων
Η Πεντέλη είναι όρεινός οικισμός που βρίσκεται στο Νομό Ιωαννίνων σε υψόμετρο 570 μέτρα. Διοικητικά, μετά την εφαρμογή του Προγράμματος Καλλικράτης, μαζί με το Σταυράκι, τον Βελισσάριο και το Τσιφλικόπουλο συναποτελούν τη Δημοτική Κοινότητα Σταυρακίου της Δημοτικής Ενότητας Ιωαννιτών που υπάγεται στο Δήμο Ιωαννιτών, και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 593 κατοίκους.
Γεωγραφία -Ιστορία
Η Πεντέλη ουσιαστικά είναι προάστιο της πόλης των Ιωαννίνων αφού αποτελεί τη δυτική συνέχειά της και τους χωρίζει μόνο το περιαστικό δάσος της πόλης. Συνορεύει Ν. με το Τσιφλικόπουλο, ΝΔ. με το Σταυράκι και ΒΔ. με τα Καρδαμίτσια. Στα Δ. περνάει η περιφερειακή οδός των Ιωαννίνων. Ως οικισμός αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά το 1971 και προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Σταυρακίου. Σύμφωνα με το σχέδιο “Καποδίστριας”, μέχρι το 2010, ανήκε στο Τοπικό Διαμέρισμα Σταυρακίου, του πρώην Δήμου Ιωαννιτών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Ιωαννιτών
Σούντσβαλ
Το Σούντσβαλ (Σουηδικά: Sundsvall) είναι πόλη στη νότια Νόρλαντ, στην κεντρική Σουηδία, στην επαρχία Μέντελπαντ, στην Κομητεία Βεστερνόρλαντ. Έχει 50.712 κατοίκους (2011) και βρίσκεται 62°24′B, 17°19′A. Διοικητικά είναι η έδρα της νομαρχίας Σούντσβαλ, που περιλαμβάνει τα περιβάλλοντα 40 χιλιόμετρα (εκτός από το Τίμρο) και έχει 94.516 κατοίκους.
Το Σούντσβαλ ιδρύθηκε το 1621, διαθέτει λιμάνι στον Βοθνιακό Κόλπο και βρίσκεται 395 χιλιόμετρα βόρεια από τη Στοκχόλμη. Η πόλη έχει καεί και επανακτιστεί αρκετές φορές. Την πρώτη φορά, το 1721, πυρπολήθηκε από τον Ρωσικό στρατό κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Βορείου Πολέμου. Η τελευταία φωτιά, το 1888, ήταν η μεγαλύτερη στην ιστορία της Σουηδίας. Πιθανολογείται πως η φωτιά προκλήθηκε από μία σπίθα από ένα ατμόπλοιο. Γι' αυτό και το κέντρο του Σούντσβαλ έχει το παρατσούκλι Στενστάντεν (Stenstaden) (η πέτρινη πόλη). left|240px|thumb|Το Σούντσβαλ περίπου 1700, από το Suecia antiqua et hodierna.
Σύμφωνα με έναν ιστορικό, ο Σουηδικός βιομηχανισμός ξεκίνησε στο Σούντσβαλ όταν ο πριονόμυλος Tunadal ένα πριόνι με ατμομηχανή το 1849. Στις αρχές του 20ού αιώνα το Σούντσβαλ ήταν ακόμα μεγαλύτερο κέντρο δασοκομικής βιομηχανίας στη Σουηδία απ'ό,τι είναι σήμερα.
Η πρώτη μεγάλη Σουηδική απεργία ήταν η "Σούντσβαλ απεργία" το 1879. Η βιομηχανική κληρονομιά της περιοχής είναι αιτία μεγαλύτερης υποστήριξης προς τους σοσιαλδημοκράτες και τους σοσιαλιστές απ'ό,τι στην υπόλοιπη Σουηδία.
Σήμερα το Σούντσβαλ κυριαρχείται όχι μόνο από την βιομηχανία χαρτοπολτού και χάρτου, και την παραγωγή αργιλίου, αλλά και από τράπεζες, ασφαλιστικες εταιρείες, διοίκηση τηλεπικοινωνιών κ.α. Η βασική πανεπιστημιούπολη του νεοϊδρυθέντος Mittuniversitetet βρίσκεται επίσης στην πόλη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Σουηδίας
Ελένη Τρικούπη
Η Ελένη Τρικούπη υπήρξε Ελληνίδα νοσηλεύτρια.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν κόρη του υποστράτηγου Ανδρέα Ι. Κορδέλλα και σύζυγος του αντιστράτηγου Νικολάου Τρικούπη, γόνου της αρχοντικής και ιστορικής οικογένειας Τρικούπηδων.
Κατά τον Α' Βαλκανικό Πόλεμο, υπηρέτησε ως αδελφή νοσοκόμα στο νοσοκομειακό τρένο Λαρίσης - Αθηνών. Στον Β' Βαλκανικό Πόλεμο, υπηρέτησε ομοίως στο νοσοκομείο του Ερυθρού Σταυρού και στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο στο Νοσοκομείο Αθηνών. Στη Μικρασιατική εκστρατεία υπηρέτησε ως προϊστάμενη νοσοκόμος στο νοσοκομείο της Προύσας. Τιμήθηκε με το παράσημο του Σταυρού του Σωτήρος, καθώς και με το Αριστείο Ανδρείας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες νοσηλευτές Ελενη Κατηγορία:Τάγμα του Σωτήρος Κατηγορία:Αριστείο Ανδρείας
Ναός του Απόλλωνα (Νάξος)
Την κατασκευή του ναού, γύρω στο 530 π.Χ, ξεκίνησε ο τύραννος Λύγδαμις, ο οποίος φιλοδοξούσε να δημιουργήσει έναν ναό παρόμοιο με τον ναό του ολυμπίου Διός στην Αθήνα. Το 524 π.Χ. ο Λύγδαμις αποκαθηλώνεται από την εξουσία του από τους Λακεδαιμόνιους, τα έργα σταματούν και έτσι ο ναός μένει ημιτελής. Μια πιθανή αιτία που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ η κατασκευή αυτού του ναού είναι ο πόλεμος που ξέσπασε ανάμεσα στη Σάμο και τη Νάξο. Πολύ αργότερα, οι χριστιανοί έχτισαν εκκλησία πάνω στα ερείπια του αρχαίου ναού, ενώ κατά την περίοδο της ενετοκρατίας πολλά κομμάτια του ναού χρησιμοποιήθηκαν για το χτίσιμο του κάστρου της Νάξου.
Πηγές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Νάξο Απολλωνα Ναξου
Τελεολογία
Η Τελεολογία είναι μία φιλοσοφική ιδέα ότι τα πράγματα έχουν σκοπούς ή αιτίες. Είναι η "άποψη ότι οι εξελίξεις οφείλονται στο σκοπό ή το σχεδιασμό ο οποίος εξυπηρετείται από αυτές".
Πιερ Βερόν
Ο Πιερ Βερόν (Pierre Véron, 1833 – 2 Νοεμβρίου 1900) ήταν Γάλλος συγγραφέας, δημοσιογράφος και λιμπρετίστας. Γεννήθηκε και πέθανε στο Παρίσι.
Τελεολογία
Ένα παράδειγμα θα ήταν η άποψη του Αριστοτέλη για τη φύση, που υιοθετήθηκε αργότερα από την Καθολική Εκκλησία. Η λέξη "τελεολογικός" προέρχεται από την Αρχαία Ελληνική τέλος, η οποία σημαίνει "πέρας" η "σκοπός". Ένα απλούστερο παράδειγμα θα ήταν ένα εργαλείο όπως το ρολόι, το οποίο είναι σχεδιασμένο από τον άνθρωπο να λέει την ώρα.
Πιερ Βερόν
Το 1854 ο Βερόν δημοσίευσε το πρώτο του βιβλίο, μία ποιητική συλλογή. Στη συνέχεια υπήρξε συνεργάτης και συντάκτης σε πολλά σημαντικά περιοδικά της εποχής του. Διετέλεσε αρχισυντάκτης στα έντυπα Le Charivari και Journal Amusant. Συνέγραψε πολυάριθμα βιβλία που χρονικογραφούν και συχνά σατιρίζουν τα κοινωνικά ήθη της παριζιάνικης ζωής της εποχής. Για πολλά χρόνια το σπίτι του στη Rue de Rivoli ήταν τόπος συναναστροφής λογοτεχνών, καλλιτεχνών, αλλά και πολιτικών
Τελεολογία
Το αν ή όχι μία οντότητα (άνθρωπος ή θεός) χρειάζεται να προκαλέσει τελεολογία για να συμβεί αυτό είναι ένα από τα πιο σημαντικά ζητήματα. Όλες οι κουλτούρες που ξέρουμε έχουν ιστορίες δημιουργίας στις θρησκείες τους. Ωστόσο, μεγάλο μέρος της επιστήμης λειτουργεί με βάση την αρχή ότι ο φυσικός κόσμος είναι αυτο-οργανωμένος. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για την αστρονομία και τη βιολογία, οι οποίες κάποτε εξηγήθηκαν ως η δράση μίας θεότητας, και τώρα θεωρούνται φυσικές και αυτόματα αυτο-οργανωμένες. Η Κυβερνητική είναι η βασική επιστήμη της αυτο-οργάνωσης συστημάτων.
Πιερ Βερόν
thumb|150px|αριστερά|Ο Πιερ Βερόν σε σκίτσο του [[Αντρέ Ζιλ με αυτόγραφο σχόλιο του Βερόν: «Βρίσκω το πρωτότυπο πολύ πιο ωραίο.» ]]
Ο Βερόν ασχολήθηκε με έντονο ενδιαφέρον με το θέατρο, τόσο ως κριτικός, όσο και ως θεατρικός συγγραφέας. Συνέγραψε το λιμπρέτο για τρία έργα του Ρομπέρ Πλανκέτ, ενώ μαζί με τον Εντμόν Γκοντινέ έγραψαν πολλά θεατρικά έργα, με κυριότερο το Les Affolés, μία τετράπρακτη κωμωδία που έκανε την πρεμιέρα της στο Théâtre du Vaudeville το 1883.
Τελεολογία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηθικές θεωρίες Κατηγορία:Μεταφυσικές θεωρίες Κατηγορία:Ιστοριογραφία Κατηγορία:Αιτιότητα
Πιερ Βερόν
Ο τάφος του Πιερ Βερόν βρίσκεται στο Κοιμητήριο του Μονπαρνάς και φέρει ορειχάλκινη προτομή, έργο του γλύπτη Ζαν Γκωτερέν.
Επιλεγμένα έργα
Πεζά
Λιμπρέτα
Θεατρικά έργα
Πηγές
Κατηγορία:Γάλλοι θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι κριτικοί Κατηγορία:Γάλλοι δημοσιογράφοι
Αλέξανδρος Α. Καντακουζηνός
Ο Αλέξανδρος Καντακουζηνός (1811 - 1884) ήταν πολιτικός της νεοσύστατης Ελλάδας και της Ρουμανίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Πατέρας του ήταν ο πρίγκηπας Αλέξανδρος Καντακουζηνός, του οποίου ήταν τελευταίο παιδί.
Γεννήθηκε ίσως περίπου το 1813 αν και συνηθέστερα αναφέρεται το 1811. Το 1836, σε ηλικία είκοσι τριών χρονών, μπήκε στη διπλωματική υπηρεσία και παρέμεινε στο Υπουργείο Εξωτερικών μέχρι το 1839, όπου και μετεγκαταστάθηκε στη Ρουμανία. Εκεί συνέχισε την πολιτική του σταδιοδρομία και έγινε πολλές φορές βουλευτής, Υπουργός Οικονομικών, Υπουργός Εξωτερικών, και μέλος του ανώτατου Συμβουλίου της Δικαιοσύνης στο Βουκουρέστι.
Παρασημοφορήθηκε επανειλημμένα από διάφορα κράτη, λαμβάνοντας τον Μεγαλόσταυρο της Ρωσίας, και τους ανώτερους Ταξιάρχες της Ελλάδας και της Ρουμανίας.
Πέθανε ξαφνικά στις 8 Μαρτίου 1884 και θάφτηκε στην Ελλάδα.
Αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες Κατηγορία:Υπουργοί της Ρουμανίας
Μάρκος Σανούδος, κύριος της Μήλου
Ο Μάρκος Σανούδος, κύριος (άρχοντας, αυθέντης) της Μήλου στην Λατινοκρατία ήταν μικρότερος γιος του Γουλιέλμου Α΄ Σανούδου. Τα μεγαλύτερα αδέλφια του ήταν: Νικόλαος Α΄ Σανούδος και Ιωάννης Α΄ Σανούδος, που όλοι τους διετέλεσαν Δούκες του Αρχιπελάγους. Με την άγνωστη σύζυγό του απέκτησε μια κόρη, την
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Σανούδων Κατηγορία:Ιταλοί ευγενείς
Πιενίνι
μικρογραφία| Άποψη του κοντινού Πιενίνι από την κορυφή των [[Τσι Κορόνι.]] μικρογραφία| Κάτοικοι της [[Στσαβνίτσα στα Πιενίνι το 1939.]] Τα Πιενίνι (πολωνικά: Pieniny, ουγγρικά: Pieninek), ή Όρη Πιενίνι, είναι οροσειρά στα νότια της Πολωνίας και στα βόρεια της Σλοβακίας. Κατατάσσεται στο ανατολικό τμήμα των Δυτικών Μπεσκίντι.
Η οροσειρά Πιενίνι χωρίζεται σε τρία μέρη – Πιενίνι Σπίσκιε (πολωνικά: Pieniny Spiskie, Spišské Pieniny) και Κεντρικό Πιενίνι (πολωνικά: Pieniny Właściwe, σλοβακικά: Centrálne Pieniny) στην Πολωνία και Μικρό Πιενίνι (πολωνικά: Małe Pieniny, σλοβακικά: Malé Pieniny) στην Πολωνία και τη Σλοβακία. Τα όρη Πιενίνι αποτελούνται κυρίως από στρώματα ασβεστόλιθου και δολομίτη. Η πιο διάσημη κορυφή, Τσι Κορόνι (πολωνικά: Trzy Korony, «Τρεις Κορυφές»), έχει ύψος 982 μέτρα. Είναι επίσης η κορυφή του ορεινού όγκου των Τσι Κορόνι. Η υψηλότερη κορυφή των Πιενίνι, Βισόκα (πολωνικά: Wysoka, σλοβακικά: Vysoké Skalky), φτάνει τα 1.050 μέτρα ύψος πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Σουντάκ
Το Σουντάκ (ουκρανικά και ρωσικά: Судак, κριμαϊκά: Sudaq) ή η Σουγδιαία (βυζαντινή ονομασία), είναι πόλη της Αυτόνομης δημοκρατίας της Κριμαίας. Η πόλη βρίσκεται στις νοτιοανατολικές ακτές της χερσονήσου της Κριμαίας, στις ακτές της Μαύρης θάλασσας. Απέχει 55 χιλιόμετρα από την Θεοδοσία και 102 χλμ. από την πρωτεύουσα της Κριμαίας, Συμφερόπολη. Το Σουντάκ σήμερα είναι ένα δημοφιλές θέρετρο, με ένα καλοδιατηρημένο γενοβέζικο (γενουατικό) οχυρό.
Ιστορία
Η πόλη φέρεται να έχει ιδρυθεί το 212 μ.Χ., και κατά την μεσοβυζαντινή περίοδο (9ος με 11ος αιώνας) ανήκε στο βυζαντινό θέμα Χερσώνος, καθώς και διέθετε τη δική της μητροπολιτική έδρα με έναν από τους γνωστούς ιστορικούς μητροπολίτες να είναι ο μητροπολίτης Σουγδαίας Λουκάς (14ος αιώνας). Κατόπιν η κυριαρχία της πέρασε στους Γενοβέζους (Γενουάτες) κατά τον 14ο και 15ο αιώνα, και μετέπειτα στους Οθωμανούς και το Χανάτο της Κριμαίας, έως ότου η Ρωσική αυτοκρατορία κατέκτησε την περιοχή την περίοδο 1771-1783.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Κριμαίας
Σαρλ-Μωρίς ντε Ταλλεϋράν-Περιγκόρ
Ο Σαρλ-Μωρίς ντε Ταλλεϋράν, πρίγκηπας του Περιγκόρ (Charles Maurice de Talleyrand-Périgord,1754 -1838) και επί αυτοκρατορίας Βοναπάρτη πρίγκιπας του Μπενεβέντο, γνωστός στα ελληνικά ως Ταλλεϋράνδος, ήταν Γάλλος επίσκοπος, πολιτικός και διπλωμάτης, που κυριάρχησε στη γαλλική και ευρωπαϊκή πολιτική ζωή για μισό αιώνα.
Τα πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στο Παρίσι, γιος του πρίγκηπα του Περιγκόρ. Λόγω της αναπηρίας στο ένα πόδι του από τραύμα, αποκλείστηκε από τη στρατιωτική καριέρα που θα ακολουθούσε, σύμφωνα με την οικογενειακή παράδοση, και στράφηκε στην εκκλησιαστική σταδιοδρομία. Μετά από θεολογικές σπουδές στη Σορβόνη, χειροτονήθηκε ιερέας. Από το 1780 έως το 1785 διετέλεσε γενικός εκπρόσωπος του κλήρου και εκπροσωπούσε την Καθολική Εκκλησία στο Γαλλικό Στέμμα. Το 1789, στα πρόθυρα της έκρηξης της Επανάστασης, έγινε επίσκοπος της Ωτέν.
Γαλλική επανάσταση
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|343x343εσ|Ο όρκος του Λαφαγιέτ στη γιορτή της Ομοσπονδίας, 1790. Ο Ταλλεϋράνδος, επίσκοπος, εμφανίζεται στα δεξιά Τον Μάιο του 1789 ο Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ συγκάλεσε στις Βερσαλλίες τη συνέλευση των Γενικών Τάξεων, στην οποία συμμετείχαν αντιπρόσωποι των τριών τάξεων: των ευγενών, του κλήρου και της τρίτης τάξης. Όταν η συνέλευση εξελίχθηκε σε επανάσταση, ο Ταλλεϋράνδος, που βρισκόταν εκεί ως αντιπρόσωπος και υπερασπιστής των προνομίων του κλήρου, συντάχθηκε με τους επαναστάτες.
Υποστήριξε σθεναρά τον αντι-κληρικαλισμό των επαναστατών. Αυτός, όπως και ο Μιραμπώ, προωθούσαν την εθνικοποίησηση της εκκλησιαστικής περιουσίας και όταν αυτή ψηφίστηκε, ο Ταλλεϋράνδος απέκτησε τη φήμη ενός από τους επαναστατικούς αντιπροσώπους. Επίσης, συμμετείχε στη συγγραφή της Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Το 1791 ο Πάπας τον αφόρισε.
Τον Σεπτέμβριο του 1792, κατάφερε να διαφύγει στην Αγγλία μόλις στις αρχές των εκκαθαρίσεων του Σεπτεμβρίου, κινδυνεύοντας ο ίδιος καθώς ήταν οπαδός της συνταγματικής μοναρχίας. Και έκανε πολύ καλά, γιατί η Συμβατική Εθνοσυνέλευση εξέδωσε ένταλμα για τη σύλληψή του τον Δεκέμβριο, δύο μήνες μετά τη διαφυγή του. Τον Μάρτιο του 1794 αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Αγγλία με εντολή απελάσεως, ως ανεπιθύμητος. Στη συνέχεια κατέφυγε στις Ηνωμένες Πολιτείες όπου παρέμεινε μέχρι την επιστροφή του στη Γαλλία το 1796. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του ασχολήθηκε με κερδοσκοπικές επιχειρήσεις και δημιούργησε περιουσία.
Μετά τη νίκη του Ναπολέοντα εναντίον της Αυστρίας, διαπραγματεύτηκε και επικύρωσε τη συνθήκη του Κάμπο Φόρμιο. Από κοινού με τον Ναπολέοντα πίεσαν το Διευθυντήριο να δεχθεί την εκστρατεία στην Αίγυπτο το 1798, που τελικά κατέληξε σε αποτυχία. Υπήρξε ο υπεύθυνος για τη διακοπή των σχέσεων μεταξύ Γαλλίας και ΗΠΑ λόγω του σκανδάλου που ξέσπασε επειδή είχε απαιτήσει από Αμερικανούς διπλωμάτες μεγάλα ποσά για δωροδοκία, γεγονός που το 1799 τον οδήγησε σε παραίτηση. Εν τω μεταξύ, είχε συγκεντρώσει «τεράστια περιουσία», που είχε τοποθετήσει στο εξωτερικό.
Ναπολέων
εναλλ.=|μικρογραφία|Καρικατούρα του 1815, Ο άνθρωπος με τα 6 κεφάλια, σάτιρα του ρόλου του σε 6 διαφορετικά καθεστώτα|αριστερά Πέντε μήνες μετά από την παραίτησή του, τον Νοέμβριο του 1799, μαζί με τον μικρότερο αδελφό του Ναπολέοντα, Λυσιέν Μποναπάρτ, συνέβαλαν στο πραξικόπημα της 18ης Μπρυμέρ, με το οποίο ο Ναπολέοντας ανέτρεψε το Διευθυντήριο και εγκαθίδρυσε το καθεστώς της Υπατείας. Ο Ταλλεϋράνδος έγινε σύντομα υπουργός Εξωτερικών υπό τον Ναπολέοντα και πρωταρχικό σκοπό του έθεσε την ειρήνευση στην Ευρώπη, γεγονός που πέτυχε μετά από διαπραγματεύσεις με τα εμπόλεμα κράτη. Συνέβαλε στην υλοποίηση των φιλόδοξων σχεδίων του Ναπολέοντα και άσκησε πιέσεις για την υπογραφή του Κονκορδάτου του 1801 ανάμεσα στον Ναπολέοντα και τον Πάπα Ζίο Ζ΄, με το οποίο αποκαταστάθηκε η θρησκευτική ειρήνη. Από τους όρους αυτής της συμφωνίας επωφελήθηκε και ο ίδιος και παντρεύτηκε τη διαζευγμένη ερωμένη του Κατρίν Γκραντ.
Τον Μάιο του 1803, αγόρασε τον πύργο του Βαλενσαί στο κέντρο της Γαλλίας με την προτροπή του Ναπολέοντα, που αργότερα χρησιμοποιήθηκε ως τόπος φυλάκισης της ισπανικής βασιλικής οικογένειας το 1808-1813, μετά την εισβολή του Ναπολέοντα στην Ισπανία.
Το 1804 θεωρείται ότι συνήργησε σε ένα αποτρόπαιο έγκλημα: τη συκοφάντηση, την απαγωγή από έδαφος άλλου κράτους, την καταδίκη και εκτέλεση του δούκα ντ΄Ανγκιέν, για τον οποίο πίστευαν ότι σχεδίαζε να δολοφονήσει τον Ναπολέοντα.
Όταν ο Ναπολέοντας ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας το 1804, διόρισε τον Ταλλεϋράνδο μεγάλο αυλάρχη και αναπληρωτή εκλέκτορα με ετήσιο εισόδημα 300.000 φράγκα, που προστέθηκαν στα 400.000 που έπαιρνε ως υπουργός των Εξωτερικών. Το 1806 του απένειμε τον τίτλο του κληρονομικού πρίγκιπα και δούκα του Μπενεβέντο. Ωστόσο, η επιρροή του στον αυτοκράτορα μειώθηκε καθώς κανείς δεν μπορούσε πλέον να συγκρατήσει την ακόρεστη φιλοδοξία του Ναπολέοντα.
Αλλαγή πλεύσης
Μετά την παραίτησή του το 1807 από το υπουργείο, άρχισε να δέχεται δωροδοκίες από εχθρικές δυνάμεις (κυρίως την Αυστρία αλλά και τη Ρωσία), για να προδώσει μυστικά του Ναπολέοντα. Αντιτάχθηκε στην περαιτέρω σκληρή μεταχείριση της Αυστρίας το 1809 μετά τον πόλεμο του Πέμπτου Συνασπισμού. Ήταν επίσης αρνητικός στη γαλλική εκστρατεία στη Ρωσία το 1812 και από τότε απομακρύνθηκε οριστικά από τον Αυτοκράτορα, ο οποίος, μετά την καταστροφική υποχώρηση από τη Ρωσία, τον κάλεσε να αναλάβει πάλι τα καθήκοντά του στα τέλη του 1813 αλλά ο Ταλλεϋράνδος αρνήθηκε, καθώς ήδη σχεδίαζε την παλινόρθωση των Βουρβόνων.
Όταν οι Σύμμαχοι εισέβαλαν στο Παρίσι το 1814, ο τσάρος φιλοξενήθηκε στο μέγαρο του Ταλλεϋράνδου, ο οποίος τον έπεισε ότι η ειρήνη στην Ευρώπη θα εξασφαλίζονταν με την παλινόρθωση των Βουρβόνων, που είχαν ανατραπεί από τη Γαλλική επανάσταση. Μόλις ανέβηκε στο θρόνο ο Λουδοβίκος IH’, τον διόρισε υπουργό Εξωτερικών.
Παλινόρθωση των Βουρβόνων
Ο Ταλλεϋράνδος ήταν ο επικεφαλής Γάλλος διαπραγματευτής στο συνέδριο της Βιέννης και, την ίδια χρονιά, υπέγραψε και τη Συνθήκη του Παρισιού. Οφείλεται εν μέρει στις δεξιότητές του ότι οι όροι της συνθήκης ήταν αξιοσημείωτα επιεικείς προς τη Γαλλία. Όταν άνοιξε το συνέδριο, το δικαίωμα λήψης αποφάσεων περιορίστηκε σε τέσσερις χώρες: Αυστρία, Ηνωμένο Βασίλειο, Πρωσία και Ρωσία. Η Γαλλία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες κλήθηκαν να παραστούν, αλλά δεν τους επιτράπηκε να επηρεάσουν τη διαδικασία. Χάρη όμως στους επιδέξιους χειρισμούς του Ταλλεϋράνδου, που φρόντισε να συνάψει μυστικές συνθήκες με κάποιες από τις τέσσερις αυτές νικήτριες δυνάμεις εναντίον των άλλων, η ηττημένη Γαλλία παρακάθησε τελικά ως ίση ανάμεσά τους. Έτσι πέτυχε τις καλύτερες για αυτήν δυνατές ρυθμίσεις: επέστρεψε στα σύνορα του 1792 χωρίς αποζημιώσεις.
Για τα επόμενα δεκαπέντε χρόνια περιορίστηκε στον ρόλο του «παλαιότερου πολιτικού», επικρίνοντας από το περιθώριο. Το πολιτικό του ένστικτο όμως τον οδήγησε το 1829 σε σύμπλευση με τους Φιλελεύθερους, με σκοπό την απομάκρυνση του βασιλιά Κάρολου Ι΄. Με τη βοήθειά του, στον θρόνο ανέβηκε ο Λουδοβίκος Φίλιππος, γιος του δούκα της Ορλεάνης, ο οποίος είχε συνταχθεί με την Επανάσταση, υιοθετώντας μάλιστα το προσωνύμιο Egalité (Ισότης), γεγονός που τελικά δεν τον βοήθησε να αποφύγει τη γκιλοτίνα.
Ωστόσο, όταν ο βασιλιάς Λουδοβίκος Φίλιππος ήρθε στην εξουσία μετά την Ιουλιανή επανάσταση του 1830 και του πρότεινε τη θέση του υπουργού Εξωτερικών, ο Ταλλεϋράνδος αρνήθηκε και προτίμησε να γίνει πρεσβευτής στο Λονδίνο, θέση που κατείχε από το 1830 έως το 1834, οπότε παραιτήθηκε έχοντας προηγουμένως διαδραματίσει ζωτικό ρόλο, το 1831, στη δημιουργία του ανεξάρτητου βασιλείου του Βελγίου. Η κορωνίδα της διπλωματικής του ικανότητας ήταν η υπογραφή της συμμαχίας Γαλλίας, Αγγλίας, Ισπανίας και Πορτογαλίας, το 1834.
Πέθανε το 1838, έχοντας συμφιλιωθεί με την Εκκλησία.
Σήμερα, όταν μιλάμε για την τέχνη της διπλωματίας, η φράση «αυτός είναι ένας Ταλλεϋράνδος» χρησιμοποιείται για να περιγράψει έναν πολιτικό με μεγάλη επινοητικότητα και τέχνη ανάμικτα με κυνισμό και πονηριά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι διπλωμάτες Κατηγορία:Γάλλοι υπουργοί
Ιγκόρ του Κιέβου
Ο Ιγκόρ (ρωσ. Игорь, ορθή προφορά: Ίγκορ) υπήρξε Βάραγγος πρίγκιπας του Κιέβου και ως τέτοιος, αρχηγός του Κράτους των Ρως για κάποια χρόνια στο πρώτο μισό του 10ου αιώνα. Το όνομά του προήλθε από τον εκσλαβισμό του αρχαίου σκανδιναβικού «Ίνγκβαρ» (μερικοί επιστήμονες υποθέτουν ότι η σλαβική καταγωγή). Πιθανώς ήταν γιος του Ρούρικ, φυλάρχου των Ρως την περίοδο που είχαν έδρα το Νόβγκοροντ.
Για τον ακριβή προσδιορισμό των βιογραφικών στοιχείων του, η ιστορική έρευνα αντιμετωπίζει το πρόβλημα της ανυπαρξίας αξιόπιστων πηγών. Βασική πηγή είναι το Πρώτο Χρονικό, το οποίο όμως συνετέθη διακόσια χρόνια αργότερα και -ακόμα χειρότερα- το γνωρίζουμε μόνο από μεταγενέστερα αντίγραφα.
Το τέλος
Τον διαδέχθηκε ο Σβιατοσλάβ (ο Σφενδοσλάβος των βυζαντινών κειμένων), που ήταν μόλις τριών ετών, οπότε η διακυβέρνηση μέχρι την ενηλικίωσή του ανατέθηκε στη χήρα του Χέλγκα. Αυτή εκδικήθηκε με πολύ άγριο τρόπο τη δολοφονία του συζύγου της, αλλά έλαβε το μάθημά του και αναθεώρησε τον τρόπο είσπραξης του φόρου υποτέλειας. Το 955 βαπτίσθηκε χριστιανή και αγιοποιήθηκε από την Ορθόδοξη Εκκλησία ως Αγία Όλγα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεσαιωνική Ρωσία Κατηγορία:Ρουρικίδες
Νέα Καβάλα
Το όνομα Νέα καβάλα μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Κόλλιας Πλαπούτας
Γενάρχης της οικογένειας Πλαπούτα είναι ο Κόλλιας (Νικόλας) Πλαπούτας, που γεννήθηκε στο χωριό Σουλιµά της Τριφυλίας το 1735. Από τους περίφηµους Ντρέδες της Τριφυλίας, µε πρωτόγονους τρόπους, βίαιο χαρακτήρα και ασυνήθιστη σωµατική ρώµη, διέπραξε νεαρός φόνο και για να αποφύγει τις συνέπειες εγκατέλειψε το επάγγελµα του βοσκού και εξελίχθηκε σε έναν από τους επιφανέστερους Πελοποννήσιους κλεφτοκαπετάνιους της προεπαναστατικής περιόδου και κάπος των Δεληγιανναίων στην επαρχία Καρύταινας. Το 1755 εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Παλούμπα, και στη συνέχεια μαζί με τα παιδιά του θα διαδραμάτιζαν σημαντικό ρόλο στην απελευθέρωση του Έθνους. Ο Κόλλιας Πλαπούτας είχε φύγει δεκαοχτάχρονος από το Σουλιμά της Μεσσηνίας περί το 1753, μετά το φόνο ενός Τούρκου σπαή (φοροεισπράκτορα), και μετά από διετή παραμονή κοντά στους Τζαβελαίους στο Δραγώι της Ολυμπίας κατέφυγε στο χωριό Παλούμπα. Στο Παλούμπα ο Κόλλιας αρχικά έγινε ταχυδρόμος, αργότερα Κάπος και τελικά Καπόμπασης στις προσταγές των Δεληγιανναίων. Εκεί ο Πλαπούτας έχτισε ισχυρό και απόρθητο πύργο όπου παρέμεινε μέχρι τα βαθιά του γεράματα. Ως αρματολός και Καπόμπασης προσέφερε πολλά για την απελευθέρωση του έθνους. Στο Παλούμπα γεννήθηκαν οι γιοι του, Δημήτρης Πλαπούτας και Γεωργάκης Πλαπούτας, καθώς και τ' άλλα αδέλφια τους. Ο Κόλλιας συµµετείχε στα Ορλωφικά (1769-1770) και στη συνέχεια (1779) πήρε µέρος-µαζί µε τα σουλτανικά στρατεύµατα- στην εξάλειψη των Αλβανών, που αφού κατέστειλαν την εξέγερση εξελίχθηκαν σε µάστιγα τόσο του χριστιανικού όσο και του µουσουλµανικού πληθυσµού. Με την έναρξη του Αγώνα ο Κόλλιας κήρυξε την επανάσταση στο χωριό Μπέτσι, ενώ παρευρέθηκε στην πολιορκία της Τριπολιτσάς. Δεν είχε όµως λόγω ηλικίας (το 1821 ήταν 85 χρονών) πολεµική συµµετοχή. Πέθανε στη Στεµνίτσα το 1827 σε ηλικία 92 ετών. Ο Κόλλιας απέκτησε τέσσερις γιους: τον Γιωργάκη και τον Δηµητράκη από τη νόµιµη σύζυγό του, Κυράτσω, το γένος Τζώρτζη, και τον Παρασκευά και τον Θανάση από την επίσηµη ερωµένη του, Λιόσα, αλβανικής καταγωγής.
Νοβοβορόνεζ
Το Νοβοβορόνεζ (Нововоро́неж) είναι πόλη στο Περιφέρεια Βορόνεζ, στη Ρωσία, που βρίσκεται στην αριστερή όχθη του Ποταμού Ντον 55 χιλιόμετρα νότια του Βορόνεζ. Ο πληθυσμός είναι 32.635 άτομα το 2010. Το 2002 είχε πληθυσμό 36.961 κατοίκων και 35.666 κάτοικοι του 1989.
Διοικητική και δημοτική κατάσταση
Εντός του πλαισίου των διοικητικών διαιρέσεων, ενσωματώνεται ως Αστικός Θύλακας Νοβοβορόνεζ—διοικητική μονάδα με καθεστώς ίσο με αυτό των επαρχιών. Ως δημοτική διαίρεση, αυτή η διοικητική μονάδα έχει επίσης καθεστώς αστικού θύλακα.
Οικονομία
αριστερά|μικρογραφία|Άποψη του Πυρηνικού Εργοστασίου Νοβοβορόνεζ Το Πυρηνικό Εργοστάσιο Νοβοβορόνεζ βρίσκεται στην πόλη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ρωσίας
Γουλιέλμος Σανούδος, κύριος της Γκρίφα
Ο Γουλιέλμος Σανούδος, κύριος της Γκρίφα (Guglielmazzo Sanudo, πέθανε μεταξύ 1349 - 1362) κληρονομικός Κύριος της Γκρίφα ενος κληρονομικού φεουδαρχικού δώρου στην Άνδρο ήταν γιος και διάδοχος του Μάρκου Σανούδου, λόρδου της Γκρίφα. Γιος του ήταν ο Νικόλαος Β΄ Σανούδος Σπετσαμπάντα επόμενος κύριος της Γκρίφα και δεύτερος σύζυγος της δεύτερης εξαδέλφης του Φιορέντσα Σανούντο. Με τον γάμο του ο Νικόλαος Σπετσαμπάντα έγινε 8ος Δούκας της Νάξου σαν βασιλικός σύζυγος της Φιορέντσας της 7ης Δούκισσας του Αρχιπελάγους.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Σανούδων
Παλαιόκαστρο Σερρών
To Παλαιόκαστρο είναι χωριό της δημοτικής ενότητας Σκοτούσσης του δήμου Ηρακλείας στον νομό Σερρών. Βρίσκεται 14 χλμ. βορειοδυτικά της πόλης των Σερρών στους πρόποδες των ορέων Βροντούς (υψόμ. 70 μ.). Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 721 κατοίκων, ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είχε πληθυσμό 723 κατοίκων.
Ιστορία
Κοντά στα χωριά Παλαιόκαστρο και Βαμβακόφυτο εντοπίστηκαν τα ερείπια αρχαίας πόλης, που ταυτίζεται ίσως με την αρχαία Σκοτούσσα, πόλη της Οδομαντικής. Σύμφωνα με τις αρχαίες πηγές, η πόλη βρισκόταν ανάμεσα στη Σίρρα (σημ. Σέρρες) και την Ηράκλεια Σιντική. Εικάζεται ότι η πιθανότερη θέση της Σκοτούσσας βρίσκεται στο Παλαιόκαστρο, αφού απέχει τέσσερα ρωμαϊκά μίλια (δηλ. 6 χλμ.) από την Ηράκλεια και 18 μίλια από τη Σίρρα όπως μαρτυρούν τα ρωμαϊκά Οδοιπορικά. Ο πληθυσμός του χωριού αποτελούνταν κυρίως από εντόπιους Μακεδόνες και Βλάχους, ενώ μετά το 1920 προσέφυγαν και Πόντιοι αλλά και Έλληνες από τις νότιες παραθαλάσσιες περιοχές της Ουκρανίας. Επίσης, κατά το 1945 μεταφέρθηκαν οι κάτοικοι του χωριού Νεράιδα, 2 χλμ. βόρεια της Μονής Τιμίου Σταυρού.
Οικονομία
Η κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η γεωργία, με καλλιέργειες βάμβακος, καλαμποκιού, καπνού, σιταριού και ελαιόδεντρων. Έπειτα ακολουθεί η κτηνοτροφία και η μελισσοκομία. Παλαιότερα γύρω στο '90 όπου δεν είχε ακόμη δημιουργηθεί ο περιφερειακός δρόμος που ενώνει Προμαχώνα-Σιδηρόκαστρο-Σέρρες, το Παλαιόκαστρο αποτελούσε ένα απο κέντρα στάθμευσης φορτηγών μεταφορών Ελλάδας-Βουλγαρίας όπου ευνοούσε την οικονομία της γύρω περιοχής, καθώς δόθηκε η ευκαιρία να αναπτυχθεί η ιχθυοκαλλιέργεια και η βιοτεχνία. Λόγω ανταγωνισμού μόνο η βιοτεχνία Idea Α.Ε.Β.Ε έχει επιζήσει μέχρι σήμερα. Το χωριό έχει ιδρύσει την ομάδα Απόλλων Παλαιοκάστρου, με γήπεδο το οποίο χρηματοδοτήθηκε από τον τότε δήμο Σκοτούσσης για δημιουργία κερκίδων, αποδυτηρίων και προβολέων καθώς και για την οικονομική ενίσχυση της ομάδας. Την περίοδο 2022-23 η ομάδα δεν αγωνιζόταν σε κάποιο πρωτάθλημα.
Εκπαίδευση
Το Παλαιόκαστρο διαθέτει ένα τριθέσιο Δημοτικό σχολείο και ένα Νηπιαγωγείο. Το δημοτικό χτίστηκε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο. Ξεκίνησε ως διθέσιο με 20 μαθητές και ανήλθε στους 170 περίπου στα τέλη του '60. Χρειάστηκαν 2 επιπλέον αίθουσες για την παρακολούθηση μαθημάτων, από τις οποίες η μία κτίστηκε στο σχολείο και η άλλη αδειοδοτήθηκε με την έγκριση ιδιώτη για την αίθουσα της κατοικίας του. Το δημοτικό σήμερα είναι εξοπλισμένο με τα απαραίτητα τεχνολογικά εκπαιδευτικά μέσα και παρέχει την πλήρη κάλυψη των αναγκών των μαθητών του. Σήμερα το νηπιαγωγείο έχει κλείσει και τα παιδιά φοιτούν στο νηπιαγωγείο της Σκοτούσσας.
Μονή Τιμίου Σταυρού
Ιδρύθηκε πιθανώς το 1880. Βρίσκεται 5 χλμ. βόρεια του χωριού. Από το συγκρότημα σήμερα σώζεται το καθολικό, μικρή μονόχωρη αίθουσα. Λειτουργεί ως εξωκκλήσι και τιμάται επ’ ονόματι της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού. Στα δυτικά της εκκλησίας υπάρχουν τάφοι της οικογενείας των κτιτόρων. Η μονή υπήρξε αντικείμενο έριδος μεταξύ πατριαρχικών και εξαρχικών στην περίοδο 1903-1907. Το 1907 ένοπλο βουλγαρικό σώμα κατέστρεψε το συγκρότημα και μόνο το καθολικό διέφυγε την καταστροφή. Σήμερα κάθε αρχές Σεπτεμβρίου γίνεται το πανηγύρι προς τιμήν της Παναγίας μετά του Σιδηροκάστρου, της Ηράκλειας και της Σκοτούσσης.
Χ.Υ.Τ.Υ.
Εγκρίθηκε η χρηματοδότηση, ύψους 5 εκατομμυρίων ευρώ, μέσω ΕΣΠΑ, για την επέκταση του ΧΥΤΑ Σερρών. Πρόκειται για εργασίες διάνοιξης νέου κυττάρου, που καταλαμβάνει έκταση περίπου 26 στρεμμάτων στην περιοχή της Νεράιδας και θα έχει διάρκεια «ζωής» 3 με 3,5 χρόνια. Το έργο περιλαμβάνει εργασίες διαμόρφωσης της λεκάνης ταφής, εργασίες στεγανοποίησης της λεκάνης ταφής, έργα διαχείρισης βιοαερίων, έργα διαχείρισης στραγγισμάτων, έργα κατασκευής αντιπλημμυρικής προστασίας, έργα υποδομής του κυττάρου, καθώς και έργα περιβαλλοντικής παρακολούθησης. Σύμφωνα με τον Αντιδήμαρχο Καθαριότητας του Δήμου Σερρών Παντελή Χράπα, η έγκριση της χρηματοδότησης είναι αποτέλεσμα μια σειράς ενεργειών που έχουν γίνει, προκειμένου να διασφαλισθεί για τους Σερραίους δημότες ένας χώρος όπου θα γίνεται η εναπόθεση των απορριμμάτων, μέχρι να ολοκληρωθεί τουλάχιστον το έργο του ΧΥΤΥ Παλαιοκάστρου, το οποίο αυτή τη στιγμή λειτουργεί δοκιμαστικά και θα λειτουργεί δοκιμαστικά μέχρι και το Σεπτέμβρη του 2012.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Ηρακλείας
Τζουζέπε Κόντε
Ο Τζουζέπε Κόντε (ιταλ.: Giuseppe Conte, 8 Αυγούστου 1964-) είναι Ιταλός νομικός και πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως ο 58ος Πρωθυπουργός της Ιταλίας από το 2018 ως το 2021, όπου και παραιτήθηκε.
Ο Κόντε, καθηγητής ιδιωτικού δικαίου, προτάθηκε μετά τις Ιταλικές γενικές εκλογές που διεξήχθησαν 4 Μάρτη του 2018, για το ρόλο του Πρωθυπουργού ως επικεφαλής ενός συνασπισμού των κομμάτων Κίνημα Πέντε Αστέρων και Λέγκα του Βορρά. Η ορκωμοσία υπό τον Πρόεδρο της Ιταλικής Δημοκρατίας Σέρτζιο Ματαρέλα έγινε την 1 Ιουνίου 2018, με τη νέα κυβέρνηση να έχει στους κόλπους της μέλη και των δύο ετέρων.
Στις 20 Αυγούστου 2019, ο Κόντε δήλωσε παραίτηση μετά την πρόταση μομφής προς την κυβέρνηση συνασπισμού από το Ματέο Σαλβίνι της Λέγκας του Βορρά, που όμως δεν έγινε δεκτή από το Σέρτζιο Ματαρέλα. Στη συνέχεια, το Κίνημα Πέντε Αστέρων και το κεντροαριστερό Δημοκρατικό Κόμμα συμφώνησαν να σχηματίσουν μια νέα κυβέρνηση, με τον Κόντε να παραμένει πρωθυπουργός. Στις 31 Μαΐου, τα δύο κόμματα κατέληξαν σε συμφωνία να προτείνουν τον Τζιοβάνι Τρία ως νέο υπουργό οικονομικών και ο Κόντε κλήθηκε να ορκιστεί την επόμενη ημέρα.
Σύμφωνα με πολλούς δημοσιογράφους και πολιτικούς σχολιαστές, ο Κόντε θα μπορούσε να ηγηθεί της πρώτης λαϊκίστικης κυβέρνησης στην Δυτική Ευρώπη. Επιπλέον, ήταν ο πρώτος πρωθυπουργός από τη Νότια Ιταλία μετά τον Τσιρίακο ντε Μίτα το 1989.
Πρώιμη ζωή και καριέρα
Ο Τζουζέπε Κόντε γεννήθηκε στην Volturara Appula, κοντά στην Φότζια, το 1964. Μεγάλωσε σε μια μεσοαστική οικογένεια. Ο πατέρας του, Nicola, ήταν δημόσιος υπάλληλος στον τοπικό δήμο, ενώ η μητέρα του, Lillina Roberti, ήταν δασκάλα σε δημοτικό σχολείο.
Αφού η οικογένειά του μετακόμισε στο Σαν Τζοβάννι Ροτόντο (San Giovanni Rotondo), ο Κόντε πήγε στο κλασικό λύκειο στο κοντινό San Marco in Lamis και στη συνέχεια σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο La Sapienza της Ρώμης, από όπου αποφοίτησε το 1988 με άριστα. Για μικρό χρονικό διάστημα, ο Κόντε σπούδασε στο εξωτερικό. Το 1992 μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες για να σπουδάσει στο Γέιλ, στο Πανεπιστήμιο Duquesne και στο Διεθνές Ινστιτούτο Πολιτισμού στη Βιέννη το 1993. Αργότερα φοίτησε στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης, το 2000, στο Girton College του Κέιμπριτζ το 2001 και επίσης υποστήριξε ότι σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης το 2008. Ωστόσο, τον Μάιο του 2018, η εφημερίδα New York Times υποστήριξε ότι το Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης ανέφερε ότι δεν είχε κανένα αρχείο του Κόντε, ούτε ως μαθητή ούτε ως καθηγητή.
Ξεκίνησε την ακαδημαϊκή του καριέρα κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, όταν δίδαξε στο Πανεπιστήμιο Roma Tre, στο Πανεπιστήμιο LUMSA της Ρώμης, στο Πανεπιστήμιο της Μάλτας και στο Πανεπιστήμιο του Σάσσαρι. Ο Κόντε είναι σήμερα καθηγητής ιδιωτικού δικαίου στο Πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας και στο LUISS της Ρώμης. Είναι μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Πανεπιστημίου Τζον Κάμποτ στη Ρώμη.
Στις 18 Σεπτεμβρίου του 2013 εξελέγη από τη βουλή των Αντιπροσώπων μέλος του Προεδρείου της Διοικητικής Δικαιοσύνης, το αυτοδιοικούμενο σώμα των διοικητικών δικαστών.
Πρωθυπουργός της Ιταλίας
δεξιά|μικρογραφία|Ο Τζουζέπε Κόντε στο [[Παλάτσο ντελ Κουιρινάλε, τον Μάιο του 2018.]] Στις αρχές του 2018, ο Κόντε επελέγη από τον Λουίτζι ντι Μάιο, ηγέτη του Κινήματος Πέντε Αστέρων (M5S) ως πιθανός μελλοντικός Υπουργός Δημόσιας Διοίκησης της Κυβέρνησής του, μετά τις γενικές εκλογές του 2018. Ωστόσο, οι εκλογές οδήγησαν σε κοινοβούλιο χωρίς απόλυτη πλειοψηφία, με το Κίνημα Πέντε Αστέρων ως το κόμμα με το μεγαλύτερο αριθμό ψήφων και εδρών στο κοινοβούλιο, και την κεντροδεξιά συμμαχία, στην οποία η Λίγκα του Ματέο Σαλβίνι αναδείχθηκε ως η κύρια πολιτική δύναμη, κερδίζοντας πλήθος εδρών στη βουλή των Αντιπροσώπων και την Γερουσία. Ο κεντροαριστερός συνασπισμός με επικεφαλής τον πρώην Πρωθυπουργό Ματέο Ρέντσι ήρθε τρίτος.
Στις 9 Μαΐου, μετά από εβδομάδες πολιτικού αδιεξόδου και την αποτυχία διαφόρων προσπαθειών συγκρότησης Κυβέρνησης, τόσο μεταξύ Πέντε Αστέρων–Κεντροδεξιάς, όσο και Πέντε Αστέρων–Δημοκρατικού Κόμματος, οι ντι Μάιο και Σαλβίνι ζήτησαν επίσημα από τον Πρόεδρο Ματαρέλα να τους δώσει 24 ώρες για να καταρτίσουν κυβερνητική συμφωνία μεταξύ τους. Αργότερα το απόγευμα της ίδιας μέρας, ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι ανακοίνωσε δημοσίως ότι η Forza Italia δεν θα δώσει ψήφο εμπιστοσύνης σε μια Κυβέρνηση Πέντε Αστέρων-Λίγκας, αλλά θα εξακολουθήσει να στηρίζει την κεντροδεξιά συμμαχία παρ' όλα αυτά, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για μια πιθανή κυβέρνηση πλειοψηφίας μεταξύ των δύο κομμάτων.
Στις 13 Μαΐου, το Κίνημα Πέντε Αστέρων και η Λίγκα κατέληξαν σε συμφωνία επί της αρχής για ένα κυβερνητικό πρόγραμμα, πιθανώς ανοίγοντας το δρόμο για το σχηματισμό ενός κυβερνητικού συνασπισμού μεταξύ των δύο κομμάτων, αλλά χωρίς συμφωνία για τα μέλη της κυβέρνησης, κυρίως για πρωθυπουργό. Οι ηγέτες των δύο κομμάτων συναντήθηκαν με τον Πρόεδρο Ματαρέλα στις 14 Μαΐου, για να ολοκληρώσουν τον σχηματισμό νέας κυβέρνησης. Στη συνάντησή τους με τον Πρόεδρο, τα δύο μέρη ζήτησαν μία επιπλέον εβδομάδα διαπραγματεύσεων για να συμφωνήσουν σε λεπτομερές κυβερνητικό πρόγραμμα και στο πρόσωπο του πρωθυπουργού της κοινής κυβέρνησης. Και τα δύο κόμματα ανακοίνωσαν την πρόθεσή τους να ζητήσουν από τα μέλη τους να ψηφίσουν την κυβερνητική συμφωνία μέχρι το σαββατοκύριακο. αριστερά|μικρογραφία|220x220εσ|Ο Τζοζέπε Κόντε με τον Πρόεδρο [[Σέρτζιο Ματαρέλα στο Παλάτσο ντελ Κουιρινάλε.]] Στις 21 Μαΐου 2018, ο Κόντε προτάθηκε από τους Ντι Μάιο και Σαλβίνι για το ρόλο του Πρωθυπουργού. Παρά τις αναφορές στον ιταλικό τύπο που άφηναν να διαφανεί ότι ο Πρόεδρος Ματαρέλα είχε ακόμα σημαντικές επιφυλάξεις σχετικά με την κατεύθυνση της νέας κυβέρνησης, στις 23 Μαΐου ο Κόντε προσεκλήθη στο Παλάτσο ντελ Κουιρινάλε για να λάβει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης. Σε δηλώσεις του αμέσως μετά, ο Κόντε ανέφερε ότι θα είναι ο «συνήγορος υπεράσπισης του ιταλικού λαού».
Ο συνασπισμός των δύο λαϊκιστικών κομμάτων, του οποίου ο Κόντε έχει κληθεί να ηγηθεί, έγινε γνωστός ως «Κυβέρνηση της Αλλαγής».
Ωστόσο, στις 27 Μαΐου ο Κόντε επέστρεψε την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης, λόγω αντιθέσεων μεταξύ Salvini και Προέδρου Ματαρέλα. Συγκεκριμένα, ο Σαλβίνι πρότεινε τον καθηγητή Πάολο Σαβόνα (Paolo Savona) ως Υπουργό Οικονομίας και Οικονομικών, αλλά ο Πρόεδρος Ματαρέλα εξέφρασε έντονα την αντίθεση του, θεωρώντας τον Savona υπερβολικά Ευρωσκεπτικιστή και αντι-γερμανό. Σε διάγγελμά του μετά την παραίτηση Κόντε, ο Ματαρέλα δήλωσε ότι τα δύο κόμματα ήθελαν να οδηγήσουν την Ιταλία εκτός της Ευρωζώνης, και πως ο ίδιος ως εγγυητής του ιταλικού Συντάγματος και των συμφερόντων και της σταθερότητας της χώρας δεν μπορούσε να επιτρέψει κάτι τέτοιο.
Την επόμενη ημέρα, ο Ματαρέλα έδωσε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον Κάρλο Κοταρέλι, πρώην διευθυντή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Στις 28 Μαΐου 2018, το Δημοκρατικό Κόμμα (PD) ανακοίνωσε ότι θα απέχει από την ψηφοφορία παροχής εμπιστοσύνης στην Κυβέρνηση Κοταρέλι, ενώ το Κίνημα Πέντε Αστέρων και τα κεντροδεξιά κόμματα Forza Italia (FI), Αδέλφια της Ιταλίας (FdI) και η Λίγκα ανακοίνωσαν ότι θα την καταψηφίσουν.
Ο Κοταρέλι αναμενόταν να υποβάλει τον κατάλογο των υπουργών για έγκριση στον Πρόεδρο Ματαρέλα στις 29 Μαΐου. Ωστόσο, στις 29 και στις 30 Μαΐου πραγματοποίησε μόνο άτυπες διαβουλεύσεις με τον Πρόεδρο, περιμένοντας τον σχηματισμό «πολιτικής κυβέρνησης». Εν τω μεταξύ, οι Matteo Salvini και Luigi Di Maio ανακοίνωσαν την προθυμία τους για επανεκκίνηση των διαπραγματεύσεων για το σχηματισμό πολιτικής κυβέρνησης, ενώ η Giorgia Meloni, ηγέτης των FdI, έδωσε την στήριξή της στην πρωτοβουλία. Στις 31 Μαΐου, το Κίνημα Πέντε Αστέρων και η Λίγκα ανακοίνωσαν ότι κατέληξαν σε συμφωνία για το σχηματισμό νέας κυβέρνησης, χωρίς τον Σαβόνα ως υπουργό Οικονομικών (αυτός έγινε υπουργός Ευρωπαϊκών υποθέσεων), και με τον Κόντε επικεφαλής.
Ο Σαλβίνι αποχώρησε από τον κυβερνητικό συνασπισμό στις 8 Αυγούστου του 2019 και κατέθεσε πρόταση μομφής εναντίον του πρωθυπουργού Κόντε.Στις 20 Αυγούστου ο Κόντε μίλησε στη Γερουσία και ανακοίνωσε την παραίτησή του από την πρωθυπουργία, κατηγορώντας τον Ματέο Σαλβίνι για ανευθυνότητα και ότι "εργάστηκε μόνο για τα δικά του συμφέροντα και αυτά του κόμματός του", με αποτέλεσμα να καταρρεύσει ο κυβερνητικός συνασπισμός.
Στις 29 Αυγούστου ύστερα από διαβουλεύσεις μεταξύ του M5S και του PD αποδέχθηκε την εντολή του Προέδρου της Δημοκρατίας Σέρτζιο Ματαρέλα, για σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας, συνεχίζοντας να ασκεί τα καθήκοντά του, ως πρωθυπουργός.
Πολιτική κρίση του 2021
Ο Ματέο Ρέντσι ανακοίνωσε την παραίτηση δύο υπουργών του από την κυβέρνηση Κόντε στις 13 Ιανουαρίου 2021, επιφέροντας την πτώση της δεύτερης κυβέρνησης Κόντε.
Ωστόσο, στις 26 Ιανουαρίου 2021 ο Κόντε υπέβαλλε την παραίτησή του στον Ιταλό πρόεδρο της Δημοκρατίας Σέρτζιο Ματαρέλα
Πολιτικές απόψεις
μικρογραφία|220x220εσ|Ο Τζουζέπε Κόντε τον Μάιο του 2020 στο πρωθυπουργικό του γραφείο. Κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης το 2018, ο Κόντε δήλωσε ψηφοφόρος της αριστεράς, πριν προσεγγίσει το Κίνημα Πέντε Αστέρων στις αρχές του 2010. Πρόσθεσε επίσης ότι σήμερα «τα ιδεολογικά σχήματα του 20ού αιώνα δεν είναι πλέον επαρκή για να εκπροσωπούν το σημερινό πολιτικό σύστημα» και ότι θα πρέπει να είναι «πιο σημαντικό και σωστό να αξιολογείται το έργο μιας πολιτικής δύναμης ως προς το πώς είναι τοποθετημένη στο σεβασμό των θεμελιωδών δικαιωμάτων και ελευθεριών».
Ήταν αντίθετος με την «υπερτροφία των ιταλικών νόμων», υποστηρίζοντας την κατάργηση «άχρηστων νόμων», ενώ υποστήριξε την απλοποίηση της γραφειοκρατίας.
Ο Κόντε είναι πιστός Ρωμαιοκαθολικός και λάτρης του Padre Pio της Pietrelcina.
Αμφισβητήσεις
Τον Μάιο του 2018, αφού ο Πρόεδρος Ματαρέλα τον είχε ορίσει τον Πρωθυπουργό, η εφημερίδα New York Times δημοσίευσε ένα άρθρο που υποστήριζε ότι ο Κόντε πλαστογράφησε το βιογραφικό του σημείωμα,  υποστηρίζοντας ότι έχει σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, αν και εκπρόσωπος του Πανεπιστημίου αυτού δήλωσε ότι δεν έχει βρεθεί κανένα στοιχείο από το οποίο να προκύπτει ότι φοίτησε εκεί. Ομοίως, το Πανεπιστήμιο Duquesne του Πίτσμπουργκ, το Πανεπιστήμιο της Μάλτας και το Διεθνές Kulturinstitut της Βιέννης δεν έχουν στοιχεία του στα αρχεία τους. Ωστόσο, το Πανεπιστήμιο του Yale επιβεβαίωσε ότι ο Κόντε σπούδασε εκεί για τρεις μήνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί νομικοί Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ιταλίας Κατηγορία:Ιταλοί πολιτικοί του 21ου αιώνα
Φιλόκυπρος
Ο Φιλόκυπρος ήταν βασιλιάς και ιδρυτής της πόλης κράτους Σόλοι στην Κύπρο.
Αναστάσιος Πλέσας
Ο υποστράτηγος Αναστάσιος Πλέσας υπήρξε Έλληνας αγωνιστής του 1821 και αργότερα στρατιωτικός και πολιτικός του νεοσύστατου Ελληνικού κράτους. Γεννήθηκε το 1808 στα Ιωάννινα. Υπηρέτησε στα άτακτα Σώματα από το 1821. Πήρε μέρος στης μάχες στην Ήπειρο και την Δυτική Ελλάδα κατά του Ομέρ Πασά και της πολιορκίας του Αιτωλικού και Μεσολογγίου. Πήρε επίσης μέρος στις μάχες στην Τρίπολη. Διετέλεσε επιθεωρητής και αρχηγός της Χωροφυλακής και Επιθεωρητής του Στρατού. Το 1865 εκλέχτηκε βουλευτής. Αποστρατεύτηκε το 1883 και απεβίωσε στις 4 Απριλίου του 1884.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Αρχηγοί Ελληνικής χωροφυλακής Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές
Φιλόκυπρος
Στα έργα του ο Σόλων έχει αφιερώσει μία ελεγεία στον Φιλόκυπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς των αρχαίων Σόλων Κύπρου
Βιέκοσλαβ Μπεβάντα
Ο Βιέκοσλαβ Μπεβάντα (γεννημένος στις 13 Μαΐου 1956) είναι ένας ΒόσνιοΚροάτης πολιτικός και υπηρέτησε ως Πρωθυπουργός της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης από το 2012 ως το 2015. Είναι μέλος της Κροατικής Δημοκρατικής Ένωσης της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.
Σύντομη βιογραφία
Αφού αποφοίτησε από το δημοτικό και γυμνάσιο του Μόσταρ, σπούδασε οικονομολόγος στο πανεπιστήμιο του Μόσταρ.