cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ακαδημία Αθηνών
Προσπάθειες ίδρυσης
Στις αρχές του εικοστού αιώνα, το 1904, ο Σπυρίδων Λάμπρος κατάρτισε σχέδιο οργανισμού της Ακαδημίας Αθηνών. Τελευταία πρωτοβουλία ήταν εκείνη του υπουργού Παιδείας Σπυρίδωνος Στάη το 1908. Ο γενικός προσανατολισμός της πλειοψηφίας των πρωτοβουλιών κατά τον 19ο αιώνα είναι η απόπειρα σύνδεσης της πολιτιστικής ανάπτυξης της χώρας με το προγονικό της παρελθόν: βασικοί άξονες θα ήταν η διάσωση και η μελέτη της εθνικής κληρονομιάς, η σύνταξη λεξικού και γραμματικής της νεοελληνικής γλώσσας. Διά της Ακαδημίας θα εντασσόταν η Ελλάδα στα πολιτισμένα κράτη της εποχής.
Μαρία Σαράφογλου
Πρώτα χρόνια
Γεννημένη στην Αθήνα με καταγωγή από τη Χίο είναι κόρη του Δημήτρη Σαράφογλου, στελέχους του ΚΚΕ και έπειτα του ΠΑΣΟΚ, ο οποίος διετέλεσε δήμαρχος Κερατσινίου και γενικός γραμματέας του ΥΠΕΧΩΔΕ. Πήγε στην Ελληνογαλλική Σχολή του Πειραιά «Ζαν Ντ' Αρκ», ενώ μετά την αποφοίτηση της συνέχισε τις σπουδές της στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Έπειτα πήρε το μεταπτυχιακό της δίπλωμα στη διεθνή δημοσιογραφία από το πανεπιστήμιο City του Λονδίνου.
Ακαδημία Αθηνών
Η ίδρυση
Οι παράγοντες που δρομολόγησαν την οριστική ίδρυσή της ήταν δύο. Ο πρώτος, η συμμετοχή της Ελλάδας στη Συνδιάσκεψη της Ειρήνης στο Παρίσι (Ιανουάριος 1919) όπου η Ελλάδα θα έπρεπε να προβάλει δι' ενός ανώτατου ακαδημαϊκού ιδρύματος τα εθνικά της δίκαια. Ο δεύτερος, η ίδρυση το 1918 της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημιών, στις διασκέψεις της οποίας η Ελλάδα δεν μπορούσε να συμμετάσχει αφού δεν διέθετε ανάλογο ίδρυμα. Τότε, ο Ελευθέριος Βενιζέλος δεσμεύθηκε να ιδρύσει ένα τέτοιο ίδρυμα και πέτυχε έτσι τη συμμετοχή και της Ελλάδος στις εργασίες της Ένωσης. Ο Βενιζέλος έστειλε σχετικό τηλεγράφημα στον Δημήτριο Αιγινήτη για την προώθηση των σχετικών ενεργειών. Οι πολιτικές εξελίξεις που ακολούθησαν ανέστειλαν κάθε κίνηση. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή οι νέες συνθήκες επέβαλαν την ίδρυση Ακαδημίας με απώτερο σκοπό τη διάσωση και μελέτη της πολιτιστικής κληρονομιάς και την καλλιέργεια της εθνικής αυτογνωσίας.
Μαρία Σαράφογλου
Καριέρα
Ξεκίνησε την επαγγελματική σταδιοδρομία της στον χώρο της δημοσιογραφίας από την ΕΡΤ το 2000 όπου και παρέμεινε μέχρι και το 2012. Αρχικά ξεκίνησε να κάνει ελεύθερο ρεπορτάζ και στη συνέχεια πήγε στο τμήμα διεθνών ειδήσεων. Έπειτα ανέλαβε την παρουσίαση εκπομπών «Πρώτη γραμμή», «Συμβαίνει τώρα», «Σαββατοκύριακο στη ΝΕΤ» και τέλος «Σάββατο - Κυριακή live». Το 2006 με τη δημιουργία της ΕΡΤ Ψηφιακή κλήθηκε να παρουσιάσει δελτία ειδήσεων στην ελληνική αλλά και στην αγγλική γλώσσα, ενώ στη συνέχεια την καθημερινή ενημερωτική εκπομπή «Agenda».
Το καλοκαίρι του 2012 αποχώρησε από την ΕΡΤ και πήγε στο Mega Channel όπου από τις 13 Αυγούστου 2012, ξεκίνησε να παρουσιάζει την πρωινή ενημέρωση του καναλιού μαζί με τον Δημήτρη Τάκη. Το Σεπτέμβριο του 2014 ανέλαβε την παρουσίαση του κεντρικού δελτίου ειδήσεων του σταθμού μετά την αποχώρηση της Όλγας Τρέμη, η οποία επανήλθε και πάλι στην παρουσίαση του κεντρικού δελτίου ειδήσεων τον Ιανουάριο του 2015 με τη Σαράφογλου να αναλαμβάνει να παρουσιάζει το κεντρικό δελτίο του τηλεοπτικού σταθμού τα Σαββατοκύριακα.
Τον Απρίλιο του 2016, της επιβλήθηκε από την ΕΣΗΕΑ η ποινή της επίπληξης για τη μεροληπτική της στάση την περίοδο πριν το δημοψήφισμα του 2015. Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους αποχώρησε από το Mega και πήγε στον τηλεοπτικό σταθμό ΑΝΤ1, όπου αρχικά ανέλαβε την παρουσίαση του κεντρικού δελτίου ειδήσεων του σταθμού για περίοδο 2 εβδομάδων.
Ακαδημία Αθηνών
Η Ακαδημία Αθηνών και η δικτατορία 1967-1974
μικρογραφία|250x250px|Αναπαράσταση της Ακαδημίας, 1887. Σύμφωνα με τον ακαδημαϊκό Κωνσταντίνο Τσάτσο, ο Στυλιανός Παττακός είχε καλέσει το προεδρείο του ιδρύματος και του ζήτησε να εκδηλωθεί η Ακαδημία υπέρ της δικτατορίας, όμως αρνήθηκε. Στη συνέχεια ζητήθηκε ο διορισμός Κυβερνητικού Επιτρόπου, όπως με τα Πανεπιστήμια, χωρίς όμως ούτε κι αυτό να γίνει δεκτό. Η μόνη συμμόρφωση της Ακαδημίας, κατά τον Τσάτσο, ήταν όταν πραγματοποίησε μια εορταστική συνεδρία στις 21 Απριλίου, αλλά με την ξηρά εκφώνηση μιας ομιλίας με θέμα «άσχετο από την Επανάσταση». Επίσης ποτέ δεν παρενέβη το καθεστώς, σύμφωνα με την μαρτυρία του Τσάτσου, για την εκλογή ακαδημαϊκού.
Μαρία Σαράφογλου
Καριέρα
Από τις 30 Ιανουαρίου του 2017 και μέχρι σήμερα αναλαμβάνει την παρουσίαση του μεσημεριανού δελτίου ειδήσεων του ΑΝΤ1 συνήθως τις Παρασκευές και όλες τις καθημερινές το απογευματινό δελτίο. Έχει κάνει μία σειρά συνεντεύξεων με προσωπικότητες από την Ελλάδα και το εξωτερικό όπως με τον Γάλλο πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν και τον πρώην πρόεδρο του Eurogroup, Γερούν Ντάισελμπλουμ.
Ακαδημία Αθηνών
Η Ακαδημία Αθηνών και η δικτατορία 1967-1974
Σύμφωνα με τα γεγονότα:
Μαρία Σαράφογλου
Καριέρα
Η Σαράφογλου έχει συνεργαστεί με το αμερικανικό τηλεοπτικό δίκτυο CNN στο πρόγραμμα «World View (World Report)», ενώ συμμετείχε σε εκπαιδευτικά προγράμματα του ίδιου δικτύου στην Ατλάντα (ΗΠΑ), του Associated Press Television News (APTN) στο Λονδίνο για την παραγωγή διεθνών ειδήσεων, και του BBC World Service. Επίσης, πήρε μέρος σε πρόγραμμα επικοινωνίας του ελληνικού γραφείου Τύπου των Ηνωμένων Εθνών στη Νέα Υόρκη. Εκτός από τη συνεργασία της με τηλεοπτικούς σταθμούς έχει συνεργαστεί και με έντυπα μέσα ενημέρωσης όπως είναι οι εφημερίδες Η Καθημερινή (και το Περιοδικό Κάππα) και Ελεύθερος Τύπος.
Ακαδημία Αθηνών
Οργάνωση
Η λειτουργία της Ακαδημίας διέπεται από τον Ιδρυτικό της Nόμο 4398/1929, με τον οποίο κυρώθηκε η από 18 Μαρτίου 1926 Συντακτική Απόφαση περί Οργανισμού της Ακαδημίας Αθηνών.
Μαρία Σαράφογλου
Προσωπική ζωή
Υπήρξε παντρεμένη με το δημοσιογράφο Αντώνη Αλαφογιώργο από το 2010 έως το 2014 και το Νοέμβριο του 2010 απέκτησαν έναν γιο, τον Δημήτρη Αλαφογιώργο. Στις 7 Ιουλίου του 2017 το ζευγάρι κατέθεσε από κοινού αίτηση διαζυγίου το οποίο και εκδόθηκε και επίσημα το 2018.
Ακαδημία Αθηνών
Οργάνωση
Η Ακαδημία διοικείται σύμφωνα με τον Οργανισμό της, όπως αυτός τροποποιήθηκε από μεταγενέστερες νομοθετικές διατάξεις. Το Προεδρείο της Ακαδημίας αποτελείται από τον Πρόεδρο, τον Αντιπρόεδρο, τον Γενικό Γραμματέα, τον Γραμματέα επί των Πρακτικών και τον Γραμματέα επί των Δημοσιευμάτων. Πρόεδρος της Ακαδημίας γίνεται αυτοδικαίως ο Αντιπρόεδρος του προηγούμενου έτους. Ο Αντιπρόεδρος εκλέγεται από τα τακτικά μέλη της Ακαδημίας κατά την πρώτη συνεδρία της Ολομέλειας του Δεκεμβρίου κάθε έτους με μυστική ψηφοφορία. Ο Γενικός Γραμματέας και οι δύο Γραμματείς εκλέγονται ανά πενταετία τον τελευταίο μήνα πριν από τη λήξη της θητείας τους από τα τακτικά μέλη. Η θητεία του Προέδρου είναι ετήσια, ενώ του Γενικού Γραμματέως και των δύο Γραμματέων πενταετής. Ο Πρόεδρος, ο Αντιπρόεδρος, ο Γενικός Γραμματεύς, οι δύο Γραμματείς και οι τρεις Πρόεδροι των Τάξεων συγκροτούν την Σύγκλητο, η οποία έχει αρμοδιότητα σε όλα τα διοικητικά και τα οικονομικά ζητήματα της Ακαδημίας. Οι συνεδριάσεις της Συγκλήτου, στην οποία προεδρεύει ο Πρόεδρος της Ακαδημίας, είναι μυστικές.
Μαρία Σαράφογλου
Προσωπική ζωή
Γνωρίζει Αγγλικά, Ισπανικά, Γαλλικά και Κινέζικα.
Ακαδημία Αθηνών
Διοίκηση
Το έτος 2023 ανέλαβε πρόεδρος ο Μιχαήλ Σταθόπουλος και αντιπρόεδρος ο Σταμάτιος Κιρμιζής.
Μαρία Σαράφογλου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Ελληνίδες τηλεπαρουσιάστριες
Ακαδημία Αθηνών
Πρόεδροι της Ακαδημίας Αθηνών
μικρογραφία|Ο [[Φωκίων Νέγρης που διετέλεσε πρώτος πρόεδρος της Ακαδημίας και εκλέχθηκε το 1926.|281x281εσ]] Πρόεδροι της Ακαδημίας Αθηνών διετέλεσαν οι:
Βιβλιοθήκη του Κέλσου
Ιστορική αναδρομή
Η βιβλιοθήκη κτίστηκε μεταξύ 114 και 125 μ.Χ. από τον Τιβέριο Ιούλιο Ακίλα Πολεμαιάνο προς τιμή του πατέρα του, Τιβέριου Ιούλιου Κέλσου Πολεμαιάνου, γερουσιαστή της Ρώμης. Κάτω από τα θεμέλια της βιβλιοθήκης βρίσκεται ο τάφος με τη μαρμάρινη σαρκοφάγο του Κέλσου.
Ακαδημία Αθηνών
Τάξεις
1. Η Τάξη των Θετικών Επιστημών, περιλαμβάνει τις Μαθηματικές, Φυσικές, Φυσικοϊστορικές, Εφαρμοσμένες Θετικές και τις Ιατρικές Επιστήμες.
2. Η Τάξη των Γραμμάτων και των Καλών Τεχνών περιλαμβάνει τη Φιλολογία, τα Γράμματα, την Ιστορία, τις Καλές Τέχνες και την Αρχαιολογία.
3. Η Τάξη των Ηθικών και Πολιτικών Επιστημών περιλαμβάνει τη Θεολογία, τη Φιλοσοφία, τη Νομική, τις Πολιτικές, Οικονομικές και Κοινωνικές Επιστήμες.
Βιβλιοθήκη του Κέλσου
Ιστορική αναδρομή
Στον τρίτο αιώνα έγινε σεισμός, κατά τον οποίο έπιασε φωτιά και το εσωτερικό της βιβλιοθήκης καταστράφηκε. Έκτοτε δεν ξαναλειτούργησε. Το 1905/1906 τα ερείπια καθαρίστηκαν, ενώ στην δεκαετία του 1970 ακολούθησε η αναστήλωση της πρόσοψης. Σήμερα η βιβλιοθήκη του Κέλσου συγκαταλέγεται στα πιο ξακουστά αρχαία μνημεία της Τουρκίας. Η εικόνα της είναι τυπωμένη στο χαρτονόμισμα των 20 τουρκικών λιρών.
Περιγραφή
Η βιβλιοθήκη έχει διαστάσεις 23 μέτρα μήκος και 17 μέτρα βάθος. Επειδή το οικόπεδο στο οποίο κτίστηκε ήταν αναγκαστικά μικρό, γιατί ήταν μέσα στην πυκνοκατοικημένη Έφεσο, η αρχιτεκτονική διακόσμηση της πρόσοψης κάνει χρήση ευφυέστατων οπτικών βοηθητικών στοιχείων που δίνουν στο όλο κτίριο μια κομψή μεγαλειότητα. Στην είσοδο είναι αναρτημένο το κείμενο της διαθήκης του δωρητή και σώζεται μέχρι τις ημέρες μας. Εξωτερικά το κτίριο έχει δύο ορόφους. Το ισόγειο είναι διακοσμημένο με τέσσερα αλληγορικά αγάλματα που παριστάνουν τις αρετές του Κέλσου. Είναι τα αγάλματα των θεών Σοφία, Αρετή, Έννοια και Επιστήμη. Το κρηπίδωμα έχει εννέα σκαλοπάτια και είναι διακοσμημένο με βάσεις αγαλμάτων και στις δύο πλευρές. Το ισόγειο έχει τρεις πόρτες, ενώ ο πρώτος όροφος έχει τρία παράθυρα. Ο τριώροφος εσωτερικός χώρος διέθετε διαδρόμους με ράφια για τα βιβλία. Έξω από την βιβλιοθήκη υπήρχε ένα μεγάλο συντριβάνι με ανάγλυφα.
Ακαδημία Αθηνών
Βραβεία της Ακαδημίας
Τα Βραβεία της Ακαδημίας Αθηνών είναι ετήσιος θεσμός. Κάθε χρόνο η Ακαδημία βραβεύει λογοτέχνες, οργανισμούς αλλά και ανθρώπους που ανδραγάθησαν. Τα βραβεία δίνονται για τις κατηγορίες: Σε κάθε μια από τις κατηγορίες δίνονται αρκετά βραβεία αθλοθετούμενα από προσωπικότητες και εταιρείες και την Ακαδημία Αθηνών, αλλά και έπαινοι και εύφημες μνείες.
Βιβλιοθήκη του Κέλσου
Πηγές
Εφεσος Βιβλιοθηκη Κελσ Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Τουρκία
Ακαδημία Αθηνών
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ερευνητικά κέντρα στην Αθήνα  Κατηγορία:Ακαδημίες επιστημών
Αργαστήρι Χανίων
Το Αργαστήρι είναι οικισμός της κοινότητος Σκάφης του δήμου Καντάνου-Σελίνου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Στην απογραφή του 2011 είχε 19 κατοίκους, ενώ σε αυτή του 2001 είχε 35. Σήμερα στο χωριό ζουν 8 κάτοικοι. Απέχει 50,5 χιλιόμετρα (μαζί με την διακλάδωση του επαρχιακού δρόμου Χανιά-Σούγια) από τα Χανιά. Μέχρι την διοικητική αναδιοργάνωση του σχεδίου Καποδίστριας, ανήκε στην κοινότητα Σκάφης της επαρχίας Σελίνου. Από τις 1/1/1999 ανήκε διοικητικά στο Δήμο Ανατολικού Σελίνου, με έδρα τον Καμπανό, ενώ από τις 1/1/2011, βάση του σχεδίου Καλλικράτη, ανήκει στο Δήμο Καντάνου-Σελίνου με έδρα την Παλαιόχωρα.
Ονομασία
Η ονομασία του χωριού κατά μια εκδοχή προέρχεται από τους αργαλειούς (αργαστήρια) στους οποίους παλιότερα οι γυναίκες του χωριού έφτιαχναν υπέροχα υφαντά. Σύμφωνα όμως με τον Πολ Φορ (Paul Faure) το όνομα οφείλεται στα ορυχεία (εργαστήρια) χαλκού της αρχαίας Ελύρου.
Ιστορία
Κοντά στο χωρίο έχουν βρεθεί μικρής σημασίας αρχαιολογικά ευρήματα. Το χωριό αναφέρεται από τον Barozzi το 1577 μαζί με το χωριό Σκάφη: “Skaffi et argastiri”. Το 1583 αναφέρεται από τον Πέτρο Καστροφύλακα και το 1630 από τον Bassilinacata  πάλι μαζί με τη Σκάφη. Το χωριό αναφέρεται και από τον διάσημο περιηγητή της Κρήτης Ρόμπερτ Πάσλεϊ, ο οποίος διανυκτέρευσε σε αυτό και περιγράφει τις συζητήσεις με τους κατοίκους του στο βιβλίο του, καθώς και από τον Spratt και άλλους.
Το χωριό συμμετείχε στους αγώνες της περιοχής ενάντια στους κατά καιρούς κατακτητές, Άραβες, Βενετούς και Τούρκους.
Το 1822, στη θέση Πλακάκια, κατά την επανάσταση του 1821, έγινε μάχη μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων, με νίκη των δεύτερων. Συγκεκριμένα, 450 Έλληνες επαναστάτες υπό τον Νικηφόρο Χατζηδάκη ηττήθηκαν από 2.000 Τούρκους, με αρχηγό τον φοβερό αγά της Καντάνου, Καούρη, ενώ ο ίδιος ο Χατζηδάκης σκοτώθηκε.
Κάτοικοι του χωριού συμμετείχαν στους βαλκανικούς πολέμους, στην εκστρατεία στη Μικρά Ασία και στον ελληνοιταλικό πόλεμο. Στις 2 Σεπτεμβρίου του 1941 οι Γερμανοί σταμάτησαν για δύο μέρες στο χωριό, μάζεψαν στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου τα γυναικόπαιδα και τους γέροντες που είχαν μείνει και αφού δεν τους βρήκαν τίποτα, εγκατέλειψαν το χωριό. Αρκετοί άντρες από το χωριό συμμετείχαν στην εθνική αντίσταση κατά των Γερμανών.
Εκκλησίες
Η μοναδική εκκλησία του χωριού, ο Άγιος Γεώργιος, στεγάζει και το νεκροταφείο του χωριού και έχει περίτεχνο ξυλόγλυπτο τέμπλο πάνω στο οποίο είναι χαραγμένη η χρονολογία 1879. Στο χωριό επίσης υπάρχουν τα ερείπια της γκρεμισμένης εκκλησίας της Αγίας Παρασκευής.
Οικονομία
Οι κάτοικοι ασχολούνται κατά κύριο λόγο με την ελαιοπαραγωγή (αν και πυρκαγιές τα τελευταία χρόνια κατέστρεψαν μεγάλο μέρος των ελαιώνων του χωριού - κυρίως το 2006 αλλά και το 1994 και 2007) και δευτερευόντως με την οικόσιτη κτηνοτροφία, ενώ το χωριό έχει και μικρή παραγωγή κηπευτικών (πατάτας), κρασιού και αμύγδαλων.
Χάρτες
- Το Αργαστήρι στους Google Maps.
Συνδέσεις
- Λεπτομερέστατο blog για το Αργαστήρι με πολλές φωτογραφίες.
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων Κατηγορία:Δήμος Καντάνου - Σελίνου
The Darkening Age
The Darkening Age: The Christian Destruction of the Classical World είναι βιβλίο του 2017 από την Catherine Nixey. Εξετάζει τις ιστορικές μαρτυρίες για τον ρόλο του πρωίμου Χριστιανισμού στην καταστροφή και καταστολή του αρχαίου κόσμου.
Υποδοχή
Το βιβλίο έχει κερδίσει τον τίτλο "Βιβλίο της Χρονιάς" από την Daily Telegraph, the Spectator, the Observer, το BBC History Magazine. Επίσης κέρδισε το A New York Times Book Review Editors' Choice καθώς και το βραβείο του the Royal Society of Literature Jerwood Award for Nonfiction.
Η Ιστορικός Averil Cameron, της ασκεί δριμεία κριτική για επαναφορά της ιστορικής οπτικής του Έντουαρντ Γκίμπον. O Ιστορικός H. A. Drake, αναφέρει πως το βιβλίο είναι μονομερές, αλλα δικαιολογείται αν ο στόχος της είναι αυτός που θεωρεί η συγγραφέας ως συστηματική προσπάθεια που γίνεται ώστε να "ξεπλυθεί" ο χριστιανισμός από την σύγχρονη ιστοριογραφία. O Drake γράφει επίσης, πως ο σκοπός της Nixey είναι να αναδείξει πως οι φρικαλεότητες που κάνουν σήμερα θρησκευτικά φανατισμένα πλήθη όπως οι Ταλιμπάν, έγιναν και στο παρελθόν από Χριστιανούς. Σύμφωνα με τον καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, Tim Whitmarsh, το βιβλίο "επιτυγχάνει εξαιρετικά" ως "πολεμική" στη κατάρριψη του μύθου πως ο εκχριστιανισμός στην Αρχαία Ρώμη ήταν θρίαμβος της καλοσύνης. Προσδιορίζει ως αδυναμία του βιβλίου ότι εμπεριέχει ως πυρήνα την σκέψης του Γκίμπον.
References
Κατηγορία:Χριστιανισμός στην Ευρώπη Κατηγορία:Χριστιανισμός της Αρχαιότητας Κατηγορία:Ιστορικά συγγράμματα Κατηγορία:Βιβλία με κριτική στον Χριστιανισμό
Αλπαΐδα
Η Αλπαΐδα ή Αλπαΐς από το Κουντό (Alpaïs of Cudot, ~1150 - 3 Νοεμβρίου 1211) ήταν ΄γυναίκα που έζησε στα τέλη του 12ου αι. στο Κουντό της Γαλλίας γνωστή για την πίστη της, τα θρησκευτικά οράματα που έβλεπε καθώς και γιατί έλεγε πως η γη δεν ήταν επίπεδη αλλά στρογγυλή πριν να ανακαλυφθεί αυτό. Αγιοποιήθηκε από την Καθολική Εκκλησία το 1874 και γιορτάζεται την ημέρα του θανάτου της στις 3 Νοεμβρίου.
Η ζωή της
Η Αλπαΐδα γεννήθηκε σε αγροτική οικογένεια στο Κουντό της Γαλλίας δίπλα στο μοναστήρι του Έχαρλις. Το όνομά της σημαίνει "μεγάλη ειρήνη" ή "μεγάλη ελπίδα". Από μικρή άρχισε να πάσχει από λέπρα και έδειχνε μεγάλη εγκράτεια και θρησκευτικό ζήλο. Εξαιτίας των συνεχών νηστειών στις οποίες επέβαλλε τον εαυτό της αλλά και λόγω της ασθένειάς ήταν υποσιτισμένη και λέγεται πως λόγω της αγιότητάς της μπορούσε να ζει μόνο με τη Θεία Ευχαριστία. Λέγεται μάλιστα πως η πίστη της ήταν τόσο μεγάλη που κάποια στιγμή που ο ηγούμενος του μοναστηριού του Έχαρλίς της έστειλε κάποια κομματάκια χοιρινό για να φάει, εκείνη τα έδωσε σε μία άλλη γυναίκα πιο φτωχή από εκείνη.
Το γεγονός πως ζούσε μόνο με τη Θεία Ευχαριστία τράβηξε την προσοχή του αρχιεπισκόπου της Σενς, Γκιγιόμ, που έστειλε επιτροπή να ερευνήσει το κατά πόσο οι ισχυρισμοί αυτοί ήταν αληθινοί. Η επιτροπή αποφάνθηκε πως ήταν αλήθεια και έτσι η Αλπαΐδα έγινε ο πρώτος άνθρωπος που εμφάνισε την ικανότητα να ζει μόνο καταναλώνοντας τη Θεία Ευχαριστία. Τότε ο αρχιεπίσκοπος έχτισε μία εκκλησία δίπλα στο σπίτι της και πολύ σύντομα η Αλπαΐδα απέκτησε τεράστα φήμη ως άγια γυναίκα και πολύ κόσμος, ακόμα και ευγενείς, επισκέπτονταν εκείνη και την εκκλησία για να τη δουν και να προσκυνήσουν. Ανάμεσα στους ευγενείς που τη γνώρισαν ήταν και η βασίλισσα Αδέλα της Γαλλίας η οποία μάλιστα θεωρούσε την Αλπαΐδα σύμβουλό της. Το 1180 μάλιστα η Αδέλα έκανε μεγάλη δωρεά στο μοναστήρι «από αγάπη για την Αλπαΐδα».
Κάποια στιγμή είπε πως είδε σε όραμα πως η γη δεν ήταν επίπεδη, αλλά στογγυλή, μία γνώση που ακόμα δεν διέθεταν οι άνθρωποι της εποχής της. Είπε πως είχε δει όλον τον κόσμο να αιωρείται στον αέρα σαν αβγό περικυκλωμένος από νερό ενώ η ήλιος ήταν μεγαλύτερος από τη γη. Αυτή η ιδέα, που κατά πάσα πιθανότητα προέκυψε από απλή παρατήρηση, θεωρήθηκε από τους σύγχρονούς της ως αποτέλεσμα των οραμάτων που πίστευαν πως είχε λόγω της πίστης της αλλά και της ασθένειάς της. Άλλλωστε στην εποχή της ήταν πολύ πιο εύκολο μια γυναίκα να μιλά για επιστημονικά ζητήματα επικαλούμενη κάποια θεία επιφοίτηση ή όραμα παρά να προσπαθήσει να επιβάλλει την αυθεντία της σε μία κοινωνία που υποτιμούσε τη γυναικεία διάνοια και θεωρούσε τις γυναίκες ανίκανες για λογική και επιστημονική σκέψη. Η σύχρονη της Αλπαΐδας, η Χίλντεγκαρντ του Μπίνγκεν, ήταν υποχρεωμένη να επικαλείται τη θεία επιφοίτηση προκειμένου να επιβληθεί ως λόγια και επιστήμονας. Παρά το γεγονός όμως ότι η Αλπαΐδα ήταν πολύ αγαπητή και αξιοσέβαστη στην εποχή της, δεν κατάφερε να πείσει τους σύγχρονούς της για την αλήθεια των ισχυρισμών της.
Η Αλπαΐδα εμφανίζεται στο έργο της Τζούντι Σικάγο «Το Δείπνο».
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Μύστες (γυναίκες) Κατηγορία:Χριστιανικός μυστικισμός
Δήμος Παπαφλέσσα
Ο Δήμος Παπαφλέσσα ήταν δήμος του νομού Μεσσηνίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1998-2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Πύλου-Νέστορος. Βρισκόταν στο κεντρικό τμήμα του νομού, στην ενδοχώρα. Ο δήμος αποτελούταν από 5 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 2.205 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Έδρα του δήμου ήταν το Βλαχόπουλο.
Olodum
right|thumbnail|Μέλη του Olodum Το Olodum είναι βραζιλιανικό συγκρότημα βασισμένο στην αφροβραζιλιάνικη κοινότητα του Σαλβαδόρ, πρωτεύουσα της Μπάχια, Βραζιλία. Ιδρυτής του συγκροτήματος είναι ο Νεγκουίνχο ντο Σάμπα.
Ένα από τα παρόμοια συγκροτήματα στη πόλη (και στη Βραζιλία), προσφέρει πολιτιστικές δραστηριότητες σε νεαρούς ανθρώπους - επίσης προσφέρει θεατρικές παραγωγές και άλλες δραστηριότητες. Δημιουργημένο το 1979, στοχεύει στη καταπολέμηση του ρατσισμού, την ενθάρρυνση της αυτοεκτίμησης των Αφροβραζιλιάνων, και αγωνίζεται για τα κοινωνικά δικαιώματα των περιθωριοποιημένων ομάδων.
Δήμος Παπαφλέσσα
Δήμαρχος
Ως το 1998, ο Παπαφλέσσας ήταν κοινότητα. Πρόεδροι της κοινότητας μετά τη Μεταπολίτευση διετέλεσαν οι: Ευάγγελος Γιαννακόπουλος (ως το 1982), Γεώργιος Ταγκαλάκης (1983-86), ο οποίος εξελέγη με ποσοστό 100% και η Σοφία Κοσμοπούλου (1991-98). Μοναδικός δήμαρχος Παπαφλέσσα ήταν ο φυσικός Περικλής Ψώνης (1944-2019) με καταγωγή από το Βλαχόπουλο. Ο Ψώνης εξελέγη για πρώτη φορά δήμαρχος το 1998 με ποσοστό 50,08% και επανεξελέγη το 2002 (52,4%) και το 2006 (47,7%), υπηρετώντας ως τις 31 Δεκεμβρίου 2010, οπότε καταργήθηκε ο δήμος.
Παραπομπές
Π Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας
Olodum
Το Olodum είναι γνωστό για το μουσικό ύφος του, γνωστό ως σάμπα ρεγκέ και για τη συμμετοχή του στο καρναβάλι της Βραζιλίας κάθε χρόνο. Ο Νεγκουίνχο ντο Σάμπα, ο κύριος παίχτης κρουστών, δημιούργησε ένα μίγμα από τη παραδοσιακή βραζιλιάνη σάμπα μαζί με τη μερένγκα, τη σάλσα και τη ρεγκέ από το Καρναβάλι του 1986. Αυτό το ύφος έγινε γνωστό ως σάμπα ρεγκέ. Αυτό το «μπλόκο άφρο» είναι στενά συνδεδεμένο με τις αφρικάνικες ρίζες του, και αυτό φαίνεται από τα κρουστά, τη συμμετοχή χορού και το ρυθμό του. Έχει επίσης ρίζες από πολιτισμούς της Καραϊβικής, όπως της Κούβας και του Πουέρτο Ρίκο.
Το Olodum συμμετείχε σε ηχογραφήσεις άλμπουμ διάσημων Βραζιλιάνων αστέρων, όπως του Σιμόν και της Ντανιέλα Μερκούρι. Το Olodum συνείσφερε στο άλμπουμ The Rhythm of the Saints (1990) του Πώλ Σίμον και συμμετείχε σε συναυλία στο Κεντρικό Πάρκο της Νέας Υόρκης στις 15 Αυγούστου 1991. Το 1995, συμμετείχε στα γυρίσματα του μουσικού βίντεο για το They Don't Care About Us, του Αμερικανού καλλιτέχνη Μάικλ Τζάκσον.
Ο Νεγκουίνχο ντο Σάμπα πέθανε από καρδιακή ανεπαρκεία στις 31 Οκτωβρίου 2009, σε ηλικία 54 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσική στη Βραζιλία Κατηγορία:Βραζιλιανικά μουσικά συγκροτήματα
764 Γκεντάνια
Η Γκεντάνια (Gedania) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,422. Ανακαλύφθηκε το 1913 από τον Γερμανό αστρονόμο Φραντς Κάιζερ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από τη λατινική ονομασία (Gedanum) της πολωνικής πόλεως Γκντανσκ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Γκεντάνια εκτιμάται σε 58,28 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,084. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Γκεντάνια γύρω από τον εαυτό της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γκεντανια
Σταύρος Τσιώλης
Ο Σταύρος Τσιώλης (Τρίπολη 6 Οκτωβρίου 1937 - Αθήνα 23 Ιουλίου 2019) ήταν σκηνοθέτης και σεναριογράφος του νέου ελληνικού κινηματογράφου.
Βιογραφία
Ο Σταύρος Τσιώλης σπούδασε κινηματογράφο στην Σχολή Κινηματογράφου Τηλεόρασης Λ. Σταυράκου στην Αθήνα και από το 1958 δούλεψε ως βοηθός σκηνοθέτη σε 54 ταινίες, πολλές από τις οποίες της Φίνος Φιλμ. Η πρώτη δική του ταινία, η οποία βασίστηκε σε δικό του σενάριο, ήταν Ο μικρός δραπέτης για τη Φίνος Φιλμ το 1968. Το 1970 έκανε διεθνή επιτυχία με την ταινία Κατάχρησις Εξουσίας.
Κατόπιν εγκατέλειψε τον κινηματογράφο για μια δεκαπενταετία και επανήλθε το 1985 με ταινίες που έκαναν ιδιαίτερη επιτυχία. Η ταινία του Μια Τόσο Μακρινή Απουσία απέσπασε έξι πρώτα βραβεία στο φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης 1985 ενώ οι Ακατανίκητοι Εραστές το 1988 παίχτηκε στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης.
Οι ταινίες του έχουν ένα ιδιαίτερα προσωπικό στυλ καθώς βασίζονται στο λεπτό χιούμορ, τους αυτοσχεδιαστικούς διαλόγους και τη χρήση, πολλές φορές, ερασιτεχνών ηθοποιών. Ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο στα σενάριά του αποτελεί η περιπλάνηση, αρκετές φορές στον τόπο καταγωγής του, την Αρκαδία. Σε πολλές ταινίες του χρησιμοποίησε ως πρωταγωνιστή τον Αργύρη Μπακιρτζή.
Οπαδός του ΠΑΟΚ, ο Τσιώλης έγραψε ένα θεατρικό με τίτλο Ταξιδεύοντας με τον ΠΑΟΚ, το οποίο ανέβηκε το 2011 στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν».
Τα τέλη του 2015 ο Σταύρος Τσιώλης ανακοίνωσε την προσπάθεια γυρίσματος της νέας του ταινίας Γυναίκες που περάσατε από εδώ, που θα γίνει με χρηματοδότηση crowdfunding που κλείνει την τριλογία “Γυναίκες” (μετά το Παρακαλώ Γυναίκες, μην κλαίτε και Ας περιμένουν οι Γυναίκες).
Ο Σταύρος Τσιώλης είχε γράψει στίχους για τραγούδια των ταινιών του αλλά για τραγουδιστές της λαϊκής μουσικής (Μαριώ, Πίτσα Παπαδοπούλου, Αντώνης Ρέμος).
Φιλμογραφία
Ως σκηνοθέτης ο Σταύρος Τσιώλης δούλεψε τις παρακάτω ταινίες:
Θεατρικά
Τα έργα του για το θέατρο έχουν καταγραφεί στο βιβλίο "Θεατρικά" και είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι
Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ, γνωστό και ως Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, πρώην Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων) είναι το ανώτατο δικαιοδοτικό όργανο στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αποστολή του είναι να ερμηνεύει και να εφαρμόζει το Ευρωπαϊκό Δίκαιο και χαρακτηρίζεται από τη σύνθετη φύση του και την υπερεθνική του λειτουργία και εξουσία.
Το ΔΕΕ εδρεύει στο Λουξεμβούργο και περιλαμβάνει δύο δικαιοδοτικά όργανα, το Δικαστήριο και το Γενικό Δικαστήριο, καθώς το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης καταργήθηκε από την 1η Σεπτεμβρίου του 2016. Οι αποφάσεις των δύο αυτών δικαιοδοτικών οργάνων είναι δεσμευτικές για τα κράτη μέλη. Επειδή το κάθε κράτος μέλος έχει τη δική του γλώσσα και το δικό του νομικό σύστημα, το ΔΕΕ είναι ένα πολύγλωσσο κοινοτικό όργανο. Ως εκ τούτου, καθεμία από τις κοινοτικές γλώσσες μπορεί να είναι η γλώσσα της δικαστικής διαδικασίας.
Το ΔΕΕ δέχεται προσφυγές από άτομα και κράτη και έχει συμβουλευτικές και δεσμευτικές εξουσίες. Είναι υπεύθυνο για την επαλήθευση της συμβατότητας των πράξεων των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων και κυβερνήσεων με τις πηγές του δικαίου της ΕΕ. Μπορεί επίσης να αποφανθεί, κατόπιν αιτήματος εθνικού δικαστηρίου, σχετικά με την ερμηνεία ή την εγκυρότητα των διατάξεων του κοινοτικού δικαίου, μέσω του λεγόμενου «προδικαστικού ερωτήματος». Ασχολείται επίσης με την «προσφυγή ακύρωσης», με την οποία ελέγχει τη νομιμότητα των πράξεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της ΕΕ, καθώς και εκείνων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Εκδικάζει επίσης την «προσφυγή λόγω παράλειψης», η οποία είναι ένα είδος προσφυγής κατά της αδράνειας των τριών ανωτέρων οργάνων. Τέλος, επιβάλει κυρώσεις σε όργανα της ΕΕ, μέσω «αγωγών αποζημίωσης», λόγω της δράσης ή της παράλειψής τους.
Το Δικαστήριο αποτελείται από έναν δικαστή από κάθε κράτος μέλος και 11 γενικούς εισαγγελείς, ενώ το Γενικό Δικαστήριο αποτελείται από 2 δικαστές από κάθε κράτος μέλος. Η θητεία των δικαστών και των γενικών εισαγγελέων είναι εξαετής με δυνατότητα ανανέωσης με κοινή απόφαση των εθνικών κυβερνήσεων.
Το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν πρέπει να συγχέεται με το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, το οποίο είναι όργανο του Συμβουλίου της Ευρώπης, εδρεύει στο Στρασβούργο και δεν έχει καμία σχέση με την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Σύνθεση
Το ΔΕΕ αποτελείται από δύο δικαιοδοτικά όργανα :
Το ΔΕΕ αποτελείται από έναν δικαστή από κάθε κράτος-μέλος της Ε.Ε. Ο κάθε δικαστής διορίζεται για εξαετή ανανεώσιμη θητεία. Οι δικαστές εκλέγουν μεταξύ τους τον πρόεδρο του Δικαστηρίου για τριετή θητεία, η οποία μπορεί να ανανεωθεί. Αυτήν την περίοδο πρόεδρος είναι ο Βέλγος καθηγητής Ευρωπαϊκού Δικαίου Koen Lenaerts.
Το Δικαστήριο συνεδριάζει σε ολομέλεια και σε τμήματα. Σε ολομέλεια συνεδριάζει σε ιδιαίτερα εξαιρετικές περιπτώσεις μεγάλης σπουδαιότητας. Κατά κανόνα συνεδριάζει σε τριμελή ή πενταμελή σύνθεση.
Στο Δικαστήριο υπάρχουν και 11 Γενικοί Εισαγγελείς. Ο Γενικός Εισαγγελέας δεν είναι μέλος του Δικαστηρίου. Υποβάλλει εισήγηση σε κάθε υπόθεση, που ονομάζεται πρόταση. Είναι κι αυτός ανεξάρτητος και ο ρόλος του είναι να συνεπικουρεί το Δικαστήριο στη λήψη απόφασης. Δε συμμετέχει στη διάσκεψη για τη λήψη απόφασης.
Το ΔΕΕ ως ενιαίο δικαιοδοτικό όργανο-σύστημα περιλαμβάνει στους κόλπους του και επι ισοτίμου βάσεως το Πρωτοδικείο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΠΕΕ). Επιπλέον, στο ΠΕΕ προσαρτώνται τα Δικαιοδοτικά Τμήματα (ΔΤ), τα οποία έχουν δικούς τους δικαστές και αρμοδιότητες. Τα ΔΤ είναι ιεραρχικά κατώτερα από το ΠΕΕ. Τέλος, υπάρχει και το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης.
Δικαιοδοσία
Η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου είναι να ελέγχει την εφαρμογή του ευρωπαϊκού δικαίου από τα όργανα της Ένωσης και από τα κράτη-μέλη. Έτσι :
Προσφυγή κατά κράτους-μέλους
Αν ένα κράτος-μέλος δε συμμορφώνεται με το κοινοτικό δίκαιο, μπορεί η Επιτροπή ή άλλο κράτος-μέλος να προσφύγει εναντίον του στο ΔΕΕ. Παράβαση του κοινοτικού δικαίου θα έχουμε συνήθως αν κράτος-μέλος εκδώσει εθνικό νόμο που αντίκειται στο κοινοτικό δίκαιο (π.χ. ο νόμος παραβιάζει την ελευθερία κυκλοφορίας εργαζομένων) ή αν κράτος-μέλος δε μεταγράψει εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας μια κοινοτική οδηγία. Της προσφυγής ενώπιον του ΔΕΕ προηγείται η αποστολή στο κράτος-μέλος από την Επιτροπή αιτιολογημένης γνώμης, με την οποία του επισημαίνεται ότι παραβιάζει το κοινοτικό δίκαιο και καλείται να απαντήσει στις αιτιάσεις ή να συμμορφωθεί. Αν το κράτος-μέλος δε συμμορφωθεί, ακολουθεί η προσφυγή στο ΔΕΕ. Το ΔΕΕ διαπιστώνει την ύπαρξη παράβασης ή όχι. Αν διαπιστωθεί παράβαση, το κράτος-μέλος οφείλει να συμμορφωθεί. Αν δε συμμορφωθεί, ακολουθεί δεύτερη προσφυγή της Επιτροπής με αίτημα τη καταδίκη του κράτους-μέλους σε πρόστιμο.
Υποβολή προδικαστικού ερωτήματος
Παράδειγμα προδικαστικού ερωτήματος: Το κράτος-μέλος Α εκδίδει νόμο, ο οποίος ορίζει ότι ως ζυμαρικά χαρακτηρίζονται μόνο προϊόντα από σιμιγδάλι και όχι από αλεύρι. Ο Β εισάγει ζυμαρικά από άλλες χώρες της Ε.Ε., τα οποία είναι από αλεύρι. Οδηγείται ενώπιον των δικαστηρίων του κράτους Α λόγω παράβασης της εθνικής νομοθεσίας περί ζυμαρικών. Στο δικαστήριο επικαλείται ότι ο εθνικός νόμος παραβιάζει την κοινοτική αρχή της ελεύθερης κυκλοφορίας αγαθών εντός της Ε.Ε. (η οποία καθιερώνεται στη Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Κοινότητα): αφού τα αγαθά αυτά παράγονται ως ζυμαρικά στα άλλα κράτη-μέλη, θα πρέπει να επιτρέπεται και η εισαγωγή και διάθεσή τους ως ζυμαρικών σε όλα τα κράτη-μέλη. Το δικαστήριο αμφιβάλλει για την ορθή ερμηνεία του κοινοτικού κανόνα της ελεύθερης κυκλοφορίας και αποστέλλει στο ΔΕΕ προδικαστικό ερώτημα της μορφής: «Παραβιάζεται η ελευθερία κυκλοφορίας αγαθών εντός της Ε.Ε. από εθνικό νόμο, ο οποίος ορίζει ότι ως ζυμαρικά επιτρέπεται να χαρακτηρίζονται μόνο προϊόντα από σιμιγδάλι;». Το ΔΕΕ θα ερμηνεύσει το οικείο άρθρο της Συνθήκης Ε.Κ. και ανάλογα θα απαντήσει.
Εκδίκαση αναιρέσεων
Ιδιώτες (φυσικά και νομικά πρόσωπα) μπορούν να προσφεύγουν κατά αποφάσεων των κοινοτικών οργάνων μόνο στο Πρωτοδικείο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. Επίσης κράτη-μέλη μπορούν να προσφεύγουν κατά της Επιτροπής μόνο ενώπιον του Πρωτοδικείου. Οι αποφάσεις του Πρωτοδικείου σε αυτές τις υποθέσεις ελέγχονται αναιρετικά (ως προς τη νομική ορθότητά τους, όχι ως προς τα πραγματικά περιστατικά) από το ΔΕΕ.
Διαδικασία
Η διαδικασία του Δικαστηρίου περιλαμβάνει την ανάθεση κάθε υπόθεσης σε 1 δικαστή («εισηγητή δικαστή») και 1 γενικό εισαγγελέα. Οι υποθέσεις διεκπεραιώνονται σε 2 στάδια :
Η διαδικασία του Γενικού Δικαστηρίου είναι παρόμοια, με τη διαφορά ότι οι περισσότερες υποθέσεις εκδικάζονται από 3 δικαστές και δεν υπάρχουν γενικοί εισαγγελείς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης Κατηγορία:Ευρωπαϊκό Δίκαιο Κατηγορία:Δικαστικές αρχές
Μαραθιάς Κέρκυρας
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Μαραθιάς
Ο Μαραθιάς είναι πεδινό χωριό της Κέρκυρας σε υψόμετρο 80 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Μαραθιάς βρίσκεται στο κέντρο από το στενότερο σημείο στα νότια του νησιού της Κέρκυρας που έχει απόσταση από θάλασσα σε θάλασσα περίπου 3.150 μέτρα. Απέχει 34,5 χλμ. Ν.-ΝΑ. από την πόλη της Κέρκυρας (μέσω Πέραμα) και 10 χλμ. Δ. από τη Λευκίμμη.
Είναι παλιό χωριό, που βρισκόταν χτισμένο στη κορυφή ενός κατάφυτου λόφου από ελαιόδεντρα, αλλά υπέστη ουσιαστικά μια ολοκληρωτική καταστροφή από μια επιδημία πανώλης που εξολόθρευσε κυριολεκτικά τον πληθυσμό του. Οι εναπομείναντες κάτοικοι κατέφυγαν πιο χαμηλά και στη θέση του παλιού χωριού βρίσκονται ερείπια σπιτιών, το νεκροταφείο και η μικρή εκκλησία της Παναγίας της Λαμποβίτισσας που για χάρη της γίνεται κάθε χρονιά και το τελευταίο πανηγύρι της Κέρκυρας στην μικρή πλατεία του χωριού στις 8 Σεπτεμβρίου.
Πανελλήνιο Άρμα Πολιτών
Το Πανελλήνιο Άρμα Πολιτών είναι ελληνικό πολιτικό κόμμα της κεντροαριστεράς, που ιδρύθηκε τον Απρίλιο του 2011. Ιδρυτής και πρόεδρος του κόμματος είναι ο Γιάννης Δημαράς.
Μαραθιάς Κέρκυρας
Γεωγραφία - Ιστορία
Νοτιοδυτικά του χωριού και σε απόσταση περίπου 2 χλμ. υπάρχει μεγάλη αμμώδης παραλία η οποία είναι γνωστή ως παραλία "Σάντα Μπάρμπαρα" όπου το καλοκαίρι λειτουργούν καταλύματα διαμονής και εστίασης.
Πανελλήνιο Άρμα Πολιτών
Ιστορικό
Το Πανελλήνιο Άρμα Πολιτών ιδρύθηκε στις 14 Απριλίου 2011 και αποτελεί συνέχεια της περιφερειακής παράταξης «Άρμα Πολιτών», η οποία στις περιφερειακές εκλογές του 2010 στην Περιφέρεια Αττικής είχε έρθει τρίτη με ποσοστό 16%.
Μαραθιάς Κέρκυρας
Διοικητικά
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1866 στο ΦΕΚ 9Α - 28/01/1866 να προσαρτάται στον τότε δήμο Κορισσίων, ενώ το 1869 με το ΦΕΚ 55Α - 23/12/1869 προσαρτήθηκε στο δήμο Λευκιμμαίων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τον Άγιο Γεώργιο, τους Αργυράδες και το Νεοχωράκι αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Αργυράδων που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κορισσίων του δήμου Νότιας Κέρκυρας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 331 κατοίκους.
Πανελλήνιο Άρμα Πολιτών
Ιστορικό
Μεταξύ των ιδρυτικών μελών ήταν οι βουλευτές Γιάννης Δημαράς και Βασίλης Οικονόμου, οι οποίοι είχαν ψηφίσει «παρών» στην ψηφοφορία για το πρώτο Μνημόνιο, και διαγράφηκαν από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Στο νέο αυτό σχήμα συμμετέχουν εκτός των δύο εν ενεργεία βουλευτών, πρώην υπουργοί και βουλευτές, προσωπικότητες από το χώρο της τοπικής αυτοδιοίκησης αλλά και εκπρόσωποι της νεολαίας και των κοινωνικών κινημάτων.
Μαραθιάς Κέρκυρας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Νότιας Κέρκυρας
Πανελλήνιο Άρμα Πολιτών
Ιστορικό
Τον Νοέμβριο του ίδιου χρόνου, ο Βασίλης Οικονόμου αποχώρησε μαζί με άλλα 250 μέλη του κόμματος και ίδρυσε νέο πολιτικό κόμμα με την ονομασία Ελεύθεροι Πολίτες.
Τον Απρίλιο του 2012 ανακοινώθηκε η συνεργασία του Πανελλήνιου Άρματος Πολιτών με τους Ανεξάρτητους Έλληνες και η συμμετοχή στελεχών του Άρματος Πολιτών στους εκλογικούς συνδυασμούς των Ανεξαρτήτων Ελλήνων, εν όψει των εκλογές του 2012. Στις εκλογές του Μαΐου του 2012, εξελέγησαν δύο βουλευτές στην Β' Αθηνών (Γιάννης Δημαράς και Παύλος Κοντογιαννίδης) και ένας στην Α' Θεσσαλονίκης (Γαβριήλ Αβραμίδης), ενώ στις επαναληπτικές εκλογές του Ιουνίου, που έγιναν με λίστα, εξελέγησαν δύο βουλευτές σε Β' Αθηνών και Α' Θεσσαλονίκης (Γιάννης Δημαράς, Γαβριήλ Αβραμίδης).
Στις ευρωεκλογές του 2014 συμμετείχε και πάλι στα ψηφοδέλτια των Ανεξαρτήτων Ελλήνων, χωρίς να εκλέξει ευρωβουλευτή.
Τον Ιανουάριο του 2015 το Πανελλήνιο Άρμα Πολιτών διέκοψε τη συνεργασία του με τους Ανεξάρτητους Έλληνες και ανακοίνωσε ότι θα κατέλθει αυτόνομα στις βουλευτικές εκλογές του Ιανουαρίου του 2015, ωστόσο η πλειονότητα των πολιτευτών του κόμματος, μεταξύ αυτών και ο Γαβριήλ Αβραμίδης, αποχώρησαν και ήταν υποψήφιοι με τους ΑΝ.ΕΛ.. Τελικά το Πανελλήνιο Άρμα Πολιτών δεν κατάφερε να κατέβει στις εκλογές. Το κόμμα δε συμμετείχε ούτε στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015.
Τον Απρίλιο του 2021 ανακοινώθηκε η ένταξη του Πανελλήνιου Άρματος Πολιτών στην Ενωτική Πρωτοβουλία, έναν συνασπισμό μικρών κομμάτων, ωστόσο, λίγες ημέρες αργότερα, σύναψε πολιτική συμφωνία με τους Ελεύθερους Ανθρώπους του Γιώργου Τράγκα.
Ιδεολογία
Το Πανελλήνιο Άρμα Πολιτών σύμφωνα με τη διακήρυξή του έχει ως στόχους: Το Πανελλήνιο Άρμα Πολιτών προέρχεται από την ευρύτερη Αριστερά, από Κινήσεις Ανένταχτων Πολιτών, από το πολιτικό Κέντρο, από την Πολιτική Οικολογία και από κοινωνικά ευαίσθητες ομάδες του Δεξιού χώρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα Κατηγορία:Ευρωσκεπτικιστικά κόμματα στην Ελλάδα
Ροδόλφος Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ροδόλφος Β΄ γεννήθηκε στη Βιέννη στις 18 Ιουλίου 1552. Ήταν ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Μαξιμιλιανού Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η μητέρα του ήταν η Μαρία των Αψβούργων, κόρη του Καρόλου Ε΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Η κληρονομιά του Ροδόλφου Β΄ έχει παραδοσιακά συνδεθεί με τρεις ιδιότητές του: ως ατελέσφορου κυβερνήτη, του οποίου τα λάθη οδήγησαν άμεσα στον Τριακονταετή Πόλεμο, ως ενός μεγάλου και ισχυρού προστάτη της τέχνης του Μανιερισμού των βορείων και ως λάτρη των απόκρυφων τεχνών και της μάθησης, που βοήθησε την άνθιση της Επιστημονικής Επανάστασης.
Οικογένεια
Αν και έγιναν μία σειρά από διπλωματικές διαπραγματεύσεις για γάμο του, κάθε φορά ο Ροδόλφος Β΄ αμφιταλαντευόταν και έτσι δεν νυμφεύτηκε ποτέ. Είχε σχέσεις με τον αρχιθαλαμηπόλο του Βόλφγκανγκ φον Ρουμπφ και με υπηρέτες του.
Εξάστερο
Το Εξάστερο (Ξάστερο, Εξάστρο, Ξάστρο ή Σάστρο) ήταν ελληνική κωμόπολη της Ανατολικής Θράκης, που διοικητικά υπαγόταν στην Επαρχία Μετρών και εκκλησιαστικά στη Μητρόπολη Σηλυβρίας. Απείχε περίπου 35 χιλιόμετρα δυτικά της Κωνσταντινούπολης και γειτόνευε με τα χωριά Κερμένι, Οικονομείο, Επιβάτες, Νιχώρι και Γιαλούς. Απείχε 1 χιλιόμετρο από την ακτή της Προποντίδας και είχε υψόμετρο 57 μέτρα.
Ίδρυση
thumb|316x316px|Ελληνικό σπίτι στον δρόμο από την πλατεία της χαβούζας προς το Δημοτικό Σχολείο. Παρόλο που το γειτονικό Οικονομείο μαρτυρείται για πρώτη φορά τον 11ο αιώνα σε βυζαντινές πηγές, ωστόσο για το Εξάστερο δεν υπάρχουν ανάλογες μαρτυρίες. Ανθρώπινη πάντως παρουσία στην περιοχή προϋπήρχε, καθώς οι γεωργοί ανέφεραν συχνά ότι έβρισκαν στα χωράφια τους "κωνσταντινάτα" ή θραύσματα αγγείων. Ωστόσο, καμιά περισσότερο συγκεκριμένη πληροφορία για αυτά τα ευρήματα δεν υπάρχει. Η ύπαρξη ενός ερειπωμένου χανιού, που οι κάτοικοι ονόμαζαν "Κουλά", κοντά στο ελληνικό σχολείο πριν το 1909, όταν καταστράφηκε ολοσχερώς από πυρκαγιά, ίσως δείχνει ότι ο οικισμός ιδρύθηκε μετά την τουρκική κατάκτηση. Σύμφωνα με τις περιγραφές το χάνι μπορούσε να εξυπηρετήσει μεγάλες άμαξες και κάποιες σχετικές παραδόσεις συνδέουν το Εξάστερο με σταθμό κατά τη διαδρομή των φοροεισπρακτόρων προς την Κωνσταντινούπολη. Όποια και αν ήταν η λειτουργία του χανιού, θα πρέπει μάλλον να θεωρήσουμε βέβαιο ότι ο οικισμός υπήρχε στις αρχές του 16ου αιώνα και μάλιστα φαίνεται να ήταν τιμάριο, το οποίο ανήκε σε κάποιον Μπαμπά Αγά. Το 1521 κατά την εκστρατεία του κατά των Ούγγρων, ο Πιρί Πασάς διανυκτέρευσε με το στράτευμά του έξω από τον οικισμό. Στο όνειρό του είδε ο ότι ο Σουλτάνος Σουλεϊμάν Α΄ ο Μεγαλοπρεπής κινδύνευε από συνωμοσία και έτσι γύρισε αμέσως στην Κωνσταντινούπολη και τον έσωσε. Μετά το πέρας της εκστρατείας στην Ουγγαρία ο Πιρί Πασάς αγόρασε το τιμάριο από τον Μπαμπά Αγά και ενίσχυσε τον ήδη υπάρχοντα μικρό οικισμό με εποίκους από την Ουγγαρία. Εξασφάλισε ακόμη φοροελαφρύνσεις, που αφορούσαν τη δεκάτη, και καθιέρωσε το έθιμο, όταν ο οθωμανικός στρατός διερχόταν από την περιοχή, αυτό να γίνεται χωρίς τύμπανα και μουσική.
Ευρύτερη περιοχή
Το χωριό ήταν χτισμένο στο μέσο μιας περιοχής, η οποία οριζόταν από τρεις λόφους. Το λοφώδες ανάγλυφο δημιουργούσε μεταξύ των λόφων ρεματιές, οι οποίες ήταν πλούσιες σε νερό, γι' αυτό και η περιοχή είχε αρκετές πηγές, οι οποίες ονομάζονταν "μπουνάρια", πηγάδια, αγιάσματα, αλλά και δύο νερόμυλους, που εξυπηρετούσαν τις ανάγκες των κατοίκων. Αν και δεν έλειπαν τα δέντρα, τα οποία συγκεντρώνονταν στις ρεματιές και γύρω από παρεκκλήσια και αγιάσματα, η βλάστηση ήταν κυρίως ποώδης, η δε περιοχή γενικότερα ήταν αξιοποιημένη αγροτικά.
Στον ανατολικό λόφο βρισκόταν το Αγίασμα της Αγίας Μαρίνας και το εξωκλήσι της Παναγίας. Αυτή ήταν η περιοχή στην οποία πήγαιναν εκδρομή οι μαθήτριες της Αρχιγενείου Σχολής των γειτονικών Επιβατών ερχόμενες από θαλάσσης. Βόρεια του ανατολικού λόφου βρισκόταν το νεκροταφείο.
Στον δυτικό λόφο, που ονομαζόταν Παχυμνός, υπήρχε το Αγίασμα των Αγίων Αποστόλων. Η καλλιεργήσιμη περιοχή εκεί κοντά φημιζόταν για τα πεπόνια της. thumb|356x356px|Η μαρμάρινη κρήνη της χαβούζας. Επιγραφή: "Χορηγοῦντος τοῦ δήμου Ἐξαστέρου / 16η Σεπτεμβρίου / 1896." Στον βόρειο λόφο υπήρχε ο ναός του Αγίου Στεφάνου. Εκεί τελούνταν την ημέρα της Αποτομής της Κεφαλής του Ιωάννη πανηγύρι, το οποίο συγκέντρωνε προσκυνητές και από τα γύρω χωριά. Ανατολικά του Αγίου Στεφάνου υπήρχαν διαδοχικά τα Αγιάσματα του Αγίου Κωνσταντίνου και του Αγίου Ιωάννη, όπου βρισκόταν και η πηγή από την οποία υδροδοτούνταν το χωριό. Πολύ κοντά βρίσκονταν και άλλες πηγές οι οποίες κατέληγαν σε μια μεγάλη ρεματιά, η οποία σχημάτιζε καταρράκτη 8 μέτρων και ονομαζόταν Δέση. Η Δέση έρεε στη συνέχεια ανατολικά του οικισμού και χρησίμευε για το πότισμα των ζώων, για το πλύσιμο και τελικά δεχόταν και τα λύματα παρακείμενων "καζανιών", που παρασκεύαζαν τσίπουρο, μέχρι που προχωρούσε εκτός του οικισμού και εξέβαλλε στη θάλασσα. Βορειοδυτικά του Αγίου Στεφάνου πήγαζε το "Ρέμα του Ματζάρ", το οποίο χυνόταν στη θάλασσα μεταξύ Εξαστέρου και Επιβατών. Σε απόκρημνο σημείο της κοίτης του πιο πάνω ρέματος υπήρχε λαξευτή σε πορώδη βράχο εκκλησία αφιερωμένη στην Αγία Φωτεινή. Ακόμη πιο βόρεια από τον Άγιο Στέφανο υπήρχε χαράδρα η οποία ονομαζόταν "Κεραμίδα" και αποτελούσε το σύνορο με το γειτονικό Νιχώρι. Μετά την Κεραμίδα διερχόταν ο δρόμος που οδηγούσε στην Τσατάλτζα.
Στα νότια του οικισμού το έδαφος κατηφόριζε ομαλά μέχρι τη θάλασσα, η οποία διαθέτει αμμώδη παραλία. Εκεί βρισκόταν ο "Καζάρμας", ουσιαστικά το επίνειο του Εξαστέρου, με στοιχειώδεις υποδομές για την εξυπηρέτηση των καϊκιών, που μετέφεραν προϊόντα από και προς την Κωνσταντινούπολη.
Οικισμός
Ο ίδιος ο οικισμός απλωνόταν χωρίς κανένα ιδιαίτερο ρυμοτομικό σχεδιασμό, τουλάχιστον μέχρι την πυρκαγιά του 1909, γύρω από τρεις πλατείες. Η πρώτη βρισκόταν μπροστά από την Εκκλησία, όπου υπήρχαν καφενεία και σύχναζαν οι άρχοντες ("τσορμπατζήδες"). Η δεύτερη πλατεία βρισκόταν στα νότια και διέθετε μαρμάρινη δεξαμενή ("χαβούζα"). Σε αυτή κατέληγε η "Σούσα", ο δρόμος ο οποίος συνέδεε την παραλία με το χωριό (σήμερα: Makbule Hanim Cd. και Atatürk Cd). Η τρίτη πλατεία βρισκόταν μπροστά από το Δημοτικό Σχολείο και διέθετε καταστήματα και μαρμάρινη βρύση. Οι δρόμοι γενικά ήταν χωματόδρομοι εκτός από τη Σούσα και τον κεντρικό, που διέσχιζε το χωριό από ανατολικά προς τα δυτικά και κατέληγε στο σχολείο, οι οποίοι ήταν πλακόστρωτοι. thumb|368x368px|Η μαρμάρινη κρήνη στην πλατεία μπροστά από το Δημοτικό Σχολείο. Τα σπίτια ήταν ξύλινα με βάση περίπου ενός μέτρου από πωρόλιθο και τούβλα. Λίγες μόνο οικίες ήταν εξολοκλήρου λιθόκτιστες, ενώ το μέγεθος και η πολυτέλειά τους εξαρτιόταν από την οικονομική δυνατότητα του καθενός. Ιδιαίτερα μετά την πυρκαγιά του Απριλίου του 1909 το χωριό διακρίνει ένας νέος αέρας λόγω της σχεδόν εξ αρχής του ανοικοδόμησης.
Το Εξάστερο διέθετε δύο εκκλησίες: παλαιότερη ήταν η εκκλησία του Αγίου Στεφάνου (1844) που βρισκόταν εκτός του οικισμού, εντός δασυλλίου, και πανηγύριζε στις 2 Αυγούστου (ανακομιδή των λειψάνων). Η δεύτερη ήταν αφιερωμένη στους Αγίους Κωνσταντίνο και Ελένη (21 Μαΐου) και κάηκε ολοσχερώς, κατά τη διάρκεια μεγάλης πυρκαγιάς που κατέκαψε το μεγαλύτερο μέρος της κωμόπολης.
Κοινωνία
Η κωμόπολη κατοικούνταν αποκλειστικά από ελληνικές οικογένειες. Σύμφωνα με την απογραφή του Οκτωβρίου 1920 οι κάτοικοί του ανέρχονταν στους 1696 κατοίκους. Τα πενιχρά στοιχεία για την πληθυσμιακή κατάσταση του χωριού φαίνονται στον πιο κάτω πίνακα. thumb|237x237px|Η πλατεία του Δημοτικού Σχολείου, όπως φαίνεται κατά την έξοδο από την είσοδο του αυλόγυρού της. Παρόλο που υπήρχαν διακριτές διαφορές στην οικονομική κατάσταση των κατοίκων, ωστόσο κυριαρχούσε η μεσαία τάξη. Ως εκ τούτου δεν υπήρχαν φαινόμενα κοινωνικού διαχωρισμού των κατοίκων, όπως συνέβαινε στους γειτονικούς Επιβάτες. Η δραστηριότητα της δημογεροντίας, της εκκλησιαστικής επιτροπής και των φιλοπτώχων αδελφότητων "Αγία Κυριακή" και "Άγιος Τρύφων" εξασφάλιζε τόσο ζητήματα κοινωνικής πρόνοιας, όσο και την αναβάθμιση και τη λειτουργία των υποδομών. Χαρακτηριστική περίπτωση ήταν η ανέγερση του νέου σχολείου, το οποίο και ως κτήριο και όσον αφορά τον υλικοτεχνικό του εξοπλισμό και το προσωπικό του ήταν αρκετά προοδευτικό για την εποχή του.
Επαγγελματικά οι κάτοικοι ασχολούνταν ως επί το πλείστον με τη γεωργία και συγκεκριμένα με την αμπελουργία. Τα σταφύλια του Εξάστερου (ποικιλίες: "γιαπουντζάκια" και "τσαούσια") φημίζονταν στην Πόλη, ενώ ακόμη μεγαλύτερη ήταν η παραγωγή σε κρασιά, τα οποία μαζί με αυτά των Επιβατών εξάγονταν στη Γαλλία (μέση ετήσια παραγωγή: 3.000.000 οκάδες). Φημισμένα επίσης ήταν τα πεπόνια και ιδιαίτερα τα "χειμωνιάτικα", που γίνονταν ανάρπαστα στην Πόλη. Λιγότεροι κάτοικοι ασχολούνταν με την κτηνοτροφία και ακόμη λιγότεροι με την αλιεία.
Τοπικό Ιδίωμα
Οι κάτοικοι του Εξάστερου ήταν αποκλειστικά ελληνόφωνοι. Το τοπικό τους ιδίωμα ανήκαν σε αυτά που ονομάζονται ημιβόρεια, καθώς απέβαλλε τα άτονα [i] και [u] των περισσότερων καταλήξεων. Η αποβολή άτονων φωνηέντων εντός της λέξης ήταν σπανιότερη. Αρχαϊσμοί και τουρκικά δάνεια συνυπάρχουν, όπως και σε πολλά άλλα ιδιώματα.
Ο 20ος αιώνας
Το Εξάστερο, όπως και άλλα χωριά της Ανατολικής Θράκης υπέστησαν τις τρομερές συνέπειες των γεγονότων των αρχών του 20ού αιώνα. Η ανακατάληψη της περιοχής από τους Οθωμανούς κατά την υποχώρηση των Βουλγάρων, που είχαν καταλάβει την Ανατολική Θράκη στη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου, συνοδεύτηκε από σφαγές. Αμέσως μετά τη σφαγή στο γειτονικό Οικονομείο στα τέλη του Ιανουαρίου του 1913, οι Τούρκοι μετέβησαν στο Εξάστερο, όπου συγκέντρωσαν τους άρρενες κατοίκους άνω των πέντε ετών στο καφενείο του Θεμιστοκλή Θέμου και ζήτησαν το ποσό των είκοσι χρυσών λιρών, προκειμένου να περιθάλψουν τα ορφανά του Οικονομείου, από τα οποία οι ίδιοι είχαν στερήσει τους πατέρες τους. Ο τελικός απολογισμός της σφαγής στο Εξάστερο ήταν δεκαπέντε άνδρες και μια γυναίκα. Η σφαγή επηρέασε τη ζωή πολλών οικογενειών, όμως το χωριό κατάφερε να γενικά να συνέλθει, σε αντίθεση με το Οικονομείο, όπου μπορούμε να μιλάμε για πραγματική γενοκτονία.
Στη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η οικονομική δραστηριότητα περιορίστηκε τόσο, που υπήρξε ακόμη και πείνα. Το ηθικό των κατοίκων αναπτερώθηκε μετά τη Συνθήκη των Σεβρών, όταν το Εξάστερο περιήλθε στην υποδιοίκηση Σηλυβρίας του νομού Ραιδεστού. Το φθινόπωρο όμως του 1920 το Εξάστερο βρέθηκε σε μια γκρίζα περιοχή, αφού ούτε οθωμανικές αρχές υπήρχαν πλέον, ούτε ο ελληνικός στρατός τη δεδομένη εκείνη στιγμή ήταν παρών, παρόλο που κανονικά η περιοχή βρισκόταν εντός των ορίων της δικαιοδοσίας του. Και ενώ οι αμπελουργοί είχαν ήδη τρυγήσει και ήταν έτοιμοι να στείλουν τα σταφύλια τους στην Κωνσταντινούπολη, βρέθηκαν σε αδιέξοδο, αφού δεν υπήρχε αρχή, για να εκδώσει τα απαιτούμενα πιστοποιητικά, που ζητούσε ο κυβερνήτης του πλοίου, βάσει των κανονισμών του τελωνείου της Κωνσταντινούπολης. Τη λύση έδωσε ο πρόεδρος της Κοινότητας Αριστοτέλης Τέλιος Πολυχρονιάδης, ο οποίος πάνω σε ένα απλό φύλλο χαρτιού αναγνώρισε την προσάρτηση του Εξαστέρου στην Ελλάδα: Το έγγραφο έγινε κανονικά δεκτό από το τελωνείο της Κωνσταντινούπολης. Το περιστατικό κατέγραψαν τότε οι ελληνικές εφημερίδες της Κωνσταντινούπολης.
Το Εξάστερο, όπως και ολόκληρη η Ανατολική Θράκη, εκκενώθηκε τελείως κατά την ανταλλαγή πληθυσμών τον Οκτώβριο του 1922. Οι τελευταίοι κάτοικοι εκκένωσαν το χωριό στις 13 του μήνα κάτω από την προστασία που προσέφερε η παρουσία του Ελληνικού Στρατού και μεταφέρθηκαν χωρίς απώλειες με πλοία στα λιμάνια της Καβάλας και του Βόλου. Οι Εξαστερηνοί δεν συγκεντρώθηκαν όλοι μαζί στην Ελλάδα, προκειμένου να ιδρύσουν κάποιο "Νέο Εξάστερο", αλλά διασκορπίστηκαν σε διάφορες περιοχές, κυρίως στην Πτολεμαΐδα, την Κοζάνη, την Κεραμωτή και την Αγία Τριάδα Θεσσαλονίκης. Τα περισσότερα κειμήλια, που διασώθηκαν φυλάσσονται στην Κεραμωτή και την Πτολεμαΐδα.
Σήμερα το Εξάστερο ονομάζεται Celaliye και κατοικείται από ελληνόφωνους μέχρι πριν λίγες δεκαετίες Τούρκους, που μεταφέρθηκαν από το Τσοτύλι Κοζάνης. Σώζονται αρκετά ξύλινα σπίτια Ελλήνων, πολλές μαρμάρινες κρήνες, καθώς και το Δημοτικό Σχολείο, το οποίο συντηρήθηκε πλήρως το 2010, και λειτουργεί ως σχολείο υποχρεωτικής εκπαίδευσης. Ως κέντρο του οικισμού λειτουργεί η πλατεία με την παλιά μαρμάρινη δεξαμενή ("χαβούζα"). Αριθμεί περίπου 7.000 κατοίκους και υπάγεται στον δήμο Σηλυβρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θράκη Κατηγορία:Ανατολική Θράκη Κατηγορία:Προποντίδα Κατηγορία:Προάστια της Κωνσταντινούπολης