cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μανουήλ Γεδεών
Η ζωή του
Κατά τη θητεία του στο Οικουμενικό Πατριαρχείο υπήρξε ένας από τους πιο έμπιστους συμβούλους του πατριάρχη Ιωακείμ, και αναμείχθηκε σε όλα τα ζητήματα που συντάραξαν είτε το ίδιο το Πατριαρχείο, είτε τους Έλληνες της τότε Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όπως «οι ρωσικές βλέψεις επί του Αγίου Όρους, το Βουλγαρικό Σχίσμα, το ζήτημα των θρησκευτικών προνομίων των μειονοτήτων που ζούσαν στα οθωμανικά εδάφη, και τέλος, η στάση του Οικουμενικού Πατριαρχείου ως προς την Ελληνική κυβέρνηση και την Εκκλησία της Ελλάδος κατά την περίοδο του Εθνικού Διχασμού (1916-1922)». Από το 1921 διέμενε στην Αθήνα, όπου το 1926 ίδρυσε και διηύθυνε τον Σύλλογο των Μεσαιωνικών Γραμμάτων, καθώς και την περιοδική έκδοση του συλλόγου, τα Μεσαιωνικά Γράμματα (Α΄ 1933, Β΄ 1935).
Τιμήθηκε από πολλά πνευματικά ιδρύματα (Ρουμανική Ακαδημία, Ακαδημία Ρουέν, Γαλλικό Υπουργείο παιδείας). Το 1929 εξελέγη από την Ακαδημία Αθηνών Πρόσεδρο Μέλος της στον τομέα της Βυζαντινής Ιστορίας. Επίσης ήταν μέλος της Ρουμανικής Ακαδημίας. Παρασημοφορήθηκε από την ελληνική και άλλες κυβερνήσεις. Πέθανε στην Αθήνα το 1943.
Το έργο του
Ο Μανουήλ Γεδεών ήταν πολυγραφότατος. Δημοσίευσε δεκάδες ογκώδη βιβλία και «περισσότερα από εφτακόσια δημοσιεύματα, διασκορπισμένα σε δυσεύρετα σήμερα έντυπα της Κωνσταντινούπολης και των Αθηνών, των οποίων δεν υπάρχει, δυστυχώς, πλήρης βιβλιογραφική αναγραφή ».
Συνέγραψε 800 πραγματείες και άρθρα. Μεγάλο μέρος δημοσίευσε στο περιοδικό «Εκκλησιαστική Αλήθεια», επίσημο όργανο του Οικουμενικού Πατριαρχείου, όπου εργάστηκε από το 1882 έως το 1920. Έχει εκδώσει πολλά συγγράμματα και διατριβές, μεταξύ των οποίων: Πατριαρχικοί Πίνακες, Ο Άθως (πρώτη ελληνική μελέτη για το Άγ. Όρος), Βυζαντινόν Εορτολόγιον, Χρονικά της Πατριαρχικής Ακαδημίας (περί της Μεγάλης του Γένους Σχολής), "Έγγραφοι λίθοι και κεράμια", Αποσημειώματα Χρονογράφου, Ιστορία των του Χριστού πενήτων, κ.ά.. Με το θάνατό του, το 1943, μέρος του έργου του έμεινε ανέκδοτο, το οποίο αργότερα, με τη φροντίδα της κόρης του Σοφίας Γεδεών-Καρανικόλα, είδε το φως της δημοσιότητας.
Στις μελέτες του ασχολείται με διάφορα πράγματα: την μουσική, τη βιογραφία, τη γραμματολογία, την πολιτική και θρησκευτική ιστορία, τη βιβλιογραφία, την επιγραφική, την εικονογραφία και τη λαογραφία. Η έρευνά του επικεντρώνεται στην πατριαρχική ιστορία του ελληνισμού κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, την οποία αποκαλούσε «περίοδο των κάτω χρόνων» και την οποία, μαζί με την προεπαναστατική περίοδο, θεωρούσε ως συνέχεια του Μεσαίωνα. Το γεωγραφικό κέντρο της ερευνητικής του δραστηριότητας ήταν η Κωνσταντινούπολη και η γύρω της περιοχή, όμως η αρχειοδιφική του έρευνα επεκτάθηκε και σε περιοχές όπως το Άγιον Όρος και η Πάτμος. Ο Γεδεών αγωνίστηκε να σώσει και την προφορική παράδοση, έχοντας την επίγνωση ότι η προφορική παράδοση συμπληρώνει τη γραπτή. Στα έργα του έχει καταγράψει μεγάλο μέρος της παράδοσης αυτής.
Ως συγγραφέας, έχει ιδιότυπο ύφος. Ως Ιστορικός - Μεσαιωνολόγος, θεωρείται αυθεντία από Έλληνες και ξένους επιστήμονες. Υπήρξε, κατά τον Κ. Θ.Δημαρά, «ο ακαταπόνητος πρωτόσχολος», Μέγας διδάσκαλος του Γένους, μυαλό γόνιμο και φωτισμένο, ανάστημα ηθικό, εργάτης ακαταπόνητος του πνεύματος. Ο Ν. Τωμαδάκης τον χαρακτηρίζει ως «τον κατεξοχήν ιστοριογράφο και αναδιφητή της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας». Επίσης συγκαταλέγεται στους θεμελιωτές των Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Σπουδών στην Ελλάδα, μαζί με τον Αθανάσιο Παπαδόπουλο-Κεραμέα και τον Κωνσταντίνο Σάθα.
Γνωστά δημοσιευμένα έργα
Μερικά από τα γνωστά δημοσιευμένα έργα του Γεδεών είναι τα:
Προτεινόμενη βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Έλληνες βυζαντινολόγοι
Κωνσταντίνος Κόλλιας
Ο Κωνσταντίνος Κόλλιας (1901 – 13 Ιουλίου 1998) ήταν Έλληνας ανώτατος δικαστικός λειτουργός που διετέλεσε εισαγγελέας του Αρείου Πάγου από το 1962 έως τον Ιανουάριο του 1968, καθώς και πρωθυπουργός της Ελλάδας από τον Απρίλιο έως το Δεκέμβριο του 1967, ο πρώτος που κατείχε το αξίωμα στη δικτατορία των συνταγματαρχών. Ήταν γνωστός για τις άριστες σχέσεις του με τα Ανάκτορα, αλλά και την αντικομμουνιστική πτέρυγα της ΕΡΕ και για τις παρεμβάσεις του στο έργο του ανακριτή Χρήστου Σαρτζετάκη στην υπόθεση της δολοφονίας του βουλευτή Γρηγόρη Λαμπράκη το 1963, που σκοπό είχαν να προστατεύσουν από διώξεις τους αξιωματικούς της Χωροφυλακής που είχαν αναμειχθεί στην υπόθεση, κυρίως τον στρατηγό Κωνσταντίνο Μήτσου.
Πρώτα χρόνια και επαγγελματική σταδιοδρομία
Ο Κωνσταντίνος Κόλλιας γεννήθηκε το 1901 στα Στύλια του νομού Κορινθίας. Ο πατέρας του, Βλάσης, ήταν ο ιερέας του χωριού. Ο ίδιος ο Κόλλιας ήταν βαθιά θρησκευόμενος και εκκλησιαζόταν τακτικά, ενώ είχε στενές σχέσεις με την παραεκκλησιαστική οργάνωση «Ζωή».
Αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και ακολούθησε καριέρα στον εισαγγελικό κλάδο. Το 1945 έγινε εισαγγελέας Εφετών, και την αμέσως επόμενη χρονιά, το 1946, αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου.
Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, χρημάτισε προϊστάμενος της Εισαγγελίας Εφετών Αθηνών, αλλά δεν άφησε καλό όνομα, καθώς δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι ασκούσε ποινικές διώξεις «για ψύλλου πήδημα», ενώ ήρθε σε έντονη αντιπαράθεση με την Αριστερά λόγω ποινικών διώξεων που ασκούσε για πολιτικούς λόγους σε δημοσιογράφους και συνδικαλιστές.
Υπόθεση Λαμπράκη
Ως εισαγγελέας του Αρείου Πάγου ο Κόλλιας αναμίχθηκε παρατύπως στην ανάκριση για την υπόθεση της δολοφονίας του Γρηγόρη Λαμπράκη στη Θεσσαλονίκη από παρακρατικούς. Η ανάμιξή του είχε στόχο να συσκοτίσει την υπόθεση. Επιδίωξή του ήταν ο χωρισμός της δικογραφίας και η χωριστή ανάκριση για τους φυσικούς και τους ηθικούς αυτουργούς (αυτούς που έδωσαν εντολή για τη δολοφονία), ώστε τελικά οι ηθικοί αυτουργοί (αξιωματικοί της Χωροφυλακής με προεξάρχοντα το στρατηγό Μήτσου) να παραμείνουν ατιμώρητοι. Επίσης παρενέβη (χωρίς επιτυχία) ώστε να μην προφυλακισθεί κανένας αξιωματικός της Χωροφυλακής. Ο ανακριτής Σαρτζετάκης και ο εισαγγελέας Μπούτης διέταξαν την προφυλάκιση τεσσάρων αξιωματικών, του στρατηγού Μήτσου (γενικός επιθεωρητής Χωροφυλακής Βορείου Ελλάδος, του συνταγματάρχη Καμουτσή (διευθυντής Ασφάλειας Θεσσαλονίκης), του ταγματάρχη Δόλκα (κλιμάκιο ΚΥΠ Βορείου Ελλάδος) και του μοίραρχου Καπελώνη (διοικητή Ε΄ Αστυνομικού Τμήματος Θεσσαλονίκης).
Μετά την ανάληψη της εξουσίας από την κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου το Νοέμβριο του 1963 διατάχθηκε έρευνα για τις παράτυπες ενέργειές του Κόλλια, που ανατέθηκε στον αρεοπαγίτη Αντώνιο Φλώρο. Ο αρεοπαγίτης συνέταξε έκθεση, στην οποία κατέγραφε τις παράνομες παρεμβάσεις του εισαγγελέα Κόλλια στο έργο της ανάκρισης. Ο υπουργός Δικαιοσύνης Πολυχρόνης Πολυχρονίδης άσκησε πειθαρχική δίωξη κατά του Κόλλια και τον παρέπεμψε στο Ανώτατο Πειθαρχικό Συμβούλιο. Τελικά του επιβλήθηκε ποινή εξάμηνης αργίας από τον ίδιο τον υπουργό Δικαιοσύνης.
Ο Κόλλιας προσέφυγε στο Συμβούλιο της Επικρατείας, το οποίο με την 2942/1964 απόφασή του ακύρωσε την υπουργική απόφαση, με αφορμή νομικές πλημμέλειες, και ανέπεμψε την υπόθεση στον υπουργό. Ο Πολυχρονίδης επέβαλλε εκ νέου ποινή τρίμηνης αργίας και παρέπεμψε την υπόθεση στην Ολομέλεια του Αρείου Πάγου με το ερώτημα της οριστικής απόλυσης του Κόλλια. Η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου όμως έκρινε ότι, κατά ορθή ερμηνεία του νόμου, ο υπουργός δεν είχε εξουσία να επιβάλει μόνος του πειθαρχική ποινή σε ανώτατους δικαστές, παρά μόνο το Ανώτατο Πειθαρχικό Συμβούλιο, και έκρινε την υπουργική απόφαση άκυρη. Έτσι ο Κόλλιας επανήλθε στην ενεργό υπηρεσία.
Υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ
Στις 23 Φεβρουαρίου 1967, κατέθεσε στο Στρατοδικείο που δίκαζε τους αξιωματικούς του ΑΣΠΙΔΑ ο τότε αρχηγός ΓΕΕΘΑ στρατηγός Κωνσταντίνος Τσολάκας, ο οποίος υποστήριξε πως οι κατηγορούμενοι συνταγματάρχες Αλέξανδρος Παπατέρπος και Παναγιώτης Αναγνωστόπουλος ήταν οι «αδάμαντες του Στρατεύματος» και πως η όλη υπόθεση αποτελούσε γελοίο κατασκεύασμα που διέσυρε διεθνώς τις Ένοπλες Δυνάμεις. Επειδή αυτή η κατάθεση προκάλεσε συντριπτικό πλήγμα στο κατηγορητήριο, την αμέσως επόμενη μέρα (24 Φεβρουαρίου) ο Κόλλιας, διαμέσου του εισαγγελέα Εφετών Μουστάκα, ζήτησε από τον πρόεδρο της Βουλής την άρση της ασυλίας του Ανδρέα Παπανδρέου προκειμένου να του απαγγελθεί κατηγορία για εσχάτη προδοσία για την υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ. Τρία σχετικά έγγραφα έφεραν την ίδια ημερομηνία, 24 Φεβρουαρίου: η αναφορά του ανακριτή Σωκράτη Σωκρατείδη προς τον Μουστάκα, η διαβιβαστική επιστολή του Μουστάκα προς τον πρόεδρο της Βουλής και το έγγραφο του τελευταίου προς την Βουλή, γεγονός που δεν άφηνε αμφιβολία πως επρόκειτο περί μεθόδευσης.
Χούντα
Ο Κωνσταντίνος Κόλλιας υπήρξε ο πρώτος πρωθυπουργός της χούντας. Ο διορισμός του στο αξίωμα αυτό ήταν προϊόν συμβιβασμού μεταξύ του βασιλιά Κωνσταντίνου και των πρωταιτίων του πραξικοπήματος. Ο πρώτος έθεσε ως όρο για να νομιμοποιήσει την κυβέρνηση των συνταγματαρχών ο πρωθυπουργός να μην είναι στρατιωτικός, ενώ οι συνταγματάρχες δεν επιθυμούσαν αντίστοιχα κανέναν πολιτικό. Ως αποτέλεσμα του συμβιβασμού επελέγη ο Κόλλιας που απετέλεσε τον βασικό μοχλό επιρροής του βασιλιά στην κυβέρνηση. Στην πράξη βέβαια αυτοί που κυβερνούσαν ήταν οι στρατιωτικοί με προεξάρχοντα τον Γεώργιο Παπαδόπουλο.
Διατηρήθηκε στην πρωθυπουργία μέχρι το αποτυχημένο αντιπραξικόπημα του βασιλιά Κωνσταντίνου εναντίον της χούντας, στις 13 Δεκεμβρίου του 1967 στο οποίο πήρε ενεργό μέρος, οπότε την πρωθυπουργία ανέλαβε ο Γεώργιος Παπαδόπουλος. Ο Κόλλιας απέδρασε στη Ρώμη με το αεροπλάνο του Κωνσταντίνου, τον οποίο είχε συνοδεύσει στην Βόρεια Ελλάδα την ημέρα του κινήματος. Λίγες μέρες αργότερα, τον Ιανουάριο του 1968 η χούντα τον καθαίρεσε από τη θέση του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου.
Το τέλος
Το 1984 εξέδωσε το βιβλίο «Βασιλεύς και Επανάστασις 1967», όπου παρουσιάζει τη δική του εκδοχή για τα γεγονότα που οδήγησαν στη χούντα και το βασιλικό κίνημα, ενώ επιτίθεται στον Ανδρέα Παπανδρέου. Από την δική του πλευρά, ο Ανδρέας Παπανδρέου στο βιβλίο του «Η Δημοκρατία στο Απόσπασμα» χαρακτηρίζει τον Κόλλια με τα πιο μελανά χρώματα: «''Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, ήταν μια απαίσια φυσιογνωμία, αντιδραστικός ως το κόκκαλο, παρόλο που η εξυπνάδα του και το ταλέντο του ήταν παραπάνω από μέτρια. Ως μέλος της βασιλικής δικαστικής χούντας και προσωπικός φίλος της Φρειδερίκης, έκανε ό,τι μπορούσε για να με εμφανίσει αναμεμειγμένο στην περιβόητη συνωμοσία του ΑΣΠΙΔΑ.''»
Παραπομπές
Κατηγορία:Χούντα των Συνταγματαρχών Κολλιας Κωνσταντινος Κατηγορία:Εισαγγελείς του Αρείου Πάγου
Καθαρεύουσα
Καθαρεύουσα είναι μορφή της Ελληνικής γλώσσας η οποία άρχισε να διαμορφώνεται τον 18ο αιώνα και χρησιμοποιήθηκε εκτεταμένα κατά τον 19ο και τον 20ό αιώνα στην Ελλάδα και την Κύπρο ως η επίσημη μορφή γραπτής και προφορικής επικοινωνίας.
Τη μορφή αυτή πρότεινε ο Αδαμάντιος Κοραής (1748-1834), Έλληνας φιλόλογος, επηρεασμένος από τις ιδέες του διαφωτισμού. Σκοπός του ήταν να «καθαριστεί» η ελληνική γλώσσα από τις ξένες επιδράσεις που είχε δεχτεί κατά τη μακρά παραμονή αυτών των εθνοτικών ομάδων στον ελληνικό χώρο.
Η καθαρεύουσα έχει πολλά στοιχεία από την αρχαία ελληνική γλώσσα και αποτελεί έναν ενδιάμεσο κρίκο με τη δημοτική γλώσσα. Στην καθαρεύουσα χρησιμοποιείται αποκλειστικά το πολυτονικό σύστημα.
Χρησιμοποιήθηκε από το επίσημο Ελληνικό κράτος μέχρι το 1976, οπότε και εγκαταλήφθηκε η χρήση της από τον Υπουργό Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων Γεώργιο Ράλλη και επιβλήθηκε η χρήση της νεοελληνικής δημοτικής γλώσσας σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης και στη διοίκηση. Αρκετά στοιχεία της πέρασαν στη δημοτική, κυρίως φράσεις της δοτικής όπως «εν ψυχρώ», «Δόξα τω Θεώ» κ.τ.λ.
Μέχρι την εγκατάλειψή της, η χρήση δύο μορφών γλώσσας στην Ελλάδα και την Κύπρο είχε ως αποτέλεσμα έντονες αντιδράσεις και αντιπαραθέσεις, οι οποίες έχουν μείνει στη νεοελληνική ιστορία με το όνομα γλωσσικό ζήτημα. Κάποιες από τις αντιδράσεις στην αρχή του 20ού αιώνα είχαν αποτέλεσμα αιματηρά επεισόδια, τα Ευαγγελικά, με αφορμή τη δημοσίευση σε εφημερίδα μετάφρασης στη δημοτική του Ευαγγελίου το 1901, και τα Ορεστειακά, με αφορμή το ανέβασμα της τραγωδίας Ορέστεια στη δημοτική το 1903. Χαρακτηριστική είναι επίσης η περίπτωση του γραμμένου στη δημοτική αναγνωστικού Τα Ψηλά Βουνά, που εισήγαγε η κυβέρνηση Βενιζέλου το 1917 και το οποίο η επόμενη κυβέρνηση Γούναρη απέσυρε και έκαψε ως «ἔργον ψεύδους» το 1920. Οι υποστηρικτές της καθαρεύουσας χαρακτηρίζονταν από τους δημοτικιστές «καθαρολόγοι» και «καλαμαράδες» και ανταπέδιδαν με τον χαρακτηρισμό «μαλλιαροί» (από το ειρωνικό προσωνύμιο «μαλλιαρή» που χρησιμοποιούσαν για τη δημοτική).
Η καθαρεύουσα χρησιμοποιείται ακόμη και σήμερα στην εφημερίδα Εστία, αλλά και από την Εκκλησία της Ελλάδας, την Εκκλησία της Κύπρου και το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως σε πολλά έγγραφά της και προφορικά.
Ιστορία
Η πρώτη γνωστή χρήση του όρου «Καθαρεύουσα» είναι σε ένα έργο του Νικηφόρου Θεοτόκη το 1796.
Στα μεταγενέστερα χρόνια, η Καθαρεύουσα χρησιμοποιήθηκε για επίσημους σκοπούς (όπως πολιτική, επιστολές, επίσημα έγγραφα), ενώ η δημοτική γλώσσα ήταν η καθημερινή γλώσσα. Αυτό δημιούργησε το λεγόμενο Γλωσσικό ζήτημα. Το 1976, η Δημοτική έγινε η επίσημη γλώσσα και το 1982 εγκαταλείφθηκε το πολυτονικό σύστημα γραφής.
Χαρακτηριστικά
Μεγάλο μέρος του λεξιλογίου της Καθαρεύουσας και των γραμματικών και συντακτικών κανόνων της έχουν επηρεάσει τη δημοτική γλώσσα. Η Νεοελληνική κοινή ενδέχεται να υποστηριχθεί ότι είναι ένας συνδυασμός της Δημοτικής και της Καθαρεύουσας. Μεταξύ των μεταγενέστερων χαρακτηριστικών της Καθαρεύουσας είναι οι σύνθετες λέξεις, νεολογισμοί και δημιουργία καινούριων λέξεων ή ακόμα και μεταφραστικά δάνεια.
Εθνικός ύμνος της Γροιλανδίας
"Nunarput utoqqarsuanngoravit" (Εσύ η Αρχαία μας Γη) είναι ο εθνικός ύμνος της Γροιλανδίας η οποία είναι αυτόνομη περιοχή της Δανίας. Οι στίχοι είναι του Χένρικ Λουντ (Henrik Lund) και η μουσική του Γιόναθαν Πέτερσεν (Jonathan Petersen). Ο ύμνος καθιερώθηκε επίσημα το 1916. Από το 1979, το "Nuna asiilasooq" (Η Γη με το Μεγάλο Μήκος), ένας ύμνος που χρησιμοποιείται από τους κατοίκους Kalaallit, αναγνωρίζεται επίσης από την κυβέρνηση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι Κατηγορία:Γροιλανδία
NGC 6503
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
6503 60921 11012 Κατηγορία:Νάνοι γαλαξίες Κατηγορία:Δράκων (αστερισμός)
1924 Ώρος
Ο Ώρος (Horus) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική κυρίως περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,358. Ανακαλύφθηκε το 1960 από τον Ολλανδοαμερικανό αστρονόμο Τομ Γκέρελς, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ, καθώς και από το ζεύγος Ολλανδών αστρονόμων Κορνέλις Γιοχάνες βαν Χούτεν και Ίνγκριντ βαν Χούτεν-Γκρένεβελντ, και πήρε το όνομα του από τον ομώνυμο θεό των αρχαίων Αιγυπτίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ωρος
Πρωτάθλημα Εφήβων Κύπρου (πετοσφαίριση)
Το Πρωτάθλημα Εφήβων Κύπρου είναι μια πετοσφαιρική διοργάνωση για έφηβους ηλικίας κάτω των 18 ετών. Διοργανώνεται κάθε χρόνο από τη Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης (ΚΟΠΕ). Ξεκίνησε το 1986. Πολυνίκης του θεσμού είναι η Νέα Σαλαμίνα με 10 πρωταθλήματα.
Για να λάβει μέρος μία ομάδα στο πρωτάθλημα εφήβων πρέπει να διατηρεί ομάδα ανδρών ή γυναικών που να συμμετέχει είτε στην Α΄ κατηγορία (ανδρών ή γυναικών) είτε στη Β΄ κατηγορία (ανδρών ή γυναικών) Κύπρου.
Πρωταθλήτριες ομάδες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις πρωταθλήτριες ομάδες κάθε περιόδου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Εφηβων
88 (αριθμός)
Το 88 (ογδόντα οκτώ) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 87 και πριν από το 89. Είναι ένας άρτιος αριθμός, αφού 88:2 = 44, δηλαδή διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 88 συμβολίζεται ως LXXXVIII στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΠΗ´ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.
Στο Λευκό Εθνικισμό
Νεοναζιστές χρησιμοποιούν τον αριθμό 88 ως συντομογραφία για το χαιρετισμό "Heil Hitler". Από τα αρχικά (H.H.) καθώς το γράμμα "H" είναι το 8ο του Λατινικού Αλφάβητου.
Συχνά ο αριθμός αυτός εμφανίζεται ως, π.χ. 14/88, 14-88 ή 1488· ο αριθμός αυτός συμβολίζει τις 14 λέξεις επινόηση του David Lane. Παραδείγματα χρήσης του 88, το τραγούδι "88 Rock 'n' Roll Band" από τη Landser (μπάντα), και οι οργανισμοί Barselc88, Column 88, Unit 88, και White Legion 88. Ο James von Brunn υπέγραψε τα έργα του ως "JVB-88".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υπερτέλειοι αριθμοί
Δημαράς
Το ελληνικό επώνυμο Δημαράς μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα εξής πρόσωπα:
Επίσης:
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Ενώσεις ευγενών αερίων
μικρογραφία|Τετραφθοριούχο ξένο Οι ενώσεις ευγενών αερίων είναι χημικές ενώσεις που περιέχουν ένα (τουλάχιστον) χημικό στοιχείο που να ανήκει στα ευγενή αέρια, δηλαδή στην ομάδα 18 του περιοδικού πίνακα. Παρόλο που τα ευγενή αέρια είναι γενικά (σχεδόν) αδρανή χημικά στοιχεία, πολλές τέτοιες ενώσεις έχουν παρατηρηθεί, ειδικότερα σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα όσων αφορά τις χημικές ενώσεις του ξένου. Από χημική άποψη, τα ευγενή αέρια μπορούν να διαιρεθούν σε δυο ομάδες, τα δραστικότερα κρυπτό (ενέργεια ιονισμού 14 eV), ξένο (ενέργεια ιονισμού 12,1 eV) και ραδόνιο (ενέργεια ιονισμού 10,7 eV) και τα αδρανέστερα αργό (ενέργεια ιονισμού 15,8 eV), νέον (21,6 eV) και ήλιο (24,6 eV). Συνεπώς με αυτήν την ταξινόμιση, οι ενώσεις του κρυπτού, του ξένου και του ραδονίου μπορούν να απομονωθούν ατόφιες υπό κανονικές συνθήκες ή έστω κοντά σε αυτές, ενώ οι ενώσεις των υπολοίπων ευγενών αερίων έχουν παρατηρηθεί να σχηματίζουν πραγματικούς χημικούς δεσμούς χρησιμοποιώντας φασματοσκοπικές τεχνικές, αλλά μόνο όταν είναι παγωμένες μέσα σε μήτρα ευγενούς αερίου σε θερμοκρασίες 40 K ή μικρότερες, σε υπερηχητικά ρεύματα ευγενούς αερίου ή υπό εξαιρετικά υψηλές πιέσεις μαζί με μέταλλα.
Τα βαρύτερα ευγενή αέρια έχουν περισσότερες ηλεκτρονιακές στιβάδες από τα ελαφρύτερα. Έτσι, τα εξωτερικά τους ηλεκτρόνια είναι υποκείμενα στο φαινόμενο της (μερικής) «προστασίας» από τα εσωτερικά ηλεκτρόνια, οπότε έλκονται ασθενέσθερα από τον θετικά φορτισμένο πυρήνα. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ενέργεια ιονισμού αρκετά χαμηλή ώστε να μπορούν να σχηματιστούν σταθερές ενώσεις με τα ηλεκτραρνητικότερα χημικά στοιχεία, δηλαδή το φθόριο και το οξυγόνο, αλλά ακόμη με λιγότερο ηλεκτραρνητικά, όπως το χλώριο, το άζωτο και τον άνθρακα, υπό κάποιες συνθήκες.
Ιστορικό υπόβαθρο
Όταν η οικογένεια των ευγενών αερίων πρωτοταυτοποιήθηκε, στα τέλη του 19ου αιώνα, δεν είχε παρατηρηθεί καμμιά χημική ένωσή τους, με αποτέλεσμα να είναι αρχικά πιστευτό ότι είναι όλα αδρανή αέρια, όπως άλλωστε ήταν και η αρχική ονομασία της οικογένειας.
Με την ανάπτυξη της ατομικής θεωρίας, στις αρχές του 20ού αιώνα, η τότε παρατηρούμενη αδράνειά τους αποδόθηκε στην πληρότητα των ηλεκτρονιακών στιβάδων σθένους τους, που τα καθιστούσε χημικά πολύ σταθερά και αδρανή. Όλα τα αδρανή αέρια έχουν πλήρη s και p εξωτερικές ηλεκτρονιακές στιβάδες, με την εξαίρεση του ηλίου, που δεν έχει καθόλου p υποστιβάδα. Για το λόγο αυτό τα ευγενή αέρια δε σχηματίζουν εύκολα χημικές ενώσεις. Η υψηλή ενέργεια ιονισμού τους και η σχεδόν μηδενική ηλεκτρονιακή συγγένεια εξηγούν την αδράνειά τους.
Το 1933, ο Λάινους Πόλιγκ (Linus Pauling) προέβλεψε ότι τα βαρύτερα ευγενή αέρια θα ήταν ικανά να σχηματίσουν χημικές ενώσεις με το φθόριο και το οξυγόνο. Ειδικότερα, προέβλεψε την ύπαρξη του εξαφθοριούχου κρυπτού (KrF6) και του εξαφθοριούχου ξένου (XeF6), ενώ προέβλεψε ότι το οκταφθοριούχο ξένο (XeF8) ίσως να υπάρξει ως ασταθής ένωση και πρότεινε ότι το ξενικό οξύ (H2XeO4) θα μπορούσε να σχηματίσει υπερξενικά άλατα. Αυτές οι προβλέψεις αποδείχθηκαν τελικά πολύ ακριβείς, αν και παρά τις προβλέψεις του για το οκταφθοριούχο ξένο, αποδείχθηκε ότι θα ήταν όχι μόνο θερμοδυναμικά ασταθές, αλλά και κινητικά. Μέχρι το 2013, το οκταφθοριούχο ξένο δεν είχε παραχθεί, παρόλο που έγινε εφικτή η παρατήρηση ξενοοκταφθοριούχου ανιόντος (XeF82–).
Μέχρι το 1960, δεν είχε ακόμη συνθεθεί καμμιά ένωση ευγενούς αερίου με συμβατικό δεσμό. Η πρώτη σχετική δημοσιευμένη αναφορά, τον Ιούνιο του 1962, έγινε από τον Νηλ Μπάρτλετ (Neil Bartlett), που σημείωσε ότι η πολύ οξειδωτική ένωση του εξαφθοριούχου λευκοχρύσου (PtF6) ιόνισε διοξυγόνο (O2) σε κατιόν διοξυγόνου (O2+). Η ενέργεια ιονισμού O2→O2+ ανέρχεται σε 1.165 KJ/mol και είναι σχεδόν ίση με την ενέργεια ιονισμού Xe→Xe+, που ανέρχεται σε 1.170 KJ/mol. Δοκίμασε, λοιπόν, την αντίδραση ανάμεσα σε ξένο και εξαφθοριούχο λευκόχρυσο. Αυτή η αντίδραση απέδωσε ένα κρυσταλλικό προϊόν, το εξαφθορολευκοχρυσιούχο ξένο, για το οποίο πρότεινε τον τύπο Xe+[PtF6]-. Αργότερα αποδείχθηκε ότι στην πραγματικότητα η ένωση είναι πιο σύνθετη, συμπεριέχοντας ως δομικές μονάδες XeFPtF5 και XeFPt2F11. Σε κάθε περίπτωση όμως, η αναφορά του Νηλ Μπάρτλετ ήταν η πρώτη αναφορά πραγματικής ένωσης ευγενούς αερίου.
Η πρώτη δυαδική ένωση ευγενούς αερίου αναφέρθηκε αργότερα το, 1962. Ο Μπάρτλετ συνέθεσε τετραφθοριούχο ξένο (XeF4), εκθέτοντας μείγμα ξένου και φθορίου σε υψηλή θερμοκρασία. Ο Ρούντολφ Χόπε (Rudolf Hoppe) ανέφερε ότι συνέθεσε διφθοριούχο ξένο (XeF2), με την αντίδραση των ίδιων χημικών στοιχείων.
Ακολουθώντας τις πρώτες επιτυχημένες συνθέσεις ξενιούχων ενώσεων, το 1963 αναφέρθηκε η σύνθεση του διφθοριούχου κρυπτού (KrF2).
Ενώσεις ξένου
Μετά από τις αρχικές μελέτες του 1962 πάνω στο τετραφθοριούχο ξένο και στο διφθοριούχο ξένο, οι ενώσεις του ξένου που έχουν συνθεθεί συμπεριλαμβάνουν το εξαφθοριούχο ξένο (XeF6), το οξυδιφθοριούχο ξένο (XeOF2), το οξυτεραφθοριούχο ξένο (XeOF4), το διοξυδιφθοριούχο ξένο (XeO2F2), το τριοξυδιφθοριούχο ξένο (XeO3F2), το διοξυτετραφθοριούχο ξένο (XeO2F4), το διοξείδιο του ξένου (XeO2), το τριοξείδιο του ξένου (XeO3) και το τετραοξείδιο του ξένου (XeO4). Τα φθορίδια του ξένου αντιδρούν με αρκετά άλλα φθορίδια, σχηματίζοντας φθοροξενικά, όπως το οκταφθοροξενικό νάτριο (Na2XeF8), καθώς και φθοροξενωνιακά άλατα, όπως το εξαφθοραντιμονιακό τριφθοροξενώνιο (XeF3SbF6).
Το διχλωριούχο ξένο (XeCl2) και το μονοχλωριούχο ξένο (XeCl) παράγονται in situ και χρησιμοποιούνται για τη λειτουργία διεγερσιμερών λέιζερ.
Πρόσφατα, το ξένο αποδείχθηκε ότι παράγει μια πλατιά ποικιλία ενώσεων του γενικού τύπου XeOnX2, όπου n είναι ακέραιος 1-3 και το X είναι ηλεκτραρνητική ομάδα, όπως CF3, C(SO2CF3)3, N(SO2F)2, N(SO2CF3)2, OTeF5, O(IO2F2), κ.ο.κ.. Ο αριθμός των χημικών ενώσεων του ξένου είναι εκπληκτικός, συγκρίσιμος με αυτόν που παρατηρείται για το γειτονικό (προς το ξένο στο περιοδικό σύστημα) χημικό στοιχείο ιώδιο, φθάνοντας την τάξη των χιλιάδων και εμπλέκοντας χημικούς δεσμούς ανάμεσα στο ξένο, το οξυγόνο, τον άνθρακα, το βόριο, ως ακόμη και το χρυσό. Συμπεριλαμβάνουν ακόμη το υπερξενικό οξύ (H4XeO6), αρκετά αλογονίδια, καθώς και πολύπλοκα ιόντα.
Η ένωση Xe2+Sb4F21– περιέχει ένα δεσμό Xe-Xe, που είναι ο μακρύτερος γνωστός διαστοιχειακός ομοιοπολικός δεσμός, με μήκος δεσμού 308,71 pm. Βραχύβια διεγερσιμερή διξένου (Xe2) έχουν αναφερθεί πως υπάρχουν, ως μέρος της λειτουργίας των διεγερσιμερών λέιζερ.
Ενώσεις κρυπτού
Το κρυπτό αντιδρά με αέριο διφθορίου, με διάφορες μεθόδους, που συμπεριλαμβάνουν ηλεκτρική εκκένωση, φωτοχημική μέθοδο με διεγερμένο κρυπτό από υπεριώδεις ακτίνες σε αέριο μείγμα διφθορίου - κρυπτού σε θερμοκρασία υγρού ήλιου, καυτό σύρμα και πρωτονιακό βομβαρδισμό,
Το διφθοριούχο κρυπτό, με τη σειρά του, αντιδρά με ισχυρά οξέα κατά Λιούις, σχηματίζοντας άλατα των κατιόντων KrF+ και Kr2F3+.
Το 1963 αναφέρθηκε η παραγωγή τετραφθοριούχου κρυπτού (KrF4) από τον Γκροσσέ (Grosse), χρησιμοποιώντας τη μέθοδο Κλάασεν (Claasen method), αλλά στη συνέχεια αποδείχθηκε ότι ο ερευνητής λάθεψε στην ταυτοποίηση.
Έχουν ανακάλυφθεί και ενώσεις του κρυπτού που περιέχουν δεσμούς κρυπτού με άλλα χημικά στοιχεία. Για παράδειγμα, το διφθοριούχο κρυπτό αντιδρά με τρι(πενταφθοροτελλουροξείδιο) του βορίου [B(OTeF5)3], σχηματίζοντας την ασταθή ένωση δι(πενταφθοροτελλουροξείδιο) του κρυπτού [Kr(OTeF5)2], που περιέχει δεσμό Kr-O.
Αναφορές
Κατηγορία:Ενώσεις ευγενών αερίων
Μεγάλο Δουκάτο της Κρακοβίας
To Μεγάλο Δουκάτο της Κρακοβίας (γερμανικά: Großherzogtum Krakau, πολωνικά: Wielkie Księstwo Krakowskie) δημιουργήθηκε μετά την ενσωμάτωση της Ελεύθερης Πόλης της Κρακοβίας στην Αυστρία στις 16 Νοεμβρίου 1846. Από το 1846 έως το 1918 ο τίτλος, ο Μέγας Δούκας της Κρακοβίας, ήταν μέρος του επίσημου τίτλου του Αυτοκράτορα της Αυστρίας.
Ιστορία
Η Ελεύθερη Πόλη, κατάλοιπο του Δουκάτου της Βαρσοβίας, είχε γίνει προτεκτοράτο, ωστόσο λειτουργικά ανεξάρτητο, ως αποτέλεσμα του Συνεδρίου της Βιέννης (1815). Ήταν υπό τριμερή επιρροή από της Πρωσίας, την Αυστρίας και τη Ρωσίας, μέχρι την αποτυχημένη εξέγερση της Κρακοβίας, προσαρτήθηκε από την αυστριακή αυτοκρατορία το 1846.
Ταυτόχρονα, το επίσημο όνομα της αυστριακής διοικητικής οντότητας που περιείχε περίπου τη Γαλικία, και ορισμένες πολωνικές περιοχές στα δυτικά της, άλλαξε σε Βασίλειο της Γαλικίας και Λοδομερίας, και το Μεγάλο Δουκάτο της Κρακοβίας με τους Δουκάτες του Άουσβιτς και τον Ζάτορ.
Αυτές οι οντότητες (Βασίλειο της Γαλικίας και Λοδομερίας, Κρακοβίας, Δουκάτο του Οσφιέντσιμ και Δουκάτο του Ζατόρ) ήταν επίσημα ξεχωριστές. Αναφέρθηκαν στους τίτλους του αυστριακού αυτοκράτορα, ενώ είχαν το ξεχωριστό οικόσημο και σημαία. Ωστόσο, για διοικητικούς σκοπούς, δημιούργησαν μια ενιαία επαρχία. Το Δουκάτο είχε τη δική του τοπική κυβέρνηση, την Κυβερνητική Επιτροπή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Κρακοβίας Κατηγορία:Ιστορία της Ελάσσονος Πολωνίας Κατηγορία:Πρώην μεγάλα δουκάτα Κατηγορία:Ιστορία της Πολωνίας (1795-1918)
1925 Φράνκλιν-Άνταμς
Ο Φράνκλιν-Άνταμς (Franklin-Adams) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,03. Ανακαλύφθηκε το 1934 από τον Ολλανδό αστρονόμο Χέντρικ βαν Γκεντ, που παρατηρούσε από το Γιοχάνεσμπουργκ, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Βρετανού ερασιτέχνη αστρονόμου Τζων Φράνκλιν-Άνταμς (1843-1912).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Φράνκλιν-Άνταμς εκτιμάται σε 13 χιλιόμετρα περίπου. Ο Φράνκλιν-Άνταμς περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 2,5 ως 4 ώρες περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φρανκλιν-Ανταμς
Ζυλί ντε Λεσπινάς
Η Ζαν Ζυλί Ελεονόρ ντε Λεσπινάς (γαλλικά: Jeanne Julie Éléonore de Lespinasse), 1732-1776, ήταν Γαλλίδα οικοδέσποινα λογοτεχνικού σαλονιού και επιστολογράφος στα μέσα του 18ου αιώνα. Ενέπνευσε μεγάλο πάθος στον εγκυκλοπαιδιστή Ζαν ντ'Αλαμπέρ.
Βιογραφικά στοιχεία
Η Ζυλί ντε Λεσπινάς γεννήθηκε στις 9 Νοεμβρίου 1732 στη Λυών. Ήταν νόθα κόρη της κόμισσας του Αλμπόν, η οποία μετά τη γέννηση χώρισε από τον σύζυγό της. Η πατρότητά της αποδίδεται γενικά στον κόμη Γκασπάρ ντε Βισί-Σαμρόντ (1699-1781), του οποίου η αδερφή, μαρκησία ντυ Ντεφάν, διατηρούσε διάσημο λογοτεχνικό σαλόνι στο Παρίσι. Αντιμετωπίζοντας τη φτώχεια και την παράνομη γέννησή της, είχε δυστυχισμένη παιδική ηλικία που χαρακτηρίστηκε από παραμέληση. Απέκτησε τη βασική εκπαίδευση σε μοναστήρι, αλλά σε μεγάλο βαθμό μορφώθηκε μόνη της, ένα εντυπωσιακό κατόρθωμα δεδομένου ότι αργότερα μπόρεσε να κρατήσει τη θέση της ανάμεσα στους κορυφαίους διανοούμενους της Γαλλίας. Ο πατέρας της στη συνέχεια παντρεύτηκε την ετεροθαλή αδελφή της και η Ζυλί βρέθηκε γκουβερνάντα των παιδιών τους.
Στο σαλόνι της Μαντάμ ντε Ντεφάν
Από το 1747, όταν η Μαρί ντυ Ντεφάν συνδέθηκε με φιλία με τον ντ'Αλαμπέρ, στο σαλόνι της σύχναζαν διπλωμάτες, αριστοκράτες, φιλόσοφοι, πολιτικοί και συγγραφείς, μεταξύ των οποίων οι Φοντενέλ, Μοντεσκιέ, Μαρμοντέλ, Μαριβώ και Κοντορσέ. Σ' αυτόν τον κόσμο παρουσίασε την ανιψιά της, η οποία, έξυπνη και πολύ επιδέξια στην καθοδήγηση της συζήτησης, έλαμψε σύντομα. Ιδού τι λέει ο Σαιντ-Μπεβ για τη συγκατοίκησή τους : «Αυτή η συμβίωση άρχισε το 1754 και κράτησε μέχρι το 1764: 10 χρόνια οικογενειακής ζωής και αρμονίας, ήταν πολύς χρόνος, περισσότερος από όσο θα μπορούσαν να έχουν δύο πνεύματα ισάξια σε ποιότητα και με τέτοιο ορμητικό χαρακτήρα. Αλλά προς το τέλος, η μαντάμ ντυ Ντεφάν, η οποία ξυπνούσε αργά και δεν σηκωνόταν ποτέ πριν από τις έξι το απόγευμα, παρατήρησε ότι η νεαρή συνοδός της δεχόταν στον ιδιωτικό της χώρο, μια ώρα πριν, τους περισσότερους τακτικούς καλεσμένους της και ότι συμμετείχε ισάξια στις συνομιλίες». Η μαντάμ ντυ Ντεφάν θεώρησε τον εαυτό της προδομένο και ζήλεψε, έτσι τελικά την απέλυσε το 1764.
Το σαλόνι της Ζυλί ντε Λεσπινάς
Η Ζυλί ντε Λεσπινάς άνοιξε το δικό της σαλόνι το 1764, στο οποίο σύχναζαν επίσης οι Ετιέν Μπονό ντε Κοντιγιάκ και Αν Ρομπέρ Ζακ Τυργκό, πέραν αυτών που προηγουμένως επισκέπτονταν τη θεία της. Έχει ειπωθεί για το σαλόνι της ότι ήταν το «εργαστήριο της Εγκυκλοπαίδειας», του οποίου ήταν η μούσα. Πολλοί ήταν εκείνοι που γοητεύτηκαν από τη νέα γυναίκα με τον ένθερμο και παθιασμένο χαρακτήρα, αλλά με τον Ζαν ντ'Αλαμπέρ ανέπτυξε μια βαθιά φιλία που φαίνεται ότι ήταν μόνο πλατωνική. Ήταν και ο ίδιος παράνομο παιδί και είχαν και οι δύο κοινά βιώματα που τους έφεραν κοντά. Όταν ο ντ'Αλαμπέρ αρρώστησε, έμεινε στο σπίτι της και αυτή τον περιποιήθηκε ώσπου αποκαταστάθηκε η υγεία του. Δεν άφησαν ποτέ ο ένας τον άλλον.
Ωστόσο, η Ζυλί ήταν πολύ ερωτευμένη με τον μαρκήσιο ντε Μόρα, γιο του Ισπανού Πρέσβη το 1766, και εκείνος ανταποκρίνονταν. Σκέφτονταν τον γάμο, αλλά η οικογένεια του Μόρα έκανε ό, τι μπορούσε για να ματαιώσει αυτό το σχέδιο και το πέτυχε. Όταν αυτός επέστρεψε στην Ισπανία, αρρώστησε και έμεινε εκεί για θεραπεία. Η αλληλογραφία τους αντικατοπτρίζει ήδη τον παθιασμένο έρωτα που θα αναπτυχθεί στη ρομαντική λογοτεχνία. Για να ξεχάσει τη λύπη που της προκαλούσε η αποξένωση του αγαπημένου της, επισκεπτόταν τα εξοχικά των φίλων της όπου το 1772 συνάντησε τον κόμη ντε Γκιμπέρ, για τον οποίο ανέπτυξε ένα ακαταμάχητο πάθος που κράτησε μέχρι τον θάνατό της, παρά την αδιαφορία αυτού.
Για πολλούς μήνες, έτρεφε συναισθήματα ενοχής, μοιρασμένα μεταξύ των δύο εραστών της, μη μπορώντας να ξεχάσει τον έναν αλλά επιθυμώντας συγχρόνως τον άλλο. Ο Μόρα, επιστρέφοντας στη Γαλλία για να τη συναντήσει μετά την ασθένειά του, πέθανε στο Μπορντώ το 1774. Αυτή την εποχή η Λεσπινάς και ο Γκιμπέρ έγιναν εραστές. Όταν αυτή έμαθε τη σύμπτωση, η απελπισία την κατέλαβε, η θλίψη και η μετάνοια κλόνισαν την υγεία της. Σκέφτονταν την αυτοκτονία: «Υπέφερα, μίσησα τη ζωή, επικαλέστηκα τον θάνατο, έγραψε, και ορκίζομαι να μην τον φοβηθώ και να τον δεχτώ αντίθετα ως απελευθέρωση.»
Μετά τον γάμο του Γκιμπέρ το 1775, απελπισμένη για την αποτυχία των δύο σχέσεών της, πέθανε στις 23 Μαΐου 1776 στο Παρίσι σε ηλικία 43 ετών, έχοντας στο προσκέφαλό της τον τον Ζαν ντ'Αλαμπέρ. Η αλληλογραφία της με τον Γκιμπέρ δημοσιεύθηκε το 1809 από τη χήρα του και αποτελεί ένα ψυχολογικό και ιστορικό έγγραφο.
Ο Ντιντερό την έκανε, ανάμεσα σε άλλους, έναν από τους χαρακτήρες στο έργο του Το Όνειρο του ντ' Αλαμπέρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι επιστολογράφοι
Συρταρωτό μυθιστόρημα
μικρογραφία|250x250εσ|[[Ιστορία του Ζιλ Μπλας ντε Σαντιλιάν|Ζιλ Μπλας του Αλαίν Ρενέ Λεσάζ χαρακτηριστικό Συρταρωτό μυθιστόρημα]] Συρταρωτό μυθιστόρημα (γαλλικά: Roman à tiroirs) ή συρταρωτή κωμωδία είναι αφηγηματική τεχνική που αφορά κείμενα στα οποία η διήγηση της κύριας ιστορίας διακόπτεται με την παράθεση δευτερευουσών ιστοριών που δεν είναι απαραίτητες για την εξέλιξη της κύριας ιστορίας και όπου το πεπρωμένο και οι περιπέτειες των διαφόρων ηρώων διασταυρώνονται ή καθρεφτίζονται μέσα στις φαινομενικά ασύνδετες ιστορίες. Τα δευτερεύοντα μέρη μερικές φορές αναφέρονται ως ενσωματωμένες ιστορίες, με την κύρια ιστορία να είναι η ιστορία -πλαίσιο. Σε ορισμένα μυθιστορήματα, τα δευτερεύοντα μέρη μπορεί να διακόπτονται από επί πλέον ενσωματωμένες αφηγήσεις. Τα μυθιστορήματα αυτής της τεχνικής είναι μακροσκελή, καθώς η επίλυση της κύριας αφήγησης καθυστερεί λόγω των παρεμβαλλόμενων δευτερευόντων ιστοριών.
Η έκφραση είναι γαλλικός όρος και φαίνεται να χρησιμοποιήθηκε από τα μέσα του 18ου αιώνα αρχικά σε σχέση με θεατρικά έργα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθοπλασία
Εμμανουήλ Λαζαρίδης
Βιογραφικό
Ο Εμμανουήλ Παναγ. Λαζαρίδης βρέθηκε στο προσκήνιο της επικαιρότητας του Μεσοπολέμου, σημαδεύοντας την ιστορία του κέντρου της Αθήνας ως αρχιτέκτων του μνημείου του Άγνωστου στρατιώτη (1928-1932).
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1894 και αφού τελείωσε το Ζωγράφειο Γυμνάσιο εκεί, αναχώρησε το 1913 για να ακολουθήσει σπουδές αρχιτεκτονικής στην Εθνική Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών στο Παρίσι. Διέκοψε τις σπουδές του για να έρθει στην Ελλάδα και να ενταχθεί, ως εθελοντής, στο κίνημα της Εθνικής Άμυνας του Βενιζέλου. Παράλληλα, γράφτηκε στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο (ΕΜΠ) και μέχρι τη λήξη του Α' Παγκόσμιου Πολέμου εργάστηκε ως βοηθός στα γραφεία των καθηγητών Α. Νικολούδη και Β. Κουρεμένου. Στη συνέχεια επέστρεψε στο Παρίσι για να ολοκληρώσει τις σπουδές του και διακρίθηκε επανειλημμένα, με ιδιαίτερες επιδόσεις στην Ιστορία της Αρχιτεκτονικής και στα συνθετικά μαθήματα.
Επιστρέφοντας στην Αθήνα παντρεύεται το 1924 την Κωνσταντινουπολίτισσα Αγνή Κ. Δημητρακοπούλου, με την οποία απόκτησε την πρόωρα χαμένη μοναχοκόρη του, Κατερίνα.
Το ξεκίνημα της επαγγελματικής του σταδιοδρομίας συνέπεσε με τη θητεία του βενιζελικού δημάρχου Σπυρίδωνα Πάτση και ο Λαζαρίδης, ως τμηματάρχης των Τεχνικών Υπηρεσιών του Δήμου Αθηναίων, συμβάλλει αποφασιστικά στο εξωραϊστικό πρόγραμμα της τετραετίας 1925-1929. Η ήττα του Πάτση στις δημοτικές εκλογές θα τερματίσει τη γόνιμη θητεία του Λαζαρίδη. Ακολούθησε η βράβευση του στον διαγωνισμό για το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη και αλλεπάλληλες διακρίσεις σε άλλους αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς μέχρι το 1935, που τον έκαναν διάσημο και μπόρεσε να φτιάξει το δικό του αρχιτεκτονικό γραφείο.
Σε συνεργασία με τους αρχιτέκτονες Λ. Μπόνη, Ν. Κακούρη και Γ. Βυργιώτη ίδρυσε την Σχολή Αρχιτεκτονικών Μελετών φροντιστηριακού χαρακτήρα για τους σπουδαστές του ΕΜΠ, που στεγαζόταν στο γραφείο του και απευθυνόταν κυρίως σε όσους ήθελαν να σπουδάσουν στην École des Beaux Arts. Ήταν κάτοχος εργοληπτικού πτυχίου Δ΄ τάξης από το 1948 και έτσι εκτός από την μελέτη και την επίβλεψη έπαιρνε μέρος και στην κατασκευή.
Πέθανε στην Αθήνα το 1961. --
Αρχιτεκτονικό Έργο
Η διάκριση αυτή οφείλεται κυρίως στα ανενεργά χρόνια του Β' Παγκόσμιου Πολέμου.
Μεσοπολεμική Αρχιτεκτονική (1924-1940)
Α' φάση 1924-1929: Ποικιλία κτιριακών θεμάτων, κυρίως δημόσια ή δημοτικά έργα.
Β' φάση 1930-1940: Η παραγωγικότερη περίοδος, συνεχίζονται οι διακρίσεις σε αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς, εστιάζει σε πολυκατοικίες και μονοκατοικίες
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες
Ιλ ντε λα Σιτέ
Ιλ ντε λα Σιτέ (γαλλικά: Île de la Cité, Νησί της Πόλης) ονομάζεται νησίδα στο Σηκουάνα, στο κέντρο του Παρισιού. Είναι μια από τις δυο φυσικές νησίδες του Σηκουάνα (η άλλη είναι η διπλανή νησίδα Ιλ Σαιν-Λουί - Île Saint-Louis). Θεωρείται ότι είναι το αρχαίο κέντρο της πόλης, η ρωμαϊκή Λουτέτια. Ανήκει στο 1ο και το 4ο διαμέρισμα του Παρισιού και σε αυτήν βρίσκεται ο καθεδρικός ναός της Παναγίας των Παρισίων στα ανατολικά και το πρώην παλάτι και φυλακή Κονσιερζερί στα δυτικά του νησιού. Σήμερα το μεγαλύτερο και κεντρικό κομμάτι του Ιλ ντε λα Σιτέ καταλαμβάνουν συγκροτήματα δημοσίων κτιρίων όπως το κτίριο των δικαστηρίων (Palais de justice), το κτίριο της Αστυνομίας (Préfecture de police), το νοσοκομείο Hôtel-Dieu και το Εμπορικό Δικαστήριο (Tribunal de commerce). Ένα μικρό τμήμα στην πιο δυτική πλευρά του νησιού καθώς και το βορειοανατολικό του τμήμα έχει κατοικίες. Ο πληθυσμός του το 2007 ήταν 1168 κάτοικοι.
Κατηγορία:Συνοικίες του Παρισιού Κατηγορία:Νησιά της Γαλλίας Κατηγορία:Νησιά του Σηκουάνα
Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης στην καλαθοσφαίριση 1958-59
Το Κύπελλο Πρωταθλητριών ομάδων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης ανδρών (σήμερα Ευρωλίγκα ανδρών), της περιόδου 1958-59 ήταν η δεύτερη διοργάνωση στα χρονικά του συγκεκριμένου διασυλλογικού θεσμού. Διεξήχθη με τη συμμετοχή 21 ομάδων, χωρισμένων σε οκτώ ομίλους, με 2 γύρους προκριματικών.
Στο 2ο γύρο η ιταλική Σίμενταλ Μιλάνου νίκησε στην έδρα της στον πρώτο αγώνα με 72-47 την αιγυπτιακή Γκεζίρα αλλά δεν προσήλθε στον επαναληπτικό και αποκλείστηκε από τα Προημιτελικά, όπου φυσικά πέρασε η αντίπαλός της, όπως και η κάτοχος του τρόπαιου ΑΣΚ Ρίγα της Λετονίας (που τότε εκπροσωπούσε τη Σοβιετική Ένωση, η γαλλική Σαλερβίλ, η Μπεογκράσκι της τότε ενιαίας Γιουγκοσλαβίας, η φιναλίστ της προηγούμενης περιόδου Ακαντέμικ Σόφιας, η ουγγρική Χόνβεντ, η βελγική Άντβερπ και η πολωνική Λεχ Πόζναν.
Στη φάση αυτή, η Ρίγα νίκησε στο πρώτο ματς εντός έδρας (29 Μαρτίου 1959) με διαφορά 25 πόντων (79-54) τη Χόνβεντ και έχασε 88-80 στη Βουδαπέστη, στις 9 Απριλίου. Έτσι, εισήλθε για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά στους "4", μαζί με τις Λέχ Πόζναν (που απέκλεισε την Αντβέρπ), Ακαντέμικ (σε βάρος της Γκεζίρα, καθώς επικράτησαν από το πρώτο ματς, του Καίρου με 69-65 στις 5 Απριλίου του 1959) και Μπεογκράσκι (που έβγαλε έξω τη Σαλερβίλ).
Ο διπλός τελικός
Η ΑΣΚ Ρίγα του Αλεξάντερ Γκομέλσκι αναδεικνύονταν λοιπόν και πάλι Πρωταθλήτρια Ευρώπης.
Πηγές
1958-59 Ευρωλιγκα ανδρων Ευρωλιγκα ανδρων Ευρωλιγκα ανδρων Ευρωλιγκα ανδρων
Απλή αρμονική ταλάντωση
Απλή (γραμμική) αρμονική ταλάντωση ονομάζεται η ταλάντωση κατά την οποία η τροχιά είναι ευθύγραμμη (απλή) και η απομάκρυνση του κινητού από τη θέση ισορροπίας του είναι ημιτονοειδής (αρμονική) συνάρτηση του χρόνου.
Παραδείγματα απλού αρμονικού ταλαντωτή είναι το σύστημα ιδανικού ελατηρίου - μάζας και το απλό εκκρεμές για μικρές γωνίες εκτροπής, και με την προϋπόθεση και για τα δύο παραδείγματα ότι δεν υπάρχουν απώλειες μηχανικής ενέργειες, όπως λόγω τριβών.
Χαρακτηριστικά μεγέθη της ταλάντωσης
Έστω ένα υλικό σημείο το οποίο εκτελεί απλή αρμονική ταλάντωση στον άξονα xOx' με θέση ισορροπίας (x=0) την αρχή του άξονα. Τα χαρακτηριστικά μεγέθη αυτής της κίνησης είναι η απομάκρυνση x από τη θέση ισορροπίας, το πλάτος της ταλάντωσης A, η στιγμιαία φάση, η αρχική φάση \phi_0 της ταλάντωσης,η κυκλική συχνότητα \omega, η περίοδος T και η συχνότητα f της ταλάντωσης.
Κινηματική της απλής αρμονικής ταλάντωσης
Ο δεύτερος νόμος του Νεύτωνα για τον απλό αρμονικό ταλαντωτή γράφεται:
Η απομάκρυνση του σώματος από την θέση ισορροπίας, προκύπτει ως λύση της παραπάνω διαφορικής εξίσωσης και δίνεται από τον γενικό τύπο: (όπου ω ή κυκλική συχνότητα της ταλάντωσης που στην περίπτωση του απλού αρμονικού ταλαντωτή ισούται με :)
Στην περίπτωση που το κινητό βρίσκεται στην θέση ισορροπίας του κινούμενο προς την θετική φορά την χρονική στιγμή t=0 τότε η αρχική φάση \phi_0 είναι μηδέν και η παραπάνω εξίσωση γίνεται
Η ταχύτητα είναι ο ρυθμός μεταβολής της απομάκρυνσης. Ο παράγοντας \omega A συμβολίζεται με και αποτελεί τη μέγιστη τιμή της ταχύτητας (πλάτος ταχύτητας) στην ταλάντωση, που αποκτάται στη θέση ισορροπίας.
Η επιτάχυνση είναι ο ρυθμός μεταβολής της ταχύτητας. Ο παράγοντας \omega^2 A συμβολίζεται με και αποτελεί τη μέγιστη τιμή της επιτάχυνσης (πλάτος επιτάχυνσης) στην ταλάντωση, που αποκτάται στις ακραίες θέσεις ταλάντωσης. Η επιτάχυνση χρησιμοποιώντας την εξίσωση απομάκρυνσης μπορεί να γραφεί.
Αρμονικά κύματα
Αρμονικά λέγονται τα κύματα στα οποία η πηγή διέγερσης προκαλεί απλή αρμονική ταλάντωση στο πρώτο σωματίδιο του ελαστικού μέσου διάδοσης του κύματος. Η εξίσωση ενός αρμονικού κύματος όταν αυτό απομακρύνεται από τη πηγή είναι ενώ όταν πλησιάζει την πηγή είναι
όπου ψ η κάθετη απομάκρυνση, Α το μέγιστο πλάτος ταλάντωσης, t ο χρόνος, Τ η περίοδος, x η οριζόντια απομάκρυνση και λ το μήκος κύματος.
Κατηγορία:Κλασική μηχανική
Φραγκούλιας
Ο Φραγκούλιας είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Δρυάλου, της δημοτικής ενότητας Οιτύλου, του δήμου Ανατολικής Μάνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου. .
Πριν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Οιτύλου του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
Γεωγραφία
Ο Φραγκούλιας βρίσκεται στη νοτιοδυτική Λακωνία, στη δυτική Μάνη (του Μεσσηνιακού Κόλπου), στο εσωτερικό του όρμου Λαγκαδάκι. Έχει μέσο σταθμικό υψόμετρο 260 και απέχει από τη Σπάρτη 80 χλμ. περίπου, προς τα ΝΝΔ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομός Λακωνίας
Νότης Μπότσαρης
thumb|right|250px|Η επιγραφή της οικίας Νότη Μπότσαρη στην Πρέβεζα Ο Παναγιώτης "Νότης" Μπότσαρης (1756 - 26 Μαρτίου 1841) ήταν Σουλιώτης αγωνιστής της Επανάστασης του 1821. Ήταν ο υστερότοκος γιος του Γιώργη Μπότσαρη από τη σουλιώτικη φάρα των Μποτσαραίων.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Νότης Μπότσαρης γεννήθηκε στο Σούλι το 1756. Μετά το θάνατο του αδελφού του Κίτσου ανέλαβε την αρχηγία της φάρας των Μποτσαραίων. Κατά τη διάρκεια συμπλοκών με μουσουλμάνους Αλβανούς στα Άγραφα τραυματίστηκε και αιχμαλωτίστηκε, αλλά κατάφερε μετά από έξι μήνες να αποδράσει από το φρούριο της Κλεισούρας όπου ήταν φυλακισμένος.
Μετά από μεσολάβηση του Ιμπραήμ Πασά του Μπερατίου, συγγενή του Αλή Πασά, δέχτηκε να μπει στην υπηρεσία του Αλή, υπό τον όρο ότι θα μένει στον Κακόλακκο Πωγωνίου. Ο Αλή Πασάς τον προσκάλεσε στα Γιάννενα και τον έστειλε δήθεν αποστολή στη Λάρισα, με το σκεπτικό να του στήσει ενέδρα για να τον σκοτώσει καθ' οδόν ευκολότερα. Τον προειδοποίησε όμως ο Βελής, γιος του Αλή Πασά, και έτσι ο Μπότσαρης κατέφυγε στην Κέρκυρα. Εκεί συνάθροισε τους ντόπιους Σουλιώτες και τους ξεσήκωσε να κατευθυνθούν στην Πάργα και από εκεί στην Πρέβεζα, για να πολεμήσουν με τα στρατεύματα του σουλτάνου εναντίον του Αλή Πασά. Όταν μετά την πτώση της Πρέβεζας (1820) αποφασίστηκε να πολιορκηθούν τα Γιάννενα, ο Μπότσαρης με τους Σουλιώτες πήραν και αυτοί μέρος, ως εκδίκηση προς τον Αλή Πασά. Ο αρχιστράτηγος του σουλτάνου όμως δεν τήρησε την υπόσχεση που είχε δώσει στον Μπότσαρη, και αντί να δώσει γη στους Σουλιώτες, συνθηκολόγησε με τον Αλή Πασά, στρέφοντας τα όπλα προς το σουλτανικό στρατό και πορευόμενος για το Σούλι.
Πήρε μέρος στη Γ΄ Συνέλευση της Δυτικής Χέρσου Ελλάδος στο Ανατολικό.
Στην Πρέβεζα σωζόταν, μέχρι το 1970, το σπίτι του Νότη Μπότσαρη, που είχε αποκτήσει το 1806.
Ο Νότης Μπότσαρης τιμήθηκε από τον Όθωνα με το βαθμό του Υποστρατήγου. Πέθανε στη Ναύπακτο το 1841.
Περιπέτειες του Νότη Μπότσαρη την περίοδο της Επανάστασης
Ο Νότης Μπότσαρης συνελήφθη και κλείστηκε βαριά τραυματισμένος στο φρούριο της Κλεισούρας, απ' όπου δραπέτευσε τον επόμενο χρόνο και ύστερα από πολλές περιπέτειες πέρασε στην Κέρκυρα. Συγκρότησε εκεί δύναμη από Σουλιώτες, με τους οποίους έφτασε στο Μεσολόγγι, όπου διακρίθηκε σε όλες τις πολιορκίες και κατά την έξοδο. Αργότερα, το 1827 πολέμησε και τραυματίστηκε στο Δίστομο. Το 1829 διακρίθηκε στην πολιορκία και στην άλωση της Ναυπάκτου. Ο Νότης Μπότσαρης τιμήθηκε από τον Όθωνα με τον βαθμό του Υπερστράτηγου.
Παραπομπές
Μποτσαρης Νοτης Νοτης Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί πολέμου
Πίτσα Παπαδοπούλου
Πρώτα χρόνια
Η Πίτσα Παπαδοπούλου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη με καταγωγή από τον Πόντο της Μικράς Ασίας με τους γονείς της να έρχονται πρόσφυγες στην Ελλάδα το 1922. Η οικογένεια έφυγε από τη Θεσσαλονίκη το 1961 και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, καθώς ο μεγαλύτερος της αδερφός της (και πατέρας της επίσης τραγουδίστριας Λένας Παπαδοπούλου) ήθελε να δοκιμάσει την τύχη του στο τραγούδι.
Καριέρα
Στην Αθήνα ο αδερφός της Πίτσας γνώρισε τον μαέστρο Στέλιο Χρυσίνη, ο οποίος συνεργαζόταν με τον Στράτο Παγιουμτζή, όπου και αυτός με την σειρά του τον σύστησε στον Ζαμπέτα. Η ίδια έχει δηλώσει: Την δεκαετία του 1970 άρχισε να συνεργάζεται στα νυχτερινά κέντρα με μεγάλα ονόματα της εποχής όπως ο Τόλης Βοσκόπουλος, η Βίκυ Μοσχολιού, η Πόλυ Πάνου, η Τζένη Βάνου και η Ρίτα Σακελλαρίου.
Η πρώτη της δισκογραφική επιτυχία ήρθε το 1980 με το Album «Τι αγάπη Θεέ μου» και πούλησε περισσότερα από 60.000 αντίτυπα, ενώ η γνωριμία και συνεργασία της με τον συνθέτη Τάκη Μουσαφίρη στις αρχές τις δεκαετίας του 1980 αποτέλεσε σημαντικό βήμα για την καθιέρωση της στην μουσική βιομηχανία, κάνοντας μεταξύ άλλων και την μεγάλη επιτυχία «Θα Τα Βροντήξω» (1983). Το 1987 συνεργάστηκε με τον Αντώνη Βαρδή στον δίσκο «Άνευ Όρων» ο οποίος περιείχε τη μεγάλη επιτυχία «Μη Μιλάς» σε στίχους Γιάννη Πάριου.
Στις μεγάλες επιτυχίες της συγκαταλέγονται τα τραγούδια: «Θυσιάστηκα» (1984) σε στίχους Χάρη Ροδίτη και μουσική Αντώνη Ρεπάνη, «Γκρέμισ’ τα» (1986) σε στίχους Λάκη Τσώλη και μουσική Κώστα Σούκα και «Θα κάνω ό,τι μου αρέσει» (1990) σε στίχους Ανδρέα Σπυρόπουλου και μουσική Παναγιώτη Στεργίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Λαϊκοί τραγουδιστές
Λάζαρος Χριστοδουλόπουλος
Ο Λάζαρος Χριστοδουλόπουλος (Διαβατά Θεσσαλονίκης, 19 Δεκεμβρίου 1986) είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως ακραίος μέσος και μεσοεπιθετικός στον Άρη Θεσσαλονίκης.
Αρχή καριέρας
Ξεκίνησε από τις ακαδημίες του Ατέρμονα. Το 2004 ως παίκτης πλέον της Νεάπολης είχε κληθεί στη Μικτή ΕΠΣΜ, σε αγώνα της οποίας τον ξεχώρισε ο τότε προπονητής του ΠΑΟΚ, Άγγελος Αναστασιάδης και εισηγήθηκε την άμεση απόκτησή του, πράγμα που έγινε το καλοκαίρι του 2004. Από τότε και μέχρι το 2008 αγωνίστηκε στην πρώτη ομάδα του "Δικεφάλου του Βορρά", όπου είχε 57 εμφανίσεις σημειώνοντας 8 τέρματα.
1999
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1999 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Λάζαρος Χριστοδουλόπουλος
Παναθηναϊκός
Το καλοκαίρι του 2008 υπέγραψε στον Παναθηναϊκό έναντι συμβολαίου 2,2 εκατομμυρίων ευρώ. Σημαντικότερη στιγμή της καριέρας του στο "τριφύλλι" ήταν την περίοδο 2009-10 όταν κατέκτησε το νταμπλ. Στον Παναθηναϊκό παρέμεινε συνολικά 4,5 χρόνια.
Μπολόνια
Τον Ιανουάριο του 2013 συμφώνησε να συνεχίσει με τα χρώματα της ιταλικής Μπολόνια, στην οποία και παρέμεινε 1,5 χρόνο έχοντας συνολικά 39 συμμετοχές και 3 τέρματα στη Σέριε Α, αποχωρώντας στο τέλος της περιόδου 2013-14 έπειτα από τον υποβιβασμό της ομάδας στη Σέριε Β.
Ελλάς Βερόνα
Τον Ιούλιο του 2014 ανακοινώθηκε η απόκτησή του από την Ελλάς Βερόνα, όντας συμπαίκτης με τον Βαγγέλη Μόρα, με τον οποίο συνυπήρξαν και στην ελληνική αποστολή που συμμετείχε στο Μουντιάλ του 2014 στη Βραζιλία. Έναν χρόνο αργότερα παραχωρήθηκε στην επίσης ιταλική Σαμπντόρια ως δανεικός, υπογράφοντας μονοετές συμβόλαιο συνεργασίας.
ΑΕΚ
Η επιστροφή του στην Ελλάδα σφραγίστηκε στις 27 Αυγούστου 2016, όταν υπέγραψε τριετές συμβόλαιο ως ελεύθερος, μετά από 3,5 χρόνια στην Ιταλία. . Το πρώτο του γκολ με τη φανέλα της ΑΕΚ το σημείωσε στις 25 Οκτωβρίου 2016, εναντίον της Κέρκυρας.
2016-17
Την περίοδο 2016-17, στη Σούπερ Λιγκ αγωνίστηκε με τη φανέλα της ΑΕΚ σε 30 αγώνες, έχοντας 5 γκολ και 6 ασίστ. Στις 5 Φεβρουαρίου 2017, σε μια νίκη σε βάρος της Βέροιας με 6-0, σκόραρε 2 γκολ και χρίστηκε  Man of the Match . Στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος, σε έναν αγώνα στον οποίο η ΑΕΚ ηττήθηκε 2-1, ο Χριστοδουλόπουλος σκόραρε το μοναδικό γκολ της ομάδας του.