cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νέο Ελληνικό Κουαρτέτο
Έχει πραγματοποιήσει πληθώρα συναυλιών σε Ελλάδα και εξωτερικό τόσο με κλασικό όσο και με σύγχρονο ρεπερτόριο, ηχογράφησε άλμπουμ σε διάφορες γνωστές δισκογραφικές εταιρίες όπως η ελληνική Λύρα (LYRA), η σουηδική BIS και η Naxos, με έδρα το Χονγκ Κονγκ, ενώ έχει συνεργαστεί και με καταξιωμένους μουσικούς. Βραβεύτηκε με μεγάλο βραβείο μουσικής της Ένωσης Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών το 2000.
Μαρκόβιτσι (Μπούντβα)
Το Μαρκόβιτσι (σερβικά κυριλλικά: Марковићи) είναι χωριό στα νότια του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου της Μπούντβα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Οικισμοί της Μπούντβα
Τιρουνές Ντιμπάμπα
Στο αγώνισμα αυτό ήταν τρίτη και στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας. Επίσης ήταν δύο φορές παγκόσμια πρωταθλήτρια στα 5.000 μ. (το 2003 και το 2005) και τρεις φορές στα 10.000 μ. (το 2005, το 2007 και το 2013).
Η μικρότερη της αδελφή, Γκενζέμπε Ντιμπάμπα, είναι η κάτοχος του παγκοσμίου ρεκόρ στα 1500 μέτρα.
Γκροσσέτο
Το Γκροσσέτο (ιταλικά: Grosseto) είναι πόλη και δήμος στην Τοσκάνη, στην Ιταλία, πρωτεύουσα της επαρχίας του Γκροσέτο. Η πόλη υπολογίζεται ότι έχει 81.275 κατοίκους (Ιούλιος 2022). Η πόλη βρίσκεται στην πεδιάδα Μαρέμα, 14 χιλιόμετρα μακριά από τη Τυρρηνική Θάλασσα, στις όχθες του ποταμού Ομπρόνε.
Η πρώτη αναφορά στην πόλη γίνεται στο Μεσαίωνα, το 803. Η πόλη αναπτύχθηκε σταθερά. Το 1137 κατελήφθη από Γερμανούς, ενώ το 1151 η πόλη βρέθηκε υπό την κυριαρχία της Σιένα, αν και κατά περιόδους προσπάθησε να απελευθερωθεί. Τελικά η εξουσία της Σιένα έληξε το 1559, όταν δόθηκε στους Μεδίκους από τη Φλωρεντία. Υπό την εξουσία των Μεδίκων η πόλη παρήκμασε. Η πόλη άρχισε να αναπτύσσεται ξανά τον 18ο αιώνα.
Σημαντικά αξιοθέατα της πόλης είναι τα τείχη, τα οποία κατασκευάστηκαν στα μέσα του 16ου αιώνα από τους Μέδικους και αντικατέστησαν τα παλαιότερα, και ο καθεδρικός ναός της πόλης, αφιερωμένος στον άγιο Λαυρέντιο, ο οποίος κατασκευάστηκε την περίοδο 1294-1302 και το καμπαναριό του ολοκληρώθηκε το 1402.
Κάρολος ο Παχύς
Ο Κάρολος Γ΄ της Γαλλίας ή Κάρολος ο Παχύς (Charles III le Gros, 13 Ιουνίου 839 – 13 Ιανουαρίου 888) ήταν Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (881 - 888), βασιλιάς της Αλαμανίας (876 – 888), Βασιλιάς της Ιταλίας (879 – 888), Βασιλιάς της Λοθαριγγίας, Βασιλιάς της Βαυαρίας και Βασιλιάς της Σαξονίας (882) και Βασιλιάς των Ανατολικών Φράγκων (882 – 887). Ο Κάρολος ανήκε στη Δυναστεία των Καρολιδών, ήταν ο νεώτερος από τους τρεις γιους του Λουδοβίκου του Γερμανικού, βασιλιά των ανατολικών Φράγκων με τη σύζυγο του Χέμμα, προπάππους του ήταν ο Καρλομάγνος. Υπήρξε ο τελευταίος νόμιμος Καρολίδης αυτοκράτορας που βασίλευσε σε όλα τα βασίλεια των Φράγκων. Ο Κάρολος ο Παχύς κυβέρνησε πολλά διαφορετικά βασίλεια από την απέραντη αυτοκρατορία του Καρλομάγνου. Η Ανατολική Φραγκία διαιρέθηκε και ο Κάρολος ανέλαβε την Αλαμανία (876), όταν ο μεγαλύτερος αδελφός του Καρλομάνος της Βαυαρίας αχρηστεύτηκε από εγκεφαλικό επεισόδιο κληρονόμησε το Βασίλειο της Ιταλίας.
Ο Πάπας Ιωάννης Η΄ τον έστεψε αυτοκράτορα (881), την επόμενη χρονιά κληρονόμησε τον αδελφό του Λουδοβίκο τον Νεότερο ενοποιώντας το βασίλειο των Ανατολικών Φράγκων (882). Όταν πέθανε ο ξάδελφος του Καρλομάν Β΄ της Γαλλίας (884) κληρονόμησε και τη Δυτική Φραγκία, ενοποιήθηκε μαζί του ολόκληρη η Αυτοκρατορία των Καρολιδών. Ο Κάρολος ο Παχύς ήταν συνεχώς άρρωστος, υπέφερε από Επιληψία που τον ανάγκασε να κλείσει δύο φορές ειρήνη με τους Βίκινγκ, η τελευταία έγινε στην περίφημη πολιορκία των Παρισίων (885-886) που οδήγησε στην πτώση του. Η ενωμένη αυτοκρατορία δεν διατηρήθηκε πολύ, τον Νοέμβριο του 887 ο ανεψιός του Αρνούλφος της Καρινθίας τον εκθρόνισε με πραξικόπημα από την Ανατολική Φραγκία, τη Λοθαριγγία και το Βασίλειο της Ιταλίας. Μετά από μεγάλη πίεση παραιτήθηκε από όλα τα βασίλεια και αποσύρθηκε, πέθανε λίγες βδομάδες αργότερα τον Ιανουάριο του 888 από φυσικά αίτια. Μετά τον θάνατο του η μεγάλη αυτοκρατορία των Καρολιδών διασπάστηκε σε πολλά βασίλεια, ενοποιήθηκε πολλούς αιώνες μετά με τον Ναπολέων Α΄. Το προσωνύμιο "Κάρολος ο Παχύς" δεν υπήρχε την εποχή του, εμφανίζεται για πρώτη φορά σε Σαξονικά χρονικά του 12ου αιώνα χωρίς καμιά αναφορά στο σωματικό του βάρος. Το όνομα αυτό είναι ευρύτατα συνηθισμένο για το πρόσωπο του σε όλες τις σύγχρονες Ευρωπαϊκές γλώσσες. Ο συγγραφέας της εποχής του Ρετζίνο του Προύμ τον καταγράφει με τον θάνατο του ως "αυτοκράτωρ Κάρολος, τρίτος στο όνομα και διακριτικός".
Πρώτα χρόνια
Στην παιδική του ηλικία έχουν καταγραφεί πολλά περιστατικά δαιμονισμού για τον Κάρολο, το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα οι αφροί που έβγαζε από τον στόμα του μπροστά στον βωμό της εκκλησίας, αυτό επηρέασε σοβαρά τον ίδιο και τον πατέρα του. Περιγράφεται ως "πολύ καλός χριστιανός, με φόβο Θεού, εκτελεί πιστά τις εντολές της εκκλησίας με υπακοή, προσεύχεται και τραγουδά συνεχώς υμνώντας τον Θεό". Ο Κάρολος έγινε κόμης του Φράιμπουργκ (859) μια Αλαμανική κομητεία στα σύνορα με τη νότια Λοθαριγγία. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Καρλομάν επαναστάτησε εναντίον του πατέρα τους (863), την επόμενη χρονιά επαναστάτησαν ο Λουδοβίκος ο Νεώτερος και ο Κάρολος (864), ο Καρλομάν δέχτηκε το Δουκάτο της Βαυαρίας. Ο Λουδοβίκος ο Γερμανικός μοίρασε το βασίλειο του στους γιους του (865): ο Λουδοβίκος δέχτηκε το Δουκάτο της Σαξονίας, ο Κάρολος δέχτηκε την Αλαμανία και η Λοθαριγγία μοιράστηκε ανάμεσα στα δύο μικρότερα αδέλφια. Ο Λουδοβίκος Β΄ της Ιταλίας πέθανε (875), συμφώνησε με τον Λουδοβίκο τον Γερμανικό να τον διαδεχτεί ο Καρλομάνος στην Ιταλία, ο Κάρολος ο Φαλακρός όμως επιτέθηκε και στέφτηκε βασιλιάς και αυτοκράτορας. Ο Λουδοβίκος ο Γερμανικός έστειλε στρατό με τους γιους του Κάρολο και Καρλομάνο, τους βοήθησε και ο ξάδελφος τους Βερεγγάριος Α΄ της Ιταλίας. Οι πόλεμοι δεν ήταν επιτυχείς μέχρι την εποχή που πέθανε ο Κάρολος ο Φαλακρός (877).
Όταν πέθανε ο Λουδοβίκος ο Γερμανικός (876) η κληρονομιά του αποφασίστηκε σε Σύνοδο στο Ρις, ο Κάρολος δέχτηκε το μικρότερο μερίδιο με τμήματα της Λοθαριγγίας. Τα τρία αδέλφια συνέχισαν να κυβερνούν με συνεργασία και χωρίς εμφύλιους, φαινόμενο σπάνιο για τις βασιλικές οικογένειες τον Μεσαίωνα, ο Καρλομάνος κληρονόμησε τελικά την Ιταλία από τον θείο του Κάρολο τον Φαλακρό (877). Ο Λουδοβίκος μοίρασε τη Λοθαριγγία και πρόσφερε το ένα τρίτο στον Καρλομάνο και το ένα τρίτο στον Κάρολο, ο Καρλομάνος επέστρεψε το μερίδιο του στον Λουδοβίκο που κυβέρνησε την περιοχή μαζί με τον Κάρολο. Ο Καρλομάνος αχρηστεύτηκε από εγκεφαλικό επεισόδιο (879) και έδωσε τα εδάφη του στα αδέλφια του, τη Βαυαρία παρέλαβε ο Λουδοβίκος και την Ιταλία ο Κάρολος. Η βασιλεία του Καρόλου στην Ιταλία χρονολογείται από τότε, πέρασε τον περισσότερο χρόνο του μέχρι το 886 στο Ιταλικό βασίλειο. Οι βασιλείς των Δυτικών Φράγκων Λουδοβίκος Γ΄ της Γαλλίας και ο αδελφός του Καρλομάν Β΄ της Γαλλίας συμμάχησαν με στόχο να πολιορκήσουν από τον Αύγουστο μέχρι τον Σεπτέμβριο του 877 τον Μπόζο της Προβηγκίας στη Βιέν αλλά απέτυχαν. Η Προβηγκία ήταν επίσημα τμήμα του Ιταλικού βασιλείου αλλά είχε επαναστατήσει εναντίον του Μπόζο, ο Κάρολος έστειλε τον Αύγουστο του 882 τον Ριχάρδο της Βουργουνδίας, κόμη του Οτάν να καταλάβει την πόλη, το πέτυχε τον Σεπτέμβριο. Ο Μπόζο από τότε περιορίστηκε στην περιοχή της Βιέν.
Αυτοκρατορική στέψη
thumb|250px|right|Η αυτοκρατορία του Καρόλου του Παχέως (887). Ο Πάπας Ιωάννης Η΄ αναζήτησε ειρήνη με επιστολή στον Γουίδων Β΄ του Σπολέτο (18 Ιουλίου 880), ο δούκας τον αγνόησε και επιτέθηκε στα Παπικά Κράτη. Ο πάπας ζήτησε τη βοήθεια του Καρόλου του παχέως με τις δυνατότητες που είχε ως βασιλεύς της Ιταλίας, τον έστεψε αυτοκράτορα με ελπίδες να τον βοηθήσει να επιβληθεί στη δυτική Ευρώπη (12 Φεβρουαρίου 881). Ο Κάρολος τον αγνόησε και βοήθησε ελάχιστα, οι παπικές επιστολές έδειχναν ότι ο Ιωάννης Η΄ αναζητούσε συνέχεια από τον Κάρολο να προχωρήσει σε εκστρατείες. Με τη στέψη του σαν αυτοκράτορα ο Κάρολος οικοδόμησε ανάκτορα στη Σελεστά στην Αλσατία στα πρότυπα που οικοδόμησε ο Καρλομάγνος τα ανάκτορά του στο Άαχεν. Το Άαχεν βρισκόταν στο βασίλειο του αδελφού του, ο Κάρολος είχε ανάγκη να οικοδομήσει τα ανάκτορα του στη δυτική Αλαμανία που βρισκόταν στην εξουσία του, η Σελεστά ήταν η ιδανικότερη θέση. Ο Κάρολος συγκάλεσε τον Φεβρουάριο του 882 Δίαιτα στη Ραβέννα στην οποία ο δούκας, ο αυτοκράτορας και ο πάπας συμφιλιώθηκαν, ο Γουίδων Γ΄ του Σπολέτο ορκίστηκε να επιστρέψει τα παπικά εδάφη. Από τις επιστολές του πάπα στον Κάρολο τον Μάρτιο φαίνεται ότι οι όρκοι δεν είχαν εκπληρωθεί, σε Σύνοδο που συνεκλήθη τον Μάιο του 883 στη Νοναντόλα ο Γουίδων κατηγορήθηκε για προδοσία. Ο Γουίδων επέστρεψε στο Σπολέτο και προχώρησε σε συμμαχία με τους Σαρακηνούς, ο Κάρολος έστειλε εναντίον του τον Βερεγγάριο. Ο Βερεγγάριος είχε στην αρχή μεγάλες επιτυχίες αλλά μια επιδημία που θέρισε αργότερα την Ιταλία ανάγκασε τον Κάρολο και τα αυτοκρατορικά στρατεύματα να οπισθοχωρήσουν. Ο Κάρολος υπέγραψε Συνθήκη με τον Δόγη Τζοβάννι Β΄ Παρτετσιπάτσιο, κάθε δολοφόνος δόγη που θα δραπέτευε στα αυτοκρατορικά εδάφη θα πλήρωνε 100 λίβρες χρυσού σαν τιμωρία και θα εξοριζόταν.
Ανατολική Φραγκία
Ο Αλφρέδος ο Μέγας συνέτριψε τους Βίκινγκ στη "μάχη του Έντινγκτον" (878), ξεκίνησε η εγκατάσταση τους στις Κάτω Χώρες. Ο αδελφός του Καρόλου Λουδοβίκος ο Νεώτερος αντιστάθηκε με μεγάλη επιτυχία αλλά πέθανε ύστερα από σύντομη εκστρατεία (20 Ιανουαρίου 882) και άφησε τον θρόνο του στον Κάρολο, το βασίλειο των Ανατολικών Φράγκων ενοποιήθηκε ξανά. Μετά την επιστροφή του από την Ιταλία ο Κάρολος συγκάλεσε Σύνοδο στη Βορμς με στόχο συνομιλίες με τους Βίκινγκ, συμμετείχαν ο γιος του Καρλομάνου Αρνούλφος της Καρινθίας και ο Ερρίκος, κόμης της Σαξονίας. Ο Κάρολος ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με τους αρχηγούς των Βίκινγκ Γκότφριντ και Ζίγκφρηντ, ο Γκότφριντ αποδέχτηκε τον χριστιανισμό, έγινε υποτελής του Καρόλου και παντρεύτηκε την Γκιζέλα κόρη του Λοθάριου Β΄ της Λοθαριγγίας. Οι γνώμες των ιστορικών είναι υπό αμφισβήτηση, δεν υπάρχουν σύγχρονες πηγές οι οποίες να επιβεβαιώνουν τις στρατιωτικές επιχειρήσεις του Καρόλου. Ο Κάρολος φοβήθηκε στη συνέχεια τον Γκότφριντ και τον γαμπρό του Ούγο της Αλσατίας, ζήτησε συνάντηση μαζί τους και τους έριξε στην παγίδα, ο Γκότφριντ εκτελέστηκε, ο Ούγος τυφλώθηκε και απεστάλη στο Προυμ. Ακολούθησε πόλεμος (882-884) στη Μαρκιωνία της Παννονίας μετέπειτα μαρκιωνία της Αυστρίας, ο Αρνούλφος της Καρινθίας συμμάχησε με τον επαναστάτη Ένγκετσολκ Β΄ εναντίον του Αρίμπο της Αυστρίας που είχε διορίσει ο Κάρολος μαργράβο στην περιοχή. Ο Σβατοπλούκ Α΄, κυβερνήτης στη Μεγάλη Μοραβία συμφώνησε να βοηθήσει τον Αρίμπο και έδωσε όρκο πίστης στον Κάρολο (884). Ο αυτοκράτορας έχασε σταδιακά όλους τους υποτελείς του και οι δεσμοί με τον ανεψιό του έσπασαν, κέρδισε νέους ισχυρούς συμμάχους από το δουκάτο της Μοραβίας και τα υπόλοιπα Σλαβικά δουκάτα στην περιοχή.
Δυτική Φραγκία
thumb|250px|right|Ο Κάρολος ο Παχύς σε μικρογραφία του 12ου αιώνα. Ο Καρλομάν Β΄ των Δυτικών Φράγκων πέθανε (12 Δεκεμβρίου 884), οι δυτικοί ευγενείς κάλεσαν τον Κάρολο τον Παχύ να τον διαδεχτεί, ο Κάρολος δέχτηκε με ευχαρίστηση το τρίτο βασίλειο "υπό την εξουσία του". Το Αγγλοσαξονικό χρονικό γράφει ότι ο Καρλομάν δέχτηκε ολόκληρο το βασίλειο εκτός από τη Βρετάνη, δεν φαίνεται ωστόσο να ισχύει. Η στέψη του έγινε από τον επίσκοπο της Λανγκρ (20 Μαΐου 885), στα Βόσγια όρη στη νότια Λωρραίνη. Η διοίκηση του Καρόλου Γ΄ στη Δυτική Φραγκία παραμελήθηκε λόγω της μεγάλης απόστασης από την έδρα του, την εξουσία ασκούσε η τοπική υψηλή αριστοκρατία. Το βασίλειο των Δυτικών Φράγκων λεηλατήθηκε σε μικρότερο βαθμό από τους Βίκινγκ σε σχέση με τις Κάτω Χώρες, αργότερα όμως (885) ένας στρατός Βίκινγκ με αρχηγό τον Ζίγκφρηντ πολιόρκησε το Παρίσι, ο Ζίγκφτηντ ζήτησε χρήματα αλλά ο Κάρολος Γ΄ που βρισκόταν στην Ιταλία αρνήθηκε. Ο Εύδης Α΄ της Γαλλίας που ήταν εκείνη την εποχή Κόμης των Παρισίων ζήτησε τη βοήθεια του και ο Κάρολος έστειλε στο Παρίσι τον Ερρίκο της Σαξονίας. Ο Εύδης ζήτησε ξανά βοήθεια σε νέα επιδρομή των Βίκινγκ, ο βασιλιάς του έστειλε έναν μεγάλο στρατό που περικύκλωσε τον Ρόλλο και ίδρυσε ένα στρατόπεδο στη Μονμάρτη. Ο Κάρολος Γ΄ δεν είχε στόχο να πολεμήσει με τον Εύδη, έστειλε έναν μεγάλο στρατό από τον Σηκουάνα για να λεηλατήσει τη Βουργουνδία που εκείνη την εποχή εξεγέρθηκε. Την επόμενη άνοιξη οι Βίκινγκ αποχώρησαν από τη Γαλλία αφού πήραν 700 ασημένιες λίρες, το κύρος του Καρόλου του παχύ είχε πέσει σημαντικά στη Γαλλία. Την εποχή που ήταν στο Παρίσι ο Κάρολος εξέδωσε έναν μεγάλο αριθμό από διατάγματα, αναγνώρισε σε πολλές περιοχές προνόμια που είχαν παραχωρηθεί από τους προκατόχους του όπως στην Ισπανική Μαρκιωνία και την Προβηγκία. Η Νευστρία βρισκόταν συνεχώς σε επαφή με τη Νάντη, ο Δούκας της Βρετάνης είχε γίνει πανίσχυρος στην κομητεία της Νάντης. Ο Κάρολος παραχώρησε στον Άλαν το δικαίωμα να αποκαλείται αυτοκράτορας. Ένα διάταγμα του Άλαν (897 - 900) καταγράφει δεήσεις για την ψυχή του Καρόλου, πιθανότατα πρόκειται για τον Κάρολο τον Παχύ.
Προβλήματα διαδοχής
Ο Κάρολος ο Παχύς δεν είχε αποκτήσει παιδιά με τη νόμιμη σύζυγο του Ριχάρδις της Σουαβίας, είχε έναν νόθο γιο τον Βερνάρδο (885) που τον όρισε διάδοχο, δεν έγινε αποδεκτός από τους επισκόπους. Ο Πάπας Αδριανός Γ΄ υποστήριξε τον Βερνάρδο, συγκάλεσε Σύνοδο στη Βορμς τον Οκτώβριο του 885 αλλά πέθανε στον δρόμο ενώ διέσχιζε τον Πάδο. Ο Αδριανός Γ΄ είχε στόχο να εκδιώξει όλους τους ανεπιθύμητους επισκόπους και να αναγνωρίσει τη νομιμότητα του Βερνάνδου. Ο χρονικογράφος που ήταν υπεύθυνος για το Μάιντς έγραψε ότι πιθανότατα αρχηγός των ανταρτών ήταν ο Λιούμπερτ αρχιεπίσκοπος του Μάιντς. Ο Κάρολος Γ΄ συγκάλεσε όλους τους επισκόπους της Γαλατίας στη Βορμς με στόχο να αναγνωρίσουν μαζί με τον πάπα τον Βερνάρδο βασιλιά της Λοθαριγγίας. Ο Νότκερ ο Τραυλός ο οποίος θεωρούσε τον Βερνάρδο σαν πιθανό διάδοχο γράφει στα "Χρονικά του Καρλομάγνου" :
"Δεν θα σας πω τίποτα για αυτό μέχρι να δω τον μικρό Βερνάρδο με ένα σπαθί στον μηρό του".
Μετά την αποτυχία της πρώτης επιχείρισης ο Κάρολος προσπάθησε να προχωρήσει σε δεύτερη, τα διατάγματα του έδειχναν ότι είχε στόχο να νομιμοποιήσει τον Βερνάρδο. Στις αρχές του 886 ο Κάρολος Γ΄ συναντήθηκε με τον νέο πάπα Στέφανο Ε΄, του ζήτησε επίσης να νομιμοποιήσει τον Βερνάρδο σαν διάδοχο του. Μια Σύνοδος συνεκλήθη την άνοιξη της επόμενης χρονιάς στο Βάιμπλινγκεν, ο Στέφανος Ε΄ ακύρωσε τη συμμετοχή του (30 Απριλίου 887). Ο Βερεγγάριος είχε μια σύντομη προστριβή με τον επίσκοπο και έχασε την εύνοια του αυτοκράτορα, στις αρχές του Μαΐου του 887 συμφιλιώθηκε και αποζημιώθηκε με μεγάλα δώρα. Ο Κάρολος ο Παχύς εγκατέλειψε τα σχέδια του να ορίσει διάδοχο τον γιο του Βερνάρδο, σε Σύνοδο τον Μάιο στο Κίρσεν υιοθετήθηκε σαν νόθος γιος του ο Λουδοβίκος ο Τυφλός. Η συμφωνία του με τον Λουδοβίκο έγινε πιθανότατα με στόχο να τον βοηθήσει να τοποθετήσει τον Βερνάρδο υποτελή βασιλιά στη Λοθαριγγία. Το καλοκαίρι έφτασε ο Βερεγγάριος στο Κίρσεν πιθανότατα για να οριστεί διάδοχος του Καρόλου Γ΄, διεκδίκησε το βασίλειο της Ιταλίας αμέσως μετά την εκθρόνιση του Καρόλου. Ο Εύδης Α΄ της Γαλλίας επισκέφτηκε τον Κάρολο στο Κίρσεν, είχε πιθανότατα τον ίδιο στόχο. Η παρουσία των μεγιστάνων αυτών στις δυο μεγάλες Συνόδους ήταν απαραίτητες για να νομιμοποιηθεί ο Βερνάνδος, δεν έγινε τελικά λόγω απουσίας του πάπα και ο Κάρολος ο Παχύς νομιμοποίησε τον Λουδοβίκο.
Εκθρόνιση και θάνατος
thumb|250px|right|Ο Κάρολος ο Παχύς - Μεγάλα Χρονικά της Γαλλίας Η εξουσία του Καρόλου του παχύ κατέρρευσε στα τέλη του 887, το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς είχε αποτύχει οριστικά να ορίσει διάδοχο τον νόθο γιο του Βερνάρδο, κάλεσε στην αυλή του τον Εύδη και τον συγγενή του Βερεγγάριο, μάργραβο του Φρίουλι ίσως σαν κληρονόμους. Ο εσωτερικός του κύκλος είχε μεγάλη παρακμή, η σύζυγος του Ριχάρδη κατηγορήθηκε για μοιχεία με τον πρωθυπουργό του και αρχικαγκελάριο επίσκοπο του Βερτσέλλι. Στη δίκη με φωτιά που ακολούθησε αποδείχτηκε η αθωότητά της, η Ριχάρδη αναγκάστηκε να αποσυρθεί σε μοναστήρι. Ο Κάρολος Γ΄ στράφηκε κατόπιν εναντίον του επισκόπου του Βερτσέλλι, τον καθαίρεσε και τον αντικατέστησε με τον αρχιεπίσκοπο του Μαίντς. Την ίδια χρονιά ανατράπηκε η πρώτη ξαδέλφη του Ερμενγάρδη της Ιταλίας κόρη του αυτοκράτορα Λουδοβίκου Β΄ της Ιταλίας και σύζυγος του Μπόζο της Προβηγκίας, ζήτησε από τον Κάρολο Γ΄ την προστασία του γιου της Λουδοβίκου. Ο Κάρολος ο Παχύς τον μετέφερε στην αυλή του και τον υιοθέτησε με στόχο να τον ορίσει διάδοχο σε όλα τα βασίλεια του. Ακολούθησε Σύνοδος στη Φρανκφούρτη (11 Νοεμβρίου 887), εκεί έμαθε ότι ο ανεψιός του Αρνούλφος της Καρινθίας επαναστάτησε, βάδισε στη Γερμανία με έναν στρατό από Βαυαρούς και Σλάβους. Την επόμενη χρονιά έχασε κάθε υποστήριξη στην Ανατολική Φραγκία, οι τελευταίοι που τον εγκατέλειψαν ήταν οι οπαδοί του στην Αλαμανία, οι άντρες της Λοαθαριγγίας δεν δέχτηκαν ποτέ την εκθρόνισή του. Ο Κάρολος ο παχύς τελικά εκθρονίστηκε (17 Νοεμβρίου 887) αν και τα ακριβή γεγονότα δεν είναι γνωστά, δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει τον Αρνούλφο επειδή ήταν άρρωστος, τον γιο του Βερνάνδο τον εμπιστεύτηκε στον Κάρολο. Ο Κάρολος ζήτησε μόνο μερικά κτήματα στη Σουαβία, εκεί αποσύρθηκε και πέθανε σε 6 βδομάδες (13 Ιανουαρίου 888).
Θρύλοι
Η αυτοκρατορία κατέρρευσε χωρίς να αποκατασταθεί ποτέ, ο Ρετζίνο του Προύμ έγραψε ότι κάθε βασίλειο επέλεξε διαφορετικό διάδοχο, ο Αρνούλφος ήθελε ολόκληρη την αυτοκρατορία αλλά τελικά κληρονόμησε μόνο την Ανατολική Φραγκία και τη Λοθαριγγία. Οι Δυτικοί Φράγκοι επέλεξαν νέο βασιλιά τον Εύδη Α΄ αν και είχε αντιταχθεί στον Γουίδων Γ΄ του Σπολέτο που και αυτός με τη σειρά του είχε αντιταχθεί στον Αρνούλφο στη Λοθαριγγία. Ο Γουίδων είχε αποτύχει στη Δυτική Φραγκία και αναζητούσε το Ιταλικό στέμμα αν και ο Βερεγγάριος είχε ήδη στεφτεί βασιλιάς. Ο Λουδοβίκος ο Τυφλός στέφτηκε βασιλιάς της Προβηγκίας όπως ήταν η επιθυμία του Καρόλου, ζήτησε την υποστήριξη του Αρνούλφου και την πέτυχε με υποταγή απέναντι του. Ο Ροδόλφος Α΄ της Βουργουνδίας ο οποίος δεν ήταν Καρολίδης εξελέγη νέος βασιλιάς στην Άνω Βουργουνδία, διεκδίκησε και τη Λοθαριγγία αλλά απέτυχε. Στην Ακουιτανία εξελέγη νέος βασιλιάς ο Ρανούλφος Β΄ του Πουατιέ, δεν αναγνώρισε τον Εύδη Α΄ στον θρόνο των Δυτικών Φράγκων και ανέλαβε την κηδεμονία του μετέπειτα Καρολίδη βασιλιά Καρόλου του Απλού. Δεν είναι γνωστό αν οι επιλογές αυτές έγιναν μετά την εκθρόνιση του Καρόλου Γ΄ από τον θρόνο των Ανατολικών Φράγκων ή τον θάνατο του, το βέβαιο είναι ότι ο Αρνούλφος και ο Βερεγγάριος τον διαδέχθηκαν πριν τον θάνατό του. Η ταφή του έγινε με μεγάλες τιμές στο "Αβαείο του Ράιχεναου" με πολλές προσευχές στις οποίες υμνήθηκε για την ευσέβεια και την αγαθότητά του. Δεν υπάρχουν πληροφορίες για μεγάλες στρατιωτικές του επιτυχίες, πιθανότατα δεν μπορούσε λόγω ανικανότητας, ήταν συνεχώς άρρωστος και ανάπηρος.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Γαλλίας Κατηγορία:Βασιλείς της Ανατολικής Φραγκίας Κατηγορία:Βασιλείς της Ιταλίας Κατηγορία:Βασιλείς της Βαυαρίας Κατηγορία:Βασιλείς της Λοθαριγγίας Κατηγορία:Βασιλείς της Βουργουνδίας Κατηγορία:Βασιλείς της Δυτικής Φραγκίας Κατηγορία:Δυναστεία των Καρολιδών
Σερζ Βεντυρινί
Ο Σερζ Βεντυρινί ή Σερζ Βεντουρινί (Serge Venturini, γενν. 12 Οκτωβρίου 1955) είναι Γάλλος ποιητής. Πολλές μεταμορφώσεις διατρέχουν την ποίησή του: από ποιητής του devenir («γίγνεσθαι»), μέσα από την ποιητική του μετα-ανθρώπινου και του υπερβατικά ανθρώπινου, κατέληξε στη θεματική του transvisible («δια-ορατού»).
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Σέρζ Βεντυρινί γεννήθηκε στο Παρίσι. Η μητέρα του, γεννημένη στο Φιλίνε του Πράτο της Ιταλίας, εργαζόταν περιστασιακά ως μοδίστρα και άλλοτε ως καθαρίστρια. Ο πατέρας του, γεννημένος στο χωριό Ρουτάλι της Κορσικής, ήταν σχεδιαστής χαρτών στο Εθνικό Γεωγραφικό Ινστιτούτο τις καθημερινές και, μαζί με τον αδελφό του, κιθαρίστας και τραγουδιστής σε κορσικανικές εκδηλώσεις και πανηγύρια στο Παρίσι τη δεκαετία του 1950. Ο Σερζ πέρασε την παιδική ηλικία του (και μέχρι 24 ετών) κοντά στο Μουσείο Ροντέν στο 7ο Δημοτικό Διαμέρισμα. Γνώρισε νωρίς τα έργα και τη σκέψη των Ηρακλείτου, Εμπεδοκλέους, Αρθούρου Ρεμπώ και Φρειδερίκου Νίτσε. Σε ηλικία 15 ετών άρχισε να γράφει.
Το 1979 ο Σέρζ Βεντυρινί έφυγε από τη Γαλλία και έζησε στον Λίβανο (1979-1981) και στο Μαρόκο (1981-1984). Μετά από μία ενδιάμεση τριετία στη Γαλλία (1984-1987), έζησε στην Αρμενία (1987-1990) και περισσότερο στην Πολωνία (1990-1996), με προσωρινό διορισμό από το γαλλικό Υπουργείο Εξωτερικών. Από το 1996 μέχρι το 2015 εργάζετο ως καθηγητής Γαλλικών για νεοαφιχθέντες μετανάστες μαθητές. Τα τελευταία χρόνια μοιράζει το χρόνο του ανάμεσα στο Παρίσι και το Ερεβάν συγγράφοντας.
Η «ποίηση του γίγνεσθαι» που εγκαινίασε (poésie du devenir), είναι επηρεασμένη από τον Πιερ Ρεβερντύ και περισσότερο από τον Ρενέ Σαρ. Βρίσκεται στη διασταύρωση ποιήσεως και πεζού λόγου, πολιτικής και φιλοσοφίας, που αναγνωρίσθηκε από τους Ιβ Μπονφουά, Αντρέ ντυ Μπουσέ, Αμπντελατίφ Λααμπί και Λωράν Τερζιέφ. Διευθύνει από το 2009, την Συλλογή « Lettres arméniennes » Αρμενικά Γράμματα στις Éditions L'Harmattan.
ΕΡΓΑ
ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποιητές Κατηγορία:Γάλλοι μεταφραστές Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς
31 Μαρτίου
30 Μαρτίου | 31 Μαρτίου | 1 Απριλίου
Η 31η Μαρτίου είναι η 90η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο. Υπολείπονται 275 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Νεγρεπόντε
Νεγρεπόντε ή Νεγροπόντε καθώς και σπανιότερα Νεγκρεπόντε ή Νεγκροπόντε είναι όνομα προερχόμενο από το ιταλικό Negroponte (μαύρη γέφυρα) και έχει χρησιμοποιηθεί από τους Ενετούς και τους Φράγκους κατά τη Φραγκοκρατία για:
Χρησιμοποιείται επίσης και ως επώνυμο:
Δημώ
Επίσης, τα παρακάτω τρία πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας:
Πηγές
Δημω Δημω
Υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής
Το Υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής δημιουργήθηκε στις 4 Νοεμβρίου 2016 με το Π.Δ 123, από τις υπηρεσίες του πρώην Υπουργείου Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης και καταργήθηκε στις 8 Ιουλίου 2019. Μισό χρόνο αργότερα, στις 15 Ιανουαρίου 2020, η κυβέρνηση αποφάσισε τη σύσταση νέου υπουργείου με όνομα Υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου.
Γενικά
Πριν γίνει ο ανασχηματισμός, ήταν στις προτεραιότητες του Πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα η σύσταση του Υπουργείου για την Μεταναστευτική Πολιτική, αλλά αρχικά οι σχετικές υπηρεσίες παρέμειναν μέρος του Υπουργείου Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης. Η σύσταση του Υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής έγινε στις 4 Νοεμβρίου 2016, ενάμιση μήνα μετά την εκλογή της δεύτερης κυβέρνησης Τσίπρα, του Σεπτεμβρίου 2015.
Διοικητικές Υπηρεσίες
Το Υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής ιδρύθηκε στις 4 Νοεμβρίου 2016 και στελεχώθηκε από τις εξής Γραμματείες του Πρώην Υπουργείου Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης:
Αναφορές
Κατηγορία:Υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής Μεταναστευτικης Πολιτικης
Δίαυλος (μυθολογία)
Σε τοπικό ελευσινιακό μύθο της ελληνικής μυθολογίας ο Δίαυλος ήταν ο πρώτος άνθρωπος πάνω στη Γη, χαρακτηριζόμενος και ως «Ραρίας οικιστήρ», δηλαδή αυτός που κατοίκησε πρώτος τη γη του Ράρα. Ο Δίαυλος αναφέρεται σε απόσπασμα αρχαίου ποιήματος, που περιελάμβανε τις τοπικές παραδόσεις από διάφορα μέρη σχετικώς με τους πρώτους ανθρώπους. Το απόσπασμα παραθέτει ο Ιππόλυτος και αποδίδεται στον Πίνδαρο.
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Μύθοι της ελληνικής μυθολογίας
Λουίς ντε Ουαγκόν Μπαριός
Ο Λουίς ντε Ουαγκόν Μπαριός (λατινικό αλφάβητο : 0 Luis de Uhagón Barrios), ήταν Ισπανός πρωταθλητής της αντισφαίρισης και της Πελότα.
Καριέρα στην αντισφαίριση
Ο Μπαριός ήταν πρωταθλητής Ισπανίας στα δύο πρώτα εθνικά πρωταθλήματα στο μονό που έγιναν το 1910 και το 1911. Το 1910, στη Μαδρίτη, για να κατακτήσει τον τίτλο νίκησε κατά σειρά τον Ρότζερ Κούπερ με 6-4 6-4, τον Αλφέντο Φαλκομπρίντζ με 6-1 6-0, τον Βινσέντε Μαρτίν Μπερτράν ντε Λις με 6-0 7-5 και στον τελικό τον Σαντιάγκο Μέντεζ-Βίγκο με 6-2 6-2 6-0. Το έπαθλο του ήταν ένα κύπελλο αθλοθετημένο από τον Ισπανό βασιλιά Αλφόνσο ΙΓ΄ όπου έκανε και ο ίδιος την απονομή.
Ήταν επίσης νικητής στο διεθνές πρωτάθλημα της Μαδρίτης το το 1910 στο μονό κερδίζοντας στον τελικό τον Βινσέντε Μαρτίν Μπερτράν ντε Λις και στο μεικτό με συμπαίκτρια τη Lili Rozpide. Κι εδώ το κύπελλο ήταν αθλοθετημένο από τον βασιλιά ενώ στο μεικτό από τη βασίλισσα Χριστίνα.
Καριέρα στην Πελότα
Ο Μπαριός στην πελότα ήταν αθλητής του συλλόγου "Κλούμπ ντε Σπορ Βάσκο" (Club de Sport Vasco) κι έπαιξε στον πρώτο αγώνα που έδωσε στη Μαδρίτη, ενώπιον του βασιλιά, το 1900 σε συνάντηση με Αργεντινούς, μάλιστα αναφέρεται ότι νίκησε με συμπαίκτη τον Φερνάντες ντελ Καστίλο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί αθλητές της αντισφαίρισης
Σάντρα Πέρκοβιτς
Η Σάντρα Πέρκοβιτς (κροατικά: Sandra Perković, γεννήθηκε 21 Ιουνίου 1990) είναι Κροάτισσα αθλήτρια της δισκοβολίας. Μία από τις τρεις μόνο αθλήτριες που έχουν κατακτήσει δύο χρυσά Ολυμπιακά μετάλλια στην ιστορία του αγωνίσματος, έχει δύο ακόμα τίτλους παγκόσμιας πρωταθλήτριας και το επίτευγμα ρεκόρ των έξι χρυσών μεταλλίων Πρωταθλήματος Ευρώπης: το 2010, το 2012, το 2014, το 2016, το 2018 και το 2022.
Έχοντας επιτυχημένη καριέρα στην κατηγορία Νεανίδων με την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2009 με νέο εθνικό ρεκόρ, έφτασε στον τελικό του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος εκείνης της χρονιάς ως η νεότερη δισκοβόλος του αγώνα. Στην πρώτη της σεζόν στους αγώνες κατηγορίας γυναικών, κέρδισε το χρυσό στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2010, και έγινε η νεότερη πρωταθλήτρια Ευρώπης στο αγώνισμα. Προπονητής της είναι ο Έντις Ελκάσεβιτς. Το προσωπικό της καλύτερο και εθνικό ρεκόρ είναι 71,41 μέτρα, που σημειώθηκε τον Ιούλιο του 2017 στην Ελβετία. Εκείνη την εποχή, ήταν η καλύτερη βολή από αθλήτρια τα τελευταία 25 χρόνια.
Έγινε μέλος του Κροατικού Κοινοβουλίου μετά τις γενικές εκλογές του 2015, θέση που διατήρησε για περίπου ένα χρόνο.
Πρώτα χρόνια
Η Πέρκοβιτς ξεκίνησε με το στίβο στη δεύτερη τάξη του δημοτικού σχολείου και έπαιζε επίσης μπάσκετ και βόλεϊ. Μέχρι την έκτη τάξη, ο στίβος επικράτησε και επικεντρώθηκε στη σφαιροβολία και τη δισκοβολία. Το 2001 εντάχθηκε στον αθλητικό σύλλογο Dinamo Zrinjevac του Ζάγκρεμπ. Από το 2004 την προπονεί ο πρώην Ολυμπιονίκης σφαιροβόλος Ιβάν Ιβάντσιτς, ο οποίος αναγνώρισε το ταλέντο της στη δισκοβολία. Την πρώτη της χρονιά με το νέο προπονητή, βελτίωσε το προσωπικό της ρεκόρ από 32 σε πάνω από 50 μέτρα.
Οι πρώτες επιτυχίες στη δισκοβολία σημειώθηκαν το 2006. Στην πρώτη της μεγάλη διοργάνωση, το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Εφήβων-Κορασίδων του 2006, απέτυχε να περάσει στον τελικό, αλλά κέρδισε διεθνή μετάλλια στη συνέχεια, το αργυρό, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Εφήβων-Κορασίδων, στους Ολυμπιακούς Αγώνες Νέων της Ευρώπης και στο αντίστοιχο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα το 2007. Κατέκτησε ακόμα ένα χάλκινο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στην κατηγορία κάτω των 20 ετών το 2008.
Ακολούθησε το χρυσό μετάλλιο στη δισκοβολία στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου Νεανίδων στο Νόβι Σαντ τον Ιούλιο του 2009, όπου σημείωσε νέο εθνικό ρεκόρ με ρίψη 62,44 μέτρων. Η απόδοσή της ήταν η καλύτερη στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων-Νεανίδων έως 20 χρονών, με διαφορά νίκης 7,33 μέτρα, η μεγαλύτερη στην ιστορία των διοργανώσεων. Ένα μήνα αργότερα, κατέλαβε την 9η θέση στον πρώτο της μεγάλο διαγωνισμό γυναικών, το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου του 2009, ως η νεότερη δισκοβόλος στο αγώνισμα, συμπεριλαμβανομένων των προκριματικών. Αργότερα μέσα στο έτος βελτίωσε το εθνικό ρεκόρ στα 62,79 μ. Οι ρίψεις της κατέλαβαν τελικά τις πρώτες έντεκα θέσεις στην παγκόσμια λίστα ρίψεων δισκοβολίας της ηλικίας της του 2009.
Σταδιοδρομία στην κατηγορία γυναικών (2010 –2011)
Στο Κροατικό Πρωτάθλημα Χειμερινών Ρίψεων που διεξήχθη στις 6 Μαρτίου 2010 στο Σπλιτ, η Πέρκοβιτς βελτίωσε εντυπωσιακά την προσωπική της επιδόση στα 66,85 μ., επιτυγχάνοντας την  κορυφαία παγκόσμια βολή το 2010 και ξεπερνώντας το καλύτερη παγκόσμια επίδοση του 2009 των 66,40 μ., που έθεσε η Λι Γιανφένγκ. Την ίδια ημέρα, σημείωσε την καλύτερη της ατομική επίδοση σε ανοικτό στίβο στη σφαιροβολία στα 16,02 μ. Συνέχισε τις υψηλές ρίψεις παίρνοντας το χρυσό στην ηλικία κάτω των 23 ετών στη δίσκο γυναικών στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο Χειμερινών Ρίψεων. Η νικητήρια βολή της στα 61,93 μ. θα ήταν αρκετή για το αργυρό μετάλλιο στο αγώνισμα των γυναικών.
Τον Ιούνιο η Πέρκοβιτς πήρε το χρυσό και στη δισκοβολία και στη σφαιροβολία στο δεύτερο πρωτάθλημα του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ομάδων του 2010, βοηθώντας την εθνική της να ανέβει στη διοργάνωση της Πρώτη Κατηγορία το 2011. Η καλή της φόρμα το 2010 κορυφώθηκε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Βαρκελώνης, όπου κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στη δισκοβολία. Δυσκολεύτηκε στην πρόκριση και ήταν ακόμη και κοντά στον αποκλεισμό, καθώς δεν κατάφερε να περάσει το όριο πρόκρισης των 60,00 μ., παίρνοντας μόνο τη 10η από τις 12 αθλήτριες που προκρίθηκαν στον τελικό. Ωστόσο, στον τελικό έκανε μεγάλη πρώτη βολή που την κράτησε στη θέση του αργυρού μεταλλίου μέχρι την τελευταία έκτη προσπάθεια γύρο, όταν σημείωσε επίδοση 64,67 μ., και έγινε η νεότερη πρωταθλήτρια Ευρώπης στη δισκοβολία γυναικών και παράλληλα η πρώτη από τη χώρα της χρυσή νικήτρια του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου. Την ίδια χρονιά ήταν δεύτερη στο Κύπελλο Ηπείρων της IAAF το Σεπτέμβριο με την ήττα της να θεωρηθεί έκπληξη μετά την εξαιρετική σεζόν που είχε. Τον Φεβρουάριο του 2011 κέρδισε τη δισκοβολία στο Κροατικό Πρωτάθλημα Χειμερινών Ρίψεων στο Σπλιτ και βελτίωσε περαιτέρω το εθνικό της ρεκόρ στα 67,96 μέτρα. Στον ίδιο αγώνα σημείωσε και εθνικό ρεκόρ στη σφαιροβολία στα 16,40 μ. Λίγες ημέρες αργότερα, υπέστη τραυματισμό στην πλάτη που την ανάγκασε να χάσει το Ευρωπαϊκό Κύπελλο Χειμερινών Ρίψεων τον Μάρτιο.
Τον Ιούνιο του 2011 ανακοινώθηκε ότι η Πέρκοβιτς απέτυχε σε δύο τεστ ντόπινγκ που έγιναν τον προηγούμενο μήνα στις συναντήσεις του Ντάιαμοντ Λιγκ στη Ρώμη και τη Σαγκάη. Βρέθηκε θετική στη μεθυλεξαναμίνη, ψυχοδιεγερτική ουσία που είχε απαγορευτεί από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Αντιντόπινγκ (WADA) από το 2010. Η Πέρκοβιτς δήλωσε ότι τα θετικά αποτελέσματα οφείλονταν σε προϊόν αμερικανικής παραγωγής ενεργειακού ποτού που χρησιμοποιούσε χωρίς να γνωρίζει ότι περιείχε απαγορευμένες ουσίες. Της επεβλήθη εξάμηνος αποκλεισμός, που διήρκησε από τις 8 Ιουνίου έως τις 7 Δεκεμβρίου (με αναδρομική ακύρωση των αποτελεσμάτων της σε αυτό το χρονικό διάστημα).
Η μεγαλύτερη ακμή
Επέστρεψε το 2012 και συνέχισε την πολύ καλή πορεία της: κέρδισε την κατηγορία κάτω των 23 ετών στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο Χειμερινών Ρίψεων του 2012 και σημείωσε εθνικό ρεκόρ 68,24 μ. στο Γκραν Πρι της Σαγκάης. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του Ελσίνκι, η κύρια αντίπαλος του Πέρκοβιτς ήταν η Ναντίν Μίλερ από τη Γερμανία, η δεύτερη του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος του 2011 και η κορυφαία αθλήτρια δισκοβολίας στον κόσμο το 2012 με 68,89 μ. Μετά την επιτυχή πρόκριση, η Πέρκοβιτς βρέθηκε σε σοβαρό πρόβλημα στον τελικό αφού σημείωσε δύο άκυρες βολές. Υπό πίεση, μετά από την πρώτη μέτρια προσπάθεια και άκυρη τη δεύτερη, έριξε 67,62 μ. στην τρίτη προσπάθεια, κάτι που τελικά της χάρισε δεύτερο ευρωπαϊκό τίτλο της.
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 στο Λονδίνο κέρδισε το χρυσό μετάλλιο με νέο εθνικό ρεκόρ 69,11 μ. Ήταν το πρώτο χρυσό μετάλλιο στο στίβο στη σύντομη ιστορία της Κροατίας στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Στις αρχές του 2013, άρχισε να συνεργάζεται με νέο προπονητή, τον Έντις Ελκάσεβιτς, πρώην παγκόσμιο πρωταθλητή νέων στη σφαιροβολία. Και η επόμενη χρονιά ήταν επιτυχημένη κερδίζοντας το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2013 στη Μόσχα με επίδοση 67,99 μέτρα. Το 2014 ξεκίνησε εντυπωσιακά με την επίδοση των 70,51 μέτρων στο Χειμερινό Πρωτάθλημα Ρίψεων της χώρας της, η πρώτη βολή άνω των 70 μέτρων στον 21ο αιώνα. Ολοκλήρωσε στη χρονιά το τριπλό των μεγάλων πρωταθλημάτων κερδίζοντας το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της χρονιάς με νέο προσωπικό ρεκόρ 71,08 μ. στη Ζυρίχη, σχεδόν έξι μέτρα περισσότερο από τη δεύτερη, επίδοση που ήταν η καλύτερη στο αγώνισμα από το 1992. Δύο εβδομάδες αργότερα, στο ίδιο στάδιο, η Πέρκοβιτς ολοκλήρωσε τη σεζόν του Ντάιαμοντ Λιγκ του 2014 με άλλη μία νίκη, την ίδια μέρα που πέθανε ο αρχικός της προπονητής Ιβάν Ιβάντσιτς.
Το 2015 κατέκτησε το ασημένιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Πεκίνου με την καλύτερη βολή της στην τελευταία της προσπάθεια. Το 2016 η Πέρκοβιτς ολοκλήρωσε μία άψογη σεζόν κερδίζοντας και τους έντεκα αγώνες στους οποίους συμμετείχε, συμπεριλαμβανομένων των Ολυμπιακών Αγώνων και του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. Ξεκίνησε μάλιστα τη χρονιά για τρίτη συνεχή χρονιά με επίδοση πάνω από 70 μέτρα στο Πρωτάθλημα Χειμερινών Ρίψεων της Κροατίας στις αρχές Μαρτίου στο Σπλιτ. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του Άμστερνταμ πρώτευσε με διαφορά περισσότερο από τέσσερα μέτρα από τη δεύτερη. Ο ολυμπιακός της τίτλος ήρθε με μία επιτυχημένη ρίψη (την προσπάθειά της στον τρίτο γύρο μετά από δύο άκυρες και πριν από τρεις άλλες), με επίδοση 69,21 μέτρα – δύο μέτρα περισσότερο από οποιονδήποτε άλλη ρίπτρια που συμμετείχε. Έγινε έτσι η δεύτερη αθλήτρια με δύο συνεχόμενα χρυσά μετάλλια στην ιστορία των Ολυμπιάδων στο αγώνισμα.
Λίγο πριν το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2017 σημείωσε επίδοση 71,41 μ., την κορυφαία στον κόσμο ρίψη εκείνης της χρονιάς και τη μεγαλύτερη των τελευταίων 25 ετών. Επικράτησε εύκολα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Λονδίνου εκείνη τη χρονιά με 70,31 μέτρα. Το 2018 ήταν άλλη μία επιτυχημένη σεζόν, αρχικά με την επίδοση των 71,38 μέτρων στο Κατάρ το Μάιο. Κέρδισε και τους εννέα πρώτους αγώνες της το 2018 και πέτυχε νικηφόρα ακολουθία 14 που κρατούσε περισσότερο από ένα χρόνο. Με την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος στο Βερολίνο (ο πέμπτος τίτλος της), πέτυχε το μοναδικό επίτευγμα στην ιστορία της διοργάνωσης και σε όλα τα αγωνίσματα γυναικών. Γνώρισε δύο μόνο ήττες κατά τη διάρκεια της χρονιάς, στον τελικό του Ντάιαμοντ Λιγκ και στο Κύπελλο Ηπείρων της IAAF.
2019 και μετά
Το 2019 ήταν η χρονιά που η παγκόσμια κυριαρχία της άρχισε να τελειώνει με το χάλκινο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Κατάρ με επίδοση 66,72 μέτρων. Δεν κατάφερε να έχει τις επιδόσεις των προηγούμενων ετών και κέρδισε μόνο τρεις από τους εννέα τελικούς στους οποίους συμμετείχε. Παρ' αυτά, το 2019 αναδείχθηκε καλύτερη αθλήτρια της χρονιάς στην πατρίδα της από την Ολυμπιακή Επιτροπή για όγδοη συνεχόμενη φορά. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2021 ήταν μία από τους δύο σημαιοφόρους της ομάδας της Κροατίας, αλλά τερμάτισε εκτός των μεταλλίων στην τέταρτη θέση με 65,01 μ.
Το 2022 όμως, ήταν χρονιά ανάκαμψης: αρχικά ήρθε η κατάκτηση του πρωταθλήματος Κροατίας Χειμερινών Ρίψεων και ακολουθούθησε η κατάκτηση του αργύρου μεταλλίου στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Όρεγκον με 68,45 μ. Η νίκη της στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα δεν ήταν εύκολη: προηγήθηκε με βολή 65,77 μέτρων με τη δεύτερη προσπάθειά της, έχασε όμως το προβάδισμά αλλά επέστρεψε στην κορυφή με ρίψη στα 67,95 μέτρα στην πέμπτη προσπάθειά της. Έγινε έτσι η πρώτη αθλήτρια που κατέκτησε πέντε συνεχόμενα μετάλλια σε ένα αγώνισμα σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα Στίβου. Σε λιγότερο από ένα μήνα κατέκτησε τον έκτο ευρωπαϊκό της τίτλο, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του Μονάχου, επεκτείνοντας την κυριαρχία της στο αγώνισμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κροάτες αθλητές του στίβου Κατηγορία:Δισκοβόλοι Κατηγορία:Σφαιροβόλοι Κατηγορία:Ντόπινγκ στον αθλητισμό Κατηγορία:Κροάτες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Κροάτες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 2013 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 2018 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Πρωταθλητές Ευρώπης στον στίβο Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Παγκόσμιοι πρωταθλητές στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου
Ερυθρές
Με το όνομα Ερυθρές αναφέρονται δύο αρχαίες ελληνικές πόλεις.
Επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Νέος Κόσμος (Εφημερίδα)
Ο Νέος Κόσμος είναι ελληνική δισεβδομαδιαία εφημερίδα που εκδίδεται στην Αυστραλία. Το πρώτο φύλλο εκδόθηκε τον Φεβρουάριο του 1957 στη Μελβούρνη, αποτελώντας έναν ισχυρό συνδετικό κρίκο της ομογένειας και των Ελλήνων μεταναστών με τη μητέρα πατρίδα. Κατά τη διάρκεια της επταετούς Δικτατορίας, ο Νέος Κόσμος αποτέλεσε εστία αντιδικτατορικού αγώνα στην παροικία της Αυστραλίας ενώ συνέβαλε στην πραγμάτωση επισκέψεων προσωπικοτήτων όπως ο Ανδρέας Παπανδρέου και ο Μίκης Θεοδωράκης στη Μελβούρνη και το Σίδνεϋ. Η εφημερίδα εκδίδεται κάθε Δευτέρα και Πέμπτη, συμπεριλαμβανομένης και της αγγλικής της έκδοσης με το όνομα Neos Kosmos English Edition η οποία κυκλοφορεί από τις 10 Αυγούστου 2010 (σε σχεδιασμό του Στεφάνου Φρόιντ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εφημερίδες στην ελληνική γλώσσα Κατηγορία:Μελβούρνη Κατηγορία:Ελληνοαυστραλοί Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Αυστραλία Κατηγορία:Εφημερίδες στην ελληνική γλώσσα ανά χώρα
Χανάτο της Κοκάνδης
Το Χανάτο της Κοκάνδης ήταν κράτος στην Κεντρική Ασία από το 1709 μέχρι το 1876 στην περιοχή του σημερινού Κιργιστάν, ανατολικού Ουζμπεκιστάν και Τατζικιστάν και νοτιοανατολικού Καζακστάν. Είχε πρωτεύουσα την πόλη Κοκάνδη (Κοκάντ) (στο σημερινό Ουζμπεκιστάν). Μαζί με το Εμιράτο της Μπουχάρας στα δυτικά του και το Χανάτο της Χίβας ακόμα δυτικότερα, αποτελούσαν το όριο μεταξύ της τσαρικής Ρωσίας και της νότιας Κεντρικής Ασίας.
Ιδρύθηκε το 1709 όταν ο Σαϊβανίδης (Σαϊβανίδες: μογγολικών ριζών δυναστεία) εμίρης Σαχρούχ της φυλής Μινγκλάρ των Ουζμπέκων, ανακήρυξε την ανεξαρτησία του από το Χανάτο της Μπουχάρας, ιδρύοντας ένα κράτος στην ανατολική πλευρά της κοιλάδας Φεργκάνα, όπου έκτισε ακρόπολη ως πρωτεύουσα του, στη μικρή πόλη της Κοκάνδης, επισημοποιώντας έτσι την ίδρυση του Χανάτου της Κοκάνδης. Ο γιος του, Αμπντ αλ-Καρίμ και ο εγγονός του, Ναρμπούτα μπέης, μεγάλωσαν την αρχική ακρόπολη. Παρόλα αυτά, και οι δύο αναγκάστηκαν να υποταχθούν και το χανάτο τους να αποτελέσει προτεκτοράτο, πληρώνοντας φόρους στη δυναστεία Τσιν της Κίνας, την περίοδο 1774-1798.
Τον 18ο αιώνα έδρα του Χανάτου ήταν η Ισφαρά. Οι πόλεμοι με το Εμιράτο της Μπουχάρας είχαν ως αποτέλεσμα την καταστροφή ορισμένων ιστορικών μνημείων.
Από την Κοκάνδη, ο πολέμαρχος Τζαχανγκίρ Χότζα, με την υποστήριξη των Τατζίκων (ανατολικού ιρανικού λαού), Κιργιζίων (τουρκογενούς λαού) και μαχητών των Λευκών Ορέων, κατέλαβε την πόλη Κασγκάρ το 1826 και συνέλαβε αρκετές εκατοντάδες μουσουλμάνων Κινέζων (οι γνωστοί ως Χούι, ομιλούντες την κινεζική γλώσσα αλλά ξένης, μουσουλμανικής καταγωγής, διαφορετικοί από την πλειοψηφία των Κινέζων Χαν της σημερινής Κίνας), οι οποίοι στη συνέχεια πουλήθηκαν ως σκλάβοι στις αγορές της Κοκάνδης.
Ο γιος του Ναρμπούτα, Αλίμ, ήταν ικανός αλλά και ανελέητος. Προσέλαβε ένα στρατό από Τατζίκους ορεσίβιους και κατέκτησε το δυτικό μισό της κοιλάδας Φεργκάνα, μαζί με τις πόλεις Τασκένδη και Χουτζάντ. Δολοφονήθηκε από τον αδελφό του Ομάρ το 1809. Ο γιος του Ομάρ, Μοχάμμεντ Αλί (Μανταλί Χαν), ανέβηκε στο θρόνο το 1821 σε ηλικία 12 ετών. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, το Χανάτο της Κοκάνδης έφτασε στη μεγαλύτερη εδαφική του επέκταση. Το 1841, ο Βρετανός λοχαγός Άρθουρ Κόνολι, απέτυχε στην προσπάθειά του να πείσει τα διάφορα χανάτα να παραμερίσουν τις διαφορές τους, σε μια προσπάθεια να αποτελέσουν ανάχωμα στην αυξανόμενη διείσδυση των Ρώσων στην περιοχή της Κεντρικής Ασίας. Το Νοέμβριο του 1841 άφησε την Κοκάνδη για να μεταβεί στη Μπουχάρα, σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να σώσει το φίλο του, συνταγματάρχη Τσαρλς Στόνταρντ, και οι δύο όμως τελικώς εκτελέστηκαν το 1842 από τον Μοχάμμεντ Αλί.
Παρά τις προσπάθειες της χήρας του Ομάρ, της φημισμένης ποιήτριας Ναντίρα, ο γιος της, Μοχάμμεντ Αλί, ήταν υπέρμετρα ανελέητος και ακόλαστος, δίδοντας έτσι το κατάλληλο πρόσχημα στον εμίρη Νασρουλάχ Χαν της Μπουχάρας να εισβάλει στην Κοκάνδη το 1842. Οι κάτοικοι της Κοκάνδης σύντομα εξεγέρθηκαν, εγκαθιστώντας το Σιρ Αλί, ξάδελφο του Μοχάμμεντ Αλί, στον θρόνο.
Την επόμενη εικοσαετία, το χανάτο αποδυναμώθηκε περαιτέρω από έναν σκληρό εμφύλιο πόλεμο και επιδρομές των Ρώσων και των στρατών της Μπουχάρας. Ο γιος του Σιρ Αλί, Χουνταγιάρ χαν, κυβέρνησε από το 1845 ώς το 1858, και μετά από μια ακόμη περίοδο που βρέθηκε υπό την υποτέλεια του εμίρη Νασρουλλάχ της Μπουχάρας, ξανά από το 1865. Στο μεσοδιάστημα, η Ρωσία συνέχιζε τη διείσδυσή της στην Κεντρική Ασία. Στις 28 Ιουνίου 1865, η Τασκένδη καταλήφθηκε από τα ρωσικά στρατεύματα υπό τον στρατηγό Τσερνιάγεφ, ενώ το 1867 ακολούθησε και η πτώση της Χουτζάντ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία του Ουζμπεκιστάν Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ασίας Κατηγορία:Πρώην μοναρχίες της Ασίας Κατηγορία:Χανάτα
Νοβόσελιε
Το Νοβόσελιε (σερβικά κυριλλικά: Новосеље) είναι χωριό στα νότια του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου της Μπούντβα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Οικισμοί της Μπούντβα
Τέμενος Σαντζακτάρ Χαϊρετίν
Το Τέμενος Σαντζακτάρ Χαϊρετίν (τουρκ. Sancaktar Hayrettin Camii) είναι τέμενος στην Κωνσταντινούπολη το οποίο προηγουμένως υπήρξε η μονή των Γαστρίων ή τα Γάστρια, ορθόδοξο χριστιανικό μοναστήρι. Μετά την οθωμανική κατάκτηση της πόλης μετατράπηκε σε τέμενος ("τζαμί").
Ετυμολογία του ονόματος
Το όνομα της μονής, «Γάστρα», σημαίνει «βάζο» ή «γλάστρα» και έχει την εξής προέλευση: Όταν η Αγία Ελένη ήλθε από τα Ιεροσόλυμα, ένα μέρος του Τιμίου Σταυρού ήλθε στην Κωνσταντινούπολη διαμέσου της Ψαμάθου. Τα κρίνα, φύλα και βασιλικά που ήταν ακόμα πάνω στον σταυρό, σάμψυχα και βάλσαμα τα φυτέψανε σε γλάστρες για να μην μαραθούν, και αυτά φύτρωσαν. Στο μέρος που ήταν συγκεντρωμένες οι γλάστρες έκτισαν την μονή αυτή, η οποία πήρε και το όνομα αυτό. Προφανώς όμως το όνομα «Γλάστρες» να υπονοεί το πολύ και άφθονο νερό της περιοχής, που σίγουρα ευνοούσε την κηπουρική και τα φυτά σε γλάστρες.
Περιγραφή της μονής
Η μονή βρίσκεται στην συνοικία της Ψαμάθου, εκατόν τριάντα περίπου βήματα προς βορά της μεγάλης Αρμενικής εκκλησίας, της αρχαίας μονής Παμμακαρίστου.
thumb|αριστερά|350px|Σχέδιο της μονής το 1877
Το κτίριο φέρει σταυρούς επί των όπισθεν φαινομένων κιονοκράνων. Είναι κτίριο άκομψο, ενώ μικρό μέρος του φαίνεται από την μικρή πλατεία της Πλατάνου που βρίσκεται μπροστά του. Πίσω από την μονή ευρίσκεται μεγάλος κήπος. Το κτίριο είναι ετοιμόρροπο. Κάτω από τον κήπο σώζεται μεγάλος βυζαντινός οχετός, στον οποίο καταρρέει άφθονο νερό αγνώστου πηγής. Έξω από τον κήπο, ένας άλλος αγωγός αναβλύζει άφθονο νερό χειμώνα καλοκαίρι. Το νερό αυτό οι ντόπιοι το έλεγαν «αγίασμα του Προφήτη Ηλία».
Ιστορία της μονής
Η μονή των Γαστρίων κτίστηκε από τα χρόνια ήδη της Αγίας Ελένης, μητέρας του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Λόγω του ότι το κτίριο είναι σχετικά μικρό, πιθανολογείται ότι εδώ ήταν το ευκτήριο ή μάλλον το θυσιαστήριο της μονής, της οποίας η εκκλησία βρίσκονταν πιο ανατολικά στον μεγάλο αυτόν κήπο. Στην μονή αυτή τιμούνταν το όνομα του προφήτη Ηλία. Ήταν μονή για καλόγριες και σπάνια μνημονεύεται, εκτός από την εποχή των εικονομάχων βασιλέων, Θεόφιλου και Μιχαήλ του μεθυστού. Η Θεοκτίστη, μητέρα της Θεοδώρας και πεθερά του Θεοφίλου, κατοικούσε κοντά στην μονή. Η Θεοκτίστη είχε κρυμμένες εικόνες σε ένα μπαούλο, και κρυφά από τον βασιλιά καλούσε τις πέντε θυγατέρες της για να τους μάθει πως να ασπάζονται τις εικόνες. Η Πουλχερία, η νεώτερη των θυγατέρων, μαρτύρησε κατά λάθος στον βασιλιά, τι γινόταν, ο οποίος εξοργίστηκε, δεν ήθελε όμως να προβεί σε αντίμετρα. Μια μέρα, ο Δένδερις, γελωτοποιός του βασιλιά, κατήγγειλε και αυτός την Θεοδώρα, ότι προσκυνούσε τις εικόνες. Ο Θεόφιλος και πάλι εξοργίστηκε, αλλά η Θεοδώρα κατόρθωσε να τον καταπραΰνει. Όταν μετά τον θάνατο του Θεοφίλου, η Θεοδώρα αναστύλωσε τις εικόνες, φυλακίστηκε μαζί με τις θυγατέρες της στην μονή των Γαστρών, όπου και πέθαναν όλες ενασκούμενες τον βίο των μοναχών. Στην μονή αυτή ησύχασε και η μητέρα του Θεοφίλου, Ευφροσύνη. Ο Κεδρηνός αποκαλεί την μονή αυτή «Μονή της Θεοκτίστης», ίσως γιατί η Θεοκτίστη ανακαίνισε και λάμπρυνε τη μονή. Ο Πορφυρογέννητος αναφέρει ότι η μονή μεταβλήθηκε σε τέμενος από το Χαΐρ Εδδίν Εφένδη, σημαιοφόρο του κατακτητή, που θάφτηκε στον ναό αυτό. Η μονή από τότε λέγεται «Σαντζακδάρ μεστζηδί», δηλαδή «τέμενος του σημαιοφόρου».
Κειμήλια της μονής
Ο Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος που άκμασε τον δέκατο αιώνα ιστόρησε τους τάφους που βρίσκονται στην Μονή των Γαστρίων. Στο προς ανατολήν δεξιό μέρος της εκκλησίας της μονής απόκεινται η μακαρία Θεοδώρα, και οι τρεις θυγατέρες, Θέκλα, Αναστασία και Πουλχερία. Στο ευώνυμο μέρος της εκκλησίας απόκειται η Θεοκτίστη, μητέρα της Θεοδώρας. Κοντά της απόκειται η Ειρήνη, θυγατέρα Βάρδα του Καίσαρα. Οι τάφοι αυτοί δεν διασώζονται.
Πηγές
Κατηγορία:Μοναστήρια στην Κωνσταντινούπολη Κατηγορία:Τζαμιά στην Κωνσταντινούπολη
Λουί ντε Φυνές
μικρογραφία|394x394εσ|Με τον γιο του, Ολιβιέ, επίσης ηθοποιό, στην ταινία Λουί ντε Φυνές: Άσος στον χορό, μαέστρος στο καράτε (1970) Ο Λουί ντε Φυνές (γαλλικά: Louis de Funès, 31 Ιουλίου 1914 - 27 Ιανουαρίου 1983) ήταν Γάλλος ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους κωμικούς ηθοποιούς στην ιστορία του γαλλικού κινηματογράφου.
Βιογραφία
Η οικογένειά του ανήκε στην αριστοκρατία της Σεβίλλης (Sevilla). Ο πατέρας του Carlos Luis de Funes de Galarza, ήταν δικηγόρος και η μητέρα του Leonor Soto Reguera ήταν κόρη συμβολαιογράφου από την Ortigueira (La Coruña).
Το 1904 φεύγει ο πατέρας του για τη Γαλλία μαζί με τη νεότατη τότε σύζυγό του, παρά την αντίθεση της οικογένειάς της. Εκεί δεν μπορεί να ασκήσει το επάγγελμα του δικηγόρου και γι' αυτό γίνεται κοσμηματοπώλης. Αργότερα φεύγει για τη Βενεζουέλα και επιστρέφει μερικά χρόνια μετά, καταβεβλημένος από τη φυματίωση, για να πεθάνει το 1934 μόνος του στην Ισπανία.
Στα πέντε του χρόνια, ο Louis λαμβάνει από τη μητέρα του, τα πρώτα μαθήματα πιάνου. Περνάει τα παιδικά του χρόνια στο Villiers-sur-Marne. Το 1930, ολοκληρώνει τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και με πρόταση του αδελφού του, ο οποίος ασχολείται με την πώληση της γούνας, μπαίνει στη Ανώτερη Σχολή Βυρσοδεψίας, αλλά αποβάλλεται μετά από συνεχείς διαπληκτισμούς. Ξεκίνησε τότε να εργάζεται σε διάφορα βυρσοδεψεία και ασκούσε επίσης και άλλα επαγγέλματα από τα οποία γενικά απορρίπτεται εξαιτίας της τεμπελιάς του. Για το λόγο αυτό, οι γονείς του αποφάσισαν να τον στείλουν στην τεχνική ΣΧΟΛΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΚΑΙ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ, που σήμερα ονομάζεται εθνική ανώτατη σχολή Louis-Lumière. Ο Louis επέλεξε το μάθημα "ταινία". Ο Louis εκδιώχθηκε από το ίδρυμα ένα χρόνο αργότερα, το 1933, λὀγω ενός "αστείου" με θειϊκό νάτριο που προκάλεσε πυρκαγιά. Ο Louis ζει τότε μια περίοδο που κυμαίνεται μεταξύ ανεργίας και περιστασιακών εργασιών, όπου καταλήγει πάντα να απολύεται.
Ο Louis παντρεύτηκε την πρώτη σύζυγό του το 1936. Από τον γάμο αυτόν γεννιέται ένας γιος. Παίρνει διαζυγιο το 1942. Το 1943 ξαναπαντρεύεται, αυτή τη φορά με την Jeanne Augustine Bartholomee, εγγονή του Guy de Maupassant και αποκτά δύο γιους.
Η καλλιτεχνική ζωή του δεν αρχίζει καλά, δέχεται σύντομες εργασίες και υποαπασχόληση σε κακόφημα πιάνο μπαρ και καμπαρἐ. Κατέχοντας ένα πολυ καλό μουσικό αυτἰ, που θα του χρησιμεύσει, χρόνια αργότερα, σε ταινίες όπως το Le Corniaud, Le Grand Restaurant και L'Homme Orchestre. Επίσης, έχει καλή γνώση για τον κινηματογράφο. Σε εκείνα τα χρόνια, αναπτύσσει την κλαψιάρικη ματιἀ και τις νευρικές χειρονομίες του Donald Duck.
Από το 1945 μέχρι το 1957 μετείχε ως ηθοποιός σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες ως καρατερίστας ηθοποιός. Είναι γνωστός για τους νευρικούς, υπερκινητικούς χαρακτήρες που ερμήνευσε, όπως το "Αντώνιος και Αντουανέττα", "Το δηλητήριο", "Οι Ουσσάροι", "Διασχίζοντας το Παρίσι", "Ο Βασιλιάς του Μπλα-μπλα-μπλα", Ο Χωροφύλακας του Σαν-Τροπέ στην ομώνυμη σειρά ταινιών, κ.ά.. Έγινε περισσότερο γνωστός στην Ευρώπη, ενώ παρά την επιτυχία του στον κινηματογράφο δεν σταμάτησε να παίζει στο θέατρο, ειδικά μετά την επιστροφή του το 1972, που υπήρξε θριαμβευτική, μέχρι το τέλος της ζωής του.