cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λουίτζι Κερουμπίνι
Η ενηλικίωση και οι πρώτες του όπερες
Εντούτοις, η ιταλική παράδοση στην όπερα είναι τρόπον τινά δεσμευτική και ο νεαρός Κερουμπίνι ταξιδεύει το 1785 μέχρι το Λονδίνο· οι μουσικοί του πειραματισμοί αποφέρουν δύο σοβαρές όπερες και μία κωμική για το Θέατρο της Αυτής Μεγαλειότητος (Her Majesty's Theatre). Τον ίδιο χρόνο, επισκέπτεται το Παρίσι με τον βιολιστή και φίλο του Τζιανμπατίστα Βιόττι, ο οποίος τον συστήνει στη Μαρία Αντουανέτα και την παρισινή υψηλή κοινωνία. Σύντομα λαμβάνει μια σημαντική παραγγελία για τη σύνθεση μιας όπερας: το αποτέλεσμα είναι η πρώτη του «μουσική τραγωδία» (tragédie en musique – είδος όπερας που άνθισε στη Γαλλία του 18ου και 19ου αιώνα) Δημοφών (Démophon), σε γαλλικό λιμπρέτο του Ζαν-Φρανσουά Μαρμοντέλ. Με εξαίρεση τη σύντομη επιστροφή στο Λονδίνο και το Τορίνο, όπου παρουσίασε μια όπερα παραγγελίας του ηγεμόνα του Οίκου της Σαβοΐας, ο Κερουμπίνι εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου και πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του.
Ο «Γάλλος» Κερουμπίνι
Μετά τη μόνιμη εγκατάστασή του στο Παρίσι, ο Κερουμπίνι σταδιακά αφομοίωσε την πολιτιστική του ταυτότητα μ' αυτήν της νέας του πατρίδας, αρχής γενομένης από το όνομά του, το οποίο και εξεγάλλισε σε Marie-Louis-Charles-Zénobi-Salvador Cherubini, όπως εμφανίζεται σε όλα τα επίσημα έγγραφα όπου αναφέρεται μετά το 1790 · στις μέρες μας τείνει να προτιμάται η πρωτότυπη ιταλική του εκδοχή. Η όπερα Δημοφών έτυχε θερμής υποδοχής στην Όπερα των Παρισίων το 1788. Με τη βοήθεια του Βιόττι ο Κερουμπίνι διορίζεται διευθυντής του Θεάτρου ντε Μεσιέ (Théâtre de Monsieur) στο Παλάτι του Κεραμεικού το 1789· μετά την πτώση της μοναρχίας το θέατρο μετονομάζεται σε Θέατρο Φεντώ (Théâtre Feydeau) και ο συνθέτης βρίσκει την ευκαιρία να μελετήσει εκατοντάδες λιμπρέτα, επιλέγοντας τα πλέον κατάλληλα για κάθε περίσταση.
Ο εναγκαλισμός του γαλλικού ύφους είναι πλέον εμφανής στα έργα του, τα οποία χαρακτηρίζονται από πρωτοτυπία και προσωπικό στίγμα. Πρώτη μεγάλη του επιτυχία αποτελεί η όπερα Λοντόισκα (1791), όπου κυριαρχεί ο ρεαλιστικός ηρωισμός. Ακολουθεί, το 1794, η Ελίζα και το 1797 η πιο γνωστή του σήμερα όπερα με τίτλο Μήδεια. Σπουδαία επιτυχία σημείωσε και η κωμική όπερα του 1800 Οι δυο ημέρες ή Ο νεροκουβαλητής (Les deux journées, ou Le porteur d'eau) στην οποία και διαφαίνεται μια απλοποίηση στο ύφος του. Η οικονομική ευημερία που προέκυπτε με τις απανωτές του επιτυχίες τον οδηγούν να παντρευτεί το 1794 την Ανν Σεσίλ Τουρέτ (Anne Cécile Tourette), με την οποία και απέκτησαν τρία παιδιά.
Τα αποτελέσματα της Γαλλικής Επανάστασης επηρέασαν τον Κερουμπίνι μέχρι το τέλος της ζωής του, αναγκάζοντάς τον να ελίσσεται πολιτικά για να αποφύγει την έκθεσή του, λόγω της πάλαι ποτέ σχέσης του με την αριστοκρατία. Παρότι η μουσική του παραήταν περίπλοκη για τον Ναπολέοντα, εντούτοις ο συνθέτης έγραφε τουλάχιστον ένα πατριωτικής χροιάς έργο κάθε χρόνο, για πάνω από μια δεκαετία. Εν τέλει διορίστηκε μουσικός τομεάρχης στη Βιέννη στα 1805-1806, όπου και παρουσίασε αρκετά του έργα.
μικρογραφία|Νεκροταφείο Pere Lachaise
Από την όπερα στη θρησκευτική μουσική
Η επιτυχία της όπερας Οι δυο ημέρες ή Ο νεροκουβαλητής άνοιξε τον δρόμο για την ανάδειξη νεότερων συνθετών, όπως τον Φρανσουά Μπουαλντιέ. Η οπερατική σταδιοδρομία του Κερουμπίνι αρχίζει να φθίνει, με σημείο καμπής την παταγώδη αποτυχία την όπερα-μπαλέτο Ανακρέων (Anacréon)· μετέπειτα σκηνικά του έργα είχαν παρόμοια τύχη με το απαιτητικό παρισινό κοινό, με εξαίρεση την όπερα Φανίσκα (1806), η οποία ενθουσίασε, μεταξύ άλλων τον Γιόζεφ Χάυντν και τον Μπετόβεν. Ανταγωνιζόμενος την όπερα Η Εστιάς (La Vestale) του Γκασπάρε Σποντίνι, ο Κερουμπίνι ανεβάζει το 1813 το έργο Les abencérages, ένα ηρωικό δράμα με θέμα την πτώση του Μαυριτανικού βασιλείου στη Γρανάδα· η μάλλον θερμή υποδοχή δεν ήταν εντούτοις αρκετή για τη μακρά παρουσίασή του επί σκηνής.
Απογοητευμένος από το ακατάδεχτο κοινό, ο Κερουμπίνι αρχίζει να στρέφεται στα θρησκευτικά έργα: γράφει επτά λειτουργίες, δύο ρέκβιεμ και πολλά άλλα μικρότερα έργα. Την περίοδο αυτή η μοναρχία έχει αποκατασταθεί και του προσφέρεται η θέση του βασιλικού μουσικού επιμελητή (Surintendant de la Musique du Roi), ένα πόστο που θα κρατήσει μέχρι την πτώση της Δυναστείας των Βουρβόνων. Το 1815, η Βασιλική Φιλαρμονική Ορχήστρα του Λονδίνου τού αναθέτει τη σύνθεση μιας συμφωνίας, μιας ουβερτούρας καθώς και ενός έργου για χορωδία και ορχήστρα· ο συνθέτης διηύθυνε και τα τρία έργα στο Λονδίνο, ανεβαίνοντας ένα ακόμη σκαλοπάτι στο μονοπάτι της δόξας.
Το Ρέκβιεμ σε ντο ελάσσονα του 1816, επί της επετείου της εκτέλεσης του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄, αποτέλεσε τεράστια επιτυχία, αποσπώντας τον μεγάλο θαυμασμό του Μπετόβεν, του Ρόμπερτ Σούμαν καθώς και του Γιοχάνες Μπραμς. Το 1836, ένα δεύτερο ρέκβιεμ σε ρε ελάσσονα, απευθυνόμενο στον ίδιο του τον εαυτό, χρησιμοποιεί μόνο τις ανδρικές φωνές της χορωδίας, καθώς το προηγούμενο είχε δεχθεί κριτική από τις θρησκευτικές αρχές (ΣτΣ: η γυναικεία συμμετοχή στην ψαλμωδία της ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας θεωρούνταν παραδοσιακά βέβηλη).
Ύστερα χρόνια
Όσον αφορά στα έργα μουσικής δωματίου ο Κερουμπίνι δεν συνεισέφερε σε ιδιαίτερα μεγάλο βαθμό, χωρίς ωστόσο να υπολείπονται σε ποιότητα. Τα έξι κουαρτέτα εγχόρδων του χαρακτηρίστηκαν από τον Βίλχελμ Άλτμαν ως «πρώτης ποιότητας», ενώ περιγράφει ειδικά τα αρ. 1 και 4 ως «αριστουργήματα». Το κουιντέτο για δύο βιολιά, βιόλα και δύο βιολοντσέλα θεωρείται εξίσου σπουδαίο έργο.
Για το συνολικό του έργο, ο Κερουμπίνι τιμήθηκε εν ζωή με τις υψηλότερες τιμές της Γαλλίας, συμπεριλαμβανομένου του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής (1814) καθώς και ως Μέλος της Ακαδημίας Καλών Τεχνών (1815). Το 1841 ανακηρύχθηκε Διοικητής της Λεγεώνας της Τιμής, ο πρώτος μουσικός που έλαβε τέτοια διάκριση.
Πέθανε στο Παρίσι σε ηλικία 81 ετών και ετάφη στο κοιμητήριο Περ Λασαίζ, περίπου τέσσερα μέτρα από το μνήμα του συναδέλφου και φίλου του Σοπέν. Το ταφικό του μνημείο σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Ασίλ Λεκλέρ (Achille Leclère), με ένθετο γλυπτό του Ωγκυστίν Ντυμόν (Auguste Dumont), το οποίο αναπαριστά τη «Μουσική» να στέφει τον συνθέτη με δάφνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες Κατηγορία:Συνθέτες όπερας Κατηγορία:Συνθέτες της κλασικής εποχής Κατηγορία:Καθηγητές του Κονσερβατορίου του Παρισιού
Δρόμος μετ΄ εμποδίων
μικρογραφία|Ολυμπιακοί Αγώνες 1936 Βερολίνο:110 μέτρα με εμπόδια ανδρών
Οι δρόμοι μετ' εμποδίων (ή δρόμοι με εμπόδια) είναι τα αγωνίσματα του στίβου, όπου ο αθλητής /αθλήτρια καλείται να υπερηδηπήσει πάνω από ένα εμπόδιο με υψηλή ταχύτητα σε καθορισμένη μικρή απόσταση ανταγωνισμού. Στους αγώνες του δρόμου με εμπόδια, τα εμπόδια έχουν συνήθως ύψος 68-107 εκατοστά, ανάλογα με την ηλικία και το φύλο των αθλητών. Οι αγώνες από 50 έως 110 μέτρα είναι γνωστοί ως «αγώνες με υψηλά εμπόδια», ενώ οι αγώνες μεγαλύτερης απόστασης είναι γνωστοί ως «αγώνες με χαμηλά εμπόδια».
Κανόνες
Στις αρχές του 19ου αιώνα, οι αθλητές έτρεχαν και πηδούσαν πάνω από κάθε εμπόδιο, προσγειωνόμενοι στα δύο πόδια και ελέγχοντας την εμπρόσθιά τους κίνηση. Σήμερα, τα κύρια μοτίβα βημάτων είναι τρία βήματα για υψηλά εμπόδια, 7 βήματα για χαμηλά εμπόδια και 15 βήματα για ενδιάμεσα εμπόδια. Ο δρόμος μετ'εμποδίων είναι ένα πολύ εξειδικευμένο άθλημα με εμπόδια και είναι μέρος του αθλήματος του στίβου. Σε τέτοιους αγώνες τα εμπόδια ορίζονται σε ακριβώς μετρημένα ύψη και αποστάσεις. Κάθε αθλητής πρέπει να περάσει πάνω από τα εμπόδια, ενώ αν περάσει κάτω από αυτά ή τα χτυπήσει σκόπιμα αποκλείεται. Η ακούσια επαφή με τα εμπόδια δεν θεωρείται λόγος αποκλεισμού, αλλά τα εμπόδια σταθμίζονται με τέτοιο τρόπο ώστε να γίνεται ασύμφορο κάτι τέτοιο.
Αποστάσεις
Ο τυπικός αγώνας ταχύτητας ή μικρού αγώνα εμποδίων είναι τα 110 μέτρα για τους άνδρες και τα 100 μέτρα για τις γυναίκες, ενώ ο τυπικός αριθμός των βημάτων στο πρώτο εμπόδιο πρέπει να είναι 8. Ο τυπικός μεγάλος αγώνας εμποδίων είναι 400 μέτρα για άνδρες και γυναίκες, ενώ ταυτόχρονα όλοι αυτοί οι αγώνες τελούνται στους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Οι αγώνες των 200 μέτρων με εμπόδια για τους άνδρες έγιναν στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1900 και του 1904. Αυτοί οι αγώνες, ήταν ευρέως γνωστοί κυρίως στις αρχές του 20ού αιώνα, ιδιαίτερα στην Βόρεια Αμερική, ωστόσο πέρα από τις δύο αυτές Ολυμπιάδες, δεν κέρδισαν ποτέ σταθερή θέση σε διεθνείς αγώνες.
Επιπλέον, εκτελούνται και άλλες αποστάσεις, ιδιαίτερα σε εσωτερικούς χώρους αλλά περιστασιακά και σε εξωτερικούς χώρους. Οι αγώνες αυτοί στους εσωτερικούς χώρους είναι συνήθως 60 μέτρα για άνδρες και γυναίκες, αν και τελούνται μερικές φορές και αγώνες 55 ή 50 μέτρων, ειδικά στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Ένας αγώνας 60 μέτρων κλειστού στίβου πραγματοποιείται σε 5 εμπόδια, ενώ ένας μικρότερος αγώνας μπορεί να έχει μέχρι και 4 εμπόδια. Σε εξωτερικούς χώρους, ένας μεγάλος αγώνας εμποδίων μειώνεται μερικές φορές στα 300 μέτρα για τους νεότερους συμμετέχοντες, οι οποίοι τρέχουν πάνω από 8 εμπόδια. Η απόσταση που απέχουν τα εμπόδια είναι ίδια με την αρχή ενός τυπικού αγώνα 400 μέτρων που θα είχε 10 εμπόδια.
Σκυταλοδρομίες δρόμου με εμπόδια
Υπάρχουν επίσης και αγώνες σκυταλοδρομίας με εμπόδια αν και εκτελούνται σπάνια, ενώ συνήθως βρίσκονται μόνο σε μέρη που αποτελούνται εξ' ολοκλήρου από αγώνες σκυταλοδρομίας. Σε αυτούς τους αγώνες κάθε ένας από τους τέσσερις αθλητές τρέχει προς την αντίθετη κατεύθυνση από τον προηγούμενο δρομέα, καθώς αυτοί οι αγώνες γίνονται με μέγιστο αριθμό ομάδων τις τέσσερις. Πιο συγκεκριμένα, δύο λωρίδες καταλαμβάνονται από μια ομάδα, καθώς οι δρομείς #1 και #3 της μιας ομάδας θα τρέχουν προς μια κατεύθυνση της συγκεκριμένης λωρίδας, ενώ οι δρομείς #2 και #4 της ίδιας ομάδας θα τρέχουν προς την αντίθετη κατεύθυνση της δίπλα λωρίδας.
Αντί να χρησιμοποιούν μπαστούνια, όπως γίνονται στις κανονικές σκυταλοδρομίες, οι δρομείς περιμένουν τον συμπαίκτη τους να φτάσει σε ένα ορισμένο σημείο πριν ξεκινήσουν. Τέλος, υπάρχει και ένας επόπτης προκειμένου να βλέπει αν κάποιος δρομέας ξεκινήσει νωρίτερα, γεγονός που επιφέρει αποκλεισμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγωνίσματα του στίβου
Ελικώνας (αποσαφήνιση)
Το όνομα Ελικώνας μπορεί να αναφέρεται στα:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Η Παναγία των Παρισίων ΙΙ
Η Παναγία των Παρισίων ΙΙ (γνωστή και ως Η Παναγία των Παρισίων ΙΙ: Το μυστικό της καμπάνας) (αγγλικά: The Hunchback of Notre Dame II) είναι μια Αμερικανική ρομαντική, κωμική-δραματική, μιούζικαλ ταινία κινουμένων σχεδίων που κυκλοφόρησε απευθείας σε βίντεο το 2002 με εταιρεία παραγωγής την Walt Disney Animation Japan. Αποτελεί τη συνέχεια της ταινίας κινουμένων ταινιών της Disney που κυκλοφόρησε το 1996, Η Παναγία των Παρισίων. Σε αντίθεση με αρκετές άλλες ταινίες συνέχειες της Disney, σχεδόν όλοι οι βασικοί ηθοποιοί της πρώτης ταινίας επιστρέφουν, εκτός από τον Τόνι Τζέι (αφού ο χαρακτήρας του, Δικαστής Φρόλο, πεθαίνει στο τέλος της πρώτης ταινίας), την Μαίρη Γουίκς, η οποία χάρισε τη φωνή της στο γκαργκόιλ Λαβέρνα και πέθανε κατά την κυκλοφορία της πρώτης ταινίας (τη φωνή της στη Λαβέρνα χαρίζει η Τζέιν Γουίδερς στη δεύτερη ταινία) και τον Ντέιβιντ Όγκντεν Στιρς, ο οποίος είχε χαρίσει τη φωνή του στον Ιερέα (στη δεύτερη ταινία ανέλαβε ο Τζιμ Κάμινγκς).
Πλοκή
Μετά το θάνατο του Δικαστή Φρόλο, ο Λοχαγός Φοίβος υπηρετεί ως ο Αρχηγός της Φρουράς του Παρισιού υπό τον νέο Υπουργό Δικαιοσύνης. Εν τω μεταξύ, έχει παντρευτεί την Εσμεράλδα και οι δυο τους έχουν έναν εξάχρονο γιο, τον Ζέφυρο. Ο Κουασιμόδος είναι πια αποδεκτός από την κοινωνία του Παρισιού, αν και ακόμα ζει στην Παναγία των Παρισίων μαζί με τους φίλους του τα γκαργκόιλ, Βίκτωρ, Ούγο και Λαβέρνα, και είναι ακόμα ο κωδωνοκρούστης της εκκλησίας.
Ένας θίασος τσίρκου, με επικεφαλής τον Σαρούς, φτάνει στην πόλη με αφορμή την «Ημέρα της Αγάπης». Μια μέρα αφιερωμένη στον εορτασμό της δυνατής και αγνής ερωτικής αγάπης και το ειδύλλιο μεταξύ των ερωτευμένων (μια μέρα παρόμοια με την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου). Ωστόσο, αποκαλύπτεται ότι στην πραγματικότητα, ο Σαρούς είναι ένας εγκληματίας, ο οποίος σχεδιάζει να κλέψει την αγαπημένη καμπάνα της Παναγίας των Παρισίων, τη «Λα Φιντέλ» («την Πιστή», μια προσαρμογή της αληθινής μεγαλύτερης καμπάνας της Εκκλησίας με το όνομα Εμμανουέλ). Το εσωτερικό της καμπάνας είναι επενδυμένο με χρυσό και διακοσμημένο με τεράστιους πολύτιμους λίθους διαφόρων χρωμάτων. Ο Σαρούς στέλνει τη Μανταλένα, την επίδοξη βοηθό του, να ανακαλύψει σε ποιο ακριβώς σημείο βρίσκεται η Πιστή. Η Μανταλένα συναντά τον Κουασιμόδο αλλά εκείνος κρύβεται και έτσι εκείνη δεν μπορεί να δει το πρόσωπό του. Οι δυο τους φαίνεται να τα πηγαίνουν καλά, παρά το ότι μόλις έχουν γνωριστεί. Η Μανταλένα όμως, μόλις βλέπει το πρόσωπό του το σκάει, σοκαρισμένη από την αλλόκοτη και αποτρόπαια εμφάνισή του. Μετά από αυτό ο Κουασιμόδος δεν θέλει να συμμετέχει στη γιορτή της «Ημέρας της Αγάπης», αλλά τα γκαργκόιλ τον πείθουν να πάει στο τσίρκο ώστε να την ξαναδεί. Ο Σαρούς κάνει ένα κόλπο για να εξαφανίσει έναν ελέφαντα αποσπώντας την προσοχή του κοινού, ενώ οι συνεργάτες του κλέβουν το κοινό. Αργότερα, αναγκάζει τη Μανταλένα να ακολουθήσει τον Κουασιμόδο και να μάθει την πληροφορία που θέλει για την «Πιστή». Η Μανταλένα δεν θέλει να πάει και προσπαθεί να πείσει τον Σαρούς για αυτό, αλλά εκείνος της υπενθυμίζει το παρελθόν της εκβιάζοντάς την. Πριν χρόνια, όταν η Μανταλένα ήταν μόλις έξι χρονών, ο Σαρούς την έπιασε να του κλέβει νομίσματα, αλλά αντί να την παραδώσει στον σκληρό Δικαστή Φρόλο, εκείνος την πήρε υπό την προστασία του από οίκτο. Μη έχοντας άλλη επιλογή, η Μανταλένα ακολουθεί τον Κουασιμόδο και τον Ζέφυρο και τους βλέπει να περνούν το απόγευμα μαζί. Συνειδητοποιώντας ότι ο Κουασιμόδος διαθέτει ένα ευγενικό και ήπιο χαρακτήρα, η Μανταλένα δεν φοβάται πια από την φρικαλεότητα και την ασχήμια του και εκείνος την πηγαίνει βόλτα στο Παρίσι ξεναγώντας την.
Εν τω μεταξύ, ενώ ο Κουασιμόδος είναι έξω με την Μανταλένα, ο Σαρούς και δύο από τους συνεργάτες του τρυπώνουν μέσα στον καθεδρικό ναό. Ο Ζέφυρος και η Τζαλί, η κατσίκα της Εσμεράλδας, τους βλέπουν και τους ακολουθούν, βλέποντας τον Σαρούς να εξαφανίζει την Πιστή. Τα γκαργκόιλ, τα οποία προσπάθησαν να πετάξουν μια καμπάνα στους κλέφτες, κατέληξαν παγιδευμένα κάτω από αυτήν και η Λαβέρνα κτυπά δυνατά μια από τις πλευρές της, αναγκάζοντάς την να ηχήσει. Ακούγοντας τον ήχο, ο Κουασιμόδος καταλαβαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά και έτσι επιστρέφει γρήγορα στο ναό μαζί με την Μανταλένα. Όταν ο Ιερέας τους ενημερώνει όλους ότι η Πιστή έχει κλαπεί, ο Κλοπίνος ισχυρίζεται ότι αν δεν βρεθεί η καμπάνα, η γιορτή θα καταστραφεί. Ο Φοίβος, συνειδητοποιεί ότι πίσω από όλες τις κλοπές είναι ο Σαρούς, ενώ προηγουμένως τον είχε κάνει να πιστέψει ότι ευθύνεται η Μανταλένα. Στέλνει τους στρατιώτες να ψάξουν τον Σαρούς σε όλο το Παρίσι και ο Κουασιμόδος συνειδητοποιεί ότι η Μανταλένα τον εξαπάτησε (παρά τις ικεσίες της ότι δεν το ήθελε). Θυμωμένος χαλάει τη σχέση που οι δυο τους ανέπτυξαν, λέει στον Φοίβο ότι είχε δίκιο από την αρχή και τρέχει προς τον ναό πληγωμένος και προδομένος. Νιώθοντας λύπη για τον Κουασιμόδο, ο Φοίβος διατάζει τους στρατιώτες να συλλάβουν την Μανταλένα λόγω της συμμετοχής της στην κλοπή της καμπάνας.
Ο Σαρούς και οι άντρες του επιχειρούν να αποδράσουν με την καμπάνα μέσω των κατακομβών, έχοντας πάρει τον Ζέφυρο ως όμηρο. Ο Φοίβος, η Εσμεράλδα και ο Κουασιμόδος, με τη βοήθεια της Μανταλένας, φτάνουν τον Σαρούς. Ο Σαρούς, απειλώντας τη ζωή του Ζέφυρου, είναι κοντά στο να το σκάσει αλλά η Μανταλένα καταφέρνει να πάρει τον Ζέφυρο στα χέρια της, με αποτέλεσμα ο Φοίβος να μπορεί να συλλάβει άφοβα τον Σαρούς και τους άντρες του για τα εγκλήματά τους.
Κατά τη διάρκεια της γιορτής, ο Ούγος καταφέρνει επιτέλους μετά από χρόνια να κερδίσει την καρδιά της αγαπημένης, της κατσίκας της Εσμεράλδας, Τζαλι. Πολλά ζευγάρια προκηρύσσουν τα αγνά αισθήματά τους ενώ ο Κουασιμόδος κτυπάει την καμπάνα. Σταματά όμως όταν η Μανταλένα (για την οποία έχουν αποσυρθεί όλες οι κατηγορίες που τη βάραιναν) εμφανίζεται στο κωδωνοστάσιο. Έχοντάς την συγχωρέσει, ο Κουασιμόδος εκφράζει τη βαθιά και αληθινή του αγάπη προς εκείνη, κάτι που στη συνέχεια κάνει και η ίδια για τον Κουασιμόδο. Οι δυο τους μοιράζονται το πρώτο τους φιλί ενώ ο Ζέφυρος κτυπάει την Πιστή.
Κυκλοφορία
Στις 18 Αυγούστου 2000, ανακοινώθηκε ότι η ταινία θα κυκλοφορούσε σε VHS και DVD στις 28 Αυγούστου 2001. Ωστόσο, η ημέρα κυκλοφορίας μετακινήθηκε για τις 19 Μαρτίου 2002, λόγω του ότι συνέπιπτε με την κυκλοφορία της πρώτης ταινίας σε VHS και DVD.
Υποδοχή
Στη σελίδα συλλογής κριτικών Rotten Tomatoes, η ταινία συγκεντρώνει ποσοστό 30% με μέσο όρο σκορ 3.9/10, βασισμένα σε 10 κριτικές. Οι κριτικοί επικρίνουν την ταινία για την φτωχή της ποιότητα στην εικονογράφηση σε σύγκριση με την πρώτη ταινία. Ο πιο ελαφρύς τόνος, τα πρωτότυπα τραγούδια, η απουσία θρησκευτικών θεμάτων, η κάπως «τρύπια» πλοκή και οι νέοι χαρακτήρες να είναι μονότονοι και ενοχλητικοί, ενώ ο Σαρούς ως κακός να είναι πολύ αδύνατος, σε σύγκριση με τον Δικαστή Φρόλο, αποτέλεσαν στόχο για τους κριτικούς και το κοινό.
Ο Γκαμπριέλ Πάουερς από το DVD active είπε ότι ήταν μία «ασυνήθιστα φτηνή παραγωγή» σημειώνοντας ότι «οι χαρακτήρες είναι ελαφρώς εκτός προτύπου, οι κινήσεις τους δύσκαμπτες, τα οπτικά ζουμ χρησιμοποιούνται στη θέση των εικονογραφημένων κινήσεων της κάμερας, οι εικονογραφημένοι κύκλοι υπερχρησιμοποιούνται και διάφορα ζωγραφισμένα στιγμιότυπα επιπλέουν ανάμεσα στα καρέ». Συγκρίνει την ταινία με τα τηλεοπτικά προγράμματα της εταιρείας, προσθέτοντας ότι δείχνει «φτηνό», «παλιό» και «απαίσιο». Τελειώνει την κριτική του λέγοντας «ευτυχώς είναι σύντομη – λιγότερο από μια ώρα χωρίς τους τίτλους τέλους». Ο Άρον Πεκ του Hi-Def Digest βαθμολόγησε την ταινία με 1,5 λέγοντας: «Δεν υπάρχει λόγος να ξοδέψετε το χρόνο σας για να δείτε αυτή την κάτω του μετρίου συνέχεια μιας ήδη βαρετής ταινίας». Ο Τζέσι Χάσεντζερ από το PopMatters σημειώνει: «Η Παναγία των Παρισίων ΙΙ και αναφέρει αλλά και εξευτελίζει τις νότες μελαγχολίας της προηγούμενης ταινίας, καθώς βρίσκει μία σύντροφο στον Κουασιμόδο». Η Φράνσις Ρίζο του DVD Talk είπε ότι «η ιστορία...με κάποιο τρόπο επεκτείνει κάτι που θα μπορούσε να είναι ένα δωδεκάλεπτο τμήμα της παιδικής σειράς Τα Στρουμφάκια, σε περισσότερο από μία ώρα» και κλείνει την κριτική της λέγοντας ότι «το όλο πράγμα αφήνει την αίσθηση της αρπαχτής».
Τραγούδια
Στην ταινία συμπεριλαμβάνονται πέντε τραγούδια:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2002 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Μουσικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2002
Γλώσσα Ταϊρούμα
Η Ταϊρούμα, επίσης γνωστή ως Ουαρίπι από τη θέση που ομιλείται, είναι μια Διανεογουινεακή γλώσσα της Παπούα Νέας Γουινέας, στον κλάδο των γλωσσών Ελεμάν. Ομιλείται στην Επαρχία Κόλπου, στο κεντροδυτικό τμήμα της χώρας.
Παραπομπές
Τ
Σουλεϊμάν Σαβαντογκό
Ο Σουλεϊμάν Σαβαντογκό (Souleymane Sawadogo, 9 Ιανουαρίου 1993) είναι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής από τη Μπουρκίνα Φάσο, ο οποίος αγωνίζεται ως πλάγιος μέσος για το Λεβαδειακό.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Έκανε το ντεμπούτο του στη Λιγκ 2 αγωνιζόμενος με την Οσέρ στις 9 Αυγούστου 2013, εναντίον της Νιμ Ολιμπίκ.
Το 2014, εντάχθηκε στην Κλερμόν.
Διεθνής σταδιοδρομία
Έκανε το ντεμπούτο του για την Εθνική Μπουρκίνα Φάσο σε μία φιλική νίκη με 1-0 εναντίον της Εθνικής Καμερούν στις 27 Μαΐου 2018.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές από τη Μπουρκίνα Φάσο Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Μπουρκίνα Φάσο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΖ Οσέρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 2 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλερμόν Φουτ Ωβέρνη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΛΜ Σατορού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σαμπιονά Νασιονάλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λεβαδειακού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Γένος (βιολογία)
Στη συστηματική ταξινόμηση ως Γένος (λατ.: genus, πληθ. genera) ονομάζεται το σύνολο των ειδών που είναι συγγενή μεταξύ τους. Για παράδειγμα η Πολική αρκούδα (Ursus maritimus) και η Καφέ αρκούδα (Ursus arctos) ανήκουν στο γένος αρκούδα Ursus.
Το σύνολο των γενών που είναι συγγενή μεταξύ τους ονομάζεται οικογένεια.
Για την καλύτερη αποσαφήνιση των σχέσεων στην ταξινόμηση, πολλές φορές χρησιμοποιούνται και άλλες κατηγορίες μεταξύ της Οικογένειας και του Γένους (λ.χ. Υποοικογένεια) ή μεταξύ Γένους και Είδους (λ.χ. Υπογένος).
Κατηγορία:Ταξινομία Κατηγορία:Βοτανολογική ονοματολογία Κατηγορία:Ταξινομία φυτών
Μια γυναίκα στο παράθυρό της
Η ταινία έκοψε 1.205.887 εισιτήρια στη Γαλλία. Στα 2α Βραβεία Σεζάρ, η Σνάιντερ ήταν υποψήφια για την καλύτερη ηθοποιό και η Ζαν Ραβέλ για το καλύτερο μοντάζ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες του 1976 Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε γαλλικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αθήνα Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Ελλάδα
Μπετσιμπόκα
Η Μπετσιμπόκα (μαλαγασικά: Betsiboka) είναι μια από τις τέσσερις περιφέρειες της Επαρχίας Μαχατζάνγκα, Μαδαγασκάρη. Πρωτεύουσα είναι η Μαεβατανάνα. Έχει έκταση 30.025 τ.χλμ. και πληθυσμό 236.500 κατοίκων (2004) με πυκνότητα 7.9 κατοίκων ανά τ.χλμ.
Γεωγραφία
Η Μπετσιμπόκα βρίσκεται δυτκά της Μαδαγασκάρης και κεντρικά της Μαχατζάνγκα. Συνορεύει στα βόρεια με την Μποένι, στα νοτιοδυτικά με την Μπονγκολάβα, στα νοτιοανατολικά με την Αναλαμάνγκα, στα δυτικά με την Μελάκι, στα βορειοανατολικά με τη Σόφια και στα ανατολικά με τη Αλαότρα-Μανγκόρο. Έχει έκταση 30.025 τ.χλμ.
Δήμοι
thumb|right|250px|Οι 20 δήμοι της Μαχατζάνγκα
Η Μπετσιμπόκα διαιρείται σε 3 δήμους:
10. Καντρέχο
11. Μαεβατανάνα
21. Τσαρατανάνα
Μεταφορές
Το πλησιέστερο αεροδρόμιο είναι το Αεροδρόμιο του Αμπορόβι, ή Φίλιμπερτ Τσιρανάνα, που βρίσκεται στην Μαχατζάνγκα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Περιφέρειες της Μαδαγασκάρης Κατηγορία:Μαχατζάνγκα
Ρόμπιν Θικ
Ο Ρόμπιν Θικ (Robin Charles Thicke, 10 Μαρτίου 1977) είναι Αμερικανός τραγουδιστής και ηθοποιός. Πατέρας του είναι ο ηθοποιός Alan Thicke και μητέρα του η ηθοποιός Gloria Loring. Ο Θικ έχει συνεργαστεί με δημοφιλείς καλλιτέχνες, όπως η Christina Aguilera, η Nicki Minaj, η Jennifer Hudson, ο Usher και η Mary J. Blige.
Δισκογραφία
A Beautiful World (2003)
The Evolution of Robin Thicke (2006)
Something Else (2008)
Sex Therapy (2009)
Love After War (2011)
Blurred Lines (2013)''
Paula (2014)
Κατηγορία:Καναδοί τραγουδιστές Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
141 Λούμεν
Ο Λούμεν (Lumen) είναι ένας μεγάλος σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,20. Ανακαλύφθηκε το 1875 από τους Γάλλους αστρονόμους Πωλ και Προσπέρ Ανρί, που παρατηρούσαν από το Παρίσι, και πήρε το όνομά του από ένα βιβλίο: το Lumen : Récits de l'infini (1872) του Γάλλου αστρονόμου Καμίλ Φλαμαριόν.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Λούμεν είναι 130 ή 118 χλμ.. Η μάζα του εκτιμάται σε 1,6 τετράκις εκατομμύριο τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό του Λούμεν εκτιμάται σε 2,5 cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 400 περίπου φορές ασθενέστερη από τη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 60 m/sec. Ο φασματικός τύπος του Λούμεν είναι C (ανθρακούχος) και συγκεκριμένα CPF κατά Tholen και Ch κατά SMASSII. Το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,067. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά του εκτιμάται σε 100 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν, αλλά η μέγιστη στο περιήλιο μπορεί να φθάσει και τους +2 βαθμούς Κελσίου.
Ο Λούμεν περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 19 ώρες και 52 λεπτά, μία μάλλον αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λουμεν
Γλώσσα Φαϊουόλ
Η Φαϊουόλ είναι διανεογουινεακή γλώσσα του κλάδου Οκ της Παπούα Νέας Γουινέας. Ομιλείται στην Δυτική Επαρχία στο δυτικό μέρος της χώρας. Υπάρχουν πολλές διάλεκτοι, συμπεριλαμβανομένων της ίδιας της Φαϊουόλ, η Ανγκκιγιάκ, η Ουοπκέι και η Καουουόλ στα σύνορα με την Ινδονησία.
Παραπομπές
Φ
NGC 6239
Ο NGC 6239 είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Ηρακλή. Είναι τύπου SB(s)B και τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ στις 12 Απριλίου 1788. Με βάση ανεξάρτητες από την μετατόπιση προς το ερυθρό μετρήσεις, απέχει 75 εκατομμύρια έτη φωτός από την Γη.
Ο γαλαξίας έχει ασύμμετρη εμφάνιση, με δύο νημάτια να εκτείνονται βορειοδυτικά του και μια δομή σαν θηλιά στα νοτιοανατολικά. Σύμφωνα με τη μελέτη ΗΙ, ο NGC 6239 αλληλεπιδρά με ένα μικρότερο γαλαξία στα ανατολικά, τον SDSS J165045.93+424320.4, ενώ άλλα δεδομένα δείχνουν ότι είναι απομονωμένος γαλαξίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
6239 59083 10577 Κατηγορία:Ηρακλής (αστερισμός) Κατηγορία:Ραβδωτοί σπειροειδείς γαλαξίες
IMac
μικρογραφία|iMac με M1 Chip Το iMac είναι μια σειρά υπολογιστών γραφείου όλα σε ένα που σχεδιάζονται και κατασκευάζονται από την Apple. Είναι το βασικό μέρος καταναλωτικών υπολογιστών γραφείου που προσφέρει η Apple από την εισαγωγή τους το 1998, και έχουν εξελιχθεί μέσω τεσσάρων ευδιάκριτων μορφών.
Τα μοντέλα αναλυτικά
Στην αρχική μορφή του, το iMac G3, το iMac είχε σχήμα αυγού με οθόνη CRT, που εσωκλειόταν κυρίως από το χρωματισμένο, διαφανές πλαστικό. Η δεύτερη σημαντική αναβάθμιση, το iMac G4, κινήθηκε προς ένα σχέδιο μιας ημισφαιρικής βάσης που περιείχε όλα τα βασικά μέρη του υπολογιστή και μια οθόνη LCD τοποθετημένη σε έναν ελεύθερα κινούμενο βραχίονα συνδεδεμένο με την κορυφή της βάσης. Το iMac G5 και το Intel iMac τοποθέτησαν όλα τα βασικά μέρη του υπολογιστή πίσω από την οθόνη, δημιουργώντας ένα λεπτό ενοποιημένο σχέδιο που γέρνει μόνο πάνω-κάτω σε μια απλή μεταλλική βάση. Στη συνέχεια, τα iMac διατηρούσαν την ίδια μορφή με τις προηγούμενες εκδόσεις, αλλά γίνονταν όλο και λεπτότερα και χρησιμοποιούσαν αλουμίνιο και μαύρο-οριοθετημένο γυαλί για την θήκη του. Πρόσφατα, η Apple παρουσίασε ένα ανασχεδιασμένο iMac, διατίθεται σε πολλά χρώματα και περιέχει αναβαθμισμένη οθόνη και κάμερα. Επίσης, είναι το πρώτο στο είδος του που έχει ARM Chip, για την ακρίβεια, τον Apple M1.
Ιστορία
Η ανακοίνωση του iMac ήταν μια πηγή συζήτησης και αναμονής μεταξύ των σχολιαστών, των υποστηρικτών της Mac, και των διαφημιστών. Οι γνώμες διίστανται πάνω από τις δραστικές αλλαγές της Apple στο υλικό κατασκευής του Macintosh. Εκείνη την περίοδο, η Apple προσπαθούσε να βελτιώσει τη λιανική στρατηγική της. Η Apple δήλωσε ότι "το πίσω μέρος του υπολογιστή μας φαίνεται καλύτερο από το μπροστινό μέρος οποιουδήποτε άλλου ".
Η Apple δήλωσε επίσης ότι το 'i' στο iMac αντιπροσωπεύει το διαδίκτυο και την εστίαση του προϊόντος ως προσωπική συσκευή (' i' για " individual"). Προσοχή δόθηκε και στην ευκολία με την οποία πραγματοποιούνται οι βασικές ρυθμίσεις εγκατάστασης όταν αγοράζεται το προϊόν: ο χρήστης έπρεπε να περάσει από μόνο δύο βήματα ώστε να συνδεθεί στο Διαδίκτυο.
Μεγάλος Ρευματιάρης Μυκόνου
O Μεγάλος Ρευματιάρης είναι μικρή ακατοίκητη βραχονησίδα ανάμεσα στη Δήλο και τη Ρήνεια. Διοικητικά ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Μυκονίων, η οποία υπάγεται στον Δήμο Μυκόνου. Σε κοντινή απόσταση βρίσκεται και η βραχονησίδα Μικρός Ρευματιάρης.
Κατά τον Σίμο Μενάρδο, η ονομασία του οφείλεται στα θαλάσσια ρεύματα της περιοχής στην οποία βρίσκεται. Η νησίδα αποτελεί προστατευόμενο βιότοπο ενταγμένο στο δίκτυο Natura 2000 και προστατευόμενο αρχαιολογικό χώρο.
Στον Μεγάλο Ρευματιάρη διατηρούνται ερείπια ελληνιστικού ναού και παλαιοχριστιανικής τρίκλινης βασιλικής, ενώ στην αρχαιότητα στο νησί λατρευόταν η Εκάτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Μυκόνου Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Μύκονο
Καρίμπ'ιλ Ουατάρ
Ο Καρίμπ'ιλ Ουατάρ (كربئيل وتر بن ذمر علي) (διέπρεψε τον 7ο αιώνα π.Χ.), που μερικές φορές διακρίνονταν ως Καρίμπ'ιλ Ουατάρ Β΄, ήταν ίσως ο σημαντικότερος κυβερνήτης των πρώτων ημερών του Βασιλείου των Σαβαίων. Μερικές φορές θεωρείται ως ο ιδρυτής του βασιλείου, καθώς ήταν υπεύθυνος για την αλλαγή του τίτλου του κυβερνήτη από «Μακαρίμπ» σε Βασιλιά (Μαλίκ).
Όνομα
Το όνομα Ουατάρ (𐩥𐩩𐩧, WTR) έχει αβέβαιο νόημα, αλλά εμφανίζεται σε πολλά ονόματα ρέγκναλ στην περιοχή.
Ζωή
μικρογραφία|Εκστρατείες του Καρίμπ'ιλ Ουατάρ εναντίον της Αουσάν. Ο Καρίμπ'ιλ Ουατάρ, γιος του Ντάμαρ Ελ Γιάνουφ Γ΄, που βασίλευσε στις αρχές του 7ου αιώνα π.Χ., άλλαξε τον τίτλο του από τον Μακαρίμπ σε Μαλίκ. Αναφέρεται σε μια από τις μακρύτερες και πιο σημαντικές επιγραφές των Σαβαίων που βρίσκεται στον Μεγάλο Ναό της Αλμάκα στη Σίρουα, 40 χιλιόμετρα δυτικά του Μαρίμπ.
Η επιγραφή στη Σίρουα που αποτελείται από είκοσι γραμμές περιγράφει τις στρατιωτικές εκστρατείες με επικεφαλής τον Καρίμπ'ιλ Ουατάρ. Από την πρώτη γραμμή της επιγραφής, φαίνεται ότι ο συγγραφέας είναι έκθαμβος από τις πολλές εκτεταμένες νίκες του.
Ο Καρίμπ'ιλ Ουατάρ ξεκίνησε τις εκστρατείες με την επίθεση στα δυτικά εδάφη του Μαρίμπ, σκοτώνοντας και συλλαμβάνοντας χιλιάδες εχθρούς του. Στη συνέχεια, εστίασε την προσοχή του στην κατάκτηση των νοτιοδυτικών θαλάσσιων λιμένων και περιοχών, προκειμένου να αποδυναμώσει το Βασίλειο του Αουσάν.
Συνέχισε την προέλασή του για να φτάσει στα εδάφη του Αουσάν, που από εκεί έλεγχε τις νότιες περιοχές μέχρι τις ακτές της Ερυθράς Θάλασσας. Ο Καρίμπ'ιλ Ουατάρ διέταξε τους στρατιώτες του να σκοτώσουν και να συλλάβουν χιλιάδες από τους πολίτες του Αουσάν και να κάψουν όλες τις πόλεις τους μέχρι τη θάλασσα.
Οι Μηναίοι αποτέλεσαν τον επόμενο επικίνδυνο αντίπαλο. Επομένως, επιτέθηκε στις πόλεις τους, όπως η Νασάν και τις έκαψε. Στη συνέχεια, πολιόρκισε τη Νασάκ για τρία χρόνια. Το αποτέλεσμα της πολιορκίας ήταν μια ταπεινωτική ήττα για τους Μηναίους και η προσάρτηση όλων των καλλιεργήσιμων εκτάσεων και φραγμάτων τους, και η επιβολή φόρου στη θεά Αλμάκα.
Η τελευταία εκστρατεία ήταν στα βόρεια του Αλ Ζάουφ κοντά στη Νατζράν. Το αποτέλεσμα της επίθεσης ήταν μια σαρωτική νίκη στην οποία ο Καρίμπ'ιλ Ουατάρ σκότωσε πέντε χιλιάδες, υποδούλωσε δώδεκα χιλιάδες παιδιά και κατάσχεσε περισσότερα από διακόσια χιλιάδες βοοειδή.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Σαβαίοι Κατηγορία:Μακαρίμπ των Σαβαίων Κατηγορία:Βασιλιάδες των Σαβαίων
Λεοπόλδο Κάλβο Σοτέλο
Ο Λεοπόλδο Κάλβο Σοτέλο (Leopoldo Calvo-Sotelo y Bustelo, μεταγραφή:Λεοπόλδο Κάλβο-Σοτέλο ι Μπουστέλο, 1926-2008) ήταν Ισπανός πολιτικός. Υπήρξε πρωθυπουργός για την περίοδο από το 1981 ως το 1982.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Μαδρίτη στις 14 Απριλίου 1926. Υπηρέτησε ως πρόεδρος των ισπανικών σιδηροδρόμων την περίοδο 1967-1968 και ήταν υπουργός Εμπορίου στην πρώτη «μοναρχική» κυβέρνηση μετά την εποχή Φράνκο. Στις 23 Φεβρουαρίου 1981 το ισπανικό Κοινοβούλιο συνεδρίασε για να τον εκλέξει πρωθυπουργό. Η συνεδρίαση εκείνη διεκόπη από απόπειρα πραξικοπήματος, το οποίο κατέρρευσε 18 ώρες αργότερα. Έτσι, ο Σοτέλο εξελέγη πρωθυπουργός, αξίωμα το οποίο διατήρησε μέχρι την επόμενη χρονιά, οπότε εξελέγη διάδοχός του ο Φελίπε Γκονθάλεθ.
Ο Κάλβο Σοτέλο απεβίωσε σε ηλικία 82 ετών, στις 3 Μαΐου του 2008.
Στήλη Αχαρνών
thumb|right|250px|Φωτογραφία της στήλης των Αχαρνών από το περιοδικό [[Εστία (περιοδικό)|Εστία του 1894]] Η στήλη των Αχαρνών είναι αρχαίο αττικό επιτάφιο ανάγλυφο. Βρέθηκε στο Μενίδι (αρχαίες Αχαρνές) στις αρχές του 19ου αιώνα. Σήμερα βρίσκεται στην Αγγλία.
Περιγραφή
Πρόκειται για τεμάχιο νεκρικής στήλης. Μια νεαρή γυναίκα κάθεται σε δίφρο που είναι διακοσμημένος με σφίγγες καθιστές. Είναι στραμμένη προς αριστερά. Ο χιτώνας που φοράει είναι ορατός μόνο στο στήθος, ενώ το υπόλοιπο σώμα καλύπτεται από επίβλημα, αφήνοντας να προβάλλει μόνο τον λαιμό και το δεξί της χέρι. Η πλούσια κόμη της είναι περίτεχνα στεφανωμένη με πολλούς επάλληλους κύκλους σαν διάδημα.
Πηγές
Κατηγορία:Στήλες Κατηγορία:Αχαρνές
Τάξη (βιολογία)
Στα ελληνικά έχουν κατάληξη σε -ώδη, όπως Ροδώδη στη Βοτανική (στα λατινικά σε -ales), και Κητώδη στη Ζωολογία (στα λατινικά σε -ea).
Για την καλύτερη αποσαφήνιση των σχέσεων στην ταξινόμηση πολλές φορές χρησιμοποιούνται και οι κατηγορίες Υπερτάξη (στα λατινικά Superοrdo) και Υποτάξη (Subordo). Πιο κάτω από την Υπόταξη βρίσκεται η κατηγορία Ανθυποτάξη ή Ενδοτάξη (Infraordo). Μικρότερη εσωτερική διαίρεση αποτελεί η Μικρόταξη (Parvordo).
Κατηγορία:Ταξινομία Κατηγορία:Βοτανολογική ονοματολογία Κατηγορία:Ταξινομία φυτών
Βασίλης Ζιώγας
Ο Βασίλης Ζιώγας (1937 - 20 Σεπτεμβρίου 2001) ήταν Έλληνας ποιητής, μυθιστοριογράφος και επί σαράντα πέντε συνεχόμενα έτη θεατρικός συγγραφέας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1937. Πέθανε στις 20 Σεπτεμβρίου του 2001.
Είχε καταγωγή από το Συρράκκο Ιωαννίνων, αλλά μεγάλωσε και έμεινε στην Αθήνα. Το 1956 έφυγε για την Αυστρία (με υποτροφία της πόλης Λιντς, για ζωγραφική, αλλά σπούδασε κινηματογράφο και θέατρο στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης στη Φιλοσοφική Σχολή, όπου συμμετείχε και στο λογοτεχνικό κίνημα του λετρισμού.
Ο Βασίλης Ζιώγας ανήκει στους σημαντικότερους νεοέλληνες θεατρικούς συγγραφείς. Μοναχικός και αιρετικός, στη γραφή του συνδυάζει την ποιητική διάσταση με το πικρό χιούμορ και τον κυνισμό και χωρίς να μπορεί να αναχθεί σε συγκεκριμένα λογοτεχνικά πρότυπα, ελληνικά ή ευρωπαϊκά, συνδυάζει δημιουργικές επιρροές από τον υπερρεαλισμό, την ψυχανάλυση, το αρχαίο δράμα και την ελληνική λαϊκή παράδοση. Είναι μεταπολεμική, συμβολική δραματουργία με κυρίαρχο θέμα, στα περισσότερα έργα του, τον θάνατο, ενώ οι ήρωές του, συνήθως, είναι καθημερινοί άνθρωποι που λυτρώνονται πάντα μέσω του άλλου και κυρίως μέσω της συμφιλίωσης με τον οικείο.
Το πρώτο του θεατρικό έργο το έγραψε στα μαθητικά ακόμα χρόνια, όταν φοιτούσε στο Αμερικανικό Κολέγιο του Ψυχικού, δεκατεσσάρων ετών ("Η ψευδόμενη στάφυλος" 1949).
Ξεκινά με την ποιητική συλλογή "21 σπουδές για μικρό στίχο", όμως στη συνέχεια αφοσιώνεται σχεδόν, στο θεατρικό έργο. Την πρώτη επίσημη εμφάνισή του στο θέατρο, κάνει με το έργο "Το προξενιό της Αντιγόνης", το 1960, το οποίο ανέβηκε από τη Δωδέκατη Αυλαία. Το ίδιο έργο ανέβηκε από θέατρα τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Ευρώπη αλλά και την τηλεόραση (ΕΙΡ).
Στα χρόνια της διαμονής του στο Παρίσι, γράφει πολλά θεατρικά έργα, τα οποία παρουσιάζονται στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Το 1972 συνεργάζεται με τον θεατρικό οργανισμό La Mamma στη Νέα Υόρκη. Από το 1979 εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε εφημερίδες, ενώ μετέφρασε και έργα θεατρικών συγγραφέων, όπως ο Σάμιουελ Μπέκετ και ο Ευγένιος Ιονέσκο.
Γουακαμόλε
Ιστορία
Το γουακαμόλε παρασκευάζονταν από τους αζτέκους ήδη από τον 16ο αιώνα. Η λέξη γουακαμόλε προέρχεται από τη ναουάτλ λέξη αουακαμόλλι (āhuacamolli) που σημαίνει σάλτσα από αβοκάντο.
Βασίλης Ζιώγας
Βιογραφία
Παρά το γεγονός ότι είναι από τους πιο παραγωγικούς νεοέλληνες συγγραφείς και τα έργα του συνάντησαν θετική αποδοχή σε πολλές ευρωπαϊκές σκηνές (αποδοχή σπάνια για τη μεταπολεμική μας δραματουργία) παρουσιάζεται ελάχιστα από τις ελληνικές σκηνές.
Γουακαμόλε
Ιστορία
Οι πρώτες συνταγές για γουακαμόλε δημοσιεύτηκαν τη δεκαετία του 1940, μέχρι τη δεκαετία του 1970 απέκτησε μεγάλη φήμη και άρχισε να καταναλώνεται ευρέως.
Βασίλης Ζιώγας
Βιογραφία
Με την πιανίστα Ελένη Σαράντη, απέκτησε δυο κόρες την Ελένη, γνωστή ηθοποιό και στιχουργό και τη Μάρθα, χορεύτρια και τραγουδίστρια. Από το 1985 μέχρι το 2001 ήταν παντρεμένος με την ποιήτρια Παυλίνα Παμπούδη.
Γουακαμόλε
Γκουασακάκα
Η γκουασακάκα είναι μια σάλτσα με βάση το αβοκάντο που προέρχεται από τη Βενεζουέλα. Είναι πιο όξινη από το γουακαμόλε επειδή περιέχει ξίδι. Συνήθως συνοδεύει ψημένο κρέας, πίτες τορτίγια και διάφορα άλλα τρόφιμα. Αντί για ντομάτα η γκουασακάκα παραδοσιακά περιέχει πιπεριές τσίλι ή χαλαπένιο.
Βασίλης Ζιώγας
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς
Γουακαμόλε
παραπομπές
Κατηγορία:Μεξικάνικη κουζίνα Κατηγορία:Σάλτσες Κατηγορία:Καρυκεύματα Κατηγορία:Κουζίνα του Νέου Μεξικού Κατηγορία:Ντιπ
Αλ Μπαρά
Η Αλ Μπαρά (بارة στα αραβικά) ή Μπαρά ήταν αρχαία πόλη της βορειοδυτικής Συρίας, κοντά στην Απάμεια-Πέλλα. Η αρχαία ελληνική της ονομασία ήταν Καπρόπερα. Απέχει 65 χιλιόμετρα βορείως της σημερινής Χαμά (Hama) και 80 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Χαλεπίου (αρχαία Βέροια). Πρόκειται για μια από τις Νεκρές Πόλεις της Συρίας, οικισμούς που άκμασαν κατά την υστερο-ρωμαϊκή (πρωτο-βυζαντινή) περίοδο.
Πρόκειται για τις πιο εκτεταμένες νεκρές πόλεις στη βόρειο Συρία. Μέχρι την άφιξη των πρώτων Σταυροφόρων (11ος αιώνας) ήταν προμαχώνας της ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας. Αν και ιδρύθηκε μάλλον από τον Σέλευκο Α', η Καπρόπερα ήταν έως και τον 4ο αιώνα μ.Χ. ασήμαντη πόλη. Αργότερα, όμως, εξελίχθηκε σε κέντρο παραγωγής κρασιού και ελαιολάδου στην περιοχή. Η Μπαρά περιβαλλόταν από πλούσια και γόνιμη γη, στην εμπορική οδό που ένωνε την Αντιόχεια με την Απάμεια.
Από τον 7ο αιώνα – μετά την αραβική κατάκτηση – παρά το γεγονός ότι οι άλλοι οικισμοί είχαν εγκαταλειφθεί και παρήκμαζαν, η πόλη συνέχιζε να ακμάζει και μάλιστα παρέμεινε χριστιανική με τον επίσκοπό της να εξαρτάται από το Πατριαρχείο Αντιοχείας. Τον 11ο αιώνα η Μπαρά περιέπεσε στην κατοχή των Σταυροφόρων και από την πόλη εφορμώντας οι τελευταίοι προέβησαν σε καννιβαλικά επεισόδια στη γειτονική Μαρώνεια το 1098. Το 1125 οι Σταυροφόροι απωθήθηκαν από τα Μέγαρα και την πόλη κατέλαβαν οι Μουσουλμάνοι. Στα τέλη του 12ου αιώνα η πόλη ερημώθηκε λόγω σεισμού. Δειλά–δειλά, μόλις στις αρχές του 20ου αιώνα η νέα πόλη Αλ Μπάρα άνθισε πλάι στην αρχαία στο Jebel Riha. Σήμερα η γη της Μπαρά είναι τόσο καλυμμένη από πυκνά δένδρα και παρακλάδια, ώστε να μην υπάρχει διαδρομή ανάμεσα στα ερείπια. Παρ’ όλα αυτά η γη είναι γόνιμη ακόμη, ώστε και σήμερα να πραγματοποιείται συγκομιδή ελιάς, σταφυλιού και βερίκοκου. Τα ερείπια καλύπτουν έκταση 6 τετραγωνικών χιλιομέτρων και περιλαμβάνουν πολλές μεγάλες βίλλες, τρία μοναστήρια – με έκταση όσο 12 βυζαντινές εκκλησίες - καθώς επίσης και πέντε βυζαντινές εκκλησίες.
Τα πιο εντυπωσιακά μνημεία βρίσκονται 200 μέτρα παραπέρα και αφορούν στις πυραμίδες – τύμβους, στα οποία οι λαξευμένοι άκανθοι μαρτυρούν για τον πλούτο της Μπαρά. Η μεγαλύτερη πυραμίδα στεγάζει πέντε διακοσμημένες σαρκοφάγους. Νοτίως αυτής υπάρχει ένας υπόγειος τάφος με τρεις αψίδες και ένα καλοδιατηρημένο μοναστήρι.
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Συρίας
Κλιφ Ρόμπερτσον
Ο Κλιφ Ρόμπερτσον (αγγλ.: Clifford Parker Robertson III, 9 Σεπτεμβρίου 1923 - 10 Σεπτεμβρίου 2011) ήταν Αμερικανός ηθοποιός του κινηματογράφου και της τηλεόρασης βραβευμένος με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου για την ταινία του 1968 Τσάρλι (Charlie), όπου υποδύθηκε έναν άνδρα με νοητική καθυστέρηση που προσπαθεί να επιβιώσει. Ο Ρόμπερτσον είναι επίσης γνωστός για το ρόλο του στην ταινία Πικ Νικ (Picnic, 1955) όπου υποδύθηκε έναν παλιό συμφοιτητή του Γουίλιαμ Χόλντεν από το κολέγιο, για τη συμμετοχή του στην ταινία του Ρόμπερτ Όλντριτς Φθινοπωρινά Φύλλα (Autumn Leaves, 1956) όπου ερμήνευσε το ρόλο του νεαρού εραστή της Τζόαν Κρόφορντ, για την ταινία Τορπιλάκατος PT 109 (PT 109, 1963) που εμφανίστηκε στο ρόλο ενός νεαρού Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι και για την ταινία Γυμνό Μοντέλο (Star 80) όπου υποδύθηκε τον Χιου Χέφνερ. Η τελευταία του κινηματογραφική εμφάνιση ήταν στην τριλογία ταινιών Spiderman στο ρόλο του θείου Μπεν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μαύρη Λίστα του Χόλυγουντ Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης (νικητές-Α' Αντρικός Ρόλος)
Έλλιοτ Λέικ
Το Έλλιοτ Λέικ (αγγλικά: Elliot Lake) είναι πόλη στο Διαμέρισμα Αλγκόμα του Οντάριο στον Καναδά. Βρίσκεται βόρεια της Λίμνης Χιούρον, μεσοστρατίς μεταξύ των πόλεων Σάντμπερι και Σου Σέιντ Μαρί στην περιοχή του Βόρειου Οντάριο. Κάποτε δώθηκε στο Έλλιοτ Λέικ η προσωνυμία «παγκόσμια πρωτεύουσα ουρανίου», από τότε διαφοροποιήθηκε σε έναν κόμβο για τη συγκομιδή δασών, την εξειδίκευση στην αποκατάσταση ορυχείων, την εξαγωγή γυάλινων βραβείων και τηλεσκοπικού εξοπλισμού για εξόρυξη. Το Έλλιοτ Λέικ είναι πλέον γνωστό ως τοποθεσία για οικονομικά προσιτή συνταξιοδότηση, παραθαλάσσιες εξοχικές κατοικίες και ως προορισμός τεσσάρων εποχών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Οντάριο
Υποογκαιμία
Η υπογκαιμία (ICD-10 E86, R57.1, T81.1) είναι η καταπληξία που προκαλείται από ανεπαρκή όγκο αίματος, καθώς απαιτείται η διατήρηση επαρκούς καρδιακής παροχής, αρτηριακής πίεσης και αιμάτωσης των ιστών.
Συνήθως, αναφέρεται ως shock που προκαλείται από υπερβολική απώλεια υγρών ή οξεία αιμορραγία.
Η υποογκαιμία είναι μια κατάσταση που σχετίζεται με τον μειωμένο όγκο αίματος και με μείωση του όγκου του πλάσματος του αίματος που οφείλεται σε αιμορραγία ή αφυδάτωση από υπερβολική απώλεια σωματικού νερού.
NGC 6256
thumb|right|250px|Το NGC 6256 Το NGC 6256 είναι σφαιρωτό σμήνος στον αστερισμό Σκορπιό. Ταξινομείται ως GCL και ανακαλύφθηκε από τον Σκωτσέζο αστρονόμο Τζέιμς Ντάνλοπ (James Dunlop) στις 24 Ιουνίου 1834. Απέχει περίπου 33.600 έτη φωτός από την Γη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
6256 Κατηγορία:Σφαιρωτά σμήνη Κατηγορία:Σκορπιός (αστερισμός)
Άλεξ Σάλμοντ
Ο Άλεξ Σάλμοντ (Alexander Elliot Anderson "Alex" Salmond, 1954-) είναι Σκωτσέζος πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε Πρώτος Υπουργός (πρωθυπουργός) της Σκωτίας.
Καριέρα
Γεννήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 1954. Έφερε το αξίωμα του National Convener (ηγέτη) του Σκωτικού Εθνικού Κόμματος (SNP) και διετέλεσε επίσης βουλευτής. Ήταν ξανά πρόεδρος του κόμματος την περίοδο 1990-2000.
Το SNP κέρδισε τις περισσότερες έδρες στις βουλευτικές εκλογές στη Σκωτία τον Μάιο του 2007. Αποτέλεσμα αυτού ήταν ο διορισμός του Σάλμοντ στη θέση του Πρώτου Υπουργού και ο σχηματισμός εθνικιστικής κυβέρνησης μειοψηφίας.
Δημοψήφισμα 2014
Τον Σεπτέμβριο του 2014 διεξήχθη δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Σκωτίας. Η πρόταση για ανεξαρτησία καταψηφίστηκε σε ποσοστό 54% και λίγο αργότερα ο Σάλμοντ παραιτήθηκε από την θέση που κατείχε ως Πρώτος Υπουργός της Σκωτίας. Η Νίκολα Στέρτζιον τον διαδέχτηκε τόσο στην πρωθυπουργία όσο και στην ηγεσία του Σκωτικού Εθνικού Κόμματος.
Σύλληψη και κατηγορίες
Στις 24 Ιανουαρίου 2019 ο Σάλμοντ συνελήφθη από την αστυνομία και του απαγγέλθηκαν κατηγορίες για 14 αδικήματα, μεταξύ των οποίων για δύο απόπειρες βιασμού, 9 σεξουαλικής κακοποίησης, 2 ασέλγειας και 1 για διατάραξη ησυχίας. Ο Σάλμοντ σε δήλωση που έκανε έξω από τα δικαστήρια, αρνήθηκε κάθε κατηγορία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκωτσέζοι πολιτικοί Κατηγορία:Σκωτσέζοι οικονομολόγοι
Κοινότητα Έξω Ποτάμων
μικρογραφία|483x483px|Η κοινότητα σε σχέση με τον δήμο. Η Κοινότητα Έξω Ποτάμων είναι κοινότητα του Δήμου Αγίου Νικολάου στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης η οποία συστάθηκε για πρώτη φορά το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 και με έδρα τον οικισμό Έξω Ποτάμοι. Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα περιλαμβάνει και τους οικογενειακούς οικισμούς Αργυρό Νερό, Μέσα Ποτάμοι και Ρουσσακιανά. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 43 κατοίκους και εκπροσωπείται από πενταμελές συμβούλιο με επικεφαλής τον πρόεδρο κ. Κωνσταντίνο Κοκολάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Όρμος
thumb|right|Πανοραμική θέα του όρμου του Καστελόριζου|360px Με την επίσημη ονομασία Όρμος (κοινώς σαπιέντζα, ράδα, αγκυροβόλιο, καραβοστάσι) χαρακτηρίζεται γενικά μέρος της θάλασσας κατάλληλο για αγκυροβολία. Ειδικότερα ως ακτογραφικός όρος χαρατηρίζει μικρή κόλπωση που υπό ειδικές συνθήκες, (κατά διεύθυνση πνέοντος ανέμου ή υφιστάμενου κυματισμού), μπορεί να προσφέρει ασφάλεια στα εντός αυτού αγκυροβολημένα πλοία.
Ο όρμος δεν αποτελεί φυσικό λιμένα και κατά προέκταση υπονοεί ανυπαρξία εντός αυτού λιμενικών εγκαταστάσεων.
Γενικά ο όρμος κατατάσσεται μεταξύ του κολπίζοντος όρμου και του ορμίσκου (υφόρμου).
Διάκριση όρμων
thumb|right|240px|Ο Όρμος [[Τουλόν. Εδώ διακρίνονται ο "απλούς" όρμος της Τουλόν (άνω), δύο "αμφίπυγοι όρμοι" εκατέρωθεν του ισθμού της χερσονησίδας (αριστερά) και δύο "αμφίδυμοι όρμοι" νότια της χερσονησίδας (κάτω).]] Γενικά οι όρμοι διακρίνονται (κατά ελληνική επίσημη ονομασία), ως ακολολούθως:
Ορμίσκος
thumb|right|230px|Ορμίσκος της [[Πειραϊκής]] Ορμίσκος, κοινώς: μανδράκι, ονομάζεται ο πολύ μικρός όρμος όπως π.χ. οι όρμοι της Πειραϊκής χερσονήσου, το Μανδράκι Ύδρας, Μανδράκι Ρόδου, κ.ά. Και οι ορμίσκοι διακρίνονται επιμέρους ομοίως όπως οι όρμοι.
Άλλοι όροι
Σημαντικός συναφής όρος στην έννοια του όρμου, ευρείας χρήσης, είναι ο όρος "εν όρμω" που χαρακτηρίζει οποιαδήποτε γεγονότα πλοίων (εγγραφές ημερολογίων, ναυτιλιακές πράξεις, διακινούμενα τηλεγραφήματα κ.λπ.) που συμβαίνουν εντός όρμου, και μονο, σε αντιδιαστολή του όρου "εν πλω".
Πηγές
Κατηγορία:Ναυτική γεωγραφία Κατηγορία:Θαλάσσια γεωγραφία
Ευριπίδης
thumb|Άγαλμα του Ευριπίδη στο Μουσείο του Βατικανού, Ρώμη.
Ο Ευριπίδης (480 π.Χ. - 406 π.Χ.) ήταν Έλληνας τραγικός ποιητής και ένας από τους τρεις μεγάλους διδασκάλους του αττικού δράματος στο αρχαίο ελληνικό θέατρο.
Καταγωγή και νεανικά χρόνια
Καταγόμενος από τη Φλύα, δήμο της Κεκρωπίας (σημ. Χαλάνδρι), λέγεται ότι γεννήθηκε στη Σαλαμίνα την ημέρα της ναυμαχίας, όταν ο Αισχύλος αγωνιζόταν ως πρόμαχος άνδρας, ο δε Σοφοκλής ως έφηβος που έσερνε το χορό των επί τω τροπαίω επινικίων. Το γένος του ποιητή δεν ήταν επιφανές, όπως των άλλων τραγικών. Γονείς του φέρονται ο Μνήσαρχος και η Κλειτώ, την οποία ο Αριστοφάνης αναφέρει κοροϊδευτικά ως λαχανοπώλισσα (Αχαρν. 480, Ιππ. 19). Ο Ευριπίδης έζησε τα νιάτα του σε εποχή ακμάζουσα, το χρυσό αιώνα του Περικλέους, αλλά γέρασε στα χρόνια του Πελοποννησιακού Πολέμου, όπου έχασε έναν από τους γιους του.
Έργο, επιρροές και αξίες
Το έργο των σοφιστών και γενικότερα οι νέες ιδέες και τα καινούρια προβλήματα, συνυπάρχουν στα έργα του Ευριπίδη, αντικατοπτρίζοντας την αμφισβήτηση και τις πνευματικές έριδες της εποχής του. Κατά τον Φιλόχορο ο ποιητής έτυχε επιμελημένης αγωγής, σε συμμετοχή του σε εορτές του δήμου του, έγινε πυρφόρος του εκεί λατρευομένου Ζωστηρίου Απόλλωνα σε δε αγώνες έλαβε μέρος στο παγκράτιο και στην πυγμήν όπου και νίκησε ακόμη και στους Παναθήναιους γυμνικούς αγώνες. Γρήγορα όμως απαρνήθηκε τον αθλητισμό και μίσησε τους αθλητές διότι κατά τον ίδιο: (Αποσπ. 282) (το κακό είναι τεράστιο στην Ελλάδα, τίποτα πιο κακό όμως δεν υπάρχει από το γένος των αθλητών).
Ασχολήθηκε και με τη ζωγραφική, τα δε έργα του παρουσιάσθηκαν στα Μέγαρα, την δε επ' αυτού ιδιοφυΐα μαρτυρούν και πλείστες εικόνες στις τραγωδίες του. Για λίγο ασχολήθηκε με τη φιλοσοφία και την ποίηση, αλλά και τη μουσική. Ήταν πρωτοφανής η αγάπη του για τη θάλασσα, η οποία σφράγισε οριστικώς και το όλο έργο του Ευριπίδη. Ο Ευριπίδης ήταν τύπος αντικοινωνικός (είχε ελάχιστους φίλους), εσωστρεφής, μελαγχολικός και δυσπρόσιτος, δεν ενδιαφέρθηκε για τα πολιτικά και κοινωνικά δρώμενα της εποχής του, ενώ αντιθέτως ασχολήθηκε ενεργά με το πνευματικό κίνημα του διαφωτισμού. Υπήρξε ακουστής (ακροατής) του Αναξαγόρα, Προδίκου, Πρωταγόρα (με τον οποίο κράτησε τις στενότερες σχέσεις) αλλά και του Σωκράτη με τον οποίο διατηρούσε μακρά φιλία. Θαυμαστής των φιλοσόφων Δημοκρίτου και Ηρακλείτου διότι δεν ήταν μόνο μελετηρός αλλά διέθετε μια από τις πιο πλούσιες βιβλιοθήκες (Αθην. Ι,3). Αν και ήταν ιδιαίτερα ανοιχτός στην επίδραση της πνευματικής Αθήνας, εντούτοις διατήρησε την πνευματική του ακεραιότητα, διατυπώνοντας συχνά στις πνευματικές αντιλήψεις της εποχής του διάφορες επικρίσεις.