cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χρήστος Γκοσλιόπουλος
Σπουδές και επαγγελματική δραστηριότητα
Γεννήθηκε το 1956 στο Νεστόριο Καστοριάς, όπου ολοκλήρωσε τις μαθητικές του σπουδές. Σπούδασε στη Φυσικομαθηματική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και έγινε μέλος της Ένωσης Ελλήνων Φυσικών. Υπηρέτησε τη θητεία του στο στρατό στο Μηχανικό, στην περιοχή του Έβρου. Το 1982, χρονιά διορισμού του στη δημόσια εκπαίδευση, εγκαταστάθηκε στην πόλη της Καστοριάς, όπου διαμένει με την οικογένειά του. Εργάστηκε επί αρκετά χρόνια ως καθηγητής σε Λύκεια στην πόλη της Καστοριάς και στο Άργος Ορεστικό. Συνταξιοδοτήθηκε το 2014.
Συνδικαλιστική δράση και πολιτική σταδιοδρομία
Ανέπτυξε συνδικαλιστική δράση στην ΕΛΜΕ Καστοριάς, στο Δ.Σ. της οποίας ήταν μέλος. Τον Νοέμβριο του 1993 διορίστηκε Νομάρχης Πιερίας και υπηρέτησε ως τις 31 Δεκεμβρίου 1994. Από το 1995 ως το 1996 διετέλεσε Περιφερειακός Διευθυντής Θεσσαλονίκης, και από το 2002 ως το 2004 ήταν πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του ΕΟΜΜΕΧ.
Η θητεία του στην Τοπική Αυτοδιοίκηση ξεκίνησε με την εκλογή του ως κοινοτικού συμβούλου Νεστορίου το 1990. Πολιτεύτηκε στις εκλογές του 1996 με το ΠΑΣΟΚ στην εκλογική περιφέρεια Καστοριάς. Εξελέγη δήμαρχος Νεστορίου για πρώτη φορά το 2002 συγκεντρώνοντας το 78,74% των ψήφων και επανεξελέγη με ποσοστό 51,6% στον πρώτο γύρο το [2006.
Το 2010 επανεξελέγη δήμαρχος με ποσοστό 68,86% από τον πρώτο γύρο.
Ο Γκοσλιόπουλος εξελέγη ξανά δήμαρχος στις εκλογές του 2019 με συντριπτικό ποσοστό 80,11% από τον 1ο γύρο.
Μπόργκο Σαν Τζάκομο
Το Μπόργκο Σαν Τζάκομο (ιταλικά: Borgo San Giacomo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Δυνάμεις Ασφαλείας του Κοσσυφοπεδίου
Οι Δυνάμεις Ασφαλείας του Κοσσυφοπεδίου είναι ένα ένοπλο σώμα ασφαλείας του Κοσσυφοπεδίου, το οποίο έχει ως καθήκον τη διεξαγωγή επιχειρήσεων αντιμετώπισης κρίσεων στο Κοσσυφοπέδιο και την εφαρμογή πολιτικής προστασίας. Οι κύριες αποστολές του αφορούν δραστηριότητες στους τομείς της έρευνας και διάσωσης, εξουδετέρωσης εκρηκτικών και επικίνδυνων υλικών, και πυρόσβεσης. Το σώμα είναι εξοπλισμένο με ελαφριά όπλα, όμως η κυβέρνηση του Κοσόβου σχεδιάζει να το μετατρέψει σε στρατό ξηράς. Ο διοικητής των Δυνάμεων Ασφαλείας είναι ο Αντιστράτηγος Ράχμαν Ράμα.
Τον Μάρτιο του 2008 νατοϊκή δύναμη του Κοσόβου (KFOR) και το Σώμα Προστασίας του Κοσσυφοπεδίου (KPC) άρχισαν τις προετοιμασίες για τη συγκρότηση των Δυνάμεων Ασφαλείας του Κοσσυφοπεδίου. Σύμφωνα με τις κατευθυντήριες γραμμές του σχεδίου Αχτισάαρι, επιτρέπεται στις δυνάμεις ασφαλείας να φέρουν ελαφρύ οπλισμό, με την κυβέρνηση και τη διεθνή κοινότητα να σχεδιάζουν να ευθυγραμμίσουν τη δύναμη με τα πρότυπα του ΝΑΤΟ. Η κατάταξη και η εκπαίδευση του προσωπικού ξεκίνησε στις αρχές Ιουνίου του 2008, όταν έφτασαν στο Κοσσυφοπέδιο εμπειρογνώμονες του ΝΑΤΟ για να καθοδηγήσουν την όλη διαδικασία και, από τις αρχές Δεκεμβρίου του 2008, άρχισε η πρόσληψη υποψηφίων μεταξύ 18-30 ετών.
Πέπερι το μακρόν
Το Πέπερι το μακρόν (Piper longum), που κοινώς ονομάζεται μακρύ πιπέρι, μακροπίπερο, μακροπέπερι και μερικές φορές Ινδικό μακρύ πιπέρι, είναι ένα ανθοφόρο κλήμα στην οικογένεια Πιπερίδες (Piperaceae), καλλιεργείται για τον καρπό του, ο οποίος συνήθως ξηραίνεται και χρησιμοποιείται ως μπαχαρικό και καρύκευμα. Το μακρύ πιπέρι έχει μια παρόμοια, αλλά πιο καυτερή γεύση από το στενό συγγενή του Πέπερι το μέλαν (Piper nigrum) - από το οποίο λαμβάνεται το μαύρο, πράσινο και το λευκό πιπέρι. Η ίδια η λέξη πιπεριά προέρχεται από τη λέξη Ταμίλ / Μαλαγιαλαμικά, για το μακρύ πιπέρι, pippali.
Σήμαντρο
μικρογραφία | Σήμαντρα στη [[Μονή Διονυσίου στο Άγιο Όρος]]
Το σήμαντρο ή σημαντήριον είναι ξύλινο ή μεταλλικό, εκκλησιαστικό ιδιόφωνο  μουσικό όργανο το οποίο κρούεται ρυθμικά και  χρησιμοποιείται ακόμη και σήμερα στα μοναστήρια του χριστιανικού κόσμου για να υπενθυμίζει  στους μοναχούς την έναρξη των θρησκευτικών  τους  καθηκόντων.
Κόσμος 143
Ο Κόσμος 143 (ρωσικά: Космос 143) ή Ζενίτ-2 No.45 ήταν σοβιετικός κατασκοπευτικός δορυφόρος ο οποίος εκτοξεύτηκε το 1967. Ήταν όταν τεσσαρακοστός έκτος από τους 81 δορυφόρους αυτού του τύπου που στάλθηκε στο διάστημα και είχε μάζα 1730 kg.
Σήμαντρο
Περιγραφή
Το σήμαντρο χρησιμοποιήθηκε πολύ πριν την εμφάνιση των καμπανών και υπάρχει σε διάφορες παραλλαγές, με την χρήση του να είναι διαδεδομένη κυρίως σε όλα τα ορθόδοξα χριστιανικά μοναστήρια παντού ανά τον κόσμο. Συνήθως το βλέπουμε σαν σταθερή σιδερένια κατασκευή να κρέμεται μπροστά στις εισόδους των καθολικών ( κεντρικός ναός μιας Μονής ) και η χρήση του να αντικαθιστά την καμπάνα. Η ξύλινη μορφή του αναφέρεται σε ένα μακρόστενο τεμάχιο  καλά πλανισμένου ξύλου ( συνήθως από σφένδαμο ή οξιά ) το οποίο κρούεται με ένα κόπανο (κατασκευασμένο πάντα από το ίδιο υλικό), με αυξομειούμενη δύναμη  ώστε να  παραχθεί κάποιο  είδος ρυθμού. Στην σιδερένια του μορφή αναφερόμαστε σε ένα μικρό μεταλλικό τεμάχιο συνήθως από σίδερο και σπανιότερα από ορείχαλκο το οποίο κρούεται ρυθμικά με την σφύρα κατασκευασμένη και αυτή απαραίτητα από το ίδιο υλικό. Την διάδοσή του στους μεταγενέστερους χρόνους, κυρίως, την χρωστά στην απαγόρευση που επιβλήθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία στην κρούση των καμπανών στα τότε κατεχόμενα χριστιανικά εδάφη.
Πέπερι το μακρόν
Ιστορία
thumb|left|200px|[[Φυτό μακρού πιπεριού.]] Η πρώτη αναφορά του μακρού πιπεριού, προέρχεται από τα αρχαία Ινδικά εγχειρίδια της Αγιουρβέδα, όπου περιγράφονται λεπτομερώς οι φαρμακευτικές και οι διατροφικές χρήσεις του. Στην Ελλάδα, έφθασε τον 6ο ή 5ο αιώνα π.Χ., αν και ο Ιπποκράτης το αναφέρει ως φάρμακο και όχι ως μπαχαρικό. Μεταξύ των Ελλήνων και των Ρωμαίων και πριν από την εκ νέου ανακάλυψη της Αμερικής από τους Ευρωπαίους, το μακρύ πιπέρι ήταν ένα σημαντικό και πολύ γνωστό μπαχαρικό. Η αρχαία ιστορία του μαύρου πιπεριού είναι συχνά αλληλένδετη με (και συγχέεται με) αυτή του μακρού πιπεριού, αν και ο Θεόφραστος ξεχώρισε τα δύο είδη κατά το πρώτο του έργο της βοτανικής. Οι Ρωμαίοι γνώριζαν και τα δυο είδη και συχνά αναφέρονταν σε οποιοδήποτε είδος απλά ως piper. Ο Πλίνιος πίστευε εσφαλμένα ότι τόσο το αποξηραμένο μαύρο πιπέρι όσο και το μακρύ πιπέρι, ότι προήρχοντο από το ίδιο φυτό. Το στρογγυλό ή μαύρο πιπέρι, άρχισε να ανταγωνίζεται στην Ευρώπη, το μακρύ πιπέρι από το 12ο αιώνα και το είχε εκτοπίσει από το 14ο. Η αναζήτηση για φθηνότερη και πιο αξιόπιστη πηγή μαύρου πιπεριού, τροφοδότησε την Εποχή των Ανακαλύψεων· μόνο μετά την ανακάλυψη των Αμερικανικών ηπείρων και της πιπεριάς τσίλι, που οι Ισπανοί αποκαλούσαν pimiento (γλυκοπίπερο), χρησιμοποιώντας τη λέξη τους για το μακρύ πιπέρι, έκανε η δημοτικότητα του μακρού πιπεριού να ξεθωριάσει. Οι πιπεριές τσίλι, μερικές από τις οποίες, όταν ξεραθούν, είναι παρόμοιες στο σχήμα και στη γεύση με το μακρύ πιπέρι, ήταν ευκολότερο να αναπτυχθούν σε μια ποικιλία από θέσεις πιο βολικές στην Ευρώπη. Σήμερα, το μακρύ πιπέρι είναι μια σπανιότητα στο γενικό εμπόριο. thumb|right|200px|Καρπός μακρού πιπεριού.
Σήμαντρο
Το φορητό σήμαντρο
Υπάρχει ακόμη και το φορητό  ξύλινο  σήμαντρο ( συνήθως πρόκειται για το μεγασήμαντρον ) το οποίο το κρατούν  οι περιφερόμενοι  μοναχοί με το αριστερό χέρι και το  κρούουν ρυθμικά κρατώντας τον κόπανο ή την σφύρα με το δεξί χέρι σε διάφορες περιστάσεις.
Κόσμος 143
Αποστολή
Ο δορυφόρος εκτοξεύτηκε με πύραυλο Βοστόκ-2 από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στις 27 Φεβρουαρίου 1967 (08:45:01 UTC). Όταν τέθηκε επιτυχώς σε περιγήινη τροχιά έλαβε την ονομασία Κόσμος 143, τον κωδικό 1967-017Α καθώς και τον αριθμό 2693 στον Κατάλογο Δορυφόρων. Εξαιτίας μιας μικρής ανωμαλίας κατά την εκτόξευση, τέθηκε σε λίγο χαμηλότερη τροχιά από το προβλεπόμενο, χωρίς όμως το γεγονός αυτό να επηρεάσει την αποστολή του.
Πέπερι το μακρόν
Χρήσεις
Το μακρύ πιπέρι είναι γνωστό ότι περιέχει τη χημική ένωση piperlongumine.
Σήμαντρο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσικά όργανα Κατηγορία:Ιστορία του Χριστιανισμού
Κόσμος 143
Αποστολή
Στις 7 Μαρτίου 1967 ( 05:46 UTC), η κάψουλα επανεισόδου που μετέαφερε το φωτογραφικό φιλμ επέστρεψε με επιτυχία στην Γη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δορυφόροι Ζενίτ-2 Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 1967
Πέπερι το μακρόν
Δείτε επίσης
• 5
Σημειώσεις
<references group="Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πέπερι (γένος) Κατηγορία:Πιπεροειδή Κατηγορία:Αναστολείς της μονοαμινοξειδάσης Κατηγορία:Αιθέρια έλαια Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά της Ασίας Κατηγορία:Χλωρίδα του Νεπάλ Κατηγορία:Μπαχαρικά Κατηγορία:Χλωρίδα της Ινδίας Κατηγορία:Σπόροι και καρποί
Ισαβέλλα της Αραγωνίας, βασίλισσα της Πορτογαλίας
Η Ισαβέλλα της Αραγωνίας, (Ισπανική γλώσσα : Isabel, 2 Οκτωβρίου 1470 - 23 Αυγούστου 1498) μέλος του Οίκου της Τραστάμαρα ήταν πριγκίπισσα της Αραγωνίας και της Καστίλης και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Πορτογαλίας. Η Ισαβέλλα ήταν η μεγαλύτερη κόρη και παιδί των Καθολικών βασιλέων Φερδινάνδου Β΄ της Αραγωνίας και της Ισαβέλλας Α΄ της Καστίλης. Γεννήθηκε κατά την βασιλεία του θείου της Ερρίκου Δ΄ της Καστίλης. Η μητέρα της είχε παντρευτεί τον Φερδινάνδο Β΄ χωρίς την άδεια του αδελφού της Ερρίκου Δ΄ και έτσι τα πρώτα έτη της η Ισαβέλλα της Αραγωνίας τα έζησε με την ένταση μεταξύ του Ερρίκου Δ΄ και της μητέρας της. Το 1474 απεβίωσε ο Ερρίκος Δ΄ και τον διαδέχθηκε η Ισαβέλλα Α΄, έτσι η Ισαβέλλα της Αραγωνίας έγινε διάδοχος.
Κατά τα πρώτα έτη της βασιλείας της, η Ισαβέλλα Α΄ ενεπλάκη σε έναν πόλεμο διαδοχής, καθώς ο Ερρίκος Δ΄ είχε μόνο μία κόρη, την Ιωάννα, που όμως δεν την αναγνώριζε ως δική του. Οι φήμες την ήθελαν κόρη της γυναίκας του Ιωάννας των Αβίς από τον Μπελτράν και την αποκαλούσαν "Λα Μπελτρανέχα". Αυτή είχε νυμφευτεί ο Αλφόνσος Ε΄ της Πορτογαλίας και οι δύο τους διεκδικούσαν το στέμμα της Καστίλης, έτσι η Ισαβέλλα Α΄ και ο Φερδινάνδος Β΄ περιήλθαν σε πόλεμο με την Πορτογαλία. Κατά τη διαμάχη, η νεαρή Ισαβέλλα της Αραγωνίας έγινε μάρτυς χαοτικών καταστάσεων: ήταν στη Σεγόβια, όταν η πόλη τέθηκε υπό τον έλεγχο του Αντρές δε Καμπρέρα. Όμως οι κάτοικοι, δυσαρεστημένοι από τη νέα διοίκηση, εξεγέρθηκαν και έλαβαν τον έλεγχο της πόλης. Τότε η 7ετής Ισαβέλλα της Αραγωνίας παγιδεύτηκε σε έναν πύργο του Κάστρου (ισπαν. Αλκάθαρ) για κάποιο διάστημα, ώσπου η μητέρα της επέστρεψε στη Σεγόβια και ανέλαβε τον έλεγχο της κατάστασης.
Πρώτος γάμος
thumb|250px|left|Η Ισαβέλλα της Αραγωνίας Ο πόλεμος έληξε με την "Συνθήκη του Αλκάσοβας" (1479). Μεταξύ των όρων ήταν οι εξής: 1. η πριγκίπισσα θα παντρευτεί τον εγγονό του Αλφόνσου Ε΄, τον Αλφόνσο, που ήταν 5 έτη μικρότερός της. 2. Οι γονείς της θα πλήρωναν μία μεγάλη προίκα. 3. Η πριγκίπισσα θα διέμενε στην Πορτογαλία, ως εγγύηση ότι οι γονείς της θα ακολουθούσαν τους όρους της συνθήκης. Πράγματι ο Αλφόνσος το 1480 πήγε να ζήσει στην πόλη Μούρα με την εκ μητρός μάμμη του Βεατρίκη, δούκισσα του Βιζέου και στις αρχές του επομένου έτους ενώθηκε με τη 10ετή πριγκίπισσα. Η Ισαβέλλα έζησε 3 χρόνια στην Πορτογαλία και στην συνέχεια επέστρεψε στην πατρίδα της. Η πριγκίπισσα πέρασε ένα σημαντικό μέρος της νεότητάς της εκστρατεύοντας με τους γονείς της, που κατακτούσαν τα υπόλοιπα Μουσουλμανικά κρατίδια της νότιας Ισπανίας. Για παράδειγμα συνόδευσε τη μητέρα της στην αποδοχή της παράδοσης της πόλης Μπάθα της Γρανάδας.
Παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τον πρίγκιπα Αλφόνσο, τον μοναδικό γιο και διάδοχο του βασιλιά της Πορτογαλίας Ιωάννη του Τέλειου με την σύζυγο του Ελεονώρα του Βιζέου. Ο γάμος έγινε την άνοιξη του 1490 στην Σεβίλλη με προξενιό. Η Ισαβέλλα έφτασε στην Μπαδαχόθ (19 Νοεμβρίου 1490) και έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από τον θείο του μνηστήρα της τον μελλοντικό Εμμανουήλ Α΄ της Πορτογαλίας, την παντρεύτηκε έξι χρόνια μετά τον πρόωρο θάνατο του πρώτου συζύγου της. Η Ισαβέλλα συνάντησε τους γονείς της, τους Καθολικούς βασιλείς στην Έλβας (22 Νοεμβρίου 1490), την επόμενη μέρα συνάντησε την πεθερά της βασίλισσα Ελεονώρα στην Έβορα, επικυρώθηκε η συνθήκη του γάμου. Ο γάμος της έφερε αμέσως μεγάλη ευτυχία και το ζεύγος έπεσε σε βαθιά ερωτική αγάπη. Η Ισαβέλλα έγινε δημοφιλέστατη φυσιογνωμία στην Πορτογαλική αυλή λόγω της γνώσης της γλώσσας και των εθίμων της χώρας. Η ευτυχία αυτή έσπασε απότομα τον Ιούλιο του 1491 όταν ο νεαρός Αλφόνσος πέθανε σε ατύχημα με το άλογο του.
Σεμπαστιάν Ντριούσι
Ο Σεμπαστιάν Ντριούσι (ισπανικά: Sebastián Driussi), γεννημένος στις 9 Φεβρουαρίου 1996, είναι Αργεντινός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως επιθετικός στη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης.
Ισαβέλλα της Αραγωνίας, βασίλισσα της Πορτογαλίας
Δεύτερος γάμος
thumb|250px|right|Η Ισαβέλλα της Αραγωνίας Ο θρήνος της ήταν τεράστιος, αργότερα άρχισε να πιστεύει ότι ο θάνατος του Αλφόνσου ήταν θεία τιμωρία επειδή οι γονείς της έκαναν διωγμούς στην Ισπανία εναντίον όλων των Εβραίων. Οι γονείς την κάλεσαν να επιστρέψει στην Ισπανία, η ίδια το έκανε, ξεκίνησε απεργία πείνας και ορκίστηκε να μην παντρευτεί στην ζωή της κανέναν άλλον άντρα. Οι γονείς της προσπαθούσαν να της αλλάξει γνώμη αλλά ο πεθερός της Ιωάννης ο Τέλειος πέθανε (1495) και τον διαδέχθηκε ο πρώτος ξάδελφος της Εμμανουήλ Α΄ που ζήτησε αμέσως το χέρι της Ισαβέλλας. Οι Καθολικοί βασιλείς του πρότειναν να τους δώσουν το χέρι της μικρότερης κόρης τους Μαρίας αλλά εκείνος το αρνήθηκε. Το πρόβλημα υπήρχε στην μεταστροφή του Εμμανουήλ Α΄ υπέρ των Εβραίων, οι Καθολικοί βασιλείς συμφώνησαν να του δώσουν το χέρι της Ισαβέλλας με τον όρο να διώξει όλους τους Εβραίους από την Πορτογαλία. Ο Εμμανουήλ Α΄ συμφώνησε και παντρεύτηκε τελικά την Ισαβέλλα τον Σεπτέμβριο του 1497.
Βασίλισσα της Πορτογαλίας
Με τον δεύτερο γάμο της η Ισαβέλλα έγινε πριγκίπισσα των Αστουριών, τον Σεπτέμβριο του 1497 που αρρώστησε και πέθανε αιφνίδια ο αδελφός της Ιωάννης των Αστουριών έγινε διάδοχος στο Στέμμα της Καστίλης. Ο Φίλιππος Α΄ της Καστίλης σύζυγος της μικρότερης αδελφής της Ιωάννας της Τρελής διεκδίκησε και αυτός το Στέμμα αλλά η Ισαβέλλα είχε προτεραιότητα σαν μεγαλύτερη αδελφή. Οι Καθολικοί βασιλείς όρισαν διαδόχους τους την Ισαβέλλα και τον σύζυγο της Εμμανουήλ Α΄ της Πορτογαλίας, πήγαν στην Σαραγόσα με σκοπό να το επικυρώσουν στα Κορτές της Αραγωνίας. Η διαδοχή σε μια γυναίκα επιτρεπόταν στην Καστίλη αλλά το Στέμμα της Αραγωνίας δεν το δέχτηκε, αν γεννούσε γιο θα μπορούσε να κληρονομήσει όλα τα βασίλεια. Την εποχή που η Ισαβέλλα βρισκόταν στην Σαραγόσα με την βασιλική οικογένεια γέννησε γιο, το μοναδικό της παιδί με τον Εμμανουήλ Α΄ Ινφάντη Μιγκουέλ ντα Παζ (1498). Η επιβαρυμένη υγεία της από την συνεχή ασιτία και οι πολλές μετακινήσεις την εποχή της εγκυμοσύνης οδήγησαν σε περιπλοκές και στον θάνατο της μια ώρα μετά την γέννηση του γιου της. Ο γιος της αναγνωρίστηκε αμέσως διάδοχος του θρόνου στην Πορτογαλία, την Καστίλη και την Αραγωνία. Η Ισαβέλλα σύμφωνα με την επιθυμία της τάφηκε στην μονή της Αγίας Ισαβέλας στο Τολέδο με το ένδυμα της μοναχής. Ο σύζυγος της Εμμανουήλ Α΄ έχασε με τον θάνατο της Ισαβέλλας τις ελπίδες του να γίνει βασιλιάς της Καστίλης, στηρίχτηκε στον γιο του που πέθανε όμως σε βρεφική ηλικία, στα δεύτερα γενέθλια του (1500). Η μητέρα της που πέθανε έξι χρόνια αργότερα (1504) ζήτησε η σορός της κόρης της να μεταφερθεί στην Γρανάδα δίπλα από την δική της, τελικά δεν έγινε ποτέ. Ο Εμμανουήλ Α΄ παντρεύτηκε κατόπιν την μικρότερη αδελφή της Ισαβέλλας Μαρία, με τον γάμο αυτό γεννήθηκε ο διάδοχος του Πορτογαλικού θρόνου Ιωάννης Γ΄ της Πορτογαλίας. Η Πορτογαλία και η Ισπανία θα ενωθούν τελικά την περίοδο 1580-1640 με τον Φίλιππο Β΄ της Ισπανίας, μητέρα του ήταν η Ισαβέλλα της Πορτογαλίας κόρη του Εμμανουήλ Α΄ και της Μαρίας.
Σεμπαστιάν Ντριούσι
Καριέρα
Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του για τη Ρίβερ Πλέιτ ως βασικός στον αγώνα του Πρωταθλήματος Αργεντινής με την Αρχεντίνος Χούνιορς, αγωνιζόμενος για 73 λεπτά. Στην πρώτη χρονιά αγωνίστηκε σε δύο αγώνες. Το 2014, ο Ντριούσσι αγωνίστηκε σε δέκα αγώνες και κατέκτησε το πρωτάθλημα. Πέτυχε το πρώτο του τέρμα στο πρωτάθλημα στις 8 Μαρτίου 2015 στον αγώνα με την Ουνιόν ντε Σάντα Φε. Στις 8 Ιουλίου 2017, μετεγράφη στον ρωσικό σύλλογο Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης, υπογράφοντας τετραετές συμβόλαιο.
Ισαβέλλα της Αραγωνίας, βασίλισσα της Πορτογαλίας
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1490 τον Αλφόνσο των Αβίς πρίγκιπα της Πορτογαλίας. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Σεμπαστιάν Ντριούσι
Καριέρα
Μαζί με την Εθνική Αργεντινής κάτω των 17 κατέκτησε το Πρωτάθλημα Νοτίου Αμερικής κάτω των 17 το 2013. Το ίδιο έτος, η Εθνική Αργεντινής κατέκτησε την τέταρτη θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου κάτω των 17. Το 2015, η Εθνική Αργεντινής κατέκτησε το Πρωτάθλημα Νοτίου Αμερικής κάτω των 20.
Ισαβέλλα της Αραγωνίας, βασίλισσα της Πορτογαλίας
Οικογένεια
Το 1491 απεβίωσε ο Αλφόνσος και η Ισαβέλλα έκανε το 1497 δεύτερο γάμο, με τον Μανουέλ Α΄ των Αβίς βασιλιά της Πορτογαλίας. είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Τραστάμαρα Κατηγορία:Βασίλισσες της Πορτογαλίας Κατηγορία:Ινφάντας της Αραγωνίας Κατηγορία:Ινφάντας της Καστίλλης
Σεμπαστιάν Ντριούσι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρίβερ Πλέιτ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας
Κατακόμβες του Παρισιού
Οι Κατακόμβες του Παρισιού (Γαλλικά: Les Catacombes de Paris) είναι υπόγειο δημοτικό οστεοφυλάκιο στο Παρίσι της Γαλλίας, στο 14ο διαμέρισμα. Είναι τμήμα παλαιών υπόγειων λατομείων του Παρισιού, που συνδέονται μεταξύ τους με στοές. Μετατράπηκαν σε δημοτικό οστεοφυλάκιο στα τέλη του 18ου αιώνα μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα με τη μεταφορά λειψάνων περίπου έξι εκατομμυρίων ανθρώπων, όταν εκκενώθηκαν διάφορα παρισινά νεκροταφεία για λόγους δημόσιας υγείας. Στη συνέχεια, πήραν το καταχρηστικό όνομα «Κατακόμβες», κατ 'αναλογία με τις υπόγειες νεκροπόλεις της αρχαίας Ρώμης, αν και ποτέ δεν υπήρξαν επίσημος ταφικός τόπος.
Η επισκέψιμη επιφάνεια έχει μήκος περίπου 1,7 χιλιόμετρα και βρίσκεται 20 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της γης. Ο χώρος είναι ανοιχτός στο κοινό, δέχεται περίπου 500.000 επισκέπτες ετησίως, και αντιπροσωπεύει μόνο ένα μικρό τμήμα από τα τεράστια υπόγεια λατομεία του Παρισιού, που εκτείνονται κάτω από διάφορες περιοχές της πρωτεύουσας της Γαλλίας.
Η είσοδος βρίσκεται στην πλατεία Ντανφέρ-Ροσρώ.
Από το 2013, οι Κατακόμβες του Παρισιού συγκαταλέγονται μεταξύ των 14 Μουσείων της Πόλης του Παρισιού.
Περιγραφή
αριστερά|μικρογραφία|Στοίβες λειψάνων Πριν από την είσοδο στο οστεοφυλάκιο, υπάρχει ένας υπόγειος χώρος που χρησιμοποιείται για θεματικές εκθέσεις (το θέμα για το 2014 ήταν η Γεωλογική ιστορία του Παρισιού ως αρχαία θάλασσα και για το 2017 η Ιστορία των σκελετών, μια ανθρωπολογική μελέτη που διερευνούσε το προφίλ των Παρισινών που έζησαν από τον 15ο έως τον 17 αιώνα, δηλαδή ποιοι ήταν οι πραγματικοί άνθρωποι που είναι θαμμένοι εκεί κάτω. ).
Καθώς οι επισκέπτες περνούν στο οστεοφυλάκιο, περνούν κάτω από μια πόρτα που έχει την επιγραφή: "Arrête, c'est ici l'empire de la mort!" («Σταμάτα! Εδώ είναι η αυτοκρατορία του θανάτου!»).
Μέσα στο οστεοφυλάκιο, τα οστά είναι ομαδοποιημένα σύμφωνα με τα νεκροταφεία από τα οποία προέρχονταν. Μερικά είναι τοποθετημένα κατά μήκος των διαδρόμων. Άλλα είναι τοποθετημένα σε σχέδια, δημιουργώντας σταυρούς και άλλες εικόνες.
Ιστορικό
αριστερά|μικρογραφία|Στοά μέσα στις Κατακόμβες μικρογραφία|250x250εσ|Σταμάτα! Εδώ είναι το βασίλειο του Θανάτου! Η ιστορία των κατακομβών του Παρισιού ξεκινά στα τέλη του 18ου αιώνα, όταν μεγάλα προβλήματα δημόσιας υγείας που συνδέονταν με τα νεκροταφεία της πόλης οδήγησαν σε απόφαση να μεταφερθούν τα λείψανα σε υπόγειο χώρο.
Οι αρχές του Παρισιού επέλεξαν έναν εύκολα προσβάσιμο τόπο που, τότε, βρισκόταν έξω από το Παρίσι: τα πρώην λατομεία Τομπ-Ισουάρ κάτω από την πεδιάδα του Μονρούζ. Τα λατομεία λειτουργούσαν τουλάχιστον από τον 15ο αιώνα και στη συνέχεια εγκαταλείφθηκαν, αποτελούσαν δε ένα μικρό μέρος του λαβύρινθου που εκτείνεται κάτω από την πόλη του Παρισιού.
Από το 1809, οι Κατακόμβες άνοιξαν στο κοινό κατόπιν ραντεβού. Ένα βιβλίο επισκεπτών τοποθετήθηκε στο τέλος της ξενάγησης, όπου οι επισκέπτες μπορούσαν να γράψουν τις εντυπώσεις τους. Το βιβλίο γέμισε πολύ γρήγορα επειδή αυτές οι επισκέψεις γνώρισαν μεγάλη επιτυχία τόσο στους Γάλλους όσο και στους ξένους. Ανάμεσα στους επισκέπτες ήταν και πολλά επιφανή πρόσωπα. Το 1787, ο Κόμης του Αρτουά, ο μελλοντικός Κάρολος Ι' με τη συνοδεία του επισκέφθηκε τον τόπο, το 1814 ο αυτοκράτορας της Αυστρίας Φραγκίσκος Α΄ και το 1860, ο Ναπολέων Γ΄ κατέβηκε στις κατακόμβες με τον γιο του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσεία στο Παρίσι
Μποργκοσατόλλο
Το Μποργκοσατόλλο (ιταλικά: Borgosatollo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Μπόρνο
Το Μπόρνο (ιταλικά: Borno) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Λόλα Ντουένιας
Η Λόλα Ντουένιας (Lola Dueñas, 6 Οκτωβρίου 1971) είναι Ισπανίδα ηθοποιός.
Γεννήθηκε το 1971 στη Βαρκελώνη, όπου σπούδασε στο Ινστιτούτο Θεάτρου. Έχει κερδίσει δύο φορές το βραβείο Γκόγια (2004 και 2009) και μία φορά το βραβείο καλύτερης ηθοποιού στο φεστιβαλ των Καννών (2006).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί ηθοποιοί Κατηγορία:Καταλανοί καλλιτέχνες Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκόγια
Παναγία Τριχερούσα
Η Παναγία Τριχερούσα ( η Παναγία με τα τρία χέρια) είναι μια δημοφιλής εικόνα της Παναγίας η οποία βρίσκεται στη σερβική Μονή Χιλανδαρίου στο Άγιον Όρος. Απεικονίζει την Παναγία με τον μικρό Ιησού στον εικονογραγικό τύπο της Οδηγήτριας, και είναι σκεπασμένη με άμφια. Είναι η σημαντικότερη εικόνα της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Στην πίσω όψη της εικόνας είναι μια εικόνα του Αγίου Νικόλα. thumb|280px|Η εικόνα της Παναγίας Τριχερούσας
Ιστορικά στοιχεία
Σύμφωνα με την παράδοση, η εικόνα ήταν κτήμα του Ιωάννη Δαμασκηνού στις αρχές του 8ου αιώνα και είναι συνυφασμένη με το θάυμα της θεραπείας του, περίπου το 717. Σύμφωνα με την παράδοση, ενώ ο Ιωάννης υπηρετούσε ως Βεζίρης στο χαλιφάτο του Ουαλίντ Α', κατηγορήθηκε λανθασμένα για προδοσία και του κόψανε το χέρι. Η κατηγορία φέρεται ότι έγινε απο τον Βυζαντινό εικονομάχο αυτοκράτορα Λέων τον Ίσαυρο που ήταν πράγματι μεγάλος αντίπαλος του Αγίου Ιωάννη, και φίλος του Ουαλίντ Α. Ενώ προσευχόταν μπροστά σε μια εικόνα της Παναγίας, φέρεται ότι το κομμένο χέρι του ως εκ θαύματος αποκαταστάθηκε. Την ημέρα των ευχαριστιών, προσέθεσε ένα ασημί αντίγραφο του χεριού του στην εικόνα. Μετά από αυτό, η εικόνα έγινε γνωστή ως η "Τριχερούσα", επειδή είχε τρία χέρια: τα δύο της παναγίας και το πρόσθετο αντίγραφο.
Ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός έγινε μοναχός στο μοναστήρι Ἱερὰ Λαύρα τοῦ Ὁσίου Σάββα τοῦ Ἡγιασμένου έξω από την Ιερουσαλήμ και έδωσε την εικόνα στη μοναστική κοινότητα εκεί. Αργότερα η εικόνα δωρίστηκε στον Αγίο Σάββα όταν επισκέφτηκε το μοναστήρι, μαζί με μία άλλη εικόνα της Παναγίας στον εικονογραφικό τύπο της Γαλακτοτροφούσας και τη ποιμαντορική ράβδο του Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου, του ιδρυτή του μοναστηριού. Ο Σάββας έφερε την εικόνα στη μονή Χιλανδαρίου όπου ζούσε. Έμεινε εκεί μέχρι το 1347 όταν πάρθηκε απο τον Στέφανο Δουσάν κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στη μονή Χιλανδαρίου και την έφερε στη Σερβία. Κατά το τέλος του 14ου αιώνα, η εικόνα άνηκε στη μονή Στουντένιτσα. Στις αρχές του 15ου αιώνα, η Τριχερούσα πήγε πίσω στη μονή Χιλανδαρίου στο Άγιον Όρος για να μην πέσει στα χέρια των Τούρκων.
Μέχρι πολύ πρόσφατα, η Παναγία η Τριχερούσα ήταν επισήμως ηγούμενη της μονής Χιλανδαρίου, με μοναχούς εκλεγμένους να υπηρετούν σε αυτή. Η εικόνα γιορτάζει δύο μέρες το χρόνο : 28 Ιουνίου (11 Ιουλίου με το παλαιό ημερολόγιο) και 12 Ιουλίου ( 25 Ιουλίου με το παλαιό ημερολόγιο).
Ιστορικοί της τέχνης θεωρούν ότι το στυλ της εικόνας είναι πιο πιθανά από τον 14ο αιώνα και ότι μπορεί να είναι αντιγραφή ή εκ νέου εικονογράφηση ενός παλαιότερου πρωτότυπου. Μία άλλη εκδοχή που ήλθε στη Μόσχα το 1661 έγινε δημοφιλής και είχε ως αποτέλεσμα να γίνουν πολλά Ρωσικά αντίτυπα.
Παραπομπές
Παναγια Τριχερουσα Κατηγορία:Μονή Χιλανδαρίου Κατηγορία:Παναγία
Χοάν Σεμπαστιάν
Ο Χοάν Σεμπαστιάν (ισπ. Χοσέ Μανουέλ Φιγερόα Φιγερόαν, 1951 – 2015) υπήρξε Μεξικανός τραγουδιστής και τραγουδοποιός. Έγραψε περισσότερα από 1.000 τραγούδια, μεταξύ άλλων και  συνθέσεις για τους Βισέντε Φερνάντες, Λουσέρο, Πέπε Ακιλάρ και Ροχίο Ντούρκαλ. Η μουσική του κτατάσσεται στο λάτιν ποπ, ραντσέρα και γρουπέρα. Ο Σεμπαστιάν τιμήθηκε επτάκις με το Λατινικό Βραβείο Grammy και πεντάκις με το Βραβείο Grammy, καθιστώντας τον τον πιο πολυβραβευμένο Μεξικανό ερμηνευτή στην ιστορία των Γκράμυ.
Στα 14 ο Χοάν στάλθηκε από τον πατέρα του σε μοναστήρι στο Μορέλος, υπό τη φροντίδα του ιερέα Δαβίδ Σαλγάδο. Ο Σεμπαστιάν σκεπτόταν να γίνει ιερέας και εγγράφηκε στην ιερατική σχολή Conciliar de San José στην Κουερναβάκα, αλλά συνειδητοποίησε ότι επιθυμούσε μια σταδιοδρομία στη μουσική και αποφάσισε να εγκαταλείψει τη σχολή για να αφοσιωθεί στη μουσική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι Κατηγορία:Μεξικανοί μουσικοί παραγωγοί
Μποττιτσίνο
Το Μποττιτσίνο (ιταλικά: Botticino) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Μποβένιο
Το Μποβένιο (ιταλικά: Bovegno) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Δήμος Ψωφίδος
Ο Δήμος Ψωφίδος ήταν δήμος της πρώην Επαρχίας Καλαβρύτων που καταργήθηκε το 1912 με θέσπιση του θεσμού των διοικητικά ανεξάρτητων κοινοτήτων.
Διοικητική ιστορία
Στις 28/08/1912 ο δήμος καταργήθηκε και στη θέση του δημιουργήθηκαν 8 κοινότητες. Η ονομασία του δήμου προέρχεται από την αρχαία πόλη Ψωφίδα που βρισκόταν στην ίδια περιοχή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ψ Δ Δ
Καλλιά
Η Καλλιά (γαλλικά: Kallia) είναι πόλη και υπονομός στον νομό Φορεκαρία στην περιφέρεια Κίντια της δυτικής Γουινέας. Σύμφωνα με δεδομένα για το 2014, η πόλη έχει πληθυσμό 19.218 κατοίκων.
Βρίσκεται στα νοτιοδυτικά της χώρας, δίπλα στα σύνορα με τη Σιέρα Λεόνε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Γουινέας
Διαμαντής
Το ελληνικό επίθετο Διαμαντής ή Διαμαντή μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Με το επώνυμο Διαμαντής:
Με το επώνυμο Διαμαντή:
Μποβέτσο
Το Μποβέτσο (ιταλικά: Bovezzo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Μιχαΐλο Ντραχομάνοβ
Ο Μιχαΐλο Πέτροβιτς Ντραχομάνοβ (Михайло Петрович Драгоманов, 18 Σεπτεμβρίου 1841 στο Χάντιατς – 2 Ιουλίου 1895 στη Σόφια) ήταν Ουκρανός πολιτικός επιστήμονας, οικονομολόγος, ιστορικός, φιλόσοφος, εθνογράφος και προσωπικότητα του Κιέβου.
Βιογραφία
Με καταγωγή από οικογένεια την οικογένεια ευγενών του Πέτρο Γιακίμοβιτς Ντραχομάνοβ, ο οποίος ήταν κοζάκικης καταγωγής. Η οικογένεια Drahomanov ζούσε σε ένα μεγάλο κτήμα στην κορυφή ενός βουνού στην πόλη Gadyach. Μιχαήλ Ντραχομάνοβ ξεκίνησε την εκπαίδευσή του στο σπίτι και στη συνέχεια σπούδασε στο σχολείο του Χάντιατς, στη Πολτάβα και στο Εθνικό Πανεπιστήμιο του Κιέβου Ταράς Σεβτσένκο. Ήταν επίσης θείος της Ουκρανής ποιήτριας Λαρίσα Κόσατς (γνωστής ευρέως με το όνομα Λέσια Ουκραΐνκα). Ο θείος του Ντραχομάνοβ, Γιακίβ Ντραχομάνοβ, ήταν μέλος του δεκεμβριανού κινήματος και πολιτικός κρατούμενος για τη συμμετοχή του στη μυστική Εταιρεία Ενωμένων Σλάβων. Σύζυγός του ήταν η διάσημη ηθοποιός Λουντμίλα Ντραγκομάνοβα. Το ζευγάρι είχε μια κόρη, τη Λίντια Σισμάνοβα. μικρογραφία| Αναμνηστική πλακέτα αφιερωμένη στον Μιχαΐλο Ντραχομάνοβ στη [[Σόφια]]Κατά τη μεταφορά των λειψάνων του Ταράς Σεβτσένκο από την Αγία Πετρούπολη στο λόφο Ταράς, ο Ντραχομάνοβ έδωσε μια ομιλία πάνω από τη σορό του όταν τα λείψανα σταμάτησαν στο Κίεβο.
Ο Ντραχομάνοβ δίδαξε στο Πανεπιστήμιο του Κιέβου από το 1870 έως το 1875, αλλά λόγω των καταστολών κατά του ουκρανικού κινήματος οι οποίες κορυφώθηκαν το 1876 με το Εμς Ουκάζ αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Ρωσική Αυτοκρατορία και μετανάστευσε στη Γενεύη. Στην Ελβετία, συνέχισε την πολιτική, επιστημονική και εκδοτική του δράση. Το 1885–95, ήταν καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Σόφιας. Ο Ντραχομάνοβ έγραψε το πρώτο συστηματικό πολιτικό πρόγραμμα για το ουκρανικό εθνικό κίνημα. Ο ίδιος όριζε τις πολιτικές του πεποιθήσεις ως «ηθικό σοσιαλισμό» και εντυπωσιάστηκε βαθιά από τη σοσιαλιστική λογοτεχνία ως έφηβος.
Χρωμάδα και Σοσιαλισμός
μικρογραφία|328x328εσ Ο Ντραχομάνοβ ήταν ένας από τους ηγέτες της χρομάδας του Κιέβου (αργότερα γνωστής ως Παλιά Χρομάδα), ενώ συνέχισε να ακολουθεί την ακαδημαϊκή του καριέρα. Ως μέλος της Ρωσικής Γεωγραφικής Κοινότητας, δημιούργησε επαφές με Ουκρανούς της Αυστρίας (στη Γαλικία). Υπό την επιρροή του, ο Ακαδημαϊκός Κύκλος στο Λέμπεργκ (Λβιβ) υιοθέτησε την ουκρανική δημοκρατική πλατφόρμα. Ως θύμα των αντιουκρανικών κατασταλτικών μέτρων από τη ρωσική κυβέρνηση, το 1875 ο Ντραχομάνοβ απολύθηκε από το Πανεπιστήμιο του Κιέβου.
Κληρονομιά
Η κληρονομιά του Ντραχομάνοβ μπορεί να εντοπιστεί σε ολόκληρη την ουκρανική παράδοση των αριστερών πολιτικών κομμάτων και του πολιτικού ακτιβισμού. Επηρέασε προσωπικά μια ομάδα νεότερων Ουκρανών διανοουμένων στο Βασίλειο της Γαλικίας και Λοδομερίας στα τέλη της δεκαετίας του 1870, αρχής γενομένης με τους Ιβάν Φράνκο και Μιχαΐλο Πάβλικ, που δέχτηκαν και οι δύο τις ιδέες του αν και τις ξαναδούλεψαν αργότερα σύμφωνα με τα δικό τους πρότυπα. Το 1890 αυτοί οι διανοούμενοι ίδρυσαν το πρώτο ουκρανικό πολιτικό κόμμα, το λεγόμενο Ρουθηνοουκρανικό Ριζοσπαστικό Κόμμα. Το πρόγραμμα αυτού του κόμματος ήταν σοσιαλιστικό και επομένως το κόμμα μπορεί να θεωρηθεί ένα από τα πρώτα σοσιαλιστικά κόμματα στην Ανατολική Ευρώπη.
Ο Ντραχομάνοβ προσπάθησε να προωθήσει μια ορθογραφική μεταρρύθμιση, την οποία ονόμασε Drahomanivka.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουκρανοί επιστήμονες Κατηγορία:Ουκρανοί φιλόσοφοι
Southern Comfort
thumb|right|150px|Ένα μπουκάλι Southern Comfort στο μνήμα του Μαρτίν Γουίλκς Χέρον Southern Comfort (ή κοινώς SoCo) είναι αμερικανικό λικέρ που γίνεται από φρούτα, αρωματικές ουσίες και ουίσκι. Πρωτοκυκλοφόρησε από τον μπάρμαν Μαρτίν Γουίλκς Χέρον στη Νέα Ορλεάνη το 1874, ενώ αργότερα πέρασε από τον όμιλο Brown-Forman στην ιδιοκτησία της εταιρίας Sazerac.
Αναφορές
Κατηγορία:Λικέρ
Κόσμος 132
Ο Κόσμος 132 (ρωσικά: Космос 132) ή Ζενίτ-2 No.46 ήταν σοβιετικός κατασκοπευτικός δορυφόρος που εκτοξεύτηκε το 1966. Ήταν ο τεσσαρακόστος τρίτος από τους 81 συνολικά δορυφόρους τύπου Ζενίτ-2 που τέθηκε σε τροχιά και είχε μάζα 4730 kg.
Αποστολή
Ο Κόσμος 132 εκτοξεύτηκε με πύραυλο Βοστόκ-2 από το κοσμοδρόμιο του Μπαίκονούρ στις 19 Νοεμβρίου 1966 (08:09 UTC). Τέθηκε επιτυχώς σε χαμηλή περιγήινη τροχιά και στην συνέχεια έλαβε την ονομασία Κόσμος 132, τον διεθνή προσδιορισμό 1966-106A και τον αριθμό 2599 στον Κατάλογο Δορυφόρων.
Στις 27 Νοεμβρίου 1966 (07:12 UTC), έπειτα από οκτώ ημέρες παραμονής σε τροχιά, η κάψουλα που μετέφερε το φωτογραφικό φιλμ επέστρεψε με επιτυχία στην Γη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δορυφόροι Ζενίτ-2 Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 1966
Μπράντικο
Το Μπράντικο (ιταλικά: Brandico) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Iron Maiden (άλμπουμ)
Τα σινγκλ του δίσκου ήταν το "Running Free" και "Sanctuary". Στην περιοδεία "Eddie Rips Up the World Tour" του 2005, κατά τη διάρκεια της οποίας το συγκρότημα ερμήνευσε ζωντανά κομμάτια από τους τέσσερις πρώτους δίσκους της, μόνο τα "Strange World" και "Transylvania" δεν παίχτηκαν από αυτό το δίσκο.
Μενεκράτης ο Ελαΐτης
Ο Μενεκράτης ο Ελαΐτης (από την Ελαία της Αιολίδος) ήταν συγγραφέας γεωγραφικών συγγραμμάτων του 4ου π.Χ. αιώνα.
Iron Maiden (άλμπουμ)
Διακρίσεις και Διασκευές
Οι Iron Maiden ήταν ήδη γνωστοί στο underground ρεύμα του Λονδίνου, καθώς είχαν κυκλοφορήσει ντέμο με τραγούδια του δίσκου. Οι κασέτες που δόθηκαν από τον ηγετικό μέλος του συγκροτήματος, Στιβ Χάρις, στον ιδιοκτήτη και DJ του "Heavy Metal Soundhouse" του Λονδίνου, Νιλ Κέι, κυκλοφόρησαν με τον τίτλο "The Soundhouse Tapes", σε περιορισμένο αριθμό αντίτυπων και σήμερα θεωρούνται συλλεκτικές. Οι κασέτες αυτές, περιέχουν τραγούδια όπως το "Prowler" και το "Iron Maiden". Ο δίσκος έφτασε μέχρι την τέταρτη θέση στα βρετανικά τσαρτ. Το βιβλίο που κυκλοφόρησε το 2005 με τίτλο "1001 albums που πρέπει να ακούσετε πριν πεθάνετε" περιέχει αυτό το δίσκο (μαζί με το "The Number of the Beast".
Το "Prowler" έχει διασκευαστεί από τους Black Tides για το δίσκο του περιοδικού "Kerrang!" με τίτλο "Maiden Heaven: a Tribute to Iron Maiden", ενώ μέρη του τραγουδιού έχουν παιχτεί ζωντανά και από τους Metallica. Επίσης οι Metallica διασκεύασαν για το δίσκο του "Kerrang!" το "Remember Tomorrow", όπως έχουν επίσης κάνει οι Anthrax, Crowbar και Opeth. Οι Iced Earth έχουν διασκευάσει το "Transylvania" στο δίσκο τους "Horror Show", ενώ οι Trivium διασκεύασαν το "Iron Maiden" για το δίσκο του "Kerrang!" .
Μενεκράτης ο Ελαΐτης
Παραπομπές & Σημειώσεις
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γεωγράφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιστορικοί
Iron Maiden (άλμπουμ)
Συναυλίες
Οι Iron Maiden έπαιξαν σχεδόν ολόκληρο το δίσκο, εκτός των "Strange World" και "Transylvania", στην περιοδεία "Eddie Rips Up the World" το 2005. Από κει και πέρα, το συγκρότημα τιμά το δίσκο με το σχεδόν αναπόσπαστο από κάθε set list, "Iron Maiden", ενώ συχνά ως τελευταίο κομμάτι εκτελείται το "Running Free". Τα "Prowler" και "Phantom of the Opera" έχουν επίσης, εκτελεστεί αρκετές φορές. Ολόκληρος ο δίσκος, εκτός από το "Strange World" έχει ηχογραφηθεί ζωντανά από τον μετέπειτα τραγουδιστή του συγκροτήματος, Μπρους Ντίκινσον.
Λίστα Τραγουδιών
Όλα τα τραγούδια γραμμένα από τον Στιβ Χάρις, εκτός από τα σημειωμένα
Συντελεστές
Συνθέσεις
Παραπομπές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Iron Maiden Κατηγορία:Άλμπουμ του 1980
Μπραόνε
Το Μπραόνε (ιταλικά: Braone) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Δουκικό Παλάτι (Ουρμπίνο)
Το Δουκικό Παλάτι (Palazzo Ducale) είναι ένα Αναγεννησιακό κτίριο στην Ιταλική πόλη Ουρμπίνο, στο Μάρκε. Είναι ένα από τα σημαντικότερα μνημεία της Ιταλίας και έχει καταχωρηθεί ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO από το 1998.
Ιστορία
μικρογραφία|275x275εσ|Η αυλή με τις γύρω στοές. Η κατασκευή του Δουκικού Ανακτόρου ξεκίνησε για τον δούκα Φεντερίκο Γ΄ ντα Μοντεφέλτρο γύρω στα μέσα του 15ου αι. από τον Φλωρεντινό Μάζο ντι Μπαρτολομέο. Η νέα κατασκευή περιελάμβανε το προϋπάρχον Ανάκτορο του Τζόλε. Ο συμπαγής βράχος στην πλαγιά του λόφου ήταν απόρθητος για πολιορκία, αλλά προβληματικός για τη χάραξη των θεμελίων ενός παλατιού. Έτσι ένας εξέχων κατασκευαστής φρουρίων, ο Λουτσιάνο Λαουράνα από τη Δαλματία, προσλήφθηκε για την κατασκευή της υποδομής (βάσης). Αλλά ο Λαουράνα έφυγε από το Ουρμπίνο, πριν αρχίσουν οι χώροι διαμονής του παλατιού. Μετά τον Λαουράνα, ο σχεδιαστής ή οι σχεδιαστές του Δουκικού Ανακτόρου είναι αβέβαιοι. Ο κορυφαίος αρχιτέκτονας της Ακμής της Αναγέννησης Ντονάτο Μπραμάντε ήταν ντόπιος του Ουρμπίνο και μπορεί να εργάστηκε για την ολοκλήρωση του παλατιού.
Το Δουκικό Ανάκτορο είναι διάσημο ως το σκηνικό των συνομιλιών, που ο Μπαλντασάρε Καστιλιόνε περιγράφει ότι έγιναν στην Αίθουσα των Φρουρών το 1507 στο Βιβλίο του Αυλικού.
Το Ανάκτορο συνέχισε να χρησιμοποιείται ως κυβερνητικό κτίριο στον 20ο αι., στεγάζοντας δημοτικά αρχεία και γραφεία και δημόσιες συλλογές αρχαίων επιγραφών και γλυπτών (εδώ είναι η Εθνική Πινακοθήκη του Μάρκε, βλέπε παρακάτω). Οι αποκαταστάσεις που ολοκληρώθηκαν το 1985, άνοιξαν ξανά τον εκτεταμένο υπόγειο χώρο στους επισκέπτες.
Το σπουδαστήριο και τα δίδυμα παρεκκλήσια
Το Δουκικό Ανάκτορο διέθετε πολλά δωμάτια, που αντικατοπτρίζουν την αφοσίωση του Φεντερίκο στις κλασικές και ουμανιστικές σπουδές και εξυπηρετούσαν την καθημερινή του ζωή: αυτή περιελάμβανε επίσκεψη στο λαράριον του ανακτόρου και ανάγνωση Ελληνικής λογοτεχνίας. Αυτές οι καθαρά παγανιστικές συνήθειες ήταν τυπικές σε ένα μεσαιωνικό παλάτι.
Το σπουδαστήριο
Κεντρικό στοιχείο σε αυτό το σχέδιο είναι το σπουδαστήριο (studiolo, ένα μικρό γραφείο ή δωμάτιο για περισυλλογή), χώρος διαστάσεων μόλις 3,60 x 3,35 μ. με θέα μακριά από την πόλη του Ουρμπίνο, προς τις αγροτικές εκτάσεις του δούκα. Τα όμορφα εκτελεσμένα έργα από ένθετο ξύλο με την τεχνική της οπτικής απάτης που περιβάλλουν τον ένοικο του δωματίου, εικονίζουν ράφια, πάγκους και μισάνοιχτες δικτυωτές πόρτες με συμβολικά αντικείμενα που αντιπροσωπεύουν τις Φιλελεύθερες Τέχνες· είναι ένα μοναδικό και το πιο διάσημο παράδειγμα αυτής της ιταλικής τέχνης ένθετου ξύλου. Οι πάγκοι έχουν μουσικά όργανα και τα ράφια περιέχουν αναπαραστάσεις βιβλίων και μουσικών παρτιτούρων, επιστημονικών οργάνων (συμπεριλαμβανομένου ενός αστρολάβου και μίας αστρονομικής σφαίρας), έπιπλα μελέτης (όπως ένα γραφείο και μία κλεψύδρα), όπλα, πανοπλίες και διάφορα άλλα αντικείμενα (π.χ. παπαγάλοι σε κλουβιά και ένα κάλυμμα κεφαλής (mazzocchio)).
Το σπουδαστήριο διαθέτει επίσης εικόνες πολλών προσώπων, τόσο σύγχρονων, όσο και ιστορικών. Στα πλαίσια με ένθετο ξύλο απεικονίζονται αγάλματα του Φεντερίκο με επιστημονική ενδυμασία και της Πίστης, της Ελπίδας και της Φιλανθρωπίας. Επάνω από τα πλαίσια ένθετου ξύλου υπάρχουν πορτρέτα μεγάλων συγγραφέων από τον Γιόος φαν Βάσενοφε (με επανεπεξεργασία του Πέδρο Μπερουγκουέτε):
Τα επάνω πλαίσια παρουσιάζουν γενικά κλασικούς και ουμανιστές συγγραφείς, σε αντίθεση με τα θρησκευτικά πρόσωπα των κάτω πλαισίων.
Παρεκκλήσιο της Άφεσης και Ναός των Μουσών
Κάτω από το σπουδαστήριο υπάρχουν δύο παρεκκλήσια, ένα χριστιανικό και ένα ειδωλολατρικό. Ο προθάλαμος που οδηγεί σε αυτά τονίζει τη συμπληρωματικότητά τους με αυτό το ενεπίγραφο ελεγειακό δίστιχο:
Bina vides parvo discrimine iuncta sacella / altera pars musis, altera sacra deo est. Δηλ. Βλέπεις ένα ζεύγος παρεκκλησίων, ενωμένα μαζί με ένα μικρό χώρισμα / το ένα μέρος είναι αφιερωμένο στις Μούσες, το άλλο στον Θεό.
Ο Ναός των Μουσών, που μπορεί να χρησιμοποιήθηκε ως το προσωπικό σπουδαστήριο τού γιου τού Φεντερίκο, Γκουιντομπάλντο Α΄ ντα Μοντεφέλτρο, αρχικά παρουσίαζε πίνακες των Μουσών ως «νηφάλιων μουσικών», που ίσως είναι έργο του Τζιοβάνι Σάντι.
Εθνική Πινακοθήκη του Μάρκε
Η Galleria Nazionale delle Marche (Γκαλερία Νατσιονάλε ντελε Μάρκε), που στεγάζεται στο Ανάκτορο, είναι μία από τις σημαντικότερες συλλογές Αναγεννησιακής τέχνης στον κόσμο. Περιλαμβάνει σημαντικά έργα καλλιτεχνών όπως των Ραφαήλ, Φαν Βάσενοφε (ένας Μυστικός Δείπνος με πορτρέτα της οικογένειας Moντεφέλτρο και της Αυλής), Μελότσο ντα Φορλί, Πιέρο ντέλλα Φραντσέσκα (με τη διάσημη Μαστίγωση), Πάολο Ουτσέλλο, Τιμοτέο Βίτι και άλλους καλλιτέχνες του 15ου αι., καθώς και μία όψιμη Ανάσταση από τον Τιτσιάνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικά μουσεία της Ιταλίας Κατηγορία:Παλάτια στην Ιταλία Κατηγορία:Μάρκε
Τσανταρλή Ιμπραήμ Πασάς (νεότερος)
thumb|140px|Ο Θυρεός των Μεγάλων Βεζίρηδων Ο Τσανταρλή Ιμπραήμ Πασάς (Çandarlı İbrahim Paşa), αναφερόμενος συνήθως ως Δεύτερος Ιμπραήμ (İkinci İbrahim) για να μη συγχέεται με τον παππού του, υπήρξε υψηλόβαθμος αξιωματούχος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στις πρώτες δεκαετίες μετά την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης, ήτοι το β' μισό του 15ου αιώνα. Αποκορύφωμα της θητείας του ήταν ο διορισμός στο αξίωμα του μεγάλου βεζίρη από το σουλτάνο Βαγιαζίτ Β΄ το 1498.
Προερχόταν από την οικογένεια Τσανταρλή, η οποία είχε ήδη αναδείξει τέσσερις μεγάλους βεζίρηδες πριν απ' αυτόν. Ο πατέρας του Χαλίλ Πασάς ήταν ο ισχυρότερος άνθρωπος στην Αυτοκρατορία κατά τη δεκαετία του 1440, πράγμα που πλήρωσε με τη ζωή του το 1453, όταν εκτελέστηκε ως συνωμότης από το Μωάμεθ Β΄ αμέσως μετά την κατάληψη της Πόλης. Παρόλα αυτά ο ίδιος επεβίωσε της δυσμένειας και ακολούθησε λαμπρή σταδιοδρομία ως καδής (δικαστής), φτάνοντας έως το αξίωμα του καζασκέρη (ανώτατου στρατοδίκη).
Κατηγορία:Μεγάλοι Βεζίρηδες
Μπρένο (Ιταλία)
Το Μπρένο (ιταλικά: Breno) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Μπριόνε (Ιταλία)
Το Μπριόνε (ιταλικά: Brione) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Σημαία της Λιθουανικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας
Η σημαία της Λιθουανικής ΣΣΔ υιοθετήθηκε για πρώτη φορά από τη Λιθουανική ΣΣΔ το 1940. Η σημαία που χρησιμοποιήθηκε από το 1953 έως το 1988 ήταν κόκκινη με ένα χρυσό σφυροδρέπανο και ένα χρυσό κόκκινο αστέρι στο άνω μέρος και μια λευκή λεπτή γραμμή και μια παχύτερη πράσινη στο κάτω μέρος.
Ιστορία
Η πρώτη σημαία της Λιθουανικής ΣΣΔ υιοθετήθηκε στις 30 Ιουλίου 1940. Η σημαία ήταν κόκκινη με χρυσό σφυροδρέπανο στην επάνω αριστερή γωνία και τους λατινικούς χαρακτήρες LIETUVOS TSR (Λιθουανική ΣΣΔ στην λιθουανική γλώσσα) πάνω από το σφυροδρέπανο, με γραμματοσειρά χωρίς ακρεμόνες (sans-serif).
Στις 15 Ιουλίου 1953 υιοθετήθηκε μια νέα σημαία, η οποία τροποποιήθηκε για να πληροί τις απαιτήσεις για όλες τις σημαίες των Σοβιετικών σοσιαλιστικών δημοκρατιών. Το κόκκινο μέρος κατείχε τα δύο τρίτα του πλάτους καθώς και το υποχρεωτικό σφυροδρέπανο και το κόκκινο αστέρι. Το κάτω μέρος μπορούσε να προσαρμοστεί από όλες τις δημοκρατίες. Η Λιθουανία πρόσθεσε μια στενή λευκή λωρίδα (1/12 του πλάτους) και μία μεγαλύτερη πράσινη (το ένα τέταρτο του πλάτους).
Στις 18 Νοεμβρίου 1988 η τρίχρωμη σημαία της Λιθουανίας υιοθετήθηκε ως σημαία της ΣΣΔ, πριν ακόμη η Λιθουανία ανακηρύξει ανεξαρτησία της τον Μάρτιο του 1990. Το Ανώτατο Σοβιέτ της Λιθουανικής ΣΣΔ, εμπνευσμένο από τον φορέα Σαγιούντις, ο οποίος τασσόταν υπέρ της ανεξαρτησίας, τροποποίησε το σύνταγμα και ενέκρινε την τρίχρωμη σημαία της Λιθουανίας που είχε χρησιμοποιηθεί κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σημαίες της Σοβιετικής Ένωσης
Εθνική Βιβλιοθήκη της Σαουδικής Αραβίας
Η Εθνική Βιβλιοθήκη του Βασιλιά Φαχντ (αραβικά: مكتبة الملك فهد الوطنية, DMG Maktabat al-Malik Fahd al-waṭaniyya) είναι η εθνική βιβλιοθήκη της Σαουδικής Αραβίας. Βρίσκεται στο Ριάντ και άνοιξε το 2015.
Το κτίριο σχεδιάστηκε από τον το αρχιτέκτονα Γκερμπερ από το Ντόρτμουντ και πήρε το όνομά του από τον Φαχντ ιμπ Αμπντ Αλ-Αζίζ (1921/23-2005), τον πέμπτο βασιλιά της Σαουδικής Αραβίας. Το κόστος για την κατασκευή ήταν περίπου 130 εκατομμύρια ευρώ.
Ιστορία
Η Εθνική Βιβλιοθήκη του Βασιλιά Φαχντ συγκαταλέγεται σε μια σειρά από αντιπροσωπευτικά πολιτιστικά κτίρια που κατασκευάστηκαν στη Σαουδική Αραβία όπως:
Μετά τη μετατόπιση του αρχικά προγραμματισμένου συνεδριακού κέντρου, ένα πενταώροφο κτίριο με μήκος πλευράς 140 μέτρων ανεγέρθηκε τελικά στην οδό του βασιλιά Φαχντ, μία από τις κύριες οδικές αρτηρίες της πόλεως, σε άμεση γειτνίαση με το Al Faisaliyah Center, τον πρώτο ουρανοξύστη της χώρας. Η κατασκευή ξεκίνησε το 2007. Χιλιάδες λευκά πανιά απλώθηκαν γύρω από τη γυάλινη κατασκευή και δίνουν στο κτίριο τον χαρακτήρα του. Τα πανιά παρέχουν σκιά, αλλά είναι επίσης ένας υπαινιγμός στην κουλτούρα των Βεδουίνων και μια επίδειξη πολύ σύγχρονης αρχιτεκτονικής. Κατά κάποιον τρόπο, τα πανιά παραπέμπουν επίσης σε έναν άλλο Γερμανό αρχιτέκτονα που εργάστηκε προηγουμένως στη Σαουδική Αραβία, τον Φράι Ότο, ο οποίος είναι γνωστός για τις ελαφριές κατασκευές του και την αρχιτεκτονική σκηνών : "Κατά το σχεδιασμό του έργου τους, οι άνθρωποι του Γκερμπέρ είχαν στο νου τους τις καλυμμένες γυναίκες, την ευρέως διαδεδομένη ιδέα στον αραβικό κόσμο ότι ένα πέπλο προστατεύει και ενισχύει κάτι πολύτιμο. Έκτισαν το νέο κτίριο γύρω από το παλιό, το τύλιξαν".
Ως ένδειξη σεβασμού προς τον αραβικό πολιτισμό, η παλιά δομή διατηρήθηκε και τώρα χρησιμεύει ως απόθεμα, και έγινε έτσι το κέντρο γνώσης της νέας βιβλιοθήκης. Η διαφάνεια αποτελεί χαρακτηριστικό γνώρισμα ολόκληρου του σχεδιασμού, με την οροφή να είναι κατασκευασμένη έτσι ώστε να επιτρέπει τη διέλευση του φωτός με τη χρήση νέων υλικών. Το κτίριο είναι ένα από τα πρώτα κτίρια χαμηλής ενεργειακής κατανάλωσης στη Σαουδική Αραβία. Το κτίριο χωρίζεται σε τμήμα γυναικών και τμήμα ανδρών. Όμως, σύμφωνα με το αρχιτεκτονικό γραφείο, τα μέρη αυτά θα μπορούσαν εύκολα να ενωθούν μεταξύ τους με μερικές κινήσεις.
Συλλογές
Η βιβλιοθήκη διαθέτει μία από τις μεγαλύτερες συλλογές χειρογράφων στον κόσμο. Χάρη στα ευρύχωρα αναγνωστήρια της και την ταχεία διαθεσιμότητα βιβλίων και χειρογράφων, είναι ένα από τα σημαντικότερα ερευνητικά ιδρύματα στη Μέση Ανατολή. Ορισμένοι διακεκριμένοι μελετητές και συλλέκτες μεταβίβασαν τις συλλογές τους στη βιβλιοθήκη.
Παραπομπές
Σαουδικη Αραβια Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στη Σαουδική Αραβία
Μετανάστευση από την Πολωνία στη Γερμανία μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
μικρογραφία|Διωγμός Γερμανών από τα Σουδητικά Όρη Ως αποτέλεσμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, τα σύνορα της Πολωνίας μετατοπίστηκαν δυτικά. Εντός των νέων ορίων της Πολωνίας παρέμεινε ένας σημαντικός αριθμός Γερμανών, οι οποίοι εκδιώχθηκαν από την Πολωνία μέχρι το 1951. Οι υπόλοιποι πρώην Γερμανοί πολίτες ήταν κυρίως αυτόχθονες, στους οποίους επετράπη να μείνουν στη μεταπολεμική Πολωνία αφού δήλωσαν την πολωνική υπηκοότητα σε μια διαδικασία επαλήθευσης. Σύμφωνα με το άρθρο 116 του γερμανικού συντάγματος, σε όλους τους πρώην Γερμανούς πολίτες (ανεξαρτήτως ιθαγένειας) μπορεί να «χορηγηθεί εκ νέου η γερμανική υπηκοότητα κατόπιν αίτησης» και «θεωρούνται ότι δεν έχουν στερηθεί τη γερμανική ιθαγένεια εάν έχουν εδραιώσει τη διαμονή τους στη Γερμανία μετά τις 8 Μαΐου 1945 και δεν έχουν εκφράσει αντίθετη πρόθεση». Αυτός ο κανονισμός επέτρεψε στους αυτόχθονες και στους εθνικούς Γερμανούς να παραμείνουν στην Πολωνία, να ανακτήσουν τη γερμανική υπηκοότητα και να εγκατασταθούν στη Δυτική Γερμανία. Εκτός από αυτές τις ομάδες, σημαντικός αριθμός Πολωνών που δεν είχαν ποτέ γερμανική υπηκοότητα μετανάστευαν στη Δυτική Γερμανία κατά την περίοδο της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας για πολιτικούς και οικονομικούς λόγους.
Φυγή και διωγμός Γερμανών από την Πολωνία
Η απόφαση να μετακινηθούν τα πολωνικά σύνορα προς τα δυτικά ελήφθη από τους Συμμάχους στις Διασκέψεις της Τεχεράνης και της Γιάλτας και οριστικοποιήθηκε στη Συμφωνία του Πότσνταμ, η οποία προέβλεπε επίσης την απέλαση των Γερμανών πολιτών στις συμμαχικές ζώνες κατοχής. Αν και η Συμφωνία του Πότσνταμ άφησε την τελική απόφαση για τη μετατόπιση των συνόρων σε μια μελλοντική συνθήκη ειρήνης, η πολωνική κυβέρνηση (η οποία είχε εφαρμόσει προ του Πότσνταμ απελάσεις από την περιοχή της Γραμμής Όντερ-Νάισσε) την ερμήνευσε ως τελική απόφαση που θα επιβεβαιωνόταν από η συνθήκη ειρήνης. Στην πραγματικότητα, η Συμφωνία του Πότσνταμ πήρε τη θέση της. Το καθεστώς των απελαθέντων στη μεταπολεμική Δυτική Γερμανία, που παρείχε το δικαίωμα επιστροφής στη γερμανική διασπορά, ορίστηκε νομικά στον Ομοσπονδιακό Νόμο για τους Εκδιωμένους του 1953.