cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φάρος Κερατσινίου (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Τελικός Κυπέλλου (2015-16)
Στη διοργάνωση του Κυπέλλου Ελλάδος, στην οποία συμμετείχε για πρώτη φορά με τη σύγχρονη μορφή της, ο Φάρος πραγματοποίησε μία από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις στην ιστορία του θεσμού. Έχοντας συλλέξει έξι νικηφόρα αποτελέσματα, τα πέντε απέναντι σε ομάδες της Α1 Εθνικής Κατηγορίας (Basket League), ο σύλλογος του Κερατσινίου προκρίθηκε στο Μεγάλο Τελικό, ο οποίος θα διεξαχθεί στα τέλη Φεβρουαρίου. Εκεί θα διεκδικήσει το τρόπαιο απέναντι στον Παναθηναϊκό.
Ο Φάρος αποτελεί την πρώτη πρωτοεμφανιζόμενη στην Α2 Εθνική ομάδα που θα διαγωνιστεί ποτέ σε τελικό Κυπέλλου Ελλάδος, ενώ είναι η τρίτη μετά τον Πανελλήνιο και το Ρέθυμνο που έφτασε στο σημείο αυτό χωρίς να ανήκει στο κορυφαίο ελληνικό πρωτάθλημα. Για να το πετύχει απέκλεισε διαδοχικά: το Παγκράτι (79-57), τον Κολοσσό Ρόδου (70-66), το Λαύριο (76-56), τα Τρίκαλα (82-67), τη Νέα Κηφισιά (61-59) και στα ημιτελικά τον Π.Α.Ο.Κ. (69-65).
Το ρόστερ του Φάρου Κερατσινίου για την αγωνιστική περίοδο 2015-16 συνέθεταν οι παρακάτω αθλητές:
ΓΣΛ - Φάρος (2017-2018)
To 2017, παρότι προβιβάστηκε στην Α1 Εθνική, δήλωσε ωστόσο αδυναμία συμμετοχής στο πρωτάθλημα της σεζόν 2017-18. Κατόπιν τούτου συγχωνεύτηκε με την ομάδα του Γ.Σ.Λ. 1928, ομάδα της Λάρισας, η οποία τη σεζόν 2016-17 υποβιβάστηκε στην Β΄ Εθνική, και απέκτησε την ονομασία "ΦΑΡΟΣ – ΓΣΛ 2017", με έδρα την Λάρισα, με την οποία ονομασία αγωνίστηκε τη σεζόν 2017-18 στην Α1 Εθνική τερματίζοντας στην 11η θέση.
Το καλοκαίρι του 2018 ο σύλλογος "ΓΣΛ - Φάρος" μετονομάστηκε σε "Ήφαιστος Λήμνου" και μεταφέρθηκε στη Λήμνο, αλλάζοντας ταυτόχρονα τα χρώματα και το έμβλημα της ομάδας.
Κοινότητα Σουλίου
μικρογραφία|Πανοραμική άποψη περιοχής Σουλίου|εναλλ.= μικρογραφία|Χορός του Ζαλόγγου (Claude Pinet) μικρογραφία|Κιάφα Η Κοινότητα Σουλίου ήταν Κοινότητα του Νομού Θεσπρωτίας, που συστάθηκε με το Σχέδιο «Καποδίστριας» το 1997. Βρισκόταν στα νοτιοανατολικά του Νομού, στα σύνορα με τον Νομό Ιωαννίνων. Ο πληθυσμός της σύμφωνα με την Απογραφή του 2001, ήταν 748 κάτοικοι. Έδρα της ήταν, η Σαμονίδα. Το 2010 με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», μετατράπηκε σε Δημοτική Ενότητα Σουλίου και προσαρτήθηκε στο Δήμου Σουλίου.
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="39.39853" longitude="20.613785" zoom="13" width="1000" height="835" align="center" />
Σουλιου Κατηγορία:Σούλι
Σημαία της Ανδόρρας
right|200px|thumb|[[Αρχείο:FIAV 110000.svg|23px Λόγος σημαίας: 7:10]] Η σημαία της Ανδόρρας υιοθετήθηκε το 1866 (επίσημα από τις 20 Ιουνίου 1996). Είναι τρίχρωμη, με μπλε, κίτρινο και κόκκινο και έχει στο κέντρο το εθνόσημο της χώρας. Η χώρα έχει Σύνταγμα από τις 28 Απριλίου του 1993.
Παρόμοιες σημαίες
Η σημαία της Ανδόρρας έχει τα ίδια χρώματα με τη σημαία του Τσαντ και της Ρουμανίας. Είναι επίσης παρόμοια και με τη σημαία της Μολδαβίας, η οποία όμως έχει διαφορετικό εθνόσημο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ανδορρα Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Ανδόρρας
Apple III
Ο Apple III ήταν ο τρίτος προσωπικός υπολογιστής 8-bit, της Apple ο οποίος παρουσιάστηκε τον Μάιο του 1980. Συμπλήρωσε τον Apple II, ως περισσότερο επαγγελματική εκδοχή του, αλλά αποτέλεσε εμπορική αποτυχία. Ο βασικός λόγος ήταν η πολύ υψηλή τιμή πώλησης και η έλλειψη καινοτομίας σε όλα τα επίπεδα σχεδίασης του. Ήταν μερικώς συμβατός με τον Apple II. Η αρχική τιμή πώλησης στις ΗΠΑ ήταν από 4.340 δολάρια. Η παραγωγή του σταμάτησε τον Απρίλιο του 1984 έχοντας πουλήσει περίπου 70.000 κομμάτια. . Τον διαδέχθηκε ο Apple Lisa και ο Apple IIe.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προσωπικοί υπολογιστές Κατηγορία:Ιστορία υπολογιστών Κατηγορία:Apple
Λίμνη Αλαότρα
Η Λίμνη Αλαότρα (γαλλικά: Lac Alaotra) είναι η μεγαλύτερη λίμνη της Μαδαγασκάρης. Βρίσκεται στην Επαρχία Τομασίνα. Καλύπτει 900 μέτρα και το μέγιστο σημείο κάτω από τη θάλασσα είναι 1,5 μέτρα. Οι υδροβιότοποι που την περιβάλλουν καλύπτουν 7.223 τ.χλμ.. Βρίσκεται ανατολικά της Μαδαγασκάρης. Γύρω της υπάρχουν διάφορες πόλεις, όπως η Βοϊτσάρα, η Ιμεριμαντρόσο, η Αντρέμπα κ.α. Περιβάλλεται από μια πεδιάδα, η οποία έχε τη μεγαλύτερη παραγωγή σε ρύζι από όλες τις άλλες περιοχές της Μαδαγασκάρης. Η Αλαότρα αποτελεί σημαντικό μεν, απειλητικό δε μέρος για πουλιά γλυκού νερού. Ένα από αυτά τα πουλιά είναι η Πάπια του Μέλλερ (Anas melleri) και είναι υπό εξαφάνιση. Άλλα πουλιά είναι η Πάπια της Μαδαγασκάρης και το Πουλί της Αλαότρα.
Κοινότητα Αγίου Ιωάννου Αμαρίου
Η Κοινότητα Αγίου Ιωάννου Αμαρίου είναι κοινότητα του Δήμου Αμαρίου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης η οποία συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 και έδρα τον οικισμό Άγιος Ιωάννης Αμαρίου. Περιλαμβάνει μόνον την έδρα της και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 117 κατοίκους και εκπροσωπείται από τον πρόεδρο κ. Νικόλαο Βασιλάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αμαρίου
Αναστάσοβα
Το όνομα Αναστάσοβα συναντάται στις παλαιότερες ονομασίες των οικισμών:
Γεώργιος Αντωνιάδης
Ο Γεώργιος Αντωνιάδης ήταν Έλληνας νομικός και λογοτέχνης του 19ου αιώνα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1833. Σπούδασε νομική στη Γερμανία. Διετέλεσε σύμβουλος της Αρχαιολογικής Εταιρείας. Μετάφρασε την «Θεία Κωμωδία» του Δάντη.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες νομικοί Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές
Ισογώνια καμπύλη
Ισογώνια καμπύλη είναι αυτή που δημιουργείται από την σχεδιαστική γραμμική ένωση όλων των τόπων ενός γεωγραφικού χώρου οι οποίοι παρουσιάζουν (παρατηρείται) η αυτή τιμή μαγνητικής απόκλισης.
Οι ισογώνιες καμπύλες έχουν την διεύθυνση Βορρά - Νότου.
Κατηγορία:Μαγνητισμός Κατηγορία:Χαρτογραφία
Εθνόσημο της Ανδόρρας
right|200px|thumb|Το εθνόσημο της Ανδόρρας. Το εθνόσημο της Ανδόρρας υπάρχει εδώ και αιώνες, αλλά επισήμως είναι σε ισχύ από το 1969. Κάτω από το εθνόσημο υπάρχει το εθνικό ρητό της χώρας, «Η ενωμένη δύναμη είναι ισχυρότερη». Τα όπλα είναι (ανά τέταρτο):
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ανδόρρα Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Ανδόρρας
Μάχη του Τσινγκτάο
Η Μάχη του Τσινγκτάο ήταν η επίθεση ιαπωνικών και βρετανικών στρατευμάτων στο γερμανικό λιμάνι του Τσινγκτάο (Κινγκτάο) στην Κίνα. Διήρκεσε από τις 31 Οκτωβρίου μέχρι τις 7 Νοεμβρίου 1914 με τη συμμετοχή της Ιαπωνίας και του Ηνωμένου Βασιλείου έναντι της Γερμανίας. Ήταν η πρώτη σύγκρουση ιαπωνικών και γερμανικών στρατευμάτων και η πρώτη αγγλο-ιαπωνική επιχείρηση κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Πλαίσιο
thumb|left|Στολή του [[Ιαπωνικός Αυτοκρατορικός Στρατός|Ιαπωνικού Αυτοκρατορικού Στρατού που χρησιμοποιούνταν κατά την εκστρατεία του Κιαοτσόου.]] Στο τέλος του 19ου αιώνα, η Γερμανία συμμάχησε με άλλες ευρωπαϊκές δυνάμεις για έναν ιμπεριαλιστικό αγώνα για αποικιακές κτήσεις. Όπως και άλλες παγκόσμιες δυνάμεις, οι Γερμανοί άρχισαν να εμπλέκονται στις εσωτερικές υποθέσεις της Κίνας. Μετά τον θάνατο δύο Γερμανών ιεραποστόλων το 1897, η Κίνα αναγκάστηκε να παραδώσει το Κιαοτσόου και τις γύρω περιοχές στο Σαν-τούνγκ στη Γερμανία. Οι Γερμανοί, τότε, ξεκίνησαν να επεκτείνουν την επιρροή τους σε όλη την περιοχή του Σαν-τούνγκ και έχτισαν την πόλη και το λιμάνι του Τσινγκτάο. Το λιμάνι έγινε η βάση της Γερμανικής Επιλαρχίας Ανατολικής Ασίας του Γερμανικού Αυτοκρατορικού Ναυτικού, που συμμετείχε σε γερμανικές επιχειρήσεις στον Ειρηνικό Ωκεανό.
Οι Βρετανοί θεώρησαν την παρουσία των Γερμανών ως απειλή προς τα συμφέροντά τους και μίσθωσαν το Ουέιχαϊ, επίσης στο Σαν-τούνγκ, ως ναυτικό λιμάνι και σταθμό ανεφοδιασμού, ενώ η Ρωσία και η Γαλλία μίσθωσαν τα λιμάνια Πορτ Άρθουρ (σήμερα Λούσουνκου) και Γκουάνγκζουάν αντίστοιχα. Οι Βρετανοί, επίσης, ήρθαν περισσότερο σε επαφή με τους Ιάπωνες.
Η ανάπτυξη της Ιαπωνίας στα τέλη του 19ου αιώνα αντικατοπτρίζει το γεγονός ότι άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και η Ιαπωνία επίσης κατέλαβαν αποικιακές περιοχές στην ηπειρωτική χώρα της Ασίας. Οι διπλωματικές σχέσεις του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ιαπωνίας γίνονταν ολοένα και πιο στενές και η Αγγλο-Ιαπωνική συμμαχία επισημοποιήθηκε στις 30 Ιανουαρίου 1902. Αυτό θεωρήθηκε απαραίτητο και από τις δύο δυνάμεις, ειδικότερα, όμως, η Ιαπωνία το θεώρησε ως ένα επιπλέον βήμα προς την εδραίωσή της ως παγκόσμια δύναμη. Η Ιαπωνία επέδειξε την δυνατότητά της να γίνει εχθρός της Βρετανικής Αυτοκρατορίας μετά τη νίκη της στον Ρωσοϊαπωνικό Πόλεμο (1904-1905). Η συμμαχία παρέμεινε σε ισχύ και κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Μετά την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου τον Αύγουστο του 1914, το Ηνωμένο Βασίλειο ζήτησε σύντομα τη βοήθεια της Ιαπωνίας. Η ιαπωνική κυβέρνηση υπό τον πρωθυπουργό Οκούμα Σιγκενόμπου φοβήθηκε για κλιμάκωση της στρατιωτικής ισχύος, πράγμα που έπαιζε ολοένα και μεγαλύτερο ρόλο στην Ιαπωνική πολιτική. Η κυβέρνηση θεώρησε ότι η διατήρηση ισχυρών δεσμών με τους Βρετανούς θα βοηθούσε στον έλεγχο των στρατιωτικών θεμάτων. Ως αποτέλεσμα, προήλθε πίεση από το Ιαπωνικό Αυτοκρατορικό Ναυτικό, η δομή του οποίου έμοιαζε με εκείνη του βρετανικού Βασιλικού Ναυτικού, καθώς και από τον Ιαπωνικό Αυτοκρατορικό Στρατό, ως επιθυμία για αύξηση της Ιαπωνικής Αυτοκρατορίας.
Σύμφωνα με τους όρους της Αγγλο-Ιαπωνικής συμμαχίας, η Ιαπωνία παρατάχθηκε στο πλευρό του Ηνωμένου Βασιλείου. Στις 15 Αυγούστου, η Ιαπωνία απέστειλε τελεσίγραφο στη Γερμανία, λέγοντας ότι η Γερμανία πρέπει να αποσύρει τα πολεμικά της πλοία από τα ιαπωνικά και κινέζικα ύδατα και να παραδώσουν το Τσινγκτάο στην Ιαπωνία. Την επόμενη μέρα, δόθηκε οδηγία στον γενικό στρατηγό Κάμιο Μιτσουόμι να ξεκινήσει τις προετοιμασίες για την επίθεση στο Τσινγκτάο. Όταν το τελεσίγραφο έληξε στις 23 Αυγούστου, η Ιαπωνία κήρυξε τον πόλεμο στη Γερμανία.
Στο ξεκίνημα των εχθροπραξιών, οι μεγαλύτερες μονάδες της Γερμανικής Επιλαρχίας Ανατολικής Ασίας υπό τον έλεγχο του αντιναυάρχου Μαξιμίλιαν φον Σπέε διασκορπίστηκαν σε αποικίες του κεντρικού Ειρηνικού Ωκεανού για αποστολές ρουτίνας. Τα πλοία συναντήθηκαν Βόρειες Μαριάνες Νήσους για προμήθεια κάρβουνου και, εκτός από το πλοίο SMS Emden, το οποίο κατευθύνθηκε προς τον Ινδικό Ωκεανό, τα υπόλοιπα πλοία κατευθύνθηκαν προς τις δυτικές ακτές της Νοτίου Αμερικής. Εκεί, η επιλαρχία κατέστρεψε μία επιλαρχία του Βασιλικού Ναυτικού στη Μάχη του Κορονέλ προτού καταστραφεί στη Μάχη των Νήσων Φώκλαντ.
Γερμανικές άμυνες
Οι Γερμανοί έχτισαν, επίσης, αμυντικά συστήματα κατά μήκος της θάλασσας, τοποθετώντας νάρκες κοντά στο λιμάνι, ενώ χτίστηκαν και τέσσερις πυροβολαρχίες και πέντε πρόχειρα οχυρώματα.
Τα γεγονότα πριν τη μάχη
thumb|right|Το προ-θωρηκτό Suwo, το κυριότερο πλοίο του Αυτοκρατορικού Ιαπωνικού Ναυτικού κατά τη Μάχη του Τσινγκτάο. thumb|right|Το ιαπωνικό αεροπλανοφόρο Wakamiya, από το οποίο συντονίστηκαν οι πρώτες αεροπορικές επιδρομές από πλοίο στον κόσμο τον Σεπτέμβριο του 1914 εναντίον των Γερμανών στο Τσινγκτάο. thumb|left|Ιαπωνικά στρατεύματα που καταφθάνουν στις ακτές του Τσινγκτάο. thumb|left|Η άφιξη βρετανικών στρατευμάτων στο Τσινγκτάο. Το Αυτοκρατορικό Ιαπωνικό Ναυτικό έστειλε πλοία που διοικούνταν από τον αντιναύαρχο Σαντακίτσι Κάτο, υψώνοντας τη σημαία στο προ-θωρηκτό πλοίο Suwo για να εμποδιστεί η ακτή του Κιαοτσόου που βρισκόταν υπό τον έλεγχο των Γερμανών, επιχείρηση που ξεκίνησε από τις 27 Αυγούστου. Κατά τη διάρκεια των ναυτικών επιχειρήσεων ανοιχτά του Τσινγκτάο, το βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό παρέδωσε το προ-θωρηκτό HMS Triumph και το αντιτορπιλικό HMS Usk στο Αυτοκρατορικό Ιαπωνικό Ναυτικό. Τα βρετανικά πλοία ενσωματώθηκαν στην δεύτερη επιλαρχία με μερικά προβλήματα. Σύμφωνα με γερμανικό δελτίο τύπου, το Triumph καταστράφηκε από γερμανικές πυροβολαρχίες. Στον ιαπωνικό στόλο συμπεριλαμβάνονταν τα θωρηκτά Kawachi, Settsu, το καταδρομικό Kongō, Hiei και το αεροπλανοφόρο Wakamiya, από το οποίο πραγματοποιήθηκαν οι πρώτες επιθέσεις σε ξηρά και θάλασσα από αεροπλάνα που βρίσκονταν σε αυτό.
Η 18η Μεραρχία Πεζικού ήταν ο κυριότερος σχηματισμός του Ιαπωνικού Στρατού που συμμετείχε στις εκστρατείες, με την συμμετοχή περίπου 23.000 στρατιωτών και την υποστήριξη 142 πολυβόλων. Στις 2 Σεπτεμβρίου κατέφτασαν στο Λονγκού του Σαν-τούνγκ, το οποίο βίωνε ισχυρές πλημμύρες την εποχή εκείνη, ενώ στις 18 Σεπτεμβρίου κατέφτασαν στον Κόλπο του Λαοσάν, 29 χιλιόμετρα ανατολικά του Τσινγκτάο. Η Κίνα διαμαρτυρήθηκε για την παραβίαση της ουδετερότητάς της από τους Ιάπωνες, δεν προέβη, όμως, σε εμπλοκή στις επιχειρήσεις.
Η βρετανική κυβέρνηση και άλλες ευρωπαϊκές δυνάμεις ανησυχούσαν για τις προθέσεις των Ιαπώνων στην περιοχή και αποφάσισαν να στείλουν ένα μικρό συμβολικό τμήμα στρατού από το Τιεντσίν για να καθησυχάσουν τους φόβους τους. Το τμήμα στρατού, που αποτελούνταν από περίπου 1.500 μέλη, διοικούνταν από τον Ναθάνιελ Ουόλτερ Μπάρναρντιστον και αποτελούνταν από 1.000 στρατιώτες του 2ου Τάγματος, τους Ακρίτες της Νότιας Ουαλίας και 500 στρατιώτες του 36ου Συντάγματος Σιχ.
Οι Γερμανοί απάντησαν στην απειλή του Τσινγκτάο συγκεντρώνοντας όλα τα διαθέσιμα στρατεύματα της Ανατολικής Ασίας στην πόλη. Ο Κάιζερ Γουλιέλμος Β΄ έθεσε την άμυνα του Τσινγκτάο ως άμεσο στόχο, λέγοντας ότι: «...θα ντροπιαζόμουν περισσότερο αν παρέδιδα το Τσινγκτάο στους Ιάπωνες παρά το Βερολίνο στους Ρώσους».
Η γερμανική φρουρά, υπό τη διοίκηση του Άλφρεντ Μέγιερ-Βάλντεκ, αποτελούνταν από το 3ο Τάγμα Θαλάσσης, ναυτικό προσωπικό και στρατιώτες (Κινέζοι στρατιώτες από τις αποικίες και Αυστρο-ούγγροι ναύτες), οι οποίοι έφταναν τους 3.625 άνδρες. Διέθετε, επίσης, έναν μετριοπαθή αριθμό σκαφών, συμπεριλαμβανομένου του αντιτορπιλικό SMS S-90, τέσσερα κανονιοφόρα (Iltis, Jaguar, Tiger και Luchs) και το Αυστρο-Ουγγρικό προστατευόμενο καταδρομικό SMS Kaiserin Elisabeth.
Η μάχη
Καθώς οι Ιάπωνες προσέγγιζαν τη θέση του, ο Γερμανός διοικητής απέσυρε τις δυνάμεις του από τις δύο εξωτερικές γραμμές και επικεντρώθηκε στην πιο εσωτερική γραμμή άμυνας που βρισκόταν πιο κοντά στην πόλη.
Το αυστρο-ουγγρικό καταδρομικό SMS Kaiserin Elisabeth βρισκόταν στο Τσινγκτάο κατά την έναρξη του πολέμου. Στις 6 Σεπτεμβρίου 1914, η πρώτη μάχη στον αέρα και στην θάλασσα ταυτόχρονα έλαβε χώρα όταν ένα υδροπλάνο Farman που απογειώθηκε από το Wakamiya επιτέθηκε ανεπιτυχώς τα Kaiserin Elisabeth και Jaguar στον Κόλπο Κιαοζού με βόμβες. Νωρίτερα στην μάχη, το Kaiserin Elisabeth και το Jaguar εξόρμησαν έναντι ιαπωνικών πλοίων που μπλόκαραν το Τσινγκτάο. Αργότερα, τα όπλα διαμετρήματος 15 και 4,7 εκατοστών αφαιρέθηκαν από το καταδρομικό και μεταφέρθηκαν στην ακτή, όπου και δημιουργήθηκε η Πυροβολαρχία Ελίζαμπεθ. Το πλήρωμα συμμετείχε αργότερα στην άμυνα του Τσινγκτάο.
Στις 17 Οκτωβρίου 1914, το αντιτορπιλικό S-90 έφυγε από το λιμάνι και απελευθέρωσε μόλις μία τορπίλη, η οποία βύθισε το ιαπωνικό καταδρομικό Takachiho, στο οποίο έχασαν τη ζωή τους 271 άνθρωποι. Το S-90, όμως, δεν μπόρεσε να ξεπεράσει τον αποκλεισμό του λιμανιού και αυτοβυθίστηκε εξαιτίας απώλειας καυσίμων.
Οι Ιάπωνες ξεκίνησαν να οχυρώνουν το οχυρό και την πόλη στις 31 Οκτωβρίου και ξεκίνησαν να κατασκευάζουν παράλληλες σειρές χαρακωμάτων, όπως έγινε και στην Μάχη του Πορτ Άρθουρ εννιά χρόνια νωρίτερα. Πολύ μεγάλα οβιδοβόλα των 11 ιντσών, μαζί με τους πυροβολισμούς ιαπωνικών ναυτικών όπλων, έφεραν την γερμανική άμυνα στο έλεος συνεχών βομβαρδισμών κατά τη διάρκεια της νύχτας, με τους Ιάπωνες να μεταφέρουν ολοένα και πιο κοντά τα χαρακώματά τους υπό την προστασία των όπλων τους. Οι βομβαρδισμοί συνεχίστηκαν για επτά μέρες. Ενώ οι Γερμανοί χρησιμοποίησαν βαριά πυρομαχικά για να επιτεθούν στις θέσεις των δυνάμεων της Αντάντ, τελικά τα πυρομαχικά τους τελείωσαν.
Οι Γερμανοί κατάφεραν να απογειώσουν ένα αεροσκάφος, το οποίο χειριζόταν ο υπολοχαγός Γκίντερ Πλίστσοβ (ένα αεροσκάφος το οποίο χειριζόταν ο υπολοχαγός Μιλερσκόφσκι καταρρίφθηκε). Ο Πλίστσοβ πέταξε από το Τσινγκτάο προς το Βερολίνο στις 6 Νοεμβρίου 1914, μεταφέροντας τις τελευταίες επιστολές του κυβερνήτη μέσα από διπλωματικά κανάλια. Τη νύχτα της 6ης Νοεμβρίου 1914, κύματα ιαπωνικού πεζικού επιτέθηκαν την τρίτη γραμμή άμυνας και συνέτριψαν τους αμυνόμενους. Το επόμενο πρωί, οι γερμανικές δυνάμεις, μαζί με τους Αυστρο-Ούγγρους συμμάχους τους, ζήτησαν την υπογραφή συμφωνίας.
Οι δυνάμεις της Αντάντ κατέλαβαν επισήμως την αποικία στις 16 Νοεμβρίου 1914.
Μετά την ήττα τους, οι Γερμανοί παρακολούθησαν τους Ιάπωνες καθώς παρήλαυναν στο Τσινγκτάο, αλλά γύρισαν τις πλάτες τους όταν παρήλαυναν οι Βρετανοί. Οι Γερμανοί νεκροί θάφτηκαν στο Τσινγκτάο, ενώ οι υπόλοιποι μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδα αιχμαλώτων πολέμου στην Ιαπωνία. Οι Γερμανοί αιχμάλωτοι έτυχαν φιλικής και γεμάτης σεβασμό υποδοχής στην Ιαπωνία. Η παραμονή των γερμανικών στρατευμάτων στην Ιαπωνία διήρκεσε μέχρι την υπογραφή της Συνθήκης των Βερσαλλιών το 1919 αλλά, λόγω τεχνικών ερωτημάτων, δεν επέστρεψαν στην πατρίδα τους μέχρι το 1920.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τσινγκταο
Ιοάν Σλάβιτς
Ο Ιοάν Σλάβιτς (Ioan Slavici, 18 Ιανουαρίου 1848 – 17 Αυγούστου 1925) ήταν Ρουμάνος συγγραφέας.
Γεννήθηκε στη Σίρια της Τρανσυλβανίας, ένα χωριό κοντά στο Αράντ. Εκεί έζησε τα πρώτα 11 χρόνια, και πήγε πρώτα σε Ρουμανικό σχολείο. Πήγε γυμνάσιο στην Τιμισοάρα όπου έμαθε τα γερμανικά. Σπούδασε στο Βουκουρέστι παρά την αντίθετη άποψη της μάνας του. Έμεινε ένα χρόνο στη νομική και συνέχισε τις σπουδές του στη Βιέννη όπου εκπλήρωσε και τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις. Από κει πήρε το δίπλωμα φιλολογίας και φιλοσοφίας. Στη Βιέννη παρέδιδε μαθήματα ιδιωτικά αλλά και στο ινστιτούτο Μανλίου. Διετέλεσε αρχειοφύλακας της Ιεράς συνόδου στο Οράντεα Μάρε. Περνώντας στην Ουγγαρία έγινε γραφέας ενός Ρουμάνου δικηγόρου. Έπειτα έγινε συντάκτης σε μια ρουμάνικη εφημερίδα. Διορίστηκε γραμματέας για την εκτύπωση ιστορικών εγγράφων του Ευδόξιου Χουρμουζιάδου επί υπουργού Τ. Μαγιορέσκου. Μετά την πτώση των συντηρητικών, ανέλαβε τη σύνταξη της εφημερίδας Τίμπουλ. Επανήλθε στη θέση του γραμματέα και ανέλαβε τη σύνταξη της εφημερίδας Τριμπουάνα. Αιτία να μπει στη φυλακή στάθηκε η δημοσίευση ενός πολιτικού λόγου. Μετά το τέλος της ποινής του, επανήλθε στο Βουκουρέστι και ανέλαβε διευθυντής σπουδών στο άσυλο Ελένα Ντοάμνα. Το υπόλοιπο της ζωής του το πέρασε στο Βουκουρέστι γράφοντας και δημοσιεύοντας σε περιοδικά. Έγραψε πάνω από σαράντα μελέτες, μεταφράσεις, τόμους διηγημάτων, θεατρικά έργα και ρομάντζα. Συνεργάστηκε με τα περιοδικά «Κονβορμπίρι», «λιτεράρε», «Βιάτσα Ρουμουνεάσκα», «Σεμανατόρουλ» και «Αντεβέρουλ Λιτεράρ». Ήταν συνιδρυτής του περιοδικού «Βάτρα» μαζί με τον Καρατζιάλε και τον Κοσμπούκ.
Προσωπική ζωή
Συζούσε με μια Γερμανίδα που λεγόταν Λουΐζα, η οποία γρήγορα πέθανε από αρρώστια. Από της επιστολές του στον Νεγκρούτσι φαίνεται ότι του στοίχησε πάρα πολύ. Ακολούθησε ο θάνατος των γονιών του και η δική του αρρώστια. Οικονομικά δεν ήταν καλά. Το 1873 τον βοήθησε ο Νεγκρούτσι να πάει στη Βιέννη και να τον κοιτάξουν γιατροί. Το 1875 όντας καθηγητής στο άσυλο Ελένα Ντοάμνα, αγάπησε μια μαθήτριά του και η αγάπη του αυτή κατέληξε σε γάμο. Στην εποχή της κατοχής, η στάση του απέναντι στους Γερμανούς του στοίχισε μια πενταετή φυλάκιση, με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας. Κατά τη φυλάκιση του αφαιρέθηκε ένα χειρόγραφο συντακτικό, για να ελεγχθεί επειδή έγραφε για υποκείμενα και αντικείμενα, το οποίο κατά την αποφυλακισή τους δεν βρέθηκε. Η κατηγορία του αυτή για εσχάτη προδοσία του στέρησε το βραβείο της Ακαδημίας. Πέθανε στις 25 Αυγούστου του 1925 στα 75 του χρόνια.
Γλώσσα του Σλάβιτς
Η γλώσσα του Σλάβιτς πλάστηκε στην παιδική του ηλικία που έζησε μέσα στους αγρότες μαζί με τον παππού του. Απ αυτόν άκουσε τα πρώτα παραμύθια, ενώ ήρθε σε επαφή με τα πρώτα βιβλία, όλα γραμμένα σε δημώδη γλώσσα. Εδώ διαμορφώθηκε ο τρόπος σκέψης και της γλώσσας που αφορούσε στη μεγάλη μάζα των απλοϊκών ανθρώπων και δη των αγροτών. Η συνεχή του επαφή βέβαια με την ουγγαρέζικη γλώσσα και με τη Βιέννη επηρέασε τη μητρική γλώσσα και αυτό το παρατήρησε ο Νεγκρέσκου. Σίγουρα όμως αυτός ο κίνδυνος βρισκόταν και στα σχολεία που υπήρχαν τότε στο Μπρασώβ ή στο Μπλαζ. Δεν ξεχνάμε τους γλωσσικούς προβληματισμούς εκείνης της εποχής που άγγιζαν τον παραλογισμό, ο οποίος κράτησε έναν αιώνα. Στα 1870 είναι η έναρξη του προβληματισμού για τη γλώσσα με την αντικατάσταση των Σλαβονικών με τα Λατινικά, δεδομένο ότι έπρεπε να φαίνεται η καταγωγή της Ρουμάνικης γλώσσας από. Υπήρξαν πολλές γνώμες μια από τις οποίες έλεγε να απλοποιηθεί η Σλαβονική κι όχι να γίνει αντικατάσταση. Κι εδώ έχουμε αντίστοιχους προβληματισμούς με την ελληνική βέβαια, με προβληματισμούς ανάμεσα στην καθαρεύουσα και τη δημώδη γλώσσα και του ξεκαθαρίσματος από κάθε τι ξενικό στοιχείο. Επίσης έπρεπε να προστεθούν διάφορες λέξεις όπου δεν καλυπτόταν το λεξιλόγιο, λόγω της αφαίρεσης λέξεων που ήταν Σλάβικες ή ενδεχομένως ουγγρικές κι αυτό το ερώτημα το έθετε ο κάθε δάσκαλος. Ακόμα και στη Λατινική υπήρχαν δυο εκδοχές, δυο κατευθύνσεις. Να καθιερωθεί μόνο η γλώσσα ή και η λατινική παράδοση. Οι οπαδοί της Λατινικής παράδοσης ήταν πάρα πολλοί αλλά και αυτοί χάραζαν ο καθένας τον δικό του δρόμο. Ο εκλατινισμός προεκτάθηκε και στα ονόματά τους. Οι Λατινιστές πήρανε δάνεια από την Ιταλική αλλά και εδώ υπήρξε παραλογισμός. Υπήρξε η πρόταση του Ραντουλέσκου να αντικατασταθεί η Ρουμανική με την έτοιμη ιταλική γλώσσα, φιλολογία, φιλοσοφία και γενικά λογοτεχνική παράδοση. Το 1862 δώσανε μια κάποια λύση, όταν αποφάσισαν να γράφονται τα επίσημα έγγραφα με λατινικούς χαρακτήρες. Οι περισσότερες βέβαια δυσκολίες εκλείψανε με την καθιέρωση της φωνητικής ορθογραφίας. Σπουδαίο ρόλο έπαιξε η γενιά του πενήντα. Η γενιά αυτή, με επικεφαλής τον Νεγκρούτσι και Κογκαλνιτσεάνου έγραψαν στη δημώδη γλώσσα του λαού και με σλαβονικά γράμματα. Η γενιά αυτή ονομάστηκε γενιά των μπονζουρίστηδων γιατί συνήθιζε τις ρεβεράντσες και είχε μακριά μαλλιά. Ο Σλάβιτς είχε την ατυχία να γεννηθεί στην Τρανσυλβανία όπου υπήρχε λατινική παράδοση. Οι σπουδές στη Βιέννη τον βοήθησαν γιατί συμμετείχε στο σύλλογο φοιτητών «Ρουμουνία Ζούνα», παράρτημα του συλλόγου «Ζουνίμεα», της κίνησης των οπαδών της γενιάς του 50 που είχανε έδρα το Βουκουρέστι. Ο Εμινέσκου ήταν μέλος αυτής της κίνησης. Ο Σλάβιτς και ο Κρεάνκα έκαναν φιλολογικές βραδυές και διάβαζαν έργα αυτού του κινήματος. Τον Εμινέσκου ο Σλάβιτς τον γνώρισε στη Βιέννη το 1869. Με προτροπή του Εμινέσκου ο Σλάβιτς στράφηκε προς τη μελέτη της Ρουμάνικης γλώσσας.
Προσωπικότητα του Σλάβιτς
Ο Σλάβιτς ήταν άνθρωπος σοβαρός, μετρημένος, ποτισμένος από χριστιανική αγάπη. Πίστευε πολύ στον θεσμό της οικογένειας. Θεωρούσε ότι όταν χάνεται το οικογενειακό αίσθημα, μαζί μ’ αυτό χάνεται και το συναίσθημα της αγάπης προς τον συνάνθρωπο, με κατάληξη την κατάρρευση της κοινωνίας. Επηρεασμένος από τον Ρουσώ, έλεγε ότι όλοι οι άνθρωποι είναι καλοί και αξίζει να αγαπηθούν. Για τον Σλάβιτς η Ρουμανία δεν αποτελούσε γεωγραφική έννοια, αλλά πνευματική και ψυχική ενότητα. Στα πλαίσια αυτά διοργάνωσε με τον Εμινέσκου φοιτητικό συνέδριο, με σκοπό την ψυχική και πνευματική ένωση όλων των Ρουμάνων. Έβλεπε κίνδυνο Σλαβικό και γι αυτές τις ιδέες του φυλακίστηκε. Η απόψή του ήταν ότι για να πραγματοποιηθεί αυτή η ενότητα έπρεπε η αλήθεια να διατυπωθεί στη δημώδη γλώσσα που θα είναι κοινή παντού. Σε ερώτηση τι ήταν γι αυτόν η δημοτική ποίηση η απάντηση ήταν: «Είμαι θαυμαστής της σε μέγιστο βαθμό». Ο Σλάβιτς πίστευε ότι αν υπάρχει κάτι που πρέπει να μείνει πρωτότυπο αυτό είναι η φόρμα. «Το έργο τέχνης είναι μια φόρμα περισσότερο ή λιγότερο τέλεια, που χρησιμεύει στην αναπαραγωγή συναισθημάτων που κατέχουνε τον δημιουργό, όταν το εγκυμονούσε», έλεγε ο Κοσμπούκ. Ο Σλάβιτς προτιμούσε από τους εγχώροιους λογοτέχνες τον Ν. Γκάνε και από τους ξένους τον Paul Heyze, από τους ζωγράφους τον Ραφαήλ και τον Λεονάρντο ντα Βίτσι, από τους συνθέτες τον Μπετόβεν και από τους φιλοσόφους τον Πλάτωνα. Στα έργα του Σλάβιτς περιγράφεται η ηθική και τα αισθήματα των ανθρώπων. Ο Σλάβιτς βέβαια είναι πρώτα διηγηματογράφος. Ο Ν. Κράινικ γράφει για τον Σλάβιτς. Η γλώσσα του Σλάβιτς είναι αντιληπτή παντού, έχει στυλ νοικοκυρεμένο, έχει βαθιές ρίζες στο λαϊκό τρόπο σκέψης, αναδεικνύει ρουμάνικους τύπους, η διήγηση προχωρεί αβίαστα με λεπτομερή αφηγητή που δεν έχει λόγο να βιαστεί. Γράφτηκε με ηρεμία και υπομονή για ήρεμες και υπομονετικές φυσιογνωμίες και χαρακτήρες. Γραμμένη με τέχνη ζυγισμένη επιδιώκει να δηλώσει και διδαχή. Σ’ αυτό οφείλονται και οι εξηγητικές παρεμβάσεις οι παροιμίες και οι αφορισμοί, μας λέει ο μεταφραστής του έργου. Η αίσθηση μετά το διάβασμα ενός έργου του, είναι ότι κάποιος σοφός τάχει διηγηθεί όλα αυτά. Ο Σλάβιτς μας λέει ότι ο τρόπος αφήγησής του επηρεάστηκε από τον τρόπο που έκανε τις διηγήσεις ο παππούς του με γλώσσα απλή, αναφορά στη λαογραφία, μια γλώσσα γεμάτη σφρίγος και ζωή. Ότι κι αν γράφτηκε μετά από αυτό γράφτηκε πάνω σ’ αυτό το στυλ. Την εποχή της δημιουργικότητας του Σλάβιτς, η λογοτεχνική παραγωγή βασίστηκε σε αντιγραφές ξένων προτύπων. Ποιητής αυτή την εποχή αντάξιος του Εμινέσκου ήταν ο Βασίλε Αλεξαντρί, στον οποίο η γαλλική επίδραση ήταν εμφανής. Η γενιά αυτή αγαπούσε τον ρομαντισμό με τους άκρατους συναισθηματισμούς το γλυκανάλατο ή το λυρισμό. Ο Σλάβιτς παραμένει στον αντικειμενικό ρεαλισμό ο οποίος σαν ρεύμα τώρα γεννιέται.
Λογοτεχνικά κινήματα, Σεμανατοριμός-Ποπορανισμός
Στη Ρουμανία υπήρχαν δυο ρεύματα, ο Σεμανατορισμός και ο Ποπορανισμός. Και τα δυο έχουν ως πηγές μελέτης τη δημοτική ποίηση και δημιουργία. Βέβαια στη Ζουμίνεα η δημοτική ποίηση εθεωρείτο κατώτερο λογοτεχνικό είδος, χωρίς καμιά αισθητική αξία. Μέσα σ’ αυτή την ατμόσφαιρα ο Σλάβιτς αξιοποίησε στα διηγήματά του και τη δημώδη Ρουμάνικη γλώσσα. Ήρωές του ταπεινοί άνθρωποι και αγρότες. Το στυλ του Σλάβιτς βγαίνει αβίαστα από τον λόγο και τον τρόπο ζωής των αγροτών. Το 1881 ο Σλάβιτς είναι από τους πρώτους που μεταχειρίζεται μ’ αυτό τον τρόπο το λαϊκό υλικό και τα μνημεία λόγου όπως μας λέει η Γαλλίδα Γκριώλ. Στα 1905 ο Ν. Γκιόργκα διευθυντής του περιοδικού «Σεμανατόρουλ», ζήτησε η εθνική λογοτεχνία να πηγάζει από την ψυχή του Ρουμάνικου λαού. Η κίνηση αυτή στράφηκε ενάντια σε κάθε τι μη ρουμανικό. Έτσι μετεξελίχθηκε ο Σεμανατοριμός σε Ποπορανισμό ένα ρεύμα που μέχρι σήμερα αποτελεί παράδοση και παίρνει υλικό από τη ζωή του λαού και δη των αγροτών. Τέτοιος ποπορανιστής ήταν ο Σλάβιτς, ο οποίος για τη δημιουργία των έργων του δεν έλαβε τίποτα άλλο υπόψη του, δηλαδή κανένα λογοτεχνικό ρεύμα. Μετά τον Σλάβιτς ποπορανιστές είναι οι: Μ. Σαντοβεάνου και ο Τσιοκιρλάν.
Πηγές
Κατηγορία:Ρουμάνοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Ρουμάνοι διηγηματογράφοι Κατηγορία:Ρουμάνοι θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Ρουμάνοι μεταφραστές Κατηγορία:Ρουμάνοι δοκιμιογράφοι
Γιόχαν Γκότφριντ Γκάλε
Ο Γιόχαν Γκότφριντ Γκάλε (γερμανικά:Johann Gottfried Galle, 9 Ιουνίου 1812 – 10 Ιουλίου 1910) ήταν Γερμανός αστρονόμος στο Αστεροσκοπείο του Βερολίνου, ο οποίος, με τη βοήθεια του φοιτητή του Χάινριχ ντ' Αρέ, πέτυχε να ανακαλύψει τον πλανήτη Ποσειδώνα, στις 23 Σεπτεμβρίου 1846. Για τον σκοπό αυτό χρησιμοποίησε τους μαθηματικούς υπολογισμούς του Ουρμπέν Λεβεριέ, που έδιναν προσεγγιστικά το μέρος της ουράνιας σφαίρας όπου θα έπρεπε να βρίσκεται εκείνη την εποχή ο πλανήτης.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γκάλε γεννήθηκε στο Ράντις του κρατιδίου Σαξονία-Άνχαλτ και άρχισε τη σταδιοδρομία του στην αστρονομία ως βοηθός του Γιόχαν Φραντς Ένκε το 1835, αμέσως μετά την έναρξη λειτουργίας του Αστεροσκοπείο του Βερολίνου. Η διδακτορική διατριβή του Γκάλε, που ολοκληρώθηκε το 1845, ήταν μία αναγωγή και κριτική θεώρηση των παρατηρήσεων από τον Δανό αστρονόμο Όλε Ρέμερ μεσημβρινών διαβάσεων αστέρων και πλανητών από τις 20 Οκτωβρίου μέχρι τις 23 Οκτωβρίου του 1706. Το 1851 ο Γκάλε μετακόμισε στο Μπρεσλάου (το σημερινό Βρότσουαφ της Πολωνίας) για να αναλάβει την έδρα της Αστρονομίας στο εκεί πανεπιστήμιο και τη διεύθυνση του τοπικού αστεροσκοπείου.
Σε όλη τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του μελετούσε τους κομήτες και το 1894 (με τη βοήθεια του γιου του Ανδρέα) εξέδωσε ένα κατάλογο με 414 κομήτες. Ο ίδιος ανακάλυψε τρεις κομήτες, όλους στη σύντομη χρονική περίοδο από τις 2 Δεκεμβρίου 1839 ως τις 6 Μαρτίου 1840. Πέθανε στο Πότσνταμ σε ηλικία 98 ετών.
Η πρώτη παρατήρηση του Ποσειδώνα
Περί το 1845 ο Γκάλε απέστειλε ένα αντίγραφο της διδακτορικής του διατριβής στον Ουρμπέν Λεβεριέ, αλλά έλαβε απάντηση ένα χρόνο αργότερα, στις 18 Σεπτεμβρίου 1846. Σε αυτή ο Λεβεριέ του ζητούσε να παρατηρήσει μια συγκεκριμένη περιοχή στα ουράνια για να βρει ένα νέο πλανήτη την ύπαρξη του οποίου είχε προβλέψει με βάση τις παρέλξεις που ασκούσε πάνω στον πλανήτη Ουρανό. Η επιστολή έφθασε στον Γκάλε στις 23 Σεπτεμβρίου. Την ίδια εκείνη νύκτα, και αφού ο Ένκε του έδωσε την άδεια, βρήκε ένα ουράνιο σώμα σε συμφωνία με τις προβλέψεις και επιβεβαίωσε ότι ήταν πλανήτης κατά τα επόμενα δύο βράδια, καθώς είχε μετακινηθεί από την ακριβή θέση του της 23ης.
Αστρονομική εικόνα
Κατηγορία:Γερμανοί αστρονόμοι Κατηγορία:Αστρονόμοι του 19ου αιώνα
Ισοκλινής καμπύλη
Η Ισοκλινής καμπύλη είναι όρος που χρησιμοποιείται κυρίως στη σύνταξη των μαγνητικών χαρτών.
Ισοκλινής καμπύλη είναι αυτή που δημιουργείται από την σχεδιαστική γραμμική ένωση όλων των τόπων ενός γεωγραφικού χώρου οι οποίοι παρουσιάζουν (παρατηρείται) η αυτή τιμή μαγνητικής έγκλισης.
Οι ισοκλινείς καμπύλες έχουν την διεύθυνση Ανατολής - Δύσης.
Κατηγορία:Μαγνητισμός Κατηγορία:Χαρτογραφία
Νίκος Βισκαδουράκης
Ο Νίκος Βισκαδουράκης είναι Έλληνας ζωγράφος.Γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης το 1956. Το 1973, στα 17 του χρόνια, κάνει την πρώτη ατομική του έκθεση στη Βασιλική του Αγίου Μάρκου στο Ηράκλειο. Ακολουθεί δεύτερη ατομική έκθεση το 1978 στον ίδιο χώρο, κατόπιν επιλογής και έγκρισης τώρα του γνωστού σημαντικού Νεοέλληνα ζωγράφου Θωμά Φανουράκη, ο οποίος παραχωρεί μάλιστα και συστατική επιστολή στο νέο ζωγράφο «με ταλέντα που τα ζηλεύει», όπως γράφει χαρακτηριστικά.
Μεσολαβεί η στρατιωτική του θητεία και το 1983/4 εισάγεται στη Σχολή Καλών Τεχνών της Θεσσαλονίκης. Τον δεύτερο χρόνο μπαίνει στο εργαστήρι της Τέτας Μακρή. Κατά τη διάρκεια της σπουδαστικής του περιόδου παρουσιάζει έργα του σε ομαδικές εκθέσεις στην ιδιαίτερη πατρίδα του και στη Δημοτική Πινακοθήκη Λεμεσού («Ηρακλειώτες καλλιτέχνες», 1988), καθώς και σε 2 ατομικές εκθέσεις σε Ηράκλειο και Ρέθυμνο (γκαλερί Σταυρακάκη, 1987 και στο εργαστήρι Α. Θεοδωράκη, 1987). Παράλληλα, εργάζεται για σημαντικές αναθέσεις που λαμβάνει από ιδιώτες όσο και τον Δήμο Ηρακλείου, ενώ έργα του αγοράζονται από την Εμπορική Τράπεζα της Ελλάδος. μικρογραφία|236x236εσ|Ο Οδυσσέας στον Άδη, 2015 Το 1989 ξεκινά τη συνεργασία του με τον χώρο τέχνης Αριάδνη στο Ηράκλειο, που οδηγεί την επόμενη χρονιά σε ατομική του έκθεση, με μία ενότητα έργων που προδίδει ήδη τη νέο-εξπρεσιονιστική του γραφή. Τη δεκαετία αυτή, και ενώ παράλληλα διδάσκει ζωγραφική και ελεύθερο σχέδιο σε σχολές του Ηρακλείου, η γκαλερί Αριάδνη επιλέγει το έργο του για τις διεθνείς φουάρ Art Athina 6, 1998, και Mi Art, Μιλάνο, 2000, όπου αποσπά ιδιαίτερα θετικές κριτικές (βλ. άρθρα: Ντ. Ηλιοπούλου-Ρογκάν στο LIVING, 97, Δεκέμβριος-Ιανουάριος 1997/1998, Μ. Στεφανίδης στο ΑΝΤΙ, 1998 και Δ. Χαρίτος στο ΑΝΤΙ, 1998).
Την περίοδο αυτή, ξεκινά συνεργασία με την γκαλερί Κρεωνίδης και παράλληλα λαμβάνει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις σε Ηράκλειο, Ρέθυμνο και Αθήνα ( γκαλερί Κρεωνίδης, 1998, Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης-Λ. Κανακάκης, 1998 και στην έκθεση «7+7 πλην», Εκθεσιακός χώρος Ένωσης Πτυχιούχων, Αθήνα 2000). Η δεκαετία κλείνει με την αναγγελία της πολύπλευρης συνεργασίας του με τον νεοσυσταθέντα πολυχώρο του Ηρακλείου Παγοποιείον από την Χρυσάννα Καρέλλη με αφιέρωμα στο ζωγράφο στο πρώτο τεύχος της εφημερίδας του χώρου (Παγοποιείον, τχ.1, Σεπτέμβριος 1999 με αφορμή την έκθεση έργων του Νίκου Βισκαδουράκη στο Παγοποιείον, 1999) όπως και με ατομική έκθεση στην γκαλερί Αριάδνη με μία νέα ενότητα έργων, όπου αν και με αναπαραστατική αφετηρία φανερές είναι οι λύσεις μίας κατ’ εξοχήν αφαιρετικής χειρονομιακής γραφής.
Την τελευταία δεκαετία (2000-2010) ο Νίκος Βισκαδουράκης γράφει συχνά στον τοπικό Τύπο. Έργα του βρίσκουν τη θέση τους σε Μουσεία, Πινακοθήκες όσο και στην Πινακοθήκη του Δήμου Ηρακλείου και παράλληλα συμμετέχει σε αρκετές ομαδικές εκθέσεις σε Ηράκλειο, Ρέθυμνο, Χανιά και Πρέβεζα. Το 2005 παρουσιάζει μία νέα ενότητα έργων στη γκαλερί Αριάδνη. Η έκθεση αυτή δίνει την αφορμή για ένα ακόμη εκτενές αφιέρωμα στο ζωγράφο (βλ. Π. Ι. Επιτροπάκης, «Νίκος Βισκαδουράκης. Ένας τοπιογράφος του υποσυνείδητου», Κρητικό Πανόραμα, Μάρτιος-Απρίλιος 2005). Το 2018 το Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσαλονίκης φιλοξενεί την έκθεσή του, 'Ο Οδυσσέας στον Άδη'. Η δεκαετία κλείνει με έκθεση που του διοργανώνει το Ιστορικό Μουσείο Κρήτης με τίτλο «ο Βασιλιάς είναι Γυμνός!».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νίκος Βισκαδουράκης, βίντεο με έργα του
Βίντεο από την έκθεση, 'Ο Οδυσσέας στον Άδη
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Ξανθοφύλλη
Οι ξανθοφύλλες (παλαιότερα φυλλοξανθίνες) είναι οργανικές κυκλικές χημικές ενώσεις που ανήκουν στα καροτενοειδή. Είναι κίτρινες ή πορτοκαλέρυθρες χρωστικές, οι οποίες, μαζί με τα καροτένια χαρακτηρίζονται και ως λιποχρώματα, λόγω της διαλυτότητάς τους σε λίπη και διαλύτες λιπών. Ανευρίσκονται τόσο στο φυτικό όσο και στο ζωικό βασίλειο. Ορισμένες από τις ενώσεις αυτής της τάξης είναι: Και δύο αυτές ενώσεις είναι ισομερείς και ανήκουν στα καροτένια.
Πηγές
Γ. Α. Βάρβογλης, Ν. Ε. Αλεξάνδρου, Οργανική Χημεία, Αθήνα, 1971
Κατηγορία:Χρωστικές Κατηγορία:Λιπίδια Κατηγορία:Φωτοσύνθεση Κατηγορία:Τερπένια και τερπενοειδή
Στρυμονίτες
Οι Στρυμονίτες ή Στρουμιάνοι (σλαβικά: Струмјани) είναι μία από τις σλαβικές φυλές που μαζί με τους Βερζήτες και τους Σαγουδάτες εποίκησαν κατά τον 7ο μ.Χ. αιώνα τα εδάφη της σημερινής Βόρειας Μακεδονίας. Εγκαταστάθηκαν στις ορεινές περιοχές του Στρυμόνα ποταμού στη δυτική Βουλγαρία, από όπου και έλαβαν το όνομά τους και στον παραπόταμο του Στρωμνιτσιώτη που διαρρέει την Στρώμνιτσα στο ανατολικό τμήμα της Βόρειας Μακεδονίας.
Πήραν μέρος στην σλαβική πολιορκία της Θεσσαλονίκης περί το 677. Ως παρατίθεται στο Θαύματα του αγίου Δημητρίου, χρησιμοποιούσαν τα ελαφρά πλοιάριά τους για επιδρομές στα παράλια του βορείου Αιγαίου, έως και στη Θάλασσα του Μαρμαρά. . Θεωρείται επίσης πιθανό ότι βοήθησαν στην αραβική λεηλασία της πόλης το 904.
Η καταγωγή τους είναι από την Σιλεσία της σημερινής Πολωνίας.
Κατάλογος πόλεων της Μαδαγασκάρης
Παραπομπές
Μαδαγασκαρη
Βαρωνία του Γερακίου
Η Βαρωνία του Γερακίου (1209-1262) ήταν κρατίδιο υποτελές στο Πριγκιπάτο της Αχαΐας που ιδρύθηκε το 1209 από τον πρίγκιπα Γουλιέλμο Σαμπλίτη. Αρχικά λεγόταν βαρωνία των Νιβηλέ ή Νιβελέ (Nivelet) κι έπειτα του Γερακίου από το κάστρο, κατοικία της οικογένειας.
Όταν ο Γουλιέλμος Σαμπλίτης διαίρεσε το πριγκιπάτο σε 12 υψηλές βαρωνίες (φέουδα) και τιμάρια, η υψηλή βαρωνία του Γερακίου μαζί με 6 τιμάρια δόθηκε στον Φράγκο ιππότη Γκυ ντε Νιβελέ (Guy de Nivelet). Ήταν μικρή βαρωνία στα όρια της σημερινής Λακωνίας, στην περιοχή της Τσακωνίας.
Ο Γκυ ή ο γιος του Ιωάννης (Jean de Nivelet) έχτισαν το Κάστρο του Γερακίου σε λόφο στους πρόποδες του Πάρνωνα, όπου αργότερα εξελίχθηκε στην μεσαιωνική κώμη του Γερακίου. Η θέση του κάστρου ήταν ιδανική για τον έλεγχο της πεδιάδας τους Έλους, και πιστεύεται ότι το κάστρο κτίστηκε το 1250.
Το 1262 μετά την Μάχη της Πελαγονίας πέρασε στην κατοχή του Δεσποτάτου του Μυστρά. Το 1316 αναφέρεται ότι πήρε μέρος στην Μάχη της Μανωλάδας ο Βαρώνος του Γερακίου Ιωάννης Β΄ (Jean II de Nivelet), ίσως η βαρωνία είχε ανακτηθεί προσωρινά ή απλά διατηρούσε τον τίτλο του βαρώνου. Το 1356 αναφέρεται ότι η Μαρία των Βουρβόνων αγόρασε την Βαρωνία των Νιβηλέτ, ίσως η οικογένεια είχε κάποια τιμάρια ελεύθερα ή είχε αποκτήσει άλλα. Έπειτα από αυτήν αγόρασε την βαρωνία ο Νέριο Α΄ Ατσαγιόλι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Λακωνίας
Πορθμός της Κέρκυρας
thumb|right|280px|Χάρτης των Στενών της Κέρκυρας.
Πορθμός Κέρκυρας, ή Στενά Κερκύρας χαρακτηρίζεται γενικά όλος ο θαλάσσιος δίαυλος που σχηματίζεται μεταξύ της νήσου Κέρκυρας και των ανατολικών έναντι αυτής ηπειρωτικών ακτών της Βαλκανικής, στο Ιόνιο πέλαγος, στη Μεσόγειο.
Περιγραφή
Ο Πορθμός της Κέρκυρας διακρίνεται επιμέρους στο βόρειο Στενό, με το μικρότερο εύρος, το κεντρικό, που αποτελεί ουσιαστικά θαλάσσια λεκάνη. και το νότιο Στενό που είναι ευρύτερο του βορείου. Το Βόρειο Στενό είναι ιδιαίτερα σημαντικό από το γεγονός ότι κατά την έννοια της μέσης γραμμής το ήμισυ του μήκους του (δυτικό) είναι ελληνικά χωρικά ύδατα και το έτερο (ανατολικό), αλβανικά χωρικά ύδατα.
Τα πρόσγεια της εισόδου του Βόρειου Στενού αρχίζουν περίπου βόρεια του βορειότερου ακρωτηρίου της Κέρκυρας που είναι της Αγίας Τριάδος, έναντι του όρμου των Αγίων Σαράντα της Αλβανίας, με κατεύθυνση ΝΑ., ενώ το κυρίως στενό αρχίζει από το ακρωτήριο Αγίας Βαρβάρας (ή Βάρβαρο), στη συνέχεια του Αγίου Στεφάνου, το βορειοανατολικότερο ακρωτήριο της Κέρκυρας και του έναντι αυτού ακρωτηρίου Κυρίου, πλάτους μόλις 1,3 μίλια. Από του σημείου αυτού το στενό αλλάζει κατεύθυνση προς Ν-ΝΔ. μέχρι του κερκυραϊκού άκρου Κουλουρά όπου η μέση γραμμή των χωρικών υδάτων στρέφει ΝΑ. και στη συνέχεια ανατολικά. Το συνολικό μήκος του Βορείου Στενού είναι 4 μίλια (περίπου 7,5 χλμ.).
Νομικό καθεστώς
Το Κεντρικό τμήμα των Στενών και το Νότιο αποτελούν εξ ολοκλήρου ελληνικά χωρικά ύδατα όπου ασκούνται πλήρως τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα παράλληλα με τον διεθνή χαρακτήρα σε ότι αφορά την ελεύθερη ναυσιπλοΐα.
Ναυσιπλοΐα
Δια του Πορθμού της Κέρκυρας εκτελούνται σήμερα αφενός η τακτική θαλάσσια συγκοινωνία με την Κέρκυρα καθώς και διεθνείς πλόες κυρίως από λιμένα Ηγουμενίτσας προς λιμένες Ιταλίας και αντίστροφα καθώς και μεγάλοι περιηγητικοί πλόες με επιβατηγά - πορθμεία και κρουαζιερόπλοια. Επίσης από τον θαλάσσιο δίαυλο αυτό διέρχεται κάθε χρόνο και ένας μεγάλος αριθμός θαλαμηγών και άλλων σκαφών
Λεπτομερείς ναυτιλιακές πληροφορίες για τον Πορθμό της Κέρκυρας παρέχει ο Ελληνικός Πλοηγός 1ος τόμος και ιδιαίτερα ο χάρτης ελληνικής έκδοσης: ΧΕΕ-212. Για επιμέρους λιμενοδείκτες όρμων και λιμένων της Κέρκυρας, εντός των Στενών, παρέχει ο ΧΕΕ-016.
Πέτρος Βάλληνδας
Γεννήθηκε στα Χανιά. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, απ΄όπου έλαβε πτυχίο πολιτικών και οικονομικών σπουδών, έχοντας θητεύσει ως βοηθός στα Kaiser-Wilhelm Institut fur auslandisches offentliches Recht und Volkerrecht και Kaiser-Wilhelm Institut fur auslandisches und internationales Privatrecht.Υφηγητής της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών (1938), καθηγητής της Παντείου Σχολής Πολιτικών Επιστημών (1938) και καθηγητής ιδιωτικού διεθνούς δικαίου και συγκριτικού δικαίου στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης(1944). Ο καθηγητής Βάλληνδας ίδρυσε το Ελληνικό Ινστιτούτο Διεθνούς και Αλλοδαπού Δικαίου το 1939, εμπνεόμενος από αντίστοιχους φορείς της αλλοδαπής.
Πορθμός της Κέρκυρας
Επεισόδιο Στενών Κερκύρας
Με τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το 1946, στο Βόρειο Στενό του Πορθμού της Κέρκυρας σημειώθηκε έντονο διπλωματικό επεισόδιο μεταξύ Αγγλίας και Αλβανίας όταν αγγλικά πολεμικά πλοία επεχείρησαν το διάπλου του και δέχθηκαν αρχικά πυρά από αλβανικά πυροβολεία ενώ πέντε μήνες αργότερα δύο επίσης αγγλικά πλοία προσέκρουσαν σε νάρκες που παράνομα είχε ποντίσει η Αλβανία. Συνέπεια εκείνου του περιστατικού ήταν να χάσουν τη ζωή τους 43 μέλη των πληρωμάτων των δύο πλοίων ενώ το ένα εξ αυτών να υποστεί ολική καταστροφή.
Πέτρος Βάλληνδας
Διευθυντής της υπηρεσίας νομικών μελετών του Υπουργείου Δικαιοσύνης (1938-1941), σύμβουλος επί τιμή του Υπουργείου Εξωτερικών (1947-1960), νομικός σύμβουλος του Υπουργείου Οικονομικών (1958-1960).
Πορθμός της Κέρκυρας
Επεισόδιο Στενών Κερκύρας
Το γεγονός προκάλεσε τη διακοπή των Αγγλοαλβανικών διπλωματικών σχέσεων που έμεινε στην ιστορία της διπλωματίας και του Διεθνούς Δικαίου Θαλάσσης ως επεισόδιο Στενών Κερκύρας.
Πέτρος Βάλληνδας
Μέλος του Μόνιμου Διαιτητικού Δικαστηρίου της Χάγης (1947-1960).
Πορθμός της Κέρκυρας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κέρκυρα Κατηγορία:Πορθμοί της Αλβανίας Κέρκυρα Κέρκυρα Κατηγορία:Πορθμοί της Μεσογείου Κατηγορία:Σύνορα Αλβανίας-Ελλάδας
Πέτρος Βάλληνδας
Συνεργαζόμενο μέλος του Ινστιτούτου Διεθνούς Δικαίου (1952-1960), μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Διεθνούς Ινστιτούτου της Ρώμης για την ενοποίηση του ιδιωτικού δικαίου (1952-1960), καθώς και συνεργαζόμενο μέλος σε σειρά αλλοδαπών επιστημονικών ενώσεων διεθνούς και συγκριτικού δικαίου.
Συνέγραψε πλήθος μονογραφιών, άρθρων και άλλων εκδόσεων με κύρια αντικείμενα το ιδιωτικό διεθνές δίκαιο και το συγκριτικό δίκαιο.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες νομικοί Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Καθηγητές Νομικής Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Κοινότητα Νιθαύρεως
Η Κοινότητα Νιθαύρεως είναι κοινότητα του Δήμου Αμαρίου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 με έδρα τον οικισμό Νίθαυρις. Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα περιλαμβάνει τον οικισμό Βαθιακό. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 413 κατοίκους και εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον πρόεδρο κ. Μιχαήλ Λαντζουράκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Άννα Αποστολάκη
Η Άννα Αποστολάκη (Ρέθυμνο, 1880–1958), ήταν Ελληνίδα αρχαιολόγος.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Αλμπέρ Ζαφί
Ο Αλμπέρ Ζαφί (Albert Zafy, 1 Μαΐου 1927 – 13 Οκτωβρίου 2017) ήταν πολιτικός από τη Μαδαγασκάρη. Υπήρξε πρόεδρος της χώρας από τις 27 Μαρτίου 1993 ως τις 5 Σεπτεμβρίου 1996.
Αντιπολίτευση
Γεννήθηκε στη μικρή πόλη Μπετσιχάκα της βόρειας Μαδαγασκάρης. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Μονπελιέ, στη Γαλλία. Μετά την επιστροφή του από την Ευρώπη έγινε υπουργός Υγείας και Κοινωνικών Υποθέσεων επί προεδρίας του Γκαμπριέλ Ραμαναντσόα.
Αναμούρ
Το Αναμούρ ή Ανεμούριο είναι μια πόλη και διαμέρισμα της επαρχίας Μερσίνης στις ακτές της Μεσογείου της νότιας Τουρκίας, μεταξύ της Αττάλειας και της πόλης Μερσίνης.
Αλμπέρ Ζαφί
Αντιπολίτευση
Έπειτα από την άνοδο του Ντιντιέ Ρατσιράκα στην εξουσία το 1975 ο Ζαφί παραιτήθηκε από την κυβέρνηση και έγινε φοιτητής στο Πανεπιστήμιο της Μαδαγασκάρης.
Αναμούρ
Το Αναμούρ είναι το νοτιότερο σημείο της Ανατολίας, ένα παραθαλάσσιο θέρετρο διάσημο για τις μπανάνες και τα φιστίκια.
Αλμπέρ Ζαφί
Αντιπολίτευση
Το 1988 ίδρυσε την Εθνική Ένωση για τη Δημοκρατία και την Ανάπτυξη (UNDD). Στη διάρκεια εθνικού συνεδρίου της αντιπολίτευσης το 1990,ο Ζαφί εξελέγη πρόεδρος της Επιτροπής των Ενεργών Δυνάμεων (CFV), η οποία ήταν μια ομάδα συνεργασίας συναποτελούμενη από διάφορα κόμματα της αντιπολίτευσης, ανάμεσα στα οποία και το UNDD. Στις 16 Ιουλίου του 1991 το CFV σχημάτισε εναλλακτική κυβέρνηση, με το Ζαφί ως πρωθυπουργό. Στα τέλη Ιουλίου συνελήφθη και παρέμεινε υπό κράτηση από μία εβδομάδα. Στη συνέχεια ένα πλήθος από 100.000 οπαδούς του τον υποδέχτηκαν μετά την απελευθέρωσή του. Κατά τη διάρκεια μιας διαδήλωσης διαμαρτυρίας τραυματίστηκε. Η Αντιπολίτευση κατάφερε να εξαναγκάσει το Ρατσιράκα να συμφωνήσει και να υπογράψει τη συνθήκη Πανόραμα, με βάση την οποία ο ισχυρός άνδρας του νησιού απώλεσε πολλές από τις εξουσίες του και σχηματίστηκε προσωρινή κυβέρνηση στις 31 Οκτωβρίου του 1991. Ο Ζαφί έγινε επικεφαλής της Ανώτατης Αρχής του Κράτους, η οποία αντικατέστησε το Ανώτατο Επαναστατικό Συμβούλιο. Παράλληλα συστάθηκε Συμβούλιο για την Οικονομική και Κοινωνική Αποκατάσταση, όπως επίσης και Εθνοσυνέλευση για μεταβατικό χρονικό διάστημα.
Αναμούρ
Ετυμολογία
Η ονομασία Αναμούρ έχει μεταλλαχθεί από το αρχαίο ελληνικό Ἀνεμούριον (λατινικά: Anemurium), που σημαίνει "ανεμόμυλος".
Αλμπέρ Ζαφί
Πρόεδρος
Το Νοέμβριο του 1992 διεξάχθηκαν πολυκομματικές εκλογές στις οποίες στον πρώτο γύρο ο Ζαφί προηγήθηκε με γύρω στο 45% των ψήφων έναντι περίπου 29% για τον δεύτερο, Ντιντιέ Ρατσιράκα. Στο δεύτερο γύρο, ο οποίος διεξήχθη στις 10 Φεβρουαρίου του 1993, ο Ζαφί εξελέγη πρόεδρος με 66,74% των ψήφων. Ορκίστηκε και ανέλαβε καθήκοντα στις 27 Μαρτίου. Τον Ιούνιο του 1993, οι προσκείμενοι στον Ζαφί κέρδισαν την πλειοψηφία των εδρών στις βουλευτικές εκλογές. Η διαμάχη του με τον πρωθυπουργό Φρανσίσκ Ραβονί τον οδήγησε στο να επιζητήσει αυξημένες εξουσίες, με αποτέλεσμα να εγκριθεί το αίτημα αυτό σε δημοψήφισμα τον Σεπτέμβριο του 1995. Με βάση το θετικό αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, ο πρόεδρος θα είχε πλέον την εξουσία να επιλέγει ο ίδιος τον πρωθυπουργό και όχι η Εθνοσυνέλευση, όπως ίσχυε μέχρι τότε. Ειπλέον, ο πρόεδρος θα είχε πλέον τη δυνατότητα να απολύει τον πρωθυπουργό δίχως να απαιτηθεί η διεξαγωγή νέων εκλογών. Τον επόμενο μήνα ο Ραβονί παραιτήθηκε και νέος πρωθυπουργός διορίστηκε από τον Ζαφί ο Εμανουέλ Ρακοτοβαχινί, πρόεδρος του UNDD και πρώην υπουργός προεδρίας επί αγροτικών ζητημάτων.
Καθαίρεση
Η θητεία του Ζαφί στην προεδρία χαρακτηρίστηκε από την οικονομική κρίση, η οποία επηρέασε αρνητικά τη δημοφιλία του. Επιπλέον, κατηγορήθηκε για διαφθορά και για κατάχρηση εξουσίας, με αποτέλεσμα την καθαίρεσή του από την Εθνοσυνέλευση στις 26 Ιουλίου του 1996. Η απόφαση για την καθαίρεση ήταν με μεγάλη πλειοψηφία: από τους 134 παρόντες βουλευτές, οι 99 ψήφισαν υπέρ της πρότασης για καθαίρεση του προέδρου, 32 την καταψήφισαν και υπήρχαν επίσης τρία άκυρα. Η καθαίρεση επικυρώθηκε από το Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο στις 4 Σεπτεμβρίου. Στις 5 Σεπτεμβρίου ο Ζαφί ανακοίνωσε ότι θα παραιτούνταν από πρόεδρος στις 10 Οκτωβρίου, ενώ περιέγραψε την καθαίρεσή του ως "συνταγματικό πραξικόπημα". Ωστόσο, διεκδίκησε ξανά τη θητεία στο ύπατο αξίωμα στις προεδρικές εκλογές του 1996.
Αναμούρ
Ιστορία
Η πόλη ιδρύθηκε από τους Φοίνικες. Το Ανεμούριον καταλήφθηκε τότε από τους Ασσύριους και τους Χετταίους. Κατά την περίοδο των Χετταίων τον δωδέκατο αιώνα π.Χ., ο κυβερνήτης Τουθάλια Δ' παραχώρησε το Ανεμούριον στον Ματουβάτα, που είχε καταφύγει στο βασίλειό του. Ο Ματουβάτα εκμεταλλεύτηκε την αδυναμία των Χετταίων, καθιερώνοντας το δικό του βασίλειο με πρωτεύουσα το Ανεμούριον. Η κυριαρχία του επεκτάθηκε μέχρι το Αφιόν Καραχισάρ στην κεντρική Ανατολία.
Αλμπέρ Ζαφί
Εκλογές 1996
Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας, κατηγόρησε τους αντιπάλους του και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ως υπαίτιους για την κρίση. Παρότι είχε απωλέσει πολλούς από τους υποστηρικτές του, στον πρώτο γύρο των εκλογών που διενεργήθηκε στις 3 Νοεμβρίου, μπόρεσε να έρθει στη δεύτερη θέση με ποσοστό 23,39% των ψήφων, πίσω από τον Ρατσιράκα, που είχε λάβει ποσοστό 36,61%. Ο Ζαφί στον δεύτερο γύρο υποστηρίχθηκε ακόμα και από πρώην αντιπάλους του, οι οποίοι τον προτιμούσαν από τον Ρατσιράκα, όπως ο Νορμπέρ Ρατσιραχονάνα, ο οποίος είχε ανεπιτυχώς διεκδικήσει την προεδρία. Στις 29 Δεκεμβρίου διεξήχθη ο δεύτερος γύρος που έδωσε τη νίκη στον Ρατσιράκα με οριακή διαφορά σχεδόν 45.000 ψήφων. Ο Ζαφί έλαβε το 49,29%. Αργότερα κατηγόρησε το Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο ότι είχε αλλάξει τα ποσοστά αλλά δεν είχε μιλήσει τότε για χάρη της ειρήνης.
Αναμούρ
Ιστορία
Στα τέλη του δωδέκατου αιώνα π.Χ., η περιοχή καταλήφθηκε από μια νομαδική φυλή, που είχε έρθει από τα βουνά του Καυκάσου. Τότε η πόλη τέθηκε ξανά υπό τον έλεγχο των Φοίνικων και αργότερα των Περσών. Το 333 π.Χ. ο Μέγας Αλέξανδρος έφερε αυτή την ακτή στην Μακεδονική Αυτοκρατορία του και τον διαδέχτηκε η Αυτοκρατορία των Σελευκιδών και μετά οι Αρχαίοι Ρωμαίοι. Η ακτή δόθηκε από τον Μάρκο Αντώνιο στην Κλεοπάτρα ως γαμήλιο δώρο και έχουν ανακαλυφθεί ρωμαϊκά νομίσματα κατά τη διάρκεια της ανασκαφής, που χρονολογούνται από τα χρόνια μεταξύ των αυτοκράτορων Τίτου (79-81 μ.Χ.) και του Βαλεριανού (253–259 μ.Χ.). Τους Ρωμαίους διαδέχθηκαν οι Βυζαντινοί.
Αλμπέρ Ζαφί
Μετέπειτα χρόνια
Στις αρχές του 1998 κινήθηκε προς την καθαίρεση του προέδρου Ρατσιράκα, κατηγορώντας τον μεταξύ άλλων για νεποτισμό, ψευδορκία και παραβίαση του Συντάγματος. Η σχετική πρόταση μομφής καταψηφίστηκε στις 4 Φεβρουαρίου του 1998 με μόνο 60 βουλευτές να την υποστηρίζουν, όταν απαιτούνταν 92 υπέρ. Ο Ζαφί εξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 1998 και αποπειράθηκε ανεπιτυχώς να αποσπαστεί η επαρχία Αντσιρανάνα από τη Μαδαγασκάρη.
Μεσημβρινή
Η Μεσημβρινή ήταν ελληνική καθημερινή πολιτική εφημερίδα της κεντροδεξιάς. Κυκλοφόρησε τα διαστήματα 1961 – 1967 και 1980 – 1994.