cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μιχαήλ Μπακούνιν
Η Πρώτη Διεθνής, οι διαφωνίες με τον Μαρξ, ο θάνατος
Στο συνέδριο τού 1872 κυριάρχησε η διαμάχη ανάμεσα στη φράξια γύρω από τον Καρλ Μαρξ,που στήριζε τη συμμετοχή στις κοινοβουλευτικές εκλογές, και τη φράξια γύρω από τον Μπακούνιν, που αντιτάχτηκε σε μια τέτοια συμμετοχή. Η φράξια αυτή έχασε την ψηφοφορία, ωστόσο αυτό δεν ήταν αρκετό για τον Μαρξ. Στο τέλος του συνεδρίου ο Μπακούνιν και διάφοροι άλλοι που ανήκαν στη φράξια αποβλήθηκαν για υποτιθέμενη συγκρότηση μυστικής οργάνωσης μέσα στη Διεθνή. Οι διαφωνίες με τον Μαρξ, που οδήγησαν στην αποβολή των μπακουνικών από τη Διεθνή, αποτέλεσαν ένδειξη της αυξανόμενης αντίθεσης μεταξύ δυο κυρίων ρευμάτων που σχηματίστηκαν στους κόλπους της. Δηλαδή μεταξύ των "αντι-απολυταρχικών" τμημάτων της Διεθνούς, τα οποία υποστήριζαν την άμεση επαναστατική δράση και την οργάνωση των εργαζομένων προκειμένου να καταργηθούν άμεσα το κράτος και η κεφαλαιοκρατία, και των σοσιαλδημοκρατικών τμημάτων που ήταν σύμμαχοι του Μαρξ, τα οποία υποστήριζαν την κατάκτηση της πολιτικής δύναμης από την εργατική τάξη και την ύπαρξη μιας μεταβατικής μορφής κράτους μετά την επανάσταση.
Οι αναρχικοί επέμεναν ότι το συνέδριο ήταν στημένο και έτσι οργάνωσαν δική τους Διάσκεψη της Διεθνούς στο Σεν-Υμέρ στην Ελβετία. Ο Μπακούνιν συνέχισε να δραστηριοποιείται σε αυτή αλλά και στο ευρωπαϊκό σοσιαλιστικό κίνημα. Στα χρόνια μεταξύ του 1870 και 1876 έγραψε ένα μεγάλο μέρος της εμβρυώδους εργασίας του, όπως το "Κρατισμός και Αναρχία" και το "Θεός και Κράτος". Παρά τη φθίνουσα πορεία της υγείας του προσπάθησε να συμμετάσχει σε μια εξέγερση στη Μπολόνια, αλλά αναγκάστηκε να επιστρέψει στην Ελβετία μεταμφιεσμένος και να εγκατασταθεί στο Λουγκάνο. Συνέχισε να δραστηριοποιείται στο ριζοσπαστικό κίνημα της Ευρώπης, έως ότου τα περαιτέρω προβλήματα της υγείας του τον ανάγκασαν να μεταφερθεί σε νοσοκομείο της Βέρνης στην Ελβετία, όπου πέθανε την 1η Ιουλίου του 1876.
Απόψεις
Ο Μπακούνιν χαρακτήριζε τις ιδέες του Μαρξ ως συγκεντρωτικές και πρόβλεψε πως αν ένα μαρξιστικό κόμμα έρθει στην εξουσία, οι ηγέτες του απλά θα αντικαταστούσσαν την άρχουσα τάξη που ανέτρεψαν. Έγραψε χαρακτηριστικά ο Μπακούνιν: «''το δήθεν λαϊκό κράτος δεν είναι τίποτα άλλο απο τον δεσποτικό έλεγχο του λαού από μια πολύ μικρή αριθμητικά αριστοκρατία πραγματικών ή ψευδομορφωμένων. Οι αμόρφωτοι, απελευθερωμένοι πλήρως από την διακυβέρνηση, θα μετατραπούν σε ένα πειθήνιο κοπάδι. Τι θαυμάσια απελευθέρωση πραγματικά!...[Οι Μαρξιστές] ισχυρίζονται ότι μόνο η δικτατορία, η δική τους φυσικά μπορεί να εκφράσει την λαϊκή θέληση. Απαντούμε: καμιά δικτατορία δεν έχει άλλο σκοπό παρά την αυτοσυντήρηση της.»''
Ο Μπακούνιν είχε εκφραστεί υπέρ μιας δικτατορίας -γνωστής ως «αόρατη δικτατορία». Έγραψε χαρακτηριστικά: «Πρέπει να υλοποιήσουμε την αναρχία, και εν μέσω της λαϊκής καταιγίδας, πρέπει να είμαστε οι αόρατοι καπετάνιοι που θα καθοδηγούν την Επανάσταση, όχι με κάποιου είδους φανερή εξουσία, αλλά με την συλλογική δικτατορία όλων των συμμάχων μας .» Σύμφωνα με τον Μάρσαλ, ο Μπακούνιν απέτυχε να καταλάβει ότι οι κίνδυνοι της δικτατορίας του Μαρξ ήταν εφαρμοστέοι και στη δική του δικτατορία. Σύμφωνα με τον Σαμ Ντόλγκοφ, η προτίμηση του Μπακούνιν για μυστικές οργανώσεις υπήρχε λόγω των διώξεων που υφίστατο τότε το επαναστατικό κίνημα και επιπλέον, οι οργανώσεις αυτές δεν ήταν τίποτα άλλο παρά χαλαρά οργανωμένες αδελφότητες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι άθεοι Κατηγορία:Ρώσοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Ρώσοι αναρχικοί Κατηγορία:Υλιστές Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Αθεϊστές φιλόσοφοι Κατηγορία:Αντισημιτισμός
Ιάκωβος Α΄ της Κύπρου
Ο Ιάκωβος Α΄ (1334 - 9 Σεπτεμβρίου 1398) από τον Οίκο των Πουατιέ-Λουζινιάν ήταν Βασιλιάς της Κύπρου, Τιτουλάριος βασιλιάς της Ιερουσαλήμ (1382 - 1398) και Τιτουλάριος βασιλιάς του Αρμενικού βασιλείου της Κιλικίας (1396 - 1398).
Άνοδος στον θρόνο
Ο Ιάκωβος ήταν τέταρτος κατά σειρά γιος του Ούγου Δ΄, οι μεγαλύτεροι ήταν ː ο ετεροθαλής Γκυ που πέθανε πριν τον πατέρα του, ο Πέτρος Α΄ και ο Ιωάννης των Λουζινιάν. Τον Ούγο Δ΄ διαδέχθηκε ο Πέτρος Α΄ που βασίλευσε 10 χρόνια μέχρι την δολοφονία του (1369) και αυτόν με την σειρά του ο ανήλικος γιος του Πέτρος Β΄. Η χήρα του Πέτρου Α΄ Ελεονώρα της Αραγωνίας, βασίλισσα της Κύπρου κάλεσε τους Γενουάτες να εισβάλουν στην Κύπρο για να εκδικηθεί την δολοφονία του συζύγου της. Οι δυο μικρότεροι αδελφοί του Πέτρου Α΄ αντιστάθηκαν επιτυχώς, όταν οι Γενουάτες έφυγαν από το νησί η Ισαβέλλα οργάνωσε και πέτυχε τη δολοφονία του Ιωάννη που τον θεωρούσε ηθικό αυτουργό της δολοφονίας του συζύγου της. Ο Πέτρος Β΄ πέθανε πρόωρα χωρίς απογόνους (1382) και τον διαδέχθηκε ο Ιάκωβος.
Αντίσταση στους Γενουάτες
Ο Ιάκωβος ήταν νυμφευμένος με την Ελοΐζ ντε Μπράνσγουϊκ, με την οποία απέκτησε πολλά παιδιά (πιθανόν 12), τα πιο γνωστά είναι: ο Ιανός της Κύπρου, ο Ούγος, αρχιεπίσκοπος Λευκωσίας και Καρδινάλιος, ο Φίλιππος Κοντόσταυλος της Κύπρου, ο Ερρίκος πρίγκιπας της Γαλιλαίας, η Μαριέτα, που παντρεύτηκε τον βασιλιά της Νεαπόλεως Λαδίσλαο, η Ισαβέλλα, που παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Πέτρο, κόμη της Τρίπολης, η Εσίβη και η Αγνή. Η Ελεονόρα κάλεσε τους Γενουάτες στην Κύπρο για να εκδικηθεί τους δολοφόνους του συζύγου της, ανταποκρίθηκαν θετικά τον Απρίλιο του 1373 με επικεφαλής τον Πέτρο ντε Κάμπο Φρεγκόσο. Η οχυρωμένη Αμμόχωστος αλώθηκε με δόλο από τους Γενουάτες, ο μικρός Πέτρος Β΄ και η μητέρα του αιχμαλωτίστηκαν, οι ευγενείς που δολοφόνησαν τον Πέτρο Α΄ θανατώθηκαν αλλά οι Γενουάτες στην συνέχεια επιχείρησαν να καταλάβουν το νησί. Την αντίσταση ανέλαβαν ο πρίγκιπας Ιωάννης από το Κάστρο του Αγίου Ιλαρίωνα και ο Κοντόσταυλος πρίγκιπας Ιάκωβος. Ο Ιάκωβος αντιστάθηκε επιτυχώς από την Κερύνεια που οι Γενουάτες πολιορκούσε με πείσμα αλλά δεν μπορούσαν να αλώσουν. Ο Ιάκωβος Β΄ έκλεισε τελικά ταπεινωτική ειρήνη με τους Γενουάτες και ο Ιάκωβος εξορίστηκε σύμφωνα με τους όρους της συμφωνίας.
Αιχμαλωσία
Ο Ιάκωβος αποδέχτηκε και αναχώρησε με πλοίο από την Κερύνεια (1374), στη Ρόδο δεν βρήκε την αναμενόμενη βοήθεια από τους Ιωαννίτες Ιππότες. Οι Γενουάτες παραβιάζοντας τους όρους της συμφωνίας τον συνέλαβαν αιχμάλωτο και τον μετέφεραν στη Γένουα με τη σύζυγό του Ελοΐζ, φυλακίστηκε εννιά χρόνια σε σκληρές συνθήκες. Στη Γένοβα γεννήθηκε ο μεγαλύτερος γιος του που πήρε το όνομα του θεού Ιανού, προστάτη της πόλης.
Απελευθέρωση
Ο Πέτρος Β΄ πέθανε χωρίς διάδοχο (1382) και οι Κύπριοι περίμεναν τον θείο του Ιάκωβο να τον στέψουν βασιλιά. Ο Ιάκωβος διαπραγματεύτηκε σκληρά την ελευθερία του με τους Γενουάτες που ολοκληρώθηκαν με νέα ταπεινωτική συμφωνία (19 Φεβρουαρίου 1383). Οι Γενουάτες είχαν απεριόριστα εμπορικά προνόμια στην Κύπρο και διατήρησαν στην κατοχή τους την Αμμόχωστο και την Κερύνεια, ο Ιάκωβος Α΄ έκανε αποτυχημένη προσπάθεια να ανακτήσει την Αμμόχωστο (1396). Νέες προσπάθειες έκαναν κατόπιν ο γιος του Ιανός (1401) και ο Ιωάννης Β΄ της Κύπρου (1441), την πόλη πήρε τελικά ο Ιάκωβος Β΄ της Κύπρου (1464), την ίδια χρονιά ανακτήθηκε και η Κερύνεια.
Στέψη
Το βασίλειο της Κύπρου διοικήθηκε μέχρι την επιστροφή του Ιακώβου από 12μελές συμβούλιο ευγενών. Ο Λεόντιος Μαχαιράς αναφέρει ότι όταν έφτασε ο Ιάκωβος Α΄ στην Κύπρο με πλοίο δεν έγινε δεκτός, δεν τον άφησαν να αποβιβαστεί στην Αλυκή Λάρνακας και επέστρεψε στην Γένουα. Μερικοί ευγενείς όπως οι αδελφοί Περότ και Βιλμόντ ντε Μοντολίφ αρνήθηκαν την άφιξη του Ιακώβου στην Κύπρο με ελπίδες να κυβερνήσουν το νησί οι ίδιοι, οι δυο αδελφοί τιμωρήθηκαν αργότερα από τον Ιάκωβο. Οι αντίπαλοι του Ιακώβου Α΄ εξουδετερώθηκαν πλήρως στην Κύπρο το 1385, τον Απρίλιο του 1385 ο βασιλιάς αποβιβάστηκε στην Κερύνεια, από εκεί πήγε στην Λευκωσία όπου έγινε δεκτός με μεγάλο ενθουσιασμό, η στέψη του έγινε τον Μάη στον καθεδρικό ναό της Αγίας Σοφίας.
Οι Βενετοί σύμφωνα με τον Λεόντιο Μαχαιρά ήταν αντίθετοι με την επιστροφή του Ιακώβου στην Κύπρο επειδή ζημιώνονταν με την συμφωνία του με τους Γενουάτες. Ο Ιάκωβος στο δεύτερο ταξίδι του στην Γένουα συνοδεύτηκε από έξι πολεμικές γαλέρες των Γενουατών "δια να μηδέν δράξουν τον ρήγα... οι Βενετίκοι εις το έλα του...". Οι Γενουάτες κράτησαν ωστόσο όμηρο τον μεγαλύτερο γιο και διάδοχο του Ιανό. Ο Ιάκωβος Α΄ στέφτηκε επίσης τιτλούχος βασιλιάς της Ιερουσαλήμ (1389). Ο Λέων ΣΤ΄ της Αρμενίας μέλος του Οίκου των Λουζινιάν πέθανε χωρίς απογόνους (1393) και τον διαδέχτηκε ο Ιάκωβος, από τότε οι Κύπριοι βασιλείς ήταν και βασιλείς της Αρμενίας. Ο Ιάκωβος επέβαλε στην Κύπρο τη φορολογία της δεκάτης, μεγάλη επιδημία πανώλης θανάτωσε το μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού (1392 - 1393). Η βασιλική οικογένεια αποσύρθηκε στη Μονή Μαχαιρά αλλά επέστρεψαν σύντομα στη Λευκωσία αφού θα ήταν άχρηστοι σε ένα βασίλειο με νεκρούς υπηκόους. Ο Ιάκωβος Α΄ πέθανε στις 9 Σεπτεμβρίου 1398 και τάφηκε στην εκκλησία του Αγίου Δομίνικου στην Λευκωσία.
Οικογένεια
Μερικές πηγές αναφέρουν, ότι νυμφεύτηκε πρώτα την Αγνή των Βίττελσμπαχ, κόρη του Στεφάνου Β΄ δούκα της Βαυαρίας.
Νυμφεύτηκε το 1365 την Χέλβις των Γουέλφων, κόρη του Φιλίππου του Μπράουνσβαϊγκ-Γκρούμπενχαγκεν, κοντόσταυλου της Ιερουσαλήμ, και απέκτησε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Ηγεμόνες της Κύπρου Κατηγορία:Επίτιμοι βασιλείς της Ιερουσαλήμ
Στάδιο
Η λέξη στάδιο (ή στάδιον) μπορεί να αναφέρεται στα:
Δημήτριος Σουρμελής
Ο ιερέας Δημήτριος Σουρμελής ήταν βυζαντινός βιβλιογράφος του 18ου αιώνα.
Πιθανώς η καταγωγή του να ήταν από την Αθήνα. Έγραψε τον κώδικα που φυλάγεται στην Βιβλιοθήκη της Πάτμου με τον αύξοντα αριθμό ΧΜστ. Ο κώδικας περιλαμβάνει την «Ακολουθία του εξοδιαστικού των κοσμικών ιερέων».
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες βιβλιογράφοι
Σαλέζ
Το Σαλέζ (γαλλικά: Chalèze) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Ομάδα γαλαξιών Δοράδος
Η Ομάδα γαλαξιών Δοράδος είναι μία όχι ιδιαίτερα συνεκτική συγκέντρωση γαλαξιών, συμπεριλαμβανομένων σπειροειδών και ελλειπτικών, στον αστερισμό Δοράς. Πρόκειται για μία από τις μεγαλύτερες ομάδες γαλαξιών του νοτίου ημισφαιρίου και πλησιάζει σε μέγεθος τα γαλαξιακά σμήνη. Ο Gérard de Vaucouleurs ήταν ο πρώτος που την παρατήρησε το 1975, ως ένα μεγάλο σύνθετο νεφέλωμα τύπου ΙΙ το οποίο ονόμασε G16.
Κατάλογος γαλαξιών
Τα 34 μέλη που προσέθεσαν οι Maia et al. το 1989 ήταν τα IC 2049, NGC 1536, IC 2058, IC 2032, NGC 1602, NGC 1581, IC 2085, NGC 1522, PGC 15149, NGC 1556, NGC 1527, NGC 1494, NGC 1493, PGC 14416, IC 2000, NGC 1483, NGC 1433, PGC 14078, NGC 1495, NGC 1510, NGC 1510, NGC 1512, IC 1959, IC 1986, NGC 1448, NGC 1487, IC 1933, NGC 1311, IC 1954, IC 1914, NGC 1411, IC 1970, PGC 13818, NGC 1249 και PGC 11139. Τα έξι που διαγράφτηκαν από την λίστα του 1982 ήταν τα NGC 2082, NGC 1947, NGC 1796, NGC 1688, NGC 1672 και NGC 1559.
Το 2005 ο Kilborn et al. επιβεβαίωσε ως μέλη της Ομάδας NGC 1566 (ανήκει στην Ομάδα Δοράδος) τους παρακάτω γαλαξίες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ομάδες γαλαξιών Κατηγορία:Δοράς (αστερισμός)
Πίνακας μεταλλίων Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1956
[[Αρχείο:1956 Winter Olympic Games medals map.png|thumb|400px|Χάρτης με τις χώρες που κατέκτησαν μετάλλιο κατά τη διάρκεια των Αγώνων.
Υπόμνημα:
Χώρες που κέρδισαν τουλάχιστον ένα χρυσό μετάλλιο.
Χώρες που κέρδισαν τουλάχιστον ένα αργυρό μετάλλιο.
Χώρες που κέρδισαν τουλάχιστον ένα χάλκινο μετάλλιο.
Χώρες που δεν κέρδισαν κανένα μετάλλιο.
Χώρες που δεν έλαβαν μέρος στους Αγώνες.]] Ο πίνακας μεταλλίων των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1956 είναι μία λίστα της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, η οποία κατατάσσει τις χώρες με βάση τον αριθμό των μεταλλίων που κατέκτησαν στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1956.
Στην πρώτη της συμμετοχή σε Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες, η Σοβιετική Ένωση βρέθηκε στην κορυφή του πίνακα μεταλλίων έχοντας τα περισσότερα χρυσά (7) αλλά και συνολικά μετάλλια (16), αφήνοντας δεύτερους τους Αυστριακούς και τρίτους τους Φινλανδούς. Οι επενδύσεις των Σοβιετικών στον αθλητισμό θα οδηγήσουν στην κυριαρχία τους για τις επόμενες τρεις δεκαετίες, καθώς τερματίζουν στην πρώτη θέση της κατάταξης στις Χειμερινές Ολυμπιάδες από το 1956 έως και το 1988, με εξαίρεση τα 1968 και 1984.
Από την άλλη, Ιαπωνία και Πολωνία κατέκτησαν το πρώτο τους μετάλλιο στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες. Μάλιστα, το μετάλλιο της Ιαπωνίας ήταν το πρώτο για οποιαδήποτε ασιατική χώρα σε αυτές τις διοργανώσεις.
Πίνακας μεταλλίων
thumb|300px|Ο Αυστριακός [[Τόνι Σέιλερ κατέκτησε 3 χρυσά μετάλλια σε αγωνίσματα της αλπικής χιονοδρομίας.]] Παρακάτω είναι ο πίνακας μεταλλίων, που κατατάσσει τις χώρες με βάση τα μετάλλια που απονεμήθηκαν από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή στη διάρκεια των Αγώνων. Η κατάταξη δεν γίνεται με βάση το συνολικό αριθμό των μεταλλίων, αλλά πρώτα με βάση τον αριθμό των χρυσών, στη συνέχεια τον αριθμό των ασημένιων και τέλος, με βάση τον αριθμό των χάλκινων μεταλλίων. Αν μετά από αυτά υπάρχουν ισοπαλίες μεταξύ των χωρών, τότε οι χώρες κατατάσσονται στην ίδια θέση και μπαίνουν στη λίστα αλφαβητικά, σύμφωνα με τους κωδικούς χωρών της ΔΟΕ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1956 1956
Βίκυ Κασδαγλή
Η Βασιλική (Βίκυ) Κασδαγλή, γεννημένη στις 26 Ιανουαρίου 2000 στην Αθήνα, είναι Ελληνίδα διεθνής καλαθοσφαιρίστρια. Διαθέτοντας ύψος 177 εκατοστά αγωνίζεται ως πλέι μέικερ. Προέρχεται από τις ακαδημίες του Παναθηναϊκού, στη γυναικεία ομάδα του οποίου αγωνίστηκε για τρεις σεζόν από το 2016 έως το 2019. Τη σεζόν 2019-20 μεταγράφηκε στον Γ.Σ. Αγίας Παρασκευής.
Με τον Παναθηναϊκό έχει κατακτήσει το Πρωτάθλημα Ελλάδας καλαθοσφαίρισης Κορασίδων του 2016 και το Πρωτάθλημα Ελλάδας καλαθοσφαίρισης νεανίδων του 2018.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος νεανίδων Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες ΠΑΟ Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ
Ιερά Μητρόπολις Λεμεσού
Η Ιερά Μητρόπολις Λεμεσού είναι μια από τις Μητροπόλεις της Εκκλησίας της Κύπρου. Η έδρα της είναι στην πόλη της Λεμεσού και Μητροπολίτης της είναι από τις 14 Φεβρουαρίου 1999 ο Αθανάσιος (Νικολάου).
Ιστορικά στοιχεία
Η Μητρόπολη συστάθηκε το 1973 παίρνοντας περιοχές από την Επισκοπή Κιτίου, και μαζί της ανασυστάθηκαν και οι πάλαι ποτέ διαλάμψασες Επισκοπές Αμαθούντος και Κουρίου.
Φαίνεται να υπάρχει κάποια σχέση με την Επισκοπή Νεαπόλεως, η οποία σήμερα δεν υπάρχει ως Μητρόπολη με δική της περιφέρεια, και έχει κατά κάποιον τρόπο αντικατασταθεί από τη Μητρόπολη Λεμεσού, ίσως επειδή η σημερινή τοποθεσία της πόλεως Λεμεσού να είναι η περιοχή στην οποία παλαιά υπήρχε η Νεάπολη. Υπάρχει όμως η Επισκοπή Νεαπόλεως, η οποία ανασυστάθηκε τον Οκτώβριο του 2007 κατόπιν εισηγήσεως του Αρχιεπισκόπου Κύπρου Χρυσοστόμου Β΄ και είναι Χωρεπισκοπή. Ο Χωρεπίσκοπος είναι βοηθός του Αρχιεπισκόπου Κύπρου και η έδρα της βρίσκεται στην Αρχιεπισκοπή Κύπρου. Σημερινός Επίσκοπος Νεαπόλεως είναι ο κ. Πορφύριος. Πιστεύεται ότι με την Επισκοπή Νεαπόλεως ταυτίζεται η Επισκοπή Θεοδοσιανής, για την οποία υπάρχουν ιστορικές αναφορές.
Βοηθός του Πανιερώτατου Μητροπολίτου Λεμεσού Αθανάσιου είναι ο Θεοφιλέστατος Χωρεπίσκοπος Αμαθούντος κ. Νικόλαος. Η έδρα της Χωρεπισκοπής είναι η κοινότητα Άγιος Τύχωνας, η οποία έχει ενα εξαίρετο κληρικό ονόματι π. Χριστόδουλο Αναξαγόρου και ενα καλλιφωνότατο λαμπαδάριο, πρόκειται για τον κ. Παναγιώτη Ορφανό.
Σύνδεσμοι
Λεμεσου Κατηγορία:Λεμεσός
Συκούριο Λάρισας
Το Συκούριο είναι οικισμός του νομού Λάρισας, της Δημοτικής Ενότητας Νέσσωνος. Ανήκει στον δήμο Τεμπών, έδρα του οποίου είναι το Μακρυχώρι. Επίσημη ονομασία του χωριού είναι “το Συκούριον”. Απέχει 20 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα του νομού, Λάρισα, ενώ από την έδρα του δήμου, απέχει 10 χιλιόμετρα. Η περιοχή είχε κατοικηθεί ήδη από τη Νεολιθική Εποχή. Μέσω του εμπορίου το χωριό αναπτύχθηκε ραγδαία και μετατράπηκε σε έναν από τους μεγαλύτερους οικισμούς της περιοχής. Μεταξύ άλλων, στο χωριό καλλιεγούνται σιτηρά, αμύγδαλα, ελιές, και αμπέλια. Υπάρχουν πολλά πέτρινα αρχοντικά, όπως επίσης και το λαογραφικό Μουσείο, η Δημοτική Βιβλιοθήκη και το Μουσικό Σχολείο, κτήρια που δίνουν πολιτισμική νότα στον οικισμό. Λίγο πιο έξω από το Συκούριο, έχει δημιουργηθεί ένας χώρος όπου το καλοκαίρι πραγματοποιούνται μουσικές και άλλες εκδηλώσεις.
Το Συκούριο έχει υψόμετρο 141 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Τεμπών
Κονστάντσε Κλόστερχαλφεν
Η Κονστάντσε Κλόστερχαλφεν (γεννήθηκε 18 Φεβρουαρίου 1997) είναι Γερμανίδα αθλήτρια του στίβου και δρομέας μεσαίων αποστάσεων. Κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Εφήβων 2016, στα 3.000 μέτρα γυναικών.
Συμμετείχε στο αγώνισμα των 1.500 μέτρων στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2016, τερματίζοντας 10η στους ημιτελικούς. Το 2016 επίσης κέρδισε το τρίτο της χρυσό μετάλλιο σε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ανώμαλου Δρόμου Εφήβων. Το πρώτο της χρυσό μετάλλιο το κατέκτησε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2017 στα 1.500 μέτρα, πίσω από τη Λόρα Μιούιρ.
Είναι η μικρότερη αθλήτρια που κατέβηκε τα 2 λεπτά στα 800 μέτρα, τα 4 λεπτά στα 1.500 μέτρα και τα 15 λεπτά στα 5.000 μέτρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Δρομείς μεσαίων αποστάσεων Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Γενικές εκλογές Αγίας Λουκίας 2006
μικρογραφία|Ο νέος πρωθυπουργός της Αγίας Λουκίας Τζον Κόμπτον στις γενικές εκλογές του 2006 Οι γενικές εκλογές του 2006 στην Αγία Λουκία διεξήχθησαν στις 11 Δεκεμβρίου 2006. Στις εκλογές αναμετρήθηκαν τα δύο παραδοσιακά κόμματα εξουσίας στη χώρα, το Εργατικό Κόμμα Αγίας Λουκίας (SLP) και το Ενωμένο Κόμμα Εργατών (UWP), με το δεύτερο να κερδίζει τη νίκη με 8 έδρες. Νέος πρωθυπουργός ανέλαβε ο αρχηγός του κόμματος, Τζον Κόμπτον.
Εκλογές 2006
Αποτελέσματα γενικών εκλογών 11 Δεκεμβρίου 2006
{| class="wikitable" !style="background-color:#E9E9E9" width=450 align=left|Κόμμα !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=right|% !style="background-color:#E9E9E9" align=right|+/- !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Έδρες !style="background-color:#E9E9E9" align=right|+/-
Παραπομπές
2006
Σαλζέλ
Το Σαλζέλ (γαλλικά: Chalezeule) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Κλάρεντον
Η Ενορία της Κλάρεντον (αγγλικά: Parish of Clarendon) είναι μια από τις 14 ενορίες της Τζαμάικα. Έχει έκταση 1.196,3 τ.χλμ. και πληθυσμό 237.024 κατοίκων (2001). Πρωτεύουσα είναι η Μέι Πεν.
Λίμνες
Η κυριότερη λίμνη είναι η Αλκόα Ρεζίντουαλ.
Ποτάμια
Το κυριότερο ποτάμι είναι το Ρίο Μίνο.
Κόλποι
Η Κλαρεντόν είναι πλούσια σε κόλπους. Οι κυριότεροι είναι ο Μακκαρί, ο Πηκ, ο Κολόν και ο Σωτ Ρίβερ.
Οικονομία
Στην Κλάρεντον καλλιεργούνται καπνός, βαμβάκι, πριμέντο, πιπερόριζα, μπανάνες, καφές και κακάο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κλάρεντον
Clarendon Parish
Ζαχαρίας Παπαγιαννούλης
Ο ιερέας Ζαχαρίας Παπαγιαννούλης ήταν Έλληνας βυζαντινός βιβλιογράφος του 18ου αιώνα.
Η καταγωγή του ήταν από την Αθήνα. Όταν μαθήτευε στην Αθήνα έγραψε τον θεματογραφικό κώδικα που φυλάγεται στην βιβλιοθήκη στις Μηλεαίς της Θεσσαλίας με τον αύξοντα αριθμό 117. Επίσης συνέλεξε και συνεστάχωσε και τις επιστολές διδασκάλων της Αθήνας και του Πηλίου, που φυλάγονται στην ίδια βιβλιοθήκη με τον αύξοντα αριθμό 26.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες βιβλιογράφοι
Παρηγορητική αγωγή
Η παρηγορητική αγωγή είναι μια διεπιστημονική προσέγγιση της ιατρικής με στόχο την βελτιστοποίηση της ποιότητας ζωής και τον μετριασμό του πόνου στα άτομα με σοβαρές και περίπλοκες ασθένειες. Στην δημοσιευμένη βιβλιογραφία, υπάρχουν πολλοί ορισμοί. Πιο συγκεκριμένα, ο ΠΟΥ την περιγράφει ως "μια προσέγγιση που βελτιώνει την ποιότητα ζωής των ασθενών, οι οποίοι αντιμετωπίζουν απειλητικές για την ζωή ασθένειες, και των οικογενειών τους μέσω της πρόληψης και της ανακούφισης του πόνου χάρη στην έγκαιρη αναγνώριση, αξιολόγηση και θεραπεία του πόνου και άλλων προβλημάτων σωματικής, ψυχοκοινωνικής και πνευματικής φύσεως." Στο παρελθόν, η παρηγορητική αγωγή περιλάμβανε μια συγκεκριμένη ιατρική προσέγγιση αλλά πλέον ο ΠΟΥ ακολουθεί μια πιο ευρεία προσέγγιση, ότι η παρηγορητική αγωγή πρέπει να εφαρμόζεται το συντομότερο δυνατό απέναντι σε οποιαδήποτε χρόνια και θανατηφόρα ασθένεια.
Η παρηγορητική αγωγή είναι κατάλληλη για άτομα με σοβαρές ασθένειες σε όλο το ηλικιακό φάσμα και μπορεί να παρέχεται είτε μόνη της είτε σε συνδυασμό με μια θεραπευτική αγωγή. Παρέχεται από μια διεπιστημονική ομάδα που μπορεί να περιλαμβάνει γιατρούς, νοσηλευτές, φυσιοθεραπευτές, ψυχολόγους, κοινωνικούς λειτουργούς, ιερείς και διαιτολόγους. Η παρηγορητική αγωγή μπορεί να παρέχεται σε διάφορα περιβάλλοντα όπως σε νοσοκομεία, ως εξωτερικοί ασθενείς, με εξειδικευμένο νοσηλευτικό προσωπικό και στο σπίτι. Παρόλο που είναι ένα σημαντικό κομμάτι στα τελευταία χρόνια της ζωής, η παρηγορητική αγωγή δεν περιορίζεται αποκλειστικά σε άτομα που βρίσκονται κοντά στο τέλος της ζωής τους.
Οι έρευνες αποδεικνύουν την αποτελεσματικότητα της προσέγγισης μιας παρηγορητικής αγωγής στην βελτίωση της ποιότητας ζωής ενός ασθενούς καθώς ασχολείται άμεσα με τον ίδιο τον ασθενή.
Κύριος στόχος της παρηγορητικής αγωγής είναι η βελτίωση της ποιότητας ζωής για όσους πάσχουν από χρόνιες ασθένειες. Συνήθως παρέχεται προς το τέλος της ζωής αλλά είναι κατάλληλη και για ασθενείς οποιασδήποτε ηλικίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποιότητα ζωής
Αλίκη Ζωγράφου
Η Αλίκη Ζωγράφου (Βόλος 1916 - Αθήνα 1992) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός.
Προσωπική ζωή
Το καλοκαίρι του 1935 περιόδευσε με το θίασο Μαίρης Μυρά - Ν. Νικολόπουλου, όπου γνώρισε και παντρεύτηκε τον επίσης ηθοποιό Νίκο Ζωγράφο. Το 1936 γεννήθηκε ο γιος της Γιώργος Ζωγράφος, ηθοποιός και τραγουδιστής του Νέου Κύματος. Το 1944 και ενώ ο γιος της ήταν μόλις 8 ετών, εγκατέλειψε την οικογένειά της και πήγε στην Αίγυπτο. Ο σύζυγός της πέθανε από τη στενοχώρια του και οι γονείς της αυτοκτόνησαν.
Πηγές
Κατηγορία:Βιογραφία-επέκταση Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 08/2013 Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Ερυσίπελας
Το ερυσίπελας είναι σχετικά συχνή βακτηριακή λοίμωξη της επιφανειακής στιβάδας του δέρματος (ανώτερη δερμίδα) που εκτείνεται στα επιφανειακά λεμφικά αγγεία μέσα στο δέρμα και χαρακτηρίζεται από ανυψωμένο, καλά καθορισμένο, έντονα κόκκινο εξάνθημα, συνήθως στο πρόσωπο ή στα πόδια, αλλά που μπορεί να εμφανιστεί οπουδήποτε στο δέρμα. Είναι μια μορφή κυτταρίτιδας και είναι δυνητικά σοβαρό.
Το ερυσίπελας προκαλείται συνήθως από το βακτήριο Στρεπτόκοκκος ο πυογενής, γνωστός και ως β-αιμολυτικοί στρεπτόκοκκοι της ομάδας Α, μέσω λύσης της συνέχειας του δέρματος, όπως από γρατσουνιές ή από τσίμπημα εντόμου. Είναι πιο επιφανειακό από την κυτταρίτιδα και είναι συνήθως πιο ανυψωμένο και οριοθετημένο. Ο όρος προέρχεται από τα ελληνικά ἐρυσίπελας, που σημαίνει «κόκκινο δέρμα».
Στα ζώα, το ερυσίπελας είναι μια ασθένεια που προκαλείται από μόλυνση με το βακτήριο Erysipelothrix rhusiopathiae και επηρεάζονται οι καρδιακές βαλβίδες και το δέρμα. Το Erysipelothrix rhusiopathiae μπορεί επίσης να μολύνει τον άνθρωπο, αλλά σε αυτή την περίπτωση, η μόλυνση είναι γνωστή ως ερυσιπελοειδές.
Σημεία και συμπτώματα
Πιο σοβαρές λοιμώξεις μπορεί να δημιουργήσουν φυσαλίδες (σημάδια που μοιάζουν με ευλογιά ή δάγκωμα εντόμου), φουσκάλες και πετέχειες (μικρές μοβ ή κόκκινες κηλίδες), με πιθανή νέκρωση του δέρματος. Οι λεμφαδένες μπορεί να είναι διογκωμένοι και μπορεί να εμφανιστεί λεμφοίδημα. Περιστασιακά, μπορεί να παρατηρηθεί μια κόκκινη λωρίδα που εκτείνεται προς τον λεμφαδένα.
Η μόλυνση μπορεί να εμφανιστεί σε οποιοδήποτε μέρος του δέρματος, συμπεριλαμβανομένου του προσώπου, των χεριών, των δακτύλων και των ποδιών. Τείνει να είναι συχνότερη στα άκρα. Το ομφαλικό κολόβωμα και τα σημεία του λεμφοιδήματος είναι επίσης συνηθισμένα μέρη που επηρεάζονται.
Ο λιπώδης ιστός και οι περιοχές του προσώπου, συνήθως γύρω από τα μάτια, τα αυτιά και τα μάγουλα, είναι πιο ευαίσθητα στη μόλυνση. Η επαναλαμβανόμενη μόλυνση των άκρων μπορεί να οδηγήσει σε χρόνιο οίδημα (λεμφοίδημα).
Αιτία
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e4/Streptococcus_pyogenes.jpg/220px-Streptococcus_pyogenes.jpg|μικρογραφία| Στρεπτόκοκκος ο πυογενής Οι περισσότερες περιπτώσεις ερυσιπέλατος οφείλονται στον Στρεπτόκοκκο τον πυογενή, γνωστό και ως β-αιμολυτικοί στρεπτόκοκκοι της ομάδας Α, σπανιότερα στους στρεπτόκοκκους της ομάδας C ή G και σπάνια στον Σταφυλόκοκκο τον χρυσίζοντα. Τα νεογνά μπορεί να κολλήσουν ερυσίπελας λόγω του Streptococcus agalactiae, γνωστό και ως στρεπτόκοκκος της ομάδας Β ή GBS.
Τα μολυσματικά βακτήρια μπορούν να εισέλθουν στο δέρμα μέσω μικροτραυμάτων, δαγκωμάτων εντόμων, ζώων ή ανθρώπων, χειρουργικών τομών, ελκών, εγκαυμάτων και εκδορών. Μπορεί να υπάρχει υποκείμενο έκζεμα ή πόδι του αθλητή (tinea pedis) και μπορεί να προέρχεται από στρεπτοκόκκους που βρίσκονται στη μύτη ή στο αυτί του ίδιου του ατόμου.
Το εξάνθημα οφείλεται σε μια εξωτοξίνη, όχι στο βακτήριο Στρεπτόκοκκος, και βρίσκεται σε περιοχές όπου δεν υπάρχουν συμπτώματα π.χ. η μόλυνση μπορεί να είναι στο ρινοφάρυγγα, αλλά το εξάνθημα εντοπίζεται συνήθως στην επιδερμίδα και στα επιφανειακά λεμφαγγεία.
Διάγνωση
Το ερυσίπελας συνήθως διαγιγνώσκεται από τον κλινικό ιατρό κοιτάζοντας το χαρακτηριστικό καλά οριοθετημένο εξάνθημα μετά από ιστορικό τραυματισμού ή αναγνώριση ενός από τους παράγοντες κινδύνου.
Οι εξετάσεις, εάν πραγματοποιηθούν, μπορεί να δείξουν υψηλό αριθμό λευκών αιμοσφαιρίων, αυξημένη CRP ή θετική καλλιέργεια αίματος που ταυτοποιεί τον οργανισμό.
Το ερυσίπελας πρέπει να διαφοροποιείται από έρπητα ζωστήρα, αγγειοοίδημα, δερματίτιδα εξ επαφής, χρόνιο μεταναστευτικό ερύθημα της πρώιμης νόσου του Λάιμ, ουρική αρθρίτιδα, σηπτική αρθρίτιδα, σηπτική θυλακίτιδα, αγγειίτιδα, αλλεργική αντίδραση σε τσίμπημα εντόμου, οξεία φαρμακευτική αντίδραση, εν τω βάθει φλεβική θρόμβωση και διάχυτο φλεγμονώδες καρκίνου του μαστού.
Διαφοροποίηση από κυτταρίτιδα
Το ερυσίπελας μπορεί να διακριθεί από την κυτταρίτιδα από δύο ιδιαίτερα χαρακτηριστικά: την ανυψωμένη προπορευόμενη άκρη του και τα καλά καθορισμένα όριά του. Η ερυθρότητα στην κυτταρίτιδα δεν είναι ανυψωμένη και τα όρια της είναι σχετικά δυσδιάκριτα. Η έντονη ερυθρότητα του ερυσιπέλατος έχει περιγραφεί ως ένα τρίτο διαφοροποιητικό χαρακτηριστικό.
Το ερυσίπελας δεν επηρεάζει τον υποδόριο ιστό. Δεν απελευθερώνει πύον, μόνο ορό ή ορώδες υγρό. Το υποδόριο οίδημα μπορεί να οδηγήσει τον γιατρό να το διαγνώσει εσφαλμένα ως κυτταρίτιδα.
Πρόγνωση
Η πρόγνωση της νόσου περιλαμβάνει:
Επιδημιολογία
Επί του παρόντος δεν υπάρχουν επικυρωμένα πρόσφατα δεδομένα για την παγκόσμια συχνότητα εμφάνισης του ερυσιπέλατος. Από το 2004 έως το 2005, τα νοσοκομεία του Ηνωμένου Βασιλείου ανέφεραν 69.576 περιπτώσεις κυτταρίτιδας και 516 περιπτώσεις ερυσιπέλατος. Ένα βιβλίο ανέφερε ότι αρκετές μελέτες έχουν τοποθετήσει τον επιπολασμό μεταξύ ενός και 250 σε κάθε 10.000 άτομα. Η ανάπτυξη αντιβιοτικών, καθώς και τα αυξημένα πρότυπα υγιεινής, συνέβαλαν στη μείωση του ποσοστού εμφάνισης. Το ερυσίπελας προκάλεσε συστηματική ασθένεια σε έως και 40% των περιπτώσεων που αναφέρθηκαν από νοσοκομεία του Ηνωμένου Βασιλείου και το 29% των ανθρώπων είχαν υποτροπιάζοντα επεισόδια μέσα σε τρία χρόνια. Οποιοσδήποτε μπορεί να μολυνθεί, αν και τα ποσοστά εμφάνισης είναι υψηλότερα σε βρέφη και ηλικιωμένους. Αρκετές μελέτες ανέφεραν επίσης υψηλότερο επιπολασμό στις γυναίκες. Τέσσερα στα πέντε περιστατικά εμφανίζονται στα πόδια, αν και ιστορικά το πρόσωπο ήταν πιο συχνό σημείο.
Οι παράγοντες κινδύνου για την ανάπτυξη της νόσου περιλαμβάνουν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δερματικές παθήσεις που σχετίζονται με βακτήρια Κατηγορία:Βακτηριακές νόσοι
Αντισθένης
Ο Αντισθένης ο νεότερος, (αρχ. Ἀντισθένης, 444 π.Χ. - 365 π.Χ.) ήταν Έλληνας φιλόσοφος, ιδρυτής της σχολής των Κυνικών Φιλοσόφων. Γεννήθηκε στην Αθήνα, το 444 π.Χ. Υπήρξε αρχικά μαθητής του Γοργία και στη συνέχεια του Σωκράτη.
Βιογραφία
Ο Αντισθένης ήταν γιος του Αντισθένη, ενός Αθηναίου, ενώ η μητέρα του ήταν από τη Θράκη. Πολέμησε στη Μάχη της Τανάγρας (426 π.Χ.). Είχε τη φήμη εγκρατούς ανθρώπου. Κυκλοφορούσε στην αγορά, φορώντας μόνο έναν τρίβωνα, ένα σακούλι στον ώμο και κρατούσε ένα ραβδί. Περιφρονούσε κάθε άνεση και κοινωνική συμβατικότητα, σαν τον Διογένη από τη Σινώπη που υπήρξε και μαθητής του. Αυτός και οι μαθητές του ονομάστηκαν Κυνικοί. Συνήθιζε να λέει “Η αληθινή αρετή δεν έχει ανάγκη από τίποτα. Ούτε νόμων ανάγκη έχει ο σοφός που δρα και φέρεται σύμφωνα με την κρίση του. Οι νόμοι είναι για τους πολλούς και τους μέτριους και όχι για τους Εκλεκτούς”.
Διδασκαλία
Στις διαλεκτικές συζητήσεις δοκίμαζε να ανατρέψει τον ορισμό του Σωκράτη για τις γενικές έννοιες. Καταπολεμούσε, δηλαδή, την περί ιδεών θεωρία του Πλάτωνα, και παραδεχόταν σαν πραγματικό μόνο το επί μέρους. Μονάχα αυτό που βλέπουμε, αγγίζουμε ή άλλως πως αισθανόμαστε υπάρχει πραγματικά (αισθησιοκρατική διδασκαλία).
Μέι Πεν
Η Μέι Πεν (αγγλικά: May Pen) είναι πόλη της Τζαμάικα και πρωτεύουσα της Ενορίας της Κλάρεντον. Έχει πληθυσμό 60.000 κατοίκων (2001).
Αντισθένης
Διδασκαλία
Οι γενικές έννοιες, κατά τον Αντισθένη, είναι ανύπαρκτες (ίππον μεν ορώ, ιππόττητα δε ουκ ορώ). Κάθε, δε, έννοια εννοεί ένα μόνο πράγμα. Από εδώ συνάγει ο φιλόσοφος ότι δεν μπορεί να αποδοθεί διαφορετική έννοια σε κανένα υποκείμενο και οι μόνες, σωστές, κρίσεις είναι οι ταυτολογικές (Α εστίν Α). Δεν είναι ορθό, κατά τον Αντισθένη, να λέγεται, φεριπείν, «Ο χρυσός είναι ξανθός» αλλά «Ο χρυσός είναι χρυσός», όπως, επίσης, δεν είναι ορθό το: «Ο άνθρωπος είναι θνητός» αλλά «Το θνητό είναι θνητό».
Μέι Πεν
Γεωγραφία
Η Μέι Πεν βρίσκεται νοτριοκεντρικά της Τζαμάικα και κεντρικά του Αννόβερου. Βρίσκεται νοτιοδυτικά της Όλιβερ Γκάρντενς και βορειοδυτικά της Κουρατοέ Χιλ.
Αντισθένης
Διδασκαλία
Γι’ αυτόν τον λόγο ο Αντισθένης απέρριπτε και τον ορισμό που στηρίζεται πάνω στα ουσιώδη γνωρίσματα. Τα διδάγματα αυτά πρόθυμα ασπάσθηκαν οι Κυνικοί. Και από αυτά πηγάζει η τάση των Κυνικών να κάνουν τους εαυτούς των τελείως ανεξάρτητους από τις ανάγκες του έξω κόσμου, περιορίζοντας στο ελάχιστο τις ανάγκες τους, ασκούμενοι να υπομένουν κάθε στέρηση και κάθε πόνο, και θεωρώντας τις απολαύσεις και ιδιαίτερα την ηδονή μέγιστα κακά.
Μέι Πεν
Δημογραφία
Η Μέι Πεν έχει σύμφωνα με την απογραφή του 2001 60.000 κατοίκους.
Αντισθένης
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Κυνικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι Κατηγορία:Μαθητές του Σωκράτη
Μέι Πεν
Οικονομία
Τα κυριότερα προϊόντα της Μέι Πεν είναι ο κίτρος, το πορτοκάλι και ένα είδος κίτρου που λέγεται ugli.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
μει πεν
133 (αριθμός)
Το 133 (εκατόν τριάντα τρία) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 132 και πριν από το 134. Είναι περιττός αριθμός, αφού δε διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 133 συμβολίζεται ως CXXXIV στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΡΛΓ΄ ή ρλγ΄ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σύνθετοι αριθμοί
Κλιματική αλλαγή στη Φινλανδία
Η κλιματική αλλαγή στη Φινλανδία έχει εκτεταμένες επιπτώσεις στο φυσικό περιβάλλον και τους ανθρώπους της χώρας. Η Φινλανδία ήταν μεταξύ των πέντε πρώτων χωρών με τις περισσότερες εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου το 2001, κατά κεφαλήν. Οι εκπομπές αυξήθηκαν σε 58,8 εκατομμύρια τόνους το 2016. Η Φινλανδία χρειάζεται να τριπλασιάσει τις τρέχουσες διακοπές στις εκπομπές ρύπων, προκειμένου να καταστεί ουδέτερη ως προς τον άνθρακα έως το 2035. Η χώρα βασίζεται στον άνθρακα και την τύρφη για την ενέργειά της, αλλά σχεδιάζει να καταργήσει σταδιακά τον άνθρακα έως το 2029. Έχει στόχο ουδετερότητας άνθρακα έως το 2035 χωρίς πιστώσεις άνθρακα. Οι πολιτικές περιλαμβάνουν τη διατήρηση της φύσης, περισσότερες επενδύσεις σε τρένα, αλλαγές στη φορολογία και πιο βιώσιμη καύση ξύλου. Μετά το 2035, η Φινλανδία θα είναι αρνητική σε άνθρακα, που σημαίνει ότι απορροφά περισσότερο άνθρακα από ό, τι εκπέμπει.
Παραπομπές
Φινλανδια
Σκούπα
150px|thumb|right|Μικρά σκουπάκια Το σάρωθρο, κοινώς σκούπα, είναι ένα ευρύτατης χρήσης εργαλείο καθαρισμού. Υπάρχουν διάφορα είδη σαρώθρων ανάλογα της χρήσης. Τα συνηθέστερα και απλούστερα αυτών κατασκευάζονται από σπερματοφόρους θυσάνους σόργου ή σάρου, ή βούρλων, ή θύμου, ή καλαμιών, ή ρυζιού κ.λπ. που έχουν εμβαπτιστεί προηγουμένως σε διάλυμα θειικού χαλκού (κοινώς γαλαζόπετρα). Αμέσως μετά η άκρη τους δένεται σφιχτά που αποτελεί τη μικρή λαβή του εργαλείου, ενώ η άλλη άκρη χωρίζεται επιμέρους σε τμήματα που συρράβονται κατά σειρά σε σχήμα βεντάλιας. Για ευκολότερη χρήση ή άκρη της λαβής δένεται σε στειλεό (κοινώς κοντάρι, ή σκουπόξυλο) σταθερού ή μεταβλητού μήκους (πτυσσόμενο). Υφίστανται σκούπες που είναι κατασκευασμένες από πλαστικό ή από αχυρένιο βλαστό. Χρησιμεύει στην απομάκρυνση σκόνης και σκουπιδιών από κάποιο χώρο (δάπεδα, τοίχους, αυλές, κ.λπ.). Συνδυάζεται στη χρήση συχνά και με το φαράσι.
Την σύγχρονή εποχή χρησιμοποιείται και η ηλεκτρική σκούπα, η οποία απορροφά την σκόνη και μικροαντικείμενα τα οποία συλλέγει σε μία εσωτερική αναλώσιμη σακούλα.
Η σκούπα στα παραμύθια
150px|thumb|right|Μάγισσα με μαγική σκούπα Η σκούπα εκτός από αντικείμενο καθημερινής χρήσης συναντάται σε πολλά παραμύθια ως ιπτάμενη σκούπα. Πρόκειται για μαγεμένη σκούπα που χρησιμοποιείται από μάγισσες για να πετάνε και συναντάται σε πολλές ιστορίες που αναφέρονται σε μάγους.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Εργαλεία Κατηγορία:Εργαλεία καθαρισμού
Koště ചൂല്‍ Riesebessem Веник хозяйственный
Κουβάς
150px|thumb|Πλαστικός κουβάς Κουβά ονομάζουμε ένα κυλινδρικό πλαστικό, ξύλινο ή μεταλλικό δοχείο το οποίο χρησιμοποιούμε συνήθως για μεταφορά νερού. Ο κουβάς έχει στενότερη βάση και μακρύτερο χείλος στο οποίο στερεώνεται χερούλι με ημικυκλικό σχήμα και χειρολαβή στην μέση.
Ο κουβάς είναι απαραίτητο εργαλείο μαζί με τη σφουγγαρίστρα για το σφουγγάρισμα. Συνήθως υπάρχουν εξαρτήματα που στερεώνονται στο χείλος του κουβά για να γίνεται δυνατή και να διευκολύνεται η απομάκρυνση νερού από τη σφουγγαρίστρα.
Κατηγορία:Δοχεία Κατηγορία:Συσκευασία τροφίμων
Σφουγγαρίστρα
150px|thumb|right|Κουβάς και σφουγγαρίστρα Η σφουγγαρίστρα είναι ένα εργαλείο καθαρισμού πατωμάτων. Αποτελείται από μακρύ κυλινδρικό κοντάρι και από μία βάση από πανί ή από πολλά μακρόστενα πανάκια. Χρησιμοποιείται μαζί με έναν κουβά στον οποίο γίνεται το στίψιμο της σφουγγαρίστρας. μικρογραφία|Υγρή σφουγγαρίστρα T. W. Stewart από το 1893 Υπάρχουν επίσης ειδικές σφουγγαρίστρες για καθαρισμό παρκέ και λείων δαπέδων.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Εργαλεία Κατηγορία:Εργαλεία καθαρισμού
Φρούριο Αλκατράζ
Το Φρούριο Αλκατράζ (αγγλικά: Fort Alcatraz) ήταν παράκτια στρατιωτική εγκατάσταση του στρατού των ΗΠΑ που βρίσκεται στο νησί Αλκατράζ στις εκβολές του κόλπου του Σαν Φρανσίσκο στην Καλιφόρνια. Αρχικά ολοκληρώθηκε το 1859, και η εγκατάσταση χρησιμοποιήθηκε για την εκπαίδευση νεοσυλλέκτων και για μονάδες του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου από το 1861 όπου στη συνέχεια έγινε στρατιωτική φυλακή από το 1868. Οι κύριες βελτιώσεις, λόγω της εξέλιξης του πυροβολικού, πραγματοποιήθηκαν από τη δεκαετία του 1870, αλλά δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ, καθώς το Φρούριο άρχισε να φιλοξενεί περισσότερους θαλάμους απ' ότι κανόνια, αλλάζοντας τη χρησιμότητα του. Έπειτα υποβλήθηκε σε σημαντικές ανακαινίσεις στο πλαίσιο του σχεδίου του Endicott Board για την υπεράσπιση του κόλπου. Η πρώτη ολοκληρωμένη πτέρυγα κελιών δημιουργήθηκε μεταξύ 1910 και 1912. Το 1933-1934, εκσυγχρονίστηκε και μετατράπηκε στη διαβόητη φυλακή του Αλκατράζ.
Τα πρώτα χρόνια
Ομάδες Αμερικανών ιθαγενών γνωστών ως Ohlone ήταν οι πρώτοι γνωστοί κάτοικοι του νησιού. Κυνηγούσαν αυγά πουλιών και άλλα προϊόντα, αλλά γενικά δεν ζούσαν μόνιμα στο νησί λόγω της έλλειψης νερού.
Ο 19ος αιώνας
Οι πρώτες αποδείξεις εγκατάστασης στο νησί Αλκατράζ χρονολογούνται από τον πρώτο επίσημο ιδιοκτήτη του, τον Γουίλιαμ Γόρκμαν, της οικογένειας Γόρκμαν-Τεμπλ στην οποία δόθηκε το νησί από τον μεξικανό κυβερνήτη Ρίο Ρίκο τον Ιούνιο του 1846, με την προϋπόθεση ο Γόρκμαν να κατασκευάσει εκεί έναν φάρο για ναυτική πλοήγηση. Ο Γόρκμαν ήταν συνιδιοκτήτης του Ράντσο Λα Πουέντε και προσωπικός φίλος του κυβερνήτη.
Το 1846, ως στρατιωτικός διοικητής της Καλιφόρνιας, ο Τζον Φρίμοντ και μετέπειτα ηγέτης της Δημοκρατίας της Καλιφόρνιας, αγόρασε το νησί για 5.000 δολάρια στο όνομα της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών από τον Φράνσις Τεμπλ.
Το 1850, ο Πρόεδρος Μίλαρντ Φίλμορ διέταξε να παραμείνει το νησί Αλκατράζ για την αποκλειστική χρήση του στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών, μετά την απόκτηση της Καλιφόρνια από το Μεξικό και τον Αμερικανό-Μεξικάνικο πόλεμο. Ο Φρίμοντ περίμενε ένα σημαντικό αντίτιμο σε μετρητά για να πουλήσει το νησί, αλλά η κυβέρνηση των ΗΠΑ κήρυξε την αγορά του άκυρη και δεν πλήρωσε τον Φρίμοντ, όπου στη συνέχεια αυτός και οι κληρονόμοι του συμμετείχαν σε μια δικαστική μάχη με την κυβέρνηση που διήρκεσε μέχρι το 1890, αλλά χωρίς επιτυχία.
Το 1882, η ακρόπολη επεκτάθηκε περαιτέρω για να δημιουργήσει χώρο για τις κατοικίες των οικογενειών των αξιωματικών που εργάζονταν στο Αλκατράζ. Μεταξύ 1873 και 1895, 32 ιθαγενείς Αμερικανοί φυλακίστηκαν στην ακρόπολη του Αλκατράζ, συμπεριλαμβανομένων 19 Χόπι από τον Ιανουάριο έως τον Αύγουστο του 1895 πριν μεταφερθούν στο Φρούριο Ντεφιάνς. Το νησί συνέχισε να αναπτύσσεται περαιτέρω και μέχρι το 1898 ο πληθυσμός του Αλκατράζ είχε ήδη αυξηθεί σε 450 άτομα λόγω της παρουσίας πολλών αιχμαλώτων του ισπανοαμερικανικού πολέμου και ως εκ τούτου κρίθηκε απαραίτητη η κατασκευή νέων δομών. Οι αρχικοί στρατώνες εξελίχθηκαν σε αυτό που έγινε κτίριο Νο64 το 1905. Το πρώτο νοσοκομείο στο Αλκατράζ άνοιξε τις πόρτες του το 1893. Καθώς ο αριθμός των κρατουμένων στο νησί αυξήθηκε, απαιτήθηκε νέος χώρος και χτίστηκε μια νέα ξύλινη φυλακή. Σε κάθε περίπτωση, τα κελιά ήταν επίσης κατασκευασμένα από ξύλο και ως εκ τούτου υπέστησαν συχνές πυρκαγιές, όπου ήταν επομένως απαραίτητο να τα φτιάξουν με σκυρόδεμα.
Ο εικοστός αιώνας
Η νέα φυλακή χτίστηκε εξ ολοκλήρου από σκυρόδεμα μεταξύ του 1910 και του 1912 υπό τη διεύθυνση του συνταγματάρχη Ρέιμπεν Τέρνερ με κόστος 250.000 δολάρια. Ωστόσο, πολλές από τις υπόγειες σήραγγες της αρχικής ακρόπολης παρέμειναν στη θέση τους και εξακολουθούν να επισκέπτονται και να έχουν πρόσβαση εώς σήμερα. Αυτή η δομή ανακαινίστηκε το 1934, όταν η φυλακή εγκαινιάστηκε εκ νέου ως ομοσπονδιακό σωφρονιστικό κατάστημα, έγινε η περίφημη φυλακή Αλκατράζ, η οποία θα παραμείνει σε λειτουργία έως το κλείσιμο της το 1963.
Το 1915 το οχυρό Αλκατράζ μετονομάστηκε, για να υπογραμμίσει την αξία αποκατάστασης της φυλακής και παρά τη φήμη του ως στρατιωτική φυλακή, αρκετοί στρατιώτες κατάφεραν να αποδράσουν κατά τη διάρκεια αυτών των ετών.
Αρχιτεκτονική
Το κύριο μέσο πρόσβασης στο νησί ήταν το πλοίο «Στρατηγός Μακφέρσον». Μετά την αποβίβαση στην αποβάθρα, ήταν δυνατή η πρόσβαση στην ακρόπολη μέσω μιας πόρτας ασφαλείας, ανεβαίνοντας το νησί, διασχίζοντας μια γέφυρα απορροής πάνω από μια ξηρή τάφρο βάθους τρεισήμισι μέτρων. Το φρούριο στη χρυσή του εποχή μπορούσε να φιλοξενήσει περίπου 200 άντρες και προμήθειες για τουλάχιστον τέσσερις μήνες. Η Ακρόπολη του Αλκατράζ αποτελούσε μια υπόγεια περιοχή που περιείχε την κουζίνα, το φούρνο, τα υπνοδωμάτια, τις αποθήκες και τα κελιά φυλακών, καθώς και δύο επίπεδα πάνω από το έδαφος που περιείχαν τα δωμάτια του στρατιωτικού προσωπικού, ή των υπαλλήλων. Το νερό αποθηκεύονταν σε ειδικά υπόγειες δεξαμενές ή στην οροφή της ίδιας της ακρόπολης. Άλλες κατασκευές περιλάμβαναν θέσεις πυροβολικού στο βορρά, στρατώνες στα βορειοανατολικά, σκοπιές στο νότο, μία στα δυτικά και μία στα βορειοδυτικά, καθώς και τον φάρο κοντά στην ακρόπολη. Η σκοπιά McClellan ήταν εξοπλισμένη με όπλα Rodman 38 εκατοστών, ικανά να πυροβολούν από απόσταση 4 χλμ. Όταν η νέα φυλακή χτίστηκε από μπετόν το 1910-1912, διατηρήθηκαν ορισμένες σιδερένιες σκάλες από την παλιά ακρόπολη, καθώς και τα μπλοκ από γρανίτη που αρχικά χρησιμοποιούσαν για την τοποθέτηση σκοπιών του πυροβολικού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σαν Φρανσίσκο Κατηγορία:Φυλακές Κατηγορία:Αλκατράζ
Φράστανη
Περιοχή
thumb|right|280px|Άποψη του χωριού από τη Σκόζα.Κείται στους πρόποδες του Πλατυβουνίου (αλβ. Mali i Gjere) και συνορεύει από το Νότο με το χωριό Λιούγκαρη (Lugar) και από το Βορρά με το χωριό Γορίτσα (αλβ. Gorica). Απέναντι, δηλαδή ανατολικά, βρίσκονται τα χωριά της Ρίζας (Επισκοπή, Ραντάτες, Γλύνα κ.α.). Στο χώρο της Δρόπολης υπάρχουν και μερικά μη ελληνικά χωριά εμβόλιμα.
Ιστορικά στοιχεία
Στα τέλη του 19ου αιώνα ανήκε διοικητικά στον "Καζά του Αργυροκάστρου" ενώ ο πληθυσμός του χωριού, σύμφωνα με την οθωμανική στατιστική του 1895, ήταν 198 κάτοικοι. Το 1913, στον "εθνογραφικό χάρτη της Βορείου Ηπείρου" που συνέταξε το Γενικό Στρατηγείο του Ελληνικού Στρατού, αναφέρεται ότι το χωριό κατοικείται από 208 Έλληνες.
Σύγχρονη εποχή
Στο χωριό, ο πληθυσμός αυξάνεται αρκετά κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, όταν οι μετανάστες επιστρέφουν λόγω διακοπών. Η Φράστανη, όπως σχεδόν και όλα τα χωριά της Δρόπολης, αντιμετωπίζει τεράστια προβλήματα λόγω της έλλειψης νερού (πόσιμου και ποτιστικού), αλλά και των συχνών διακοπών ρεύματος.
Ζωή
Η ζωή των κατοίκων του χωριού είναι κυρίως αγροτοκτηνοτροφική. Στο παρελθόν το χωρίο είχε μεγάλο αριθμό αιγοπροβάτων και βοοειδών. Σήμερα αυτός ο αριθμός είναι εξαιρετικά χαμηλός εν συγκρίσει με πριν. Την περίοδο του Υπαρκτού Σοσιαλισμού του Ενβέρ Χότζα, το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού απασχολούνταν στην κολεκτίβα (kolkoze), σε αγροτικές εργασίες στα αποδοτικά, όσον αφορά την παραγωγή, χωράφια του κάμπου της Δρόπολης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Η Φράστανη στο Youtube
Εικόνες
Κατηγορία:Βόρεια Ήπειρος Κατηγορία:Χωριά της Αλβανίας
Τάπενς Μίντλετον
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1987 στο Μπρίστολ. Το ασυνήθιστο όνομά της προέρχεται από το υποκοριστικό με το οποίο η γιαγιά της φώναζε τη μητέρα της. Είναι απόφοιτος της δραματικής σχολής Arts Educational School του Λονδίνου.
Έχει παίξει στις ταινίες Το Παιχνίδι της Μίμησης και Το πεπρωμένο της Τζούπιτερ και στις τηλεοπτικές σειρές Sense8 και War & Peace.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ντέιβιντ Εμπέ
Ο Ντέιβιντ Εμπέ είναι πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής από το Καμερούν, γεννημένος στις 13 Νοεμβρίου 1973. Αγωνιζόταν στη θέση του επιθετικού.
Καριέρα
Τη σεζόν 1994-1995 η ΑΕΛ τον απέκτησε από την πορτογαλική Μπελενένσες, έπειτα από τη συμμετοχή του στο Μουντιάλ του '94, και σε 29 αγώνες σκόραρε 15 γκολ. Την επόμενη σεζόν του στην Λάρισα σε 26 αγώνες σημείωσε 7 γκολ. Στη συνέχεια πέρασε από πολλές ηπείρους αγωνιζόμενος στην Τέκος του Μεξικού, στην κινέζική Σανγκάι Σέχουα, στην Ντεπορτίβο Μουνισιπάλ του Περού, στη ρωσική Τσερνομόρετς και την Αμερικάνικη Νιού Ίγκλαντ Ρεβουλούσιον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Καμερουνέζοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Λάρισας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1994 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σαγκάη Σενχουά Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Καμερούν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Τσερνομόρετς Νοβορωσίσκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΦ Ος Μπελενένσες Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Βένι Μαρκόφσκι
Ο Βένι Μιλάνοφ Μαρκόφσκι είναι Βούλγαρος πρωτοπόρος του Διαδικτύου, συνιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος (μέχρι το 2002) του bol. bg, του δεύτερου στην ιστορία του βουλγαρικού παρόχου υπηρεσιών Διαδικτύου. Επί του παρόντος είναι αντιπρόεδρος του ICANN για τη συμμετοχή στα Ηνωμένα Έθνη, με έδρα τη Νέα Υόρκη.
Βιογραφία
Ο Μαρκόφσκι είναι απόφοιτος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Σόφιας με μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών στη νομική επιστήμη (1997).
Το 1993 ήταν συνιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος μέχρι το 2002 του bol. bg, του πρώτου στην ιστορία του Διαδικτύου στη Βουλγαρία παρόχου υπηρεσιών Διαδικτύου στην πρωτεύουσα Σόφια (και δεύτερου συνολικά στη χώρα), ο οποίος χρησιμοποιούσε στην αρχή το ρωσικό ιδιωτικό δίκτυο GlasNet με έδρα τη Μόσχα για να συνδεθεί στο Διαδίκτυο. Το 1995 ο Μαρκόφσκι ίδρυσε την Εταιρεία Διαδικτύου της Βουλγαρίας - μια μη κερδοσκοπική δεξαμενή σκέψης, η οποία προωθεί τη χρήση του Διαδικτύου και τα ψηφιακά δικαιώματα στη Βουλγαρία. Η εταιρεία πωλήθηκε εξ ολοκλήρου το 2008 σε ξένο επενδυτή.
Ο Μαρκόφσκι διαχειριζόταν μια σειρά από έργα Ελεύθερου Λογισμικού/Λογισμικού Ανοικτού Κώδικα, τα οποία χρηματοδοτούνταν από το UNDP και την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Από το 2006 έως το 2009, ο Μαρκόφσκι ήταν ανώτερος σύμβουλος για διεθνή έργα του προέδρου του βουλγαρικού κρατικού οργανισμού πληροφορικής και επικοινωνιών στο Συμβούλιο Υπουργών. Από τον Δεκέμβριο του 2012 ήταν αντιπρόεδρος του ICANN, υπεύθυνος για τη Ρωσία, την Ανατολική Ευρώπη και την ΚΑΚ (ήταν περιφερειακός διευθυντής του ICANN για την ίδια περιοχή από το 2007). Από τις 20 Μαρτίου 2014 είναι αντιπρόεδρος, υπεύθυνος για τις σχέσεις με τον ΟΗΕ, τους οργανισμούς του ΟΗΕ και τις μόνιμες αποστολές στον ΟΗΕ. Είναι διευθύνων σύμβουλος ιδιωτικής εταιρείας συμβούλων και συμμετέχει τακτικά σε εκδηλώσεις που αφορούν τη δημόσια πολιτική του Διαδικτύου και την κυβερνοασφάλεια.
Ως επικεφαλής της Κοινωνίας Διαδικτύου - Βουλγαρία, ο Μαρκόφσκι ήταν μέλος της βουλγαρικής αντιπροσωπείας στην Παγκόσμια Διάσκεψη Κορυφής των Ηνωμένων Εθνών για την Κοινωνία της Πληροφορίας (WSIS) το 2003 και το 2005, και συμμετέχει τακτικά σε εκδηλώσεις που σχετίζονται με την ITU από το 2002. Συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις για την αναθεώρηση της WSIS+10 το 2015 και τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους μίλησε στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ.
Για 10 χρόνια ήταν πρόεδρος της συμβουλευτικής επιτροπής πληροφορικής του Βούλγαρου προέδρου Γκεόργκι Παρβάνοφ (Βουλγαρικό Σοσιαλιστικό Κόμμα, Μάρτιος 2002 - Ιανουάριος 2012) - μια μη αμειβόμενη θέση, στην οποία υπηρέτησε μαζί με ανθρώπους όπως ο Βιντ Σερφ, ο Τζορτζ Σαντόφσκι, η Έστερ Ντύσον και άλλοι. Ο Μαρκόφσκι υπήρξε μέλος του διοικητικού συμβουλίου του ICANN (Ιούνιος 2003 - Δεκέμβριος 2006), διετέλεσε επίσης μέλος του διοικητικού συμβουλίου της διεθνούς εταιρείας Internet Society από το 2002 έως το 2007 και ήταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου του CPSR (2003-2005).
Ο Μαρκόφσκι είναι παθιασμένος ομιλητής, ιστολογιστής και συγγραφέας με άρθρα, ιστορίες και συνεντεύξεις σε διάφορα θέματα και σε όλα τα είδη μέσων ενημέρωσης, συμπεριλαμβανομένων εφημερίδων,  περιοδικών, διαδικτυακών μέσων, ραδιοφώνου   και τηλεόρασης. Έχει γράψει ένα βιβλίο, το "Πιασμένος στο Δίκτυο", το οποίο εκδόθηκε από τον εκδοτικό οίκο του Πανεπιστημίου της Σόφιας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βούλγαροι
Το προξενιό της Άννας
Κέρδισε 3 βραβεία στο φεστιβάλ Βερολίνου και άλλα 5 στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Πρόκειται για το μεγάλου μήκους σκηνοθετικό ντεμπούτο του Βούλγαρη και θεωρείται μία από τις σημαντικότερες ταινίες του Νέου Ελληνικού κινηματογράφου.