cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σενεγάλη
Η Σενεγάλη είναι καλά ενσωματωμένη στους κύριους φορείς της διεθνούς κοινότητας, συμπεριλαμβανομένης της Οικονομικής Κοινότητας των Κρατών της Δυτικής Αφρικής (ECOWAS), της Αφρικανικής Ένωσης (AU) και της Κοινότητας των κρατών Σαχέλ-Σαχάρας.
Προαποικιακή περίοδος
Τα αρχαιολογικά ευρήματα σε όλη την περιοχή δείχνουν ότι η Σενεγάλη κατοικήθηκε κατά τους προϊστορικούς χρόνους και κατοικούνταν συνεχώς από διάφορες εθνότητες. Μερικά βασίλεια δημιουργήθηκαν γύρω στον έβδομο αιώνα: το Τακούρ τον ένατο αιώνα, το Ναμαντίρου και η Αυτοκρατορία Τζολόφ κατά τον 13ο και 14ο αιώνα. Η ανατολική Σενεγάλη ήταν κάποτε μέρος της Αυτοκρατορίας της Γκάνας.
Το Ισλάμ εισήχθη μέσω της επαφής των Τουκουλέρ και των Σονινκέ με τη δυναστεία των Αλμοραβίδων του Μαγκρέμπ, οι οποίοι με τη σειρά τους το διέδωσαν με τη βοήθεια των Αλμοραβίδων και των συμμάχων των Τουκουλέρ. Σε αυτό αντιστάθηκαν εθνότητες παραδοσιακών θρησκειών, ιδιαίτερα οι Σερέρ.
Τον 13ο και 14ο αιώνα, η περιοχή τέθηκε υπό την επιρροή των αυτοκρατοριών στα ανατολικά. Η αυτοκρατορία Τζολόφ της Σενεγάλης ιδρύθηκε επίσης κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Στην περιοχή της Σενεγκάμπια, μεταξύ 1300 και 1900, σχεδόν το ένα τρίτο του πληθυσμού υποδουλώθηκε, συνήθως ως αποτέλεσμα της αιχμαλωσίας σε πόλεμο.
Τον 14ο αιώνα η αυτοκρατορία Τζολόφ έγινε πιο ισχυρή, έχοντας ενώσει τους Καγιόρ και τα βασίλεια Μπαόλ, Σινέ, Σαλούμ, Βααλό, Φουτά Τοορό και Μπαμπούκ, ή μεγάλο μέρος της σημερινής Δυτικής Αφρικής. Η αυτοκρατορία ήταν μια εθελοντική συνομοσπονδία διαφόρων κρατών αντί να χτιζόταν με στρατιωτική κατάκτηση. Η αυτοκρατορία ιδρύθηκε από τον Ντιαντιανέ Ντιαγιέ, με καταγωγή Σερέρ και Τουκουλέρ, ο οποίος ήταν σε θέση να σχηματίσει έναν συνασπισμό με πολλές εθνότητες, αλλά κατέρρευσε γύρω στο 1549 με την ήττα και τη δολοφονία του Λελέ Φουλί Φακ από τον Αμαρί Γκονέ Σομπέλ Φαλ.
Αποικιακή εποχή
αριστερά|μικρογραφία| Η [[Αυτοκρατορία της Πορτογαλίας|Πορτογαλική Αυτοκρατορία ήταν η πρώτη ευρωπαϊκή δύναμη που αποίκισε τη Σενεγάλη, ξεκινώντας με την άφιξη του Ντίνις Ντίας το 1444 στο νησί Γκορέ και τελείωσε το 1888, όταν οι Πορτογάλοι έδωσαν το Ζιγκινσόρ στους Γάλλους.]] Στα μέσα του 15ου αιώνα, οι Πορτογάλοι αποβιβάστηκαν στην ακτογραμμή της Σενεγάλης, ακολουθούμενοι από έμπορους που εκπροσωπούσαν άλλες χώρες, συμπεριλαμβανομένων των Γάλλων. Διάφορες ευρωπαϊκές δυνάμεις — η Πορτογαλία, η Ολλανδία και η Μεγάλη Βρετανία — ανταγωνίζονταν για το εμπόριο στην περιοχή από τον 15ο αιώνα και μετά.
Το 1677, η Γαλλία απέκτησε τον έλεγχο αυτού που είχε γίνει ένα μικρό σημείο εκκίνησης στο εμπόριο σκλάβων στον Ατλαντικό: το νησί Γκορέ δίπλα στο σύγχρονο Ντακάρ, που χρησιμοποιήθηκε ως βάση για την αγορά σκλάβων από τις αντιμαχόμενες φυλές στην ηπειρωτική χώρα.
Οι Ευρωπαίοι ιεραπόστολοι εισήγαγαν τον Χριστιανισμό στη Σενεγάλη και το Καζαμανς τον 19ο αιώνα. Τη δεκαετία του 1850 οι Γάλλοι άρχισαν να επεκτείνονται στην ηπειρωτική χώρα της Σενεγάλης, αφού κατάργησαν την δουλεία, προσθέτοντας ιθαγενή βασίλεια όπως οι Βααλό, Καγιόρ, Μπαόλ και Τζολόφ. Οι Γάλλοι άποικοι εισέβαλαν σταδιακά και κατέλαβαν όλα τα βασίλεια, εκτός από το Σινέ και το Σαλούμ, υπό τον Κυβερνήτη Λουί Φαϊντέρμπ.
Ανεξαρτησία
μικρογραφία| Η βραχύβια Ομοσπονδία του Μάλι. Τον Ιανουάριο του 1959, η Σενεγάλη και το Γαλλικό Σουδάν συγχωνεύτηκαν για να σχηματίσουν την Ομοσπονδία του Μάλι, η οποία έγινε πλήρως ανεξάρτητη στις 20 Ιουνίου 1960, ως αποτέλεσμα μιας συμφωνίας μεταφοράς εξουσίας που υπογράφηκε με τη Γαλλία στις 4 Απριλίου 1960. Λόγω εσωτερικών πολιτικών δυσκολιών, η Ομοσπονδία διαλύθηκε στις 20 Αυγούστου 1960 όταν η Σενεγάλη και το Γαλλικό Σουδάν (που μετονομάστηκε σε Δημοκρατία του Μάλι) κήρυξαν την ανεξαρτησία τους.
Ο Λεοπόλντ Σεντάρ Σανγκόρ, διεθνώς γνωστός ποιητής, πολιτικός και πολιτικός, εξελέγη πρώτος πρόεδρος της Σενεγάλης τον Αύγουστο του 1960. Ο αφρικανιστής, ο Σενγκόρ υποστήριξε τον αφρικανικό σοσιαλισμό.
Στη δεκαετία του 1960 και στις αρχές της δεκαετίας του 1970 παρατηρήθηκε η συνεχής και επίμονη παραβίαση των συνόρων της Σενεγάλης από τον πορτογαλικό στρατό στρατό από την Πορτογαλική Γουινέα. Σε απάντηση, η Σενεγάλη απευθύνθηκε στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών το 1963, το 1965, το 1969 (σε απάντηση στον βομβαρδισμό από το πορτογαλικό πυροβολικό), το 1971 και τέλος το 1972.
Το 1980, ο Πρόεδρος Σενγκόρ αποφάσισε να αποσυρθεί από την πολιτική. Την επόμενη χρονιά, μεταβίβασε την εξουσία το 1981 στον επιλεγμένο διάδοχό του, Αμπντού Ντιούφ. Ο πρώην πρωθυπουργός Μαμαντού Ντιά, ο οποίος ήταν αντίπαλος του Σενγκόρ, έθεσε υποψηφιότητα για εκλογές το 1983 εναντίον του Ντιούφ, αλλά έχασε.
Η Σενεγάλη ενώθηκε με την Γκάμπια για να σχηματίσει την ονομαστική Συνομοσπονδία της Σενεγκάμπια την 1η Φεβρουαρίου 1982. Ωστόσο, η ένωση διαλύθηκε το 1989. Παρά τις ειρηνευτικές συνομιλίες, μια νότια αυτονομιστική ομάδα στην περιοχή Κάζαμανς συγκρούστηκε σποραδικά με τις κυβερνητικές δυνάμεις αρχίζοντας το 1982. Στις αρχές του 21ου αιώνα, η ένταση έχει υποχωρήσει και ο Πρόεδρος Μακί Σαλ προχώρησε σε συνομιλίες με τους αντάρτες στη Ρώμη τον Δεκέμβριο του 2012.
Κυβέρνηση και πολιτική
μικρογραφία| [[Μακί Σαλ, Πρόεδρος της Σενεγάλης (2012–σήμερα)]] Η Σενεγάλη είναι ημιπροεδρική δημοκρατία. Ο πρόεδρος εκλέγεται κάθε πέντε χρόνια από το 2016, προηγουμένως επτά χρόνια από την ανεξαρτησία έως το 2001, πέντε χρόνια από το 2001 έως το 2008 και επτά χρόνια από το 2008 έως το 2016, από ενήλικους ψηφοφόρους. Ο πρώτος πρόεδρος, Λεοπόνλντ Σεντάρ Σανγκόρ, ήταν ποιητής και συγγραφέας και ήταν ο πρώτος Αφρικανός που εκλέχθηκε στη Γαλλική Ακαδημία. Ο δεύτερος πρόεδρος της Σενεγάλης, Αμπντού Ντιούφ, υπηρέτησε αργότερα ως γενικός γραμματέας του Οργανισμού της Γαλλοφωνίας. Ο τρίτος πρόεδρος ήταν ο Αμπντουλαγιέ Γουάντ, δικηγόρος. Ο σημερινός πρόεδρος είναι ο Μακί Σαλ, ο οποίος εξελέγη τον Μάρτιο του 2012 και επανεξελέγη τον Φεβρουάριο του 2019.
Το μονοθέσιο κοινοβούλιο αποτελείται από την Εθνοσυνέλευση, η οποία έχει 150 έδρες (η Γερουσία ήταν σε ισχύ από το 1999 έως το 2001 και το 2007 έως το 2012).
Επί του παρόντος, η Σενεγάλη έχει σχεδόν δημοκρατική πολιτική κουλτούρα, και θεωρείται από τις πιο επιτυχημένες μετα-αποικιακές δημοκρατίες στην Αφρική. Οι τοπικοί διοικητές διορίζονται και λογοδοτούν από τον πρόεδρο. Οι Μαραμπούτ, θρησκευτικοί ηγέτες των διαφόρων μουσουλμανικών αδελφοτήτων της Σενεγάλης, άσκησαν επίσης ισχυρή πολιτική επιρροή στη χώρα, ειδικά κατά τη διάρκεια της προεδρίας του Γουάντ. Το 2009, το Freedom House υποβάθμισε το καθεστώς της Σενεγάλης από «Ελεύθερη» σε «Μερικώς Ελεύθερη», με βάση την αυξημένη συγκέντρωση της εξουσίας στην εκτελεστική εξουσία. Μέχρι το 2014, είχε ανακτήσει το καθεστώς «Ελεύθερη».
Διοικητικές διαιρέσεις
μικρογραφία| Περιφέρειες της Σενεγάλης Η Σενεγάλη υποδιαιρείται σε 14 περιφέρειες, με καθεμία να διοικείται από ένα Περιφερειακό Συμβούλιο που εκλέγεται με βάση το βάρος του πληθυσμού σε επίπεδο Περιφέρειας. Η χώρα υποδιαιρείται περαιτέρω σε 45 Τμήματα (Departements), 113 Διαμερίσματα (Arrondissements) και από τοπικές συλλογικότητες (Collectivités Locales), που εκλέγουν διοικητικούς υπαλλήλους.
Οι περιφερειακές πρωτεύουσες έχουν το ίδιο όνομα με τις αντίστοιχες περιφέρειές τους:
Εξωτερικές σχέσεις
Η Σενεγάλη συμμετέχει σε πολλούς διεθνείς οργανισμούς και ήταν μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ το 1988-89 και το 2015-2016. Εξελέγη στην Επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα το 1997. Φιλική προς τη Δύση, ειδικά προς τη Γαλλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες, η Σενεγάλη έχει υποστηρίξει σθεναρά περισσότερη βοήθεια από τις ανεπτυγμένες χώρες στον Τρίτο Κόσμο.
Η Σενεγάλη είναι καλά ενσωματωμένη με τους κύριους φορείς της διεθνούς κοινότητας, συμπεριλαμβανομένης της Οικονομικής Κοινότητας των Κρατών της Δυτικής Αφρικής (ECOWAS), της Αφρικανικής Ένωσης (AU) και της Κοινότητας των κρατών Σαχέλ-Σαχάρας.
Νόμος
Η Σενεγάλη είναι ένα κοσμικό κράτος, όπως ορίζεται στο Σύνταγμά της.
Η ομοφυλοφιλία είναι παράνομη στη Σενεγάλη. Σύμφωνα με έρευνα του 2013 από το Pew Research Center, το 96% των Σενεγαλέζων πιστεύει ότι η ομοφυλοφιλία δεν πρέπει να είναι αποδεκτή από την κοινωνία. Τα μέλη της κοινότητας LGBTQ στη Σενεγάλη αναφέρουν έντονο αίσθημα ανασφάλειας.
Γεωγραφία
μικρογραφία| Χάρτης της Σενεγάλης σύμφωνα με την κλιματική ταξινόμησης Köppen μικρογραφία| Τοπίο του Καζαμάνς Η Σενεγάλη βρίσκεται στα δυτικά της αφρικανικής ηπείρου. Βρίσκεται ανάμεσα στα γεωγραφικά πλάτη 12° και 17°Β και γεωγραφικά μήκη 11° και 18°Δ.
Η Σενεγάλη οριοθετείται από τον Ατλαντικό Ωκεανό στα δυτικά, τη Μαυριτανία στα βόρεια, το Μάλι στα ανατολικά και τη Γουινέα και τη Γουινέα-Μπισάου στα νότια. Εσωτερικά περιβάλλει σχεδόν εξ ολοκλήρου την Γκάμπια, συγκεκριμένα στα βόρεια, τα ανατολικά και τα νότια, εκτός από τη μικρή ακτογραμμή του Ατλαντικού της Γκάμπια.
Το τοπίο της Σενεγάλης αποτελείται κυρίως από τις αμμώδεις πεδιάδες του δυτικού Σαχέλ που μεταπίπτουν σε λόφους στα νοτιοανατολικά. Εδώ βρίσκεται επίσης το υψηλότερο σημείο της Σενεγάλης, η κορυφογραμμή Μπαουνέζ, ύψους 648 μέτρων. Τα βόρεια σύνορα σχηματίζονται από τον ποταμό της Σενεγάλης. Άλλοι ποταμοί περιλαμβάνουν τους ποταμούς Γκάμπια και Καζαμάνς. Η πρωτεύουσα Ντακάρ βρίσκεται στη χερσόνησο Πράσινο Ακρωτήριο, το δυτικότερο σημείο της ηπειρωτικής Αφρικής.
Η Σενεγάλη περιέχει τέσσερις χερσαίες οικοπεριοχές: μωσαϊκό δάσους-σαβάνας της Γουινέας, σαβάνα ακακίας του Σαχέλ, σαβάνα του Δυτικού Σουδάν και μαγγρόβια της Γουινέας. Είχε μέσο δείκτη ακεραιότητας δασικού τοπίου 2019 7,11/10, κατατάσσοντάς τη στην 56η θέση παγκοσμίως από 172 χώρες.
Κλίμα
Η Σενεγάλη έχει τροπικό κλίμα με ευχάριστη ζέστη όλο το χρόνο με καλά καθορισμένες ξηρές και υγρές εποχές που προκύπτουν από τους βορειοανατολικούς χειμερινούς ανέμους και τους νοτιοδυτικούς καλοκαιρινούς ανέμους. Η ξηρή περίοδος (Δεκέμβριος έως Απρίλιος) κυριαρχείται από ζεστό, ξηρό, άνεμο Χαρματάν. Η ετήσια βροχόπτωση του Ντακάρ είναι περίπου 600 χιλιοστά και εκδηλώνεται μεταξύ Ιουνίου και Οκτωβρίου, όταν οι μέγιστες θερμοκρασίες είναι κατά μέσο όρο 30 °C και οι ελάχιστες 24.2 °C. Οι μέγιστες θερμοκρασίες από τον Δεκέμβριο έως τον Φεβρουάριο είναι 25.7 °C και οι ελάχιστες 18 °C.
Οι εσωτερικές θερμοκρασίες είναι υψηλότερες από ό,τι κατά μήκος των ακτών και οι βροχοπτώσεις αυξάνονται σημαντικά νοτιότερα, ξεπερνώντας τα 1.500 χιλιοστά ετησίως σε ορισμένες περιοχές.
Οικονομία
Οι κύριες βιομηχανίες της Σενεγάλης περιλαμβάνουν την επεξεργασία τροφίμων, την εξόρυξη, το τσιμέντο, τα τεχνητά λιπάσματα, τα χημικά, τα κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα, τη διύλιση εισαγόμενου πετρελαίου και τον τουρισμό. Οι εξαγωγές περιλαμβάνουν ψάρια, χημικά, βαμβάκι, υφάσματα, φιστίκια και φωσφορικό ασβέστιο. Οι μεγαλύτερες εξαγωγικές αγορές από το 2020 είναι το Μάλι (20,4%), η Ελβετία (12,2%) και η Ινδία (8,3%).
Ως μέλος της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης της Δυτικής Αφρικής (WAEMU), η Σενεγάλη εργάζεται για μεγαλύτερη περιφερειακή ενοποίηση με ενιαίο εξωτερικό δασμό. Η Σενεγάλη είναι επίσης μέλος του Οργανισμού για την Εναρμόνιση του Επιχειρηματικού Δικαίου στην Αφρική.
Δημογραφία
μικρογραφία| Ο πληθυσμός της Σενεγάλης από το 1960 έως το 2017 Η Σενεγάλη έχει πληθυσμό περίπου 16,9 εκατομμύρια κατοίκους, περίπου το 42 τοις εκατό των οποίων ζει σε αγροτικές περιοχές. Η πυκνότητα σε αυτές τις περιοχές ποικίλλει από περίπου 77 κατοίκους/χλμ² στη δυτικοκεντρική περιοχή σε 2 κατοίκους/χλμ² στο άνυδρο ανατολικό τμήμα.
Περίπου 50.000 Ευρωπαίοι (κυρίως Γάλλοι) κατοικούν στη Σενεγάλη. Μικρότερος αριθμός άλλων μεταναστών, συγκεκριμένα Λιβανέζοι Μαυριτανοί και Μαροκινοί κατοικούν στη Σενεγάλη, κυρίως στις πόλεις και ορισμένοι συνταξιούχοι που κατοικούν στις παραθεριστικές πόλεις γύρω από το Μπουρ. Η πλειοψηφία των Λιβανέζων εργάζεται στο εμπόριο. Οι περισσότεροι Λιβανέζοι κατάγονται από τη λιβανέζικη πόλη της Τύρου, η οποία είναι γνωστή ως "Μικρή Δυτική Αφρική" και έχει έναν κύριο χώρο περιπάτου που ονομάζεται «Λεωφόρος της Σενεγάλης» (Avenue du Senegal).
Η χώρα γνώρισε ένα κύμα μετανάστευσης από τη Γαλλία τις δεκαετίες μεταξύ του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και της ανεξαρτησίας της Σενεγάλης. Οι περισσότεροι από αυτούς τους Γάλλους αγόρασαν σπίτια στο Ντακάρ ή σε άλλα μεγάλα αστικά κέντρα. Επίσης, βρίσκονται κυρίως σε αστικά περιβάλλοντα, μικρές βιετναμέζικες κοινότητες, καθώς και ένας αυξανόμενος αριθμός Κινέζων μεταναστών εμπόρων, ο καθένας από τους οποίους αριθμεί ίσως μερικές εκατοντάδες άτομα. Υπάρχουν επίσης δεκάδες χιλιάδες Μαυριτανοί πρόσφυγες στη Σενεγάλη, κυρίως στο βόρειο τμήμα της χώρας.
Τα γαλλικά είναι η επίσημη γλώσσα, που ομιλείται τουλάχιστον από όλους όσοι απόλαυσαν πολλά χρόνια στο εκπαιδευτικό σύστημα που είναι γαλλικής προέλευσης (τα κορανικά σχολεία είναι ακόμη πιο δημοφιλή, αλλά τα αραβικά ομιλούνται λιγότερο ευρέως εκτός του πλαισίου της απαγγελίας). Κατά τον 15ο αιώνα, πολλά ευρωπαϊκά εδάφη άρχισαν να ασχολούνται με το εμπόριο στη Σενεγάλη. Τον 19ο αιώνα, η Γαλλία αύξησε την αποικιακή της επιρροή στη Σενεγάλη και έτσι ο αριθμός των γαλλόφωνων πληθυσμών πολλαπλασιαζόταν συνεχώς. Τα γαλλικά επικυρώθηκαν ως η επίσημη γλώσσα της Σενεγάλης το 1960 όταν η χώρα πέτυχε την ανεξαρτησία της.
Το Ντακάρ, η πρωτεύουσα, είναι μακράν η μεγαλύτερη πόλη της Σενεγάλης, με πάνω από δύο εκατομμύρια κατοίκους. Η δεύτερη πολυπληθέστερη πόλη είναι η Τουμπά, μια de jure communaute rurale (αγροτική κοινότητα), με πάνω από μισό εκατομμύριο ανθρώπους.
Θρησκεία
Η Σενεγάλη είναι ένα κοσμικό κράτος, αν και το Ισλάμ είναι η κυρίαρχη θρησκεία στη χώρα, που ασκείται από το 97,2% του πληθυσμού της χώρας. η χριστιανική κοινότητα, στο 2,7% του πληθυσμού, είναι ως επί το πλείστον Καθολικοί, αλλά υπάρχουν και διάφορα προτεσταντικά δόγματα. Λιγότερο από το ένα τοις εκατό έχει ανιμιστικές πεποιθήσεις, ιδιαίτερα στη νοτιοανατολική περιοχή της χώρας. Μερικοί Σερέρ ασκούν τη θρησκεία των Σερέρ.
Σύμφωνα με μια δημογραφική μελέτη του Pew το 2012, το 55% των μουσουλμάνων στη Σενεγάλη είναι Σουνίτες της σχολής Μαλίκι με επιρροές από Σούφι, ενώ το 27% είναι Μουσουλμάνοι που δεν ανήκουν σε ομολογίες. Οι ισλαμικές κοινότητες στη Σενεγάλη οργανώνονται γενικά γύρω από ένα από τα πολλά ισλαμικά τάγματα των Σούφι που ονομάζονται ταρίκα, με επικεφαλής έναν χαλίφη, ο οποίος είναι συνήθως άμεσος απόγονος του ιδρυτή της ομάδας.
Υγεία
μικρογραφία| Εξέλικη του προσδόκιμου ζωής Το προσδόκιμο ζωής κατά τη γέννηση υπολογίστηκε σε 66,8 χρόνια το 2016 (64,7 χρόνια άνδρες, 68,7 χρόνια γυναίκες). Οι δημόσιες δαπάνες για την υγεία ήταν στο 2,4% του ΑΕΠ το 2004, ενώ οι ιδιωτικές δαπάνες στο 3,5%. Οι δαπάνες για την υγεία ήταν 72 USD (PPP) κατά κεφαλήν το 2004. Το ποσοστό γονιμότητας κυμάνθηκε από 5 έως 5,3 μεταξύ 2005 και 2013, με 4,1 στις αστικές περιοχές και 6,3 στις αγροτικές περιοχές, όπως επισημαίνει η επίσημη έρευνα (6,4 το 1986 και 5,7 το 1997). Υπήρχαν έξι γιατροί ανά 100.000 άτομα στις αρχές της δεκαετίας του 2000 (δεκαετία). Η βρεφική θνησιμότητα στη Σενεγάλη ήταν 157 ανά 1.000 γεννήσεις ζώντων το 1950, αλλά έκτοτε έχει μειωθεί πέντε φορές σε 32 ανά 1.000 το 2018. Τα τελευταία πέντε χρόνια τα ποσοστά βρεφικής θνησιμότητας από ελονοσία έχουν μειωθεί. Σύμφωνα με μια έκθεση της UNICEF του 2013, το 26% των γυναικών στη Σενεγάλη έχουν υποστεί ακρωτηριασμό γυναικείων γεννητικών οργάνων.
Εκπαίδευση
Τα άρθρα 21 και 22 του Συντάγματος που εγκρίθηκαν τον Ιανουάριο του 2001 εγγυώνται την πρόσβαση στην εκπαίδευση για όλα τα παιδιά. Η εκπαίδευση είναι υποχρεωτική και δωρεάν μέχρι την ηλικία των 16 ετών. Το Υπουργείο Εργασίας έχει επισημάνει ότι το δημόσιο σχολικό σύστημα αδυνατεί να αντιμετωπίσει τον αριθμό των παιδιών που πρέπει να εγγράφονται κάθε χρόνο.
Ο αναλφαβητισμός είναι υψηλός, ιδιαίτερα στις γυναίκες. Το καθαρό ποσοστό πρωτοβάθμιας εγγραφής ήταν 69 τοις εκατό το 2005. Οι δημόσιες δαπάνες για την εκπαίδευση ήταν 5,4 τοις εκατό του ΑΕΠ 2002-2005. Η Σενεγάλη κατατάχθηκε στην 105η θέση στον Παγκόσμιο Δείκτη Καινοτομίας το 2021, από την 96η το 2019.
Πολιτισμός
Η Σενεγάλη είναι γνωστή για τη δυτικοαφρικανική παράδοση της αφήγησης, η οποία γίνεται από γκριότ, οι οποίοι έχουν κρατήσει ζωντανή την ιστορία της Δυτικής Αφρικής για χιλιάδες χρόνια μέσω των λέξεων και της μουσικής. Το επάγγελμα του γκριότ περνάει από γενιά σε γενιά και απαιτεί χρόνια εκπαίδευσης και μαθητείας στη γενεαλογία, την ιστορία και τη μουσική. Οι γκριότ δίνουν φωνή σε γενιές της δυτικοαφρικανικής κοινωνίας.
Το μνημείο της Αφρικανικής Αναγέννησης που χτίστηκε το 2010 στο Ντακάρ είναι το ψηλότερο άγαλμα στην Αφρική. Το Ντακάρ φιλοξενεί επίσης ένα φεστιβάλ κινηματογράφου, το Recidak.
Κουζίνα
Επειδή η Σενεγάλη συνορεύει με τον Ατλαντικό Ωκεανό, τα ψάρια είναι πολύ σημαντικά. Το κοτόπουλο, το αρνί, ο αρακάς, τα αυγά και το βόειο κρέας χρησιμοποιούνται επίσης στη μαγειρική της Σενεγάλης, αλλά όχι το χοιρινό, λόγω του κυρίως μουσουλμανικού πληθυσμού της χώρας. Τα φιστίκια, η κύρια καλλιέργεια της Σενεγάλης, καθώς και το κουσκούς, το λευκό ρύζι, οι γλυκοπατάτες, οι φακές, τα μαυρομάτικα φασόλια και διάφορα λαχανικά, ενσωματώνονται επίσης σε πολλές συνταγές. Τα κρέατα και τα λαχανικά συνήθως μαγειρεύονται ή μαρινάρονται σε βότανα και μπαχαρικά και στη συνέχεια περιχύνονται με ρύζι ή κουσκούς ή τρώγονται με ψωμί.
Αθλητισμός
αριστερά|μικρογραφία| Σενεγαλέζικη πάλη Οι Σενεγαλέζοι παίζουν πολλά αθλήματα. Η πάλη και το ποδόσφαιρο είναι τα πιο δημοφιλή αθλήματα στη χώρα. Η Σενεγάλη θα φιλοξενήσει τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Νέων του 2026 στο Ντακάρ, καθιστώντας τη Σενεγάλη την πρώτη αφρικανική χώρα που θα φιλοξενήσει Ολυμπιακό γεγονός.
Η σενεγαλέζικη πάλη είναι το πιο δημοφιλές άθλημα της χώρας και έχει γίνει εθνική εμμονή. Παραδοσιακά εξυπηρετεί πολλούς νέους άνδρες που θέλουν να ξεφύγουν από τη φτώχεια και είναι το μόνο άθλημα που αναγνωρίζεται ως ανεπτυγμένο ανεξάρτητα από τη δυτική κουλτούρα.
Η χώρα φιλοξενούσε το ράλι Παρίσι-Ντακάρ από το 1979 έως το 2007. Το Ράλι Ντακάρ ήταν ένας αγώνας μηχανοκίνητου αθλητισμού αντοχής εκτός δρόμου που με διαδρομή από το Παρίσι μέχρι το Ντακάρ της Σενεγάλης. Οι αγωνιζόμενοι χρησιμοποίησαν οχήματα εκτός δρόμου για να διασχίσουν το δύσκολο τερέν. Ο τελευταίος αγώνας διεξήχθη το 2007, πριν ακυρωθεί το ράλι του 2008 μια μέρα πριν από την εκδήλωση λόγω ανησυχιών για την ασφάλεια στη Μαυριτανία.
Κιμ Πέτρας
Η Κιμ Πέτρας (27 Αυγούστου 1992) είναι Γερμανίδα ποπ τραγουδίστρια και συνθέτρια. Έγινε αντικείμενο διεθνούς ενδιαφέροντος αφού σε νεαρή ηλικία υποβληθηκε σε εγχείρηση επιβεβαίωσης φύλου.
Βιογραφικά στοιχεία
Η Κιμ Πέτρας γεννήθηκε ως Τιμ Πέτρας στις 27 Αυγούστου 1992.
Οι γονείς της ανέφεραν ότι σε ηλικία 2 χρονών άρχισε να επιμένει πως ήταν κορίτσι. Έγινε αργότερα φανερό ότι «δεν ήταν μόνο μια φάση» και οι γονείς της, ενώ προσπάθησαν να την υποστηρίξουν, προσπάθησαν να την αναγκάσουν να φοράει ουδέτερα ρούχα. Τελικά οι γονείς αναζήτησαν επαγγελματική βοήθεια, αλλά δυσκολεύτηκαν να βρουν ανθρώπους ειδικούς στο θέμα. Κατέληξαν στον Μπέρντ Μέγενμπουργκ (Bernd Meyenburg) στο Πανεπιστήμιο της Φρανκφούρτης, ο οποίος ήταν διευθυντής κλινικής για παιδιά και μελετούσε την τρανσεξουαλικότητα από το 1970.
Μουσική καριέρα
Το 2007, η Πέτρας ηχογράφησε μερικά τραγούδια της στο σπίτι της και τα ανέβασε στο διαδίκτυο. Τα τραγούδια αυτά, εκ των οποίων δυο ήταν δικά της, τα πρόσεξε ο μουσικός παραγωγός Φάμπιαν Γκεργκ (Fabian Görg) και η Πέτρας υπέγραψε συμβόλαιο με την Joyce Records.
Το 2008 η Πέτρας κυκλοφόρησε άλλα δύο τραγούδια, αυτή τη φορά παραγωγής του Görg. Το πρώτο «Last Forever» δημοσιεύθηκε διαδικτυακά και είχε επιτυχία στο YouTube και το MySpace. Λίγους μήνες αργότερα, τον Σεπτέμβριο του 2008, κυκλοφόρησε το πρώτο της CD single, «Fade Away».
Το 2011 κυκλοφόρησε το τραγούδι της «One Piece of Tape» και το 2013 το single «Flight To Paris» μαζί με τον Klaas.
Τον Αύγουστο του 2017 η Πέτρας κυκλοφόρησε το τραγούδι της «I Don't Want It At All», το οποίο έφτασε στην κορυφή του καταλόγου Spotify Global Viral 50.
Δημοσιότητα
Το 2006, η Πέτρας, που τότε ήταν 13 χρονών, πραγματοποίησε την πρώτη σημαντική της εμφάνιση στην τηλεόραση σε ένα γερμανικό σόου. Σε αυτό, περιέγραψε τη διαδικασία φυλομετάβασής της και την ιατρική φροντίδα που έλαβε σε ενδοκρινολογική κλινική στο Αμβούργο από τον Άχιμ Βύστχοφ (Achim Wüsthof). Πάντως, τον επόμενο χρόνο η Πέτρας απέσπασε τη διεθνή προσοχη από τα ΜΜΕ. Αυτό συνέβη αφού εμφανίστηκε σε ντοκιμαντέρ γερμανικής τηλεόρασης, και σε άλλο ένα σόου, σε μια προσπάθεια να λάβει εγκριση για χειρουργική φυλομετάβαση σε ηλικία 16 χρόνων. Σύμφωνα με τον γερμανικό νόμο, κάποιος πρέπει να είναι τουλάχιστον 18 χρονών για χειρουργική φυλομετάβαση.
Η δημοσιότητα που έλαβε το 2007 οδήγησε να γραφτούν αρκετά άρθρα για την Πέτρας την οποία την περιέγραφαν ως «τη νεαρότερη τρανσέξουαλ του κόσμου». Αυτή η περιγραφή δεν είναι πάντως ακριβής, καθώς η διαταραχή ταυτότητας φύλου διαγιγνώσκεται σε αρκετά νεαρή ηλικία συνήθως και η φυλομετάβαση σε παιδιά κάτω των 12 ετών, αν και σπάνια, δεν είναι πρωτάκουστη. Πάντως η Πέτρας ίσως να ήταν ένα από τα νεαρότερα άτομα που έλαβαν ορμονοθεραπεία για θηλυκοποίηση.
Τον Σεπτέμβριο του 2007, η Πέτρας ήταν μοντέλο για αλυσίδα κομμωτηρίων σε όλη τη Γερμανία.
Η Πέτρας έγινε 16 το 2008 και ανακοίνωσε τον Νοέμβρη του ίδιου χρόνου, με άρθρο της στο προσωπικό της μπλογκ ότι είχε ολοκληρώσει τη χειρουργική διαδικασία φυλομετάβασης. Η ιστορία της έγινε πρωτοσέλιδο στα ΜΜΕ ως ένα από τα νεαρότερα άτομα τα οποία υποβοηθήθηκαν σε εγχείρηση φυλομετάβασης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από τη Γερμανία Κατηγορία:Τρανς άτομα
Θανάσης Λεβέντης
Ο Θανάσης Λεβέντης είναι Έλληνας γιατρός, καθηγητής Νευροχειρουργικής και πρώην βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος ανεξαρτητοποιήθηκε το 2010. Είναι ιδρυτικό μέλος και βουλευτής της Δημοκρατικής Αριστεράς.
Γεννήθηκε στα Βίλλια Αττικής το 1937. Τελείωσε την Ιατρική Σχολή Αθηνών, της οποίας ανακηρύχθηκε διδάκτωρ, και στη συνέχεια επίκουρος καθηγητής Νευροχειρουργικής. Έχει κάνει μεταπτυχιακές σπουδές στην Αγγλία και έχει εργαστεί για πολλά χρόνια ως Α' Επιμελητής στην Πολυκλινική και τον Ευαγγελισμό και ως διευθυντής της Νευροχειρουργικής Κλινικής στο Μεταξά και το Κρατικό Αθηνών. Έχει χρηματίσει Πρόεδρος της Ελληνικής Νευροχειρουργικής Εταιρείας, εκπρόσωπος της Ελλάδας στην Επιτροπή Εκπαίδευσης Ευρωπαίων Νευροχειρουργών, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της ΕΙΝΑΠ, του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών, του ΚΑΤ και μέλος της Επιτροπής Ανέγερσης του Νοσοκομείου Ελευσίνας Θριάσιο. Είναι ιδρυτής του περιοδικού Ελληνική Νευροχειρουργική. Έχει δημοσιεύσει πάνω από 220 εργασίες σε Ελληνικά και ξένα Ιατρικά περιοδικά, ανάμεσά τους 9 Ελληνικά και 3 ξενόγλωσσα βιβλία. Υπήρξε στέλεχος της προδικτατορικής ΕΔΑ, της Νεολαίας Λαμπράκη και του ΚΚΕ. Στέλεχος του Συνασπισμού από την ίδρυσή του, σήμερα μέλος της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του. Εκλέχτηκε βουλευτής Αττικής του ΣΥΝ και έπειτα του ΣΥΡΙΖΑ το 1989, το 2000, το 2004 και το 2007. Είναι μέλος της Επιτροπής Κοινωνικών Υποθέσεων της Βουλής και της Επιτροπής Αποτίμησης Τεχνολογίας. Επικεφαλής Νομαρχιακού ψηφοδελτίου στις εκλογές του 1994, 1998 και 2002 και Νομαρχιακός Σύμβουλος Δυτικής Αττικής την ίδια περίοδο. Δραστηριοποιείται ιδιαίτερα στους τομείς υγείας, πρόνοιας και προστασίας του περιβάλλοντος. Έχει δημοσιεύσει στον Αθηναϊκό και Τοπικό Τύπο πάνω από 400 εργασίες για κοινωνικά, ιατρικά, πολιτικά και οικολογικά θέματα.
Ζυστ Φονταίν
{{infobox football biography }}
Ο Ζυστ Φονταίν (Just Fontaine, 18 Αυγούστου 1933 – 1 Μαρτίου 2023) ήταν Γάλλος διεθνής ποδοσφαιριστής, περισσότερο γνωστός για το ρεκόρ που κρατά για τα περισσότερα τέρματα σε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου με 13, σε αυτό του 1958. Ένας από τους κορυφαίους του αθλήματος της χώρας του, ψηφίστηκε 30ός καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα στις εκλογές της IFFHS.
Καριέρα σε συλλόγους
Γεννημένος στο Μαρακές του Μαρόκου (την εποχή της Γαλλικής αποικιοκρατίας) από Γάλλο πατέρα και Ισπανίδα μητέρα, ο Φονταίν μετακόμισε στην Καζαμπλάνκα. Γιος ενός δημοσίου υπαλλήλου και μιας νοικοκυράς που φρόντιζε τα επτά παιδιά της, διακρίθηκε κατά τη διάρκεια των σπουδών του λόγω της έλλειψης πειθαρχίας του και κυρίως όταν αποβλήθηκε από το γυμνάσιο. Ξεκίνησε την ερασιτεχνική του καριέρα στην ομάδα USM (Ουνιόν Σπορτίφ Μαροκέν), όπου έπαιξε από το 1950 ως το 1953. Κέρδισε τον τίτλο του πρωταθλητή Μαρόκου το 1952 καθώς και του πρωταθλητή της Βόρειας Αφρικής την ίδια χρονιά. Οι εμφανίσεις του του έδωσαν την ευκαιρία να επιλεγεί με την ομάδα του Μαρόκου για να αντιμετωπίσει την εθνική ομάδα της Γαλλίας Β στις 25 Δεκεμβρίου 1952 σε φιλικό αγώνα.
Η ομάδα της Νίκαιας Νις τον απέκτησε το 1953 και σημείωσε 44 γκολ σε τρεις αγωνιστικές περιόδους για το σύλλογο και κατέκτησε το Κύπελλο Γαλλίας το 1954 και το πρωτάθλημα το 1956. Εκείνη τη χρονιά μετακόμισε στη Σταντ ντε Ρενς, όπου συνεργάστηκε με τον κορυφαίο Γάλλο Ρεϊμόν Κοπά από τη χρονιά 1959–60. Ο Φονταίν σημείωσε 121 γκολ σε έξι σεζόν στη Ρενς. Συνολικά, σημείωσε 165 τέρματα σε 200 αγώνες στην πρώτη κατηγορία και κέρδισε δύο φορές το πρωτάθλημα το 1958 και το 1960. Ήταν δύο φορές πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος, ενώ την αγωνιστική περίοδο 1957–58 ήταν ο κορυφαίος σκόρερ στα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα με 34 τέρματα στους 26 αγώνες που συμμετείχε, τίτλος ανάλογος του Χρυσού Παπουτσιού που τότε δεν υπήρχε. Σημείωσε επίσης 10 γκολ στο Κύπελλο Γαλλίας κατακτώντας το νταμπλ, ενώ έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλήτριων Ευρώπης 1958–59 απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης (0–2), όπου ήταν ο πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης με 10 γκολ.
Διεθνής καριέρα
Εκείνη η ομάδα ήταν η πρώτη μεγάλη εθνική της Γαλλίας, η οποία είχε αποτύχει στο προηγούμενη διοργάνωση του 1954 και ήταν νεανική και άπειρη, ο δε Φονταίν είχε αγωνισθεί μόνο πέντε φορές με τη φανέλα των «τρικολόρ» πριν τη τελική φάση της Σουηδίας. Το επιθετικό ποδόσφαιρο της Γαλλίας αντικαταπτρίζεται στο συντελεστή τερμάτων της σε σχέση με τις άλλες ομάδες που έφθασαν στους "4" με τη Γαλλία να έχει την καλύτερη επίθεση και τη χειρότερη άμυνα. Στον ημιτελικό με τη Βραζιλία ήταν ο πρώτος που σημείωσε γκολ κατά της μελλοντικής παγκόσμιας πρωταθλήτριας «σελεσάο» σε εκείνη τη διοργάνωση ισοφαρίζοντας σε 1–1 στο ένατο λεπτό. Η εξαιρετική συνεργασία με τον Κοπά ήταν ένα από τα μυστικά αυτών των εμφανίσεων, που όμως σε αυτό τον αγώνα δεν ήταν αρκετά μετά τον τραυματισμό του Ρομπέρ Ζονκέ στο πρώτο ημίχρονο. Με τις αλλαγές να μην επιτρέπονται εκείνη την εποχή, η Γαλλία αγωνίστηκε για σχεδόν μια ώρα με ουσιαστικά δέκα παίκτες και η επικράτηση των Βραζιλιάνων ήρθε εύκολα. Στο μικρό τελικό ο Γάλλος προπονητής χρησιμοποίησε αρκετούς αναπληρωματικούς, διατηρώντας όμως στην ομάδα τον Φονταίν που είχε εννέα γκολ και ήταν σχεδόν σίγουρος πρώτος σκόρερ. Σημείωσε το πρώτο του γκολ στο τέταρτο λεπτό και φτάνοντας τα 10 γκολ η πιθανότητα κατάρριψης του ρεκόρ του Σάντορ Κότσις με 11 γκολ από την προηγούμενη διοργάνωση ήταν ορατός. Τρία γκολ στο δεύτερο ημίχρονο έφεραν το ιστορικό ρεκόρ. Από το σύνολο, 7 γκολ ήταν με το δεξί πόδι, 5 με το αριστερό και ένα με κεφαλιά. Η γαλλική ομάδα ήταν η πρώτη που έφτασε στη Σουηδία, «γιατί θα είναι η πρώτη που θα φύγει», χλεύασε ο γαλλικός τύπος μετά τις απογοητευτικές εμφανίσεις στην προηγούμενη διοργάνωση. Μετά τη νίκη στο μικρό τελικό, οι συμπαίκτες του τον μετέφεραν στους ώμους τους στον αγωνιστικό χώρο σε ένα γύρο τιμής. «Μόνο τότε κατάλαβα τι είχα κάνει», είπε. Συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης, ενώ εκείνη τη χρονιά κατέλαβε την τρίτη θέση στο διαγωνισμό της Χρυσής Μπάλας.
thumb|280px|Σε προσπάθειά του από το μικρό τελικό του 1958
Το Μάρτιο του 1960 ένας σοβαρός τραυματισμός τον ανάγκασε να παραμείνει εκτός δράσης για 10 μήνες και νέος με την επάνοδό του στις αρχές του 1961 τον υποχρέωσαν να εγκαταλείψει και τυπικά την ενεργό δράση το 1962. Ο ίδιος συγχώρεσε τον παίκτη που τον τραυμάτισε και ο οποίος έγινε βαφτιστήρι του γιου του. Παραμένει ο ποδοσφαιριστής με τα περισσότερα χατ τρικ για την Εθνική ομάδα της Γαλλίας με πέντε. Είναι ο τέταρτος κορυφαίος σκόρερ όλων των εποχών στο Παγκόσμιο Κύπελλο, πίσω από τον Μίροσλαβ Κλόζε (16 γκολ σε τέσσερις διοργανώσεις), τον Ρονάλντο (15 γκολ σε τρεις) και τον Γκερντ Μίλερ (14 γκολ σε δύο).
Συνολικά κατά την διάρκεια της καριέρας του σημείωσε 289 γκολ σε 304 επίσημους αγώνες, στοιχεία που τον κατατάσσουν στους πιο παραγωγικούς σκόρερ στην παγκόσμια ποδοσφαιρική ιστορία.
Μετά την αποχώρηση
Το 1994 η FIFA τον τίμησε για τη συνεισφορά του με την ανώτατη διάκριση του αθλήματος, το Τάγμα Αξίας, ο μόνος Γάλλος ποδοσφαιριστής που του έχει γίνει αυτή η τιμή. Το 2003 επελέγη από τη Γαλλική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου ως ο «χρυσός παίκτης» της χώρας για τον εορτασμό των 50 χρόνων της UEFA. Το 2004 ο Πελέ τον ονόμασε έναν από τους 125 μεγαλύτερους εν ζωή ποδοσφαιριστές στην τελετή εκατονταετίας της FIFA. Το 2006 υποστήριξε την υποψηφιότητα του Μαρόκου για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010, που τελικά διεξήχθη στη Νότια Αφρική. Το μεγαλύτερο μέρος της μετέπειτα ζωής του το πέρασε στην Τουλούζη μαζί με την οικογένειά του (τη σύζυγό του, μια κόρη και ένα γιο), όπου και απεβίωσε την 1η Μαρτίου 2023.
Τίτλοι
Καζαμπλάνκα ΟΖΚ Νις Σταντ ντε Ρενς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σταντ ντε Ρενς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΖΚ Νις Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1958 Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:FIFA 100 Κατηγορία:Χρυσοί Παίκτες ΟΥΕΦΑ Κατηγορία:Γάλλοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Μαρόκου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παρί Σεν Ζερμέν Κατηγορία:Μέλη του Τάγματος της Αξίας της FIFA Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Κορυφαίοι σκόρερ του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ
Αεροπορικό δίκαιο
Το Αεροπορικό Δίκαιο αποτελεί τη θέσπιση ειδικών διεθνών δημοσίων και ιδιωτικών κανόνων για την αντιμετώπιση προβλημάτων των αεροπορικών συγκοινωνιών αλλά και κάθε συναφούς ενδιαφέροντος. Διακρίνεται σε Διεθνές Δημόσιο και Διεθνές Ιδιωτικό Αεροπορικό Δίκαιο που σχετίζεται άμεσα ή έμμεσα με την πολιτική αεροπορία.
Με δεδομένο ότι η πολιτική αεροπορία γενικά έχει εκ του χώρου ανάπτυξής της διεθνή χαρακτήρα ένα μεγάλο μέρος του αεροπορικού δικαίου αποτελεί Διεθνές Δίκαιο ή διεθνώς ομοιόμορφο δίκαιο που χαρακτηρίζει και τους εσωτερικούς εθνικούς κανονισμούς που διαμορφώθηκαν κατόπιν διεθνών συμφωνιών.
Πρώτη διάταξη αεροπορικού δικαίου ήταν η αστυνομική απαγόρευση πτήσης αερόστατου πάνω από το Παρίσι χωρίς ειδική άδεια (1784). Πρώτη διεθνής συνδιάσκεψη για τη ρύθμιση της αεροναυτιλίας συνήλθε στο Παρίσι το 1919. Τις βάσεις όμως του σύγχρονου Αεροπορικού Δικαίου έθεσε η αεροπορική σύμβαση του Σικάγου το 1944.
Επίσης θέματα που αφορούσαν το Διεθνές Ιδιωτικό Αεροπορικό Δίκαιο ρυθμίσθηκαν επίσης με τις ακόλουθες διεθνείς συμβάσεις:
Παρατηρήσεις
Στην Ελλάδα προ του Β΄ Π.Π. γίνονταν χρήση των όρων "Αέρος Δίκαιον" κατ΄ απόδοση στην ελληνική των ξένων όρων "Air law", "Droit de l' air", και "Luftrecht", καθώς επίσης και "Εναέριον Δίκαιον" κατ΄ απόδοση του γαλλικού όρου "Droit aerien".
Ιατζουντίν Αχμέτ
Ο Ιατζουντίν Αχμέτ (ইয়াজউদ্দিন আহম্মেদ, 28 Φεβρουαρίου 1931 - 10 Δεκεμβρίου 2012) ήταν πολιτικός από το Μπανγκλαντές. Έγινε (ανεξάρτητος) Πρόεδρος της χώρας στις 6 Σεπτεμβρίου του 2002. Μετά τη λήξη της πρωθυπουργικής θητείας της Χαλίντα Ζία, η χώρα θρήνησε τουλάχιστον 16 νεκρούς και εκατοντάδες τραυματίες, στα τέλη Οκτωβρίου του 2006. Η πρωτεύουσα Ντάκα και πολλές άλλες πόλεις βυθίστηκαν στη βία, καθώς ξέσπασαν αιματηρές συγκρούσεις μεταξύ οπαδών της Ζία, αντιπάλων της και αστυνομικών δυνάμεων. Σε μια προσπάθεια άρσης του πολιτικού αδιεξόδου, ο πρόεδρος του Μπανγκλαντές αποφάσισε να αναλάβει ο ίδιος και την πρωθυπουργία, προκειμένου να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές τον Ιανουάριο του 2007. Η Ζία επρόκειτο να παραδώσει την εξουσία σε μια προσωρινή κυβέρνηση, με επικεφαλής τον πρώην πρόεδρο του Ανωτάτου Δικαστηρίου, Κ.Μ.Χασάν. Ωστόσο, η αντιπολίτευση αντιδρούσε στο διορισμό του Χασάν, τον οποίο κατηγόρησε για μεροληψία υπέρ του κυβερνώντος κόμματος PNB, του οποίου υπήρξε μέλος. Η ορκωμοσία του Χασάν αναβλήθηκε, επισήμως για λόγους υγείας, και τελικώς ανακοινώθηκε ότι δεν ήταν σε θέση να αναλάβει την πρωθυπουργία. Οι εκλογές του 2007 αναβλήθηκαν.
Αεροπορικό δίκαιο
Παρατηρήσεις
Σήμερα όμως επικράτησε ορθότερα ο όρος ''Αεροπορικό Δίκαιο" υπό τον οποίο περικλείονται όλα τα θέματα που αφορούν την αεροπορία.
Ιατζουντίν Αχμέτ
Πρώτα χρόνια και πανεπιστημιακή καριέρα
Στη δεκαετία του 1950 έκανε σπουδές στο πανεπιστήμιο της Ντάκα και στη συνέχεια στις ΗΠΑ, στο πανεπιστήμιο του Ουινσκόνσιν.
Αεροπορικό δίκαιο
Πηγές
Κατηγορία:Διεθνές Δίκαιο
Ιατζουντίν Αχμέτ
Πρώτα χρόνια και πανεπιστημιακή καριέρα
Έπειτα έγινε επίκουρος καθηγητής στο πανεπιστήμιο της πρωτεύουσας του Μπανγκλαντές στο Τμήμα Επιστημών του Εδάφους. Σύντομα έφτασε στο βαθμό του καθηγητή. Εργάστηκε επίσης ως επισκέπτης καθηγητής στο πανεπιστήμιο Κόρνελ στις ΗΠΑ και σε πανεπιστήμια της Γερμανίας το 1984. Είναι παντρεμένος με τη Δρα Ανουάρα Μπεγκούμ και έχουν έναν γιο. Από προηγούμενο γάμο του, ο Αχμέτ έχει επίσης έναν γιο και μία κόρη.
Πολιτική καριέρα
Το 1991 ανέλαβε σύμβουλος στην υπηρεσιακή κυβέρνηση εκείνης της χρονιάς. Την ίδια χρονιά ήταν πρόεδρος της Επιτροπής Δημοσίων Υπηρεσιών, ως το 1993.
Προεδρία (2002 - 2009)
Το 2002 έγινε πρόεδρος του Μπανγκλαντές, καθώς ήταν ο μοναδικός που έβαλε υποψηφιότητα για τις προεδρικές εκλογές.
Επέμβαση καρδιάς
Στις 23 Μαΐου του 2006 εισήχθη σε νοσοκομείο και οι πληροφορίες ανέφεραν ότι ήταν σοβαρά άρρωστος. Με συμβουλή των γιατρών του εισήχθη στη Σιγκαπούρη την επομένη ημέρα και υποβλήθηκε σε επιτυχή εγχείριση μπάι πας, στο νοσοκομείο Μάουντ Ελίζαμπεθ.
Σύμβουλος υπηρεσιακής κυβέρνησης
Μετά την αποτυχία των κυριοτέρων πολιτικών κομμάτων να συμφωνήσουν σε υποψήφιο για το πρωθυπουργικό αξίωμα, ο Αχμέτ ορκίστηκε ανώτερος σύμβουλος της υπηρεσιακής κυβέρνησης στις 29 Οκτωβρίου του 2006. Η Σεΐχ Χασίνα, αρχηγός του Συνδέσμου Αγουάμι ήταν αντίθετη στην ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον Αχμέτ, κατηγορώντας τον ότι ευνοούσε τη Χαλίντα Ζία και το δικό της Εθνικιστικό Κόμμα. Το Δεκέμβριο του 2006 παραιτήθηκαν 4 σημαντικού σύμβουλοι της κυβέρνησης και η αντιπολίτευση ζητούσε την παραίτηση του Αχμέτ.
Παραίτηση από ανώτερος σύμβουλος
Ο Αχμέτ παραιτήθηκε στις 11 Ιανουαρίου του 2007 από το αξίωμα του ανώτατου συμβούλου της υπηρεσιακής κυβέρνησης και παραδέχθηκε την αποτυχία της Εφορευτικής Επιτροπής και της δικής του κυβέρνησης να δημιουργήσουν την κατάλληλη ατμόσφαιρα για διεξαγωγή εκλογών. Οι εκλογές αναβλήθηκαν και ανακοινώθηκε ότι η χώρα είχε κηρυχθεί σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Την επομένη ημέρα, ο Αχμέτ διόρισε το Φαχρουντίν Αχμέτ στο αξίωμα του ανώτατου συμβούλου.
Η θητεία του ως Προέδρου έληγε στις 5 Σεπτεμβρίου του 2007. Ωστόσο, ανακοινώθηκε ότι θα παρέμενε στην εξουσία μέχρι την εκλογή ενός νέου Κοινοβουλίου, στα τέλη του 2008. Στη συνέχεια το Κοινοβούλιο αυτό θα εκλέξει νέο Πρόεδρο, με βάση το Σύνταγμα της χώρας. Το Φεβρουάριο του 2009 τον διαδέχθηκε στην προεδρία ο Ζιλούρ Ραχμάν.
Ο Αχμέτ πέθανε το Δεκέμβριο του 2012.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι του Μπανγκλαντές Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Μπανγκλαντές
Acer Inc.
Η Acer Inc. (κινεζικά: 宏碁股份有限公司 Hóngqi Gǔfèn Yǒuxiàn Gōngsī, κυριολεκτική σημασία: Εταιρεία Χονγκτσί – στυλιζαρισμένη ως acer, ή παλαιότερα ως acer) είναι μια ταϊβανέζικη πολυεθνική εταιρεία ηλεκτρονικών προϊόντων και υλικού που εδρεύει στην Νέα Ταϊπέι της Ταϊβάν. Τα προϊόντα της Acer περιλαμβάνουν επιτραπέζιους και φορητούς υπολογιστές, ταμπλέτες, διακομιστές, συσκευές αποθήκευσης, οθόνες, τηλεοράσεις, έξυπνα τηλέφωνα και περιφερειακά. Παρέχει, επίσης, υπηρεσίες ηλεκτρονικού επιχειρείν προς τις επιχειρήσεις, τις κυβερνήσεις και τους καταναλωτές. Το 2013 η Acer ήταν ο τέταρτος μεγαλύτερος προμηθευτής προσωπικών υπολογιστών στον κόσμο.
Ιστορία
Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, η Acer εφάρμοσε ένα νέο επιχειρηματικό μοντέλο, κάνοντας στροφή από κατασκευαστική εταιρεία σε εταιρεία σχεδιασμού, εμπορίας και διανομής προϊόντων, ενώ εκτελεί διαδικασίες παραγωγής, μέσω συμβάσεων με κατασκευαστές.
Εκτός από τη βασική της δραστηριότητα, η Acer διαθέτει επίσης τη μεγαλύτερη αλυσίδα δικαιόχρησης λιανικού εμπορίου υπολογιστών στην πόλη Ταϊπέι της Ταϊβάν.
Σλόγκαν
Το νυν σλόγκαν ή σύνθημα της Acer είναι η «Εξερεύνηση πέρα από τα όρια» ("Explore beyond limits"). , αντιστοίχως τα πρώην ήταν αρχικά η «Ενδυνάμωση των ανθρώπων» ("Empowering people") και στη συνέχεια η «Ενδυνάμωση της τεχνολογίας» ("Empowering technology").
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κατασκευαστές κινητών τηλεφώνων
Κυβέρνηση Μαυροκορδάτου 1844
Η κυβέρνηση Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου του 1844 (Μάρτιος - Αύγουστος 1844), ήταν υπηρεσιακή κυβέρνηση, η οποία είχε ως κύριο καθήκον την διενέργεια των πρώτων βουλευτικών εκλογών του νεοελληνικού κράτους.
Σχηματισμός της κυβέρνησης
Ο βασιλιάς Όθων μετά την παραίτηση της επίσης μεταβατικής κυβέρνησης του Κυβέρνησης Κωνσταντίνου Κανάρη η οποία έχασε τη στήριξη της Εθνοσυνέλευσης, κάλεσε τους δυο ισχυρότερους πολιτικούς άντρες της εποχής, τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο (αρχηγό του Αγγλικού κόμματος) και τον Ιωάννη Κωλέττη, (αρχηγό του Γαλλικού κόμματος) και τους ανέθεσε την εντολή σχηματισμού νέας κυβέρνησης.
Όμως, οι διαπραγματεύσεις των δύο αντρών, δεν κατέληξαν σε συμφωνία, γιατί ο μεν Κωλέττης έδινε την πρωθυπουργία στον Μαυροκορδάτο αλλά ήθελε να επικρατήσει στον σχηματισμό του υπουργικού συμβουλίου, ο δε Μαυροκορδάτος δεν ήθελε να συμμετέχει σε κυβέρνηση που την πλειοψηφία θα είχε το αντίπαλο κόμμα, έτσι μετά από λίγο, κατέθεσαν άπρακτοι στον βασιλέα, την εντολή που είχαν πάρει.
Ο βασιλιάς, ανέθεσε την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον Ανδρέας Σ. Λόντος, (επίσης μέλος του Αγγλικού κόμματος) αλλά εκείνος αρνήθηκε αμέσως, προτείνοντας τον Μαυροκορδάτο ως καταλληλότερο για πρωθυπουργό.
Σε νέες διαβουλεύσεις και αφού ο Μαυροκορδάτος πήρε την έγκριση των δυο πρέσβεων, της Μεγάλης Βρετανίας και της Γαλλίας, (δυο από τις τρεις «Προστάτιδες Δυνάμεις» του Βασιλείου) των κυρίων Λάιονς και Πισκατορύ αντιστοίχως, καθώς και την διαβεβαίωση του Κωλέττη ότι θα στηρίξει την κυβέρνησή του, δέχτηκε και ανέλαβε την πρωθυπουργία, στις 30 Μαρτίου του 1844.
Με βάση το νέο Σύνταγμα του 1844 και τον εκλογικό νόμο της 18ης Μαρτίου 1844 που ψήφισε η της «Γ’ Σεπτεμβρίου εν Αθήναις Εθνική των Ελλήνων Συνέλευσις» οι εκλογές προκηρύχθηκαν και πραγματοποιήθηκαν το τετράμηνο μεταξύ Μαΐου και Αυγούστου 1844.
Ο Μαυροκορδάτος βλέποντας την επερχόμενη νίκη του Ιωάννη Κωλέττη και του Γαλλικού κόμματος, παραιτήθηκε πριν το τέλος των εκλογών, στις 4 Αυγούστου 1844 γράφοντας μάλιστα στον Εϋνάρδο ότι ''...«Δεν εσκέφθησαν παρά να με ανατρέψουν συκοφαντούντες με, καλλιεργούντες τα πάθη, ωθούντες εις την αταξίαν και την αναρχίαν. Αυτά τα μέσα είναι προς καταστροφήν. Αλλά δια να οικοδομήσει τις απαιτούνται βεβαίως έτερα»...''
Έτσι, την εξουσία πήρε η Κυβέρνηση Ιωάννη Κωλέττη
Πηγές
184403 18 Κατηγορία:1844
Μελιανά Πρεβέζης
Τα Μελιανά είναι ορεινό χωριό της νομού Πρέβεζας και ανήκει στα χωριά της Λάκκας Σουλίου. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 560μ. στις δυτικές υπώρειες του Ξηροβουνίου. Βρίσκεται στα σύνορα του νομού Ιωαννίνων και 60χλμ. ΒΑ της Πρέβεζας. Στα δεξιά το χωριό συνορεύει με τα Δερβίζιανα Ιωαννίνων ενώ αριστερά με το χωριό Παπαδάτες του νομού Πρέβεζας. Τα Μελιανά κατά μία εκδοχή ίσως οφείλει το όνομα του στη μεγάλη οικογένεια Μελά, που κατάγεται από εδώ. Κατά μία άλλη εκδοχή το οφείλει στο δέντρο μελία (φράξος), που φύεται πλούσια στις πλαγιές του.
Το χωριό πριν την εφαρμογή του σχεδίου «Καλλικράτης» υπαγόταν διοικητικά στο δήμο Θεσπρωτικού, τώρα υπάγεται στο δήμο Ζηρού με έδρα τη Φιλλιπιάδα. Σύμφωνα με την απογραφή το 2001 το χωριό έχει 303 μόνιμους κατοίκους. Μέχρι το 2011 λειτουργούσε δημοτικό σχολείο. Δραστηριοποιείται και πολιτιστικός σύλλογος με την ονομασία "Προφήτης Ηλίας" που δημιουργήθηκε το 2007 από κατοίκους του χωριού. Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία, την κτηνοτροφία, τη μελισοκομία και τη συγκομιδή ελιάς. Στο τέλος του χωριού υπάρχει ενα μικρό ποτάμι που το χρησιμοποιούν οι κατοικοι για να ποτίζουν τις καλιέργειες τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Πρέβεζας
Αργυρώ Αφράτη
Η Αργυρώ Αφράτη (09/04/1998) είναι Ελληνίδα αθλήτρια της εθνικής ομάδας στην Ενόργανη Γυμναστική.
Μπήκε στον κόσμο της Γυμναστικής, από τα 6 της χρόνια ξεκινώντας από τον Πανιώνιο. Ξεκίνησε να αγωνίζεται στο εξωτερικό, από τα 14 της χρόνια, στην κατηγορία των Νεανίδων (Β' κατηγορία).
Έχει αγωνιστεί σε πάνω από 5 Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα και σε 2 Παγκόσμια, καθώς και στους Ευρωπαϊκούς Αγώνες του Μπακού 2015 και σε άλλους διεθνείς αγώνες.
Διακρίσεις
Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Βέρνης το 2016, κέρδισε την 21η θέση στο έδαφος και την 16η θέση στο άλμα. Επίσης, κατέκτησε την 8η θέση στο Παγκόσμιο κύπελλο Anadia World Cup 2016. Κέρδισε ακόμη την 6η θέση στο άλμα και την 6η στο έδαφος και την 7η στο δίζυγο, στο Παγκόσμιο Κύπελλο στην Ντόχα 2016.
Τον Απρίλιο του 2016, έλαβε μέρος στο Προολυμπιακό Test - Event 2016, προσπαθώντας να προκριθεί στου Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο 2016.
Το 2013, στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα, κέρδισε 5 χρυσά μετάλλια (Σ.Α., Άλμα, Δίζυγο, Έδαφος) και 1 χάλκινο στη δοκό ισορροπίας. Το 2014, δεν αγωνίστηκε, λόγω τραυματισμού στην μέση. Το 2015, κατέκτησε την 5η θέση στο Σ.Α. λόγω τραυματισμού την ώρα της εκτέλεσης του προγράμματός της στο έδαφος. Το 2016, κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Σ.Α. και το δίζυγο, καθώς και το ασημένιο μετάλλιο στο έδαφος και την 5η θέση στην δοκό.
Προπόνηση
Σήμερα, προπονείται στην Αθήνα στο Προπονητικό Κέντρο Αγίου Κοσμά, με τον ομοσπονδιακό προπονητή Κώστα Σιούτη και την βοηθό Αναστασία Δόντη, καθώς είναι εγγεγραμμένη στο σωματείο Ευρίπειος Γ.Σ..
Οικογένεια
Η αδερφή της Αργυρώς Αφράτη, ονομάζεται Αφράτη Ευαγγελία - Ιωάννα. Γεννήθηκε το 2003. Σήμερα συμμετέχει και αυτή στην Ενόργανη γυμναστική στον Πανιώνιο, απ' όπου ξεκίνησε και η αδερφή της. Έχει κερδίσει αρκετά μετάλλια στα Πανελλήνια Πρωταθλήματα και στους Αγώνες Α-Γ-Ε Περιφερείων.
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της ενόργανης γυμναστικής
Θεόδωρος Κουκουλάκης
Ο Θεόδωρος Κουκουλάκης (περ. 1879 - 1909) ήταν Έλληνας οπλαρχηγός από την Κρήτη. Συμμετείχε στην Κρητική Επανάσταση του 1897 και στον Μακεδονικό Αγώνα.
Βιογραφία
thumb|left|245x245px|Ο μακεδονομάχος Θεόδωρος Κουκουλάκης σε πόζα εμπνευσμένη από τον Παύλο Μελά. Ο Κουκουλάκης καταγόταν από οικογένεια αγωνιστών, προερχόμενη από τους Λάκκους Κυδωνίας Χανίων : συγκεκριμένα ήταν δισέγγονος του αγωνιστή του 1821 Ιωάννη Κούκουλου, εγγονός του εκτελεσμένου το 1867 από τις τουρκικές δυνάμεις Μιχάλη Κουκουλάκη και γιος του ανθυπίλαρχου του ελληνικού στρατού και αγωνιστή της επανάστασης του 1866, Ιωάννη Κουκουλάκη.
Ένοπλη δράση
Τον Νοέμβριο του 1904 εισήλθε στη Μακεδονία ως μέλος του σώματος του, επίσης Κρητικού, Τσόντου – Βάρδα. Αργότερα, αναδείχτηκε από τον Βάρδα επικεφαλής σώματος που δρούσε στα Καστανοχώρια και συμμετείχε ενεργά στις πολεμικές επιχειρήσεις κατά το διάστημα 1904-1905.
Στις αρχές του 1905 ο Κουκουλάκης δρούσε με το ολιγάριθμο σώμα του μεταξύ Δροσοπηγής και Λέχοβου. Τον Φεβρουάριο πραγματοποίησε ενέδρα κατά Βουλγάρων χωρικών που μετέφεραν όπλα στους κομιτατζήδες, προκαλώντας τους απώλειες πέντε ή επτά νεκρών ενώ στη συνέχεια απέφυγε με επιτυχία την εκκαθαριστική επιχείρηση που πραγματοποίησε εναντίον του η τουρκική χωροφυλακή ως επακόλουθο της προηγούμενης ενέδρας. Τον Μάρτιο του 1905, συμμετείχε μαζί με άλλους οπλαρχηγούς στην επίθεση κατά του εξαρχικού χωριού της Βασιλειάδας, χτυπώντας μαζί με τον Ιωάννη Πούλακα από τη βόρεια πλευρά του χωριού. Μάλιστα σύμφωνα με την αφήγηση του Ευθυμίου Καούδη (με τον οποίο ο Κουκουλάκης είχε εχθρικές σχέσεις ) πρωταγωνίστησε μαζί με τον Πούλακα και τον Σκουντρή σε επί τόπου εκτελέσεις. Το καλοκαίρι του 1905 συμμετείχε ενεργά στη μάχη του Καστανόφυτου εναντίον των σωμάτων των κομιτατζήδων Μήτρου Βλάχου και Κυριαζώφ. Η συμμετοχή στις αντάρτικες επιχειρήσεις και οι κακουχίες του Μακεδονικού Αγώνα επέφεραν σοβαρές επιπλοκές στην υγεία του με αποτέλεσμα να επανέλθει στην Ελλάδα κατά τα τέλη του 1905 ή τις αρχές του 1906. Απεβίωσε στις 14 Σεπτεμβρίου του 1909 στην Αθήνα όπου διέμενε, σε ηλικία τριάντα ετών.
Παραπομπές
Κουκουλάκης
Κάννον
Η Κάννον (Kannon Bosatsu) είναι ένας μποντισάτβα (μποσάτσου στα ιαπωνικά) με θηλυκή ή ανδρική μορφή, που λατρεύεται στην Ιαπωνία. Εμφανίζεται με διάφορες μορφές και είναι πολύ δημοφιλής στην Ιαπωνία. Στα Ιαπωνικά ο μποντισάτβα Γκουάν-γίν προφέρεται ως Κάννον (観音), ή Κάν'ον ή πιο επίσημα Κανζεόν (Kanzeon (観世音). Κάποιες φορές προφέρεται ως Κουαννόν (Kwannon). Ο Γκουάν-γίν προέρχεται από την Ινδία με το όνομα Αβαλοκιτεσβάρα, που σημαίνει «ο Κύριος, που κοιτάει προς τα κάτω με συμπόνοια». Η λατρεία του Αβαλοκιτεσβάρα διαδόθηκε στην Κίνα τον 3ο αιώνα μ.Χ. με το όνομα Γκουάν-γίν και μετατράπηκε σε θηλυκή θεότητα. Αργότερα διαδόθηκε με το όνομα Κάννον στην Ιαπωνία στα τέλη του 6ου αιώνα μετά την έλευση του βουδισμού από την Κίνα και την Κορέα. Το κινέζικο όνομα Γκουάν-γιν είναι συντομογραφία του ονόματος Γκουάν-σι-γίν (Guanshiyin), που σημαίνει «αυτός, που αντιλαμβάνεται τις φωνές του κόσμου». Αυτό υποδηλώνει ότι την ιδιότητά της να ικανοποιεί από άπειρη ευσπλαχνία τις εκκλήσεις των πιστών για βοήθεια. Θεωρείται πως είναι «η φωνή και το φως του κόσμου», αφού λέγεται πως γεννήθηκε από το δεξί μάτι του Αμίντα Βούδα.
Περισσότερες πληροφορίες
Η Κάννον παίζει κυρίαρχο ρόλο στον βουδισμό της καθαρής χώρας στην Ιαπωνία και συχνά λατρεύεται μαζί με τον Αμίντα Βούδα και τον μποντισάτβα Σεϊσί. Συνήθως απεικονίζεται στο κέντρο ο Αμίντα Βούδας, ο Σεϊσί στα δεξιά και η Κάννον στα αριστερά. Αυτή η λατρευτική ομάδα είναι γνωστή ως Αμίντα Σανζόν (Amida Sanzon), δηλαδή τριάδα Αμίντα. Η Κάννον είναι μία από τους 25 μποντισάτβα, που κατεβαίνουν από τον ουρανό μαζί με τον Αμίντα, για να υποδεχθούν τις ψυχές των νεκρών στην καθαρή χώρα του Αμίντα. Το στέμμα της Κάννον συχνά στολίζεται με μια μικρή εικόνα του Αμίντα, πράγμα που δείχνει τη στενή σχέση, που υπάρχει μεταξύ τους. Η Κάννον έχει πολλά κοινά χαρακτηριστικά με τον Τζίζο (Jizō). Και οι δύο πραστατεύουν τα έξι βασίλεια της καρμικής αναγέννησης, είναι προστάτες των παιδιών και των μητέρων και δείχνουν ιδιαίτερη φροντίδα για τα παιδιά, που πέθαναν λόγω άμβλωσης. Τα αγάλματα Κάννον τοποθετούνται πολλές φορές κατά εξάδες (έξι Κάννον) όπως συμβαίνει και με τα αγάλματα Τζίζο (έξι Τζίζο). Αγάλματα με έξι Κάννον χρησιμοποιήθηκαν στην Ιαπωνία από τον 10ο αιώνα. Έχει ως εμβλήματα το λουλούδι του νούφαρου και ένα βάζο με νερό.
Προσωνύμια
Εμφανίζεται με διάφορες μορφές και της έχουν αποδοθεί διάφορα ονόματα, όπως:
Σημαντικά Αγάλματα στην Ιαπωνία
Στην Ιαπωνία έχουν κατασκευαστεί αρκετά αγάλματα Κάννον σε υπερφυσικό μέγεθος, που ονομάζονται Ντάι Κάννον (Dai-Kannon), δηλαδή μεγάλες Κάννον. Αυτό είναι φανερή ένδειξη του πόσο δημοφιλής είναι η Κάννον στην Ιαπωνία. Τα πιο σημαντικά από αυτά τα αγάλματα είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κ Κατηγορία:Θεότητες-προστάτες των παιδιών Κ
8ος αιώνας π.Χ.
Ο 8ος αιώνας π.Χ. αρχίζει στις 1 Ιανουαρίου 800 π.Χ. και τελειώνει στις 31 Δεκεμβρίου 701 π.Χ..
Θάνατοι
<!--Αρχή κρυφού κειμένου. ΜΗ ΤΟ ΕΠΑΝΑΦΕΡΕΤΕ ΧΩΡΙΣ ΑΞΙΟΠΙΣΤΕΣ ΠΗΓΕΣ -->
Σημαντικά πρόσωπα
<!--Αρχή κρυφού κειμένου. ΜΗ ΤΟ ΕΠΑΝΑΦΕΡΕΤΕ ΧΩΡΙΣ ΑΞΙΟΠΙΣΤΕΣ ΠΗΓΕΣ -->