cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hen Wlad Fy Nhadau
Στίχοι
(Πρώτη στροφή) Mae hen wlad fy nhadau yn annwyl i mi, Gwlad beirdd a chantorion, enwogion o fri; Ei gwrol ryfelwyr, gwladgarwyr tra mad, Dros ryddid collasant eu gwaed.
(Ρεφρέν) Gwlad, gwlad, pleidiol wyf i'm gwlad. Tra môr yn fur i'r bur hoff bau, O bydded i'r hen iaith barhau.
(Δεύτερη στροφή) Hen Gymru fynyddig, paradwys y bardd, Pob dyffryn, pob clogwyn, i'm golwg sydd hardd; Trwy deimlad gwladgarol, mor swynol yw si Ei nentydd, afonydd, i fi.
(Ρεφρέν)
Μετάφραση
(Πρώτη στροφή) Η παλιά γη των πατέρων μου μού είναι αγαπητή, Γη ποιητών και τραγουδιστών, διασήμων και φημισμένων. Οι θαρραλέοι πολεμιστές της, έξοχοι πατριώτες, Για την ελευθερία έχυσαν το αίμα τους.
(Ρεφρέν) Χώρα, χώρα, είμαι πιστός στην χώρα μου. Καθώς η θάλασσα [είναι] ένα τείχος για την αγνή, αγαπητή γη, Ω η παλιά γλώσσα πρέπει να επιβιώσει.
(Δεύτερη στροφή) Η παλιά ορεινή Ουαλία, ο παράδεισος του ποιητή, Κάθε κοιλάδα, κάθε λαγκάδι, για την όρασή μου είναι όμορφο. Μέσα από πατριωτικό συναίσθημα, τόσο γοητευτικός είναι ο ψίθυρος Των ρεμάτων της, των ποταμών, για μένα.
(Ρεφρέν)
(Τρίτη στροφή) Αν και ο εχθρός καταπιέζει τη γη μου κάτω από το πόδι του, Η παλιά γλώσσα των Ουαλών είναι ζωντανή όσο ποτέ, Η μούσα δεν παρεμποδίζεται από το αποτρόπαιο χέρι της προδοσίας, Ούτε και η μελωδική άρπα της χώρας μου.
Αναφορές
Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι
Ο τελευταίος των Μοϊκανών (ταινία, 1992)
Ο τελευταίος των Μοϊκανών (αγγλικά: The Last of the Mohicans) είναι αμερικανική επική ιστορική δραματική ταινία του 1992 που διαδραματίζεται το 1757 κατά τη διάρκεια του Γαλλοϊνδιανικού πολέμου. Τη σκηνοθέτησε ο Μάικλ Μαν και βασίστηκε στο μυθιστόρημα του 1826 Ο τελευταίος των Μοϊκανών: Μια ιστορία του 1757 του Τζέιμς Φένιμορ Κούπερ και στην κινηματογραφική μεταφορά του 1936, βασισμένη περισσότερο στην ταινία παρά στο μυθιστόρημα. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Ντάνιελ Ντέι-Λιούις και Μαντλίν Στόου, με τους Τζόντι Μέι, Ράσελ Μινς, Γουές Στούντι, Έρικ Σβάιγκ και Στίβεν Ουάντινγκτον σε δεύτερους ρόλους.
Η μουσική υπόκρουση της ταινίας περιλαμβάνει μουσική των Τρέβορ Τζόουνς και Ράντι Έντελμαν και το τραγούδι "I Will Find You" των Clannad. Το κύριο θέμα της ταινίας προέρχεται από τη μελωδία "The Gael" του Σκωτσέζου τραγουδιστή και τραγουδοποιού Ντούγκι ΜακΛίν.
Ο τελευταίος των Μοϊκανών, που κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 25 Σεπτεμβρίου 1992, έλαβε θετικές κριτικές και είχε εμπορική επιτυχία κατά τη διάρκεια του box office. Κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερου Ήχου, το μοναδικό Όσκαρ που κέρδισε ταινία σε σκηνοθεσία του Μαν. Ο Ντέι Λιούις έλαβε τη δεύτερη υποψηφιότητά του για το Βραβείο BAFTA Καλύτερου Ηθοποιού σε Πρωταγωνιστικό Ρόλο για την ερμηνεία του.
Πλοκή
Το 1757, ο Ταγματάρχης του Βρετανικού Στρατού Ντάνκαν Χέιγουορντ φτάνει στο Όλμπανι της Νέας Υόρκης κατά τη διάρκεια του Γαλλοϊνδιανικού πολέμου. Τοποθετείται υπό του συνταγματάρχη Έντμουν Μάνρο, διοικητή του οχυρού Ουίλιαμ Χένρι στα βουνά Αντιρόντακ. Ο Χέιγουορντ αναλαμβάνει να συνοδεύσει τις δύο κόρες του Μάνρο, την Κόρα και την Άλις, στον πατέρα τους. Πριν φύγουν, ο Χέιγουορντ ζητά από την Κόρα να τον παντρευτεί, αλλά εκείνη δεν του δίνει απάντηση.
Ένας Μόχοκ ονόματι Μάγκουα έχει την αποστολή να καθοδηγήσει τον Χέιγουορντ, τις δύο γυναίκες και μια ομάδα Βρετανών στρατιωτών στο φρούριο, αλλά στην πραγματικότητα είναι ένας Χιούρον και τους οδηγεί σε μια ενέδρα. Οι απλοί στρατιώτες σκοτώνονται. Ο Μοϊκανός Τσίνγκατσγκουκ, ο γιος του Ούνκας και ο λευκός, υιοθετημένος γιος του «Χόκαϊ» φτάνουν και σκοτώνουν όλους τους Χιούρον εκτός από τον Μάγκουα, ο οποίος δραπετεύει. Οι τρεις συμφωνούν να πάνε τις γυναίκες και τον Χέιγουορντ στο φρούριο. Κατά τη διάρκεια του μονοπατιού, βρίσκουν και άλλους σφαγιασμένους σε μια φάρμα, αλλά δεν σταματούν να θάψουν τα θύματα για να μην γίνουν αντιληπτοί από τους Χιούρον. Η Κόρα και ο Χόκαι έλκονται μεταξύ τους, όπως και ο Ούνκας και η Άλις.
Βρίσκουν το οχυρό υπό πολιορκία από τους Γάλλους και τους συμμάχους τους Χιούρον, αλλά καταφέρνουν να εισέλθουν κρυφά. Ο συνταγματάρχης Μούνρο εκπλήσσεται βλέποντας τις κόρες του, καθώς είχε στείλει ένα γράμμα προειδοποιώντας τις να μείνουν μακριά, αλλά δεν παραδόθηκε ποτέ εξαιτίας του Μάγκουα. Ο Χέιγουορντ ζηλεύει τον Χόκαι όταν η Κόρα λέει στον Χέιγουορντ ότι δεν θα δεχτεί την πρόταση γάμου του. Ένας πολιτοφύλακας ξεκινά τη νύχτα για να προσπαθήσει να φτάσει τον στρατηγό Γουέμπ στο Φορτ Έντουαρντ για ενισχύσεις, με τους Χόκαι, Τσίνγκατσουκ και Ούνκας να παρέχουν κάλυψη πυροβολώντας από το οχυρό.
Αφού ο Μούνρο αρνείται να τιμήσει τη συμφωνία που είχε συνάψει ο Γουέμπ ότι οι πολιτοφύλακες θα μπορούσαν να φύγουν για να προστατεύσουν τα σπίτια τους εάν απειλούνταν, ο Χόκαι τους βοηθά να φύγουν κρυφά. Συλλαμβάνεται για ανταρσία και καταδικάζεται σε απαγχονισμό. Ωστόσο, όταν μαθαίνει ότι ο Γουέμπ δεν θα στείλει στρατιώτες, ο Μούνρο αναγκάζεται να αποδεχτεί τους όρους παράδοσης του Γάλλου στρατηγού Λουί-Ζοζέφ ντε Μονκάλμ : οι Βρετανοί μπορούν να εγκαταλείψουν τιμητικά το οχυρό με τα όπλα τους. Ο Μάγκουα είναι έξαλλος επειδή έχει προσωπική έχθρα με τον Μούνρο.
Μόλις ο Μούνρο, οι στρατιώτες και οι πολίτες του εγκαταλείψουν το φρούριο, οι πολεμιστές Χιούρον επιτίθενται ούτως ή άλλως και τους σφαγιάζουν. Ο Μούνρο συλλαμβάνεται ζωντανός, αλλά θανάσιμα τραυματισμένος, και ο Μάγκουα του βγάζει την καρδιά. Ο Χόκαι, ο Ούνκας και ο Τσίνγκατσουκ παλεύουν για να βγουν, παίρνοντας την Κόρα, την Άλις, τον Χέιγουορντ και μερικούς Βρετανούς στρατιώτες. Κρύβονται σε μια σπηλιά πίσω από έναν καταρράκτη, αλλά ο Μάγκουα τους βρίσκει. Πριν ο Χόκαΐ, ο Ούνκας και ο Τσίνγκατσουκ ξεφύγουν πηδώντας από τον καταρράκτη, ο Χόκαϊ λέει στην Κόρα να μείνει ζωντανή και ορκίζεται ότι θα τη βρει.
Ο Μάγκουα παίρνει τους τρεις αιχμαλώτους του σε έναν οικισμό του Χιούρον. Ενώ απευθύνεται σε έναν σαχέμ, ο Χόκαϊ μπαίνει άοπλος ως συνομιλητής για να παρακαλέσει για τη ζωή τους. Ο σαχέμ αποφασίζει ότι ο Χέιγουορντ πρέπει να επιστραφεί στους Βρετανούς, η Άλις να δοθεί στον Μάγκουα για όσα υπέστη από τον Μούνρο και η Κόρα να καεί ζωντανή. Αν και ο Χόκαϊ του λένε ότι μπορεί να φύγει εν ειρήνη για την ανδρεία του, προσφέρεται να πάρει τη θέση της Κόρα. Ο Χέιγουορντ, ο οποίος ενεργεί ως διερμηνέας, λέει στους Χιούρον να ανταλλάξει τη ζωή του για τη Κόρα. Αφού η Κόρα φεύγει από το χωριό με τον Χόκαϊ, πυροβολεί τον Χέιγουορντ, ο οποίος καίγεται ζωντανός, ως τελευταία πράξη ελέους.
Στη συνέχεια, ο Τσίνγκατσουκ, ο Ούνκας και ο Χόκαϊ καταδιώκουν την ομάδα του Μάγκουα για να σώσουν την Άλις. Ο Ούνκας τρέχει μπροστά, αλλά σκοτώνεται σε μια μονομαχία από τον Μάγκουα και πετιέται στην άκρη του γκρεμού. Η Άλις, συντετριμμένη, αρνείται να μείνει με τον Μάγκουα και αυτοκτονεί πηδώντας από τον ίδιο γκρεμό. Ο Χόκαϊ και ο Τσίνγκατσουκ προλαβαίνουν και σκοτώνουν μερικούς από τους Χιούρον. Στη συνέχεια, ο Χόκαϊ του απειλεί με όπλο, επιτρέποντας στον Τσίνγκατσουκ να πολεμήσει και να σκοτώσει τον Μάγκουα. Στη συνέχεια, ο Τσίνγκατσουκ προσεύχεται στο Μεγάλο Πνεύμα να δεχτεί τον Ούνκας, δηλώνοντας τον εαυτό του «ο τελευταίος των Μοϊκανών».
Ανάπτυξη
Δόθηκε μεγάλη προσοχή στην αναδημιουργία ακριβών κοστουμιών και σκηνικών. Ο Ντάνιελ Ουίκλερ κατασκεύασε τα τόμαχωκ που χρησιμοποιήθηκαν στην ταινία και ο μαχαιροποιός Ράνταλ Κινγκ έφτιαξε τα μαχαίρια. Ο Γουέιν Γουότσον είναι ο κατασκευαστής του τουφεκιού "Killdeer" του Χόκαϊ που χρησιμοποιήθηκε στην ταινία. Το πολεμικό ρόπαλο που δημιουργήθηκε για τον Τσίνγκατσγκουκ δημιουργήθηκε από τον Jim Yellow Eagle. Το τόμαχωκ του Μάγκουα κατασκευάστηκε από τον Φρεντ Μίτσελ της Odin Forge & Fabrication.
Τα κοστούμια σχεδιάστηκαν αρχικά από τον πολυβραβευμένο με Όσκαρ Τζέιμς Άτσεσον, αλλά άφησε την ταινία και αφαιρέθηκε το όνομά του λόγω καλλιτεχνικών διαφορών με τον Μαν. Η σχεδιάστρια Έλσα Ζαμπαρέλι ολοκλήρωσε το έργο.
Τοποθεσίες
Αν και η ιστορία διαδραματίζεται στην αποικιακή Νέα Υόρκη, τα γυρίσματα έγιναν κυρίως στα γαλάζια βουνά της Βόρειας Καρολίνας. Οι τοποθεσίες που χρησιμοποιούνται περιλαμβάνουν την λίμνη Τζέιμς, το πάρκο Τσίμνεϊ Ροκ και την Έπαυλη Μπίλτμορ. Μερικοί από τους καταρράκτες που χρησιμοποιήθηκαν στην ταινία περιλαμβάνουν τους καταρράκτες Χούκερ, Τριπλ Φολς, Μπράινταλ Βέιλ και Χάϊ Φολς, όλοι στο πολιτειακό δάσος αναψυχής ΝτιΠοντ. Ένας άλλος από αυτούς τους καταρράκτες ήταν οι καταρράκτες Λίνβιλ, στα βουνά της Βόρειας Καρολίνας. Επίσης, ο καταρράκτης Χίκορι Νατ στο Τσίμνεϊ Ροκ ήταν στην ταινία κοντά στο τέλος. Οι σκηνές του Όλμπανι γυρίστηκαν στο Άσβιλ, Βόρεια Καρολίνα στο Δε Μάνορ στην οδό Σαρλότ.
Το σκηνικο του οχυρού Ουίλιαμ Χένρι κατασκευάστηκε με αναφερόμενο κόστος 6 εκατομμυρίων δολαρίων σε υλοτομημένη δασική γη κοντά στη λίμνη Τζέιμς, στη Βόρεια Καρολίνα. Ο αυτοκινητόδρομος 126, που βρίσκεται ανάμεσα στο σκηνικό και τη λίμνη, έκλεισε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων.
Κυκλοφορία
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 25 Σεπτεμβρίου 1992, σε 1.856 αίθουσες. Ήταν η νούμερο 1 ταινία στο πρώτο Σαββατοκύριακο. Μέχρι το τέλος του πρώτου Σαββατοκύριακου, Ο τελευταίος των Μοϊκανών είχε αποφέρει $10.976.661, και μέχρι το τέλος της εγχώριας προβολής της, η ταινία είχε βγάλει $75.505.856 στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά. Κατατάχθηκε στην 17η ταινία με τις υψηλότερες εισπράξεις του 1992 στις Ηνωμένες Πολιτείες. Διεθνώς, η ταινία απέσπασε περισσότερα από 67 εκατομμύρια δολάρια, με παγκόσμιο σύνολο άνω των $143 εκατομμύρια δολάρια.
Υποδοχή
Στον ιστότοπο συγκέντρωσης κριτικών Rotten Tomatoes, η ταινία έχει βαθμολογία "Certified Fresh" 93% με βάση κριτικές 41 κριτικών, με μέση βαθμολογία 7,74/10. Η συναίνεση του ιστότοπου αναφέρει: «Ο τελευταίος των Μοϊκανών είναι μια ρομαντική περιπέτεια που κόβει την ανάσα που παίζει χαλαρά με την ιστορία -- και καταλήγει γι'αυτό με μια πιο πλούσια ταινία δράσης».
Ο τελευταίος των Μοϊκανών κυκλοφόρησε με τους κριτικούς να επαινούν την ταινία για τη φωτογραφία και τη μουσική της. Ο κριτικός Ρότζερ Ίμπερτ των Chicago Sun-Times έδωσε στην ταινία τρία αστέρια και την χαρακτήρισε «αρκετά βελτιωμένη σε σχέση με το δυσδιάβαστο βιβλίο του Κούπερ και άξιο διάδοχο της εκδοχής του Ράντολφ Σκοτ», συνεχίζοντας λέγοντας ότι «Ο τελευταίος των Μοϊκανών δεν είναι τόσο αυθεντικό και ασυμβίβαστο έργο όσο ισχυρίζεται ότι είναι – περισσότερο μια ματινέ φαντασία από ό,τι θέλει να παραδεχτεί – αλλά είναι πιθανώς πιο διασκεδαστικό ως αποτέλεσμα».
Ο Ντίσον Χόου της Washington Post χαρακτήρισε την ταινία ως "γκλαμ-όπερα" και "την εκδοχή του MTV για τον γοτθικό ρομαντισμό". Η Ρίτα Κίμπλεϊ της Post αναγνώρισε το «βαρύ δράμα», γράφοντας ότι η ταινία «θέτει νέα πρότυπα όσον αφορά το παγωμένο πάθος», αλλά σχολίασε θετικά το «θεαματικό σκηνικό».
Βραβεία και υποψηφιότητες
Η ταινία κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερου Ήχου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Επικές πολεμικές ταινίες Κατηγορία:Ιστορικές επικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερου Επεξεργασμένου Ήχου Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Βόρεια Καρολίνα Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Νέα Υόρκη (πολιτεία) Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές πολεμικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές επικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Ταινίες του 1992 Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Μάικλ Μαν Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Μάικλ Μαν
Μερζιφούντα
Η Μερζιφούντα (Merzifon, Մարզուան, μεσαιωνικά περσικά: Μερζμπάν), γνωστή στα αρχαία ελληνικά ως Μερσυφών, είναι πόλη και επαρχία της επαρχίας Αμάσειας του γεωγραφικού διαμερίσματος Μαύρης Θάλασσας της Τουρκίας. Η επαρχία Μερζιφούντας καλύπτει μια έκταση 970 τ.χλμ. Εντός των ορίων της επαρχίας Μερζιφούντας ζουν 69.237 άτομα (2010). Από αυτούς, οι 52.947 ζουν στη Μερζιφούντα και οι υπόλοιποι ζουν στους κοντινούς οικισμούς. Ο σημερινός δήμαρχος της πόλης είναι ο Αλπ Καργκί (ΡΛΚ). Είναι πόλη στο νοτιοδυτικό μέρος του Πόντου.
Ετυμολογία
Η πόλη ήταν γνωστή και με τις εξής ονομασίες: Μαρζιφούν, Μερσιβάν, Μαρσοβάν, Μαρσιβάν, Μερσουβάν, Μερζπόντ και Μερζμπάν. Πιθανότατα η ρίζα του ονόματος της πόλης είναι ο περσικός τίτλος Μαρζμπάν. Στα περσικά, Μαρζμπάν σημαίνει "μαργράβος" ή "κυβερνήτης επαρχίας". Παρόλο που το όνομα Μαρζμπάν είναι η πιθανότερη ρίζα του ονόματος της πόλης, η σχέση του αρχαίου περσικού τίτλου με το όνομα της πόλης δεν είναι γνωστή. Ο Οζχάν Οζτούρκ ισχυρίζεται ότι το όνομα της πόλης προέρχεται από τη λέξη "Μαρσιβάν" (από τη περσική λέξη μαρς που σημαίνει σύνορο και την αρμενική λέξη βαν που σημαίνει πόλη). Σύμφωνα με την θεωρία αυτή, η σημασία του ονόματος της πόλης είναι "παραμεθόρια πόλη".
Γεωγραφία
Η Μερζιφούντα βρίσκεται σε μια πεδιάδα, την οποία διαρρέει ένας ποταμός. Βρίσκεται στον δρόμο που συνδέει την Άγκυρα και την Σαμψούντα στην ακτή της Μαύρης Θάλασσας. Η Μερζιφούντα απέχει 109 χιλιόμετρα από τη Σαμψούντα, 325 χιλιόμετρα από την Άγκυρα και 40 χιλιόμετρα από την Αμάσεια. Το κλίμα χαρακτηρίζεται από ήπιους χειμώνες και ζεστά καλοκαίρια.
Κλίμα
Η Μερζιφούντα έχει μεσογειακό κλίμα με ζεστά καλοκαίρια (τύπος της κλιματικής ταξινόμησης Κέππεν: Csb).
Ρωμαϊκή και Βυζαντινή εποχή
Η επαρχία Αμάσειας υπέστη μεγάλες καταστροφές από τους εμφυλίους πολέμους της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η επαρχία της Αμάσειας, συμπεριλαμβανομένης της Μερζιφούντας, αποκαταστάθηκαν μετά από εντολή του αυτοκράτορα Αδριανού. Τα ερείπια του Ρωμαϊκού ναού της Μερζιφούντας εκτίθονται στην Αμάσεια σήμερα. Η σημασία της πόλης στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία μεγάλωσε, καθώς οι οχυρώσεις και τα τείχη της πόλης ισχυροποιήθηκαν. Η πόλη συνέχισε να είναι δυνατή υπό την Βυζαντινή αυτοκρατορία, παρόλο που βρέθηκε για μικρό χρονικό διάστημα υπό αραβική κατοχή τον 8ο αιώνα. Μετά από αυτό, χτίστηκε ένα κάστρο για την άμυνα της πόλης, το κάστρο Μπουλάκ.
Τούρκοι και Οθωμανοί
Τον 11ο αιώνα οι Δανισμενδίδες άρχοντες έφεραν το Ισλάμ στην πόλη και οι Βυζαντινοί δεν κατάφεραν να ανακαταλάβουν τη πόλη. Μετά τους Δανισμενδίδες, η πόλη περιήλθε στα χέρια των Σελτζούκων Τούρκων, του Ιλχανάτου και των Οθωμανών (από το 1393). Η Μερζιφούντα παρέμεινε σημαντική πόλη για τους Οθωμανούς, λόγω της εγγύτητάς της με την Αμάσεια (κατά την πρώιμη οθωμανική περίοδο υπήρχε το έθιμο να αποστέλλονται εκεί οι Οθωμανοί πρίγκιπες για να αποκτήσουν διοικητική εμπειρία). Ο Εβλιγιά Τσελεμπή γράφει ότι η Μερζιφούντα ήταν μια καλά οχυρωμένη πόλη όπου άνθιζε το εμπόριο. Στην Μερζιφούντα ζούσε μια από τις τελευταίες κοινότητες των Αρμένιων Ζοροάστρων (γνωστοί ως Αρεβορντίκ = τα παιδιά του ήλιου), οι οποίοι πιθανότατα δολοφονήθηκαν κατά την γενοκτονία των Αρμενίων. Από το 19ο αιώνα η Μερζιφούντα έγινε κέντρο του Ευρωπαϊκού εμπορίου και της ιεραποστολικής δραστηριότητας στον Πόντο. Οι Αμερικανοί ιεραπόστολοι ίδρυσαν θεολογικό σεμινάριο το 1862. Το 1886 ιδρύθηκε ένα οικοτροφείο, το Κολλέγιο Ανατόλια της Μερζιφούντας. Το 1893 επεκτάθηκε ώστε να εξυπηρετεί και κορίτσια. Μέχρι την δεκαετία του 1920 στο σχολείο φοιτούσαν πάνω από 200 παιδιά, κυρίως Έλληνες και Αρμένιοι. Στο κτιριακό συγκρότημα του κολεγίου βρισκόταν ένα μεγάλο νοσοκομείο, ένα από τα μεγαλύτερα σε όλη τη Μικρασία, και ένα ορφανοτροφείο που στέγαζε 2.000 παιδιά. Η πόλη έγινε κέντρο του Αρμενικού εθνικισμού (το 1915 ο μισός πληθυσμός της Μερζιφούντας -γνωστής ως Μαρζοβάν στα αρμενικά- ήταν Αρμένιοι), ενώ ο πληθυσμός της πόλης είχε αναπτύξει αντιδυτικά αισθήματα. Στην δεκαετία του 1890 στην Μερζιφούντα ξέσπασαν τουλάχιστον δύο αναταραχές, αλλά η ζημιά που προκλήθηκε επισκευάστηκε. Το 1916, πάνω από 11.000 Αρμένιοι κάτοικοι της πόλης εστάλησαν σε πορείες θανάτου (ενώ άλλοι δολοφονήθηκαν) και οι περιουσίες τους κατάσχονταν για να πωληθούν σε Τούρκους, σύμφωνα με τον ιεραπόστολο Τζορτζ Ι. Ουάιτ. Το Κολλέγιο Ανατόλια της Μερζιφούντας έκλεισε το 1924 και οι εναπομείναντες Χριστιανοί αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πόλη. Το κολλέγιο μετεγκαταστάθηκε στην Θεσσαλονίκη, διατηρώντας την ίδια ονομασία.
Τουρκική Δημοκρατία
Μετά την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στα τέλη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι αναταραχές στην Μερζιφούντα (και άλλες περιοχές της αυτοκρατορίας) συνεχίστηκαν. Ως εγγύηση για την οθωμανική παράδοση, Βρετανικά στρατεύματα κατέφθασαν στη Μερζιφούντα. Το 1919 κάποιοι κάτοικοι επέστρεψαν επειδή ο Αμερικανός ιεραπόστολος Ουάιτ επέστρεψε και ξανάνοιξε το κολέγιο και το ορφανοτροφείο. Επίσης άνοιξε ένα "βρεφικό σπίτι" για εκτοπισμένες Αρμένιες μητέρες και βρέφη. Ωστόσο, σύντομα τα βρετανικά στρατεύματα αποχώρησαν και οι αναταραχές συνεχίστηκαν.
Η Μερζιφούντα σήμερα
Η Μερζιφούντα είναι μια τυπική αλλά ήσυχη πόλη μεγάλου μεγέθους της Μικρασίας. Η Μερζιφούντα παρέχει σχολεία, νοσοκομεία, δικαστήρια και άλλες σημαντικές υποδομές για τους κατοίκους της πόλης και των γύρω περιοχών. Ωστόσο οι πολιτιστικές υποδομές της πόλης είναι λίγες. Στην Μερζιφούντα κάνουν στάση λίγοι ταξιδιώτες, καθώς προτιμούν να φτάσουν στις ακτές του Εύξεινου Πόντου. Το γνωστότερο φαγητό της πόλης είναι το κεσκέκι. Στην πόλη βρίσκονται αρκετά γνωστά κεμπαπτζίδικα και το γνωστό για τους κεφτέδες του εστιατόριο Τσιλόσογλου. Η εξοχή της Μερζιφούντας προσφέρεται για πικνίκ και άλλες ολιγοήμερες αποδράσεις τα σαββατοκύριακα.
Κοντά στη Μερζιφούντα βρίσκεται μια μεγάλη αεροπορική βάση. Η Μερζιφούντα είναι αδελφοποιημένη με το Πλέζαντ Χιλ της Καλιφόρνιας.
Χωριά
• Ακπινάρ
• Ακσουνγκούρ
• Ακτάρλα
• Ακιορέν
• Αλισάρ
• Αλιτζίκ
• Ασαγιμπιούκ
• Μπαχτσετζίκ
• Μπαλγκιοζέ
• Μπαγιαζίτ
• Μπουλάκ
• Μπουγιούκτσαϊ
• Ντεμιρπινάρ
• Ντερεαλάν
• Ντίπχατζι
• Ελμαγιολού
• Εσέντεπε
• Εϋμίρ
• Γκελινσινί
• Γκιοκτσεμπάγ
• Γκιουμούστεπε
• Χατζέτ
• Χατζιγιακούπ
• Χάνκιοϊ
• Χαϊρετίνκιοϊ
• Χιρκά
• Καμισλί
• Καρατζάκαγια
• Καραμαγαρά
• Καραμουσταφάπασα
• Καρσίγιακα
• Κοτσκιόι
• Κουγιούκιοϊ
• Κιουτσούκτσαϊ
• Κιρεϋμίρ
• Κιζιλεγρέκ
• Μαχμουτλού
• Ορταμπιούκ
• Οσμάνογλου
• Οϋμααγάτς
• Οϋμάκ
• Πεκμεζτζί
• Σαραϋτζίκ
• Σαριμπουγντάι
• Σαρίκιοϊ
• Σάζλιτζα
• Τούρκογλου
• Ουζούνγιαζι
• Γιακατζίκ
• Γιακούπκιοϊ
• Γιαλνίζ
• Γιενιτζέ
• Γιεσιλιορέν
• Γιολιουστού
• Γιουκαριμπιούκ
• Τσαμλιτζά
• Τσαβουντούρ
• Τσάιμπασι
• Τσαγιροζιού
• Τσομπανορέν
• Ιναλάνι
• Σεϊχιενί
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Τουρκίας
Χάρμονυ Κόριν
Ο Χάρμονυ Κόριν είναι Αμερικανός σκηνοθέτης,σεναριογράφος και ηθοποιός.Γεννήθηκε στις 4 Ιανουαρίου 1973 στο Μπολίνας της Καλιφόρνια .Δραστηριοποιείται κυρίως στο χώρο του λεγόμενου ανεξάρτητου αμερικανικού κινηματογράφου.Έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό το 1995 όταν σε ηλικία 19 χρονών συνεργάστηκε με το σκηνοθέτη Λάρρυ Κλαρκ γράφοντας το σενάριο για την ταινία Kids .Η δουλειά του απέσπασε θετικά σχόλια από τους κριτικούς και αποτέλεσε σημαντική βάση για την καθιέρωση της ταινίας ως εμβληματική και αντιπροσωπευτική εκείνης της γενιάς εφήβων.Το 1997 σκηνοθετεί και γράφει το σενάριο για την πρώτη και πιο γνωστή του ταινία, το Gummo ,η οποία αποτελεί μία ωμή περιγραφή της καθημερινότητας παιδιών και ενηλίκων σε μια υποβαθμισμένη περιοχή της αμερικανικής υπαίθρου που έχει πληγεί από έναν τυφώνα.Η κινηματογράφηση γίνεται με τεχνικές που παραπέμπουν σε χαρακτηριστικά Ντοκιμαντέρ .Η ταινία θεωρήθηκε ιδιαίτερα προκλητική και σοκαριστική όταν κυκλοφόρησε και αποτέλεσε ένα από τα πλέον αμφιλεγόμενα ζητήματα στο χώρο του Σινεμά .Ωστόσο βραβεύτηκε σε μεγάλα κινηματογραφικά φεστιβάλ όπως το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας και το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ρότερνταμ .Έκτοτε,ο Κόριν έχει σκηνοθετήσει και γράψει άλλες έξι μεγάλου μήκους ταινίες με την τελευταία του να αναμένεται να κυκλοφορήσει μέσα στο 2017 με πρωταγωνιστές τους Αλ Πατσίνο και Ρόμπερτ Πάτινσον .Επίσης ως σκηνοθέτης και σεναριογράφος έχει δημιουργήσει αρκετές ταινίες μικρού μήκους ,τηλεταινίες και βίντεοκλιπ. Συγκεκριμένα το 2016,σκηνοθέτησε το βίντεοκλιπ για το τραγούδι "Needed me" της Ριάννα ενώ έχει επίσης σκηνοθετήσει το βιντεοκλιπ του κομματιού "Sunday" του συγκροτήματος Sonic Youth στο οποίο πρωταγωνιστεί ο Μακόλεϊ Κάλκιν  .Έχει εμφανιστεί σε κάποιες από τις ταινίες του ως κομπάρσος και κατείχε μικρούς ρόλους σε ταινίες όπως το Ο Ξεχωριστός Γουίλ Χάντινγκ (1997) και Stoker (2013).
Πρώτα χρόνια
Η οικογένεια του Κόριν μετακόμισε στο Νάσβιλ του Τενεσί όταν εκείνος βρισκόταν σε ηλικία πέντε ετών.Εκεί έμεινε μέχρι την αποφοίτηση του από το Λύκειο και στη συνέχεια εγγράφεται σε σχολή κινηματογράφου στη Νέα Υόρκη από όπου αποβλήθηκε κατά το πρώτο εξάμηνο των σπουδών .Η αδερφή του ,Άβι Κόριν είναι επίσης ηθοποιός και σεναριογράφος .Σήμερα οι γονείς του ζουν στον Παναμά (Παναμάς) ,όπου έχει γυρίσει την ταινία του "Mister Lonely".
Προσωπική ζωή
Από το 2007 είναι παντρεμένος με τη Ρέιτσελ Κόριν  ,αμερικανίδα ηθοποιό η οποία έχει πρωταγωνιστήσει σε όλες του τις ταινίες από το 2007 μέχρι το 2012 .Έχουν μία κόρη.
Θεματολογία ταινιών
Οι ταινίες του Κόριν συνήθως δεν ακολουθούν γραμμική πλοκή αλλά αποτελούν μια συρραφή επιμέρους σκηνών τις οποίες χαρακτηρίζει έντονα ο Συμβολισμός και η Αλληγορία .Κατά κύριο λόγο,απεικονίζονται η παρακμή και η κατάπτωση ορισμένων περιοχών στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής αλλά και προβληματικές καταστάσεις με εφήβους ,όπως καταχρήσεις και εγκληματικότητα,δυσλειτουργικές οικογένειες και περιστατικά ψυχικών ασθενειών,όπως για παράδειγμα στην ταινία "Jullien Donkey Boy" η οποία αναφέρεται στη ζωή ενός νεαρού που πάσχει από Σχιζοφρένεια. .
Τεχνικές σκηνοθεσίας
Ο Κόριν χρησιμοποιεί σκηνοθετικές τεχνικές που ποικίλλουν ανά ταινία του. Στο Trash Humpers ,έχει χρησιμοποιήσει φιλμ για βιντεοκασσέτα VHS ενώ στο Spring Breakers το φιλμ λεπτόκοκκων εμποτισμένων με Νέον, 35mm .Ιδιαίτερα η ταινία Julien Donkey Boy έχει γυριστεί όπως αναφέρεται και στους τίτλους εισαγωγής της βάσει της άτυπης διακήρυξης : "Δόγμα 95" ,η οποία εισήχθει από τους Δανούς σκηνοθέτες Λαρς φον Τρίερ και Τόμας Βίντερμπεργκ.
Άλεξ Ιβόμπι
Σε συλλόγους
Ξεκίνησε το 2004 από την ομάδα νέων της Άρσεναλ. Από το 2015 αγωνίζεται επαγγελματικά στην ομάδα των ανδρών, με την οποία έχει κατακτήσει δύο Κομιούνιτι Σιλντ και ένα Κύπελλο Αγγλίας. Τον Αύγουστο του 2019 ο Ιβόμπι έκανε μεταγραφή στην Έβερτον για 38 εκατομμύριες λίρες με συμβόλαιο μέχρι το 2024.
Σε εθνικές ομάδες
Ο Ιβόμπι έχει αγωνιστεί με τις ομάδες νέων της Αγγλίας και το 2011 κατέκτησε το Victory Shield.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νιγηριανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Νιγηρίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έβερτον Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρσεναλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Άγγλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2021
Δημήτρης Αθανασόπουλος (ηθοποιός)
Ο Δημήτρης Αθανασόπουλος είναι Έλληνας ηθοποιός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κερασίτσα Τεγέας Αρκαδίας το 1942.
Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, όπου είχε δασκάλους τους Άγγελο Τερζάκη, Τάκη Μουζενίδη, Θάνο Κωτσόπουλο, Στέλιο Βόκοβιτς, Σωκράτη Καραντινό, Νίκο Παπακωνσταντίνου, Μήτσο Λυγίζο, Μαρία Χορς, Ελένη Χαλκούση, Μιράντα Μυράτ κ.ά. Το 1968 αποφοίτησε από τη Σχολή και προσελήφθη στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» όπου πήρε μέρος στις παραστάσεις: «Με το ίδιο μέτρο» του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, «Όρνιθες», «Λυσιστράτη», «Οιδίπους Τύραννος», «Το παιχνίδι της σφαγής», κ.ά.
Δεκαετία 1970
Το 1974 σύστησε την εταιρία «ΔΙΑΥΛΟΣ ΕΠΕ» και για τρία χρόνια, ασχολήθηκε με τηλεοπτικές παραγωγές, κάνοντας μια σειρά ντοκιμαντέρ για την τότε ΕΙΡΤ με τον γενικό τίτλο: Ζωντανές και Νεκρές Πολιτείες, «Μεσολόγγι», «Τρίκαλα», «Ύδρα», «Σπέτσες», «Κρανίδι», και υπέβαλε την πρόταση για μεταφορά του ελληνικού διηγήματος στην τηλεόραση, υλοποιώντας το «Του πολέμου», του Νίκου Καββαδία, σε σενάριο Χρήστου Παπαδημούλη, σκηνοθεσία Χρήστου Παληγιαννόπουλου, φωτογραφία Άρη Σταύρου.
Το 1977, προσλαμβάνεται στο Εθνικό Θέατρο, όπου εργάστηκε δεκαπέντε χρόνια, παίρνοντας μέρος σε 31 θεατρικά έργα.
Δεκαετία 1980
Παράλληλα ιδρύει το «Λαϊκό Θέατρο Νέας Ερυθραίας» το οποίο έκανε την πρώτη του θεατρική εμφάνιση το 1984, σαν ανεξάρτητη θεατρική ομάδα, ανεβάζοντας με την οικονομική βοήθεια του δήμου Νέας Ερυθραίας τα έργα «Η αυλή των θαυμάτων», του Ιάκωβου Καμπανέλη (σκηνικά Γιώργος Τσιτσόπουλος, Κοστούμια Γιώργος Λαμπράκης, μουσική Δόμνα Σαμίου) και «Πειρασμός» του Γρηγορίου Ξενόπουλου.
Το 1987 η θεατρική ομάδα παίρνει τη μορφή Σωματείου και λειτουργεί ως Σύλλογος μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, με καταστατικό που ορίζει τη μορφή την πορεία και τους καλλιτεχνικούς στόχους του. Από το 1984 και μέχρι το 2008 διατηρεί τη θέση του Καλλιτεχνικού Διευθυντή και Σκηνοθέτη του Θεάτρου, ενώ παίρνει μέρος και ως ηθοποιός σε αρκετές παραστάσεις. Την περίοδο αυτή οργανώνει και σκηνοθετεί με την οικονομική χορηγία του δήμου Νέας Ερυθραίας εκτός της "Αυλής των Θαυμάτων" και του "Πειρασμού", τις παραστάσεις:
Δεκαετία 1990
Το 1995 παρουσιάζει στον υπαίθριο εκθεσιακό χώρο σύγχρονης γλυπτικής του Σκιρώνειου Κέντρου Κηφισιάς, μια οπτικοακουστική βραδιά αφιερωμένη στην ποίηση Κωσταντίνου Καβάφη με σχολιαστές τους συγγραφείς Κώστα Μουρσελά, Γιώργο Μανιώτη, Άρη Σφακιανάκη.
Το 1996 παρουσιάζει τον «Πλούτο» του Αριστοφάνη σε παράφραση Χουρμούζη. Το 1999 παρουσιάζει την κωμωδία του Μιχάλη Κουνελάκη «Η απαγωγή της Σμαράγδως».
Δεκαετία 2000
Το 2000 ανεβάζει την κωμωδία του Δημητρίου Βυζάντιου «Βαβυλωνία». Το 2001 ανεβάζει τέσσερα μονόπρακτα: «Η κόρη του παντοπώλου» του Άγγελου Βλάχου, «Υπό εχεμύθειαν» του Νικολάου Λάσκαρη, «Ο θάνατος του Περικλέους» του Δημητρίου Κορομηλά και «Μαύρη παρηγοριά» του Ν. Λάσκαρη. Το 2002 ανεβάζει και πάλι το έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη «Η αυλή των θαυμάτων». Το 2005 ανεβάζει το έργο του Παντελή Χορν «Το φιντανάκι» και το 2006 το έργο του Παναγιώτη Καρακούλη «Μουσική δωματίου». Το 2008 ανεβάζει το έργο «Η Φαύστα» του Μποστ.
Άλλες δραστηριότητες
Έχει πάρει μέρος σε ραδιοφωνικές θεατρικές εκπομπές, τηλεοπτικές σειρές, και στην κινηματογραφική ταινία Το τραγί του τρελού.
Με κίνητρο το μάθημα της ορθοφωνίας στη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, με δάσκαλο το Νίκο Παπακωνσταντίνου, άρχισε μια πολύχρονή σπουδή (μελέτη-έρευνα) στην τέχνη της φωνητικής έκφρασης και της φώνησης γενικότερα. Δάσκαλοι φωνητικής στους οποίους μαθήτευσε: Φλερύ, Βουτυρά, Σαταντωνίου, Καλφοπούλου, Παπαλεξοπούλου, Μίλτος Βυθινός. Παρακολούθησε επίσης σεμινάρια των τραγουδιστών της όπερας: Παπούλκα, Παπά, Μοδινού.
Δίδαξε το μάθημα της ορθοφωνίας στης δραματικές σχολές «Παλκοσένικο», «Τράγκα», στο «Λαϊκό Θέατρο Νέας Ερυθραίας» και σε ιδιαίτερα μαθήματα Τοποθέτηση Φωνής.
Σφαγές της Ντρένιτσα
Οι σφαγές της Ντρένιτσα (Масакри у Дреници, Masakri u Drenici, Masakra në Drenicë) ήταν μια σειρά από δολοφονίες των Αλβανών του Κοσσυφοπεδίου αμάχων, που διέπραξαν ειδικές αστυνομικές δυνάμεις της Σερβίας στην Ντρένιτσα, μια περιοχή του κεντρικού Κοσσυφοπεδίου.
Σύμφωνα με το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, οι καταχρήσεις στην περιοχή της Ντρένιτσα κατά τον πόλεμο του Κοσσυφοπεδίου 1998 – 1999 "ήταν τόσο διαδεδομένες, που μια περιεκτική περιγραφή δεν εμπίπτει στο πεδίο αυτής της έκθεσης." Βασικές θηριωδίες πραγματοποιήθηκαν την περίοδο Φεβρουαρίου - Μαρτίου 1998 στα Τσίρεζ (Κίρεζ), Λικοσάν και Πρέκαζ και κατά τη διάρκεια του βομβαρδισμού του ΝΑΤΟ στη Γιουγκοσλαβία, από τον Μάρτιο έως τον Ιούνιο του 1999 στα χωριά Ιζμπίτσε, Ρεζάλα, Πόκλεκ και Στάρο Τσικάτοβο.
Ιστορικό
Η Ντρένιτσα είναι μια λοφώδης περιοχή στο κεντρικό Κοσσυφοπέδιο, που κατοικείται σχεδόν αποκλειστικά από Αλβανούς. Οι κάτοικοι της περιοχής έχουν μακρά παράδοση έντονης αντίστασης στις εξωτερικές δυνάμεις, που χρονολογούνται από την οθωμανική κυριαρχία στα Βαλκάνια. Τα χωριά της περιοχής Ντρένιτσα είναι η γενέτειρα του Απελευθερωτικού Στρατού του Κοσσυφοπεδίου (KLA), ο οποίος ξεκίνησε ένοπλες επιχειρήσεις στη Ντρένιτσα το 1996. Μέχρι το 1997, οι Αλβανοί του Κοσσυφοπεδίου είχαν αρχίσει να αναφέρονται στη Ντρένιτσα ως «απελευθερωμένη περιοχή» λόγω της παρουσίας του KLA.
Σφαγές το 1998
Τον Ιανουάριο του 1998, η ειδική αστυνομία της Σερβίας ξεκίνησε επιχειρήσεις, που εισέβαλαν σε χωριά της Ντρένιτσα, που συνδέονταν με το KLA. Μεταξύ 28 Φεβρουαρίου και 5 Μαρτίου, η αστυνομία ξεκίνησε πολλαπλές επιθέσεις στρατιωτικού τύπου στα χωριά Τσίρεζ, Λικοσάν και Πρέκαζ, χρησιμοποιώντας θωρακισμένα οχήματα και ελικόπτερα. Αν και το KLA συμμετείχε στη μάχη κατά τη διάρκεια αυτών των επιθέσεων, οι κυβερνητικές δυνάμεις πυροβόλησαν σε γυναίκες, παιδιά και άλλους άμαχους πολίτες.
Συνολικά 83 Αλβανοί του Κοσσυφοπεδίου σκοτώθηκαν. Μεταξύ των νεκρών ήταν ηλικιωμένοι και τουλάχιστον 24 γυναίκες και παιδιά. Πολλά από τα θύματα πυροβολήθηκαν σε κοντινή απόσταση, που συνιστούσαν συνοπτικές εκτελέσεις. Επακόλουθες αναφορές από αυτόπτες μάρτυρες το επιβεβαίωσαν.
Στις 3 Μαρτίου 1998, περίπου 50.000 άνθρωποι συγκεντρώθηκαν για την ταφή των 24 θυμάτων σφαγής της Ντρένιτσα στο χωριό Λικοσάν. Αυτές οι σφαγές ήταν εν μέρει υπεύθυνες για τη ριζοσπαστικοποίηση του αλβανικού πληθυσμού του Κοσσυφοπεδίου και βοήθησαν στην ενίσχυση της ένοπλης αντιπολίτευσης στην εξουσία του Βελιγραδίου. Πολλοί Αλβανοί, που είχαν δεσμευτεί για τη μη βίαιη πολιτική του Ιμπραήμ Ρουγκόβα αποφάσισαν να ενταχθούν στο KLA, εν μέρει επειδή θεωρούσαν την ένοπλη εξέγερση ως το μόνο μέσο για την επίτευξη ανεξαρτησίας.
Οι σφαγές σηματοδότησαν την αρχή του πολέμου του Κοσσυφοπεδίου. Μετά τις 28 Φεβρουαρίου 1998, οι μάχες έγιναν ένοπλες συγκρούσεις. Μόλις ξέσπασε η ένοπλη σύγκρουση, το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για την Πρώην Γιουγκοσλαβία (ICTY) συμμετείχε. Στις 10 Μαρτίου το ICTY διακήρυξε ότι "η δικαιοδοσία του καλύπτει την πρόσφατη βία στο Κοσσυφοπέδιο".
Σφαγές το 1999
μικρογραφία| Δορυφορικές εικόνες μιας νέας τοποθεσίας μαζικής ταφής της σφαγής της Ιζμπίτσα στην περιοχή Ντρένιτσα. «''Τρεις μήνες τρομοκρατίας ακολούθησαν, καθώς η σερβική αστυνομία και οι παραστρατιωτικοί, που υποστηρίχθηκαν από τον στρατό επιτέθηκαν και εκκαθάρισαν από τον άμαχο πληθυσμό ένα χωριό μετά το άλλο στις προσπάθειές τους να καταστρέψουν τόσο το KLA όσο και τη βάση υποστήριξής του. Οι ενήλικες άνδρες συνελήφθησαν μαζικά και εκατοντάδες εκτελέστηκαν. Οι δολοφονίες δεν περιορίζονταν σε άτομα, που θεωρούνταν πιθανοί μαχητές. Όπως και με τις προηγούμενες σφαγές στο Γκόρνι Όμπρινιε και Ράτσακ, σκοτώθηκαν επίσης γυναίκες και παιδιά από τις οικογένειες ατόμων που συνδέονταν με το KLA.''» (Αναφορά του Παρατηρητηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων).
Μεταξύ 19 Μαρτίου και 15 Ιουνίου 1999, κυβερνητικές δυνάμεις στη Ντρένιτσα συμμετείχαν σε μια εκστρατεία εθνοκάθαρσης των Αλβανών του Κοσσυφοπεδίου, που περιελάμβανε συνοπτικές και αυθαίρετες εκτελέσεις, κρατήσεις, ξυλοδαρμούς, λεηλασίες και καταστροφή σχολείων, νοσοκομείων και άλλων πολιτικών αντικειμένων."
Ο Γκλόγκοβατς (Gllogovc), ένας δήμος που ήταν οχυρό του KLA στη Ντρένιτσα, επλήγη σοβαρά από αυτήν την εκστρατεία. Στο Στάρι Πόκλεκ, ένα χωριό κοντά στο Γκλόγκοβατς, οι γιουγκοσλαβικές δυνάμεις εκτέλεσαν δύο άνδρες και την οικογένεια ενός από τους άνδρες λόγω των δεσμών τους στο KLA. Από τα 47 μέλη της οικογένειας (συμπεριλαμβανομένων 23 παιδιών κάτω των δεκαπέντε ετών) που οι δυνάμεις επιχείρησαν να σκοτώσουν με μια χειροβομβίδα που ρίχτηκε σε ένα δωμάτιο, υπήρχαν έξι επιζώντες. Στο Βρμπόβατς, πιστεύεται ότι εκτελέστηκαν 150 άτομα. Αλβανοί, μέλη του KLA, ύποπτα μέλη του KLA και οι οικογένειές τους σε άλλα χωριά γύρω από το Γκλόγκοβατς υπέστησαν επίσης εκτελέσεις από σερβικές δυνάμεις. Στο Γκλόγκοβατς, πάνω από πέντε ημέρες τον Μάιο, η πλειονότητα του πληθυσμού εκδιώχθηκε και στάλθηκε προς τα σύνορα της πΓΔΜ.
Στο Τσικάτοβο, περισσότεροι από 100 εθνικοί Αλβανοί εκτελέστηκαν και θάφτηκαν σε μαζικό τάφο σύμφωνα με τους ερευνητές εγκλημάτων πολέμου.
Στις 15 Ιουνίου 1999, οι γιουγκοσλαβικές δυνάμεις αποχώρησαν από το Γκλόγκοβατς μετά από συμφωνία, που υπέγραψε το ΝΑΤΟ.
Μαζικοί τάφοι
Τον Μάιο του 2010, βρέθηκε ένας μαζικός τάφος, που περιείχε 250 πτώματα από τις σφαγές στο χωριό Ρούντνιτσα της Σερβίας. Τα πτώματα μεταφέρθηκαν από τάφους που βρίσκονταν στη Ντρένιτσα τον Μάιο ή στις αρχές Ιουνίου 1999.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σώματα ασφαλείας στη Σερβία Κατηγορία:Εγκλήματα πολέμου Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Νέο Στάδιο Αδάνων
Το Νέο Στάδιο Αδάνων (Yeni Adana Stadyumu) είναι στάδιο ποδοσφαίρου στα Άδανα της Τουρκίας. Το στάδιο έχει χωρητικότητα 33.543 θεατών και έχει πλήρως στεγασμένες κερκίδες. Το στάδιο εγκαινιάστηκε στις 19 Φεβρουαρίου 2021. Χρησιμοποιείται ως έδρα από τις Αντανασπόρ και Αντάνα Ντεμίρσπορ. αριστερά|μικρογραφία|Κερκίδα φιλάθλων
Παραπομπές
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Τουρκία Κατηγορία:Αντάνα Ντεμίρσπορ Κατηγορία:Αντανασπόρ
Καθεδρικός Ναός του Σάμταβισι
Ιστορία
Μεταξύ των παραδόσεων της Γεωργίας υπάρχουν δύο θεωρίες για την τοποθεσία στην οποία χτίστηκε ο Καθεδρικός Ναός του Σάμταβισι. Στην πρώτη, εκεί υπήρχε ένα μοναστήρι που ιδρύθηκε από τον Ασσύριο ιεραπόστολο Ισίδωρο τον 6ο αιώνα, και αργότερα κατά τον 10ο αιώνα ανακατασκευάστηκε. Στην άλλη, εκεί υπήρχε η αρχική εκκλησία του Σάμταβισι που χτίστηκε το 472 από τον Βαχτάνγκ Γκοργκασάλι. Ωστόσο, κανένα από αυτά τα αρχικά κτίρια δεν έχει διασωθεί.
Ο θολωτός καθεδρικός ναός του Σάμταβισι χτίστηκε το 1030 από τον αρχιτέκτονα Ιλαρίων. Είναι αξιοσημείωτος για την ομορφιά των αναλογιών του και την τελειότητα των σκαλισμάτων στις προσόψεις. Το 1050 κατασκεύασε ένα κελάρι και ένα πιεστήριο κρασιού.
Κατά τον 16ο-18ο αιώνα, ο ναός ήταν πολιτιστικό και εκπαιδευτικό κέντρο όπου εργάστηκαν καλλιγράφοι, αντιγραφείς και μεταφραστές. Το 1679 περατώθηκαν οι εργασίες τοιχογράφησης του εσωτερικού της εκκλησίας, από τους Γκίβι Αμιλαχβάρι και τη σύζυγό του, Ταμάρ.
Το 1847 έγιναν έργα αποκατάστασης στο κτίριο από τον αρχιτέκτονα Ριπάρντ, επειδή είχε υποστεί ζημιές από σεισμούς.
Κατά τον 19ο-20ο αιώνα το κτίριο έχει δεχτεί πολλούς επισκέπτες και μελετητές που έχουν δημοσιεύσει υλικό, φωτογραφίες και σχέδια για το μνημείο. Το 2007 συμπεριλήφθηκε στον ενδεικτικό κατάλογο με Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ.
Περιγραφή
Το συγκρότημα κτιρίων της εκκλησίας περιλαμβάνει τον καθεδρικό ναό, ένα διώροφο οίκημα για την επισκοπή που έχει υποστεί σοβαρές ζημιές, μια μικρή εκκλησία (5,8 x 3,2 μ.) και ένα τριώροφο καμπαναριό (5,7 x 7,3 μ.) που συνδέεται με το ψηλό τείχος από πέτρες και τούβλα των 3-5 μέτρων. Όλες αυτές οι δομές χρονολογούνται του 17ου-18ου αιώνα.
Κύριος ναός
Αρχιτεκτονική: Ο Καθεδρικός Ναός του Σάμταβισι είναι ένας σταυροειδής θολωτός ναός με ορθογώνια βάση διαστάσεων 25 x 18 μ. και ύψος από 20 μ. έως 37 μ. στην κορυφή του θόλου. Έχει δύο εισόδους, στα δυτικά και στα βόρεια. Στο κεντρικό κομμάτι του κτιρίου υπάρχουν 4 κολόνες. Το εσωτερικό του ναού φωτίζεται από 14 παράθυρα, από τα οποία τα 7 είναι στο τύμπανο του θόλου και τα 3 είναι στο Ιερό Βήμα.
Θόλος: Το ψηλό τύμπανο του θόλου στηρίζει μία κωνική οροφή. Το τύμπανο έχει διάμετρο και ύψος 8 μ. Διαθέτει 7 παράθυρα και 6 ψευδοπαράθυρα.
Τοιχογραφίες: Οι τοίχοι του εσωτερικού αρχικά ήταν σοβαντισμένοι. Οι τοιχογραφίες είναι του 1679 και έχουν υποβληθεί σε εργασίες συντήρησης το 1964. Απεικονίζονται ο Χριστός, η Θεία Ευχαριστία με τους 12 αποστόλους, ο Απόστολος Πέτρος, ο Σίμων ο Κανανίτης, ο Απόστολος Βαρθολομαίος, ο Απόστολος Ματθαίος, ο Απόστολος Θωμάς, ο Απόστολος Ιάκωβος. Επίσης, ο Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης, ο πρωτομάρτυρας Στέφανος, οι προφήτες Ιεζεκιήλ, Δανιήλ, Αββακούμ, και άλλοι. Αρχάγγελοι, χερουβείμ και διακοσμητικά στοιχεία.
Επιγραφές: Οι τοιχογραφίες συνοδεύονται από επιγραφές στα Γεωργιανά ασομταβρούλι, στα Ελληνικά και στα Αραβικά, που εξιστορούν την ιστορία του ναού.
Εξωτερικό: Το εξωτερικό του ναού χαρακτηρίζεται από την ελεύθερη χρήση διακοσμητικών τυφλών τοξοτών στοών. Το κτίριο έχει υποστεί ζημιές από σεισμούς, ανακατασκευάστηκε μερικά τον 15ο και τον 19ο αιώνα. Από την αρχική εκκλησία έχει διασωθεί μόνο η αριστοτεχνικά διακοσμημένη ανατολική πρόσοψη.
Προσόψεις: Το πιο καμπυλωτό τμήμα της εκκλησίας είναι η ανατολική πρόσοψη με τις πέντε αψίδες, που ξεχωρίζει από τις δύο κόγχες και φωτίζεται από έναν τολμηρό διακοσμημένο σταυρό. Στη νότια πρόσοψη υπάρχουν πολλές διακοσμητικές αψίδες και είχε μία είσοδο που κλείστηκε, Η δυτική πρόσοψη είναι ανακατασκευασμένη κατά τον 19ο αιώνα. Η βόρεια πρόσοψη μοιάζει με τη νότια.
Οχυρωματικό τείχος
Το τείχος είναι πολυπλευρικού σχήματος, διαστάσεων 200 x 70 μ., ύψους 3-5 μ. και χρονολογείται του 17ου-18ου αιώνα. Είναι χτισμένο με στρογγυλές πέτρες και τούβλα. Είχε 2 πύλες, στα δυτικά και στα βόρεια. Έχει 2 πύργους, στα βορειοανατολικά και στα βορειοδυτικά. Το μικρό παρατηρητήριο στα βορειοδυτικά έχει εσωτερική διάμετρο 1 μ.
Επισκοπικό ανάκτορο
Το οίκημα είναι ενσωματωμένο στο βορειοανατολικό τμήμα του οχυρωματικού τείχους. Έχει διαστάσεις 8,4 x 15,2 μ. και είναι χτισμένο με πέτρες και τούβλα. Είχε 2 ορόφους, εκ των οποίων ο πρώτος χτίστηκε κατά την φεουδαρχική περίοδο και ο δεύτερος κατά τον 18ο αιώνα. Τώρα είναι ερειπωμένο.
Μικρή εκκλησία
Είναι ενσωματωμένη στο νότιο κεντρικό τμήμα του οχυρωματικού τείχους. Είναι πέτρινη, διαστάσεων 5,8 x 3,2 μ. και ύψους 1,5 μ. Έχει μία είσοδο στα βόρεια και μακρόστενα παράθυρα.
Καμπαναριό
Είναι ενσωματωμένο στο βόρειο τμήμα του οχυρωματικού τείχους, στην αψίδα της πύλης. Πρόκειται για ένα ορθογώνιο τριώροφο κτίριο διαστάσεων 5,7 x 7,3 μ. που χρονολογείται του 18ου αιώνα. Είναι χτισμένο με τούβλα και άμμο. Η είσοδος γίνεται από μία σκάλα στα ανατολικά. Το εσωτερικό είναι οκταεδρικό και καταλήγει σε σφαιρική οροφή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αξιοθέατα στη Σίντα Κάρτλι Κατηγορία:Ενδεικτικός κατάλογος Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς Κατηγορία:Ακίνητα Πολιτισμικά Μνημεία Εθνικής Σημασίας της Γεωργίας
Κατάλογος τραγουδιών στην κορυφή του Billboard Hot 100 (1976)
To Billboard Hot 100 είναι ένας μουσικός κατάλογος επιτυχιών που κατατάσσει τα τραγούδια που παίζονται στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Το έτος 1976 συνολικά 14 καλλιτέχνες ή συγκροτήματα πέτυχαν να έχουν για πρώτη φορά τραγούδι τους στην κορυφή του καταλόγου επιτυχιών. Πρόκειται για τους: The Bay City Rollers, C. W. McCall, Rhythm Heritage, Τζόνι Τέιλορ, The Bellamy Brothers, The Sylvers, Starland Vocal Band, The Manhattans, Κίκι Ντι, Wild Cherry, Γουόλτερ Μέρφι, Ρικ Ντιζ και Chicago. Οι Πολ Σάιμον και Τζον Σεμπάστιαν, έχοντας ήδη νούμερο ένα τραγούδι τους με τους Simon & Garfunkel και The Lovin' Spoonful, αντίστοιχα, είχαν και εκείνοι ένα τραγούδι τους στην κορυφή για πρώτη φορά ως σόλο καλλιτέχνες. Ο μοναδικός καλλιτέχνης που είχε περισσότερα από ένα τραγούδια τη χρονιά αυτή στο νούμερο ένα ήταν η Νταϊάνα Ρος, με συνολικά δύο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1976
Ηλιακή έκλειψη της 2ας Αυγούστου 2027
Μια ολική έκλειψη ηλίου θα συμβεί σε μεγάλο μέρος του κεντρικού ανατολικού ημισφαιρίου τη Δευτέρα, 2 Αυγούστου 2027. Θα ξεκινήσει πάνω από τον ανατολικό Ατλαντικό Ωκεανό και η ολικότητα θα είναι ορατή στα στενά του Γιβραλτάρ μεταξύ Ισπανίας και Μαρόκου, στη νότια Ισπανία, καθώς και σε μέρη της Βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής, αλλά και στο βόρειο άκρο του Κέρατος της Αφρικής. Στο μεγαλύτερο μέρος του ανατολικού ημισφαιρίου η έκλειψη θα είναι ορατή σαν μερική. Η ολική έκλειψη θα γίνει ορατή από μεγάλες πόλεις, όπως το Λούξορ στην κεντρική Αίγυπτο, τη Τζέντα και τη Μέκκα της νότιας Σαουδικής Αραβίας και τη Σαναά στη νότια Υεμένη. Στην Τυνησία, θα είναι η πρώτη από τις τρεις ολικές εκλείψεις που θα συμβούν στην χώρα τον 21ο αιώνα και η ολικότητα θα είναι ορατή στο κεντρικό τμήμα της χώρας.
Η μέγιστη διάρκεια της ολικότητας θα παρατηρηθεί στην Αίγυπτο, περίπου 60 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Λούξορ και θα διαρκέσει 6 λεπτά και 22 δευτερόλεπτα. Έτσι, αυτή η ολική έκλειψη θα είναι η δεύτερη μεγαλύτερη σε διάρκεια για τον 21ο αιώνα, μικρότερη κατά 16 περίπου δευτερόλεπτα, από την μεγαλύτερη ολική έκλειψη του 21ου αιώνα που έλαβε χώρα στις 22 Ιουλίου 2009.
Στην Ελλάδα
Η έκλειψη θα είναι ορατή ως μερική σε όλη την ελληνική επικράτεια. Στο νησί της Γαύδου, η σελήνη θα καλύψει το 90% του ηλιακού δίσκου (η καλύτερη έκλειψη στην περιοχή από το 2006), ενώ στην υπόλοιπη Ελλάδα προβλέπεται να καλυφθεί το 60-89% του ηλιακού δίσκου.
Εικόνες
Αρχείο:SE2027Aug02T.gif
Το "μονοπάτι" της έκλειψης.
Δείτε επίσης
Κατάλογος ηλιακών εκλείψεων ορατών από την Ελλάδα
Παραπομπές
20270802
Θεόδωρος Κ. Στεφανόπουλος
Ο '''Θεόδωρος Κ. Στεφανόπουλος''' είναι Ομότιμος Καθηγητής του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πατρών και μεταφραστής αρχαίων κειμένων.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Γρεβενό Αχαΐας το 1949. Σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Freie Universität του Βερολίνου, όπου εκπόνησε διδακτορική διατριβή με τον τίτλο «Umgestaltung des Mythos durch Euripides» (1977, έκδ. 1980) με επιβλέποντα τον Καθηγητή R. Kassel. Τα έτης 1986-1988 εργάστηκε ερευνητικά ως υπότροφος της Alexander von Humboldt-Stiftung στο Ινστιτούτο Αρχαιογνωσίας του Πανεπιστημίου της Κολωνίας.
Ακολούθησε ακαδημαϊκή σταδιοδρομία διατελώντας καθηγητής με σύμβαση στο Τμήμα Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης, στο οποίο εξελέγη το 1986 Επίκουρος Καθηγητής. Το 1992 εξελέγη Τακτικός Καθηγητής του «Αρχαίου Θεάτρου» στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πατρών. Το 2016 του απονεμήθηκε ο τίτλος του Ομότιμου Καθηγητή. Από το 2002 έως το 2016 δίδαξε επίσης στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο. Έχει δημοσιεύσει άρθρα σε επιστημονικά περιοδικά και (σε συνεργασία με άλλους) τρίτομη «Ανθολογία της Αρχαίας Ελληνικής Λογοτεχνίας» (Οργανισμός Εκδόσεως Διδακτικών Βιβλίων, 2001).
Έχει συνεργαστεί με αρκετά θέατρα (Schaubühne, Δεσμοί, Θέατρο Καισαριανής, Διπλούς Έρως, Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, Θέατρο Σημείο, Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος κ.α.) ως σύμβουλος και μεταφραστής. Η μετάφρασή του για έργο του Ευριπίδη "Μήδεια," (εκδόσεις Κίχλη) περιλήφθηκε στον βραχύ κατάλογο για το Κρατικό Βραβείο Απόδοσης έργου της αρχαίας ελληνικής γραμματείας στα νέα ελληνικά (2013).
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες φιλόλογοι Κατηγορία:Καθηγητές Πανεπιστημίου Πατρών
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Βόλεϊ Λιγκ γυναικών 2020-2021
Το πρωτάθλημα της Βόλεϊ Λιγκ Γυναικών για την αγωνιστική περίοδο 2020–21 με απόφαση της ΕΟΠΕ διακόπηκε οριστικά λόγω της Πανδημίας COVID-19, χωρίς να  ανακηρυχθεί πρωταθλήτρια ομάδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές
Κατηγορία:Α1 εθνική κατηγορία πετοσφαίρισης γυναικών
Κοκκινόγεια Δράμας
Τα Κοκκινόγεια είναι ημιορεινό χωριό της Ανατολικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Δράμας.
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Τα Κοκκινόγεια βρίσκονται στους νοτιοδυτικούς πρόποδες του όρους Φαλακρό σε υψόμετρο 143 μέτρα, λίγο πριν ο χείμαρρος Ξηροπόταμος (περνάει ανατολικά του χωριού) καταλήξει στον ποταμό Αγγίτη (δυτικά). Απέχουν 18 χλμ. Δ.-ΒΔ. από τη Δράμα και περίπου 4 χλμ. Δ.-ΒΔ. από το Προσοτσάνη (έδρα του δήμου) ενώ ανατολικά περνάει η ΕΟ Δράμας - Ελληνοβουλγαρικά Σύνορα. Υπήρξε κεφαλοχώρι (το 1960 είχε πάνω από 2.000 κατοίκους) και γνωστό καπνοχώρι της περιοχής. Οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με την γεωργία καλλιεργώντας σε ποτιστικά κτήματα καπνά, σιτάρι, καλαμπόκι, βαμβάκι, τριφύλλι, λίγα λαχανικά και με την κτηνοτροφία (βοσκή βοοειδών, χοίρων και αμνοεριφίων). Στην ευρύτερη περιοχή υπάρχουν μεταλλεία μαρμάρου. Από το 1998 δραστηριοποιείται ο Παραγωγικός Συνεταιρισμός Γυναικών Κοκκινογείων.
Αξιοθέατα
Το σημαντικότερο αξιοθέατο είναι η εκκλησία των Ταξιαρχών η οποία έχει χαρακτηριστεί "ως κτήριο που χρήζει ειδικής κρατικής προστασίας με ζώνη προστασίας τον χώρο που περικλείεται από την αυλή του ναού, επειδή: α) αποτελεί τυπικό δείγμα της μονόχωρης εκκλησίας που απαντά στην περιοχή του Νομού Δράμας κατά τον 19ο αιώνα και β) περιέχει αξιόλογα αρχιτεκτονικά μέλη, παλαιοχριστιανικών χρόνων, στον αύλειο χώρο και γ) αποτελεί τεκμήριο για την ιστορία του τόπου και της περιοχής γενικά του Νομού Δράμας τόσο στα παλιοχριστιανικά όσο και στα νεότερα μεταβυζαντινά χρόνια."
Διοικητικά στοιχεία
Μετά την απελευθέρωση αναφέρεται επίσημα το 1919 με την ονομασία Κουμπάλιστα στο ΦΕΚ 42Α - 20/02/1920 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Το 1927 με το ΦΕΚ 76Α - 02/05/1927 μετονομάστηκε σε Κοκκινόγεια. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τον Αγγίτη και τις Πηγές αποτελούν την τοπική κοινότητα Κοκκινογείων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Προσοτσάνης του Δήμου Προσοτσάνης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό ως κοινότητα 663 κατοίκους ενώ ως οικισμός 533.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Δράμας Κατηγορία:Δήμος Προσοτσάνης
Πίντα
Ονομα
Η λέξη προέρχεται από την παλαιά γαλλική λέξη pinte και ίσως αρχικά από το λατινικό pincta που σημαίνει "ζωγραφισμένο", αναφερόμενο στα ζωγραφισμένα σημάδια στο πλάι ενός δοχείου που δείχνουν την χωρητικότητα.
Αναφορές
Κατηγορία:Μονάδες όγκου
Χεζάρφεν Αχμέτ Τσελεμπή
Ο Χεζάρφεν Αχμέτ Τσελεμπή (Hezârfen Ahmed Çelebi) ήταν θρυλικός Οθωμανός αεροπόρος από την Κωνσταντινούπολη, ο οποίος εμφανίζεται στα γραπτά του οδοιπόρου Εβλιγιά Τσελεμπή να πραγματοποιεί σταθερή μη τροφοδοτούμενη πτήση.
Υποτιθέμενη πτήση
Τα γραπτά του 17ου αιώνα του Εβλιγιά Τσελεμπή συσχετίζουν αυτή την ιστορία με τον Χεζαρφέν Αχμέντ Τσελεμπή, περίπου το 1630–1632: