cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ζανβίλ (Ιβλίν)
Το Ζανβίλ (γαλλικά: Jambville) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ζανβιλουά (γαλλικά: Jambvillois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Ζουάρ-Πονσαρτραίν
Το Ζουάρ-Πονσαρτραίν (γαλλικά: Jouars-Pontchartrain) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαρτριπονταίν (γαλλικά: Chartripontains).
Η γυναίκα του Ίσνταλ
Η γυναίκα του Ίσνταλ ( Isdalskvinnen, 1930 - 1945 – Νοέμβριος 1970 κατά προσέγγιση) ήταν μια γυναίκα αγνώστων στοιχείων που βρέθηκε νεκρή στην πλαγιά Ίσνταλεν στο Μπέργκεν της Νορβηγίας, στις 29 Νοεμβρίου 1970.
Αν και η αστυνομία εκείνη την εποχή είχε δώσει ως πιθανή αίτια θανάτου την αυτοκτονία, η φύση της υπόθεσης ενθάρρυνε τις περαιτέρω εικασίες και τη συνεχιζόμενη έρευνα, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια και πλέον ο θάνατος της θεωρείται ανεξήγητος. Μισό αιώνα αργότερα, παραμένει ένα από τα πιο βαθιά μυστήρια του Ψυχρού Πολέμου στη νορβηγική ιστορία.
Ανακάλυψη
αριστερά|μικρογραφία| Η περιοχή Ίσνταλεν, όπου ανακαλύφθηκε το σώμα της γυναίκας. Το απόγευμα της 29ης Νοεμβρίου του 1970, ένας άνδρας και οι δύο μικρές του κόρες έκαναν πεζοπορία στους πρόποδες της βόρειας όψης του όρους Ούλρικεν, σε μια πλαγιά γνωστή ως Ίσνταλεν ("Η κοιλάδα των πάγων") ή "Ντότσνταλεν" ("Η κοιλάδα του θανάτου"). Ιδιαίτερα η δεύτερη ονομασία της πλαγιάς, δόθηκε λόγω της ιστορίας των αυτοκτονιών που λάμβαναν χώρα στην περιοχή κατά τον Μεσαίωνα και επίσης, εξαιτίας μιας σειράς ατυχημάτων στην πεζοπορία στην σύγχρονη εποχή, επειδή λόγω της συχνής ομίχλης κάποιος μπορεί να χάσει τον δρόμο του και να τραυματιστεί ή ακόμα χειρότερα να χάσει την ζωή του.
Έρευνα
Η αστυνομία του Μπέργκεν αντέδρασε γρήγορα και ξεκίνησε έρευνα πλήρους κλίμακας (ονομάζοντας την υπόθεση με το κωδικό όνομα "134/70"). Εξετάζοντας το σημείο, βρήκαν το σοβαρά καμένο πτώμα της γυναικάς, η οποία ήταν ξαπλωμένη ανάσκελα σε ύπτια θέση και τα χέρια της ήταν σφιγμένα πάνω από το στήθος της. Το μπροστινό μέρος του σώματος της και τα ρούχα της είχαν καεί τόσο σοβαρά, που ήταν σχεδόν αδύνατον να αναγνωριστούν τα χαρακτηριστικά της. Εντούτοις, μπόρεσαν να διακρίνουν ότι είχε σκούρα καστανά μαλλιά πιασμένα σε αλογοουρά με ένα μπλε και λευκό λαστιχάκι, μικρά αυτιά και στρογγυλό σχήμα προσώπου. Ήταν επίσης αδύνατη και είχε καλοσχηματισμένους γοφούς. Επίσης τα υπολείμματα από τα καμένα ρούχα της έδειχναν ότι φορούσε σκούρο μπλε λεπτό μπουφάν που δένονταν από μια ζώνη με δύο κρίκους, μπλε πουλόβερ και μαύρο παντελόνι.
Τρεις μέρες αργότερα, οι ερευνητές βρήκαν δύο βαλίτσες που ανήκαν στη γυναίκα στο σιδηροδρομικό σταθμό του Μπέργκεν, οι οποίες είχα αφεθεί σε μια αποθήκη του σταθμού στις 23 Νοεμβρίου του 1970. Στην υφασμάτινη εσωτερική επένδυση της μίας αποσκευής, η αστυνομία ανακάλυψε πέντε χαρτονομίσματα των 100 γερμανικών μάρκων (περίπου 137 αμερικάνικα δολάρια το 1970). Μεταξύ άλλων, βρήκαν ρούχα, παπούτσια, περούκες, μια βούρτσα και μια χτένα, είδη μακιγιάζ, μια καρποστάλ (την οποία όπως ανακάλυψε αργότερα η αστυνομία της την είχε χαρίσει ένας Ιταλός φωτογράφος), κουταλάκια του τσαγιού, κρέμα για εκζέματα, 135 νορβηγικές κορώνες, βελγικά, βρετανικά και ελβετικά νομίσματα, χάρτες, χειρόγραφα χρονοδιαγράμματα, ένα ζευγάρι γυαλιών όρασης (με μη συνταγογραφημένους φακούς), γυαλιά ηλίου (με μερικά δακτυλικά αποτυπώματα που αργότερα ταίριαξαν με αυτά του θύματος), διάφορα καλλυντικά, ένα σημειωματάριο και μια σακούλα. Όπως και με τα αντικείμενα που βρέθηκαν κοντά στο πτώμα, όλες οι πιθανές πληροφορίες ταυτοποίησης είχαν αφαιρεθεί. Ωστόσο, οι ερευνητές ανακάλυψαν κάτι σχετικά με την σακούλα. Αυτή προερχόταν από ένα μαγαζί παπουτσιών, το οποίο βρισκόταν περίπου 5 ώρες μακριά από το Μπέργκεν. Όταν η αστυνομία έφτασε στο μαγαζί, ο υπάλληλος τους είπε ότι θυμόταν μια γυναίκα που ταίριαζε με τα χαρακτηρίστηκα της νεκρής, η οποία είχε αγοράσει ένα ζευγάρι μπλε λαστιχένιες μπότες (ίδιες με αυτές που βρέθηκαν στον τόπο του εγκλήματος). Ο ίδιος υπάλληλος συμπλήρωσε ότι η γυναίκα ήταν πολύ ήρεμη και χαλαρή και του έκανε συνεχώς ερωτήσεις για διάφορα υποδήματα. Εντούτοις, μεγάλη εντύπωση του έκανε ότι της πήρε πολύ ώρα να αποφασίσει και να αγοράσει τελικά τις συγκεκριμένες μπότες. Επίσης τόνισε ότι μιλούσε στα αγγλικά, αλλά από την προφορά της κατάλαβε ότι αυτή δεν ήταν η μητρική της γλώσσα. Τέλος ανέφερε ότι η γυναίκα είχε μια περίεργη μυρωδιά καθώς μύριζε σκόρδο.
Η αυτοψία κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η γυναίκα είχε πεθάνει από συνδυασμό δηλητηρίασης από μονοξείδιο του άνθρακα και υπερδοσολογία βαρβιτουρικών. Το γεγονός ότι εντοπίστηκε αιθάλη στους πνεύμονες της, υπέδειξε ότι κάηκε ζωντανή. Επιπρόσθετα, ο λαιμός της ήταν μελανιασμένος, πιθανώς από πτώση ή από χτύπημα. Η ανάλυση του αίματος και του στομάχου της έδειξε ότι είχε καταναλώσει από 50 έως 70 υπνωτικά χάπια μάρκας Fenemal. Κατά τη νεκροψία, τα δόντια και η γνάθος της αφαιρέθηκαν λόγω της μοναδικής και σπάνιας για την εποχή, επαγγελματικής οδοντιατρικής δουλειάς, καθώς είχε χρυσές θήκες και χρυσά σφραγίσματα. Επίσης, είχε ένα μικρό κενό ανάμεσα στα πάνω μπροστινά της δόντια. Τέλος, ελήφθησαν δείγματα ιστού από τα όργανα της.
Στη συνέχεια, η αστυνομία έκανε έκκληση για στοιχεία στα νορβηγικά μέσα ενημέρωσης σχετικά με την υπόθεση. Η τελευταία φορά που εθεάθη ζωντανή ήταν στις 23 Νοεμβρίου όταν έφυγε από το δωμάτιο 407 του ξενοδοχείου Χόρνταχαϊμεν. Το προσωπικό του ξενοδοχείου είπε στην αστυνομία ότι ήταν εμφανίσιμη, περίπου 30 ετών και 1,64 μέτρα σε ύψος, με σκούρα καστανά μαλλιά και μικρά καστανά μάτια. Επιπλέον ανέφεραν ότι η γυναίκα έμενε κυρίως κλεισμένη στο δωμάτιο της και φαινόταν να είναι σε επιφυλακή. Όταν έκανε check out, πλήρωσε το λογαριασμό της σε μετρητά και ζήτησε ταξί. Οι κινήσεις της από τότε μέχρι την ανακάλυψη του σώματος της παραμένουν άγνωστες.
Η αστυνομία μπόρεσε να αποκωδικοποιήσει τις περισσότερες καταχωρήσεις του σημειωματάριου της και διαπίστωσε ότι σε αυτές υπήρχαν ημερομηνίες και μέρη που είχε επισκεφθεί η γυναίκα. Ως αποτέλεσμα, με οδηγό τις χειρόγραφες φόρμες check-in, οι οποίες συμπληρώθηκαν κάποιες φορές στα γερμανικά και άλλες στα γαλλικά, η αστυνομία διαπίστωσε ότι η γυναίκα του Ίσνταλ είχε ταξιδέψει στη Νορβηγία (δηλαδή στο Όσλο, στο Τρόντχαϊμ και στο Στάβανγκερ) και στην Ευρώπη (στο Παρίσι) με τουλάχιστον εννιά πλαστά διαβατήρια (τα οποία δεν βρέθηκαν) και με πολλά ψευδώνυμα. Με βάση τις ίδιες φόρμες διαμονής, ενώ η ημερομηνία γέννησης και τα επαγγέλματα της άλλαζαν, η εθνικότητα της ως Βελγίδα παρέμενε σταθερή. Συχνά δήλωνε ότι ήταν περιοδεύουσα πωλήτρια και έμπορος αρχαιοτήτων ή ότι έκανε τουρισμό. Επίσης, μερικά από τα ψεύτικα ονόματα που χρησιμοποιούσε όταν έκανε κρατήσεις στα διάφορα ξενοδοχεία ήταν:
Επίσης, μαθεύτηκε ότι η γυναίκα είχε μείνει στο παρελθόν σε πολλά ξενοδοχεία στο Μπέργκεν. Στα περισσότερα από αυτά αναφέρθηκε ότι η γυναικά είχε ως πρακτική να μένει μόνο ένα βράδυ στο δωμάτιο μετά το check-in και την επόμενη μέρα να ζήτα να της αλλάξουν δωμάτιο. Μάλιστα σε κάποιο ξενοδοχείο ζήτησε να της αλλάξουν τρεις φορές δωμάτιο, χωρίς να αποσαφηνιστούν οι λόγοι. Μια ακόμα συνήθεια της άγνωστης γυναίκας χωρίς λογική ήταν να αφήνει μια καρέκλα στο διάδρομο, έξω από το δωμάτιο της, για να ενημερώνει με αυτό τον τρόπο το προσωπικό ότι δεν απουσίαζε από το ξενοδοχείο. Ανόμοια όταν σκόπευε να φύγει έκτος ξενοδοχείου έβαζε την καρέκλα ξανά μέσα στο δωμάτιο της. Οι υπάλληλοι σε κάποιο ξενοδοχείο απόρησαν με αυτή της την ενέργεια και την βγήκαν περίεργη και ανεξήγητη. Ωστόσο δεν μπήκαν στην διαδικασία να ρωτήσουν γιατί το κάνει. Μια υπάλληλος ενός ξενοδοχείου του Μπέργκεν, στο οποίο η διαμονή της μυστηριώδης γυναίκα διήρκησε από τις 30 Οκτωβρίου ως και 5 Νοεμβρίου του 1970 είπε ότι άκουσε τη γυναίκα να μιλά με έναν άνδρα στα γερμανικά και ύστερα την είδε να του δίνει ένα μικρό χαρτάκι. Σε ένα άλλο ξενοδοχείο στο οποίο βρισκόταν η γυναικά στις 18 και 19 Νοεμβρίου του 1970, μια καμαριέρα μπήκε στο δωμάτιο της για να καθαρίσει, νομίζοντας πως δεν είναι κανένας μέσα. Ωστόσο προς έκπληξη της βρήκε την γυναίκα καθιστή στο κρεβάτι, συντροφιά με ένα ξανθό, ψηλό άντρα με κουστούμι, ο οποίος καθόταν σε μια καρέκλα. Η υπάλληλος ρώτησε αν μπορούσε να στρώσει το κρεβάτι και η άγνωστη γυναίκα σηκώθηκε χωρίς να πει κουβέντα και περίμενε την καμαριέρα να τελειώσει.
Άλλα άτομα που τη συνάντησαν ανέφεραν ότι μιλούσε επίσης φλαμανδικά. Οι άνθρωποι που την είδαν ή τη γνώρισαν σχολίασαν επίσης ότι άλλαζε συχνά την εμφάνιση της με διάφορες περούκες. Σύνθετα σκίτσα, βασισμένα σε περιγραφές μαρτύρων και ανάλυση της σωματοδομής της, κυκλοφόρησαν στη συνέχεια σε πολλές χώρες μέσω της Ιντερπόλ. Παρά τις σημαντικές πληροφορίες που μάζεψε η αστυνομία, η άγνωστη γυναίκα δεν αναγνωρίστηκε ποτέ.
Ταφή
μικρογραφία| Το νεκροταφείο Møllendal, όπου είναι θαμμένη η «Γυναίκα του Ίσνταλ». Στις 5 Φεβρουαρίου 1971, η γυναίκα έλαβε καθολική ταφή (με βάση τη χρήση των ονομάτων των αγίων στα έντυπα check-in των ξενοδοχείων) σε έναν τάφο μέσα στο νεκροταφείο Møllendal που βρίσκεται στο Μπέργκεν. Με παρόντες μόλις 16 μελών της αστυνομικής δύναμης του Μπέργκεν, θάφτηκε σε ένα φέρετρο από ψευδάργυρο τόσο για να διαφυλάξουν τα λείψανα της όσο και για να είναι πιο εύκολη η εκταφή. Η τελετή της φωτογραφήθηκε σε περίπτωση που εμφανιζόντουσαν συγγενείς αργότερα.
Θεωρίες
αριστερά|μικρογραφία| Νορβηγικός πύραυλος Penguin. Πολλά ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα για την υπόθεση, κυρίως λόγω της ύπαρξης των πολλών ψεύτικων ονομάτων και των ανεξήγητων ταξιδιωτικών σχεδίων της γυναίκας και στο γεγονός ότι ήταν πολύγλωσση και κινούνταν συχνά στην Νορβηγία. Άλλωστε στην Νορβηγία είχαν λάβει χώρα πολλές περίεργες εξαφανίσεις ανθρώπων τη δεκαετία του 1960, κοντά σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις, οι οποίες σχετίζονταν με την διεθνή κατασκοπεία. Ενώ τα πρώτα χρόνια οι Νορβηγικές Ένοπλες Δυνάμεις υποστήριζαν ότι δεν έχουν καμία σχέση με την άγνωστη γυναίκα, τελικά στην εποχή μας αποδείχτηκε ότι στο διάβα των ετών κρατούσαν αρχείο για την υπόθεση. Τα έγγραφα τους αποκαλύπτουν ότι πολλές από τις κινήσεις της γυναίκας φαίνεται να αντιστοιχούν με εκείνες του κατασκόπου. Είναι ενδιαφέρον πάνω σε αυτή την θεωρία, ότι ένας ψαράς ανέφερε ότι είδε την άγνωστη γυναίκα ενώ εκείνη παρατηρούσε τις στρατιωτικές δοκιμές των πυραύλων Penguin στο Σταβάνγκερ και κρατούσε σημειώσεις. Ωστόσο όταν αργότερα αναζητήθηκε το αρχείο της συνέντευξης του ψαρά, αυτό είχε εξαφανιστεί μυστηριωδώς. Να σημειωθεί εδώ ότι την δεκαετία του 70, πολλοί κατάσκοποι μεταμφιέζονταν σε ψαράδες, οπότε δεν αποκλείεται και ο εν λόγο μάρτυρας να ήταν και ο ίδιος κατάσκοπος. Άλλοι πάλι υποστήριξαν ότι η γυναίκα θα μπορούσε να ήταν απλά πληροφοριοδότης και όχι κατάσκοπος.
Μεταγενέστερες εξελίξεις
Ο ταξιτζής που μετέφερε τη γυναίκα από το ξενοδοχείο στον σιδηροδρομικό σταθμό του Μπέργκεν δεν εντοπίστηκε ποτέ. Παρόλα αυτά το 1991, επικοινώνησε με τις αρχές, διατηρώντας όμως την ανωνυμία του, και υποστήριξε ότι αφού παρέλαβε στο όχημα του την άγνωστη γυναίκα από το ξενοδοχείο, στην συνέχεια πήγαν στον σιδηροδρομικό σταθμό, στον οποίο προφανώς η γυναίκα παρέδωσε τις βαλίτσες της, και κατόπιν επιβιβάστηκε ξανά στο ταξί συντροφιά με έναν άνδρα. Όσον αφορά τις αποσκευές της, μάρτυρες υποστήριξαν ότι είχαν δει την γυναίκα σε πολλές περιπτώσεις να βγαίνει από το ξενοδοχείο και με τις δυο βαλίτσες στα χέρια της και αργότερα να επιστρέφει μόνο με την μια.
Το 2005, ένας κάτοικος του Μπέργκεν, ο οποίος ήταν 26 ετών το 1970, είπε σε μια τοπική εφημερίδα ότι όταν είδε το σκίτσο της γυναίκας να κυκλοφορεί στην δημοσιότητα, υποψιάστηκε ότι η νεκρή ήταν μια γυναίκα που είχε συναντήσει πέντε μέρες πριν βρεθεί το πτώμα, όταν έκανε πεζοπορία στην πλαγιά του λόφου Φλόιεν. Παραδόξως, ήταν ντυμένη ελαφρά τόσο για την εποχή όσο και για πεζοπορία και περπατούσε μπροστά από δύο άντρες που φορούσαν παλτό και έμοιαζαν «νότιοι». Κάποια στιγμή τα βλέμματα της γυναίκας και του μάρτυρα συναντήθηκαν. Εκείνη φαινόταν φοβισμένη και σαν να ήθελε κάτι να του πει, αλλά τελικά συνέχισε το δρόμο της χωρίς να το κάνει. Ο τότε 26χρονος άντρας ανέφερε σε κάποιον αστυνομικό που γνώριζε, αυτό που του συνέβη, αλλά εκείνος του είπε να το ξεχάσει. Ως εκ τούτου, το όνομα του και η προφορική του κατάθεση δεν καταγράφηκαν εκείνη την εποχή.
Το 2016, η υπόθεση άνοιξε ξανά, και ο ραδιοτηλεοπτικός σταθμός NRK ανέθεσε στον Αμερικανό καλλιτέχνη Στίβεν Μίσαλ να δημιουργήσει έξι εναλλακτικά σκίτσα της γυναίκας του Ίσνταλ, τα οποία παρουσιάστηκαν σε άτομα που υποστήριξαν ότι την είχαν δει.
Το 2017, η ανάλυση των ισοτοπικών των δοντιών της γυναίκας έδειξε ότι εκείνη είχε γεννηθεί περίπου το 1930, συν ή πλην τέσσερα χρόνια, στη Νυρεμβέργη ή κοντά στη Γερμανία, αλλά είχε μετακομίσει στη Γαλλία ή στα σύνορα Γαλλίας-Γερμανίας ως παιδί. Αυτό ενίσχυσε την προηγούμενη ανάλυση του γραφικού της χαρακτήρα, ο οποίος σύμφωνα με τους ειδικούς φανέρωσε ότι είχε σπουδάσει στη Γαλλία ή σε μια γειτονική χώρα. Επίσης έδειξε ότι είχε πάει σε οδοντίατρο είτε στην Ανατολική Ασία, την Κεντρική ή Νότια Ευρώπη ή τη Νότια Αμερική.
Το 2018, ο ραδιοτηλεοπτικός σταθμός NRK και το BBC δημοσίευσαν μια σειρά podcast με τίτλο Death in Ice Valley (Θάνατος στην κοιλάδα των πάγων), η οποία περιελάβανε συνεντεύξεις με αυτόπτες μάρτυρες και ιατροδικαστές, υποδηλώνοντας επίσης ότι η γενέτειρα της γυναίκας του Ίσνταλ μπορεί να ήταν η νότια Γερμανία ή μια γαλλο-γερμανική συνοριακή περιοχή. Επίσης πιθανότατα μεγάλωσε στο γαλλόφωνο Βέλγιο. Τον Ιούνιο του 2019, το BBC αποκάλυψε ότι οι ακροατές του podcast είχαν δώσει περισσότερες πληροφορίες. Επιπλέον, η Κολίν Φιτζπάτρικ, γενετιστής του DNA Doe Project, επικοινώνησε με την ομάδα του podcast Death in Ice Valley (Θάνατος στην κοιλάδα των πάγων) για να προσφέρει τη βοήθεια της στον εντοπισμό της γυναίκας μέσω γενετικών εξετάσεων. Αυτές έδειξαν ότι η γυναικά ανήκει στην απλοομάδα mtDNA H24, υποδεικνύοντας ότι η μητρική γραμμή καταγωγής της προέρχεται από τη Νοτιοανατολική Ευρώπη ή τη Νοτιοδυτική Ασία. Φαίνεται επίσης ότι είχε γαλλικό διαβατήριο με βάση το γεγονός ότι ένας Γάλλος υπήκοος ήταν εγγεγραμμένος σε μια από τις πτήσεις που έκανε στη Νορβηγία.
Ο συγγραφέας Ντένις Ζάτσερ Ασκ, σε ένα βιβλίο για την υπόθεση, υποστήριξε την θεωρία ότι η άγνωστη γυναίκα ίσως να ήταν ιερόδουλη. Αυτό βασίζεται στην οικονομική της άνεση, στον τρόπο με τον οποίο σχεδιάστηκε η διαδρομή της (προσανατολισμένη στο στόχο και πάντα επιστρέφοντας στο ίδιο σημείο, πιθανότατα στο σπίτι της), στην επιθυμία της να παραμείνει ανώνυμη παρόλο που τραβούσε την προσοχή των άλλων με την παρουσία της (κάτι που ένας κατάσκοπος δεν κάνει), στη συμπεριφορά της στα ξενοδοχεία και στο γεγονός ότι οι διάφοροι άντρες που είχαν δει οι μάρτυρες να συναντά δεν εμφανίστηκαν, ούτε βρέθηκαν ποτέ τα στοιχεία τους. Υποστήριξε επίσης, ότι ίσως δεν ήταν μονή στον τόπο όπου άφησε την τελευταία της πνοή, με βάση το πως ήταν τοποθετημένα τα αντικείμενα που βρέθηκαν στην σκηνή του εγκλήματος και το γεγονός ότι ήταν υπό την επήρειας υπερβολικά πολλών φαρμάκων τις ώρες πριν από το θάνατο της. Συνεπώς, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο θάνατος της ήταν αποτέλεσμα εγκληματικής ενέργειας ή υποβοηθούμενη αυτοκτονία. Εντούτοις πιστεύει ότι πιο πιθανή είναι η δολοφονία με βάση τα στοιχεία.
Το 2019, μετά από δημοσίευση ενός άρθρου για την υπόθεση στην γαλλική εφημερίδα Le Républicain Lorrain, ένας κάτοικος του Φορμπάκ της Γαλλίας, ισχυρίστηκε ότι είχε σχέση με τη γυναίκα το καλοκαίρι του 1970. Η γυναίκα ήταν πολύγλωσση, και θεωρούσε ότι είχε βαλκανική προφορά. Υποστήριξε επίσης ότι η γυναικά δήλωνε 26 ετών και ότι ντυνόταν με τέτοιο τρόπο για να φαίνεται νεότερη. Παρόλα αυτά αρνιόταν να μοιραστεί τα προσωπικά της στοιχεία. Επίσης ο άντρας είπε ότι η γυναικά δεχόταν συχνά προγραμματισμένες τηλεφωνικές κλήσεις από το εξωτερικό. Επιπρόσθετα εκείνος υποστήριζε ότι κατάφερε να ψαχουλέψει τα υπάρχοντα της και βρήκε διάφορες περούκες και πολύχρωμα ρούχα. Είχε κλέψει επίσης μια φωτογραφία της γυναίκας στην οποία φαινόταν εκείνη να ιππεύει ένα άλογο. Υποπτευόμενος ότι ήταν κατάσκοπος, σκέφτηκε να επικοινωνήσει με τις αρχές, αλλά φοβόταν να το κάνει. Η ιστορία του και η φωτογραφία δημοσιεύτηκαν σε επόμενο τεύχος της εφημερίδας.
Αναφορές
Κατηγορία:Περιστατικά βίας εις βάρος γυναικών Κατηγορία:Γυναίκες θύματα δολοφονίας Κατηγορία:Έγκλημα στη Νορβηγία Κατηγορία:Γερμανοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα νορβηγικά Κατηγορία:Ανεξιχνίαστα εγκλήματα
Oppidum
Το oppidum (από το λατινικό εν. oppidum, πλ. oppida: «πόλη», «οικισμός γενικώς οχυρωμένος» ) είναι η ονομασία που δόθηκε από τους Ρωμαίους ιστορικούς σε έναν τύπο οχυρωμένων και οργανωμένων πρωτοϊστορικών οικισμών που απαντάται στην Δυτική και Κεντρική Ευρώπη.
Διέθετε, σχεδόν πάντοτε, φυσική οχύρωση σχετιζόμενη με την τοποθεσία του σε περιοχές με δύσκολη πρόσβαση: είτε σε υπερυψωμένη θέση (όπως απομονωμένες βραχώδεις προεξοχές, λόφους ή οροπέδια), είτε σε κατάσταση υδρογραφικής απομόνωσης (όπως νησιά, χερσονήσους, ακρωτήρια, μαιάνδρους ποταμών, ή, ακόμη, έλη).
Πωλ Σαμπατιέ
Ο Πωλ Σαμπατιέ (Paul Sabatier, 5 Νοεμβρίου 1854 – 14 Αυγούστου 1941) ήταν Γάλλος χημικός, που γεννήθηκε στην Καρκασσόν. Το 1912 βραβεύθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Χημείας μαζί με τον συμπατριώτη του Βικτόρ Γκρινιάρ. Οι έρευνες του Σαμπατιέ που τού απέφεραν το Νόμπελ αφορούν τη βελτίωση της υδρογονώσεως οργανικών ενώσεων με κατάλυση από μέταλλα.
Σπουδές
Ο Σαμπατιέ σπούδασε από το 1874 στην École normale supérieure, αποφοιτώντας τρία έτη αργότερα με την υψηλότερη βαθμολογία στην τάξη του. Το 1880 πήρε διδακτορικό από το Κολλέγιο της Γαλλίας.
Oppidum
Επρόκειτο είτε για τοποθεσία κατοικημένη ¨περιοδικά για εποχιακούς λόγους (εμποροπανήγυρις, θρησκευτική εορτή) ή ως καταφύγιο, είτε για μόνιμη εγκατάσταση ανθρώπινου οικισμού, ο οποίος αποτελούσε, ταυτόχρονα, οικονομικό, πολιτικό και σε ορισμένες περιπτώσεις, θρησκευτικό κέντρο, αποτελώντας μια πραγματική πόλη.
Πωλ Σαμπατιέ
Σπουδές
Το 1883 ο Σαμπατιέ διαδέχθηκε τον Εντουάρ Φιλόλ (Édouard Filhol) στη Σχολή Φυσικών Επιστημών και άρχισε μια μακρά συνεργασία με τον χημικό και ιερέα Ζαν-Μπατίστ Σεντεράν, τόσο στενή ώστε να είναι αδύνατο να διακριθεί η συνεισφορά του καθενος ξεχωριστά στις έρευνές τους. Δημοσίευσαν μαζί 34 «σημειώσεις» στα Πρακτικά της Ακαδημίας Επιστημών, 11 υπομνήματα στο Δελτίο της Γαλλικής Χημικής Εταιρείας και 2 στο Χρονικά Χημείας και Φυσικής.
Oppidum
Τα κελτικά oppida γνώρισαν μια χρυσή περίοδο κατά την διάρκεια του 2ου αιώνα π.Χ. και του 1ου αιώνα π.Χ., στην διάρκεια αυτού που έμεινε γνωστός ως ο πολιτισμός των oppida. Μετά την ρωμαϊκή κατάκτηση, σημαντικό τμήμα των oppida εγκαταλείφθηκε, ενώ άλλα εξακολούθησαν να αναπτύσσονται, δίνοντας γέννηση σε αρκετές σημερινές μεγάλες πόλεις όπως η Μπουρζ (Avaricum) ή το Μπεζανσόν (Vesontio). Στην διάρκεια του Πρώιμου Μεσαίωνα, ορισμένα εξ' αυτών κατοικήθηκαν εκ νέου, όπως συνέβη στην περίπτωση του oppidum του Σαιν-Μπλαιζ, και αποτέλεσαν προσωρινό τόπο καταφυγίου σε περίπτωση ενόπλων συγκρούσεων, όπως συνέβη στην περίπτωση του Meroliacense (Σαστέλ-Μαρλάκ).
Πωλ Σαμπατιέ
Σπουδές
Ο Σαμπατιέ δίδαξε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στα Πανεπιστήμια του Μπορντώ και της Τουλούζης, καταλήγοντας κοσμήτορας της Σχολής Φυσικών Επιστημών στο δεύτερο το 1905.
Oppidum
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κέλτες
Πωλ Σαμπατιέ
Ερευνητικό έργο
Η αναγωγή του διοξειδίου του άνθρακα από υδρογόνο σε υψηλή θερμοκρασία και πίεση αποτελεί μια ακόμα εφαρμογή του μεταλλικού αυτού καταλύτη και οδηγεί στην παραγωγή μεθανίου και νερού. Αυτή η αντίδραση αποκαλείται αντίδραση Sabatier και βρήκε εφαρμογή ακόμα και στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό για την παραγωγή νερού. Ο Σαμπατιέ είναι γνωστότερος για την αντίδραση αυτή και για έργα του όπως το La Catalyse en Chimie Organique (= «Η κατάλυσις εις την οργανικήν χημείαν», 1913). Είναι επίσης γνωστός για την «αρχή του Sabatier», που αφορά την ετερογενη κατάλυση.
Προσωπική ζωή
thumb|right|Το γραφείο του Σαμπατιέ και η συλλογή του χημικών ουσιών στο Πανεπιστήμιο της Τουλούζης Ο Σαμπατιέ ήταν έγγαμος και απέκτησε με τη σύζυγό του 4 κόρες, μία από τις οποίες παντρεύτηκε τον Ιταλό χημικό Εμίλιο Πομίλιο.
Εκτός από τους προαναφερθέντες χημικούς όρους, το όνομα του Σαμπατιέ φέρουν, προς τιμή του, το «Πανεπιστήμιο Τουλούζη ΙΙΙ» (γαλλ. Université Toulouse-III-Paul-Sabatier) στην Τουλούζη και ένα από τα γυμνάσια στη γενέτειρά του, την Καρκασσόν.
Ζουί-αν-Ζοζάς
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ζοβασιέν (γαλλικά: Jovaciens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Μπαμπακούλα Αιτωλοακαρνανίας
Η Μπαμπακούλα Μεσολογγίου είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας, στην Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας και έχει 2 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
Πληροφορίες
Η Μπαμπακούλα ανήκει στη Δημοτική Κοινότητα Μεσολογγίου, υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Ιεράς Πόλης Μεσολογγίου, του Δήμου Ιεράς Πόλης Μεσολογγίου και βρίσκεται σε υψόμετρο 0 μέτρων. Αναγνωρίσθηκε ως οικισμός στις 17-03-1991.
Enemy Inside
Οι Εnemy Inside είναι Dark Rock και modern Metal συγκρότημα από το Aschaffenburg της Γερμανίας.
Ιστορία
Τον Ιούνιο του 2018 οι Enemy Inside ανακοίνωσαν την κυκλοφορία του πρώτου τους άλμπουμ με τίτλο Phoenix, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 2018 με την ROAR   ενώ παράλληλα κυκλοφόρησαν τα πρώτα video clips "Falling Away", "Oblivion" και "Lullaby" στο Youtube. Στο άλμπουμ συμμετέχει στο κομμάτι "Doorway To Salvation" και ο Georg Neuhauser; τραγουδιστής της Symphonic-Metal αυστριακής μπάντας Serenity. To άλμπουμ έφτασε την πρώτη εβδομάδα της κυκλοφορίας του στο #28 των Γερμανικών iTunes Metal Top Ρeleases και στο #74 στις ΗΠΑ.
Η μουσική της μπάντας χαρακτηρίζεται από δυναμικά φωνητικά, μελωδικά riffs και κιθαριστικά σόλο.
Δισκογραφία
Studio albums
Singles & EP's
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανικά μουσικά συγκροτήματα Κατηγορία:Γερμανικά heavy metal συγκροτήματα Κατηγορία:Alternative metal συγκροτήματα Κατηγορία:Γερμανικά rock συγκροτήματα
Ζυμωβίλ
Το Ζυμωβίλ (γαλλικά: Jumeauville) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ζυμωβιλουά (γαλλικά: Jumeauvillois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Ζουί-Μωβουαζέν
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ζογιασιέν (γαλλικά: Joyaciens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Ζυζιέ
Το Ζυζιέ (γαλλικά: Juziers) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ζυζιερουά (γαλλικά: Juziérois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Μήτσος Κύρλας
Ο Μήτσος Κύρλας (1912-1946) υπήρξε στέλεχος του ΚΚΕ που αγωνίστηκε την περίοδο της Εθνικής Αντίστασης εναντίον των Γερμανών, συνέχισε τον ένοπλο αγώνα από τις τάξεις του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, κατά τον Εμφύλιο πόλεμο, και έχασε τη ζωή του δολοφονούμενος από τους πολιτικούς του αντιπάλους τον Δεκέμβριο του 1946.
Αρχαία Άργιλος
thumb|240px|Οικίες στην αρχαία Άργιλο. thumb|240px|Το αρχαίο [[Μακεδονικό βασίλειο.]] Η Άργιλος ήταν αρχαία παραλιακή πόλη της Μακεδονίας. Βρίσκεται επί της σημερινής Εθνικής Οδού Ασπροβάλτας – Καβάλας, μεταξύ των σύγχρονων οικισμών της Ασπροβάλτας Θεσσαλονίκης και των Νέων Κερδυλίων.
Μήτσος Κύρλας
Βιογραφικό
Ο Μήτσος Κύρλας γεννήθηκε στις 19 Μαρτίου 1912 στον Παλιορόφορο Πρεβέζης. Καταγόταν από πολυμελή αγροτική οικογένεια. Το 1924 εγκαταλείπει το χωριό του για να συνεχίσει τις γυμνασιακές του σπουδές στην Αθήνα. Στην Αθήνα έρχεται για πρώτη φορά σε επαφή με την εργατική τάξη και το ΚΚΕ. Μελετά και ασπάζεται τις αρχές και την ιδεολογία του κομμουνισμού και μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ παλεύει για την πραγματοποίησή τους.
Το 1932 υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία στο σύνταγμα της Πρέβεζας αλλά έπειτα από «αντικαθεστωτική δράση» (ύψωση της κομμουνιστικής σημαίας στο στρατόπεδο την μέρα της Πρωτομαγιάς) στέλνεται στο διαβόητο εκείνη την εποχή Τάγμα Καλπακίου (Τάγμα Ανεπιθύμητων του Καλπακίου). Σε αυτό το Τάγμα ολοκληρώνει τη στρατιωτική του θητεία και όταν απολύεται φυλακίζεται από τη δικτατορία Μεταξά στην Ακροναυπλία και πάλι για «αντικαθεστωτική δράση».
Αρχαία Άργιλος
Η Άργιλος αποτελούσε μια πολιτεία που ιδρύθηκε το 655 π.X. για να ελέγχει τις πλούσιες σε πρώτες ύλες εκβολές του ποταμού Στρυμώνα και αποτελούσε αποικία των Ανδρίων. Ο έλεγχος της εισόδου της κοιλάδας του Στρυμόνα ήταν σημαντικός διότι η περιοχή ήταν πλούσια σε αγροτικά προϊόντα, ξυλεία και μεταλλεύματα. Για την περιοχή αυτή έδειξαν αργότερα ενδιαφέρον οι Θάσιοι, με την ίδρυση της Ηιόνας στα παράλια του Στρυμονικού κόλπου. .
Μήτσος Κύρλας
Βιογραφικό
Από τις φυλακές και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης δεν ξεφεύγει παρά το 1943, με τη συνθηκολόγηση των Ιταλών. Αμέσως εντάσσεται στις γραμμές του ΕΑΜ, στην ευρύτερη περιοχή της Πρέβεζας, όπου αγωνίζεται εναντίον των γερμανικών στρατευμάτων κατοχής. Αναδιοργανώνει το 24ο Σύνταγμα του ΕΑΜ του οποίου γίνεται πρώτα πολιτικός καθοδηγητής και στη συνέχεια καπετάνιος. Έλαβε μέρος στις σημαντικές μάχες της περιοχής εναντίον των Γερμανών στο Κοτσανόπουλο και στο Μοναστηράκι Βόνιτσας καθώς και στις μάχες του Ζαλόγγου και στην Πρέβεζας, εναντίον του συνταγματάρχη Ναπολέοντα Ζέρβα.
Μετά τη συνθηκολόγηση της Βάρκιζας ο Κύρλας εντάσσεται στις γραμμές του ΔΣΕ στην περιοχή των Ζαγοροχωριών.
Αρχαία Άργιλος
Το όνομά της το οφείλει στο είδος του πηλού που αφθονεί στην περιοχή. Οι αποικίες της Άνδρου στο Βόρειο Αιγαίο ήταν τέσσερις: η Άργιλος, η Σάνη της Ακτής, τα Στάγειρα και η Άκανθος.
Μήτσος Κύρλας
Βιογραφικό
Σε αυτήν την περιοχή και κατά τη διάρκεια μιας στρατιωτικής ενέδρας τον Δεκέμβρη του 1946, ο Κύρλας βρίσκεται περικυκλωμένος από μια ομάδα ΜΑΥδων. Ο Κύρλας για να μην πιαστεί αιχμάλωτος, απασφαλίζει μια χειροβομβίδα και αυτοκτονεί.
Αρχαία Άργιλος
Για περίπου εβδομήντα χρόνια, οι Ανδριώτες έζησαν μαζί με τον ντόπιο θρακικό πληθυσμό - συμβίωση που επιβεβαιώνουν τα πασσαλόπηκτα σπίτια και τα κατάλοιπα της λεγόμενης θρακομακεδονικής κεραμικής, που ανακάλυψε η αρχαιολογική σκαπάνη.
Μήτσος Κύρλας
Παραπομπές
Κατηγορία:Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές
Αρχαία Άργιλος
Η πόλη ακμάζει κατά τον 6ο και 5ο π.Χ. αιώνα και αυτό επιβεβαιώνουν τόσο τα αρχιτεκτονικά ευρήματα όσο και η συμμετοχή της πόλης στο ταμείο της Αθηναϊκής Συμμαχίας. Η ακμή της συνεχίζεται έως την ίδρυση της Αμφίπολης το 437 π.Χ.
Η πόλη αρχίζει να χάνει σε σπουδαιότητα και δύναμη, όταν καταστρέφεται από το πέρασμα της στρατιάς του Φιλίππου το 357 π.Χ. Ο έλεγχος της περιοχής, μετά την καταστροφή της Αργίλου, περνάει σε έναν από τους Μακεδόνες εταίρους του Φιλίππου του Β’ και η πόλη δεν κατοικήθηκε πλέον παρά μόνο στην ακρόπολή της.
Ευρήματα από την αρχαία Άργιλο εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Αμφίπολης και στο Αρχαιολογικό Μουσείο Σερρών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαία Βισαλτία Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Μακεδονίας Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Ελλάδα
Ιράμπα (φυλή)
Οι Ιράμπα (Iramba) ή Νιλάμπα (Nilamba), άλλως Νυϊλάμπα (Nyilamba), είναι μια εθνοτική και γλωσσική ομάδα που έχει τη βάση της στην Περιφέρεια Σινυάνγκα (Shinyanga Region) στη βόρεια Τανζανία.
Δημήτρης Λάιος
Ο Δημήτριος Λάιος (1925 - 19 Ιουνίου 1981) ήταν Έλληνας πολιτικός, δήμαρχος Γρεβενών από το 1964 ως το 1967.
Ιράμπα (φυλή)
Το 1987, ο πληθυσμός των Νιλάμπα (Nilamba) εκτιμάτο σε 400.000 άτομα, με άλλα 50.000 επιπλέον άτομα να ομιλούν την γλώσσα Νιλάμπα.
Δημήτρης Λάιος
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε το 1925 και σπούδασε με υποτροφία στη Νομική Σχολή Αθηνών. Με το πέρας των σπουδών του, δραστηριοποιήθηκε επαγγελματικά στο εμπόριο. Η αγάπη του για την πολιτική και την Δημοκρατία, αλλά κυρίως το έντονο ενδιαφέρον του για τον τόπο καταγωγής του, τα Γρεβενά, ήταν οι παράγοντες που τον ώθησαν να ασχοληθεί ενεργά με τα κοινά και ειδικά με την τοπική αυτοδιοίκηση.
Κέρδισε τις δημοτικές εκλογές του 1964 και ανέλαβε δήμαρχος Γρεβενών, υπηρετώντας ως το 1967, οπότε αντικαταστάθηκε από τη χούντα. Συνελήφθη τον Απρίλιο του 1967 και φυλακίστηκε για αντίσταση που προέβαλε ενάντια στην δικτατορία. Ήταν υποψήφιος βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ στα Γρεβενά το 1974 και έλαβε 1.838 ψήφους, χωρίς να εκλεγεί. Πέθανε σε ηλικία 55 ετών στη Θεσσαλονίκη στις 19 Ιουνίου του 1981.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Γρεβενών
Ιράμπα (φυλή)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνοτικές ομάδες στην Τανζανία Κατηγορία:Αυτόχθονες λαοί της Ανατολικής Αφρικής Κατηγορία:Τανζανοί Κατηγορία:Φυλές της Αφρικής
Κορράδος Α΄ του Γκλόγκουφ
Ο Κορράδος Α΄, πολων. Konrad I Głogowski (π. 1228 - 6 Αυγούστου 1273/74) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Γκλόγκουφ ήταν ο 1ος δούκας του Γκλόγκουφ (1251-1273/74). Έγινε ο ιδρυτής του ομώνυμου κλάδου.
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Ερρίκου Β΄ υψηλού δούκα της Πολωνίας & δούκα της Σιλεσίας, Κρακοβίας, κ.ά. και της Άννας των Πρεμυσλιδών, κόρης του Ότακαρ Α΄ της Βοημίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1249 τη Σαλώμη των Πιαστ, κόρης του Βλάντισλαφ δούκα της Μεγάλης Πολωνίας, του Κάλις, Πόζναν, κ.ά. και είχε τέκνα:
Το 1267 απεβίωσε η Σαλώμη και ο Κορράδος Α΄ έκανε ως το 1271 δεύτερο γάμο, με τη Σοφία των Βέττιν, κόρη του Θεοδώριχου μαργράβου του Λάντσμποεργκ. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Κύπελλο Κύπρου πετοσφαίρισης ανδρών 2008-09
Το Κύπελλο Κύπρου 2008-09 ήταν η 35η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου (32η υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης). Συμμετείχαν οι εννέα ομάδες της Α΄ κατηγορία 2008-09. Νικήτρια ήταν η Ομόνοια για 3η φορά στην ιστορία της.
Προημιτελικά
Στην προημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων.
Φάιναλ Φορ
Οι 4 ομάδες που προκρίθηκαν από την προημιτελική φάση συμμετείχαν στο Φάιναλ Φορ της διοργάνωσης. Οι δύο ημιτελικοί και ο τελικός ήταν προγραμματισμένα να διεξαχθούν στο Κλειστό Γήπεδο Πανεπιστημίου Κύπρου. Ο πρώτος ημιτελικός μεταξύ Ανόρθωσης-Διόνυσου έγινε στο γήπεδο αυτό, ωστόσο ακολούθησαν επεισόδια. Για το λόγο αυτό αποφασίστηκε όπως ο δεύτερος ημιτελικός και ο τελικός διεξαχθούν σε διαφορετικά γήπεδα.
Ημιτελικά
Στην ημιτελική φάση έγιναν μονοί αγώνες. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων.
Τελικός
Στον τελικό προκρίθηκαν η Ομόνοια και η Ανόρθωση. Το παιχνίδι διεξήχθη στις 24 Απριλίου 2009 στο Κίτιον Αθλητικό Κέντρο στη Λάρνακα. Νικήτρια ήταν η Ομόνοια με σκορ 3-2 σετ (25-16, 22-25, 25-16, 18-25, 15-12).
Πηγές
Κατηγορία:Κύπελλο Κύπρου (πετοσφαίριση ανδρών) Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2008 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2009
Πέντε μεγάλα θηράματα
thumb|325px|Τα «πέντε μεγάλα» θηράματα της Αφρικής thumb|285px|Τα «5 μεγάλα» σε ζωγραφικό «γκράφιτι» Τα πέντε μεγάλα θηράματα (αγγλ. Big Five game) είναι χαρακτηρισμός που δόθηκε από κυνηγούς μεγάλων ζώων και αναφέρεται στα πέντε μεγάλα θηλαστικά της Αφρικής που είναι δυσκολότερο να κυνηγήσει ένας κυνηγός ως πεζός. Αυτά είναι: το λιοντάρι, η λεοπάρδαλη, ο μαύρος ρινόκερος, ο αφρικανικός ελέφαντας της σαβάνας και ο αγριοβούβαλος (ή αφρικανικός βούβαλος).
Σήμερα ο όρος χρησιμοποιείται πολύ από τα γραφεία που διοργανώνουν σαφάρι. Και τα πέντε είδη αποτελούν παραδείγματα της «χαρισματικής μεγαπανίδας», με πολλές αναφορές στην παράδοση και τον λαϊκό πολιτισμό, όντας ανάμεσα στα γνωστότερα μεγάλα ζώα της Αφρικης. Εκδόσεις των χαρτονομισμάτων του νοτιοαφρικανικού ραντ το 1990 και αργότερα απεικονίζουν από ένα διαφορετικό ζώο των «πέντε» σε κάθε αξία χαρτονομίσματος.
Αρκετές είναι οι χώρες όπου μπορεί ακόμα κάποιος να βρει στη φύση και τα 5 μεγάλα θηραματα, μεταξύ των οποίων οι Ανγκόλα, Μποτσουάνα, Ζάμπια, Νότια Αφρική, Κένυα, Τανζανία, Ζιμπάμπουε, Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, Ουγκάντα, Ναμίμπια, Ρουάντα και το Μαλάουι. Παρά το γεγονός αυτό, και τα πέντε έχουν καταστεί αντικείμενο ανησυχίας για τους υπέρμαχους της διατηρήσεως της άγριας ζωής μέσα στον 21ο αιώνα. Το λιοντάρι και η λεοπάρδαλη κατατάσσονται σήμερα αμφότερα από την IUCN στην κατηγορία των «τρωτών» ή «εκτεθειμένων στον κίνδυνο αφανισμού» ειδών. Ο αφρικανικός ελέφαντας της σαβάνας είναι στον κατάλογο των ειδών που κινδυνεύουν (2021). Ακόμα χειρότερα, ο μαύρος ρινόκερος ταξινομείται στα «κρισίμως κινδυνεύοντα» είδη, οπότε το κυνήγι του απαγορεύεται σχεδόν παντού. Μόνο ο αγριοβούβαλος χαρακτηρίζεται ως «είδος ελάχιστης ανησυχίας» και για αυτόν τον λόγο είναι σήμερα το προτιμώμενο από τους κυνηγούς ζώο από τα «μεγάλα πέντε».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πεντε μεγαλα θηραματα . Πεντε μεγαλα θηραματα
Λαινβίλ-αν-Βεξέν
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λαινβιλουά (γαλλικά: Lainvillois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Λεβίς-Σαιν-Νον
Το Λεβίς-Σαιν-Νον (γαλλικά: Lévis-Saint-Nom) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λεβισιέν (γαλλικά: Levissiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Ιάποδες
Οι Ιάποδες ήταν στην αρχαιότητα ένας λαός που κατοικούσε στα βόρεια και τα δυτικά από την περιοχή που κατοικούσαν οι Λιβυρνοί στις Αδριατικές ακτές και ανατολικά από την χερσόνησο της Ίστριας. Οι Ιάποδες ζούσαν στην συμβολή των ποταμών Κούπα και Ούνα, τα όρη του Βέλεμπιτ τους χώρισαν από τους παραλιασκούς Λιβυρνούς. Η περιοχή τους κάλυπτε το εσωτερικό της σημερινής Κροατίας και την κοιλάδα του Ούνα στην σημερινή Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Τα αρχαιολογικά ευρήματα έδειξαν ότι κατοικούσαν στην περιοχή από τον 9ο αιώνα π.Χ. και συνέχιζε να την κατοικούν για μία χιλιετία, είχαν συνεχείς επαφές με την Αρχαία Ελλάδα και την Ρωμαϊκή δημοκρατία. Δεν γνωρίζουμε πολλά στοιχεία για τον πολιτισμό τους επειδή δεν υπάρχουν πηγές, πιθανότατα ήταν Ιλλυριοί ή μείγμα με Κέλτες με έντονα στοιχεία από τους Ενετούς ή Ιλλυριοί με Ενετική επίδραση. Η Μπράνκα Ράουνιγκ ήταν η αρχαιολόγος που ασχολήθηκε έντονα με τους Ιάποδες.
Ρίζες
Οι πρώτοι συγγραφείς (6ος αιώνας π.Χ.) ήταν Έλληνες και τους κατέγραψαν ως Ιλλυριούς. Ο Στράβων αναφέρει ότι ήταν ένα μείγμα Κελτών και Ιλλυριών, χρησιμοποιούσαν Κέλτικα όπλα, έκαναν τατουάζ και ζούσαν κλέφτικα με Όλυρα και Κεχρί, δεν επιβεβαιώθηκαν οι απόψεις του αρχαιολογικά. Οι Ιάποδες υπήρχαν τουλάχιστον από τον 9ο αιώνα π.Χ. αλλά η Κέλτικη επίδραση εμφανίζεται τον 4ο αιώνα π.Χ. με την εισβολή των Κελτών στα Βαλκάνια. Οι Ιάποδες και οι Κέλτες Ταυρίσκοι βρίσκονταν στην πεδιάδα κατά μήκος του ποταμού Κούπα, τα Κελτικά ευρήματα ήταν σπάνια και προέρχονταν από εμπορικές συναλλαγές. Οι Ρωμαίοι καταγράφουν τους Ιάποδες σαν μια πολεμική φυλή με κύρια ασχολία τις λεηλασίες και επιβεβαιώνουν την ισχυρή εμπορική τους δραστηριότητα με την μεταλλουργεία.
Κοινωνία
Χάρη στα πλούσια και εκτεταμένα δάση ασχολήθηκαν πολύ με την ξυλεία, οι καλύβες τους ήταν ξύλινες, μόνο μερικές οχυρώσεις ήταν πέτρινες. Οι οικιστικές τους εγκαταστάσεις βρίσκονταν πάνω σε λόφους με οικισμούς της τάξης 400-3.000 κατοίκων. Η κύρια ασχολία τους ήταν η αμπελουργία και σποραδικά η κτηνοτροφία, η μεταλλουργεία ήταν αναπτυγμένη πριν την εισβολή των Κελτών. Η κοινωνία τους ήταν οργανωμένη σε τάξεις όπως μεταλλουργοί, πολεμιστές, αγρότες και κτηνοτρόφοι, δεν είχαν πολιτική οργάνωση και ανώτερες ηγετικές ομάδες. Ο πολιτισμός τους είχε μεικτές επιδράσεις από τους Έλληνες, τους Ρωμαίους, τους Πάννονες και τους Ιλλυριούς, η μεταλλική τέχνη στα αγγεία περιείχε τριγωνικές και σπειροειδείς μορφές. Η γλώσσα των Ιάποδων δεν είναι γνωστή, οι ελάχιστες επιγραφές που βρέθηκαν μετά την Ρωμαϊκή κατάκτηση έχουν οδηγήσει στο συμπέρασμα για Ιλλυρική επίδραση. Στους Ρωμαϊκούς χρόνους άρχισε να σχηματίζεται στους Ιάποδες πολιτική οργάνωση και μιά άρχουσα τάξη διορισμένη από τους Ρωμαίους.
Γεωργιανή Ορθόδοξη Εκκλησία
Η Γεωργιανή Ορθόδοξη Εκκλησία (საქართველოს სამოციქულო ავტოკეფალური მართლმადიდებელი ეკლესია), είναι Αποστολική Εκκλησία, ιδρυθείσα κατά τον 1ο αιώνα από τον Απόστολο Ανδρέα τον Πρωτόκλητο. Ανήκει στην τάξη των Νεοπαγών Πατριαρχείων, με την ονομασία Πατριαρχείο Γεωργίας (საქართველოს საპატრიარქო) (Ιβηρίας).
Ιάποδες
Πηγές
Κατηγορία:Γαλάτες Κατηγορία:Ιλλυρικές φυλές
Γεωργιανή Ορθόδοξη Εκκλησία
Αναδείχθηκε σε ολόκληρο τον Xριστιανισμό κατά τον 4ο αιώνα κατόπιν ιεραποστολικής δράσης της Ισαποστόλου Αγίας Νίνας εκ της Καππαδοκίας. Στη συνέχεια, τον 5ο αιώνα αναγνωρίσθηκε αυτοκέφαλη από το Πατριαρχείο Αντιοχείας, στη δικαιοδοσία του οποίου ανήκε κανονικώς. Το 1811 στερήθηκε αυτού του ιστορικού προνομίου, καταργηθείσα αντικανονικώς από τον τότε αυτοκράτορα της Ρωσίας.
Το 1917 πραγματοποιήθηκε η πρώτη εκκλησιαστική συνέλευση στην Τιφλίδα και η εκλογή Καθολικού Πατριάρχη. Επιπλέον, επιβεβαίωσε νομικά την αποκατάσταση της αυτοκεφαλίας της Γεωργιανής Εκκλησίας, κατάργησε τη θέση του εξάρχου και αποκατέστησε τον τίτλο του Καθολικού Πατριάρχη. Το 1990 επικυρώθηκε το αυτοκέφαλο της Γεωργιανής Εκκλησίας από το Οικουμενικού Πατριαρχείου, χάρη στην πρωτοβουλία του Οικουμενικού Πατριάρχη Δημητρίου. Το ζήτημα της κανονικότητος της αυτοκεφαλίας της επαναθεωρήθηκε από την Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
Με Πατριαρχική και Συνοδική Απόφαση, η Εκκλησία της Γεωργίας (Ιβηρίας) ανακηρύχθηκε αυτοκέφαλη, εκδοθέντος του σχετικού Συνοδικού Τόμου και αναγνωρίστηκε η Πατριαρχική τιμή του προκαθημένου της.
Διοίκηση
μικρογραφία|αριστερά|260x260εσ|Επισκοπές του πατριαρχείον Γεωργίας κατά το έτος 2013 Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Γεωργίας απαρτίζεται από τους εν ενεργεία Μητροπολίτες, Αρχιεπισκόπους και Επισκόπους, υπό την προεδρία του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Μιτσχέτης και Τιφλίδος και Καθολικού Πατριάρχη πάσης Γεωργίας κ. Ηλία Β'.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γεωργία Κατηγορία:Χριστιανισμός στη Γεωργία
Βαλκανικό Πρωτάθλημα Καράτε Cadet, Εφήβων και U21
Το Βαλκανικό Πρωτάθλημα Καράτε Cadet, Εφήβων και U21 (αγγλικά: Balkan Karate Championships Cadets, Juniors & U21) είναι μία από τις τρεις κύριες βαλκανικές διοργανώσεις καράτε. Διέπεται από την Βαλκανική Ομοσπονδία Καράτε (KFB) και διεξάγεται ετησίως. Η Ελλάδα δεν συμμετέχει στην διοργάνωση καθώς δεν αποτελεί μέρος της ομοσπονδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καράτε Κατηγορία:Αθλητισμός στα Βαλκάνια
Μιέσκο Β΄ ο Παχύς
Ο Μιέσκο Β΄ ο Παχύς, πολων. Mieszko II Otyły (π. 1220 - 22 Οκτωβρίου 1246) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Οπόλε ήταν δούκας του Οπόλε-Ρατσίμπους (από το 1230) και του Κάλις-Βιέλουν (1234-39, με τον αδελφό του ως συγκυβερνήτη).
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Γιούντιτ/Ιουδήθ των Πιαστ (1222/25-1257/65), κόρη του Κορράδου Α΄ δούκα της Μαζοβίας. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Κάστρο του Αράκλοβου
Το Κάστρο Αράκλοβο(ν) ή Κάστρο του Αράκλοβου (ή Αράκλωβου) ή Κάστρο της Άλβαινας (ή Άλβενας) ή Κάστρο Βουτσαρά (γαλλικά: Bucelet) είναι βυζαντινό μικρό ερειπωμένο κάστρο - φρούριο, το οποίο βρίσκεται στην κορυφή Χρυσούλι, πάνω από το χωριό Μίνθη του Δήμου Ζαχάρως της Ηλείας, στην ανατολική πλευρά του ομώνυμου βουνού της Μίνθης. Αν και μικρό σε μέγεθος φρούριο, τυπικά καστέλι, λόγω της στρατηγικής του θέσης θεωρείται, ιστοριογραφικά, ως ένα από τα πιο ξακουστά κάστρα του Μοριά.
Το καστέλι αυτό είχε κτιστεί ήδη από τους βυζαντινούς χρόνους (πιθανώς περί τον 12ο αιώνα) και ήταν ιδιαίτερης στρατηγικής σημασίας για τον έλεγχο στο ορεινό στενό περάσμα (δροῦγγος ή δρόγγος ή δρόγος), ανάμεσα στα όρη Λύκαιο και Μίνθη, που οδηγούσε από τις παράκτιες πεδιάδες της βυζαντινής και μεσαιωνικής Ηλείας προς τα Σκορτά και το εσωτερικό της Πελοποννήσου. Από αυτήν τη διαδρομή περνούσε ο δρόμος που συνέδεε το λιμάνι και το κάστρο της Γλαρέντζας (Κυλλήνης) με τα κάστρα της Μεσσηνίας. Στην μεσαιωνική περίοδο της περιοχής το Κάστρο του Αράκλοβου αποτελούσε ένα από τα παρόμοια κάστρα, όπως το φράγκικο Κάστρο του Περιγαρδίου (γαλλικά: Beauregard, Περιγάρδι εκ παραφθοράς, πιθανώς του 13ου αιώνα) της Ηλείας τα οποία βρίσκονταν στα σύνορα Ηλείας - Αρκαδίας, στον δρόγω των Σκορτών. Το φρούριο μετά την κατάκτησή του, περί το 1210, από τους ιππότες του Πριγκιπάτου της Αχαΐας (1205-1432), ανήκε στην Βαρωνία της Καρύταινας.
Ονοματολογία
Το Αράκλοβον, αναφερόμενο ενίοτε και με την παραλλαγή του ως Ορεόκλοβον (Ὀρεόκλοβον), κυρίως στο μεσαιωνικό έργο «Χρονικόν του Μορέως», συναντάται σε διάφορες πηγές με πολλές άλλες παραλλαγές της ονομασίας του, ως Ερεόκλοβο, Ορεόκλοβο, καθώς επίσης και ως Αρβανόκαστρο. Επίσης αναφέρεται ως κάστρο του Βουτσαρά, από το όνομα του τελευταίου Βυζαντινού διοικητή του, ο οποίος ήταν ο Δοξαπατρής Βουτσαράς ή Βουτζαράς, πατέρας της Μαρίας Δοξαπατρή, η οποία σύμφωνα με την τοπική παράδοση γκρεμίστηκε από το κάστρο για να μην πέσει στα χέρια των Φράγκων και που η ιστορία της ενέπνευσε τον Δημήτριο Βερναρδάκη στο ομώνυμο θεατρικό έργο «Μαρία Δοξαπατρή». Πιθανολογείται ότι από τον Δοξαπατρή Βουτσασρά ή άλλα μέλη της οικογενείας του προέρχονται και οι ονομασίες των χωριών Βουτσαράς Αρκαδίας και Βουτσαράς Ιωαννίνων. Επειδή το κάστρο της Μίνθης ως πριν λίγα χρόνια δεν είχε ταυτισθεί με το Αράκλοβον, στη βιβλιογραφία αναφερόταν κυρίως ως Κάστρο Χρυσουλίου και τοπικά κυρίως ως Κάστρο της Άλβενας ή Κάστρο της Άλβαινας, καθώς η παλιά ονομασία του σημερινού χωριού Μίνθη, ήταν η ονομασία Άλβενα ή Άλβαινα.
Οι Φράγκοι ανέφεραν το κάστρο ως Bucelet, ενώ οι Βενετοί στη συνέχεια ως Buceleto. Σε φραγκικές πηγές το Αράκλοβο μνημονεύεται συνήθως ως Bucelet, Buceleto, Porcellet κ.λπ. Ο Στέφανος Δραγούμης υποθέτει πως το όνομα προέρχεται από το οικογενειακό όνομα Βουτσαράς. Ο A. Bon το συνδέει με τον Grader de Boucere, φρούραρχο του Beaufort στα Σκορτά. Σύμφωνα με τον ''Μιχάλη Σ. Κορδώση πιο κοντά στην πραγματικότητα πιστεύει πως βρίσκεται ο τοπικός ερευνητής Γ. Δημητρακόπουλος, ο οποίος συσχετίζει το όνομα με το χωριό Μπάρζελι'', πού βρίσκεται 4 περίπου χιλιόμετρα ανατολικά του κάστρου. Ο ''Μ. Κορδώσης πιστεύει ότι «το όνομα Bucelet-Μπάρζελι είναι μία ακόμη ισχυρή ένδειξη ότι το Αράκλοβο του Δοξαπατρή ταυτίζεται με το κάστρο της Άλβαινας''».
Πάντως η προέλευση τόσο της ελληνικής, όσο και της δυτικής ονομασίας του κάστρου αν και έχει συζητηθεί επί μακρόν από διάφορους ερευνητές, παραμένει ασαφής, συμπεριλαμβανομένων των προτάσεων ότι σημαίνει «ορεινός κλωβός» (κλουβί) ή «βαρέλι», ή ότι συνδέεται με τον μυθικό ήρωα Ηρακλή, αν και δεν υπάρχει κάποια ιδιαίτερη αναφορά στην τοπική παράδοση. Ομοίως, η δυτική ονομασία στις διάφορες μορφές της όπως: Bucel[l]et, Bucello, Polcellecto, Porcelle, Bucel[l]etto είναι επίσης ασαφής.
Τοποθεσία του κάστρου & γεωγραφικά στοιχεία
Η τοποθεσία στην οποία βρισκόταν το κάστρο, η οποία σήμερα γεωγραφικά ανήκει στην Ηλεία σε διάφορα ιστορικά χρονικά διαστήματα αποτελούσε άλλοτε τμήμα της Αρκαδίας ή της Μεσσηνίας και το κάστρο συνδέεται με τις τοπικές ιστορίες και παραδόσεις και στις τρεις αυτές περιοχές της Πελοποννήσου. Καθώς, επίσης, από τον 16ο αιώνα, το κάστρο εξαφανίζεται από τις διάφορες γραπτές πηγές, αλλά και από την τοπική τοπωνυμία, η αβεβαιότητα περί της τοποθεσίας του αυξήθηκε με αποτέλεσμα να διατυπωθούν διάφορες υποθέσεις, κυρίως από τους τοπικούς μελετητές, ως προς την ακριβή θέση του, με βάση τις ενδείξεις στις μεσαιωνικές πηγές. Οι διάφορες προτάσεις σχετικές με την ταυτοποίηση της τοποθεσίας του κάστρου περιλάμβαναν, τα ερειπωμένα κάστρα: α) στο Παλαιόκαστρο (Σαρακίνι Αρκαδίας), β) στην Πλατιάνα (τώρα, το μικρό κάστρο εκεί –όχι το μεγαλύτερο αρχαϊκό φρούριο– ταυτίζεται με το μεσαιωνικό κάστρο της Άκουμπας, Acumba), γ) το Σαμικό στις ακτές του Ιονίου Πελάγους, δ) το όρος Σμέρνα (φρούρια Σμέρνας και Ρίζας) και ε) την κορυφή Χρυσούλι κοντά στο όρος της Μίνθης (Βουνούκα). Από τις προτάσεις αυτές οι πλέον πιθανές και ικανές για να ταυτιστούν με το μεσαιωνικό Αράκλοβον ήταν οι δυο τελευταίες.
Σήμερα, με βάση τις ως τώρα σχετικές έρευνες των σύγχρονων ερευνητών, και παρά τις διαφορετικές εκτιμήσεις ή απόψεις, είτε του Γάλλου καθηγητή του Πανεπιστημίου της Λυών Antoine Bon, είτε άλλων ερευνητών της τοπικής ιστορίας, θεωρείται με μεγάλη πιθανότητα και πάντως μέχρι να επιβεβαιωθεί ή όχι, από σχετική αρχαιολογική έρευνα, ότι το φρούριο Αράκλοβον βρίσκεται στην κορυφή Χρυσούλι του όρους Μίνθη, σε υψόμετρο 1.200 μέτρα. Η ονομασία «Μίνθη» ήταν η αρχαία ονομασία του όρους, η οποία ισχύει επίσημα και στη σημερινή εποχή. Κατά τη μεταβυζαντινή εποχή και τον Μεσαίωνα, όμως, το βουνό και στη συνέχεια ο ομώνυμος οικισμός, ήταν γνωστά με τις ονομασίες Βουνούκα και Άλβενα ή Άλβαινα. Η πρόσβαση στο κάστρο είναι εξαιρετικά δύσκολη (ορειβατική ανάβαση) και επικίνδυνη, λόγω της παλαιότητας.
Βυζαντινή εποχή – Μεσαίωνας
Την εποχή της άφιξης στον Μοριά των Σταυροφόρων, που επέστρεφαν από την Δ΄ Σταυροφορία (1201–1204), υπό τον  Γουλιέλμο Σαμπλίτη (γαλλικά: Guillaume Ier de Champlitte, 1160–1209) και τον Γοδεφρείδο Α΄ Βιλλεαρδουίνο (γαλλικά: Geoffroi Ier de Villehardouin, 1169–1228) και την έναρξη της κατάκτησης της Πελοποννήσου, το 1205, το Αράκλοβον, ήταν ένα από τα δέκα φρούρια του Μοριά, τα οποία ακόμα κατείχαν οι Βυζαντινοί και δεν είχαν εγκαταλειφθεί. Την διοίκησή του είχε ο Δοξαπατρής Βουτσαράς. Οι Σταυροφόροι προσπάθησαν να καταλάβουν το φρούριο, αλλά απέτυχαν αρχικά. Σύμφωνα με την αραγονική εκδοχή του «Χρονικού του Μορέως, αναφέρεται ότι οι Σταυροφόροι άφησαν κάποιες δυνάμεις τους να κάνουν μια υποτυπώδη πολιορκία, ή μάλλον πιθανότερα έναν αποκλεισμό επί του κάστρου, ο οποίος μπορεί να διήρκεσε, για 5 περίπου χρόνια, δηλαδή μέχρι το 1210. Η ιστορία του Δοξαπατρή Βουτσαρά και η ηρωική του αντίσταση απέναντι στους εισβολείς αποτελούσε ηρωικό πρότυπο για τον μεσαιωνικό ελληνισμό και ενέπνευσε μεταγενέστερα την λαϊκή παράδοση, αλλά και δημιουργούς, όπως τον Φώτη Κόντογλου, ο οποίος έφτιαξε την τοιχογραφία «Ο Δοξαπατρής αγωνίζεται εις το Αράκλοβο» που βρίσκεται στο κτίριο του Δημαρχείου Αθηνών.