cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλβέρτος του Ούραχ
Βιογραφία
Η μητέρα τού πατέρα του ήταν η Φλορεστίνα του Μονακό (1833–98), και έτσι πήρε το όνομά του από τον ανιψιό της Αλβέρτο Α΄ πρίγκιπα του Μονακό. Ο πατέρας του (εξάδελφος του Αλβέρτου Α΄) ήταν ο μεθεπόμενος στη διαδοχή του Μονακό μέχρι την Μονεγασκική επανάσταση του 1911, καθώς ο Αλβέρτος Α΄ δεν είχα νόμιμα εγγόνια (ο γιος του Λουδοβίκος Β΄ δεν είχε νόμιμα τέκνα). Ήδη πριν από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Γαλλία δεν μπορούσε να ανεχθεί μία πιθανή βάση υποβρυχίων ανατολικά του Τουλόν, και προτίμησε τη διαδοχή από τον γιο του Aλβέρτου Α΄, τον Λουδοβίκο Β΄, ο οποίος είχε σταδιοδρομία στον γαλλικό στρατό για πολλά χρόνια. Ως εκ τούτου, ο Λουδοβίκος Β΄ υιοθέτησε τη νόθη κόρη του Καρλόττα, για να εξασφαλίσει μια φιλο-γαλλική διαδοχή και το Μονακό υπέγραψε μία παρατεταμένη συνθήκη με τη Γαλλία τον Ιούλιο του 1918. Αν και ήταν ο τρίτος γιος του φον Ούραχ, σύμφωνα με την Chicago Daily Tribune, ο Αλβέρτος φον Ούραχ βρισκόταν στο Παρίσι τον Μάρτιο του 1930, προσπαθώντας ανεπιτυχώς να πείσει το Γαλλικό Υπουργείο Εξωτερικών να τον δεχτεί ως τον σεβαστό και νόμιμο κληρονόμο τού Λουδοβίκου Β΄, μετά το πρόσφατο διαζύγιο της Καρλόττας.
Καλλιτέχνης
Μετά την ήττα της Γερμανίας το 1918, ο Αλβέρτος σπούδασε τέχνη στη Στουτγκάρδη υπό τον Άρνολντ Βάλντσμιτ και τον Κρίστιαν Λάντενμπεργκερ και μετά στο Παρίσι στην Académie de la Grande Chaumière το 1927-30, ενώ ζούσε στο Ιλ ντε λα Σιτέ, αναπτύσσοντας ένα εξπρεσιονιστικό στυλ. Στη συνέχεια παρουσίασε πίνακες του το 1930-32 στις γκαλερί "Λέστερ και Ρέντφερν" στο Λονδίνο, "Μποναπάρτ" στο Παρίσι και "Μπλόμκιστ" στο Όσλο, αλλά δεν μπόρεσε να ζήσει από τη ζωγραφική με την έναρξη της Μεγάλης Ύφεσης και ανέλαβε φωτογράφηση ως ελεύθερος επαγγελματίας. Οι καλλιτέχνες του φίλοι περιλάμβαναν τον Βίλι Μπάουμαϊστερ και τον Φερνάν Λεζέ. Η υπογραφή του στους πίνακές του ήταν συνήθως "AvU" (Albert von Urach). Το καλλιτεχνικό του έργο ξαναρχίζει τη δεκαετία του 1950.
Φωτο-δημοσιογράφος
Τον Απρίλιο του 1934 ζούσε στη Βενετία, νοικιάζοντας ένα διαμέρισμα από την Άλμα Μάλερ, και κατά τύχη φωτογράφισε την πρώτη μη δημοσιευμένη συνάντηση του Μουσολίνι και του Χίτλερ, την οποία ακολούθησε μία δημόσια συγκέντρωση στην Πιάτσα σαν Μάρκο. Ο Αλβέρτος από αυτό το "λαυράκι" απέκτησε μόνιμη θέση ως δημοσιογράφος: έδρευε στο Τόκιο από τον Σεπτέμβριο του 1934, καλύπτοντας τον Κινεζο-Ιαπωνικό Πόλεμο και επίσης το περιστατικό Nομονχάν για αρκετές γερμανικές εφημερίδες. Για να γίνει δημοσιογράφος, έπρεπε να συμμετάσχει στο ναζιστικό κόμμα το 1934. Τυχαία, ο Γερμανός στρατιωτικός οπαδός και τότε πρέσβης στο Τόκιο, Έουγκεν Οτ, είχε υπηρετήσει υπό τον πατέρα του το 1914-18 και τακτικός φίλος τους ήταν ο Ρίχαρντ Ζόργκε, ο διάσημος κατάσκοπος του Ερυθρού Στρατού.
Β΄ Παγκόσμιος πόλεμος
Στις αρχές του 1939 επέστρεψε στην Ευρώπη και τοποθετήθηκε στη Ρώμη ως σύνδεσμος του Υπουργείου Εξωτερικών μεταξύ του Γερμανικού και του Ιταλικού Τύπου, και έκανε φίλους με τον κόμη Τσιάνο. Υποστηρικτής στο Υπουργείο Εξωτερικών ήταν ο Ερνστ φον Βάιτσεκερ, του οποίου η οικογένεια είχε συνεργαστεί με την οικογένεια του Aλβέρτου στο παρελθόν. Το 1940 έφερε ουδέτερους Αμερικανούς και Ιταλούς δημοσιογράφους, για να αναφέρουν την εισβολή στη Νορβηγία και στη συνέχεια το 1941, κατά τη διάρκεια της εισβολής στη Ρωσία. Μετά το Τριμερές Σύμφωνο μεταξύ Γερμανίας, Ιαπωνίας και Ιταλίας που υπεγράφη τον Σεπτέμβριο του 1940, στάλθηκε σε μία μυστική αποστολή στην Ιαπωνία τον Μάιο και τον Ιούνιο του 1941, για να πείσει τους Ιάπωνες να επιτεθούν στους Βρετανούς στην Ασία. Φαινομενικά η αποστολή ήταν για τη συνεργασία των γερμανικών και ιαπωνικών υπηρεσιών Τύπου. Τον Απρίλιο του 1941 ο Γιοσούκε Ματσουόκα συμφώνησε ένα σύμφωνο ουδετερότητας μεταξύ Ιαπωνίας και Ρωσίας. Αποτυχημένος στην αποστολή του, επέστρεψε με τον Υπερ-Σιβηρικό Σιδηρόδρομο, λίγο πριν την εισβολή της Ρωσίας. Το ημερολόγιο του Τσιάνο της 10ης Μαρτίου 1942 αναφέρει τη γερμανική απαισιοδοξία για τον πόλεμο στη Ρωσία, και ότι ο πρίγκιπας "Alberto von Urago" είχε επισκεφθεί τη Ρώμη, κάνοντας "πικρά-γλυκά" σχόλια για την Ιαπωνία και υπαινιγμό για την ανάγκη ειρήνης του Άξονα με τη Βρετανία. "Ο Ούραχ είπε επίσης ότι η εκκαθάριση της Ρωσίας, εξακολουθεί να φαίνεται ότι είναι πολύ δύσκολο έργο". 11 Μαρτίου: " Ο Ντούτσε ήταν αγανακτισμένος με τις δηλώσεις του Ούραχ".
Το Βερολίνο τον έβλεπε ως εμπειρογνώμονα στην Ανατολική Ασία, έτσι πέρασε μεγάλο μέρος τού 1939-43 γράφοντας για την πρόοδο της Ιαπωνίας (βλ. παρακάτω). Το φυλλάδιο του 1943 "Το μυστικό της δύναμης της Ιαπωνίας" είναι το πιο γνωστό του, πουλώντας 800.000 αντίτυπα, και έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον στον βαθμό, που κάποιος με μέτρια δυσαρέσκεια για την Ιαπωνία πρέπει να δοξάζει το πολεμικό της πνεύμα. Ανήσυχος να φύγει από τη Γερμανία, η οποία τώρα αντιμετώπιζε ήττα στις αρχές του 1944, κατάφερε να διοριστεί ειδικός τύπου στη γερμανική πρεσβεία στη Βέρνη, με τον βαθμό του υποπρόξενου. Τα παιδιά του Μανουέλα και Πέτερ γεννήθηκαν στη Βέρνη. Εδώ λέγεται ότι ο Αλβέρτος βοήθησε μία ομάδα να μεταφέρει λαθραία κεφάλαια από την Ελβετία προς τις ΗΠΑ μέσω της "Banque Charles" του Μονακό, όπου κυβερνούσε ο δεύτερος εξάδελφός του Λουδοβίκος Β΄. Ωστόσο, τα ελβετικά αρχεία της Αστυνομίας Εγκλημάτων αποκαλύπτουν, ότι τον παρακολουθούσαν το 1944-45 και είχαν διαπιστώσει μετά από αρκετούς μήνες, ότι δεν ήταν ο καλά συνδεδεμένος μυστικός χρηματοδότης, που τους είχαν πει.
Μετέπειτα ζωή
Το 1946-48 ο φον Ούραχ κατηγορήθηκε από ένα γερμανικό δικαστήριο για τη δημιουργία και μετάδοση προπαγάνδας σε Εθνικο-Σοσιαλιστικό στυλ και για συμμετοχή στο ναζιστικό κόμμα (βλ. Αποποίηση). Ζήτησε συγγνώμη και δεν υπήρξε κύρωση. Πάντως οι ανώτεροί του διώχθηκαν στη Δίκη Υπουργείων το 1948. Το 1947-67 επανέλαβε την καριέρα του ως καλλιτέχνη και ανεξάρτητου δημοσιογράφου.
Διορίστηκε επικεφαλής ακόλουθος τύπου στη Mερτσέντες Μπέντς στη Στουτγκάρδη το 1953-67, όπου ήταν διευθυντής ο μεγαλύτερος αδελφός του Βίλχελμ. Αυτό ταίριαζε στην ικανότητά του στις γλώσσες και ταξίδευε ευρέως. Του πιστώνεται η από κοινού ενθάρρυνση για τον σχεδιασμό του Mercedes-Benz 300 SL. Στη συνέχεια υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο το 1967 και τάφηκε στο Βάλντενμπουργκ το 1969.
Οικογένεια
Το 1943 ξαναπαντρεύτηκε την Ούτε Βάλντσμιτ (1922–1984), κόρη του Άρνολντ Βάλντσμιτ και της συζύγου του Όλγας Σβαρτς και είχαν δύο παιδιά, τον:
Λερναία Ύδρα
Η Λερναία Ύδρα είναι μυθικό ον με εννέα κεφάλια, το οποίο σκότωσε ο Ηρακλής στον δεύτερο από τους δώδεκα άθλους του.
Μουσείο Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης
Το Μουσείο Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης βρίσκεται στο διατηρητέο κτήριο της Αποθήκης Α του λιμανιού, στην προβλήτα Α΄, στο τέρμα της παραλίας, κοντά στην Πλατεία Αριστοτέλους της Θεσσαλονίκης. Στο μουσείο μπορεί κανείς να παρακολουθήσει την εξέλιξη του κινηματογράφου στην Ελλάδα.
Λερναία Ύδρα
Εξιστόρηση
Η Λερναία Ύδρα ήταν αθάνατη. Ο μύθος λέει πως ήταν παιδί του Τυφώνα και της Έχιδνας. Την Λερναία Ύδρα την είχε αναθρέψει η Ήρα. Ζούσε στην περιοχή Λέρνη - βαλτότοπος που βρίσκεται νότια του Άργους - απ' όπου πήρε και το όνομά της. Η φωλιά της βρισκόταν σε έναν λόφο κοντά στη λίμνη στην πηγή Αμυμώνη. Σύμφωνα με τον μύθο, όταν ο Ηρακλής έκοβε ένα κεφάλι, έβγαιναν δύο. Μόνο καίγοντας την πληγή με φωτιά κατάφερε να σταματήσει τον πολλαπλασιασμό και αυτό το κατάφερε με τη βοήθεια του ανιψιού του Ιόλαου. Το τελευταίο κεφάλι, που ήταν και το κεντρικό κι αθάνατο, το έκοψε και το έθαψε στη γη, για να μην ξαναζωντανέψει. Από το αίμα της ο Ηρακλής έκανε τα βέλη του δηλητηριώδη. Από το δηλητήριο αυτό δεν γλύτωσε ούτε και ο Κένταυρος Νέσσος. Πριν τον θάνατό του, τα χάρισε στον Φιλοκτήτη. Όταν τελείωσε τον άθλο αυτό ο Ηρακλής πήγε στον Ευρυσθέα, για να του ανακοινώσει ότι κατάφερε να εκτελέσει την αποστολή αυτή, που του είχε αναθέσει. Ωστόσο, ο Ευρυσθέας δεν ήθελε να του αναγνωρίσει αυτόν τον άθλο, επειδή δεν τον είχε εκτελέσει μόνος του αλλά τον είχε βοηθήσει ο Ιόλαος.
Ανάπτυξη του μύθου
Η παλαιότερη αφήγηση με αναφορά στην Ύδρα εμφανίζεται στη Θεογονία του Ησίοδου, ενώ οι παλαιότερες εικόνες του τέρατος βρίσκονται σε ένα ζευγάρι από χάλκινες καρφίτσες που χρονολογούνται περί τα 700 π.Χ. Ο Ησίοδος αναφέρει ότι η θεά Ήρα ανέθρεψε τη Λερναία Ύδρα. Και στις δύο αυτές πηγές, τα κύρια μοτίβα του μύθου της Λερναίας Ύδρας είναι ήδη παρόντα: ένα φίδι πολλαπλών κεφαλών που σκοτώνεται από τον Ηρακλή και τον Ιόλαο. Ενώ αυτές οι ίνες απεικονίζουν μια Ύδρα με έξι κεφάλια, ο αριθμός των κεφαλών της καθορίστηκε για πρώτη φορά γραπτώς από τον Αλκαίο (περί τα 600 π.Χ.), ο οποίος της έδωσε εννέα κεφαλές. Ο Σιμωνίδης, γράφοντας έναν αιώνα αργότερα, αύξησε τον αριθμό σε πενήντα, ενώ ο Ευριπίδης, ο Βιργίλιος και άλλοι δεν έδωσαν ακριβή εικόνα. Ο Ηράκλειτος, υποστήριξε με λογική, ότι η Ύδρα ήταν ένα φίδι με ένα κεφάλι και απλά συνοδεύονταν από τους απογόνους της.
Μουσείο Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης
Το Μουσείο Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης είναι το μοναδικό μουσείο κινηματογράφου στην Ελλάδα.
Λερναία Ύδρα
Ανάπτυξη του μύθου
Όπως και ο αρχικός αριθμός κεφαλών, η ικανότητα του τέρατος να αναπαράγει χαμένα κεφάλια ποικίλλει ανάλογα με τον χρόνο και τον συγγραφέα. Η πρώτη αναφορά αυτής της ικανότητας της Ύδρας συμβαίνει με τον Ευριπίδη, όπου το τέρας μεγάλωνε ένα ζευγάρι κεφαλών για κάθε ένα, που έκοβε ο Ηρακλής. Στον Ευθύδημο του Πλάτωνα, ο Σωκράτης παρομοιάζει τον Ευθύδημο και τον αδελφό του Διονυσίδωρο με μια Ύδρα εκλεπτυσμένης φύσης, που αναπτύσσει δύο επιχειρήματα για κάθε ένα. Ο Παλαίφατος, ο Οβίδιος και ο Διόδωρος Σικελιώτης συμφωνούν με τον Ευριπίδη, ενώ ο Σέρβιος παρουσιάζει την Ύδρα να μεγαλώνει τρία κεφάλια κάθε φορά. Η Σούδα δεν δίνει έναν αριθμό. Απεικονίσεις του τέρατος, που χρονολογείται στο 500 π.Χ. το δείχνουν με διπλή ουρά, καθώς και πολλαπλά κεφάλια, υποδηλώνοντας την ίδια αναγεννητική ικανότητα αλλά καμία λογοτεχνική αφήγηση δεν έχει αυτό το χαρακτηριστικό.
Μουσείο Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης
Σκοπός του Μουσείου «''είναι η συγκέντρωση, διάσωση και μουσειολογική προβολή των στοιχείων της κινηματογραφικής ζωής της χώρας. Στο πλαίσιο του στόχου αυτού, το Μουσείο μεριμνά για τη μελέτη και τεκμηρίωση υλικού που αφορά στην κινηματογραφική τέχνη καθώς και στην οργάνωση ερευνητικών και εκπαιδευτικών προγραμμάτων σε συνεργασία με άλλους συναφείς φορείς''».
Λερναία Ύδρα
Εκφράσεις
Στην καθημερινή γλώσσα, συνηθίζεται να αποκαλείται "Λερναία Ύδρα" κάθε περίπτωση εργασίας που, παρ' όλη την προσπάθεια να τελειώσει, παρουσιάζονται νέα δεδομένα, που καθυστερούν την περάτωσή της.
Μουσείο Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης
Ιστορικό
Το Μουσείο Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης ιδρύθηκε το 1997, όταν η Θεσσαλονίκη ήταν η Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης. Πιο συγκεκριμένα, το ΔΣ του Οργανισμού Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης-Θεσσαλονίκη 1997 σύστησε ιδιαίτερο φορέα για τον κινηματογράφο στη Θεσσαλονίκη με τίτλο «Μουσείο Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης». Το Μουσείο ιδρύθηκε ως αυτοτελές τμήμα του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, ωστόσο το 2003 αποδεσμεύτηκε από το Φεστιβάλ και λειτούργησε ως Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου (ΝΠΙΔ) εποπτευόμενο από το υπουργείο Πολιτισμού. Από τις 23 Δεκεμβρίου 2010 (ΦΕΚ 219), το Μουσείο Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης συγχωνεύθηκε με το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
Λερναία Ύδρα
Παραπομπές
Λερναια Κατηγορία:Όντα της ελληνικής μυθολογίας
Μουσείο Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης
Ιστορικό
Πρώτος διευθυντής του Μουσείου Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης με θητεία έως το 2002 ήταν ο κριτικός κινηματογράφου Αλέξης Δερμεντζόγλου και πρόεδρος ο Απόστολος Παπαγιαννόπουλος. Στη συνέχεια, διευθυντής διετέλεσε ο καθηγητής Γιώργος Κατσάγγελος και πρόεδρος ο σκηνοθέτης Τάσος Ψαρράς. Ενώ, από την 1–6-2005 έως τη συγχώνευση του Μουσείου με το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης τον Δεκέμβριο του 2010, διευθυντής του ήταν ο κριτικός κινηματογράφου Βασίλης Κεχαγιάς και πρόεδρος ο σκηνοθέτης Γιώργος Μυλωνάς. Γενικός Διευθυντής του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης - Μουσείου Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης ήταν από τον Μάιο του 2010 έως και τον Μάρτιο του 2016 ο Δημήτρης Εϊπίδης.
Ντανιέλ Καμπλάν Ντινκάν
Πρωθυπουργίες
Διορίστηκε για πρώτη φορά πρωθυπουργός μετά το θάνατο του προέδρου Φελίξ Ουφουέ-Μπουανί στις 7 Δεκεμβρίου 1993 και τη συνακόλουθη παραίτηση του πρωθυπουργού Αλασάν Ουαταρά έπειτα από διαμάχη για την προεδρία. Ο Ντινκάν είχε υπηρετήσει ως υπουργός Οικονομικών επί πρωθυπουργίας του Ουαταρά και παρέμεινς στο χαρτοφυλάκιό του όταν έγινε ο ίδιος πρωθυπουργός. Υποσχέθηκε να συνεχίσει την πολιτική λιτότητας και ιδιωτικοποιήσεων του προκατόχου του.
Μουσείο Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης
Ιστορικό
Από τον Απρίλιο του 2016, Γενική Διευθύντρια του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης - Μουσείου Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης είναι η Ελίζ Ζαλαντό.
Ντανιέλ Καμπλάν Ντινκάν
Πρωθυπουργίες
Ο Ντινκάν παρέμεινε πρωθυπουργός ως την ανατροπή του προέδρου Ανρί Κονάν Μπεντιέ με στρατιωτικό πραξικόπημα στις 24 Δεκεμβρίου 1999.
Μουσείο Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης
Οι Συλλογές
Μεταξύ των συλλογών του Μουσείου Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης περιλαμβάνονται και οι παρακάτω συλλογές:
Ντανιέλ Καμπλάν Ντινκάν
Πρωθυπουργίες
Την 1η Ιουνίου 2011 διορίστηκε από τον πρόεδρο Ουαταρά στο αξίωμα του υπουργού Εξωτερικών. Έπειτα από θητεία 1 έτους, διορίστηκε πρωθυπουργός στη θέση της Ζανό Αουσού-Κουαντιό στις 21 Νοεμβρίου 2012. Την επομένη ανακοίνωσε τη σύνθεση της κυβέρνησης του. Εκτός από πρωθυπουργός ανέλαβε και υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών. Στο μεταξύ ο υπουργός Οικονομικών της προηγούμενης κυβέρνησης, Σαρλ Κόφι Ντιμπί, αντικατέστησε τον Ντινκάν ως επικεφαλής του υπουργείου Εξωτερικών.
Μουσείο Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης
Συλλογή «HELLAFFI»
Η συλλογή «HELLAFFI» (ΕΛΛηνική ΑΦίσα) είναι μια συλλογή κινηματογραφικών γιγαντοαφισών που παραχωρήθηκε στο Μουσείο Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης από τον Οργανισμό Προβολής Ελληνικού Πολιτισμού Α.Ε «Πολιτιστική Ολυμπιάδα 2001-2004». Η συλλογή «HELLAFI» θεωρείται μοναδική στον κόσμο, αφού περιλαμβάνει, εκτός από γιγαντοαφίσες ζωγραφισμένες στο χέρι, προσχέδια με μολύβι, λιθογραφίες, έργα με ακουαρέλα, σινική μελάνι και κραγιόνι.
Ντανιέλ Καμπλάν Ντινκάν
Πρωθυπουργίες
Έπειτα από την επανεκλογή του προέδρου Ουαταρά τον Οκτώβριο του 2015, ο Ντινκάν και η κυβέρνησή του παραιτήθηκαν στις 6 Ιανουαρίου 2016, όμως ο Ουαταρά αμέσως επαναδιόρισε τον Ντινκάν στην πρωθυπουργία.
Μουσείο Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης
Συλλογή Κωνσταντίνου Αρβανιτίδη
Η συλλογή Αρβανιτίδη περιλαμβάνει χειροποίητες γιγαντοαφίσες διαφόρων διαστάσεων για ταινίες ελληνικής και ξένης παραγωγής, που τοποθετήθηκαν στις προσόψεις κινηματογράφων της Θεσσαλονίκης. Επίσης, υπάρχουν πρακτικά και διάφορα έγγραφα της Ένωσης Ζωγράφων – Επιγραφοποιών – Διακοσμητών - Διαφημιστών Θεσσαλονίκης «Ο Απελλής».
Ντανιέλ Καμπλάν Ντινκάν
Αντιπρόεδρος
Μετά τη διεξαγωγή των βουλευτικών εκλογών του 2016, ο Ντινκάν υπέβαλε την επίσημη (pro forma) παραίτησή του στις 9 Ιανουαρίου 2017. Ο πρόεδρος Ουαταρά τον διόρισε ως υπηρεσιακό πρωθυπουργό μέχρι την αντικατάστασή του. Στη συνέχεια (10 Ιανουαρίου), ο Ντινκάν διορίστηκε Αντιπρόεδρος της Ακτής Ελεφαντοστού, θέση που θεσπίστηκε με το σύνταγμα του 2016. Νέος πρωθυπουργός διορίστηκε ο Αμαντού Γκον Κουλιμπαλί.
Μουσείο Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης
Συλλογή Νικολάου και Αικατερίνης Μπιλιλή
Η συλλογή Μπιλιλή περιλαμβάνει 55 περίπου ταινίες, κυρίως ελληνικές από το 1962 έως 1972, αλλά και ξένες παραγωγές, χωρών όπως οι ΗΠΑ (’40), Αγγλία (’50), Γερμανία (’60), Ινδία (’70) κ.ά. Άξια λόγου είναι τα επίκαιρα και τα χρονικά της συλλογής Μπιλιλή, που χρονολογούνται μεταξύ 1964-1982. Επίσης περιλαμβάνονται και γαλλικά ντοκιμαντέρ, βωβές ταινίες, γερμανικά επίκαιρα, αμερικάνικα κινούμενα σχέδια, ελληνικές συναυλίες, διαφημίσεις καθώς και τρέιλερ από ΗΠΑ, Ρωσία, Ιταλία, Αγγλία, Κίνα, Γαλλία και Τουρκία. Μια άλλη κατηγορία της συλλογής Μπιλιλή είναι διάφορες κινηματογραφικές συσκευές και εξαρτήματα, όπως μηχανές λήψης και προβολής, μπομπίνες, μαγικό φανό του 1890, εμφανιστήρια, φακούς, τιτλέζες, κολλέζες, αρνητικά φωτογραφιών, λυχνίες κ.ά.
Ντανιέλ Καμπλάν Ντινκάν
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ακτής Ελεφαντοστού
Μουσείο Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης
Συλλογή Βασίλειου Παπαδόπουλου
Η συλλογή Παπαδόπουλου περιλαμβάνει ταινίες, επίκαιρα, κινούμενα σχέδια, στιγμιότυπα ταινιών, τρέιλερ και ντοκιμαντέρ από διάφορες χώρες της Αμερικής και της Ευρώπης, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας. Η συγκεκριμένη συλλογή διαθέτει επίσης μηχανές προβολής, βιβλία και έντυπα για τον κινηματογράφο.
Άλλες συλλογές
Υπάρχουν επίσης συλλογές όπως αυτή του υπουργείου Μακεδονίας-Θράκης, η οποία αποτελείται από 90 περίπου εκπαιδευτικές ταινίες της δεκαετίας του 1970 - κυρίως ελληνικής παραγωγής αλλά και αμερικάνικης - καθώς και διάφορα τρέιλερ από σύγχρονες ταινίες (’90 και μετά) κυρίως αγγλικής παραγωγής.
Η έκθεση
Στο Μουσείο Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης παρουσιάζεται μια μόνιμη έκθεση με την ιστορία του ελληνικού σινεμά. Αφετηρία είναι οι πρώτες προσπάθειες των αρχών του 20ού αιώνα με τους αδελφούς Μανάκια, και η συνέχεια περιλαμβάνει στάσεις στο βουκολικό δράμα και το κωμειδύλλιο του πρώτου μισού του 20ου αιώνα, το νεοελληνικό ρεαλισμό που ακολούθησε την κατοχή και τον εμφύλιο πόλεμο, τις κωμωδίες και τα μιούζικαλ ηγετικών ελλήνων παραγωγών που σημάδεψαν τη δεκαετία του 1960, το Νέο Ελληνικό Κινηματογράφο που εμφανίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1970 και χαρακτηρίστηκε ως «κινηματογράφος των δημιουργών» και, καταλήγει στις ταινίες που παίζονται σήμερα στις αίθουσες.
Κινηματογραφική Βιβλιοθήκη Θεσσαλονίκης
Στο χώρο του μουσείου λειτουργεί από το 2013 η Κινηματογραφική Βιβλιοθήκη Θεσσαλονίκης. Στην συλλογή της υπάρχουν ελληνικά και ξενόγλωσσα κινηματογραφικά βιβλία και περιοδικά από τις συλλογές του Μουσείου Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, του μη κερδοσκοπικού κινηματογραφικού οργανισμού STUDIO-παράλληλο κύκλωμα και του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
Εκπαιδευτικά Προγράμματα
Στην ετήσια δραστηριότητα του Μουσείου Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης περιλαμβάνονται και εκπαιδευτικά προγράμματα. Ο στόχος τους είναι «μέσα από διαδραστικές και βιωματικές δράσεις να μετατρέψουν τον κινηματογράφο σε ένα εναλλακτικό εργαλείο μάθησης και γνώσης και να εξοικειώσουν τους μαθητές με τρόπο δημιουργικό και συμμετοχικό, με την κινηματογραφική αφήγηση και τα εκφραστικά μέσα της ιδιαίτερης αυτής «γλώσσας»».
Το Μουσείο Κινηματογράφου- Ταινιοθήκη Θεσσαλονίκης είναι μέλος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταινιοθηκών (FIAF).
Το Μουσείο Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης διοικητικά υπάγεται στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
Παππάς
Παππάς (θηλ. Παππά) είναι ελληνικό επώνυμο, από τα πιο συνηθισμένα, προερχόμενο από τη λέξη παπ(π)άς = ιερέας. Μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Άντρες
Γυναίκες
Αρθούρος Α΄ της Βρετάνης
Ο Αρθούρος Α΄ της Βρετάνης (γαλλικά: Arthur Ier de Bretagne, 29 Μαρτίου 1187 - 3 Απριλίου 1203) από τον Οίκο του Ανζού ήταν ο 4ος κόμης του Ρίτσμοντ και δούκας της Βρετάνης μεταξύ του (1196 - 1203). Ο Αρθούρος ήταν μεταθανάτιος γιος του Γοδεφρείδου Β΄ της Βρετάνης τέταρτου γιου του Ερρίκου Β΄ της Αγγλίας και της Κωνσταντίας της Βρετάνης. Ο θείος του Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος τον όρισε διάδοχο του στον Αγγλικό θρόνο (1190) ωστόσο πριν τον θάνατο του άλλαξε την προτίμηση του και όρισε διάδοχο τον μικρότερο αδελφό του, Ιωάννη τον Ακτήμονα. Ο θείος του προχώρησε σε εκστρατεία στη Γαλλία και τον συνέλαβε (1202), δεν είναι γνωστό τίποτα από τότε σχετικά με την τύχη του Αρθούρου, πιθανότατα δολοφονήθηκε από τον Ιωάννη (1203).
Πρώτα χρόνια
thumb|left|200px Ο Αρθούρος σε βρεφική ηλικία ήταν δεύτερος σε σειρά διαδοχής στον θρόνο της Αγγλίας, ο παππούς του Ερρίκος Β΄ πέθανε όταν ήταν ο ίδιος δύο ετών (1189), τον διαδέχθηκε ο θείος του Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος. Όταν ο Ριχάρδος αναχώρησε για την Γ΄ Σταυροφορία η μητέρα του Κωνσταντία έβαλε στόχο να κάνει το Δουκάτο της Βρετάνης περισσότερο ανεξάρτητο. Ο μικρός Αρθούρος ορίστηκε διάδοχος του Αγγλικού θρόνου (11 Νοεμβρίου 1190), με την ίδια συνθήκη αρραβωνιάστηκε μία από τις κόρες του Ταγκρέδου της Σικελίας. Ο Ερρίκος ΣΤ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κατέκτησε το Βασίλειο της Σικελίας (1194) και ο αρραβώνας του Αρθούρου ακυρώθηκε. Ακολούθησε νέο σχέδιο με στόχο να παντρευτεί η αδελφή του Ελεονώρα της Βρετάνης τον δελφίνο Λουδοβίκο, γιο και διάδοχο του βασιλιά της Γαλλίας Φιλίππου Αυγούστου, το σχέδιο απέτυχε επίσης. Η μητέρα του Κωνσταντία αναγκάστηκε να ανακηρύξει τον γιο της Αρθούρο συγκυβερνήτη της στη Βρετάνη όταν ο ίδιος ήταν 9 ετών (1196). Την ίδια χρονιά ο Ριχάρδος κάλεσε τον Αρθούρο και τη μητέρα του στη Νορμανδία αλλά ο θετός του πατέρας Ρανούλφος του Μπλαντεβίλ, 4ος κόμης του Τσέστερ και δεύτερος σύζυγος της μητέρας του απήγαγε την Κωνσταντία. Ο Ριχάρδος βάδισε στη Βρετάνη, ελευθέρωσε τον Αρθούρο και τον μετέφερε με ασφάλεια να μεγαλώσει μαζί με τον Λουδοβίκο. Ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος ανακήρυξε ωστόσο διάδοχο λίγο πριν τον θάνατο του τον μικρότερο αδελφό του Ιωάννη τον Ακτήμονα, οι λόγοι ήταν ότι ο Αρθούρος ήταν μόλις 12 ετών και εξαρτημένος από τον βασιλιά της Γαλλίας. Ο Ιωάννης ο Ακτήμονας στέφτηκε αμέσως βασιλιάς της Αγγλίας αλλά η Γαλλική αριστοκρατία δεν τον αναγνώρισε σαν επικυρίαρχο του, ο μικρός Αρθούρος δήλωσε υποτελής του Γάλλου βασιλιά Φιλίππου Αυγούστου. Ο Φίλιππος Αύγουστος αναγνώρισε τα δικαιώματα του Αρθούρου στο Ανζού, το Μαιν και το Πουατού. Ο Αρθούρος Α΄ ανακηρύχτηκε με τον θάνατο του Ριχάρδου δούκας της Βρετάνης, κόμης του Ανζού και κόμης του Ρίτσμοντ. Ο Ιωάννης ο Ακτήμονας έπεισε τελικά τον Σενεσάλιο του Ανζού Γουλιέλμο ντε Ρος να αποστατήσει από τον Αρθούρο, τον παρουσίασε σαν μαριονέτα των Καπετιδών, ο Γουλιέλμος μετέφερε τον Αρθούρο και τη μητέρα του αιχμαλώτους στο Λε Μαν. Ο υποκόμης Αιμερί ωστόσο τους απελευθέρωσε και δραπέτευσαν στην αυλή του στο Ανζέ στην αρχή και κατόπιν στην αυλή του βασιλιά Φιλίππου Αυγούστου.
Σύγκρουση με τον Ιωάννη τον Ακτήμονα
thumb|250px|right|Ο Αρθούρος Α΄ της Βρετάνης δίνει όρκο υποτέλειας στον βασιλιά της Γαλλίας [[Φίλιππος Β΄ της Γαλλίας|Φίλιππο Αύγουστο - Χρονικά του Σαιντ Ντενίς - Βρετανική Βιβλιοθήκη, 14ος αιώνας]] Τον Μάιο του 1200 ο Ιωάννης ο Ακτήμονας και ο Φίλιππος Αύγουστος υπέγραψαν τη "Συνθήκη του Γκουλέτ" με στόχο να διευθετήσουν την εξουσία των Νορμανδών βασιλέων της Αγγλίας σε Γαλλικά εδάφη, ιδιαίτερα τη Βρετάνη. Ο Φίλιππος Αύγουστος αναγνώρισε τον Ιωάννη τον Ακτήμονα νόμιμο βασιλιά της Αγγλίας και διάδοχο του Ριχάρδου του Λεοντόκαρδου εγκαταλείποντας την υποστήριξη που είχε μέχρι τότε στον μικρό Αρθούρο, ο Ιωάννης ο Ακτήμονας με τη σειρά του αναγνώρισε τον Φίλιππο Αύγουστο ανώτατο επικυρίαρχο στην Ανδεγαυική Αυτοκρατορία. Ο Φίλιππος αναγνώρισε τον Ιωάννη κυρίαρχο στο Ανζού και στο Δουκάτο της Βρετάνης, πληρώθηκε σαν αντάλλαγμα με 20.000 στερλίνες. Μετά την υπογραφή της "Συνθήκης του Γκουλέτ" ο Αρθούρος ένοιωσε προδομένος από τον Φίλιππο και κατέφυγε στον θείο του Ιωάννη τον Ακτήμονα, τον αντιμετώπισε στην αρχή φιλικά, αργότερα ο Ιωάννης έγινε καχύποπτος και ο Αρθούρος δραπέτευσε στο Ανζέ. Μερικές πηγές αναφέρουν ότι τον Απρίλιο του 1202 ο Αρθούρος αρραβωνιάστηκε ξανά τη Μαρία της Γαλλίας, δούκισσα της Βραβάντης κόρη του βασιλέως Φιλίππου Αυγούστου με την Αγνή της Μερανίας. Μετά την επιστροφή του στη Γαλλία και με την υποστήριξη του Φιλίππου Β΄ ο Αρθούρος προχώρησε σε εκστρατεία στη Νορμανδία εναντίον του Ιωάννη του Ακτήμονα (1202), το Πουατού επαναστάτησε με την υποκίνηση του. Ο δούκας της Βρετάνης πολιόρκησε τη γιαγιά του και μητέρα του Ιωάννη Ελεονώρα της Ακουιτανίας στον Πύργο του Μιραμπώ, αλλά ο Ιωάννης βάδισε στο Μιραμπώ και αιφνιδίασε τον Αρθούρο (31 Ιουλίου 1202). Ο Αρθούρος συνελήφθη από τους βαρόνους του Ιωάννη (1 Αυγούστου 1202), φυλακίστηκε στο "κάστρο του Φαλαίζ", στο Φαλαίζ της Νορμανδίας.
Φυλάκιση και πιθανή δολοφονία
thumb|250px|right|Το "κάστρο του Φαλαίζ" στο οποίο φυλακίστηκε και θανατώθηκε ο Αρθούρος Στο "κάστρο του Φαλαίζ" ο μικρός Αρθούρος βρισκόταν υπό την επιτήρηση του Ούμπερτ του Μπεργκ. Ο Ιωάννης ο Ακτήμονας έστειλε δυο υπηρέτες να τυφλώσουν και να ακρωτηριάσουν τον δούκα, ο Ούμπερτ ντε Μπεργκ δεν ήθελε να το επιτρέψει αλλά φοβόταν τον Ιωάννη και διέδοσε ότι πέθανε από φυσικές αιτίες. Τα νέα έφτασαν στη Βρετάνη και αμέσως ξέσπασαν πλήθος από φήμες ότι ο Αρθούρος είχε δολοφονηθεί. Την επόμενη χρονιά ο Αρθούρος μεταφέρθηκε στη Ρουέν υπό την επιτήρηση του Ουίλιαμ ντι Μπράος. Ο Αρθούρος εξαφανίστηκε μυστήρια τον Απρίλιο του 1203 την εποχή που ο Γάλλος βασιλιάς Φίλιππος Αύγουστος είχε πετύχει μια μεγάλη σειρά από νίκες απέναντι στον Ιωάννη τον Ακτήμονα. Η μυστήρια εξαφάνιση του Αρθούρου έφερε μια μεγάλη σειρά από φήμες, σύμφωνα με μία από αυτές ο Ιωάννης ο Ακτήμονας σκότωσε τον ανεψιό του με τα χέρια του και πέταξε το πτώμα του στον Σηκουάνα με μια πέτρα στον λαιμό, τα "Χρονικά του Μαργκάμ" γράφουν σχετικά με τον θάνατο του Αρθούρου :
Καταλανικές εκλογές (2017)
Οι περιφερειακές εκλογές των Καταλανών του 2017 πραγματοποιήθηκαν την Πέμπτη 21 Δεκεμβρίου 2017 για να εκλέξουν το 12ο Κοινοβούλιο της Αυτόνομης Κοινότητας της Καταλονίας. Οι εκλογές έγιναν και για τις 135 έδρες του Κοινοβουλίου. Οι εκλογές προκηρύχθηκαν από τον ισπανό πρωθυπουργό Μαριάνο Ραχόι μετά την επίκληση του άρθρου 155 του ισπανικού Συντάγματος του 1978 και την μονομερή κήρυξη ανεξαρτησίας της Καταλονίας.
Αρθούρος Α΄ της Βρετάνης
Φυλάκιση και πιθανή δολοφονία
"Ο βασιλιάς Ιωάννης συνέλαβε τον Αρθούρο και τον κράτησε κάποιο χρονικό διάστημα ζωντανό στη φυλακή. Την Πέμπτη πριν το Πάσχα μετά από ένα γεύμα ο βασιλιάς ήταν τύφλα στο μεθύσι και κυριεύτηκε από δαιμόνια, σκότωσε τον Αρθούρο, του έδεσε μια πέτρα και τον πέταξε στον Σηκουάνα. Την επόμενη μέρα συνέλεξε το πτώμα του Αρθούρου ένας ψαράς με τα δίκτυα του, το μετέφερε κρυφά από τον τύραννο στη μονή του Πρες όπου το έθαψε".
Καταλανικές εκλογές (2017)
Αποτελέσματα
Εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι: 5,553,983
Αρθούρος Α΄ της Βρετάνης
Φυλάκιση και πιθανή δολοφονία
Οι περισσότερες φήμες που κυκλοφορούσαν εκείνη την εποχή αναφέρουν σαν δολοφόνο τον Ουίλιαμ ντι Μπράος, στη συνέχεια ανέβηκε σημαντικά στην εύνοια του Ιωάννη του Ακτήμονα, πήρε πολλά εδάφη και τίτλους. Πολλά χρόνια μετά την εξαφάνιση του Αρθούρου, σε μια σύγκρουση ανάμεσα στον βασιλιά και τον Ουίλιαμ ντι Μπράος η χήρα του Μαώ κατηγόρησε τον Ιωάννη τον Ακτήμονα σαν δολοφόνο. Οι Βρετόνοι όπως και ο βασιλιάς Φίλιππος Αύγουστος δεν έμαθαν ποτέ τι συνέβη πραγματικά και αν ήταν ο Αρθούρος ζωντανός ή νεκρός, δεν άφησε κανένα παιδί. Η διαδοχή στο δουκάτο της Βρετάνης ήταν περίπλοκη υπόθεση που απασχόλησε τόσο τον Ιωάννη τον Ακτήμονα όσο και τον Φίλιππο Αύγουστο, δεν είχε αφήσει παιδιά γι΄αυτό έγινε αντικείμενο διαμάχης ανάμεσα στις αδελφές του. Η αδελφή του Ελεονώρα που λεγόταν "Ισχυρή Κυρία της Βρετάνης" ήταν φυλακισμένη του Ιωάννη του Ακτήμονα επειδή τη θεωρούσε απειλή για τον θρόνο του, παρέμεινε φυλακισμένη και όταν τον διαδέχθηκε ο γιος του Ερρίκος Γ΄ της Αγγλίας. Δεν παντρεύτηκε ποτέ και δεν απέκτησε παιδιά, οι Βρετόνοι υποχρεώθηκαν να την αποκλείσουν από τη διαδοχή επειδή ήταν φυλακισμένη και ζούσε στην Αγγλία. Τον Αρθούρο Α΄ διαδέχτηκε στον θρόνο της Βρετάνης η μικρότερη ετεροθαλής αδελφή της Αλίκη της Βρετάνης, κόρη της μητέρας του Κωνσταντίας με τον τρίτο σύζυγο της Γκυ του Τουάρ.
Εικονοστάσιο
Το εικονοστάσιο είναι μέρος στο οποίο τοποθετούνται εικόνες και μπορεί να αναφέρεται στα εξής αντικείμενα:
Εθνικό Πάρκο Σίμιεν
Το Εθνικό Πάρκο Σίμιεν (Αμχαρικά: ስሜን ተራራ ብሔራዊ ፓርክ) είναι ένα από τα εθνικά πάρκα της Αιθιοπίας το οποίο ιδρύθηκε το 1969 και αποτελεί ένα από τα πρώτα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ.
Περιγραφή
Το πάρκο ιδρύθηκε το 1969, και λίγα χρόνια αργότερα ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς το 1978. Ωστόσο λόγω της σοβαρής μείωσης του πληθυσμού κάποιων από τα ενδημικά είδη της περιοχής, το 1996 το μνημείο χαρακτηρίστηκε ως ευρισκόμενο σε κίνδυνο. Αποχαρακτηρίστηκε ως κινδυνεύον το 2017, ύστερα από τη σταθεροποίηση των πληθυσμών των ενδημικών ζώων και μέτρα για τη μείωση της υπερβόσκησης και του αντικτύπου των επισκεπτών.
Βρίσκεται στο βόρειο Σεμιέν της ζώνης του Γκόνταρ της περιοχής Αμχάρα, και εντός της έκτασης του περιλαμβάνει τα όρη Σιμιέν καθώς και το Ρας Ντασέν η οποία είναι η υψηλότερη βουνοκορφή της χώρας. Στην περιοχή αυτή ζουν πολλά είδη τα οποία απειλούνται με εξαφάνιση, όπως ο Αιθιοπικός λύκος, και σπάνια είδη αίγαγρου τα οποία δεν υπάρχουν σε άλλα σημεία του κόσμου. Ο γελάδας μπαμπουίνος και η αγριόγατα καρακάλ διαβιούν επίσης στα βουνά, όπως και πάνω από 50 είδη πουλιών στα οποία συμπεριλαμβάνεται και ο μεγάλου μεγέθους γυπαετός.
Το πάρκο διασχίζει ένας χωματόδρομος ο οποίος ξεκινά από την πόλη του Ντεμπάρκ όπου έχουν τη βάση τους οι αρχές διαχείρισης και επιμέλειας του πάρκου, συνεχίζει προς τα ανατολικά μέσα από μερικά χωριά ωσπου να φτάσει στο πέρασμα Μπουαχίτ στα 4 χλμ υψόμετρο, και καταλήγει στην πόλη του Μεκάνε Μπιρχάν 10 χλμ έξω από το πάρκο.
Ιωάβ
Ιωάβ ονομάζονται τα δύο αυτά πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης:
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης
Ακασαμενός
Στην Ελληνική μυθολογία ο Ακασαμενός ήταν μυθικός βασιλιάς της Θράκης.
Γιος του Ποσειδών και της Περίβοιας ιδρυτής της πόλης Ακασαμεναί.
Πηγές
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Θράκης Κατηγορία:Επώνυμοι ήρωες της ελληνικής μυθολογίας
D'NASH
Οι D'Nash ήταν οι εκπρόσωποι της Ισπανίας στον 52ο διαγωνισμό της Eurovision που έγινε στο Ελσίνκι της Φινλανδίας, όπου κέρδισαν την 20ή θέση με 43 βαθμούς με το τραγούδι I love you mi Vida. Στις 20 Ιουλίου του 2008, έπειτα από ακόμη μια περιοδεία, ο Ony ανακοίνωσε την αποχώρηση του από το συγκρότημα για να δουλέψει στο νέο μιούζικαλ του Nacho Cano. Οι υπόλοιποι συνεχίζουν πλέον ως τρίο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Ισπανικά pop συγκροτήματα Κατηγορία:Μουσικά τρίο Κατηγορία:Ισπανοί συμμετέχοντες στο Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision
Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2007
EXtended Graphics Array
Το XGA (eXtended Graphics Array) αποτελεί ένα πρότυπο απεικόνισης οθονών της ΙΒΜ, που εισήχθη το 1990.
Το αρχικό πρότυπο XGA προσέθεσε στο πρότυπο VGA τις ακόλουθες αναλύσεις:
Η εκδοχή XGA-2 προσέθεσε true color (24 bits / pixel) στην ανάλυση 640×480, high color στην ανάλυση 1024×768 και υψηλότερους ρυθμούς ανανέωσης εικόνας (refresh rates). Όλα τα XGA modes έχουν aspect ratio 4:3.
Νιοστή ρίζα
Στα μαθηματικά η \nu-οστή ρίζα ενός πραγματικού αριθμού \alpha, όταν το \nu είναι φυσικός αριθμός >1, είναι ο πραγματικός αριθμός \beta, αν. Η \nu-οστή ρίζα του αριθμού \alpha συμβολίζεται με, το σύμβολο λέγεται ριζικό, το \nu δείκτης του ριζικού, ο αριθμός \alpha υπόρριζο και γράφεται  εάν. Αν ο δείκτης \nu είναι άρτιος, ή ρίζα λέγεται άρτια ή άρτιας τάξεως και εάν είναι περιττός, η ρίζα λέγεται περιττή ή περιττής τάξεως. Ένας πραγματικός αριθμός έχει 0, 1 ή 2 \nu-οστές ρίζες, το οποίο εξαρτάται από το \nu και το πρόσημο του \alpha.
Όταν \nu=2, η \nu-οστή ρίζα του \alpha συμβολίζεται  και διαβάζεται τετραγωνική ή δευτέρα ρίζα του \alpha. Όταν \nu=3 συμβολίζεται και διαβάζεται κυβική ή τρίτη ρίζα του \alpha. Όταν συμβολίζεται, , , ... και διαβάζεται τέταρτη, πέμπτη, έκτη, ... ρίζα του \alpha.
Ζαχαρίας Σκορδύλιος
Ο Ζαχαρίας Σκορδύλιος ή Μαραφαράς ήταν Έλληνας λόγιος του 16ου αιώνα.
Αλ Τζουμούμ
Το Αλ Τζουμούμ είναι ένα χωριό στην Επαρχία Μέκκας, στη δυτική Σαουδική Αραβία. Η Αποστολή του Ζαΐντ ιμπν Χαρίθα στο Αλ Τζουμούμ έλαβε χώρα το Σεπτέμβριο του 627, ή στο 6 ε.Ε. του Ισλαμικού ημερολογίου στην εποχή του προφήτη Μωάμεθ.
Ζαχαρίας Σκορδύλιος
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στον Κύδωνα της Κρήτης. Σπούδασε στο πανεπιστήμιο της Πάδοβας και διέτριψε ως εφημέριος στην Βενετία πριν το 1562. Έγινε επίτροπος του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Ιωάσαφ. Λέγεται ότι ζούσε το 1588.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 16ου αιώνα Κατηγορία:Βιογραφία-επέκταση Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι
Αλ Τζουμούμ
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Σαουδικής Αραβίας
Νιοστή ρίζα
Όροι των ριζών
Σε μία \nu-οστή ρίζα που γράφεται έχουμε:
Έχουμε 2 ρίζες
Εάν \nu άρτιος και \alpha>0, τότε, δηλαδή έχει δύο ρίζες τον πραγματικό αριθμό \beta και τον αντίθετό του -\beta επειδή και. Γιαυτό το λόγο, η ισότητα, δεν είναι πάντα πλήρης.
Έχουμε 0 ρίζες
Εάν \nu άρτιος και \alpha<0, τότε η δεν έχει ρίζα (δεν έχει έννοια), διότι δεν υπάρχει πραγματικός αριθμός \beta, τέτοιος ώστε \beta^\nuνα έχει αποτέλεσμα το \alpha<0. Όπως στο προηγούμενο παράδειγμα 2^4=16> 0και (-2)^4=16>0, σε καμιά περίπτωση δεν έχουμε αποτέλεσμα -16, ώστε η να έχει ρίζα. Η ρίζα αυτή δεν έχει έννοια στο σύνολο τον πραγματικών αριθμών και γιαυτό λέγεται φανταστική παράσταση και αντιμετωπίζεται με την χρήση των φανταστικών αριθμών. Είναι σημαντικό όταν χρησιμοποιούμε το σύνολο των πραγματικών αριθμών να εξασφαλίζεται το θετικό υπόρριζο.
Έχουμε 1 ρίζα
Κάθε πραγματικός αριθμός έχει μόνο μία ρίζα περιττής τάξης. Συγκεκριμένα:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αριθμητική Κατηγορία:Στοιχειώδης άλγεβρα Κατηγορία:Μαθηματικές συναρτήσεις
Βολογέσης Β΄ της Παρθίας
Ο Βολογέσης Β΄ της Παρθίας ήταν γιος και διάδοχος του βασιλιά της Παρθίας Βολογέση Α’ το 78 μ.χ., βασίλευσε στην Παρθία για έναν περίπου χρόνο. Ανατράπηκε στη συνέχεια από τον θείο του Πακώρο Β’ μεγαλύτερο αδελφό του πατέρα του. Γιος του ήταν ο μετέπειτα βασιλιάς της Παρθίας Βολογέσης Γ’.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πάρθοι βασιλείς
Δημήτριος Σούνδιας
Ο Δημήτριος Σούντιας ή Σούνδιας (Λευκάδα, 1829-1903) ήταν Έλληνας διπλωμάτης.
Ο πατέρας του, Άγγελος, ήταν μέλος της διοικούσης επιτροπής της Φιλικής Εταιρείας στη Λευκάδα, με αξιόλογη δράση στην οργάνωση του αγώνα.
Εισήλθε στο διπλωματικό σώμα το 1866 και διορίστηκε υποπρόξενος στην Άρτα. Υπηρέτησε την Ελλάδα στις προξενικές της αρχές στην Πρέβεζα, τα Χανιά, τη Βάρνα, τη Βηρυττό και την Τύνιδα. Η μεγαλύτερη υπηρεσία του ήταν στην Πρέβεζα, όπου υπηρέτησε για σχεδόν 27 χρόνια, αρχικά ως υποπρόξενος από το 1869 έως το 1876, στη συνέχεια ως πρόξενος επί τιμή (1878-1882), μετά ως πρόξενος β΄ τάξεως (1882-1885), πρόξενος α΄ τάξεως (1886-1891). Το 1892 υποβιβάσθηκε, με αίτησή του, σε πρόξενο β΄ τάξεως και μετατέθηκε εκ νέου στην Πρέβεζα όπου και τον βρήκε ο πόλεμος του 1897. Η υπηρεσία του ολοκληρώθηκε στην Πρέβεζα το 1900.
Ετιμήθη με τον χρυσό Σταυρό του Τάγματος του Σωτήρος.
Νυμφεύθηκε την Ασπασία Βαλαωρίτη (1832-1895), αδερφή του ποιητή Αριστοτέλη Βαλαωρίτη. Απέκτησαν πέντε τέκνα, τη Λίλα, τον Άγγελο, μετέπειτα δημοτικό σύμβουλο Λάρνακας, την Ευανθία, τον Αλέξανδρο και την Αναστασία, η οποία παντρεύτηκε τον αριστοκρατικής καταγωγής Σουηδό Φρεντερίκ Τσάρλς φον Χάιντενσταμ.
Πέθανε το 1903.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες Κατηγορία:Χρυσός Σταυρός του Τάγματος του Σωτήρος
Καντόνι του Σόλοτουρν
Το καντόνι του Σόλοτουρν (Kanton Solothurn) είναι ένα από τα 26 καντόνια της Ελβετίας. Βρίσκεται στα βορειοδυτικά της χώρας και πρωτεύουσά του είναι το Σόλοτουρν.
Ιστορία
Το χωριό Salodurum ιδρύθηκε στην εποχή του Ρωμαίου αυτοκράτορα Τιβερίου. Το έδαφος του καντονιού περιλαμβάνει γη που ανήκε στην παλαιά πόλη, κυρίως στον Μεσαίωνα. Για τον λόγο αυτό, το σχήμα του είναι ακανόνιστο και περιλαμβάνει δύο εξκλάβια κατά μήκος των γαλλικών συνόρων που συνιστούν ξεχωριστές περιοχές του καντονίου και ανάμεσα από τις οποίες υπάρχουν εδάφη του καντονίου της Βασιλείας-επαρχίας. Το 1481 το καντόνι έγινε μέλος της στρατιωτικής συμμαχίας της πρώην Ελβετικής Συνομοσπονδίας. Στο τέλος της Μεταρρύθμισης, το Σόλοτουρν διατήρησε το Καθολικό του δόγμα. Μεταξύ 1798 και 1803 το καντόνι αποτελούσε μέρος της Ελβετικής Δημοκρατίας. Το 1803 ήταν ένα από τα 19 ελβετικά καντόνια που ανασυστάθηκαν από τον Ναπολέοντα (Διαμεσολάβηση). Το 1830, ο πληθυσμός επαναστάτησε ενάντια στο αριστοκρατικό καθεστώς και το καντόνι έγινε οριστικά φιλελεύθερο-δημοκρατικό. Παρότι ο πληθυσμός ήταν αυστηρά Ρωμαιοκαθολικός, το Σόλοτουρν δεν συμμετείχε στο καθολικό αυτονομιστικό κίνημα (Sonderbund) του 1845-7. Ομοίως, εγκρίθηκαν τα ομοσπονδιακά συντάγματα του 1848 και του 1874. Το ισχύον σύνταγμα του καντονίου χρονολογείται από το 1987.
Διοίκηση
Ο ανώτερος δικαστής (Landammann) είναι ο επικεφαλής του καντονιού. Από την 1η Ιανουαρίου 2023 στο αξίωμα υπηρετεί η Μπρίγκιτ Βάις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καντόνια της Ελβετίας Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γερμανικά (de)
Ναυμαχία της Αγκάλης
Η Ναυμαχία της Αγκάλης ήταν ένα επεισόδιο του 8ετούς Εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα των Ελλήνων (1821 - 1829) το οποίο αποτέλεσε την βασικότερη αιτία για την τελική ήττα των Τουρκο-Αιγυπτιακών ναυτικών δυνάμεων, η οποία συνετελέσθη στο Ναυαρίνο. Έλαβε χώρα τις πρώτες πρωϊνές ώρες της 17 Σεπτεμβρίου του 1827 στη δυτική πλευρά του Κόλπου της Αγκάλης, στην περιοχή της Ιτέας που τότε ονομαζόταν Σκάλα Σαλώνων. Στη ναυμαχία συγκρούστηκαν εννέα πλοία των Οθωμανών με έξι πλοία μιας ελληνοβρετανικής μοίρας, υπό την ηγεσία του Άγγλου ναυάρχου Frank Abney Hastings (ελληνιστί Φραγκίσκου Άστυγξ).
Ιστορικό πλαίσιο
Το Φθινόπωρο του 1827 η Ελληνική Επανάσταση βάδιζε προς εκφυλισμό. Ο Ιμπραήμ κυριαρχούσε σε ολόκληρη την Πελοπόννησο, ενώ ο τουρκικός στρατός υπό τον Κιουταχή είχε σχεδόν εξαλείψει κάθε επαναστατική εστία στη Ρούμελη και μόνο περιορισμένες θέσεις των Ελλήνων παρέμεναν αλώβητες. Μοναδικοί οπλαρχηγοί που είχαν συνεχίσει τους προηγούμενους μήνες με αποτελεσματικότητα τον Αγώνα ήσαν ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης στο Μοριά κι ο Γεώργιος Καραϊσκάκης στην Ανατολική Στερεά Ελλάδα. Η κυβέρνηση της Ύδρας είχε περιέλθει σε αδιέξοδο και αναζητούσε εναγωνίως τρόπους να κρατήσει ζωντανή την ελληνική προσπάθεια για την αποτίναξη του τουρκικού ζυγού. Στην υπηρεσία της είχαν διορισθεί οι άγγλοι αξιωματικοί Ρίτσαρντ Τσωρτς και Λόρδος Κόχραν που είχαν αναλάβει την ηγεσία στρατού και στόλου, αντίστοιχα.
Η ναυμαχία
Ο ναύαρχος Κόχραν έδωσε εντολή στον πλοίαρχο Άστυγξ να πλεύσει με τη μικρή δύναμή του (στην οποία επικεφαλής ήταν το ατμοκίνητο πλοίο "Καρτερία") προς τον Κορινθιακό, ελπίζοντας να πετύχει την ανακούφιση των επαναστατικών δυνάμεων. Στον κόλπο έπλευσε παράλληλα, στις 9 Σεπτεμβρίου μια μικρότερη ελληνική δύναμη τριών πλεούμενων, υπό τον καπετάνιο Γεώργιο Θωμά, κυβερνήτη του σκάφους «Σωτήρ» και έφτασε πρώτος στον κόλπο της Αγκάλης, όπου ναυλοχούσε ο εχθρικός στόλος. Επιχείρησε τότε να τον προσβάλλει ο ίδιος, αλλά συνάντησε κακές καιρικές συνθήκες και υποχρεώθηκε να αποσυρθεί στο Λουτράκι. Ο Άστυγξ, ενήμερος για το συμβάν, επεδίωξε να ενημερώσει τους έλληνες για την παρουσία του, ώστε να αναληφθεί από κοινού μια επιθετική ενέργεια. Ωστόσο, στις 14 Σεπτεμβρίου αποφάσισε να κινηθεί μόνος, αλλά τα ίδια αίτια όπως και στην προηγούμενη περίπτωση, τον ανάγκασαν να οπισθοχωρήσει στα ανοικτά, τηρώντας στάση αναμονής. Τελικά, τρεις ημέρες αργότερα κατέστη δυνατή η συννένωση της ελληνικής με την αγγλική μοίρα, οπότε εκδηλώθηκε η επίθεση. Οι ελληνοβρετανικές δυνάμεις πέτυχαν να κατατροπώσουν τον αντίπαλο τουρκοαιγυπτιακό στόλο και να αποκτήσουν έτσι τον απόλυτο έλεγχο στη θαλάσσια περιοχή, με δυνατότητα πλήρους έκτοτε επικοινωνίας των επαναστατικών τμημάτων Πελοποννήσου και Στερεάς Ελλάδας. Επιπρόσθετα, ο Ιμπραήμ αναγκάσθηκε να στραφεί προς το Ναυαρίνο καταπατώντας την ανακωχή που ίσχυε, πράξη η οποία υπήρξε η απαρχή της οριστικής του αποτυχίας να καταστείλει την Ελληνική Επανάσταση. Οι απώλειες των τούρκων στην Αγκάλη έφτασαν στο μισό της έμψυχης δύναμής τους, ενώ στον αντίποδα, ελάχιστες ήταν εκείνες της ελληνικής πλευράς.
Επετειακές εκδηλώσεις
Στην επέτειο της επιτυχούς ναυμαχίας και συγκεκριμένα την τελευταία Κυριακή του Σεπτεμβρίου κάθε χρόνου, διοργανώνονται τιμητικές εκδηλώσεις από τη Δημοτική Ενότητα Ιτέας, με παρέλαση μαθητών, θρησκευτικές τελετές, δρώμενα (μουσικοχορευτικές αναπαραστάσεις κλπ) και κατάθεση στεφανιών στο υπάρχον Ηρώο, σε ανάμνηση του γεγονότος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ναυμαχίες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 Κατηγορία:Μάχες βρετανικού στρατού Κατηγορία:Μάχες αιγυπτιακού στρατού Κατηγορία:Ιστορία της Φωκίδας Κατηγορία:Ιτέα Φωκίδας
Ανρί Ζοζέφ Αναστάζ Περοτέν
Ο Ανρί Ζοζέφ Αναστάζ Περοτέν (γαλλικά: Henri Joseph Anastase Perrotin, 19 Δεκεμβρίου 1845 - 29 Φεβρουαρίου 1904) ήταν Γάλλος αστρονόμος.
Βιογραφία
Ήταν από το 1884 μέχρι τον θάνατό του Διευθυντής του Αστεροσκοπείου της Νίκαιας. Υπό την καθοδήγησή του έγινε διεξοδική μελέτη του πλανήτη Άρη, καθορίστηκε η περίοδος περιστροφής της Αφροδίτης και υπολογίστηκαν οι ανωμαλίες στην τροχιά του αστεροειδούς Εστία.
Πηγές
Κατηγορία:Γάλλοι αστρονόμοι Κατηγορία:Αστρονόμοι του 19ου αιώνα
Βάμβακα Λακωνίας
Αναφέρεται στα Βενετικά Αρχεία, ως Παλαιομανιάτικος Οικισμός της Μέσα Μάνης «Pabaca», δηλαδή στους προ του 1618 και με συνεχή κατοίκηση οικισμούς ,(μέγιστος πληθυσμός το 1813 με 396 κατοίκους και με 95 κατοίκους το 1829). Επίσης καταγράφεται ως "Χοριό πάμπακα" στα χειρόγραφα του πρακτικού γιατρού Παπαδάκη (1716)(“Φύλλον 31”),που αναφέρεται στους τοπικούς πολέμους των Πατριών της Μέσα Μάνης.Ο Παπαδάκης καταγράφει τα τοπικά επίθετα "αναπλιότης" που πιθανόν αποτελεί και την παλαιότερη καταγεγραμμένη οικογένεια της Βάμβακας (Πατριά Αναπλιωτιάνων) ,το «σολομακάκης» και «πατελέος». Άλλες πατριές της Βάμβακας αποτελούν οι Ντουβιάνοι με τις οικογένειες των Μπαθρέλος, Παντελεάκης, Πουλικάκος, Ψαράκος, Καλφακάκος, Κουκάκης, οι Διασακιάνοι, οι Νικολινιάνοι κ.ά.
Η Βάμβακα συμμετείχε μαζικά, με πολλούς μάχιμους άνδρες από τις ανωτέρω και άλλες οικογένειες, στον Αγώνα της Απελευθέρωσης της Ελλάδας από τον Τουρκικό ζυγό το 1821, με τα ένοπλα τμήματα των Μαυρομιχαλαίων. Την παλαιότατη κατοίκηση της Βάμβακας αποδεικνύει το πλήθος των μεγαλιθικών ερειπίων καθώς και ο αριθμός των βυζαντινών εκκλησιών, όπως των Αγίων Θεοδώρων του 1075.
Σήμερα αποτελεί έναν παραδοσιακό μανιάτικο οικισμό, με ελάχιστους κατοίκους που μόνο οι καλοδιατηρημένοι πύργοι και τα βυζαντινά ερειπωμένα εκκλησάκια του, μαρτυρούν το ένδοξο και πολυτάραχο παρελθόν του. Ο επισκέπτης μπορεί να παρατηρήσει την χαρακτηριστική τοπική αρχιτεκτονική σε πλήθος πύργων, πυργόσπιτων, εκκλησιών. Το χωριό έχει θέα προς το Τηγάνι και τον Κάβο Γκρόσο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λακωνίας Κατηγορία:Μάνη Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Μάνης
Κατάλογος νησιών περιφέρειας Βορείου Αιγαίου
Στην Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου (πληθυσμός 199.231 το 2011) υπάρχουν τα εξής νησιά (ταξινομημένα ανά νομό).
Τα νησιά της περιφέρειας Βορείου Αιγαίου είναι επίσης γνωστά με τη συλλογική ονομασία Ανατολικές Σποράδες: Λέσβος, Χίος, Σάμος, Λήμνος, Ικαρία, Φούρνοι, Οινούσσες, Ψαρά, Άγιος Ευστράτιος και οι εξαρτώμενες από αυτά νησίδες και βραχονησίδες. Στις Ανατολικές Σποράδες ανήκουν γεωγραφικά και τα νησιά Σαμοθράκη (η οποία ανήκει στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης) και Ίμβρος, Τένεδος και το νησιωτικό σύμπλεγμα των Λαγουσών (ή Μαυρυών), τα οποία ανήκουν στην Τουρκία.
Νήσος Λέσβος (ή Μυτιλήνη) (86.436)
39.18278°N, 26.20278°W
Δήμος Λέσβου (έδρα Μυτιλήνη)
Νήσος Λήμνος (16.992)
39.90278°N, 25.22028°W
Δήμος Λήμνου (έδρα Μύρινα)
Νήσος Άγιος Ευστράτιος (ή Αϊ-Στράτης) (270)
39.51889°N, 25.0075°W
Δήμος Αγίου Ευστρατίου (έδρα Άγιος Ευστράτιος)
Νήσος Σάμος (32.973)
37.72806°N, 26.81944°W
Δήμος Σάμου (έδρα Σάμος)
Νήσος Ικαρία (8.423)
37.59944°N, 26.16667°W
Δήμος Ικαρίας (έδρα Άγιος Κήρυκος)
Νήσος Φούρνοι (1.320)
37.59083°N, 26.50222°W
Νήσος Χίος (51.390)
38.38306°N, 26.04444°W
Δήμος Χίου (έδρα Χίος)
Νήσος Οινούσσες (826)
38.52194°N, 26.23111°W
Κένι Γκάμπριελ
Ο Κένεθ "Κένι" Μπερνάρντ Γκάμπριελ (Σάρλοτ, 3 Ιουλίου 1989), είναι Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 2.05 μέτρα, αγωνίζεται στη θέση του πάουερ φόργουορντ, για την Μπρέσια του Πρωταθλήματος Ιταλίας.
Λύκειο
Ο Γκάμπριελ πήγε σχολείο στην Χριστιανική Ακαδημία United Faith, στη Σάρλοτ (Βόρεια Καρολίνα), αγωνιζόμενος στην ομάδα μπάσκετ της.
Κατάλογος νησιών περιφέρειας Βορείου Αιγαίου
Νήσος Ψαρά (454)
38.56944°N, 25.58472°W
Κένι Γκάμπριελ
Κολλέγιο
Έπαιξε κολεγιακό μπάσκετ στα κολέγια Paris Junior (κατηγορία NJCAA) και Auburn (κατηγορία NCAA Division I), αγωνιζόμενος με τους Auburn Tigers.
Κατάλογος νησιών περιφέρειας Βορείου Αιγαίου
Νήσος Ψαρά (454)
Δήμος Ψαρών (έδρα Ψαρά)
Κένι Γκάμπριελ
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Στις 10 Αυγούστου 2012, ο Γκαμπριέλ υπέγραψε το πρώτο επαγγελματικό του συμβόλαιο με την ισραηλινή Μακάμπι Άσντοντ. Στις 20 Νοεμβρίου 2012, έλυσε το συμβόλαιο του έχοντας παρουσία σε πέντε αγώνες. Την υπόλοιπη σεζόν αγωνίστηκε με την ΑΕΛ Λεμεσό της Κύπρου, και τους Taranaki Mountainairs της Νέας Ζηλανδίας.
Κατάλογος νησιών περιφέρειας Βορείου Αιγαίου
Σημειώσεις
Σε παρένθεση αναφέρεται, εφ' όσον κατοικούνται, ο μόνιμος πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή πληθυσμού του 2011 της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛ.ΣΤΑΤ.)
Κένι Γκάμπριελ
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Το καλοκαίρι του 2013 υπέγραψε με το Ρέθυμνο, για την περίοδο 2013-14. Σε 26 παιχνίδια είχε 12.8 πόντους, 9.3 ριμπάουντ, 1 ασίστ και 1 κλέψιμο μ.ό., ενώ κέρδισε το πρώτο βραβείο στα καρφώματα στο Ελληνικό All Star Game, στα Χανιά.
Κατάλογος νησιών περιφέρειας Βορείου Αιγαίου
Σημειώσεις
Οι γεωγραφικές συντεταγμένες βασίζονται στην απεικόνιση του δορυφορικού χάρτη του Google Maps και στις ιστοσελίδες GeoNames και SatelliteViews οι οποίες αναπαράγουν τα δεδομένα από το National Geospatial-Intelligence Agency.
Διοικητική Διαίρεση και πληθυσμός
Βορειο Αιγαιο
Κένι Γκάμπριελ
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Στις 28 Ιουνίου 2014, συμφώνησε να παίξει στην Τουρκία με την Καρσίγιακα για ένας έτος. Τον Ιούλιο του 2015, κέρδισε το Τουρκικό Πρωτάθλημα, αφού η ομάδα του νίκησε την Αναντολού Εφές με 4-1 στους τελικούς του πρωταθλήματος. Στις 3 Αυγούστου 2015, ανανέωσε με την Καρσίγιακα για μια ακόμα σεζόν.
Στις 8 Αυγούστου 2016, υπέγραψε διετή συμφωνία με τη ρωσική λέσχη Λοκομοτίβ Κουμπάν. Στις 24 Νοεμβρίου 2016, αποχώρησε από τον ρωσικό σύλλογο και υπέγραψε με τον Παναθηναϊκό για το υπόλοιπο της σεζόν. Στις 28 Ιουνίου 2017 και αφού κέρδισε δύο τίτλους (νταμπλ) με τον Παναθηναϊκό, ανανέωσε με τους πρωταθλητές για τρία (1+1+1) χρόνια. Με τους πράσινους κέρδισε ακόμα ένα πρωτάθλημα αλλά στις 25 Ιουνίου 2018, ο Παναθηναϊκός επέλεξε να μην ενεργοποιήσει την ανανέωση του συμβολαίου του για το νέο έτος. Μάλιστα ο Γκάμπριελ, ευχαρίστησε την ομάδα για τα δυο χρόνια παρουσίας.
Στις 26 Ιουνίου 2018, επέστρεψε στην Τουρκία, για λογαριασμό της Τουρκ Τέλεκομ. Μάλιστα κέρδισε για δεύτερη φορά το πρώτο βραβείο στα καρφώματα στο Τούρκικο All Star Game.
Τον Οκτώβριο του 2019, υπέγραψε συμβόλαιο με τους Ατλάντα Χοκς, με την ομάδα του ΝΒΑ να του προσφέρει θέση στη θυγατρική τους ομάδα στην Αναπτυξιακή Λίγκα. Στις 21 Μαΐου 2020, βρέθηκε στην κορυφή του Top20 με τα καλύτερα καρφώματα από την πλάγια γραμμή (baseline), της δεκαετίας 2010-20 στην Ευρωλίγκα (απέναντι στη Φενέρμπαχτσε).
Τον Ιούλιο του 2020, συμφώνησε με την Μόρναρ Μπαρ. Την σεζόν 2020-21 μέτρησε 8 πόντους, 2.8 ριμπάουντ και 1.8 ασίστ ανά αγώνα στην Αδριατική Λίγκα.
Στις 23 Ιουλίου 2021, συμφώνησε με την ιταλική Μπρέσια. Τον Δεκέμβριο αναδείχθηκε κορυφαίος αμυντικός του μήνα στο Πρωτάθλημα Ιταλίας. Τη σεζόν 2021-22 είχε κατά μ.ο 8,6 πόντους και 5,8 ριμπάουντ στο Πρωτάθλημα Ιταλίας. Στις 29 Ιουνίου 2022, ανανέωσε το συμβόλαιό του για ακόμα δύο χρόνια. Στις 19 Φεβρουαρίου 2023, κατέκτησε το Κύπελλο Ιταλίας αφού η Μπρέσια νίκησε στον τελικό την Βίρτους Μπολόνια 84-76, με τον ίδιο να έχει 9 πόντους και 10 ριμπάουντ σε 28' συμμετοχής.