cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κέντρο Ελασσόνων Πλανητών
Λειτουργία
Το Κέντρο Ελασσόνων Πλανητών είναι ο επίσημος παγκόσμιος οργανισμός υπό την ευθύνη του οποίου βρίσκεται η συλλογή παρατηρησιακών δεδομένων για μικρά πλανητικά σώματα (όπως οι αστεροειδείς), ο υπολογισμός της τροχιάς τους και η δημοσίευση των σχετικών πληροφοριών μέσω του ακαδημαϊκού περιοδικού Minor Planet Circulars. Λειτουργεί στο Αστροφυσικό Παρατηρητήριο του Σμισθόνιαν που, μαζί με το Κολλεγιακό Παρατηρητήριο του Χάρβαρντ (Harvard College Observatory), υπάγεται στο Κέντρο Αστροφυσικής Χάρβαρντ – Σμισθόνιαν. μικρογραφία|274x274εσ|Το Κέντρο Αστροφυσικής Χάρβαρντ – Σμισθόνιαν στο [[Κέιμπριτζ (Μασαχουσέτη)|Κέιμπριτζ της Μασαχουσέτης]] Το ΚΕΠ προσφέρει πληθώρα δωρεάν διαδικτυακών υπηρεσιών για τους διάφορους παρατηρητές, με σκοπό την υποβοήθηση και διεύρυνση της παρατήρησης μικρών πλανητών και κομητών. Ο πλήρης κατάλογος των τροχιών μικρών πλανητών (συχνά αναφέρεται ως «Κατάλογος των Μικρών Πλανητών», Minor Planet Catalogue) διατίθεται δωρεάν στην ιστοσελίδα του Κέντρου Ελασσόνων Πλανητών. Ακόμα, το ΚΕΠ είναι υπεύθυνο για την αναγνώριση και την δημοσίευση της ταυτότητας γεωπλήσιων αντικειμένων (near-earth objects – NEOs) που ενδέχεται να προσκρούσουν στην Γη.
Ιστορία
Το Κέντρο Ελασσόνων Πλανητών ιδρύθηκε στο Πανεπιστήμιο του Σινσινάτι το 1947, υπό τη διεύθυνση του αστρονόμου Πολ Χέργκετ (Paul Herget). Μετά τη συνταξιοδότηση του Χέργκετ στις 30 Ιουνίου 1978, το ΚΕΠ μεταφέρθηκε στο Αστροφυσικό Παρατηρητήριο του Σμισθόνιαν, με τον αστρονόμο Μπράιαν Μάρσντεν (Brian G. Marsden) να αναλαμβάνει τη διεύθυνσή του. Από το 2006 ως το 2015, διευθυντής του ΚΕΠ ήταν ο Τίμοθι Σπαρ (Timothy Spahr), επιβλέπων ενός σώματος πέντε επιστημόνων. Από το 2015 ως το 2021, ο μεταβατικός διευθυντής Μάθιου Χόλμαν (Matthew Holman) ηγήθηκε της αναδιοργάνωσης και περαιτέρω ανάπτυξης του ΚΕΠ, διπλασίασε το προσωπικό του καθώς και των όγκο των δεδομένων που επεξεργάζονται κατ' έτος. Η παραίτηση του Χόλμαν στις 9 Φεβρουαρίου 2021, ακολουθήθηκε από την ανάληψη της διεύθυνσης από τον Μάθιου Πέιν (Matthew Payne).
Περιοδικές εκδόσεις
μικρογραφία|275x275εσ|Το ασυνήθιστο διαστρικό αντικείμενο 1I/2017 U1, γνωστό και ως [[Ομουαμούα|Ουμουαμούα (ʻOumuamua) απέκτησε σημαντική δημοσιότητα κατά το έτος ανακάλυψής του. Τα δεδομένα της παρατήρησής του δημοσιεύτηκαν αρχικά στο περιοδικό Minor Planet Electronic Circular του Κέντρου Ελασσόνων Πλανητών. ]] Το ΚΕΠ εκδίδει τις αστρονομικές παρατηρήσεις μικρών πλανητών, κομητών και φυσικών δορυφόρων που συλλέγει και επεξεργάζεται στα ακαδημαϊκά περιοδικά του, το Minor Planet Circulars, το Minor Planet Electronic Circulars και τα συμπληρωματικά Minor Planet Supplements. Στην ιστοσελίδα του ΚΕΠ είναι διαθέσιμο ένα εκτενές αρχείο των περιοδικών σε μορφή PDF, με παλαιότερη έκδοση εκείνη της 1ης Νοεμβρίου 1977 (MPC 4937–5016).
Υπηρεσία Εφημερίδων Φυσικών Δορυφόρων
Η Υπηρεσία Εφημερίδων Φυσικών Δορυφόρων του ΚΕΠ παρέχει εφημερίδες και τροχιακά στοιχεία των εξωτερικών ακανόνιστων δορυφόρων των γιγάντιων πλανητών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αστρονομία Κατηγορία:Αστροφυσική Κατηγορία:Μικροί πλανήτες __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Ανδρών Κ-20 2015
Ματς Κατάταξης Θέσεων 9-12
Οι αγώνες διεξήχθησαν στις 17 και 19 Ιουλίου 2015.
Πίνακας φάσης νοκ-άουτ (Θέσεις 1-8)
Εδω ανταγωνίζονται οι 8 καλύτερες ομάδες της διοργάνωσης για να αναδειχθεί η πρωταθλήτρια ομάδα.
Ματς Κατάταξης Θέσεων 5-8
Οι αγώνες διεξήχθησαν στις 18 και 19 Ιουλίου 2015.
Τελική Κατάταξη
Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στην Ευρώπη
Αλόιδες Ρεθύμνου
Οι Αλόιδες είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης.
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Οι Αλόιδες βρίσκονται 49 χλμ ανατολικά του Ρεθύμνου και είναι κτισμένες σε υψόμετρο 380 μέτρων. Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Aloidhes της επαρχίας Μυλοποτάμου. Στη βενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Alloides με 90 κατοίκους, το 1630 ο Βασιλικάτα το αναφέρει ως Aloides, ενώ στην οθωμανική απογραφή του 1671 αναγράφεται ως Aloydes με 9 χαράτσια. Κατά τη διάρκεια της Κρητικής Επανάστασης του 1866- 1869, νοσηλεύτηκε το χωριό ο Άγγλος φιλέλληνας και ανταποκριτής των Τάιμς του Λονδίνου, Ι. Σκίννερ. Το 1881 αναφέρεται ως Αλόιδαις με 133 κατοίκους, όλοι χριστιανοί, στον δήμο Δαμάστας. Διοικητικά, μετά την ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα, ο οικισμός υπαγόταν μέχρι το 1997 στην επαρχία Μυλοποτάμου ως έδρα κοινότητας, ενώ στη συνέχεια υπήχθη στον καποδιστριακό δήμο Κουλούκωνα. Από το 2011 ανήκει στον καλλικρατικό δήμο Μυλοποτάμου, πάλι ως έδρα κοινότητας.
Δείτε Κοινότητα Αλοΐδων
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου
Ζήσης Σωτηρίου
Ο Σερβιώτης Ζήσης Σωτηρίου, κάτοικος Πέστης Ουγγαρίας, ήταν από τους πρώτους Έλληνες που κατέβηκαν στην Ελλάδα για να αγωνιστούν για την ανεξαρτησία της πατρίδας. Ήταν γιος του κλεφταρματωλού των Σερβίων, καπετάν Σωτήρη. Συμπολέμησε με τον Εμμανουήλ Παπά στην εξέγερση της Χαλκιδικής, όπως και σε πολλές άλλες μάχες στην Πελοπόννησο και Στερεά Ελλάδα. Πρo της καθόδου του στην επαναστατημένη Ελλάδα ντύθηκε την ελληνική ενδυμασία και μετέβη έφιππος στην πλατεία της Πέστης. Εκεί εν μέσω πολλού πλήθους Ελλήνων και Ούγγρων έστησε ομοίωμα Τούρκου και το πυρπόλησε κάτω από τις επευφημίες του πλήθους.
left|thumb|200px|Ζήσης Σωτηρίου
Από το 1830 και μέχρι το θάνατό του, πήρε μέρος στα περισσότερα επαναστατικά κινήματα στον «ελλαδικό» χώρο και στο εξωτερικό. Κατατάχθηκε στους γαριβαλδινούς και πήγε στην Ιταλία ως εθελοντής  για να πολεμήσει εναντίον των αυστριακών στρατευμάτων κατοχής μαζί με τους Ηλία Στέκουλη, Σπυρίδωνα Σασσέλα, Αλέξανδρο Δόσιο, Νικόλαο Μακρή, Νικόλαο Σμολένσκη κ.α.. Υπήρξε συγγραφέας δεκάδων επαναστατικών προκηρύξεων, καθώς επίσης και της πρώτης προκήρυξης της ομάδας των εθελοντών του γαριβαλδινού στρατού, που κυκλοφόρησε στις 8 Ιουνίου 1859 .
Με την ανακήρυξη του ανεξάρτητου Ελληνικού κράτους, δούλεψε σαν αρχαιοφύλακας στο Μουσείο της Ακρόπολης. Σε άρθρο της εφημερίδας «Ελευθεροτυπία» αναφέρεται η μεγάλη του ανιδιοτέλεια και αγάπη για την πατρίδα: Ήταν ένας άνθρωπος του μόχθου, ένας πατριώτης, ανιδιοτελής, γεμάτος ζήλο, ο οποίος όταν προτάθηκε για παράσημο και αύξηση μισθού για τις υπηρεσίες που προσέφερε, αρνήθηκε και τα δύο, δηλώνοντας πως «ποτέ πώποτε δεν εζήτησα ούτε αμοιβήν τινά, ούτε αύξησιν της μισθοδοσίας μου, αν, δε, εκπληρώ το καθήκον μου πιστώς και τιμίως, τούτο το πράττω σύμφωνα με τας αρχάς μου και με τον όρκον, τον οποίο έδωσα εις την πατρίδα...».
Αναφορές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Τσεκίνι (νόμισμα)
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|50 τσεκίνια του [[Πάολο Ρενιέρ (1779–89), του προτελευταίου δόγη της Βενετίας. Αυτή η ονομαστική αξία (κατά μέσο όρο) ζυγίζει 192,5 γραμ. και έχει 76 χλστ. διάμετρο. Επιγρ.: S. M. VENETUS - DUX PAULUS RAINERIUS / SIT T XPE DAT Q TU REGIS ISTE DUCATUS.]]
Το σχέδιο του Βενετικού χρυσού δουκάτου ή zecchino παρέμεινε αμετάβλητο για περισσότερα από 500 χρόνια, από την εισαγωγή του το 1284 έως την κατάληψη της Βενετίας από τον Ναπολέοντα το 1797. Κανένα άλλο σχέδιο νομίσματος δεν έχει παραχθεί συνεχώς κατά τη διάρκεια μίας τόσο μεγάλης ιστορικής περιόδου.
Η πίσω όψη φέρει επιγραφή σε λατινικό εξάμετρο: Sit tibi, Christe, datus / quem tū regis, iste ducātus, δηλ.: "Σε Εσένα Χριστέ, ας δοθεί / που κυβερνάς, αυτό το δουκάτο", που είναι ένα λογοπαίγνιο: "δουκάτο" εννοεί το νόμισμα, όχι την επικράτεια.
Ιστορία
Αρχικά ονομαζόταν «δουκάτο» (ducato), από τον κυρίαρχο δόγη της Βενετίας που απεικονιζόταν σε περίοπτη θέση σε αυτό, ή ονομαζόταν zecchino, από τη Zecca (το Νομισματοκοπείο) της Βενετίας, από το 1543, όταν η Βενετία άρχισε να κόβει ένα αργυρό νόμισμα, που ονομαζόταν επίσης δουκάτο. Το όνομα για το νομισματοκοπείο προέρχεται τελικά από το سكّة (sikka), που σημαίνει καλούπι ή μήτρα νομισμάτων.
Οι συλλέκτες νομισμάτων συχνά προσπαθούν να συγκεντρώσουν ένα πλήρες σετ zecchini όλων των Δόγηδων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χρυσά νομίσματα
Ευγένιος Χαμπουλλάς
Ο Ευγένιος Χαμπουλλάς είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου εκλεγμένος με τον ΔΗΣΥ την περίοδο 2014-2016.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ευγένιος Χαμπουλλάς γεννήθηκε στην Αμμόχωστο στις 12 Ιανουαρίου 1969. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε οικονομικά και διεθνείς σχέσεις στο Πανεπιστήμιο του Ρέντινγκ. Είναι επιχειρηματίας.
Είναι νυμφευμένος με τη Βαρβάρα Αραούζου και έχει δύο κόρες.
Πολιτική διαδρομή
Στις Δημοτικές εκλογές του 2001 εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Λεμεσού με τον ΔΗΣΥ, θέση στην οποία επανεκλέχθηκε στις Δημοτικές εκλογές του 2006 και στις Δημοτικές εκλογές του 2011.
Συμμετείχε στις βουλευτικές εκλογές του 2011 στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου με τον ΔΗΣΥ αλλά δεν εκλέχτηκε. Ωστόσο, το 2014, λόγω της παραίτησης του βουλευτή Εκλογικής Περιφέρειας Αμμοχώστου του ΔΗΣΥ, Λευτέρη Χριστοφόρου, ο οποίος ανακηρύχθηκε ευρωβουλευτής, τη θέση του στη βουλή πήρε στις 3 Νοεμβρίου 2014 ο Ευγένιος Χαμπουλάς ως πρώτος επιλαχών, για την Ι΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Διεκδίκησε επανεκλογή στις βουλευτικές εκλογές του 2016 αλλά δεν εκλέχτηκε.
Ως βουλευτής, διετέλεσε μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Γεωργίας και Φυσικών Πόρων, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Περιβάλλοντος και της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Προσφύγων-Εγκλωβισμένων-Αγνοουμένων-Παθόντων.
Άλλες δραστηριότητες
Στις 8 Μαΐου 2019 ανέλαβε πρόεδρος της εταιρείας Ανόρθωσις Αμμοχώστου.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Δημοκρατικό Συναγερμό Κατηγορία:Βουλευτές Αμμοχώστου Κατηγορία:Κύπριοι επιχειρηματίες Κατηγορία:Πρόεδροι Ανόρθωσης Αμμοχώστου (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Βουλευτές Ι΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Παλιάμπελα Ανακτορίου Αιτωλοακαρνανίας
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα, δείτε: Παλιάμπελα.
Τα Παλιάμπελα είναι ημιορεινό χωριό της της Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 140 μέτρα.
Γενικά στοιχεία
Τα Παλιάμπελα βρίσκονται στη βόρεια Αιτωλοακαρνανία, κοντά τον Αμβρακικό κόλπο. Μέσα από το χωριό περνάει η ΕΟ Αμφιλοχίας - Λευκάδας και απέχει 7 χλμ. Α.-ΝΑ. από τη Βόνιτσα, 27 χλμ. Δ.-ΒΔ. από την Αμφιλοχία και 36 χλμ. Α.-ΒΑ. από τη πόλη της Λευκάδας.
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1836 με το όνομα Παληάμπελα να προσαρτάται στον τότε δήμο Αλυζίας. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 συστάθηκε κοινότητα Παληαμπέλων με τον ίδιο. Το 1940 το όνομά διορθώθηκε σε Παλιάμπελα. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με το Βαρκό, το Βολίμι και τη Ρούγα συναποτελούν τη Τοπική Κοινότητα Παλιαμπέλων που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ανακτορίου του Δήμου Ακτίου - Βόνιτσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 771 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 738.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ακτίου - Βόνιτσας
Νίνα Μπάντριτς
Η Νίνα Μπάντριτς (Nina Badrić, 4 Ιουλίου 1972) είναι τραγουδίστρια και στιχουργός από την Κροατία. Ξεκίνησε την καριέρα της στις αρχές της δεκαετίας του 1990 και διαγωνίστηκε στο "Dora" - την κροατική επιλογή για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision τέσσερις φορές. Κατέλαβε την 7η θέση το 1993 με το "Ostavljam te", την δέκατη θέση το 1994 με το "Godine nestvarne", την 18η θέση το 1995 με το "Odlaziš zauvijek" και την δεύτερη θέση το 2003 με το "Čarobno jutro". Εκπροσώπησε τελικά την Κροατία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision το 2012 στο Μπακού του Αζερμπαϊτζάν με το τραγούδι "Nebo". Κατέλαβε την δωδέκατη θέση στον δεύτερο ημιτελικό και απέτυχε να προκριθεί στον τελικό της διοργάνωσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κροάτες τραγουδιστές Κατηγορία:Κροάτες μουσικοί Κατηγορία:Κροάτες ηθοποιοί Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Κροατία Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2012 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Τζοβάνι του Κόζιμο των Μεδίκων
O Τζοβάνι (ιταλ.: Giovanni di Cosimo de' Medici, 3 Ιουνίου 1421 - 23 Σεπτεμβρίου 1463) από τον Οίκο των Μεδίκων, ήταν τραπεζίτης και προστάτης της Τέχνης.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Κόζιμο κυβερνήτη της Φλωρεντίας και της Κοντεσίνας ντε'Μπάρντι, κόρης του Αλεσάντρο ντι Σότσο Μπάρντι, κόμη του Βέρνιο. Τον αποκαλούσαν και Τζοβάνι του Κόζιμο (Giovanni di Cosimo). Αδελφός του ήταν ο Πέτρος Α΄.
Έλαβε εκπαίδευση σύμφωνα με τις αρχές του Ανθρωπισμού και είχε μεγάλο ενδιαφέρον στη μουσική. Ο αδελφός του είχε αδύναμη υγεία και ο πατέρας τους προόριζε τον Τζοβάνι για διάδοχο στην Τράπεζα, έτσι από το 1438 διηύθυνε το υποκατάστημα της Φερράρα. Το 1454 εκλέχθηκε εκπρόσωπος συντεχνίας (prior) στο Συμβούλιο των 9 (Signoria) και ήταν μέλος της αντιπροσωπείας που υποδέχθηκε τον πάπα Πίο Β΄ στην πόλη. Το επόμενο έτος ο πατέρας του τον έκανε διευθυντή της τράπεζας των Μεδίκων, αλλά του Τζοβάνι αποσπούσαν την προσοχή οι Τέχνες και άλλες δραστηριότητες. Ο Κόζιμο δυσαρεστήθηκε και έβαλε τον Φραντσέσκο Σασέτι να τον επιβλέπει.
Ήταν διάσημος προστάτης των Τεχνών. Ανέθεσε στον Μικελότσο Μικελότσι το κτίσιμο της βίλας Μέντιτσι στο Φιέζολε, στο οποίο μάλλον συνέβαλε και ο Λέον Μπαττίστα Αλμπέρτι, φίλος του Τζοβάνι. Είχε μία μεγάλη συλλογή από γλυπτά, νομίσματα, χειρόγραφα, κοσμήματα, μουσικά όργανα, κά. Καλλιτέχνες που εργάστηκαν γι' αυτόν είναι οι: Μίνο ντα Φιέζολε, Ντεζιντέριο ντα Σετινιάνο, Ντονατέλλο, Ντομένικο Βενετσιάνο, Φιλίππο Λίππι, Πεζελίνο.
Τον πατέρα του κατά την εξορία τον υποστήριξε ο Νικολό Αλεσάντρι και το 1452 πάντρεψαν τα παιδιά τους: τον Τζοβάνι με τη Μαρία-Τζινέβρα. Η σύζυγος του Τζοβάνι επισκεπτόταν συχνά ιαματικά λουτρά για την υγεία της· εκεί δημιουργήθηκε μία παρέα γυναικών και συχνά αλληλογραφούσε με τις φίλες της. Η Μαρία-Τζινέβρα απεβίωσε το 1478.
Ο Τζοβάνι απεβίωσε το 1463, ένα έτος πριν τον πατέρα του και τάφηκε στη βασιλική του Σαν Λορέντζο. Στην Τράπεζα και στη διακυβέρνηση της Φλωρεντίας τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος, αν και υπέφερε από ποδάγρα, αδελφός του. Αργότερα ο Πέτρος Α΄ έφτιαξε επιτύμβιο μνημείο γι' αυτόν, έργο του Αντρέα Βερόκιο.
Οικογένεια
Το 1452 νυμφεύτηκε τη Μαρία-Τζινέβρα, κόρη του Νικολό Αλεσάντρι και είχε τέκνο τον:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Μεδίκων
Μαύρο κύμινο (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Μαύρο κύμινο μπορεί να αναφέρεται στο:
Μαύρο αγριοκύμινο (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Μαύρο αγριοκύμινο μπορεί να αναφέρεται στο:
SEAT Exeo
Το SEAT Exeo ήταν ένα μεσαίο αυτοκίνητο που παρήχθη από την ισπανική αυτοκινητοβιομηχανία SEAT, από τον Δεκέμβριο του 2008 έως τον Μάιο του 2013. Το μοντέλο ανήκε στην κατηγορία των μεσαίων οικογενειακών αυτοκινήτων, γνωστή και ως κατηγορία D, ενώ ήταν και η ναυαρχίδα της ισπανικής εταιρείας. Η ονομασία Exeo προέρχεται από την λατινική λέξη exire, που σημαίνει «προχωρώ παραπέρα». Η σεντάν έκδοση του Exeo αντικαταστάθηκε από το SEAT Toledo και η station wagon από το SEAT León ST.
Μηχανικό υπόβαθρο
thumb|left|Το σαλόνι ενός Seat Exeo ST 2.0 TDI Sport.
Το Exeo βασιζόταν στην προηγούμενη γενιά του Audi A4 (Β7), που είχε παραχθεί από το 2004 έως το 2008. Το πλαίσιο, η ανάρτηση και οι κινητήρες του Exeo είχαν προέλθει αυτούσιοι από αυτό, ενώ το εσωτερικό του Exeo είχε προέλθει από την καμπριολέ έκδοση του Α4. Οι αλλαγές περιορίζονταν στη σχεδίαση του εμπρός και πίσω μέρους, και των καθρεφτών.
Τεχνικά χαρακτηριστικά
Το Exeo προσφέρθηκε με τους εξής κινητήρες, όλοι 4-κύλινδροι σε σειρά (Ι4).
Diesel
Όλοι οι κινητήρες, εκτός από τους 1.6 και τον 1.8 Τ βενζίνης, ήταν τεχνολογίας άμεσου ψεκασμού καυσίμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέλα SEAT Κατηγορία:Μεσαία αυτοκίνητα Κατηγορία:Ισπανικά αυτοκίνητα
Μαυρόσπορος (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Μαυρόσπορος μπορεί να αναφέρεται στο:
Πρόεδρος του Περού
Ο Πρόεδρος του Περού (presidente del Perú ), πλήρης τίτλος, Πρόεδρος της Δημοκρατίας του Περού ( presidente de la República del Perú  ), είναι ο αρχηγός του κράτους και αρχηγός της κυβέρνησης του Περού. Ο πρόεδρος είναι ο επικεφαλής της εκτελεστικής εξουσίας και είναι ο ανώτατος αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων και της αστυνομίας του Περού. Το αξίωμα του προέδρου αντιστοιχεί στο ανώτατο δικαστικό σώμα της χώρας, καθιστώντας τον πρόεδρο τον υψηλότερο δημόσιο αξιωματούχο στο Περού. Λόγω της ευρέως ερμηνευμένης διατύπωσης παραπομπής στο Σύνταγμα του Περού του 1993, το Κογκρέσο του Περού μπορεί να παραπέμψει τον πρόεδρο χωρίς αιτία, θέτοντας ουσιαστικά την εκτελεστική εξουσία στο νομοθετικό σώμα.
Ο πρόεδρος εκλέγεται για να διευθύνει τη γενική πολιτική της κυβέρνησης, να συνεργάζεται με το Κογκρέσο της Δημοκρατίας και το Συμβούλιο Υπουργών για να θεσπίσει μεταρρυθμίσεις και να είναι διαχειριστής του κράτους, επιβάλλοντας το Σύνταγμα του 1993 που καθορίζει τις προεδρικές απαιτήσεις, δικαιώματα, και υποχρεώσεις. Το εκτελεστικό τμήμα βρίσκεται στο Κυβερνητικό Μέγαρο (Palacio de Gobierno), που βρίσκεται στο ιστορικό κέντρο της Λίμα.
Συνταγματικά όρια
Κανονικά, ο πρόεδρος εκλέγεται για πενταετή θητεία και αποκλείεται από την άμεση επανεκλογή του. Ένας πρώην πρόεδρος μπορεί να είναι εκ νέου υποψήφιος αφού παρέλθει τουλάχιστον μία πλήρη προεδρική θητεία (5 έτη). Η ορκωμοσία της νέας κυβέρνησης πραγματοποιείται στις 28 Ιουλίου, ημερομηνία ανεξαρτησίας από την Ισπανία και συνεπώς εθνική εορτή.
Τέσσερις πρόεδροι του Περού προσπάθησαν να παραιτηθούν: ο Γκιγιέρμο Μπίλινγκχερστ (αναγκαστική παραίτηση), ο Αντρές Αβελίνο Κάσερες, ο Αλμπέρτο Φουχιμόρι και ο Πέδρο Πάμπλο Κουτσίνσκι. Δύο πρόεδροι παραπέμφθηκαν ανεπιτυχώς, ο Κουτσίνσκι και ο Μαρτίν Βισκάρα (πρώτη παραπομπή) ενώ οι παραπομπές των Γκιγέρμο Μπίλινγκχερστ, Αλμπέρτο Φουχιμόρι και Μαρτίν Βισκάρα (δεύτερη παραπομπή) ήταν επιτυχείς.
Ο πρόεδρος εκλέγεται για πενταετή θητεία χωρίς άμεση επανεκλογή. Η προεδρική ορκωμοσία πραγματοποιείται κάθε πέντε χρόνια στις 28 Ιουλίου στο Κογκρέσο. Ο τελευταίος άμεσα εκλεγμένος πρόεδρος ήταν ο πρόεδρος Πέδρο Πάμπλο Κουτσίνσκι, ο οποίος εξελέγη για μια θητεία από το 2016 έως το 2021. Ακολουθώντας την προεδρική γραμμή διαδοχής, ο αντιπρόεδρος Μαρτίν Βισκάρα, πρώην κυβερνήτης της Μογκέγουα, υπουργός Μεταφορών και πρεσβευτής στον Καναδά, τον διαδέχθηκε ως πρόεδρος μετά την παραίτηση του Κουτσίνσκι το 2018 για να καλύψει την υπόλοιπη θητεία. Το 2020 ο Βισκάρα παραπέμφθηκε σε δίκη και απομακρύνθηκε από το αξίωμα και η προεδρική γραμμή διαδοχής οδήγησε στην ανάληψη του Προέδρου του Κογκρέσου Μανουέλ Μερίνο στην προεδρία. Ο Μερίνο παραιτήθηκε από τη θέση μέσα σε μια εβδομάδα από την ορκωμοσία του εν μέσω πιέσεων από μαζικές διαδηλώσεις. Το Κογκρέσο εξέλεξε τον Φρανσίσκο Σαγκάστι για να καλύψει την υπόλοιπη θητεία.
Υπήρξαν επίσης αρκετοί μη αναγνωρισμένοι πρόεδροι. Το 1992 και το 2019, μετά τη διάλυση του Κογκρέσου, το νομοθετικό σώμα απομάκρυνε ανεπιτυχώς τον πρόεδρο από τα καθήκοντά του και ορκίστηκε ο αντιπρόεδρος ως ντε φάκτο πρόεδρος.
Υπάρχουν 14 πρόεδροι που έγιναν πρόεδροι με πραξικόπημα. Το τελευταίο επιτυχημένο πραξικόπημα πραγματοποιήθηκε από τον Αλμπέρτο Φουχιμόρι το 1992, ο οποίος είναι τώρα φυλακισμένος για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και διαφθορά.
Παραπομπές
Προεδροι
Disney's Pocahontas
Το Disney's Pocahontas είναι βιντεοπαιχνίδι πλατφόρμας βασισμένο στην ταινία του Disney με το ίδιο όνομα. Το παιχνίδι δημιουργήθηκε από την Funcom Oslo και κυκλοφόρησε την 1 Ιανουαρίου του 1996. Αργότερα, στις 10 Ιουνίου του ίδιου έτους και σχεδόν ένα χρόνο μετά την πρεμιέρα της ταινίας, κυκλοφόρησε και μία εκδοχή για το Game Boy, η οποία αναπτύχθηκε από την Tiertex Design Studios. Την ίδια περίοδο, άλλη μία εκδοχή του για το Super Nintendo Entertainment System ήταν υπό ανάπτυξη, αλλά τελικά ακυρώθηκε, διότι είχε μείνει πολύ πίσω για να συμπέσει με την εκδοχή για το Mega Drive της Sega.
Τρόπος παιχνιδιού
Ο παίκτης χειρίζεται την πρωταγωνίστρια Pocahontas και τον Meeko, εναλλάσσοντάς τους όταν χρειαστεί να ξεπεραστούν εμπόδια. Όσο το παιχνίδι προχωρά, η Pocahontas αποκτά ειδικές ικανότητες μιλώντας με τα πνεύματα διαφόρων ζώων, αφού τα βοηθήσει πρώτα. Το παιχνίδι ακολουθεί τη βασική ιστορία της ταινίας, με μερικές διαφορές σε κάποιες καταστάσεις και γεγονότα.
Υποδοχή
Η εκδοχή του Disney's Pocahontas για το Mega Drive δέχθηκε κυρίως θετικές αντιδράσεις από τους κριτικούς. Οι τέσσερις reviewers του Electronic Gaming Monthly σχολίασαν αρνητικά το χειρισμό του παιχνιδιού, αλλά επαίνεσαν τα γραφικά του και κυρίως τον καινοτόμο και προκλητικό σχεδιασμό των παζλ, βαθμολογώντας το με 7 στα 10. Αντιθέτως, το GamePro βρήκε τα παζλ πολύ απλοϊκά και αδιάφορα, αλλά ένιωσε ότι ήταν λογικό για το νεαρό κοινό στο οποίο απευθύνεται το παιχνίδι, ωστόσο επαίνεσε τα γραφικά του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποκαχόντας της Disney Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια βασισμένα σε ταινίες Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1996 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Mega Drive Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Game Boy Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στο Ηνωμένο Βασίλειο Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στη Νορβηγία Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στη Βιρτζίνια Κατηγορία:Side-scrolling βιντεοπαιχνίδια πλατφόρμας
Συμμετοχή της Γαλλίας στη Eurovision
Η Γαλλία συμμετείχε στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 64 φορές από το ντεμπούτο της στον πρώτο διαγωνισμό το. Η Γαλλία είναι μία από τις μόλις επτά χώρες που είναι παρούσα στον πρώτο διαγωνισμό και απουσίασε από δύο μόνο διαγωνισμούς στην ιστορία της, το και το. Η Γαλλία, μαζί με τη, την , την και το  είναι μία από τις "Μεγάλες Πέντε" χώρες οι οποίες επιτρέπεται αυτόματα να συμμετάσχουν στον τελικό, επειδή είναι οι πέντε μεγαλύτεροι οικονομικοί συντελεστές στην Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU). Η Γαλλία έχει κερδίσει τον διαγωνισμό πέντε φορές.
Η Γαλλία κέρδισε για πρώτη φορά τον διαγωνισμό το με το "Dors, mon amour" σε ερμηνεία του Αντρέ Κλαβό. Τρεις ακόμα νίκες ακολούθησαν μέσα στη δεκαετία του '60, με το "Tom Pillibi" σε ερμηνεία της Ζακλίν Μπουαγιέ το, με το "Un premier amour" σε ερμηνεία της Ιζαμπέλ Ομπρέ το και με το "Un jour, un enfant" σε ερμηνεία της Φρίντα Μποκαρά το , μια νίκη που τη μοιράστηκε λόγω ισοπαλίας με την Ολλανδία, την Ισπανία και το Ηνωμένο Βασίλειο. Η πέμπτη νίκη της Γαλλίας ήρθε το, όταν η Μαρί Μυριάμ κέρδισε με το τραγούδι "L'oiseau et l'enfant". Κατά τη διάρκεια της επιτυχημένης πορείας της στον 20ο αιώνα, η Γαλλία τερμάτισε δεύτερη τέσσερις φορές, με την Πολ Ντεζαρντέν, την Κατρίν Φερί , τον Ζοέλ Ιρσίλ , την Αμινά , η οποία έχασε από την Καρόλα της Σουηδίας σε μια ισοπαλία (tie-break).
Οργάνωση
Πολλοί γαλλικοί ραδιοτηλεοπτικοί φορείς έχουν χρησιμοποιηθεί για να παρουσιάσουν τη Eurovision στη χώρα, οι πρώην RTF (1956–1964), ORTF (1965–1974), TF1 (1975–1981) και Antenne 2 (1983–1992). Από το 1983, η France Télévisions είναι υπεύθυνη για τη συμμετοχή της Γαλλίας στον διαγωνισμό, με τον τελικό να μεταδίδεται στο France 2 (1993–98, 2015–σήμερα) και στο France 3 (1999–2014), ενώ ο ημιτελικός που ψηφίζει η Γαλλία στο France 4 (2005–2010, 2016–2019), αργότερα στο France Ô (2011–2015) και από το 2021 στο Culturebox. Ο πρώτος ημιτελικός το 2004 δεν μεταδόθηκε. Οι θεατές που ήταν αρκετά κοντά στο Μονακό, μπόρεσαν να δουν τον ημιτελικό μέσω του TMC Monte-Carlo. Ραδιοφωνική κάλυψη παρέχεται, αν και όχι κάθε χρόνο ή από το 2013, από τη France Inter από το 1971 έως το 1998 και από το 2001 από τη France Bleu (επίσης το 1976). Το 1982, το RTL Radio μετέδωσε το διαγωνισμό λόγω της απουσίας της χώρας εκείνη τη χρονιά.
Η Γαλλία έχει συχνά αλλάξει τη διαδικασία επιλογής που χρησιμοποιήθηκε για να βρει τη συμμετοχή της χώρας στο διαγωνισμό, είτε εθνικός τελικός είτε εσωτερική επιλογή (ενίοτε ένας συνδυασμός και των δύο μορφών) έχει τηρηθεί από τον ραδιοτηλεοπτικό φορέα εκείνη την εποχή.
Διαγωνιστική ιστορία
Η Γαλλία είναι μία από τις πιο επιτυχημένες χώρες της Eurovision, κερδίζοντας τον διαγωνισμό πέντε φορές, αφού ήρθε δεύτερη πέντε φορές και τρίτη επτά φορές. Ωστόσο, η Γαλλία έχει φιλοξενήσει μόνο τρεις φορές τον διαγωνισμό της Eurovision (1959, 1961, 1978). Η Γαλλία κατατάχθηκε πρώτη σε αριθμό νικών (είτε μόνη της είτε σε ισοπαλία με άλλες χώρες) χωρίς διακοπή από το 1960 έως το 1993. Επιπλέον, η Αμινά ήταν κοντά στη νίκη με το τραγούδι "C'est le dernier qui a parlé qui a raison" το, όταν τερμάτισε σε ισοπαλία στην πρώτη θέση (με τον ίδιο αριθμό βαθμών με τη Σουηδία). Ως εκ τούτου, εφαρμόστηκε ο κανόνας "countback", αλλά και οι δύο χώρες είχαν ίσο αριθμό δώδεκα βαθμών (τέσσερις παρτίδες), αλλά η νίκη πήγε στη Σουηδία, όταν η Γαλλία είχε λιγότερα σετ 10 βαθμών. Σήμερα, με τους νέους κανόνες, η Γαλλία θα είχε κερδίσει τον διαγωνισμό, επειδή έλαβε βαθμούς από περισσότερες χώρες από τη Σουηδία. Ένα χρόνο πριν, η Γαλλία ήταν επίσης κοντά στη νίκη με τη Ζοέλ Ιρσίλ να ερμηνεύει το τραγούδι του Σερζ Γκενσμπούρ, "White and Black Blues". Το τραγούδι τερμάτισε στη δεύτερη θέση με ισοπαλία με τη συμμετοχή της Ιρλανδίας.
Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια, τα γαλλικά αποτελέσματα ήταν κάπως απογοητευτικά. Από το 1998, όταν επινοήθηκε η τηλεψηφοφορία, η Γαλλία ήταν σχεδόν πάντοτε στις τελευταίες 10 χώρες της τελικής κατάταξης του τελικού, αφού τερμάτισε 15η, 18η ( και ), 19η , 22η (, και ), 23η (,  και ), 24η ( και ), 25η  και 26η (τελευταία θέση, για πρώτη φορά στην ιστορία της στη Eurovision) το.
Ωστόσο, η Γαλλία είχε καλά αποτελέσματα κατά τη διάρκεια του 21ου αιώνα. Το, η καναδέζα τραγουδίστρια Νατάσα Σαν Πιέρ ήρθε 4η για τη Γαλλία με το τραγούδι της "Je n'ai que mon âme", που ήταν το φαβορί για να κερδίσει το διαγωνισμό από τους οπαδούς και τις αποδόσεις. Αυτό το καλό αποτέλεσμα μεταφέρθηκε στο, όταν η Σαντρίν Φρανσουά ήρθε 5η με το "Il faut du temps" και έλαβε το Βραβείο Τύπου των διεθνών βραβείων Μαρσέλ Μπεζανσόν για την καλύτερη συμμετοχή εκείνης της χρονιάς. Τέλος, η θετική εμπειρία με τον Σεμπαστιάν Τεγιέ το 2008 δημιούργησε σημαντικό ενδιαφέρον για τη γαλλική επιχείρηση επίδειξης για το διαγωνισμό, γεγονός που οδήγησε στο γεγονός ότι η Eurovision εμφανίζεται τώρα στα γαλλικά μέσα ενημέρωσης ως μεγάλη διαφημιστική καμπάνια και έχει αποφασιστεί ότι μεγάλα ονόματα θα αντιπροσωπεύουν τη Γαλλία στο μέλλον. Με αυτές τις φιλοδοξίες, η γαλλίδα σούπερ σταρ Πατρίσια Κάας εκπροσώπησε τη Γαλλία στο. Η Κάας είναι μια από τους πιο επιτυχημένους γαλλόφωνους τραγουδιστές στον κόσμο και έχει πουλήσει πάνω από 16 εκατομμύρια δίσκους παγκοσμίως. Τερμάτισε στην 8η θέση. Η Κάας έλαβε το καλλιτεχνικό βραβείο Μαρσέλ Μπεζανσόν, το οποίο ψηφίστηκε από προηγούμενους νικητές και παρουσιάστηκε στον καλύτερο καλλιτέχνη. Στον, ο Αμίρ με το τραγούδι του, "J'ai cherché", τερμάτισε στην 6η θέση και κατέρριψε ένα ρεκόρ 40 ετών, σημειώνοντας τους περισσότερους βαθμούς στην ιστορία της Eurovision της Γαλλίας, σημειώνοντας 257 βαθμούς στον τελικό. Αυτό το ρεκόρ αργότερα θα έσπαγε για άλλη μια φορά το, με τη Μπαρμπαρά Πραβί και το τραγούδι της "Voilà", το οποίο τερμάτισε στη 2η θέση με 499 βαθμούς, το καλύτερο αποτέλεσμα της Γαλλίας από το 1991, μόλις 25 βαθμούς πίσω από τον τελικό νικητή, τους Måneskin από την Ιταλία.
Απουσίες
Από το ντεμπούτο τους το 1956 η Γαλλία έχασε μόνο δύο διαγωνισμούς, το 1974 και το 1982. Το 1974, αφού επέλεξε έναν τραγουδιστή και ένα τραγούδι για να τους εκπροσωπήσει στο διαγωνισμό, η Γαλλία αποχώρησε αφού πέθανε ο Πρόεδρος της Γαλλίας Ζωρζ Πομπιντού την εβδομάδα του διαγωνισμού. Αν είχαν συμμετάσχει, η Γαλλία θα είχε εκπροσωπηθεί από την Ντανί με το τραγούδι "La vie à vingt-cinq ans".
Τον Νοέμβριο του 1981, το TF1 αρνήθηκε να εισέλθει στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision για το 1982, με τον υπεύθυνο ψυχαγωγίας Pierre Bouteiller, λέγοντας: "Η απουσία ταλέντων και η μετριότητα των τραγουδιών ήταν εκεί όπου η ενόχληση τέθηκε. Η Eurovision είναι ένα μνημείο της αγριότητας". Το Antenne 2 ανέλαβε τη δουλειά λόγω της δημόσιας αντίδρασης της απόσυρσης του TF1, φιλοξενώντας έναν εθνικό τελικό για να επιλέξει και τη συμμετοχή τους από τον διαγωνισμό του 1983.
Η Γαλλία και οι "Big Five" ("Μεγάλες Πέντε")
Από το 1999, η Γαλλία μαζί με τη, την και το , προκρίνονται αυτόματα για τον τελικό της Eurovision, ανεξάρτητα από τις θέσεις τους στον πίνακα αποτελεσμάτων σε προηγούμενους διαγωνισμούς. Αποκόμισαν αυτό το ειδικό καθεστώς με το να είναι οι τέσσερις μεγαλύτεροι οικονομικοί συνεισφέροντες στην EBU. Λόγω της ανυπόστατης κατάστασής τους στον Διαγωνισμό, αυτές οι χώρες έγιναν γνωστές ως "Μεγάλες Τέσσερις"/"Big Four". Η επέστρεψε στο διαγωνισμό το 2011, καθιστώντας την έτσι μέρος των "Μεγάλων Πέντε"/"Big Five".
Ιστορικό ψηφοφορίας
Μέχρι το, το ιστορικό ψηφοφορίας της Γαλλίας έχει ως εξής:
Οι μεγάλες βαθμολογίες που έδωσε η Γαλλία
Στους ημιτελικούς:
Κ.Ε. → Κριτική Επιτροπή T. → Τηλεψηφοφορία
Παραπομπές
Γαλλια Eurovision
Κόιντος Αυρήλιος Σύμμαχος
Ο Κόιντος Αυρήλιος Σύμμαχος (Quintus Aurelius Symmachus, 340 – 402) ήταν Ρωμαίος πολιτικός, ρήτορας και διανοούμενος. Διετέλεσε ανθύπατος Αφρικής το 373, Πολίαρχος Ρώμης (praefectus urbi) το 384 and 385, και ύπατος το 391. Ο Σύμμαχος επιδίωξε τη διατήρηση των ρωμαϊκών παραδόσεων εν μέσω του εκχριστιανισμού της αυτοκρατορίας, και ηγήθηκε μιας ανεπιτυχούς αντιπροσωπείας προς τον αυτοκράτορα Γρατιανό για την επανατοποθέτηση του Βωμού της Νίκης στην Αγορά της Ρώμης όπου έδρευε η Ρωμαϊκή Σύγκλητος. Δύο χρόνια αργότερα, απηύθυνε μια περίφημη έκκληση προς τον διάδοχο του Γρατιανού Ουαλεντινιανό Β’, η οποία αντικρούσθηκε από τον Επίσκοπο Μεδιολάνων Αμβρόσιο. Ο Σύμμαχος κινδύνευσε να καταστραφεί όταν υποστήριξε το στασιαστή Μάγνο Μάξιμο, όμως η φήμη του αποκαταστάθηκε και τρία χρόνια αργότερα διορίσθηκε ύπατος. Πολλά εκ των γραπτών του έχουν επιβιώσει: εννέα τόμοι με επιστολές, μια συλλογή επισήμων εγγράφων, και ψήγματα διαφόρων ρητορικών ομιλιών.
Βιογραφία
Ο Σύμμαχος ήταν γιος του ισχυρού αριστοκράτη Λευκίου Αυρηλίου Αβιανού Συμμάχου, ο οποίος ανήκε στην οικογένεια των Συμμάχων, παρακλάδι της μεγάλης και παλαιάς γενιάς (gens) των Αυρηλιανών, και της κόρης του Φάβιου Τιτιανού, ο οποίος είχε δις διατελέσει Πολίαρχος Ρώμης. Η εκπαίδευση του Συμμάχου έλαβε χώρα στη Γαλατία, κατά πάσα πιθανότητα στο Μπορντώ η στην Τουλούζη. Αφοσιώθηκε από νωρίς στη λογοτεχνία. Αφού διετέλεσε κυαίστορας και πραίτορας, του ανατέθηκε η θέση του κορρέκτορα Λευκανίας και Βρουττών το 365. Το 373 ήταν ανθύπατος Αφρικής και την ίδια περίπου περίοδο έγινε μέλος του Ποντιφικού Κολλεγίου. Ως εκπρόσωπος του cursus honorum, ο Σύμμαχος εργάστηκε προς τη διατήρηση των ρωμαϊκών θρησκευτικών παραδόσεων κατά τη διάρκεια μιας περιόδου όπου η ρωμαϊκή αριστοκρατία προσχωρούσε στο χριστιανισμό.
Το 382, ο χριστιανός αυτοκράτορας Γρατιανός, αφαίρεσε το Βωμό της Νίκης από την Curia, την έδρα της Ρωμαϊκής Συγκλήτου στην Αγορά, και περιόρισε τα ποσά που παρεχόταν στις Εστιάδες Παρθένες και στις δημόσιες τελετές. Ο Σύμμαχος επελέγη λόγω της ευγλωττίας του να εκπροσωπήσει τη Σύγκλητο ως ηγέτης μιας αντιπροσωπείας διαμαρτυρίας, την οποίαν ο αυτοκράτορας αρνήθηκε να δεχθεί ενώπιόν του. Δύο χρόνια αργότερα, ο Γρατιανός δολοφονήθηκε στη Λυόν (Lugdunum), και ο Σύμμαχος, πλέον Πολίαρχος Ρώμης, απηύθυνε μια περίτεχνη επιστολή στον διάδοχό του, Ουαλεντινιανό Β’, η οποία αντικρούσθηκε από τον Επίσκοπο Μεδιολάνων Αμβρόσιο. Γράφοντας σε μια εποχή όπου όλες οι θρησκευτικές κοινότητες θεωρούσαν πως η θεία δύναμη συμμετέχει άμεσα στις ανθρώπινες υποθέσεις και στα κοινά, ο Σύμμαχος υποστήριξε ότι η κατάργηση του βωμού είχε προκαλέσει λιμό, και πως η αποκατάστασή του θα ήταν ποικιλοτρόπως επωφελής. Συνηγόρησε με διακριτικότητα υπέρ της ανοχής για την παραδοσιακή θρησκεία λίγο πριν αυτή κυνηγηθεί συστηματικά με τα θεοδοσιανά διατάγματα του 391.
Ο Μάγνος Μάξιμος, ο οποίος είχε ανακηρυχθεί αυτοκράτορας από τις εν Βρετανία λεγεώνες και βρισκόταν πίσω από το φόνο του Γρατιανού, ήταν φυσικός σύμμαχος για τον Κόιντο Αυρήλιο. Όταν ο Μάξιμος απειλούσε να εισβάλει στην Ιταλία το 387, ο Σύμμαχος τον υποστήριξε ανοιχτά, και με την άφιξη του Θεοδοσίου κατηγορήθηκε για προδοσία, και αναγκάστηκε να ζητήσει άσυλο σε ένα ιερό. Πολλοί και ισχυροί φίλοι του παρενέβησαν υπέρ του Συμμάχου, και, αφού έστειλε μια απολογητική επιστολή στο Θεοδόσιο, συγχωρέθηκε επισήμως και μάλιστα διορίστηκε ύπατος το 391. Φαίνεται πως συνέχισε να ασχολείται με τα κοινά και κατά το υπόλοιπο της ζωής του. Η ημερομηνία του θανάτου του είναι άγνωστη, αλλά μία από τις επιστολές του θεωρείται πως γράφτηκε γύρω στο 402.
Ο ελεύθερος χρόνος του Συμμάχου ήταν αφιερωμένος αποκλειστικά στη λογοτεχνία, όπως προκύπτει από τις πολυάριθμες αναφορές στις μελέτες του τις οποίες κάνει στις επιστολές του. Η φιλία του με το διάσημο ποιητή Αυσόνιο και άλλους διακεκριμένους συγγραφείς της εποχής αποδεικνύει πως εκινείτο στους υψηλούς λογοτεχνικούς κύκλους της εποχής του. Πρέπει να ήταν βαθύπλουτος, αφού εκτός από την αστική έπαυλη που διατηρούσε στον Καίλιο Λόφο, και αρκετά σπίτια εντός της πόλης τα οποία δάνειζε στους φίλους του, κατείχε πάνω από δέκα βίλες στην Ιταλία, πολλά αγροκτήματα, καθώς και κτήματα στη Σικελία και τη Μαυριτανία.
Ο Σύμμαχος, μαζί με τους γνωστούς του, το Βέττιο Αγόριο Πραιτεξτάτο και το Βίριο Νικόμαχο Φλαβιανό, είναι οι κύριοι χαρακτήρες των Σατουρναλίων του Μακρoβίου Αμβροσίου Θεοδοσίου, το οποίο γράφτηκε τον 5ο αιώνα, αλλά η δράση του τοποθετείται το 384. Στο έργο αυτό, οι τρεις διανοούμενοι αριστοκράτες ηγούνται μιας συζήτησης με εννέα άλλους διανοούμενους επί λογοτεχνικών και εκλεκτικών θεμάτων, η οποία κυριαρχείται από τον ποιητή Βιργίλιο.
Οικογένεια
Ο Σύμμαχος νυμφεύθηκε τη Ρουστικάνα, κόρη του Μεμμίου Βιτρασίου Ορφίτου, ο οποίος διετέλεσε δις Πολίαρχος Ρώμης (353-355; 357-359). Ανάμεσα στα παιδιά τους ήταν οι:
Εξωτερικές πηγές
Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί Κατηγορία:Ρωμαίοι ρήτορες Κατηγορία:4ος αιώνας Κατηγορία:Πολίαρχοι Ρώμης
Βουλευτικές εκλογές του Χονγκ Κονγκ 2021
Στις 19 Δεκεμβρίου του 2021 διεξήχθησαν βουλευτικές εκλογές στο Χονγκ Κονγκ. Από τις εκλογές εκλέχτηκαν οι 90 βουλευτές του Νομοθετικού Συμβουλίου, για μία τετραετή θητεία. Οι κάλπες άνοιξαν στις 8:30 το πρωί και έκλεισαν στις 10:30 το βράδυ. Η φιλοδημοκρατική παράταξη μποϊκόταρε τις εκλογές, διαμαρτυρόμενη για την ριζική μεταρρύθμιση του εκλογικού συστήματος από το Πεκίνο. Σύμφωνα με την αυτήν, οι έδρες της βουλής αυξήθηκαν από 70 σε 90, όμως οι έδρες που εκλέγονται άμεσα από τον λαό μειώθηκαν από τις 35 (50%) στις 20 (22%). Οι έδρες που εκλέγονται από τις Λειτουργικές περιφέρειες, μειώθηκαν από 35 σε 30, ενώ οι υπόλοιπες 40 έδρες θα εκλέγονται από την Εκλογική Επιτροπή, η οποία αποτελείται από περίπου 1.500 άτομα.
Λόγω του μποϊκοτάζ της αντιπολίτευσης και της εκλογικής μεταρρύθμισης, που ευνοεί δυσανάλογα την φιλοκινεζική παράταξη, η τελευταία κατέγραψε μία ολοκληρωτική νίκη, εξασφαλίζοντας 89 από τις 90 έδρες της βουλής. Μόνο ένας βουλευτής που να μην είναι από το στρατόπεδο υπέρ του Πεκίνου κατάφερε να εκλεγεί.
Αυτές ήταν οι πρώτες βουλευτικές εκλογές που πραγματοποιήθηκαν έπειτα από τις διαδηλώσεις του 2019-2020, κατά την διάρκεια των οποίων η πόλη βίωσε τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις στην ιστορία της, ενώ παράλληλα έγινε για μήνες θέρετρο βίαιων επεισοδίων μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομίας. Οι διαδηλώσεις, που ζητούσαν εκδημοκρατισμό και μεγαλύτερη αυτονομία από την Κίνα, κατεστάλησαν μόνο όταν το Πεκίνο επέβαλε στην πόλη τον Νόμο Εθνικής Ασφάλειας, τον Ιούλιο του 2020.
Οι εκλογές αυτές ήταν αρχικά προγραμματισμένες για τις 6 Σεπτεμβρίου του 2020, αλλά η κυβέρνηση του Χονγκ Κονγκ αποφάσισε να τις αναβάλλει για τουλάχιστον έναν χρόνο προφασιζόμενη το ξέσπασμα της πανδημίας του κορωνοϊού. Ωστόσο, η αντιπολίτευση, δηλαδή το φιλοδημοκρατικό στρατόπεδο, θεώρησε ότι η απόφαση για την αναβολή των εκλογών είχε πολιτικά κίνητρα και αποσκοπούσε στο να μην επιτρέψει σε αυτήν να αποκτήσει την πλειοψηφία των εδρών στο Νομοθετικό Συμβούλιο. Μετά τις διαδηλώσεις που συντάραξαν την πόλη, η δημοτικότητα της φιλοδημοκρατικής παράταξης αυξήθηκε, όπως αποτυπώθηκε και με την συντριπτική νίκη της στις τοπικές εκλογές του 2019. Το γεγονός αυτό έδωσε ελπίδες στην παράταξη ότι θα μπορούσε να κατακτήσει για πρώτη φορά την πλειοψηφία στο Νομοθετικό Συβούλιο. Μάλιστα, τον Ιούλιο του 2020, διοργανώθηκαν προκριματικές εκλογές για να αναδειχθούν οι δημοφιλέστεροι φιλοδημοκρατικοί υποψήφιοι και να μεγιστοποιηθούν οι πιθανότητες να κατακτήσουν την πλειοψηφία. Οι όποιες τέτοιες φιλοδοξίες, πάντως, διαψεύστηκαν αρχικά με την αναβολή των εκλογών και έπειτα με την ανακοίνωση της εκλογικής μεταρρύθμισης τον Μάρτιο του 2021.
Εκλογικό σύστημα
Σε αντίθεση με τις περισσότερες δημοκρατικές χώρες του κόσμου, διαχρονικά στο Χονγκ Κονγκ δεν εκλέγονται όλοι οι βουλευτές απευθείας από τον λαό αλλά μόνο ένα μέρος τους. Σύμφωνα με την εκλογική μεταρρύθμιση που εισήγαγε το Πεκίνο τον Μάρτιο του 2021, η σύσταση του 90-μελούς Νομοθετικού Συμβουλίου είναι η εξής:
Η επικράτεια του Χονγκ Κονγκ πλέον χωρίζεται σε 10 διεδρικές εκλογικές περιφέρειες, οι οποίες είναι ευρέως γνωστές ως «Γεωγραφικές περιφέρειες». Σε αυτές ψηφίζουν όλοι οι πολίτες του Χονγκ Κονγκ, που είναι άνω των 18 ετών. Σε κάθε περιφέρεια, οι δύο υποψήφιοι που θα συγκεντρώσουν τις περισσότερες ψήφους εκλέγονται βουλευτές.
Τέλος, η Εκλογική Επιτροπή αποτελείται από 1.500 άτομα που εκλέγονται από μικρούς κύκλους της ελίτ της πόλης. Κάθε μέλος της Εκλογικής Επιτροπής για να είναι έγκυρη η ψήφος του πρέπει να ψηφίσει 40 υποψηφίους που προτιμά. Οι 40 πρώτοι υποψήφιοι που θα συγκεντρώσουν τις περισσότερες ψήφους, εκλέγονται.
Πριν την εκλογική μεταρρύθμιση του 2021 η Εκλογική Επιτροπή είχε μόνο την αρμοδιότητα να εκλέγει τον κυβερνήτη του Χονγκ Κονγκ. Πλέον όμως, η Εκλογική Επιτροπή πρέπει όχι μόνο να εκλέξει 40 βουλευτές στο Νομοθετικό Συμβούλιο αλλά και να αναδείξει τους υποψηφίους των εκλογών: όποιος θέλει να συμμετάσχει στις εκλογές πρέπει πρώτα να εξασφαλίσει από 10 έως 20 υπογραφές από την Εκλογική Επιτροπή.
Διαδηλώσεις
Οι βουλευτικές εκλογές του 2021 ήταν οι πρώτες που διεξήχθησαν μετά το ξέσπασμα μαζικών διαδηλώσεων τον Ιούνιο του 2019. Αιτία των διαδηλώσεων ήταν μία προτεινόμενη τροποποίηση ενός νόμου, ώστε να επιτρέπεται η έκδοση κρατουμένων στην Ηπειρωτική Κίνα για να δικαστούν. Η φιλοδημοκρατική παράταξη απαιτούσε απόσυρση του νομοσχεδίου, κάτι που η κυβέρνηση τελικά έκανε, ωστόσο μήνες μετά το ξέσπασμα των διαδηλώσεων, με αποτέλεσμα οι διαδηλωτές να μην ικανοποιούνται πλέον με αυτό, αλλά να ζητάνε αμνηστία για τους συλληφθέντες, έρευνα για την αστυνομική βία, και εφαρμογή καθολικής ψηφοφορίας στις εκλογές του κυβερνήτη και του Νομοθετικού συμβουλίου. Οι διαδηλώσεις χαρακτηρίζονταν από εντονότατη βία στις συγκρούσεις αστυνομίας-διαδηλωτών. Για πολύ καιρό οι δρόμοι του κέντρου του Χονγκ Κονγκ μετατρέπονταν σε πεδίο μάχης με βόμβες μολότοφ από τους διαδηλωτές και δακρυγόνα από την αστυνομία.
Τον Νοέμβριο του 2019 διεξήχθησαν τοπικές εκλογές στο Χονγκ Κονγκ για την ανάδειξη των περιφερειακών συμβουλίων (των αντίστοιχων δήμων). Επειδή τα περιφερειακά συμβούλια έχουν περιορισμένες αρμοδιότητες, οι εκλογές είχαν περισσότερο την μορφή άτυπου «δημοψηφίσματος» για την διαχείριση της σημερινής κατάστασης από την φιλοκινεζική κυβέρνηση της Κάρι Λαμ. Τα αποτελέσματα ήταν μία συντριπτική νίκη για την φιλοδημοκρατική παράταξη. Οι διαδηλώσεις συνεχίστηκαν έως την επιβολή του Νόμου Εθνικής Ασφαλείας τον Ιούνιο του 2020.
Νόμος Εθνικής Ασφαλείας
Ως απάντηση στην παρατεταμένη βία των διαδηλώσεων το Πεκίνο αποφάσισε να υιοθετήσει τον Νόμο Εθνικής Ασφάλειας του Χονγκ Κονγκ. Ο νόμος αυτός εφαρμόστηκε για πρώτη φορά στις 30 Ιουνίου 2020, και ποινικοποιεί τέσσερις πράξεις: την απόσχιση, την ανατροπή της κυβέρνησης, την τρομοκρατία και την σύμπραξη με ξένες δυνάμεις. Οι ποινές φτάνουν έως και τα ισόβια. Οι αντιδράσεις σχετικά με τον νόμο εθνικής ασφάλειας στο Χονγκ Κονγκ διέφεραν ανάλογα με την πολιτική στάση του καθενός: από την μία η φιλοκινεζική παράταξη υποστήριζε ότι ότι ο νόμος είναι απαραίτητος για να αποκατασταθεί η τάξη και η ειρήνη στην πόλη, ενώ από την άλλη η φιλοδημοκρατική παράταξη υποστήριζε ότι ο νόμος θα περιόριζε δραστικά τις ελευθερίες του Χονγκ Κονγκ, και θα χρησιμοποιούνταν για να φιμωθεί κάθε αντιπολιτευόμενη φωνή. Ωστόσο, πολλές οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων εξέφρασαν σοβαρότατες ανησυχίες σχετικά με τον νόμο αυτόν. Για παράδειγμα, η Διεθνής Αμνηστία υποστήριζε ότι ο νόμος θα παραβίαζε κατάφωρα το δικαίωμα στην ελευθερία της έκφρασης του Τύπου και της συνάθροισης. Η κυβέρνηση πάντως καθησύχαζε ότι ο νόμος θα επηρεάσει μόνο μία «πολύ μικρή μειοψηφία» εγκληματιών στο Χονγκ Κονγκ, που διακινδυνεύουν την εθνική ασφάλεια.
Φιλοδημοκρατικές προκριματικές εκλογές
αριστερά|μικρογραφία|272x272εσ|Οι πολίτες του Χονγκ Κονγκ μπορούσαν να ψηφίσουν στις προκριματικές είτε ηλεκτρονικά είτε σε ένα αυτοσχέδιο εκλογικό κέντρο της περιοχής τους. Σε πολλά από τα τελευταία σχηματίζονταν μεγάλες ουρές ατόμων που ήθελαν να ψηφίσουν, όπως στην φωτογραφία. Οι βουλευτικές εκλογές ήταν κανονικά προγραμματισμένες να διεξαχθούν στις 6 Σεπτεμβρίου του 2020. Η φιλοδημοκρατική παράταξη, έπειτα από την εντυπωσιακή νίκη της στις τοπικές εκλογές και το κίνημα αντικυβερνητικών διαδηλώσεων που πλέον κρατούσε για παραπάνω από ένα χρόνο, είχε αναπτύξει φιλοδοξίες ότι θα μπορούσε φέτος να κερδίσει την πλειοψηφία των εδρών στο Νομοθετικό Συμβούλιο, για πρώτη φορά από το 1997 (όταν το Χονγκ Κονγκ παραδόθηκε από την Βρετανία στην Κίνα). Για να μεγιστοποιηθεί την πιθανότητα αυτό να συμβεί τα φιλοδημοκρατικά κόμματα διοργάνωσαν ανεπίσημες προκριματικές εκλογές στις 11 με 12 Ιουλίου 2020. Από τις εκλογές αυτές αναδείχθηκαν οι δημοφιλέστεροι υποψήφιοι, ενώ συμμετείχαν περισσότερα από 610.000 άτομα, μία αναπάντεχα μεγάλη συμμετοχή. Πολλοί υποψήφιοι των προκριματικών υπόσχονταν ότι αν κατακτούσαν την πλειοψηφία στην βουλή, θα μπλόκαραν τον προϋπολογισμό και θα πίεζαν με κάθε τρόπο την κυβέρνηση να ικανοποιήσει τα αιτήματα των διαδηλωτών.
Οι προκριματικές εκλογές προκάλεσαν πολλές αρνητικές αντιδράσεις από την φιλοκινεζική παράταξη και από την κυβέρνηση του Χονγκ Κονγκ. Η Εκτελεστική Επικεφαλής, Κάρι Λαμ, προειδοποίησε τους οργανωτές των προκριματικών ότι μπορεί να παραβίαζαν τον Νόμο Εθνικής Ασφάλειας που μόλις είχε επιβληθεί. Συγκεκριμένα υποστήριζε ότι εάν ο στόχος των υποψηφίων ήταν να μπλοκάρουν οποιαδήποτε νομοσχέδιο της κυβέρνησης του Χονγκ Κονγκ, δηλαδή να παραλύσουν της κυβέρνηση, ότι αυτό θα μπορούσε να ήταν «ανατροπή της κρατικής εξουσίας», ένα από τα 4 αδικήματα του Νόμου Εθνικής Ασφάλειας. Οξεία κριτική στις προκριματικές άσκησαν και διάφοροι αξιωματούχοι της Κίνας, δηλώνοντας ότι αυτές ήταν πιθανόν παράνομες και ότι οι διοργανωτές είχαν στόχο να προκαλέσουν μία εκδοχή «Έγχρωμης Επανάστασης» στο Χονγκ Κονγκ.
Στις 30 Ιουλίου του 2020, κι ενώ η περίοδος κατάθεσης υποψηφιοτήτων για τις εκλογές είχε ξεκινήσει, η κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι απαγορεύει σε 12 νικητές των προκριματικών να κατέβουν στις εκλογές. Ανέφερε ότι έλαβε αυτήν την απόφαση διότι αυτά τα άτομα δεν πληρούσαν τα απαιτούμενα συνταγματικά καθήκοντα για βουλευτές. Συγκεκριμένα υποστήριζε ότι τα άτομα που αποκλείστηκαν «είχαν υποστηρίξει την ανεξαρτησία του Χονγκ Κονγκ, είχαν ζητήσει παρέμβαση ξένων δυνάμεων στα εσωτερικά ζητήματα του Χονγκ Κονγκ, είχαν εκφράσει αντίθεση επί της αρχής στην επιβολή νόμου εθνικής ασφαλείας ή είχαν πρόθεση να καταψηφίζουν αδιάκριτα όλα τα νομοσχέδια για να αναγκάσουν την κυβέρνηση να αποδεχτεί κάποιες πολιτικές θέσεις». Η κυβέρνηση υπογράμμιζε ότι οι αποφάσεις της ήταν σύμφωνες με το τοπικό σύνταγμα του Χονγκ Κονγκ, τον Βασικό Νόμο. Σύσσωμη η φιλοδημοκρατική παράταξη καταδίκασε την απόφαση αυτή, καθώς την θεώρησε ότι είχε στόχο να τους εμποδίσει από το να καταλάβουν την πλειοψηφία στο Νομοθετικό Συμβούλιο.
Αναβολή των εκλογών
Στις 31 Ιουλίου του 2020, η κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι αποφάσισε να αναβάλει τις εκλογές για τουλάχιστον 1 χρόνο, λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού. Η επικεφαλής Κάρι Λαμ, υποστήριξε ότι υπό τις παρούσες συνθήκες δεν ήταν δυνατόν να διασφαλιστεί η δημόσια ασφάλεια και υγεία στις εκλογές. Η κεντρική κυβέρνηση της Κίνας υποστήριξε την απόφαση αυτή. Αντίθετα, η αντιπολίτευση την καταδίκασε, υποστηρίζοντας ότι είχε πολιτικά κίνητρα. Συγκεκριμένα πίστευε ότι η κίνηση αυτή είχε ως στόχο να ανακόψει την πορεία της για την κατάληψη της πλειοψηφίας στην βουλή, και να σώσει το φιλοκινεζικό στρατόπεδο από μία ιστορική ήττα.
Εκλογική μεταρρύθμιση
μικρογραφία|Η [[Κυβερνήτης του Χονγκ Κονγκ|Εκτελεστική Επικεφαλής, Κάρι Λαμ, καθώς παρουσιάζει το νέο εκλογικό σύστημα στους δημοσιογράφους.]] Τον Μάρτιο του 2021, η Κεντρική Κυβέρνηση ανακοίνωσε την ριζική αναμόρφωση του εκλογικού συστήματος του Χονγκ Κονγκ. Το νέο σύστημα διακυβέρνησης που εισήγαγε το Πεκίνο, το ονόμασε «οι πατριώτες κυβερνούν το Χονγκ Κονγκ». Πριν την μεταρρύθμιση, το Νομοθετικό Συμβούλιο αποτελούνταν από 70 έδρες, από τις οποίες οι μισές (35) εκλέγονταν από τις Γεωγραφικές περιφέρειες ενώ οι άλλες μισές από τις Λειτουργικές περιφέρειες. Με την μεταρρύθμιση αυτή η βουλή αύξησε τα μέλη της σε 90, όμως οι έδρες που εκλέγονται άμεσα από τον λαό (Γεωγραφικές περιφέρειες) μειώθηκαν στις 20. Οι Λειτουργικές περιφέρειες πλέον θα εξέλεγαν 30 βουλευτές, ενώ δημιουργούνταν μία νέα περιφέρεια, η Εκλογική Επιτροπή, από την οποία θα αναδεικνύονταν τα υπόλοιπα 40 μέλη. Η σύσταση της Εκλογικής Επιτροπής είναι ιδιαίτερα πολύπλοκη, όμως είναι γνωστό ότι τα μέλη της είναι κατά κανόνα μόνο φιλοκινεζικοί. Επιπλέον, στο εξής όποιος θέλει να είναι υποψήφιος για τις εκλογές θα πρέπει να εξασφαλίσει 10 υπογραφές από μέλη τις εκλογικής επιτροπής. Ακόμα όμως και όσοι έχουν εξασφαλίσει αυτές τις υπογραφές, για να κατέβουν στις εκλογές πρέπει πρώτα να εγκριθούν από μία επιτροπή αξιολόγησης, ώστε να εξασφαλιστεί όλοι οι υποψήφιοι είναι «πατριώτες». Μία άλλη συνέπεια της μεταρρύθμισης ήταν η περαιτέρω αναβολή των εκλογών, από τον Σεπτέμβριο του 2021 στον Δεκέμβριο του ίδιου έτους.
Δεδομένου ότι τόσο οι περισσότερες Λειτουργικές περιφέρειες, όσο και η Εκλογική επιτροπή εκλέγουν μόνο φιλοκινεζικούς υποψηφίους, η μεταρρύθμιση θεωρείται από πολλούς ότι στόχευε στην εξάλειψη κάθε επιρροής της φιλοδημοκρατικής παράταξης στην πολιτική του Χονγκ Κονγκ, και στην διασφάλιση ότι μόνο η παράταξη υπέρ του Πεκίνου θα κυβερνά την πόλη.