cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δημοκρατικό Κόμμα της Κορέας
Αν-Μουν: αντιπαράθεση και διάσπαση (2015-16)
Ο Αν και η ομάδα του, με συμπεριλαμβανόμενο τον Κιμ Χαν-γκιλ, ξεκίνησαν τις προετοιμασίες για την ίδρυση ενός νέου κόμματος. Στις 12 Ιανουαρίου 2016, ο Κουον Ρο-καπ, ένας συνεργάτης του πρώην Προέδρου Κιμ Ντε-τζουνγκ, εγκατέλειψε το κόμμα μαζί με μια κοινοβουλευτική ομάδα 40 μελών. Έριξε την ευθύνη στον αρχηγό του κόμματος, τον οποίον χαρακτήρισε ως «στενόμυαλο ηθικολόγο και μοναστικό» που δημιούργησε μία "Ρο-ιστική παράταξη" στη ΝΠΣΔ. Τον Ιανουάριο του 2016, το Λαϊκό Μεταρρυθμιστικό Κόμμα του Τσουν συγχωνεύτηκε με την ομάδα του Αν Τσολ-σου και ιδρύθηκε το Λαϊκό Κόμμα, με αρχηγό τον Αν.
Μετά τις διασπάσεις, η ΝΠΣΔ μετονομάστηκε σε Κόμμα Μιντζού (σημαίνει "δημοκρατικό") και στις 27 Ιανουαρίου 2016 ο Μουν παραιτήθηκε από την ηγεσία του κόμματος. Η ηγεσία του κόμματος πέρασε στον Κιμ Τσονγκ-ιν, έναν οικονομολόγο από την ομάδα συμβούλων της Προεδρίνας Παρκ Γκουν-χιέ. Ο Κιμ θεωρήθηκε ως μια απροσδόκητη επιλογή για το κεντροαριστερό Μιντζού, καθώς οι προηγούμενες συνεργασίες του ήταν με τις δεξιές κυβερνήσεις των Τσουν Ντου-χουάν (5ος Πρόεδρος, 1980-1988) και Ρο Τάε-γου (6ος Πρόεδρος, 1988-1993). Το 1981-1988 ήταν βουλευτής με το Κόμμα Δημοκρατικής Δικαιοσύνης και το 1989-1990 ήταν Υπουργός Υγείας.
Υπό την ηγεσία του Κιμ Τσονγκ-ιν (Ιανουάριος-Αύγουστος 2016)
μικρογραφία|300x300εσ|Η έδρα του Δημοκρατικού Κόμματος στη [[Σεούλ το 2018]] Ο Κιμ Τσονγκ-ιν θεωρούσε τους "Ρο-ιστές" και τους εξτρεμιστές ως πηγές προβλημάτων για το κόμμα, και ήθελε να περιορίσει την επιρροή τους. Κατά την περίοδο πριν τις βουλευτικές εκλογές του 2016, ο Κιμ απέρριψε τους σημαντικούς Ρο-ιστές υποψήφιους, με πρώτο τον Λι Χε-τσαν, ο οποίος είχε διατελέσει Πρωθυπουργός στην κυβέρνηση του Ρο Μού-χιον. Ο Λι εγκατέλειψε το κόμμα, δηλώνοντας ότι «η ηγεσία του Κιμ Τσονγκ-ιν ανέφερε χοντρικά τους πολιτικούς λόγους, αλλά δεν ήταν καλή πολιτική προσέγγιση». Η επιτροπή του Δημοκρατικού Κόμματος κατάρτισε μία λίστα υποψηφίων με μέλη του κόμματος που θα περιγράφονταν ως συμβατικά. 20 μέρες πριν τις εκλογές ο Κιμ προσφέρθηκε να παραιτηθεί, αλλά τελικά διατήρησε την θέση του. Δήλωσε ότι θα συνεχίσει να επιδιώκει αναβάθμιση στην εικόνα και την ταυτότητα του κόμματος, αλλά για την ώρα «παραμένει προσκολλημένο σε παλιές προλήψεις».
Στις βουλευτικές εκλογές του 2016 το Δημοκρατικό Κόμμα ήρθε πρώτο και κέρδισε την πλειοψηφία των εδρών (123) στην Εθνοσυνέλευση. Μετά την εκλογική νίκη του, ο Κιμ Τσονγκ-ιν ανακοίνωσε ότι το Δημοκρατικό Κόμμα θα επιδιώξει οικονομική ανάπτυξη, δομικές αναδιαρθρώσεις, δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, ανάπτυξη της βιομηχανίας. Θα υποστηρίξει την ίδρυση ιδιωτικών νοσοκομείων και "φιλικού για τις εταιρείες" περιβάλλοντος.
Προεδρικές εκλογές του 2017
Τον Απρίλιο του 2017 η Προεδρίνα Παρκ Γκουν-χιέ κατηγορήθηκε και δικάστηκε για κατάχρηση της εξουσίας, διαφθορά, άσκηση βίας και διαρροή κυβερνητικών μυστικών. Στις προεδρικές εκλογές κέρδισε ο Μουν Τζε-ιν, ο οποίος συγκέντρωσε το 41,1% των ψήφων και έγινε ο 12ος Πρόεδρος της Νότιας Κορέας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Κορεατικά (ko) Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα στη Νότια Κορέα
Γουλιέλμος Α΄ του Βολφενμπύτελ
Ο Γουλιέλμος Α΄ (π. 1270 - 30 Σεπτεμβρίου 1292) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν πρίγκιπας μέρους του Βολφενμπύτελ, στην αρχή μαζί με τους αδελφούς του Ερρίκο Α΄ και Αλβέρτο Β΄ (1279-91) και μετά μόνος του (1291-92). Το Βολφενμπύτελ ήταν περιοχή του δουκάτου του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ.
Βιογραφία
Το 1291 τα δύο μικρότερα αδέλφια ενηλικιώθηκαν και μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό τους Ερρίκο Α΄ μοιράστηκαν το Βολφενμπύτελ: ο Ερρίκος Α΄ έλαβε το Γκρουμπενχάγκεν, ο Αλβέρτος Β΄ το Γκέτινγκεν και ο Γουλιέλμος Α΄ το υπόλοιπο Βολφενμπύτελ, δηλ. την περιοχή γύρω από το Μπράουνσβαϊγκ, το Σένινγκεν, το Χάρτσμπουργκ, το Ζέζεν, το Κενινγκσλούτερ. Διαφώνησαν για την πόλη του Μπράουνσβαϊγκ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ελισάβετ, κόρη του Ερρίκου Α΄ λαντγκράβου της Έσσης, αλλά δεν απέκτησε απογόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Γουέλφων
Αστική Περιοχή Αρούσα
Η Αστική Περιοχή Αρούσα (Αγγλικά: Arusha Urban District, Σουαχίλι Wilaya ya Arusha Mjini), είναι μία από τις επτά περιοχές στην Περιφέρεια Αρούσα (Arusha Region) της Τανζανίας και περιέχει την περιφερειακή και οικονομική πρωτεύουσα· την πόλη Αρούσα. Στα βόρεια, δυτικά και νότια συνορεύει με την Αγροτική Περιοχή Αρούσα (Arusha Rural District) και στα ανατολικά με την Περιοχή Μέρου (Meru District). Κατά το 1994, η Αστική Επαρχία Αρούσα (Arusha Urban District), ήταν η πλουσιότερη περιοχή στην Τανζανία με 91.024 σελίνια Τανζανίας.
Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας του 2002, ο πληθυσμός στην Αστική Επαρχία Αρούσα (Arusha Urban District), ήταν 282.712 άτομα. ενώ, το 2012 ήταν 416.442 άτομα.
Μεταφορές
Ο ασφαλτοστρωμένος οδικός Κορμός T2 από την Καμάνγκα (Kamanga) στα σύνορα της Κένυα, προς το Μόσι (Moshi), διέρχεται μέσα από την Αστική Περιοχή Αρούσα (Arusha Urban District) και ο ασφαλτοστρωμένος οδικός Κορμός T5 από το Μπαμπάτι (Babati), καταλήγει στην περιοχή.
Ο Σιδηρόδρομος Ουσαμπάρα (Usambara Railway) από την Τάνγκα (Tanga) στην Αρούσα (Arusha), επίσης καταλήγει στην περιοχή.
Επιπλέον, το Αεροδρόμιο Αρούσα (Arusha Airport) βρίσκεται επίσης εντός των ορίων της περιοχής.
Διοικητικές υποδιαιρέσεις
Από το 2012, η Αστική Επαρχία Αρούσα (Arusha Urban District) διαιρείται διοικητικά σε 3 Τομείς και 19 Τμήματα.
Εκλογικές περιφέρειες
Για τις βουλευτικές εκλογές, η Αστική Περιοχή Αρούσα (Arusha Urban District) χωρίζεται σε εκλογικές περιφέρειες. Κατά τις εκλογές του 2010 η Αστική Επαρχία Αρούσα (Arusha Urban District) είχε μία εκλογική περιφέρεια, την Εκλογική Περιφέρεια Αρούσα.
Τμήματα
• 5
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Πηγές
Κατηγορία:Επαρχίες της Τανζανίας Κατηγορία:Επαρχίες της Περιφέρειας Αρούσα
Αντιγόνη Ντρισμπιώτη
H Αντιγόνη Ντρισμπιώτη (Καρδίτσα, 21 Μαρτίου 1984) είναι Ελληνίδα πρωταθλήτρια του βάδην, η οποία έχει αξιοσημείωτες διακρίσεις σε διεθνές επίπεδο, με σημαντικότερες την ανάδειξή της σε πρωταθλήτρια Ευρώπης το 2022 στα 20 χλμ και τα 35 χλμ βάδην. Θεωρείται ως η καλύτερη Ελληνίδα βαδίστρια όλων των εποχών.
Κατέκτησε επίσης την πρώτη θέση στα 35 χλμ βάδην στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο του Ποντεμπράντι το 2021, την 4η θέση στα 35 χλμ βάδην στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Όρεγκον το 2022, την 6η θέση στα 20 χλμ. βάδην στο Παγκόσμιο Κύπελλο του Ομάν το 2022, την 8η θέση στα 20 χλμ βάδην στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο το 2021 και είχε αντιπροσωπεύσει την Ελλάδα και στους Ολυμπιακούς αγώνες του Ρίο το 2016, όπου τερμάτισε στην 15η θέση.
Έχει επίσης κατακτήσει δύο ασημένια μετάλλια στο ομαδικό του βάδην, κατακτώντας την 2η θέση στο ομαδικό των 20 χλμ του Παγκόσμιου Κυπέλλου βάδην του Ομάν το 2022 και επίσης την 2η θέση στο ομαδικό των 35 χλμ του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου βάδην του Ποντεμπράντι το 2021.
Τον Μάιο 2023, η Ντρισμπιώτη κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στα 20 χλμ βάδην στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στην Τσεχία, τερματίζοντας 1η με χρόνο 1 ώρα 29.17 και επέτυχε την τρίτη καλύτερη επίδοση της καριέρας της.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1984 στην Καρδίτσα. Νωρίς η οικογένειά της μετακόμισε στην Αταλάντη για αναζήτηση ευνοϊκότερων εργασιακών συνθηκών και έζησε εκεί μέχρι τα οκτώ χρόνια της. Επέστρεψε στην Καρδίτσα και τελικά αποφοίτησε από το 5ο Λύκειο της Καρδίτσας το 2002.
Κατέχει πτυχίο Γυμναστικής Ακαδημίας από τη Σχολή ΤΕΦΑΑ στα Τρίκαλα, το οποίο απέκτησε το 2009. Το 2022 ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό της στην «Οργάνωση & Διαχείριση Αθλητικών Δραστηριοτήτων για Άτομα με Αναπηρία».
Είναι παντρεμένη και ζει μόνιμα στην Καρδίτσα.
Καριέρα
Ξεκίνησε ασχολούμενη σχεδόν από την αρχή με το αγώνισμα του βάδην, κατά προτίμηση από τους δρόμους μεγάλων αποστάσεων. Η πρώτη της επιτυχία ήταν η κατάκτηση της 8ης θέσης στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Παίδων-Κορασίδων.
Το 2003 σταμάτησε τον αθλητισμό δημιουργώντας οικογένεια. Επανήλθε στις προπονήσεις το 2011 κατακτώντας τη δεύτερη θέση στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα το 2012. Συμμετείχε στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα βάδην το 2013 και κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες το 2013 στη Μερσίνη της Τουρκίας.
Το διάστημα 2013 - 2022 προπονητής της διετέλεσε με επιτυχία ο Ναπολέων Κεφαλόπουλος, προπονητής βάδην με συνεχή παρουσία σε έξι Ολυμπιακούς Αγώνες. Η Ντρισμπιώτη κατέχει σημαντικές επιδόσεις στο βάδην, το πανελλήνιο ρεκόρ στα 3.000 μέτρα βάδην με επίδοση 12:27:18. , αλλά και το πανελλήνιο ρεκόρ στα 35 χλμ βάδην με χρόνο 2:41:58.
Το Μάιο του 2021, κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στα 35 χλμ βάδην, στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο ομάδων που έγινε στο Ποντεμπράντι της Τσεχίας, με χρόνο 2.49.55, βελτιώνοντας και το ατομικό της ρεκόρ (2.50.04). και καταρρίπτοντας ταυτόχρονα και το πανελλήνιο ρεκόρ.
Τον Ιανουάριο του 2022, η Ντρισμπιώτη ήταν η νικήτρια στα 35 χλμ στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα βάδην, που έγινε στα Μέγαρα, με χρόνο 2.47.48, το οποίο αποτέλεσε τότε νέο πανελλήνιο ρεκόρ. Στις 22 Ιουλίου 2022, κατέκτησε την 4η θέση στα 35 χλμ βάδην του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος στο Όρεγκον των ΗΠΑ, με χρόνο 2:41.58, καταρρίπτοντας το πανελλήνιο ρεκόρ.
Από τα τέλη του 2022, προπονητής της είναι ο Αυστραλός πρώην πρωταθλητής, Μπρετ Βάλανς.
Στις 25 Δεκεμβρίου 2022 αποφάσισε να μεταβεί στην Αυστραλία, για να συμμετάσχει σε αγώνες προετοιμασίας, μαζί με άλλες αθλήτριες του βάδην. Η προετοιμασία διήρκεσε μέχρι τις 15 Φεβρουαρίου 2023. Στο διάστημα αυτό, κατάφερε να βελτιώσει το ατομικό της ρεκόρ στα 10 χλμ. βάδην (στις 6 Ιανουαρίου 2023), με επίδοση 43:51.98, το οποίο αποτελούσε την δεύτερη καλύτερη επίδοση στην Ελλάδα. Επίσης, στις 12 Φεβρουαρίου 2023, κατέλαβε την δεύτερη θέση σε αγώνα 20 χλμ. βάδην, που διεξήχθη στην Μελβούρνη, καταρρίπτοντας μάλιστα το πανελλήνιο ρεκόρ, με επίδοση 1:28:12 (το προηγούμενο κατείχε η Αθηνά Παπαγιάννη από το 2004, με χρόνο 1:28:58). Με την επίδοση αυτή έπιασε το όριο, που ήταν απαραίτητο για να πάρει το εισιτήριο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού, το 2024.
Στις 18 Φεβρουαρίου 2023, συμμετείχε στο 37ο πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου, που διεξήχθη στο ΣΕΦ και κατάφερε να βγει πρώτη στα 3.000 μ. βάδην, επιτυγχάνοντας μάλιστα νέο πανελλήνιο ρεκόρ, το οποίο ταυτόχρονα ήταν και η καλύτερη επίδοση στον κόσμο για το 2023, με χρόνο 12:18.26.
Στις 21 Μαΐου 2023, η Αντιγόνη Ντρισμπιώτη κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στα 20 χλμ του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ομάδων Βάδην, που διεξήχθη στο Ποντεμπράντι της Τσεχίας, τερματίζοντας πρώτη, με χρόνο 1:29.17, το οποίο αποτελεί την τρίτη καλύτερη επίδοση της καριέρας της. Σε επίπεδο ομάδων, η Ελλάδα κατέλαβε την πέμπτη θέση, ανάμεσα σε εννέα χώρες.
Συμμετοχές και διακρίσεις
Στις 17 Φεβρουαρίου του 2023, βραβεύτηκε από τον ΣΕΓΑΣ και συγκεκριμένα από Γενικό Γραμματέα Αθλητισμού Γιώργο Μαυρωτά, ως η κορυφαία αθλήτρια για το έτος 2022, μαζί με τον πρωταθλητή Μίλτο Τεντόγλου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες του βάδην Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 2013 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Πρωταθλητές Ευρώπης στον στίβο Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Σερένα Αουνιόν-Τσάνσελορ
Η Σερένα Μαρία Αουνιόν-Τσάνσελορ (Serena Maria Auñón-Chancellor) γεννήθηκε στις 9 Απριλίου 1976, στην Ιντιανάπολις της Ιντιάνα και είναι Αμερικανίδα γιατρός, μηχανικός και αστροναύτης της NASA. Επισκέφτηκε τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS) ως μηχανικός πτήσης για την Αποστολή 56/57.
Εκπαίδευση
Η Αουνιόν-Τσάνσελορ φοίτησε στο Γυμνάσιο Poudre στο Φορτ Κόλινς του Κολοράντο. Κατέχει πτυχίο θετικών επιστημών Ηλεκτρολόγου Μηχανικού από το George Washington University, ένα διδακτορικό ιατρικής από το Health Science Center του Πανεπιστημίου του Τέξας στο Χιούστον (UTHealth) από το 2001, και ένα μεταπτυχιακό στον τομέα της Δημόσιας Υγείας από τον Ιατρικό Τομέα του Πανεπιστημίου του Τέξας (UTMB) από το 2006. Ολοκλήρωσε μια τριετή ειδίκευση στην εσωτερική παθολογία του UTMB στο Γκάλβεστον του Τέξας το 2004 και στη συνέχεια πέρασε ένα επιπλέον έτος ως επικεφαλής του τμήματος. Ολοκλήρωσε επίσης μια ειδίκευση στην αεροδιαστημική ιατρική στο UTMB. Έχει πιστοποίηση στην Εσωτερική Παθολογία και την Αεροδιαστημική Ιατρική από την αρμόδια επιτροπή.
Ιατρική καριέρα
Η Αουνιόν-Τσάνσελορ προσλήφθηκε από τη NASA ως ιπτάμενος ιατρός και πέρασε πάνω από εννέα μήνες στη Ρωσία συμμετέχοντας σε ιατρικές επεμβάσεις για αστροναύτες του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού. Υπηρέτησε ως αναπληρώτρια χειρουργός πληρώματος για το STS-127 και την Αποστολή 22. Υπηρέτεί επίσης ως αναπληρώτρια προϊσταμένη για το Orion - Medical Operations (ιατρικές επεμβάσεις για το αεροσκάφος Orion).
Το 2009 έλαβε το βραβείο Julian E. Ward Memorial Award από την Εταιρεία Αεροδιαστημικής Ιατρικής για τις συνεισφορές της στην κλινική φροντίδα του πληρώματος διαστημικής πτήσης και την ανάπτυξη ιατρικών κιτ για την υποστήριξη της εκτόξευσης και της προσγείωσης στο Καζακστάν.
Καριέρα στη NASA
Η Αουνιόν-Τσάνσελορ επιλέχθηκε ως υποψήφια αστροναύτης τον Ιούνιο του 2009. Ολοκλήρωσε το πρόγραμμα κατάρτισης υποψήφιων αστροναυτών το 2011.
Στα πλαίσια της εκπαίδευσής της, πέρασε δύο μήνες στην Ανταρκτική από το 2010 έως το 2011 ως μέρος της αποστολής ANSMET. Η αποστολή ANSMET αποτελούνταν από μια 9μελή συστηματική ομάδα και μια τετραμελή ομάδα αναγνώρισης που εξερεύνησε νέες περιοχές όπου μπορούν να ταξιδέψουν μελλοντικές ομάδες. Συλλογικά, κατέληξαν σε προτάσεις για πάνω από 1200 μετεωρίτες.
ΝΕΕΜΟ (Επιχειρήσεις της NASA σε ακραίες περιβαλλοντικές συνθήκες)
Τον Ιούνιο του 2012, η Αουνιόν πλοήγησε ένα υποβρύχιο DeepWorker 2000 ως μέρος της αποστολής υποβρύχιας εξερεύνησης NASA / NOAA NEEMO 16 από το Κι Λάργκο της Φλόριντα.
Τον Ιούλιο του 2015, η Αουνιόν-Τσάνσελορ συμμετείχε ως δύτης στο πλήρωμα NEEMO 20.
Έρευνα
Η έρευνα της Αουνιόν-Τσάνσελορ ασχολείται με τις ιατρικές επιπτώσεις της έκθεσης σε διαστημική ακτινοβολία, συμπεριλαμβανομένης της μοντελοποίησης μέσω υπολογιστή του περιβάλλοντος ακτινοβολίας ενός πληρώματος που βρίσκεται σε τροχιά σε διαστημόπλοιο.
Προσωπική ζωή
Ο πατέρας της Αουνιόν είναι ο Δρ Χόρχε Αουνιόν (Dr. Jorge Auñón), ένας Κουβανός εξόριστος που έφτασε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1960. Η μητέρα της είναι η Μάργκαρετ Αουνιόν (Margaret Auñón).
Η Αουνιόν-Τσάνσελορ είναι παντρεμένη με τον φυσικό Δρ Τζεφ Τσάνσελορ (Dr. Jeff Chancellor) και έχει μια θετή κόρη που ονομάζεται Σεραφίνα Τσάνσελορ (Serafina Chancellor) από τον προηγούμενο γάμο του συζύγου της. Αυτή τη στιγμή ζουν στο Λιγκ Σίτι του Τέξας.
Η Αουνιόν-Τσάνσελορ είναι αδειοδοτημένη ραδιοερασιτέχνης με το σήμα κλήσης του KG5TMT. Έλαβε την άδεια της Τεχνικής Κλάσης και η Ομοσπονδιακή Επιτροπή Επικοινωνιών (FCC) της έδωσε το διακριτικό της σήμα στις 2 Ιουνίου 2017. Η Αουνιόν-Τσάνσελορ ήταν η τελευταία αστροναύτης που δημιούργησε τυχαίες (μη προγραμματισμένες) ραδιοερασιτεχνικές επαφές από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS).
Τιμές και βραβεία
Η Αουνιόν-Τσάνσελορ έχει λάβει τα ακόλουθα βραβεία και διακρίσεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γυναίκες αστροναύτες Κατηγορία:Αμερικανοί αστροναύτες
1093 Φρέντα
Η Φρέντα (Freda) είναι ένας μεγάλος αλλά πολύ σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,794. Ανακαλύφθηκε το 1925 από τον Ρωσογάλλο αστρονόμο Βενιαμίν Ζεχόφσκι, που παρατηρούσε από το Αλγέρι, και πήρε το όνομά της προς τιμή του Φρεντ Πρεβόστ, μηχανικού και ευεργέτη της Σχολής Φυσικών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Μπορντώ. Αξιοσημείωτη είναι η μεγάλη κλίση της τροχιάς της Φρέντας ως προς την εκλειπτική.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Φρέντας εκτιμάται σε 116,74 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,0381. Η Φρέντα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 19 ώρες και 40 λεπτά, μία μάλλον αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φρεντα
Κάστρο Μπραν
Το κάστρο Μπραν (ρουμανικά: Castelul Bran) είναι κάστρο το οποίο βρίσκεται κοντά στο χωριό Μπραν, Κομητεία Μπρασόβ, στην κεντρική Ρουμανία. Το κάστρο κατασκευάστηκε τον 13ο αιώνα από το Τευτονικό Τάγμα και σήμερα αποτελεί εθνικό μνημείο της Ρουμανίας. Βρίσκεται στα όρια Τρανσυλβανίας και Βλαχίας. Συχνά αναφέρεται ως το «κάστρο του Κόμη Δράκουλα», αλλά δεν υπάρχουν στοιχεία ότι ο Μπραμ Στόκερ αναφερόταν σε αυτό το κάστρο και η σχέση του κάστρου με τον Βλαντ Γ΄ Τσέπες, έμπνευση του μυθιστορήματος, είναι ισχνή.
Το κάστρο σήμερα λειτουργεί ως μουσείο.
Ιστορία
thumb|Η αυλή του κάστρου Το 1212, το Τευτονικό Τάγμα κατασκεύασε το ξύλινο κάστρο του Ντιτριχστάιν ως οχυρωμένη θέση στο Μπούτσερλαντ, στην είσοδο μίας ορεινής κοιλάδας διαμέσου της οποίας οι έμποροι ταξίδευαν για πάνω από μία χιλιετία, αλλά το 1242 καταστράφηκε από τους Μογγόλους. Η πρώτη καταγραφή του κάστρου του Μπραν έγινε από τον Λουδοβίκο Α΄ της Ουγγαρίας τις 19 Νοεμβρίου 1377, δίνοντας στους Σάξονες του Κρόνσταντ (Μπρασόβ) το δικαίωμα να φτιάξουν μια πέτρινη ακρόπολη με δικά τους έξοδα και εργασία. Ο οικισμός του Μπραν άρχισε να αναπτύσσεται δίπλα. Το 1438-1442, το κάστρο χρησιμοποιήθηκε στην άμυνα έναντι στους Οθωμανούς, και στην συνέχεια ως τελωνείο ανάμεσα σε Τρανσυλβανία και Βλαχία. Το κάστρο ανήκε στους Ούγγρους βασιλείς, αλλά επειδή ο βασιλιάς Βλάντισλας Β΄ δεν πλήρωσε τα δάνεια, το κάστρο πέρασε στην κατοχή της πόλης του Μπράσοβ το 1533. Το Μπραν είχε στρατηγική σημασία μέχρι τα μέσα του 18ου αιώνα.
Το 1920, το κάστρο έγινε βασιλική κατοικία εντός του βασιλείου της Ρουμανίας. Ήταν αγαπημένη οικία και αποχωρητήριο της βασίλισσας Μαίρη. Η πριγκίπισσα Ιλιάνα κληρονόμησε το κάστρο και λειτούργησε ως νοσοκομείο κατά τον Β΄ΠΠ. Μετά πέρασε στην κατοχή του κομμουνιστικού καθεστώτος με την έξωση της βασιλικής οικογένειας το 1948.
Το 2005 η Ρουμανική κυβέρνηση πέρασε έναν ειδικό νόμο ο οποίος επέτρεπε την επιστροφή ιδιοκτησιών οι οποίες απαλλοτριώθηκαν παράνομα, όπως το Μπραν, και έτσι ένα χρόνο αργότερα πέρασε στην ιδιοκτησία του Ντόμινικ των Αψβούργων, γιο και κληρονόμο της πριγκίπισσας Ιλιάνας. Το Σεπτέμβριο του 2007, διερευνητική επιτροπή του Ρουμανικού Κοινοβουλίου κατέληξε ότι η επιστροφή του κάστρου ήταν παράνομη και αντίθετη με τους νόμους σχετικά με την ιδιοκτησία και τη διαδοχή. Όμως το συνταγματικό δικαστήριο απέρριψε το υπόμνημα. Επιπλέον, μια άλλη κοινοβουλευτική επιτροπή επιβεβαίωσε την ισχύ της επιστροφής, δείχνοντας ότι ήταν σύμφωνη με το νόμο. Τις 18 Μαΐου 2009, η διοίκηση του κάστρου μεταβιβάστηκε από την κυβέρνηση στον Αρχιδούκα και τις αδελφές του και την 1 Ιουνίου 2009, το κάστρο άρχισε να λειτουργεί ως το πρώτο ιδιωτικό μουσείο στη χώρα.
Το 2014 αναφέρθηκε ότι το κάστρο ήταν προς πώληση.
Γιάννης Αϊδηνιώτης
Ο Γιάννης Αϊδινιώτης είναι Έλληνας πρώην πυγμάχος γεννημένος στις 26 Μαρτίου του 1958.
Καριέρα
Ασχολήθηκε με την πυγμαχία από το 1974 έως το 1981, λαμβάνοντας μέρος σε ερασιτεχνικούς αλλά και επαγγελματικούς αγώνες. Αναδείχθηκε πρωταθλητής Ελλάδας στην πυγμαχία με τον Παναθηναϊκό, τις χρονιές 1977, 1978, 1979, 1980 έχοντας αγωνιστεί στις κατηγορίες των 60, 63,5 και 67 κιλών. Το 1976 συμμετείχε για πρώτη φορά στο Τουρνουά Ακρόπολις, ενώ το 1980 παρότι ήταν μέλος της Ολυμπιακής αποστολής δε συμμετείχε στην Ολυμπιάδα της Μόσχας.
Στη συνέχεια ασχολήθηκε με την προπονητική στην ομάδα του Παναθηναϊκού και το 1986 απέκτησε δίπλωμα προπονητού Α' Κατηγορίας. Το 1993 ίδρυσε το δικό του σύλλογο, το Μέγα Αλέξανδρο ΓΣ, στον οποίο καλλιέργησε την πυγμαχία και το κικ μπόξ. Υπήρξε ο πρώτος που δημιούργησε τμήμα γυναικείας πυγμαχίας. Υπήρξε επίσης μέλος του προπονητικού τημ της εθνικής Ελλάδος.
Ανέλαβε το 2013 προπονητής της πυγμαχίας του Παναθηναϊκού, θέση την οποία υπηρέτησε μέχρι το Σεπτέμβρη του 2019.
Συμμετοχές σε αγώνες πυγμαχίας
30 συμμετοχές με την Εθνική ομάδα στις κατηγορίες Εφήβων Ανδρών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πυγμάχοι Κατηγορία:Πυγμάχοι ΠΑΟ Κατηγορία:Προπονητές πυγμαχίας ΠΑΟ
Μάριος Ηλιάδης
Ο Μάριος Ηλιάδης είναι Ελληνοκύπριος δικηγόρος και πολιτικός. Διετέλεσε Υπουργός Συγκοινωνιών και Έργων της Κύπρου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μάριος Ηλιάδης γεννήθηκε στη Λεμεσό στις 15 Αυγούστου 1944. Μετά την αποφοίτηση του από το Λανίτειο Γυμνάσιο, σπούδασε νομικά στο Γκρέις Ιν, από όπου αποφοίτησε το 1964 με τον τίτλο του Barrister-at-Law. Στη συνέχεια σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από όπου αποφοίτησε το 1969 με πτυχίο νομικής. Το 1971 ξεκίνησε να ασκεί το επάγγελμα του δικηγόρου στη Λεμεσό.
Τον Ιούλιο του 1977 διορίστηκε μέλος του Πειθαρχικού Συμβουλίου που συστάθηκε βάσει του Νόμου Περί Εκδικάσεως Πειθαρχικών Παραπτωμάτων που σχετίζονται με το πραξικόπημα του Ιούλιο του 1974.
Μετά το τέλος της υπουργικής του θητείας, διορίστηκε πρόεδρος των Κυπριακών Διυλιστηρίων. Παραιτήθηκε τον Φεβρουάριο του 1983 για λόγους ηθικής τάξης, λόγω της ενεργής υποστήριξης του υπέρ της υποψηφιότητας ανθυποψηφίου του προέδρου Σπύρου Κυπριανού στις προεδρικές εκλογές του 1983. Την περίοδο 1990-1994 διετέλεσε πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του Ραδιοφωνικού Ιδρύματος Κύπρου.
Είναι νυμφευμένος με τη Ζωρζέτ Κουγιουμτζιάν Ηλιάδη και έχουν έναν γιο τον Μάρκο.
Πολιτική διαδρομή
Στις 9 Μαρτίου 1978 διορίστηκε Υπουργός Συγκοινωνιών και Έργων στην Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1978, θέση στην οποία παρέμεινε έως τις 9 Σεπτεμβρίου 1980.
Είναι υποψήφιος Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας στις Προεδρικές Εκλογές του 2023.
Πηγές
Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι Κατηγορία:Υπουργοί Συγκοινωνιών και Έργων (Κύπρος)
Συμμετοχή της Ιταλίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Παραπομπές
Ιταλία Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες
1094 Σιβηρία
Η Σιβηρία (Siberia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,526. Ανακαλύφθηκε το 1926 από τον Ρώσο αστρονόμο Σεργκέι Ιβάνοβιτς Μπελιάφσκι, που παρατηρούσε από το Σιμέις της Κριμαίας, και πήρε το όνομά της από την ομώνυμη περιοχή της Ρωσίας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Σιβηρίας εκτιμάται σε 18,04 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι Xk, ενώ το άλβεδό της είναι 0,0943. Η Σιβηρία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 21 ώρες και 9 λεπτά, μία αρκετά αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σιβηρια
Ελίζαμπεθ Μπλάκγουελ
Η Ελίζαμπεθ Μπλάκγουελ (3 Φεβρουαρίου 1821 – 31 Μαΐου 1910) ήταν Βρετανίδα γιατρός, γνωστή ως η πρώτη γυναίκα που έλαβε πτυχίο ιατρικής στις Ηνωμένες Πολιτείες και η πρώτη γυναίκα στο Μητρώο του Γενικού Ιατρικού Συμβουλίου του Ηνωμένου Βασίλειου. Η Μπλάκγουελ έπαιξε σημαντικό ρόλο τόσο στις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και στο Ηνωμένο Βασίλειο στην κοινωνική ευαισθητοποίηση και στην ηθική μεταρρύθμιση και πρωτοστάτησε στην προώθηση της εκπαίδευσης των γυναικών στην ιατρική. Στη μνήμη της απονέμεται κάθε χρόνο το μετάλλιο Ελίζαμπεθ Μπλάκγουελ σε μια γυναίκα που έχει συμβάλει σημαντικά στην προώθηση των γυναικών στην ιατρική.
Η διατριβή της σχετικά με τον τυφοειδή πυρετό, που δημοσιεύθηκε το 1849 στο Buffalo Medical Journal λίγο μετά την αποφοίτησή της, ήταν το πρώτο ιατρικό άρθρο που δημοσιεύτηκε από μια γυναίκα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το άρθρο της διακατέχεται από έντονη ενσυναίσθηση και ευαισθησία απέναντι στα ανθρώπινα δεινά και εκφράζει την υποστήριξη της για οικονομική και κοινωνική δικαιοσύνη. Αυτή η οπτική χαρακτηρίστηκε από την τότε ιατρική κοινότητα ως «θηλυκή».
Η Μπλάκγουελ ίδρυσε επίσης το Ιατρείο της Νέας Υόρκης για γυναίκες και παιδιά με την αδερφή της Έμιλι Μπλάκγουελ το 1857, και άρχισε να δίνει διαλέξεις σε γυναικεία ακροατήρια σχετικά με τη σημασία της παιδείας για γυναίκες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί φεμινιστές Κατηγορία:Wikipedia articles incorporating a citation from the Encyclopedia Americana with a Wikisource reference
Πολυθέα Μεσσηνίας
Η Πολυθέα αναφερόμενη παλαιότερα ως το Μαλίκι, είναι οικισμός κοντά στον Αετό και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Τριφυλίας, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Η Πολυθέα βρίσκεται περίπου 27 χιλιόμετρα προς τα ανατολικά της Κυπαρισσίας και περίπου 3 χιλιόμετρα δυτικά από τον Αετό. Έχει υψόμετρο 461 μέτρα και απέχει 16 περίπου χιλιόμετρα από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους. Η Πολυθέα βρίσκεται νοτιότερα από το Κοπανάκι, από το οποίο απέχει περίπου 10 χιλιόμετρα. Βρίσκεται επίσης βόρεια από το Μοναστήρι και βορειοανατολικά από το Κρυονέρι, από τα οποία απέχει περίπου 3 και 4,5 χιλιόμετρα αντίστοιχα.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 117 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες.
Κτίρια - εκδηλώσεις
Εκτός από τα παραδοσιακά σπίτια, υπάρχει η εκκλησία του χωριού, ο Ιερός Ναός της Γέννησης της Θεοτόκου, ο οποίος υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Τριφυλίας και Ολυμπίας. Διάφορα πολιτιστικά δρώμενα στο χωριό πραγματοποιεί και ο "Πολιτιστικός Σύλλογος Πολυθέας".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Τριφυλίας
Πανεπιστήμιο Αναπήρων Τζαγκαντγκούρου Ραμπαντρατσάρια
Ιδρύθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου του 2001 από τον Τζαγκαντγκούρου Ραμπαντρατσάρια και διοικείται από την Εμπιστοσύνη Τζαγκαντγκούρου Ραμπαντρατσάρια Βικλάνγκ Σικσάν Σανσθάν. Το πανεπιστήμιο δημιουργήθηκε από ένα διάταγμα της κυβέρνησης του Ούταρ Πραντές, το οποίο αργότερα πέρασε ως Πολιτειακός Νόμος 32 (2001) του Ούταρ Πραντές από τη νομοθετική συνέλευση του Ούταρ Πραντές. Η πράξη διορίζει τον Ραμπαντρατσάρια ως ισόβιο καγκελάριος.
Το πανεπιστήμιο προσφέρει προπτυχιακά, μεταπτυχιακά και διδακτορικά πτυχία σε συγκεντρώσεις, συμπεριλαμβανομένων των Σανσκριτικών, των Χίντι, των Αγγλικών, τη Κοινωνιολογία, τη Ψυχολογία, τις Καλές Τέχνες, την Ειδική Εκπαίδευση, την Εκπαίδευση, την Ιστορία, τον Πολιτισμό και την Αρχαιολογία, τους Ηλεκτρονικούς Υπολογιστές και τη Πληροφορική, την Επαγγελματική Εκπαίδευση, το Δίκαιο, την Οικονομία, τα Προσθετικά και τα Ορθοτικά. Σχεδιάζει να αρχίσει να προσφέρει μαθήματα στην Αγιουρβέδα και τιςΙατρικές Επιστήμες από το 2013. Οι εισαγωγές περιορίζονται στους τέσσερις τύπους σπουδαστών με αναπηρία: άτομα με προβλήματα όρασης, με προβλήματα ακοής, με κινητικά προβλήματα και νοητική βλάβη, όπως ορίζεται από την Πράξη Αναπηρίας (1995) από την Κυβέρνηση της Ινδίας. 354 φοιτητές με ειδικές ανάγκες έλαβαν πτυχία στη δεύτερη σύγκληση του πανεπιστημίου που πραγματοποιήθηκε τον Μάρτιο του 2010. Στην τρίτη σύγκληση πραγματοποιήθηκε τον Ιανουάριο του 2011, 388 φοιτητές έλαβαν πτυχία. Όλες οι εγκαταστάσεις, όπως οι αίθουσες διδασκαλίας, ο ξενώνας, το εργαστήριο και άλλα είναι προσιτά και προσαρμοσμένα για τα άτομα με αναπηρία. Το Διεθνές Ερευνητικό Κέντρο Ραμτσαριτμάνας βρίσκεται στο πανεπιστήμιο.
Ιστορία
Στις 23 Αυγούστου 1996, ο Σουάμι Ραμπαντρατσάρια ίδρυσε το Σχολείο Τουλάσι για Τυφλούς στο Τσιτρακούτ. Μετά από αυτό, αποφάσισε να ιδρύσει ένα ίδρυμα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης αποκλειστικά για φοιτητές με ειδικές ανάγκες. Με αυτό το στόχο, ίδρυσε το Πανεπιστήμιο Αναπήρων Τζαγκαντγκούρου Ραμπαντρατσάρια, στις 27 Σεπτεμβρίου 2001 στο Τσιτρακούτ του Ούταρ Πραντές. Ο θεμέλιος λίθος τέθηκε στις 2 Απριλίου 2001. Το πανεπιστήμιο εγκαινιάστηκε από τον Ρατζνάθ Σινγκ στις 26 Ιουλίου 2011. Το προγραμματισμένο όνομα ήταν το Πανεπιστήμιο Αναπήρων του Τσιτρακούτ, αλλά αργότερα επελέγη το Πανεπιστήμιο Αναπήρων Τζαγκαντγκούρου Ραμπαντρατσάρια (ΠΑΤΡ).
Το πανεπιστήμιο ιδρύθηκε αρχικά από το Διάταγμα ΠΑΤΡ, που ψηφίστηκε από τον κυβερνήτη του Ούταρ Πραντές στις 7 Αυγούστου του 2001. Το διάταγμα αντικαταστάθηκε από το Νόμο ΠΑΤΡ που ψηφίστηκε στις 5 Οκτωβρίου 2001. Τα μαθήματα άρχισαν στις 23 Αυγούστου 2001. Το 2002, χορηγήθηκε ένταξη στην Ένωση των Ινδικών Πανεπιστημίων στο Νέο Δελχί.
Ειδικά χαρακτηριστικά για τα άτομα με αναπηρία
Το πανεπιστήμκιο σχεδιάστηκε για να εξασφαλίσει μεγαλύτερη προσβασιμότητα για τα άτομα με αναπηρία στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. παρέχει πανεπιστημιούπολη και τάξεις προσαρμοσμένες σε φοιτητές σε αναπηρία, σε προσιτό κόστος. Τα μαθήματα στα βασικά Σανσκριτικά και δεξιότητες ηλεκτρονικών υπολογιστών είναι υποχρεωτικά. Για τους τυφλούς μαθητές τα μαθήματα σε Μπράιγ είναι διαθέσιμα. Ο ξενώνας είναι προσαρμοσμένο για τους φοιτητές με ειδικές ανάγκες, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων με προβλήματα όρασης ή ακοής. Ο ξενώνας παρέχεται στο πανεπιστήμιο και το Τούλσι Πιθ, μια θρησκευτική και κοινωνική υπηρεσία του ιδρύματος που ίδρυσε ο Ραμπαρατσάρια.
Λογότυπο
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Το πάνω μέρος της εισόδου του πανεπιστημίου με το λογότυπο του Το λογότυπο του πανεπιστημίου αντιπροσωπεύει τα τέσσερα είδη αναπηρίας (οπτική, ακουστική, σωματική και ψυχική), μαζί με το Σανσκριτικό ρητό। सेवाधर्मः परमगहनः। (μεταγραφή: sevādharmaḥ paramagahanaḥ, που σημαίνει "το καθήκον της υπηρεσίας είναι εξαιρετικά δύσκολο") και η φωτογραφία του ισόβιου καγκελάριος.
Υποστήριξη από άλλες οργανώσεις
Η δημιουργία του πανεπιστημίου υποστηρίχθηκε ιδιαίτερα από την Κυβέρνηση του Ούταρ Πραντές. Ο γραμματέας Αβανίς Τσάντρα Μίσρα δήλωσε ότι έλαβε βοήθεια από το Συμβούλιο Αποκατάστασης της Ινδίας για τα μαθήματα Πληροφορικής, το Πρόγραμμα Κατάρτισης Εκπαιδευτικών, της Τέχνης, της Μουσικής, κλπ. Το πανεπιστήμιο έχει κηρυχθεί επιλέξιμο για να λάβει κεντρική ενίσχυση βάσει της παραγράφου 12β του πανεπιστημιακού νόμου του 1956.
Άλλα χαρακτηριστικά
μικρογραφία|Αίθουσα φοιτητικών κατοικιών
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανεπιστήμια στη Ινδία
1095 Τουλίπα
Η Τουλίπα (Tulipa) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,289. Ανακαλύφθηκε το 1926 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του από το ομώνυμο φυτό.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Τουλίπας εκτιμάται σε 31,52 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,1208. Η Τουλίπα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 2 ώρες και 47 λεπτά, μία αρκετά γρήγορη περιστροφή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τουλιπα
Γκιόζ Τεπέ
Το Γκιόζ Τεπέ ή Γκιόζτεπε είναι παραλιακό προάστιο της Σμύρνης που βρίσκεται νοτιότερα της πόλης. Στο πρώτο ήμισυ του 19ου αιώνα ο Σμυρναίος λόγιος Ικέσιος Λάτρης προσπάθησε να καθιερώσει το εξελληνισμένο όνομα Ενόπη, αντί του τουρκικού το οποίο και χρησιμοποιήθηκε ευρύτατα από τη Σμυρναϊκή ελληνική δημοσιογραφία καθώς και σε επίσημα κοινοτικά έγγραφα, αν και ο λαός εξακολούθησε να χρησιμοποιεί την τουρκική ονομασία.
Πριν την ανταλλαγή πληθυσμών η Ενόπη κατοικούνταν αποκλειστικά από ελληνογενές στοιχείο.
Κατηγορία:Συνοικίες και περιοχές της Σμύρνης
Ζακ Ριβέτ
Ο Ζακ Ριβέτ (γαλλικά: Jacques Rivette) ήταν Γάλλος σκηνοθέτης. Γεννήθηκε στη Ρουέν το 1928 και πέθανε στο Παρίσι το 2016).
Η φράση του Φρανσουά Τρυφώ «Χάρη στον Ριβέτ ξεκίνησε η Νουβέλ Βαγκ», σημειώνουν την βαρύτητα της παρουσίας του Ριβέτ στον γαλλικό κινηματογράφο.
Βιογραφία
Ο Ζακ Ριβέτ γεννήθηκε στη Ρουέν στις 29 Ιανουαρίου 1928. Ο πατέρας του ήταν φαρμακοποιός, και στον κινηματογράφο - απέναντι από το φαρμακείο του πατέρα του - σύντομα ενθουσιάστηκε με τον κινηματογράφο.
Πήγε στο Παρίσι το 1949, όπου έζησε ασκητικά και αφιερώθηκε στον κινηματογράφο. Ένα χρόνο αργότερα, άρχισε να γράφει κριτικές ταινιών για το περιοδικό Gazette du Cinema. Στα μέσα της δεκαετίας του '50 εργάσθηκε ως βοηθός σκηνοθέτη με δύο μεγάλους σκηνοθέτες, τον Ζακ Μπεκέρ και τον Ζαν Ρενουάρ.
Το 1949 και 1950 έκανε τις πρώτες του ταινίες μικρού μήκους. Αρθρογραφούσε επίσης στο περιοδικό Cahiers du cinéma, του οποίου έγινε αρχισυντάκτης από το 1963 έως το 1965.
Διακρίθηκε το 1960, με την πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους Το Παρίσι μας ανήκει, που υπήρξε ένα από τα ορόσημα της Νουβέλ Βαγκ. Η δεύτερη ταινία του, Ο Έρωτας μιας Μοναχής (1966), αποτέλεσε κινηματογραφική μεταφορά μυθιστορήματος του Ντενί Ντιντερό, που ο Ριβέτ είχε ανεβάσει και στο θέατρο το 1963. Ήταν μια πολύ θεατρική, εκλεπτυσμένη ταινία που τον καθιέρωσε και προκάλεσε διαμάχη (καθώς απαγορεύτηκε για μερικούς μήνες).
Αρκετές από τις ταινίες του ξεχωρίζουν για το μεγάλο τους μήκος, όπως το Out 1: Noli me tangere (1971) διάρκειας 13 ωρών (υπάρχει και μια 4ωρη έκδοση της ταινίας). Το 1969 σκηνοθέτησε το 4ωρο Ο Τρελός έρωτας (L' Amour fou) και το 3ωρο Céline et Julie vont en bateau (1974) που ήταν η πιο διασκεδαστική ταινία του.
Ακολούθησαν, μεταξύ άλλων, οι ταινίες Ο Έρωτας καταγής (L'amour par terre, 1984), Η Συμμορία των τεσσάρων (La bande des quatre,1989) για την οποία έλαβε το βραβείο FIPRESCI, Η Ωραία Καυγατζού (1991), για την οποία έλαβε το μεγάλο βραβείο της κριτικής επιτροπής στο Φεστιβάλ των Καννών, Ποιος να Ξέρει...(Va savoir, 2001), Η Ιστορία της Μαρί και του Ζυλιέν (Histoire de Marie et Julien, 2003). Το 2007 σκηνοθέτησε την ιστορική ταινία H Δούκισσα του Λανζέ (Ne touchez pas la hache), βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ που αναφέρεται σε μία ιστορία πάθους, στη δεκαετία του 1820 στη Γαλλία. Το 2009 προβλήθηκε η τελευταία ταινία του: 36 όψεις του Πικ Σεν-Λου (36 vues du Pic Saint Loup).
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Γάλλοι σεναριογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι κριτικοί του κινηματογράφου
1096 Ρεουνέρτα
Η Ρεουνέρτα (Reunerta) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,638. Ανακαλύφθηκε το 1928 από τον Νοτιοαφρικανό αγγλικής καταγωγής αστρονόμο Χάρρυ Έντγουιν Γουντ, που παρατηρούσε από το Γιοχάνεσμπουργκ, και πήρε το όνομά της προς τιμή του φίλου του Θίοντορ Ρόινερτ μηχανικού και ευεργέτη του εκεί αστεροσκοπείου.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ρεουνέρτα εκτιμάται σε 45,84 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,0638. Η Ρεουνέρτα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 13 ώρες και 2 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ρεουνερτα
Πραξικόπημα στο Μάλι (2020)
μικρογραφία|Σε δρόμο της πρωτεύουσας [[Μπαμακό κατά την διάρκεια του πραξικοπήματος.]] Στις 18 Αυγούστου 2020 πραγματοποιήθηκε πραξικόπημα στο Μάλι από στασιαστές στρατιωτικούς οι οποίοι κατάφεραν να ανατρέψουν την εκλεγμένη κυβέρνηση και να εγκαθιδρύσουν «μεταβατική κυβέρνηση». Το πραξικόπημα ήταν το τελευταίο γεγονός μια ταραχώδους χρονιάς, με τις αμφιλεγόμενες βουλευτικές εκλογές του 2020 και την βίαιη προεκλογική περίοδό τους, καθώς και τις διαδηλώσεις που ακουλούθησαν, να έχουν βυθίσει την χώρα σε μία βαθειά πολιτική κρίση. Το πραξικόπημα εκδηλώθηκε την Τρίτη 18 Αυγούστου 2020, με στασιαστές του στρατού να συλλαμβάνουν τον πρόεδρο του Μάλι, Μουμπαράκ Κεϊτά και τον πρωθυπουργό Μπουμπού Σίσε. Αφού τους συνέλαβαν, του οδήγησαν σε μία στρατιωτική βάση κοντά στην πρωτεύουσα Μπαμάκο. Αργότερα το βράδυ της ίδιας ημέρας ο πρόεδρος Κεϊτά σε σύντομο διάγγελμά του ανακοίνωσε ότι παραιτείται και κατέληξε χαρακτηριστικά με την φράση «δεν θέλω να χυθεί αίμα για να διατηρηθώ στην εξουσία». Μετά το πραξικόπημα, που οδήγησε στον θάνατο 4 ατόμων πολλοί κάτοικοι της Μπαμακό βγήκαν στους δρόμους γιορτάζοντας την απομάκρυνση του Μουμπάκαρ Κεϊτά από την προεδρία, καθώς σύμφωνα με αυτούς ήταν καιρός για μία αλλαγή της εξουσίας.
Την επομένη συστάθηκε η «Εθνική Επιτροπή για την Σωτηρία του Λαού», ένα είδος μεταβατικής κυβέρνησης. Πρόεδρος αυτής της επιτροπής ορίστηκε ο Ασιμί Γκοϊτά, ένας ανώτατος αξιωματικός του στρατού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πραξικοπήματα Κατηγορία:Πολιτική του Μάλι
Daily Mirror
Η Daily Mirror είναι βρετανική εθνική εφημερίδα σε μέγεθος ταμπλόιντ, η οποία θεωρείται επίσης ότι ασχολείται με την ταμπλόιντ δημοσιογραφία. Ιδρύθηκε το 1903 και ανήκει στη μητρική εταιρεία Reach plc. Από το 1985 έως το 1987 και από το 1997 έως το 2002, ο τίτλος της εφημερίδας ήταν απλά The Mirror. Είχε μια μέση ημερήσια κυκλοφορία 716.923 τον Δεκέμβριο του 2016, όπου μειώθηκε σημαντικά σε 587.803 το επόμενο έτος. Η αδερφική εφημερίδα της Κυριακής είναι η Sunday Mirror. Σε αντίθεση με άλλα μεγάλα βρετανικά ταμπλόιντ, όπως η The Sun και η Daily Mail, η Mirror δεν έχει ξεχωριστή σκωτσέζικη έκδοση. Αυτή η λειτουργία εκτελείται από τη Daily Record και τη Sunday Mail, οι οποίες ενσωματώνουν ορισμένες ιστορίες από τη Mirror που έχουν σημασία στη Σκωτία.
Αρχικά προωθήθηκε στο αναγνωστικό κοινό της μεσαίας τάξης και μετατράπηκε σε εφημερίδα εργατικής τάξης μετά το 1934, προκειμένου να προσεγγίσει ένα μεγαλύτερο κοινό. Η Mirror είχε έναν αριθμό ιδιοκτητών. Ιδρύθηκε από τον Άλφρεντ Χάρμσουορθ, ο οποίος την πούλησε στον αδερφό του Χάρολντ Χάρμσουορθ (από το 1914 Λόρδος Rothermere) το 1913. Το 1963 μια αναδιάρθρωση των συμφερόντων των μέσων ενημέρωσης της οικογένειας Χάρμσουορθ οδήγησε τη Mirror να γίνει μέλος της International Publishing Corporation. Κατά τα μέσα της δεκαετίας του 1960, οι ημερήσιες πωλήσεις ξεπέρασαν τα 5 εκατομμύρια αντίτυπα, κάτι που δεν επαναλήφθηκε ποτέ από αυτήν ή οποιαδήποτε άλλη καθημερινή (εκτός Κυριακής) βρετανική εφημερίδα από τότε. Η Mirror ανήκε στον Ρόμπερτ Μάξουελ μεταξύ 1984 και 1991. Η εφημερίδα πέρασε από μια παρατεταμένη περίοδο κρίσης μετά το θάνατό του πριν συγχωνευθεί με την περιφερειακή εφημερίδα Trinity το 1999 για να σχηματίσει την Trinity Mirror.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης το Λονδίνο Κατηγορία:Εφημερίδες στην αγγλική γλώσσα
Ελένα Γκουαλίνγκα
Η Σουμάκ Ελένα Σιρέν Γκουαλίνγκα (γεν. 27 Φεβρουαρίου 2002) είναι Εκουαδοριανή ακτιβίστρια που ασχολείται με το περιβάλλον και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Κατάγεται από τη φυλή Σαραγιάκου των Κίτσουα, στην Παστάσα του Εκουαδόρ.
Πρώτα χρόνια
Η Γκουαλίνγκα γεννήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 2002, στη γηγενή κοινότητα Σαραγιάκου των Κίτσουα στο Παστάσα του Εκουαδόρ. Η μεγαλύτερη αδελφή της είναι η ακτιβίστρια Νίνα Γκουαλίνγκα. Η θεία της Πατρίσια Γκουαλίνγκα και η γιαγιά της Κριστίνα Γκουαλίνγκα επίσης ασχολούνται με τα δικαιώματα των γυναικών και το περιβάλλον. Ο πατέρας της είναι ο Άντερς Σιρέν, φινλανδός καθηγητής γεωγραφίας και γεωλογίας στο πανεπιστήμιο του Τούρκου.
Η Γκουαλίνγκα γεννήθηκε στην περιοχή των Σαραγιάκου στην Παστάσα του Εκουαδόρ. Έζησε το μεγαλύτερο μέρος της εφηβικής της ηλικίας στο Πάργκας και αργότερα στο Τούρκου της Φινλανδίας, τον τόπο καταγωγής του πατέρα της. Φοιτά στο καθεδρικό σχολείο του Ώμπο.
Από νεαρή ηλικία η Γκουαλίνγκα έχει βιώσει τη δίωξη της οικογένειας της επειδή μάχεται κατά των συμφερόντων μεγάλων πετρελαϊκών εταιρειών και του περιβαλλοντικού τους αποτυπώματος στη γη των αυτόχθονων. Διάφορα ηγετικά μέλη στην κοινότητα της έχουν σκοτωθεί σε συγκρούσεις με την κυβέρνηση και τις εταιρείες. Έχει δηλώσει για τη φινλανδική δημόσια τηλεόραση ότι βλέπει την ακούσια ανατροφή σε ένα τόσο ταραγμένο περιβάλλον ως ευκαιρία.
Ακτιβισμός
Στο μήνυμά της, εκθέτει πως οι αυτόχθονες κοινότητες του Αμαζονίου έχουν βιώσει την κλιματική αλλαγή. Τέτοιες επιπτώσεις είναι η μεγαλύτερη συχνότητα πυρκαγιών, ασθένειες και καταστροφές σχετιζόμενες με πλημμύρες, η ερημοποίηση και το γρηγορότερο λιώσιμο των παγετώνων στις κορυφές των βουνών, που έχουν ζήσει μεγαλύτερα μέλη της κοινότητας των Σαραγιάκου. Η Γκουαλίνγκα υποστηρίζει ότι έχουν ευαισθητοποιηθεί στο θέμα ακόμη και ας μην έχουν επιστημονική κατάρτιση.
Η Γκουαλίνγκα συμμετείχε στη διάσκεψη για την κλιματική αλλαγή στη Μαδρίτη. Μίλησε για την ανησυχία της που η κυβέρνηση της χώρας της επιτρέπει την εξόρυξη πετρελαίου στη γη των αυτόχθονων. Συγκεκριμένα είπε ότι: "Η κυβέρνηση της χώρας μας εξακολουθεί να χορηγεί τις επικράτειες μας σε εταιρείες που είναι υπεύθυνες για την κλιματική αλλαγή. Αυτό είναι εγκληματικό." Επέκρινε την κυβέρνηση του Ισημερινού για το γεγονός ότι αξίωσε ενδιαφέρον να προστατέψει τον Αμαζόνιο κατά τη διάρκεια της διάσκεψης αντί να υπακούσει στα αιτήματα των ιθαγενών γυναικών στις διαδηλώσεις του 2019. Εξέφρασε επίσης την απογοήτευσή της για την έλλειψη ενδιαφέροντος από τους παγκόσμιους ηγέτες να συζητήσουν θέματα που φέρνουν στη διάσκεψη οι αυτόχθονες λαοί.
Ξεκίνησε το κίνημα Polluters Out μαζί με 150 άλλους ακτιβιστές στις 24 Ιανουαρίου 2020. Το αίτημα του κινήματος είναι να "απαιτήσουν την Πατρίσια Εσπινόσα, εκτελεστικό γραμματέα της Σύμβασης Πλαισίου των Ηνωμένων Εθνών για την Κλιματική Αλλαγή να αρνηθεί τη χρηματοδότηση από εταιρείες ορυκτών καυσίμων για την 26η διάσκεψη για το κλίμα!"
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκουαδοριανοί Κατηγορία:Ακτιβιστές
Κατάλογος των ακίμ των περιφερειών του Καζακστάν
Αυτός είναι ένας κατάλογος των ακίμ (περιφερειαρχών) των περιφερειών, πρώην περιφερειών και πόλεων κρατικής σημασίας του Καζακστάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική του Καζακστάν
Σακελλαρικό Ιωαννίνων
To Σακελλαρικό είναι ημιορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Το Σακελλαρικό βρίσκεται ανατολικά του ποταμού Καλαμά (Θύαμις), σε υψόμετρο 380 μέτρα και δυτικά από την Ζίτσα σε απόσταση (οδική) περίπου 4 χλμ. ενώ απέχει απέχει 28 χλμ. Δ.-ΒΔ. από την πόλη των Ιωαννίνων και 22 χλμ. Δ.-ΒΔ. από την Ελεούσα (έδρα του δήμου). Βορειοδυτικά του στην περιοχή της "Μπριάμινας" και τον ομώνυμο χείμαρρο, θαμμένο κάτω από την άσφαλτο του οδικού δικτύου υπάρχει πέτρινο μονότοξο γεφύρι. Τα παλιότερα χρόνια στο σημείο του γεφυριού υπήρχε η ομώνυμη πηγή η οποία ύδρευε τα χωριά της Ζίτσας. Το όνομά του χωριού έχει δοθεί προς τιμή του πιλότου Ιωάννη Σακελλαρίου, υποσμηναγού της Πολεμικής Αεροπορίας που σκοτώθηκε στις 2 Νοεμβρίου 1940 την περίοδο του Ελληνοϊταλικού Πολέμου. Ως αρχηγός σχηματισμού ανέλαβε την καταδίωξη των ιταλικών βομβαρδιστικών που είχαν στόχο την πόλη των Ιωαννίνων. Στη συνέχεια καταρρίφθηκε, το αεροπλάνο του έπεσε δίπλα στο χωριό όπου και τελικά θάφτηκε.
Διοικητικά
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου με την ονομασία Κουτρολάδες το 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Μπουρταρίου. Το 1951 με το ΦΕΚ 81Α - 21/03/1951 μετονομάστηκε σε Σακελλαρικόν. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με την Ζίτσα και το Μελίσσι αποτελούν την τοπική κοινότητα Ζίτσας της δημοτικής ενότητας Ζίτσας που υπάγεται στο δήμο Ζίτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφονται 54 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ζίτσας Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Γκριρ Γκάρσον
Επιλεγμένη Φιλμογραφία
thumb|right|200px|Η Γκριρ Γκάρσον στο τρέιλερ της ταινίας [[Περηφάνια και προκατάληψη (ταινία 1940)|Εγωισμός και προκατάληψη.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένες με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί θεάτρου
Κωνσταντίνος Κρομιάδης
Ο Κωνσταντίνος Κρομιάδης, (Константин Григорьевич Кромиади, Κονσταντίν Γκριγκόριεβιτς Κρομιάντι) γνωστότερος με το ψευδώνυμο Σάνιν (ρωσικά: Санин) (21 Ιανουαρίου 1893, Ντιβίκ, Κάρσκαγια όμπλαστ, Ρωσική Αυτοκρατορία - 25 Απριλίου 1990, Μόναχο, Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας) ήταν Ελληνοπόντιος αντικομμουνιστής στρατιωτικός και συνεργάτης της ναζιστικής Γερμανίας κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου με καταγωγή από τη Κέρκυρα. Υπηρέτησε στον ρωσικό αυτοκρατορικό στρατό, στον Λευκό στρατό, σε Γερμανικές αντιπαρτιζάνικες μονάδες και τέλος στον Ρωσικό Απελευθερωτικό Στρατό στο επιτελείο του ηγέτη του Αντρέι Βλάσοφ.
Μεταπολεμικά στα πλαίσια του Ψυχρού πολέμου στελέχωσε τον χρηματοδοτούμενο από τη CIA σταθμό "Radio Free Europe/Radio Liberty" στο Μόναχο.
Πρώιμη δράση
Μεγάλωσε σε ένα μικρό χωριό του Καυκάσου και είχε απώτερη καταγωγή από την Κέρκυρα. Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου πήρε μέρος με τον βαθμό του υπολοχαγού στον ρωσικό στρατό πολεμώντας στη περιοχή γύρω από το Μπακού στο σύνταγμα του Λαζάρ Μπιτσεράχοφ, εναντίον των δυνάμεων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Έπειτα κατά τη διάρκεια του Ρωσικού εμφυλίου πολέμου, ο Κρομιάδης εντάχθηκε στο Λευκό Στρατό και έφτασε ως και τον βαθμό του συνταγματάρχη. Μετά την επικράτηση των μπολσεβίκων κατέφυγε όπως πολλοί παλαίμαχοι του Λευκού στρατού ως εμιγκρέ στον τότε ελλαδικό χώρο, ενώ μετά το 1922 μετανάστευσε στη Γερμανία όπου εργάστηκε ως αυτοκινητιστής.
Στην υπηρεσία των Ναζί
Κατά την έναρξη της γερμανικής εισβολής στη Σοβιετική Ένωση ο Κρομιάδης αγωνίστηκε στο πλευρό της Γερμανίας. Μάλιστα έγινε - μαζί με τον Sonderführer Σεργκέι Ιβάνοφ ("Γκριζοκέφαλος") αντιπροσώπου του Ρώσικου Φασιστικού κόμματος-, υπό την εποπτεία της Άμπβερ και του αξιωματικού της Ρούντολφ Κρίστοφ Φράιερ φον Γκέρσντορφ, επικεφαλής του πρώτου συγκροτημένου τμήματος Ρώσων, του αυτοαποκαλούμενου για λόγους προπαγάνδας "Ρωσικού Εθνικού Λαϊκού Στρατού" που δήλωνε δύναμη 10.000 ενόπλων (και ότι αποτελείτο από έξι τάγματα πεζικού, ένα τάγμα μηχανικού και μια μονάδα πυροβολικού), ενώ υιοθέτησε το ψευδώνυμο "Σανίν" (ρωσικά: Санин). Η στρατολόγηση της μονάδας γινόταν από εξαθλιωμένους και πεινασμένους Σοβιετικούς αιχμαλώτους πολέμου.
Όμως οι Γερμανοί, δεν της παρείχαν αναγνώριση, και την αποκαλούσαν ως "Sonderverband Graukopf " (ελλ. Ειδική μονάδα "Γκριζοκέφαλου") που η δύναμη της κυμάνθηκε από 100 ως 3000 μέλη, με κύριο στόχο την προπαγάνδα και τον αντιπαρτιζάνικο αγώνα. Τα μέλη της ήταν μεταμφιεσμένα με Σοβιετικές στολές και συμμετείχαν σε συλλογικά αντίποινα (εκτελέσεις, κάψιμο χωριών) εναντίον κατεχόμενων περιοχών.
Μεταπολεμικά, ο Γκέρσντορφ στα απομνημονεύματά του αναφέρει ότι απείλησε με στρατοδικείο τα μέλη της μονάδας λόγω της βαναυσότητας τους στη μεταχείριση του ντόπιου πληθυσμού.
Στην υποχώρηση
Τον Απρίλη του 1945 ο Κρομιάδης προσπάθησε να μεταβεί στη περιοχή της Βαυαρίας ώστε να διασφαλίσει καταλύματα για τον Βλάσοφ και τη συνοδεία του, όμως στη περιοχή του Πίλζεν το τρένο που είχε επιβιβαστεί χτυπήθηκε από Αμερικάνικα βομβαρδιστικά με αποτέλεσμα ο Κρομιάδης να τραυματιστεί καθώς και να καταστραφούν τα αρχεία που μετέφερε από το επιτελείο του Βλάσοφ.