cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λιλιάν Τουράμ
Καριέρα σε συλλόγους
Κατά τη διάρκεια των χρόνων 2004–05 και 2005–06 η άμυνα της Γιουβέντους ήταν από τις καλύτερες της Ευρώπης. Ο Τουράμ έγινε γνωστός για τις ηγετικές του αρετές, τη σταθερότητα, την εργατικότητα και την ευστροφία του, που έδειξε σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του. Γνωστός είναι επίσης για τη δύναμη του, την αντοχή του, τα ψυχικά και σωματικά του γνωρίσματα, την ικανότητα του να προλαμβάνει τις φάσεις, καθώς και να μαρκάρει ή να κάνει και τάκλιν. Αν και αμυντικός, ήξερε εξίσου να επιτίθεται σωστά, αλλά και να αγωνίζεται σε όλες τις θέσεις στην άμυνα ή και στο κέντρο, σε κάποιες περιπτώσεις. Πάρα το δυναμικό του παιχνίδι, και το επιθετικό ύφος παιχνιδιού του, ο Τουράμ είχε άλλη εικόνα έξω από τα γήπεδα: ήταν κομψός και φιλομαθής. Κατά τη διάρκεια αυτών των δύο αγωνιστικών περιόδων κέρδισε το πρωτάθλημα δύο ακόμη φορές, αν και αυτοί οι διαδοχικοί τίτλοι πρωταθλήματος ανακλήθηκαν αργότερα λόγω της συμμετοχής της Γιουβέντους στο ιταλικό σκάνδαλο του 2006.
Γκασπάρ ντε Πορτολά
Πρώτη αποστολή
Στις 4 Νοεμβρίου, η αποστολή αντίκρυσε τον Κόλπο του Σαν Φρανσίσκο, που ήταν προηγουμένως άγνωστος στους Ισπανούς. Αυτή η θέαση ήταν ζωτικής σημασίας για τον μεταγενέστερο αποικισμό της Καλιφόρνιας. Η ομάδα του Πορτολά στη συνέχεια επέστρεψε στο Σαν Ντιέγκο (24 Ιανουαρίου 1770), εξερευνώντας και ονοματίζοντας πολλές τοποθεσίες στην περιοχή νότια της Χρυσής Πύλης. Στο δρόμο της επιστροφής, απέτυχαν εκ νέου να αναγνωρίσουν τον Κόλπο του Μοντερέι.
Πανιώνιος Γυμναστικός Σύλλογος Σμύρνης
Ύμνος του Πανιωνίου
δεν αλώθηκε.
Γκασπάρ ντε Πορτολά
Δεύτερη αποστολή
Η αποστολή ακολούθησε την ίδια διαδρομή με τον προηγούμενο χειμώνα και, μετά από 36 ημέρες πορείας, ο Πορτολά έφτασε στο δεύτερο σταυρό του στις 24 Μαΐου 1770. Στη συνέχεια, αφού μελέτησε τον κόλπο και έλαβε υπόψη τις περιγραφές των άλλων εξερευνητών, αναγνώρισε τον κόλπο και πραγματοποίησε μια επίσημη θεία λειτουργία. Στις 3 Ιουνίου 1770, η ομάδα των εξερευνητών έθεσε τα θεμέλια της Ιεραποστολής Σαν Κάρλος Μπορομέο και ίδρυσε το Πρεσίντιο του Μοντερέι.
Λιλιάν Τουράμ
Διεθνής καριέρα
Αφού έγινε παγκόσμιος πρωταθλητής το 1998 πραγματοποιώντας εντυπωσιακές εμφανίσεις, ήταν αναπόσπαστο μέρος του θριάμβου της Γαλλίας στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 2000. Έπαιξε επίσης στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002 και του 2006, τα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα 1996, 2004 και 2008, εκτός από ότι κέρδισε το Κύπελλο Συνομοσπονδιών του 2003. Σημείωσε και τα δύο διεθνή του γκολ στη νίκη με 2–1 του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1998 απέναντι στην Κροατία. Αυτά οδήγησαν τη Γαλλία στον τελικό όπου η ομάδα νίκησε τη Βραζιλία με 3–0 για να κερδίσει το πρώτο για τη Γαλλία Παγκόσμιο Κύπελλο. Η Γαλλία σε όλη τη διοργάνωση βασίστηκε περισσότερο στην πολύ καλή αμυντική της παρουσία που εκτός του Τουράμ διέθετε και τους Μαρσέλ Ντεσαϊγί και Λοράν Μπλαν, ενώ ο Ντιντιέ Ντεσάν ήταν ένας εξαιρετικός αμυντικός μέσος. Ο Τουράμ ψηφίστηκε ως ο τρίτος πιο πολύτιμος παίκτης στη διοργάνωση.
Πανιώνιος Γυμναστικός Σύλλογος Σμύρνης
Ύμνος του Πανιωνίου
Πανιωνα… πανιωνα…
Λιλιάν Τουράμ
Διεθνής καριέρα
Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006 κατέρριψε το ρεκόρ συμμετοχών στην εθνική του ομάδα στον αγώνα με νίκη 2–0 επί του Τόγκο στην Κολωνία στις 23 Ιουνίου 2006, σημειώνοντας την 117η συμμετοχή του. Ήταν θεμέλιος λίθος της άμυνας της ομάδας έχοντας δεχθεί συνολικά τρία γκολ στη διοργάνωση. Στις 9 Ιουνίου 2008 έγινε ο πρώτος παίκτης που έκανε 15 εμφανίσεις στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Έπαιξε ένα ακόμη παιχνίδι κατά τη διάρκεια της διοργάνωσης, αυξάνοντας τον αριθμό των εμφανίσεών του σε 16. Ήταν ο αρχηγός της Γαλλίας. Μετά την ήττα της Γαλλίας με 2–0 από την Ιταλία ανακοίνωσε την αποχώρησή του από το διεθνές ποδόσφαιρο. Τελείωσε την καριέρα του με την εθνική ως ο κορυφαίος παίκτης της Γαλλίας με 142 διεθνείς συμμετοχές, ρεκόρ που διατήρησε ως το Δεκέμβριο του 2022.
Γκασπάρ ντε Πορτολά
Ύστερα χρόνια
Όταν το έργο του κυβερνήτη Πορτολά ολοκληρώθηκε, εκείνος άφησε τη διαχείριση στο Λοχαγό Πέδρο Φάχες και στις 9 Ιουνίου ξεκίνησε για το Σαν Μπλας. Δεν επρόκειτο να επιστρέψει ποτέ ξανά στην Άνω Καλιφόρνια. Το 1776, ο Πορτόλα διορίστηκε κυβερνήτης της Πουέμπλας, εκτελώντας τα καθήκοντά του μέχρι το 1784, όταν και επέστρεψε στην Ισπανία. Εκεί υπηρέτησε ως διοικητής του συντάγματος ιππικού της Νουμάνθια. Στις 7 Φεβρουαρίου 1786 διορίστηκε Υπολοχαγός του Βασιλιά για τα προπύργια και τα κάστρα της Λιέιδας. Πέθανε τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς, σε ηλικία 70 ετών.
Λιλιάν Τουράμ
Διεθνής καριέρα
Το 2010 ο Τουράμ έγινε Πρεσβευτής της UNICEF. Το 2008, δημιούργησε το "Ίδρυμα Lilian Thuram", εκπαίδευση κατά του ρατσισμού.
Τίτλοι και διακρίσεις
Μονακό Πάρμα Γιουβέντους Μπαρτσελόνα Γαλλία
Πανιώνιος Γυμναστικός Σύλλογος Σμύρνης
Ύμνος του Πανιωνίου
Πανιωνάρα μου γλυκιά
Λιλιάν Τουράμ
Τίτλοι και διακρίσεις
Ατομικές διακρίσεις
Πανιώνιος Γυμναστικός Σύλλογος Σμύρνης
Ύμνος του Πανιωνίου
θεέ μου ομαδάρα μου (δις)
Της προσφυγιάς φανάρι
Λιλιάν Τουράμ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μονακό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πάρμα ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1996 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1998 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2000 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2004 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:FIFA 100 Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής
Πανιώνιος Γυμναστικός Σύλλογος Σμύρνης
Ύμνος του Πανιωνίου
των στίβων παλικάρι
τρισένδοξο καμάρι
Πανιωνάρα μου γλυκιά.
Δόξα νίκες πανδαισία μια ολόχρυση ιστορία όλους μας τιμά.
Πανιώνια ιδέα πίστη δυνατή ωραία και μας οδηγά.
όλα αυτά μεσ’ την καρδιά μας απ’ τον Δάλλα στα παιδιά μας
Τίτλοι
Σημείωση: εξαιτίας ανεπαρκούς τεκμηρίωσης, είναι ενδεχόμενο στον ακόλουθο κατάλογο να περιλαμβάνονται σφάλματα ή/και αμφισβητούμενοι τίτλοι.
Άλλες διακρίσεις
Ποδόσφαιρο:
Μπάσκετ ανδρών:
Βόλεϊ ανδρών
Βόλεϊ γυναικών :
Στίβος:
Ποδηλασία:
Ευρωπαϊκές διακρίσεις
thumb|right|200px|Η ομάδα πόλο το 2009 Δυο τμήματα του Πανιωνίου έχουν συμμετάσχει σε ημιτελικό ευρωπαϊκών διοργανώσεων. Δύο φορές η ομάδα μπάσκετ των ανδρών συμμετείχε στον ημιτελικό του Κυπέλλου Κόρατς όπου αποκλείστηκε από τις ομάδες που κατέκτησαν εν τέλει τον τίτλο. Η ομάδα πόλο των ανδρών του Πανιωνίου συμμετείχε σε έναν ημιτελικό και δυο τελικούς του Λεν Τρόφι σε ένα εκ των οποίων έχασε το τρόπαιο στα πέναλτι. Τέλος η ομάδα ποδοσφαίρου των ανδρών κατέκτησε το Βαλκανικό το 1971, ενώ συμμετείχε και σε έναν ακόμη τελικό (1986).
Πρόεδροι
thumb|right|200px|[[Στάδιο Νέας Σμύρνης|Γήπεδο Πανιωνίου, η σκεπαστή εξέδρα και τα δημοσιογραφικά θεωρεία]]
Έντυπα
Ύλης αποκλειστικά με θέματα του συλλόγου, όλα δε έκδοσης στην Αθήνα:
Άλλοι Πανιώνιοι
Εκτός από τον Πανιώνιο Σμύρνης που τελικά εγκαταστάθηκε στη Νέα Σμύρνη, Μικρασιάτες πρόσφυγες ή φίλοι του συλλόγου έδωσαν το όνομα Πανιώνιος σε τοπικά αθλητικά σωματεία που ίδρυσαν στις νέες περιοχές που εγκαταστάθηκαν. Υπάρχουν ή υπήρξαν τα εξής:
Ενεργά
Επιπλεον ο Πανιωνιος εχει χιλιαδες οπαδους σε ολοι την ελλαδα
Σημειώσεις
<references group="σ"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αττικής Κατηγορία:Ελληνικοί προσφυγικοί αθλητικοί σύλλογοι Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1890 Κατηγορία:Αθλητισμός στη Σμύρνη Πανιωνιος Γυναικων Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι τζούντο Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι διασποράς
7.62×54mmR
Το 7,62×54mmR είναι πυρομαχικό που αναπτύχθηκε από τη ρωσική αυτοκρατορία και εισήχθη σε υπηρεσία το 1891. Αρχικά είχε σχεδιαστεί για το τουφέκι Μοσίν-Ναγκάντ, το οποίο είχε χρησιμοποιηθεί κατά την ύστερη εποχή της Τσαρικής περιόδου και καθ' όλη τη σοβιετική περίοδο, έως και την σημερινή εποχή. Το φυσίγγιο παραμένει ένα από τα λίγα συμβατικά ακόμα σε στρατιωτική χρήση και έχει τη μεγαλύτερη διάρκεια ζωής όλων των στρατιωτικών φυσιγγίων του τύπου που κατασκευάζονται και διανέμονται ανά τον κόσμο.
Το αμερικανικό Winchester Model 1895 ήταν επίσης τροποποιημένο για την ίδια θαλάμη κατόπιν συμβολαίου με τη ρωσική κυβέρνηση. Το 7,62×54mmR είναι ακόμα σε χρήση από τον ρωσικό στρατό στο τυφέκιο SVD, καθώς και σε άλλα τυφέκια ελεύθερων σκοπευτών, επίσης και σε ορισμένα σύγχρονα πολυβόλα γενικού σκοπού όπως το Πολυβόλο ΡΚ. Αρχικά, ο τύπος αυτός ορίστηκε ως "Трехлинейный патрон образца 1891 года" - (Πυρομαχικό 3-γραμμών πρότυπο 1891). Στη συνέχεια, έγινε ευρέως γνωστό με την ονομασία "7,62мм винтовочный патрон" (7,62mm φυσίγγιο τυφεκίου). Ο συγκεκριμένος τύπος έχει εσφαλμένα γίνει γνωστός ως "7,62mm Russian" (και συχνά αναφέρεται έτσι ακόμα και σήμερα), αλλά το "R" στην ονομασία (7,62×54mmR) σημαίνει Rimmed (δακτύλιος ή στεφάνη), σύμφωνα με τα πρότυπα ονομασιών της CIP. Η ονομασία μερικές φορές συγχέεται με το φυσίγγιο "7,62 Soviet", το οποίο αναφέρεται στον κάλυκα με εγκοπή 7.62×39mm που χρησιμοποιείται στις εκδόσεις SKS και άλλες σε ΑΚ-βασισμένα (AK-47) τυφέκια.
Ιστορικό
Το 7,62×54mmR είναι το παλαιότερο φυσίγγιο το οποίο είναι ακόμα σε υπηρεσία συμβατικών δυνάμεων αρκετών μεγάλων ενόπλων δυνάμεων στον κόσμο. Το 2011, το διαμέτρημα αυτό έφθασε στα 120 χρόνια σε υπηρεσία. Από το Δεκέμβριο του 2013, το 7,62×54mmR χρησιμοποιείται κυρίως σε τυφέκια ελεύθερων σκοπευτών, όπως το SVD καθώς και σε πολυβόλα όπως το PKM. Το φυσίγγιο .30-06 Springfield (7,62×63mm), με μεγαλύτερη χωρητικότητα πίεσης λειτουργίας και τον μεγάλο (σε χωρητικότητα πυρίτιδας) κάλυκά του, μπορεί να ξεπεράσει το 7,62×54mmR, ειδικά όταν οι δοκιμές γίνονται σε ίδιου μήκους κάνες δοκιμών που χρησιμοποιούνται για αυτές τις συγκρίσεις. Η χωρητικότητα του κάλυκα του 7,62×54mmR το εμποδίζει να φτάσει τα πιο ισχυρά φορτία του .30-06 Springfield (7,62×63mm), αλλά ακόμη και με το όριο αυτό, έχει χρησιμοποιηθεί με επιτυχία για να σκοτώσει μεγάλα θηράματα, όπως αρκούδες. Λόγω της απόδοσης που έχει, παρόμοιας με το αμερικανικό .30-06 Springfield (7,62×63mm), απέκτησε μια εξίσου πλούσια στρατιωτική και ιστορική κληρονομιά και μια εκπληκτική μακροζωία, το 7,62×54mmR πήρε το παρατσούκλι "το ρωσικό .30-06" από κάποιους. Είναι επίσης ένα από τα λίγα (μαζί με το .22 Hornet, .30-30 Winchester, και 0.303 British) φιαλόσχημου κάλυκα κεντρικής ανάφλεξης φυσίγγιο όπλου, που είναι ακόμα σε κοινή χρήση σήμερα. Τα περισσότερα από τα φιαλόσχημα φυσσίγγια στο χείλος, στα τέλη της δεκαετίας του 1880 και του 1890 περιήλθαν σε αχρηστία από το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.
Το 7,62×54mmR είχε αρχικά 13,7 g (210 κόκκους) γόμωση με στρογγυλή full metal jacket (FMJ) σφαίρα. Λόγω εμπειρίας στο ρωσο-ιαπωνικό πόλεμο, το βλήμα αντικαταστάθηκε το 1908 από την "L" 9,5 γραμμαρίων κωνική (Spitzer) σφαίρα, της οποίας ο βασικός σχεδιασμός έχει παραμείνει μέχρι σήμερα. Η "L" σφαίρα είχε ένα βαλλιστικό συντελεστή (G1 BC) περίπου 0,338 και (G7 BC) περίπου 0,185.
Έκδοση Ελεύθερου Σκοπευτή
Για την αύξηση της ακρίβειας του SVD (Dragunov), οι Σοβιετικοί ανέπτυξαν την παραλλαγή 7N1 του φυσιγγίου το 1966. Το 7N1 αναπτύχθηκε από τους Σαμπελνίκωφ (VM Sabelnikov), Σαζόνωφ (ΡΡ Sazonov) και Ντβοργιάνινωφ (VM Dvorjaninov). Χρησιμοποιήθηκε μεγάλης ισχύς (match-grade) πυρίτιδα για την προώθηση της, βάρους 9,8 g (151,2 gr) βολίδας επίπεδης ουράς (FMJ) με θύλακα αέρος στο πίσω μέρος και έναν πυρήνα από χάλυβα και μόλυβδο στη βάση για μέγιστη ισχύ. Έχει επίσης βαλλιστικό συντελεστή (G1 BC) περίπου 0,411 και (G7 BC) περίπου 0,206. Παράγεται από το χαμηλής παραγωγής εργοστάσιο γνωστό ως "Εργοστάσιο 188" στο Νοβοσιμπίρσκ, του οποίου τα φυσίγγια έχουν «χτυπημένο» στους κάλυκες τους μόνο τον αριθμό του εργοστασίου "188" και το έτος κατασκευής. Διατίθενται σε χάρτινα πακετάκια των 20 σφαιρών έκαστο, με 22 πακέτα σε ένα μεταλλικό κουτί («spam») κασσίτερου 440 σφαιρών και δύο τέτοια κουτιά σε μία ξύλινη θήκη συνολικά 880 σφαιρών. Στα μεταλλικά κουτιά αναγράφεται ευκρινώς Снайперская («ελεύθερος σκοπευτής»).
Καθώς παρατηρήθηκε η αυξανόμενη χρήση αλεξίσφαιρων γιλέκων σε στρατούς, το 7N1 αντικαταστάθηκε το 1999 από το, ειδικού φορτίου, 7N14 που αναπτύχθηκε για το SVD. Η σφαίρα 7N14 έχει ένα βλήμα 9,8 g (151,2 gr) που περιέχει ένα εξαιρετικά σκληρό ατσάλι διείσδυσης για τη βελτίωση της διάτρησης με μέση ταχύτητα εξόδου των 830 m/s (2723 ft/s)
Διαστάσεις πυρομαχικού
Η χωρητικότητα του κάλυκα του 7,62×54mmR είναι στα 4,16 ml. Το έντονο κωνικό εξωτερικό σχήμα του κάλυκα σχεδιάστηκε για να διευκολύνει την τροφοδοσία και εξαγωγή στις θαλάμες τουφεκιών χειροκίνητων κλείστρων (bolt-action) καθώς και των πολυβόλων, κάτω από αντίξοες συνθήκες. Το σχήμα αυτό στα φυσίγγια παραμένει το ίδιο μέχρι σήμερα.
Οι μέγιστες διαστάσεις του 7,62×54mmR (κατά τα πρότυπα της C.I.P.) του φυσιγγίου. Όλα τα μεγέθη είναι σε mm.
Η κοινός ρυθμός στρέψης (twist ratio) της ράβδωσης της κάνης για αυτό το φυσίγγιο είναι 240 χιλιοστά 1:9,45 (1 στροφή σε 9,45 in), 4 αυλάκια, Ø πτυχές = 7,62 mm (0,300 in), Ø αύλακες = 7,92 mm (0,312 in), πλάτος πτυχής = 3,81 χιλιοστά και το είδος του καψυλλίου είναι Berdan ή πολύ σπάνια Boxer (σε μεγάλα μεγέθη τυφεκίων).
Σύμφωνα με τους επίσημους κανονισμούς της C.I.P. (CIP Μόνιμη Διεθνής Επιτροπή για τη Δοκιμή των Φορητών Όπλων) Οι αποφάσεις του 7,62 × 54mmR μπορεί να αντεπεξέλθει μέχρι 390.00 MPa (56,565 psi). Σε χώρες που υπόκεινται στους κανονισμούς της C.I.P. κάθε συνδυασμός φυσιγγίου για τουφέκι πρέπει να ανταποκρίνεται κατά 125% της μέγιστης πίεσης που θέτει η CIP για να πιστοποιήσει το πυρομαχικό αυτό προς πώληση πώληση στους καταναλωτές. Αυτό σημαίνει ότι τα φυσίγγια 7,62×54mmR στις χώρες του CIP σήμερα (2014) έχουν δοκιμαστεί σε 487,50 MPa (70,706 psi).
Απόδοση
Οι εφικτές ταχύτητες και ενέργειες του 7,62×54mmR είναι συγκρίσιμες με το 30-06 του φυσίγγι του αμερικανικού στρατού. Οι σφαίρες Spitzer που χρησιμοποιούνται στις στρατιωτικές παραλλαγές έχουν ένα ιδιαίτερα επίμηκες σχήμα το οποίο οδηγεί σε ένα ευνοϊκό βαλλιστικό συντελεστή και την πυκνότητα διατομής, συμβάλλοντας στην επαρκή απόδοση και την ενεργειακή διατήρηση μεγάλου βεληνεκούς.
Βασικές προδιαγραφές σε Ρωσική Υπηρεσία στον 21ο αιώνα
Τα 7,62×54mmR φυσίγγια κατά τη χρήση στις Ρωσικές Ένοπλες Δυνάμεις έχουν σχεδιαστεί για πολυβόλα και τουφέκια ελεύθερων σκοπευτών. Από το 2003, υπήρξαν αρκετές παραλλαγές του 7,62×54mmR φυσιγγίων που παράγονται για διάφορους σκοπούς. Όλοι χρησιμοποιούν κράματα μέταλλου ως υλικό για τον κάλυκα.
Διαθεσιμότητα
Το 7,62×54mmR είναι ευρέως διαθέσιμο τόσο σε στρατιωτικά πλεονάσματα, όσο και σε νέα παραγωγή, αλλά σε μικρότερο βαθμό για ενισχυμένες σφαίρες. Τα περισσότερα πλεονάσματα πυρομαχικών έχουν χαλύβδινο κάλυκα και χρησιμοποιούν καψύλλια Berdan, το οποίο εμποδίζει την αποτελεσματική χρήση του για ιδιογόμωση. Ωστόσο, με την αυξημένη δημοτικότητα των πλεονασμάτων των τυφεκίων του ανατολικού μπλοκ, Mosin-Nagant, SVT-40, και PSL στις Ηνωμένες Πολιτείες, τα πυρομαχικά με καψύλλιο Boxer, είναι όλο και περισσότερο διαθέσιμα με κάλυκες που μπορούν να δεχθούν μεγάλα καψύλλια.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Όπλα
Mario Kart: Super Circuit
Το Mario Kart: Super Circuit (γνωστό επίσης και ως Mario Kart Advance στην Ιαπωνία) είναι ένα βιντεοπαιχνίδι αγώνων που αναπτύχθηκε από την Intelligent Systems και κυκλοφόρησε από τη Nintendo για το Game Boy Advance 21 Ιουλίου του 2001 στην Ιαπωνία, 27 Αυγούστου 2001 στην Αμερική, 13 Σεπτεμβρίου 2001 στην Αυστραλία και 14 Σεπτεμβρίου 2001 στην Ευρώπη. Είναι το τρίτο παιχνίδι της σειράς Mario Kart και το πρώτο παιχνίδι της σειράς σε φορητή κονσόλα. Είναι επίσης το τελευταίο παιχνίδι της σειράς όπου οι οδηγοί είναι δισδιάστατα γραφικά αντί για τρισδιάστατα μοντέλα.
Στις 28 Ιουλίου του 2011, η Nintendo ανακοίνωσε ότι το Mario Kart: Super Circuit μαζί με άλλα 9 παιχνίδια του Game Boy Advance, θα είναι διαθέσιμο για περιορισμένους χρήστες του Nintendo 3DS μέσω του Virtual Console, που θα πάρουν μέρος στο Ambassador Program (Πρόγραμμα για Πρεσβευτές) αφού η Nintendo θα εκδώσει επίσημα την μείωση των τιμών για το Nintendo 3DS, αρχίζοντας στις 12 Αυγούστου 2011. Αυτή η προσφορά ήταν διαθέσιμη σε όλες τις χώρες, και μόνο σε αυτούς που γινόταν εκλέξιμοι στο Ambassador Program, με τη πρόσβαση στο Nintendo eShop πριν την λήξη της μείωσης των τιμών. Ήταν αργότερα διαθέσιμο για αγορά στο Wii U Virtual Console στη Νότια Αμερική στις 13 Νοεμβρίου του 2014, στην Ευρώπη στις 23 Απριλίου του 2015, στην Αυστραλία στις 24 Απριλίου του 2015 και 22 Ιουλίου του 2015 στην Ιαπωνία.
Gameplay
thumb|right|Στιγμιότυπο από το παιχνίδι. Όπως και με τα περισσότερα παιχνίδια αγώνων, ο στόχος του παιχνιδιού είναι ο παίκτης να τερματίσει πρώτος στους αγώνες. Κάθε αγώνας έχει οχτώ οδηγούς. Όπως και σε άλλα παιχνίδια της σειράς, ο παίκτης μπορεί να οδηγήσει σε Item Boxes τα οποία περιέχουν αντικείμενα, που μπορούν να βοηθήσουν τους παίκτες. Στην κούρσα, συλλέγονται κέρματα για να αυξήσουν την ταχύτητα του μηχανήματος. Αν ο παίκτης δεν έχει κέρματα, περιστρέφεται μέχρι να ακουμπήσει έναν άλλον παίκτη. Το παιχνίδι έχει 5 κύπελλα, το καθένα με τέσσερις νέες κούρσες και το καθένα με 55 κέρματα.
Είδη παιχνιδιού
Το παιχνίδι χωρίζεται σε 5 είδη: Mario GP, Time Trial, Quick Run, VS και Battle. Τα περισσότερα από αυτά μπορούν να παιχτούν για έναν παίκτη, ενώ κάποια από αυτά μπορούν να παιχτούν με πολλαπλούς παίκτες.
Mario GP
Στο Mario GP, ο παίκτης ανταγωνίζεται εναντίον 7 χαρακτήρων που ελέγχονται από τον υπολογιστή σε μια σειρά κουρσών. Ο παίκτης μπορεί να επιλέξει μέσω τριών είδη μηχανήματος, 50cc, 100cc και 150cc τα οποία χαρακτηρίζονται ως επίπεδα δυσκολίας. Υπάρχουν συνολικά 20 στάδια, τα οποία χωρίζονται σε 5 κύπελλα: Mushroom, Flower, Lightning, Star και Special. Όταν ο παίκτης φτάσει τη γραμμή λήξης, οι θέσεις των άλλων παικτών κλειδώνονται και δίνονται πόντοι στις θέσεις αυτές, από μηδέν έως εννιά. Όπως και στα προηγούμενα παιχνίδια της σειράς, αν ο παίκτης τερματίσει πέμπτος και χαμηλότερα, πρέπει να επαναλάβει τον αγώνα μέχρι να νικήσει, αλλά με μόνο τρεις ευκαιρίες.
Time Trial
Στο Time Trial παίκτης μπορεί να ανταγωνιστεί εναντίον καλύτερων χρόνων σε κάθε κούρσα χωρίς αντίπαλους CPU. Όταν ο παίκτης ξεπεράσει έναν καλύτερο χρόνο, μπορεί να αποθηκεύσει Ghost data σε κάθε κούρσα time trial. Οποτεδήποτε ο παίκτης ξαναπαίξει την ίδια κούρσα, τα ghost data αντιγράφουν κινήσεις από τα αποθηκευμένα δεδομένα. Τα ghost data μπορούν να ληφθούν επίσης και από άλλους παίκτες μέσω του Game Boy Link Cable. Οι παίκτες έχουν ένα τριπλό μανιτάρι για χρήση κατά την διάρκεια των time trials.
Quick Run
Στο Quick Run, οι παίκτες μπορούν να παίξουν κούρσες που ξεκλείδωσαν χωρίς περιορισμούς. Μπορούν να αλλάξουν το νούμερο των γύρων, εμφάνιση των κερμάτων και item boxes.
VS
Το VS είναι το Quick Run, αλλά με δύο μέχρι και τέσσερις παίκτες, και δεν μπορεί να παιχτεί από έναν μόνο παίκτη. Οι παίκτες CPU δεν είναι διαθέσιμοι. Το παιχνίδι μετράει πόσες φορές νίκησε ή έχασε εναντίον των άλλων παικτών. Οι παίκτες μπορούν να παίξουν με είτε μία κάρτα ή πολλαπλές κάρτες μέσω του Game Boy Link Cable. Ωστόσο, οι παίκτες με μία κάρτα έχουν περιορισμένες δυνατότητες. Οι παίκτες χρησιμοποιούν έναν Yoshi με διαφορετικά χρώματα: ο πρώτος παίκτης είναι πράσινος, ο δεύτερος κόκκινος, ο τρίτος ανοιχτό μπλε και ο τέταρτος κίτρινος.
Battle
Το Battle mode επίσης δεν μπορεί να παιχτεί από έναν μόνο παίκτη. Ο παίκτης συμμετέχει με άλλον έναν μέχρι τρεις παίκτες προσπαθώντας να σκάσει τα μπαλόνια τους με διάφορα αντικείμενα. Όπως και με το VS mode, το παιχνίδι μετράει πόσες φορές οι παίκτες νίκησαν ή έχασαν. Όταν ο παίκτης χάνει όλα τα μπαλόνια του, μεταμορφώνεται σε ένα Bob-omb, το οποίο μπορεί να το κάνει πιο δύσκολο για τους άλλους παίκτες, είτε μαζεύοντας item boxes η ανατινάζοντας στα karts τους.
Ανάπτυξη
Το Mario Kart: Super Circuit αναπτύχθηκε από την Intelligent Systems και εκδόθηκε από τη Nintendo. Αναφέρθηκε για πρώτη φορά στις 9 Αυγούστου του 2000 με τον τίτλο Mario Kart Advance. Νωρίτερα στιγμιότυπα του Nintendo Power παρουσίαζαν του χαρακτήρες με μεγάλα κεφάλια σε μικρότερα μηχανήματα. Τα αντικείμενα Banana Bunch και Golden Mushroom θα εμφανιζόταν στο παιχνίδι, καθώς και ένα ψεύτικο Item Box που αφαιρέθηκε για άγνωστους λόγους.
Σύμφωνα με τον ευρωπαϊκό ιστότοπο του παιχνιδιού, το παιχνίδι θα σχεδίαζε να χρησιμοποιήσει το e-Reader, αλλά φαίνεται ότι ένα τμήμα της ιστοσελίδας που θα έβαζε πληροφορίες για τη χρήση των e-Reader είναι μόνο μια ειδοποίηση που λέει "Coming Soon".
Κριτικές
Το Mario Kart: Super Circuit έχει δεχτεί καλές κριτικές από τη κυκλοφορία. Το 2007, η IGN χαρακτήρισε το Mario Kart: Super Circuit ως το 19ο καλύτερο παιχνίδι για το Game Boy Advance. Το Mario Kart: Super Circuit έχει πουλήσει 2.53 εκατομμύρια αντίγραφα στις Ηνωμένες Πολιτείες, τοποθετώντας το έτσι στη λίστα Nintendo's Player's Choice.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2001 Κατηγορία:Mario Kart Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Game Boy Advance Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Virtual Console Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στην Ιαπωνία Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Nintendo
Δουκάτο της Σαρδηνίας
μικρογραφία|Η Βασιλική του Αγίου Σατουρνίνου στο Κάλιαρι Το Δουκάτο της Σαρδηνίας, από τον 7ο αιώνα Αρχοντάτο της Σαρδηνίας, ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας από τον 6ο έως τον 11ο περ. αιώνα. Η βυζαντινή εποχή της ιστορίας της Σαρδηνίας ξεκινά συμβατικά με την επανάκτηση του νησιού από τον Ιουστινιανό Α΄ το 534. Αυτό τελείωσε την κυριαρχία των Βανδάλων στο νησί μετά από περίπου 80 χρόνια. Η εισβολή στην Ιταλία από τους Λογγοβάρδους το 568, η οποία άλλαξε το πρόσωπο της Ιταλίας, είχε ως αποτέλεσμα μόνο μερικές παράκτιες επιδρομές στη Σαρδηνία.
Μετά τη βυζαντινή ανάκτηση, η Σαρδηνία ήταν μέρος της επαρχίας της Αφρικής. Η Σαρδηνίας κυβερνήθηκε από έναν άρχων (praeses Provinciae, επίσης γνωστός ως iudex Provinciae), με έδρα το Κάλιαρι. Επίσης ένας δουξ ήταν υπεύθυνος για στρατιωτικά θέματα και εδρεύει στο Φόρουμ του Τραΐανού, το οποίο από τα ρωμαϊκά χρόνια υπήρξε οχυρωμένο προπύργιο εναντίον των κατοίκων της Μπαρμπαγιάς. Αυτά τα δύο σημαντικά γραφεία, του κριτή (iudex) και του δουξ, ενώθηκαν τον 7ο αιώνα. Για να επιτρέψει τον έλεγχο των διαδρομών που διέσχιζαν το Τυρρηνικό Πέλαγος, το νησί φιλοξενούσε επίσης μια μοίρα του βυζαντινού στόλου.
Μονάδες του βυζαντινού στρατού εδρεύουν στο Φόρουμ του Τραΐανού. Κατά μήκος των συνόρων με την περιοχή της Μπαρμπαγιάς υπήρχαν φρούρια όπως εκείνα στο Austis, στο Samugheo, στο Νουράγους και στο Αρμούτζια. Στρατιώτες διαφορετικής καταγωγής, (Γερμανοί, Βαλκάνιοι, Λογγοβάρδοι και Άβαροι μεταξύ άλλων )), που ονομάζονται Λιμιτάριοι (συνοριακά στρατεύματα) φυλακίστηκαν εδώ. Μερικοί από τους στρατιώτες της φρουράς του νησιού ήταν ιππείς όπου έλαβαν πρόνοια για τις στρατιωτικές τους υπηρεσίες, αγροτεμάχια προς εκμετάλλευση.
Στην ύπαιθρο συνέχισαν να υπάρχουν τα μεγάλα κτήματα, αλλά και μικρότερα ακίνητα και κοινές εκτάσεις. Ο αγροτικός πληθυσμός αποτελείται από ελεύθερους ιδιοκτήτες και σκλάβους, που ζουν κυρίως σε χωριά. Δούλευαν τα ιδιωτικά και κοινοτικά εδάφη με σκαπάνη και άροτρα, επίσης έκτρεφαν ζώα. Υπήρχαν εκτεταμένοι αμπελώνες, αλλά φαινόταν να υπήρχαν λίγες οπωρώνες.
Η Σαρδηνία αρχικά συγκροτήθηκε ως δουκάτο (ducatus) όπου διοικητικά ανήκε στο Εξαρχάτο της Αφρικής. Μετά την πτώση του Αφρικανικού Εξαρχείου τον 7ο αιώνα, που προκλήθηκε από την αραβική κατάκτηση της Καρχηδόνας, το δουκάτο εξαρτάται άμεσα από την Κωνσταντινούπολη.
Έγινε τότε αρχοντάτο, δηλαδή μια περιοχή με τα ίδια χαρακτηριστικά ενός θέματος αλλά μικρότερη και λιγότερο πλούσια. Οι κυβερνήτες του νησιού κατείχαν αρχικά το αξίωμα του υπάτου και αργότερα του πρωτοσπαθάριου, προτού λάβουν τον τίτλο του πατρικίου από τα μέσα του ένατου αιώνα. Αυτή τη στιγμή, ωστόσο, οι σχέσεις με το Βυζάντιο, αν δεν είχαν διακοπεί εντελώς, είχαν διακοπεί. Λόγω των επιθέσεων των Σαρακηνών τον 9ο αιώνα η Θάρρος εγκαταλείφθηκε υπέρ του Ορίστανο, μετά από περισσότερα από 1.800 χρόνια ανθρώπινης κατοίκησις, ενώ το Κάραλις εγκαταλείφθηκε υπέρ της Σάντα Ιγία και πολλά άλλα παράκτια κέντρα υπέστησαν την ίδια μοίρα. Οι επαφές μεταξύ της Σαρδηνίας και της βυζαντινής αυτοκρατορίας δεν σταμάτησαν, ωστόσο, όπως υποδηλώνεται από την αναφορά των αυτοκρατορικών φρουρών της Σαρδηνίας στο έργο του Κωνσταντίνου Πορφυρογέννητου "Περί βασιλείου τάξεως".
Ο άρχων της Σαρδηνίας είχε στρατιωτική και πολιτική εξουσία.. Το αξίωμα του άρχοντα έγινε προνόμιο μιας συγκεκριμένης οικογένειας που μετέφερε τον τίτλο διαδοχικά από πατέρα σε γιο. Στις αρχές του 11ου αιώνα υπήρχε ένας ενιαίος άρχοντας για ολόκληρο το νησί. [4] Αυτή η κατάσταση άλλαξε τις επόμενες δεκαετίες. Η πρώτη σαφής βεβαίωση της ύπαρξης στη Σαρδηνία τεσσάρων χωριστών βασιλείων είναι στην επιστολή της 14ης Οκτωβρίου 1073 που έστειλε ο Πάπας Γρηγόριος Ζ΄ από την Κάπουα στον Ορζκόκο του Κάλιαρι, στον Ορζκόκο ντ' Αρβορέα, στον Μαριάνο του Τορέ και στον Κωνσταντίνο Γκαλούρα.
Κατά την πρώιμη εποχή αυτών των βασιλείων, στο βασίλειο του Κάλιαρι οι ηγέτες του (Κριτές) ήταν άμεσοι απόγονοι των πρώην Αρχόντων της Σαρδηνίας. Βοήθησαν πολλά βυζαντινά ιδρύματα, συμπεριλαμβανομένης της βυζαντινής ελληνικής γλώσσας, να επιβιώσουν. [7] Μέχρι το τέλος του αιώνα τα ελληνικά είχαν αντικατασταθεί από τα Μεσαιωνικά Λατινικά και στη Σαρδηνία.
Κυβερνήτες της Σαρδηνίας (δουκάτο και αρχοντάτο) είναι γνωστοί οι παρακάτω :
Παραπομπές
Κατηγορία:Δουκάτα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας Κατηγορία:Βυζαντινή Ιταλία Κατηγορία:Πρώην κρατίδια της Ιταλίας
Γρηγόρης Λαμπράκης
Ο Γρηγόρης Λαμπράκης (Κερασίτσα Αρκαδίας, 3 Απριλίου 1912 – Θεσσαλονίκη, 27 Μαΐου 1963) ήταν ιατρός, αθλητής και πολιτικός που δολοφονήθηκε από παρακρατικούς. Η δολοφονία του προκάλεσε διεθνή κατακραυγή για τις αυταρχικές πρακτικές της κυβέρνησης Καραμανλή και των Σωμάτων Ασφαλείας, που αποδείχθηκε ότι όχι μόνο ανέχονταν, αλλά και εξέθρεψαν τον ανεξέλεγκτο παρακρατικό μηχανισμό. Η υπόθεση Λαμπράκη αναζωογόνησε τον Ανένδοτο Αγώνα του Γεωργίου Παπανδρέου και έπαιξε τον πιο σημαντικό ίσως ρόλο στην πτώση της κυβέρνησης Καραμανλή τον ίδιο χρόνο.
Σύντομο βιογραφικό και ιστορικές συνθήκες
Στις εκλογές του Οκτωβρίου 1961 ο Λαμπράκης εξελέγη βουλευτής Πειραιά συνεργαζόμενος με την Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά (ΕΔΑ). Υπήρξε ιδρυτικό μέλος και αντιπρόεδρος της «Ελληνικής Επιτροπής για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη». Στις 21 Απριλίου 1963 αψηφώντας σχετική απαγόρευση της αστυνομίας, πραγματοποίησε την 1η Μαραθώνια πορεία Ειρήνης. Βάδισε το μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής μόνος του, εν μέσω απειλών, πριν τελικά συλληφθεί και κρατηθεί για μερικές ώρες.
Αμέσως μετά μετέβη στο Λονδίνο για να συμπαρασταθεί στους Έλληνες, Κύπριους και Άγγλους διαδηλωτές που ζητούσαν την απελευθέρωση πολιτικών κρατουμένων στην Ελλάδα, ανάμεσα στους οποίους ήταν και η Βρετανίδα σύζυγός του Αντώνη Αμπατιέλου, Μπέτυ Μπάρτλετ Αμπατιέλου. Στόχος των διαδηλωτών ήταν η βασίλισσα Φρειδερίκη, η οποία βρισκόταν στην αγγλική πρωτεύουσα προκειμένου να παραστεί σε βασιλικούς γάμους. Η σύζυγος του Αμπατιέλου ζήτησε ακρόαση από τη Φρειδερίκη, η οποία την αρνήθηκε, παρά τις πιέσεις του Λαμπράκη. Σχεδόν ένα μήνα μετά, στις 22 Μαΐου, καθώς εξερχόταν από συγκέντρωση για την ειρήνη και τον πυρηνικό αφοπλισμό στη Θεσσαλονίκη, δέχτηκε δολοφονική επίθεση από παρακρατικούς. Τραυματίστηκε βαριά και υπέκυψε στα τραύματά του λίγες μέρες μετά.
Η δολοφονία
thumb|300px|Η διαδρομή που ακολούθησε το τρίκυκλο στις οδούς Ελ. Βενιζέλου και Τσιμισκή αμέσως μετά το δολοφονικό χτύπημα, μέχρι το σημείο της σύλληψης των δραστών, λίγο πριν τη διασταύρωση των οδών Τσιμισκή με Αγίας Σοφίας. Και οι δύο αυτοί δρόμοι είναι σήμερα μονόδρομοι, με φορά αντίθετη προς την πορεία του τρίκυκλου.Το βράδυ της 22ας Μαΐου 1963 ο Λαμπράκης μίλησε σε εκδήλωση που διοργάνωσε στη Θεσσαλονίκη η «Επιτροπή για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη». Πριν ακόμα η εκδήλωση ξεκινήσει, πλήθος παρακρατικών και αστυνομικών με πολιτικά είχαν καταλάβει τα γειτονικά πεζοδρόμια, κραυγάζοντας συνθήματα και προπηλακίζοντας όσους προσέρχονταν στην αίθουσα για να πάρουν μέρος σε αυτή. Άλλοι αστυνομικοί, ένστολοι, αν και παρόντες σε μεγάλο αριθμό δεν λάμβαναν κανένα μέτρο για την απώθηση των παρακρατικών, παρά τις διαμαρτυρίες των οργανωτών και του ίδιου του Λαμπράκη, ενός μέλους δηλαδή του ελληνικού κοινοβουλίου. Μάλιστα, ένας παρακρατικός κατόρθωσε να χτυπήσει το Λαμπράκη στο κεφάλι με ρόπαλο κατά την είσοδό του στην αίθουσα της εκδήλωσης, τραυματίζοντάς τον ελαφρά. Σοβαρά, αντίθετα, τραυματίστηκε από τους ανεξέλεγκτους διαδηλωτές ο έτερος παρών αριστερός βουλευτής, Γιώργος Τσαρουχάς.
Με την ολοκλήρωση της εκδήλωσης, ο Λαμπράκης εγκατέλειψε την αίθουσα με πρόθεση να κατευθυνθεί σε κοντινό ξενοδοχείο όπου είχε καταλύσει. Τον ακολούθησαν μόνο δύο σύντροφοί του, καθώς η αστυνομία απέκλεισε το κοινό της εκδήλωσης στο εσωτερικό της αίθουσας, απαγορεύοντας προσωρινά την έξοδο. Ακριβώς εκείνη τη στιγμή, στη διασταύρωση των οδών Ερμού και Ελ. Βενιζέλου και παρά το γεγονός ότι η αστυνομία είχε αποκλείσει όλους τους δρόμους, ένα τρίκυκλο εμφανίστηκε από το πουθενά, πλησίασε το Λαμπράκη με ιλιγγιώδη ταχύτητα και τον έριξε στο έδαφος. Κανείς αστυνομικός δεν κινήθηκε για να εμποδίσει το τρίκυκλο πριν το χτύπημα, να συλλάβει τον οδηγό του μετά, ή ακόμα και να βοηθήσει τον αιμόφυρτο Λαμπράκη. Όπως αποδείχτηκε, το θύμα είχε δεχτεί ισχυρό χτύπημα στο κεφάλι από μεταλλικό αντικείμενο.
Το πιθανότερο είναι ότι οι δράστες της επίθεσης θα είχαν διαφύγει ανενόχλητοι, αν ένας παριστάμενος Θεσσαλονικιός, ο Μανόλης Χατζηαποστόλου (με το παρατσούκλι «Τίγρης») δεν είχε πηδήσει αστραπιαία στην καρότσα του τρίκυκλου. Για ένα περίπου χιλιόμετρο το τρίκυκλο έτρεχε στους δρόμους της Θεσσαλονίκης χωρίς κανένα αστυνομικό ή άλλο όχημα να το καταδιώκει. Ο Χατζηαποστόλου εξουδετέρωσε μετά από σκληρή πάλη το μοναδικό επιβάτη της καρότσας, Μανώλη Εμμανουηλίδη (ήταν αυτός που είχε καταφέρει το θανατηφόρο χτύπημα στο Λαμπράκη) και κατόπιν υποχρέωσε τον οδηγό Σπύρο Γκοτζαμάνη να σταματήσει. Ακολούθησε νέα πάλη αυτή τη φορά ανάμεσα στον Χατζηαποστόλου και τον Γκοτζαμάνη, έως ότου εμφανίστηκε ένας απλός τροχονόμος, ο οποίος μη γνωρίζοντας όσα είχαν προηγηθεί, συνέλαβε τον Γκοτζαμάνη κατόπιν υποδείξεων των περαστικών. Ο Λαμπράκης μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ σε κωματώδη κατάσταση από την οποία δεν εξήλθε ποτέ. Πέθανε τέσσερις μέρες αργότερα.
Σύμφωνα με τη μετέπειτα καταγγελία του Θ. Γρέβια, φοιτητή τότε και υποστηρικτή του Γ. Λαμπράκη, αφότου ο Λαμπράκης μεταφέρθηκε στο ΑΧΕΠΑ, αφέθηκε να πεθάνει. Μιλώντας στην εφημερίδα "Ελευθεροτυπία", ο Γρέβιας δηλώνει χαρακτηριστικά: "Τον άφησαν βαριά τραυματισμένο, χωρίς ορό στο νεκροθάλαμο του νοσοκομείου. Το σχέδιό τους πέτυχε".thumb|300px|Οι αντιδράσεις που προκλήθηκαν από το δολοφονικό χτύπημα και ενώ ο Γρηγόρης Λαμπράκης έπνεε τα λοίσθια. Ο Θ. Γρέβιας περιέγραψε τις στιγμές που ακολούθησαν όταν ο Γρηγόρης Λαμπράκης μεταφέρθηκε σοβαρά τραυματισμένος στο νοσοκομείο."Τα μεσάνυχτα βρισκόμασταν έξω από την κεντρική είσοδο του νοσοκομείου, όταν εξήλθε ένας γιατρός. Απευθύνθηκε σε μας, ρωτώντας αν ήμασταν εκεί για τον Λαμπράκη. Του απαντήσαμε 'ναι'. Είπε ότι χρειαζόταν ένας από μας, γιατί δεν επαρκούσε το νοσηλευτικό προσωπικό. Πήγα εγώ. Κατέβηκα με το γιατρό στο πρώτο υπόγειο. Από ένα μακρόστενο διάδρομο μπήκαμε σε ένα κλειστό θάλαμο. Στην είσοδο βλέπω τη γραμματέα της οργάνωσής μας Καίτη Τσαρουχά, να κρατάει στα χέρια της τον βαρύτατα τραυματισμένο πατέρα της, Γιώργη Τσαρουχά (χτυπήθηκε το ίδιο βράδυ), βουλευτή Καβάλας της ΕΔΑ. Στο βάθος δεξιά ξαπλωμένο ανάσκελα, το σώμα του Γρηγόρη Λαμπράκη."Ο Θ. Γρέβιας σημειώνει ότι ο Λαμπράκης ήταν ζωντανός, αλλά σε κωματώδη κατάσταση. «Ο γιατρός μου ζήτησε να καθίσω σε μια καρέκλα, πίσω από το κεφάλι του, να τοποθετήσω τα χέρια μου στην κάτω σιαγόνα και να κρατώ συνεχώς το κεφάλι του προς τα πίσω και έφυγε. Του είχαν κάνει τραχειοστομία. Δεν ήταν διασωληνωμένος, δεν είχε ορό. Κατά διαστήματα το στήθος του τρανταζόταν από ακανόνιστες εισπνοές και εκπνοές», συνεχίζει ο Θ. Γρέβιας. Ερωτηθείς για τον θάλαμο και το αν υπήρχε άλλος ασθενής εκεί, ο Γρέβιας απάντησε:"«Ο χώρος όπου βρισκόμασταν δεν ήταν θάλαμος νοσηλείας. Ούτε τα κρεβάτια ήταν κρεβάτια νοσηλείας. Το κρεβάτι στο οποίο ήταν ο Λαμπράκης, αποτελούνταν από τρεις ξύλινες σανίδες πάνω σε δύο μεταλλικά 'Π', πιθανότατα νεκροκρέβατο. Μάλλον ήταν ο νεκροθάλαμος του νοσοκομείου»."
Ανακρίσεις
thumb|300px|Η κηδεία του Γρηγόρη Λαμπράκη Το χτύπημα κατά του Λαμπράκη προκάλεσε μια άνευ προηγουμένου πολιτική κρίση, με τα κόμματα της αντιπολίτευσης και το σύνολο του κεντρώου και αριστερού Τύπου να κάνουν λόγο από την πρώτη στιγμή για οργανωμένο σχέδιο δολοφονίας. Η επίσημη αστυνομική εκδοχή αντίθετα, ήταν ότι επρόκειτο για τροχαίο ατύχημα και αυτήν υιοθέτησε αρχικά και η κυβέρνηση της χώρας.
Η σορός του Λαμπράκη μεταφέρθηκε στην Αθήνα, στο ναό του Αγίου Ελευθερίου και εκτέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα, ενώ η νεκρώσιμη ακολουθία έλαβε χώρα στη Μητρόπολη, στις 4 το απόγευμα της 28ης Μαΐου. Την κηδεία παρακολούθησαν όλοι οι αρχηγοί και οι βουλευτές των κομμάτων της αντιπολίτευσης και δεκάδες χιλιάδες λαού.
Ήδη, στη Θεσσαλονίκη είχαν ξεκινήσει οι ανακρίσεις για το «ατύχημα», από τον ανακριτή Χρήστο Σαρτζετάκη και τους εισαγγελείς Δημήτριο Παπαντωνίου και Νίκο Αθανασόπουλο, υπό τη γενική εποπτεία του εισαγγελέα εφετών Παύλου Δελαπόρτα. Αργότερα ο Παπαντωνίου αντικαταστάθηκε από τον εισαγγελέα Στυλιανό Μπούτη. Αν και η ηγεσία της Χωροφυλακής Θεσσαλονίκης έκανε κάθε δυνατή προσπάθεια για να αποκρύψει κρίσιμα στοιχεία και να εκφοβίσει τους μάρτυρες, η ανακριτική ομάδα (παρά τις απροκάλυπτες παρεμβάσεις και πιέσεις που δέχτηκε από τον τότε εισαγγελέα του Αρείου Πάγου και μετέπειτα -το 1967- πρωθυπουργό της χούντας Κωνσταντίνο Κόλλια) κατόρθωσε να στοιχειοθετήσει ότι επρόκειτο για προμελετημένο έγκλημα και να αποκαλύψει τους ηθικούς αυτουργούς του. Έτσι, τους Γκοτζαμάνη και Εμμανουηλίδη ακολούθησαν τρανταχτά ονόματα.
Στο απυρόβλητο της δικαιοσύνης έμεινε ο υπομοίραρχος της Ασφάλειας Δημήτριος Κατσούλης, του τμήματος «Δίωξης Κομμουνιστών». Όπως ισχυρίστηκε ο υπομοίραρχος Εμμανουήλ Καπελώνης, ο Κατσούλης της Ασφαλείας Θεσσαλονίκης ειδοποίησε όλα τα παραρτήματα να στείλουν τους άνδρες τους στον τόπο της συγκέντρωσης και να πάρουν μαζί τους «εθνικόφρονες πολίτες» για ν' αποδοκιμάσουν τους οπαδούς της ειρήνης. Επειδή όμως στο μεταξύ άλλαξε ο τόπος της συγκέντρωσης όπου θα μιλούσε ο βουλευτής, οι περί ων ο λόγος πολίτες εκλήθησαν να μαζευτούν στο Ε΄ Αστυνομικό Τμήμα. Εκεί τους έβγαλε λόγο ο υπομοίραρχος Κατσούλης, ο οποίος, μεταξύ άλλων, τους τόνισε ότι «στόχος μας είναι ο Λαμπράκης». Στο υπόμνημά του ο υπομοίραρχος Καπελώνης ισχυρίστηκε ότι προ των επεισοδίων και της συγκέντρωσης, ο Κατσούλης πέρασε από τα γραφεία της Γενικής Ασφαλείας και δήλωσε κομπορρημονών στους αξιωματικούς: «Σήμερα θα δείτε τι θα γίνει...».
Τελικά, για τον φόνο καταδικάστηκαν οι Γκοτζαμάνης και Εμμανουηλίδης, ενώ ο Γιοσμάς καταδικάστηκε μόνο για διατάραξη της κοινής ειρήνης.
Σημαντικό ρόλο στις αποκαλύψεις έπαιξε και η μαχητική έρευνα και αρθρογραφία τριών δημοσιογράφων που είχαν ανέβει στη Θεσσαλονίκη για να καλύψουν το θέμα: Του Γιώργου Ρωμαίου του Βήματος (μετέπειτα υπουργού του ΠΑΣΟΚ), Γιάννη Βούλτεψη της Αυγής και Γιώργου Μπέρτσου (της τότε μεγάλης σε κυκλοφορία Ελευθερίας των Αθηνών).
Πολιτικές επιπτώσεις
Η κατακραυγή για τη δολοφονία Λαμπράκη και τις αποκαλύψεις για την άμεση εμπλοκή της αστυνομίας, ήταν τόσο μεγάλη που οδήγησε σε παραίτηση της κυβέρνησης Καραμανλή μέσα σε λιγότερο από τρεις βδομάδες από το έγκλημα (11 Ιουνίου 1963), αν και οι ουσιαστικοί λόγοι ήταν η διαφωνία του παλατιού με τους χειρισμούς του Καραμανλή στο συνταγματικό ζήτημα. Σχηματίστηκε άμεσα νέα κυβέρνηση της ΕΡΕ υπό τον Παναγιώτη Πιπινέλη, μετέπειτα υπουργό εξωτερικών της χούντας. Το Σεπτέμβριο ο ανακριτής Χρήστος Σαρτζετάκης σε συμφωνία με τον εισαγγελέα Δελαπόρτα διέταξε την προφυλάκιση των ανώτατων αξιωματικών της χωροφυλακής, διαλύοντας κάθε αμφιβολία στην κοινή γνώμη για την εμπλοκή κράτους και παρακρατικών στη δολοφονία Λαμπράκη. Το Νοέμβριο διεξήχθησαν εθνικές εκλογές τις οποίες κέρδισε η Ένωση Κέντρου. Την ίδια χρονιά ιδρύθηκε η «Νεολαία Λαμπράκη», της οποίας πρώτος πρόεδρος εκλέχτηκε ο Μίκης Θεοδωράκης ενώ, μετά την εκλογική του ήττα, ο Κ. Καραμανλής αποχώρησε από την ενεργό πολιτική δράση αλλά και από τη χώρα, με προορισμό την Ελβετία, αρχικά, για να εγκατασταθεί τελικά στο Παρίσι, αφού προηγουμένως οι σχέσεις του με το παλάτι είχαν διαρραγεί οριστικά.
Η δίκη
Στις 3 Οκτωβρίου του 1966 άρχισε στο Κακουργιοδικείο Θεσσαλονίκης η δίκη των κατηγορουμένων για τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη και τον βαρύ τραυματισμό του Γιώργου Τσαρουχά. Πρόεδρος του δικαστηρίου εκδίκασης της πολύκροτης υπόθεσης ήταν ο εφέτης Ιωάννης Γραφανάκης και εισαγγελέας ο αντεισαγγελέας Εφετών Παύλος Δελαπόρτας. Οκτώ μήνες νωρίτερα είχε εκδοθεί το βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών, με το οποίο παραπέμφθηκαν ως φυσικοί αυτουργοί σε «ανθρωποκτονία εκ προθέσεως» οι Σπύρος Γκοτζαμάνης και Μανώλης Εμμανουηλίδης, ως ηθικοί αυτουργοί ο υπομοίραρχος Εμμανουήλ Καπελώνης και ο Ξενοφών Γιοσμάς, για επικίνδυνες σωματικές βλάβες σε βάρος του Γιώργου Τσαρουχά οι Αντώναρος Πιτσάκος και Χρήστος Φωκάς, για παράβαση καθήκοντος οι αξιωματικοί της Χωροφυλακής Κωνσταντίνος Μήτσου, αντιστράτηγος, Ε. Καμουτσής συνταγματάρχης, Μιχαήλ Διαμαντόπουλος αντισυνταγματάρχης, Κωνσταντίνος Δόλκας και Δημήτριος Σέττας ταγματάρχες και Τρύφων Παπατριανταφύλλου μοίραρχος. Και για διατάραξη της κοινής ησυχίας 23 άτομα, παρακρατικοί, χωροφύλακες κ.α. Το Συμβούλιο Εφετών, όπως το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών, σύμφωνα και με τις προτάσεις του ανακριτή (και πολύ αργότερα Προέδρου της Δημοκρατίας) Χρήστου Σαρτζετάκη και του εισαγγελέα Στυλιανού Μπούτη, είχε απορρίψει τις κατηγορίες που είχαν διατυπωθεί από την πολιτική αγωγή εναντίον πολιτικών προσώπων (Κωνσταντίνου Καραμανλή, Κωνσταντίνου Τσάτσου, Δημήτρη Μακρή, Τρύφωνος Τριανταφυλλάκου κ.α.).
Ο εισαγγελέας Παύλος Δελαπόρτας πρότεινε την ενοχή των 18 από τους 31 κατηγορούμενους (μεταξύ των οποίων τριών από τους έξι αξιωματικούς). Στην αγόρευσή του, είχε ζητήσει την ενοχή των ανώτατων αξιωματικών, λέγοντας: "Σήμερα, εδώ, ένα σύμφυρμα κλεφτών, βιαστών, δοσίλογων και κάθε είδους κακοποιών, εμφανίζεται -προς εθνοκαπηλεία και ανομολόγητους ιδιοτελείς σκοπούς- ως προστάτης κοινωνικών καθεστώτων, ως φύλακας ιερών και οσίων και ως Κέρβερος του νόμου και της τάξης. Τι άλλο έπρεπε να περιμένει κανείς απ' αυτό πλην του ότι θα εξελισσόταν σε κακοήθη νεοπλασία της κοινωνίας;"Στις 28 Δεκεμβρίου, έπειτα από 12ωρη σύσκεψη των 10 ενόρκων που διήρκεσε από τις 10:45 το πρωί ως τις 10:45 τη νύχτα, ο προϊστάμενος των ενόρκων Δ. Τούσας διάβασε την απόφασή τους: "Όχι. Δεν είναι ένοχοι οι Σπ. Γκοτζαμάνης και Εμμ. Εμμανουηλίδης ότι την 22αν Μαΐου 1963 εκ προθέσεως απέκτειναν τον βουλευτήν Γρ. Λαμπράκην, επιβαίνοντες τρικύκλου, με οδηγόν τον πρώτον, το οποίον επέπεσε κατ' αυτού και ότι δι' αμβλέος οργάνου έπληξαν τούτον εις την κεφαλήν. Δια παμψηφίας οι ένορκοι απεφάνθησαν ότι: Όχι. Δεν είναι ένοχοι οι Εμμ. Καπελώνης και Ξεν. Γιοσμάς δι' ηθικήν αυτουργίαν εις την προαναφερθείσαν πράξιν. Δια της νομίμου πλειοψηφίας εγένετο δεκτόν ότι: Ναι. Είναι ένοχος ο Σπ. Γκοτζαμάνης διότι εκ προθέσεως επροξένησε σωματικήν κάκωσιν δια τρικύκλου που ωδήγει ο ίδιος και επέπεσε κατά του Λαμπράκη και του επροξένησε τραύμα -ουχί δι' αμβλέος οργάνου, αλλά δια του τρικύκλου- εις την κεφαλήν, εκδοράς εις τους πόδας και εκχυμώσεις εις τους οφθαλμούς, τον περιήγαγεν εις πλήρη αφασίαν και του προεκάλεσε σωματικήν βλάβην, η οποία επέφερε τον θάνατον. Ναι. Εσκόπει ο Γκοτζαμάνης να προκαλέση βαρείαν σωματικήν βλάβην εις τον Λαμπράκην... Όχι. Οι αξιωματικοί Κ. Μήτσου, αντιστράτηγος ε.α., Ευθ. Καμουτσής, συνταγματάρχης ε.α., Μ. Διαμαντόπουλος, αντισυνταγματάρχης ε.α., Κ. Δόλκας, αντισυνταγματάρχης ε.α., Δ. Σέττας, ταγματάρχης και Τρ. Παπατριανταφύλλου, μοίραρχος, δεν είναι ένοχοι δια παράβασιν καθήκοντος..."«Η ετυμηγορία εις ωρισμένα σημεία ομοιάζει με φως που δίδει εξηντλημένη στήλη ηλεκτρικού φακού», χαρακτήρισε την απόφαση των ενόρκων ο εισαγγελέας Παύλος Δελαπόρτας.
Με βάση αυτή την ετυμηγορία των ενόρκων το δικαστήριο επέβαλε τις ακόλουθες ποινές: στον Γκοτζαμάνη κάθειρξη 11 ετών, στον Εμμανουηλίδη κάθειρξη 8½ ετών, στον Χρ. Φωκά φυλάκιση 15 μηνών, στον Ξ. Γιοσμά φυλάκιση ενός έτους. Μικρότερες ποινές -για «διατάραξιν οικιακής ειρήνης»- στους Γ. Λεονάρδο, Γ. Ντόγκα, Κ. Παραπάρα, Ο. Κοντουλέα και Ν. Παπαδόπουλο.
Ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος σε μακρές δηλώσεις του, στις 30 Δεκεμβρίου του 1966, ανέφερε μεταξύ άλλων: «Επί τρία έτη και επτά μήνας διεσύρθη το όνομα της Ελλάδος. Και τώρα έρχεται, μάλιστα, η Ελληνική Δικαιοσύνη και αποκρούει, εις την περίπτωσιν του Λαμπράκη, τον εκ προθέσεως φόνον; Τι να είπω δια την ανίερον εκμετάλλευσιν του τραγικού τέλους ενός ατυχούς συναδέλφου (...) προς τον εθνικώς και ηθικώς απαράδεκτον σκοπόν της ενσταλάξεως εις τας αθώας ψυχάς ανίδεων Ελληνοπαίδων του δηλητηρίου του μίσους κατά του Κράτους, κατά των Σωμάτων Ασφαλείας και κατά παντός θεσμού;».
Οι συνήγοροι πολιτικής αγωγής εκτοπίστηκαν μετά το πραξικόπημα του 1967 στη Γυάρο ενώ και ο ανακριτής Χρήστος Σαρτζετάκης συνελήφθη και φυλακίστηκε για μήνες. Αργότερα, το 1985, ο Σαρτζετάκης εκλέχτηκε Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας.
Περισσότερες πληροφορίες
Πλήθος στοιχείων έχουν καταγραφεί στην αρθρογραφία εφημερίδων.
Σημειώσεις
<references group="Σ" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΔΑ Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του άλματος εις μήκος Κατηγορία:Άλτες του μήκους Κατηγορία:Βουλευτές Πειραιά Κατηγορία:Πολιτικές δολοφονίες Κατηγορία:Έλληνες θύματα δολοφονικών ενεργειών Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Γυναικολόγοι Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1936 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων των Βαλκανικών Αγώνων Στίβου Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών
Κοινότητα Μάρθας
Η Κοινότητα Μάρθας είναι κοινότητα του Δήμου Βιάννου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 148Α - 13/06/1925 με την απόσπαση του οικισμού Μάρθα από την κοινότητα Εμπάρου και τον ορισμό του ως έδρα της. Περιλαμβάνοντας μόνον την έδρα της, έχει 178 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και εκπροσωπείται από τον πρόεδρο κ. Κωνσταντίνο Μαργαριτάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της: μικρογραφία|433x433px|Η κοινότητα σε σχέση με τον δήμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Βιάννου
Λυκούργος (ρήτορας)
Ο Λυκούργος (390 π.Χ. - 324 π.Χ.) ήταν Αθηναίος πολιτικός και ρήτορας που συμπεριλαμβάνεται στον «Κανόνα των δέκα αττικών ρητόρων».
Βίος του Λυκούργου
Καταγόταν από τη διακεκριμένη αθηναϊκή οικογένεια των Ετεοβουταδών και ήταν γιος του Λυκόφρονος. Αρχικά αφοσιώθηκε στη μελέτη της φιλοσοφίας στη σχολή του Πλάτωνα, αργότερα όμως έγινε μαθητής του Ισοκράτη. Εισήλθε στην πολιτική ζωή σε σχετικά μικρή ηλικία.
Στη δεκαετία 350 π.Χ.-340 π.Χ. συντάχτηκε με το αντιμακεδονικό κόμμα στην Αθήνα όπως και ο ρήτορας Δημοσθένης. Γόνος παλιάς αθηναϊκής οικογένειας, ακολούθησε τις αρχές που χαρακτήριζαν τους παλαιούς Αθηναίους: προσήλωση στη θρησκεία και τους θεούς της πόλης, λιτότητα στον ιδιωτικό βίο, αμείλικτη στάση απέναντι σ' εκείνον που πρόδιδε την πόλη ή παρέβαινε τους καθιερωμένους ηθικούς και πολιτικούς κανόνες. Αντίθετα με τον Υπερείδη, που ήταν γνωστός για τον έκλυτο βίο του, ο Λυκούργος διήγε βίο ασκητικό και από εκει αντλούσε το δικαίωμα να εμφανίζεται συχνά ως διώκτης κάθε παρεκτροπής. Για πολλά χρόνια ο Λυκούργος ήταν ένα είδος ανελέητου τιμωρού μέσα στην πόλη των Αθηνών.
Ανέλαβε ακόμα επί 12 χρόνια (338 π.Χ.-326 π.Χ.) διάφορες διοικητικές θέσεις που είχαν να κάνουν με τη διαχείριση των δημόσιων οικονομικών (ταμίας) καθώς και την ευθύνη για τα δημόσια έργα: επισκεύασε τα τείχη, οικοδόμησε το Παναθηναϊκό Στάδιο για τους αθλητικούς αγώνες, έχτισε ωδείο, φρόντισε να κτιστούν οι νεώσοικοι για τα πολεμικά πλοία, που έφταναν περίπου τα 300. Κατασκευάστηκαν επίσης πολλά όπλα, που φυλάχτηκαν σε σκευοθήκες και στην Ακρόπολη.
Πολλές φορές εμφανιζόταν ως δημόσιος κατήγορος εναντίον διάφορων δημόσιων λειτουργών που είχαν βλάψει τα συμφέροντα της πόλης. Η ευσυνειδησία του στην άσκηση των καθηκόντων του συνέβαλε στην αύξηση των δημοσίων εσόδων στα 1200 τάλαντα. Η δραστηριότητά του και το ενδιαφέρον του για την αύξηση της ασφάλειας και του κύρους της Αθήνας έκαναν τους συμπολίτες του να τον τιμήσουν τόσο, που όταν το 335 π.Χ. ο Μέγας Αλέξανδρος απαίτησε την παράδοσή του μαζί με άλλους εννέα ηγέτες της αντιμακεδονικής παράταξης, αρνήθηκαν να τον παραδώσουν.
Πολλοί πρόγονοί του κατείχαν ανώτερες ιερατικές θέσεις στην Αθήνα, όπως για παράδειγμα του ιερέα του Ποσειδώνα στο Ερεχθείο και της Αθηνάς Πολιάδος. Ο ίδιος τίμησε ιδιαίτερα τον θεό Διόνυσο, φροντίζοντας μέσω των κρατικών αξιωμάτων που είχε να ξαναχτιστεί το Θέατρο του Διονύσου στις παρυφές της Ακρόπολης με πέτρα, από ξύλινη κατασκευή που ήταν μέχρι τότε. Σ' αυτό επίσης εγκατέστησε και αγάλματα των τριών σημαντικότερων αθηναίων τραγικών ποιητών, του Αισχύλου, του Σοφοκλή (προτομή που σήμερα βρίσκεται στο μουσείο του Λατερανού στη Ρώμη) και του Ευριπίδη. Προσπάθησε ακόμα να διαφυλάξει ακέραιο το έργο των τραγικών ποιητών από διάφορες προσθήκες ή διασκευές που έκαναν στο κείμενο κυρίως οι ηθοποιοί. Ο Ψευδο-Πλούταρχος αναφέρει πως ο Λυκούργος, προς τα τέλη της τρίτης δεκαετίας του 4ου π.Χ. αι. (330 π.Χ.), και ενώ είχε την εποπτεία της αθηναϊκής λατρείας, με νόμο-ψήφισμα που πρότεινε ο ίδιος, φρόντισε να συνταχθεί ένα κρατικό αντίγραφο των τραγωδιών και απαγόρευσε στους ηθοποιούς να κάνουν αλλαγές. Πιθανώς εκείνο το επίσημο αντίγραφο του Λυκούργου ήταν το χειρόγραφο, για το όποιο μαθαίνουμε από τον Γαληνό στο Υπόμνημα στις Επιδημίες ότι το απόκτησε από τους Αθηναίους ο Πτολεμαίος Γ' Ευεργέτης με όχι πολύ τίμια μέσα.
Κατά Λεωκράτους
Σώθηκε μέχρι σήμερα μόνο ένας λόγος του, ο Κατά Λεωκράτους, τον οποίο εκφώνησε ο ίδιος στο δικαστήριο, και ασήμαντα αποσπάσματα από μερικούς άλλους. Ο Λεωκράτης, ένας πλούσιος αθηναίος πολίτης, εγκατέλειψε την Αθήνα το 338 π.Χ. μετά την ήττα των Αθηναίων στη Χαιρώνεια, χωρίς να συμμεριστεί τους κινδύνους που διέτρεχε η πατρίδα του κι από φόβο πως αυτή θα κυριευθεί· στη Ρόδο, όπου με τα υπάρχοντά του κατέφυγε, διέδιδε ότι η Αθήνα έπεσε στα χέρια των Μακεδόνων. Θέλησε να επιστρέψει πίσω σ' αυτήν το 331 π.Χ..