cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παναγιώτης Ρέτσος
Ακαδημίες Ολυμπιακού
Τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα τα έκανε στη Θύελλα Αγίου Δημητρίου, ομάδα στην οποία αγωνίστηκε και ο μεγαλύτερος αδελφός του, ενώ ο μικρός του αδελφός αγωνίζεται στις ακαδημίες του Ολυμπιακού. Το 2008 εντάχθηκε στις ακαδημίες του Ολυμπιακού Πειραιώς, όπου παρέμεινε έως και το 2016, κατακτώντας πρωταθλήματα ενώ ήταν κι ένας από τους βασικούς ποδοσφαιριστές της τα τελευταία χρόνια (2015-16).
Ο Ολυμπιακός του έδωσε επαγγελματικό συμβόλαιό το 2016, όπως και σε αρκετούς ακόμη ποδοσφαιριστές των ακαδημιών, μεταξύ αυτών και οι Θανάσης Ανδρούτσος και Γιώργος Μανθάτης, οι οποίοι έγιναν βασικά στελέχη της πρώτης ομάδας.
Πρώτη ομάδα
Ο Ρέτσος, σε ηλικία 18 ετών, έγινε ο νεότερος αρχηγός στην ιστορία του συλλόγου, ενώ παράλληλα έγινε και ο νεότερος αρχηγός όλων των αθλητικών τμημάτων του Ολυμπιακού. Το σχετικό ρεκόρ, προηγουμένως, το κατείχε ο αθλητής του βόλει, Μενέλαος Κοκκινάκης. Το εν λόγω επίτευγμα τον κατατάσσει ανάμεσα στους νεότερους ποδοσφαιριστές που υπήρξαν αρχηγοί των ομάδων, σε όλη την καταγεγραμμένη ιστορία του ποδοσφαίρου.
Με τον Ολυμπιακό έως τώρα έχει αγωνιστεί σε πάνω από 30 επίσημους αγώνες σε Ελλάδα και Ευρώπη, ενώ έχει πανηγυρίσει και το πρωτάθλημα Ελλάδας της περιόδου 2016-17, έχοντας πλέον πρωταγωνιστικό ρόλο.
2016-17
Έχοντας ήδη αγωνιστεί στους φιλικούς αγώνες προετοιμασίας, στις 25 Αυγούστου 2016, έκανε το ντεμπούτο του στο Europa League (2016-17), απέναντι στην Αρούκα, στον νικηφόρο αγώνα με 2-1 υπέρ του Ολυμπιακού, αποτέλεσμα που του έδωσε και την πρόκριση στου ομίλους της διοργάνωσης, με τον ίδιο να ξεκινά βασικός. Συνολικά συμμετείχε σε 8 αγώνες της διοργάνωσης, δύο εκ των οποίων με την Μπεσίκτας, από την οποία ο Ολυμπιακός αποκλείστηκε στη φάση των 16.
Στο πρωτάθλημα Ελλάδας, όπου ο Ολυμπιακός αναδείχθηκε πρωταθλητής, αγωνίστηκε σε 18 αγώνες, εκ των οποίων στους 14 ήταν βασικός. Στις 11 Σεπτεμβρίου 2016 έκανε και το ντεμπούτο του, μπαίνοντας ως αλλαγή, στον νικηφόρο με 6-1 αγώνα απέναντι στη Βέροια. Κατά τη διάρκεια της διοργάνωσης αγωνίστηκε σε αρκετές θέσεις της άμυνας. Στις 8 Φεβρουαρίου 2017 στον εντός έδρας αγώνα απέναντι στον Ατρόμητο έγινε ο νεότερος αρχηγός στην ιστορία του συλλόγου.
Την ίδια χρονιά αγωνίστηκε και στο κύπελλο Ελλάδας, σε συνολικά 8 αγώνες, με το ντεμπούτο του να γίνεται στις 26 Οκτωβρίου 2016, στη νίκη με 3-0 εναντίον του Πλατανιά, όπου ο ίδιος ξεκίνησε βασικός. Τελικά, ο Ολυμπιακός έφτασε έως τους τέσσερις της διοργάνωσης, όπου αποκλείστηκε από την ΑΕΚ (με συνολικό σκορ 2-2), ενώ και στους δύο αγώνες ο Ρέτσος είχε ξεκινήσει βασικός.
2017-18
Την επόμενη χρονιά ο Ολυμπιακός πλέον με νέο προπονητή, τον Μπέσνικ Χάσι, ξεκίνησε την προετοιμασία του στο Ζέεφελντ, με τον Ρέτσο να είναι μέσα στα πλάνα του Χάσι. Παρόλα αυτά, στον πρώτο φιλικό αγώνα της χρονιάς χτύπησε άσχημα στο κεφάλι του, γεγονός που τον άφησε αναίσθητο για μερικά λεπτά. Την ίδια μέρα διακομίστηκε σε κοντινό νοσοκομείο, όπου πήρε εξιτήριο αυθημερόν, χωρίς να διατρέξει τελικά κάποιον κίνδυνο.
Στην αρχή της χρονιάς αυτής ο Ρέτσος ήταν αναντικατάστατος, παίζοντας βασικός και στους τέσσερις ευρωπαϊκούς αγώνες (2 με Παρτιζάν και 2 με Ριέκα), μέσω των οποίων ο Ολυμπιακός προκρίθηκε στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ, ενώ έπαιξε και στους 2 αγώνες της Σούπερ Λιγκ (με Λάρισα και Λαμία). Ωστόσο, οι φήμες για πιθανή παραχώρησή του, κατά τον Αύγουστο του 2017, φούντωσαν με τις Ρεν και Μπάγερ Λεβερκούζεν, να προσφέρουν πάνω από 20 εκατομμύρια. Τελικά, στις 31 Αυγούστου του 2017, η ΠΑΕ Ολυμπιακός ανακοίνωσε την πώληση του ποδοσφαιριστή στη γερμανική ομάδα.
Μπάγερ 04 Λεβερκούζεν
Στις 31 Αυγούστου 2017 η Μπάγερ Λεβερκούζεν ανακοίνωσε επίσημα τον Παναγιώτη Ρέτσο, ο οποίος υπέγραψε συμβόλαιο έως και το 2022. Λέγεται ότι το ποσό που δαπανήθηκε για την απόκτησή του αγγίζει τα 22 εκατομμύρια ευρώ, γεγονός που καθιστά τη μεταγραφή του Έλληνα ποδοσφαιριστή ως την δεύτερη ακριβότερη μεταγραφή (έως και το 2017) στην ιστορία της Μπάγερ Λεβερκούζεν.
2017-2018
Στις 17 Σεπτεμβρίου του 2017, ο Ρέτσος, έκανε το ντεμπούτο σε επίσημο αγώνα της Μπάγερ Λεβερκούζεν στη Μπουντεσλίγκα, σε έναν αγώνα κόντρα στην ΣΚ Φράιμπουργκ, με τελικό σκορ 4-0, υπέρ της Μπάγερ, μάλιστα ξεκίνησε και βασικός. Στις 9 Απριλίου του 2018, ο Ρέτσος πέτυχε και το πρώτο του γκολ με τη φανέλα της Μπάγερ Λεβερκούζεν, το οποίο ήταν γενικά και το πρώτο του επαγγελματικό γκολ.
Σέφιλντ Γιουνάιτεντ (δανεισμός)
Την 1η Φεβρουαρίου 2020, ο Ρέτσος υπέγραψε στην Σέφιλντ Γιουνάιτεντ της Πρέμιερ Λιγκ ως δανεικός από την Μπάγερ Λεβερκούζεν μέχρι το τέλος της σεζόν 2019–20, με οψιόν αγοράς. Τα σημαντικά οικονομικά προβλήματα που προκάλεσε ο COVID-19 είχαν ως αποτέλεσμα η Σέφιλντ να ανακοινώσει ότι δεν θα πληρώσει τη ρήτρα αγοράς στη Λεβερκούζεν. Ωστόσο, οι ιθύνοντες του αγγλικού συλλόγου είπαν στον Ρέτσο ότι αν ήθελε, ο δανεισμός του θα μπορούσε να παραταθεί μέχρι το τέλος του πρωταθλήματος, στα μέσα Ιουλίου, αλλά ο Έλληνας διεθνής αποφάσισε να μην συνεχίσει μετά τον Ιούνιο στον σύλλογο.
Σαιντ-Ετιέν (δανεισμός)
Στις 4 Οκτωβρίου 2020, ολοκληρώθηκε η συμφωνία της Μπάγερ Λεβερκούζεν με την ΑΣ Σαιντ-Ετιέν για τον δανεισμό του Ρέτσου στον γαλλικό σύλλογο με οψιόν αγοράς 6,5 εκατομμυρίων ευρώ για το καλοκαίρι του 2021. Η ομάδα της Λιγκ 1 θα υποχρεωθεί να υπογράψει τον Ρέτσο σε μόνιμη συμφωνία αν κάνει 20 εμφανίσεις, σύμφωνα με το ρεπορτάζ. Οι Γερμανοί θα διατηρήσουν αξία μεταπώλησης 15%. Στις 25 Οκτωβρίου 2020, ο Έλληνας αμυντικός στο δεύτερο παιχνίδι στη βασική ενδεκάδα της Σαιντ-Ετιέν σε έναν εκτός έδρας αγώνα με την ΦΚ Μετς, αντικαταστάθηκε στο τρίτο λεπτό του δευτέρου ημιχρόνου λόγω μυϊκού προβλήματος. Ο 22χρονος στόπερ, που είχε μείνει εκτός δράσης για περίπου 2,5 μήνες, επέστρεψε στις 6 Ιανουαρίου 2021 στην αρχική ενδεκάδα της Σαιντ-Ετιέν, παίζοντας και στα 90 λεπτά στον αγώνα με την Παρί Σεν Ζερμέν, όπου μάλιστα είχε πολύ καλή απόδοση. Ωστόσο, στάθηκε άτυχος καθώς τρεις μέρες αργότερα στον εκτός έδρας αγώνα με τη Σταντ ντε Ρενς αντικαταστάθηκε στο τέλος του πρώτου ημιχρόνου λόγω νέου τραυματισμού.
Ελλάς Βερόνα
Στις 25 Ιανουαρίου 2022, ο 24χρονος Ρέτσος υπέγραψε στην Ελλάς Βερόνα με ελεύθερη μεταγραφή. Ο προηγούμενος σύλλογος του διατηρεί ποσοστό μεταπώλησης 10% και ο Έλληνας αμυντικός υπέγραψε συμβόλαιο αρχικά 1,5 έτους, σύμφωνα με την ανακοίνωση του συλλόγου. Στο συμβόλαιο και των δύο μερών υπάρχει δυνατότητα αυτόματης ανανέωσης για άλλα 3 χρόνια, που σημαίνει ότι θα είναι κάτοικος Βερόνα μέχρι το 2026.
Ολυμπιακός (δανεισμός)
Στις 31 Αυγούστου 2022, ο Ρέτσος επέστρεψε στον Ολυμπιακό με δανεισμό.
Εθνικές Νέων
Ο Παναγιώτης Ρέτσος έχει αγωνιστεί, από το 2014, σχεδόν σε όλα τα τμήματα νέων της εθνικής Ελλάδας. Στις 26 Αυγούστου 2014 έκανε το ντεμπούτο του με την Παίδων (Κ-17), ως βασικός στον νικηφόρο αγώνα (2-0) απέναντι στην αντίστοιχη ομάδα της Τουρκίας. Με την εν λόγω εθνική ομάδα έχει 10 συμμετοχές, με την Νέων (Κ-18) 3 συμμετοχές (στις οποίες πέτυχε και το πρώτο του γκολ, στις 11 Ιανουαρίου 2015, στη νίκη με 1-0 απέναντι στην αντίστοιχη ομάδα της Μολδαβίας). Από τον Μάρτιο του 2016, αγωνίζεται στην εθνική Νέων (Κ-19), στην οποία έως τώρα έχει 10 συμμετοχές.
Εθνική Ελλάδος
Στις 9 Ιουνίου 2017, κλήθηκε για πρώτη φορά από τον ομοσπονδιακό προπονητή Μίχαελ Σκίμπε στην Ανδρών, στον εκτός έδρας αγώνα για τα προκριματικά του Μουντιάλ 2018, απέναντι στη Βοσνία - Ερζεγοβίνη (0-0), χωρίς να αγωνιστεί. Το ντεμπούτο του πραγματοποιήθηκε τελικά στις 31 Αυγούστου 2017, στον εντός έδρας αγώνα εναντίον της Εσθονίας (0-0), ξεκινώντας βασικός και αγωνιζόμενος σε ολόκληρο τον αγώνα.
Στυλ παιχνιδιού
Ο Ρέτσος θεωρείτο ως ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα στην Ελλάδα. Πέρα από τη μεγάλη αντοχή που τον διακρίνει, αγωνίζεται σε πολλές θέσεις της άμυνας. Ειδικότερα, με τον Πάουλο Μπέντο, ο Ρέτσος αγωνίστηκε ως κεντρικός αμυντικός, ως ακραίος (αριστερός) αμυντικός καθώς και ως αμυντικός μέσος. Το «καλό» πόδι του είναι το δεξί.
Προσωπική ζωή
Ο Ρέτσος γεννήθηκε στο Γιοχάνεσμπουργκ της Νότιας Αφρικής το 1998 και ήρθε στην Ελλάδα μόλις έναν χρόνο μετά. Έχει τρία αδέλφια, δύο μικρότερα τη Μαρία και τον Δημήτρη, ο οποίος αγωνίζεται κι αυτός στα μικρά τμήματα του Ολυμπιακού, κι έναν μεγαλύτερο αδελφό ονόματι Μιχάλη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες της Νότιας Αφρικής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάγερ Λεβερκούζεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέφιλντ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Σαιντ-Ετιέν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ελλάς Βερόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία
Μότσε
thumb|right|Κεραμική Μότσε, απεικόνιση ευγενούς από τερρακότα. Πρώτοι αιώνες μ.Χ. Μουσείο Quai Branly, Παρίσι. Ο πολιτισμός των Μότσε ή Μοτσίκα (Moche, Mochica) ήταν ένας σημαντικός προ-Κολομβιανός, προ-Ίνκα πολιτισμός που άνθισε στο βόρειο Περού, περίπου από το 100 ως το 700 μ.Χ. Η πολιτεία των Μότσε ήταν μια παραλιακή αυτοκρατορία ισχυρή, καλά οργανωμένη που επεκτάθηκε με στρατιωτικές κατακτήσεις. Χρησιμοποίησε την μαζική χειρωνακτική εργασία για να κατασκευάσει μεγάλα δημόσια έργα και μεγαλοπρεπείς βασιλικούς τάφους.
Οι Μότσε κατασκεύαζαν γιγαντιαία αρδευτικά έργα και από τις σοδειές τους εξασφάλιζαν πλεόνασμα που μπορούσε να θρέψει καλλιτέχνες εξαιρετικού ταλέντου. Ως επίκεντρο είχαν την πρωτεύουσά τους, στην οποία δέσποζε η Πυραμίδα του Ήλιου, Ουάκα ντελ Σολ μια ογκώδης κατασκευή από συμπαγή πλινθοδομή, ύψους σαράντα μέτρων.
Πήραν το όνομά τους από τον ποταμό Μότσε, στις όχθες του οποίου βρίσκονταν τα κύρια λατρευτικά και διοικητικά κέντρα τους. Η τοποθεσία του διοικητικού κέντρου των Μότσε βρίσκεται κοντά στη σημερινή πόλη Τρουχίγιο, στην περιφέρεια Λα Λιμπερτάδ του βόρειου Περού.
Ιστορία
thumb|right|Χάρτης του κράτους των Μότσε Οι Μότσε εμφανίστηκαν στο παράκτιο Περού το 1 μ.Χ. Στις αρχές του δεύτερου αιώνα οι Μότσε γνώρισαν σημαντική τεχνική πρόοδο. Υπό την ηγεσία ηγεμόνων ολοένα και πιο ισχυρών, επέκτειναν το αρδευτικό τους σύστημα για να αυξήσουν τα καλλιεργήσιμα εδάφη και αποδείχθηκαν εξαίρετοι υδρολόγοι. Κατά συνέπεια, είχαν πλουσιότερες σοδειές, που με τη σειρά τους οδήγησαν σε ευημερία, πληθυσμιακή αύξηση και εν τέλει στην επιθυμία για περισσότερη γη. Έτσι, άρχισαν να προωθούνται στις γειτονικές κοιλάδες. Απορρόφησαν το γειτονικό πολιτισμό Βιρού (γνωστό και σαν Γκαγινάσο) και κατόπιν κατέκτησαν τα εδάφη κατά μήκος της ακτής. Τελικά έθεσαν υπό την κυριαρχία τους έκταση που κάλυπτε περίπου 800 χιλιόμετρα της βόρειας ακτής του Περού και εκτεινόταν στην ενδοχώρα ως τις Άνδεις. Πολεμούσαν οπλισμένοι με ρόπαλα και τσεκούρια, ενώ οι πολεμιστές φαίνεται ότι απολάμβαναν ιδιαίτερης κοινωνικής αποδοχής. Στις κοιλάδες εντοπίζονται περίπλοκα στρατιωτικά κτίρια, και οι πόλεις είνα ισχυρά τοιχισμένες. Παρ' όλες πάντως τις επεκτατικές τους τάσεις, οι Μότσε ποτέ δεν απομακρύνθηκαν από την παραλιακή περιοχή του Περού.
Εκτός από τους οικονομικούς λόγους, κινητήρια δύναμη σε αυτήν την επέκταση ήταν και η θρησκεία: η πρακτική της ανθρωποθυσίας, ήταν βασικό χαρακτηριστικό της θρησκείας των Μότσε. Έτσι, όταν πολεμούσαν φρόντιζαν να να πιάνουν αιχμαλώτους ώστε να τροφοδοτούν τις θυσιαστικές τελετές τους.
Υπάρχουν αρκετές θεωρίες σχετικά με την πτώση του κράτους των Μότσε. Μία από αυτές έχει να κάνει με κλιματολογικές μεταβολές στην περιοχή του Περού. Ίσως ένα ιδιαίτερα ισχυρό Ελ Νίνιο, ανάμεσα στο 536 και το 594, επέφερε έντονες βροχοπτώσεις και πλημμύρες για τριάντα χρόνια, ενώ ακολούθησαν άλλα τριάντα χρόνια ξηρασίας. Τα καιρικά αυτά φαινόμενα άλλαξαν δραματικά τη ζωή των Μότσε. Γκρεμίστηκε εκ βάθρων η πίστη στη θρησκεία τους, η οποία υποσχόταν σταθερό κλίμα μέσω των θυσιών. Ωστόσο, νεότερα ευρήματα δείχνουν πως οι κλιματικές αλλαγές δεν ευθύνονταν πλήρως για την πτώση των Μότσε: γύρω στα 600 ο λαός των Ουάρι ενσωμάτωσε, ανάμεσα στα μικρά βασίλεια του Περού, και τους Μότσε.
Θρησκεία
εναλλ.=|μικρογραφία|Ο Αποκεφαλιστής, τοιχογραφία στην Ουάκα ντε λα Λούνα. Η κυριότερη θεότητα των Μότσε ήταν ο Άι Απάεκ (Ai Apaec) ή Αποκεφαλιστής, όπως τον ονομάζουν οι ερευνητές, γιατί απεικονίζεται κρατώντας στο ένα χέρι τούμι (τελετουργικό μαχαίρι που χρησιμοποιούνταν στις θυσίες) και στο άλλο ένα κομμένο κεφάλι. Συχνά απεικονίζεται ως αράχνη, φτερωτό πλάσμα ή θαλάσσιο τέρας. Οι τρεις αυτές μορφές συμβολίζουν τη γη, τον αέρα και τη θάλασσα. Υπάρχουν και παραστάσεις του Αποκεφαλιστή ως ανθρώπινου πλάσματος με κυνόδοντες ιαγουάρου και απειλητικό μορφασμό. Άγριος και επιτακτικός, είχε το θρόνο του στα βουνά και έστελνε τον ομόλογό του, τον Ήλιο, να υποτάξει τις χαμηλότερες περιοχές. Ο Ήλιος κυνηγούσε ζαρκάδια, κι έπιανε ψάρια και θαλάσσια πουλιά. Πάνω σε μια σχεδία από καλάμια πολεμούσε τον τερατώδη κάβουρα που ζούσε στα βάθη των ωκεανών. Μια άλλη σημαντική θεότητα ήταν ο θεός-Κουκουβάγια, ο οποίος επίσης απεικονιζόταν με ένα τούμι και κομμένο κεφάλι. Όταν όμως εξευμενιζόταν, προσέφερε αφειδώς τη σοφία και την ενόρασή του στους ανθρώπους. Οι Μότσε θεραπευτές επικαλούνταν το πνεύμα της κουκουβάγιας για να γιατρεύουν τους ασθενείς.
thumb|right|Η Ουάκα ντελ Σολ με τα ερείπια της πρωτεύουσας σε πρώτο πλάνο, και στο βάθος το δέλτα του ποταμού Μότσε. Οι αιχμάλωτοι ευγενείς είχαν ειδική μεταχείριση καθώς, σε αντίθεση με τους κοινούς στρατιώτες που μεταφέρονταν πεζοί στον τόπο της θυσίας, οι ανώτεροί τους μεταφέρονταν με το φορτίο, γιατί οι Μότσε είχαν μια ιδιαίτερη νοοτροπία για τις ταξικές διακρίσεις. Μερικούς από τους αιχμαλώτους τους έριχναν από γκρεμούς ως θυσία στο θεό του ουρανού. Αλλά οι περισσότεροι δένονταν γυμνοί και οδηγούνταν στη μεγάλη πλατεία, κύριο λατρευτικό κέντρο των Μότσε, όπου τους έσφαζαν ή τους αποκεφάλιζαν. Φαίνεται επίσης, ότι συχνά αφαιρούνταν τα όργανα και το δέρμα του νεκρού, ο οποίος θαβόταν μόνο με τα οστά. Επιπλέον είναι πιθανό οι Μότσε να βασάνιζαν για μερικές εβδομάδες το θύμα τους, ενώ ίσως και να έτρωγαν ορισμένα του όργανα, πράξη που ερμηνεύεται σαν τελετουργικός κανιβαλισμός. Μάλιστα, ίσως και να ακολουθούσε η κατανάλωση του αίματος του θύματος. Οι τελετές αυτές φαίνεται ότι συνδέονταν με τη λατρεία των προγόνων και τη γονιμότητα της γης.
Καθώς η άρδευση ήταν η πηγή πλούτου και το θεμέλιο της αυτοκρατορίας τους, ο πολιτισμός των Μότσε έδινε έμφαση στην κυκλοφορία και τη ροή. Η κυκλοφορία των υγρών παίζει σημαντικό ρόλο στην τέχνη των Μότσε, και πιο ειδικά η απώλεια υγρών από τραυματισμένους αντιπάλους. Αναρίθμητες εικόνες αναπαριστούν νικημένους πολεμιστές που χάνουν ζωτικά υγρά από τη μύτη. Εικόνες και κεραμικά που απεικονίζουν αιχμαλώτους-σεξουαλικούς σκλάβους με σωματικές οπές που χάσκουν και υγρά που ρέουν, αντιπροσωπεύουν την εσκεμμένη έκθεση, τον εξευτελισμό και την απώλεια δύναμης των θυμάτων.
Διατροφή
Οι καρποί και τα ψάρια αφθονούσαν, αλλά το κρέας ήταν σπάνιο. Οι κάτοικοι των πεδιάδων έτρεφαν πάπιες και ινδικά χοιρίδια, τα οποία μάλιστα απεικόνιζαν στα αγγεία τους. Αντιθέτως, στα ορεινά, έσφαζαν ένα λάμα αν δεν το χρειάζονταν για υποζύγιο. Τα θηράματα τα είχαν σε μεγάλη εκτίμηση. Ένας χωρικός μπορούσε να σκοτώσει ένα ή δύο πουλιά, ρίχνοντας βέλη με το καλάμι του, αλλά το ζαρκάδι που αφθονούσε στα ορεινά οροπέδια μπορούσε να το κυνηγάει μόνο η αριστοκρατία. Τα κυνηγούσαν με τελετουργική σχεδόν οργάνωση, με σκυλιά και παγανιστές, που οδηγούσαν το θήραμα στα δίχτυα, όπου οι ευγενείς το σκότωναν με ακόντιο.
Μεταλλουργία
thumb|right|Χρυσό κόσμημα των Μότσε, με [[τιρκουάζ και χρυσόκολλα, που απεικονίζει τον Αποκεφαλιστή]] Οι Μότσε υπήρξαν μεγάλοι καλλιτέχνες της μεταλλουργίας. Ξεπερνώντας τους προγενέστερους Περουβιανούς λαούς, τόσο σε επιδεξιότητα όσο και σε φαντασία, χρησιμοποιούσαν κυρίως χρυσό, άργυρο και χαλκό. Έλιωναν τα μεταλλεύματα σε πήλινους φούρνους και κατασκεύαζαν μάσκες, σκουλαρίκια, κράνη και μικροσκοπικά αγάλματα.
Κεραμική
Το μεγαλύτερο επίτευγμα των τεχνιτών Μότσε ήταν η κεραμική. Γνώρισμά της ήταν το ρεαλιστικό και ευαίσθητο πλάσιμο των χαρακτηριστικών του προσώπου στα αγγεία και τα δοχεία. Είχαν επίσης αναπτύξει την τεχνική των καλουπιών. Έφτιαχναν φλασκιά με χερούλια σε σχήμα αναβολέα, που χρησίμευαν και ως στόμια. Μερικά από αυτά διατηρήθηκαν άθικτα επί μια χιλιετία. Εξωράιζαν τα αγγεία τους, χρωματίζοντάς τα ή απεικονίζοντας σκηνές από τη ζωή της φυλής. Απεικόνισαν μια σειρά ζωντανών χαρακτήρων, από θεούς και ευγενείς ως μεθυσμένους, πολεμιστές, ανθρώπους με αναπηρίες ή ασθένειες, χαρακτηριστικούς τύπους της καθημερινότητάς τους και πάρα πολλά από τα πλάσματα της πανίδας της περιοχής. Πάνω στις πήλινες επιφάνειες εκτυλίσσονταν σκηνές κυνηγιού, ψαρέματος, θυσιών, πολέμου ή σεξ. Μερικά από τα τέχνεργα δείχνουν σαφώς ότι οι δημιουργοί τους είχαν την πρόθεση να εμπνεύσουν θρησκευτικό φόβο, όπως αυτά που απεικονίζουν πρόσωπα θεών που μορφάζουν. Ίσως μάλιστα, οι Μότσε να χρησιμοποιούσαν τα κεραμικά τους για διδακτικούς σκοπούς, λόγω των ρεαλιστικών χαρακτηριστικών τους.
Αντάλλασσαν τα κεραμικά τους με άλλα προϊόντα, στέλνοντάς τα με πλοία κατά μήκος της ακτής και στις φυλές των υψιπέδων. Τα αγγεία των Μότσε, φωτίζουν πολλές πτυχές του πολιτισμού τους και αποτελούν ανεκτίμητα ντοκουμέντα για την κοινωνία τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προκολομβιανοί πολιτισμοί της Νότιας Αμερικής Κατηγορία:Ιστορία του Περού
Πρόδρομος (συνοικία Λαπήθου)
O Πρόδρομος είναι συνοικία του Δήμου Λαπήθου. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, η διοικητική έκταση της συνοικίας και γενικότερα του Δήμου Λαπήθου δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Τα εδάφη αυτά ανήκουν εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκουν στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Τοποθεσία
Στα βόρεια συνορεύει με την Τουρκική Συνοικία, στα βορειοδυτικά με τον Άγιο Θεόδωρο, στα νοτιοδυτικά με την Αγία Παρασκευή, στα νότια με την Αγία Αναστασία και στα ανατολικά με τον Άγιο Λουκά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες Δήμου Λαπήθου
Τιμγκάντ
Η Τιμγκάντ ( Thamugas ή  Θαμουγκάντι στην παλιά βερβερική γλώσσα) ήταν Ρωμαίο-βερβερικός οικισμός στα όρη Aurès της Αλγερίας. Ιδρύθηκε από τον Αυτοκράτορα Τραϊανό γύρω στο 100 μ.Χ. Το πλήρες όνομα της πόλης ήταν Colonia Marciana Ulpia Traiana Thamugadi. Ο Τραϊανός έδωσε το όνομα της πόλης προς τιμήν της μητέρας του, Marcia, της μεγαλύτερης αδελφής του, Ulpia Marciana, και του πατέρα του, Marcus Ulpius Traianus.
Η πόλη βρίσκεται στην σημερινή Αλγερία, περίπου 35 χλμ. ανατολικά από την πόλη της Μπάτνα, και τα ερείπιά της είναι αξιοσημείωτα ως ένα από τα καλύτερα σωζόμενα παραδείγματα ρυμοτομίας, όπως εφαρμόστηκε στην Ρωμαϊκή πολεοδομία.
Τοπωνυμία
Στο παλαιότερο όνομα του Τιμγκάντ, Marciana Traiana Thamugadi, το πρώτο μέρος - Marciana Traiana - είναι Ρωμαϊκό και αναφέρεται στο όνομα του ιδρυτή της, του Αυτοκράτορα Τραϊανού και την αδελφή του Marciana. Το δεύτερο μέρος του ονόματος - Thamugadi - "δεν έχει τίποτα το λατινικό". Thamugadi είναι το βερβερικό όνομα της τοποθεσίας όπου χτίστηκε η πόλη, με το Timgad να είναι πληθυντικός του Tamgut, που σημαίνει "κορυφή".
Ιστορία
Η πόλη ιδρύθηκε εκ του μηδενός ως στρατιωτική αποικία από τον αυτοκράτορα Τραϊανό γύρω στο 100 μ.Χ. Προοριζόταν κυρίως ως προπύργιο εναντίον των Βερβέρων στα κοντινά βουνά Aures. Κατοικήθηκε αρχικά σε μεγάλο βαθμό από Ρωμαίους βετεράνους των Παρθικών εκστρατειών, στους οποίους χορηγήθηκε γη σε αντάλλαγμα για τα έτη υπηρεσίας.
Η πόλη απόλαυσε ειρηνική ύπαρξη στους πρώτους αρκετούς αιώνες της ζωής της και έγινε κέντρο Χριστιανικής δραστηριότητας που αρχίζει τον 3ο αιώνα, καθώς και Δονατιστικό κέντρο τον 4ο αιώνα.
Κατά τον 5ο αιώνα, η πόλη λεηλατήθηκε από τους Βανδάλους πριν πέσει σε παρακμή. Το 535, ο Βυζαντινός στρατηγός Σολομών βρήκε την πόλη άδεια όταν ήρθε να την καταλάβει. Τον επόμενο αιώνα η πόλη επανακατοικήθηκε ως μια κυρίως Χριστιανική πόλη πριν λεηλατηθεί από τους Βέρβερους τον 5ο αιώνα. Κατά τη διάρκεια της Χριστιανικής περιόδου, η Τιμγκάντ ήταν επισκοπή,η οποία έγινε γνωστή στο τέλος του 4ου αιώνα, όταν ο Επίσκοπος Οπτάτος έγινε εκπρόσωπος του Δονατιστικού κινήματος. Μετά τον Οπτάτο, η πόλη είχε δύο επισκόπους, τον δονατιστή Γκαουδέντιο (Gaudentius) και τον καθολικό Φαουστίνο (Faustinus)
Η πόλη αναβίωσε μετά τη Βυζαντινή ανακατάληψη του 6ου αιώνα, αλλά η Αραβική εισβολή έφερε την καταστροφή της, και η κατοχή της έπαψε οριστικά μετά τον 8ο αιώνα.
Καθώς δεν ιδρύθηκαν νέοι οικισμοί στην περιοχή μετά τον 7ο αιώνα, η πόλη διατηρήθηκε κάτω από άμμο ύψους μέχρι ένα περίπου μέτρο. Η επέκταση της Σαχάρας πάνω στα ερείπια ήταν ο κύριος λόγος που η πόλη είναι τόσο καλά διατηρημένη.
Μετά την Αραβική λεηλασία του 8ου αιώνα η πόλη εξαφανίστηκε από την ιστορία μέχρι την ανασκαφή της, το 1881.
Περιγραφή
δεξιά|μικρογραφία|373x373εσ|Χάρτης του αρχαιολογικού χώρου Η πόλη βρίσκεται στην διασταύρωση έξι δρόμων. Ήταν περιτειχισμένη, αλλά όχι οχυρωμένη. Αρχικά είχε σχεδιαστεί για πληθυσμό περίπου 15.000 κατοίκων, αλλά γρήγορα ξεπέρασε τις αρχικές της προδιαγραφές και επεκτάθηκε έξω από το αρχικό ορθογώνιο ρυμοτομικό της σχέδιο με πιο χαλαρά οργανωμένο τρόπο.
Κατά την ίδρυσή της, η περιοχή γύρω από την πόλη ήταν μια εύφορη γεωργική περιοχή, περίπου 1000 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας.
Το αρχικό Ρωμαϊκό ρυμοτομικό σχέδιο είναι εξαιρετικά ορατό στο ορθογώνιο σχέδιο και χαρακτηρίζεται από τον decumanus maximus (δρόμο ανατολικού–δυτικού προσανατολισμού) και τον cardo (δρόμο βόρειου–νότιου προσανατολισμού), διαγραμμισμένους με μια μερικώς ανακαινισμένη Κορινθιακή κιονοστοιχία. Ο cardo δεν προχωρά εντελώς μέσα στην πόλη, αλλά καταλήγει σε ένα forum (αγορά) στην διασταύρωση με τον decumanus.
Ένα θέατρο 3.500 θεάτρων είναι σε καλή κατάσταση και χρησιμοποιείται για σύγχρονες παραγωγές. Άλλα κύρια κτίρια περιλαμβάνουν τέσσερα λουτρά, βιβλιοθήκη και μια βασιλική.
Ο Ναός του Καπιτωλίου είναι αφιερωμένος στον Δία και οι διαστάσεις είναι περίπου ίδιες με αυτές του Πάνθεου στην Ρώμη. Σε κοντινή απόσταση από την πρωτεύουσα υπάρχει μια τετράγωνη εκκλησία με μια κυκλική κόγχη που χρονολογείται από τον 7ο αιώνα μ.Χ. Νοτιοανατολικά της πόλη υπάρχει ένα μεγάλο Βυζαντινό φρούριο που χτίστηκε στην τελευταία φάση ζωής της πόλης.
Παγκόσμια Κληρονομιά της Unesco
Η Τιμγκάντ χαρακτηρίστηκε μνημείο Παγκόσμιας πολιτιστικής Κληρονομιάς από την UNESCO το 1982.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Αλγερία
Ρίνο Ντι Σιλβέστρο
Ο Σαλβατόρε "Ρίνο" Ντι Σιλβέστρο (ιταλικά: Salvatore Di Silvestro), (30 Ιανουαρίου 1932 - 3 Οκτωβρίου 2009), ήταν Ιταλός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και ηθοποιός.
Βιογραφία
Γεννημένος στη Ρώμη ο Ντι Σιλβέστρο, έγινε γνωστός για πρώτη φορά χάρη στο "pop bop pop nip", ένα  θεατρικό έργο που έγραψε, σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε συνεχώς στο Teatro delle Muse της Ρώμης από το 1962 έως  το 1966. Αφού συνεργάστηκε σε διάφορες ταινίες, το 1973 έκανε το ντεμπούτο του ως σκηνοθέτης με τις "Γυναίκες στο κελί της πτέρυγας 7" (womans in Cell Block 7, μια ταινία την οποία θεωρούσαν ως την πρώτη ιταλική με θέμα τις γυναίκες στη φυλακή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Ιταλοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Αχίλλειος τένοντας
thumb|Απεικόνιση του αχίλλειου τένοντα Ο αχίλλειος τένοντας, γνωστός και ως τένοντας της πτέρνας, είναι ένας τένοντας στο πίσω μέρος του ποδιού και είναι ο παχύτερος στο ανθρώπινο σώμα. Χρησιμεύει για τη σύνδεση του πελματιαίου, του γαστροκνήμιου και του πελματικού μυ στο οστό της πτέρνας. Αυτοί οι μύες, ενεργώντας μέσω του τένοντα, προκαλούν πελματιαία κάμψη του ποδιού στην άρθρωση του αστραγάλου και (εκτός από το πέλμα) κάμψη στο γόνατο.
Γιώργος Πανάγος
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στα Δαρδανέλια της Μικράς Ασίας το 1908. Εγκαταστάθηκε νωρίς στη Θεσσαλονίκη και ακολούθησε νομικές σπουδές στην Αθήνα. Δικηγόρησε στη Θεσσαλονίκη. Ήταν πρόεδρος του συλλόγου προοδευτικών φοιτητών και εντάχθηκε στην Αριστερά (αρχικά ως μέλος της ΟΚΝΕ) και στο ΕΑΜ. Ως ποινικολόγος ανέλαβε την υπεράσπιση πολλών αριστερών. Κατά τις δικτατορίες του Μεταξά και των απριλιανών εξορίστηκε στον Άη Στράτη και στη Γυάρο και Λέρο αντίστοιχα. Στις εκλογές του 1964 εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης με την ΕΔΑ. Εξελέγη δημοτικός σύμβουλος της Θεσσαλονίκης και με δικές του ενέργειες ιδρύθηκε η ορχήστρα του Δήμου. Στην περίοδο της θητείας του στο Κοινοβούλιο τάχθηκε εναντίον της κατάργησης των τραμ. Ανέπτυξε συγγραφικό και μεταφραστικό έργο. Στο ιστορικό μυθιστόρημά του "Ρέκβιεμ για τρεις γενιές" κατέγραψε την ιστορία της Θεσσαλονίκης της περιόδου 1880-1950. Μετέφρασε το έργο "Στη χώρα των νάνων" του Ανατόλ Φρανς. Πέθανε στη Θεσσαλονίκη το 1983.
Αχίλλειος τένοντας
Οι ανωμαλίες του αχίλλειου τένοντα περιλαμβάνουν φλεγμονή (τενοντίτιδα αχίλλειου), εκφύλιση, ρήξη και εναποθέσεις χοληστερόλης (ξανθώματα).
Γιώργος Πανάγος
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΔΑ Κατηγορία:Βουλευτές Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Αχίλλειος τένοντας
Ο αχίλλειος τένοντας ονομάστηκε το 1693 από τον Έλληνα ήρωα Αχιλλέα.
Δομή
Ο Αχίλλειος τένοντας συνδέει μυ με οστό, όπως και άλλοι τένοντες, και βρίσκεται στο πίσω μέρος του κάτω τμήματος του ποδιού. Ο αχίλλειος τένοντας συνδέει τους γαστροκνήμιους και πελματιαίους μύες με το όγκωμα της πτέρνας. Ο τένοντας ξεκινά κοντά στο μέσο της γάμπας και δέχεται μυϊκές ίνες στην εσωτερική του επιφάνεια, ιδιαίτερα από τον πελματιαίο, σχεδόν μέχρι το κάτω άκρο του. Λεπταίνοντας σταδιακά κάτω, καταφύεται στο μεσαίο τμήμα του πίσω μέρους του οστού της πτέρνας. Ο τένοντας απλώνεται κάπως στο κάτω άκρο του, έτσι ώστε το στενότερο τμήμα του να είναι περίπου 4 εκατοστά πάνω από την κατάφυσή του.
Ο τένοντας καλύπτεται από την περιτονία και το δέρμα και ξεχωρίζει ευδιάκριτα πίσω από το οστό: το κενό γεμίζει με χαλαρό συνδετικό και λιπώδη ιστό. Ένας θύλακας βρίσκεται μεταξύ του τένοντα και του άνω τμήματος της πτέρνας. Έχει μήκος 15 εκατοστά. Κατά μήκος της πλευράς του μυός, και επιφανειακά σε αυτόν, βρίσκεται η ελάσσονα σαφηνής φλέβα. Το γαστροκνημιαίο νεύρο συνοδεύει την ελάσσονα σαφηνή φλέβα καθώς κατεβαίνει στο οπίσθιο πόδι, ταξιδεύοντας πλάγια προς αυτήν καθώς διασχίζει το πλάγιο όριο του αχίλλειου τένοντα. Ο τένοντας είναι ο πιο παχύς τένοντας στο ανθρώπινο σώμα. Μπορεί να δεχτεί καταπόνηση 3,9 φορές το σωματικό βάρος κατά το περπάτημα και 7,7 φορές το σωματικό βάρος στο τρέξιμο.
Η παροχή αίματος στον αχίλλειο τένοντα είναι ανεπαρκής, και κυρίως μέσω ενός παλίνδρομου κλάδου της οπίσθιας κνημιαίας αρτηρίας, και ορισμένων διατιτραίνοντων αρτηριακών κλάδων που περνούν μέσα από τους περιβάλλοντες μύες.
Λειτουργία
Ενεργώντας μέσω του αχίλλειου τένοντα, οι γαστροκνήμιοι και πελματιαίοι μύες προκαλούν πελματιαία κάμψη του ποδιού στον αστράγαλο. Αυτή η ενέργεια φέρνει το πέλμα του ποδιού πιο κοντά στο πίσω μέρος του ποδιού. Ο γαστροκνήμιος λυγίζει επίσης το πόδι στο γόνατο. Και οι δύο μύες νευρώνονται από το κνημιαίο νεύρο. Επειδή οι ίνες του τένοντα κινούνται σπειροειδώς περίπου 90 μοίρες, οι ίνες του γαστροκνήμιου τείνουν να προσκολλώνται στο εξωτερικό μέρος του οστού, ενώ οι ίνες του πελματιαίου τείνουν να προσκολλώνται πιο κοντά στη μέση γραμμή.
Η δόνηση του τένοντα χωρίς οπτικά ερεθίσματα έχει σημαντικό αντίκτυπο στην στάση του σώματος. Η δόνηση του τένοντα προκαλεί κίνηση προς τα πίσω και την ψευδαίσθηση της κλίσης του σώματος προς τα εμπρός σε όρθιους. Αυτό συμβαίνει επειδή οι δονήσεις διεγείρουν τις μυϊκές ατράκτους στους μύες της γάμπας. Οι μυϊκές άτρακτοι ειδοποιούν τον εγκέφαλο ότι το σώμα κινείται προς τα εμπρός, έτσι το κεντρικό νευρικό σύστημα αντισταθμίζει μετακινώντας το σώμα προς τα πίσω.
Φλεγμονή
Η φλεγμονή του αχίλλειου τένοντα ονομάζεται αχίλλειος τενοντίτιδα. Η αχίλλειος τενόντωση είναι ο πόνος ή η δυσκαμψία του τένοντα, που επιδεινώνεται ιδιαίτερα κατά την άσκηση και γενικά λόγω υπερβολικής χρήσης. Τα πιο κοινά συμπτώματα είναι ο πόνος και το πρήξιμο γύρω από τον προσβεβλημένο τένοντα. Ο πόνος είναι συνήθως χειρότερος στην αρχή της άσκησης και μειώνεται στη συνέχεια. Μπορεί επίσης να υπάρχει δυσκαμψία του αστραγάλου. Η έναρξη είναι γενικά σταδιακή.
Συνήθως εμφανίζεται ως αποτέλεσμα υπερβολικής χρήσης, όπως στο τρέξιμο. Άλλοι παράγοντες κινδύνου περιλαμβάνουν τραύμα, τρόπο ζωής που περιλαμβάνει λίγη άσκηση, παπούτσια με ψηλά τακούνια, ρευματοειδή αρθρίτιδα και φάρμακα της κατηγορίας φθοριοκινολόνων ή στεροειδών. Η διάγνωση βασίζεται γενικά στα συμπτώματα και την εξέταση.
Ενώ οι διατάσεις και οι ασκήσεις για την ενίσχυση της πλάτης συνιστώνται συχνά για πρόληψη, τα στοιχεία που υποστηρίζουν αυτά τα μέτρα είναι ανεπαρκή. Η θεραπεία συνήθως περιλαμβάνει ξεκούραση, πάγο, μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα (ΜΣΑΦ) και φυσικοθεραπεία. Η ανύψωση φτέρνας ή ορθωτικά μπορεί επίσης να είναι χρήσιμα. Σε όσους τα συμπτώματα διαρκούν περισσότερο από έξι μήνες παρά τις άλλες θεραπείες, μπορεί να εξεταστεί το ενδεχόμενο χειρουργικής επέμβασης. Η αχίλλειος τενοντίτιδα είναι σχετικά συχνή.
Εκφύλιση
Η εκφύλιση του Αχίλλειου τένοντα συνήθως διερευνάται είτε με μαγνητική τομογραφία είτε με υπερηχογράφημα. Και στις δύο περιπτώσεις, ο τένοντας είναι παχυσμένος, μπορεί να υπάρχει φλεγμονή στο περιβάλλον λόγω της παρουσίας παρατενονίτιδας ή οπισθοπτερνικής ή οπισθοαχίλλειας θυλακίτιδας. Εντός του τένοντα, μπορεί να εντοπιστούν αυξημένη ροή αίματος, αποδιοργάνωση των ινιδίων του τένοντα και ρήξεις μερικού πάχους. Η αχίλλειος τενόντωση ή τενοντοπάθεια συχνά επηρεάζει το μεσαίο τμήμα του τένοντα, αλλά μπορεί να επηρεάζει και την ένθεση, η οποία στη συνέχεια είναι γνωστή ως ενθεσοπάθεια. Αν και η ενθεσοπάθεια μπορεί να παρατηρηθεί στο πλαίσιο της προχωρημένης ηλικίας, σχετίζεται επίσης με αρθρίτιδες όπως η ουρική αρθρίτιδα και οι οροαρνητικές σπονδυλοαρθιτίδες. Η αχίλλειος τενοντοπάθεια είναι ένας γνωστός παράγοντας κινδύνου για ρήξεις μυών της γάμπας.
Ρήξη
Η ρήξη του αχίλλειου τένοντα είναι όταν σπάει ο αχίλλειος τένοντας. Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν την ξαφνική έναρξη αιχμηρού πόνου στη φτέρνα. Μπορεί να ακουστεί ήχος θραύσης καθώς ο τένοντας σπάει και το περπάτημα γίνεται δύσκολο.
Η ρήξη εμφανίζεται συνήθως ως αποτέλεσμα ξαφνικής κάμψης του ποδιού όταν εμπλέκεται ο μυς της γάμπας, άμεσου τραύματος ή μακροχρόνιας τενοντίτιδας. Άλλοι παράγοντες κινδύνου περιλαμβάνουν τη χρήση φθοριοκινολονών, σημαντική αλλαγή στην άσκηση, ρευματοειδή αρθρίτιδα, ουρική αρθρίτιδα ή τη χρήση κορτικοστεροειδών. Η διάγνωση βασίζεται συνήθως στα συμπτώματα και την εξέταση και μπορεί να επιβεβαιωθεί με ιατρική απεικόνιση. Η ρήξη του Αχίλλειου τένοντα εμφανίζεται σε περίπου 1 ανά 10.000 άτομα ετησίως. Τα αρσενικά προσβάλλονται συχνότερα από τα θηλυκά. Οι άνθρωποι μεταξύ 30 και 50 ετών προσβάλλονται συχνότερα.
Η πρόληψη μπορεί να περιλαμβάνει διατάσεις πριν από τη δραστηριότητα. Η θεραπεία μπορεί να γίνει με χειρουργική επέμβαση ή τοποθέτηση γύψου στα δάχτυλα των ποδιών με κατεύθυνση προς τα κάτω. Η σχετικά γρήγορη επιστροφή στην άσκηση με βάρη (εντός 4 εβδομάδων) φαίνεται εντάξει. Ο κίνδυνος εκ νέου ρήξης είναι περίπου 25% με το γύψο. Εάν δεν λάβει χώρα κατάλληλη θεραπεία εντός 4 εβδομάδων από τον τραυματισμό, τα αποτελέσματα δεν είναι τόσο καλά.
Ξανθώματα
Τα τενοντικά ξανθώματα είναι εναποθέσεις χοληστερόλης που αναπτύσσονται συνήθως στον αχίλλειο τένοντα ατόμων με διαταραχές του μεταβολισμού των λιπιδίων, όπως η οικογενής υπερχοληστερολαιμία.
Νευρολογική εξέταση
Ο αχίλλειος τένοντας ελέγχεται συχνά ως μέρος μιας νευρολογικής εξέτασης. Σε αυτή την εξέταση, ο τένοντας χτυπιέται με σφυρί τένοντα. Αυτό δοκιμάζει τα νωτιαία νεύρα S1 και S2: η φυσιολογική απόκριση είναι η πελματιαία κάμψη (κάμψη προς τα κάτω) του ποδιού.
Άλλα ζώα
Εκτός από τον άνθρωπο, ο αχίλλειος τένοντας είναι κοντός ή απουσιάζει στους μεγάλους πιθήκους, αλλά μακρύς στους δενδρόβιους γίββωνες και στους ανθρώπους. Παρέχει ελαστική αποθήκευση ενέργειας στο άλμα, περπάτημα και τρέξιμο. Τα υπολογιστικά μοντέλα προτείνουν ότι αυτή η αποθήκευση ενέργειας στον αχίλλειο τένοντα αυξάνει την τελική ταχύτητα τρεξίματος κατά >80% και μειώνει το κόστος τρεξίματος κατά περισσότερο από τα τρία τέταρτα. Έχει προταθεί ότι «η απουσία ενός καλά ανεπτυγμένου αχίλλειου τένοντα στους μη ανθρώπινους αφρικανικούς πιθήκους θα τους απέτρεπε από να τρέχουν αποτελεσματικά, τόσο σε υψηλές ταχύτητες όσο και σε μεγάλες αποστάσεις».
Ιστορία
Η παλαιότερη γνωστή γραπτή καταγραφή του τένοντα που πήρε το όνομά του από τον Αχιλλέα είναι το 1693 από τον Φλαμανδό/Ολλανδό ανατόμο Φίλιπ Φερχέγιεν. Στο ευρέως χρησιμοποιούμενο κείμενό του Corporis Humani Anatomia περιέγραψε τη θέση του τένοντα και είπε ότι κοινώς αποκαλούνταν «το κορδόνι του Αχιλλέα». Ο τένοντας έχει περιγραφεί ήδη από την εποχή του Ιπποκράτη, ο οποίος τον περιέγραψε ως το «μεγάλο τένοντα» και από μεταγενέστερους ανατόμους πριν από τον Φερχέγιεν ως «chorda Hippocratis» (στα λατινικά σημαίνει «χορδή του Ιπποκράτη»).
Ο Φερχέγιεν αναφέρθηκε στη μυθολογική αφήγηση ότι ο Αχιλλέας κρατήθηκε από τη φτέρνα από τη μητέρα του Θέτιδα όταν τον βούτηξε στα ύδατα της Στυγός ως μωρό για να καταστήσει το σώμα του άτρωτο. Καθώς η φτέρνα με την οποία τον κράτησε δεν την άγγιξε το νερό, ήταν το μοναδικό ευάλωτο σημείο του (εξ ου και η έκφραση «Αχίλλειος πτέρνα») και τελικά σκοτώθηκε από ένα δηλητηριώδες βέλος στη φτέρνα. Το όνομα λοιπόν αναφέρεται επίσης στην ιδιαίτερα αναπηρική και επώδυνη επίδραση ενός τραυματισμού σε αυτόν τον τένοντα. Η πρώτη κλειστή ρήξη περιγράφηκε από τον Αμβρόσιο Παρέ τον δέκατο έκτο αιώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανθρώπινη ανατομία
Σίντνεϊ Σουίνι
Η Σίντνεϊ Μπέρνις Σουίνι (12 Σεπτεμβρίου 1997) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός, γνωστή για τους ρόλους της ως Κάσι Χόγουαρντ στη σειρά του HBO Euphoria, της Έιμελιν Αντάριο στη σειρά του Netflix Everything Sucks! και της Έντεν Σπένσερ στη σειρά του Hulu The Handmaid's Tale.
Πρώτα χρόνια
Η Σουίνι έχει έναν μικρότερο αδερφό που ονομάζεται Τρεντ, η μητέρα της είναι δικηγόρος και ο πατέρας της γιατρός. Ο πρώτος της ρόλος ήταν σε μια ανεξάρτητη ταινία για την οποία είχε πάει στη γενέτειρά της για οντισιόν. Μόλις οι γονείς της πείστηκαν για την καριέρα της ως ηθοποιός, μετακόμισε στο Λος Άντζελες.
Επαγγελματική καριέρα
Η Σουίνι ήταν guest star σε διάφορες τηλεοπτικές σειρές όπως το 90210, το Criminal Minds, το Grey's Anatomy και το Pretty Little Liars.
Ο πρώτος της πρωταγωνιστικός ρόλος σε τηλεοπτική σειρά ήταν στο Netflix, όπου έπαιξε την Έιμελιν Αντάριο στο Everything Sucks!. Αργότερα, συμμετείχε στη μίνι σειρά του HBO Sharp Objects, όπου έπαιξε την Αλίκη.
Το 2018, είχε έναν δεύτερο ρόλο στη σειρά του Hulu The Handmaid's Tale, υποδυόμενη την Έντεν Σπένσερ, και το 2019, πήρε έναν πρωταγωνιστικό ρόλο στη σειρά του HBO Euphoria, ως Κάσι Χόγουαρντ, μοιράζοντας ένα καστ με ηθοποιούς όπως η Zendaya και ο Τζέικομπ Ελόρντι.
Στον κινηματογράφο συμμετείχε το 2020, στα χέρια του Κουέντιν Ταραντίνο, στην ταινία Once Upon a Time in Hollywood, όπου έπαιξε την Σνέικ. Επιπλέον, έχει πρωταγωνιστικό ρόλο και στην ταινία Clementine, όπου υποδύεται την Λάνα.
Το 2021, πρωταγωνίστησε στη μίνι σειρά του HBO The White Lotus, στον ρόλο της Ολίβια Μοσμπάτσερ, και στην ταινία του Netflix Maw of the Night, στον ρόλο της βρικόλακα Έβα.
Προσωπική ζωή
Το 2022 ανακοίνωσε τον αρραβώνα της με τον Τζόναθαν Νταβίνο, τον σύντροφό της από το 2018.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής
Τουρκική Συνοικία (συνοικία Λαπήθου)
Η Τουρκική Συνοικία είναι συνοικία του Δήμου Λαπήθου. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, η διοικητική έκταση της συνοικίας και γενικότερα του Δήμου Λαπήθου δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Τα εδάφη αυτά ανήκουν εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκουν στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Τοποθεσία
Στα δυτικά συνορεύει με τον Άγιο Θεόδωρο, στα νότια με τον Πρόδρομο και στα ανατολικά με τον Άγιο Λουκά. Το βόρειο τμήμα της διοικητικής της έκτασης είναι παραθαλάσσιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες Δήμου Λαπήθου
Αρσέν Γιεγκιαζαριάν
Ο Αρσέν Γιεγκιαζαριάν ή Γιεγιαζαριάν ήταν Αρμένιος σκακιστής και προπονητής σκακιού, γεννημένος στις 18 Ιουνίου 1970 στο Ερεβάν και αποβιώσας στις 20 Απριλίου 2020.
Διεθνής γκρανμαίτρ από το 2001, παράλληλα, διατελούσε προπονητής της εθνικής ομάδας γυναικών της Αρμενίας.
Βιογραφία
Ο Αρσέν Γιεγκιαζαριάν εκπροσώπησε την Αρμενία σε δύο Σκακιστικές Ολυμπιάδες:
Ο Αρσέν Γιεγκιαζαριάν κατέκτησε: Τον Ιούλιο του 2001, τερμάτισε στη δεύτερη θέση του όπεν του Μπατούμι.
Τον Ιούνιο του 2001, στην Οχρίδα, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ατομικού Σκακιού, κατετάγη στην 81η θέση επί συνόλου 203 (με 7 βαθμούς επί μέγιστου δυνατού συνόλου 13), ενώ, στη συνέχεια, το 2002, 56ος επί συνόλου 101, με 6,5 βαθμούς επί μέγιστου δυνατού συνόλου 13.
Καλύτερη επίδοσή του στο Πρωτάθλημα Αρμενίας ήταν η κατάληψη της δεύτερης θέσης τον Σεπτέμβριο του 2000, ισοβαθμώντας με τον Σμπατ Λπουτιάν.
Ως προπονητής της εθνικής ομάδας γυναικών της Αρμενίας, κατέκτησε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Γυναικών, το 2003, καθώς και το χάλκινο μετάλλιο, το 2007.
Πηγές
Κατηγορία:Αρμένιοι σκακιστές
Κατάλογος έργων του Niedersächsisches Landesmuseum
Η σελίδα αυτή περιέχει εικονογραφημένο κατάλογο έργων του Niedersächsisches Landesmuseum του Αννοβέρου.
Ζωγράφοι άλλων χωρών
Κατηγορία:Κατάλογοι έργων τέχνης ανά μουσείο
Σιλβέστρος Ματσολίνι
Ο Σιλβέστρος Ματσολίνι ντα Πριέριο (ιταλ. Silvestro Mazzolini da Prierio, λατ. Sylvester Prierias, 1456/1457 – 1527) ήταν Ιταλός θεολόγος που γεννήθηκε στο Πριέρο του Πεδεμόντιου, από όπου και η επωνυμία του.
Σε ηλικία 15 ετών εισήλθε στο Τάγμα των Δομινικανών μοναχών. Πέρασε θριαμβευτικά ένα πρόγραμμα σπουδών, και έτσι δίδαξε κατόπιν θεολογία στα Πανεπιστήμια της Μπολόνια, της Παβίας (μετά από πρόσκληση της συγκλήτου της Δημοκρατίας της Βενετίας), και στη Ρώμη, όπου μετακλήθηκε από τον ίδιο τον Πάπα Ιούλιο Β΄ το 1511. Το 1515 διορίσθηκε Μάγιστρος του Ιερού Αποστολικού Ανακτόρου, αξίωμα το οποίο διετήρησε μέχρι τον θάνατό του: Ο Ματσολίνι πέθανε στη Ρώμη, καθώς χάθηκε όταν τα εξεγερθέντα στρατεύματα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους εισέβαλαν βίαια στην πόλη, την οποία και λεηλάτησαν.
Το γραπτό έργο του Σιλβέστρου Ματσολίνι καλύπτει ένα τεράστιο εύρος, περιλαμβάνοντας πραγματείες για τους πλανήτες, τη δύναμη των δαιμόνων, ιστορικά θέματα, την εκκλησιαστική ρητορική, τα έργα του Θωμά Ακινάτη και το Παπικό πρωτείο. Η πραγματεία του για τη διδασκαλία του Ακινάτη ήταν επικριτική των ερμηνειών του επίσης Δομινικανού Θωμά ντε Βίο ή Κατζετάν.
Ο Ματσολίνι ντα Πριέριο υπήρξε ο πρώτος θεολόγος που με τα κείμενά του επιτέθηκε δημοσίως στα δόγματα του Μαρτίνου Λούθηρου με κάποια εμβρίθεια. (Τα κείμενα του Γιόχαν Τέτσελ κατά του Λούθηρου αποκλήθηκαν από τον Δομινικανό ιστορικό του 18ου αιώνα Ζακ Εσάρ απλώς «σκόρπια φύλλα», folia volitantia.) Ο Λούθηρος απάντησε στα επιχειρήματα του Ματσολίνι και ο δεύτερος δημοσίευσε ανταπαντήσεις, οπότε άρχισε μια μακρά συζήτηση.
Σύμφωνα με το λήμμα του D.J. Kennedy στην Catholic Encyclopedia, «το αναγκαίο της αμεσότητος στην επίθεση και στην άμυνα του δόγματος δικαιολογεί τις ατέλειες στο ύφος κάποιων γραπτών του». Ο Μόργκαν Κόουί είναι πολύ σκληρότερος κατά των επιδόσεων του Ματσολίνι στην αντιμετώπιση του Λούθηρου: «Τα κατάφερε τόσο άσχημα, ώστε ο Πάπας τού απαγόρευσε να γράφει πλέον για τα υπό συζήτηση ζητήματα.» Το ίδιο σημειώνει ότι δήλωσε και ο Έρασμος.
Από τα έργα του Ματσολίνι ντα Πριέριο ξεχωρίζει ίσως περισσότερο το Summa Summarum, quæ Sylvestrina dicitur (Ρώμη 1516), που ανατυπώθηκε σαράντα φορές και αποτελεί μια (με αλφαβητική σειρά) εγκυκλοπαίδεια των θεολογικών ζητημάτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί θεολόγοι Κατηγορία:Ιταλοί μοναχοί Κατηγορία:Ρωμαιοκαθολικοί μοναχοί
Ανσό
μικρογραφία|Ιμπόν ντε λ'Ατσερίτο Το Ανσό (ισπανικά, αραγωνικά: Ansó) είναι μια πόλη και δήμος που βρίσκεται στην επαρχία της Ουέσκας στην Αραγωνία της Ισπανίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2004 (Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής), ο δήμος είχε πληθυσμό 523 κατοίκους. Ο δήμος περιλαμβάνει τους οικισμούς Ανσό και Φάγκο (οι οποίοι απέχουν μεταξύ τους 7 χιλιόμετρα). Επίσης, ο δήμος έχει έκταση 224 τ.χλμ.
Ο δήμος περιλαμβάνει το σύνολο της κοιλάδας του Ανσό στα Πυρηναία. Το Ανσό βρίσκεται στην αριστερή πλευρά του ποταμού Βεράλ, που κατεβαίνει από βουνά με υψόμετρο άνω των 2.000 μέτρων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αραγωνία
Σεμπάιν Μπέρινγκ-Γκουλντ
Ο Αιδεσιμότατος Σεμπάιν Μπέρινγκ-Γκουλντ (αγγλ.: Sabine Baring-Gould· 28 Ιανουαρίου 1834 - 2 Ιανουαρίου 1924) του Λιουτρέντσαρντ (Lewtrenchard) στο Ντέβον της Αγγλίας, ήταν αγγλικανός ιερέας, αγιολόγος, αρχαιοδίφης, μυθιστοριογράφος, συλλέκτης παραδοσιακών τραγουδιών και εκλεκτικός λόγιος. Η βιβλιογραφία του αποτελείται από περισσότερες από 1240 δημοσιεύσεις, αν και ο κατάλογος αυτός συνεχίζει να αυξάνεται. Η οικογενειακή του εστία, η έπαυλη του Λιουτρέντσαρντ, κοντά στο Όουκχαμπτον (Okehampton) του Ντέβον, έχει διατηρηθεί καθώς την είχε ξαναχτίσει και τώρα είναι ξενοδοχείο. Μνημονεύεται ιδιαιτέρως ως συγγραφέας ύμνων, τα γνωστότερα των οποίων είναι τα «Onward, Christian Soldiers» και «Now the Day Is Over». Επίσης μετέφρασε τα κάλαντα «Gabriel's Message» από τα βασκικά στα αγγλικά.
Ιωσήφ Λουκιανός Βοναπάρτης
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Καρόλου-Λουκιανού 2ου πρίγκιπα του Κανίνο & Μουζινιάνο και της Ζηναΐδας Βοναπάρτη, κόρης του Ιωσήφ της Ισπανίας, εξαδέλφης του Καρόλου-Λουκιανού.
Γεννήθηκε στη Φιλαδέλφεια και διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1857. Ο ίδιος απεβίωσε το 1865 σε ηλικία 41 ετών και τον διαδέχθηκε ο επόμενος αδελφός του Λουκιανός καρδινάλιος ως 4ος πρίγκιπας του Κανίνο & Μουζινιάνο.
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Βοναπάρτη
Μαίρη Πελτόλα
Η Μαίρη Πελτόλα (αγγλικά: Mary Peltola née Sattler, γιούπικ: Akalleq, 31 Αυγούστου 1973) είναι Αμερικανίδα πολιτικός, η οποία υπηρετεί ως Μέλος της Βουλής των Αντιπρόσωπων των Ηνωμένων Πολιτειών για την μονοεδρική περιφέρεια της πολιτείας της Αλάσκας, από τον Σεπτέμβριο του 2022. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.
Προηγουμένως, έχει υπηρετήσει ως Μέλος της πολιτειακής Βουλής των Αντιπροσώπων της Αλάσκας, από το 1999 έως το 2009.
Η Πελτόλα, εξελέγη στο Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών, στις ειδικές εκλογές στην Αλάσκα, τον Αύγουστο του 2022 προκειμένου να συμπληρωθεί το υπόλοιπο της θητείας του αποβιώσαντα Ρεπουμπλικανού βουλευτή Ντον Γιανγκ, νικώντας τους Ρεπουμπλικανούς αντιπάλους της, Σάρα Πέιλιν και Νικ Μπέγκιτς. Είναι η πρώτη γυναίκα από την Αλάσκα και πρώτη Ιθαγενής από την Αλάσκα, στην ομοσπονδιακή Βουλή των Αντιπροσώπων. Επίσης, είναι η πρώτη Δημοκρατική βουλευτής που αντιπροσωπεύει την πολιτεία, από το 1972. Επικράτησε επί της πρώην Κυβερνήτη και υποψήφιας Αντιπροέδρου (2008) Σάρας Πέιλιν, με ποσοστό 51.5% έναντι 48.5%.
Είναι η υποψήφια του Δημοκρατικού Κόμματος, για τις γενικές εκλογές του Νοεμβρίου 2022.
Προσωπική ζωή
Η Μαίρη Πελτόλα, διαμένει στο Μπεθλ της Αλάσκας, με τον σύζυγό της, Τζιν Πελτόλα. Προηγουμένως, είχε πραγματοποιήσει δύο γάμους στο παρελθόν. Έχει 4 παιδιά και 3 θετά παιδιά. Είναι μέλος της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αλάσκα Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Ιθαγενείς της Βόρειας Αμερικής
Τάκης Χρυσικάκος
Ο Τάκης (Παναγιώτης) Χρυσικάκος (γεν. στη Νίκαια Αττικής στις 6 Μαρτίου του 1953) είναι Έλληνας ηθοποιός.
Σύντομο βιογραφικό
Γεννήθηκε στη Νίκαια της Αττικής. Οι γονείς του κατάγονταν κι οι δύο απ' τη Μάνη. Μόλις τελείωσε το Γυμνάσιο, φοίτησε στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν και συγχρόνως άρχισε να παίζει στο Θέατρο τέχνης επί μία δεκαετία. Αναφέρουμε μερικά έργα στα οποία πήρε μέρος:
Αργότερα εμφανίστηκε και στην τηλεόραση. Κάποια από τα σίριαλ στα οποία πήρε μέρος είναι τα ακόλουθα:
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Κέσορν Γουόλκοτ
Ο Κέσορν Γουόλκοτ (Keshorn Walcott, γεννήθηκε 2 Απριλίου 1993) είναι Τρινιντιανός αθλητής του στίβου. Είναι ο Ολυμπιονίκης του 2012 στο αγώνισμα του ακοντισμού, σε ηλικία μόλις 19 ετών. Είναι ο κάτοχος του Βορειοαμερικανικού ρεκόρ εφήβων.
Ο Γουόλκοτ είναι ο νεότερος Ολυμπιονίκης στην ιστορία του θεσμού στο αγώνισμα του ακοντισμού (19 ετών, 131 ημερών), και ο πρώτος αθλητής κάθε αγωνίσματος στίβου που να έχει κερδίσει παγκόσμιο εφηβικό και Ολυμπιακό τίτλο την ίδια χρονιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τρινιντιανοί Κατηγορία:Ακοντιστές Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Μαρσέλ Ντυμόν
Ο Μαρσέλ Ντυμόν (γαλλικά: Marcel Felix Georges Dumont), (8 Ιουνίου 1885 - 10 Φεβρουαρίου 1951), ήταν Γάλλος σκηνοθέτης του κινηματογράφου. Το πλήρες όνομά του ήταν Μαρσέλ Φελίξ Ζωρζ Ντυμόν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες βωβών ταινιών
Καταστροφή των Κυδωνιών
Ο όρος καταστροφή των Κυδωνιών αναφέρεται στις σφαγή που διενέργησαν οι Τούρκοι εναντίον του πληθυσμού των Κυδωνιών, στις 4 Ιουνίου 1821, καθώς και στην καταστροφή της πόλης. μικρογραφία|Ελληνίδα συλλαμβάνεται από Τούρκο, πάνω από το πτώμα του συζύγου της. Έργο του Paul Emil Jacobs.
Το αποτέλεσμα της επανάστασης των Ψαρών
Στις 10 Απριλίου του 1821, το γειτονικό στις Κυδωνιές νησί των Ψαρών επαναστατεί. Ως άμεσο επακόλουθο, τουρκικές δυνάμεις, ύψους 4.000 ανδρών, στρατοπεδεύουν έξω από τις Κυδωνιές. Προσπαθώντας να αναγκάσουν τους κατοίκους της πόλης να αρχίσουν τις εχθροπραξίες, τους παρενοχλούν συστηματικά. Έπειτα από λίγο καιρό, Τούρκοι στρατιώτες εγκαθίστανται στην πόλη, ώστε να αρχίσουν τη σφαγή, μόλις δοθεί η κατάλληλη αφορμή. Το διάβημα του προκρίτου Χατζή- Αναγνώστη στην Πέργαμο, την έδρα της διοικητικής περιφέρειας που υπάγονταν οι Κυδωνιές, αποδείχθηκε άκαρπο.
Η πυρπόληση του τουρκικού δικρότου στην Ερεσό
Κύριο λήμμα: Ναυμαχία της Ερεσού
Οι τελευταίες μέρες πριν από την καταστροφή
Μόλις μαθεύτηκε η πυρπόληση του δικρότου, οι κάτοικοι των Κυδωνιών συνειδητοποίησαν πως οι Τούρκοι είχαν βρει την ευκαιρία που ζητούσαν, για να επιτεθούν στην πόλη. Παράλληλα, ο ελληνικός στόλος, που έπλεε στα παράλια της Μικράς Ασίας για να αποτρέψει τυχόν εχθρικές ενέργειες των Τούρκων, μόλις πληροφορήθηκε τον κίνδυνο που διέτρεχαν οι Κυδωνιές, έπλευσε στο σύμπλεγμα των Μοσχονησίων, μπροστά από την πόλη. Οι κάτοικοί της τότε, έχοντας ανακτήσει το θάρρος τους, εκδίωξαν τον Τούρκο Αγά των Κυδωνιών. Ο Έλληνας άρχοντας όμως Χατζη-Αθανάσιος ζήτησε από τον ελληνικό στόλο να αποχωρήσει, για να μην εξοργιστούν τα εχθρικά στρατεύματα και προβούν σε βιαιότητες κατά του άμαχου πληθυσμού. Τελικά, το αίτημά του έγινε δεκτό.