cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καναδάς
Γεωγραφία
Ο Άγιος Λαυρέντιος αποτελεί την πλωτή δίοδο που ενώνει τις Μεγάλες Λίμνες της Βόρειας Αμερικής με τον Ατλαντικό ωκεανό. Οι εκβολές του Αγίου Λαυρεντίου ήταν παλαιότερα πολύ πλούσιες σε ψάρια, κυρίως μπακαλιάρο, όμως η απερίσκεπτη υπεραλίευση κατά τον 20ό αιώνα οδήγησε σε σημαντική ελάττωση των αλιευμάτων και σε απαγόρευση της αλιείας. Στην περιοχή συχνάζουν φάλαινες, και αυτό αποτελεί πόλο έλξης τουριστών.
Από γεωγραφικής άποψης, οι ανατολικές επαρχίες του Καναδά και το Κεμπέκ χαρακτηρίζονται από πεδιάδες τις οποίες κοσμούν πολλά ποτάμια και λίμνες, καθώς και τα χαμηλά Απαλάχια όρη. Στο Οντάριο, ο επισκέπτης έχει την ευκαιρία να δει τους εντυπωσιακούς καταρράκτες του Νιαγάρα απ’ όπου τα νερά της λίμνης Ήρι χύνονται στη λίμνη Οντάριο. Βορειοδυτικά της λίμνης Ήρι βρίσκεται η λίμνη Χιούρον, και δυτικά της λίμνης Χιούρον βρίσκεται η λίμνη Σουπίριορ (Ανωτέρα). Στην περιοχή του Σάντμπερυ, περίπου 300 χλμ. ΒΔ του Τορόντο έχουν βρεθεί μοναδικά κοιτάσματα νικελίου.
Δυτικά του Οντάριο, απλώνονται οι μεγάλες καναδικές πεδιάδες: Μανιτόμπα, Σασκάτσουαν και Αλμπέρτα, περιοχές που στα χρόνια των Ινδιάνων διέτρεχαν οι βίσονες και που στα νεότερα χρόνια έγιναν ο σιτοβολώνας της Υφηλίου. Σήμερα, η Αλμπέρτα γνωρίζει μια νέα οικονομική άνθηση χάρη στην εξαγωγή πετρελαίου από βιτουμενιούχους γαιάνθρακες στα βόρεια της επαρχίας. Στα δυτικά σύνορα της Αλμπέρτας αρχίζουν τα Βραχώδη όρη, φυσικό σύνορο ανάμεσα στην Αλμπέρτα και τη Βρετανική Κολομβία. Η επαρχία της Βρετανική Κολομβία χαρακτηρίζεται από τα υπέροχα βουνά της, τα δάση με τα αιωνόβια δέντρα και τις πολυδαίδαλες ακτές της. Στο Βανκούβερ, τη δυτική μεγαλούπολη του Καναδά που είναι χτισμένη στην είσοδο ενός φυσικού λιμανιού απέναντι από τη νήσο Βανκούβερ, σπανίως χιονίζει γιατί το κλίμα της επηρεάζεται από το ρεύμα Κουροσίβο του Ειρηνικού ωκεανού.
Στα βόρεια εδάφη του Καναδά το κλίμα είναι πολικό, με πολύ σύντομα καλοκαίρια και χαμηλή βλάστηση (τούνδρα). Στα τέλη του 19ου αιώνα, το Γιούκον έγινε γνωστό από τους χρυσοθήρες που έτρεχαν να κάνουν την τύχη τους στις όχθες του ομώνυμου ποταμού. Τα τελευταία χρόνια τα βόρεια εδάφη του Καναδά γνωρίζουν σημαντική οικονομική ανάπτυξη εξαιτίας της ανακάλυψης κοιτασμάτων διαμαντιών.
Οικονομία
Η οικονομία του Καναδά βασίζονταν για πολλά χρόνια στις άφθονες πρώτες ύλες: γούνες, ξυλεία, αλιεύματα (π.χ. μπακαλιάρος), γεωργικά προϊόντα (σιτάρι, κ.ά.), και μεταλλεύματα.
Σήμερα, η πλειονότητα των Καναδών απασχολείται στον τομέα των υπηρεσιών (υγεία, εκπαίδευση, χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, δημόσια διοίκηση, κλπ.). Ο βιομηχανικός τομέας στο Κεμπέκ και το Οντάριο παρουσιάζει κάμψη, εξαιτίας της μείωσης των πωλήσεων των αμερικανικών αυτοκινήτων, της μείωσης των πωλήσεων αεροσκαφών, αλλά και εξαιτίας της μεταφοράς πολλών βιομηχανιών (π.χ. βιομηχανίες ένδυσης) σε χώρες της Ασίας με φθηνό κόστος εργασίας. Η Αλμπέρτα και η Νέα Γη γνωρίζουν μία νέα οικονομική ανάκαμψη εξαιτίας του πετρελαίου που παράγουν. Ανάκαμψη γνωρίζει και η οικονομία του Βόρειου Καναδά, εξαιτίας της ανακάλυψης κοιτασμάτων διαμαντιών.
Ο Καναδάς είναι μία από τις χώρες με τη μεγαλύτερη παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από υδατοπτώσεις. Επιπλέον είναι πρωτοπόρος στην παραγωγή ουρανίου (στο Σασκάτσουαν λειτουργούν μεταλλεία ουρανίου) και στην παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από πυρηνικούς σταθμούς (τεχνολογία «Candu»).
Μεταφορές
Η οδήγηση γίνεται στα δεξιά.
Πολιτισμός
μικρογραφία|δεξιά|200px|Η κεντρική είσοδος της Εθνικής Πινακοθήκης του Καναδά στην [[Οττάβα. Το υπερσύγχρονο κτίριο συνδυάζει το γυαλί με γραμμές γοτθικού ρυθμού]]
Αρχίζοντας από την εποχή των Ινδιάνων και φθάνοντας ως τις ημέρες μας, ο Καναδάς αποτελεί ένα μωσαϊκό πολιτισμών. Προφανώς στην πολιτιστική εξέλιξη της χώρας, ιδιαίτερο ρόλο έπαιξαν οι Γάλλοι και Βρετανοί έποικοι.
Η πρώτη πολιτιστική άνθηση του Καναδά έγινε στις αρχές του 20ου αιώνα, ταυτόχρονα με τη μεγάλη οικονομική ανάπτυξη της χώρας. Τότε δημοσιεύθηκαν τα γαλλικά ποιήματα του Εμίλ Νελλιγκάν (Émile Nelligan, 1879–1941) και τα αγγλικά ποιήματα του Τζων Μακρέι (John McCrae, 1872–1918). Στα νεότερα χρόνια, οι συγγραφείς και καλλιτέχνες του Καναδά — τόσο οι γαλλόφωνοι όσο και οι αγγλόφωνοι — προσπαθούν να διαμορφώσουν μία δική τους θέση στον παγκόσμιο πολιτισμό.
Σύμφωνα με τα στοιχεία του 2012, ο Καναδάς παραμένει σταθερά ένα από τα πιο ανεπτυγμένα και ειρηνικά έθνη του κόσμου, στο νούμερο πέντε της λίστας με τις πιο ανεπτυγμένες χώρες του κόσμου για το 2012.
Ξεχωριστή θέση ανάμεσα στους Καναδούς συγγραφείς και καλλιτέχνες κατέχουν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τρέχουσες μοναρχίες
Χάικε Ντρέξλερ
Η Χάικε Γκαμπριέλα Ντρέξλερ (Heike Gabriela Drechsler, γεννήθηκε 16 Δεκεμβρίου 1964) είναι Γερμανίδα πρώην αθλήτρια στίβου, μία από τις κορυφαίες στην ιστορία του κλασικού αθλητισμού. Ήταν δύο φορές χρυσή Ολυμπιονίκης και δύο φορές Παγκόσμια Πρωταθλήτρια στον ανοικτό στίβο στο άλμα εις μήκος και μία φορά Παγκόσμια Πρωταθλήτρια στο άλμα εις μήκος και στα 200 μέτρα στον κλειστό στίβο, εκπροσωπώντας αρχικά την Ανατολική Γερμανία και μετά την επανένωση την ενιαία Γερμανία. Κατά τη διάρκεια της μακράς καριέρας της κατέρριψε ή ισοφάρισε πέντε φορές παγκόσμια ρεκόρ στον ανοικτό στίβο, ενώ εξακολουθεί να κατέχει την παγκόσμια επίδοση του άλματος εις μήκος στον κλειστό στίβο.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου του 1964 στην πόλη Γκέρα, στη Θουριγγία, της τότε Ανατολικής Γερμανίας και μεγάλωσε με τρία αδέρφια. Ο πατέρας της είχε θανατηφόρο ατύχημα το 1974. Το 1973, όταν ήταν εννέα ετών, την ανακάλυψαν οι ανιχνευτές ταλέντων στο προπονητικό κέντρο της πόλης της και σε ηλικία 12 ετών μεταπήδησε στο αθλητικό οικοτροφείο της SC Motor Jena το 1977. Το 1979 πηδούσε ήδη έξι μέτρα στο μήκος και το 1980 πήρε την τρίτη θέση στο πρωτάθλημα κλειστού στίβου της Ανατολικής Γερμανίας. Μετά την αποφοίτησή της από τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, ολοκλήρωσε τις σπουδές της ως οπτικός.
Καριέρα μέχρι το 1990
Στις 9 Αυγούστου 1981 σε ηλικία 17 ετών πήδηξε στο άλμα εις μήκος 6,91 μέτρα στην Ιένα της Ανατολικής Γερμανίας πετυχαίνοντας παγκόσμιο ρεκόρ νέων, δείχνοντας το μεγάλο ταλέντο της στο αγώνισμα. Το ρεκόρ αυτό εξακολουθεί να παραμένει. Παράλληλα, άρχισε να ασχολείται και με το έπταθλο έχοντας αξιοσημείωτη επιτυχία (είχε κάνει παγκόσμιο ρεκόρ νεανίδων με 5.891 βαθμούς), αλλά γρήγορα το εγκατέλειψε για να επικεντρωθεί στο άλμα εις μήκος. Το 1982 συμμετείχε στο πρώτο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου στην Αθήνα κατατασσσόμενη τέταρτη στο μήκος. Ως αθλήτρια της Ανατολικής Γερμανίας κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο άλμα εις μήκος στο πρώτο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου το 1983 στο Ελσίνκι, με άλμα 7,27 μέτρων. Η επίδοση δεν αναγνωρίστηκε επίσημα λόγω του ανέμου που ήταν πάνω από το επιτρεπτό όριο (2,2 μέτρα/δευτερόλεπτο). Σε ηλικία 19 ετών έγινε και εξακολουθεί να παραμένει η νεότερη νικήτρια του αγωνίσματος σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Με επίδοση 7,14 μέτρα κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ νεανίδων στην Μπρατισλάβα της Τσεχοσλοβακίας στις 4 Ιουνίου 1984, επίδοση που και αυτή παραμένει ως ρεκόρ σε αυτή την ηλικιακή κατηγορία. Το μποϊκοτάζ των χωρών του λεγόμενου Ανατολικού μπλοκ δεν επέτρεψαν τη συμμετοχή της στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες, σε μία χρονιά που είχε τις τρεις καλύτερες επιδόσεις στον κόσμο. Ήταν νικήτρια στους Αγώνες Φιλίας που διοργανώθηκαν από τις χώρες που δεν συμμετείχαν με επίδοση 7,15 μέτρα. Στις 23 Ιουλίου 1984 παντρεύτηκε τον ποδοσφαιριστή Αντρέας Ντρέξλερ (τερματοφύλακας της Καρλ Τσάις Ιένα), του οποίου ο πατέρας Έριχ ήταν ο επί χρόνια προπονητής της, ακόμη και μετά το διαζύγιό τους το 1997.
Στις 22 Σεπτεμβρίου 1985 στο Βερολίνο κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ στο μήκος με άλμα στα 7,44 μέτρα (μόλις για ένα εκατοστό), ενώ στις 21 Ιουνίου του επόμενου έτους στο Ταλίν της Σοβιετικής Ένωσης κατέρριψε το δικό της ρεκόρ, πάλι με ένα εκατοστό του μέτρου διαφορά (7,45 μέτρα). Λίγες ημέρες αργότερα (3 Ιουλίου) στη Δρέσδη της Ανατολικής Γερμανίας επανέλαβε την ίδια επίδοση. Το 1986 επίσης, η Ντρέξλερ ανέπτυξε το πολύπλευρο ταλέντο της και στους αγώνες ταχύτητας: ισοφάρισε δύο φορές το παγκόσμιο ρεκόρ της Μαρίτα Κοχ στα 200 μέτρα (21,71 δευτ.), με την πρώτη φορά να κατακτά και το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου στη Στουτγκάρδη φτάνοντας έτσι στην κορυφή του κόσμου σε δύο διαφορετικά αγωνίσματα, ενώ και οι επιδόσεις της στα 100 μέτρα (αγώνισμα με το οποίο ξεκίνησε να ασχολείται εκείνη τη χρονιά) ήταν ιδιαίτερα καλές (καλύτερη επίδοση 10,91 δευτερόλεπτα, πετυχαίνοντας τέσσερις φορές στη χρονιά χρόνους κάτω από τα 11 δευτερόλεπτα). Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1986 κατέκτησε επίσης και το χρυσό μετάλλιο στο μήκος με επίδοση 7,27 μέτρα. Η επίδοσή της των 200 μέτρων έμεινε ως ρεκόρ κόσμου για δύο χρόνια, αλλά διατηρήθηκε ως ρεκόρ Ευρώπης μέχρι το 2015. Η εξαιρετικά επιτυχημένη σεζόν του 1986 της χάρισε τον τίτλο της αθλήτριας της χρονιάς στην Ανατολική Γερμανία, το βραβείο της Ευρωπαίας αθλήτριας της χρονιάς από την Ένωση Ευρωπαίων Αθλητικών Δημοσιογράφων (UEPS) και της κορυφαίας αθλήτριας του κόσμου όλων των αθλημάτων από την ιταλική Gazzetta dello Sport και το  United Press International.
Το 1987 είχε μία λιγότερο κυρίαρχη παρουσία ξεκινώντας με το πρώτο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου, όπου κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στα 200 μέτρα στις 7 Μαρτίου στην Ινδιανάπολη των Ηνωμένων Πολιτειών με παγκόσμιο ρεκόρ 22,27 δευτερόλεπτα. Ήταν πρωταθλήτρια κόσμου και στο μήκος με 7,10 μέτρα, έχοντας καταρρίψει το ρεκόρ κόσμου μία εβδομάδα νωρίτερα (13 Φεβρουαρίου 1988 στη Βιέννη) με άλμα στα 7,37 μέτρα. Η επίδοση αυτή παραμένει ακατάρριπτη. Στο δεύτερο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου το 1987 στη Ρώμη, δεν αγωνίστηκε στα 200 μέτρα καθώς οι χρόνοι της σεζόν δεν ήταν καλοί. Ήταν δεύτερη στα 100 μέτρα με χρόνο 11,00 δευτερόλεπτα και στο άλμα εις μήκος τρίτη. Στη διάρκεια του τελικού του δυνατότερου αγωνίσματός της τραυματίστηκε στο τέταρτο άλμα αδυνατώντας να κάνει τα δύο τελευταία, περιοριζόμενη έτσι στο χάλκινο μετάλλιο με επίδοση 7,13 μέτρα.
Πήρε μέρος με την Ανατολική Γερμανία στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Σεούλ το 1988, όπου κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στο άλμα εις μήκος. Η μονομαχία του μήκους ήταν μεγάλη με τη νέα κάτοχο του παγκοσμίου ρεκόρ Γκαλίνα Τσιστιακόβα και την Αμερικανίδα Τζάκι Τζόινερ-Κέρσι να έχουν εξίσου υψηλές πιθανότητες για την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου. Η Ντρέξλερ είχε πετύχει ατομικό ρεκόρ στο αγώνισμα με 7 μέτρα και 48 εκατοστά στις 9 Ιουλίου 1988 στην πόλη Νοϊμπράντενμπουργκ, στην τότε Ανατολική Γερμανία. Η Σοβιετική αθλήτρια με 7,11 μέτρα στο πρώτο άλμα διατήρησε την πρωτοπορία μέχρι το τρίτο, όταν η Ντρέξλερ προηγήθηκε μέχρι το πέμπτο με 7,22 μέτρα αλλά η Κέρσι με άλμα στα 7,40 μέτρα κατέρριψε το Ολυμπιακό ρεκόρ και κέρδισε το χρυσό μετάλλιο. Η Ανατολικογερμανίδα κατέκτησε επίσης το χάλκινο μετάλλιο στα 100 μέτρα με χρόνο 10,85 δευτερόλεπτα και στα 200 μέτρα (την ίδια ημέρα με το μήκος, 29 Σεπτεμβρίου) με χρόνο 21,95 δευτερόλεπτα, και στα δύο αγωνίσματα ταχύτητας πίσω από τη Φλόρενς Γκρίφιθ-Τζόινερ.
Μετά τους Αγώνες της Σεούλ απέκτησε το πρώτο της παιδί και έμεινε εκτός αγώνων μέχρι το 1990. Στο Σπλιτ, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1990 στις 28 Αυγούστου, ήταν και πάλι πρωταθλήτρια Ευρώπης στο άλμα εις μήκος με επίδοση 7,30 μέτρα (επίδοση που παραμένει ως ρεκόρ αγώνων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος ), ενώ στα 200 μέτρα, δύο ημέρες αργότερα, ήρθε δεύτερη με χρόνο 22,19 δευτερόλεπτα. Ήταν μέλος του κυβερνώντος κόμματος της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας και μέλος του κοινοβουλίου της στο διάστημα 1986–90, αλλά μετά την πτώση του  Τείχους του Βερολίνου παρέδωσε την κομματική της ταυτότητα. Παρ' αυτά, η σχέση της με το κυβερνών κόμμα της Ανατολικής Γερμανίας υπήρξε αφορμή για δημοσιεύματα των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης μετά την ενοποίηση της χώρας για συμμετοχή σε δραστηριότητες της Στάζι ως πληροφοριοδότρια. Η ίδια το αρνήθηκε επανειλημμένα και η έρευνα που διεξήχθη στη δεκαετία του 2010 έδειξε το αβάσιμο αυτών των φημών.
thumb|Τον Ιούνιο του 1987 τρέχοντας 100 μέτρα
1991 και μετά
Ως αθλήτρια της ενωμένης πια Γερμανίας κέρδισε δύο χρυσά μετάλλια στο άλμα εις μήκος, στα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα Στίβου, το 1994 στο Ελσίνκι με επίδοση 7,14 μέτρα και το 1998 στη Βουδαπέστη με άλμα στα 7,16 μέτρα. Έγινε έτσι η πρώτη αθλήτρια που κέρδισε πέντε ατομικούς τίτλους στην ιστορία των Ευρωπαϊκών Πρωταθλημάτων. Η Ντρέξλερ κέρδισε μετάλλια σε δύο παγκόσμια πρωταθλήματα στίβου: το 1991 στο Τόκιο, το ασημένιο μετάλλιο στη σκυταλοδρομία 4 × 100 μέτρα και το 1993, στη Στουτγκάρδη, το χρυσό μετάλλιο στο άλμα εις μήκος με επίδοση 7,11 μέτρα.
Στις 21 Ιουλίου 1992 στο Σεστριέρε της Ιταλίας πήδηξε 7 μέτρα και 63 εκατοστά, το μεγαλύτερο καταγεγραμένο άλμα στην αθλητική ιστορία, όμως αυτή η επίδοση, που θα αποτελούσε και παγκόσμιο ρεκόρ, δεν αναγνωρίστηκε γιατί έγινε με ευνοϊκό άνεμο 2,1 μέτρων/δευτερόλεπτο και σε υψόμετρο άνω των χιλίων μέτρων. Την ίδια χρονιά στη Ζυρίχη ισοφάρισε την καλύτερη επίδοσή της με 7,48 μέτρα. Στα μέσα της δεκαετίας του 1990 επανήλθε αγωνιζόμενη στο έπταθλο, φτάνοντας σε επίδοση 6.741 βαθμών το 1994, καλύτερη στον κόσμο για εκείνη τη χρονιά. Η μόνη μεγάλη διοργάνωση που δεν κατάφερε να διακριθεί ήταν το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1995 στο Γκέτεμποργκ της Σουηδίας, όπου αγωνίστηκε τόσο στο άλμα σε μήκος όσο και στο έπταθλο, αλλά δεν κατάφερε κάτι αξιοσημείωτο. Ένας νέος τραυματισμός την άφησε εκτός αγώνων για διάστημα αρκετών μηνών, υποβλήθηκε σε χειρουργικές επεμβάσεις και στους δύο Αχίλλειους τένοντες και η επανάκαμψη την ερχόμενη άνοιξη συνοδεύτηκε με υποτροπή χάνοντας έτσι τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996. Η τελευταία της μεγάλη διοργάνωση ήταν το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου του 2002, όπου απέτυχε να κερδίσει το πέμπτο χρυσό μετάλλιο μένοντας στην 5η θέση με 6,64 μέτρα. Στις 12 Σεπτεμβρίου 2004 αγωνίστηκε για τελευταία φορά στη Διεθνή Συνάντηση Στίβου του Βερολίνου και αποχαιρέτησε την ενεργό δράση στα 40 της χρόνια μπροστά σε πάνω από 60.000 θεατές. Στις 6 Μαΐου 2005 γιορτάστηκε το τελετουργικό τέλος της καριέρας της στη Ιένα. Την ανακήρυξαν επίτιμο δημότη της πόλης.
Κλείνοντας την μακροχρόνια καριέρα της είχε σημείωσε πέντε παγκόσμια ρεκόρ, δύο στα 200 μέτρα (ισοφάριση) και τρία στο άλμα εις μήκος και οκτώ παγκόσμια ρεκόρ κλειστού στίβου, ένα στα 200 και επτά στο άλμα εις μήκος. Συγκέντρωσε συνολικά 19 χρυσά μετάλλια σε μεγάλες διεθνείς διοργανώσεις. Κατά τη διάρκεια της αθλητικής της σταδιοδρομίας, κέρδισε πολλά βραβεία: Ανατολικογερμανίδα αθλήτρια της χρονιάς το 1986, τέσσερις φορές Γερμανίδα αθλήτρια της χρονιάς, γυναίκα άλτρια εις μήκος του αιώνα από το περιοδικό Track & Field News, το Βραβείο Διακεκριμένης Σταδιοδρομίας από την IAAF, Rudolf το 2000 -Harbig-Gedächtnispreis το 1999 και το γερμανικό τηλεοπτικό βραβείο BAMBI το 1998 και το 2000. Θεωρούμενη ευρέως ως η καλύτερη αθλήτρια του άλματος εις μήκος όλων των εποχών, εξακολουθεί να κατέχει τις τέσσερις από τις 10 καλύτερες επιδόσεις όλων των εποχών καταττασσόμενη τρίτη με 7,48 μέτρα, με τις δύο κύριες αντιπάλους στην Ολυμπιάδα της Σεούλ να μοιράζονται τις άλλες έξι. Η ιδιαίτερα επιτυχημένη καριέρα της τόσο στην Ανατολική Γερμανία, όσο και στην επανενωμένη χώρα, την έκαναν την πιο διάσημη Γερμανίδα αθλήτρια και είδωλο της ενιαίας χώρας. Το Δεκέμβριο του 2001 κυκλοφόρησε την αυτοβιογραφία της με τον τίτλο «Άλμα». Το 2014 ήταν η πρώτη Γερμανίδα αθλήτρια στίβου που εισήχθη στο Hall of Fame της Διεθνούς Ένωσης Ομοσπονδιών Κλασικού Αθλητισμού (IAAF) μαζί με τη Μαρίτα Κοχ. Ο σύνδεσμος «Ντόπινγκ-Θύμα-Βοήθεια» της Γερμανίας και η Γερμανική Ένωση Στίβου επέκριναν την απόφαση, λόγω εμπλοκής του ονόματός της σε υποθέσεις ντόπινγκ στα χρόνια που αγωνιζόταν με την Ανατολική Γερμανία, αν και ουδέποτε βρέθηκε θετική σε έλεγχο ούτε απαγγέλθηκε οποιοδήποτε κατηγορία εις βάρος της. Το 2017 εισήχθη και στο Hall of Fame του γερμανικού αθλητισμού.
Μετά την αποχώρησή της από την ενεργό δράση
Εργάζεται στο υγειονομικό ταμείο αντικατάστασης Μπάρμερ και δίνει διαλέξεις για την πρόληψη, τα κίνητρα και την ισορροπία μεταξύ ζωής και εργασίας. Είναι πρέσβης της Γερμανικής Ένωσης Ρευματοπαθών από τον Νοέμβριο του 2016, ενώ μετείχε σε εκστρατείες για τα παιδιά, τις γυναίκες και τους πάσχοντες από σκλήρυνση κατά πλάκας. Τον Απρίλιο του 2017, η Ντρέξλερ ολοκλήρωσε σειρά μαθημάτων διαιτησίας. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου του 2018 στο Βερολίνο ήταν μέλος της οργανωτικής επιτροπής των αγώνων και χρησιμοποιήθηκε ως κριτής. Τον Ιανουάριο του 2019, παντρεύτηκε για δεύτερη φορά τον Φινλανδό πρώην εμποδιστή Άρτο Μπρίγκαρε, δευτεραθλητή κόσμου το 1983 στο Ελσίνκι.
Ευαγγελία Μερτέκη
Η Ευαγγελία Μερτέκη (γεννήθηκε 19 Απριλίου 1991, Θεσσαλονίκη) είναι Ελληνίδα επαγγελματίας διεθνής αθλήτρια πετοσφαίρισης που αγωνίζεται με τη φανέλα του Π.Α.Ο.Κ. στο Πρωτάθλημα της Βόλεϊ Λιγκ της Ελλάδας ως ακραία.
Χάικε Ντρέξλερ
Καλύτερες επιδόσεις
Πηγή : World Athletics
Διεθνή μετάλλια
Πηγή : World Athletics
Ευαγγελία Μερτέκη
Καριέρα
Τον Αύγουστο του 2013 ανακοινώθηκε επίσημα η απόκτηση της Ευαγγελίας Μερτέκη από τη διοίκηση του πολυνίκη Παναθηναϊκού, στον οποίο αγωνίστηκε μέχρι το 2017, με τον οποίο σημείωσε μία συμμετοχή σε τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας την περίοδο 2014-2015. Το καλοκαίρι του 2017, μετά την απροσδόκητη όσο και θλιβερή κατάσταση της μη συμμετοχής του Παναθηναϊκού στο πρωτάθλημα της επόμενης περιόδου η Λίτσα Μερτέκη αποφάσισε να συνεχίσει την καριέρα της στο εξωτερικό και εντάχθηκε στην Ιταλική Βόλεϊ Μαρσάλα, που εδρεύει στην ομώνυμη πόλη της Σικελίας και αγωνιζόταν στο Πρωτάθλημα Α2 της γειτονικής χώρας. Τον Ιούλιο του 2018 η Λίτσα Μερτέκη αποφασίζει να επαναπατριστεί και αποδέχεται την πρόταση του Α.Ο. Θήρας να ενταχθεί στο δυναμικό του.
Χάικε Ντρέξλερ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανατολικογερμανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Γερμανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Γερμανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Άλτες του μήκους Κατηγορία:Δρομείς ταχύτητας Κατηγορία:Επταθλήτριες Κατηγορία:Παγκόσμιοι πρωταθλητές στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Πρωταθλητές Ευρώπης στον στίβο Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Αργυροί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Χάλκινοι Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1988 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1992 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2000 Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Hall of Fame της IAAF Κατηγορία:Γερμανοί αυτοβιογράφοι
Ευαγγελία Μερτέκη
Διεθνής καριέρα
Η Λίτσα Μερτέκη είναι από το 2006 μέλος της Εθνικής Κορασίδων και αργότερα της Εθνικής Νεανίδων, με συμμετοχές σε προκριματικούς των αντίστοιχων Ευρωπαίκών Πρωταθλημάτων. Το 2010 καλείται στην Εθνική Ελλάδος Γυναικών, ξεκινώντας τους επίσημους αγώνες της με την Ευρωπαϊκή Λίγκα της ίδιας χρονιάς. Από τότε είναι μόνιμο και αναντικατάστατο μέλος της εθνικής ομάδας, συμμετέχοντας σε όλες τις διοργανώσεις, όπως σε προκριματικούς Παγκοσμίων και Ευρωπαϊκών Πρωταθλημάτων και σε αγώνες για την Ευρωπαϊκή Λίγκα. Το 2018 ήταν βασικό στέλεχος της Εθνικής Ελλάδας που κατέκτησε το Ασημένιο μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες της Ταραγόνας. Η Λίτσα Μερτέκη μέχρι τον Μάιο του 2018 είχε πραγματοποιήσει 58 επίσημες συμμετοχές με την ελληνική εθνική ομάδα πετοσφαίρισης γυναικών.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες ΠΑΟ Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες ΑΟ Θήρας Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες ΠΑΟΚ
Otherkin
Otherkin (ή άδερκιν, ελληνική απόδοση: αλλοειδής) ονομάζεται μια κοινότητα από άτομα που κοινωνικά χαρακτηρίζονται εν μέρει ή τελείως ως μη ανθρώπινα όντα. Κάποιοι από αυτούς ισχυρίζονται ότι είναι είτε πνευματικά είτε γενετικά, μη ανθρώπινα όντα· ωστόσο, ο ισχυρισμός αυτός παραμένει ανεπιβεβαίωτος.
Αυτό εξηγείται από ορισμένα μέλη της κοινότητας otherkin όσο το δυνατόν καλύτερα, μέσω της θεωρίας της μετενσάρκωσης, έχοντας μη ανθρώπινη ψυχή, γενεαλογία ή με συμβολική μεταφορά. Μερικοί μελετητές κατηγοριοποίησαν τον ισχυρισμό αυτού του χαρακτηρισμού ως "θρησκευτικό", επειδή βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε υπερφυσικές πεποιθήσεις. Οπαδοί, αρνούνται την θρησκευτικότητα του να είσαι otherkin, και αντ' αυτού το αναφέρουν αυτό ως κάτι που υπάρχει εκ γενετής στο άτομο ή ως μια μεταφυσική κατάσταση της ύπαρξης.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Πολιτισμός του διαδικτύου Κατηγορία:Πνευματικότητα Κατηγορία:Φράσεις επινοημένες στη δεκαετία του 1980 Κατηγορία:Otherkin
Τζόφρι Σώσερ
Ο Τζέφρυ Τσώσερ (Geoffrey Chaucer, περ. 1343 – 25 Οκτωβρίου 1400) ήταν Άγγλος συγγραφέας, ποιητής, φιλόσοφος και διπλωμάτης. Αν και έγραψε πολλά έργα, είναι περισσότερο γνωστός για το έργο του Οι Ιστορίες του Κάντερμπερυ (The Canterbury Tales). Πολλές φορές αναφέρεται ως ο πατέρας της αγγλικής λογοτεχνίας, θεωρούμενος από μερικούς ο πρώτος συγγραφέας που τόλμησε να αναδείξει τις λογοτεχνικές δυνατότητες της καθομιλουμένης Αγγλικής γλώσσας και να αποδεσμεύσει την αγγλική ποίηση από τη χρήση των λατινικών και των γαλλικών.
Καταγωγή και νεανικά χρόνια
Δεν υπάρχουν ακριβή στοιχεία για την ημερομηνία γέννησης του Τσώσερ, αλλά κατά πάσαν πιθανότητα γεννήθηκε λίγο μετά το 1340 και καταγόταν από εύπορη οικογένεια της μεσαίας τάξης. Ο πατέρας του, Τζον Τσώσερ, ήταν έμπορος κρασιών και η μητέρα του, Άγκνες Κόπτον, προερχόταν από αρχοντική σχεδόν οικογένεια, ένας θείος της ήταν προϊστάμενος του Νομισματοκοπείου στον Πύργο του Λονδίνου. Το οικογενειακό όνομα 'Τσώσερ' προέρχεται από τη γαλλική λέξη chaussier (=υποδηματοποιός). Ο Τσώσερ γεννήθηκε σε μια ταραγμένη εποχή, στην αρχή του Εκατονταετούς Πολέμου μεταξύ Αγγλίας και Γαλλίας και της επιδημίας της μαύρης πανώλης που αποδεκάτισε τους πληθυσμούς της Ευρώπης τον 14ο αιώνα.
Το 1357 μπήκε ως ακόλουθος στην οικία της κόμισσας Ελίζαμπεθ ντε Μπεργκ, συζύγου του Λάιονελ της Αμβέρσας, δευτερότοκου γιου του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας. Τότε πρέπει να γνώρισε και τον Ιωάννη της Γάνδης, τρίτο γιο του Βασιλιά, ο οποίος αργότερα θα γινόταν προστάτης και ευεργέτης του.
Εκστρατείες, γάμος και αξιώματα
Το 1359 έλαβε μέρος στις επιδρομές των αγγλικών στρατευμάτων στη Γαλλία όμως συνελήφθη και έμεινε ένα χρόνο αιχμάλωτος των Γάλλων. Το 1366 συμμετείχε στην εκστρατεία του Εδουάρδου, Πρίγκηπα της Ουαλίας, στην Ισπανία. Στο τέλος του 1366 παντρεύτηκε τη Φιλίππα Ροέ, κόρη Φλαμανδού ιππότη, κυρία επί των τιμών της Βασίλισσας και αδελφή της Κάθριν Σουίνφορντ, τρίτης συζύγου του Ιωάννη της Γάνδης.
Το 1376 έγινε αυλικός του Εδουάρδου Γ΄ και λόγω της πολυγλωσσίας του (μιλούσε γαλλικά, ιταλικά, και λατινικά) ανέλαβε διάφορες διπλωματικές αποστολές στο εξωτερικό ως απεσταλμένος του Βασιλιά της Αγγλίας. Πέρα από τις ξένες γλώσσες, ο Τσώσερ είχε μελετήσει αστρονομία και αστρολογία, ιατρική και αλχημεία, ιστορία, νομική και θεολογία. Γνώριζε τα ιερά κείμενα της Βίβλου και τους κλασικούς Λατίνους συγγραφείς. Ο ίδιος έχει αναφέρει ότι διέθετε μια βιβλιοθήκη με 60 βιβλία, πολύ υψηλό αριθμό για τα δεδομένα της εποχής του. Στα επαγγελματικά του ταξίδια ήρθε σε επαφή με τη λογοτεχνική παραγωγή της Γαλλίας και της Ιταλικής χερσονήσου όπου ήδη είχε ανθίσει η Αναγέννηση. Μετέφρασε το Consolatio Philosophiae (Η παρηγορία της Φιλοσοφίας) του Βοήθιου και το γαλλικό αλληγορικό ποίημα του 13ου αιώνα Roman de la Rose (Μυθιστορία του Ρόδου).
Ωριμότητα και τελευταία χρόνια
Όταν ο Ιωάννης της Γάνδης επέστρεψε, διόρισε τον Τσώσερ το 1389 συντηρητή οκτώ βασιλικών κτιρίων του Λονδίνου και το 1391 βοηθό δασάρχη στο δάσος του Νορθ Πέδερτον, στο Σόμερσετ. Το 1399, όταν ο γιος του Ιωάννη της Γάνδης Χένρυ Μπόλινμπροουκ ανέλαβε καθήκοντα βασιλιά με το όνομα Ερρίκος Δ΄, ο Τσώσερ πήγε να ζήσει σε ένα σπίτι στον περίβολο του Αββαείου του Ουέστμινστερ, γιατί μια από τις θέσεις που είχε ήταν επιστάτης των εργασιών στα Ανάκτορα του Ουεστμίνστερ. Λόγω του τόπου κατοικίας του, όταν την επόμενη χρονιά πέθανε, τάφηκε στο Αββαείο και το 1556 τα οστά του μεταφέρθηκαν σε πιο επιφανή τάφο, στο μέρος του Αββαείου που αργότερα ονομάστηκε η «Γωνιά των Ποιητών», καθότι θάφτηκαν εκεί και άλλοι άνθρωποι της τέχνης, όπως ο Άλφρεντ Τέννυσον, ο Τσαρλς Ντίκενς, ο Τόμας Χάρντυ, ο Ράντγιαρντ Κίπλινγκ, ο Λώρενς Ολίβιε και πολύ άλλοι.
Έργα
Ο Τσώσερ έγραψε πολλά μικρά ποιήματα και κάποια μεγάλα. Κάποια από τα έργα του δεν έχουν διασωθεί ή είναι πολύ αποσπασματικά. Τα κυριότερα έργα του είναι:
Σύντομα κείμενα και ήσσονα έργα:
Οι Ιστορίες του Κάντερμπερυ
Οι Ιστορίες του Κάντερμπερυ είναι μια συλλογή από νουβέλες που γράφτηκαν πιθανότατα στο διάστημα 1388-1400 και είναι το πρώτο χρονικώς μεγάλο ποίημα της αγγλικής λογοτεχνίας. Το στήσιμο των Ιστοριών θυμίζει το Δεκαήμερο του Βοκάκιου, και στα δυο έργα μια ομάδα ανδρών και γυναικών διηγείται ιστορίες για να περάσει ευχάριστα η ώρα. Δεν ξέρουμε αν ο Τσώσερ γνώριζε το συγκεκριμένο έργο και αν απετέλεσε πηγή έμπνευσής του, αυτό ή άλλα παρόμοια της εποχής εκείνης, αλλά έτσι κι αλλιώς οι καινοτομίες του είναι πολύ σημαντικές. Το έργο αποτελεί ένα εξαιρετικό πανόραμα της μεσαίας κυρίως τάξεως της Αγγλίας του 14ο αιώνα. Ο συγγραφέας δίνει ένα σύντομο αλλά πολύ ρεαλιστικό πορτρέτο του κάθε αφηγητή, από τον Ιππότη μέχρι τον Κτηματία, και ένα από τα δυνατά σημεία του έργου είναι αυτή η ποικιλία μελών της κοινωνίας, καθένα από τα οποία μιλά την ανάλογη γλώσσα και διηγείται την αρμόζουσα, για το επίπεδό του, ιστορία. Με αυτόν τον τρόπο ο ποιητής πέτυχε τη συνύπαρξη διαφορετικών ειδών όπως βίοι αγίων, ρομαντικές μπαλάντες και πικάντικες διασκεδαστικές ιστορίες, χωρίς να καταστρέφεται η αρμονία του συνόλου.
Στο Δεκαήμερο οι αφηγητές είναι στατικοί ενώ εδώ οι ιστορούντες ξεκινούν από το Λονδίνο για να προσκυνήσουν τη μνήμη του Τόμας Μπέκετ, Άγιου Μάρτυρα και Αρχιεπίσκοπου του Κάντερμπερυ. Οι ταξιδιώτες-αφηγητές είναι:
Στον πρόλογό του ο Τσώσερ αναφέρει ότι καθένας από τους συμμετέχοντες θα διηγηθεί 2 ιστορίες καθώς θα πηγαίνουν για να προσκυνήσουν και άλλες 2 στην επιστροφή προς την ταβέρνα Τάμπαρντ, όπου στον αφηγητή της καλύτερης ιστορίας, θα κέρναγαν οι υπόλοιποι το δείπνο του. Το έργο δεν ολοκληρώθηκε αφού οι περισσότεροι λένε μια ιστορία και κάποιοι, ελάχιστοι (όπως ο Ζευγολάτης, ο Βαφέας, ο Υφαντής, ο Ταπητουργός), καμία. Επίσης δεν μας είναι γνωστή ακριβώς η σειρά των Ιστοριών μια και, στα χειρόγραφα που βρέθηκαν μετά το θάνατο του Τσώσερ, υπήρχαν δέκα διαφορετικά αποσπάσματα. Προσπάθειες για την τοποθέτησή τους σε μια λογική ακολουθία έχουν γίνει πολλές, χωρίς τίποτα να θεωρείται απολύτως βέβαιο.
Μετρική και γλώσσα
Σχεδόν το σύνολο του έργου είναι γραμμένο σε στίχους, σε ιαμβικό πεντάμετρο. Οι ιστορίες των πιο άξεστων ατόμων είναι σε ομοιοκατάληκτα δίστιχα. Υπάρχουν στροφές των 7 (με ομοιοκαταληξία: 1-3, 2-4-5, 6-7, η επονομαζόμενη βασιλική ρίμα) και 8 (με ομοιοκαταληξία: 1-3, 2-4-5-7, 6-8) στίχων. Οι στίχοι αποτελούνται κυρίως από 10 ή 11 συλλαβές (με μια μοναδική εξαίρεση). Η βασιλική ρίμα, που δημιούργησε ο Τσώσερ, είχε στη συνέχεια πολλούς μιμητές. Δυο από τις ιστορίες είναι σε πεζό λόγο, πρόκειται ουσιαστικά για διδακτικές πραγματείες, στις οποίες δεν θα ταίριαζε η ποιητική γραφή.
Το έργο είναι γραμμένο στα μεσαιωνικά αγγλικά. Το Oxford English Dictionary ορίζει τον Τσώσερ σαν τον πρώτο συγγραφέα που χρησιμοποίησε έναν μεγάλο αριθμό αγγλικών λέξεων της καθομιλουμένης στα έργα του και ο Τζον Μίλτον τον ονόμασε πατέρα της αγγλικής λογοτεχνίας γι' αυτόν ακριβώς το λόγο. Σε μια εποχή κατά την οποία, στην Αγγλία χρησιμοποιούσαν στην ποίηση κυρίως τα λατινικά, τα γαλλικά και τα αγγλονορμανδικά ως πιο ευγενείς γλώσσες, ο Τσώσερ απέδειξε ότι η χρήση της καθομιλουμένης αγγλικής δεν μειώνει την αξία ενός έργου και έτσι συνέβαλε στη γενίκευσή της στην τέχνη.
Επίδραση
Η επίδραση του έργου του Τσώσερ ήταν τεράστια στην αγγλική λογοτεχνία και όχι μόνο. Τον 15ο αιώνα είχε δημιουργηθεί μια σχολή με το όνομα «Chaucerians», τα μέλη της οποίας μιμούνταν την ποίησή του. Στους επόμενους αιώνες η φήμη του εξαπλώθηκε και Οι Ιστορίες του Κάντερμπερυ μεταφράστηκαν στη σύγχρονη αγγλική γλώσσα και σε δεκάδες άλλες γλώσσες. Ειδικά από τα μισά του 19ου αιώνα ο αριθμός των μελετητών που αφιέρωσαν τη ζωή τους στη μελέτη του έργου του αυξήθηκε εντυπωσιακά. Ο Χάρολντ Μπλουμ, στο έργο του Αγωνία της επίδρασης, ισχυρίζεται ότι κανένας συγγραφέας δεν επηρέασε τον Σαίξπηρ περισσότερο από τον Τσώσερ.
1000px | Τοιχογραφία με αναπαράσταση της πορείας των προσκυνητών του Καντέρμπερυ από τη [[Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών ]]"Ιστορίες του Κάντερμπερυ, τοιχογραφία του Έζρα Ουίντερ, Βιβλιοθήκη του Κογκρέσσου. Απο αριστερά: Μυλωνάς, Ταβερνιάρης, Ιππότης, Ακόλουθος, Κτηματίας, Δόκτορας της Ιατρικής, Τσώσερ (έχοντας στραμμένη την πλάτη του προς το θεατή), Δικηγόρος, Σπουδαστής, Πάστορας, Πλοίαρχος, Ηγουμένη, Μοναχή και 3 ιερείς."
εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι συγγραφείς Κατηγορία:Άγγλοι ποιητές
Τζακ Στρο
Ο Τζον Ουιτέικερ Στρο (αγγλικά: John Whitaker "Jack" Straw, 3 Αυγούστου 1946) είναι Βρετανός πολιτικός που υπηρέτησε ως Υπουργός Εξωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου υπό την Κυβέρνηση του Τόνι Μπλερ, από το 2001 έως το 2006. Υπηρέτησε ως Μέλος της Βουλής των Κοινοτήτων του Ηνωμένου Βασιλείου, με το Εργατικό Κόμμα, για την εκλογική περιφέρεια του Μπλάκμπερν, από το 1979 έως το 2015.
Εκλεγόταν από τις Γενικές εκλογές του Ηνωμένου Βασιλείου 1979 έως τις Γενικές εκλογές του Ηνωμένου Βασιλείου 2015. Υπηρέτησε στις κυβερνήσεις Τόνι Μπλερ και Γκόρντον Μπράουν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί πολιτικοί Κατηγορία:Υπουργοί Εξωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Πολιτικοί του Εργατικού Κόμματος (Ηνωμένο Βασίλειο) Κατηγορία:Απόφοιτοι Πανεπιστημίου του Ληντς
Σημαία του Μαρόκου
thumb|220px|right|[[Αρχείο:FIAV 111010.svg|23px Λόγος σημαίας: 2:3]] Η σημαία του Μαρόκου έχει κόκκινο φόντο και στο μέσο ένα πεντάκτινο πράσινο αστέρι, με μαύρες άκρες (Σφραγίδα του Σολομώντα). Η σημαία καθιερώθηκε με την ανεξαρτησία της χώρας, το 1956. Η χώρα έχει Σύνταγμα από τις 10 Μαρτίου του 1972.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαροκο Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Μαρόκου
Οράτιος Ουόλπολ
Ο Οράτιος Ουόλπολ, 4ος κόμης του Όρφορντ (αγγλικά: Horace Walpole, 4th Earl of Orford) (γεννήθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου 1717 στο Λονδίνο, πέθανε στις 2 Μαρτίου 1797) ήταν Άγγλος συγγραφέας και πολιτικός των Ουίγων, γιος του Ρόμπερτ Ουόλπολ, του πρώτου πρωθυπουργού της Μεγάλης Βρετανίας.
Από το 1741 εξελέγη στο βρετανικό κοινοβούλιο. Ανήγειρε το πρώτο αρχοντικό σε νεογοτθικό ρυθμό στην Αγγλία. Ήταν ο συγγραφέας του πρώτου γοτθικού μυθιστορήματος Το κάστρο του Οτράντο (1764) έργο πρόδρομο της σκοτεινής πλευράς των μεταγενέστερων ρομαντικών τάσεων στην αγγλική λογοτεχνία. Η αλληλογραφία του Επιστολές είναι μια πολύτιμη μαρτυρία της πολιτιστικής ζωής της εποχής.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Οράτιος Ουόλπολ γεννήθηκε το 1717 στο Λονδίνο, ο νεότερος γιος του Βρετανού πρωθυπουργού Ρόμπερτ Ουόλπολ. Όπως και ο πατέρας του, εκπαιδεύτηκε στο Κολλέγιο Ήτον και στο Κινγκς κόλετζ του πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ. Μετά την αποφοίτησή του από το πανεπιστήμιο, ο Ουόλπολ πήγε σε μια μεγάλη περιοδεία στην Ευρώπη με τον φίλο του ποιητή Τόμας Γκρέι.
Ο Ουόλπολ επέστρεψε στην Αγγλία από το ταξίδι το 1741 και εισήλθε στο Κοινοβούλιο με την εκλογική περιφέρεια Κάλινγκτον της Κορνουάλης. Παρέμεινε βουλευτής μέχρι το 1754. Όπως και ο πατέρας του, ήταν υποστηρικτής του βασιλιά Γεωργίου Β' του Ανόβερου και της βασίλισσας Καρολίνας, συμπαραστεκόμενος μαζί τους ενάντια στον γιο τους Φρειδερίκο, πρίγκιπα της Ουαλίας, για τον οποίο έγραψε κακόβουλα στα απομνημονεύματά του. μικρογραφία|Ο Οράτιος Ουόλπολ, [[Ροζάλμπα Καρριέρα (1741)|αριστερά]] Το αρχιτεκτονικό του δημιούργημα, που υπάρχει ακόμη και σήμερα, είναι το Στρώμπερι Χιλ, η κατοικία που έχτισε στο Τουίκεναμ, στο νοτιοδυτικό Λονδίνο, όπου αναβίωσε τον γοτθικό ρυθμό δεκαετίες πριν από τους διαδόχους του της βικτωριανής εποχής. Ο περίτεχνος συνδυασμός του νεογοτθικού έγινε μια νέα αρχιτεκτονική τάση.
Ο Ουόλπολ πέθανε το 1797 και ο τίτλος του δεν χρησιμοποιήθηκε πλέον. Άφησε πίσω του μεγάλη αλληλογραφία που δημοσιεύτηκε σε πολλούς τόμους, ξεκινώντας από το 1798. Ομοίως, μια μεγάλη συλλογή έργων του, συμπεριλαμβανομένων ιστορικών κειμένων, εκδόθηκε αμέσως μετά το θάνατό του.
Ιδιωτική ζωή
Ο σεξουαλικός προσανατολισμός του Ουόλπολ έχει γίνει αντικείμενο διαφόρων εικασιών. Δεν παντρεύτηκε ποτέ, αν και είχε μια σειρά από ανολοκλήρωτα φλερτ με ανύπαντρες γυναίκες και φιλίες με γυναίκες που πολλές πηγές κατονομάζονταν ως λεσβίες. Κάποιοι άνθρωποι της εποχής του τον περιέγραψαν ως θηλυπρεπή. Υπάρχουν επίσης υποθέσεις ότι ο Ουόλπολ ήταν ομοφυλόφιλος και ότι είχε σχέση με τον ποιητή Τόμας Γκρέι στο ταξίδι τους, εγκαταλείποντάς τον στη συνέχεια για τον Λόρδο Λίνκολν. Ακόμη κι έτσι, δεν υπάρχουν ακριβείς αποδείξεις για την προσωπική του ζωή.
Δημιουργία
μικρογραφία|250x250εσ|Το Στρώμπερι Χιλ|αριστερά Το Στρώμπερι Χιλ είχε το δικό του τυπογραφείο, το οποίο χρησιμοποιούσε ο συγγραφέας στην έντονη λογοτεχνική του δραστηριότητα. Το 1764 δημοσίευσε ανώνυμα ένα γοτθικό μυθιστόρημα με τίτλο Το κάστρο του Οτράντο και ισχυρίστηκε ότι ήταν μετάφραση από ένα ιταλικό πρωτότυπο του 1529. Ο πρόλογος της δεύτερης έκδοσης θεωρήθηκε ως ένα μανιφέστο του σύγχρονου γοτθικού ρομαντισμού. Το μυθιστόρημα διαδραματίζεται σε ένα στοιχειωμένο κάστρο και διηγείται περιπέτειες σε μεσαιωνικό περιβάλλον μέσα σε ατμόσφαιρα τρόμου, φρίκης και μυστηρίου, μοτίβο που αργότερα λειτούργησε ως πρότυπο για μεταγενέστερα γοτθικά μυθιστορήματα, ταινίες, την τέχνη, τη μουσική κλ.
Δημοσίευσε επίσης πολλά μη φανταστικά έργα και τη μικρή συλλογή ιστοριών με τίτλο Ιερογλυφικά παραμύθια (1785). Το βιβλίο παρουσιάζεται ειρωνικά από έναν ανώνυμο συγγραφέα ως βασισμένο σε αρχαίο χειρόγραφο και περιέχει έξι φανταστικές ιστορίες, που αποκαλύπτουν πώς ο συγγραφέας εμπνεύστηκε από την οριενταλιστική μόδα και, πιο συγκεκριμένα, τις Χίλιες και μία νύχτες, αν και παρωδεί τη βρετανική κοινωνία.
Το 1754, σε μια από τις επιστολές του, ο Ουόλπολ επινόησε τη λέξη «Σερεντίπιτυ», από το περσικό παραμύθι Οι τρεις ήρωες του Σερεντίπ, που αναφέρεται σε μια τυχαία απροσδόκητη ανακάλυψη και χρησιμοποιείται συχνά σε εφευρέσεις που γίνονται κατά τύχη και όχι από πρόθεση.
Στο έργο του Ιστορικές αμφιβολίες για τη ζωή και τη βασιλεία του βασιλιά Ριχάρδου Γ' (1768), ο Ουόλπολ υπερασπίστηκε τον Ριχάρδο Γ΄ της Αγγλίας ενάντια στη κοινή πεποίθηση ότι είχε σκοτώσει τους δύο πρίγκιπες στον πύργο του.
Μαλτέζικο σκούντο
Το Μαλτέζικο σκούντο ήταν το επίσημο νόμισμα του Κυρίαρχου Στρατιωτικού Τάγματος της Μάλτας, υπό την κυριαρχία του Τάγματος της Μάλτας, η οποία έληξε το 1798. Διαιρείτο σε 12 τάρι, και κάθε τάρι διαιρείται σε 20 γκράνι. Είναι συνδεδεμένο με το Ευρώ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομίσματα της Ευρώπης
Στεπνγιάκ (Καζακστάν)
Το Στεπνγιάκ (Степняк) είναι πόλη και διοικητικό κέντρο της επαρχίας Ενμπεκσιλντέρ στην περιφέρεια Ακμόλα στο κεντρικό Καζακστάν. Πληθυσμός: 4,268 (απογραφή 2009) 5,068 (απογραφή 1999).
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν
Les Cinq Diamants
Ιστορία
Το καλλιτεχνικό σχέδιο του 2009 του νέου διευθυντή του Théâtre des Cinq Diamants είχε δύο βασικές προτεραιότητες : την υποστήριξη στην δημιουργία και την ανάπτυξη της καλλιτεχνικής και πολιτισμικής εκπαίδευσης
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεατρικοί χώροι στο Παρίσι
Ιωάννης Κοφινιώτης
Βιογραφία
Γεννήθηκε κατά πάσα πιθανότητα στο Κοφίνι και εργάστηκε ως εκπαιδευτικός στη δημόσια εκπαίδευση. Διετέλεσε γυμνασιάρχης στα σχολεία Τριπόλεως, Πύργου, Ναυπλίου και Αθήνας καθώς και τμηματάρχης του υπουργείου εκκλησιαστικών. Ήταν διδάκτωρ της Φιλοσοφικής σχολής και αρκετά από τα βιβλία που έγραψε χρησιμοποιήθηκαν στη μέση εκπαίδευση. Σημαντικότερο έργο του η "Ιστορία του Άργους μετ' εικόνων : Από των αρχαιοτάτων χρόνων μέχρις ημών" (Εκδόσεις "ο Παλαμήδης", 1892). Αδερφός του ήταν ο Ευάγγελος Κοφινιώτης.
Το 1910 εξελέγη βουλευτής της Α΄ αναθεωρητικής βουλής με την υποστήριξη των "ηνωμένων κομμάτων". Απέτυχε όμως να επανεκλεγεί στις επόμενες εκλογές. Παράλληλα με την πολιτική του δραστηριότητα αρθρογραφούσε σε διάφορα περιοδικά της εποχής. Επίσης διετέλεσε πρόεδρος του συλλόγου Αργείων εν Αθήναις "Ατρεύς".
Πέθανε το 1921 και ήταν παντρεμένος με τη Δήμητρα Σημαντήρα.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Αθηνών
Μαρία Θηρεσία της Αυστρίας, δούκισσα της Βυρτεμβέργης
Η Μαρία Θηρεσία (γερμ. Maria Theresa von Habsburg-Lothringen, prinzessin von Teschen, 15 Ιουλίου 1845 - 8 Οκτωβρίου 1927) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν κόρη του Δούκα του Τέσσεν και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βυρτεμβέργης.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1865 τον Φίλιππο της Βυρτεμβέργης και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης
Εθνόσημο του Μαρόκου
right|175px Το σύγχρονο εθνόσημο του Μαρόκου (επίσημα βασιλικό εθνόσημο) υιοθετήθηκε στις 14 Αυγούστου 1957 και δημιουργήθηκε από τους γραφίστες Γκωτιέ και Αινώ. Δείχνει ένα πράσινο πεντάγραμμο σε κόκκινο φόντο, δίπλα στα όρη του Άτλαντα και σε έναν ανατέλλοντα ήλιο. Στην κορυφή βρίσκεται το βασιλικό στέμμα. Δύο λιοντάρια είναι αυτά που κρατούν τον θυρεό. Σε κορδέλα στο κάτω μέρος, βρίσκεται η αραβική επιγραφή από το Κοράνιο (στροφή 7, σούρα 47): Αν βοηθάς τον Θεό, θα σε βοηθήσει και Αυτός''.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαροκο Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Μαρόκου
Παναγιώτης Ναούμ
Ο Παναγιώτης Ναούμ ήταν αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 από την Έδεσσα.
Βιογραφία
Το 1820 και ενώ βρισκόταν στη Βεσσαραβία, μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία. Στη συνέχεια επέστρεψε στην Έδεσσα με σκοπό την οργάνωση του αγώνα. Συμμετείχε στις επιχειρήσεις του Βερμίου και της Νάουσας και μετά την καταστροφή της Νάουσας μετέβη στη Νότιο Ελλάδα, όπου συνέχισε την πολεμική του δράση.
Μετά την ίδρυση του Ελληνικού Κράτους, παρέμεινε στα ελεύθερα εδάφη, συνεχίζοντας να συμμετέχει στα κοινά και προσπαθώντας να υποστηρίξει τους Μακεδόνες πρόσφυγες. Το 1839 διέμενε στην Αθήνα, όπου μαζί με τους Αναστάσιο Πολυζωίδη, Θεοφάνη Σιατιστέα και Γεώργιο Χρυσίδη συνέστησαν την "επί του συνοικισμού τών Μακεδόνων Επιτροπή" με σκοπό την υποστήριξη των προσφύγων Μακεδόνων που είχαν εγκατασταθεί στη Νέα Πέλλα Αταλάντης. Διατέλεσε μεταξύ άλλων και υπασπιστής του Όθωνα.
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου
Σημειώσεις
<references group="lower-greek" />  Κλειστός Στίβος
Βασιλική Νικούλη
Η Βασιλική Νικούλη (γεννήθηκε στις 1 Ιανουαρίου 1984 στη Λάρισα) είναι πρώην Ελληνίδα επαγγελματίας αθλήτρια πετοσφαίρισης που αγωνίστηκε σε πολλές ελληνικές ομάδες και πλέον εργάζεται ως προπονήτρια.
Καριέρα
Η Βασιλική Νικούλη έκανε τα πρώτα της βήματα στο χώρο της πετοσφαίρισης στις ακαδημίες της ΕΑ Λάρισας, στις οποίες βρέθηκε από πολύ μικρή ηλικία. Στην ομάδα της Λάρισας παρέμεινε μέχρι το 2004 χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο. Ενδιάμεσα, είχε πραγματοποιήσει ένα πολύ πετυχημένο πέρασμα από τον Πανελλήνιο (2002-03), με τον οποίο κατάφερε να φτάσει μέχρι τον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας (ηττήθηκε από τα Βριλήσσια με 3-0 σετ) αλλά και να κατακτήσει την πρώτη θέση μετά την ολοκλήρωση της πρώτης φάσης του Ελληνικού πρωταθλήματος (μετά τους αγώνες τελικής κατάταξης βρέθηκε στην 4η θέση).
Την περίοδο 2004-05 αγωνίστηκε με τη φανέλα της ΑΕ Βύρωνος, ενώ την αμέσως επόμενη περίοδο αγωνίστηκε με τον Απολλώνιο.
Το 2007 έκανε το άλμα στην καριέρα της και μετεγγράφη στον Ολυμπιακός Πειραιώς. Στην ομάδα του Πειραιά παρέμεινε για τέσσερα χρόνια και συγκεκριμένα μέχρι το 2011, έχοντας καταφέρει να κατακτήσει ισάριθμες φορές τη δεύτερη θέση στην τελική κατάταξη του Ελληνικού πρωταθλήματος. Εκτός αυτού, η Βασιλική Νικούλη κατάφερε να κατακτήσει με τον Ολυμπιακό το Κύπελλο Ελλάδας του 2011. Ήταν μια ιστορική στιγμή για το σύλλογο του Πειραιά καθώς αυτός ήταν ο πρώτος τίτλος που κατακτούσε ο σύλλογος από την ίδρυσή του και μέχρι εκείνη τη στιγμή.
Το 2012, η Βασιλική Νικούλη μετεγγράφη στον Φιλαθλητικός Λαρισαϊκός Σύλλογος, με τον οποίο αγωνίστηκε στην Α2 Εθνική κατηγορία πετοσφαίρισης γυναικών της Ελλάδος.
Διεθνείς συμμετοχές
Η Βασιλική Νικούλη έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές με την Εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Ελλάδας.
Πιστωτική κρίση
Μια Πιστωτική κρίση είναι η απότομη μείωση της γενικής διαθεσιμότητας δανείων (ή πίστωσης) ή η ξαφνική σύσφιξη των όρων που απαιτούνται για την απόκτηση δανείου από τις τράπεζες. Μια πιστωτική κρίση γενικά συνεπάγεται μείωση της διαθεσιμότητας πιστώσεων ανεξάρτητα από την αύξηση των επιτοκίων. Σε τέτοιες καταστάσεις, αλλάζει η σχέση μεταξύ της διαθεσιμότητας πίστωσης και των επιτοκίων. Η πίστωση καθίσταται λιγότερο διαθέσιμη σε οποιοδήποτε δεδομένο επίσημο επιτόκιο ή παύει να υπάρχει σαφής σχέση μεταξύ επιτοκίων και διαθεσιμότητας πίστωσης. Πολλές φορές, οι δανειστές και οι επενδυτές συνοδεύονται από πιστωτική κρίση, καθώς αναζητούν λιγότερο επικίνδυνες επενδύσεις (συχνά εις βάρος μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χρηματοπιστωτικές κρίσεις
Le Courrier d'Orient (εφημερίδα της Πάτρας)
Η Le Courrier d'Orient  (προφέρεται Λε Κουριέ ντ' Οριάν, μεταφράζεται ως «Ο ταχυδρόμος της Ανατολής») ήταν πολιτική, εμπορική και πολιτιστική εφημερίδα που εκδόθηκε στην Πάτρα για πολύ μικρό διάστημα ανάμεσα στο 1828 και 1829. Την εφημερίδα εξέδιδε ο Μαξίμ Ρεμπώ (Maxime Raybaud), Γάλλος συνταγματάρχης του εκστρατευτικού σώματος του Μοριά του στρατηγού Μαιζώνος που το 1828 βρέθηκε στην Πάτρα. Ίδρυσε την εφημερίδα με τη βοήθεια του Ζακ Μανζάρ. Η εφημερίδα γραφόταν στη γαλλική γλώσσα. Η έκδοση της στη αρχή υπήρξε εβδομαδιαία ενώ στη συνέχεια υπήρξε δεκαπενθήμερη. Απευθυνόταν κυρίως στους Γάλλους αξιωματικούς και στρατιώτες. Η εφημερίδα εκδόθηκε αργότερα από τη γαλλική αποστολή στην Αθήνα υπό τον τίτλο Le Courrier de la Grèce (προφέρεται Λε Κουριέρ ντε λα Γκρες, μεταφράζεται ως "Ο ταχυδρόμος της Ελλάδας") με πρώτη έκδοση την 13η Νοεμβρίου.
Ιστορικό ίδρυσης
Το Δεκέμβριο του 1828, αμέσως μετά τον ερχομό των Γάλλων του Μαιζών, που απελευθέρωσαν την Πάτρα από τους Τούρκους, κυκλοφόρησε η πρώτη εφημερίδα η οποία ήταν γαλλόφωνη. Η εφημερίδα αυτή είναι ένα από τα μεγαλύτερα ιστορικά ντοκουμέντα της εποχής και συνδέεται άμεσα με την Πάτρα. «Ιδιοκτήτης, εκδότης και διευθυντής της ήταν ο Γάλλος Ιωάννης Φραγκίσκος Μάξιμος Ρεμπώ» (Jean -François Maxime Raybaud).
Είναι εντυπωσιακό πως παρ' όλες τις τεράστιες δυσκολίες και τις άσχημες συνθήκες της εποχής, αποστελλόταν σε 50 πόλεις σε όλο το κόσμο, «από τη Νέα Υόρκη έως την Αλεξάνδρεια και από τη Βοστώνη έως τη Μόσχα», όπως φαίνεται από την τελευταία της σελίδα όπου αναφέρονταν οι ανταποκριτές της και οι συνδρομές της. Είναι αξιοσημείωτο πως τα γράμματα των αναγνωστών της έπρεπε να έχουν «διεύθυνση το λιμάνι της Πάτρας», ενώ οι συνδρομητές από τη Γαλλία για να μπορούν να λαμβάνουν την εφημερίδα στη χώρα τους «έπρεπε να στείλουν γράμμα στο Παρίσι στην οδό Jaranne 12 στον M. Cassin ή στο βιβλιοπωλείο M. Laurent στη Τουλόν». Διαβάζουμε στα κείμενα του Ζακ Μανζάρ (Jacques Mangeart) ότι ο Ρεμπώ ήθελε να εγκαταστήσει την εφημερίδα του σε ένα μέρος, στο οποίο θα μπορούσε «να επωφεληθεί από την ταχυδρομική υπηρεσία» (μετά τον ερχομό των Γάλλων στην Πάτρα και την απελευθέρωσή της από τους Τούρκους, άρχισαν να καταπλέουν στο λιμάνι της Πάτρας ταχυδρομικά πλοία ξένων εταιρειών) ενώ δεν βρισκόταν μακριά από την έδρα της κυβέρνησης, στην Αίγινα, από όπου μπορούσε να συλλέγει έγγραφα και πληροφορίες. Κατά τον Μανζάρ, η ναυτική θέση της Πάτρας ήταν ιδανική αφού ήταν κοντά στην Ιταλία, στα νησιά των Ιονίων αλλά και στην ηπειρωτική Ελλάδα ενώ προσθέτει, «εκφράζοντας και τους στόχους των Γάλλων» πως «ελπίζει, ότι αργά ή γρήγορα, η σημαία της Γαλλίας θα κυματίζει και στις ηπειρωτικές περιοχές».
Άλλες πληροφορίες μας ενημερώνουν πως ο Ρεμπώ ήθελε να εγκαταστήσει το τυπογραφείο στην Αίγινα ή στη Σύρο, αλλά ερχόμενος στην Πάτρα από τη Νάπολη, ήταν άρρωστος από τύφο. Στην Πάτρα, όπως πολύ χαρακτηριστικά αναφέρεται στο παρακάτω απόσπασμα, βρήκε να τον περιμένουν ο Μανζάρ μαζί με τρεις Γάλλους τυπογράφους που είχαν φέρει μαζί τους ένα πλήρες τυπογραφείο μέσα σε 17 κουτιά, το οποίο και εγκατέστησαν στο σπίτι ενός τούρκου, κοντά στο Κάστρο της πόλης.
«''Όσο για το υλικό του τυπογραφείου, που ήταν μέσα σε 17 μεγάλες κάσες, ο κύριος Μπερτίνι, είχε την καλοσύνη να το δεχτεί μέσα σε μια αποθήκη φτιαγμένη από παλιοσανίδες, τη μια πάνω στην άλλη, που έκλεινε όμως καλά, και έτσι οι κάσες ήταν εξασφαλισμένες από τις συχνές βροχές που έπεφταν τότε και από την αρπακτικότητα ενός πλήθους νησιωτών που έπεφταν από όλα τα μέρη σ’ αυτή την πόλη, η οποία αριθμούσε μόλις 15 ημερών ύπαρξη. Η καλύβα, η μάλλον η τρύπα που προοριζότανε για μας, δεν ήταν άλλο από τρεις τοίχοι φτιαγμένοι από χώμα και χαλίκια, σκεπασμένοι με μια καλαμένια σκεπή που δεν άντεξε για πολύ στη βροχή». ''
Στα απομνημονεύματα του Μανζάρ διαβάζουμε, ότι βιάζονταν να κυκλοφορήσουν το πρώτο φύλλο της εφημερίδας με τα γεγονότα που είχαν συμβεί και ενδιαφέρονταν να τα μάθουν οι συνδρομητές που είχαν ήδη γράψει στη Γαλλία, πριν καν φύγουν από εκεί. Συγχρόνως φρόντισαν να βρουν ένα οίκημα κατάλληλο για την εγκατάσταση τους.
«''Ο στρατηγός κ. Σνάιντερ και ο έπαρχος των Πατρών μας διέθεσαν για το τυπογραφείο μας ένα σπίτι χτισμένο ανάμεσα στο κάστρο και την καινούργια πόλη. Ανήκε σε έναν Τούρκο….. Εκάμαμε το ισόγειο ένα πολύ όμορφο εργαστήριο και το πρώτο πάτωμα χωρισμένο σε πολλά δωμάτια, μας προσέφερε μια κατοικία αρκετά άνετη.»''
Σημασία της εφημερίδας
Είναι εντυπωσιακό πως παρ' όλες τις τεράστιες δυσκολίες και τις άσχημες συνθήκες της εποχής, αποστελλόταν σε 50 πόλεις σε όλο το κόσμο, «από τη Νέα Υόρκη έως την Αλεξάνδρεια και από τη Βοστώνη έως τη Μόσχα», όπως φαίνεται από την τελευταία της σελίδα όπου αναφέρονταν οι ανταποκριτές της και οι συνδρομές της. Είναι αξιοσημείωτο πως τα γράμματα των αναγνωστών της έπρεπε να έχουν «διεύθυνση το λιμάνι της Πάτρας», ενώ οι συνδρομητές από τη Γαλλία για να μπορούν να λαμβάνουν την εφημερίδα στη χώρα τους «έπρεπε να στείλουν γράμμα στο Παρίσι στην οδό Jaranne 12 στον M. Cassin ή στο βιβλιοπωλείο M. Laurent στη Τουλόν». Δεκάδες επιστολές του Καποδίστρια δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα αυτή και αποτελούν ιδιαίτερα σημαντικό υλικό για τους ιστορικούς αναλυτές, ενώ από τα 11 πρώτα φύλλα της εφημερίδας αντλούμε ιδιαίτερα σημαντικές πληροφορίες για τις συνθήκες της ζωής την εποχή της αναγέννησης της Πάτρας, όσο και γεγονότα. Αυτά τα 11 πρώτα φύλλα του έντυπου από 6/12/1828 έως 12/03/1829 φυλάσσονται σήμερα στο μουσείο τύπου της Ένωσης Συντακτών στην Πάτρα ως υλικό ανεκτίμητης αξίας.
Βιβλιογραφία
Courrier d Orient Courrier d'Orient Πατρα Κατηγορία:Ελληνική Επανάσταση του 1821 Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Ελλάδα στη γαλλική γλώσσα Κατηγορία:Ιστορικές ελληνικές εφημερίδες
Ντάνιελ Μαντσίνι
Ο Ντάνιελ Μαντσίνι (γεν. Τρανζίτο, Κόρδοβα, Αργεντινή, 11 Νοεμβρίου, 1996) είναι Αργεντίνος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται για την ομάδα του Παναθηναϊκού στο πρωτάθλημα της Super League.
Καριέρα
Ο Μαντσίνι ξεκίνησε την αγωνιστική του καριέρα από τις ακαδημίες της Πογιέκτο Κρεσέρ και στα δεκαοκτώ του χρόνια μεταγράφηκε στη Νιούελς Ολντ Μπόις, στης οποίας την επαγγελματική ομάδα μεταπήδησε ένα χρόνο αργότερα, κάνοντας το ντεμπούτο του στο παιχνίδι εναντίον της Ράσινγκ Κλουμπ στις 12 Ιουλίου 2015. Τον Ιανουάριο του 2017, υπέγραψε στην Μπορντό, και αγωνίστηκε ως δανεικός στην Τουρ ΦΚ το 2017-18 και στην ΑΖ Οσέρ το 2018-19.