cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δρίνος
Κάτω Δρίνος
Μετά τη διπλή πόλη Ζβόρνικ (Βοσνία-Ερζεγοβίνη) - Μάλι Zβόρνικ (Σερβία), ο Δρίνος ρέει ανάμεσα στα βουνά Μαγέβιτσα της Βοσνίας και Γκούτσεβο της Σερβίας και εισέρχεται στην περιοχή Κάτω Ποντρίνιε. Στο υπόλοιπο της ροής του, μετά το χωριό Κόζλουκ, δεν έχει σημαντικούς οικισμούς στην πλευρά της Βοσνίας (εκτός από την πόλη Γιάνια, που απέχει αρκετά χιλιόμετρα από τον ποταμό και ορισμένους μικρότερους οικισμούς, όπως το Μπράνιεβο και το Γκλαβίτσιτσε). Στην πλευρά της Σερβίας ο Δρίνος περνά δίπλα από τα χωριά Μπράσινα και Ρέτσανε, τα ερείπια της μεσαιωνικής πόλης Koβίλκιν γκραντ, τη λουτρόπλη Μπάνια Κοβίλιατσα, τη βιομηχανική πόλη και κέντρο της περιοχής Ποντρίνιε, Λόζνιτσα, και το μεγαλύτερο προάστιό της, Λόζνιτσκο Πόλιε.
Χαμηλότερο τμήμα
Ο Δρίνος εισέρχεται στο χαμηλότερο τμήμα της πορείας του, τη νότια Πεδιάδα της Παννονίας, συμπεριλαμβανομένων των σερβικών περιοχών Γιάνταρ (όπου δέχεται τον ομώνυμο ποταμό) και Ιβερακ (όπου δέχεται το Λέσνιτσα). Εκεί ο ποταμός διαχέονται σε πολλούς βραχίονες και ροές, δημιουργώντας τη μεγαλύτερη πλημμυρική πεδιάδα στην πρώην Γιουγκοσλαβία και χωρίζοντάς τη στα δύο. Η ανατολική πλευρά, Mάτσβα, βρίσκεται στη Σερβία και η δυτική πλευρά, Σεμπέριγια, στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη (όπου δέχεται τον ποταμό Γιάνια). Ο Δρίνος διαχέεται και ελίσσεται, σχηματίζοντας αβαθή, νησιά και αμμουδιές, πριν εκβάλει στον ποταμό Σάβο, ανάμεσα στα χωριά Τσρνά Μπάρα της Σερβίας και Μπόσανσκα Ράτσα της Βοσνίας. Η μεταβλητότητα της ροής του νερού και του χαμηλού υψόμετροο είχαν ως αποτέλεσμα αρκετές αλλαγές της ροής ανά τους αιώνες. Ο Δρίνος παλαιότερα χυνόταν στον ποταμό Σάβο κοντά στο Σάμπατς, 30χλμ. ανατολικά των σημερινών εκβολών.
Χαρακτηριστικά
Όπως και ο Μεγάλος Μοράβας, ο Δρίνος είναι επίσης ένας ποταμός με μαιάνδρους, με δείκτη μαιανδρισμού (175:346), αν και λίγο μικρότερο από αυτο του Μεγάλου Μοράβα.
Το μέσο βάθος του είναι 3 έως 5 μέτρα, με το μεγαλύτερο, 12 μέτρα, στο Τίζεσνο. Κατά μέσο όρο ο Δρίνος έχει πλάτος 50-60 m, αλλά κυμαίνεται από μόλις 12-20 m στο Τίζεσνο έως 200 m σε Μπάνια Μπάστα και Λιουμπόβιγια.
Η λεκάνη απορροής του καλύπτει 19.570 τετραγωνικά χιλιόμετρα, διακλαδούται στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, τη Σερβία, το Μαυροβούνιο και την Αλβανία. Ο Δρίνος ανήκει στη λεκάνη απορροής της Μαύρης Θάλασσας.
Πριν ελεγχθεί από τους διάφορους σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής ο Δρίνος πλημμύριζε την κοιλάδα του. Η πιο καταστροφική πλημμύρα συνέβη το 1896, που κατέστρεψε την πόλη Λιουμπόβιγια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Σερβίας Κατηγορία:Ποταμοί του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Ποταμοί της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Κατηγορία:Παραπόταμοι του Σάβου
Ισότοπα του χλωρίου
Το χλώριο (Cl) έχει ισότοπα με μοριακές μάζες από 32 g/mol έως 40 g/mol. Υπάρχουν δύο σταθερά ισότοπα το 35Cl (με συμμετοχή στο φυσικό στοιχείο 75.77 %) και το 37Cl (με 24.23 %), τα οποία βρίσκονται σε σχέση μεταξύ τους περίπου 3:1. Έτσι, το χλώριο έχει σχετική ατομική μάζα 35.5.
Το ισότοπο χλώριο-36, 36Cl
Το 36Cl διασπάται σε 36S και 36Ar, με συνολικό χρόνο ημιζωής 308.000 χρόνια. Ο χρόνος ημιζωής του ισοτόπου το καθιστά κατάλληλο για γεωλογική χρονολόγηση της τάξης των 60.000 έως 1 εκατομμύριο χρόνια.
Μεγάλες ποσότητες 36Cl παράχθηκαν από ακτινοβόληση του θαλασσινού νερού κατά τη διάρκεια δοκιμών πυρηνικών όπλων μεταξύ 1952 και 1958. Ο χρόνος παραμονής του 36Cl στην ατμόσφαιρα είναι περίπου 1 εβδομάδα.
Σημειώσεις
χλωριο Κατηγορία:Χλώριο
Λυδία Κονιόρδου
μικρογραφία|Η Κονιόρδου σε εκδήλωση στο [[Αρχαίο θέατρο Μαρώνειας|Αρχαίο Θέατρο Μαρώνειας το 2009]] Η Λυδία Κονιόρδου (16 Οκτωβρίου 1953) είναι Ελληνίδα πρώην πρωταθλήτρια της πετοσφαίρισης και ηθοποιός, που έχει διακριθεί για τη συμμετοχή της στο θέατρο, κυρίως σε αρχαιοελληνικές τραγωδίες. Από τις 5 Νοεμβρίου 2016 έως τις 29 Αυγούστου 2018 ήταν υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού στην κυβέρνηση Τσίπρα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 16 Οκτωβρίου 1953 και σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών από το 1971 έως το 1974. Το 1977 αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου
Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του «Θεάτρου της Άνοιξης» (1977), ενώ συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο σε έργα των Ιονέσκο, Πλαύτου, Δ. Ρώμα και έπαιξε την Αντιγόνη στις Φοίνισσες του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Αλέξη Μινωτή (1977-1978).
Από το 1978 έως το 1987 ήταν μόνιμο μέλος του Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν και έπαιξε ρόλους σε έργα του ελληνικού και ξένου ρεπερτορίου σε σκηνοθεσία Καρόλου Κουν, Γιώργου Λαζάνη και Μίμη Κουγιουμτζή. Πήρε μέρος ως Κορυφαία του Χορού σε πολλά έργα του αρχαίου δράματος, ενώ έπαιξε την Αθηνά στις Ευμενίδες και την Κλυταιμνήστρα στην Ηλέκτρα του Σοφοκλή και στον Αγαμέμνονα του Αισχύλου.
Το 1996 σκηνοθέτησε την Ηλέκτρα του Σοφοκλή για το Εθνικό Θέατρο, κρατώντας και τον ομώνυμο ρόλο. Το 1998 έπαιξε στη Φόνισσα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, το 2000 στη Γέρμα του Λόρκα και το 2001 στην Ορέστεια.
Από το 1993 έως το 1996 ανέλαβε τη διεύθυνση του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Βόλου. Έχει διδάξει υποκριτική σε ιδιωτικές σχολές και στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, καθώς επίσης και στο Τμήμα Θεάτρου της Σχολής Καλών Τεχνών του ΑΠΘ. Το 2004 πήρε μέρος στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Παπαιωάννου. Από το 2007 (Ιούλιος) μέχρι και τον Απρίλιο του 2009 διετέλεσε καλλιτεχνική διευθύντρια στο Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Πάτρας. Το καλοκαίρι του 2008 έπαιξε για πρώτη φορά την Μήδεια του Ευριπίδη με το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας.
Το καλοκαίρι του 2009 στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Λάρισας ενσαρκώνει το διπλό ρόλο Ηλέκτρας - Κλυταιμνήστρας στις Χοηφόρες του Αισχύλου, σε σκηνοθεσία Κώστα Τσιάνου με συμπρωταγωνιστή τον Νίκο Ψαρρά στο ρόλο του Ορέστη.
Στις 5 Νοεμβρίου 2016 ορίστηκε να αντικαταστήσει τον Αριστείδη Μπαλτά ως υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού στην κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα Σεπτεμβρίου 2015. Στον δεύτερο ανασχηματισμό της κυβέρνησης Αλέξη Τσίπρα του Σεπτεμβρίου 2015, όπου πραγματοποιήθηκε στις 29 Αυγούστου 2018, την διαδέχθηκε η Μυρσίνη Ζορμπά.
Είναι Πρόεδρος του Κέντρου Πολιτισμού του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος.
Τη σεζόν 1990 σειρά του ΕΤ2 Το φάντασμα
Τη σεζόν 2021 -σήμερα παίζει στην τηλεοπτική σειρά του Mega Η Γη της ελιάς.
Αθλητική καριέρα
Η Κονιόρδου ήταν αθλήτρια του ΖΑΟΝ Κηφισιάς, με την πετοσφαίριση είχε την πρώτη της επαφή από το Αρσάκειο όπου φοιτούσε και το σχολικό πρωτάθλημα του 1969. Με τον ΖΑΟΝ ήταν τρεις φορές πρωταθλήτρια Ελλάδος, το 1974, 1975 και το 1976 ενώ κλήθηκε και στην Εθνική Ελλάδος που αποτέλεσε βασικό της στέλεχος.
Βραβεία
Το 2003 πήρε το Βραβείο «Κάρολος Κουν» Σκηνοθεσίας Ελληνικού Έργου για το έργο «Ίων» του Ευριπίδη που παίχτηκε στο Εθνικό Θέατρο.
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Πολιτισμού και Αθλητισμού Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου Κατηγορία:Καθηγητές της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Mr. Perfect
Το Mr. Perfect (ελληνικά: Κύριος τέλειος), είναι ένα τραγούδι της ελληνίδας ερμηνεύτριας Έλενας Παπαρίζου. Ο τίτλος του τραγουδιού ανακοινώθηκε στα μέσα του Νοεμβρίου του 2011 και κυκλοφόρησε το Δεκέμβριο του ίδιου έτους. Το τραγούδι βγήκε με μορφή digital release στο iTunes καθώς η Έλενα άλλαξε δισκογραφική και αποχώρησε από τη Sony Music Greece.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια της Έλενας Παπαρίζου Κατηγορία:Τραγούδια του 2011 Κατηγορία:Singles του 2011
Θευθ
Ο Θευθ ήταν αιγυπτιακή θεότητα η οποία αναφέρεται στο τέλος της μακρόσυρτης φιλοσοφικής συζήτησης στον πλατωνικό Φαίδρο, στον γνωστό φιλοσοφικό μύθο «Ο Θευθ ανακαλύπτει το αλφάβητο».
Ο μύθος έρχεται να πάρει επάνω του έργο ακατόρθωτο από τον λόγο που δεν μπορεί να περιαδράξει και να να το σφίξει μέσα στα όρια του: να αποπερατώσει δηλαδή με τον δικό του τρόπο τον διάλογο, αφού ο λόγος δεν έχει ποτέ τέλος».
Ο θεός Θευθ βρήκε στη μεγάλη πολιτεία της πάνω χώρας, αυτή που οι Έλληνες την ξέρουν ως Θήβα αιγυπτιακή και τον θεό της ως Άμμωνα και του έδειξε τις τέχνες του∙ του είπε ότι πρέπει να τις κάνουν γνωστές και στους υπόλοιπους Αιγυπτίους. Όταν η συζήτηση έφτασε στο αλφάβητο, είπε ο Θευθ: «Βασιλιά μου οι Αιγύπτιοι θα γίνουν σοφότεροι μαθαίνοντας τα γράμματα και θα γίνουν ικανότεροι στη μνήμη». Όμως, ο βασιλιάς Θαμούς, μεταξύ άλλων, του είπε: «αυτό που με τη βοήθειά σου θ' αποχτήσουν οι μαθητές είναι σοφία για τα μάτια του κόσμου, και όχι αληθινή· γιατί, σωρεύοντας μέσα τους γνώσεις πολλές δίχως να μαθητέψουν σε δασκάλους, θα φανταστούν ότι έχουν πολύ μυαλό, ενώ οι περισσότεροί τους δεν έχουν καθόλου και θα γίνουν ανυπόφοροι στις συζητήσεις, αφού εκεί που περιμέναμε να γίνουν σοφοί, έγιναν δοκησίσοφοι».
Παραπομπές
Κατηγορία:Πλάτων
Κύλας (τορπιλοβόλο)
Το Κύλας ήταν τορπιλοβόλο. Μετονομάστηκε σε τορπιλοβόλο: «17».
Χρησιμοποιήθηκαν για την δίωξη του λαθρεμπορίου.
Κατηγορία:Ελληνικά Τορπιλοβόλα
Δάσος της Ναΐμισάρανιας
Το δάσος της Ναΐμισάρανιας (Ντεβαναγκάρι: नैमिषारण्य) ήταν ένα αρχαίο δάσος που αναφέροταν στον Ινδικό ιερό κείμενο, το Μαχαμπάρατα και τα Μπουράνα. Βρισκόταν στις όχθες του ποταμού Γομάτι στην κατάσταση του Ουτταρ Πραδες. Βρισκόταν μεταξύ του Βασιλείου της Πανζάλα, και το βασίλειο του Κωσάλα. Η όλη ιστορία της Μαχαμπάρατα έλαβε χώρα σε αυτά τα δάση, κατά τη διάρκεια μιας διάσκεψης των μελετητών με επικεφαλής τον Σαουνακα φασκόμηλο στην υπόθεση της παγκόσμιας ειρήνης και την άμβλυνση των αρνητικών συνεπειών της τύχης εποχή της Κάλι. Κατά τη συνεδρίαση αυτή Ουγρασραβα Σαουτι είπε ολόκληρο το Μαχαμπάρατα, την ιστορία του μεγάλου βασιλιά της δυναστείας Μπάρατα Σαουνακα. Το κεντρικό μέρος αυτής της ιστορίας ήταν η ιστορία των Καουραβα και των Πανδαβα και η μάχη της Κουρουξέτρας, γνωστή ως «η μάχη της Κουρουξέτρας." Σε αυτό το δάσος, το περίφημο Ρίσι Σαουνακα, ο οποίος έγραψε επίσης τα Σλοκα σε επαίνους του Κυρίου Σιβα, ο ίδιος τραγουδούσε όλους τους στίχους της Μαχαμπάρατα, το οποίο γράφτηκε από το φασκόμηλο Ουγρασραβας Σαουτι, σε μια ενιαία αναπνοή. Μια αναφορά πίσω στο Ναΐμισάρανια συλλαμβάνεται στο Ραμαγιάνα. Το αποτύπωμα του έκτου Ιουδδα Καντα της Ραμαγιάνα αναφέρει ότι Lαv και Κους, οι γιοι του Ραμ διηγήθηκε το επικό ποίημα του Βαλμικι στο Ναΐμισάρανια στην Ασμαβεδα Ιαζνα. Ερευνώντας την τρέχουσα γεωγραφική θέση, το δάσος καλείται Ναΐμισα και βρίσκεται στην περιοχή της Σιταπουρ σε Ουτταρ Πραδες, Ινδία.
Κατηγορία:Ινδουισμός
Φίλιππος Καρβελάς
Ο Φίλιππος Καρβελάς (Αθήνα 1877 - Αθήνα 7 Νοεμβρίου 1952) ήταν Έλληνας αθλητής της γυμναστικής. Ήταν από τους πρωτοπόρους αθλητές μαζί με τους Ι. Χρυσάφη και τον Ι. Φωκιανό που δίδαξαν σουηδική γυμναστική σε αντίθεση με το Γερμανικό σύστημα πού ίσχυε στην Ελλάδα τότε.
Γεννήθηκε στην Αθήνα και καταγόταν από παλιά γηγενή οικογένεια με προσφορά στον απελευθερωτικό αγώνα του 1821. Μετά το τέλος των γυμνασιακών του σπουδών γράφεται στη σχολή γυμναστών όπου αργότερα δίδασκε και ο ίδιος γυμναστική σε σχολεία της Αττικής. Το 1899 με κρατική υποτροφία μετέβη στη Σουηδία και διδάχτηκε το Σουηδικό σύστημα γυμναστικής. Στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1896 που έγιναν στην Αθήνα ενώ ακόμα ήταν σπουδαστής πήρε μέρος στη γυμναστική με την ομάδα του Εθνικού Γ.Σ. Αθηνών. Στο ομαδικό του δίζυγου ήταν τρίτος μαζί με τους Ι. Χρυσάφη, Ι. Μητρόπουλο και Δ. Λούνδρα, είχε συμμετάσχει και στους παράλληλους ζυγούς χωρίς να διακριθεί. Το καλοκαίρι του 1909 κλήθηκε μαζί με τον Ι. Χρυσάφη από το Υπουργείο παιδείας να διδάξουν το νέο σύστημα (Σουηδικό).
Το 1929 μετά από προσπάθειες δικές του και του Χρυσάφη ψηφίστηκε ο νόμος 4371 που έβαζε τη φυσική αγωγή στα σχολεία. Το 1932 ήταν ο συνεργάτης του Χρυσάφη όταν αυτός ανέλαβε διευθυντής φυσικής αγωγής στο υπουργείο παιδείας. Πέθανε στην Αγία Παρασκευή της Αθήνας στις 7 Νοεμβρίου 1952.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αθλητές της γυμναστικής στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της ενόργανης γυμναστικής Κατηγορία:Έλληνες γυμναστές
Α.Ο. Τρίτων Αθηνών
Ο Αθλητικός Όμιλος Τρίτων Αθηνών, γνωστός και ως Τρίτων Σεπολίων, είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην περιοχή των Σεπολίων της Αθήνας. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1942 και αγωνίζεται με χρώματα το μπλε και το λευκό. Διατηρεί τμήματα καλαθοσφαίρισης για ενήλικους άνδρες και γυναίκες, καθώς και υποδομής για νεαρούς αθλητές και αθλήτριες. Φυσική του έδρα είναι το ανοιχτό γήπεδο της Παιδικής Χαράς της οδού Δυρραχίου στα Σεπόλια. Καθώς η περιοχή δεν διαθέτει κλειστό γυμναστήριο, στους επίσημους αγώνες η ομάδα χρησιμοποιεί το Κλειστό Γυμναστήριο Στρέφη στα Εξάρχεια, χωρητικότητας 300 θέσεων.
Ίδρυση και έδρα
Το ανδρικό τμήμα καλαθοσφαίρισης του Τρίτωνα ιδρύθηκε το 1942 από μια ομάδα αθλητών του Πανελληνίου, εν μέσω της Γερμανικής Κατοχής. Αρχική πρόταση για την ονομασία ήταν η επωνυμία «Πελαργοί», ωστόσο τελικά ο Τρίτων οφείλει το όνομά του στο υποβρύχιο «Τρίτων», το οποίο βυθίστηκε από τους Ιταλούς κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Για την επιλογή αυτή ο Τρίτωνας έχει τιμηθεί από το Πολεμικό Ναυτικό. Κεντρικό πρόσωπο στην ίδρυση ήταν ο Πόλυς Πολυτιμίδης, Αιγυπτιώτης Έλληνας που ήταν ιδρυτικό μέλος, πρόεδρος, παίκτης και προπονητής στην ιστορία του συλλόγου. Οι πρώτες ζυμώσεις έλαβαν χώρα στις αθλητικές εγκαταστάσεις του Πανελληνίου, ωστόσο ο νεοιδρυθείς σύλλογος εν τέλει δεν στεγάστηκε εκεί. Η ίδρυση έγινε στις 3 Σεπτεμβρίου του 1942, αλλά τα τυπικά βήματα πήραν κάποιο χρόνο, αφού το καταστατικό εγκρίθηκε το Νοέμβριο του 1943. Στις 31 Δεκεμβρίου 1943 ο σύλλογος αριθμούσε 112 μέλη, εκ των οποίων 98 αθλούμενα και 14 αρωγά.
Η πρώτη του έδρα ήταν ανοιχτό γήπεδο στις οδούς Τήνου και 3ης Σεπτεμβρίου, μεταξύ πλατείας Βικτωρίας και Αγίου Μελετίου. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 η ομάδα αναγκάστηκε να μεταφερθεί στα Σεπόλια, καθώς ο ιδιοκτήτης του οικοπέδου αποφάσισε να χτίσει πολυκατοικία.
Φυσική του έδρα σήμερα είναι τα ανοιχτά γήπεδα της Παιδικής Χαράς της οδού Δυρραχίου στα Σεπόλια. Καθώς εκεί πραγματοποίησε τα πρώτα του βήματα στο άθλημα ο μετέπειτα πρωταθλητής του ΝΒΑ Γιάννης Αντετοκούνμπο, τα γήπεδα ανακαινίστηκαν το καλοκαίρι του 2021 από το Δήμο Αθηναίων με τη συνεργασία και την στήριξη της Disney. Ο street artist same84 φιλοτέχνησε επίσης εκεί ένα υπερμεγέθες ολόσωμο πορτραίτο του Έλληνα αθλητή.
Ιστορική αναδρομή
Η πρώτη διοργάνωση για την οποία έλαβε πρόσκληση ο Τρίτων διεξήχθη το Πάσχα του 1943. Στο αρχείο της ομάδας καταγράφονται συμμετοχές σε αγώνες μπάσκετ που διοργάνωσε στην κατοχική περίοδο η Ένωση Ελλήνων Αθλητών, που ίδρυσε ο Γρηγόρης Λαμπράκης. Στη συνέχεια ξεκίνησε να λαμβάνει μέρος στο Τοπικό Πρωτάθλημα Αθηνών-Πειραιώς. Για πρώτη φορά συμμετείχε σε Πανελλήνιο Πρωτάθλημα αμέσως μετά τον πόλεμο, το 1945-46. Σε αυτό κλήθηκε να αντιμετωπίσει τον Πανελλήνιο, το Σπόρτιγκ και τον εν τέλει τροπαιούχο Παναθηναϊκό.
Τις επόμενες δεκαετίες ο σύλλογος διαγωνίστηκε 11 φορές σε Πανελλήνιο Πρωτάθλημα και στην εξέλιξη αυτού, την Α' Εθνική Κατηγορία. Τελευταία φορά ήταν κατά την περίοδο 1978-79. Ήταν από τα πρώτα σωματεία που βάδισαν σε επαγγελματικά πρότυπα στις αρχές της δεκαετίας του 1960, χάρη στην οικονομική συνδρομή του Μπλούη Διακάκη και των αδελφών Λαναρά. Ιστορική υπήρξε η μεταγραφή του σέντερ Γιώργου Οικονόμου από τον Π.Α.Ο.Κ. στον Τρίτωνα (ο πρώτος Θεσσαλονικιός που αποκτήθηκε από αθηναϊκό σύλλογο). Άλλες μεταγραφές που προκάλεσαν αίσθηση ήταν αυτή του Αλέκου Κοντοβουνήσιου από το Παγκράτι και αυτή του Πέτρου Πετράκη από τον Άρη Θεσσαλονίκης. Ιστορικός προπονητής του Τρίτωνα την εποχή αυτή ήταν ο Κώστας Μουρούζης.
Σε ό,τι αφορά το θεσμό του Κυπέλλου Ελλάδος, ο Τρίτων συμμετείχε για πρώτη φορά τη χρονιά που θεσμοτεθήκε η διοργάνωση, κατά την περίοδο 1975-76 (οπότε και δεν διαγωνιζόταν σε εθνική κατηγορία).
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2021-22, ο Τρίτων Αθηνών λαμβάνει μέρος στο Πρωτάθλημα της Α2 Εθνικής Κατηγορίας Ανδρών που διοργανώνει η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης. Σε αυτό συμμετέχουν 15 σύλλογοι από ολόκληρη την ελληνική επικράτεια, συγκροτώντας ένα και μοναδικό Όμιλο.
Στο θεσμό του Κυπέλλου Ελλάδος ο σύλλογος των Σεπολίων εντάχθηκε στην 1η Αγωνιστική της Α' Φάσης. Κατόπιν ήττας με σκορ 69-79 από το Μαρούσι αποκλείστηκε από τη συνέχεια της διοργάνωσης.
Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Στρέφη, χωρητικότητας 300 καθήμενων θεατών. Καθήκοντα πρώτου προπονητή διατηρεί από τον Ιανουάριο του 2011 ο Μιχάλης Μιχελάκος.
Ιστορική αναδρομή
Ο Τρίτων δημιούργησε - σχεδόν ταυτόχρονα με την ανδρική - την πρώτη του γυναικεία ομάδα καλαθοσφαίρισης. Την ομάδα εδραίωσε το 1945 ο Νίκος Σκυλακάκης. Πρώτη εγγεραμμένη αθλήτρια ήταν η Έλλη Παπαθεωφίλου.
Αρχικά ο Τρίτων διαγωνιζόταν στο Πρωτάθλημα Αθηνών-Πειραιώς, καθώς μέχρι το 1967 δεν είχε δημιουργηθεί Πανελλήνιο Πρωτάθλημα. Ενδεικτικό της καλής δουλειάς που γινόταν στον Τρίτωνα είναι το γεγονός ότι από τη δωδεκάδα της Εθνικής Ελλάδος Γυναικών το 1955, οι πέντε ήταν αθλήτριες της ομάδας (Αργυρώ Βαρελοπούλου, Λιάνα Γρήγουρα, Όλγα Ηρωίδου, Ευδοκία Κορρέ και Ματίνα Χριστακοπούλου).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αθήνας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.Κ.Α. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1942 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1942
Ιωάννης Πρίγκος
Ο Ιωάννης Πρίγκος (1725-1789) ήταν έμπορος, βιβλιόφιλος και ευεργέτης της γενέτειράς του Ζαγοράς Πηλίου.
Βιογραφικό
Από το 1740 μέχρι το 1776 έζησε διαδοχικά στην Αλεξάνδρεια, στη Βενετία, στη Σμύρνη, όπου είχε όμως κάποιο δυσάρεστο επεισόδιο με τις αρχές, που τον ανάγκασε να εγκαταλείψει αυτές της περιοχές· αργότερα, περιγράφοντας αυτές τις εμπειρίες του, έγραψε χαρακτηριστικά «κάλλιο αλλού χαμάλης παρά στον Τούρκο βεζίρης, όπου δεν ηξεύρεις που έχεις το κεφάλι σου» Εγκαταστάθηκε στο Άμστερνταμ το (1755) όπου ασχολήθηκε με το εμπόριο και απέκτησε χρήματα. Μολονότι δεν είχε πάει σχολείο, καθώς από μικρός έμεινε ορφανός και από τους δύο γονείς του, έμαθε μόνος του Αρχαία και Νέα Ελλήνικά, Ιταλικά και Ολλανδικα και απέκτησε μια από τις πιο πλούσιες βιβλιοθήκες της εποχής του. Το 1762 αποφάσισε να δημιουργήσει στη Ζαγορά μια βιβλιοθήκη, έχοντας ως παράδειγμα τη βιβλιοθήκη του Άμστερνταμ. Μέχρι το 1776 έστειλε, μέσω Σμύρνης, στη γενέτειρά του, 800 τόμους βιβλίων, τα περισσότερα από τα οποία ήταν σπάνιες εκδόσεις αρχαίας ελληνικής γραμματείας, έργα Βυζαντινών συγγραφέων, χρονογράφων, ιστορικών και πατέρων της εκκλησίας, καθώς και φιλοσοφικά και ιστορικά βιβλία αλλά και γεωγραφίες, άτλαντες και χάρτες. .
Σατανικό γέλιο
Το σατανικό γέλιο είναι ένα μακρύ γέλιο από κακοποιό σε έργο μυθοπλασία ς. Η αγγλική έκφραση "evil laugh" για το «σατανικό γέλιο» χρονολογείται τουλάχιστον από το 1860. Η παρόμοια έκφραση "Wicked laugh" «πονηρό γέλιο» μπορεί να βρεθεί ακόμη και νωρίτερα, χρονολογούμενη από τουλάχιστον το 1784. Μια άλλη παραλλαγή, το «σαρδόνιο γέλιο», εμφανίζεται το 1714 και πιθανώς ακόμα πιο παλιά.
Ιωάννης Πρίγκος
Βιογραφικό
Είχε αλληλογραφία με τον Πατριάρχη Καλλίνικο Γ', επίσης Ζαγοριανό, στον οποίο έστελνε χρήματα προκειμένου να δημιουργήσει εκεί ένα είδος δημοτικού, το κατώτερο Σχολείο των Κοινών Γραμμάτων. Μετά την επιστροφή του στη γενέτειρα, το 1776, και πάλι σε συνεργασία με τον Καλλίνικο, ίδρυσε ένα ανώτερο σχολείο, το Ελληνομουσείο, που χτίστηκε κοντά στη βιβλιοθήκη (και τα δύο κτίρια κατασκευάστηκαν με χρήματα του Πρίγκου). Στο σχολείο αυτό, από το οποίο αποφοίτησαν μεταξύ άλλων ο Άνθιμος Γαζής και ο Γρηγόριος Κωνσταντάς, οι μαθητές διδάσκονταν την ελληνική γλώσσα, καθώς και μαθηματικά, γεωγραφία, ιστορία και φυσική.
Σατανικό γέλιο
Στα κόμικς, όπου οι υπερκακοί ξεσπούν σε τέτοια γέλια, αποδίδονται συνήθως στην αγγλική έκδοση ως mwahahaha, mwhahaha, muahahaha, hehehehe, bwuhuhuhaha'', κ. λπ. ''(Συγκρίνετε με το χο-χο-χο .) Αυτές οι λέξεις επίσης χρησιμοποιούνται ευρέως στο διαδίκτυο, τα ιστολόγια, σε bulletin board systems, και σε παιχνίδια. Εκεί γενικά χρησιμοποιούνται όταν επιτυγχάνεται κάποια μορφή νίκης, ή για να δείξει την υπεροχή πάνω σε κάποιον άλλο. Οι λέξεις συχνά χρησιμοποιούνται ως επιφωνήματα, και λιγότερο συχνά ως ουσιαστικά.
Ιωάννης Πρίγκος
Εργογραφία
Ο Πρίγκος έγραψε Το χρονικό του Άμστερνταμ που αποτελείται από τέσσερις τόμους με γεγονότα του Ρωσοτουρκικού Πολέμου (1768-1774) και προχώρησε στην έκδοση του βιβλίου του Κεφαλλονίτη ιερωμένου Ηλία Μηνιάτη Η Πέτρα του Σκανδάλου (που είχε εκδοθεί για πρώτη φορά στην Λειψία το 1718) και του έργου του Ευγένιου Βούλγαρη Ορθόδοξος ομολογία σχεδιασθείσα παρά του σοφολογιωτάτου ιεροδιακόνου κυρίου Ευγενίου του Βουλγάρεως, το οποίο επανεκδόθηκε το 1828 στην Αίγινα με τίτλο Ορθόδοξος ομολογία, ήτοι Πίστεως έκθεσις κατά την του Χριστού αγίαν καθολικήν και αποστολικήν Εκκλησίαν. Σώζεται επίσης ανέκδοτο ένα είδος Ημερολογίου του σε 4 τόμους, όπου σχολιάζει με απλότητα και χιούμορ την ειδησεογραφία της εποχής του (θανάτου του τον Ιούλιο του 1789 ήταν συνδρομητής ολλανδικών εφημερίδων) και προπαντων τα πολιτικά και στρατιωτικά γεγονότα που συντελούνταν στην βαλκανική και στο Αιγαίο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες
Σατανικό γέλιο
Σε ταινίες, το κακό γέλιο συχνά γεμίζει το κενό της εικόνας όταν ο "κακός" είναι εκτός κάμερας. Σε τέτοιες περιπτώσεις, το γέλιο ακολουθεί τον ήρωα ή το θύμα, καθώς προσπαθούν να ξεφύγουν. Ένα παράδειγμα είναι το Ο Ιντιάνα Τζόουνς και οι κυνηγοί της χαμένης κιβωτού, όπου το γέλιο του Μπέλοκ ηχεί στη ζούγκλα της Νότιας Αμερικής, ενώ ο Ιντιάνα Τζόουνς προσπαθεί να ξεφύγει από τους Χοβίτος.
Στην τηλεοπτική σειρά Ντάλας, ο Τζέι Αρ Γιούινγκ (Λάρι Χάγκμαν) συχνά ξεσπούσε στο σήμα κατατεθέν του, το σατανικό γέλιο, όποτε ήξερε ότι είχε καταφέρει να επιβληθεί σε κάποιον, ειδικά στον Κλιφ Μπαρνς (Ken Kercheval).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χιούμορ Κατηγορία:Καλό και κακό
Ανατολικό Μπλοκ
Το Ανατολικό Μπλοκ, γνωστό και ως Κομμουνιστικό Μπλοκ, Σοσιαλιστικό μπλοκ και Σοβιετικό Μπλοκ, ήταν η ομάδα των σοσιαλιστικών κρατών της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, της Ανατολικής και της Νοτιοανατολικής Ασίας υπό την επιρροή της Σοβιετικής Ένωσης και της ιδεολογίας της (κομμουνισμός) κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου (1947–1991) σε αντίθεση με το καπιταλιστικό Δυτικό Μπλοκ. Το Ανατολικό Μπλοκ συχνά αποκαλείτο Δεύτερος Κόσμος, όπου ο όρος «Πρώτος Κόσμος» αναφερόταν στο Δυτικό Μπλοκ και ο «Τρίτος Κόσμος» στις αδέσμευτες χώρες που ήταν κυρίως στην Αφρική, την Ασία και τη Λατινική Αμερική.
Στη Δυτική Ευρώπη ο όρος Ανατολικό μπλοκ αναφερόταν γενικά στην ΕΣΣΔ και στα κράτη-δορυφόρους της Κομεκόν. Ήταν τα παρακάτω: Ανατολική Γερμανία (1949-1990), Πολωνία (1947-1989), Τσεχοσλοβακία (1948-1990), Ουγγαρία (1949-1989), Ρουμανία (1965-1989), Βουλγαρία (1946-1990), Αλβανία (1946-1960) και Γιουγκοσλαβία (1945-1948). Στην Ασία το Ανατολικό Μπλοκ περιελάμβανε τη Μογγολία (1921-1992), το Βιετνάμ (από το 1976), το Λάος, τη Καμπότζη, τη Βόρεια Κορέα (από το 1948) και τη Κίνα (1949-1964). Στην Αμερική οι χώρες που ευθυγραμμίστηκαν με τη ΕΣΣΔ περιλάμβαναν την Κούβα (από το 1962), τη Νικαράγουα (1979-1990) και τη Γρενάδα (1979-1983).
Πολλοί δυτικοί πολιτικοί, με πρώτο το Βρετανό πρωθυπουργό Ουίνστον Τσώρτσιλ, χρησιμοποίησαν εναλλακτικά τον όρο «Σιδηρούν παραπέτασμα». Τόσο το Ανατολικό μπλοκ όσο και το Σιδηρούν παραπέτασμα αναφέρονται στα ίδια ακριβώς κράτη, με τη διαφορά πως το πρώτο έχει ουδέτερη σημασία, ενώ το δεύτερο υποτιμητική.
Σύνοψη της αποσύνθεσης
Ο σοβιετικός έλεγχος του Ανατολικού Μπλοκ δοκιμάστηκε για πρώτη φορά με το πραξικόπημα στην Τσεχοσλοβακία το 1948 και τη ρήξη Τίτο -Στάλιν για την πορεία της Λαϊκής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας, την Κινέζικη Κομμουνιστική Επανάσταση (1949) και τη συμμετοχή της Κίνας στον Πόλεμο της Κορέας. Μετά το θάνατο του Στάλιν το 1953 ο Πόλεμος της Κορέας τερματίστηκε με τη Διάσκεψη της Γενεύης το 1954. Στην Ευρώπη το αντισοβιετικό αίσθημα προκάλεσε την ανατολικογερμανική εξέγερση το 1953. Η διάσπαση του Ανατολικού Μπλοκ αποδίδεται συχνά στην αντισταλινική ομιλία του Νικίτα Χρουστσόφ Για την προσωπολατρεία και τις συνέπειές της το 1956. Αυτή η ομιλία ήταν ένας από τους συντελεστές της Ουγγρικής Επανάστασης του 1956, που η Σοβιετική Ένωση κατέστειλε. Η Σινοσοβιετική ρήξη χάρισε στη Βόρεια Κορέα και στο Βόρειο Βιετνάμ μεγαλύτερη ανεξαρτησία και από τις δύο και διευκόλυνε τη ρήξη Αλβανίας -ΕΣΣΔ. Η κρίση των πυραύλων της Κούβας διέσωσε την Κουβανική Επανάσταση από την ανατροπή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά ο Φιντέλ Κάστρο έγινε στη συνέχεια όλο και πιο ανεξάρτητος από τη σοβιετική επιρροή, κυρίως κατά την κουβανική επέμβαση του 1975 στην Ανγκόλα. Το 1975 η νίκη των κομμουνιστών στην πρώην Γαλλική Ινδοκίνα με το τέλος του Πολέμου του Βιετνάμ ανανεωμένη την εμπιστοσύνη στο Ανατολικό Μπλοκ που είχε τρωθεί από την Εισβολή στην Τσεχοσλοβακία του Σοβιετικού ηγέτη Λεονίντ Μπρέζνιεφ το 1968 για την καταστολή της Ανοιξης της Πράγας, που είχε οδηγήσει στην αποχώρηση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Αλβανίας από το Σύμφωνο της Βαρσοβίας και την ευθυγράμμισή της για λίγο με την Κίνα του Μάο Τσετούνγκ μέχρι τη Σινοαλβανική ρήξη.
Σύμφωνα με το Δόγμα Μπρέζνιεφ η Σοβιετική Ένωση διατηρούσε το δικαίωμα να επέμβει σε άλλα σοσιαλιστικά κράτη. Αντιδρώντας σε αυτό η Κίνα κινήθηκε προς τις Ηνωμένες Πολιτείες μετά τη Σινοσοβιετική συνοριακή σύγκρουση και αργότερα μεταρρύθμισε και απελευθέρωσε την οικονομία της, ενώ το Ανατολικό Μπλοκ γνώριζε την Εποχή της Στασιμότητας σε σύγκριση με τον καπιταλιστικό Πρώτο Κόσμο. Ο Σοβιετικοαφγανικός Πόλεμος επέκτεινε τυπικά το Ανατολικό Μπλοκ, αλλά ο πόλεμος αποδείχθηκε ανέφικτο να κερδηθεί και πολύ δαπανηρός για τους Σοβιετικούς, που αμφισβητήθηκαν στην Ανατολική Ευρώπη από την πολιτική αντίσταση της Αλληλεγγύης. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 ο σοβιετικός ηγέτης Μιχαήλ Γκορμπατσώφ ακολούθησε τις πολιτικές γκλάσνοστ (άνοιγμα) και περεστρόικα (αναδιάρθρωση) για τη μεταρρύθμιση του Ανατολικού Μπλοκ και τον τερματισμό του Ψυχρού Πολέμου, που προκάλεσε αναταραχές σε ολόκληρο το Μπλοκ.
Η έναρξη της αποσύνθεσης του Ανατολικού Μπλοκ μπορεί να αποδοθεί στο άνοιγμα μιας συνοριακής διέλευσης μεταξύ Αυστρίας και Ουγγαρίας κατά το Πανευρωπαϊκό Πικνίκ τον Αύγουστο του 1989. Το 1990 η Ανατολική Γερμανία επανενώθηκε με τη Δυτική Γερμανία μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου το 1989. Σε αντίθεση με τους προηγούμενους σοβιετικούς ηγέτες το 1953, το 1956 και το 1968 ο Γκορμπατσώφ αρνήθηκε να χρησιμοποιήσει βία για να τερματίσει τις Επαναστάσεις του 1989 κατά της μαρξιστικής-λενινιστικής κυριαρχίας στην Ανατολική Ευρώπη. Η πτώση του Τείχους του Βερολίνου και το τέλος του Συμφώνου της Βαρσοβίας διέδωσε εθνικιστικά και φιλελεύθερα ιδανικά σε όλη τη Σοβιετική Ένωση. Το 1991 οι συντηρητικές κομμουνιστικές ελίτ επιχείρησαν ένα σοβιετικό πραξικόπημα, γεγονός που επιτάχυνε το τέλος της μαρξιστικής-λενινιστικής κυριαρχίας στην Ανατολική Ευρώπη. Ωστόσο οι Διαδηλώσεις της Πλατείας Τιενανμέν του 1989 στην Κίνα κατεστάλησαν βίαια από την εκεί κομμουνιστική κυβέρνηση, που διατήρησε την εξουσία της.
Ο όρος Ανατολικό Μπλοκ χρησιμοποιήθηκε συχνά εναλλακτικά με τον όρο Δεύτερος κόσμος. Αυτή η ευρύτερη χρήση του όρου θα περιλάμβανε όχι μόνο τη Μαοϊκή Κίνα και την Καμπότζη, αλλά και βραχύβιους σοβιετικούς δορυφόρους όπως η Δεύτερη Δημοκρατία του Ανατολικού Τουρκεστάν (1944-1949), η Λαϊκή Δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν και η Δημοκρατία του Μαχαμπάντ (1946), καθώς και τα μαρξιστικά -λενινιστικά κράτη που ήταν μεταξύ Δεύτερου και Τρίτου Κόσμου πριν από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου: η Λαοκρατική Δημοκρατία της Υεμένης (από το 1967), η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό (από το 1969), η Λαϊκή Δημοκρατία του Μπενίν, η Λαϊκή Δημοκρατία της Ανγκόλας και η Λαϊκή Δημοκρατία της Μοζαμβίκης από το 1975, η Λαϊκή Επαναστατική Κυβέρνηση της Γρενάδα από το 1979 ως το 1983, το Ντέργκ/Λαϊκή Λαοκρατική Δημοκρατία της Αιθιοπίας από το 1974 και η Λαοκρατική Δημοκρατία της Σομαλίας από το 1969 ως τον Πόλεμο του Ογκάντεν το 1977. Πολλά κράτη κατηγορήθηκαν από το Δυτικό Μπλοκ ότι ανήκαν στο Ανατολικό Μπλοκ ενώ στην πραγματικότητα ανήκαν στο Κίνημα των Αδεσμεύτων. Ο πιο περιορισμένος ορισμός του Ανατολικού Μπλοκ περιλάμβανε μόνο τα κράτη του Συμφώνου της Βαρσοβίας και τη Λαϊκή Δημοκρατία της Μογγολίας ως πρώην κράτη-δορυφόρους που κυριαρχούντο περισσότερο από τη Σοβιετική Ένωση. Η απόσταση της Κούβας από τον πλήρη σοβιετικό έλεγχο ήταν αρκετά αξιοσημείωτη ώστε μερικές φορές δεν θεωρείτο καθόλου κράτος-δορυφόρος, καθώς ενίοτε επενέβαινε σε άλλες χώρες του Τρίτου Κόσμου ακόμη και όταν η Σοβιετική Ένωση ήταν αντίθετη σε αυτό.
Τα μόνα επιζώντα κομμουνιστικά κράτη είναι η Κίνα, το Βιετνάμ, η Κούβα και το Λάος. Η κρατικοσοσιαλιστική εμπειρία τους ήταν περισσότερο σύμφωνη με την αποαποικιοποίηση από το Βορρά και τον αντιιμπεριαλισμό έναντι της Δύσης σε αντίθεση με την κατάληψη από τον Κόκκινο Στρατό στο πρώην Ανατολικό Μπλοκ. Και τα τέσσερα κράτη υιοθέτησαν όλες τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις σε διαφορετικό βαθμό. Η Κίνα και το Βιετνάμ περιγράφονται συνήθως ως χώρες κρατικού καπιταλισμού περισσότεροι από τις πιο παραδοσιακές Κούβα και Λάος. Η εξαίρεση είναι η Βόρεια Κορέα, όπου όλες οι αναφορές στον μαρξισμό-λενινισμό στην εθνικιστική ιδεολογία του Τζούτσε εξαλείφθηκαν σταδιακά. Η Καμπότζη και το Καζακστάν εξακολουθούν να κυβερνώνται από τους ίδιους ηγέτες του Ανατολικού Μπλοκ όπως και κατά τον Ψυχρό Πόλεμο, αν και δεν είναι επίσημα μαρξιστικά -λενινιστικά κράτη. Το ίδιο ίσχυε προηγουμένως και στα άλλα μετασοβιετικά κράτη, το Ουζμπεκιστάν ως το 2016, το Τουρκμενιστάν ως το 2006, την Κιργιζία ως το 2005 και το Αζερμπαϊτζάν και τη Γεωργία ές το 2003. Όλοι οι πρόεδροι της μετασοβιετικής Ρωσίας ήταν μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης (Μπορίς Γέλτσιν πριν από το 1990, Βλαντίμιρ Πούτιν και Ντμίτρι Μεντβέντεφ πριν από το 1991). Το Αζερμπαϊτζάν είναι ένα αυταρχικό κράτος με ένα κυρίαρχο κόμμα και η Βόρεια Κορέα είναι ένα ολοκληρωτικό μονοκομματικό κράτος με επικεφαλής τους κληρονόμους των ηγετών του Ανατολικού Μπλοκ, ωστόσο και οι δύο έχουν καταργήσει επίσημα τις αναφορές του κομμουνισμού από τα συντάγματά τους.
Ορολογία
Η χρήση του όρου «Ανατολικό Μπλοκ» μετά το 1991 είναι μάλλον πιο περιορισμένη όσον αφορά τα κράτη που αποτελούσαν το Σύμφωνο της Βαρσοβίας (1955-1991) και τη Μογγολία (1924-1992), που δεν είναι πλέον κομμουνιστικά κράτη. Μερικές φορές αναφέρονται γενικότερα ως "οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης υπό τον κομμουνισμό", εξαιρουμένης της Μογγολίας, αλλά συμπεριλαμβανομένης της Γιουγκοσλαβίας και της Αλβανίας, που είχαν έλθει και οι δύο σε ρήξη με τη Σοβιετική Ένωση ως τη δεκαετία του 1960.
Πριν από την κοινή χρήση του όρου, τη δεκαετία του 1920, το "Ανατολικό Μπλοκ" χρησιμοποιήθηκε για αναφορά σε μια χαλαρή συμμαχία των χωρών της Ανατολικής και Κεντρικής Ευρώπης.
Παρόλο που η Γιουγκοσλαβία ήταν σοσιαλιστική χώρα δεν ήταν μέλος της Κομεκόν ή του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Μετά τη ρήξη με την ΕΣΣΔ το 1948 η Γιουγκοσλαβία δεν ανήκε στην Ανατολή, αλλά επίσης δεν ανήκε στη Δύση λόγω του σοσιαλιστικού της συστήματος και της ιδιότητάς της ως ιδρυτικού μέλους του Κινήματος των Αδεσμεύτων. Ωστόσο πολλές πηγές θεωρούν τη Γιουγκοσλαβία μέλος του Ανατολικού Μπλοκ. Άλλοι θεωρούν ότι η Γιουγκοσλαβία δεν είναι μέλος μετά τη ρήξη της με τη σοβιετική πολιτική με το σχίσμα Τίτο -Στάλιν το 1948.
Ιστορία της ίδρυσης
Το 1922 η ΡΣΟΣΔ, η Ουκρανική ΣΣΔ, η Λευκορωσική ΣΣΔ και η Υπερκαυκασική ΣΟΣΔ ενέκριναν τη Συμφωνία για τον σχηματισμό της Ε.Σ.Σ.Δ και τη αντίστοιχη Διακήρυξη, σχηματίζοντας τη Σοβιετική Ένωση. [23] Ο Σοβιετικός ηγέτης Ιωσήφ Στάλιν, που θεωρούσε τη Σοβιετική Ένωση ως "σοσιαλιστικό νησί", δήλωσε ότι η Σοβιετική Ένωση πρέπει να δει ότι "η παρούσα καπιταλιστική περικύκλωση αντικαθίσταται από μια σοσιαλιστική περικύκλωση". [24]
Επέκταση της Σοβιετικής Ένωσης από το 1939 ως το 1940
Το 1939 η ΕΣΣΔ συνήψε το Σύμφωνο Μολότωφ - Ρίμπεντροπ με τη Ναζιστική Γερμανία, που περιείχε ένα μυστικό πρωτόκολλο που μοίραζε τη Ρουμανία, την Πολωνία, τη Λετονία, τη Λιθουανία, την Εσθονία και τη Φινλανδία σε γερμανική και σοβιετική σφαίρες επιρροής. Η Ανατολική Πολωνία, η Λετονία, η Εσθονία, η Φινλανδία και η Βεσσαραβία της βόρειας Ρουμανία αναγνωρίστηκαν ως τμήματα της σοβιετικής σφαίρας επιρροής. Η Λιθουανία προστέθηκε με ένα δεύτερο μυστικό πρωτόκολλο το Σεπτέμβριο του 1939.
Η Σοβιετική Ένωση είχε εισβάλει στα τμήματα της ανατολικής Πολωνίας που της είχαν εκχωρηθεί από το Σύμφωνο Μολότωφ - Ρίμπεντροπ δύο εβδομάδες μετά τη γερμανική εισβολή στη δυτική Πολωνία, που την ακολούθησε συντονισμός με τις γερμανικές δυνάμεις στην Πολωνία. Κατά την Κατοχή της Ανατολικής Πολωνίας από τη Σοβιετική Ένωση, οι Σοβιετικοί διέλυσαν το Πολωνικό κράτος και μια γερμανοσοβιετική συνάντηση καθόρισε τη μελλοντική δομή της «πολωνικής περιοχής». Οι σοβιετικές αρχές ξεκίνησαν αμέσως μια εκστρατεία σοβιετοποίησης των μόλις προσαρτηθεισών περιοχών. Οι σοβιετικές αρχές κολεκτιβοποίησαν τη γεωργία και εθνικοποίησαν και αναδιένειμαν την πολωνική ιδιωτική και κρατική ιδιοκτησία.
Το 1939 η Σοβιετική Ένωση προέβη σε μια ανεπιτυχή απόπειρα να εισβάλει στη Φινλανδία, μετά την οποία τα δύο μέρη συνήψαν προσωρινή συνθήκη ειρήνης, που παραχώρησε στη Σοβιετική Ένωση την ανατολική περιοχή της Καρελίας (10% της φινλανδικής επικράτειας), και ιδρύθηκε η Καρελο-Φινλανδική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία με τη συγχώνευση των εκχωρούμενων εδαφών με την KAΣΣΔ (Καρελική Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία). Μετά το Σοβιετικό Τελεσίγραφο τον Ιούνιο του 1940, που απαιτούσε τη Βεσσαραβία, τη Βουκοβίνα και την Περιοχή Χέρτζα από τη Ρουμανία οι Σοβιετικοί εισήλθαν σε αυτές τις περιοχές, η Ρουμανία υποχώρησε στις σοβιετικές απαιτήσεις και οι Σοβιετικοί κατέλαβαν τα εδάφη.
Ανατολικό Μέτωπο και Συμμαχικές διασκέψεις
Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στα σοβιετοφινλανδικά σύνορα τα δύο μέρη υπέγραψαν νέα συνθήκη ειρήνης που προσάρτησε στη Σοβιετική Ένωση το 1944 περίπου τα ίδια εδάφη της ανατολικής Φινλανδίας με εκείνα της προηγούμενης προσωρινής συνθήκης ειρήνης ως μέρος της Καρελο-Φινλανδικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας.
Όταν προειδοποιήθηκε για την ενδεχόμενη κυριαρχία μιας δικτατορία του Στάλιν σε μέρος της Ευρώπης, ο Ρούσβελτ απάντησε με μια δήλωση συνοψίζοντας το σκεπτικό του για τις σχέσεις με τον Στάλιν: "Απλώς έχω την πεποίθηση ότι ο Στάλιν δεν είναι τέτοιος άνθρωπος... Νομίζω ότι αν του δίνω ό, τι μπορώ και δεν του ζητάω τίποτα σε αντάλλαγμα, καθώς ''η ευγένεια υποχρεώνει", δεν θα προσπαθήσει να προσαρτήσει τίποτα και θα συνεργαστεί μαζί μου για έναν κόσμο δημοκρατίας και ειρήνης ». Κατά τη συνάντησή του με τον Στάλιν και τον Ρούσβελτ στην Τεχεράνη το 1943 ο Τσώρτσιλ δήλωσε ότι η Βρετανία ενδιαφέρεται ζωτικά για την αποκατάσταση της Πολωνίας ως ανεξάρτητης χώρας, αλλά δεν πίεσε την κατάσταση, φοβούμενος ότι αυτό θα γίνει πηγή διασυμμαχικών τριβών.
Τα μέρη στη Γιάλτα συμφώνησαν περαιτέρω ότι στις χώρες της απελευθερωμένης Ευρώπης και στους πρώην δορυφόρους του Άξονα θα επιτραπεί να "δημιουργήσουν δημοκρατικούς θεσμούς της επιλογής τους", σύμφωνα με το "δικαίωμα όλων των λαών να επιλέγουν τη μορφή διακυβέρνησης υπό την οποία θα ζουν. " Τα μέρη συμφώνησαν επίσης να βοηθήσουν αυτές τις χώρες να σχηματίσουν προσωρινές κυβερνήσεις" δεσμευμένες το συντομότερο δυνατό για ελεύθερες εκλογές "και" να διευκολύνουν όπου χρειάζεται τη διεξαγωγή τέτοιων εκλογών ".
Συγκαλυμμένη δυναμική μετασχηματισμού
thumb|Ο [[Πολωνική εξόριστη κυβέρνηση|Πολωνός Πρωθυπουργός κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Στανισουάου Μικοουάστσικ εγκατέλειψε την Πολωνία το 1947, αντιμετωπίζοντας σύλληψη και δίωξη]] Στην αρχή οι Σοβιετικοί συγκάλυψαν το ρόλο τους στις πολιτικές του υπόλοιπου Ανατολικού Μπλοκ, με το μετασχηματισμό να εμφανίζεται ως τροποποίηση της δυτικής «αστικής δημοκρατίας». Όπως είπαν σε ένα νεαρό κομμουνιστή στην Ανατολική Γερμανία, «πρέπει να φαίνεται δημοκρατικό, αλλά πρέπει να έχουμε τα πάντα υπό τον έλεγχό μας». Ο Στάλιν θεώρησε ότι ο κοινωνικοοικονομικός μετασχηματισμός ήταν απαραίτητος για την επιβολή του σοβιετικού ελέγχου, αντικατοπτρίζοντας τη μαρξιστική -λενινιστική άποψη ότι η υλική βάση, η κατανομή των μέσων παραγωγής, διαμόρφωναν τις κοινωνικές και πολιτικές σχέσεις. Η Σοβιετική Ένωση ενέταξε επίσης τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης στη σφαίρα επιρροής της κάνοντας αναφορά σε ορισμένα πολιτισμικά κοινά στοιχεία.
Τα εκπαιδευμένα από τη Μόσχα στελέχη τέθηκαν σε κρίσιμες θέσεις εξουσίας για την υλοποίηση των εντολών σχετικά με τον κοινωνικοπολιτικό μετασχηματισμό. Η εξάλειψη της κοινωνικής και οικονομικής δύναμης της αστικής τάξης με απαλλοτρίωση της γης και της βιομηχανικής ιδιοκτησίας είχε απόλυτη προτεραιότητα. Αυτά τα μέτρα δημοσιοποιήθηκαν ως "μεταρρυθμίσεις" και όχι ως κοινωνικοοικονομικός μετασχηματισμός. Εκτός από αρχικά στην Τσεχοσλοβακία, οι δραστηριότητες των πολιτικών κομμάτων έπρεπε να συμμορφώνονται με την "πολιτική του μπλοκ", με τα κόμματα να πρέπει τελικά να αποδεχτούν την ιδιότητα μέλους σε ένα "αντιφασιστικό μπλοκ" που τα υποχρέωνε να ενεργούν μόνο με αμοιβαία "συναίνεση". Το σύστημα των μπλοκ επέτρεψε στη Σοβιετική Ένωση να ασκήσει έμμεσα τον εσωτερικό έλεγχο.
Τα κρίσιμα υπουργεία, όπως αυτά που ήταν υπεύθυνα για το προσωπικό, τη γενική και τη μυστική αστυνομία και τη νεολαία, τα είχαν αυστηρά κομμουνιστές. Τα στελέχη της Μόσχας διέκριναν τις «προοδευτικές δυνάμεις» από τα «αντιδραστικά στοιχεία» και κατέστησαν και τα δύο ανίσχυρα. Τέτοιες διαδικασίες επαναλαμβάνονταν έως ότου οι κομμουνιστές αποκτήσουν απεριόριστη εξουσία και απομείνουν μόνο πολιτικοί που υποστήριζαν άνευ όρων τη σοβιετική πολιτική.
Τα πρώτα γεγονότα που επέφεραν αυστηρότερο έλεγχο
thumb|left|250px|Η πολιτική κατάσταση στην Ευρώπη κατά τον [[Ψυχρός Πόλεμος|Ψυχρό Πόλεμο]]
Απόρριψη του σχεδίου Μάρσαλ
thumb|240px|Οι «τρεις κόσμοι» της εποχής του Ψυχρού Πολέμου μεταξύ Απριλίου και Αυγούστου 1975: 1ος Κόσμος: Δυτικό Μπλοκ με επικεφαλής τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους συμμάχους τους  2ος Κόσμος: Ανατολικό Μπλοκ με επικεφαλής τη Σοβιετική Ένωση, την Κίνα και τους συμμάχους τους  3ος Κόσμος: Μη δεσμευμένες και ουδέτερες χώρες: {{legend|#3465A4|1ος Κόσμος: [[Δυτικό Μπλοκ με επικεφαλής τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους συμμάχους τους}} {{legend|#D40000|2ος Κόσμος: Ανατολικό Μπλοκ με επικεφαλής τη Σοβιετική Ένωση, την Κίνα και τους συμμάχους τους}} {{legend|#73D216|3ος Κόσμος: Αδέσμευτες και ουδέτερες χώρες}}]] Σε ένα από τα πιο ξεκάθαρα δείγματα του σοβιετικού ελέγχου στην περιοχή ο Τσεχοσλοβακός υπουργός Εξωτερικών, Γιαν Μάζαρικ, κλήθηκε στη Μόσχα και καταδικάστηκε από τον Στάλιν επειδή σκέφτηκε να ενταχθεί στο Σχέδιο Μάρσαλ. Ο Πολωνός πρωθυπουργός Γιούζεφ Τσιρανκιέβιτς ανταμείφθηκε για την απόρριψη του Σχεδίου από την Πολωνία με μια τεράστια εμπορική συμφωνία 5 ετών, συμπεριλαμβανομένης πίστωσης 450 εκατομμυρίων δολαρίων, 200.000 τόνων σιτηρών, βαρέων μηχανημάτων και εργοστασίων.
Τον ίδιο μήνα άρχισε η εξουδετέρωση της αντιπολίτευσης στη Βουλγαρία με βάση τις συνεχείς οδηγίες των σοβιετικών στελεχών. Στα τέλη Σεπτεμβρίου 1947 στη συνάντηση όλων των κομμουνιστικών κομμάτων στη Σκλάρσκα Πορέμπα τα κομμουνιστικά κόμματα του Ανατολικού Μπλοκ κατηγορήθηκαν ότι επέτρεψαν ακόμη και μικρή επιρροή από μη κομμουνιστές στις χώρες τους κατά την προώθηση του σχεδίου Μάρσαλ.
Αποκλεισμός του Βερολίνου και αερογέφυρα
thumb|left|Γερμανοί που παρακολουθούν δυτικά αεροσκάφη ανεφοδιασμού στο Αεροδρόμιο Tέμπελχοφ του Βερολίνου κατά τη διάρκεια της Αερογέφυρας του Βερολίνου Στην πρώην γερμανική πρωτεύουσα Βερολίνο, περίκλειστη από την κατεχόμενη από τους Σοβιετικούς Γερμανία, ο Στάλιν επέβαλε τον Αποκλεισμό του Βερολίνου στις 24 Ιουνίου 1948, εμποδίζοντας την άφιξη στο Δυτικό Βερολίνο τροφίμων, υλικών και προμηθειών. Ο αποκλεισμός προκλήθηκε, εν μέρει, από πρόωρες τοπικές εκλογές του Οκτωβρίου 1946 στις οποίες το Ενιαίο Σοσιαλιστικό Κόμμα Γερμανίας (SED) ηττήθηκε από το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, που έλαβε δυόμιση φορές περισσότερες ψήφους από το SED. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Βρετανία, η Γαλλία, ο Καναδάς, η Αυστραλία, η Νέα Ζηλανδία και πολλές άλλες χώρες δημιούργησαν μια μαζική «αεροπορική μεταφορά στο Βερολίνο», προμηθεύοντας το Δυτικό Βερολίνο με τρόφιμα και άλλα εφόδια.
Οι Σοβιετικοί ξεκίνησαν μια εκστρατεία δημόσιων σχέσεων κατά της αλλαγής της δυτικής πολιτικής και οι κομμουνιστές προσπάθησαν να αποτρέψουν τις εκλογές του 1948, φοβούμενοι μεγάλες απώλειες, ενώ 300.000 Βερολινέζοι διαδήλωναν προτρέποντας τη διεθνή αερογέφυρα να συνεχιστεί. Το Μάιο του 1949 ο Στάλιν ήρε τον αποκλεισμό, επιτρέποντας την επανέναρξη των δυτικών αποστολών στο Βερολίνο.
Το σχίσμα Τίτο - Στάλιν
Μετά τις διαφωνίες μεταξύ του Γιουγκοσλάβου ηγέτη Γιόσιπ Μπροζ Τίτο και της Σοβιετικής Ένωσης σχετικά με την Ελλάδα και την Αλβανία σημειώθηκε σχίσμα Τίτο - Στάλιν, που το ακολούθησε η αποβολή της Γιουγκοσλαβίας από την Κομινφόρμ τον Ιούνιο του 1948 και ένα σύντομο αποτυχημένο σοβιετικό πραξικόπημα στο Βελιγράδι. Το σχίσμα δημιούργησε δύο ξεχωριστές κομμουνιστικές δυνάμεις στην Ευρώπη. Στο Ανατολικό Μπλοκ ξεκίνησε αμέσως μια έντονη εκστρατεία ενάντια στον τιτοϊσμό, που μιλούσε για πράκτορες τόσο της Δύσης όσο και του Τίτο παντού, που συμμετείχαν σε ανατρεπτική δραστηριότητα.
Ο Στάλιν διέταξε τη μετατροπή της Κομινφόρμ σε μέσο παρακολούθησης και ελέγχου των εσωτερικών υποθέσεων των άλλων κομμάτων του Ανατολικού Μπλοκ. Επίσης σκέφτηκε για λίγο τη μετατροπή της Κομινφόρμ σε όργανο για την καταδίκη υψηλόβαθμων παρεκκλίσεων, αλλά εγκατέλειψε την ιδέα ως μη πρακτική. Αντ 'αυτού ξεκίνησε μια κίνηση αποδυνάμωσης των ηγετών των κομμουνιστικών κομμάτων μέσω συγκρούσεων. Τα σοβιετικά στελέχη στα κομμουνιστικά κόμματα και σε κρατικές θέσεις στο Μπλοκ έλαβαν εντολή να ενθαρρύνουν τις ενδοηγετικές συγκρούσεις και να μεταδώσουν πληροφορίες στον ένα εναντίον του άλλου. Αυτό συνόδευε ένα συνεχές ρεύμα κατηγοριών για «εθνικιστικές παρεκκλίσεις», «ανεπαρκή εκτίμηση του ρόλου της ΕΣΣΔ», σχέσεις με τον Τίτο και «κατασκοπεία για τη Γιουγκοσλαβία». Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τη δίωξη πολλών ηγετικών κομματικών στελεχών, συμπεριλαμβανομένων εκείνων στην Ανατολή Γερμανία.
Η πόλη-λιμάνι της Τεργέστης ήταν ένα ιδιαίτερο επίκεντρο μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μέχρι το σχίσμα μεταξύ του Τίτο και του Στάλιν οι Δυτικές δυνάμεις και το Ανατολικό Μπλοκ αντιμετώπιζαν ασυμβίβαστα η μία την άλλη. Το ουδέτερο κράτος της Ελεύθερης Περιοχής της Τεργέστης, που ιδρύθηκε το 1947 με τα Ηνωμένα Έθνη, διαχωρίστηκε και διαλύθηκε το 1954 και το 1975, επίσης εξαιτίας της ύφεσης μεταξύ της Δύσης και του Τίτο.
Πολιτικές
thumb|left|300px|Χώρες που κάποτε είχαν ανοιχτά [[Μαρξισμός-Λενινισμός|μαρξιστικές -λενινιστικές κυβερνήσεις με έντονο κόκκινο χρώμα και χώρες που η ΕΣΣΔ θεωρούσε ότι «κινούνταν προς τον σοσιαλισμό» με σκούρο κόκκινο]] Παρά τον αρχικό θεσμικό σχεδιασμό του κομμουνισμού που εφαρμόστηκε από τον Ιωσήφ Στάλιν στο Ανατολικό Μπλοκ η μετέπειτα εξέλιξη διέφερε από χώρα σε χώρα. Στα κράτη-δορυφόρους, μετά την αρχική σύναψη των συνθηκών ειρήνης, η αντιπολίτευση ουσιαστικά εκκαθαρίστηκε, επιβλήθηκαν θεμελιώδη βήματα προς τον σοσιαλισμό και οι ηγέτες του Κρεμλίνου προσπάθησαν να ενισχύσουν τον έλεγχο σε αυτά. Από την αρχή ο Στάλιν κατεύθυνε συστήματα που απέρριπταν τα δυτικά θεσμικά χαρακτηριστικά της οικονομίας της αγοράς, της καπιταλιστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας (που ονομάστηκε «αστική δημοκρατία» στη σοβιετική διάλεκτο) και το κράτος δικαίου που ελέγχει την κρατική αυθαιρεσία. Τα κράτη που προέκυψαν αποσκοπούσαν στον πλήρη έλεγχο ενός πολιτικού κέντρου, υποστηριζόμενου από έναν εκτεταμένο και ενεργό κατασταλτικό μηχανισμό και έναν κεντρικό ρόλο της μαρξιστικής -λενινιστικής ιδεολογίας. thumb|300px|Κομμουνιστικές χώρες και Σοβιετικές δημοκρατίες στην Ευρώπη με τις σημαίες τους(1950) Ωστόσο τα απομεινάρια των δημοκρατικών θεσμών δεν καταστράφηκαν ποτέ εντελώς, με αποτέλεσμα την πρόσοψη θεσμών δυτικού τύπου, όπως τα κοινοβούλια, που ουσιαστικά απλώς επισφράγιζαν τις αποφάσεις των κυβερνώντων και συντάγματα, των οποίων η τήρηση από τις αρχές ήταν περιορισμένη ή ανύπαρκτη. Τα κοινοβούλια εξακολουθούσαν να εκλέγονται, αλλά οι συνεδριάσεις τους πραγματοποιούνταν μόνο λίγες ημέρες το χρόνο, μόνο για να νομιμοποιήσουν τις αποφάσεις του πολιτικού γραφείου και τόσο λίγη προσοχή τους δόθηκε ώστε μερικοί από τους υπηρετούντες ήταν πράγματι νεκροί και οι αξιωματούχοι δήλωναν ανοιχτά ότι θα διόριζαν μέλη που είχαν χάσει τις εκλογές.
Ο πρώτος ή γενικός γραμματέας της κεντρικής επιτροπής σε κάθε κομμουνιστικό κόμμα ήταν η πιο ισχυρή προσωπικότητα σε κάθε καθεστώς. Το κόμμα στο οποίο κυριαρχούσε το πολιτικό γραφείο δεν ήταν ένα μαζικό κόμμα αλλά, σύμφωνα με τη λενινιστική παράδοση, ένα μικρότερο κόμμα επιλέκτων, μεταξύ του 3 και του 14 τοις εκατό του πληθυσμού της χώρας, που είχαν αποδεχτεί την πλήρη υπακοή. Όσοι εξασφάλιζαν την ιδιότητα τους μέλους αυτής της ομάδας των επιλέκτων λάβαιναν σημαντικές ανταμοιβές, όπως πρόσβαση σε καταστήματα με χαμηλότερες τιμές, με μεγαλύτερη ποικιλία εγχώριων ή/και ξένων προϊόντων υψηλής ποιότητας (γλυκά, αλκοόλ, πούρα, κάμερες, τηλεοράσεις και παρόμοια), ειδικά σχολεία, εγκαταστάσεις διακοπών, σπίτια, έπιπλα υψηλής ποιότητας εσωτερικής ή/και ξένης κατασκευής, έργα τέχνης, συντάξεις, άδεια ταξιδιού στο εξωτερικό και επίσημα αυτοκίνητα με ξεχωριστές πινακίδες, ώστε η αστυνομία και άλλοι να μπορούν να αναγνωρίσουν αυτά τα μέλη από απόσταση.
Πολιτικοί και αστικοί περιορισμοί
Πέραν από τους περιορισμούς της μετανάστευσης η κοινωνία των πολιτών, που ορίζεται ως τομέας πολιτικής δράσης έξω από τον κρατικό έλεγχο του κόμματος, δεν επιτράπηκε να ριζώσει σταθερά, με πιθανή εξαίρεση την Πολωνία τη δεκαετία του 1980. Ενώ ο θεσμικός σχεδιασμός στα κομμουνιστικά συστήματα βασίστηκε στην απόρριψη του κράτους δικαίου, η νομική υποδομή δεν ήταν απρόσβλητη από την αλλαγή που αντανακλούσε τη φθορά της ιδεολογίας και την υποκατάσταση του αυτόνομου δικαίου. Αρχικά τα κομμουνιστικά κόμματα ήταν μικρά σε όλες τις χώρες εκτός από την Τσεχοσλοβακία, έτσι ώστε υπήρχε έντονη έλλειψη πολιτικά «αξιόπιστων» προσώπων για τη διοίκηση, την αστυνομία και άλλα επαγγέλματα. Έτσι «πολιτικά αναξιόπιστοι» μη κομμουνιστές έπρεπε αρχικά να καλύψουν τέτοιους ρόλους. Όσοι δεν υπάκουαν στις κομμουνιστικές αρχές απομακρύνθηκαν, ενώ τα στελέχη της Μόσχας ξεκίνησαν προγράμματα μεγάλης κλίμακας για την εκπαίδευση προσωπικού που θα πληρούσε τις πολιτικές απαιτήσεις. Τα πρώην μέλη της μεσαίας τάξης υφίσταντο επίσημα διακρίσεις, αν και η ανάγκη του κράτους για τις ικανότητές του και ορισμένες ευκαιρίες να επανεφεύρουν τους εαυτούς τους ως καλούς κομμουνιστές επέτρεψαν σε πολλούς να διακριθούν παρόλα αυτά.
Τα κομμουνιστικά καθεστώτα του Ανατολικού Μπλοκ θεωρούσαν τις περιθωριακές ομάδες διανοουμένων της αντιπολίτευσης ως δυνητική απειλή λόγω των βάσεων της εκεί κομμουνιστικής εξουσίας. Η καταστολή της διαφωνίας και της αντίθεσης θεωρήθηκε βασική προϋπόθεση για τη διατήρηση της εξουσίας, αν και το τεράστιο κόστος, με το οποίο ο πληθυσμός σε ορισμένες χώρες κρατήθηκε υπό μυστική παρακολούθηση, μπορεί να μην ήταν λογικό. Μετά από μια ολοκληρωτική αρχική φάση ακολούθησε μια μεταολοκληρωτική περίοδος μετά το θάνατο του Στάλιν, κατά την οποία η βασική μέθοδος της κομμουνιστικής διακυβέρνησης μετατοπίστηκε από τη μαζική τρομοκρατία στην επιλεκτική καταστολή, μαζί με ιδεολογικές και κοινωνικοπολιτικές στρατηγικές νομιμοποίησης και εξασφάλισης νομιμοφροσύνης. Τα ορκωτά δικαστήρια αντικαταστάθηκαν από ένα σώμα επαγγελματιών δικαστών και δύο λαϊκών, που ήταν μέλη του κόμματος.