cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μίρο Αλίλοβιτς
Ο Μίρσαντ "Μίρο" Αλίλοβιτς (γεννήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 1977) είναι Σλοβένος επαγγελματίας προπονητής καλαθοσφαίρισης, ο οποίος είναι βοηθός προπονητή στην Τσεντεβίτα Ολίμπια της 1ης Σλοβενίας, της 1ης Αδριατικής και του EuroCup.
Προπονητική σταδιοδρομία
Ο Αλίλοβιτς ήταν προπονητής των σλοβενικών Γκεοπλίν Σλοβάν και Ουνιόν Ολίμπια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης ΚΚ Ολίμπια
Γιούριτσα Γκόλεματς
Ο Γιούριτσα Γκόλεματς (γεννήθηκε στις 29 Μαΐου 1977) είναι Σλοβένος επαγγελματίας προπονητής καλαθοσφαίρισης και πρώην παίκτης, γεννημένος στην Κροατία. Επί του παρόντος είναι ο επικεφαλής προπονητής της Τσεντεβίτα Ολίμπια της 1ης Σλοβενίας, της 1ης Αδριατικής και του EuroCup.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Διεθνώς, ο Γκόλεματς έπαιξε για την εθνική ομάδα ανδρών της Σλοβενίας στα Ευρωμπάσκετ του 2003, του 2005 και του 2009.
Προπονητική πορεία
Ο Γκόλεματς ξεκίνησε την προπονητική πορεία του ως βοηθός προπονητή του Σλάβεν Ρίματς στη Τσιμπόνα, τον Νοέμβριο του 2013. Η εκπληκτική νίκη στο φάιναλ φορ της 1ης Αδριατικής της περιόδου 2013–14 στο Βελιγράδι ακολουθήθηκε από μία σειρά άσχημων αποτελεσμάτων που οδήγησαν στην απόλυση των Ρίματς και Γκόλεματς τον Δεκέμβριο του 2015.
Το 2016, ο Γκόλεματς ορίστηκε βοηθός προπονητή της εθνικής ομάδας της Γεωργίας και επικεφαλής προπονητής της Ταϊφούν Σεντιούρ της 1ης Σλοβενίας.
Τον Μάιο του 2017, ο Γκόλεματς ορίστηκε επικεφαλής προπονητής της Κόπερ Πριμόρσκα. Στην εναρκτήρια χρονιά του με τον σύλλογο, η Πριμόρσκα κέρδισε τα πρώτα τρόπαια στην ιστορία της, συμπεριλαμβανομένου του Κυπέλλου Σλοβενίας και του Σούπερ Καπ. Το 2019, η Πριμόρσκα κατάφερε να κατακτήσει τη δεύτερη κατηγορία Αδριατικής, με αποτέλεσμα να προβιβαστεί στην πρώτη κατηγορία. Εκτός από αυτή την επιτυχία, ο σύλλογος κέρδισε επίσης τον πρώτο εγχώριο τίτλο πρωταθλήματος και το δεύτερο εγχώριο κύπελλο στην ιστορία. Στις 20 Δεκεμβρίου 2019, ο Γκόλεματς παραιτήθηκε από την Κόπερ Πριμόρσκα.
Στις 27 Ιανουαρίου 2020, ο Γκόλεματς ορίστηκε επικεφαλής προπονητής της σλοβενικής Τσεντεβίτα Ολίμπια, μετά την αποχώρηση του πρώην συναδέλφου του, Σλάβεν Ρίματς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ουράλ Γκρέιτ Περμ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παρί-Λεβαλουά Μπασκέτ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανελληνίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Βίρτους Ρόμα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Κολοσσού Ρόδου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ζάνταρ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ολύμπια Λιουμπλιάνας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΚΚ Κρκα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισραήλ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Χάποελ Ιερουσαλήμ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Σέντερ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εφές Αναντόλου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άλμπα Βερολίνου
Παραδοσιακή μουσική
μικρογραφία|300x300εσ|[[Σλοβακία|Σλοβάκοι παραδοσιακοί μουσικοί το 1908]] Η παραδοσιακή μουσική περιλαμβάνει τα λαϊκά τραγούδια και τη μουσική επένδυση των παραδοσιακών χορών όπως εξελίχθηκαν κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα. Είναι η μουσική του κόσμου και της λαϊκής κουλτούρας. Πρόκειται για μουσική που μεταφέρεται προφορικά, η προέλευσή της και οι συνθέτες είναι άγνωστοι, ή προέκυψε από μακροχρόνιες συνήθειες και επαναληπτικές συμπεριφορές. Σε όλα αυτά διαφέρει από την εμπορική και την κλασική μουσική.
Ορισμοί
Ένας ενιαίος ορισμός για την παραδοσιακή μουσική είναι άπιαστο όνειρο. Οι όροι παραδοσιακή μουσική, παραδοσιακό τραγούδι και παραδοσιακός χορός είναι σχετικά πρόσφατες εκφράσεις. Είναι επεκτάσεις του όρου λαογραφία ή φόλκλορ, που εισήχθηκε το 1846 από τον άγγλο αρχαιολόγο William Thorns για να περιγράψει "τα ήθη, τα έθιμα και τις δεισιδαιμονίες των αμόρφωτων τάξεων". Ο όρος περαιτέρω συσχετίζεται με τη γερμανική έκφραση Volk, που σημαίνει "ο κόσμος ως σύνολο" όπως χρησιμοποιείται στη δημοφιλή και την εθνική μουσική από τον Johann Gottfried Herder και τους Ρομαντικούς γερμανούς για περισσότερο από μισό αιώνα. Η παραδοσιακή μουσική περιλαμβάνει την μουσική των ιθαγενών.
Για πολλούς είναι "τα παλιά τραγούδια, με άγνωστους συνθέτες", και μουσική όπως εξελίχθηκε από τη "διαδικασία της προφορικής μετάδοσης.... η διαμόρφωση και προσαρμογή της μουσικής από την κοινότητα που την χαρακτήρισε".
Οι ορισμοί συσχετίζονται με "μάλλον (πολιτιστικές) διαδικασίες παρά αφηρημένα μουσικά είδη...", με "τη συνέχεια και την προφορική μετάδοση...όπως την χαρακτηρίζει η μία πλευρά της πολιτιστικής διχοτόμησης, με την άλλη πλευρά να βρίσκεται στα κατώτερα στρώματα της φεουδαρχικής, της καπιταλιστικής ή εξωτικής κοινωνίας, στις "πρωτόγονες" κοινωνίες και σε περιοχές της "λαϊκής κουλτούρας". Ένας ευρέως χρησιμοποιούμενος ορισμός είναι απλά "Παραδοσιακή μουσική είναι αυτό που τραγουδάει ο λαός".
Για τον Scholes, τους Cecil Sharp και Béla Bartók,  η παραδοσιακή μουσική ήταν ήδη, "...θεωρούμενη ως η αυθεντική έκφραση ενός τρόπου ζωής πια ξεπερασμένου ή υπό εξαφάνιση (ή, σε ορισμένες περιπτώσεις, διατηρούμενου ή αναβιωμένου)", ιδιαίτερα σε "μια κοινότητα ανεπηρέαστη από την τέχνη της μουσικής" και από τα εμπορικά και κυκλοφορημένα τραγούδια. Για τον Λόιντ είναι απλά διάκριση με οικονομικά κριτήρια και όπως είπε ο Charles Seeger's  "σχετικά με μια κατώτερη τάξη" σε πολιτιστικά και κοινωνικά διαστρωματωμένες κοινωνίες. Με αυτούς τους όρους ίσως μπορεί να θεωρηθεί ως μέρος ενός "σχήματος που περιλαμβάνει τέσσερα μουσικά είδη: την "πρωτόγονη" ή "φυλετική", την "ελίτ" ή "τέχνη", την "φολκ" και την "δημοτική".
Χαρακτηριστικά
Από ιστορική άποψη, η παραδοσιακή μουσική έχει τα εξής χαρακτηριστικά:
Η μελέτη δυσχεραίνεται από τα κάτωθι χαρακτηριστικά:
Προέλευση
μικρογραφία|[[Ινδία|Ινδοί μουσικοί|εναλλ.=]] Στην ιστορία της ανθρωπότητας το άκουσμα ηχογραφημένης μουσικής ήταν συχνά αδύνατο. Η μουσική γινόταν από κοινούς ανθρώπους στη δουλειά και την ξεκούραση, και ως μέρος θρησκευτικών εκδηλώσεων. Οι εργασίες ήταν χειρωνακτικές και κοινοτικές. Οι εργάτες τραγουδούσαν κατά τη διάρκεια χειρωνακτικών εργασιών για να μετριάσουν την πλήξη από επαναλαμβανόμενες ενέργειες και για να συντονίσουν τον ρυθμό σε συγχρονισμένες δραστηριότητες όπως στη σπορά, το ξεχορτάριασμα, το θέρισμα, το αλώνισμα, την ύφανση και την άλεση. Στον ελεύθερο χρόνο του ς τραγουδούσαν και έπαιζαν μουσικά όργανα ως τρόπο ψυχαγωγίας και αφήγησης ιστοριών και ανταλλαγής πληροφοριών.
Για πολλούς η λαϊκή μουσική ξεκίνησε ως μουσική τέχνη που άλλαξε και μάλλον νοθεύτηκε κατά την προφορική μετάδοση, ενώ αντανακλά το χαρακτήρα της κοινωνίας από την οποία προήλθε. Στις αγράμματες κοινωνίες η μετάδοση της μουσικής απαιτεί εκμάθηση από το αυτί ή με σημειογραφία. Και αποκαλείται "μουσική του κόσμου" και οι "ρίζες της μουσικής".
Ο αγγλικός όρος "λαογραφία" ή φόλκλορ περιλαμβάνει την παραδοσιακή μουσική και χορούς, τους συλλέκτες τραγουδιών και τους αναζωπυρωτές. Η διάκριση μεταξύ "αυθεντικού" λαϊκού και εθνικού και δημοφιλούς τραγουδιού είναι δύσκολη, ιδιαίτερα στην Αμερική και τη Γερμανία που όλα θεωρούνται φολκ μουσική. Το International Folk Music council διατύπωσε τον ορισμό, "...έχει δημιουργηθεί από έναν συνθέτη και μετά ενσωματώθηκε στην άγραφη, ζωντανή παράδοση της κοινότητας. Δεν περιλαμβάνει ένα τραγούδι, χορό, ή μελωδία που δόθηκε έτοιμο και παρέμεινε αμετάβλητο."
Επιλογή θεμάτων
μικρογραφία|[[Αρμενία|Αρμενική παραδοσιακή μουσική|εναλλ.=]] μικρογραφία|[[Ασσυρία|Ασσύριοι που παίζουν ζουρνά και Νταούλι.|εναλλ.=]] Η παραδοσιακή μουσική συνήθως περιλαμβάνει τραγουδιστά λόγια και ενόργανη μουσική που συνοδεύει χορευτικές παραδόσεις. Περιλαμβάνει αφηγηματικούς στίχους που μνημονεύουν ιστορίες και επική ποίηση που προοριζόταν για παραστάσεις. Πολλά έπη συντέθηκαν από συρραφή πολλών μικρότερων, με επεισοδιακή δομή, επαναλαμβανόμενα στοιχεία, και συχνές in medias res εξελίξεις. Εναλλακτικά, θέμα της αφήγησης είναι η εξιστόρηση μαχών, τραγωδίες  ή φυσικές καταστροφές.
Ίσως εορτάζουν νίκη, όπως το θριαμβευτικό Τραγούδι της Ντέμπορα που βρέθηκε στο Βιβλικό Βιβλίο των Κριτών. Ίσως είναι θρήνοι για χαμένες μάχες και πολέμους, και ανθρώπινες ζωές. Μερικά θυμούνται και τιμούν λαϊκούς ήρωες όπως ο John Henry ή ο Ρομπέν των δασών, ενώ άλλα επικαλούνται υπερφυσικά γεγονότα ή μυστηριώδεις θανάτους.
Πολλοί ύμνοι και άλλα θρησκευτικά έργα είναι παραδοσιακής και άγνωστης προέλευσης. Η Δυτική μουσική σημειογραφία προοριζόταν να διατηρήσει τις γραμμές του Γρηγοριανού άσμα τος, που πριν την ανακάλυψή της διδασκόταν με προφορικές ασκήσεις σε μοναστικές κοινότητες. Και τα Χριστουγεννιάτικα κάλαντα παρουσιάζουν θρησκευτικά έθιμα σε μνημονιακή μορφή.
Τα τραγούδια εργασίας συχνά χαρακτηρίζονται από δομή «καλέσματος και απόκρισης» και προορίζονταν να διευκολύνουν τους εργάτες με τις εργασίες τους, συντονίζοντας και δίνοντας τον ρυθμό. Όμοιοτρόπως, οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις διατήρησαν ζωντανή την προφορική παράδοση των καλεσμάτων τζόντι ("Duckworth άσματα"), που τραγουδούσαν οι στρατιώτες στην πορεία. Οι επαγγελματίες ναύτες τραγουδούσαν ναυτικά τραγούδια για τη θάλασσα. Η ποίηση της αγάπης, τραγική ή μελαγχολική, ήταν παρούσα ποικιλοτρόπως. Τα παιδιά διασκέδαζαν και ησύχαζαν με εύκολες ρήμες και ανόητα στιχάκια που συχνά έγιναν θέματα παραδοσιακών τραγουδιών.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Λαογραφία Κατηγορία:Μουσικά είδη Κατηγορία:Παραδοσιακή μουσική
Γκαλεάτα
Η Γκαλεάτα (ιταλικά: Galeata) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Φορλί-Τσεζένα, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Φορλί-Τσεζένα
Γκαμπέττολα
Η Γκαμπέττολα (ιταλικά: Gambettola) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Φορλί-Τσεζένα, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Φορλί-Τσεζένα
Γιώργος Ν. Καλαματιανός
Ο '''Γιώργος Ν. Καλαματιανός''' (Αιγιές Λακωνίας, 1907 - 1984) ήταν Έλληνας συγγραφέας και φιλόλογος.
Βιογραφία
Αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Γυθείου και τελείωσε τη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών. Υπηρέτησε ως φιλόλογος στο Δημόσιο, μεταξύ άλλων στην Κοργιαλένειο Σχολή Σπετσών και στη Βαρβάκειο Σχολή για πάνω από δεκαπέντε χρόνια και στη συνέχεια διετέλεσε λυκειάρχης της Λεοντείου Σχολής Πατησίων.
Ήταν από τους βασικούς συγγραφείς των Νεοελληνικών Αναγνωσμάτων που διδάσκονταν στο Γυμνάσιο (και σημερινό Γενικό Λύκειο) και του Αναγνωστικού που διδασκόταν στις δύο τελευταίες τάξεις του Δημοτικού, για πάνω από είκοσι χρόνια, καθώς και της Ερμηνείας Νεών Ελληνικών, βοηθήματος για τις εξετάσεις του ακαδημαικού απολυτηρίου.
Ήταν λάτρης του Κωστή Παλαμά, για τον οποίο το 1959 εξέδωσε τη μελέτη, Ο Κωστής Παλαμάς και ο Αρχαίος Ελληνισμός.
Έχει εκδώσει ακόμα τις ποιητικές συλλογές Τραγούδια και Μοιρολόγια (1931), Όνειρα και καϋμοί (1936), Ρυθμοί (1956), Ζωή σ' ευχαριστώ (1980), το έμμετρο δράμα Τζαννήμπεης (1964), τη Σύντομη Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας (1950), η οποία, με συνεχείς επανεκδόσεις, επί αρκετές δεκαετίες, αποτέλεσε βοήθημα για εκπαιδευτικούς φιλολόγους, Αισθητικές Αναλύσεις Νεοελληνικών Λογοτεχνημάτων (1951) και δημοσίευσε μελέτες για το έργο των Ανδρέα Καρκαβίτσα, Ιωάννη Βηλαρά, Μιχαήλ Μητσάκη, Σπήλιου Παπαγιάννη, Κωστή Παλαμά, Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, Γιάννη Περγιαλίτη , Γεράσιμου Καψάλη και άλλων, καθώς και ποιήματα και κείμενα στα περιοδικά Διάλεξη, Νέα Εστία  , Νεοελληνικά Γράμματα, Η πνευματική ζωή, Αγγλοελληνική Επιθεώρηση, Ελληνική Δημιουργία, Λογοτεχνικό Στάδιο και Λακωνικό ημερολόγιο.
Απεβίωσε στις 1984 σε ηλικία 77 ετών
Κείμενα για τον Γιώργο Ν. Καλαματιανό
Στο έργο του αναφέρθηκαν τα παρακάτω:
Κυβερνήτης των Τερκς και Κέικος
Ο Κυβερνήτης των Τερκς και Κέικος είναι ο εκπρόσωπος του Βρετανού μονάρχη στο υπερπόντιο έδαφος του Ηνωμένου Βασίλειου, Τερκς και Κέικος. Ο Κυβερνήτης διορίζεται από τον εκάστοτε μονάρχη με τη συμβουλή της βρετανικής κυβέρνησης. Ο ρόλος του Κυβερνήτη είναι να ενεργεί ως αρχηγός κράτους, και είναι υπεύθυνος ή υπεύθυνη για το διορισμό του Πρωθυπουργού (Premier ) και 5 μελών της Βουλής των Αντιπροσώπων. Η επίσημη κατοικία του Κυβερνήτη είναι η έδρα της κυβέρνησης των Τερκς και Κάικος, στο Γουότερλου στην Μεγάλη Τερκ.
Τον Αύγουστο του 2009, το Ηνωμένο Βασίλειο ανέστειλε την αυτοδιοίκηση των Τερκς και Κάικος  έπειτα από ισχυρισμούς για υπουργική διαφθορά. Το προνόμιο της διακυβέρνησης από τους υπουργούς και τη Βουλή των αντιπροσώπων παραχωρήθηκε στον κυβερνήτη των νήσων για χρονικό διάστημα έως και 2 έτη, με ενδεχόμενο παράτασης.
Ιστορία
Τα νησιά ήταν εξαρτημένη κτήση  της Τζαμάικα μέχρι την ανεξαρτησίας της τελευταίας, το 1962. Στη συνέχεια, ο κυβερνήτης των Μπαχάμων επέβλεψε των υποθέσεων από το 1965 έως το 1973. Όταν έγιναν οι Μπαχάμες ανεξάρτητες, τα νησιά απέκτησαν έναν ξεχωριστό κυβερνήτη το 1973.
Διατελέσαντες κυβερνήτες
Κυβερνήτες (διάρκεια θητείας, όνομα, γέννηση-θάνατος) έχουν διατελέσει από το 1973:
Παραπομπές
Κυβερνητης *
Γκαττέο
Το Γκαττέο (ιταλικά: Gatteo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Φορλί-Τσεζένα, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Φορλί-Τσεζένα
Λα Σαπέλ-πρε-Σε
Το Λα Σαπέλ-πρε-Σε (γαλλικά: La Chapelle-près-Sées) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Καστελσαζιέν (γαλλικά: Castelsagien).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Λα Σαπέλ-Βιέλ
Το Λα Σαπέλ-Βιέλ (γαλλικά: La Chapelle-Viel) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Λα Σαπέλ-Σουέφ
Το Λα Σαπέλ-Σουέφ (γαλλικά: La Chapelle-Souëf) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαπελουά (γαλλικά: Chapellois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Έλενα Παναρίτη
Νεαρή ηλικία και σπουδές
Η Έλενα Παναρίτη γεννήθηκε το 1968 στην Αθήνα. Σπούδασε Οικονομικά στο Αμερικανικό Κολέγιο της Ελλάδας, αποφοίτησε με πτυχίο το 1989 και το 1990 πήγε στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια της Ιταλίας, για να αποκτήσει μεταπτυχιακό τίτλο στα Διεθνή Οικονομικά. Το 1992, έλαβε μεταπτυχιακό στη Διεθνή Οικονομία και Ευρωπαϊκές Σπουδές από τη Σχολή Προηγμένων Διεθνών Σπουδών του Πανεπιστημίου Johns Hopkins και το 2003 μεταπτυχιακό στη Διοίκηση Επιχειρήσεων από το INSEAD.
Παγκόσμια Τράπεζα
Η Παναρίτη άρχισε να εργάζεται στην Παγκόσμια Τράπεζα, στην Ουάσιγκτον, το 1991, ως περιφερειακή αναλυτής. Ως αναπληρώτρια υπάλληλος της τράπεζας για το Περού, επόπτευσε τα προγράμματα ιδιωτικοποίησης και αναδιάρθρωσης χρέους του κράτους. Βοήθησε επίσης στη διαμόρφωση των όρων που συμφωνήθηκαν με χώρες της Λατινικής Αμερικής, όπως η Βραζιλία, το Περού και η Βενεζουέλα, για δανεισμό διαρθρωτικών προσαρμογών, δημοσιονομικές προσαρμογές και ιδιωτικοποιήσεις.
Ως ειδικός διαχείρισης του δημόσιου/ιδιωτικού τομέα στην Παγκόσμια Τράπεζα, η Παναρίτη εργάστηκε, μεταξύ άλλων προγραμμάτων, στις μεταρρυθμίσεις για τα δικαιώματα ιδιοκτησίας στις Φιλιππίνες και στις δικαστικές μεταρρυθμίσεις στο Τρινιντάντ και Τομπάγκο και σχεδίασε τους όρους για δάνειο 100 εκατομμυρίων δολαρίων στο Μαρόκο.
Ακαδημία
Από το 2001 και μετά, η Παναρίτη υπήρξε επισκέπτρια λέκτορας στη Σχολή Ουάρτον του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια με θέμα τα δικαιώματα στέγασης.
Πολιτική
Εξελέγη βουλευτής Επικρατείας στις εκλογές του 2009 με το ΠΑΣΟΚ. Δεν ήταν υποψήφια στις γενικές εκλογές του 2012, στις οποίες το ΠΑΣΟΚ έχασε περίπου 30 ποσοστιαίες μονάδες.
Συγγραφή βιβλίων
Έχει συγγράψει πολλά βιβλία και άρθρα για τα οικονομικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες οικονομολόγοι Κατηγορία:Οικονομολόγοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές επικρατείας
Ιερό Ομούρα
Το ιερό Ομούρα (小村神社, Omura-jinja, συχνά προφέρεται εσφαλμένα ως "Ιερό Κομούρα") είναι Σιντοϊστικό ιερό στη Χιντάκα, στην περιοχή Τακαόκα, στο νομό Κότσι, στην Ιαπωνία.
Το ιερό ιδρύθηκε το 587, αλλά το σημερινό κεντρικό κτήριο (σάντεν) του ιερού χρονολογείται στο 1705. Ο ιαπωνικός κέδρος Μποτανσούγκι (牡丹杉) πίσω από το κεντρικό κτήριο θεωρείται ιερός και λέγεται ότι είναι 1000 ετών. Έχει χαρακτηριστεί από το χωριό ως φυσικό μνημείο (村指定天然記念物). Σύμφωνα με το μύθο, η κορυφή του δέντρου λέγεται ότι λάμπει σε στιγμές έκτακτης ανάγκης. Εξαιτίας αυτού, το δέντρο ονομάζεται επίσης κέδρος της Αιώνιας φλόγας (燈明杉, Tōmyō-sugi).
Το αντικείμενο της λατρείας ή σίνταϊ του ιερού είναι ένα επιχρυσωμένο μπρούτζινο σπαθί, με λαβή σε σχήμα κρίκου (金銅荘環頭大刀拵, kondōsō kantō tachi goshirae), που αποτελεί Εθνικό Θησαυρό της Ιαπωνίας. Προσφέρθηκε στον Κουνιτοκοτάτσι από τη φυλή Κουσακάμπε κατά τη στιγμή της ίδρυσης, αυτή η δίκοπη λεπίδα λέγεται ότι είναι το παλαιότερο ιαπωνικό αντικείμενο, που μεταδίδεται από γενιά σε γενιά. Αυτό το ίσιο ξίφος χρονολογείται στην ύστερη περίοδο Κοφούν, ζυγίζει 527 γραμμάρια, έχει μήκος (απόσταση από την εγκοπή μέχρι την άκρη του ξίφους) 68,4 εκατοστά, μήκος λαβής 7,5 εκατοστά και μήκος θήκης 92,1 εκατοστά. Το τάτσι (tachi) εκτίθεται δημόσια στο ετήσιο μεγάλο φεστιβάλ του ιερού στις 15 Νοεμβρίου.
Ο σταθμός Ομούρα-Τζίντζα-Μάε στη γραμμή Ντοσάν άνοιξε το 2008 και πήρε το όνομά του από το Ιερό Ομούρα. Βρίσκεται περίπου 300 μέτρα νότια του ιερού.
Βιβλιογραφία
Ομουρα
Περιφέρειες της Λευκορωσίας
330x330εσ|μικρογραφία|Χάρτης των περιφερειών της Λευκορωσίας
Λοντζάνο
Το Λοντζάνο (ιταλικά: Longiano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Φορλί-Τσεζένα, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Περιφέρειες της Λευκορωσίας
Στο ανώτατο επίπεδο διοίκησης, η Λευκορωσία χωρίζεται σε έξι περιφέρειες και τη πόλη του Μινσκ, η οποία έχει ειδικό καθεστώς ως πρωτεύουσα της Λευκορωσίας. Το Μινσκ είναι επίσης η πρωτεύουσα της περιφέρειας Μινσκ.
Λοντζάνο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Φορλί-Τσεζένα
Περιφέρειες της Λευκορωσίας
Στο δεύτερο επίπεδο, οι περιφέρειες χωρίζονται σε ραγιόν ("επαρχίες").
Ιστορία
Στις αρχές του 20ου αιώνα, τα όρια των εδαφών της Λευκορωσίας στη Ρωσική Αυτοκρατορία εξακολουθούσαν να καθορίζονται. Βασικά το 1900 περιείχε ολόκληρο το κυβερνείο του Μινσκ και το Κυβερνείο του Μογκίλεφ, το μεγαλύτερο μέρος του κυβερνείου Χρόντνο, τμήματα του κυβερνείου Βίτεμπσκ και τμήματα του κυβερνείου Βίλνα (σήμερα ανήκει στη Λιθουανία). Ο πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος, η ανεξαρτησία της Πολωνίας, καθώς και ο πολωνοβιετικός πόλεμος του 1920-1921 επηρέασαν τα σύνορα. Το 1921, η Λευκορωσία αποτελούνταν από τα εδάφη του κυβερνείου του Μινσκ εκτός από κάποιες δυτικές περιοχές, το δυτικό τμήμα του κυβερνείου Χόμελ, το δυτικό μέρος του κυβερνείου Βίτεμπσκ. Το 1926 προστέθηκε το ανατολικό τμήμα του κυβερνείου Χόμελ.
Κατά περιόδους μεταξύ του 1938 και του 1960, υπήρχαν οι εξής περιφέρειες:
Μουζακιά (πεδιάδα)
thumb|right|Η πεδιάδα της Μουζακιάς, όπως φαίνεται από την αρχαία πόλη της [[Απολλωνία (Ιλλυρία)|Απολλωνίας.]] Η Μουζακιά (βλάχικα: Muzachia, αλβανικά: Myzeqe[ja]) είναι πεδιάδα στα δυτικά πεδινά της Αλβανίας. Η Μουζακιά είναι η μεγαλύτερη και ευρύτερη πεδιάδα, μετρημένη ανά έκταση, στα πεδινά της χώρας.
Την προσχωσιγενή πεδιάδα της Μουζακιάς διασχίζουν τρεις κύριοι ποταμοί, ο Γενούσος, ο Άψος και ο Αώος. Ο Αώος δίνει μια χοντρική προσέγγιση της νότιας έκτασης της Μουζακιάς, ενώ ο Γενούσος αποτελεί περίπου τη βόρεια έκτασή της. Διοικητικά, η περιοχή εμπίπτει κυρίως στην περιφέρεια Λούσνιας και Φιερίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Αλβανίας
Σαρανσέ (Ορν)
Το Σαρανσέ (γαλλικά: Charencey) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Ναταλία Ευαγγελίδου
Ατομικά ρεκόρ
Outdoor
Indoor
Πασκάλ Μαρτινό-Λαγκάρντ
Ο Πασκάλ Μαρτινό-Λαγκάρντ (Pascal Martinot-Lagarde, γενν. 22 Σεπτεμβρίου 1991) είναι Γάλλος αθλητής του στίβου, και συγκεκριμένα εμποδιστής ειδικευμένος στις μικρές αποστάσεις (γνωστές στον στίβο και ως «υψηλά εμπόδια»).
Ο πατέρας του Πασκάλ είναι Γάλλος, ενώ η μητέρα του Ιβοριανή. Το ατομικό ρεκόρ του στα 110 μέτρα μετ' εμποδίων, 12,95 δευτερόλεπτα, είναι και εθνικό ρεκόρ Γαλλίας, και σημειώθηκε στο Μονακό στις 18 Ιουλίου 2014.
Σταδιοδρομία
Ο Πασκάλ Μαρτινό-Λαγκάρντ σημείωσε την πρώτη του μεγάλη διάκριση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου Νέων, στο Μόνκτον του Καναδά το 2010, όταν πήρε το χρυσό μετάλλιο στα 110 μ. εμπόδια με χρόνο 13,52 με αντίθετο άνεμο 2,4 m/sec. Το 2012, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου στην Κωνσταντινούπολη, κατέκτησε την τρίτη θέση στα 60 μέτρα μετ' εμποδίων. Συνολικά κατέχει τρία μετάλλια στο συγκεκριμένο αγώνισμα σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα Κλειστού Στίβου. Χάλκινο μετάλλιο πήρε και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2014 στα 110 μ. εμπόδια με χρόνο 13,29, ενώ το επόμενο έτος κέρδισε το χρυσό μετάλλιο των 60 μ. εμποδίων στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου, που έγινε στην Πράγα, με χρόνο 7,49 δευτερόλεπτα (έχει ατομικό ρεκόρ στο αγώνισμα 7,45 δευτερόλεπτα από το 2014). Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 στο Βερολίνο πήρε χρυσό μετάλλιο στα 110 μ. εμπόδια με χρόνο 13,17 δευτερόλεπτα. Το πρώτο του μετάλλιο σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα κατέκτησε σε αυτό του 2019, με 13.18.
Προσωπικά δεδομένα
Ο Πασκάλ Μαρτινό-Λαγκάρντ έχει ύψος 1,90 μ. και ζυγίζει 80 κιλά. Ο κατά τριάμισυ χρόνια μεγαλύτερος αδελφός του, ο Τομά, είναι επίσης αθλητής των 110 μέτρων μετ' εμποδίων, με σημαντικότερη διάκριση το αργυρό μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες του 2013.
Μέλντολα
Η Μέλντολα (ιταλικά: Meldola) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Φορλί-Τσεζένα, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Φορλί-Τσεζένα
Συμμετοχή των Νήσων Μάρσαλ στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Κατά την εποχή των σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων, η χώρα ελεγχόταν σε διάφορες περιόδους από την Ιαπωνία, τη Γερμανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η κυβέρνηση των Νήσων Μάρσαλ σχηματίστηκε το 1979 και το 1986 τέθηκε σε ισχύ το Σύμφωνο Ελεύθερης Σύνδεσης με τις Ηνωμένες Πολιτείες, κατά το οποίο η κυριαρχία των νησιών παραχωρήθηκε στη Δημοκρατία των Νήσων Μάρσαλ. Οι πρώτες συζητήσεις για ένταξη ως ανεξάρτητο έθνος στους κόλπους της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής ξεκίνησαν το 1993, όμως οι αρχικές απαντήσεις ήταν αρνητικές. Η Εθνική Ολυμπιακή Επιτροπή του νησιωτικού κράτους ιδρύθηκε το 2001 και αναγνωρίστηκε τελικά στην 118η Σύνοδο της ΔΟΕ στο Τορίνο, στις 9 Φεβρουαρίου 2006.
Η πρώτη συμμετοχή σε Ολυμπιάδα πραγματοποιήθηκε στους Θερινούς Αγώνες του 2008 στο Πεκίνο με 5 αθλητές. Έκτοτε, έχει λάβει μέρος σε όλες τις διοργανώσεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων με συνολικά 13 αθλητές, αλλά δεν έχει κατακτήσει κάποιο Ολυμπιακό μετάλλιο. Οι Νήσοι Μάρσαλ δεν έχουν συμμετάσχει ακόμη σε Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες.
Συμμετέχοντες
thumb|220px|Ο Τζιόρνταν Χάρις λίγο πριν την έναρξη του αγώνα του στα 50 μέτρα ελεύθερης κολύμβησης ανδρών στους [[Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2016|Αγώνες του 2016 στο Ρίο ντε Τζανέιρο.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νησοι Μαρσαλ Κατηγορία:Νήσοι Μάρσαλ
Λε Σατώ-ντ'Αλμενές
Το Λε Σατώ-ντ'Αλμενές (γαλλικά: Le Château-d'Almenêches) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σατλαίν (γαλλικά: Châtelains).
Μερκάτο Σαρατσένο
Το Μερκάτο Σαρατσένο (ιταλικά: Mercato Saraceno) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Φορλί-Τσεζένα, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Φορλί-Τσεζένα
Λε Σατώ-ντ'Αλμενές
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Μοντιλιάνα
Η Μοντιλιάνα (ιταλικά: Modigliana) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Φορλί-Τσεζένα, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Φορλί-Τσεζένα
Λε Σατελιέ (Ορν)
Το Λε Σατελιέ (γαλλικά: Le Châtellier) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Καστελιεραίν (γαλλικά: Castelliérains).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Μπράιαν Επστάιν
Ο Μπράιαν Επστάιν (Brian Samuel Epstein, 19 Σεπτεμβρίου 1934 – 27 Αυγούστου 1967) ήταν Άγγλος μουσικός επιχειρηματίας, περισσότερο γνωστός ως μάνατζερ των Beatles.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου του 1934 στο Λίβερπουλ και μεγαλώνοντας εργάστηκε στο υπόγειο μουσικό κατάστημα NEMS της οικογένειάς του στην ίδια πόλη.
Ο Μπράιαν Επστάιν έγινε μάνατζερ των Beatles τον Νοέμβριο του 1961. Στον ρόλο αυτό επέδειξε σπάνιες ικανότητες, γι' αυτό και έμεινε γνωστός ως ο «πέμπτος Μπιτλ». Αλλάζοντας την εμφάνιση των μελών του συγκροτήματος, αφαίρεσε τα δερμάτινα σακάκια και τα φουσκωτά μαλλιά και τους φόρεσε κοστούμια χωρίς γιακά. Τον Ιανουάριο του 1962, μετά από μία ακρόαση των Beatles, ο Ντικ Ρόου της Decca Records τηλεγράφησε στον Επστάιν το μήνυμα: "Τα κιθαριστικά γκρουπ είναι εκτός εποχής. Κύριε Επστάιν, θα έπρεπε να επιμείνετε πουλώντας δίσκους στο Λίβερπουλ...".
Στη συνέχεια, ο δαιμόνιος μάνατζερ υπέβαλε επίσημη «Αίτηση Ακροάσεως από το Τμήμα Βαριετέ» στο ραδιόφωνο του BBC δίνοντας έτσι τη δυνατότητα στους Beatles να παίζουν συχνά στο κρατικό ραδιόφωνο για να ψυχαγωγούν το κοινό.
Τζωρτζ Χάρισον: Όταν πρέπει να παίζεις οκτώ ώρες τη μέρα επί έναν μήνα στα κλαμπ του Αμβούργου για πενταροδεκάρες και όταν γυρνάς στην πατρίδα και έχεις τον Μπράιαν Επστάιν να σε περιμένει με το... μαχαίρι, χρειάζεσαι υλικό με το τσουβάλι.
Τζον Λένον: Αν έπρεπε να αποκαλέσω κάποιον το πέμπτο μέλος του συγκροτήματος, αυτός θα ήταν ο Επστάιν.
Στις 16 Αυγούστου του 1962, ο Επστάιν ανακοίνωσε στον Πιτ Μπεστ (τον πρώτο ντράμερ των Beatles) την αντικατάστασή του στο συγκρότημα από άλλον ντράμερ (τον Ρίνγκο Σταρ) σε μια συνάντηση που είχαν στο γραφείο του.
Ακούγοντας τις demo κασέτες της μπάντας, που του προμήθευσε ο Μπράιαν Επστάιν, ο παραγωγός της EMI Τζορτζ Μάρτιν πρόσφερε συμβόλαιο στους Beatles. Έτσι, την 1η Οκτωβρίου του 1962, μόλις τέσσερις ημέρες πριν κυκλοφορήσει το πρώτο σινγκλ του συγκροτήματος, το Love Me Do, ο Επστάιν υπέγραψε συμβόλαιο με το οποίο κατοχύρωνε για τον ίδιο το 25% των κερδών του συγκροτήματος, έχοντας εξασφαλίσει τη συνεργασία των Beatles με την ΕΜΙ και τον κατάλληλο άνθρωπο (Τζορτζ Μάρτιν) για την ηχογράφηση των πρώτων τους επιτυχιών. Δέκα εβδομάδες αργότερα, η εντατική προβολή του Love Me Do από τον Μπράιαν Επστάιν έφτασε το τραγούδι στη 17η θέση του βρετανικού πίνακα επιτυχιών, επίτευγμα που θεωρήθηκε πολύ σημαντικό για ένα συγκρότημα πρωτοεμφανιζόμενο στη μουσική σκηνή της Αγγλίας.
Το 1963, η διαφημιστική καμπάνια του Μπράιαν Επστάιν για να προωθήσει σωστά το συγκρότημα πέρα από τον Ατλαντικό, ώστε να έχει καλύτερη τύχη από άλλους Βρετανούς φάνηκε να πιάνει τόπο. Λόγω της μεγάλης επιτυχίας του συγκροτήματος, ο Μπράιαν Επστάιν είχε επιβάλει επίσης πλήρη «αποκλεισμό» της Σύνθια Λένον (σύζυγο τότε του Τζον Λένον) από τη δημόσια σφαίρα, για να μην απογοητευτούν οι χιλιάδες θαυμάστριες του Λένον.
Το 1964 γνώρισε στη Μελβούρνη τον φωτογράφο Ρόμπερτ Γουιτάκερ, ο οποίος έγινε ο προσωπικός του φωτογράφος.
Το 1966 σε μία παραγωγή του Επστάιν έκανε την πρώτη του εμφάνιση στη σκηνή, ως μουσικός, ο μετέπειτα ηθοποιός Μπεν Κίνγκσλεϊ.
Ο Μπράιαν Επστάιν πέθανε στις 27 Αυγούστου του 1967 από υπερβολική δόση βαρβιτουρικών και αλκοόλ. Χωρίς πια την κηδεμονία του μάνατζέρ τους οι Beatles ανδρώθηκαν ως συγκρότημα και η μουσική τους έκρηξη αποτέλεσε καταγραφή των κοινωνικών αλλαγών εκείνης της εποχής. Ωστόσο, ο ξαφνικός θάνατος του Επστάιν σήμανε την αρχή του τέλους του θρυλικού συγκροτήματος, καθώς τα μέλη του άρχισαν βαθμιαία να απομακρύνονται το ένα από το άλλο και ύστερα από μια σειρά εσωτερικών διενέξεων το συγκρότημα διαλύθηκε το 1970.
Το πρώτο συμβόλαιο που υπέγραψαν οι Beatles με τον Επστάιν, και αποτέλεσε την αρχή της επιτυχημένης τους καριέρας, πουλήθηκε το 2015, στο Λονδίνο, έναντι 365.000 λιρών (περίπου 500.000 ευρώ). Πρόκειται για τη μοναδική γραπτή συμφωνία μεταξύ του Επστάιν και των τεσσάρων ιστορικών μελών του συγκροτήματος, του Τζον Λένον, του Τζωρτζ Χάρισον, του Πωλ ΜακΚάρτνεϋ και του Ρίνγκο Σταρ. Νωρίτερα, το συμβόλαιο αυτό είχε εμφανιστεί σε επεισόδιο της τηλεοπτικής σειράς Οικογένεια Ενεχυροδανειστών 12 (Pawn Stars).
Αναφορές
Στο βιβλίο «Πωλ ΜακΚάρτνεϋ: Πριν από πολλά χρόνια» (1997), ο Μπάρι Μάιλς έγραψε για τον Μπράιαν Επστάιν: «… ακόμα και όταν ήταν παιδί, κατάφερνε να αφήνει το γήπεδο του ράγκμπυ με κάτασπρα κορδόνια».
Στο βιβλίο του Λάρι Κίργουαν Liverpool Fantasy (Ο κόσμος χωρίς τους Beatles) (2007) υπάρχει αναφορά στον Μπράιαν Επστάιν, όπου υποτίθεται ότι ο Τζον Λένον βρίσκεται στα μαχαίρια με τον Επστάιν.
Η Γιόκο Όνο, σε συνέντευξή της στο Daily Beast, δεν δίστασε να μιλήσει για την σχέση του Τζον Λένον με τον Μπράιαν Επστάιν. Αποκάλυψε ότι ο τραγουδιστής των Beatles ήθελε να κάνει σεξ με άντρες, παρ' όλα αυτά δεν πραγματοποίησε ποτέ την επιθυμία του, ενώ δήλωσε ότι δεν πιστεύει πως είχε σχέση με τον Μπράιαν Επστάιν, όπως ακουγόταν. Οι εικασίες αυτές είχαν έρθει στην επιφάνεια μέσω της ταινίας The Hours and Times (1991), όπου είχαν πέσει στο «τραπέζι» σενάρια για το τι θα μπορούσαν να είχαν κάνει οι δύο άνδρες κατά το ταξίδι τους στη Βαρκελώνη.
Ο Πέιτον Ριντ (Ο πυρετός της νίκης, Ναι σε όλα, Κάτω ο έρωτας, Τα χαλάσαμε κ.α.) σκηνοθέτησε το The Fifth Beatle (2016), που έχει ως θέμα τα τελευταία χρόνια του Μπράιαν Επστάιν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσική βιομηχανία Κατηγορία:The Beatles
Σωμόν (Ορν)
Το Σωμόν (γαλλικά: Chaumont) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σωμονταί (γαλλικά: Chaumontais).
Κάστρο του Σεντάν
Το κάστρο του Σεντάν βρίσκεται στο Σεντάν, σε μια βραχώδη προεξοχή, στην άκρη του ποταμού Μεύση. Αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα μεσαιωνικά κάστρα της Ευρώπης με επιφάνεια 35.000 m² και επτά επίπεδα, με τείχη πλάτους άνω των 7 μέτρων (το πιο χοντρό τείχος έχει περίπου 27 μέτρα πλάτος).
Είναι χαρακτηρισμένο ως ιστορικό μνημείο από το 1965.
Ιστορία
Οι απαρχές του κάστρου ανάγονται σε ένα μοναστήρι Βενεδικτίνων υπαγόμενο στο αββαείο της Μουζόν: το μοναστήρι Σαιν-Μαρτέν, του οποίου ερείπια υπάρχουν στην αυλή του κάστρου. Αυτό το μοναστήρι αναφέρεται το 1306. Ο Εβράρ ντε λα Μαρκ έλαβε το χώρο σαν προίκα το 1424 και αποφάσισε να χτίσει ένα κάστρο σε τριγωνικό σχέδιο στο χώρο γύρω από την εκκλησία, η οποία έγινε το παρεκκλήσι του κάστρου. Οι ανασκαφές έδειξαν ότι αυτή η εκκλησία πρέπει να είχε ιδρυθεί τον 11ο αιώνα.
Το 1424, ο Εβράρ Γ' ντε λα Μαρκ έχτισε μέσα σε έξι χρόνια ένα αρχοντικό με δύο δίδυμους πύργους γύρω από την εκκλησία, έναν πύργο ορθογώνιο που αποτελούσε τμήμα του μοναστηριού και ένα στρογγυλό πύργο στα δυτικά, o οποίoς επεκτάθηκε αργότερα για να γίνει o «Μεγάλος πύργος». Οι δίδυμοι πύργοι, που χρησίμευαν ως είσοδος στο κάστρο προστατεύονταν από πυργίσκο που αποτελούνταν από δύο μικρούς στρογγυλούς πύργους και ένα παρατηρητήριο. Το σχέδιο αυτού του πρώτου κάστρου μπορεί να φανεί αρχαϊκό για το χρόνο της κατασκευής του καθώς δεν είχε ληφθεί υπόψη η άμυνα ενάντια στο πυροβολικό.
Όταν ο Εβράρ πέθανε το 1440, ο γιος του Ζαν ντε λα Μαρκ ανέλαβε την οικοδόμηση του φρουρίου, αλλά τελικά ο εγγονός του, ο Ρομπέρ Β' ντε λα Μαρκ, ήταν αυτός που έκανε τα  πιο σημαντικά έργα. Το 1530, οι οχυρώσεις του αρχοντικού εκσυγχρονίστηκαν με την κατασκευή  του κυκλικού μονοπατιού. Η κατοικία των πριγκίπων είναι χτισμένη κατά μήκος των τειχών στην πλευρά της πόλης, το 1530. Το περίπτερο Αναγέννηση στο στυλ του Φιλιμπέρ Ντελόρμ χτίστηκε για τον Ρομπέρ Δ' ντε λα Μαρκ και τη σύζυγό του, Φρανσουάζ ντε Μπρεζέ. Η κατοικία του Κυβερνήτη χτίστηκε το 1536.
Γύρω στα 1550 δημιουργήθηκαν οι προαύλιοι χώροι με τα κανόνια, ενισχύοντας και διευρύνοντας το έδαφος ανάμεσα στους προμαχώνες και ένα νέο τείχος, αυξάνοντας έτσι το πάχος των τειχών από 4,50 στα 26 μέτρα. 18 μικρά καταλύματα για τους στρατιώτες δημιουργήθηκαν σε αυτή την επιχωμάτωση.
Από το 1553 άρχισε η κατασκευή των δύο τριγωνικών προμαχώνων, στη βόρειο-ανατολική πρόσοψη, ο ένας του Κυβερνήτη, που ολοκληρώθηκε το 1557, και ο προμαχώνας Φουρσύ, το 1559. Στα 1572 κατασκευάστηκαν οι δύο άλλοι προμαχώνες, αυτός των Κυριών και ο προμαχώνας του Βασιλιά.
Προπύργια προστέθηκαν στο μπροστινό μέρος των προμαχώνων αλλά κάποια από αυτά ανατινάχτηκαν στο τέλος του 19ου αιώνα.
Ο Υποκόμης Ντε Τουρέν  γεννήθηκε στο κάστρο του Σεντάν το 1611. Είναι μία από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές φυσιογνωμίες της ιστορίας, στην υπηρεσία του Ναπολέοντα Βοναπάρτη.
Το πριγκιπάτο ενσωματώθηκε στο βασίλειο της Γαλλίας μετά τη μάχη του Μαρφέ, και σαν αποτέλεσμα της αποτυχίας μιας νέας συνωμοσίας κατά του Ρισελιέ, που έγινε από τον Σανκ-Μαρ το 1642.Ο Λουδοβίκος ΙΓ' φυλάκισε τον πρίγκιπα του Σεντάν, Φρεντερίκ-Μορίς ντε Λα Τουρ ντ' Ωβέρν-Μπουιγιόν, και στη συνέχεια κατέλαβε το πριγκιπάτο με συνθήκη.
Ο στρατάρχης Φαμπέρ ήταν ο πρώτος κυβερνήτης του Σεντάν, στην υπηρεσία του βασιλιά της Γαλλίας, μετά την προσάρτηση του πριγκιπάτου στη Γαλλία. Το 1650 κατασκεύασε την πτέρυγα Φαμπέρ, το χώρο όπου σήμερα βρίσκεται το ξενοδοχείο του κάστρου.
Για ένα διάστημα το κάστρο μετατράπηκε σε στρατόπεδο. Το 1699, ο Βωμπάν  έχτισε την πόρτα " των Αρχόντων ", προσαρμοσμένη στην εξέλιξη του πυροβολικού. Είναι η μόνη παρέμβαση του διάσημου αρχιτέκτονα, γεγονός που μας κάνει να πιστεύουμε ότι το κάστρο ήταν υψηλής ποιότητας.
Όταν ο Ναπολέων επισκέφτηκε το κάστρο, στα 1803, μετέφερε στο Παρίσι τη συλλογή πανοπλιών των αρχόντων του Σεντάν. Μερικές από αυτές σήμερα εκτίθενται στο Μουσείο του Στρατού.
Το 1822, η εκκλησία Σαιν-Μαρτέν κατεδαφίστηκε και δημιουργήθηκε χώρος για τις μπάλες των κανονιών.
Μια εξέδρα πυροβολικού εγκαταστάθηκε από το 1828 στην κορυφή των δίδυμων πύργων.
Την 1η Σεπτεμβρίου 1870 ο γαλλικός στρατός περικυκλώθηκε από τις στρατιές των Πρώσων και των Σαξόνων,  στη Μάχη του Σεντάν, και ηττήθηκε. Ο Ναπολέων ΙΙΙ ύψωσε στο κάστρο λευκή σημαία, ζητώντας τον τερματισμό των εχθροπραξιών. Η πράξη της συνθηκολόγησης υπεγράφη στο Κάστρο της Μπελβύ. μικρογραφία|Το ξενοδοχείο του κάστρου Στον προμαχώνα του Κυβερνήτη έγιναν δοκιμές με δυναμίτη στα 1873. Κάποτε ήταν το μεγαλύτερο οχυρό στο κάστρο-φρούριο, σήμερα είναι σε μεγάλο βαθμό κατεστραμένο.
Από τον Ιανουάριο του 1917 έως το Νοέμβριο του 1918, η ακρόπολη χρησίμευσε ως στρατόπεδο για χιλιάδες πολίτες, μαχητές της αντίστασης στη Γαλλία και το Βέλγιο, καταδικασμένους σε καταναγκαστικά έργα από τις γερμανικές αρχές. Πολλοί πέθαναν εκεί.
Ο γαλλικός στρατός παρέδωσε το κάστρο στην πόλη το 1962 και από τότε έγιναν εκτεταμένες εργασίες αποκατάστασης.
Σήμερα, το κάστρο είναι ένας κορυφαίος τουριστικός προορισμός στις Αρδέννες. Παλιότερα στεγαζόταν εκεί το γραφείο τουρισμού της πόλης, που πρόσφατα μετακόμισε στους πρόποδες του κάστρου. Μέσα στο κάστρο υπάρχει επίσης μουσείο όπου, από την άνοιξη του 2012, υπάρχει μία μακέτα της πόλης Σεντάν κατά το 19ο αιώνα, που οφείλεται σε μεγάλο μέρος στον Ζαν-Ζακ Ντρομπύ. Μία από τις αίθουσες αυτού του μουσείου είναι αφιερωμένη στον Γαλλοπρωσικό πόλεμο του 1870 και εκεί εκτίθεται μια πλούσια συλλογή από κράνη Πρώσων και άλλα όπλα, καθώς επίσης και το σκίτσο του πανοράματος του Σεντάν από τον Λούις Μπράουν.
Εξαιτίας ριπών ανέμου (έως και 110 χλμ/ώρα), λόγω ανεμοθύελλας στις  Ιουλίου 2010 στις 16: 20, η μεγάλη στέγη στη νότια πλευρά εν μέρει αποκολλήθηκε και κατέρρευσε στο χώρο του θεάματος των "γερακιών" (πάνω αυλή, ερείπια της μονής του Saint Martin), όπου (από τύχη) δεν υπήρχαν θεατές εκείνη την ημέρα (ημέρα ανάπαυσης). Οι συλλογές του κάστρου που φυλάσσονταν στη σοφίτα του κτιρίου, σώθηκαν κατά μεγάλο μέρος, χάρη στην αυθόρμητη βοήθεια του προσωπικού του κάστρου και εθελοντών. Η νέα στέγη ολοκληρώθηκε για την τουριστική σεζόν του 2012.
Κύκλοι περιηγήσεων
Το κάστρο του Σεντάν διαθέτει μια περιήγηση από το 1995, όταν εφαρμόστηκε η επίσκεψη Historium. Τοποθετήθηκαν κέρινα ομοιώματα, που απεικονίζουν τη ζωή στο κάστρο στον μεσαίωνα και την εποχή των πριγκίπων. Η πιο διάσημη σκηνή είναι αυτή του γάμου της Σαρλότ ντε Λα Μαρκ και του Ανρί ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν, που βρίσκεται στο περίπτερο της Αναγέννησης. Από την άνοιξη του 2012, το κάστρο Σεντάν βιώνει μια νέα άνθιση. Αναπτύχθηκαν νέοι κύκλοι περιηγήσεων ( Χιλιάδες χρόνια ιστορίας, Πριγκιπάτο), καινούργιες πινακίδες, νέα είσοδος στην αυλή του κάστρου, μια νέα πολυ-αίθουσα πολυμέσων κ.λπ. Το κτίριο προσελκύει κάθε χρόνο πάνω από επισκέπτες.μικρογραφία μικρογραφία μικρογραφία
Αρχιτεκτονική
Το κάστρο του Σεντάν είναι ένα φρούριο που άρχισε να χτίζεται από το 1424 και έχει τέσσερις αμυντικούς προμαχώνες που κατασκευάστηκαν τον 16ο αιώνα, τον προμαχώνα του Κυβερνήτη, τον προμαχώνα Φουρσύ, τον προμαχώνα των Κυριών και τον προμαχώνα του βασιλιά. Ο πυργίσκος της εισόδου αποτελείται από δύο στρογγυλούς πύργους που ήταν εξοπλισμένοι με αμυντικές σκαλωσιές, καστρόπορτα με σιδερένιο πλέγμα και πολεμίστρες. Όλο το φρούριο περιβάλλεται από τείχη.
Η κατοικία των αρχόντων καθώς και η κατοικία της φρουράς χρονολογούνται πριν από τα μέσα του 16ου αιώνα. Στις αρχές του 17ου αιώνα, ο Ανρί ντε λα Τουρ ντ' Ωβέρν κατασκεύασε το Παλάτι των Πριγκίπων, που ονομάζεται επίσης Κάτω-Κάστρο, και εγκατέλειψε το οίκημα του φρουρίου.
Το Μεγάλο τουρνουά της ιπποσύνης
Για τα τελευταία δέκα χρόνια το κάστρο του Σεντάν υποδέχεται κάθε καλοκαίρι το τουρνουά της ιπποσύνης. Τα θεάματα εκτελούνται από μια ομάδα στην πλειοψηφία τους Σλοβάκων και είναι η χαρά μικρών και μεγάλων.
Μεσαιωνικό Φεστιβάλ
Από το 1996, το κάστρο του Σεντάν φιλοξενεί το μεσαιωνικό φεστιβάλ του Σεντάν γύρω από το φρούριο, το τρίτο σαββατοκύριακο του Μαΐου. Είναι πολύ δημοφιλές και έχει μεγάλη προσέλευση θεατών.
Νυχτερινές περιηγήσεις με πυρσούς
Κάθε καλοκαίρι, πρωτότυπες περιηγήσεις με δάδες, γίνονται κάθε Παρασκευή και Σάββατο το βράδυ.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κάστρα στο Γκραντ Εστ Κατηγορία:Κάστρα ιστορικά μνημεία (Γαλλία)
Πρωθυπουργός των Τερκς και Κέικος
Ο Πρωθυπουργός των Τερκς και Κέικος (Premier of the Turks and Caicos Islands) είναι ο πολιτικός αρχηγός και επικεφαλής της κυβέρνησης. Η θέση του (Premier) είναι το ισοδύναμο με τον Επικεφαλής Υπουργό (Chief Minister) ή τον Πρωθυπουργό σε άλλα βρετανικά υπερπόντια εδάφη. Πρόκειται για το υψηλότερο πολιτικό επίπεδο που μπορεί να επιτευχθεί μέσα στο βρετανικό αποικιακό σύστημα. Πριν από το 2006, η θέση ήταν γνωστή ως ο Επικεφαλής Υπουργός των Τερκς και Κέικος.
Ο Πρωθυπουργός και το Υπουργικό συμβούλιο (που αποτελείται από όλους τους υπουργούς) είναι συλλογικά υπόλογοι για τις πολιτικές και δράσεις τους στην Βασίλισσα Ελισάβετ Β΄, στη Συνέλευση, στο πολιτικό τους κόμμα και τελικά στο εκλογικό σώμα.
Στο αξίωμα βρίσκεται σήμερα ο Ουάσινγκτον Μίσικ από τις 20 Φεβρουαρίου 2021.
Συνταγματικό πλαίσιο
Ένα νέο σύνταγμα, έπειτα από την κατάθεσή του στο κοινοβούλιο των Τερκς και Κέικος και την υπογραφή του από τη βασίλισσα Ελισάβετ,  τέθηκε σε ισχύ στις 9 Αυγούστου 2006. Το νέο σύνταγμα των Τερκς και Κέικος μετονόμασε τον επικεφαλής υπουργό και τον αναπληρωτή επικεφαλής υπουργό σε Premier και Deputy Premier αντίστοιχα (Πρωθυπουργό και Αναπληρωτή Πρωθυπουργό).
Στις 14 Αυγούστου 2009, το Ηνωμένο Βασίλειο ανέστειλε την αυτοκυβέρνηση των Τερκς και Κέικος, έπειτα από τους ισχυρισμούς για υπουργική διαφθορά. Το προνόμιο της διακυβέρνησης από τους υπουργούς και τη Βουλή των αντιπροσώπων παραχωρήθηκε στον κυβερνήτη των νήσων για χρονικό διάστημα έως και 2 έτη, με ενδεχόμενο παράτασης.
Διατελέσαντες πρωθυπουργοί
(Ημερομηνίες με πλάγια γράμματα υποδεικνύουν de facto συνέχιση της θητείας)
Παραπομπές
*
Συμμετοχή της Ελλάδας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Η Ελλάδα συμμετείχε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 και κέρδισε συνολικά 10 χρυσά, 17 ασημένια και 19 χάλκινα μετάλλια. Οι συμμετέχοντες ήταν 169, όλοι άνδρες. Συμμετείχαν και στα 9 αθλήματα που υπήρχαν τότε. Οι αθλητές της Ελλάδας αποτελούσαν τα 4/6 (περίπου) όλων των αθλητών που συμμετείχαν.
Αντισφαίριση
Η Ελλάδα κέρδισε ένα χάλκινο και ένα ασημένιο στο απλό και ένα ασημένιο στο διπλό. Σημείωση ότι ο Κάσδαγλης και ο Πετροκόκκινος διαγωνίστηκαν ως Μικτή ομάδα και κέρδισαν ένα ασημένιο. μικρογραφία|Ο [[Δημήτριος Κάσδαγλης στον τελικό του απλού αγωνίσματος του τέννις.]] μικρογραφία|Ο [[Δημήτριος Κάσδαγλης και ο Δημήτριος Πετροκόκκινος στον τελικό του διπλού αγωνίσματος.]]
Γυμναστική
μικρογραφία|178x178εσ|Ο [[Ιωάννης Μητρόπουλος]] μικρογραφία|196x196εσ|Ο [[Νικόλαος Ανδριακόπουλος]] Τα ονόματα των μελών που συμμετείχαν στο άθλημα αυτό είναι, σχεδόν, άγνωστα. Η Ελλάδα κέρδισε 2 χρυσά 2 ασημένια και 2 χάλκινα.
Κολύμβηση
Στην κολύμβηση οι Έλληνες αθλητές κέρδισαν 1 χρυσό, 3 ασημένια και 3 χάλκινα. Ειδικά στο αγώνισμα των 100 μέτρων ναυτών, η Ελλάδα πήρε και τα 3 μετάλλια, αφού ήταν η μόνη χώρα που συμμετείχε σε αυτό το αγώνισμα.
Ξιφασκία
μικρογραφία|254x254εσ|Ο [[Περικλής Πιερράκος Μαυρομιχάλης.]] μικρογραφία|236x236εσ|Ο [[Ιωάννης Γεωργιάδης (ολυμπιονίκης)|Ιωάννης Γεωργιάδης.]] μικρογραφία|217x217εσ|Ο [[Λεωνίδας Πύργος.]] 9 αθλητές συμμετείχαν στην ξιφασκία και κερδήθηκαν 2 χρυσά, 1 ασημένιο και 1 χάλκινο μετάλλιο.
Πάλη
μικρογραφία|Ο [[Καρλ Σούμαν|Κάρλ Σούμαν και ο Γεώργιος Τσίτας στον τελικό της ελληνορωμαϊκής.]] μικρογραφία|Ο [[Στέφανος Χρηστόπουλος.|241x241εσ]] 2 αθλητές συμμετείχαν στην πάλη. Συνολικά κερδήθηκαν 2 μετάλλια: 1 χρυσό και 1 ασημένιο.
Ποδηλασία
μικρογραφία|Ο [[Αριστείδης Κωνσταντινίδης.]] Στην ποδηλασία συνολικά κερδήθηκαν 1 χρυσό και 3 ασημένια μετάλλια από Έλληνες αθλητές.
Σκοποβολή
μικρογραφία|Ο [[Παντελής Καρασεβδάς, ο Ιωάννης Φραγκούδης και ο Γεώργιος Ορφανίδης.]] μικρογραφία|Ο [[Αναστάσιος Μεταξάς ήταν αρχιτέκτονας και παράλληλα συμμετείχε και στην 1η Θερινή Ολυμπιάδα στη σκοποβολή.]] Στη σκοποβολή συμμετείχαν 50 Έλληνες αθλητές. Συνολικά κερδήθηκαν 3 χρυσά, 3 αργυρά και 3 χάλκινα.
Στίβος
Στον στίβο συμμετείχαν 29 Έλληνες αθλητές. Οι αθλητές αυτοί κέρδισαν 1 χρυσό, 3 ασημένια και 6 χάλκινα μετάλλια.
Πηγές
Ελλάδα 1896
Έγκιλς Λέβιτς
Ο Έγκιλς Λέβιτς (Egils Levits, 30 Ιουνίου 1955-) είναι δικηγόρος από τη Λετονία, πολιτικός επιστήμονας και δικαστής, Πρόεδρος της Λετονίας από τις 8 Ιουλίου 2019. Από το 2004 είναι μέλος του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου. Εξελέγη πρόεδρος από τη Βουλή στις 29 Μαΐου 2019.
Στη διάρκεια της ύστερης σοβιετικής εποχής υπήρξε μέλος του Λαϊκού Μετώπου της Λετονίας και συνετέλεσε στην εκ νέου διακήρυξη ανεξαρτησίας της Λετονίας το 1990. Ήταν αναπληρωτής πρωθυπουργός και υπουργός Δικαιοσύνης της Λετονίας από το 1993 ως το 1994 και πρεσβευτής στην Ουγγαρία, την Αυστρία και την Ελβετία από το 1994 ως το 1995. Εν συνεχεία διορίστηκε δικαστής στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, μία θέση στην οποία παρέμεινε ως το 2004. Τερμάτισε δεύτερος στις έμμεσες προεδρικές εκλογές του 2015 με πρώτο τον Ράιμοντς Βέγιονις. Παρότι ανεξάρτητος, ήταν υποψήφιος με την Εθνική Συμμαχία. Το 2018 ο Λέβιτς επαναδιορίστηκε δικαστής του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου. Είναι παντρεμένος με έναν γιο και με μία κόρη. Εξέδωσε τα απομνημονεύματά του το 2019.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Λετονίας Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία
Λα Σω (Ορν)
Το Λα Σω (γαλλικά: La Chaux) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Καλντεέν (γαλλικά: Caldéens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Σεμιγί (Ορν)
Το Σεμιγί (γαλλικά: Chemilli) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σεμιγιαί (γαλλικά: Chemillais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Σιράλ
Το Σιράλ (γαλλικά: Ciral) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σιραλιέν (γαλλικά: Ciraliens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Σιζαί-Σαιντ-Ωμπέν
Το Σιζαί-Σαιντ-Ωμπέν (γαλλικά: Cisai-Saint-Aubin) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σιζαιέν (γαλλικά: Cisaiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Εκκλησία του Ιωβηλαίου (Ρώμη)
Η Εκκλησία του Ιωβηλαίου, επισήμως γνωστή ως Chiesa di Dio Padre Misericordioso (στα ιταλικά σημαίνει "Εκκλησία του Θεού του Ελεήμονα Πατέρα"), είναι καθολική εκκλησία και ένα κέντρο κοινότητας στο Tor Tre Teste στη Ρώμη. Σύμφωνα με τον Ρίτσαρντ Μάιερ, τον αρχιτέκτονά της, είναι «το στολίδι του στέμματος του έργου της Χιλιετίας του Vicariato di Roma (Αρχιεπισκοπή της Ρώμης)» (σελ. 354).
Ο Μάιερ επιλέχθηκε ως αρχιτέκτονας, επειδή ήταν νικητής ενός διαγωνισμού το 1996. Σ' αυτόν τον διαγωνισμό συμμετείχαν διάσημοι αρχιτέκτονες όπως ο Φρανκ Γκέρι, ο Πήτερ Άιζενμαν, ο Σαντιάγο Καλατράβα και ο Ταντάο Άντο.
Η τοποθεσία
Η εκκλησία βρίσκεται έξι μίλια ανατολικά της Ρώμης και καταλαμβάνει μία έκταση 27.000 ft². Ο ναός εγκαινιάστηκε το 2003 και κόστισε 10 εκατομμύρια δολάρια. Η Εκκλησία εξυπηρετεί οκτώ χιλιάδες κατοίκους της περιοχής Tor Tre Teste και προοριζόταν να «αναβιώσει» κοινωνικά την περιοχή Tor Tre Teste.
Σχεδιασμός και κατασκευή
μικρογραφία|200x200εσ| Παπικό οικόσημο του πάπα Βενέδικτου 16ου Ο χώρος της Εκκλησίας χωρίζεται σε τέσσερα κύρια μέρη: α. τον περίβολο, που συμπεριλαμβάνει την εκκλησία και το κοινοτικό κέντρο, β. τη βορειοανατολική βεράντα, γ. τη βορειοδυτική αυλή αναψυχής, και δ. το δυτικό χώρο στάθμευσης.
Το κωδωνοστάσιο του ναού έχει 20 μέτρα ύψος και διαθέτει πέντε καμπάνες. Η πρώτη καμπάνα, η μεγαλύτερη, είναι αφιερωμένη στην Ευρώπη και στην Παναγία. Η δεύτερη κατά σειρά μεγέθους καμπάνα είναι αφιερωμένη στην Αμερική και στους αποστόλους Πέτρο και Παύλο, που είναι οι προστάτες της πόλης της Ρώμης. Η τρίτη κατά σειρά μεγέθους καμπάνα είναι αφιερωμένη στην Αφρική και στον Άγιο Κάρλο Μπορρομέο. Η τέταρτη καμπάνα είναι αφιερωμένη στην Ωκεανία και στους αγίους Κύριλλο Αλεξανδρείας και Θωμά Ακινάτη. Η πέμπτη κατά σειρά μεγέθους καμπάνα είναι αφιερωμένη στην Ασία και στον Άγιο Φραγκίσκο Ξαβιέ και την Αγία Τερέζα του Παιδιού Ιησού, που είναι προστάτες των ιεραποστολών.