cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mod ruby
Ο mod_ruby είναι ένας ενσωματωμένος διερμηνέας της Ruby για τον εξυπηρετητή Ιστού Apache που επιτρέπει την εκτέλεση άμεσα κώδικα σε Ruby, γρηγορότερα από άλλες μεθόδους CGI. Έχει το μειονέκτημα ότι η κοινή χρήση των κλάσεων που γίνεται κλασικά ανάμεσα στις διεργασίες του Apache δεν είναι ασφαλής για πολλαπλές εφαρμογές (δηλ. πολλαπλές εφαρμογές Ruby on Rails που εκτελούνται ταυτόχρονα).
Κατάλογοι πόλεων ανά χώρα
Η παρακάτω λίστα παρουσιάζει τους κατάλογους με τις πόλεις των σημερινών κρατών, αλλά και των κρατών με περιορισμένη ανεξαρτησία ή αναγνώριση.
Α
Αγίου Μαρίνου]]
Λ
Λουξεμβουγο
Λιθουανία
Υπαρχει χωρα Μακεδονια
Ν
Νότια Οσσετία
Σ
Σουηδία
Σουδάν
Σομαλία
Τ
Τουρκία
Υ
Υεμένη
Υπερδνειστερία
Ω
πολεις
Στρούκι
thumb|Στρούκι Το Στρούκι (στα ιταλικά: Strucchi, αλλιώς struchi, strucoli ή strucoleti) είναι γλυκό, τυπικό της περιοχής Βάλι ντελ Νατισόνε (Valli del Natisone), η οποία μοιράζεται ανάμεσα στην Ιταλία, και ειδικότερα στη περιφέρεια Φρίουλι-Βενέτσια Τζούλια, και στη Σλοβενία.
Φτιάχνεται με ζύμη από αλεύρι και/ή βραστή πατάτα και έχει για γέμιση κυρίως καρύδια αλλά και φουντούκια, κουκουνάρια, αμύγδαλα, σταφίδες κ.α. Γίνεται τηγανητό ή βραστό. Στη Σλοβενία παρασκευάζεται το γλυκό struklji (ή struki), η ζύμη και η γέμιση του οποίου γίνεται ρολό και κόβεται σε κομμάτια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλική κουζίνα Κατηγορία:Γλυκά
Αζάρ Γκατ
Ο Αζάρ Γκατ (Azar Gat, γεν. 1959 στη Χάιφα του Ισραήλ ) είναι ερευνητής και συγγραφέας στρατιωτικής ιστορίας, της στρατιωτικής στρατηγικής και του πολέμου και της ειρήνης γενικότερα. Μαζί με τον Steven Pinker και άλλους, ο Γκατ υποστηρίζει ότι ο πόλεμος βρίσκεται σε παρακμή στον σημερινό κόσμο.
Σήμερα (2020) είναι καθηγητής της έδρας Ezer Weizman Εθνικής Ασφάλειας και πρόεδρος του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ. Είναι ο ιδρυτής και επικεφαλής του Μεταπτυχιακού Προγράμματος του Πανεπιστημίου στη Διπλωματία και την Ασφάλεια. Είναι επίσης ταγματάρχης στον ισραηλινό στρατό.
Ο Γκατ είναι κάτοχος διδακτορικού πτυχίου από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης (1984–86), MA από το Πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ (1979–83) και BA από το Πανεπιστήμιο της Χάιφα (1975–78).
Υπήρξε υπότροφος του ινστιτούτου Alexander von Humboldt στο Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ της Γερμανίας και υπότροφος του Fulbright  στο Πανεπιστήμιο Yale, ΗΠΑ. Μελετητής του British Council στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, Βρετανία, Επισκέπτης υπότροφος στο Mershon Center, Ohio State University, ΗΠΑ. Goldman Επισκέπτης Ισραηλινός Καθηγητής Goldman στο Πανεπιστήμιο Georgetown, ΗΠΑ. και Διακεκριμένος Επισκέπτης υπότροφος Koret για τις ισραηλινές σπουδές στο ίδρυμα Hoover, Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ, ΗΠΑ.
Το βιβλίο του War in Human Civilization (Ο πόλεμος στον Ανθρώπινο Πολιτισμό), που εκδόθηκε το 2006 από το Oxford University Press, χαρακτηρίστηκε ένα από τα καλύτερα βιβλία της χρονιάς από το The Times Literary Supplement.
Έρευνα
Ο Αζάρ Γκατ ξεκίνησε την καριέρα του εστιάζοντας στη στρατιωτική ιστορία και τη στρατηγική, όπως εξηγείται στο βιβλίο του 1989 The Origins of Military Thought from the Enlightenment to Clausewitz, ένα βιβλίο στο οποίο γίνονται παραπομπές, ειδικά σε σχέση με τον Carl von Clausewitz. Με τα χρόνια έχει διευρύνει το πεδίο των ενδιαφερόντων του για να συμπεριλάβει τις αιτίες του πολέμου, ειδικά τις προϊστορικές.
Στο War in Human Civilization (2006) και στη συνέχεια στο Victorious and Vulnerable: Why Democracy won in the 20th Century and How it is Still Imperiled, ο Γκατ υποστηρίζει ότι ο κόσμος γίνεται σταθερά πιο ειρηνικός εδώ και χιλιάδες χρόνια. Διαπιστώνει ότι υπάρχουν δύο σημαντικά βήματα σ' αυτήν τη διαδικασία. Το πρώτο ήρθε με την εμφάνιση του κράτους: Όταν οι πληθυσμοί συνήψαν ένα κοινωνικό συμβόλαιο με το κράτος, εγκατέλειψαν τμήματα της αυτονομίας τους σε αντάλλαγμα της φροντίδας για την ασφάλειά τους που παρέχει το κράτος. Το δεύτερο βήμα ήρθε με τον εκσυγχρονισμό και τη βιομηχανική επανάσταση, η οποία οδήγησε σε οικονομική ανάπτυξη και αλληλεξάρτηση και αντίστοιχη αύξηση της ευημερίας και του βιοτικού επιπέδου. Έφερε επίσης τις φιλελεύθερες δημοκρατίες και την πυρηνική αποτροπή. Τόσο αυτά τα βήματα όσο και άλλοι παράγοντες οδήγησαν σε μείωση των πολέμων. Με άλλα λόγια, η ειρήνη έχει γίνει κερδοφόρα και συνεπώς πιο κοινή. Ταυτόχρονα, υπάρχουν ακόμη χώρες που επηρεάζονται λιγότερο από αυτήν την εξέλιξη και ο πόλεμος είναι πιο συχνός σε αυτά τα μέρη του κόσμου. Υποστηρίζοντας ότι ο πόλεμος βρίσκεται σε παρακμή, ο Γκατ ευθυγραμμίζεται με τους Steven Pinker, Joshua Goldstein και Robert Muchembled, που όλοι υποστηρίζουν το ίδιο, αν και εντοπίζουν διαφορετικούς αιτιώδεις μηχανισμούς πίσω από τα φαινόμενα.
Οι ευρείες απόψεις του Γκατ για τον πόλεμο και οι συνδέσεις τους με τον πολιτισμό και την ανθρώπινη φύση είναι παρόμοιες με αυτές των Steven A. LeBlanc και Steven Pinker. Ενσωματώνει απόψεις από ηθολογία, εξέλιξη, εξελικτική ψυχολογία, ανθρωπολογία, αρχαιολογία, ιστορία, ιστορική κοινωνιολογία και πολιτική επιστήμη. Μια άλλη σημαντική εργασία του είναι το "The Human Motivational Complex: Evolutionary Theory And The Causes Of Hunter-Gatherer Fighting".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισραηλινοί συγγραφείς Κατηγορία:Μελετητές του εθνικισμού
Κρατερός Ιωάννου
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 3 Ιουνίου 1935 και καταγόταν από το Μοναστήρι της σημερινής Βόρειας Μακεδονίας. Αφού ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές σπουδές του (με υποτροφία) στο Αμερικάνικο Κολλέγιο ΑΝΑΤΟΛΙΑ, σπούδασε νομικά στο ΑΠΘ απ' όπου έλαβε το πτυχίο του το 1959. Για τη διδακτορική του έρευνα στο Στρασβούργο και στη Χάγη έλαβε υποτροφία και το 1971 αναγορεύτηκε διδάκτωρ της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ στο Διεθνές Δίκαιο με επιβλέποντα τον Δημήτριο Κωνσταντόπουλο. Ανακηρύχθηκε πρώτος στις εξετάσεις του Αρείου Πάγου για τους υποψήφιους δικηγόρους και ενεγράφη ως μέλος στον Δικηγορικό Σύλλογο Θεσσαλονίκης. Άσκησε ενεργή δικηγορία με επιτυχία συμμετέχοντας σε ένα από τα πιο γνωστά δικηγορικά γραφεία της Θεσσαλονίκης, μαζί με τον Δημήτριο Ευρυγένη (μέντοράς του και ιδρυτής της Νομικής Σχολής του ΔΠΘ), τον Αθανάσιο Βουτυρά και τον Στέλιο Νέστωρα. Ήταν από τους πρώτους που ασχολήθηκε και δημοσίευσε εργασίες του, πριν ακόμη αναγορευτεί διδάκτωρ, σχετικά με το νέο για την εποχή εκείνη Δίκαιο της Ευρωπαϊκής Κοινότητας.
Ακαδημαϊκή καριέρα
Το 1975, μαζί με τον Καθηγητή Ιδιωτικού Δικαίου Γιάννη Βούλγαρη, προσλαβάνεται ως Ειδικός Επιστήμων στην Νομική Σχολή του ΔΠΘ στην Κομοτηνή, ενώ το 1977 εκλέγεται έκτακτος καθηγητής στην έδρα του Δημοσίου Διεθνούς Δικαίου και λίγο μετά μόνιμος Καθηγητής, θέση που κατείχε ως το θάνατό του το 1999. Δίδαξε κυρίως Διεθνές και Κοινοτικό Δίκαιο και το μάθημα της Οργάνωσης της Διεθνούς Κοινωνίας. Εισηγήθηκε μάλιστα, πολύ πριν την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ, την υποχρεωτική διδιασκαλία στο ΔΠΘ του μαθήματος του Ευρωπαϊκού Δικαίου. Διετέλεσε Πρόεδρος της Νομικής Σχολής του ΔΠΘ στην Κομοτηνή (1η περίοδος 1984 - 1986, 2η περίοδος 1987 - 1991), Αντιπρύτανης (1988 - 1991) και Διευθυντής της Εταιρίας Διαχείρισης της περιουσίας του ΔΠΘ. Το ΔΠΘ τιμώντας την προσφορά του τον τίμησε μετά θάνατο, το 2016, ιδρύοντας (ΦΕΚ Β' 3244/10-10-2016) το Εργαστήριο Διεθνούς Δικαίου και Διεθνών Σχέσεων «Κρατερός Ιωάννου»" (Krateros loannou Research Institute for International Law and International Relations).
Υπήρξε επισκέπτης καθηγητής (visiting professor) στο πολιτειακό πανεπιστήμιο Ohio State University (1995) και στο Capital University (1993 και 1996) στο Columbus Ohio των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Διετέλεσε Πρόεδρος του Κέντρου Διεθνούς και Ευρωπαϊκού Οικονομικού Δικαίου (ΚΔΕΟΔ), το οποίο ανέδειξε σε αναγνωρισμένο φορέα σε θέματα ευρωπαϊκού δικαίου, ενώ συνέβαλε στη ίδρυση της Εθνικής Σχολής Δικαστών εντός των χώρων του ΚΔΕΟΔ.
Υπήρξε μέλος του Επιστημονικού Συμβουλίου του Υπουργείου Εξωτερικών και προσέφερε πολλάκις τις γνώσεις του στους εκάστοτε Υπουργούς Εξωτερικών σε κρίσιμα ζητήματα όπως το Κυπριακό, την ΠΓΔΜ και τα ελληνοτουρκικά (συμμετείχε μαζί με τον καθηγητή Αργύρη Φατούρο στην ομάδα εμπειρογνωμόνων για τον ελληνοτουρκικό διάλογο). Ως αναγνώριση της πολυετούς, επιτυχούς και με πάθος προσφοράς του, του απονεμήθηκε ο τίτλος του Επίτιμου Συμβούλου του Υπουργείου Εξωτερικών.
Ειδικότερα με το ζήτημα της αναγνώρισης της μετέπειτα Βόρεια Μακεδονίας ασχολήθηκε ενεργά, ως επικεφαλής της ομάδας συνηγόρων (μαζί με τον Βασίλειο Σκουρή, τον Στέλιο Περάκη και τον Γιάννο Κρανιδιώτη) της Ελληνικής Δημοκρατίας στην αίτηση λήψης ασφαλιστικών μέτρων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κατά της Ελλάδας για τα αντίμετρα (το γνωστό εμπάργκο) που έλαβε η Ελλάδα τον Φεβρουάριο του 1994 σε βάρος της χώρας αυτής, αίτηση που απορρίφθηκε από Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. Στις 13 Σεπτεμβρίου του 1995 ήταν ο νομικός σύμβουλος της ελληνικής κυβέρνησης (Υπουργός Εξωτερικών ο Κάρολος Παπούλιας) κατά την κατάρτιση και υπογραφή της ενδιάμεσης συμφωνίας με τη Βόρεια Μακεδονία.
Εκπροσώπησε την Ελλάδα (από το 1983) ως σύμβουλος της Ελληνικής Αντιπροσωπείας στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, μέλος της Επιτροπής του Δικαίου του Διαστήματος του ΟΗΕ, ως πρόεδρος (1989-1992) της Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων για τη βελτίωση της διαδικασίας στο πλαίσιο της ΕΣΔΑ του Συμβουλίου της Ευρώπης , ενώ συμμετείχε σε όργανα διεθνών οργανισμών, όπως του ΟΑΣΕ. Ορίσθηκε δικαστής στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Συγγραφικό έργο
Το πλούσιο συγγραφικό του έργο στην ελληνική, την αγγλική και την γαλλική γλώσσα εκτείνεται στους τομείς του Δημοσίου Διεθνούς Δικαίου, του Δικαίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, στα ανθρώπινα δικαιώματα και στην εξωτερική πολιτική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δικαστικοί Κατηγορία:Καθηγητές Νομικής Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Κατάλογος συνθετών κλασικής μουσικής
Μεσαίωνας
''Αρχές του 7ου αιώνα μέχρι το 1500. Βλέπε επίσης Μεσαιωνική μουσική.''
Αναγέννηση
''Απο το 1500 μέχρι το 1600. Βλέπε επίσης Αναγεννησιακή μουσική και Αναγέννηση.''
Εποχή Μπαρόκ
''Απο το 1600 μέχρι το 1750. Βλέπε επίσης Μπαρόκ μουσική και Μπαρόκ.
Εποχή του Ρομαντισμού / 19ος αι.
''Απο το 1820 μέχρι το 1900. Βλέπε επίσης Ρομαντική μουσική και Ρομαντισμός.''
Η κλασική μουσική του 20ού/21ου αιώνα
Βλέπε επίσης Σύγχρονη κλασική μουσική.
Παραπομπές
Συνθετες
Πάπας Φαβιανός
Ο Φαβιανός (Fabianus, 200 - 20 Ιανουαρίου 250) ήταν Πάπας από τις 10 Ιανουαρίου του 236 έως το θάνατό του το 250, διαδεχόμενος τον Πάπα Ανθηρό. Η περίοδος της παρουσίας του στον παπικό θρόνο θεωρείται ειρηνική, αν και το τέλος του φέρεται μαρτυρικό, επί αυτοκράτορος Τραϊανού Δεκίου.
Διαχείριση της Εκκλησίας
Θεωρείται ικανός διαχειριστής των εκκλησιαστικών πραγμάτων, καθώς αναδιοργάνωσε τον τοπικό κλήρο και διαίρεσε την πόλη σε επτά εκκλησιαστικές περιοχές σύμφωνα με το Liber Pontificalis. Επικεφαλής αυτών των περιφερειών τοποθέτησε έναν διάκονο, έναν υποδιάκονο και έξι βοηθούς. Με αυτόν τον τρόπο έδωσε στη ρωμαϊκή εκκλησία μια ανοικτή δομή που εξυπηρετούσε περισσότερο τις αυξητικές της τάσεις. Επίσης, φέρεται ότι μερίμνησε για την επιστροφή των λειψάνων του Ποντιανού και του Ιππολύτου από τη Σαρδηνία, για ταφή στο κοιμητήριο του Κάλλιστου Α΄. Η συγκεκριμένη πράξη υποδεικνύει πιθανώς ότι είχε επιρροή στην αυλή, γιατί τα σώματα εκτοπισθέντων δεν επέστρεφαν, παρά μόνον με την έγκριση του αυτοκράτορα.
Εκκλησιαστική Ιστορία
Ο Ευσέβιος Καισαρείας εξιστορεί ότι ενώ οι χριστιανοί είχαν συγκεντρωθεί στη Ρώμη για να εκλέξουν νέο επίσκοπο, είδαν ένα περιστέρι κατεβαίνει πάνω από την κεφαλή του Φαβιανού, ξένου στην πόλη, που μαρτυρούσε τη θεϊκή αποδοχή του αξιώματός του. Έτσι προκηρύχθηκε επίσκοπος, αν και υπήρχαν αρκετοί διάσημοι υποψήφιοι για την άδεια θέση. Ο Ευσέβιος επίσης αναφέρει ότι Ο Ωριγένης υπερασπίστηκε ενώπιον του Φαβιανού -στην πραγματικότητα του έγραψε, όπως και σε άλλους επισκόπους- την ορθοδοξία της διδασκαλίας του πιθανώς ενάντια στις επικρίσεις του Δημήτριου Αλεξανδρείας, τις οποίες ο Ποντιανός είχε αποδεχθεί
Το τέλος
Με το ξέσπασμα του διωγμού που εξαπέλυσε ο αυτοκράτορας Δέκιος στις αρχές του 250 συνελήφθη και ήταν από τους πρώτους που πέθαναν, πιθανώς στη φυλακή στις 20 Ιανουαρίου του ίδιου έτους. Τάφηκε κατ' έθιμο στην παπική κρύπτη του κοιμητηρίου του Καλλίστου όπως και οι προκάτοχοί του. Το 1854 ανακαλύφθηκε επιτύμβια πλάκα που έφερε το όνομα, τον τίτλο και την ένδειξη μάρτυρας με ελληνικό αλφάβητο. Τα λείψανά του μετακινήθηκαν αργότερα στο Σ. Σεμπαστιάνο, όπου βρέθηκε το 1915 σαρκοφάγος με χαραγμένο το όνομά του.
Η μνήμη του τιμάται από την Καθολική Εκκλησία στις 20 Ιανουαρίου και από την Ορθόδοξη στις 5 Αυγούστου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Πάπες 3ου αιώνα Φαβιανός
Άγιος Κωνσταντίνος Λεμεσού
Ο Άγιος Κωνσταντίνος είναι χωριό της επαρχίας Λεμεσού στην Κύπρο.
Ονομασία
Η ονομασία του χωριού, Άγιος Κωνσταντίνος, υπάρχει από τα βυζαντινά χρόνια. Σε παλαιές πηγές συναντάται και γραμμένο ως: Haios Constantinos, San Constantin, San Constantinos.
Ιστορία
Η περιοχή που βρίσκεται το χωριό κατοικήθηκε από πολύ παλιά. Βορειότερα του χωριού ήταν κτισμένοι οικισμοί, των οποίων βρέθηκαν κατάλοιπα. Οι τοποθεσίες στις οποίες βρίσκονταν οι οικισμοί είναι οι Τσίντιες, τα Λαρμαρκά και η Κλειωνέρατα.
Ο Άγιος Κωνσταντίνος αναπτύχθηκε κατά τα βυζαντινά χρόνια. Κατά της αραβικές επιδρομές, οι κάτοικοι των πρώτων οικισμών μεταφέρθηκαν πιο κοντά στη σημερινή θέση του χωριού για ασφάλεια. Αργότερα το χωριό έγινε φέουδο, το οποίο διοικείτο από τους Ναΐτες. Στη συνέχεια δόθηκε στο Τάγμα των Ιωαννιτών, μαζί με άλλα 46 χωριά.
Την εποχή της Τουρκοκρατίας ο πληθυσμός του χωριού μειώθηκε λόγω σοβαρών καταστροφών που επηρέασαν όλη την Κύπρο (λεηλάσίες, σφαγές). Ο πληθυσμός του χωριού αυξήθηκε την περίοδο της Αγγλοκρατίας, λόγω κατασκευής διαφόρων αρδευτικών έργων, όπως υδατοδεξαμενές, και νέων σπιτιών.
Πληθυσμός
μικρογραφία|175x175εσ Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός του χωριού από το 1881 έως το 1973 αυξανόταν. Στη συνέχεια ο πληθυσμός ξεκίνησε να μειώνεται. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του Αγίου Κωνσταντίνου όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Ιεροί ναοί
Στο χωριό υπάρχουν οι εξής ιεροί ναοί:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λεμεσού Κατηγορία:Χωριά της Πιτσιλιάς
Μεταφυσικά
Με την ονομασία Μεταφυσικά, ή Των μετά τα φυσικά φέρεται ένα από τα σημαντικότερα έργα του Σταγειρίτη αρχαίου Έλληνα φιλόσοφου Αριστοτέλη, αλλά και ένα από τα σημαντικότερα της αρχαιότητας γενικότερα. Το δεκατετράτομο αυτό σύγγραμμα του Αριστοτέλη αποτελεί την πρώτη επιστημονική έρευνα επί των πρώτων αρχών και αιτιών (αιτιοκρατία) από των οποίων τα διάφορα όντα αντλούν την ουσιαστική τους ύπαρξη. Είναι το πρώτο σύγγραμμα μεταφυσικής στην ιστορία.
Γενικά
Το πραγματικά πολύτιμο αυτό σύγγραμμα έφθασε στη σύγχρονη εποχή σε πολύ κακή κατάσταση. Ο δε τίτλος του "Μετά τα Φυσικά" είναι μεταγενέστερος και φέρεται σε σύγγραμμα του Νικολάου του Δαμασκηνού περιπατητικού φιλοσόφου και ιστορικού του 1ου αιώνα π.Χ. Η μετά την πρώτη ταξινόμηση και έκδοση του συγγράμματος φέρεται να έγινε από τον 9ο ή 10ο διάδοχο του Αριστοτέλη στη Περιπατητική Σχολή του Ανδρονίκου του Ροδίου (1ος αιώνας π.Χ.) και ο τίτλος "Μετά τα Φυσικά" να τέθηκε ως ονομασία κατά σειρά έκδοσης, ενώ ο Αριστοτέλης το ονομάζει "Πρώτη Φιλοσοφία". Το όλο έργο αποτελείται από 14 βιβλία που διακρίνονται με τα ελληνικά κεφαλαία γράμματα από το Α μέχρι το Ν, ενώ τα δύο πρώτα σημειώνονται με το Α κεφαλαίο και το α μικρό. Αν και όλα τα βιβλία δείχνουν μια ταραγμένη σειρά, εν τούτοις τα βιβλία Α, Β, Γ, Ε, Ζ, Η και Θ δείχνουν να έχουν υποστεί διορθώσεις, χωρίς αυτό ν΄ αποκλείει και την άποψη ότι το σύγγραμμα αυτό ν΄ αποτελεί συνένωση διαφορετικών πραγματειών που άλλες εξ αυτών είχαν δημοσιευτεί, άλλες ήταν ατελείς, ή και κάποιες να μη είχαν ούτε καν δημοσιευτεί και να παρέμεναν ανέκδοτοι. Πάντως τα βιβλία αυτά είχαν τον ακροαματικό χαρακτήρα και κατατάσσονταν στα ακροαματικά. Σημαντικότερος δε ακροατής αυτών ήταν ο Μέγας Αλέξανδρος, σύμφωνα με μαρτυρία του Πλουτάρχου (Βίος Μ. Αλεξάνδρου 7).
Μεταφυσικές απορίες
Το Β βιβλίο της αριστοτελικής Μεταφυσικής (συντομογραφικά: Μεταφ.) προσφέρει ένα κατάλογο με 16 διλήμματα, τα οποία ο Αριστοτέλης ονομάζει απορίες, με το νόημα ότι προσφέρουν δύο λύσεις που φαίνονται εξίσου πιθανές και γι’ αυτό μας οδηγούν σε αδιέξοδο (μη-πορεύεσθαι). Αυτά τα διλήμματα έχουν ως εξής:
2)    Είναι έργο της ίδιας επιστήμης να ερευνήσει τόσο τις πρώτες αρχές των όντων όσο και τις λογικές αρχές (π.χ. την αρχή της αντίφασης), ή μήπως αυτό είναι έργο διαφορετικών επιστημών; (Μεταφ. Β1, 995b 7-8 και B2, 996b 26-29).
3)    Είναι έργο μιας μοναδικής επιστήμης να ερευνήσει όλα τα όντα μέσα στην ολότητά τους, ή μήπως αυτό είναι έργο διαφορετικών επιστημών; (Μεταφ. Β1, 995b 10-11 και B2, 997a 15-16).
4)    Το έργο της Οντολογίας είναι να ερευνήσει μόνο τα όντα ή και τις συμπτωματικές τους ιδιότητες (συμβεβηκότα); (Μεταφ. Β1, 995b 19-20 και Β2, 997a 25-26).
5)    Υπάρχουν μόνο αισθητά όντα, ή μήπως υπάρχουν και άλλα πέρα από αυτά; (Μεταφ. Β1, 995b 14-15 και B2, 997a 34-35).
6)    Είναι οι αρχές κάποια γένη (π.χ. το ταυτόσημο και το διαφορετικό, το όμοιο και το ανόμοιο, η εναντιότητα, το πρωτύτερο και το ύστερο), ή μήπως οι αρχές είναι τα αρχέγονα συστατικά που συνθέτουν ένα ον; (Μεταφ. Β1, 995b 21-29 και Β3, 998a 21-23).
7)    Εάν υποθέσουμε ότι η αρχή ενός όντος είναι το γένος του, είναι άραγε το πιο γενικό γένος του ή μήπως το πιο κοντινό του είδος [λατιν. species]; (Μεταφ. Β1 995b 29-31 και Β3, 998b 14-16).
8)    Υπάρχουν διόλου τα γένη και τα είδη, ή μήπως υπάρχουν μόνο τα ατομικά όντα; (Μεταφ. Β1, 995b 32-33 και B4, 999a 26-27).
9)    Είναι οι αρχές κάτι ενιαίο, ή μήπως είναι πολλές ως προς τον αριθμό; (Μεταφ. Β1, 995b 34 και Β4, 999b 25-26).
10)  Είναι όλες οι αρχές άφθαρτες, ή μήπως οι αρχές των φθαρτών όντων είναι φθαρτές; (Μεταφ. Β1, 996a 3-4 και B4, 1000a 6-7).
11)  Είναι το ον και το ένα η ουσία των όντων ή μήπως υπάρχει και κάτι διαφορετικό που υπό-κείτεται; (Μεταφ. Β1, 996a 5-8 και B4, 1001a 5-8).
12)  Είναι οι αρχές κάποια καθολικά όντα, ή μήπως είναι ατομικά όντα; (Μεταφ. Β1, 996a 9-10 και B6, 1003a 7).
13)  Υπάρχουν οι αρχές δυνάμει ή ενεργεία; (Μεταφ. Β1, 996a 11 και B6, 1002b 33).
15)  Οι αριθμοί και τα μαθηματικά μεγέθη (π.χ. τα μήκη, τα σχήματα και τα σημεία) έχουν μια ξεχωριστή ύπαρξη, ή μήπως απλώς ενυπάρχουν στα αισθητά όντα; (Μεταφ. Β1, 996a 13-16 και B5, 1001b 26-32).
16)  Υπάρχουν μόνο τα αισθητά όντα και τα μαθηματικά μεγέθη, ή μήπως υπάρχουν και οι Πλατωνικές ιδέες; (Μεταφ. Β6, 1002b 12-14).
Παραπομπές
Κατηγορία:Έργα του Αριστοτέλη Κατηγορία:Μεταφυσική Κατηγορία:Βιβλία φιλοσοφίας
Νικολάι Κασάτκιν
Ο Νικολάι Κασάτκιν (ημερομηνία γέννησης: 13-08-1836, ημερομηνία θανάτου: 16-02-1912) ήταν Ρώσος Ορθόδοξος ιερέας, μοναχός, ιεραπόστολος και επίσκοπος. Το αρχικό του όνομα στα ρωσικά ήταν Ιβάν Ντιμιτρίεβιτς Κασάτκιν (Иван Дмитриевич Касаткин). Εισήγαγε την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία στην Ιαπωνία. Έχει ανακηρυχθεί άγιος και ισαπόστολος. Είναι γνωστός ως Άγιος Νικόλαος της Ιαπωνίας. Από το 1861 μέχρι το θάνατό του το 1912 με το ιεραποστολικό του έργο στην Ιαπωνία άφησε πίσω του ως παρακαταθήκη 35000 ορθόδοξους πιστούς στην Ιαπωνία, πάνω από 200 εκκλησίες, και 35 Ιάπωνες κληρικούς.
Βιογραφία
Ο Νικολάι Κασάτκιν γεννήθηκε το 1836 σε ένα χωριό της περιοχής Σμολένσκ της Ρωσίας. Ο πατέρας του Δημήτριος Κασάτκιν ήταν διάκονος και η μητέρα του ονομαζόταν Ξένη. Είχαν τέσσερα παιδιά τον Γαβριήλ, την Όλγα, τον Βασίλειο και τον Ιβάν (Ιωάννη). Σε ηλικία πέντε ετών ο Ιβάν έμεινε ορφανός από την μητέρα του. Και ο αδελφός του Γαβριήλ πέθανε σε νεαρή ηλικία. Ο Νικολάι Κασάτκιν, όταν ήταν μικρός, ήθελε να γίνει στρατιωτικός. Μετά την αποφοίτησή του από το εκκλησιαστικό σεμινάριο στο Σμολένσκ το 1856 γράφτηκε στη Θεολογική Ακαδημία της Αγίας Πετρούπολης. Το 1860 εκάρη μοναχός με το όνομα Νικόλαος και το ίδιο έτος έγινε ιερομόναχος.
Το 1860 το Ρωσικό Προξενείο, που είχε την έδρα του στο Χακοντάτε, ζήτησε από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ρωσίας ένα μορφωμένο κληρικό για τις θρησκευτικές ανάγκες των Ρώσων διπλωματών. Ο Νικολάι Κασάτκιν έφθασε το 1861 στο Χακοντάτε, όπου ανέλαβε τα καθήκοντά του στο Ρωσικό Προξενείο. Την περίοδο εκείνη ο Χριστιανισμός στην Ιαπωνία ήταν απαγορευμένος και οι Ιάπωνες έβλεπαν με εχθρότητα και καχυποψία κάθε ιεραποστολική προσπάθεια από τους Χριστιανούς. Ύστερα από παρότρυνση του ιεραπόστολου της Αλάσκας Ιννοκέντιου, που ήταν τότε αρχιεπίσκοπος Καμτσάτκας, Κουρίλων και Αλεουτίων νήσων, έμαθε Ιαπωνικά και μελέτησε τον ιαπωνικό πολιτισμό και την ιαπωνική ιστορία. Ο Νικολάι Κασάτκιν μετέφρασε στα Ιαπωνικά την Καινή Διαθήκη και κάποια άλλα θρησκευτικά βιβλία (Πεντηκοστάριο, Βιβλίο των Ψαλμών, Οκτώηχος, κ.α.). Ο Νικολάι Κασάτκιν πίστευε ότι οι ιερές ακολουθίες και η θεία λειτουργία έπρεπε να τελούνται στα ιαπωνικά από Ιάπωνες ιερείς με υιοθέτηση ιαπωνικών πολιτιστικών στοιχείων. Προσηλύτισε στην Ορθοδοξία αρχικά κάποιους σαμουράι από την βορειοανατολική Ιαπωνία μεταξύ των οποίων ο Σαβάμπε Τακουμάρο, που βαπτίστηκε το 1868 ως Παύλος Σαβάμπε, και ο Ιάκωβος Ουράνο. Επίσης, βάπτισε το 1868 χριστιανό τον γιατρό Σακάι δίνοντάς του το όνομα Ιωάννης. Ύστερα από σύντομο χρονικό διάστημα έγιναν χριστιανοί και άλλοι επιφανείς σαμουράι, όπως ο Αράι και ο Καγκέτα. Ο Νικολάι Κασάτκιν πήγε στη Ρωσία και ζήτησε από την Ιερά Σύνοδο βοήθεια για την ιεραποστολή στην Ιαπωνία. Η Ιερά Σύνοδος αποφάσισε την ίδρυση επίσημης Ορθόδοξης Ιεραποστολής για την Ιαπωνία, που αποτελείτο από έναν αρχιμανδρίτη, τρεις ιερομονάχους και έναν κατηχητή. Υπεύθυνος της Ιεραποστολής ορίσθηκε ο πατήρ Νικόλαος, ο οποίος προήχθη σε αρχιμανδρίτη και έδρα της ιεραποστολής έγινε το Τόκιο. Ο Νικολάι Κασάτκιν επέστρεψε στην Ιαπωνία το 1871 και συνέχισε το ιεραποστολικό του έργο. Το 1873 με αυτοκρατορικό διάταγμα νομιμοποιήθηκε ο Χριστιανισμός και επιτράπηκε η ιεραποστολική δραστηριότητα. Ο Νικολάι Κασάτκιν νοίκιασε κάποια κτήρια στο Τόκιο, όπου δίδασκε το πρωί τη ρωσική γλώσσα και το βράδυ έκανε κατήχηση σε πιστούς. Ο Νικολάι Κασάτκιν ίδρυσε στο Τόκιο τέσσερις σχολές εκκλησιαστικού περιεχομένου: α. Σχολή κατηχητών το 1873, β. Σχολή γυναικών ιεραποστόλων το 1875, γ. Σχολή αναγνωστών και ψαλτών το 1877 και δ. Ιερατικό σεμινάριο το 1878. Έτσι, σταδιακά δημιουργήθηκαν μορφωμένα στελέχη ικανά για την περαιτέρω διάδοση και εδραίωση του ορθόδοξου Χριστιανισμού στην Ιαπωνία. Κατά τον Ρωσοϊαπωνικό πόλεμο (1904-1905) διατήρησε μία συνετή στάση. Αν και Ρώσος δεν έφυγε από την Ιαπωνία αλλά με εγκύκλιό του το 1904 προέτρεψε τους πιστούς να επιτελέσουν τα καθήκοντά τους ως πολίτες.
Το 1878 οργανώθηκε πληρέστερα η Ορθόδοξη Ιαπωνική Εκκλησία με ιερείς, κατηχητές και βοηθούς κατηχητές. Το 1879 η ιερά Σύνοδος της Ρωσικής Εκκλησίας κατέστησε την Ιαπωνία Επισκοπή και εξέλεξε για τη θέση αυτή τον Νικολάι Κασάτκιν με τον τίτλο του Επισκόπου Ρεβέλσκυ. Τα επόμενα έτη η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ιαπωνίας αναπτύχθηκε ταχύτατα. Το 1873 απέκτησε μία μεγάλη έκταση γης στο κέντρο του Τόκιο, στον λόφο Σουρούγκα Ντάι, στο προάστιο Κάντα. Εκεί ανήγειρε τον Ορθόδοξο καθεδρικό ναό της Αναστάσεως του Χριστού, ο οποίος εγκαινιάσθηκε το 1891 και είναι γνωστός ως Νικολάι Ντο (Nikolai-do). Το 1906 η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ρωσίας προήγαγε τον Νικόλαο σε Αρχιεπίσκοπο Ιαπωνίας  και τοποθέτησε ως επίσκοπο τον Σέργιο Τιχομίρωφ, που ήταν ως τότε πρύτανης της θεολογικής ακαδημίας της Πετρούπολης. Ο Νικολάι Κασάτκιν προώθησε το συνοδικό σύστημα διοίκησης της εκκλησίας της Ιαπωνίας. Ανά δύο χρόνια η κάθε ενορία έστελνε αντιπροσώπους σε μία «Γενική Σύνοδο», στην οποία προέδρευε ο ίδιος, για να συζητήσουν τα διάφορα εκκλησιαστικά θέματα. Στο χρονικό διάστημα μεταξύ των Γενικών Συνόδων, όλοι οι Ιερείς έπαιρναν μέρος σε μικρότερες συνόδους. Ο Νικολάι Κασάτκιν πέθανε στις 16 Φεβρουάριου 1912, και οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί της Ιαπωνίας ανέρχονταν τότε σε 33000 πιστούς. Ο αυτοκράτορας της Ιαπωνίας έστειλε στην κηδεία του ένα μεγάλο στεφάνι με λουλούδια με την επιγραφή «όν σί» (δηλαδή «αυτοκρατορική προσφορά»), για να τον τιμήσει. Μετά τον θάνατό του το σώμα του τάφηκε στο κοιμητήριο Γιανάκα στο Τόκιο. Η Ιερά Σύνοδος της Ρωσικής Εκκλησίας τον ανακήρυξε Άγιο και Ισαπόστολο το 1970. Η Ρωσική Ορθόδοξη εκκλησία και η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ιαπωνίας τιμούν τη μνήμη του στις 3 Φεβρουαρίου κάθε έτος. Έχει ανεγερθεί επίσης μία ορθόδοξη εκκλησία στη Μόσχα αφιερωμένη στον Άγιο Νικόλαο της Ιαπωνίας.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ιαπωνίας ανακηρύχθηκε Αυτόνομη Ορθόδοξη Εκκλησία το 1970. Το 2020 γιορτάστηκε στο Τόκιο η επέτειος των 50 ετών από την ανακήρυξη του αυτόνομου καθεστώτος καθώς και η επέτειος των 50 ετών από την ανακήρυξη σε άγιο και ισαπόστολο του Αγίου Νικολάου της Ιαπωνίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Κοινωνία της Ιαπωνίας Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι
Κατηγορία:Χριστιανισμός στην Ιαπωνία Κατηγορία:Ρώσοι ιεραπόστολοι
Πηνίο Τέσλα
Θεωρία
Ένα πηνίο Τέσλα λειτουργεί με πολύ διαφορετικό τρόπο από ένα συμβατικό μετασχηματιστή σιδερένιου πυρήνα. Σε ένα συμβατικό μετασχηματιστή, οι περιελίξεις είναι πολύ στενά συνδεδεμένες και το κέρδος τάσης καθορίζεται από την αναλογία του αριθμού των στροφών στις περιελίξεις. Αυτό λειτουργεί καλά σε κανονικές τάσεις, αλλά, σε υψηλές τάσεις η μόνωση μεταξύ των δύο τυλιγμάτων διασπάται εύκολα και αυτό εμποδίζει τον πυρήνα σιδήρου μετασχηματιστών από το να λειτουργήσει σε εξαιρετικά υψηλές τάσεις χωρίς ζημιές.
Με το πηνίο Τέσλα, σε αντίθεση με ένα συμβατικό μετασχηματιστή οι περιελίξεις σε ένα πηνίο Τέσλα είναι "χαλαρές" σε συνδυασμό με ένα μεγάλο κενό αέρος και έτσι η πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια μοιράζονται συνήθως μόνο 10-20% των αντίστοιχων μαγνητικών πεδίων τους. Αντί για σφιχτές ζεύξεις, το πηνίο μεταφέρει ενέργεια (μέσω χαλαρής σύνδεσης) από το ένα ταλαντευόμενο συντονιζόμενο κύκλωμα (ο κύριος) στο άλλο (δευτερογενή), επί σειρά RF κύκλων.
Δεδομένου ότι ο κύριος μεταφορέας ενέργειας στον δευτερογενή πηνίο, αυξάνει την τάση του δευτερεύοντος της εξόδου έως ότου όλα τα διαθέσιμα πρωτογενούς ενέργειας έχουν μεταφερθεί στη δευτερεύουσα (μείον τις απώλειες). Ακόμη και με σημαντικές απώλειες κενού, ένα καλά σχεδιασμένο πηνίο Τέσλα μπορεί να μεταφέρει πάνω από το 85% της ενέργειας που αποθηκεύεται αρχικά στον πρωτογενή πυκνωτή για να μεταφερθεί στο δευτερεύον κύκλωμα. Η τάση μπορεί να επιτευχθεί από ένα πηνίο Τέσλα που μπορεί να είναι σημαντικά μεγαλύτερη από ό,τι ένας συμβατικός μετασχηματιστής, επειδή η δευτερεύουσα περιέλιξη είναι ένα μακρύ και μόνο σωληνοειδές στρώμα σε μεγάλη απόσταση από το περιβάλλον και ως εκ τούτου καλά μονωμένος, επίσης, η τάση ανά στροφή, σε κάθε πηνίο είναι μεγαλύτερη, διότι το ποσοστό μεταβολής της μαγνητικής ροής είναι υψηλό σε υψηλές συχνότητες.
Με τη χαλαρή σύνδεση και το κέρδος τάσης είναι αντιστρόφως ανάλογη προς την τετραγωνική ρίζα του λόγου της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας επαγωγής. Επειδή η δευτερεύουσα περιέλιξη είναι δυνατή με την ίδια συχνότητα όπως και το κύριο, αυτό το κέρδος τάσης είναι επίσης ανάλογη προς την τετραγωνική ρίζα του λόγου των πρωτογενούς πυκνωτή για την αδέσποτη χωρητικότητα της δευτεροβάθμιας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηλεκτρομαγνητισμός
Γεώργιος Δρυς
Ο Γεώργιος Δρυς (Κέρκυρα, 1944 - 3 Ιουνίου 2021) ήταν Έλληνας πολιτικός και φυσικός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1944 στην Κέρκυρα. Σπούδασε Φυσική στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και συνέχισε τις σπουδές του με μεταπτυχιακό στην Αγγλία. Εργάστηκε στο Πανεπιστήμιο Πατρών.
Εξελέγη βουλευτής Κέρκυρας τον Ιούνιο και Νοέμβριο του 1989 και επανεξελέγη το 1990, 1993, 1996 και το 2000.
Απεβίωσε σε ηλικία 77 ετών στις 3 Ιουνίου του 2021.
Υπήρξε:
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες φυσικοί Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Βουλευτές Κέρκυρας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Γεωργίας Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Οικονομικών Κατηγορία:Καθηγητές Πανεπιστημίου Πατρών
Κοινωνική πίεση
Η κοινωνική πίεση ή πίεση από ομότιμους είναι το φαινόμενο της άμεσης επιρροής στο άτομο από συνομιλίκους, συναδέλφους κ.α., που έχει ως αποτέλεσμα την αλλαγή των στάσεων, των αξιών και των συμπεριφορών του. Είναι ένα από τα είδη κοινωνικής επιρροής. Η κοινωνική ομάδα από την οποία επηρεάζεται το άτομο μπορεί να είναι επίσημη συλλογικότητα όπου το άτομο είναι επίσημα μέλος (π.χ. κόμμα, εταιρεία, σχολείο, αθλητική ομάδα) ή ανεπίσημες ομάδες (π.χ. παρέα) όπου η συμμετοχή δεν είναι σαφώς καθορισμένη. Ωστόσο δεν είναι απαραίτητο να είναι κάποιος μέλος μιας ομάδας για να τον επηρεάσει η πίεση από ομότιμους.
Έχει γίνει αξιοσημείωτη έρευνα αναφορικά με τα απότελέσμα της κοινωνικής πίεσης σε παιδιά και εφήβους, και στην λαϊκή συνείδηση ο όρος χρησιμοποιείται κυρίως στο ίδιο πλαίσιο με αυτές τις ηλικιακές κατηγορίες. Στα παιδιά η θεματολογία της έρευνας κινείται γύρω από την ικανότητά τους να παίρνουν ανεξάρτητες αποφάσεις, και στους έφηβους η έρευνα αγγίζει θέματα που σχετίζονται με τις σεξουαλικές σχέσεις και την χρήση απαγορευμένων ουσιών. Ακόμα η κοινωνική πίεση έχει μεταφερθεί από την πρόσωπο με πρόσωπο αλληλεπίδραση στην ψηφιακή, όπου έφηβοι και ενήλικες ασκούν και τους ασκείται κοινωνική πίεση καθημερινά. Έχει προταθεί ότι, εκτός από τα άτομα, και μεγάλες εταιρείες/οργανισμοί είναι επηρεάσιμες από την κοινωνική πίεση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επιρροή (κοινωνική και πολιτική) Κατηγορία:Νεολαία Κατηγορία:Ομαδικές διεργασίες
Διοικητική διαίρεση νομού Θεσσαλονίκης (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Στον παρακάτω κατάλογο αναφέρονται οι δήμοι, τα δημοτικά διαμερίσματα και οι οικισμοί του νομού Θεσσαλονίκης.
Νομός Θεσσαλονίκης   [1.110.312]
-- Δήμος Θεσσαλονίκης --
Ο δήμος Θεσσαλονίκης έχει (πραγματικό) πληθυσμό 363.987 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Αγίου Αθανασίου --
Ο δήμος Αγίου Αθανασίου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 14.387 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Αγίου Γεωργίου --
Ο δήμος Αγίου Γεωργίου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 5.466 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Αγίου Παύλου --
Ο δήμος Αγίου Παύλου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 7.978 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Αμπελοκήπων --
Ο δήμος Αμπελοκήπων έχει (πραγματικό) πληθυσμό 40.959 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Αξιού --
Ο δήμος Αξιού έχει (πραγματικό) πληθυσμό 6.780 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Απολλωνίας --
Ο δήμος Απολλωνίας έχει (πραγματικό) πληθυσμό 4.137 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Αρέθουσας --
Ο δήμος Αρέθουσας έχει (πραγματικό) πληθυσμό 3.522 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Ασσήρου --
Ο δήμος Ασσήρου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 3.861 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Βασιλικών --
Ο δήμος Βασιλικών έχει (πραγματικό) πληθυσμό 9.303 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Ελευθερίου-Κορδελιού --
Ο δήμος Ελευθερίου-Κορδελιού έχει (πραγματικό) πληθυσμό 21.630 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Επανομής --
Ο δήμος Επανομής έχει (πραγματικό) πληθυσμό 8.671 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Ευκαρπίας --
Ο Δήμος Ευκαρπίας (πρώην κοινότητα) έχει (πραγματικό) πληθυσμό 6.598 κατοίκους και περιλαμβάνει:
-- Δήμος Ευόσμου --
Ο δήμος Ευόσμου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 52.624 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Εχεδώρου --
Ο δήμος Εχεδώρου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 23.924 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Θέρμης --
Ο δήμος Θέρμης έχει (πραγματικό) πληθυσμό 16.546 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Καλλιθέας --
Ο δήμος Καλλιθέας έχει (πραγματικό) πληθυσμό 6.096 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Κορώνειας --
Ο δήμος Κορώνειας έχει (πραγματικό) πληθυσμό 4.286 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Κουφαλίων --
Ο δήμος Κουφαλίων έχει (πραγματικό) πληθυσμό 10.757 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Λαγκαδά --
Ο δήμος Λαγκαδά έχει (πραγματικό) πληθυσμό 16.836 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Λαχανά --
Ο δήμος Λαχανά έχει (πραγματικό) πληθυσμό 3.779 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Μαδύτου --
Ο δήμος Μαδύτου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 3.456 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Μενεμένης --
Ο δήμος Μενεμένης έχει (πραγματικό) πληθυσμό 14.910 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Μηχανιώνας --
Ο δήμος Μηχανιώνας έχει (πραγματικό) πληθυσμό 9.425 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Μίκρας --
Ο δήμος Μίκρας έχει (πραγματικό) πληθυσμό 10.427 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Μυγδονίας --
Ο δήμος Μυγδονίας έχει (πραγματικό) πληθυσμό 7.239 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Νεαπόλεως --
Ο δήμος Νεαπόλεως έχει (πραγματικό) πληθυσμό 30.279 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Πανοράματος --
Ο δήμος Πανοράματος έχει (πραγματικό) πληθυσμό 14.552 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Πεύκων --
Ο Δήμος Πεύκων (πρώην κοινότητα) έχει (πραγματικό) πληθυσμό 6.434 κατοίκους και περιλαμβάνει:
-- Δήμος Πολίχνης --
Ο δήμος Πολίχνης έχει (πραγματικό) πληθυσμό 36.146 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Πυλαίας --
Ο δήμος Πυλαίας έχει (πραγματικό) πληθυσμό 22.744 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Ρεντίνας --
Ο δήμος Ρεντίνας έχει (πραγματικό) πληθυσμό 6.364 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Σοχού --
Ο δήμος Σοχού έχει (πραγματικό) πληθυσμό 5.773 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Σταυρουπόλεως --
Ο δήμος Σταυρουπόλεως έχει (πραγματικό) πληθυσμό 41.653 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Συκεών --
Ο δήμος Συκεών έχει (πραγματικό) πληθυσμό 41.726 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Τριανδρίας --
Ο δήμος Τριανδρίας έχει (πραγματικό) πληθυσμό 11.289 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Χαλάστρας --
Ο δήμος Χαλάστρας έχει (πραγματικό) πληθυσμό 9.837 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Χαλκηδόνος --
Ο δήμος Χαλκηδόνος έχει (πραγματικό) πληθυσμό 10.001 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Χορτιάτη --
Ο δήμος Χορτιάτη έχει (πραγματικό) πληθυσμό 12.866 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Ωραιοκάστρου --
Ο δήμος Ωραιοκάστρου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 11.896 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Κατηγορία:Νομός Θεσσαλονίκης Θεσσαλονίκης
Μίνως Δούνιας
Ο Μίνως Δούνιας (1900-1962) υπήρξε Έλληνας μουσικός, μουσικολόγος, μουσικοκριτικός και παιδαγωγός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 1900 στο Cetate της Ρουμανίας από Έλληνες γονείς. Αποφοίτησε απο τη Ροβέρτειο Σχολή της Κωνσταντινούπολης και έκανε μουσικές σπουδές στη Γερμανία και έπειτα στη σχολή Αρχαιολογίας, Φιλοσοφίας και Μουσικολογίας στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, με ειδίκευση στον κλάδο των θεωρητικών της μουσικής. Σπούδασε βιολί από το 1921 - 1925 στην ανώτερη σχολή μουσικής του Βερολίνου, και από το 1925 - 1932 συνέχισε με σπουδές μουσικής στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, όπου και αναγορεύτηκε διδάκτωρ Μουσικολογίας το 1935, με διατριβή: "Τα κονσέρτα για βιολί του Guiseppe Tartini". Διορίστηκε καθηγητής μουσικής στο Αμερικάνικο Κολλέγιο Θηλέων(Pierce College) και στο Κολλέγιο Αθηνών. Εργάστηκε επίσης ως κριτικός μουσικής στην Καθημερινή. Διετέλεσε πρόεδρος του Αθηναϊκού μουσικού κύκλου παρουσιάζοντας χορωδιακά έργα της Δυτικοευρωπαϊκής Μουσικής Ιστορίας και δημοσίευσε κριτικές στο περιοδικό «Νεοελληνικά Γράμματα». Στη διάρκεια των χρόνων της κατοχής (1941 έως 1945) κρατούσε ημερολόγιο το οποίο και εκδόθηκε με τίτλο: "Έπειτα από 120 χρόνια ελεύθερης ζωής είμεθα πάλι σκλάβοι". Επιπροσθέτως το 1947 εξέδωσε σειρά "Παιδικών Τραγουδιών". Ακόμα ήταν για 11 χρόνια πρόεδρος της "Επιτροπής Σκαλκώτα". Τέλος μετά το θάνατό του εκδόθηκαν τα "Μουσικοκριτικα" που ήταν βιβλίο με συγκεντρωμένες τις κριτικές του για διάφορα έργα. Απεβίωσε στην Αθήνα στις 20 Οκτωβρίου του 1962 λόγω μιας σύντομης ασθένειας.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες κριτικοί της μουσικής Κατηγορία:Έλληνες μουσικολόγοι
Φρυγικός σκούφος
Είναι ένα από τα εθνικά σύμβολα της Γαλλίας και ένα από τα χαρακτηριστικά της Μαριάν, αλληγορικής μορφής της Γαλλικής Δημοκρατίας. Εμφανίζεται στη σημαία της πολιτείας της Νέας Υόρκης και στις σημαίες και τα εθνόσημα πολλών χωρών της Λατινικής Αμερικής.
Ιστορικό
αριστερά|μικρογραφία|Κρατούμενος με φρυγικό σκούφο (ρωμαϊκό άγαλμα του 2ου αιώνα), [[Μουσείο του Λούβρου|Λούβρο|302x302εσ]] μικρογραφία|250x250εσ|Οι [[Τρεις Μάγοι σε βυζαντινό ψηφιδωτό στη νέα βασιλική του Αγίου Απολλιναρίου, στη Ραβέννα (περ. 565, αποκαταστάθηκε τον 18ο αιώνα). Στη βυζαντινή τέχνη οι Μάγοι απεικονίζονται συνήθως όπως εδώ, με περσική ενδυμασία, που περιλαμβάνει κάπες και φρυγικούς σκούφους.]] μικρογραφία|Γάλλοι επαναστάτες φορούν τον φρυγικό σκούφο με [[τρίχρωμη κονκάρδα.]] μικρογραφία|Η σημαία της [[Νέα Υόρκη (πολιτεία)|πολιτείας της Νέας Υόρκης.]] Ο φρυγικός σκούφος συνδέεται με πολλούς λαούς και περιοχές της αρχαιότητας στην Ανατολική Ευρώπη και την Ανατολία, μεταξύ των οποίων τα Βαλκάνια, η Δακία και η Φρυγία, από όπου προήλθε το όνομά του.
Συναντάται στην αρχαία ελληνική τέχνη ως το διακριτικό κάλυμμα που έφεραν στο κεφάλι οι Ανατολίτες. Έμποροι Σκύθες που ζούσαν στην περιοχή της Σαμαρκάνδης και διαπραγματεύονταν στον δρόμο του Μεταξιού, εξακολουθούν να απεικονίζονται συχνά με τον φρυγικό σκούφο ή άλλα παραπλήσια κωνικά καλύμματα κεφαλής στα κινεζικά κεραμικά ειδώλια. Αποτελεί επίσης μέρος της αμφίεσης των σοφών σε ανάγλυφα ή παλαιοχριστιανικές τοιχογραφίες, ως σύμβολο των Ανατολιτών μάγων.
Ο Μίθρας, θεότητα των αρχαίων Περσών και άλλων ινδο-περσικών λαών, παρουσιάζεται με τη μορφή ενός νεαρού άνδρα και σχεδόν πάντα φοράει έναν φρυγικό σκούφο, ένα πράσινο χιτώνα και ένα μανδύα ριγμένο στον αριστερό ώμο.
Σύμβολο ελευθερίας
Ο φρυγικός σκούφος αντλεί τον συμβολισμό της ελευθερίας από την ομοιότητά του με τον πίλο (pileus στα λατινικά) που φορούσαν οι απελεύθεροι δούλοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, και που συμβόλιζε την απελευθέρωσή τους.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, κατά τον πόλεμο της Ανεξαρτησίας, υπήρξε σύμβολο της ελευθερίας και είναι ακόμη παρόν στη σημαία της πολιτείας της Νέας Υόρκης.
Στη Γαλλική επανάσταση
Ο φρυγικός σκούφος υιοθετήθηκε στη Γαλλία στις αρχές του καλοκαιριού του 1790 ως σύμβολο της ελευθερίας και του κοινοτικού πνεύματος, εξ ου και το όνομά του «σκούφος της ελευθερίας» και έγινε σύμβολο της Γαλλικής Επανάστασης. Στις 20 Ιουνίου 1792, οι κάτοικοι του Παρισιού, οι οποίοι είχαν εισβάλει στο παλάτι του Κεραμικού, ανάγκασαν τον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΣΤ' να φορέσει τον κόκκινο σκούφο της επανάστασης. Ιδιαίτερα από το φθινόπωρο του 1793 έως τον Ιούλιο του 1794, κατά την περίοδο της Τρομοκρατίας, φορέθηκε σε πολλές διοικητικές κοινότητες της χώρας.
Αμερική
Φορέθηκε επίσης από τους πατριώτες της εξέγερσης του 1837-39, εθνικούς ήρωες του Κεμπέκ, και εμφανίζεται σε πολλές σημαίες και εθνόσημα χωρών της Λατινικής Αμερικής:
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Γαλλίας Κατηγορία:Σύμβολα της Γαλλικής Δημοκρατίας Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα των Ηνωμένων Πολιτειών
Κλίμακες μέτρησης
Με βάση την κατηγοριοποίηση που έκανε ο ψυχολόγος Stanley Smith Stevens το 1946, η μέτρηση κατηγοριοποιείται σε τέσσερις κλίμακες, ονομαστική, τακτική, διαστημική και αναλογική, οι οποίες χαρακτηρίζονται από δυο ιδιότητες, τη διάταξη των μετρήσεων και την απόσταση μεταξύ τους.
Ονομαστική κλίμακα
Μέτρηση ονομαστικής κλίμακας (nominal ή categorical scale) εμπλέκει δεδομένα που σχετίζονται με μεταβλητές των οποίων οι τιμές απεικονίζουν κατηγορίες που δεν διέπονται από την ιδιότητα της διάταξης ούτε από εκείνη της απόστασης, οπότε δεν μπορεί να γίνει κάποια σύγκριση, αριθμητική πράξη ή υπολογισμός στατιστικών μέτρων. Παραδείγματα τέτοιων μεταβλητών είναι το φύλο, το επάγγελμα, η οικογενειακή κατάσταση.
Τακτική κλίμακα
Μέτρηση τακτικής κλίμακας (ordinal scale) εμπλέκει δεδομένα που σχετίζονται με μεταβλητές των οποίων οι τιμές απεικονίζουν κατηγορίες οι οποίες μπορούν να μπουν σε μία διάταξη-σειρά, από μία κατώτερη σε μία ανώτερη. Δεν υπάρχει η ιδιότητα της απόστασης οπότε δεν μπορούμε να υπολογίσουμε το βαθμό διαφοράς ή το σχετικό μέγεθος μεταξύ δύο κατηγοριών. Παραδείγματα τέτοιων μεταβλητών είναι το επίπεδο γνώσης κάποιου θέματος, το επίπεδο εκπαίδευσης, η θέση σε μία εταιρεία.
Διαστημική/Αριθμητική κλίμακα
Η διαστημική κλίμακα (interval scale) αναφέρεται στη μέτρηση αριθμητικών δεδομένων, τα οποία ικανοποιούν την ιδιότητα της διάταξης αλλά και της απόστασης μεταξύ τους. Το 0, όμως, επιλέγεται αυθαίρετα, δεν δηλώνει δηλαδή την απουσία του μετρούμενου χαρακτηριστικού. Αποτέλεσμα είναι να μπορούμε να μελετήσουμε διαφορές όχι όμως και αναλογικές σχέσεις μεταξύ των τιμών των μεταβλητών. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα εδώ είναι η θερμοκρασία.
Αναλογική κλίμακα
Η αναλογική κλίμακα (ratio scale) αναφέρεται στη μέτρηση αριθμητικών δεδομένων τα οποία ικανοποιούν τις ιδιότητες της διάταξης και της απόστασης και ταυτόχρονα έχουν και ορισμένο 0 που αντιπροσωπεύει την απουσία του χαρακτηριστικού που μελετάται. Έτσι, εδώ μπορούν να μελετηθούν και αναλογικές σχέσεις μεταξύ των μεταβλητών. Παραδείγματα είναι η ηλικία, το σωματικό βάρος, εμβαδό οικοπέδων, κλπ.
Πηγές
Κατηγορία:Κλίμακες Κατηγορία:Μέτρηση Κατηγορία:Επιστημονική μέθοδος
Измервателна скала
Barrett M82
Το Μ82, τυποποιημένο από τον στρατό των ΗΠΑ ως M107, είναι ένα ημι-αυτόματο τουφέκι κατά υλικού με λειτουργία ανάκρουσης που αναπτύχθηκε από την αμερικανική κατασκευαστική εταιρεία όπλων Barrett Firearms. Σχεδιασμένο ως βαρύ SASR (Special Application Scoped Rifle), χρησιμοποιείται από πολλές μονάδες και στρατούς σε όλο τον κόσμο. Αποκαλείται, επίσης, "light fifty" για την .50 BMG (12,7×99mm ΝΑΤΟ) θαλάμη του. Το όπλο υπάρχει σε δύο παραλλαγές, το πρωτότυπο M82A1 (και Α3) και το M82A2 bullpup. Η M82A2 έκδοση δεν κατασκευάζεται πια, αν και η XM500 μπορεί να θεωρηθεί ως διάδοχός της.
Περιγραφή
Η εταιρία Barrett Firearms Manufacturing ιδρύθηκε από τον Ρόνι Μπάρετ (Ronnie Barrett) με αποκλειστικό σκοπό την κατασκευή ημι-αυτόματων όπλων με θαλάμη για το πανίσχυρο διαμέτρημα 12.7×99mm NATO (.50 BMG), που είχε αναπτυχθεί για πολυβόλα Browning Μ2 και χρησιμοποιούνταν αρχικά μόνο σε αυτά.
Ο Μπάρετ ξεκίνησε να δουλεύει πάνω σε αυτό στις αρχές της δεκαετίας του 1980 και τα πρώτα τουφέκια ήταν διαθέσιμα στην αγορά το 1982, εξ ου και η ονομασία M82. Ο Μπάρετ είχε σχεδιάσει κάθε μέρος του όπλου προσωπικά και στη συνέχεια το κυκλοφόρησε στην αγορά, ενώ έβγαλε το όπλο σε μαζική παραγωγή με ίδια έξοδα. Συνέχισε να αναπτύσσει το τουφέκι του στα μέσα της δεκαετίας του 1980, και ανέπτυξε το βελτιωμένο M82A1 το 1986.
Η πρώτη συμβατική στρατιωτική επιτυχία ήταν η πώληση των περίπου 100 τυφεκίων M82A1 στον σουηδικό στρατό το 1989. Μεγάλη επιτυχία ακολούθησε το 1990, όταν οι ένοπλες δυνάμεις των Ηνωμένων Πολιτειών αγόρασαν σημαντική μερίδα του M82A1 κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων Ασπίδα της Ερήμου (Desert Shield) και Καταιγίδα της Ερήμου (Desert Storm) στο Κουβέιτ και το Ιράκ. Περίπου 125 τουφέκια είχαν αρχικά αγοραστεί από το Σώμα Πεζοναυτών των Ηνωμένων Πολιτειών, και ακολούθησαν σύντομα παραγγελίες από τον στρατό και την πολεμική αεροπορία. Το M82A1 είναι γνωστό από το στρατό των ΗΠΑ ως «Τουφέκι Ειδικών Εφαρμογών με Διόπτρα» (SASR—"Special Applications Scoped Rifle"), και εξακολουθεί να χρησιμοποιείται ως όπλο αντι-υλικό και ως εργαλείο εξουδετέρωσης εκρηκτικών μηχανισμών,(explosive ordnance disposal - EOD). Το μεγάλο δραστικό βεληνεκές, πάνω από 1.800 μέτρα (5.900 πόδια ή 1,1 μίλια), σε συνδυασμό με την υψηλή ενέργεια και τη διαθεσιμότητα των άκρως αποτελεσματικών πυρομαχικών, όπως API και Raufoss Mk 211, επιτρέπει αποτελεσματικές επιχειρήσεις εναντίον στόχων όπως κλωβούς ραντάρ, φορτηγών, σταθμευμένων αεροσκαφών και άλλα παρόμοια. Το M82 μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για να χτυπήσει ανθρώπινους στόχους σε πολύ μεγάλες αποστάσεις ή εναντίον στόχων πίσω από κάποια κάλυψη, π.χ. τοίχο. Ωστόσο, η χρήση κατά προσωπικού δεν είναι η κορυφαία εφαρμογή του Μ82. Υπάρχει μια ευρέως διαδεδομένη λανθασμένη αντίληψη ότι μια σειρά από συνθήκες έχουν απαγορεύσει τη χρήση του .50 BMG εναντίον ανθρωπίνων στόχων. Ωστόσο, από το γραφείο του Γενικού Εισαγγελέα του Στρατού των ΗΠΑ έχει εκδοθεί μια νομική γνωμοδότηση ότι η χρήση των πυρομαχικών .50 BMG και Raufoss Mk 211 είναι νόμιμη για χρήση κατά του προσωπικού του εχθρού.