cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πόλεμος Μπόσιν
Τελικές ήττες και παράδοση
Ο αυτοκρατορικός στόλος έφτασε στο λιμάνι της Μιγιάκο, στη βόρεια Χόνσου, στις 20 Μαρτίου. Οι επαναστάτες του Έζο, για να προλάβουν την άφιξη και άλλων πλοίων, οργάνωσαν ένα τολμηρό σχέδιο για να καταλάβουν το πλοίο Κοτέτσου. Αρχηγός της απόπειρας ήταν ο Χιτζικάτα Τοσιζό. Τρία πολεμικά πλοία εστάλησαν στην αιφνιδιαστική αυτή επίθεση, που έμεινε γνωστή ως Ναυμαχία του Κόλπου Μιγιάκο. Η σύγκρουση έληξε με αποτυχία των στασιαστών, κυρίως λόγω κακού καιρού, μηχανικών προβλημάτων και της χρήσης των πολυβόλων Γκάτλινγκ από την αυτοκρατορική πλευρά ενάντια στους επιβαίνοντες σαμουράι. αριστερά|μικρογραφία|312x312εσ|Αναπαράσταση της Μάχης του Χακοντάτε. Οι αυτοκρατορικές δυνάμεις εδραίωσαν την κυριαρχία τους στο μεγαλύτερο μέρος της Ιαπωνίας και τον Απρίλιο του 1869 έστειλαν στόλο με περίπου 7.000 άνδρες στο Έζο, αρχίζοντας τη Μάχη του Χακοντάτε. Οι αυτοκρατορικοί προχωρούσαν γρήγορα και νίκησαν στη Ναυμαχία του Κόλπου Χακοντάτε, την πρώτη μεγάλη ναυμαχία της Ιαπωνίας που συμμετείχαν μόνο σύγχρονα πλοία. Το φρούριο του Γκορυοκάκου, με οκτακόσιους πολεμιστές, περικυκλωθηκε και οι Γάλλοι στρατιωτικοί σύμβουλοι δραπέτευσαν σε ένα γαλλικό πλοίο που ναυλοχούσε στον κόλπο. Η ιαπωνική κυβέρνηση ζήτησε να δικαστούν στη Γαλλία για τις ενέργειές τους, αλλά η δίκη ποτέ δεν έγινε εξ αιτίας της λαΙκής υποστήριξης που εκδηλώθηκε στη Γαλλία.
Στήλη του Κάτσχι
Αρχιτεκτονική
Η εκκλησία του Αγίου Μάξιμου του Ομολογητή βρίσκεται στην πιο νοτιοανατολική γωνία της κορυφαίας επιφάνειας της στήλης του Κάτσχι. Πρόκειται για ένα μικρό απλό σχέδιο εκκλησίας με διαστάσεις 4,5 × 3,5 μ., που αποτελεί τη νεότερη αποκατάσταση της ερειπωμένης μεσαιωνικής πέτρινης εκκλησίας. Κάτω και νότια της εκκλησίας υπάρχει μια επιμήκης ορθογώνια κρύπτη με διαστάσεις 2,0 × 1,0 μ., η οποία χρησίμευε ως νεκρικός θάλαμος. Οι εκσκαφές στο ερειπωμένο κελάρι κρασιών αποκάλυψαν οκτώ μεγάλα αγγεία που ήταν γνωστά στη Γεωργία ως κ'βεβρι. Επίσης, αξιοσημείωτο είναι ένα ορθογώνιο σπήλαιο κελάρι με είσοδο και δύο φεγγίτες – στην κατακόρυφη επιφάνεια του βράχου, περίπου 10 μ. υπό της κορυφής. Στη βάση της στήλης υπάρχει ένας ανάγλυφος σταυρός, που παρουσιάζει παραλληλισμούς με παρόμοιες πρώιμες μεσαιωνικές απεικονίσεις που βρίσκονται αλλού στη Γεωργία, ιδιαίτερα στο Μπολνίσι.
Πόλεμος Μπόσιν
Τελικές ήττες και παράδοση
Ο Ενομότο, ο αρχηγός και πρόεδρος της Δημοκρατίας του Έζο, ήταν αποφασισμένος να πολεμήσει μέχρι το τέλος και έστειλε όλα του τα πολύτιμα αντικείμενα στον αντίπαλο για να τα φυλάξει. Μέσα σε αυτά υπήρχαν Ναυτικοί Κώδικες που έφερε από την Ολλανδία, τους οποίους εμπιστεύτηκε στον στρατηγό της αυτοκρατορικής παράταξης, Κουρόντα Κιγιοτάκα. Στο τέλος όμως ο Ενοτόμο πείστηκε να παραδοθεί, αφού του είπαν ότι "Το να ζεις μετά από μια ήττα είναι ο γενναίος τρόπος, να πεθάνεις μπορείς όποτε θες". Ο Ενομότο παραδόθηκε στις 27 Ιουνίου 1869, πλήρως αποδεχόμενος την κυριαρχία του αυτοκράτορα και η Δημοκρατία του Έζο έπαψε να υπάρχει.
Στήλη του Κάτσχι
Ιστορία
μικρογραφία| Η στήλη του Κάτσχι το 2009. |εναλλ.=|250x250εσ Στα ιστορικά αρχεία, η στήλη του Κάτσχι αναφέρεται για πρώτη φορά από τον Γεωργιανό λόγιο του 18ου αιώνα Πρίγκιπα Βακχουστί, ο οποίος αναφέρει στη Γεωγραφική Περιγραφή του Βασιλείου της Γεωργίας: «Υπάρχει ένας βράχος μέσα στη λαγκαδιά που στέκεται σαν στήλη, εξαιρετικά ψηλός. Υπάρχει μια μικρή εκκλησία στην κορυφή του βράχου, αλλά κανείς δεν μπορεί να την ανεβεί, ούτε γνωρίζει πώς γίνεται.» Δεν έχουν διασωθεί άλλες γραπτές μαρτυρίες για τη μοναστική ζωή ή τυχόν αναβάσεις. Η στήλη περιστοιχίζεται από αρκετούς τοπικούς θρύλους. Σε έναν από αυτούς, η κορυφή του βράχου συνδεόταν με μια μεγάλη σιδερένια αλυσίδα με τον θόλο της Εκκλησίας του Κάτσχι, που βρίσκεται σε απόσταση περίπου 1,5 χλμ. από την στήλη.
Τον Ιούλιο του 1944 μια ομάδα με επικεφαλής τον ορειβάτη Αλέξανδρο Τζαπαρίτζε και τον συγγραφέα Λεβάν Γκοτουά πραγματοποίησαν την πρώτη τεκμηριωμένη ανάβαση στη στήλη του Κάτσχι. Ο Βακχτάνγκ Τσιντσάτζε, ο ειδικός αρχιτεκτονικής της ομάδας, ανέφερε στην μελέτη του 1946 ότι τα ερείπια που βρέθηκαν στην κορυφή του βράχου ήταν τα απομεινάρια δύο εκκλησιών, που χρονολογούνται των 5ου και 6ου αιώνων και σχετίζονται με μια πρακτική στυλιτών, μια μορφή χριστιανικού ασκητισμού. Από το 1999, η στήλη του Κάτσχι έχει γίνει αντικείμενο συστηματικότερης έρευνας. Σύμφωνα με περαιτέρω μελέτες και αρχαιολογικές ανασκαφές που πραγματοποιήθηκαν το 2006, ο Γιόργι Γκαγκοσίτζε, ένας ιστορικός τέχνης με το Γεωργιανό Εθνικό Μουσείο, χρονολόγησε εκ νέου τις δομές μέχρι του 9ου-10ου αιώνα. Κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το συγκρότημα αποτελούταν από μια μοναστηριακή εκκλησία και κελιά για τους ερημίτες. Η ανακάλυψη των υπολειμμάτων ενός κελαριού κρασιών υποσκέλισε επίσης την ιδέα για ακραίο ασκητισμό που άκμασε στη στήλη. Το 2007 βρέθηκε μια μικρή ασβεστολιθική πλάκα με Γεωργιανές επιγραφές στα ασομταβρούλι, που παλαιογραφικά χρονολογείται του 13ου αιώνα και αποκαλύπτει το όνομα ενός «Γιόργι», στον οποίο αποδίδεται η κατασκευή των 3 κελιών ερημιτών. Η επιγραφή αναφέρει επίσης τον Πυλώνα της Ζωής, που αντανακλά τη λαϊκή παράδοση της ευλάβειας για τον βράχο ως σύμβολο του Αληθινού Σταυρού.
Πόλεμος Μπόσιν
Τα επακόλουθα
μικρογραφία|267x267εσ|Ο Ναός Γιασουκούνι που χτίστηκε για τους νεκρούς του πολέμου. Μετά τη νίκη, η νέα κυβέρνηση προχώρησε στην ενοποίηση όλης της Ιαπωνίας υπό μια ενιαία, ισχυρή και νόμιμη διοίκηση που της αυτοκρατορικής αυλής. Η διαμονή του αυτοκράτορα μεταφέρθηκε από το Κυότο στο Έντο στα τέλη του 1868, και η πόλη μετονομάστηκε σε Τόκιο. Η πολιτική και στρατιωτική δύναμη των φεουδαρχών σταδιακά περιορίστηκε και στο τέλος εξαλείφθηκε. Τα τιμάρια μετατράπηκαν σταδιακά σε νομαρχίες που τις διοικούσε νομάρχης ορισμένος από τον Αυτοκράτορα. Το σύστημα με τις νομαρχίες ισχύει μέχρι και σήμερα. Μια μεγάλη αλλαγή ήταν η δραστική αποδυνάμωση και τελικά η εξαφάνιση της κοινωνικής τάξης των σαμουράι. Πολλοί σαμουράι κατέλαβαν διοικητικές και επιχειρηματικές θέσεις αλλά και πολλοί κατέληξαν στη φτώχεια. Οι νότιες φατρίες που είχαν αποφασιστικό ρόλο στη νίκη (Σατσούμα, Τσοσού και Τόσα) κατέλαβαν τις σημαντικότερες στη διοίκηση της χώρας, κατάσταση που ονομάστηκε Ολιγαρχία του Μέιτζι και οι ευνοημένοι από αυτήν "Γκενρό".(元老). Το 1869 χτίστηκε ο Ναός της Γιασουκούνι προς τιμήν όλων αυτών που πέθαναν κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου. αριστερά|μικρογραφία|349x349εσ|Αναπαράσταση της Μάχης της Σιρογιάμα. Απαθανατίζονται οι Σαμουράι (δεξιά) που πραγματοποιούν επίθεση αυτοκτονίας στους στρατιώτες του αυτοκρατορικού στρατού (αριστερά). Μερικοί από τους ηγέτες των υποστηρικτών του Σόγκουν φυλακίστηκαν και μετά βίας απέφυγαν την εκτέλεση. Η επιείκεια αυτή επιδείχθηκε ύστερα από πιέσεις του Σαϊγκό Τακαμόρι και του Ιβακούρα Τομόνι αλλά και από συμβουλές του Βρετανού απεσταλμένου Παρκς, ο οποίος πίεσε τον Τακαμόρι λέγοντας : "Εάν επιβληθούν προσωπικές κυρώσεις στον Γιοσινόμπου και στους υποστηρικτές του, η εικόνα της νέας κυβέρνησης θα αμαυρωθεί στα μάτια των δυτικών δυνάμεων". Οι περισσότεροι από τους κατηγορούμενους εξέτισαν διετή ή τριετή ποινή στη φυλακή και μετά κλήθηκαν να υπηρετήσουν στη νέα κυβέρνηση. Μάλιστα πολλοί από αυτούς ακολούθησαν λαμπρές καριέρες μετά τον πόλεμο. Ο Ενομότο Τακεάκι, για παράδειγμα, διετέλεσε απεσταλ΄μενος στη Ρωσία και στην Κίνα και υπουργός παιδείας.
Στήλη του Κάτσχι
Ιστορία
Οι θρησκευτικές δραστηριότητες άρχισαν να αποκαθίστανται το 1995, με την άφιξη του μοναχού Μάξιμου Καβταράτζε, έναν ντόπιο από το Τσιατούρα. Τα έτη 2005 - 2009, τα κτίρια της μονής στην κορυφή της στήλης αποκαταστάθηκαν με την υποστήριξη της Εθνικής Υπηρεσίας Διατήρησης της Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Γεωργίας. Ο βράχος ήταν κάποτε προσβάσιμος στους άνδρες επισκέπτες μέσω μιας σιδερένιας σκάλας που ανέβαινε από τη βάση μέχρι την κορυφή, αλλά πρόσφατα θεωρήθηκε μη προσβάσιμος για το κοινό.
Αναφορές
Κατηγορία:Ακίνητα Πολιτισμικά Μνημεία Εθνικής Σημασίας της Γεωργίας
Πόλεμος Μπόσιν
Αργότερες απεικονίσεις
μικρογραφία|437x437εσ|Μάχη του Ueno. Η επίθεση στον ναό Kan'ei-ji, που ονομάζεται εδώ ως "Η επίθεση του Honnō-ji" (本能 寺) στη Μάχη του Ueno. Τα στρατεύματα Shogitai (彰 義 隊) βρίσκονται στα αριστερά, με σαμουράι, και τα αυτοκρατορικά στρατεύματα με μοντέρνες στολές βρίσκονται στα δεξιά (οι περούκες "Κόκκινη αρκούδα" (赤 熊, Shaguma ) δείχνουν στρατιώτες από την Tosa Jinshotai (迅 衝 隊)). Η άποψη που έχουν οι σύγχρονοι ιστορικοί για τον πόλεμο Μπόσιν είναι ότι πρόκειται για μιαν "αναίματη επανάσταση" που εκσυγχρόνισε ξαφνικά την Ιαπωνία. Τα γεγονότα καθαρώς δείχνουν ότι ήταν μια αρκετά βίαιη σύγκρουση: περισσότεροι από 120.000 άνδρες κινητοποιήθηκαν και περίπου 3.500 σκοτώθηκαν. Ακόμη περισσότεροι σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια τρομοκρατικών επιθέσεων. Οι καλλιτέχνες των μετέπειτα χρόνων απεικόνισαν τον Πόλεμο Μπόσιν με πολύ ρομαντικό τρόπο, παριστάνοντας τα στρατεύματα του Σόγκουν ως πολύ παλαιά και παραδοσιακά, με πολύ παλιό εξοπλισμό και τα Αυτοκρατορικά στρατεύματα ως πλήρως εκσυγχρονισμένα. Είναι γνωστό ότι και οι δύο παρατάξεις πολεμούσαν με σχετικώς παραδοσιακές τεχνικές στη μάχη αλλά ο εξοπλισμός και των δύο ήταν αρκετά σύγχρονος. Τα όπλα τους περιλάμβαναν θωρηκτά και πολυβόλα γκάτλινγκ και είχαν τακτικές μάχης διδαγμένες από δυτικούς στρατιωτικούς συμβούλους.
Από δυτικής απόψεως, μια ταινία που βασίζεται στην περίοδο του πολέμου Μπόσιν είναι Ο Τελευταίος Σαμουράι, μια ταινία στην οποία πρωταγωνιστούσε ο Τομ Κρουζ. Η ταινία συνδυάζει πολλά γεγονότα της περιόδου, όπως τον πόλεμο και τις μετέπειτα εξεγέρσεις που έγιναν από συντηρητικούς Σαμουράι. Οι ξένοι παρουσιάζονται ως υποκίνητες πολλών συμφορών και επίσης οι Σαμουράι ρομαντικοποιούνται, διότι παριστάνονται να πεθαίνουν μέχρι τέλος για τον σκοπό τους με αυτοκτονικές τακτικές.
Ένα πακέτο επέκτασης που βγήκε για το Total War: Shogun 2 με τίτλο Total War: Shogun 2 - The Fall of the Samurai πραγματεύεται εξ ολοκλήρου τον πόλεμο Μπόσιν. Ο παίκτης μπορεί να διαλέξει ανάμεσα σε πολλές ιστορικές φατρίες και να κηρύξει πόλεμο σε άλλες προκειμένου να ελέγξει την Ιαπωνία. Ο παίκτης πρέπει να ταχθεί είτε με το μέρος του Αυτοκράτορα ή του Σόγκουν ή στο τέλος να δημιουργήσει δική του κυβέρνηση, μια επιλογή που θα έχει σκληρές διπλωματικές συνέπειες. Στο παιχνίδι αποτυπώνονται πολλές ιστορικώς ακριβή στοιχεία, όπως για παράδειγμα οι Λευκοί Τίγρεις και ο παίκτης έχει τη δυνατότητα να αλληλεπιδράσει με ξένες δυνάμεις (Γαλλία, Βρετανία, Αμερική) προκειμένου να εκπαιδεύσει περαιτέρω τις μονάδες του.
Οι πράκτορες
μικρογραφία|264x264εσ|Αναπαράσταση πρακτόρων Σινσεγκούμι. Στην εποχή του εμφύλιου πολέμου, σημαντικότατο ρόλο έπαιξαν και οι πράκτορες της κάθε πλευράς. Η αυτοκρατορική παράταξη αλλά και η παράταξη του Σόγκουν προσελάμβαναν πράκτορες και οργάνωναν μυστικές φρουρές και αστυνομίες προκειμένου να ζημιώσουν με οποιονδήποτε τρόπο τον εχθρό αλλά και να προστατευτούν οι ίδιοι.
Σινσεγκούμι
Οι Σινσεγκούμι (新選組, κυριολεκτικά: νέα ομάδα) οργανώθηκαν και έδρασαν κατά την περίοδο 1864-1869. Τους προσέλαβε ο Σόγκουν στις αρχές του πολέμου προκειμένου να προστατεύεται ο ίδιος αλλά και να δολοφονεί τους πολιτικούς του αντιπάλους. Οι Σινσεγκούμι ποτέ δεν πολέμησαν σε μάχη. Αντίθετα, λειτουργούσαν ως μυστική αστυνομία εντός της χώρας. Μια ομάδα μορφής παρόμοιας με αυτής των Σινσεγκούμι υπήρχε πριν στην Ιαπωνία, οι λεγόμενοι Ροσιγκούμι. Αυτοί ήταν Ρόνιν (Σαμουράι δίχως αφέντη) που προσλαμβανόντουσαν από τοπικούς φεουδάρχες για να καταστέλλουν εξεγέρσεις. Ο όρος Ρόσιν χρησιμοποιήθηκε αντί του ταπεινωτικού Ρόνιν. Παρά το ότι η κοινή γνώμη θέλει τους Σινσεγκούμι ως γενναίους πράκτορες που μάχονται υπέρ του καλού της πατρίδας τους, πολλοί ιστορικοί αναφέρουν ότι οι Σινσεγκούμι ήταν : "αδίστακτοι δολοφόνοι που σκότωναν κατόπιν εντολής". Οι Σινσεγκούμι στρατολογούνταν από σχολεία ξιφομαχίας στο Έντο.
Ίσιν Σίσι
Οι Ίσιν Σίσι (志士, κυριολεκτικά: άνδρες υψηλότερου σκοπού) ήταν πολιτικοί ακτιβιστές οι οποίοι υποστήριζαν τον αυτοκράτορα και το Σοννό Τζόι. Ήταν στην πλειονότητα τους σαμουράι με αντισογκουνιτικές τάσεις. Επίσης ο όρος αυτός χρησιμοποιείται για να περιγράψει σαμουράι του Σόγκουν που υποστήριζαν τον Αυτοκράτορα κρυφά. Οι Σίσι υπήρχαν και πριν την αρχή του εμφυλίου. Πίστευαν ότι η Ιαπωνία είναι ιερή χώρα και ότι μόνο ο αυτοκράτορας -τον οποίο έβλεπαν ως Θεό- έχει δικαίωμα να την εξουσιάζει. Άρχισαν να ξεσπούν βίαια όταν ο Σόγκουν υπέγραψε συνθήκη και ουσιαστικά έφερε τους ξένους στην Ιαπωνία. Τότε οι Σίσι εξαπέλυαν ανοικτά επιθέσεις εναντίον ξένων γιατί πίστευαν ότι κατά αυτόν τον τρόπο θα δημιουργήσουν προβλήματα στον Σόγκουν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εμφύλιοι πόλεμοι Κατηγορία:Ιστορία της Ιαπωνίας
Εκλογές στις Νήσους Πίτκαιρν
Εκλογές διεξάγονται στις Νήσους Πίτκαιρν για το νησιωτικό συμβούλιο (δήμαρχο, αντιδήμαρχο και συμβούλους). Οι Νήσοι αποτελούν υπερπόντιο έδαφος του Ηνωμένου Βασίλειου. Η εκλογή των περισσότερων μελών του Νησιωτικού Συμβουλίου γίνεται με την ψήφο του λαού, με τα υπόλοιπα να αποτελούν μέλη εξ οφίτσιο. Καθώς δεν υπάρχουν πολιτικά κόμματα στο νησί, εκλέγονται μόνο ανεξάρτητοι (ακομμάτιστοι).
Αποτέλεσμα των εκλογών του 2019 ήταν να εκλεγεί η πρώτη γυναίκα δήμαρχος (με θητεία σε μόνιμη βάση και όχι υπηρεσιακή), η Σαρλίν Γουόρεν-Πιου.
Στις 9 Νοεμβρίου 2022 δήμαρχος εξελέγη ο Σάιμον Γιανγκ, με τη θητεία του να ξεκινά την 1η Ιανουαρίου 2023.
Νησιωτικό Συμβούλιο
Το 10μελές Συμβούλιο των Νήσων (Island Council) είναι το νομοθετικό σώμα. Από τα δέκα μέλη, τα επτά - πέντε σύμβουλοι (Councillors), ο Δήμαρχος  (Mayor) και ο Αντιδήμαρχος -Deputy Mayor)  - εκλέγονται με λαϊκή ψήφο και αποτελούν τα μοναδικά μέλη με δικαίωμα ψήφου σε όλες τις συνεδριάσεις του συμβουλίου. Τα υπόλοιπα τρία μέλη είναι ex-officio μέλη: ο Διαχειριστής (Administrator) (ο οποίος είναι μαζί αρχηγός κυβέρνησης και αντιπρόσωπος του Κυβερνήτη των Νήσων Πίτκαιρν), ο Κυβερνήτης (Governor) και ο Αντικυβερνήτης (Deputy Governor). Οι σύμβουλοι και ο Αντιδήμαρχος υπηρετούν διετή θητεία. Ο Δήμαρχος εκλέγεται για μία τριετία και μπορεί να υπηρετήσει ως και δύο θητείες, ενώ η θητεία του Διαχειριστή είναι αόριστη (ο Διαχειριστής διορίζεται από τον Κυβερνήτη).
1971
Στις πρώτες γενικές εκλογές στις 26 Δεκεμβρίου 1971 από τους συνολικά 91 κατοίκους των νησιών, οι 61 ήταν εγγεγραμμένοι, με την ψηφοφορία να είναι υποχρεωτική και τους παραβάτες να τιμωρούνται με πρόστιμο 1 δολαρίου σε περίπτωση που δεν προσέρχονταν στην κάλπη.
1998-2004
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν και τα έτη 1998, 1999, 2000, 2001, 2002 και 2003. Το 1998 και 2001 έγινε και εκλογή δημάρχου.
2004
Στις γενικές εκλογές στις 15 Δεκεμβρίου 2004 εξελέγη δήμαρχος ο Τζέι Γουόρεν. Ο Τζέι επικράτησε του Μάικ Γουόρεν και της απερχόμενης δημάρχου, Μπρέντα Κρίστιαν, η οποία υπηρετούσε στο αξίωμα υπηρεσιακά από τις 8 Νοεμβρίου μετά την απόλυση του αδερφού της, Στιβ Κρίστιαν στις 29 Οκτωβρίου, λόγω καταδικαστικής απόφασης για πέντε βιασμούς. Πρόεδρος του συμβουλίου εξελέγη ο Μάικ Γουόρεν. Επίσης, τακτικά μέλη του συμβουλίου εξελέγησαν οι Μεράλντα Γουόρεν, Όλιβ Κρίστιαν, Κάρολ Γουόρεν και Λία Μπράουν.
2005-2007
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν και τα έτη 2005 και 2006.
Στις 9 Δεκεμβρίου 2007 διεξήχθησαν γενικές εκλογές, με το Νησιωτικό Συμβούλιο να ανανεώνεται ως προς τα μέλη του. Δήμαρχος εξελέγη ο Μάικ Γουόρεν, ο οποίος αντικατέστησε τον Τζέι Γουόρεν, ο οποίος ήρθε δεύτερος.
2008
Στις γενικές εκλογές που διενεργήθηκαν στις 8 Δεκεμβρίου 2008 η εκλογή 4 μελών με διετή θητεία έγινε με απλή μετατρέψιμη ψήφο. Επιπρόσθετα, το Συμβούλιο απαρτιζόταν από άλλα 6 μέλη. Τα 4 αιρετά μέλη και ο αντιδήμαρχος διόρισαν ένα ακόμα νέλος, ενώ δύο διορίστηκαν από τον Κυβερνήτη και μία έδρα περιήλθε για ένα μέλος-σύνδεσμο μεταξύ του Κυβερνήτη και του Συμβουλίου. Αντιδήμαρχος εξελέγη ο Τζέι Γουόρεν και μέλη οι Γκρίφιθς, Μπρέντα Κρίστιαν, Ντέιβ Μπράουν και Τζάκι Κρίστιαν.
2009
Στις 11 Δεκεμβρίου 2009 διεξήχθησαν γενικές εκλογές. Ο Σάιμον Γιανγκ έγινε το πρώτο πρόσωπο που δεν γεννήθηκε στα Πίτκαιρν και εξελέγη Αντιδήμαρχος.
2010
Τον Δεκέμβριο του 2010 επανεξελέγη δήμαρχος ο Μάικ Γουόρεν με 15 ψήφους. Οι εκλογές επισκιάστηκαν από αρνητική προεκλογική εκστρατεία, με αρκετούς υποψηφίους να δραστηριοποιούνται μετά τη λήξη της νόμιμης προθεσμίας.
2011
Στις εκλογές για το Νησιωτικό Συμβούλιο που διεξήχθησαν στις 12 Δεκεμβρίου 2011 ο Σάιμον Γιανγκ επανεξελέγη Αντιδήμαρχος και τα 5 μέλη που εξελέγησαν στο Συμβούλιο ήταν οι Τζέι Γουόρεν, Μπρέντα Κρίστιαν, Μιτσέλ Κρίστιαν, Τζάκι Κρίστιαν και Κέρι Γιανγκ.
2013-2017
Στις 12 Νοεμβρίου 2013 δήμαρχος εξελέγη ο Σόουν Κρίστιαν και Αντιδήμαρχος η Μπρέντα Κρίστιαν. Στο νησιωτικό συμβούλιο εξελέγησαν επίσης οι Σαρλίν Γουόρεν-Πιου, Ντάραλιν Γκρίφιθς, Ντέιβιντ Μπράουν, Μιτσέλε Κρίστιαν και Λέσλι Τζακς.
Γενικές εκλογές έγιναν και τα έτη 2015 και 2017.
2019
Οι εκλογές για Νησιωτικό Συμβούλιο διεξήχθησαν στις 6 Νοεμβρίου 2019. Αποτέλεσμα ήταν η εκλογή της πρώτης γυναίκας στο αξίωμα του δημάρχου, της Σαρλίν Γουόρεν-Πιου.
1981
Το πρώτο δημοψήφισμα στα νησιά έγινε τον Μάρτιο του 1981. Την περίοδο εκείνη, τα νησιά ήταν προσβάσιμα μόνο με πλοίο, με αποτέλεσμα οι περισσότεροι κάτοικοι, σε ποσοστό 89,6% να ψηφίσουν υπέρ της πρότασης να κατασκευαστεί χώρος για αεροπορικές πτήσεις. Το ποσοστό συμμετοχής ήταν 91,67%. Η πρόταση ψηφίστηκε και από το Νησιωτικό Συμβούλιο, αλλά η βρετανική κυβέρνηση επικαλέστηκε το υψηλό κόστος για την κατασκευή αεροδρομίου.
2001
Τον Μάρτιο του 2001 διενεργήθηκε στα νησιά ένα δημοψήφισμα για την τουριστική ανάπτυξη. Το 78% των ψηφισάντων ενέκρινε τις σχετικές προτάσεις που υπέβαλε η Wellesley Pacific.
2007
Στις 18 Ιουλίου 2007 έγινε ένα ανεπίσημο δημοψήφισμα για την υιοθέτηση της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ECHR), το οποίο ήταν θετικό σε ποσοστό 66,67% έναντι 33,33 που ψήφισαν υπέρ της υιοθέτησης αμφότερης της Χάρτας των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Πίτκαιρν και της ECHR.
2009-2012
Δημοψηφίσματα στα νησιά έγιναν και τα έτη 2009 και 2012.
Παραπομπές
*
Γερμανικός εθνικισμός στην Αυστρία
Ο γερμανικός εθνικισμός (Deutschnationalismus) είναι μια πολιτική ιδεολογία και ιστορικό ρεύμα της αυστριακής πολιτικής σκηνής. Γεννήθηκε τον 19ο αιώνα ως εθνικιστικό κίνημα μεταξύ του γερμανόφωνου πληθυσμού της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας. Υποστηρίζει στενούς δεσμούς με τη Γερμανία, την οποία θεωρεί ως εθνικό κράτος για όλους τους Γερμανούς, και τη δυνατότητα ενσωμάτωσης της Αυστρίας σε μια Μεγάλη Γερμανία.
Κατά τη διάρκεια της αυστριακής ιστορίας, από την Αυστριακή Αυτοκρατορία στην Αυστροουγγαρία και την πρώτη και δεύτερη Αυστριακή Δημοκρατία, διάφορα πολιτικά κόμματα και ομάδες έχουν εκφράσει πανγερμανικά εθνικιστικά αισθήματα. Εθνικά φιλελεύθερα και πανγερμανικά κόμματα έχουν ονομαστεί ως το «τρίτο στρατόπεδο» (Drittes Lager) της αυστριακής πολιτικής, καθώς αυτοί έχουν ταξινομηθεί παραδοσιακά πίσω από τα παραδοσιακά καθολικά συντηρητικά και σοσιαλιστικά κόμματα. Το Κόμμα Ελευθερίας της Αυστρίας, ένα ακροδεξιό πολιτικό κόμμα με εκπροσώπηση στο αυστριακό κοινοβούλιο, έχει πανγερμανικές ρίζες. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, τόσο ο πανγερμανισμός όσο και η ιδέα της πολιτικής ένωσης με τη Γερμανία υποτιμήθηκαν συνδεόμενα συχνά με το ναζισμό, καθώς και από την άνοδο της αυστριακής εθνικής ταυτότητας.
Τα κυρίαρχα κόμματα της μεταπολεμικής Αυστρίας ήταν το χριστιανικό συντηρητικό Αυστριακό Λαϊκό Κόμμα και το Σοσιαλιστικό Κόμμα. Και τα δύο προήγαγαν την αυστριακή ανεξαρτησία και θεωρούσαν την ιδέα μιας «Μεγάλης Γερμανίας» ως αναχρονισμό. Όλα τα πρώην μέλη του ναζιστικού κόμματος αποκλείστηκαν από οποιαδήποτε πολιτική δραστηριότητα και σε πολλές περιπτώσεις έχασαν τα πολιτικά τους δικαιώματα. Το πανγερμανικό και φιλελεύθερο «τρίτο στρατόπεδο» αναγεννήθηκε αργότερα με το κόμμα Ομοσπονδία Ανεξαρτήτων (Verband der Unabhängigen), η οποία πολέμησε τους νόμους που επέβαλαν οι Σύμμαχοι και εκπροσώπησε τα συμφέροντα των πρώην Ναζί, της Βέρμαχτ και των στρατιωτών του SS. Το 1956 η Ομοσπονδία μετονομάστηκε σε Κόμμα Ελευθερίας της Αυστρίας. Τη δεκαετία του 1950 και του 1960 το γερμανικό εθνικιστικό κίνημα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από το Κόμμα της Ελευθερίας και τις συνδεδεμένες σε αυτό οργανώσεις, ήταν πολύ ενεργό στα πανεπιστήμια, όπου η Burschenschaften, ένας τύπος φοιτητικής αδελφότητας, βοήθησε στη διάδοση γερμανικών εθνικιστικών και φιλελεύθερων απόψεων. Μέσα στο Κόμμα της Ελευθερίας η φιλελεύθερη πτέρυγα μεγάλωσε σταδιακά ξεπερνώντας την πανγερμανική πτέρυγα, και, έτσι, ο αυστριακός πατριωτισμός ενσωματώθηκε σταδιακά στην ιδεολογία του κόμματος. Κατά τη διάρκεια της ηγεσίας του Νόρμπερτ Στέγκερ, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας 1980-1986, και της συμμετοχής του Κόμματος της Ελευθερίας στην κυβέρνηση συνασπισμού με τους Σοσιαλδημοκράτες, η πανγερμανική φατρία εξασθένησε περαιτέρω.
Επί του παρόντος, η πανγερμανική πτέρυγα είναι μόνο μια μικρή φατρία μέσα στο Κόμμα της Ελευθερίας. Το 2008, λιγότεροι από το δεκαεπτά τοις εκατό των ψηφοφόρων του Κόμματος της Ελευθερίας αμφισβητούσε την ύπαρξη μιας μοναδικής Αυστριακής εθνικής ταυτότητας. Γερμανοί εθνικιστές, συμπεριλαμβανομένων του Αντρέας Μόλτσερ και του Μάρτιν Γκραφ, τώρα αναφέρονται στους εαυτούς τους ως «πολιτιστικά Γερμανούς» (Kulturdeutsche) και υπογραμμίζουν τη σημασία της ταυτότητάς τους ως εθνικοί Γερμανοί, σε αντίθεση με την ξεχωριστή Αυστριακή εθνική ταυτότητα. Το 2006 βουλευτές του Κόμματος Ελευθερίας επιβεβαίωσαν συμβολικά εκ νέου την ρίζα του κόμματος στην πανγερμανική παράδοση, φορώντας μπλε κενταύριο στα κουστούμια τους, μαζί με κορδέλες στα εθνικά χρώματα της Αυστρίας (κόκκινο και λευκό), κατά την αρχική συνεδρίαση της Εθνοσυνέλευσης. Αυτό προκάλεσε διαμάχη, καθώς τα ΜΜΕ ερμήνευσαν το λουλούδι ως πρώην ναζιστικό σύμβολο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική της Αυστρίας Κατηγορία:Εθνικισμός στην Ευρώπη
Νεκοτσέα
Η Νεκοτσέα (Necochea) είναι λιμάνι και παραθαλάσσια πόλη στα νοτιοδυτικά της επαρχίας Μπουένος Άιρες της Αργεντινής. Η πόλη βρίσκεται στην ακτή του Ατλαντικού, κατά μήκος των εκβολών του ποταμού Κεκέν Γκράντε, 528 χλμ. από το Μπουένος Άιρες και 120 χλμ. νοτιοδυτικά της Μαρ ντελ Πλάτα. Η πόλη έχει 84.784 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010 και είναι η έδρα της κυβέρνησης του παρτίδο (κομητεία) της Νεκοτσέα.
Περιγραφή
Η περιοχή γύρω από τη Νεκοτσέα καταγράφηκε για πρώτη φορά από τους Ιησουίτες κληρικούς Χοσέ Καρντιέλ και Τόμας Φόκνερ, οι οποίοι έφτασαν στις εκβολές του ποταμού Κεκέν Γκράντε το 1748. Η Νεκοτσέα ιδρύθηκε ως προκεχωρημένο αμυντικό φυλάκιο κατά των επιδρομών των Μαλόν στις 12 Οκτωβρίου 1881 από τον διοικητή της Εθνικής Φρουράς Άνχελ Μούργα. Ο νέος οικισμός ονομάστηκε προς τιμήν του στρατηγού Μαριάνο Νεκοτσέα, στρατιωτικού διοικητή κατά τη διάρκεια του πολέμου της ανεξαρτησίας της Αργεντινής. Ιδρύθηκε σε ένα παραθαλάσσιο αγροτεμάχιο που ανήκε στον Εουστόκιο Ντίας Βέλες, τον νεότερο, ο πατέρας του οποίου, ο στρατηγός Εουστόκιο Ντίας Βέλες, είχε επίσης διαδραματίσει σημαντικό ρόλο κατά τη διάρκεια του αγώνα. Το 1894 άνοιξε σταθμός του Μεγάλου Νότιου Σιδηροδρόμου του Μπουένος Άιρες και η οικογένεια Ντίας Βέλες δημιούργησε το θέρετρο Βίγια Ντίας Βέλες το 1902. Οι γειτονικές κοινότητες ενσωματώθηκαν στην πόλη Νεκοτσέα το 1911. αριστερά|μικρογραφία|Γέφυρα Ιπόλιτο Ιριγόσιεν Μια κρεμαστή γέφυρα κατέστησε τη Νεκοτσέα προσβάσιμη στους αυτοκινητιστές- η νέα γέφυρα εγκαινιάστηκε το 1929, πήρε το όνομά της από τον πρόεδρο Ιπόλιτο Ιριγόσιεν και ήταν η μία από τις δύο πανομοιότυπες κρεμαστές γέφυρες στην Αργεντινή (η άλλη ήταν στη Σάντα Φε). Από το 1913 έως το 1940 λειτούργησε τραμ στην πόλη. Τα εγκαίνια του λιμανιού Κεκέν το 1922 κατέστησαν την περιοχή κορυφαίο σιδηροδρομικό σταθμό για τη γεωργία της Αργεντινής. Το λιμάνι διακίνησε ένα εκατομμύριο τόνους εμπορευμάτων μέχρι το 1954 και ο αριθμός αυτός αυξήθηκε σε πάνω από 3 εκατομμύρια τόνους μέχρι το 1991. μικρογραφία|Βίγια Ντίας Βέλες Η Νεκοτσέα έγινε ένας σημαντικός προορισμός εσωτερικού τουρισμού στην Αργεντινή κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, και ο αριθμός των καταγεγραμμένων ξενοδοχειακών δωματίων ξεπέρασε τα 50.000 μέχρι το 2011. Οι δημοτικές παραλίες της φτάνουν τα 72 χιλιόμετρα, με βάθος που φτάνει τα 200 μέτρα. Το πάρκο Μιγκέλ Λίγιο, έκτασης 640 εκταρίων (1.600 στρεμμάτων), που ιδρύθηκε το 1979, είναι το μοναδικό δημόσιο θαλάσσιο δασικό φυσικό καταφύγιο στην Αργεντινή. Το πάρκο είναι επίσης γνωστό για τη λίμνη των κύκνων, τον τουριστικό σιδηρόδρομο και το Περιφερειακό Ιστορικό Μουσείο που στεγάζεται από το 1981 στο ισπανικό αποικιακό αναγεννησιακό σπίτι που ανήκε αρχικά στο κτήμα Ντίας Βέλες.
Άλλα αξιοθέατα και ορόσημα της περιοχής είναι τα σπήλαια στην ακτή (μεταξύ των οποίων η Cueva del Tigre, που πήρε το όνομά της από έναν γκάουτσο του 19ου αιώνα, ο οποίος φημολογείται ότι απέφευγε τις αρχές για χρόνια κρυμμένος στο σπήλαιο που αργότερα πήρε το όνομά του), η ενορία της Παναγίας της Λούρδης (εγκαινιάστηκε το 1957), το γκολφ κλαμπ Necochea (ιδρύθηκε το 1955), η προβλήτα των ψαράδων (1970), οι καταρράκτες του ποταμού Κεκέν Γκράντε, και το λιμάνι Κεκέν, το οποίο διαθέτει δύο κυματοθραύστες (1908), έναν φάρο (1921) και ένα καταφύγιο θαλάσσιων λιονταριών της Νότιας Αμερικής. Το καζίνο εγκαινιάστηκε αρχικά το 1929 και αργότερα στεγάστηκε σε μια μοντερνιστική δομή που άνοιξε το 1973. Ανοικοδομήθηκε μετά από πυρκαγιά του 2001, η οποία όμως κάηκε ξανά το 2020 και δεν υπάρχει πλέον.
Κλίμα
Σύμφωνα με την κλιματική ταξινόμηση Κέππεν, η Νεκοτσέα έχει πολύ θερμό ωκεάνιο κλίμα με θερμά έως καυτά καλοκαίρια και ήπιους χειμώνες, με τις βροχοπτώσεις να κατανέμονται κατά τη διάρκεια του έτους. Οι κάπως δροσερές καλοκαιρινές νύχτες και η διασπορά των βροχοπτώσεων την εμποδίζουν να ενταχθεί στις διάφορες υποτροπικές περιοχές. Οι μέσοι όροι του Ιανουαρίου είναι περίπου 21 °C και οι χειμερινοί μήνες είναι περίπου 8 °C, με την τελευταία να είναι μια πιο χαρακτηριστική ωκεάνια τιμή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αργεντινής
Γκεόργκι Βάλκοβιτς
Ο Γκεόργκι Βάλκοβιτς Τσολάκοφ (Georgi Valkovich Cholakov ; βουλγάρικα : Георги Вълкович Чолаков ; 1833 - 26 Φεβρουαρίου 1892) ήταν Βούλγαρος γιατρός, διπλωμάτης και συντηρητικός πολιτικός. Μεταξύ των κορυφαίων ιατρών χειρούργων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, έγινε ένας από τους ηγέτες του Συντηρητικού Κόμματος μετά την απελευθέρωση της Βουλγαρίας το 1878. Κατά την διάρκεια της διακυβέρνησης του Στέφαν Σταμπόλοφ (1887-1894), ήταν ο Βούλγαρος διπλωματικός αντιπρόσωπος στην Κωνσταντινούπολη, όπου δολοφονήθηκε από πολιτικούς αντιπάλους.
Βιογραφία
Ο Βάλκοβιτς γεννήθηκε στην οθωμανική πόλη της Αδριανούπολης, στην ανατολική Θράκη (σημερινό Αϊδίνη στην Τουρκία). Ο πατέρας του καταγόταν από την σημαίνουσα και εύπορη οικογένεια Τσολάκοφ, από την Κοπρίβσιτσα. Ο Βάλκοβιτς ξεκίνησε το σχολείο στο Πλοβντίβ και αποφοίτησε από την Στρατιωτική Ιατρική Ακαδημία της Κωνσταντινούπολης το 1857. Μετά την αποφοίτησή του, εργάστηκε ως ιατρός χειρούργος και ως ερευνητής στην Στρατιωτική Ακαδημία Ιατρικής στην αυτοκρατορική πρωτεύουσα. Μεταξύ του 1860 και του 1863, ο Βάλκοβιτς διέμεινε στο Παρίσι ως μεταπτυχιακός φοιτητής ιατρικής. Το 1865 διετέλεσε για σύντομο χρονικό διάστημα αρχίατρος του Κεντρικού Νοσοκομείου της Δαμασκού. Το 1870-1871 ήταν επικεφαλής του νοσοκομείου Χαϊντάρπασά στην Κωνσταντινούπολη και το 1872 προήχθη σε συνταγματάρχη του οθωμανικού στρατού. Το 1875 έγινε μέλος της Βουλγαρικής Λογοτεχνικής Εταιρείας (σήμερα Βουλγαρική Ακαδημία Επιστημών) ως συνεργάτης-μέλος - η πλήρης ιδιότητα του μέλους τού δόθηκε το 1884.
Μετά την απελευθέρωση της Βουλγαρίας το 1878, ο Γκεόργκι Βάλκοβιτς έγινε σημαίνουσα προσωπικότητα της βουλγαρικής πολιτικής. Μεταξύ των ηγετικών μελών του Συντηρητικού Κόμματος, ο Βάλκοβιτς εξελέγη βουλευτής στη Συντακτική Συνέλευση του 1879, στην 1η Μεγάλη Εθνοσυνέλευση του 1879 και στην 3η Εθνοσυνέλευση του 1882. Το 1879 διορίστηκε Διευθυντής Γεωργίας, Εμπορίου και Δημόσιων Κτιρίων. Το 1881 ήταν επικεφαλής του Τμήματος Ταχυδρομείων και Τηλέγραφων της Ανατολικής Ρωμυλίας. Κατά την διάρκεια του Καθεστώτος των Αντιπροσώπων του Αλέξανδρου του Μπάτενμπεργκ (1881-1883), ο Βάλκοβιτς ήταν Υπουργός Εξωτερικών και Θρησκευτικών Ομολογιών (1881-1883) και πρόεδρος του Κρατικού Συμβουλίου (1883).
Κατά την διάρκεια του σερβοβουλγαρικού πολέμου το 1885, ο Βάλκοβιτς ήταν υπεύθυνος για το σύνολο των βουλγαρικών στρατιωτικών νοσοκομείων. Το 1886 διορίστηκε διευθυντής του νοσοκομείου Αλεξαντρόφσκα. Ένα χρόνο μετά στάλθηκε στην Κωνσταντινούπολη ως διπλωματικός αντιπρόσωπος του Πριγκηπάτου της Βουλγαρίας στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, θέση την οποία κατείχε μέχρι τον θάνατό του. Εκείνη την εποχή, ήταν η πιο σημαντική διπλωματική θέση από βουλγαρικής πλευράς καθώς η Βουλγαρία ήταν ακόμα de jure υποτελής στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και επιφυλασσόταν για τους έμπειρους πολιτικούς. Ο Βάλκοβιτς ήταν ένας από τους εμπνευστές της ενεργού διπλωματικής πολιτικής του Στέφαν Σταμπόλοφ με στόχο την βελτίωση της μεταχείρισης του εναπομείναντος βουλγαρικού πληθυσμού στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Ο Γκεόργκι Βάλκοβιτς δολοφονήθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 1892 από αντιπάλους της κυβέρνησης Σταμπόλοφ. Η δολοφονία πραγματοποιήθηκε από τους Ντιμιτάρ Ορλόφσκι και Ντράζεφ, Βούλγαρους ρωσόφιλους μετανάστες που δεν ενέκριναν την φιλοδυτική και αντιρωσική πολιτική του Σταμπόλοφ. Η ρωσική κυβέρνηση γνώριζε για την σχεδιαζόμενη απόπειρα δολοφονίας, αν και σκόπιμα δεν ειδοποίησε ούτε τους Οθωμανούς ούτε τους Βούλγαρους αξιωματικούς. Στις 12 Φεβρουαρίου οι Ορλόφσκι και Ντράζεφ, ντυμένοι με καρναβαλικές στολές, έστησαν ενέδρα στον Βάλκοβιτς στην περιοχή του βουλγάρικου προξενείου στην Κωνσταντινούπολη κατά την διάρκεια των εορτασμών του καρναβαλιού πριν την Σαρακοστή. Ενώ ο Ντράζεφ έμεινε πίσω για να προστατεύσει τον δολοφόνο, ο Ορλόφσκι μαχαίρωσε τον Βάλκοβιτς στο στομάχι. Οι δυο δράστες κατάφεραν να διαφύγουν μέσα στο πλήθος. Ο Βάλκοβιτς πέθανε από το τραύμα δυο μέρες αργότερα και κηδεύτηκε στο Πλοβντίβ.
Στο βιβλίο του «Οι οικοδόμοι της σύγχρονης Βουλγαρίας», ο συγγραφέας, διπλωμάτης και πολιτικός Συμεών Ράντεφ περιγράφει τον Βάλκοβιτς ως εξής : «κομψός, πνευματώδης και διασκεδαστικός, ήταν μια τέλεια κοινωνική φιγούρα. Εξαιρετικά οξυδερκής, δεν του έλειπε ούτε η πονηριά».
Παραπομπές
Κατηγορία:Βούλγαροι πολιτικοί
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 2011
Το 76ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 2011 διεξήχθη στις 29–30 Ιουλίου 2011 στο Ολυμπιακό Στάδιο, στην Αθήνα. Στη συνολική βαθμολογία των συλλόγων συμπεριελήφθησαν και οι βαθμοί από τα Πανελλήνια πρωταθλήματα 2011 στα 10.000μ, έπταθλο και 20.000μ βάδην, τα οποία έγιναν σε ξεχωριστές ημερομηνίες και του Μαραθωνίου 2010. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ΑΕΚ για πρώτη φορά στην ιστορία της.
Πηγές
Γυναικων Κατηγορία:Στίβος το 2011 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Αθήνα
Βέρα Ζλατάρεβα
Η Βέρα Σλατάρεβα (Вера Златарева, 3 Δεκεμβρίου 1905 - 19 Αυγούστου 1977) ήταν Βουλγάρα φεμινίστρια, συγγραφέας, σουφραζέτα και δικηγόρος.
Βιογραφία
Η Ζλατάρεβα γεννήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 1905 στο χωριό Μπέλοβο της Βουλγαρίας. Φοίτησε στο γυμνάσιο και στο λύκειο της Φιλιππούπολης και αποφοίτησε από την Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Σόφιας το 1929. Δυο χρόνια αργότερα έλαβε την διδακτορική διατριβή της από το ίδιο τμήμα. Το 1931-32 εργάστηκε ως νομική σύμβουλος στο Υπουργείο Γεωργίας και Κρατικής Περιουσίας. Από το 1932 έως το 1934 διηύθυνε ένα τμήμα στο αστυνομικό τμήμα του Πλοβντίβ, το οποίο είχε συσταθεί για την καταστολή της πορνείας. Από τον Ιούλιο 1934 έως τον Ιούλιο 1936, η Ζλατάρεβα εργάστηκε στο δημοτικό συμβούλιο της Φιλιππούπολης, όπου προήδρευσε της Διεύθυνσης Κοινωνικής Υποστήριξης.
Παντρεύτηκε τον πολιτικό και δικηγόρο Μιχαήλ Γκενόφσκι το 1936 και απέκτησαν έναν γιο και μια κόρη. Μετά τον γάμο η οικογένεια μετακόμισε στη Σόφια, όπου η Ζλατάρεβα τον Ιούνιο 1937 άρχισε να εργάζεται στο δικηγορικό γραφείο του συζύγου της. Εξελέγη στην Εθνοσυνέλευση ως μέλος της Βουλγαρικής Αγροτικής Εθνικής Ένωσης μετά το κομμουνιστικό πραξικόπημα του 1944. Πέθανε στις 19 Αυγούστου 1977.
Δραστηριότητες
Μετά τον γάμο της η Ζλατάρεβα άρχισε να αγωνίζεται για το δικαίωμα να ασκεί το επάγγελμα του δικηγόρου, ωστόσο χωρίς επιτυχία μέχρι την καθιέρωση των ίσων δικαιωμάτων στις γυναίκες μετά το πραξικόπημα του 1944. Έγινε η πρώτη γυναίκα δικηγόρος στην Βουλγαρία που εκμεταλλεύτηκε αυτή την αλλαγή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βούλγαροι συγγραφείς Κατηγορία:Βούλγαροι φεμινιστές
Κάστρο της Αγίας Τριάδας
Το Κάστρο της Αγίας Τριάδας είναι ονομασία οχυρωμένης μεσαιωνικής ακρόπολης της Ηλείας όπου έχει πάρει το όνομα της από το γειτονικό χωριό Αγία Τριάδα. Βρίσκεται στα σύνορα των νομών Αχαΐας και Ηλείας στο νοτιοδυτικό άκρο του Ερυμάνθου στο βορειοανατολικό τμήμα του νομού Ηλείας.
Κοντά στο κάστρο βρίσκονταν και τα κάστρα της Οχιάς (στην Ηλεία) και του Δοξαπατρή ή Σκιαδά (στην Αχαΐα). Στην θέση έγιναν ανασκαφές το 1992 από την αποστολή του Πανεπιστημίου MARWP της Μινεσότα. Οι ανασκαφές έδειξαν οχυρωματικά έργα ελληνιστικών χρόνων (400-200 π.Χ.), όπου πάνω σε αυτά χτίστηκε κατά την Φραγκοκρατία το κάστρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αγιας Τριαδας
Πλαστικοποιητής
Πλαστικοποιητές (Plasticizers ή plasticisers ή dispersants είναι πρόσθετα που αυξάνουν την πλαστικότητα (plasticity) ή ρευστότητα ενός υλικού. Οι κύριες εφαρμογές είναι για πλαστικά, ιδιαίτερα για το πολυβινυλοχλωρίδιο (PVC). Οι ιδιότητες άλλων υλικών βελτιώνονται επίσης με πλαστικοποιητές που περιλαμβάνουν σκυρόδεμα, αργίλους και σχετικά προϊόντα.
Για πλαστικά
Οι πλαστικοποιητές για πλαστικά είναι πρόσθετα, κυρίως φθαλικές ενώσεις εστέρων σε εφαρμογές PVC. Σχεδόν το 90% της αγοράς πλαστικοποιητών είναι για το PVC, δίνοντας σε αυτό το υλικό βελτιωμένη ευκαμψία και αντοχή. Η πλειοψηφία χρησιμοποιείται σε ταινίες και καλώδια. Εθεωρείτο ότι οι πλαστικοποιητές δουλεύουν ενσωματώνοντας τους εαυτούς τους μεταξύ των αλυσίδων των πολυμερών, διατάσσοντάς τες μακριά (αυξάνοντας τον "ελεύθερο όγκο"), και χαμηλώνοντας συνεπώς σημαντικά τη θερμοκρασία υαλώδους μετάπτωσης για το πλαστικό και καθιστώντας το πιο μαλακό· όμως, αποδείχτηκε αργότερα ότι η επέκταση ελεύθερου όγκου δεν μπορούσε να αιτιολογήσει όλα τα αποτελέσματα της πλαστικοποίησης. Για πλαστικά όπως το PVC, όσο περισσότερο πλαστικοποιητής προστίθεται, τόσο πιο χαμηλή θα είναι η θερμοκρασία ψυχρής κάμψης (cold flex temperature) τους. Αυτό σημαίνει ότι το πλαστικό θα είναι πιο εύκαμπτο και θα αυξηθεί η αντοχή του ως αποτέλεσμα. Οι πλαστικοποιητές εξατμίζονται και τείνουν να συγκεντρώνονται σε κλειστό χώρο· η "οσμή νέου οχήματος (new car smell)" προκαλείται κυρίως από την εξάτμιση των πλαστικοποιητών από το εσωτερικό του οχήματος.
Οι πλαστικοποιητές καθιστούν εφικτή την επίτευξη βελτιωμένων χαρακτηριστικών επεξεργασίας της ένωσης, ενώ δίνουν επίσης ευκαμψία στο τελικό προϊόν. Οι πλαστικοποιητές εστέρων επιλέγονται με βάση την αξιολόγηση κόστους-απόδοσης. Για τη σύνθεση ελαστικών πρέπει να αξιολογηθούν για τους εστερικούς πλαστικοποιητές η συμβατότητα, η επεξεργασιμότητα, η μονιμότητα και άλλες ιδιότητες απόδοσης. Η πλατιά ποικιλία εστερικών χημικών που παράγονται περιλαμβάνουν σεβακικά, αδιπικά, τερεφθαλικά, διβενζοϊκά, φθαλικά και άλλα εξειδικευμένα μείγματα. Αυτό το πλατύ προϊόν δίνει έναν πίνακα πλεονεκτημάτων απόδοσης που απαιτούνται για τις περισσότερες εφαρμογές ελαστομερών όπως για σωληνώσεις και λάστιχα, πατώματα, καλύμματα τοίχων, στεγανοποιητικά και παρεμβύσματα, ζώνες, σύρματα και καλώδια. Εστέρες με χαμηλή έως υψηλή πολικότητα χρησιμεύουν σε ένα πλατύ φάσμα ελαστομερών που περιλαμβάνει νιτρίλια, πολυχλωροπρένιο, μονομερές διενίου αιθυλενίου-προπυλενίου (EPDM), χλωριωμένο πολυαιθυλένιο και επιχλωροϋδρίνη. Η αλληλεπίδραση πλαστικοποιητή-ελαστομερούς διέπεται από πολλούς παράγοντες όπως παραμέτρους διαλυτότητας, σχετική μοριακή μάζα και χημική δομή. Τα χαρακτηριστικά συμβατότητας και απόδοσης είναι οι κύριοι παράγοντες στην ανάπτυξη διαμόρφωσης υλικού για δεδομένη εφαρμογή.
Οι πλαστικοποιητές λειτουργούν επίσης ως μαλακτικά, βελτιωτικά και λιπαντικά, ενώ παίζουν και σημαντικό ρόλο στην παραγωγή ελαστικού.
Αντιπλαστικοποιητές (Antiplasticizers)
Οι αντιπλαστικοποιητές εμφανίζουν παρόμοια, αλλά μερικές φορές αντίθετα, αποτελέσματα ως προς τους πλαστικοποιητές σε συστήματα πολυμερών. Γενικά, κάτω από μια συγκεκριμένη θερμοκρασία οι αντιπλαστικοποιητές θα αυξήσουν την απόκριση του μέτρου του πολυμερούς συστήματος, δίνοντας πιο δύσκαμπτο υλικό από το αρχικό.
Εστερικοί πλαστικοποιητές
Οι πλαστικοποιητές που χρησιμοποιούνται στο PVC και σε άλλα πλαστικά βασίζονται συχνά σε εστέρες πολυκαβοξυλικών οξέων με γραμμικές ή διακλαδισμένες αλειφατικές αλκοόλες μέτριου μήκους αλυσίδων. Αυτές οι ενώσεις επιλέγονται στη βάση πολλών κριτηρίων που περιλαμβάνουν χαμηλή τοξικότητα, συμβατότητα με το υλικό ξενιστή, μη πτητικότητα και κόστος. Οι φθαλικοί εστέρες ευθείας και διακλαδισμένης αλυσίδας αλκυλοαλκοολών καλύπτουν αυτές τις προδιαγραφές και είναι συνηθισμένοι πλαστικοποιητές. Οι ορθοφθαλικοί εστέρες είναι παραδοσιακά οι επικρατούντες πλαστικοποιητές, αλλά κανονιστικές ανησυχίες έχουν οδηγήσει σε πίεση για αλλαγή σε μη φθαλικούς πλαστικοποιητές, ιδιαίτερα στην Ευρώπη.
Για σκυρόδεμα
Πλαστικοποιητές ή υπερπλαστικοποιητές ή μειωτές νερού ή μειωτές νερού υψηλού βαθμού (superplasticizer ή water reducers ή high range water reducers), είναι χημικές προσμίξεις που μπορούν να προστεθούν σε μείγματα σκυροδέματος για να βελτιώσουν την επεξεργασιμότητα. Εκτός και το μείγμα "λιμοκτονεί" από νερό, η ισχύς του σκυροδέματος είναι αντιστρόφως ανάλογη με την ποσότητα του προστιθέμενου νερού ή την αναλογία νερού-σκυροδέματος (w/c). Για να παραχθεί πιο ισχυρό σκυρόδεμα, προστίθεται λιγότερο νερό (χωρίς όμως να "λιμοκτονεί" το μείγμα), που καθιστά το μείγμα σκυροδέματος λιγότερο επεξεργάσιμο και δύσκολο στην ανάμιξη, απαιτώντας τη χρήση πλαστικοποιητών, μειωτών νερού, υπερπλαστικοποιητών ή διασκορπιστικών.
Οι πλαστικοποιητές χρησιμοποιούνται επίσης συχνά όταν προστίθεται ποζολανική τέφρα (pozzolanic ash) στο σκυρόδεμα για βελτίωση της ισχύος. Αυτή η μέθοδος αναλογικής μείξης είναι ιδιαίτερα δημοφιλής κατά την παραγωγή σκυροδέματος υψηλής ισχύος και σκυροδέματος ενισχυμένου με ίνες.
Προσθήκη πλαστικοποιητή 1-2% ανά μονάδα βάρους του σκυροδέματος είναι συνήθως αρκετή. Η προσθήκη υπερβολικής ποσότητας πλαστικοποιητή θα καταλήξει σε υπερβολικό διαχωρισμό στο τσιμέντο και δεν ενδείκνυται. Ανάλογα με το συγκεκριμένο χρησιμοποιούμενο χημικό, η χρήση υπερβολικού πλαστικοποιητή μπορεί να καταλήξει επιβραδυντικό αποτέλεσμα.
Οι πλαστικοποιητές κατασκευάζονται συνήθως από σουλφονωμένη λιγνίνη, ένα παραπροϊόν της βιομηχανίας χαρτιού. Οι υπερπλαστικοποιητές κατασκευάζονται συνήθως από συμπύκνωμα σουλφονωμένου ναφθαλινίου ή σουλφονωμένη μελαμίνη-μεθανάλη, αν και νεότερα προϊόντα που βασίζονται σε πολυκαρβοξυλικούς αιθέρες είναι τώρα διαθέσιμοι. Παραδοσιακοί πλαστικοποιητές με βάση σουλφονωμένη λιγνίνη, ναφθαλίνιο και υπερπλαστικοποιητές με βάση σουλφονωμένη μελαμίνη διασπείρουν τα συσσωματωμένα σωματίδια τσιμέντου μέσω ενός μηχανισμού ηλεκτροστατικής απώθησης (δείτε κολλοειδές). Στους κανονικούς πλαστικοποιητές, οι ενεργές ουσίες προσροφώνται στα σωματίδια σκυροδέματος, δίνοντας τους αρνητικό φορτίο, που οδηγεί σε απώθηση μεταξύ των σωματιδίων. Οι υπερπλαστικοποιητές σουλφονωμένης λιγνίνης, ναφθαλινίου και μελαμίνης είναι οργανικά πολυμερή. Τα μακριά μόρια αναδιπλώνονται γύρω από τα σωματίδια σκυροδέματος, δίνοντας τους υψηλό αρνητικό φορτίο, έτσι ώστε να απωθούνται μεταξύ τους.
Οι υπερπλαστικοποιητές πολυκαρβοξυλικών αιθέρων (Polycarboxylate ether ή PCE) ή απλά πολυκαρβοξυλικοί ή polycarboxylate (PC), δουλεύουν διαφορετικά από τους υπερπλαστικοποιητές με βάση σουλφονικά, δίνοντας διασπορές σκυροδέματος με στερεοχημική σταθεροποίηση, αντί για ηλεκτροστατική άπωση. Αυτή η μορφή διασποράς είναι πιο ισχυρή στα αποτελέσματά της και δίνει βελτιωμένη επεξεργασιμότητα συγκράτησης στο τσιμεντοειδές μείγμα.
Στα αρχαία χρόνια, οι Ρωμαίοι χρησιμοποιούσαν ζωικό λίπος, γάλα και αίμα για να βελτιώσουν την επεξεργασιμότητα μειγμάτων σκυροδέματος.
Για παραγωγή γυψοσανίδων
Οι πλαστικοποιητές μπορούν να προστεθούν σε μίγματα γυψοσανίδας και σοβά για να βελτιώσουν την επεξεργασιμότητα. Για να μειώσουν την ενέργεια σε ξηρή γυψοσανίδα, προστίθεται λιγότερο νερό, που καθιστά το μείγμα γύψου πολύ δύσκολα επεξεργάσιμο και δύσκολο στην ανάμειξη, απαιτώντας τη χρήση πλαστικοποιητών, μειωτών νερού ή διασκορπιστικών. Μερικές μελέτες δείχνουν επίσης ότι υπερβολικό διασκορπιστικό από σουλφονωμένη λιγνίνη μπορεί να καταλήξει σε επιβραδυντικό φαινόμενο. Δεδομένα εμφανίζουν ότι οι άμορφοι κρυσταλλικοί σχηματισμοί που εμφανίστηκαν και αποσπάστηκαν από τη μηχανική βελονοειδή κρυσταλλική αλληλεπίδραση στον πυρήνα, απέτρεψαν ισχυρότερο πυρήνα. Τα σάκχαρα, οι συμπλοκοποιητές σε σουλφονωμένη λιγνίνη όπως τα αλδονικά οξέα και εκχυλιστικές ενώσεις είναι κυρίως υπεύθυνες για την επιβράδυνση. Αυτά τα διασκορπιστικά μείωσης νερού χαμηλού βαθμού παρασκευάζονται συνήθως από σουλφονωμένη λιγνίνη, ένα παραπροϊόν της βιομηχανίας χαρτιού.
Υπερπλαστικοποιητές ευρείας περιοχής (διασκορπιστικά) έχουν γενικά κατασκευαστεί από συμπύκνωμα σουλφονωμένου ναφθαλινίου, αν και οι πολυκαρβοξυλικοί αιθέρες αντιπροσωπεύουν πιο σύγχρονες εναλλακτικές λύσεις. Και οι δύο αυτοί μειωτές νερού υψηλού βαθμού χρησιμοποιούνται μεταξύ 1/2 και 1/3 των τύπων της σουλφονωμένης λιγνίνης.
Οι παραδοσιακοί πλαστικοποιητές με βάση σουλφονωμένη λιγνίνη και σουλφονωμένο ναφθαλίνιο διασκορπίζουν τα συσσωματωμένα σωματίδια του γύψου μέσω ενός μηχανισμού ηλεκτροστατικής άπωσης (δείτε κολλοειδές). Σε κανονικούς πλαστικοποιητές, οι ενεργές ουσίες προσροφώνται στα σωματίδια γύψου, προσδίνοντάς τους αρνητικό φορτίο, που οδηγεί σε άπωση μεταξύ των σωματιδίων. Οι πλαστικοποιητές σουλφονωμένης λιγνίνης και ναφθαλινίου είναι οργανικά πολυμερή. Τα μεγάλα μόρια αναδιπλώνονται γύρω από τα σωματίδια του γύψου, δίνοντας τους υψηλό αρνητικό φορτίο, έτσι ώστε να απωθούνται μεταξύ τους.
Πλαστικοποιητές για ενεργειακά υλικά
Ενεργειακά υλικά πυροτεχνικής σύστασης, ιδιαίτερα στερεά προωθητικά πυραύλων και άκαπνες πυρίτιδες όπλων, χρησιμοποιούν συχνά πλαστικοποιητές για να βελτιώσουν τις φυσικές ιδιότητες του συνδετικού μέσου του προωθητικού ή του συνολικού προωθητικού, για να δώσουν δευτερογενές καύσιμο και ιδανικά, για να βελτιώσουν την απόδοση της ειδικής ενέργειας (π.χ. ειδική προώθηση, απόδοση ενέργειας ανά γραμμάριο προωθητικού, ή παρόμοιους δείκτες) του προωθητικού. Ένας ενεργειακός πλαστικοποιητής βελτιώνει τις φυσικές ιδιότητες ενός ενεργειακού υλικού, ενώ αυξάνει επίσης την απόδοση ειδικής ενέργειας. Οι ενεργειακοί πλαστικοποιητές προτιμώνται συνήθως από τους μη ενεργειακούς πλαστικοποιητές, ιδιαίτερα για στερεά προωθητικά πυραύλων. Οι ενεργειακοί πλαστικοποιητές μειώνουν την απαιτούμενη μάζα προωθητικού, ενεργοποιώντας έναν φορέα πυραύλου να μεταφέρει περισσότερο ωφέλιμο φορτίο ή να πετύχει υψηλότερα βεληνεκή. Όμως, θέματα ασφάλειας ή κόστους μπορεί να απαιτούν τη χρήση μη ενεργειακών πλαστικοποιητών, ακόμα και σε προωθητικά πυραύλων. Το χρησιμοποιούμενο προωθητικό πυραύλου για να τροφοδοτήσει με καύσιμο τον ενισχυτή του πυραύλου του διαστημικού λεωφορείου χρησιμοποιεί HTPB, ένα συνθετικό ελαστικό κόμμι, ως μη ενεργειακό πλαστικοποιητή/συνδετικό υλικό/δευτερογενές καύσιμο.
Επιπτώσεις στην υγεία
Σημαντικές ανησυχίες έχουν εκφραστεί για την ασφάλεια κάποιων πλαστικοποιητών, ιδιαίτερα επειδή αρκετά ορθοφθαλικά έχουν ταξινομηθεί ως δυνητικοί ενδοκρινικοί διαταρράκτες (endocrine disruptors) με κάποια αναφερόμενη εξελικτική τοξικότητα.
Βιοπλαστικοποιητές
Αναπτύσσονται ασφαλέστεροι πλαστικοποιητές με καλύτερη βιοδιασπασιμότητα και λιγότερες βιοχημικές επιπτώσεις. Μερικοί τέτοιοι πλαστικοποιητές είναι:
Πλαστικοποιητές για ενεργειακά υλικά
Ιδού μερικοί ενεργειακοί πλαστικοποιητές που χρησιμοποιούνται σε προωθητικά πυραύλων και άκαπνες πυρίτιδες: Λόγω των δευτεροταγών αλκοολικών ομάδων, τα NG και BTTN έχουν σχετικά χαμηλή θερμική σταθερότητα. Τα TMETN, DEGDN, BDNPF και BDNPA έχουν σχετικά χαμηλές ενέργειες. Τα NG και DEGN έχουν σχετικά υψηλή τάση ατμών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πλαστικά Κατηγορία:Σκυρόδεμα
Γιουστίνα Μπουντζίνσκα‑Τιλίτσκα
Η Γιουστίνα Μπουντζίνσκα‑Τιλίτσκα (πολωνικά: Justyna Budzińska-Tylicka) (12 Σεπτεμβρίου 1867 - 8 Απριλίου 1936) ήταν Πολωνή ιατρός και ακτιβίστρια των δικαιωμάτων των γυναικών γυναικών, ενεργή στην εποχή του μεσοπολέμου. Αφού απέκτησε πτυχίο ιατρικής και εξασκήθηκε στο Παρίσι για επτά χρόνια, επέστρεψε στην Πολωνία και άσκησε ιατρική στη Βαρσοβία. Δραστηριοποιήθηκε στο γυναικείο κίνημα και την ώθηση για επέκταση των δικαιωμάτων των γυναικών, αργότερα υπηρέτησε στο Δημοτικό Συμβούλιο της Βαρσοβίας και συμμετείχε σε κοινωνικές προσπάθειες για τη βελτίωση τόσο της υγείας όσο και της πολιτικής συμμετοχής των γυναικών. Μία τέτοια πρωτοβουλία άνοιξε την πρώτη κλινική ελέγχου των γεννήσεων στην Πολωνία και μια άλλη ήταν η ίδρυση της Ένωσης Πολωνών Γυναικών Ιατρών. Συμμετείχε σε διεθνή φεμινιστικά συνέδρια και συνόδους. Υπηρέτησε ως πρόεδρος της διεθνούς οργάνωσης Μικρή Συμφωνία Γυναικών.
Καριέρα
Αφού έλαβε το πτυχίο της, η Μπουντζίνσκα άρχισε να εργάζεται ως νταντά σε ένα ιδιωτικό κτήμα στην Ουκρανία και να διευθύνει ένα μυστικό σχολείο που δίδασκε τα παιδιά του χωριού. Εξοικονομώντας χρήματα, το 1892 είχε κερδίσει αρκετά, για να συνεχίσει τις σπουδές της στο Παρίσι και μετακόμισε εκεί για να εγγραφεί σε ιατρική σχολή. Όπως και άλλοι μαθητές, συμμετείχε σε μια ευρεία ποικιλία κοινωνικών προγραμμάτων, όπως η παρακολούθηση διαλέξεων, η διανομή δημοσιεύσεων από το πολωνική υπόγειο κίνημα, η βοήθεια Πολωνών μεταναστών στη Γαλλία και η ένταξη στην Ένωση Ξένων Σοσιαλιστών της Πολωνίας. Δεν παρέμεινε για πολύ καιρό μέρος του σοσιαλιστικού κινήματος επίσημα, αλλά ήταν προσκολλημένη στην ιδεολογία τους για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της. Γύρω στο 1894, η Μπουντζίνσκα παντρεύτηκε τον Στανίσουαφ Τιλίτσκι και στη συνέχεια το ζευγάρι απέκτησε δύο παιδιά, τον Στανίσουαφ και τη Βάντα.
Η Μπουντζίνσκα-Τιλίτσκα εργάστηκε στο οργανισμό ενάντια στην κατανάλωση οινοπνεύματος και ασχολήθηκε με προγράμματα υγιεινής και φυματίωσης. Ήταν μια από τις πρώτες γυναίκες ιατρούς που εργάστηκαν στην εκπαίδευση κοριτσιών. Μεταξύ 1910 και 1912, συμμετείχε σε μαθήματα υγιεινής στο Γυναικείο Γυμνάσιο Ποπιελέφσκα-Ροσκόφσκα (Popielewska- Roszkowska). Εκτός από τη νοσοκομειακή εργασία και το ιδιωτικό ιατρείο της, η Μπουντζίνσκα-Τιλίτσκα έγραψε φυλλάδια για την υγιεινή και την παιδαγωγική, την υγεία των γυναικών και τη νομική προστασία των γυναικών. Υποστήριξε την ισότητα των γυναικών και ήταν μέλος της Ένωσης για τα Ίσα Δικαιώματα των Πολωνών Γυναικών (Związek Równouprawnienia Kobiet Polskich), που ιδρύθηκε από την Παουλίνα Κουτσάλσκα-Ράινσμιτ.