Φερνάνδο_ντε_λα_Ρούα
Οικονομική πολιτική
μικρογραφία|Ο υπουργός οικονομικών Ρικάρδο Λόπες Μέρφι ανακοινώνει μέτρα μεγάλης χρηματοοικονομικής λιτότητας. Παραιτήθηκε λίγο αργότερα εξαιτίας των αντιδράσεων. Ο πρώτος υπουργός Οικονομίας του Ντε λα Ρούα ήταν ο προοδευτικός Χοσέ Λουίς Ματσινέα, ο οποίος προτάθηκε από τον Αλφονσίν και τον Άλβαρες. Ο Μένεμ είχε αφήσει ένα έλλειμμα 5 μονάδων Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος (ΑΕΠ) που ο Ματσινέα προσπάθησε να αντισταθμίσει με υψηλότερους φόρους στα άτομα με τα υψηλότερα εισοδήματα και μείωση των υψηλότερων συντάξεων. Το έλλειμμα μειώθηκε αλλά η κρίση συνεχίστηκε. Το σκάνδαλο για το εργατικό δίκαιο και η παραίτηση του Άλβαρες αύξησαν τον κίνδυνο της χώρας και έκαναν την πρόσβαση της Αργεντινής στη διεθνή πίστη πιο δύσκολη. Η κυβέρνηση διαπραγματεύτηκε πιστωτική γραμμή ύψους 38 δις δολαρίων ΗΠΑ από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) για να αποτραπεί μια χρεοκοπία και να επιτραπεί στην οικονομία να αναπτυχθεί ξανά. Ο Ματσινέα πρότεινε επίσης τον διορισμό του πρώην υπουργού Καβάγιο ως νέου προέδρου της Κεντρικής Τράπεζας της Αργεντινής. Ωστόσο, ο Ματσινέα δεν μπόρεσε να επιτύχει τα επίπεδα λιτότητας που είχε διαπραγματευτεί με το ΔΝΤ και παραιτήθηκε λίγες μέρες αργότερα. Ο υπουργός Άμυνας Ρικάρδο Λόπες Μέρφι έγινε ο νέος υπουργός Οικονομίας. Κατά τη διάρκεια της εκλογικής εκστρατείας, ο Ντε λα Ρούα είχε υποσχεθεί να μην τον διορίσει σε αυτό το υπουργείο, αλλά με τη συνεχιζόμενη κρίση δεν ήθελε να διακινδυνεύσει την πρόκληση προβλημάτων από την προσωρινή έλλειψη υπουργού. Ο Λόπεζ Μέρφι ανακοίνωσε ένα αυστηρότερο σχέδιο λιτότητας, με μείωση των προϋπολογισμών για την υγεία και την εκπαίδευση. Το σχέδιό του απορρίφθηκε με διαδηλώσεις στους δρόμους και από το Frepaso, οπότε ο Ντε λα Ρούα το απέρριψε. Ο Μέρφι παραιτήθηκε αφότου παρέμεινε υπουργός για 16 ημέρες. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a3/Fernando_De_La_Rua_en_el_Salon_Blanco.jpg/172px-Fernando_De_La_Rua_en_el_Salon_Blanco.jpg|δεξιά|μικρογραφία|172x172εσ| Ο ντε λα Ρούα με τον νέο υπουργό του, Καβάγιο, τον Μάρτιο του 2001. Ο Ντε λα Ρούα διόρισε τον Καβάγιο, ο οποίος είχε υπηρετήσει υπό τον Μένεμ και είχε καθιερώσει το σχέδιο μετατρεψιμότητας. Υποστηρίχτηκε από το PJ, τον Κάρλος Άλβαρες και τους χρηματοοικονομικούς ομίλους, αλλά απορρίφθηκε από το υπόλοιπο UCR. Η κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι θα διατηρήσει το σχέδιο μετατρεψιμότητας και ότι δεν θα υπάρξει υποτίμηση ή χρεοκοπία του κράτους. Ο Καβάγιο πρότεινε πολλά νομοσχέδια. Ο Ντε λα Ρούα τα έστειλε στο Κογκρέσο και εγκρίθηκαν. Ο «νόμος των υπερδυνάμεων» εξουσιοδότησε τον αρχηγό της κυβέρνησης να τροποποιήσει τον εθνικό προϋπολογισμό χωρίς την παρέμβαση του Κογκρέσου. Επιβλήθηκε νέος φόρος στις τραπεζικές εργασίες και περισσότερα προϊόντα απέκτησαν φόρο προστιθέμενης αξίας. Οι μισθοί των εθνικών τελωνειακών υπαλλήλων αυξήθηκαν και ορισμένες βιομηχανίες επωφελήθηκαν από φορολογικές απαλλαγές. Το Μεγακάνχε ήταν μια διαπραγμάτευση για την καθυστέρηση της πληρωμής του εξωτερικού χρέους με αντάλλαγμα υψηλότερα επιτόκια. Ωστόσο, το εσωτερικό χρέος εξακολουθούσε να αποτελεί πρόβλημα επειδή οι επαρχίες, ειδικά το Μπουένος Άιρες, ήταν στα πρόθυρα χρεοκοπίας. Αυτό οδήγησε σε διαμάχες μεταξύ του Καβάλο και των επαρχιακών κυβερνητών. Το Κογκρέσο ενέκρινε νομοσχέδιο για πολιτική «μηδενικού ελλείμματος» ώστε να αποτραπεί περαιτέρω αύξηση του χρέους και να λειτουργήσει μόνο με χρήματα από φορολογικά έσοδα. Ακολούθησε τραπεζικός πανικός τον Νοέμβριο. Η κυβέρνηση αντέδρασε εισάγοντας το «κορραλίτο», το οποίο εμπόδιζε τους ανθρώπους να κάνουν ανάληψη μετρητών από τις τράπεζες. Αρχικά ήταν ένα προσωρινό μέτρο. Το ΔΝΤ αρνήθηκε να στείλει τη μηνιαία πληρωμή από την πιστωτική γραμμή που εγκρίθηκε στις αρχές του έτους επειδή η κυβέρνηση δεν είχε τηρήσει την πολιτική του «μηδενικού ελλείμματος».