cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μοχάμαντ Χονταμπάντα
Αρχική πάλη εξουσίας
Όταν ο Moχάμαντ στέφθηκε σάχης, η αριστοκρατία των Σαφαβιδών, οι αξιωματικοί και οι επαρχιακοί κυβερνήτες έπρεπε να λάβουν την έγκριση από την Παρί Χαν Χανούμ, για να του κάνουν μία συγχαρητήρια επίσκεψη. Η σφαίρα επιρροής και η εξουσία της Παρί Χαν Χανούμ είχε τέτοια διάσταση, που κανείς δεν είχε το θάρρος να επισκεφτεί το Σιράζ χωρίς την ξεκάθαρη έγκρισή της. Από την ημέρα που ο Moχάμαντ διορίστηκε σάχης, η σύζυγός του Χαΰρ αλ-Νίσα Μπεγκούμ, η οποία ήταν περισσότερο γνωστή με τον τίτλο της Mαχντέ Ολυά, ανέλαβε τον έλεγχο των υποθέσεων του. Γνώριζε την ανεπάρκεια τού συζύγου της και για να αντισταθμίσει την έλλειψη αποτελεσματικότητάς του, αποφάσισε να προσπαθήσει να γίνει πρακτικά η κυρίαρχος τού κράτους των Σαφαβιδών.
Ο Moχάμαντ και η Mαχντέ Ολιά μπήκαν στα περίχωρα τού Καζβίν στις 12 Φεβρουαρίου 1578. Αυτό έβαλε τέλος στην αδιαμφισβήτητη εξουσία, που απολάμβανε η Παρί Χαν Χανούμ για δύο μήνες και 20 ημέρες. Αν και εξακολουθούσε να είναι πρακτικά η κυρίαρχη τού κράτους, θα συναντούσε τώρα την αντίθεση από τη Μαχντέ Ολιά και τους συμμάχους της. Όταν έφτασαν στην πόλη, η Παρί Χαν εμφανίστηκε για να τους δεχτεί με μεγάλη μεγαλοπρέπεια και παρελαύνοντας, καθισμένη σε ένα χρυσαφένιο μαξιλάρι, ενώ τη φύλαγαν 4.000–5.000 ιδιωτικοί φρουροί, προσωπικοί βοηθοί στο χαρέμι και υπάλληλοι της αυλής. Ωστόσο, η Παρί Χαν στραγγαλίστηκε τελικά την ίδια μέρα από τον Χαλίλ Χαν Αφσάρ υπό τις διαταγές της Μαχντέ Ολιά.
Η Mαχντέ Ολιά πήρε τώρα τον προσωπικό έλεγχο τού Ιράν και άρχισε να προωθεί τη σταδιοδρομία τού μεγαλύτερου γιου της, Χαμζά Μιρζά (ενδιαφερόταν ελάχιστα για τον μικρότερο γιο της Aμπάς Μιρζά). Αλλά ανταγωνίστηκε τους Κιζιλμπάς, που τελικά ζήτησαν από τον σάχη να την απομακρύνει από την εξουσία: όταν αυτή αρνήθηκε να δεχτεί τα αιτήματά τους, μία ομάδα συνωμοτών Κιζιλμπάς εισέβαλε στο χαρέμι και την στραγγάλισε στις 26 Ιουλίου 1579
Σύγκρουση για τη διαδοχή
Οι φατρίες των Κιζιλμπάς άρχισαν όλο και περισσότερο να κυριαρχούν στο Ιράν. Το 1583 ανάγκασαν τον σάχη να παραδώσει τον βεζίρη του, Μιρζά Σαλμάν, για εκτέλεση. Ο νεαρός Χαμζά Μιρζά ανέλαβε τα ηνία τού κράτους, αλλά στις 6 Δεκεμβρίου 1586 δολοφονήθηκε και αυτός υπό μυστηριώδεις συνθήκες.
Τέλος βασιλείας
Όταν οι Ουζμπέκοι ξεκίνησαν μία μεγάλης κλίμακας εισβολή στο Χορασάν, ο ηγέτης της φατρίας των Ουσταλτζού Κιζιλμπάς στην επαρχία, Μουρσίντ Κουλί Χαν, αποφάσισε ότι ήταν η κατάλληλη στιγμή να ανατρέψει τον σάχη και να τον αντικαταστήσει με τον γιο τού Χονταμπάντα, Αμπάς Μιρζά, ο οποίος κηδεμονευόταν από τον Μουρσίντ. Ο Μουρσίντ και ο Αμπάς πήγαν στο Καζβίν, όπου ο πρίγκιπας ανακηρύχθηκε νέος ηγεμόνας τού Ιράν τον Οκτώβριο του 1587. Ο Χονταμπάντα δεν έκανε καμία προσπάθεια να αμφισβητήσει το πραξικόπημα και αποδέχτηκε την εκθρόνισή του.
Τελευταία χρόνια
Έζησε στην πρωτεύουσα για ένα διάστημα, αλλά στη συνέχεια εξορίστηκε προφανώς στη φυλακή τού Aλαμούτ, αν και ο Iσκαντάρ Μπεγκ Μουνσί καταγράφει ότι απεβίωσε στο Καζβίν κάποια στιγμή μεταξύ 21 Ιουλίου 1595 και 10 Ιουλίου 1596
Πηγές
Κατηγορία:Σαφαβίδες
Τζοζουέ Καρντούτσι
Ο Τζοζουέ Αλεσάντρο Τζουζέπε Καρντούτσι (Giosuè Alessandro Giuseppe Carducci) (27 Ιουλίου 1835 − 16 Φεβρουαρίου 1907) ήταν Ιταλός ποιητής ο οποίος θεωρήθηκε ένας από τους μεγαλύτερους της Ιταλίας. Η επίδρασή του ήταν σημαντική και χαρακτηρίστηκε ως ο ανεπίσημος εθνικός ποιητής της σύγχρονης Ιταλίας. Το 1906 έγινε ο πρώτος Ιταλός που κέρδισε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.
Βιογραφία
Το 1856 έλαβε το διδακτορικό του από το Σκουόλα Νορμάλε Σουπεριόρε ντι Πίζα και ξεκίνησε να διδάσκει σε σχολείο. Την επόμενη χρονιά, δημοσίευσε την πρώτη ποιητική του συλλογή, Rime. Τα χρόνια εκείνα ήταν δύσκολα για τον Καρντούτσι· ο πατέρας του πέθανε και ο αδερφός του αυτοκτόνησε.
Το 1859 νυμφεύτηκε την Ελβίρα Μενικούτσι και απέκτησαν τέσσερα παιδιά. Δίδαξε για σύντομο χρονικό διάστημα Ελληνικά σε ένα γυμνάσιο στην Πιστόια, και έπειτα ορίστηκε καθηγητής Ιταλικών στο πανεπιστήμιο της Μπολόνια. Ήταν δημοφιλής λέκτορας και άσκησε δριμεία κριτική στη λογοτεχνία και την κοινωνία. Οι πολιτικές του απόψεις αντιτάσσονταν επίμονα με τον Χριστιανισμό γενικά και τις κοσμικές δυνάμεις της Καθολικής Εκκλησίας ιδιαίτερα. ''«Δεν γνωρίζω καμία αλήθεια του Θεού ούτε ειρήνη με το Βατικανό ή με κάποιον ιερέα. Αυτοί είναι οι πραγματικοί και αμετάβλητοι εχθροί της Ιταλίας»'', είχε πει στα μεταγενέστερα χρόνια του.
Ο αντικληρικός επαναστατικός ζήλος του διακρίνεται καταφανώς στο πιο διάσημο ποίημά του, το εσκεμμένα βλάσφημο και προκλητικό "Inno a Satana" (= "Ύμνος στο Σατανά".) Το ποίημα συνετέθη το 1863 ως πρόποση σε πάρτυ δείπνου, εκδόθηκε το 1865 και επανεκδόθηκε το 1869 από τη ριζοσπαστική εφημερίδα της Μπολόνια Il Popolo, ως πρόκληση συγχρονισμένη να συμπέσει με τη Α΄ Βατικανή Σύνοδο, δηλαδή σε μια εποχή που ο επαναστατικός πυρετός ενάντια στον παπισμό ήταν υψηλός καθώς οι δημοκρατικοί πίεζαν τους πολιτικούς και τους στρατιωτικούς να θέσουν τέρμα στην κυριαρχία του Βατικανού επί των παπικών κτήσεων.
Ενώ το "Inno a Satana" είχε επαναστατικό αντίκτυπο, η υψηλότερη ποίηση του Καρντούτσι ήρθε στα μεταγενέστερα χρόνια. Οι συλλογές του Rime Nuove (“Νέες Ρίμες”) και Odi Barbare (“Βαρβαρικές Ωδές”) εμπεριέχουν την καλύτερη δουλειά του.
Ήταν ο πρώτος Ιταλός που κέρδισε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, το 1906, "όχι μόνο ως ανταμοιβή της βαθιάς γνώσης του και της κριτικής έρευνάς του, αλλά πάνω απ' όλα ως φόρος τιμής στην δημιουργική του ενέργεια, φρεσκάδα του στυλ, και λυρική δύναμη που χαρακτηρίζουν τα ποιητικά του αριστουργήματα".
Εκλέχτηκε επίσης στη Γερουσία της Ιταλίας. Αν και η φήμη του προέρχεται κυρίως από την ποίησή του, παρήγαγε επίσης σημαντικό πεζογραφικό έργο. Τα πεζά του, τα οποία εμπεριέχουν λογοτεχνική κριτική, βιογραφίες, ομιλίες και δοκίμια ανέρχονται σε 20 τόμους. Ο Καρντούτσι ήταν και εξαιρετικός μεταφραστής και μετέφρασε έργα των Γκάιτε και Χάινε στα Ιταλικά.
Πέθανε στη Μπολόνια το 1907 σε ηλικία 71 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ποιητές Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Λογοτεχνίας Κατηγορία:Ιταλοί Νομπελίστες
Κλουμπ Σοσιάλ ι Ντεπορτίβο Μακαρά
Η Κλουμπ Σοσιάλ ι Ντεπορτίβο Μακαρά (ισπανικά: Club Social y Deportivo Macará) είναι μια επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Αμπάτο του Ισημερινού. Έδρα της ομάδας είναι το Μπεγιαβίστα, χωρητικότητας 18000 θεατών. Συμμετέχει στην Serie A. Η ομάδα ιδρύθηκε στις 25 Αυγούστου 1939. Έχει τρεις κατακτήσεις του πρωταθλήματος της Serie B (1971, 1998, 2005). Η στολή της ομάδας αποτελείται από γαλάζια φανέλα και μπλε παντελονάκι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1939 Κατηγορία:Κλουμπ Σοσιάλ ι Ντεπορτίβο Μακαρά
Γλώσσα του σώματος
Η γλώσσα του σώματος είναι ένας τύπος μη λεκτικής επικοινωνίας κατά την οποία οι εκφράσεις του προσώπου, χειρονομίες, στάση του σώματος και οι κινήσεις του σώματος, χρησιμοποιούνται για την έκφραση ή τη μετάδοση των πληροφοριών. Η γλώσσα του σώματος υπάρχει τόσο στα ζώα όσο και στους ανθρώπους.
Αν και η γλώσσα του σώματος είναι ένα σημαντικό μέρος της επικοινωνίας, η επικοινωνία μεταξύ πομπών και δεκτών διεξάγεται επί το πλείστον ασυναίσθητα.
Η έκφραση του προσώπου είναι μέρος της γλώσσας του σώματος καθώς εκφράζει συναισθημάτων. Η ακριβής ερμηνεία του βασίζεται στην ερμηνεία πολλαπλών σημείων σε συνδυασμό- όπως η κίνηση των οφθαλμών, των φρυδιών, των χειλέων, της μύτης και των μάγουλων- για να σχηματίσει μια εντύπωση για τη διάθεση και την ψυχική κατάσταση ενός ατόμου. Θα πρέπει πάντα να λαμβάνεται επιπλέον υπόψη όσον αφορά το πλαίσιο στο οποίο συμβαίνει και την πιθανή πρόθεση του ατόμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μη λεκτική επικοινωνία
1876
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1876 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Προκριματικά Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014 (ΚΟΝΚΑΚΑΦ)
300px|μικρογραφία|δεξιά| {{legend|#0000ff|Χώρες που προκρίθηκαν}} {{legend|#ff0000|Χώρες που δεν προκρίθηκαν}} Τα προκριματικά για το παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου για την περιοχή της Βόρειας και Κεντρικής Αμερικής και Καραϊβικής διοργανώνονται από την επίσημη ομοσπονδία την ΚΟΝΚΑΚΑΦ που περιλαμβάνει 35 ομοσπονδίες. Οι 35 εθνικές ομάδες διαγωνίζονται μεταξύ τους για 3 θέσεις στα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου, συν μία ακόμα συμμετοχή σε αγώνα μπαράζ με ομάδα από την ΟΦΚ.
Δεύτερος γύρος
Τα αποτελέσματα που σημειώνονται με * είναι μετά από απόφαση της ΦΙΦΑ.
Τέταρτος γύρος
Οι 2 πρώτες ομάδες από κάθε όμιλο του τρίτου γύρου προκρίθηκαν στον τέταρτο γύρο και εκεί μπήκαν όλες μαζί σε έναν όμιλο με τις πρώτες 3 από τον όμιλο να παίρνουν το εισιτήριο για την τελική φάση και την 4η ομάδα να αγωνίζεται σε αγώνες μπαράζ με την ομάδα που κατατάσεται από την ΟΦΚ.
Οι ΗΠΑ, η Κόστα Ρίκα και η Ονδούρα προκρίθηκαν στην τελική φάση, ενώ το Μεξικό προκρίθηκε σε αγώνα μπαράζ με ομάδα της ΟΦΚ.
Μπαράζ
Το Μεξικό επικράτησε στους αγώνες μπαράζ έναντι της Νέας Ζηλανδίας από τα προκριματικά της ΟΦΚ και προκρίθηκε στην τελική φάση του Μουντιάλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προκριματικά Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014 (ΚΟΝΚΑΚΑΦ)
Σιδηροδρομικός Σταθμός Δοϊράνης
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Δοϊράνης είναι σιδηροδρομικός σταθμός στη Δοϊράνη του νομού Κιλκίς. Βρίσκεται έξω από τον οικισμό. Ο σταθμός άνοιξε το 1896 και εξυπηρετείται από τα υπεραστικά τρένα ανάμεσα σε Θεσσαλονίκη και Αλεξανδρούπολη.
Yπηρεσίες
Δοϊράνη Δοϊράνη
Καταυλισμός (μυρμηγκιών)
O καταυλισμός (Αγγλικά: bivouac [προφέρεται μπίβουακ]), είναι μια δομή η οποία σχηματίζεται από μεταναστευτικά μυρμήγκια οδηγούς και αποικίες εκστρατευτικών μυρμηγκιών, όπως το είδος Eciton burchellii. Η φωλιά κατασκευάζεται από τα ίδια τα σώματα των ζωντανών μυρμηγκιών εργατριών, για την προστασία της βασίλισσας και των προνυμφών και αργότερα χαλιέται καθώς τα μυρμήγκια μετακινούνται.
Τα εκστρατευτικά μυρμήγκια μπορούν σε μία μόνο ημέρα, να συλλέξουν τροφή και να τραφούν με έντομα σε μεγάλη σχετικά έκταση, άνω των 1.700 m². Επομένως, θα πρέπει να μετακινούνται συνεχώς προς νέες περιοχές. Κατά τη διάρκεια της λεγόμενης μεταναστευτικής φάσης, κάθε βράδυ, τα μυρμήγκια δημιουργούν τους καταυλισμούς (bivouacs) τους σε νέους χώρους. Σώματα που αριθμούν 150.000 έως 700.000 εργάτριες, καλύπτουν και προστατεύουν τη βασίλισσα, ενώνοντας τα πόδια και τα σώματά τους σε μια μάζα, η οποία έχει επιφάνεια περίπου 1 m².
Χιλιάδες προνύμφες συγκεντρώνονται πλησίον του κέντρου μαζί με τη βασίλισσα και οι εργάτριες είναι υπεύθυνες για τη διατροφή τους. Οι μεγαλύτερες εργάτριες χρησιμεύουν επίσης και ως αχθοφόροι, μεταφέροντας τις προνύμφες, στους νέους καταυλισμούς. Το πρωί, ο καταυλισμός διαλύεται σε φάλαγγες επιδρομών οι οποίες σχηματίζουν την εμπρόσθια τους όψη σαν βεντάλια. Αυτές οι φάλαγγες επιδρομών μπορούν και διανύουν απόσταση έως και 20 m την ώρα, με τις εργάτριες ηγέτιδες να αναδύουν ένα χημικό ίχνος, ώστε να μπορούν να τις ακολουθήσουν και οι άλλες εργάτριες. Οι μικρότερες εργάτριες οδηγούν τη φάλαγγα, ενώ οι μεγαλύτεροι φοβεροί στρατιώτες, προστατεύουν τα πλευρά της φάλαγγας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυρμηγκολογία Κατηγορία:Μυρμήγκια
Σοσιαλισμός
Ο σοσιαλισμός είναι ένα κοινωνικό και οικονομικό σύστημα που χαρακτηρίζεται από την κοινωνική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και τη συνεταιριστική διαχείριση της οικονομίας. Στον σοσιαλισμό η κοινωνική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής αντικαθιστά σταδιακά την ατομική ιδιοκτησία. Η Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών υπήρξε το πρώτο σοσιαλιστικό κράτος στην παγκόσμια ιστορία. Κατά τον Καρλ Μαρξ, η μετάβαση στον ολοκληρωμένο κομμουνισμό περιλαμβάνει μια περίοδο κρατικής διαχείρισης, η οποία υπηρετεί την εργατική τάξη και προωθεί την εξαφάνιση της ατομικής ιδιοκτησίας. Η μεταβατική αυτή περίοδος είναι ο σοσιαλισμός.
Ο όρος, ιστορικά, αφορά ένα πολιτικό κίνημα του οποίου η γέννηση τοποθετείται στον 19ο αιώνα και στις οικονομικοκοινωνικές συνθήκες της εποχής (δηλαδή τη βιομηχανική επανάσταση και τη μορφοποίηση του καπιταλισμού ως οικονομικοκοινωνικό σύστημα) και συσχετίζεται στενά με τον όρο Αριστερά.
Οι αντιλήψεις του σοσιαλισμού πρέπει να αναζητηθούν στις απαρχές της Γαλλικής Επανάστασης, στη Λέσχη των Ιακωβίνων και από μία άλλη σκοπιά στον ουτοπισμό του Ανρί ντε Σαιν-Σιμόν. Η θεωρία που συγκρότησαν ο Κ. Μαρξ και ο Φρ. Ένγκελς, αντιλαμβάνεται τον σοσιαλισμό ως κατώτερη βαθμίδα του κομμουνισμού. Βασικό χαρακτηριστικό του σοσιαλισμού είναι η έναρξη μιας μακράς και δύσκολης διαδικασίας υπέρβασης του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Η διαδικασία αυτή ξεκινά από την στιγμή της ανατροπής της αστικής εξουσίας/κυριαρχίας και την κατάληψη της εξουσίας από την εργατική τάξη και το λαό (βλ. ταξική πάλη).
Η ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής (γη/τσιφλίκια, μεγάλα εργοστάσια, βασικοί τομείς της παραγωγής) καταργείται και ξεκινά η δημιουργία νέων συλλογικών σχέσεων παραγωγής, διανομής των προϊόντων και κατανομής του κοινωνικού πλούτου, που θα εξυπηρετούν τις ανάγκες του κοινωνικού συνόλου. Στο επίπεδο της δημοκρατίας, εφαρμόζεται η εξουσία του οργανωμένου λαού (εργατικά συμβούλια, λαϊκές συνελεύσεις). Οι νέες αυτές σχέσεις παραγωγής στηρίζονται στο ότι τα μέλη μιας κοινωνίας θα προσφέρουν ανάλογα με τις δυνατότητές τους και θα αμείβονται ανάλογα με τις ανάγκες που έχουν.
Τη θέση της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής, θα πάρει σταδιακά, η συλλογική διαχείριση με αρχικές μορφές την συνεταιριστική ιδιοκτησία (οι λεγόμενες κολεκτίβες) και την κρατική ιδιοκτησία (όσον αφορά τους βασικούς τομείς της οικονομίας όπως είναι η ενέργεια, οι τηλεπικοινωνίες, κλπ). Με την απονέκρωση/εξαφάνιση του κράτους, των κοινωνικών τάξεων και των ταξικών διαφορών, η ανθρωπότητα περνά στον κομμουνισμό. Ο κομμουνισμός (η κοινωνία δηλαδή στην οποία εξαφανίζονται οι κοινωνικές τάξεις, οι ταξικές διαφορές και το κράτος), είναι η κοινωνία των ελεύθερα συνεταιρισμένων παραγωγών.
Πολιτικά ο σοσιαλισμός έχει συσχετιστεί κατά καιρούς τόσο με συστήματα λήψης αποφάσεων βασισμένα στην άμεση δημοκρατία, όσο και στηριγμένα στο συνδυασμό της άμεσης με την αντιπροσωπευτική δημοκρατία.
Κομβικό ζήτημα στην ιστορία και στο μέλλον του σοσιαλισμού, είναι η μελέτη της φύσης και του χαρακτήρα των χωρών του λεγόμενου "υπαρκτού σοσιαλισμού" της Ανατολικής Ευρώπης οι οποίες αυτοδιαλύθηκαν εκ των έσω κατά το χρονικό διάστημα ανάμεσα στο 1989 και το 1991. Η εξέλιξη στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού διχάζει μέχρι σήμερα το κομμουνιστικό κίνημα σε παγκόσμιο επίπεδο.
Ιστορικό
Η πρώτη προσπάθεια σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της αναδυόμενης αστικής κοινωνίας, σημειώθηκε στις αρχές του 19ου αιώνα από τον Άγγλο βιομήχανο Ρόμπερτ Όουεν. Αν και παρατηρήθηκαν σημαντικά μεμονωμένα αποτελέσματα, το πείραμά του μακροπρόθεσμα απέτυχε. Η απόπειρα αυτή για πολλούς απέδειξε την αδυναμία της ειρηνικής εγκαθίδρυσης σοσιαλιστικών νησίδων σ' ένα καπιταλιστικό ωκεανό. Το εν λόγω πείραμα αφορούσε τους 2.500 εργάτες που απασχολούσε ο ίδιος στην επιχείρησή του. Ο Όουεν είναι ένας από τους πιο σημαντικούς πρώιμους εκπροσώπους των σοσιαλιστικών ιδανικών, από κοινού με τους Κλοντ Ανρί ντε Σεν Σιμόν και Σαρλ Φουριέ. Χαρακτηρίστηκαν αργότερα ως ουτοπικοί σοσιαλιστές. thumb|250px|Αγάλματα του [[Καρλ Μαρξ και του Φρίντριχ Ένγκελς στο Βερολίνο.]] Η κατοπινή εμφάνιση του Καρλ Μαρξ, αλλά και του φιλελεύθερων καταβολών αναρχοατομικισμού, βοήθησε στον οριστικό σχηματισμό του σοσιαλισμού ως συγκεκριμένου, νεωτερικού πολιτικού χώρου, που απέρριπτε τόσο τον συντηρητισμό της Δεξιάς της εποχής όσο και τον αστικό φιλελευθερισμό. Η ανάλυση του Μαρξ για την πάλη των τάξεων και για τη μεθοδολογία του ιστορικού υλισμού, που στόχευε στην επιστημονική μελέτη της Ιστορίας, είναι καθοριστική για την πορεία του σοσιαλισμού ο οποίος υιοθετεί πιο ριζοσπαστική και επαναστατική προσέγγιση. Μετά τα μέσα του 19ου αιώνα ο σοσιαλισμός βοηθά στην ανάδυση του εργατικού κινήματος και του συνδικαλισμού, αποτελώντας συνήθως το ιδεολογικό τους υπόβαθρο.
Χαρακτηριστική έκφραση και απόπειρα πραγμάτωσης των σοσιαλιστικών ιδεών αποτελεί η Παρισινή Κομμούνα του 1871, ή αλλιώς σύμφωνα με έκφραση του Μαρξ «η έφοδος του ανθρώπου προς τον ουρανό», η οποία κράτησε μόνο δύο μήνες. Την ίδια περίοδο η Πρώτη Διεθνής, μία διεθνής σοσιαλιστική πολιτική οργάνωση η οποία είχε ιδρυθεί από τους Μαρξ και Πιερ-Ζοζέφ Προυντόν, διασπάται σε αναρχικούς και μαρξιστές, με κύριο σημείο διαφωνίας τον δρόμο που πρέπει να ακολουθηθεί για να μετασχηματιστεί η Ανθρωπότητα προς τον κομμουνισμό. Ο Μιχαήλ Μπακούνιν υποστηρίζει την άμεση μετάβαση σε μία αταξική, ακρατική και αυτοδιευθυνόμενη κομμουνιστική κοινωνία μέσω λαϊκής επαναστατικής ρήξης με το αστικό καθεστώς, ενώ ο Μαρξ υποστηρίζει πως μεταξύ της επανάστασης και της οικοδόμησης του κομμουνισμού πρέπει να μεσολαβήσει μία κρατικιστική, μεταβατική περίοδος όπου το κράτος θα είναι υπό τον έλεγχο της μεγάλης πλειονότητας του πληθυσμού, της εργατικής τάξης (δικτατορία του προλεταριάτου). Αυτή είναι η απαρχή της διαίρεσης των σοσιαλιστών σε ελευθεριακούς και κρατικιστές.
Μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα οι περισσότεροι μαρξιστές οργανώνονταν πλέον σε αστικού τύπου πολιτικά κόμματα τα οποία συμμετείχαν νόμιμα στις κοινοβουλευτικές εκλογικές αναμετρήσεις. Ορισμένα από αυτά τα κόμματα άρχισαν να απορρίπτουν την επαναστατική προοπτική και να υποστηρίζουν έναν σταδιακό μετασχηματισμό της αστικής κοινωνίας μέσω διαρκών μετριοπαθών μεταρρυθμίσεων και κυβερνητικών μέτρων, στοχευμένων μακροπρόθεσμα σε μεγαλύτερη ισοκατανομή του πλούτου, μέσα στο πλαίσιο όμως του αστικού φιλελευθερισμού και της συνταγματικής νομιμότητας. Οι σοσιαλιστές αυτοί αργότερα αποκλήθηκαν σοσιαλδημοκράτες (ο όρος βρισκόταν ήδη σε χρήση, παλαιότερα όμως περιέγραφε συλλήβδην όλους τους μαρξιστές επειδή συμμετείχαν σε κοινοβουλευτικές εκλογές) και ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος αποτέλεσε την αφορμή για την οριστική απόσχισή τους από τον επαναστατικό μαρξισμό. Αργότερα, μετά τη Μεγάλη Ύφεση, οι περισσότεροι σοσιαλδημοκράτες εγκατέλειψαν οριστικά τον μαρξισμό και την αμφισβήτηση της ελεύθερης αγοράς και του καπιταλισμού, υιοθετώντας αντίθετα τον κεϋνσιανισμό και το κράτος πρόνοιας ως κεντρικό οικονομικό, πολιτικό και κοινωνικό τους μοντέλο.
Παράλληλα τα επαναστατικά μαρξιστικά κόμματα άρχισαν να συσπειρώνονται γύρω από τον λενινισμό, την πολιτική θεωρία και πρακτική του ρωσικού κόμματος των Μπολσεβίκων, οι οποίοι το 1917 κατάφεραν να ανατρέψουν τόσο την απολυταρχική τσαρική μοναρχία όσο και το φιλελεύθερο καθεστώς που είχε εμφανιστεί μετά από μία προηγούμενη εξέγερση, και να εγκαθιδρύσουν ένα νέο καθεστώς που όρισαν ως δικτατορία του προλεταριάτου (βλ. Οκτωβριανή επανάσταση). Εκείνη την περίοδο τα λενινιστικά κόμματα διεθνώς άρχισαν να ονομάζονται «Κομμουνιστικά» (π.χ. Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας).
Κατά τη δεκαετία του 1960, σε μία εποχή αμφισβήτησης του κατεστημένου στις χώρες της Δύσης και ανάδυσης μίας άντεργκραουντ αντικουλτούρας, συνέβησαν σημαντικές θεωρητικές και πρακτικές εξελίξεις στον ευρύτερο σοσιαλιστικό χώρο με τελικό αποτέλεσμα την εμφάνιση νέων κοινωνικών κινημάτων και πολιτικών θεωριών, όπως η Νέα Αριστερά, το αφροαμερικανικό κίνημα πολιτικών δικαιωμάτων, ο μεταμαρξισμός, οι καταστασιακοί, ο σύγχρονος φεμινισμός, η αυτονομία, η πολιτική οικολογία, η κοινωνική οικολογία κλπ. Υπό τέτοιες συνθήκες, στη συνέχεια αναδύθηκε ο ευρωκομμουνισμός με αφορμή την Άνοιξη της Πράγας, αλλά και ο σύγχρονος μετααριστερός και εξεγερσιακός αναρχισμός, ο οποίος άσκησε κριτική στον κλασικό σοσιαλισμό και στις ιστορικές, σοσιαλιστικές τάσεις του κοινωνικού αναρχισμού.
Κριτική
thumb|right|200px|Αμερικανική [[Ψυχρός Πόλεμος|ψυχροπολεμική αντικομμουνιστική αφίσα.]] Στον σοσιαλισμό έχει ασκηθεί κριτική από διαφορετικές οπτικές γωνίες και ακριβώς επειδή υπάρχουν πολλά μοντέλα σοσιαλισμού, η κριτική αυτή έχει, κατά περίπτωση, εστιάσει σε κάποιο από τα συγκεκριμένα είδη σοσιαλισμού. Έτσι, στον σοσιαλισμό έχει ασκηθεί κριτική από φιλελεύθερους και συντηρητικούς αναλυτές, ή και από σοσιαλιστές αντίθετους με τις ήδη εφαρμοσμένες, υπαρκτές εκδοχές σοσιαλισμού, η οποία μπορεί να διακριθεί σε δύο κατηγορίες: κριτική στον κομμουνισμό και κριτική στην σοσιαλδημοκρατία.
Η θεωρητική κριτική που έχει ασκηθεί στον κομμουνισμό μπορεί να διαιρεθεί σε τρεις διαφορετικές τάσεις: κριτική στην ίδια τη σύλληψη της κομμουνιστικής κοινωνίας, κριτική στη μεταβατική «δικτατορία του προλεταριάτου» όπως αυτή εφαρμόστηκε στη Σοβιετική Ένωση και στο ανατολικό μπλοκ (εδώ συμπεριλαμβάνεται η κριτική στον λενινιστικό κεντρικό σχεδιασμό ως οικονομικό σύστημα αυτής της «μεταβατικής» περιόδου), ή κριτική στο ανατολικό μπλοκ μόνο μετά από κάποιο χρονικό σημείο (π.χ. μετά τον θάνατο του Λένιν ή μετά τον θάνατο του Στάλιν). Για περισσότερα στοιχεία κριτικής τόσο εξ αριστερών όσο και εκ δεξιών, δείτε τα άρθρα αντικομμουνισμός και λενινισμός.
Η κριτική στην σοσιαλδημοκρατία συνήθως έχει καθαρά οικονομολογικό χαρακτήρα και στηρίζεται στην έννοια της οικονομικής μεγέθυνσης υπό συνθήκες καπιταλιστικής ελεύθερης αγοράς. Η κριτική αυτή συνδέεται σε θεωρητικό επίπεδο με τον νεοφιλελευθερισμό, ή ακόμα και με τον αναρχοκαπιταλισμό. Οι υπέρμαχοι του οικονομικού φιλελευθερισμού και οι δεξιοί ελευθεριακοί θεωρούν το ηθικό δικαίωμα στην ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και στις αγοραίες συναλλαγές ως το κεντρικό πρόταγμα της θεωρίας τους περί ελευθερίας, και πιστεύουν ότι η οικονομική δυναμική του καπιταλισμού είναι αναλλοίωτη και απόλυτη. Για αυτούς τους λόγους, αντιλαμβάνονται την κρατική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής, τις κολεκτίβες και τον κρατικό οικονομικό ως καταπατήσεις της ελευθερίας.
Σύμφωνα με τον οικονομολόγο της Αυστριακής Σχολής Οικονομικής Σκέψης Λούντβιχ φον Μίζες, σε ένα οικονομικό σύστημα χωρίς νόμισμα και οικονομία της αγοράς δε θα υπάρχει τρόπος αξιολόγησης των κυριότερων αγαθών και συντονισμού της παραγωγής, συνεπώς αυτοί οι τύποι σοσιαλισμού είναι ανέφικτοι ακριβώς επειδή δεν διαθέτουν τις απαραίτητες πληροφορίες για να κάνουν πολύπλοκους υπολογισμούς. Ένα ακόμα βασικό επιχείρημα ενάντια στα σοσιαλιστικά συστήματα που βασίζονται στον οικονομικό σχεδιασμό στηρίζεται στη χρήση σκόρπιων γνώσεων. Ο κρατικός σοσιαλισμός είναι αδύνατος κατ'αυτή την άποψη διότι η πληροφορία δεν μπορεί να συσσωρευτεί από ένα κεντρικό σώμα και να χρησιμοποιείται αποτελεσματικά για τη δημιουργία ενός σχεδίου για μιας ολόκληρης οικονομίας. Κάτι τέτοιο θα είχε ως αποτέλεσμα την αλλοίωση ή την απουσία των μηνυμάτων σε ό,τι αφορά τις τιμές.
Δεδομένων αυτών των κριτικών, ιστορικοί όπως ο Χάουαρντ Ζιν απάντησε:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Οικονομικές αντιλήψεις Κατηγορία:Πολιτική οικονομία  Κατηγορία:Πολιτικά κινήματα
Τύχο Μπράχε
Ο Τύχο Μπράχε (Tyge Brahe, εκλατινισμένα Tycho Brahe,, 14 Δεκεμβρίου 1546 – 24 Οκτωβρίου 1601), επίσης Τύχων Μπραχέ και Τύχων Βράχιος, ήταν Δανός αστρονόμος, αστρολόγος και αλχημιστής.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο κάστρο των προγόνων του, το Κνούτστορπ (Knutstorp), στη σημερινή Σουηδία (τότε ανήκε στη Δανία). Παρακολουθώντας νομικές σπουδές στη Λειψία, επιδόθηκε με πάθος στις αστρονομικές μελέτες, ενώ στη συνέχεια, μετά από επισκέψεις που πραγματοποίησε σε πολλά ξένα αστεροσκοπεία, επέστρεψε το 1571 στη πατρίδα του και εγκαταστάθηκε στη Μονή του Χέρριντσβαντ. Τον επόμενο χρόνο αναγνώρισε και μελέτησε τον περίφημο καινοφανή αστέρα (nova) που περιέγραψε στο έργο του Ο νέος αστέρας του 1572. Μαζί του εργαζόταν τότε και η αδελφή του Σοφία Μπράχε που ήταν κι εκείνη αστρονόμος και αλχημίστρια. Μετά από πρόσκληση του Βασιλέως Φρειδερίκου Β΄ οργάνωσε το 1574 σειρά μαθημάτων αστρονομίας στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης. Το 1575, ανεχώρησε και πάλι από τη Δανία, όπου και επέστρεψε λαμβάνοντας ως δώρο από τον Βασιλέα της Δανίας εκτός μιας σοβαρής ετήσιας χορηγίας και τη μικρή νήσο Βεν (ΒΑ. της Κοπεγχάγης) όπου και έκτισε μεγαλοπρεπή πύργο, τον «Ουράνιμποργκ» («Κάστρο του Ουρανού»), στο οποίο και εγκατέστησε τυπογραφείο, εργοστάσιο χάρτου και βεβαίως αστεροσκοπείο, που έδωσε το όνομα «Στέλμπουργκ» («Πύργος των Αστέρων»). Εκεί εργάστηκε υπό την προστασία της Βασίλισσας της Δανίας και της Νορβηγίας Σοφία, που ήταν και η ίδια οπαδός της αστρονομίας και των επιστημών. Στα εργαστήριά του προσέλαβε ως βοηθούς πολλούς επιστήμονες ανάμεσα στους οποίους και η αδελφή του Σοφία Μπράχε και δύο ακόμα γυναίκες.
Πολύ γρήγορα περιστοιχίστηκε με πλήθος μαθητών, σοφών αλλά και ευγενών. Η ανεξαρτησία του όμως στις θρησκευτικές πεποιθήσεις, αλλά και η περιφρόνησή του προς τους άρχοντες της εποχής του, τον κατέστησαν στόχο κάθε φύσεως συκοφαντιών, τόσο που μετά τον θάνατο του Βασιλέως και την απόσυρση της Βασίλισσας από την ενεργή εξουσία ο διαδεχθείς βασιλέας Χριστιανός Δ΄ αναγκάσθηκε να διακόψει τη χορηγία.
Το 1597 ο Τύχων αναχώρησε για τη Γερμανία, μέχρι που ο Ροδόλφος Β΄ του παρέσχε άσυλο στην Πράγα, όπου και συνέχισε τις εργασίες του μέχρι τον θάνατό του 24 Οκτωβρίου 1601. Για αρκετούς αιώνες, ο θάνατος του μεγάλου αστρονόμου αποδίδονταν σε λοίμωξη της ουροδόχου κύστης. Μια πρώτη εξέταση δείγματος των λειψάνων του, το 1996, κατέδειξε υψηλή συγκέντρωση υδραργύρου. Τον Νοέμβριο του 2010, πραγματοποιήθηκε εκταφή της σορού του για λεπτομερέστερη εξέταση από ειδικευμένους επιστήμονες.
Στον ακριβολόγο αυτόν επιστήμονα-παρατηρητή οφείλονται πολλές αξιόλογες βελτιώσεις στις θεωρίες περί Σελήνης, ήταν ο πρώτος που μελέτησε τη διάθλαση και που συνέταξε κατάλογο από 777 αστέρες. Βάσει των χειρογράφων σημειώσεων που άφησε ο Τύχων, ο μαθητής του και αργότερα μεγάλος αστρονόμος Κέπλερ κατάφερε να διατυπώσει τους περίφημους νόμους του περί της κινήσεως των πλανητών.
Μεταξύ των έργων του Τύχωνα περιλαμβάνονται και τα De mundi aetherei recentioribus phaenomenis, τα Προγυμνάσματα, καθώς και άλλα που εκδόθηκαν μετά τον θάνατό του.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Δανοί αστρονόμοι Κατηγορία:Αλχημιστές Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Λειψίας
Βασίλης Καλαμπαλίκης
Βίος
Ο Βασίλης Καλαμπαλίκης ήταν σαρακατσάνος καταγόμενος από τα Άγραφα. Αν είναι ακριβής η κατάθεση του λήσταρχου Καπνιά και συνεργάτη του Καλαμπαλίκη, που συνελήφθη μετά από συμπλοκή που είχε η ομάδα του ένα μήνα πριν το θάνατο του Καλαμπαλίκη, τον Μάρτιο του 1858, κατάθεση στην οποία ανέφερε πως ήταν-τότε- τριαντα δύο χρονών ο Καλαμπαλίκης ,πρέπει να γεννήθηκε περί το 1826. Μαζί με την ομάδα του συμμετείχε σε μια κοινή ληστρική επιχείρηση με ομάδες και άλλων ληστών, όπως του Χρήστου Νταβέλη του Λουκά Μπελούλια, Γιάννη Πάλλα, Φουντούκη, Θανάση Χορταριά, Μπούρχα, Νικόλαου Τσόπα, Μήτρου Λυκουρέση, Δήμου Καραδήμου, συνολίκα 70 άτομα, που είχε σαν στόχο της τη ληστεία της οικίας του βουλευτή Ευβοίας Νικόλαου Βουδούρη στη Χαλκίδα. Το περιστατικό έλαβε χώρα στα τέλη του Νοέμβρη του 1855 Ανάμεσα στους απαχθέντες και η αρραβωνιασμένη κόρη του βουλευτή, σύμφωνα με τη μαρτυρία της οποίας, ο Καλαμπαλίκης της φέρθηκε με ιδιαίτερο σεβασμό. Το 1856 συνέχισε να δρα στην περιοχή της Βοιωτίας. Τελικά δολοφονήθηκε τον Απρίλιο του 1858 στον Ζαγαρά Βοιωτίας. Η σύγκρουση της ομάδας του με τακτικό απόσπασμα περιγράφεται στην Στρατιωτική ζωή εν Ελλάδι. Απόγονοι του μένουν ακόμα στην Αλίαρτο Βοιωτίας, και στον Έξαρχο Φθιώτιδας.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες εγκληματίες Κατηγορία:Σαρακατσάνοι Κατηγορία:Ληστές
Νάνσι Γουάιν Μπόλτον
Η Νάνσι Γουάιν Μπόλτον (λατινικό αλφάβητο : Nancye Wynne Bolton), (2 Δεκεμβρίου 1916 - 9 Νοεμβρίου 2001) ήταν Αυστραλέζα πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης.
Κέρδισε τον τίτλο στο απλό γυναικών έξι φορές (1937, 1940, 1946, 1947, 1948, 1951) στο αυστραλιανό πρωτάθλημα, δεύτερη σε κατακτήσεις τίτλων του απλού μετά την Μάργκαρετ Κόρτ που κέρδισε 11 τίτλους. Στο διπλό το κατέκτησε 10 φορές (1936, 1937, 1938, 1939, 1940, 1947, 1948, 1949, 1951, 1952), και το μεικτό 4 φορές (1940, 1946, 1947, 1948). Η Μπόλτον συνολικά κέρδισε 20 τίτλους στο αυστραλιανό πρωτάθλημα, δεύτερη μετά την Μάργκαρετ Κόρτ με 21 τίτλους.
Ήταν φιναλίστ στο μεικτό στο Γαλλικό όπεν το 1938 και στο Γουίμπλεντον το 1947 και 1951. Φιναλίστ ήταν και στο απλό στο Αμερικανικό όπεν του 1938. Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου το 1951 ήταν νικήτρια στο απλό και στο μεικτό.
Σύμφωνα με τους Wallis Myers και John Olliff της The Daily Telegraph και της Daily Mail αντίστοιχα, η Μπόλτον ήταν στη πρώτη δεκάδα του κόσμου το 1938, το 1947 και το 1948 (χωρίς βαθμολογίες από το 1940 έως το 1945)ήταν Νο4 από το 1947 έως το 1949. Σύμφωνα με τον Νεντ Πότερ του αμερικανικού περιοδικού Lawn Tennis, ήταν Νο 2 στον κοσμο το 1947, πίσω από την Λουίζ Μπρόυ.
Παντρεύτηκε τον Τζόρτζ Μπόλτον στις 6 Ιουλίου 1940. Ήταν πιλότος της RAAF και σκοτώθηκε τον Μάιο του 1942 κατά τη διάρκεια μιας επιδρομής στη Γερμανία. Η Μπόλτον τιμήθηκε με την εισαγωγή της στη Διεθνή Αίθουσα της Φήμης το 2006.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστραλές αθλήτριες της αντισφαίρισης Κατηγορία:Νικητές Αυστραλιανού Όπεν (αντισφαίριση)
Ιωνάς Νικολάου
Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Ιωνάς Νικολάου γεννήθηκε στο Γέρι στις 21 Ιανουαρίου 1963. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε νομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στο Λονδίνο σε θέματα Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι δικηγόρος.
Θεόφιλος (αυτοκράτορας)
Ο Θεόφιλος (813 - 20 Ιανουαρίου 842) ήταν Βυζαντινός αυτοκράτορας (829-842). Η βασιλεία του χαρακτηρίζεται από την τελευταία εικονομαχική ακμή, από αγώνες κατά των Αράβων και από πολιτισμική άνθιση.
Ιωνάς Νικολάου
Βιογραφικά Στοιχεία
Είναι νυμφευμένος με τη Μαρία Κινάνη και έχει δύο κόρες.
Θεόφιλος (αυτοκράτορας)
Καταγωγή - Τα πρώτα χρόνια
Ήταν γιος του αυτοκράτορα Μιχαήλ Β' του Τραυλού και της Θέκλας. Δάσκαλός υπήρξε ο μετέπειτα πατριάρχης Ιωάννης ο Γραμματικός, θεωρούμενος ένας από τους σοφότερους άνδρες της εποχής. Πολύ νωρίς στέφθηκε συμβασιλέας από τον πατέρα του και διακρίθηκε κατά την αντιμετώπιση της ανταρσίας του Θωμά.
Ιωνάς Νικολάου
Πολιτική διαδρομή
Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Νεολαίας του Δημοκρατικού Συναγερμού (ΝΕΔΗΣΥ). Διετέλεσε οργανωτικό στέλεχος του μαθητικού τμήματος και πρόεδρος του μαθητικού συμβουλίου της ΝΕΔΗΣΥ την περίοδο 1979-1980. Την περίοδο 1986-1990 ήταν μέλος της Διοικούσας Επιτροπής της ΝΕΔΗΣΥ. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Μαθητικής Κίνησης (ΜΑΚΙ).
Χειρονομία
Οι χειρονομίες έχουν μελετηθεί διαχρονικά από διαφόρους φιλοσόφους. Ο Μάρκος Φάβιος Κοϊντιλιανός ήταν Ρωμαίος ρήτορας που σπούδασε στο Oratoria για το πώς μπορεί να χρησιμοποιηθεί η χειρονομία σε ρητορικούς λόγους. Ένα από τα μεγαλύτερα έργα του και θεμέλιο για την επικοινωνία ήταν το "Institutio Oratoria" όπου εξηγεί τις παρατηρήσεις του.
Θεόφιλος (αυτοκράτορας)
Η ανάρρηση - Η τιμωρία των βασιλοκτόνων
Ο Θεόφιλος διαδέχθηκε ομαλά τον πατέρα του το 829 και εγκαινίασε τη βασιλεία του με μιαν ανεξήγητη μέχρι σήμερα πράξη. (Εκ προοιμίου να λεχθεί ότι όλες μας οι πληροφορίες προέρχονται από εικονόφιλους συγγραφείς, οι οποίοι διέκειντο εχθρικότατα προς τους εικονομάχους βασιλείς). Αμέσως μετά τον θάνατο του πατέρα του συγκάλεσε σιλέντιον, έκτακτη δηλαδή συνεδρίαση της Συγκλήτου με συμμετοχή ιερωμένων, κι εκεί διακήρυξε πως ήθελε να ανταμείψει τους άρχοντες που ανέβασαν στον θρόνο τον πατέρα του, σκοτώνοντας τον Λέοντα Ε' τον Αρμένιο. Οι προ δεκαετίας συνωμόσαντες έσπευσαν να το δηλώσουν και ο Θεόφιλος τους καταδίκασε όλους σε θάνατο.
Ιωνάς Νικολάου
Πολιτική διαδρομή
Στη συνέχεια εξελέγη μέλος της Επαρχιακής Εκτελεστικής Γραμματείας του ΔΗΣΥ Λευκωσίας, γραμματέας κλαδικών οργανώσεων (1990-1999), επαρχιακός οργανωτικός γραμματέας (1993-1999) και επαρχιακός γραμματέας του ΔΗΣΥ Λευκωσίας (1999-2003). Την περίοδο 1995-1998 ήταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Επιτροπής Σιτηρών Κύπρου. Την περίοδο 1998-2001 ήταν αντιπρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της Αρχής Ηλεκτρισμού Κύπρου (ΑΗΚ).
Ήταν Επίτροπος Δικαιοσύνης του ΔΗΣΥ, μέλος του Συμβουλίου των Επιτρόπων του Πολιτικού Γραφείου του ΔΗΣΥ και μέλος του Ανωτάτου Συμβουλίου του κόμματος. Επιπλέον, διετέλεσε αντιπρόεδρος του ΔΗΣΥ.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2001 εκλέχτηκε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με τον ΔΗΣΥ για την Η΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Επανεκλέχθηκε στις βουλευτικές εκλογές του 2006 για την Θ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο και στις βουλευτικές εκλογές του 2011 για την Ι΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Ως βουλευτής, διετέλεσε Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Νομικών, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εσωτερικών και αρχηγός της αντιπροσωπίας της Βουλής στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση της Δυτικοευρωπαϊκής Ένωσης.
Την 1η Μαρτίου 2013 διορίστηκε Υπουργός Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως στην κυβέρνηση Νίκου Αναστασιάδη. Παρέμεινε στη θέση του σε όλη τη διάρκεια της πρώτης θητείας της κυβέρνησης (2013-2018). Συνέχισε να ηγείται του Υπουργείο Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως και μετά την επανεκλογή του Νίκου Αναστασιάδη στην προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Τον Απρίλιο του 2019 εντοπίστηκαν επτά δολοφονημένες γυναίκες και παιδιά, με την αστυνομία να συλλαμβάνει τον κατά συρροή δολοφόνο. Ωστόσο, διαπιστώθηκαν λάθη των αρμοδίων υπηρεσιών κατά την δήλωση εξαφάνισης των θυμάτων τα προηγούμενα χρόνια. Ο Ιωνάς Νικολάου παραιτήθηκε από Υπουργός Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως στις 2 Μαΐου 2019 για λόγους πολιτικής ευθιξίας και μόνον, επεξηγώντας ότι δεν είχε καμία προσωπική ευθύνη για τις καταγγελίες. Αποχώρησε από τη θέση του στις 31 Μαΐου 2019.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Δημοκρατικό Συναγερμό Κατηγορία:Βουλευτές Λευκωσίας Κατηγορία:Υπουργοί Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως (Κύπρος) Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι Κατηγορία:Απόφοιτοι Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Κυβέρνηση Νίκου Αναστασιάδη 2013 Κατηγορία:Κυβέρνηση Νίκου Αναστασιάδη 2018 Κατηγορία:Βουλευτές Η΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Θ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Ι΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Θεόφιλος (αυτοκράτορας)
Η ανάρρηση - Η τιμωρία των βασιλοκτόνων
Η πράξη είναι ανεξήγητη γιατί στους συνωμότες όφειλε ο Θεόφιλος τον θρόνο του, όπως του επισήμαναν εκείνη τη στιγμή κάποιοι από τους καταδικασμένους, και γιατί δεν μπορεί παρά να ήταν πασίγνωστοι άρχοντες και γενναιόδωρα ανταμειφθέντες από τον ίδιο τον Μιχαήλ Β'. Εν πάση περιπτώσει το μυστήριο παραμένει –αν έγιναν έτσι τα πράγματα.
Ο γάμος του
Όταν ήρθε ο Θεόφιλος σε ηλικία γάμου, η δεύτερη γυναίκα του πατέρα του Ευφροσύνη κάλεσε τις τις ωραιότερες και ευγενέστερες κόρες της αυτοκρατορίας. Τις συγκέντρωσε σε μία αίθουσα του παλατιού κι έδωσε στον Θεόφιλο ένα χρυσό μήλο για να το δώσει σ’ αυτήν που θα προτιμούσε. Αυτός γοητεύτηκε από την ομορφιά της Κασσιανής αλλά πριν της δώσει το μήλο της είπε «από τη γυναίκα προέρχονται τα δεινά» εννοώντας την Εύα. Η Κασσιανή απάντησε «αλλά κι από τη γυναίκα πηγάζουν τα καλύτερα» εννοώντας την Παναγία, κι ο Θεόφιλος θεωρώντας το αυθάδεια, προτίμησε τη Θεοδώρα.
Οι πόλεμοι
Ο Θεόφιλος άρχισε τους πολέμους του το 836. Αφορμή του έδωσαν οι Άραβες της Μελιτηνής, που χωρίς να έχει κηρυχτεί πόλεμος έκαναν επιδρομές στις παραμεθόριες περιοχές του βασιλείου. Ο Θεόφιλος τους διασκόρπισε, εισέβαλε μετά με εκατό χιλιάδες στρατό στη Συρία και κυρίευσε την πρωτεύουσα της Κομμαγηνής τα Σαμόσατα, πατρίδα του Λουκιανού.
Ύστερα πολιόρκησε τη Σωζόπετρα, πατρίδα του χαλίφη Μοτασέμ. Ο χαλίφης του έγραψε να σεβαστεί την πατρίδα του και πρότεινε ειρήνη αλλά ο Θεόφιλος κυρίευσε τη Σωζόπετρα και την κατέστρεψε ολοκληρωτικά. Γύρισε μετά στην Κωνσταντινούπολη και τέλεσε λαμπρό θρίαμβο.
Αλλά ο Μοτασέμ είχε ορκιστεί εκδίκηση. Συγκέντρωσε ένα τεράστιο στρατό για να καταστρέψει την πατρίδα του πατέρα του Θεόφιλου Μιχαήλ, το Αμόριο της Φρυγίας, και εισέβαλε στη Μικρά Ασία από τρία σημεία. Όλοι οι στρατιώτες του είχαν γραμμένη στην ασπίδα τους τη λέξη Αμόριον.
Κινήθηκε ύστερα εναντίον του τμήματος του στρατού του Μοτασέμ που είχε εισβάλει στην Αρμενία. Αλλά δεν είχε εκτιμήσει καλά την αντίπαλη δύναμη, κάποια τμήματα εγκατέλειψαν τη μάχη σύσσωμα, και βρέθηκε περικυκλωμένος. Κατόρθωσε να ξεφύγει από τον κλοιό, καθώς κι από νέα επιβουλή των Περσών, κι όταν ανασυγκρότησε τις δυνάμεις του έσπευσε να βοηθήσει το Αμόριο, επιτιθέμενος στα νώτα των Αράβων. Δεν μπόρεσε όμως να το σώσει, το Αμόριο έπεσε τελικά με προδοσία, καταστράφηκε και η ήττα ήταν δεινή.
Ο Μοτασέμ δεν μπόρεσε να επωφεληθεί από τη νίκη του γιατί είχε να αντιμετωπίσει κι αυτός ανταρσίες στο κράτος του. Το 840 ένα στράτευμά του που εισέβαλε στη Μικρά Ασία, νικήθηκε από τους Βυζαντινούς και τελικά συνομολογήθηκε ειρήνη.
Εκκλησιαστική πολιτική
Ο Θεόφιλος δεν αδιαφορούσε για τα θρησκευτικά ζητήματα όπως ο πατέρας του και δεν ακολούθησε την επαμφοτερίζουσα και ασαφή πολιτική του. Ήταν πιστός Χριστιανός και θερμός εικονομάχος. Το 832 απαγόρευσε τη λατρεία των εικόνων, δηλαδή την προσκύνησή τους, τους ασπασμούς και την προσαγωγή φώτων. Το 833 αναγόρευσε πατριάρχη τον δάσκαλό του Ιωάννη Γραμματικό, λόγιο και υπέρμαχο της θρησκευτικής μεταρρύθμισης, ο οποίος έπεισε τον αυτοκράτορα ότι έπρεπε να δοθεί οριστική λύση στο πρόβλημα.
Σύνοδος που συγκροτήθηκε στην εκκλησία των Βλαχερνών αναθεμάτισε τους εικονόφιλους, επικύρωσε τα θεσπίσματα της εικονομαχικής συνόδου της Ιερείας (της κατά τους εικονομάχους Ζ΄ οικουμενικής) και αποκήρυξε την Ζ΄ οικουμενική σύνοδο της Νίκαιας. Με βασιλικό διάταγμα απαγορεύθηκαν οι εικόνες και διατάχθηκε η αφαίρεσή τους από όλες τις εκκλησίες. Οι μοναχοί όσων μοναστηριών βρίσκονταν μέσα σε πόλεις ή σε χωριά διατάχθηκαν να τα εγκαταλείψουν, ενώ στους μοναχούς των μοναστηριών της υπαίθρου απαγορεύτηκε η είσοδος σε κατοικημένα μέρη.
Οι χρονογράφοι αναφέρουν ορισμένα μαρτύρια των ανυπότακτων μοναχών επί Θεόφιλου, του βάρβαρου, του νέου Βαλτάσαρ, του παραβάτη, του βέβηλου –αλλά ήταν όλοι εικονόφιλοι και οι διηγήσεις τους χωλαίνουν, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπήρξαν και κάποιοι που υπέφεραν. Άλλωστε ο Θεόφιλος είχε μαζί του στο παλάτι τον εικονόφιλο μοναχό Μεθόδιο -που έγινε μετά πατριάρχης και πρωτοστάτησε στην αναστήλωση των εικόνων- ο οποίος, κατά τους χρονογράφους, είχε υποβληθεί προηγουμένως σε φρικτά βασανιστήρια.
Ο πολιτισμός επί Θεόφιλου
Τη βασιλεία του Θεόφιλου κόσμησαν άντρες ονομαστοί για τη σοφία τους, όπως οι εικονομάχοι Ιωάννης Γραμματικός και Λέων ο Μαθηματικός καθώς και ο προαναφερθείς εικονόφιλος Μεθόδιος. Περίφημη υπήρξε η πρεσβεία του Ιωάννη το 831 στη Βαγδάτη, όπου κατέπληξε τους Άραβες με τον πλούτο και τη σοφία του. Ακόμη πιο μεγάλη εντύπωση -εξ αποστάσεως μάλιστα- έκαναν οι γνώσεις του Λέοντα του Μαθηματικού στον χαλίφη Αλ Μαμούν, που τον κάλεσε στη Βαγδάτη αλλά ο Θεόφιλος δεν ενέκρινε.
Ο Θεόφιλος ύψωσε και καλλώπισε τα τείχη της Κωνσταντινούπολης και το όνομα του γράφηκε πάνω τους περισσότερες φορές από οποιουδήποτε άλλου αυτοκράτορα. Ήταν φιλότεχνος -οι ίδιοι οι εικονόφιλοι χρονογράφοι τον αποκαλούν «φιλόκοσμο»- και στόλισε τη Βασιλεύουσα με περίλαμπρα κτίρια. Μεταξύ αυτών τα ανάκτορα του Βρύου κατά μίμησιν των ανακτόρων της Βαγδάτης. Γιατί αν οι Άραβες εντυπωσιάζονταν από τους σοφούς του, αυτοί οι τελευταίοι του -και ιδιαίτερα ο Ιωάννης Γραμματικός- μετέδωσαν τον θαυμασμός τους για την ισλαμική αρχιτεκτονική που ήκμασε επί Χαρούν αλ Ρασίντ.
Η δικαιοσύνη του Θεόφιλου
Το πάθος του Θεόφιλου για τη δικαιοσύνη αναφέρεται από τους χρονογράφους, με τις σχετικές βέβαια επιφυλάξεις. Μια φορά την εβδομάδα, όταν πήγαινε να εκκλησιαστεί στο ναό των Βλαχερνών, μπορούσε οποισδήποτε να του εκθέσει τα παράπονά του. Ήλεγχε την αγορά, ρωτούσε τις τιμές, φρόντιζε για την επάρκεια των αγαθών και ήταν αυστηρότατος με τους αξιωματούχους και υπαλλήλους.
Όταν μια χήρα του κατήγγειλε ότι ο αδελφός της Θεοδώρας Πετρωνάς ύψωσε ένα τεράστιο μέγαρο δίπλα στο σπίτι της στερώντας του το φως, τον διέταξε να αποκαταστήσει τη βλάβη. Κι όταν έμαθε ότι τίποτα δεν έγινε, μαστίγωσε τον Πετρωνά εν μέση οδώ. Κι όταν κάποτε είδε στο λιμάνι ένα εμπορικό πλοίο εντυπωσιακού μεγέθους, ομορφιάς και φορτίου κι έμαθε ότι ανήκε στη βασίλισσα Θεοδώρα, διέταξε να το κάψουν μαζί με το φορτίο λέγοντας: «Εμένα, τον βασιλέα Ρωμαίων, η γυναίκα μου ναύκληρο με κατάντησε».
Οικογενειακά προβλήματα
Ο Θεόφιλος είχε αποκτήσει πέντε κόρες κι ένα γιο –αυτόν όμως τρία χρόνια πριν πεθάνει. Πιο πολύ απ’ όλες αγαπούσε την προτελευταία κόρη του Μαρία. Την πάντρεψε με τον Αρμένιο Αλέξιο Μωσηλέ, τον οποίο έκανε δούκα Σικελίας και τον έστειλε στις Συρακούσες. Ο Αλέξιος είχε επιτυχίες κατά των Σαρακηνών αλλά κατηγορήθηκε ότι επιβουλεύεται τον θρόνο και ανακλήθηκε. Είχε όμως μάθει για τις κατηγορίες και δίσταζε να επιστρέψει. Τότε ακριβώς πέθανε η Μαρία. Ο Θεόφιλος έστειλε στη Σικελία τον αρχιεπίσκοπο Θεόδωρο τον Κρίθινο για να πείσει τον Αλέξιο να γυρίσει, δίνοντας λόγον απαθείας, ότι δεν θα τον πειράξει δηλαδή. Ο Αλέξιος επέστρεψε αλλά ο Θεόφιλος τον κατηγόρησε για ανταρσία, τον μαστίγωσε, τον φυλάκισε και δήμευσε την περιουσία του. Τότε ο αρχιεπίσκοπος Θεόδωρος τον κατηγόρησε επί παρουσία του στον ναό των Βλαχερνών με αποτέλεσμα να εκμανεί ο Θεόφιλος, να τον χτυπήσει και να τον εξορίσει. Τελικά ο πατριάρχης Ιωάννης ο Γραμματικός επέπληξε τον μαθητή του Θεόφιλο μέσα στην Αγία Σοφία και μόνο τότε ο Θεόφιλος συνήλθε και επανόρθωσε.
Ήταν καλός σύζυγος και πατέρας, κι εκτός από μια περιπέτειά του με μία κυρία της αυλής -για την οποία περιπέτεια ζήτησε συγγνώμη- τίποτα άλλο δεν ακούστηκε. Αλλά το μεγάλο του πρόβλημα ήταν τα θρησκευτικά φρονήματα των γυναικών της οικογενείας του.
Η μητέρα της Θεοδώρας λάτρευε τις εικόνες –όπως όλες οι γυναίκες της αυτοκρατορίας. Αναγκάστηκε να φύγει από το παλάτι αλλά στο μοναστήρι που πήγε κατηχούσε τις εγγονές της, τις κόρες του Θεόφιλου, στην εικονολατρεία. Δεδομένου ότι ο Θεόφιλος δεν είχε ακόμη αποκτήσει τον Μιχαήλ και είχε κάνει συμβασίλισσά του τη μεγαλύτερη κόρη του Θέκλα, απαγόρευσε τις επισκέψεις στο μοναστήρι και η πεθερά του άρχισε να τον κατηγορεί φανερά.
Το τέλος
Στις αρχές του 842 ο Θεόφιλος αρρώστησε βαριά. Προβλέποντας το τέλος του, ζήτησε από τη Θεοδώρα και τους μεγάλους αξιωματούχους να ορκιστούν ότι τίποτα δεν θ’ ανέτρεπαν απ’ όσα θέσπισε και ότι θα διατηρούσαν τον Ιωάννη τον Γραμματικό στον πατριαρχικό θρόνο.
Χειρονομία
Παραπομπές
Κατηγορία:Χειρονομίες
Θεόφιλος (αυτοκράτορας)
Το τέλος
Τον έφεραν ύστερα με φορείο στο ανάκτορο της Μαγναύρας κι εκεί μίλησε στους άρχοντες και στον λαό ζητώντας πίστη και αφοσίωση στη γυναίκα του και τον γιο του. Γιατί ο γιος του ήταν τριών μόνο χρόνων και φοβόταν για την τύχη του. Και για να τον προστατέψει όσο μπορούσε, ζήτησε το κεφάλι του Θεόφοβου, του Πέρση στρατηγού που είχε αυτομολήσει, ο οποίος είχε παντρευτεί αδελφή της Θεοδώρας και για τον οποίο είχε υπόνοιες. Όταν του το έφεραν έβαλε το χέρι πάνω του, είπε «Τώρα πια, ούτ’ εσύ Θεόφοβος ούτ’ εγώ Θεόφιλος» και ξεψύχησε.
Αποτίμηση
Δεδομένου ότι κανένα κείμενο εικονομάχου ιστορικού δεν έχει σωθεί, και ότι οι συγγραφείς στους οποίου βασιζόμαστε ήταν αφ’ ενός μεν όλοι εικονόφιλοι, αφ’ ετέρου δε οπαδοί της Μακεδονικής δυναστείας που επεδίωκαν να αμαυρώσουν την εικόνα της προηγουμένης, είμαστε υποχρεωμένοι να τους ακολουθήσουμε.
Είδαμε στα σχετικά κεφάλαια τις απόψεις για την ευσέβεια, το φιλοδίκαιον και το φιλότεχνον του Θεόφιλου. Στην τελική του κρίση ο Ιωσήφ Γενέσιος αναφέρει ότι «απ’ τη φύση του ήταν προικισμένος με κάποια προτερήματα» και ότι «προς έπαινόν του αξίζει να εξαρθεί και η αποστροφή του προς το κέρδος». Ο Νικήτας στον Βίον Ιγνατίου : «Και ην τ'άλλα μεν (εκτός δηλ. από τα εκκλησιαστικά) ως φασιν, ου κακός». Οι Συνεχιστές του Θεοφάνους μιλούν για τη γενναιότητά του (πάντοτε μετ' επιφυλάξεως): «μηδέποτε τρόπαιον στήσας ... βασιλικόν και αξιέπαινον ... καίτοι ... προς παρατάξεις χωρήσας ουκ αγεννείς». Χωρίς επιφυλάξεις η θετική γνώμη του Ζωναρά. Δεδομένης της πολιτικής και θρησκευτικής τοποθέτησης των χρονογράφων αυτών, είναι προφανές ότι η γενική κρίση για τον Θεόφιλο είναι θετικότατη.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Θεοδώρα από την Παφλαγονία, Αρμενικής καταγωγής, κόρη του δρουγγάριου Μαρίνου και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φρυγική Δυναστεία Κατηγορία:Εικονομαχία Κατηγορία:Πρόσωπα των Αραβοβυζαντινών Πολέμων
Α.Σ. Άρης Παλαιοχωρίου
Ο '''Α.Σ. Άρης Παλαιοχωρίου''' είναι αθλητικό σωματείο στο Παλαιοχώρι του νομού Χαλκιδικής. Χρώματα του συλλόγου είναι το κίτρινο και το μαύρο. Δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου. Τα εντός έδρας παιχνίδια της ομάδας διεξάγονται στο Δημοτικό Γήπεδο Παλαιοχωρίου.
Ιστορία
Ο Αθλητικός Σύλλογος Άρης Παλαιοχωρίου ιδρύθηκε το 1952. Την περίοδο 1992–93 η ομάδα αγωνίστηκε για πρώτη φορά στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής κατηγορίας και συγκεκριμένα στο 10ο Όμιλο τερματίζοντας στη 18η θέση με 18 βαθμούς, οπότε και υποβιβάστηκε στις τοπικές κατηγορίες. Την περίοδο 1995–96 επέστρεψε στη Δ΄ Εθνική και τοποθετήθηκε στον 5ο Όμιλο όπου τερμάτισε στην 20ή και τελευταία θέση με 5 βαθμούς έπειτα από την αφαίρεση 4 βαθμών και υποβιβάστηκε πάλι στις τοπικές κατηγορίες. Την περίοδο 1997–98 η ομάδα μετείχε ξανά στη Δ΄ Εθνική και τερμάτισε 11η στον 6ο Όμιλο, οπότε και υποβιβάστηκε στις τοπικές κατηγορίες.
Την περίοδο 2016–17 η ομάδα κατέκτησε το πρωτάθλημα ΕΠΣ Χαλκιδικής, κερδίζοντας έτσι την άνοδο στη Γ΄ Εθνική. Την αμέσως επόμενη περίοδο, 2017–18, η ομάδα μετείχε για πρώτη φορά στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής Ερασιτεχνικής κατηγορίας, πραγματοποιώντας μια εντυπωσιακή πορεία όπου κατέλαβε την 2η θέση του 2ου Ομίλου συγκεντρώνοντας 61 βαθμούς, 5 βαθμούς πίσω από τον πρωταθλητή Ηρακλή Θεσσαλονίκης που αγωνίστηκε στα μπαράζ ανόδου. Το 2018-19 ο Άρης κατέλαβε τη 4η θέση στον δεύτερο όμιλο της Γ΄ Εθνικής, εξασφαλίζοντας την παραμονή του και για την επόμενη περίοδο.
Το καλοκαίρι του 2019 ο σύλλογος ανακοίνωσε οτι αδρανοποιείται και δε θα συμμετέχει σε κάποιο πρωτάθλημα, αλλά τελικά έγινε δεκτή εκπρόθεσμη δήλωση συμμετοχής, λίγες μέρες πριν τον ορισμό των ομίλων του πρωταθλήματος της Γ΄ Εθνικής. Το γεγονός αυτό συνδυάστηκε με πρωτοβουλίες παραγόντων του Ηρακλή Θεσσαλονίκης, μετά και την αδρανοποίηση της ΑΕ Ποντίων Ηρακλής 1908, ώστε ο σύλλογος από τη Χαλκιδική στο μέλλον να μετονομαστεί και να αγωνιστεί στη Θεσσαλονίκη. Η συμφωνία τελικά δεν προχώρησε, μετά από γενική συνέλευση και απόφαση του Γ.Σ. Ηρακλής, και ο Άρης Παλαιοχωρίου δήλωσε αποχώρηση από το πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής, στο οποίο συμμετείχε τυπικά, καθώς είχε ήδη διεξαχθεί η κλήρωση των αγώνων.
Τίτλοι
2016-17]] 2018]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Χαλκιδικής Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1952 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1952
Impression
Impression ή Ad Impression λέγεται η εμφάνιση μιας online διαφήμισης (π.χ. ενός banner) σε μια ιστοσελίδα. Αφορά την ολοκληρωμένη εμφάνιση της διαφήμισης στον επισκέπτη του ιστότοπου. Τα Ad Impressions μετρώνται από τους Ad Servers και είναι συνήθως το κύριο ζητούμενο σε μία online εκστρατεία.
Κατηγορία:Παγκόσμιος ιστός
Πάνος Γερμανός
Ο Πάνος Γερμανός (Μηλιές Ηλείας, 16 Ιουνίου 1950) είναι Έλληνας οικονομολόγος, επιχειρηματίας, ιδρυτής της εταιρείας Γερμανός Α.Β.Ε.Ε. και βασικός μέτοχος του Ομίλου Olympia. Οι επιχειρήσεις του δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα και 10 χώρες του εξωτερικού σε διάφορους κλάδους όπως η λιανική πώληση, η βιομηχανία, οι τηλεπικοινωνίες, το επιχειρησιακό λογισμικό, η διανομή προϊόντων τεχνολογίας και τα ακίνητα.