cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλεξάντερ Λεμπέντεφ
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Το 1977, ο Λεμπεντέφ μπήκε στο Τμήμα Οικονομικών του Κρατικού Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων της Μόσχας και μετά την αποφοίτηση του το 1982, άρχισε να εργάζεται στο Ινστιτούτο Οικονομικών του Παγκόσμιου Σοσιαλιστικού Συστήματος, κάνοντας έρευνα για τη διατριβή του (μεταξύ μεταπτυχιακού και διδακτορικού), τα προβλήματα του χρέους και τις προκλήσεις της παγκοσμιοποίησης. Ύστερα μεταφέρθηκε στην Πρώτη Διευθύνση (Foreign Intelligence) της KGB. Σύμφωνα με τους The Sunday Times, ως κατάσκοπος της KGB, είχε έδρα στη σοβιετική πρεσβεία στο Λονδίνο από το 1988. Εργάστηκε για τον διάδοχο της KGB, την Υπηρεσία Πληροφοριών Εξωτερικών, μέχρι το 1992.
Επιχειρηματική καριέρα
Φεύγοντας από τη ρωσική υπηρεσία πληροφοριών, ο Λεμπεντέφ δημιούργησε την πρώτη του εταιρεία, τη ρωσική εταιρεία επενδύσεων-χρηματοδότησης. Το 1995 αγόρασε την Εθνική Τράπεζα Αποθεμάτων, μια μικρή ρωσική τράπεζα που αντιμετώπιζε προβλήματα, παρόλα αυτά στη συνέχεια, η τράπεζα μεγάλωσε γρήγορα και έγινε μια από τις μεγαλύτερες τράπεζες της Ρωσίας. Μεταξύ των περιουσιακών στοιχείων της τράπεζας είναι:
Όντα Νομπουνάγκα
Πορεία προς το Κιότο και ανάληψη εξουσίας
Ο Νομπουνάγκα, επικρατώντας επί των εχθρών του, απέκτησε ολοένα και μεγαλύτερη δύναμη. Σ' αυτήν την προσπάθεια είχε τη βοήθεια δύο εξεχόντων στρατιωτικών: του πανούργου Τογιοτόμι Χιντεγιόσι και του νεαρού Τοκουγκάβα Ιεγιάσου. Το 1568 κατευθύνεται προς το Κιότο, έχοντας ήδη επιβάλει τον Ασικάγκα Γιοσιάκι στη θέση του σογκούν. Οι σχέσεις, ωστόσο, ποτέ δεν ήταν ιδιαίτερα καλές και σταδιακά του αφαίρεσε πολλές εξουσίες. Τελικά, το 1573, τον καθαίρεσε και κυβέρνησε ο ίδιος, χωρίς κάποιον επίσημο τίτλο. Μέχρι το 1582, ο Νομπουνάγκα είχε θέσει υπό τον έλεγχό του όλη την κεντρική περιοχή του Χονσού.
Μαέδρος
Ντάγκορ Άγκλαρεμπ
60 χρόνια μετά την άφιξη των Νόλντορ στο Μπελέριαντ έγινε η Ντάγκορ Άγκλαρεμπ,η Ένδοξη Μάχη. Ο Μόρκοθ, θέλοντας να δοκιμάσει τους Νόλντορ και να δει τις δυνάμεις τους, έστειλε ομάδες από Ορκ να επιτεθούν στο Μπελέριαντ από δύση και ανατολή, ενώ το κύριο σώμα του στρατού του επιτέθηκε στο Ντορθόνιον, που το κρατούσαν οι γιοι του Φινάρφιν, ο Άνγκροντ και ο Αέγκνορ. Ενώ οι περισσότεροι πρίγκιπες των Νόλντορ πολεμούσαν τις σκόρπιες ομάδες των Ορκ, ο Μαέδρος με τον Φινγκόλφιν συνεννοήθηκαν μεταξύ τους και επιτέθηκαν στη κύρια δύναμη των Ορκ στο Ντορθόνιον. Ο Μαέδρος επιτέθηκε από ανατολικά και ο Φινγκόλφιν από δυτικά και τους κατατρόπωσαν. Τους καταδίωξαν στο Αρντ-Γκάλεν και έφτασαν μέχρι τις πύλες της Άνγκμπαντ, εξολοθρεύοντας όλους τους Ορκ.
Αλεξάντερ Λεμπέντεφ
Επιχειρηματική καριέρα
Η τράπεζα είναι ο πυρήνας του ομίλου εταιρειών που κατέχει η Εθνική Τράπεζα Αποθεμάτων, που σύμφωνα με τον προσωπικό ιστότοπο του Λεμπεντέφ κατέχει περίπου 2 δισεκατομμύρια δολάρια περιουσιακών στοιχείων. Τον Μάρτιο του 2006, το Forbes εκτίμησε την περιουσία του Λεμπεντέφ σε περίπου 3,5 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ, αλλά τον Ιούλιο του 2013 βγήκε από τη λίστα των δισεκατομμυριούχων και δεν θεωρείται πλέον δισεκατομμυριούχος..
Όντα Νομπουνάγκα
Θάνατος και διαδοχή
thumb|300px|right|Η επίθεση στο Χόννο-τζι Τον Ιούνιο του ίδιου χρόνου, κατευθύνθηκε προς την περιοχή του Τσουγκόκου. Στη διαδρομή κατέλυσε στο Χόννο-τζι, ένα βουδιστικό ναό στο Κιότο. Συνοδευόταν από ολιγομελή ακολουθία, καθώς δεν περίμενε επίθεση στα εδάφη αυτά. Ωστόσο, με μια ξαφνική επίθεση, ο Ακέτσι Μιτσουχίντε, νταΐμιο υποτελής του Νομπουνάγκα, περικύκλωσε το ναό και του έβαλε φωτιά. Εν τέλει, ο Νομπουνάγκα εκτέλεσε χαρακίρι, το πρωί της 21ης Ιουνίου. Είναι πιθανό η προδοτική αυτή ενέργεια να έγινε με προτροπή του Χιντεγιόσι, ο οποίος λίγες μέρες μετά νίκησε στη μάχη του Γιαμαζάκι τον Μιτσουχίντε και έγινε διάδοχος του Νομπουνάγκα. Ο Τοκουγκάβα Ιεγιάσου, αιφνιδιασμένος, πρόβαλε αρχικά αντίσταση, αλλά μην έχοντας άλλη επιλογή, υποτάχθηκε στον Χιντεγιόσι.
Μαέδρος
Ντάγκορ Μπράγκολαχ
Στην Ντάγκορ Μπράγκολαχ οι Νόλντορ υπέστησαν δεινή ήττα και τα περισσότερα βασίλεια τους κατακτήθηκαν από τον στρατό του Μόργκοθ. Ο Μαέδρος όμως αντιστάθηκε γενναία και το οχυρό του Χίμρινγκ έμεινε άπαρτο. Ο ίδιος ο Μαέδρος έκανε κατορθώματα ξεχωριστής γενναιότητας και οι Ορκ το έβαζαν στα πόδια όταν τον έβλεπαν. Μετά το βασανιστήριο του στα Θανγκορόντριμ, το πνεύμα του έκαιγε μέσα του σαν λευκή φωτιά και έμοιαζε σαν κάποιον που γύρισε από τους νεκρούς. Με τον Μαέδρος ενώθηκαν όσοι γλύτωσαν από το Ντορθόνιον, Ξωτικά και Άνθρωποι, καθώς και ο αδερφός του ο Μάγκλορ με τον λαό του, που είχαν ηττηθεί από τον δράκο Γκλάουρουνγκ.
Αλεξάντερ Λεμπέντεφ
Επιχειρηματική καριέρα
Στην Εθνική Τράπεζα Αποθεμάτων περιλαμβάνονται η Εθνική Γεωργική Εταιρεία (ο μεγαλύτερος παραγωγός πατάτας στη Ρωσία), η Εθνική Κτηματομεσιτική Επιχείρηση (κατασκευή φθηνών κατοικιών), η Εθνική Εταιρεία Υποθηκών, καθώς και συμφέροντα στον τομέα της κλωστοϋφαντουργίας, των τηλεπικοινωνιών, των τραμ και τρόλεϊ, της ηλεκτρικής ενέργειας, σε χημικές και τουριστικές βιομηχανίες που διαθέτουν μεγάλο ξενοδοχειακό δίκτυο στην Κριμαία και σχεδιάζουν να δημιουργήσουν το Εθνικό Πάρκο Αποθεμάτων που θα διαχειρίζεται διάφορες τουριστικές επιχειρήσεις στη Ρωσία, την Ουκρανία και τη Γαλλία.
Μαέδρος
Η Ένωση του Μαέδρος
Λίγο καιρό μετά την Ντάγκορ Μπράγκολαχ, έφτασαν στο Μπελέριαντ μια νέα φυλή Ανθρώπων, οι Ανατολίτες,με αρχηγούς τους Μπορ και Ούλφανγκ. Ο Μαέδρος συμμάχησε μαζί τους, γιατί οι δυνάμεις των Ξωτικών και των Ανθρώπων είχαν μειωθεί κατά πολύ μετά την τελευταία μάχη. Ο Μπορ ορκίστηκε πίστη στον Μαέδρος και τον Μάγκλορ, ενώ ο Ούλφανγκ στον Καράνθιρ. Ο Κέλεγκορμ με τον Κουρούφιν πήγαν επίσης στο Χίμρινγκ μετά τον εκδιωγμό τους από την Νάργκοθροντ.
Όντα Νομπουνάγκα
Κατά των μοναχών-πολεμιστών
Ήδη από τον 10ο αιώνα, πολλοί βουδιστές μοναχοί δε θεώρησαν ανάρμοστο να είναι ταυτόχρονα και πολεμιστές. Έτσι, αυτοί οι μοναχοί-πολεμιστές, γνωστοί ως σοχέι, μετέτρεψαν τους ναούς τους σε πραγματικά οχυρά, αποκτώντας δύναμη και τεράστιες εκτάσεις γης. Ο Νομπουνάγκα επέδειξε ιδιαίτερο μίσος εναντίον τους και τους αντιμετώπισε με σκληρότητα: έκαιγε τους ναούς τους, έλιωνε τ' αγάλματά τους για να κατασκευάσει κανόνια και έσφαζε ανελέητα τους οπαδούς τους. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν η καταστροφή της μονής Ενριάκου-τζι, όπου θανάτωσε 3.000-4.000 άτομα, και η πυρπόληση της μονής Ισιγιάμα Χόνγκαν-τζι στην Οσάκα, της οποίας οι μοναχοί-πολεμιστές κάηκαν ζωντανοί.
Αλεξάντερ Λεμπέντεφ
Επιχειρηματική καριέρα
Στις 21 Ιανουαρίου 2009, ο Λεμπεντέφ και η εταιρεία του Evening Press Corporation, μέλος της Lebedev Holdings, αγόρασαν περίπου το 75,1% των μετοχών της εφημερίδας Evening Standard για 1 λίρα. Οι προηγούμενοι ιδιοκτήτες, η Daily Mail και η General Trust, συνεχίσαν να κατέχουν το 24,9% της νέας εταιρείας, με την επωνυμία Evening Standard Ltd. Ο Lebedev σχολίασε ότι κατά τη διάρκεια του θητείας του ως κατάσκοπος στο Λονδίνο, χρησιμοποίησε την Evening Standard για να βρει πληροφορίες. Ο Πωλ Ντακρ, ο αρχισυντάκτης της Evening Standard κατά τη στιγμή της πώλησης είπε: «Είναι μια πολύ θλιβερή μέρα για την εφημερίδα. Λυπούμαστε πολύ που πωλήθηκε, δεν είχαμε κανέναν έλεγχο σε αυτό. Όλοι εργάζονται πολύ σκληρά και υπάρχει μεγάλη ελπίδα για το μέλλον της Evening Standard».
Μαέδρος
Η Ένωση του Μαέδρος
Μετά τα κατορθώματα του Μπέρεν και της Λούθιεν, που άρπαξαν ένα Σίλμαριλ από τον Μόργκοθ, η καρδιά του Μαέδρος ξαλάφρωσε βλέποντας ότι ο Μόργκοθ δεν είναι ανίκητος. Έτσι ξεκίνησε διάφορα συμβούλια με σκοπό να ενώσει όλα τα Ξωτικά. Τα συμβούλια αυτά ονομάστηκαν η Ένωση του Μαέδρος.Ο Ορόντρεθ και ο Θίνγκολ δεν ήθελαν να πολεμήσουν στο πλευρό των γιων του Φέανορ,εξαιτίας των πράξεων του Κέλεγκορμ και του Κουρούφιν. Έτσι από τη Νάργκοθροντ, ήρθε μονάχα ένας λόχος με αρχηγό τον Γκουίντορ, ενώ από το Ντόριαθ ο Μπέλεγκ με τον [Μάμπλουνγκ]]. Άλλα είχε την βοήθεια του Φίνγκον, του Υψηλού Βασιλέα των Νόλντορ, καθώς και του Κίρνταν από τα λιμάνια του Φάλας και αρκετά Πράσινα Ξωτικά από το Οσσίριαντ. Επίσης μαζί τους ενώθηκαν πολλοί Νάνοι, από το Νόγκροντ και το Μπέλεγκοστ και Άνθρωποι, Εντάιν από το Χίθλουμ και το Μπρέθιλ, καθώς και Ανατολίτες. Ο Μαέδρος με τους δικούς του κατάφερε γρήγορα να διώξει τους Ορκ από το Ντορθόνιον. Έπειτα, συνεννοήθηκε με τον Φίνγκον να επιτεθούν στην Άνγκμπαντ από ανατολή και δύση. Ο Μαέδρος με τις δυνάμεις του από ανατολικά και ο Φίνγκον από δυτικά. Ενώ στη δύση οι δυνάμεις του Φίνγκον είχαν ήδη συγκρουστεί με το στρατό του Μόργκοθ, στην ανατολή ο Μαέδρος καθυστερούσε εξαιτίας του Ούλφανγκ και των γιων του, που τον είχαν εξαπατήσει με ψεύτικες προειδοποιήσεις για επίθεση από την Άνγκμπαντ. Τη πέμπτη ημέρα της μάχης όμως οι γιοι του Φέανορ με τους συμμάχους τους, επιτέλους ξεκίνησαν και έπεσαν πάνω στους εχθρούς από τα νώτα κατατροπώνοντας τους. Όμως ήρθαν νέες δυνάμεις από την Άνγκμπαντ, λύκοι και ο δράκος Γκλάουρουνγκ και χώρισαν τους στρατούς του Φίνγκον και του Μαέδρος. Παράλληλα αρκετοί Ανατολίτες το έβαλαν στα πόδια, ενώ ο Ούλφανγκ με τους γιους του πήγαν με το μέρος του Μόργκοθ και επιτέθηκαν στους γιους του Φέανορ, πλησιάζοντας τη σημαία του Μαέδρος. Την ίδια ώρα έφτασαν νέες ορδές Ανατολιτών πέφτοντας στους γιους του Φέανορ από τα ανατολικά. Ο στρατός του Μαέδρος, περικυκλωμένος από τρεις πλευρές, υπέστη πολλές απώλειες και αναγκάστηκε να υποχωρήσει. Ο ίδιος ο Μαέδρος επέζησε, αν και τραυματίστηκε, όπως και όλα τα αδέρφια του. Στη δύση οι Νόλντορ είχαν ηττηθεί επίσης. Μετά από αυτή τη μάχη, όλοι οι γιοι του Φέανορ έχασαν τα βασίλεια τους και εγκαταστάθηκαν στο Οσσίριαντ μαζί με τα Πράσινα Ξωτικά.
Όντα Νομπουνάγκα
Προσωπικότητα
thumb|right|170px|Τένκα Φούμπου Ο Νομπουνάγκα θεωρείται απ' τις πιο σκληρές και ανελέητες μορφές της ιαπωνικής ιστορίας, λόγω της χρήσης οποιασδήποτε μεθόδου για την κάμψη κάθε αντίστασης. Το σύνθημά του, αποτυπωμένο στα επίσημα έγγραφά του, ήταν Τένκα Φούμπου, δηλαδή "Κυβέρνα την αυτοκρατορία με την ένοπλη δύναμη."
Μαέδρος
Ντόριαθ και Αβέρνιεν
Μετά την δολοφονία του Θίνγκολ από τους Νάνους του Μπέλεγκοστ, και τον θάνατο του Μπέρεν και της Λούθιεν, ο γιος τους ο Ντίορ έγινε βασιλιάς στο Ντόριαθ, έχοντας στην κατοχή του το Σίλμαριλ που είχαν κερδίσει οι γονείς του. Οι γιοι του Φέανορ το έμαθαν, και γνωρίζοντας και την αλαζονεία του Ντίορ, του έστειλαν αγγελιοφόρους και του ζητούσαν να τους δώσει το Σίλμαριλ. Ο Ντίορ όμως τους αγνόησε και δεν απάντησε. Τότε, μετά από προτροπή του Κέλεγκορμ, οι γιοι του Φέανορ μάζεψαν όσο στρατό μπορούσαν και επιτέθηκαν στο Ντόριαθ. Στην μάχη που ακολούθησε, νίκησαν οι γιοι του Φέανορ, όμως πέθαναν ο Κέλεγκορμ, ο Καράνθιρ και ο Κουρούφιν και δεν μπόρεσαν να πάρουν το Σίλμαριλ. Διότι μερικοί γλύτωσαν και διέφυγαν προς τα νότια. Πέθανε όμως και ο Ντίορ με τη γυναίκα του και τους δυο μικρούς γιους τους, τους έπιασαν οι υπηρέτες του Κέλεγκορμ και τους άφησαν στο δάσος να πεθάνουν από την πείνα. Ο Μαέδρος έψαξε να τους βρει, αλλά χωρίς επιτυχία.
Αλεξάντερ Λεμπέντεφ
Επιχειρηματική καριέρα
Το 2009 ξεκίνησε αποκλειστικές διαπραγματεύσεις με την Independent News & Media για να αγοράσει τις βρετανικές εφημερίδες που κατείχε τον The Independent και The Independent of Sunday. Πριν από την ολοκλήρωση της αγοράς, οι εκπρόσωποί του πρόσφεραν την θέση του αρχισυντάκτη του The Independent στον Ροντ Λιντλ, πρώην συντάκτη του BBC Radio 4. Η προσφορά ωστόσο αποσύρθηκε αφού ο υποψήφιος διορισμός του Λιντλ αντιτάχθηκε από το προσωπικό της εφημερίδας και από μια διαδικτυακή εκστρατεία. Στις 25 Μαρτίου 2010, ο Λεμπεντέφ αγόρασε τον The Independent και τον Independent of Sunday για 1 λίρα αγγλίας.
Όντα Νομπουνάγκα
Προσωπικότητα
Ο Ιησουίτης ιερέας Λούις Φρόις, ο οποίος είχε γνωρίσει από κοντά τον Νομπουνάγκα, άφησε μια ζωντανή περιγραφή:
Μαέδρος
Ντόριαθ και Αβέρνιεν
Τα υπολείμματα του λαού του Ντόριαθ κατέφυγαν νότια στην Αβέρνιεν μαζί με την Έλγουινγκ, την κόρη του Ντίορ, και μερικά χρόνια ενώθηκαν μαζί τους όσα Ξωτικά γλύτωσαν από την καταστροφή της Γκοντόλιν.
Αλεξάντερ Λεμπέντεφ
Επιχειρηματική καριέρα
Το 2012, η Εθνική Τράπεζα Αποθεμάτων (NRB) αντιμετώπισε δυσκολίες: οι εταιρικές καταθέσεις μειώθηκαν κατά 2,2 δισ. Ρούβλια, οι καταθέσεις λιανικής κατά 1,2 δισ. Ρούβλια. Το 20% των υποχρεώσεων της τράπεζας είχαν καταστεί ληξηπρόθεσμες στα τέλη Ιανουαρίου 2012. Τον Μάρτιο του 2012, δύο κορυφαίοι διευθυντές αποχώρησαν από την τράπεζα.
Όντα Νομπουνάγκα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σαμουράι Κατηγορία:Ιστορία της Ιαπωνίας Κατηγορία:Αυτόχειρες
Μαέδρος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Το Σιλμαρίλλιον (χαρακτήρες)
Αλεξάντερ Λεμπέντεφ
Επιχειρηματική καριέρα
Στις 5 Νοεμβρίου 2012, ο Λεμπεντέφ ανακοίνωσε ότι θα κλείσει όλα τα περιφερειακά γραφεία της Εθνικής Τράπεζας Αποθεμάτων και θα πουλήσει τα ακίνητα της, καθώς και το 75% του χαρτοφυλακίου δανείων της τράπεζας, αξίας 16,8 δις ρούβλια (542 εκατομμύρια δολάρια). Επίσης, τον Νοέμβριο του 2012, ο Λεμπεντέφ ανακοίνωσε ότι θα πουλήσει τα περιουσιακά του στοιχεία στη Ρωσία.
Νομικά προβλήματα
Τον Σεπτέμβριο του 2011 ενώ εμφανίστηκε σε ρωσικό τηλεοπτικό πρόγραμμα, χτύπησε έναν συνάδελφο, δισεκατομμυριούχο μεσίτη ακινήτων, τον Σεργκέι Πολόνσκυ. Ο Λεμπεντέφ ισχυρίστηκε στη συνέχεια ότι είχε αντιδράσει στην απειλή βίας του Πολόνσκυ εναντίον του. Ο Λεμπεντέφ αργότερα κατηγορήθηκε για ανάρμοστη συμπεριφορά και καταδικάστηκε σε κοινοτική εργασία για αυτό το περιστατικό.
Πολιτική καριέρα
Το 2003, ο Λεμπεντέφ ήταν υποψήφιος στις εκλογές για την Δημαρχία της Μόσχας και στην Κρατική Δούμα. Έλαβε 13% στις δημοτικές εκλογές, χάνοντας από τον Γιούρι Λουζκόφ, αλλά κέρδισε μια θέση στην Κρατική Δούμα στο συνασπισμό κομμάτων Ροντίνα. Παρέμεινε στη Δούμα μέχρι το 2007, όταν διεξήχθησαν νέες εκλογές. Στη Δούμα, αρχικά μετακόμισε από την εθνικιστική Ροντίνα υπέρ της κυβέρνησης της Ενωμένης Ρωσίας, αλλά αφού η Ροντίνα συγχωνεύτηκε στον μεγαλύτερο σοσιαλδημοκρατικό συνασπισμό Δίκαιη Ρωσία, γύρισε και πάλι πίσω.
Ο Λεμπεντέφ ήταν πρώην Αντιπρόεδρος της επιτροπής της Δούμα για την Κοινοπολιτεία Ανεξάρτητων Κρατών, συντονιστής της ομάδας της Δούμα για τις αλληλεπιδράσεις με το Verkhovna Rada της Ουκρανίας και συντονιστής της επιτροπής της Δούμα που ασχολείται με την τοπική αυτοδιοίκηση. Ο Λεμπεντέφ, μαζί με τον πρώην Πρόεδρο της Σοβιετικής Ένωσης, Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, είναι ιδιοκτήτες του 49% της Novaya Gazeta, μιας από τις πιο αντιπολιτευόμενες εφημερίδες που επικρίνουν την τρέχουσα ρωσική κυβέρνηση.
Μετά τη δολοφονία της εξέχουσας δημοσιογράφου της Novaya Gazeta, Άννας Πολιτκόφσκγια, ο Λεμπεντέφ επαίνεσε το ταλέντο της Πολιτοφσκάγια και πρότεινε ότι οι δολοφόνοι της προσπαθούσαν πραγματικά να στοχεύσουν στα καλά ονόματα των αντιπάλων της. Υποσχέθηκε 25 εκατομμύρια ρωσικά ρούβλια (περίπου 1 εκατομμύριο δολάρια ΗΠΑ) για τις πληροφορίες που θα οδηγούσαν στη σύλληψη των δολοφόνων.
Ο Λεμπεντέφ είναι ιδρυτής και Πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Επενδύσεων, ενός μη πολιτικού και μη κυβερνητικού οργανισμού που εργάζεται για τη βελτίωση των επενδυτικών σχέσεων στη Ρωσία, την προστασία των συμφερόντων της ρωσικής επιχείρησης στο εξωτερικό και την καταπολέμηση των αρνητικών απόψεων έναντι των ρωσικών επιχειρήσεων.
Τον Σεπτέμβριο του 2008, ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ ανακοίνωσε ότι πρόκειται να επιστρέψει στη ρωσική πολιτική μαζί με τον Λεμπεντέφ. Το κόμμα τους ονομάστηκε Ανεξάρτητο Δημοκρατικό Κόμμα της Ρωσίας. Τον Μάρτιο του 2009, Λεμπεντέφ ανακοίνωσε ότι θα κατεβει υποψήφιος για δήμαρχος του Σότσι, αλλά μια δικαστική απόφαση κήρυξε την υποψηφιότητά του άκυρη στις 13 Απριλίου 2009. Η απόφαση του δικαστηρίου ήταν αποτέλεσμα μιας καταγγελίας από έναν άλλο υποψήφιο, τον Βλαντιμίρ Τουρουχανόφσκι, ότι η εκστρατεία του Λεμπεντέφ έλαβε τρεις δωρεές από ανηλίκους που απαγορεύεται από τον ρωσικό εκλογικό νόμο. Σύμφωνα με τον επικεφαλής της εκλογικής εκστρατείας του Λεμπεντέφ, Αρτυόμ Αρτυόμοφ, οι τρεις έφηβοι οδηγήθηκαν στο Σέρμπανκ από ένα μέλος του προσωπικού του συμβουλίου του Σότσι, με 500 ρούβλια το καθένα και τους είπε να δωρίσουν τα χρήματα στην εκστρατεία του Λεμπεντέφ, Οι ανταγωνιστές του έστειλαν τα χρήματα την ίδια ημέρα που τα έλαβαν, αλλά εξακολουθούσε να μην είναι επαρκή για να αποκλείσει την υποψηφιότητά του. Ο Λεμπεντέφ είπε ότι σκοπεύει να προσφύγει στην απόφαση του δικαστηρίου.
Ο Λεμπεντέφ υποστήριξε δημόσια την 2014 την ρωσική προσάρτηση της Κριμαίας. Το 2017 διοργάνωσε ένα συμπόσιο στα μέσα μαζικής ενημέρωσης στο ξενοδοχειακό συγκρότημά του στην Alushta της Κριμαίας, ισχυριζόμενος ότι το έκανε «για να διορθώσει την εικόνα της Κριμαίας που έδειχνε ένα μεροληπτικό δυτικό μέσο ενημέρωσης».
Φιλανθρωπία
Ο Λεμπεντέφ έχει μια μακρά ιστορία υποστήριξης του πολιτισμού και της φιλανθρωπίας και δημιούργησε έναν οργανισμό με την ονομασία Charitable Reserve Fund για να εκτελεί αυτές τις δραστηριότητες. Μεταξύ των οργανισμών και των έργων που έχει χρηματοδοτήσει είναι:
Προσωπική ζωή
Η πρώτη σύζυγος του Λεμπεντέφ ήταν η Ναταλία Βλαντιμίροβνα Σοκόλοβα, κόρη του επιστήμονα Βλαντιμίρ Σοκόλοφ, με την οποία απέκτησε ένα παιδί, τον Γεβγένι Λεμπεντέφ. Πήραν διαζύγιο το 1998. Η δεύτερη σύζυγος του Λεμπεντέφ είναι η Έλενα Περμίνοβα, πρώην μοντέλο, με την οποία έχει αποκτήσει τέσσερα παιδιά.
Ο Λεμπεντέφ είναι γνωστός για τη διοργάνωση πολυτελών κοινωνικών εκδηλώσεων με καλεσμένους από διασημότητες όπως οι Μικ Τζάγκερ, Ίαν Μακέλεν, Κίρα Νάιτλι, Τζόαν Κόλινς και Ραλφ Φάινς και πολιτικούς όπως ο δήμαρχος του Λονδίνου Σαντίγκ Χαν, ο πρωθυπουργός της Βρετανίας Μπόρις Τζόνσον και η εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών Μαρία Ζαχάροβα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι κατάσκοποι Κατηγορία:Ρώσοι πολιτικοί Κατηγορία:Ρώσοι επιχειρηματίες
Στεπάν Μακάροφ
Ο Στεπάν Οσίποβιτς Μακάροφ (Степа́н О́сипович Мака́ров, Макаров Степан Осипович; 8 Ιανουαρίου 1849 – 13 Απριλίου 1904) ήταν Ρώσος αντιναύαρχος, διοικητής του Αυτοκρατορικού Ρωσικού Ναυτικού, ωκεανογράφος, μέλος της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών και συγγραφέας πολλών βιβλίων. Ήταν πρωτοπόρος της θεωρίας της μη βύθισης (η έννοια της αντιπλημμύρας για τη σταθεροποίηση ενός κατεστραμμένου πλοίου) και δημιουργός ενός κυριλλικού αλφάβητου σηματοφόρου. Υπέρμαχος της χρήσης παγοθραυστικών, επέβλεψε την πρώτη κατασκευή πολικού παγοθραυστικού. Ο Μακάροφ σχεδίασε επίσης πολλά πλοία.
Νεανικά χρόνια
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ| Η γενέτειρα του Μακάροφ στο Μικολάιβ Ο Στεπάν Μακάροφ γεννήθηκε στο Νικολάεβ (σημερινό Μικολάιβ, Ουκρανία) σε μια οικογένεια στόλου praporshchik (прапорщик по Адмиралтейству, βοηθός αξιωματικός). Η οικογένειά του μετακόμισε στο Νικολάγιεφσκ επί του Αμούρ στις ακτές του Ειρηνικού της Ρωσίας το 1858 και ο Μακάροφ παρακολούθησε το σχολείο εκεί. Το 1863 εντάχθηκε στο Αυτοκρατορικό Ρωσικό Ναυτικό, όπου υπηρέτησε ως δόκιμος σε ένα κλίπερ (ιστιοφόρο) του ρωσικού στόλου του Ειρηνικού. Το 1866 πήρε μέρος στο ταξίδι της κορβέτας Άσκολντ από το Βλαδιβοστόκ στην Κρονστάνδη μέσω του Ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδας. Μεταξύ 1867 και 1876 ο Μακάροφ υπηρέτησε στον Στόλο της Βαλτικής ως καπετάνιος της σημαίας υπό τον ναύαρχο Αντρέι Ποπόφ. Μετατέθηκε στον στόλο της Μαύρης Θάλασσας το 1876.
Το 1870 ο Μακάροφ επινόησε ένα σχέδιο για ένα πατάκι σύγκρουσης, για να σφραγίσει τρύπες στα ύφαλα ενός πλοίου. Η εφεύρεση παρουσιάστηκε στην Παγκόσμια Έκθεση της Βιέννης το 1873, στην οποία παρευρέθηκε ο Μακάροφ.
Ρωσοτουρκικός πόλεμος
Ο Μακάροφ παρασημοφορήθηκε για την υπηρεσία του ως καπετάνιος της βοηθητικής ρωσικής τορπιλάκατου Μέγας Δούκας Κωνσταντίνος στον Ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1877-78. Ήταν από τους πρώτους, που υιοθέτησαν την ιδέα της χρήσης στολίσκων τορπιλάκατων και είχε μαχητική εμπειρία ως κυβερνήτης τορπιλάκατου. Στις 14 Ιανουαρίου 1878 εκτόξευσε τορπίλες από ένα σκάφος (το οποίο εκτοξεύτηκε από βοηθητικό πλοίο) βυθίζοντας το σκάφος του Οθωμανικού Ναυτικού Intibakh στο Μπατούμι στην πρώτη επιτυχημένη επίθεση στον κόσμο χρησιμοποιώντας την αυτοκινούμενη τορπίλη Whitehead.
Από το 1879 έως το 1880, ο Μακάροφ ήταν μέρος του ναυτικού σώματος κατά τη διάρκεια της ρωσικής κατάκτησης της Κεντρικής Ασίας. Προήχθη σε πλοίαρχο, 1ος βαθμός, την 1η Ιανουαρίου 1881.
Παγοθραυστικά της λίμνης Βαϊκάλης
μικρογραφία| SS Baikal σε υπηρεσία στη λίμνη Βαϊκάλη Ο Μακάροφ σχεδίασε επίσης δύο παγοθραυστικά ατμόπλοια, για να συνδέσουν τον Υπερσιβηρικό Σιδηρόδρομο μέσω της λίμνης Βαϊκάλης: το σιδηροδρομικό φέρι SS Baikal κατασκευάστηκε το 1897 και το ατμόπλοιο επιβατών και εμπορευμάτων SS Angara κατασκευάστηκε περίπου το 1900, με βάση τη μελέτη του για παρόμοια σκάφη στις Μεγάλες Λίμνες της Βόρειας Αμερικής.
Ο Άρμστρονγκ Γουίτγουορθ στο Νιούκαστλ της Αγγλίας, κατασκεύασε τα πλοία σε μορφή κιτ και τα έστειλε στη Λιστβιάνκα στη λίμνη Βαϊκάλη για επανασυναρμολόγηση. Οι λέβητες, οι κινητήρες και ορισμένα άλλα εξαρτήματά τους κατασκευάστηκαν στην Αγία Πετρούπολη. Το Μπαϊκάλ (Baikal) είχε 15 λέβητες, τέσσερα φουγάρα, ήταν 64 μέτρα μακρύ και μπορούσε να μεταφέρει 24 σιδηροδρομικά βαγόνια και μία ατμομηχανή στο μεσαίο κατάστρωμά της. Το Ανγκάρα (Angara) είναι μικρότερο, με δύο φουγάρα.
Το Μπαϊκάλ (Baikal) κάηκε και καταστράφηκε στον Ρωσικό Εμφύλιο Πόλεμο. Το Angara επιζεί, έχει αποκατασταθεί και είναι μόνιμα αγκυροβολημένο στο Ιρκούτσκ, όπου λειτουργεί ως γραφεία και μουσείο.
Ρωσο-ιαπωνικός πόλεμος
Μετά την αιφνιδιαστική επίθεση του Αυτοκρατορικού Ιαπωνικού Ναυτικού στο Πορτ Άρθουρ στις 9 Φεβρουαρίου 1904, ο ναύαρχος Μακάροφ στάλθηκε να διοικήσει τον μαχητικό στόλο του Αυτοκρατορικού Ρωσικού Ναυτικού, που στάθμευε εκεί στις 24 Φεβρουαρίου, καθιερώνοντας το θωρηκτό Πετροπαβλόφσκ ως ναυαρχίδα του. Η ηγεσία του διέφερε πολύ από οποιονδήποτε άλλο ρώσο αξιωματικό του πολεμικού ναυτικού κατά τη διάρκεια αυτού του πολέμου, προσφέροντας ποικιλομορφία, επιθετικότητα και την ικανότητα να «εμπνέει εμπιστοσύνη στους υφισταμένους του».
Με την ανάληψη της διοίκησης στις αρχές του 1904, ο Μακάροφ αύξησε πολύ τη δραστηριότητα στις ρωσικές μοίρες, καθώς και τη γενική άμυνα του Πορτ Άρθουρ. Μέχρι τότε ο ρωσικός στόλος γενικά δεν είχε κάνει τίποτα το ιδιαίτερο. Υπό την ηγεσία του Μακάροφ, "ρωσικές μοίρες ήταν στη θάλασσα σχεδόν κάθε μέρα, συνεχώς εν κινήσει, και διασφαλίζοντας ότι ποτέ δεν αιφνιδιάστηκαν έξω από την προστασία των πυροβολαρχιών της ακτής του Πορτ Άρθουρ".
Σε αντίθεση με τους προκατόχους του, ο Μακάροφ επιδίωξε εμπλοκές με τους Ιάπωνες, και κράτησε τα σκάφη του σε διάταξη μάχης στο δρόμο του Πορτ Άρθουρ. Όταν τα ιαπωνικά καταδρομικά βομβάρδισαν το Πορτ Άρθουρ από την Κίτρινη Θάλασσα τον Μάρτιο, τα καταδρομικά του απάντησαν με τέτοια ένταση, που τα ιαπωνικά πλοία αναγκάστηκαν να αποσυρθούν. Τον ίδιο μήνα το Ιαπωνικό Ναυτικό προσπάθησε να σφραγίσει την είσοδο του λιμανιού βυθίζοντας μια σειρά από παλιά ατμόπλοια ως εμπόδια στο κανάλι του λιμανιού. Ρωσικά καταδρομικά, που είχαν ανατεθεί να προστατεύσουν την είσοδο καταδίωξαν τα ιαπωνικά πολεμικά πλοία, που συνόδευαν και τα έθεσαν γρήγορα σε φυγή. μικρογραφία| Μνημείο Στεπάν Μακάροφ στην Κρονστάνδη (2008) Στις 13 Απριλίου 1904 το ρωσικό αντιτορπιλικό Στράσνι (Strasny) επιστρέφοντας από περιπολία, προσπάθησε να εισέλθει ξανά στην είσοδο του Πορτ Άρθουρ αλλά αναχαιτίστηκε από ιαπωνικά αντιτορπιλικά. Ξεκίνησε μια συμπλοκή μεταξύ των αντιτιθέμενων αντιτορπιλικών, και όταν παρατήρησε ο Μακάροφ, έστειλε αμέσως το καταδρομικό Μπαγιάν, για να βοηθήσει το Στράσνι (Strasny), ενώ οδήγησε τρία θωρηκτά, τέσσερα καταδρομικά και μια ομάδα αντιτορπιλικών στην Κίτρινη Θάλασσα, για να πολεμήσει με τα γύρω εχθρικά πολεμικά πλοία, που διοικούνταν από τον Ιάπωνα ναύαρχο Τόγκο Χεϊχάτσιρο. Ενώ προσπαθούσε βιαστικά να βγει έξω από το λιμάνι, ο Μακάροφ απέτυχε να ελέγξει για νάρκες, αλλά διέταξε να καθαριστεί η περιοχή από νάρκες πριν από την επιστροφή του.
Τα ιαπωνικά πολεμικά πλοία αποσύρθηκαν με τον Μακάροφ να τα καταδιώκει. Καθώς ο Μακάροφ έπιασε τον ιαπωνικό στόλο, η πυκνή ομίχλη που κάλυπτε τη θάλασσα σηκώθηκε, για να αποκαλύψει την ιαπωνική παγίδα: ο Ναύαρχος Τόγκο περίμενε με τη ναυαρχίδα του και πέντε επιπλέον θωρηκτά, συν έξι επιπλέον καταδρομικά πρώτης κατηγορίας, που ακολουθούσαν. Ο Μακάροφ γύρισε γρήγορα τη δύναμή του και έφυγε πίσω στην ασφάλεια του λιμανιού του Πορτ Άρθουρ. Καθώς το Πετροπαβλόφσκ πλησίαζε στην είσοδο του λιμανιού, πυροδότησε μια ιαπωνική νάρκη, που οι άντρες του δεν κατάφεραν να καθαρίσουν όπως τους είχε δώσει εντολή. Ακολούθησαν γρήγορα διαδοχικές δευτερεύουσες εκρήξεις και το Πετροπαβλόφσκ βυθίστηκε, παίρνοντας μαζί του στο βυθό τον ναύαρχο Μακάροφ.
Τα λείψανα του ναυάρχου και πέντε αξιωματικών του ανασύρθηκαν από το ναυάγιο του Πετροπαβλόφσκ από ιαπωνικές ομάδες διάσωσης και το 1913, ως χειρονομία καλής θέλησης, οι αξιωματικοί και το πλήρωμα του ιαπωνικού καταδρομικού Ακιτσουσίμα προΐσταντο στην κηδεία του ναύαρχου στο στρατιωτικό νεκροταφείο του Πορτ Άρθουρ.
Μνημεία
μικρογραφία| Ο Στεπάν Μακάροφ σε ένα σοβιετικό γραμματόσημο Υπάρχουν μνημεία του Μακάροφ στη γενέτειρά του Μικολάιβ της Ουκρανίας και στο Βλαδιβοστόκ και την Κρονστάνδη της Ρωσίας. Ορισμένα πλοία έχουν ονομαστεί Ναύαρχος Μακάροφ. Ένα νησί στην ομάδα Τσιβόλκ του Αρχιπελάγους Νόρντενσκιολντ πήρε το όνομά του. Το Εθνικό Πανεπιστήμιο Ναυπηγικής στο Μικολάιβ και η Κρατική Ναυτική Ακαδημία στην Αγία Πετρούπολη φέρουν το όνομά του.
Τρία παγοθραυστικά πήραν το όνομα του Μακάροφ. Το πρώτο ήταν ένα ατμοκίνητο παγοθραυστικό, που κατασκευάστηκε το 1941 ως ''Β. Μολότοφ, που μετονομάστηκε σε Ναύαρχος Μακάροφ'' το 1956. Το δεύτερο Ναύαρχος Μακάροφ κατασκευάστηκε το 1975 και παρέμενε σε υπηρεσία ως το 2015. Το τρίτο, το Στεπάν Μακάροφ, είναι ένα παγοθραυστικό σκάφος αναμονής, που ολοκληρώθηκε το 2016.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι εφευρέτες Κατηγορία:Ρώσοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Κύπελλο Ελλάδας καλαθοσφαίρισης ανδρών 2020-2021
Το Κύπελλο Ελλάδας Καλαθοσφαίρισης ανδρών 2020-2021 ήταν η 46η έκδοση κατά σειρά της κορυφαίας επαγγελματικής διοργάνωσης κυπέλλου στην Ελλάδα. Η νικήτρια της προηγούμενης χρονιάς ήταν η ΑΕΚ. Η διοργάνωση ξεκίνησε στις 13 Σεπτεμβρίου 2020 και ολοκληρώθηκε στις 9 Μαΐου 2021 με τον τελικό στο ΟΑΚΑ όπου ο Παναθηναϊκός κατέκτησε το 20ο κύπελλο της ιστορίας του επικρατώντας του Προμηθέα Πάτρας με 91-79.
Μορφή
Οι έξι πρώτες ομάδες της Basket League 2019-20, κέρδισαν την αυτόματη πρόκριση στους προημιτελικούς του Κυπέλλου 2019–20. Οι έξι χαμηλότερες στη βαθμολογία της Basket League 2019-20 (με την αποχώρηση του Πανιωνίου από το πρωτάθλημα), αγωνίστηκαν στην 2η φάση των προκριματικών γύρων. Οι ομάδες της Α2 Εθνικής 2019-20, αγωνίστηκαν στην 1η φάση των προκριματικών γύρων. Όλοι οι γύροι είναι σε μορφή μονού νοκ-άουτ αγώνα.
1ος Γύρος
Σημείωση: Ο Πανιώνιος δεν παρουσιάστηκε στον αγώνα εναντίον του ΠΑΟΚ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2021 Κυπελλο Ελλαδος Ανδρων Κυπελλο Ελλαδος Ανδρων
Φρειδερίκος Ούλριχ του Βολφενμπύτελ
Ο Φρειδερίκος-Ούλριχ (5 Απριλίου 1591 - 11 Αυγούστου 1634) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν πρίγκιπας του Βολφενμπύτελ (1613-34), μέρους του δουκάτου του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του ευφυούς και ικανότατου Ερρίκου-Ιουλίου και της 2ης συζύγου του Ελισάβετ των Όλντενμπουργκ, κόρης του Φρειδερίκου Β΄ της Δανίας. Σπούδασε στα Πανεπιστήμια Χέλμστετ και Τυμπίνγκεν. Διαδέχθηκε τον πατέρα του μετά το τέλος αυτού το 1613. Δύο έτη μετά ενεπλάκη σε διένεξη με την πόλη του Μπράουνσβαϊγκ, όταν αυτή δεν αναγνώριζε την επικυριαρχία του.
Ήταν αλκοολικός και αυτό έκανε τη μητέρα του να τον εκτοπίσει το διάστημα 1616-22. Την κυβέρνηση ασκούσε ο Άντον φον Στράιτχορστ, που έκοβε νομίσματα με ολοένα και φθηνότερο μέταλλο προκαλώντας πληθωρισμό. Η κακή κατάσταση του κράτους έκανε τον αδελφό της Ελισάβετ, Χριστιανό Δ΄ βασιλιά της Δανίας να τοποθετήσει πάλι τον Φρειδερίκο-Ούλριχ στην εξουσία. Οι ευγενείς τον βοήθησαν να πάρει τον έλεγχο και οι περί τον Στράιτχορστ εγκατέλειψαν τη χώρα.
Λόγω της αναποφασιστικότητας και του αδύναμου χαρακτήρα του, το Μπράουνσβαϊγκ λεηλατήθηκε σφοδρά κατά την διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου από τους στρατηγούς του Καθολικού βασιλιά της Γερμανίας κόμη Τίλυ και κόμη Παπενχάιμ, αλλά και από τους Προτεστάντες του Γουσταύου Β΄ Αδόλφου βασιλιά της Σουηδίας και Χριστιανού Δ΄ της Δανίας. Κατά τη διάρκεια της σύρραξης έχασε το μεγαλύτερο μέρος της επικράτειάς του. Απεβίωσε έπειτα από ατύχημα το 1634. Ήταν ο τελευταίος του κύριου κλάδου των Γουέλφων. Ακολούθησε το 1636 αναδιανομή των εδαφών των Γουέλφων μεταξύ τριών κληρονόμων του, από τον πλάγιο κλάδο του Λύνεμπουργκ, που ήταν 6α εξαδέλφια του πατέρα του. Το Βολφενμπύτελ πήρε ο Αύγουστος Β΄, το Γκρουμπενχάγκεν πήρε ο Χριστιανός και το Κάλενμπεργκ πήρε ο Γεώργιος.
Οικογένεια
Το 1614 νυμφεύτηκε την Άννα-Σοφία των Χοεντσόλερν, κόρη του Ιωάννη-Σιγισμούνδου εκλέκτορα μαρκήσιο του Βρανδεμβούργου. Δεν έκαναν παιδιά και προσπάθησε να διαζευχθεί την Άννα-Σοφία, αλλά δεν πρόλαβε. Η σύζυγός του πέρασε τα υπόλοιπα έτη στο Σένινγεν του Χέλμστετ, όπου ίδρυσε μία διάσημη Σχολή, την Anna-Sophianeum.
Πηγές
Κατηγορία:Πρίγκιπες του Βολφενμπύτελ Κατηγορία:Πρίγκιπες του Κάλενμπεργκ
L.A. Woman (τραγούδι)
Το L.A. Woman είναι τραγούδι του αμερικανικού ροκ συγκροτήματος The Doors, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον τελευταίο δίσκο της μπάντας, με τον Τζιμ Μόρισον στα φωνητικά, υπό τον τίτλο L.A. Woman. 14 χρόνια μετά τον θάνατο του Μόρισον, κυκλοφόρησε κι video clip για το κομμάτι, με τον Ρέι Μάνζαρεκ να το σκηνοθετεί.
Κατά τ' άλλα το κομμάτι έχει γνωρίσει και μερικές διασκευές, μία από τις γνωστότερες είναι αυτή του Billy Idol, το 1990, το οποίο το συμπεριέλαβε στον δίσκο του Charmed Life.
Ιστορία
Ένα από τα χαρακτηριστικά του τραγουδιού είναι η επαναλαμβανόμενη φράση στη γέφυρα "Mr. Mojo Risin'" το οποίο πρόκειται για αναγραμματισμό του ονόματος του Μόρισον (Jim Morrison). Ο Μόρισον ηχογράφησε τα φωνητικά στο μπάνιο του στούντιο για να έχουν πιο γεμάτο ήχο.
Το 2009, πουλήθηκε σε δημοπρασία το χειρόγραφο των στίχων, σε κόλλα Α4, γραμμένο από τον Τζίμ Μόρισον, έναντι 13.000 λιρών. Στις 15 Οκτωβρίου το 2014, το περιοδικό LA Weekly κατέκτησε το κομμάτι στην 1η θέση στα "καλύτερα κομμάτια που γράφτηκαν για την πόλη του Λος Άντζελες".
Μέλη
Το L.A. Woman ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Γκεστ συμμετοχές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1971 Κατηγορία:Τραγούδια των The Doors Κατηγορία:Singles του 1990 Κατηγορία:Τραγούδια με θέμα το Λος Άντζελες
Αποστρατιωτικοποίηση
Αποστρατιωτικοποίηση είναι η διαδικασία μείωσης των κρατικών όπλων, στρατού ή και στρατιωτικών μηχανών σε ένα προσυμφωνημένο ποσό. Συνήθως αποστρατιωτικοποίηση γίνεται ύστερα από κάποια συμφωνία ειρήνης ή στο τέλος ενός πολέμου. Παρόλα αυτά, δεν πρέπει η έννοια αυτή να συγχέεται με την έννοια της αποστράτευσης, η οποία γίνεται εθελοντικά από ένα κράτος.
Μια αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη είναι μια ζώνη πολέμου στην οποία απαγορεύεται η τοποθέτηση στρατού. Μια τέτοια ζώνη ήταν η Ρηνανία, η οποία καθιερώθηκε ως τέτοια με την συνθήκη των Βερσαλλιών μετά το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.
Μοντέρνα παραδείγματα αποστρατιωτικοποίησης είναι:
Πηγές
Κατηγορία:Διεθνές Δίκαιο Κατηγορία:Διεθνής ασφάλεια Κατηγορία:Ειρήνη Κατηγορία:Στρατός
Γεωγραφία της Ισημερινής Γουινέας
thumb|right|295px|Χάρτης της Ισημερινής Γουινέας Η Δημοκρατία της Ισημερινής Γουινέας είναι μικρό κράτος της δυτικής κεντρικής Αφρικής, ανάμεσα στο Καμερούν και στη Γκαμπόν. Παρά την ονομασία της, δεν υπάρχει τμήμα της χώρας που να διασχίζεται από τον γήινο ισημερινό. Επίσης, βρίσκεται γεωγραφικώς μακριά από τη Γουινέα και τη Γουινέα-Μπισσάου, αμφότερες πολύ δυτικότερα στην Αφρική, με τις οποίες δεν πρέπει να συγχέεται.
Κατά ασυνήθιστο τρόπο για κυρίως ηπειρωτική χώρα, η πρωτεύουσα της Ισημερινής Γουινέας βρίσκεται πάνω σε νησί, το Μπιόκο (πρώην Φερνάντο Πο), που βρίσκεται περί τα 40 χιλιόμετρα έξω από τις ακτές του Καμερούν και έχει έκταση 2.017 τετρ. χιλιόμετρα (το μεγαλύτερο νησί στον Κόλπο της Γουινέας).
Το ηπειρωτικό τμήμα της χώρας ονομάζεται Ρίο Μούνι και έχει έκταση 26.003 τετρ. χιλιόμετρα, ενώ υπάρχουν και μερικά άλλα νησιά, τα οποία, όπως και το Μπιόκο, είναι ηφαιστειογενή: τα Αννομπόν, Κορίσκο, Ελομπέυ Γκράντε, Ελομπέυ Τσίκο και κοντινές τους νησίδες.
Στο ηπειρωτικό τμήμα, η παραλιακή πεδιάδα διαδέχονται στα ανατολικά κοιλάδες που χωρίζουν χαμηλούς λόφους και κορυφές των Κρυστάλλινων Ορέων. Ο μεγαλύτερος ποταμός της χώρας, ο Ρίο Μπενίτο (Μμπίνι), δεν είναι πλωτός εκτός από τα τελευταία 20 χλμ. μέχρι τις εκβολές του.
Κλίμα
Το κλίμα είναι ισημερινό, με ζέστη όλο το έτος, πολλές βροχοπτώσεις και μεγάλη νεφοκάλυψη τους περισσότερους μήνες. Τοπικές διακυμάνσεις οφείλονται σε διαφορές στο υψόμετρο και στην απόσταση από τη θάλασσα. Οι υγρές εποχές στο Ρίο Μούνι διαρκούν από τον Φεβρουάριο ως τον Ιούνιο και από τον Σεπτέμβριο ως τον Δεκέμβριο. Οι βροχοπτώσεις μειώνονται καθώς απομακρυνόμαστε από τη θάλασσα: Στην Καλατράβα, νότια πάνω στην ακτή, φθάνουν τα 4.500 χιλιοστά μερικά έτη (εννεαπλάσια της Αθήνας), ενώ π.χ. στην κωμόπολη Μικομεσένγκ στο εσωτερικό η μέση ετήσια βροχόπτωση είναι μόλις 1.473 χιλιοστά. Η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι περίπου 26 °C και διατηρείται σχεδόν σταθερή σε όλο το έτος.
Αριθμητικά και άλλα δεδομένα
Έκταση: 28.051 km² Συγκριτική έκταση: Περίπου όσο η Πελοπόννησος και η Κρήτη μαζί.
Χερσαία σύνορα: Ολικό μήκος: 528 km Συνορεύουσες χώρες και μήκος συνόρων: Γκαμπόν 345 km, Καμερούν 183 km.
Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη: 200 ναυτικά μίλια
Ακραία σημεία
Χαμηλότερο σημείο: Ατλαντικός Ωκεανός, 0 m Υψηλότερο σημείο: Πίκο Μπαζίλε, 3011 m (ηφαίστειο στο νησί Μπιόκο)
Φυσικοί πόροι και χρήσεις γης
Φυσικοί πόροι: Πετρέλαιο, ξυλεία, μικρά ανεκμετάλλευτα κοιτάσματα χρυσού, μαγγανίου, ουρανίου
Χρήσεις γης (2012): Αρόσιμη γη: 4,28% Μόνιμες καλλιέργειες: 2,14% Υπόλοιπο: 93,58%
Ολικοί ανανεώσιμοι υδάτινοι πόροι: 26 km3 (2011)
Περιβαλλοντικά θέματα
Φυσικοί κίνδυνοι: Βίαιες ανεμοθύελλες, αιφνίδιες πλημμύρες
Αγία Μαρίνα Αιγίνης
Η Αγία Μαρίνα είναι χωριό της Αίγινας. Διοικητικά υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Μεσαγρού, του δήμου Αιγίνης, της περιφερειακής ενότητας Νήσων, στην περιφέρεια Αττικής, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν από το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Αίγινας του νομού Πειραιώς και κατόπιν του νομού Αττικής, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.
Γεωγραφία της Ισημερινής Γουινέας
Περιβαλλοντικά θέματα
Τρέχοντα περιβαλλοντικά προβλήματα: Περιορισμένες ποσότητες γλυκού νερού, αποδάσωση, ερημοποίηση
Αγία Μαρίνα Αιγίνης
Γεωγραφία
Η Αγία Μαρίνα είναι παραθαλάσσιος οικισμός της ΒΑ. Αίγινας. Βρίσκεται στον μυχό του φερώνυμου όρμου και δυτικά του φερώνυμου ακρωτηρίου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 30. Απέχει περίπου 12,5 χλμ. Α. της πρωτεύουσας Αίγινας.
Βραβείο Καλύτερου Ντοκιμαντέρ της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Φλόριντα
Το Βραβείο Καλύτερου Ντοκιμαντέρ της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Φλόριντα (αγγλικά: Florida Film Critics Award For Best Documentary Film) είναι ένα βραβείο που απονέμεται από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου της Φλόριντα για να τιμήσει το καλυτερο ντοκιμαντερ της κινηματογραφικης βιομηχανιας.
Αγία Μαρίνα Αιγίνης
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Η Αγία Μαρίνα αναγνωρίστηκε ως οικισμός το 1951 και, μέχρι το 1972, ανήκε εναλλάξ στους νομούς Αττικής και Πειραιώς. Με το ΦΕΚ 66Α - 08/05/1972 αποσπάστηκε στον νομό Αττικής από τον νομό Πειραιώς. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Μεσαγρού και προσαρτήθηκε στον δήμο Αιγίνης.
Βραβείο Καλύτερου Ντοκιμαντέρ της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Φλόριντα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Φλόριντα
Αγία Μαρίνα Αιγίνης
Τουρισμός
Έως το 1960 η Αγία Μαρίνα ήταν ένα μικρό χωριό, οι λιγοστοί κάτοικοι του οποίου ζούσαν από την κτηνοτροφία, τη γεωργία και την αλιεία. Μετά τη δεκαετία του 1970, εποχή που συνέπεσε με την πρώτη μεγάλη ανοικοδόμηση του νησιού, κτίστηκαν μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες και καταστήματα. Σήμερα, η Αγία Μαρίνα είναι, μαζί με την πόλη της Αίγινας, τα μεγαλύτερα τουριστικά κέντρα του νησιού. Έχει σημαντική ξενοδοχειακή υποδομή και στον όρμο της ελλιμενίζονται πολλά σκάφη αναψυχής και επιβατηγά πλοία.
Γεωγραφία της Ισημερινής Γουινέας
Περιβαλλοντικά θέματα
Διεθνείς περιβαλλοντικές συμφωνίες: Η Ισημερινή Γουινέα έχει υπογράψει διεθνείς συμφωνίες για τα εξής θέματα: Βιοποικιλότητα, Κλιματική αλλαγή, ερημοποίηση, κινδυνεύοντα είδη, επικίνδυνα απόβλητα, ρύπανση από πλοία, προστασία του όζοντος (Πρωτόκολλο του Μόντρεαλ), υγρότοποι. Επίσης, για το Δίκαιο της θάλασσας.
Αγία Μαρίνα Αιγίνης
Εκδηλώσεις
Το πανηγύρι του ναού της Αγίας Μαρίνας στις 17 Ιουλίου.
3240 Λαοκόων
Ο Λαοκόων (Laocoon) είναι ένας αστεροειδής της Τρωικής Ομάδας του Δία (επόμενο μέλος), με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,079. Ανακαλύφθηκε το 1978 από τον Αμερικανό αστρονόμο Σελτ Μπας, σε φωτογραφίες που είχαν ληφθεί από την Έλινορ Χέλιν και τον Γιουτζήν Σουμέικερ με το τηλεσκόπιο Schmidt του Αστεροσκοπείου του Πάλομαρ, και πήρε το όνομά του από τον Τρώα ιερέα του Απόλλωνα Λαοκόοντα.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Λαοκόοντα είναι άγνωστα. Ο Λαοκόων περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 10 ως 13 ώρες περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λαοκοων
Χρυσή Σφαίρα Σέσιλ Ντε Μιλ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χρυσές Σφαίρες
Βραβείο Καλύτερου Μοντάζ της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Βοστώνης
Το Βραβείο Καλύτερου Μοντάζ της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Βοστώνης (αγγλικά: Boston Film Critics Award For Best Editing) είναι ένα βραβείο που απονέμεται από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου της Βοστώνης για να τιμήσει μια ταινία που έχει επιδείξει εξαιρετικό επίτευγμα μοντάζ στην κινηματογραφική βιομηχανία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Βοστώνης
Τράπεζα της Πολωνίας
δεξιά|μικρογραφία|400x400εσ| Το νέο κτίριο γραφείων της τράπεζας, 2012. Η Τράπεζα της Πολωνίας (πολωνικά: Bank Polski) είναι το όνομα δύο πρώην τραπεζών στην Πολωνία, καθεμία από τις οποίες λειτούργησε ως κεντρική τράπεζα. Η πρώτη ιδρύθηκε από τον Πρίγκιπα Φραντσίσεκ Κσαβέρι Ντρούτσκι-Λουμπέτσκι το 1828 στο Βασίλειο της Πολωνίας και λειτούργησε μέχρι το 1885, όταν απορροφήθηκε από την Κρατική Τράπεζα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Η δεύτερη ιδρύθηκε το 1924 στη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία από τον Πρωθυπουργό Βουαντίσουαφ Γκράμπσκι και εκκαθαρίστηκε το 1952. Η κληρονομιά τους συνεχίζεται από την παρούσα κεντρική τράπεζα της Πολωνίας, την Εθνική Τράπεζα της Πολωνίας, που ιδρύθηκε το 1945.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|219x219εσ| Ο Πρίγκιπας [[Φραντσίσεκ Κσαβέρι Ντρούτσκι-Λουμπέτσκι, ιδρυτής της πρώτης τράπεζας της Πολωνίας.]] Η πρώτη Τράπεζα της Πολωνίας ιδρύθηκε στη Βαρσοβία το 1828 από τον πρίγκιπα Φραντσίσεκ Κσαβέρι Ντρούτσκι-Λουμπέτσκι. Ήταν όργανο της κυβέρνησης του Βασιλείου της Πολωνίας και είχε δικαίωμα για την έκδοση του πολωνικού νομίσματος καθώς και τον έλεγχο των πιστωτικών επιτοκίων. Επίσης είχε δικαίωμα παραχώρησης για εκμετάλλευση ξένων νομισμάτων και εξαγορά πιστώσεων που εκδίδονταν από ξένες εταιρείες και τράπεζες.
Καθ 'όλη τη διάρκεια της ύπαρξής της, επιτράπηκε στην Τράπεζα της Πολωνίας να εκδίδει τραπεζογραμμάτια και κέρματα έως το ποσό των αποθεμάτων της (αρχικά 30.000.000 ζουότι, 42 εκατομμύρια το 1834 και 53 εκατομμύρια το 1841). Ως νομική οντότητα, η τράπεζα χρηματοδότησε επίσης ορισμένες σημαντικές επιχειρήσεις στην υπό ρωσική κατοχή Πολωνία. Μεταξύ 1829 και 1837 ξόδεψε μεγάλο μέρος των εσόδων της στην κατασκευή δρόμων, μέχρι το 1842 ήταν επίσης ο κύριος χορηγός της ανάπτυξης ανθρακωρυχείων στο Λεκανοπέδιο Ντονμπρόβα και της Βιομηχανικής Περιοχής Παλαιάς Πολωνίας γύρω από το Σκαρζίσκο-Καμιένα. Πλήγηκε σοβαρά από διοικητικά μέτρα μετά τη Νοεμβριανή Εξέγερση και στη συνέχεια, μετά την Ιανουαριανή Εξέγερση, έγινε υφιστάμενη απευθείας στο Ρωσικό Αυτοκρατορικό Υπουργείο Οικονομικών. Κατά την περίοδο εκκαθάρισης των πολωνικών ιδρυμάτων μετά την αποτυχημένη εξέγερση, το 1870 στερήθηκε τα δικαιώματα ενός οργάνου έκδοσης νομίσματος και απαγορεύτηκε να δώσει μακροπρόθεσμες πιστώσεις. δεξιά|μικρογραφία| [[Νόμισμα (κέρμα)|Νόμισμα των 5 ζουότι που εκδόθηκε κατά τη Νοεμβριανή Εξέγερση του 1830.]] Την 1η Ιανουαρίου 1886, έκλεισε επίσημα και μέχρι το 1894 τα περιουσιακά στοιχεία της απορροφήθηκαν από την κρατική τράπεζα της Ρωσίας. αριστερά|μικρογραφία|150x150εσ| Πολωνικό τραπεζογραμμάτιο των 5 ζουότι της Τράπεζας της Πολωνίας (1930) δεξιά|μικρογραφία|150x150εσ| Γερμανικό τραπεζογραμμάτιο των 5 ζουότι της Εκδοτικής Τράπεζας της Πολωνίας («Ζλότι της Κρακοβίας», 1940). αριστερά|μικρογραφία|150x150εσ| Συμμαχικό τραπεζογραμμάτιο των 5 ζουότι της Τράπεζας της Πολωνίας («Απελευθερωτικά τραπεζογραμμάτια», 1944). Όταν η Πολωνία ανέκτησε την ανεξαρτησία της το 1918, στερούταν κεντρικής τράπεζας. Μετά τον νόμο για την επισκευή του Δημοσίου Ταμείου στις 11 Ιανουαρίου 1924, ο υπουργός Βουαντίσουαφ Γκράμπσκι δημιούργησε μια νέα Τράπεζα της Πολωνίας (Bank Polski, Βάρσαου) ως συμμετοχική εταιρεία. Το απόθεμά της αυξήθηκε σύντομα από τα αρχικά 100.000.000 ζουότι σε 150 εκατομμύρια, διαιρούμενο σε 1,5 εκατομμύριο μετοχές. Η τράπεζα ήταν ανεξάρτητη από την κυβέρνηση της Πολωνίας, αν και εφάρμοσε τις νομισματικές της πολιτικές. Ως κύριος μέτοχος, ο Πρόεδρος της Πολωνίας είχε το δικαίωμα να ορίσει τον πρόεδρο και τον αναπληρωτή πρόεδρο του διοικητικού συμβουλίου της τράπεζας.
Πριν από τον Πολωνικό Αμυντικό Πόλεμο του 1939 εναντίον του Τρίτου Ράιχ και της Σοβιετικής Ένωσης, όλα τα αποθέματα χρυσού (105.000 κιλά) εκκενώθηκαν από την Πολωνία στην Τράπεζα της Γαλλίας (Παρίσι) και στη συνέχεια, το μεγαλύτερο μέρος του στον Καναδά και το Λονδίνο. Η Τράπεζα συνέχισε τη λειτουργία της στην εξορία, ως κεντρική τράπεζα της πολωνικής εξόριστης κυβέρνησης και χρηματοδότησε το μεγαλύτερο μέρος των ενόπλων δυνάμεών της, ενώ στην κατεχόμενη Πολωνία το Τρίτο Ράιχ δημιούργησε τη μαριονέτα της, την Εκδοτική Τράπεζα της Πολωνίας (Emissionsbank in Polen, Κράκαου). Η γερμανική Reichsbank το 1940 εξέδωσε το δικό της νόμισμα, το λεγόμενο γερμανικό «Ζλότι της Κρακοβίας». Μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 1944, η εξόριστη Τράπεζα της Πολωνίας είχε το επίσημο μονοπώλιο για την εκτύπωση νομίσματος.
Παρόμοια με άλλα τραπεζογραμμάτια «Συμμαχικού Στρατιωτικού Νομίσματος», τα αμερικανικά «απελευθερωτικά τραπεζογραμμάτια» για την Πολωνία τυπώθηκαν το 1944.
Στις 15 Ιανουαρίου 1945, οι νέες κομμουνιστικές αρχές της Πολωνίας ίδρυσαν την Εθνική Τράπεζα της Πολωνίας (Narodowy Bank Polski, Βαρσοβία). Το 1946 τα εναπομείναντα προπολεμικά αποθέματα χρυσού δεν επιστράφηκαν στην Πολωνία, αλλά η πολωνική εξόριστη κυβέρνηση παρέμεινε σε ισχύ μέχρι το 1990. Στις 7 Ιανουαρίου 1952, η ίδια η Τράπεζα της Πολωνίας εκκαθαρίστηκε και το ρόλο της ανέλαβε η Εθνική Τράπεζα της Πολωνίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τράπεζες της Πολωνίας Κατηγορία:Οικονομική ιστορία της Πολωνίας
Χάττες
thumb|right|300px|Η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία στα χρόνια του Αδριανού (117-138), με τους Χάττες στην κεντρική Γερμανία. Οι Χάττες ήταν αρχαία γερμανική φυλή με έδρα την πάνω πλευρά του ποταμού Βέζερ. Εγκαταστάθηκαν στην βόρεια Έσση και στην νότια Κάτω Σαξονία και στις κοιλάδες και τα βουνά γύρω από τον Έντερ, τη Φούλντα, και τον Βέζερ. Σύμφωνα με τον Τάκιτο, στους Χάττες ανήκαν αρχικά και οι Μπατάβιοι αλλά μετά από εσωτερικές διαφωνίες οι τελευταίοι αποσπάστηκαν για να μετακινηθούν σε άλλα εδάφη επί του Ρήνου.
Πηγές
Αν και ο Ιούλιος Καίσαρας ήταν καλά ενημερωμένος για τις διάφορες φυλές στα ανατολικά του Ρήνου, τους Χάττες δεν τους ανέφερε ποτέ. Ο πρώτος αρχαίος συγγραφέας που το έκανε ήταν ο Στράβων, μετά το 16, που τους συμπεριέλαβε σε λίστα των φτωχότερων γερμανικών φυλών που πολέμησαν τους Ρωμαίους («Χάττοι»). Για τον πρώτο αιώνα μ.Χ. πληροφορούμαστε αρκετά για τους Χάττες από τον Τάκιτο, που μας μιλά για τον πολιτισμό τους. Από τις αρχές του 3ου αιώνα όμως οι Χάττες σχεδόν εξαφανίζονται από τις γραπτές πηγές και αναφέρονται μόνο ως γεωγραφικός προσδιορισμός ή σε γραπτά για γεγόνοτα του πρώτου αιώνα. Ο Δίων Κάσσιος, που πρώτος ανέφερε τους Αλαμαννούς, είναι και ο τελευταίος που γράφει για τους Χάττες. Εξιστορώντας τους γερμανικούς πολέμους του Καρακάλλα το 213, λέει πως ο αυτοκράτορας πολέμησε τους «Κέννους,  Κελτικόν έθνος». Όμως το κείμενο αυτό είναι μεταγενέστερη αναπαραγωγή του αυθεντικού από τον Ιωάννη Ξιφιλίνο. Αντιθέτως, άλλο κείμενο του Δίωνα Κάσσιου τους αναφέρει ως Χάττες. Ο προηγούμενος όρος «Κέλτες» ήταν πολύ συνηθισμένος στην περιγραφή γερμανικών φυλών μεταξύ των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων. Μετά τον Κάσσιο το όνομα Χάττες αναφέρεται επίσης σε πανηγυρικό του Σιδώνιου Απολλινάριου στα τέλη του 5ου αιώνα ως ποιητικό συνώνυμο των «Γερμανών». Ο τελευταίος που αναφέρεται στους Χάττες αν και μόνο ως παραπομπή σε λεγόμενα του Σουσπίκιου Αλέξανδρου είναι ο Γρηγόριος Τουρώνης.
Ιστορία
Οι Χάττες αντιστάθηκαν στους Ρωμαίους κατακτητές επιτυχώς, συνεργαζόμενοι με άλλες φυλές υπό τον ηγέτη των Χερούσκων Αρμίνιο, και αναχαίτισαν τον Ούαρρο στη Μάχη του Τευτοβούργιου δρυμού το 9. Λίγα χρόνια αργότερα ο Γερμανικός επέδραμε στα εδάφη τους για εκδίκηση, αλλά μετά τη σκληρή αντίστασή τους οι Ρωμαίοι αναγκάστηκαν να σχεδιάσουν τα σύνορά τους νότια των περιοχών που κατοικούσαν οι Χάττες, στην κεντρική Έσση. Μια μεγάλη εισβολή των Χάττων στη Άνω Γερμανία απουκρούστηκε επιτυχώς από τις ρωμαϊκές λεγεώνες το 50. Οι αρχαίοι συγγραφείς προσδιορίζουν το θρυλικό Μάττιο (πάνω από τον ποταμό Έντερ) ως πρωτεύουσα των Χάττων. Επειδή η πόλη καστράφηκε από τον Γερμανικό, δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε την ακριβή τοποθεσία της, αλλά πρέπει να ήταν στη γειτονιά του σημερινού Φρίτσλαρ. Ο Τάκιτος, στο βιβλίο του «Γερμανία» (κεφ. 30) λέει πως οι Χάττες ήταν πειθαρχημένοι πολεμιστές, διάσημοι για το πεζικό τους και, όπως οι περισσότεροι Γερμανοί, κουβαλούσαν εφόδια μαζί τους στις μάχες. Γείτονές τους στα βόρεια ήταν οι Ουσίποι και οι Τεντερίτες. Οι Χάττες ενσωματώθηκαν τελικά στο μεγαλύτερο έθνος των Φράγκων υπό τον βασιλιά Χλωδοβίκο Α΄ μαζί με τους Ριπουάριους στις αρχές του 6ου αιώνα. Το 723, ο Αγγλοσάξονας ιεραπόστολος Άγιος Βονιφάτιος προσηλύτισε τους Χάττες και έκοψε το άγιο δέντρο τους («Βαλανιδιά του Θορ», Thor’s Oak) κοντά στο Φρίτσλαρ, για να τους φέρει στον χριστιανισμό. Το όνομα Χάττες ίσως και να αποτελεί γλωσσικό θεμέλιο του τοπωνυμίου Έσση μετά την φωνητική αλλαγή των γερμανικών γλωσσών.
Παραπομπές και σημειώσεις
Κατηγορία:Αρχαίοι Γερμανοί Κατηγορία:Ιστορία της Γερμανίας
Ιωάννης Ξιφιλίνος (μοναχός)
Ο Ιωάννης Ξιφιλίνος, επιτομιστής του Δίωνα Κάσσιου, έζησε στην Κωνσταντινούπολη στο δεύτερο μισό του 11 αιώνα. Ήταν μοναχός και ανιψιός του Οικουμενικού Πατριάρχη Ιωάννη Η΄ Ξιφιλίνου, διάσημου θεολόγου. Η επιτομή του Δίωνα ετοιμάστηκε κατ’ εντολή του Μιχαήλ Ζ' (1071-1078) αλλά είναι δυστυχώς ελλιπής. Αποτελείται από τα βιβλία 36-80, και αφορά στην περίοδο από τον Πομπήιο και τον Καίσαρα έως τον Σεβήρο Αλέξανδρο. Στο βιβλίο 70, τα κεφάλαια για τους αυτοκράτορες Αντωνίνο Πίο και τα πρώτα χρόνια του  Μάρκου Αυρήλιου λείπουν, ενώ στα βιβλία 78 και 79 ο Ξιφιλίνος θα πρέπει να χρησιμοποίησε κουτσουρεμένα αντίγραφα του αυθεντικού κειμένου. Ο Ξιφιλίνος διαίρεσε το έργο του σε τμήματα που το καθένα εξιστορεί τις ζωές Ρωμαίων αυτοκρατόρων. Παρέλειψε τα ονόματα των Υπάτων και μερικές φορές άλλαξε ή βελτίωσε το αυθεντικό. Η επιτομή του αποτελεί βασική πηγή της χαμένης ιστορίας του Δίωνα Κάσσιου.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί ιστορικοί Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα
Νύμφες Κέρκυρας
Οι Νύμφες είναι χωριό στην Κέρκυρα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κέρκυρας του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 635 κατοίκους.