cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κυβέρνηση Ντμίτρι Μεντβέντεφ 2012
Σύνθεση της κυβέρνησης ως το 2018
Πρωθυπουργός της Ρωσίας 1ος Αναπαληρωτής Πρωθυπουργός Αναπληρωτής Πρωθυπουργός-Αρχηγός του επιτελείου της κυβέρνησης Αναπληρωτής Πρωθυπουργός Αναπληρωτής Πρωθυπουργός Αναπληρώτρια Πρωθυπουργός Αναπληρωτής Πρωθυπουργός - Προεδρικός απεσταλμένος της Βόρειας Ομοσπονδιακής Περιοχής του Καυκάσου Αναπληρωτής Πρωθυπουργός- Προεδρικός απεσταλμένος της Ανατολικής Ομόσπονδης περιοχής Αναπληρωτής Πρωθυπουργος Υπουργός Εξωτερικών Υπουργός Εσωτερικών και δικαιοσύνης Υπουργός Εκτάκτων Αναγκών Υπουργός Υγείας Υπουργός Συγκοινωνιών και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης Υπουργός Πολιτισμού Υπουργός Άμυνας Υπουργός Παιδείας και Επιστημών Υπουργός Φυσικών Πόρων Υπουργός Περιφερειακής Ανάπτυξης Υπουργός Γεωργίας και Αλιείας Υπουργός Βιομηχανίας και Εμπορίου Υπουργός Μεταφορών Υπουργός Οικονομικών Υπουργός Οικονομικής Ανάπτυξης Υπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων Υπουργός Ενέργειας Υπουργός Δικαιοσύνης Υπουργός Άνευ Χαρτοφυλακίου-Αρμόδιος για την ανοικτή κυβερνητική πολιτική Υπουργός της Άπω Ανατολής Υπουργός της Κριμαίας Υπουργός Αθλητισμού Υπουργός Δημοσίων Έργων και Στέγασης
Εξωτερικοί σύνεσμοι
Κατηγορία:Πολιτική της Ρωσίας Κατηγορία:Κυβέρνηση της Ρωσίας
Έντρε Μπάλιντ
thumb|250 px|Ο τάφος του Μπάλιντ στο νεκροταφείο της Βουδαπέστης. Ο Έντρε Μπάλιντ (Endre Bálint,1914-1986) ήταν Ούγγρος ζωγράφος, χαράκτης, σκηνογράφος και συγγραφέας καλλιτεχνικών έργων.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 1914 και σπούδασε χαρακτική στην Ανωτάτη Σχολή Διακοσμητικών Τεχνών της Βουδαπέστης όπου είχε καθηγητές τους Γιάνος Βάσαρι και Βίλμος Νόβακ. Ξεκίνησε την εκθεσιακή του δραστηριότητα το 1938 ενώ μετά το τέλος του Β' Παγκόσμιου Πόλεμου ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη του καλλιτεχνικού ρεύματος της ονομαζόμενης Ευρωπαϊκής Σχολής. Αργότερα έζησε από το 1958 ως το 1962 στη Γαλλία. Με την επιστροφή του στην Ουγγαρία εγκαταστάθηκε στην καλλιτεχνική παροικία του Szentendre κοντά στη Βουδαπέστη. Ασχολήθηκε με αρκετές τέχνες (ζωγραφική, χαρακτική, σκηνογραφία κλπ) ενώ στο ζωγραφικό και χαρακτικό του έργο είναι εμφανής η επίδραση του σουρεαλισμού, του κονστρουκτιβισμού αλλά και της ουγγρικής λαϊκής παραδοσιακής τέχνης. Έργα του Μπάλιντ παρουσιάστηκαν σε εκθέσεις τόσο στην πατρίδα του όσο και στο εξωτερικό (Γαλλία, Ελλάδα κλπ). Πέθανε στη Βουδαπέστη στις 3 Μαΐου 1986.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ούγγροι ζωγράφοι Κατηγορία:Χαράκτες
Eurodicautom
Το Eurodicautom ήταν η πολύγλωσση και πολύπλευρη βάση δεδομένων ορολογίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είχε δημιουργηθεί το 1975 και χρησιμοποιούταν κυρίως από μεταφραστές. Υπήρχαν δικτυακά εργαλεία για την χρήση αυτής της δωρεάν υπηρεσίας, επιτρέποντας την μετάφραση όρων διαφόρων επιστημών και τομέων (οικονομία, γεωργία, πολιτική, φυσική, χημεία, δίκαιο κτλ.) μεταξύ των επίσημων γλωσσών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ).
Το 2007, το Eurodicautom αντικαταστάθηκε από το Inter-Active Terminology for Europe (IATE), το οποίο αποτελεί πλέον την πολύγλωσση και πολύπλευρη βάση δεδομένων ορολογίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ο σύνδεσμος που οδηγεί στην βάση δεδομένων που αντικατέστησε το Eurodicautom.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ευρωπαϊκή Ένωση Κατηγορία:Γλωσσική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Κορεατική γλώσσα
Τα Κορεατικά (Τζόσονγκουλ/Χάνγκουλ: 조선말/한국어, Χάντσα: 朝鮮말/韓國語) είναι η επίσημη γλώσσα της Κορέας, τόσο της Νότιας όσο και της Βόρειας αν και οι δύο χώρες χρησιμοποιούν διαφορετικά επίσημα πρότυπα. Είναι επίσης μια από τις δύο επίσημες γλώσσες στην Αυτόνομη Κορεατική Διοικητική Περιφέρεια της Γιάνμπιαν στην Κίνα. Υπάρχουν περί τα 81 εκατομμύρια Κορεάτες ομιλητές παγκοσμίως, κυρίως Κορεάτες. Για μια χιλιετία χρησιμοποιούσε κινεζικούς χαρακτήρες για τον γραπτό της λόγο που ονομαζόταν Χάντσα και φωνητικά συστήματα όπως το Χιάνγκτσαλ, Γκούγκιολ και Ίντου. Κατά τον 15ο αιώνα παραγγέλθηκε ένα εθνικό σύστημα γραφής από τον Σέτζονγκ τον Μέγα, το σύστημα που σήμερα αποκαλείται Χάνγκουλ αλλά έγινε ευρέως διαδεδομένο μόλις τον 20ο αιώνα λόγω της προτίμησης του χάντζα από την αριστοκρατία γιάνγκμπαν (yangban). Το χάντσα έχει 24 βασικά και 27 πολύπλοκα γράμματα. Αρχικά τα κορεατικά ήταν μια προφορική γλώσσα, καθώς οι γραπτές καταγραφές στην Κορέα γίνονταν στα κλασικά κινέζικα τα οποία δεν είναι αμοιβαίως κατανοητά με καμία ιστορική μορφή της κορεάτικης. Το χάντσα χρησιμοποιείται ακόμα στη Νότια Κορέα αλλά σε πολύ περιορισμένη κλίμακα. Κάποιοι γλωσσολόγοι τη θεωρούν μεμονωμένη γλώσσα ενώ άλλοι την εντάσσουν στην ομάδα γλωσσών Αλτάϊ.
Είναι αναγνωρισμένη γλώσσα στους αυτόνομους κορεατικούς νομούς του Γιάνμπιαν και Τσανγκπάι στην επαρχία Τζιλίν. Ομιλείται επίσης από απογόνους Κορεατών μεταναστών στη Σαχαλίνη των οποίων οι πρόγονοι μεταφέρθηκαν από τις ιαπωνικές αρχές και στην Κεντρική Ασία από Κορεάτες των οποίων οι πρόγονοι απελάθηκαν εκεί από τη Ρωσική Άπω Ανατολή επί Στάλιν.
Στη Νότια Κορέα η γλώσσα ονομάζεται Χάνγκουκμαλ που αποτελείται από το χάνγκουκ, η ονομασία της χώρας στα κορεατικά και το μαλ, που σημαίνει λόγος, ομιλία. Πιο επίσημη ονομασία της γλώσσας είναι Χάνγκουγκο (Hangugeo) που σημαίνει εθνική γλώσσα. Στη Βόρεια Κορέα και την περιοχή Γιανμπιάν η γλώσσα ονομάζεται Τζόσονμαλ (Chosonmal) ή πιο επίσημα Τζόσονο (Chosono). Η λέξη Κορέα πρέπει να προέρχεται από τους Γκόριο (Goryeo) που θεωρείται η πρώτη γνωστή δυναστεία στη Δύση. Στην Ελλάδα και στον κόσμο γενικότερα υπάρχει μεγάλη άνοδος στον αριθμό των ατόμων που μαθαίνουν Κορεατικά τα τελευταία χρόνια, αποτέλεσμα της έκρηξης της δημοτικότητας των κορεάτικων μουσικών και τηλεοπτικών σειρών τα τελευταία χρόνια.
Οι σύγχρονοι γλωσσολόγοι κατατάσσουν την κορεατική γλώσσα ως απομονωμένη γλώσσα και η σχέση της με τα ιαπωνικά δεν είναι ξεκάθαρη. Ωστόσο υπάρχουν μερικές εξαφανισμένες συγγενικές γλώσσες, οι οποίες μαζί με την κορεατική γλώσσα και τη γλώσσα Τσέτζου, συνιστούν τις κορεανικές γλώσσες. Η γλωσσική πατρίδα των Κορεατών είναι κάπου στη Μαντζουρία σύμφωνα με μελέτες.
Ιστορία
Η σύγχρονη κορεατική γλώσσα προέρχεται από τη μέση κορεατική γλώσσα, η οποία προέρχεται από την παλαιά κορεατική γλώσσα, η οποία προέρχεται από την πρωτοκορεανική γλώσσα η οποία θεωρείται γλωσσική πατρίδα των κορεατικών. Ο Ουίτμαν (2012) θεωρεί ότι οι πρωτοκορεάτες, ήδη παρόντες στη βόρεια Κορέα, επεκτάθηκαν στο νότιο τμήμα της κορεατικής χερσονήσου περίπου το 300 π.Χ. και συνυπήρξαν με τους απογόνους των ιαπωνογενών καλλιεργητών Μουμούν (ή τους αφομοίωσαν). Και οι δύο είχαν επιρροή ο ένας στον άλλο και το μετέπειτα ιδρυτικό αποτέλεσμα μείωσε την εσωτερική ποικιλία και των δύο γλωσσικών οικογενειών.
Από τον Πόλεμο της Κορέας και μετέπειτα, μέσα από 70 χρόνια διαχωρισμού, έχουν προκύψει διαφοροποιήσεις στα κορεατικά που χρησιμοποιούνται στις χώρες της βόρειας και της Νότιας Κορέας, ειδικά στην προφορά και το λεξιλόγιο, αλλά αυτές οι μικρές διαφορές εντοπίζονται και στις άλλες κορεατικές διαλέκτους που είναι σε μεγάλο βαθμό κατανοητές.
Συστήματα γραφής
αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ|Το παλαιότερο κορεατικό λεξικό (1920) Οι κινεζικοί χαρακτήρες έφτασαν στην Κορέα μαζί με τον Βουδισμό κατά την εποχή των πρώτων τριών βασιλείων τον 1ο αιώνα π.Χ. Οι χαρακτήρες προσαρμόστηκαν για τα κορεάτικα και έγιναν γνωστοί ως χάντσα, παραμένοντας το κύριο αλφάβητο της γλώσσας για πάνω από μια χιλιετία, παράλληλα με την ανάπτυξη φωνητικών αλφαβήτων όπως τα Ίντου, Γκούκιολ και Χιάνγκτσαλ. Η ελίτ έμαθε να γράφει και να διαβάζει χάντσα, αλλά οι περισσότεροι κορεάτες ήταν αναλφάβητοι.
Ασπασία
Η Ασπασία (περ. 470 – περ. 400 π.Χ. ) καταγόταν από τη Μίλητο και ήταν διάσημη για τον δεσμό, που διατηρούσε με τον επιφανή Αθηναίο πολιτικό Περικλή. Ελάχιστα πράγματα είναι γνωστά για τη ζωή της. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ενήλικης ζωής της στην Αθήνα και υπάρχει η πιθανότητα να επηρέασε, διαμέσου του Περικλή, την πολιτική του αθηναϊκού κράτους. Στο όνομά της αναφέρονται στα έργα τους οι Πλάτων, Αριστοφάνης, Ξενοφών και άλλοι συγγραφείς της εποχής.
Κορεατική γλώσσα
Συστήματα γραφής
Τον 15ο αιώνα, ο βασιλιάς Σέτσονγκ ο Μέγας, ανέπτυξε ένα αλφαβητικό σύστημα γραφής, το Χάνγκουλ. Ένιωσε ότι τα χάντσα ήταν ανεπαρκή για τη γραφή της γλώσσας και γι'αυτό το λόγο η χρήση του ήταν περιορισμένη. Το Χάνγκουλ χρησιμοποιήθηκε για να βοηθήσει την ανάγνωση των χάντσα ή και για να τα αντικαταστήσει. Το χάνγκουλ χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στο έγγραφο Χούνμιντσονγκουμ, όπου ονομάζεται όνμουν (καθομιλούμενο αλφάβητο) και διαδόθηκε γρήγορα μειώνοντας τον αναλφαβητισμό στη Κορέα. Το χάνγκουλ χρησιμοποιήθηκε απ'όλες τις τάξεις της Κορέας, αλλά συχνά θεωρούταν άμκουλ (αλφάβητο για γυναίκες) και περιθωριοποιήθηκε από τι ελίτ, θεωρώντας το χάντσα ως τσίνσο (αληθινό κείμενο). Από την εποχή των Τσόσον γράφονταν τα κείμενα πάντα σε χάντσα. Δεδομένου ότι οι περισσότεροι άνθρωποι δεν μπορούσαν να καταλάβουν τους χαρακτήρες χάντσα, οι Κορεάτες βασιλιάδες κυκλοφορούσαν μερικές φορές δημόσιες ανακοινώσεις γραμμένες εξ ολοκλήρου σε χάνγκουλ ήδη από τον 16ο αιώνα για όλες τις κορεατικές τάξεις, συμπεριλαμβανομένων των αμόρφωτων αγροτών και των σκλάβων. Μέχρι τον 17ο αιώνα, η ελίτικη τάξη των γιάνγκμπαν έγραφες σε χάνγκουλ όταν αλληλογραφούσε με τους σκλάβους τους, υποδηλώνοντας υψηλό ποσοστό αλφαβητισμού Χανγκούλ κατά τη διάρκεια της εποχής των σόσον.
Σήμερα, τα χάντσα χρησιμοποιούνται ελάχιστα στην καθημερινή ζωή λόγω της μη βολικής θέσης τους, αλλά είναι ακόμα σημαντικά για ιστορικούς και γλωσσολογικούς σκοπούς. Οι δύο Κορέες δεν αντιτίθονται στη διδασκαλία του, αλλά στη Βόρεια Κορέα δεν χρησιμοποιούνται και στη Νότια Κορέα χρησιμοποιείται κυρίως σε εφημερίδες, πανεπιστημιακές μελέτες και για σκοπούς αποσαφήνισεις.
Ασπασία
Ορισμένοι από αυτούς υποστηρίζουν πως η Ασπασία διατηρούσε οίκο ανοχής, ενώ ήταν πόρνη και η ίδια. Ωστόσο οι σύγχρονοι μελετητές είναι επιφυλακτικοί ως προς αυτό το ζήτημα, δεδομένου ότι πρόκειται για ισχυρισμό συγγραφέων (μεταξύ αυτών και κωμικοί ποιητές) που ως στόχο είχαν τη δυσφήμιση του Περικλή. Ορισμένοι μελετητές αμφισβητούν ακόμη και την παράδοση βάσει της οποίας η Ασπασία ήταν εταίρα, θεωρώντας πως στην πραγματικότητα το ζεύγος ήταν παντρεμένο. Η Ασπασία απέκτησε με τον Περικλή ένα γιο, ο οποίος επίσης ονομάστηκε Περικλής. Ο τελευταίος αργότερα έγινε στρατηγός του αθηναϊκού στρατού και εκτελέστηκε μετά τη Ναυμαχία των Αργινουσών. Μετά τον θάνατο του Περικλή του Πρεσβύτερου, πιστεύεται πως η Ασπασία έγινε εταίρα του Λυσικλή, ενός άλλου Αθηναίου πολιτικού και στρατιωτικού.
Κορεατική γλώσσα
Όνομα
Τα κορεατικά ονόματα για τη γλώσσα βασίζονται στα ονόματα για την Κορέα πουυ χρησιμοποιούνται στη Νότια Κορέα και στη Βόρεια Κορέα. Η λέξη για τη Κορέα στα ελληνικά πρόερχεται από την πρώτη δυναστεία κορεατών στην ιστορία, την Γκόριο. Οι Κορεάτες στην πρώην ΕΣΣΔ αυτοαποκαλούνται Κόριο-σαράμ και/ή Κόριο-ιν και αποκαλούν τη γλώσσα τους Κόριο-μαλ.
Στη Νότια Κορέα, η κορεατική γλώσσα είναι γνωστή ως χάνγκουκ-ο (κορεάτικη γλώσσα), χάνγκουκμαλ (κορεάτικη ομιλία) και ούριμαλ (η δική μας γλώσσα), ενώ το χάνγκουκ ως όρος προέρχεται από το όνομα της Κορεατικής Αυτοκρατορίας (대한제국, 大韓帝國, Τεχάντσεγκούκ). Το "Χαν"(韓) ως όνομα προέρχεται από το Σάμχαν, ως αναφορά στα τρία κορέατικα βασίλεια (και όχι στις αρχαίες συνομοσπονδίες στη χερσόνησο της Νότιας Κορέας), ενώ οι λέξεις ο και μαλ σημαίνουν γλώσσα και ομιλία. Τα κορεάτικα είναι γνωστά και ως γκούκό, κυριολεκτικά σημαίνει "εθνική γλώσσα". Αυτό το όνομα βασίζεται στους ίδιους κινεζικούς χαρακτήρες (國語 "έθνος" + "γλώσσα") οι οποίες χρησιμοποιούνται στη Ταϊβάν και την Ιαπωνία για να αναφερθούν στις αντίστοιχες εθνικές γλώσσες τους.
Όνειρο
thumb|right|Τα τραγούδια του Οσσιανού του [[Ζαν Ογκίστ Ντομινίκ Ενγκρ.]] Όνειρο είναι η βίωση μίας σειράς εικόνων, ήχων ή άλλων αισθήσεων, ιδεών, συναισθημάτων και μορφών που ενδεχομένως δημιουργούν μια, συνήθως αλλοπρόσαλλη, «ιστορία» κατά τη διάρκεια του ύπνου, κατά τη φάση REM. Το περιεχόμενο των ονείρων δεν έχει συνήθως τη λογική αλληλουχία της φυσικής πραγματικότητας και είναι πέρα από τον συνειδητό έλεγχο αυτού που το βιώνει. Η εξαίρεση σ' αυτό είναι γνωστή ως συνειδητό όνειρο, κατά το οποίο το άτομο συνειδητοποιεί ότι ονειρεύεται και συχνά είναι σε θέση να αλλάξει το ονειρικό του περιβάλλον και να ασκήσει έλεγχο σε διάφορες πτυχές του ονειρικού περιεχομένου. Το ονειρικό περιβάλλον είναι πολύ πιο ρεαλιστικό κατά τη διάρκεια του συνειδητού ονείρου - συχνά αντίστοιχου ρεαλισμού με τον φυσικό κόσμο κατά τη διάρκεια της εγρήγορσης - και οι αισθήσεις του ατόμου οξυμένες.
Κορεατική γλώσσα
Όνομα
Στη Βόρεια Κορέα και τη Κίνα, η γλώσσα ονομάζεται συχνότερα ως τσόσονμαλ ή τσόσονό. Αυτό προέρχεται από το όνομα της Βόρειας Κορέας για την Κορέα (το Τσόσον), ένα όνομα που διατηρήθηκε από τη Δυναστεία των Τζοσόν μέχρι την ανακήρυξη της Κορεατικής Αυτοκρατορίας, η οποία με τη σειρά της προσαρτήθηκε από την Αυτοκρατορία της Ιαπωνίας.
Στην ηπειρωτική Κίνα, μετά τη σύναψη επίσημων διπλωματικών σχέσεων με τη Νότια Κορέα το 1992, ο όρος Τσαοσιανγιού (Cháoxiǎnyǔ), ή στη σύντομη μορφή του, Τσαογιού (Cháoyǔ) είναι η κύρια ονομασία των κορεατικών της Βόρειας Κορέας και του Γιάνμπιαν, ενώ οι όροι Χάνγκουόγιού (Hánguóyǔ) ή, στη σύντομη μορφή του, Χάνγιού (Hányǔ) αναφέρονται στα κορεάτικα της Νότιας Κορέας, τα οποία είναι και η ποικιλία με την οποία διδάσκονται τα κορεάτικα εκτός Κορέας και η γλώσσα των δημοφιλών κορεατικών τηλεοπτικών προγραμμάτων και μουσικής.
Ασπασία
Καταγωγή
Η Ασπασία γεννήθηκε στην ιωνική πόλη της Μιλήτου, στη σημερινή επαρχία του Αϊδινίου στη σημερινή Τουρκία. Ελάχιστα είναι γνωστά για την οικογένειά της, πέρα από το ότι ο πατέρας της ονομαζόταν Αξίοχος. Εντούτοις, θεωρείται ότι καταγόταν από εύπορη οικογένεια, καθώς η Ασπασία κατείχε εξαιρετική μόρφωση. Ορισμένες πηγές αναφέρουν ότι ήταν αιχμάλωτη πολέμου από την Καρυά. Γενικά αυτή η άποψη θεωρείται λανθασμένη.
Κορεατική γλώσσα
Ταξινόμηση
Μια άλλη λιγότερο γνωστή θεωρία είναι η θεωρία των δραβιδοκορεατικών γλωσσών η οποία υποστηρίζει ότι υπάρχει συσχέτιση της κορεατικής με τις δραβιδικές γλώσσες της Ινδίας. Μερικά από τα κοινά χαρακτηριστικά στα κορεατικά και τις δραβιδικές γλώσσες είναι ότι μοιράζονται κάποιο παρόμοιο λεξιλόγιο, είναι συγκολλητικές, στην πρόταση προηγείται το υποκείμενο, ακολουθεί το αντικείμενο και έπεται το ρήμα, τα ονομαστικά και τα επίθετα ακολουθούν την ίδια σύνταξη, τα μόρια είναι μεταθετικά και οι λεκτικοί τροποποιητές πάντα βρίσκονται πριν τις τροποποιημένες λέξεις. Ωστόσο, τυπολογικές ομοιότητες όπως αυτές θα μπορούσαν να έχουν προκύψει τυχαία.
Ως ξένη γλώσσα
Για τους ομιλητές της αγγλικής γλώσσας, η κορεατική γλώσσα θεωρείται ως μια από τις δυσκολότερες ξένες γλώσσες παρά τη σχετική ευκολία εκμάθησης του χάνγκουλ. Για παράδειγμα, το Ινστιτούτο Γλωσσών του Υπουργείου Άμυνας κατατάσσει τα κορεατικά στην τέταρτη κατηγορία δυσκολίας μαζί με τα κινέζικα, τα ιαπωνικά και τα αραβικά, όταν για τα ισπανικά, τα ιταλικά και γαλλικά ο απαιτούμενος χρόνος είναι 26 εβδομάδες, προκειμένου ο μαθητής να έχει ένα βασικό επίπεδο γνώσης ώστε να δύναται να ανταποκριθεί σε ανάγκες της καθημερινότητας και σε κάποιες απαιτήσεις της εργασίας, και να μπορεί να μιλά για θέματα σε συντελικό, παροντικό και μελλοντικό χρόνο.
Ασπασία
Καταγωγή
Δεν είναι γνωστές οι συνθήκες υπό τις οποίες ταξίδεψε στην Αθήνα. Η ανακάλυψη μιας ταφικής επιγραφής, που χρονολογείται τον 4ο αιώνα π.Χ. και η οποία αναφέρει τα ονόματα Αξίοχος και Ασπάσιος, οδήγησε τον ιστορικό Πίτερ Κ. Μπίκνελ σε μια προσπάθεια αναδημιουργίας του οικογενειακού περιβάλλοντος της Ασπασίας και τις πιθανές σχέσεις του με την Αθήνα. Η θεωρία του τη συνδέει με τον Αλκιβιάδη Β' των Σκαμβονιδών, ο οποίος εξοστρακίστηκε από την Αθήνα το 460 π.Χ. και ίσως έζησε τα χρόνια της εξορίας του στη Μίλητο. Ο Μπίκνελ εικάζει ότι, μετά την αποπομπή του, ο Αλκιβιάδης μετέβη στη Μίλητο, όπου και παντρεύτηκε την κόρη κάποιου που ονομαζόταν Αξίοχος. Τελικά ο Αλκιβιάδης επέστρεψε στην Αθήνα με τη νέα του σύζυγο και τη μικρότερη αδελφή της, την Ασπασία. Ο Μπίκνελ υποστηρίζει προς το πρώτο παιδί αυτού του γάμου ονομαζόταν Αξίοχος (θείος του διάσημου Αλκιβιάδη), ενώ το δεύτερο Ασπάσιος. Επίσης, εικάζει ότι ο Περικλής γνωρίστηκε με την Ασπασία, επειδή διατηρούσε στενές σχέσεις με το σπιτικό του Αλκιβιάδη.
Ζωή στην Αθήνα
thumb|448x448px|Ο φιλόσοφος [[Σωκράτης αναζητεί τον Αλκιβιάδη στο σπίτι της Ασπασίας. Έργο του Jean-Léon Gérôme (1861).]] Σύμφωνα με τις αμφισβητήσιμες αναφορές των αρχαίων συγγραφέων και ορισμένων σύγχρονων μελετητών, στην Αθήνα η Ασπασία έγινε εταίρα και πιθανώς ιδιοκτήτρια οίκου ανοχής. Οι εταίρες ήταν επαγγελματίες, που αναλάμβαναν την ψυχαγωγία ανδρών της ανώτερης τάξης και ήταν και παλλακίδες τους. Πέρα από την εξωτερική τους ομορφιά, διέφεραν από τις άλλες Αθηναίες στο γεγονός ότι ήταν μορφωμένες (συχνά σε υψηλό επίπεδο, όπως η Ασπασία), ήταν ανεξάρτητες και πλήρωναν φόρους. Ίσως ήταν ό,τι πιο κοντινό μπορεί να φανταστεί κανείς στις απελευθερωμένες γυναίκες και η Ασπασία, η οποία εξελίχτηκε σε λαμπερή προσωπικότητα της αθηναϊκής κοινωνίας, ήταν πιθανώς ένα προφανές παράδειγμα. Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, η Ασπασία συγκρινόταν με τη διαβόητη Θαργηλία, μια άλλη ξακουστή εταίρα από την αρχαία Ιωνία.
Ούσα ξένη και ίσως εταίρα, η Ασπασία ήταν ελεύθερη από τις νομικές δεσμεύσεις, που κατά παράδοση καθήλωναν τις παντρεμένες γυναίκες στα σπίτια τους, κι έτσι της επιτρεπόταν να συμμετέχει στη κοινωνική ζωή της πόλης. Έγινε ερωμένη του επιφανούς πολιτικού Περικλή στις αρχές της δεκαετίας του 440 π.Χ. Μετά το διαζύγιό του από την πρώτη του σύζυγο (περ. 445 π.Χ.), η Ασπασία άρχισε να συγκατοικεί μαζί του, αν και δεν υπάρχει κοινά αποδεκτή άποψη για το αν παντρεύτηκαν ή όχι. Ο γιος τους, Περικλής, είχε έρθει στον κόσμο γύρω στο 440 π.Χ. Η Ασπασία θα πρέπει να ήταν πολύ νέα, αν κρίνει κανείς από το γεγονός πως χάρισε ένα παιδί στον Λυσικλή περίπου το 428 π.Χ.
Στους κοινωνικούς κύκλους η Ασπασία ήταν γνωστή για την ικανότητά της στον λόγο και τις συμβουλές της, παρά απλά για τη φυσική της ομορφιά. Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, το σπίτι της έγινε κέντρο πολιτισμού στην πόλη των Αθηνών, προσελκύοντας επιφανείς συγγραφείς και στοχαστές, ανάμεσα στους οποίους και τον φιλόσοφο Σωκράτη. Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι παρά την «ανήθικη» ζωή της, οι Αθηναίοι έφερναν μαζί τις συζύγους τους για να ακούν τις συζητήσεις της.
Πολιτικές και νομικές επιθέσεις
Ο Περικλής, η Ασπασία και το φιλικό τους περιβάλλον δεν ήταν απρόσβλητοι από επιθέσεις, καθώς στην Αθηναϊκή Δημοκρατία το πρόσωπο που πρωτοστατούσε στην πολιτική ζωή δεν ήταν απαραβίαστο. Η σχέση της με τον Περικλή και η επακόλουθη ανάμειξή της στην πολιτική ζωή ξεσήκωσε πολλές αντιδράσεις. Ο Ντόναλντ Κάγκαν, ιστορικός στο Πανεπιστήμιο Γέιλ, πιστεύει ότι η Ασπασία δεν ήταν καθόλου δημοφιλής την περίοδο που ακολούθησε τον Σαμιακό Πόλεμο. Το 440 π.Χ., η Σάμος βρισκόταν σε πόλεμο με τη Μίλητο για την Πριήνη, μια αρχαία πόλη της Ιωνίας στους πρόποδες των λόφων της Μυκάλης. Όταν έχασαν τον πόλεμο, οι Μιλήσιοι ζήτησαν από τους Αθηναίους να μεσολαβήσουν υπέρ αυτών στη διαμάχη τους με τη Σάμο. Όταν οι Αθηναίοι διέταξαν τις δύο πλευρές να παύσουν τις εχθροπραξίες και να τους αναθέσουν τη διαιτησία, οι Σαμιώτες αρνήθηκαν. Ως εκ τούτου, ο Περικλής προκάλεσε ψήφισμα εκστρατείας κατά της Σάμου. Η εκστρατεία αποδείχτηκε δυσχερής και οι Αθηναίοι υπέφεραν από βαριές απώλειες προτού καταφέρουν να υποτάξουν τελικά τη Σάμο. Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, κυκλοφόρησε η φήμη ότι η Ασπασία, η οποία γεννήθηκε στη Μίλητο, υποκίνησε έναν πόλεμο που ο Περικλής δεν επιθυμούσε, και τελικά το έκανε για να την ευχαριστήσει.
Στην κωμωδία «Αχαρνής», ο κωμικός Αριστοφάνης κατηγορεί την Ασπασία για τον Πελοποννησιακό Πόλεμο. Υποστηρίζει ότι το Μεγαρικό Διάταγμα που εξέδωσε ο Περικλής, το οποίο απαγόρευσε στα Μέγαρα τη διεξαγωγή εμπορίου με τους Αθηναίους και τους συμμάχους τους, ήταν πράξη εκδίκησης επειδή κάποιοι Μεγαρείς απήγαγαν πόρνες από τον οίκο της Ασπασίας. Η απόδοση ευθυνών στην Ασπασία για τον Πελοποννησιακό Πόλεμο από τον Αριστοφάνη ίσως αντικατοπτρίζει αναμνήσεις από το προγενέστερο επεισόδιο με τον πόλεμο ανάμεσα στη Μίλητο και τη Σάμο. Ο Πλούταρχος αναφέρει επίσης τα σατιρικά σχόλια και άλλων κωμικών ποιητών, όπως ο Εύπολις και ο Κρατίνος. Σύμφωνα με τον Ποντλέσκι, ο τύραννος της Σάμου, Δούρις, φέρεται να υποστηρίζει την άποψη πως η Ασπασία ευθύνεται για το ξέσπασμα τόσο του Σαμιακού, όσο και του Πελοποννησιακού Πολέμου.
Όνειρο
Οι ερμηνείες
Σήμερα, δεν υπάρχει ξεκάθαρη ερμηνεία για τους λόγους που τα όνειρα παράγονται και το πως επιλέγονται οι εικόνες που προβάλλονται σε αυτά. Τα όνειρα σύμφωνα με τη ψυχολογική ερμηνεία του Σίγκμουντ Φρόυντ, αναδύονται από το ασυνείδητο και είναι ο πλέον ξεκάθαρος δρόμος (βασιλική οδός) προς αυτό. Με βάση τη θεωρία αυτή, μέσω της ανάλυσης ονείρων, μια ψυχοθεραπευτική τεχνική που χρησιμοποιεί την ερμηνεία ονείρων, μπορούσε να οδηγήσει στην θεραπεία ψυχολογικών προβλημάτων. Αντίθετα, την δεκαετία του 1970, οι καθηγητές του Χάρβαρντ Άλαν Χόμπσον και Ρόμπερτ ΜακΚάρλεϊ πρότειναν την λεγόμενη "υπόθεση ενεργοποίησης - σύνθεσης", μια βιολογική εξήγηση του μηχανισμού ονείρων σύμφωνα με την οποία τα όνειρα ήταν αποτέλεσμα χημικών αντιδράσεων στον εγκέφαλο κατά το στάδιο του ύπνου REM, οι οποίες οδηγούσαν σε διέγερση διάφορα μέρη του εγκεφάλου παράγοντας τυχαίες εικόνες τις οποίες η συνείδηση συνδέει με τρόπο ώστε να δημιουργεί μια ιστορία που να έχει κάποια όσο το δυνατόν πιο λογική αλληλουχία. Δεκάδες άλλες υποθέσεις και θεωρίες έχουν προταθεί, οι οποίες βρίσκονται συνήθως μεταξύ των δύο προηγούμενων.
Εθνική Επιτροπή Άμυνας (Βόρεια Κορέα)
Η Εθνική Επιτροπή Άμυνας (χάνγκουλ: 조선민주주의인민공화국 국방위원회, μεταγραφή: Τσόσον μιντσουτσουούι ίνμιν κόνγκχουαγκουκ κούκπανγκ ουιουόνχε) ορίζεται από το σύνταγμα του 1998 ως «το υψηλότερο όργανο καθοδήγησης των ενόπλων δυνάμεων και της διαχείρισης των στρατιωτικών υποθέσεων». Ο Πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής Άμυνας διοικεί τις ένοπλες δυνάμεις και, από τη στιγμή που σε αυτό το κράτος ο στρατός κυριαρχεί, είναι η πιο ισχυρή θέση στη χώρα και δημιουργήθηκε από τον Κιμ Γιονγκ Ιλ, πριν το θάνατό του.
Επί του παρόντος, ο Κιμ Γιονγκ-ουν είναι ο πρώτος πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής Άμυνας και ο Ρι Γιονγκ Μου είναι ο Αντιπρόεδρος.
Δομή
Μεταξύ των τμημάτων της Εθνικής Επιτροπής Άμυνας, γνωστά είναι τα εξής:
Των υπηρεσιών ασφαλείας και των οργανώσεων που υπάγονται στην Επιτροπή:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ε Κατηγορία:Στρατός της Βόρειας Κορέας
Όνειρο
Οι ερμηνείες
Η έρευνα πάνω στη διαδικασία του ύπνου στηρίζεται στην πολυυπνογραφία, μία μέθοδο καταγραφής συγκεκριμένων ηλεκτροφυσιολογικών παραμέτρων κατά τη διάρκεια του ύπνου. Με αυτό τον τρόπο έγινε γνωστό πως ο ύπνος διακρίνεται σε δύο στάδια, ανάλογα με το αν υπάρχουν ταχείες οφθαλμικές κινήσεις (Rapid Eye Movement, REM), ή όχι (NREM). Τα όνειρα ενεργοποιούνται μόνο στο REM στάδιο, που χαρακτηρίζεται επίσης από πλήρη μυϊκή χαλάρωση.
Το να βλέπει κανείς όνειρα φαίνεται πως είναι φυσιολογική ανάγκη του οργανισμού, καθώς όταν κάποιος μείνει χωρίς να κοιμηθεί για διάστημα μερικών ημερών αρχίζει και ονειρεύεται ενώ είναι ξύπνιος.
Ασπασία
Πολιτικές και νομικές επιθέσεις
Η Ασπασία ονομάστηκε κατά καιρούς «Νέα Ομφάλη», «Δηιάνειρα» , «Ήρα» και «Ελένη». Επιπρόσθετες επιθέσεις κατά του ζεύγους αναφέρει ο Αθήναιος. Ακόμη και ο γιος του Περικλή, ο Ξάνθιππος, ο οποίος είχε βλέψεις στην πολιτική, δεν δίστασε να κακολογήσει τον πατέρα του για την προσωπική του ζωή.
Όνειρο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ονειρο *
Ασπασία
Τελευταία χρόνια και θάνατος
Το 429 π.Χ., χρονιά κατά την οποία η Αθήνα δοκιμαζόταν από τον λοιμό των Αθηνών, ο Περικλής στάθηκε μάρτυρας του θανάτου τόσο της αδελφής του, όσο και των δύο νόμιμων παιδιών του από την πρώτη του σύζυγο, του Ξάνθιππου και του πολυαγαπημένου του Πάραλου. Με το ηθικό ιδιαίτερα χαμηλό, έπεσε σε βαθιά θλίψη, και ούτε η συντροφιά της Ασπασίας μπόρεσε να τον παρηγορήσει. Λίγο πριν τον θάνατό του, οι Αθηναίοι επέτρεψαν μια αλλαγή στον νόμο που αφορούσε την ιδιότητα του Αθηναίου Πολίτη του 451 π.Χ., κι έτσι μπόρεσε ο γιος του από την Ασπασία, ο Περικλής, που ήταν κατά το ήμισυ Αθηναίος, να αποκτήσει πλήρη πολιτικά δικαιώματα και να γίνει κληρονόμος του. Εντύπωση προκαλεί το γεγονός πως ήταν ο Περικλής εκείνος που είχε προτείνει τον νόμο βάσει του οποίου πλήρη πολιτικά δικαιώματα είχαν μονάχα τα άτομα που είχαν και τους δύο γονείς Αθηναίους. Ο Περικλής απεβίωσε εξαιτίας του λοιμού το φθινόπωρο του 429 π.Χ.
Ο Πλούταρχος μεταφέρει πληροφορίες του Αισχίνη του Σωκρατικού, ο οποίος έγραψε ένα διάλογο με θέμα την Ασπασία (σήμερα χαμένο), σύμφωνα με τις οποίες μετά τον θάνατο του Περικλή η Ασπασία έζησε στο πλευρό του Λυσικλή, με τον οποίο απέκτησε έναν ακόμη γιο, και τον οποίο έκανε τον πρώτο άνδρα της πόλης. Ο Λυσικλής σκοτώθηκε πάνω στο καθήκον το 428 π.Χ. Με τον θάνατο του Λυσικλή σταματούν οι αναφορές των συγχρόνων της συγγραφέων. Είναι άγνωστο, για παράδειγμα, αν ήταν ακόμη εν ζωή όταν ο γιος της, Περικλής, εξελέγη στρατηγός ή όταν εκτελέστηκε μετά τη Ναυμαχία των Αργινουσών. Ο θάνατός της τοποθετείται περίπου το 401 - 400 π.Χ. από τους ιστορικούς, εξαιτίας της εκτίμησης ότι είχε ήδη πεθάνει όταν εκτελέστηκε ο Σωκράτης το 399 π.Χ., μια χρονολόγηση που προκύπτει από τη δομή της «Ασπασίας» του Αισχίνη.
Αρχαία φιλοσοφικά έργα
Η Ασπασία εμφανίζεται στα φιλοσοφικά κείμενα του Πλάτωνα, του Ξενοφώντα, του Αισχίνη του Σωκρατικού και του Αντισθένη. Ορισμένοι μελετητές εικάζουν ότι ο Πλάτων εντυπωσιάστηκε τόσο από την ευστροφία της, ώστε βάσισε τη Διοτίμα, χαρακτήρα του «Συμποσίου» του σε εκείνη. Υπάρχουν ωστόσο και άλλοι που θεωρούν τη Διοτίμα υπαρκτό πρόσωπο. Σύμφωνα με τον Τσαρλς Καν, καθηγητή της Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια, η Διοτίμα είναι από πολλές απόψεις η απάντηση του Πλάτωνα στην Ασπασία του Αισχίνη.
Στο «Μενέξενο», ο Πλάτων διακωμωδεί τη σχέση της Ασπασίας με τον Περικλή και αναφέρεται σε μια ειρωνική ρήση του Σωκράτη, ότι η Ασπασία δίδαξε πολλούς ρήτορες. Η πρόθεση του Σωκράτη είναι να αμαυρώσει τη φήμη του Περικλή ως ρήτορα, υποστηρίζοντας ειρωνικά πως, από τη στιγμή που τον δίδαξε η Ασπασία, ο Αθηναίος πολιτικός θα ήταν ανώτερος στη ρητορική από κάποιον που τον δίδαξε ο Αντιφών. Επίσης αποδίδει τη συγγραφή του περίφημου «Επιταφίου» του Περικλή στην Ασπασία και κατακρίνει την ευλάβεια των συγχρόνων του στο πρόσωπο του Περικλή. Ο Καν υποστηρίζει ότι ο Πλάτων ασπάστηκε την άποψη του Αισχίνη ότι η Ασπασία δίδαξε τη ρητορική στον Περικλή και τον Σωκράτη. Η Ασπασία του Πλάτωνα και η «Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη αποτελούν δυο εξαιρέσεις στην αντίληψη πως οι γυναίκες δεν έχουν ρητορικές ικανότητες, αν και οι δύο αυτοί φανταστικοί χαρακτήρες δεν μας λένε κάτι για την πραγματική θέση της γυναίκας στην Αρχαία Αθήνα. Όπως παρατηρεί η Μάρθα Λ. Ρόουζ, Καθηγήτρια Ιστορίας στο Κρατικό Πανεπιστήμιο Τρούμαν: «μοναχά στις κωμωδίες τα σκυλιά καταφεύγουν στα δικαστήρια, τα πουλιά κυβερνούν και οι γυναίκες δημηγορούν».
Ο Ξενοφών αναφέρει σε δύο περιστάσεις την Ασπασία στα σωκρατικά του έργα: στα «Απομνημονεύματα» και στον «Οικονομικό». Και στις δύο περιπτώσεις ο Σωκράτης προτείνει στον Κριτόβουλο να τη συμβουλευτεί. Στα «Απομνημονεύματα» ο Σωκράτης αναφέρει μια ρήση της Ασπασίας, ότι το πρόσωπο που κάνει ένα συνοικέσιο θα πρέπει να αναφέρει με ειλικρίνεια τα καλά χαρακτηριστικά ενός άνδρα. Στον «Οικονομικό» ο Σωκράτης παραδέχεται ότι η Ασπασία κατέχει περισσότερες γνώσεις σχετικά με τη διαχείριση ενός σπιτιού και την οικονομική σχέση ανάμεσα στους δύο συζύγους.
Τόσο ο Αισχίνης ο Σωκρατικός, όσο και ο Αντισθένης, ονόμασαν έναν σωκρατικό διάλογο «Ασπασία», αν και σήμερα δεν σώζονται παρά λίγα αποσπάσματα. Οι κύριες πηγές μας για την «Ασπασία» του Αισχίνη είναι οι Αθήναιος, Πλούταρχος και Κικέρων. Στο διάλογο, ο Σωκράτης προτείνει στον Καλλία να στείλει τον γιο του Ιππόνικο στην Ασπασία για καθοδήγηση. Όταν ο Καλλίας αντιτίθεται στην προοπτική μιας γυναίκας δασκάλας, ο Σωκράτης απαντά ότι η Ασπασία επηρέασε θετικά τον Περικλή και, μετά τον θάνατό του, τον Λυσικλή. Σε ένα απόσπασμα του διαλόγου που διασώζει στα λατινικά ο Κικέρων, η Ασπασία εμφανίζεται ως «θηλυκός Σωκράτης», συμβουλεύοντας αρχικά τη σύζυγο του Ξενοφώντα και κατόπιν τον ίδιο (ο συγκεκριμένος Ξενοφών δεν είναι ο διάσημος ιστορικός) σχετικά με την απόκτηση αρετής διαμέσου της αυτογνωσίας. Ο Αισχίνης παρουσιάζει την Ασπασία ως δασκάλα και εμπνευστή της τελειότητας, συνδέοντας τις αρετές αυτές με την ιδιότητά της ως εταίρας. Σύμφωνα με τον Καν, καθένα από τα επεισόδια στην Ασπασία του Αισχίνη δεν είναι απλά πλαστό, αλλά και απίστευτο.
Από την «Ασπασία» του Αντισθένη διασώζονται μόλις δύο ή τρία αποσπάσματα. Αυτός ο διάλογος περιέχει αρκετή λασπολογία, αλλά και ανέκδοτα σχετικά με το βίο του Περικλή. Ο Αντισθένης κατά τα φαινόμενα δεν εξαπέλυσε επίθεση μοναχά κατά της Ασπασίας, αλλά εναντίον ολόκληρης της οικογένειας του Περικλή, συμπεριλαμβανομένων των γιων του. Ο φιλόσοφος πιστεύει ότι ο μεγάλος πολιτικός επέλεξε την ηδονή από την αρετή. Κατ’ επέκταση η Ασπασία παρουσιάζεται ως η προσωποποίηση μιας ζωής παραδομένης σε σεξουαλικές απολαύσεις.
Σύγχρονη λογοτεχνία
thumb|339x339px|''Αυτοπροσωπογραφία της Marie Bouliard, η οποία ποζάρει ως Ασπασία, 1794. Η Ασπασία εμφανίζεται σε πολλά σημαντικά έργα της σύγχρονης λογοτεχνίας. Ο ρομαντικός δεσμός της με τον Περικλή ενέπνευσε μερικούς από τους διασημότερους μυθιστοριογράφους και ποιητές των τελευταίων αιώνων. Ιδιαίτερα οι εκπρόσωποι του ρομαντισμού κατά το 19ο αιώνα και οι συγγραφείς ιστορικών μυθιστορημάτων του 20ου αιώνα βρήκαν στην ιστορία της μια αστείρευτη πηγή έμπνευσης.
Το 1835 η Λυδία Μαρία Τσάιλντ, μια Αμερικανίδα οπαδός της κατάργησης της δουλείας, συγγραφέας και δημοσιογράφος, δημοσίευσε τη «Φιλοθέα», ένα κλασικό ρομάντζο, που τοποθετείται την εποχή του Περικλή και της Ασπασίας. Το συγκεκριμένο έργο θεωρείται το πιο επιτυχημένο και περίτεχνο της συγγραφέως, επειδή οι γυναικείοι χαρακτήρες, και ειδικά η Ασπασία, παρουσιάζονται με ιδιαίτερη ομορφιά και λεπτότητα.
Το 1836, ο Γουόλτερ Σάβατζ Λάντορ, Άγγλος συγγραφέας και ποιητής, δημοσίευσε το «Περικλής και Ασπασία», ένα από τα διασημότερα βιβλία του. Το έργο αυτό είναι μια αναπαράσταση της κλασικής Αθήνας διαμέσου μιας σειράς από φανταστικά γράμματα, που περιέχουν πολυάριθμα ποιήματα. Τα γράμματα συχνά ξεφεύγουν από τα πραγματικά γεγονότα αλλά προσπαθούν να αιχμαλωτίσουν το πνεύμα του Χρυσού Αιώνα του Περικλή.
Ο Ρόμπερτ Χάμερλινγκ είναι ένας ακόμη λογοτέχνης που άντλησε έμπνευση από την προσωπικότητα της Ασπασίας. Το 1876 δημοσίευσε το μυθιστόρημα «Ασπασία», ένα βιβλίο για τους τρόπους και τα ήθη της εποχής του Περικλή, καθώς και έργα πολιτιστικού και ιστορικού ενδιαφέροντος.
Ο Ιταλός ποιητής Τζάκομο Λεοπάρντι, που εμπνεύστηκε από το κίνημα του ρομαντισμού, δημοσίευσε ένα σύνολο από πέντε ποιήματα, γνωστά ως «ο Κύκλος της Ασπασίας». Τα ποιήματα αυτά είναι εμπνευσμένα από την επώδυνη εμπειρία του απελπισμένου και ανεκπλήρωτου έρωτα για μια γυναίκα, τη Φάννυ Ταρτζόνι Τοτσέττι. Ο Λεοπάρντι αποκαλεί τη γυναίκα αυτή Ασπασία, από τη σύντροφο του Περικλή.
Το 1918, ο μυθιστοριογράφος και θεατρικός συγγραφέας Τζωρτζ Κραμ Κουκ παρουσίασε το πρώτο του θεατρικό «Οι Αθηναίες», που παρουσιάζει την Ασπασία ως καθοδηγήτρια ενός κινήματος για ειρήνη. Ο Κουκ συνδύασε το αντιπολεμικό αίσθημα των ημερών του με το σκηνικό της Αρχαίας Αθήνας.
Η Αμερικανίδα συγγραφέας Γερτρούδη Άθερτον στο έργο «Ο Αθάνατος Γάμος» (1927) πραγματεύεται την ιστορία του Περικλή και της Ασπασίας, κάνοντας αναφορά στις περιόδους του Σαμιακού Πολέμου, του Πελοποννησιακού Πολέμου και του Λοιμού των Αθηνών.
Φήμη και κριτική
αριστερά|μικρογραφία|213x213εσ|Σύγχρονη προτομή της Ασπασίας στην Αθήνα. Το όνομα της Ασπασίας συνδέεται στενά με τη δόξα και τη φήμη του Περικλή. Ο Πλούταρχος την αναγνωρίζει ως μια σημαντική προσωπικότητα ανάμεσα στους πολιτικούς και τους διανοούμενους, και εκφράζει τον θαυμασμό του για μια γυναίκα που «χειριζόταν όπως επιθυμούσε τους σπουδαιότερους άνδρες του κράτους και παρείχε αφορμή στους φιλοσόφους να μιλούν κολακευτικά για εκείνη και εις μάκρος». Ο συγγραφέας αναφέρει ότι η φήμη της Ασπασίας ήταν τέτοια, που ακόμη και ο Κύρος ο Νεότερος, που ενεπλάκη σε πόλεμο με τον βασιλιά Αρταξέρξη Β' της Περσίας, χάρισε το όνομά της σε μια από τις παλλακίδες του. Όταν ο Κύρος έχασε τη ζωή του στη μάχη, η γυναίκα αυτή δόθηκε ως λάφυρο στον βασιλιά, στον οποίο άσκησε μεγάλη επιρροή. Ο Λουκιανός αποκαλεί την Ασπασία «πρότυπο σοφίας» και εξυμνεί «τις γνώσεις της γύρω από την πολιτική, τη διορατικότητα, την εξυπνάδα και την οξυδέρκειά της». Ένα κείμενο συριακής προέλευσης, σύμφωνα με το οποίο η Ασπασία συνέθεσε ένα λόγο και ζήτησε από έναν άνδρα να το διαβάσει για χάρη της στο δικαστήριο, επιβεβαιώνει τη φήμη της ρητορικής δεινότητας της. Μια βυζαντινή εγκυκλοπαίδεια του 10ου αιώνα, η Σούδα, αναφέρει ότι η Ασπασία χρησιμοποιούσε έξυπνα τις λέξεις, πως ήταν σοφίστρια και δασκάλα της ρητορικής.
Βασιζόμενοι στις παραπάνω αποτιμήσεις, μια σειρά από μελετητές υποστηρίζουν ότι η Ασπασία υπήρξε, κατά τα φαινόμενα, η μοναδική γυναίκα στην κλασική Ελλάδα που κατάφερε να διακριθεί στο δημόσιο βίο, επηρεάζοντας τον Περικλή στη σύνταξη των δημόσιων λόγων του. Μια μερίδα ιστορικών είναι της άποψης ότι η Ασπασία ίδρυσε μια Ακαδημία για κορίτσια πλούσιων οικογενειών ή ακόμη ότι αποτελεί τον εφευρέτη της σωκρατικής μεθόδου. Ωστόσο, ο Ρόμπερτ Γ. Γουάλας, Καθηγητής των Κλασικών στο Northwestern University, τονίζει πως «δεν μπορούμε να δεχτούμε ως ιστορική αλήθεια το ανέκδοτο της εποχής, βάσει του οποίου η Ασπασία έμαθε στον Περικλή να μιλά, οπότε ήταν σημαντική ρήτορας ή φιλόσοφος». Ο Γουάλας θεωρεί ότι πιθανώς ο Πλάτων αποδίδει αυτό τον ρόλο στην Ασπασία επηρεασμένος από την κωμωδία. Ο Κάγκαν με τη σειρά του περιγράφει την Ασπασία ως μια «όμορφη, ανεξάρτητη, εξαιρετικά έξυπνη νεαρή γυναίκα, ικανή να συμμετέχει επί ίσοις όροις σε μια συζήτηση ανάμεσα στα μεγαλύτερα μυαλά της Ελλάδας, καθώς και να συζητά και να δίνει διευκρινήσεις σε οποιαδήποτε ερώτηση με τον σύζυγό της». Ο Ρότζερ Τζαστ, Καθηγητής της κοινωνικής ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο του Κεντ, πιστεύει ότι η Ασπασία ήταν ένα εξαιρετικό πρόσωπο, αλλά το παράδειγμά της είναι από μόνο του αρκετό για να τονίσει το γεγονός ότι για να γίνει μια γυναίκα ισάξια πνευματικά και κοινωνικά ενός άντρα έπρεπε να ήταν εταίρα. Σύμφωνα με την Προύντενς Άλλεν, φιλόσοφο και καθηγήτρια, η Ασπασία προώθησε την προοπτική να γίνει μια γυναίκα φιλόσοφος ένα βήμα παραπέρα από την ποιήτρια Σαπφώ.
Ιστορικότητα
Όπως τονίζει ο Τζόνα Λέντερινγκ, το βασικότερο πρόβλημα των σύγχρονων μελετητών είναι πως τα περισσότερα πράγματα που είναι γνωστά για το βίο της Ασπασίας είναι απλές υποθέσεις. Ο Θουκυδίδης δεν την αναφέρει καθόλου. Μοναδικές μας πηγές είναι αναξιόπιστες αναπαραστάσεις και υποθέσεις που καταγράφονται από λογοτέχνες και φιλοσόφους, οι οποίοι δεν ενδιαφέρονταν για την Ασπασία ως ιστορικό πρόσωπο. Κατ’ επέκταση, για το πρόσωπό της διαθέτουμε μια σειρά από αναφορές που αντιφάσκουν: άλλοτε είναι μια καλή σύζυγος όπως η Θεανώ κι άλλοτε ένας συνδυασμός παλλακίδας και πόρνης, όπως η Θαργηλία. Για τους παραπάνω λόγους, υπάρχουν αμφιβολίες σχετικά με το αν πρόκειται για υπαρκτό πρόσωπο.
Σύμφωνα με τον Γουάλας, «για μας η Ασπασία διαθέτει και μπορεί να διαθέσει σχεδόν μηδενική ιστορική υπόσταση». Για το λόγο αυτό, η Μαντλέν Μ. Χένρυ, Καθηγήτρια των Κλασικών στο Πανεπιστήμιο της Αϊόβα, αναφέρει ότι «τα βιογραφικά ανέκδοτα που κυκλοφόρησαν κατά την αρχαιότητα για την Ασπασία είναι εξαιρετικά παραστατικά, σχεδόν με μηδενική επαληθευσιμότητα, και παραμένουν ζωντανά μέχρι τον 20ό αιώνα». Καταλήγει πως «είναι δυνατό να χαρτογραφήσουμε μονάχα τις απλούστερες πιθανότητες σχετικά με τη ζωή της».
Σημειώσεις
<div class="references-small" style="font-size:85%; -moz-column-count:1; -webkit-column-count:1; column-count:1;"><i> α. Ο Χένρυ θεωρεί λασπολογία τις αναφορές των αρχαίων συγγραφέων και κωμικών ποιητών πως η Ασπασία ήταν πόρνη και διατηρούσε οίκο ανοχής. Υποστηρίζει πως οι υπαινιγμοί αυτοί είχαν στόχο να αμαυρώσουν τη φήμη της ηγεσίας της Αθήνας και βασίζονται στο γεγονός ότι, εξαιτίας ενός νόμου που ο ίδιος είχε περάσει, ο Περικλής δεν μπόρεσε να παντρευτεί την Ασπασία και αναγκάστηκε απλά να συγκατοικεί μαζί της. Για τους λόγους αυτούς, η ιστορικός Νικόλ Λορώ αμφισβητεί ακόμη και την ίδια την περιγραφή των αρχαίων συγγραφέων, που θέλει την Ασπασία να είναι εταίρα ή παλλακίδα. Οι Φορνάρα και Σάμονς επίσης απορρίπτουν την εκδοχή πως η Ασπασία εκδιδόταν και διατηρούσε κακόφημα σπίτια.
γ. Οι Φορνάρα και Σάμονς υιοθετούν την άποψη πως ο Περικλής παντρεύτηκε μεν την Ασπασία, αλλά ο νόμος του περί δικαιωμάτων του πολίτη, την καθιστούσε παράνομη σύντροφο. Ο Γουάλας υποστηρίζει πως, με το να παντρευτεί την Ασπασία, αν πράγματι την παντρεύτηκε, ο Περικλής συνέχισε μια παράδοση που ήθελε διακεκριμένους Αθηναίους αριστοκράτες να παντρεύονται ξένες με υψηλές διασυνδέσεις. Ο Χένρυ πιστεύει ότι τον Περικλή εμπόδισε ο δικός του νόμος να παντρευτεί την Ασπασία κι έτσι συγκατοίκησαν χωρίς να προηγηθεί γάμος. Βασισμένος σε ένα απόσπασμα κωμωδίας ο Χένρυ υποστηρίζει πως η Ασπασία ήταν στην πραγματικότητα «παλλακίδα». Σύμφωνα με τον ιστορικό Γουίλιαμ Σμιθ, η σχέση της Ασπασίας με τον Περικλή ήταν «ανάλογη των μοργανατικών γάμων των σύγχρονων πριγκίπων». Ο ιστορικός Άρνολντ Γ. Γκομ τονίζει πως «σύγχρονοί του αναφέρονταν στον Περικλή σαν να ήταν παντρεμένος με την Ασπασία».
δ. Σύμφωνα με τον Καν, ιστορίες όπως οι επισκέψεις του Σωκράτη στο σπίτι της Ασπασίας, μαζί με τις συζύγους των φίλων του, καθώς και η σχέση του Λυσικλή με την Ασπασία, δεν μοιάζουν να βασίζονται στην πραγματικότητα. Πιστεύει ότι ο Αισχίνης αδιαφορούσε για την ιστορικότητα των αφηγήσεών του και πως οι τελευταίες εφευρέθηκαν σε μια εποχή που η ημερομηνία θανάτου του Λυσικλή είχε λησμονηθεί, όχι όμως και η ιδιότητά του.
ε. Ο Κάγκαν εικάζει πως, αν πράγματι έλαβε χώρα η δίκη της Ασπασίας, «έχουμε πολλούς λόγους να πιστεύουμε ότι συνέβη το 438 παρά σε κάποια άλλη εποχή».
στ. Σύμφωνα με τον Τζέημς Φ. ΜακΓκλου, Καθηγητή του Πανεπιστημίου της Αϊόβα, δεν είναι πολύ πιθανό οι κατηγορίες κατά της Ασπασίας να έγιναν από τον Έρμιππο. Θεωρεί ότι ο Πλούταρχος ή οι πηγές του συγχέουν το δικαστήριο με το θέατρο.
ζ. Ο Αθήναιος παραθέτει μια ρήση του Αντισθένη, σύμφωνα με την οποία ο Περικλής την υπερασπίστηκε ενάντια σε κατηγορίες για ασέβεια «χύνοντας περισσότερα δάκρυα σε σχέση με τότε που κινδύνευε η ζωή και η περιουσία του».
η. Η Ομφάλη και η Δηιάνειρα ήταν αντίστοιχα η βασίλισσα της Λυδίας που κράτησε για ένα χρόνο αιχμάλωτο τον Ηρακλή και η πολύπαθη σύζυγός του. Οι Αθηναίοι δραματουργοί ενδιαφέρθηκαν για την Ομφάλη από τα μέσα του 5ου αιώνα. Οι κωμικοί παρωδούσαν τον Περικλή επειδή βρισκόταν υπό την επιρροή μιας γυναίκας σαν την Ασπασία. Η Ασπασία ονομάζεται Ομφάλη στους «Χείρωνες» του Κρατίνου ή στους «Φίλους» του Εύπολι.
θ. Ως σύζυγο του «Ολύμπιου» Περικλή. Οι Αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς αποκαλούν τον Περικλή με αυτό το επίθετο, επειδή «άστραφτε και βροντούσε και ενθουσίαζε την Ελλάδα», καθώς επίσης επειδή κρατούσε τα όπλα του Δία ενώ αγόρευε.
ι. Ο Κρατίνος στο έργο «Διονυσαλέξανδρος» παρομοιάζει τον Περικλή και την Ασπασία με το παράνομο ζεύγος Πάρη και Ελένης. Όπως ο Πάρης στάθηκε η αφορμή για πόλεμο με τον βασιλιά της Σπάρτης, τον Μενέλαο, εξαιτίας του πάθους του για την Ελένη, έτσι κι ο Περικλής, παρασυρμένος από μια ξένη, την Ασπασία, ενέπλεξε την Αθήνα σε πόλεμο με τη Σπάρτη. Ο Εύπολις επίσης αποκαλεί την Ασπασία Ελένη. </i>
Πηγές
Πρωτογενείς πηγές (Έλληνες και Ρωμαίοι)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίες εταίρες Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι Κατηγορία:Αρχαίοι Μιλήσιοι
Καφενείο ΝΕΟΝ
Το Καφενείο "ΝΕΟΝ" βρίσκεται στην πλατεία Ομονοίας στην Αθήνα, στεγαζόμενο κάτω από το τέως ξενοδοχείο «Κάρλτον». Ιδρύθηκε το 1920 από τον Περικλή Γκόσιο και τον Γιάννη Δούκα και η αρχική του ονομασία ήταν «Νέον Βυζάντιον», αλλά τελικά επικράτησε το όνομα «ΝΕΟΝ».
Ο Δημήτριος Στεφάνου, γράφοντας για τα «καφενεία της μαστοριάς» στην περιοχή της πλατείας Ομονοίας, δίνει μια θαυμάσια περιγραφή για το καφενείο «ΝΕΟΝ»: «''Ο εσωτερικός διάκοσμος και η επίπλωσή του θύμιζαν αντίκα της εποχής εκείνης. Γύρω-γύρω οι τοίχοι είχαν πασαμέντο σε απομίμηση μαρμάρου και ψηλότερα ελαιογραφίες μέσα σε ξύλινα πλαίσια που σχημάτιζαν δωρικές παραστάδες, κολώνες με επίστεψη και ακόμη ψηλότερα καθρέφτες μέσα σε ίδια μικρότερα πλαίσια που τα κρατούσαν σκαλιστές φτερωτές σφίγγες. Τα τμήματα της οροφής ανάμεσα στα δοκάρια ήσαν διακοσμημένα με θέματα που προέρχονταν τόσο από τον κλασικισμό όσο και από μανιεριστικές κατευθύνσεις με χρώματα παστέλ και έντονη πλαισίωση''».
Και συνεχίζει ο Στεφάνου, περιγράφοντας το προσωπικό και την ατμόσφαιρα του καφενείου: «Είχε 100 τραπέζια, όλα μαρμάρινα και δούλευαν μέσα εννέα σερβιτόροι, ποτηριέρηδες και ταμπήδες (αυτοί που ψήνουν τους καφέδες) σε δύο βάρδιες...Το καφενείο «ΝΕΟΝ» θεωρείται το «λίκνον του νεοελληνικού ζατρικίου», καθώς στο χώρο του ξεκίνησαν συστηματικά μανιώδεις σκακιστές να παίζουν σκάκι».
Τα καφενεία της εποχής, όπως και το «ΝΕΟΝ», αποτέλεσαν «χώρο ζυμώσεων, αναζητήσεων και διαμόρφωσης πνευματικών συζητήσεων», όπως επισημαίνει ο ερευνητής και καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών Γιάννης Παπακώστας στο βιβλίο του «Φιλολογικά Σαλόνια και Καφενεία της Αθήνας». Τακτικοί θαμώνες στο «ΝΕΟΝ» ήταν, εκτός από τον κόσμο της «μαστοριάς», άνθρωποι της καλλιτεχνίας και της διανόησης, όπως ο Ναπολέων Λαπαθιώτης, ο Γιάννης Ρίτσος, ο Γιώργος Ιωάννου, ο Μιχάλης Κατσαρός και ο Γιάννης Τσαρούχης.
Ο Τσαρούχης μάλιστα έχει απαθανατίσει το «ΝΕΟΝ» σε δυο ελαιογραφίες του που βρίσκονται σήμερα στην Εθνική Πινακοθήκη της Αθήνας: «Το καφενείο Νέον - ημέρα» (1956-66) και «Το καφενείο Νέον - βράδυ» (1965-66).
Τον Απρίλιο του 2009 άνοιξε μετά από ανακαίνιση. Τον Απρίλιο του 2010 ανέστειλε και πάλι τη λειτουργία του. Πλέον, στεγάζει γνωστή αλυσίδα αρτοποιίας και ζαχαροπλαστικής, με αποτέλεσμα ο επισκέπτης να έχει ξανά τη δυνατότητα να θαυμάσει τον πλούσιο διάκοσμό του.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Χώροι εστίασης στην Αθήνα Κατηγορία:Καφέ
Χρήστος Μιχαήλ
Ο Χρήστος Μιχαήλ (Σέρρες, 28 Φεβρουαρίου 1962) είναι παλαίμαχος διεθνής Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας. Ξεκίνησε την καριέρα του από τον Πανσερραϊκό, ενώ το καλοκαίρι του 1980 πήρε μεταγραφή για την Λάρισα. Η καριέρα του είναι συνδεδεμένη κυρίως με την Λάρισα, πετυχαίνοντας να συνδέσει το όνομά του και με τις τρεις κατακτήσεις τίτλων της ομάδας (των δύο πρώτων ως παίκτης και της τρίτης ως προπονητής τερματοφυλάκων). Επίσης κατέχει το ρεκόρ συμμετοχών για τερματοφύλακα στην ομάδα της Λάρισας, έχοντας συνολικά 262 συμμετοχές σε όλες τις διοργανώσεις.
Ποδοσφαιρική καριέρα
Τη σεζόν 1984/85 πήρε τις πρώτες του συμμετοχές με την Λάρισα σε αγώνες πρωταθλήματος ενώ καθιερώθηκε ως βασικός από τη σεζόν 1987/88,μετά δηλαδή την αποχώρηση του μέχρι τότε βασικού τερματοφύλακα Γιώργου Πλίτση για τον Ολυμπιακό.Ευτύχησε μάλιστα την ίδια χρονιά να πανηγυρίσει το πρωτάθλημα Ελλάδος,συνεισφέροντας τα μέγιστα με 29 παρουσίες σε 30 αγωνιστικές.Ο Μιχαήλ απετέλεσε τη βασική επιλογή της ΑΕΛ για τη θέση κάτω από τα γκολπόστ μέχρι και το 1994 όταν και αποχώρησε για να αγωνιστεί μία χρονιά στον Ιωνικό.Στους Νικαιώτες θα μετρήσει 14 συμμετοχές και κατά την καλοκαιρινή μεταγραφική περίοδο του 1995 θα επιστρέψει στην Λάρισα,θα μείνει όμως στη σκιά του Άγγελου Γεωργίου έχοντας 6 μόνο παρουσίες.Θα παραμείνει στην ομάδα για ένα μικρό χρονικό διάστημα μετά τον υποβιβασμό της στην Β' Εθνική και στις 29 Δεκεμβρίου του 1996 θα υπογράψει στον Απόλλωνα Λάρισας όπου και θα κρεμάσει τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια στο τέλος της σεζόν.
Ο Μιχαήλ αγωνίστηκε σε 262 επίσημα παιχνίδια με την φανέλα της ΑΕΛ. Οι 213 αφορούσαν αγώνες πρωταθλήματος,οι 47 αγώνες Κυπέλλου και άλλες 2 ήταν στο πλαίσιο του Κυπέλλου Πρωταθλητριών της σεζόν 1988/89 εναντίον της ελβετικής Ξαμάξ. Οι συμμετοχές αυτές των καθιστούν τον πρώτο σε συμμετοχές τερματοφύλακα στην ιστορία της Λάρισας.
Επίσης αγωνίστηκε σε 14 ματς πρωταθλήματος με τη φανέλα του Ιωνικού.
Εθνική Ελλάδος
Οι εμφανίσεις του με τα χρώματα της ΑΕΛ είχαν ως αποτέλεσμα την κλήση του στην Εθνική Ελλάδος και τη συμμετοχή του στον εντός έδρας αγώνα κόντρα στην Ολλανδία για την προκριματική φάση του EURO 1988 που έληξε με 0-3.
Προπονητική καριέρα
Μετά την ολοκλήρωση της ποδοσφαιρικής του καριέρας,ο Μιχαήλ ασχολήθηκε με την προπονητική αρχικά σε ομάδες του νομού Λαρίσης. Υπήρξε για εννιά χρόνια προπονητής τερματοφυλάκων της Λάρισας. Στο διάστημα αυτό κατέκτησε έναν ακόμα τίτλο με την Λάρισα, το Κύπελλο του 2007. Από το καλοκαίρι του 2012 είναι προπονητής τερματοφυλάκων στις ακαδημίες ποδοσφαίρου της Λάρισας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Λάρισας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ιωνικού Νίκαιας Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου
Codex Omega
Το Codex Omega είναι το δέκατο στούντιο άλμπουμ του ελληνικού death metal συγκροτήματος Septicflesh, που κυκλοφόρησε την 1η Σεπτεμβρίου 2017, μέσω της δισκογραφικής Season of Mist.
Κβαντική κατάσταση
Στην Κβαντική Μηχανική η έννοια της κβαντικής κατάστασης είναι αφηρημένη και χρησιμοποιείται για να περιγράψει την κατάσταση στην οποία βρίσκεται ένα κβαντικό αντικείμενο. Η κβαντική κατάσταση αναπαριστάται από ένα μαθηματικό αντικείμενο, όπως μία κυματοσυνάρτηση ή ένα density operator.
Codex Omega
Λίστα τραγουδιών
Όλοι οι στίχοι γράφτηκαν από τον Σωτήρη Ανουννάκη V, όλη η μουσική σύνθεση από τους Septicflesh.
Κβαντική κατάσταση
Όλη η πληροφορία που είναι δυνατόν να γνωρίζουμε για το συγκεκριμένο αντικείμενο περιέχεται στην μαθηματική της αναπαράσταση και μπορούμε να την εξάγουμε χρησιμοποιώντας τον κατάλληλο φορμαλισμό. Δηλαδή η λύση της εξίσωσης του Schrödinger(Σρόντινγκερ) είναι η κβαντική κατάσταση του ηλεκτρονίου. Σε ένα άτομο το ηλεκτρόνιο μπορεί να πάρει πολλές κβαντικές καταστάσεις, κάθε μία από τις οποίες είναι μοναδική.
Codex Omega
Προσωπικό
Septicflesh
Κβαντική κατάσταση
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κβαντική μηχανική
Codex Omega
Βιβλιογραφικές Αναφορές
Κατηγορία:Ελληνική δισκογραφία Κατηγορία:Άλμπουμ του 2017 Κατηγορία:Death metal συγκροτήματα
Ευρωπαϊκό κύπελλο θριάμβου χειροσφαίρισης ανδρών
εναλλ.=Κύπελλο Θριάμβου |μικρογραφία|265x265px|Challenge Cup (C3) Τo Ευρωπαϊκό Κύπελλο, είναι μία ετήσια διεθνής διοργάνωση της χειροσφαίρισης, τρίτο σε δυναμική μετά το Τσάμπιονς Λιγκ και το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ομοσπονδίας.Αρχικά ως την περίοδο 1998-99 ονομαζόταν  Κύπελλο Πόλεων  και εώς την περίοδο 2019-20 "Ευρωπαϊκό Κύπελλο Θριάμβου" (Τσάλεντζ Καπ). Διοργανώθηκε για πρώτη φορά το 1993-94 με νικήτρια τη γερμανική Τούσεμ Έσεν.
Πορεία Ελληνικών ομάδων
== Συμμετοχές στην διοργάνωση ==
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χειροσφαίριση στον κόσμο Κατηγορία:Πολυεθνικά επαγγελματικά αθλητικά πρωταθλήματα
Αχμάντ Μασούντ
Ο Αχμάντ Μασσούντ (Dari/Pashto: احمد مسعود) είναι Αφγανός πολιτικός και ιδρυτής του Εθνικού Μετώπου Αντίστασης του Αφγανιστάν. Είναι γιος του αντισοβιετικού στρατιωτικού ηγέτη Αχμάντ Σαχ Μασσούντ. Από τις 5 Νοεμβρίου 2016 είναι διευθύνων σύμβουλος του ιδρύματος Μασσούντ Στις 5 Σεπτεμβρίου 2019, ανακηρύχθηκε διάδοχος του πατέρα του στην κοιλάδα Παντζσίρ
Είναι ο σημερινός ηγέτης της αφγανικής αντίστασης στο Παντζσίρ.
Γεννήθηκε το 1989. Είναι το πρώτο από τα έξι παιδιά του Αχμάντ Σαχ Μασσούντ και ο μόνος γιος του.
Αφού ολοκλήρωσε την δευτεροβάθμια εκπαίδευση του στο Ιράν, ο Μασσούντ φοίτησε για ένα χρόνο στην Βασιλική Στρατιωτική Ακαδημία του Σάντχερστ. Το 2012, ολοκλήρωσε το προπτυχιακό πρόγραμμα στην επιστήμη του πολέμου στο Κινγκς Κόλετζ του Λονδίνου και πήρε το μπάτσελορ του το 2015. Το 2016 ολοκλήρωσε τις σπουδές του στις διεθνείς σχέσεις στο Πανεπιστήμιο του Σίτι του Λονδίνου. Οι διατριβές του αφορούσαν τους Ταλιμπάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αφγανοί πολιτικοί
Μαρία του Ναμύρ
Η Μαρία, γαλλ.: Marie da Namur de Damppierre (π.1322 – π. 1355) από τον Οίκο του Νταμπιέρ ήταν κόρη του μαρκησίου του Ναμύρ και με τους γάμους της ήταν πρώτα κόμισσα του Βιάντεν (Vianden) και μετά κυρία του Πιερπόν (Pierrepont).