cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Το Πανηγύρι της Ματαιοδοξίας (μυθιστόρημα)
Ανάλυση
Ένα κοινό κρίσιμο θέμα είναι η αντιμετώπιση διαφόρων αντικειμένων στο βιβλίο και των σχέσεων των πρωταγωνιστών με αυτά, όπως τα διαμάντια της Μπέκυ ή το πιάνο που εκτιμά η Aμέλια, όταν πιστεύει ότι προήλθε από τον Τζορτζ και το απορρίπτει όταν μαθαίνει ότι ο Ντόμπιν το έδωσε. Μαρξιστικές και παρόμοιες σχολές κριτικής που προχωρούν παραπέρα και βλέπουν τον Θάκερυ να καταδικάζει τον καταναλωτισμό και τον καπιταλισμό, ωστόσο, υπερεκτιμούν σε μεγάλο βαθμό την υπόθεσή τους. Ο Θάκερυ επισημαίνεται στην κριτική του για την εμπορευματοποίηση των γυναικών στην αγορά του γάμου, αλλά οι παραλλαγές του στο «όλα είναι ματαιότητα» του Εκκλησιαστή είναι περισσότερο προσωπικές, παρά θεσμικές. Έχει επίσης μεγάλη συμπάθεια σε ένα μέτρο άνεσης και οικονομικής και σωματικής «απλότητας». Κάποια στιγμή, ο αφηγητής κάνει ακόμη και μία «σθεναρή υπεράσπιση του μεσημεριανού του γεύματος»: «Είναι ματαιοδοξία να είμαστε σίγουροι: αλλά σε ποιον δεν θα αρέσει λίγο; Θα ήθελα να μάθω ποιο καλά συγκροτημένο μυαλό, απλώς και μόνο επειδή είναι παροδικό, αντιπαθεί το ψητό μοσχαρίσιο κρέας;»
Παρά τις σαφείς συνέπειες της εικονογράφησης του Θάκερυ για το θέμα, ο Τζον Σάδερλαντ έχει υποστηρίξει ότι η Μπέκυ δολοφόνησε τον Τζος με βάση την κριτική του Θάκερυ για τα «μυθιστορήματα τύπου Νιούγκεϊτ» του Έντουαρντ Μπούλβερ-Λύτον και άλλων συγγραφέων Βικτωριανής αστυνομικής φαντασίας. Αν και αυτό στο οποίο ο Θάκερυ αντιτάχθηκε κυρίως ήταν η εξύμνηση των πράξεων ενός εγκληματία, η πρόθεσή του μπορεί να ήταν να παγιδεύσει τον Βικτωριανό αναγνώστη με τις δικές του προκαταλήψεις και να τον κάνει να σκεφτεί το χειρότερο για την Μπέκυ Σαρπ, ακόμη και όταν δεν έχουν αποδείξεις για τις ενέργειές της.
Προσαρμογές
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ|Η κάρτα λέσχης για το <i id="mwAaY">Vanity Fair</i> του 1923, μία χαμένη ταινία της οποίας η Μπέκι Σαρπ ήταν η σύζυγος του σκηνοθέτη.
Σημειώσεις
δεξιά|μικρογραφία|216x216εσ| Η «κούκλα Μπέκυ» κατασκευάζει το σπίτι της από χαρτιά
Φετιχιέ τζαμί Ιωαννίνων
thumb|250px|Άποψη του τζαμιού Το Φετιχιέ Τζαμί (=τζαμί της κατάκτησης) είναι οθωμανικό τζαμί που είναι κτισμένο στα Ιωάννινα. Χτίστηκε στη θέση της βυζαντινής Μητρόπολης της πόλης, του ναού του Ταξιάρχη Μιχαήλ.
Μαξιμιλιανός Α΄ του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν
Ο Μαξιμιλιανός Α΄ (γερμ. Maximilian I, 20 Ιανουαρίου 1636 - 13 Αυγούστου 1689) από τον Οίκο του Χοεντσόλερν-Ζιγκμαρίνγκεν ήταν πρίγκιπας του Χοεντσόλερν-Ζιγκμαρίνγκεν (1681-1689).
Φετιχιέ τζαμί Ιωαννίνων
Το Φετιχιέ Τζαμί αποτελείται από την αίθουσα προσευχής και την ανοιχτή στοά (ρεβάκ). Η αίθουσα προσευχής είναι μονόχωρη, με θόλο και στη βόρεια πλευρά υπάρχει στενός ξύλινος εξώστης, μεταγενέστερος. Στο εξωτερικό του κτιρίου, ο μιναρές υψώνεται στη νοτιοδυτική γωνία. Στο ανώτερο τμήμα της βάσης του είναι εντοιχισμένες πλάκες με λιθανάγλυφη διακόσμηση, ανάμεσα στις οποίες ξεχωρίζουν σχηματική παράσταση μουσουλμανικής πόλης και πτηνών. Στο εσωτερικό, η διακόσμηση του θόλου και της τοξοστοιχίας με συνθέσεις ανθέων σε συνδυασμό με γεωμετρικά μοτίβα αναδεικνύουν τον χώρο, ενώ ανάμεσά τους υπάρχουν επιγραφές από το Ιερό Κοράνιο. Στο νότιο τοίχο του κτιρίου, την κίμπλα, που σύμφωνα με τα μουσουλμανικά έθιμα είναι στραμμένη προς τη Μέκκα, ανοίγεται η ιερή κόγχη του τεμένους, το μιχράμπ. Το μιχράμπ του Φετιχιέ φέρει εντυπωσιακό γύψινο και γραπτό διάκοσμο. Στο κέντρο του επιστυλίου αναγράφεται η βεβαίωση της ισλαμικής πίστης: «Ένας ο Θεός και ο Μωάμεθ ο προφήτης αυτού», ενώ δύο βυζαντινοί πεσσίσκοι, τμήμα πιθανόν του ναού του Ταξιάρχη Μιχαήλ, ορίζουν το μιχράμπ. Οι τάφοι του Αλή πασά και της οικογένειάς του βρίσκονται κοντά στο τζαμί.
Μαξιμιλιανός Α΄ του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Μάινραντ Α΄, πρίγκιπα του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν και της Άννας Μαρίας, κόρης του Φερδινάνδου βαρόνου του Τέρινγκ.
Φετιχιέ τζαμί Ιωαννίνων
Οι πρόσφατες εργασίες συντήρησης και αποκατάστασης συντέλεσαν ώστε σήμερα το Φετιχιέ τζαμί να φιλοξενεί έκθεση εποπτικού υλικού που αφορά το μνημείο, στο μνημειακό σύνολο του Κάστρου των Ιωαννίνων, αλλά και το ευρύτερο ιστορικό και καλλιτεχνικό γίγνεσθαι της εποχής καθώς και την ιστορική προσωπικότητα με την οποία συνδέεται η σημερινή μορφή του τζαμιού, τον Αλή πασά, ο οποίος αναμόρφωσε το τζαμί το 1795 και το έκανε το κύριο τζαμί του παλατιού του. Η έκθεση χωρίζεται σε τρία μέρη: 1) Η πόλη των Ιωαννίνων κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής κυριαρχίας 2) Το Κάστρο των Ιωαννίνων. Φρούριο και Σεράι 3) Αλή Πασάς ο Τεπελενλής. Ιστορία και Μύθος.
Πηγές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στα Ιωάννινα Κατηγορία:Οθωμανικά τζαμιά στην Ελλάδα Κατηγορία:Οθωμανική Ήπειρος
Μαξιμιλιανός Α΄ του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν
Βιογραφία
Το 1689 απεβίωσε στο Ζίγκμαρινγκεν σε ηλικία 53 ετών και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Μάινραντ Β΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1666 τη Μαρία Κλάρα, κόρη του Αλβέρτου, κόμη του Μπεργκ-σ'Χέερενμπεργκ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν
Χι Ρο
Το σύμβολο Χι-Ρο χρησιμοποιήθηκε από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Α΄ (β. 306-337 μ.Χ.) ως μέρος του στρατιωτικού προτύπου (vexillum). Το πρότυπο του Κωνσταντίνου ήταν γνωστό ως Λάβαρο. Τα πρώτα σύμβολα παρόμοια με το Χι Ρο ήταν το Σταυρόγραμμα και το μονόγραμμα IX.
Στην προχριστιανική εποχή, το σύμβολο Χι-Ρο ήταν επίσης να σηματοδοτήσει ένα ιδιαίτερα πολύτιμο ή σχετικό απόσπασμα στο περιθώριο μιας σελίδας, συντομεύοντας το chrēston (καλό). Μερικά νομίσματα του Πτολεμαίου Γ΄ Ευεργέτη (περ. 246–222 π.Χ.) σημειώθηκαν με Χι-Ρο.
Αν και σχηματίζεται από ελληνικούς χαρακτήρες, η συσκευή (ή τα ξεχωριστά μέρη της) βρίσκεται συχνά ως συντομογραφία σε λατινικό κείμενο, με προσλήψεις προστιθέμενες κατάλληλες σε ένα λατινικό ουσιαστικό, έτσι το XPo, που σημαίνει Christo, "to Christ", την Δοτική μορφή του Christus.
Το σύμβολο Χι Ρο έχει δύο σημεία κωδικού Unicode: U+2627 ☧ CHI RHO in the Miscellaneous symbols block and U+2CE9 ⳩ COPTIC SYMBOL KHI RO in the Coptic block.
Προέλευση και υιοθέτηση
Σε ένα υπόμνημα του Ρωμαίου αυτοκράτορα που έγραψε ο Ευσέβιος μετά το θάνατο του Κωνσταντίνου (Βίος Μεγάλου Κωνσταντίνου, περίπου 337–339), μια θαυματουργή εμφάνιση λέγεται ότι είχε έρθει στην Γαλατία πολύ πριν από τη Μάχη της Μουλβίας γέφυρας. Σε αυτήν την μεταγενέστερη έκδοση, ο Ρωμαίος αυτοκράτορας είχε σκεφτεί τις ατυχίες που αντιμετώπισαν οι διοικητές που επικαλέστηκαν τη βοήθεια πολλών διαφορετικών θεών και αποφάσισαν να ζητήσουν θεϊκή βοήθεια στην επικείμενη μάχη από τον Ένα Θεό. Το μεσημέρι, ο Κωνσταντίνος είδε ένα σταυρό φωτός επιβαλλόμενο πάνω από τον ήλιο. Σε αυτό, με ελληνικούς χαρακτήρες, ήταν το ρητό "Τούτῳ Νίκα!" ("Σε αυτό το σημάδι θα κατακτήσετε!"). Όχι μόνο ο Κωνσταντίνος, αλλά ολόκληρος ο στρατός είδε το θαύμα. Εκείνο το βράδυ, ο Χριστός εμφανίστηκε στον Ρωμαίο αυτοκράτορα σε ένα όνειρο και του είπε να κάνει ένα αντίγραφο του σημείου που είχε δει στον ουρανό, κάτι που θα αποτελούσε σίγουρη άμυνα στη μάχη.
Ο Ευσέβιος έγραψε στο Vita ότι ο ίδιος ο Κωνσταντίνος του είχε πει αυτή την ιστορία "και το επιβεβαίωσε με όρκους" αργά στη ζωή "όταν θεωρήθηκα άξιος της γνωριμίας και της συντροφιάς του." "Πράγματι", λέει ο Ευσέβιος, "αν είχε πει κάποιος άλλος αυτήν την ιστορία, δεν θα ήταν εύκολο να το αποδεχτούμε".
Ο Ευσέβιος άφησε επίσης μια περιγραφή του Λάβαρου, του στρατιωτικού προτύπου που ενσωμάτωσε το σύμβολο Χι Ρο, το οποίο χρησιμοποίησε ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος στους μετέπειτα πολέμους του εναντίον του Λικίνιου.
Ύστερη αρχαιότητα
Μια πρώιμη οπτική αναπαράσταση της σύνδεσης μεταξύ της Σταύρωσης του Ιησού και της ανάστασής του, που παρατηρήθηκε στη σαρκοφάγο του Δομιτίλλα του 4ου αιώνα στη Ρώμη, η χρήση στεφανιού γύρω από το συμβολίζει τη νίκη της Αναστάσεως έναντι του θανάτου.
Μετά τον Κωνσταντίνο, το Χι-Ρο έγινε μέρος των επίσημων αυτοκρατορικών διακριτικών. Οι αρχαιολόγοι έχουν αποκαλύψει στοιχεία που αποδεικνύουν ότι το Χι-Ρο ήταν εθνόσημο στα κράνη μερικών στρατιωτών της υστερορωμαικης περιόδου. Νομίσματα και μενταγιόν που κόπηκαν κατά τη διάρκεια της αυτοκρατορίας του Κωνσταντίνου έφεραν επίσης το Χι-Ρο μέχρι το 350, το Χι-Ρο άρχισε να χρησιμοποιείται σε χριστιανικές σαρκοφάγους και τις τοιχογραφίες. Ο σφετεριστής Μαγνέντιος φαίνεται να ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε το μονόγραμμα Χι-Ρο που πλαισιώνεται από το Άλφα και Ωμέγα, στο πίσω μέρος ορισμένων νομισμάτων που κόπηκαν το 353. Στη Ρωμαϊκή Βρετανία, αποκαλύφθηκε ένα ψηφιδωτό πεζοδρόμιο στο Hinton St. Mary, Dorset, το 1963. Για στιλιστικούς λόγους χρονολογείται στον 4ο αιώνα. Ο κεντρικός του στρογγυλός αναπαριστά ένα γενειοφόρο αρσενικό κεφάλι και μια προτομή ντυμένη σε ένα παλλάδιο μπροστά από το σύμβολο Χι-Ρο, πλαισιωμένο από ρόδια, σύμβολα της αιώνιας ζωής. Ένα άλλο Romano-British Χι-Ρο, σε νωπογραφία, βρέθηκε στην τοποθεσία μιας βίλας στο Lullingstone (εικονογραφημένο). Το σύμβολο βρέθηκε επίσης στα ρωμαϊκά χριστιανικά δαχτυλίδια στη Βρετανία.
Το 2020, οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν στη Βιντολάντα της βόρειας Αγγλίας ένα δισκοπότηρο του 5ου αιώνα καλυμμένο με θρησκευτική εικονογραφία, συμπεριλαμβανομένου του Χι-Ρο.
Insular Gospel books
Στα Insular Gospel books, η αρχή του Ματθαίου 1:18, στο τέλος του απολογισμού του σχετικά με τη γενεαλογία του Χριστού και η παρουσίαση του απολογισμού του για τη ζωή, που αντιπροσωπεύει έτσι τη στιγμή της ενσάρκωσης του Χριστού, συνήθως σημαδεύτηκε με μια βαριά διακοσμημένη σελίδα, όπου τα γράμματα της πρώτης λέξης "Christi" συντομεύονται και γράφονται στα ελληνικά ως "XPI", και συχνά σχεδόν βυθίζονται από διακόσμηση. Αν και τα γράμματα γράφονται το ένα μετά το άλλο και τα "X" και "P" δεν συνδυάζονται σε ένα μονόγραμμα, αυτά είναι γνωστά ως σελίδες Χι-Ρο.
Διάσημα παραδείγματα είναι στο βιβλίο των Kells και στο βιβλίο της Lindisfarne. Το "Χ" θεωρήθηκε ως το cruss decussata, σύμβολο του σταυρού. Αυτή η ιδέα βρίσκεται στα έργα του Ισίδωρου της Σεβίλλης και άλλων πατερικών και πρώιμων μεσαιωνικών συγγραφέων. Το βιβλίο του Kells έχει μια δεύτερη συντομογραφία Χι-Ρο στο folio 124 στο λογαριασμό της Σταύρωσης του Χριστού, και σε ορισμένα χειρόγραφα το Χι-Ρο εμφανίζεται στην αρχή του Ματθαίου παρά στο μεσαίο κείμενο στο Κατά Ματθαίον 1:18. Σε κάποια άλλα έργα όπως το Carolingian Godescalc Evangelistary, το "XPS" με διαδοχικά γράμματα, που αντιπροσωπεύει το "Christus", έχει μια εξέχουσα θέση.
Παραπομπές
Βιβλιογραφία Περαιτέρω ανάγνωση
Όμιλος Β΄ Ευρωμπάσκετ 2017
Ο Όμιλος Β΄ του Ευρωμπάσκετ 2017 θα λάβει χώρα από την 31η Αυγούστου έως την 6η Σεπτεμβρίου 2017. Όλοι οι αγώνες του ομίλου θα γίνουν στο Τελ Αβίβ, στο Ισραήλ.
Ο όμιλος αποτελείται από την Ουκρανία, την Ισραήλ, τη Λιθουανία, τη Γεωργία, την Ιταλία και τη Γερμανία. Οι τέσσερεις πρώτες ομάδες στην τελική κατάταξη προκρίνονται στον δεύτερο γύρο.
Βαθμολογία
''Όλες οι ώρες είναι στην τοπική.
Κατηγορία:Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης 2017
Μπολάνο
Το Μπολάνο (ιταλικά: Bolano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Λα Σπέτσια, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Βιβλιοθήκη Οθωμανικής περιόδου Ιωαννίνων
Η βιβλιοθήκη Οθωμανικής περιόδου βρίσκεται εξω από τη βορειοανατολική ακρόπολη του Ασλάν πασά στα Γιάννενα, που συνδέεται με τη λειτουργία του μενδρεσέ. Αποτελείται από μεγάλη τετράγωνη θολοσκέπαστη αίθουσα στο βόρειο τμήμα και ένα μακρόστενο χώρο στη νότια πλευρά, ο οποίος χωρίζεται με καμαροσκέπαστο διάδρομα σε δύο δωμάτια που στεγάζονται με θόλο. Ανοιχτό κιονοστήρικτο προστώο καλύπτει ολόκληρη την πρόσοψη. Ο συνδυασμός των τρουλίσκων, του προστώου και των ανοιγμάτων ισοσταθμίζει την αυστηρότητα της ισχυρής αργολιθοδομής της τοιχοποιίας.
Πηγές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στα Ιωάννινα Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στην Ελλάδα
Κοσμάς ο Θεσπρωτός
Ο Κοσμάς ο Θεσπρωτός (Γεωργουτσάτες Δρόπολης, περ. 1780 - Καρπενήσι, 1852) ήταν Έλληνας λόγιος, ιερέας και θεολόγος.
Ζωή
Ο Κοσμάς γεννήθηκε ως Κυρίτσης Κότρας στο χωριό Γεωργουτσάτες, στην Δρόπολη στη σύγχρονη νότια Αλβανία, τότε έδαφος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το 1805 έγινε ιερέας και άλλαξε το όνομά του σε Κοσμάς. Τα επόμενα χρόνια έγινε μαθητής του Αθανασίου Ψαλλίδα, μιας μεγάλης μορφής του νεοελληνικού Διαφωτισμού. Αποφοίτησε από τη Καπλάνειο Σχολή των Ιωαννίνων στο 1815. Δίδαξε σε διάφορα σχολεία στην Ήπειρο και μετά την επιτυχημένη ελληνική επανάσταση (1821-1830) μετακόμισε στην Αθήνα όπου συνέχισε την εκπαιδευτική δραστηριότητα. Πέθανε στο Καρπενήσι το 1852.
Σεξουαλική αναπαραγωγή
Σεξουαλική αναπαραγωγή είναι ο σχηματισμός ενός νέου ατόμου μέσω της ένωσης δύο γαμέτων.
Κοσμάς ο Θεσπρωτός
Έργα
Ένα από τα διάσημα έργα του ήταν η Γεωγραφία Αλβανίας και Ηπείρου, βασισμένο στα διδάγματά του από τον Ψαλλίδα. Γράφτηκε γύρω από το 1833. Είναι μια πραγματεία που περιγράφει γεωγραφικά Αλβανία και τηνΉπειρο. Σε αυτό το έργο, ο Κοσμάς υιοθέτησε την άποψη του Ψαλλίδα και τοποθέτησε ως γεωγραφικό σύνορο μεταξύ Ηπείρου και Αλβανίας τον ποταμό Αώο. Το έργο αυτό ολοκληρώθηκε μετά την αποφοίτησή του από τη Καπλάνειο, όταν εργάστηκε ως δάσκαλος σε διάφορα ελληνικά σχολεία στην Ήπειρο. Έγραψε επίσης τα ακόλουθα έργα:
Σεξουαλική αναπαραγωγή
Χαρακτηριστικά
Στους ανθρώπους και στην πλειονότητα των άλλων ευκαρυωτικών οργανισμών (φυτά και ζώα) οι δύο γαμέτες: Οι γαμέτες πρέπει:
Αρσενικό αναπαραγωγικό σύστημα
Το αρσενικό αναπαραγωγικό σύστημα έχει δύο κύριες λειτουργίες: Η παραγωγή σπέρματος πραγματοποιείται στους όρχεις. Η διαδικασία παραγωγή σπέρματος λέγεται σπερματογένεση.
Κοσμάς ο Θεσπρωτός
Παραπομπές
Κατηγορία:Βορειοηπειρώτες
Νίκολα Τζόρτζεβιτς
Ο Νίκολα Τζόρτζεβιτς (σερβικά κυριλλικά: Никола Ђорђевић, σερβικά λατινικά: Nikola Đorđević) ήταν Σέρβος αρχιτέκτονας των αρχών του 19ου αιώνα. Το έργο του αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της αρχιτεκτονικής παράδοσης της συγκεκριμένης περιόδου, η οποία αποτελούσε συνδυασμό παραδοσιακών στοιχείων και δυτικών επιρροών.
Σεξουαλική αναπαραγωγή
Θηλυκό αναπαραγωγικό σύστημα
Το θηλυκό αναπαραγωγικό σύστημα σε θηλαστικά έχει σαφώς περισσότερη ευθύνη στην αναπαραγωγή και στην γέννηση του νέου μέλους. Το θηλυκό αναπαραγωγικό σύστημα πρέπει να: Η διαδικασία παραγωγής ωαρίων ονομάζεται ωογένεση.
Νίκολα Τζόρτζεβιτς
Έργα
thumb|left|Άποψη του [[Κονάκι του Πρίγκιπα Μίλος στο Βελιγράδι|Κονακιού του Πρίγκιπα Μίλος στο Βελιγράδι.]]
Σεξουαλική αναπαραγωγή
Θηλυκό αναπαραγωγικό σύστημα
Στους θηλαστικούς οργανισμούς, για να γίνει η ένωση των δύο γαμετών, προηγείται η σεξουαλική πράξη, η οποία είναι απολαυστική και γίνεται και από τους δύο οργανισμούς με το ίδιο ποσοστό συμμετοχής.
Πηγές
Κατηγορία:Αναπαραγωγή Κατηγορία:Γονιμότητα
Νίκολα Τζόρτζεβιτς
Παραπομπές
Κατηγορία:Σέρβοι αρχιτέκτονες
Μπονασσόλα
Η Μπονασσόλα (ιταλικά: Bonassola) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Λα Σπέτσια, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Λα Σπέτσια
American Psycho (ταινία)
Το American Psycho είναι μια ταινία τρόμου του 2000 σε σκηνοθεσία της Μαίρη Χάρον, η οποία έγραψε το σενάριο μαζί με την Γκυνεβέρ Τέρνερ. Βασισμένο στο ομότιτλο μυθιστόρημα του 1991 του Μπρετ Ίστον Έλις, πρωταγωνιστεί ο Κρίστιαν Μπέιλ ως Πάτρικ Μπέιτμαν, ένας επενδυτικός τραπεζίτης στη Νέα Υόρκη που ζει μια διπλή ζωή ως κατά συρροή δολοφόνος. Οι Γουίλεμ Νταφόε, Τζάρεντ Λέτο, Τζος Λούκας, Κλόι Σεβίνι, Σαμάνθα Μάθις, Κάρα Σέιμουρ, Τζάστιν Θερού και Ρις Γουίδερσπουν εμφανίζονται σε δεύτερους ρόλους. Η ταινία συνδυάζει τον τρόμο και τη μαύρη κωμωδία για να σατιρίσει την κουλτούρα των γιάπι και τον καταναλωτισμό της δεκαετίας του 1980, με παράδειγμα τον Μπέιτμαν.
Ο Έλις θεώρησε το αμφιλεγόμενο μυθιστόρημά του αδύνατο να μπορεί να υιοθετηθεί σε ταινία, αλλά ο παραγωγός Έντουαρντ Ρ. Πρέσμαν ήταν αποφασισμένος να το διασκευάσει και αγόρασε τα δικαιώματα της ταινίας το 1992. Οι Στιούαρτ Γκόρντον, Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ και Ρομπ Βάις σκέφτηκαν να σκηνοθετήσουν την ταινία προτού ο Χάρον και ο Τέρνερ αρχίσουν να γράφουν το σενάριο το 1996. Επιδίωξαν να κάνουν μια ταινία της δεκαετίας του 1980 που να δίνει έμφαση στη σάτιρα του μυθιστορήματος. Η περίοδος προπαραγωγής ήταν ταραχώδης. Ο Χάρον επέλεξε τον Μπέιλ για να παίξει τον Μπέιτμαν, αλλά επειδή ο διανομέας της ταινίας Lions Gate Films αναζήτησε τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο στον ρόλο, ο Χάρον απολύθηκε και αντικαταστάθηκε με τον Όλιβερ Στόουν. Μετά την αποχώρηση του Στόουν και του Ντι Κάπριο λόγω δημιουργικών διαφορών, ο Χάρον προσλήφθηκε ξανά και του επετράπη να προσλήψει τον Μπέιλ. Η κύρια φωτογραφία ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 1999 στο Τορόντο και τη Νέα Υόρκη.
Το American Psycho έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σάντανς στις 21 Ιανουαρίου 2000 και κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 14 Απριλίου. Η ταινία έλαβε κυρίως θετικές κριτικές, με επαίνους για την ερμηνεία του Μπέιλ και το σενάριο, και εισέπραξε πάνω από 34 εκατομμύρια δολάρια με προϋπολογισμό 7 εκατομμυρίων δολαρίων. Έκτοτε ανέπτυξε μια ισχυρή παρουσία στη σύγχρονη κουλτούρα των μιμιδίων. Μία συνέχεια απευθείας σε βίντεο, το American Psycho 2, κυκλοφόρησε το 2002, αν και έχει μικρή σχέση με το πρωτότυπο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ανεξάρτητες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες ψυχολογικού τρόμου Κατηγορία:Ταινίες του 2000 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Columbia Pictures Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Lions Gate Entertainment Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τον ναρκισσισμό Κατηγορία:Αμερικανικές σατιρικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες τρόμου
Ευαγγελίστρια Θεσσαλονίκης
Η Ευαγγελίστρια είναι ένα χωριό με 161 κατοίκους (σύμφωνα με την απογραφή που πραγματοποιήθηκε το 2011). Ανήκει στον δήμο Λαγκαδά και στον νομό Θεσσαλονίκης.
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Δήμος Λαγκαδά
Μάινραντ Β΄ του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν
Ο Μάινραντ Β΄ (γερμ. Meinrad II, 1 Νοεμβρίου 1673 - 20 Οκτωβρίου 1715) από τον Οίκο του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρνγκεν ήταν πρίγκιπας του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν (1689-1715) και κόμης του Χοεντσόλερν-Χάιγκερλοχ (1702-1715).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Μαξιμιλιανού Α΄, πρίγκιπα του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν και της Μαρίας Κλάρας, κόρης του Αλβέρτου, κόμη του Μπεργκ-σ'Χέερενμπεργκ.
Το 1715 απεβίωσε στο Ζίγκμαρινγκεν σε ηλικία 42 ετών και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννης Φραγκίσκος Ερνέστος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε to 1700 την Ιωάννα Αικατερίνη, κόρη του Ιωάννη Αντωνίου Α΄, κόμη του Μόντφορτ-Τέτνανγκ και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν
Μποργκέττο ντι Βάρα
Το Μποργκέττο ντι Βάρα (ιταλικά: Borghetto di Vara) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Λα Σπέτσια, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Λα Σπέτσια
Ντορόν Λάιντνερ
Ο Ντορόν Λάιντνερ (דורון ליידנר) (γενν. 26 Απριλίου 2002) είναι Ισραηλινός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αριστερός πλάγιος αμυντικός για τον Ολυμπιακό. Από τον χειμώνα του 2023, αγωνίζεται ως δανεικός στην Αούστρια Βιέννης.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ο Λάιντνερ προβιβάστηκε στην πρώτη ομάδα της Χάποελ Τελ Αβίβ τη σεζόν 2019-20.
Εθνική ομάδα
Ο Λάιντνερ έχει αγωνιστεί στις «μικρές» εθνικές Ισραήλ Κ18 και Κ21.
Προσωπική ζωή
Ο Λάιντνερ γεννήθηκε στη Ρισόν Λε Ζιόν του Ισραήλ, σε οικογένεια εβραϊκής Ασκεναζί καταγωγής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισραηλινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισραήλ Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισραήλ Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισραήλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χάποελ Τελ Αβίβ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ισραήλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ισραηλινοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αούστρια Βιέννης
Confarreatio
Στην αρχαία Ρώμη, το confarreatio ήταν μία παραδοσιακή, για τους πατρικίους μορφή γάμου. Η τελετή περιλάμβανε τη νύφη και τον γαμπρό, που μοιράζονταν ένα κέικ δίκοκκο σιτάρι (στα λατινικά far ή panis farreus ) εξ ου και το όνομα της ιεροτελεστίας. Το far μεταφράζεται συχνά ως "όλυρα" (είδος σιταριού), το οποίο είναι ανακριβές, καθώς ο κόκκος που χρησιμοποιείτο ήταν σίτος δίκοκκος (triticum dicoccum), όχι (σίτος ολυρός (triticum speltum). Ο ιερείς του Δία Flamen Dialis) και ο μέγιστος αρχιερέας (pontifex maximus) προήδρευαν τού γάμου και έπρεπε να είναι παρόντες δέκα μάρτυρες. Η γυναίκα περνούσε απευθείας από το χέρι (manus) τού πατέρα της ή τού αρχηγού τού νοικοκυριού (pater familias) στο χέρι τού νέου της συζύγου.
Το να έχεις γονείς, που είχαν παντρευτεί από confarreatio ήταν απαραίτητη προϋπόθεση, για να γίνεις Εστιάδα (Vestal) ή ιερέας τού Δία. Το Confarreatio φαίνεται να περιοριζόταν σε εκείνους, των οποίων οι γονείς είχαν επίσης παντρευτεί με confarreatio, αλλά αργότερα, ίσως με την άνοδο των πληβείων ευγενών, αυτή η απαίτηση πρέπει να είχε χαλαρώσει. Ο Scipio Africanus πιθανώς νυμφεύτηκε τη σύζυγό του Aιμιλία Τέρτια με confarreatio, επειδή ο μεγαλύτερος γιος τους ήταν ο ιερέας τού Δία, όμως η μητέρα του Σκιπίωνα Πομπονία ήταν πληβεία.
Το διαζύγιο για γάμους confarreatio, το diffarreatio, ήταν μία δύσκολη διαδικασία και επομένως σπάνια. Δεν είναι πολλά γνωστά, για το πώς διεξήγετο το diffarreatio, εκτός από το ότι υπήρχε ένας ειδικός τύπος θυσίας, που προκαλούσε τη λύση της σχέσης μεταξύ άνδρα και γυναίκας. Έπειτα θα περνούσε πίσω στο χέρι (manus) τού δικού της αρχηγού τού νοικοκυριού.
Αρχικά το confarreatio ήταν αδιάλυτο, και αυτό παρέμενε αληθές για το γάμο των ιερέων τού Δία. Οι άλλοι δύο μεγάλοι ιερείς, ο ιερέας τού Άρη (flamen Martialis) και ο (flamen Quirinalis), έπρεπε επίσης να παντρευτούν με confarreatio. Οι τρεις μεγάλοι ιερείς (major flamines) έπρεπε επίσης να νυμφευτούν παρθένες. Επιπλέον, εάν η σύζυγος του ιερέα τού Δία απεβίωνε, αυτός έπρεπε αμέσως να παραιτηθεί. Δεν είναι σαφές, αν αυτό ίσχυε για τους άλλους ιερείς.
Bιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ρωμαϊκή θρησκεία Κατηγορία:Ρωμαϊκό δίκαιο
Φτώχεια στην Πολωνία
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Αριθμός πληθυσμού (% του πληθυσμού) που ζει με λιγότερα από 4 $ (προσαρμοσμένη αγοραστική δύναμη) την ημέρα στην [[Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, 1992-2009 (τα έτη που λείπουν παρεμβάλλονται γραμμικά). Η Πολωνία αντιπροσωπεύεται από την κίτρινη γραμμή.]] Η φτώχεια στην Πολωνία ήταν σχετικά σταθερή τις τελευταίες δεκαετίες, επηρεάζοντας (ανάλογα με το μέτρο) περίπου το 6,5% της κοινωνίας. Την τελευταία δεκαετία υπήρξε μια πτωτική τάση, καθώς γενικά η πολωνική κοινωνία γίνεται πλουσιότερη και η οικονομία απολαμβάνει έναν από τους υψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης στην Ευρώπη. Υπήρξαν αξιοσημείωτες αυξήσεις στη φτώχεια γύρω στις στροφές των δεκαετιών, αντισταθμισμένες από μειώσεις της φτώχειας τα χρόνια που ακολούθησαν αυτές τις περιόδους.
Πριν το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας, η βαθιά φτώχεια χαρακτήριζε τους αγρότες της χώρας, οι οποίοι αποτελούσαν το 70% του πληθυσμού, χαρακτηριστικό που επιδεινώθηκε με τη Μεγάλη Ύφεση. Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ το 1929 ήταν χαμηλότερο από αυτό των γειτονικών χωρών της Βαλτικής, αν και, το 1937, ήταν υψηλότερο από ότι στην Πορτογαλία ή την Ελλάδα. Ενώ η παραγωγικότητα των αγροκτημάτων ήταν υψηλή στη δυτική Πολωνία, ήταν πολύ χαμηλότερη στις νότιες και ανατολικές περιοχές, λόγω των υψηλών επιπέδων πληθυσμού και του σχετικά μικρού μεγέθους της εκμετάλλευσης. Στις κεντρικές, νότιες και ανατολικές περιοχές της χώρας, 6,5 εκατομμύρια άνθρωποι δεν μπορούσαν να ικανοποιήσουν τις βασικές τους ανάγκες σε τρόφιμα μέχρι το 1934-1935. Το 1930-1931, οι εργάτες σε αγροκτήματα κέρδιζαν το 54% των χαμηλών μισθών τους δύο χρόνια νωρίτερα, με κάποιον να σημειώνει ότι η διατροφή της οικογένειάς του αποτελούταν από μη καρυκευμένες πατάτες, ότι η μη προσιτή τιμή του σαπουνιού σήμαινε ότι ήταν καλυμμένοι με ψείρες και ότι μια φέτα ψωμί ήταν μόνο για ειδικές περιπτώσεις. Ένας παρατηρητής περιέγραψε το νότο ως «εφιάλτη υποβάθμισης και φτώχειας». Μέχρι τα τέλη του 1934, οι Πολωνοί της επαρχίας είχαν εκτιμώμενη αγοραστική ικανότητα στο 43% του επιπέδου του 1928. Οι καταναλωτές των πόλεων βοηθήθηκαν από την πτώση των τιμών των τροφίμων, αλλά οι θέσεις εργασίας έγιναν πιο σπάνιες, με τη βιομηχανική παραγωγή το 1932 στο 58% του προ της ύφεσης επιπέδου και την ανεργία πάνω από το 40% το 1932-1934.
Η φτώχεια ήταν οξεία μεταξύ των Πολωνοεβραίων, οι οποίοι είχαν από τα υψηλότερα ποσοστά φυσικής αύξησης στην Ευρώπη και συχνά δεν μπορούσαν να ταΐσουν τα παιδιά τους. Μετά τη Συνθήκη Ειρήνης της Ρίγας, η ήδη πολυάριθμη εβραϊκή μειονότητα της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας ενώθηκε με αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες που διέφευγαν από τα πογκρόμ στην Ανατολή. Περισσότερο από το 75% από αυτούς ζούσαν σε αστικές περιοχές, με υψηλότερο από το μέσο αριθμό γυναικών, παιδιών και ηλικιωμένων. Η Πολωνία πάλευε με τα απομεινάρια της καταστροφικής οικονομικής εκμετάλλευσης από τους διαμελιστές και τα επακόλουθα εμπορικά εμπάργκο τους (βλ. επίσης: τελωνειακός πόλεμος Γερμανίας-Πολωνίας). Οι νέες ευκαιρίες απασχόλησης ήταν ως επί το πλείστον ανύπαρκτες πριν από την εκβιομηχάνιση της Πολωνίας στα μέσα της δεκαετίας του 1930 – αν και το εβραϊκό κατά κεφαλήν εισόδημα στον εργαζόμενο πληθυσμό ήταν περισσότερο από 40% υψηλότερο το 1929 από αυτό των Πολωνών μη Εβραίων. Οι φτωχές οικογένειες βασίζονταν στην τοπική εβραϊκή φιλανθρωπία, η οποία είχε λάβει παγκόσμια άνευ προηγουμένου διαστάσεις το 1929, παρέχοντας υπηρεσίες όπως η θρησκεία, η εκπαίδευση, η υγεία και άλλες υπηρεσίες ύψους 200 εκατομμυρίων ζλότι ετησίως.
Κομμουνιστική εποχή
Κάτω από το κομμουνιστικό καθεστώς, η κρατική εργασιακή πολιτική, οι πολιτικές εξίσωσης του εισοδήματος και οι επιδοτήσεις σε ενέργεια, τρόφιμα και στέγαση βοήθησαν στην ανακούφιση της φτώχειας και την κατέστησαν λιγότερο ορατή. Τα εισοδήματα των αγροτικών εργαζομένων ήταν σταθερά χαμηλότερα από αυτά των ομολόγων τους στις πόλεις και η φτώχεια επηρέαζε μεγαλύτερες οικογένειες που ζούσαν στην ύπαιθρο με μεγάλο αριθμό παιδιών, αλλά άγγιξε επίσης τους κατοίκους των πόλεων: ανειδίκευτους εργάτες, συνταξιούχους, άγαμους και ανάπηρους, μονογονεϊκές οικογένειες, οικογένειες συνδεδεμένες με τον αλκοολισμό και την εγκληματικότητα και νεαρά ζευγάρια διανόησης που μόλις ξεκινούσαν ανεξάρτητη ζωή. Οικογενειακές δυσλειτουργίες όπως σοβαρές ασθένειες, μοναξιά ηλικιωμένων, κακοποίηση και αλκοολισμός συσχετίστηκαν με τη φτώχεια, καθώς και με δραματικά περιστατικά στη ζωή των ανθρώπων. Όσοι ζούσαν σε συνθήκες φτώχειας έτειναν να έχουν στέγαση κατώτερης ποιότητας, ανικανότητα να αναζητήσουν βοήθεια από ιδρύματα, χαμηλό επίπεδο εκπαίδευσης και μερικές φορές στράφηκαν στο έγκλημα και στο υπερβολικό ποτό.
Ο πιο κοινός τόπος φτώχειας ήταν μεταξύ των συνταξιούχων και εκείνων που λάμβαναν επιδόματα αναπηρίας. Μια εκτίμηση του 1979 δείχνει ότι το 40-50% των συνταξιούχων και των οικογενειών με αναπηρία ζούσαν με ή κάτω από το κοινωνικό ελάχιστο. Ακολούθησαν οι εργαζόμενοι στις κατηγορίες με το χαμηλότερο εισόδημα (γεωργικοί και ανειδίκευτοι εργάτες, καθώς και εργάτες). Το 1974, το 48% των εργαζομένων ήταν σε ομάδες χαμηλού εισοδήματος, ενώ το 1979, το 10% των ατόμων στις οικογένειες των εργαζομένων ήταν κάτω από το κοινωνικό ελάχιστο επίπεδο. Μια αντίθετη άποψη είναι ότι η φτώχεια δεν επηρέασε τους εργαζόμενους και τις οικογένειές τους, καθώς η πλήρης απασχόληση εγγυόταν την επιβίωση, αν και σε μέτρια επίπεδα. Ακολούθησαν οικογένειες με πολλά παιδιά. Το 1974, το 60% των παιδιών ζούσαν σε οικογένειες κάτω από το κοινωνικό ελάχιστο.
Η φτώχεια μερικές φορές ήταν πολύ βαθιά, κοντά στο ελάχιστο όριο επιβίωσης. Αυτό ίσχυε για τους άγαμους, τους ηλικιωμένους και τους ανάπηρους συνταξιούχους. Άλλες φορές, ήταν μερική, δεν επηρέαζε ολόκληρη τη ζωή των ανθρώπων. Για παράδειγμα, η έλλειψη επαρκούς στέγασης θα μπορούσε να επηρεάσει τα οικονομικά μιας οικογένειας. Η πιο συνηθισμένη απάντηση στα οικονομικά προβλήματα ήταν η ανάληψη πρόσθετων θέσεων εργασίας, επίσημες ή άτυπες, νόμιμες ή παράνομες. Μια καινοτομία ήταν να περιμένεις σε μια ουρά για λογαριασμό κάποιου άλλου, έναντι αμοιβής. Τέτοιες πρακτικές σήμαιναν ότι οι σοβαρές ελλείψεις χρόνου συχνά συνοδεύονταν από τη φτώχεια. Καθώς οι άνθρωποι άρχισαν να κάνουν περισσότερα στο σπίτι για να εξοικονομούν ή να κερδίζουν μετρητά (παραγωγή τροφίμων και ρουχισμού, επισκευές, βάψιμο διαμερισμάτων), η πίεση του χρόνου κατέστρεψε την οικογενειακή ζωή, έτσι ώστε η έλλειψη ελεύθερου χρόνου ήταν ένα πολύ διαδεδομένο φαινόμενο στις φτωχές οικογένειες.
Ταυτόχρονα, το κράτος έτεινε να παραμελεί το πρόβλημα: μια έρευνα έργο του 1983 ισχυρίζεται ότι η κοινωνική βοήθεια εκπλήρωνε το 14% των αναγκών των φτωχών ανθρώπων. Τα ιδρύματα δεν ενδιαφέρθηκαν προληπτικά για τη βελτίωση της ζωής των ανθρώπων, ενώ οι φτωχοί είχαν ελάχιστη επίγνωση των δικαιωμάτων τους. Η επίσημη ιδεολογία έβλεπε τη φτώχεια ως ένα περιθωριακό φαινόμενο που προκαλείται από ασυνήθιστα γεγονότα και παθολογία της ζωής, αντί να είναι ένα συνηθισμένο μέρος της ζωής. Στη δεκαετία του 1980, καθώς επικράτησε η οικονομική ύφεση και η οικονομία ανεπάρκειας, η φτώχεια άλλαξε από το να πλήττει τους περιθωριοποιημένους και τους απροσάρμοστους, σε αυτούς που ήταν πρόθυμοι και ικανοί να εργαστούν.
Υπάρχουν διάφορες εκτιμήσεις για την έκταση της φτώχειας στην κομμουνιστική Πολωνία. Χρησιμοποιώντας το κοινωνικό ελάχιστο επίπεδο ως μέτρο, αναφέρονται τα ακόλουθα στοιχεία: 20% στα τέλη της δεκαετίας του 1960, 28%, κυρίως εργαζόμενοι, το 1975 (μυστική επίσημη εκτίμηση), περίπου 30% στα τέλη της δεκαετίας του 1980, 14,2% το 1981, 27,2% το 1983, 25,3% το 1987 και 16,3% το 1989, σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα. Ένας ερευνητής διαπίστωσε ότι ο αριθμός των φτωχών αυξήθηκε από 3,3 εκατομμύρια το 1978 σε 8,6 εκατομμύρια το 1987. Με έναν αυστηρότερο ορισμό της φτώχειας, τα στοιχεία για τα τέλη της δεκαετίας του 1980 περιλαμβάνουν 5-7%, 6% και 5-10%.
Οι Πολωνοί κοινωνιολόγοι άρχισαν να αναλύουν τη φτώχεια σχεδόν μόλις εγκαταστάθηκε εκεί η κοινωνιολογία. Τα πρώτα ερευνητικά ιδρύματα, όπως το Ινστιτούτο Κοινωνικής Οικονομίας στη Σχολή Οικονομικών Επιστημών της Βαρσοβίας, ανέλυσαν τη φτώχεια, την ανεργία και τις οικονομικές μεταναστεύσεις του Μεσοπολέμου. Εκτός από τα στοιχεία της απογραφής και τις έρευνες για τον οικογενειακό προϋπολογισμό, η φτώχεια τεκμηριώθηκε από ανεξάρτητες έρευνες και αυτοβιογραφικό υλικό. Η έλευση του κομμουνισμού διέκοψε αυτήν την ερευνητική παράδοση. Η φτώχεια έγινε πολιτικό ζήτημα, κοινωνικό, πολιτικό και ιδεολογικό ταμπού. Απορρίφθηκε ως κατάλοιπο του προηγούμενου καθεστώτος ή ως υποπροϊόν μεταβατικών δυσκολιών. Η φτώχεια και οι φτωχοί χαρακτηρίστηκαν με ευφημισμούς όπως «σφαίρα ανεπάρκειας» ή «ομάδες χαμηλού εισοδήματος». Οι τίτλοι βιβλίων ή εκθέσεων πριν από το 1989 δεν χρησιμοποιούσαν ποτέ τον όρο «φτώχεια», ενώ η παραμέληση που έλαβε μπορεί να φανεί και στην έλλειψη πολιτικών ή σχετικής νομοθεσίας. Οι επιστημονικές έρευνες ήταν περιορισμένες, με τη σημαντικότερη έρευνα να λαμβάνει χώρα σε περιόδους σχετικής ανοιχτότητας: την εποχή μετά τον Πολωνικό Οκτώβρη, τις αρχές της δεκαετίας του 1970 και το 1980–81. Μια σειρά από σημαντικές μελέτες δημοσιεύθηκαν παρά την επικρατούσα ιδεολογία, αλλά η δημοσίευσή τους είτε περιορίστηκε σοβαρά είτε απαγορεύτηκε.
Πρώιμη μετακομμουνιστική εποχή
Έχει υπολογιστεί ότι η Πολωνία ξεκίνησε τη μεταμόρφωσή της από κομμουνιστική σε καπιταλιστική οικονομία με περίπου το 20% του πληθυσμού της σε φτώχεια. Η φτώχεια στην Πολωνία αυξήθηκε για λίγο την περίοδο 1990-1992 και έκτοτε μειώνεται σε μεγάλο βαθμό. Ωστόσο, ανέβηκε ξανά στα τέλη της δεκαετίας του 1990, μετά την επιβράδυνση της οικονομικής ανάπτυξης. Την περίοδο 1994–2001, το υποκειμενικό όριο της φτώχειας παρέμεινε σχετικά σταθερό στο 33% περίπου και το όριο της σχετικής φτώχειας αυξήθηκε από 13,5% σε 17%. Η απόλυτη φτώχεια - όπως ορίζεται από την Παγκόσμια Τράπεζα, το ποσοστό του πληθυσμού που ζοyν με λιγότερα από 4,30 $ την ημέρα - την περίοδο 1997-1999 επηρέασε το 8,4% του πολωνικού πληθυσμού. Ωστόσο, οι εκτιμήσεις από άλλες πηγές ποικίλλουν. Σύμφωνα με τον Μπζεζίνσκι (2011), τα έτη 1998-2003 η απόλυτη φτώχεια στην Πολωνία αυξήθηκε κατά περίπου 8%, φτάνοντας (σύμφωνα με την εκτίμηση της Στατιστικής Υπηρεσίας Πολωνίας) το 18,1% το 2005 και μειώθηκε στο 10,6% το 2008. Ένα εναλλακτικό μέτρο υποδηλώνει ότι την περίοδο 2005-2008 η απόλυτη φτώχεια μειώθηκε από 12,3% σε 5,6%. Ο Μπζεζίνσκι (2011) σημειώνει ότι οποιαδήποτε αύξηση της φτώχειας την περίοδο 1998-2005 ξεπεράστηκε από τη μείωση της φτώχειας κατά τα έτη 2005-2008.
Σύμφωνα με την έκθεση της Πολωνικής Κεντρικής Στατιστικής Υπηρεσίας για το 2011, το όριο της φτώχειας στην Πολωνία μειώνεται τα τελευταία χρόνια, σε περίπου 6,5% το 2011. Η έκθεση σημειώνει, ωστόσο, ότι αυτό οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι η ονομαστική αξία του ορίου φτώχειας στην Πολωνία δεν έχει αλλάξει από το 2006, αγνοώντας έτσι τον πληθωρισμό. Εάν το όριο της φτώχειας αναπροσαρμόζοταν στον πληθωρισμό, η έκθεση υπολόγιζε ότι το 11,4% των πολωνικών νοικοκυριών θα ήταν κάτω από αυτό. Το όριο της φτώχειας υπολογίστηκε στο 16,7%. Το ποσοστό του πληθυσμού που λάμβανε λιγότερο από το μισθό επιβίωσης υπολογίστηκε σε 6,7%. Η φτώχεια έχει μειωθεί σε σύγκριση με μια έκθεση του 2005, η οποία ανέφερε τόσο το όριο της φτώχειας όσο και το όριο φτώχειας στο 18,1%, και το ποσοστό του πληθυσμού που λαμβάνει λιγότερο από το μισθό διαβίωσης στο 12,3%. Το 2003, περίπου το 23% των νοικοκυριών πίστευαν ότι ζούσαν κάτω από το όριο της φτώχειας (δηλώνοντας ότι θεωρούσαν το εισόδημά τους ανεπαρκές για τις βασικές ανάγκες).
Συνολικά, τα επίπεδα φτώχειας στην Πολωνία έχουν αναφερθεί ως σταθερά ή σε μείωση τα τελευταία χρόνια, αλλά εξακολουθεί να αποτελεί σημαντική ανησυχία. Η μείωση της φτώχειας επιβραδύνθηκε ή αντιστράφηκε μερικώς ξανά στις αρχές της δεκαετίας του 2010, αν και από τις αρχές του 2013 τα σύνολα δεδομένων είναι ως επί το πλείστον προκαταρκτικά και συνήθως καλύπτουν την περίοδο μόνο μέχρι το 2011.
Σύγχρονη εποχή από την κυβερνητική αλλαγή το 2015
Το κόμμα Νόμος και Δικαιοσύνη (ΝκΔ) κέρδισε τις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2015, για πρώτη φορά με απόλυτη πλειοψηφία—κάτι που κανένα πολωνικό κόμμα δεν είχε κάνει από την πτώση του κομμουνισμού και με την έμφαση στη μείωση της εισοδηματικής ανισότητας στην Πολωνία. Το κόμμα ιδρύθηκε το 2001 ως κεντρώο και χριστιανοδημοκρατικό κόμμα. Αρχικά το κόμμα ήταν ευρέως υπέρ της αγοράς. Έχει υιοθετήσει τη ρητορική της κοινωνικής οικονομίας της αγοράς παρόμοια με αυτή των χριστιανοδημοκρατικών κομμάτων της δυτικής Ευρώπης. Ωστόσο, ένα από τα κύρια θέματα στο κόμμα ΝκΔ είναι η ισορροπημένη κοινωνική δομή και η καταπολέμηση της εισοδηματικής ανισότητας. Λίγο μετά την ανάληψη της εξουσίας, ξεκίνησε το επιτυχημένο πρόγραμμα 500+ που παρέχει μηνιαίο χρηματικό όφελος 500 ζλότι ανά παιδί σε όλες τις οικογένειες με δύο ή περισσότερα παιδιά. Αν και αυτό δεν είναι ένα πρόγραμμα κοινωνικής πρόνοιας, δεδομένου ότι δεν έχει όρους όπως το επίπεδο εισοδήματος ούτε «οποιαδήποτε άλλη συνάρτηση», έχει ωφελήσει περισσότερο οικογένειες χαμηλού εισοδήματος για τις οποίες αυτή η χρηματική μεταφορά είναι σημαντική ώθηση στο διαθέσιμο εισόδημά τους και ως εκ τούτου αντιπροσωπεύει μεταφορά πλούτου μεταξύ κοινωνικών ομάδων της κοινωνίας.
Το πρόγραμμα 500+ απολαμβάνει ευρείας υποστήριξης στην κοινωνία και το 2019 ο ΝκΔ επέκτεινε την επιλεξιμότητα και πρόσθεσε περισσότερα προγράμματα που στοχεύουν στη μείωση της φτώχειας. Αυτό έχει προσελκύσει σημαντική κριτική, ειδικά από το φιλελεύθερο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Πολιτική Πλατφόρμα, και ορισμένα διεθνή μέσα ενημέρωσης, ως τρόπος αγοράς ψήφων και ως λαϊκιστική, αντιφιλελεύθερη ατζέντα. Ο ΝκΔ υποστηρίζει την καθολική υγειονομική περίθαλψη που παρέχεται από το κράτος, η οποία είναι δωρεάν για όλους τους πολίτες, ωστόσο συμπληρώνεται από την αυξανόμενη ιδιωτική ιατρική περίθαλψη με χαμηλότερη αναμονή.
Δομική κατάρρευση
Η φτώχεια στην Πολωνία έχει περιγραφεί ως «ρηχή», αναφερόμενη στο γεγονός ότι λίγοι φτωχοί ζουν σημαντικά κάτω από το όριο της φτώχειας (όπως ορίζεται από την Παγκόσμια Τράπεζα). Ο κίνδυνος του χάσματος φτώχειας στην Πολωνία εκτιμάται σε περίπου 21%.
Όσον αφορά τη γεωγραφία, η φτώχεια ήταν πιο πιθανό να επηρεάσει τα νοικοκυριά σε μικρές πόλεις και αγροτικές περιοχές, καθώς και νοικοκυριά στα ανατολικά και τα βόρεια, με την υψηλότερη φτώχεια να αναφέρεται στο Βοεβοδάτο Βαρμίας-Μαζουρίας, στο Βοεβοδάτο Ποντλάσκιε, στο Βοεβοδάτο Λούμπλιν και στο Βοεβοδάτο Τιμίου Σταυρού (βλ. επίσης: Πολωνία Α και Β).
Παραπομπές
52-57, συμπεριλαμβανομένης της Elżbieta Tarkowska, 2000, Bieda "popegeerowska" [Post-PGR poverty] στη σελ. 53 και Elżbieta Tarkowska, 2000, Bieda wiejskich dzieci [Φτώχεια των παιδιών της υπαίθρου], στη σελ. 56
Κατηγορία:Οικονομία της Πολωνίας
Μπρουνιάτο
Το Μπρουνιάτο (ιταλικά: Brugnato) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Λα Σπέτσια, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Λα Σπέτσια
Κυδωνέα Θεσσαλονίκης
Η Κυδωνέα είναι ένας οικισμός που ανήκει στον δήμο Λαγκαδά και στον νομό Θεσσαλονίκης.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με την απογραφή που πραγματοποιήθηκε το 2011, ο οικισμός έχει μόλις 29 κατοίκους.
Αξιοθέατα
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Δήμος Λαγκαδά
Γκότα
Ιστορικά στοιχεία
Η Γκότα υπήρχε ως χωριό την εποχή του Καρλομάγνου. Το 930 ο Γοτθάρδος, άββας του Χέρσφελντ την περιτείχησε. Η Γκότα άκμασε χάρις στη θέση της πάνω σε δύο σημαντικούς εμπορικούς δρόμους. Ήταν γνωστή ως πόλη ήδη από το 1200, οπότε και περιήλθε στην κατοχή των αρχόντων της Θουριγγίας. Μετά την εξαφάνιση αυτού του οίκου, η Γκότα περιήλθε στην κατοχή των εκλεκτόρων της Σαξονίας και αργότερα στους Ερνεστίνους δούκες. Μετά τη μάχη του Μύλμπεργκ το 1547 το κάστρο του Γκριμενστάιν καταστράφηκε εν μέρει, αλλά αποκαταστάθηκε ξανά το 1554.
Εσίβα του Ιμπελέν, Κυρία της Βηρυτού
Η Εσίβα, γαλλ. Eschiva d'Ibelin (1253 - 1312) από τον Οίκο του Ιμπελέν ήταν κόρη του κυρίου της Βηρυτού και με τους γάμους της έγινε πρώτα κυρία της Τύρου και μετά βασίλισσα της Κύπρου. Έγινε κυρία της Βηρυτού suo jure.
Γκότα
Ιστορικά στοιχεία
Το 1567 η πόλη αφαιρέθηκε από τον δούκα Ιωάννη-Φρειδερίκο από τον εκλέκτορα Αύγουστο της Σαξονίας. Μετά το θάνατο των γιων του Ιωάννη Φρειδερίκου, περιήλθε στην κατοχή του Δούκα Ερνέστου του Ευσεβή, του ιδρυτή της γραμμής των δούκων της Γκότα. Με την εξαφάνιση αυτής της οικογένειας το δουκάτο ενώθηκε το 1825 μαζί με το δουκάτο του Κόμπουργκ και η Γκότα αποτελούσε σε εναλλαγή με το Κόμπουργκ έδρα του δουκάτου Σαξονίας-Κόμπουργκ&Γκότα. Η πόλη αποτελούσε σημαντικό βιομηχανικό κέντρο, παράγοντας μηχανήματα, εργαλεία, είδη ένδυσης, μουσικά όργανα, καπνό, ζάχαρη, λουκάνικα και πορσελάνη. Το 1949 η πόλη έγινε τμήμα της Ανατολικής Γερμανίας, μέχρι το 1990.
Εσίβα του Ιμπελέν, Κυρία της Βηρυτού
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Ιωάννη Β΄ κυρίου της Βηρυτού και της Αλίκης ντε Λα Ρος, κόρης του Γκυ Α΄ δούκα των Αθηνών.
Γκότα
Σημεία ενδιαφέροντος
Το κύριο αξιοθέατο της πόλης είναι το κάστρο Φρίντριχσταϊν. Η κατασκευή του ξεκίνησε το 1643 και ολοκληρώθηκε το 1654, καταλαμβάνοντας τη θέση του παλιού φρουρίου Γκρίμενσταϊν. Είναι ένα τεράστιο τετράγωνο κτίριο που πλαισιώνεται με δύο πτέρυγες με πύργους. Ο χώρος σήμερα στεγάζει μουσεία και το θέατρο Έκχοφ, στο διατηρείται εν λειτουργία ο αρχικός του εξοπλισμός, του 17ου αιώνα. Απέναντι από το κάστρο βρίσκεται το δουκικό μουσείο.
Εσίβα του Ιμπελέν, Κυρία της Βηρυτού
Κυρία της Βηρυτού
Το 1282 απεβίωσε η μεγαλύτερη αδελφή της Ισαβέλλα και τη διαδέχθηκε στην κυριότητα της Βηρυτού. Το 1291 ο εμίρης Αλάμ αλ-Ντιν Σανγκάρ αλ-Σουγκάι αλ-Μανσούρι, στρατηγός του Αλ-Ασράφ Καλίλ βάδισε εναντίον της Βηρυτού, που είχε μόνο μία μικρή φρουρά. Η Εσίβα νόμιζε ότι ήταν ασφαλής, διότι είχε υπογράψει ειρήνη με τον Καλαβούν, πατέρα του Καλίλ. Ο Αλ-Σουγκάι συγκέντρωσε τους διοικητές της φρουράς και τους συνέλαβε. Βλέποντας αυτό ο λαός, διέφυγε από τη θάλασσα. Η πόλη καταλήφθηκε στις 31 Ιουλίου. Ο Αλ-Σουγκάι διέταξε την κατεδάφιση των τειχών της και των κάστρων της και μετέτρεψε τον καθεδρικό της σε τζαμί.
Διεκδικεί το δουκάτο των Αθηνών
Το 1308 ο εξάδελφός της Γκυ Β΄ ντε Λα Ρος δούκας των Αθηνών απεβίωσε άτεκνος. Δημιουργήθηκε κρίση διαδοχής στο δουκάτο. Η Εσίβα ταξίδεψε στον Μωρέα το ίδιο έτος για να αξιώσει τα δικαιώματά της στο δουκάτο των Αθηνών. Υπήρχε και άλλος διεκδικητής, επίσης εξάδελφος του Γκυ Β΄, ο Γκωτιέ Ε΄ του Μπριέν, γιος της Ισαβέλλας ντε Λα Ρος, μικρότερης αδελφής της Αλίκης ντε Λα Ρος. Επειδή το δουκάτο ήταν φέουδο της πριγκιπάτου της Αχαΐας, έπρεπε να αποφασίσει ο Φίλιππος Α΄ του Τάραντα πρίγκιπας της Αχαΐας και ο επικυρίαρχός του και μεγαλύτερος αδελφός του Ροβέρτος της Νάπολης. Οι δύο τους έφεραν το ερώτημα στη Συνέλευση των βαρόνων (High Court) της Αχαΐας το 1309, που συγκλήθηκε στη Γλαρέντζα και αποφάνθηκε τον Γκωτιέ Ε΄ ως δούκα, από ρεαλισμό: ήταν άνδρας, ενεργός στρατιωτικός και έτσι καταλληλότερος να αμυνθεί υπέρ του δουκάτου. Η πικραμένη Εσίβα ζήτησε από την Παρθένο Μαρία, εμπρός από τον βωμό του ναού του Αγ. Φραγκίσκου στη Γλαρέντζα να τιμωρηθούν ο Γκωτιέ και οι κριτές, αν έκριναν λανθασμένα εναντίον της. Κατά την επιστροφή της από τον Μωρέα η Εσίβα ναυάγησε. Το 1311 στη μάχη του Αλμυρού ο Γκωτιέ Ε΄ σκοτώθηκε· η Εσίβα απεβίωσε το επόμενο έτος.
Γκότα
Σημεία ενδιαφέροντος
Άλλα αξιοθέατα της πόλης περιλαμβάνουν την εκκλησία της Αγίας Μαργαρίτας με όμορφη πύλη και ψηλό πύργο, που χρονολογείται από τον 12ο αιώνα, κάηκε δύο φορές και ξαναχτίστηκε στη σημερινή της μορφή το 1652, την εκκλησία του Αυγουστινιανού μοναστηριού, το παλαιό δημαρχείο, του 11ου αιώνα, τα κτίρια του δουκικού νομοθετικού σώματος, η παλιά κατοικία του ζωγράφου Λούκας Κράναχ, ο δουκικός στάβλος και το μουσείο ασφαλίσεων, μια σημαντική βιομηχανία της πόλης.
Εσίβα του Ιμπελέν, Κυρία της Βηρυτού
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1274 τον Ονφρουά του Μονφόρ κύριο της Τύρου, ο οποίος όμως απεβίωσε το 1284. Είχε τέκνα:
Το 1291 έκανε δεύτερο γάμο με τον Γκυ των Πουατιέ-Λουσινιάν κοντόσταυλο της Κύπρου, που όμως απεβίωσε το 1302. Είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Ιμπελέν
Βελλιανίτης
Το ελληνικό επώνυμο Βελλιανίτης μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Λεωνίδας Κεστεκίδης
Βιογραφικό
Ο Λεωνίδας Κεστεκίδης γεννήθηκε στη Νίγδη, στην Καππαδοκία, το 1876. Tα πρώτα χρόνια της ζωής του φέρεται ότι έζησε ορισμένο διάστημα στην Κωνσταντινούπολη, στη συνέχεια βρέθηκε στην Ελλάδα και τελικά πήγε στην Ιταλία όπου ασχολήθηκε με το εμπόριο κρασιού. Από το 1893 μέχρι το 1898 έζησε στη Νέα Υόρκη όπου δούλεψε ως ζαχαροπλάστης. Το 1898 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι όπου έζησε μια δεκαετία. Συμμετείχε στη Παγκόσμια Έκθεση, στις Βρυξέλλες, το 1910, όπου η σοκολατοποιία του βραβεύτηκε με το χάλκινο μετάλλιο, και τρία χρόνια αργότερα στη Παγκόσμια Έκθεση, στη Γάνδη. Το 1913 ίδρυσε τη σοκολατοποιία Λεωνίδας, στις Βρυξέλλες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός Κατηγορία:Καππαδόκες Έλληνες
Όμιλος Γ΄ Ευρωμπάσκετ 2017
Ο Όμιλος Γ΄ του Ευρωμπάσκετ 2017 θα λάβει χώρα από την 1η Σεπτεμβρίου έως την 7η Σεπτεμβρίου 2017. Όλοι οι αγώνες του ομίλου θα γίνουν στο Κλουζ-Ναπόκα, στη Ρουμανία.
Ο όμιλος αποτελείται από την Κροατία, την Τσεχία, την Ισπανία, το Μαυροβούνιο, τη Ρουμανία και την Ουγγαρία. Οι τέσσερεις πρώτες ομάδες στην τελική κατάταξη προκρίνονται στον δεύτερο γύρο.
Βαθμολογία
''Όλες οι ώρες είναι στην τοπική.
Καίτη Στεφανίδου
Η Καίτη Φασουλιώτου Στεφανίδου (1925- 24 Μαρτίου 2012) ήταν Κύπρια ζωγράφος. Αποτελεί μια ξεχωριστή περίπτωση στην κυπριακή τέχνη και είναι μια από τις πρώτες σημαντικές γυναικείες παρουσίες της ζωγραφικής της Κύπρου. Σπούδασε ζωγραφική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών Αθήνας κατά το διάστημα 1948-1955 έχοντας ως δασκάλους τους Ουμπέρτο Αργυρό και Γιάννη Μόραλη, καθώς επίσης και τον Παντελή Πρεβελάκη στην Ιστορία της Τέχνης.
Πραγματοποίησε την πρώτη της ατομική έκθεση το 1972 με αφηρημένους γεωμετρικούς πίνακες και συνέχισε να εκθέτει τα έργα της μέχρι το 2003. Πολλά από τα έργα της βρισκονται στις συλλογές του Βυζαντινού Μουσείου του Αρχιεπισκόπου Μακάριου Γ ', στο Μουσείο Τέχνης Λουκίων και Μιχαλάκη Ζαμπελά, στη Δημοτική Πινακοθήκη Λεμεσού και Κρατική Πινακοθήκη Σύγχρονης Κυπριακής Τέχνης. Υπήρξε από τα ιδρυτικά μέλη του Επιμελητηρίου Καλών Τεχνών και από τις πρώτες Κύπριες που διέπρεψαν στον τομέα των εικαστικών Τεχνών.
Πρώτα χρόνια
Η Καίτη Στεφανίδου γεννήθηκε το 1925 στη Λεμεσό της Κύπρου. Ήταν κόρη της Τασούλας και του Πάνου Φασουλιώτη. Ο πατέρας της ήταν ο συντάκτης της εφημερίδας Παρατηρητής και ήταν ανιψιά του Γιώργου Φασουλιώτη, δημιουργό κόμικς στην εφημερίδα Το γέλιο. Από νεαρή ηλικία, της άρεσε να σχεδιάζει και ενθαρρύνθηκε να αναπτύξει το ταλέντο της. Μεταξύ 1948 και 1955, σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, παρακολουθώντας μαθήματα ζωγραφικής με τον Ουμπέρτο Αργυρό και τον Γιάννη Μόραλη και σπούδασε ιστορία τέχνης με τον Παντελή Πρεβελάκη. Μετά την αποφοίτησή της, η Στεφανίδου μετακόμισε στο Λονδίνο για να παρακολουθήσει μαθήματα στη Σχολή Τέχνης του Αγίου Μαρτίνου και να μελετήσει την τέχνη σε μουσεία και γκαλερί τόσο στο Λονδίνο όσο και στο Παρίσι μέχρι το 1960.
Καριέρα
Με την ολοκλήρωση της εκπαίδευσης, η Στεφανίδου επέστρεψε στην Κύπρο το 1961 και ξεκίνησε μια καριέρα ως καθηγήτρια τέχνης στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση, διδάσκοντας για τα επόμενα είκοσι πέντε χρόνια. Την ίδια χρονιά, συμμετείχε σε έκθεση που διοργανώθηκε από το περιοδικό Κυπριακά Χρονικά με τίτλο "Κύπριοι Καλλιτέχνες" και πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα. Τα έργα της σε αυτό το πρώιμο στάδιο της καριέρας της αντανακλούσαν τις πρώτες σύγχρονες εξελίξεις στη διεθνή τέχνη τη δεκαετία του 1950 και του 1960, δείχνοντας κυβικές επιρροές από καλλιτέχνες όπως ο Πωλ Σεζάν, ο Αντρέ Λοτέ και ο Καζιμίρ Μάλεβιτς. Στα μέσα της δεκαετίας του 1960, παντρεύτηκε τον συγγραφέα και ζωγράφο Τάσο Στεφανίδη, με τον οποίο απέκτησε δύο παιδιά, τον Πάνο, που θα γινόταν ζωγράφος και την Μαρίνα, αργότερα συγγραφέα.
Την επόμενη δεκαετία, συμμετείχε σε πολλά τοπικά και διεθνή εκθέσεις, συμπεριλαμβανομένων της Μπιενάλε του 1963 του Μουσείου Καλών Τεχνών της Αλεξάνδρειας, της Έκθεσης Σύγχρονης Κυπριακής Τέχνης του Ινστιτούτου Κοινοπολιτείας του 1970, η οποία παρουσιάστηκε στο Εδιμβούργο και το Λονδίνο και της Μπιενάλε του Σάο Πάολο του 1971 στη Βραζιλία. Το 1972, η Στεφανίδου πραγματοποίησε την πρώτη της ατομική έκθεση στην Ακρόπολη, στη Λευκωσία. Τα περισσότερα από τα έργα της που παρουσιάστηκαν ήταν γεωμετρικές αφαιρέσεις που έδειξαν την επίδραση τέτοιων ζωγράφων όπως ο Ναούμ Γκάμπο, ο Πιέτ Μοντριάν και η Σοφί Τάουμπερ-Αρπ. Η Στεφανίδου ενδιαφερόταν να απομακρυνθεί από την εκπροσώπηση συγκεκριμένων αντικειμένων ή φύσης, αντί να εξερευνήσει την ουσία της κίνησης και της μορφής μέσα στο διάστημα με την εξερεύνηση του χρώματος, του σχήματος και της υφής.
Το 1974, μετά το κυπριακό πραξικοπήμα, η Στεφανίδου άλλαξε το στυλ της και άρχισε να εισάγει αναφορές στην ελληνική ιστορία στα έργα της ως πολιτική δήλωση. Ιδιαίτερα ενδιαφερόμενη για το πώς ο πόλεμος επηρεάζει τις γυναίκες, τα έργα της άρχισαν να διερευνούν γυναικείες μορφές, με έναν πιο εξπρεσιονιστικό τρόπο. Χρησιμοποιώντας τον συμβολισμό στους πίνακές της, όπως παραστάσεις της Αφροδίτης και τα Όρη του Πενταδάκτυλου, χρησιμοποίησε ελληνικές αναφορές τόσο για την απόσπαση όσο και για τον χωρισμό από το ελληνιστικό παρελθόν της Κύπρου και ως σχολιασμός των πολιτικών γεγονότων που εμφανίστηκαν κατά την περίοδο.{sfn|Δανός|2012|pp=4–5}}