cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μνημείο του Γκρούνβαλντ
Ιστορία
Το μνημείο σχεδιάστηκε από τον Πολωνό γλύπτη Αντόνι Βιβούλσκι και τον Φραντσίσεκ Μπλακ και χρηματοδοτήθηκε από τον διάσημο πιανίστα και μελλοντικό πρωθυπουργό της Πολωνίας, Ιγκνάτσι Γιαν Παντερέφσκι. Ήθελε να εορτάσει την 500ή επέτειο της νικηφόρας Μάχης του Γκρούνβαλντ μεταξύ της Πολωνίας και του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας εναντίον των Τεύτονων Ιπποτών στις 15 Ιουλίου 1410. Αρχικά, υπήρξε διαμάχη για το πού θα τοποθετηθεί το μνημείο και προτάθηκαν διάφορες τοποθεσίες, συμπεριλαμβανομένης της πλατείας του Αγίου Πνεύματος (Plac Św. Ducha) που υποστηρίχθηκε από τον Παντερέφσκι, την πλατεία μπροστά από την Εκκλησία του Αγίου Βερνάρδου και την Πλατεία Ματέικο. Τελικά, η τελευταία επιλογή επιλέχθηκε εν μέρει χάρη για τη στενή γειτνίασή της με τα αμυντικά τείχη της Κρακοβίας, τα οποία αντανακλούσαν στην εμφάνισή τους την πρώιμη εποχή των Γιαγκελόνων. Ο ακρογωνιαίος λίθος για το μνημείο τέθηκε τον Απρίλιο του 1910. Το έργο πραγματοποιήθηκε με μυστικότητα στον Αυστριακό Διαμελισμό και ακόμη και ο ίδιος ο Βιβούλσκι δεν γνώριζε τον τελικό σκοπό του έργου όταν εργαζόταν στις λεπτομέρειες του μνημείου. Ο γρανίτης που αποκτήθηκε για την κατασκευή του βάθρου προήλθε από το λατομείο Βανεβίκ στη Σουηδία, που ανήκε στη γαλλική εταιρεία Le Granite από το Αμπανβίλ. Ο Βιβούλσκι εργάστηκε στο άγαλμα του Βασιλιά Γιαγκέλο κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο Παρίσι, αλλά το έργο διακόπηκε προσωρινά λόγω της ξαφνικής ασθένειας του γλύπτη. Οι φιγούρες που εμφανίζονται στο μνημείο χυτεύτηκαν σε μπρούτζο από τη γαλλική εταιρεία Malleset. Στη συνέχεια, τα γλυπτά μεταφέρθηκαν με τρένο από τη Γαλλία μέσω της Ελβετίας στην Κρακοβία. Το συνολικό κόστος του έργου υπολογίζεται σε 500.000 κορώνες Αυστροουγγαρίας.
Τα επίσημα και τελετουργικά εγκαίνια του μνημείου έγιναν στις 15 Ιουλίου 1910. Τα αποκαλυπτήρια του Μνημείου του Γκρούνβαλντ παρακολούθησαν 150.000 θεατές και πολλοί εξέχοντες αξιωματούχοι, συμπεριλαμβανομένου του Στρατάρχη της Γαλικίας (και ενός de facto πρωθυπουργού) Στανίσουαφ Μάρτσιν Μπαντένι, του δήμαρχου της Κρακοβίας Γιούλιους Λέο και του χορηγού του μνημείου Ιγκνάτσι Γιαν Παντερέφσκι.
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το μνημείο καταστράφηκε συστηματικά από τους Γερμανούς Ναζί από τον Νοέμβριο του 1939 έως τον Απρίλιο του 1940. Το βάθρο του μνημείου ανατινάχθηκε με χρήση δυναμίτη ενώ τα χάλκινα αγάλματα λεηλατήθηκαν και μεταφέρθηκαν στη Γερμανία. Στις 28 Ιανουαρίου 1945 αποφασίστηκε η ανακατασκευή του μνημείου. Στο χώρο όπου βρισκόταν το μνημείο τοποθετήθηκαν ογκόλιθοι γρανίτη που ανακτήθηκαν από το αρχικό μνημείο. Το 1972, ιδρύθηκε μια ειδική επιτροπή, στόχος της οποίας ήταν η ανακατασκευή του Μνημείου του Γκρούνβαλντ, γνωστή ως Komitet Odbudowy Pomnika Grunwaldzkiego (Επιτροπή για την Ανοικοδόμηση του Μνημείου του Γκρούνβαλντ). Βασισμένος σε ένα μικροσκοπικό μοντέλο του αρχικού μνημείου που φυλάσσεται από το Ιστορικό Μουσείο της Κρακοβίας, καθώς και σε προπολεμικές φωτογραφίες, ο καλλιτέχνης Μάριαν Κονιέτσνι πραγματοποίησε την ανακατασκευή του μνημείου. Ο γρανίτης ελήφθη από την περιοχή της Σκλάρσκα Πορέμπα και οι φιγούρες χυτεύτηκαν σε μπρούτζο στο Γκλιβίτσε. Στις 16 Οκτωβρίου 1976, το Μνημείο του Γκρούνβαλντ εγκαινιάστηκε ξανά επίσημα. Μπροστά από το μνημείο, βρισκόταν ένας Τάφος του Άγνωστου Στρατιώτη με μια συμβολική μαρμάρινη πλάκα σχεδιασμένη από τον Βίκτορ Ζιν.
Στις 10 Σεπτεμβρίου 2010, πραγματοποιήθηκε στην Κρακοβία μια τελετουργική αναπαράσταση των γεγονότων που σχετίζονται με τα εγκαίνια του μνημείου, καθώς και εορτασμοί για τα 600 χρόνια από τη μάχη και τα 100 χρόνια από την κατασκευή του μνημείου. Το 2016, το Μνημείο του Γκρούνβαλντ υποβλήθηκε σε εκτεταμένη ανακαίνιση και καθαρισμό.
Περιγραφή
Το μνημείο έχει ύψος 24 μέτρα και στην κορυφή του βρίσκεται ένα έφιππο άγαλμα του Βασιλιά Βλαδίσλαου Β΄ Γιαγκέλο. Ο βασιλιάς κρατά το χαλινάρι στο αριστερό του χέρι και ένα ξίφος στο δεξί του χέρι. Στην μπροστινή πλευρά του μνημείου υπάρχει ένα άγαλμα του Μεγάλου Δούκα της Λιθουανίας Βυτάουτας, στα πόδια του οποίου βρίσκεται η μορφή του πεσόντος στη μάχη Μεγάλου Μαγίστρου των Τεύτονων Ιπποτών Ούλριχ φον Γιούνγκινγκεν. Στην ανατολική πλευρά απεικονίζεται ένας Πολωνός ιππότης και ο υπηρέτης του ο οποίος συλλέγει τα εγκαταλειμμένα τευτονικά πανό. Στη δυτική πλευρά υπάρχει ένας Λιθουανός πολεμιστής που φυσά το κέρας και οδηγεί έναν αιχμάλωτο Τεύτονα ιππότη. Στη βόρεια πλευρά απεικονίζεται ένας χωρικός που πετάει συμβολικά τα δεσμά της υποδούλωσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Κρακοβία Κατηγορία:Έφιππα αγάλματα στην Πολωνία Κατηγορία:Υπαίθρια γλυπτά στην Πολωνία Κατηγορία:Βανδαλισμένα έργα τέχνης
Ανιέλος της Νάπολης
Βιογραφία
Η κύρια ιστορική πηγή για τον Άγιο Αγνέλ της Νάπολης είναι το πρώτο μέρος των «Πράξεων των Ναπολιτών Επισκόπων» που γράφτηκε στις αρχές του 8ου-9ου αιώνα από έναν ανώνυμο συγγραφέα.
Δεν υπάρχουν πληροφορίες για τα πρώτα χρόνια της ζωής του Ανιέλου ή της καταγωγής του. Ανέβηκε στην επισκοπική έδρα της Νεάπολης μετά τον Άγιο Αδεοδάτο, ο οποίος πέθανε το 671 ή το 672. Είναι πιθανό η ενθρόνιση του νέου επισκόπου να έγινε το 672 ή το 673 у.
Τον Μάρτιο του 680, ο Ανιέλος συμμετείχε σε εκκλησιαστικό συμβούλιο που συγκλήθηκε στη Ρώμη από τον Πάπα Αγάθωνα.
Τον Μάρτιο του 685 εξερράγη ο Βεζούβιος, από τον οποίο υπέστησαν μεγάλες ζημιές τα περίχωρα της Νάπολης. Ωστόσο, η ίδια η πόλη δεν υπέστη σοβαρές ζημιές. Οι εκκλησιαστικές παραδόσεις απέδιδαν μια τέτοια «θαυματουργή απελευθέρωση» της Νάπολης από την καταστροφή στη μεσολάβηση του Αγίου Ιανουάριου. Από τότε, η λατρεία αυτού του αγίου άρχισε να εξαπλώνεται γρήγορα στην πόλη και σύντομα ο Ιανουάριος άρχισε να γίνεται σεβαστός ως ο κύριος προστάτης της Νάπολης. Πιθανώς με αυτά τα γεγονότα συνδέεται η εμφάνιση των πρώτων εικόνων του Αγίου Ιανουάριου στις σφραγίδες των Ναπολιτάνων επισκόπων και των νομισμάτων που κατασκευάστηκαν εδώ.
Με εντολή της Ανιέλου στη Νάπολη χτίστηκε η εκκλησία του Αγίου Ιανουάριου. Στην εκκλησία αυτή συγκροτήθηκε μοναστική κοινότητα, την οποία ο επίσκοπος προμήθευσε με όλα τα απαραίτητα, ενώ οργανώθηκε και στέγαστρο για τους φτωχούς. Οι «Πράξεις των Ναπολιτάνων Επισκόπων» αναφέρει ότι ο Ανιέλος διέταξε δύο φορές το χρόνο, τα Χριστούγεννα και το Πάσχα, να δίνουν στα μέλη αυτής της μοναστικής κοινότητας σαπούνι «για κόπους για τη διατήρηση της καθαριότητας».
Αναφέρεται επίσης ότι ο επίσκοπος Ανιέλος έσωσε τη Νάπολη από την κατάληψη από τους Σαρακηνούς.
Οι Πράξεις των Επισκόπων της Νάπολης αναφέρουν ότι ο Ανιέλος κατέλαβε την επισκοπική έδρα για είκοσι ένα χρόνια και δεκαπέντε ημέρες. Πέθανε το 693 ή 694. Διάδοχός του ως επίσκοπος ήταν ο Άγιος Ιουλιανός.
Λίγο μετά το θάνατό του, ο Ανιέλος άρχισε να τιμάται από τους Ναπολιτάνους ως άγιος. Αυτό αποδεικνύεται από την αναφορά του ονόματός του στο μαρτυρολόγιο, το ηνωστό ως «Μαρμάρινο Ημερολόγιο», που έγινε τον 9ο αιώνα, ο συγγραφέας του οποίου χρησιμοποίησε προγενέστερες εκκλησιαστικές πηγές για τη σύνταξη του. Η μνήμη του Αγίου Ανιέλου, Επισκόπου Νεάπολης, εορτάζεται στις 9 Ιανουαρίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Νάπολης Κατηγορία:Επίσκοποι του 7ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί επίσκοποι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 7ου αιώνα Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Μάχη του Δημητρίτζη
Η Μάχη του Δημητρίτζη διεξήχθη στην περιοχή της Σιντικής της Μακεδονίας, το έτος 1185 μεταξύ των δυνάμεων του Βυζαντινού στρατού και των Νορμανδών του Βασιλείου της Σικελίας, οι οποίοι είχαν πρόσφατα αλώσει  την δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, τη Θεσσαλονίκη. Η μάχη έληξε με τη Βυζαντινή νίκη, η οποία ήταν καθοριστική καθώς τερμάτισε οριστικά την Νορμανδική απειλή για την Αυτοκρατορία.
Υπόβαθρο
thumb|Ο Αυτοκράτορας [[Ισαάκιος Β΄ Άγγελος.]] Η πτώση της Θεσσαλονίκης και η Νορμανδική προέλαση προς την Κωνσταντινούπολη επίσπευσε την πτώση του Βυζαντινού αυτοκράτορα Ανδρόνικου Α΄ Κομνηνού και την ανάδειξη του Ισαάκιου Β΄ Άγγελου. Η ανάδειξη του νέου αυτοκράτορα είχε ως επακόλουθο μία εισροή από εθελοντές από την Βυζαντινή Ανατολία με σκοπό την μάχη εναντίον των Νορμανδών. Ο Ισαάκιος εξόπλισε και πλήρωσε αυτές τις στρατιωτικές μονάδες, και τις έστειλε να ενωθούν με τον στρατό ξηράς που είχε ήδη συγκεντρώσει υπό την εποπτεία του έμπειρου στρατηγού Αλέξιου Βράνα, ο οποίος είχε τοποθετηθεί ώστε να εμποδίσει την Νορμανδική προέλαση. Στον στρατό ξηράς έστειλε 4,000 λίβρες από χρυσό ως πληρωμή και δωρεά.
Η Μάχη
Ο Βράνας οδήγησε το στράτευμά του εναντίον των Νορμανδών οι οποίοι είχαν εκτελέσει τακτική καμένης γης γύρω από την περιοχή της Αμφίπολης και των Σερρών, συναντώντας τους, σύμφωνα με τον Νικήτα Χωνιάτη, στον τόπο «τον λεγόμενον του Δημητρίτζη» (στη Σιντική της Μακεδονίας), βορειοδυτικά των Σερρών. Ο Χωνιάτης, η κύρια πηγή για την μάχη, δεν περιγράφει την σύγκρουση με ιδιαίτερη λεπτομέρεια όσον αφορά το κομμάτι της στρατιωτικής τακτικής. Αντ' αυτού, υπογραμμίζει την αυτοπεποίθηση των Βυζαντινών στρατευμάτων η οποία είχε κερδιθεί από την πρόσφατη επιτυχία στην Μοσυνούπολη, και την απώλεια ηθικού που είχαν υποστεί οι Νορμανδοί για τον ίδιο λόγο. Οι Νορμανδοί αρχικά προσφέρθηκαν να διαπραγματευτούν και μήνυσαν για ειρήνη. Ο Βράνας ερμήνευσε την κίνηση αυτή ως δείγμα αδυναμίας και δειλίας. Στις 7 Νοεμβρίου ο Βυζαντινός στρατός εξαπόλυσε μία αιφνίδια επίθεση εναντίων των Νορμανδών και τους έτρεψε σε φυγή. Οι Νορμανδοί δέχθηκαν την αρχική επίθεση με κάποια επιτυχία, αλλά, μετά από μία ασταθή διαμάχη, υποχώρησαν λόγω της παρορμητικής βυζαντινής επίθεσης και τράπηκαν σε φυγή. Κάποιοι σκοτώθηκαν κατά την φυγή, άλλοι οδηγήθηκαν προς τον Στρυμόνα, πολλοί πιάσθηκαν αιχμάλωτοι πολέμου. Η Βυζαντινή νίκη ήταν ολοκληρωτική: οι Νορμανδοί ηγέτες, ο Κόμης Ριχάρδος της Ακέρα και ο Κόμης Βαλδουίνος (ή Αλδουίνος), πιάσθηκαν και οι δύο ως αιχμάλωτοι πολέμου.
Επακόλουθα
Καταδιωκόμενοι από τους Βυζαντινούς, οι επιζήσαντες Νορμανδοί κατέφυγαν στην Θεσσαλονίκη, η οποία εγκαταλείφθηκε δίχως μάχη: τα υπολείμματα του Νορμανδικού στρατού κατέφυγαν στην θάλασσα με πολλά από τα πλοία έπειτα να χαθούν σε καταιγίδες. Όσοι Νορμανδοί δεν κατάφεραν να διαφύγουν στην Θεσσαλονίκη σκοτώθηκαν από τα Αλανικά στρατεύματα του Βυζαντινού στρατού προς εκδίκηση του θανάτου των ομοεθνών τους οι οποίοι σκοτώθηκαν όταν η πόλη αλώθηκε. Ο Νορμανδικός στόλος υπό τον Ταγκρέδο της Σικελίας, ο οποίος βρισκόταν στην Θάλασσα του Μαρμαρά, επίσης αποχώρησε. Η πόλη του Δυρράχιου στην Αδριατική θάλασσα ήταν το μόνο μέρος των Βαλκανίων (της χερσονήσου του Αίμου) η οποία παρέμεινε ως Νορμανδική κτήση και έπεσε την ερχομένη άνοιξη έπειτα από πολιορκία, αποτελεσματικά αποτρέποντας την απόπειρα Σικελικής κατάκτησης της Αυτοκρατορίας. Το Βασίλειο της Σικελίας υπέστει τεράστιες απώλειες σε νεκρούς και αιχμαλώτους. Παραπάνω από τέσσερις χιλιάδες αιχμάλωτοι πολέμου στάλθηκαν στην Κωνσταντινούπολη, όπου υπέστησαν κακουχίες στα χέρια του Ισαάκιου Β'.
Επιπλέον
Δημητριτζη Μάχη του Δημητριτζη Δημητριτζη
Ξερίγορδος
Η Ξερίγορδος ήταν κάστρο ευρισκόμενο στη σημερινή Τουρκία, εμπρός στα τείχη του οποίου έλαβε χώρα η Πολιορκία της Ξεριγόρδου, στα πλαίσια της Λαϊκής Σταυροφορίας του Πέτρου του Εριμίτη, το 1096. Οι πηγές της εποχής αναφέρουν πως το φρούριο ευρισκόταν επί ενός λόφου, ενώ η τροφοδοσία του σε νερό προερχόταν από ένα πηγάδι, καθώς και μια πηγή ευρισκόμενη ολίγον εκτός των τειχών. Η ακριβής τοποθεσία του δεν έχει ακόμη ταυτοποιηθεί, αν και ορισμένοι αρχαιολόγοι το τοποθετούν σε απόσταση περίπου τριών μιλίων από τη Νίκαια.
Εξωτερικός Σύνδεσμος
Κατηγορία:Μεσαιωνική Βιθυνία Κατηγορία:Πόλεις της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Τουρκία
Μέγκαν Γκέιλ
Η Μέγκαν Γκέιλ (αγγλ.: Megan Kate Gale, γενν. 7 Αυγούστου 1975) είναι Αυστραλή ηθοποιός, σχεδιάστρια μόδας και μοντέλο.
Βιογραφία
Η Γκέιλ γεννήθηκε το 1975 στο Περθ της Δυτικής Αυστραλίας από Άγγλο πατέρα, ενώ η μητέρα της είναι μισή Μαορί. Είναι η νεότερη από τα τρία παιδιά με δύο μεγαλύτερα αδέρφια.
Σταδιοδρομία
Η Γκέιλ σε ηλικία 18 ετών κέρδισε ένα διαγωνισμό μοντέλων στο Περθ, και μετά από αρκετά χρόνια στο μοντελινγκ, το 1999 θα άρχισει να εμφανίζεται σε μια σειρά από διαφημίσεις για την ιταλική εταιρεία τηλεπικοινωνιών, Omnitel (σημερινή Vodafone Italia), μέχρι το 2006. Από το 2003 η Αυστραλιανή Τουριστική Επιτροπή είχε την Γκέιλ ως «το πρόσωπό τους από την Αυστραλία στην  Ιταλία». Η Γκέιλ έχει κοσμήσει τα εξώφυλλα πολλών περιοδικών της Αυστραλίας και της Ιταλίας, μεταξύ άλλων το Marie Claire, Grazia, Gioia, GQ, καθώς επίσης τα ιταλικά Maxim, Vogue Italia και τα Αυστραλιανά InStyle και Cosmopolitan.
Η Μέγκαν Γκέιλ έχει δουλέψει με αρκετούς ιταλικούς οίκους μόδας, όπως του Τζιανφράνκο Φερέ, Genny, Gai Mattiolo, Mariella Burani και Angelo Marani στην εβδόμαδα μόδας του Μιλάνου. Η Γκέιλ έχει επίσης συνεργαστεί με πολλούς Αυστραλούς σχεδιαστές, όπως η Κολέτ Ντινίγκαν, Κιρίλι Τζόνστον, Λίζα Χο, και Αλεξ Πέρι. Το 2006, ήταν η σχολιάστρια μόδας για τα Αυστραλιανά τηλεοπτικά βραβεία.
Τον Ιανουάριο του 2008 η Γκέιλ ανακοίνωσε την αποχώρησή της από το μοντελινγκ μετά από 15 χρόνια και περπάτησε στην πασαρέλα  για τελευταία φορά μόνο εβδομάδες αργότερα, στην έναρξη της χειμερινής κολεξιόν του Ντέιβιντ Τζόουνς στο Σίδνεϊ. Τον Μάρτιο του 2011, η Γκέιλ επέστρεψε στη πασαρέλα για να κλείσει το Φεστιβάλ Μόδας στη Μελβούρνη.
Προσωπική ζωή
Τον Ιανουάριο του 2011, η Γκέιλ συνήψε σχέση με τον ποδοσφαιριστή του AFL Σων Χάμπσον. Στις 13 Μαΐου 2014, η Γκέιλ γέννησε το γιο τους, τον Ρίβερ Άλαν Τόμας Χάμπσον. Τον Σεπτέμβριο του 2017 γέννησε και την κόρη τους Ρόζυ Μέι Ντι Χάμπσον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστραλοί ηθοποιοί Κατηγορία:Αυστραλοί μοντέλα
Φότσα
Η Φότσα (σερβικά κυριλλικά: Фоча, ) είναι πόλη και δήμος στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Αποτελεί μέρος της οντότητας της Σερβικής Δημοκρατίας.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Ο παλιός πύργος ρολογιού της Φότσα
Πρώιμη Ιστορία
Η πόλη ήταν γνωστή ως Χότσα κατά τη μεσαιωνική εποχή. Ήταν τότε γνωστό ως εμπορικό κέντρο στη διαδρομή μεταξύ της Ραγκούσας (σημερινό Ντουμπρόβνικ) και της Κωνσταντινούπολης. Η πόλη ήταν μέρος του παλαιού Σερβικού κράτους το 1376, όταν συνδέθηκε με το κράτος της Βοσνίας υπό τη βασιλεία του βασιλιά Τβρτκο. Μετά το θάνατο του Τβρτκο η πόλη κυβερνήθηκε από τους Δούκες Χουμ μεταξύ των οποίων ο πιο γνωστός ήταν ο Χέρζογκ Στιέπαν. Η Φότσα ήταν η έδρα του Οθωμανικού Σαντζακιού της Ερζεγοβίνης που ιδρύθηκε το 1470, μέχρι το 1572, όταν μεταφέρθηκε στο Πλιέβλια.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Το 1941, οι Ουστάσι σκότωσαν τους επιφανείς Σέρβους στη Φότσα. Από το Δεκέμβριο του 1941 έως τον Ιανουάριο του 1942, πάνω από δύο χιλιάδες Βόσνιοι Μουσουλμάνοι σκοτώθηκαν στη Φότσα από τους Τσέτνικ. Πρόσθετες σφαγές από τους Τσέτνικ στη Φότσα έλαβαν χώρα τον Αύγουστο του 1942.
Στις 13 Φεβρουαρίου 1943, ο Πάβλε Ντούρισιτς ανέφερε στον Ντράζα Μιχαήλοβιτς τις ενέργειες που ανέλαβαν οι Τσέτνικ στις επαρχίες Φότσα, Πλιέβλια και Τσάινιτσε: «Όλα τα μουσουλμανικά χωριά στις τρεις προαναφερθείσες επαρχίες είχαν καεί τελείως, ώστε να μην παραμείνει ούτε ένα σπίτι. Όλα τα περιουσιακά στοιχεία καταστράφηκαν εκτός από τα βοοειδή, το καλαμπόκι και τη σέννα".
Επιπλέον, "κατά τη διάρκεια της επιχείρησης πραγματοποιήθηκε ο πλήρης αφανισμός των μουσουλμάνων κατοίκων ανεξαρτήτως φύλου και ηλικίας. Στην επιχείρηση των Τσέτνικ οι απώλειες «ήταν 22 νεκροί, εκ των οποίων 2 από ατύχημα και 32 τραυματίες. Μεταξύ των μουσουλμάνων περίπου 1.200 μαχητές και μέχρι και 8.000 άλλα θύματα: γυναίκες, ηλικιωμένοι και παιδιά». Ο Ντούρισιτς είπε ό,τι είχε επιβιώσει από τον μουσουλμανικό πληθυσμό έφυγε και ότι ελήφθησαν μέτρα για να αποφευχθεί η επιστροφή του. Ο δήμος είναι επίσης ο τόπος της θρυλικής μάχης της Σουτιέσκα μεταξύ των Γιουγκοσλάβων Παρτιζάνων του Τίτο και του γερμανικού στρατού. Ένα μνημείο των συμπατριωτών που σκοτώθηκαν στη μάχη ανεγέρθηκε στο χωριό Τιεντίστε.
Βοσνιακός Πόλεμος και αργότερα
μικρογραφία|Το τζαμί Μεχμέντ Πασά Κουκάβιτσα ανατινάχθηκε στις 28 Μαΐου 1992. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, όλα τα τζαμιά της Φότσα καταστράφηκαν. Το 1992, η πόλη τέθηκε υπό τον έλεγχο των Σέρβων παραστρατιωτικών. Οι περισσότεροι Βόσνιοι εκδιώχθηκαν από την περιοχή. Η Φότσα ήταν επίσης τόπος ενός στρατοπέδου βιασμού στο αθλητικό κέντρο Παρτιζάν, το οποίο δημιουργήθηκε από τις αρχές της Σερβικής Δημοκρατίες της Βοσνίας, στο οποίο βιάστηκαν εκατοντάδες Βόσνιες Μουσουλμάνες γυναίκες.
Μόλις οι σερβικές δυνάμεις εκκαθάρισαν στην ανατολική Βοσνία ένα μεγάλο μέρος του άμαχου Βόσνιου Μουσουλμανικού πληθυσμού της, οι πόλεις και τα χωριά ήταν ασφαλώς στα χέρια τους. Όλες οι σερβικές δυνάμεις (δηλαδή οι στρατιωτικοί, οι αστυνομικοί, οι παραστρατιωτικοί και κάποιες φορές, οι χωρικοί) εφάρμοζαν το ίδιο μοτίβο: τα σπίτια και τα διαμερίσματα του απελαθέντος πληθυσμού είχαν συστηματικά λεηλατηθεί ή καεί. Τα υπόλοιπα μέλη του μουσουλμανικού άμαχου πληθυσμού αιχμαλωτίστηκαν, και μερικές φορές χτυπήθηκαν ή φονεύτηκαν. 13 τεμένη, όπως το τζαμί Αλάντζα, καταστράφηκαν και οι 22.500 μουσουλμάνοι που απάρτιζαν την πλειοψηφία των κατοίκων έφυγαν από τη περιοχή. Μόνο περίπου 10 μουσουλμάνοι παρέμειναν στο τέλος της σύγκρουσης. Οι δικαστές του Δικαστηρίου αποφάσισαν πέραν μιας εύλογης αμφιβολίας ότι ο σκοπός της σερβικής εκστρατείας στη Φότσα ήταν, μεταξύ άλλων, «να καθαρίσει την περιοχή της Φότσα από το μουσουλμανικό στοιχείο » και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «για το σκοπό αυτό η εκστρατεία ήταν επιτυχημένη».
Οι άνδρες και οι γυναίκες χωρίστηκαν, με πολλούς από τους άνδρες κρατουμένους να αιχμαλωτίζονται σε στρατόπεδα. Οι γυναίκες κρατήθηκαν σε διάφορα κέντρα κράτησης, όπου έπρεπε να ζουν υπό ανυπόφορα ανθυγιεινές συνθήκες και όπου υπέστησαν κακομεταχείριση με πολλούς τρόπους, συμπεριλαμβανομένης της συστηματικής σεξουαλικής κακοποίησης. Σέρβοι στρατιώτες και αστυνομικοί θα έρχονταν σε αυτά τα κέντρα κράτησης, επέλεγαν μία ή περισσότερες γυναίκες, τις οδηγούσαν έξω και τις βιάζαν. Χρόνια αργότερα στο ICTY, ο πρώην ηγέτης των Σέρβων της Βοσνίας και η πρόεδρος της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας Μπιλιάνα Πλάβσιτς επιβεβαίωσαν, βάσει συμφωνίας, την εμφάνιση αυτών των μαζικών βιασμών στη Φότσα κατά τη διάρκεια του πολέμου. Στην περίπτωση του Σέρβου στρατιώτη Νόβισλαβ Ντάγιτς, το Βαυαρικό Εφετείο διαπίστωσε ότι πράξεις γενοκτονίας διαπράχθηκαν τον Ιούνιο του 1992 εντός της διοικητικής περιφέρειας της Φότσα.
Το 1995, η Συμφωνία του Ντέιτον δημιούργησε έναν εδαφικό διάδρομο που συνέδεε τη Μουσουλμανο-Κροατική Ομοσπονδία με τη πρώην πολιορκημένη βοσνιακή πόλη του Γκόραζντε. Ως εκ τούτου, το βόρειο τμήμα της Φότσα αποσπάστηκε για να δημιουργήσει την πόλη της Φότσα-Ουστικόλινα.
Τον Οκτώβριο του 2004 τα μέλη της Ένωσης Γυναικών Θυμάτων του Πολέμου (Udruzenje Žene-Žrtve Rata) προσπάθησαν να δημιουργήσουν πλάκα μπροστά από την αθλητική αίθουσα Παρτιζάν για να τιμήσουν τα τρομερά εγκλήματα που συνέβησαν εκεί. Εκατοντάδες Σερβοβόσνιοι διαδηλωτές τους εμπόδισαν να το κάνουν.
Από τον πόλεμο περίπου 4.000 μουσουλμάνοι επέστρεψαν στα σπίτια τους και πολλά τζαμιά έχουν ξαναχτιστεί. Αυτό συνέβη σε μεγάλο βαθμό εξαιτίας της διοίκησης του Ζντράβκο Κρσμάνοβιτς, ο οποίος ήταν δήμαρχος από το 2004 έως το 2012, και έλαβε έντονη στάση αντιπολίτευσης σε μεγάλο μέρος του σερβικού εθνικιστικού κατεστημένου εντός της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας. Στις εκλογές του 2012, ωστόσο, ο Κρσμάνοβιτς νικήθηκε και ένας νέος δήμαρχος, ο Ραντισάβα Μάσιτς εκλέχθηκε με την υποστήριξη των εθνικιστικών κομμάτων Σερβικό Δημοκρατικό Κόμμα και Συμμαχία των Ανεξάρτητων Σοσιαλδημοκρατών.
1971
Σύμφωνα με την απογραφή του 1971, ο πληθυσμός ανερχόταν στους 48,741 κατοίκους. Η εθνική σύνθεση ήταν η εξής:
1991
Σύμφωνα με την απογραφή του 1991, ο πληθυσμός ανερχόταν στους 40,513 κατοίκους. Η εθνική σύνθεση ήταν η εξής: Σύμφωνα με την απογραφή του 1991, η Φότσα είχε πληθυσμό 16,628 κατοίκων. Η εθνική σύνθεση είναι η εξής:
Οικισμοί
Ο δήμος της Φότσα αποτελίται από τους εξής οικισμούς: Αντζελίγιε • Μπαστάσι • Μπαβτσίτσι • Μπελένι • Μπεσλίτσι • Μπιόκοβο • Μπιροτίτσι • Μπογκαβίτσι • Μπόργιε • Μποροβίνιτσι • Μπραγίτσι • Μπραϊκοβίτσι • Μπροντ • Μπρούσνα • Μπουντάνι • Μπουγιακόβινα • Μπουντσίτσι • Μπούνοβι • Τσέροβα Ράβαν • Τσρνετίτσι • Τσβίλιν • Τσελεμπίτσι • Τσελίκοβο Πόλιε • Τσούρεβο • Ντανιτσίτσι • Ντερολοβί • Ντόνγιε Ζέστσε • Ντράτσε • Ντραγκοτσάβα • Ντραγκογιέβιτσι • Τζέτζεβο • Φαλίσι • Φιλιποβίτσι • Φότσα • Γκλούστσα • Γκοντίγιενο • Γκοστιτσάι • Γκόβζαϊ • Γκράντατς • Γκραντίτσι • Γκρντιγιέβιτσι • Χουμ • Χουσεϊνοβίτσι • Ιγκότσε • Ιζμπίσνο • Γιασένοβο • Γιετσμίστα • Γιέλετς • Γιοσάνιτσα • Κολακοβίτσι • Κολούν • Κόσμαν • Κοζαρέβινα • Κόζγια Λούκα • Κράτινε • Κρνα Γιέλα • Κρούσεβο • Κουντούτσι • Κούνοβο • Κούτα • Λόκβε • Λιούμπινα • Μάρεβο • Μάζλινα • Μαζότσε • Μεστρέβατς • Μιλγιέβινα • Μιργιανοβίτσι • Μγιεσάγι • Μραβλγιάτσα • Νγιούχε • Οράχοβο • Παπράτνο • Πατκόβινα • Πάουντσι • Πετογιέβιτσι • Ποντγκράντζε • Πόλγιτσε • Πόποφ Μοστ • Πότπετσε • Πρεβίλα • Πρεβράτς • Πριγιετζέλ • Πρισόγιε • Πουρίσι • Ρατσίτσι • Ραντογιεβίτσι • Ριέκα • Ροντίγιελι • Σλάτινα • Σλαβιτσίτσι • Στοϊκοβίτσι • Σόρλατσι • Σουσγιέσνο • Σκομπάλγι • Στόβιτς • Σουλίτσι • Τετσίτσι • Τγιεντίστε • Τότζεβατς • Τοχόλγι • Τρμπούστσε • Τρτόσεβο • Τβρντάτσι • Ουστικόλινα • Βελενίτσι • Βίκοτς • Βίτινε • Βοϊνοβίτσι • Βρανγιεβίτσι • Βρμπνίτσα • Βούτσεβο • Βουκουσίτσι • Ζαμπόρ • Ζακμούρ • Ζαβαΐτ • Ζέμπινα Σούμα • Ζουμποβίτσι • και Ζέλιεβο.
Χαρακτηριστικά
Η Φότσα είναι η πρωτεύουσα του ομώνυμου δήμου και της περιφέρειας Φότσα. Επίσης, στεγάζει μερικά τμήματα του πανεπιστημίου του Ιστότσνο Σαράγεβο.
Μέχρι το 1992, η Φότσα στέγαζε ένα από τα πιο σημαντικά Ισλαμικά λύκεια της Βοσνίας, τον Μεντρεσέ του Μεχμέντ-Πασά. Το εθνικό Πάρκο Σουτιέσκα, το οποίο είναι το παλιότερο εθνικό πάρκο της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, βρίσκεται στον δήμο της Φότσα.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Η Φότσα έχει αδελφοποιηθεί με τις εξής πόλεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας
Αΐ-Τάμγκα (Επαρχία Νοοκάτ)
Το Αΐ-Τάμγκα (Ай-Тамга) είναι χωριό στην επαρχία Νοοκάτ της περιφέρειας Ος στο νοτιοδυτικό Κιργιστάν. Αποτελεί μέρος του Αγροτικού Οκρούγκ Τοολός.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2009, ο πληθυσμός του χωριού ανερχόταν στα 2467 άτομα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις και χωριά της Επαρχίας Νοοκάτ
Ιουλιανός της Νάπολης
Ο Ιουλιανός (ιταλικά : Giuliano, λατινικά : Iulianus), (απεβίωσε το 701 στη Νάπολη), ήταν επίσκοπος της Νεαπόλεως από το  693 ή 694 έως το 701. Τιμάτε ως άγιος από την Ρωμαιοκαθολική εκκλησία.
Βιογραφία
Η κύρια ιστορική πηγή για τον Άγιο Ιουλιανό της Νεάπολης είναι το πρώτο μέρος των «Πράξεων των Ναπολιαντών Επισκόπων» που γράφτηκε στις αρχές του 8ου-9ου αιώνα από ανώνυμο συγγραφέα. Δεν υπάρχουν πληροφορίες για την καταγωγή και τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Ανέβηκε στην επισκοπική έδρα της Νεάπολης μετά τον θάνατο του Αγίου Ανιέλου το 693 ή 694.
Σχεδόν τίποτα δεν είναι γνωστό για τη διοίκηση της επισκοπής Νεάπολης από τον Ιουλιανό. Υποτίθεται ότι πέθανε το 701, έχοντας την επισκοπική έδρα για επτά χρόνια και τρεις μήνες. Ο Ιουλιανός θάφτηκε στη Βασιλική του Saint Restituta, που ήταν τότε ο καθεδρικός ναός της Νάπολης. Στη συνέχεια τα λείψανά του μεταφέρθηκαν στον καθεδρικό ναό του Αγίου Ιανουάριου, όπου βρίσκονται τώρα κάτω από το βωμό, μαζί με τα λείψανα άλλων Ναπολιτάνων επισκόπων. Διάδοχος του Ιουλιανού στον επισκοπικό βαθμό ήταν ο Άγιος Λαυρέντιος.
Στις μεσαιωνικές πηγές ο Ιουλιανός αναφέρεται ως άγιος. Ωστόσο, δεν υπάρχουν πληροφορίες για την ιδιαίτερη προσκύνηση του: η μνήμη του τιμάτε την ίδια ημέρα που εορτάζεται η μνήμη όλων των άλλων αγίων προκαθημένων της Μητροπόλεως Νάπολης.
Κούρεντα Ιωαννίνων
Τα Κούρεντα είναι ένα ημιορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων, το οποίο βρίσκεται σε υψόμετρο 376 μέτρα και βόρεια του ποταμού Τύρια. Απέχει 37 χλμ. Δ. από την πόλη των Ιωαννίνων, 65 χλμ. Α.-ΒΑ. από την Ηγουμενίτσα και 30 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την Ελεούσα (έδρα του δήμου). Βόρεια του χωριού είναι ο Βουτσαράς και η ΕΟ Ιωαννίνων - Ηγουμετσίτσας, ανατολικά τα Κούρεντα των οποίων θεωρείται συνοικισμός. Αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου το 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Πετσάλη αποτελούν τη τοπική κοινότητα Κουρέντων της δημοτικής ενότητας Μολοσσών που υπάγεται στο δήμο Ζίτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 134 κατοίκων ενώ ως οικισμός 113.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ζίτσας Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Ανθρώπινα δικαιώματα στην Πολωνία
Τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Πολωνία δεν υποστηρίζονται πάντα στην πράξη. Από το 1959 έως το 2019, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έκρινε ότι η Πολωνία παραβίασε τα ανθρώπινα δικαιώματα σε 989 υποθέσεις. Το 2021, η ILGA-Europe κατέταξε την Πολωνία στη χαμηλότερη θέση στην Ευρωπαϊκή Ένωση για την προστασία των δικαιωμάτων των ΛΟΑΤ για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά.
Σύνταγμα της Δημοκρατίας της Πολωνίας
Το Πολωνικό Σύνταγμα καθορίζει μια ποικιλία ανθρωπίνων δικαιωμάτων και δικαιωμάτων των πολιτών. Το δεύτερο κεφάλαιο του Συντάγματος με τίτλο «Οι ελευθερίες, τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις των προσώπων και των πολιτών» περιέχει πολλά άρθρα που ενημερώνουν για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Πολωνία. Μεταξύ των συνταγματικών ελευθεριών και δικαιωμάτων είναι:
Άρθρο 14 - Ελευθερία του Τύπου και άλλων μέσων κοινωνικής επικοινωνίας.
Άρθρο 21 - Προστασία της κυριότητας και του κληρονομικού δικαιώματος.
Άρθρο 25 - Ίσα δικαιώματα εκκλησιών και θρησκευτικών οργανώσεων.
Άρθρο 31
Άρθρο 32
Άρθρο 33 - Ίσα δικαιώματα των Πολωνών πολιτών στην οικογενειακή, πολιτική, κοινωνική και οικονομική ζωή.
Άρθρο 34 - Δικαίωμα μη απώλειας της πολωνικής υπηκοότητας από Πολωνό πολίτη.
Άρθρο 35 - Ελευθερία διατήρησης και ανάπτυξης γλώσσας και εθίμων.
Άρθρο 36 - Δικαίωμα προστασίας από το πολωνικό κράτος κατά τη διαμονή στο εξωτερικό.
Άρθρο 38 - Δικαίωμα νομικής προστασίας της ζωής κάθε ανθρώπου.
Άρθρο 39 - Ελευθερία από την υποβολή σε επιστημονικό πειραματισμό χωρίς εκούσια συναίνεση.
Άρθρο 40 - Ελευθερία από βασανιστήρια ή σκληρή, απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ή τιμωρία.
Άρθρο 41 - Δικαίωμα στο προσωπικό απαραβίαστο, ασφάλεια και ελευθερία.
Άρθρο 42 - Δικαίωμα άμυνας.
Άρθρο 45 - Δικαίωμα δίκαιης και δημόσιας ακρόασης ενώπιον αρμόδιου, αμερόληπτου και ανεξάρτητου δικαστηρίου.
Άρθρο 47 - Δικαίωμα νομικής προστασίας της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής.
Άρθρο 48 - Δικαίωμα των γονέων να αναθρέψουν τα παιδιά τους σύμφωνα με τις δικές τους πεποιθήσεις.
Άρθρο 50 - Δικαίωμα στο απαραβίαστο της κατοικίας.
Άρθρο 51 - Δικαίωμα μη αποκάλυψης προσωπικών δεδομένων.
Άρθρο 52 - Ελεύθερη κυκλοφορία και επιλογή τόπου διαμονής.
Άρθρο 53 - Ελευθερία συνείδησης και θρησκείας.
Άρθρο 56 - Δικαίωμα ασύλου στη Δημοκρατία της Πολωνίας.
Άρθρο 57 - Ελευθερία ειρηνικής συνέλευσης και συμμετοχής.
Άρθρο 58 - Ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι.
Άρθρο 60 - Δικαίωμα πρόσβασης στη δημόσια υπηρεσία βάσει της αρχής της ισότητας.
Άρθρο 61 - Δικαίωμα λήψης πληροφοριών σχετικά με τις δραστηριότητες των δημοσίων αρχών.
Άρθρο 62 - Δικαίωμα ψήφου για Πολωνούς πολίτες που έχουν συμπληρώσει το 18ο έτος της ηλικίας τους.
Άρθρο 65 - Ελευθερία επιλογής και άσκησης επαγγέλματος.
Άρθρο 67 - Δικαίωμα κοινωνικής ασφάλισης.
Άρθρο 68 - Δικαίωμα προστασίας της υγείας.
Άρθρο 70 - Δικαίωμα στην εκπαίδευση.
Άρθρο 72 - Δικαίωμα προστασίας του δικαιώματος του παιδιού.
Άρθρο 80 - Δικαίωμα αίτησης στον Επίτροπο για τα Δικαιώματα του Πολίτη για βοήθεια για την προστασία ελευθεριών ή δικαιωμάτων που παραβιάζονται από όργανα δημόσιας εξουσίας.
Ιστορία
Στοιχεία αυτού που ονομάζονται τώρα ανθρώπινα δικαιώματα μπορούν να βρεθούν στα πρώτα χρόνια του πολωνικού κράτους. Το Θέσπισμα του Κάλις, ο Γενικός Χάρτης των Εβραϊκών Ελευθεριών (που εκδόθηκε το 1264) εισήγαγε πολλά δικαιώματα για τις εβραϊκές μειονότητες στην Πολωνία. Η Συνομοσπονδία της Βαρσοβίας του 1573 επιβεβαίωσε τη θρησκευτική ελευθερία όλων των κατοίκων της Πολωνίας, η οποία ήταν εξαιρετικά σημαντική για τη σταθερότητα της πολυεθνικής πολωνικής κοινωνίας της εποχής. Συγκεντρωμένοι στη Βαρσοβία, όλοι οι ευγενείς υπέγραψαν ένα έγγραφο στο οποίο οι εκπρόσωποι όλων των μεγάλων θρησκειών υποσχέθηκαν αμοιβαία υποστήριξη και ανεκτικότητα. Οι επόμενες οκτώ ή εννέα δεκαετίες υλικής ευημερίας και σχετικής ασφάλειας έγιναν μάρτυρες της εμφάνισης ενός «εικονικού γαλαξία από αστραφτερές πνευματικές φιγούρες».
Στην πρόσφατη ιστορία, τα ανθρώπινα δικαιώματα έχουν βελτιωθεί πολύ μόνο μετά την πτώση του κομμουνισμού το 1989 και την αντικατάσταση των παλαιών κατασταλτικών κανόνων του φιλοσοβιετικού κομμουνιστικού καθεστώτος με τη σύγχρονη, δημοκρατική κυβέρνηση που εγγυάται πρώτης τάξης αστικά και πολιτικά δικαιώματα, που επιβεβαιώνονται από το Freedom House.
Η Πολωνία έχει επικυρώσει τη συμφωνία του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου. Η σωματική τιμωρία απαγορεύεται πλήρως από το 2010. Η θανατική ποινή έχει καταργηθεί για όλα τα εγκλήματα όπως σημειώνει η Διεθνής Αμνηστία. Η σύγχρονη Πολωνία είναι μια χώρα με υψηλό επίπεδο ελευθερίας του λόγου, που εγγυάται το άρθρο 25 (τμήμα I. Η Δημοκρατία) του Συντάγματος της Πολωνίας το οποίο αναφέρει: "Οι δημόσιες αρχές στη Δημοκρατία της Πολωνίας είναι αμερόληπτες σε θέματα προσωπικών πεποιθήσεων, είτε θρησκευτικών είτε φιλοσοφικών, είτε σε σχέση με τις απόψεις για τη ζωή, και διασφαλίζουν την ελευθερία της έκφρασης στη δημόσια ζωή."
Το άρθρο Άρθρο 54 (τμήμα II. Οι ελευθερίες, τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις των προσώπων και των πολιτών) αναφέρει: "1. Η ελευθερία έκφρασης απόψεων, απόκτησης και διάδοσης πληροφοριών διασφαλίζεται σε όλους.
2. Απαγορεύεται η προληπτική λογοκρισία των μέσων κοινωνικής επικοινωνίας και η αδειοδότηση του Τύπου."
Ελευθερία του λόγου
μικρογραφία| Η [[Πολύχρωμη Παναγία, μια προσαρμογή της Μαύρης Παναγίας της Τσενστοχόβα, ενδέχεται να υπόκειται σε λογοκρισία στην Πολωνία. ]] Η ελευθερία του λόγου στην Πολωνία περιορίζεται από διάφορους νόμους, οι οποίοι απαγορεύουν ομιλία που θεωρείται ότι προσβάλλει τα εθνικά σύμβολα της Πολωνίας ή του Προέδρου. Υπάρχουν επίσης νόμοι κατά της προσβολής θρησκευτικών συναισθημάτων και της προσβολής μνημείων. Το 2019, μια ΛΟΑΤ ακτιβίστρια, η Ελζμπιέτα Ποντλέσνα, συνελήφθη επειδή δημιούργησε και παρουσίασε μια προσαρμογή της Μαύρης Παναγίας της Τσενστοχόβα την Πολύχρωμη Παναγία.
Το 2017, η Διεθνής Αμνηστία εξέφρασε ανησυχίες για την ελευθερία του συνέρχεσθαι στην Πολωνία, δηλώνοντας ότι «οι αρχές χρησιμοποιούν τεχνικές όπως η παρακολούθηση, η παρενόχληση και η δίωξη για να διαλύσουν και να αποτρέψουν μαζικές διαδηλώσεις». Ανέφερε επίσης ότι «οι αρχές συχνά δίνουν προνομιακή μεταχείριση στις φιλοκυβερνητικές και εθνικιστικές διαδηλώσεις έναντι άλλων τύπων συνελεύσεων».
Ιστορία του Φεμινισμού
μικρογραφία|187x187εσ| [[Ναρτσίζα Ζμιχόφσκα, πρόδρομος του φεμινισμού στην Πολωνία]] Ο φεμινισμός στην Πολωνία ξεκίνησε το 1800 στην εποχή των ξένων διαμελισμών, που χαρακτηρίστηκαν από τη μαζική κατάχρηση εξουσίας, ειδικά από τους Ρώσους, που επηρέασε και τα δικαιώματα των γυναικών. Ωστόσο, πριν από τον τελευταίο διαμελισμό το 1795, οι φορολογούμενες γυναίκες είχαν τη δυνατότητα να συμμετέχουν στην πολιτική ζωή. Η προάγγελος του φεμινισμού της Πολωνίας υπό τους διαμελισμούς, η Ναρτσίζα Ζμιχόφσκα, η οποία ίδρυσε μια ομάδα σουφραζέτων το 1842, φυλακίστηκε από τους Ρώσους για 3 χρόνια. Από το 1918, μετά την επιστροφή στην ανεξαρτησία, όλες οι γυναίκες μπορούσαν να ψηφίσουν. Η Πολωνία ήταν η 15η (12η κυρίαρχη) χώρα που εισήγαγε το καθολικό δικαίωμα ψήφου των γυναικών. Ωστόσο, υπάρχει μια σειρά ζητημάτων που αφορούν τις γυναίκες στη σύγχρονη Πολωνία, όπως τα δικαιώματα αμβλώσεων (επισήμως επιτρέπονται μόνο σε ειδικές περιπτώσεις) και η «γυάλινη οροφή».
Βία κατά των γυναικών
Η ενδοοικογενειακή βία, σύμφωνα με αναφορά του 2011 από τον ιστότοπο TheNews.pl που διευθύνεται από το Πολωνικό Ραδιόφωνο, θεωρείται από έναν στους πέντε ερωτηθέντες ως πρόβλημα. Το 38% των Πολωνών γνωρίζει τουλάχιστον μία οικογένεια όπου σημειώνεται σωματική βία και το 7% ισχυρίστηκε ότι γνώριζε τουλάχιστον μία οικογένεια όπου έλαβε χώρα σεξουαλική βία, σύμφωνα με έρευνα που πραγματοποιήθηκε το Νοέμβριο από το ερευνητικό κέντρο SMG KRC για λογαριασμό του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικής Πολιτικής. Η έρευνα αποκάλυψε ότι το 27% των ερωτηθέντων ήταν απρόθυμοι να ενεργήσουν εναντίον φαινομενικών κακοποιών φοβούμενοι ότι η βία θα μπορούσε να μεταφερθεί στους εαυτούς τους, ενώ το 17% θεώρησε ότι η ανάδειξη του θέματος θα επιδεινώσει το πρόβλημα για το αρχικό θύμα. Ένας στους τέσσερις από τους ερωτηθέντες θεώρησε ότι δεν υπάρχει καμία υποχρέωση για τους γείτονες ή τους γνωστούς να ενεργούν όταν αντιλαμβάνονται την ενδοοικογενειακή βία, πιστεύοντας ότι είναι δύσκολο να κρίνουμε ποιο μέρος έχει το δίκιο. Το 43% των ερωτηθέντων δήλωσαν ότι οι παρεμβάσεις σε οικογενειακά θέματα επιτρέπονται μόνο όταν κάποιος ζητήσει βοήθεια και το 14% των τρίτων είπε ότι δεν έχει νόημα η αναφορά της υπόθεσης, καθώς το θύμα αναπόφευκτα θα αποσυρόταν από τη νομική αγωγή ανεξάρτητα. Περίπου το 13% είπε ότι μια τέτοια κακοποίηση είναι προσωπική οικογενειακή υπόθεση. Ταυτόχρονα, το 16% είπε ότι υπάρχουν περιπτώσεις που η βία δικαιολογείται στο σπίτι. Περίπου το 26% των Πολωνών ισχυρίζονται ότι έχουν πέσει θύματα σωματικής βίας.
Ο βιασμός είναι παράνομος και τιμωρείται με φυλάκιση έως και 12 ετών (συμπεριλαμβανομένου του βιασμού συζύγου). Η σεξουαλική παρενόχληση υπο-αναφέρεται λόγω κοινωνικών απόψεων. Τον Ιανουάριο του 2014, εισήχθη μια μεταρρύθμιση τόσο για την απλούστευση της διαδικασίας όσο και για να γίνει ποινικό αδίκημα που επιδιώκεται από το κράτος και όχι ιδιωτική πράξη κατηγορίας. Είναι πολύ δύσκολο να επιτευχθεί άμβλωση στην Πολωνία με επίσημα μέσα.
Στον τομέα της απασχόλησης, λόγω των αντιλήψεων για τους ρόλους των γυναικών, η ανεργία για τις γυναίκες είναι υψηλή.
Στις 29 Οκτωβρίου 2020, η ομάδα υπεράσπισης των πολιτικών δικαιωμάτων της Διεθνούς Αμνηστίας προέτρεψε τις αρχές στην Πολωνία να προστατεύσουν τους ειρηνικούς διαδηλωτές που διαδηλώνουν ενάντια στους περιορισμούς των αμβλώσεων, από την παρενόχληση και τις βίαιες επιθέσεις που διαπράττονται από αντιδιαδηλωτές. Σύμφωνα με την οργάνωση, στο παρελθόν οι διαδηλωτές έχουν αντιμετωπίσει υπερβολική χρήση βίας από αστυνομικούς και έχουν τεθεί σε αυθαίρετη κράτηση χωρίς πρόσβαση σε δικηγόρους.
Δικαιώματα των ΛΟΑΤ+
Η Πολωνία υπέγραψε τη διακήρυξη των δικαιωμάτων των ΛΟΑΤ+ του ΟΗΕ, αλλά τα συνδικάτα ομοφυλόφιλων δεν αναγνωρίζονται στην Πολωνία. Ωστόσο, η Πολωνία δεν περιλαμβάνεται στον κατάλογο των χωρών με κρατικά υποστηριζόμενη ομοφοβία και η ομοφυλοφιλία στην Πολωνία δεν ποινικοποιήθηκε ποτέ υπό την πολωνική δικαιοδοσία. Η ομοφυλοφιλία επιβεβαιώθηκε ως νόμιμη το 1932 και η Πολωνία αναγνωρίζει επίσης την αλλαγή φύλου και δεν απαιτεί στείρωση των τρανς πολιτών της. Η Άννα Γκρότσκα εξελέγη βουλευτής στις κοινοβουλευτικές εκλογές της Πολωνίας το 2011 και ήταν τότε η μόνη γνωστή τρανς βουλευτής στον κόσμο. μικρογραφία| Πορεία Ισότητας το 2019 στην [[Τσενστοχόβα]] Σύμφωνα με έκθεση του 2021 της ILGA-Europe, μια κατάταξη 49 ευρωπαϊκών χωρών που δημοσιεύεται από την ILGA-Europe ετησίως, η Πολωνία σημείωσε τη χαμηλότερη θέση μεταξύ των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και 43η συνολικά. Αυτή η κατάταξη χρησιμοποιεί εκτεταμένα κριτήρια για την αξιολόγηση των νομικών και πολιτικών πρακτικών για τα ΛΟΑΤ άτομα.
Τον Ιούλιο του 2021, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ανακοίνωσε ότι μήνυσε την Πολωνία (μαζί με την Ουγγαρία) για παραβίαση των θεμελιωδών δικαιωμάτων των ΛΟΑΤ ατόμων.
Αξιολόγηση από τρίτους
Μια έκθεση του 2010 από το Γραφείο Δημοκρατίας, Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Εργασίας των Ηνωμένων Πολιτειών σημείωσε ότι «η κυβέρνηση της Πολωνίας σέβεται γενικά τα ανθρώπινα δικαιώματα των πολιτών της». Ωστόσο, σημείωσε προβλήματα, με τα περισσότερα από αυτά να είναι η κακή συμπεριφορά της αστυνομίας, η μακροχρόνια προφυλάκιση και οι νόμοι που περιόριζαν την ελευθερία του λόγου (αν και σπάνια επιβάλλονται), πέρα από τη διαφθορά στην κυβέρνηση και την κοινωνία.
Το Ερευνητικό Ινστιτούτο Freedom House κάποτε χαρακτήριζε την Πολωνία ως χώρα πρώτης κατηγορίας πολιτικών δικαιωμάτων, αλλά από το 2020, οι αξιολογήσεις της Πολωνίας στην έκθεση Nations in Transit του Freedom House είχαν μειωθεί για τέσσερα συνεχόμενα χρόνια. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Δείκτη Ειρήνης, η Πολωνία είναι η 23η πιο ειρηνική χώρα στον κόσμο.
Α.Γ.Σ. Κεραυνός Αιγίου
Ο Αθλητικός Γυμναστικός Σύλλογος Κεραυνός Αιγίου είναι ελληνικό αθλητικό σωματείου, που δραστηριοποιείται στην πόλη του Αιγίου στην Αχαΐα. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1981 και οι αθλητές του αγωνίζονται με χρώματα το κίτρινο και το μπλε. Καλλιεργεί σήμερα αποκλειστικά το άθλημα της καλαθοσφαίρισης, διαθέτοντας νομική μορφή ερασιτεχνικού σωματείου. Στο παρελθόν είχε δημιουργήσει τμήματα και άλλων αθλημάτων, όπως ποδοσφαίρου, πετοσφαίρισης, χειροσφαίρισης, ποδηλασίας και ενόργανης γυμναστικής.
Ανθρώπινα δικαιώματα στην Πολωνία
Αξιολόγηση από τρίτους
Το 2020, η Επιτροπή για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων εξέφρασε «σοβαρή ανησυχία» για την υπερβολική βία που χρησιμοποιήθηκε από την πολωνική αστυνομία κατά τις συλλήψεις.
Α.Γ.Σ. Κεραυνός Αιγίου
Ιστορική αναδρομή
Σύμφωνα με το αρχείο του Πρωτοδικείου Πάτρας, το αρχαιότερο αθλητικό σωματείο της Αιγιάλειας ιδρύθηκε το 1903. Ονομαζόταν Κεραυνός Αιγίου και διέθετε δύο τμήματα, ποδοσφαίρου και ποδηλασίας. Ιδρυτές του ήταν δύο επιφανή μέλη της κοινωνίας του Αιγίου, ο Στέφανος Σουφλής και ο Κώστας Γεωργαντάς. Εξαιτίας, όμως, των δύσκολων συνθηκών της εποχής ο σύλλογος για κάποια χρόνια υπολειτουργούσε και το 1918 είχε παύσει τη λειτουργία του. Το όνομα όμως ενέπνευσε τον Τάκη Παγουράκη, ο οποίος στις 26 Μαρτίου 1981, ίδρυσε μαζί με τον Τάκη Γριβέρη, τον Βασίλη Μουντζουρούλια, τον Αριστείδη Φίλια και τον Αποστόλη Πρίνο, τον νέο Κεραυνό Αίγίου.
Τα τρία πρώτα χρόνια λειτούργησε αποκλειστηκά σαν ποδοσφαιρικός σύλλογος, λαμβάνοντας μέρος στο Πρωτάθλημα της Γ' Κατηγορίας Ανδρών που διοργανώνει η Ε.Π.Σ. Αχαΐας. Το 1983 το ποδόσφαιρο παραχωρεί τη θέση του στην καλαθοσφαίριση. Στο επόμενο διάστημα ιδρύθηκαν τμήματα ενόργανης γυμναστικής και χειροσφαίρισης, χωρίς ωστόσο να μακροημερεύσουν. Επίσης ιδρύθηκε τμήμα γυναικείας πετοσφαίρισης με προπονητή τον Κώστα Βελισσαρόπουλο που για εννέα συνεχείς περιόδους συμμετείχε σε επίσημες διοργανώσεις.
Ανθρώπινα δικαιώματα στην Πολωνία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτική της Πολωνίας
Α.Γ.Σ. Κεραυνός Αιγίου
Τμήμα καλαθοσφαίρισης ανδρών
Διαθέτει στην τροπαιοθήκη του πέντε Πρωταθλήματα Α1 Κατηγορίας Αχαΐας-Ηλείας, καθώς και ένα Πρωτάθλημα Γ' Εθνικής Κατηγορίας. Η υψηλότερη Κατηγορία στην οποία έχει ποτέ διαγωνιστεί είναι η Α2 Εθνική Κατηγορία, όπου ανέβηκε για πρώτη φορά την περίοδο 2008-09.
Σνιέζνε Κότουι
δεξιά|μικρογραφία|240x240εσ| Σνιέζνε Κότουι το καλοκαίρι δεξιά|μικρογραφία|240x240εσ| Χειμερινό τοπίο του Σνιέζνε Κότουι, με το ορόσημο ραδιοφωνικό πύργο Το Σνιέζνε Κότουι (1.175 μέτρα, πολωνικά: Śnieżne Kotły, τσέχικα: Sněžné jámy, γερμανικά: Schneegruben, κυριολεκτικά Χιονισμένες Τρύπες ή Χιονισμένο Λεκανοπέδιο) είναι δύο παγετώδη λεκανοπέδια που βρίσκονται στα Σουδητικά Όρη, στο Εθνικό Πάρκο Καρκονόσε στην Πολωνία. Αποτελούν μοναδικό δείγμα του αλπικού τοπίου στην περιοχή και αποτελούν φυσικό καταφύγιο από το 1933.
Περιγραφή
Τα τείχη και των δύο λεκανοπεδίων είναι περίπου 100 μέτρα σε ύψος και περιέχουν μικρές αλπικές λίμνες. Σχηματίστηκαν κατά την τελευταία φάση της παγετωνικής περιόδου και αποτελούνται κυρίως από γρανίτη. Ωστόσο, σε δύο εκτεθειμένα σημεία βρέθηκε βασάλτης (προφανώς ηφαιστειακής προέλευσης), ο οποίος είναι αρκετά σπάνιος σε αυτό το μέρος της Κεντρικής Ευρώπης. Μερικά σπάνια είδη αρκτικών και αλπικών φυτών εμφανίζονται στα ψυχρά και σκοτεινά μέρη των λεκανοπεδίων: αλπική ανεμώνη (pulsatilla alpina), γεντιανή του Ασκληπιού (gentiana asclepiadea), ακόνιτον το ναπίδιον (aconitum napellus) και το μόνο μέρος στα Σουδητικά Όρη όπου εμφανίζεται ο μίκρανθος ο χιονώδης (micranthes nivalis). Στην κορυφή του μεγαλύτερου λεκανοπεδίου, στο Γουάμπσκι Στσιτ, υπάρχει ένας πύργος ραδιοφώνου και τηλεόρασης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σουδητικά Όρη Κατηγορία:Κοιλάδες της Πολωνίας
Εμμανουήλ Τρούλης
Ο '''Εμμανουήλ Ιωάν. Τρούλης  (ή Τρουλομανόλης)''' γεννήθηκε στο χωριό Λιβάδια Μυλοποτάμου Ρεθύμνης το 1863 και απεβίωσε στις 25 Δεκεμβρίου 1934 σε ηλικία 71 ετών. Από το 1889-1897 διορίστηκε από την Κρητική Πολιτεία επίσημος οπλαρχηγός του Μυλοποτάμου, γι’ αυτό και τιμήθηκε μετά την απελευθέρωση με ισόβια σύνταξη. Ως οπλαρχηγός έγινε ο φόβος και ο τρόμος των Τούρκων του Μυλοποτάμου που τους ανάγκασε να φύγουν από τα χωριά και να μαζευτούν στο Ρέθυμνο για ασφάλεια. Στο χωριό Μελισσουργάκι φόνευσε τον αγά του χωριού γιατί κατατυραννούσε τους χριστιανούς. Έλαβε μέρος στη μάχη του Κούλε στο Λατζιμά. Στο χωριό Μάραθος Μαλεβιζίου σκότωσε το γενίτσαρο Ριζά Τσαούση γιατί είχε στραγγαλίσει τους μοναχούς της Ιεράς Μονής Αγίου Παντελεήμονα.
Υπήρξε μέλος της Επαναστατικής Επιτροπής που διαπραγματεύτηκε τη συνθηκολόγηση μεταξύ χριστιανών και Τούρκων.
Η συμμετοχή του στην αντίσταση κατά των Τούρκων μαρτυρείται και από το παρακάτω έγγραφο που, μαζί με τους συμπολεμιστές του Γεώργιο Καρτερή και Ευάγγελο Φραγκιαδάκη, έστειλαν προς το Γενικό Διοικητή των Τούρκων στο Ρέθυμνο, δηλώνοντας την απόφασή τους να αθετούν τις διαταγές του και να φονεύουν τους Οθωμανούς σε αντίποινα των δολοφονιών των χριστιανών. Σε κάπως ασύντακτο ύφος γράφουν:
Εξοχώτατε,
Σας φανερώνουμε ότι εμείς οι χριστιανοί προ πάντων φυγόδικοι δεν είμεθα βάρβαρον έθνος και συ πλάνε Γενικέ Διοικητά διατί να συλλαμβάνεις τους χριστιανούς και να τους βάνεις εις τα φυλακάς προς ασφάλειαν και συ να τους φονεύεις ενώ είναι αθώοι, να γνωρίζεις δε ότι δεν θα ησυχάσεις τον τόπον ούτε εμείς οι φυγόδικοι θα φύγομεν από εδώ αφού δεν δώσεις το πρώην καθεστώς και εις ημάς αμνηστείαν και μετακομιστεί η χωροφυλακή, λέγω δε να γνωρίσεις ότι στο τμήμα Ρεθύμνης ευρισκόμεθα συσσωματωμένοι 40 πρόσφυγες Κρήτες και δεν θα λείψωμεν από εδώ έως ότου ζει ένας από ημάς ,μόνο  θα φονεύομεν και θα κακοποιούμεν τους Οθωμανούς, αλλ’ όχι εμείς αλλά εσύ με τας βιαιό(τητας) όπου κάμνης των χριστιανών.
Οι φυγόδικοι
Γεώργιος Καρτερής
Ευάγγελος Φραγκιαδάκης
Εμμανουήλ Τρούλης
Κατάλογος σιδηροδρομικών ατυχημάτων στην Ελλάδα
Αυτός είναι ένας κατάλογος των σιδηροδρομικών ατυχημάτων που έχουν καταγραφεί στην Ελλάδα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σιδηροδρομικές μεταφορές στην Ελλάδα
Έρικα Μέντεζ
Η Έρικα Μέντεζ (αγγλ.:Erica Μέντεζ) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός φωνής, η οποία έχει δώσει τη φωνή της σε αγγλικές μεταγλωττίσεις για τα στούντιο Funimation, Bang Zoom! και Studiopolis. Σπούδασε γραφικό σχέδιο στο κολέγιο για τρία χρόνια πριν γίνει ηθοποιός φωνής.
Βιογραφία
Ο πρώτος σημαντικός φωνητικός ρόλος της Μέντεζ ήταν ο Pac-Man στο βιντεοπαιχνίδι Pac-Man and the Ghostly Adventures, το οποίο κυκλοφόρησε το 2013. Το 2014, πρωταγωνίστησε ως Αλαντίν στη σειρά Magi: The Labyrinth of Magic και ως Ρούικο Ματόι (Ryuko Matoi) στην αγγλική μεταγλώττιση του Kill la Kill, το τελευταίο εκ των οποίων μεταδόθηκε στο μπλοκ Toonami του Adult Swim.
Μερικοί από τους άλλους σημαντικούς ρόλους της Μέντεζ περιλαμβάνουν την Haruka Tenoh/Sailor Uranus από το Sailor Moon στη μεταγλώττιση του Viz Media, την Maki Harukawa στο Danganronpa V3: Killing Harmony, την Gon Freecss στην αγγλική μεταγλώττιση της anime προσαρμογής του 2011 του Hunter × Hunter, την Retsuko (Ρετσουκό) στο αγγλική μεταγλώττιση της σειράς anime του Netflix Aggretsuko, την Annie (Άνι) στο παιχνίδι μάχης Skullgirls, την Kamisato Ayaka (Καμισάτο Αγιάκα) στο Genshin Impact, την Wang Ai Ling (Γουάνγκ Άι Λινγκ) στην αγγλόφωνη κινεζική σειρά κινουμένων σχεδίων Stitch & Ai, την Diane στο Τα εφτά θανάσιμα αμαρτήματα, την Arle Nadja (Άρλε Νάιντα) στη σειρά Puyo Puyo, την Emma (Έμμα) στο The Promised Neverland και την Itsuki Sumeragi (Ιτσούκι Σουμεράγκι) στην αγγλική μεταγλώττιση του anime Kakegurui του Netflix.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί βιντεοπαιχνιδιού
Πιγουνιανά Ρεθύμνου
Τα Πιγουνιανά είναι οικισμός της Κοινότητας Μαργαριτών του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Βρίσκεται σε υψόμετρο 370 μ. και απέχει 28 χιλ. από το Ρέθυμνο. Πρώτη φορά μνημονεύεται στην απογραφή του 1881 Πηγουνιανά (μετόχια Μαργαριτών) με 75 Χριστιαν. κατ. Σύμφωνα με τον Σπανάκη η ορθή γραφή είναι Πηγουνιανά. Στις απογραφές συναντάμε τον οικισμό για πρώτη φορά το 1881 με 75 χριστιανούς κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 δεν αναφέρεται. Το 1920 είχε 117 κατοίκους, το 1928: 113 κατ., το 1940: 99 κατ., το 1951: 88 κατ., το 1961: 61 κατ., το 1971: 49 κατ., το 1981: 52 κατ., το 1991: 54 κατ. Κεντρικός ναός του χωριού είναι ο Άγιος Σπυρίδωνας που υπάγεται στην ενορία Μαργαριτών. Παλαιότερος είναι ο ναός της Αγίας Κυριακής στα ανατολικά του οικισμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης