cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σπάρτακος
Γενίκευση της Επανάστασης - Πορεία προς τις Άλπεις
μικρογραφία|Ρώμη, 100 π.Χ Κατόπιν τούτου οι Ρωμαίοι αντελήφθησαν ότι είχαν να αντιμετωπίσουν έναν καλά εκπαιδευμένο και εξοπλισμένο στρατό και έστειλαν εναντίον των δούλων τους υπάτους Γέλλιο Ποπλικόλα (Lucius Gellius Publicola) και Λέντουλο Κλαυδιανό (Gnaeus Cornelius Lentulus Clodianus) με δυνάμεις δύο λεγεώνων έκαστος, καθώς και ένα ισχυρό επικουρικό σώμα υπό τον Κόιντο Άρριο. Εν τω μεταξύ, ο μεγάλος αριθμός των επαναστατών οδήγησε αναπόφευκτα σε διάσπαση. Επίσης ο Σπάρτακος ήθελε να αποφύγει ανοιχτή μάχη με τα σαφώς πιο οργανωμένα και πειθαρχημένα ρωμαϊκά στρατεύματα και να οδηγήσει τους οπαδούς του σε τμήματα προς τον Βορρά απ’ όπου θα μπορούσαν να επιστρέψουν στις πατρίδες τους (Γαλατία, Γερμανία, Βαλκάνια κ.α.). Ήξερε ότι ο στρατός του δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει τις ρωμαϊκές λεγεώνες επί ίσοις όροις και πως όταν η Ρώμη, μετά την αρχική της νωθρότητα και απραξία, αποφάσιζε να αντιδράσει, η αντίδρασή της θα ήταν αστραπιαία και αμείλικτη. Έτσι βιαζόταν να εξέλθει από τη ρωμαϊκή επικράτεια. Δεν συμμερίζονταν όμως όλοι οι επαναστάτες τις ανησυχίες του Σπάρτακου. Ένα μεγάλο τμήμα 30.000 ανδρών, κυρίως κελτικής και γερμανικής καταγωγής ακολούθησε εντελώς δική του πορεία υπό τον Κρίξο λεηλατώντας μικρές πόλεις και αγροκτήματα της Απουλίας χωρίς να δείχνει διάθεση να απομακρυνθεί από την Ιταλία. Ο Γέλλιος έσπευσε να τους αντιμετωπίσει σε ανοικτή μάχη κοντά στη σημερινή Foggia και παραδόξως αρχικά ηττήθηκε χάνοντας μάλιστα και το στρατόπεδό του, που έπεσε στα χέρια των αντιπάλων του. «Μεθυσμένοι» από την επιτυχία τους οι πρώην σκλάβοι επιδόθηκαν σε ένα όργιο κάθε είδους απολαύσεων και καταχρήσεων με αποτέλεσμα σύντομα να καταστούν ανίκανοι να πολεμήσουν. Όταν λοιπόν ο Γέλλιος αντεπιτέθηκε, η μάχη μετατράπηκε σύντομα σε σφαγή στην οποία εξοντώθηκαν τα δύο τρίτα των σκλάβων, μεταξύ των οποίων και ο Κρίξος. Η επιτυχία των Ρωμαίων δεν διήρκεσε πολύ. Θέλοντας να παγιδεύσουν τον κύριο όγκο των εξεγερθέντων, που υπό τον Σπάρτακο βάδιζε προς τη Βόρειο Ιταλία μέσω των Απεννίνων, οι δύο ύπατοι χώρισαν τις δυνάμεις τους, αλλά συνετρίβησαν διαδοχικά. Οι μανιασμένοι επαναστάτες καταδίωξαν ανηλεώς τους ηττημένους Ρωμαίους σκοτώνοντας πολλούς, εκδικούμενοι τον θάνατο του Κρίξου. Ίδια τύχη είχαν και οι Ρωμαίοι αιχμάλωτοι που εκτελέστηκαν αμέσως μετά τη μάχη. Η νικηφόρα πορεία του Σπάρτακου συνεχίστηκε καθώς ο στρατός του εισερχόταν στην εντεύθεν των Άλπεων Γαλατία. Ο πραίτορας Μάντιος ηττήθηκε με τη σειρά του και ακολούθως ο τακτικός στρατός (10.000 άνδρες) τού διοικητή της περιοχής Γάιου Κάσσιου Λογγίνου (Gaius Cassius Longinus) διαλύθηκε από την ορμή των φυγάδων κοντά στη Mutina (σημερινή Μόντενα). Για άλλη μια φορά Ρωμαίος διοικητής διέφευγε την τελευταία στιγμή από την οργή των σκλάβων, τους οποίους οι περισσότεροι Ρωμαίοι στρατηγοί θεωρούσαν υποτιμητικό να πολεμήσουν αναζητώντας δόξα από νίκες ενάντια σε ελεύθερους λαούς. Οι πρώην σκλάβοι είχαν πλέον φτάσει στον Πάδο ποταμό και σε λίγο θα εξέρχονταν από τα όρια της ρωμαϊκής εξουσίας.
Τότε συνέβη ένα παράδοξο γεγονός. Υπό την πίεση των οπαδών του που είχαν εθιστεί στη λαφυραγωγία, ο Σπάρτακος δεν διέβη τις Άλπεις όπως ήθελε, αλλά επέστρεψε στην Ιταλία. Σύμφωνα με κάποιες θεωρίες, ένας αριθμός αμάχων κυρίως που ακολουθούσε τον στρατό του Σπάρτακου, πέρασαν τις Άλπεις και επέστρεψαν στις πατρίδες τους (χειμώνας 72-71 π.Χ.). Πάντως, οι περισσότεροι επέστρεψαν στην Ιταλία. Οι συνεχείς νίκες τούς οδήγησαν στο να υπερεκτιμήσουν τις δυνατότητές τους. Επίσης, υπολόγιζαν να περάσουν στην πλούσια Σικελία, η οποία είχε τεράστιο αριθμό σκλάβων και μετρούσε δύο μεγάλες επαναστάσεις σκλάβων κατά τις προηγούμενες δεκαετίες. Για το σκοπό αυτό ήρθε σε συνεννόηση με Κίλικες πειρατές.
Αντιμέτωπος με τον Κράσσο
μικρογραφία|Σπάρτακος, Palais des Beaux-Arts Οι εξελίξεις αυτές προκάλεσαν δέος στη Ρώμη. Ο Σπάρτακος κατευθυνόμενος νότια βρισκόταν πολύ κοντά στην Αιώνια Πόλη. Διέλυσε και το σώμα του Κόιντου Άρριου και πλέον η Ρώμη έμοιαζε απροστάτευτη. Αλλά ο ηγέτης των μονομάχων προσπέρασε την πόλη και συνέχισε την πορεία του προς τον νότο. Εν τω μεταξύ, οργισμένη η Σύγκλητος ανακάλεσε τους δύο υπάτους και ανέθεσε την πάταξη της εξέγερσης στον πραίτορα και έμπειρο στρατηγό Μάρκο Λικίνιο Κράσσο (Marcus Licinius Crassus) στον οποίο παραχώρησε αυξημένες εξουσίες. Παράλληλα ανακάλεσε εσπευσμένα τους Πομπήιο (Gnaeus ή Cnaeus Pompeius Magnus) και Λούκουλο από τις εκστρατείες τους στην Ισπανία και στη Μικρά Ασία αντίστοιχα.
Με νέες δυνάμεις (40.000 άνδρες) ο Κράσσος έσπευσε προς την Καμπανία όπου υπολόγιζε ότι θα κατευθυνόταν και ο Σπάρτακος για να διαπεραιωθεί στη Σικελία. Μήνυσε στον Μόμμιο (διοικητή των υπολειμμάτων του υπατικού στρατού που στρατοπέδευε κοντά στην Ανκόνα) να κινηθεί νότια και όταν οι δύο στρατοί ενώθηκαν ανέθεσε στον υπαρχηγό του πλέον Μόμμιο να επιτηρεί τις κινήσεις των αντιπάλων χωρίς, όμως, να δώσει μάχη. Σκόπευε να παγιδεύσει τους επαναστάτες και να τους αναγκάσει να δώσουν μάχη σε ευνοϊκή για τους Ρωμαίους θέση. Ο Μόμμιος, ωστόσο, παράκουσε τις εντολές που είχε λάβει με συνέπεια να δεχτεί ταπεινωτική ήττα. Ο Κράσσος όμως δεν απογοητεύτηκε. Αποκατέστησε την πειθαρχεία επιβάλλοντας σκληρές ποινές στους επιζώντες λεγεωνάριους του Μόμμιου και επέμεινε στην καταδίωξη του Σπάρτακου, που βρέθηκε εγκλωβισμένος κοντά στο Ρήγιον (αρχές του 71 π.Χ.) καθώς οι πειρατές αφού εισέπραξαν τα ναύλα αθέτησαν τη συμφωνία. Εκεί ο Ρωμαίος στρατηγός έβαλε τους στρατιώτες του να σκάψουν μία τάφρο και να κατασκευάσουν ένα τείχος μήκους 53 χιλιομέτρων. Και πάλι οι επαναστάτες υπό την καθοδήγηση του Σπάρτακου κατάφεραν και ξέφυγαν από την παγίδα. Μέσα σε μια νύχτα γέμισαν με χώμα και ξύλα ένα σημείο της τάφρου και από το πέρασμα αυτό διέφυγαν προς το Βρινδήσιο (σημερινό Μπρίντιζι).
Ωστόσο η έλλειψη συνοχής μεταξύ των επαναστατών οδήγησε εκ νέου σε διάσπαση των δυνάμεών τους. Ένα τμήμα περί τις 12.000 άνδρες υπό την ηγεσία δύο Γαλατών (Γάνικος και Κέστος) αποκόπηκε από το κυρίως σώμα και επιδόθηκε σε λεηλασίες, κατά το παράδειγμα του Κρίξου. Ο Κράσσος εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση εναντίον τους και μολονότι οι πρώην δούλοι πολέμησαν με τη γνωστή γενναιότητα και αυτοθυσία επιφέροντας μεγάλες απώλειες στους διώκτες τους, εξοντώθηκαν σχεδόν μέχρι ενός. Χαρακτηριστικό της σφοδρότητας της σύγκρουσης είναι η μαρτυρία ότι μόνον δύο από τους νεκρούς σκλάβους έφεραν θανατηφόρα τραύματα στην πλάτη Στην συνέχεια ο Κράσσος προσπάθησε να εμπλέξει και τον κύριο όγκο των εχθρών του. Οι τελευταίοι υπό την καθοδήγηση του Σπάρτακου κατέφυγαν στα βουνά Πετέλια (σημ. Στρόμπολι) καταδιωκόμενοι από τους διοικητές του Κράσσου Σκρόφα (Gnaeus Tremellius Scrofa) και Ρούφο (Quintus Marcius Rufus). Για άλλη μια φορά ο Θράκας μονομάχος απέδειξε την στρατηγική ιδιοφυΐα του. Στράφηκε απότομα εναντίον των διωκτών με το σύνολο των δυνάμεών του. Οι έκπληκτοι Ρωμαίοι διαλύθηκαν και αποσύρθηκαν ντροπιασμένοι στο στρατόπεδό τους
Τελική μάχη
Η τελική μάχη έγινε στα Βασιλικάτα της Λουκανίας κοντά στις όχθες του ποταμού Σιλάρου (Νότιος Ιταλία) την άνοιξη του 71 π.Χ. Υπήρξε πολύωρη και αιματηρή. Οι επαναστάτες (περί τις 35.000 τον αριθμό) πολέμησαν με απίστευτη γενναιότητα κι αυταπάρνηση αλλά τελικά η συνοχή και η πειθαρχία των ρωμαϊκών στρατευμάτων έγειρε την πλάστιγγα υπέρ τους. Το σώμα του δεν αναγνωρίστηκε ποτέ.
Οι αιχμάλωτοι δούλοι, περίπου 6.000 τον αριθμό, σταυρώθηκαν κατά μήκος της Αππίας Οδού, ενώ εκτιμάται ότι οι νεκροί στο πεδίο της μάχης ήταν πολύ περισσότεροι. Οι σταυροί με τα αποσυντιθέμενα πτώματα «κοσμούσαν» επί χρόνια την Αππία Οδό, προς παραδειγματισμό. Από την καταστροφή κατάφερε να διαφύγει ένα τμήμα 5.000 δούλων περίπου και κατευθύνθηκε βόρεια, αλλά διαλύθηκε από τον Πομπήιο, που εν τω μεταξύ είχε επιστρέψει στη Ιταλία. Προς μεγάλη απογοήτευση του Κράσσου, οι Ρωμαίοι επεφύλαξαν για αυτόν μόνον κάποιες επευφημίες ενώ η οριστική πάταξη της εξέγερσης πιστώθηκε στον Πομπήιο ο οποίος είχε επιπλέον το δικαίωμα να τελέσει θρίαμβο για τις επιτυχίες του στην Ισπανία.
Συνέπειες και χαρακτήρας της Επανάστασης του Σπάρτακου
Επίσης μια έμμεση συνέπεια ήταν μια σχετική έκτοτε βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης των δούλων. Πολλοί από τους αιχμαλώτους πολέμου, που ήταν μορφωμένοι ή κατείχαν αξιώματα στον τόπο καταγωγής τους, αξιοποιούνταν σε ανάλογα πόστα, κάποιες φορές απελευθερώνονταν και γενικά τύγχαναν καλύτερης μεταχείρισης συγκριτικά με τους υπόλοιπους. Βέβαια δεν μειώθηκε ο αριθμός των σκλάβων, απλώς βρέθηκαν κάποιοι τρόποι για μία πιο ακίνδυνη (για τους Ρωμαίους) εκμετάλλευσή τους.
Η εξέγερση και οι στόχοι τού Σπάρτακου έχουν αναλυθεί και ερμηνευθεί ποικιλοτρόπως από ιστορικούς και διανοούμενους. Πολλοί είδαν στην επανάσταση αυτή μια προσπάθεια ανατροπής του κοινωνικού κατεστημένου και τον Σπάρτακο ως έναν κοινωνικό επαναστάτη, κυρίως λόγω της μεγάλης προσχώρησης Ρωμαίων πολιτών των κατώτερων στρωμάτων στην επανάσταση.
Πάντως η πορεία της εξέγερσης και οι ενέργειες του Σπάρτακου δεν φαίνεται να υποδηλώνουν κάτι τέτοιο. Αρχική επιδίωξη ήταν η έξοδος από την ρωμαϊκή επικράτεια και η επιστροφή των επαναστατών στις πατρίδες τους και αργότερα η διαπεραίωση στη Σικελία, δηλαδή μακριά από την ρωμαϊκή εξουσία. Ουδέποτε διατυπώθηκαν από τον Σπάρτακο κάποια αιτήματα (οποιασδήποτε φύσης) προς την ρωμαϊκή άρχουσα τάξη, ούτε πάλι φαίνεται κάποια πρόθεση αλλαγής της δεδομένης κοινωνικής κατάστασης, και πολύ περισσότερο κατάργησης της δουλείας, από πλευράς των πρώην σκλάβων. Ως εκ τούτου η κρατούσα άποψη σήμερα αντιμετωπίζει την επανάσταση αυτή ως μια προσπάθεια καταπιεσμένων ατόμων να ανακτήσουν με οποιονδήποτε τρόπο την προσωπική τους ελευθερία.
Η προσωπικότητα του Σπάρτακου – Υστεροφημία
μικρογραφία|Σπάρτακος ([[Otkritie Arena|Στάδιο Otkritie Arena, Ρωσία)]] Από το σύνολο σχεδόν των αρχαίων πηγών, ο Σπάρτακος παρουσιάζεται ως ληστής και εγκληματίας, χειρότερος ακόμη και από τον Αννίβα. Εξαίρεση αποτελούν οι Βάρρος (Marcus Terentius Varro) και Πλούταρχος. Ο πρώτος αναφέρει ότι ο Σπάρτακος καταδικάστηκε άδικα να μονομαχεί, ενώ ο δεύτερος σκιαγραφεί μια ιδιαίτερα ευγενική προσωπικότητα για τον Θράκα μονομάχο. Τον χαρακτηρίζει «ελληνοπρεπή», ανδρείο, πράο, συνετό με υψηλό φρόνημα και περιγράφει πολλά περιστατικά που δικαιολογούν τον ισχυρισμό αυτό. Βέβαια, η αντιμετώπιση αυτή αποτελούσε στερεότυπο για τον ελληνορωμαϊκό κόσμο, αφού κάθε μη Ρωμαίος ή μη Έλληνας που επιτύγχανε κάτι σπουδαίο, παρουσιαζόταν ως εξυπνότερος από τους υπόλοιπους βαρβάρους.
Αν ληφθεί υπόψιν και η αντιπάθεια του Πλουτάρχου προς τον Κράσσο, οι εκτιμήσεις αυτές τίθενται υπό αμφισβήτηση. Στον Αππιανό ο Σπάρτακος έχει την εικόνα του σκληρού και βάναυσου. Εδώ οι αναφορές σε εκτελέσεις αιχμαλώτων είναι πολλές, όπως για παράδειγμα μετά την νίκη του Σπάρτακου επί των υπάτων Γέλλιου Ποπλικόλα και Λέντουλου Κλαυδιανού οπότε θυσιάστηκαν 300 Ρωμαίοι αιχμάλωτοι προς τιμήν του νεκρού Κρίξου. Επίσης πριν την τελική μάχη εναντίον του Κράσσου, ο Σπάρτακος σταύρωσε έναν αιχμάλωτο ώστε να δουν οι σύντροφοί του τη μοίρα που τους περίμενε σε περίπτωση ήττας.
Γενικά για την ρωμαϊκή άρχουσα τάξη η μορφή του Σπάρτακου συνδέθηκε και παρομοιάστηκε με τις χειρότερες συμφορές σε τέτοιο βαθμό μάλιστα, ώστε το όνομα του Θράκα επαναστάτη να μετατραπεί σε ύβρη. «Σπάρτακο» αποκάλεσε ο Μάρκος Αντώνιος τον νεαρό Οκταβιανό για να στρέψει εναντίον του του μεγαλοϊδιοκτήτες δούλων, ενώ με τον ίδιο χαρακτηρισμό ο Κικέρων καταφερόταν εναντίον των πολιτικών του αντιπάλων.
Πάντως στους αρχαίους συγγραφείς υπάρχουν και αναφορές που έρχονται σε αντίθεση με την γενικά αρνητική εικόνα του ηγέτη των μονομάχων. Ο Αππιανός εξηγεί την αθρόα προσχώρηση ετερόκλητων στοιχείων στις τάξεις των πρώην σκλάβων ως συνέπεια της ισοκατανομής των λαφύρων μεταξύ των επαναστατών. Σύμφωνα με τον Γάιο Κρίσπο Σαλλούστιο, ο Σπάρτακος ήταν αντίθετος προς την κακοποίηση των αιχμαλώτων, καθώς και με κάθε καταστροφή κατοικημένης περιοχής.
Η αρνητική εικόνα του Σπάρτακου παρέμεινε απαράλλαχτη καθ’ όλο τον Μεσαίωνα και την Αναγέννηση. Μόνον από τον 18ο αιώνα κι έπειτα άλλαξε αυτή η οπτική. Συγκεκριμένα το 1760 ο Γάλλος Bernard-Joseph Saurin, βασιζόμενος στην ιστορία του Πλουτάρχου παρουσιάζει τον Σπάρτακο στην ομώνυμη τραγωδία του ως ευγενή ήρωα. Το έργο αυτό αποτέλεσε την απαρχή στην αλλαγή της αντιμετώπισης του Σπάρτακου και της επανάστασής του. Έτσι η μορφή του Σπάρτακου πέρασε στον θρύλο και ενέπνευσε πολλά κινήματα, οργανώσεις και καλλιτέχνες κατά τους νεότερους χρόνους. Ενδεικτικά αναφέρονται οι αριστεροί Σπαρτακιστές της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης που δραστηριοποιήθηκαν έντονα κατά τη Γερμανική Επανάσταση του 1918. Γενικά, ο Σπάρτακος έχαιρε ιδιαίτερης εκτίμησης από αριστερού πολιτικού προσανατολισμού οργανώσεις, κόμματα, καθεστώτα, λόγιους κλπ. Γνωστή επίσης είναι η επική χολλιγουντιανή ταινία Σπάρτακος (1960) του Στάνλεϊ Κιούμπρικ με τον Κερκ Ντάγκλας στην παραγωγή και τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Η ταινία αποτελεί μεταφορά στην μεγάλη οθόνη του ομώνυμου ιστορικού μυθιστορήματος του Αμερικανού συγγραφέα Χάουαρντ Φαστ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολέμιοι της Ρώμης Κατηγορία:Αρχαίοι Θράκες
Πρε Λιγκ Πετοσφαίρισης Ελλάδας Γυναικών 2017–18
Το πρωτάθλημα πετοσφαίρισης της Πρε Λιγκ Ελλάδας Γυναικών της περιόδου 2017−18 είναι το πρωτάθλημα του δευτέρου επιπέδου της ελληνικής γυναικείας πετοσφαίρισης. Διεξάγεται με την ονομασία αυτή για πρώτη φορά κατά την περίοδο 2017-18 και αντικατέστησε το πρωτάθλημα της Α2 κατηγορίας γυναικών. Στο πρωτάθλημα συμμετέχουν 12 ομάδες, που απέκτησαν δικαίωμα συμμετοχής από τα πρωταθλήματα της Α1 και της Α2 Εθνικής Κατηγορίας της περιόδου 2016-17 και διεξάγεται με σύστημα δύο γύρων (αγώνες εντός-εκτός έδρας) με βαθμολογία.
Ομάδες - Γεωγραφική διασπορά
Από τις δώδεκα ομάδες που συμμετέχουν, οι δύο υποβιβάστηκαν από την Α1 Εθνική Κατηγορία 2016-17 και οι δέκα κέρδισαν την συμμετοχή τους από την Α2 Εθνική Κατηγορία 2016-17.
Πλέι οφ και πλέι άουτ
Όλες οι σειρές κρίθηκαν στις δύο νίκες. Η νικήτρια των πλέι οφ κέρδισε το δικαίωμα συμμετοχής στη Volleyleague της επόμενης περιόδου. Στα πλέι άουτ οι ηττημένες των ημιτελικών έπαιξαν στη συνέχεια στον τελικό για την παραμονή στην Πρε Λιγκ.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικό πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2017 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2018
Κοινοί Θνητοί
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά hip hop συγκροτήματα Κατηγορία:Ελληνικά μουσικά συγκροτήματα
Μανιτάρι Σερρών
Το Μανιτάρι, έως το 1927 γνωστό ως Μαντάρι ή Μαντάρ, είναι εγκαταλελειμμένος οικισμός που βρισκόταν στον σημερινό Δήμο Ηρακλείας της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας. Αποτελούνταν στην πραγματικότητα από δύο οικισμούς, το Άνω Μανιτάρι και το Κάτω Μανιτάρι. Βρισκόταν μεταξύ των χωριών Μεγαλοχώρι και Λιμνοχώρι, σε τοποθεσία που σήμερα βρίσκεται εντός της λίμνης Κερκίνης, κοντά στις όχθες του ανατολικού αναχώματος. Μαζί με τους οικισμούς Δενδρόφυτο και Λιμνοχώρι (εγκαταλελειμμένος οικισμός), ο οικισμός πλημμύρισε και καταστράφηκε με τη δημιουργία της τεχνητής λίμνης Κερκίνης.
Στην τοποθεσία που βρισκόταν το Άνω Μανιτάρι, το 2001 έγιναν τα γυρίσματα της ταινίας Το Λιβάδι που Δακρύζει (2004) του Θεόδωρου Αγγελόπουλου.
Ιστορία
Κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ανήκε διοικητικά στον Καζά των Σερρών του Σαντζακίου των Σερρών του Βιλαετίου της Θεσσαλονίκης.
Μετά το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων, ο οικισμός περιήλθε στην ελληνική επικράτεια και κατά την ελληνική απογραφή του 1913 είχε πληθυσμό 258 κατοίκων. Το 1920 προσαρτήθηκε στη νεοσυσταθείσα κοινότητα Μπουγιούκ Μαχαλέ (Μεγαλοχώρι), μαζί με τα χωριά Μρίσνα (Γόνιμο), Πορλίδα (Λιμνοχώρι) και Μπουρσούκι (εγκαταλελειμμένο Λιμνοχώρι), ενώ το 1927 μετονομάστηκε σε Μανιτάρι.
Σύμφωνα με στοιχεία της Επιτροπής Αποκαταστάσεως Προσφύγων, στο Μανιτάρι εγκαταστάθηκαν τη δεκαετία του 1920 τουλάχιστον 100 οικογένειες προσφύγων.
Κατά την περίοδο των εγγειοβελτιωτικών έργων της πεδιάδας των Σερρών, τη δεκαετία του 1930, και με τη δημιουργία φράγματος στον Λιθότοπο Σερρών, καθώς και αναχωμάτων, για τον σχηματισμό της τεχνητής λίμνης Κερκίνης, ο οικισμός πλημμύρισε και καταστράφηκε. Καταργήθηκε και τυπικά το 1940.
Τέχνη
Στην τοποθεσία που βρισκόταν ο οικισμός Άνω Μανιτάρι, κατασκευάστηκε στα τέλη του 2001 το κινηματογραφικό χωριό της ταινίας Το Λιβάδι που Δακρύζει (2004) του σκηνοθέτη Θεόδωρου Αγγελόπουλου. Το «Αγγελοχώρι», όπως το αποκαλούσαν οι κάτοικοι της περιοχής, είχε σχεδιαστεί από τον σκηνογράφο Γεώργιο Πάτσα. Αποτελούνταν συνολικά από 92 κτίρια, τα οποία είχαν χτιστεί με παραδοσιακό μακεδονίτικο τρόπο, σε περίοδο που η στάθμη του νερού ήταν χαμηλή. Στη συνέχεια, το χωριό βυθίστηκε με φυσικό τρόπο στα νερά της λίμνης Κερκίνης, για τις ανάγκες των γυρισμάτων της ταινίας.
Τα χρόνια που ακολούθησαν, το χωριό συνέχισε να κατακλύζεται περιοδικά κάθε έτος από τα νερά της λίμνης και αποτελούσε σημείο τουριστικού ενδιαφέροντος, αυξάνοντας εκείνη την εποχή την επισκεψιμότητα στην περιοχή. Εξαιτίας των στοιχείων της φύσης, το κινηματογραφικό σκηνικό τελικά καταστράφηκε, όπως ακριβώς είχε συμβεί στον οικισμό Μανιτάρι, που υπήρχε παλαιότερα εκεί. Τον Ιανουάριο του 2023, ήταν ορατά μόνο κάποια υπολείμματα από τα θεμέλια του δυόροφου καφενείου της ταινίας, καθώς και το κουφάρι ενός πλάτανου που είχε μεταφυτευθεί στο σημείο ως φυσικό ντεκόρ.
Χάρτης
<mapframe latitude="41.22351" longitude="23.18316" zoom="12" width="813" height="445" align="center" text="Άνω Μανιτάρι (βόρεια) και Κάτω Μανιτάρι (νότια)">{ "type": "FeatureCollection", "features": [ {     "type": "Feature", "properties": { "name": "Άνω Μανιτάρι" },     "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [ 23.18316,         41.22351        ]      }    },    {      "type": "Feature", "properties": { "name": "Κάτω Μανιτάρι" },     "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [ 23.18033,         41.21369         ]      }    }  ] }
Παραπομπές
Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά του Νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Ηρακλείας
Σφηνόμορφος
Ο σφηνόμορφος (λατινική και επιστημονική ονομασία Sphenomorphus) είναι γένος από σαύρες, που σήμερα περιλαμβάνει πολλά και διάφορα είδη των αποκαλούμενων σκίνκων (κοινώς skinks στην αγγλική). Παρά το ότι αναμφίβολα όλα τα είδη του είναι πιθανότατα πολύ κοντινοί συγγενείς μεταξύ τους, το γένος όπως καθορίζεται σήμερα φαίνεται να μην είναι μονοφυλετικό και αρκετά είδη μάλλον χρειάζεται να αφαιρεθούν από αυτό σε κάποια μελλοντική αναθεώρηση. Πέντε πρώην είδη του έχουν ήδη μεταφερθεί στο γένος Pinoyscincus. Το γένος ορίσθηκε για πρώτη φορά από τον Αυστριακό ζωολόγο Λέοπολντ Φίτσινγκερ το 1843.
Οι σφηνόμορφοι συναντώνται κυρίως στη Νοτιοανατολική Ασία, αλλά έχουν επίσης βρεθεί στην Ινδία και την Κίνα.
Είδη
Σήμερα αναγνωρίζονται γενικώς στο γένος Sphenomorphus τα εξής 113 είδη:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σφηνομορφος
Καντού (αποσαφήνιση)
Το όνομα Καντού μπορεί να αναφέρεται:
Δημοτικό Στάδιο Λαμίας
Το Δημοτικό Στάδιο Λαμίας είναι ένα στάδιο που βρίσκεται στην πόλη της Λαμίας, στο Νομό Φθιώτιδας στην Στερεά Ελλάδα. Αποτελεί την έδρα του ποδοσφαιρικής ομάδας του Π.Α.Σ. Λαμία από την ίδρυση κιόλας του αθλητικού συλλόγου.
Το στάδιο βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της πόλης της Λαμίας, δίπλα στο τοπικό Δημαρχιακό Μέγαρο και αποτελεί μέρος -και συνάμα την κύρια εγκατάσταση- του Δημοτικού Αθλητικού Κέντρου (Δ.Α.Κ.) Λαμίας, ενώ ανήκει στο Δήμο Λαμιέων. Η χωρητικότητα του ανέρχεται σε 5.500 θέσεις.
Κατασκευή και ανακαινίσεις
Το στάδιο κατασκευάστηκε το 1952. Ανακατασκευάστηκε το 2004 και το 2008 και προστέθηκαν πλαστικά καθίσματα μπλε χρώματος σε όλες τις κερκίδες.
Το καλοκαίρι του 2017 το γήπεδο ανακαινίστηκε για την αδειοδότηση του Π.Α.Σ. Λαμία στην Super League. Έτσι, προστέθηκαν πέντε καινούργιοι προβολείς για τον καλύτερο φωτισμό του γηπέδου και επίσης νέα πλαστικά καθίσματα. Ακόμη, κατασκευάστηκε στέγαστρο στην κύρια εξέδρα του γηπέδου, ανακαινίστηκαν τα αποδυτήρια, οι πάγκοι και πραγματοποιήθηκαν πολλές άλλες εκτενείς εργασίες αναβάθμισης και εκσυγχρονισμού.
Ρεκόρ προσέλευσης
Το ρεκόρ προσέλευσης θεατών στο Δημοτικό Στάδιο της Λαμίας πραγματοποιήθηκε στις 31 Μαρτίου του 1968 σε αγώνα ανάμεσα στην Λαμία και τα Τρίκαλα, με 11.502 φιλάθλους να παρευρίσκονται στις εξέδρες του σταδίου.
Ονομασία
Το στάδιο παλαιότερα επισήμως ονομαζόταν «Εθνικό Στάδιο Λαμίας», ενώ πλέον η ονομασία του είναι «Δημοτικό Στάδιο Λαμίας».
Συχνά, αποκαλείται ως «Δ.Α.Κ. Λαμίας» λόγω της συνολικής αθλητικής εγκατάστασης όπου ανήκει, ενώ επίσης αποκαλείται και πιο απλά και ως «Στάδιο Λαμίας».
Τον Ιανουάριο του 2019, κατά την πρώτη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου του Δήμου Λαμιέων για το έτος, προτάθηκε από τον δημοτικό σύμβουλο Τάκη Συλεούνη να αποδοθεί η ονομασία «Αθανάσιος Διάκος» στο γήπεδο προς τιμήν του συγκεκριμένου ήρωα της Επανάστασης του ’21 ο οποίος έδρασε κυρίως στην Ρούμελη (Στερεά Ελλάδα) και βρήκε μαρτυρικό θάνατο στην Λαμία. Η πρόταση συζητήθηκε εκτενώς στις συνεδριάσεις του δημοτικού συμβουλίου. Την 16η Σεπτεμβρίου του 2020 έγινε και επίσημα η αλλαγή της ονομασίας.
Εισιτήρια
Ο μέσος όρος εισιτηρίων ανά (εντός) αγώνα της Λαμίας στο Πρωτάθλημα της Σούπερ Λιγκ κατά τις αγωνιστικές περιόδους 2017-18 και 2018-19:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Ελλάδα Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στη Φθιώτιδα
Ο άνθρωπος που έβλεπε τα τρένα να περνούν
Το Ο άνθρωπος που έβλεπε τα τρένα να περνούν (τσέχικα: Ostře sledované vlaky, αγγλικά: Closely Watched Trains) είναι τσεχοσλοβάκικη ταινία του 1966, σε σκηνοθεσία και σενάριο Γίρι Μένζελ. Θεωρείται μία από τις σπουδαιότερες ταινίες του Νέου Κύματος Τσεχοσλοβακίας. Το σενάριο βασίστηκε στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Μπόχουμιλ Χράμπαλ. Στην ταινία πρωταγωνιστούν ο Βάτσλαβ Νέτσκαρ, ο Γιόζεφ Σομρ, ο Βλαστιμίλ Μπρόντσκι και ο Βλαντιμίρ Βαλέντα.
Πρόκειται για μία δραματική-κωμική ταινία ενηλικίωσης, που επίκεντρό της είναι ένας έφηβος σταθμάρχης, κατά την περίοδο της Γερμανικής Κατοχής στην Τσεχοσλοβακία. Ο αθώος αυτός έφηβος ξεκινάει ένα ταξίδι σεξουαλικής αφύπνισης και ωρίμανσης, το οποίο εν τέλει θα τον οδηγήσει σε μία ηρωική πράξη κατά των Ναζί, απότοκο της οποίας θα είναι και ο θάνατός του.
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 18 Νοεμβρίου του 1966 στην Τσεχοσλοβακία, και η παραγωγή έγινε στα Barrandov Studios. Απέσπασε αρκετές υποψηφιότητες και βραβεύσεις. Κέρδισε, μεταξύ άλλων, το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας της Αμερικανικής Ακαδημίας το 1968 και το Μεγάλο Βραβείο στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Μανχάιμ-Χαϊδελβέργης το 1966.
Πλοκή
Η ταινία ξεκινά με τον Μίλος Χρμα, που ετοιμάζεται να δουλέψει ως υπάλληλος τοπικού σταθμού τρένου, εμφανιζόμενος αρκετά περήφανος με τη στολή του. Ο πρωταγωνιστής αφηγείται για το τι κάνει η οικογένειά του, με τον πατέρα του να κάθεται όλη μέρα, μετά από πρόωρη συνταξιοδότηση. Ο Μίλος συνδέεται με μία όμορφη κοπέλα, τη Μάσα, με την οποία όμως διατηρεί πλατωνική σχέση. Στο σταθμό αναπτύσσει φιλικές σχέσεις με έναν συνάδελφό του, τον Χουμπίτσκα, ο οποίος χωρίς να προσπαθεί ιδιαίτερα έχει μία εύκολη σεξουαλική ζωή, σε αντίθεση με τον Μίλος.
Ένα βράδυ, ο Μίλος το περνάει με την αγαπημένη του Μάσα, όμως κατά τη διάρκεια της ερωτικής τους συνεύρεσης εκσπερματώνει πρόωρα και στη συνέχεια αδυνατεί να ολοκληρώσει τη σεξουαλική πράξη. Απογοητευμένος, αποφασίζει να βάλει τέλος στη ζωή του, κόβοντας τις φλέβες του σε ένα ξενοδοχείο. Τη ζωή του σώζει τελικά ένας υπάλληλος. Στο νοσοκομείο, ο Μίλος αποκαλύπτει στον γιατρό το πρόβλημα του και ο τελευταίος τον καθησυχάζει πως πρόκειται για κάτι συνηθισμένο και του προτείνει ως λύση να κάνει διάφορες άλλες σκέψεις κατά τη διάρκεια του σεξ (π.χ. το ποδόσφαιρο) καθώς και να συνευρεθεί με μία μεγαλύτερη και πιο έμπειρη γυναίκα από αυτόν.
Ωστόσο, ένα άλλο περιστατικό αναστατώνει τον σταθμό: ο Χουμπίτσκα, κάνει σεξ με μία υπάλληλο του σταθμού, παίζοντας παράλληλα ένα παιχνίδι με σφραγίδες, γεμίζοντας το πόδι της και τους γλουτούς της με σφραγίδες. Αυτό, το βλέπει η μητέρα της και το θεωρεί μεγάλη προσβολή, αλλά δεν μπορεί να βρει πουθενά το δίκιο της. Παράλληλα, ο Μίλος, ψάχνει χωρίς επιτυχία μία γυναίκα πιο έμπειρη. Ένα βράδυ, φτάνει στο σταθμό μία ώριμη γυναίκα, η οποία ήταν μέρος της αντίστασης. Κατόπιν συνεννόησης με τον Χουμπίτσκα, ο οποίος γνωρίζει για το πρόβλημα του Μίλος και πως είναι παρθένος, η γυναίκα δέχεται να κάνει σεξ μαζί του. Μαζί της φέρει και έναν εκρηκτικό μηχανισμό, ώστε να ανατινάξουν ένα τρένο των Ναζί, που κουβαλούσε πολεμοφόδια.
Την επόμενη μέρα ο Μίλος είναι χαρούμενος, καθότι πλέον δεν είναι παρθένος. Η μητέρα της υπαλλήλου προσπαθεί να βρει το δίκιο της με τη βοήθεια ενός συνεργάτη των Ναζί, τον Ζέντνιτσεκ, ο οποίος κατόπιν ανακρίσεως διαπιστώνει ότι η κοπέλα δεν εξαναγκάστηκε να κάνει σεξ, αλλά το ήθελε, και απλώς θα τιμωρούσε τον Χουμπίτσκα, για αλόγιστη χρήση ναζιστικών συμβόλων. Στο ενδιάμεσο, ο Μίλος αναλαμβάνει να κάνει εκείνος την ανατίναξη. Έτσι, ανεβαίνει κάπου ψηλά και ρίχνει τον μηχανισμό επάνω στο τρένο, όμως ένας Ναζί στρατιώτης τον βλέπει και τον πυροβολεί, και ο Μίλος πέφτει νεκρός επάνω στο τρένο, το οποίο μετά από σειρά εκρήξεων ανατινάζεται. Η τελευταία σκηνή της ταινίες δείχνει σοκαρισμένους τους ανθρώπους του σταθμού, με τον Χουμπίτσκα να ξεσπάει σε γέλια και το κύμα της έκρηξης να φέρνει πίσω στον σταθμό το καπέλο του Μίλος.
Παραγωγή
Η παραγωγή της ταινίας έγινε από την Barrandov Studios και τη σκηνοθεσία υπέγραψε ο Γίρι Μένζελ, ο οποίος έγραψε και το σενάριο, το οποίο βασίστηκε στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Μπόχουμιλ Χράμπαλ, του 1965.
Σενάριο
Ο Μένζελ είχε ήδη αρχίζει να διασκευάζει το το μυθιστόρημα από το 1965, και μάλιστα χρησιμοποιήθηκε στη μικρή μήκους ταινία Smrt pana Baltazara, η οποία αποτέλεσε μέρος του συνεργατικού έργου Perličky na dně. Εν τω μεταξύ, η παραγωγή αναζητούσε έναν σκηνοθέτη πιο έμπειρο από τον Μένζελ, και αρχικά πρότειναν την Βέρα Χιτίλοβα και τον Έβαλντ Σορμ, όμως κανείς από τους δύο δεν πίστευε πως το βιβλίο του Χράμπαλ μπορούσε να μεταφερθεί στον κινηματογράφο. Τελικά, ανέλαβε ο Μένζελ, ο οποίος έκανε και το σκηνοθετικό του ντεμπούτο. Κατά τη διάρκεια της συγγραφής του σεναρίου, ο Μένζελ συνεργαζόταν με τον ίδιο τον Χράμπολ, πραγματοποιώντας αρκετές αλλαγές τελικά. Η συνεργασία αυτή, ωστόσο, συνεχίστηκε για αρκετά χρόνια ακόμα.
Κάστινγκ
Πρώτη επιλογή για τον πρωταγωνιστή ήταν ο Βλάντιμιρ Πούτσολτ, ο οποίος όμως γύριζε ήδη άλλη ταινία εκείνη την περίοδο. Υπήρξε και η σκέψη να πρωταγωνιστήσει ο ίδιος ο Μένζελ στον ρόλο του Μίλος, όμως ήταν ήδη 28 χρόνων, ενώ ο χαρακτήρας ήταν σε εφηβική ηλικία. Περάσαν οντισιόν περί τους 50 μη επαγγελματίες ηθοποιούς, όμως τελικά τη λύση έδωσε η σύζυγος του Λάντισλαβ Φίκαρ, προτείνοντας τον Βάκλαβ Νέκαρ. Τον ρόλο του ιατρού τον ανέλαβε ο ίδιος ο σκηνοθέτης, καθότι ο ηθοποιός που θα υποδυόταν τον χαρακτήρα δεν εμφανίστηκε στα γυρίσματα.
Γυρίσματα
Τα γυρίσματα ξεκίνησαν τέλη Φεβρουαρίου και ολοκληρώθηκαν στα τέλη Απριλίου του ίδιου χρόνου (1966). Έλαβαν χώρα στην περιοχή Λοντένιτσε, στον σταιδηροδρομικό σθμό και στα πέριξ αυτού.
Κριτική
Η κριτική που δέχτηκε η ταινία ήταν ως επί το πλείστον θετική. Ο Μπόσλι Κρόουθερ, από τη New York Times, έγραψε: «το Ο άνθρωπος που έβλεπε τα τρένα να περνούν, είναι μία εξαιρετική ταινία, η οποία βαδίζει στα χνάρια του Obchod na korze, των Έλμαρ Κλος και Γιαν Καντάρ ή το Lásky jedné plavovlásky του Μίλος Φόρμαν, δύο πρόσφατες τσεχοσλοβακικές ταινίες».
Αρθρογράφος του Variety έγραψε: «Ο 28χρονος Γίρι Μένζελ, κάνει ένα εντυπωσιακό ντεμπούτο. Η αίσθηση του για τις πνευματικές καταστάσεις είναι άριστη, όπως άριστη είναι και η ερμηνεία των ηθοποιών. Μνεία πρέπει να γίνει και στον Μπόχουμιλ Χράμπαλ, συγγραφέα του ομώνυμου βιβλίου, του όποιου είναι δικά του, τόσο τα ευφάνταστα αστεία όσο και οι ευρηματικές καταστάσεις, που εμπλέκονται οι ήρωες».
Κριτική της ταινίας στον Ριζοσπάστη, το 2005, ανέφερε: «Η αξία της ταινίας έχει να κάνει, ανάμεσα στα άλλα, και με το μινιμαλισμό της. Δεν είναι «φορτωμένη». Περιορίζεται στα απαραίτητα. Και μέσα από αυτά, και με αυτά, γίνεται οικουμενική».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1966 Κατηγορία:Τσεχόφωνες ταινίες Κατηγορία:Τσεχοσλοβακικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες ενηλικίωσης Κατηγορία:Τσεχικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες βραβευμένες με Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας Κατηγορία:Πολεμικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Μητροπολίτης Ξάνθης και Περιθεωρίου Παντελεήμων
Ο Μητροπολίτης Παντελεήμων (κατά κόσμον Μιχαήλ Καλαφάτης, 1943) είναι Έλληνας επίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδος και Μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Ξάνθης και Περιθεωρίου.
Βιογραφία
Ο Μητροπολίτης Παντελεήμων γεννήθηκε το 1943 στα Πετροκέρασα Χαλκιδικής. Αποφοίτησε από την Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης το 1967 και από την Θεολογική Σχολή του ιδίου Πανεπιστημίου το έτος 1973.
Χειροτονήθηκε Διάκονος και Πρεσβύτερος το έτος 1970. Υπηρέτησε ως Ιεροκήρυκας στην Ιερά Μητρόπολη Μονεμβασίας και Σπάρτης. Διετέλεσε Σχολάρχης στο Εκκλησιαστικό Λύκειον Καβάλας, Προϊστάμενος του Μητροπολιτικού Ναού Τιμίου Προδρόμου Καβάλας, Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Φιλίππων, Νεαπόλεως και Θάσου, Ιεροκήρυκας και Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Κοιμήσεως Θεοτόκου Μαριών Θάσου.
Μητροπολίτης Ξάνθης και Περιθεωρίου εξελέγη το έτος 1995 και χειροτονήθηκε επίσκοπος το ίδιο έτος. Έχει δημοσιεύσει πολλά άρθρα και πολλές μελέτες. thumb|Ο Ναός της του Θεού Σοφίας Ξάνθης, που αποπερατώθηκε και εγκαινιάστηκε από τον Μητροπολίτη Ξάνθης Παντελεήμονα. Την 1η Φεβρουαρίου 2001 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας του τμήματος Μηχανικών Περιβάλλοντος του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης.
Επί αρχιερατείας του εγκαινιάστηκε και αποπερατώθηκε ο Καθεδρικός Ναός της του Θεού Σοφίας Ξάνθης καθώς και η σύγχρονη Μονάδα Ανοικτής Φροντίδoς Ηλικιωμένων «Ο Άγιος Παντελεήμων».
Με ενέργειες του μητροπολίτη Ξάνθης και Περιθεωρίου Παντελεήμονος στις 11.4.2000 αγιοκατατάχθηκε ο άγιος Θεοφάνης επίσκοπος Περιθωρίου δια Πράξεως του Οικουμενικού Πατριαρχείου και διά της Εγκυκλίου 2692 της 18.5.2000 της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος έγινε γνωστή η ένταξή του στο Αγιολόγιο της Εκκλησίας. Η ημέρα μνήμης του Αγίου ορίσθηκε η 3η Μαΐου.
Στο πλαίσιο των λατρευτικών και λοιπών πανηγυρικών εκδηλώσεων για την 100ή επέτειο των Ελευθερίων της Ξάνθης, ο Μητροπολίτης Παντελεήμων ανέλαβε πρωτοβουλία για την ανάδειξη της μνήμης των 33 μοναχών της Μονής Παναγίας Καλαμούς Ξάνθης οι οποίοι υπήρξαν θύματα των θηριωδιών των βουλγάρων κατακτητών κατά την περίοδο της κατοχής 1913-1919. Στις 23 Σεπτεμβρίου 2019 προέβη στην ανακομιδή των λειψάνων των 33 μαρτύρων και προχώρησε τις διαδικασίες που προβλέπονται για την αγιοκατάταξή τους υπό του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
Το 2020 με μέριμνά του δόθηκε οικονομική αρωγή από την Μητρόπολη Ξάνθης για την κάλυψη άμεσων αναγκών εξοπλισμού και προμηθειών του Γενικού Νοσοκομείου Ξάνθης.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μητροπολίτες Ξάνθης και Περιθεωρίου
Εραλδική
Όνομα
Ο όρος εραλδική είναι η ελληνική απόδοση του γαλλικού όρου héraldique, που προέρχεται από το ουσιαστικό herauld (αρχαία ελληνικά: κήρυξ), που με τη σειρά του προέρχεται από την αρχαιότερη γερμανική λέξη herwald, η οποία αποδόθηκε στα μεσαιωνικά λατινικά ως haraldus. Ο όρος herwald φέρεται να διαδόθηκε και να επικράτησε κατά τον Μεσαίωνα, όταν οι σιδηρόφρακτοι τότε ιππότες εισέρχονταν στο στίβο αγώνων όπου οι κήρυκες διαλαλούσαν τα εμβλήματά τους, και εξ αυτών τα ονόματα και την καταγωγή τους. Συνέπεια αυτών ήταν τελικά τα ίδια τα φερόμενα σύμβολα, εμβλήματα, θυρεοί, σημαίες και χρώματα να αποτελούν και τα σημάδια αναγνώρισης των ίδιων των ιπποτών σε οποιονδήποτε χώρο και αν βρίσκονταν.
Διάδοση
Η εραλδική διαδόθηκε ευρέως στη Δυτική Ευρώπη κατά τον Μεσαίωνα, ιδίως μεταξύ των τάξεων των Ιπποτών, ευγενών, αριστοκρατών και βασιλέων. Όμως, έλκει την καταγωγή της από την Ελλάδα, στην οποία προϋπήρχε και αναπτύχθηκε αρκετούς αιώνες νωρίτερα, ενώ η αρχή της χάνεται στα βάθη των χιλιετιών της ελληνικής ιστορίας. Οι αρχαίοι Έλληνες ήταν από τους πρώτους λαούς που χρησιμοποίησαν σύμβολα προκειμένου να αναγνωρίζουν έναν πολεμιστή, μία φυλή ή ένα κράτος. Στην τραγωδία του Αισχύλου «Ἑπτὰ ἐπὶ Θήβας» υπάρχει η πρώτη εγγραφή οικοσήμου.
Ιστορική αξία
Γενικά οι ιστορικές μελέτες επί των παραπάνω, οι καλούμενες «εραλδικές μελέτες», είναι ιδιαίτερα χρήσιμες στους ιστορικούς ερευνητές των γενεαλογιών, στην ιστορική διπλωματία, όπως βεβαίως και στη στρατιωτική ιστορία. Ειδικά για την ιστορική αξία της εραλδικής ο Γάλλος ιστορικός συγγραφέας Ζεράρ ντε Νερβάλ (Gerard de Nerval) έφθασε στο σημείο να αναγνωρίσει ότι «η γνώση των οικοσήμων είναι η κλείδα της ιστορίας της Γαλλίας». Σήμερα πολλά εθνόσημα και σημαίες χωρών προέρχονται από παλαιότερα εμβλήματα, θυρεούς και σημαίες, που αποτελούν αντικείμενο μελέτης της εραλδικής.
Συγγενείς κλάδοι
Η εραλδική, μαζί με τη νομισματική, τη σιγιλλογραφία, την επιγραφική και την παλαιογραφία, αποτελούν βοηθητικούς κλάδους της γενικότερης επιστήμης της ιστορίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βοηθητικές επιστήμες της ιστορίας
Πρωινό
δεξιά|μικρογραφία|220x220εσ|Πρωινό με βάφλες στις Ηνωμένες Πολιτείες Το πρωινό είναι το πρώτο γεύμα της ημέρας. Στα περισσότερα μέρη του κόσμου, υπάρχει μια ισχυρή πιθανότητα να υπάρχουν ένα ή περισσότερα "τυπικά" ή "παραδοσιακά" πρωινά μενού, αλλά η σύνθεσή τους διαφέρει σημαντικά από τόπο σε τόπο. Επίσης η σύνθεση τους έχει μεταβληθεί με την πάροδο του χρόνου. Σε παγκόσμιο επίπεδο ένα πολύ ευρύ φάσμα παρασκευασμάτων και συστατικών συνδέονται με το πρωινό γεύμα της ημέρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διατροφή Κατηγορία:Γεύματα
Φατίχ Μεχμέτ Ματσόγλου
Ο Φατίχ Μεχμέτ Ματσόγλου (τουρκικά: Fatih Mehmet Maçoğlu, γεννημένος στις 20 Δεκεμβρίου 1968 στο Οβατζίκ) είναι Τούρκος ζαζακικής καταγωγής βοηθός εργαστηρίου και πολιτικός, μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Τουρκίας, ο οποίος, το 2019, εξελέγη ως δήμαρχος της πόλης Τουντζελί.
Εξελέγη ως δήμαρχος του Οβατζίκ το 2014, όπου και έγινε γνωστός για την εφαρμογή πρωτοβουλιών και πολιτικών, όπως δωρεάν δημόσιες συγκοινωνίες, καθώς και αγροτικά σχέδια, όπως η μελισσοκομία και η καλλιέργεια ρεβιθιών ως μέσο οικονομικής υποστήριξης των φοιτητών της περιοχής. Επίσης, ενθάρρυνε την ανέγερση αριθμού βιβλιοθηκών στο Οβατζίκ Κατά τη διάρκεια των τουρκικών δημοτικών εκλογών του 2019, εξελέγη ως δήμαρχος του Τουντζελί, πρωτεύουσας της ομώνυμης επαρχίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ζαζάκοι Κατηγορία:Τούρκοι κομμουνιστές Κατηγορία:Τούρκοι πολιτικοί
Γκι ντε Σαρπινί
Ο Γκυ ντε Σαρπινύ (Guy de Charpigny, ... - 1295) ήταν γαλλικής καταγωγής ιππότης, ευγενής του Πριγκιπάτου της Αχαΐας, Βάιλος και βαρώνος της Βοστίτσας. Ήταν γιος του Ούγου Α΄ ντε Σαρπινύ.
Η Αραγωνική έκδοση του χρονικού του Μορέως περιέχει αντίθετη εκδοχή από την ελληνική και γαλλική, που πιστεύεται ότι οφείλεται σε λάθος κατά την αντιγραφή και μετάφραση του χρονικού, και θέλει τον Γκυ ως τον πρώτο βαρώνο της Βοστίτσας και πατέρα του Ούγου. Επίσης ισχυρίζεται ότι έχτισε ένα κάστρο, ονόματι Λέλε, στην Λακωνία (πιθανόν παραφθορά του Έλους). Το ελληνικό Χρονικόν από την άλλη αναφέρει τον Ούγο ως "ντε Λέλε", πράγμα που έχει οδηγήσει στην εικασία ότι η οικογένεια προέρχεται από τη Λιλ της Γαλλίας.
Το 1289 για μερικούς μήνες ορίστηκε βάιλος του πριγκιπάτου από την πριγκίπισσα Ισαβέλλα Βιλεαρδουίνου. Γιος και διάδοχος του ήταν ο Ούγος Β΄.
Ο Γκυ αναφέρεται ότι φονεύθηκε από τον Καλαβρυτινό άρχοντα Φώτιο Ζασσή, όπως αποδείχτηκε στην συνέχεια κατά λάθος, αφού τον πέρασε για τον καστελλάνο της Κορίνθου, Γκωτιέ του Λίντερκερκ, που είχε μαζί του διαφορές για τα κτήματα τους που γειτόνευαν. Μάλιστα ο Ζασσής είχε μαζί και όλη τη φρουρά των Καλαβρύτων. Ο Ζασσής αναφέρεται ότι ήταν από από τους ντόπιους που έγιναν ευγενείς του Πριγκιπάτου της Αχαΐας και μετά τη Βυζαντινή αυτοκρατορία διατηρώντας τα κτήματα τους.
Πηγές
Κατηγορία:Βαρώνοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας Κατηγορία:Βάιλοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας Κατηγορία:Βαρωνία της Βοστίτσας
Chevrolet
Η Chevrolet ( αν και στην Ευρώπη η συνήθης προφορά της είναι «Σεβρολέτ»), γνωστή στην καθημερινότητα της Βόρειας Αμερικής και ως Chevy, είναι αμερικανική πολυεθνική αυτοκινητοβιομηχανία, η οποία ανήκει στον όμιλο της General Motors. Ιδρύθηκε στις 3 Νοεμβρίου 1911 από τον Ελβετό Λουί Σεβρολέ και τον Αμερικανό Ουίλιαμ Ντουράντ στο Ντιτρόιτ. Από τις 2 Μαΐου 1918 ανήκει στον αμερικανικό όμιλο της General Motors (GM), στην οποία ο Άλφρεντ Σλόουν ανέθεσε αρχικά τον ρόλο να κατασκευάζει μοντέλα τα οποία θα ανταγωνίζονταν το εξαιρετικά δημοφιλές τότε Ford Model T (Μοντέλο Τ) του Χένρυ Φορντ.
Διαθεσιμότητα
Τα μοντέλα της Chevrolet πωλούνται στις περισσότερες χώρες του κόσμου, με την εξαίρεση της Ωκεανίας, όπου την General Motors εκπροσωπεί η αυστραλιανή θυγατρική Holden. Σημειωτέον όμως ότι η Holden σταμάτησε οριστικά να κατασκευάζει δικά της αυτοκίνητα τον Οκτώβριο του 2017 και συνέχισε αποκλειστικά ως εισαγωγέας έτοιμων αυτοκινήτων με το εμπορικό σήμα Holden.
Ευρώπη
Στην Ευρώπη, για αρκετές δεκαετίες και έως το 2004 γίνονταν απευθείας εισαγωγές κάποιων από τα αμερικανικά μοντέλα της, ενώ από την 1η Ιανουαρίου του 2005 ξεκίνησε να λειτουργεί η Chevrolet Europe, η οποία ήταν θυγατρική της GM Korea, θυγατρικής της GM στη Νότια Κορέα, και διέθετε όλα τα μοντέλα της πρώην Daewoo με το σήμα της Chevrolet. Τελικώς όμως, τον Δεκέμβριο του 2013 η General Motors ανακοίνωσε την οριστική διακοπή της Chevrolet από το σύνολο όλων των χωρών της ευρωπαϊκής ηπείρου, όπως και έγινε τον Ιανουάριο του 2016, με εξαίρεση τα εικονικά μοντέλα Chevrolet Corvette και Chevrolet Camaro, τα οποία συνέχισαν να εξάγονται. Στις 31 Αυγούστου 2019 όμως, η εξαγωγή της Camaro σταμάτησε για λόγους προδιαγραφών καυσαερίων, αφήνοντας την Corvette το μοναδικό μοντέλο της Chevrolet που διατίθεται επίσημα στη Γηραιά Ήπειρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Chevrolet
Αριστίντες Περέιρα
Ο Αριστίντες Περέιρα (Aristides Maria Pereira, 1923-2011) ήταν πολιτικός από το Πράσινο Ακρωτήριο. Υπήρξε ο πρώτος πρόεδρος του νησιωτικού κράτους από το 1975 ως το 1991.
Πολιτική καριέρα
Αρχικά εξελέγη από το Κοινοβούλιο τον Ιούλιο του 1975 και επανεξελέγη χωρίς αντίπαλο το 1981. Παρά το γεγονός ότι ο Περέιρα αρχικά υποσχέθηκε να εγκαθιδρύσει ένα δημοκρατικό και σοσιαλιστικό καθεστώς, επί ηγεσίας του το κράτος υπέφερε από φτώχεια. Ωστόσο, στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων το κράτος ήταν καλύτερο σε σύγκριση με άλλες αφρικανικές χώρες. Ενώ απαγορευόταν η ίδρυση πολιτικών κομμάτων και το καθεστώς ήταν μονοκομματικό, το Πράσινο Ακρωτήριο ήταν από τα πιο δημοκρατικά κράτη της Αφρικής την περίοδο εκείνη κυρίως λόγω της εξουσίας που είχε μεταφερθεί σε τοπικές επιτροπές πολιτών. Έπειτα από το πραξικόπημα στην Μπισσάου το 1980, η καταστολή περιορίστηκε, όμως το μονοκομματικό καθεστώς (μόνο το PAICV αναγνωριζόταν ως νόμιμο πολιτικό κόμμα), διατηρήθηκε ως το 1990.
Κατά την προεδρία του Περέιρα, η αφρικανική χώρα τήρησε γενικά αδέσμευτη πολιτική και προωθήθηκαν οικονομικές μεταρρυθμίσεις, με σκοπό την ενίσχυση των αγροτών. Αναφορικά με τις διεθνείς σχέσεις, η κυβέρνηση του Περέιρα σύναψε συμμαχία με αμφιλεγόμενες για την εποχή εκείνη χώρες, όπως η Κίνα και η Λιβύη.
Καθ' όλη τη διάρκεια της προεδρίας του Περέιρα, πρωθυπουργός ήταν ο Πέντρο Πίρες. Στις δημοκρατικές εκλογές που διεξήχθησαν το 1991 ο Περέιρα ηττήθηκε από το διάδοχό του, Αντόνιο Μασκαρένιας Μοντέιρο.
Ο Περέιρα απεβίωσε στις 23 Σεπτεμβρίου 2011.
Παραπομπές
Περειρα Αριστιντες
Πικέρμι
Το Πικέρμι είναι οικισμός της Ανατολικής Αττικής. Διοικητικά υπάγεται στον Δήμο Ραφήνας - Πικερμίου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, το Πικέρμι έχει 2.009 κατοίκους, ενώ η Δημοτική Κοινότητα Πικερμίου, η οποία περιλαμβάνει επίσης τους οικισμούς Διώνη, Αγιο Σπυρίδωνα και Ντράφι, έχει 7.112 κατοίκους.
Το χωριό είναι γνωστό για τους υδρόμυλούς του, τους πλούσιους αμπελώνες, αλλά και το βυζαντινό ναό Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, στον οποίο στήνεται πανηγύρι κάθε καλοκαίρι.
Ετυμολογία
Το Πικέρμι φαίνεται να κατοικείτο κατά τη βυζαντινή εποχή, αφού το 10ο αιώνα μ.Χ. ο ευρύτερος χώρος αποτελεί κτήμα του Βυζαντινού άρχοντα Επικέρνη, κτήτορα της Μονής Ταώ Παντοκράτορος (Νταού). Επικέρνης ήταν το όνομα αυλικού αξιώματος του επί του κεράσματος. Ο χώρος λοιπόν ανήκε σε κάποιον που είχε αυτό το αξίωμα ή σε οίκο που είχε το όνομα του αξιώματος. Οι κάτοικοι που ζούσαν στο χωριό συνήθιζαν να το αποκαλούν Πικέρμι. Ο κάτοικος της περιοχής αποκαλείται Πικερμιώτης-Πικερμιώτισσα και στον πληθυντικό Πικερμιώτες-Πικερμιώτισσες.
Γεωγραφία - τοποθεσία
thumb|Αεροφωτογραφία του Πικερμίου Η κοινότητα εντοπίζεται στη Βόρεια Μεσογαία, οικοδομημένη στις νοτιοανατολικές πλαγιές του Πεντελικού Όρους και αναπτύσσεται επί της αρχαίας μαραθώνιας διαδρομής. Τοποθετείται 20 χιλιόμετρα βορειοανατολικά των Αθηνών και 4 χιλιόμετρα ανατολικά της πρωτεύουσας πόλης της Παλλήνης στη διαδρομή προς τη Ραφήνα.
Τα διοικητικά όρια της σύγχρονης κοινότητας καταλαμβάνουν μια μεγάλη έκταση, από τις νότιες πεντελικές πλαγιές και το Ρέμα του Βαλανάρη (παραπόταμος του ρέματος της Ραφήνας) μέχρι την πεδιάδα της Μεσογαίας και τον βράχο του Πικερμίου. Η κομβική δε θέση μεταξύ της πρωτεύουσας πόλης της Παλλήνης, του εγκατεστηθέντος Αεροδρομίου των Σπάτων και του αναπτυσσόμενου λιμένα της Ραφήνος, αλλά και η σύνδεσή του με τις συγκοινωνίες των Αθηνών το έχουν καταστήσει δημοφιλή οικιστικό προορισμό, παρά το γεγονός ότι το σχέδιο πόλης στο κέντρο της κοινότητος βρίσκεται σε εμβρυακή φάση.
Η κοινότητα αναπτύσσεται σε έκταση 20.882 στρεμμάτων, στα οποία περιλαμβάνονται οικιστικές, βιομηχανικές, αγροτικές και δασικές ζώνες. Παρά ταύτα, λόγω των καταστροφικών πυρκαγιών του 1995 και του 1998 ο δασικός πλούτος της περιοχής περιορίστηκε κατά πολύ, ενώ ακολούθησαν και κατολισθήσεις στις ορεινές πλαγιές που επλήγησαν μετά και το σεισμό του 1999. Οι ορεινές εκτάσεις προσεγγίζουν το χωριό Νταού Πεντέλης, στο οποίο δεσπόζει ο Ναός του Παντοκράτορος, κειμήλιο του ιστορικού πλούτου του Πεντελικού.
Καινοζωική Περίοδος
Η περιοχή του Πικερμίου έχει χρησθεί ως η "Ακρόπολις της Παλαιοντολογίας", επιδεικνύοντας μια πλούσια κληρονομιά παλαιοντολογικού ενδιαφέροντος. Μετά από ανασκαφές έχουν αποκαλυφθεί σημαντικά παλαιοντολογικά ευρήματα θηλαστικών που έζησαν πριν από περισσότερα από πεντέμισι με έξι εκατομμύρια χρόνια στο ανώτερο μειόκαινο, αλλά και σε πολύ παλαιότερες και νεότερες εποχές. Η ιστορία της ανακάλυψης της πανίδας θηλαστικών της Ελλάδος που εντάσσονται στην περίοδο αυτή άρχισε κατά τα πρώτα χρόνια από την ίδρυση του σύγχρονου ελληνικού κράτους, το 1835 στο Πικέρμι και συνεχίζεται μέχρι σήμερα στην Αττική, την Εύβοια αλλά και σε περιοχές της Μακεδονίας και της νησιωτικής Ελλάδας. Με τις ανασκαφές στους νοτιοανατολικούς πρόποδες του Πεντελικού Όρους και συγκεκριμένα γύρω από το ρέμα του Πικερμίου και τη θέση Κισδάρι αποκαλύφθηκαν απολιθωμένα οστά φυτοφάγων και σαρκοφάγων ζώων που συναντιόνται στις τάξεις των σπονδυλοζώων, πρωτευόντων, αιλουροειδών, προβοσκιδωτών, περισσοδαχτύλων, χαλικοθηρίων, αρτιοδαχτύλων, πτηνών και ερπετών.
Τεταρτογενής Περίοδος
Η περιοχή όμως παρουσιάζει στοιχεία εποικισμού και κατά τη νεολιθική, την υστεροελλαδική και γεωμετρική εποχή, κατά την οποία χρησιμοποιήθηκε νεκροταφείο στο Ντράφι. Έτερο δε μεγάλο νεκροταφείο δε στη βόρεια όχθη του ρέματος φαίνεται να αξιοποιείται κατά την αρχαϊκή, την κλασική και την ελληνιστική εποχή.
Αρχαία Ελλάδα
Στο χωριό του Πικερμίου τοποθετείται σύμφωνα με τους περισσοτέρους ερευνητές ο Δήμος Τείθρας, ενώ στις πλαγιές του Πεντελικού και την ευρύτερη περιοχή, οι αρχαίοι δήμοι Ιωνίδων, Ερχίας και Φηγαίας. Από την περιοχή διήλθε ο μαραθωνοδρόμος προκειμένου να ανακοινώσει στους Αθηναίους τη νίκη τους στη μάχη του Μαραθώνα. Επί της Λεωφόρου Μαραθώνος έχει στηθεί μνημείο του μαραθωνοδρόμου, ενώ στην Πλατεία Αγίου Χριστοφόρου δεσπόζει ο τύμβος των ηρώων του Μαραθώνα.
Βυζαντινή Αυτοκρατορία
Κατά την περίοδο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, η περιοχή εμφανίζεται ως κτήμα του βυζαντινού άρχοντα Επικέρνη, κτήτορος της Μονής Παντοκράτορος της Πεντέλης. Σε αυτόν οφείλει κατά μία εκδοχή η ονομασία του χωριού "Πικέρμι".
Μεσαίωνας
Στις αρχές του 16ου αιώνα ολοκληρώνεται η ανέγερση του Ναού Μεταμορφώσεως του Σωτήρος κοντά στο σημερινό κοιμητήριο της κοινότητος, ο οποίος εικονογραφείται το 1549 από δωρεές κατοίκων του χωριού. Στα προσεχή χρόνια αξιοποιούνται οι κατηφορικές εκτάσεις ως βοσκοτόπια που φιλοξενούν πολυάριθμα κοπάδια βλάχων κτηνοτρόφων. Γύρω στο 1642 τα περισσότερα κτήματα υπάγονται στην ιδιοκτησία του Καζά της Κηφισιάς και υπόκεινται σε φορολόγηση δεκαπέντε νοικοκυριά, ενώ η περιοχή κατακερματίζεται σε συνολικά εννέα τσιφλίκια. Κατά τον 18ο αιώνα το Πικέρμι παραμένει αραιοκατοικημένο και διάγει μια φιλήσυχη πορεία ως κτήμα βακουφικό, υπαγόμενο στη Μονή του Παντοκράτορος.
Οθωμανική περίοδος
Το δουκάτο των Αθηνών διατηρείται έως την κατάληψη των Αθηνών από τους Τούρκους, το 1456 μετά από ιστορική διαδρομή 251 ετών. Γηγενείς και αρβανίτες κάτοικοι της μεσογαίας χάνουν τη γη τους και αποχωρίζονται βίαια τα παιδιά τους. Ο οικισμός που στήνεται επί της αρχαίας Παιανίας ονομάζεται "Λιόπεσι", αρβανίτικο τοπωνύμιο, ενώ πολλές γειτονιές διατηρούν τη βυζαντινή τους ονομασία.
Νεότερη περίοδος
Με το Β.Δ. της 6ης Οκτωβρίου του 1847 (ΦΕΚ 34), η έδρα του δήμου μετατίθεται από το χωριό Κεκρωπία (Κορωπί) στο χωριό Μαρκόπουλο. Με το Β.Δ. της 27ης Ιανουαρίου 1905 (ΦΕΚ 18), ο οικισμός του Χαρβατίου μετονομάζεται σε Παλλήνη. Τα όρια μεταξύ των δύο Δήμων Παιανίας και της σύγχρονης Παλλήνης είναι λεπτά και διέρχονται κατά μήκος του ιστορικού κέντρου της Παλλήνης, ήτοι της Κάντζας (γνωστή και ως Λεοντάρι), ενώ τα όρια της Παιανίας επεκτείνονται μέχρι και τους πρόποδες του πεντελικού, στη γη του Γαργηττού. Αυτή η διοικητική γραμμή της Παιανίας εκτείνεται κυρίως μέσα από τη σημερινή Β ζώνη προστασίας του Υμηττού, μια ιδιαίτερα προικισμένη από τη φύση περιοχή και ιδιαιτέρως σημαντική καθώς καταλαμβάνει την είσοδο στο λεκανοπέδιο της Αττικής.
thumb|left|Μαραθωνία Διαδρομή 1896