cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θεωρία του κοινωνικού εκφυλισμού
Ως κοινωνικός εκφυλισμός ονομάζεται η έννοια της διεπαφής των κοινωνικών και βιολογικών επιστημών που είχε άνθιση τον 18ο και 19ο αιώνα. Κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα, επιστήμονες, στοχαστές, συμπεριλαμβανομένων των Ζωρζ-Λουί Λεκλέρ ντε Μπυφόν, Johann Friedrich Blumenbach και Ιμμάνουελ Καντ, υποστήριξαν ότι ολόκληρη η ανθρωπότητα έχει κοινή καταγωγή, αλλά έχει εκφυλιστεί με την πάροδο του χρόνου λόγω διαφορών στο κλίμα. Η θεωρία παρείχε μια εξήγηση για το από πού προέρχονταν οι άνθρωποι και γιατί μερικοί άνθρωποι εμφανίζονταν διαφορετικοί από τους άλλους. Αντίθετα, οι υποστηρικτές της θεωρίας τον 19ου αιώνα φοβόντουσαν ότι ο πολιτισμός μπορεί να βρίσκεται σε παρακμή και ότι τα αίτια της παρακμής βρίσκονται στη βιολογική αλλαγή. Αυτές οι ιδέες προέρχονται από τις προ-επιστημονικές έννοιες της κληρονομικότητας. Οι έννοιες του εκφυλισμού συνδέονταν συχνά με αυταρχικές πολιτικές, συμπεριλαμβανομένου του μιλιταρισμού, του βιολογικού ρατσισμού και την ευγονική. Η θεωρία προήλθε από φυλετικές έννοιες της εθνότητας, καταγεγραμμένες στα γραπτά ιατρικών επιστημόνων όπως ο Johann Blumenbach και ο Robert Knox.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιοηθική
Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας
To Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας (αγγλικά: Academy Award for Best Director) είναι ένα από τα βραβεία που δίνονται ετησίως από την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών.Το βραβείο αποδίδεται σε σκηνοθέτη ταινίας, ο οποίος έχει επιτύχει μια θεωρούμενη πολύ καλή σκηοθεσία ενώ εργάζοταν στην βιομηχανία κινηματογράφου. Οι υποψηφιότητες επιλέγονται από τους σκηνοθέτες που είναι μέλη της Ακαδημίας, ενώ οι νικητές επιλέγονται από όλα τα μέλη της Ακαδημίας.
Μαρσέλο Πλετς
Ο Μαρσέλο Πλετς (Marcelo José Pletsch) (γεν. 1976) είναι αμυντικός ποδοσφαιριστής από τη Βραζιλία, ο οποίος έχει αγωνιστεί επτά σεζόν στην Μπουντεσλίγκα, δύο σεζόν στην Ελλάδα, στην Α΄ Εθνική με τον Πανιώνιο και μία σεζόν στην Κύπρο με την Ομόνοια Λευκωσίας. Έχει ύψος 1,85 μ. και αγωνίζεται στη θέση του κεντρικού αμυντικού.
Βιογραφικό
Ο Μαρσέλο Πλετς γεννήθηκε στις 13 Μαΐου 1976 στην πόλη Τολέδο της επαρχίας Παρανά στη Βραζιλία. Ως το 1999 έπαιξε στην πατρίδα του, με τελευταίο σύλλογο την Ολιβεϊρένσε. Έπειτα αγωνίστηκε με επιτυχία για επτά χρόνια στη Γερμανία, στην Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ και στην Καϊζερσλάουτερν και απέκτησε τη γερμανική υπηκοότητα. Το 2006 ήρθε στην Ελλάδα, στον Πανιώνιο, όπου ήταν προπονητής ο Έβαλντ Λίνεν. Έπαιξε με επιτυχία δύο χρονιές ως βασικό στέλεχος της ομάδας του Πανιωνίου που τερμάτισε και τις δυο χρονιές στην 5η θέση ενώ μετείχε στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, όπου έπαιξε στους ομίλους.
Το 2008-09 μεταγράφηκε στην κυπριακή Ομόνοια, με την οποία επίσης αγωνίστηκε στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ και τη σεζόν 2009-10 παίζει στης Σερβία, στη Βοϊβοντίνα Νόβισαντ.
Διακρίσεις
Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ομόνοιας Λευκωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βοϊβοντίνα Νόβι Σαντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ουνιάο Ντεσπορτίβα Ολιβεϊρένσε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεαρά Σπόρτιγνκ Κλαμπ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές 1. ΦΚ Καϊζερσλάουτερν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σουπερλίγκα Σερβίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Κύπρο Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Χαριτώ
Η Χαριτώ, λατιν. Charito (μέσα 4ου αι.) ήταν Αυτοκράτειρα, ως σύζυγος τού Ιοβιανού Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Μερικοί ιστορικοί αμφιβάλουν, ότι η Χαριτώ έγινε Αυγούστα και δεν υπάρχει αρχαιολογική απόδειξη έως τώρα, που να επιβεβαιώνει ότι έγινε.
Καταγωγή
Το όνομά της δεν εμφανίζεται στον Αμμιανό Μαρκελλίνο, την κύρια πηγή για τη βασιλεία τού συζύγου της. Η πιο παλαιά πηγή που το αναφέρει, είναι η Χρονογραφία σύντομος τού Νικηφόρου Α΄ Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης (6ος-7ος αι.). Τον 9ο αι. το μετέφρασε στα Λατινικά ο Αναστάσιος ο Βιβλιοθηκάριος. Ο ιστορικός Τίμοθυ Μπαρνς θεωρεί, ότι η μη μνεία της στο έργο τού Μαρκελλίνου αντανακλά την έλλειψη της πολιτικής της επιρροής. Ο Μπαρνς αναφέρει, ότι ο Μαρκελλίνος δεν καταγράφει ούτε την Αλβία Δομινίκη σύζυγο τού Ουάλη, η οποία είχε μικρή επιρροή.
Κατά τον Μαρκελλίνο και τον Ζώσιμο η Χαριτώ ήταν κόρη τού Λουκιλλιανού, στρατιωτικού διοικητή στο Σίρμιον κατά τη βασιλεία τού Κωνστάντιου Β΄. Αυτός υπηρέτησε ως διοικητής σε μία αντιπαράθεση με τους Σασσανίδες το 350. Έπειτα υπηρέτησε ως κόμης τού ανακτόρου (comes domesticorum) υπό τον Κωνστάντιο Γάλλο τον Καίσαρα.
Το 358-359 ο Λουκιλλιανός και ο Προκόπιος αποτέλεσαν τη δεύτερη πρεσβεία, που έστειλε ο Κωνστάντιος Β΄ στον Σαπούρ Β΄· διαπραγματεύθηκαν όρους της ειρήνης, αλλά επέστρεψαν χωρία αποτελέσματα. Ο Λουκιλλιανός αργότερα προσπάθησε να αντισταθεί στην πρόοδο τού Ιουλιανού και των δυνάμεών του εναντίον τού Κωνσταντίνου Β΄, αλλά ηττήθηκε και απολύθηκε από τον Ρωμαϊκό στρατό, όταν ο Ιουλιανός ανήλθε στον θρόνο.
Πηγές
Κατηγορία:Ρωμαίες Αυτοκράτειρες
Τζον Μπάουρινγκ
thumb|right|130px|Μαρμάρινη προτομή του Τζον Μπάουριγκ από τον [[Έντουαρντ Μπάουριγκ Στέφενς του Έξετερ (Edward Bowring Stephens, 1815-1882). Συλλογή του ιδρύματος “Devon and Exeter Institution”, του οποίου υπήρξε και πρόεδρος μεταξύ 1860-1861.]]
Ο Σερ  Τζον Μπάουριγκ (όπως συνήθως αναφέρεται ελληνικά) ή Τζον Μπάουρινγκ (αγγλικά: Sir John Bowring, κινεζικά:寶寧,寶靈ή包令) (17 Οκτωβρίου 1792 – 23 Νοεμβρίου 1872) ήταν Βρετανός (Άγγλος) πολιτικός οικονομολόγος, πολύγλωσσος συγγραφέας και ο 4ος Κυβερνήτης του Χονγκ Κονγκ.
Πρώτα χρόνια
Ο Τζον Μπάουριγκ γεννήθηκε στο Έξετερ (Exeter) της Αγγλίας και ήταν γιος του Καρόλου Μπάουριγκ (Charles Bowring, 1769-1856), εμπόρου μαλλιού, από παραδοσιακή Ενωτική οικογένεια και της Σάρας Τζέιν Ανν (Sarah Jane Anne, θ. 1828), κόρης του Τόμας Λέιν (Thomas Lane), εφημέριου σε ναό της κωμόπολης St Ives, στην Κορνουάλη (Cornwall). Η τελευταία υποχρεωτική εκπαίδευση που πήρε ήταν στο Ενωτικό Σχολείο της πόλης Μορετονχάμπστεντ (Moretonhampstead) και στη συνέχεια άρχισε να εργάζεται στην επιχείρηση του πατέρα του, σε ηλικία 13 ετών. Ο Μπάουριγκ σε κάποιο στάδιο της νεανικής του ηλικίας ήθελε να γίνει υπουργός. Από νεαρός επηρεάστηκε από τις ιδέες του Τζέρεμι Μπένθαμ και αργότερα έγινε φίλος του. Ωστόσο, δεν συμμεριζόταν την περιφρόνηση του Μπένθαμ για τις “ωραίες γραφές» (Belles Lettres). Ήταν, επίσης, επιμελής μαθητής της λογοτεχνίας και των ξένων γλωσσών, ιδίως εκείνων της Ανατολικής Ευρώπης. Ο Μπάουριγκ συγκρίνεται αναλογικά μεταξύ των μεγαλύτερων στον κόσμο “υπερπολύγλωττων” (hyperpolyglots) Τζιουζέπε Κάσπαρ Μετζοφάντι (Giuseppe Caspar Mezzofanti) και Χανς Κόνον φον ντερ Γκάμπελεντζ (Hans Conon von der Gabelentz), καθώς το ταλέντο του, του επέτρεπε να γνωρίζει περί τις 200 γλώσσες και μπορούσε να μιλήσει περίπου 100.
Κατεξοχήν λογοτεχνικό έργο του την περίοδο αυτή, ήταν η μετάφραση της παραδοσιακών λαϊκών τραγουδιών από τις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, παρόλο που ο ίδιος έγραψε επίσης δικά του ποιήματα και ύμνους, καθώς και έργα για πολιτικά και οικονομικά θέματα. Οι πρώτοι καρποί της ενασχόλησής του με τη ξένη λογοτεχνία εμφανίστηκαν με έργα όπως το Specimens of the Russian Poets (1821-1823). Ακολούθησαν τα έργα: Batavian Anthology (1824), Ancient Poetry and Romances of Spain (1824), Specimens of the Polish Poets (1827), Serbian Popular Poetry (1827) και Poetry of the Magyars (1830).
Ο Τζον Μπάουριγκ και η Φιλελληνική Επιτροπή του Λονδίνου (1823-1826)
Ο Τζον Μπάουριγκ μαζί με τον Έντουαρντ Μπλακιέρ ουσιαστικά απετέλεσαν τον κινητήριο παράγοντα για την ίδρυση της Φιλελληνικής Επιτροπής του Λονδίνου (αγγλικά: London Greek Committee ή London Philhellenic Committee, 1823-1826) που ήταν κίνηση φιλελλήνων, η οποία συστάθηκε, τον Μάρτιο του 1823 με κύριο σκοπό την υποστήριξη της ελληνικής Επανάστασης.
Καριέρα ως πολιτικός οικονομολόγος
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, στην ηλικία περίπου των 33 ετών και μετά, άρχισε να συνεισφέρει στην νεοϊδρυθείσα τότε εβδομαδιαία έκδοση Westminster Review (1824-1914) από την οποία διορίστηκε, το 1825, ως εκδότης. Με τη συμβολή του στο Westminster Review απέκτησε μεγάλη φήμη ως πολιτικός οικονομολόγος και ως κοινοβουλευτικός μεταρρυθμιστής (reformer). Υποστήριξε από τις σελίδες του την υπόθεση του ελεύθερου εμπορίου πολύ πριν να διαδοθεί από τους Ρίτσαρντ Κόμπντεν (Richard Cobden, 1804-1869) και Τζον Μπράιγκτ (John Bright, 1811-1889). Διακήρυττε θερμά εξ ονόματος της κοινοβουλευτικής μεταρρύθμισης (Reform Act 1832), την καθολική χειραφέτηση (Catholic emancipation) και την λαϊκή εκπαίδευση (popular education). Το 1828 επισκέφτηκε την Ολλανδία και το Φεβρουάριο του 1829 το Πανεπιστήμιο του Χρόνινγκεν που του απένειμε διδακτορικό της νομικής. Την επόμενη χρονιά ήταν στη Δανία, προετοιμάζοντας τη δημοσίευση συλλογής σκανδιναβικής ποίησης. Μέχρι το 1832 διετέλεσε γραμματέας εξωτερικών του συλλόγου “British and Foreign Unitarian Association”. Ο Τζέρεμι Μπένθαμ προσπάθησε να τον βοηθήσει να διοριστεί καθηγητής της Αγγλικής ή της Ιστορίας στο Πανεπιστημιακό Κολέγιο Λονδίνου εν τη γενέσει του ιδρύματος,  αλλά κανένας από τους δυο τους δεν είχε μεγάλη επιρροή στο νέο πανεπιστήμιο. Ο Τζέρεμι Μπένθαμ, εν τέλει, όρισε τον Μπάουριγκ ουσιαστικό εκτελεστή του έργου του και ο Μπάουριγκ ανέλαβε το έργο της προετοιμασίας μιας συγκεντρωτικής έκδοσης των έργων του Μπένθαμ. Αυτό το έργο, κορυφώθηκε το 1843, με την έκδοση έντεκα τόμων με εργογραφία του Μπένθαμ.
Βρετανός βουλευτής
Το 1835 ο Μπάουριγκ εισήλθε στο κοινοβούλιο ως μέλος της εκλογικής περιφέρειας “Kilmarnock Burghs” (UK Parliament constituency) και κατά το επόμενο έτος διορίστηκε επικεφαλής μιας κυβερνητικής επιτροπής, η οποία απεστάλη στη Γαλλία για να διερευνήσει την πραγματική κατάσταση του εμπορίου μεταξύ των δύο χωρών. Ασχολήθηκε με παρόμοιες έρευνες στην Ελβετία, την Ιταλία, τη Συρία και ορισμένα από τα κρατίδια της Γερμανικής Αυτοκρατορίας.
300px|right|thumb|Ο Μπάουριγκ απεικονίζεται, ανάμεσα σε πολλούς ακόμα πολιτικούς, σε αυτόν τον πίνακα του 1840, κατά τη διάρκεια της [[Παγκόσμια Συνθήκη κατά της Δουλείας|Παγκόσμιας Συνθήκης κατά της Δουλείας (World's Anti-Slavery Convention). ]]
Τα αποτελέσματα αυτών των αποστολών εμφανίστηκαν σε μια σειρά εκθέσεων του, πριν από την εκλογή του στη Βουλή των Κοινοτήτων. Εκτός από μια αποχώρησή του διάρκειας τεσσάρων ετών, παρέμεινε στο κοινοβούλιο από το 1841 μέχρι το 1849 ως μέλος της εκλογικής περιφέρειας “Bolton” (UK Parliament constituency). Κατά τη διάρκεια αυτής της πολυάσχολης περιόδου βρήκε ελεύθερο χρόνο για τη λογοτεχνία και δημοσίευσε το 1843 μετάφραση του Manuscript of the Queen's Court (συλλογή τσεχικής μεσαιωνικής ποίησης, η οποία αργότερα θεωρήθηκε ως ψευδής από τον Τσέχο ποιητή Václav Hanka). Το 1846 έγινε πρόεδρος του συνδέσμου “Mazzinian People's International League” (ο σύνδεσμος αυτός είχε επιρροές από τον Ιταλό ακτιβιστή και δημοσιογράφο Giuseppe Mazzini).
Χωρίς κληρονομικό πλούτο ή μισθό ως βουλευτής του Μπόλτον, ο Μπάουριγκ ήθελε να διατηρήσει την πολιτική του καριέρα με σημαντικές επενδύσεις στη βιομηχανία σιδήρου της νότιας Ουαλίας κατά τα μέσα της δεκαετίας του 1840. Επικεφαλής μιας μικρής ομάδα πλούσιων εμπόρων και τραπεζιτών από το Λονδίνο ανέλαβε ως πρόεδρος της εταιρείας “Llynvi Iron Company” ιδρύοντας μια μεγάλη σιδηρουργία στην πόλη Maesteg της Glamorgan, μεταξύ του 1845-1846. Χωρίς να χάσει χρόνο ανέθεσε στον αδελφό του, Τσαρλ Μπάουριγκ, τη γενική διεύθυνση και σύντομα η ονομασία της περιοχής γύρω από σιδηρουργείο του έγινε Μπάουρινγκτον (Bowrington). Παρά το γεγονός ότι έχασε τα κεφάλαιά του κατά την τραπεζική και εμπορική κρίση του 1847 (Panic of 1847) ο John Bowring είχε αποκτήσει τη φήμη του καλού εργοδότη. Ένας σύγχρονός του σχολίασε ότι «έδωσε στους φτωχούς τα δικαιώματά τους και έλαβε την ευλογία τους». Η επιχειρηματική αποτυχία του στη Νότια Ουαλία τον οδήγησε άμεσα στο να αποδεχτεί την προσφορά του Ερρίκου Ιωάννη Τεμπλ, γνωστότερου ως Πάλμερστον, να γίνει πρόξενος στην Καντόνα. Λίγο πριν, το 1845, είχε γίνει επίσης πρόεδρος των σιδηροδρόμων "London and Blackwall Railway", τον πρώτο στον κόσμο ατμοκίνητο σιδηρόδρομο αστικών επιβατικών μεταφορών και πρόδρομο του συνόλου του σιδηροδρομικού δικτύου του Λονδίνου (“London Rail”).
Πρόξενος στην Καντόνα
Το 1849, ο Μπάουριγκ διορίστηκε ως ο πρόξενος της Βρετανίας στην Καντόνα (σημερινή Κουανγκτσόου) και ως επιστάτης του εμπορίου στην Κίνα, μια θέση που κατείχε για τέσσερα χρόνια. Τόσο πριν την Καντόνα, όσο και μετά την επιστροφή του εκ νέου στη Βρετανία, ο Μπάουριγκ διέπρεψε ως υπέρμαχος στο “Zήτημα του δεκαδικού νομίσματος”. Στις 27 Απριλίου 1847 απηύθυνε στην Βουλή των Κοινοτήτων επί της ουσίας του ζητήματος αυτού. Συμφώνησε σε συμβιβασμό, που οδήγησε στη κυκλοφορία του φλορινιού (British two shilling coin, florin) το ένα δέκατο δηλαδή μιας στερλίνας (η αγγλική λίρα), που εισήχθη ως ένα πρώτο βήμα το 1848 και ευρύτερα από το 1849. Δημοσίευσε επίσης εργασία με τίτλο: The Decimal System in Numbers, Coins and Accounts το 1854.
Κυβερνήτης του Χονγκ Κονγκ
Στις 13 Απριλίου του 1854, ο Μπάουριγκ εστάλη στο Χονγκ Κονγκ ως κυβερνήτης. Κατά τη διάρκεια της θητείας του αυτής, ξέσπασε διαφορά με την Κίνα που προκλήθηκε από την "εμπνευσμένη" ή αυταρχική πολιτική του και οδήγησε στο Δεύτερο Πόλεμο του Οπίου (1856-1860). Παράλληλα, την ίδια στιγμή, επέτρεψε στους Κινέζους πολίτες του Χονγκ Κονγκ να υπηρετούν ως ένορκοι στις δίκες και να γίνονται δικηγόροι. Ο Μπάουριγκ επίσης πιστώνεται τη δημιουργία του πρώτου εμπορικού δημόσιου συστήματος υδροδότησης του Χονγκ Κονγκ. Ανέπτυξε τη μητροπολιτική περιοχή του ανατολικού Wan Chai στις εκβολές ποταμού κοντά στο Happy Valley και στο λιμάνι Victoria (Victoria Harbour) από την επιμήκυνση του ποταμού προς το κανάλι. Η περιοχή αυτή ονομάστηκε Μπάουρινγκτον (Bowrington), προς τιμήν του. Με διάταγμα του εξασφάλισε την ασφαλέστερη σχεδίαση όλων των μελλοντικών έργων κατασκευής κτιρίων στην αποικία του Χονγκ Κονγκ. Το 1855 επισκέφθηκε το Σιάμ (Rattanakosin Kingdom) και διαπραγματεύτηκε με τον βασιλιά Μονγκούτ (Mongkut) σύμφωνο εμπορίου, το οποίο σήμερα συνήθως αναφέρεται ως η “Συνθήκη Μπάουριγκ” (Bowring Treaty). Ο Μπάουριγκ συνταξιοδοτήθηκε ως Κυβερνήτης τον Μάρτιο του 1859.
Μεταγενέστερη καριέρα
Από τις τελευταίες του αποστολές, που του ανατέθηκαν από τη βρετανική κυβέρνηση, ήταν η αποστολή του ως επίτροπος στην Ιταλία το 1861, προκειμένου να υποβάλει έκθεση σχετικά με τις βρετανικές εμπορικές σχέσεις με το νέο βασίλειο. Στη συνέχεια ο Μπάουριγκ αποδέχτηκε το διορισμό του ως πληρεξούσιος υπουργός και απεσταλμένος από την έκτακτη κυβέρνηση της Χαβάης στα δικαστήρια της Ευρώπης και με αυτή την ιδιότητα διαπραγματεύτηκε διάφορες συμφωνίες με το Βέλγιο, την Ολλανδία, την Ιταλία, την Ισπανία και την Ελβετία.
Προσωπική ζωή
Ο Τζον Μπάουρινγκ παντρεύτηκε δύο φορές. Με την πρώτη σύζυγό του, Μαρία Λέβιν (Maria Lewin, 1793/4-1858), την οποία παντρεύτηκε το 1818 μετά τη μετάβαση του στο Λονδίνο, είχε πέντε γιους και τέσσερις κόρες (Maria, John, Frederick, Lewin, Edgar, Charles, Edith, Emily και Gertrude). Η σύζυγός του Μαρία πέθανε από δηλητηρίαση, με αρσενικό, το 1858. Ο μεγαλύτερος γιος του ο John Charles Bowring παρουσίασε τη συλλογή κολεοπτέρων του Μπάουριγκ στο Βρετανικό Μουσείο μετά τον θάνατό του. Ο τέταρτος γιος του ο Edgar Alfred Bowring ήταν μέλος του Κοινοβουλίου για το Έξετερ από το 1868 έως το 1874. Ο Έντγκαρ Άλφρεντ Μπάουρινγκ ήταν επίσης γνωστός ως μεταφραστής. Ο Lewin Bentham Bowring ήταν μέλος της Δημόσιας Υπηρεσίας της Βεγγάλης (Bengal Civil Service) και γραμματέας στην Ινδία του Λόρδου Κάνινγκ (Lord Canning: Charles Canning, 1st Earl Canning) και του Λόρδου Έλγιν (Lord Elgin: James Bruce, 8th Earl of Elgin), και Επίτροπος της πόλης του Mysore στην Ινδία. Η κόρη του Έμιλι έγινε ρωμαιοκαθολική καλόγρια, με το όνομα αδελφή Emily Aloysia Bowring. Ήταν η πρώτη διευθύντρια της Ιταλικής Μοναστικής Σχολής (“Italian Convent School”), γνωστής σήμερα ως “Sacred Heart Canossian College”, στο Χονγκ Κονγκ, από το 1860 έως το 1870. Ο Τζον Μπάουρινγκ παντρεύτηκε τη δεύτερη σύζυγό του, την Ντέμπορα Καστλ (Deborah Castle, 1816-1903), το 1860. Δεν απέκτησαν μαζί παιδιά. Η Ντέμπορα Κάστλ - Μπάουρινγκ ήταν επίσης εξέχουσα ενωτική, ακτιβίστρια και υποστηρίκτρια του κινήματος για την παροχή δικαιώματος ψήφου στις γυναίκες. Επίσης ο Τζον Μπάουρινγκ είναι ο προ-προπαππούς της ηθοποιού Σουζάνας Γιόρκ (Susannah York).
Θάνατος
Ο Τζον Μπάουριγκ πέθανε στις 23 Νοεμβρίου του 1872, σε ηλικία 80 ετών.
Τιμητικές διακρίσεις
Έλαβε αρκετές τιμητικές διακρίσεις από διάφορες χώρες. Ενδεικτικά:
Ονομασίες περιοχών προς τιμήν του Μπάουρινγκ
thumb|right|250px|Το Κανάλι του Μπάουρινγκτον το 1920. Στα μέσα του 19ου αιώνα, μια συνοικία της Llynfi Valley, στο Glamorgan, της Νότιας Ουαλίας ήταν γνωστή ως Μπάουρινγκτον (Bowrington), καθώς ανεγέρθηκε, όταν ο John Bowring ήταν εκεί πρόεδρος της τοπικής εταιρείας σιδήρου. Η σιδηρουργική κοινότητα του Bowring έγινε αργότερα μέρος της αστικής περιοχής του Maesteg (Maesteg Urban District). Το όνομα αναβίωσε τη δεκαετία του 1980, όταν μια επενδυτική αγορά του Maesteg ονομαζόταν Bowrington Arcade.
Ως ο 4ος Κυβερνήτης του Χονγκ Κονγκ, διάφορα σημεία στην πόλη αυτή έχουν πάρει τιμητικά το όνομά του:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι πολιτικοί Κατηγορία:Βρετανοί φιλέλληνες Κατηγορία:Βρετανοί διπλωμάτες
Μίκι Χάργκιτεϊ
Ο Μίκλος ("Μίκι") Χάργκιτεϊ (Hargitay Miklós, 6 Ιανουαρίου 1926 - 14 Σεπτεμβρίου 2006) ήταν Ούγγρος ηθοποιός και μίστερ Υφήλιος το 1955. Υπήρξε σύζυγος της ηθοποιού Τζέιν Μάνσφιλντ, με την οποία απέκτησε τρία παιδιά.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1926 στην Ουγγαρία και έπειτα από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ. Το 1955 απέκτησε τους τίτλους Mr. Universe, Mr. America και Mr. Olympia.
Το 1957 πραγματοποίησε την πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση. Έπαιξε σε πολλές ταινίες στο πλευρό της Μάνσφιλντ (Οι έρωτες του Ηρακλή Υποσχέσεις !Υποσχέσεις!). Τον Οκτώβριο του 1960 επισκέφτηκε μαζί με την Τζέιν Μάνσφιλντ την Ελλάδα, καθώς η Μάνσφσιλντ ανέλαβε να υποδυθεί το ρόλο Ελληνίδας ηθοποιού στην ταινία Συνέβη στην Αθήνα. Πήραν διαζύγιο το 1964. Αργότερα έπαιξε σε ιταλικές ταινίες και ταινίες τρόμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ούγγροι ηθοποιοί Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Διονύσιος Γ. Μυλωνάς
Ο Διονύσιος Μυλωνάς (1900 - 1 Φεβρουαρίου 1977) του Γεωργίου, ήταν Έλληνας βουλευτής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1900 και εργάστηκε στο ΙΚΑ. Μετά τη συνταξιοδότησή του ασχολήθηκε με την πολιτική και εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης το 1964 με την Ένωση Κέντρου.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ανήκε στην ΕΔΗΚ.
Πέθανε την 1η Φεβρουαρίου 1977 και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, στη Θεσσαλονίκη. Ήταν παντρεμένος με τη Δέσποινα Μυλωνά και είχαν παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου
Διαμαντής Νικολάου
Ο Αδαμάντιος Νικολάου Ολύμπιος (1790- 19 Ιανουαρίου 1856 .), γνωστότερος ως Καπετάν Διαμαντής, ήταν κλεφταρματολός από την Πιερία, γόνος μεγάλης οικογένειας κλεφταρματολών. Υπήρξε ένας απ' τους σημαντικότερους οπλαρχηγούς της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, διατελέσας αρχιστράτηγος της Ανατολικής Χέρσου Ελλάδος και Ευβοίας.
Οικογένεια
Γεννήθηκε στα Ρυάκια (Ραίδιανη) Πιερίας. Ο Διαμαντής Νικολάου Ολύμπιος ήταν ο πρωτότοκος γιος του μεγάλου κλεφταρματολού και γενάρχη της οικογένειας Νικολάου Ραιδενιώτη (Ρυακιώτη) Ολύμπιου, γνωστότερου ως Νικολάου Κατερινιώτη Ολύμπιου. Το ΄΄Ραιδενιώτης΄΄ προέρχεται απ' τον τόπο καταγωγής της οικογένειας την Ραίδιανη (σημ. Ρυάκια Πιερίας). Το "Κατερινιώτης" προστέθηκε αργότερα λόγω του ότι το αρματολίκι του κλεφταρματολού Νικολάου Ραιδενιώτη ήταν η περιοχή της Κατερίνης. Το "Ολύμπιος" μαρτυρά τον τόπο δράσης των κλεφταρματολών που ήταν η ευρύτερη περιοχή του Ολύμπου. Ο Διαμαντής Νικολάου Ολύμπιος είχε αδερφούς, τον Κωνσταντίνο (1800-1854),  και τον Χαρίση (1810-1858;) που ήταν ετεροθαλής (από άλλη μητέρα). Ο Δήμος Νικολάου Ολύμπιος (ή Ψαροδήμος) ήταν πρώτος ξάδελφος του, όπως γράφει σε μία έκθεσή του και ο ίδιος ο Ψαροδήμος. Ο καπετάν Διαμαντής υπήρξε γαμπρός της θρυλικής οικογένειας των Λαζαίων. Νυμφεύτηκε την Μεταξία, με την οποία απέκτησαν δύο γιους (τον Ιωάννη και τον Ξενοφώντα) και τρεις κόρες (από τις οποίες επέζησε μόνο η Ασπασία).
Ένοπλη δράση
Έδρασε στους ορεινούς όγκους του Βερμίου, του Ολύμπου και των Πιερίων πριν από το 1821 και μετά την έκρηξη της Επανάστασης. Διαδέχθηκε τον πατέρα του στο αρματολίκι της Κατερίνης. Τον Ιούνιο του 1821 έλαβε μέρος στην εξέγερση της Κασσάνδρας. Το 1822 έλαβε μέρος στις μάχες του Κολινδρού, της Καστανιάς και της Μηλιάς. Μετά την καταστροφή του Πύργου των Λαζαίων κατευθύνθηκε προς το Βέρμιο, για να εκδικηθεί το θάνατο των συντρόφων του από τα Πιέρια. Έπειτα συνέχισε τη δράση του στη Νότια Ελλάδα. Εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στη Σκιάθο, όπου αντιμετώπισε με επιτυχία τους Τούρκους. Στις 09/10/1823 συμμετέχει στη νικηφόρα μάχη της Σκιάθου κατά του Ναυάρχου του Σουλτάνου Μωχαμέτ Χουσρέτ Πασά (ο λεγόμενος Τοπάλ). Η προσωρινή κυβέρνηση και ο Άρειος Πάγος λόγω της γενναιότητας και της στρατιωτικής του ικανότητας τον διόρισαν αρχιστράτηγο Ευβοίας και Ανατολικής Χέρσου Ελλάδος. Προξένησε τέτοια πλήγματα στους Τούρκους, ώστε οι τελευταίοι τον επικήρυξαν ως το «μεγαλύτερο μίασμα από τους Έλληνες». Αντιμετώπισε με επιτυχία τους Τούρκους στην Εύβοια και στη Β΄ Μάχη των Βρυσακίων (1823).
Ο διορισμός του ως αρχιστράτηγου όμως προκάλεσε έντονες τοπικιστικές έριδες στην Ανατολική Στερεά και Εύβοια που τις υποκινούσε ο Οδυσσέας Ανδρούτσος, κινούμενος περισσότερο από προσωπικά κίνητρα. Η κατάσταση εκτραχύνθηκε το 1823 όταν παρά τη συνεχή απειλή των Τούρκων, ο Νικόλαος Κριεζιώτης (μετά από επιστολές που του έγραψε ο Οδ. Ανδρούτσος) κινήθηκε εναντίον του. Ο Διαμαντής συνέτριψε τους εσωτερικούς αντιπάλους του στις διάφορες εμφύλιες συγκρούσεις, καθώς εξακολουθούσε να έχει την υποστήριξη της κυβέρνησης και του Ιωάννη Κωλέττη. Ο Οδυσσέας Ανδρούτσος ενοχλήθηκε με την προαγωγή του Διαμαντή σε στρατηγό. Επιδίωκε να είναι αυτός στρατιωτικός ηγέτης της Ανατολικής Ελλάδος. Αντιπολιτεύεται και πολεμά τη νόμιμη κυβέρνηση, τον Άρειο Πάγο. Στέλνει στο Ξηροχώρι Ευβοίας (νύν Ιστιαία) τους Ευβοείς οπλαρχηγούς Τομάρα, Χαλκιά, Βερούση. Αυτοί λεηλατούν, προχωρούν σε ωμότητες, σκοτώνουν. Η γυναίκα του Διαμαντή Ολύμπιου μόλις απέφυγε την αιχμαλωσία. Ο Διαμαντής ύστερα από αυτήν την τροπή μετασταθμεύει σε Σκόπελο και Σκιάθο, για να προστατέψει τις οικογένειες των Μακεδόνων αγωνιστών. Στην Εύβοια παραμένει ο Αναστάσιος Καρατάσος με την μεγαλύτερη δύναμη των Μακεδόνων αγωνιστών. Από τις Βόρειες Σποράδες ξεκίνησε πειρατική δράση εναντίον των παραλίων της Χαλκιδικής και της Πιερίας, με σκοπό αφενός να απασχολεί στρατιωτικά τους Τούρκους και αφετέρου να εξασφαλίσει πόρους για τη επιβίωση των Θεσσαλομακεδόνων που βρίσκονταν εγκατεστημένοι στα νησιά των Βορείων Σποράδων, καθώς η κατάσταση εκεί ήταν απελπιστική.
Στις 03 Νοεμβρίου 1827 συμμετέχει μαζί με τον αδελφό του Κώστα σε μυστική σύσκεψη πολλών οπλαρχηγών, κληρικών και προκρίτων που γίνεται στην Μονή του Αγίου Διονυσίου στον Όλυμπο. Σε δύο αναφορές που υπογράφουν ( 30 περίπου συμμετέχοντες ) ζητούν να ενισχυθούν υλικά και να τους στείλει η Κυβέρνηση έναν επικεφαλής αξιοσέβαστο απ' όλους. Ζητούσαν τον Δημήτριο Υψηλάντη ως Γενικό Αρχηγό και τον Βαυαρό φιλέλληνα συνταγματάρχη Ηeideck ως (διευθυντή των πραγμάτων). Η κυβέρνηση συνέστησε υπομονή, καθώς το ζήτημα των τελικών συνόρων του υπό δημιουργία Ελληνικού κράτους, ήταν υπό διαπραγμάτευση. Το 1828 μετέβη στο Ναύπλιο στην ορκωμοσία του Ιωάννη Καποδίστρια. Η νέα διακυβέρνηση συνέστησε σώμα Θεσσαλομακεδόνων με γενικό στρατηγό τον Τόλια Λάζο, με αποτέλεσμα ο Διαμαντής να επιστρέψει στο Όλυμπο με την αίσθηση ότι αδικήθηκε. Ο Ι. Καποδίστριας επέτρεψε τελικά τη διεξαγωγή επιχειρήσεων στη Μακεδονία, αλλά δεν προσέφερε κάποια ενίσχυση. Οι προσπάθειες του Διαμαντή και των άλλων Μακεδόνων δεν έφεραν κάποιο ουσιαστικό αποτέλεσμα στην Πιερία με αποτέλεσμα να ξεσπάσουν φοβερά αντίποινα των Τούρκων κατά των ντόπιων κατοίκων. Έτσι πολλά γυναικόπαιδα μεταφέρθηκαν εκ νέου στις Βόρειες Σποράδες. Το 1829 όπως φαίνεται σε καταγραφή παροίκων της Σκοπέλου (02 Απριλίου 1829) βρίσκεται με την οικογένεια του στη νήσο Σκόπελο. Τον Ιούλιο του 1829 εκπροσωπεί τους Θεσσαλομακεδόνες αγωνιστές στην Δ' Εθνοσυνέλευση Άργους και προσφέρει στον Καποδίστρια την πληρεξουσιότητα τους. Ο Καποδίστριας τον ευχαριστεί αλλά του δηλώνει πως δεν μπορεί να την χρησιμοποιήσει και του συνιστά όπως και προηγουμένως να διατηρήσουν καλές σχέσεις με τους Τούρκους ελπίζωντας σε μελλοντική μεταβολή των πραγμάτων. Ο Διαμαντής προσπάθησε να συνθηκολογήσει με τους Τούρκους (μετά από τις συστάσεις του Καποδίστρια για φιλικές σχέσεις μαζί τους), προκειμένου να ανακτήσει το παλιό του αρματολίκι, χωρίς όμως αποτέλεσμα, καθώς οι Τούρκοι τον είχαν από παλιά επικηρύξει και το 1830 έστειλαν ισχυρές δυνάμεις για να συλλάβουν αυτόν και τον Μιχάλη Πετσάβα. Το 1831 βρίσκεται στη Σκόπελο, βάσει εγγράφου που απέστειλε στις 05/9/1831 στο Ναύαρχο Ανδρέα Μιαούλη, στους Λάζαρο και Γεώργιο Κουντουριώτη και στον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο που βρίσκονταν στην Ύδρα. Ο Διαμαντής συνέχισε τη δράση του στη φρουρά Φθιώτιδας και Βοιωτίας με την αποστολή να εξουδετερώσει τα ληστρικά σώματα που λυμαίνονταν την περιοχή μετά την ίδρυση του Ελληνικού κράτους.
Μετεπαναστατικά χρόνια
Με απόφαση του Βασιλιά Όθωνα διορίζεται γερουσιαστής στις 16 Ιουνίου 1844 στο σώμα της Γερουσίας.
Το 1846 και συγκεκριμένα στίς 10 Μαρτίου 1846 βρίσκεται στην Αμαλιάπολη όπως φαίνεται από έγγραφο - βεβαίωση παροχής υπηρεσιών στον απελευθερωτικό αγώνα του 1821 του αγωνιστή Αντωνίου Χαδούλη Ολύμπιου που προσυπογράφει ο ίδιος ο Καπετάν Διαμαντής Ν. Ολύμπιος.
Επιστολή προς τη Γερουσία
Το 1853 ο Διαμαντής Νικολάου προσβάλλεται από φυματίωση, ασθένεια ανίατη έως το 1949. Ο ίδιος άντεξε ως το 1856. Στις 30 Δεκεμβρίου 1855, λίγες ημέρες πριν φύγει από τη ζωή έγραψε μια επιστολή προς τον φίλο του Γερουσιαστή Δημήτριο Χατζίσκο στην Αθήνα. Η επιστολή έφτασε στο κοινοβούλιο στα μέσα Ιανουαρίου 1856 και ενώ ο Ολύμπιος είχε αποβιώσει. Ωστόσο, η ιδιόχειρη επιστολή διαβάστηκε στη Γερουσία και καταγράφηκε στα πρακτικά της στις 19 Ιανουαρίου 1856, όπου αναγγέλθηκε ουσιαστικά ο θάνατος του ήρωα.
Μετά την ίδρυση του Ελληνικού κράτους, η οικογένεια του Διαμαντή εγκαταστάθηκε στο Αχλάδι του Νομού Φθιώτιδας. Το όνομα του Διαμαντή δόθηκε σε κεντρικό δρόμο της πόλης της Θεσσαλονίκης (οδός Ολυμπίου Διαμαντή), καθώς επίσης στην πόλη της Κατερίνης, στην περιοχή Μυλαύλακου ενώ στα Καταφυγιώτικα της Κατερίνης τιμήθηκε ο πατέρας του, Νικόλαος Ραιδενιώτης Ολύμπιος (στο δρόμο δόθηκε το όνομα "Νικολάου Κατερινιώτου").
Τα θεμέλια της οικίας του Καπετάν Διαμαντή Νικολάου υπάρχουν ακόμη και σήμερα στα Ρυάκια Πιερίας.
Πηγές
Κώστας Σπανός. "Δεκατέσσερα έγγραφα των αγωνιστών Νικολάου Ολυμπίου", Μακεδονικά, 20 (Θεσσαλονίκη 1980) 283-306.
Κατηγορία:Έλληνες στρατηγοί Κατηγορία:Κλεφταρματολοί του Ολύμπου Κατηγορία:Οπλαρχηγοί του 1821 Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές
Μπάρτολο ντι Φρέντι
μικρογραφία|250x250εσ| Εισόδια της Θεοτόκου στο Ναό, [[τέμπερα και χρυσός σε ξύλο από τον Μπάρτολο ντι Φρέντιi, γ. 1360, Μουσείο Τέχνης Χονολουλού .]] Ο Μπάρτολο ντι Φρέντι (Bartolo di Fredi, περίπου 1330 - 26 Ιανουαρίου 1410), αποκαλούμενος επίσης Μπάρτολο Μπαττιλόρο Bartolo Battiloro) ήταν Ιταλός ζωγράφος, γεννημένος στη Σιένα,  μέλος της Σχολής της Σιένα.
Βιογραφία
Είχε μεγάλο εργαστήριο και ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς ζωγράφους που εργάζονταν στη Σιένα και τις γύρω πόλεις το δεύτερο μισό του 14ου αιώνα. Ενεγράφη στη Συντεχνία αυτής της πόλης το 1355. είχε πολλά παιδιά, τα οποία όλα πέθαναν πριν από αυτόν, με εξαίρεση τον Αντρέα ντι Μπάρτολο.
Ήταν συνάδελφος του Αντρέα Βάννι από το 1353, και βοήθησε στη διακόσμηση της Αίθουσας του Συμβουλίου στη Σιένα, το 1361. Από το 1356 εργάστηκε στην Collegiata, κύρια εκκλησία του Σαν Τζιμινιάνο, περίπου 30 χλμ. από τη Σιένα, όπου ζωγράφισε ολόκληρη την πλευρά του αριστερού διαδρόμου με έναν κύκλο τοιχογραφιών με σκηνές από την Παλαιά Διαθήκη. Το ολοκληρωμένο έργο υπογράφηκε και χρονολογείται το 1367. Το 1366 το Συμβούλιο του Σαν Τζιμινιάνο διέταξε να τοποθετηθεί στο Palazzo Pubblico ένας πίνακας, που αντιπροσωπεύει δύο Αυγουστινιανούς μοναχούς, προκειμένου να τιμήσει την επίλυση ορισμένων διαφορών που υπήρχαν εδώ και πολύ καιρό μεταξύ αυτής ττου Τάγματος και της πόλης.
Στις αρχές του 1367 εργάστηκε με τον Τζάκομο ντι Μίνο (Giacomo di Mino,) στη διακόσμηση του καθεδρικού ναού της Σιένα. Το 1372 ανέλαβε θέση στην κυβέρνηση της πόλης και στάλθηκε για να καλωσορίσει τον νέο Podestà (ανώτατος διοικητικός αξιωματούχος στη βόρεια Ιταλία) καθώς έφθανε στη Σιένα. Το 1381 έγινε και ο ίδιος μέλος του Συμβουλίου.
Το 1382 δημιούργησε την Αποκαθήλωση τώρα στο Ιερό του Σαν Φραντσίσκο, στο Μονταλτσίνο (Montalcino). Η ίδια εκκλησία διαθέτει επίσης πίνακες ζωγραφισμένους από αυτόν που απεικονίζουν τη βάπτιση του Χριστού, μορφές των Αγίων Πέτρου, Παύλου και Φραγκίσκου, και πέντε σκηνές από τη ζωή του Αγίου Φιλίππου του Μονταλτσίνο. Το 1389, ο Μπάρτολο, με τη βοήθεια του Λούκα ντι Τομμέ, ζωγράφισε τον βωμό για τη Συντεχνία των υποδηματοποιών, στον καθεδρικό ναό της Σιένα, και συνέχισε από εκείνο το έτος μέχρι τον θάνατό του να δημιουργεί ρετάμπλ για τον καθεδρικό ναό και άλλες εκκλησίες της Σιένα, οι οποίες όλες έχουν χαθεί.
Το ύφος του χαρακτηρίζεται από την απόρριψη των συγκεκριμένων μορφών που σχετίζονται με τον Πιέτρο Λορεντσέττι προτιμώντας πιο κολακευτικές διακοσμητικές συνθέσεις με το ύφος των Σιμόνε Μαρτίνι και του Ντούτσιο ντι Μπουονινσένια. Συνδύασε το πνεύμα της φαντασίας με ανέκδοτες λεπτομέρειες.
Το Μουσείο Τέχνης της Χονολουλού, το Μουσείο Τέχνης της Κομητείας του Λος Άντζελες, το Λούβρο, το Εθνικό Μουσείο της Σερβίας, το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης, το Musée des beaux-arts de Chambéry, το Musée du Petit Palais, η Αβινιόν, το Museo Civico e Το Diocesano d'Arte Sacra του Μονταλτσίνο, η εκκλησία του San Francesco, Lucignano, το Μουσείο Καλών Τεχνών της Βοστώνης και το Μουσείο Τέχνης Fralin είναι μερικές από τις δημόσιες συλλογές που έχουν πίνακες του Μπάρτολο ντι Φρέντι.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Ζωγράφοι γοτθικού ρυθμού Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι
Ντέιβιντ Λόιντ Τζορτζ
Ο Ντέιβιντ Λόιντ Τζορτζ, 1ος Κόμης Λόιντ-Τζορτζ του Ντάιφορ, OM, PC (17 Ιανουαρίου 1863 – 26 Μαρτίου 1945) ήταν Βρετανός πολιτικός του Κόμματος των Φιλελευθέρων, και ο τελευταίος Φιλελεύθερος Πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου.
Ως υπουργός Οικονομικών (1908-1915) κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του Χ. Χ. Άσκουιθ, ο Λόιντ Τζορτζ ήταν βασικός παράγων στην εισαγωγή πολλών μεταρρυθμίσεων, οι οποίες έθεσαν τα θεμέλια του σύγχρονου κράτους πρόνοιας του Ηνωμένου Βασιλείου. Είχε σημαντικό ρόλο ως πολύ ενεργητικός Πρωθυπουργός του Πολέμου στην Κυβέρνηση Συνασπισμού (1916-22), κατά τη διάρκεια και αμέσως μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Έπαιξε σημαντικό ρόλο στη Διάσκεψη Ειρήνης του Παρισιού του 1919, που επανακαθόρισε την Ευρώπη μετά την ήττα των Κεντρικών Δυνάμεων. Αν και παρέμεινε Πρωθυπουργός μετά τις γενικές εκλογές του 1918, οι Συντηρητικοί ήταν το μεγαλύτερο κόμμα του συνασπισμού, ενώ οι Φιλελεύθεροι διαχωρίστηκαν ανάμεσα σε εκείνους που υποστήριζαν τον Λόιντ Τζορτζ, και εκείνων που εξακολουθούσαν να υποστηρίζουν τον Άσκουιθ. Έγινε ο ηγέτης του Κόμματος των Φιλελευθέρων, στα τέλη της δεκαετίας του 1920, το οποίο μίκρυνε και παρέμεινε διχασμένο. Από τη δεκαετία του 1930 περιθωριοποιήθηκε. Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, έδωσε την αδύναμη υποστήριξή του προς τις πολεμικές προσπάθειες, ενώ η στάση του ήταν.
Ψηφίστηκε ως ο τρίτος μεγαλύτερος Βρετανός πρωθυπουργός του 20ού αιώνα, σε δημοσκόπηση 139 ακαδημαϊκών που διοργάνωσε η εταιρεία MORI, και το 2002 αναδείχθηκε μεταξύ των 100 Σημαντικότερων Βρετανών σε ευρεία δημοσκόπηση σε όλο το Ηνωμένο Βασίλειο.
Σημειώσεις
<references group="σ" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί πρωταγωνιστές του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Υπουργοί Οικονομικών (Ηνωμένο Βασίλειο)
Μπρούνο Τσιρίλο
Ο Μπρούνο Τσιρίλο (Bruno Cirillo, 21 Μαρτίου 1977) είναι παλαίμαχος επαγγελματίας Ιταλός ποδοσφαιριστής. Πλέον εργάζεται ως μάνατζερ.
Καριέρα
Ξεκίνησε την καριέρα του στην ομάδα της Ρετζίνα το 1994, καθώς όμως δεν είχε συμμετοχές δόθηκε δανεικός στην Τρικάζε, ομάδα τρίτης κατηγορίας. Επέστρεψε στη Ρετζίνα το 1998 με την οποία κέρδισε την άνοδο στο Καμπιονάτο, το ντεμπούτο του στο οποίο έγινε στις 29 Αυγούστου 1999 σε αγώνα με τη Γιουβέντους (1-1).
Την περίοδο 2000-01 αγωνίστηκε στην Ίντερ (17 συμμετοχές στο πρωτάθλημα και 7 στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ), ενώ στη συνέχεια άλλαζε διαδοχικά ομάδες (Λέτσε, Ρετζίνα, Σιένα). Το 2005 αποκτήθηκε από την ΑΕΚ με την οποία αγωνίστηκε για δύο αγωνιστικές περιόδους (2005-06 και 2006-07).
Το 2007 αγωνίστηκε στο ισπανικό πρωτάθλημα με τη Λεβάντε και την επόμενη χρονιά επέστρεψε στην Ιταλία για να αγωνιστεί για τέταρτη φορά στη καριέρα του στη Ρετζίνα. Το καλοκαίρι του 2009 επανήλθε για δεύτερη φορά στο ελληνικό πρωτάθλημα, υπογράφοντας διετές συμβόλαιο με τον ΠΑΟΚ.
Από το καλοκαίρι του 2012 έως τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, είχε ένα μικρό πέρασμα από την κυπριακή Αλκή Λάρνακας, ενώ το δεύτερο μισό της ίδιας σεζόν 2012-13, ανήκε στην γαλλική ΦΚ Μετς. Στις 26 Αυγούστου του 2013, επέστρεψε με συμβόλαιο ενός έτους, στην ΑΕΚ.
Στις 21 Αυγούστου 2014, έκανε το ντεμπούτο του με την ινδική Πούνε Σίτι ενώ τελευταία ομάδα της καριέρας του, υπήρξε η Ρετζίνα Κάλτσιο.
Στις εθνικές ομάδες
Ο Μπρούνο Τσιρίλο δεν αγωνίστηκε ποτέ στην Εθνική Ιταλίας. Αντίθετα αγωνίστηκε στην Εθνική Ελπίδων της Ιταλίας, με την οποία κατέκτησε το 2000 το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα Ελπίδων (νίκη στον τελικό 2-1 επί της Τσεχίας).
Προσωπική ζωή
Στις 19 Μαΐου 2018, το ζευγάρι πραγματοποίησε το θρησκευτικό τους γάμο. Τον Ιούνιο του 2022, ανακοινώθηκε ο χωρισμός τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλκής Λάρνακας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ίντερ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΣ Λέτσε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Σιένα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μετς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρετζίνα Κάλτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Ιταλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Πούνε Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λεβάντε ΟΝ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ινδίας
Anemos
Οι Anemos (στυλιζαρισμένο ως: ANEMOS) είναι ελληνικό rock μουσικό ντουέτο που ιδρύθηκε το 1998 στο Ελληνικό της Αθήνας από τον Κώστα Χατζόπουλο (σύνθεση, στιχογραφία, ενορχήστρωση) και την Κατερίνα Νιτσοπούλου (στιχογραφία, φωνητικά).
Δισκογραφία
Studio albums
Single
Συμμετοχές σε άλλες παραγωγές με τα εξής τραγούδια
Διασκευές στα ιαπωνικά
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά μουσικά συγκροτήματα Κατηγορία:Ελληνικά pop rock συγκροτήματα Κατηγορία:Έθνικ μουσικά συγκροτήματα Κατηγορία:Folk rock συγκροτήματα
Κατάλογος ποδοσφαιρικών σωματείων Ε.Π.Σ. Κυκλάδων
Αυτός είναι ένας κατάλογος ο οποίος εμπεριέχει τα ποδοσφαιρικά σωματεία της Ε.Π.Σ. Κυκλάδων.
Γερανός (μηχάνημα)
μικρογραφία|Γερανός Ο Γερανός (ονομάζεται και βαρούλκο) είναι ανυψωτικό μηχάνημα που χρησιμεύει για την ανύψωση μεγάλων αντικειμένων, για τη μεταφορά τους από ένα μέρος σε άλλο κ.λ.π.
Πατρίσια Κένεντι Λόφορντ
Η Πατρίσια Κένεντι Λόφορντ (6 Μαΐου 1924- 17 Σεπτεμβρίου 2006) ήταν αδερφή του Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι και σύζυγος του βρετανού ηθοποιού Πίτερ Λόφορντ, η οποία υποστήριξε και βοήθησε τους αδελφούς της στην πολιτική τους καριέρα. Ήταν το 6ο παιδί του Joseph P. Kennedy, Sr. και της Rose Elizabeth Fitzgerald. Παντρεύτηκε τον ηθοποιό Πίτερ Λόφορντ στις 23 Απριλίου 1954. Απέκτησαν 4 παιδιά αλλά χώρισαν λίγο μετά τη δολοφονία του Τζον Φ. Κένεντι (1963).
Κατάλογος ποδοσφαιρικών σωματείων Ε.Π.Σ. Κυκλάδων
Ποδοσφαιρικοί σύλλογοι ανα νησί
Ακολουθεί λίστα με τους ποδοσφαιρικούς συλλόγους που μετείχαν ή μετέχουν σήμερα στο πρωτάθλημα της ΕΠΣ Κυκλάδων ή στα τοπικά πρωταθλήματα των νησιών:
Γερανός (μηχάνημα)
Το σχήμα ενός γερανού είναι τριγωνικό. Αυτό διαμορφώνεται από μία κατακόρυφη περιστρεφόμενη δοκό ή από ένα σύστημα δοκών με τη μορφή πύργου και από δύο άλλα δοκάρια που συγκλίνουν σ' ένα σημείο στο οποίο υπάρχει μια τροχαλία. Μέσα από αυτήν την τροχαλία περνά ένα συρματόσχοινο, στη μια άκρη του οποίου συνδέεται το άγκιστρο που χρησιμεύει για την ανάρτηση των βαρών και στην άλλη άκρη το τύμπανο του βαρούλκου.
Κατάλογος ποδοσφαιρικών σωματείων Ε.Π.Σ. Κυκλάδων
Περαιτέρω μελέτη
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Κυκλάδων
Γερανός (μηχάνημα)
Έτσι έχουμε γερανούς μικρών διαστάσεων, συνήθως χειροκίνητους, που υπάρχουν στα διάφορα συνεργεία και εργαστήρια και γερανούς που χρησιμοποιούνται για την κατασκευή ακινήτων.
Πατρίσια Κένεντι Λόφορντ
Πατρισια Κατηγορία:Ιρλανδοαμερικανοί
Γερανός (μηχάνημα)
Επίσης γερανός ονομάζεται και το είδος πουλιού που ζει κυρίως στην περιοχή της ευρασίας λόγω του μακριού ράμφους αυτού του πουλιού που μοιάζει με την ΄΄μύτη΄΄ του γερανού αποφάσισαν να το ονομάσουν γερανό.
Κατηγορία:Οχήματα Κατηγορία:Εργαλεία Γερανος
Ντάρλιν Κόνλεϋ
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Νικολό Κρίσπος, κύριος της Σύρου
Ο Νικολό Κρίσπος, κύριος της Σύρου (1392 - 1450), Κύριος της Σύρου (1420 - 1450) και αντιβασιλιάς στο Δουκάτο της Νάξου (1447 - 1450) ήταν τέταρτος γιος του Φραγκίσκου Α΄ Κρίσπου και της Φιορέντσας Σανούδου, κυρίας της Μήλου. Οι μεγαλύτεροι αδελφοί του ήταν : Ιάκωβος Α΄ Κρίσπος, Ιωάννης Β΄ Κρίσπος και Γουλιέλμος Β΄ Κρίσπος.
Οικογένεια
Με την σύζυγο του Βαλέντζα - Ευδοκία Μεγάλη Κομνηνή, κόρη τού Δαυίδ ηγεμόνα της Τραπεζούντας απέκτησε :
Αχλαδινή Ηλείας
Η Αχλαδινή είναι ορεινός οικισμός της Ηλείας και βρίσκεται κτισμένος σε υψόμετρο περίπου 670 μέτρων, 2 χιλιόμετρα νότια-νοτιοανατολικά των παρυφών του πεδινού δρυοδάσους της Κάπελης και δυτικά του φαραγγιού που σχηματίζει ο Ερύμανθος ποταμός. Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 23,5 χιλιομέτρων βορειοανατολικά της Αρχαίας Ολυμπίας και περίπου 41,5 χιλιόμετρα ανατολικά-βορειοανατολικά του Πύργου. Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 243 μόνιμοι κάτοικοι. Οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία.
Ιστορικά στοιχεία
Χρονολογείται από το 1770, με την ονομασία Ντάρτιζα. Στη θέση Πούσι τον Ιούνιο του 1821 έγινε η πρώτη μάχη κατά των Τουρκαλβανών που βρίσκονταν στο Λάλα. Στην εν λόγω τοποθεσία γίνονται αναμνηστήριες εκδηλώσεις κάθε χρόνο.
Διοικητική εξέλιξη
Αναγνωρίστηκε ως οικισμός την 20η Απριλίου 1835 με την ονομασία Δάρδιζα και υπήχθη στον τότε δήμο Κλαδέας Αχαιοήλιδος ενώ με το ΦΕΚ 5Α της 8ης Μαρτίου 1841, και την κατάργηση του δήμου Κλαδέας, υπήχθη στον τότε δήμο Ολυμπίων. Με το ΦΕΚ 256Α της 28ης Αυγούστου 1912, και την κατάργηση των δήμων, υπήχθη στην τότε Κοινότητα Δάρδιζας -αποτελώντας την έδρα της- μέχρι την κατάργηση των κοινοτήτων και την επαναθέσπιση των δήμων σύμφωνα με το «Σχέδιο Καποδίστριας». Με το ΦΕΚ 156Α της 8ης Αυγούστου 1928 έλανε τη σημερινή του ονομασία, ομοίως και η Κοινότητα. Επί της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας» αποτελούσε οικισμό και έδρα του Δημοτικού διαμερίσματος Αχλαδινής του Δήμου Φολόης. Σήμερα αποτελεί οικισμό και έδρα της Τοπικής Κοινότητας Αχλαδινής του «καλλικρατικού» δήμου Αρχαίας Ολυμπίας.
Τοπική κοινότητα
Η τοπική κοινότητα Αχλαδινής είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 21,811 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τον οικισμό Κουτσουρούμπας.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Αρχαίας Ολυμπίας Κατηγορία:Δήμος Φολόης
Γερουσία του Ιλινόι
Η Γερουσία του Ιλινόι συνέρχεται στο Πολιτειακό Καπιτώλιο του Ιλινόι στο Σπρίνγκφηλντ, Ιλινόι. Η πρώτη επίσημη εργάσιμη ημέρα του είναι η δεύτερη Τετάρτη του Ιανουαρίου κάθε έτους. Τα βασικά του καθήκοντα είναι να μετατρέπει νομοσχέδια σε νόμους, να εγκρίνει τον πολιτειακό προϋπολογισμό, να επιβεβαιώνει διορισμούς σε πολιτειακά υπουργεία και υπηρεσίες, να ενεργεί σε ομοσπονδιακές συνταγματικές τροποποιήσεις και να προτείνει συνταγματικές τροποποιήσεις για το Ιλινόι. Έχει είσης την εξουσία να υπερβεί αρνησικυρίες (βέτο) μέσω πλειοψηφικής έγκρισης τριών πέμπτων. Η Γερουσία του Ιλινόι εκδικάζει παραπομπές που κάνει η Βουλή των Αντιπροσώπων, και μπορεί να καταδικάσει παραπεμπόμενους αξιωματούχους με έγκριση δύο τρίτων.
Η ψηφοφορία στη Γερουσία του Ιλινόι γίνεται από τα μέλη πιέζοντας ένα από τρία κουμπιά. Αντίθετα με τις περισσότερες πολιτείες, η Γερουσάι του Ιλινόι επιτρέπει στα μέλη να ψηφίσουν ναι, όχι, ή παρών/παρούσα. Χρειάζονται 30 θετικές ψήφοι για να περάσει νομοθεσία κατά την διάρκεια της τελικής πράξης. Ο αριθμός των αρνητικών ψήφων δεν επηρεάζει. Ούτως η χρήση της ψήφου δήλωσης παρουσίας έχει το ίδιο αποτέλεσμα με το να ψηφίσει κάποιος όχι.
Το Δημοκρατικό Κόμμα του Ιλινόι τρεχόντως έχει την πλειοψηφία στη Γερουσία του Ιλινόι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Senate Ιλινοι
Σχέδιο Καλλέργη
Το Σχέδιο Καλλέργη είναι θεωρία συνωμοσίας του ακροδεξιού χώρου της οποίας οι υποστηρικτές διατείνονται ότι υπάρχει σχέδιο για μίξη των Ευρωπαίων με άλλες φυλές μέσω της μετανάστευσης και ότι καταρτίστηκε από τον Αυστρο-Ιάπωνα πολιτικό Ρίχαρντ Κουντενχόβε-Καλέργκι και προωθήθηκε σε αριστοκρατικούς ευρωπαϊκούς κοινωνικούς κύκλους.
Η θεωρία αυτή στηρίζεται σε μία ενότητα από το βιβλίο του Καλέργκι Praktischer Idealismus, «Ο άνθρωπος του μέλλοντος θα είναι μικτής φυλής. Οι σημερινές φυλές και τάξεις θα εξαφανιστούν λόγω της εξαφάνισης των εθνών, του χρόνου και της προκατάληψης. Η Ευρασιατική-Νεγροειδής φυλή του μέλλοντος, παρόμοια στην εξωτερική της εμφάνιση με τους Αρχαίους Αιγυπτίους, θα αντικαταστήσει την ποικιλία των λαών με μια ποικιλία ατόμων ». Ο Αυστριακός συγγραφέας Gerd Honsik έγραψε περί αυτού το βιβλίο Σχέδιο Καλλέργη (2005). Η ερευνητική εφημερίδα Linkiesta χαρακτήρισε το σχέδιο Καλλέργη ως μια φάρσα που είναι παρόμοια με Τα πρωτόκολλα των σοφών της Σιών.
Η θεωρία αυτή βρίσκει απήχηση μαζί με τα πρωτόκολλα των σοφών της Σιών κυρίως σε ακροδεξιούς και εθνικιστικούς κύκλους.
Alpine F1 Team
Η Alpine F1 Team είναι μια ομάδα της Φόρμουλα 1 που έκανε το ντεμπούτο της στην σεζόν του 2021. Η ομάδα είναι αποτέλεσμα της μετονομασίας της Renault F1 Team με στόχο την προώθηση της μάρκας σπορ αυτοκινήτων της Renault. Το σασί και η διευθυντική πλευρά της ομάδας εδρεύει στο Ένστοουν, του Ηνωμένου Βασίλειου, και η πλευρά του κινητήρα, και της ανάπτυξης του, εδρεύει στο Βιρί-Σατιγιόν, στη Γαλλία. Η ομάδα αγωνίζεται με γαλλική άδεια.
Προέλευση
Η ομάδα έχει μεγάλη ιστορία, αρχικά αγωνίζονταν ως Toleman την σεζόν του 1981, με βάση τότε το Γουίτνι της Αγγλίας. Το 1986 ακολούθησε η αγορά και μετονομασία σε Μπένετον. Σαν Μπένετον κατέκτησε το πρωτάθλημα κατασκευαστών το 1995 καθώς και ο οδηγός της Μίχαελ Σουμάχερ το πρωτάθλημα οδηγών το 1994 και 1995. Το 2000 η Renault εξαγόρασε την ομάδα και από το 2002 αγωνίζονταν σαν δικιά της ομάδα. Η Renault κατέκτησε το πρωτάθλημα των κατασκευαστών το 2005 και 2006 με τον οδηγό της Φερνάντο Αλόνσο να κατακτάει το πρωτάθλημα των οδηγών τις ίδιες χρονιές. Το 2011 η Lotus Cars έγινε βασικός χορηγός και το όνομα της ομάδας άλλαξε σε Lotus Renault GP. Από το 2012 η Genii Capital που είχε μεγάλα ποσοστά στην ομάδα αποφάσισε στην μετονομασία σε Lotus F1, από το 2012 μέχρι το 2015. Μέτα από πολλά οικονομικά προβλήματα στο τέλος της σεζόν 2015 η Renault επαναγόρασε την Lotus και η ομάδα μετονομάστηκε σε Renault F1 Team και συνέχισε από το 2016 μέχρι το τέλος του 2020.
Σεζόν 2021
left|thumb|Ο [[Φερνάντο Αλόνσο το 2021 οδηγώντας το Α521 στο Βρετανικό Γκραν Πρι.]]
Η Alpine υπέγραψε τον δύο φορές παγκόσμιο πρωταθλητή Φερνάντο Αλόνσο για να αντικαταστίσει τον Ντάνιελ Ρικιάρντο και τον Εστεμπάν Οκόν. Το αμάξι είχε το όνομα A521 και έτρεχε με κινητήρες Renault. Ο Διευθυντής της ομάδας της Renault, Σίριλ Απίτεμπουλ, ανακοίνωσε ότι θα έφευγε από την ομάδα μετά την μετάβαση της σε Alpine. Ο Απίτεμπουλ αντικαταστάθηκε από τον Ντάβιντε Μπρίβιο, ο οποίος εργάστηκε στο παρελθόν για τη Suzuki στο MotoGP.
Ο πρώτος αγώνας της Alpine τελείωσε με τον Αλόνσο να έχει αναγκαστεί να αποσυρθεί, λόγο συντριμμιών που προκάλεσαν υπερθέρμανση των φρένων. Ο Οκόν είχε σύγκρουση με τον οδηγό της Άστον Μάρτιν Σεμπάστιαν Φέτελ. Παρά το απογοητευτικό ξεκίνημα, η Alpine σκόραρε πόντους στους επόμενους δεκαπέντε αγώνες, συμπεριλαμβανομένης και της νίκης του Οκόν στο Ουγγρικό Γκραν Πρι. Σημάδεψε την πρώτη νίκη για έναν Γάλλο οδηγό που οδηγούσε ένα γαλλικό αυτοκίνητο που έτρεχε με γαλλικό κινητήρα μετά τον θρίαμβο του Αλέν Προστ στο Αυστριακό Γκραν Πρι το '83, οδηγώντας ένα αυτοκίνητο Renault.. Ο Αλόνσο σημείωσε επίσης ένα βάθρο στο Κατάρ, αφού προκρίθηκε πέμπτος αλλά ξεκίνησε τρίτος λόγω των ποινών των Μαξ Φερστάπεν και Βαλτέρι Μπότας.
Σεζόν 2022
Τον Ιανουάριο του 2022, τόσο ο διευθυντής της ομάδας, Μάρσιν Μπουντάουσκι, όσο και ο μη εκτελεστικός διευθυντής, Αλέν Προστ, φύγαν από την ομάδα. Ο Ότμαρ Σαφνάουερ, πρώην μέλος της Άστον Μάρτιν, ανακοινώθηκε ως ο νέος διευθυντής της ομάδας τον ίδιο μήνα. Ο πρώην αναπληρωτής γενικός γραμματέας για της FIA, Μπρούνο Φαμίν, προσλήφθηκε ως εκτελεστικός διευθυντής της Alpine στο Βιρί-Σατιγιόν, υπεύθυνος για την ανάπτυξη των μονάδων ισχύος. Ο Φαμίν είχε επίσης οδηγήσει στο παρελθόν την Peugeot σε τρεις διαδοχικές νίκες στο Ράλι Ντακάρ ως επικεφαλής του αθλητικού τμήματός της από το 2016 έως το 2018, και έναν θρίαμβο στο Λε Μαν το 2009 ως τεχνικός επικεφαλής του προγράμματος αντοχής. Επισης ο Όσκαρ Πιάστρι αντικατέστησε τον Ντανιίλ Κβιάτ ως οδηγός δοκιμών της ομάδας. Ακόμη τον Φεβρουάριο του 2022, η BWT έγινε ο βασικός χορηγός της ομάδας, σε μια συμφωνία με στόχο την προώθηση της βιωσιμότητας.
Ο Αλόνσο τερμάτισε τις κατατακτήριες στο Καναδικό Γκραν Πρι στην δεύτερη θέση μόνο πίσω από τον Μαξ Φερστάπεν. Αυτή ήταν η καλύτερη θέση του από το Γερμανικό Γκραν Πρι το 2012, αν και υπέστη ένα πρόβλημα στον αγώνα και τερμάτισε στην ένατη θέση.
Σεζόν 2023
Τέλη Αυγούστου, ο Αλόνσο ανακοίνωσε ότι θα άφηνε την ομάδα για να αντικαταστήσει τον αποσυρόμενο Σεμπάστιαν Φέτελ στην Άστον Μάρτιν για το 2023. Η Alpine ανακοίνωσε ότι ο Πιάστρι θα αντικαθιστούσε τον Αλόνσο, Ο Πιάστρι αρνήθηκε αμέσως ότι είχε συμβόλαιο για να αγωνιστεί με την ομάδα το 2023. Ο διευθυντής της ομάδας Σαφνάουερ επέκρινε τον Πιάστρι, λέγοντας ότι ο πρέπει να δείξει περισσότερη πίστη στην Alpine, και ισχυρίστηκε ότι ο Πιάστρι ήταν ευγνώμων όταν του είπαν για την προαγωγή του στην F1 πριν από την ανακοίνωση του. Τον Σεπτέμβριο του 2022, μια ακρόαση του Συμβουλίου Αναγνώρισης Συμβάσεων (CRB) διαπίστωσε ότι η Alpine δεν είχε έγκυρη σύμβαση με τον αυστραλό. Και ότι ο Όσκαρ Πιάστρι υπέγραψε με την Μακλάρεν για το 2023. Στις 8 Οκτωβρίου ο Πιερ Γκασλί ανακοίνωσε πως θα πάρει την κενή θέση στην ομάδα και θα ολοκληρώσει τη δυάδα της ομάδος.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ομάδες Φόρμουλα 1 Κατηγορία:Κατασκευαστές μηχανοκίνητων οχημάτων Κατηγορία:Γαλλικές αυτοκινητοβιομηχανίες