cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παλάτι του Μπαχτσισαράι
Μεγάλο Τζαμί του Χαν
Αποτελείται από μια τρίκλιτη πλατεία που χρησιμοποιείται ως αίθουσα προσευχής καλυμμένη με ισχίο, νάρθηκα και στοές που βλέπουν ανατολικά και δυτικά. Δύο συμμετρικοί οκταγωνικοί μιναρέδες ανεβαίνουν μέσω των στοών. έχουν ύψος είκοσι οκτώ μέτρα και έχουν κωνικά καλύμματα και φινιρίνια. Ένα θολωτό τετραγωνικού σχήματος είναι προσαρτημένο στη βορειοανατολική γωνία του τζαμιού. Πιστεύεται ότι ένας μεντρεσές που χτίστηκε από τον Χαν Αρσλάν Γκιράι το 1750 συνόδευε το ανατολικό τείχος. Το τζαμί εισέρχεται από μια πύλη που βλέπει βόρεια. Στο εσωτερικό, ένα μπαλκόνι είναι προσαρτημένο σε τρεις από τους τέσσερις τοίχους, μέρος του οποίου χωρίζεται για το καταφύγιο του Χαν. Οι μελετητές υποστηρίζουν ότι το τζαμί ήταν αρχικά στεγασμένο με τρούλους διαφόρων μεγεθών.
Τομ Γουόπατ
Φιλμογραφία
2010 	Jonah Hex 	Colonel Slocum
Παλάτι του Μπαχτσισαράι
Μικρό Τζαμί του Χαν
Το Μικρό Τζαμί του Χαν βρίσκεται στο κεντρικό κτήριο και σχεδιάστηκε για μέλη της οικογένειας του Χαν και σημαντικούς αξιωματούχους. Η κατασκευή του μικρού τζαμιού χρονολογείται από τον 16ο αιώνα και οι πίνακες στο τζαμί χρονολογούνται από τον 17ο και τον 18ο αιώνα. Στο νότιο τείχος βρίσκεται το μιχράμπ, το πάνω μέρος του οποίου χωρίζεται σε επτά διακοσμημένες ζώνες, συμβολίζοντας τα επτά επίπεδα του ουρανού. Πάνω από το μιχράμπ είναι ένα παράθυρο βιτρού, το οποίο δείχνει τη σφραγίδα του Σουλεϊμάν (εξάγραμμο). Στους τοίχους του μικρού τζαμιού είναι χαραγμένες εικόνες από βάρκες με πανιά, άλογα και ιππείς.
Τομ Γουόπατ
Φιλμογραφία
2010 	Main Street 	Frank 	Father of Mary Saunders
Παλάτι του Μπαχτσισαράι
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Κριμαία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Κριμαία
Τομ Γουόπατ
Φιλμογραφία
2012–16 Longmire 	Sheriff Jim Wilkins 	5 episodes
2012 	Django Unchained 	Marshall Gill Tatum
2012 	Mariachi Gringo 	Ron
2013 	Lovestruck: The Musical 	Ryan Hutton 	Mirabella's Father
2015 	Lost Cat Corona 	Jimmy Pipes
2016 	Fair Haven 	Richard Grant
Δισκογραφία
Χρονιά 	Άλμπουμ
1981 	The Dukes of Hazzard (soundtrack)
1983 	Tom Wopat 1987 	A Little Bit Closer
1988 	Don't Look Back 1991 	Learning to Love
1995 	Hands On 2000 	The Still of the Night
2005 	Tom Wopat Sings Harold Arlen: Dissertation on the State of Bliss
2009 	Consider it Swung
2013 	I've Got Your Number
2014 	Home for Christmas (with John Schneider)
Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές
Κρήτου Τέρρα
Η Κρήτου Τέρρα είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Αλλοτευθίς
Η αλλοτευθίς (Alloteuthis) είναι γένος καλαμαριού, που παλαιότερα το ενέτασσαν στο γένος Loligo (το «καλαμάρι-μολυβάκι»), αλλά τόσο μοριακές, όσο και μορφολογικές-ανατομικές αναλύσεις υποστηρίζουν τον διαχωρισμό τους. Η αλλοτευθίς είναι από τα κυρίως φαγώσιμα από τον άνθρωπο καλαμάρια.
Οι αλλοτευθίδες είναι μικρά καλαμάρια, αλλά φέρουν ένα πολύ μακρύ και λεπτό νηκτικό πτερύγιο, πάνω από το μισό του σώματος σε μήκος και μυτερό προς τα πίσω. Επιπλέον, τα είδη του γένους διαθέτουν οκτώ συλληπτήριους βραχίονες («πλοκάμια»), που είναι κοντοί και λεπτοί. Κολυμπούν πολύ γρήγορα. Στις γαλλικές ακτές του Ατλαντικού Ωκεανού, όπου είναι πολύ συνηθισμένο, είναι γνωστό με τη γαλλική ονομασία «petit encornet».
Είδη
Σήμερα αναγνωρίζονται γενικώς τα εξής τρία είδη αλλοτευθίδος :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αλλοτευθις
Κρήτου Μαρόττου
Η Κρήτου Μαρόττου είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Σκουρτού Αιτωλοακαρνανίας
Γεωγραφία
Η Σκουρτού βρίσκεται δυτικά της λίμνης Οζερός σε απόσταση 18,5 χλμ. ΒΔ. από τον Αστακό και 30 χλμ Δ. από το Αγρίνιο. Είναι κτισμένη στους πρόποδες του κάστρου των Δηριέων από το οποίο σώζονται τα τείχη, οι πύλες της αρχαίας πόλης και τα αρχαία πηγάδια που ονομάζονται "δίδυμα". Το κάστρο θεωρείται μία απ τις παλαιότερες οχυρώσεις της Ακαρνανίας.
Ιερά Μονή Λιγοβιτσίου
Το μοναστήρι βρίσκεται βορειοανατολικά του χωριού, προς τη λίμνη και εξωτερικά έχει φρουριακή μορφή. Το καθολικό του είναι τρίκλιτος σταυροειδής ναός με τρούλο αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Από εντοιχισμένη πλάκα που υπάρχει χρονολογείται στα 1737. Την περίοδο της Επανάστασης του 1821 έπαιξε σημαντικό ρόλο στην περιοχή και χρησίμευε ως έδρα των στρατηγείων του Γεώργιου Καραϊσκάκη και του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου. Το 1833, την εποχή της βασιλείας του Όθωνα μετά από διάταγμά του η περιουσία του (όπως και πολλών άλλων μοναστηριών) εκποιήθηκε και διασκορπίστηκε, ακολουθώντας έτσι περίοδος παρακμής και εγκατάλειψης. Το 1983 ξεκίνησε αποκατάσταση - ανακαίνιση του μοναστηριού, αγιογράφηση του καθολικού, κατασκευή πολλών βοηθητικών χώρων και επαναλειτουργίας του ως γυναικεία μονή.
Βελανιδόδασος Ξηρομέρου
Ανατολικά και νότια του χωριού βρίσκεται το Βελανιδόδασος Ξηρομέρου που θεωρείται το πιο συγκροτημένο δάσος βελανιδιάς (Quercus macrolepis) στην Ελλάδα και έχει χαρακτηριστεί ως τοπίο ιδιαίτερου φυσικού κάλους - ΤΙΦΚ. Πρόκειται για την λοφώδη ασβεστολιθική περιοχή μεταξύ των χωριών Σκουρτού, Πρόδρομος, Στρογγυλοβούνι, Παλαιομάνινα, Ρίγανη, Γουριώτισσα και της λίμνης Οζερού.
Έχουν καταγραφεί βελανιδιές με ηλικία μέχρι 800 ετών και σύμφωνα με το Τμήμα Διαχείρισης Περιβάλλοντος και Φυσικών Πόρων του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων καταγράφτηκαν στην περιοχή 256 γηγενή φυτά με περισσότερο σπάνια και ενδιαφέροντα είδη αποικίες της παιώνιας (Paeonia mascula russoi) και ποικιλία από άγριες ορχιδέες που περιλαμβάνουν την Ophrys reinholdii και την Ophrys helenae.
Διοικητικά
Ως οικισμός αναφέρεται το 1836 να προσαρτάται στον τότε δήμο Μαραθιάς και εν συνεχεία στο δήμο Αστακού. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 αποσπάται από το δήμο Αστακού και ορίζεται έδρα της κοινότητας Σκουρτούς. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, αποτελεί τη τοπική κοινότητα Σκουρτούς που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αστακού του Δήμου Ξηρομέρου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 228 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ξηρομέρου
Πρωτοστόμια
Τα πρωτοστόμια (Protostomia) είναι μεγάλη ομάδα ζώων του κλάδου και υποβασιλείου των αμφίπλευρων ευμετάζωων, δηλαδή των πιο εξελιγμένων ζώων. Η αρχαίας ελληνικής ετυμολογίας ονομασία των πρωτοστόμιων προήλθε από το ότι κατά την ανάπτυξη των εμβρύων τους, ο πρωκτός σχηματίζεται αφού έχει σχηματισθεί το στόμα τους, δηλαδή το στόμα σχηματίζεται πρώτο (proto-). Αδελφός κλάδος είναι τα δευτεροστόμια (Deuterostomia). Η πιο γνωστή κατηγορία πρωτοστόμιων και η πιο επιτυχημένη εξελικτικά, είναι τα αρθρόποδα με τα έντομα, καθώς περιλαμβάνουν περισσότερο από το 80% όλων των ειδών ζώων (όχι μόνο των πρωτοστόμιων), και ακολουθούν τα μαλάκια. Τα πρωτοστόμια αποκαλούνται και σχιζοκοιλώματα (schizocoelomates) επειδή παρουσιάζουν συνήθως σχιζοκοιλία κατά την εμβρυϊκή τους ανάπτυξη.
Η πρωτοστομία
Τα έμβρυα των πρωτοστομίων και των δευτεροστομίων διαφέρουν και σε αρκετά άλλα ως προς την ανάπτυξή τους. Σε πολλά πρωτοστόμια (κλάδος των σπιραλίων) οι χωρισμοί των διάφορων στρώσεων των κυττάρων του εμβρύου γίνονται σπειροειδώς και όχι ακτινικώς, όπως στα δευτεροστόμια. Αυτό συμβαίνει επειδή τα χωρικά επίπεδα στα οποία συμβαίνει η κυτταρική διαίρεση σχηματίζουν πλάγια γωνία με τον βασικό πολικό άξονα, ενώ στα δευτεροστόμια είναι είτε παράλληλα, είτε κάθετα ως προς αυτόν. Επίσηςοι δευτερεύουσες κοιλότητες του σώματος (κοιλώματα) σχηματίζονται γενικώς με σχιζοκοιλία, όπου το κοίλωμα δημιουργείται από μια συμπαγή μάζα εμβυϊκού ιστού που αποχωρίζεται από το υπόλοιπο, αντί με εντεροκοιλία, όπου δημιουργείται από αναδιπλώσεις προς τα μέσα των τοιχωμάτων.
Εξέλιξη
Ο κοινός πρόγονος όλων των πρωτοστόμιων και δευτεροστόμιων ήταν σύμφωνα με τις ενδείξεις ένα υδρόβιο ζώο που έμοιαζε με σκουλήκι και ζούσε κατά την Εδιακρανική περίοδο. Οι δύο κλάδοι απέκλιναν μεταξύ τους πριν από περίπου 600 εκατομμύρια έτη. Τα αρχικά πρωτοστόμια εξελίχθηκαν σε περισσότερα από 1,1 εκατομμύριο είδη που ζουν σήμερα, έναντι περίπου 60 χιλιάδων ειδών των δευτεροστόμιων.
Ταξινομική
Τα πρωτοστόμια υποδιαιρούνται σε δύο μεγάλες κατηγορίες: τα εκδυσόζωα και τα λοφοτροχόζωα ή τα σπιράλια. Θεωρούνται σήμερα είτε υπερσυνομοταξία (όπως τα δευτεροστόμια), είτε ως ανώτερος της υπερσυνομοταξίας κλάδος, καθώς παρουσιάζουν μεγαλύτερη ποικιλία από τα δευτεροστόμια και κυρίως περισσότερα επίπεδα διαδοχικών υποκατηγοριών. Σύμφωνα με τη δεύτερη εκδοχή, υποδιαιρούνται σήμερα ως εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πρωτοστο
Αποπληθωριστής ΑΕΠ
Στα οικονομικά, ο αποπληθωριστής ΑΕΠ είναι ένας αριθμοδείκτης του επιπέδου των τιμών παραγωγής, τελικών αγαθών και υπηρεσιών σε μια οικονομία σε ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Το ΑΕΠ αντιπροσωπεύει το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν, τη συνολική νομισματική αξία όλων των τελικών αγαθών και υπηρεσιών που παράγονται στην επικράτεια μιας χώρας για μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο.
Όπως ο δείκτης τιμών καταναλωτή (ΔΤΚ), ο αποπληθωριστής του ΑΕΠ είναι ένα μέτρο του πληθωρισμού/αποπληθωρισμού των τιμών σε σχέση με ένα συγκεκριμένο διάστημα. ο αποπληθωριστής ΑΕΠ του ίδιου του έτους βάσης είναι ίσος με 100. Μετρά τις μεταβολές των τιμών των αγαθών και υπηρεσιών που παράγονται σε μια οικονομία μεταξύ δύο διαφορετικών περιόδων αναφοράς.
Ο τύπος του αποπληθωριστή ισούται με το Ονομαστικό ΑΕΠ δια το Πραγματικό επί το 100.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικονομικά
Πούσι (ποιητική συλλογή)
Το Πούσι είναι μία ποιητική συλλογή του Έλληνα ποιητή Νίκου Καββαδία, η οποία πρωτοκυκλοφόρησε το 1947, από τις εκδόσεις ''Ἀ. Καραβίας'', και περιέχει 14 ποιήματα. Στη συνέχεια υπήρξαν άλλες τρεις εκδόσεις, με την τελευταία να είναι από τις εκδόσεις Άγρα. Πρόκειται για τη δεύτερη ποιητική συλλογή του Καββαδία, αλλά και γενικότερα το δεύτερο βιβλίο του που εκδόθηκε, με το Μαραμπού (1933) να προηγείται και το Τραβέρσο (1975) να έπεται. Πέρα από τις αφιερώσεις που πιθανώς έχει το εκάστοτε ποίημα, η συλλογή είναι αφιερωμένη στην αδελφή του, Έλγκα Καββαδία.
Η θεματολογία της συλλογής δεν είναι διαφορετική από τις άλλες δύο ποιητικές συλλογές του Καββαδία. Επίκεντρο του παραμένει η ζωή του ναυτικού, η θάλασσα καθώς και τα βιώματά του στα καράβια. Επίσης, και το λεξιλόγιο παραμένει ίδιο, αναφέροντας διάφορους ναυτικούς όρους, όπως το kuro siwo, τον Πυξίδα, μπαργκέτα, τουρκετί κ.ά. Όπως συνέβη και στο Μαραμπού και στο Τραβέρσο, πολλά ποιήματά του μελοποιήθηκαν, κυρίως από τον Θάνο Μικρούτσικο, ενδεικτικά, ποιήματα που μελοποιήθηκαν από την εν λόγω συλλογή είναι το «Kuro Siwo», το «Αρμίδα», το «Federico Garcia Lorca», καθώς και το «Θεσσαλονίκη», μεταξύ άλλων.
Για τα σαράντα χρόνια από τον θάνατο του Καββαδία, οι Εκδόσεις Άγρα, τύπωσαν ξανά την πρώτη κυκλοφορία της συλλογής, της οποίας το κάθε ποίημα είναι φιλοτεχνημένο με έργα Ελλήνων ζωγράφων-χαρακτών, οι οποίοι το έκαναν λόγω «αγάπης τους για το έργο του ποιητή». Έργα του Γιάννη Τσαρούχη, του Γιάννη Μόραλη, του Γιώργου Βακαλό και άλλων, κοσμούν αυτή την έκδοση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έργα του Νίκου Καββαδία Κατηγορία:Νεοελληνικές ποιητικές συλλογές
Τζορτζ Κέιλι
Ο Σερ Τζορτζ Κέιλι, 6ος Βαρονέτος (George Cayley, 27 Δεκεμβρίου 1773 – 15 Δεκεμβρίου 1857) ήταν Άγγλος μηχανικός και ένας από τους σημαντικότερους ανθρώπους στην ιστορία της αεροναυτικής. Πολλοί τον θεωρούν ως τον πρώτο πραγματικό επιστημονικό εναέριο ερευνητή και τον πρώτο άνθρωπο που κατανόησε τις βασικές αρχές και δυνάμεις της πτήσης.
Το 1799 όρισε την έννοια του σύγχρονου αεροπλάνου ως ιπτάμενη μηχανή σταθερών πτερύγων με ξεχωριστά συστήματα για άνωση, πρόωση και έλεγχο. Ήταν πρωτοπόρος της αεροναυτικής μηχανικής και μερικές φορές αναφέρεται ως ο «πατέρας της αεροπορίας». Ανακάλυψε και ταυτοποίησε τις τέσσερις δυνάμεις που ενεργούν σε ένα βαρύτερο από τον αέρα ιπτάμενο όχημα: βαρύτητα, άνωση, αντίσταση και πρόωση. Το σχέδιο του σύγχρονου αεροπλάνου βασίζεται σε αυτές τις ανακαλύψεις και στην σημασία των κυρτών πτερύγων, που επίσης ταυτοποιήθηκαν από τον Κέιλι. Κατασκεύασε το πρώτο μοντέλο αεροπλάνου που μπόρεσε να πετάξει ενώ επίσης αναπαρέστησε τα στοιχεία της κάθετης πτήσης. Σχεδίασε το πρώτο ανεμόπτερο το οποίο μπορούσε με αξιοπιστία να μεταφέρει στον αέρα έναν άνθρωπο. Προέβλεψε ορθά πως η σταθερή πτήση δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί μέχρι την εξέλιξη μιας ελαφροβαρούς μηχανής η οποία θα παρείχε επαρκή πρόωση και άνωση. Οι αδελφοί Ράιτ αναγνώρισαν την σημασία των ανακαλύψεων του στην εξέλιξη της αεροπορίας.
Ο Κέιλι εκπροσωπούσε το κόμμα των Φιλελευθέρων ως βουλευτής του Σκαρμπόροου στο Κοινοβούλιο της Μεγάλης Βρετανίας από το 1832 έως το 1835, και το 1838 συνέβαλε στην ίδρυση του πρώτου Πολυτεχνικού Ιδρύματος του Ηνωμένου Βασιλείου, του Βασιλικού Πολυτεχνικού Ιδρύματος (πλέον Πανεπιστήμιο του Ουεστμίνστερ), του οποίου υπήρξε πρόεδρος για πολλά χρόνια. Αποτέλεσε ιδρυτικό μέλος της Βρετανικής Εταιρείας για την Πρόοδο της Επιστήμης και ήταν μακρινός ξάδελφος του μαθηματικού Άρθουρ Κέιλι.
Γενικά έργα μηχανικής
Ο Κέιλι, από το Μπρόμπτον επί του Σόουντον, πλησίον του Σκαρμπόροου του Γιορκσάιρ, κληρονόμησε το Μπρόμπτον Χολ, το Γουάιντεϊλ Χολ και άλλα κτήματα μετά τον θάνατο του πατέρα του, του 5ου βαρονέτου. Έχοντας καταληφθεί από την αισιοδοξία της εποχής του, ασχολήθηκε με πληθώρα έργων μηχανικής. Μεταξύ των πολλών αντικειμένων που ανέπτυξε είναι οι σωσίβιες λέμβοι αυτο-ανόρθωσης, οι τροχοί με ακτίνες, ο «Παγκόσμιος Σιδηρόδρομος» (η ορολογία που χρησιμοποίησε για τις ερπύστριες), αυτόματη σηματοδότηση για σιδηροδρομικές διαβάσεις, ζώνες ασφαλείας, ελικόπτερα μικρής κλίμακας, και ένα είδος πρωτότυπου κινητήρα εσωτερικής καύσης που τροφοδοτούνταν με πυρίτιδα. Πρότεινε πως η κατασκευή ενός πιο πρακτικού κινητήρα θα μπορούσε να γίνει με την χρήση αέριων ατμών αντί για πυρίτιδα, προβλέποντας έτσι τον σύγχρονο κινητήρα εσωτερικής καύσης. Επίσης συνέβαλε στους τομείς της προσθετικής, των αεροκινητήρων, του ηλεκτρισμού, της αρχιτεκτονικής θεάτρων, της βλητικής, της οπτικής και της εκσκαφής γης, ενώ είχε την πεποίθηση πως αυτές οι πρόοδοι θα έπρεπε να είναι διαθέσιμες ελεύθερα.
Ιπτάμενες μηχανές
thumb|upright| thumb|upright|Το ανεμόπτερο του Κέιλι στο Mechanics Magazine, 1852 Κυρίως μνημονεύεται για τις πρωτοποριακές σπουδές και πειράματα που πραγματοποίησε με ιπτάμενες μηχανές, συμπεριλαμβανομένου του λειτουργικού, πηδαλιουχούμενου ανεμόπτερου που σχεδίασε και κατασκεύασε. Έγραψε μια μνημειώδη πραγματεία τριών μερών με τίτλο "On Aerial Navigation" («Περί Αεροπλοΐας», 1809–1810), η οποία δημοσιεύθηκε στο Journal of Natural Philosophy, Chemistry and the Arts του Νίκολσον. Η ανακάλυψη των σχεδίων στα σημειωματάρια του Κέιλι το 2007 (τα οποία βρίσκονται στην Βιβλιοθήκη της Βασιλικής Αεροναυτικής Εταιρείας) αποκάλυψε πως ακόμη και στο σχολείο ο Κέιλι ανέπτυσσε τις ιδέες του σχετικά με τις θεωρίες της πτήσης. Έχει υποστηριχθεί πως αυτές οι εικόνες υποδηλώνουν πως ο Κέιλι ταυτοποίησε την αρχή των επιφανειών δημιουργίας άνωσης από το 1792. Για να μετρήσει την αντίσταση που ασκείται σε αντικείμενα με διαφορετικές ταχύτητες και γωνίες προσβολής, κατασκεύασε αργότερα μια «συσκευή περιστρεφόμενου βραχίονα», η οποία ήταν εξέλιξη μιας προγενέστερης εργασίας του στην βλητική και την αντίσταση του αέρα. Ακόμη πειραματίστηκε με περιστρεφόμενα τμήματα πτερύγων στα κλιμακοστάσια του Μπρόμπτον Χολ.
Τα πειράματα αυτά τον οδήγησαν στην ανάπτυξη μιας αποτελεσματικής κυρτής αεροτομής και στην ταυτοποίηση των τεσσάρων διανυσματικών δυνάμεων που επηρεάζουν ένα αεροσκάφος: πρόωση, άνωση, αντίσταση, και βαρύτητα. Ανακάλυψε την σημασία της δίεδρης γωνίας για την πλευρική σταθερότητα κατά την διάρκεια της πτήσης και σκόπιμα έθεσε το κέντρο βάρους πολλών εκ των μοντέλων του αρκετά χαμηλότερα από τις πτέρυγες για τον σκοπό αυτό. Οι αρχές αυτές επηρέασαν την εξέλιξη των αιωρόπτερων. Ως αποτέλεσμα των ερευνών του σε πολλές θεωρητικές όψεις της πτήσης, πολλοί τον αναγνωρίζουν πλέον ως τον πρώτο αεροναυτικό μηχανικό. Η έμφαση του στην ελαφρότητα τον οδήγησε στην εφεύρεση μιας νέας μεθόδου κατασκευής ελαφροβαρών τροχών οι οποίοι χρησιμοποιούνται κατά κόρον σήμερα. Για τους τροχούς προσγείωσης, μετατόπισε τις δυνάμεις των ακτινών από την συμπίεση στον εφελκυσμό μέσω ισχυρών ακτινών, έχοντας στην ουσία «επανεφεύρει τον τροχό». Το σύρμα αντικατέστησε την εποχή αυτή τον σπάγγο σε πρακτικές εφαρμογές και σε σύντομο διάστημα οι τροχοί με ακτίνες άρχισαν να χρησιμοποιούνται σε ποδήλατα, οχήματα, αεροπλάνα και άλλα οχήματα.
thumb|Αντίγραφο του ανεμόπτερου του Κέιλι στο Μουσείο Αεροπορίας του Γιορκσάιρ Το μοντέλο ανεμοπτέρου που πέταξε με επιτυχία ο Κέιλι το 1804 είχε την διάταξη ενός σύγχρονου αεροσκάφους, με πτέρυγες σχήματος αετού προς τα μπροστά και προσαρμοζόμενο ουραίο πτέρωμα που αποτελούνταν από οριζόντιους σταθεροποιητές και κάθετο πτερύγιο. Ένα κινούμενο βαρίδιο έδινε την δυνατότητα για τροποποίηση του κέντρου βάρους του μοντέλου. Περίπου το 1843 ήταν ο πρώτος που πρότεινε την έννοια του μετατρεποπλάνου, μια ιδέα την οποία δημοσίευσε σε επιστημονική εργασία την ίδια χρονιά. Λίγο καιρό πριν το 1849 σχεδίασε και κατασκεύασε ένα διπλάνο το οποίο πέταξε ένα αγνώστων στοιχείων 10χρονο αγόρι. Αργότερα, με την συνεχή βοήθεια του εγγονού του Τζορτζ Τζον Κέιλι και του μηχανικού του Τόμας Βικ, ανέπτυξε ένα ανεμόπτερο μεγαλύτερης κλίμακας (το οποίο πιθανώς διέθετε «πτερύγια») το οποίο πέταξε πάνω από το Μπρόμπτον Ντέιλ μπροστά από το Γουαϊντέιλ Χολ το 1853. Ο πρώτος ενήλικος αεροπόρος φέρεται να ήταν είτε ο αμαξηλάτης, είτε ο υπηρέτης ή ο μπάτλερ του Κέιλι: μια πηγή (Γκιμπς-Σμιθ) ανέφερε πως ήταν ο Τζον Άπλμπι, ένας εργάτης του Κέιλι. Ωστόσο δεν υπάρχει επιβεβαιωμένη απόδειξη που να ταυτοποιεί πλήρως τον κυβερνήτη. Η καταχώρηση στον 9ο τόμο της 8ης Encyclopædia Britannica του 1855 αποτελεί την πλέον σύγχρονη επίσημη αναφορά στο συμβάν. Βιογραφία του Κέιλι που γράφηκε το 2007 (Richard Dee, The Man Who Discovered Flight: George Cayley and the First Airplane) ισχυρίζεται πως ο πρώτος κυβερνήτης ήταν ο εγγονός του Κέιλι, Τζορτζ Τζον Κέιλι (1826–1878).
Αντίγραφο της μηχανής του 1853 πέταξε από την πρωτότυπη τοποθεσία στο Μπρόμπτον Ντέιλ από τον Ντέρεκ Πίγκοτ το 1973 για τηλεοπτική εκπομπή και στα μέσα της δεκαετίας του 1980 για την ταινία On the Wing της IMAX. Το ανεμόπτερο εκτίθεται πλέον στο Μουσείο Αεροπορίας του Γιορκσάιρ. Ένα ακόμη αντίγραφο, υπό τον έλεγχο του Άλαν Μακγουίρτερ, πέταξε στο Σελάινα του Κάνσας λίγο πριν την προσγείωση του Στιβ Φόσετ με το Virgin Atlantic GlobalFlyer τον Μάρτιο του 2003, και αργότερα το καλοκαίρι του 2003 από τον Ρίτσαρντ Μπράνσον στο Μπρόμπτον.
Μνημεία
thumb|Η πλάκα στον αριθμό 309 της Regent Street Ο Κέιλι μνημονεύεται στο Σκαρμπόροου στην πανεπιστημιούπολη του Πανεπιστημίου του Χαλ, όπου ένας κοιτώνας και ένα κτίριο διδασκαλίας έχουν λάβει το όνομα του. Το Πανεπιστήμιο του Ουεστμίνστερ τιμά επίσης την συμβολή του Κέιλι στην δημιουργία του ιδρύματος με επιχρυσωμένη πλάκα στην είσοδο του κτιρίου στην Regent Street. Ακόμη υπάρχουν προβολές βίντεο για τα κατορθώματα του Κέιλι στο Μουσείο της Βασιλικής Πολεμικής Αεροπορίας στο Λονδίνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι εφευρέτες Κατηγορία:Πρωτοπόροι της αεροπορίας Κατηγορία:Άγγλοι αεροπόροι Κατηγορία:Βουλευτές του Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Βρετανοί ευγενείς
Ερριέττα Μέντελ
H Ενριέττε Μέντελ (γερμ. Henriette Mendel, 31 Ιουλίου 1833 - 12 Νοεμβρίου 1891) από τον Οίκο του Μέντελ ήταν ηθοποιός και έγινε η πρώτη (μοργανατική) σύζυγος του Λουδοβίκου Γουλιέλμου, διαδόχου του Δούκα εν Βαυαρία, ως Ερριέττα, Βαρόνη του Βάλλερζεε.
Βιογραφία
Ο Λουδοβίκος Γουλιέλμος ήταν ο πρωτότοκος γιος του Δούκα στη Βαυαρία και εξάδελφος του Μαξιμιλιανού Β΄ της Βαυαρίας. Η αδελφή του Ελισάβετ είχε παντρευτεί τον Φραγκίσκο Ιωσήφ της Αυστρίας. Ωστόσο έκανε σχέση με την Ενριέττε και απέκτησαν μία νόθη κόρη το 1858, τη Μαρία. Όταν η Ενριέττε έμεινε πάλι έγκυος, κανονίστηκε ένας γάμος. Επειδή ο γάμος θα ήταν μοργανατικός, ο Λουδοβίκος Γουλιέλμος παραιτήθηκε από τη διαδοχή (9 Μαρτίου 1859) και δύο μήνες μετά γεννήθηκε ο γιος τους. Στην Ενριέττε δόθηκε ο τίτλος της βαρόνης του Βάλλερζεε (19 Μαΐου 1859) και ο γάμος έγινε στο Άουγκσμπουργκ της Βαυαρίας (28 Μαΐου 1859). Τα παιδιά έλαβαν τον τίτλο του βαρόνου/βαρόνης του Βάλλερζεε και η Ερριέττα έπρεπε για τον γάμο να γίνει Καθολική.
Ο γιος τους απεβίωσε λίγους μήνες μετά (1 Αυγούστου 1859) και η Ενριέττε το 1891 σε ηλικία 58 ετών από καρκίνο της μήτρας. Τον επόμενο χρόνο ο Λουδοβίκος Γουλιέλμος παντρεύτηκε την Μπάρμπαρα Αντονί Μπαρτ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1859 τον Λουδοβίκο Γουλιέλμο, Δούκα εν Βαυαρία, και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοργανατικοί γάμοι Κατηγορία:Γερμανίδες βαρώνισσες
Διπλωματική επανάσταση του 1756
μικρογραφία|300x300εσ|Οι συμμαχίες που σχηματίστηκαν ως αποτέλεσμα της Διπλωματικής Επανάστασης.
Η Διπλωματική Επανάσταση του 1756 ήταν η ανατροπή των μακροχρόνιων συμμαχιών στην Ευρώπη μεταξύ του Πολέμου της Αυστριακής Διαδοχής και του Επταετούς Πολέμου. Η Αυστρία έγινε, από σύμμαχος της Βρετανίας, σύμμαχος της Γαλλίας, ενώ η Πρωσία έγινε σύμμαχος της Βρετανίας. Ο διπλωμάτης με τη μεγαλύτερη επιρροή που συμμετείχε, ήταν ένας Αυστριακός πολιτικός, ο Βέντσελ Άντον φον Κάουνιτς.
Η αλλαγή ήταν μέρος τού χορού των Δυνάμεων, ενός διαρκώς μεταβαλλόμενου μοτίβου συμμαχιών καθ' όλη τη διάρκεια του 18ου αι. σε προσπάθειες διατήρησης ή ανατροπής της ευρωπαϊκής ισορροπίας των Δυνάμεων.
Ιστορικό
Η διπλωματική αλλαγή προκλήθηκε από έναν διαχωρισμό συμφερόντων μεταξύ της Αυστρίας, της Βρετανίας και της Γαλλίας. Η Ειρήνη της Αιξ-λα-Σαπέλ, μετά τον Πόλεμο της Αυστριακής Διαδοχής το 1748, άφησε την Αυστρία να συνειδητοποιήσει το υψηλό τίμημα που πλήρωσε έχοντας τη Βρετανία ως σύμμαχο. Η Μαρία-Θηρεσία της Αυστρίας είχε υπερασπιστεί τη διεκδίκησή της για τον θρόνο των Αψβούργων και είχε στέψει ως αυτοκράτορα τον σύζυγό της Φραγκίσκο-Στέφανο το 1745. Ωστόσο, είχε αναγκαστεί να εγκαταλείψει πολύτιμο έδαφος στη διαδικασία. Υπό τη βρετανική διπλωματική πίεση, η Μαρία-Θηρεσία είχε εγκαταλείψει το μεγαλύτερο μέρος της Λομβαρδίας και κατέλαβε τη Βαυαρία. Οι Βρετανοί την ανάγκασαν επίσης να παραχωρήσει την Πάρμα στην Ισπανία και, το πιο σημαντικό, να εγκαταλείψει το πολύτιμο κράτος της Σιλεσίας στην Πρωσική κατοχή.
Σύμβαση του Γουέστμινστερ
Τα αποτελέσματα του Πολέμου της Αυστριακής Διαδοχής κατέστησαν σαφές, ότι η Βρετανία δεν θεωρούσε πλέον την Αυστρία αρκετά ισχυρή για να ελέγξει τη γαλλική ισχύ, αλλά ήταν ικανοποιημένη να δημιουργήσει μικρότερα κράτη, όπως η Πρωσία. Ως εκ τούτου, η Βρετανία και η Πρωσία, στη Σύμβαση του Γουέστμινστερ (16 Ιανουαρίου 1756) συμφώνησαν, ότι η Βρετανία δεν θα βοηθούσε την Αυστρία σε μια ανανεωμένη σύγκρουση για τη Σιλεσία, εάν η Πρωσία συμφωνούσε να προστατεύσει το Ανόβερο από τη Γαλλία. Η προστασία του Ανόβερου ήταν σημαντική για τη Βρετανία, επειδή ήταν κτήση του βασιλιά της, Γεωργίου Β΄ (ο οποίος γεννήθηκε και μεγάλωσε στο εκλεκτοράτο αυτό). Η Βρετανία θεώρησε ότι με την αυξανόμενη δύναμη της Πρωσίας, θα ήταν πιο αναγκαίο να υπερασπιστεί, το Ανόβερο παρά την Αυστρία.
Εν τω μεταξύ, η Αυστρία ήταν αποφασισμένη να διεκδικήσει εκ νέου τη Σιλεσία και έτσι οι δύο σύμμαχοι βρέθηκαν με αντικρουόμενα συμφέροντα. Η Μαρία-Θηρεσία αναγνώρισε τη ματαιότητα της ανανέωσης της συμμαχίας με τη Βρετανία και έτσι ξεκίνησε να ευθυγραμμίσει την Αυστρία με τη Γαλλία, η οποία θα μπορούσε να αντικαταστήσει τη Βρετανία ως πολύτιμο σύμμαχο. Η Μαρία-Θηρεσία γνώριζε, ότι χωρίς έναν ισχυρό σύμμαχο όπως η Γαλλία, δεν θα μπορούσε ποτέ να ελπίζει να διεκδικήσει ξανά τη Σιλεσία από τον Φρειδερίκο Β΄.
Τη συμφωνία ακολούθησε μια πιο άμεση Αγγλο-Πρωσική Σύμβαση το 1758.
Πρώτη Συνθήκη των Βερσαλλιών
Η Μαρία Τερέζα έστειλε τον υπουργό της εξωτερικής πολιτικής, τον κόμη Βέντσελ Άντον φον Κάουνιτς, στη Γαλλία για να εξασφαλίσει μια συμμαχία, που θα επιτρέψει στην Αυστρία να διεκδικήσει εκ νέου τη Σιλεσία. Ο Κάουνιτς πλησίασε τη μαντάμ ντε Πομπαντούρ, την ερωμένη του Λουδοβίκου ΙΕ΄, για να παρέμβει στις διαπραγματεύσεις. Ωστόσο, ο Λουδοβίκος ΙΕ΄ αποδείχθηκε απρόθυμος να συμφωνήσει, σε οποιαδήποτε συνθήκη παρουσίαζε ο Κάουνιτς. Χρειάστηκε μια νέα σύγκρουση μεταξύ Γαλλίας και Βρετανίας, για να ευθυγραμμιστεί ο Λουδοβίκος ΙΕ΄ με την Αυστρία.
Επιπλέον, οι κτήσεις των Αψβούργων δεν περιέβαλλαν πλέον τη Γαλλία. Αντίθετα, ο Φρειδερίκος Β΄ είχε καταφέρει να βάλει τέλος στην προοπτική της Αψβουργικής-Γερμανικής κυριαρχίας στα σύνορα με τα γαλλικά εδάφη. Ως εκ τούτου, η Γαλλία δεν έβλεπε πλέον την Αυστρία ως άμεση απειλή και έτσι συνήψε αμυντική συμμαχία με την Αυστρία. Σε απάντηση στη Σύμβαση του Γουέστμινστερ, οι υπουργοί του Λουδοβίκου ΙΕ΄ και ο Κάουνιτς συνήψαν την Πρώτη Συνθήκη των Βερσαλλιών (1η Μαΐου 1756) στην οποία και οι δύο πλευρές συμφωνούσαν να παραμείνουν ουδέτερες και να παράσχουν 24.000 στρατιώτες, εάν κάποια από τις δύο έρθουν σε σύγκρουση με τρίτο μέρος.
Δεύτερη Συνθήκη των Βερσαλλιών
Οι διπλωμάτες της Μαρίας-Θηρεσίας, αφού εξασφάλισαν τη γαλλική ουδετερότητα, άρχισαν ενεργά να ιδρύουν έναν αντι-πρωσικό συνασπισμό. Οι ενέργειες της Αυστρίας αφύπνισαν τον Φρειδερίκο Β΄, ο οποίος αποφάσισε να χτυπήσει πρώτος εισβάλλοντας στη Σαξονία, ξεκινώντας τον Επταετή Πόλεμο (1756–1763). Οι ενέργειες του Φρειδερίκου Β΄ είχαν σκοπό να φοβίσουν τη Ρωσία να μην υποστηρίξει την Αυστρία, οι οποίες δύο χώρες είχαν σχηματίσει αμυντική συμμαχία το 1746.
Ωστόσο, με την εισβολή στη Σαξονία, ο Φρειδερίκος Β΄ είχε ξεσηκώσει τους εχθρούς του. Η Ρωσία, υπό την καθοδήγηση της Αυτοκράτειρας Ελισάβετ, έστειλε επιπλέον 80.000 στρατιώτες στην Αυστρία. Ένα χρόνο μετά την υπογραφή της Πρώτης Συνθήκης των Βερσαλλιών, η Γαλλία και η Αυστρία υπέγραψαν μια νέα επιθετική συμμαχία, τη Δεύτερη Συνθήκη των Βερσαλλιών, την 1η Μαΐου 1757.
Συνέπεια
Ωστόσο, η Αγγλο-Πρωσική Συμμαχία αποδείχθηκε βραχύβια, κυρίως επειδή η Βρετανία απέσυρε την οικονομική και στρατιωτική υποστήριξη προς την Πρωσία το 1762. Στη συνέχεια, η Πρωσία συμμάχησε με τη Ρωσία. Η διάλυση της συμμαχίας και η νέα υπεροχή της Βρετανίας την άφησαν χωρίς συμμάχους, όταν ξεκίνησε η Αμερικανική Επανάσταση.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Επταετής Πόλεμος Κατηγορία:Επαναστάσεις ανά είδος Κατηγορία:Ιστορία των διεθνών σχέσεων Κατηγορία:Γεωπολιτική αντιπαλότητα
Γεώργιος - Δημήτριος Καρράς
Ο Γεώργιος-Δημήτριος Καρράς διετέλεσε βουλευτής (2015-2019) στην εκλογική περιφέρεια Β' Αθηνών, μέλος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Ένωσης Κεντρώων αρχικά, ανεξάρτητος βουλευτής στη συνέχεια, καθώς και μέλος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Δημοκρατικής Συμπαράταξης.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στον Πόρο Τροιζηνίας. Είναι παντρεμένος και έχει δύο παιδιά.
Πολιτική
Εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής τον Σεπτέμβριο του 2015 με την Ένωση Κεντρώων και διετέλεσε Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος του κόμματος.
Τον Νοέμβριο 2016 αποφάσισε να ανεξαρτητοποιηθεί έπειτα από εσωκομματικές διαφωνίες με το μέχρι πρότινος κόμμα του και τον Μάιο του ίδιου έτους ίδρυσε το πολιτικό κόμμα «Φωνή Δημοκρατίας».
Δημοκρατική Συμπαράταξη
Τον Νοέμβριο 2017 τάχθηκε υπέρ της Φώφης Γεννηματά για επικεφαλής του νέου φορέα της Κεντροαριστεράς. Σε δήλωσή του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ είπε: «Οι διεργασίες για την δημιουργία του νέου πολιτικού φορέα που θα εκφράζει και το προοδευτικό κέντρο αγγίζουν όλους μας. Η ανάγκη ανάκαμψης της χώρας με ταυτόχρονη στήριξη του κοινωνικού κράτους, είναι απαραίτητη σήμερα, μετά από οκτώ χρόνια κρίσης και μνημονίων. Πιστεύω ότι ο νέος φορέας θα αποδειχθεί ιδιαίτερα χρήσιμος για τις ανάγκες του ελληνικού λαού. Συμμετέχω στην διαδικασία εκλογής για την ανάδειξη Προέδρου του νέου φορέα και καλώ τους φίλους μου να συμμετάσχουν στην διαδικασία και να υποστηρίξουμε την Φώφη Γεννηματά για την αποφασιστικότητα και την πίστη της στην δημιουργία του νέου φορέα». Τον Ιανουάριο 2018 προσχώρησε στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της Δημοκρατικής Συμπαράταξης ως συνεργαζόμενος Βουλευτής.
Κίνημα Αλλαγής
Τον Μάρτιο 2018 συμμετείχε στο Ιδρυτικό Συνέδριο του Κινήματος Αλλαγής, στηρίζοντας την προσπάθεια συσπείρωσης του κεντρώου χώρου. Στις εκλογές της 7 Ιουλίου 2019 υπήρξε υποψήφιος στην Περιφέρεια Β2′ Δυτικού Τομέα Αθηνών, αποτυγχάνοντας να εκλεγεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αρχηγοί κομμάτων Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κεντρώων
Κούρτακα
Τα Κούρτακα είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Εσαρσόν
Το Εσαρσόν (γαλλικά: Écharcon) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Γιώργος Ζεϊμπέκης
Ο Γιώργος Ζεϊμπέκης ήταν Έλληνας ποιητής, συγγραφέας και δάσκαλος. Γεννήθηκε το 1888 και απεβίωσε το 1949.
Κοιλίνια
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Γιώργος Ζεϊμπέκης
Βιογραφία
Ο Γιώργος Ζεϊμπέκης γεννήθηκε στο Πλωμάρι το 1888. Το οικογενειακό του όνομα ήταν Στεργίου, αλλά υιοθετήθηκε από το ζεύγος Παρασκευά και Διαμάντως Ζεϊμπέκη, καθώς η μητέρα του πέθανε κατά τη γέννησή του. Αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Μυτιλήνης το 1905 και την ίδια χρονιά δίδαξε στο Δημοτικό σχολείο Παπάδου έως τον Αύγουστο του 1906 και κατόπιν στο Δημοτικό σχολείο Πλωμαρίου από τον Σεπτέμβριο του 1911 έως τον Αύγουστο του 1913. Εργάστηκε από την πρώτη Σεπτεμβρίου του 1913 ως γραφέας στο Υπουργείο Εσωτερικών όπου μετατέθηκε για ένα διάστημα στη Νομαρχία Σάμου. Από εκεί παραιτήθηκε στις 30 Μαρτίου του 1915 έπειτα από τον μόνιμο διορισμό του ως δασκάλου. Δίδαξε μέχρι την ημέρα του θανάτου του σε σχολεία της Μυτιλήνης και υπηρέτησε ως διευθυντής στη Νυχτερινή Σχολή Μυτιλήνης. Ενδιάμεσα στρατεύτηκε για πέντε χρόνια και τρεις μήνες. Εκλέχτηκε αρκετές φορές μέλος στο Διοικητικό Συμβούλιο του Δημοδιδασκαλικού Συνδέσμου Λέσβου όπου υπήρξε γενικός γραμματέας. Συμμετείχε σε πολλές ομιλίες, διαλέξεις, κοινωνικές και παιδαγωγικές εκδηλώσεις. Παντρεύτηκε τη δεκαετία του ’30 τη δασκάλα Έλλη Χατζηδανιήλ η οποία πέθανε στην διάρκεια της κατοχής. Το 1948 παντρεύτηκε για δεύτερη φορά την Ειρήνη Χαμχούμη. Απεβίωσε στη Μυτιλήνη στις 25 Απριλίου του 1949.
Υπήρξε από τους πρώτους δημοτικιστές της Λέσβου σύμφωνα με τον κατάλογο δημοτικιστών του Φώτη Φωτιάδη. Εξαιτίας, πιθανόν, της δραστηριοποίησης του υπέρ του δημοτικισμού, η Εφορεία Σχολείων Πλωμαρίου στις 13 Απριλίου του 1913 τον απέλυσε, όπως φαίνεται και από το πρακτικό της συνεδρίασης τους, στο οποίο αναφέρεται πως έλαβαν υπόψιν τους ένα δημοσίευμα του Ζεϊμπέκη στην εφημερίδα «Λαϊκός Αγών» στις 12 Απριλίου του 1913, σύμφωνα με το οποίο γνωστοποιούσε τις πεποιθήσεις του σχετικά με το γλωσσικό ζήτημα. Όμως σε αυτό το δημοσίευμα δεν υπήρχε κάποιο κείμενο του αλλά ένα ευχαριστήριο σημείωμα γραμμένο στη δημοτική προς τον διοικητή Πλωμαρίου Γεώργιο Γενάδη.
Έργο
Ο Γιώργος Ζεϊμπέκης συνεργάστηκε με εφημερίδες και περιοδικά της Λέσβου. Πρώτο του δημοσίευμα ήταν με τον τίτλο «Πώς το βλέπω εγώ το θέατρο» με το ψευδώνυμο ο «Τζίτζικας» και αποδελτιώθηκε από την εφημερίδα Ο Μυτιληνιός στις 16 Ιανουαρίου 1910. Στην εφημερίδα «Κήρυξ» χρησιμοποιούσε το ψευδώνυμο «Γιαννάκης». Στις εφημερίδες και τα περιοδικά με τα οποία συνεργάστηκε δημοσίευσε ποιήματα, διηγήματα, χρονογραφήματα, ταξιδιωτικές εντυπώσεις, άρθρα κοινωνικού και παιδαγωγικού περιεχομένου. Οι εφημερίδες και τα περιοδικά που φιλοξένησαν τα κείμενα του ήταν:
Ποιήματα του συμπεριλαμβάνονται στο Πανελλήνιον Ημερολόγιον Λέσβου 1914 και στο λεύκωμα του Μ. Καλλοναίου Λέσβος το 1934. Μετά τον θάνατο του δημοσιεύτηκαν και στο Λεσβιακόν Ημερολόγιον το 1950.
Το ύφος της γραφής του
Τα περισσότερα έργα του είναι σονέτα και περιέχουν θέματα σχετικά:
Χρησιμοποιεί πλούσιο λεξιλόγιο και ποιητικές λέξεις. Οι στίχοι του είναι λυρικοί και τρυφεροί. Είναι ευαίσθητος στον ανθρώπινο πόνο και ιδιαίτερα όταν αναφέρεται στη μητέρα του.
Πηγές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές
Παλαιομάνινα Αιτωλοακαρνανίας
H Παλαιομάνινα είναι πεδινό χωριό στο Ξηρόμερο της περιφερειακής ενότητας Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 120 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Παλαιομάνινα βρίσκεται στις δυτικές όχθες του Αχελώου, ανάμεσα στη λίμνη Οζερός και τη λιμνοθάλασσα του Αιτωλικού. Απέχει 25 χλμ. Δ. από τον Αστακό και 33,5 χλμ ΒΔ. από το Μεσολόγγι. Το χωριό βρίσκεται στα ανατολικά όρια του Βελανιδόδασου Ξηρομέρου που θεωρείται το πιο συγκροτημένο δάσος βελανιδιάς (Quercus macrolepis) στην Ελλάδα και έχει χαρακτηριστεί ως τοπίο ιδιαίτερου φυσικού κάλους - ΤΙΦΚ. Πρόκειται για την λοφώδη ασβεστολιθική περιοχή μεταξύ των χωριών Σκουρτού, Πρόδρομος, Στρογγυλοβούνι, Παλαιομάνινα, Ριγάνι, Γουριώτισσα και της λίμνης Οζερού.
Σύμφωνα με την παράδοση δημιουργήθηκε μετά από τη μόνιμη εγκατάσταση των Βλάχων (ή Αρμάνων) λατινοφώνων νομαδο-κτηνοτρόφων που χρησιμοποιούσαν την περιοχή για τα χειμαδιά τους. Το σύγχρονο χωριό, σύμφωνα με τον αρχαιολόγο καθηγητή Β. Λαμπρινουδάκη, χτίστηκε στα κράσπεδα αρχαϊκής πόλης που πιθανολογείται ότι ήταν η ακαρνανική Μητρόπολη. Βορειοδυτικά βρίσκονται ερείπια ακρόπολης των κλασσικών χρόνων με χαρακτηριστική θολωτή πύλη και τοίχωμα με διπλό μανδύα. Πολύ κοντά στη τοποθεσία "Μίλα" προς το Πεντάλοφο βρέθηκαν συλημμένοι μυκηναϊκοί τάφοι.
Ονομασία - Διοικητικά
Ως οικισμός αναφέρεται με το όνομα Παλαιομάνινα το 1845 να προσαρτάται στον τότε δήμο Οινιάδος. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 να αποσπάται από το δήμο Οινιάδος και να ορίζεται έδρα της κοινότητας Παλαιομανίνας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, αποτελεί τη τοπική κοινότητα Παλαιομάνινας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αστακού του Δήμου Ξηρομέρου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 754 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ξηρομέρου
Διονύσης - Χαράλαμπος Καλαματιανός
Ο Διονύσης - Χαράλαμπος Καλαματιανός είναι Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός του ΣΥΡΙΖΑ.
Βιογραφικά Στοιχεία
Γεννήθηκε στις 13 Οκτωβρίου 1974 στον Πύργο Ηλείας, όπου και μεγάλωσε.
Αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και το μεταπτυχιακό πρόγραμμα Ειδίκευσης Ευρωπαϊκών Σπουδών (Master of Science in European Studies) του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Από το 2003 εργάζεται ως δικηγόρος ειδικευμένος στο εργατικό δίκαιο και στο δίκαιο κοινωνικής ασφάλισης. Συνεργάζεται με πρωτοβάθμια σωματεία, ομοσπονδίες εργαζομένων και εργατικά κέντρα, επιμελητήρια και εμπορικούς συλλόγους σε όλη τη χώρα και ιδιαιτέρως στην Ηλεία.
Πολιτική Δραστηριότητα
Εξελέγη βουλευτής Ηλείας το 2019 με τον ΣΥΡΙΖΑ. Στις εκλογές του 2019 έλαβε 13.922 ψήφους έναντι 32.537 για τον ΣΥΡΙΖΑ.
Διετέλεσε Διοικητής ΙΚΑ-ΕΤΑΜ από το Δεκέμβριο του 2015 έως το Δεκέμβριο του 2016.
Διετέλεσε Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής από τις 1 Μαρτίου 2017 έως τις 10 Μαρτίου 2018.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Ηλείας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ
Κινούσα
Η Κινούσα είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Η Συντροφιά του Δαχτυλιδιού
Πλοκή
Το βιβλίο έχει ένα προλογικό κεφάλαιο για τα Χόμπιτ. Εκεί αναλύεται η ζωή των Χόμπιτ στο Σάιρ. Το πρώτο αυτό κεφάλαιο, στην ελληνική έκδοση, ονομάζετα: Πρόλογος Γνωριμία με τους Χόμπιτ.
Μέρος 1
Μπαίνοντας στην ιστορία, το βιβλίο αρχίζει με τα 111α γενέθλια του Μπίλμπο Μπάγκινς, από το Σάιρ, θείος του Φρόντο Μπάγκινς. Καθότι, γλεντζέδικα τα Χόμπιτ περιμένουν πώς και πώς αυτό το πάρτι, το οποίο θα είναι αλησμόνητο. Για τον Μπίλμπο πολλά λέγονται στο χωριό για το πώς έχει φτάσει σε αυτή την ηλικία, αλλά και για τα πολλά πλούτη, που τα υπόλοιπα Χόμπιτ, νομίζουν ότι κατέχει. Ο Μπίλμπο θα υποδεχτεί πολλούς σε εκείνο το πάρτι, ένας εκ των οποίων και ο μάγος Γκάνταλφ, που είναι ξακουστός στο Σάιρ για τα πυροτεχνήματά του. Κατά τη διάρκεια του πάρτι ο Μπίλμπο εξαφανίζεται. Ο Γκάνταλφ θα υποψιαστεί πολλά από αυτή την εξαφάνιση. Αργότερα, θα πάει στο Μπαγκ Εντ, στο σπίτι του Μπίλμπο, και θα τον δει να ετοιμάζει βαλίτσες, καθώς θέλει να ξαναζήσει περιπέτειες και να συνεχίσει το βιβλίο του, το Εκεί και Πάλι Πίσω. Στην κατοχή του ο Μπίλμπο έχει ένα δαχτυλίδι, που θα δυσκολευτεί να αφήσει πίσω. Όμως ο Γκάνταλφ τον πείθει. Κατόπιν, το δαχτυλίδι περνάει στον νόμιμο κληρονόμο του Μπίλμπο, τον Φρόντο. Ο Γκάνταλφ φοβάται ότι αυτό το δαχτυλίδι είναι το Ένα Δαχτυλίδι, που είχε σφυρηλατήσει ο Σάουρον. Έτσι, θα ξεκινήσει μία έρευνα για το, αν όντως, είναι αυτό το δαχτυλίδι, το Ένα. Έτσι, ζητά στον Φρόντο να του κρατήσει κρυφό. Ο Φρόντο τότε ήταν 33 ετών.
Κατόπιν, ο Γκάνταλφ, αποκαλύπτει στον Φρόντο τα σχέδια του Σάουρον και ότι ετοιμάζει στρατό στη Μόρντορ και ότι χρειάζεται το Δαχτυλίδι. Επίσης, ο Γκάνταλφ επισημαίνοντας στον Φρόντο, ότι το Δαχτυλίδι, επηρεάζει τον κάτοχό του, του λέει πως το Δαχτυλίδι, δεν μπορεί να μείνει άλλο στο Σάιρ. Καθώς, εκτός από τον Μπίλμπο, ήξερε και το Γκόλουμ ποιος έχει το δαχτυλίδι, κι αφού ο εχθρός έπιασε και βασάνισε το πλάσμα, εκείνο τα αποκάλυψε όλα, οπότε τόσο το Δαχτυλίδι όσο και ο Φρόντο, κινδύνευαν στο Σάιρ. Έτσι, ο Γκάνταλφ λέει στον Φρόντο ότι το Δαχτυλίδι πρέπει να πάει στο Σκιστό Λαγκάδι και να φυλαχθεί από τα Ξωτικά. Ο Φρόντο δε θα πάει μόνος στο Σκιστό Λαγκάδι, θα τον ακουλουθήσει και ο Σαμ Γκαμτζί, ο κηπουρός του, ο οποίος κρυφάκουγε τη συζήτηση που είχαν ο Γκάνταλφ με τον Φρόντο.
Όλο το καλοκαίρι ο Φρόντο προετοιμαζόταν να φύγει από το Σάιρ, με πλήρη μυστικότητα. Έλεγε πως πάει κάπου να ξεκουραστεί, μακριά από το Σάιρ, χωρίς, φυσικά, να πει σε κανέναν για το Δαχτυλίδι. Στο πλάνο, λοιπόν, που είχε φτιάξει, τον βοηθούσαν τέσσερα Χόμπιτ, ο Σαμ, ο Πέρεγκριν Τουκ ή αλλιώς Πίπιν, ο Μερίαντοκ Μπράντιμπακ ή αλλιώς Μέρι, και ο Φρέντεγκαρ Μπόλγκαρ ή αλλιώς Φάτι. Ο Γκάνταλφ αποχωρεί στα μέσα του καλοκαιριού, για κάτι υποθέσεις, όμως υπόσχεται στον Φρόντο να είναι εκεί όταν θα είναι έτοιμος για το ταξίδι του. Τα γενέθλια του Φρόντο πλησίαζαν και ο Γκάνταλφ δεν εμφανιζόταν, έτσι έφυγε χωρίς αυτόν. Στο πάρτι του Φρόντο, εμφανίζονται οι Μαύροι Καβαλάρηδες ή αλλιώς Νάζγκουλ, οι οποίοι ήταν οι 9 Βασιλείς που είχαν πάρει τα Δαχτυλίδια της Δύναμης και εξεπατήθηκαν από τον Σάουρον και τώρα τον υπηρετούν. Έψαχναν για έναν Μπάγκινς. Κατόπιν, τα Χόμπιτ που βοηθούσαν τον Φρόντο στο σχέδιό του τού αποκαλύπτουν ότι γνωρίζουν για το Δαχτυλίδι και ότι ο Φρόντο θέλει να φύγει από το Σάιρ. Έτσι τον ακολουθούν όλοι στο ταξίδι του, εκτός του Φάτι, που μένει πίσω για δόλωμα. Τα Χόμπιτ περνούν το Παλιό Δάσος και το Μπάροου Ντάουνς, όπου εκεί, ένα βράδυ που κοιμόντουσαν, ρίζες δέντρων άρχισαν να τους ζώνουν, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να αναπνεύσουν, εκεί εμφανίζεται ο Τομ Μπόμπαντιλ, που του βοηθά. Μετά φτάνουν στον Μπρι κι εκεί συνάντησαν τον Άραγκορν, που ήταν φίλος του Γκάνταλφ και που θα τους συνόδευε έως το Σκιστό Λαγκάδι.
Στους λόγους του Γουέδετοπ, 5 Νάζγκουλ επιτίθενται στους ταξιδιώτες και ένας από αυτούς μαχαιρώνει τον Φρόντο με τη λεπίδα του, πριν προλάβει να έρθει ο Άραγκορν και να τον απομακρύνει, πετώντας τη δάδα του. Μέρος της λεπίδας έμεινε στην πληγή. Έτσι, ο Φρόντο αρρωσταίνει. Ο Άραγκορν λέει πως πρέπει γρήγορα να θεραπέσουν τον Φρόντο. Κατόπιν, ένα Ξωτικό ο Γκλόρφιντελ, τους συναντά και του βοηθά να προσεγγίζουν το Σκιστό Λαγκάδι. Όμως οι Νάζγκουλ συγκεντρώθηκαν όλοι και επιτέθηκαν στους ταξιδιώτες. Κατόπιν το άλογο του Γκλόρφιντελ που καβαλά τον Φρόντο τον απομάκρυνε από εκεί. Τα Νάζγκουλ συνέχισαν να ακολουθούν τον Φρόντο, αλλά ένα μεγάλο κύμα, που δημιούργησε ο άρχοντας Έλροντ, τους απώθησε.
Μέρος 2
Το δεύτερο μέρος ξεκινά στο Σκιστό Λαγκάδι, όπου ο Φρόντο έχει γιατρευτεί, πλέον, από τον Έλροντ. Ο Φρόντο, πληροφορείται ότι εκεί διαμένει πλέον ο Μπίλμπο, ο οποίος του ζητά να δει το Δαχτυλίδι, μία τελευταία φορά. Εκεί ο Φρόντο θα συναντήσει κι άλλους ήωρες: όπως τον Γκλόιν, ο οποίος ήταν ένας από τους συνταξιδιώτες του Μπίλμπο, στο Μοναχικό Βουνό. Επίσης, θα συναντήσει τον και τον Λέγκολας. Ο Φρόντο θα μάθει και για τους άλλους Νάνους, ακόμη και για τον Όιν, τον Μπάλιν, τον Όρι, για τους οποίους δεν είχε ακούσει για καιρό. Αργότερα, ο Έλροντ, καλεί το Συμβούλειο του Έλροντ, στο οποίο συμμετείχαν οι: Γκάνταλφ, Φρόντο, Μπίλμπο, Μπόρομιρ, γιος του Ντένεθορ, Επιτρόπου της Γκόντορ και πολλοί άλλοι ακόμη. Ο Γκλόιν εξηγεί ότι ο Μπάλιν απουσιάζει επειδή πάει να ανακτήσει το παλαιό βασίλειο των Νάνων, τη Μόρια, αλλά δεν είχε νέα του, εδώ και καιρό. Παρόλα αυτά, ο Γκλόιν ενημερώνει ότι Νάζγκουλ πήγανε στο Ντέιλ και στο Μοναχικό Βουνό, ψάχνοντας τον Μπίλμπο και το Δαχτυλίδι. Ο Λέγκολας ενημερώνει πως ο Γκόλλουμ διέφυγε και πως κι αυτός ψάχνει για το Δαχτυλίδι. Και ο Μπόρομιρ αναφέρεται σε ένα όνειρο που είχε αυτός και ο αδελφός του, συσχετίζοντάς το με το Σπαθί Που Ήταν Σπασμένο και για τον Χαμό του Ισίλντουρ. Κατόπιν, ο Έλροντ καλεί τον Φρόντο να εμφανίσει το Δαχτυλίδι και το αποκαλέι ως τον Χαμό του Ισίλντουρ.
Μετά ο Γκάνταλφ εξηγεί ότι είχε πάει στο Ίσενγκαρντ, να συναντήσει τον Σάρουμαν, τον αρχηγό των μάγων της Μέσης Γης, και ότι εκεί, τελικά, έμεινε ως κρατούμενος, καθότι ο Σάρουμαν ήθελε το Δαχτυλίδι για τον εαυτό του. Τον κράτησε αιχμάλωτο στον πύργο Όρθανκ, αλλά ο Γκάνταλφ κατάφερε να αποδράσει. Ωστόσο, κατάφερε να αποσπάσει πληροφορίες: Ο Σάρουμαν δεν ήταν ακόμα υπό την υπηρεσία του Σάουρον, αλλά προσπαθούσε να φτιάξει έναν δικό του στρατό από Ορκ. Στο Συμβούλειο του Έλροντ, επικρατούσσα άποψη ήταν να μεταφερθεί το Δαχτυλίδι στο Βουνό του Χαμού, στη Μόρντορ, να πεταχτεί στις φλόγες και να καταστραφεί. Όμως, ο Μπόρομιρ είχε άλλη άποψη: ήθελε το Δαχτυλίδι να πάει στην Γκόντορ και να προστατευτεί ή να χρησιμοποιηθεί εναντίον του Σάουρον. Ο Έλροντ του εξήγησε, όμως, πως το Δαχτυλίδι, δεν ήταν δυνατό να χρησιμοποιηθεί για καλό σκοπό και ότι η μοχθηρία που το διακατέχει είναι ικανή να διαφθάρει τον οποινδήποτε, ακόμη κι αυτούς που έχουν τις καλύτερες προθέσεις. Στο εν τω μεταξύ, ο Φρόντο, ανακοινώνει ότι θα αναλάβει αυτός την επικίνδυνη αποστολή να μεταφέρει το Δαχτυλίδι στη Μόρντορ και να το καταστρέψει, κι έτσι γίνεται ο Δαχτυλιδοκουβαλιτής. Έτσι, στο Συμβούλειο προέκυψε η Συντροφιά του Δαχτυλιδιού, η οποία αποτελούνταν από δύο Ανθρώπους, τον Άραγκορν και τον Μπόρομιρ, τον Λέγκολας, τον Γκάνταλφ, τον Νάνο, τον Γκίμλι, τον γιο του Γκλόιν και, τέλος, τον Φρόντο και τα τρία Χόμπιτ. Αυτή, λοιπόν, η Συντροφιά, αντιπροσώπευε, όλες τους ελεύθερους λαούς της Μέσης Γης.
Για αρχή η Συντροφιά προσπάθησε να διασχίσει τα Μοναχικά Βουνά, αλλά ήταν κατεκλεισμένη από το χιόνι, και δεν ήταν μόνον αυτό: δέχτηκαν και επίθεση από Βαργκ, τα οποία είχαν μετακινηθεί στο Βουνό για να βρουν το Δαχτυλίδι. Έτσι, αναγκάστηκαν να αλλάξουν δρόμο και να πάνε κάτω από το Βουνο, περνώντας από τη Μόρια, το παλαιό βασίλειο των Νάνων. Εκεί η Συντροφιά καταλαβαίνει πως η Μόρια δεν επανακτήθηκε ποτέ από τους Νάνους και ότι ο Μπάλιν, ο Όιν και ο Όρι πέθαναν στην προσπάθεια να την καταλάβουν. Ωστόσο, το μέρος είχε καταληφθεί από Ορκ και από άλλα μοχθηρά πλάσματα. Εκεί του επιτίθενται τα Ορκ, αλλά ο Γκάνταλφ ανακοινώνει στη Συντροφιά πως θα συναντήσει τον Μπάλρογκ, έναν αρχαίο δαίμονα της φωτιάς και των σκιών. Ο Γκάνταλφ αντιμετωπίζει αυτόν τον αρχαίο δαίμονα, αλλά χάνονται και οι δυο στην άβυσσο. Τα 8, πλέον, μέλη της Συντροφιάς διαφεύγουν από τη Μόρια και βρίσκονται στο Λοθλόριεν, όπου εκεί θα συναντήσουν την Γκαλάντριελ και τον Κέλεμπορν, άρχοντες της περιοχής, οι οποίοι θα δώσουν πολλά δώρα στη Συντροφιά, τα οποία θα τους φανούν πολύ χρήσιμα στη συνέχεια της Αποστολής τους. Αργότερα, ενώ ο Φρόντο σκεφτόταν για το μέλλον της Αποστολής, ο Μπόρομιρ προσπάθησε να του αποσπάσει το Δαχτυλίδι. Ο Φρόντο κατάφερε να διαφύγει. Ενώ οι υπόλοιποι προσπαθούσαν να τους εντοπίσουν, ο Φρόντο παίρνει την απόφαση να αποχωρήσει από τη Συντροφιά και ότι πρέπει μόνος του να φτάσει στη Μόρντορ, ώστε να σώσει τους υπόλοιπους που θα διεφθαρθούν από την παρουσία του Δαχτυλιδιού. Εντούτοις, δε φεύγει μόνος τους: ο Σαμ επέμεινε να τον συνοδεύσει, κι έτσι κι έγινε. Η Συντροφιά διαλύθηκε.
Τα μέλη της Συντροφιάς
Η Συντροφιά προέκυψε από το Συμβούλειο το Έλροντ, στα τέλη της Τρίτης Εποχής. Ορίστηκε πως θα πρέπει να ήταν μία μικρή συντροφιά. Επίσης, είναι συμβολικός και ο αριθμός ατόμων που έχει, 9, ίδιος με τον αριθμό των Νάζγκουλ.
Ο Τόλκιν από την άλλη, προτιμούσε την ορολογία «Παρέα» παρά «Συντροφιά».
Ακολουθούν, με τη σειρά που μπήκαν, οι ήρωες στη Συντροφιά:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έργα του Tζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν Κατηγορία:Μυθιστορήματα φαντασίας Κατηγορία:Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών
Αδραβάστοι Λασιθίου
Οι Αδραβάστοι είναι χωριό της Κοινότητος Ζάκρου του δήμου Σητείας, της περιφερειακής ενότητας Λασιθίου, στην ανατολική Κρήτη. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 29 κατοίκους. Βρίσκεται 35,5 χιλιόμετρα νότια της Σητείας, στο δρόμο που καταλήγει στη Ζάκρο. Είναι κτισμένοι σε υψόμετρο 300 μέτρων, στους ανατολικούς πρόποδες του υψιπέδου Χάνδρα-Mόδι. Η οικονομία του χωριού βασίζεται στην αγροτική και κτηνοτροφική παραγωγή, με μεταποίηση σε οικιακό επίπεδο. Από το 2008 λειτουργεί και μια μικρή τουριστική επιχείρηση.
Ιστορία
Στο ύψωμα Εντίχτης, δυτικά του χωριού, έχουν εντοπιστεί ίχνη κατοίκησης. Αρχικά είχε θεωρηθεί το πρόκειται για ιερό κορυφής, όμως ανασκαφές στην περιοχή του 1972 δεν βρήκαν ειδώλια, αλλά υφαντικά βάρη και λίθινα και πήλινα εργαλεία, υποδεικνύοντας ότι πρόκειται για κατοικίες.
Η ετυμολογία του ονόματος δεν είναι γνωστή. Σύμφωνα με τον Στέφανο Ξανθουδίδη το όνομα του χωριού προέρχεται από το βυζαντινό επίθετο Αρδάβαστος ή Αρτάβασδος, πιθανόν το επίθετο κάποιου στρατιώτη που εγκαταστάθηκε στην Κρήτη μετά την ανακατάληψή της από τον Νικηφόρο Φωκά το 961. Όμως ο Στέργιος Σπανάκης αναφέρει ότι το χωριό δεν αναφέρεται στις βενετσιάνικες απογραφές και ότι πιθανότατα είναι νεότερο χωριό. Ο Νίκος Παπαδάκης αναφέρει ότι το χωριό πιθανόν καταστράφηκε από πειρατική επιδρομή το 1471 και κατοικήθηκε ξανά μετά τον 16ο αιώνα.
Το χωριό αναφέρεται στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 ως Adhravasto με 10 χριστιανικές οικογένειες. Το 1881 είχε 75 κατοίκους, όλοι χριστιανοί, και ανήκε στο δήμο Καρυδίου. Το 1900 υπαγόταν στον δήμο Ιτάνου. Το 1925 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ζάκρου. Το 1997, με το πρόγραμμα Καποδίστριας προσαρτήθηκε στον δήμο Ιτάνου και με το πρόγραμμα Καλλικράτης στον δήμο Σητείας.
Πληθυσμιακή πορεία
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: