cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Indiana Jones and the Last Crusade: The Graphic Adventure
Σενάριο
Η πλοκή ακολουθεί την ιστορία της ομώνυμης ταινίας Ο Ιντιάνα Τζόουνς και η Τελευταία Σταυροφορία. Ο παίκτης παίρνει το ρόλο του αρχαιολόγου Dr. Jones. Στην αρχή του παιχνιδιού ο Jones μαθαίνει ότι έχει απαγάγει ο πατέρας του, επίσης αρχαιολόγος και με ειδικότητα το Άγιο Δισκοπότηρο. Η έρευνα για τον πατέρα του εξελίσσεται σε έρευνα για το ίδιο το Δισκοπότηρο, το οποίο ο Jones πρέπει να βρει πριν από τους ερευνητές της Ναζιστικής Γερμανίας, που έχουν σκοπό να χρησιμοποιήσουν την δύναμή του για τον εξοπλισμό της χώρας. Οι περιπέτειες του Dr. Jones θα τον φέρουν σε διάφορα μέρη, όπως τη Βενετία, ένα κάστρο της Αυστρίας, το Βερολίνο και το Ισκεντερούν.
Νίκος Φίλης
Πολιτική σταδιοδρομία
Στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου 2023 ήταν υποψήφιος βουλευτής Α' Αθηνών, ωστόσο δεν εξελέγη.
Indiana Jones and the Last Crusade: The Graphic Adventure
Σενάριο
Διάφορα βασικά στοιχεία της κινηματογραφικής ταινίας όπως π.χ. η Αδελφότητα του Αγίου Δισκοπότηρου, ο Sallah (φίλος του Jones) και το κυνηγητό στα κανάλια της Βενετίας δεν βρίσκονται στο παιχνίδι. Επίσης διάφοροι γρίφοι λύνονται στο παιχνίδι με διαφορετικό τρόπο από ότι στην ταινία. Έτσι το παιχνίδι αποκτά ξεχωριστό, δικό του χαρακτήρα.
Λέμμινκαϊνεν
thumb|right|200px|"Η μητέρα του Λεμινκέινεν", πίνακας του 1897
Νίκος Φίλης
Υπουργικό έργο
Κατά τη διάρκεια της θητείας του Νίκου Φίλη μειώθηκαν οι ώρες του δημοτικού από 7 καθημερινώς σε 6, ενώ στο γυμνάσιο οι 35 διδακτικές ώρες την εβδομάδα έγιναν 32, ορίστηκε η γραπτή εξέταση των μαθητών του γυμνασίου σε πέντε μαθήματα (Νεοελληνική Γλώσσα και Γραμματεία, Νεοελληνική Λογοτεχνία, Μαθηματικά, Ιστορία, Φυσική) σε αντίθεση με το παρελθόν όπου οι μαθητές εξετάζονταν στο τέλος της χρονιάς σε πάνω από δεκατρία μαθήματα (ακόμη και στα Γερμανικά/Γαλλικά), μειώθηκαν οι ώρες διδασκαλίας των Αρχαίων Ελληνικών στο Γυμνάσιο από 3 εβδομαδιαίως σε 2, επιμηκύνθηκε το διδακτικό έτος έως τις 31 Μαΐου και σε ό,τι αφορά τα γυμνάσια χωρίστηκε σε 2 τετράμηνα αντί για 3 τρίμηνα, ενώ αναδιαρθρώθηκε το πρόγραμμα σπουδών στα Θρησκευτικά σε όλες τις τάξεις (έκδοση νέων εγχειριδίων προς αντικατάσταση των προηγουμένων), μειώνοντας σημαντικά τον φόρτο των μαθητών ειδικά στο Γυμνάσιο, λόγω των πολύ λιγότερων εξεταστέων μαθημάτων στο τέλος και τη θέσπιση δύο τετραμήνων αντί για τρία τρίμηνα (με αποτέλεσμα, λιγότερα διαγωνίσματα σε ένα πιο μεγαλύτερο χρονοδιάγραμμα), ενώ από το 2016 και έπειτα μειώθηκαν κατά πολύ και οι γραπτές δοκιμασίες στο μάθημα της ημέρας.
Indiana Jones and the Last Crusade: The Graphic Adventure
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια περιπέτειας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1989 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Mac OS Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια DOS Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια Amiga Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια Atari ST Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στην Αυστρία Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στη Βενετία Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στην Τουρκία Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της LucasArts Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με SCUMM Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια FM Towns Κατηγορία:Νικητές Golden Joystick Award Κατηγορία:Ιντιάνα Τζόουνς
Λέμμινκαϊνεν
Στη φινλανδική μυθολογία, ο Λέμμινκαϊνεν ή Λεμινκέινεν (φινλ. Lemminkäinen ) είναι ένας ήρωας των παραδοσιακών τραγουδιών (π.χ. Καλέβαλα). Στην Καλέβαλα αναφέρεται και ως "Lemminpoika", γιος της Λέμπο. Συνήθως απεικονίζεται ως νέος και όμορφος, με μακριά ξανθά σγουρά μαλλιά. Αρχικά, στην προφορική παράδοση και τα παλιά τραγούδια, ο Λεμινκέινεν είναι καθαρά σαμανιστική φιγούρα, αλλά στην Καλέβαλα αποκτά πολεμικά χαρακτηριστικά και συγχέεται με άλλους ήρωες πολεμιστές, όπως ο Κάουκαμοϊνεν και ο Άχτι.
Σιδηροδρομικός Σταθμός Πολυκατοικιών Λουτρακίου
Με την αναστολή της εκτέλεσης τακτικών δρομολογίων στη γραμμή Ισθμού - Λουτρακίου το 2006, ο σταθμός Πολυκατοικιών έκλεισε οριστικά. Στο σχέδιο ανακατασκευής της γραμμής Ισθμού - Λουτρακίου δεν προβλέπεται η κατασκευή νέου σταθμού στη θέση του σταθμού Πολυκατοικιών ή οπουδήποτε αλλού μεταξύ Ισθμού και Λουτρακίου.
Νίκος Φίλης
Άρνηση της Γενοκτονίας των Ποντίων
Στις 2 Νοεμβρίου 2015 μιλώντας στην εκπομπή Στον Ενικό του STAR με τον Νίκο Χατζηνικολάου υποστήριξε ότι «δεν υπήρξε γενοκτονία των Ποντίων, σύμφωνα με την αυστηρά επιστημονική έννοια του όρου, αλλά αιματηρή εθνοκάθαρση». Αυτή η άποψη του προκάλεσε την οργισμένη αντίδραση των ποντιακών οργανώσεων, των κομμάτων της αντιπολίτευσης και του ετέρου κυβερνητικού κόμματος των Ανεξάρτητων Ελλήνων, οι οποίοι ζήτησαν την αποπομπή του Νίκου Φίλη από την κυβέρνηση. Αντιδράσεις υπήρξαν και από τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξανδρο Τριανταφυλλίδη και Γιάννη Μιχελογιαννάκη. Παράλληλα, πλήθος πολιτικών, Ποντίων καλλιτεχνών και πολιτών χαρακτήρισαν τον υπουργό ανιστόρητο. Αντιθέτως, οι δηλώσεις του αντιμετωπίστηκαν θετικά από τα τουρκικά ΜΜΕ.
Σιδηροδρομικός Σταθμός Πολυκατοικιών Λουτρακίου
Ο σταθμός Πολυκατοικιών είναι επίσης γνωστός και από τη χιλιομετρική του θέση με το όνομα Χιλιομετρικό Σημείο 2,427 (Ισθμού - Λουτρακίου).
Νίκος Φίλης
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές
Λέμμινκαϊνεν
Στα κατορθώματά του, συμπεριλαμβάνεται το ότι πήγε σε ένα μέρος που έμοιαζε με τον Κάτω Κόσμο, τη φινλανδική Τούονελα, όπου ξεπερνάει πολλά εμπόδια, όπως μια χαράδρα από φλεγόμενους βράχους και ένα φράχτη από φίδια. Μια μυθική εκδοχή τον θέλει να πνίγεται στα νερά της Τουονέλα προσπαθώντας να πιάσει ή να σκοτώσει το μαύρο κύκνο, προκειμένου να κερδίσει σαν γυναίκα του μια από τις κόρες της μάγισσας Λόουχι της Πόγιολα, όπως και ο Ιλμάρινεν κάποτε.
Σιδηροδρομικός Σταθμός Πολυκατοικιών Λουτρακίου
Η νέα θέση του σταθμού τον Νοέμβριο του 2021 θα βρίσκεται στο Καζίνο/Μηχανικό στην συμβολή Παπανικολάου και Ποσειδώνος.
Λέμμινκαϊνεν
Η ιστορία του Λεμινκέινεν μοιάζει με αρκετές παρόμοιες ιστορίες για ταξίδια και κατορθώματα κατά την κάθοδο στον Κόσμο των Νεκρών, μέχρι το σημείο που ο Λεμινκέινεν σκοτώνεται. Έτσι, η μητέρα του ταξιδεύει παντού και κάνει τα πάντα για να βρει το σώμα του, ενώ καταφέρνει να τον ζωντανέψει και πάλι, παίρνοντας μια σταγόνα μέλι από το παλάτι του άρχοντα των θεών, Ούκκο. Η ιστορία αυτή μοιάζει με την αναζήτηση της θεάς Ίσιδας για τον Όσιρι. Το τέλος αυτό πιθανότατα έχει δεχτεί επιρροές από το χριστιανισμό, καθώς και από το σκανδιναβικό μύθο του Μπαλντρ.
Σιδηροδρομικός Σταθμός Πολυκατοικιών Λουτρακίου
Πολυκατοικιες Πολυκατοικιες Πολυκατοικιες Πολυκατοικιες
Λέμμινκαϊνεν
Ο συνθέτης Γιαν Σιμπέλιους έγραψε τη συμφωνική σουίτα "Θρύλοι του Λεμινκάινεν", από την οποία γνωστότερο είναι το δεύτερο μέρος, "Ο Κύκνος της Τουονέλα".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φινλανδική μυθολογία
Παύλος Στεφάνοβικ Σκυλίτσης
Ο Παύλος Στεφάνοβικ Σκυλίτσης ήταν Έλληνας εθνικός ευεργέτης.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν ομογενής από τη Χίο. Εκτός πολλών άλλων δωρεών του προσέφερε σημαντικό ποσό για την ανοικοδόμηση της Θεολογικής Σχολής στη Χάλκη, που είχε πέσει από ισχυρό σεισμό.
Ευεργέτησε επίσης την κοινότητα της ιδιαίτερης πατρίδας του Χίο, συμπληρώνοντας το Σκυλίτσειο νοσοκομείο, το οποίο ανεγέρθη με κοινή δαπάνη της οικογένειάς του. Προς τιμή του ονομάστηκε το Στεφανοβίκειο Μαγνησίας.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες
Ακαδημία Επιστημών του Ιράν
Η Ακαδημία Επιστημών της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν (περσ. فرهنگستان علوم جمهوری اسلامی ایران) ιδρύθηκε το 1988. Είναι η μία από τις 4 ακαδημίες του Ιράν, με τις άλλες τρεις να είναι η Ιρανική Ακαδημία Ιατρικών Επιστημών, η Ιρανική Ακαδημία Τεχνών και η Ακαδημία Περσικής Γλώσσας και Φιλολογίας. Η έδρα της Ακαδημίας Επιστημών του Ιράν βρίσκεται στην πρωτεύουσα της χώρας Τεχεράνη.
Δομή και διοίκηση
Η Ακαδημία Επιστημών έχει 6 επιστημονικά τμήματα, τα ακόλουθα:
Η ακαδημία έχει ως διευθυντή τιμητικά ex officio τον εκάστοτε Πρόεδρο της χώρας. Διοικείται ωστόσο από τον πρόεδρο της Ακαδημίας, που σήμερα είναι ο καθηγητής φιλοσοφίας Ρεζά Νταβαρί Αρντακανί, ένα επιστημονικό συμβούλιο και τον γραμματέα της Ακαδημίας.
Στόχοι
Στους διακηρυγμένους σκοπούς της Ακαδημία Επιστημών του Ιράν συγκαταλέγονται η επίτευξη επιστημονικής και πολιτιστικής ανεξαρτησίας της χώρας, η προαγωγή της επιστήμης και της τεχνολογίας, η ενθάρρυνση του ερευνητικού πνεύματος, η πρόσβαση στις τελευταίες επιστημονικές ανακαλύψεις και καινοτομίες, και η επιστροφή στο Ιράν, ενθάρρυνση και στήριξη εξεχόντων ερευνητών και ακαδημαϊκών. Προκειμένου να εκπληρώσει αυτούς τους στόχους, η Ακαδημία έχει διάφορες δραστηριότητες, όπως την επισκόπηση και την ανάλυση της καταστάσεως της επιστήμης, της τεχνολογίας, της εκπαιδεύσεως και της έρευνας σε εθνική κλίμακα, μελέτες των εμπειριών άλλων χωρών επί της αναπτύξεως της επιστήμης-τεχνολογίας και των εφαρμογών τους σε σχέση με τις υπάρχουσες εγκαταστάσεις και δυναμικό της χώρας. Υποστηρίζει επίσης υλικώς και διανοητικώς τους επιστήμονες στη δημιουργία επιστημονικού έργου.
Μέλη
Η Ακαδημία Επιστημών του Ιράν έχει τρεις κατηγορίες μελών: τους εταίρους (τακτικά μέλη), τα συνδεδεμένα και τα επίτιμα μέλη. Τα μέλη και των τριών κατηγοριών εκλέγονται με μυστική ψήφο και χρειάζονται την απόλυτη πλειοψηφία προκειμένου να εκλεγούν. Το 1990 το Ανώτατο Πολιτιστικό Επαναστατικό Συμβούλιο επέλεξε τους πρώτους 15 εταίρους της Ακαδημίας Επιστημών. Υπάρχουν συγκεκριμένα κριτήρια, τα οποία πρέπει να ικανοποιεί το μέλος της κάθε κατηγορίας, για παράδειγμα οι εταίροι πρέπει να είναι καθηγητές πρώτης βαθμίδας σε Α.Ε.Ι. με εξέχουσες δημοσιεύσεις, και να έχουν την ιρανική υπηκοότητα. Σήμερα (Νοέμβριος 2020) η Ακαδημία Επιστημών του Ιράν έχει 101 εταίρους (τακτικά μέλη), 47 συνδεδεμένα μέλη και 5 επίτιμα μέλη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι και πηγές
Ακαδημια Επιστημων Ιραν
Προκλέτιγιε
Η Προκλέτιε (κυριλλικά σερβικά: Проклетије· αλβανικά: Bjeshkët e Nemuna· και τα δύο μεταφράζονται ως «καταραμένα βουνά»), επίσης γνωστή ως οι Αλβανικές Άλπεις (Alpet Shqiptare) και τα Καταραμένα Βουνά, είναι οροσειρά στη δυτική Βαλκανική χερσόνησο, που εκτείνεται από τη βόρεια Αλβανία στην αμφισβητούμενη περιοχή του Κοσσυφοπεδίου και το ανατολικό Μαυροβούνιο. Η κορυφή της στην Αλβανία, η Μάγια Γεζέρτσα, στα 2.694 μ., είναι το υψηλότερο σημείο και η 2η υψηλότερη κορυφή στην Αλβανία αλλά και η υψηλότερη σε ολόκληρες τις Δειναρικές Άλπεις.
Και η υψηλότερη κορυφή στο Μαυροβούνιο, η Ζλα Κολάτα στα 2.534 μ. (η οποία βρίσκεται επίσης εν μέρει στην Αλβανία) και η υψηλότερη στο Κοσσυφοπέδιο, η Τζεράβιτσα στα 2.656 μ., βρίσκονται εδώ. Η υψηλότερη κορυφή στην Αλβανία ωστόσο, είναι το όρος Κόραμπ, μέρος της οροσειράς Κόραμπ, στα 2.764 μ. ύψος και στα ανατολικά της χώρας στα σύνορα με τη Βόρεια Μακεδονία (που επιπλέον το καθιστά το υψηλότερο σημείο της χώρας).
Παραπομπές
Κατηγορία:Οροσειρές της Ευρώπης Κατηγορία:Οροσειρές της Αλβανίας Κατηγορία:Βουνά του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Δειναρικές Άλπεις
Υψίφωνος
Υψίφωνος ή σοπράνο (soprano) ονομάζεται η ερμηνεύτρια του λυρικού θεάτρου, η οποία τραγουδά στις υψηλότερες νότες που μπορεί να αποδώσει με φυσιολογικό τρόπο ένας ενήλικας άνθρωπος.
Για βιολογικούς λόγους που σχετίζονται με τις ορμόνες της εφηβείας, σε τόσο υψηλές οκτάβες μπορεί να εκταθεί μόνο μια γυναικεία φωνή. Κατά το παρελθόν υπήρξαν και άνδρες υψίφωνοι, οι καστράτοι, αυτοί όμως ήταν αποτέλεσμα μιας χειρουργικής πρακτικής που σήμερα είναι απαγορευμένη (ευνουχισμός).
Στη μεγάλη πλειονότητα των οπερατικών έργων, ο γυναικείος πρωταγωνιστικός ρόλος έχει γραφτεί πάνω στις ικανότητες των υψιφώνων. Ως εκ τούτου, δεν είναι παράξενο πως αυτό το είδος φωνής έχει αναδείξει τις μεγαλύτερες ντίβες του κλασικού τραγουδιού: Μαρία Κάλλας, Τζόαν Σάδερλαντ, Γκαλίνα Βισνέφσκαγια, Μονσερά Καμπαγιέ είναι μονάχα μερικά χαρακτηριστικά ονόματα.
Κατηγορίες υψιφώνων
Ανάλογα με τις νότες που αποδίδουν τελειότερα και άλλα επιμέρους χαρακτηριστικά της φωνής τους, οι υψίφωνοι είθισται να χωρίζονται σε: λυρικές κολορατούρα, δραματικές κολορατούρα, λυρικές, σουμπρέτες, σπίντο, δραματικές, βαγκνερικές δραματικές.
Αυτός ο διαχωρισμός δεν είναι απόλυτος, αλλά αφορά σε μεγάλο βαθμό την αντιστοίχιση με κάποιους ρόλους που έχουν ιδιαίτερες απαιτήσεις - πολλές υψίφωνοι λοιπόν ανήκουν σε παραπάνω της μίας κατηγορίες. Πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα γι' αυτό υπήρξε η Μαρία Κάλλας, η οποία συμβατικά κατατάσσεται στις «δραματικές κολορατούρα» αλλά σύμφωνα με το μαέστρο Τούλιο Σεραφίν μπορούσε να τραγουδήσει τα πάντα.
Αναλυτικότερα, οι κατηγορίες είναι οι εξής:
Τιβέριος Σεμπρώνιος Γράκχος (ύπατος το 177 π.Χ.)
Ο Τιβέριος Σεπμρώνιος Γράκχος, λατιν.: Tiberius Sempronius Gracchus, (c. 220 π.Χ. – 154 π.Χ. ) ήταν Ρωμαίος πολιτικός και στρατηγός του 2ου αι. π.Χ. Υπηρέτησε δύο υπατείες, μία το 177 και μία 163 π.Χ.,  και τού απονεμήθηκαν δύο θρίαμβοι. Ήταν επίσης ο πατέρας των δύο διάσημων αδελφών Γράκχων: τού Τιβέριου και τού Γάιου.
Βιογραφία
Κατά τη διάρκεια της τριβουνίας του το 187 ή 184 π.Χ., μεσολάβησε για να σώσει τον Σκιπίωνα Αφρικανό ή τον Σκιπίωνα Ασιαγενή από τη δίωξη ή τη φυλακή, νιώθοντας ότι οι υπηρεσίες τους στη δημοκρατία υπερίσχυαν κάθε υποτιθέμενης αδικοπραγίας. Αργότερα νυμφεύτηκε την κόρη του Αφρικανού, Κορνηλία, μετά το τέλος τού Αφρικανού. Λίγα χρόνια αργότερα ο Τιβέριος εξελέγη πραίτορας και ανακηρύχθηκε ανθύπατος (proconsule) στην Ιβηρική. Κέρδισε νίκες εκεί, για τις οποίες του απονεμήθηκε θρίαμβος. Μετά την πρώτο του υπατεία το 177 π.Χ. διορίστηκε στη Σαρδηνία και κατά την επιστροφή του θριάμβευσε για δεύτερη φορά. Το 169 π.Χ. εξελέγη ως τιμητής (censor) και ξεκίνησε την κατασκευή της Σεμπρωνίας βασιλικής στην Αγορά. Αργότερα κέρδισε ένα δεύτερη υπατεία το 163 π.Χ..
Πρόωρη ζωή και σταδιοδρομία
Δεν είναι πολλά γνωστά για την πρώιμη ζωή του. Μπορεί να τον έκαναν οιωνοσκόπο (augur) το 204 π.Χ. –ο οιονωσκόπος μπορεί στην πραγματικότητα να είναι ένα ξεχωριστό ομώνυμο άτομο – στη θέση τού Μάρκου Πομπώνιου Μάθωνα. Ωστόσο, υπηρέτησε στον ρωμαϊκό στρατό: ενώ υπηρετούσε με τους Σκιπίωνες στην Ασία, στάλθηκε ως απεσταλμένος στον Φίλιππο Ε' της Μακεδονίας για να διαπραγματευτεί το ασφαλές πέρασμα στον Ελλήσποντο. Μπορεί να στάλθηκε λίγα χρόνια αργότερα, το 185 π.Χ., για να εκδικαστεί μία διαφορά μεταξύ της Μακεδονίας και των Ελλήνων γειτόνων της στο νότο για αμφισβητούμενη περιοχή.
Ο Τιβέριος υπηρέτησε ως τριβούνος των πληβείων το 184 π.Χ. (ή πιθανώς το 187 π.Χ.), καταγράφεται ότι έσωσε τον Σκιπίωνα Αφρικανό από τη δίωξη και τον Λεύκιο Κορνήλιο Σκιπίωνα Ασιαγενή από τη φυλακή παρεμβάλλοντας το βέτο του. Οι αναφορές για τη «δίκη των Σκιπιώνων» διαφέρουν. Η πληθώρα των αναφορών υποδηλώνει, ότι μία μήνυση ασκήθηκε μόνο κατά του Ασιαγενή με την κατηγορία της διαφθοράς κατά τη διάρκεια του πολέμου της Αντιοχείας. Ο Τιβέριος δεν ήταν φίλος ούτε πολιτικός σύμμαχος των Σκιπιώνων, αλλά θεώρησε ότι οι υπηρεσίες τού στρατηγού στη Ρώμη άξιζαν την απελευθέρωσή του από την απειλή της δίκης. Μερικές από τις αρχαίες πηγές, ιδιαίτερα ο Τ. Λίβιος και ο Βαλέριος Μάξιμος, ισχυρίζονται ότι ο Αφρικανός αρραβώνιασε την κόρη του Κορνηλία με τον Γράκχο σε ένδειξη ευγνωμοσύνης. Ο Πλούταρχος αναφερόμενος στον Πολύβιο, αναφέρει πιο αξιόπιστα, ότι ο αρραβώνας έγινε μετά το τέλος τού Αφρικανού, με τους κληρονόμους του να κάνουν το ταίριασμα. Ο ίδιος ο γάμος έχει χρονολογηθεί με διάφορους τρόπους: πιθανότατα έγινε γύρω στο 181 π.Χ., με άλλες πιθανότητες στα 170 και 164 π.Χ..
Το επόμενο αξίωμά του ήταν αυτό τού αγορανόμου της καθέδρας (curule aedile) το 182 π.Χ., κατά τη διάρκεια των οποίων έκανε τόσο πλούσιους αγώνες-παιχνίδια, που η Σύγκλητος αποφάσισε ένα ανώτατο όριο στα έξοδά τους, για να περιορίσει το κόστος τους για τους Ιταλούς συμμάχους της Ρώμης και τις επαρχίες της.
Στρατιωτική και πολιτική σταδιοδρομία
Ο Τιβέριος εξελέγη πραίτορας για το 180 π.Χ., μία θέση που απαιτούσε από τους άνδρες να είναι τουλάχιστον 40 ετών σύμφωνα με τη σειρά αξιωμάτων (cursus honorum), που κάνει τις εκτιμήσεις για τη γέννησή του γύρω στο 220 π.Χ. Μετά την πραιτορία του, ανέλαβε τη διακυβέρνηση της Hispania Citerior) το 179 π.Χ., αφού αντιτάχθηκε επιτυχώς στην προσπάθεια το;y προκατόχου του να ανακαλέσει τον στρατό από την Ισπανία για θρίαμβο, με την αιτιολογία ότι το έργο δεν είχε ακόμη ολοκληρωθεί.  Υπηρέτησε εκεί ως ανθύπατος από το 179–178 π.Χ.  Η Ρώμη πολεμούσε μία παρατεταμένη και συνεχή σύγκρουση στην Ιβηρική από τα μέσα της δεκαετίας του 190 π.Χ.
Ενώ ήταν κυβερνήτης και σε συνδυασμό με τον άλλο κυβερνήτη της Hispania, Λεύκιο Ποστούμιο Αλβίνο, εκστράτευσε επιτυχώς εναντίον των Κελτιβήρων, των Λουζιτανών και άλλων εχθρικών ομάδων, ενώ διαπραγματευόταν συνθήκες για να εξασφαλίσει μία παρατεταμένη ειρήνη. Τις επόμενες δύο δεκαετίες, η ρωμαϊκή επέκταση στην Ιβηρική είχε επίσης χαμηλότερη προτεραιότητα, καθώς η Σύγκλητος εστίασε τους στρατιωτικούς πόρους της Ρώμης στη Μακεδονία. Οι συμφωνίες τού Γράκχου φαίνεται ότι σχετίζονταν κυρίως με ρυθμίσεις φόρου υποτέλειας : οι λεπτομέρειες χάθηκαν σε μεγάλο βαθμό. Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης της Hispania Citerior, ίδρυσε επίσης την πόλη Γρακχουρίδα το 178 π.Χ., στον ποταμό Έβρο, γινόμενος ο πρώτος Ρωμαίος, που έδωσε το όνομά του σε πόλη. Ο Γράκχος ισχυρίστηκε ότι κατέστρεψε τριακόσιες πόλεις κατά τις εκστρατείες του στην Ιβηρική (σχεδόν σίγουρα υπερβολή). Μετά την επιστροφή του, η Σύγκλητος τού απένειμε ένα θρίαμβο «επί της Λουζιτανίας και της Ισπανίας», όπου μαζί με τον συνάδελφό του Αλβίνο παρουσίασαν περίπου 60.000 λίβρες αργύρου.
Το 177 π.Χ., εξελέγη ύπατος με τον Γάιο Κλαύδιο Πούλχερ. Αποσπάστηκε στη Σαρδηνία, όπου κατέστειλε μία εξέγερση με τη βοήθεια τού προπραίτορα Τίτου Αιβουτίου Πάρρου. Διεξήγαγε δύο «ανελέητες» εκστρατείες, πολεμώντας τους Iλιένσιους και τους Bαλάρους,  αναγκάζοντας την υποταγή τους. Στο κλείσιμο του 175 π.Χ., επέστρεψε στη Ρώμη, ισχυριζόμενος ότι είχε σκοτώσει και αιχμαλωτίσει περίπου 80.000 Σαρδηνούς, και θριάμβευσε για δεύτερη φορά το 175 π.Χ.
Εξελέγη τιμητής (censor) από το 169 π.Χ. με τον πρώην συνύπατό του Γάιο Κλαύδιο Πούλχερ. Ως τιμητής βοήθησε στην ανατροφή ανδρών για τον πόλεμο κατά της Μακεδονίας, και ήταν τόσο αυστηρός, που προκάλεσε δίωξη κατά τού συναδέλφου του Κλαύδιου. Ο Κλαύδιος αθωώθηκε οριακά με τη βοήθεια του Γράκχου. Υποτίθεται ότι, κατά τη διάρκεια της τιμητείας του, οι πολίτες έσβησαν τα φώτα τους, όταν ο Γράκχος περνούσε τη νύχτα, από φόβο μήπως θεωρηθεί υπερβολικά επιεικής. Ενώ ήταν τιμητής το 168 π.Χ., περιόρισε τις ψήφους των ελεύθερων, καταγράφοντας όλους αυτούς σε μία μόνο από τις αστικές φυλές, λόγω της αντίρρησης τού συναδέλφου του Κλαύδιου. Ανέλαβε επίσης την κατασκευή της Σεμπρωνίας βασιλικής στη ρωμαϊκή Αγορά. Το αίτημά τους, ωστόσο, να δουν το οικοδομικό πρόγραμμα μέχρι την ολοκλήρωσή του, δέχθηκε βέτο.
Μετά την τιμητεία του το 165 π.Χ. ο Γράκχος στάλθηκε ως επικεφαλής μίας πρεσβείας σε διάφορα ανατολικά βασίλεια, σε μία αποστολή να ερευνήσει τη στάση τους στη Ρώμη, αναφέροντας ότι όλοι είχαν ευνοϊκές απόψεις για τους Ρωμαίους.
Το 163 π.Χ. ο Τιβέριος εξελέγη ξανά ύπατος. Κατά την άσκηση της οιωνοσκοπίας κατά τη διεξαγωγή των υπατικών εκλογών για το 162 π.Χ., διέπραξε ένα διαδικαστικό λάθος: αφού παρατήρησε έναν αρνητικό οιωνό, διέσχισε το όριο της πόλης (pomerium) για να συμβουλευτεί τη Σύγκλητο, και ως εκ τούτου παραιτήθηκε από την auspicia militiae, που χρειαζόταν για τη διεξαγωγή των εκλογών. Ανακάλυψε αυτό το διαδικαστικό λάθος μετά την ανάληψη των καθηκόντων των υπάτων και αφίχθη στη Σαρδηνία για τη θητεία του, οπότε το ανέφερε στη Σύγκλητο. Οι ύπατοι αναγκάστηκαν να παραιτηθούν, ένας από τους οποίους ήταν ο κουνιάδος τού Πόπλιου Κορνήλιου Σκιπίωνα, σύζυγος της μεγαλύτερης αδελφής τής γυναίκας του.
Μετέπειτα ζωή
Επέστρεψε στη Ρώμη αργά το 162 π.Χ. (το πρώτο έτος της θητείας του) να γίνει πρεσβευτής για να εξετάσει τις συνθήκες στην Ελλάδα και την Ασία, και να διευθετήσει διάφορες έριδες με γειτονικά ελληνιστικά βασίλεια.
Οικογένεια
Ο Τιβέριος νυμφεύτηκε τη δεκαοκτάχρονη Κορνηλία το 172 π.Χ. όταν ήταν περίπου 48 ετών. Παρά τη διαφορά ηλικίας, ο γάμος ήταν ευτυχισμένος και γόνιμος. Αυτή είχε δώδεκα παιδιά μαζί του. Τρία παιδιά επέζησαν μέχρι την ενηλικίωση: μία κόρη, η Σεμπρωνία (η οποία ήταν αρραβωνιασμένη με τον πρώτο εξάδελφο τής μητέρας της Σκιπίωνα Αιμιλιανό), ο Τιβέριος Γράκχος και ο Γάιος Γράκχος.
Λέγεται ότι ο Τιβέριος αγαπούσε πολύ τη γυναίκα του (βλ. ανέκδοτο παρακάτω). Ο Τιβέριος και άλλοι Ρωμαίοι επίσης εκτιμούσαν πολύ την Κορνηλία ως σύζυγο και μητέρα. Όταν ο Τιβέριος απεβίωσε, η Κορνήλια ανέλαβε την περιουσία και το νοικοκυριό του. Αρνήθηκε να ξαναπαντρευτεί, αν και της προτάθηκαν αρκετοί Ρωμαίοι συγκλητικοί και ο βασιλιάς Πτολεμαίος Η' της Αιγύπτου. Η Κορνηλία αφιέρωσε το υπόλοιπο της ζωής της στην εκπαίδευση και την ανατροφή των γιων της.
Το έργο του Πλούταρχου "βίος τού Τιβέριου Γράκχου" (γιος αυτού τού Τιβέριου) αναφέρει, ότι ο πατέρας έδειξε την αγάπη του για την πολύ νεότερη σύζυγό του με ασυνήθιστο τρόπο:
Ωστόσο, η ζωή και το επίτευγμα του ίδιου τού Τιβέριου υπερκεράστηκαν από τη φήμη της χήρας του και τις πράξεις των δύο γιων του, που επέζησαν. Ο μεγαλύτερος γιος Τιβέριος θα ήταν στα νιάτα του, ενώ ο μικρότερος γιος Γάιος ήταν απλό βρέφος κατά το τέλος εκείνου. Και οι δύο γιοι προφανώς μεγάλωσαν τόσο στο σπίτι του συγγενή τους και τού κουνιάδου τους Σκιπίωνα Αιμιλιανού, όσο και στο δικό τους σπίτι, και θα είχαν επηρεαστεί και εκπαιδευτεί από άνδρες όπως ο ιστορικός Πολύβιος, ο φιλόσοφος Παναίτιος, ο σατιρικός Λουκίλιος και ο σκλάβος που έγινε θεατρικός συγγραφέας Τερέντιος, καθώς και ο κύκλος φίλων του Σκιπίωνα από τη ρωμαϊκή ελίτ.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γερμανικά (de)
Μέση θανατηφόρος δόση
Στην τοξικολογία, η μέση θανατηφόρος δόση (median lethal dose), LD50 (συντόμευση για lethal dose, 50%), LC50 (θανατηφόρος συγκέντρωση (lethal concentration), 50%) ή LCt50 (θανατηφόρος συγκέντρωση και χρόνος (lethal concentration and time)) μιας τοξίνης, ακτινοβολίας, ή παθογόνου ουσίας είναι η απαιτούμενη δόση για να σκοτώσει τα μισά μέλη του ελεγχόμενου πληθυσμού μετά από έναν συγκεκριμένο χρόνο δοκιμής. Οι αριθμοί LD50 χρησιμοποιούνται συχνά ως ένας γενικός δείκτης οξείας τοξικότητας μιας ουσίας. Μια χαμηλή τιμή LD50 είναι ένδειξη αυξημένης τοξικότητας.
Η δοκιμή δημιουργήθηκε από τον J.W. Trevan το 1927. Ο όρος ημιθανατηφόρος δόση χρησιμοποιείται κάποιες φορές με το ίδιο νόημα, αν και κάποιες φορές συγχέεται με τον όρο υποθανατηφόρος δόση. Το LD50 καθορίζεται συνήθως από πειράματα σε ζώα όπως τα εργαστηριακά ποντίκια. Το 2011 η Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ (Food and Drug Administration) ενέκρινε εναλλακτικές μεθόδους προς το LD50 για τον έλεγχο του καλλυντικού φαρμάκου BOTOX χωρίς πειράματα σε ζώα.
Συμβάσεις
Το LD50 εκφράζεται συνήθως ως η μάζα της ουσίας που χορηγήθηκε ανά μονάδα μάζας του υποκειμένου του πειράματος, συνήθως ως χιλιοστογραμμάρια ουσίας ανά χιλιόγραμμο σωματικής μάζας, αλλά δηλώνεται ως νανογραμμάρια (κατάλληλα για αλλαντίαση), μικρογραμμάρια, χιλιοστογραμμάρια, ή γραμμάρια (κατάλληλα για παρακεταμόλη) ανά χιλιόγραμμο. Η δήλωση κατ' αυτόν τον τρόπο επιτρέπει στη σχετική τοξικότητα διαφορετικών ουσιών να συγκριθεί και κανονικοποιεί τη διακύμανση στο μέγεθος των εκτιθέμενων ζώων (αν και η τοξικότητα δεν κλιμακώνεται πάντα ανάλογα με τη σωματική μάζα).
Η θανατηφόρος δόση διαφέρει συχνά ανάλογα με τη μέθοδο της Υπηρεσίας Φαρμάκων· παραδείγματος χάρη, πολλές ουσίες είναι λιγότερο τοξικές όταν χορηγούνται από το στόμα, παρά όταν χορηγούνται ενδοφλέβια. Για αυτόν τον λόγο, οι αριθμοί LD50 επεξηγούνται συχνά με τον τρόπο χορήγησης, π.χ., "LD50 i.v."
Οι σχετικές τιμές LD50/30 ή LD50/60 χρησιμοποιούνται για να αναφερθούν σε μια δόση που χωρίς θεραπεία θα είναι θανάσιμη στο 50% του πληθυσμού μέσα σε (αντίστοιχα) 30 ή 60 ημέρες. Αυτές οι μετρήσεις χρησιμοποιούνται πιο συχνά στην Ακτινοφυσική, επειδή επιβίωση για περισσότερες από 60 ημέρες καταλήγει συνήθως σε ανάκαμψη.
Κάποιες χημικές ουσίες, όπως το υδροκυάνιο, αποτοξινώνονται γρήγορα από το ανθρώπινο σώμα και δεν ακολουθούν τον νόμο Του Χάμπερ. Έτσι, σε αυτές τις περιπτώσεις, η θανατηφόρος συγκέντρωση μπορεί να δοθεί απλώς ως LC50 και προσδιορίζονται από τη διάρκεια της έκθεσης (π.χ., 10 λεπτά). Τα Δελτία Δεδομένων Ασφάλειας Υλικού (Material Safety Data Sheet) για τοξικές ουσίες χρησιμοποιούν συχνά αυτή τη μορφή ορολογίας ακόμα κι αν η ουσία ακολουθεί τον νόμο του Χάμπερ.
Για παθογόνους οργανισμούς, υπάρχει επίσης μια μέτρηση γνωστή ως η μέση μολυσματική δόση. Η μέση μολυσματική δόση (ID50) είναι ο αριθμός των οργανισμών που δέχτηκε ένα άτομο ή πειραματόζωο που προσδιορίζεται από την οδό της χορήγησης (π.χ., 1.200 οργανισμοί/άνθρωπο (org/man) από το στόμα). Λόγω των δυσκολιών στη μέτρηση των πραγματικών οργανισμών σε μια δόση, οι μολυσματικές δόσεις μπορεί να εκφράζονται με όρους βιολογικής ανάλυσης, όπως ο αριθμός των LD50 σε κάποια πειραματόζωα. Στον βιολογικό πόλεμο ως μολυσματική δοσολογία λαμβάνεται ο αριθμός των μολυσματικών δόσεων ανά λεπτό για ένα κυβικό μέτρο (π.χ., ICt50 είναι 100 μεσαίες δόσεις - min/m3).
Περιορισμοί
Ως μέτρο τοξικότητας, το LD50 είναι κάπως αναξιόπιστο και τα αποτελέσματα μπορεί να διαφέρουν πολύ μεταξύ μεταξύ διαφορετικών πειραμάτων λόγω παραγόντων όπως γενετικά χαρακτηριστικά του πληθυσμού του δείγματος, των ειδών των πειραματοζώων, περιβαλλοντικών παραγόντων και τρόπου χορήγησης.
Μπορεί να υπάρχει μια πλατιά μεταβλητότητα μεταξύ των ειδών επίσης· αυτό που μπορεί να είναι ασφαλές για τα ποντίκια μπορεί να είναι εξόχως τοξικό για τον άνθρωπο (δείτε παρακεταμόλη) και αντίστροφα. Παραδείγματος χάρη, η σοκολάτα, σχετικά αβλαβής για τον άνθρωπο, είναι γνωστό ότι είναι τοξική σε πολλά ζώα. Όταν γίνονται πειράματα με δηλητήριο από δηλητηριώδεις οργανισμούς, όπως στα  φίδια, τα αποτελέσματα του LD50 μπορεί να  παραπλανητικά λόγω των φυσιολογικών διαφορών μεταξύ ποντικιών,  αρουραίων και ανθρώπων. Πολλά δηλητηριώδη φίδια είναι εξειδικευμένοι θηρευτές για ποντίκια και το δηλητήριο τους μπορεί να προσαρμόζεται ιδιαίτερα για να αποδυναμώσουν τα ποντίκια· ενώ οι μαγκούστες μπορεί να είναι ιδιαίτερα ανθεκτικές. Αν και τα περισσότερα θηλαστικά έχουν μια πολλή παρόμοια φυσιολογία, τα αποτελέσματα του LD50 μπορεί να έχουν ή να μην έχουν ίδια συμπεριφορά με κάθε θηλαστικό, όπως ο άνθρωπος, κλπ.
Παραδείγματα
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Η σύγκριση ουσιών (ειδικά φαρμάκων) μεταξύ τους με το LD50 μπορεί να είναι παραπλανητική σε πολλές περιπτώσεις λόγω (μερικώς) των διαφορών στην ενεργό δόση (ED50). Συνεπώς, είναι πιο χρήσιμη η σύγκριση τέτοιων ουσιών με τον θεραπευτικό δείκτη, που είναι απλώς ο λόγος του LD50 προς τον ED50.
Τα παρακάτω παραδείγματα αναφέρονται, με φθίνουσα σειρά, ως προς τις τιμές LD50 και συνοδεύονται από τιμές LC50, {μέσα σε άγκιστρα}, όταν ενδείκνυται.
Προβληματισμοί για τα δικαιώματα των ζώων
Οι ομάδες δικαιωμάτων και ευημερίας των ζώων, όπως η "Διεθνής ένωση δικαιωμάτων των ζώων", έχουν εκστρατεύσει κατά των πειραμάτων σε ζώα για το LD50, ιδιαίτερα στις περιπτώσεις που κάποιες ουσίες προκαλούν με αργό και επώδυνο τρόπο τον θάνατο των ζώων. Αρκετές χώρες, συμπεριλαμβανομένου του Ηνωμένου Βασιλείου, έχει κάνει βήματα για κατάργηση της στοματικής LD50 και ο Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (OECD) κατάργησε την απαίτηση για στοματικά πειράματα το 2001.
Σαν Σαλβαντόρ (νησί)
Το Σαν Σαλβαντόρ (αγγλικά: San Salvador Island) είναι νησί στο αρχιπέλαγος Λουκάγιαν, το οποίο ανήκει στις Μπαχάμες. Το νησί είναι επίσης γνωστό και ως Watlings Island και έχει έκταση 163 τ.χλμ.. Έχει πληθυσμό 930 κατοίκους (2010) και ο κύριος οικισμός του νησιού είναι το Cockburn Town. Σήμερα, χάρη στις πολλές αμμώδεις παραλίες του νησιού, η κύρια και ευημερούσα βιομηχανία του νησιού είναι ο τουρισμός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σαν Σαλβαντορ
Γοδεφρείδος Α΄ της Κάτω Λωρραίνης
Ο Γοδεφρείδος Α΄ της Κάτω Λωρραίνης (πέθανε το 964) ήταν κόμης του Αινώ (958 - 964) και μαργράβος της Κάτω Λωρραίνης (959 - 964) από τότε που διαιρέθηκε το δουκάτο από τον δούκα Μπρούνο, ο οποίος παρέμεινε δούκας έως τον θάνατό του (965).
Ήταν γιος του Γοδεφρείδου, κόμητα του Παλατινάτου της Λοθαριγγίας, και της Ερμεντρούδης. Καταγόταν σε βαθμό 6ης γενεάς από τον Καρλομάγνο. Το 958 ο Μπρούνο κατέστειλε την επανάσταση του κόμητα Ρέγκιναρ Γ΄ του Αινώ, τον οποίο εξόρισε δίνοντας την κομητεία του στον Γοδεφρείδο. Την επόμενη χρονιά η Λωρραίνη διασπάστηκε ώστε να μπορεί να διοικηθεί καλύτερα και να έχει καλύτερη άμυνα απέναντι στους εχθρούς: το κάτω τμήμα δόθηκε στον Ρίχαρ, το άνω στον Φρειδερίκο.
Συνόδευσε στην Ιταλία τον ξάδελφο του αυτοκράτορα, Όθωνα Α΄, στη Ρώμη για να αντιμετωπίσει τον σφετεριστή Αδαλβέρτο, όπου πέθανε από επιδημία. Ο αυτοκράτορας έστεψε μετά τον θάνατο του διάδοχό του τον Ρίχαρ της Κάτω Λωρραίνης.
Κατηγορία:Δούκες της Λωρραίνης Κατηγορία:Οίκος των Ματφριντιδών
Κινεζική Ταϊπέι
Κινεζική Ταϊπέι (παραδοσιακά κινεζικά: 中華 臺北 ή 中華 台北, απλοποιημένα κινεζικά: 中华 台北) είναι το όνομα που συμφωνήθηκε στο Ψήφισμα Ναγκόγια σύμφωνα με το οποίο η Δημοκρατία της Κίνας (Ταϊβάν) και η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας (Κίνα) αναγνωρίζουν η μία την άλλη, όταν πρόκειται για δραστηριότητες της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής και χρησιμοποιείται από τη Δημοκρατία της Κίνας (Ταϊβάν) όταν συμμετέχει σε διάφορους διεθνείς οργανισμούς και εκδηλώσεις, συμπεριλαμβανομένων των:
Η «Κινεζική Ταϊπέι» για τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας είναι ασαφής σχετικά με την πολιτική κατάσταση και την κυριαρχία της Δημοκρατίας της Κίνας (Ταϊβάν), ενώ για τη Δημοκρατία της Κίνας αποτελεί έναν πιο περιεκτικό όρο από την Ταϊβάν (η οποία αποτελεί για τη Δημοκρατία της Κίνας μόνο ένα μέρος της, ενώ για τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας σχετίζεται με ανεξαρτησία της περιοχής από αυτή) και με τον όρο Ταϊβάν Κίνα θα μπορούσε να θεωρηθεί ως δευτερεύουσα περιοχή της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταϊβάν Κατηγορία:Διεθνείς σχέσεις της Κίνας Κατηγορία:Αθλητισμός στην Ταϊβάν
Ρώμη (αποσαφήνιση)
Η λέξη Ρώμη μπορεί να αναφέρεται:
Πεπινίδες
Οι Πεπινίδες ή Αρνουλφίδες ήταν Φραγκική αριστοκρατική οικογένεια από την Αυστρασία την εποχή των Μεροβίγγειων. Αρχικά κατείχαν το αξίωμα του Μαγιορδόμου των Ανακτόρων (687), στην συνέχεια έγιναν ντε φάκτο ηγεμόνες στην Νευστρία και την Αυστρασία που τυπικά ήταν υπό την ηγεμονία των Μεροβίγγειων. Οι Πεπινίδες ανέβηκαν στον θρόνο ως Βασιλείς των Φράγκων και ίδρυσαν την Δυναστεία των Καρολιδών. Τα ονόματα "Πεπινίδες" και "Αρνουλφίδες" είναι σύγχρονοι ορισμοί, προκύπτουν από τα ονόματα των ιδρυτών της δυναστείας που ήταν ο Αρνούλφος του Μετς και ο Πεπίνος του Λάντεν, ο γιος του Αρνούλφου Ανσέγκιζελ παντρεύτηκε την κόρη του Πεπίνου Αγία Μπέγκα. Τα "Χρονικά του Μετς" καταγράφουν τον Πεπίνο σαν το πρώτο γνωστό μέλος της οικογένειας.
Οι δυο οικογένειες ενώθηκαν στο πρόσωπο του Πεπίνου του Χέρσταλ του γιο του Ανσέγκιζελ και της Μπέγκας. Από τα τέλη του 8ου αιώνα οι Πεπινίδες απέκτησαν την πραγματική εξουσία στο Φραγκικό βασίλειο, οι Μεροβίγγειοι ονομάστηκαν από τους σύγχρονους ιστοριογράφους "βασιλείς-μαριονέτες". Πολλοί ιστορικοί γράφουν ότι οι Πεπινίδες ακολούθησαν μια "μακρόχρονη στρατηγική" για την άνοδο τους στην εξουσία. Ο Πεπίνος του Χέρσταλ επεκτάθηκε στην Νευστρία μετά την νίκη του στην "μάχη του Τερτρύ" (687). Με τον θάνατο του (714) ακολούθησε εμφύλιος πόλεμος μεταξύ των απογόνων του, ο γιος του Κάρολος Μαρτέλος βγήκε ο μεγάλος νικητής και ανέλαβε την εξουσία στην Αυστρασία και την Νευστρία. Οι απόγονοι του Καρόλου Μαρτέλου έμειναν γνωστοί σαν Καρολίδες, οι απόγονοι του αδελφού του Χίλντεμπραντ Α΄ ονομάστηκαν Νιμπελουνγκίδες.
Άγιος Γεώργιος Κλεισορρευμάτων Αιτωλοακαρνανίας
Για οικισμούς στην Ελλάδα με το ίδιο όνομα δείτε: Άγιος Γεώργιος (ελληνικά τοπωνύμια)
Δείτε επίσης
Στην Αιτωλοακαρνανία υπάρχουν οι συνώνυμοι οικισμοί: Άγιος Γεώργιος Παλαιοκαρυάς, Άγιος Γεώργιος Μεσολογγίου και Άγιος Γεώργιος Καλυβίων.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αγρινίου
Ιερό Βήμα
Το Ιερό Βήμα καταλαμβάνει το ανατολικό άκρο του ναού. Ονομάζεται έτσι διότι βρίσκεται υψηλότερα από τον υπόλοιπο ναό, κατ' επίδραση των ρωμαϊκών βασιλικών, οι οποίες ήταν υπερυψωμένες στο σημείο αυτό, από όπου ομιλούσαν οι ρήτορες των δικαστηρίων. Θεωρείται χώρος ιερός, επειδή εκεί τελούνται τα ιερά μυστήρια, με κορυφαίο το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Επιτρέπεται η είσοδος μόνο των κληρικών και γι' αυτό ονομάζονταν άδυτον και άβατον. Στους βυζαντινούς χρόνους, στον μόνο λαϊκό, στον οποίο επιτρέπονταν ή είσοδος ήταν ο αυτοκράτορας, διότι θεωρούνταν ιερό πρόσωπο (Σωζομενού Εκκλ. Ιστ. Ζ΄25).
Αγία Τράπεζα
Η ανατολική πλευρά του ιερού Βήματος καταλήγει σε κόγχη, η οποία ονομάζεται Πλατυτέρα. Στο μέσον του ιερού Βήματος βρίσκεται η Αγία Τράπεζα (λατ. Mensa Sacra). Ονομάζεται και ιερό Θυσιαστήριο, διότι πάνω σε αυτή τελείται η αναίμακτη απολυτρωτική Θυσία του Χριστού στο διηνεκές. Η αγία Τράπεζα συμβολίζει τον ζωοδόχο Τάφο του Κυρίου, μέσα από τον οποίο πήγασε η αληθινή ζωή του κόσμου. Τα δε πολυτελή καλύμματα της αγίας Τραπέζης συμβολίζουν τα ιερά σάβανα και τη σινδόνη, με την οποία τυλίχθηκε το άχραντο Σώμα του Χριστού κατά την θεία ταφή Του. Στους πρωτοχριστιανικούς χρόνους, ως άγιες Τράπεζες χρησιμοποιούνταν τάφοι μαρτύρων. Αυτή η συνήθεια προήλθε προφανώς από επίδραση του χωρίου της Αποκαλύψεως 6,9: "και είδον υποκάτω του θυσιαστηρίου τας ψυχάς των εσφαγμένων δια τον λόγον του Θεού και την μαρτυρίαν του αρνίου ήν είχον". Συνεχίζοντας αυτή την παράδοση η Εκκλησία μέχρι σήμερα, κατά τον εγκαινιασμό, ο επίσκοπος τοποθετεί λείψανα αγίων σε κρύπτη της αγίας Τραπέζης. Εάν δεν έχει εγκαινιασθεί ο ναός χρησιμοποιείται το ιερό αντιμήνσιο, ειδικό ύφασμα, το οποίο φέρει την παράσταση της ταφής του Κυρίου και έχει ραμμένα επάνω άγια λείψανα.
Η αγία Τράπεζα στηρίζεται συνήθως σε έναν στύλο, ο οποίος συμβολίζει τον ασάλευτο στύλο της Εκκλησίας, το Χριστό, ή σε τέσσερις στύλους που συμβολίζουν τους τέσσερις Ευαγγελιστές. Πάνω στην αγία Τράπεζα υπάρχει το ιερό Ευαγγέλιο, το οποίο συμβολίζει την πραγματική παρουσία του Χριστού στην Εκκλησία και το γεγονός ότι η Εκκλησία διαφυλάσσει την Αλήθεια. Υπάρχει ακόμα ο Σταυρός ευλογίας, ο οποίος συμβολίζει την ανίκητη δύναμη της Εκκλησίας κατά του κακού. Στο πάνω μέρος υπάρχει το ιερό Αρτοφόριο, πολυτελές κυτίο, ερμητικά κλειστό, στο οποίο φυλάσσεται ο καθαγιασμένος, από την Μεγάλη Πέμπτη, άγιος Άρτος εμποτισμένος με το τίμιο Αίμα του Κυρίου για την μετάληψη των ετοιμοθάνατων πιστών. Εκατέρωθεν του Αρτοφορίου είναι τοποθετημένα τα κηροπήγια, τα οποία συμβολίζουν το ανέσπερο φως της χριστιανικής διδασκαλίας.
Εξαπτέρυγα
Πίσω από την αγία Τράπεζα υπάρχουν τα εξαπτέρυγα, μεταλλικά λάβαρα με παραστάσεις αγγελικών μορφών που ακτινοβολούν, ανάμεσα στα οποία βρίσκεται ο Εσταυρωμένος. Συμβολίζουν το αγγελικό τάγμα των εξαπτερύγων Αγγέλων, το οποίο παραστέκεται τιμητικά στο Θεό (Ησ.6:1-2, Αποκ.4:6-8).
Βορειοανατολική πλευρά
Στη βορειοανατολική πλευρά του Ιερού Βήματος υπάρχει η κόγχη της Ιεράς Προθέσεως, η οποία συμβολίζει το ιερό σπήλαιο της Γεννήσεως του Κυρίου. Σε αυτή προετοιμάζονται τα τίμια Δώρα, πριν μεταφερθούν κατά τη Μεγάλη Είσοδο στην αγία Τράπεζα για να καθαγιαστούν. Η κόγχη αυτή φέρει την εικονογραφική παράσταση της Άκρας Ταπείνωσης και σπάνια την εικόνα της Γεννήσεως. Στην Πρόθεση υπάρχει το άγιο Ποτήριο, στο οποίο σμίγεται ο οίνος (νάμα) και το νερό, τα οποία θα μεταβληθούν σε Αίμα Χριστού. Δίπλα υπάρχει το ιερό Δισκάριο, πάνω στο οποίο τοποθετείται ο Αμνός, το τεμάχιο άρτου, που θα μεταβληθεί σε Σώμα Χριστού, καθώς και άλλα τεμάχια από το πρόσφορο, αφιερωμένα στην Θεοτόκο, τους Αγίους Αγγέλους, τους ζώντες πιστούς και τους κεκοιμημένους πιστούς. Αυτό το ιερό σύνολο πάνω στο δισκάριο συμβολίζει την ενότητα της Εκκλησίας. Πάνω στο ιερό Δισκάριο υπάρχει επίσης ο Αστερίσκος, ο οποίος συμβολίζει τον αστέρα της Γεννήσεως και σκοπό έχει να εμποδίζει το ιερό κάλυμμα να ακουμπά στα τεμάχια του αγίου Άρτου. Στην ιερά Πρόθεση υπάρχει ακόμα η λαβίδα (κοχλιάριο) με το οποίο κοινωνούν οι πιστοί, η αγία λόγχη, η οποία συμβολίζει τη λόγχη που κεντήθηκε ο Κύριος κατά τη σταύρωση και ο Σπόγγος, που και αυτός συμβολίζει το σπόγγο που δόθηκε όξος στον Κύριο, και το Ζέον, δοχείο που περιέχει ζεστό νερό, το οποίο χύνεται στο ιερό Πατήριο και συμβολίζει τη ζέση της πίστεως. Τέλος σε αυτή υπάρχουν τα καλύμματα των ιερών σκευών, ο αήρ και το ιερό μανδήλιο.
Άλλα σκεύη του ιερού Βήματος είναι το θυμιατήριο (θυμιατός), με το οποίο θυμιάζει ο ιερέας το εκκλησίασμα και συμβολίζει την προσευχή των πιστών, η οποία κατευθύνεται "ως θυμίαμα ενώπιον του Θεού" (Ψαλμ.140:2). Τα κουδουνάκια του θυμιατού συμβολίζουν το εύηχο κήρυγμα της χριστιανικής διδασκαλίας και το άρωμα του θυμιάματος τη Θεία Χάρη (Φιλ.4:18). Οι λαμπάδες και οι φανοί των εισόδων και λιτανειών, τα οποία δίνουν λαμπρότητα στις ιερές ακολουθίες συμβολίζουν το φως του Χριστού, το οποίο διαλύει τα νοητά σκοτάδια των ανθρώπινων πλανών και ανοίγει το δρόμο για την εν Χριστώ σωτηρία.
Το ιερό Βήμα χωρίζεται από τον κυρίως ναό με το τέμπλο, το οποίο διαμορφώθηκε σταδιακά. Στις παλαιοχριστιανικές βασιλικές αποτελούνταν από μικρούς κονίσκους και μαρμάρινα ή ξύλινα θωράκια. Αργότερα προστέθηκαν οι μεγάλες εικόνες και διπλασιάστηκε σε ύψος και προστέθηκε το δωδεκάορτο, οπότε πήρε τη σημερινή του μορφή. Η επικοινωνία ιερού Βήματος και κυρίως ναού γίνεται με τις τρεις θύρες, την Ωραία Πύλη (κεντρική), από την οποία μπαινοβγαίνουν μόνο οι λειτουργοί, ντυμένοι πάντα με τα ιερά άμφια, τη βόρεια και τη νότια πύλη.
Κατάλογος των παραρτημάτων του στρατοπέδου συγκέντρωσης Άουσβιτς
Παρατίθενται πιο κάτω τα παραρτήματα του Στρατοπέδου του Άουσβιτς. Ο αναγνώστης θα παρατηρήσει ότι διατηρούνταν παραρτήματα πολύ μακριά από το κεντρικό στρατόπεδο, όπως στη Γερμανία και στην Τσεχοσλοβακία. Σε όλα απασχολούνταν κρατούμενοι για λογαριασμό κατασκευαστικών εταιρειών, μεταξύ των οποίων και εταιρείες που διατηρούσε η SS. Αναφέρεται, επίσης, το χρονικό διάστημα που λειτούργησε κάθε παράρτημα καθώς και ο αριθμός κρατουμένων που "απασχολούνταν" σε αυτό.
Πηγή
Memorial and Museum Auschwitz-Birkenau (αγγλικά)
Αουσβιτς Κατάλογος των παραρτημάτων
Αλίθια Γκούρι
Η Αλίθια Γκούρι (λατινικό αλφάβητο : Alícia Guri i Canivell), γεννημένη στην Βαρκελώνη στις 28 Ιουλίου 1929, ήταν Ισπανίδα πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης και της επιτραπέζιας αντισφαίρισης.
Καριέρα στην αντισφαίριση
Ήταν παίκτης του Club Tennis Barcino. Ήταν πρωταθλήτρια Ισπανίας στο διπλό γυναικών το 1951, 1952, 195, 1954, 1955, 1956, 1957 και το 1958 όλες με συμπαίκτρια την Πιλάρ Μπαρίλ, και τρεις φορές στο μεικτό. Σε ατομικό επίπεδο κέρδισε το "Comte de Godó" το 1953, και το "Campionat d'Espanya" το 1959, και σε τοπικό επίπεδο διάφορα πρωταθλήματα της Καταλωνίας.
Καριέρα στην επιτραπέζια αντισφαίριση
Στην επιτραπέζια αντισφαίριση κέρδισε 19 εθνικούς τίτλους, τρεις στο απλό (1954, 1955, 1956) και εννέα διαδοχικούς στο ομαδικό διασυλλογικό (1953-61), τα δύο πρώτα με το Club Mayda και τα άλλα επτά με την CT Barcino. Στα πρωταθλήματα της Καταλονίας κέρδισε 14 τίτλους, 6 διασυλλογικά με την CT Barcino, 6 στο διπλό και 2 στο μεικτό.
Ήταν μέλος της πρώτης γυναικείας ισπανικής εθνικής ομάδας ομάδας που συμμετείχε σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα (1959).
Της απονεμήθηκε το ασημένιο μετάλλιο του Συμβουλίου της Βαρκελώνης για την προσφορά της στην αντισφαίριση και την επιτραπέζια αντισφαίριση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανίδες αθλήτριες της αντισφαίρισης Κατηγορία:Ισπανοί αθλητές της επιτραπέζιας αντισφαίρισης
Άγιος Ιάκωβος, Μπαρμπάντος
Ο Άγιος Ιάκωβος (αγγλικά: Saint James) είναι μια ενορία του Μπαρμπάντος. Έχει έκταση 31 τ.χλμ. και πληθυσμό 25.110 κατοίκων (2001). Πρωτεύουσα είναι η Χόουλταουν.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Ιάκωβος βρίσκεται δυτικά του Μπαρμπάντος. Συνορεύει στα βόρεια με τον Άγιο Πέτρο, στα νότια με τον Άγιο Μιχαήλ, στα βορειοανατολικά με τον Άγιο Ανδρέα και στα νοτιοανατολικά με τον Άγιο Θωμά. Στα ανατολικά βρέχεται από την Καραϊβική Θάλασσα. Έχει έκταση 44 τ.χλμ.
Δημογραφία
Ο Άγιος Ιάκωβος είχε σύμφωνα με την απογραφή του 2000 25.110 κατοίκους με πυκνότητα 810 κατοίκων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Πρωτεύουσα είναι η Χόουλταουν με 1.087 κατοίκους.
Δείτε επίσης
Αγιος Ιακωβος
Γενική Εφημερίς της Ελλάδος
Η Γενική Εφημερίς της Ελλάδος ήταν το επίσημο έντυπο της Διοίκησης. Κυκλοφόρησε από τις 7 Οκτωβρίου του 1825 μέχρι τις 23 Μαρτίου του 1832. Επί επτά συνεχόμενα έτη κάλυπτε τις ανάγκες της Κυβέρνησης και είναι προδρομικό έντυπο της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως. Οι τόποι έκδοσής του θα είναι διαδοχικά το Ναύπλιο, η Αίγινα, ο Πόρος. Εκδότες του διετέλεσαν οι Θεόκλητος Φαρμακίδης (1825-1827), Γεώργιος Χρυσίδης (1827-1831), Ιωάννης Γαλιάτσας (1831-1832).
Ως επίσημο όργανο δημοσίευε επίσημα έγγραφα και αποφάσεις, κυβερνητικές ανακοινώσεις, τα Πρακτικά του Βουλευτικού. Η ύλη της όμως δεν περιοριζόταν σε αυτή τη θεματολογία. Αποβλέποντας στην ενημέρωση και διαπαιδαγώγηση του αναγνωστικού κοινού, αντλούσε τη θεματολογία της και από έντυπα του εξωτερικού. Οι στόχοι του εντύπου διαγράφονται από τον πρώτο του εκδότη, στην Προκήρυξιν που δημοσιεύει στις 30 Σεπτεμβρίου 1830: απηχώντας τις ιδέες του Διαφωτισμού, προβάλει, με γλώσσα απλή, τις αρχές της ελευθεροτυπίας και το αγαθό της παιδείας. Κατά τη διάρκεια της διευθύνσεως του Φαρμακίδη, η εφημερίδα θα δημοσιεύσει και άρθρα στηλιτευτικά της κυβερνητικής πολιτικής. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα έξι μήνες μετά την ανάληψη των καθηκόντων του να απομακρυνθεί από το ΄΄Βουλευτικόν΄΄.
Τον Ιούνιο του 1827 η Αντικυβερνητική Επιτροπή διόρισε τον Γεώργιο Χρυσίδη. Στις 18 Ιουνίου 1827 θα δημοσιεύσει κι αυτός ένα κείμενο ΄΄αρχών΄΄ για το πως αντιλαμβανόταν τον ρόλο της εφημερίδας. Κινούμενος στον αντίποδα του προκατόχου του, συμμορφώνεται με την κυβερνητική αντίληψη ΄περί τύπου: περιορισμός της ελεύθερης γνώμης, έλεγχος της κοινής γνώμης. Ο Χρυσίδης θα παραμείνει στην διεύθυνση του εντύπου μέχρι τον Δεκέμβριο του 1831 αφού θα τον αντικαταστήσει ο Ιωάννης Γαλιάτσας στενός φίλος του Προέδρου της Ελληνικής Κυβερνήσεως Αυγουστίνου Καποδίστρια. Για πρώτη φορά θα καταβάλλεται στον εκδότη και μισθός, «φοίνικαι 200 κατά μήνα».
Με ύλη πολύ φτωχή και «διαποτισμένη από το καποδιστριακό πνεύμα», μετά την πτώση του Αυγουστίνου Καποδίστρια και την επικράτηση των Συνταγματικών, τον Μάρτιο του 1832 θα κλείσει οριστικά για να τη διαδεχθεί η Εθνική Εφημερίς ως επίσημο φύλλο των ελληνικών κυβερνήσεων.
Δείτε επίσης
Η τυπογραφία στην επανάσταση του 1821
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική Πολιτεία 1828-1832 Κατηγορία:Πρώην εφημερίδες στην ελληνική γλώσσα Κατηγορία:Ιστορικές ελληνικές εφημερίδες
Μαρτίνος Ζαχαρίας
Ο Μαρτίνος Ζαχαρίας (πέθανε στις 15 Ιανουαρίου 1345), μικτής Γενουατικής και Βυζαντινής καταγωγής ήταν ηγεμόνας της Χίου (1314 - 1329), Βαρόνος της Βελιγοστής (1311 - 1345) και Βαρώνος στο ήμισυ της Χαλανδρίτσας (1316 - 1345) στο Πριγκιπάτο της Αχαΐας. Διακρίθηκε σε μάχες εναντίον των Τουρκικών αρμάδων στο Αιγαίο Πέλαγος και δέχτηκε τον τίτλο του "βασιλιά και δεσπότη της Μικράς Ασίας" από τον τιτλούχο Λατίνο Αυτοκράτορα Φίλιππο Α΄ του Τάραντα. Εξέπεσε από την ηγεμονία της Χίου από μια Βυζαντινή αποστολή (1329) και φυλακίστηκε στην Κωνσταντινούπολη μέχρι το 1337. Ο Μαρτίνος Ζαχαρίας επέστρεψε στην Ιταλία και διορίστηκε απεσταλμένος της Γένοβας στην Αγία Έδρα. Διορίστηκε (1343) διοικητής της παπικής μεραρχίας στη Σταυροφορία της Σμύρνης εναντίον του Ουμούρ Μπέι εμίρη του Αιντίν και συμμετείχε στην επιδρομή της Σμύρνης τον Οκτώβριο του 1344. Σκοτώθηκε με πολλούς άλλους ευγενείς σε μια Τουρκική επίθεση (17 Ιανουαρίου 1345).
Κληρονόμος της Χίου
Ο Μαρτίνος Ζαχαρίας ήταν γόνος της Γενοβέζικης Οικογένειας Ζαχαρία, πατέρας του ήταν ο Παλαιολόγος Ζαχαρίας (ή ο Νικολίνο Ζαχαρίας) και παππούς του (ή θείος του) ο Βενέδικτος Α΄ Ζαχαρίας, Κύριοι της Χίου και Κύριοι Παλαιάς και Νέας Φώκαιας. Ο Βενέδικτος Α΄ κατέλαβε τη Χίο από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία (1304), με την πρόφαση ότι το νησί ήταν ευάλωτο στις Τουρκικές επιθέσεις. Ο αδύναμος Αυτοκράτορας Ανδρόνικος Β΄ Παλαιολόγος τον αναγνώρισε Κύριο της Χίου για διάστημα 10 ετών, και η θητεία του θα ανανεωνόταν στη συνέχεια ανά 5 χρόνια. Ο Βενέδικτος Α΄ πέθανε το 1307· τον διαδέχτηκε ο γιος του Παλαιολόγος Ζαχαρίας και όταν πέθανε και ο ίδιος (1314), η ηγεμονία πέρασε στους δυο γιους του (η εξαδέλφους του): Μαρτίνο Ζαχαρία και Βενέδικτο Β΄ Ζαχαρία. Η Χίος ήταν ένα μικρό, αλλά πλούσιο νησί, με ετήσιο εισόδημα 200.000 χρυσά Υπέρπυρα. Τα επόμενα χρόνια ο Μαρτίνος κυβερνούσε ένα βασίλειο, στο οποίο ανήκαν πολλά μικρά νησιά δυτικά από τη Μικρά Ασία, όπως η Σάμος και η Κως.
Σημαντικές επιτυχίες επί των Τούρκων
thumb|right|250px|Χάρτης του Αιγαίου Πελάγους Ο Μαρτίνος και ο Βενέδικτος σαν κύριοι της Χίου πολέμησαν με μαχητικότητα εναντίον των Τούρκων πειρατών, που έκαναν την εμφάνισή τους στο Αιγαίο στις αρχές του 14ου αιώνα. Μετά την κατάληψη της Εφέσου από το Εμιράτο του Μεντεσέ (1304), οι Γενουάτες της Χίου ξεκίνησαν σκληρές επιδρομές στα νησιά του Αιγαίου. Το εμιράτο του Αϊδινίου αναδείχτηκε σύντομα σαν το πιο ισχυρό Τουρκικό κρατίδιο, ιδιαίτερα υπό την ηγεμονία του Ουμούρ Μπέι, ενώ η οικογένεια Ζαχαρία και οι Ιωαννίτες Ιππότες της Ροδου έγιναν οι πιο σκληροί αντίπαλοι των Τούρκων πειρατών. Οι Ζαχαρία είχαν χιλιάδες άνδρες πεζικό, εκατοντάδες ιππείς και πολλές γαλέρες σε συνεχή εγρήγορση. Η Ακρόπολη της Σμύρνης στις Ανατολικές ακτές έπεσε στους Αϊδινίδες, αλλά οι Ζαχαρία εξακολουθούσαν να έχουν στην κατοχή τους την κάτω πόλη, μέχρι την κατάληψή της από τον Ουμούρ Μπέι (1329). Ο Μαρτίνος Ζαχαρίας συμμετείχε το 1319 με επτά πλοία σε έναν στόλο Ιωαννιτών που συνέτριψαν έναν στόλο Αϊδινιδών από την Έφεσο. Την εποχή που τελείωνε η ηγεμονία του Μαρτίνου στη Χίο (1329), είχε αιχμαλωτίσει ή θανατώσει πάνω από 10.000 Τούρκους στρατιώτες και δέχτηκε τεράστια ποσά σε λύτρα για να μην τους επιτεθεί. Οι σύγχρονοι Λατίνοι συγγραφείς τον ύμνησαν σε τεράστιο βαθμό για τα κατορθώματά του, γράφοντας "ούτε άνδρας, ούτε γυναίκα, ούτε γάτα, ούτε κανένα άλλο ζωντανό δεν μπορούσε να παραμείνει στα νησιά". Με παρέμβαση του Μαρτίνου Ζαχαρία σταμάτησε η ανταλλαγή σκλάβων στην Αλεξάνδρεια και για την πράξη του αυτή ο Πάπας Ιωάννης ΚΒ΄ τον συνεχάρη. Ο πάπας του έδωσε την άδεια να κάνει ελεύθερο εμπόριο μαστίχας στην Αίγυπτο με μοναδική εξαίρεση τους Μαμελούκους και μάλιστα του πρότεινε να γίνει αρχηγός του Λατινικού στόλου στο Αιγαίο.