cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λουντοβίκο Καρράτσι
Ο Λουντοβίκο Καρράτσι (Ludovico ή Lodovico Carracci, 21 Απριλίου 1555 – 13 Νοεμβρίου 1619) ήταν Ιταλός πρώιμος μπαρόκ ζωγράφος, χαράκτης και τυπογράφος χαρακτικών γεννημένος στη Μπολόνια. Τα έργα του χαρακτηρίζονται από έντονη διάθεση που προκαλείται από ευρείες χειρονομίες και τρεμοπαίγματα φωτός, που δημιουργούν πνευματικό συναίσθημα και πιστώνονται με την αναζωογόνηση της ιταλικής τέχνης, ιδιαίτερα της τοιχογραφίας, η οποία συμπεριελήφθη στον φορμαλιστικό μανιερισμό. Πέθανε στην Μπολόνια το 1619.
Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ| Λουντοβίκο Καρράτσι - Ο Χριστός στην έρημο, υπηρετείται από Αγγέλους Ο Λουντοβίκο μαθητευσε υπό τον Πρόσπερο Φοντάνα στη Μπολόνια και ταξίδεψε στη Φλωρεντία, την Πάρμα και τη Βενετία, πριν επιστρέψει στην πατρίδα του. Μαζί με τα εξαδέλφια του Αννίμπαλε και Αγκοστίνο, ο Λουντοβίκο εργάστηκε στη Μπολόνια στους αγιογραφικούς κύκλους που απεικονίζουν Ιστορίες του Ιάσονα και της Μήδειας (1584) στο Παλάτσο Φάβα και τις Ιστορίες του Ρωμύλου και του Ρέμου (1590-1592) για το Παλάτσο Μανιάνι. Οι συνεισφορές καθενός τους σε αυτά τα έργα είναι ασαφείς, αν και ο Αννίμπαλε, νεότερος από τον Λουντοβίκο κατά πέντε χρόνια είχε αποκτήσει φήμη ως ο καλύτερος από τους τρεις. Αυτό οδήγησε στη διάσημη ανάθεση των Ερώτων των Θεών στο Παλάτσο Φαρνέζε της Ρώμης. Ο Αγκοστίνο συνεργάστηκε για λίγο με τον Αννίμπαλε.
Ο Λουντοβίκο παρέμεινε στην Μπολόνια, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι άσκησε μικρότερη επιρροή, η βιογραφία του Lanzi δηλώνει ότι περίπου το 1585, ο Λουντοβίκο και τα εξαδέλφια του είχαν ιδρύσει τη λεγόμενη Εκλεκτική Ακαδημία ζωγραφικής (που ονομάζεται επίσης "Accademia degli Incamminati". Οι πιο πρόσφατες εικασίες αναφέρουν ότι δεν υπήρχε καθιερωμένη Ακαδημία με πρόγραμμα σπουδών, αλλά ότι ο Λουντοβίκο δίδαξε πολλούς στο εργαστήριό του.
Αυτό το εργαστήριο,ωστόσο, ώθησε πολλούς καλλιτέχνες της Εμίλια να υπερισχύσουν στη Ρώμη και αλλού και βοήθησε μεμονωμένα την ενθάρρυνση της λεγόμενης Σχολής της Μπολόνια στα τέλη του 16ου αιώνα, η οποία περιελάμβανε τους Άλμπανι, Γκουερτσίνο, Αντρέα Σάκκι, Γκουίντο Ρένι, Τζοβάννι Λανφράνκο και Ντομενικίνο. Οι Καρράτσι καθοδηγούσαν τους μαθητευομένους τους να σχεδιάζουν μελέτες με επίκεντρο την παρατήρηση της φύσης και των φυσικών στάσεων στις πόζες και να χρησιμοποιύν τολμηρή κλίμακα στη σχεδίαση μορφών. Δύο από τους κύριους μαθητές του Λουντοβίκο ήταν ο Τζάκομο Καβεντόνε και ο Φραντσέσκο Καμούλλο (Francesco Camullo).
Αποκατάσταση
Το 2009 ο Άγιος Ιερώνυμος του Καρράτσι (περ. 1595) επεστράφη στους κληρονόμους του Dr. Max Stern, ενός Γερμανοεβραίου εμπόρου τέχνης που διώχθηκε και λεηλατήθηκε από τους Ναζί
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι
Γεράσιμος Ραυτόπουλος
Ο Γεράσιμος Ραυτόπουλος (Φισκάρδο Κεφαλλονιάς, γενν. 1900 ή 1902) ήταν Έλληνας υπαξιωματικός, ο νεώτερος ηλικιακά στα χρονικά. Η μητέρα του καταγόταν από τον Πειραιά, ενώ ο πατέρας του εργαζόταν ως αρτοποιός στην Ύδρα.
Με την κήρυξη του Α΄ βαλκανικού πολέμου (Οκτώβριος 1912) ο μικρός Ραυτόπουλος ο οποίος τότε απασχολείτο ως υπηρέτης στην Πύλο αναζήτησε τρόπο να καταταγεί στον Ελληνικό στρατό. Λόγω του πολύ μικρού της ηλικίας του κάτι τέτοιο δεν κατέστη δυνατό από τις επίσημες στρατολογικές υπηρεσίες, όμως ο Γεράσιμος κατάφερε να ταξιδεύσει λαθραία έως τη Λάρισα όπου και τελικά έγινε δεκτός σαν βοηθητικό προσωπικό του 18ου Συντάγματος Πεζικού της IV Μεραρχίας. Έλαβε μέρος στη Μάχη του Σαραντάπορου όταν πέτυχε να περιέλθει στα χέρια του τουρκικό λάφυρο και για τη γενναιότητα που επέδειξε του δωρίσθηκε ένα τυφέκιο τύπου Manlicher – Schonauer. Εν συνεχεία, πήρε μέρος στη Μάχη του Κιλκίς-Λαχανά (Β΄ Βαλκανικός Πόλεμος), όπου και αιχμαλωτίσθηκε από τους Βουλγάρους στρατιώτες. Ωστόσο, διαφεύγοντας της προσοχής τους, άρπαξε ένα όπλο και πυροβόλησε εναντίον τους φονεύοντας τρεις, ενώ οι υπόλοιποι τράπηκαν σε φυγή. Κατά την επιστροφή του προς τις γραμμές του ελληνικού στρατού συνάντησε και διέσωσε έναν τραυματία Εύζωνα, ενέργεια για την οποία προήχθη τιμητικά στο βαθμό του Δεκανέα, στις 28 Αυγούστου του 1913.
Πηγές
• Εφημερίδα «Εμπρός», φύλλο της [[15 Σεπτεμβρίου] 1913, σελ.6]
• Εφημερίδα «Εστία», φύλλο της 23 Αυγούστου 1913.
• Γεράσιμος Ραυτόπουλος, ο Δωδεκαετής Μεγάλος Ήρωας
• O δεκατριάχρονος Υπαξιωματικός του ελληνικού στρατού
Κατηγορία:Βαλκανικοί Πόλεμοι Κατηγορία:Έλληνες υπαξιωματικοί του στρατού ξηράς
1623
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1623 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ειρήνη Μάρρα
Η Ειρήνη Μάρρα (13 Ιανουαρίου 1943 – 11 Ιουλίου 1998) ήταν Ελληνίδα συγγραφέας.
Σύντομο βιογραφικό
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Ακολούθησε εμπορικές σπουδές και γαλλική φιλολογία. Ήδη από τα εφηβικά της χρόνια ξεκίνησε να δημοσιεύει διάφορα κείμενα (πεζά-ποιήματα και μεταφράσεις) σε εφημερίδες και περιοδικά. Το 1972 ξεκίνησε να ασχολείται με την παιδική και τη νεανική λογοτεχνία. Έγραψε παραμύθια, διηγήματα, μυθιστορήματα, θέατρο. Επίσης μετέφρασε Γάλλους συγγραφείς (Βολταίρο, Γκαρωντύ) καθώς και μεγάλο αριθμό παιδικών βιβλίων. Για πολλά χρόνια, έγραφε και παρουσίαζε διάφορες παιδικές εκπομπές στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση. Έχει τιμηθεί με πολλές διακρίσεις και βραβεία. Δίδαξε λογοτεχνία και μυθοπλασία σε σχολεία και σε σεμινάρια. Η Ειρήνη Μάρρα πέθανε στις 11 Ιουλίου 1998.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Ναμάκα (δορυφόρος)
Ναμάκα (αγγλικά: Namaka) ονομάζεται ένας από τους φυσικούς δορυφόρους του πλανήτη νάνου Χαουμέια. Το όνομά του προέρχεται από το όνομα της Ναμάκας, η οποία ήταν κόρη της Χαουμέιας σύμφωνα με την μυθολογία της Χαβάης. Η άλλη του σημερινή ονομασία είναι Χαουμέια II ( Haumea II), δηλαδή ο δεύτερος από τους δορυφόρους της Χαουμέιας που έχει ονομαστεί. Ανακαλύφθηκε στις 30 Ιουνίου του 2005 από την ομάδα του αστεροσκοπείου Κεκ στο Μάουνα Κέα και ανακοινώθηκε στις 29 Νοεμβρίου του 2005 με την προσωρινή ονομασία S/2005 (2003 EL61) 2.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Χαουμέια Κατηγορία:Δορυφόροι μεταποσειδώνιων αντικειμένων Κατηγορία:Χαουμεειδή αντικείμενα
Μητρόδωρος (αποσαφήνιση)
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
1624
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1624 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Νιτρογλυκόλη
Η νιτρογλυκόλη ή αλλιώς δινιτρογλυκόλη είναι ένα παχύρρευστο υγρό με χημικό τύπο O2NOCH2CH2ONO2 και πυκνότητα 1,5 gr/cm3 στους 15 °C. Έχει σημείο τήξης -22 °C. Η νιτρογλυκόλη διαλύεται δύσκολα στο νερό, αλλά αναμιγνύεται στους οργανικούς διαλύτες. Παρασκευάζεται με νίτρωση της αιθυλενογλυκόλης σε νιτρικό μίγμα. Είναι δευτερογενές εκρηκτικό με θερμότητα έκρηξης 6,9 Megajoules/kg ή 1,650 Kcal/kg. Χρησιμοποιείται σε μίγμα με νιτρογλυκερίνη και νιτροκυτταρίνες για την παρασκευή του δυναμίτη και προωθητικών, καθώς και ως πλαστικοποιητής στα στερεά καύσιμα των πυραύλων.
Κατηγορία:Υγρά εκρηκτικά Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις με άζωτο Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις με οξυγόνο Κατηγορία:Εστέρες του νιτρικού οξέος Κατηγορία:C2
Κωνσταντίνος Κομνηνός Αριανίτης
Ο Κωνσταντίνος Kομνηνός Αριανίτης, Constantine Cominato Arianiti, ιταλικά: Constantino Cominato Arianiti, Αλβανικά : Kostandin Komneni Arianiti,   (1456/1457 – 8 Μαΐου 1530) από την Οικογένεια Αριανίτη ήταν Αλβανός του 15ου και 16ου αι. ευγενής, στρατιωτικός ηγέτης, διπλωμάτης και διεκδικητής, που έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του εξόριστος στην Ιταλία λόγω της κατάκτησης της πατρίδας του από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ο Κωνσταντίνος προσπάθησε να καθιερωθεί ως ηγέτης μεταξύ των χριστιανών Βαλκανίων προσφύγων στην Ιταλία και διεκδίκησε την κυριαρχία σε διάφορα πρώην χριστιανικά εδάφη στην Ελλάδα, χρησιμοποιώντας τους τίτλους πρίγκιπας της Μακεδονίας, δούκας της Αχαΐας και δεσπότης του Μορέως.
Γιος του Γκιέργκι/Γεωργίου, ενός Αλβανού άρχοντα που είχε πολεμήσει δίπλα στον Αλβανό εθνικό ήρωα Γεώργιο Καστριώτη (Σκεντέρμπεη) εναντίον των Οθωμανών, ο Κωνσταντίνος μετέβη στην Ιταλία για την ασφάλειά του το 1469, μετά το τέλος τού πατέρα του. Στην Ιταλία, ο Κωνσταντίνος έγινε αντιληπτός από τον πάπα Σίξτο Δ΄, ο οποίος του παρείχε σύνταξη και γρήγορα έκανε μία επιτυχημένη σταδιοδρομία για τον εαυτό του. Περί το 1489 έκανε επιγαμία με την οικογένεια των Παλαιολόγων-Μομφερράτου, κλάδο της Βυζαντινής Αυτοκρατορικής δυναστείας των Παλαιολόγων, μέσω γάμου με τη Φραντσέσκα, μία (πιθανώς νόθη) κόρη τού Βονιφάτιου Γ΄ μαρκήσιου του Μομφερράτου. Ο γάμος είχε ως αποτέλεσμα την αύξηση τού πλούτου και της θέσης τού Κωνσταντίνου, και επίσης άνοιξε τον δρόμο για τη θητεία του ως επιτρόπου τού Μομφερράτου, για λογαριασμό του νεαρού γιου τού Βονιφάτιου Γ΄, Γουλιέλμου Θ΄, από το 1495 έως το 1499.
Στις αρχές του 16ου αι. ο Κωνσταντίνος υπηρέτησε ως διπλωμάτης στους πάπες και στον Μαξιμιλιανό (Α΄) μελλοντικό αυτοκράτορα της Γερμανίας, με τα δύο μέρη να τον βρίσκουν ως ταλαντούχο πρεσβευτή. Μετά την ανάληψη των τίτλων «πρίγκιπας της Μακεδονίας» και «δούκας της Αχαΐας» στους οποίους δεν είχε καμία πραγματική αξίωση, στη δεκαετία του 1490 ο Κωνσταντίνος συμμετείχε σε διάφορα σχέδια, για να οργανώσει αποστολές κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, συμμετέχοντας σε τουλάχιστον τρία ξεχωριστά σταυροφορικά σχέδια σε όλη του τη ζωή. Κάποια στιγμή μεταξύ 1502 και 1507, ο Κωνσταντίνος έλαβε τον τίτλο «δέσποτης του Μωρέα», που προηγουμένως χρησιμοποιούσε νόμιμα ο Ανδρέας Παλαιολόγος, άλλος ένας τίτλος που δεν είχε γενεαλογική αξίωση. Παρά την αδύναμη σχέση του με αυτούς τους τίτλους, ο Κωνσταντίνος υπερασπίστηκε ανένδοτα τη χρήση τους και, όπως φάνηκε μέσα από τους ρόλους που αναμενόταν να παίξει στα διάφορα σχέδια που συμμετείχε, ήταν έτοιμος να διακινδυνεύσει τη ζωή του, για να επιβάλει τις αξιώσεις του.
Το 1514 ή 1515, ο Κωνσταντίνος διορίστηκε ως τοπικός κυβερνήτης της πόλης Φάνο στη μαρκιωνία της Ανκόνας από τον πάπα Λέοντα Ι΄. Ο Κωνσταντίνος μπορεί να φιλοδοξούσε να γίνει ηγετική φυσιογνωμία μεταξύ των πολλών Βαλκανίων προσφύγων στη μαρκιωνία της Ανκόνας, αλλά κανένα τέτοιο όνειρο δεν έγινε πραγματικότητα. Αντίθετα, οι παπικές φορολογικές πολιτικές έκαναν τον Κωνσταντίνο -ως κυβερνητικό εκπρόσωπο- να γίνει αντιπαθής και τα σύγχρονα κείμενα να χλευάζουν την επιμονή του στους υψηλούς τίτλους του. Απομακρύνθηκε από τον Λέοντα Ι΄ το 1516, μετά από εξέγερση από τους ντόπιους, αλλά αποκαταστάθηκε από τον πάπα Κλήμη Ζ΄ το 1524, οπότε ο Κωνσταντίνος κυβέρνησε το Φάνο από ένα ορεινό φρούριο στο Μοντεφιόρε Κόντσα μέχρι το τέλος του το 1530. Ο μονάκριβος γιος του, ο Aριανίτο Αριανίτι, συνέχισε τις αξιώσεις τού πατέρα του χρησιμοποιώντας τον τίτλο «πρίγκιπας της Μακεδονίας», αλλά παραιτήθηκε από τους άλλους τίτλους του Κωνσταντίνου.
Υπόβαθρο και πρώιμη ζωή
Ο Κωνσταντίνος Κομινάτο Αριανίτι γεννήθηκε το 1456 ή το 1457 ως γιος του Γκιέργκι Αριανίτι (ή «Γεώργιος Κομνηνός Αριανίτης»). Η μητέρα του Κωνσταντίνου ήταν η Πιετρίνα Φρανκόνε από την Απουλία, κόρη του Oλιβιέρο Φρανκόνε, ενός Αραγωνέζου αξιωματικού στο Λέτσε. Ο Κωνσταντίνος είχε πολλά αδέλφια: τον Γιώργο, τον Θωμά και αρκετές αδελφές. Μέσω του Γκεωργίου, ο Κωνσταντίνος και τα αδέλφια του ήταν απόγονοι, τόσο αλβανικών, όσο και Βυζαντινών ευγενών οικογενειών. Ο Γκιέργκι/Γεώργιος ήταν Αλβανός στρατιωτικός ηγέτης και άρχοντας, κυβερνώντας τους οικισμούς Κερμινίτσα και Καταφίγκo στην περιοχή της πόλης Ραγκούσα. Η οικογένειά τους είχε καταγωγή από την οικογένεια των Βυζαντινών Αριανιτών και καταγόταν αρχικά από την Κωνσταντινούπολη και μέσω της χρήσης του επιθέτου «Κομνηνός», διακήρυταν επίσης τη σύνδεση με τη δυναστεία των Κομνηνών Αυτοκρατόρων, η οποία είχε κυβερνήσει τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία το διάστημα 1081–1185. Μεταγενέστεροι ιστορικοί, όπως ο Τζωρτζ-Φράνσις Χιλλ, θεώρησαν τη χρήση αυτού του ονόματος ως «ψευδή οικειοποίηση» του ονόματος της διάσημης δυναστείας.
Οι Aριανίτι είχαν αποκτήσει ολοένα και μεγαλύτερη επιρροή στην Αλβανία λίγο πριν την κατάκτηση της χώρας από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Τρεις από τις αδελφές του Κωνσταντίνου ήταν παντρεμένες με προσωπικότητες μεγάλης επιρροής: η Aγγελίνα ήταν σύζυγος του Στέφαν Μπρανκόβιτς, δεσπότη της Σερβίας, η Γκογισάβα ήταν σύζυγος του Iβάν Κρνογιέβιτς, κυρίου της Zέτα, και η Ντονίκη/Ανδρονίκη ήταν η σύζυγος του Αλβανού εθνικού ήρωα Γεωργίου Καστριώτη (Σκεντέρμπεη), ο οποίος ηγήθηκε της αλβανικής αντίστασης κατά των Οθωμανών από το 1443 έως το 1468. Ο πατέρας τους Γεώργιος ήταν σύμμαχος τού Σκεντέρμπεη εναντίον των Οθωμανών. Αν και ο Γεώργιος προσπάθησε επίσης να καθαιρέσει τον Σκεντέρμπεη υπέρ του, νικήθηκε, αμνηστεύθηκε και έλαβε πίσω ως σύμμαχος τη χώρα του για άλλη μία φορά, μετά από μία εξέγερση το 1456. Έπειτα από το τέλος τόσο του Σκεντέρμπεη, όσο και του Γεωργίου το 1468, οι Οθωμανοί κατάφεραν σιγά σιγά να συντρίψουν την αλβανική αντίσταση, και ενσωμάτωσαν με επιτυχία τη χώρα στην αυτοκρατορία τους μέχρι το 1479. Κατά τη διάρκεια της μακροχρόνιας διαδικασίας της οθωμανικής κατάκτησης, πολλοί από τους Αλβανούς -που επέλεξαν να παραμείνουν χριστιανοί- κατέφυγαν μέσω της Αδριατικής Θάλασσας στην Ιταλία. Μεταξύ αυτών των προσφύγων ήταν και ο Κωνσταντίνος, ο οποίος μετέβη στην Ιταλία για την ασφάλειά του το 1469, σε ηλικία 12 ετών.
Πρόωρη καριέρα και αξιώσεις
αριστερά|μικρογραφία|Πολιτικός χάρτης της Ιταλίας το 1494. Η [[Μαρκιωνία του Μομφερράτου|μαρκιωνία τού Μομφερράτου είναι το μικρό μπλε τμήμα της γης στα βορειοδυτικά.]]
Ο Κωνσταντίνος θα έκανε μία επιτυχημένη καριέρα στην Ιταλία. Στα νιάτα του, έγινε αντιληπτός από τον πάπα Σίξτο Δ΄ (βασ. 1471–1484), ο οποίος του παρείχε σύνταξη 32 δουκάτων το μήνα. Από τη δεκαετία του 1490 και μετά, ο Κωνσταντίνος αναζήτησε ηγετική θέση ανάμεσα στους πολλούς χριστιανούς Βαλκάνιους πρόσφυγες στην Ιταλία, ακολουθώντας τα βήματα τού πατέρα του. Αν και ο πατέρας του είχε ισχυριστεί, ότι συνδέεται μόνο με την ίδια την Αλβανία, ο Κωνσταντίνος είχε ευρύτερες φιλοδοξίες και άρχισε να ισχυρίζεται ότι είναι ο νόμιμος κυρίαρχος των περιοχών της Μακεδονίας και της Θεσσαλίας. Για να εδραιώσει τον ισχυρισμό του, ο Κωνσταντίνος άρχισε να χρησιμοποιεί τον τίτλο «πρίγκιπας της Μακεδονίας» και αργότερα πρόσθεσε επίσης «δούκας της Αχαΐας», προσθέτοντας πιθανώς την Πελοπόννησο στις περιοχές, στις οποίες διεκδικούσε την κυριαρχία.
Αν και η ανάληψη των ελληνικών τίτλων του Κωνσταντίνου μπορεί να φαίνεται, ότι δεν είναι παρά εντυπωσιακές και εφήμερες αξιώσεις, ο Κωνσταντίνος ήταν ανένδοτος στην υπεράσπιση τους και έτοιμος να ρισκάρει τη ζωή του, προσπαθώντας να τους κάνει πραγματικότητα. Το 1494, ο Κάρολος Η΄ της Γαλλίας αγόρασε τον τίτλο «Αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης» από τον Ανδρέα Παλαιολόγο, τον ανιψιό του τελευταίου Βυζαντινού Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου ΙΑ΄ Παλαιολόγου (βασ. 1449–1453) και διεκδικητής Αυτοκράτορας και δεσπότης του Μωρέα, ως μέρος των προετοιμασιών για μία σταυροφορία (η οποία τελικά δεν έγινε ποτέ). Το φθινόπωρο του 1494, ο Κάρολος Η΄ και ο πρεσβευτής του, Φιλίπ ντε Κομίν, που ήταν φίλος τού Κωνσταντίνου, συναντήθηκαν με τον Κωνσταντίνο στο Moμφερράτο και συμφώνησαν σε ένα σχέδιο, στο οποίο ο Κωνσταντίνος και ο Μάρτιν Αλμπάρο επίσκοπος του Δυρραχίου επρόκειτο να ξεκινήσουν μία εξέγερση στην Αλβανία, ως αντιπερισπασμό στην εισβολή του Καρόλου Η΄ στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Στα αρχεία αυτών των συναντήσεων είναι η πρώτη φορά, που αναφέρονται οι διεκδικούμενοι τίτλοι τού Κωνσταντίνου. Ο Κωνσταντίνος προφανώς υπερηφανευόταν για τους τίτλους του στον Κομίν, δηλώνοντας ότι τα εδάφη που τού ανήκουν, η Μακεδονία και η Θεσσαλία, «ήταν κάποτε η κληρονομιά του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ως ανταμοιβή για την υποκίνηση της εξέγερσης στην Αλβανία, ο Κομίν ήλπιζε ότι ο Κάρολος Η΄, μετά τη νίκη εναντίον των Οθωμανών, θα ανταμείψει τον Κωνσταντίνο κάνοντας τον βασιλιά της Μακεδονίας». Ο Αλμπάρο ταξίδευσε στη Βενετία για να κάνει προετοιμασίες, αλλά το σχέδιο χάλασε πριν ακόμη ξεκινήσει, καθώς ο Αλμπάρο αποδείχθηκε ανίκανος να το κρατήσει μυστικό και οι πληροφορίες διέρρευσαν σύντομα στους Οθωμανούς. Ανήσυχη, η Βενετική κυβέρνηση συνέλαβε τον Αλμπάρο τον Ιανουάριο του 1495 και διαβεβαίωσε τους Οθωμανούς, ότι η Βενετία δεν είχε καμία σχέση με τα σχέδια. Ο Κωνσταντίνος βρισκόταν τότε στη Βενετία, αλλά κατάφερε να γλιτώσει τη φυλάκιση, διαφεύγοντας με ένα πλοίο στην Απουλία.
Ο Κωνσταντίνος βρισκόταν στο Μομφερράτο από το 1486, υπηρετώντας την ανιψιά του Μαρία Μπρανκόβιτς, η οποία ήταν παντρεμένη με τον Βονιφάτιο Γ΄ Παλαιολόγο μαρκήσιο του Μομφεράτου. Στο Mομφερράτο γνώρισε επίσης τη Φραντσέσκα, (πιθανώς νόθη) κόρη τού Βονιφατίου Γ΄, την οποία νυμφεύτηκε περί το 1489. Ο ευνοϊκός γάμος είχε ως αποτέλεσμα να παραχωρηθεί στον Κωνσταντίνο το δικό του κάστρο και να αποκτήσει εδάφη, αυξάνοντας σημαντικά το καθεστώς και τον πλούτο του. Μετά το τέλος τού Βονιφατίου Γ΄ το 1494, η Μαρία έγινε αντιβασιλιάς του μικρού γιου τους Γουλιέλμου Θ΄. Αφού απεβίωσε και η Μαρία το 1495, ο Κωνσταντίνος έγινε αντιβασιλέιάς και κηδεμόνας του ανιψιού του. Η επιτροπεία τού Κωνσταντίνου στο Μομφερράτο διήρκεσε πέντε χρόνια. Το 1499 ο Λουδοβίκος ΙΒ΄ της Γαλλίας καθαίρεσε τον Κωνσταντίνο κατά τη διάρκεια του Β' Ιταλικού Πολέμου, λόγω "χλιαρότητος στη γαλλική υπόθεση" και τον έβαλε φυλακή στην πόλη Νοβάρα. Λίγο αργότερα ο Κωνσταντίνος κατάφερε να γλιτώσει τη φυλάκιση, καταφεύγοντας νότια στην Πίζα, όπου διορίστηκε σε στρατιωτική διοίκηση.
Διπλωμάτης τού πάπα και της Γερμανίας
Από το 1501 και μετά, ο Κωνσταντίνος υπηρέτησε τον πάπα ως διπλωμάτης, ταξιδεύοντας μεταξύ Ιταλίας και Γερμανίας. Αν και η γνώμη γι' αυτόν αργότερα φαίνεται να έχει χαλάσει, ο Κωνσταντίνος αρχικά φαίνεται ότι ήταν πολύ ικανός, καθώς υπάρχουν αρχεία, που δείχνουν ότι ο Κωνσταντίνος έλαβε επαίνους τόσο από τους πάπες, όσο και από τον Μαξιμιλιανό Α΄, τον βασιλιά των Ρωμαίων (ο οποίος αργότερα βασίλευσε ως αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας 1508–1519). Ο σύγχρονος Βενετός ιστορικός Μαρίνο Σανούτο ο Νεότερος κατέγραψε, ότι ο Κωνσταντίνος, εκτός από ψηλός και μαυρομάλλης, ήταν και επιδέξιος ομιλητής. Το 1504 ο Κωνσταντίνος στάλθηκε από τον πάπα Ιούλιο Β΄ (βασ. 1503–1513) ως πρεσβευτής στον Μαξιμιλιανό Α΄. Η διπλωματική ικανότητα του Κωνσταντίνου εντυπωσίασε τον Ιούλιο Β΄ σε τέτοιον βαθμό, που η μηνιαία σύνταξή του αυξήθηκε στα 200 δουκάτα και τέθηκε επικεφαλής τού δικού του αποσπάσματος παπικών στρατιωτών. Οι διαπραγματεύσεις στις οποίες συμμετείχε ο Κωνσταντίνος, οδήγησαν τελικά στον σχηματισμό της αποτυχημένης Ένωσης του Καμπρέ το 1508, μίας συμμαχίας για την αντιμετώπιση των Οθωμανών και της Δημοκρατίας της Βενετίας. Σύμφωνα με τον ιστορικό Τζόναθαν Χάρις, η ανάμειξη τού Κωνσταντίνου σε αυτές τις υποθέσεις δείχνει την προθυμία του να ανταποκριθεί στις διεκδικήσεις του στην Ελλάδα και να φιλοδοξήσει τον ρόλο τού πατέρα μίας αντι-οθωμανικής ηγεσίας. Οι σύγχρονοι του Κωνσταντίνου φαίνεται, ότι σεβάστηκαν τις αξιώσεις του για εδάφη στην Ελλάδα, δεδομένου ότι ο ΜαξιμιλιανόςΑ΄ αναφέρθηκε στον Κωνσταντίνο ως «πρίγκιπα της Μακεδονίας» και «δούκα της Αχαΐας», όταν τον έστειλε πίσω ως πρεσβευτή στη Ρώμη το 1504.
Μετά το τέλος τού Ανδρέα Παλαιολόγου τον Ιούνιο του 1502, ο Κωνσταντίνος πρόσθεσε τον τίτλο τού «δεσπότη του Μωρέα» στους τίτλους που διεκδικούσε. Δεν είναι σαφές πότε ακριβώς ο Κωνσταντίνος άρχισε να διεκδικεί αυτόν τον τίτλο, αν και μπορεί να ξεκίνησε μόλις λίγους μήνες μετά το τέλος τού Ανδρέα, δεδομένου ότι μία επιστολή του Aντόνιο Γιουστινιάνι, πρεσβευτή της Βενετίας στον πάπα, αναφέρει έναν «δεσπότη» επικεφαλής μίας μονάδας ιππικού τον Οκτώβριο τού 1502. Είναι βέβαιο, ότι ο τίτλος ήταν σε χρήση από τον Οκτώβριο του 1507, όταν συγκαταλέγεται στους τίτλους, που του έφεραν κατά τη διάρκεια των διπλωματικών του ταξιδιών στη Γερμανία. Αν και ο Κωνσταντίνος είχε γνωρίσει τον Ανδρέα, ενώ ήταν ακόμη ζωντανός, δεν ήταν γενεαλογικά συγγενείς, γεγονός που καθιστά ασαφές, με ποιους λόγους μπορούσε να ισχυριστεί, ότι ήταν ο διάδοχος τού Ανδρέα ως δεσπότης. Ίσως να αντλούσε τον ισχυρισμό του μέσω της σύνδεσής του με τη δυναστεία των Κομνηνών ή πιθανώς μέσω τού γάμου του με τη Φραντσέσκα Παλαιολογίνα του Μομφερράτου. Η άρχουσα οικογένεια του Μομφερράτου, ο οίκος των Παλαιολόγων-Μομφερράτου, ήταν μακρινοί συγγενείς του Ανδρέα, κατάγοντο από τον αυτοκράτορα Ανδρόνικο Β΄ Παλαιολόγο (βασ. 1282–1328). Τον τίτλο τού «δεσπότη τού Μωρέα» διεκδίκησε και ο Φερνάντο Παλαιολόγος, (πιθανώς νόθος) γιος του Ανδρέα.
Κυβερνήτης του Φάνου
μικρογραφία| Το κάστρο του ορεινού χωριού [[Μοντεφιόρε Κόνκα|Moντεφιόορε Κόντσα, η κύρια κατοικία του Κωνσταντίνου από το 1524 έως το 1530.]] Το 1514 ή το 1515 ο πάπας Λέων Ι΄ (βασ. 1513–1521) έκανε τον Κωνσταντίνο κυβερνήτη της πόλης Φάνο στη μαρκιωνία της Ανκόνας. Η μαρκιωνία της Αγκόνας ήταν μία λωρίδα εδάφους, που έβλεπε στη Δαλματική ακτή κατά μήκος της Αδριατικής θάλασσας, καθιστώντας την ένα φυσικό σημείο εκκίνησης για μία εισβολή στα εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στα Βαλκάνια. Είναι πιθανό, ότι ο Λέων Ι΄ σκόπευε να το χρησιμοποιήσει ως τέτοιο και διόρισε τον Κωνσταντίνο ως κυβερνήτη του Φάνο ως μέρος του σχεδιασμού μίας νέας σταυροφορίας. Τον Σεπτέμβριο του 1513 ο Λέων Ι΄ είχε εκδώσει συγχωροχάρτια σταυροφορίας για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια και ο πάπας είχε επικεντρώσει τις προσπάθειες για την προώθηση της ενότητας μεταξύ των μοναρχών της Ευρώπης. Το 1515 ο Λέων είχε αρχίσει να προετοιμάζει έναν στόλο στην Ανκόνα και το 1517, έγιναν σχέδια να αποπλεύσει ένα παπικό σώμα από την Ανκόνα και να συναντηθεί με τους στόλους της Ισπανίας, της Πορτογαλίας και της Αγγλίας. Κυκλοφόρησαν φήμες, ότι ο Λέων Ι΄ είχε προσφερθεί επίσης να στέψει τον Φραγκίσκο Α΄ της Γαλλίας (βασ. 1515–1547) ως Αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης, εάν δεχόταν να ηγηθεί της σταυροφορίας. Ο Φραγκίσκος Α΄ διεκδικούσε ήδη αυτόν τον τίτλο, μέσω κληρονομιάς από τον 2ο εξάδελφό του Κάρολο Η΄, και έχει καταγραφεί, ότι είχε υπογραμμίσει δημόσια την αυτοκρατορική του αξίωση μέχρι το 1532
Αν και δεν έγινε τελικά σταυροφορία ούτε αυτή τη φορά, ίσως υπήρχε και άλλος πρακτικός λόγος για τον διορισμό του Κωνσταντίνου στο Φάνο. Δεδομένης της εγγύτητας της μαρκιωνίας της Ανκόνα με τις βαλκανικές ακτές, η περιοχή, μαζί με τη νότια περιοχή της Καλαβρίας και την πόλη της Βενετίας, ήταν ένα φυσικό σημείο εγκατάστασης για πρόσφυγες από την Αλβανία και την Ελλάδα. Το λιμάνι στην πόλη της Ανκόνα ήταν ένα ιδιαίτερα δημοφιλές σημείο άφιξης, και παρόλο που πολλοί πρόσφυγες μετακόμισαν και εγκαταστάθηκαν αλλού, πολλοί έμειναν εκεί. Μέχρι το 1520 τα αρχεία δείχνουν, ότι στην Ανκόνα ζούσαν περίπου 200 ελληνικές οικογένειες. Χρησιμοποιώντας τα αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά των πατρίδων τους και διατηρώντας τις παραδόσεις και τα έθιμα, οι πρόσφυγες και οι απόγονοί τους στην Ανκόνα συνέχισαν να καλλιεργούν δεσμούς με το παρελθόν τους. Αν και τελικά ο Κωνσταντίνος δεν θα κατάφερνε να αποκτήσει τον έλεγχο των περιοχών, στις οποίες ισχυριζόταν, ότι ήταν ο νόμιμος ηγεμόνας, μπορεί να φιλοδοξούσε να γίνει δεκτός από τους Βαλκάνιους πρόσφυγες στο Φάνο και την υπόλοιπη μαρκιωνία της Ανκόνα ως ηγετική προσωπικότητα.
Αν ο Κωνσταντίνος είχε τέτοιες βλέψεις, δεν είχαν επιτυχία. Ο Κωνσταντίνος δεν ήταν δημοφιλής μεταξύ των ανθρώπων του Φάνο, καθώς δεν τον αντιπαθούσαν μόνο οι Ιταλοί, αλλά και οι Αλβανοί και οι Έλληνες, οι οποίοι ήταν ως επί το πλείστον δυσαρεστημένοι για τους βαρείς φόρους -λόγω των πρόσφατων πολέμων στην Ιταλία- από τον πάπα. Αν και γι' αυτό δεν έφταιγε ο Κωνσταντίνος, οι εύηχοι τίτλοι του ήταν επίσης πηγή κοροϊδίας μεταξύ ορισμένων από τον λαό. Στην κωμωδία Η Εταίρα (La Cortigiana) του συγγραφέα, θεατρικού συγγραφέα, σατιρικού και ποιητή της εποχής Πιέτρο Αρετίνο, οι τίτλοι του Κωνσταντίνου κοροϊδεύονται ρητά στο κείμενο. Στην αρχή της έκδοσης του 1525 της La Cortigiana, το σχετικό απόσπασμα αναφέρει: «Εάν το ευγενές αίμα ήταν ό,τι χρειαζόταν, για να φέρει τιμή σε ανθρώπους, που δεν το αξίζουν, τότε ο βασιλιάς της Κύπρου και ο πρίγκιπας της Φιόσα δεν θα ήταν σε τέτοια κακή κατάσταση. Ο σινιόρ Κωνσταντίνο θα έπαιρνε πίσω το πριγκιπάτο της Μακεδονίας: μάλλον πιστεύει, ότι αυτό είναι κάτω από το αξίωμα τού κυβερνήτη του Φάνο» και η μεταγενέστερη, πιο συγκρατημένη έκδοση του 1534 λέει «Αλλά ποιος είναι πιο ευγενής από τον σινιόρ Κωνσταντίνο, που ήταν δεσπότης του Μορέα και πρίγκιπας της Μακεδονίας και τώρα είναι κυβερνήτης του Φάνο;», μία πιο σαρκαστική και υπονοούμενη, παρά φανερή, κοροϊδία. Το 1516 οι κάτοικοι του Φάνο άρχισαν ταραχές, αναγκάζοντας τον Κωνσταντίνο να καταφύγει στο κάστρο. Η υπόθεση οδήγησε τον Λέοντα Ι΄ να καθαιρέσει τον Κωνσταντίνο και να τοποθετήσει τον Λορέντζο των Μεδίκων, δούκα του Ουρμπίνο, ως κυβερνήτη του Φάνο στη θέση του Κωνσταντίνου. Ο Κωνσταντίνος επαναδιορίστηκε ως κυβερνήτης του Φάνο από τον πάπα Κλήμη Ζ΄ (βασ. 1523–1534) το 1524. Κατά τη δεύτερη θητεία του ως κυβερνήτης, ο Κωνσταντίνος έζησε στο κοντινό ορεινό χωριό Moντεφιόρε Κόντσα, το οποίο επίσης του παραχώρησε ο Κλήμης, και όχι στο ίδιο το Φάνo, δεδομένου ότι το κάστρο στο Moντεφιόρε Κόντσα ήταν απόρθητο.
Ο Κωνσταντίνος απεβίωσε στο Mοντεφιόρε Κόντσα στις 8 Μαΐου 1530 και ετάφη στο Σάντι Απόστολι ή στο Σαντ' Αγκοστίνo στη Ρώμη. Δύο από τους αξιωθέντες τίτλους τού Κωνσταντίνου, «πρίγκιπας της Μακεδονίας» και «δούκας της Αχαΐας», ήταν χαραγμένοι στον τάφο του. Η ακριβής τοποθεσία τού τάφου του δεν είναι γνωστή. Ο γιος τού Κωνσταντίνου, Aριανίτo συνέχισε τις φιλοδοξίες και τις αξιώσεις τού πατέρα του, αν και ο μόνος από τους τίτλους τού πατέρα του που μαρτυρείται, ότι χρησιμοποίησε, ήταν «πρίγκιπας της Μακεδονίας».
Οικογένεια
Με τη σύζυγό του Φραντσέσκα, ο Κωνσταντίνος απέκτησε έναν γιο και έξι κόρες. Τα ονόματα των παιδιών ήταν:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αλβανοί Χριστιανοί Κατηγορία:Οικογένεια Αριανιτών
Ορθόδοξος Ακαδημία Κρήτης
thumb|250px|Ορθόδοξος Ακαδημία Κρήτης. Η Ορθόδοξος Ακαδημία Κρήτης (ΟΑΚ) ιδρύθηκε το 1968 και είναι κοινωφελές ίδρυμα της κατηγορίας των Εθνικών Κληροδοτημάτων με κανονική αναφορά προς την Ιερά Μητρόπολη Κισάμου και Σελίνου και παράλληλα τελεί υπό την πνευματική προστασία της Α.Θ.Π. του Οικουμενικού Πατριάρχη. Η ΟΑΚ διοικείται από 10μελές Διοικητικό Συμβούλιο υπό την προεδρία του εκάστοτε Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Κισάμου και Σελίνου.
Η Ορθόδοξος Ακαδημία Κρήτης (ΟΑΚ), η οποία το 2018 συμπλήρωσε πενήντα χρόνια προσφοράς προς την κοινωνία, λειτουργεί ως ένα ανοιχτό εργαστήρι διαλόγου της Εκκλησίας με τη διανόηση και την κοινωνία, οργανώνοντας με τη μορφή του ανοιχτού πανεπιστημίου ετήσιους θεματικούς κύκλους σπουδών, διεθνή σεμινάρια, συνέδρια και εκδόσεις. Πάγια επιδίωξη της ΟΑΚ αποτελεί η συνεργασία και η σύμπραξη με άλλους φορείς και η από κοινού συζήτηση, με πνεύμα σεβασμού στην ετερότητα του καθενός, των μεγάλων προβλημάτων της εποχής μας. Από το 2019 η Ακαδημία αποτελεί Ερευνητικό Κέντρο αναγνωρισμένο από το Υπουργείο Παιδείας (ΦΕΚ 4610/7-5-2019, Άρθρο 255 του ιδίου Νόμου), και είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Θρησκευτικών Επιστημών (EuARe), του Συνδέσμου των Ακαδημιών της Ευρώπης (OIKOS EUROPE), ενώ έχει υπογράψει Μνημόνιο Συνεργασίας με Πανεπιστήμια και Ερευνητικά Κέντρα (Ιερά Θεολογική Σχολή της Χάλκης, Ίδρυμα Τεχνολογίας και Έρευνας, Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Πανεπιστημίου Κρήτης, Πολυτεχνείο Κρήτης, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων).
Έργο της ΟΑΚ
Βασική αποστολή της ΟΑΚ είναι η διαλογική μαρτυρία και η λειτουργική διακονία της Ορθοδοξίας στον σύγχρονο κόσμο και ως εκ τούτου είναι αφιερωμένη στην καλλιέργεια του πνεύματος του διαλόγου ανάμεσα στην Ορθοδοξία και στις άλλες ομολογίες και θρησκείες και γενικότερα ανάμεσα στην πίστη, την επιστήμη και τον πολιτισμό. Εμπνευσμένη από την πλατωνική παράδοση του «συμφιλοσοφείν» η ΟΑΚ αποτελεί έναν χώρο διαλόγου και πνευματικής ανταλλαγής στη διακονία του Θεού και των ανθρώπων.
Η ΟΑΚ:
Ιστορία
Ο τότε Επίσκοπος (μετέπειτα Μητροπολίτης) Κισάμου και Σελίνου μακαριστός Ειρηναίος (Γαλανάκης) και ο μαθητής του Αλέξανδρος Κ. Παπαδερός συνεργάσθηκαν εντατικά κατά τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1960, προκειμένου να ετοιμασθεί η ΟΑΚ ως ιδέα και τρόπος δράσης, ταυτόχρονα δε να εξασφαλιστούν οι αναγκαίοι πόροι.
Για την ανέγερση των πρώτων εγκαταστάσεων της ΟΑΚ η παρακείμενη ιστορική Ιερά Μονή Γωνιάς διέθεσε έκταση 60 στρεμμάτων που έχει χαρακτηριστεί με Διάταγμα ως «εξαιρέτου κάλλους». Οι οικοδομικές εργασίες άρχισαν το 1965 με την οικονομική βοήθεια που πρόσφερε η Evangelische Zentralstelle fur Entwicklungshilfe / Bonn, μία Υπηρεσία της Ευαγγελικής Εκκλησίας της Γερμανίας, που θέλησε με τη συνδρομή αυτή να δοθεί ένα σημάδι μετάνοιας και καταλλαγής σε έναν τόπο έντονα δεμένο με τη Μάχη της Κρήτης (1941) και με βαρύτατες θυσίες για την ελευθερία και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
thumb|250px|Ορθόδοξος Ακαδημία Κρήτης. Από την Πολιτεία η ΟΑΚ αναγνωρίστηκε ως «Θρησκευτικό - Κοινωφελές Καθίδρυμα» με το καθεστώς Νομικού Προσώπου Ιδιωτικού Δικαίου (Ν.Π.Ι.Δ.), σύμφωνα με τη Συστατική Πράξη των ως άνω (Συμβολαιογραφείο Κολυμπαρίου Χανίων, Πράξις 12.419/19-1-1970), η οποία κυρώθηκε με το Β. Διάταγμα υπ’ αριθμ. 838/31-12-1970, ΦΕΚ 295, τ. Α’), το οποίο τροποποιήθηκε, συμπληρώθηκε και κωδικοποιήθηκε σύμφωνα με το Προεδρικό Διάταγμα (ΦΕΚ Τεύχος B’ 206/31.01.2020, σ. 1881-1890) των διατάξεων του οργανισμού του κοινωφελούς ιδρύματος με την επωνυμία «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΚΡΗΤΗΣ». Επίσης, με απόφαση της Πολιτείας, η ΟΑΚ έχει αναγνωριστεί ως Μη-Κυβερνητική Οργάνωση (MKO).
Το Ίδρυμα εργάζεται στο πλαίσιο της Ιεράς Μητροπόλεως Κισάμου και Σελίνου και της Εκκλησίας της Κρήτης, η οποία έχει ημιαυτόνομο καθεστώς εντός της δικαιοδοσίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Πνευματικός προστάτης της ΟΑΚ είναι ο Οικουμενικός Πατριάρχης, το όνομα του οποίου μνημονεύεται σε κάθε ιεροτελεστία στο Ίδρυμα.
Τα εγκαίνια της ΟΑΚ έγιναν στις 13 Οκτωβρίου 1968 με συμμετοχή εκπροσώπων όλων των Ορθοδόξων Εκκλησιών, άλλων χριστιανικών παραδόσεων και Οργανισμών, των Πανεπιστημίων της χώρας και πλήθος λαού. Στην τότε καταναγκαστική ατμόσφαιρα του μονολόγου η Εκκλησία, διά της Ορθοδόξου Ακαδημίας, αντέταξε τον διάλογο. Η στήριξη του Ιδρύματος από τον λαό υπήρξε ομόθυμη από την αρχή και διηνεκώς.
Στις 12 Νοεμβρίου 1995 ο Παναγιώτατος Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος Α΄ εγκαινίασε το δεύτερο κτήριο της ΟΑΚ, με το οποίο το Ίδρυμα αναδείχθηκε σε ένα από τα πιο άρτια Συνεδριακά Κέντρα της Ελλάδας. Το κτήριο αυτό χρηματοδοτήθηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Ελληνικό Δημόσιο.
Παρουσία του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου Α΄, της Α.Ε. του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Προκοπίου Παυλόπουλου και Αρχών του τόπου, πραγματοποιήθηκε στις 3 Οκτωβρίου 2018, η πανηγυρική τελετή για τα 50 έτη λειτουργίας της Ορθοδόξου Ακαδημίας Κρήτης (ΟΑΚ), από την ημέρα των εγκαινίων της.
Με τον Νόμο «Περί Συνέργειες Πανεπιστημίων και ΤΕΙ, πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση…» του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων (ΦΕΚ 4610/7-5-2019, Άρθρο 255 του ιδίου Νόμου), η Ορθόδοξος Ακαδημία Κρήτης (ΟΑΚ) εντάχθηκε στον Νόμο 4310/2014 (Α΄ 258) για την «Έρευνα, Τεχνολογική Ανάπτυξη και Καινοτομία» και συγκαταλέγεται πλέον και επίσημα μεταξύ των αναγνωρισμένων ανά την επικράτεια Ερευνητικών Κέντρων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκπαίδευση στην Ελλάδα Κατηγορία:Εκκλησία Κρήτης
Ύπατη Αρμοστεία των Συμμάχων
Η Ύπατη Αρμοστεία των Συμμάχων (γερμανικά: Alliierte Hohe Kommission, AHK, αγγλικά: Allied High Commission, γαλλικά: Haute commission alliée) ήταν θεσμός των δυτικών νικηφόρων δυνάμεων ΗΠΑ, Μεγάλης Βρετανίας και Γαλλίας στη Δυτική Γερμανία μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αρχικά είχε την έδρα της στο Πέτερσμπεργκ κοντά στη Βόννη και ασκούσε ορισμένες εξουσίες υπό όρους έναντι της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας.
Οι εξουσίες της διέπονταν από το λεγόμενο καταστατικό κατοχής, το οποίο καθόριζε τα δικαιώματα του Συμμαχικού Ελέγχου. Η Ύπατη Αρμοστεία άρχισε τις εργασίες της στις 21 Σεπτεμβρίου 1949. Μέσω της δημοσίευσης επίσημων εντύπων της Ύπατης Αρμοστείας των Συμμάχων στη Γερμανία, οι νόμοι που ψηφίστηκαν τέθηκαν σε ισχύ σε όλη τη Γερμανία. Οι ξένες αντιπροσωπείες έπρεπε να είναι διαπιστευμένες στην Ύπατη Αρμοστεία των Συμμάχων μέχρι το Μάρτιο του 1951.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Υπατη Αρμοστεια
Αεροπορική Βάση Ελευσίνας
To Αεροδρόμιο Ελευσίνας (ή Αεροπορική Βάση Ελευσίνας) (συντομογραφία ICAO: LGEL) είναι στρατιωτικό αεροδρόμιο που βρίσκεται κοντά στην Ελευσίνα, στο νομό Αττικής. Η προσέγγιση στο αεροδρόμιο γίνεται μέσω της συχνότητας προσέγγισης Αθηνών που ορίζει την κίνηση από και προς όλα τα αεροδρόμια της Αττικής.
Γενικά
Ιδρύθηκε το 1946 και υπάγεται στη Διοίκηση Αεροπορικής Υποστήριξης της Πολεμικής Αεροπορίας. Τη 1 Μαρτίου 1953 μετονομάστηκε σε 112 Πτέρυγα Μάχης.
Σε αυτή υπάγονται οι εξής μονάδες:
Υποδομές
Το αεροδρόμιο βρίσκεται σε υψόμετρο 44 μέτρων (143 πόδια) από το επίπεδο της θάλασσας. Διαθέτει έναν διάδρομο διεύθυνσης 18/36, ασφάλτινης επιφάνειας. Οι διαστάσεις του είναι 2.739x40 μέτρα (8.985x131 πόδια).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
ελε Κατηγορία:Ελευσίνα
1625
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1625 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Λε Πραντάλ
Το Λε Πραντάλ (γαλλικά: Le Pradal, οξιτανικά: Lo Pradal) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πρανταλαί (γαλλικά: Pradalais).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Άλντο Πόι
Ο Άλντο Πέδρο Πόι γεννήθηκε στις 28 Ιουλίου του 1945 και είναι παλαίμαχος Αργεντίνος ποδοσφαριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός.
Καριέρα
Ο Πόι αγωνίστηκε καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας του στην ομάδα της γενέτειράς του, Ροσάριο Σεντράλ,και ήταν μέλος της ομάδας που κατέκτησε τα πρωταθλήματα του 1971 και 1973.Με τη φανέλα της Ροσάριο πέτυχε από το 1965 μέχρι και το 1974 όταν και αποσύρθηκε,61 τέρματα σε 292 αγώνες πρωταθλήματος. Διατέλεσε επίσης 1 φορά διεθνής με την Εθνική Αργεντινής, στην εκτός έδρας νικηφόρα αναμέτρηση κόντρα στη Βολιβία στις 23 Σεπτεμβρίου του 1973 στο πλαίσιο της προκριματικής φάσης του Μουντιάλ του 1974.
Πηγές
Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1974 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ροσάριο Σεντράλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής
Μανδηλού Εύβοιας
Η Μανδηλού είναι νησί και οικισμός της Νότιας Εύβοιας απέναντι από το ακρωτήριο Μανδήλι.
Διοικητική ιστορία
Στις 16/10/1940 αναγνωρίστηκε ο οικισμός και υπάχθηκε στην τότε κοινότητα Πλατανιστού. Στις 04/12/1997 η κοινότητα καταργήθηκε και υπάχθηκε στο Δήμο Καρύστου ως δημοτικό διαμέρισμα. Η Μανδηλού, μετά το σχέδιο Καλλικράτης, ανήκει διοικητικά στην Τοπική Κοινότητα Πλατανιστού που υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Καρύστου του Δήμου Καρύστου με έδρα την Κάρυστο. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν κατοικείται ενώ κατά την απογραφή του 1981 είχε 2 κατοίκους.
Σαιντ-Ετιέν-Εστρεσού
Το Σαιντ-Ετιέν-Εστρεσού (γαλλικά: Saint-Étienne-Estréchoux, οξιτανικά: Sant Estève d'Estrechós) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
1626
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1626 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Λέστερ Γιανγκ
Ο Λέστερ Γιανγκ (Lester Willis Young, Γούντβιλ, 27 Αυγούστου 1909 - Νέα Υόρκη, 15 Μαρτίου 1959), γνωστός και με το παρωνύμιο Prez, ήταν σημαντικός Αμερικανός τενόρος σαξοφωνίστας. Χαρακτηρίζεται ως ένας από τους πιο επιδραστικούς μουσικούς στην ιστορία της τζαζ και συγκαταλέγεται στους σαξοφωνίστες που τη σημάδεψαν με τις καινοτόμες ερμηνείες του, έχοντας σημαντική συνεισφορά στην εξέλιξη του είδους. Ειδικότερα, τονίζεται η επίδραση που άσκησε στον Τσάρλι Πάρκερ. Οι περισσότεροι κριτικοί διακρίνουν το πρώιμο ύφος του, σε σχέση με αυτό που ακολούθησε κατά τη δεκαετία του 1940 και του 1950.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην πόλη Γούντβιλ του Μισισίπι και μεγάλωσε κοντά στην περιοχή της Νέας Ορλεάνης. Ο πατέρας του, Γουίλις Χάντι Γιανγκ (1872-1943), ήταν επιδέξιος μουσικός και φρόντισε να εκπαιδεύσει τους τρεις γιους του πάνω σε διάφορα όργανα, όπως βιολί, τρομπέτα, κορνέτο, σαξόφωνο και ντραμς, σχηματίζοντας ένα είδος οικογενειακής ορχήστρας. Σύμφωνα με μία ατεκμηρίωτη μαρτυρία του μικρότερου αδελφού τού Λέστερ, Λι Γιανγκ, ο εργάστηκε παράλληλα ως διευθυντής γυμνασίου στο Τιμποντό (Thibodaux) της Λουιζιάνας, ωστόσο είναι δεδομένο ότι μεγαλύτερο μέρος των εσόδων του προερχόταν από την ενασχόλησή του με τη μουσική και ειδικότερα περιοδεύοντας σε καρναβάλια ή άλλες μαζικές εορταστικές εκδηλώσεις.
Ο Λέστερ Γιανγκ σπούδασε βιολί, τρομπέτα και ντραμς, πριν καταλήξει στο άλτο σαξόφωνο όταν ήταν περίπου δεκατριών ετών. Καταγράφονται αρκετές συγκρούσεις με τον πατέρα του, ενώ μετά από μία εξ' αυτών εγκατέλειψε την οικογενειακή ορχήστρα, στα τέλη του 1927, προσχωρώντας στην ορχήστρα Bostonians του Αρτ Μπρόνσον, με την οποία περιόδευσε σε αρκετές πολιτείες των ΗΠΑ. Την ίδια περίοδο πιστεύεται ότι μεταπήδησε στο τενόρο σαξόφωνο, έχοντας προηγουμένως δοκιμαστεί επίσης στο σοπράνο αλλά και στο βαρύτονο, ωστόσο συνέχισε να παίζει άλτο σαξόφωνο μέχρι τα τέλη της δεκαετίας. Το 1929 επανασυνδέθηκε προσωρινά με την οικογενειακή ορχήστρα, αυτή τη φορά στο Νέο Μεξικό όπου είχε πλέον εγκατασταθεί. Αργότερα επέστρεψε στη Μινεάπολη, χωρίς να ακολουθήσει την ορχήστρα των Γιανγκ στην Καλιφόρνια, παίζοντας για ένα διάστημα στο μουσικό σχήμα Blue Devils του Γουόλτερ Πέιτζ και κατόπιν ξανά με τον Αρτ Μπρόνσον. Τα επόμενα χρόνια συνεργάστηκε με πληθώρα μουσικών, όπως τον Έντι Μπέαρφιλντ, τον Κινγκ Όλιβερ και τον σαξοφωνίστα Κλάρενς Λαβ, προσχώρησε στην ορχήστρα Thirteen Original Blue Devils, ενώ περιόδευσε επίσης με τον Κόλμαν Χόκινς, χρησιμοποιώντας ως κύρια έδρα του την πόλη του Κάνσας που αποτελούσε τότε σημαντικό κέντρο για τη σκηνή της τζαζ.
Στις αρχές του 1934 συνεργάστηκε με τον Κάουντ Μπάσι, αποχωρώντας από την ορχήστρα του λίγους μήνες αργότερα, προκειμένου να αναπληρώσει τον Χόκινς στο σχήμα του Φλέτσερ Χέντερσον. Σύντομα αποχώρησε από αυτό, καθώς οι υπόλοιποι μουσικοί της ορχήστρας απέρριπταν τη διαφορετική προσέγγιση του Γιανγκ στο σαξόφωνο, εκφράζοντας παράπονα για το μουσικό ύφος του. Επόμενοι σταθμοί του Γιανγκ υπήρξαν οι συνεργασίες του με τους Άντι Κιρκ, Μπόιντ Άτκινς και Ρουκ Γκανζ. Το 1936 επανασυνδέθηκε με τον Κάουντ Μπέισι και το Νοέμβριο του ίδιου έτους πραγματοποίησε τις πρώτες ηχογραφήσεις του με ένα μικρό σύνολο από την ορχήστρα του, προκαλώντας το ενδιαφέρον άλλων μουσικών. Ο Γιανγκ ωφελήθηκε από τη σταδιακά αυξανόμενη δημοτικότητα της ορχήστρας του Μπέισι και παρά το γεγονός πως αντιμετώπισε αντιφατικές κριτικές για τον τρόπο με τον οποίο έπαιζε, αποτέλεσε σημείο αναφοράς για τη νεότερη γενιά μουσικών. Την ίδια περίπου περίοδο καταγράφεται η γνωριμία του με την Μπίλι Χόλιντεϊ, με την οποία ανέπτυξε στενή φιλία και καθιέρωσε το παρωνύμιο Lady Day με το οποίο είναι γνωστή. Το 1940, έχοντας αποκτήσει μεγαλύτερη φήμη, σχημάτισε την πρώτη προσωπική ορχήστρα, αποτελούμενη από έξι μουσικούς. Μετά από μία περίοδο κατά την οποία συνεργάστηκε με τον αδελφό του, Λι Γιανγκ, σχηματίζοντας νέα ορχήστρα, ενώ αργότερα περιόδευσε με τη μεγάλη ορχήστρα του Αλ Σίαρς, επέστρεψε στη Νέα Υόρκη και επανασυνδέθηκε με τον Κάουντ Μπέισι το 1943. Η συνεργασία αυτή έφερε τον Γιανγκ στο προσκήνιο και αποτέλεσε την αρχή μιας σειράς διακρίσεών του. Υπήρξε αγαπημένος σαξοφωνίστας πολλών νέων μουσικών, όπως των Τζον Κολτρέιν, Σόνι Ρόλινς και Σταν Γκετζ, ενώ συμμετείχε επίσης στη μικρού μήκους ταινία Jammin' the Blues.
Η ενασχόλησή του με τη μουσική διακόπηκε το Σεπτέμβριο του 1944, όταν κατατάχθηκε στο στρατό. Όταν ανακαλύφθηκε πως έκανε χρήση ναρκωτικών ουσιών, οδηγήθηκε σε στρατοδικείο και υπηρέτησε για αρκετούς μήνες σε πειθαρχείο της Τζόρτζια απ' όπου αφέθηκε ελεύθερος στα τέλη του 1945. Επανήλθε στα μουσικά δρώμενα ηχογραφώντας και πραγματοποιώντας εμφανίσεις στο Λος Άντζελες. Την περίοδο 1945-55 έπαιξε με μικρά συνήθως σύνολα, δεχόμενος επιδράσεις από νέους μουσικούς που τον συνόδευαν, ενώ πραγματοποίησε επίσης τις πρώτες ευρωπαϊκές περιοδείες του.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, η συχνότητα των ηχογραφήσεών του περιορίστηκε αισθητά, ενώ παράλληλα ο αλκοολισμός του επιδείνωσε σοβαρά την υγεία του, με αποτέλεσμα να νοσηλευτεί σε αρκετές περιπτώσεις. Οι τελευταίες ηχογραφήσεις του ολοκληρώθηκαν το Μάρτιο του 1959 στο Παρίσι. Τον ίδιο μήνα αρρώστησε σοβαρά και επέστρεψε στη Νέα Υόρκη όπου απεβίωσε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τζαζ μουσικοί Κατηγορία:Σαξοφωνίστες
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1975
Το 40ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1975 διεξήχθη από τις 27 ως τις 29 Ιουνίου 1975 στο Στάδιο Καραϊσκάκη, στον Πειραιά, μαζί με το αντίστοιχο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1975. Συμμετείχαν 157 αθλήτριες από σωματεία όλης της Ελλάδας και της Κύπρου. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Εθνικός Γ.Σ. για πρώτη φορά στην ιστορία του εκτοπίζοντας μετά από πολλά χρόνια τον ισόβιο πρωταθλητή Πανιώνιο που κατακτούσε τον τίτλο συνεχώς από το 1953, με μια διακοπή το 1968.
Βαθμολογία
* Βαθμολογήθηκαν συνολικά 18 σωματεία.
Πηγές
Γυναικων Κατηγορία:Στίβος το 1975 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στον Πειραιά
Αμπέλια
Με το όνομα Αμπέλια είναι γνωστοί οι οικισμοί:
Δείτε επίσης
Αμπελια
1627
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1637 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Αμπέλια Λάρισας
Τα Αμπέλια είναι οικισμός της δημοτικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας Βερδικούσας, του δήμου Ελασσόνας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λαρίσης, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Ελασσόνας του νομού Λαρίσης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.
Γεωγραφία
Τα Αμπέλια είναι πεδινός οικισμός στο δυτικό τμήμα του νομού Λαρίσης. Βρίσκονται στις ανατολικές απολήξεις της κορυφής «Οξυά» (1.416 μ.), κοντά στις δυτικές όχθες του ποταμού Τιταρήσιου και κοντά στα όρια με τον νομό Τρικάλων, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 200. Ο οικισμός απέχει 49 χλμ. περίπου ΒΔ. της Λάρισας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1951 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βερδικούσσης του νομού Λαρίσης. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 ο οικισμός αποσπάστηκε από τον δήμο Βερδικούσσης και προσαρτήθηκε στον δήμο Ελασσόνος.
Πυρανόμετρο
μικρογραφία|Πυρανόμετρο μοντέρνο thumb|Πυρανόμετρο Το πυρανόμετρο αποτελεί αξιόπιστο όργανο, σχεδιασμένο για να χρησιμοποιείται για μετρήσεις της ηλιακής ακτινοβολίας. Η ετυμολογία της λέξης πυρανόμετρο προκύπτει από τις ελληνικές λέξεις πυρ (φωτιά), άνω (ψηλά) και μέτρο. Συγκεκριμένα το πυρανόμετρο χρησιμοποιείται για την μέτρηση της ολικής ηλιακής ακτινοβολίας που προσπίπτει σε μια οριζόντια επιφάνεια. Επίσης, χρησιμοποιείται και για τη μέτρηση της ανακλώμενης μικρού μήκους κύματος ακτινοβολίας (albedo) όταν τοποθετείται απέναντι στη θάλασσα.
Λειτουργία
Ο αισθητήρας του πυρανόμετρου είναι μια επίπεδη θερμοστήλη που είναι καλυμμένη από ειδικό μαύρο επίχρισμα με απορροφητική ικανότητα ανεξάρτητη του μήκους κύματος. Η απόκριση του οργάνου είναι ανεξάρτητη της θερμοκρασίας του περιβάλλοντος. Η πλευρά του αισθητήρα που είναι επιχρισμένη καλύπτεται από δύο ομόκεντρες διαφανείς ημισφαιρικές επιφάνειες, οι οποίες θα πρέπει να καθορίζονται συχνά.
Τοποθέτηση
Πρέπει να τοποθετείται οριζόντια χωρίς ταλαντώσεις, να αποφεύγονται οι σκιάσεις από άλλα αντικείμενα και να μη γίνονται παρεμβολές ηλεκτρομαγνητικής επαγωγής. Τοποθετείται κοντά σε ηλιακούς συλλέκτες με την επιφάνεια του αισθητήρα στο επίπεδο του πίνακα.
Εφαρμογές
Τα πυρανόμετρα χρησιμοποιούνται σε επιστήμες όπως η μετεωρολογία, η κλιματολογία και η φυσική. Επιπρόσθετα το πυρανόμετρο είναι πολύ χρήσιμο όσον αφορά μελέτες που είναι σχετικές με την ηλιακή ενέργεια. Τα πυρανόμετρα χρησιμοποιούνται συνήθως σε μετεωρολογικούς σταθμούς.
Πηγές
Κατηγορία:Όργανα μέτρησης
Μητροκωμία
Η μητροκωμία ήταν μια μορφή γεωργικού συνεταιρισμού που αναπτύχθηκε στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Τις μητροκωμίες αποτελούσαν ομάδες μικροϊδιοκτητών αγροτών (κωμητών) που συγκροτούνταν σε κοινότητες για τη καλλιέργεια της γης στη περιοχή τους. Οι μητροκωμίες άρχισαν ν΄ ακμάζουν από τον 9ο αιώνα προς αντιμετώπιση των μεγάλων τότε ιδιοκτητών γης που είχαν μετατραπεί σε δυνάστες και που ήταν άρχοντες και στρατιωτικοί του Βυζαντίου, μάλιστα δε και ευαγή ιδρύματα μέχρι και μοναστήρια.
Στη συνέχεια επί Τουρκοκρατίας όταν άρχισαν ν΄ αναπτύσσονται τα λεγόμενα κεφαλοχώρια ιδίως από τους μικροϊδιοκτήτες των ορεινών περιοχών προκειμένου ν΄ αντιμετωπίσουν τους μεγαλοϊδιοκτήτες των πεδινών περιοχών και των ιδιοκτητών των τσιφλικιών εμφανίζονται τα ίδια ακριβώς χαρακτηριστικά των μητροκομιών του Βυζαντίου. Αλλά και στη νησιώτική Ελλάδα (Κυκλάδες και Κρήτη) κατά την Ενετοκρατία ίδιας μορφής χαρακτηριστικών ομάδων καλλιεργητών παρατηρούνται περισσότερο όμως για μεταξύ τους αλληλοβοήθεια παρά γι΄ αντιμετώπιση μεγαλοϊδιοκτητών, που δεν υπήρχαν. Έτσι κάτω από την ενετική διοίκηση και προστασία των αυτόνομων Δουκάτων αναπτύχθηκαν σιγά - σιγά κοινότητες μικροκαλλιεργητών που με την απελευθέρωση βρέθηκαν ως μικρές διοικητικές πλέον κοινότητες (χωριά). Σημειώνεται πάντως ότι στις Κυκλάδες τέτοιες παραθαλάσσιες αγροτοκοινότητες από το 1650 και αργότερα δεινοπάθησαν κυρίως από τους πειρατές με συνέπεια ν΄ αποτραβηχτούν στη συνέχεια σε ενδότερα μέρη των νησιών.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινωνία στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία Κατηγορία:Κυβέρνηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ενετοκρατία
Ιστορία του Ουζμπεκιστάν
Η ιστορία του Ουζμπεκιστάν καλύπτει τις εξελίξεις στο έδαφος της Δημοκρατίας του Ουζμπεκιστάν από την προϊστορία μέχρι σήμερα. Το Ουζμπεκιστάν είναι μεσόγεια χώρα στην Κεντρική Ασία. Έγινε ανεξάρτητο κράτος στις 1 Σεπτεμβρίου 1991. Το έδαφος του σημερινού Ουζμπεκιστάν έγινε τμήμα της Ρωσίας. Μετά την ανάληψη της εξουσίας από τους Μπολσεβίκους, το 1918 ιδρύθηκε η Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Τουρκεστάν, αργότερα η Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Ουζμπεκιστάν και έτσι το Ουζμπεκιστάν έγινε μια από τις σημαντικότερες δημοκρατίες της Σοβιετικής Ένωσης.
Αρχαιότητα
Η αντίθεση μεταξύ νομάδων και μόνιμα εγκατεστημένων αγροτών όασης διαμόρφωσε την ιστορία της Βακτριανής στην αρχαιότητα. Εδώ αξίζει να σημειωθεί η παρουσία των Ελλήνων επί Αλεξάνδρου τον 4ο αιώνα π.Χ. Στους επόμενους αιώνες υπήρξαν βουδιστικές επιρροές στη περιοχή λόγω του Δρόμου του Μεταξιού και της γειτνίασης με την Ινδία (βλέπε Αυτοκρατορία των Κοσσανών). Τον 2ο αιώνα π.Χ. υπήρξε στην περιοχή εισβολή των Σάκων, των λεγόμενων Ιρανών Ούννων. Το νότιο (σημερινό) Ουζμπεκιστάν τότε είχε σημαντικές πόλεις ιδίως στο νότο. Όσον αφορά τις βουδιστικές επιρροές, τον 7ο αιώνα ο Κινέζος μοναχός Σουαντσάνγκ επισκέφθηκε την περιοχή και κατέγραψε ότι υπήρχαν πολλά μοναστήρια και χιλιάδες μοναχοί.
Μέρος του Δρόμου του Μεταξιού περνούσε από τη επικράτεια του Ουζμπεκιστάν. Κατά καιρούς, αυτή ήταν η πιο σημαντική οδός κυκλοφορίας και εμπορίου μέσω ξηράς από την Ευρώπη και την Εγγύς Ανατολή προς την Ανατολική Ασία.
Εξισλαμισμός και οικοδόμηση τουρκικής αυτοκρατορίας
Στην πορεία της αραβικής επέκτασης, από τις αρχές του 8ου αιώνα τα κρατίδια της Σογδιανής άρχισαν να υιοθετούν το ισλάμ. Μετά τη νίκη στο Ταλάς επί των Κινέζων το 751, η Υπερωξιανή ανήκε τελικά στον ισλαμικό κόσμο. Η μάχη αυτή ήταν πολύ σημαντική για την ιστορία της περιοχής, γιατί ανεκόπη τόσο η προς ανατολάς επέκταση των Αράβων, αλλά και η προς δυσμάς επέκταση των Κινέζων. Εκείνη την εποχή άλλωστε οι δύο αντιμαχόμενοι μάχονταν για επιρροή όχι μόνο στο δρόμο του μεταξιού αλλά και στα γύρω βασίλεια. Η μάχη αυτή έχει μεγάλη σημασία και για το γεγονός ότι οι Κινέζοι αιχμάλωτοι εισήγαγαν το χαρτί στους Άραβες. Ο επόμενος δυνάστης της περιοχής ήταν οι Σαμανίδες με έδρα τη Μπουχάρα (819 έως 1005), μια δυναστεία τατζικικής καταγωγής.