cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σικελικό Σοσιαλιστικό Κόμμα
Το Σικελικό Σοσιαλιστικό Κόμμα (σικ. Partitu Sucialista Sicilianu, ιτ. Partito Socialista Siciliano) είναι ένα σοσιαλδημοκρατικό πολιτικό κόμμα της Σικελίας. Το κόμμα ιδρύθηκε το 1893 και ανασυστάθηκε το 2013. Το κόμμα επιδιώκει την πλήρη εφαρμογή του ειδικού καθεστώτος της Σικελίας και υποστηρίζει την ενοποίηση της Σικελίας αριστεράς σε μια δημοκρατική σοσιαλιστική προοπτική. Τα μέλη του κόμματος προέρχονται από της Σικελίας τμήματα του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, το Ιταλικού Δημοκρατικού Σοσιαλιστικού Κόμματος και το Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος της Προλεταριακής Ενότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα Κατηγορία:Σοσιαλιστικά κόμματα στην Ιταλία
Διοφαντική εξίσωση
Διοφαντική εξίσωση στην άλγεβρα ονομάζεται οποιαδήποτε πολυωνυμική εξίσωση με ακέραιους συντελεστές για την οποία ζητούμε μόνο ακέραιες λύσεις. Ο όρος "διοφαντική" προέρχεται από τον μαθηματικό του τρίτου αιώνα Διόφαντο τον Αλεξανδρέα, που ασχολήθηκε με αυτού του τύπου τις εξισώσεις.
Στις γραμμικές διοφαντικές εξισώσεις, όπως η "αχ+βψ=γ", για να υπάρχει λύση, αναγκαία και ικανή συνθήκη είναι ο μέγιστος κοινός διαιρέτης των συντελεστών (α,β) των αγνώστων να διαιρεί το γ.
Επιπλέον αν (χ',ψ') είναι μία λύση της διοφαντικής εξίσωσης τότε το σύνολο των λύσεων της εξίσωσης δίνεται από τα ακέραια ζεύγη (χ,ψ) όπου χ=χ'+νβ/δ και ψ=ψ'-να/δ όπου ν είναι ένας αυθαίρετος ακέραιος αριθμός και δ είναι ο ΜΔΚ των α και β.
Μάχη του Τάνενμπεργκ (1914)
Η μάχη του Τάνενμπεργκ διαδραματίστηκε στο ανατολικό μέτωπο του Α' παγκοσμίου πολέμου, κοντά στην πόλη Άλλενστάϊν της τότε Πρωσίας που σήμερα ανήκει στο έδαφος της Πολωνίας. Αντιμέτωποι ήταν ο στρατός της Γερμανίας και της Ρωσίας. Νίκησε η Γερμανία διαλύοντας τον στρατό της Ρωσίας που είχε εισβάλει στα εδάφη της Ανατολικής Πρωσίας.
Αρχικά η μάχη ονομάζονταν Μάχη του Άλλενσταϊν, αφού αυτός ήταν ο τόπος που είχε διαδραματιστεί. Ο Χίντενμπουργκ όμως τη μετονόμασε για προπαγανδιστικούς λόγους, επειδή στο κοντινό Τάνενμπεργκ (σήμερα Στιέμπαρκ της Πολωνίας) το 1410 είχε γίνει μια άλλη ιστορική μάχη, στην οποία το Τάγμα των Τευτόνων είχε νικηθεί από τους Πολωνο-Λιθουανούς.
Στρατηγικό πλαίσιο
Η γεωγραφική θέση της Ανατολικής Πρωσίας έκανε τα εδάφη της επαρχίας αυτής ιδιαίτερα ευάλωτα, αφού ήταν σχεδόν μέσα στο έδαφος της Ρωσίας. Ακολουθώντας το Σχέδιο Σλίφεν, το ανώτατο στρατιωτικό επιτελείο της Γερμανίας είχε στείλει σχεδόν όλο το στρατό στο Δυτικό Μέτωπο ελπίζοντας έτσι ότι θα νικούσαν τους Γάλλους πολύ σύντομα. Στα υπόλοιπα εδάφη είχε απομείνει μόνο η 8η μεραρχία για να τα υπερασπίσει. Η Ρωσία εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία, και για να ανακουφίσει τους δυτικούς συμμάχους της έστειλε δύο μεραρχίες που εισέβαλαν στην Ανατολική Πρωσία. Η πρώτη Μεραρχία (Μεραρχία Νιέμεν) με στρατηγό τον Πάουλ φον Ρέννενκαμπφ επιτέθηκε στα ανατολικά, ενώ η δεύτερη μεραρχία (Μεραρχία Νάρεβ) με στρατηγό τον Αλεξάντερ Σαμσόνοβ επιτέθηκε στα νότια σύνορα της Ανατολικής Πρωσίας.
Τις πρώτες μέρες της εκστρατείας οι Ρώσοι είχαν επιτυχία. Η πρώτη μεραρχία διείσδυσε και στις 19 Αυγούστου νίκησε στην Μάχη του Gumbinnen. Σκοπός των Ρώσων ήταν να αναγκάσουν την 8η Μεραρχία των Γερμανών να οπισθοχωρήσει μέχρι τον ποταμό Βιστούλα. Και πράγματι, ο Γερμανός στρατηγός φον Πρίττβιτζ ζήτησε από το στρατιωτικό επιτελείο άδεια για να οπισθοχωρήσει. Η απάντηση ήρθε στις 22 Αυγούστου με την καθαίρεση του Πρίττβιτζ και την αντικατάστασή του από τον Χίντενμπουργκ, ο οποίος ήταν ήδη σε σύνταξη, και τον Λούντεντορφ, ο οποίος είχε ήδη αναδείξει τις ικανότητές του στο Δυτικό Μέτωπο με την κατάληψη της Λιέγης. Οι Ρώσοι που δεν περίμεναν αυτήν την εξέλιξη άρχισαν να προχωρούν. Η 1η Μεραρχία με κατεύθυνση το Κένιγκσμπεργκ (Königsberg) της Πρωσίας, ενώ η 2η Μεραρχία παραμόνευε στα νότια για να υποδεχτεί τους οπισθοχωρούντες Γερμανούς. Λόγω της μακρινής απόστασης οι δυο μεραρχίες ήταν διαχωρισμένες και δεν μπορούσαν να αλληλοβοηθηθούν.
Η εξέλιξη της μάχης
thumb|right|Παράταξη των δυνάμεων στις 20 Αυγούστου του 1914 Ο Λούντεντορφ παρατήρησε ότι η μετά την Μάχη του Γκουμπίνεν η 1η Μεραρχία των Ρώσων μείωσε την δραστηριότητά της και ορθώς υπέθεσε ότι οι δύο μεραρχίες διαχωρίστηκαν. Γι'αυτό έστειλε με τρένο ένα σώμα της 8ης Μεραρχίας υπό διαταγές του στρατηγού Φρανσουά από το Γκουμπίνεν (Gumbinnen) προς το νότο δυτικά της γραμμής των Ρώσων. Παράλληλα, ο Χίντενμπουργκ έθεσε τον στρατό του σε κίνηση, αφήνοντας μόνο ένα τμήμα πεζικού και ένα τμήμα ιππικού για επιτόπου υπεράσπιση. Δύο τμήματα υπό τις διαταγές των Άουγκουστ φον Μάκενζεν (August von Mackensen) και Όττο φον Μπέλο (Otto von Below) πήγαν να αντιμετωπίσουν την 2η Μεραρχία των Ρώσων, ενώ ο υπόλοιπος στρατός έπιασε αμυντική θέση στο Άλλενσταϊν περιμένοντας τους Ρώσους, οι οποίοι είχαν την λανθασμένη εντύπωση ότι οι Γερμανοί υποχωρούσαν. Στο μεταξύ η 2η Μεραρχία των Ρώσων οδοιπορούσε επί δέκα μέρες. thumb|right|Παράταξη των δυνάμεων στις 26 Αυγούστου του 1914 thumb|right|Παράταξη των δυνάμεων στις 30 Αυγούστου του 1914
Η μάχη του Τάννενμπεργκ στην λογοτεχνία
Ο Ρώσος συγγραφέας Αλεξάντρ Σολζενίτσιν που βραβεύτηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας χρησιμοποιεί τη μάχη του Τάννενμπρεργκ στο πρώτο μέρος της τριλογίας του κόκκινος τροχός, με τίτλο Αύγουστος του  1914. Βασίζεται σε ιστορικές πηγές και των δύο χωρών και στις αναμνήσεις του πατέρα του που είχε πολεμήσει στην Ανατολική Ρωσία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ταννενμπεργκ Κατηγορία:Ανατολική Πρωσία
Άγιος Πατρίκιος Δυτικά
Ο Άγιος Πατρίκιος Ανατολικά (αγγλικά: Saint Patrick West) είναι μια από τις οκτώ εκλογικές περιφέρειες της Γρενάδας. Βρίσκεται στην ενορία του Αγίου Πατρίκιου. Πρωτεύουσα πόλη είναι η Γιούνιον.
Γεωγραφία
Η εκλογική περιφέρεια βρίσκεται δυτικά της ενορίας, εξού και το όνομα. Είναι η βορειοδυτικότερη περιφέρεια της Γρενάδας. Είναι η 4η μικρότερη περιφέρεια στη Γρενάδα μετά την Πόλη του Αγίου Γεωργίου, τον Άγιο Ανδρέα Βορειοανατολικά και τον Άγιο Ανδρέα Νοτιοανατολικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογικές περιφέρειες της Γρενάδας
Οργάνωση Μάχης Εσέρων
Η Οργάνωση Μάχης ήταν ο τρομοκρατικός κλάδος μέσα στο Σοσιαλ-Επαναστατικό Κόμμα της Ρωσίας. Ήταν μια τρομοκρατική υπο-ομάδα που είχε αυτονομία υπό το Κόμμα. Στις αναμνήσεις του, το μέλος της ομάδας Μπόρις Σαβινκόφ αποκάλεσε την ομάδα «Ταξιαρχία Τρομοκράτη». (Αυτή την διατύπωση χρησιμοποίησε στα απομνημονεύματά του ο Ουιτάκερ Τσάμπερς, ένας Αμερικανός κατάσκοπος των Σοβιετικών ).
Ιστορικό
Το 1902 ο Γκριγκόρι Γκερσούνι ίδρυσε και καθοδήγησε την ομάδα.
Το 1904, ο Γκερσούνι συνελήφθη, και ο Έβνο Άζεφ τον διαδέχτηκε, με τον Μπόρις Σαβινκόφ σαν βοηθό του. Ο Άζεφ, ένας διπλός πράκτορας στην υπηρεσία της Τσαρικής μυστικής αστυνομίας Οχράνα, άλλαξε τον τρόπο επίθεσης από πυροβόλα όπλα σε δυναμίτη. Στην μέση περίοδό της (1903-1906) τα μέλη της ταξιαρχίας περιλάμβαναν περισσότερες από μια ντουζίνα γυναίκες και πάνω από τέσσερις ντουζίνες άνδρες – κάποιοι ευγενείς, επίτιμοι πολίτες, ιερείς και έμποροι. Οι περισσότεροι ήταν 20-30 ετών. 19 Εβραίοι και δύο Πολωνοί. Το 1908, ο Σαβινκόφ διαδέχτηκε τον Άζεφ, αλλά η ομάδα διαλύθηκε λίγο αργότερα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τρομοκρατία στη Ρωσία Κατηγορία:Εσέροι
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1975-76
Η Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1975-76 ήταν η 37η έκδοση της Α΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Ομόνοια για 6η φορά στην ιστορία της.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1975-76 συμμετείχαν 15 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Δεν υποβιβάστηκε καμία ομάδα.
Η πρωταθλήτρια ομάδα εξασφάλιζε τη συμμετοχή της στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης 1976-77. Επιπλέον, η ομάδα που τερμάτισε στη δεύτερη θέση εξασφάλιζε τη συμμετοχή της στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1976-1977.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Αλλαγές σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο
Σε σχέση με το πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 1974-75, στο πρωτάθλημα της περιόδου 1975-76 συμμετείχε ο ΑΠΟΕΛ που την περίοδο 1974-75 συμμετείχε ανεπίσημα στο πρωτάθλημα.
Ομάδες, στάδια και τοποθεσίες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν. Λόγω της τουρκικής εισβολής και κατοχής μεγάλου μέρους της Κύπρου από τα τουρκικά στρατεύματα, η Ανόρθωση, η Νέα Σαλαμίνα, ο Διγενής και ο ΑΣΙΛ απώλεσαν τις έδρες τους. Η Ανόρθωση, η Νέα Σαλαμίνα και ο ΑΣΙΛ επαναδραστηριοποιήθηκαν στη Λάρνακα και ο Διγενής στη Λευκωσία. Για το πρωτάθλημα της περιόδου 1975-76 για τις ομάδες αυτές ορίστηκαν στάδια ως έδρες σε όλη την Κύπρο.
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
1Επειδή ο δευτεραθλητής ΑΠΟΕΛ κατέκτησε το Κύπελλο Κύπρου 1975-76, οπόταν εξασφάλισε δικαίωμα συμμετοχή στο Κύπελλο Κυπελλούχων 1976-77, στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1976-1977 συμμετείχε η ομάδα που τερμάτισε στην τρίτη θέση, Ένωση Νέων Παραλιμνίου.
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος:
Ερρίκος του Κάμπερλαντ και του Στράθερν
Ο Ερρίκος, Δούκας του Κάμπερλαντ και του Στράθερν (Prince Henry, Duke of Cumberland and Strathearn, 7 Νοεμβρίου 1745 - 18 Σεπτεμβρίου 1790), ήταν το έκτο παιδί και τέταρτος γιος του Φρειδερίκου, Πρίγκιπα της Ουαλίας, και της Αυγούστας της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουργκ, καθώς και αδελφός του Γεωργίου Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου.
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1975-76
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1975-1976
Ερρίκος του Κάμπερλαντ και του Στράθερν
Ο Ερρίκος Φρειδερίκος γεννήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 1745 στο Μέγαρο Λέστερ του Ουέστμινστερ και βαπτίσθηκε είκοσι τρεις ημέρες αργότερα. Στις 22 Οκτωβρίου 1766, λίγο πριν από τα εικοστά πρώτα γενέθλιά του, ονομάστηκε Δούκας του Κάμπερλαντ και του Στράθερν, καθώς και Κόμης του Δουβλίνου.
Στις 4 Μαρτίου 1767 φέρεται να παντρεύτηκε την Όλιβ Ουίλμοτ, σε μια μυστική τελετή. Υπάρχουν αναφορές ότι από τη σχέση τους απέκτησαν μία κόρη, την Ολίβια (1772-1834), αν και η πατρότητα δεν αποδείχτηκε ποτέ. Η Ολίβια υιοθέτησε τον τίτλο της Πριγκίπισσας του Κάμπερλαντ. Το 1769 ο Ερρίκος μηνύθηκε από τον Λόρδο Ρίτσαρντ Γκρόουβνορ για μοιχεία, καθώς τον είδε να βρίσκεται με τη γυναίκα του, Ενριέττα. Ο Γκρόουβνορ απεκόμισε αποζημίωση ύψους £10.000, η οποία μαζί με τα υπόλοιπα κόστη ανήλθε στα £13.000.
Το 1768, σε ηλικία 22 ετών, ο Ερρίκος εντάχθηκε στο Βασιλικό Ναυτικό ως δόκιμος αξιωματικός και απεστάλη στην Κορσική με το HMS Venus. Ωστόσο, επέστρεψε στη Βρετανία όταν το πλοίο ανακλήθηκε μετά από τη γαλλική εισβολή στη Δημοκρατία της Κορσικής. Προήχθη σε Υποναύαρχο το επόμενο έτος και Αντιναύαρχος το 1770.
Ο γάμος του με τη χήρα Ανν Χόρτον (1743-1808), στις 2 Οκτωβρίου 1771, προκάλεσε ρήγμα με τον Βασιλιά και ήταν ο καταλύτης για τον νόμο του 1772, που απαγορεύει στους απογόνους του Γεωργίου Β΄ να παντρεύονται χωρίς την άδεια του μονάρχη. Από τον γάμο τους δεν υπήρξαν παιδιά.
Το 1775 ο Δούκας ίδρυσε τον Στόλο του Κάμπερλαντ, που αργότερα μετονομάστηκε σε Βασιλικό Ναυτικό Όμιλο του Τάμεση. Το 1778 προήχθη σε ναύαρχο, αν και δεν του επετράπη να ασκεί διοίκηση. Απεβίωσε στο Λονδίνο στις 18 Σεπτεμβρίου 1790, σε ηλικία 44 ετών. Η σύζυγός του απεβίωσε το 1808.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Αννόβερου
Γκρότε-Μπρόγκελ
Το Γρότε-Μπόγκελ (ολλανδικά: Grote-Brogel), είναι κωμόπολη του δήμου του Περ, στη Βελγική επαρχία της Λιμβουργίας. Έχει έκταση 19,97 χμ² και πληθυσμό 2.804 κατοίκους (2013).
Μετά την συνένωση των δήμων το 1977 το Γρότε-Μπρόγκελ ενσωματώθηκε στον δήμο του Περ.
Κατηγορία:Πόλεις του Βελγίου
Ερμενβέργα
Η Ερεμενβέργα, Ermenberga, (άκμασε τον 6ο-7ο αι.) ήταν Βησιγότθα πριγκίπισσα, κόρη του Βιτέριχ.
Βιογραφία
Αργότερα αποπέμφθηκε από τον Θευδέριχο Β΄. Η τελική της μοίρα είναι αβέβαιη.
82 (αριθμός)
Το 82 (ογδόντα δύο) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 81 και πριν από το 83. Είναι άρτιος αριθμός, αφού 82:2 = 41, δηλαδή διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 82 συμβολίζεται ως LXXXII στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΠΒ´ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σύνθετοι αριθμοί
Μπάντο (βασίλισσα)
Η Μπάντο, Baddo ή Bauda (6ος αι. – 589) έγινε βασίλισσα των Βησιγότθων με τον γάμο της με τον Ρεκαρέδ Α΄ (580–601). Είναι η μόνη βασιλική σύζυγος των Βησιγότθων, που είναι γνωστό ότι έχει υπογράψει επίσημα κρατικά έγγραφα και εκκλησιαστικά καταστατικά, πράγμα που σημαίνει ότι έπαιξε ρόλο στην πολιτική και είχε κάποια επιρροή στη διακυβέρνηση.
Καταγωγή
Πολλοί σύγχρονοι ιστορικοί πιστεύουν ότι η καταγωγή της Μπάντο γράφτηκε για πρώτη φορά στο Historia de regibus Gothorum, Vandalorum et Suevorum και Continuatio Byzantia-Arabica του Ισίδωρου της Σεβίλλης. Αυτές οι ιστορικές πηγές αναφέρουν ότι η μητέρα του Λιούβα Β΄, που ο ίδιος γεννήθηκε το 583 ή το 584, ήταν κοινή και παλλακίδα του Ρεκαρέδου Α΄,  που ήταν εκείνη την εποχή ο μικρότερος γιος τού ηγεμόνα τού Βησιγοτθικού βασιλείου Λιουγιγκέλδ. Αυτοί οι ερευνητές θεωρούν τη Μπάντο τη μοναδική γνωστή, νόμιμη σύζυγο του Ρεκαρέδ Α΄.
Άλλοι σύγχρονοι μεσαιωνολόγοι, ωστόσο, έχουν επίσης την άποψη ότι η Μπάντo δεν ήταν η μητέρα τού Λιούβα Β΄, καθώς ο γάμος με κοινά άτομα δεν ήταν μία ευρέως διαδεδομένη πρακτική μεταξύ της Βησιγοτθικής μοναρχίας. Ο υποστηρικτικός ισχυρισμός διατυπώνεται επίσης ότι η Μπάντo δεν μπόρεσε να φέρει στον Ρεκαρέδ Α΄ έναν γιο και ότι ο Λιούβα Β΄ ανακηρύχθηκε διάδοχος τού θρόνου, αφού τον γέννησε μία από τις παλλακίδες του Ρεκαρέδ Α΄.
Γάμος
Η ημερομηνία τού γάμου τού Ρεκαρέδ Α΄ με τη Μπάντο είναι άγνωστη. Δεν μπορούσε να γίνει πριν από το 584, αφού από το 579 ή το 582 ο Ρεκαρέδ Α΄ ήταν αρραβωνιασμένος με την πριγκίπισσα Ριγούνθα των Φράγκων, κόρη του βασιλιά Χιλπέριχου Α΄ και της Φρεδεγόνδης. Υποτίθεται ότι ήταν ένας δυναστικός γάμος, σχεδιασμένος για να εξομαλύνει τις σχέσεις μεταξύ των ηγεμόνων τού Βησιγοτθικού βασιλείου και τού Φραγκικού κράτους. Σύμφωνα με τον Γρηγόριο τού Τουρ, τον Σεπτέμβριο του 584, η Ριγούνθα πήγε στην Ιβηρική, αλλά λόγω τού τέλους τού Χιλπέριχ Α΄ και τού επακόλουθου νέου Βησιγοτθικο-Φραγικού πολέμου, ο γάμος δεν ολοκληρώθηκε ποτέ επίσημα. Έχει προταθεί ότι ο Ρεκαρέδ Α΄ μπορεί να νυμφεύτηκε τη Μπάντο λίγο μετά το 584.
Ωστόσο, η ημερομηνία τού γάμου είναι πιθανότατα μεταγενέστερη από την άνοδο τού Ρεκαρέδ Α΄ στον θρόνο το 586. Αυτό υποστηρίζεται από στοιχεία ότι λίγο μετά το τέλος τού πατέρα του, ο Ρεκαρέδ Α΄ προσπάθησε να νυμφευτεί την Χλοδοσίνδα, την κόρη του Φράγκου βασιλιά Σιγιβέρτου Α΄ και της Bρουνχίλδης, αλλά απέτυχε λόγω της αντίθεσης του βασιλιά της Βουργουνδίας Γκούντραμ. Ίσως ο γάμος του Ρεκαρέδ Α΄ και τού Μπάντo έγινε το 586 ή το 589.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Βισιγοθικές βασίλισσες
Κλέινε-Μπρόγκελ
Το Κλέινε-Μπρόγκελ (ολλανδικά: Kleine-Brogel), είναι κωμόπολη του δήμου του Περ, στη Βελγική επαρχία της Λιμβουργίας. Έχει έκταση 9,69 χμ² και πληθυσμό 1.813 κατοίκους (2013).
Μετά την συνένωση των δήμων το 1977 το Κλέινε-Μπρόγκελ ενσωματώθηκε στον δήμο του Περ.
Κατηγορία:Πόλεις του Βελγίου
Η Ομάδα των Πέντε
thumb|right|250px|[[Μίλι Μπαλάκιρεφ]] thumb|right|250px|[[Σέζαρ Κιουί]] thumb|right|250px|[[Αλεξάντρ Μποροντίν]] thumb|right|250px|[[Μόντεστ Μουσόργκσκι]] thumb|right|250px|[[Νικολάι Ρίμσκι-Κόρσακοφ]] Η φράση «Η Ομάδα των Πέντε» ή απλώς «Οι Πέντε» χρησιμοποιείται στην ιστορία της δυτικής μουσικής αναφορικά με τους παρακάτω πέντε Ρώσους συνθέτες, οι οποίοι έδρασαν στο πλαίσιο της εθνικής ρωσικής σχολής της μουσικής του 19ου αιώνα:
Η ονομασία της «Ομάδας των Πέντε» στα ρώσικα είναι “Могучая кучка”, που σημαίνει «Ισχυρή Χούφτα». Ο χαρακτηρισμός αυτός καθιερώθηκε από τον κριτικό Βλαντιμίρ Στάσοφ το 1867, μετά από μια συναυλία σε ένα πανσλαβικό συνέδριο στην Αγία Πετρούπολη, με σκοπό να περιγράψει τις κοινές δραστηριότητες των πέντε συνθετών για την καλλιέργεια και την προβολή στην Ευρώπη μιας ρωσικής μουσικής με εθνικό χαρακτήρα.
Οι «Πέντε» γνωρίστηκαν στην Αγία Πετρούπολη μέσω του Μπαλάκιρεφ, σταδιακά από το 1856 μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του 1860. Έδρασαν ως ομάδα κάτω από την καθοδήγηση του Μπαλακίρεφ και με σημαντικό υποστηρικτή τον κριτικό Βλαντιμίρ Στάσοφ. Ο Μπαλάκιρεφ αποσύρθηκε από τα μουσικά δρώμενα στις αρχές της δεκαετίας του 1870, κάτι που οδήγησε σε μια σταδιακή χαλάρωση των δεσμών μεταξύ των πέντε συνθετών στα επόμενα χρόνια. Οι «Πέντε» δεν εκπροσωπούσαν κάποιο κίνημα στην ιστορία της μουσικής, ούτε ήταν όλοι συνθέτες στο κύριό τους επάγγελμα, αλλά ήταν στην πραγματικότητα μια μουσική «παρέα», με κοινό στόχο την ανάπτυξη μιας εθνικής ρωσικής μουσικής που θα ενσωμάτωνε το ρωσικό λαϊκό στοιχείο στην έντεχνη μουσική, διακρίνοντάς την από τη δυτική μουσική της Γερμανίας και της Γαλλίας, αλλά και από τη μουσική άλλων Ρώσων συνθετών, όπως οι αδερφοί Άντον και Νικολάι Ρουμπινστάιν και ο Τσαϊκόφσκι, οι οποίοι, σύμφωνα με τον Στάσοφ, δεν είχαν εθνικό «χρώμα» στις συνθέσεις τους και εκπροσωπούσαν τους ωδειακούς θεσμούς της Ρωσίας, στα πρότυπα των γερμανικών ακαδημιών. Υπό αυτήν την έννοια, οι «Πέντε» αναφέρονται συχνά ως συνεχιστές του έργου του Μιχαήλ Γκλίνκα (1804-1857), ο οποίος θεωρείται ο «πατέρας» της ρωσικής εθνικής μουσικής σχολής, και του Αλεξάντερ Νταργκομίζσκι (1813-1869), ο οποίος συνεργάστηκε στο τέλος της ζωής του με την «Ομάδα των Πέντε». Κάποιοι από τους «Πέντε» ασχολήθηκαν επίσης με την καταγραφή και εναρμόνιση ρωσικών παραδοσιακών τραγουδιών. Ο Κόρσακοβ ασχολήθηκε επίσης με την καταγραφή του παλαιορωσικού μονοφωνικού εκκλησιαστικού μέλους («ζναμένι»), το οποίο καταγόταν από το βυζαντινό μέλος και καταγραφόταν με μια εξελιγμένη μορφή της βυζαντινής παρασημαντικής.
Στο πλαίσιο μιας γενικότερης προβληματικής των «εθνικών μουσικών σχολών» του Ρομαντισμού σχετικά με το τι κάνει μια μουσική «εθνική» ή «μη εθνική», οι μεταγενέστεροι Ρώσοι συνθέτες του 20ού αιώνα, όπως και πολλοί σύγχρονοι μουσικολόγοι, με γνωστότερο τον Richard Taruskin, έχουν επισημάνει ότι η μουσική των «Πέντε» ήταν κάποιες φορές περισσότερο «ιταλική» ή «γαλλική» παρά «ρωσική» (ενδεικτικό παράδειγμα αυτό του Κιουί) ή ακόμα ότι η μουσική του Τσαϊκόφσκι ήταν πολλές φορές περισσότερο «ρωσική» από αυτή των Πέντε, παρά τις σχετικές κατηγορίες εναντίον του Τσαϊκόφσκι, κυρίως από τον Στάσοβ και τον Μπαλάκιρεφ. Ο Στραβίνσκι, ο οποίος υπήρξε μαθητής του Κόρσακοβ, αναφέρει χαρακτηριστικά ότι «ο Τσαϊκόφσκι υπήρξε, αν όχι εθνικιστής και λαϊκιστής, όπως οι Πέντε, πάντως βαθύτατα εθνικός, πράγμα που φαίνεται και από το χαρακτήρα και τη διαμόρφωση των μουσικών του θεμάτων, και από τη ρυθμική φυσιογνωμία των έργων του». Η προσπάθεια των Πέντε για την ανάπτυξη μιας εθνικής ρωσικής έντεχνης μουσικής δεν περιορίστηκε πάντως στην ίδια τη μουσική μόνο, που ήταν ιδιαίτερα επιτυχής στην Ευρώπη ως «εξωτική», αλλά και στη θεματολογία των πολυάριθμων τραγουδιών που έγραψαν, μελοποιώντας ποίηση σημαντικών Ρώσων λογοτεχνών, όπως ο Πούσκιν, καθώς και στις πολυάριθμες όπερες που συνέθεσαν με θέματα από την ρωσική ιστορία (Ο Πρίγκηπας Ιγκόρ του Μποροντίν είναι από τις πιο γνωστές και πολυπαιγμένες όπερες).
Ως σημαντικότερα μέλη της Ομάδας των Πέντε αναγνωρίζονται σήμερα οι Μποροντίν, Μούσοργκσκι και Κόρσακοβ. Ο Μούσοργκσκι μάλιστα επηρέασε σημαντικά τον Ντεμπυσύ, καθώς στο έργο του Εικόνες από μια Έκθεση ανιχνεύονται οι αρχές του ιμπρεσιονισμού στη μουσική. Η ενορχηστρωτική τεχνική του Κόρσακοφ ήταν επίσης σημαντικό επίτευγμα για την εποχή, ενώ το σύγγραμμά του Εγχειρίδιο Ενορχήστρωσης διδάσκεται ακόμα και σήμερα σε μουσικές Ακαδημίες και Πανεπιστήμια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ομάδα των Πέντε, Η Κατηγορία:Ρώσοι συνθέτες κλασικής μουσικής
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α2 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2004-2005
Α2 Γυναικών 2004-2005
Η πρώτη φάση της διοργάνωσης διήρκεσε από τις 17 Οκτωβρίου 2004 έως τις 9 Ιανουαρίου 2005. Η δεύτερη φάση ξεκίνησε στις 16 Ιανουαρίου και ολοκληρώθηκε στις 3 Απριλίου 2005. Πρωταθλήτριες της κατηγορίας αναδείχτηκαν η ομάδα της Κομοτηνής (Βορράς) και η ομάδα του Άρη Θήβας (Νότος) για πρώτη φορά στην ιστορία τους.
<div style="margin:0 auto;clear:both; background:#E1F7E6; padding:5px; border:1px solid #99CC99;border-right-width: 2px; border-bottom-width: 2px;text-align:center;width:70%"> 20px|Α2 Βαθμολογία Ομίλου Βορρά 20px|Α2
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Α2 εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης γυναικών Πρωταθλημα Ελλαδος Α2 Γυναικών 2004 2005 Πρωταθλημα Ελλαδος Α2 Γυναικών 2004 2005
Υπναγωγικός σπασμός
Ο υπνικός ή υπναγωγικός σπασμός είναι ένα ακούσιο τίναγμα (γνωστό και ως μυοκλονική κρίση ή μυοκλονικός σπασμός) το οποίο συμβαίνει όταν κάποιος μεταβαίνει σε κατάσταση υπναγωγίας. Συχνά περιγράφεται ως ένα ηλεκτρικό σοκ ή αίσθηση ότι πέφτει κάποιος από μεγάλο ύψος και μπορεί να κάνει κάποιον να τιναχτεί από το κρεβάτι. Οι υπνικοί σπασμοί βιώνονται από σχεδόν όλους τους ανθρώπους όταν κοιμούνται κουρασμένοι ή όταν κάνουν ανήσυχο ύπνο.
Εμφάνιση
Οι υπνικοί σπασμοί γίνονται αντιληπτοί 1 με 2 φορές το βράδυ. Συνήθως οι υπνικοί σπασμοί συμβαίνουν κατά την διάρκεια του κανονικού ύπνου. Σε σπάνιες και ακραίες περιπτώσεις μπορεί να οφείλονται σε μια διαταραχή που ονομάζεται νυκτερινή ή υπνική μυοκλονία, δηλαδή επαναλαμβανόμενη σύσπαση των κάτω άκρων. Το άτομο που έχει τη διαταραχή συνήθως θα παραμένει κοιμισμένο κατά την διάρκεια ενός επεισοδίου.
Αν και η αιτία των υπνικών σπασμών είναι άγνωστη, η πιο κοινή θεωρία είναι ότι ο εγκέφαλος μπερδεύει την χαλάρωση με την αρχέγονη αίσθηση που προκαλείται στα πρωτεύοντα θηλαστικά όταν πέφτουν από κάποιο δέντρο (Coolidge 2006), κάτι που προκαλεί εγρήγορση (σπασμό).
Όταν κάποιος έχει έλλειψη ύπνου ή προσπαθεί να πιέσει τον εαυτό του να κοιμηθεί, οι υπνικοί σπασμοί μπορούν να συμβούν πιο συχνά. Αυτό συνήθως συμβαίνει σε άτομα που έχουν στερηθεί ύπνο περισσότερο από 24 ώρες ή σε αυτούς που ξύπνησαν μετά από πολύ μικρής διάρκειας ύπνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαταραχές του ύπνου
Μουσείο Πλινθοκεραμοποιίας
Το '''Μουσείο Πλινθοκεραμοποιίας Ν. & Σ. Τσαλαπάτα''' στο Βόλο, αποτελεί σπάνιο δείγμα διασωζόμενου βιομηχανικού συγκροτήματος στον ελληνικό χώρο. Ανήκει στο Δίκτυο Θεματικών Τεχνολογικών Μουσείων του Πολιτιστικού Ιδρύματος Ομίλου Πειραιώς (ΠΙΟΠ). To μουσείο στοχεύει στην ανάδειξη της ιστορικής ταυτότητας της πόλης του Βόλου και αποτελεί έναν ισχυρό μουσειακό πόλο. Συμβάλλει στην ενίσχυση του πολιτισμικού αποθέματος της περιφέρειας Θεσσαλίας, στη διάσωση και προβολή της βιομηχανικής κληρονομιάς καθώς και στην ανάπτυξη του πολιτιστικού τουρισμού στην ευρύτερη περιοχή της Μαγνησίας.
Εκθεσιακές ενότητες
thumb|250x250px Το Εργοστάσιο Πλινθοκεραμοποιίας ιδρύθηκε το 1926 από τους αδερφούς Τσαλαπάτα. Η συνολική έκτασή του ανέρχεται σε 22.000 τ.μ. Στο εργοστάσιο αυτό κατασκευάζονταν ποικίλοι τύποι πλίνθων και κεράμων. Απασχολούσε στην ακμή της λειτουργίας του 250 άτομα και η εγκατεστημένη ισχύς του σε μηχανήματα, έφθανε τους 300 ίππους. To Εργοστάσιο Πλινθοκεραμοποιίας Ν. & Σ. Τσαλαπάτα τερμάτισε τη λειτουργία του τo 1978.
Το 2004 το Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς ανέλαβε να δημιουργήσει, στους χώρους του κυρίως εργοστασίου (5.000 τ.μ), ένα πρότυπο Μουσείο Πλινθοκεραμοποιίας. Δύο χρόνια μετά το Εργοστάσιο Τσαλαπάτα εγκαινιάζεται ως μουσείο. Έχει γίνει ανασύνθεση της παραγωγικής διαδικασίας, με τα τριβεία, τις πρέσες, τους κοφτήρες, τις δεξαμενές αργίλου, τα βαγονέτα και την κάμινο Hoffmann. Το μουσείο παρουσιάζει το παραδοσιακό επάγγελμα του πλινθοκεραμοποιού και τις τεχνικές εξειδίκευσης και κατεργασίας των πρώτων υλών.
Η μόνιμη έκθεση, που αναπτύσσεται στις κτιριακές εγκαταστάσεις όπου γινόταν η παραγωγή, πλαισιώνεται από μακέτες και πλούσιο εποπτικό υλικό ενώ ειδικά εκπαιδευτικά προγράμματα και εκδηλώσεις διασφαλίζουν, για το κοινό, την άμεση επαφή του με όλα τα στάδια της παραγωγής πλίνθων και κεράμων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πλινθοκεραμοποιιας Κατηγορία:Βόλος
Χιλδοάρα
Η Χιλδοάρα (6ος αι. – άκμασε το 610) έγινε βασίλισσα των Βησιγότθων με τον γάμο της με τον βασιλιά Γουνδέμαρ (βασ. 610–612).
Περιγράφεται ως ευσεβής οπαδός του Χριστιανισμού της Νίκαιας, ως πρότυπο στην προστασία τού ορθόδοξου δόγματος της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου στη Νίκαια και στο έλεός της προς τους φτωχούς, και ως αγαπημένη σύζυγος τού Γουνδέμαρ, ο οποίος λάμβανε τις συμβουλές της όχι μόνο σε οικογενειακά ζητήματα, αλλά και σε πολιτειακά ζητήματα υποθέσεων.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Βισιγοθικές βασίλισσες
Σουσάνα Γκονσάλες
Η Σουσάνα Γκονσάλες (ισπανικά: Susana González, ισπανική προφορά ΔΦΑ : [suˈsana ɣonˈsales]), γεννημένη στις 2 Οκτωβρίου, 1973 στη Καλέρα δε Βίκτορ Ροσάλες, Σακατέκας είναι Μεξικάνα ηθοποιός. Ήταν σύντροφος του Εδουάρδο Σανταμαρίνα.
Η Σουσάνα θέλησε να γίνει ηθοποιός από πολύ νεαρή ηλικία. Της προσφέρθηκε η ευκαιρία να σπουδάσει ηθοποιία στην Πόλη του Μεξικού μετά από να κερδίσει έναν διαγωνισμό ομορφιάς στη γενέτειρα πόλη της.
Όταν η Σουσάνα ήταν 18 ετών, κέρδισε μια υποτροφία στην Ακαδημία Υποκριτικής της Televisa. Ήταν τόσο αποφασισμένη να είναι ηθοποιός που μετακόμισε από τη Καλέρα στην Πόλη του Μεξικού. Ενθαρρύνθηκε από την τεράστια υποστήριξη που έλαβε από την οικογένειά της.
Η Σουσάνα είναι κόρη του Ρεφούχιο και της Ελβίρα, αδελφή της Έρικα η μητέρα του Σαντιάγο Ελίας Γκονσάλες και της Σουσάνα Ελίας Γκονσάλες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανοί μοντέλα Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Μεξικανοί τηλεπαρουσιαστές Κατηγορία:Μεξικανοί παρουσιαστές
Βέιχμαλ (Περ)
Το Βέιχμαλ (ολλανδικά: Wijchmaal), είναι κωμόπολη του δήμου του Περ, στη Βελγική επαρχία της Λιμβουργίας. Έχει έκταση 11,92 χμ² και πληθυσμό 3.040 κατοίκους (2013).
Μετά την συνένωση των δήμων το 1977 το Βέιχμαλ ενσωματώθηκε στον δήμο του Περ.
Κατηγορία:Πόλεις του Βελγίου
Βέιχμαλ (Λέβεν)
Το Βέιχμαλ (ολλανδικά: Wijgmaal), είναι κωμόπολη του δήμου του Λέβεν, στη Βελγική επαρχία της Φλαμαβδικής Βραβάντης. Έχει έκταση 4,59 χμ² και πληθυσμό 3.802 κατοίκους (2019).
Μετά την συνένωση των δήμων το 1977 το Βέιχμαλ ενσωματώθηκε στον δήμο του Λέβεν.
Κατηγορία:Πόλεις του Βελγίου
Αγία Παρασκευή Αμαρίου Ρεθύμνης
Η Αγία Παρασκευή Αμαρίου είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Αμαρίου, στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνου της Κρήτης. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 160 μέτρων, 60 χλμ. νοτιοανατολικά από την πρωτεύουσα του νομού, Ρέθυμνο.
Ιστορικά στοιχεία
Ο οικισμός αναφέρεται σε βενετικά κατάστιχα του 1577 ως S(an)ta Venerand, ενώ σε απογραφή που πραγματοποιήθηκε λίγα χρόνια αργότερα (1583) αναφέρεται ως Santa Veneranda, με πληθυσμό που ανερχόταν στους 95 κατοίκους. Μνεία στον οικισμό γίνεται και κατά την τελευταία βενετική απογραφή που διεξήχθη το 1630, λίγες δεκαετίες πριν από την οθωμανική κατάκτηση της Κρήτης, όπου αναφέρεται ως S. Veneranda, Sagudhi, πιθανόν κάνοντας αναφορά στον φεουδάρχη της περιοχής. Το 1834, σύμφωνα με τα στοιχεία της αιγυπτιακής απογραφής - όπως αυτή παρατίθεται στο βιβλίο του Άγγλου περιηγητή Ρόμπερτ Πάσλεϊ - στην Αγία Παρασκευή κατοικούσαν 15 χριστιανικές οικογένειες. Το 1879 το χωριό υπήχθη στο δήμο Αποδούλου της επαρχίας Αμαρίου και σύμφωνα με την οθωμανική απογραφή του 1881 είχε πληθυσμό 78 κατοίκων (44 άνδρες και 34 γυναίκες, όλοι χριστιανοί). Το 1894, σύμφωνα με εκτίμηση του αξιωματικού του ελληνικού στρατού, Νικόστρατου Καλομενόπουλου, στο χωριό ζούσαν 25 ελληνικές οικογένειες. Μετά την απελευθέρωση της Κρήτης και την ενσωμάτωσή της στο ελληνικό κράτος υπήχθη στην επαρχία Αμαρίου, στην κοινότητα Αγίου Ιωάννη.
Κατά τη διάρκεια της γερμανικής Κατοχής, αρκετοί κάτοικοι του χωριού εντάχθηκαν στις οργανώσεις της Εθνικής Αντίστασης (κατά κύριο λόγο στο ΕΑΜ). Μάλιστα τον Μάιο του 1944, ο οικισμός αποτέλεσε καταφύγιο για την ομάδα των Βρετανών πρακτόρων και των Ελλήνων αντιστασιακών που είχαν απαγάγει τον Γερμανό υποστράτηγο Κράιπε. Την ίδια περίοδο, πραγματοποιήθηκαν στην περιοχή άκαρπες έρευνες των δυνάμεων Κατοχής προς αναζήτηση του Κράιπε.
Μεταπολεμικά η Αγία Παρασκευή υπέστη αισθητή μείωση του πληθυσμού της καθώς αρκετοί κάτοικοι έφυγαν προς τα αστικά κέντρα (κυρίως στο Ηράκλειο) για αναζήτηση εργασίας. Το 1997, στα πλαίσια των αλλαγών που επέφερε στην τοπική αυτοδιοίκηση το σχέδιο Καποδίστριας, ο οικισμός προσαρτήθηκε στο δήμο Κουρητών, ενώ από το 2011 υπάγεται στον καλλικρατικό δήμο Αμαρίου.
Στην Αγία Παρασκευή γεννήθηκαν ο στρατιωτικός και ηγετικό στέλεχος της Χούντας των Συνταγματαρχών Στυλιανός Παττακός και ο αντιστασιακός και υπεύθυνος του ΕΑΜ Αμαρίου Μιχάλης Παττακός.
Γενικά στοιχεία
Οι κάτοικοι της Αγίας Παρασκευής ασχολούνται κυρίως με αγροτικές εργασίες. Ο οικισμός διαθέτει τρεις εκκλησίες: η κεντρική είναι αφιερωμένη στον Άγιο Στυλιανό, ενώ οι άλλες δύο είναι αφιερωμένες στην Αγία Παρασκευή και στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Από αυτές η πρώτη διαθέτει καμπάνα κατασκευασμένη από κέλυφος βόμβας του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ενώ η δεύτερη είναι κτίσμα του 1516 στο οποίο σώζονται τοιχογραφίες του 16ου αιώνα και κτητορική επιγραφή.
Κλίμα
Η περιοχή παρουσιάζει ήπιους χειμώνες και θερμά καλοκαίρια. Σύμφωνα με τον μετεωρολογικό σταθμό στην ευρύτερη περιοχή (184 μέτρα υψόμετρo) στις 3 Αυγούστου 2021 σημειώθηκε θερμοκρασία που έφτασε τους 48.8°C.
Διοικητικά στοιχεία
Η Αγία Παρασκευή αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αγίου Ιωάννου Αμαρίου. Το 1929 με το ΦΕΚ 135Β - 28/11/1929 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι αποτελεί την κοινότητα Αγίας Παρασκευής που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κουρητών του δήμου Αμαρίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 124 κατοίκους.
Δείτε: Κοινότητα Αγίας Παρασκευής
Σημείωση
Στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνου υπάρχουν 2 ακόμα συνώνυμοι οικισμοί: Αγία Παρασκευή στο Δήμο Ρεθύμνου και Αγία Παρασκευή στο Δήμο Αγίου Βασιλείου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης
Σαΐντ Μοχάμετ Σεΐχ
Ο Σαΐντ Μοχάμετ Σεΐχ (Saïd Mohamed Ben Chech Abdallah Cheikh,1904-1970) ήταν πολιτικός από τις Κομόρες. Διετέλεσε αρχηγός κυβέρνησης του νησιωτικού κράτους από το 1962 ως το θάνατό του το 1970. Ήταν πρόεδρος του Κόμματος των Πρασίνων (Parti Vert) και του Κυβερνητικού Συμβουλίου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 7 Απριλίου 1904 και ολοκλήρωσε την εκπαίδευσή του στη Μαδαγασκάρη. Σπούδασε Ιατρική και πήρε πτυχίο το 1926. Επιστρέφοντας στα νησιά Κομόρες έγινε ο πρώτος γιατρός στα νησιά. Εργάστηκε στο επάγγελμα αυτό ως το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου το 1945. Το 1954 ήταν διπλωματικός απεσταλμένος της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών εκ μέρους της Γαλλίας.
Εθεωρείτο την περίοδο πριν την ανεξαρτησία των νησιών ως μία από τις πιο σημαντικές πολιτικές προσωπικότητες στις Κομόρες.
Ο Σεΐχ πρώτος πρόεδρος του Κυβερνητικού Συμβουλίου της βουλής των Αντιπροσώπων το 1961, αξίωμα το οποίο διατήρησε ως τον θάνατό του. Απεβίωσε από μυοκαρδιακό έμφραγμα στο Ανταναναρίβο της Μαδαγασκάρης στις 16 Μαρτίου του 1970. Κηδεύτηκε στο Μορονί.
Το 1978 η κυβέρνηση παρουσίασε χρυσά νομίσματα μεγάλης αξίας (των 10.000 και των 20.000 φράγκων) προς τιμήν του Σεΐχ. Το 1973 τυπώθηκαν και γραμματόσημα με τη μορφή του Σεΐχ.
Παραπομπές
Σειχ
Τσεμπουρέκι
Το τσεμπουρέκι είναι τηγανητό είδος αρτοσκευάσματος με ζύμη και γέμιση από κιμά και κρεμμύδια. Φτιάχνεται με ένα στρογγυλό κομμάτι ζύμης διπλωμένο πάνω από τη γέμιση σε σχήμα μισοφέγγαρου.
Σεληνιακός κύκλος
Σεληνιακός κύκλος, ή κύκλος Σελήνης ονομάζεται η περίοδος 235 συνοδικών μηνών (Σελήνης), η οποία και είναι ίση προς 19 περίπου τροπικά έτη των 365,25 ημερών. Η περίοδος αυτή ονομάζεται επίσης Κύκλος του Μέτωνος προς τιμή του Μέτωνος που την ανακάλυψε.
Τσεμπουρέκι
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλμυρές πίτες Κατηγορία:Τρόφιμα τηγανισμένα Κατηγορία:Κριμαϊκή κουζίνα Κατηγορία:Τατάρικη κουζίνα Κατηγορία:Λιθουανική κουζίνα Κατηγορία:Ουκρανική κουζίνα Κατηγορία:Ρουμάνικη κουζίνα Κατηγορία:Ρωσική κουζίνα Κατηγορία:Τουρκική κουζίνα Κατηγορία:Αζερική κουζίνα Κατηγορία:Ουζμπεκική κουζίνα Κατηγορία:Σοβιετική κουζίνα Κατηγορία:Κουζίνα του Τατζικιστάν Κατηγορία:Σνακ Κατηγορία:Φαγητό δρόμου Κατηγορία:Πιάτα με γέμιση
Σεληνιακός κύκλος
Η σχεδόν τέλεια σύμπτωση των δύο περιόδων οφείλεται στο ότι το 235/19 είναι ο 6ος όρος στη σειρά σύγκλισης του λόγου του σεληνιακού μήνα προς το ηλιακό έτος (365.2425/29.53059).
Αυτός ο σεληνιακός κύκλος των 19 ετών (εννεαδεκαετηρίς) έγινε γνωστός ως Μετωνικός κύκλος ή Κύκλος του Μέτωνος ή «Μέτωνος ενιαυτός», και αποτέλεσε τη βάση για το Ελληνικό Ημερολόγιο, μέχρι την υιοθέτηση του Ιουλιανού Ημερολογίου το 46 π.Χ.. Εφόσον 12 σεληνιακοί μήνες ισούνται με 354,367 ημέρες, περίπου 11 ημέρες λιγότερες από ένα ηλιακό έτος, προσέθεταν σεληνιακούς μήνες στο τέλος του κύκλου για να αποφευχθεί η συσσώρευση του σφάλματος. Έτσι τα έτη 3,6,8,11,14,17 και 19 του κύκλου είχαν 13 αντί για 12 μήνες.
Η ανακάλυψη αυτή του Μέτωνος συσχετίζει το σεληνιακό και το ηλιακό έτος διευκολύνοντας τον υπολογισμό των φάσεων της σελήνης. Ο κύκλος του Μέτωνα χρησιμοποιήθηκε στον μηχανισμό των Αντικυθήρων για τον υπολογισμό των ημερομηνιών διεξαγωγής των Ολυμπιακών αγώνων.
Κατηγορία:Ημερολόγια Κατηγορία:Σελήνη Κατηγορία:Χρόνος στην αστρονομία Κατηγορία:Ιστορία της αστρονομίας Κατηγορία:Αρχαία ελληνική αστρονομία Κατηγορία:Περιοδικά φαινόμενα
Αλέξανδρος Κούρος
Ο Αλέξανδρος Κούρος (Αλβανικά: Aleksandër Kuro, γεννημένος στις 21 Αυγούστου 1993) είναι Ελληνο-Αλβανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αριστερός πλάγιος αμυντικός για την Κυπριακή ομάδα ΠΑΕΕΚ Κερύνειας.
Διεθνής σταδιοδρομία
Έχει υπάρξει διεθνής με τις μικρές Εθνικές ομάδες της Ελλάδας (Νέων, U20 και Ελπίδων).
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες αλβανικής καταγωγής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ηρακλή Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατρόμητου Αθηνών Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Σμύρνης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Κέρκυρας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21
Υπναγωγία
Η υπναγωγία περιγράφει έντονες ονειρικές, ακουστικές, οπτικές ή απτές αισθήσεις που συχνά συνοδεύονται απο υπνοπαράλυση. Οι υπναγωγικές εμπειρίες συχνά σχετίζονται με την μεταβατική περίοδο από την κατάσταση εγρήγορσης στον ύπνο.
Προσδιορισμός
Οι υπναγωγικές εμπειρίες φαίνεται να συμβαίνουν στους ανθρώπους κατά την μεταβατική περίοδο ανάμεσα στις φάσεις συνειδητότητας (γνωστή και ως φάση εγρήγορσης) και της φάσης του ύπνου. Σε αντίθεση οι υπνοπομπικές εμπειρίες συμβαίνουν κατά την μεταβατική περίοδο ανάμεσα στον ύπνο και την συνειδητότητα.
Ιγκόρ Τούρτσιν
Ο Ιγκόρ Γιεβντοκίμοβιτς Τούρτσιν (Ігор Євдокимович Турчин, 16 Νοεμβρίου 1936 – 7 Νοεμβρίου 1993) ήταν Ουκρανός προπονητής χάντμπολ, ο οποίος ήταν επικεφαλής των Σοβιετικών και στη συνέχεια των Ουκρανικών εθνικών ομάδων από το 1973 έως το 1993, φέρνοντας τους τρία ολυμπιακά μετάλλια και πέντε μετάλλια παγκόσμιο πρωταθλημάτων.
Υπναγωγία
Εξήγηση
Αρκετές θεωρίες υποδεικνύουν πως μερικά κρυφά σημεία του ύπνου REM αναδύονται κατά την διάρκεια της μεταβατικής περιόδου. Αυτό μπορεί να εξηγήσει το πλήθος προσωπικών υπναγωγικών ψυχολογικών εμπειριών ανάμεσα στις καταστάσεις συνειδητότητας και ύπνου.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Διαταραχές του ύπνου
Ιγκόρ Τούρτσιν
Βιογραφία
Το 1959 ο Τούρτσιν συγκέντρωσε μια ομάδα χάντμπολ έφηβων κοριτσιών, που το 1962 έγινε η ΧΣ Σπαρτάκ Κιέβου. Ο σύλλογος ήταν ο Σοβιετικός πρωταθλητής για 20 συναπτά πρωταθλήματα (από το 1969 έως το 1988) και νικητής του του Τσάμπιονς Λιγκ της ΕΟΧ (1970-1973, 1975, 1977, 1979, 1981, 1983, 1985-1988).
Το 1965 παντρεύτηκε την Ζιναΐντα Στολιτένκο, μια εκπαιδευόμενη η οποία ήταν 10 χρόνια μικρότερή του. Απέκτησαν δύο παιδιά: την Ναταλία (γεννημένη το 1971) και ένα γιο, τον Μιχαήλ (γεννήθηκε το 1983). Η Ναταλία έπαιξε χάντμπολ μαζί με τη μητέρα της για την Σπαρτάκ Κιέβου, ενώ ο Μιχαήλ ασχολήθηκε με το μπάσκετ. Στα τελευταία του χρόνια ο Τούρτσιν υπέστη αρκετές καρδιακές προσβολές. Υποβλήθηκε σε μια πολύπλοκη χειρουργική επέμβαση παράκαμψης στη Νορβηγία, και μετά από αυτό προπονούσε την νορβηγική γυναικεία ομάδα χάντμπολ για οκτώ μήνες. Πέθανε από καρδιακή προσβολή κατά τη διάρκεια ενός αγώνα του Κυπέλλου ΕΟΧ ανδρών στη Ρουμανία το 1993. Μετά το θάνατό του η σύζυγός του ανέλαβε τις προπονητικές θέσεις στην Σπαρτάκ Κιέβου και τη εθνική ομάδα της Ουκρανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σοβιετικοί αθλητές Κατηγορία:Ουκρανοί αθλητές Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Φιλίας των Λαών
Μορφολογία (γλωσσολογία)
Η ιστορία του όρου «Μορφολογία»
Ο όρος μορφολογία (morphology, Morfologie) αποδίδεται συχνά στον Γερμανό ποιητή και φιλόσοφο Γιόχαν Βόλφγκανγκ Γκαίτε (1749-1832), ο οποίος τον δημιούργησε τον 19ο αιώνα για να τον συσχετίσει με την επιστήμη της Βιολογίας (Aronoff & Fudeman 2011).
Ο όρος είναι σύνθετος (προέρχεται από τις λέξεις «μορφή» και «λόγος») και δηλώνει την επιστημονική μελέτη της μορφής. Σήμερα χρησιμοποιείται σε αρκετούς κλάδους της επιστήμης. Στην επιστήμη της Γεωλογίας δηλώνει είτε το ανάγλυφο είτε την εξέλιξη των γεωλογικών μορφών, ενώ στην επιστήμη της Βιολογίας δηλώνει τη μελέτη των διαφόρων σχημάτων και μορφών των οργανισμών.
Η μορφολογία ως ξεχωριστός κλάδος της γλωσσικής επιστήμης άργησε να οριοθετηθεί με αυστηρά κριτήρια. Κατά το 19ο αι. η μελέτη των μορφών των λέξεων έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της Ιστορικής Γλωσσολογίας και στη διατύπωση της Ινδοευρωπαϊκής Θεωρίας. Το 1816 ο F. Bopp υποστήριξε ότι τα Σανσκριτικά, τα Λατινικά, τα Περσικά και οι Γερμανικές γλώσσες προέρχονται από έναν κοινό πρόγονο βάσει των συγκρίσεων των γραμματικών καταλήξεων των γλωσσών αυτών (μία άποψη που είχε πρωτοδιατυπωθεί από τον σερ Ουίλιαμ Τζόουνς τo 1786) (Katamba & Stonham 2006).
Βάσει των αρχών της σύγχρονης Γλωσσολογίας, η γλώσσα χωρίζεται σε γλωσσικά επίπεδα (βλ. Παυλίδου 2013) τα οποία αντιστοιχούν σε συγκεκριμένες γλωσσικές μονάδες (φθόγγοι, φωνήματα, μορφήματα, φράσεις, προτάσεις κ.ά.) (βλ. Βάζου et al. 2008). Η Μορφολογία θεωρείται ο κλάδος της γλωσσολογίας που ασχολείται με την αναγνώριση, την ανάλυση και την περιγραφή της δομής των λέξεων σε μορφήματα, αλλά και στις σχέσεις που αναπτύσσουν οι λέξεις μεταξύ τους (Anderson 1992). Η Μορφολογία αποτελεί ξεχωριστό επίπεδο γλωσσικής ανάλυσης, αλλά βρίσκεται σε αλληλεπίδραση με τους άλλους τομείς της γραμματικής, τη Φωνολογία, τη Σύνταξη και τη Σημασιολογία (Ράλλη 2005).
Πλούσιες και φτωχές γλώσσες-Τυπολογία Γλωσσών
Η μορφολογία παίζει ουσιαστικό ρόλο στην κατανόηση του φαινομένου της Γλώσσας καθώς οι λέξεις έχουν σημαντική υπόσταση μέσα στο γλωσσικό σύστημα. Σε αρκετές περιπτώσεις, οι ομιλητές μία γλώσσας επιχειρούν «αξιολογικές» κρίσεις για μία γλώσσα βάσει της μορφολογίας που έχει. Για παράδειγμα, μία γλώσσα θεωρείται ότι είναι «πλούσια» όταν περιέχει πολλούς (κλιτούς) τύπους λέξεων, π.χ. Γερμανικά, ενώ θεωρείται «φτωχή», όταν έχει περιορισμένη κλιτική μορφολογία, π.χ. (σύγχρονα) Αγγλικά.
Η μορφολογία των γλωσσών θεωρήθηκε ως ένα αξιόπιστο κριτήριο από τους πρώτους γλωσσολόγους για τη μελέτη της τυπολογίας των γλωσσών. Η μορφολογική τυπολογία παρέχει μία μέθοδο κατηγοριοποίησης των γλωσσών σύμφωνα με τους τρόπους με τους οποίους μία γλώσσα χρησιμοποιεί τα μορφήματα της. Με βάση τον Edward Sapir (1921), μία τυπολογική ταξινόμηση μπορεί να βασίζεται είτε στην αποτύπωση των πληροφοριών που συγκεντρώνονται σε ένα μόρφημα (δείκτης/άξονας διάχυσης) είτε στη ανάλυση της πολυπλοκότητας της εσωτερικής δομής των λέξεων (δείκτης/άξονας συνθετότητας).
Τα τελευταία χρόνια η τυπολογική έρευνα έχει επεκταθεί και σε άλλα επίπεδα γλωσσικής ανάλυσης τα οποία περιλαμβάνουν διαγλωσσικές συγκρίσεις τόσο της δομής των προτάσεων, όσο και των φωνολογικών και φθογγολογικών συστημάτων των επιμέρους γλωσσών.
Μορφολογία και σύγχρονη γλωσσολογία
Η άνθηση της ενασχόλησης με τη Μορφολογία παρατηρείται στις αρχές του 20ου αιώνα με τη Σχολή του δομισμού (structuralism) τόσο στην Ευρώπη (ευρωπαϊκός δομισμός) όσο και στην Αμερική (αμερικανικός δομισμός) και αφορούσε κυρίως τη μελέτη μη ινδοευρωπαϊκών γλωσσών (βλ. Sapir 1921, Bloomfield 1933). Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η μελέτη των γλωσσών περιοριζόταν κυρίως στην εξέταση της μορφολογίας και της φωνολογίας των γλωσσών και έχει κυρίως περιγραφικό και ταξινομικό χαρακτήρα.
Ωστόσο, είναι πλέον κοινώς αποδεκτό ότι ο φυσικός ομιλητής μίας γλώσσας (native speaker) έχει μία έμφυτη γνώση που του επιτρέπει να αναλύει υπάρχουσες λέξεις, να σχηματίζει νέες λέξεις (παραγωγή νέων λέξεων), και να καταλαβαίνει νέες λέξεις που δεν έχει ακούσει ποτέ (πρόσληψη νέων λέξεων). Η μελέτη αυτής της γνώσης είναι το αντικείμενο του κλάδου της Μορφολογίας (Lieber 2010).
Μορφολογική θεωρία
Μέσα στο πλαίσιο της Γενετικής Γραμματικής ο πρώτος που αναγνώρισε τη Μορφολογία ως τομέα της γραμματικής ήταν ο Bierwisch (1967 στο Katamba 2004). Σταθμός για την καθιέρωση της Μορφολογίας ως αυτόνομου τομέα της γραμματικής αποτέλεσαν τα άρθρα των Halle (1973) και Jackendoff (1975), ενώ η πρώτη μελέτη των μορφολογικών κανόνων παρουσιάζεται στο βιβλίο του Aronoff (1976).
Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, η Lieber (1980) παρουσιάζει μία ολοκληρωμένη θεωρία για το Νοητικό Λεξικό (ΝΛ, mental lexicon) και βάζει τις βάσεις για Λεξική Μορφολογία (lexical morphology), το θεωρητικό πλαίσιο που αντιμετωπίζει την ανάλυση και το σχηματισμό λέξεων ως διαδικασίες του ΝΛ. Η λεξική μορφολογία αλληλεπιδρά με τη Λεξική Φωνολογία, η οποία είναι υπεύθυνη για τις φωνολογικές αλλαγές που συμβαίνουν κατά το σχηματισμό λέξεων.
Βάσει των κανόνων που προτάθηκαν από τον Aronoff (1976) και της δόμησης του Νοητικού Λεξικού από τη Lieber (1980), ένα πλήθος θεωριών και άρθρων που δημοσιεύθηκαν στη δεκαετία του 1980 βοήθησαν σημαντικά στη διαμόρφωση και στην ανάπτυξη αυτού που καλείται σήμερα Γενετική Μορφολογία (generative morphology).
Έχει κατά καιρούς αμφισβητηθεί η υπόσταση της Μορφολογίας, τόσο ως επιπέδου της γραμματικής ανάλυσης, όσο και ως τομέα της ανθρώπινης γραμματικής (βλ. Spencer & Zwicky 1998). Χαρακτηριστικό παράδειγμα θεωρητικού μοντέλου που αμφισβητεί την ύπαρξη της Μορφολογίας και προτείνει τον καταμερισμό των μορφολογικών διαδικασιών τόσο στη Φωνολογία όσο και στη Σύνταξη είναι η Κατανεμητική Μορφολογία (Distributed Morphology) (Halle & Marantz 1993).
Εντούτοις, η Μορφολογία τοποθετείται πλέον στον πυρήνα της γλωσσολογικής έρευνας και ανάλυσης και θεωρείται η Γραμματική των Λέξεων (The Grammar of Words, Booij 2013). Παρόλα αυτά, πρέπει να δεχτούμε ότι η καθολικότητα της Μορφολογίας είναι αρκετά περιορισμένη σε σχέση με την καθολικότητα άλλων επιπέδων της γραμματικής, δεδομένου ότι επηρεάζεται ιδιαίτερα από διάφορες παραμέτρους αλλά και τις ιδιαιτερότητες των επιμέρους γλωσσών. Για το λόγο αυτό η Μορφολογία μίας γλώσσας παρουσιάζει ιδιαίτερη ποικιλία. Για παράδειγμα, σε αρκετές περιπτώσεις οι λέξεις έχουν κάποια ιδιάζοντα χαρακτηριστικά τα οποία δεν προκύπτουν και δεν προβλέπονται από τα επιμέρους συστατικά τους ή/και από γενικότερους κανόνες και αρχές, αλλά οφείλονται κυρίως στη διαχρονία της γλώσσας, η οποία καθιστά αδιαφανή τη δομή και τη σημασία αρκετές φορές (Ράλλη 2005).
Στο πλαίσιο της σύγχρονης θεωρίας, έχουν δημοσιευτεί ένα πλήθος άρθρων για τη μορφολογία των Ελληνικών. Μεταξύ άλλων, αξίζει να αναφερθούν οι πρώτες μελέτες που άνοιξαν το δρόμο προς την έρευνα της μορφολογικής μελέτης των Νέων Ελληνικών όπως αυτές των Μαλικούτη-Drachman (1970), Μπαμπινιώτη (1969, 1972) και Philippaki-Warburton (1970), αλλά και σύγχρονες μελέτες που αφορούν είτε στην εξέταση συγκεκριμένων θεμάτων της μορφολογίας, βλ. Αναστασιάδη-Συμεωνίδη (1994), Αναστασιάδη-Συμεωνίδη, Χειλά & Ράλλη (2003) μεταξύ άλλων, είτε στην εξέταση της μορφολογικής δομής των Ελληνικών γενικότερα, βλ. Αναστασιάδη-Συμεωνίδη (1986), Ράλλη (2005, 2007, Ralli 2013), μεταξύ άλλων.
Μορφολογία–Λεξικολογία/Λεξικογραφία–Ετυμολογία
Η Μορφολογία ως κλάδος της Γλωσσολογίας συγχέεται συχνά με τους συναφείς κλάδους της Λεξικολογίας/Λεξικογραφίας και της Ετυμολογίας. Η Μορφολογία έχει ως στόχο να αναλύσει τις λέξεις στα επιμέρους συστατικά τους, ενώ η λεξικολογία εστιάζει κυρίως στις σημασιολογικές σχέσεις μεταξύ των λέξεων που αποτελούν το λεξιλόγιο μίας γλώσσας και στη μελέτη των διαφόρων λεξιλογίων που διαμορφώνονται από γεωγραφικές και κοινωνικές παραμέτρους. Η Λεξικογραφία εφαρμόζει τα διδάγματα της Λεξικολογίας (Ξυδόπουλος 2008). Η Ετυμολογία αποτελεί πιο εξειδικευμένο πεδίο μελέτης το οποίο εστιάζει στην προέλευση των λέξεων, στην ιστορική τους εξέλιξη, αλλά και τη σχέση τους με αντίστοιχους τύπους άλλων γλωσσών με τους οποίους συνδέονται (Μωυσιάδης 2005). Οι κλάδοι αυτοί είναι συναφείς με τη Μορφολογία καθώς έχουν ως αντικείμενο μελέτης τη λέξη, αλλά αποτελούν ξεχωριστά ερευνητικά πεδία.
Νομοθεσία πολωνικής ιθαγένειας
Η νομοθεσία πολωνικής ιθαγένειας βασίζεται κυρίως στην αρχή του jus sanguinis (δικαίωμα εξ αίματος). Τα παιδιά που γεννιούνται από τουλάχιστον έναν Πολωνό γονέα αποκτούν πολωνική ιθαγένεια ανεξάρτητα από τον τόπο γέννησης τους. Εκτός από άλλα πράγματα, η πολωνική ιθαγένεια δίνει το δικαίωμα στο άτομο για πολωνικό διαβατήριο.
Η νομοθεσία πολωνικής ιθαγένειας και εθνικότητας ορίζεται στον πολωνικό νόμο περί ιθαγένειας του 2009, ο οποίος δημοσιεύθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2012 και έγινε νόμος στο σύνολό του στις 15 Αυγούστου 2012.
Οι διατάξεις του καλύπτουν μια σειρά ζητημάτων πολωνικής ιθαγένειας, συμπεριλαμβανομένης της διπλής ιθαγένειας, της απόκτησης από το νόμο (συμπεριλαμβανομένης της γέννησης), της επιχορήγησης, της αναγνώρισης και αποκατάστασης, της απώλειας, του καθεστώτος των ανηλίκων έναντι των γονέων και τις διάφορες διαδικασίες και κανονισμούς.
Έκθετο βρέφος
Ένα εγκαταλελειμμένο βρέφος που γεννήθηκε στην Πολωνία αποκτά πολωνική ιθαγένεια όταν και οι δύο γονείς είναι άγνωστοι, ή όταν η ιθαγένειά τους δεν μπορεί να αποδειχθεί ή εάν αποφασιστεί πως είναι άπατρις. Η πολωνική ιθαγένεια παρέχεται σε απάτριδα παιδιά άνω των δεκαέξι ετών μόνο με τη συγκατάθεσή τους.
Υιοθεσία
Η πολωνική ιθαγένεια μπορεί επίσης να αποκτηθεί μέσω της τελικής υιοθέτησης ανηλίκου κάτω των 16 ετών από Πολωνό πολίτη και θεωρείται αναδρομική στη γέννηση.