cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πάπας Φραγκίσκος
Όνομα
Ήταν η πρώτη φορά που ένας πάπας ονομαζόταν «Φραγκίσκος». Την ημέρα της εκλογής του, το Βατικανό διευκρίνισε ότι το επίσημο παπικό όνομά του θα ήταν «Φραγκίσκος» και όχι «Φραγκίσκος Α΄», καθώς δεν υπήρχε λόγος ύπαρξης αρίθμησης γι΄ αυτόν. Ένας εκπρόσωπος του Βατικανού ανέφερε ότι το όνομα θα γίνει Φραγκίσκος Α΄ εάν και όταν υπάρξει Φραγκίσκος Β΄. Επίσης, ήταν η πρώτη φορά από το ποντιφικάτο του Πάπα Λάνδωνα (913-914) όπου ένας πάπας κατείχε όνομα που δεν είχε χρησιμοποιηθεί από προκάτοχό του.
Ο Φραγκίσκος είπε επίσης ότι ορισμένοι καρδινάλιοι του πρότειναν να επιλέξει είτε το «Αδριανός», αφού ο Πάπας Αδριανός Β΄ ήταν μεταρρυθμιστής της εκκλησίας, είτε το «Κλήμης» για να διευθετήσει το σκορ με τον Πάπα Κλήμη ΙΔ΄, ο οποίος εκδίωξε το Τάγμα των Ιησουιτών. Τον Φεβρουάριο του 2014, αναφέρθηκε ότι ο Μπεργκόλιο, αν είχε εκλεγεί το 2005, θα είχε επιλέξει το όνομα «Ιωάννης ΚΔ΄» προς τιμήν του Πάπα Ιωάννη ΚΓ΄. Λέγεται ότι είπε στον Καρδινάλιο Φραντσέσκο Μαρκιζάνο: «Ιωάννη, θα είχα ονομάσει τον εαυτό μου Ιωάννη, όπως ο Καλός Πάπας. Θα είχα εμπνευστεί εντελώς από αυτόν».
Κουρία
Στις 16 Μαρτίου 2013, ο Πάπας Φραγκίσκος ζήτησε από όλους όσοι κατέχουν ανώτερες θέσεις στη Ρωμαϊκή Κουρία να συνεχίσουν προσωρινά την άσκηση των καθηκόντων τους, ενώ διόρισε τον Άλφρεντ Σουέρεμπ ως προσωπικό του γραμματέα. Στις 6 Απριλίου ονόμασε τον Χοσέ Ροντρίγκεθ Καρμπάγιο γραμματέα της Συνόδου για τα Ιδρύματα της Αποκαλυφθείσας Ζωής και τις Κοινωνίες της Αποστολικής Ζωής, μια θέση που ήταν κενή για αρκετούς μήνες. Ο Φραγκίσκος κατήργησε τα επιδόματα που καταβάλονταν στους υπαλλήλους του Βατικανού, κατά την εκλογή νέου πάπα, ύψους αρκετών εκατομμυρίων ευρώ, επιλέγοντας να δωρίσει τα χρήματα για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Κατήργησε επίσης το ετήσιο επίδομα ύψους 25.000 ευρώ, που καταβαλλόταν στους καρδινάλους που υπηρετούσαν στο Συμβούλιο Εποπτών για την Τράπεζα του Βατικανού.
Στις 13 Απριλίου 2013 διόρισε οκτώ καρδινάλιους στο νέο Συμβούλιο των Καρδιναλίων για να τον συμβουλεύουν σχετικά με την αναθεώρηση της οργανωτικής δομής της Ρωμαϊκής Κούριας. Η ομάδα περιελάμβανε γνωστούς κριτικούς των δραστηριοτήτων του Βατικανού και μόνο ένα μέλος της Κουρίας. Αυτοί είναι ο Τζουζέπε Μπερτέλο, πρόεδρος της Ποντιφικής Επιτροπής του Κράτους του Βατικανού, ο Φρανσίσκο Χαβιέρ Ερασουρίς Όσα από τη Χιλή, ο Όσβαλντ Γκράσιας από την Ινδία, ο Ράινχαρντ Μαρξ από τη Γερμανία, ο Λοράντ Μονσένγκο Πασινιά από το Κονγκό, ο Τζορτζ Πελ από την Αυστραλία, ο Σον Πάτρικ Ο΄Μάλεϊ από τις Ηνωμένες Πολιτείες και Όσκαρ Άντρες Ροντρίγκες Μαραδίαγα από την Ονδούρα. Διόρισε τον επίσκοπο Μαρτσέλο Σεμεράρο ως γραμματέα της ομάδας και καθόρισε την πρώτη συνεδρίασή της για την περίοδο 1-3 Οκτωβρίου.
Ευσπλαχνία
Ο Πάπας Φραγκίσκος έχει πει ότι το πιο ισχυρό μήνυμα του Ιησού Χριστού είναι η ευσπλαχνία. Το σύνθημά του, Miserando atque eligendo, αναφέρεται στην ευσπλαχνία του Ιησού απέναντι στους αμαρτωλούς. Η φράση προέρχεται από ομιλία του Αγίου Βέδα, ο οποίος σχολίασε ότι ο Ιησούς είδε τον φοροσυλλέκτη και, επειδή τον είδε με τα μάτια της ευσπλαχνίας και τον επέλεξε, του είπε: «Ακολούθησέ με». Το σύνθημα είναι μια αναφορά στη στιγμή που ο Φραγκίσκος βρήκε την θεία κλίση προς την ιεροσύνη, σε ηλικία 17 ετών. Ξεκίνησε μια μέρα μαθητικών εορτασμών, όταν εισήλθε σε μια εκκλησία και γνώρισε την εξομολόγηση.
Ως καρδινάλιος πίστευε ότι η χριστιανική ηθική δεν είναι μια τιτάνεια προσπάθεια θέλησης, αλλά μια απάντηση στην ευσπλαχνία του Θεού. Το θέμα δεν είναι να μην πέσουμε ποτέ, αλλά να ξανασηκώνεσαι πάντα. Με αυτή την έννοια, λέει ότι η χριστιανική ηθική είναι μια επανάσταση. Το Ευαγγέλιο που διάβασε για την Κυριακή, κατά την πρώτη του δημόσια ομιλία ως Πάπας, αφορούσε την ευσπλαχνία του Ιησού για την μοιχαλίδα γυναίκα. Αυτό του επέτρεψε να συζητήσει την αρχή ότι ο Θεός δεν κουράζεται πότε να συγχωρεί τους ανθρώπους και να τονίσει τη σημασία του να μην κουράζεται ποτέ κάποιος να ζητάει συγχώρεση. Εξαιτίας αυτής της έμφασης, πολλοί έχουν επιστρέψει στο Θεό και στην εξομολόγηση, ένα αποτέλεσμα που έχει ονομαστεί «Επίδραση του Πάπα Φραγκίσκου». Μολονότι οι Ιησουίτες μειώνονται στο Βόρειο Ημισφαίριο, αυτοί αυξάνονται στη Λατινική Αμερική, την Αφρική και την Ινδία. Ο επικεφαλής τους Αρτούρο Σόσα εκτιμά ότι το 2034 θα υπάρχουν περίπου 10.000 Ιησουίτες και έχουν μέση ηλικία πολύ μικρότερη από τους 15.000 Ιησουίτες του 2019.
Τον Μάρτιο του 2015 ο Πάπας Φραγκίσκος ανακοίνωσε ότι η Καθολική Εκκλησία θα γιορτάσει το ιωβηλαίο έτος από τις 8 Δεκεμβρίου 2015 έως τις 20 Νοεμβρίου 2016, αφιερωμένο στο θέμα της ευσπλαχνίας του Θεού. Το Βατικανό ανακοίνωσε ο Πάπας θα συμμετέχει σε διάφορες εκδηλώσεις για να αποδείξει το θέμα της ευσπλαχνίας του Θεού. Ο Πάπας Φραγκίσκος θεωρεί την ηθική ως όχημα της ευσπλαχνίας του Θεού και αποκαλεί την ευσπλαχνία ως «βασικό στοιχείο της ζωής της πίστης».
Τον Μάρτιο του 2018, ο Φραγκίσκος φέρεται να δήλωσε στην εφημερίδα la Repubblica: «Εκείνοι που μετανοούν λαμβάνουν τη συγχώρεση του Θεού και παίρνουν τη θέση τους ανάμεσα στις τάξεις εκείνων που τον σκέφτονται, αλλά εκείνοι που δεν μετανοούν δεν μπορεί να συγχωρεθούν. Δεν υπάρχει απλά μία κόλαση, υπάρχει η εξαφάνιση των αμαρτωλών ψυχών». Το Βατικανό διέψευσε γρήγορα αυτή τη δήλωση, την οποία αποκάλεσε ανακατασκευή και όχι πιστή αποτύπωση των λόγων του Φραγκίσκου. Ο δημοσιογράφος Εουτζένιο Σκαλφάρι αργότερα είπε ότι πίστευε ότι ο Πάπας αρνήθηκε την ύπαρξη της κόλασης, αλλά παραδέχτηκε ότι δεν είχε κρατήσει σημειώσεις κατά τη διάρκεια της συνομιλίας τους και ότι μπορεί να πλημμέλησε τα ακριβή λόγια του Φραγκίσκου.
Στις 29 Σεπτεμβρίου 2019, την 105η Παγκόσμια Ημέρα Μεταναστών και Προσφύγων, εγκαινίασε μαζί με πρόσφυγες στην Πλατεία του Αγίου Πέτρου το γλυπτό Angels Unawares και εξέφρασε την επιθυμία «να υπενθυμίσει σε όλους την ευαγγελική πρόκληση της φιλοξενίας».
Πηγές
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Πάπες 21ου αιώνα Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία Κατηγορία:Ιησουίτες Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Χαμόγελου
Λουίζα Χάμιλτον του Άμπερκορν
Η Λουίζα Χάμιλτον του Άμπερκορν (Louisa Hamilton of Abercorn, γεννημένη ως Λουίζα Τζέιν Ράσελ Louisa Jane Russell, 8 Ιουλίου 1812 - 31 Μαρτίου 1905) ήταν Βρετανίδα αριστοκράτισσα.
Βιογραφία
Στις 25 Οκτωβρίου 1832 παντρεύτηκε τον Ιάκωβο Χάμιλτον, 1ο Δούκα του Άμπερκορν στο Κάστρο Γκόρντον της Σκωτίας. Μαζί απέκτησαν 14 παιδιά:
Το 1881, της απονεμήθηκε ο τίτλος Κυρία του Βασιλικού Τάγματος της Βικτώριας και του Άλβερτου, 3ης Τάξης. Η Λουίζα ζούσε ακόμη τη στιγμή της γέννησης του τρισέγγονου της και μελλοντικού πρωθυπουργού Άλεκ Ντάγκλας Χιουμ, το 1903.
Ήταν πατρική προ-γιαγιά της Πριγκίπισσας Αλίκης, Δούκισσας του Γκλόστερ, προ-προ-γιαγιά του Πρίγκιπα Γουλιέλμου του Γκλόστερ, του Πρίγκιπα Ριχάρδου, Δούκα του Γκλόστερ, και της Σάρας, Δούκισσας της Υόρκης και προ-προ-προ-γιαγιά της Νταϊάνα, Πριγκίπισσας της Ουαλίας.
Πέθανε στις 31 Μαρτίου 1905 στο Παλάτι Κόουτς στου Δυτικού Σάσσεξ σε ηλικία 92 ετών. Είναι θαμμένη στο Τσέινις του Μπάκιγχαμσαϊρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί ευγενείς Κατηγορία:Βρετανίδες δούκισσες
Σωβιρέ-λε-Σατέλ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Δαίδαλα Ινδίας
Η πόλη Δαίδαλα ήταν αρχαία ελληνική στρατιωτική αποικία στην Ινδία ή, κατ' άλλη αρχαία πηγή, στο σημερινό Πακιστάν.
Κατά τον Κλαύδιο Πτολεμαίο, βρισκόταν μεταξύ του Ινδού ποταμού και του όρους Βίνδυος (σημ. Vindhya) και ανήκε στο ελληνοϊνδικό βασίλειο του Μενάνδρου. Από τις πληροφορίες του Πτολεμαίου και του Στεφάνου του Βυζαντίου (ο οποίος αναφέρει την ύπαρξη τέτοιας πόλης στην Ινδία), φαίνεται πιο πιθανό πως ήταν αποικία Κρητών μισθοφόρων του Μεγάλου Αλεξάνδρου, αν και υπάρχει το ενδεχόμενο αυτοί να προέρχονταν από τη Λυκία. Δεν είναι βέβαιο αν ο οικισμός απέκτησε ποτέ τα χαρακτηριστικά πόλεως.
Σύμφωνα με μαρτυρία του Ρωμαίου ιστορικού Κουρτίου, οικισμός με αυτό το όνομα βρισκόταν δυτικά του Ινδού, στους Παροπαμισάδες, στη θέση της σημερινής Bajaur του Πακιστάν. Κατά τον Ιουστίνο, ο οποίος φαίνεται να αντλεί πληροφορίες από τον Κούρτιο, από την πόλη ονομάστηκε και η γύρω περιοχή των Παροπαμισαδών Δαίδαλα και το κοντινά όρη Δαιδάλια.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνιστικές αποικίες Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Ινδίας
Κεβρήνη
Η Κεβρήνη (ή Κεβρηνία ή τα Κέβρηνα) ήταν αρχαία πόλη στην στη περιοχή της Τρωάδας (ονομάστηκε από τον κοντινό ποταμό Κεβρήνα).
Όταν ο Σέλευκος πέθανε, το 281 π.Χ., μαζί με τον γιό του Αντίοχο κυβερνούσαν σχεδόν όλη τη Μικρά Ασία μέχρι τον Ελλήσποντο. Φαίνεται ότι μάλλον τότε μετονομάστηκε προς τιμή του Αντιόχου, από τους ίδιους τους κατοίκους σε Αντιόχεια η εν Τρωάδι. Έχουν διασωθεί και νομίσματα της πόλης αυτής αργυρά του Στ' και Ε' π.Χ. αιώνα ως και νεότερα με την επιγραφή από τη μία πλευρά ΑΝΤΙ(ΟΧΕΩΝ) και από την άλλη ΚΕ(ΒΡΗΝ).
Η πόλη κατοικήθηκε από την αρχαϊκή ως την υστερο-ρωμαϊκή περίοδο.
Σήμερα τα ερείπιά της αναγνωρίζονται παρά τη θέση Fuğla Tepe, κοντά στο χωριό Bayramiç της επαρχίας Τσανάκκαλε της Τουρκίας, στο βουνό Τσαλ Νταγ (Çal Dağ).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αντιόχεια
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Τρωάδας
Γεωργία Σάνδη
Η Αμαντίν Ωρόρ Λυσίλ Ντυπέν (γαλλ. Amantine Aurore Lucile Dupin ), αργότερα Βαρόνη Ντυντεβάν (Dudevant) (1 Ιουλίου 1804 – 8 Ιουνίου 1876) ήταν Γαλλίδα μυθιστοριογράφος, δημοσιογράφος και πρώιμη φεμινίστρια (προ της επινόησης του όρου) που συνέγραφε με το συγγραφικό ψευδώνυμο Γεωργία Σάνδη (George Sand).
Η Γεωργία Σάνδη ακολούθησε τα βήματα της πρόγιαγιας της, Λουίζ Ντυπέν, προς την οποία έτρεφε αμέριστο θαυμασμό. Τάχθηκε υπέρ των δικαιωμάτων των γυναικών, επέκρινε την τελετή του γάμου και πολέμησε ενάντια στις προκαταλήψεις μιας συντηρητικής κοινωνίας.
Παιδική ηλικία
Γεννημένη στο Παρίσι από τον Μωρίς Ντυπέν, πατέρα αριστοκρατικής γενιάς, και τη Σοφί Βικτουάρ Ντελαμπόρντ, μητέρα κοινής καταγωγής, η Σάνδη ανατράφηκε το μεγαλύτερο μέρος της παιδικής της ηλικίας από τη γιαγιά της Μαρί Ωρόρ ντε Σαξ στο πατρικό της κτήμα, στο Νοάν, στη γαλλική περιοχή του Μπερρύ, μια τοπογραφία που αργότερα χρησιμοποιήθηκε σε πολλά μυθιστορήματά της. Η γιαγιά της ήταν νόθα κόρη του Μαυρικίου της Σαξονίας, στρατάρχη της Γαλλίας και νόθου γιου του Αυγούστου Β΄ της Πολωνίας, Ελέκτωρα της Σαξονίας.
Ανδρική αμφίεση
Ο Βίκτορ Ουγκώ σχολίασε: "Η Γεωργία Σάνδη δεν μπορεί να προσδιορίσει αν είναι άνδρας ή γυναίκα. Εκφράζω μεγάλη εκτίμηση για κάθε συνάδελφο μου, αλλά δεν είναι δική μου θέση να αποφασίσω αν είναι η αδερφή μου ή ο αδερφός μου."
Το 1831, στην ηλικία των 27 ετών, διάλεξε το ψευδώνυμό της Γεωργία Σάνδη, θηλυκό με το άγνωστο μέχρι τότε όνομα Georges, και πρόσθεσε το Σάνδη (Sand), υποκοριστικό του "Σαντώ (γαλλ: Sandeau)", το όνομα του Ζυλ (γαλλ: Jules), του εραστή της εκείνη την περίοδο. Αυτή της η απόφαση προέκυψε από την σφοδρή της επιθυμία να προκαλέσει σύγχυση σχετικά με την ταυτότητά της και έτσι να αυξήσει τις πιθανότητές της να εισχωρήσει σε έναν αμειγώς ανδροκρατούμενο εκδοτικό κόσμο.thumb|180px|left|Πορτραίτο από τον [[Ευγένιος Ντελακρουά|Ευγένιο Ντελακρουά, 1838).]]
Αξιοσημείωτες σχέσεις
Το 1822, σε ηλικία 18 ετών, η Σάνδη παντρεύτηκε τον (Φρανσουά) Καζιμίρ Ντυντεβάν (Casimir Dudevant), τον γιο του βαρώνου Ζαν-Φρανσουά Ντυντεβάν. Εκείνη και ο Ντυντεβάν απέκτησαν δύο παιδιά: τον Μωρίς (1823-1889) και τη Σολάνζ (1828–1899). Το 1825, είχε μια θυελλώδη αλλά μάλλον πλατωνική σχέση με τον νεαρό δικηγόρο Aurélien de Sèze. Στις αρχές του 1831, άφησε τον σύζυγό της και άρχισε για εκείνη μια περίοδος τεσσάρων ή πέντε ετών «ρομαντικής εξέγερσης». Το 1835, χώρισε νομικά τον Ντυντεβάν και ανέλαβε την επιμέλεια των παιδιών τους.
H Σάνδη είχε συνάψει ρομαντικές σχέσεις με τον μυθιστοριογράφο Ζυλ Σαντώ (1831), τον συγγραφέα Προσπέρ Μεριμέ (Prosper Mérimée), τον δραματουργό Αλφρέ ντε Μυσέ (καλοκαίρι 1833 – Μάρτιος 1835), τον Λουί-Χρυσόστομο Μισέλ (Louis-Chrysostome Michel), τον ηθοποιό Πιερ-Φρανσουά Μποκάζ (Pierre-François Bocage), τον συγγραφέα Σαρλ Ντιντιέρ (Charles Didier), τον συνθέτη Φελισιάν Μαλεφί (Félicien Mallefille), τον πολιτικό Λουί Μπλανς (Louis Blanc) και τον συνθέτη Φρεντερίκ Σοπέν (1837–1847). Αργότερα στη ζωή της αλληλογραφούσε με τον Γκυστάβ Φλωμπέρ και παρά τις ετερόκλιτες ιδιοσυγκρασίες τους, τελικά έγιναν στενοί φίλοι.
Η Σάνδη είχε επίσης μια στενή ρομαντική σχέση με την ηθοποιό Μαρί Ντορβάλ (Marie Dorval). Οι δυο τους συναντήθηκαν τον Ιανουάριο του 1833, αφού η Σάνδη έπειτα από την παρακολούθηση μίας παράστασης της Ντορβάλ της έστειλε μία επιστολή στην οποία της εξέφραζε την εκτίμηση της. Η Σάνδη έγραψε για την Ντορβάλ, ενώ πολλά αποσπάσματα την περιγράφουν ως "τσιμπημένη" με την Ντορβάλ.
Μόνο όσοι ξέρουν πόσο διαφορετικά ήμασταν φτιαγμένοι μπορούν να συνειδητοποιήσουν πόσο ενθουσιάστηκα μαζί της...Ο Θεός της είχε δώσει τη δύναμη να εκφράζει αυτό που ένιωθε...Ήταν όμορφη και απλή. Δεν της είχαν διδαχθεί ποτέ τίποτα, αλλά δεν υπήρχε τίποτα που να μην ήξερε από ένστικτο. Δεν μπορώ να βρω λέξεις με τις οποίες να μπορώ να περιγράψω το πόσο ψυχρή και ημιτελής είναι η δική μου φύση. Δεν μπορώ να εκφράσω τίποτα. Πρέπει να υπάρχει ένα είδος παράλυσης στον εγκέφαλό μου που εμποδίζει αυτό που νιώθω να βρει ποτέ μια μορφή μέσω της οποίας να μπορεί να επιτύχει την επικοινωνία...Όταν εμφανίστηκε στη σκηνή, με την κρεμασμένη της σιλουέτα, το άτονο βάδισμά της, τη λυπημένη και διεισδυτική ματιά της... Μπορώ να πω μόνο ότι ήταν σαν να κοιτούσα ένα ενσαρκωμένο πνεύμα. Ο κριτικός θεάτρου Γκουστάβ Πλανς (Gustave Planche) φαίνεται να προειδοποίησε την Σάνδη να μείνει μακριά από την Ντορβάλ. Ομοίως, ο κόμης Αλφρέ Ντε Βινί (Alfred de Vigny), εραστής της Ντορβάλ από το 1831 έως το 1838, προειδοποίησε την ηθοποιό να μείνει μακριά από την Σάνδη, αποκαλώντας την δεύτερη «αυτή η καταραμένη λεσβία». Το 1840, η Ντορβάλ έπαιξε τον πρωταγωνιστικό ρόλο σε ένα έργο που έγραψε η Σάνδη, με τίτλο Cosima, και οι δύο γυναίκες συνεργάστηκαν στο σενάριο. Ωστόσο, το έργο δεν σημείωσε μεγάλη επιτυχία και ακυρώθηκε μετά από μονάχα επτά προβολές. Η Σάνδη και η Ντορβάλ παρέμειναν στενές φίλες για το υπόλοιπο της ζωής της Ντορβάλ. μικρογραφία|Η Γεωργία Σάνδη από τον Nadar, 1864
Η σχέση της με τον Σοπέν
Η Σάνδη και ο Σοπέν πέρασαν επίσης πολλά καλοκαίρια στο εξοχικό αρχοντικό της Σάνδη στη Νοάν από το 1839 έως το 1846, εκτός του 1840. Εκεί, ο Σοπέν έγραψε μερικά από τα πιο διάσημα έργα του, συμπεριλαμβανομένου του Fantaisie in F minor, Op. 49, Piano Sonata No. 3, Op. 58, and the Ballade No. 3 Op. 47.
Στο μυθιστόρημα της Σάνδη, Lucrezia Floriani ("Λουκρητία Φλοριάνι"), η Σάνδη εμπνεύστηκε από τον Σοπέν τον χαρακτήρα του άρρωστου πρίγκιπα της Ανατολικής Ευρώπης ονόματι Κάρολ. Στο μυθιστόρημα τον φροντίζει μια μεσήλικη ηθοποιός, η Λουκρητία, η οποία υποφέρει πολύ από τη στοργή της για τον Καρλ. Αν και η Σάνδη ισχυρίστηκε ότι δεν έπλασε μία "καρικατούρα" του Σοπέν, η δημοσίευση του βιβλίου και η ευρεία αναγνωρισιμότητα του στο κοινό μπορεί αργότερα να όξυνε τις προστριβές μεταξύ του ζευγαριού. Μετά το θάνατο του Σοπέν, η Σάνδη έκαψε μεγάλο μέρος της αλληλογραφίας τους, αφήνοντας μόνο τέσσερις επιζώντες επιστολές των δυο τους. Τρεις από αυτές τις επιστολές δημοσιεύτηκαν στη σειρά "Classiques Garnier" το 1968.
Μία άλλη ρήξη ανάμεσα στο ζευγάρι προκλήθηκε από την ευνοϊκή στάση που διατήρησε ο Σοπέν απέναντι στην κόρη της Σάνδη, Σολάνζ. Ο Σοπέν συνέχισε να έχει θερμές σχέσεις με την Σολάνζ αφότου εκείνη μαζί με τον σύζυγο της, Ογκίστ Κλεζίνγκερ (Auguste Clésinger), ήρθαν σε αντιπαράθεση με την Σάνδη για χρήματα. Η Σάνδη εξέλαβε την υποστήριξη του Σοπέν απέναντι στην Σολάνζ σαν "προδοσία", επιβεβαιώνοντας ότι ο Σοπέν πάντα "αγαπούσε" την Σολάνζ.
Ο γιος της Σάνδη, ο Μωρίς, αντιπαθούσε τον Σοπέν. Ο Μωρίς ήθελε να έχει την πρωτοκαθεδρία και αντιμετώπιζε τον Σοπέν σαν αντίπαλο του. Επίσης ο ίδιος αφαίρεσε δύο προτάσεις από ένα γράμμα που έγραψε η Σάνδη στον Σοπέν όταν το δημοσίευσε, επειδή ένιωθε ότι η Σάνδη ήταν υπερβολικά τρυφερή απέναντι στον Σοπέν και τη Σολάνζ.
Ο Σοπέν και η Σάνδη χώρισαν δύο χρόνια πριν από το θάνατό του Σοπέν για διάφορους λόγους. Ο Σοπέν επέστρεψε στο Παρίσι μετά από μια περιοδεία στο Ηνωμένο Βασίλειο, για να πεθάνει στην Place Vendôme το 1849. Η Γεωργία Σάνδη απουσίαζε από την κηδεία του.
Τελευταία χρόνια και θάνατος
Η Σάνδη πέθανε στη Νοάν, κοντά στο Châteauroux, στο τμήμα Indre της Γαλλίας στις 8 Ιουνίου 1876, σε ηλικία 71 ετών. Τάφηκε στο ιδιωτικό νεκροταφείο πίσω από το παρεκκλήσι στο Nohant-Vic. Το 2003, η προοπτική να μεταφερθούν τα λείψανά της στο Πάνθεον, στο Παρίσι, προκάλεσε διαμάχες.
Καριέρα και πολιτικές απόψεις
Οι πρώτες λογοτεχνικές απόπειρες της Σάνδη ήταν σε συνεργασία με τον συγγραφέα Ζυλ Σαντώ. Δημοσίευσαν πολλές ιστορίες μαζί με την υπογραφή του Σαντώ. Επίσης, το πρώτο δημοσιευμένο μυθιστόρημα της Σάνδη, "Rose et Blanche" (1831), συγγράφηκε σε συνεργασία με τον Σαντώ. Στη συνέχεια υιοθέτησε, για το πρώτο της ανεξάρτητο μυθιστόρημα, Indiana ("Ινδιάνα", 1832), το ψευδώνυμο που την έκανε διάσημη – Γεωργία Σάνδη. μικρογραφία|Ο Καζιμίρ Ντυντεβάν, σύζυγος της Σάνδη το 1860 Μέχρι την ηλικία των 27 ετών, η Σάνδη ήταν η πιο δημοφιλής συγγραφέας της Ευρώπης μεταξύ και των δύο φύλων, δημοφιλέστερη από τον Βίκτορ Ουγκώ και από τον Ονορέ ντε Μπαλζάκ στην Αγγλία κατά δεκαετίες του 1830 και 1840, και παρέμεινε εξαιρετικά δημοφιλής καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής της και πολύ μετά τον θάνατό της. Στις αρχές της καριέρας της, η δουλειά της είχε μεγάλη ζήτηση. Το 1836 δημοσιεύθηκε η πρώτη συλλογή των έργων της που κυκλοφόρησε σε 24 τόμους και στο μέλλον κυκλοφόρησαν ακόμη περισσότερες συλλογές από διαφορετικούς εκδότες. Συνολικά εκδόθηκαν τέσσερις ξεχωριστές εκδόσεις των «Ολοκληρωμένων Έργων» της όσο βρισκόταν εν ζωή. Το 1880, τα παιδιά της πούλησαν τα δικαιώματα της λογοτεχνικής της περιουσίας για 125.000 φράγκα (που ισοδυναμούν με 36 κιλά χρυσού ή 1,3 εκατομμύρια ευρώ ).
Εμπνευσμένη από τις παιδικές της εμπειρίες στην ύπαιθρο η Σάνδη έγραψε τα αγροτικά μυθιστορήματα La Mare du Diable ("Ο Βάλτος του Διαβόλου ", 1846), François le Champi (1847–1848), La Petite Fadette ("Η μικρή Φαντέτ ", 1849), και Les Beaux Messieurs Bois-Dore. Στο βιβλίο της Un hiver à Majorque ("Ένας χειμώνας στη Μαγιόρκα") περιγράφει την περίοδο που έζησε εκείνη και ο Σοπέν στο νησί της Μαγιόρκας από το 1838 έως το 1839. Στο συγγραφικό της έργο περιλαμβάνονται και άλλα μυθιστορήματα, όπως τα βιβλία Indiana ("Ινδιάνα", 1832), Lélia (Λέλια, 1833), Mauprat (1837), Le Compagnon du Tour de France (1840), Consuelo ("Κονσουέλο", 1842–1843) και Le Meunier d'Angibault (1845).
Θεατρικά και αυτοβιογραφικά της έργα αποτελούν τα: Histoire de ma vie ("Η Ιστορία της Ζωής Μου", 1855), Elle et Lui ("Αυτή και Αυτός", 1859, στο οποίο αφηγείται την σχέση της με τον Μυσέ), Journal Intime (μεταθανάτια έκδοση του 1926, στα ελληνικά "Ημερολόγιο Της Καρδιάς ") και Correspondence ("Αλληλογραφία"). Η Σάνδη έπαιζε συχνά τα θεατρικά της έργα στο μικρό της ιδιωτικό θέατρο στο κτήμα της στη Νοάν.
Πολιτικές απόψεις
Η Σάνδη έγραψε επίσης λογοτεχνικές κριτικές και πολιτικά κείμενα. Στην πρώιμη ζωή της, τάχθηκε υπέρ των φτωχών και της εργατικής τάξης καθώς και υπερασπίστηκε τα δικαιώματα των γυναικών. Όταν ξεκίνησε η Επανάσταση του 1848, ήταν ένθερμη ρεπουμπλικανή. Η Σάνδη ξεκίνησε τη δική της εφημερίδα, που εκδόθηκε σε έναν εργατικό συνεταιρισμό.
Έγινε πολιτικά ακόμη πιο δραστήρια μετά το 1841 και οι ηγέτες της εποχής της συχνά λάμβαναν υπόψην τις συμβουλές της. Ήταν μέλος της προσωρινής κυβέρνησης του 1848, εκδίδοντας μια σειρά από φλογερά μανιφέστα. Ενώ πολλοί Ρεπουμπλικάνοι φυλακίστηκαν ή εξορίστηκαν μετά το πραξικόπημα του Λουδοβίκου-Ναπολέοντα Βοναπάρτη τον Δεκέμβριο του 1851, η Σάνδη παρέμεινε στη Γαλλία, διατήρησε μια ασαφή σχέση με το νέο καθεστώς και διαπραγματεύτηκε ελαφριές και μειωμένες ποινές για τους φίλους της.
Η Σάνδη ήταν γνωστή για τους υπαινιγμούς στα γραπτά της κατά τη διάρκεια της Παρισινής Κομμούνας του 1871, όπου πήρε θέση για τη συνέλευση των Βερσαλλιών κατά των κομμουνάρδων, προτρέποντάς τους να αναλάβουν βίαιη δράση κατά των ανταρτών. Ήταν τρομοκρατημένη από τη βία της Παρισινής Κομμούνας, γράφοντας: "Η φρικτή περιπέτεια συνεχίζεται. Εξαγοράζουν, απειλούν, συλλαμβάνουν, κρίνουν. Έχουν καταλάβει όλα τα δημαρχεία, όλα τα δημόσια ιδρύματα, λεηλατούν το πολεμοφόδια και τις προμήθειες τροφίμων».
Κριτικές
Η γραφή της Σάνδη ήταν εξαιρετικά δημοφιλής κατά τη διάρκεια της ζωής της και η ίδια έχαιρε μεγάλης εκτίμησης από τη λογοτεχνική και πολιτιστική ελίτ της Γαλλίας. Ο Βίκτωρ Ουγκώ, στο επιτάφιο που εκφώνησε στην κηδεία της, είπε «η λύρα ήταν μέσα της».
Ο Ευγένιος Ντελακρουά ήταν στενός φίλος της Σάνδη και έτρεφε σεβασμό για το λογοτεχνικό της χάρισμα. Ο Γκυστάβ Φλομπέρ ήταν ένας εμφανής θαυμαστής της. Ο Ονορέ ντε Μπαλζάκ, ο οποίος γνώριζε προσωπικά τη Σάνδη, είπε κάποτε ότι "αν κάποιος πιστεύει ότι η Γεωργία Σάνδη γράφει άσχημα, είναι επειδή τα δικά του πρότυπα κριτικής είναι ανεπαρκή." Σημείωσε επίσης ότι η μεταχείριση της εικόνας στα έργα της έδειχνε ότι η γραφή της είχε μια εξαιρετική λεπτότητα, έχοντας την ικανότητα «να βάζει στην ουσία την εικόνα στη λέξη». Ο Αλφρέ Ντε Βινύ την αποκαλούσε «Σαπφώ».
Δεν θαύμαζαν όλοι οι σύγχρονοί της την ίδια ή και την γραφή της. Ο ποιητής Σαρλ Μπωντλέρ ήταν ένας σύγχρονος κριτικός της Γεωργίας Σάνδη που είχε πει: "Είναι ανόητη, βαριά και φλύαρη. Οι ιδέες της για τα ήθη έχουν το ίδιο βάθος κρίσης και λεπτότητας συναισθήματος με αυτές των καθαρίστριων και των έγκλειστων γυναικών… Το γεγονός ότι υπάρχουν άντρες που θα μπορούσαν να ερωτευτούν αυτή την πόρνη είναι πράγματι μια απόδειξη της ταπείνωσης των ανδρών αυτής της γενιάς».
Επιρροές στην λογοτεχνία
Ο Φιόντορ Ντοστογιέφσκι «διάβασε πολλά από τα πολυάριθμα μυθιστορήματα της Γεωργίας Σάνδη» και μετέφρασε το βιβίο της La dernière Aldini το 1844, μόνο και μόνο για να μάθει ότι είχε ήδη εκδοθεί στα ρωσικά. Σε ώριμη ηλικία εξέφρασε μια αμφίλογη στάση απέναντί της. Για παράδειγμα, στη νουβέλα του Notes from Underground ("Σημειώσεις από το Υπόγειο", 1864), ο αφηγητής εκφράζει ως εξής τα αισθήματα του: «Σε αυτό το σημείο ξεκινάω τις ευρωπαϊκές, ανεξήγητα υψηλές λεπτότητες a la Γεωργία Σάνδη».
Η βρετανή ποιήτρια Ελίζαμπεθ Μπάρετ Μπράουνινγκ (1806–61) έγραψε δύο ποιήματα για τη Σάνδη: To «George Sand: A Desire (1853)» και το «George Sand: A Recognition». Ο Αμερικανός ποιητής Ουώλτ Ουίτμαν ανέφερε το μυθιστόρημα Consuelo της Σάνδη ως το προσωπικό του αγαπημένο, και η συνέχεια αυτού του μυθιστορήματος της Σάνδη, La Comtesse de Rudolstadt ("Η Κόμισσα του Ρούντολσταντ", 1843), περιέχει τουλάχιστον μερικά αποσπάσματα που φαίνεται να άσκησαν άμεση επιρροή επάνω του. μικρογραφία|Η Σάνδη πλέκει ενώ ο [[Φρεντερίκ Σοπέν|Σοπέν παίζει πιάνο, πίνακας του Ντελακρουά του 1838]] Εκτός από την επιρροή της Σάνδη στην αγγλική και ρωσική λογοτεχνία, η γραφή και οι πολιτικές απόψεις της Σάνδη ενημέρωσαν πολλούς συγγραφείς του 19ου αιώνα στην Ισπανία και τη Λατινική Αμερική, συμπεριλαμβανομένης της Gertrudis Gómez de Avellaneda, την γεννημένη στην Κούβα συγγραφέα που έγραψε και έζησε στην Ισπανία. Οι κριτικοί έχουν ανακαλύψει δομικές και θεματικές ομοιότητες μεταξύ της Indiana της Γεωργίας Σάνδη, που εκδόθηκε το 1832, και της νουβέλας κατά της δουλείας της Gertrudis Gómez de Avellaneda με τίτλο Sab, που εκδόθηκε το 1841.
Στο πρώτο επεισόδιο του "Προιοιμίου" του Swann's Way ("Από τη μεριά του Σουάν", 1913) - το πρώτο μυθιστόρημα της σειράς In Search of Lost Time ("Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο") του Μαρσέλ Προυστ - ένας νεαρός, ταραγμένος Μαρσέλ ηρεμείται από τη μητέρα του καθώς εκείνη του διαβάζει ένα απόσπασμα από το François le Champi, ένα μυθιστόρημα που (αργοτερά εξηγεί) αποτελούσε μέρος του δώρου της γιαγιάς του, το οποίο περιλάμβανε επίσης τα βιβλία La Mare du Diable ("Ο Βάλτος του Διαβόλου ", 1846), La Petite Fadette ("Η μικρή Φαντέτ ", 1849) και Les Maîtres Sonneurs (όλα συγεγγραμένα από τη Σάνδη). Όπως σε πολλά επεισόδια που αφορούν την τέχνη στο In Search of Lost Time, αυτή η αναδρομή περιλαμβάνει και σχολιασμό του έργου.
Στο δοκίμιο A Room of One's Own ("Ένα Δικό της Δωμάτιο", 1929) της Βιρτζίνια Γουλφ, η Γουλφ αναφέρει τη Σάνδη μαζί με τις Τζορτζ Έλιοτ και Σαρλότ Μπροντέ, λέγοντας «... όλες τους θύματα εσωτερικής διαμάχης, όπως αποδεικνύουν τα γραπτά τους, προσπάθησαν αναποτελεσματικά να κρυφτούν πίσω από το όνομα ενός άνδρα».
Συχνές λογοτεχνικές αναφορές στην Γεωργία Σάνδη εμφανίζονται στο Possession (1990) της Α.Σ. Μπάιατ και στο έργο Voyage, το πρώτο μέρος της τριλογίας The Coast of Utopia του (2002). Η Γεωργία Σάνδη εμφανίζεται στο μυθιστόρημα Zorro ("Ζορρό", 2005) της Ιζαμπέλ Αλιέντε, ως μία νεαρή κοπέλα που ερωτετεύεται τον τον Ντιέγκο ντε λα Βέγκα (Ζορρό).
Στον κινηματογράφο
Την Γεωργία Σάνδη έχουν υποδυθεί η Μερλ Όμπερον στην ταινία A Song to Remember του (1945), η Πατρίσια Μόρισον στην ταινία Song Without End (1960), η Ρόζμαρι Χάρις στην σειρά Notorious Woman (1974), η Τζούντι Ντέιβις στη βρετανοαμερικανική ταινία του Τζέιμς Λάπιν Impromptu (1991) η Ζιλιέτ Μπινός στη γαλλική ταινία "Τα Παιδιά του αιώνα" (Les Enfants du siècle, 1999). Επίσης στην ταινία George Who? (Γαλλικά: George qui?), μια γαλλική βιογραφική ταινία του 1973 σε σκηνοθεσία Michèle Rosier πρωταγωνιστεί η Anne Wiazemsky ως Γεωργία Σάνδη. Στην πολωνική ταινία του 2002 Chopin: Desire for Love σε σκηνοθεσία Jerzy Antczak, την Γεωργία Σάνδη υποδύεται η Danuta Stenka. Στη γαλλική ταινία Flashback (2021) σε σκηνοθεσία Caroline Vigneaux, την Γεωργία Σάνδη υποδύεται η Suzanne Clément.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Φρεντερίκ Σοπέν
Σπύρος Περιστέρης
Με το όνομα Σπύρος Περιστέρης αναφέρονται τα εξής πρόσωπα:
Σωβιρέ-λε-Βιέιγ
Το Σωβιρέ-λε-Βιέιγ (γαλλικά: Chauvirey-le-Vieil) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Γιόχαν Ρόιχλιν
Ο Γιόχαν Ρόιχλιν (γνωστός και εξελληνισμένα ως Ιωάννης Καπνίων, γερμ. Johann Reuchlin, Πφορτσχάιμ 29 Ιανουαρίου 1455 - Στουτγκάρδη 30 Ιουνίου 1522) ήταν Γερμανός λόγιος ανθρωπιστής, νομικός, ακαδημαϊκός και μελετητής ελληνικών κι εβραϊκών έργων.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 29 Ιανουαρίου 1455 στο Πφόρτσχαϊμ της Βυρτεμβέργης, σήμερα στη νότια Γερμανίας. Ο πατέρας του εργαζόταν σε μοναστήρι και σ'αυτό έλαβε κι ο μικρός Γιόχαν την εγκύκλια μόρφωσή του κι έμαθε καλά λατινικά.
Σπούδασε νομικά στην Ορλεάνη της Γαλλίας. Έμαθε ελληνικά από τον Ανδρόνικο Κοντοβλάκα στη Βασιλεία το 1476/77, το Γεώργιο Ερμώνυμο στο Παρίσι το 1478 (με βάση τη γραμματική του Θεόδωρου Γαζή) και το Δημήτριο Χαλκοκονδύλη στη Φλωρεντία (περιπου 1482). Μετέφρασε πολλά ελληνικά έργα στα γερμανικά, κάνοντάς τα γνωστά για πρώτη φορά στη γερμανόφωνη Ευρώπη, κυρίως έργα του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη, προάγωντας τον Αναγεννησιακό ουμανισμό.
Από το 1482 ως το 1496 υπηρέτησε τον Έμπερχαρτ Α της Βυρτεμβέργης σα γραμματέας και νομικός σύμβουλος και ταξίδεψε γι' αυτό συχνά στην Ιταλία, όπου ήρθε σ' επαφή στη Ρώμη με τον πάπα Σιξτο Δ και στη Φλωρεντία με σημαντικούς ουμανιστές όπως τον Άντζελο Πολιτσιάνο, το Μαρσίλιο Φιτσίνο, το Τζιοβάννι Πικο ντελλά Μιράντολα και το Δημήτριο Χαλκοκονδύλη.
Το 1498 ταξίδεψε στη Βενετία, όπου συνάντησε τον Άλδο Μανούτιο, που με το Μάρκο Μουσούρο, το Ζαχαρία Καλλιέργη και το Νικόλαο Βλαστό εξέδωσαν για πρώτη φορά ελληνικά έργα σε έντυπη, βιβλιοδετημένη μορφή, αρκετά από τα οποία αγόρασε.
Μετά το 1500 έζησε στη Χαιδελβέργη εργαζόμενος ως δικαστικός. Στα χρόνια αυτά σημείωσε εξίσου μεγάλη πρόοδο στην εβραϊκή γλώσσα και στη διδασκαλία της Καμπάλα.
Εγγονός της αδερφής του υπήρξε ο Φίλιππος Μελάγχθων τον οποίο δίδαξε ελληνικά από το 1508 όταν ο μικρός ήρθε να μείνει σπίτι του όταν έχασε τον πατέρα του. Χρησιμοποίησε γι' αυτό με τη γραμματική του Κωνταντίνου Λάσκαρι. Η στενή τους σχέση διατηρήθηκε σχεδόν ως το τέλος της ζωής του.
Το 1518 του προτάθηκε η νέα έδρα Ελληνικών του Πανεπιστημίου της Βιττεμβέργης, ωστόσο αρνήθηκε λόγω της μεγάλης ηλικίας του και πρότεινε στη θέση του το νεαρό Φίλιππο, που έτσι έγινε συνάδελφος του Μαρτίνου Λούθηρου.
Χειροτονήθηκε κληρικός και λίγους μήνες μετά πέθανε στις 30 Ιουνίου 1522 στη Στουτγκάρδη σε ηλικία 67 ετών. Την πλούσια βιβλιοθήκη του δεν την άφησε στον Μελάγχθων όπως αυτός ήλπιζε, αλλά στο μοναστήρι του Αγ.Μιχαήλ στο Πφόρτσχαϊμ.
Στην επιτύμβια στήλη του, που είχε παραγγείλει ήδη από το 1501, είχε γράψει μια φράση στα λατινικά, μια λέξη στα εβραϊκά και πάνω δεξιά την ελληνική λέξη ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί Χριστιανοί Κατηγορία:Χριστιανοί συγγραφείς
Δρόμος του μεταξιού
Ως δρόμος του μεταξιού είναι γνωστό το δίκτυο των εμπορικών δρόμων μεταξύ της Κίνας και των κρατών που βρίσκονται στα δυτικά και στα νότια αυτής. Το δίκτυο αυτό απλωνόταν σε ολόκληρη την Ασιατική ήπειρο, με έναρξη την Κίνα και προορισμό την Ινδία, την Περσία και τις περιοχές της Μεσογείου, ενώ παράλληλα, μέσω του Ινδικού Ωκεανού, τα προϊόντα μεταφέρονταν μέσω των θαλάσσιων διαδρομών προς την Ινδοκίνα, την Ινδία, την Αραβική χερσόνησο και τις χώρες της ανατολικής Αφρικής. Ο Δρόμος του μεταξιού υπήρξε το σημαντικότερο εμπορικό δίκτυο από την Αρχαιότητα, μέχρι την σταδιακή εγκατάλειψή του μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης το 1453.
Η ονομασία «δρόμος του μεταξιού» (στα γερμανικά: Seidenstraße) χρησιμοποιήθηκε επίσημα για πρώτη φορά από τον Γερμανό γεωγράφο Φερδινάνδο φον Ριχτχόφεν, τον 19ο αιώνα. Το όνομα προέρχεται από ένα από τα πιο προσοδοφόρα προϊόντα που διακινούσε η Κίνα, το κινέζικο μετάξι, η εμπορική εκμετάλλευση του οποίου ξεκίνησε σε εντατική μορφή την περίοδο της Δυναστείας των Χαν, μετά τις εξερευνήσεις του Τζαν Τσιάν.
Η σημασία του δρόμου του μεταξιού εκτός από την εμπορική και οικονομική του πλευρά, έχει να κάνει και με την πολιτική επιρροή του όσο και την τεράστια πολιτιστική του σημασία. Κατά μήκος του Δρόμου αναπτύχθηκαν σημαντικοί πολιτισμοί, ενώ αποτέλεσε δίοδο για την εξάπλωση του Βουδισμού στην Κίνα και την Ιαπωνία και του Χριστιανισμού στις ανατολικής περιοχές καθώς και την εξάπλωση του Ισλάμ και την κορύφωση των επιτευγμάτων του ισλαμικού πολιτισμού. Η απότομη μείωση των εμπορικών συναλλαγών μεταξύ Ανατολής και Δύσης που ακολούθησε την εγκατάσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας τον 15ο αιώνα, οδήγησε στην ανάγκη εύρεσης νέων διαδρομών, κάτι που τελικά οδήγησε στην ανακάλυψη του Νέου Κόσμου.
Στις μέρες μας έχουν τεθεί από την Κίνα σχέδια αναβίωσης του δρόμου του μεταξιού δημιουργώντας ένα διευρυμένο σιδηροδρομικό δίκτυο το οποίο θα ενώνει την Κίνα με την Ευρώπη, με στόχο την φτηνότερη διακίνηση εμπορικών αγαθών ή βιομηχανικών προϊόντων.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Εμπορικοί δρόμοι Κατηγορία:Ιστορία των διεθνών σχέσεων Κατηγορία:Μετάξι * Κατηγορία:Αρχαίοι δρόμοι και μονοπάτια
Σημαία της Ισπανίας
thumb|250px|right|[[Αρχείο:FIAV 111111.svg|23px Αναλογία: 2:3]]
Η σημαία της Ισπανίας αποτελείται από τρεις οριζόντιες λωρίδες σε κόκκινο και κίτρινο (η κίτρινη μεσαία είναι διπλάσια σε πλάτος από την κάθε κόκκινη). Μία απλοποιημένη έκδοση του ισπανικού εθνόσημου εικονίζεται στην κίτρινη λωρίδα, κοντά στην λωρίδα του ιστού. Η ισπανική σημαία καθιερώθηκε στις 19 Δεκεμβρίου 1981, οπότε και άλλαξε τελευταία φορά το εθνόσημο.
Η χώρα έχει Σύνταγμα από τις 19 Δεκεμβρίου 1981.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ισπανία Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Ισπανίας
30 Φεβρουαρίου
thumb|right|350px|Σελίδα από σουηδικό ημερολόγιο του έτους 1712: κάτω δεξιά η ημερομηνία 30 Φεβρουαρίου
Η 30ή Φεβρουαρίου δεν υπάρχει στο Γρηγοριανό ημερολόγιο. Πολλές φορές χρησιμοποιείται ειρωνικά για να δείξουμε ότι κάτι δεν πρόκειται να γίνει.
Σουηδία
Αν και τυπικά η ημερομηνία αυτή δεν υπάρχει ούτε στο Γρηγοριανό ούτε στο Ιουλιανό ημερολόγιο, εμφανίστηκε μία και μοναδική φορά στη Σουηδία. Το 1700 αποφασίστηκε η σταδιακή μετατροπή του ημερολογίου από το Ιουλιανό στο Γρηγοριανό. Καθώς η σταδιακή αυτή μετατροπή δημιουργούσε αρκετά προβλήματα, το 1712 ο βασιλιάς Κάρολος ο ΙΒ΄ αποφάσισε να επαναφέρει το Ιουλιανό ημερολόγιο. Τον χρόνο αυτό, ο οποίος ήταν δίσεκτος, προστέθηκε μία επιπλέον εμβόλιμη ημέρα, η 30ή Φεβρουαρίου. Η σουηδική αυτή ημερομηνία αντιστοιχεί στην 11η Μαρτίου του Γρηγοριανού ημερολογίου και στην 29η Φεβρουαρίου του Ιουλιανού.
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Νιγηροκονγκολεζικές γλώσσες
Οι Νιγηροκογγολεζικές γλώσσες αποτελούν μία από τις μεγαλύτερες γλωσσικές οικογένειες στον κόσμο και τη μεγαλύτερη στην Αφρική όσον αφορά τη γεωγραφική περιοχή, τον αριθμό των ομιλητών και τον αριθμό των ξεχωριστών γλωσσών. Θεωρείται ότι είναι η μεγαλύτερη γλωσσική οικογένεια στον κόσμο όσον αφορά τον αριθμό των γλωσσών που περικλείει μπροστά από τις Αυστρονησιακές γλώσσες. Ο αριθμός περιπλέκεται από τη διφορούμενη άποψη για το τι συνιστά ξεχωριστή γλώσσα. Ο αριθμός των κατονομαζόμενων νιγηροκογκολεζικών γλωσσών, είναι, κατά τον Εθνολογό, 1.540. Είναι η τρίτη μεγαλύτερη οικογένεια γλωσσών με βάση τον αριθμό ομιλητών. Περιλάμβανε περίπου 700 εκατομμύρια ομιλητές το 2015. Στο εσωτερικό των νιγηροκογκολέζικων γλωσσών, οι Γλώσσες Μπαντού αντιπροσωπεύουν 350 εκατομμύρια ομιλητές (2015).
Οι πιο ομιλούμενες νιγηροκογκολέζικες με βάση τον αριθμό των γηγενών ομιλητών είναι η Γιορούμπα, η Ίγκμπο, η Φούλα και η Σόνα. Η πιο ευρέως διαδεδομένη ανά αριθμό ομιλητών είναι η Σουαχίλι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νιγηροκονγκολεζικές γλώσσες
Προεδρικές εκλογές στο Τζιμπουτί 2011
Στο Τζιμπουτί διεξήχθησαν προεδρικές εκλογές στις 8 Απριλίου 2011. Πρόεδρος εξελέγη ξανά ο Ισμαήλ Ομάρ Γκουέλεχ με ποσοστό 80%. Ο Γκουέλεχ επικράτησε του πρώην δικαστικού Μοχάμεντ Γουαρσαμά Ραγκέχ, ο οποίος συγκέντρωσε ποσοστό 19% των ψήφων.
Η αντιπολίτευση μποϊκοτάρισε τις εκλογές, τονίζοντας ότι δεν ήταν ελεύθερες ούτε δίκαιες. Για παρατυπίες κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας εξέφρασε παράπονα ο Ραγκέχ.
Πλαίσιο
Τον Απρίλιο του 2010 η εθνοσυνέλευση τροποποίησε το Σύνταγμα ώστε να επιτραπεί στον Ισμαήλ Ομάρ Γκουέλεχ να διεκδικήσει και 3η προεδρική θητεία. Από το Φεβρουάριο 2011 ξέσπασαν διαδηλώσεις στην χώρα, με αίτημα την παραίτηση του Γκουέλεχ, στον απόηχο και των ταραχών σε χώρες της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής εκείνη την περίοδο. Αρκετοί διαδηλωτές συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν.
Στις 21 Μαρτίου 2011 οι αρχές στο Τζιμπουτί έδιωξαν ορισμένους εκλογικούς παρατηρητές, κατηγορώντας τους για μεροληψία. Η Αφρικανική Ένωση και η ΕΕ απέστειλαν τους δικούς τους παρατηρητές.
Αποτελέσματα
Ο Ισμαήλ Ομάρ Γκουέλεχ επανεξελέγη με μεγάλο ποσοστό και ορκίστηκε για 3η θητεία στις 8 Μαΐου 2011. Πρόεδρος του Τζιμπουτί, 8 Απριλίου 2011 !style="background-color:#E9E9E9" align=left width=450|Υποψήφιοι – Κόμματα !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=right|%
Σω-λα-Λοτιέρ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Βίκτωρ Βερνίκος
Ο Bίκτωρ Βερνίκος Γιούργκενσεν (δανικά: Victor Vernicos Jørgensen, 23 Οκτωβρίου 2006, Αθήνα) είναι Έλληνας τραγουδιστής και τραγουδοποιός. Εκπροσώπησε την Ελλάδα στο Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 2023 στο Λίβερπουλ, με το τραγούδι «What They Say».
Ο πατέρας του,πλούσιος επιχειρηματίας Λαρς Γιουλ Γιούργκενσεν, κατάγεται από τη Δανία, ενώ η μητέρα του είναι Ελληνίδα. από την πλευρά της μητέρας του, προέρχεται από οικογένεια δισεκατομμυριούχων ναυτιλιακών vernicos ναυτιλία
Άρχισε μαθήματα πιάνου σε ηλικία 4 ετών, μαθήματα φωνητικής στα οκτώ και μαθήματα κιθάρας στα δέκα του χρόνια. Στα έντεκα άρχισε να γράφει τα πρώτα δικά του τραγούδια, ενώ από το 2021 επιμελείται και την παραγωγή της δικής του μουσικής, παρακολουθώντας μαθήματα Μουσικής Τεχνολογίας. Ο ίδιος έχει ανακοινώσει ότι μέχρι τώρα εκφράζεται μέσω των τραγουδιών του στην αγγλική γλώσσα.
Το 2021 κυκλοφόρησε το πρώτο του τραγούδι στο οποίο έγραψε μουσική, στίχους, αλλά έκανε και την παραγωγή μόνος του. Αυτό τον καιρό κάνει μαθήματα φωνητικής και performance με τη Νίνα Λοτσάρη.
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision
Ο Βερνίκος ήταν ο νεότερος σε ηλικία καλλιτέχνης που έστειλε η Ελλάδα στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision. Ο ίδιος ήταν από τους πρώτους καλλιτέχνες που ανακοινώθηκε ότι κατέθεσε πρόταση στην ΕΡΤ. Στις 28 Δεκεμβρίου 2022, η υποψηφιότητά του ήταν μία από τις επτά που πέρασαν στην επόμενη φάση για την επιλογή του Έλληνα εκπροσώπου. Στις 19 Ιανουαρίου 2023, ο Βερνίκος ήταν ανάμεσα στους τρεις υποψηφίους που πέρασαν στην τελική φάση για την εκπροσώπηση της Ελλάδας στον διαγωνισμό. Εντέλει, στις 30 Ιανουαρίου, ο Βερνίκος ανακοινώθηκε ως ο εκπρόσωπος της Ελλάδας για τον διαγωνισμό.
Διαγωνίστηκε στον δεύτερο ημιτελικό στις 11 Μαΐου, αλλά δεν κατάφερε να προκριθεί στον τελικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες τραγουδιστές ποπ Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί Κατηγορία:Αγγλόφωνοι τραγουδιστές από την Ελλάδα Κατηγορία:Έλληνες δανικής καταγωγής Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Ελλάδα
Τόχαροι
thumb|right|300px|Τόχαροι σε τοιχογραφία του 6ου αιώνα μ.Χ., Λεκάνη Ταρίμ Οι Τόχαροι ήταν κάτοικοι των μεσαιωνικών πόλεων-κρατών που βρίσκονταν στις οάσεις του βορείου άκρου της Λεκάνης Ταρίμ (σημερινή επαρχία Σιντζιάνγκ της Κίνας). Η γλώσσα τους, η τοχαρική (κλάδος της ινδοευρωπαϊκής γλωσσικής οικογένειας), είναι γνωστή από χειρόγραφα της περιόδου μεταξύ 6ου-8ου αιώνα μ.Χ., μετά την οποία εκτοπίστηκε από τις τουρκικές γλώσσες ουιγουρικών φυλών που κατέκλυσαν την περιοχή της κοιλάδας Ταρίμ.
Κάποιοι επιστήμονες συνέδεσαν τους Τόχαρους με τον πολιτισμό Αφανάσεβο της ανατολικής Σιβηρίας (περίπου 3.500–2.500 π.Χ.), τις μούμιες της κοιλάδας Ταρίμ (περίπου 1.800 π.Χ.) και τους Γιουέ-τσι των κινεζικών χρονικών, οι περισσότεροι εκ των οποίων μετανάστευσαν από τη νότια Γκανσού στη Βακτριανή τον 2ο αιώνα μ.Χ., και αργότερα στη βορειοδυτική Ινδία όπου και ίδρυσαν την Αυτοκρατορία των Κοσσανών (Κουσάν).
Ονοματολογία
Γύρω στις αρχές του 20ου αιώνα μ.Χ., οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν στις οάσεις της κοιλάδας Ταρίμ έναν αριθμό χειρογράφων γραμμένων σε δύο στενά σχετιζόμενες αλλά έως τότε άγνωστες ινδοευρωπαϊκές γλώσσες. Ακόμα ένα κείμενο ανακαλύφθηκε στην ίδια περιοχή, ένα βουδιστικό κείμενο σε αρχαία Τουρκικά, που περιελάμβανε τμήμα που ανέφερε ότι το κείμενο είχε μεταφραστεί από τη Σανσκριτική στην αρχαία Τουρκική με τη μεσολάβηση μιας τόξρι γλώσσας, για την οποία ο Φρίντριχ Β.Κ. Μύλλερ υπέθεσε ότι ήταν η ονομασία μίας εκ των δύο πρόσφατα ανακαλυφθεισών ινδοευρωπαϊκών γλωσσών.
Ο Μύλλερ ονόμασε τις δύο αυτές νεοανακαλυφθείσες γλώσσες τοχαρικές (γερμανικά: Tocharisch), συσχετίζοντας τον όρο τόξρι με το εθνωνύμιο Τόχαροι (Πτολεμαίος, Βιβλίο Στ΄, 11, 6, 2ος αιώνας μ.Χ.), που είχε αποδοθεί από το Στράβωνα σε μία από τις σκυθικές φυλές που λυμαίνονταν το ελληνιστικό βασίλειο της Βακτριανής (σημερινό Αφγανιστάν και Πακιστάν) το δεύτερο μισό του 2ου αιώνα π.Χ. Ο όρος τόξρι με τη σειρά του ήλκυε την καταγωγή του από τα ινδοϊρανικά, με τον όρο Τοχαριστάν να αναφέρεται στη Βακτριανή της 1ης χιλιετίας μ.Χ., εξού και η επαρχία Ταχάρ του Αφγανιστάν.
Οι Τόχαροι συνήθως συνδέονται από σύγχρονους επιστήμονες με τους Γιουέ-τσι των κινεζικών χρονικών, που ίδρυσαν την Αυτοκρατορία των Κουσάν. Οι άνθρωποι όμως αυτοί γνωρίζουμε σήμερα ότι μιλούσαν τη Βακτριανή, μια ανατολική ιρανική γλώσσα, αρκετά διαφορετική από τις τοχαρικές γλώσσες του Μύλλερ, με αποτέλεσμα οι ισχυρισμοί του τελευταίου περί σύνδεσής τους με τους Τόχαρους του Στράβωνα, να αποτελούν σήμερα μειοψηφία μεταξύ των ιστορικών. Ειδικότερα, οι τοχαρικές γλώσσες του Μύλλερ θεωρούνται κλάδος του δυτικού ινδοευρωπαϊκού κλάδου (άρα όχι Σκύθες) και όχι του ανατολικού ινδοευρωπαϊκού. Παρόλα αυτά, οι λέξεις τοχαρική και Τόχαροι παραμένουν οι καθιερωμένοι όροι για τις γλώσσες των χειρογράφων της κοιλάδας Ταρίμ και για τους ανθρώπους που τις δημιούργησαν.
Το εκπληκτικό στη γλώσσα των Τόχαρων είναι ότι πιθανόν αποτελούν τους Ευρωπαίους εκείνους που έφτασαν πιο βαθιά στην Ασία, μέχρι τα σύνορα της Κίνας, γι' αυτό και η έκπληξη των επιστημόνων όταν κατάλαβαν ότι η γλώσσα τους ανήκει στο δυτικό κλάδο (π.χ. γερμανική) των ινδοευρωπαϊκών γλωσσών και όχι στον ανατολικό (π.χ. περσική), καθότι δεν υπήρχε στα ιστορικά κείμενα αναφορά για ξανθή ψηλή φυλή με γαλάζια μάτια, που να έφτασε τόσο ανατολικά. Προς το παρόν πάντως η έρημος Τακλαμακάν (που περιβάλλει την κοιλάδα-όαση Ταρίμ) κρατάει καλά κρυμμένα αρκετά από τα μυστικά του υψηλού πολιτισμού τους.
Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί Κατηγορία:Ιστορία της Κίνας Κατηγορία:Ινδοευρωπαϊκοί λαοί
Ολλανδικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2004-05
Το Ολλανδικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2004-05 ή αλλιώς το Ερεντιβίζιε 2004-05 ήταν το 49ο πρωτάθλημα Ερεντιβίζιε. Ξεκίνησε στις 13 Αυγούστου 2004 και ολοκληρώθηκε στις 22 Μαΐου 2005.
Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Αϊντχόφεν για 18η φορά στην ιστορία της, ενώ υποβιβάστηκαν στην Εέρστε Ντιβίζιε οι Ντεν Μπος και Ντε Χράαφσχαπ. Την είσοδο στο Τσάμπιονς Λιγκ 2005-06 κέρδισαν οι Αϊντχόφεν και Άγιαξ, στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 2005-06 οι Φέγενορντ, Άλκμααρ, Χέρενφεν και Βίλεμ ΙΙ (μέσω του κυπέλλου Ολλανδίας), ενώ στο Κύπελλο Ιντερτότο 2005 η Ρόντα.
Ομάδες
Συνολικά 18 ομάδες αγωνίστηκαν στη συγκεκριμένη σεζόν: οι πρώτες 15 ομάδες της περσινής σεζόν, 2 νικητές των Play Offs ανόδου/υποβιβασμού και η πρωταθλήτρια της Εέρστε Ντιβίζιε 2003-04.
Βαθμολογία
1 Η Βίλεμ ΙΙ κέρδισε την είσοδο στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ επειδή ήταν φιναλίστ του Κυπέλλου Ολλανδίας 2004-05.
Αποτελέσματα
Πράσινο: Νίκη γηπεδούχου ομάδας Μπλε: Ισοπαλία <div style="margin-left:185px; padding-left:10px; width:200px; background-color:#FCC; font-size:11px; margin-bottom:10px;">Κόκκινο: Νίκη φιλοξενούμενης ομάδας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2004-2005 Κατηγορία:Έρεντιβιζι
Λουκίνο Βισκόντι
Ο Λουκίνο Βισκόντι του Μοντρόνε (Luchino Visconti di Modrone, Μιλάνο, 2 Νοεμβρίου 1906 – Ρώμη, 17 Μαρτίου 1976), κόμης του Λονάτε Ποτσόλο, ήταν Ιταλός σκηνοθέτης του κινηματογράφου, του θεάτρου και της όπερας. Υπήρξε θεμελιωτής και βασικός εκφραστής του ρεύματος του ιταλικού νεορεαλισμού. Η θεματολογία του έργου είναι επηρεασμένη σημαντικά από προσωπικά βιώματα και επιμέρους πτυχές της προσωπικότητάς του, όπως η αριστοκρατική του καταγωγή, η μαρξιστική ιδεολογία του και οι ομοφυλοφιλικές του προτιμήσεις.
Ο Γατόπαρδος (1963), που βραβεύθηκε με τον Χρυσό Φοίνικα του Φεστιβάλ των Καννών, και ο Θάνατος στη Βενετία (1970) είναι ορισμένες από τις ταινίες που σκηνοθέτησε και τον κατέστησαν ευρέως γνωστό. Στα έργα του πρωταγωνίστησαν αρκετοί γνωστοί ηθοποιοί όπως η Άννα Μανιάνι, ο Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι, ο Αλέν Ντελόν, η Κατίνα Παξινού, ο Μπαρτ Λάνκαστερ, η Κλαούντια Καρντινάλε και ο Χέλμουτ Μπέργκερ.
Τα χρόνια στο Παρίσι
Το 1933 ο Βισκόντι ταξιδεύει στη Γερμανία και ζει από κοντά την άνοδο του ναζισμού. Στη συνέχεια, εγκαθίσταται στο Παρίσι όπου γνωρίζει και συναναστρέφεται με τον Ζαν Κοκτώ και την Κοκό Σανέλ. Παράλληλα, εργάζεται ως βοηθός του σκηνοθέτη Ζαν Ρενουάρ στις ταινίες Toni (1935) και Γεύμα στην Εξοχή (Une Partie de Campagne) (1936). Στο Παρίσι η συναναστροφή του με μαρξιστικούς κύκλους και ο ενθουσιασμός του Λαϊκού Μετώπου τον ωθούν, σε πρώτη φάση, να ασπαστεί τον μαρξισμό και, ακολούθως, να γίνει μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Ιταλίας. Το 1937 ταξιδεύει στην Ελλάδα και στις ΗΠΑ όπου επισκέπτεται το Χόλυγουντ.
Νεορεαλισμός
right|thumb|225px|[[Διαβολικοί εραστές (Ossessione, 1943)]] right|thumb|225px|[[Η Γη Τρέμει|Η γη τρέμει (1948)]] Το 1939, μετά τον θάνατο της μητέρας του, ο Βισκόντι μετακομίζει από το Μιλάνο στη Ρώμη. Εκεί γνωρίζει ορισμένους νεαρούς διανοούμενους, μανιώδεις με τον κινηματογράφο και μαρξιστές. Πρόκειται για τον Μάριο Αλικάτα, τον Τζουζέπε Ντε Σάντις, τον Τζιάνι Πουτσίνι και τον Μικελάντζελο Αντονιόνι, μαζί με τους οποίους γράφει στο περιοδικό "Cinema", που διευθύνει ο Βιτόριο Μουσολίνι, γιος του Μπενίτο Μουσολίνι. Με τα άτομα της ομάδας αυτής ο Βισκόντι θα γυρίσει την πρώτη του ταινία, Διαβολικοί εραστές (Ossessione) (1943). Βασισμένη πάνω στο μυθιστόρημα του Τζέιμς Μ. Κέιν, Ο ταχυδρόμος χτυπάει πάντα δυο φορές, αποτελεί τη γενέθλια ταινία του ιταλικού νεορεαλισμού, ενός όρου που καθιερώθηκε χάρη στον μοντέρ της ταινίας, τον Μάριο Σεραντρέι. Τα γυρίσματα λαμβάνουν χώρα κατά τη διάρκεια του πολέμου, με αποτέλεσμα οι συντελεστές της ταινίας να αντιμετωπίζουν σημαντικές δυσχέρειες: όλο το υλικό ελέγχεται από τη λογοκρισία του φασιστικού καθεστώτος, ενώ για να καλυφθούν τα έξοδα της ταινίας ο ίδιος ο Βισκόντι αναγκάζεται να διαθέσει ένα μέρος της οικογενειακής του περιουσίας. Το Ossessione ταράζει τα νερά στον ιταλικό κινηματογράφο και γρήγορα απαγορεύεται από τη λογοκρισία.
Με την ολοκλήρωση της ταινίας, ο Βισκόντι αναλαμβάνει ενεργό ρόλο στην αντίσταση, συλλαμβάνεται και φυλακίζεται από τους Ναζί. Τα γεγονότα αυτά αποτυπώνονται στο ντοκιμαντέρ του Μέρες Δόξας (1945). Το 1948 το Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας του αναθέτει να γυρίσει μια τριλογία με θέμα τη ζωή των ψαράδων της Σικελίας, των ανθρακωρύχων και των αγροτών. Τελικά, μόνο το πρώτο μέρος της τριλογίας ολοκληρώνεται· πρόκειται για την ταινία Η Γη Τρέμει, βασισμένη στο μυθιστόρημα του Τζιοβάνι Βέργκα Οι Μαλαβόλιε. Γυρισμένη στο χωρίο Άτσι Τρέτσα της νότιας Σικελίας με ερασιτέχνες ηθοποιούς, κατοίκους του χωριού, θεωρείται χαρακτηριστικό δείγμα του ιταλικού νεορεαλισμού. Παρά τις αντιδράσεις που προκαλεί, η ταινία βραβεύεται με το Ειδικό βραβείο της Επιτροπής στο Φεστιβάλ Βενετίας 1948. Ακολουθεί το Μπελίσιμα (1951) στο οποίο ξεχωρίζει η ερμηνεία της Άννας Μανιάνι.
Απομάκρυνση από τον νεορεαλισμό
right|thumb|225px|[[Μπαρτ Λάνκαστερ|Μπάρτ Λάνκαστερ, Κλαούντια Καρντινάλε, Αλέν Ντελόν - Ο γατόπαρδος (1963)]] To Senso (1954) αποτελεί σημείο καμπής στο κινηματογραφικό έργο του Βισκόντι, ο οποίος, για πρώτη φορά, απομακρύνεται από τον νεορεαλισμό και υιοθετεί νέα θεματολογία που θα γίνει σήμα κατατεθέν των ταινιών του. Η ερωτική ιστορία μιας κόμισσας και ενός Αυστριακού αξιωματικού γίνεται η αφορμή για μια βαθιά ανάλυση της ιταλικής Ιστορίας και σημαντικών γεγονότων, όπως η ιταλική ενοποίηση, ο καταστροφικός πόλεμος του 1866 και η επιρροή της παρηκμασμένης αριστοκρατικής τάξης στα γεγονότα αυτά. Το σενάριο βασίζεται στην ομότιτλη νουβέλα του Καμίλο Μπόιτο, ενώ για τους πρωταγωνιστικούς ρόλους ο Βισκόντι αρχικά ζητά την Ίνγκριντ Μπέργκμαν και τον Μάρλον Μπράντο, αίτημα που ο παραγωγός αρνείται. Πρόκειται για την πρώτη έγχρωμη ταινία του Βισκόντι, την οποία οι κριτικοί έχουν επαινέσει για την πρωτότυπη φωτογραφία, την πλαστικότητα των εικόνων και την επιβλητική σκηνογραφία.