cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ομάδα Τέχνη (Μεσοπόλεμος)
Οι αισθητικές πεποιθήσεις στο εσωτερικό της Ομάδας
Το συντηρητικό αίτημα της «επιστροφής στην τάξη», που κυριάρχησε στη Γαλλία μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, καθόρισε τη φυσιογνωμία του παρισινού καλλιτεχνικού περιβάλλοντος στα χρόνια του μεσοπολέμου. Οι ριζοσπαστικές μορφικές καινοτομίες των ετών 1900-1914 αμφισβητούνταν μεταπολεμικά από την πλειοψηφία των καλλιτεχνών και των διανοουμένων. Δίπλα στους Ματίς και Πικάσο, που παρά την ανταπόκρισή τους στη νεοκλασική στροφή της εποχής παρέμειναν πιο τολμηροί μορφικά, τον τόνο της Σχολής του Παρισιού έδιναν τώρα περισσότερο ο νεοκλασικισμός του Αντρέ Ντεραίν, ο νεοκλασικός μετακυβισμός του Αντρέ Λοτ και ο ήπιος, αναπαραστατικός κατά βάση, νεωτερισμός των Σεγκονζάκ, Μωρίς Ουτριλό και Κίσλινγκ.
Οι περισσότεροι ζωγράφοι της «Ομάδας Τέχνη» αντλούσαν τα πρότυπά τους από την πιο συντηρητική αυτή κατηγορία, και κυρίως από τον Ντεραίν και το χαράκτη Δημήτρη Γαλάνη. Ο Γαλάνης επηρεάστηκε και ο ίδιος σε μεγάλο βαθμό από την κλασικίζουσα μορφολογία του Γάλλου ζωγράφου και άσκησε με τη σειρά του σημαντική επίδραση στους Έλληνες καλλιτέχνες που τον συναναστρέφονταν ή μαθήτευσαν κοντά του στο Παρίσι.
Ανάλογα πρότυπα ακολουθούσαν και οι γλύπτες της ομάδας. Επιλέγοντας για τη σπουδή τους στο Παρίσι να μαθητεύσουν κοντά στους Αντουάν Μπουρντέλ (Αντώνης Σώχος, Θανάσης Απάρτης, Μπέλλα Ραφτοπούλου, Κώστας Παπαχριστόπουλος, Γεώργιος Καστριώτης κ.ά.), Αριστίντ Μαγιόλ και Σαρλ Ντεσπιώ (Μ. Τόμπρος, Γ. Ζογγολόπουλος κ.ά.), καλλιτέχνες που υπήρξαν μαθητές του Ωγκύστ Ροντέν και συνεχιστές της αναπαραστατικής ανθρωποκεντρικής παράδοσης, εμπέδωναν με τη σειρά τους το κατά βάση κλασικιστικό αυτό πρότυπο, το οποίο εξάλλου συνέπιπτε με τη βασική διδαχή που δέχθηκαν όσοι είχαν προηγουμένως σπουδάσει στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών στην Ελλάδα.
Η διατήρηση του συμπαγούς χαρακτήρα της γλυπτικής μορφής και μια λιτή αναπαραστατική πιστότητα, που βασίζεται στην αρχιτεκτονημένη ανάλυση των πλαστικών όγκων ή την αρχαϊκή γενίκευσή τους, συνιστούν κοινά χαρακτηριστικά του έργου των γλυπτών της ομάδας. Όσον αφορά τη ζωγραφική, στοιχεία κοινά σε πολλά μέλη της είναι το ανανεωμένο ενδιαφέρον για παραδοσιακά θέματα, όπως το πορτραίτο ή το γυναικείο γυμνό, το θέμα του μεσόγειου τοπίου με ελιές ή ψηλά δέντρα, η τονικά χαμηλή χρωματική κλίμακα των γήινων και γενικότερα εξουδετερωμένων αποχρώσεων, η προτεραιότητα και η λιτότητα του σχεδίου, η πλαστικότητα στην πραγμάτευση της ανθρώπινης μορφής και σε αρκετές περιπτώσεις του φυσικού χώρου και των αντικειμένων, και τέλος η κλασικιστική συνθετική αντίληψη.
Ωστόσο, δίπλα στους καλλιτέχνες που στοιχήθηκαν με το νεωτερικό συντηρητισμό του Ντεραίν, του Γαλάνη και άλλων εκπροσώπων της Σχολής του Παρισιού, την πολυσυλλεκτική φυσιογνωμία της ομάδας συνδιαμόρφωναν μέχρι τα μέσα της δεκαετίας οι αφαιρετικοί καλλιτέχνες που αναφέρθηκαν πρωτύτερα, ενώ στο δεύτερο μισό της συντηρητικοί καλλιτέχνες, όπως ο Βρασίδας Τσούχλος, και νεωτεριστές, όπως η Ερασμία Μπερτσά και ο Άγγελος Σπαχής. Όπως αναφέρθηκε ήδη, η συσπείρωση των καλλιτεχνών της «Ομάδας Τέχνη» δεν εκκινούσε από μια ομοιογενή ιδεολογική και αισθητική αφετηρία, ούτε στόχευε στην προώθηση μιας ενιαίας τεχνοτροπικής πρότασης. Επιπλέον, δεν θεμελιωνόταν στο κοινό κοινωνικό υπόβαθρο των μελών. Πέρα από τις αισθητικές, τους συμμετέχοντες καλλιτέχνες διαχώριζαν σημαντικές διαφορές, ηλικιακές, μορφωτικές, ταξικές και επαγγελματικές. Κοινή αφετηρία τους ήταν η πολύ γενική αρχή της αντίθεσης στην τέχνη ακαδημαϊκών τάσεων και η επιθυμία δημιουργίας ενός αντίβαρου στην προνομιακή θέση των συντηρητικών καλλιτεχνών σε θεσμικό, κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο. Με πρότυπο τη γαλλική εμπειρία των ξεχωριστών «σαλόν», η συγκρότηση της Ομάδας απέβλεπε κυρίως στη δημιουργία ενός καλλιτεχνικού συνασπισμού που θα διασφάλιζε ένα βήμα εκπροσώπησης και προβολής στα μέλη της κι ένα όχημα για τη διεκδίκηση της συμμετοχής τους σε διεθνείς εκθέσεις. Μέχρι το 1935 το αίτημα αυτό αφορούσε και τους καταξιωμένους πρωτοποριακούς, για τον ελληνικό χώρο, καλλιτέχνες Μιχάλη Τόμπρο, Γιώργο Γουναρόπουλο και Νίκο Χατζηκυριάκο-Γκίκα. Η ανθεκτικότητα της Ομάδας μετά την απομάκρυνση των παραπάνω καλλιτεχνών, σε συνάρτηση και με την απήχηση του ευρύτερα αποδεκτού, συντηρητικού μοντερνισμού της, δείχνει ότι οι πραγματιστικοί αυτοί στόχοι ανταποκρίνονταν σε υπαρκτές ανάγκες και συνέτειναν στην εξασφάλιση της μακροζωίας της.
Η πορεία της Ομάδας
Η πρώτη εμφάνιση της Ομάδας στην Αίθουσα Στρατηγοπούλου το 1930 έγινε δεκτή με πολύ θετικά σχόλια από τον τύπο της εποχής. Σε επίπεδο συλλογικής παρουσίας, η έκθεση θεωρήθηκε σχεδόν ομόφωνα ό,τι καλύτερο είχε επιδείξει η ελληνική τέχνη μέχρι εκείνα τα χρόνια. Οι φιλονεωτεριστές κριτικοί μιλούσαν για καλλιτεχνικό γεγονός χωρίς προηγούμενο και για επανάσταση στην τέχνη, ενώ τα αρνητικά σχόλια, που δεν έλειψαν από τη μεριά των συντηρητικών κριτικών, καθώς βασίζονταν στον προωθημένο χαρακτήρα των έργων, επιβεβαίωναν το νεωτερικό προσανατολισμό της ομάδας.
Η επόμενη έκθεση, που έγινε στο Ζάππειο το 1931, με διπλάσια συμμετοχή μελών και δίγλωσση — ελληνική και γαλλική — έκδοση καταλόγου, ενίσχυσε την εικόνα της Ομάδας ως δυναμικού φορέα σύγχρονης εικαστικής έκφρασης και ως εκπροσώπου της νεωτερικής τέχνης στην Ελλάδα. Δίπλα στην πρωτοποριακή διάθεση, η κριτική της εποχής επισήμανε την αισθητική ανομοιογένεια μεταξύ των μελών, αναγνώριζε όμως παράλληλα την ποιότητα και τον ανανεωτικό χαρακτήρα του έργου των λιγότερο καινοτόμων καλλιτεχνών ως προς  αυτό των ακαδημαϊκών.
Η θετική αυτή διαδρομή, με την ανάδειξη της Ομάδας σε ανανεωτικό θεσμό της σύγχρονης ελληνικής τέχνης, συνεχίστηκε απρόσκοπτα τα αμέσως επόμενα χρόνια. Το 1934 μέλη των τριών συλλογικών καλλιτεχνικών φορέων της χώρας, του ΣΕΚ, του Σωματείου Ελλήνων Γλυπτών και της «Ομάδας Τέχνη», στελέχωσαν την πρώτη ελληνική εκπροσώπηση στη Μπιενάλε της Βενετίας. Οι καλλιτέχνες της «Ομάδας Τέχνη» είναι οι μόνοι που αξίωσαν να αναγραφεί η ιδιότητά τους ως μελών της Ομάδας στον κατάλογο της έκθεσης.
Ωστόσο την επόμενη χρονιά, το 1935, η Ομάδα διασπάστηκε. Οι ιδεολογικές και αισθητικές αντιθέσεις μεταξύ των πρωτοποριακών καλλιτεχνών, του Τόμπρου, του Γουναρόπουλου και του Χατζηκυριάκου-Γκίκα, και των οπαδών μιας πιο συγκρατημένης νεωτερικότητας, σε συνδυασμό με τις συγκρούσεις προσωπικού χαρακτήρα και προσωπικών φιλοδοξιών, οδήγησαν στην αποχώρηση των τριών καλλιτεχνών. Παρότι επρόκειτο για τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους των πρωτοποριακών νεωτερικών τάσεων στην Ελλάδα του 1930, η απώλειά τους δεν κλόνισε την υπόσταση της Ομάδας. Με μεγαλύτερη αισθητική ομοιογένεια, θεμελιωμένη στο μεσοπολεμικό νεωτερικό κλασικισμό των Ντεραίν και Γαλάνη, σε συνδυασμό με την αναζήτηση του ελληνικού χαρακτήρα στην τέχνη, αναζήτηση που στράφηκε συχνά και στη λαϊκή παράδοση, οι καλλιτέχνες που παρέμειναν διατήρησαν την ονομασία και συνέχισαν την ομαδική δραστηριότητά τους.
Το 1936 η «Ομάδα Τέχνη» πραγματοποίησε την τέταρτη έκθεσή της στην Αθήνα και εκπροσώπησε τη σύγχρονη ελληνική τέχνη στη Σόφια, μετά από επίσημη πρόσκληση του βουλγαρικού κράτους. Την  επόμενη χρονιά προσκλήθηκε από λόγιους και φιλότεχνους της Θεσσαλονίκης, με την παράλληλη υποστήριξη επίσημων παραγόντων της πόλης, να εκθέσει εκεί. Η ομάδα εμφανίστηκε με διευρυμένη συμμετοχή, η οποία συμπεριελάμβανε και τον Σπύρο Παπαλουκά, καθώς και με την επανάκαμψη των Τόμπρου, Γουναρόπουλου και Χατζηκυριάκου-Γκίκα. Τόσο ο μεγάλος αριθμός συμμετοχών όσο και η συγκυριακή επιστροφή των τριών καλλιτεχνών έχουν να κάνουν κατά κύριο λόγο με την πολιτιστική πολιτική του μεταξικού καθεστώτος, που προωθούσε την οργάνωση των καλλιτεχνών σε σωματεία και ευνοούσε τις ομαδικές εκθέσεις.
Στην ίδια πολιτική οφείλεται εν μέρει η αποχή της ομάδας από την εκθεσιακή δραστηριότητα τα τρία επόμενα χρόνια. Το 1938 εγκαινιάστηκε ο θεσμός της ετήσιας Πανελλήνιας Καλλιτεχνικής Έκθεσης, ο οποίος, σε συνδυασμό με την κρατική τακτική εκτεταμένων αγορών έργων τέχνης, προσέλκυσε το ενδιαφέρον του συνόλου των καλλιτεχνών.
Η τελευταία έκθεση της ομάδας έγινε στις αρχές του 1940. Επρόκειτο για μια εύρωστη εμφάνιση με είκοσι επτά συνολικά καλλιτέχνες και έξι νέες συμμετοχές. Σημαντικότερη ανάμεσα στις τελευταίες ήταν αυτή του Θανάση Απάρτη, γλύπτη καταξιωμένου στο Παρίσι, όπου διέμενε είκοσι χρόνια και απ' όπου θα επέστρεφε οριστικά τον Απρίλιο του ίδιου έτους λόγω του πολέμου. Η φυσιογνωμία της ομάδας οριζόταν και πάλι από τις σταθερές παραμέτρους του νεωτερικού κλασικισμού και των αναφορών στη λαϊκή παράδοση, ενώ μεγαλύτερη αδιαφορία για την αναπαράσταση, σε σχέση με τα υπόλοιπα έργα, έδειχναν οι συμμετοχές των Γιάννη Μηταράκη, Ερασμίας Μπερτσά-Δανιηλίδου και Άγγελου Σπαχή. Η έκθεση δεν κατάφερε να κερδίσει το ενδιαφέρον μεγάλου μέρους της κριτικής. Τα αντικρουόμενα σχόλια των κριτικών είναι ενδεικτικά τόσο των μεταβολών του καλλιτεχνικού περιβάλλοντος δέκα χρόνια μετά την επανίδρυση της ομάδας, όσο και της απήχησης που αυτή διατηρούσε. Από τη μια έκαναν λόγο για μείωση του δυναμικού της ομάδας και πτώση της ποιότητας του έργου των καλλιτεχνών, ενώ από την άλλη εξακολουθούσαν να εξαίρουν το νεωτερικό χαρακτήρα της και τη συνεχιζόμενη προσφορά της στη σύγχρονη ελληνική τέχνη.
Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, η δράση της «Ομάδας Τέχνη» ατόνησε, ωστόσο η Ομάδα δεν διαλύθηκε. Το 1944, όταν τα μεσοπολεμικά σωματεία συνεργάστηκαν για τη σύσταση ενιαίου συνδικαλιστικού οργάνου με τη μορφή Επιμελητηρίου, η «Ομάδα Τέχνη» συμμετείχε στις διαδικασίες, εκπροσωπούμενη από τα μέλη της Σπύρο Βασιλείου και Αγήνορα Αστεριάδη. Τα μέλη της «Ομάδας Τέχνη» εντάχθηκαν στο νεοσύστατο Καλλιτεχνικό Επαγγελματικό Επιμελητήριο και η ομάδα είναι μία από τις εννέα μεσοπολεμικές συνδικαλιστικές ενώσεις που αναφέρονται ρητά στον ιδρυτικό του νόμο.
Οι εκθέσεις
Σύμφωνα με την Perpinioti-Agazir, η «Ομάδα Τέχνη» του Μεσοπολέμου εμφανίστηκε στις παρακάτω εκθέσεις:
Σε άλλες γλώσσες
Κατηγορία:Ελληνικές Επαγγελματικές Ενώσεις Κατηγορία:Τέχνες στην Ελλάδα
751 Φάινα
Η Φάινα (Faïna) είναι ένας μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος, (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,637. Ανακαλύφθηκε το 1913 από τον Ρώσο αστρονόμο Γκριγκόρι Νικολάεβιτς Νέουιμιν, που παρατηρούσε από το Σιμέις της Κριμαίας, και πήρε το όνομά της από το όνομα της πρώτης συζύγου του.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Φάινα εκτιμάται σε 110,50 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,0497. Η Φάινα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 23 ώρες και 41 λεπτά, μία αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φαινα
Ροδόπολη Αττικής
Η Ροδόπολη είναι χωριό στην Ανατολική Αττική, μέρος του πολεοδομικού συγκροτήματος της Αθήνας, και συνορεύει με την Σταμάτα, τον Διονυσο, την Δροσια, την Νέα Μάκρη και τον Μαραθώνα. Στην Ροδόπολη ανήκει και ο οικισμός Γαλήνη. Η Ροδόπολη όπως και η γειτονική Σταμάτα διατηρούν τον αγροτικό χαρακτήρα πάρα την ραγδαία οικιστική ανάπτυξη . Έχει πληθυσμό 2.078 μόνιμους κατοίκους, καταλαμβάνει έκταση 9,550 τ.χμ. και βρίσκεται σε υψόμετρο 400 μέτρων. Η Ροδόπολη απειλήθηκε το 2009 απο την καταστροφικη πυρκαγια που ξεκινησε στο Γραμματικο οπως και οι γειτονικες περιοχές(Σταμάτα,Διόνυσος,Μαραθώνας)
Χαρακτηριστικά
Τοποθετείται στις βορειοδυτικές παρυφές της Πεντέλης και συνορεύει με το Δήμο Δροσιάς στα δυτικά, την Κοινότητα Σταμάτας στα βόρεια, το Διόνυσο νότια και περιβάλλεται από τα πεντελικά δάση στα ανατολικά. Τα σύνορα μεταξύ των διοικητικών οντοτήτων είναι λεπτά και αμφιλεγόμενα, ενώ η περιοχή καθίσταται προσβάσιμη μέσω των λεωφόρων Κηφισίας, Θησέως από την Εκάλη, Δροσιάς-Σταμάτας από τον κόμβο της Δροσιάς και λεωφόρο Ροδοπόλεως στη διαδρομή προς το Διόνυσο. Διοικητικά, ο οικισμός υπάγεται στη Νομαρχία Ανατολικής Αττικής, αν και ουσιαστικά αποτελεί γειτονιά του ευρύτερου συγκροτήματος των βορείων προαστίων.
Το κέντρο της κοινότητας εντοπίζεται στην Πλατεία 25ης Μαρτίου, σε υψόμετρο περίπου 395-400 μέτρων, μετά τον καλαίσθητο Ναό του Προφήτη Ηλία. Τα διοικητικά όρια της κοινότητας καταλαμβάνουν έκταση 9.550 στρεμμάτων, αν και κυρίως εκτείνονται στην δασόφυτη κορυφογραμμή του πεντελικού, με την οικιστική ζώνη να αποτελεί ουσιαστικά μια γειτονιά γύρω από τη μικρή, φιλήσυχη πλατεία μέχρι και το λόφο Πνύκο στα νότια. Οι κάτοικοι της πεντελικής γειτονιάς ανέρχονται σε 2.090 σύμφωνα με την απογραφή του 2001, δηλαδή αναλογούν τυπικά 219 άτομα ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο, αν και ουσιαστικά κατοικούν όλοι στη μικρή οικιστική ζώνη, με το καθαρό μικροκλίμα των πεντελικών δασών που την περιβάλλουν. Εξυπηρετούνται κυρίως από τις εμπορικές ζώνες των γειτονικών περιοχών (Δροσιάς, Νέας Ερυθραίας και Κηφισιάς). Ο επισκέπτης μπορεί να δει το Ναό του Προφήτη Ηλία, το κοινοτικό κατάστημα και το μνημείο πεσόντων και να περπατήσει στις πευκόφυτες γειτονιές.
Η μεγαλύτερη πληθυσμιακή αύξηση παρατηρείται κατά τη δεκαετία του 1980-1990, ύψους 72,9%, αν και λόγω της περιορισμένης έκτασης του πολεοδομικού σχεδίου συνοδεύεται από μικρό ρυθμό ανάπτυξης.
Ετυμολογία
Η ονομασία της "Μπάλας" είναι σύμφωνα με μια εκδοχή τουρκικής προέλευσης και σημαίνει "γιαταγάνι" και σύμφωνα με μία άλλη εκδοχή λατινογενούς.
Ιστορική εξέλιξη
Η ιστορική εξέλιξη της Ροδοπόλεως είναι στενά συνδεδεμένη με την ανάπτυξη της αγροτικής Κοινότητος Σταμάτας που στήνεται στους πρόποδες του πεντελικού, στο σταυροδρόμι μεταξύ του λεκανοπεδίου της Αθήνας και της πεδιάδας του Μαραθώνα. Σύμφωνα δε με την ελληνική μυθολογία, αυτή τη διαδρομή διένυσε ο Θησέας, βασιλιάς των Αθηνών, προς το Μαραθώνα και στο όνομα αυτού τιμήθηκε η κομβική Λεωφόρος Θησέως στην περιοχή της Εκάλης, που σύμφωνα με τον ίδιο μύθο πήρε την ονομασία της από τη γριούλα που φιλοξένησε το Θησέα στην καλύβα της κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του.
Την εποχή που η Αθήνα αρχίζει να έλκει το οικιστικό ενδιαφέρον των Ελλήνων, ο Μαραθώνας αναπτύσσεται στα πρότυπα ενός αγροτικού προσανατολισμού. Η προικισμένη πεδιάδα με το χαρακτηριστικό κοκκινόχωμα που βρέχεται από τον κόλπο του Μαραθώνος και περιβάλλεται από τις ορεινές απολήξεις του πεντελικού όρους υπόσχεται μια διαρκή πηγή παραγωγής ποιοτικών μεσογειακών προϊόντων (π.χ. ελαιόλαδο, οπωροκηπευτικά κ.α.) για τους κατοίκους του. Στην πεδιάδα εκτείνονται τα αμέτρητα αγροτικά κτήματα, ενώ πολλοί κάτοικοι αξιοποιούν τους δασόφυτους πρόποδες του όρους για να βοσκήσουν τα κοπάδια τους. Οι Σαρακατσαναίοι βοσκοί διαβιούν στο βουνό, ενώ πολλοί Μαραθωνείς αγοράζουν φθηνές εκτάσεις γύρω από το όρος, όπου στήνονται μικροί διάσπαρτοι οικισμοί. Διανύουν δε μεγάλες αποστάσεις για την πρόσβαση στα κτήματά τους όταν είναι η περίοδος της ελιάς. Οι οικισμοί αυτοί έλκουν σταδιακά το ενδιαφέρον παραθεριστών που αναζητούν το δροσερό κλίμα του πεντελικού όταν η Αθήνα αποσπάται από την Αττικοβοιωτία και υπόκειται σε μαζικό εποικισμό. Ένας από αυτούς τους οικισμούς είναι και η Σταμάτα που επίσης λαμβάνει αγροτικό χαρακτήρα.
Εγκατάσταση Μικρασιατών
Το 1922 η ελληνική ιστορία στιγματίζεται από τη Μικρασιατική Καταστροφή, με τους πρόσφυγες της Σμύρνης και των λοιπών πόλεων της Μικράς Ασίας να αναζητούν καταφύγιο μεταξύ άλλων προορισμών και στην Αττική. Πέραν των οικισμών που στήνονται γύρω από την Αθήνα (Νέα Ιωνία, Καισαριανή, Περιστέρι, Κοκκινιά κ.α.), ορισμένα πληθυσμιακά κύματα φαίνεται να μη "χωράνε" στην αναπτυσσόμενη πόλη. Για αυτούς τους ανθρώπους το ελληνικό κράτος οργανώνει πρόχειρους καταυλισμούς μεταξύ άλλων και στους βορειοδυτικούς πρόποδες του πεντελικού, ανάμεσα στο χωριό της Σταμάτας και το Μπογιάτι, στη διαδρομή μεταξύ Αθηνών και Μαραθώνος. Προς ανάμνηση της Μικρασιατικής κληρονομιάς δίνονται τα τοπωνύμια της Μικράς Ασίας στους καταυλισμούς που στήνονται, όπως Εύξεινος Πόντος, Προκόνησσος κ.α. Με τον πληθυσμό της ευρύτερης περιοχής να έχει αυξηθεί, δημιουργείται η ανάγκη να αναγνωρισθεί η αυτόνομη Κοινότητα Σταμάτας εσωκλείοντας στα διοικητικά της όρια πολλούς από τους οικισμούς αυτούς, ενώ άλλοι περιλαμβάνονται στα όρια του αχανούς Μαραθώνος (π.χ. Καλέτζι κ.α.), άλλοι υπάγονται στις Αχαρνές (Μπάφι), άλλοι στο Μπογιάτι (σημερινή Άνοιξη- π.χ. Νέο Μπογιάτι-σημερινός Άγιος Στέφανος). Μεταξύ εκείνων που εσωκλείονται στα όρια της Σταμάτας είναι η Δροσιά και η Μπάλα (σημερινή Ροδόπολη). Στην Μπάλα, όταν πρωτοκατοικήθηκε η περιοχή γύρω στο 1926, διαβιούσαν λίγοι φιλήσυχοι κάτοικοι που ασχολούνται αποκλειστικά με αγροτικές εργασίες για τις οποίες προσφέρόταν το πεντελικό τοπίο.
Με την πάροδο των ετών η Αθήνα αναπτύσσεται ραγδαία και δημιουργούνται σημαντικές εστίες εργασίας τόσο στο πεδίο της βιομηχανικής ανάπτυξης, αλλά και του τριτογενούς τομέα αργότερα. Ο Μαραθώνας και η Σταμάτα εξακολουθούν να στηρίζονται στην αγροτική ανάπτυξη προμηθεύοντας το λεκανοπέδιο και λοιπές πόλεις με τα ποιοτικά αγροτικά τους προϊόντα.
Συγκοινωνιακή σύνδεση
Η περιοχή καθίσταται προσβάσιμη οδικώς από την Αθήνα και τα βόρεια προάστια μέσω της Λεωφόρου Κηφισίας από τους Αμπελοκήπους μέχρι την Κηφισιά, έπειτα την επέκτασή της ονόματι Ελευθερίου Βενιζέλου στο ύψος της Νέας Ερυθραίας και τη Θησέως στο ύψος της Εκάλης έως τον κόμβο της Δροσιάς. Από εκεί ξεκινάει η λεωφόρος Δροσιάς-Σταμάτας έως τη διασταύρωση με τη λεωφόρο Ροδοπόλεως. Μια εναλλακτική διαδρομή από τη λεωφόρο Διονύσου στον κόμβο της Εκάλης μέσα από τη Ρέα επιτρέπει επίσης την πρόσβαση στη νότια διαστάυρωση με τη λεωφόρο Ροδοπόλεως. Με την υπόλοιπη Αττική συνδέεται μέσω της Εθνικής Οδού Αθηνών-Λαμίας μέχι την έξοδο της Εκάλης, καθώς επίσης κι από τις ορεινές προσβάσεις της Σταμάτας από το Μαραθώνα.
Οι αστικές συγκοινωνίες παρέχουν πρόσβαση από τον τερματικό Σταθμό του ηλεκτρικού στην Κηφισιά (άνοδος Λ. Κηφισίας πίσω από το άλσος) έως τον κόμβο της Δροσιάς (Λ. Σταμάτας) μέσω τριών λεωφορειογραμμών. Από αυτές η γραμμή 507 συνεχίζει προς το κέντρο της Ροδόπολης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Διονύσου Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Αττικής
Αντελάν-ε-λε-Βαλ-ντε-Μπιταίν
Το Αντελάν-ε-λε-Βαλ-ντε-Μπιταίν (γαλλικά: Adelans-et-le-Val-de-Bithaine) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Αγία Τριάδα Ρεθύμνης
Η Αγία Τριάδα (επίσημο: Αγία Τριάς) είναι οικισμός της Κοινότητας Μέσης του Δήμου Ρεθύμνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 62 κατοίκους. Βρίσκεται 11 χλμ. ανατολικά από το Ρέθυμνο, σε υψόμετρο 200 μέτρα.
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως S(an)ta Trinità. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως S. Trinita με 145 κατοίκους και ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 ως S. Trinita. Δεν αναφέρεται στην απογραφή του 1881. Στην απογραφή του 1900 υπαγόταν στον δήμο Πηγής και είχε 24 κατοίκους. Το 1925, η Αγία Τριάδα υπάχθηκε στην κοινότητα Μέσης, στην Επαρχία Ρεθύμνης, και με την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση υπαγόταν στο δημοτικό διαμέρισμα Μέσης του Δήμου Αρκαδίου.
Δημογραφία
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Αξιοθέατα
Στην κεντρική πλατεία του οικισμού βρίσκεται ο αναγεννησιακός δίκλιτος ναός της Αγίας Τριάδας και του Αγίου Νικολάου. Από αυτήν την εκκλησία πήρε το όνομά του το χωριό. Εκκλησιαστικά εξυπηρετείται από την ενορία της Μέσης που υπάγεται στην Γ΄ Αρχιερατική περιφέρεια της Ιεράς Μητροπόλεως Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου. Το χωριό περιβάλλεται από ελαιόδεντρα και σώζονται πολυάριθμοι ελαιόμυλοι. Ανάμεσα στα κτίρια του χωριού που σώζονται βρίσκεται και η οικία του μεγαλογαιοκτήμονα Αγά Αλμπάνη.
Παραπομπές
Αγια Τριάδα Κατηγορία:Δήμος Ρεθύμνης
Καρλόττα Χοακίνα της Ισπανίας
Βιογραφία
Η Καρλόττα Ιωακείμη Θηρεσία Γαϊτανή ήταν η πρώτη κόρη του Καρόλου Δ΄ της Ισπανίας και της Μαρίας Λουίζας των Βουρβόνων-Πάρμας, κόρης του Φιλίππου της Πάρμας.
Βιογραφικά στοιχεία
Παντρεύτηκε το 1785 τον Ιωάννη ΣΤ΄, μέλλοντα βασιλιά της Πορτογαλίας, δεύτερο γιο της βασίλισσας της Πορτογαλίας Μαρίας Α΄ και του συζύγου της και θείου της Πέτρου Γ΄. Το 1788 πέθανε πρόωρα ο μεγαλύτερος αδελφός του συζύγου της, ο Ιωσήφ της Βραζιλίας, και καθώς ήταν άτεκνος, έγιναν με τον σύζυγό της Ιωάννη οι νόμιμοι διάδοχοι του Πορτογαλικού στέμματος.
Μετά την κατάκτηση της Ευρώπης από τον Ναπολέοντα Α΄, οι γονείς της και όλα τα μικρότερα αδέλφια της ήταν αιχμάλωτοι στα χέρια του. Αυτή έκανε προσπάθειες με τον σύζυγό της να κρατήσει τις Αμερικάνικες Πορτογαλικές κτήσεις, θεωρώντας τον εαυτό της και νόμιμο διάδοχο του πατέρα της, αφού όλη η πατρική της οικογένεια βρισκόταν σε αβεβαιότητα.
Επιστροφή στην Πορτογαλία
μικρογραφία|αριστερά|180px|Η βασίλισσα Καρλόττα Χοακίνα.
Μετά την οριστική πτώση του Ναπολέοντα, το 1821, επέστρεψε στην Πορτογαλία και βρήκε μια χώρα που είχε αλλάξει σημαντικά από τον μακροχρόνιο Ναπολεόντειο αυταρχισμό. Τα στρατεύματα του Ναπολέοντα γέννησαν στον λαό επαναστατικές ιδέες και μετά από ένα κίνημα στο Οπόρτο του Πορτογαλικού Κοινοβουλίου το 1820, αναγκάστηκε να παραχωρήσει Σύνταγμα, ενώ παρόμοια κινήματα έγιναν την ίδια εποχή και στην Ισπανία.
Η βασίλισσα διακατεχόταν από αυταρχικές ιδέες και αρνείτο την παραχώρηση Συντάγματος, σε αντίθεση με τον σύζυγό της, που δεν ήθελε να παραβεί τον όρκο του για τη δημοκρατία. Αυτό την ενόχλησε έντονα και συμμάχησε με τον μικρό της γιο, τον Μιχαήλ, κατά του συζύγου της.
Ο βασιλιάς συνελήφθη αιχμάλωτος στα ανάκτορα το 1824, ωστόσο με την βοήθεια Βρετανικών δυνάμεων ανέκτησε την θέση του, εξορίζοντας την Καρλόττα και τον μικρότερο γιο του στην Αυστρία.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1785 τον Ιωάννη ΣΤ΄ της Πορτογαλίας και βασιλιά, μετά αυτοκράτορα, της Βραζιλίας και είχε τέκνα:
Ιωσήφ της Βραζιλίας
Ο Ιωσήφ της Βραζιλίας (José, Príncipe do Brasil, 20 Αυγούστου 1761 – 11 Σεπτεμβρίου 1788) από τον Οίκο της Μπραγκάνσα ήταν πρίγκηπας της Βραζιλίας, ο 16ος δούκας της Μπραγκάνσα και νόμιμος διάδοχος του πορτογαλικού θρόνου, ως μεγαλύτερος γιος Μαρίας Α΄ της Πορτογαλίας και του συζύγου της Πέτρου Γ΄.
Ελένη Ζαφειρίου
Η Ελένη Ζαφειρίου (Λάρισα 1916 – 2 Σεπτεμβρίου 2004) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης.
Ιωσήφ της Βραζιλίας
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ιωσήφ Φραγκίσκος Ιαβέρης ντε Πάουλα Δομίνικος Αντώνιος Αυγουστίνος Αναστάσιος γεννήθηκε στη Λισαβόνα το 1761. Με τη γέννησή του, ο παππούς του, Ιωσήφ Α΄, δημιούργησε για αυτόν το δουκάτο της Μπέιρα, του οποίου ο τίτλος θα δινόταν σε έναν αρσενικό απόγονο. Σε ηλικία 15 ετών, νυμφεύτηκε την 30χρονη θεία του Βενεδίκτη, χωρίς όμως να αποκτήσει παιδιά. Τρεις ημέρες μετά τον γάμο, πέθανε ο παππούς του και πατέρας της συζύγου του, οπότε έγινε ο νόμιμος διάδοχος του πορτογαλικού θρόνου.
Ελένη Ζαφειρίου
Βιογραφία
Η Ελένη Ζαφειρίου δεν γνώρισε τη βιολογική της μητέρα γιατί εκείνη πέθανε στη γέννα. Σε μικρή ηλικία υιοθετήθηκε από την ηθοποιό Κυριακούλα Ζαφειρίου. Η τελευταία συνάντησε το κορίτσι κατά την διάρκεια μιας περιοδείας, την συμπάθησε και ζήτησε από τον πατέρα της να τής την δώσει ως ψυχοκόρη. Η Ελένη πήρε το επίθετο της θετής μητέρας της και ξεκίνησε μια καινούρια ζωή, άμεσα συνυφασμένη με το θέατρο. Στα μαθητικά της χρόνια ακολουθούσε τον περιπλανώμενο θίασο του θετού αδελφού της, άλλαζοντας συνέχεια τόπο διαμονής. Κουμπάρος της ήταν ο σκηνοθέτης Γρηγόρης Γρηγορίου, η ταινία του οποίου Πικρό ψωμί ήταν η πρώτη ταινία όπου έπαιξε η Ζαφειρίου.
Ιωσήφ της Βραζιλίας
Βιογραφικά στοιχεία
Πέθανε από ευλογιά, σε ηλικία 27 ετών, το 1788 στη Λισαβόνα. Τα κληρονομικά του δικαιώματα παραχωρήθηκαν εξ ολοκλήρου στον μικρότερο αδελφό του Ιωάννη ΣΤ΄.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δούκες της Μπραγκάνσα
Ελένη Ζαφειρίου
Βιογραφία
Πέθανε στο Λαϊκό Νοσοκομείο Αθηνών μετά από μάχη με αλλεπάλληλα εγκεφαλικά επεισόδια και κηδεύθηκε στο Νεκροταφείο Χαλανδρίου σε στενό οικογενειακό κύκλο.
Καριέρα
Υπήρξε απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου. Πρωτοεμφανίστηκε στη θεατρική σκηνή το 1936 στο έργο Πριν από το ηλιοβασίλεμα του Γκέρχαρτ Χάουπτμαν που ανέβηκε στο Εθνικό Θέατρο.
Υποδύθηκε δεκάδες ρόλους κυρίως του κλασικού ρεπερτορίου. Σημαντικότεροι εξ αυτών ήταν ο ρόλος της βασίλισσας Μαργαρίτας στον Ριχάρδο τον Γ΄, της θεάς Αθηνάς στην Ιφιγένεια, της Άτοσσα στους Πέρσες, της βασίλισσας Γερτρούδης στον Άμλετ, της Γονερίλης στον Βασιλιά Ληρ, της τροφού στη Μήδεια, της Αντιγόνης στον Οιδίπου επί Κολωνώ, της Τέκμησσας στον Αίαντα, της Σάρας στη Θυσία του Αβραάμ, της Ρονκάλαινας στον Βασιλικό κ.ά..
Είχε διαπρέψει στον κινηματογράφο σε εξαιρετικούς ρόλους, με θαυμάσια προσόντα ηθοποιίας, ενσαρκώνοντας την απλοϊκότητα των γυναικών των λαϊκών τάξεων, όπως π.χ. Πικρό ψωμί, Μικρή πολιτεία, Η λίμνη των πόθων, κ.π.ά..
Στις περισσότερες κινηματογραφικές ταινίες που συμμετείχε υποδυόταν τη μάνα των πρωταγωνιστών. Στην τηλεόραση χαρακτηριστικός παρέμεινε ο ρόλος της Καμπουρίτσας, που ερμήνευσε στη σειρά Ο Χριστός ξανασταυρώνεται τη δεκαετία του '70.
Επιπρόσθετα, συμμετείχε στη μεταγλώττιση ορισμένων κινουμένων σχεδίων. Συγκεκριμένα, έδωσε τη φωνή της στη μάγισσα από την ταινία Η Χιονάτη και οι επτά νάνοι και τη λαίδη Κλώσσα από την ταινία Ο Ρομπέν των Δασών.
Το 1991, κυκλοφόρησε το βιβλίο της Ελένης Ζαφειρίου με τίτλο Τι να σου πρωτοθυμηθώ βρε μάνα από τις εκδόσεις Οδός Πανός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
RCAF Μοίρα No. 437
Η Μοίρα 437 "Husky" είναι μονάδα της Καναδικής Πολεμικής Αεροπορίας που υπάγεται στον Καναδικό Στρατό. Εδρεύει στο CFB Trenton. Ρόλος της είναι η αερομεταφορά μακρινών αποστάσεων για την Royal Canadian Air Force, την Καναδική Π.Α.
Ιστορικά Στοιχεία
Ιδρύθηκε στην Αγγλία στις 14 Σεπτεμβρίου 1944 και ασχολείται με μεταγωγές μέχρι το 1946, όπου και παύει η λειτουργία της.
Επανιδρύεται το 1961 στο Τρέντον και εξοπλίζεται αρχικά με CC-106 Yukon. Το 1972 εξοπλίζεται με CC-137 Husky. Με την λειτουργία των CC-137 ξεκινά και την δραστηριότητα του εναέριου ανεφοδιασμού, παράλληλα με τις μεταγωγές.
Συχνά η Μοίρα 437 οργανώνει την μεταφορά υψηλά ιστάμενων προσώπων και κυβερνητικών στελεχών, όπως της Βασίλισσας Ελισάβετ Β' της Αγγλίας και του Πρωθυπουργού του Καναδά.
Η Μοίρα πλέον λειτουργεί τα CC-150 Polaris, τροποποιημένη έκδοση του Airbus A310.
Από τον Αύγουστο του 2007 θα σταθμεύσουν και τα C-17 Globemaster III.
Σλόγκαν της είναι το «Omnia Passim» (Οτιδήποτε Οπουδήποτε).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολεμική Αεροπορία του Καναδά
Ανδρέας Παπαδιαμαντόπουλος (του 1821)
Ο Ανδρέας Παπαδιαμαντόπουλος ήταν αγωνιστής του αγώνα του 1821.
Βιογραφικά στοιχεία
Η καταγωγή του ήταν από την Δημιτσάνα. Είχε πάει στην Κωνσταντινούπολη από όπου και επέστρεψε στα Βέρβαινα και από εκεί στο Βαλτέτσι. Τον έστειλε ο Κολοκοτρώνης να υπηρετήσει ως αστυνομικός τα στρατιωτικά σώματα στις θέσεις Δούκα Σίκαλι και Χρυσοβίτσι για να προσέχει να μην φεύγουν οι στρατιώτες από το στρατόπεδο. Εκπλήρωσε την υπηρεσία του αυτή με επιτυχία. Αργότερα έκανε χρέη υπασπιστή στο στρατόπεδο του Χρυσοβιτσίου, μετρούσε τους στρατιώτες, έβγαζε τις βάρδιες και πρόσεχε να μην κοιμούνται. Μετά την μάχη του Βαλτετσίου ο Κολοκοτρώνης τον διόρισε οδηγό στους καμπίσιους Καρυτινούς, και έδειξε και εκεί πολύ ζήλο. Κατά την διάρκεια της πολιορκίας της Τριπολιτσάς εστάλη όπως και άλλοι τότε στα Μεγάλα Δερβένια με την αναλογία των καμπίσιων στρατιωτών για να φυλάξουν το πέρασμα να μην εισβάλουν οι Τούρκοι στην Πελοπόννησο.
Μετά την άλωση της Τριπολιτσάς αποσπάστηκε από τον Κολοκοτρώνη και προσκολλήθηκε με τον Κανέλλο Δεληγιάννη και αποσύρθηκε από το στρατιωτικό.
Όταν συντάχτηκε η Πελοποννησιακή Γερουσία διορίστηκε πολιτικός φροντιστής στους Μύλους του Ναυπλίου μοιράζοντας μερίδες στους στρατιώτες.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Παύλος Χρηστίδης
Ο Παύλος Χρηστίδης (Αθήνα, 18 Απριλίου 1983) είναι Έλληνας πολιτικός και δικηγόρος. Είναι εκλεγμένος βουλευτής Β3΄ Νοτίου Τομέα Αθηνών με το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ.
Την περίοδο 2015-2021 κατείχε τη θέση του Εκπροσώπου Τύπου του ΠΑΣΟΚ, ενώ το 2018-2021 την θέση του Εκπροσώπου Τύπου στο Κίνημα Αλλαγής. Επίσης, υπήρξε μέλος του δημοτικού συμβουλίου Ναυπλιέων την περίοδο 2014-2019.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 18 Απριλίου 1983 στην Αθήνα. Μεγάλωσε στο Άργος και στο Ναύπλιο. Είναι πτυχιούχος της Νομικής Σχολής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης και από το 2009 εργάζεται αρχικά ως συνεργάτης και στη συνέχεια στο δικό του δικηγορικό γραφείο. Είναι παντρεμένος με την Νάντια Μητσάκου κι έχουν μία κόρη.
Πολιτική σταδιοδρομία
Τον Μάρτιο του 2013 εξελέγη γραμματέας της Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Το 2014 ήταν υποψήφιος στις ευρωεκλογές με την Ελιά. Στις αυτοδιοικητικές εκλογές εξελέγη δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Ναυπλιέων. Είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και του Εκτελεστικού Πολιτικού Συμβουλίου του Κινήματος Αλλαγής. Στις εθνικές εκλογές του 2019 ήταν τοποθετημένος στην τρίτη θέση του ψηφοδελτίου επικρατείας του Κινήματος Αλλαγής.
Στις 15 Οκτωβρίου 2021, κι ενώ είχε προηγηθεί, στις 12 Οκτωβρίου, η εισαγωγή της Φώφης Γεννηματά στο νοσοκομείο και η ανακοίνωσή της ότι αποσύρεται από την ανάδειξη προέδρου στο Κίνημα Αλλαγής, ο Χρηστίδης ανακοίνωσε την πρόθεσή του να είναι υποψήφιος στις εσωκομματικές εκλογές. Πέντε μέρες αργότερα είχε συγκεντρώσει και κατέθεσε 7.000 υπογραφές στήριξης της υποψηφιότητάς του. Έλαβε 3,25% στον πρώτο γύρο και δεν εξελέγη.
Στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου 2023 εξελέγη βουλευτής στον Νότιο Τομέα Αθηνών με το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ.
Αρθρογραφία - παρεμβάσεις
Ο Παύλος Χρηστίδης παρεμβαίνει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για θέματα επικαιρότητας και αρθρογραφεί κυρίως για θέματα διαγενεακής ισότητας, κοινωνικής δικαιοσύνης, γυναικείας χειραφέτησης και κλιματικής κρίσης. Την περίοδο της πανδημίας εισηγήθηκε την θεσμοθέτηση της "κοινωνικής φυσαλίδας" (social bubble) για συγκεκριμένες κατηγορίες πολιτών (μονογονεϊκές οικογένειες, ηλικιωμένους που διαβιούν μόνοι, κ.λπ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δημοτικοί Σύμβουλοι ανά την Ελλάδα Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ - Κίνημα Αλλαγής Κατηγορία:Βουλευτές Β3' Νότιου Τομέα Αθηνών
Διάσκεψη των Πρωθυπουργών της Κοινοπολιτείας του 1944
Η Διάσκεψη των Πρωθυπουργών της Κοινοπολιτείας του 1944 (Commonwealth Prime Ministers' Conference of 1944) ήταν η πρώτη συνάντηση των Αρχηγών Κυβερνήσεων της Βρετανικής Κοινοπολιτείας κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και πραγματοποιήθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο, μεταξύ 1-16 Μαΐου 1944, με οικοδεσπότη τον πρωθυπουργό της χώρας, Ουίνστον Τσώρτσιλ.
Εκπροσώπηση
Στη διάσκεψη αυτή πήραν μέρος οι πρωθυπουργοί όλων των κρατών εντός της Κοινοπολιτείας εκτός από την Ιρλανδία και τη Νέα Γη. Οι παρευρισκόμενοι περιελάμβαναν τον πρωθυπουργό της Αυστραλίας Τζον Κέρτιν, τον πρωθυπουργό του Καναδά Γουίλιαμ Λάιον Μακένζι Κινγκ, τον πρωθυπουργό της Νέας Ζηλανδίας Πίτερ Φρέιζερ και τον πρωθυπουργό της Νότιας Αφρικής Γιαν Σματς. Παρευρέθηκε επίσης ο πρωθυπουργός της αυτοδιοικούμενης αποικίας της Νότιας Ροδεσίας Σερ Γκόντφρεϊ Χούγκινς, και εκπρόσωπος της Ινδίας ήταν ο Μαχαραγιάς του Τζαμού και του Κασμίρ. Εκτός από αυτούς στη διάσκεψη παρευρέθηκαν επίσης μέλη του Υπουργικού Συμβούλιου του Τσόρτσιλ, καθώς και οι Ύπατοι Αρμοστές των Κρατών. Η Ιρλανδία, παρόλο που η Βρετανική Κοινοπολιτεία εξακολουθούσε να την θεωρεί ως ένα από τα μέλη της, δεν συμμετείχε σε αυτή την διάσκεψη καθώς και σε αντίστοιχες από το 1932.
Συζητήσεις
Οι ηγέτες της Βρετανικής Κοινοπολιτείας συμφώνησαν να στηρίξουν τη Διακήρυξη της Μόσχας και κατέληξαν σε συμφωνία σχετικά με τους αντίστοιχους ρόλους τους στη συνολική συμμαχική προσπάθεια πολέμου.
Πριν απη διάσκεψη, οι Ρόμπερτ Μακιντάιρ και Ντάγκλας Γιανγκ, οι ηγέτες του Εθνικού Κόμματος της Σκωτίας, απευθυνθήκαν στους Κινγκ, Φρέιζερ, Σμουτς, Χούγκινς και Κέρτιν, ζητώντας τους να θέσουν το ζήτημα της ανεξαρτησίας της Σκωτίας στη διάσκεψη και να καλέσουν τη Σκωτία να συμμετάσχει σε αυτό καθώς και σε όλα τα μελλοντικά συνέδρια της Κοινοπολιτείας. Ο Κέρτιν το θεώρησε ως εσωτερικό ζήτημα για τη βρετανική κυβέρνηση, ο Κινγκ έδειξε μια συμπαθεία και οι υπόλοιποι απλώς εξέφρασαν την αναγνώρισή τους για τις ανακοινώσεις.
Δήλωση
Μετά το τέλος της διάσκεψης εκδόθηκε μια δήλωση υπογεγραμμένη από τους πέντε πρωθυπουργούς που συμμετείχαν σε αυτή και αναφέρει μεταξύ άλλων:
Παραπομπές
Κατηγορία:Διασκέψεις του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιστορία του Ηνωμένου Βασιλείου κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Αϊδίνιο
Το Αϊδίνιο ή Αϊδίνι (Τουρκ.: Αϊντίν, Aydın) είναι πόλη της Τουρκίας και πρωτεύουσα του ομώνυμου νομού. Ο πληθυσμός της πόλης είναι 179.452 κάτοικοι σύμφωνα με απογραφή του 2000. Το Αϊδίνιο είναι χτισμένο στην κοιλάδα του Μαιάνδρου ποταμού. Η περιοχή χαρακτηριζόταν από την αρχαιότητα για τη γονιμότητά της. Διάσημο προϊόν της σήμερα είναι τα τοπικά σύκα. Η περιοχή του Αϊδινίου ήταν η πρώτη περιοχή στην Τουρκία που εγκαταστάθηκε σιδηροδρομικό δίκτυο, και ακόμα και σήμερα διαθέτει ένα από τα πυκνότερα σιδηροδρομικά δίκτυα στη χώρα.
Όνομα
Σε αρχαιοελληνικές πηγές το όνομα της πόλης εμφανίζεται ως Ανθέα και Ευανθία, ενώ επίσης αναφέρεται και ως Σελεύκεια επί του Μαιάνδρου, Σελεύκεια Καρίας και Ερυνίνα. Κατά τους ρωμαϊκούς και βυζαντινούς χρόνους ήταν γνωστή ως Τράλλεις. Αργότερα μετονομάστηκε σε Γκιουζελχισάρ (Güzelhisar).
Το σημερινό όνομα το οφείλει η πόλη στο μεσαιωνικό τουρκικό μπεηλίκι των Αϊντίνογλου, ο οποίος ήταν κυβερνήτης της περιοχής κατά τον 14ο αιώνα. Κατά την τουρκική περίοδο στην πόλη ήρθαν Έλληνες από την Ελλάδα – κυρίως την Ήπειρο. Πριν από την ανταλλαγή πληθυσμών στο Αϊδίνιο διέμεναν περίπου 10.000 Έλληνες.
Ιστορικά στοιχεία
Το Αϊδίνι καταλήφθηκε από τον ελληνικό στρατό στις 14 Μαΐου 1919. Την περίοδο εκείνη η πόλη αριθμούσε 35.000 κατοίκους από τους οποίους οι 8.000 ήταν Έλληνες. Η ελληνική κοινότητα της πόλης έλεγχε το εμπόριο και διέθετε σχολεία, νοσοκομεία, τον γνωστό φιλολογικό σύλλογο «Μέλισσα» που διατηρούσε και βιβλιοθήκη και φιλαρμονική εταιρεία.
Έναν μήνα μετά, στις 15 Ιουνίου 1919, ο ελληνικός στρατός δέχτηκε επίθεση από Τούρκους Τσέτες και αναγκάστηκε να υποχωρήσει εγκαταλείποντας την πόλη για τρεις ημέρες, κατά τις οποίες ακολούθησε σφαγή του πληθυσμού και των σωμάτων των προσκόπων που βρίσκονταν στην πόλη. Η σφαγή των προσκόπων της πόλης θεωρείται η πιο αιματηρή πτυχή του παγκόσμιου προσκοπισμού. Ο ελληνικός στρατός ανακατέλαβε την πόλη τρεις μέρες μετά και την εγκατέλειψε οριστικά κατά τη γενική αποχώρηση του ελληνικού στρατού από τη Μικρά Ασία, τον Αύγουστο του 1922.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αϊδίνιο
Βίλα Μποργκέζε
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Ρώμη Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1960 Κατηγορία:Μουσεία τέχνης στην Ιταλία Κατηγορία:Οίκος των Μποργκέζε
Η Τελευταία Παράσταση
Το 2007 το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου κατέταξε την ταινία στην 95η θέση στη λίστα με τις 100 καλύτερες όλων των εποχών, ενώ το 1998 η ταινία επελέγη από τη Βιβλιοθήκη του Αμερικάνικου Κογκρέσου ως τμήμα του Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου ως πολιτιστικά, ιστορικά και αισθητικά σημαντική.
Πλοκή
Κατά τις αρχές της δεκαετίας του 1950 σε μια μικρή πόλη του Τέξας, το Αναρίν, δύο φίλοι ο Σόνι (Τίμοθι Μπότομς) κι ο Ντουέιν (Τζεφ Μπρίτζες) διανύουν τα τελευταία χρόνια της εφηβείας και πλησιάζουν την ενηλικίωση. Τα πράγματα που μπορούν να κάνουν στην αμερικανική αυτή κωμόπολη είναι λίγα και τα ενδιαφεροντά τους περιορίζονται στο μπάσκετ και τα ωραία κορίτσια.
Σιγά σιγά η κωμόπολη του Αναρίν όμως σβήνει καθώς οι κάτοικοί του μεταφέρονται σε μεγαλουπόλεις αποζητώντας καλύτερες συνθήκες διαβίωσης και περισσότερες ευκαιρίες εργασίας. Οι έφηβοι ονειρεύονται μεγαλεία παρακολουθώντας ταινίες στο μοναδικό σινεμά της πόλης του οποίου ιδιοκτήτης είναι ο Σαμ (Μπεν Τζόνσον). Όλοι τους παίρνουν μαθήματα πάνω στη ζωή κι αρχίζουν να καταλαβαίνουν τις δυσκολίες που θα 'χουν να αντιμετωπίσουν ως ενήλικες ενώ η ώρα της αποφοίτησης σιμώνει. Συνάμα το σινεμά του Σαμ κλείνει και προβάλλεται η τελευταία παράσταση.
Πληροφορίες
Βασισμένη σε μυθιστόρημα του Λάρι Μακμέρθρι, η ταινία αποτέλεσε το τρίτο σκηνοθετικό εγχείρημα, μετά τις ταινίες Ο 13ος στόχος (Targets, 1968) και Voyage to the Planet of Prehistoric Women, 1968 καθώς και την πρώτη μεγάλη επιτυχία του Πίτερ Μπογκντάνοβιτς ο οποίος ήταν ήδη γνωστός ως κριτικός κινηματογράφου. Ο ίδιος ο Μπογκντάνοβιτς έκανε και το μοντάζ της ταινίας πράγμα που δεν αναφέρεται στους τίτλους της ταινίας, ενώ μετά από συμβουλή του Όρσον Γουέλς ο σκηνοθέτης αποφάσισε να σκηνοθετήσει την ταινία σε ασπρόμαυρη φωτογραφία. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων ο Μπογκντάνοβιτς συνήψε σχέσεις με την 20χρονη πρωταγωνίστρια του και πρώην μοντέλο Σίμπιλ Σέπερντ, της οποίας ήταν ο πρώτος κινηματογραφικός ρόλος.
Βραβεία
Η ταινία έλαβε διθυραμβικές κριτικές ενώ το κοινό την υποδέχτηκε με ανάμεικτα συναισθήματα. Προτάθηκε για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας το 1971, το οποίο έχασε από την ταινία Ο άνθρωπος από τη Γαλλία (The Frech Connection) του Γουίλιαμ Φρίντκιν, με τον Τζιν Χάκμαν. Από τις συνολικά 8 υποψηφιότητες που έλαβε η ταινία κέρδισε δυο βραβεία όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου και Β' Γυναικείου Ρόλου.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
Σίκουελ
Το 1990 ο Μπογκντάνοβιτς σκηνοθέτησε το σίκουελ της ταινίας (πάλι βασισμένο σε μυθιστόρημα του Μακμέρτρι, με τίτλο Τέξασβιλ (Texasville). Οι κριτικές όμως δεν ήταν ιδιαίτερα θετικές.
Αναγνωρίσεις
Το 1999, το Ινστιτούτο Αμερικανικού Κινηματογράφου κατέταξε την ταινία στην 95η θέση των 100 καλύτερων ταινιών όλων των εποχών. Ενώ το περιοδικό ΣΙΝΕΜΑ του απένειμε την 91η θέση στη λίστα με τις 200 καλύτερες ταινίες. Το περιοδικό Entertainment Weekly κατέταξε την ταινία στην 19η θέση στη λίστα με τις καλύτερες 50 ταινίες με θέμα τα χρόνια του Λυκείου, ενώ το 2011, όταν η ταινία επαναπροβλήθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο, το περιοδικό Total Films της έδωσε κριτική πέντε αστέρων γράφοντας: Η δραματική ταινία του Μπογκντάνοβιτς με θέμα τη ζωή στο Τέξας δεν έχει χάσει την αίγλη της από το 1971 .
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1971 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Columbia Pictures Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες ενηλικίωσης Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Φλόριντα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Τέξας Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Β΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Β΄ Ανδρικού Ρόλου‎
Πιστωτική κάρτα
Μια πιστωτική κάρτα διαφέρει από μια κάρτα ανάληψης μετρητών. Και οι δύο μπορούν να χρησιμοποιηθούν σαν νόμισμα από τον ιδιοκτήτη της κάρτας.
1. Όνομα Τράπεζας 2. Μεταλλική ηλεκτρονική επαφή 3. Σήμα Τράπεζας 4. Αριθμός κάρτας 4Χ4=16 ψηφία 5. Σήμα είδους κάρτας 6. Μήνας/έτος λήξης 7. Όνομα ιδιοκτήτη ]]
Πιστωτικές κάρτες Business
Πιστωτικές κάρτες Business ονομάζονται οι εξειδικευμένες πιστωτικές κάρτες που εκδίδονται στο όνομα των καταχωρημένων επιχειρήσεων και συνήθως μπορούν να χρησιμοποιηθούν μόνο για επαγγελματικούς σκοπούς. Η χρήση τους έχει αυξηθεί κατά τις τελευταίες δεκαετίες. Το 1998 στην Αμερική, για παράδειγμα, το 37% των μικρών επιχειρήσεων ανέφερε ότι χρησιμοποιούσε πιστωτική κάρτα. Το 2009, ο αριθμός αυτός είχε αυξηθεί σε 64%.
Οι πιστωτικές κάρτες Business προσφέρουν μια σειρά από χαρακτηριστικά ειδικά για τις επιχειρήσεις. Συχνά προσφέρουν ειδικές ανταμοιβές σε τομείς όπως στη ναυτιλία, στις προμήθειες γραφείων, στα ταξίδια και στην τεχνολογία των επιχειρήσεων.
Οι πιστωτικές κάρτες Business προσφέρονται από σχεδόν όλους τους μεγάλους εκδότες καρτών—όπως η American Express, η Visa και η MasterCard εκτός από τις τοπικές τράπεζες.
Κατηγορία:Συστήματα πληρωμών
Φίλιππος Α΄ της Καστίλης
Ο Φίλιππος Α΄ της Καστίλης (Filips I van Castilië, 23 Ιουνίου 1478 - 25 Σεπτεμβρίου 1506), γνωστός και ως Φίλιππος ο Ωραίος , ήταν γιος του αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Μαξιμιλιανού Α΄ και σύζυγος της κόρης των Καθολικών Βασιλέων, Ιωάννας Α΄ της Καστίλης.
Καταγωγή
Ο Φίλιππος ήταν πρωτότοκος γιος του Μαξιμιλίανού Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Μαρίας της Βουργουνδίας. Γεννήθηκε στην Μπρυζ της τότε Κομητείας της Φλάνδρας. Το 1482, μετά το τέλος της μητέρας του, την διαδέχθηκε ως τοποτηρητής του πατέρα του στις κτήσεις της στην Κομητεία της Βουργουνδίας (που περιελάμβανε μεγάλος μέρος των λεγόμενων Κάτω Χωρών και το σημερινό Φρανς-Κοντέ). Η εσωτερική κατάσταση στα δυτικά εδάφη της Αυτοκρατορίας ήταν αρκετά τεταμμένη· ο Φίλιππος γνώρισε τις διαμάχες μεταξύ των μεγάλων πόλεων της Φλάνδρας (κυρίως Γάνδη και Μπρυζ) και των υποστηρικτών του πατέρα του.
Δούκας της Βουργουνδίας
Μέσα σε αυτή την αναταραχή, ο Φίλιππος βρέθηκε να κρατείται από τους φλαμανδούς επαναστάτες κατά τη διάρκεια της εξέγερσής τους. Εν τέλει, μετά από περίπου δέκα χρόνια συγκρούσεων (1483–1493), οι δύο πλευρές ήρθαν σε συνεννόηση: με την συνθήκη του Σενλί το 1493, ο Φίλιππος αναγνωρίστηκε εκατέρωθεν πρίγκιπας της Φλαμανδίας. Από τον επόμενο χρόνο ανέλαβε και εκ των πραγμάτων τη διακυβέρνηση.
Τέρο Πιτκαμάκι
Ο Τέρο Κρίστιαν Πιτκαμάκι (Tero Kristian Pitkämäki, 19 Δεκεμβρίου 1982) είναι Φινλανδός πρώην αθλητής του ακοντισμού.
Έχει κερδίσει τρία μετάλλια σε ευρωπαϊκά πρωταθλήματα και δύο (εκ των οποίων το ένα χρυσό) σε παγκόσμια πρωταθλήματα. Επίσης έχει κερδίσει ένα χάλκινο μετάλλιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες, το 2008.
Φίλιππος Α΄ της Καστίλης
Ο γάμος με την Ιωάννα της Καστίλης
Ο γάμος του με την Ιωάννα Α΄ της Καστίλης αποφασίστηκε το 1495, κατά τη διάρκεια της Ιεράς Συμμαχίας της Αυτοκρατορίας, των ιταλικών κρατών και των Καθολικών Βασιλέων εναντίον των ηγεμονικών βλέψεων της Γαλλίας στην Ιταλική χερσόνησο. Διαμέσω αυτής της δυναστικής ένωσης, εισήχθη ο Οίκος των Αψβούργων στα ισπανικά βασίλεια. Οι γάμοι διεξήχθησαν στο Λιρ του σημερινού Βελγίου στις 20 Οκτωβρίου 1496. Παράλληλα, η αδερφή του Μαργαρίτα παντρεύτηκε τον έτερο γιο των Καθολικών Βασιλέων, Ιωάννη.
Η απόσταση που υπήρχε μεταξύ της διαδοχής στα ισπανικά στέμματα και του ζεύγους ήταν τόσο μεγάλη (η Ιωάννα ήταν η τρίτη στη διαδοχή) που ο γάμος αυτός δεν θεωρήθηκε παρά μονάχα ένα ακόμη όπλο εναντίον της γαλλικής επεκτατικότητας. Όταν απεβίωσαν οι πρίγκιπες και διάδοχοι των στεμμάτων της Αραγόνας και της Καστίλης, αρχικά ο Ιωάννης, και στη συνέχεια η Ισαβέλλα της Αραγόνας και ο γιος της, Μιγέλ ντε λα Παθ, η σύζυγος του Φιλίππου βρέθηκε να είναι η διάδοχος. Ο θάνατος της Ισαβέλας της Καστίλης το 1504 επέσπευσε την θέληση του Φιλίππου να αναλάβει το θρόνο μαζί με τη σύζυγό του, παρόλο που αυτή, λόγω ψυχικής ασθένειας δεν βρισκόταν σε θέση να κυβερνήσει. Η αντίδραση του πεθερού του, Φερδινάνδου Β΄ της Αραγόνας, που στο μεταξύ λειτουργούσε ως αντιβασιλέας στην Καστίλη, δεν κατάφεραν να απομακρύνουν τον Φίλιππο από το στόχο του. Έχοντας με το μέρος του τους περισσότερους καστιλιανούς ευγενείς, απομάκρυνε τον Φερδινάνδο και ανακηρύχθηκε βασιλιάς της Καστίλης από τα Κόρτες στο Βαγιαδολίδ το 1506. Εν τούτοις, τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου πέθανε από υψηλό πυρετό. Με τον θάνατό του, την αντιβασιλεία ανέλαβε ο καρδινάλιος Χιμένεθ δε Θισνέρος.
Μεριέμ Ουζερλί
Η Μεριέμ Ουζερλί (Meryem Uzerli, 12 Αυγούστου 1983) είναι Τουρκογερμανίδα ηθοποιός & μοντέλο.
Τέρο Πιτκαμάκι
Βιογραφία
Ο Τέρο Πιτκαμάκι γεννήθηκε στις 19 Δεκεμβρίου του 1982 στο Ilmajoki, της δυτικής Φινλανδίας.
Το 2004 στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας ήταν 8ος και την επόμενη χρονιά, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου που διεξήχθη στο Ελσίνκι, ήταν 4ος.
Το 2006 ήταν δεύτερος στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου στο Γκέτεμποργκ με βολή στα 86μ. και 44 εκ. . Έχει κερδίσει άλλες δύο φορές μετάλλια (χάλκινα) σε Πανευρωπαϊκά Πρωταθλήματα: το 2010 στη Βαρκελώνη και το 2014 στη Ζυρίχη.
Το 2007 κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου στην Οζάκα με βολή στα 90μ. και 33 εκ.. Έξι χρόνια αργότερα, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Μόσχας, ήταν δεύτερος με 87 μ. και 7 εκ..
Έχει κερδίσει μια φορά μετάλλιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες: το 2008 στο Πεκίνο κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο ρίχνοντας το ακόντιο στα 86μ. και 16 εκ..
Στις 13 Ιουλίου του 2007 ο Τέρο Πιτκαμάκι συμμετείχε στο Γκόλντεν Λιγκ (IAAF Golden League), στο στάδιο Ολύμπικο της Ρώμης. Σε μια από τις βολές του, έριξε πολύ πλάγια το ακόντιο, με αποτέλεσμα αυτό να φύγει έξω από τον τομέα ρίψης και να τραυματίσει στα πλευρά τον Γάλλο αθλητή του μήκους Salim Sdiri, ο οποίος μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο.
Τον Οκτώβριο του 2007 του απονεμήθηκε από την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Στίβου (European Athletics Association -EEA) ο τίτλος του Ευρωπαίου Αθλητή της Χρονιάς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φινλανδοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Ακοντιστές Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008
Μεριέμ Ουζερλί
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 12 Αυγούστου του 1983 στο Κάσσελ της Δυτικής Γερμανίας. Ο πατέρας της, Χουσεϊν είναι Τούρκος ενώ η μητέρα της, Ούρσουλα, Γερμανίδα. Έχει δύο μεγαλύτερους αδελφούς αλλά μια αδελφή, την Τζανάν, η οποία είναι μουσικός της τζαζ. Από το 2000 μέχρι το 2003, σπούδασε υποκριτική στο Schauspielstudio Frese στο Αμβούργο, ενώ ύστερα συμμετείχε σε αρκετές γερμανικές παραγωγές.
Έγινε γνωστή μέσα από την τουρκική σειρά εποχής Muhteşem Yüzyıl, υποδυόμενη την Σουλτάνα Χιουρέμ. Η ιστορία για το πως πήρε το συγκεκριμένο ρόλο, έχει ως εξής: το 2010, έπειτα από οκτώ μήνες αναζήτησης ηθοποιού για το ρόλο της Χιουρέμ, η Ουζερλί επιλέχθηκε από την σεναριογράφο της σειράς, Μεράλ Οκάι και τον παραγωγό Τιμούρ Σαβτζί. Σχετικά με την επιλογή της, η ίδια έχει πει: "Μέχρι την ημέρα που χτύπησε το τηλέφωνο, ήμουν καλεσμένη για μια ακρόαση στην Τουρκία και αμέσως ξεκίνησα να ζω στην Κωνσταντινούπολη σχεδόν αποκλειστικά." Η σειρά σημείωσε τεράστια επιτυχία, τόσο στη χώρα όσο και στο εξωτερικό, αφού προβλήθηκε σε περισσότερες από 60 χώρες. Το 2012, κέρδισε το βραβείο Χρυσή πεταλούδα της "Καλύτερης Ηθοποιού" για αυτόν της τον ρόλο. Το 2013, ανακοίνωσε την αποχώρηση της από τη σειρά αφού τα εξαντλητικά γυρίσματα της προκάλεσαν το επονομαζόμενο "burnout syndrome" ή αλλιώς σύνδρομο επαγγελματικής εξουθένωσης ενώ παράλληλα ανακάλυψε την εγκυμοσύνη της. Από το 103ο επεισόδιο, τον ρόλο της Χιουρέμ ανέλαβε η Βαχιντέ Περτσίν, μία αντικατάσταση που συζητήθηκε πολύ.