cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Captain America: Εμφύλιος Πόλεμος
Κριτικές
Στη σελίδα συλλογής κριτικών Rotten Tomatoes, η ταινία συγκεντρώνει ποσοστό αποδοχής 90% με μέσο όρο 7,7/10, βασισμένα σε 426 κριτικές. Στο τμήμα ομοφωνίας διαβάζουμε: «Η ταινία Captain America: Εμφύλιος Πόλεμος ξεκινάει ένα νέο κύμα ταινιών της Marvel με ένα γεμάτο δράση υπερωϊκό blockbuster που περηφανεύεται για μία αναμφισβήτητα μη καρτουνίστικη πλοκή και το θάρρος να εξερευνήσει θέματα που θα προκαλέσουν το μυαλό να τα σκεφτεί και αναλύσει περαιτέρω». Στη σελίδα συλλογής κριτικών Metacritic, η ταινία συγκεντρώνει ποσοστό 75% βασισμένο σε 53 κριτικές, με την επισήμανση «γενικά ευνοϊκές κριτικές». Σε ψηφοφορία κοινού, η σελίδα CinemaScore δίνει στην ταινία βαθμό «Α» σε μια κλίμακα από το A+ μέχρι το F, ενώ η υπηρεσία ερευνών ταινιών PostTrak, ανέφερε πως ένα ποσοστό 88% όσων παρακολούθησαν την ταινία της έδωσαν συνολικά θετικό σκορ και ένα ποσοστό 75% «σίγουρα θα την πρότεινε».
Ο Τζάστιν Τσανγκ από το περιοδικό Variety αποκάλεσε την ταινία την «πιο ώριμη και πιο ουσιαστική ταινία που έχει βγει μέχρι στιγμής από το Κινηματογραφικό Σύμπαν της Marvel». Η Σέρι Λίντεν από το περιοδικό The Hollywood Reporter είπε: «Πείτε την 'εμφύλιο πόλεμο' ή πείτε την επέκταση φίρμας· πείτε την 'κινηματογραφικό σύμπαν' ή εταιρικό κολοσσό—η τελευταία εξτραβακάνζα της Marvel προάγει τη διασταυρούμενη επικονίαση του στούντιο των franchises δράσης με έναν τρόπο που σίγουρα θα ικανοποιήσει τους λάτρες του είδους». Ο Ρόμπι Κόλιν από την εφημερίδα The Daily Telegraph έγραψε: «Αυτό είναι μία κινηματογραφική αναμέτρηση υπερηρώων που είχες ονειρευτεί από τα παιδικά σου χρόνια, ακριβώς επειδή είναι όλα—και τα πάντα—που θέλεις να είναι». Η Κάθριν Σόαρντ από την εφημερίδα The Guardian την αποκάλεσε «μία τεράστια δόση ασπαρτάμης: ένα γιγάντιο, ακαταμάχητο σνακ, μη θρεπτικό, αλλά πολύ νόστιμο». Ο Ρίτσαρντ Ρόπερ από την εφημερίδα Chicago Sun-Times έγραψε: «Συγχαρητήρια τους συν-σκηνοθέτες Άντονι και Τζο Ρούσο και στην ομάδα των σεναριογράφων που ένωσαν ταχυδακτυλουργικά περισσότερους από δώδεκα χαρακτήρες κόμικ και κοντά εξίσου ίδιο αριθμό ιστοριών, και μόνο περιστασιακά να μας (και με το μας εννοώ εμένα) κάνουν να χαθούμε μέσα σε όλο αυτό». Ο Κένεθ Τουράν από την εφημερίδα Los Angeles Times είπε: «Αν ζεις και αναπνέεις με τη Marvel, αυτή είναι μία από τις πιο δυνατές προσφορές του MCU. Αν είσαι ένας ψυχρός κατάσκοπος, η απάντηση δεν είναι και τόσο ξεκάθαρη». Ο Α.Ο. Σκοτ από την εφημερίδα The New York Times έγραψε: «Η ταινία Captain America: Εμφύλιος Πόλεμος δεν υπερβαίνει σε καμία περίπτωση τις συμβάσεις του είδους. Αντίθετα: πετυχαίνει επειδή δεν προσπαθεί πολύ».
Αντίθετα, ο Στίβεν Γουίτι από την εφημερίδα New York Daily News είπε: «Αν και η ταινία ονομάζεται Captain America: Εμφύλιος Πόλεμος, η τελευταία ταινία της Marvel είναι στην πραγματικότητα μία υπερμεγέθης, παραγεμισμένη ταινία Εκδικητών έτοιμη να σκάσει. Και κάποιες στιγμές μέσα στις δυόμιση ώρες που διαρκεί, απλά καταρρέει». Ο Μικ ΛαΣαλ από την εφημερίδα San Francisco Chronicle είπε: «Ως έργο σκέψης, ο Εμφύλιος Πόλεμος διακυβεύεται, αλλά τουλάχιστον υπάρχουν σκέψεις για συμβιβασμό. Ως ταινία δράσης, έχει τις στιγμές της, αλλά πέραν της μεγάλης εισαγωγικής σκηνής—οι σκηνές δράσης είναι λίγο επίπεδες». Ο Άντριου Ο'Χερ γράφοντας για την ενημερωτική ιστοσελίδα Salon είπε: «Το περισσότερο μέρος της ταινίας Captain Amerida: Εμφύλιος Πόλεμος είναι απλά η επίπονη επεξεργασία στοιχείων πλοκής που έμειναν μετέωρα από την ταινία Captain America 2: Ο Στρατιώτης του Χειμώνα δύο καλοκαίρια πριν». Ο Νίκολας Μπάρμπερ από το BBC, αν και έδωσε στην ταινία μία γενικά ευνοϊκή κριτική, επαινώντας τόσο τα οπτικά εφέ όσο και τις σκηνές δράσης, επέκρινε το γεγονός πως δεν υπήρχε «κανένας πειστικός λόγος για κανέναν [από τους Εκδικητές] να είναι είτε στη μία πλευρά είτε στην άλλη, για αυτό η αναπόφευκτη διαμάχη τους μοιάζει με ένα παιχνίδι dodgeball σε παιδική χαρά». Ο Μαρκ Μίλαρ, συγγραφέας της ιστορίας του κόμικ του «Εμφυλίου Πολέμου» στο οποίο βασίστηκε η ταινία, ένιωσε πως η ταινία «είχε ένα καλό εικοσάλεπτο ξεκίνημα, αλλά μετά από αυτό ειλικρινά δεν μπορώ να θυμηθώ με το τι είχε να κάνει». Θεώρησε επίσης πως η ταινία στερούταν σοβαρότητας, ειδικά λαμβάνοντας υπόψιν το παρελθόν των αδελφών Ρούσο στην κωμωδία.
Πιθανή επιστροφή του Έβανς
Σύμφωνα με τον Φάιγκι, ο Εμφύλιος Πόλεμος αποτελεί την τελευταία ταινία της τριλογίας του Captain America, η οποία ξεκίνησε με την ταινία Ο Πρώτος Εκδικητής. Παρά το ότι η ταινία αποτελεί την τελευταία ταινία Captain America στο συμβόλαιο του Έβανς με τα Marvel Studios, τον Σεπτέμβριο του 2015, ο Έβανς δήλωσε πως ήταν ανοικτός στο να επεκτείνει το συμβόλαιό του πέραν των ταινιών Εκδικητές: Ο Πόλεμος της Αιωνιότητας και Εκδικητές: Η Τελευταία Πράξη, οι οποίες ήταν και οι τελευταίες που υπήρχαν στο συμβόλαιό του εκείνη τη στιγμή. Τον Νοέμβριο του 2018, ο Τζο Ρούσο είπε πως ο Έβανς «δεν είχε ακόμα τελειώσει» με τον Captain America μετά την Τελευταία Πράξη. Τον Νοέμβριο του 2019, όταν ρωτήθηκε αν θα επαναλάμβανε τον ρόλο του Captain America ο Έβανς απάντησε: «Ποτέ μη λες ποτέ. Αγαπώ τον χαρακτήρα. Δεν ξέρω» και πρόσθεσε: «Δεν είναι ένα δύσκολο όχι, αλλά δεν είναι κι ένα πρόθυμο ναι». Τον Ιανουάριο του 2021, δημοσιεύτηκε πως ο Έβανς ήταν κοντά στο να υπογράψει συμφωνία για να επαναλάβει τον ρόλο του Captain America σε τουλάχιστον ένα μελλοντικό πρότζεκτ. Η εμπλοκή του Έβανς ειπώθηκε πως θα ήταν παρόμοια με αυτήν που είχε ο Ντάουνι ως υποστηρικτικός ρόλος σε άλλες ταινίες του MCU, όπως ο Εμφύλιος Πόλεμος, μετά την ολοκλήρωση της δικής του τριλογίας ταινιών με τον χαρακτήρα του Iron Man με την ταινία Iron Man 3 το 2013. Σύντομα ο Έβανς είπε πως αυτό το δημοσίευμα ήταν «είδηση για [εκείνον]». Πιθανή του επιστροφή θα αφορά ένα πρότζεκτ ξεχωριστό από την τέταρτη ταινία Captain America που βρίσκεται στο στάδιο της ανάπτυξης.
The Falcon and the Winter Soldier και τέταρτη ταινία
Το 2021, κυκλοφόρησε στην πλατφόρμα του Disney+ η μίνι σειρά των Marvel Studios The Falcon and the Winter Soldier, με επικεφαλής σεναριογράφο τον Μάλκολμ Σπέλμαν και σκηνοθέτη την Κάρι Σκόγκλαντ. Η σειρά επικεντρώνεται στους χαρακτήρες των Μακί, Σαμ Γουίλσον/Falcon, και Σταν, Μπάκι Μπαρνς/Στρατιώτης του Χειμώνα, με τους Τσιντλ, Μπρουλ, ΒανΚαμπ και Κασούμπα να επαναλαμβάνουν τους ρόλους τους ως Τζέιμς «Ρόουντι» Ρόουντς, Χέλμουτ Ζίμο, Σάρον Κάρτερ και Άγιο αντίστοιχα, ενώ ο Ζορζ Σαν-Πιέρ επανέλαβε τον ρόλο του ως Ζορζ Μπατρόκ από την ταινία Captain America 2: Ο Στρατιώτης του Χειμώνα.
Μέχρι τον Απρίλιο του 2021, μία τέταρτη ταινία Captain America βρισκόταν στο στάδιο της ανάπτυξης και επικεντρωνόταν γύρω από τον Σαμ Γουίλσον, και η οποία αποτελεί συνέχεια των γεγονότων που έλαβαν χώρα στη σειρά The Falcon and the Winter Soldier. Οι Σπελμαν και Ντάλαν Μουσόν, ο οποίος είχε εργαστεί ως σεναριογράφος στη σειρά, έγραφαν το σενάριο. Μέχρι τον Αύγουστο, ο Μακί υπέγραψε για να πρωταγωνιστήσει στην ταινία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2016 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές 3D ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες δράσης Κατηγορία:Αμερικανικές πολιτικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες δράσης - επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ Κατηγορία:Περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας (ταινίες) Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε κόμικς της Marvel Κατηγορία:Αμερικανικές ψυχολογικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Γερμανία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νορβηγία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Πουέρτο Ρίκο Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ατλάντα Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Γερμανία Κατηγορία:Ταινίες της Τρίτης Φάσης του Κινηματογραφικού Σύμπαντος της Marvel Κατηγορία:Captain America (σειρά ταινιών) Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Λονδίνο Κατηγορία:Crossover ταινίες με υπερήρωες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Χένρι Τζάκμαν Κατηγορία:Ταινίες 4DX Κατηγορία:Ταινίες IMAX
Μπαρακβίλ
Το Μπαρακβίλ (γαλλικά: Baraqueville, οξιτανικά: La Barraca de Fraisse) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπαρακβιλουά (γαλλικά: Baraquevillois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Ιωάννης Λιούρδης
Ο Ιωάννης Λιούρδης (1800 - 1896) ήταν Έλληνας πολιτικός και ευεργέτης του Πύργου.
Βιογραφικά στοιχεία
Απεβίωσε το και η κηδεία του έγινε στον Πύργο, την Κυριακή 21 Απριλίου 1896.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες
Toyota Tacoma
Το Toyota Tacoma είναι ένα μεσαίο επαγγελματικό pick-up αυτοκίνητο, που παράγεται από την ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία Toyota, από τον Ιανουάριο του 1995. Για πρώτη φορά κυκλοφόρησε στην αγορά των ΗΠΑ τον Μάρτιο του 1995, ενώ τον Αύγουστο του 2004, ταυτόχρονα με τη λήξη της παραγωγής της πρώτης γενιάς, ξεκίνησε η μαζική παραγωγή της δεύτερης γενιάς του και διήρκησε έως τον Αύγουστο του 2015. Τον Ιανουάριο του 2015 παρουσιάστηκε η τρίτη γενιά του, η οποία μπήκε στην παραγωγή και κυκλοφόρησε τον Αύγουστο. Διαχρονικά, το αυτοκίνητο έχει διαμήκη κινητήρα εμπρός και, ανάλογα με την επιλογή, κίνηση στους πίσω τροχούς ή στους τέσσερις τροχούς.
Βόρεια Οσσετική Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία
Η Βόρεια Οσσετική Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία (Οσσετικά: Цæгат Ирыстоны Автономон Советон Социалистон Республикӕ, Северо-Осетинская Автономная Советская Социалистическая Республика) ήταν αυτόνομη δημοκρατία της Ρωσικής ΣΟΣΔ εντός της Σοβιετικής Ένωσης. Υπήρχε από το 1936 μέχρι το 1992, όταν μετετράπη στη Δημοκρατία της Βόρειας Οσετίας (από το 1994, Δημοκρατία της Βόρειας Οσετίας-Αλανίας), ένα ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αυτόνομες δημοκρατίες της Σοβιετικής Ένωσης
Toyota Tacoma
Πωλήσεις στη Βόρεια Αμερική
Οι χρονολογίες δίνονται σε ημερολογιακά έτη και όχι σε σεζόν (model years).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαγγελματικά αυτοκίνητα Tacoma
Αυτοκινητόδρομος 5 (Ιταλία)
thumb|right|100px|Το σήμα του αυτοκινητοδρόμου 5 thumb|right|200px|Ο χάρτης του αυτοκινητοδρόμου 5
Ο Αυτοκινητόδρομος 5 (ιταλικά: Autostrada A5) είναι ενας αυτοκινητόδρομος στην Ιταλία. Συνδέει το Τορίνο με τη Κοιλάδα της Αόστα στα σύνορα με τη Γαλλία. Έχει μήκος 143 χιλιόμετρα και στο μεγαλύτερο μήκος του έχει τέσσερεις λωρίδες κυκλοφορίας. Είναι μέρος των ευρωπαϊκών οδών Ε25 και της Ε612. Ο αυτοκινητόδρομος ολοκληρώθηκε το 1961.
Φωτογραφίες
5
Αρθρολεπτίδες
thumb|right|Το είδος [[Leptopelis uluguruensis]] Οι αρθρολεπτίδες (λατινική και επιστημονική ονομασία Arthroleptidae) είναι οικογένεια βατράχων της Υποσαχάριας Αφρικής. Περιλαμβάνει δενδρόβιους βάτραχους (γένος Leptopelis), καθώς και εδαφόβιους, όπως το ομώνυμο γένος αρθρολεπτίς. Τα περισσότερα γένη είναι περιορισμένα στα τροπικά δάση της κεντρικής και δυτικής Αφρικής.
Ταξινομική
Η οικογένεια αυτή είναι φυλογενετικώς η αδελφή ομάδα της οικογένειας υπερολιίδες (Hyperoliidae), μαζί με την οποία συναποτελούν τον εξελικτικό κλάδο «λαυρεντοβατράχια» (Laurentobatrachia), μια ονομασία που τιμά το έργο του Αργεντινού ερπετολόγου Ρεϋμόν Λωράν. Η ομάδα αυτή υπάγεται με τη σειρά της στα αφροβατράχια, έναν ενδημικό αφρικανικό εξελικτικό κλάδο.
Οι αρθρολεπτίδες χωρίζονται με βάση φυλογενετικών αναλύσεων σε τρεις πολύ διαφορετικές υποοικογένειες: τις αρθρολεπτίνες (Arthroleptinae), τις αστυλοστερνίνες (Astylosterninae) και τις λεπτοπελίνες (Leptopelinae). Υπάρχουν ειδικοί που τις θεωρούν ξεχωριστές οικογένειες, ενώ άλλοι δεν αναγνωρίζουν καν τις υποοικογένειες, κυρίως εξαιτίας αβεβαιότητας στη φυλογενετική τοποθέτηση των γενών Leptopelis και Scotobleps.
Ο παρακάτω πίνακας περιλαμβάνει τα γένη της κάθε υποοικογενένειας ονομαστικά και τον αριθμό ειδών του κάθε γένους :
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Άνουρα Κατηγορία:Αμφίβια της Αφρικής
Χρόνος προθρομβίνης
μικρογραφία|Πλάσμα αίματος μετά την προσθήκη ιστικού παράγοντα. Η δομή που μοιάζει με τζελ είναι αρκετά δυνατή για να κρατήσει ένα ατσάλινο σφαιρίδιο. Ο χρόνος προθρομβίνης (αγγλικά: prothrombin time, PT)—μαζί με τις συναφείς μετρήσεις του πηλίκου προθρομβίνης (prothrombin ratio, PR) και του δ ιεθνούς κανονικοποιημένου πηλίκου  (international normalized ratio, INR)— αποτελούν δοκιμασίες για την αξιολόγηση της εξωγενούς οδού πήξης του αίματος. Η συγκεκριμένη δοκιμή αναφέρεται απλώς και ως "PT/INR".
Χρησιμοποιείται για τον καθορισμό της τάσης πήξης του αίματος, σε μέτρο της δοσολογίας βαρφαρίνης, ηπατικής βλάβης, και κατάστασης βιταμίνης Κ στον οργανισμό. Η δοκιμασία μετρά τους παράγοντες I (Ινωδογόνο), ΙΙ (Προθρομβίνη), V (προακελερίνη), VII (προκονβερτίνη), και X (παράγοντας Stuart–Prower). Χρησιμοποιείται σε συνδυασμό με τον χρόνο ενεργοποιημένης μερικής θρομβοπλαστίνης (activated partial thromboplastin time, APTT), ο οποίος μετρά το ενδογενές μονοπάτι πήξης.
Εργαστηριακή μέτρηση
Το εύρος αναφοράς για τον χρόνο προθρομβίνης εξαρτάται από την αναλυτική μέθοδο που χρησιμοποιείται, αλλά συνήθως είναι περίπου 12-13 δευτερόλεπτα (τα αποτελέσματα πρέπει πάντα να ερμηνεύονται χρησιμοποιώντας το εύρος αναφοράς του εργαστηρίου που πραγματοποίησε τη δοκιμή) και το INR απουσία αντιπηκτικής αγωγής είναι 0,8 -1,2. Το επιθυμητό εύρος για το INR με αντιπηκτική χρήση (π.χ. βαρφαρίνη) είναι 2 έως 3. Σε ορισμένες περιπτώσεις, αν θεωρηθεί ότι απαιτείται πιο έντονη αντιπηκτική αγωγή, το εύρος-στόχος μπορεί να είναι μέχρι και 2,5-3,5 ανάλογα με την ένδειξη για αντιπηκτική αγωγή.
Ερμηνεία
Ο χρόνος προθρομβίνης είναι ο χρόνος που χρειάζεται το πλάσμα για να πήξει μετά την προσθήκη ιστικού παράγοντα (ανασυνδυασμένου ή που λαμβάνεται από ζώα όπως κουνέλια, ή από εγκέφαλο ασθενών κατά την αυτοψία). Έτσι μετράται η ποιότητα του εξωγενούς μονοπατιού της πήξης. Η ταχύτητά του επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό από τα επίπεδα του λειτουργικού παράγοντα VII στο σώμα. Ο παράγοντας VII έχει σύντομο χρόνο ημιζωής και η καρβοξυλίωση των καταλοίπων γλουταμινικού του απαιτεί βιταμίνη Κ. Ο χρόνος προθρομβίνης μπορεί να παραταθεί ως αποτέλεσμα ανεπάρκειας βιταμίνης Κ, θεραπείας με βαρφαρίνη, δυσαπορρόφησης ή έλλειψης εντερικής βακτηριακής χλωρίδας (για παράδειγμα στα νεογέννητα). Επιπλέον, η κακή σύνθεση του παράγοντα VII (λόγω ηπατικής νόσου) ή η αυξημένη κατανάλωσή του (στη διάχυτη ενδοαγγειακή πήξη) μπορεί να επιμηκύνει τον PT.
Το INR χρησιμοποιείται συνήθως για την παρακολούθηση των ασθενών υπό θεραπεία βαρφαρίνης ή σχετικής από του στόματος αντιπηκτικής θεραπείας. Το φυσιολογικό εύρος για ένα υγιές άτομο που δεν χρησιμοποιεί βαρφαρίνη είναι 0,8-1,2, ενώ για τα άτομα που λαμβάνουν θεραπεία με βαρφαρίνη συνήθως στοχεύεται ένα INR 2,0-3,0, αν και το INR μπορεί να είναι υψηλότερο σε συγκεκριμένες καταστάσεις, όπως για τους ασθενείς με μηχανική καρδιακή βαλβίδα. Εάν το INR βρίσκεται εκτός του εύρους-στόχου, ένα υψηλό INR υποδηλώνει υψηλότερο κίνδυνο αιμορραγίας, ενώ ένα χαμηλό INR υποδηλώνει υψηλότερο κίνδυνο ανάπτυξης θρόμβου.
Παρακλίνια εξέταση
μικρογραφία|Εξέταση ασθενή με συσκευή microINR από την iLine Microsystems μικρογραφία|150x150εσ|Μία συσκευή Roche CoaguChek XS. Εκτός από την εργαστηριακή μέθοδο που περιγράφεται παραπάνω, συσκευές παρακλίνιων εξετάσεων (γνωστά ως near-patient testing) χρησιμοποιούνται όλο και συχνότερα σε ορισμένες χώρες. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, παραδείγματος χάριν, η παρακλίνια εξέταση χρησιμοποιείται τόσο από τους ασθενείς στο σπίτι όσο και από ορισμένες κλινικές (συχνά νοσοκομειακές), ως μια γρήγορη και βολική εναλλακτική λύση της εργαστηριακής μεθόδου. Μετά από μια περίοδο αμφιβολίας για την ακρίβεια των αποτελεσμάτων τέτοιων συσκευών, μια νέα γενιά μηχανών και αντιδραστηρίων φαίνεται να κερδίζουν αποδοχή για την ικανότητά τους να αποδίδουν αποτελέσματα με παρόμοια ακρίβεια με τα εργαστηριακά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εξετάσεις αίματος
Πτολεμαίος ΙΑ΄ Αλέξανδρος Β΄
Ο Πτολεμαίος ΙΑ' Αλέξανδρος Β'  ( περ. 105 – 80 π.Χ. ) ήταν ο ενδέκατος (ή δωδέκατος σύμφωνα με κάποιες εκδοχές) βασιλιάς της Δυναστείας των Πτολεμαίων, η οποία κυβέρνησε την Αίγυπτο καθ’ όλη τη διάρκεια της ελληνιστικής περιόδου. Ήταν γιος του βασιλιά Πτολεμαίου Ι' Αλεξάνδρου και άγνωστης μητέρας, ίσως της Κλεοπάτρας Σελήνης Α' ή της Βερενίκης Γ' ή κάποιας παλλακίδας. Δεν ενσωματώθηκε ποτέ στην οικογενειακή λατρεία ή ίσως αφαιρέθηκε από αυτήν μετά θάνατον.
Βιογραφικά στοιχεία
Μετά το θάνατο του πατέρα της, Πτολεμαίου Θ' Λάθυρου, η Βασίλισσα Βερενίκη Γ' έμεινε μόνη στον αιγυπτιακό θρόνο. Ο Ρωμαίος ρήτορας Κικέρων, που ήταν σύγχρονός της, αναφέρει πως ήταν ιδιαίτερα αγαπητή στο λαό της Αλεξάνδρειας. Οι Αιγύπτιοι και οι Αλεξανδρινοί δεν θα είχαν κανένα πρόβλημα να μη συμβασιλέψει με κάποιον άλλο, ωστόσο αναγκάστηκε από το εθιμοτυπικό να ανεβάσει πλάι της στο θρόνο έναν άρρενα απόγονο της οικογένειας. Ο μόνος νόμιμος κληρονόμος ήταν ο νεαρός Πτολεμαίος Αλέξανδρος, γιος του Πτολεμαίου Ι', που είχε ζήσει κάποια χρόνια στην Κω, από το 106 π.Χ. και μετά, μέχρι και την αιχμαλωσία του από το Μιθριδάτη Στ' του Πόντου. Μετά από κάποια περίοδο διαμονής στον Πόντο δραπέτευσε στο στρατόπεδο του Σύλλα και τον είχε ακολουθήσει στη Ρώμη.
Όταν ο Πτολεμαίος Θ' πέθανε το 81 π.Χ., ο Σύλλας ήταν δικτάτωρ και κύριος του Ρωμαϊκού κόσμου. Σκεπτόμενος πως βόλευε τα συμφέροντα της Ρώμης να ανεβάσει έναν από τους προστατευόμενούς του στο θρόνο της Αιγύπτου, προώθησε την υπόθεση του Πτολεμαίου Αλέξανδρου στην Αίγυπτο. Κανονίστηκε επίσης ο νεαρός βασιλιάς να παντρευτεί τη χήρα του προκατόχου του και εξαδέρφη του, Βερενίκη Γ'. Καθώς εκείνη δεν ήταν διατεθειμένη να παραδώσει την εξουσία που απολάμβανε εδώ και είκοσι χρόνια, οι τριβές εμφανίστηκαν αμέσως και μέσα σε μόλις τρεις εβδομάδες κανόνισε τη δολοφονία της.
Αυτός, όμως, αποδείχτηκε λάθος χειρισμός εκ μέρους του. Ο Αλεξανδρινός όχλος εξαγριώθηκε και δεν δίστασε να σύρει το νεαρό Πτολεμαίο Αλέξανδρο στο Γυμνάσιο και να τον λιντσάρει. Είχε βασιλέψει μόλις για 18 ή 19 ημέρες. Τον διαδέχτηκε ο αδελφός της Βερενίκης, Πτολεμαίος ΙΒ' ο Αυλητής.
Πηγές
Κατηγορία:Φαραώ της δυναστείας των Πτολεμαίων Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος
Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Δυτικής Αττικής
Στον παρακάτω κατάλογο αναφέρονται οι δήμοι, οι δημοτικές ενότητες, οι τοπικές κοινότητες και οι οικισμοί της Περιφερειακής Ενότητας Δυτικής Αττικής.
Δήμος Ασπροπύργου
Έδρα του δήμου είναι ο Ασπρόπυργος. Ο Δήμος Ασπροπύργου έχει μόνιμο πληθυσμό 30251 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Ελευσίνας
Έδρα του δήμου είναι η Ελευσίνα. Ο Δήμος Ελευσίνας έχει μόνιμο πληθυσμό 29.902 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Μάνδρας - Ειδυλλίας
Έδρα του δήμου είναι η Μάνδρα. Ο Δήμος Μάνδρας - Ειδυλλίας έχει μόνιμο πληθυσμό 17885 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Μεγαρέων
Έδρα του δήμου είναι τα Μέγαρα. Ο Δήμος Μεγαρέων έχει μόνιμο πληθυσμό 36924 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Δείτε επίσης
Δυτικης Αττικης Κατηγορία:Δυτική Αττική
HMS Constance (1915)
Κατασκευή
Οι εργασίες ναυπήγησης ξεκίνησαν στις 25 Ιανουαρίου, η καθέλκυση πραγματοποιήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 1915 και το πλοίο ολοκληρώθηκε τελικά τον Ιανουάριο του 1916.
Μεταπολεμική περίδος
Μετά το τέλος του πολέμου το Constance εντάχθηκε στην 8η Μοίρα Ελαφρών Καταδρομικών, στον Σταθμό Βόρειας Αμερικής και Δυτικών Ινδιών (North American and West Indies Station), όπου και παρέμεινε μέχρι το 1926. Από τον Σεπτέμβριο του 1926 μέχρι τον Δεκέμβριο του 1927 έγινε επισκευή και ανανέωση του πλοίου, που εν συνεχεία ανέλαβε καθήκοντα ναυαρχίδας της εφεδρικής δύναμης του Πόρτσμουθ. Στα 1928-1930 στάλθηκε στον Σταθμό Κίνας (China Station).
Τον Μάρτιο του 1931 το Constance εντάχθηκε στο Εφεδρικό Στόλο, όπου και παρέμεινε μέχρι τον Ιούλιο του 1935. Πωλήθηκε για σκραπ το επόμενο έτος.
Πόβιατ
μικρογραφία| Διαίρεση της Πολωνίας σε πόβιατ. Πόβιατ (πολωνικά: powiat, προφέρεται, πληθυντικός: powiaty) είναι η μονάδα τοπικής κυβέρνησης και διοίκησης δεύτερου επιπέδου στην Πολωνία, ισοδύναμο με μια κομητεία, περιοχή ή νομό (LAU-1, πρώην NUTS-4) σε άλλες χώρες. Ο όρος «powiat» μπορεί να μεταφραστεί στα ελληνικά ως «νομός».
Ένα πόβιατ είναι μέρος μιας μεγαλύτερης μονάδας, του βοεβοδάτου (województwo), ή επαρχίας.
Ένα πόβιατ συνήθως υποδιαιρείται σε γκμίνα («δήμος»). Οι μεγάλες πόλεις, ωστόσο, λειτουργούν ως ξεχωριστά πόβιατ από μόνες τους, χωρίς να υποδιαιρούνται σε γκμίνα, οι οποίες ονομάζονται «πόλεις με δικαιώματα ποβιάτ» (powiaty grodzkie ή, πιο επίσημα, miasta na prawach powiatu). Ο άλλος τύπος πόβιατ ονομάζεται «εδάφη πόβιατ» (powiaty ziemskie).
Την 1η Ιανουαρίου 2020, υπήρχαν 380 οντότητες πόβιατ: 314 εδάφη πόβιατ και 66 πόλεις πόβιατ (δείτε: Κατάλογος πόβιατ της Πολωνίας).
Ιστορία
Η ιστορία των πολωνικών πόβιατ ανάγεται στο δεύτερο μισό του 14ου αιώνα. Παρέμειναν η βασική μονάδα εδαφικής οργάνωσης στην Πολωνία, στη συνέχεια στην Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία και μέχρι τη διχοτόμηση της τελευταίας το 1795.
Τον 19ο αιώνα, τα πόβιατ συνέχισαν να λειτουργούν στο τμήμα της Πολωνίας που είχε ενσωματωθεί στη Ρωσική Αυτοκρατορία («Βασίλειο της Πολωνίας») - το ισοδύναμο του ρωσικού «ουγέστ» και του ουκρανικού «πόβιτ» - και στο υπό γερμανική κυβέρνηση Μεγάλο Δουκάτο του Πόζεν, ως το πολωνικό ισοδύναμο του γερμανικού «Kreis».
Αφού η Πολωνία ανέκτησε την ανεξαρτησία της το 1918, τα πόβιατ έγιναν και πάλι εδαφικές μονάδες δεύτερου επιπέδου.
Τα πόβιατ καταργήθηκαν το 1975 υπέρ ενός μεγαλύτερου αριθμού βοεβοδάτων, αλλά επαναφέρθηκαν την 1η Ιανουαρίου 1999. Αυτή η μεταρρύθμιση δημιούργησε επίσης 16 μεγαλύτερα βοεβοδάτα
Λειτουργία
Η νομοθετική εξουσία εντός ενός πόβιατ ανατίθεται σε ένα εκλεγμένο συμβούλιο (rada powiatu), ενώ η τοπική εκτελεστική εξουσία ανατίθεται σε εκτελεστικό συμβούλιο (zarząd powiatu) με επικεφαλής τον σταρόστα, που εκλέγεται από το συμβούλιο. Ωστόσο, στις πόλεις πόβιατ αυτά τα ιδρύματα δεν υπάρχουν ξεχωριστά, καθώς οι εξουσίες και τα καθήκοντά τους ασκούνται από το δημοτικό συμβούλιο (rada miasta), τον άμεσα εκλεγμένο δήμαρχο (burmistrz ή prezydent) και τα γραφεία της πόλης (urząd miasta).
Σε ορισμένες περιπτώσεις, ένα πόβιατ έχει την έδρα του εκτός της επικράτειάς του. Για παράδειγμα, το Πόβιατ Πόζναν (powiat poznański) έχει τα γραφεία του στο Πόζναν, αν και το Πόζναν είναι το ίδιο μια πόλη πόβιατ και, ως εκ τούτου, δεν ανήκει στο Πόβιατ Πόζναν.
Τα πόβιατ έχουν σχετικά περιορισμένες αρμοδιότητες, καθώς πολλά τοπικά και περιφερειακά ζητήματα αντιμετωπίζονται είτε σε επίπεδο γκμίνα είτε σε επίπεδο βοεβοδάτου. Ορισμένοι από τους κύριους τομείς στους οποίους τα πόβιατ έχουν εξουσία και αρμοδιότητα λήψης αποφάσεων περιλαμβάνουν:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μορφές διοικητικής διαίρεσης Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση της Πολωνίας Κατηγορία:Πρώην διοικητικές διαιρέσεις της Λευκορωσίας Κατηγορία:Πρώην διοικητικές διαιρέσεις της Λιθουανίας Κατηγορία:Πρώην διοικητικές διαιρέσεις της Ουκρανίας
Πάπας Γρηγόριος Γ΄
Ο Πάπας Γρηγόριος Γ΄ (Papa Gregorio III, 690 - 28 Νοεμβρίου 741) ήταν Πάπας από τις 18 Μαρτίου του 731 έως τον θάνατό του το 741.
Ήταν Συριακής καταγωγής και διαδέχθηκε τον Πάπα Γρηγόριο Β΄ το Μάρτιο του 731. Η περίοδος της παποσύνης του, όπως και του προκατόχου του, επηρεάστηκε από την εικονομαχία που δίχαζε τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, στην οποία μάταια επιχείρησε να εμπλέξει τον Κάρολο Μαρτέλο.
thumb|150px|left|Ο Γρηγόριος Γ΄ σε παπικό μετάλλιο του 8ου αιώνα (εμπρόσθια όψη). thumb|left|150px|Ο Γρηγόριος Γ΄ σε παπικό μετάλλιο του 8ου αιώνα (οπίσθια όψη). Εκλέχτηκε από το λαό δια βοής και ήταν ο τελευταίος Πάπας που ζήτησε επικύρωση της εντολής του από το βυζαντινό έξαρχο. Ο Γρηγόριος προσέφυγε άμεσα στο βυζαντινό αυτοκράτορα Λέοντα Γ' ζητώντας του να μετριάσει τη στάση του στην υπόθεση της εικονομαχίας. Όταν ο αντιπρόσωπος του συνελήφθη μετά από διαταγή του αυτοκράτορα, τότε ο Γρηγόριος  συγκάλεσε σύνοδο το Νοέμβριο του 731,  η οποία καταδίκασε ανοιχτά την εικονομαχία. Ο Λέων Γ, ως απάντηση, το 732/33, απέσπασε τις περιοχές του Ιλλυρικού, της Καλαβρίας και της Σικελίας  από τη δικαιοδοσία της Εκκλησίας της Ρώμης και τις μετέφερε στη δικαιοδοσία του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.
Η στήριξη του Γρηγορίου στην Αυτοκρατορία τον ώθησε να συνεισφέρει στην επανάκτηση της Ραβέννας, η οποία είχε περάσει στα χέρια των Λομβαρδών το 733. Ωστόσο, προσπάθησε επίσης να ενισχύσει τη Ρώμη και προσπάθησε να συμμαχήσει με αντιπάλους του βασιλιά των Λομβαρδών Λιουτπράνδο και αργότερα με τους Φράγκους. Έστειλε απεσταλμένους και στον Κάρολο Μαρτέλο, αλλά δεν έλαβε καμία απάντηση.
Εορτάζεται από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία στις 28 Νοεμβρίου.
Πηγές
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Σύροι Πάπες Κατηγορία:Πάπες 8ου αιώνα Γρηγόριος Γ΄ Κατηγορία:Βυζαντινοί του 8ου αιώνα
Μινωική γλώσσα
Η Μινωική γλώσσα (ISO 639-3: omn, Glottolog: mino1236) είναι η γλώσσα του Μινωικού πολιτισμού στην Κρήτη η οποία γραφόταν με χρήση των κρητικών ιερογλυφικών και μετέπειτα με το συλλαβάριο της Γραμμικής Α.
Περιγραφή
Η Μινωική Κρήτη ήταν η πρώτη γνωστή περιοχή στην Ευρώπη όπου αναπτύχθηκε και χρησιμοποιήθηκε σύστημα γραφής, γεγονός που αποτελεί ισχυρή ένδειξη ύπαρξης ανεπτυγμένου πολιτισμού. Καθώς τα κρητικά ιερογλυφικά δεν έχουν αποκρυπτογραφηθεί, ενώ η Γραμμική Α έχει αποκρυπτογραφηθεί μόνο εν μέρει, η γλώσσα παραμένει άγνωστη και αταξινόμητη, καθώς δεν είναι καν δυνατό να διαπιστωθεί αν οι δύο γραφές αποτυπώνουν την ίδια γλώσσα -η Γραμμική Β έχει διαπιστωθεί πως είναι η γραπτή μορφή της μυκηναϊκής ελληνικής-. Η ετεοκρητική γλώσσα της οποίας δείγματα διασώζονται σε κάποιες αλφαβητικές επιγραφές, είναι κατά 1000 χρόνια μεταγενέστερη της Μινωικής και πιθανώς απόγονος της, ωστόσο και η ίδια παραμένει αταξινόμητη.
Οι Μινωίτες αρχικά χρησιμοποιούσαν ένα είδος γραφής, την ιερογλυφική, που μοιάζει πολύ με την ιερογλυφική της Αιγύπτου, αλλά διαφέρει στο ότι η γραφή αυτή χρησιμοποιεί μεν εικόνες ως σημεία, αλλά παίρνουν την φωνητική αξία των λέξεων που δηλώνουν τα αποτυπωμένα αντικείμενα. Συνυπήρχε δε με τη Γραμμική γραφή Α κατά την Παλαιοανακτορική περίοδο. Στην Νεοανακτορική περίοδο επικρατεί όμως η Γραμμική Α. Οι δύο αυτές μορφές γραφής συνυπάρχουν τόσο χρονικά όσο και τοπικά, όπως προκύπτει από τις ανασκαφές στο ανάκτορο των Μαλίων της Κρήτης και αλλού.
Οι ανασκαφές στην Κνωσσό από τον Άρθουρ Έβανς έφεραν στο φως επιγραφές με συλλαβικές γραφές που τις ονόμασε Γραμμική Α και Γραμμική Β. Η αποκρυπτογράφηση της τελευταίας το 1952 από τον Άγγλο αρχιτέκτονα Μάικλ Βέντρις απέδειξε ότι στην Κνωσσό μιλούσαν την ίδια γλώσσα με τους Αχαιούς, την Ελληνική. Μια συστηματική μελέτη των επιγραφών, σφραγίδων και άλλων ενεπίγραφων αντικειμένων κατέστησε δυνατή την ανάγνωση της Μινωικής γλώσσας. Υπάρχουν σαφείς ενδείξεις για την ύπαρξη γένους, ουσιαστικού, ρηματικών καταλήξεων και διαφόρων ειδών λεξιλογίου. Πολλοί ισχυρίζονται ότι τα ιερογλυφικά και η Γραμμική Α έχουν παρόμοιες φωνητικές αξίες με την Γραμμική Β, αλλά ακόμα μας είναι άγνωστες.
Ανασκαφές φέρνουν στο φως επιγραφές με κρητικά ιερογλυφικά και συλλαβικές γραφές. Ενεπίγραφα δαχτυλίδια, όπως αυτά του θησαυρού των Αηδονίων, ο περίφημος και πολυσυζητημένος Δίσκος της Φαιστού, ο διπλός πέλεκυς του Αρκαλοχωρίου και άλλες λίθινες και χάλκινες πινακίδες καταμαρτυρούν την ύπαρξη μιας αιγαιακής γραφής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μινωικός πολιτισμός Κατηγορία:Εξαφανισμένες γλώσσες της Ευρώπης
Δρυώνας Άρτας
Ο Δρυώνας είναι ένας μικρός οικισμός του Δήμου Αρταίων με 35 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011). Ο οικισμός βρίσκεται σε υψόμετρο 253 μέτρων και απέχει από την πόλη της Άρτας περίπου 17 χιλιόμετρα.
Σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστρια, ο Δρυώνας υπήρξε μέχρι το τέλος του 2010, οικισμός του Δήμου Βλαχέρνας με έδρα την Γραμμενίτσα. Με βάση τη νέα διοικητική διαίρεση που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης, ο οικισμός εντάχθηκε στο Δήμο Αρταίων. Ο Δρυώνας μαζί με το Κορφοβούνι, τα Ρουμάνια, τη Δάφνη και τον Έλατο αποτελούν την τοπική κοινότητα Κορφοβουνίου με συνολικό πληθυσμό 655 κατοίκους.
Διοικητικές μεταβολές
Το παλαιό όνομα του οικισμού ήταν Νεζερίστα. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και εντάχθηκε στην κοινότητα Κορφοβουνίου ενώ το 1954 μετονομάστηκε σε Δρυώνας. Το 1997 εντάχθηκε στο Δήμο Βλαχέρνας και το 2010 στο Δήμο Αρταίων.
Τοποθεσία και Πρόσβαση
Ο Δρυώνας γειτνιάζει με τους οικισμούς της τοπικής κοινότητας Κορφοβουνίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δρυωνας Αρτας Κατηγορία:Δήμος Αρταίων
Θάνατοι τον Απρίλιο του 2008
30 Απριλίου
04
1034
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1034 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Τορίνο ΦΚ
Η Τορίνο ΦΚ (ιταλικά: Torino FC) είναι ένας επαγγελματικός ποδοσφαιρικός σύλλογος της Ιταλίας με έδρα την ομώνυμη πόλη. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1906 και στο μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας της αγωνιζόταν στην κορυφαία κατηγορία του Ιταλικού πρωταθλήματος, τη Σέριε Α. Την περίοδο 2008-09 κατέλαβε την 18 θέση στο πρωτάθλημα και υποβιβάστηκε στη δεύτερη κατηγορία, Σέριε Β. Με μία 3ετή απουσία από τη Σέριε Α προβιβάστηκε στη μεγάλη κατηγορία τη σεζόν 2011-2012.
Το αρχικό της όνομα ήταν «Foot-Ball Club Torino», ενώ αργότερα μετονομάστηκε σε «Associazione Calcio Torino» και ύστερα το 1970 σε «Torino Calcio». Το 2005 η ομάδα, αντιμετωπίζοντας οικονομικά προβλήματα, αναγκάστηκε να εκμεταλλευτεί το νόμο «Lodo Petrucci», που της επέτρεψε να γλιτώσει από τη χρεοκοπία με την υποχρέωση, όμως, να υποβιβαστεί μια κατηγορία (η Τορίνο έπαιζε εκείνη τη χρονιά στη Σέριε Β και είχε καταφέρει να κερδίσει την άνοδο, τερματίζοντας 3η. Με βάση τον συγκεκριμένο νόμο, αναγκάστηκε να ξαναπαίξει στη Σέριε Β). Η ομάδα επανιδρύθηκε, προσωρινά με το όνομα «Società Civile Campo Torino» και τελικά απέκτησε το «Torino Football Club».
Ίδρυση
Το ποδόσφαιρο στην πόλη του Τορίνο έφτασε τα τέλη του 19ου αιώνα, από Άγγλους και Ελβετούς κατασκευαστές. Το 1887 είχαν ιδρυθεί οι ομάδες «Torino Football and Cricket Club» και «Nobili Torino», που ανάμεσα σε άλλα αγωνίσματα ασχολούνταν και με το ποδόσφαιρο, το 1891 ιδρύθηκε από ένωση των δύο αυτών η «Internazionale Torino», και λίγο αργότερα, το 1894, δημιουργήθηκε και η «Football Club Torinese» και το 1897 η Γιουβέντους.
Η Τορίνο ΦΚ ιδρύθηκε στις 3 Δεκεμβρίου του 1906. Το πρώτο της όνομα ήταν «Foot Ball Club Torino». Η ίδρυσή της έγινε έπειτα από μία συνάντηση στην μπυραρία «Voigt», στην οδό «Peter Micca» στο Τορίνο. Στην ίδρυσή της πήραν μέρος μερικοί παίκτες από τη Γιουβέντους υπό τον πρώην πρόεδρο της, τον Ελβετό Αλφρέντο Ντικ (Alfredo Dick). Αυτοί είχαν αποχωρήσει από τη Γιουβέντους, που εκείνη τη χρονιά είχε φτάσει μέχρι τον τελικό του πρωταθλήματος. Η Γιουβέντους, που την προηγούμενη χρονιά είχε κατακτήσει το πρώτο της πρωτάθλημα, είχε φτάσει μέχρι τον τελικό της διοργάνωσης με αντίπαλό τη Μίλαν. Η απόφαση όμως να μην γίνει ο αγώνας των πλέι-οφ στο Τορίνο αλλά σε ουδέτερο γήπεδο, οδήγησε τους παίκτες της Γιουβέντους σε διαμαρτυρία. Τελικά ο Ντικ αποφάσισε να φύγει από την ομάδα παίρνοντας μαζί του κάποιους από τους ξένους παίκτες της. Ανάμεσα στους ιδρυτές της ήταν ο Ελβετός επιχειρηματίας Hans Schoenbrod (που έγινε και ο πρώτος της πρόεδρος).
Το πρώτο της γήπεδο ήταν το «Velodromo Umberto I», στη γειτονιά «La Crocetta», το οποίο είχε μισθώσει ο Ντικ. Η Τορίνο απέκτησε τους παίκτες της κυρίως από την Τορινέσε (η οποία προέκυψε από την απορρόφηση της Ιντερνασιονάλ Τορίνο από την FBC Torino το 1900). Το γεγονός αυτό οδήγησε ουσιαστικά στη διάλυση της δεύτερης, ενώ πια στην πόλη έμειναν μόνο η Τορίνο Φ.Κ. και η Γιουβέντους, από την οποία η Τορίνο προερχόταν εν μέρει. Το ντέρμπι μεταξύ τους ονομάστηκε «Derby della Mole».
Λόγω της προέλευσης του μεγαλύτερου μέρους των παικτών της από την Τορινέσε, που με τη σειρά η ιστορία της, μέσω της Ιντερνασιονάλε Τορίνο φτάνει στην Torino Football and Cricket Club και τη Nobili Torino, η Τορίνο Φ.Κ. κάποιες φορές αναφέρεται και ως η παλαιότερη ομάδα της Ιταλίας.
Οι πρώτες επιτυχίες
140px|right|thumb|Ο [[Βιττόριο Πότσο υπήρξε παίκτης και αργότερα προπονητής της Τορίνο.]]
Το πρώτο επίσημο παιχνίδι της ομάδας δόθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 1906 ενάντια στη Προ Βερτσέλλι (Pro Vercelli). Η Τορίνο νίκησε 3-1. Το πρώτο τοπικό ντέρμπυ ήρθε το 1907, στις 13 Ιανουαρίου. Η Τορίνο επικράτησε της Γιουβέντους με 2-1 στο γήπεδό της, ενώ το ίδιο επαναλήφθηκε έναν μήνα μετά, όταν επικράτησε με 4-1 και απέκλεισε τη Γιουβέντους από τη συνέχεια του πρωταθλήματος. Τη χρονιά εκείνη η Τορίνο τερμάτισε δεύτερη πίσω από τη Μίλαν. (Η πρώτη νίκη για τη Γιουβέντους απέναντι στην Τορίνο ήρθε το 1909, όταν νίκησε στο δεύτερο παιχνίδι του προκριματικού γύρου με 3-1 και την απέκλεισε από τη συνέχεια του πρωταθλήματος).
Το 1908 έλαβε μέρος στους πρώτους διεθνής αγώνες στον κόσμο, που διοργάνωσε το περιοδικό La Stampa Sportiva, το τουρνουά «Torneo Internazionale Stampa Sportiva», που διοργανώθηκε στο Τορίνο. Κατάφερε να φτάσει μέχρι τον τελικό, όπου έχασε από την ελβετική Σερβέτ, με σκορ 3-1. Την επόμενη χρονιά μια μεικτή ομάδα από παίκτες της Τορίνο και της Γιουβέντους πήραν μέρος στη διοργάνωση «Sir Thomas Lipton Trophy», που αντικατέστησε την προηγούμενη, αλλά δεν κατάφεραν να φτάσουν στον τελικό.
Η Μεγάλη Τορίνο
Η «Μεγάλη Τορίνο» (Grande Torino) είναι το όνομα που έδωσαν οι Ιταλοί στη θρυλική ομάδα της δεκαετίας του '40. Η ομάδα πέτυχε τόσα πολλά ρεκόρ στην Ιταλία που μερικά διατηρούνται ως τις μέρες μας. Ήταν η πρώτη ομάδα που αγωνίστηκε με το σύστημα 4-4-2 δέκα χρόνια πριν το κάνει η Εθνική Βραζιλίας στο παγκόσμιο κύπελλο του 1958 και 35 χρόνια πριν το total football των Ολλανδών. Η ομάδα ήταν τόσο σπουδαία που 8-9 παίκτες της ήταν και βασικοί στην εθνική ομάδα της Ιταλίας. Στις 4 Μαΐου 1949 η μεγάλη Τορίνο είχε εξασφαλίσει τον πέμπτο συνεχόμενο τίτλο πρωταθλήματος στην Ιταλία και επέστρεφε από ένα φιλικό που είχε δώσει με την Μπενφίκα στη Λισαβόνα. Το αεροπλάνο όμως που επέβαινε η ομάδα κατέπεσε λόγω κακών καιρικών συνθηκών με αποτέλεσμα τον θάνατο όλων των επιβαινόντων παικτών και προπονητών της μεγάλης ομάδας. Η ομάδα παραμένει ακόμα αγαπητή στις καρδιές των αγνών Ιταλών ποδοσφαιρόφιλων, μια και βοήθησε στην ανάκτηση της χαμένης τους περηφάνιας μετά τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο
Η δημιουργία της Grande Torino
Το καλοκαίρι του 1939 πρόεδρος της ομάδας ανέλαβε ο Φερούτσο Νόβο (Ferruccio Novo). Ακολουθώντας τις υποδείξεις του Βιττόριο Πότσο, αποφάσισε να εφαρμόσει στην ομάδα το αγγλικό σύστημα διοίκησης. Στο προσωπικό της ομάδας τοποθετήθηκαν, μεταξύ άλλων, οι πρώην ποδοσφαιριστές της ομάδας Αντόνιο Τζιάνι και Μάριο Σπερόνι. Στον Ρικάρντο Αγκνισέτα δόθηκε ο ρόλος του γενικού διευθυντή, ο Άγγλος Λέσλι Λίβσλι έγινε προπονητής ακαδημιών, ενώ η τεχνική καθοδήγηση δόθηκε στον Ερνστ Έρμπσταϊν. Ο πρώτος μεγάλος παίκτης που αποκτήθηκε ήταν ο Φράνκο Οσσόλα, από τη Βαρέζε. Το ντεμπούτο του έγινε στις 4 Φεβρουαρίου 1940.
Τον Ιούνιο του 1940 η Ιταλία μπήκε στον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο, αλλά ο Μπενίτο Μουσολίνι αποφάσισε να συνεχιστεί κανονικά το πρωτάθλημα, καθώς πίστευε πως ο πόλεμος θα ήταν μια εύκολη υπόθεση. Την περίοδο 1940-41, παρά το ταλέντο του Οσσόλα που πέτυχε 14 γκολ σε 22 αγώνες, η ομάδα στο σύνολό της δεν άλλαξε πρόσωπο. Τερμάτισε 7η με 30 βαθμούς, 9 πίσω από την πρώτη Μπολόνια.
Κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας για την επόμενη χρονιά, η Τορίνο απέκτησε τους Πιέρο Φερράρις (Ferraris ΙΙ), Ρομέο Μέντι, Αλφρέντο Μποντόιρα, Φελίτσε Μπορέλ και Γκουλιέλμο Γκαμπέτο.
Ο Μπορέλ, ο Τζιανσίτο Ελλένα και ο Ρομπέρτο Κοπέρνικο πρότειναν η ομάδα να ακολουθήσει το «σύστημα» ή αλλιώς «WM» που είχε εισαγάγει ο Χέρμπερτ Τσάπμαν στην Άρσεναλ (ένα σύστημα 3-2-2-3, που εκμεταλλευόταν καλύτερα τους τότε κανόνες για το οφσάιντ). Νέος προπονητής της ομάδας ανέλαβε ο Ούγγρος Αντρέας Κούτικ. Την περίοδο εκείνη (1940-41) η Τορίνο τερμάτισε δεύτερη πίσω από τη Ρόμα.
Το καλοκαίρι του 1942 ήλθαν στην ομάδα ο Βαλεντίνο Ματσόλα και ο Έτσιο Λόικ από τη Βενέτσια. Έτσι δημιουργήθηκε η πρώτη πραγματικά μεγάλη ομάδα της Τορίνο, που κατέκτησε και το πρωτάθλημα εκείνη τη χρονιά (1942-43).
Πρωταθλήτρια
Το 1943 η Τορίνο τερμάτισε πρώτη, έναν βαθμό μπροστά από την έκπληξη εκείνης της χρονιάς, Λιβόρνο (44 έναντι 43). Στο πρωτάθλημα των 16 ομάδων της σεζόν εκείνης δέχτηκε μόνο 9 γκολ, ενώ εκτός έδρας σε 16 παιχνίδια έκανε 15 νίκες. Την ίδια χρονιά κατέκτησε και το κύπελλο Ιταλίας νικώντας με 4-0 τη Βενέτσια στο Μιλάνο.
Το 1944 οι Σύμμαχοι αποβιβάστηκαν στην Ιταλία και στη χώρα γίνονταν μάχες, με τη «Γοτθική Γραμμή» να τη χωρίζει στα δύο και τη φασιστική κυβέρνηση να έχει πέσει. Η Ομοσπονδία πάντως όρισε να διεξαχθούν αγώνες, αν και οι μετακινήσεις ήταν δύσκολες έπειτα από τους βομβαρδισμούς. Για να αποφύγουν τις κλήσεις των ποδοσφαιριστών των ομάδων στο στρατό, δόθηκαν βεβαιώσεις πως εργάζονταν στις βιομηχανίες της χώρας που ήταν σημαντικές για αυτόν. Έτσι οι παίκτες της Τορίνο δηλώθηκαν ως εργάτες του εργοστασίου της FIAT (της οικογένειας Ανιέλι, μετέπειτα ιδιοκτητών της Γιουβέντους), ενώ οι παίκτες της Γιουβέντους πήγαν στην Άλμπα, για το εργοστάσιο της Cisitalia του τότε προέδρου της ομάδας τους Πιέρο Ντούσιο.
Στην ομάδα ήρθαν από τη Φιορεντίνα ο τερματοφύλακας Γκριφάντι και ο Σίλβιο Πιόλα από τη Λάτσιο. Το πρωτάθλημα αυτό διεξήχθη στη βόρια Ιταλία, χωρισμένο σε ομίλους ανά περιοχή, με την Τορίνο (στην περιοχή Πεδεμοντίου-Λιγουρίας) να είναι πολύ δυνατή και να πετυχαίνει μεγάλες σε έκταση νίκες ενάντια στις αντιπάλους της και να φτάνει στην τελική φάση στο Μιλάνο με αντιπάλους τις Σπέτσια και Βενέτσια. Τελικά το ανεπίσημο εκείνο πρωτάθλημα κατέληξε στη Σπέτσια, η οποία αγωνίστηκε όχι με τους κανονικούς της παίκτες, αλλά με μια ομάδα πυροσβεστών. Το 2002 η FIGC αναγνώρισε τιμητικά το πρωτάθλημα ως «διακοσμητικό» για την ομάδα της Σπέτσια.
Την περίοδο 1944-45 δεν διεξήχθη πρωτάθλημα. Το 1945, το τέλος του πολέμου βρήκε την Ιταλία χωρισμένη στα δύο, αφού οι μάχες στη «Γοτθική Γραμμή» είχαν καταστρέψει τις μεταφορές. Η ομοσπονδία αποφάσίσε το πρωτάθλημα της περιόδου 1945-46 στον μεν βορρά να γίνει με ομάδες που το 1943 συμμετείχαν στη Σέριε Α, στον δε νότο να συμμετέχουν εκτός από ομάδες της Σέριε Α και ομάδες από τη Σέριε Β. Η Τορίνο κατέκτησε αυτό το ιδιόμορφο πρωτάθλημα με τη βοήθεια και των νέων της παικτών Βαλέριο Μπατσιγκαλούπο από τη Τζένοα, Άλντο Μπαλλαρίν από την Τριεστίνα, Βιργκίλιο Μαρόζο από την Αλεσσάντρια, Μάριο Ριγκαμόντι από τη Μπρέσια και Εουσέμπιο Καστελιάνο από τη Σπέτσια. Προπονητής της ήταν ο πρώην παίκτης της Λουίτζι Φερρέρο. Στην έδρα της κατάφερε να μην χάσει ούτε παιχνίδι, ενώ στους τελικούς της διοργάνωσης πέτυχε την ως τότε μεγαλύτερη εκτός έδρας νίκη στην ιστορία του ιταλικού πρωταθλήματος, νικώντας τη Ρόμα με 7-0 στην τελική φάση (28 Απριλίου 1946).
Το 1946 επέστρεψε στην ομάδα ο Μέντι, ενώ ενισχύθηκε και με τους Ντανίλο Μαρτέλλι, Φρανσέσκο Ροσσέτα, Ντάντε Πιάνι και Γκουίντο Τιέγκι. Το πρωτάθλημα της περιόδου 1946-47, που έγινε πλέον σε έναν όμιλο (των 20 ομάδων), κατέκτησε ξανά η Τορίνο, που παρέμεινε για άλλη μια χρονιά αήττητη στην έδρα της, ενώ ανάμεσα στα παιχνίδια της εκείνη τη σεζόν ξεχώρισαν οι νίκες της επί της Φιορεντίνα με 7-2 και επί των Τζένοα και Βιτσέντζα με 6-0. Τη χρονιά εκείνη έχασε μόνο 3 φορές εκτός έδρας.
Την περίοδο 1947-48 στην Τορίνο προπονητής ανέλαβε ο Μάριο Σπερόνε. Η ομάδα κατέκτησε για τρίτη συνεχόμενη χρονιά το πρωτάθλημα, χωρίς να χάσει αγώνα στην έδρα της, με 19 νίκες σε 20 αγώνες. Από τις νίκες της ξεχωρίζει το 10-0 ενάντια στην Αλεσσάντρια. Τερμάτισε το πρωτάθλημα με 65 βαθμούς, ρεκόρ περισσότερων βαθμών για τα πρωταθλήματα στην Ιταλία πριν την εισαγωγή του συστήματος των 3 βαθμών για τη νίκη, έχοντας σημειώσει 29 νίκες σε 40 αγώνες. Τελείωσε το πρωτάθλημα σημειώνοντας το αριθμό-ρεκόρ των 125 γκολ σε μία σεζόν (μέσος όρος 3,125 ανά αγώνα), ενώ δέχτηκε μόνο 33. Την ίδια περίοδο η εθνική ομάδα της Ιταλίας, στην οποία προπονητής ήταν ο Βιττόριο Πότσο βασιζόταν στην Τορίνο. Σε αγώνα στις 11 Μαΐου του 1947, όπου η Ιταλία επιβλήθηκε με 3-2 της Ουγγαρίας, η αρχική ενδεκάδα της Ιταλίας αποτελούνταν από δέκα παίκτες της Τορίνο και τον πορτιέρο της Γιουβέντους Σεντιμέντι, καθώς ο Πότσο αποφάσισε να μην ξεκινήσει ο βασικός τερματοφύλακας Βαλέριο Μπατσιγκαλούπο της Τορίνο.
Την περίοδο 1948-49 προπονητής της ομάδας ανέλαβε ο Άγγλος Λέσλι Λίβσλι, ενώ τεχνικός διευθυντής ορίστηκε ο Ερνστ Έρμπσταϊν. Ανάμεσα στους παίκτες που ήρθαν στην ομάδα ήταν ο Τζούλιο Σούμπερτ, ο Πιέρο Οπέρτο και ο Ρούμπενς Φαντίνι. Τερμάτισε για μια ακόμα φορά στην πρώτη θέση, με 60 βαθμούς. Τέσσερις αγωνιστικές πριν από το τέλος εκείνου του πρωταθλήματος συνέβη η τραγωδία στη Σουπέργκα.
Η τραγωδία
left|250px|thumb|Το μνημείο για τα θύματα του δυστυχήματος
Τον Μάιο του 1949 η Τορίνο μετέβη στην Πορτογαλία για ένα φιλικό παιχνίδι με τη Μπενφίκα, για να τιμηθεί, αλλά και να ενισχυθεί οικονομικά ο Πορτογάλος μέσος και αρχηγός της Μπενφίκα Φρανθίσκο "Τσίκο" Φερέιρα, που προτίθετο να σταματήσει το ποδόσφαιρο. Ο Φερέιρα ήταν προσωπικός φίλος του Βαλεντίνο Ματσόλα, ο οποίος μεσολάβησε στον πρόεδρο της Τορίνο Φερούτσιο Νόβο για το παιχνίδι. Η Τορίνο ζήτησε και πέτυχε από την Ιταλική Ομοσπονδία τη μετάθεση του αγώνα με την Ίντερ μερικές μέρες νωρίτερα, στις 30 Απριλίου. Έτσι στις 3 Μαΐου η διάσημη "Γκράντε Τορίνο" βρέθηκε στη Λισαβόνα για το παιχνίδι με τη Μπενφίκα, το οποίο τελείωσε με σκορ 4-3 υπέρ των Πορτογάλων.
Την επόμενη μέρα ξεκίνησαν από τη Λισαβόνα για να επιστρέψουν στην Ιταλία, ενώ ενδιάμεσα πραγματοποίησαν μια στάση ανεφοδιασμού στη Βαρκελώνη. Οι καιρικές συνθήκες ήταν κακές και η ορατότητα περιορισμένη. Το αεροσκάφος τους ήταν ένα τρικινητήριο Fiat G.212CP της Avio Linee Italiane. Ενώ το αεροπλάνο πλησίαζε το Τορίνο συνάντησε καταιγίδα. Οι κακές καιρικές συνθήκες και η περιορισμένη ορατότητα λόγω της χαμηλής νέφωσης ανάγκασαν το αεροσκάφος να κατέβει σε χαμηλό ύψος, ώστε να προσεγγίσει το αεροδρόμιο με πτήση εξ όψεως. Στις 17:03 τοπική ώρα το αεροσκάφος προσέκρουσε στον πλευρικό τοίχο ενός μοναστηριακού κτίσματος που υπήρχε δίπλα στη βασιλική της Σουπέργκα, που βρίσκεται στην κορυφή του ομώνυμου λόφου. Από τη σύγκρουση σκοτώθηκαν και οι 31 επιβαίνοντες: οι 18 παίκτες της ομάδας, 3 μέλη του προπονητικού τιμ (προπονητής, κόουτς και φυσιοθεραπευτής), 3 μέλη της διοίκησης, το 4μελές πλήρωμα του αεροσκάφους και 3 δημοσιογράφοι που κάλυπταν τον αγώνα. Οι αρχές απέδωσαν το δυστύχημα στο συνδυασμό της κακής ορατότητας, του προβληματικού σήματος επικοινωνίας με το αεροδρόμιο του Τορίνου και ενδεχομένως ενός λάθος χειρισμού του πιλότου, ενώ πιθανολογήθηκε και δυσλειτουργία του αλτίμετρου.
Στην Ιταλία είχαν παραμείνει τρεις παίκτες: ο τραυματίας αμυντικός Σάουρο Τομά, ο δεύτερος τερματοφύλακας Ρενάτο Γκαντόλφι (ταξίδεψε στη θέση του ο τρίτος τερματοφύλακας Ντίνο Μπαλλαρίν, μετά από πιέσεις προς την ομάδα του αδελφού του, αμυντικού Άλντο Μπαλλαρίν) και ο νεαρός μέσος Λουίτζι Τζουλιάνο, αρχηγός της ομάδας νέων της Τορίνο, λόγω προβλήματος με το διαβατήριό του. Άλλα άτομα που τελικά δεν συμμετείχαν στην αποστολή ήταν ο πρόεδρος Φερούτσο Νόβο λόγω κρυολογήματος, ο διάσημος σπορτκάστερ Νικολό Καρόζιο για οικογενειακούς λόγους και ο πρώην ποδοσφαιριστής και προπονητής και τότε αθλητικός ανταποκριτής Βιττόριο Πότσο, ο οποίος μάλιστα μετά την τραγωδία επωμίστηκε το βαρύ έργο της αναγνώρισης των νεκρών ποδοσφαιριστών.
Η κηδεία των θυμάτων έγινε δύο μέρες αργότερα και συμμετείχαν περίπου μισό εκατομμύριο άνθρωποι. Λίγες μέρες αργότερα η Ρίβερ Πλέιτ του Αλφρέδο Ντι Στέφανο αποφάσισε να δώσει έναν φιλικό αγώνα προς τιμήν των 18 ποδοσφαιριστών. Την Τορίνο αντιπροσώπευσε μια μικτή ομάδα με Ιταλούς παίκτες, ενώ ο αγώνας έληξε 2-2. Στους 4 αγώνες που απόμεναν για την ολοκλήρωση του πρωταθλήματος, και ενώ δεν είχε εξασφαλίσει μαθηματικά τον τίτλο, αγωνίστηκε με την ομάδα των εφήβων της. Οι αντίπαλες ομάδες της χρησιμοποίησαν και αυτές τις αντίστοιχες ομάδες τους και έτσι οι έφηβοι της Τορίνο, κάνοντας 4 νίκες έδωσαν το πρωτάθλημα στην ομάδα τους. Στο σημείο που έγινε το δυστύχημα τοποθετήθηκε αργότερα μνημείο προς τιμήν των θυμάτων.
Τα επόμενα χρόνια
250px|right|thumb|Οπαδοί της Τορίνο (2008)
Μετά την τραγωδία της Σουπέργκα, ο ομάδα δεν κατάφερε να επανέλθει στην προηγούμενη κατάσταση. Μετά από μία δεκαετία στη Σέριε Α, στην οποία δεν πέτυχε κάτι ιδιαίτερο, η Τορίνο υποβιβάστηκε το 1959 στη Σέριε Β. Τότε προπονητής ανέλαβε ο Ούγγρος Ίμρε Σένκεϊ που με τη βοήθεια των Ντένις Λο και Τζο Μπέικερ κατάφερε να φέρει ξανά την ομάδα στην πρώτη κατηγορία την επόμενη χρονιά. Η ομάδα μέχρι τα τέλη του 80 είχε καλά αποτελέσματα στη Σέριε Α, ανάμεσά τους και ένας ακόμα τίτλος την περίοδο 1975-76. Επίσης κατέκτησε δύο φορές το κύπελλο Ιταλίας το 1968 και το 1971. Πρωταγωνιστές στο πρωτάθλημα του 1976 ήταν ο Παολίνο Πουλίτσι και ο Γκουστάβο Γκρατσιάνι. Την επόμενη χρονιά έπαιξε στο κύπελλο πρωταθλητριών, όπου αποκλείστηκε από την Γκλάντμπαχ, στον δεύτερο γύρο της διοργάνωσης. Το 1970 άλλαξε το όνομά της σε «Torino Calcio».
Στις αρχές του 2010, ήρθαν στο φως της δημοσιότητας πληροφορίες, ότι παίκτες της ομάδας εμπλέκονται σε «στημένο» αγώνα, το 2009, με την Κροτόνε. Από την ομάδα διέψευσαν το δημοσίευμα.
Χρώματα και σύμβολα
Το χρώμα των εμφανίσεων της ομάδας είναι το βαθύ κόκκινο (γκρενά). Για την επιλογή του έχουν διατυπωθεί διάφορες θεωρίες. Σύμφωνα με μια από αυτές, το χρώμα αυτό επιλέχθηκε από τον Αλφρέντο Ντικ που ήταν οπαδός της ομοιόχρωμης Σερβέτ. Για κάποιους άλλους προέκυψε ύστερα από το πλύσιμο των φανελών που χρησιμοποιούσαν αρχικά (στα χρώματα της Τουρινέσε) μαζί με τα μαύρα σορτς και τις κάλτσες. Κατά την πιο γοητευτική εκδοχή όμως, προήλθε από το χρώμα του αίματος του πεσόντος αγγελιοφόρου που μετέφερε την είδηση της απελευθέρωσης της Ιταλίας από τους Γάλλους το 1706, το οποίο είχε υιοθετήσει ο πρόεδρος και ποδοσφαιριστής της Ιντερνατσιονάλε Τορίνο, Δούκας των Αμπρούτσι.
Προς τιμήν της Μεγάλης Τορίνο, για πολλά χρόνια η δεύτερη εμφάνιση της Ρίβερ Πλέιτ (όχι συνεχόμενα) ήταν η γκρενά. Το 1914 η Τορίνο επισκέφθηκε για τη Λατινική Αμερική για αγώνες στη Βραζιλία και την Αργεντινή. Ανάμεσα σε αυτούς αγωνίστηκε και με την ομάδα της Κορίνθιανς, για την οποία ήταν οι πρώτοι διεθνής αγώνες. Το 1948 η Τορίνο επισκέφθηκε ξανά τη Βραζιλία όπου αγωνίστηκε ξανά με την Κορίνθιανς. Μετά την τραγωδία της Σουπέργκα, η Κορίνθιανς έδωσε ένα φιλικό αγώνα με την Πορτουγκέζε προς τιμήν των θυμάτων, στον οποίο εμφανίστηκε με γκρενά φανέλες.
Από το 1990 μέχρι και την πτώχευση, το έμβλημα υπενθύμιζε την περίοδο της «Grande Torino», με τη σημαντική διαφορά ότι η δεξιά πλευρά του οβάλ εμπεριείχε τα γράμματα «Τ» και «C» (αρχικά της «Torino Calcio») αντί για τα γράμματα «A», «C» και «T» (αρχικά της «Associazione Calcio Torino»).
Το εταιρικό σύμβολο της «Τορίνο Football Club» χρησιμοποιήθηκε από το 2006. Την περίοδο 2005–06, την πρώτη μετά την πτώχευση της Torino Calcio, το έμβλημα είναι ταυτόσημο με το σημερινό, με μόνη διαφορά την προσθήκη της ημερομηνίας «1906» στην αριστερή πλευρά της ασπίδας, με σκοπό να υπενθυμίσει το έτος ίδρυσης της ιστορικής Foot Ball Club Torino.
Έδρα
right|250px|thumb|Λεπτομέρεια από τα ερείπια του «Σταδίου Φιλαδέλφια»
Η πρώτη έδρα της ομάδας ήταν το «Velodromo Umberto I». Το ποδηλατοδρόμιο χρησιμοποιήθηκε από το πρώτο παιχνίδι με τη Γιουβέντους το 1907 μέχρι τον Ιανουάριο του 1909. Στη συνέχεια χρησιμοποίησαν διάφορες έδρες: το «Lato Ferrovia», το «Lato Crocetta» και το «Stradale Stupinigi». Την περίοδο 1925-26 αγωνίστηκαν στο «Motovelodromo di Corso Casale», εν αναμονή της μετακόμισής τους στο στάδιο «Φιλαδέλφια» (Filadelfia).