cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θανάσης Χατζόπουλος
Ο Θανάσης Χατζόπουλος γεννήθηκε το 1961 στο Αλιβέρι Ευβοίας, όπου έζησε ώς το 1978. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ειδικεύτηκε στην παιδοψυχιατρική. Είναι ψυχαναλυτής παιδιών, εφήβων και ενηλίκων (με εκπαίδευση στην Αθήνα και στο Παρίσι), μέλος της Société de Psychanalyse Freudienne (SPF) και της International Winnicottian Association (IWA ). Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.
Βιογραφία
Εκτός από τα ποιητικά βιβλία, δημοσίευσε το 1997 το σχεδίασμα ποιητικής Ρήματα για το ρόδο (Καστανιώτης), (που μεταφράστηκε στα ισπανικά ως Verbos para la rosa, esbozo de poética, μεταφραστής του ο Vicente Fernández González, Miguel Gomez Ediciones, 2002 και τιμήθηκε με το Eθνικό Bραβείο μετάφρασης στην Ισπανία για το 2003) και το 2002 το δοκίμιο ποιητικής Αναγραμματισμοί στη σιωπή (Πόλις). Στα ισπανικά κυκλοφόρησε επίσης το βιβλίο του Lugar de un día σε μετάφραση του Vicente Fernández González, Miguel Gomez Ediciones, 2017.
Το 2004 εκδόθηκε το παραμύθι Ένα μικρό κουτάκι, ξύλινο (Μεταίχμιο) με ζωγραφιές του Μιχάλη Μανουσάκη. Το 2014 κυκλοφόρησαν δύο νουβέλες του με τον γενικό τίτλο Οι λησμονημένοι (Γαβριηλίδης).
Επίσης το 1995 κυκλοφόρησε μια ανθολόγησή του από το ημερολόγιο Μέρες του Γ. Σεφέρη με τον τίτλο Ζήτημα φωτός (Μπάστας-Πλέσσας, Β’ έκδοση, Ίκαρος, 2007 και το 2001 ένα ανθολόγιό του από το έργο του Κ. Γ. Καρυωτάκη με τον τίτλο Σαν δέσμη από τριαντάφυλλα (Διάμετρος).
Μετέφρασε ποιήματα και κείμενα των Pierre Jean Jouve, René Char, Paul Claudel, Jacques Dupin, André du Bouchet, και τα βιβλία: Ο τσαλαπετεινός του Michel Tournier (Εξάντας,1987), Αιθέρες του Philippe Jaccottet (Ρόπτρον,1988), Ρενέ του Chateaubriand (Το Ροδακιό,1993, 1999), Ο κακός Δημιουργός του E.M. Cioran (Εξάντας, 1994), Η κρίση του πνεύματος του Paul Valéry (Καστανιώτης, 1996),  Ορλάντο της Virginia Woolf (θεατρική διασκευή) (Κέδρος, 1999), Ο φετιχιστής του Michel Tournier (Εξάντας, 2000), Εκατό φράσεις για βεντάλιες του Paul Claudel (Γαβριηλίδης, 2002),  Η παρουσία και η εικόνα και άλλα δοκίμια του Yves Bonnefoy (Πόλις, 2005), Καπνός και κρύσταλλο του Philippe Jaccottet (Τυπωθήτω, 2006), Φύλλα του Ύπνου του René Char (Πόλις, 2017), Πνιγμένη τρίλια κορυδαλλού του Salah Stetié (Γαβριηλίδης 2017).
Το 2014 ονομάστηκε από τη Γαλλική Δημοκρατία Ιππότης στην τάξη των Γραμμάτων και των Τεχνών.
Μετέφρασε επίσης τα ψυχαναλυτικά έργα: Μέλανι Κλάιν της Hanna Segal (Καστανιώτης, 1996), Δον Ζουάν του Otto Rank (Οργανισμός Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, 1996), Από την παιδιατρική στην ψυχανάλυση (Καστανιώτης, 2003) και Διαδικασίες ωρίμανσης και διευκολυντικό περιβάλλον (Ελληνικά Γράμματα 2003, Επέκεινα 2017) του D.W. Winnicott. Είχε την επιστημονική ευθύνη της σειράς ψυχαναλυτικών βιβλίων Ψυχαναλυτικοί συνειρμοί των εκδόσεων Μεταίχμιο στην οποία εκδόθηκαν έξη τομίδια των '''S. Freud, Μ. Klein, P. Gyuomard (Η απόλαυση του τραγικού), M. Mannoni (Η πρώτη συνάντηση με τον ψυχαναλυτή), Fr. Perrier και Wl. Granoff (Η επιθυμία και το θήλυ) και συνεχίζει με τη σειρά Γραφές της ψυχανάλυσης στις εκδόσεις Γαβριηλίδης στην οποία έχουν εκδοθεί ένδεκα βιβλία μεταξύ των οποίων: P. Gyuomard, Για την παιδική σεξουαλικότητα, Sandor Ferenzci, Θάλασσα, P. Avrane Ένα παιδί στον ψυχαναλυτή, Ψυχανάλυση και νεοελληνική λογοτεχνία (συλλογικό), Κ. Νασίκας, Εξορίες γλώσσας, Ε. Νικολοπούλου-Laura Dethiville,' Συζητώντας για τον D.W. Winnicott και την κλινική του''.
Την περίοδο 1998-99 ήταν μέλος της επιτροπής για τα Κρατικά βραβεία λογοτεχνίας και την περίοδο 2012-2013 ήταν μέλος της επιτροπής για το βραβείο Γιάννη Βαρβέρη της Εταιρείας Συγγραφέων της οποίας είναι μέλος από το 1992.
Είναι μέλος της Εταιρείας Σπουδών της Σχολής Μωραΐτη και από το 2011 μετέχει στον διοικητικό συμβούλιο.
Στα γαλλικά έχουν μεταφραστεί: Ο εξ αίματος νεκρός (σε μετάφραση Μισέλ Βόλκοβιτς, Δεσμός, 2001, εξαντλημένο) και Κελί (σε μετάφραση Αλέξανδρου Ζώτου, Cheyne, 2012) για το οποίο τιμήθηκε με το βραβείο Max Jacob Étranger το 2013.
Ποιήματά του βρίσκονται μεταφρασμένα στην Ανθολογία της σύγχρονης ελληνικής ποίησης (1945-2000) (επιλογή και μετάφραση: Μισέλ Βόλκοβιτς, πρόλογος Ζακ Λακαριέρ, Poésie/ Gallimard 2000), στην επιθεώρηση MEET, No 17, Αθήνα/Σαντιάγκο (επιλογή και μετάφραση: Μισέλ Βόλκοβιτς, 2013), και στην ανθολογία Έλληνες ποιητές του 21ου αιώνα, τόμος 5 (επιλογή και μετάφραση: Μισέλ Βόλκοβιτς, Le miel des anges, 2017).
Το 2014 ονομάσθηκε από τη Γαλλική δημοκρατία Ιππότης στην τάξη των γραμμάτων και των τεχνών.
Έργο
Βιβλία του είναι :
Έχει συμμετάσχει και σε μεγάλο αριθμό συλλογικών έργων.
Αναφορές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες ψυχίατροι Κατηγορία:Έλληνες ψυχαναλυτές
Γουλιέλμος Γ΄ της Αγγλίας
Όντας Προτεστάντης στο δόγμα, ο Γουλιέλμος συμμετείχε σε διάφορους πολέμους ενάντια στον ισχυρό Καθολικό Λουδοβίκο ΙΔ΄ της Γαλλίας, σε συμμαχία με τις Προτεσταντικές και τις Καθολικές δυνάμεις της Ευρώπης. Πολλοί Προτεστάντες τον αντιμετώπιζαν ως υπερασπιστή της πίστης τους. Ήταν αυτή του η φήμη που συνέβαλε τα μέγιστα στο να κερδίσει τα βρετανικά στέμματα, καθώς υπήρχαν πολλοί που φοβούνταν την αναβίωση του Καθολικισμού υπό τον Ιάκωβο. Η νίκη του Γουλιέλμου εναντίον του Ιακώβου στη Μάχη του Μπόυν το 1690 εξακολουθεί να μνημονεύεται από το Τάγμα της Οράγγης. Η βασιλεία του υπήρξε γέφυρα για τη μετάβαση από την απολυταρχία των Στιούαρτ στην κοινοβουλευτική επικράτηση επί Αννοβεριανής δυναστείας.
Πρώτα χρόνια
Ο Γουλιέλμος Ερρίκος ήταν γιος του κληρονομικού κυβερνήτη (stadhouder) της Ολλανδίας Γουλιέλμου Β΄ της Οράγγης και της Μαρίας Στιούαρτ, κόρης του Καρόλου Α΄ της Αγγλίας. Αυτό τον έκανε ανεψιό των βασιλέων της Αγγλίας Καρόλου Β΄ και Ιακώβου Β΄.
Γεννήθηκε στη Χάγη οκτώ ημέρες μετά τον θάνατο του πατέρα του. Σε ηλικία έντεκα ετών πέθανε και η μητέρα του, η οποία στη διαθήκη της ανέθετε στον αδελφό της Κάρολο να φροντίσει τον γιο της. Ο Γουλιέλμος έγινε το μήλο της έριδος μεταξύ Καρόλου Α΄ και της δημοκρατικής -για την ώρα- Ολλανδίας, επί κεφαλής της οποίας ήταν ο Γιόχαν ντε Βιτ. Ο Ντε Βιτ ήταν αντίθετος προς τον μοναρχικό χαρακτήρα του αξιώματος του stadhouder, αλλά και αυτός, όπως κι ο Κάρολος, χρειαζόταν τον νεαρό πρίγκιπα για τα σχέδιά του. Το κράτος (οι Ηνωμένες Επαρχίες) έθεσε τον Γουλιέλμο υπό την κηδεμονία του και ο Ντε Βιτ ανέλαβε τη διαπαιδαγώγησή του.
Αρχιστράτηγος
Η δύναμη του κόμματος των Οραγγιστών, των οπαδών δηλαδή του κληρονομικού ηγεμόνα, ήταν υπολογίσιμη και ο Ντε Βιτ, παρ’ όλο που κατόρθωσε να αποκλείσει τον Γουλιέλμο από το αξίωμα του stadtholder, αναγκάστηκε να τον δεχτεί σαν κυβερνήτη και ισόβιο αρχηγό των ενόπλων δυνάμεων (kapitein-generaal) το 1670, παρά το νεαρό της ηλικίας και την απειρία του. Αυτό ήταν αίτημα αρκετών επαρχιών, λόγω επικείμενης γαλλο-αγγλικής εισβολής.
Το 1672 ήταν καταστροφικό έτος για την Ολλανδική Δημοκρατία (Rampjaar). Οι Γάλλοι εισέβαλαν συνεπικουρούμενοι από τους Άγγλους και από δύο γερμανικές εκκλησιαστικές ηγεμονίες. Ο στόλος τους δεν κατόρθωσε κάτι το σημαντικό αλλά τον Ιούνιο τα γαλλικά στρατεύματα είχαν κατακλύσει τις επαρχίες του Γκέλντερλαντ και της Ουτρέχτης. Ο Γουλιέλμος αποσύρθηκε στην επαρχία της Ολλανδίας και άνοιξε τους υδατοφράκτες. Στη χώρα επικρατούσε μεγάλη αναταραχή και το δημόσιο αίσθημα στράφηκε εναντίον του Ντε Βιτ και της παράταξής του.
Stadtholder – Αγώνας κατά του Λουδοβίκου ΙΔ΄
Στις 15 Αυγούστου ο Γουλιέλμος έδωσε στη δημοσιότητα μια επιστολή του Καρόλου όπου αυτός υποστήριζε ότι έκανε τον πόλεμο λόγω της επιθετικότητας της παράταξης Ντε Βιτ. Ο λαός εξεμάνη. Στις 20 Αυγούστου, στη Χάγη, ο Γιόχαν ντε Βιτ και ο αδελφός του Κορνέλις δολοφονήθηκαν άγρια από την πολιτοφυλακή των Οραγγιστών. Από την εν συνεχεία στάση του Γουλιέλμου πιθανολογείται ανάμειξή του στη δολοφονία.
Για την αντιμετώπιση της επίθεσης ο Γουλιέλμος συμμάχησε με την Ισπανία και το Βρανδεμβούργο. Παρά τις Ολλανδικές αποτυχίες σε χερσαίες επιχειρήσεις, η τρεις φορές ναυμάχηση του αγγλογαλλικού στόλου ανάγκασε την Αγγλία να εγκαταλείψει τον πόλεμο. Σταδιακά αποσύρθηκαν και οι γαλλικές δυνάμεις. Οι επαρχίες της Ουτρέχτης, του Γκέλντερλαντ και του Όφεράισσελ όρισαν επίσης τον Γουλιέλμο ως stadtholder τους. Το 1674 αυτός οδήγησε 75.000 Ολλανδούς, Ισπανούς και Γερμανούς εναντίον του Μεγάλου Κοντέ στο Σενέφ, σε αιματηρή και αμφίρροπη μάχη.
Το 1678 η Γαλλία αναγκάστηκε να ειρηνεύσει με τη Συνθήκη του Νίμεγκεν. Αλλά ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ δεν έπαψε να λέει για τον Γουλιέλμο «ο θανάσιμος εχθρός μου» και ο τελευταίος να υποπτεύεται τις πανευρωπαϊκές βλέψεις του Γάλλου βασιλιά. Επί πλέον, η συμπεριφορά του Λουδοβίκου προς τους Ουγενότους και ιδίως η ανάκληση του Διατάγματος της Νάντης το 1685, υποχρέωσαν τον Γουλιέλμο να πρωτοστατήσει στην ίδρυση της Ένωσης του Άουγκσμπουργκ, ενός αντιγαλλικού συνασπισμού, που περιλάμβανε και την Ισπανία, τη Σουηδία και διάφορα γερμανικά κράτη.
Γάμος – Ιάκωβος Β΄
Το 1677 ο Γουλιέλμος παντρεύτηκε την πρώτη του εξαδέλφη Μαρία Στιούαρτ, μεγαλύτερη κόρη του Δούκα της Υόρκης (μετέπειτα Ιακώβου Β΄ της Αγγλίας), αδελφού της μητέρας του. Υπήρχαν αντιρρήσεις από πλευράς Ολλανδών, αλλά ο Γουλιέλμος πίστευε ότι ο γάμος αυτός ενίσχυε τις ελπίδες του για τον αγγλικό θρόνο και ότι θα τερμάτιζε τη φιλο-γαλλική πολιτική των Καθολικών Στιούαρτ. Άλλωστε η Μαρία είχε λάβει αγγλικανική ανατροφή. Αντιρρήσεις υπήρχαν και από πλευράς Ιακώβου Β΄ –ο Γουλιέλμος του φαινόταν ανυπόφορα Καλβινιστής–, αλλά ο Κάρολος πίεσε τον αδελφό του, θεωρώντας και αυτός τον γάμο πολιτικώς συμφέροντα.
Αν και κατέλειπε στρατιά νόθων, ο Κάρολος δεν είχε νόμιμα τέκνα. Διάδοχός του ήταν ο Ιάκωβος Β΄, αλλά ήταν πλέον γνωστό ότι αυτός είχε μεταστραφεί στον Καθολικισμό και συνεπώς αντιμετώπιζε έντονες αντιδράσεις. Εν πάση περιπτώσει, η Αγγλικανή Μαρία ήταν πρώτη στη σειρά διαδοχής μετά τον πατέρα της και ο Γουλιέλμος ενέτεινε τις προσπάθειές του.
Το 1685 ο Κάρολος πέθανε και τον διαδέχτηκε τελικά ο Ιάκωβος Β΄. Ο Γουλιέλμος προσπάθησε να προσεγγίσει τον θείο και πεθερό του, αποβλέποντας στην εξουδετέρωση της γαλλικής απειλής, αλλά το 1687 έγινε σαφές ότι ο Ιάκωβος δεν θα προσχωρούσε στην Ένωση του Άουγκσμπουργκ. Οι σχέσεις τους χειροτέρεψαν και τον Νοέμβριο του ίδιου χρόνου αναγγέλθηκε ότι η δεύτερη γυναίκα του Ιακώβου Β΄, Μαρία της Μόντενα, ήταν έγκυος. Αν το παιδί ήταν αγόρι, η Μαρία εκτοπιζόταν από την πρώτη θέση της διαδοχής. Και τώρα που δεν υπήρχε ο Κάρολος για να τον συγκρατεί, ο Ιάκωβος Β΄ θα έδινε σίγουρα καθολική ανατροφή στο παιδί. Τον ίδιο μήνα Νοέμβριο, ο Γουλιέλμος απηύθυνε ανοικτή επιστολή προς τον αγγλικό λαό, με την οποία αποδοκίμαζε την πολιτική της θρησκευτικής ανεκτικότητας του Ιακώβου Β΄, ως ευνοούσα τον Καθολικισμό. Πολλοί Άγγλοι πολιτικοί, που είχαν ήδη μυστικές επαφές μαζί του, τον πίεζαν πλέον να εισβάλει στην Αγγλία.
Ο Γουλιέλμος αρχικά απέκλεισε την προοπτική της εισβολής, πιστεύεται όμως ότι αυτό ήταν μόνο κατά το φαινόμενο και ότι άρχισε να ετοιμάζει το εκστρατευτικό του σώμα από τον Απρίλιο του 1688 –εν αναμονή πάντα του τοκετού. Ήταν καλή στιγμή, διότι η Γαλλία ήταν απασχολημένη σε εκστρατείες στη Γερμανία και στην Ιταλία.
Η Ένδοξη Επανάσταση
Στις 10 Ιουνίου του 1688 η Μαρία της Μόντενα γέννησε γιο. Η σύζυγος του Γουλιέλμου δεν ήταν πια διάδοχος. Η κοινή γνώμη στην Αγγλία αναταράχτηκε απ’ αυτό κι από διάφορες υπέρ των Καθολικών ενέργειες του Ιακώβου. Η πίεση για επέμβαση αυξήθηκε. Ο Γουλιέλμος απαίτησε πρόσκληση από επιφανείς Άγγλους πολιτικούς. Στις 30 Ιουνίου επτά μεγιστάνες του απηύθυναν επίσημη πρόσκληση και στις 5 Νοεμβρίου ο Γουλιέλμος αποβιβάστηκε στην Αγγλία με τριάντα πέντε χιλιάδες ολλανδικό στρατό, απευθύνοντας διακήρυξη για τις ελευθερίες της Αγγλίας και για τον Προτεσταντισμό. Αντίσταση δεν υπήρξε. Οι Προτεστάντες αξιωματικοί εγκατέλειψαν τις θέσεις τους και οι ευγενείς στις επαρχίες διακήρυσσαν την πίστη τους στον εισβολέα. Στον Ιάκωβο επετράπη να καταφύγει στη Γαλλία.
Μετά από μερικούς μήνες κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων και διαπραγματεύσεων, ο Γουλιέλμος, ενίοτε απειλώντας με αποχώρηση και πάντοτε με τη συμπαράσταση της συζύγου του, κατόρθωσε να επιβάλει την άποψή του: θα ήταν βασιλιάς ιδίω δικαίω, από κοινού με τη Μαρία, και όχι βασιλικός σύζυγος. Θα παρέμενε δε βασιλιάς σε περίπτωση προαποβίωσης της συζύγου του. Την ίδια εποχή ο Γουλιέλμος και η Μαρία αναγνωρίστηκαν και ως βασιλείς της Σκωτίας.
Βασιλιάς της Αγγλίας
Τα σημαντικότερα νομοθετήματα της αρχής της βασιλείας του Γουλιέλμου ήταν η Πράξη της Ανοχής (Toleration Act) του 1689, με την οποία καθιερωνόταν η θρησκευτική ανοχή για τις περισσότερες προτεσταντικές τάσεις, όχι όμως και για τον Καθολικισμό –και η Χάρτα των Δικαιωμάτων (Bill of Rights) το Δεκέμβριος του 1689, ένα από τα σημαντικότερα συνταγματικά νομοθετήματα, που καθιέρωνε περιορισμούς στην άσκηση της βασιλικής εξουσίας. Ο Γουλιέλμος δυσφόρησε με τους περιορισμούς αλλά προτίμησε να αποφύγει τη σύγκρουση.
Παρά την εύκολη επικράτηση της «Ένδοξης Επανάστασης», αρκετοί ήταν αυτοί στην Αγγλία και Σκωτία που δεν έδωσαν όρκο πίστεως στους νέους βασιλείς, παραμένοντας πιστοί στον Ιάκωβο. Στην Ιρλανδία τα πράγματα ήταν δυσκολότερα λόγω της κυριαρχίας των Καθολικών. Χρειάστηκε να μεταβεί εκεί ο ίδιος ο Γουλιέλμος για ν’ αντιμετωπίσει τον γαλλικό στρατό του Ιάκωβου στη Μάχη του Μπόιν και ν’ αναγκάσει τον πεθερό του να επιστρέψει στη Γαλλία.
Στη Σκωτία επίσης υπήρξαν εξεγέρσεις Ιακωβιτών, κατεστάλησαν όμως και τερματίστηκαν με τη Σφαγή του Γκλένκο. Όπως και στην περίπτωση των Ντε Βιτ, ο Γουλιέλμος καταδίκασε τη σφαγή, αντάμειψε όμως γενναιόδωρα τους σφαγείς.
Ως προς το Κοινοβούλιο, κράτησε τακτική ισορροπιών, με την πλάστιγγα να γέρνει μάλλον προς την πλευρά των Ουίγων.
Καθ’ όλη τη διάρκεια του Εννεαετούς Πολέμου κατά του Λουδοβίκου ΙΔ΄ (τον οποίο πόλεμο διεξήγε η Ένωσης του Άουγκσμπουργκ– πλεόν Μεγάλη Συμμαχία), ο Γουλιέλμος έφευγε από την Αγγλία την άνοιξη και επέστρεφε το φθινόπωρο. Η Μαρία ασκούσε την εξουσία κατά το διάστημα της απουσίας τους και μετά την αναλάμβανε ο Γουλιέλμος. Οι πολεμικές επιχειρήσεις πάντως του Γουλιέλμου σ’ αυτόν τον πόλεμο δεν ήταν επιτυχείς.
Στα τέλη του 1694 η Μαρία πέθανε από ευλογιά και ο Γουλιέλμος έμεινε ο μοναδικός ηγεμόνας. Με τη Συνθήκη του Ρίσβικ (1697) τερματίστηκε ο Εννεαετής Πόλεμος. Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ αναγνώρισε τον Γουλιέλμο και υποσχέθηκε να μη βοηθά πλέον τον Ιάκωβο, ο οποίος πέθανε το 1701. Αυτό μέχρι το 1700 μόνο, οπότε ανέκυψε το θέμα της Ισπανικής Διαδοχής και ο Λουδοβίκος άλλαξε στάση αναγνωρίζοντας τον γιο του Ιακώβου ως νόμιμο βασιλιά της Αγγλίας.
Θάνατος
Ο Γουλιέλμος πέθανε το 1702 συνεπεία πνευμονίας που προήλθε από κάταγμα της κλείδας του όταν έπεσε από το άλογο. Δεν είχε αποκτήσει τέκνα και τον διαδέχτηκε η αδελφή της Μαρίας, Άννα. Ως πρίγκιπα της Οράγγης και κυβερνήτη (stadholder) πέντε επαρχιών των Κάτω Χωρών τον διαδέχτηκε ο ανιψιός του Ιωάννης Γουλιέλμος Φρίζο.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1677 τη Μαρία Στιούαρτ, κόρη του Ιακώβου Β΄ της Αγγλίας & Ζ΄ της Σκωτίας. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου Κατηγορία:Βασιλείς της Αγγλίας Κατηγορία:Βασιλείς της Σκωτίας Κατηγορία:Προτεστάντες μονάρχες
Γιώργος Σισιλιάνος
Ο Γιώργος Σισιλιάνος (29 Αυγούστου 1920 - 29 Μαρτίου 2005 ) ήταν Έλληνας συνθέτης.
Είναι ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του ελληνικού μουσικού μοντερνισμού.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα, σε μία μεγαλοαστική οικογένεια με μουσική παιδεία.
Κάνει τα πρώτα μαθήματα πιάνου σε ηλικία 7-8 ετών με την Ειρήνη Σακελλαρίου. Γράφτηκε στη Νομική Σχολή Αθηνών το 1939 για να την εγκαταλείψει το 1941, προκειμένου να ασχοληθεί αποκλειστικά με τη μουσική.
Σπούδασε θεωρητικά το 1941-42 με τον Κώστα Σφακιανάκη, ανώτερα θεωρητικά με τον Μάριο Βάρβογλη στο Ελληνικό Ωδείο και στη συνέχεια με τον Γεώργιο Σκλάβο στο Ωδείο Αθηνών απ' όπου πήρε πτυχίο ωδικής, αρμονίας, αντίστιξης και φούγκας. Σημειώνεται ότι αυτοί οι τρεις δάσκαλοί του ήταν από τους πρωτεργάτες της Εθνικής Σχολής. Το 1951-53 σπουδάζει σύνθεση με τον διαπρεπή Ιταλό συνθέτη Ιλντεμπράντο Πιτσέτι στην Ακαδημία της Σάντα Τσετσίλια στη Ρώμη, ενώ παράλληλα έρχεται σε επαφή με τη μουσική του Μπέλα Μπάρτοκ και της Δεύτερης Σχολής της Βιέννης. Συνέχισε στο Ωδείο του Παρισιού με τον Τονύ Ωμπέν το 1953-54 και πήγε στην Αμερική με υποτροφία Φούλμπραϊτ στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, στο θερινό Φεστιβάλ του Τάνγκλγουντ και στη σχολή Τζούλιαρντ της Νέας Υόρκης, όπου και παρακολούθησε τους Γουόλτερ Πίστον, Μπόρις Μπλάχερ, Πήτερ Μένιν και Βίνσεντ Περσικέτι.
Ο Σισιλιάνος συνδέθηκε στην Αμερική με τον Δημήτρη Μητρόπουλο, ο οποίος παρουσίασε στο Κάρνεγκι Χολ της Νέας Υόρκης σε πρώτη παγκόσμια εκτέλεση την Συμφωνία του αρ. 1, έργο 14.
Το τελευταίο του έργο, «Επτά μυστικά τραγούδια για βαθύφωνο και ορχήστρα, έργο 62», παρουσιάστηκε σε πρώτη παγκόσμια στις 11 Μαρτίου 2005 στο Μέγαρο Μουσικής από την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών.
Υπήρξε διευθυντής μουσικών εκπομπών (1960-62/ 1974-75) και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ε.Ρ.Τ. (1987-88), Γενικός Γραμματέας του Ανώτατου Μουσικού Συμβουλίου του Υπουργείου Παιδείας (1963-64), ιδρυτικό μέλος και αντιπρόεδρος του Ελληνικού τμήματος της Διεθνούς Εταιρείας Σύγχρονης Μουσικής (1964-68), μέλος της καλλιτεχνικής επιτροπής και του διοικητικού συμβουλίου της Εθνικής Λυρικής Σκηνής (1976-80), πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών (1981-89) και μέλος της συμβουλευτικής επιτροπής του Φεστιβάλ Αθηνών (1981-83, 1985-87, 1989-).
Ανακηρύχθηκε Ιππότης Γραμμάτων και Τεχνών της Γαλλικής και της Ιταλικής Δημοκρατίας. Το 1991 τιμήθηκε με το βραβείο Gottfried von Herder, το 1994 με το βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών και το 2001 με το βραβείο Μαρία Κάλλας από το Γ' Πρόγραμμα της Ραδιοφωνίας. Το 1999 ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτωρ του Μουσικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Το σύνολο του έργου του Γιώργου Σισιλιάνου μπορεί να βρεθεί σε μορφή μικροφίλμ στη Μεγάλη Μουσική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών Κατηγορία:Αποδέκτες του Βραβείου Χέρντερ
The Who Sell Out
The Who Sell Out είναι ο τίτλος του τρίτου άλμπουμ του βρετανικού ροκ συγκροτήματος The Who, το οποίο κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 1967 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Track Records" στην Βρετανία και μέσω της "Decca" στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Τα τραγούδια του δίσκου έχουν κοινό στιχουργικό περιεχόμενο, παρουσιάζοντας ένα σύνολο ραδιοφωνικής εκπομπής με διαφημίσεις μη υπαρκτών προϊόντων και ανακοινώσεις ανάμεσα στα κομμάτια.
Το εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο του άλμπουμ αποτελούνταν από τέσσερις φωτογραφίες των μελών του συγκροτήματος με χιουμοριστικό χαρακτήρα, να διαφημίζουν κάποια από τα υποτιθέμενα προϊόντα τους. Η κυκλοφορία του άλμπουμ επέφερε μηνύσεις κατά των The Who, λόγω του συσχετισμού των κομματιών αυτών με υπαρκτές διαφημίσεις.
Το άλμπουμ έφθασε στο # 13 στην Μεγάλη Βρετανία και ήταν το πρώτο Top-50 του συγκροτήματος στις Ηνωμένες Πολιτείες. Δύο μήνες πριν την κυκλοφορία του, είχε εκδοθεί το σινγκλ "I Can See for Miles", σκαρφαλώνοντας στο Top-10 και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.
Αρχική έκδοση
1. Armenia City in the Sky (Speedy Keen) - 3:48
2. Heinz Baked Beans (Entwistle) - 1:00
4. Odorono (Townshend) - 2:34
5. Tattoo (Townshend) - 2:51
6. Our Love Was (Townshend) - 3:23
7. I Can See for Miles (Townshend) - 4:44
8. Can't Reach You (Townshend) - 3:03
10. Relax (Townshend) - 2:41
12. Sunrise (Townshend) - 3:06
Επιπλέον κομμάτια της επανέκδοσης
14. Rael 2 (Townshend) - 0:47
15. Glittering Girl (Townshend) - 2:56
16. Melancholia (Townshend) - 3:17
17. Someone's Coming (Entwistle) - 2:29
18. Jaguar (Townshend) - 2:51
19. Early Morning Cold Taxi (Daltrey, Langston) - 2:55
20. Hall of the Mountain King (Grieg) - 4:19
21. Girl's Eyes (Moon) - 3:28
22. Mary Anne with the Shaky Hand (Townshend) - 3:19
23. Glow Girl (Townshend) - 2:24
Βραβεία
The Who Sell Out (άλμπουμ)
Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Ασημένιος
Τα μέλη των The Who
Το "The Who Sell Out" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των The Who Κατηγορία:Άλμπουμ του 1967
Προφύλαξη μετά την έκθεση - PEP
Αξιολόγηση κινδύνου
Η έναρξη προφύλαξης μετά την έκθεση με τη χρήση αντιρετροϊκών φαρμάκων εξαρτάται από έναν αριθμό παραγόντων κινδύνου, αν και η θεραπεία ξεκινά συνήθως μετά από ένα γεγονός υψηλού κινδύνου. Προκειμένου να προσδιοριστεί εάν ενδείκνυται προφύλαξη μετά την έκθεση, θα πραγματοποιηθεί επίσκεψη αξιολόγησης για να ληφθούν υπόψη παράγοντες κινδύνου που σχετίζονται με την ανάπτυξη του HIV. Οι αξιολογήσεις σε αυτήν την επίσκεψη θα περιλαμβάνουν εάν το άτομο που κινδυνεύει ή το πιθανό άτομο προέλευσης είναι θετικό στον ιό HIV, λεπτομέρειες που αφορούν το πιθανό συμβάν έκθεσης στον HIV, συμπεριλαμβανομένου του χρόνου και των περιστάσεων, εάν άλλα συμβάντα υψηλού κινδύνου έχουν συμβεί στο παρελθόν, δοκιμές για σεξουαλικά μεταδιδόμενες ασθένειες, δοκιμές για ηπατίτιδα Β και C (το nPEP είναι επίσης αποτελεσματικό κατά της ηπατίτιδας Β ) και τεστ εγκυμοσύνης για γυναίκες σε αναπαραγωγική ηλικία.
Οι παράγοντες κινδύνου για την ανάπτυξη του HIV περιλαμβάνουν έκθεση των βλεννογόνων (κόλπος, ορθό, μάτι, στόμα, σπασμένο δέρμα ή κάτω από το δέρμα) ενός HIV-αρνητικού ατόμου σε σωματικά υγρά (αίμα, σπέρμα, ορθικές εκκρίσεις, κολπικές εκκρίσεις, μητρικό γάλα) ένα άτομο που είναι γνωστό ότι είναι θετικό στον ιό HIV. Για παράδειγμα, η σεξουαλική επαφή χωρίς προστασία με θετικό σύντροφο HIV θεωρείται επικίνδυνη, αλλά η κοινή χρήση σεξουαλικών παιχνιδιών, το φτύσιμο και το δάγκωμα θεωρείται αμελητέος κίνδυνος για την έναρξη προφύλαξης μετά την έκθεση. Ο υψηλότερος μη σεξουαλικός κίνδυνος είναι η μετάγγιση αίματος και ο υψηλότερος κίνδυνος σεξουαλικής επαφής είναι η δεκτική πρωκτική επαφή. Ο χρόνος έκθεσης δεν επηρεάζει τον κίνδυνο εμφάνισης HIV / AIDS, αλλά αλλάζει κατά πόσον θα συνιστάται προφύλαξη μετά την έκθεση. Οι εκθέσεις στον ιό που εμφανίστηκαν 72 ώρες ή λιγότερο στην έναρξη της θεραπείας είναι επιλέξιμες για προφύλαξη μετά την έκθεση. Εάν η έκθεση συνέβη πάνω από 73 ώρες πριν από την έναρξη της θεραπείας, δεν ενδείκνυται προφύλαξη μετά την έκθεση.
Παραπομπές
Κατηγορία:HIV/AIDS Κατηγορία:Ιατρικές θεραπείες
Σισαρισκούν
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ασσυρίας Κατηγορία:Βασιλείς του Σύμπαντος
Σέσωστρις Α΄
Ο Σενουσρέτ Α΄, ή όπως είναι γνωστός με το εξελληνισμένο όνομα που έχει επικρατήσει, Σέσωστρις Α΄, ήταν ο δεύτερος Φαραώ της 12ης Δυναστείας της αρχαίας Αιγύπτου. Βασίλεψε από το 1971 π.Χ. έως το 1926 π.Χ., και ήταν ένας από τους πιο ισχυρούς Φαραώ αυτής της δυναστείας. Ήταν ο γιος του Αμενεμχέτ Α΄ και της γυναίκας του Nefertitanen. Η γυναίκα και αδελφή του ήταν η Neferu, η οποία ήταν και η μητέρα του διαδόχου του Αμενεμχέτ Γ΄. Ο Σέσωστρις Α΄ επίσης ήταν γνωστός με το όνομα του θρόνου του, Kheperkare, που σημαίνει «το Κα (Ψυχή) του Ρα γεννήθηκε».
Συνέχισε την επιθετική επεκτατική πολιτική του πατέρα του εναντίον της Νουβίας στέλνοντας δύο εκστρατείες κατά το 10ο και 18ο έτος της βασιλείας του, και εδραιώνοντας τα επίσημα νότια σύνορα της Αιγύπτου στον Δεύτερο Καταρράκτη, όπου τοποθέτησε φρουρά και μια στήλη για τη νίκη του. Οργάνωσε επίσης εκστρατεία σε μια όαση της Δυτικής Ερήμου στην έρημο της Λιβύης. Ο Σέσωστρις Α΄ εγκαθίδρυσε διπλωματικές σχέσεις με κάποιες πόλεις στη Συρία και τη Χαναάν. Επίσης προσπάθησε να κάνει την πολιτική δομή της χώρας πιο συγκεντρωτική με το να υποστηρίζει τους νομάρχες που ήταν πιστοί σ’ αυτόν. Η πυραμίδα του κατασκευάστηκε στο Λιστ. Για τον Σέσωστρι Α΄ γίνεται λόγος στην Ιστορία του Σινουχέ, όπου αναφέρεται ότι γύρισε εσπευσμένα στο βασιλικό παλάτι στη Μέμφιδα ενώ ήταν σε εκστρατεία, όταν έμαθε τα νέα της δολοφονίας του πατέρα του Αμενεμχέτ Α΄.
Πρόγραμμα ανοικοδόμησης
Ο Σέσωστρις Α΄ έστειλε αρκετές αποστολές για εξόρυξη πέτρας στο Σινά και στο Ουάντι Χαμαμάτ και έχτισε πάρα πολλά ιερά και ναούς ανά την Αίγυπτο και τη Νουβία κατά τη διάρκεια της μακρόχρονης βασιλείας του. Ξαναέκτισε το ναό του Ρα-Ατούμ στην Ηλιούπολη, η οποία ήταν το κέντρο λατρείας το Θεού-Ήλιου. Για το 30ο έτος της βασιλείας του (Heb Sed), ανήγειρε δύο οβελίσκους από κόκκινο γρανίτη. Ένας από αυτούς υπάρχει ακόμα, και είναι ο αρχαιότερος οβελίσκος που στέκεται στη θέση του στην Αίγυπτο. Σήμερα βρίσκεται στην περιοχή Al-Masalla (οβελίσκος στα αραβικά), της περιφέρειας Al-Matariyyah κοντά στην περιφέρεια Ain Shams (Ηλιούπολις). Έχει 20,42 μέτρα ύψος και ζυγίζει 120 τόνους.
Ο Σέσωστρις έχτισε μια σειρά από μεγάλους ναούς, που περιλαμβάνουν το ναό του Μιν στην Κοπτό, το ναό της Satet στην Ελεφαντίνη, το ναό στο Armant και το ναό στο Τοντ όπου σώζεται μια μεγάλη επιγραφή του βασιλιά.
Ένα ιερό (γνωστό ως Λευκός Ναΐσκος) με περίτεχνα ανάγλυφά του, έχτισε ο Σέσωστρις στο Καρνάκ για το ιωβηλαίο των 30 χρόνων βασιλείας του. Ο ναΐσκος ανακατασκευάστηκε το 1926 από τον Henri Chevrier, ο οποίος ανέσυρε από την περιοχή σχεδόν όλους τους λίθους με τους οποίους είχε χτιστεί. Τέλος, ο Σέσωστρις, μεταξύ άλλων μεγάλων έργων, ανασκεύασε τον ναό του Khenti-Amentiu Osiris στην Άβυδο.
Η βασιλική αυλή
Κάποια από τα πρόσωπα κλειδιά της αυλής του Σέσωστρι Α΄ είναι γνωστά. Ο βεζίρης (τσάτι) στην αρχή της βασιλείας του ήταν ο Intefiqer, ο οποίος είναι γνωστός από τις πολλές επιγραφές στον τάφο του που βρίσκεται δίπλα στην πυραμίδα του Σέσωστρι. Φαίνεται ότι κατείχε πολλά χρόνια το αξίωμα του βεζίρη, και κατόπιν τον διαδέχτηκε ο Σενουσρέτ (βεζίρης). Δύο θησαυροφύλακες είναι γνωστοί από την περίοδό του: ο Σομπεκχοτέπ (κατά το 22ο έτος της βασιλείας του) και ο Μεντουχοτέπ. Ο τελευταίος είχε έναν τεράστιο τάφο δίπλα στην πυραμίδα του Σέσωστρι και μάλλον ήταν ο κύριος αρχιτέκτονας του ναού του Άμωνα στο Καρνάκ. Μαρτυρούνται επίσης και αρκετοί αρχιθαλαμηπόλοι. Ο Χορ είναι γνωστός από πολλές στήλες και από μια επιγραφή στο Wadi el-Hudi, όπου απ’ ό, τι φαίνεται ήταν επικεφαλής μια αποστολής για συλλογή αμέθυστου. Μια από αυτές της στήλες αναγράφει το ένατο έτος βασιλείας του βασιλιά. Κάποιος Nakhr ακολούθησε, περίπου το 12ο έτος της βασιλείας, και είχε τάφο στο Λιστ. Κάποιος Antef, γιος μιας γυναίκας με το όνομα Zatamun επίσης είναι γνωστός από αρκετές στήλες, η μία αναφέρει το 24ο και μιαν άλλη το 25ο έτος της βασιλείας. Τέλος, ένας άλλος Antef, γιος μιας γυναίκας με το όνομα Zatuser, ο οποίος επίσης ήταν κατά πάσα πιθανότητα αρχιθαλαποπόλος κατά τη βασιλεία το Σέσωστρι.
Διαδοχή
Ο Σέσωστρις είχε στεφθεί συμβασιλέας του πατέρα του Αμενεμχέτ Α΄ κατά το 20ο έτος της βασιλείας του τελευταίου. Προς το τέλος της ζωής του, διόρισε το γιο του Αμενεμχέτ Β' ως συμβασιλέα του. Η στήλη του Wepwawetō αναφέρει το 44ο έτος του Σέσωστρι και το 2ο έτος του Αμενεμχέτ, οπότε πρέπει να τον διόρισε κάποια στιγμή κατά το 43ο έτος της βασιλείας του. Ο Σέσωστρις πιστεύεται ότι πέθανε κατά το 46ο έτος της βασιλείας του, καθώς ο Κανόνας του Τορίνο του αναλογεί 45 χρόνια βασιλείας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φαραώ της 12ης Αιγυπτιακής Δυναστείας
Θεόδωρος Α΄ Αλεξανδρείας
Ο Άγιος Θεόδωρος ο ιερομάρτυρας διετέλεσε αρχιεπίσκοπος Αλεξανδρείας την περίοδο 607-609. Είναι γνωστό ότι βασανίστηκε φριχτά και πέθανε με αποκεφαλισμό.
Διαδέχθηκε τον Ευλόγιο Α΄. Έπειτα από δύο έτη πατριαρχείας, τον Θεόδωρο Α΄ διαδέχθηκε ο Ιωάννης Ε΄ ο Ελεήμων.
Η μνήμη του εορτάζεται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 3 Δεκεμβρίου.
Πηγές
Κατηγορία:Πατριάρχες Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής Θεόδωρος ο ιερομάρτυρας (3 Δεκεμβρίου) Αλεξανδρείας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 7ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 7ου αιώνα
Ιάκωβος Β΄ της Αγγλίας
Ο Ιάκωβος Β΄ (αγγλικά: James II of England, γαελικά: Séamas II, 14 Οκτωβρίου 1633 – 16 Σεπτεμβρίου 1701) ήταν βασιλιάς της Αγγλίας και, ως Ιάκωβος Ζ΄, βασιλιάς της Σκωτίας, από τις 6 Φεβρουαρίου 1685 μέχρι τα τέλη του 1688, οπότε εκθρονίστηκε από την Ένδοξη Επανάσταση. Ήταν ο τελευταίος Ρωμαιοκαθολικός μονάρχης που βασίλευσε στα Βασίλεια της Αγγλίας και της Σκωτίας.
Ως δεύτερος πρεσβύτερος γιος του Καρόλου Α΄, ανέβηκε στον θρόνο μετά τον θάνατο του αδελφού του, Καρόλου Β΄. Αντιμετώπισε συνεχώς αυξανόμενη αντίσταση από πολιτικούς και θρησκευτικούς ηγέτες της Βρετανίας επειδή ήταν γαλλόφιλος και υπέρ του Ρωμαιοκαθολικισμού και επειδή απέβλεπε στην εδραίωση απόλυτης μοναρχίας. Όταν απέκτησε άρρενα διάδοχο, ξέσπασε κρίση και διάφορες προσωπικότητες κάλεσαν το γαμπρό και ανιψιό του Γουλιέλμο Γ΄ της Οράγγης να πάρει το θρόνο, ο οποίος ήταν Κυβερνήτης των Ηνωμένων Επαρχιών των Κάτω Χωρών. Ήταν η λεγόμενη Ένδοξη Επανάσταση του 1688. Ο Ιάκωβος εγκατέλειψε την Αγγλία και συνεπώς θεωρήθηκε έκπτωτος. Αντικαταστάθηκε από τον Γουλιέλμο της Οράγγης που έγινε βασιλιάς ως Γουλιέλμος Γ΄, κυβερνώντας από κοινού με τη σύζυγο του, και κόρη του Ιακώβου, Μαρία Β΄. Έτσι ο Γουλιέλμος και η Μαρία, αμφότεροι Προτεστάντες, έγιναν από κοινού μονάρχες το 1689. Ο Ιάκωβος έκανε μια σοβαρή προσπάθεια να ανακτήσει τους θρόνους του, όταν αποβιβάσθηκε στην Ιρλανδία το 1689 αλλά μετά την ήττα του από τις δυνάμεις του Γουλιέλμου στη Μάχη του Μπόυν το καλοκαίρι του 1690 επέστρεψε στη Γαλλία. Έζησε εκτός της Βρετανίας το υπόλοιπο της ζωής του ως διεκδικητής του θρόνου, έχοντας σχηματίσει μια αυλή χρηματοδοτούμενη από τον εξάδελφο και σύμμαχο του, Λουδοβίκο ΙΔ΄.
Ο Ιάκωβος είναι γνωστός για τις πεποιθήσεις του περί της θείας προέλευσης των δικαιωμάτων των μοναρχών αλλά και για τις απόπειρες του να επιτύχει θρησκευτική ελευθερία για τους Ρωμαιοκαθολικούς αφενός και τους ακραίους Διαμαρτυρόμενους, Πουριτανούς και Πρεσβυτεριανούς αφετέρου, οι οποίες έβρισκαν αντίθετο το Αγγλικό Κοινοβούλιο. Παράλληλα όμως καταδίωξε τους Πρεσβυτεριανούς της Σκωτίας. Το Κοινοβούλιο, αντιτέθηκε στην άνοδο του απολυταρχισμού που σημειώθηκε σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες, καθώς και στην απώλεια της νομικής κυριαρχίας του επί της Εκκλησίας της Αγγλίας και είδε την αντίθεση αυτή ως ένα τρόπο να διατηρήσει αυτά που θεωρούνταν παραδοσιακές Αγγλικές ελευθερίες. Αυτή η τάση έκανε την τετραετή βασιλεία του Ιακώβου έναν αγώνα για υπεροχή μεταξύ του Αγγλικού Κοινοβουλίου και του Στέμματος που κατέληξε στην εκθρόνιση του, την ψήφιση της Αγγλικής Χάρτας των Δικαιωμάτων (English Bill of Rights) του 1689, και την Αννοβεριανή διαδοχή.
Γέννηση και πρώιμη ζωή
left|thumb|300px|Ο μελλοντικός Ιάκωβος Β΄ με τον πατέρα του, [[Κάρολος Α΄ της Αγγλίας|Κάρολο Α΄.]]
Ο Ιάκωβος, δεύτερος επιζών γιος του Καρόλου Α΄ και της Ερριέττας Μαρίας της Γαλλίας, γεννήθηκε στο Παλάτι του Αγίου Ιακώβου στο Λονδίνο στις 14 Οκτωβρίου 1633. Αργότερα το ίδιο έτος, ο Ιάκωβος βαπτίσθηκε από τον Ουίλλιαμ Λωντ, τον Αγγλικανό Αρχιεπίσκοπο του Κάντερμπερυ. Ο Ιάκωβος εκπαιδεύτηκε από δασκάλους, μαζί με τον αδελφό του, τον μελλοντικό βασιλιά Κάρολο Β΄, και τους δύο γιους του Δούκα του Μπάκιγχαμ, του Τζορτζ και Φράνσις Βίλλερς. Σε ηλικία τριών ετών, ο Ιάκωβος διορίσθηκε Λόρδος Αρχιναύαρχος· η θέση ήταν αρχικά τιμητική, αλλά θα γινόταν ένα ουσιαστικό αξίωμα μετά την Παλινόρθωση, όταν ο Ιάκωβος ενηλικιώθηκε.
Εμφύλιος Πόλεμος
Στον Ιάκωβο απονεμήθηκε το παράσημο του Τάγματος της Περικνημίδος το 1642, και έγινε δούκας της Υόρκης στις 22 Ιανουαρίου 1644. Καθώς οι διαμάχες του Βασιλιά με το Αγγλικό Κοινοβούλιο εξελίχθηκαν στον Αγγλικό Εμφύλιο Πόλεμο ο Ιάκωβος έμενε στην Οξφόρδη, σε ένα βασιλικό προπύργιο. Όταν η πόλη παραδόθηκε μετά την πολιορκία της Οξφόρδης το 1646, οι Κοινοβουλευτικοί ηγέτες διέταξαν να περιορισθεί στο Παλάτι του Αγίου Ιακώβου. Το 1648 απέδρασε και πήγε στη Χάγη μεταμφιεσμένος. Όταν ο Κάρολος Α΄ εκτελέσθηκε από τους επαναστάτες το 1649, οι μοναρχικοί ανακήρυξαν τον μεγαλύτερο γιο του Καρόλου, Κάρολο Β΄. Ο Κάρολος Β΄ αναγνωρίσθηκε από το Κοινοβούλιο της Σκωτίας και το Κοινοβούλιο της Ιρλανδίας, και στέφθηκε Βασιλιάς της Σκωτίας στο Σκόουν, στη Σκωτία, το 1651. Αν και ανακηρύχθηκε βασιλιάς στο Τζέρσεϋ, ο Κάρολος δεν μπόρεσε να εξασφαλίσει το Στέμμα της Αγγλίας, κι αναγκάστηκε να φύγει στη Γαλλία και στην εξορία.
Εξορία στη Γαλλία
thumb|upright|Ο Ανρί ντε Λα Τουρ ντ' Ωβέρν, Υποκόμης Τυρέν, διοικητής του Ιακώβου στη Γαλλία. Όπως ο αδελφός του, ο Ιάκωβος αναζήτησε άσυλο στη Γαλλία, υπηρετώντας στον Γαλλικό στρατό υπό τον Υποκόμη Τυρέν εναντίον της εξέγερσης της Σφενδόνης (Fronde) και, αργότερα, εναντίον των Ισπανών της συμμάχων. Στον γαλλικό στρατό, ο Ιάκωβος είχε την πρώτη αληθινή εμπειρία μάχης όπου, σύμφωνα με έναν παρατηρητή, αυτός «διακινδυνεύει την ζωή του και εφορμά γενναία σε κάθε περίπτωση». Το 1656, όταν ο αδελφός του, Κάρολος, συμμάχησε με την Ισπανία—έναν εχθρό της Γαλλίας—ο Ιάκωβος εκδιώχθηκε από τη Γαλλία και αναγκάσθηκε να εγκαταλείψει τον στρατό του Τυρέν. Ο Ιάκωβος φιλονίκησε με τον αδελφό του για την διπλωματική επιλογή της Ισπανίας αντί αυτής της Γαλλίας. Εξόριστοι και φτωχοί, υπήρχαν ελάχιστα που ο Κάρολος ή ο Ιάκωβος θα μπορούσαν να κάνουν για την εν γένει διπλωματική κατάσταση, και ο Ιάκωβος τελικά ταξίδεψε στη Μπρυζ και (μαζί με τον νεότερο αδελφό του, Ερρίκο) μπήκε στον Ισπανικό στρατό υπό τον Λουδοβίκο, Πρίγκιπα του Κοντέ, πολεμώντας εναντίον των πρώην Γάλλων συντρόφων του στη Μάχη της Δουνκέρκης. Κατά την διάρκεια της υπηρεσίας στον Ισπανικό στρατό, ο Ιάκωβος έγινε φίλος με δύο Ιρλανδούς καθολικούς αδελφούς στο περιβάλλον των μοναρχικών, τους Πήτερ και Ρίτσαρντ Τάλμποτ, και άρχισε να αποξενώνεται κάπως από τους αγγλικανούς συμβούλους του αδελφού του. Το 1659, οι Γάλλοι και οι Ισπανοί έκαναν ειρήνη. Ο Ιάκωβος, αμφιβάλλοντας για τις δυνατότητες του αδελφού του να επανακτήσει τον θρόνο, σκέφθηκε να δεχθεί μια ισπανική προσφορά να γίνει ναύαρχος στο ναυτικό τους. Τελικά, αρνήθηκε την πρόταση· τον επόμενο χρόνο η κατάσταση στην Αγγλία είχε αρκετά αλλάξει, και ο Κάρολος Β΄ ανακηρύχθηκε Βασιλιάς.
Γάμος
thumb|left|Ο Ιάκωβος και η Ανν Χάυντ την δεκαετία του 1660, από τον [[Πέτερ Λέλυ|Σερ Πέτερ Λέλυ.]] Μετά την κατάρρευση της Κοινοπολιτείας το 1660, ο Κάρολος Β΄ αποκαταστάθηκε στον Αγγλικό θρόνο. Αν και ο Ιάκωβος ήταν επίδοξος διάδοχος, έμοιαζε απίθανο ότι θα κληρονομούσε το Στέμμα, καθώς ο Κάρολος ήταν ακόμη ένας νέος άνδρας ικανός να γίνει πατέρας. Με την άνοδο του αδελφού του, ο Ιάκωβος έγινε δούκας του Ώλμπανυ στη Σκωτία, ώστε να συνάδει ο τίτλος αυτός με τον Αγγλικό του τίτλο, του δούκα της Υόρκης. Με την επιστροφή του στην Αγγλία, ο Ιάκωβος δημιούργησε μια άμεση ανησυχία ανακοινώνοντας τους αρραβώνες του με την Λαίδη Ανν Χάυντ, κόρη του αρχιδιοικητή του Καρόλου, Έντουαρντ Χάυντ, 1ου Δούκα του Κλάρεντον. Το 1659, ενώ προσπαθούσε να την κατακτήσει, ο Ιάκωβος υποσχέθηκε ότι θα νυμφευθεί την Ανν. Η Ανν έμεινε έγκυος το 1660, αλλά μετά την Παλινόρθωση και την επιστροφή του Καρόλου στην εξουσία, κανένας στην βασιλική αυλή δεν περίμενε ότι έναν πρίγκιπας θα νυμφευθεί μια κοινή θνητή άσχετα με το αν το είχε ήδη υποσχεθεί. Αν και σχεδόν όλοι, περιλαμβανομένου του πατέρα της Ανν, τους πίεσαν να μη παντρευτούν, αυτοί το έκαναν. Το ζευγάρι παντρεύτηκε μυστικά, μετά προχώρησαν σε μια επίσημη τελετή γάμου στις 3 Σεπτεμβρίου 1660, στο Λονδίνο. Το πρώτο τους παιδί, ο Κάρολος, γεννήθηκε λιγότερο από δύο μήνες μετά, αλλά πέθανε στη νηπιακή ηλικία, όπως και πέντε ακόμη παιδιά τους. Μόνο δύο κόρες επιβίωσαν: η Μαρία (γεννημένη 30 Απριλίου 1662) και η Άννα (γεννημένη 6 Φεβρουαρίου 1665). Ο Σάμιουελ Πηπς έγραψε ότι ο Ιάκωβος αγαπούσε τα παιδιά του και τον ρόλο του ως πατέρα, και ότι έπαιζε μαζί τους «όπως ένας συνηθισμένος πατέρας», κάτι αντίθετο με την αποστασιοποιημένη γονεϊκή συμπεριφορά που ήταν συνηθισμένη στις βασιλικές οικογένειες εκείνη την εποχή. Η σύζυγος του Ιακώβου ήταν αφοσιωμένη σε αυτόν και τον επηρέαζε σε πολλές από τις αποφάσεις του. Πάραυτα, ο Ιάκωβος είχε μια ποικιλία ερωμένων, περιλαμβανομένης της Αραμπέλλα Τσώρτσιλ και της Κάθριν Σέντλεϋ, και είχε την φήμη ότι ήταν «ο πιο ασυγκράτητος ερωτύλος της εποχής του». Με την Κάθριν Σέντλεϋ, ο Ιάκωβος Β΄, απέκτησε μια κόρη, την Κάθριν Ντάρνλεϋ (ονομάστηκε έτσι επειδή ο Ιάκωβος ήταν απόγονος του Χένρυ Στιούαρτ, Λόρδου Ντάρνλεϋ). Η Ανν Χάυντ πέθανε το 1671.
Στρατιωτικά και πολιτικά αξιώματα
Μετά την Παλινόρθωση, ο Ιάκωβος χρίστηκε Λόρδος Αρχιναύαρχος, ένα αξίωμα που είχε παρεπόμενα τα αξιώματα του Κυβερνήτη του Πόρτσμουθ και του Λόρδου Φύλακα των Πέντε Λιμένων. Ο Ιάκωβος διοικούσε το Βασιλικό Ναυτικό κατά τον Δεύτερο (1665–67) και τον Τρίτο Αγγλοολλανδικό Πόλεμο (1672–74). Μετά την επιδρομή στο Μίντγουεϋ το 1667, ο Ιάκωβος ανέλαβε την εποπτεία και την οχύρωση της νότιας ακτής. Το αξίωμα του Λόρδου Αρχιναύαρχου, συνδυασμένο με τα έσοδα του από το ταχυδρομείο και τα δασμολόγια του οίνου (δοσμένα σε αυτόν από τον Κάρολο με την παλινόρθωσή του) έδωσαν στον Ιάκωβο ένα αρκετό εισόδημα για να κρατά μια αξιόλογη δική του αυλή.
Το 1664 ο Κάρολος παραχώρησε στον Ιάκωβο την περιοχή μεταξύ των ποταμών Ντέλαγουερ και Κοννέκτικατ, στη βόρειο Αμερική. Μετά την κατάληψή του από τους Άγγλους, το ολλανδικό έδαφος της Νέας Ολλανδίας και το κυριότερο λιμάνι του ονομάσθηκαν Επαρχία και πόλη της Νέας Υόρκης προς τιμήν του Ιακώβου. Μετά την ίδρυση της αποικίας, ο δούκας έδωσε μέρος της σε ιδιοκτήτες, στον Τζορτζ Κάρτρετ και στον Τζον, Λόρδο Μπέρκλεϋ. Το Οχυρό Όραντζ, 240 χιλιόμετρα βόρεια, στον Ποταμό Χάντσον, μετονομάσθηκε Ώλμπανυ από τον σκωτικό τίτλο του Ιακώβου. Το 1683, έγινε ο κυβερνήτης της Εταιρεία του Κόλπου Χάντσον, αλλά δεν είχε ενεργό ρόλο στη διοίκησή της. Ο Ιάκωβος ήταν επίσης επικεφαλής της Βασιλικής Αφρικανικής Εταιρείας, μιας εταιρείας εμπορίας σκλάβων.
Τον Σεπτέμβριο 1666, ο αδελφός του Κάρολος τον έθεσε υπεύθυνο των πυροσβεστικών επιχειρήσεων κατά τη Μεγάλη Πυρκαγιά του Λονδίνου, εν απουσία δράσης από τον Δήμαρχο Τόμας Μπλάντγουορθ. Ενώ αυτό δεν ήταν καθ' εαυτό ένα πολιτικό αξίωμα, η δράση του και η ηγεσία του ήταν αξιοσημείωτες. «Ο Δούκας της Υόρκης έχει κερδίσει τις καρδιές των ανθρώπων με τους συνεχείς και ακαταπόνητους κόπους μέρα και νύχτα στη βοήθεια κατάσβεσης της Φωτιάς», έγραψε ένας μάρτυς σε ένα γράμμα στις 8 Σεπτεμβρίου.
Μεταστροφή στον Καθολικισμό και δεύτερος γάμος
left|thumb|upright|Η [[Μαρία της Μόντενα, δεύτερη σύζυγος του Ιακώβου.]]
Η διαμονή του Ιακώβου στη Γαλλία τον είχε φέρει σε επαφή με τα δόγματα και το τυπικό του Καθολικισμού· αυτός και η σύζυγος του, Άννα, μεταστράφηκαν σε αυτό το δόγμα. Ο Ιάκωβος έλαβε τη Θεία Ευχαριστία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας το 1668 ή το 1669, αν και η μεταστροφή του κρατήθηκε μυστική για λίγο καιρό και συνέχισε να συμμετέχει στις Αγγλικανικές λειτουργίες έως το 1676. Παρά τη μεταστροφή του, ο Ιάκωβος συνέχισε να συναναστρέφεται κυρίως με Αγγλικανούς, περιλαμβανομένου του Τζον Τσώρτσιλ, Δούκα του Μάρλμπορω, και του Τζορτζ Λετζ, Βαρόνου Ντάρτμουθ, καθώς και Γάλλους Προτεστάντες, όπως ο Λουί ντε Ντυρά, Κόμης του Φέβερσαμ.
Αυξανόμενοι φόβοι καθολικής επιρροής στην αυλή οδήγησαν το Αγγλικό Κοινοβούλιο να παρουσιάσει έναν νέο Test Act το 1673. Με το νόμο αυτό, όλοι οι πολιτικοί και στρατιωτικοί αξιωματούχοι έπρεπε να πάρουν όρκο ότι αρνούνταν το δόγμα της μετουσίωσης, αποκηρύσσοντας συγχρόνως συγκεκριμένες πρακτικές της Καθολικής Εκκλησίας ως «δεισιδαιμονικές και ειδωλολατρικές». Έπρεπε επίσης να λαμβάνουν την Ευχαριστία υπό την αιγίδα της Εκκλησίας της Αγγλίας. Ο Ιάκωβος αρνήθηκε να κάνει κάτι από τα δύο και, αντίθετα, διάλεξε να εγκαταλείψει τη θέση του Λόρδου Αρχιναυάρχου. Η μεταστροφή του ήταν εκ του λόγου αυτού δημόσια γνωστή.
Ο Κάρολος Β΄ αντιτέθηκε στη μεταστροφή, διατάσσοντας να ανατραφούν ως Προτεστάντισσες οι κόρες του Ιακώβου, Μαρία και Άννα. Παρ' όλα αυτά, επέτρεψε στον Ιάκωβο να νυμφευθεί την καθολική Μαρία της Μόντενα, μια δεκαπεντάχρονη Ιταλίδα πριγκίπισσα. Ο Ιάκωβος και η Μαρία παντρεύτηκαν δι' αντιπροσώπου σε μια καθολική τελετή στις 20 Σεπτεμβρίου 1673. Στις 21 Noεμβρίου, η Μαρία έφθασε στην Αγγλία και ο Ναθάνιελ Κρου, Επίσκοπος της Οξφόρδης, τέλεσε μια σύντομη Αγγλικανική λειτουργία που αναγνώρισε σχεδόν τον Καθολικό γάμο. Πολλοί Άγγλοι, δύσπιστοι απέναντι στον Καθολικισμό, θεώρησαν τη νέα Δούκισσα της Υόρκης ως πράκτορα του Πάπα. Ο βασιλιάς ήταν γνωστός για την αφοσίωσή του. Κάποτε είπε, "Αν συνέβαινε τέτοια περίσταση, ελπίζω ο θεός να μου δώσει τη χάρη του να υποφέρω το θάνατο για την αληθινή Καθολική θρησκεία καθώς και αποπομπή από το παλάτι."
Κρίση του Αποκλεισμού
Το 1677, ο Ιάκωβος απρόθυμα συγκατατέθηκε στο γάμο της κόρης του Μαρίας με τον προτεστάντη Γουλιέλμο της Οράγγης (που ήταν επίσης ανιψιός του, γιος της αδελφής του Μαρίας). Ο Ιάκωβος συναίνεσε αφού είχαν ήδη συμφωνήσει ο αδελφός του Κάρολος και ο Γουλιέλμος για τον γάμο. Παρά τον προτεσταντικό γάμο, οι φόβοι για έναν Καθολικό μονάρχη παρέμειναν, ενισχυόμενοι από την αποτυχία του Καρόλου Β΄ και της συζύγου του, Αικατερίνης της Μπραγκάνσα να κάνουν παιδιά. Ένας αποσχηματισμένος αγγλικανός κληρικός, ο Τάιτους Όουτς, μίλησε για μια «Παπική Συνωμοσία», που σκόπευε να σκοτώσει τον Κάρολο και να ανεβάσει στο θρόνο τον Ιάκωβο. Η κατασκευασμένη συνωμοσία προκάλεσε ένα κύμα αντικαθολικής υστερίας που σάρωσε το έθνος.
thumb|upright|Ο Τζέημς Σκοτ, Δούκας του Μόνμουθ, αναμείχθηκε σε συνωμοσίες εναντίον του θείου του, Ιακώβου.
Ο Κόμης του Σάφτσμπερυ, ένας πρώην κυβερνητικός υπουργός και από τους ηγέτες της αντικαθολικής παράταξης, προσπάθησε να αποκλείσει τον Ιάκωβο από τη γραμμή διαδοχής του αγγλικού θρόνου. Μερικά μέλη του Κοινοβουλίου πρότειναν ακόμη το στέμμα να πάει στο νόθο γιο του Καρόλου, τον Τζέημς Σκοτ, Δούκα του Μόνμουθ. Το 1679, προ του ενδεχομένου να ψηφιστεί η Χάρτα Αποκλεισμού (Exclusion Bill), ο Κάρολος Β΄ διέλυσε το Κοινοβούλιο. Δύο ακόμη Κοινοβούλια εκλέχθηκαν το 1680 και το 1681, αλλά διαλύθηκαν για τον ίδιο λόγο. Η Κρίση του Αποκλεισμού συνεισέφερε στην ανάπτυξη του Αγγλικού δικομματικού συστήματος: οι Ουίγοι ήταν αυτοί που υποστήριζαν τη Χάρτα, ενώ οι Τόρυ ήταν αυτοί που αντετίθεντο. Τελικά, η διαδοχή δε μεταβλήθηκε, αλλά ο Ιάκωβος πείσθηκε να παραιτηθεί από όλα τα σώματα άσκησης πολιτικής και να δεχθεί έναν μικρότερο ρόλο στην κυβέρνηση του αδελφού του.
Με τις διαταγές του Βασιλιά, ο Ιάκωβος έφυγε για τις Βρυξέλλες. Το 1680, διορίσθηκε Λόρδος Αρχιεπίτροπος της Σκωτίας και εγκαταστάθηκε στο Παλάτι του Χόλυρουντ στο Εδιμβούργο για να καταπνίξει μια εξέγερση και να επιβλέψει την βασιλική διακυβέρνηση. Ο Ιάκωβος επέστρεψε στην Αγγλία σε μια περίοδο που ο Κάρολος ήταν άρρωστος και πιστευόταν ότι ήταν ετοιμοθάνατος. Η υστερία των κατηγοριών, τελικά, εξασθένησε, αλλά οι σχέσεις του Ιακώβου με πολλούς στο Αγγλικό Κοινοβούλιο, περιλαμβανομένου του Τόμας Όσμπορν, Κόμη του Ντάνμπυ, ενός πρώην συμμάχου, εντάθηκαν αμετάκλητα και ένα συμπαγές τμήμα μελών του Κοινοβουλίου στράφηκε εναντίον του.
Επιστροφή στην εύνοια
Το 1683, αποκαλύφθηκε μια συνωμοσία που σκοπό είχε την δολοφονία του Κάρολου και του Ιάκωβου και την πρόκληση δημοκρατικής επανάστασης για να επανεγκαταστήσει μια διακυβέρνηση Κρομγουελιανής μορφής. Αυτή η συνωμοσία, γνωστή ως η Rye House Plot, στράφηκε, τελικά, ενάντια στους συνωμότες και προκάλεσε ένα κύμα συμπάθειας για τον βασιλιά και τον Ιάκωβο. Εμπλεκόμενοι ήταν πολλοί σημαντικοί Ουίγοι, μεταξύ των οποίων ο Άρθουρ Κάπελ, Κόμης του Έσσεξ, και ο νόθος γιος του Βασιλιά, ο Δούκας του Μόνμουθ. Ο Μόνμουθ αρχικά ομολόγησε τη συμμετοχή στη συνωμοσία, ενοχοποιώντας τους άλλους συνωμότες, αλλά αργότερα ανακάλεσε. Ο Έσσεξ αυτοκτόνησε και ο Μόνμουθ, μαζί με πολλούς άλλους, εξαναγκάστηκε να αυτοεξοριστεί στην ηπειρωτική Ευρώπη. Ο Κάρολος αντέδρασε στη συνωμοσία με αυξανόμενη καταπίεση των Ουίγων και των ακραίων Διαμαρτυρομένων. Επωφελούμενος από την ανορθωθείσα δημοτικότητα του Ιακώβου, ο Κάρολος τον ανακάλεσε στο Ιδιαίτερο Συμβούλιο το 1684. Ενώ μερικοί στο Αγγλικό Κοινοβούλιο παρέμειναν επιφυλακτικοί απέναντι στην πιθανότητα ενός Καθολικού βασιλιά, η απειλή του Αποκλεισμού του Ιάκωβου από το θρόνο είχε περάσει.
Άνοδος στο θρόνο
Ο Κάρολος Β΄ πέθανε το 1685 αφού μεταστράφηκε στον Καθολικισμό στο νεκρικό του κρεβάτι. Μη έχοντας νόμιμα παιδιά, τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Ιάκωβος, που βασίλευσε στην Αγγλία και την Ιρλανδία ως Ιάκωβος Β΄, και στη Σκωτία ως Ιάκωβος Ζ΄. Αρχική υπήρξε μικρή μόνο αντίθεση στη διαδοχή, και υπήρχαν εκτενείς αναφορές δημόσιας ευαρέσκειας για την κανονική διαδοχή. Ο Ιάκωβος ήθελε να γίνει γρήγορα η στέψη, και στέφθηκε στο Αββαείο του Ουέστμινστερ στις 23 Απριλίου 1685. Το νέο Κοινοβούλιο που συνεδρίασε τον Μάϊο του 1685 ήταν αρχικά ευνοϊκό προς τον Ιάκωβο, και ο νέος βασιλιάς διαμήνυσε ότι ακόμη και οι περισσότεροι από τους πρώην υποστηρικτές του Αποκλεισμού του θα συγχωρούνταν αν συναινούσαν στην εξουσία του. Οι περισσότεροι από του αξιωματούχους του Καρόλου διατηρήθηκαν στα αξιώματά τους, με εξαίρεση την προαγωγή των κουνιάδων του Ιακώβου, των Χένρυ Χάυντ, Κόμη του Κλάρεντον, και Λώρενς Χάυντ, Κόμη του Ρότσεστερ, και τον υποβιβασμό του Τζορτζ Σάβιλ, Μαρκησίου του Χάλιφαξ. Το Κοινοβούλιο ενέκρινε μεγάλη βασιλική χορηγία, περιλαμβανομένων πολλών τελωνειακών δασμών. Ο Ιάκωβος ως βασιλιάς εργαζόταν σκληρότερα από τον αδελφό του, αλλά ήταν λιγότερο πρόθυμος να συμβιβασθεί όταν οι σύμβουλοι του διαφωνούσαν.
Δύο εξεγέρσεις
Λίγο μετά την ανάρρησή του, ο Ιάκωβος αντιμετώπισε μια εξέγερση στη νότια Αγγλία υπό τον ανιψιό του, Τζέημς Σκοτ, 1ο Δούκα του Μόνμουθ, και μια άλλη εξέγερση στη Σκωτία υπό τον Άρτσιμπαλντ Καμπελ, Κόμη του Αργκάυλ. Οι Αργκάυλ και Μόνμουθ άρχισαν τις εκστρατείες τους από την Ολλανδία, όπου ο ανιψιός και γαμπρός του Ιακώβου, Γουλιέλμος της Οράγγης, έδειξε να αδιαφορεί για τις προσπάθειές τους. Ο Άργκαϊλ έπλευσε στη Σκωτία και στρατολόγησε ανθρώπους της φάρας του, της κλαν των Κάμπελ. Η εξέγερση καταπνίγηκε σύντομα, και ο Αργκάυλ αιχμαλωτίσθηκε στο Ίντσινναν στις 18 Ιουνίου 1685. Έχοντας αφιχθεί με λιγότερους από 300 άνδρες και ανίκανος να πείσει περισσότερους να συνταχθούν κάτω από τη σημαία του, ο Αργκάυλ ουδέποτε υπήρξε σοβαρή απειλή για τον Ιάκωβο. Ο Αργκάυλ οδηγήθηκε αιχμάλωτος στο Εδιμβούργο. Δεν διεξάχθηκε νέα δίκη επειδή ο Αργκάυλ είχε προηγουμένως δικαστεί και καταδικαστεί σε θάνατο. Ο Βασιλιάς επιβεβαίωσε την πρωτύτερη ποινή θανάτου και διέταξε να εκτελεστεί μέσα σε τρεις ημέρες μετά την έγκρισή του.