cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άρνολντ Τόινμπι
Βιογραφία
Τον Οκτώβριο του 1920, ο Τόινμπι έλαβε άδεια από την Έδρα Κοραή να επισκευθεί την Ελλάδα για να βελτιώσει τα Ελληνικά του. Ταυτόχρονα, έκλεισε συμφωνία με την εφημερίδα Μάντσεστερ Γκάρντιαν για να στέλνει ανταποκρίσεις από το Ελληνοτουρκικό Πόλεμο, που ήδη είχε λάβει μεγάλες διαστάσεις. Τον Ιανουάριο του 1921, ο Τόινμπι επισκέφθηκε την Αθήνα και μετά έφυγε για τη Σμύρνη και τα παράλια της Μικράς Ασίας που βρίσκονταν υπό τον έλεγχο του Ελληνικού Στρατού. Στα μέσα Μαρτίου του 1921, έφυγε από τη Σμύρνη για την Κωνσταντινούπολη. Από εκεί επισκέφθηκε τη Γιάλοβα και άλλες περιοχές στα νότια παράλια της Προποντίδας, όπου οι Τούρκοι υποστήριζαν πως ο Ελληνικός Στρατός είχε προβεί σε ωμότητες. Οι ανταποκρίσεις που δημοσίευσε κατόπιν ο Τόινμπι, είχαν εμφανώς φιλοτουρκικό χαρακτήρα Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Τόινμπι είχε ταχθεί ανοιχτά υπέρ της Ελλάδας και είχε γράψει μία μονογραφία για τη Γενοκτονία των Αρμενίων, ευθυγραμμίζοντας τις απόψεις του με την επίσημη εξωτερική πολιτική της Βρετανίας. Στη Συνδιάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων, τον Μάρτιο–Απρίλιο του 1919, o Τόινμπι και ο διπλωμάτης Χάρολντ Νίκολσον πρότειναν, εκ μέρους της Βρετανίας, η Ελλάδα να λάβει ολόκληρη τη Θράκη συμπεριλαμβανομένης της ευρωπαϊκής ακτής της Κωνσταντινούπολης, όμως ο Ελευθέριος Βενιζέλος προτίμησε την εντολή για τη Σμύρνη (Μηνακάκης & Ιωαννίδης 2022). Οι μετέπειτα εξελίξεις και η επίσκεψή του στη ΒΔ. Τουρκία το 1921, όπου μένονταν ο πόλεμος μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων, έκαναν τον Τόινμπι να μεταστραφεί κατά της Ελλάδας (Γαζή 2008· Gill 2011, σσ. 173-174· Giannakopoulos 2021, σσ. 494-495). Σχεδόν αμέσως μετά την Καταστροφή της Σμύρνης, ο Τόινμπι έγραψε μάλιστα ότι «τα τεκμήρια είναι κατά των Ελλήνων για τον εμπρησμό στο εσωτερικό [της πόλης]» (Toynbee 1922, σ. 415). Εννέα μήνες αργότερα ανασκεύασε τις απόψεις του για την πυρπόληση της Σμύρνης κατηγορώντας τους Αρμενίους και τους Τούρκους ως υπαιτίους της πυρκαγιάς (Toynbee 1923, σ. 545). Κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου, συνέχισε να διέκειται φιλικά προς την Τουρκία (Hall 2014, σ. 27) και να έχει συναλλαγές με εξέχοντες Τούρκους (Gold 1961, σ. 80· Clogg 1985, σ. 102· Σαββίδης 1995, σ. 1061). Για την τουρκική διπλωματία, ο Τόινμπι εξακολουθεί να αποτελεί σημαντικό πρόσωπο αναφοράς (Καλίν 2017). . Το αποτέλεσμα ήταν να προκαλέσει την οργή των πλουσίων Ελλήνων χορηγών της Έδρας Κοραή και ο ίδιος να αναγκαστεί να παραιτηθεί από τη θέση του. Η παραίτησή του έγινε δεκτή από τη διεύθυνση του Κολεγίου τον Ιούλιο του 1924.
Το 1925, ο Τόινμπι εκλέχθηκε καθηγητής διεθνούς ιστορίας στη Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου (London School of Economics) και σχεδόν ταυτόχρονα ανέλαβε διευθυντής μελετών στο Βασιλικό Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων της Βρετανίας (Chatham House), θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1955. Παράλληλα με την ακαδημαϊκή του ανέλιξη, ο Τόινμπι συνέχισε να προσφέρει τις υπηρεσίες του ως σύμβουλος στο Φόρεϊν Όφις. Το 1936 επισκέφθηκε το Βερολίνο για να δώσει διαλέξεις στη Γερμανική Νομική Εταιρεία και να συναντηθεί με τον Χίτλερ. Σε εμπιστευτικό του σημείωμα προς τη Βρετανική Κυβέρνηση, έγραψε ότι ο Χίτλερ τού φάνηκε ειλικρινής στις προθέσεις του για συνδιαλλαγή με τους Βρετανούς.
Ο Τόινμπι νυμφεύθηκε το 1913 την πεζογράφο Ρόζαλιντ Μάρεϊ, κόρη του Γκίλμπερτ Μάρεϊ , επιφανούς Βρετανού κλασικιστή και καθηγητή Ελληνικών στην Οξφόρδη. Με τη Ρόζαλιντ, ο Τόινμπι απέκτησε τρεις γιους: τον Τόνι, τον Φίλιπ και τον Λόρενς.
Ο πρώτος γιος του Τόινμπι αυτοκτόνησε τον Μάρτιο του 1939, εξαιτίας μιας ερωτικής απογοήτευσης. To γεγονός αυτό συγκλόνισε τον Τόινμπι και τον έκανε να στραφεί περισσότερο προς τη θρησκεία. Το 1943, η Ρόζαλιντ αποφάσισε να βάλει τέλος στον γάμο τους και ο Τόινμπι πέρασε μια περίοδο έντονης μελαγχολίας.
Το 1946 νυμφεύθηκε τη γραμματέα του Βερόνικα Μπάουλτερ, με την οποία έζησε το υπόλοιπο της ζωής του. Τα επόμενα είκοσι χρόνια, ο Τόινμπι συνέχισε να γράφει, να διδάσκει, να συμβουλεύει την κυβέρνηση της Βρετανίας και να δίνει διαλέξεις σε όλο τον κόσμο με τρομερή επιτυχία. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1960, η φήμη του ως ιστορικού άρχισε να δύει, καθώς πολλοί επέκριναν το έργο του. Έπαθε εγκεφαλικό επεισόδιο το καλοκαίρι του 1974 και πέθανε παράλυτος σε γηροκομείο στο Γιορκ της Αγγλίας στις 22 Οκτωβρίου 1975.
Θεωρία για τη γένεση και τον θάνατο των πολιτισμών
Το σημαντικότερο έργο του Τόινμπι είναι η δωδεκάτομη Σπουδή στην Ιστορία, ο πρώτος τόμος της οποίας κυκλοφόρησε το 1934 και ο τελευταίος το 1961. Στη Σπουδή στην Ιστορία, ο Τόινμπι υποστηρίζει πως οι πολιτισμοί (ή οι κοινωνίες) φτιάχνονται από «ανθρώπους της Δημιουργίας», οι οποίοι είναι ικανοί να απαντήσουν σε κάποια πρόκληση των καιρών τους.
Η θεωρία του Τόινμπι, στην οποία δόθηκε το όνομα «Πρόκληση και Απάντηση» ("Challenge and Response" ), υποστηρίζει πως μια μειονότητα δημιουργών, ερχόμενη αντιμέτωπη με κάποια σοβαρή ιστορική πρόκληση, απαντάει με έργα, αξίες και θεσμούς, καθώς και με ηθικούς κώδικες οι οποίοι πηγάζουν από τις αρχές και τις μορφές που θέλουν να προβάλουν οι δημιουργοί. Όμως με την άνοδο στην εξουσία, η μειονότητα των δημιουργών διαχειρίζεται τα έργα της και μεταβάλλεται σε κυρίαρχη και τυραννική ελίτ που οδηγεί τον ίδιο τον πολιτισμό της σε συντηρητισμό, μαρασμό και θάνατο. Για τον Τόινμπι, οι πολιτισμοί δεν πεθαίνουν εξαιτίας εξωτερικών παραγόντων, αλλά οδηγούνται μόνοι τους στην «αυτοκτονία».
Πρότυπο για τη θεωρία του Τόινμπι για τη γένεση και τον θάνατο των πολιτισμών υπήρξε ο αρχαίος Ελληνικός Πολιτισμός, τον οποίο θαύμαζε και ταύτιζε με τον Ρωμαϊκό Πολιτισμό σε ένα ενιαίο σύνολο. Σύμφωνα με τη Γαζή ,
Απόψεις για γεγονότα του 20ού αιώνα
Ήδη από τον καιρό του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Τόινμπι ήταν ένας από τους υποστηρικτές του πολέμου «υπέρ προοδευτικών αιτιών», δηλαδή εφόσον ο πόλεμος οδηγεί τελικά σε παγκόσμια ειρήνη («pax oecumenica»). Έτσι, ενέκρινε τον πόλεμο της Κορέας, αλλά ήταν απολύτως αντίθετος με τη στάση των Αμερικανών στον πόλεμο του Βιετνάμ.
Όσον αφορά τον κομμουνισμό γενικότερα, ο Τόινμπι θεωρούσε πως επρόκειτο για «θρησκεία» και βασική απειλή για τις δυτικές χριστιανικές αξίες, ενώ κατέτασσε τη Ρωσία στη συνέχεια του Βυζαντίου και στις λιγότερο ανεπτυγμένες μη δυτικές κοινωνίες.
Παρομοίως, θεωρούσε πως η Ορθοδοξία επέζησε στα Βαλκάνια χάρη στην ανεκτικότητα και τoν συντηρητισμό των Οθωμανών. Όσον αφορά τον σύγχρονο Ελληνισμό, ο Τόινμπι πίστευε πως ταλαιπωρείται και βασανίζεται από το βυζαντινό και αρχαιοελληνικό παρελθόν του.
Για την Κίνα, ο Τόινμπι είχε προβλέψει ότι μπορούσε να εξελιχθεί σε ένα πολιτικό σύστημα διακυβέρνησης από τεχνοκράτες, «με το κράτος να ενεργεί ως κομφουκιανός paterfamilias, να απαιτεί και να λαμβάνει […] υπακοή παιδιού προς γονέα από τους εργάτες».
Ο Τόινμπι εξέφρασσε απόψεις και για τη διαμάχη μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων. Αρχικά τάχθηκε με το μέρος των Σιωνιστών για τη δημιουργία του Ισραήλ, αλλά αργότερα ανασκεύασε τις απόψεις εκτιμώντας πως ένα ανεξάρτητο εβραϊκό κράτος θα μπορούσε να οδηγήσει σε πυρηνικό πόλεμο.
Δημοσιεύσεις και μεταθανάτια αναγνώριση
Ο Τόινμπι ήταν πολυγραφότατος. Εκτός από τη Σπουδή στην Ιστορία, συνέγραψε και επιμελήθηκε πολλές άλλες εκδόσεις. Συνέχισε να γράφει άρθρα και βιβλία μέχρι το τέλος της ζωής του.
Στα Ελληνικά, κυκλοφόρησαν τα εξής βιβλία:
Μετά τον θάνατό του, δημιουργήθηκε το Ίδρυμα Τόινμπι το οποίο απονέμει κάθε χρόνο το ομώνυμο βραβείο (Toynbee Prize) σε κοινωνικούς επιστήμονες που έχουν προσφέρει πολλά στην ανθρωπότητα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι ιστορικοί Κατηγορία:Θεωρίες της Ιστορίας
Λούντβικ Ριντίγκιερ
Ο Λούντβικ Ριντίγκιερ (πολωνικά: Ludwik Rydygier) (21 Αυγούστου 1850 – 25 Ιουνίου 1920) ήταν Πολωνός χειρουργός, καθηγητής ιατρικής, πρύτανης του Πανεπιστημίου του Λβουφ και Ταξίαρχος του Πολωνικού Στρατού. Ήταν ένας από τους πιο διακεκριμένους Πολωνούς και παγκοσμίως γνωστούς χειρουργούς στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα.
Πρώιμη ζωή και εκπαίδευση
Ο Ριντίγκιερ γεννήθηκε στο Ντουσότσιν (τότε επίσημα Dossoczyn), κοντά στο Γκρούντζιοντς (τότε επίσημα Graudenz), στον Πρωσικό Διαμελισμό της Πολωνίας, μια περιοχή που προσαρτήθηκε από την Πρωσία κατά τη διάρκεια των διαμελισμών της Πολωνίας στα τέλη του 18ου αιώνα. Ήταν ένα από τα 13 παιδιά του Κάρολ και της Ελζμπιέτα Ρίντιγκερ. Από την παιδική του ηλικία τόνισε την πολωνική καταγωγή και την ταυτότητά του.
Παρακολούθησε το Collegium Marianum στο Πέλπλιν και μεταξύ 1859 και 1861 παρακολούθησε γυμνάσιο στο Χοϊνίτσε (τότε επίσημα Konitz). Στη συνέχεια επίσης το γυμνάσιο στο Χέουμνο (τότε επίσημα Kulm), όπου αποφοίτησε το 1869. Τα έτη 1869-1874, σπούδασε ιατρικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο του Γκράιφσβαλντ. Εκείνη την εποχή, άλλαξε νόμιμα το επώνυμό του από Riediger (γερμανική ορθογραφία) σε Rydygier (πολωνική ορθογραφία), κίνηση για την οποία παρενοχλήθηκε από την πρωσική διοίκηση. Ήταν ένας από τους ιδρυτές του ακαδημαϊκού συλλόγου Polonia στο πανεπιστήμιο.
Ιατρική σταδιοδρομία
Μετά από σπουδές, από το 1875 έως το 1879 εργάστηκε στο Γκντανσκ, στο Χέουμνο, στο Γκράιφσβαλντ και στην Ιένα. Στη συνέχεια, διηύθυνε μια ιδιωτική κλινική στο Χέουμνο. Εκεί έγραψε πολλές από τις εργασίες του στον τομέα της χειρουργικής.
Το 1887, διορίστηκε να εργαστεί στη χειρουργική σχολή στο Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο στην Κρακοβία. Το 1897, του ζητήθηκε να ηγηθεί της νέας χειρουργικής σχολής και κλινικής στο Πανεπιστήμιο του Λβουφ, στο οποίο συμφώνησε. αριστερά|μικρογραφία| Πρώην κλινική του Λούντβικ Ριντίγκιερ στο Χέουμνο μικρογραφία| Μνημείο του Λούντβικ Ριντίγκιερ στο Χέουμνο Ήταν στην εποχή του ένας από τους πιο διακεκριμένους Πολωνούς και παγκοσμίως γνωστούς χειρουργούς. Το 1880, ως πρώτος στην Πολωνία και δεύτερος στον κόσμο, πέτυχε τη χειρουργική αφαίρεση του πυλωρού σε έναν ασθενή που έπασχε από καρκίνο του στομάχου. Ήταν επίσης ο πρώτος που τεκμηρίωσε αυτή τη διαδικασία. Το 1881, ως ο πρώτος στον κόσμο, πραγματοποίησε εκτομή πεπτικού έλκους. Το 1884, εισήγαγε μια νέα μέθοδο χειρουργικής θεραπείας πεπτικού έλκους χρησιμοποιώντας γαστρεντεροστομία. Ο Ριντίγκιερ πρότεινε (1900) πρωτότυπες ιδέες για την αφαίρεση του προστατικού αδενώματος και εισήγαγε πολλές άλλες χειρουργικές τεχνικές.
Λόγω της πρωσικής παρενόχλησης, το 1887, απαρνήθηκε την πρωσική υπηκοότητα και απέκτησε την αυστριακή υπηκοότητα και πούλησε την κλινική του στο Χέουμνο στον LeoΛέον Πολέφσκι, έναν από τους υπαλλήλους του (ο Ριντίγκιερ ζούσε ήδη στον Αυστριακό Διαμελισμό της Πολωνίας). Διετέλεσε κοσμήτορας του Ιατρικού Τμήματος και κατά τα έτη 1901-1902 λειτούργησε ως πρύτανης του Πανεπιστημίου του Λβουφ. Υπήρξε μέντορας πολλών χειρουργών και μελλοντικών καθηγητών. Το 1889, οργάνωσε το πρώτο χειρουργικό συνέδριο στην Πολωνία. Αυτά τα συνέδρια οδήγησαν στην ίδρυση της Πολωνικής Εταιρείας Χειρουργών. Δεν άφησε το Λβουφ, ακόμη και όταν του έγινε πρόταση να μετακομίσει στο Πανεπιστήμιο του Καρόλου στην Πράγα. Ήταν ένας εξαιρετικός χειρουργός, γνωστός για τα πρακτικά του επιτεύγματα, καθώς και εμπνευστής νέων μεθόδων και ταλαντούχος οργανωτής. Μερικές από τις ιδέες του, που περιλαμβάνουν γαστρικές επεμβάσεις, χειρουργικές επεμβάσεις καρκίνου του ορθού, ακρωτηριασμούς, πλαστική χειρουργική, ορθοπεδική και καρδιοθωρακική χειρουργική και ουρολογία, έχουν χρησιμοποιηθεί με επιτυχία μέχρι σήμερα.
Στρατιωτική θητεία
Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ηγήθηκε του στρατιωτικού νοσοκομείου στο Μπρνο. Μετά τον πόλεμο επέστρεψε αμέσως στο Λβουφ, όπου πολέμησε εναντίον των Ουκρανών τον Νοέμβριο του 1918. Προήχθη σε στρατηγό του Πολωνικού Στρατού. Το 1920, άρχισε να οργανώνει στρατιωτικά νοσοκομεία.
Κληρονομιά και μνήμη
Το 1899, στο Λβουφ, Πολωνοί ιατροί εόρτασαν την 25η επέτειο της επιστημονικής δραστηριότητας του Λούντβικ Ριντίγκιερ. Ένα μνημείο του Λούντβικ Ριντίγκιερ αποκαλύφθηκε στο Χέουμνο το 1984. Πολυάριθμα νοσοκομεία στην Πολωνία φέρουν το όνομά του, όπως στις Κρακοβία, Τσενστοχόβα, Τόρουν, Λοτζ και Σουβάουκι. Επίσης, το Collegium Medicum στο Μπίντγκοστς και μια αίθουσα διαλέξεων του Ιατρικού Πανεπιστημίου του Γκντανσκ, φέρουν το όνομά του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί χειρουργοί Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Γκράιφσβαλντ Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Λιτσάκιβσκι
Λυδία Ηλιοπούλου
Η Λυδία Ηλιοπούλου (γεννηθείσα το 1968) είναι Ελληνίδα ηθοποιός, τηλεοπτική παρουσιάστρια και μοντέλο.
Ηθοποιός
Η Λυδία Ηλιοπούλου έκανε το ντεμπούτο της στην τηλεόραση το 1988 με την κοινωνική τηλεοπτική σειρά της ΕΡΤ Μικροί-Μεγάλοι σε σκηνοθεσία Άρη Παπαθεοδώρου. Εκείνη τη περίοδο 1988-1989 συμμετείχε σε διάφορες ιστορίες της σειράς υποδυώμενη την κόρη της οικογένειας. Από τον Ιανουάριο του 1990 μέχρι και τον Ιούνιο του ίδιου έτους, είχε έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στην πρώτη σαπουνόπερα της ελληνικής τηλεόρασης την Οικογένεια στον ANT1, όπου υποδύθηκε την τηλεοπτική κόρη του Άγγελου Αντωνόπουλου, την «Αλεξάνδρα Στράτου», στον πρώτο κύκλο της σειράς.
Την σεζόν 1991-1992 είχε έναν υποστηρικτικό ρόλο σε έξι επεισόδια της αστυνομικής σειράς του Mega Channel ''Ο επισκέπτης της ομίχλης με πρωταγωνιστή τον Γιάννη Φέρτη. Την επόμενη σεζόν έπαιξε για πρώτη φορά σε κωμική σειρά, υποδυόμενη μια νοσοκόμα την «Δώρα» στον 2ο κύκλο της σειράς του Γιώργου Κωνσταντίνου Τα 7 κακά της μοίρας μου.
Την τηλεοπτική σεζόν 1993 -1994 πρωταγωνίστησε στην σειρά Γαλάζιο Διαμάντι του ΑΝΤ1 υποδυόμενη την κόρη της Έλενας Ναθαναήλ. Επίσης το 1993 πρωταγωνίστησε στο επεισόδιο "Ζήλεια" της σειράς Ανατομία ενός εγκλήματος μαζί με τον Χάρη Εμμανουήλ και τον Αλέξανδρο Λογοθέτη. Το 1994 πρωταγωνίστησε σε δύο επεισόδια της αστυνομικής σειράς του ANT1 Τμήμα Ηθών. Την ίδια χρονιά έπαιξε στην ταινία μικρού μήκους Συνέβη μια νύχτα μαζί με τον Απόστολο Γκλέτσο και τον Νίκο Τσαχιρίδη.
Από το 1994 μέχρι το 1995 υποδύθηκε την Αλεξάνδρα Κατράκη στην κοινωνική σειρά Στη κόψη του ξυραφιού στο Mega Channel, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Σοφιανόπουλου, συμπρωταγωνιστώντας με τον Νίκο Ξανθόπουλο. Την επόμενη χρονιά πρωταγωνίστησε στο επεισόδιο «Το κορίτσι της ερημιάς» της σειράς Τα χρώματα της αγάπης σε σκηνοθεσία Πάνου Γλυκοφρύδη μαζί με τον Δημήτρη Καμπερίδη και την Ζωζώ Ζάρπα.
Το 2002 έκανε ρόλο guest στην βιντεοταινία τρόμου Οι Φρουροί Του Σκότους, Ελληνο-Αγγλικής συμπαραγωγής σε σκηνοθεσία του Μάνου Καλαϊτζάκη.
Παρουσιάστρια
Από το 1993 έως και το 1996 παρουσίαζε την μουσική εκπομπή για το ελληνικό τραγούδι PISTA στο New Channel παίρνοντας συνεντεύξεις από πολλούς καλλιτέχνες. Το 1996 πήγε στην ΕΤ2 όπου παρουσίασε την εκπομπή ντοκιμαντέρ Νέες εικόνες σε σκηνοθεσία Νίκου Βεργίτση.
Εκτός από ηθοποιός και παρουσιάστρια η Ηλιοπούλου συμμετείχε και σε τηλεοπτικές διαφημίσεις καθ όλη την διάρκεια της καριέρας της στην τηλεόραση, όπως ήταν η διαφημιστική καμπάνια της εταιρείας ΦΑΓΕ το 1997.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες τηλεπαρουσιάστριες Κατηγορία:Ελληνίδες μοντέλα
Σοβιετική προσάρτηση της Δυτικής Λευκορωσίας
Με βάση μια μυστική ρήτρα του Συμφώνου Μολότοφ-Ρίμπεντροπ, η Σοβιετική Ένωση εισέβαλε στην Πολωνία στις 17 Σεπτεμβρίου 1939, καταλαμβάνοντας τις ανατολικές επαρχίες της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας. Οι ανατολικές επαρχίες της Πολωνίας του μεσοπολέμου κατοικούνταν από έναν εθνοτικά μικτό πληθυσμό, με εθνοτικούς Πολωνούς καθώς και Πολωνοεβραίους να κυριαρχούν στις πόλεις. Αυτά τα εδάφη αποτελούν πλέον τη ραχοκοκαλιά της σύγχρονης Δυτικής Ουκρανίας και της Δυτικής Λευκορωσίας.
Η προσάρτηση των πολωνικών εδαφών, που προστέθηκαν στη Λευκορωσική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία, και στην Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ουκρανίας, είχε ως αποτέλεσμα το σοβιετικό κράτος να κερδίσει 50.600 χλμ2 εδάφους, και αυξάνοντας τον πληθυσμό του κατά περισσότερα από 7 εκατομμύρια κατοίκους.
Προσάρτηση του ανατολικού μισού της Πολωνίας του μεσοπολέμου
Στις 17 Σεπτεμβρίου 1939, ο Κόκκινος Στρατός εισήλθε στο πολωνικό έδαφος, ενεργώντας με βάση μια μυστική ρήτρα του Συμφώνου Μολότοφ-Ρίμπεντροπ μεταξύ της Σοβιετικής Ένωσης και της Ναζιστικής Γερμανίας. Η Σοβιετική Ένωση αρνήθηκε αργότερα την ύπαρξη αυτού του μυστικού πρωτοκόλλου, ισχυριζόμενη ότι δεν ήταν ποτέ σύμμαχος με το Γερμανικό Ράιχ και ενήργησε ανεξάρτητα για να «προστατεύσει» τις μειονότητες των Ουκρανών και των Λευκορώσων στο διαλυμένο πολωνικό κράτος.
Διαδηλώσεις υποστήριξης οργανώθηκαν από φιλοσοβιετικές πολιτοφυλακές. Αμέσως μετά την είσοδό του στην επικράτεια της Πολωνίας, ο σοβιετικός στρατός βοήθησε στη δημιουργία «προσωρινών διοικήσεων» στις πόλεις και «αγροτικών επιτροπών» στα χωριά για τη διοργάνωση εκλογών για τη νέα «Λαϊκή Συνέλευση της Δυτικής Λευκορωσίας». Οι εκλογές σχεδιάστηκαν για να δώσουν στην προσάρτηση μια εικόνα εγκυρότητας, αλλά δεν ήταν καθόλου ελεύθερες ή δίκαιες. Οι ψηφοφόροι είχαν τη δυνατότητα να επιλέξουν μόνο έναν υποψήφιο, συχνά έναν τοπικό κομμουνιστή ή κάποιον που στάλθηκε στη δυτική Λευκορωσία από τη Σοβιετική Λευκορωσία για κάθε θέση αναπληρωτή. Οι επίτροποι του κομμουνιστικού κόμματος έδωσαν στη συνέχεια στη συνέλευση ψηφίσματα που θα προωθούσαν την εθνικοποίηση των τραπεζών και της βαριάς βιομηχανίας και τη μεταβίβαση της γης στις αγροτικές κοινότητες. Οι εκλογές έγιναν στις 22 Οκτωβρίου 1939. Τα επίσημα νούμερα ανέφεραν συμμετοχή του 93% του εκλογικού σώματος, το 91% των οποίων υποστήριξε τους διορισμένους υποψηφίους. Στις 30 Οκτωβρίου, η σύνοδος της Λαϊκής Συνέλευσης της Δυτικής Λευκορωσίας που πραγματοποιήθηκε στο Μπελάστον (Βοεβοδάτο Μπιαουίστοκ) επιβεβαίωσε τη σοβιετική απόφαση να ενταχθεί στη Λευκορωσική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία. Η Λαϊκή Συνέλευση της Δυτικής Λευκορωσίας ψήφισε ομόφωνα για να ευχαριστήσει τον Στάλιν για την απελευθέρωση και έστειλε αντιπροσωπεία στη Μόσχα για να ζητήσει την επίσημη ένταξη των εδαφών στη Λευκορωσική ΣΣΔ. Το Ανώτατο Συμβούλιο της ΛΣΣΔ το ενέκρινε την 1η Νοεμβρίου 1939. Στις 14 Νοεμβρίου, ο νόμος για την αποδοχή της Δυτικής Λευκορωσίας στη Λευκορωσική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία υπογράφηκε σε έκτακτη σύνοδο του Ανώτατου Συμβουλίου.
Η σοβιετική εισβολή στην Πολωνία απεικονίστηκε από τη σοβιετική προπαγάνδα ως «απελευθέρωση της Δυτικής Λευκορωσίας και Ουκρανίας». Πολλοί Λευκορώσοι χαιρέτησαν την ενοποίηση με την ΛΣΣΔ. Άλλαξαν τη στάση τους αφού βίωσαν από πρώτο χέρι τον τρόμο του σοβιετικού συστήματος.
Απελάσεις, συλλήψεις και η κυριαρχία του τρόμου
Οι Σοβιετικοί άρχισαν γρήγορα τη δήμευση, την εθνικοποίηση και την αναδιανομή όλης της ιδιωτικής και κρατικής περιουσίας της Πολωνίας. Κατά τη διάρκεια των δύο ετών μετά την προσάρτηση, οι Σοβιετικοί συνέλαβαν περίπου 100.000 Πολωνούς πολίτες από όλο το Κρέσι. Λόγω έλλειψης πρόσβασης στα μυστικά σοβιετικά και λευκορωσικά αρχεία, για πολλά χρόνια μετά τον πόλεμο, οι εκτιμήσεις για τον αριθμό των Πολωνών πολιτών που εκτοπίστηκαν στη Σιβηρία από τις περιοχές της Δυτικής Λευκορωσίας, καθώς και για τον αριθμό που χάθηκαν υπό σοβιετική κυριαρχία, ήταν μόνο εκτιμώμενος. Τον Αύγουστο του 2009, με αφορμή την 70ή επέτειο της σοβιετικής εισβολής, το έγκυρο Πολωνικό Ινστιτούτο Εθνικής Μνήμης ανακοίνωσε ότι οι ερευνητές του μείωσαν την εκτίμηση του αριθμού των ανθρώπων που απελάθηκαν στη Σιβηρία σε 320.000 συνολικά. Περίπου 150.000 Πολωνοί πολίτες χάθηκαν υπό τη σοβιετική κυριαρχία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Πολωνίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Προσάρτηση Κατηγορία:Εδαφικές διαμάχες της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Σχέσεις Πολωνίας-Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Δυτική Λευκορωσία (1918-1939)
Φουλβένιο
Το («μητρικό») φουλβένιο (αγγλικά fulvene) είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα και υδρογόνο, με μοριακό τύπο C6H6. Είναι αλεικυκλικός υδρογονάνθρακας ισομερής με το βενζόλιο. Το χημικά καθαρό φουλβένιο, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, είναι πολύ τοξικό κιτρινωπό ελαιώδες υγρό, με περίεργη οσμή, που εύκολα πολυμερίζεται. Η εμπειρική ονομασία του προέρχεται από τη λατινική λέξη fulvus, που σημαίνει κίτρινο ή κοκκινοκίτρινο.
Ακόμη, ο όρος «φουλβένιο» επεκτείνεται, πέρα από τη «μητρική» ένωση, και σε μια ομάδα «θυγατρικών» παραγώγων οργανικών ενώσεων, που περιέχουν τον ίδιο μεθυλενοπενταδιενικό σκελετό με τη «μητρική» ένωση. Η ίδια η «μητρική» χημική ένωση σπάνια συναντιέται. Ο Γιοχάνες Θιέλε (Johannes Thiele) πιστώθηκε την ανακάλυψη του πεδίου εφαρμογής της αντίδρασης μεταξύ κυκλοπενταδιένιου και αλδεϋδών ή κετονών που αποδίδει τα έντονα χρωματισμένα «θυγατρικά» φουλβένια. Τα περισσότερα φουλβένια ακόμη παράγονται με αυτήν τη συνθετική οδό, δηλαδή ξεκινώντας από το κυκλοπενταδιένιο ή το άλας που σχηματίζεται με κατιόντα νατρίου και ανιόντα κυκλοπενταδιενίου. Στην πιο σύγχρονη σύνθεση φουλβενίων εμπλέκονται πρωτικοί διαλύτες και καταλυτικές ποσότητες αμινών, που οδηγούν σε πολύ υψηλότερες αποδόσεις.
Τέλος, ο όρος «n-φουλβένιο» αντιστοιχεί σε ευρύτερη ομάδα ενώσεων, που περιέχει κυκλικές ενώσεις όπως το τριφουλβένιο και το επταφουλβένιο. Κοινά χαρακτηριστικά αυτών είναι η μεθυλενομάδα (=CH2) και ένας δακτύλιος με περιττό αριθμό ατόμων άνθρακα 2n + 1, και n αριθμό συζυγών (δηλαδή εναλλάξ) διπλών δεσμών, όπου n μη μηδενικός φυσικός αριθμός. Ο εξωκυκλικός διπλός δεσμός της μεθυλενομάδας σχηματίζει γωνιακή συζυγία με τους ενδοκυκλικούς συζυγείς διπλούς δεσμούς. Και με αυτήν την έννοια, υπάρχει επέκταση του όρου και σε «θυγατρικές» παράγωγες ενώσεις των n-φουλβενίων.
Παραγωγή
Το «μητρικό» φουλβένιο παράγεται με συμπύκνωση κυκλοπροπαδιένιου με μεθανάλη. Η αντίδραση ευνοείται παρουσία βάσεων: χωρίς-πλαίσιο|30x30εσχωρίς-πλαίσιο|45x45εσ Όπως ανακαλύφθηκε το 1957, μπορεί, επίσης, να παραχθεί από το βενζόλιο, με φωτοχημική ισομερείωση : χωρίς-πλαίσιο|36x36εσχωρίς-πλαίσιο|45x45εσ
Χαρακτηριστικά
Το φουλβένιο αντιπροσωπεύεται από δυο δομές συντονισμού:
χωρίς-πλαίσιο|45x45εσχωρίς-πλαίσιο|52x52εσ Από την πρώτη δομή προέρχεται η ικανότητα του φουλβενίου και των «θυγατρικών» του παραγώγων να δίνουν αντίδραση Ντίελς - Άλντερ (Diels-Alder reaction) και μάλιστα τόσο ως διένιο, όσο και ως διενόφιλο. Δίνουν επίσης και άλλες αντιδράσεις προσθήκης.
Η δεύτερη δομή εξηγεί τη σημαντική διπολική ροπή του (1,1 D), καθώς και το έντονο χρώμα της ένωσης.
Συναρμοτής στη χημεία οργανομεταλλικών ενώσεων
Το 2,3,4,5-τετραμεθυλοφουλβένιο, που συμβολίζεται συντομογραφικά Me4Fv, είναι ένας σχετικά συνηθισμένος συναρμοτής στην οργανομεταλλική χημεία. Είναι τυπικά αποτελέσματα της αποπρωτονίωσης των κατιονικών πενταμεθυλοκυκλοπενταδιενυλοσυμπλόκων. Κάποια σύμπλοκα Me4Fv ονομάζονται σύμπλοκα tuck-in. αριστερά|μικρογραφία|η4- και η6-σύμπλοκα φουλβενίων.
Πηγές
Κατηγορία:Αλεικυκλικοί υδρογονάνθρακες Κατηγορία:C6 Κατηγορία:Μητρικές ενώσεις
Διονύσιος Χρηστίδης
Ο Διονύσιος Χρηστίδης (1830-1902) ήταν Κύπριος ιεροδιάκονος και αγιογράφος.
Έργα του Χρηστίδη
Στις αρχές της δεκαετίας του 1860 ζωγραφίζει, για λόγους βιοπορισμού, πίνακες που απεικονίζουν μέλη εύπορης οικογένειας της Λεμεσού; τον Θεμιστοκλή Συμεωνίδη και τη σύζυγό του Μαρία με το γιο τους Στέφανο. Στα 1869 κι ενώ διέμενε στην Καλύβη Γενέσιον της Θεοτόκου αγιογρφησε τον Άγιο Χαράλαμπο. Την περίοδο προσκηνυματικού ταξιδιού στους Αγιους Τόπους αγιογράφησε (ελαιογραφία) την κοίμηση του Αγίου Σάββα.
Πηγές
Κατηγορία:Κύπριοι μοναχοί Κατηγορία:Κύπριοι αγιογράφοι
Σπυρίδων Δεϊμέζης
Ο Σπυρίδων Δεϊμέζης (1829 - 1902) ήταν Έλληνας οικονομολόγος, πολιτικός και δικαστικός που διετέλεσε πρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου.
Μπουρχάν Ναλμπάντογλου
Ο Μπουρχάν Ναλμπάντογλου ήταν Τουρκοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου.
Σπυρίδων Δεϊμέζης
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Σαντορίνη. Εισήλθε στο δημόσιο ως υπάλληλος στην ταμιακή υπηρεσία του κράτους φτάνοντας μέχρι τον βαθμό του διευθυντή του Γενικού Λογιστηρίου. Το 1890 διορίστηκε πρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι και το 1892. Το ίδιο έτος διορίστηκε υπουργός οικονομικών στην κυβέρνηση Κωνσταντόπουλου. Εξελέγη βουλευτής Τροιζηνίας στις εκλογές του 1895.
Μπουρχάν Ναλμπάντογλου
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μπουρχάν Ναλμπάντογλου γεννήθηκε στην Αμμόχωστο το 1925. Ομιλούσε, πέρα από την τουρκική, την ελληνική και την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε ιατρική και εργαζόταν ως ιατρός.
Σπυρίδων Δεϊμέζης
Βιογραφικά στοιχεία
Απεβίωσε το 1902. Ήταν παντρεμένος και γιος του ήταν ο Δημήτριος Δεϊμέζης.
Μπουρχάν Ναλμπάντογλου
Βιογραφικά στοιχεία
Απεβίωσε το 1980.
Σπυρίδων Δεϊμέζης
Αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες οικονομολόγοι Κατηγορία:Έλληνες δικαστικοί Κατηγορία:Βουλευτές Τροιζηνίας Κατηγορία:Πρόεδροι του Ελεγκτικού Συνεδρίου
Μπουρχάν Ναλμπάντογλου
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Αμμοχώστου Κατηγορία:Κύπριοι ιατροί Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Εθνική Τουρκική Ένωση Κύπρου Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Ντραγκ κουίν
Drag queen (ελεύθερη μετάφραση: ντραγκ κουίν), ονομάζεται το άτομο, συνήθως άνδρας, που παρουσιάζεται ως μια υπερβολική εκδοχή του αντίθετου φύλου. Η παρουσίαση γίνεται με τη χρήση μακιγιάζ, φορεμάτων, περουκών, ψεύτικων βλεφαρίδων κ.λ.π.. Ο όρος ντραγκ κουίν δε πρέπει να συγχέεται με τον σεξουαλικό προσανατολισμό ή με την ταυτότητα φύλου, μιας και ντραγκ κουίν μπορεί να είναι οποιοσδήποτε το επιθυμεί. Στην περίπτωση που μια γυναίκα παρουσιάζεται φορώντας ανδρικά ρούχα, τότε ονομάζεται ντραγκ κινγκ (αγγλικά: drag king).
Ιστορία και σκοπός
Συνήθως οι ντραγκ κουίν είναι καλλιτέχνες που -μέσα από τον τρόπο που ντύνονται ή και εκφράζονται- έχουν σκοπό να διασκεδάσουν το κοινό ή να περάσουν κοινωνικά μηνύματα. Πολλές ντραγκ κουίν μιμούνται γνωστούς καλλιτέχνες (συνήθως γυναίκες). Μπορεί να τραγουδούν ζωντανά, να συμμετέχουν σε θεατρικές παραστάσεις ή κινηματογραφικές ταινίες. Άλλες ντραγκ κουϊν εφευρίσκουν δικές τους περσόνες. Γενικά, δεν υπάρχει κανόνας για το πως πρέπει ή δεν πρέπει να εκφράζεται μια ντραγκ κουίν.
Ετυμολογία
thumb|Συνήθη χαρακτηριστικά των ντραγκ κουίν είναι το έντονο μακιγιάζ, καθώς και η χρήση περουκών σε ασυνήθιστες κομμώσεις. Δεν υπάρχει σαφής προέλευση του όρου. Υπάρχει η πιθανότητα να προέρχεται από την Πολάρι, αργκό που χρησιμοποιούνταν και από την ομοφυλοφιλική κοινότητα της Βρετανίας. Ένας άλλος όρος που χρησιμοποιείται, είναι ο όρος female impersonator (απλή μετάφραση: μίμος του γυναικείου φύλου). Ο όρος αυτός δεν είναι γενικά αποδεκτός μιας και οι περισσότερες ντραγκ κουίν δεν έχουν σκοπό να πείσουν πως είναι γυναίκες.
Ονόματα των ντραγκ κουίν
Στην συντριπτική πλειοψηφία τους, το καλλιτεχνικό όνομα που επιλέγουν οι ντραγκ κουίν για τον εαυτό τους, δεν έχει σχέση με το όνομα που χρησιμοποιούν στην "καθημερινή" τους ζωή. Τα καλλιτεχνικά ονόματα είναι σατιρικά που συνήθως αποτελούν και λογοπαίγνιο (παράδειγμα: Miss Understood) ή είναι ονόματα που εμπεριέχουν την αίσθηση της αίγλης (παράδειγμα: Miss Fame).
Ντραγκ σόου
Στα ντραγκ σόου συμμετέχουν ομάδες ντραγκ κουίν, ντουέτα ή μεμονωμένοι ντραγκ καλλιτέχνες. Το περιεχόμενο των σόου ποικίλει ανάλογα με τα ταλέντα των συμμετεχόντων, που μπορεί να είναι επαγγελματίες ή ερασιτέχνες ντραγκ κουίν. Συνήθως λαμβάνουν χώρα σε μπαρ ή άλλους χώρους διασκέδασης.
Μουσική
Η μουσική βιομηχανία έχει χαρίσει αρκετές επιτυχίες στο κοινό που αφορούν ντραγκ κουίν. Για παράδειγμα:
Διάσημες ντραγκ κουίν
Κατηγορία:Ομοφυλοφιλία Κατηγορία:Cross-dressing Κατηγορία:Έμφυλοι ρόλοι
Μαργαρίτα Β΄, κόμισσα του Αινώ
Η Μαργαρίτα Β΄ (1311 - 23 Ιουνίου 1356) από τον Οίκο του Αβένν ήταν κόμισσα του Αινώ, και της Ολλανδίας ως Μαργαρίτα Α΄ (1345 - 1356). Ήταν θυγατέρα του Γουλιέλμου Α΄ κόμη του Αινώ και της Ιωάννας, κόρης του Καρόλου κόμη του Βαλουά. Έγινε βασίλισσα της Γερμανίας, όταν παντρεύτηκε στις 26 Φεβρουαρίου 1324 στην Κολωνία σε δεύτερο γάμο της τον κατά 30 χρόνια μεγαλύτερο της Λουδοβίκο Δ΄ της Γερμανίας.
Διάδοχος της κομητείας του Αινώ
Διαδέχθηκε τον αδελφό της Γουλιέλμο Β΄ κόμη του Αινώ, ο οποίος σκοτώθηκε σε μάχη στο Φρίσλαντ (1345), στην συνέχεια ο Λουδοβίκος Δ΄ ο Βαυαρός διεκδίκησε το Αινώ, την Ολλανδία, την Ζηλανδία και την Φρίσλαντ για λογαριασμό της συζύγου του. . Οι αδελφές της Μαργαρίτας ιδιαίτερα η Φιλίππη του Αινώ που είχε παντρευτεί τον Εδουάρδο Γ΄ της Αγγλίας αμφισβήτησαν την διαδοχή. Η συνεχώς αυξανόμενη εχθρότητα ιδιαίτερα από τον Οίκο του Λουξεμβούργου οδήγησαν τον σύζυγο της Λουδοβίκο σε σκληρή αντίδραση, η Μαργαρίτα επέστρεψε στην Ολλανδία για να προστατέψει τα εδάφη της (1346) αλλά δεν κατάφερε να εμποδίσει την στέψη του Καρόλου Δ΄ του Λουξεμβούργου αντιβασιλιά στο Έξ λα Σαπέλ. Ο σύζυγος της Λουδοβίκος Δ΄ πέθανε στις 11 Οκτωβρίου 1347 και τον διαδέχθηκαν οι 6 γιοι του, 2 χρόνια αργότερα οι γιοι του αποφάσισαν να μοιράσουν τις κτήσεις του (1349) από τους γιους από τον πρώτο του γάμο ο Λουδοβίκος Ε΄, δούκας της Βαυαρίας κράτησε το Βρανδεμβούργο και το Τιρόλο και ο Στέφανος Β΄ κράτησε την Κάτω Βαυαρία, από τους υπόλοιπους οι οποίοι ήταν γιοι της Μαργαρίτας ο Όθων Ε΄ δέχθηκε την Άνω Βαυαρία, ο Γουλιέλμος Ε΄ την Ολλανδία και ο Αλβέρτος το Αινώ. Ο Λουδοβίκος ΣΤ΄ παραιτήθηκε στην Ολλανδία και το Αινώ για λογαριασμό των αδελφών του Γουλιέλμου και Αλβέρτου (1349) προκειμένου να κληρονομήσει το Πολωνικό στέμμα μετά από τον γάμο του με την Κουνιγκάνδη της Πολωνίας, ο Στέφανος με την σειρά του παραιτήθηκε στην Ολλανδία και το Αινώ υπέρ του Γουλιέλμου (1353).
Οικογένεια
Με τον γάμο της το 1324 με τον Λουδοβίκο Δ΄ των Βίττελσμπαχ δούκα της Βαυαρίας και βασιλιά της Γερμανίας παιδιά της ήταν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυτοκράτειρες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οίκος του Αβέν Κατηγορία:Κόμισσες του Αινώ Κατηγορία:Βασίλισσες της Ιταλίας Κατηγορία:Γερμανίδες κόμισσες Κατηγορία:Βασίλισσες της Γερμανίας
Νεροβούβαλος
Αναγνωρίζονται δύο είδη νεροβούβαλων, με βάση μορφολογικά και συμπεριφορικά κριτήρια: ο ποτάμιος βούβαλος της Ινδίας, ο οποίος απαντά επίσης δυτικότερα στην Αίγυπτο, τα Βαλκάνια και την Ιταλία, και ο βούβαλος των βάλτων, από το Άσαμ στα δυτικά προς τη νοτιοανατολική Ασία και την κοιλάδα του Γιανγκτσέ στην Κίνα στα ανατολικά. Η προέλευση του νεροβούβαλου αμφισβητείται, αν και φυλογενετικές μελέτες υποδεικνύουν ότι ο ποτάμιος βούβαλος εξημερώθηκε στην Ινδία πριν 5.000 χρόνια και ο βούβαλος των βάλτων στην Κίνα πριν 4.000 χρόνια. Οι νεροβούβαλοι ήταν αντικείμενο εμπορείου στη Μεσοποταμία και στον πολιτισμού της κοιλάδας του Ινδού.
Υπάρχουν τουλάχιστον 130 εκατομμύρια νεροβούβαλοι και περισσότεροι άνθρωποι εξαρτώνται από αυτούς παρά οποιοδήποτε άλλο οικόσιτο ζώο. Είναι κατάλληλοι για το όργωμα των οριζώνων και το γάλα τους είναι πλουσιότερο σε λίπος και πρωτεΐνες σε σχέση με το αγελαδινό. Ένας μεγάλος άγριος πληθυσμός εγκαταστάθηκε στην Αυστραλία στα τέλη του 19ου αιώνα και μικρότερα άγρια κοπάδια βρίσκονται στην Παπούα Νέα Γουινέα, την Τυνησία και τη βορειοανατολική Αργεντινή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βοοειδή Κατηγορία:Κτηνοτροφία
Morrigan Aensland
Η Morrigan Aensland (ιαπωνικά: モリガン・アーンスランド, Χέπμπορν: Morigan Ānsurando) είναι πλασματική αντιηρωίδα και η θηλυκή πρωταγωνίστρια στη σειρά βιντεοπαιχνιδιών Darkstalkers της Capcom. Πρωτοεμφανίστηκε το 1994 στο Darkstalkers: The Night Warriors και έκτοτε έχει εμφανιστεί σε όλα τα παιχνίδια της σειράς και σε διάφορα άλλα σχετικά μέσα και προϊόντα, αλλά και σε παιχνίδια άλλων σειρών, κυρίως στις σειρές Marvel vs. Capcom και SNK vs. Capcom.
Δημιουργήθηκε από τον Άλεξ Χιμένεθ σε συνεργασία με την ιαπωνική σχεδιαστική ομάδα της Capcom.
Σχεδιασμός
Ο χαρακτήρας της Morrigan ήταν σχεδιασμένος ως ένα πολύ μυώδες θηλυκό βαμπίρ, εμπνευσμένος από την χαρακτήρα Devilman Lady του σχεδιαστή manga Γκο Ναγκαΐ. Ωστόσο, ο δημιουργός του Darkstalkers και παραγωγός της Capcom USA, Άλεξ Χιμένεθ, άλλαξε τη Morrigan σε σούκουμπους, επειδή υπήρχε ήδη βαμπίρ στο παιχνίδι, τον Demitri.
Ο ρόλος της Morrigan στο παιχνίδι σκόπευε να είναι όμοιος με αυτόν της Chun-Li από τη σειρά πάλης της Capcom Street Fighter. Το κοστύμι της αντικατοπτρίζει "την προσωπικότητά της: κάπου ανάμεσα σε έναν δαίμονα που μοιάζει με νυχτερίδα και έναν γοητευτικό εραστή". Το Kotaku την αποκάλεσε ως μία από τις "λιγότερο ντυμένες θηλυκές χαρακτήρες" και "μία από τις πιο fan servicey" (φτιαγμένες για να ικανοποιούν το κοινό) χαρακτήρες της Capcom.
Στα περισσότερα παιχνίδια μέχρι το 2011, στη Morrigan δίνει τη φωνή της η Γιαγιόι Τζινγκουτζί, μέχρι που αντικαταστάθηκε απλο τη Ρίε Τανάκα. Την αγγλική φωνή της δίνει η Έριν Φιτζέραλντ στο Cross Edge και η Σιόμπαν Φλιν στο Marvel vs. Capcom 3 και την αναβάθμισή του.
Προϊόντα
Επιπλέον, περιλαμβάνεται σε διάφορα βιβλία τέχνης των Darkstalkers, και έχει κοσμίσει τα εξώφυλλα βιβλίων της UDON όπως το Darkstalkers Graphic File, το Darkstalkers Tribute και το Darkstalkers Official Complete Works, αλλά και στο συλλεκτικό παιχνίδι με κάρτες Universal Fighting System για το οποίο το Συλλεκτικό Κουτί Morrigan (Morrigan Collector's Tin) κυκλοφόρησε το 2014.
Κατάλογος των νησιών της Ρωσίας
μικρογραφία|Το νησί Ατλάσοφ από το διάστημα (Σεπτέμβριος 1992) μικρογραφία|Ακτογραμμή του νησιού [[Κουνασίρ: η φωτογραφία έχει τραβηχθεί από τον Ρώσο πρόεδρο Ντμίτρι Μεντβέντεφ, τον Νοέμβριο του 2010]] μικρογραφία|Το Σαμάνκα, ένας ιερός βράχος στον [[Σαμανισμός|Σαμανισμό και ένα από τα 9 πιο ιερά μέρη της Ασίας, στην δυτική ακτή του Ολχόν]] Αυτός είναι ένας κατάλογος των νησιών της Ρωσίας. Περιλαμβάνει όλα τα νησιά στη Ρωσία, με έκταση πάνω από 3.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα και μερικά από τα πιο σημαντικά μικρότερα νησιά.
Centipede (τραγούδι)
Το Centipede χρησιμοποιήθηκε για το τραγούδι των Brand Nubian, Let's Dance, από το άλμπουμ Foundation.
Προσωπικό
κατηγορία:Τραγούδια του Μάικλ Τζάκσον Κατηγορία:Singles του 1984 Κατηγορία:Τραγούδια του 1984 Κατηγορία:Singles της Columbia Records Κατηγορία:Singles (ντεμπούτο)
Αμπελάκια Δράμας
Τα Αμπελάκια είναι πεδινό χωριό της Ανατολικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Δράμας, το οποίο βρίσκεται στην πεδιάδα της Δράμας σε υψόμετρο 70 μέτρα και σε απόσταση περίπου 6 χλμ. νοτιοδυτικά από το κέντρο της πόλης. Δυτικά του χωριού είναι ο Νικοτσάρας, νοτιοδυτικά είναι ο Καλός Αγρός ενώ στα βορειοανατολικά περνάει η Περιφερειακή Δράμας. Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά ως ξεχωριστός οικισμός το 1940 να προσαρτάται στον Δήμο Δράμας. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τη Δράμα, τους Ταξιάρχες, τη Νέα Σεβάστεια και τον Τιμόθεο αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Δράμας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δράμας του Δήμου Δράμας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 322 κατοίκους.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Δράμας Κατηγορία:Δήμος Δράμας
Χουσεΐν Ντερβίς
Ο Χουσεΐν Ντερβίς ήταν Τουρκοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Χουσεΐν Ντερβίς γεννήθηκε στη Λεμεσό το 1920. Ομιλούσε, πέρα από την τουρκική, την ελληνική γλώσσα. Ήταν γεωργός και έμπορος.
Πολιτική διαδρομή
Εκλέχτηκε βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1960 στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού με την Εθνική Τουρκική Ένωση Κύπρου για την Α΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Παρέμεινε στη θέση του βουλευτή έως τον Δεκέμβριο του 1963 που οι Τουρκοκύπριοι αποχώρησαν από την κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Λεμεσού Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Εθνική Τουρκική Ένωση Κύπρου Κατηγορία:Κύπριοι έμποροι Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Γκαετάνο Πέσσε
Αρχιτεκτονική καριέρα
Ο Πέσσε σπούδασε αρχιτεκτονική στο Πανεπιστήμιο της Βενετίας, με αξιόλογους δασκάλους όπως ο Carlo Scarpa και ο Ernesto Rogers. Μεταξύ του 1958 και 1963, ο Πέσσε συμμετείχε στο Gruppo N, ενα πρώιμο συνεταιρισμό που ασχολούνταν με την προγραμματισμένη τέχνη με μοτίβο μετά το Bauhaus. Από τη δεκαετία του 1960, ο Γκαετάνο Πέσσε είναι γνωστό ότι συσχετίζει την τέχνη με το σχεδιασμό εσωτερικών χώρων, προϊόντων και την αρχιτεκτονική. Ο κριτικός των New York Times Herbert Muschamp περιέγραψε τον Πέσσε ως «το αρχιτεκτονικό ισοδύναμο ενός καταιγισμού ιδεών». Το γνωστό έργο του Πέσσε περιλαμβάνει το Organic Building στην Οσάκα της Ιαπωνίας, ένα ορόσημο κατακόρυφο κτήριο-κήπο που έχει σχεδιαστεί για να κρύβει ένα σύνθετο, ελεγχόμενο από υπολογιστή, σύστημα ενυδάτωσης για τη διατήρηση της ανάπτυξης των φυτών, όπως επίσης και την εσωτερική αρχιτεκτονική των γραφείων Chiat/Day, ενός πρώιμου χωριού εργασίας που διαμορφώθηκε χαρη της αστικής ζωής. Μεταξύ των αρχιτεκτονικών επιτευγμάτων του Pesce είναι το Les Halles ACIH (1979) και το Parc de la Villette (1985), Παρίσι, Γαλλία, ένα σύμπλεγμα μορφών σε σχήμα παιδιού που τρέχει.
Τα πρωτότυπα τρισδιάστατα μοντέλα και τα αρχιτεκτονικά σχέδια του Πέσσε βρίσκονται στις μόνιμες συλλογές μουσείων του MoMA, του Metropolitan Museum of Art και του Cooper-Hewitt Smithsonian Design Museum στη Νέα Υόρκη. Στο Μουσείο Τέχνης της Φιλαδέλφειας, PA; Μουσείο Τέχνης του Σαν Φρανσίσκο, Καλιφόρνια ; Μουσείο Victoria and Albert, Λονδίνο ; Vitra Design Museum, Γερμανία; Μουσείο Τέχνης &amp; Σχεδίου της Δανίας, Κοπεγχάγη ; Κέντρο Πομπιντού και Musée des Arts Décoratifs, Παρίσι, Γαλλία και το Μουσείο Triennale, Μιλάνο, Ιταλία.
Αρχιτεκτονικά έργα, επιλεγμένα
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/5c/%22_09_-_ITALY_-_TDM_-_Red_armchair_-_Serie_UP_%28UP5_and_UP6%29_Gaetano_Pesce_chairs_and_B%26B_Italia_at_Triennale_Design_Museum.jpg/220px-%22_09_-_ITALY_-_TDM_-_Red_armchair_-_Serie_UP_%28UP5_and_UP6%29_Gaetano_Pesce_chairs_and_B%26B_Italia_at_Triennale_Design_Museum.jpg|μικρογραφία| " 09 - ΙΤΑΛΙΑ - TDM - Κόκκινη πολυθρόνα - Serie UP (UP5 και UP6) Καρέκλες του Gaetano Pesce και B&B Italia στο Triennale Design Museum
Βιομηχανικός σχεδιασμός
Η εμβληματική φεμινιστική πολυθρόνα του Πέσσε - μια γεμάτη βολβώδης μορφή και προσαρτημένο υποπόδιο σε σχήμα μπάλας - που εναλλακτικά αναφέρεται ως La Mamma, Big Mama, Donna και Up chair - συνεχίζει να δίνει το κίνητρο για ερμήνευση σχεδόν 50 χρόνια μετά τη δημιουργία της. Σύμφωνα με την επιμελήτρια και συγγραφέα του SuperDesign, Maria Cristina Didero, "Ο Πέσσε ήθελε να παράγει κάτι για την κατάσταση των γυναικών στον κόσμο". Η καρέκλα μπορεί να ερμηνευτεί ως η μητέρα και το σκαμνί ως το παιδί της, αλλά θα μπορούσε επίσης να είναι μια μπάλα και μια αλυσίδα [που υποδηλώνει] τη γυναίκα και τη φυλακή στην οποία ήταν υποχρεωμένη να ζήσει.»
Ο Πέσσε είναι ίσως περισσότερο γνωστός για τη δουλειά του με ρητίνη, καλούπια και τεχνικές χύτευσης που χρησιμοποιούνται για τη δημιουργία αντικειμένων, όπως βάζα, καρέκλες, λάμπες και τα δισδιάστατα ανάγλυφα που ο σχεδιαστής αποκαλεί «βιομηχανικά δέρματα». Από το 1987, έχει εμποτίσει συνηθισμένα υλικά με πειραματικά πρόσθετα, όπως υγρή φυτική ρητίνη, και έχει δουλέψει με αφρό και ουρεθάνη. Απλοποιεί τις διαδικασίες παραγωγής και προσαρμόζει περιορισμένες βιομηχανικές δυνατότητες. Ο Πέσσε οφείλει την πρώιμη επιρροή του μαθητικού του έργου με τρεις αξιοσέβαστους υαλουργούς Murano — τους Moretti, Vistosi και Venini — των οποίων οι τεχνικές χύτευσης τους ενέπνευσαν τα έργα γλυπτικής, επίπλων, αγγείων και ζωγραφικής που αψηφούν τις ετικέτες του. Ακόμη και ο πειραματισμός του ίδιου του Πέσσε στην υαλουργία οδήγησε σε εφευρετικές τεχνικές και εξαιρετικά πρωτότυπα αποτελέσματα. Ο Πέσσε έχει χρησιμοποιήσει ακόμη και ρητίνη ουρεθάνης για να δημιουργήσει περιδέραια, βραχιόλια, καρφίτσες και δαχτυλίδια.
Για τον Πέσσε, ο σχεδιασμός και η ανάπτυξη φορητών αγαθών συμπεριλαμβάνουν πάντα την εξειδίκευση στη χειροτεχνία, την ιστορία, το χιούμορ και την ανθρώπινη ανάγκη για σύνδεση. Οι τεχνικές βιομηχανικού σχεδιασμού του Πέσσε, όπως η εκτεταμένη παραγωγή σειρών, είναι μια διαδικασία με την οποία πειραματίζεται με υλικά χρησιμοποιώντας μια ευαισθησία στην κατασκευη, που εφαρμόζεται στη μεθοδολογία της μαζικής παραγωγής. Στη γραμμή παραγωγής, για παράδειγμα, οι εργαζόμενοι στο εργοστάσιο ποικίλλουν τις αναλογίες για να παράγουν μια σειρά αντικειμένων με ποιότητα «μοναδική».
Το ασυνήθιστο βιομηχανικό σχέδιο μικτών μέσων του Πέσσε και οι οργανικές φόρμες που συλλέγονται σε μεγάλα μουσεία σε όλο τον κόσμο αποδίδουν το έργο του στη σφαίρα της τέχνης. Μια αναδρομική έκθεση του 2014 The Time of Diversity στο MAXXI, Εθνικό Μουσείο Τεχνών του 21ου αιώνα, Ρώμη, χαρτογράφησε την τέχνη του σχεδιασμού των προϊόντων της Πέσσε από τη δεκαετία του 1960 έως σήμερα. Πρόσφατες εκθέσεις όπως "What it is to be Human", στο The Peninsula Chicago, Art Basel στο Χονγκ Κονγκ και ένα artist-in-resident πρόγραμμα στη Χερσόνησο του Πεκίνου, όλες με έργα του Γκαετάνο Πέσσε που διευρύνουν το ιστορικό, του διάσημου καλλιτέχνη και αρχιτέκτονα, της δημόσιας δέσμευσης στις τέχνες. Το 2016, ο Πέσσε αποκάλυψε ένα συγκεκριμένο γλυπτό, το "Majesty Betrayed" στην Piazza Santa Maria Novella. Η μνημειώδης γυναικεία φιγούρα τυλιγμένη σε μακρύ μανδύα από τον Πέσσε εμπνεύστηκε από τη χριστιανική εικονογραφία του Maestà της Madonna on the Throne - την πολύ σεβαστή Madonna Rucellai του Duccio di Boninsegna (1285), στη Santa Maria Novella και αργότερα μεταφέρθηκε τον εικοστό αιώνα Ουφίτσι. Το γλυπτό του Πέσσε με τίτλο "Porta Ritratti" (2018) για το Milan Fuorisalone εκτέθηκε στην είσοδο της Ακαδημίας Καλών Τεχνών Brera, και αργότερα, η 13η έκδοση του Design Miami / Basel. Η φιλόδοξη εγκατάσταση - μια καρέκλα ύψους πάνω από 13 πόδια (4 μέτρα) που αντιπροσωπεύει 20 ανθρώπινα πρόσωπα - σύμφωνα με τον Πέσσε, "είναι ένας δούρειος ίππος που διεισδύει στη Rocca dell'Arte κάνοντας θύματα στην παλιά νοοτροπία." Το έργο είναι άλλος ένας συναρπαστικός φόρος τιμής στην πολιτιστική πολυμορφία μέσα στην κοινωνία.
Γκαλερί και εκθέσεις μουσείων
Η αρχιτεκτονική και ο σχεδιασμός του Πέσσε έχουν εκδοθεί, εκτεθεί και συλλεχθεί διεθνώς και περιλαμβάνονται στις μόνιμες συλλογές μουσείων σε όλο τον κόσμο.
Ακαδημαϊκή εμπειρία
Για 28 χρόνια, ο Πέσσε δίδαξε αρχιτεκτονικό σχέδιο στο Institut National des Sciences Appliquées (INSA) (Εθνικό Ινστιτούτο Εφαρμοσμένων Επιστημών), Στρασβούργο, Γαλλία. Domus Academy, Μιλάνο, Ιταλία ; Πανεπιστήμιο Πόλης του Χονγκ Κονγκ, Κίνα ; Escola da Cidade, (AEAUSP), (Αρχιτεκτονική Σχολή του Σάο Πάολο), Βραζιλία ; Carnegie Mellon, Πίτσμπουργκ, Πενσυλβάνια ; Ohio State University, Columbus, Ohio ; και στη Νέα Υόρκη, από το 1980, στο Cooper Union.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί βιομηχανικοί σχεδιαστές Κατηγορία:Ιταλοί σχεδιαστές επίπλων Κατηγορία:Ιταλοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Ιταλοί σχεδιαστές Κατηγορία:Μοντερνιστές αρχιτέκτονες Κατηγορία:Μοντερνιστική αρχιτεκτονική Κατηγορία:Εν ζωη
Ραμαντάν Τζεμίλ
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ραμαντάν Τζεμίλ γεννήθηκε στην Πάφο το 1916. Ομιλούσε, πέρα από την τουρκική, την ελληνική, την αγγλική, τη γαλλική και την αραβική γλώσσα. Ήταν επιχειρηματίας.
Πολιτική διαδρομή
Την περίοδο 1958-1960 διετέλεσε πρόεδρος του τουρκικού δημοτικού συμβουλίου Λεμεσού.
Εκλέχτηκε βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1960 στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού με την Εθνική Τουρκική Ένωση Κύπρου για την Α΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Το 1961 αποχώρησε από την Εθνική Τουρκική Ένωση Κύπρου μαζί με άλλους 10 Τουρκοκύπριους βουλευτές. Συγκρότησαν την Ανεξάρτητη Τουρκική Ομάδα. Παρέμεινε στη θέση του βουλευτή έως τον Δεκέμβριο του 1963 που οι Τουρκοκύπριοι αποχώρησαν από την κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Λεμεσού Κατηγορία:Κύπριοι επιχειρηματίες Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Εθνική Τουρκική Ένωση Κύπρου Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
2002 GR
Οι 2002 GR είναι ένα ποπ-ροκ μουσικό συγκρότημα με ελληνικό στίχο. Με αυτήν την ονομασία, το συγκρότημα υπάρχει από το 1982 ως διάδοχος του γκρουπ, που σχηματίστηκε το 1970 ως αποτέλεσμα της συνεργασίας του τραγουδιστή Ηλία Ασβεστόπουλου με τα μέλη του συγκροτήματος Σκορπιός, με αρχική ονομασία Ηλίας Ασβεστόπουλος - 2002. Έκτοτε οι 2002 GR έχουν πραγματοποιήσει πολυάριθμες εμφανίσεις σε club και έχουν κυκλοφορήσει πάνω από δέκα δίσκους σημειώνοντας μεγάλες επιτυχίες. Ο Σιδερένιος άνθρωπος, η Μαγική αυλή, το Είπες πως, η Άννα, το Τι να σου προσφέρω και το Δεν είσαι έρωτας εσύ είναι μερικά από τα δημοφιλέστερα και πιο διαχρονικά κομμάτια του συγκροτήματος. Πρωταγωνιστικό ρόλο στο συγκρότημα κατέχει ο Ηλίας Ασβεστόπουλος, η φωνή του οποίου σημαδεύει χαρακτηριστικά κάθε ερμηνεία του.
Ηλίας Ασβεστόπουλος-2002
Τα επόμενα χρόνια, με τη σταδιακή επικράτηση του "εμπορικού άσματος", το συγκρότημα περιορίστηκε σε ζωντανές εμφανίσεις σε κλαμπ όλης της Ελλάδας, απέχοντας συνειδητά από τη δισκογραφία μέχρι τις αρχές του 1980, όπου ανέκαμψε η ελληνική ποπ και ροκ μουσική. Εν τω μεταξύ, ο Ηλίας Ασβεστόπουλος κυκλοφόρησε δύο προσωπικούς δίσκους: Το γαλάζιο Όνειρο (1977) από τη Columbia και το Γεμάτο Φεγγάρι (1979) από την EMI, ενώ ο Γιάννης Γιοκαρίνης άφησε το συγκρότημα, για να ακολουθήσει σόλο καριέρα.
2002 GR
Το 1982, οι 2002 GR επιστρέφουν δυναμικά στη δισκογραφία με το νέο τους όνομα και τον τρίτο τους δίσκο V.O.L. 3 από την MBI, που έγινε γρήγορα χρυσός και πλατινένιος. Πολλές από τις επιτυχίες του δίσκου αυτού προβλήθηκαν τόσο στη μικρή οθόνη μέσα από εκπομπές της Ε.Ρ.Τ., όσο και στη μεγάλη οθόνη, συμμετέχοντας μουσικά στην κινηματογραφική ταινία Στα σαγόνια της εφορίας (1983). Πριν λήξει το συμβόλαιο με την MBI κυκλοφόρησαν επίσης τέσσερις δίσκοι: Amomoria (1984), 2002GR (1986), Πέστε με τρελλό (1989) και Μπανάνες (1990).
Η επόμενη δισκογραφική δουλειά γίνεται το 1993 με την FM Records, μετά την αποχώρηση του Στέλιου Καραΐνδρου και την προσθήκη του Γιώργου Ανδριώτη (τύμπανα) και του Γιώργου Σερνγκελίδη (πλήκτρα), με το δίσκο: Τα βράδια τα επόμενα και τον ίδιο χρόνο, με το 12"-single "Μονάχα ξαπλωμένοι". Την άνοιξη του 1995, κυκλοφόρησε μια συλλογή παλαιών και νέων τραγουδιών με τίτλο The best of …1995. Το 1997 κυκλοφόρησε ένα cd single με τίτλο Μή... από την FM Records, ενώ το 1998 κυκλοφόρησε άλλος ένας δίσκος τους με τίτλο Δέκα, στον οποίο συμμετείχε φιλικά το πρώην μέλος του συγκροτήματος, ο Γιάννης Γιοκαρίνης.
Από τότε συνεχίζουν τις ζωντανές εμφανίσεις τους σκορπίζοντας τις νοσταλγικές νότες τους, κερδίζοντας και νεότερο ακροατήριο. Επίσης, κατά καιρούς κυκλοφορούν δίσκοι με διασκευές παλαιότερων τραγουδιών τους.
Δισκογραφία
Η δισκογραφία του συγκροτήματος μέχρι το 1999 :
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά μουσικά συγκροτήματα
Φίλινα
Η Φίλινα, χορεύτρια από τη Λάρισα, ήταν η δεύτερη σύζυγος του βασιλιά Φίλιππου Β΄ της Μακεδονίας και μητέρα τού Φίλιππου Γ΄, του επονομαζόμενου Αρριδαίου, ετεροθαλούς αδελφού τού Αλεξάνδρου Γ΄ του Μεγάλου.
Βιογραφία
Η Φίλινα παντρεύτηκε τον βασιλιά Φίλιππο Β΄, με τον οποίο απέκτησε έναν γιο, τον Φίλιππο Γ΄ Αρριδαίο το 359 π.Χ.. Όταν η Ολυμπιάδα (5η σύζυγος τού Φιλίππου Β΄), η μητέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, μπήκε στη Μακεδονική αυλή, βρήκε δύο τέκνα τού Φιλίππου Β΄: τη θυγατέρα της Αυδάτης (1ης συζύγου τού Φιλίππου Β΄) Κυνάνη και τη Φίλινα (2η σύζυγο τού Φιλίππου Β΄) με τον γιο της Αρριδαίο. Το σίγουρο ήταν, ότι η Ολυμπιάδα μισούσε τόσο τη Φίλινα, όσο και τον γιο της Φίλιππο Γ΄ Αρριδαίο, γιατί ήθελε να δει στον θρόνο τον δικό της γιο, Αλέξανδρο.
Για τη ζωή της Φίλινας δεν γνωρίζουμε πολλά πράγματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Λαρισαίοι Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Μακεδονίας
Ελισάβετ Λουδοβίκα της Βαυαρίας
Η Ελισάβετ Λουδοβίκα (γερμ. Elisabet Ludovika, 13 Νοεμβρίου 1801 - 14 Δεκεμβρίου 1873) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του Βασιλιά της Βαυαρίας και με τον γάμο της έγινε Βασίλισσα της Πρωσίας.