cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αντιπάτα Ερίσου Κεφαλονιάς
Τοπική κοινότητα
Η τοπική κοινότητα Αντιπάτων Ερίσου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 5,949 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Γερμενάτα και Ψιλιθριάς.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Διοικητικές μεταβολές
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1879 ως Αντυπάτα και προσαρτήθηκε στον δήμο Δολιχίου του νομού Κεφαλληνίας. Το 1931 ο οικισμός ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας και το 1940 η ονομασία του διορθώθηκε σε Αντιπάτα. Με το ΦΕΚ 244Α – 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αντιπάτων Ερίσου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ερίσου. Με το ΦΕΚ 87Α – 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ερίσου και προσαρτήθηκε στον δήμο Κεφαλονιάς. Με το ΦΕΚ 43Α – 09/03/2019 αποσπάστηκε από τον δήμο Κεφαλονιάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Σάμης.
Ιστορικά στοιχεία
Στα Αντιπάτα Ερίσου υπάρχουν παλαιές κατοικίες άνω των 300 ετών, καθώς βρίσκονται σε περιοχή που δεν ισοπέδωσε ο καταστροφικός σεισμός του 1953. Επίσης, υπάρχουν πολλές μοντέρνες κατοικίες, επηρεασμένες απο ξένη αρχιτεκτονική, καθώς πολλοί κάτοικοι της περιοχής έχουν κάνει μετανάστες στην Ευρώπη και στην Αμερική.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κεφαλληνίας
Βουρλιώτες Σάμου
Οι Βουρλιώτες είναι ένα χωριό της κεντρικής βόρειας Σάμου στις πλαγιές του όρους Άμπελος.
Οι Βουρλιώτες ανήκουν στα χωριά που δημιουργήθηκαν γύρω στα 1600 κατά τον εποικισμό της Σάμου από την οθωμανική αυτοκρατορία μετά την περίοδο της ερήμωσης (1470-1570 περίπου).
Στον Ιωσήφ Γεωργειρήνη οφείλεται μια περιγραφή γραμμένη το 1677. Ο Γεωργειρήνης αναφέρει ότι είναι αποικία των Βουρλών, μιας μικρής πόλης κοντά στη Σμύρνη (που είναι γνωστή κυρίως ως τόπος γέννησης του ποιητή Γιώργου Σεφέρη). Υπήρχαν τότε περί τα εκατό σπίτια και μια εκκλησία. Η κύρια απασχόληση των κατοίκων ήταν στην υλοτομία, δεδομένου ότι η περιοχή καλυπτόταν από δέντρα κατάλληλα για την κατασκευή οικοδομών και πλοίων. Αναφέρει επίσης την κοντινή Παναγία του Βροντά.
Το 1702 πέρασε από τους Βουρλιώτες και φιλοξενήθηκε στη μονή Βροντά στις τρεις μέρες μιας κακοκαιρίας ο περίφημος Γάλλος περιηγητής και βοτανολόγος Ζοζέφ Πιτόν ντε Τουρνεφόρ.
Λίγο πριν το 1900 οι Βουρλιώτες αριθμούσαν 388 σπίτια με 1476 κατοίκους, σύμφωνα με τα Σαμιακά του Επαμεινώνδα Σταματιάδη. Ο τελευταίος αναφέρεται και στο χρονικό της δημιουργίας του χωριού και παραθέτει την άποψη ότι οι πρώτοι κάτοικοι ερχόμενοι από τα Βουρλά δημιούργησαν οικισμό στο Παλαιοχώρι (σήμερα πάνω από τον Κάμπο Βουρλιωτών), αλλά εξ αιτίας των πειρατών υποχώρησαν προς τη σημερινή θέση του χωριού. Ωστόσο η τοποθεσία αυτή ήταν κατοικημένη πριν την ερήμωση της Σάμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Σάμου Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Σάμου
Πέτρος Μάρκαρης
Ο Πέτρος Μάρκαρης (γεννημένος στην Κωνσταντινούπολη, 1937) είναι Έλληνας συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων. Έχει γράψει επίσης σενάρια για τον κινηματογράφο και το θέατρο, ενώ ασχολείται και με τη μετάφραση από τα τουρκικά και τα γερμανικά.
Βιογραφία
Ο Πέτρος Μάρκαρης γεννήθηκε το 1937 στη Χάλκη της Κωνσταντινούπολης. Κατάγεται από μια πλούσια αρμενική οικογένεια της πόλης, ονόματι Μαρκαριάν. Ο παππούς του ερωτεύτηκε μια Ελληνίδα, με αποτέλεσμα να τον αποκληρώσει η οικογένειά του. Έκτοτε ο παππούς του συγγραφέα δεν ξαναμίλησε ποτέ αρμενικά στη ζωή του και «η αρμενική φύτρα της οικογένειας ξεράθηκε».
Τον Ιανουάριο του 2008, ο Πέτρος Μάρκαρης τοποθετήθηκε πρόεδρος του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου (Ε.ΚΕ.ΒΙ.). Μετά τη λήξη της θητείας του Διοικητικού Συμβουλίου του Κέντρου, τον Μάιο του 2009, ο Μάρκαρης γνωστοποίησε την απόφασή του να μην μετέχει στο νέο Δ.Σ. .
Για το λογοτεχνικό και μεταφραστικό του έργο, ο Πέτρος Μάρκαρης βραβεύτηκε τον Μάιο του 2014 με τον Σταυρό του Τάγματος της Αξίας της Γερμανίας, σε τελετή που πραγματοποιήθηκε στην πρεσβεία της Γερμανίας στην Αθήνα. Η παραπάνω διάκριση είναι η πρώτη που αποδίδεται από την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας στην πρεσβεία της στην Αθήνα.
Στο Ελληνικό δημοψήφισμα του 2015 τάχτηκε υπέρ του Ναι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι Μ Κατηγορία:Έλληνες αρμενικής καταγωγής Κατηγορία:Καθηγητές της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Δήμος Λαγκαδά (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Ο δήμος Λαγκαδά του προγράμματος Καποδίστριας ήταν δήμος που λειτούργησε την περίοδο 1999-2010. Συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Το 2010 καταργήθηκε και εντάχθηκε στον νέο διευρυμένο δήμο Λαγκαδά. Βρισκόταν στο κεντρικό τμήμα του νομού στην ΒΔ πλευρά της λίμνης Κορώνειας. Έδρα του ήταν ο Λαγκαδάς. Περιλάμβανε την ομώνυμη κωμόπολη και οκτώ χωριά.
Διοικητική διαίρεση
Στο δήμο περιλαμβάνονταν τα εξής 8 δημοτικά διαμερίσματα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Лъгадина (дем) Lagkadas Langaza
Σταύρος Παράβας
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στα Τουρκοβούνια και οι γονείς του ήταν Μικρασιάτες. Για να βοηθήσει οικονομικά την οικογένειά του βγήκε από μικρός στη βιοπάλη, κάνοντας διάφορα θελήματα.
Ο πρώτος που διέκρινε την καλλιτεχνική του φλέβα ήταν ο καθηγητής του της ωδικής στο πέμπτο γυμνάσιο Αθηνών όπου φοιτούσε. Πριν τελειώσει το σχολείο και παρά τις αντιδράσεις των οικείων του γράφτηκε στη δραματική σχολή του Κώστα Μιχαηλίδη, ο οποίος αξιολογώντας το ταλέντο του τον κράτησε στη σχολή χωρίς την καταβολή διδάκτρων.
Στο θέατρο Ρεξ, στην παράσταση «Επτά χρόνια φαγούρα», ο Παράβας ζήτησε από τον θεατρικό συγγραφέα να του γράψει μια αντιδικτατορική μαντινάδα. Μετά από αριθμό παραστάσεων συνελήφθη μέσα στο θέατρο από στρατονόμους με πολιτικά.
Συνελήφθη και βασανίστηκε το 1974 επί δικτατορίας του Ιωαννίδη και εξορίστηκε στη Γυάρο. Ο Σταύρος Παράβας παρέμεινε στη Γυάρο μέχρι και την πτώση της χούντας και ήταν ένας από τους τελευταίους 44 εξόριστους που έφυγαν από το κολαστήριο.
Προσωπική ζωή
Παντρεύτηκε μια Βρετανίδα και μαζί της απέκτησε τρία παιδιά: τη Βανέσα, τη Μάρθα και τον Τζόναθαν. Ο αιφνίδιος θάνατος του τελευταίου τον κλόνισε ψυχικά.
Ήταν υποστηρικτής του Παναθηναϊκού.
Το Φεβρουάριο του 2007 αντιμετώπισε σοβαρά προβλήματα υγείας, καρδιακή ανεπάρκεια, πολλαπλά αγγειακά εγκεφαλικά επεισόδια και χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια, τα οποία ξεπέρασε. Πέθανε από ανακοπή καρδιάς και κηδεύτηκε δύο μέρες αργότερα δημοσία δαπάνη.
Καλλιτεχνική πορεία
Η πρώτη του εμφάνιση στο θέατρο ήταν το 1955 στην παράσταση Το πρώτο ψέμα με το θίασο Κατερίνας. Στη συνέχεια συνεργάστηκε με τη Βίλμα Κύρου και αμέσως μετά την εκπλήρωση των στρατιωτικών του υποχρεώσεων με τον Ντίνο Ηλιόπουλο και τον Κώστα Χατζηχρήστο. Με την ηθοποιό και χορεύτρια Ελένη Προκοπίου έπαιξαν σε πολλές ταινίες μαζί, ενώ συνεργάστηκαν και στο θέατρο.
Τη δεκαετία του 70 στράφηκε στην επιθεώρηση. Η παράσταση Ντιρλαντά αποτέλεσε και την αφορμή για την εξορία του. Την αμέσως επόμενη δεκαετία μεταπήδησε σε περισσότερο κλασικούς ρόλους. Η πρώτη του εμφάνιση στην Επίδαυρο ήταν στον Πλούτο του Αριστοφάνη, όπου ερμήνευσε τον ρόλο του Χρεμύλου.
Στον κινηματογράφο η πρώτη του εμφάνιση ήταν το 1960 στην ταινία Χριστίνα του Γιάννη Δαλιανίδη. Ακολούθησε συμμετοχή σε περίπου ακόμη 50 ταινίες, κυρίως σε κωμικούς ρόλους. Τις δεκαετίες του 1980 και του 1990 συμμετείχε και σε ορισμένες τηλεοπτικές σειρές.
Θεατρικές παραστάσεις
Κατάλογος βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων στις οποίες ο Στ. Παράβας συμμετείχε ως ηθοποιός.
Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αντιφασίστες Κατηγορία:Αντιδικτατορικός αγώνας
High-Definition Multimedia Interface
To High-Definition Multimedia Interface (HDMI) (Διασύνδεση Πολυμέσων Υψηλής Ευκρίνειας) είναι ένα πρότυπο σύνδεσης για τη μετάδοση ψηφιακού ήχου και εικόνας σε καταναλωτικά συστήματα οικιακού κινηματογράφου, παιχνιδομηχανές, ηλεκτρονικούς υπολογιστές, κτλ. Είναι επέκταση του Digital Visual Interface (DVI) με το οποίο και είναι συμβατό.
Αποτελεί, προϊόν συνεργασίας των εταιριών Hitachi, Matsushita, Philips, Silicon Image, Sony, Thomson και Τοshiba.
Χαρακτηριστικά
Το ΗDMI χρησιμοποιεί βύσματα μικρότερου μεγέθους από τα αντίστοιχα του DVI γεγονός που κάνει την ενσωμάτωσή του σε συσκευές ευκολότερη και επιπροσθέτως προσφέρει χαρακτηριστικά εμπέδησης που επιτρέπουν την χρήση πολύ μακρύτερου καλωδίου που μπορεί να φθάσει τα 25 μέτρα σε αντίθεση με το καλώδιο του DVI το οποίο δεν μπορεί να ξεπεράσει τα 5 μέτρα. Το γεγονός ότι το HDMI είναι συμβατό με το DVI επιτρέπει σε συσκευές που υποστηρίζουν το δεύτερο να συνδέονται σε συστήματα που υποστηρίζουν το πρώτο, με την χρήση απλών μετατροπέων.
Εκδόσεις
HDMI 1.0
Δεκέμβριος 2002 (βασικές προδιαγραφές μετάδοσης ήχου και εικόνας).
HDMI 1.1
Μάιος 2004.
HDMI 1.2
Αύγουστος 2005.
HDMI 1.2a
Δεκέμβριος 2005.
HDMI 1.3
22 Ιουνίου 2006.
HDMI 1.3a
10 Νοεμβρίου 2006
HDMI 1.3b
Αποτελεί την επόμενη έκδοση προδιαγραφών HDMI, του 2007.
Πίνακας χαρακτηριστικών
Ο παρακάτω πίνακας συνοψίζει τα τεχνικά χαρακτηριστικά της κάθε έκδοσης (1.0 εώς 13b), τους τύπους εικόνας και ήχου που μπορεί να μεταδόσει, καθώς και αν υποστηρίζει την μετάδοση εντολών CEC (Consumer Electronics Control).
* = υποστήριξη 36-bit υποχρεωτική για συσκευές Deep Color compatible CE, ενώ για τα 48-bit είναι προαιρετική.
** = η προδιαγραφή CEC υπάρχει από την έκδοση HDMI 1.0 αλλά εφαρμόζεται στα προϊόντα από την έκδοση 1.3.
**** = Αναπαραγωγή SACD μπορεί να είναι δυνατή για προγενέστερες εκδόσεις, εάν η πηγή μετατρέπει το σήμα σε LPCM. Αυτό σημαίνει, ότι για τους receivers που διαθέτουν μόνο PCM DAC και όχι DSD, δεν θα υπάρχει επιπρόσθετη απώλεια της ανάλυσης.
Καθεδρικός ναός της Αναστάσεως του Κυρίου (Κορυτσά)
Ο Καθεδρικός ναός της Αναστάσεως του Κυρίου είναι η κύρια ορθόδοξη εκκλησία της Κορυτσάς στην Αλβανία. Είναι βαμμένη σε ροζ, μπλε και καφέ. Ο καθεδρικός ναός χτίστηκε το 1992.
Πηγή
Κατηγορία:Καθεδρικοί ναοί στην Αλβανία Κατηγορία:Κορυτσά Κατηγορία:Αξιοθέατα στη Βόρεια Ήπειρο
Μάρκελλος Μιτσός
Ο Μάρκελλος Μιτσός (Χίος, Ιούλιος 1908 - Αθήνα, Ιούλιος 1991) ήταν Έλληνας αρχαιολόγος του 20ού αιώνα.
Σπούδασε στην Αθήνα Αρχαιολογία με εξειδίκευση στην Επιγραφική και ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Βερολίνο της Γερμανίας. Διετέλεσε επιμελητής αρχαιοτήτων από το 1931 και Διευθυντής του Επιγραφικού Μουσείου από το 1938 μέχρι το 1966.
Ήταν παντρεμένος με την Άννα Ορφανού-Μιτσού (ιατρό μικροβιολόγο) και με την οποία απέκτησαν δύο κόρες, την Ειρήνη και την Ελισάβετ.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι
Βεντουράτα Κεφαλονιάς
Τα Βεντουράτα είναι οικισμός στην Κεφαλονιά. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κεφαλονιάς του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 31 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κεφαλονιάς Κατηγορία:Χωριά του νομού Κεφαλληνίας
Handjob
Το handjob, γνωστό επίσης ως παίξιμο πέους ή μαλακία, είναι σεξουαλική πράξη, που εκτελείται είτε ως προκαταρκτικό ερωτικό παιχνίδι είτε ως μη διεισδυτικό σεξ, που περιλαμβάνει τη χειρωνακτική διέγερση του πέους ή του οσχέου από άλλο άτομο για να προκαλέσει στύση για σεξουαλική ευχαρίστηση, σεξουαλική διέγερση και μερικές φορές ως αποτέλεσμα έχει τον οργασμό και την εκσπερμάτιση.
Το παίξιμο πέους μπορεί να είναι σεξουαλικά διεγερτικό και για τους δύο συμμετέχοντες και μπορεί να είναι μια ερωτική και σωματικά οικεία πράξη από μόνη της. Είναι ανάλογο του δακτυλώματος (διέγερση του κόλπου). Ένα άτομο μπορεί να δώσει σε έναν άνδρα ένα handjob για να μην εμπλακεί σε διεισδυτική σεξουαλική δραστηριότητα. Εκτός από την αποφυγή των κινδύνων που συνδέονται με τη σεξουαλική διείσδυση, όπως τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα (ΣΜΝ) ή η εγκυμοσύνη από την κολπική συνουσία, μερικά άτομα συμμετέχουν σε μη διεισδυτικό σεξ για να διατηρήσουν την παρθενία τους.
Αυτή η πρακτική μπορεί να χρησιμεύσει και ως πρελούδιο και να οδηγήσει στην εκσπερμάτιση. Η διαδικασία του handjob μπορεί να περιγραφεί ως μια ρυθμική κίνηση του χεριού που είναι κλεισμένη σε ένα δαχτυλίδι γύρω από το πέος ή με ένα μόνο δάκτυλο. Όπως συμβαίνει με όλες τις άλλες σεξουαλικές πρακτικές, ακριβής περιγραφή της εφαρμογής δεν μπορεί να γενικευθεί. Εξαρτάται από τους εταίρους, τις προτιμήσεις, τις επιθυμίες και τα συναισθήματά τους, πώς κάνουν το handjob. Ο αριθμός των δακτύλων, ο ρυθμός, η πίεση, ο ρυθμός, οι περιοχές που διεγείρονται και το αν το πέος είναι περιφερειακό παίζει ρόλο εδώ.
Μια πολύ εντυπωσιακή διαφορά είναι κατά πόσον το handjob γίνεται υγρά ή στεγνά - δηλαδή χρησιμοποιώντας σάλιο, λιπαντικά (όπως λάδι και λοσιόν) ή όχι - επειδή οι δύο αυτές μορφές είναι σημαντικά διαφορετικές.
Επικράτηση σε αίθουσες μασάζ
μικρογραφία|Γυναίκα παίζει ένα πέος.
Σε ορισμένα στούντιο μασάζ, ο μασέρ, είτε ως μέρος του ίδιου του μασάζ είτε αμέσως μετά από αυτό, μπορεί να παίξει το πέος του πελάτη του. Αυτό είναι γνωστό με τον ευφημισμό «ευτυχισμένο τέλος».
Πηγές
Κατηγορία:Σεξουαλικές πράξεις Κατηγορία:Μη διεισδυτικό σεξ Κατηγορία:Αυνανισμός
Πιερ Λαρούς
Ο Πιερ Λαρούς (Pierre Larousse, 23 Οκτωβρίου 1817 - 3 Ιανουαρίου 1875) ήταν Γάλλος γραμματικός, λεξικογράφος και εγκυκλοπαιδιστής. Εξέδωσε σειρά εκπαιδευτικών έργων, ανάμεσά τους το Grand Dictionnaire universel du XIXe siècle.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι λεξικογράφοι
Τραμ Περάματος
To Τραμ Περάματος (ή τραινάκι του Περάματος) ήταν περιαστικός τροχιόδρομος κανονικού εύρους που συνέδεε τον Πειραιά με το Πέραμα και το Ναυτικό Φυλάκιο Περάματος. Τη γραμμή κατασκεύασαν και εκμεταλλεύτηκαν οι Ελληνικοί Ηλεκτρικοί Σιδηρόδρομοι (Ε.Η.Σ.). Λειτούργησε μεταξύ των ετών 1936 και 1977.
Ιστορικό
Η κατασκευή σιδηροδρομικής γραμμής που θα συνέδεε τον Πειραιά με το Πέραμα, είχε αποφασισθεί ήδη από το 1890, προκειμένου να διευκολυνθεί η πρόσβαση προς τον Ναύσταθμο της Σαλαμίνας του Πολεμικού Ναυτικού. Το δικαίωμα κατασκευής της γραμμής δόθηκε στην εταιρεία του Σιδηροδρόμου Αθηνών Πειραιώς (Σ.Α.Π. - Απ' Αθηνών εις Πειραιά Σιδηροδρόμου). Όμως, η απόφαση παρέμεινε ανενεργή έως το 1930, όταν η διάδοχος των Σ.Α.Π. εταιρεία, οι Ελληνικοί Ηλεκτρικοί Σιδηρόδρομοι (Ε.Η.Σ.), ανέλαβε την υποχρέωση κατασκευής τροχιοδρομικής γραμμής κανονικού εύρους. Η κατασκευή ολοκληρώθηκε το 1935, αλλά η παροχή υπηρεσιών ξεκίνησε τελικά στις 20 Ιουλίου 1936, λόγω της καθυστερημένης παράδοσης των τροχιοδρομικών οχημάτων από την ιταλική κοινοπραξία (OM-Breda), εξ αιτίας της εν τω μεταξύ εμπλοκής της Ιταλίας στον Β' Ιταλο-Αιθιοπικό Πόλεμο (ή Β΄ Ιταλο-Αβησσυνιακό Πόλεμο), γεγονός το οποίο οδήγησε στην επίταξη των εργοστασίων της κατασκευάστριας κοινοπραξίας για την παραγωγή πολεμικού υλικού.
Η γραμμή είχε κανονικό εύρος, και ηλεκτροδοτούνταν από συνεχές ρεύμα 600 V παρεχόμενο από εναέρια γραμμή. Οι σιδηροτροχιές που χρησιμοποιήθηκαν ήταν σιδηροδρομικού τύπου Vignoles με ξύλινους ή μεταλλικούς στρωτήρες (τις ίδιες είχε και το τραμ Παραλίας) γεγονός που προσέδιδε στην γραμμή τον χαρακτήρα ελαφρού περιαστικού σιδηροδρόμου (ή σιδηροδρόμου Interurban κατά το αμερικανικό πρότυπο) και όχι κοινού αστικού τροχιοδρόμου, και για τον λόγο αυτό μάλιστα συχνά αποκαλούνταν από τους Πειραιώτες ως «τραινάκι του Περάματος». Είχε αφετηρία την πλατεία Λουδοβίκου (σήμερα ονομαζόμενη πλατεία Οδησσού) στην πλαϊνή όψη του σταθμού των Ε.Η.Σ. στον Πειραιά. Στα πρώτα 700 μ. χρησιμοποιούσε την ήδη υφιστάμενη γραμμή του Τροχιοδρόμου Παραλίας (Ε.Η.Σ.) επί της Ακτής Κονδύλη, διαχωριζόταν από αυτή στο ύψος της οδού Θερμοπυλών (λίγο πριν τον Άγιο Διονύσιο) και δια της σημερινής οδού Μαρίας Κιουρί διερχόταν από τις στάσεις Παπακωνσταντίνου (ομώνυμη ταβέρνα), Στρατηγού Παναγιωτάκου, την πλατεία Ταμπουρίων, το Κερατσίνι (Αγ. Γεώργιο, όπου τερμάτιζε το τοπικό δρομολόγιο από Πειραιά, άνα 7,5 λεπτά), την συνοικία του Ικονίου, τις εγκαταστάσεις της Shell και διασχίζοντας τον οικισμό του Περάματος (δίπλα από την σημερινή Λεωφόρο Ειρήνης) κατέληγε στο ναυτικό φυλάκιο.Η γραμμή ήταν μονή, διπλασιαζόμενη σε επτά σημεία-στάσεις. Ουδέποτε απέκτησε σύστημα σηματοδότησης, η δε ασφαλής αμφίδρομη κίνηση των οχημάτων επιτυγχανόταν με το σύστημα δρομολογίων, το οποίο προέβλεπε την διασταύρωση των αντιθέτως κινούμενων οχημάτων σε προκαθορισμένες στάσεις, όπου υπήρχε διπλή γραμμή (Πειραιάς-Άγιος Διονύσιος, Παναγιωτάκου, Προσκόπων, Κερατσίνι, Σκουπίδια, Πλακούδα, Μπλαζάκη, Σάββα, Ναυτικό Φυλάκιο Περάματος). Στο τμήμα μετά την στάση Κέντρα στο Πέραμα, όπου η γραμμή ευρισκόταν εντός των εγκαταστάσεων του Πολεμικού Ναυτικού, η χρήση των οχημάτων επιτρεπόταν μόνο στο προσωπικό του Ναυτικού, κατόπιν σχετικού ελέγχου από την Ναυτονομία. Μέχρι το Πέραμα από Πειραιά υπήρχε συχνότητα δρομολογίων ανά τέταρτο της ώρας. .
Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής, η γραμμή συνδέθηκε με το δίκτυο των Σιδηροδρόμων Ελληνικού Κράτους (Σ.Ε.Κ.) με την στρώση ενωτικής γραμμής στην οδό Μεθώνης, επιτρέποντας σε εμπορευματικούς συρμούς να κατευθυνθούν στο λιμάνι Κερατσινίου. Στο Κερατσίνι κατασκευάστηκε μικρή διακλάδωση η οποία οδηγούσε σε μια από τις προβλήτες. Λόγω των σοβαρών καταστροφών στις υποδομές και το τροχαίο υλικό που προήλθαν από τον βομβαρδισμό του Πειραιά από τις Συμμαχικές Δυνάμεις στις 11 Ιανουαρίου 1944, η γραμμή έπαυσε να λειτουργεί έως τον Απρίλιο του 1945.
Στο μεγαλύτερο χρόνο λειτουργίας της, η γραμμή εξυπηρετούνταν από δύο κύρια δρομολόγια: ένα πλήρες δρομολόγιο από τον Πειραιά προς Πέραμα κάθε 15 λεπτά, με τον αριθμό 4, σύνθεση δύο οχημάτων και διακριτικό στοιχείο τα κεφαλαία γράμματα Κ, Μ, Ξ, Π και ενδιάμεσα, 7,5 λεπτά αργότερα, ένα τοπικό δρομολόγιο από τον Πειραιά έως τον Άγιο Γεώργιο Κερατσινίου, με τον αριθμό 3, μονό όχημα και διακριτικό στοιχείο τα κεφαλαία γράμματα Λ,Ν,.Η συμμετρική και σχεδόν ισόχρονη απόσταση των στάσεων εξασφάλιζαν την κανονικότητα των δρομολογίων. Εκατομμύρια επιβάτες διακινήθηκαν με το τραμ με αποκορύφωση το 1955, έτος κατά το οποίο η επιβατική κίνηση ξεπέρασε τα 8 εκατομμύρια επιβάτες. Τα δρομολόγια συνεχίστηκαν τη δεκαετία του 1960, επιβιώνοντας από την παγκόσμια αντί-τραμ τάση της τότε εποχής που οδήγησε στην κατάργηση και αποξήλωση του μετρικού εύρους δικτύου Αθηνών και Πειραιώς της Ηλεκτρικής Εταιρείας Μεταφορών (Η.Ε.Μ.) και τη διακοπή της επίσης κανονικού εύρους γραμμής του Τροχιοδρόμου Παραλίας. Το 1975 εξαγγέλθηκε ο εκσυγχρονισμός του τροχιοδρόμου και, επιπλέον, η επέκταση της γραμμής έως την Ελευσίνα αλλά, παρά τις εξαγγελίες, ούτε η γραμμή εκσυγχρονίστηκε, ούτε αποκτήθηκε νέο τροχαίο υλικό. Έτσι, εξαιτίας της ανεπάρκειας του λειτουργικού τροχαίου υλικού, λόγω της προχωρημένης ηλικίας των οχημάτων (40 έτη), το δρομολόγιο προς Κερατσίνι διακόπηκε το 1975, ενώ διατηρήθηκε μόνο το δρομολόγιο προς Πέραμα, κάθε 17 λεπτά με μονό όχημα.
Κατάργηση
Τελικώς, η λειτουργία της γραμμής διακόπηκε επισήμως στις 23 Μαρτίου 1977, αντικαθιστάμενη από υπηρεσία των πράσινων λεωφορείων του Η.Σ.Α.Π., επαναλειτούργησε όμως για μία μόνο ημέρα στις 4 Απριλίου 1977 λόγω απεργίας των λεωφορείων.
Τροχαίο υλικό
thumb|right|Το όχημα 82 του τραμ Περάματος στη στάση τραμ Πικροδάφνης.
Το τροχαίο υλικό κατασκευάστηκε από την κοινοπραξία των ιταλικών οίκων Officine Meccaniche/Breda και έφερε ηλεκτρολογικό εξοπλισμό CGE. Αποτελούνταν από 12 τετραξονικά οχήματα (αριθμημένα από το 71 έως το 82), με καινοτόμα για την εποχή τους χαρακτηριστικά καθώς έφεραν παντογράφο για την ρευματοληψία (τα πράσινα και κίτρινα τραμ της Η.Ε.Μ. έκαναν ρευματοληψία με ράβδο), αυτόματη ζεύξη με σύστημα Scharfenberg το οποίο επέτρεπε την χρήση τους ως πολλαπλές μονάδες, αυτόματες πόρτες ελεγχόμενες από τον οδηγό με αναπτυσσόμενο εξωτερικό σκαλοπάτι για την διευκόλυνση της ανόδου των επιβατών και σύστημα αυτομάτου επιταχύνσεως το οποίο εξασφάλιζε ομαλή επιτάχυνση και δυνατότητα επίτευξης μεγίστης ταχύτητας 50 χλμ./ώρα. Ο εσωτερικός σχεδιασμός τους, επίσης πρωτοποριακός, εξασφάλιζε συνολική χωρητικότητα 125 επιβατών (36 καθημένων). Το αμαξοστάσιο και ο χώρος επισκευής των οχημάτων ευρισκόταν εντός των εγκαταστάσεων των Ελληνικών Ηλεκτρικών Σιδηροδρόμων στον σταθμό του Πειραιά με είσοδο από την οδό Κόνωνος. Σήμερα, δύο στατικά οχήματα βρίσκονται στις στάσεις του σύγχρονου τραμ Αθήνας Κασομούλη και Πικροδάφνη, ως χώρος ανάπαυσης των οδηγών, ένα στην παιδική κατασκήνωση της ΣΤΑ.ΣΥ. στη Βαρυμπόμπη, ένα στο μηχανοστάσιο των πρώην Η.Σ.Α.Π. στο Θησείο (κάηκε στις 7/4/2017 ), ένα στο Σιδηροδρομικό Μουσείο και ένα στη λεωφόρο Ειρήνης στο Πέραμα, επί της παλαιάς γραμμής του τροχιοδρόμου, χρησιμοποιούμενο ως γραφείο εξυπηρέτησης πολιτών, χωρίς όμως κανένα να βρίσκεται σε λειτουργική ή έστω καλή κατάσταση.
Επιπλέον ανάγνωση
Κατηγορία:Τραμ στην Ελλάδα
Εκκλησία Αγίου Προκοπίου (Τίρανα)
Πηγή
Κατηγορία:Εκκλησίες στα Τίρανα
Γίγαντας αστέρας
thumb|250px|[[διάγραμμα Χέρτζσπρουνγκ-Ράσελ: άξονας τετμημένων: φασματικός τύπος
άξονας τεταγμένων: Λαμπρότητα 0, Ia, Ib: Υπεργίγαντες, II: Λαμπροί γίγαντες, III: Γίγαντες, IV: Υπογίγαντες, V: Νάνοι, VI: Υπονάνοι, VII: Λευκοί νάνοι]] Στην Αστροφυσική ονομάζεται γίγαντας αστέρας ένας αστέρας με σημαντικά μεγαλύτερη διάμετρο και λαμπρότητα από ένα αστέρα της Κύριας Ακολουθίας (νάνοι) του ίδιου φασματικού τύπου. Ο Γίγαντας αστέρας έχει ακτίνα από δεκαπλάσια μέχρι εκατονταπλάσια της ηλιακής και λαμπρότητα από δεκαπλάσια μέχρι χιλιαπλάσια της ηλιακής. Αστέρες λαμπρότεροι των γιγάντων λέγονται υπεργίγαντες.
Σημείωση: Προς πληρέστερη κατανόηση των διαστάσεων των αστέρων στη μεν περιγραφή τους αναφέρεται η διάμετρος, ενώ στους υπολογισμούς χρησιμοποιείται η ακτίνα τους.
Διακρίσεις
Αστέρες μεγάλης μάζας της Κύριας Ακολουθίας με υψηλή επιφανειακή θερμοκρασία μπορεί επίσης να αναφέρονται ως γίγαντες, καθώς έχουν πολύ μεγάλη λαμπρότητα. Συνήθως όμως, εξαιτίας ιδίως της μεγάλης διαμέτρου τους, οι γίγαντες βρίσκονται καθαρά πάνω από την Κύρια Ακολουθία στο διάγραμμα Hertzsprung-Russell και αντιστοιχούν στις τάξεις λαμπρότητας II ή III κατά τη διδιάστατη φασματική ταξινόμηση Μόργκαν-Κήναν. Συγκεκριμένα, οι αστέρες τάξεως ΙΙ χαρακτηρίζονται ως λαμπροί γίγαντες, ενώ οι τάξεως ΙΙΙ απλώς ως «γίγαντες».
Σχηματισμός
Αν ένας αστέρας έχει μεγαλύτερη μάζα από αυτό το όριο, τότε μετά την εξάντληση του κεντρικού του υδρογόνου, συστέλλει τις κεντρικές του περιοχές και αρχίζει να συντήκει πυρήνες υδρογόνου προς ήλιο σε ένα κέλυφος γύρω τους, οπότε οι περιοχές του αστέρα έξω από το κέλυφος αρχίζουν να διαστέλλονται σημαντικά και συνεπώς να ψύχονται. Τελικά και η επιφανειακή θερμοκρασία αρχίζει να μειώνεται, οπότε ο αστέρας προσεγγίζει τον κλάδο των ερυθρών γιγάντων στο διάγραμμα Hertzsprung-Russell. Στη συνέχεια, η επιφανειακή θερμοκρασία θα παραμείνει ουσιαστικά σταθερή, ενώ η λαμπρότητα έχει αυξηθεί πολύ, όπως και η διάμετρος. Οι κεντρικές περιοχές θα συνεχίσουν να συστέλλονται υψώνοντας τη θερμοκρασία στο κέντρο. Μόλις αυτή υπερβεί ένα όριο, για μάζα αστέρα μεγαλύτερη του μισού περίπου της ηλιακής, αρχίζει, στα 100 εκατομμύρια βαθμούς, η σύντηξη του He πλέον προς βαρύτερα στοιχεία (άνθρακα και οξυγόνο) με τη λεγόμενη διαδικασία των τριών άλφα. Η πίεση της ακτινοβολίας και η θέρμανση από τη σύντηξη του He προκαλούν τη διαστολή των κεντρικών περιοχών, γεγονός που μειώνει την πίεση στο κέλυφος του υδρογόνου και συνεπώς την παραγωγή ενέργειας εκεί. Αντίθετα λοιπόν από τις κεντρικές περιοχές, ο υπόλοιπος γίγαντας συρρικνώνεται και άρα και η λαμπρότητά του μειώνεται εξαιτίας της μειώσεως της ακτινοβολούσας επιφάνειας.
Η μετέπειτα εξέλιξή του εξαρτάται από τη μάζα του: αν δεν είναι μεγάλη, θα βρεθεί στον οριζόντιο κλάδο στο διάγραμμα Hertzsprung-Russell. Με μία μέση μάζα ως περίπου 8 ηλιακές, θα εξαντλήσει τελικώς το He στο κέντρο του και θα αρχίσει να το συντήκει σε κέλυφος, οπότε η ιστορία επαναλαμβάνεται, με αύξηση της λαμπρότητας και άνοδο στον λεγόμενο ασυμπτωτικό κλάδο των γιγάντων του διαγράμματος Hertzsprung-Russell. Μετά την τελική απώθηση στο διάστημα του μεγαλύτερου μέρους της αρχικής του μάζας, ο αστρικός πυρήνας θα παραμείνει νεκρός ως λευκός νάνος άνθρακα-οξυγόνου.
Η εικόνα διαφέρει για αστέρες της Κύριας Ακολουθίας με ακόμα μεγαλύτερες μάζες, οι οποίοι συντήκουν και άνθρακα: οι αστέρες αυτοί δεν εκλαμπρύνονται πολύ αφού αφήσουν την Κύρια Ακολουθία, αλλά γίνονται ερυθροί υπεργίγαντες (ή κυανοί μετά από απώλεια μάζας). Τελικώς θα καταλήξουν σε λευκούς νάνους οξυγόνου-νέου ή θα εκραγούν ως υπερκαινοφανείς αστέρες και θα σχηματίσουν αστέρες νετρονίων ή μαύρες τρύπες.
Παραδείγματα
Γνωστοί γίγαντες αστέρες διάφορων χρωμάτων είναι και οι εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Είδη αστέρων
Αλφόνσος της Ισπανίας
Ο Αλφόνσος, ισπαν. Alfoso de Borbón y Borbón-Dos Sicilias (3 Οκτωβρίου 1941 - 29 Μαρτίου 1956) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ισπανίας ήταν πρίγκιπας της Ισπανίας και γιος του κόμη της Βαρκελώνης.
Βιογραφία
Ήταν ο δεύτερος γιος του Χουάν κόμη της Βαρκελώνης & τιτουλάριου βασιλιά της Ισπανίας και της Μαρίας δε λας Μερθέδες των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, κόρης του Καρόλου πρίγκιπα των Δυο Σικελιών.
Ο Αλφόνσο-Κριστίνο-Τερέσε-Άνγκελο-Φρανθίσκο δε Ασίς υ τόντος λος Σάντος γεννήθηκε στη Ρώμη. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Χουάν Κάρλος της Ισπανίας. Η οικογένειά του τον φώναζε Αλφονσίτο για να τον ξεχωρίσει από άλλα μέλη με το όνομα Αλφόνσο. Ήταν μωρό ακόμη, όταν οι γονείς του μετακόμισαν στη Λωζάννη, όπου έζησαν στη βίλλα Λε Ροκάιγ. Το 1946 μετακινήθηκαν στη Ριβιέρα της Πορτογαλίας.
Το 1947 ο caudillo Φρανθίσκο Φράνκο τους κάλεσε στην Ισπανία, όπου ο Αλφόνσος την επισκέφθηκε για πρώτη φορά. Το 1950 εστάλη με τον Χουάν-Κάρλος για σπουδές στην Ισπανία. Στην αρχή ζούσαν στο Σαν Σεβαστιάν της χώρας των Βάσκων, όπου είχε ιδρυθεί ένα ιδιωτικό σχολείο στο ανάκτορο Μιραμάρ. Το 1954 τους δέχθηκε ο στρατηγός Φράνκο στο ανάκτορο Πάρδο. Έπειτα παρακολούθησαν τη στρατιωτική ακαδημία στη Θαραγόθα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Ισπανίας
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλλυ 2012
Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλλυ του 2012, ήταν το 39ο στην ιστορία του WRC. Το πρωτάθλημα ξεκίνησε στις 21 Ιανουαρίου στους επικίνδυνους δρόμους του Μονακού και ολοκληρώθηκε στην Ισπανία στις 11 Νοεμβρίου του ίδιου έτους. Παραδοσιακά, το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα είναι σε αναμονή έως και 11 μήνες, ανάλογα με το πρόγραμμα του έτους. Νικητής, ανακηρύχθηκε για πολλοστή φορά, ο Γάλλος 8άκις Παγκόσμιος Πρωταθλητής, Σεμπαστιάν Λέμπ, όπου δήλωσε πως ήταν η τελευταία ολοκληρωμένη του χρονιά στην καριέρα του. Το 2013 θα συμμετέχει σε επιλεγμένους αγώνες με το αυτοκίνητο της Σιτροέν.
Πρόγραμμα Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Ράλλυ 2012
Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλλυ του 2012, στο πρόγραμμα του ήταν διαθέσιμοι 13 αγώνες, οι οποίοι είτε θα ήταν από άσφαλτο, χώμα ή χιόνι. Οι αγώνες που έχουν χωμάτινο οδόστρωμα φτάνουν στους 8 (ο 9ος στην Ισπανία έχει και άσφαλτο) οι 4 από άσφαλτο και 2 (μαζί με το Μονακό) από χιόνι. Οι ειδικές διαδρομές μπορούν να φτάσουν μέχρι και τις 25 και υπάρχουν και οι αγώνες δύναμης (power stages) που είναι και σύντομη η διάσταση τους.
Οδηγοί και Ομάδες του 2012
Κατηγορία:Μηχανοκίνητος αθλητισμός το 2012
Βιγλί Κεφαλονιάς
Το Βιγλί είναι οικισμός στην Κεφαλονιά. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κεφαλονιάς του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 33 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κεφαλονιάς Κατηγορία:Χωριά του νομού Κεφαλληνίας
Τζακ Ριντ
Ο Τζον Φράνσις Ριντ (αγγλικά: John Francis "Jack" Reed, 12 Νοεμβρίου 1949), είναι Αμερικανός πολιτικός και δικηγόρος, που υπηρετεί ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για την πολιτεία του Ρόουντ Άιλαντ από το 1997. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.
Από τον Ιανουάριο του 2021, διατελεί ως πρόεδρος της Επιτροπής Ενόπλων Υπηρεσιών της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών.
Προηγουμένως, έχει υπηρετήσει ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών για την 2η περιφέρεια του Ρόουντ Άιλαντ από το 1991 έως το 1997, καθώς και ως Μέλος της Γερουσίας του Ρόουντ Άιλαντ για την 12η περιφέρεια, από το 1985 έως το 1991.
Πανελλήνιοι κολυμβητικοί αγώνες 1932
Οι Πανελλήνιοι Κολυμβητικοί αγώνες του 1932, έγιναν στις 10-11 Σεπτεμβρίου στο Μικρολίμανο. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. ενώ το πρωτάθλημα υδατοσφαίρισης κατέκτησε ο Άρης Θεσσαλονίκης.
Η διοργάνωση
Στους πανελλήνιους αγώνες κάνει για πρώτη φορά την εμφάνιση του ο Παναθηναϊκός, ανήκωντας πλέον στην δύναμη της ΕΚΟΦ, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κερδίσει βαθμούς. Στα αξιοσημείωτα είναι τα σοβαρά επεισόδια που διαδραματίστηκαν με το τέλος του ημιτελικού αγώνα ουότερ πόλο ανάμεσα στον Ολυμπιακό και τον ΕΘνικό (3-1), κάτι που οδηγεί την ομοσπονδία να τιμωρήσει τις 2 ομάδες με αποκλεισμό και να ανακηρύξει στα χαρτιά, άνευ τελικού αγώνος, πρωταθλητή τον Άρη Θεσσαλονίκης και 2ο τον Ν.Ο Μυτιλήνης, βασιζόμενη στον τελευταίο μεταξύ τους ημιτελικό αγώνα (5-1 υπέρ του Άρη).
Πηγές
Κατηγορία:Πανελλήνιο πρωτάθλημα κολύμβησης 1932 Κατηγορία:Αθλητικά γεγονότα του 1932 Κατηγορία:Διοργανώσεις υγρού στίβου στον Πειραιά
Ιδιώτης
Η λέξη "ιδιώτης" προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη ἰδιώτης. Στην αρχαία Ελλάδα ορίζονταν ως ιδιώτης  το άτομο που ήταν εγωιστής δεν προσέφερε με την εργασία του στην κοινωνία και δεν συμμετείχε στα κοινά. Ο Θουκυδίδης ανέφερε χαρακτηριστικά  (τόν τε μηδὲν τῶνδε μετέχοντα οὐκ ἀπράγμονα, ἀλλ᾽ ἀχρεῖον νομίζομεν) που σημαίνει "Είμαστε οι μόνοι, οι οποίοι, όποιον δεν μετέχει των πολιτικών/"κοινά" δεν τον θεωρούμε απράγμονα, φιλήσυχο, αλλά άχρηστο πολίτη". Στη συνέχεια η λέξη πέρασε στα λατινικά που ενώ στην αρχή είχε την ίδια σημασία όπως στην αρχαία Ελλάδα με το πέρασμα του χρόνου έφθασε να είναι συνώνυμο της λέξης χαζός "idiot". Το ίδιο συνέβη και με τα νέα ελληνικά αφού η λέξη έχασε την σημασία της για να καταλήξει συνώνυμο του "ιδιοκτήτη". Επίσης, στην αρχαία Ελλάδα, δεν επιτρεπόταν να μην κάνεις απολύτως τίποτα για την κοινότητα γύρω σου. Έτσι, η λέξη "ιδιώτης" μεταφράστηκε στα αγγλικά idiot.
Κατηγορία:Νοημοσύνη
ΙντερΛίγα
Η ΙντερΛίγα (ισπανικά: InterLiga) ήταν ποδοσφαιρική διοργάνωση στην οποία συμμετείχαν μεξικανικοί σύλλογοι, με σκοπό την πρόκριση στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση της Νότιας Αμερικής, το Κόπα Λιμπερταδόρες.
Πριν από τη διοργάνωση του Κόπα Λιμπερταδόρες 2004, οι σύλλογοι από το Μεξικό μετείχαν σε δύο προκριματικές φάσεις, πρώτα έρχονταν αντιμέτωπες μεταξύ τους και εν συνεχεία οι ομάδες που προκρίνονταν, αγωνίζονταν με ομάδες από τη Βενεζουέλα, με σκοπό την πρόκριση στο κύριο σκέλος της διοργάνωσης. Το 2004, το Μεξικό και η Βενεζουέλα απέκτησαν για πρώτη φορά τη δυνατότητα απευθείας πρόκρισης των ομάδων τους στο Κόπα Λιμπερταδόρες. Η Μεξικανική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου αποφάσισε να δημιουργήσει μία διοργάνωση με σκοπό την κατάληψη των δύο θέσεων που ήταν διαθέσιμες, που θα διεξαγόταν τον Ιανουάριο, έπειτα από τη λήξη του εγχώριου πρωταθλήματος της Πριμέρα Ντιβισιόν, υπό τη μορφή πλέι οφ.
Στη διοργάνωση μετείχαν οι οκτώ ομάδες του πρωταθλήματος, με βάση τη συνολική βαθμολογία τους στις περιόδους Απερτούρα και Κλαουσούρα της Πριμέρα Ντιβισιόν, οι οποίες χωρίζονταν σε δύο ομίλους των τεσσάρων. Κάθε ομάδα αγωνιζόταν με κάθε άλλη ομάδα του ομίλου της δύο φορές. Προκειμένου να διασφαλιστεί ένα πιο ουδέτερο περιβάλλον, αλλά και να επωφεληθεί μεγάλος αριθμός μεξικανών φιλάθλων, όλοι οι αγώνες διεξήχθησαν στις Ηνωμένες Πολιτείες στην Καλιφόρνια και το Τέξας, δύο πολιτείες με μεγάλο πληθυσμό μεξικανικής καταγωγής. Η ομάδα που καταλάμβανε την πρώτη θέση κάθε ομίλου, αποκτούσε το δικαίωμα συμμετοχής στον τελικό με σκοπό την κατάκτηση μιας από τις δύο θέσεις στο Κόπα Λιμπερταδόρες. Η ηττημένη ομάδα του τελικού είχε μια δεύτερη ευκαιρία να πάρει τη θέση που είχε απομείνει, αγωνιζόμενη με τη νικήτρια του παιχνιδιού μεταξύ των ομάδων που κατέλαβαν τη δεύτερη θέση κάθε ομίλου.
Οι ομάδες που κατακτούσαν το μεξικανικό πρωτάθλημα εξαιρούνταν από τη διοργάνωση της ΙντερΛίγα, καθώς είχαν δικαίωμα συμμετοχής στο ΚΟΝΚΑΚΑΦ Τσάμπιονς Λιγκ, το οποίο διεξαγόταν την ίδια περίοδο με το Κόπα Λιμπερταδόρες, οι κάτοχοι των οποίων αποκτούσαν το δικαίωμα συμμετοχής στο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων. Σε περίπτωση που οι μεξικανικοί σύλλογοι κατακτούσαν το Κόπα Λιμπερταδόρες, δεν είχαν δικαίωμα συμμετοχής στο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων, λόγω υπαγωγής του Μεξικού στην ΚΟΝΚΑΚΑΦ.
Δομή
Από το Κόπα Λιμπερταδόρες του 2005 και έπειτα, το Μεξικό κατείχε και τρίτη θέση (που ονομάστηκε «Μεξικό 3») με δικαίωμα συμμετοχής στα προκριματικά του Κόπα Λιμπερταδόρες. Τη θέση «Μεξικό 1», που οδηγούσε απευθείας στους ομίλους του Κόπα Λιμπερταδόρες, καταλάμβανε η νικήτρια του αγώνα μεταξύ των δύο πρωταθλητριών κάθε έτους. Για τις θέσεις «Μεξικό 2» και «Μεξικό 3» δημιουργήθηκε η διοργάνωση της ΙντερΛίγα.
Στην ΙντερΛίγα μετείχαν οκτώ ομάδες του μεξικανικού πρωταθλήματος, οι οποίες χωρίζονταν σε δύο ομίλους των τεσσάρων. Οι δύο πρώτες κάθε ομίλου προκρίνονταν στους τελικούς. Στον πρώτο τελικό αναμετρώνταν οι πρώτες κάθε ομίλου. Η νικήτρια του πρώτου τελικού και της διοργάνωσης, καταλάμβανε τη θέση «Μεξικό 2» και προκρινόταν απευθείας στους ομίλους του Κόπα Λιμπερταδόρες. Στο δεύτερο τελικό μετείχαν οι δεύτερες κάθε ομίλου, με τη νικήτρια του δεύτερου τελικού να μετέχει σε διπλό (εντός και εκτός έδρας) αγώνα μπαράζ με την ηττημένη του πρώτου τελικού, για την κατάληψη της θέσης «Μεξικό 3», η οποία οδηγούσε στα προκριματικά του Κόπα Λιμπερταδόρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στο Μεξικό Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στις ΗΠΑ
Ταντέους Ναλέπα
Δισκογραφία
Με τους Breakout:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί μουσικοί Κατηγορία:Κιθαρίστες Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Τρίχα
Θύλακας
Ο θύλακας της τρίχας είναι το σημείο στο δέρμα από όπου φύεται η τρίχα. Στο θύλακα είναι προσκολλημένοι σμηγματογόνοι αδένες που εκκρίνουν το σμήγμα, ουσία που λιπαίνει τις τρίχες και το δέρμα. Στο θύλακα επίσης αναρτάται και ένας μυς, ο ορθωτήρας μυς της τρίχας που μπορεί και σηκώνει την, συνήθως γερμένη, τρίχα κάθετα στην επιφάνεια του δέρματος.
Στέλεχος της τρίχας
Το μέρος της τρίχας που βρίσκεται πάνω από το δέρμα ονομάζεται στέλεχος. Το στέλεχος αποτελείται από νεκρά κύτταρα που έχουν μετατραπεί σε κερατίνη και από συνδετικό υλικό μαζί με μικρές ποσότητες νερού. Η δομή αυτή της τρίχας εξηγεί γιατί δεν αισθανόμαστε πόνο όταν κόβονται τα μαλλιά.
Το στέλεχος της τρίχας αποτελείται από τρία στρώματα. Το εσωτερικό μέρος του στελέχους ονομάζεται medulla και παρατηρείται μόνο σε μεγάλες και χοντρές τρίχες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανατομία ζώων Κατηγορία:Ανθρώπινη τριχοφυΐα
Νικολάι Αυξέντιεφ
Ο Νικολάι Ντμίτριεβιτς Αυξέντιεφ (ρωσικά: Николай Дмитриевич Авксентьев, 1878, Πένζα – 1943, Νέα Υόρκη) ήταν ένα ηγετικό μέλος του Ρωσικού Σοσιαλ-Επαναστατικού Κόμματος (Εσέροι). Ήταν ένας από τους «Εσέρους της Χαϊδελβέργης» (μία ομάδα Ρώσων φοιτητών στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης στη δεκαετία του 1890), όπως ο Β. Μ. Ζενζίνοβ. Αυτοί οι Εσέροι ήταν επηρεασμένοι από τη νέο-Καντιανή φιλοσοφία και τον Μαρξισμό.
Κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο ο Αυξέντιεφ συνδέθηκε με την πτέρυγα των «Αμυνιτιστών» του κόμματος των Εσέρων, και συνεργάστηκε στενά με τον Β.Β. Ρούντνεβ, Α. Ρ. Γκοτς και άλλους. Στήριξε τη Φεβρουαριανή Επανάσταση του 1917 και κατείχε διάφορες θέσεις στη Δούμα, το Σοβιέτ και την Προσωρινή Κυβέρνηση υπό τον Α.Φ. Κερένσκι, περιλαμβανομένης της διαδοχής του Γκεόργκι Λβοφ σαν Υπουργού Εσωτερικών, 15 Μαρτίου 1917 – 21 Ιουλίου 1917. Ο Αυξέντιεφ εναντιώθηκε στην Μπολσεβίκικη Οκτωβριανή Επανάσταση και συνελήφθη για λίγο από τους Μπολσεβίκους. Τον Νοέμβριο του 1918 συμμετείχε στο αντι-Μπολσεβίκικο «Διευθυντήριο» στο Ομσκ, αλλά σύντομα τα χάλασε με τους στρατιωτικούς αντεπαναστάτες περί τον Ναύαρχο Κολτσάκ.
Αφού κρατήθηκε για λίγο από τον Κολτσάκ, ο Αυξέντιεφ έφυγε από τη Ρωσία μέσω Βλαδιβοστόκ, με τη βοήθεια Βρετανών στρατιωτικών. Εγκαταστάθηκε στο Παρίσι και ενεργοποιήθηκε στους κύκλους των φυγάδων και στον Ελευθεροτεκτονισμό. Μετά τη Γερμανική εισβολή στη Γαλλία το 1940, ο Αυξέντιεφ και η σύζυγός του Μπέρθι διέφυγαν στην Αμερική με έκτακτη βίζα που δόθηκε από την Εβραϊκή Εργατική Επιτροπή και την Αμερικανική Ομοσπονδία Εργασίας.
Η κόρη του Αλεξάνδρα έγινε μια ολοκληρωμένη καλλιτέχνης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι επαναστάτες
Σχέσεις Ελλάδας και Τουρκίας
Οι σχέσεις Ελλάδας-Τουρκίας χαρακτηρίζονται από εναλλασσόμενες περιόδους αμοιβαίας εχθρότητας και συμφιλίωσης από τότε που η Ελλάδα κέρδισε την ανεξαρτησία της από την Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1832, μετά την Ελληνική Επανάσταση του 1821. Από τότε οι δύο χώρες έχουν αντιμετωπίσει η μία την άλλη σε τέσσερις μεγάλους πολέμους, τον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897, τον Α' Βαλκανικό Πόλεμο το 1912-1913, τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο (1914-1918) και τέλος τον Ελληνο-τουρκικό Πόλεμο των ετών 1919 - 1922. Με τον τερματισμό του τελευταίου ακολούθησε η ανταλλαγή των πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Και οι δύο χώρες εντάχθηκαν στο ΝΑΤΟ το 1952. Οι σχετικά καλές σχέσεις επιδεινώθηκαν και πάλι κατά τη δεκαετία του 1950, λόγω του πογκρόμ των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης το 1955, των απελάσεων των Ελλήνων από την Κωνσταντινούπολη το 1960, το Κυπριακό ζήτημα, την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974  και τις μετέπειτα στρατιωτικές αντιπαραθέσεις σχετικά με τη διαφορά επάνω στο ζήτημα της κυριότητας ορισμένων νησιών του Αιγαίου. Μία περίοδος σχετικής εξομάλυνσης άρχισε μετά το 1999 με τη λεγόμενη «διπλωματία του σεισμού» η οποία άλλαξε την αρνητική κατάσταση των προηγούμενων ετών. Τα τελευταία χρόνια (δεκαετία 2010) τα περιστατικά έντασης έχουν αυξηθεί και πάλι.
Βυζαντινή και Οθωμανική Αυτοκρατορία
Το 1300 ξεκίνησαν οι συγκρούσεις μεταξύ των Βυζαντινών και των Οθωμανών. Οι δύο αυτοκρατορίες ήταν αντίπαλες σε πολλές μάχες μέχρι και την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453.
Μετά την κατάκτηση της πρωτεύουσας της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, οι Οθωμανοί Τούρκοι κατέκτησαν το 1460 το Δεσποτάτο του Μυστρά και από το 1500 και μετά ολοένα και περισσότερες περιοχές και νησιά τέθηκαν υπό Οθωμανικό έλεγχο. Η Ρόδος κατακτήθηκε το 1522, η Κύπρος το 1571, ενώ η υπό ενετική κυριαρχία Κρήτη έπεσε μόλις το 1669. Τα νησιά του Ιονίου παρέμειναν μόνο για ένα πολύ σύντομο χρονικό διάστημα υπό Οθωμανική κυριαρχία και παρέμειναν κυρίως υπό την κυριαρχία της Δημοκρατίας της Βενετίας.
Οθωμανική εποχή μέχρι το 1820
Κατά τη διάρκεια των Βενετοτουρκικών πολέμων και του Ρωσοτουρκικού Πολέμου (1768-74) οι υπόδουλοι Έλληνες υποστήριξαν και βοήθησαν τους εχθρούς των Οθωμανών. Επίσης, υπήρξαν κάποιες ελληνικές εξεγέρσεις, ειδικά από το Διονύσιο το Φιλόσοφο. Επιπλέον ο στόλος του Λάμπρου Κατσώνη άρχισε να παρενοχλεί τον Οθωμανικό στόλο στο Αιγαίο Πέλαγος.
Από το 1821 μέχρι και το 1913
Οι Έλληνες πολιτικοί του 19ου αιώνα ήταν αποφασισμένοι να συμπεριλάβουν όλα αυτά τα εδάφη μέσα σε ένα σημαντικά διευρυμένο ελληνικό κράτος, που θα είχε ως πρότυπό του την Βυζαντινή Αυτοκρατορία και πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη. Η πολιτική αυτή ονομάστηκε Μεγάλη Ιδέα. Η Κωνσταντινούπολη ήταν η πρωτεύουσα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας από το 330 μ.Χ μέχρι την πτώση της στους Οθωμανούς Τούρκους το 1453.
Κατά τη διάρκεια του Κριμαϊκού Πολέμου (1854 - 1856), η Βρετανία και η Γαλλία συγκράτησαν την Ελλάδα από επίθεση εναντίον των Οθωμανών με την κατάληψη του Πειραιά. Και πάλι κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικό Πόλεμο του 1877 οι Έλληνες ήταν πρόθυμοι να συμμετάσχουν με στόχο την εδαφική επέκταση, αλλά η Ελλάδα δεν ήταν σε θέση να κερδίσει κανένα νέο έδαφος. Παρ' όλα αυτά, μετά το Συνέδριο του Βερολίνου το 1881 παραχωρήθηκε στην Ελλάδα το μεγαλύτερο μέρος της Θεσσαλίας και ένα τμήμα της Ηπείρου.
Το 1897, μια νέα επανάσταση στην Κρήτη με απώτερο στόχο την ένωση με την Ελλάδα οδήγησε στο πρώτο Ελληνο-τουρκικό Πόλεμο. Ο απροετοίμαστος ελληνικός στρατός δεν ήταν σε θέση να εκτοπίσει τα Οθωμανικά στρατεύματα από τα οχυρώματα κατά μήκος των βορείων συνόρων και με την Οθωμανική αντεπίθεση ο πόλεμος τελείωσε με ταπεινωτικό τέλος για την Ελλάδα και επιπλέον κάποιες μικρές εδαφικές απώλειες.
Οι Νεότουρκοι, που κατέλαβαν την εξουσία στην Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1908 επιδείνωσαν την ήδη δυσχερή θέση των χριστιανικών μειονοτήτων. Η Κρήτη τέθηκε και πάλι τότε στο επίκεντρο των ελληνικών και των τουρκικών επιδιώξεων. Ο Πρώτος Βαλκανικός Πόλεμος του 1912-1913 ήταν μια άμεση συνέπεια της αυξανόμενης έντασης και με το τέλος αυτού η Ελλάδα προσάρτησε την Κρήτη, τα νησιά του βορειοανατολικού αιγαίου, την υπόλοιπη Θεσσαλία και την Ήπειρο και το μεγαλύτερο μέρος της Μακεδονίας από τους Οθωμανούς.
Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος και μετά (1914-1927)
Η Ελλάδα εισήλθε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο το 1917, με την ελπίδα προσάρτησης της Κωνσταντινούπολης και της Σμύρνης (τουρκικά: Izmir) από τους Οθωμανούς, με την υποστήριξη της Βρετανίας και της Γαλλίας. Η συνεχιζόμενη Γενοκτονία των Ελλήνων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν επίσης ένας σημαντικός παράγοντας σε αυτή την απόφαση. Το 1920 με τη Συνθήκη των Σεβρών παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα η Ανατολική Θράκη και η περιοχή γύρω από τη Σμύρνη. Η Συνθήκη αυτή υπογράφηκε από την Οθωμανική κυβέρνηση, αλλά δεν τέθηκε ποτέ σε ισχύ.
Η Ελλάδα κατέλαβε τη Σμύρνη στις 15 Μαΐου 1919, ενώ ο Μουσταφά Κεμάλ (μετέπειτα Ατατούρκ) προσγειώθηκε στη Σαμψούντα στις 19 Μαΐου 1919, μια πράξη που θεωρήθηκε η αρχή του τουρκικού Πολέμου της Ανεξαρτησίας. Ένωσε τις διαμαρτυρόμενες φωνές στην Ανατολία και έθεσε σε κίνηση ένα εθνικιστικό κίνημα για να αποκρούσει τα στρατεύματα χωρών που είχαν καταλάβει την Τουρκία (όπως η Ιταλία, η Γαλλία και η Βρετανία) και να δημιουργήσει τα νέα σύνορα ενός κυρίαρχου τουρκικόυ έθνους. Έχοντας δημιουργήσει μία ξεχωριστή κυβέρνηση στην Άγκυρα, η κυβέρνηση του Κεμάλ δεν αναγνώρισε την αποτυχημένη Συνθήκη των Σεβρών και αγωνίστηκε για να ανακληθεί. Οι ελληνικές εξελίξεις στην Ανατολία ήταν ταχύτατες και τελικά ο ελληνικός στρατός αναγκάστηκε να υποχωρήσει.
Ο τουρκικός στρατός εισήλθε στη Σμύρνη στις 9 Σεπτεμβρίου 1922. Ο ελληνικός στρατός και η διοίκηση είχαν ήδη φύγει από τη θάλασσα. Ο πόλεμος τελείωσε με την Καταστροφή της Σμύρνης και η Συνθήκη της Λωζάνης αντικατέστησε τις προηγούμενες συνθήκες και όρισε τα σύνορα που ισχύουν μέχρι σήμερα για την Τουρκία.
Η Συνθήκη της Λωζάνης προέβλεπε την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας που είχε ήδη αρχίσει πριν από την τελική υπογραφή της συνθήκης, τον Ιούλιο του 1923. Περίπου ενάμισι εκατομμύριο Έλληνες αναγκάστηκαν να φύγουν από την Τουρκία για την Ελλάδα και περίπου μισό εκατομμύριο Τούρκοι έπρεπε να φύγουν από την Ελλάδα για την Τουρκία (η ανταλλαγή πληθυσμών έγινε με βάση θρησκευτικά κίνητρα, επομένως ήταν ανταλλαγή μεταξύ Χριστιανών και Μουσουλμάνων). Από την ανταλλαγή εξαιρέθηκαν οι ελληνικοί πληθυσμοί της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου, όπου είχαν τη δυνατότητα να μείνουν, και οι τουρκικοί πληθυσμοί στη Δυτική Θράκη.
Τα γεγονότα αυτά αποδείχθηκαν καταστροφικά για την Ελλάδα. Εκατοντάδες χιλιάδες άτομα σκοτώθηκαν, χιλιάδες οικογένειες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις πατρογονικές τους εστίες και σχεδόν τερματίστηκε η συνεχής ελληνική παρουσία 3.000 χρόνων στη Μικρά.
Η Συνθήκη της Λωζάνης του 1923 απένειμε τα νησιά Ίμβρος και Τένεδος στην Τουρκία, βάσει των ειδικών διατάξεων για τους Έλληνες που ζουν εκεί. Οι πληθυσμοί αυτών των νησιών ήταν στη συντριπτική τους πλειοψηφία ελληνικοί. Ωστόσο, μετά τη νομοθεσία του "Αστικού Δικαίου", στις 26 Ιουνίου 1927, τα δικαιώματα που παραχωρούνταν στους ελληνικούς πληθυσμούς της Ίμβρου και της Τενέδου ανακλήθηκαν κατά παράβαση της Συνθήκης της Λωζάνης. Έτσι, τα νησιά υποβιβάστηκαν από μία διοικητική περιφέρεια σε μια υποπεριοχή. Επιπλέον, τα μέλη του τοπικού συμβουλίου ήταν υποχρεωμένοι να έχουν επαρκή γνώση της τουρκικής γλώσσας, πράγμα που σήμαινε ότι η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων ήταν αποκλεισμένοι.
Τα χρόνια 1928-1954
Οι ηγέτες της Ελλάδας και της Τουρκίας, Ελευθέριος Βενιζέλος και Κεμάλ Ατατούρκ, ήταν αποφασισμένοι να δημιουργήσουν ομαλές σχέσεις μεταξύ των δύο κρατών. Μετά από χρόνια διαπραγματεύσεων, μια συνθήκη συνήφθη το 1930, μετά από μία επίσκεψη του Βενιζέλου στην Κωνσταντινούπολη και την Άγκυρα. Η Ελλάδα παραιτήθηκε από όλες τις διεκδικήσεις τουρκικών εδαφών. Αυτό ακολουθήθηκε από το Βαλκανικό Σύμφωνο του 1934.
Την επόμενη χρονιά, το 1942, η Τουρκία επέβαλε το Βαρλίκ Βεργκισί, έναν ειδικό φόρο, με τον οποίο φορολογούνταν οι μη Μουσουλμανικές μειονότητες της Τουρκίας, συμπεριλαμβανομένης και της ελληνικής μειονότητας.
Οι αρχές του Ψυχρού Πολέμου έφεραν πιο κοντά τις διεθνείς πολιτικές των δύο χωρών. Το 1950 και οι δύο χώρες πολέμησαν στον Πόλεμο της Κορέας στο πλάι των δυνάμεων του ΟΗΕ. Το 1952 και οι δύο χώρες προσχώρησαν στο ΝΑΤΟ.
Σεπτεμβριανά, κρίση στην Κύπρο, τουρκική εισβολή στο νησί, κατάρρευση της στρατιωτικής χούντας (1955-1975)
Ένα σοβαρό θέμα στις συγκρούσεις μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας από τη δεκαετία του 1950 και μετά αποτέλεσε η Κύπρος, η οποία μέχρι το 1960 ήταν μια Βρετανική αποικία με τους Ελληνοκύπριους να αποτελούν το 82% του πληθυσμού του νησιού. Το μεγαλύτερο μέρος των Ελληνοκύπριων ήθελαν ένωση με την Ελλάδα και υπήρχαν εθνικιστικές ταραχές. Η ελληνική κυβέρνηση, λόγω της οικονομικής και διπλωματικής εξάρτησης από τη Βρετανία, αναγκάστηκε να αποκηρύξει οποιονδήποτε στόχο για ένωση με την Κύπρο.
Στη δεκαετία του 1950, το ζήτημα της Κύπρου, φούντωσε και πάλι, όταν οι Ελληνοκύπριοι υπό τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, αξίωσαν την ένωση με την Ελλάδα και ξεκίνησε η παραστρατιωτική δράση της ΕΟΚΑ κατά των Βρετανών. Τελικά, ο Έλληνας Πρωθυπουργός Αλέξανδρος Παπάγος πήγε το θέμα της Κύπρου στα Ηνωμένα Έθνη.
Οι Τούρκοι, εξοργισμένοι από τις διακρίσεις της Ελλάδας εις βάρος των Τουρκοκυπρίων, απέκτησαν έντονη ανησυχία στην ιδέα ότι η Κύπρος θα παραχωρούνταν στην Ελλάδα. Αυτό οδήγησε στο πογκρόμ της ελληνικής κοινότητας της Κωνσταντινούπολης το 1955.