cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εκστρατεία του Δράμαλη
Πολεμικό σχέδιο Ελλήνων
Την ίδια εποχή που συσκεπτόταν ο Δράμαλης στην Κόρινθο, ο Θ. Κολοκοτρώνης και ο Δ. Υψηλάντης κατέστρωναν το σχέδιο αντιμετώπισής του στο Άργος. Κύριο πρόβλημα ήταν ο τεράστιος οθωμανικός στρατός σε αντίθεση με τις σχεδόν ανύπαρκτες ελληνικές δυνάμεις ατάκτων. Έτσι αναζητήθηκαν τρόποι ή συνθήκες που θα μπορούσαν να μειώσουν την επιχειρησιακή ικανότητα του εχθρού αλλά και πίστωση χρόνου για ανασυγκρότηση ελληνικών μονάδων ατάκτων. Λύση στην πρώτη περίπτωση έδινε η ίδια η μορφολογία του ελληνικού εδάφους που δεν ήταν τίποτε άλλο από την εκμετάλλευση των ορεινών περασμάτων, για δε τη δεύτερη επιλέχθηκε ο αντιπερισπασμός με συνεχείς οχλήσεις προκειμένου να επέλθει διάσπαση της εχθρικής δύναμης, ή χρονική καθήλωση με ταυτόχρονη εφαρμογή παθητικής άμυνας μέχρι να ολοκληρωθεί η ανασυγκρότηση των ατάκτων. Πρώτη ενέργεια παθητικής άμυνας ήταν η άμεση διαταγή της πυρπόλησης όλων των γεννημάτων και καρπών του αργολικού κάμπου και η απομάκρυνση όλων των κοπαδιών αιγοπροβάτων και των βοοειδών από την περιοχή. Ο Δημήτριος Υψηλάντης, αν και πρόεδρος τότε της Βουλευτικής επιτροπής, δεν μιμήθηκε τη φυγή σε πλοία αλλά έσπευσε στους Μύλους όπου και συγκρότησε ομάδα 700 ανδρών, αναλαμβάνοντας την εκτέλεση των αντιπερισπασμών. ενισχύοντας αρχικά την Ακρόπολη του Άργους, το οποίο στο μεταξύ είχε προκαταλάβει ο Μανιάτης οπλαρχηγός Καραγιάννης, ή Καρίγιαννης με τους συντρόφους του. Ο δε Θ. Κολοκοτρώνης αναλαμβάνοντας την ανασυγκρότηση ατάκτων δυνάμεων περιέτρεχε έφιππος την ύπαιθρο της Αρκαδίας καλώντας τους Έλληνες στα όπλα. Το παράδειγμά του ακολούθησαν ο Νικηταράς και ο Παπαφλέσσας που είχαν προστρέξει εξ αρχής.
Ο Θ. Κολοκοτρώνης ήταν τελείως αγράμματος πλην όμως, παράλληλα με τις ηγετικές του ικανότητες είχε το χάρισμα να μεταδίδει αυτό που πίστευε διεγείροντας πάντα υπέρ αυτού τα αισθήματα των Ελλήνων. Εν προκειμένω στους εγερτήριους λόγους του δεν περιοριζόταν μόνο στις έννοιες πατρίδα, θρησκεία και δόξα αλλά ήξερε να διεγείρει τις ισχυρότερες λαϊκές προλήψεις, βεβαιώνοντας ότι πλήθος οιωνών όπως αρνιά, περιστέρια και κοράκια προαναγγέλλουν την ασφαλή καταστροφή του Δράμαλη. Με τέτοιους πειστικούς λόγους είχαν φθάσει οι Μωραΐτισσες να φωνάζουν στους άνδρες τους "τρέξτε γιατί αν δεν πάτε θα πάμε εμείς !". Κάτω από αυτές τις συνθήκες και η Γερουσία "εξ ανάγκης" συνέπραξε καλώντας όλους τους οπλαρχηγούς να συνταχθούν με τον επίσημα πλέον αρχιστράτηγο Κολοκοτρώνη.
Την ημέρα που ο Δράμαλης στρατοπέδευσε στο Άργος, ο Κολοκοτρώνης ξεκινούσε από την Τρίπολη έχοντας συγκεντρώσει πολυάριθμους ατάκτους. Στο δρόμο της επιστροφής, στον Αχλαδόκαμπο, ο Κολοκοτρώνης συναντώντας μία ομάδα Μανιατών με μουλάρια που ερχόταν από το Άργος με λάφυρα τους φώναξε "για πού τραβάτε, ορέ;" και εκείνοι απάντησαν "παμε να ξεφορτώσουμε τους αρρώστους και τα πράγματά μας και μετά επιστρέφουμε στη μάχη", "Άε στου διαόλου τη μάνα, κακαβούλια!" τους αποκρίθηκε εκείνος και συνέχισε την κάθοδο προς τους Μύλους. Οι Μανιάτες αυτοί, προκειμένου ν΄ αποφύγουν τη χλεύη των ατάκτων που ακολουθούσαν άλλαξαν δρόμο. Την ντροπή τους ξέπλυνε ο οπλαρχηγός Καραγιάννης, ή Καρίγιαννης στο κάστρο του Άργους.
Οι αντίπαλοι στρατοί
Ο Δράμαλης, ήταν πρίγκιπας (Μπεηζάνης) της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας έχοντας διακριθεί παλαιότερα ως στρατιωτικός, στην Αίγυπτο αλλά και στον ελλαδικό χώρο από τον Μάιο του 1821, και ήδη Βαλής της Λάρισας. Μετά το θάνατο του Αλή Πασά και τη διάλυση του Πασαλικιού των Ιωαννίνων διορίσθηκε από τον Σουλτάνο ως Βαλής του Μοριά, λαμβάνοντας ταυτόχρονα εντολή να καταπνίξει την ελληνική επανάσταση. Για το σκοπό αυτό κατάφερε και συγκρότησε μια μεγάλη στρατιωτική δύναμη, πρωτοφανή για την περιοχή από την αρχή της τουρκοκρατίας, από περίπου 30.000 μαχητές, εκ των οποίων το 1/5 αποτελούσαν ιππείς, επικουρούμενοι από έξι κανόνια φερόμενα σε άμαξες. Σημειώνεται όμως ότι απ΄ όλη αυτή τη δύναμη μόνο το 1/3 αποτελούσε τακτικό οθωμανικό στρατό, τα υπόλοιπα 2/3 συγκροτούνταν από ατάκτους ντελήδες (ριψοκίνδυνους), Τουρκαλβανούς (μουσουλμάνους Αλβανούς), παλαίμαχους προηγουμένων εκστρατειών, συνεπώς έμπειρους αλλά και οπλισμένους με καινούργια όπλα. Η διοικητική μέριμνα όμως μιας τέτοιας σε μέγεθος στρατιάς ήταν δυσανάλογα ανεπαρκής.
Αποκλεισμός στην Αργολίδα
Ο Δράμαλης, φθάνοντας με το ασκέρι του στο Άργος στις 12 Ιουλίου, αντελήφθη την ερήμωση του κάμπου. Πλην όμως αποφάσισε να στρατοπεδεύσει προκειμένου να καταλάβει το κάστρο Λάρισα μη θέλοντας στη πορεία του για Τρίπολη ν΄ αφήσει πίσω του εχθρικές εστίες. Στην απόφαση αυτή συνέβαλε και το γεγονός ότι το κάστρο Λάρισα ήταν και το πρώτο κατά τη κάθοδό του στην Πελοπόννησο που πρόβαλε αντίσταση, κάνοντάς τον να πιστέψει ότι σ΄ αυτό οι Αργείοι έχουν αποθηκεύσει τις περιουσίες τους καθώς και πολλά τρόφιμα. Έτσι ξεκίνησε από την επομένη η πολιορκία του κάστρου.
Μέρα με τη μέρα όμως ο οθωμανικός στρατός άρχισε να αντιμετωπίζει σοβαρά επισιτιστικά προβλήματα. Κατά σύμπτωση, το καλοκαίρι του 1822 ήταν ιδιαίτερα θερμό, την άνοιξη υπήρξαν λίγες βροχοπτώσεις και τα περισσότερα πηγάδια και ρέματα γύρω από το Άργος είχαν στερέψει. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, ο Δράμαλης άρχισε να σκέπτεται σοβαρά τη διακοπή της εισβολής και την επάνοδο στην Κόρινθο. Θα πρέπει να ληφθεί υπόψη, σχετικά με τις δυσκολίες που αντιμετώπισε το οθωμανικό στράτευμα, ότι από τους επτά, συνολικά, διοικητές του Δράμαλη, μόνο ένας, ο Αλής, πρώην μπέης του Άργους, γνώριζε τη μορφολογία της περιοχής, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους, οι οποίοι προέρχονταν από βόρειες επαρχίες. Το γεγονός αυτό επέτεινε την ασυνεννοησία μεταξύ τους.
Στις 20 Ιουλίου οι Μύλοι Αργολίδας αποτελούν το στρατηγείο των Ελλήνων αγωνιστών γύρω από το οποίο είχαν συρρεύσει τα ελληνικά σώματα ατάκτων. Στο συμβούλιο που ακολουθεί αποφασίστηκε, με προτοπή του Κολοκοτρώνη, ο εγκλωβισμός του εχθρού στην αργολικό κάμπο, με αποκλεισμό των στενών των Δερβενακίων και ισχυρή άμυνα του Αχλαδόκαμπου και των Μύλων. Παράλληλα αποφασίστηκε ο απεγκλωβισμός των πολιορκημένων του Κάστρου Λάρισα, οι οποίοι είχαν αρχίσει να υποφέρουν από ελλείψεις σε τρόφιμα και νερό. Άλλωστε ο αντικειμενικός σκοπός για τον οποίο και είχαν εγκλειστεί, η καθήλωση του Δράμαλη στο Άργος, είχε επιτευχθεί και έδωσε τον απαιτούμενο χρόνο στρατολόγησης και συγκέντρωσης των ελληνικών στρατευμάτων. Έτσι το βράδυ στις 23 Ιουλίου διατάχθηκαν κάποια τμήματα να προσβάλουν απ΄ όλες τις πλευρές τον χώρο. Μέσα στη νυκτερινή εκείνη ταραχή, ειδοποιημένοι κατάλληλα, οι πολιορκημένοι εξήλθαν ασφαλώς και ενώθηκαν με τα ελληνικά τμήματα.
Ήττες σε Δερβενάκια και Αγιονόρι
μικρογραφία|235x235εσ|Αναπαράσταση της [[Μάχη των Δερβενακίων|μάχης στα Δερβενάκια.]]
Στις 26 Ιουλίου, ο Δράμαλης αποφάσισε να επιστρέψει προσωρινά στην Κόρινθο και γιαυτό κινήθηκε προς τα Δερβενάκια, στενό που ενώνει την αργολική με την κορινθιακή πεδιάδα. Η προσπάθειά του αυτή απέτυχε στη μάχη των Δερβενακίων και του Αγίου Σώστη, στις 26 Ιουλίου. Η δεύτερη μάχη διεξάχθηκε στο Αγιονόρι, στις 28 Ιουλίου, καθώς ο Δράμαλης, ξεκινώντας πάλι από την Τίρυνθα, δοκίμασε την τύχη του στην τρίτη διάβαση προς την Κόρινθο. Σε αυτές τις καθοριστικές μάχες, η στρατιά του Δράμαλη υπέστη βαριές απώλειες, αλλά ο κύριος όγκος της διατηρήθηκε, αν και με καταρρακωμένο το ηθικό.
Αποκλεισμός στην Κορινθία και καταστροφή του τουρκικού στρατού
Ο στρατός αυτός πολιορκήθηκε στην ευρύτερη περιοχή της Κορίνθου, αφού οι επαναστάτες απέκλεισαν τα Δερβένια της Μεγαρίδας και τις διόδους προς την υπόλοιπη Πελοπόννησο. Τον Σεπτέμβριο του 1822 ο τουρκικός στόλος επιχείρησε να εισέλθει στον Αργολικό κόλπο για να εφοδιάσει το πολιορκούμενο Παλαμήδι του Ναυπλίου και τον στρατό του Δράμαλη, αλλά αποκρούστηκε με επιτυχία από τον ελληνικό στόλο. Ομοίως εμποδίστηκαν να προσεγγίσουν ξένα πλοία, κυρίως υπό γαλλική σημαία, που επιχείρησαν να πουλήσουν εφόδια στους Τούρκους. Ο μόνος αξιόλογος ανεφοδιασμός της στρατιάς του Δράμαλη γινόταν από την Πάτρα (την οποία κρατούσαν οι Τούρκοι) με πλοία, αλλά αυτός δεν επαρκούσε. Οι Γιουσούφ και Χοσρέφ, πασάδες των Πατρών, αποφάσισαν να κάνουν κερδοσκοπία με τα εφόδια. Αντί να εφοδιάσουν τον Δράμαλη, του γνωστοποίησαν ότι δεν έχουν εφόδια και τον συμβούλευσαν να αγοράσει από εμπόρους. Οι Γιουσούφ και Χοσρέφ πωλούσαν τα τρόφιμα σε μεσάζοντες Εβραίους εμπόρους οι οποίοι τα μεταπωλούσαν στον Δράμαλη και σε άλλα τουρκικά φρούρια σε υψηλές τιμές. Αναφέρεται ότι μία οκά παξιμάδι επωλείτο προς 5 χρυσές δραχμές. Επίσης οι πασάδες, έναντι αμοιβής, επέτρεπαν στους Εβραίους εμπόρους να αγοράζουν τρόφιμα από Έλληνες παραγωγούς της Ακράτας και του Ξυλοκάστρου. Όταν ο Δράμαλης κατάλαβε τί συνέβαινε, οι Γιουσούφ και Χοσρέφ εξαγόρασαν τη σιωπή του και τον έκαναν συμμέτοχο αυτού του εμπορίου. Έτσι Εβραίοι έμποροι συνέχισαν να μπαίνουν στο στρατόπεδο του Δράμαλη και να πωλούν τρόφιμα απ' ευθείας στους στρατιώτες. Όταν ο μισθός των στρατιωτών δεν αρκούσε, αυτοί πλήρωναν με όπλα και είδη εκστρατείας, τα οποία οι Εβραίοι έδιναν στους Έλληνες έναντι τροφίμων. Αυτό εξακολούθησε έως ότου οι Έλληνες παραγωγοί δεν είχαν πλέον τρόφιμα να δώσουν. Έτσι οι τρείς πασάδες οδήγησαν σε πλήρη εξάντληση τον στρατό. Ο Δράμαλης πέθανε στην Κόρινθο στις 26 Οκτωβρίου και την αρχηγία ανέλαβε ο έως τότε υπαρχηγός Μαχμούτ πασάς. Μαζί έλαβε ως σύζυγο και τη χήρα του Δράμαλη, η οποία προ του Δράμαλη ήταν σύζυγος του Κιαμήλ μπέη. Ο Μαχμούτ κατάφερε προσωρινά να εφοδιάσει τον στρατό του από το Ναύπλιο, αλλά πέθανε τον Νοέμβριο, μετά την κατάληψη του Ναυπλίου από τους Έλληνες. Η κατάσταση χειροτέρευσε και η στρατιά υπέφερε από την πείνα, την ελονοσία και άλλες ασθένειες. Γι αυτόν τον λόγο, ο νέος αρχηγός της στρατιάς, Ντελή Αχμέτ πασάς, αποφάσισε να διαφύγει προς την Πάτρα. Ένα μέρος της δύναμής του μεταφέρθηκε στο Ρίο με τουρκικά πλοία. Άλλο τμήμα, που κινήθηκε δια ξηράς, δέχτηκε απρόσμενη επίθεση από σώματα του Χαραλάμπη και των Πετμεζαίων (που τότε βρίσκονταν σε τοπικές έριδες), αλλά και των Ζαΐμη, Λόντου και άλλων. Μετά από πολλές απώλειες, λόγω της πείνας και των μαχών, κατόρθωσε μέρος και αυτού του στρατεύματος να φτάσει στην Πάτρα με πλοία, την 9η Νοεμβρίου. Αυτό ήταν και το τέλος της στρατιάς του Δράμαλη. Από την αρχική του δύναμη είχε απομείνει μόνο το ένα δέκατο, το οποίο ενσωματώθηκε στη φρουρά του κάστρου των Πατρών.
Η συμβολή του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη
thumb|upright|Άγαλμα του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη στα Δερβενάκια|εναλλ.= Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ήταν ο εμπνευστής, σχεδιαστής και πρωτεργάτης της νίκης. Όταν οι Έλληνες βρίσκονταν σε πανικό και έψαχναν δρόμο διαφυγής, με την επιμονή του και τη δραστηριότητά του κατόρθωσε να συντάξει και να οργανώσει στρατό και με το στρατηγικό του σχέδιο έφθειρε το στρατό του Δράμαλη στον κάμπο του Άργους. Παρόλο που οι άλλες γνώμες στο πολεμικό συμβούλιο ήταν αντίθετες, πήρε επάνω του όλη την ευθύνη, οδηγώντας τους Έλληνες επαναστάτες στην τελική νίκη.
Βιβλιογραφία
Δημήτριος Κ. Βαρδουνιωτης,"Η Καταστροφή του Δράμαλη" Επιστημονική Επιμελεια Δ.Κ.Γιαννακοπουλος,Ηροδοτος 2022 Κατηγορία:Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821
Φατούτ
μικρογραφία|Φατούτ τηγανισμένου ψωμιού και αυγών Το Φατούτ (فتوت) είναι ένας γενικός όρος για τα Υεμενικά πιάτα με βάση το τριμμένο ψωμί.
Ετυμολογία
Το όνομα "Φατούτ" προέρχεται από την εβραϊκή λέξη που αναφέρεται στο όνομα της κόρης που ανοίγει το στόμα της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αραβική κουζίνα Κατηγορία:Υεμένη-επέκταση Κατηγορία:Υεμενική κουζίνα
Σωσιγένης ο Αλεξανδρεύς
Ο Σωσιγένης ο Αλεξανδρεύς ήταν Έλληνας αστρονόμος, μαθηματικός και φιλόσοφος του 1ου αι. π.Χ. από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου
Το 46 π.Χ. κατόπιν εντολής του Ιουλίου Καίσαρα μεταρρύθμισε το υφιστάμενο τότε ημερολόγιο των 365 ημερών στο νέο Ιουλιανό, όπως ονομάσθηκε, με την προσθήκη μιας ημέρας κάθε τέσσερα χρόνια (εφαρμογή δίσεκτου έτους). Για να γίνει δε αυτή η διόρθωση το έτος εκείνο δηλαδή το 46 π.Χ διήρκεσε 445 ημέρες. Το έτος αυτό χρησιμοποιείται ακόμη σήμερα από τους αστρονόμους και τις διαστημικές αποστολές.
Εργογραφία
Από τα παραπάνω κανένα δεν διασώθηκε. Τον Σωσιγένη αναφέρουν ο Πλίνιος και ο Πλούταρχος.
Παναγιώτης Τρεμπέλας
Ο Παναγιώτης Τρεμπέλας (1886 - 1977) ήταν Έλληνας θεολόγος και καθηγητής πανεπιστημίου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1886 στη Στεμνίτσα της Γορτυνίας. Ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές σπουδές του στο Β΄ Γυμνάσιο Πατρών και έπειτα σπούδασε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, της οποίας αναγορεύθηκε διδάκτορας.
Το 1918 εξελέγη έκτακτος καθηγητής της έδρας της Ιστορίας των Ομολογιών, χωρίς όμως και να διοριστεί, κατά μία άποψη ακολουθώντας την συμβουλή του πνευματικού του πατρός Ευσέβιου Ματθόπουλου, και το 1939 τακτικός καθηγητής της Πρακτικής Θεολογίας στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου δίδαξε ως το 1957 διάφορα μαθήματα. Διετέλεσε δύο φορές κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής, κατά τα ακαδημαϊκά έτη 1944-1945 και 1951-1952. Λόγω οικογενειακών δυσκολιών και πνευματικής στράτευσης στο έργο της Ζωής, δεν θα καταστεί δυνατόν να μετεκπαιδευτεί στο εξωτερικό, ωστόσο αυτό δεν τον εμπόδισε να αποκτήσει καλή γνώση των ξένων γλωσσών (αγγλικά και γαλλικά).
Παράλληλα, δραστηριοποιήθηκε στην αδελφότητα «Ζωή», καθώς ήταν ένα από τα ιδρυτικά της στελέχη και συντάκτης του ομώνυμου περιοδικού από το 1911 έως τον Ιούλιο του 1959, και αργότερα στην αδελφότητα «Σωτήρ», όπου εντάχθηκε το 1960 μαζί με άλλα μέλη, διαχωρίζοντας την θέση του ως προς την προοπτική της αδελφότητας «Ζωή» και αποχωρώντας από αυτήν.
Το 1967 αναγορεύθηκε επίτιμος διδάκτορας της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και το 1976 επίτιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έτσι είναι ο δεύτερος από την ίδρυση της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, μετά τον καθηγητή και Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χρυσόστομο Παπαδόπουλο, που τιμάται με αυτήν την ύψιστη διάκριση.
Πέθανε στις 17 Νοεμβρίου του 1977 στην Αθήνα.
Ο Τρεμπέλας συνέγραψε ερμηνευτικές μελέτες και ερμηνευτικά υπομνήματα για όλη την Καινή Διαθήκη εκτός από την Αποκάλυψη του Ιωάννη. Στα προλεγόμενα των υπομνημάτων του διαπραγματευόταν εισαγωγικά ζητήματα ενός εκάστου βιβλίου (συγγραφέας, τόπος, χρόνος συγγραφής, πηγές, γλώσσα, σκοπός συγγραφής, παραλήπτες, σύγχρονες απόψεις και κριτική αξιολόγησή τους). Χωρίς να διεκδικούν κάποια πληρότητα στη διαπραγμάτευση αυτών των θεμάτων ούτε στη χρήση της βιβλιογραφίας, τα υπομνήματα αυτά διακρινόταν από εμβρίθεια, αναλυτικότητα, κριτική θεώρηση συγχρόνων της εποχής τους θεωριών αλλά συγχρόνως και απολογητική διάθεση.
Συζητούσε διαφορετικές από τη δική του επιστημονικές απόψεις. Δεν αναφερόταν όμως στις ριζοσπαστικές ερμηνευτικές απόψεις της εποχής του ή της αμέσως προηγούμενης από την δική του· η «μορφοϊστορική» και «θρησκειοϊστορική» σχολή και τα πορίσματά τους απουσίαζαν εντελώς από τα υπομνήματά του. Αυτό έδειχνε τη στοχοθεσία του, η οποία ήταν να συνθέτει έργα όχι ως επιστημονικά εργαλεία, αλλά να τους προσδίδει χαρακτήρα ποιμαντικό, εποικοδομητικό, απολογητικό, εκκλησιαστικό και δογματικό. Δεν ήθελε να προκαλέσει στους αναγνώστες του αναίτιους προβληματισμούς με το να αναφέρει θεωρίες, οι οποίες αμφισβητούσαν βασικές διδασκαλίες του Χριστιανισμού. Έτσι επέλεγε τις ήπιες κριτικές θεωρίες και με αυτές διαλεγόταν.
Επίσης έκανε χρήση εκτεταμένων πατερικών ερμηνειών, και αγγλικής και γαλλικής βιβλιογραφίας, παλαιότερης έως και μερικές δεκαετίες από την εποχή συγγραφής των υπομνημάτων, όπως βιβλίων που εκδόθηκαν στα τέλη του 19ου αιώνα. Το κύριο μέρος των σχολίων του προερχόταν από τους Πατέρες ή νεότερους ερμηνευτές, κυρίως συντηρητικούς γαλλόφωνους και αγγλόφωνους ερμηνευτές, ενώ δεν έλειπαν και δικές του ερμηνευτικές παρεμβάσεις. Όπως επεσήμανε ο καθηγητής Χρήστος Καρακόλης, τα υπομνήματά του έχουν ''«έντονα δογματικό και ηθικό χαρακτήρα. Απουσιάζει όμως η νηπτική διάσταση»''.
Γενικά τα υπομνήματά του δεν αποτελούσαν ουσιαστική συνεισφορά στην έρευνα της Καινής Διαθήκης, αφού λίγες ήταν οι πρωτότυπες συμβολές. Αντίθετα αποτελούσαν συμβολή κατανόησης προς όσους την μελετούν· το αναγνωστικό κοινό προς το οποίο απευθυνόταν ήταν απόφοιτοι γυμνασίου ή πανεπιστημίου, δηλαδή αναγνώστες με εγκύκλια ή πανεπιστημιακή παιδεία. Μια σημαντική συμβολή του Τρεμπέλα μέσω των υπομνημάτων του ήταν η προσφορά στους ανθρώπους της εποχής του εκείνων των ερμηνευτικών πατερικών έργων που θα βοηθούσαν στην κατανόηση της πατερικής θεολογίας, σε μια εποχή που δεν καλλιεργούνταν η μελέτη των πατερικών συγγραμμάτων. Είναι μια πολύτιμη πηγή σταχυολογημένων πατερικών πηγών. Επίσης καλλιέργησε τον διάλογο με την δυτικής προελεύσεως ερμηνεία της Καινής Διαθήκης.
== Το απολογητικό του έργο == Το απολογητικό-ομολογιακό στίγμα χαρακτήριζε το σύνολο του έργου του. Ζυμώθηκε με μια ιεραποστολική-ζηλωτική κατανόηση του Χριστιανισμού. Αυτό συνδέεται με το μεγάλο κενό που υπήρχε στη διαποίμανση του λαού εκ μέρους της ελλαδικής Εκκλησίας. Επίσης ο ακαδημαϊσμός της πανεπιστημιακής θεολογίας της εποχής δεν ενέπνεε το ποίμνιο. Ο Τρεμπέλας επιστράτευσε την ευρεία θεολογική παιδεία του, τη γλωσσομάθειά του, τη συγγραφική και ρητορική δεινότητα, την ακαταπόνητη φιλοπονία του, εμπνεόμενος από τις αρχές της Ζωής.
Η πεμπτουσία του απολογητικού του έργου εντοπίζεται στο πεντάτομο έργο του Απολογητικαί Μελέται, καθώς και στις εργασίες του που αφιέρωσε στον Μασονισμό, τη Θεοσοφία, το Χιλιασμό, και τον Πνευματισμό. Επίσης διάσπαρτα είναι τα σχετικά άρθρα σε περιοδικά και άλλα έντυπα της εποχής.
Χωρίς να αποσιωπήσει αιτιάσεις εναντίον του Χριστιανισμού, δεν άφηνε αναπάντητες τις εναντίον του κατηγορίες. Σχετικοπούσε τη λογική χωρίς όμως και να καταφεύγει σε έναν μυστικισμό. Επιχειρούσε να καταδείξει λογικές εκκρεμότητες εκ μέρους της επιστήμης και να δημιουργήσει την αίσθηση ενός εξηγητικού κενού, το οποίο ο αυτόνομος λόγος δεν μπορούσε να καλύψει. Απουσίαζαν όμως από τα απολογητικά του έργα εκτενείς παραπομπές από την πατερική και λειτουργική παράδοση· αντίθετα εξαρτιόταν περισσότερο από αντίστοιχα δυτικά έργα. Ήταν ενήμερος για τα επιτεύγματα της επιστήμης κυρίως από δεύτερο ή τρίτο χέρι, δηλαδή έργα επιστημονικής εκλαΐκευσης ή αλλόγλωσσες απολογητικές μελέτες, και εμφανιζόταν εκλεκτικός ως προς αυτά: προέβαλλε ό,τι ενίσχυε τις θέσεις του, ενώ άλλα τα σχετικοποιούσε ή τα αποσιωπούσε. Έτσι στην περίπτωση της Θεωρίας της Εξέλιξης ενέταξε σε προηγούμενα θεολογικά σχήματα τα επιτεύγματά της. Έγραφε σε απλή καθαρεύουσα αποφεύγοντας την τεχνική ορολογία. Απευθυνόμενος σε χριστιανικό κοινό, το ρητορικό στοιχείο ήταν έντονο.
Τα απολογητικά του έργα στηριζόταν σε μια βιβλιογραφία περιορισμένη και ξεπερασμένη για την εποχή του· έχουν εκδοθεί κυρίως πριν από το 1910, και είναι έργα μη γνωστών συγγραφέων, κυρίως συντηρητικών Γάλλων ρωμαιοκαθολικών, κι όχι μεγάλων συστηματικών θεολόγων. Πάντοτε κατονόμαζε τις πηγές του, ενώ ενίοτε ήταν εξαρτημένος από αυτές σε τέτοιο βαθμό μάλιστα που αρκετές μελέτες του ήταν συρραφή αλλότριων παραθεμάτων.
Ο Τρεμπέλας αντιπαρατέθηκε ελάχιστες φορές με αλλόπιστα ακροατήρια. Κυρίως κήρυττε σε χριστιανικά ακροατήρια. Η κοσμική διανόηση της εποχής του μάλλον τον αγνόησε ή ελάχιστα επηρεάστηκε από τις απόψεις του.
Εργογραφία
Το συγγραφικό του έργο τον κατέτασσε στην πρώτη θέση όσον αφορά την έκταση του: πρέπει να θεωρείται ως ο πολυγραφότερος θεολόγος από τη σύσταση Ελληνικού Κράτους. Περί τα 2041 ανέρχονται τα μελετήματα ακαδημαϊκού περιεχομένου. Το συγγραφικό του έργο εκτείνεται σε χιλιάδες σελίδες που περιλαμβάνουν μια σειρά ερμηνευτικών υπομνημάτων στην Καινή Διαθήκη, εκτός της Αποκάλυψης του Ιωάννη. Έγραψε επίσης απολογητικά, λειτουργικά, δογματοσυμβολικά, με ξεχωριστή θέση την τρίτομη Δογματική του, η οποία κυκλοφόρησε σε γαλλική μετάφραση. Έργα της πρακτικής θεολογίας: Ομιλητική, Κατηχητική. Επίσης λήμματα σε εγκυκλοπαίδειες. Πολλά από τα έργα του έτυχαν τιμητικής αναγνώρισης από την Ακαδημία Αθηνών. Παράλληλα έκανε και πολλές μεταφράσεις.
Βαλκανικοί Αγώνες Κλειστού Στίβου 1996
Το Γ΄ Βαλκανικό πρωτάθλημα κλειστού στίβου 1996 έγινε στις 24 Φεβρουαρίου στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, στο Νέο Φάληρο, διοργανώθηκε υπό την εποπτεία της Βαλκανικής Ένωσης Στίβου (Association of Balkan Athletic Federations ή ABAF) και του ΣΕΓΑΣ. , που αποτελούσε τον μόνιμο τόπο διεξαγωγής της διοργάνωσης τα πρώτα χρόνια. Μετείχαν έξι βαλκανικές χώρες. Δεν υπήρξε βαθμολογία. Πολυνίκεις αναδείχθηκαν στους άνδρες η Ελλάδα και στις γυναίκες η Ρουμανία, που ήταν οι μόνες χώρες που έστειλαν τους καλύτερους αθλητές τους. Αλβανία και Βουλγαρία έστειλαν πλήρεις ομάδες αλλά η Βουλγαρία με δεύτερους αθλητές, ενώ Τουρκία και Γιουγκοσλαβία είχαν ελλιπείς συνθέσεις.
Κατά τη διάρκεια των αγώνων διεξήχθη βαλκανικό αθλητικό συνέδριο, στο οποίο αποφασίστηκε η ίδρυση της "Βαλκανικής Ένωσης Στίβου" (ΒΑΑ: Balkan Athletic Association) με σκοπό την καλύτερη αθλητική συνεργασία των χωρών της χερσονήσου και την εξέταση της προοπτικής να μετάσχουν στους βαλκανικούς και τα νέα κράτη που προέκυψαν από τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας.
Πηγές
1996 Κατηγορία:Αθλητισμός στην Ελλάδα Κατηγορία:Στίβος το 1996
Στάθμη εξυπηρετήσεως
Σκοπός μιας κυκλοφοριακής εγκατάστασης δεν είναι μόνο η διακίνηση μιας ποσότητας κυκλοφοριακού φόρτου αλλά και η ποιότητα εξυπηρέτησης. Στάθμη εξυπηρετήσεως (Σ.Ε.), είναι μια ποιοτική μέτρηση των συνθηκών λειτουργίας ενός κυκλοφοριακού ρεύματος, και του πως αντιλαμβάνονται οι οδηγοί αυτές τις συνθήκες κυκλοφορίας. Η στάθμη εξυπηρέτησης προσδιορίζεται από την δυνατότητα που παρέχεται στα οχήματα να επιλέξουν την επιθυμητή ταχύτητα κίνησης και την δυνατότητα ελιγμών. Στις οδούς πολλαπλών λωρίδων κυκλοφορίας μέτρο της δυνατότητας αυτής, αποτελεί η πυκνότητα κυκλοφορίας από την οποία καθορίζονται οι στάθμες εξυπηρέτησης. Έτσι με τον καθορισμό της στάθμης εξυπηρέτησης προσδιορίζονται οι συνθήκες κυκλοφορίας που σχετίζονται με παραμέτρους όπως : Με βάση τα διεθνή πρότυπα υπάρχουν έξι στάθμες εξυπηρετήσεως οι οποίες συμβολίζονται με τα λατινικά γράμματα A, B, C, D, E, F. Η στάθμη εξυπηρέτησης Α έχει τις ευνοϊκότερες συνθήκες λειτουργίας, ενώ η στάθμη εξυπηρέτησης F έχει τις δυσμενέστερες.
Στάθμη εξυπηρετήσεως Α
Συναντάται στην σταθερή ροή, αλλά η παρουσία των άλλων χρηστών στο κυκλοφοριακό ρεύμα αρχίζει να γίνεται αισθητή. Η ελευθερία επιλογής της επιθυμητής ταχύτητας είναι σχεδόν απεριόριστη αλλά υπάρχει ένας μικρός υποβιβασμός στην ελευθερία ελιγμών σε σχέση με την στάθμη εξυπηρετήσεως Α. Το επίπεδο ανέσεως που παρέχεται είναι λίγο κατώτερο από αυτό της στάθμης εξυπηρετήσεως Α, διότι η παρουσία των άλλων χρηστών αρχίζει να επηρεάζει την συμπεριφορά του οδηγού. Το επίπεδο αυτό χρησιμοποιείται ως το ελάχιστο για τον σχεδιασμό των υπεραστικών αυτοκινητοδρόμων.
Στάθμη εξυπηρετήσεως C
Συναντάται στην σταθερή ροή αλλά ισχύουν τιμές φόρτου στις οποίες οι χρήστες επηρεάζονται σημαντικά από τις αντιδράσεις των άλλων χρηστών στο κυκλοφοριακό ρεύμα. Η επιλογή της ταχύτητας επηρεάζεται από την παρουσία των άλλων και οι ελιγμοί στο κυκλοφοριακό ρεύμα απαιτούν εγρήγορση από την πλευρά του οδηγού. Οι λειτουργικές ταχύτητες προσεγγίζουν τα 2/3 και 3/4 της μέγιστης και η μέγιστη τιμή της πυκνότητας είναι 30-35 οχήματα/χλμ λωρίδας. Η στάθμη αυτή χρησιμοποιείται ως ελάχιστη για τον σχεδιασμό αστικών αρτηριών με διαχωρισμένα ρεύματα κυκλοφορίας.
Στάθμη εξυπηρετήσεως D
Αποτελεί την κυκλοφοριακή κατάσταση που εμφανίζεται σταθερή ροή και μεγάλη πυκνότητα. Η ταχύτητα και η ελευθερία ελιγμών είναι αρκετά περιορισμένες και οι οδηγοί και οι πεζοί έχουν χαμηλό επίπεδο ανέσεως. Μεταπτώσεις του φόρτου και προσωρινή περιορισμοί στην ροή προκαλούν σημαντικά προβλήματα λειτουργίας αλλά η κατάσταση αυτή είναι ανεκτή για μικρά χρονικά διαστήματα. Η στάθμη αυτή συναντάται συνήθως στις υπεραστικές περιοχές.
Στάθμη εξυπηρετήσεως Ε
Στάθμη εξυπηρετήσεως F
Περιγράφει την κυκλοφοριακή στάθμη με εξαναγκασμένη ροή και φαινόμενα συμφόρησης. Χαρακτηρίζεται από φόρτο κατώτερο της ικανότητας και αυτό συμβαίνει όταν ο φόρτος που φτάνει σε ένα σημείο είναι μεγαλύτερος από τον φόρτο που μπορεί να εξυπηρετείται από το σημείο αυτό με αποτέλεσμα να σχηματίζονται ουρές. Οι ουρές χαρακτηρίζονται από κύματα ξεκινήματος και σταματήματος και είναι ιδιαίτερα ασταθείς. Τα οχήματα μπορούν να αναπτύξουν ταχύτητα για μερικές δεκάδες μέτρα ή περισσότερο όμως μετά αναγκάζονται να σταματήσουν και η διαδικασία αυτή επαναλαμβάνεται.Αυτή η στάθμη εξυπηρετήσεως, χρησιμοποιείται για να περιγράψει τις συνθήκες λειτουργίας μέσα σε μια ουρά.
Σκάνδαλο Κρασγκέιτ
200px|μικρογραφία|δεξιά|Η κατεστραμμένη [[Renault F1 Team|Renault R28 του Πικέ, ενώ απομακρύνεται από την πίστα.]] Κρασγκέιτ (Crashgate) ονομάζεται το σκάνδαλο αλλοίωσης του αποτελέσματος του γκραν-πρι της Σιγκαπούρης, κατά τη σεζόν του 2008 του πρωταθλήματος Φόρμουλα 1, μέσω προσχεδιασμένου ατυχήματος. Η λέξη προέρχεται από την αλλαγή σε crash (αγγλική λέξη που σημαίνει πρόσκρουση) του πρώτου συνθετικού της λέξης Γουοτεργκέιτ (γνωστού σκανδάλου τη δεκαετία του 1970 στις ΗΠΑ).
Έως τώρα υπάρχουν οι εξής αποφάσεις σχετικά με το σκάνδαλο:
Η αποκάλυψη
Στο 15ο γύρο του γκραν-πρι της Σιγκαπούρης (28 Σεπτεμβρίου 2008), ο Πικέ προσέκρουσε με ταχύτητα 110 χλμ./ώρα σε ένα τοίχωμα της πίστας. Οι επόμενοι γύροι διεξήχθησαν σε χαμηλή ταχύτητα υπό το αυτοκίνητο ασφαλείας, μέχρι να καθαρισθεί το οδόστρωμα. Όταν το αυτοκίνητο ασφαλείας αποχώρησε, ο Αλόνσο ευνοήθηκε από τα πιτ-στοπ των αντιπάλων του και τερμάτισε πρώτος, αν και είχε εκκινήσει από την 15η θέση λόγω των κακών του επιδόσεων στα προκριματικά.
Στα μισά της σεζόν του 2009, αφού ο Πικέ είχε μόλις απολυθεί από τη Renault, το βραζιλιάνικο τηλεοπτικό δίκτυο Rede Globo μετέδωσε ότι η πρόσκρουσή του στη Σιγκαπούρη ήταν προσχεδιασμένη. Μετά από αυτό η Διεθνής Ομοσπονδία προσέφερε ασυλία στον Πικέ, αν έδινε αναλυτικές λεπτομέρειες για το γεγονός. Πράγματι, ο Βραζιλιάνος κατέθεσε ότι το ατύχημα είχε διαταχθεί το ίδιο πρωί από τον Σάιμοντς, σε συνάντησή που είχαν, παρουσία του Φλάβιο Μπριατόρε. Ανέφερε επίσης ότι ο Μπριατόρε τον είχε απειλήσει με μη ανανέωση του συμβολαίου του, εάν δεν υπάκουε στις εντολές.
Το σχέδιο
200px|μικρογραφία|δεξιά|Το αυτοκίνητο ασφαλείας στη Σιγκαπούρη την 28η Σεπτεμβρίου του 2008 Όταν συμβεί ατύχημα στη Φόρμουλα 1 ο αγώνας δεν διακόπτεται, αλλά τίθεται σε «κατάσταση ασφαλείας», όπου μέχρι να καθαρισθεί η πίστα από το κατεστραμμένο μονοθέσιο και τα θραύσματα, οι οδηγοί υποχρεούνται να ακολουθούν ένα όχημα των διοργανωτών (το λεγόμενο αυτοκίνητο ασφαλείας), το οποίο κινείται πολύ αργά σε σχέση με τα μονοθέσια. Συνεπεία τούτου, είναι ότι οι τελευταίοι μειώνουν τη διαφορά τους από τους πρώτους. Επιπλέον, κατά τη σεζόν του 2008 τα πιτς έκλειναν όσο ο αγώνας διεξαγόταν σε κατάσταση ασφαλείας, με αποτέλεσμα να μην μπορούν οι οδηγοί να ανεφοδιαστούν με καύσιμα.
Κατ' αυτόν τον τρόπο, η επιβολή κατάστασης ασφαλείας θα ευνοούσε διπλά τον Αλόνσο. Αφενός θα τον έφερνε σε απόσταση αναπνοής από τους προπορευόμενους, οι οποίοι στους 15 πρώτους γύρους είχαν δημιουργήσει μεγάλη διαφορά, ενώ αυτός προηγουμένως αναγκαζόταν να σπαταλάει τον χρόνο του για να προσπερνά τα μέτρια μονοθέσια που βρίσκονταν μπροστά του. Αφετέρου, θα ανέτρεπε τις τακτικές των άλλων ανυποψίαστων ομάδων σχετικά με τους ανεφοδιασμούς καυσίμων.
Σύμφωνα με την ομολογία του Πικέ, το ζήτημα του ανεφοδιασμού ήταν το κλειδί του σχεδίου. Σκοπός ήταν να διεξαχθούν σε κατάσταση ασφαλείας όσο το δυνατόν περισσότεροι γύροι, ώστε να εξαντληθούν τα καύσιμα των υπόλοιπων οδηγών και να εξαναγκασθούν σε μεγάλα πιτ-στοπ αμέσως όταν θα ξανάνοιγε η κούρσα. Κατ' αυτόν τον τρόπο, όλοι οι υπόλοιποι οδηγοί θα έμπαιναν ταυτόχρονα στα πιτς και ο Αλόνσο (που είχε ανεφοδιαστεί με καύσιμα μόλις λίγο πριν το ατύχημα) θα βρισκόταν ξαφνικά πρώτος, έχοντας το δρόμο εντελώς άδειο μπροστά του για να τρέξει όσο ταχύτερα μπορούσε! Αυτός ήταν ο λόγος που είχαν υποδείξει στον Πικέ να πέσει στο τοίχωμα της στροφής 17, όπου δεν υπήρχε γερανός σε επιφυλακή, επομένως η απομάκρυνση του οχήματος θα έπαιρνε πολλή ώρα.
Οι ποινές
Το σκάνδαλο που προκλήθηκε ήταν τεράστιο. Το να παραμερίσει ο δεύτερος οδηγός μιας ομάδας, όταν επρόκειτο να τον προσπεράσει το πρώτο όνομα, ήταν κάτι σαν άγραφος νόμος, πλην όμως δεν ήταν επικίνδυνο. Αλλά η πρόκληση ατυχήματος για λόγους τακτικής, θέτοντας επιπροσθέτως σε κίνδυνο τη δική του σωματική ακεραιότητα, αλλά και των υπολοίπων οδηγών, ήταν κάτι πρωτάκουστο.
Αν και η πρώτη αντίδραση των εμπλεκομένων ήταν πως επρόκειτο για συκοφαντία, στη συνέχεια η ομάδα και ο Σάιμοντς δήλωσαν πως δεν θα αντέκρουαν το κατηγορητήριο, με αποτέλεσμα επιεικείς τιμωρίες. Η μεγάλη ζημιά για τη Renault ήρθε από αλλού: κατέρρευσε η αξιοπιστία της (που είχε ήδη τρωθεί το 2007 λόγω βιομηχανικής κατασκοπείας εις βάρος της Μακλάρεν) και οι δύο βασικοί χορηγοί της (η τράπεζα ING και η ασφαλιστική εταιρεία Mutua Madrileña) διέκοψαν την οικονομική υποστήριξη προς την ομάδα. Σε ένα πρωτάθλημα τόσο πολυδάπανο, η φυγή των χορηγών από μια ομάδα μοιάζει με θανατική καταδίκη, πολλώ δε μάλλον στις ιδιαίτερες συνθήκες της τότε παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης.
Ο Μπριατόρε ακολούθησε διαφορετική γραμμή, καθώς παραιτήθηκε μεν για να σώσει την ομάδα στις 12 Σεπτεμβρίου, αλλά επέμενε μέχρι εσχάτων ότι είναι θύμα σκευωρίας. Του επιβλήθηκε η βαρύτερη δυνατή ποινή.
Αναλυτικά, η απόφαση της Διεθνούς Ομοσπονδίας Αυτοκινήτου όπως κοινοποιήθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου 2009, προέβλεπε τα εξής:
Πρωτόδικη δικαστική δικαίωση του Μπριατόρε
Τον Οκτώβριο του 2009 ο Μπριατόρε προσέφυγε στα γαλλικά δικαστήρια, αφού η έδρα της FIA είναι στο Παρίσι, ζητώντας να κριθεί παράνομη η απόφαση. Υποστήριξε ότι η τιμωρία του βασίσθηκε σε μια σειρά παρατυπιών, μεταξύ των οποίων ήταν η ύπαρξη ενός «μυστικού μάρτυρα κατηγορίας» που ποτέ δεν αποκαλύφθηκε το όνομά του.
Στις 5 Ιανουαρίου 2010 το δικαστήριο αποφάσισε πως η απόφαση της FIA ήταν όντως παράτυπη. Βάσει της ετυμηγορίας του, οι Μπριατόρε και Σάιμοντς έχουν δικαίωμα να επιστρέψουν στη Φόρμουλα 1 άμεσα και με οποιοδήποτε τρόπο επιλέξουν. Διέταξε επίσης την Διεθνή Ομοσπονδία να τους καταβάλει 15.000 και 5.000 ευρώ αντίστοιχα ως αποζημίωση για τα δικαστικά έξοδα. Στη δε περίπτωση που η τελευταία δεν εφαρμόσει άμεσα την απόφαση, κινδυνεύει με πρόστιμο 10.000 Ευρώ για κάθε ημέρα καθυστέρησης.
Αν και η απόφαση μπορεί να εφεσιβληθεί, ο Μπριατόρε δήλωσε δικαιωμένος. Πιστεύεται ότι σύντομα θα κινηθεί νομικά εναντίον της FIA και της οικογένειας Πικέ για την οικονομική και ηθική βλάβη που υπέστη.
Η έφεση της FIA
Στις 11 Ιανουαρίου 2010, η FIA ανακοίνωσε ότι θα προσφύγει κατά της απόφασης των γαλλικών δικαστηρίων που ανέτρεψε τις ποινές που επιβλήθηκαν στους Φλάβιο Μπριατόρε και Πατ Σάιμοντς. Η FIA επανέφερε τις ποινές ενώ η έφεση ήταν σε εξέλιξη, αλλά δήλωσε ότι θα χορηγήσει άδειες στους οδηγούς που μανατζάρει ο Μπριατόρε για το 2010. Στις 12 Απριλίου 2010, η FIA ανακοίνωσε τη διευθέτηση του θέματος με τους Μπριατόρε και Σάιμοντς, και ότι παύει τη νομική δράση. Οι Μπριατόρε και Σάιμοντς συμφώνησαν να μην εργαστούν μέχρι το 2013 στη Φόρμουλα 1, και μέχρι το τέλος του 2011 στις υπόλοιπες διοργανώσεις πρωταθλημάτων της FIA.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φόρμουλα 1 Κατηγορία:Αθλητικά σκάνδαλα
Vincenzo Gioberti (αντιτορπιλικό)
Το Vincenzo Gioberti ήταν ένα από τα τέσσερα αντιτορπιλικά κλάσης Oriani που ναυπηγήθηκαν για το Ιταλικό Βασιλικό Ναυτικό (Regia Marina) στα μέσα της δεκαετίας του 1930. Ολοκληρώθηκε το 1937 και έλαβε μέρος σε πολεμικές επιχειρήσεις στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Περιγραφή
Σχεδιαστικά η κλάση Oriani δεν ήταν παρά μια βελτιωμένη σε ορισμένα σημεία εκδοχή της προγενέστερης κλάσης Maestrale. Είχαν ολικό μήκος 106,7 m, πλάτος 10,15 m και μέσο βύθισμα 3,15 m το οποίο έφθανε στα 4,3 m με πλήρες φορτίο. Το εκτόπισμά τους έφθανε τους 1700–1750 t (1670–1720 LT) με κανονικό φορτίο και τους 2400–2450 t (2360–2410 LT). Το πλήρωμά τους την περίοδο του πολέμου ανερχόταν σε 206 αξιωματικούς και ναύτες.
Το προωστικό σύστημα απέδιδε έως και 48000 shp και μπορούσαν να φθάσουν σε ταχύτητες της τάξεως των 32-33 kn σε πραγματικές συνθήκες. Κατά τις θαλάσσιες δοκιμές είχαν φθάσει και τους 38-39 kn, όμως με πολύ περιορισμένο φορτίο. Η ακτίνα δράσης τους ήταν περίπου 2600-2800 ναυτικά μίλια με ταχύτητα πλεύσης 18 kn και 690 ναυτικά μίλια με ταχύτητα πλεύσης 33 kn.
Ο κύριος οπλισμός αποτελούνταν από τέσσερα πυροβόλα των 120 mm εγκατεστημένα σε ζεύγη σε ένα πύργο μπροστά από την υπερκατασκευή και έναν πίσω από αυτήν. Διέθεταν επίσης δύο πυροβόλα των 120 mm που έβαλαν βλήματα φωτισμού/ανάδειξης στόχων (star-shells) καθώς και έξι τορπιλοσωλήνες των 533 mm. Αντιαεροπορική κάλυψη παρείχαν τέσσερα πολυβόλα των 13,2 mm. Παρόλο που δεν διέθεταν σόναρ ώστε να μπορούν να δράσουν ως ανθυποβρυχιακά, τα αντιτορπιλικά της κλάσης αυτής είχαν δύο εκτοξευτές βομβών βυθού. Μπορούσαν επίσης να μεταφέρουν έως και 56 νάρκες.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αντιτορπιλικά κλάσης Oriani Κατηγορία:Ιταλικά αντιτορπιλικά του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Μπαντάρ Σερί Μπεγκαβάν
Η Μπαντάρ Σερί Μπεγκαβάν (μαλαϊκά: Bandar Seri Begawan/ γραφή Τζάβι: بندر سري بڬاوان) είναι η πρωτεύουσα του Μπρουνέι. Είναι επίσης η μεγαλύτερη πόλη του Σουλτανάτου του Μπρουνέι.
Ιστορία
Τον 7ο αιώνα μ.Χ., φαίνεται πως η περιοχή όπου βρίσκεται η πόλη κατοικήθηκε για πρώτη φορά. Το 1970, ωστόσο, δόθηκε στην πόλη το σημερινό της όνομα. Το 2007, ο Σουλτάνος του Μπρουνέι έδωσε εντολή για επέκταση της πόλης από 12,67 τ.χλμ. σε 100,36 τ.χλμ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Ασίας Κατηγορία:Γεωγραφία του Μπρουνέι
990 Γιέρκς
Ο Γιέρκς (Yerkes) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,679. Ανακαλύφθηκε το 1922 από τον βελγικής καταγωγής Αμερικανό αστρονόμο Τζωρτζ Βαν Μπίσμπρεκ, που παρατηρούσε από το Γουίλιαμς Μπέι του Γουισκόνσιν, στις ΗΠΑ, και πήρε το όνομά του από το ομώνυμο μεγάλο αστεροσκοπείο, από το οποίο έγινε η ανακάλυψη. Υπήρξε ο πρώτος αστεροειδής που ανεκάλυψε ο συγκεκριμένος αστρονόμος.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Γιέρκς εκτιμάται σε 18,46 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό του είναι 0,130. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται ο Γιέρκς γύρω από τον εαυτό του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γιερκς
Αΐς ας-Σαράγια
Το Αΐς ας-Σαράγια (عيش السرايا, κυριολεκτικά: "ψωμί του παλατιού", η "عيش" είναι η Αιγυπτιακή λέξη για το ψωμί) είναι Αιγυπτιακό γλυκό, που αποτελείται από τη φρυγανιά εμποτισμένη με σιρόπι που ολοκληρώνεται με πηχτή κρέμα και φιστίκια. Δεν περιέχει ούτε αυγά ούτε βούτυρο. Είναι δημοφιλές στον Αραβικό κόσμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αραβική κουζίνα Κατηγορία:Γλυκά Κατηγορία:Αραβικά επιδόρπια
Τανσού Τσιλέρ
Η Τανσού Τσιλέρ (Tansu Çiller, προφέρεται: [ˈtansu tʃiˈlːæɾ]; Κωνσταντινούπολη, 24 Μαΐου 1946) είναι Τουρκάλα ακαδημαϊκός, οικονομολόγος και πολιτικός που υπηρέτησε ως 22η πρωθυπουργός της Τουρκίας από το 1993 έως το 1996. Είναι η πρώτη και μοναδική γυναίκα μέχρι σήμερα πρωθυπουργός της Τουρκίας. Ως ηγέτης του Κόμματος της Μητέρας Πατρίδας, συνέχισε να υπηρετεί ταυτόχρονα ως Αναπληρώτρια Πρωθυπουργός της Τουρκίας και ως Υπουργός Εξωτερικών μεταξύ 1996 και 1997.
Ως καθηγήτρια Οικονομικών, η Τσιλέρ διορίστηκε Υπουργός Επικρατείας από τον Πρωθυπουργό Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ το 1991. Όταν ο Ντεμιρέλ εξελέγη Πρόεδρος το 1993, η Τσιλέρ εξελέγη αρχηγός του Κόμματος του Αληθινού Μονοπατιού και διαδέχθηκε τον Ντεμιρέλ στην πρωθυπουργία.
Η θητεία της στην πρωθυπουργία της προηγήθηκε της εντεινόμενης ένοπλης σύγκρουσης μεταξύ των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων και του PKK, με αποτέλεσμα η Τσιλέρ να θεσπίσει πολυάριθμες μεταρρυθμίσεις στην εθνική άμυνα και να εφαρμόσει το Σχέδιο του Κάστρου. Με έναν καλύτερα εξοπλισμένο στρατό, η κυβέρνηση της Τσιλέρ μπόρεσε να πείσει τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρωπαϊκή Ένωση να αναγνωρίσουν το PKK ως τρομοκρατική οργάνωση. Ωστόσο, η Τσιλέρ ήταν υπεύθυνη για εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που διαπράχθηκαν κατά του κουρδικού λαού από τον τουρκικό στρατό, τις δυνάμεις ασφαλείας και τις παραστρατιωτικές οργανώσεις. Πολλές εκθέσεις διεθνών οργανισμών για τα ανθρώπινα δικαιώματα τεκμηρίωσαν την καταστροφή και κάψιμο κουρδικών χωριών και πόλεων και τις δολοφονίες Κούρδων αμάχων που διέπραξε ο τουρκικός στρατός κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης Τσιλέρ το 1993-1996.
Λίγο μετά τη νίκη στις τοπικές εκλογές του 1994, η μεγάλη κλίμακα φυγής κεφαλαίων λόγω της έλλειψης εμπιστοσύνης στους στόχους του δημοσιονομικού ελλείμματος της Τσιλέρ οδήγησε στην σχεδόν κατάρρευση της τουρκικής λίρας και των αποθεμάτων ξένου συναλλάγματος. Εν μέσω της επακόλουθης οικονομικής κρίσης και των μέτρων λιτότητας, η κυβέρνησή της υπέγραψε την Τελωνειακή Ένωση μεταξύ ΕΕ-Τουρκίας το 1995. Η κυβέρνησή της φέρεται να υποστήριξε την απόπειρα πραξικοπήματος στο Αζερμπαϊτζάν το 1995 και προήδρευσε σε μια κλιμάκωση των εντάσεων με την Ελλάδα μετά τη διεκδίκηση της κυριαρχίας στα Ίμια.
Αν και το Κόμμα του Αληθινού Μονοπατιού ήρθε τρίτο στις γενικές εκλογές του 1995, παρέμεινε Πρωθυπουργός έως ότου σχημάτισε κυβέρνηση συνασπισμού με τον Νετζμετίν Ερμπακάν το 1996. Το αυτοκινητιστικό δυστύχημα στο Σουσουρλούκ εκείνης της χρονιάς και το μετέπειτα σκάνδαλο που αποκάλυψαν τις σχέσεις μεταξύ παρακρατικών οργανώσεων και της κυβέρνησης της Τσιλέρ. Οι αποκαλύψεις ότι είχε απασχολήσει άτομα που συνδέονται με την τουρκική μαφία, όπως ο Αμπντουλάχ Τσατλί, οδήγησαν σε πτώση των ποσοστών αποδοχής της. Η κυβέρνηση συνασπισμού του Ερμπακάν και της Τσιλέρ σύντομα κατέρρευσε, μετά το οποίο το Κόμμα του Αληθινού Μονοπατιού υποχώρησε περαιτέρω στις γενικές εκλογές του 1999. Παρά το γεγονός ότι ήρθε τρίτο στις Γενικές εκλογές του 2002, το κόμμα της Τσιλέρ κέρδισε λιγότερο από το 10% των ψήφων και έτσι έχασε όλη την κοινοβουλευτική εκπροσώπηση, γεγονός που την οδήγησε στην παραίτησή της από αρχηγό του κόμματος και στην αποχώρησή της από την ενεργό πολιτική.
Πρώτα χρόνια
Η Τανσού Τσιλέρ γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Ήταν το μοναχοπαίδι του Νεχάτι Τσιλέρ, δημοσιογράφου και κυβερνήτη της επαρχίας Μπιλέσικ κατά τη δεκαετία του 1950, και της Μουάζιζ Τσιλέρ, μιας Ρουμελιανής Τουρκάλας από τη Θεσσαλονίκη.
Ακαδημαϊκή καριέρα
Η Τσιλέρ αποφοίτησε από το τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Μπογάζιτσι αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές της στο Κολλέγιο Ρόμπερτ της Κωνσταντινούπολης. Στη συνέχεια συνέχισε τις σπουδές της στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Νιού Χαμσάιρ και το Πανεπιστήμιο του Κονέκτικατ μαζί με τον σύζυγό της Οζέρ Οκούραν, τον οποίο παντρεύτηκε το 1963. Αργότερα ολοκλήρωσε τις μεταδιδακτορικές της σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Γέιλ. Δίδαξε οικονομικά στο Κολέγιο Φράνκλιν και Μάρσαλ στο Λάνκαστερ της Πενσυλβάνια. Το 1978 έγινε λέκτορας στο Πανεπιστήμιο Μπογάζιτσι στην Κωνσταντινούπολη και το 1983 διορίστηκε καθηγήτρια στο ίδιο ίδρυμα. Ήταν επίσης πρόεδρος της πρώην τράπεζας Istanbul.
Πολιτική σταδιοδρομία
Πριν κατέλθει στην πολιτική, ήταν ήδη γνωστή για τις οικονομικές εκθέσεις που ετοίμαζε τόσο για λογαριασμό του οργανισμού TÜSİAD (Τουρκική Βιομηχανική και Επιχειρηματική Ένωση) και του Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ, όσο και για την κριτική που ασκούσε στις οικονομικές πολιτικές του κυβερνώντος Κόμματος της Μητέρας Πατρίδας. Το 1990, ύστερα από πρόσκληση του Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ, εντάχτηκε στο Κόμμα Ορθού Δρόμου, και το 1991 εξελέγη βουλευτής Κωνσταντινούπολης. Χρημάτισε υφυπουργός Οικονομιών από το 1991 ως το 1993 στην κυβέρνηση συνασπισμού Ντεμιρέλ - Ερντάλ Ινονού.
Με την άνοδο του Ντεμιρέλ στην Προεδρία της Δημοκρατίας το 1993, η Τσιλέρ διορίστηκε πρόεδρος του Κόμματος της Μητέρας Πατρίδας, και Πρωθυπουργός στη πρώτη κυβέρνηση συνασπισμού, η πρώτη γυναίκα Πρωθυπουργός στη Τουρκία. Σταδιακά, η Τσιλέρ συγκέντρωσε στα χέρια της όλες τις αρμοδιότητες που αφορούσαν στην οικονομική πολιτική της κυβέρνησης και κατ' επέκταση στην οικονομία της χώρας. Ωστόσο, δεν κατάφερε να αντιμετωπίσει τον καλπάζοντα πληθωρισμό. Η ραγδαία υποτίμηση της τουρκικής λίρας επίσπευσε την εκδήλωση μεγάλης οικονομικής κρίσης, η οποία οδήγησε τη χώρα να αναζητήσει στήριξη στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.
Κατά τη διάρκεια της τρίτης πρωθυπουργίας της, συνέβη η κρίση των Ιμίων, η οποία έφερε την Ελλάδα και την Τουρκία κοντά σε θερμό πολεμικό επεισόδιο.
Πολεμώντας το PKK
Οι σφαγές του Σίβας και του Μπασμπαγκλάρ σημειώθηκαν μέρες μετά την έναρξη της πρωθυπουργίας της. Το Σχέδιο Κάστρο (που είχε εγκριθεί προηγουμένως από το Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας) εφαρμόστηκε για την καταπολέμηση του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK). Η κυβέρνηση Τσιλέρ επικρίθηκε έντονα για τη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων κατά τη διάρκεια αντιτρομοκρατικών επιχειρήσεων. H Τσιλέρ μετέτρεψε τον Τουρκικό Στρατό από μια οργάνωση που χρησιμοποιεί παλιό εξοπλισμό από τον αμερικανικό στρατό σε μια σύγχρονη μαχητική δύναμη ικανή να αντιμετωπίσει το PKK, χρησιμοποιώντας σύγχρονες τακτικές. Έπεισε επίσης την κυβέρνηση των ΗΠΑ να συμπεριλάβει το PKK στη λίστα με τις τρομοκρατικές οργανώσεις, κάτι που ακολούθησε αργότερα και η Ευρωπαϊκή Ένωση. Η συνολική της προσέγγιση για τους Κούρδους ήταν διφορούμενη, ενώ πρότεινε για τους Κούρδους μια αυτονομία παρόμοια με αυτή που έχουν οι Βάσκοι στην Ισπανία, απέσυρε τη δήλωσή της μετά από πίεση από τον τουρκικό στρατό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Τουρκίας Κατηγορία:Τούρκοι βουλευτές Κατηγορία:Υπουργοί Οικονομικών Υποθέσεων της Τουρκίας Κατηγορία:Υπουργοί Εξωτερικών Υποθέσεων της Τουρκίας Κατηγορία:Γυναίκες Πρωθυπουργοί
Υδατοσφαίριση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου
Οι αγώνες για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υδατοσφαίρισης Ανδρών και Γυναικών αποτελούν μέρος του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Υγρού Στίβου, μαζί με τους αγώνες Κολύμβησης, Καταδύσεων, Καταδύσεων από μεγάλο ύψος, Κολύμβησης Ανοικτής Θάλασσας και Συγχρονισμένης Κολύμβησης. Θεωρούνται οι σπουδαιότεροι αγώνες υδατοσφαίρισης στον Κόσμο. Η νικήτρια ομάδα κατέχει τον τίτλο της Παγκόσμιας Πρωταθλήτριας Υδατοσφαίρισης.
Ιστορικό
Το Πρωτάθλημα Ανδρών διοργανώθηκε για πρώτη φορά το 1973 ταυτόχρονα με το 1ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου στο Βελιγράδι της τότε ενιαίας Γιουγκοσλαβίας, με νικήτρια την Ουγγαρία. Το Πρωτάθλημα Γυναικών διοργανώθηκε για πρώτη φορά το 1986 στη Μαδρίτη, με νικήτρια την ομάδα της Αυστραλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές
Κατηγορία:Υδατοσφαίριση Κατηγορία:Υδατοσφαίριση στον κόσμο
Μεσούτ Γιλμάζ
Ο Μεσούτ Γιλμάζ (Ahmet Mesut Yılmaz, Κωνσταντινούπολη, 6 Νοεμβρίου 1947-30 Οκτωβρίου 2020) ήταν Τούρκος πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε αρχηγός κόμματος και τρεις φορές πρωθυπουργός της Τουρκίας.
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και ήταν απόφοιτος του Πανεπιστημίου της Άγκυρας.
Ανήκε στο Κόμμα της Μητέρας Πατρίδας. Έγινε υπουργός Τουρισμού στην κυβέρνηση Οζάλ. Με την εκλογή του Οζάλ στην Προεδρία της Δημοκρατίας έγινε αρχηγός της εσωκομματικής αντιπολίτευσης προς το νέο Πρωθυπουργό Γιλντιρίμ Ακμπουλούτ. Το 1991 κατάφερε να εκλεγεί από το Συνέδριο του κόμματος αρχηγός και ως εκ τούτου Πρωθυπουργός της χώρας, καθώς το κόμμα του είχε την πλειοψηφία στη Βουλή. Παρέμεινε για λίγο πρωθυπουργός. Ξαναέγινε το 1996 και ξανά την περίοδο 1997-1999. Από το 1999 ως το 2002 ήταν αναπληρωτής Πρωθυπουργός στην Κυβέρνηση Ετζεβίτ.
Στις εκλογές του Νοεμβρίου του 2002 το κόμμα του απέτυχε να μπει στη Βουλή και ο ίδιος δήλωσε ότι αποσύρεται από την πολιτική. Τον Αύγουστο του 2006 όμως επαναδραστηριοποιήθηκε και επεδίωξε να ξαναμπεί στην κεντρική πολιτική σκηνή της χώρας. Εκλέχτηκε βουλευτής στις εκλογές του 2007 ως ανεξάρτητος υποψήφιος της περιοχής καταγωγής του, του Ρίζαιου. Το 2009 προσχώρησε στο νεοιδρυθέν Δημοκρατικό Κόμμα ως το 2011.
Ήταν παντρεμένος και είχε δύο παιδιά. Απεβίωσε ηλικία 72 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Τουρκίας Κατηγορία:Τούρκοι βουλευτές
1418 Φαγιέτα
Η Φαγιέτα (Fayeta) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,938. Ανακαλύφθηκε το 1903 από τον Γερμανό αστρονόμο Πάουλ Γκετζ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από το επώνυμο του διευθυντή του Αστεροσκοπείου της Νίκαιας Γκαστόν Φαγιέ (Gaston Fayet).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Φαγιέτας εκτιμάται σε 10,02 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,2571. Η Φαγιέτα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε περίπου 60 ως 65 ώρες, μία εξαιρετικά αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φαγιετα
Need for Speed: Carbon
Το Need for Speed: Carbon, επίσης γνωστό ως NFS Carbon ή NFSC, είναι βιντεοπαιχνίδι αγώνων ταχύτητας από την Electronic Arts και η συνέχεια του Need for Speed: Most Wanted (2005). Κυκλοφόρησε το 2006 και είναι το δέκατο παιχνίδι στη σειρά Need for Speed, ύστερα από αυτό βγήκε το Need for Speed: ProStreet και μετά το Need for Speed: Undercover.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2006 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 2 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Game Boy Advance Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια αγώνων Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Nintendo DS Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Electronic Arts Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 3 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Xbox Κατηγορία:Need for Speed Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation Portable Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στη Φινλανδία
Νήσος Αργώ
Η Νήσος Αργώ είναι ένα νησί του ποταμού Νείλου στο Σουδάν. Το νησί περιλαμβάνει μια πόλη με το ίδιο όνομα και τον αρχιολογικό χώρο της πόλης της Νουβίας Ταμπό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά του Νείλου Κατηγορία:Νησιά του Σουδάν
Νήσος Γκεζίρα
μικρογραφία|Η νήσος Γκεζίρα φωτογραφημένη από την πλευρά της Ζαμάλεκ Η Νήσος Γκεζίρα (αραβικά : لجزيرة) είναι νησί της Αιγύπτου στον ποταμό Νείλο στο σημερινό Κάιρο. Το νησί διοικητικά είναι χωρισμένο σε δύο περιοχές, στο νότιο τμήμα του είναι η Γκεζίρα και στο βόρειο η Ζαμάλεκ.
Βρίσκεται στο κέντρο του Καΐρου και την Πλατεία Ταχρίρ και συνδέεται με την υπόλοιπη πόλη κατά μήκος του Νείλου από τρεις γέφυρες. Από τον κυβερνήτη του 19ου αιώνα Χεντίγ Ισμαήλ αρχικά είχε ονομαστεί «Κήπος των φυτών» λόγω της μεγάλης συλλογής από εξωτικά φυτά που αποστέλλονται από όλο τον κόσμο.
Γνωστότερα ορόσημα της νήσου είναι ο Πύργος του Καΐρου (1960), το ψηλότερο από σκυρόδεμα κτίριο στην Αίγυπτο, χτισμένο κοντά στο Γκεζίρα Σπόρτιγκ Κλαμπ. Η Όπερα της Αιγύπτου (1988), χτισμένη κοντά στον Πύργο του Καΐρου, και ένας από τους καλύτερους χώρους των τεχνών στη Μέση Ανατολή. Το Πολιτιστικό κέντρο El Sawy  (2003), που βρίσκεται κάτω από Γέφυρα της 15ης Μαΐου στο Ζαμάλεκ, είναι ένα από τα πιο σημαντικά πολιτιστικά κέντρα στην Αίγυπτο, ενώ η Γκεζίρα Σπόρτιγκ Κλαμπ (1882) είναι το αρχαιότερο αθλητικό σωματείο στην Αίγυπτο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά του Νείλου Κατηγορία:Νησιά ποταμών της Αιγύπτου Κατηγορία:Συνοικίες του Καΐρου Κατηγορία:Γεωγραφία του Καΐρου
Λεπέτυμνος Λέσβου
Οριοθέτηση
Ο Λεπέτυμνος καταλαμβάνει όλη τη βόρεια πλευρά του νησιού κλείνοντας σαν τείχος από τα ανατολικά στα δυτικά την παραλία που διαμορφώνεται απότομη από τις πλάγιες του.
What Hits!?
Το άλμπουμ κυκλοφόρησε από την EMI/Capitol Records την προηγούμενη εταιρία των Red Hot Chili Peppers αμέσως μετά την πρωτοφανή επιτυχία της μπάντας το 1991 με το Blood Sugar Sex Magik.