cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βάλια
Το διαμέρισμα του Μαρμαρά (τουρκικά: Marmara Bölgesi), είναι το πιο πυκνοκατοικημένο γεωγραφικό διαμέρισμα της Τουρκίας, το οποίο περιλαμβάνει και τη μεγαλύτερη πόλη της χώρας, την Κωνσταντινούπολη.
Η Μπάλια και η περιοχή της είναι γνωστή σήμερα για διάφορα προϊόντα με βάση το εξαιρετικό βούτυρό της. Ο πληθυσμός της περιοχής τα τελευταία χρόνια έχει μειωθεί αισθητά, σε σχέση με το παρελθόν, καθώς η βιομηχανία της υπέστη παλαιότερα αιφνίδια μείωση, με αποτέλεσμα, αν και υπάρχουν σήμερα διάφορα επενδυτικά σχέδια για την ίδρυση ορυχείων και εργοστασίων για τα επόμενα χρόνια, αρκετοί δημότες της να έχουν, ως τώρα, εγκαταλείψει την περιοχή αυτή.
Τοποθεσία
Η περιοχή, συνολικής έκτασης 952 περίπου τετραγωνικών χιλιομέτρων, ο δήμος και η κωμόπολη της Μπάλιας βρίσκονται βορειοδυτικά του Μπαλικεσίρ. Η οδός Balıkesir-Çanakkale παρέχει τη βασική οδική πρόσβαση στην περιοχή αυτή. Η κωμόπολη βρίσκεται νότια της Πανόρμου (τουρκικά: Bandırma) και την αρχαία Κύζικο, πάνω σε κοιλάδα, η οποία περιβάλλεται από λόφους, ενώ τμήματά της είναι χτισμένα πάνω στους λόφους αυτούς, δίνοντάς της μια μοναδική αμφιθεατρική όψη. Η πόλη απέχει 52 περίπου χιλιόμετρα από το Μπαλικεσίρ, το κέντρο της επαρχίας Επαρχίας Μπαλικεσίρ, 170 περίπου χιλιόμετρα από το Τσανάκκαλε και 224 περίπου χιλιόμετρα από την Κωνσταντινούπολη. Η Μπάλια είναι ημιορεινή περιοχή, με ύψος, που κατά προσέγγιση κυμαίνεται μεταξύ 150 και 230 περίπου μέτρων.
Ιστορία
μικρογραφία|δεξιά|150px|Στην περιοχή της Μπάλιας υπάρχουν κοιτάσματα [[μόλυβδος|μολύβδου.]] μικρογραφία|δεξιά|150px|[[Σανδαράχη (κίτρινη)|Κίτρινη σανδαράχη, από ορυχείο της Μπάλιας.]] Η ιστορία της πόλης, της περιοχής και των γύρω ορυχείων της είναι μακρόχρονη. Από τις πρώτες ιστορικές περιόδους, έχει γίνει γνωστό ότι εξορύσσονταν διάφορα μέταλλα και ορυκτά, όπως ο άργυρος, ο ψευδάργυρος, η κίτρινη σανδαράχη και ο μόλυβδος και οι εργάτες των μεταλλείων αυτών δημιούργησαν και χρησιμοποιούσαν ως μόνιμο οικισμό την πόλη αυτή. Η διαμόρφωση της πόλης ιστορικά πραγματοποιήθηκε με την σταδιακή αύξηση της πυκνότητας του πληθυσμού και του αριθμού των νοικοκυριών των εργαζομένων, οι οποίοι προσέρχονταν από διάφορα άλλα μέρη, προκειμένου να εργαστούν στα ορυχεία της περιοχής.
Αρχαιότητα
Ο αρχαιότερος, κοντινός στη σύγχρονη πόλη, οικισμός έφερε την ονομασία Περιχάραξις και ανήκε στην περιοχή της Μυσίας. Τα μεταλλεία της περιοχής ήταν γνωστά από την αρχαιότητα και η εκμετάλλευσή τους άρχισε, κυρίως μετά το 133 π.Χ., από τους βασιλείς της Περγάμου.
Βυζαντινή εποχή - Οθωμανική εποχή
Το αρχαίο όνομα του οικισμού Καραϊντίν, το οποίου συνεχίστηκε να ισχύει και κατά την βυζαντινή εποχή ήταν «Αργύρεια» (τουρκικά: Gümüş) και, προ του 1317, η Μπάλια ήταν γνωστή πιθανώς ως «Μεγάλα Αργύρεια» ή κατά τη διάρκεια της οθωμανικής εποχής ως «Κοτζά Γκιουμούς» (τουρκικά: "Kocagümüş", Koca+gümüş = μεγάλο+ασήμι) και ήταν χωριό του "Alidemirci Bucağı", το οποίο υπαγόταν στο Μπαλικεσίρ. Το 1310, αναφέρεται ότι δόθηκε επίσης προνόμιο εκμετάλλευσης των ορυχείων μολύβδου για την περιοχή γύρω από το χωριό "Kocagümüş". Η λειτουργία των ορυχείων συνεχίστηκε και κατά τη διάρκεια της οθωμανικής εποχής. Σύμφωνα με μια εκδοχή η νεότερη ονομασία της πόλης και της περιοχής προερχόταν από το όνομα ενός Μπέη, με το όνομα Μπαλής Μπέης ("Bali Bey"), ο οποίος αναφέρεται ότι είχε έδρα στην περιοχή, περί το 1650, ωστόσο, σύμφωνα με τους νεότερους ερευνητές η άποψη αυτή δεν δείχνει να έχει ιστορική βάση. Η εκδοχή ότι η λέξη «μπάλια» αποτελεί προσαρμογή στα τουρκικά από την ελληνική λέξη «παλαιά» (Palya, Pálaia) δείχνει πιθανότερη.
19ος αιώνας
Η πόλη και τα μεταλλεία της αναφερόταν επίσης κατά τον 19ο και τον 20ο αιώνα και ως Εργαστήρι ή Εργαστήριον ή Εργαστήρια (Ergasteri, Ergasterya, Ergasteria, Ergasteryon). Παρεμφερείς αναφορές υπάρχουν και για άλλες περιοχές με ορυχεία, όπως παραδείγματος χάρη, για τα μεταλλεία, του Λαυρίου (γνωστά και ως Εργαστήρια Λαυρίου).
Ανάμεσα στους κατοίκους της Μπάλιας, υπήρχαν εκτός από τους ορθόδοξους Έλληνες και τους μουσουλμάνους Τούρκους, αρκετοί Κούρδοι και Λαζοί και λίγοι Αρμένιοι (μέχρι το διωγμό του 1915). Η καταγωγή των περισσότερων ελληνορθοδόξων ήταν από τον Πόντο, οι οποίοι μετανάστευσαν, στις αρχές του 19ου αιώνα και κυρίως μετά το 1840, όταν ξεκίνησε η νεώτερη περίοδος λειτουργίας των μεταλλείων και ήταν ειδικοί-έμπειροι μεταλλωρύχοι, που γνώριζαν την τέχνη αυτή λόγω της προγενέστερης εργασίας τους στα μεταλλεία του Πόντου. Ελληνορθόδοξοι επίσης έποικοι που κατοίκησαν στην Μπάλια προέρχονταν επίσης από την Μυτιλήνη, την Πέργαμο και το Αϊβαλί. Στο μέρος αυτό είχαν φτάσει και κάποιοι έποικοι από την Ήπειρο, τη Μακεδονία και τη Στερεά Ελλάδα. Σύμφωνα με τον ερευνητή Δημήτριο Σταματόπουλο, «η γλώσσα των ελληνορθοδόξων ήταν η ελληνική και ομοίαζε με την ντοπιολαλιά της περιοχής του Αϊδινίου. Σχεδόν όλοι, όμως, γνώριζαν και τουρκικά».
Τα μεταλλεία
Η εταιρεία διάνοιξε διάφορες/α σήραγγες-πηγάδια για την εξόρυξη μεταλλεύματος: Το πιο σημαντικό ήταν το πηγάδι στην τοποθεσία «Κοτζά Μαγαρά» (Kocamağara = μεγάλη σπηλιά), με βάθος 300 μέτρα. Άλλο πηγάδι, με βάθος επίσης 300 μέτρα και ανελκυστήρα, το οποίο βρισκόταν στην τοποθεσία «Βαγγελίστρα», ονομασία που προήλθε από την εκκλησία της κωμόπολης που ήταν αφιερωμένη στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Διανοίχτηκαν επίσης πηγάδια στις τοποθεσίες «Αγία Βαρβάρα», με βάθος 250 μέτρα, «Άγιος Γιάννης», με βάθος 150 μέτρα, «Αρί Μαγαρά», (=«Σπηλιά της Μέλισσας») δύο πηγάδια με βάθος 180 μέτρα ενώ τέλος ανατολικά της Μπάλιας διανοίχτηκε το πηγάδι με την ονομασία «Τερέζα», όνομα που πιθανώς προερχόταν από κάποια συγγενή του Γάλλου διευθυντή των μεταλλείων.
Το μετάλλευμα μεταφερόταν μέσω σιδηροδρομικής γραμμής με βαγονέτα/βαγονάκια, ενώ για την ευκολότερη μεταφορά του κατασκευάσθηκαν από την εταιρεία γεφύρια στο ποτάμι Κοτζά ντερέ (Koca dere) και σε διάφορες χαράδρες. Η γραμμή είχε αφετηρία την Μπάλια, ενδιάμεση πρώτη στάση την τοποθεσία «Καντάρι», η οποία βρισκόταν πάνω από το οθωμανικό χωριό Οσμανλαρί (Osmanları), και τερματικό σταθμό το χωριό Βελανιδιά, από όπου το μετάλλευμα παραλάμβαναν βοϊδάμαξες μεταφέροντάς στο Άκτσάι, το επίνειο (=λιμάνι) του Αδραμυττίου, σε μια απόσταση 20 περίπου χιλιομέτρων από όπου και φορτωνόταν σε βαπόρια. Στο Άκτσάι υπήρχαν επίσης αρκετά καταστήματα με ελληνορθόδοξους ιδιοκτήτες, που ασχολούνταν με το εμπόριο του μεταλλεύματος, όπως και τα γραφεία της εταιρείας που εκμεταλλευόταν τα μεταλλεία.
Στο κεντρικότερο σημείο της εκμετάλλευσης, δηλαδή την «Μεγάλη Σπηλιά» ή «Κοτζά Μαγαρά» (Kocamağara) βρίσκονταν τα εργοστάσια των μεταλλείων, τα γραφεία της εταιρείας, το νοσοκομείο, το πλυντήριο, οι φούρνοι, το ηλεκτρικό εργοστάσιο, τα μηχανουργεία και οι λέσχες των υπαλλήλων. Στο σημείο αυτό δημιουργήθηκε ουσιαστικά ένας νεώτερος συνοικισμός γύρω από τα μεταλλεία. Στην ακμή της λειτουργίας των μεταλλείων απασχολούνταν στην περιοχή της Μπάλιας περίπου 15.000 άτομα.
Στα μεταλλεία, στις αρχές του 20ού αιώνα, εργάζονταν επίσης περίπου 200 εργαζόμενοι, οι οποίοι μεταφέρθηκαν από το Λαύριο, με ειδικότητες όπως ξυλοδέτες, επιστάτες κ.ά. Η επιχείρηση αναγκάστηκε να διακόψει τη λειτουργία της το 1922 λόγω της Μικρασιατικής Καταστροφής.
20ός αιώνας
Στις αρχές του 20ού αιώνα η Μπάλια κατοικούνταν, σύμφωνα με διάφορες πηγές,  από περίπου 6.000 ελληνορθόδοξους και 2.000 μουσουλμάνους. Σύμφωνα με άλλη στατιστική για την επαρχία Κυζίκου, η οποία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Ξενοφάνης», η Μπάλια κατοικούνταν από 5.000 ελληνορθόδοξους, ενώ δεν αναφέρονται καθόλου σε αυτήν οι μουσουλμάνοι κάτοικοι. Με βάση επίσης τη στατιστική του Οικουμενικού Πατριαρχείου για την ίδια περίπου χρονική περίοδο αναφέρεται ότι κατοικούσαν μόνιμα στην Μπάλια 2.500 «ομογενείς» ελληνορθόδοξοι και άλλοι 2.100 ελληνορθόδοξοι, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν εκεί για να εργαστούν στα μεταλλεία.
Τον 20ό αιώνα, η Μπάλια ήταν επίσης έδρα δήμου και πρωτεύουσα καϊμακαμλικιού (kaymakamlık), το οποίο υπαγόταν στο μουτεσαριφλίκι (mutasarrıflık) του Μπαλούκεσερ του βιλαετιού (vilayet) της Προύσας. Η ελληνορθόδοξη κοινότητα είχε ως διοικητικό όργανο τη δημογεροντία, η οποία έλεγχε τις δραστηριότητες της σχολικής εφορείας και της εκκλησιαστικής επιτροπής.
Το 1901, ο πρώτος θερμοηλεκτρικός σταθμός, τον οποίον κατασκεύασαν οι Γάλλοι παρήγαγε ηλεκτρισμό και για τα ορυχεία της Μπάλιας. Επίσης, η πλειοψηφία των μετοχών του σταθμού περιήλθε στον δήμο, διασφαλίζοντας έτσι τον ηλεκτροφωτισμό της πόλης. Μετά από τα ίδια τα ανάκτορα του σουλτάνου της οθωμανικής αυτοκρατορίας, στην Κωνσταντινούπολη, η πρώτη περιοχή που χρησιμοποίησε ηλεκτρική ενέργεια ήταν η Μπάλια.
Η Μπάλια υπαγόταν εκκλησιαστικά στην Μητρόπολη Κυζίκου με έδρα την Αρτάκη. Φαίνεται ότι μετά το 1907 η Μπάλια έγινε έδρα του επισκόπου Μελιτουπόλεως, ο οποίος ήταν τιτουλάριος βοηθός επίσκοπος του μητροπολίτη Κυζίκου.
Από τις 30 Ιουνίου 1920, κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής εκστρατείας, η περιοχή της Μπάλιας αποτέλεσε τμήμα της ελληνικής περιφέρειας, ενώ στις 6 Σεπτεμβρίου 1922, μετά την Μικρασιατική Καταστροφή και τον ξεριζωμό του ελληνικού στοιχείου από την περιοχή η Μπάλια περιήλθε υπό την τουρκική διοίκηση. Οι σύγχρονοι κάτοικοι της περιοχής, του δήμου και της κωμόπολης, στην πλειοψηφία τους Τούρκοι στην εθνικότητα, εορτάζουν, κάθε χρόνο, την «Ημέρα Ελευθερίας της 6ης Σεπτεμβρίου».
Η Μπάλια ήταν μια πολύ ανεπτυγμένη επαρχία, κατά την εποχή, που τα μεταλλεία και τα εργοστάσια της δεν ήταν κλειστά. Την εποχή εκείνη, είχε αναφερθεί ακόμα και ως Μικρή Κωνσταντινούπολη.
Οικονομία
Το ορυχείο μολύβδου της Βάλιας, το οποίο είχε οργανώσει και λειτουργούσε η γαλλική εταιρεία «Société Anonyme Ottomane des Mines de Balia-Karaïdin», κατά τον 19ο αιώνα, ήταν παλαιότερα ο κύριος οικονομικός πόρος της πόλης και της περιοχής, Η πρώτη απεργία, κατά την οθωμανική εποχή, έγινε σε αυτό το ορυχείο. Η παραγωγή του άρχισε να περιορίζεται, από τη δεκαετία του 1930, λόγω της μείωσης των αποθεμάτων και η λειτουργία του σταμάτησε οριστικά, κατά τη δεκαετία του 1940, με την άρση των υποτιμήσεων. Μετά από πολλά χρόνια, η εταιρεία Esan Madencilik, μια από τις εταιρείες του ομίλου Eczacıbaşı ξεκίνησε ξανά την παραγωγή ορυκτών μολύβδου και ψευδαργύρου, διεξάγοντας υπόγειες εξορυκτικές εργασίες. Στη διαδικασία της εκ νέου παραγωγής απασχολούνται σήμερα περίπου 750 άτομα ενώ υπάρχουν και σχέδια για περαιτέρω ανάπτυξη της παραγωγής στην περιοχή. Πάντως σήμερα η οικονομία της περιοχής βασίζεται κυρίως στη γεωργία. Δεδομένου ότι τα εδάφη δεν είναι ιδιαίτερα αποδοτικά/αποτελεσματικά, η παραγωγή περιορίζεται. Τα κύρια γεωργικά προϊόντα είναι το σιτάρι, το κριθάρι, το καλαμπόκι και οι ξηροί καρποί. Η καλλιέργεια οπωροφόρων δένδρων, η αμπελοκαλλιέργεια, η κτηνοτροφία και η δασοκομία έχουν επίσης σημαντική θέση στην αγροτική και νομαδική αυτή οικονομία. Τα τελευταία χρόνια έχει βελτιωθεί επίσης η αμπελοκαλλιέργεια και παράγονται εξαιρετικά σταφύλια, για κρασιά Ilıca, κυρίως στους αμπελώνες του Çukurcak.
Κτίρια-εκπαίδευση-υποδομές
thumb|left|150 px|Ο πύργος με το παλαιό ρολόι στην Πλατεία Δημοκρατίας της Μπάλιας. thumb|right|250 px|Ο κεντρικός δρόμος της Μπάλιας. Εκτός από το Δημαρχείο της πόλης υπάρχουν διάφορα κτίρια, αρχιτεκτονικά έργα διαφόρων ιστορικών περιόδων, καθώς και υποδομές γύρω από το ορυχείο της, που διαμορφώθηκαν σταδιακά σε μια χρονική περίοδο περίπου 100 ετών, έργα κυρίως της γαλλικής εταιρείας εκμετάλλευσης του ορυχείου, καθώς και του κοντινού σε αυτού παλαιού νοσοκομείου. Στην πόλη υπάρχουν 2 δημοτικά σχολεία και ένα γυμνάσιο με πολλά προγράμματα, ενώ στην ευρύτερη περιοχή της Μπάλιας υπάρχουν 19 σχολεία με 1.866 μαθητές και 150 δασκάλους. Υπάρχει επίσης Κέντρο Υγείας το οποίο βρίσκεται στο κέντρο της περιοχής.
Κλίμα
Το καλοκαίρι το κλίμα της πόλης είναι ξηρό και ζεστό, ενώ το χειμώνα είναι ψυχρό και βροχερό, καθώς το υψόμετρο της πόλης είναι γύρω στα 230 μέτρα. Ωστόσο, όσον αφορά το υψόμετρο και την τοποθεσία, τα καλοκαίρια δεν είναι πάντως τόσο ζεστά (όπως συμβαίνει στο μεσογειακό κλίμα) και το τοπικό κλίμα είναι εν μέρει ηπιότερο, από πλευράς θερμοκρασιών. Οι θερμότεροι μήνες του έτους είναι ο Ιούλιος και ο Αύγουστος και οι πιο κρύοι μήνες είναι ο Ιανουάριος και ο Φεβρουάριος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας
Καλλιτεχνική Έκθεσις Αθηνών
Η Καλλιτεχνική Έκθεσις Αθηνών αποτέλεσε μια από τις σημαντικότερες προσπάθειες θεσμοθέτησης μιας ετήσιας εικαστικής έκθεσης τα τελευταία χρόνια του 19ου αιώνα (1896-1899).
Η Α' «Καλλιτεχνική Έκθεσις Αθηνών» (1896)
Το 1896 πραγματοποιήθηκε η Α' «Καλλιτεχνική Έκθεσις Αθηνών», σχεδιασμένη από επιτροπή φιλοτέχνων αποτελούμενη από τους Βίκτωρα Δούσμανη, Πέτρο Κανάκη, Θεόδωρο Βελλιανίτη και Αριστομένη Βαλέττα. Μια από τις μεγαλύτερες δυσκολίες που είχε να αντιμετωπίσει η επιτροπή, σύμφωνα με τα όσα ισχυριζόταν σε συνέντευξή του ο Θεόδωρος Βελλιανίτης που ήταν και η ψυχή της διοργάνωσης, ήταν να πεισθούν οι «απογοητευμένοι» Έλληνες καλλιτέχνες να συμμετάσχουν. Στις ανακοινώσεις της η επιτροπή διατύπωνε την αναγκαιότητα ύπαρξης ενός σταθερού εκθεσιακού καλλιτεχνικού κέντρου στην Αθήνα και συνόψιζε σειρά στόχων που εκτείνονταν από την καθιέρωση ευνοϊκότερων συνθηκών για την καλλιτεχνική δημιουργία μέχρι την προβολή των καλλιτεχνών, τη διείσδυση της τέχνης στο ευρύ κοινό και την τόνωση της περιορισμένης έως ανύπαρκτης αγοράς έργων τέχνης. Η έκθεση εγκαινιάστηκε στις 7 Απριλίου 1896 στο Ζάππειο Μέγαρο μετά τη λήξη των Ολυμπιακών Αγώνων, και διήρκησε μέχρι τις 12 Μαΐου. Ανάμεσα στους συμμετέχοντες καλλιτέχνες ήταν οι Νικηφόρος Λύτρας, Γεώργιος Ιακωβίδης, Θεόδωρος Ράλλης, Άγγελος Γιαλλινάς, Κωνσταντίνος Βολανάκης, Οδυσσέας Φωκάς, Βικέντιος Μποκατσιάμπης, Γεώργιος Χατζόπουλος, Παύλος Μαθιόπουλος, Δημήτριος Γαλάνης, Γεώργιος Βρούτος, Θωμάς Θωμόπουλος, Γεώργιος Ξενάκης, κ.ά. Η επιτυχία υπήρξε απροσδόκητη τόσο από πλευράς επισκεπτών, προβολής και κάλυψης από τον Τύπο όσο και πωλήσεων έργων, οι οποίες ξεπέρασαν τις 40.000 δραχμές, ενώ πολλές ήταν οι παραγγελίες που εξασφάλισαν διάφοροι ζωγράφοι. Η έκθεση, η οποία αποτελούσε, σύμφωνα με τον Παύλο Νιρβάνα, έναν «ιστορικό » σταθμό για την τέχνη του νεότερου ελληνικού κράτους, είχε καταφέρει να επιτύχει τις δύο βασικές προτεραιότητες των διοργανωτών της: οικονομική και ηθική ενίσχυση των καλλιτεχνών, δυνατότητα αισθητικής καλλιέργειας του κοινού.
Η Β' «Καλλιτεχνική Έκθεσις Αθηνών» (1898)
Η επόμενη διοργάνωση ανακοινώθηκε για τον Μάρτιο του 1897, όμως η επανάσταση της Κρήτης και ο ατυχής ελληνοτουρκικός πόλεμος, οδήγησε στην αναβολή της. Η συνέχιση της «Καλλιτεχνικής Εκθέσεως Αθηνών» τις επόμενες χρονιές (1898, 1899) καταδείκνυε τη σοβαρότητα του εγχειρήματος, επιτείνοντας το αισιόδοξο κλίμα και, παρά τις αιτιάσεις ορισμένων καλλιτεχνών, χρονιά με τη χρονιά, οι συμμετοχές εμφανίζονταν αυξημένες, το ίδιο και ο αριθμός των έργων, με την επιτροπή να εστιάζει όχι μόνο στην ποσότητα αλλά πρωτίστως στην ποιότητα.
Η Β' «Καλλιτεχνική Έκθεσις Αθηνών» (5 Απριλίου-7 Μαΐου 1898, Ζάππειο Μέγαρο) γνώρισε, επίσης, μεγάλη επιτυχία από πλευράς επισκεπτών και προβολής, αν και εκφράστηκαν αρνητικά σχόλια για την παρουσία αρκετών ερασιτεχνών. Πουλήθηκαν 39 έργα συνολικής αξίας 39.000 δραχμών. Από την έκθεση απουσίαζε η γλυπτική, ενώ ανάμεσα στους συμμετέχοντες ζωγράφους ήταν οι Νικόλαος Γύζης, Γεώργιος Ιακωβίδης, Θεόδωρος Ράλλης, Περικλής Τσιριγώτης, Οδυσσέας Φωκάς, Άγγελος Γιαλλινάς, Βικέντιος Μποκατσιάμπης, Γεώργιος Ροϊλός, Παύλος Μαθιόπουλος, Εμμανουήλ Λαμπάκης, Βύρων Κοντόπουλος, Δημήτριος Γερανιώτης, Αιμίλιος Προσαλέντης, Βασίλειος Χατζής, Ιωάννης Οικονόμου, Γεώργιος Οικονόμου, Σπυρίδων Βικάτος, Νικόλαος Βώκος, Θάλεια Φλωρά, κ.ά. Από θεματική άποψη στις ζωγραφικές συνθέσεις κυριαρχούσαν οι νεκρές φύσεις, τα τοπία, οι προσωπογραφίες και οι ηθογραφίες.
Η Γ' «Καλλιτεχνική Έκθεσις Αθηνών» (1899)
Στην Γ' «Καλλιτεχνική Έκθεσιν Αθηνών» (27 Μαρτίου-25 Απριλίου 1899, Ζάππειο Μέγαρο ) συμμετείχαν, σύμφωνα με τον κατάλογο που τυπώθηκε, 60 καλλιτέχνες, παρουσιάζοντας συνολικά 167 έργα εκ των οποίων τα 156 ήταν ζωγραφικές συνθέσεις και τα 11 συνθέσεις γλυπτικής και πλαστικής. Κατά τη διάρκεια της έκθεσης προστέθηκαν και άλλοι καλλιτέχνες και έργα. Σημαντική ήταν η παρουσία των Ελλήνων καλλιτεχνών που ζούσαν στο εξωτερικό αλλά και των νέων, απόφοιτων της Καλλιτεχνικής Σχολής του Πολυτεχνείου, ενώ οι διοργανωτές είχαν επιδείξει εξαιρετική αυστηρότητα στην επιλογή περιορίζοντας στο ελάχιστο τους ερασιτέχνες. Ανάμεσα στους συμμετέχοντες ήταν οι Νικόλαος Γύζης, Θεόδωρος Ράλλης, Συμεών Σαββίδης, Περικλής Τσιριγώτης, Πολυχρόνης Λεμπέσης, Γεώργιος Ροϊλός, Οδυσσέας Φωκάς, Άγγελος Γιαλλινάς, Βικέντιος Λάντσας, Βικέντιος Μποκατσιάμπης, Δημήτριος Γερανιώτης, Αλέξανδρος Καλούδης, Εμμανουήλ Λαμπάκης, Φρίξος Αριστέας, Σπυρίδων Βικάτος, Εμμανουήλ Ζαΐρης, Βύρων Κοντόπουλος, Ιωάννης Οικονόμου, Βασίλειος Χατζής, Στέφανος Λάντσας, Παύλος Μαθιόπουλος, Αιμίλιος Προσαλέντης, Νικόλαος Οθωναίος, Θάλεια Φλωρά, Σοφία Λασκαρίδου, Γεώργιος Βρούτος, Θωμάς Θωμόπουλος, Γεώργιος Μπονάνος, Λάζαρος Σώχος, κ.ά. Η επιτυχία της έκθεσης, όπως και στις προηγούμενες διοργανώσεις, υπήρξε αξιοσημείωτη με τους χώρους της να συγκεντρώνουν μεγάλο αριθμό επισκεπτών, ανάμεσα στους οποίους μέλη της βασιλικής οικογένειας, πολιτικούς, φιλότεχνους, επιφανείς προσωπικότητες της κοινωνικής, πνευματικής και οικονομικής αθηναϊκής ζωής αλλά και απλό κόσμο. Από εμπορική άποψη, η έκθεση κινήθηκε σε ικανοποιητικά πλαίσια με τις εισπράξεις από τις πωλήσεις έργων να φτάνουν τις 27.000 δραχμές, αν και καταγραφόταν μια μικρή κάμψη σε σχέση με τις προηγούμενες χρονιές.
Η επιτυχημένη πορεία της «Καλλιτεχνικής Εκθέσεως Αθηνών» που είχε αρχίσει να καθιερώνεται ως θεσμός, διακόπηκε με την παρέμβαση της Επιτροπής των Ολυμπίων που διαχειριζόταν το Ζάππειο Μέγαρο, απαγορεύοντας την παραχώρησή του σε ιδιώτες, δεσμευόμενη, ταυτόχρονα, για τη θεσμοθέτηση μιας ετήσιας καλλιτεχνικής έκθεσης με πιο επίσημο χαρακτήρα. Η συγκεκριμένη ενέργεια ήταν ουσιαστικά προσπάθεια καπήλευσης και οικειοποίησης μιας ήδη καταξιωμένης, στο κοινό και τους καλλιτέχνες, διοργάνωσης. Η Επιτροπή των Ολυμπίων κατόρθωσε να πραγματοποιήσει μια μόνο έκθεση (12 Δεκεμβρίου 1899-16 Ιανουαρίου 1900) με προκριματικό χαρακτήρα για την επιλογή των έργων που θα συγκροτούσαν το ελληνικό τμήμα στην Παγκόσμια Έκθεση του Παρισιού το 1900.
Η «Καλλιτεχνική Έκθεσις Αθηνών», αποτέλεσμα ιδιωτικής πρωτοβουλίας, έθετε όχι μόνο τον ρόλο της εκθεσιακής δραστηριότητας στην καλλιτεχνική ζωή, αλλά και το αίτημα μιας επίσημης, γενικής καλλιτεχνικής έκθεσης οργανωμένης, εποπτευόμενης και οικονομικά στηριζόμενης από το κράτος. Το αίτημα αυτό θα αναδυθεί κυρίαρχο τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα και θα ικανοποιηθεί με τη θέσπιση της Πανελληνίου Εκθέσεως, στην οποία η εμπλοκή του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος (Ε. Ε.Τ.Ε.) ήταν κρίσιμης και πρωταρχικής σημασίας.
Σπυρίδων Μπαλάνος
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Ήπειρο το 1826. Σπούδασε ιατρική στο Εθνικό Πανεπιστήμιο, στο οποίο αποφοίτησε με διδακτορικό το 1851. Συνέχισε τις σπουδές του στη Γαλλία επί τρία χρόνια και επέστρεψε στην Ελλάδα.
Καλλιτεχνική Έκθεσις Αθηνών
Πηγές-Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Τέχνες στην Ελλάδα Κατηγορία:Εκθέσεις τέχνης
Σπυρίδων Μπαλάνος
Βιογραφία
Εργάστηκε ως ιατρός στην επιδημία της χολέρας και τιμήθηκε από την κυβέρνηση με τον χρυσό Σταυρό του Σωτήρα.
Διορίστηκε καθηγητής του Πανεπιστημίου και έγινε μέλος του Ιατροσυνεδρίου και διευθυντής νοσοκομείου στην Αθήνα.
Πέθανε ξαφνικά στην Αθήνα τον Απρίλιο του 1881.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Χρυσός Σταυρός του Τάγματος του Σωτήρος
Λας Βέγκας
Το Λας Βέγκας (αγγλικά: Las Vegas), είναι η πολυπληθέστερη πόλη στην πολιτεία της Νεβάδα των Η.Π.Α. Ο πληθυσμός της πόλης, ανέρχεται σε 675,592 κατοίκους (σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2022 ). Η πόλη είναι διεθνούς φήμης τουριστικός προορισμός, ενώ ιδιαίτερα διάσημη είναι για τα πολυάριθμα καζίνο, τα καταστήματα, αλλά και την εξαιρετική κουζίνα και ψυχαγωγία. Για τους λόγους αυτούς μάλιστα αποκαλείται «Η πρωτεύουσα της διασκέδασης του Κόσμου».
Το Λας Βέγκας, είναι επίσης έδρα της κομητείας Κλαρκ.
Η μητροπολιτική περιοχή του Λας Βέγκας, έχει πληθυσμό 2,347,920 κατοίκους (σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2021).
Στην Νεβάδα, σε απόσταση 107 χιλιομέτρων από το Λας Βεγκας το 1960 άρχισαν να διεξάγονται πειράματα με πυρηνικά όπλα. Έτσι οι κάτοικοι μπορούσαν να δουν τα μανιτάρια των εκρήξεων. Τα πειράματα όμως απαγορεύτηκαν το 1965, καθώς έθεταν τους κατοίκους σε κίνδυνο, λόγω της ραδιενέργειας.
Τουρισμός
Τα αξιοθέατα στο Λας Βέγκας είναι κυρίως τα καζίνο. Τα πιο διάσημα καζίνο-ξενοδοχεία βρίσκονται στο Λας Βέγκας Μπούλεβαρντ (Las Vegas Boulevard), και κυρίως στο Λας Βέγκας Στριπ (Las Vegas Strip).
Υπάρχουν πολλά καζίνο-ξενοδοχεία στην περιοχή του κέντρου της πόλης, καθώς ήταν αρχικά το επίκεντρο της βιομηχανίας τυχερών παιχνιδιών της πόλης στις πρώτες ημέρες της. Αρκετά όμως υπάρχουν πλέον και στην κομητεία γύρω από την πόλη. Το 2009, ο συνολικός αριθμός των διαθέσιμων δωματίων στο Λας Βέγκας ξεπερνούσε τα 140.000.
Υβ Κλάιν
Ο Υβ Κλάιν (Yves Klein, 28 Απριλίου 1928 – 6 Ιουνίου 1962) ήταν Γάλλος εικαστικός καλλιτέχνης. Θεωρείται μία σημαντική προσωπικότητα της μεταπολεμικής ευρωπαϊκής τέχνης. Κριτικοί του καιρού του τον χαρακτήριζαν επίσης ως Νέο-ντανταϊστή, ενώ άλλοι θεωρούν πως τα έργα του άνηκαν σε έναν πρόωρο μεταμοντερνισμό.
Πρώιμα χρόνια
Γεννήθηκε στη πόλη Νίκαια της Γαλλίας. Οι γονείς του, Φρεντ Κλάιν και Μαρί Ρέιμοντ, ήταν ζωγράφοι. Κατά τα παιδικά του χρόνια μετακινούνταν σε διάφορες πόλεις. Από το 1942 έως το 1946 σπούδασε στα σχολεία École Nationale de la Marine Marchande και École Nationale des Langues Orientales. Την περίοδο εκείνη ασχολούνταν με το τζούντο. Το καλοκαίρι του 1947 κατά τη διάρκεια των μαθημάτων τζούντο έγινε φίλος με τους Αρμάν Φερναντέζ (Arman) και Κλωντ Πασκάλ, που επίσης ενδιαφέρονταν για τη σωματική άσκηση. Τότε αποφάσισε να αρχίσει τη ζωγραφική. Σύμφωνα με τον ίδιο, κάποια στιγμή αποφάσισαν να μοιράσουν τον κόσμο: Ο Αρμάν διάλεξε τη γη, ο Πασκάλ τις λέξεις και ο Κλάιν το διάστημα. Ένα από τα πρώτα έργα του Κλάιν, που αποκαλείται και "ο καλλιτέχνης του διαστήματος", ήταν η Μονότονη Συμφωνία, στην οποία εργάστηκε μεταξύ 1947 και 1948. Το μουσικό αυτό έργο αποτελείται από μία νότα η οποία επαναλαμβάνεται για 20 λεπτά και ακολουθείται από άλλα 20 λεπτά σιωπής. Τότε θα ανακαλύψει και το βιβλίο Cosmogonie des Rose-Croix του Μαξ Χάιντελ (Max Heindel), που θα μελετήσει με τη βοήθεια ενός ηλικιωμένου αστρολόγου. Το βιβλίο αυτό θα γίνει σημαντικό για αυτόν και τον Κλωντ Πασκάλ.
Οι πρώτες εκθέσεις
120px|right|thumb|Το χρώμα IKB (International Klein Blue) Μεταξύ του 1948 και του 1952 ταξίδεψε σε Ιταλία, Μεγάλη Βρετανία, Ισπανία και Ιαπωνία. Ήδη από το 1949 είχε ξεκινήσει να εργάζεται πάνω σε μονοχρωματικούς πίνακες, ενώ το 1950 οργάνωσε μία πρώτη ιδιωτική έκθεση. Στην Ιαπωνία έγινε μάστερ στο τζούντο. Την εποχή εκείνη έγραψε και ένα βιβλίο για το τζούντο με το όνομα Les fondements du judo (Οι αρχές του τζούντο). Το 1954 επιστρέφει στο Παρίσι, αλλά η αποτυχία του να μπει στη Γαλλική Ομοσπονδία Τζούντο τον κάνουν να φύγει από τη Γαλλία και να επισκεφτεί την Ισπανία. Την περίοδο εκείνη ξεκίνησε να εργάζεται συστηματικά στα μονοχρωματικά έργα που θα τον κάνουν διάσημο. Το 1954 έγινε η έκδοση του art book με έργα του Yves: Peintures. Το βιβλίο περιείχε μονοχρωματικούς πίνακες, χωρισμένους με βάση τις πόλεις που είχε επισκεφτεί, παρωδώντας έτσι έναν παραδοσιακό τέτοιο κατάλογο. Ο Κλάιν επέστρεψε στο Παρίσι, όπου πραγματοποίησε εκθέσεις, ενώ τον Ιανουάριο του 1957 παρουσιάζει στην έκθεση Proposte Monochrome, Epoca Blu στη Gallery Apollinaire στο Μιλάνο, με τους διάσημους πίνακές του με το μπλέ χρώμα που αργότερα απέκτησε το όνομά του (International Klein Blu - IKB). Η επιτυχία της έκθεσης ήταν τόση που επαναλήφθηκε στο Παρίσι, το Ντίσελντορφ και το Λονδίνο, ενώ πραγματοποίησε και άλλες εκθέσεις με παρεμφερή θέματα.
Τον Απρίλιο του 1958 παρουσιάζει μια νέα έκθεση στη γκαλερί της Ίρις Κλερτ (Galerie Iris Clert) στο Παρίσι, με θέμα το κενό. Η έκθεση προκάλεσε αίσθηση. Την ίδια χρονιά προσκλήθηκε να διακοσμήσει την Όπερα του Γκελζενκίρχεν στη Γερμανία. Η διακόσμηση του περιελάμβανε μία σειρά από μπλε τοιχογραφίες. Το μέγεθος της μεγαλύτερης είναι 20 επί 7 μέτρα. Η Όπερα εγκαινιάστηκε τον Δεκέμβριο του 1959. Αργότερα έφυγε για την Ιταλία, στη πόλη Κάσκια, όπου προσέφερε στο μοναστήρι της Saint Rita ένα μικρό διαφανές κουτί που ήταν χωρισμένο σε τρία μέρη. Ένα μέρος περιείχε χρωστική ουσία του ΙΚΒ, ένα μέρος ροζ χρωστική ουσία και το τελευταίο ένα χρυσό φύλο. Οι δύο τελευταίες του εκθέσεις στη Γκαλερί Iris Clert είχαν τίτλο Vitesse Pure et Stabilité Monochrome (Νοέμβριος 1958, σε συνεργασία με τον Jean Tinguely και θέμα κινούμενα γλυπτά) και Bas-Reliefs dans une Forêt d’Éponges (Ιούλιος 1959, με θέμα μία συλλογή από σφουγγάρια που χρησιμοποιούσε για τους μπλε πίνακές του, τοποθετημένα σε ράβδους χάλυβα και μία σειρά από πέτρες).
Οι Νέοι Ρεαλιστές
Ο Κλάιν ήταν ανάμεσα στους πρώτους καλλιτέχνες που ίδρυσαν την ομάδα των "Νέων Ρεαλιστών" (Nouveau Réalisme). Το 1960 ο Πιέρ Ρεστανί, κατά τη διάρκεια μίας συλλογικής έκθεσης στη γκαλερί Apollinaire στο Μιλάνο, με τον Υβ Κλάιν, εμπνεύστηκε τη δημιουργία μίας ομάδας που θα ονομαζόταν "Nouveau Réalisme". Ο Ρεστανί και ο Κλάιν, οι οποίοι ήταν στενοί φίλοι, είχαν γνωριστεί στη πρώτη έκθεση του Ρεστανί στο Club Solitaire. Η ίδρυση της ομάδας υπογράφηκε στις 27 Οκτωβρίου 1960, στο διαμέρισμα-εργαστήριο του Κλάιν. Ήταν μία ιδέα για μια ομάδα Γάλλων και Ιταλών καλλιτεχνών, ως απάντηση στον Αμερικανικό Νεο-Ντανταϊσμό του κινήματος Φλούξους και την Ποπ Αρτ. Εκτός από τον Ρεστανί και τον Κλάιν στην ομάδα άνηκαν οι Martial Raysse, Arman, François Dufrêne, Raymond Hains, Daniel Spoerri, Jean Tinguely και Jacques Villeglé, ενώ αργότερα προσχώρησαν οι Cesar, Mimmo Rotella, Niki de Saint Phalle και Christo. Η πρώτη έκθεση της ομάδας έγινε το 1960 στο Παρίσι (Festival d'avant-garde).
Τελευταία χρόνια
Το 1961 ο Κλάιν πραγματοποίησε μία αναδρομική έκθεση στο Krefeld στη Γερμανία, ενώ ακολούθησε μία αποτυχημένη στη Leo Castelli's Gallery στη Νέα Υόρκη, κατά την οποία δεν κατάφερε να πουλήσει ούτε ένα πίνακα. Κατά τη διάρκεια της έκθεσης έμενε στο ξενοδοχείο Chelsea Hotel. Εκεί έγραψε ένα κείμενο διαμαρτυρίας που ονομάστηκε «Chelsea Hotel Manifesto», υπεράσπιση ενάντια στη «αμοιβαία ακατανοησία» που προκλήθηκε από την έκθεση. Πραγματοποίησε έκθεση στη Dwan Gallery στο Λος Άντζελες, ενώ ταξίδεψε και στη κέντρο-δυτική Αμερική. Το 1962 στο Παρίσι, στις 21 Ιανουαρίου νυμφεύθηκε τη Rotraut Uecker, σε μια τελετή που εμφανίστηκε ντυμένος ιππότης του τάγματος του St Sebastian. Στις 11 Μαΐου 1962, κατά τη διάρκεια της προβολής της ταινίας Mondo Cane στο Φεστιβάλ των Κανών, υπέστη καρδιακή προσβολή. Ακολούθησαν άλλες δύο, με τη δεύτερη να είναι και η αιτία του θανάτου του στις 6 Ιουνίου 1962. Λίγους μήνες αργότερα γεννήθηκε ο γιος του, Υβ (Yves Amu Klein), στη Νίκαια της Γαλλίας. Αργότερα αυτός ασχολήθηκε με τη δημιουργία ρομποτικών γλυπτών.
Μονοχρωματικά έργα: Μπλε εποχή
thumb|Επανάληψη της performance του Κλάιν του 1957 sculpture aérostatique (2007) Αν και είχε αρχίσει να δουλεύει πάνω στα μονοχρωματικά έργα από το 1949, η πρώτη φορά που τα παρουσίασε ήταν με την έκδοση του Yves: Peintures. Στις εκθέσεις που ακολούθησαν στο Παρίσι, η πρώτη στο Club des Solitaires τον Οκτώβριο το 1955 και η δεύτερη στο Gallery Colette Allendy τον Φεβρουάριο του 1956, στις οποίες εκτίθονταν πορτοκαλί, κίτρινες, κόκκινες, ροζ και μπλε μονοχρωμίες, ο Κλάιν παρατήρησε πως το κοινό αντιλαμβανόταν τους πίνακές του σαν ένα ενιαίο μωσαϊκό, και όχι όπως αυτός επιθυμούσε ξεχωριστά το κάθε θέμα. Έτσι η επόμενη έκθεσή του, που είχε τίτλο Proposte Monochrome, Epoca Blu (Gallery Apollinaire, Μιλάνο, Ιανουάριος 1957) περιελάμβανε 11 μπλε πίνακες, πάνω σε πασσάλους, 20 εκατοστά μακριά από τους τοίχους. Στους πίνακες χρησιμοποιούσε χρωστική ουσία ουλτραμαρίνης μαζί με συνθετική ρητίνη «Rhodopas». Το αποτέλεσμα της τεχνικής του ήταν να παραμένει η λάμψη του χρώματος. Αν και είχε ανακαλύψει την τεχνική αυτή με τη βοήθεια του Εντουάρντ Αντάμ (Édouard Adam), ενός Παριζιάνου εμπόρου χρωμάτων, ο Κλάιν υποστήριξε αργότερα πως ήταν μία δική του αυθεντική ιδέα. και έτσι το χρώμα έγινε γνωστό αργότερα ως International Klein Blu (IKB). Στο Παρίσι, στην γκαλερί της Ελληνίδας Ίρις Κλερτ, την έκθεση πλαισίωσε ένα δρώμενο (sculpture aérostatique), όπου ελευθερώθηκαν 1001 μπλε μπαλόνια και στάλθηκαν κάρτες με σφραγίδες σε χρώμα ΙΚΒ. Επίσης μία έκθεση με κύβους χρωστικής ύλης και πίνακες που παρουσίαζαν φωτιά παρουσιάστηκε στη γκαλερί Collette Allendy.
Το Κενό
Το 1958 στην Γκαλερί Iris Clert παρουσίασε την έκθεση με τίτλο «Η εξειδίκευση της αισθαντικότητας ως πρώτη ύλη σε ζωγραφική αισθαντικότητα στερεοποιημένη, το Κενό» (La spécialisation de la sensibilité à l’état matière première en sensibilité picturale stabilisée, Le Vide). Στην έκθεση αυτή ο Κλάιν επέλεξε να παρουσιάσει τον χώρο κενό, χωρίς κάτι μέσα. Άδειασε όλη την αίθουσα που είχε βαφτεί λευκή. Το μόνο που περιείχε ήταν μεγάλο γραφείο. Τα παράθυρα είχαν βαφτεί μπλε και μία μπλε κουρτίνα βρισκόταν στην είσοδο. Έπειτα οργάνωσε μι α διαδικασία για την είσοδο. Διπλά στην είσοδο υπήρχαν φρουροί ενώ προσέφερε μπλε κοκτέιλ. 3.000 άνθρωποι επισκέφτηκαν την έκθεση.
Κάποια χρόνια αργότερα, στις Zone de Sensibilité Picturale Immatérielle (Ζώνες της ασήμαντης εικονογραφικής ευαισθησίας, 1959-62) πρόσφερε κενούς χώρους στην πόλη με αντάλλαγμα χρυσό. Σύμφωνα με τον Κλάιν, οι αγοραστές τους θα μπορούσαν, με την αγορά του κενού χώρου να καταλάβουν το Κενό, και αυτή η εμπειρία μπορούσε μόνο να αγοραστεί με το καθαρότερο υλικό, το χρυσάφι. Κατά τη δεύτερη φάση της, που εκτελούταν παρουσία ενός κριτικού, εάν μετά την πώληση, ο αγοραστής αποφάσιζε να κάψει το συμβόλαιο, αυτός θα πέταγε το μισό χρυσάφι στο Σηκουάνα, για να εξαγνίσει τον χώρο που καταστράφηκε, αφού τώρα δεν ήταν κενός. Χρησιμοποίησε το άλλο μισό του χρυσού για να δημιουργήσει μια σειρά χρυσών φύλλων, τα οποία, μαζί με μια σειρά ροζ μονοχρωμιών, άρχισαν να αυξάνουν προς το τέλος της ζωής του. Από το 1959 μέχρι και το τέλος της ζωής του το 1962, οκτώ τέτοιες αγοροπωλησίες πραγματοποιήθηκαν, ενώ τουλάχιστον σε τρεις από αυτές ακολούθησε το τελετουργικό με το κάψιμο του συμβολαίου και τη ρίψη του χρυσού στον ποταμό.
Ανθρωπομετρίες
Εκτός από τους πίνακες πειραματίστηκε και με άλλους τρόπους με το ΙΚΒ χρώμα, δημιουργώντας μια σειρά ποικίλων επιφανειών. Τα πειράματά του αυτά τον οδήγησαν σε μία σειρά από έργα, όπου γυμνά γυναικεία μοντέλα, καλυμμένα με μπλε μπογιά, χρησιμοποιούνταν πάνω σε καμβάδες σαν να ήταν "ζωντανά πινέλα". Τη μέθοδος αυτή την ονόμασε Anthropometry (ανθρωπομετρία). Σε άλλα έργα του, χρησιμοποίησε καμβάδες, δεμένους σε οροφή αυτοκινήτου που κινούταν με 70 χλμ/ώρα κατά τη διάρκεια βροχής, ή πίνακες που δημιούργησε με το καψάλισμα κάποιου καμβά με καυστήρα αερίου.
Το 1960, σε μία performance στη Galerie International d'Art Contemporain στο Παρίσι, ένα ακροατήριο με επίσημη βραδινή ένδυση παρακολουθούσε τρία γυμνά μοντέλα του καλυμμένα με την μπλε μπογιά ΙΚΒ ενώ ένα οργανικό σύνολο έπαιζε τη Μονότονη Συμφωνία του. Κατά τη διάρκεια των 20 λεπτών όπου ακούγεται η μοναδική νότα, τα μοντέλα ακουμπούσαν σε χαρτί που υπήρχε στους τοίχους. Κατά τη διάρκεια των 20 λεπτών σιωπής, στην αίθουσα όλα πάγωναν.
Άλλα έργα
Άλλα έργα του αφορούσαν γνωστά γλυπτά έργα τέχνης. Ο Κλάιν χρησιμοποίησε πλαστικά αντίγραφα γλυπτών όπως η Αφροδίτη της Μήλου ή η Νίκη της Σαμοθράκης τα οποία χρωμάτισε με μπλε ΙΚΒ. Δημιούργησε μια σφαίρα με τρισδιάστατες εικόνες από περιοχές της Γαλλίας, κόλλησε σφουγγάρια σε καμβάδες, έβαψε μπλε πιάτα φαγητού. Για πολλά από αυτά τα έργα του δημιουργήθηκαν αντίγραφα μετά τον θάνατό του.
Ένα από τα προγράμματα που είχε φανταστεί αλλά δεν πραγματοποίησε ήταν ο Μπλε Οβελίσκος. Τελικά πραγματοποιήθηκε το 1983, μετά τον θάνατό του, όταν ο οβελίσκος της πλατείας Place de la Concorde στο Παρίσι, Obélisque de Louxor, φωτίστηκε με μπλε IKB χρώμα.
Καταξίωση
Μετά τον θάνατό του τα έργα του απέκτησαν τεράστια αξία. Έργα του, μαζί με αυτά των Άντι Γουόρχολ και Willem De Kooning, συγκαταλέγονται στα πιο προσοδοφόρα έργα μεταπολεμικών καλλιτεχνών του οίκου Christie. Ένας μονοχρωματικός σπόγγος του βαμμένος μπλε, πωλήθηκε 4.720.000 δολάρια. Ο πίνακάς του RE I του 1958 πωλήθηκε 6.716.000 δολάρια το 2000. , ενώ ένας μονοχρωματικός πίνακας του σε χρυσό χρώμα με τίτλο MG 9 (1962) πωλήθηκε το 2008 έναντι 21.000.000 δολαρίων και το έργο του με τίτλο «Αrchisponge (RΕ11)» (1960) έναντι 16,8 εκατ. ευρώ.
Έργα
(μερικά από τα γνωστά του έργα)
ISO 843
Το διεθνές πρότυπο ISO 843:1999 καθιερώνει ένα σύστημα για την μεταγραφή και τον μεταγραμματισμό ελληνικών χαρακτήρων σε λατινικούς χαρακτήρες. Το ελληνικό ισοδύναμό του είναι το πρότυπο ΕΛΟΤ 743, Έκδοση 2.
Τύποι
Από το ΕΛΟΤ 743: "Αυτό το Ελληνικό Πρότυπο δεν καθορίζει αυστηρά ποιος τύπος µετατροπής θα χρησιµοποιηθεί σε µία εφαρµογή. Μία εφαρµογή που χρειάζεται ένα είδος απεικόνισης Ελληνικών χαρακτήρων σε Λατινικούς χαρακτήρες µπορεί να επιλέξει ένα, και µόνο ένα, από τους παραπάνω τύπους για κάποιο συγκεκριµένο σκοπό. Η εφαρµογή πρέπει να δηλώνει ρητά τον τύπο µετατροπής που υιοθετεί". Η μετατροπή καλύπτει δύο τύπους αποδόσεων, με διαφορετικές αντιστοιχίες για την καθεμιά:
Μεταγραμματισμός, Μεταγραφή, Φραγκολεβαντίνικα ή Greeklish;
Κείμενα που δημιουργούνται από μεταγραφή ή μεταγραμματισμό μπορούν να χαρακτηριστούν σαν φραγκολεβαντίνικα ή greeklish (αν και ορθότερο θα ήταν greeklatin ή groman, αφού η απόδοση γίνεται σε αλφάβητο και όχι σε γλώσσα). Ο όρος αυτός είναι ακατάλληλος, πάντως, καθώς τα greeklish της καθημερινής μας ζωής είναι σε μεγάλο βαθμό αυθαίρετα (καθιστώντας την αναστροφή αδύνατη χωρίς τη χρήση λεξικού), αντίθετα από τις διαδικασίες μεταγραμματισμού και μεταγραφής που είναι αυστηρά καθορισμένες και δίνουν κείμενα που προκύπτουν μονοσήμαντα από το ελληνικό πρωτότυπο. Επίσης, τα greeklish συνήθως έχουν και στοιχεία οπτικής αντιστοιχίας. Επομένως, ένα μεταγραμματισμένο ή μεταγραμμένο κείμενο είναι greeklish, ενώ ένα κείμενο greeklish δεν είναι μεταγραμμένο ή μεταγραμματισμένο, καθώς παράγεται με αυθαίρετη, μη μονοσήμαντη μέθοδο.
Έκδοση 1997
Η παρακάτω απεικόνιση αντιστοιχεί στον Τύπο 1 (αναστρέψιμος μεταγραμματισμός) των ISO 843 και ΕΛΟΤ 743:
Εφαρμογές Αυτόματης Μετατροπής
Κατηγορία:Ελληνικό αλφάβητο Κατηγορία:Πρότυπα ISO
Μετς Σεπασάρ
Το Μετς Σεπασάρ (αρμενικά: Մեծ Սեպասար) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Σιράκ, στην Αρμενία. Το 2008, αριθμούσε 830 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Σιράκ
Καλλιτεχνική Ένωσις
Η Καλλιτεχνική Ένωσις ήταν ένα από τα πρώτα καλλιτεχνικά σωματεία στην ιστορία του νεοελληνικού κράτους. Ιδρύθηκε το 1895, είχε όμως εξαιρετικά βραχύ βίο.
Ίδρυση και δραστηριότητα
Η «Καλλιτεχνική Ένωσις» ιδρύθηκε στα τέλη του 1895 με πρωτοβουλία του ζωγράφου Νικηφόρου Λύτρα με σκοπό τον συνδικαλισμό των επαγγελματιών καλλιτεχνών που ζούσαν στην Αθήνα και την κοινή συλλογική δράση. Το διοικητικό της συμβούλιο αποτελούνταν από τους Νικηφόρο Λύτρα (πρόεδρος), Γ. Κατσελίδη (αντιπρόεδρος), Κ. Μάνο (γραμματέας) και τους καλλιτέχνες Θέμο Άννινο, Γεώργιο Βρούτο, Εμμανουήλ Λαμπάκη και Γεώργιο Ροϊλό ως συμβούλους. Τον Ιανουάριο του 1896, ο πρίγκιπας Νικόλαος ανακηρύχθηκε τακτικός πρόεδρος και ο Νικηφόρος Λύτρας κατέλαβε τη θέση του αντιπροέδρου.
Η «Καλλιτεχνική Ένωσις» είχε ανταγωνιστικό χαρακτήρα έναντι του νεοσύστατου «Συλλόγου των Φιλοτέχνων» (1894), που στη συνέχεια μετεξελίχθηκε στην «Εταιρεία των Φιλοτέχνων». Μία από τις άμεσες προτεραιότητες που έθεσε η «Καλλιτεχνική Ένωσις» ήταν η θεσμοθέτηση μια καλλιτεχνικής έκθεσης σε ετήσια βάση. Η πρώτη όμως «Καλλιτεχνική Έκθεσις Αθηνών», οργανωμένη από ομάδα φιλότεχνων, θα πρέπει να λειτούργησε καταλυτικά για την πορεία της «Καλλιτεχνικής Ενώσεως», η οποία έπαψε να δραστηριοποιείται, ενώ μια προσπάθεια ανασύστασής θα γίνει λίγα χρόνια αργότερα (1900-1902) με την «Ένωσιν των Ελλήνων Καλλιτεχνών».
Η «Καλλιτεχνική Ένωσις» εντάσσεται σε μια σειρά πρωτοβουλιών οργάνωσης των Ελλήνων καλλιτεχνών στα τέλη του 19ου αιώνα και τις πρώτες δεκαετίες του 20ού, οι οποίες θα κορυφωθούν με την ίδρυση του Επιμελητήριου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος (Ε.Ε.Τ.Ε.).
Βασίλειος Παπαγεωργίου
Με την ονομασία αυτή είναι γνωστοί οι:
Θάνατοι τον Οκτώβριο του 2021
Παραπομπές
10
Τζον Λορντ
Ο Τζον Λορντ (αγγλ. John Douglas Lord, 9 Ιουνίου 1941 - 16 Ιουλίου 2012) ήταν Άγγλος πιανίστας, συνθέτης και κιμπορντίστας γνωστότερος για τη συνεργασία του με τα συγκροτήματα των Deep Purple, των Whitesnake και των Paice, Ashton & Lord. Ήταν ένα από τα ηγετικά μέλη των Deep Purple αφού συνέγραψε τα περισσότερα τραγούδια του συγκροτήματος και, μαζί με τον ντράμερ Ίαν Πέις, ήταν τα μόνα μέλη με συνεχή παρουσία στο συγκρότημα από την ίδρυση του μέχρι το 2002, όταν και αποχώρησε.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Τζον Λορντ γεννήθηκε στο Λέστερ, στις 9 Ιουνίου του 1941 και γονείς του ήταν ο Ρέτζιναλντ και η Μίριαμ Λορντ. Έλαβε κλασική εκπαίδευση στο πιάνο από ηλικία πέντε ετών και η μεγαλύτερη του επιρροή ήταν ο Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, ενώ κατά την εφηβεία του, εντρύφησε περισσότερο στην τζαζ και μπλουζ μουσική από τους πιανίστες Τζίμι ΜακΓκρίφ και Τζίμι Σμιθ. Αυτό το είδος μουσικής ήταν και η πρώτη του επαγγελματική ενασχόληση, ενώ παράλληλα σπούδαζε υποκριτική.
Στις αρχές της δεκαετίας του '60, άρχισε να χρησιμοποιεί το "Hammond organ", με το οποίο συνέχισε σε όλη του την καριέρα.
Artwoods και άλλα συγκροτήματα
Ο Λορντ μετακόμισε στο Λονδίνο το 1960 με σκοπό να παρακολουθήσει μαθήματα υποκριτικής στο "Central School of Speech and Drama", ενώ ταυτόχρονα έπαιζε πιάνο σε κλαμπ και συμμετείχε σε διάφορα πρότζεκτ όταν του ζητούνταν. Το 1960, εντάχθηκε στην τζαζ μπάντα του Μπιλ Άστον, "Bill Ashton Combo", η οποία μετονομάστηκε The Art Wood Combo και λίγο αργότερα σε The Artwoods.
Τον Αύγουστο του 1964, κυκλοφόρησε το σινγκλ "You Really Got Me" των Kinks το οποίο ανέβηκε στο # 1 των βρετανικών τσαρτ, με τον Τζον Λορντ να παίζει πιάνο στην ηχογράφηση του τραγουδιού. Με τους Artwoods ο Λορντ ηχογράφησε το δίσκο "Art Gallery", ο οποίος κυκλοφόρησε το 1965, ενώ έκαναν αρκετές εμφανίσεις σε μέσα μαζικής ενημέρωσης, όπως η ραδιοφωνική εκπομπή "Saturday Club" του BBC και το τηλεοπτικό πρόγραμμα "Ready, Steady, Go". Μαζί με το άλμπουμ, κυκλοφόρησαν και το σινγκλ "Sweet Mary", το οποίο δεν έλαβε εμπορική αναγνώριση. Η μοναδική τους επιτυχία, ήταν το τραγούδι "I Take What I Want", το οποίο έφθασε στο # 28 των βρετανικών τσαρτ, τον Μάιο του 1966. Κατά την τριετή πορεία τους, οι "Artwoods" δεν γνώρισαν μεγάλη εμπορική επιτυχία, αλλά έδωσαν ένα μεγάλο αριθμό συναυλιών και έγιναν γνωστό όνομα στο underground κίνημα. Διαλύθηκαν για μικρό χρονικό διάστημα το 1967, για να επανενωθούν αργότερα μέσα στο ίδιο έτος, κυκλοφορώντας το τελευταίο τους σινγκλ, "Brother, Can You Spare a Dime", μετά από το οποίο επήλθε η οριστική διάλυση του συγκροτήματος.
Deep Purple
Το ίδιο διάστημα, ο ντράμερ Κρις Κέρτις εξέφρασε την επιθυμία να δημιουργήσει ένα συγκρότημα με το όνομα "Roundabout", με τον Λορντ και τον κιθαρίστα Ρίτσι Μπλάκμορ. Η προσπάθεια του Κέρτις δεν ευδοκίμησε αλλά ο Λορντ με τον Μπλάκμορ αποφάσισαν να δημιουργήσουν το συγκρότημα, με το Νικ Σίμπερ στο μπάσο, τον Ροντ Έβανς στα φωνητικά και τον Ίαν Πέις στα τύμπανα. Αφού μετονομάστηκαν σε Deep Purple, ξεκίνησαν τις πρόβες για να δημιουργήσουν νέα κομμάτια και να προετοιμαστούν για τις πρώτες τους συναυλίες. Στα πρώτα βήματα του συγκροτήματος, μέχρι το 1970, ο Λορντ ήταν η ηγετική μορφή τους και οι ποιοτικές συνθέσεις του ξεχώριζαν μέσα στα πρώτα τρία άλμπουμ του συγκροτήματος, παρά το γεγονός ότι οι μεγάλες εμπορικές επιτυχίες των πρώιμων Deep Purple, προερχόταν από διασκευές. Στα διάφορα συγκροτήματα του κατά τη δεκαετία του '60, ο Λορντ έπαιζε πιάνο και το Hammond organ, αλλά ήταν το δεύτερο, αυτό το οποίο έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο στον ήχο των Deep Purple.
left|thumb|290px|Ο Τζον Λορντ σε ζωντανή εμφάνιση το 1970 Το 1968, το συγκρότημα γνώρισε μεγάλη επιτυχία με το σινγκλ "Hush", το οποίο ανέβηκε στο # 4 των αμερικανικών τσαρτ, χωρίς όμως ανταπόκριση στη Μεγάλη Βρετανία. Λίγους μήνες αργότερα, ένα δεύτερο Top-40, το "Kentucky Woman", βοήθησε το συγκρότημα να αναγνωριστεί, ενώ ταυτόχρονα, κυκλοφόρησαν τους δίσκους "Shades of Deep Purple" και "The Book of Taliesyn". Τον Ιούνιο του 1969, κυκλοφόρησε ο τρίτος δίσκος του συγκροτήματος, με την ονομασία "Deep Purple", ο οποίος δε γνώρισε ανάλογη επιτυχία με τις προηγούμενες κυκλοφορίες τους. Η πτώση των πωλήσεων στην Αμερική και η μηδενική ανταπόκριση στην πατρίδα τους, οδήγησε το τρίο Μπλάκμορ, Λορντ και Πέις να αντικαταστήσουν τον Ροντ Έβανς με τον πιο δυναμικό Ίαν Γκίλαν και τον Νικ Σίμπερ με τον Ρότζερ Γκλόβερ των "Episode Six".
Πρώτη δουλειά της νέας σύνθεσης του συγκροτήματος, ήταν το σινγκλ "Hallelujah", ενώ τον Σεπτέμβριο του 1969, ηχογραφήθηκε η ζωντανή εμφάνιση του συγκροτήματος στο Royal Albert Hall του Λονδίνου, μαζί με την Βασιλική Συμφωνική ορχήστρα και διευθυντή τον Μάλκολμ Άρνολντ. Η κυκλοφορία της συγκεκριμένης ηχογράφησης ονομάστηκε "Concerto for Group and Orchestra", με τον Τζον Λορντ να δημιουργεί όλες τις συνθέσεις οι οποίες παρουσιάστηκαν. Ο δίσκος αυτός, έδωσε μία πρώτη επιτυχία στους Deep Purple επί ευρωπαϊκού εδάφους, ανεβαίνοντας στο # 26 στη Μεγάλη Βρετανία, ενώ ήταν ο πρώτος τους δίσκος ο οποίος κυκλοφόρησε μέσω της Warner στην Αμερική. Παρ' όλα αυτά, δημιουργήθηκε ρήγμα μέσα στο συγκρότημα, λόγω της αντίδρασης του Ρίτσι Μπλάκμορ προς την μουσική κατεύθυνση που μπορούσε να ακολουθήσει το συγκρότημα αν συνέχιζε με τόσο έντονες επιρροές από την κλασική μουσική, αναγκάζοντας τον Λορντ να συνεχίσει αυτό το στυλ μουσικής στις προσωπικές του δουλειές.
Επιστολή Ιακώβου
thumb|Το χειρόγραφο Minuscule 319 της Επιστολής Ιακώβου, που ανάγεται τον [[12ος αιώνας|12ο αιώνα]] Η Επιστολή Ιακώβου είναι ένα από τα 27 βιβλία της Καινής Διαθήκης. Η επικρατέστερη άποψη είναι ότι συγγραφέας της ήταν ο Ιάκωβος ο αδελφόθεος. Κάποιοι μελετητές υποστηρίζουν πως η συγγραφή της επιστολής θα πρέπει να ολοκληρώθηκε στο χρονικό διάστημα μεταξύ του 45 και του 48, ενώ υπάρχει και η άποψη πως ο Ιάκωβος την έγραψε, αργότερα, γύρω στο 62 μ.Χ..
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιβλία της Καινής Διαθήκης
Τζον Λορντ
Deep Purple
Οι Deep Purple επανήλθαν στις ροκ καταβολές τους, κάνοντας τον ήχο τους σκληρότερο. Ο δίσκος "Deep Purple in Rock" του 1970, έδωσε τελικά στο συγκρότημα την πολυπόθητη βρετανική επιτυχία, ανεβαίνοντας στο # 4 των τσαρτ και παραμένοντας σε αυτά για 68 εβδομάδες, ενώ ταυτόχρονα, το τραγούδι "Black Night" ανέβηκε στο # 2. Οι συνεχείς περιοδείες αλλά και το υψηλό επίπεδο της μουσικής των επόμενων δίσκων τους, έδωσε στους Deep Purple τον χαρακτηρισμό ενός εκ των δυναμικότερων καλλιτεχνών της ροκ μουσικής για τη δεκαετία του '70. Οι δίσκοι "Fireball" και "Machine Head" ανέβηκαν στην κορυφή των βρετανικών τσαρτ, ενώ τα σινγκλ "Strange Kind of Woman", "Fireball" και "Never Before" ανέβασαν ακόμη περισσότερο τη δημοτικότητα τους. Τον Δεκέμβριο του 1972, κυκλοφόρησε το ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ "Made in Japan", ο αγαπημένος δίσκος του Λορντ όπως έχει δηλώσει, ενώ λίγο αργότερα το "Who Do We Think We Are" συνεισέφερε στην άνοδο των πωλήσεων του συγκροτήματος, στο σημείο να είναι το πρώτο συγκρότημα σε πωλήσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες, για το 1973.
Οι συνεχείς διαφωνίες του Ίαν Γκίλαν με τον Ρίτσι Μπλάκμορ, οδήγησαν το δίδυμο Γκίλαν/Γκλόβερ σε αποχώρηση, με τον Ντέιβιντ Κόβερντεϊλ να αναλαμβάνει τα φωνητικά και τον Γκλεν Χιούζ το μπάσο. Ο δίσκος "Burn" συνέχισε σε πολύ υψηλό επίπεδο, με τους Deep Purple να εμφανίζονται μπροστά σε εκατοντάδες χιλιάδων κόσμου κατά την αμερικανική περιοδεία τους, ενώ ο δίσκος "Stormbringer", απογοήτευσε τον Μπλάκμορ λόγω των φανερών, πλέον, τζαζ και φανκ επιρροών. Η αντικατάσταση του, τον Απρίλιο του 1975, από τον Αμερικάνο Τόμι Μπόλιν, οδήγησε στο άλμπουμ "Come Taste the Band", τον τελευταίο του συγκροτήματος πριν τη διάλυση του, την άνοιξη του 1976. Ο βασικός λόγος της διάλυσης του συγκροτήματος ήταν η απογοήτευση των Λορντ και Πέις από την απόδοση των Deep Purple, λόγω του εθισμού στις ναρκωτικές ουσίες των υπολοίπων τριών μελών του συγκροτήματος και της μειωμένης απόδοσης τους επι σκηνής.
Στο διάστημα από το 1970 ως το 1976, ο Λορντ έβαλε έντονη την πινελιά του στη σύνθεση του τραγουδιού "Child in Time", ενός εκ των διασημότερων κομματιών του συγκροτήματος, αλλά και σε ολόκληρο το δίσκο "Deep Purple in Rock". Τα διασημότερα σόλο που έπαιξε σε αυτή την περίοδο είναι στο τραγούδι "Highway Star", στο "Lazy", στο "Rat Bat Blue", στο "Fireball", στο "Burn", στο "Demon's Eye" και στο "Space Truckin", ενώ ολόκληρη η ζωντανή εμφάνιση στο δίσκο "Made in Japan" είναι χαρακτηριστική του μουσικού επιπέδου στο οποίο είχαν φτάσει οι Deep Purple.
Στο διάστημα κατά το οποίο έπαιζε με τους Deep Purple, ο Λορντ δημιούργησε το "Gemini Suite" το 1972, το "Windows" το 1974 και το "Sarabande" το 1975, δουλειές που αποτέλεσαν άλλον ένα συνδυασμό της ορχηστρικής μουσικής με τη ροκ. Τον Μάρτιο του 1974, ο Τζον Λορντ και ο Ίαν Πέις συμμετείχαν στο δίσκο "The First of the Big Bands" μαζί με τον Τόνι Άστον, ηχογράφηση την οποία έπαιξαν ζωντανά τον Σεπτέμβριο του 1974, στο Λονδίνο.
Paice, Ashton & Lord και Whitesnake
Το καλοκαίρι του 1976, ο Λορντ μαζί με τον Τόνι Άστον και τον Ίαν Πέις, δημιούργησαν ένα ροκ συγκρότημα με τζαζ και μπλουζ καταβολές, τους Paice, Ashton & Lord. Το συγκρότημα αυτό, κυκλοφόρησε μόνο ένα δίσκο με τίτλο "Malice in Wonderland", τον Μάρτιο του 1977, για να διαλυθούν λόγω της ανεπαρκούς σκηνικής παρουσίας του Άστον, σύμφωνα με τα άλλα δύο βασικά μέλη του συγκροτήματος.
Τον Αύγουστο του 1978, ο Λορντ εντάχθηκε στους Whitesnake του Ντέιβιντ Κόβερντεϊλ, ενώ ένα χρόνο αργότερα ακολούθησε και ο Ίαν Πέις. Στο συγκρότημα αυτό, ο Λορντ δεν είχε τον ηγετικό ρόλο που είχε κατά καιρούς στους Deep Purple, λόγω της συνύπαρξης του με δύο κιθαρίστες, γεγονός που περιόριζε τις δυνατότητες του. Με τους Whitesnake, ηχογράφησε τους δίσκους "Trouble" (1978) και "Lovehunter" (1979), για να αποκτήσουν έντονη δημοτικότητα με το "Ready an' Willing" του 1980 το οποίο ανέβηκε στο βρετανικό Top-10, και ακόμη περισσότερο με το πλατινένιο "Live...In the Heart of the City". Το 1981, συνέχισαν με το άλμπουμ "Come an' Get It", το οποίο έφθασε στη δεύτερη θέση των τσαρτ της Μεγάλης Βρετανίας, την υψηλότερη στην οποία ανέβηκε ποτέ, δίσκος των Whitesnake. Η εμπορική καταξίωση επήλθε στο συγκρότημα με τους δίσκους "Saints & Sinners" του 1982 και "Slide It In" του 1984, οι οποίοι ήταν και οι τελευταίοι τους οποίους ηχογράφησε ο Λορντ με τους Whitesnake. Ταυτόχρονα, γνώρισαν επιτυχία τα σινγκλ "Fool for Your Loving", "Don't Break My Heart Again", "Guilty of Love" και "Give Me More Time".
Παράλληλα, ο Λορντ κυκλοφόρησε τον προσωπικό του δίσκο με τίτλο "Before I Forget", παρουσιάζοντας ένα folk rock ηχητικό σύνολο, ενώ συμμετείχε στην ηχογράφηση του σάουντρακ για την τηλεοπτική παραγωγή "Country Diary of an Edwardian Lady".