cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Η Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν
Υπόθεση
Στο δρόμο προς τη Ραμέλ, ο Μίλερ αποφασίζει να πάρει την ευκαιρία να εξουδετερώσει σε μια μικρή γερμανική θέση ένα πολυβόλο κοντά σε ένα εγκαταλειμμένο σταθμό ραντάρ, παρά τους ενδοιασμούς των ανδρών του. Τελικά ο Γουέιντ τραυματίζεται θανάσιμα σε αυτήν τη σύγκρουση. Ο τελευταίος επιζών Γερμανός, γνωστός μόνο ως Steamboat Willie, επισύρει την οργή του συνόλου των μελών της ομάδας, εκτός του Άπχαμ, ο οποίος διαμαρτύρεται στον Μίλερ που αφήνει να πυροβολήσουν τον Γερμανό στρατιώτη. Ο Γερμανός παρακαλεί για τη ζωή του και ο Μίλερ αποφασίζει να τον αφήσει να φύγει με δεμένα μάτια και να παραδοθεί στην επόμενη περίπολο των Συμμάχων. Βλέποντας την απόφαση του Μίλερ να αφήσει τον εχθρό ελεύθερο, πλέον δεν είναι σίγουροι για την ηγεσία του Μίλερ. Ο Ράιμπαν δηλώνει την πρόθεσή του να εγκαταλείψει την ομάδα και την αποστολή, που οδήγησαν στη σύγκρουση με τον Χόβαρθ. Η αντιπαράθεση κορυφώνεται, ώσπου ο Μίλερ παίρνει την κατάσταση στα χέρια του και αποκαλύπτοντας το προπολεμικό επάγγελμά του ως καθηγητής αγγλικών, ένα ζήτημα για το οποίο η ομάδα έπαιζε στοιχήματα. Μετά από αυτό ο Ράιμπεν αποφασίζει να μείνει.
Η ομάδα φτάνει τελικά στα περίχωρα της Ραμέλ, όπου βρίσκουν τρεις αλεξιπτωτιστές όπου καταστρέφουν ένα γερμανικό άρμα μάχης. Μεταξύ των αλεξιπτωτιστών είναι ο Ράιαν. Μετά την είσοδο στη Ραμέλ, ο Ράιαν ενημερώνεται για το θάνατο των τριών αδελφών του, και για την αποστολή τους για να τον φέρουν πίσω στο σπίτι του, και ότι δύο ζωές είχαν χαθεί στην αναζήτηση τους για να τον βρουν. Ο Ράιαν λυπάται βαθύτατα για την απώλεια των αδελφών του, αλλά δεν αισθάνεται ότι είναι δίκαιο να πάει σπίτι του, και καθώς κοιτάζοντας τη μικρή ομάδα του, των οποίων καθήκον ήταν να υπερασπιστούν μια γέφυρα και να καταστρέψουν μια γερμανική μηχανοκίνητη μονάδα που πλησίαζε αποφασίζει να μείνει. Ο Μίλερ τότε αποφασίζει να πάρει την κατάσταση στα χέρια του και να υπερασπιστεί τη γέφυρα με το λίγο ανθρώπινο δυναμικό και τους πόρους που ήταν διαθέσιμο.
Παρά όμως τις βαριές απώλειες που προκάλεσαν στη γερμανική ομάδα, ακόμη και την καταστροφή δύο τανκ με κολλητικές βόμβες (κάλτσες γεμισμένες με δυναμίτη και στη συνέχεια επικαλυμμένες με παχύρρευστο γράσο), οι περισσότεροι από τους άνδρες -συμπεριλαμβανομένων των Τζάκσον, Μέλις και Χόβαρθ- σκοτώνονται. Στην προσπάθειά του να ανατινάξει τη γέφυρα, ο Μίλερ πυροβολείται και τραυματίζεται θανάσιμα. Ακριβώς πριν φτάσει ένα Tiger I από τη μία πλευρά της γέφυρας στην άλλη, ένα αμερικανικό P-51 Mustang πετά από πάνω του και το καταστρέφει, μετά ακολουθεί ένα Mustang και η προώθηση του αμερικανικού πεζικού με M4 Sherman που κατατροπώνουν τους υπόλοιπους Γερμανούς. Ο Άπχαμ, ο οποίος είχε αποκοπεί από τους Αμερικανούς και είχε κρυφθεί σε ένα χαντάκι δίπλα στους Γερμανούς στρατιώτες, εκτελεί τον Steamboat Willie όπου τον βρίσκει με μια ομάδα παραδομένων Γερμανών, αφού τον είχε παρακολουθήσει βλέποντας ότι αυτός πυροβόλησε τον Μίλερ. Οι Ράιαν, Ράιμπεν και Άπχαμ είναι οι μόνοι επιζώντες από τη μάχη. Ο Ράιαν είναι μαζί με τον Μίλερ καθώς πεθαίνει και λέει τα τελευταία του λόγια: "Τζέιμς... κέρδισε αυτό. Κέρδισέ το."
Την παρούσα ημέρα, ο Ράιαν, ηλικιωμένος πλέον βετεράνος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, μαζί με την οικογένειά του, επισκέπτεται το αμερικανικό νεκροταφείο και μνημείο στη Νορμανδία της Γαλλίας. Εκεί ο Ράιαν, αφού βρει τον τάφο του Μίλερ, ζητά από τη σύζυγό του να επιβεβαιώσει ότι έχει κάνει καλή ζωή και ότι αυτός είναι ένας «καλός άνθρωπος» και ως εκ τούτου άξιζε τη θυσία του Μίλερ και των υπολοίπων. Στη συνέχεια χαιρετίζει τον τάφο του Μίλερ.
Παραγωγή
Το 1994, ο Ρομπέρ Ροντά είδε ένα μνημείο στο Πάτνεϊ Κόρνερς, στο Νιου Χάμσαϊρ, για εκείνους που σκοτώθηκαν από τον εμφύλιο πόλεμο στο Βιετνάμ. Παρατήρησε τα ονόματα οκτώ αδελφών που έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια του αμερικανικού εμφυλίου πολέμου. Εμπνευσμένος από αυτή την ιστορία, ο Ροντά έκανε έρευνα και αποφάσισε να γράψει μια παρόμοια ιστορία που θα αναφερόταν στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Για το σενάριο ο Ροντά ενημέρωσε τον παραγωγό Μαρκ Γκόρντον, στον οποίο άρεσε η ιστορία, αλλά έκανε δεκτό το κείμενο μετά από 11 αναδιατυπώσεις. Ο Γκόρντον μοιράστηκε το τελικό σενάριο με τον Τομ Χανκς, που του άρεσε και με τη σειρά τους το πέρασαν στον Στίβεν Σπίλμπεργκ για να το σκηνοθετήσει. Η ημερομηνία πρώτου γυρίσματος ορίστηκε για τις 27 του Ιούνη 1997. Πριν από τα γυρίσματα, αρκετά από τα αστέρια της ταινίας, όπως οι Έντουαρντ Μπερνς, Μπάρι Πέπερ, Βιν Ντίζελ, Άνταμ Γκόλντμπεργκ, Τζιοβάνι Ριμπίζι και Τομ Χανκς, πέρασαν δέκα ημέρες στρατιωτική εκπαίδευση και εργασία για να προετοιμαστούν για τον ρόλο τους. Τον Ματ Ντέιμον δεν τον έφεραν σκόπιμα στο στρατόπεδο, για να κάνει την υπόλοιπη ομάδα να αισθάνεται δυσαρέσκεια προς το χαρακτήρα.
Ο Σπίλμπεργκ είχε δείξει ήδη το ενδιαφέρον του για τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο με τα θέματα των ταινιών του σχετικά με το 1941 Η αυτοκρατορία του Ήλιου, Η λίστα του Σίντλερ, και Ιντιάνα Τζόουνς. Ο Σπίλμπεργκ είπε: «Νομίζω ότι ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος είναι το σημαντικότερο γεγονός των τελευταίων 100 χρόνων. Οι μπέιμπι μπούμερ, ακόμη και η γενιά Χ είναι συνδεδεμένη με αυτόν. Από εκεί και πέρα εγώ πάντα ενδιαφερόμουν για τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι πρώτες μου ταινίες σε ηλικία 14 ετών ήταν συνδυασμός εικόνων μάχης στο έδαφος και τον αέρα. Χρόνια τώρα ψάχνω να γυρίσω τη σωστή ταινία για τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, και όταν ο Ρομπέρ Ροντά έγραψε τη Διάσωση του στρατιώτη Ράιαν, τη βρήκα».
Οι σκηνές της D-Day γυρίστηκαν στις παραλίες του Μπαλινέσκερ και Κάρακλο Στραντ, ανατολικά του Κάρακλο, στο Γουέξφορντ της Ιρλανδίας. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν 27 Ιουνίου του 1997, και κράτησαν δύο μήνες. Ορισμένα γυρίσματα έγιναν στη Νορμανδία. Επίσης στη Νορμανδία υπάρχει αμερικανικό νεκροταφείο και μνημείο στην Κολβίλ-συρ-Μερ και Καλβαντός. Άλλες σκηνές γυρίστηκαν σε αγγλικές τοποθεσίες όπως το πρώην εργοστάσιο της British Aerospace, στο Λονδίνο, στην Οξφόρδη, και το Γουίλτσαϊρ.
Σκηνοθετώντας
Η διάσωση του στρατιώτη Ράιαν έχει λάβει πολύ καλές κριτικές για το ρεαλισμό των σκηνών μάχης. Ειδικότερα η σκηνή που αναπαράγει την απόβαση στην παραλία Όμαχα ψηφίστηκε «καλύτερη σκηνή μάχης όλων των εποχών» από το αγγλικό περιοδικό Empire και κατετάγη νούμερο ένα στη λίστα του TV Guide με τις «50 καλύτερες στιγμές του κινηματογράφου». Το κόστος ανήλθε σε 12 εκατομμύρια αμερικανικά δολάρια, ενώ χρησιμοποιήθηκαν 1.500 κομπάρσοι, εκ των οποίων αρκετά μέλη των ιρλανδικών ενόπλων δυνάμεων. Επιπλέον 20 έως 30 πραγματικά ακρωτηριασμένοι χρησιμοποιήθηκαν για να απεικονίσουν τους Αμερικανούς στρατιώτες που ακρωτηριάστηκαν κατά την απόβαση.
Η αναπαράσταση των ενεργειών του λόχου Τσάρλι με επικεφαλής του τον λοχαγό Ραλφ Ε. Γκόρανσον, στην αρχική σκηνή ήταν ιστορικά ορθή. Ακόμα και οι λεπτομέρειες των γεγονότων είναι πολύ κοντά στην ιστορική πραγματικότητα, συμπεριλαμβανομένων της ναυτίας που ένιωσαν οι στρατιώτες όσο τα αποβατικά πλησίαζαν την ακτή, των σημαντικών απωλειών στο πρώτο κύμα της απόβασης και της δυσκολίας επικοινωνίας των γειτονικών μονάδων στην ακτή. Οι συναφείς λεπτομέρειες των δράσεων του λόχου ήταν επίσης ορθές, για παράδειγμα, χρησιμοποιήθηκαν τα σωστά κωδικά ονόματα για τον τομέα επίθεσης και για τους γειτονικούς τομείς. Συμπεριλήφθηκαν όμως στην κινηματογραφική απεικόνιση της απόβασης μία σκηνή, αυτή της εκτίναξης του φρουρίου στην κορυφή των βράχων, που δεν ήταν μέρος των αποστολών του λόχου, παρά έγινε όμως μετά την αναρρίχηση στους βράχους του Pointe du Hoc.
Στα αποβατικά σκάφη που χρησιμοποιήθηκαν συμπεριλαμβάνονται δώδεκα πραγματικά σκάφη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, 10 LCVP και 2 LCM, τα οποία αντικατέστησαν τα LCA, τα οποία στην πραγματικότητα μετέφεραν τους λόχους Ρέιντζερ στην απόβαση στη Νορμανδία. Οι κινηματογραφιστές χρησιμοποίησαν υποβρύχιες κάμερες για να καταφέρουν να απεικονίσουν καλύτερα τους στρατιώτες που χτυπήθηκαν από σφαίρες μέσα στο νερό. Σαράντα βαρέλια ψεύτικο αίμα χρησιμοποιήθηκαν για να προσομοιώσουν την επίδραση του ανθρώπινου αίματος στο θαλασσινό νερό. Παρ' όλα αυτά, δεν ήταν το ίδιο εύκολο να αποδώσουν τόσο ρεαλιστικά και τα γερμανικά άρματα μάχης και τεθωρακισμένα οχήματα, αφού λίγα έχουν διασωθεί σε καλή κατάσταση. Τα άρματα Tiger I ήταν αντίγραφα των κανονικών, ενώ τα Panzer θύμιζαν αρκετά Marder III, καθώς το ένα ήταν κατασκευασμένο σε πλαίσιο του τσέχικου Panzer 38(t), ένα άρμα παρόμοιο με το Marder III, ενώ το άλλο ήταν ένα τροποποιημένο αισθητικά σουηδικό Stridsvagn m/41, το οποίο χρησιμοποιεί τη βάση του Panzer 38(t). Σύμφωνα με τον Έντι Μπάιερ to Marder III κατασκευαζόταν με μετατροπή είτε του τσέχικου panzer38 είτε του γερμανικού panzer Mark III.
Αναπόφευκτα οι κινηματογραφιστές, καλλιτεχνική αδεία, πρόσθεσαν αρκετό δράμα στην ταινία. Ένα από τα πιο αξιοσημείωτα σημεία είναι η απεικόνιση της 2ης Μεραρχίας PanzerSS ως αντιπάλου κατά τη διάρκεια της φανταστικής μάχης της Ραμέλ, καθώς η συγκεκριμένη μεραρχία δεν συμμετείχε στη Νορμανδία, παρά μόνο τον Ιούλιο 160 χιλιόμετρα ανατολικά, στην Caen, εναντίον Βρετανών και Καναδών. Επιπλέον οι γέφυρες του ποταμού Μεντρέ δεν αποτελούσαν στόχο της 101ης αερομεταφερόμενης μεραρχίας, αλλά της 82ης. Γενικά πολλές επισημάνσεις έχουν γίνει για «τραγικά λάθη» που έγιναν τόσο από Αμερικανούς όσο και από Γερμανούς στρατιώτες, κατά τη διάρκεια της μάχης στην ταινία, με τον ίδιο τον Σπίλμπεργκ να απαντά πως επέλεξε να αντικαταστήσει τις σωστές στρατιωτικές τακτικές αυστηρής ιστορικής ακρίβειας για να δείξει τις δραματικές επιπτώσεις των ανθρώπινων ενεργειών. Για να επιτευχθεί ο ήχος και η ποιότητα που θα ήταν πιστά στην πραγματικότητα, ο Σπίλμπεργκ συνεργάστηκε με τον κινηματογραφιστή Γιάνους Καμίνσκι, και είπε για τους στόχους τους: «Στην αρχή, γνωρίζαμε πως δεν επιθυμούσαμε να φτιάξουμε ένα υπερθέαμα για τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά κάτι που να θυμίζει υλικό της δεκαετίας του 1940, όταν η τεχνολογία δεν είχε αναπτυχθεί». Ο Καμίνσκι αφαίρεσε τις προστατευτικές επικαλύψεις από τους φακούς κάθε κάμερας, καθιστώντας τους πιο κοντά σε αυτούς της δεκαετίας του 40, εξηγώντας ότι: «χωρίς τις προστατευτικές επικαλύψεις το φως εισέρχεται στην κάμερα και αρχίζει να αναπηδά γύρω, κάτι που το καθιστά λίγο πιο διάχυτο και μαλακό, χωρίς να χάνεται η εστίαση». Οι κινηματογραφιστές ολοκλήρωσαν αυτή τη διαδικασία τοποθετώντας τα αρνητικά σε χλωρίνη, μειώνοντας την φωτεινότητα και τον κορεσμό των χρωμάτων. Επίσης άλλαξαν τον χρόνο του κλείστρου καθιστώντας τις κινήσεις των στρατιωτών κοφτές και τις εκρήξεις πιο ρεαλιστικές.
Υποδοχή
Οι κριτικές για την ταινία ήταν πολύ θετικές, με πολλούς επαίνους για τις ρεαλιστικές σκηνές μάχης και τις επιδόσεις των ηθοποιών, ενώ επίσης κερδίζει θετική κριτική για το σενάριο. Η ταινία δεν κυκλοφόρησε στη Μαλαισία διότι ο Σπίλμπεργκ αρνήθηκε να κόψει τις βίαιες σκηνές. Ωστόσο, η ταινία κυκλοφόρησε τελικά και διανεμήθηκε σε DVD με πιστοποιητικό 18SG πολύ αργότερα μέσα στο 2005. Πολλοί κριτικοί, όπως οι Κριτικοί της Νέας Υόρκης και Los Angeles Film Critics Association, επέλεξαν τη Διάσωση του στρατιώτη Ράιαν ως ταινία της χρονιάς. Επίσης ο Ρότζερ Ίμπερτ έδωσε τέσσερα αστέρια από τα τέσσερα και την αποκάλεσε «ισχυρή εμπειρία».
Ο σκηνοθέτης Κουέντιν Ταραντίνο έχει εκφράσει το θαυμασμό του για την ταινία και την έχει αναφέρει ως μια επιρροή για το 2009. Σε μια συνέντευξη ο Ταραντίνο είπε στον Σάμιουελ Μπλούμενφελντ: «Ο Σπίλμπεργκ κάνει κάτι ανήκουστο με την κυκλοφορία της εν λόγω ταινίας. Όταν παρακολουθείτε τη σκηνή της αποβίβασης, δεν είναι πλέον δυνατό να συγκρίνουμε με τον ίδιο τρόπο το Η πιο μεγάλη μέρα του πολέμου ή ακόμα και το Samuel Fuller. Η διάσωση του στρατιώτη Ράιαν με έκανε να γνωρίσω ορισμένα ζητήματα που εγείρονται από τον κινηματογράφο του πόλεμου. Επίσης η ιδέα ότι οι σαράντα άνδρες σε μια βάρκα που εξοντώθηκαν σε δευτερόλεπτα από ένα όπλο είναι τρομακτική. Μπορείτε να φανταστείτε την πιο φρικτή σφαγή; Προφανώς, ναι. Εκτός από το ότι σε όλη τη σκηνή, θα παρακολουθήσουν τη χειρότερη σφαγή στην ιστορία. Η ακολουθία του αγώνα μεταξύ ενός στρατιώτη των ΗΠΑ και των ναζί στο τέλος της ταινίας είναι, επίσης ξεχωριστή. Μισώ τις πολεμικές ταινίες που δείχνουν έναν στρατιώτη δολοφόνο που σκοτώνει τους αντιπάλους χωρίς να ιδρώσει, σαν να ήταν ασήμαντοι. Εάν πάλευα να σώσω το τομάρι μου, πιστεύω ότι θα ήταν λίγο πιο δύσκολο. Ο Σπίλμπεργκ τα κατάφερε θαυμάσια να οργανώσει αυτή τη σκηνή με αυτή τη διάσταση».
Ο ηθοποιός Ρίτσαρντ Τοντ, ο οποίος ήταν μεταξύ των πρώτων των συμμαχικών στρατιωτών που προσγειώθηκαν στη Νορμανδία, δήλωσε ότι η ταινία ήταν «χάλια». Άλλοι βετεράνοι του Β΄ παγκοσμίου πολέμου, ωστόσο, δήλωσαν ότι η ταινία ήταν η πιο ρεαλιστική απεικόνιση της μάχης που είχαν δει ποτέ.
Άλλες πληροφορίες
Η ταινία είναι ιδιαίτερα γνωστή για τα πρώτα 24 λεπτά της, όπου απεικονίζεται η απόβαση στην Παραλία Ομάχα στις 6 Ιουνίου 1944. Η συγκεκριμένη σκηνή έγινε γνωστή για την παραστατικότητα αλλά και τη βιαιότητά της και έχει χαρακτηριστεί ως μια από τις καλύτερες απεικονίσεις σκηνών μάχης όλων των εποχών. Μόνο για το γύρισμα της συγκεκριμένης σκηνής δαπανήθηκαν 11.000.000 δολάρια. Η ταινία στοίχισε συνολικά 70.000.000.
Βραβεύσεις
Η ταινία ήταν υποψήφια για 11 Όσκαρ και κέρδισε τελικά στις 5 κατηγορίες (Σκηνοθεσίας, Φωτογραφίας, Μοντάζ, Ηχητικών Εφέ, Ήχου). Επιπλέον έχει βραβευτεί με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Δραματικής Ταινίας και Καλύτερης Σκηνοθεσίας, με βραβείο σκηνοθεσίας από το Σωματείο Σκηνοθετών Αμερικής (DGA) και με βραβείο καλύτερης ταινίας από το Σωματείο Παραγωγών Αμερικής (PGA). Τον Ιούνιο του 2008, το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου την τοποθέτησε στη λίστα με τις δέκα καλύτερες αμερικανικές ταινίες τέτοιου είδους. Η διάσωση του στρατιώτη Ράιαν εισήχθη ως η όγδοη καλύτερη επική ταινία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Επικές πολεμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1998 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής DreamWorks Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Amblin Entertainment Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο μοντέρ κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Μοντάζ Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερου Επεξεργασμένου Ήχου Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο κινηματογραφιστής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές πολεμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Αμερικανικές επικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Στίβεν Σπίλμπεργκ Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Τζον Γουίλιαμς Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ιρλανδία Κατηγορία:Αμερικανικές πολεμικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Στίβεν Σπίλμπεργκ Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Γαλλία Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σκηνοθέτης κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας
Λάζαρος
Το όνομα Λάζαρος μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω λήμματα:
Ραν (Ντου)
Το Ραν (γαλλικά: Rang) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Σπήλαια Απόλλωνος, Διός και Πανός
μικρογραφία
Τα σπήλαια των Απόλλωνος, Διός και Πανός βρίσκονται στη βορειοδυτική γωνιά της Ακρόπολης και είναι τρία σπηλαιώδη ανοίγματα στον βράχο. Ήταν αφιερωμένα σε Απόλλωνα, Δία και Πάνα αντίστοιχα. Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι βρίσκονταν κάτω από την Ακρόπολη, ο δε Παυσανίας το τοποθετεί λίγο πιο κάτω από τα Προπύλαια κοντά στην πηγή κάποιων υδάτων.
Η λατρεία του Απόλλωνα στη σπηλιά αυτή ήταν μάλλον πολύ αρχαία. Εδώ γεννήθηκε σύμφωνα με την παράδοση η Κρέουσα, θυγατέρα του Ερεχθέα και μητέρα του Ίωνα. Σύμφωνα με τις αρχαίες μαρτυρίες παρατηρούμε ότι μέσα στο σπήλαιο βρίσκονται δύο κοιλώματα, όπου πιθανόν να βρίσκονταν τα αγάλματα των δύο θεοτήτων. Τα πολλά κοιλώματα στους τοίχους ίσως να χρησίμευαν για την τοποθέτηση των αφιερωμάτων.
To μεσαίο σπήλαιο, χρονολογείται τον 5ο αιώνα π.Χ. και η λατρεία του αποδίδεται στον Δία, με βάση ερμηνείες του Θουκυδίδη και του Στράβωνα.
Κέβιν Λιτλ
Ο Κέβιν Λιτλ ( Lescott Kevin Lyttle Coombs, 14 Σεπτεμβρίου 1976) είναι τραγουδιστής από τον Άγιο Βικέντιο. Γεννήθηκε στο Σεντ Τζον και έχει στο ενεργητικό του το πολύ δημοφιλές τραγούδι της σόκα μουσικής, με τίτλο "Turn me on". Ο Kevin Lyttle ηχογράφησε το "Turn Me On" στον Άγιο Βικέντιο και τις Γρεναδίνες και το τραγούδι στις αρχές του 2001 έγινε μεγάλη επιτυχία στην Καραϊβική. Έπειτα, έφτασε στο Ηνωμένο Βασίλειο (2003) και από την πρώτη εβδομάδα έφτασε στο νούμερο 2 των μουσικών καταλόγων με τις επιτυχίες. Έφτασε το #1 στη Φινλανδία και #3 στην Αυστραλία και έγινε επιτυχία σε άλλες 12 χώρες. Το 2004 κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ και τον Ιούνιο του 2004 ήταν στο #48 στο Billboard Hot 100. Ο Kevin Lyttle υπέγραψε συμβόλαιο με την Atlantic Records το 2003. Το ομότιτλό του album κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ τον Ιούλιο του 2004. Νωρίτερα, ο τραγουδιστής είχε εργαστεί σε τελωνείο, αλλά και ως DJ.
Σπήλαια Απόλλωνος, Διός και Πανός
Πηγές
Απολωννος και Πανος Κατηγορία:Αρχαία αθηναϊκή λατρεία Κατηγορία:Ακρόπολη Αθηνών
1277 Ντολόρες
Η Ντολόρες (Dolores) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,055. Ανακαλύφθηκε το 1933 από τον Ρώσο αστρονόμο Γκριγκόρι Νικολάεβιτς Νέουιμιν, που παρατηρούσε από το Σιμέις της Κριμαίας, και πήρε το όνομά της από την Ισπανίδα πολιτικό Ισιδώρα Ντολόρες Ιμπάρρουρι-Γκόμεζ, γνωστότερη ως «Πασιονάρια».
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ντολόρες εκτιμάται σε 27,64 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι Cb (ανθρακούχος), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,0879. Η Ντολόρες περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 17 ώρες και 11 λεπτά, μία αρκετά αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ντολορες
Ραινάν (Ντου)
Το Ραινάν (γαλλικά: Raynans) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Μπέργκαμο
Το Μπέργκαμο (ιταλικά: Bergamo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπέργκαμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας. Απέχει περίπου 40 χλμ από το Μιλάνο.
Ιστορία
μικρογραφία|Θέατρο [[Γκαετάνο Ντονιτσέττι  (Gaetano Donizetti), Αρχιτέκτων Τζιανφράνκο Λουκίνι 1791, Μπέργκαμο]]
Αρχαιότητα
Το Μπέργκαμο κατοικήθηκε για πρώτη φορά στην φορά στην Εποχή του Σιδήρου από τους Λίγυρες Ορόμπι που ήταν Κελτική φυλή. Με την εισβολή των Κελτών στην βόρεια Ιταλία (550 π.Χ.) την πόλη κατέκτησαν οι Κέλτες Κενομάνοι. Στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία έγινε Δήμος που έφτασε στο αποκορύφωμα του τους 10.000 κατοίκους. Η σημαντική στρατιωτική του θέση στον δρόμο ανάμεσα στην Ραιτία και το Φριούλι έγινε αιτία να καταστραφεί τον 5ο αιώνα από τον Αττίλα.
Νεότερα χρόνια
Ο Μαρτσέλο Πιατσεντίνι εκπόνησε ένα νέο αστικό σχέδιο (1907), εφαρμόστηκε αμέσως μετά (1912-1927) και έμεινε γνωστό ως Μοντέρνος Ορθολογισμός. Το 2017 συνήλθε στο Μπέργκαμο η 43η Σύνοδος G7 στα πλαίσια μιας Διεθνούς Σύσκεψης με επίκεντρο την Ταορμίνα. Το "Καταστατικό του Μπέργκαμο" αφορούσε ένα σχέδιο για την παγκόσμια καταπολέμηση της πείνας μέχρι το 2030 ιδιαίτερα στην Αφρική. Στις αρχές του 2020 η Πανδημία COVID-19 στην Ιταλία έπληξε βασικά τα βόρεια της χώρας με επίκεντρο το Μπέργκαμο, τα νοσοκομεία γέμισαν ασφυκτικά, θέσεις ΜΕΘ δεν υπήρχαν και οι γιατροί βρέθηκαν σε αδιέξοδο. Οι νεκροί από τον COVID-19 έφτασαν σε τεράστιο αριθμό, οι εικόνες με τις νεκροφόρες έκαναν τον γύρο του κόσμου και έφεραν τον πανικό σε παγκόσμιο επίπεδο. Οι γιατροί έκαναν έκκληση σε όλες τις χώρες της Ευρώπης να αντιμετωπίσουν σοβαρά την πανδημία και να πάρουν αυστηρά μέτρα περιορισμού του πληθυσμού. Η Ερευνητική δημοσιογραφία που έγινε στην Νέα Υόρκη έδειξε ότι οι περισσότερες κυβερνήσεις καθυστέρησαν έντονα στην αντιμετώπιση της πανδημίας και άργησαν να πάρουν τα κατάλληλα μέτρα.
Μουσική
Το Μπέργκαμο έχει μεγάλη παράδοση στη μουσική. Η ρομανική εκκλησία Σάντα Μαρία Ματζιόρε, από το 1187, έχει μια παράδοση στη διδασκαλία και στην εκτέλεση της μουσικής για πάνω από 800 χρόνια. Πολλοί συνθέτες όπως ο Γκαετάνο Ντονιτσέτι και ο Πιέτρο Λοκατέλι γεννήθηκαν στη πόλη.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπέργκαμο
Πωλ Τανερύ
Ο Πωλ Τανερύ (Paul Tannery, 20 Δεκεμβρίου 1843 – 27 Νοεμβρίου 1904) ήταν Γάλλος μαθηματικός και ιστορικός των μαθηματικών. Ο Πωλ ήταν ο μεγαλύτερος αδελφός του μαθηματικού Ζυλ Τανερύ, στου οποίου τις Notions Mathématiques συνεισέφερε ένα ιστορικό κεφάλαιο. Παρά το ότι η βιοποριστική εργασία του ήταν στη βιομηχανία του καπνού, αφιέρωσε τα απογεύματά του και τη ζωή του στη μελέτη των μαθηματικών και της αναπτύξεώς τους.
Ζωή και σταδιοδρομία
Ο Τανερύ γεννήθηκε στο Μαντ-λα-Ζολί, πόλη κοντά στο Παρίσι, σε μια θρησκευόμενη Ρωμαιοκαθολική οικογένεια. Πήγε σε ιδιωτικό σχολείο στην πόλη αυτή και κατόπιν στο λύκειο στη Λε Μαν και στην Καέν. Εισάχθηκε στην περίφημη École Polytechnique, στης οποίας τις εισαγωγικές εξετάσεις αρίστευσε. Εκεί παρακολούθησε μαθήματα μαθηματικών, φυσικών επιστημών και κλασικών σπουδών, όλα σχετικά με το μελλοντικό έργο του. Στη συνέχεια εγγράφηκε στην École d'Applications des Tabacs ως μαθητευόμενος μηχανικός. Ως τέτοιος εργάσθηκε δύο χρόνια στο κρατικό εργοστάσιο καπνού στη Λιλ. Το 1867 μετακόμισε στο Παρίσι και τρία χρόνια αργότερα υπηρέτησε ως λοχαγός του πυροβολικού στον Γαλλοπρωσικό Πόλεμο. Οι βιογραφίες του τον περιγράφουν ως φλογερό πατριώτη.
Στην École Polytechnique ο Τανερύ είχε ενδιαφερθεί για τον Ογκίστ Κοντ και τη θετικιστική φιλοσοφία του. Μετά τον πόλεμο, το ενδιαφέρον του για τα μαθηματικά συνεχίσθηκε και οι ιδέες του Κοντ θα επηρέαζαν την προσέγγισή του στη μελέτη της ιστορίας της επιστήμης. Εξαιτίας της σταδιοδρομίας του στην καπνοβιομηχανία, ο Τανερύ έζησε κατά καιρούς σε αρκετά διαφορετικά μέρη της Γαλλίας: στο Περιγκόρ από το 1872, στο Μπορντώ από το 1874, στη Χάβρη από το 1877 και στο Παρίσι από το 1883. Το Μπορντώ είχε κάποια διανοητική ατμόσφαιρα, αλλά ο Τανερύ ζήτησε μετάθεση για τη Χάβρη, ώστε να είναι κοντά στους γονείς του, που ζούσαν στην Καέν. Ωστόσο, αμέσως μετά ζήτησε να μετατεθεί στο Παρίσι, όπου θα ήταν δυνατό να ευδοκιμήσουν οι ερευνητικές και ακαδημαϊκές επιδιώξεις του.
Στο Παρίσι ο Τανερύ ανέλαβε τα πρώτα δύο μείζονα έργα που επιμελήθηκε: Το 1883 άρχισε να επιμελείται μια έκδοση των χειρογράφων του Διοφάντου, ενώ το 1885, μαζί με τον βιβλιοθηκάριο Σαρλ Ανρύ άρχισαν να επιμελούνται μια έκδοση ενός έργου του Φερμά. Αυτή η εργασία απαιτούσε την πρόσβαση στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας, οπότε ο Τανερύ περιόρισε την προσπάθειά του το 1886, όταν μετατέθηκε στο Τονένς. Ακόμα και χωρίς πρόσβαση στη Βιβλιοθήκη, ο Τανερύ συνέχισε να ασχολείται εντατικά με την ιστορία των μαθηματικών, καθώς εξέδωσε δύο βιβλία από άρθρα που είχε δημοσιεύσει στη Revue philosophique de la France et de l'étranger και στο Δελτίο των μαθηματικών επιστημών (Bulletin de sciences mathematiques).
Το 1888 επέστρεψε στο Μπορντώ, όπου μελέτησε την αρχαία ελληνική αστρονομία και διεύθυνε το καπνεργοστάσιο. Δύο χρόνια αργότερα ωστόσο, είχε μετακομίσει και πάλι στο Παρίσι, στην περιοχή του οποίου θα παρέμενε πλέον όλη την υπόλοιπη ζωή του. Παρά το βαρύ φορτίο έργου της βιοποριστικής ενασχολήσεώς του, συνέχισε να είναι παραγωγικός στο πεδίο της ιστορίας της επιστήμης. Οι εκδόσεις του του Διοφάντου και του Φερμά ολοκληρώθηκαν και κυκλοφόρησαν, όπως και περισσότερα από 250 άρθρα. Από το 1890 και μετά, ο Τανερύ εστίασε στο άλλο μεγάλο έργο του: μια νέα έκδοση των έργων και της αλληλογραφίας του Καρτέσιου, για την οποία συνεργάσθηκε με τον Σαρλ Αντάμ, έναν ιστορικό της νεότερης φιλοσοφίας.
Το 1903 το Κολλέγιο της Γαλλίας άρχισε να αναζητά έναν καθηγητή της ιστορίας των θετικών επιστημών. Ο Τανερύ θεωρείτο ως ο σχεδόν βέβαιος μελλοντικός κάτοχος της θέσεως, είχε μάλιστα αρχίσει να γράφει την εναρκτήρια διάλεξή του. Αντί όμως για εκείνον, επιλέχθηκε ο Γκριγκόρι Βιρουμπόφ, Ρώσος θετικιστής φιλόσοφος χωρίς σπουδές στην ιστορία της επιστήμης, ο οποίος επικεντρωνόταν στους πιο σύγχρονους μαθηματικούς αντί των αρχαίων και αναγεννησιακών «ειδώλων» του Τανερύ. Ο Βιρουμπόφ ήταν επίσης Μασόνος, ενώ ο Τανερύ παρέμενε πιστός Χριστιανός.
Ο Τανερύ πέθανε λίγο καιρό μετά, σε ηλικία 60 ετών, στη συνοικία Παντέν των Παρισίων. Η σύζυγός του Μαρί έζησε μέχρι το 1945 και έτσι πρόλαβε να εκδώσει πολλά από τα έργα του μετά τον θάνατό του, βοηθώντας στην επιβίωση των συνεισφορών του.
Ο Τανερύ ήταν προσκεκλημένος Ομιλητής στο Γ΄ Διεθνές Συνέδριο Μαθηματικών (ICM) του 1904 στη Χαϊδελβέργη.
Περαιτέρω διάβασμα
Κατηγορία:Ιστορικοί της επιστήμης Κατηγορία:Γάλλοι μαθηματικοί
Πράσινη Αριστερά
Η Πράσινη Αριστερά (ολλ. GroenLinks, GL) είναι ένα πολιτικό κόμμα στις Κάτω Χώρες, που εκπροσωπεί υποστηρικτές της πολιτικής οικολογίας και της σοσιαλδημοκρατίας και τοποθετείται στην κεντροαριστερά ή την αριστερά του πολιτικού φάσματος. Ηγέτης του κόμματος είναι ο Γέσσε Κλάβερ.
Ιδρύθηκε την 1 Μαρτίου 1989 ύστερα από τη συγχώνευση του Κομμουνιστικού Κόμματος Ολλανδίας, του Ειρηνιστικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, του Πολιτικού Κόμματος Ριζοσπαστικών και του Ευαγγελικού Λαϊκού Κόμματος. Μετά από απαγοητευτικά, όπως θεωρήθηκαν από το κόμμα, αποτελέσματα στις εκλογές του 1989 και του 1994, το κόμμα βελτίωσε τις επιδόσεις του στις εκλογές την περίοδο 1994-2002. Ο τότε αρχηγός του κόμματος Πολ Ρόζενμελερ θεωρήθηκε ως ο ανεπίσημος αρχηγός της αντιπολίτευσης, καθώς οι Πράσινοι Αριστεροί ήταν το δεύτερο μεγαλύτερο κόμμα της αντιπολίτευσης.
Οι Πράσινοι Αριστεροί αυτοχαρακτηρίζονται ως πράσινοι, κοινωνικοί και ανεκτικοί και αυτοτοποθετούνται στην αριστερά. Αρχηγός της κοινοβουλευτικής ομάδας είναι η Γιολάντε Σαπ από το 2010, ενώ το κόμμα βρίσκεται στην αντιπολίτευση στην κυβέρνηση Ρούτε. Έχει πάνω από 100 δημοτικούς συμβούλους και συμμετέχει στις κυβερνήσεις σε 16 από τους συνολικά 20 μεγαλύτερους δήμους της Ολλανδίας. Συγκεντρώνε τα μεγαλύτερα ποσοστά σε πόλεις με πανεπιστήμια.
Έχει συνολικά 21.901 μέλη που οργανώνονται σε 250 τοπικές οργανώσεις. Είναι μέλος των Παγκοσμίων Πρασίνων και του Ευρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Οικολογικά κόμματα
Μάχη του Μπάουτσεν
Η μάχη του Μπάουτσεν (αγγλικά: Battle of Bautzen) έλαβε χώρα στις 20-21 Μαΐου του 1813 στην πόλη Μπάουτσεν (γερμ. Bautzen) της Σαξονίας. Σε αυτή, ο συμμαχικός ρωσοπρωσσικός στρατός υπό τον Πρώσσο στρατάρχη Γκέμπχαρντ Λέμπερεχτ φον Μπλύχερ και τον γερμανικής καταγωγής Ρώσο πρίγκηπα Πιοτρ Βίτγκενσταϊν, νικήθηκε από τον Ναπολέοντα, αλλά γλίτωσε την ολοκληρωτική καταστροφή επειδή ο στρατάρχης Μισέλ Νέυ απέτυχε να φράξει τον δρόμο της υποχώρησής του. Μετά τη μάχη οι Σύμμαχοι προσέφεραν στον Ναπολέοντα ανακωχή επτά εβδομάδων, την οποία δέχθηκε ο τελευταίος.
Πρελούδιο
Ο ρωσσοπρωσσικός στρατός υποχωρούσε συνεχώς μετά την ήττα του στη μάχη του Λύτσεν. Τελικά οι σύμμαχοι διοικητές Βίτγκενσταϊν και Μπλύχερ έλαβαν διαταγή από τον τσάρο Αλέξανδρο Α΄ και τον βασιλιά της Πρωσσίας Φρειδερίκο Γουλιέλμο Γ΄ να σταματήσουν στο Μπάουτσεν. Ο συμμαχικός στρατός αριθμούσε γύρω στους 100.000 στρατιώτες, αλλά ο στρατός του Ναπολέοντα έφθανε τους 115.000 άνδρες. Ακόμη, ο στρατάρχης Νέυ είχε άλλους 85.000 στρατιώτες σε κοντινή απόσταση πορείας. Ο Βίτγκενσταϊν σχήματισε δύο αμυντικές γραμμές, με την πρώτη σε ισχυρά αμυντικά σημεία μέσα στα παρακείμενα χωριά και κατά μήκος των τοπικών λόφων, και τη δεύτερη να κρατάει τις γέφυρες πίσω από τον ποταμό Σπρέε. Ο Ναπολέων σχεδίαζε να καθηλώσει τους εχθρούς του και να τους παγιδεύσει με το Σώμα Στρατού (ΣΣ) του Νέυ. Ωστόσο, λόγω εσφαλμένης αναγνώρισης πίστεψε ότι οι Σύμμαχοι είχαν περισσότερους στρατιώτες και ότι κρατούσαν ισχυρότερες θέσεις, αλλά η πραγματικότητα ήταν διαφορετική. Έτσι ο Ναπολέων αποφάσισε να μην εφαρμόσει την παγίδα του μέχρι οι Ρώσσοι και Πρώσσοι ν΄ αποδυναμωθούν.
Η μάχη
Μετά από έντονο βομβαρδισμό από τη "Μεγάλη Πυροβολαρχία" (Grande Batterie) του Ναπολέοντα και ώρες σφοδρής μάχης, οι Γάλλοι διέλυσαν την πρώτη αμυντική γραμμή και κατέλαβαν την πόλη του Μπάουτσεν. Οι Σύμμαχοι φαίνονταν να λυγίζουν και τη νύχτα οι Γάλλοι ήταν έτοιμοι ν΄ αποκόψουν τη συμμαχική γραμμή υποχώρησης. Ωστόσο ο στρατάρχης Νέυ μπερδεύτηκε και η λανθασμένη διάταξη των στρατευμάτων του άφησε την "πόρτα" ανοικτή στους Συμμάχους, επιτρέποντάς τους να διαφύγουν.
Την επόμενη ημέρα, την 21η Μαΐου του 1813, η σύγκρουση ήταν και πάλι σφοδρή, και μετά από πολλές ώρες αποτυχιών, οι Γάλλοι ανανέωσαν τις επιθέσεις τους και άρχισαν να παίρνουν το πάνω χέρι. Αλλά αυτές οι επιθέσεις ήταν μόνο για να καθηλώσουν τους Συμμάχους μέχρι ο στρατάρχης Νέυ ν΄ αποκτήσει τη δυνατότητα να τους αποκόψει. Για άλλη μια φορά ο τελευταίος μπερδεύτηκε και απέσπασε το χωριό του Πράιτιτς (Preititz), αγνοώντας όμως τη στρατηγική σημασία που είχε η επιδίωξη αποκοπής των Συμμάχων.
Οι Σύμμαχοι απωθήθηκαν μέχρι τον ποταμό Σπρέε, και κατά τις 04:00 π.μ. όταν στάλθηκε η Γαλλική Αυτοκρατορική Φρουρά ξεκίνησαν μια μαζική υποχώρηση. Χωρίς όμως το Σώμα Στρατού του Νέυ να είναι εκεί για να τους εγκλωβίσει, γλίτωσαν από την ολοκληρωτική ήττα που είχε σχεδιάσει ο Ναπολέων. Οι απώλειες κάθε πλευράς αριθμούσαν περί τους 20.000 στρατιώτες. Άλλες όμως πηγές λένε ότι οι γαλλικές απώλειες ήταν σημαντικά υψηλότερες σε σύγκριση με αυτές των Συμμάχων, λόγω των επιθετικών τακτικών του Ναπολέοντα που απέτυχαν να τους καθηλώσουν, ενώ οι απώλειες των τελευταίων λέγεται ότι στην πραγματικότητα έφθαναν τους 11.000-14.000 στρατιώτες. Έτσι η γαλλική νίκη στο Μπάουτσεν αποκαλείται από πολλούς ιστορικούς ως «Πύρρειος Νίκη».
Μετά τη μάχη
Παρά την επιτυχία των Γάλλων, το Μπάουτσεν δεν υπήρξε η στρατηγική επιτυχία που επιζητούσε ο Ναπολέων. Η αποτυχία του Νέυ να φράξει την εχθρική γραμμή υποχώρησης εμπόδισε μια ολοκληρωτική γαλλική νίκη. Για άλλη μια φορά ο Γάλλος αυτοκράτορας είχε πετύχει μια τακτική, αλλά όχι στρατηγική νίκη. Στη μάχη αυτή τραυματίστηκε θανάσιμα ο στενός φίλος του Ναπολέοντα, στρατηγός Ζερώ Ντυρόκ, από βολή κανονιού, καταλήγοντας ώρες μετά.
Πηγές
Κατηγορία:Μάχες Ναπολεόντειων Πολέμων
Αιμίλιος Χειλάκης
Ο Αιμίλιος Χειλάκης (18 Δεκεμβρίου 1970) είναι Έλληνας ηθοποιός και σκηνοθέτης.
Ζωή και καριέρα
Είναι υποστηρικτής του Παναθηναϊκού.
Στην τηλεόραση έχει εμφανιστεί στις σειρές Παντρεμένοι ανύπαντροι ,Τολμηρές Ιστορίες, Μαγική Νύχτα ,Τμήμα Ηθών ,Στρας ,
Τα χαμένα γράμματα ,Η ζωή που δεν έζησα ,Γεώργιος Βιζυηνός: Η Σιωπή των Αγγέλων ,Κόκκινος Κύκλος, Λένη ,Κλείσε τα μάτια
Έτσι Ξαφνικά, Κλεμμένη Ζωή ,Το Νησί , Άγριες Μέλισσες , Οι Πανθέοι
Πηγές
Ο Αιμίλιος Χειλάκης στην IMDb
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Καρδαμύλη Μεσσηνίας
ΤοΚαρδαμύλη, έδρα του Δήμου Δυτικής Μάνης, είναι ένα παραθαλάσσιο χωριό, το οποίο απέχει 38χλμ. ΝΑ της Καλαμάτας. Έχει χαρακτηριστεί από το Υπουργείο Πολιτισμού ως τοπίο ιδιαίτερου φυσικού κάλλους, γιατί αποτελεί ένα αξιόλογο φυσικό τοπίο με πλούσια βλάστηση μέσα στο οποίο εντάσσονται χαρακτηριστικά δείγματα της εξέλιξης της μανιάτικης κατοικίας και ως ιστορικό τοπίο, λόγω της σημασίας που έχει για την ιστορία της αρχιτεκτονικής και γενικότερα για την ελληνική ιστορία, επειδή η γη της, κατοικούμενη από τα προϊστορικά χρόνια μέχρι σήμερα, είναι πλούσια σε μνημεία όλων των εποχών και η ιστορία της πλούσια σε γεγονότα. Λίγα μόλις μέτρα χωρίζουν την παλιά πόλη από τη νεότερη.
Ονομασία
Το όνομα «Καρδαμύλη» αναφέρεται για πρώτη φορά στα χρόνια του Ομήρου και αναφέρεται στην Ιλιάδα (Ι 150) ως πρώτη από τις «επτά ευνομούμενες και καλώς κατοικούμενες πόλεις» που ο Αγαμέμνονας θα έδινε προίκα στον Αχιλλέα αν νυμφευόταν μια από τις κόρες του. Αργότερα ονομάστηκε «Σκαρδαμούλα», ενώ τα τελευταία χρόνια επικράτησε πάλι το αρχαίο όνομα.
Ιστορία
right|thumb|300px|Άποψη της Καρδαμύλης. Στην Καρδαμύλη, κατέφυγαν πρόσφυγες από το Μυστρά, μετά την καταστροφή του το 1460 (οι οποίοι κατέφυγαν σε σπηλιές εξού και το όνομα Τρουπάκηδες),.
Κάτω από το μεσαιωνικό κάστρο του 12ου αιώνα και κοντά στην επάνω Καρδαμύλη, βρίσκονται οι Ελληνιστικοί θαλαμοειδείς τάφοι «Διοσκούρων»,. Εξαιρετικά αξιόλογο είναι το Οχυρό συγκρότημα των Μούρτζινων - Τρουπάκηδων, το οποίο δωρήθηκε το 1967 στο Ελληνικό Δημόσιο από τις ιδιοκτήτριές του Μαρία και Ελένη Μπουκουβαλέα, κληρονόμους των Μούρτζινων, προκειμένου να στεγάσει Κλασικό, Βυζαντινό και Λαογραφικό Μουσείο. Το χρονικό διάστημα 1999 - 2004 ολοκληρώθηκε η αποκατάσταση τμήματός του που περιλαμβάνει την τριώροφη οχυρωμένη κατοικία και τα προσκτίσματά της και η μετατροπή του σε Μουσείο.
Το Υπουργείο Πολιτισμού, έχει χαρακτηρίσει – με αποφάσεις του – ως Ιστορικά Διατηρητέα Μνημεία, τα εξής:
Βάρδια (Παρατηρητήριο) Δημητρέων, Εκκλησια Αγίου Ιωάννη, Εκκλησια Αγίου Νικολάου  Οχυρό Συγκρότημα, Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως ΣωτήροςΧριστου, Εκκλησια Αγίας Σοφίας, Εκκλησια Αγίου Σπυρίδωνος, Καμάρα – Δεκούλου, Εκκλησια Αγίων Θεοδώρων, Αρχαία Λατομεία, Οικία Πατριαρχέα (Καταραχέα),Ιερο Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου (σημερινός ενοριακός), Πυργόσπιτο Κωστοπούλου, Πυργόσπιτο Λυμπερέα, Πυργόσπιτο Πατριαρχέα, Πυργόσπιτο Φουντέα, Αρχαία Ακρόπολη, Πυργόσπιτο Πετρέα, Κοιμητηριακό, Εκκλησια  Αγίου Νικολάου, Ιερά Μονή Φανερωμένης, Ιερά Μονή Καράβελη ή Στριτιτσίου.
Εκπαίδευση
Στην περιοχή λειτουργεί Νηπιαγωγείο, Γυμνάσιο και Λύκειο. Διαθέτει, επίσης, Κέντρο Εξυπηρέτησης Πολιτών (ΚΕΠ), Αστυνομικό Τμήμα και Περιφερειακό Ιατρείο.
Καλλιτεχνικά
Στην Καρδαμύλη γυρίστηκε η ταινία Before Midnight με τους Ήθαν Χοκ και Τζουλί Ντελπί.
Βασκίνα Αρκαδίας
Η Βασκίνα ή Βοσκίνα (Τσακωνικά: Βαστζίνα) Αρκαδίας είναι χωριό της Κυνουρίας, χτισμένο στις πλαγιές του Πάρνωνα, 15 χιλ. βοριοδυτικά του Λεωνιδίου, στο νομό Αρκαδίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 63 κατοίκους, ενώ είναι τόπος προσωρινής διαμονής των βοσκών της περιοχής. Αποτελείται από δύο οικισμούς, την Άνω Βασκίνα (Τάνου Βαστζίνα) και την Κάτω Βασκίνα (Κάτου Βαστζίνα).
Στο τσακωνοχώρι έχουν αποκαλυφθεί δύο κτιστοί Μυκηναϊκοί τάφοι καθώς και άλλα ευρήματα των ύστερων Μυκηναϊκών Χρόνων, όπως αγγεια, όστρακα, θραύσματα και κυρίως Μυκηναϊκή κεραμική. Στο χωριό φθάνει κανείς από το Λεωνίδιο, παίρνοντας το δρόμο για την Παλαιόχωρα. Η διαδρομή είναι ανηφορική και ελικοειδής και προσφέρει υπέροχη θέα προς τη πεδιάδα του Λεωνιδίου.
Στις 19 εώς 20 Αυγούστου γίνεται το πανηγύρι του Προφήτη Ηλία, ενώ στις 27 Αυγούστου η γιορτή του δραστήριου Συλλόγου των απανταχού Βοσκινιωτών. Ξεχωριστή γιορτή αποτελεί η "Ημέρα των βοσκών", που γίνεται από το Σύλλογο της Φλογέρας στα τέλη Αυγούστου και η οποία συγκεντρώνει εκατοντάδες επισκέπτες. Στη γιορτή οι τσοπάνηδες προσφέρουν 20 αρνοκάτσικα που ψήνονται σε μεγάλους φούρνους και συνοδεύονται από γίδα βραστή, ζυμωτό ψωμί, τυριά και άφθονο τοπικό κρασί. Τα τελευταία χρόνια έχει καθιερωθεί με πρωτοβουλία του Συλλόγου Βασκινιωτών, η γιορτή στη μνήμη των προγόνων, στα τέλη Αυγούστου όπου γίνεται η Θεία Λειτουργία στην Τσακώνικη διάλεκτο.
Παραπομπές
Κατηγορία:χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Νότιας Κυνουρίας Κατηγορία:Χωριά του Πάρνωνα
Παραλία Ζαράκων Εύβοιας
Η Παραλία Ζαράκων είναι παραθαλάσσιος οικισμός και παραλία του Δήμου Κύμης - Αλιβερίου στην κεντρική Εύβοια και την Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας.
Γεωγραφικά - Διοικητικά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα, ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Ζαράκων. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με τους Ζάρακες αποτελούν την τοπική κοινότητα Ζαράκων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Διστύων του Δήμου Κύμης - Αλιβερίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει μόνιμο πληθυσμό 63 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Κύμης - Αλιβερίου
Λάρητες
Οι Λάρητες (πληθ) (Λατινικά: lares) (επίσης γνωστοί ως Γκένιι λόκι, ή αρχαϊκότερα, Λάσες) ήταν αρχαίες Ρωμαϊκές θεότητες που προστάτευαν την οικία και την οικογένεια. Βλέπε επίσης Γκένιους, Λάβρε, Ντι Πενάτες, Μάνες.
Οι Λάρητες θεωρούνται γιοί του Μερκούριους και της Λάρα, και τιμώνταν ευλαβώς από τους αρχαίους Ρωμαίους με μικρά αγάλματα, συνήθως τοποθετημένα σε υψηλά μέρη του σπιτιού, μακρυά από το έδαφος, ή ακόμα και στην οροφή. Μερικά από τα αγάλματα αυτά βρίσκονταν επίσης σε σταυροδρόμια. Με τον καιρό η επιρροή τους επεκτάθηκε επί των οικιών, της υπαίθρου, της θάλασσας και των πόλεων, καθώς συγχωνεύτηκαν με άλλες Ρωμαϊκές θεότητες και πνεύματα προστασίας. thumb|left|Οικιακό λαράριουμ στην [[Πομπηία]] Ο Γκένιους Λόκι θεωρούνταν πως λάμβανε μέρος σε ό,τι συνέβαινε εντός του σπιτιού, και αγάλματά του τοποθετούνταν επίσης στο τραπέζι κατά τη διάρκεια του γεύματος.
Στην πρώιμη Ρωμαϊκή περίδο, σε κάθε σπίτι βρισκόταν τουλάχιστον ένας Λαρήτης. Αργότερα, συνδέθηκαν με τη μορφή των Μάνες, θεοτήτων του Άδη αλλά και των πιο ενάρετων νεκρών προσώπων της οικογένειας. Τελικά, η σύγχώνευση συμπεριέλαβε και τις Πενάτες (άλλες ελάσσονες θεότητες). Στην Ύστερη Αρχαιότητα αντιπροσώπευαν τους "ένδοξους νεκρούς" της πόλης και της αυτοκρατορίας της Ρώμης.
Ο ιστορικός Cyril Bailey στο βιβλίο του Φάσεις στη Θρησκεία της Αρχαίας Ρώμης (Phases in the Religion of Ancient Rome) παρουσιάζει κάποιες ενδιαφέρουσες πληροφορίες σχετικά με τους Λάρητες. Η εορτή των Λαρητών ήταν γνωστή ως Κομπιτάλια (Compitalia), που αναφέρεται στα σταυροδρόμια. Τα σταυροδρόμια ήταν η παραδοσιακή τοποθεσία όπου παραθέτονταν τιμές στους Λάρητες. Τα σταυροδρόμια έχουν επίσης συνδεθεί με τη μαγεία από την αρχαιότητα.
Ο φιλόλογος Georges Dumezil στο βιβλίο του Αρχαϊκή Ρωμαϊκή Θρησκεία (Archaic Roman Religion), αναφέρει ότι η λατρεία των Λαρητών περιλάμβανε μικρούς πύργους με ένα βωμό εμπρός τους. Οι αρχαιολόγοι Lesley και Roy Adkins σημειώνουν στο βιβλίο τους Λεξικό της Ρωμαϊκής Θρησκείας (Dictionary of Roman Religion) ότι το ιερό των Λαρητών στα σταυροδρόμια ήταν "ανοιχτό και προς τις τέσσερεις κατευθύνσεις για να επιτρέψει το πέρασμα του Λάρητα".
Ο αρχαίος συγγραφέας Οβίδιος στο έργο του Fausti, αναφέρεται στους Λάρητες ως "νυχτερινοί φύλακες".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεοί της Ρωμαϊκής μυθολογίας
Φωτοχημικό νέφος
thumb|right|Φωτοχημική ρύπανση στο [[Χονγκ Κονγκ.]] Το φωτοχημικό νέφος είναι μια μορφή ρύπανσης της ατμόσφαιρας που εμφανίζεται σε μεγάλες πόλεις, όπως η Αθήνα. Πρόκειται για μια κατάσταση που οφείλεται σε συσσώρευση αέριων ρύπων, οι οποίοι προέρχονται κυρίως από τις μηχανές καύσης των βιομηχανιών και των αυτοκινήτων. Κύρια συστατικά του είναι διάφορα οξείδια του αζώτου, το μονοξείδιο του άνθρακα και το όζον. Το όζον, που είναι δευτερογενής ρύπος, παράγεται -στην περίπτωση του φωτοχημικού νέφους- από την αλληλεπίδραση των οξειδίων του αζώτου με την ηλιακή ακτινοβολία, γι'αυτό και το νέφος ονομάζεται "φωτοχημικό". Ονομάζεται επίσης "νέφος τύπου Λος Άντζελες" επειδή μελετήθηκε για πρώτη φορά στην ομώνυμη μεγαλούπολη των ΗΠΑ, όπου αποτελούσε σοβαρό πρόβλημα. Οι ρύποι που αποτελούν το φωτοχημικό νέφος, ειδικά τα οξείδια αζώτου και το όζον, προκαλούν σημαντικά προβλήματα υγείας στους ανθρώπους που ζουν στις μεγαλουπόλεις και τους εισπνέουν καθημερινά.
Τα τελευταία χρόνια το φωτοχημικό νέφος έχει παραχωρήσει τη θέση του στο υδρογονοσωματιδιακό νέφος που αποτελείται κυρίως από σωματίδια και διάφορους υδρογονάνθρακες, ειδικά πολυκυκλικούς που θεωρούνται καρκινογόνοι. Πηγές αυτού του είδους νέφους είναι ξανά τα αυτοκίνητα και η βιομηχανία.
Διοξείδια του αζώτου, μονοξείδιο του άνθρακα και το όζον συμμετέχουν στο φαινόμενο αυτό. Οι ρύποι οι οποίοι προκαλούνται, δημιουργούν εξαιρετικά σημαντικά προβλήματα υγείας στους ανθρώπους που ζουν στις μεγαλουπόλεις και τους εισπνέουν καθημερινά.
Αίτια του φαινομένου
thumb|right|Όπως δείχνει το σχεδιάγραμμα, οι πιο γνωστές αιτίες για το Φωτοχημικό νέφος, είναι οι βιομηχανίες και τα αυτοκίνητα (ποσοστά του 2005). Το φωτοχημικό νέφος δημιουργείται από την ένωση του ηλιακού φωτός με ρύπους που έχουν ελευθερωθεί στην ατμόσφαιρα. Οι ουσίες αυτές μπορεί να είναι οξείδια του αζώτου (NOx), πτητικές οργανικές ενώσεις (VOC) που υπάρχουν σε τεχνητές ουσίες όπως η βενζίνη και τα τεχνητά χρώματα, ορισμένες αλδεΰδες (RCHO) και το όζον (Ο3) όταν βρίσκεται στα χαμηλά επίπεδα της ατμόσφαιρας. Συναντώνται σε πυκνοκατοικημένες περιοχές, κυρίως με θερμό και ξηρό κλίμα, καθώς οι ουσίες αυτές προέρχονται από οχήματα και βιομηχανίες και αναπτύσσονται σε υψηλές θερμοκρασίες. Είναι λογικό, λοιπόν, γιατί στην Αθήνα συναντάται το φαινόμενο σε τόσο μεγάλο βαθμό. Ενδεικτικά, έρευνες στο Λος Άντζελες έδειξαν πως το φωτοχημικό νέφος της πόλης οφείλεται κατά 50% στη μεγάλη κυκλοφορία των αυτοκινήτων. Η παρουσία του σε πιο αραιοκατοικημένες περιοχές οφείλεται στη μεταφορά των ρύπων με τον αέρα.
Συνέπειες του φαινομένου
Οι συνέπειες του φαινομένου αφορούν κυρίως την υγεία του ανθρώπου. Οι ασθένειες που οφείλονται στο φωτοχημικό νέφος μπορούν να προκαλέσουν ακόμα και το θάνατο. Μερικές απ’ αυτές είναι το άσθμα, η βρογχίτιδα και το εμφύσημα. Επίσης, αποτελεί αιτία αναπνευστικών προβλημάτων (δυσκολία στην αναπνοή, βήχα) και ερεθισμών στα μάτια. Τέλος, μπορεί να επηρεάσει ακόμα και το ανοσοποιητικό σύστημα του ανθρώπου, περιορίζοντας έτσι τη δυνατότητά του να αντιστέκεται σε κάθε μορφής ασθένεια. Πρώτη χώρα στην ατμοσφαιρική ρύπανση έχουν αναδειχτεί οι Η.Π.Α. Σύμφωνα με μεγάλη έρευνα ομάδας ερευνητών των πανεπιστημίων του Σαν Φρανσίσκο και της Νέας Υόρκης που ολοκληρώθηκε το 2009, από τους 450.000 ανθρώπους που παρακολουθούνταν, οι 118.000 έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια των 20 χρόνων που η έρευνα διήρκεσε. Οι ερευνητές παρατήρησαν πως το ποσοστό αυτό, που αποτελεί το 26,2% του δείγματος, κατοικούσε σε πυκνοκατοικημένες περιοχές. Συμπέραναν, τελικώς, πως οι κάτοικοι αστικών κέντρων έχουν 30% περισσότερες πιθανότητες να αποκτήσουν κάποια πνευμονική ασθένεια. Σε συνέντευξή τους μάλιστα, οι ερευνητές τόνισαν το μεγάλο αριθμό κατοίκων σε μολυσμένες περιοχές, συσχετίζοντάς τον με το ποσοστό που αναφέραμε προηγουμένως. Όλος ο κόσμος, ωστόσο, έχει υποστεί τις βαριές συνέπειες του φωτοχημικού νέφους:
Τρόποι αντιμετώπισης
Αν και το Λος Άντζελες ήταν η πρώτη πόλη όπου παρουσιάστηκε το φωτοχημικό νέφος, απορία δημιουργεί το γεγονός ότι από την περίοδο 1960-1970 μέχρι σήμερα παρατηρείται σημαντική μείωση των επιπέδων φωτοχημικού νέφους πάνω από την πόλη. Η παρατήρηση αυτή δεν είναι ανεξήγητη. Από την περίοδο εκείνη ένα μεγάλο ποσοστό των τεχνολογικών επιτευγμάτων που λάμβαναν χώρα στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής αφορούσαν τον περιορισμό της ατμοσφαιρικής ρύπανσης. Ο παράγοντας, ωστόσο, που συνέβαλλε στη μείωση του φωτοχημικού νέφους ήταν ο Έλεγχος Νέφους Καλιφόρνιας, ένα σύνολο κανόνων που στοχεύουν στην εξάλειψη της ατμοσφαιρικής ρύπανσης της πολιτείας της Καλιφόρνια. Οι κανόνες αυτοί περιλαμβάνουν τον υποχρεωτικό έλεγχο των οχημάτων κάθε δύο χρόνια, την προσθήκη μικρών χρηματικών ποσών στη φορολόγηση των αμερικανών πολιτών με σκοπό την ενίσχυση περιβαλλοντικών προγραμμάτων (12$ από την αρχή του 2005, 6$ τα προηγούμενα χρόνια) και έρευνες για να συγκεντρωθούν χρήσιμες πληροφορίες για τα αίτια του φαινομένου. Εκτιμήσεις λένε πως το πρόγραμμα αφαιρεί 400 τόνους νέφους κάθε μέρα. Ωστόσο, το πρόγραμμα θεωρείται ανεπιτυχές, δεδομένου ότι έχει περιορίσει μόνο το 12,3% των υδρογονανθράκων (CxHy) και το 9,8% του μονοξειδίου του άνθρακα (CO) στην ατμόσφαιρα, έναντι του 25% όλων των ρύπων, που υπολογιζόταν αρχικά πως θα μειωθεί. Η αποτυχία αυτή αποδίδεται στην έλλειψη ενημέρωσης των πολιτών πάνω στο φαινόμενο της ατμοσφαιρικής ρύπανσης. Το πρόγραμμα συνέβαλλε, ωστόσο, σημαντικά στον περιορισμό του φωτοχημικού νέφους.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ατμοσφαιρική ρύπανση Κατηγορία:Παγκόσμια περιβαλλοντικά προβλήματα
Δήμος Πεύκων
Ο δήμος Πεύκων ήταν δήμος του νομού Θεσσαλονίκης από το 1997 μέχρι το 2010. Βρίσκόταν στο δυτικό τμήμα του νομού, στα όρια του πολεοδομικού συγκροτήματος της Θεσσαλονίκης και είχε συνολικό πληθυσμό σύμφωνα με την απογραφή του 2001 6.434 κατοίκους. Με το Πρόγραμμα Καλλικράτης συνενώθηκε στο Δήμο Νεάπολης - Συκεών.
Ναγκαϊμπάκοι
Οι Ναγκαϊμπάκοι (πληθυντικός: Nağaybäklär, πληθυντικός στα Нагайбаки) είναι μια εθνοτική ομάδα στη Ρωσία. Είναι χριστιανοί απόγονοι των Τατάρων του Βόλγα (διαφορετικοί από τους Κερασέν, μια άλλη Ταταρική χριστιανική ομάδα), και πρώην Κοζάκοι. Η πλειοψηφία των Ναγκαϊμπάκων ζουν στις επαρχίες Ναγκαϋμπάκσκι και Τσεμπαρκούλσκι της περιφέρειας Τσελιάμπινσκ. Μιλούν μια υποδιάλεκτο της μέσης διαλέκτου της ταταρικής γλώσσας. Οι Ρώσοι και οι Τάταροι ιστορικοί συνήθως αντιμετωπίζουν τους Ναγκαϊμπάκους ως αναπόσπαστο τμήμα των Τατάρων του Βόλγα. Μια μειοψηφία τους θεωρεί ξεχωριστή εθνικότητα από μόνη της. Κατά τη διάρκεια των απογραφών του 1989 και του 2002, 11.200 και 9.600 άτομα αντίστοιχα αυτοαναγνωρίζονταν ως Ναγκαϊμπάκοι.
Προέλευση
Οι ρίζες των Ναγκαϊμπάκων είναι ασαφείς. Μία θεωρία θέτει τους Ναγκαϊμπάκους ως παρακλάδι των Νογκάι. Άλλες αναφορές υποστηρίζουν ότι είναι Τάταροι του Καζάν που βαπτίστηκαν μετά την πτώση του Χανάτου του Καζάν. Η πιο εύλογη θεωρία, σύμφωνα με την ρωσική εγκυκλοπαίδεια του 1994, λέει ότι οι πρόγονοι των Ναγκαϊμπάκων ζούσαν παραδοσιακά στις κεντρικές επαρχίες του Χανάτου, ανατολικά του Καζάν, και πιθανώς κατάγονταν από τους Νογκάι και Κιπτσάκ. Τον 18ο αιώνα επίσης απορρόφησαν μια μικρή ομάδα χριστιανών από το Ιράν και τη Κεντρική Ασία.
Η πιο δημοφιλής θεωρία στο Ταταρστάν είναι ότι ήταν Υπηρετούμενοι Τάταροι από το Χανάτο του Καζάν που βαπτίστηκαν βίαια από τον Ιβάν Δ΄ και εκτοπίστηκαν στα σύνορα ανάμεσα στους νομάδες Μπασκίρ, που είχαν ήδη ενσωματωθεί στη Ρωσία και τους νομάδες Καζάκους ως φύλακες των συνόρων. Μια άλλη θεωρία λέει ότι οι Ναγκαϊμπάκοι ήταν ταταροποιημένος Φιννοουγγρικός λαός που φύλαγε τα σύνορα του Χανάτου του Καζάν.
Το δημωνύμιο Ναγκαϊμπάκ αναδύθηκε σε γραπτές πηγές μόνο στον 19ο αιώνα παρόλο που μια θεωρία ισχυρίζεται την ύπαρξή του από τον 17ο αιώνα. Το χωριό Ναγκαϊμπάκ, το οποίο έδωσε το όνομα στην σημερινή επαρχία Ναγκαϊμπάκσκι, είναι γνωστό από την δεκαετία του 1730.
Ιστορική καταγραφή
Αξιόπιστες ιστορικές αποδείξεις για τους Ναγκαϊμπάκους ξεκινούν με μια καταγραφή του 1729 που περιγράφει 25 χωριά "νεοβαπτισμένων [Τατάρων]" (Russian: новокрещёны) στο ουέζντ της Ουφά, ανατολικά του ποταμού Κάμα. Πιθανότατα, εγκαταστάθηκαν γύρω από την Ουφά στο δεύτερο μισό του 17ου αιώνα μετά την ολοκλήρωση της αμυντικής γραμμής Κάμα Άμπατις (1652-1656). Κατά τη διάρκεια των εξεγέρσεων των Τατάρων και των Μπασκίρ στα τέλη του 17ου και στις αρχές του 18ου αιώνα, οι Ναγκαϊμπάκ παρέμειναν πιστοί στη Ρωσική Αυτοκρατορία. Η κυβέρνηση τους επιβράβευσε με μια χονδρική μεταφορά των Ναγκαϊμπάκων στην κοζάκικη περιουσία και ανέθεσε στους Ναγκαϊμπάκους την υπεράσπιση του οχυρού Μενζελίνσκ.
Ένα άλλο αμυντικό φρούριο χτίστηκε το 1736 στο χωριό Ναγκαϊμπάκ, 64 βέρστια από το Μενζελίνσκ (σημερινή Επαρχία Μπακαλίνσκι). Το νέο φρούριο έγινε ο κόμβος των "νεοβάπτιστων", και μέχρι το 1744 ο πλησίον πληθυσμός των Ναγκαϊμπάκων αυξήθηκε στα 1359 άτομα σε έντεκα χωριά. Δύο περισσότερα χωριά Ναγκαϊμπάκων καταγράφηκαν το 1795. Ο αρχικός αγώνας των Ναγκαϊμπάκων αραιώθηκε σταδιακά με εισροή άλλων εκχριστιανισμένων Τατάρων στρατολογημένων στην υπηρεσία των Κοζάκων (Τάταροι Γιασάκ και Τιπτάροι). Η κυβέρνηση έκανε την μετεγκατάστασή τους σε εδάφη με χριστιανική πλειοψηφία, για να αποφυγεί η καθημερινή επαφή των Ναγκαϊμπάκων με Χριστιανούς και Μουσουλμάνους Τάταρους και οι νέοι άποικοι γρήγορα προσαρμόστηκαν με τους ντόπιους.