cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Συμφωνία Νο. 8 (Σιμπέλιους)
Μετά το θάνατο του Σιμπέλιους το 1957, κοινοποιήθηκαν νέα σχετικά με τη καταστροφή της Όγδοης Συμφωνίας, και πολλοί υπέθεταν ότι το έργο είχε εξαφανιστεί για πάντα. Μόνο μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του '90, ενώ πολλά σημειωματάρια και προσχέδια του συνθέτη καταμετρώνταν, οι μελετητές έγειραν τη πιθανότητα ότι μέρος της μουσικής από τη χαμένη συμφωνία μπορεί και να έχει επιζήσει. Πρόσφατη έρευνα οδήγησε στην επίπονη ταυτοποίηση πολλών μικρών χειρόγραφων προσχεδίων που σχετίζονταν με την Όγδοη, τρεις εκ των οποίων (που περιλάμβαναν λιγότερα από τρία λεπτά μουσικής) είχαν ηχογραφηθεί από τη Φιλαρμονική Ορχήστρα του Ελσίνκι (The Helsinki Philarmonic Orchestra) το 2011. Παρ'όλο που αρκετοί μουσικολόγοι έχουν υποθέσει ότι, εάν μπορέσουν να ανατρέξουν σε περισσότερα αποσπάσματα, μπορεί να είναι πιθανό να ανοικοδομήσουν ολόκληρη την εργασία, πολλοί έχουν προτείνει ότι είναι μάλλον ασαφώς δοσμένη η έκταση του όλου υλικού. Επίσης αμφισβητείται η ορθότητα της άποψης του Σιμπέλιους για τη μη αποδεκτή παρουσίαση της μουσικής του δημόσια.
Βιογραφία
alt=A white house of north European appearance with an orange tiled roof, surrounded by trees|αριστερά|μικρογραφία|Αϊνόλα, το σπίτι του Σιμπέλιους από το 1904 μέχρι και το θάνατο του. Ο Γιαν Σιμπέλιους γεννήθηκε στα 1865 στη Φινλανδία, που αποτελούσε ένα αυτόνομο μεγάλο δουκάτο της Ρωσικής Αυτοκρατορίας από τις αρχές του 1809, ενώ ήταν υπό Σουηδική κατοχή επί πολλούς αιώνες. Η χώρα παρέμενε διχασμένη μεταξύ μιας μειονότητας σουηδόφωνων που κυριαρχούσαν πολιτισμικά, στην οποία ανήκε και η οικογένεια του Σιμπέλιους, και μιας πλειοψηφίας που μίλαγε Φινλανδικά και σκέφτονταν πιό εθνικιστικά, γνωστοί ως πλειοψηφία των «Φέννομαν» (Fennoman majority). Περίπου γύρω στα 1889μ.Χ. ο Σιμπέλιους γνώρισε τη μέλλουσα σύζυγο του, Αϊνό Γιάρνεφελτ (Aino Järnefelt), που προερχόταν από μια πιστή οικογένεια Φέννομαν. Η σύνδεση του Σιμπέλιους με τους Γιάρνεφελτ βοήθησε να αφυπνιστούν και να εκδηλωθούν και τα δικά του συναισθήματα περί εθνικισμού. Στα 1892, το έτος του έγιναν οι γάμοι του με την Αϊνό (πλέον Αϊνό Σιμπέλιους), ολοκλήρωσε το πρώτο του εμφανώς εθνικιστικό έργο, τη συμφωνική σουίτα Κούλλερβο (Kullervo). Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1890, καθώς η κυριαρχία των Ρώσων πάνω στο δουκάτο φάνταζε όλο και πιό καταπιεστική, ο Σιμπέλιους παρήγαγε μια σειρά από έργα που αντικατόπτριζαν την αντίσταση των Φινλανδών απέναντι στο ξένο δυνάστη, κλιμακώνοντας το όλο ύφος στο τονικό ποίημα με τίτλο Φινλανδία.
Το εθνικό ανάστημα του Σιμπέλιους αναγνωρίστηκε στα 1897μ.Χ., όταν του απονεμήθηκε κρατική σύνταξη για να έχει περισσότερο ελεύθερο χρόνο στην ευχέρεια του για να συνθέτει μουσική. Στα 1904, εκείνος και η Αϊνό εγκαταστάθηκαν στην Αϊνόλα, μια επαρχιακή κατοικία που έχτισε στις όχθες της λίμνης Τουουσούλα στη περιοχή Γιάρβενπάα, όπου έζησαν για όλα τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής τους. Παρ' όλο που η ζωή στην Αϊνόλα δεν ήταν πάντα ήρεμη και ξέγνοιαστη, καθώς πολλές φορές ο Σιμπέλιους βρέθηκε χρεωμένος και πιωμένος, κατάφερε τα επόμενα 20 χρόνια να παράγει ένα σημαντικό όγκο ορχηστρικών έργων, έργων μουσικής δωματίου, έργα για πιάνο, και τραγούδια, αλλά και ελαφρύτερη μουσική. Η δημοτικότητα του εξαπλώθηκε σε ολόκληρη την Ευρώπη, έως και τις Η.Π.Α., όπου τον επιβράβευσαν με ένα τιμητικό ντοκτορά από το Πανεπιστήμιο του Γέιλ. Πίσω στα πάτρια εδάφη, το διαμέτρημα του ήταν τέτοιο πλέον που τα 50α του γενέθλια το 1915 ήταν εθνικό γεγονός, που περιλάμβανε ως αποκορύφωμα του τη πρεμιέρα στο Ελσίνκι της Πέμπτης Συμφωνίας του.
Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1920μ.Χ., ο Σιμπέλιους είχε πλεόν αποκτήσει το βάρος ενός ζωντανού εθνικού μνημείου και ήταν ο βασικός πολιτιστικός πρεσβευτής της χώρας του, δρώντας ανεξάρτητος από το 1917. Σύμφωνα με τον βιογράφο του, Γκυ Ρίκαρντς (Guy Rickards), επένδυσε «το μέγιστο της κυριότερης έμπνευσης του» στις επτά συμφωνίες που συνέθεσε μεταξύ των ετών 1898 και 1924μ.Χ. Ο μελετητής του Σιμπέλιους Τζέημς Χεποκόσκι (James Hepokoski) θεωρεί την Έβδομη Συμφωνία, που είναι συμπαγής και βασίζεται σε μία κίνηση, και την οποία ολοκλήρωσε ο Σιμπέλιους στα 1924, ως το πλέον σημαντικό συμφωνικό επίτευγμα του συνθέτη, «την ολοκληρωμένη πραγμάτωση του ύστερου ύφους του που επαναπροσδιόρισε τη φόρμα». Στα 1926 ακολούθησε η Ταπιόλα (Tapiola), ένα τονικό ποίημα στο οποίο, όπως λέει κι ο Ρίκαρντς, ο Σιμπέλιους «ώθησε τους ορχηστρικούς πόρους σε αναζήτηση νέων περιοχών... Η Ταπιόλα προπορεύτηκε της εποχής της κατά 30 ή 40 χρόνια».
Αρχές
Η πρώτη αναφορά στην Ογδοη Συμφωνία έγινε στο ημερολόγιο του Σιμπέλιους με καταχώρηση 12 Σεπτεμβρίου 1926: «άρχισα να δουλεύω το καινούργιο». Παρ' όλ 'αυτά, κάποιες από τις αρχικές ιδέες για τη νέα συμφωνία υπήρχαν σχεδόν σίγουρα σε παλαιότερες αναφορές, αφού ήταν μία από τις συνήθειες του Σιμπέλιους όσον αφορά τη σύνθεση να αφήνει στην άκρη θέματα και μοτίβα που θα χρησιμοποιούσε τελικά σε μελλοντικά έργα. Κατ'αυτό το τρόπο, ένα από τα πλέον εκτενή σχέδια του για την Έβδομη Συμφωνία, με την οποία καταπιάστηκε από το 1923 έως και το 1924, περιλαμβάνει ένα κουδουνιστό μοτίβο που έχει σημειωθεί ως « VIII ». Μέχρι το φθινόπωρο του 1927, ο Σιμπέλιους ήταν σε θέση να ενημερώσει το κριτικό της εφημερίδας New York Times σε θέματα μουσικής, Όλιν Ντόουνς (Olin Downes), που ήταν κι ένας από τους μεγαλύτερους θαυμαστές του, ότι είχε ορίσει σε χαρτί ήδη δύο κινήσεις κι είχε συνθέσει το υπόλοιπο στο κεφάλι του.
Νωρίς στα 1928 ο Σιμπέλιους πραγματοποίησε μία από τις καθιερωμένες του επισκέψεις στο Βερολίνο, για να εντρυφήσει στη μουσική ζωή της πόλης και για να συνθέσει. Έστειλε θετικές αναφορές στην Αϊνό για μια εργασία εν εξελίξει: η συμφωνία, έλεγε, θα είναι «θαυμάσια». Πίσω στην Αϊνόλα, το Σεπτέμβριο είπε στην αδελφή του ότι: «γράφω ένα νέο έργο, που θα το στείλω στην Αμερική. Θα χρειαστεί λίγο χρόνο ακόμα. Αλλά θα ολοκληρωθεί μια χαρά.» Το Δεκέμβριο του 1928 όμως, όταν ο Δανός εκδότης του Βίλχελμ Χάνσεν (Wilhelm Hansen) τον ρώτησε πώς πάει η δουλειά που ήξερε ότι ήταν ήδη εν εξελίξει, ο Σιμπέλιους δεν ήταν τόσο εκδηλωτικός. Η συμφωνία υπήρχε, είπε, μόνο στο μυαλό του. Κατ'επέκταση, οι αναφορές του Σιμπέλιους για τη πρόοδο της συμφωνίας έδειχναν ανισομερής, μερικές φορές αλληλόαντικρουόμενες, κι έμοιαζε δύσκολο για κάποιον να τις ακολουθήσει.
Πρόοδος και υπεκφυγές
alt=A man in a dark suit|μικρογραφία|Ο διευθυντής ορχήστρας Σέρτζ Κουζεβίντζκυ, στον οποίο υποσχέθηκε τη πρεμιέρα της Όγδοης Συμφωνίας πολλές φορές Πιθανότατα κατά προτροπή του Ντόουνς, ο Σιμπέλιους υποσχέθηκε τη παγκόσμια πρώτη της νέας του συμφωνίας στον Σερτζ Κουζεβίντζκυ και τη Συμφωνική Ορχήστρα της Βοστόνης. Για αρκετά χρόνια, μέσω μιας παρατεταμένης συμφωνίας με τον διευθυντή ορχήστρας και τον Ντόουνς, ο Σιμπέλιους δίσταζε και κωλυσιεργούσε. Τον Ιανουάριο του 1930 είπε ότι η συμφωνία «δεν είναι έτοιμη και δεν ξέρω πότε θα μπορούσε να είναι έτοιμη», αλλά τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς είπε στον Κουζεβίντσκυ ότι θα μπορούσε να γίνει η παρουσίαση της την Άνοιξη του '31. Χωρίς αποτέλεσμα τελικά όμως. Το καλοκαίρι του 1931 ο Σιμπέλιους είπε στον Ντόουνς όχι μόνο ότι η Όγδοη Συμφωνία ήταν σχεδόν έτοιμη για το τυπογραφείο, αλλά ότι επίσης είχε αρκετές άλλες δουλειές που εκκρεμούσαν. Μετά από αυτή τη παρότρυνση, το Δεκέμβριο του 1931 ο Κουζεβίντσυ διαμέσου της εφημερίδας Boston Evening Transcript ανακοίνωσε τη δουλειά της ορχήστρας για τη σεζόν 1931-'32. Αυτή η κίνηση προκάλεσε την άμεση αντίδραση του Σιμπέλιους με ένα τηλεγράφημα, τονίζοντας ότι η συμφωνία τελικώς δεν θα ήταν έτοιμη για εκείνη τη σεζόν.
Ο Κουζεβίντσκυ τότε αποφάσισε να παρουσιάσει όλες τις συμφωνίες του Σιμπέλιους με τη Συμφωνική της Βοστόνης για τη σεζόν 1932-'33, με τη παγκόσμια πρώτη της Όγδοης ως το αποκορύφωμα. Τον Ιούνιο του 1932 ο Σιμπέλιους έγραψε στον Κουζεβίντσκυ, προτίνοντας του η Όγδοη να προγραμματιστεί για το τέλος του Οκτωβρίου. Μια βδομάδα αργότερα υπαναχώρησε: «Είμαι πολύ στεναχωρημένος με όλο αυτό. Σας παρακαλώ, μην ανακοινώσετε την παράσταση». Παρακάτω κι άλλες υποσχέσεις. Τον Δεκέμβριο του 1932 και τον Ιανουάριο του 1933, δεν παρουσίασε έργα. Ο Κουζεβίντσκυ είχε πλέον αρχίσει να χάνει κάθε ελπίδα, αλλά την ανάκτισε γι'άλλη μια φορά, το καλοκαίρι του 1933. Ο Σιμπέλιους ήταν όλο υπεκφυγές, χωρίς να δίνει σίγουρες υποσχέσεις για το πότε θα παραδώσει, αλλά λέγοντας απλά ότι «θα επιστρέψω στο όλο θέμα κάποια άλλη στιγμή». Σε ό,τι αφορούσε τον Κουζεβίντσκυ και τη Συμφωνική της Βοστόνης, το θέμα θεωρήθηκε λήξαν εκεί. Ο Σιμπέλιους έκανε συμφωνίες με άλλους διευθυντές ορχήστρας, είχε υποσχεθεί την ευρωπαϊκή πρώτη στον Μπάζιλ Κάμερον (Basil Cameron) και τη Βασιλική Φιλαρμονική Εταιρεία (The Royal Philharmonic Society),  καθώς και τη πρεμιέρα της Φινλανδίας στον Γκέοργκ Σνέεβοϊγκτ, ο οποίος είχε μόλις αναλάβει τη διεύθυνση της Φιλαρμονικής Ορχήστρας του Ελσίνκι. Τέτοιου είδους συμφωνίες όμως ήταν υπόλογες της αινιγματικής πρεμιέρας της Βοστώνης, κι άρα θνησιγενής. Αργότερα μέσα στη δεκαετία, ο Ευγένιος Ορμάντυ, ένας ένθερμος θαυμαστής του Σιμπέλιους που σκηνοθέτησε την Ορχήστρα της Φιλαδέλφεια (The Philadelphia Orchestra) από το 1936 και μετά, θεωρείται να έχει υποστηρίξει με διάφορα μέσα, και μέσω των δημοσίων σχέσεων, το δικαίωμα του για να παρουσιάσει τη πρεμιέρα, εάν κι εφόσον ολοκληρωνόταν η συμφωνία.
Κατά τη περίοδο όλων των αναβολών του με τον Κουζεβίντσκυ, ο Σιμπέλιους συνέχισε να εργάζεται επί της συμφωνίας. Στα 1931 πέρασε λίγο ακόμα χρόνο στο Βερολίνο, γράφοντας στην Αϊνό το Μάιο του 1931 ότι «η συμφωνία προχωρά με βήμα ταχύ». Η πρόοδος αυτή διακόπηκε από μία ασθένεια, αλλά προς το τέλος του έτους ο Σιμπέλιους επέμενε κάθετα ότι: «γράφω την όγδοη συμφωνία μου και είμαι απολύτως υγιής. Πώς εξηγείται αυτό;» Τον Μάιο του 1933,ενώ συνέχιζε να αρνείται στον Κουζεβίντσκυ, ο Σιμπέλιους έγραψε στο ημερολόγιο του ότι ασχολιόταν απόλυτα με τη σύνθεση: «Είναι λες και γύριζα σπίτι ... Ολα τα βλέπω με άλλο μάτι πλέον, εκ βαθέων. Υπάρχει ένας τσιγγάνος μέσα μου. Ρομαντικό.»  Αργότερα εκείνο το καλοκαίρι  ενημέρωσε έναν δημοσιογράφο ότι η νέα του συμφωνία είχε σχεδόν ολοκληρωθεί: «θα είναι ο απολογισμός μιας ολόκληρης ύπαρξης —εξήντα οκτώ χρόνια. Πιθανότατα θα είναι η τελευταία μου. Οκτώ συμφωνίες και εκατοντάδες τραγούδια. Μάλλον είναι αρκετά.»
Κάποια στιγμή εκείνο το καλοκαίρι ξεκίνησε η επίσημη καταγραφή της συμφωνίας. Στις 4 Σεπτεμβρίου του 1933, ο Πωλ Βόιγκτ (Paul Voigt), ο επί πολλά χρόνια αντιγραφέας του Σιμπέλιους, έστειλε τη χρέωση για το πρώτο άρτιο αντίγραφο της πρώτης κίνησης —23 σελίδες μουσικής. Ο Σιμπέλιους τον ενημέρωσε —βάσει του σχετικού σημειώματος που υπάρχει— ότι το τελικό χειρόγραφο θα ήταν περίπου οκτώ φορές πολλαπλάσιο σε έκταση του αρχικού δείγματος, υπονοώντας ότι η συμφωνία αυτή θα είναι σε άλλη κλίμακα σε σχέση με τις προηγούμενες επτά. Η Αϊνό Σιμπέλιους αργότερα ανακαλούσε στη μνήμη της επισκέψεις στον Βόιγκτ εκείνο το φθινόπωρο κατά τις οποίες ο Σιμπέλιους, του οποίου τη διάθεση τη περιγράφει ως ζοφερή και  κατηφή, παρείχε κι άλλο όγκο χειρογράφων στον αντιγραφέα.
Μεσοδιάστημα
Διάφορες αναφορές άφηναν την εντύπωση ότι είχε επιβεβαιωθεί η άμεση δημοσίευση της συμφωνίας. Ο Φινλανδός συνθέτης Λεβί Μαντετόχα (Leevi Madetoja) ανέφερε το 1934 ότι η εργασία είχε ουσιαστικά ολοκληρωθεί. Ενα άρθρο από τον Σουηδό δημοσιογράφο Κουρτ Νόρντφος (Kurt Nordfors) υποδείκνυε ότι δύο κινήσεις είχαν ολοκληρωθεί και το υπόλοιπο υπήρχε σε πρωτόλειο. Καθώς η πίεση για να παραχθεί επιτέλους η συμφωνία αυξανόταν, ο Σιμπέλιους όλο και αποτραβιόνταν κι έδειχνε απρόθυμος να συζητήσει τη πρόοδο του. Τον Δεκέμβριο του 1935μ.Χ., κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης του που σχετιζόταν με τα εβδομηκοστά του γενέθλια, άφησε να εννοηθεί ότι είχε αποποιηθεί εργασία ενός ολόκληρου χρόνου, που υποδείκνυε ότι η Όγδοη θα υπόκειται σε εκτενή διόρθωση. Παρ' όλ' αυτά, όταν ο ανταποκριτής της εφημερίδας The Times ρώτησε λεπτομέρειες για τη πρόοδο της εργασίας, ο Σιμπέλιους εκνευρίστηκε. Έδειξε έξαλλος όταν ο Ντόουνς συνέχισε να επιμένει για πληροφορίες, φωνάζοντας κάποια στιγμή «Ich kann nicht!» («Δεν μπορώ!»).
Μια απόδειξη που βρέθηκε ανάμεσα στα έγγραφα του Σιμπέλιους αναφέρεται σε μία «Συμφωνία» που τέθηκε ενέχυρο από τη φίρμα Βέιλιν και Γκόους (Weilin & Göös) τον Αύγουστο του 1938. Αν και δεν έχει τεκμηριωθεί ότι αυτή η δοσοληψία σχετίζεται με την Όγδοη, ο μελετητής του Σιμπέλιους Κάρι Κίλπελάινεν (Kari Kilpeläinen) υποδεικνύει ότι κανένα από τα προηγούμενα συμφωνικά θέματα περιέχει τον γενικευμένο και  μη αριθμημένο τίτλο «Συμφωνία», και ρωτάει:
«Θα μπορούσε ίσως εσκεμμένα να μην έχει συμπεριλάβει τον αριθμό ώστε να αποφύγει να διαδοθούν τα νέα της ολοκληρωμένης πλέον Ογδόης; 'Η μήπως ποτέ δεν της έδωσε αριθμό, γιατί απλούστατα ήταν ικανοποιημένος ως είχε;»
Η κόρη του συνθέτη, η Καταρίνα (Katarina), μίλησε για τις κρίσεις αμφιβολίας που επηρέασαν τον πατέρα της εκείνη τη περίοδο, που επιδεινώθηκε από τις συνεχής απαιτήσεις και πιέσεις που περιέβαλαν την Όγδοη Συμφωνία. «Ήθελε να είναι καλύτερη από τις άλλες συμφωνίες. Τελικά έγινε ένα φορτίο, παρ' όλο που μεγάλο μέρος της είχε ήδη γραφτεί. Στο τέλος δεν ξέρω εάν πραγματικά θα είχε αποδεχθεί ό,τι είχε γράψει.»
Ο Σιμπέλιους παρέμεινε στη Φινλανδία κατά το Ρωσόφινλανδικό Πόλεμο του Χειμώνα της περιόδου 1939 -'40, παρ΄όλο που του προτάθηκε άσυλο στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οταν ο πόλεμος τελείωσε το Μάρτιο του 1940 μετακόμισε με την οικογένεια του σε ένα διαμέρισμα στο Καμιοκάτου (που αργότερα μετονομάστηκε Σιμπέλιουκσενκάτου ή "Οδός Σιμπέλιους" προς τιμήν του) στη περιοχή του Τόουλου, ένα προάστιο του Ελσίνκι, όπου παρέμεινε για ένα χρόνο. Εκείνη τη περίοδο τους επισκέφθηκε ο πιανίστας Μαρτίι Παάβολα (Martti Paavola), ο οποίος ήταν σε θέση να εξετάσει το περιεχόμενο του θησαυροφυλακίου του Σιμπέλιους. Αργότερα ο Παάβολα ανέφερε στο μαθητή του, Έιναρ Ενγκλουντ (Einar Englund), ότι ανάμεσα στα μουσικά έργα που είδε ότι φυλάσονταν εκεί ήταν και μία συμφωνία, που «μάλλον ήταν η Ογδόη».
Καταστροφή
Πίσω στην Αϊνόλα, ο Σιμπέλιους απασχολούσε τον εαυτό του με το να δοκιμάζει νέες συνθέσεις σε παλιά τραγούδια. Παρ' όλ' αυτά, το μυαλό του επέστρεφε συχνά στη πλέον θνήσκουσα συμφωνία. Τον Φεβρουάριο του 1943, είπε στη γραμματέα του ότι ήλπιζε να ολοκληρώσει ένα "σπουδαίο έργο" πριν πεθάνει, αλλά επέμενε ότι έφταιγε ο πόλεμος που δεν μπορούσε να προοδεύσει: «Δεν μπορώ να κοιμηθώ τις νύχτες όταν το σκέφτομαι.» Τον Ιούνιο συζήτησε τη συμφωνία με τον μέλλοντα γαμπρό του Γιούσι Γιάλας (Jussi Jalas) και του παρείχε έναν διαφορετικό λόγο για τη μη ολοκλήρωση της: «Για κάθε συμφωνία μου έχω αναπτύξει μια ιδιαίτερη τεχνική. Δεν μπορεί να είναι κάτι επιφανειακό, πρέπει να είναι κάτι που  το βιώνεις. Στη νέα μου δουλειά μ'αυτά τα θέματα καταπιάνομαι.» Ο Σιμπέλιους είπε επίσης στον Γιάλας ότι όλα τα προσχέδια και σκαριφήματα θα καίγονταν μετά το θάνατο του, δεν ήθελε κάποιος να χαρακτηρίσει αυτά τα παραπεταμένα χαρτιά ως «Sibelius sic Gedanken» (οι τελευταίες σκέψεις του Σιμπέλιους).
Κάποια στιγμή στα μέσα του 1940, πιθανώς περίπου στα 1945, ο Σιμπέλιους και η Αϊνό έκαψαν ένα μεγάλο όγκο από τα χειρόγραφα του συνθέτη στη ξυλόσομπα της τραπεζαρίας στην Αϊνόλα. Δεν υπάρχει κάποιο πειστήριο του τί κάηκε. Αν και οι περισσότεροι σχολιαστές υποθέτουν ότι και η Όγδοη Συμφωνία ήταν μέσα στα έργα που κάηκαν, ο Κιλπελάινεν παρατηρεί ότι υπήρχαν τουλάχιστον δύο χειρόγραφα του έργου —το πρωτότυπο και το αντίγραφο του Βόιγκτ— καθώς και προσχέδια κι αποσπάσματα παλαιότερων εκδοχών. Είναι πιθανό, αναφέρει ο Κιλπελάινεν, ο Σιμπέλιους να μην τα έκαψε όλα. Η Αϊνό, που έβρισκε την όλη διαδικασία τρομερά επίπονη, ανέφερε αργότερα ότι η καύση φάνηκε να ηρεμεί τις σκέψεις που γυρόφερναν στο μυαλό του Σιμπέλιους: «Μετά από αυτό, ο άντρας μου φάνηκε πιό ήρεμος και η στάση του ήταν πιό θετική. Ηταν μια ευτυχής στιγμή.»  Η πιό θετική ερμηνεία των πράξεων του, κατά τον μουσικόφιλο κριτικό Ντέηβιντ Πάτρικ Στέρνς (David Patrick Stearns) της εφημερίδας The Philadelphia Inquirer ‍, είναι ότι ξεφορτώθηκε παλιά προσχέδια της συμφωνίας για να καθαρίσει το μυαλό του και να ξεκινήσει από την αρχή. Στα 1947, ενώ επισκέφτηκε την Αϊνόλα, ο διευθυντής ορχήστρας Νιλς-Έρικ Φούγκστεντ (Nils-Eric Fougstedt) ισχυρίστηκε να έχει δει ένα αντίγραφο της Ογδόης στο ράφι, με διαχωρισμένα τα χορωδιακά μέρη. Ο μουσικολόγος Έρκυ Σάλμενχάαρα (Erkki Salmenhaara) υποστηρίζει την ιδέα ότι υπήρξαν δύο καταστροφές με φωτιά: αυτή του 1945 όπου καταστράφηκε πρώιμο υλικό και μια άλλη, αφού τελικά ο Σιμπέλιους παραδέχτηκε ότι ποτέ δεν θα ολοκληρωνόταν το έργο έτσι όπως πραγματικά θα ήθελε.
Αν και ο Σιμπέλιους ενημέρωσε τη γραμματέα του ότι η συμφωνία είχε καταστραφεί στη φωτιά, το όλο θέμα παρέμενε ένα ερμητικό μυστικό για το στενό κύκλο του συνθέτη. Κατά τα υπόλοιπα έτη της ζωής του, ο Σιμπέλιους υπονοούσε κατά καιρούς ότι το όλο εγχείρημα της Όγδοης Συμφωνίας υπήρχε ακόμα. Τον Αύγουστο του 1945 έγραψε στον Μπάζιλ Κάμερον: «Ολοκλήρωσα την όγδοη συμφωνία μου πολλές φορές, αλλά ακόμα δεν είμαι ικανοποιημένος. Θα ήμουν πανευτυχής εάν να σου τη παραδώσω όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου.»  Στη πραγματικότητα, μετά τη καύση εγκατέλειψε γενικώς την ενασχόληση με τη συγγραφή και σύνθεση μουσικής. Στα 1951, όταν η Βασιλική Φιλαρμονική Εταιρεία (The Royal Philharmonic Society) ζήτησε ένα έργο για να σηματοδοτήσει το Φεστιβάλ της Βρετάνης του 1951, ο Σιμπέλιους αρνήθηκε. Στα τέλη του 1953 είπε στη γραμματέα του, τη Σαντέρι Λευάς (Santeri Levas), ότι τη συμφωνία τη δούλευε «μέσα στο μυαλό του». Μόλις το 1954 παραδέχτηκε, σε ένα γράμμα προς τη χήρα του φίλου του Άντολφ Πωλ (Adolf Paul), ότι δεν επρόκειτο να ολοκληρωθεί ποτέ. Ο Σιμπέλιους πέθανε στις 20 Σεπτεμβρίου του 1957. Την επομένη η κόρη του, Εύα Παλοέιμο (Eva Paloheimo), ανακοίνωσε δημόσια ότι η Όγδοη Συμφωνία δεν υπήρχε. Η κάυση του χειρογράφου έγινε ευρύτερα γνωστή πολύ αργότερα, όταν η Αϊνό αποκάλυψε το γεγονός στον Έρικ Β. Τάβαστζέρνα (Erik W. Tawaststjerna), βιογράφο του συνθέτη.
Κριτικοί και σχολιαστές έχουν αναρωτηθεί τους λόγους γιατί ο Σιμπέλιους τελικά εγκατάλειψε τη συμφωνία. Καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του είχε τάσεις κατάθλιψης και συχνά έπασχε από κρίσεις ηττοπάθειας. Ο Άλεξ Ρος (Alex Ross), στην εφημερίδα The New Yorker, αναφέρει μια καταχώρηση του συνθέτη στο ημερολόγιο του το έτος 1927, όταν η Όγδοη Συμφωνία υποτίθεται ότι ήταν καθ' οδόν: «Η απομόνωση κι η μοναξιά με οδηγούν στην απελπισία ... Είμαι κακοποιημένος, μόνος, κι όλοι οι αληθινοί μου φίλοι είναι νεκροί. Το κύρος μου επί του παρόντος έχει φτάσει σε τέλμα. Αδύνατον να εργαστώ. Ας υπήρχε κάποιος τρόπος διαφυγής.»  Διάφοροι συγγραφείς κάνουν λόγο για το τρέμουλο στο χέρι που έκανε το γράψιμο δύσκολο και για τον αλκοολισμό που τον κατέτρεχε σε διάφορες φάσεις της ζωής του. Άλλοι πάλι υποστήριξαν ότι το ανάστημα του Σιμπέλιους ως εθνικού ήρωα ήταν κάτι που τελικά τον αποστόμωσε, κάνοντας τον να φοβάται την όποια σύγκριση που θα τύχαινε στο επόμενο μεγάλο έργο του και τη πιθανή απογοήτευση ενός έθνους που τον λάτρευε. Ο Άντριου Μπαρνέτ (Andrew Barnett), άλλος ένας από τους πολλούς βιογράφους του συνθέτη, τονίζει την αυστηρή αυτο-κριτική του Σιμπέλιους. Θα συγκρατούσε ή θα καταπίεζε οτιδήποτε θα κατέρριπτε τα προσωπικά του κριτήρια: «Αυτό το σκεπτικό ήταν που τελικά επέφερε τη καταστροφή της Όγδοης Συμφωνίας, αλλά αυτή ακριβώς η συμπεριφορά ήταν που τον ανάγκασε να επανεξετάζει τη Πέμπτη Συμφωνία μέχρι τη τελειοποίηση της.»  Ο ιστορικός Μαρκ ΜακΚέννα (Mark McKenna) συμφωνεί ότι ο Σιμπέλιους εγκλωβίστηκε μεταξύ ενός συνδυασμού τελειομανίας και σταδιακά αυξανόμενης ηττοπάθειας. Ο μύθος, που διατηρήθηκε για περισσότερα από 15 χρόνια, ότι ο Σιμπέλιους εξακολουθούσε να δουλεύει τη συμφωνία ήταν, όπως λέει ο ΜακΚέννα, ένα στοχευμένο μύθευμα: «Το να παραδεχτεί ότι είχε σταματήσει τελειωτικά ήταν σαν να παραδεχόταν το αδιανόητο —ότι δεν ήταν πλέον συνθέτης».
Ανακαλύψεις
Μετά το θάνατο του ο Σιμπέλιους, αν και παρέμενε δημοφιλής με το γενικό κοινό, συχνά αποδοκιμαζόνταν από τους κριτικούς που έβρισκαν τη μουσική του απαρχαιωμένη και πομπώδη. Ο Ρενέ Λέιμποβιτζ (René Leibowitz), ένας υποστηρικτής της μουσικής του Άρνολντ Σένμπεργκ, δημοσίευσε ένα φυλλάδιο όπου περιέγραφε τον Σιμπέλιους ως τον «χειρότερο συνθέτη του κόσμου»,  ενώ πολλοί τον απέρριπταν ως άσχετο με ό,τι θεωρείτο για την εποχή ως μία ακαταμάχητη τάση προς την ατονικότητα. Αυτό το κλίμα αποθάρρυνε κάθε αναζήτηση σχετικά με την ύπαρξη υλικού από κάποια πιθανή Όγδοη του Σιμπέλιους, μέχρι αργά στον 20ο αιώνα, όταν αναζωπυρώθηκε το ενδιαφέρον για τον συνθέτη από τους κριτικούς. Το 1995 ο Κίλπελαϊνεν, που είχε ήδη δημοσιεύσει μια έρευνα για τα χειρόγραφα του ΣΙμπέλιους για λογαριασμό της Βιβλιοθήκης του Πανεπιστημίου του Ελσίνκι, έγραψε ότι αυτό που σίγουρα θα μπορούσε να συνδεθεί με την Όγδοη Συμφωνία ήταν μία και μοναδική σελίδα από ένα προσχέδιο θέμα και έναν αποσπασματικό δακτύλιο μελωδίας με τη σημείωση « VIII » που βρέθηκε μέσα στα προσχέδια της Έβδομης Συμφωνίας. Πρόσθεσε πάντως ότι, η βιβλιοθήκη περιλάμβανε περισσότερα προσχέδια του Σιμπέλιους από τα τέλη της δεκαετίας του 1920 μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του 1930, μερικά εκ των οποίων πλησιάζουν σε μορφή τον αποσπασμαστικό δακτύλιο κι επομένως θα μπορούσαν ίσως να είχαν προοριστεί για την Όγδοη Συμφωνία. Ο Κίλπελαϊνεν αποκάλυψε επίσης ότι «μόλις πρόσφατα διάφορα ντοκουμέντα ήρθαν στο φως που κανείς δεν θα τα φανταζόταν ότι υπήρχαν καν. Ισως υπάρχουν ακόμα κάποια στοιχεία σχετικά με την 8η Συμφωνία κάπου κρυμμένα και απλώς περιμένουν κάποιο μελετητή να τα ανακαλύψει.»
Το 2004, σε ένα άρθρο με τίτλο «Μελέτη πάνω σε κάποια προσχέδια για την Όγδοη Συμφωνία του Σιμπέλιους», ο θεωρητικός της μουσικής Νορς Γιώζεφσον (Nors Josephson) αναγνωρίζει περίπου 20 χειρόγραφα ή αποσπάσματα που βρίσκονται στη Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Ελσίνκι ως σχετικά με τη συμφωνία και καταλήγει ότι:
«Δεδομένης της πληθώρας από υλικό που διατηρήθηκε από αυτή την εργασία, κάποιος θα ατένιζε με μεγάλη ανυπομονησία μια πολύ προσεκτική και σχολαστική ολοκλήρωση της όλης σύνθεσης.»
Άλλος ένας μελετητής του Σιμπέλιους, ο Τίμο Βίρτανεν (Timo Virtanen), έχει εξετάσει το ίδιο υλικό και είναι πιό συγκρατημένος, καταλήγοντας ότι παρ'όλο που αρκετά από τα προσχέδια μπορεί να συνδέονται με την Όγδοη Συμφωνία, δεν είναι εύκολο να προσδιορίσεις ακριβώς ποιά, αν όχι κανένα τελικά. Ακόμα και το απόσπασμα με την ένδειξη « VIII », επιμένει, δεν είναι σίγουρο ότι μπορεί να σχετιστεί με τη συμφωνία, αφού ο Σιμπέλιους συχνά χρησιμοποιούσε τόσο τη Λατινική όσο και την Αραβική αρίθμηση για να προσδιορίσει ένα θέμα, μοτίβο ή πέρασμα μέσα σε μια σύνθεση. Ο Βίρτανεν παρέχει μια ακόμα σημείωση που αξίζει να προσέξουμε: «Θα πρέπει να έχουμε κατά νου ότι [τα αποσπάσματα] είναι, στη τελική, προσχέδια. Ατελή όσον αφορά τη μουσική, και αντιπροσωπεύουν μόνο ένα συγκεκριμένο μέρος του σχεδιασμού μιας νέας σύνθεσης.»
Παρά τους δισταγμούς του, τον Οκτώβριο του 2011 ο Βιρτανέν συνεργάστηκε με έναν άλλο μελετητή, τον Βέσα Σιρέν (, για να προετοιμάσει τρία από τα πιό αναπτυγμένα αποσπάσματα για παρουσίαση. Τα προσχέδια αντιγράφησαν και τακτοποιήθηκαν, αλλά τίποτα που να μην είχε γραφτεί από τον Σιμπέλιους δεν προστέθηκε στο υλικό. Εξασφαλίστηκε άδεια από τους Δικαιούχους των Πνευματικών Δικαιωμάτων του Σιμπέλιους, κι ο Τζον Στόργκαρντς, (John Storgårds) αρχιμαέστρος της Φιλαρμονικής του Ελσίνκι (The Helsinki Philharmonic), συμφώνησε να παρουσιάσει και να σημειώσει αυτά τα αποσπάσματα στις πρόβες της ορχήστρας για τη σεζόν στις 30 Οκτωβρίου 2011. Τα μέρη περιλαμβάνουν ένα ανοιχτό τμήμα διάρκειας περίπου ενός λεπτού, κι ένα τελικό υπόλειμμα ορχηστρικής μουσικής που πάλι διαρκεί περίπου ένα λεπτό. Ο Σιρέν περιγράφει τη μουσική ως «περίεργη, δυνατή, και με τολμηρές, πικάντικες αρμονίες —ένα μήνα προς το καινούργιο μετά τη Ταπιόλα και τη μουσική για τη Τρικυμία του Σαίξπηρ.». Ο Στερνς δίνει μια πιό λεπτομερή εξήγηση: «Το πρώτο απόσπασμα είναι ένα κλασικό άκουσμα του Σιμπέλιους μιας πρώτης κίνησης. Υπάρχει ένας ευγενής ορχηστρικός πάταγος που ανοίγει ορθάνοιχτα τη πόρτα σε έναν αρμονικό κόσμο που είναι μονάχα του Σιμπέλιους, αλλά έχει παράξενες ασυνέχειες που δεν είναι όμοιες με κάποια άλλη δουλειά του. Με μια δεύτερη ματιά μοιάζει με την αρχή ενός σκέρτσου, που παραδόξως θυμίζει την Ανοιξη με έναν αλέγκρο σόλο του φλάουτου. Άλλο ένα απόσπασμα έχει ένα κλασικό ήχο του Σιμπέλιους από σόλο φαγκότο, του τύπου που κάνει λόγο για πρωτόγονα πράγματα και πάει προς ένα σκοτεινό, χειμωνιάτικο υπόκοσμο.»
Υποθέσεις
Αν και μόνο η πρώτη κίνηση, που αντιγράφηκε από τον Βόιγκτ, είναι πλήρως αποδεκτή ως ολοκληρωμένη, η πλήρης κλίμακα και τα γενικά χαρακτηριστικά της Όγδοης Συμφωνίας μπορούν να τεκμηριωθούν από αρκετές πηγές. Η αλληλογραφία του Σιμπέλιους με τον Βόιγκτ και τους βιβλιοδέτες του, στα 1933 και 1938 αντίστοιχα, υποδεικνύει τη πιθανότητα μιας αξιομνημόνευτης εργασίας σε μεγάλη έκταση. Υπάρχουν περαιτέρω στοιχεία —πέρα από τη μεταπολεμική επίσκεψη του Φούγκεστεντ στην Αϊνόλα όπου κατέγραψε ότι είδε ένα προσχέδιο της συμφωνίας με χορωδιακά μέρη— που δείχνουν ότι μπορεί πράγματι να περιέχει χορωδιακά στοιχεία. Ένα γράμμα στα αρχεία της οικογένειας του Βόιγκτ, που προφανώς έχει γραφτεί από τον Σιμπέλιους, περιέχει την οδηγία «Bitte weder den Titel noch chortext zu schreiben» (Παρακαλώ μη διαγράψετε το χορωδιακό κείμενο ή το τίτλο της εργασίας). Αυτό μπορεί να αναφέρεται στην Όγδοη, ή πιθανώς σε ένα από τα παλαιότερα χορωδιακά έργα του που ίσως τα αναθεώρησε.
Σχετικά με τη φύση της μουσικής, τόσο ο Βιρτανέν όσο κι ο Αντριου Μέλλορ του περιοδικού Gramophone εντοπίζουν ίχνη της Ταπιόλα, ειδικά στο πρώτο από τα τρία αποσπάσματα. Ο Κιλπελάϊνεν επισημαίνει ότι οι ύστερες μείζονος σημασίας εργασίες του Σιμπέλιους, και συγκεκριμένα τα «Πέντε Προσχέδια» για πιάνο Αριθμ. 114 (1929), ως αποδεικτικά στοιχεία ότι στα τελευταία του χρόνια ως συνθέτης ο Σιμπέλιους «έτινε προς ένα πιό αφηρημένο ιδίωμα: καθαρές, αιθερικές εικόνες που λίγο τις άγγιζαν τα ανθρώπινα πάθη». Περισσότερη πρωτοτυπία, λέει ο Κιλπελάϊνεν, μπορεί να βρεθεί στη μουσική  για όργανο «Σουρουσουίτο» (Surusoitto), που συνθέθηκε το 1931 για τη κηδεία του φίλου του Σιμπέλιους, Ακσέλι Γκαλλέν-Καλλέλα (Akseli Gallen-Kallela), μια εργασία που η Αϊνό Σιμπέλιους παραδέχεται ότι σε αυτήν βασίστηκε το υλικό για την Όγδοη Συμφωνία: "«Θα μπορούσε η νέα συμφωνία», ρωτάει ο Κιλπενάϊνεν, «να αντιπροσωπεύει κι ένα νέο ήχο ανόμοιο με το προηγούμενο ύφος του, με θολούς, ανοιχτούς τόνους και ημιτελής παραφωνίες;»  Μετά την ηχογράφηση των αποσπασμάτων, ο Στοργκάουρντς μπορούσε να αναγνωρίσει το ύστερο ύφος του συνθέτη, προσθέτοντας ότι «οι αρμονίες είναι τόσο άγριες και η μουσική τόσο συναρπαστική που θα μου άρεσε πραγματικά να μάθω πώς τα κατάφερε».  Το μόνο συγκρατημένο σχόλιο του Σιμπέλιους πάνω στη μουσική, ως ξέχωρο από τις περιοδικές αναφορές του για τη πρόοδο που σημείωνε, είναι μια παρατήρηση προς τον Σνέεβοϊγκτ τον Δεκέμβριο του 1932: «Δεν έχεις ιδέα πόσο ευφυές είναι».
Οι μελετητές κι οι κριτικοί είναι διχασμένοι ανάμεσα στις απόψεις τους σχετικά με την αξία των ανευρεθέντων αποσπασμάτων. Απ'την άλλη, ο Γιώζεφσον είναι πεπεισμένος ότι υπάρχει επαρκές υλικό για μια ανακατασκευή ολόκληρης της συμφωνίας και εναγωνίως περιμένει να αναλάβει το όλο εγχείρημα. Αυτή η άποψη απηχεί στον Στερνς: "Δεν υπάρχει απολύτως κάποιος λόγος για να αποπειραθούμε μια ολοκλήρωση." Άλλοι πάλι, είναι πιό επιφυλακτικοί: ο Βιρτανέν, επί παραδείγματι, δίνει έμφαση ότι παρ'όλο που η μουσική είναι χωρίς αμφιβολία ύστερος Σιμπέλιους, δεν έχει πιστοποιηθεί πέραν πάσις αμφιβολίας ότι κάτι απ'όλο αυτό ανήκει στην Όγδοη Συμφωνία. Ο Σιρέν, που έπαιξε σημαντικό ρόλο στο να οργανωθεί μία παράσταση των αποσπασμάτων, πιστεύει ότι η ολοκλήρωση είναι πιθανή βάσει των υπαρχόντων προσχεδίων,  και θα εξαρτιόνταν από μελλοντικές ανακαλύψεις. Επίσης υποθέτει ότι ο Σιμπέλιους, αφού απέρριψε το έργο, δεν θα είχε εντρυφήσει στο να ακούσει να παρουσιάζουν τα έργα, μια άποψη που υποστηρίζει κι ο ΜακΚέννα: «Παρακολουθώντας την παρουσίαση στο YouTube, δεν μπορούσα παρά να αναρωτηθώ πόσο απογοητευμένος πρέπει να υπήρξε ο συνθέτης να ακούει να παρουσιάζουν ένα ημιτελές του έργο.»  Επανεξετάζοντας τα καταγεγραμμένα αποσπάσματα του περιοδικού Gramophone, ο Μέλλορ παρατηρεί ότι ακόμα και αν έρθουν στο φως κι άλλα χειρόγραφα, οι Δικαιούχοι των Δικαιωμάτων του Σιμπέλιους θα είχαν πλήρη έλεγχο επί του υλικού και θα αποφάσιζαν εάν μια παράσταση θα ήταν αρεστή. Ο Μελλόρ καταλήγει: «Επρεπε να περιμένουμε περίπου 80 χρόνια για να ακούσουμε λιγότερο από τρία λεπτά μουσικής, και το μυστήριο της Όγδοης ακόμα δεν πρόκειται να αποκαλυφθεί ταχύτερα.»
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συμφωνίες (μουσική)
Σιν-Ιτίρο Τομονάγκα
O Σιν-Ιτίρο Τομονάγκα (朝永 振一郎, 31 Μαρτίου 1906 – 8 Iουλίου 1979) ήταν ένας Ιάπωνας φυσικός, σημαντικός στην ανάπτυξη της κβαντικής ηλεκτροδυναμικής, στον οποίο απονεμήθηκε για την εργασία του Βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1965 μαζί με τους Ρίτσαρντ Φάινμαν και Τζούλιαν Σουίνγκερ.
Βιογραφία
Ο Τομονάγκα γεννήθηκε στο Τόκιο το 1906. Ήταν το δεύτερο παιδί και ο μεγαλύτερος γιος ενός Ιάπωνα φιλόσοφου, του Τομονάγκα Σαντζούρο. Το 1926 εισήχθηκε στο Αυτοκρατορικό Πανεπιστήμιο του Κιότο. Ο Χίντεκι Γιουκάβα, άλλος ένας νικητής Βραβείου Νόμπελ, ήταν συμμαθητής του κατά τις προπτυχιακές σπουδές. Κατά την περίοδο της φοίτησης του στο πανεπιστήμιο, εργάστηκε ως βοηθός για τρία χρόνια. Το 1931, μετά την αποφοίτηση, εντάχθηκε στην ομάδα του Νισίνα στο ερευνητικό Ινστιτούτο RIKEN. Το 1937, ενώ εργαζόταν στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας (Λειψία), συνεργάστηκε με την ερευνητική ομάδα του Βέρνερ Χάιζενμπεργκ. Δύο χρόνια αργότερα, επέστρεψε στην Ιαπωνία εξαιτίας του ξεσπάσματος του B' Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά ολοκλήρωσε το διδακτορικό του (Διδακτορική Διατριβή στο Πανεπιστήμιο του Τόκιο) για τη μελέτη των πυρηνικών υλικών ως συνέχεια της θέσης του στη Λειψία.
Στην Ιαπωνία, διορίστηκε σε μια καθηγητική θέση στο Πανεπιστήμιο Εκπαίδευσης του Τόκιο (πρόδρομος του Πανεπιστημίου Τσουκούμπα). Κατά τη διάρκεια του πολέμου μελέτησε το μάγνητρο, τη θεωρία των μεσονίων, και την υπέρ-πολύωρη θεωρία. Το 1948, ο ίδιος και οι μαθητές του επανεξέτασαν μία έρευνα του 1939 του Σίντνεϊ Ντάνκοφ που προσπάθησε, αλλά απέτυχε, να δείξει ότι οι άπειρες ποσότητες που προκύπτουν στην Κβαντική ηλεκτροδυναμική μπορούν να αλληλοεξουδετερωθούν. Ο Τομονάγκα εφάρμοσε την υπέρ-πολύωρη θεωρία του και μια σχετικιστική μέθοδο με βάση την μη-σχετικιστική μέθοδο των Βόλφγκανγκ Πάουλι και Φίερζ για να διασαφηνίσει και να επιταχύνει κατά πολύ τους υπολογισμούς. Στη συνέχεια, ο ίδιος και οι μαθητές του διαπίστωσαν ότι ο Ντάνκοφ είχε παραβλέψει έναν όρο στην σειρά των διαταραχών. Με τον όρο αυτό, η θεωρία έδωσε πεπερασμένα αποτελέσματα. Τοιουτοτρόπως ο Τομονάγκα ανακάλυψε την μέθοδο της επανακανονικοποίησης ανεξάρτητα από τον Τζούλιαν Σουίνγκερ και υπολόγισε φυσικές παραμέτρους όπως την μετατόπιση Λάμπ ταυτόχρονα.
Το επόμενο έτος, έλαβε πρόσκληση από τον Ρόμπερτ Οπενχάιμερ για να εργαστεί στο Ινστιτούτο Προηγμένων Σπουδών στο Πρίνστον. Μελέτησε το πολυ-σωματιδιακό πρόβλημα στις συλλογικές ταλαντώσεις ενός κβαντομηχανικού συστήματος. Την επόμενη χρονιά, επέστρεψε στην Ιαπωνία και πρότεινε το ρευστό Τομονάγκα-Λουτίνγκερ. Το 1955, ανέλαβε την αρχηγία για την ίδρυση του Ινστιτούτου Πυρηνικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Τόκιο. Το 1965 του απονεμήθηκε το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής, μαζί με τους Τζούλιαν Σουίνγκερ και Ρίτσαρντ Φάινμαν, για το έργο του στην Κβαντική Ηλεκτροδυναμική, και ειδικότερα για την ανακάλυψη της μεθόδου επανακανονικοποίησης. Το 1979 πέθανε από καρκίνο του λάρυγγα στο Τόκυο.
Το 1940 ο Τομονάγκα παντρεύτηκε την Ρυόκο Σεκιγκούτσι. Απέκτησαν δύο γιους και μία κόρη. Το 1952 του απονεμήθηκε το Παράσημο του Πολιτισμού, και το 1976 η Μεγάλη Κορδέλα του Τάγματος του Ανατέλλοντος ηλίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιάπωνες νομπελίστες Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής Κατηγορία:Ιάπωνες φυσικοί Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά
Βαλκανικό Πρωτάθλημα Σκοποβολής 1946
Το Βαλκανικό Πρωτάθλημα Σκοποβολής 1946 ή Βαλκανικοί Αγώνες Σκοποβολής ήταν διοργάνωση του Βαλκανικού Πρωταθλήματος Σκοποβολής, που πραγματοποιήθηκε στη Σόφια. Διεξήχθησαν 4 αγωνίσματα.
Στον πίνακα των μεταλλίων την πρώτη θέση κατέκτησε η Βουλγαρία με 2 χρυσά μετάλλια και 4 συνολικά. Η Ρουμανία κέρδισε τη δεύτερη θέση με 1 χρυσό μετάλλιο και 4 συνολικά. Την τρίτη θέση κατέκτησε η Γιουγκοσλαβία με 1 χρυσό μετάλλιο και 2 συνολικά.
Παραπομπές
1946 Κατηγορία:Αθλητισμός στη Βουλγαρία Κατηγορία:Σόφια Κατηγορία:Σκοποβολή το 1946
Βίλια
Τα Βίλια (παλαιότερα Ειδυλλία) είναι ένα ορεινό χωριό της Αττικής χτισμένο στις πλαγιές του Κιθαιρώνα. Βρίσκονται σε απόσταση 56 χιλιομέτρων βορειοδυτικά της Αθήνας. Είναι οικοδομημένα αμφιθεατρικά, στο ανατολικό στόμιο του μεγάλου ανοίγματος, το οποίο σχηματίζουν οι οροσειρές του Κιθαιρώνα και στους πρόποδες της κορυφής Λεστόρι. Το υψόμετρο των Βιλίων αρχίζει από τα 500 μέτρα και τελειώνει στα 700 περίπου μέτρα. Είναι κωμόπολη της Δυτικής Αττικής και ανήκουν διοικητικά στον Δήμο Μάνδρας - Ειδυλλίας, ενώ μέχρι πρόσφατα αποτελούσαν έδρα του ομώνυμου δήμου.
Γεωγραφικά εντάσσεται στη Μεγαρίδα, ενώ η έκτασή της απλώνεται μέχρι το Πόρτο Γερμενό, την Ψάθα και το Αλεποχώρι στα δυτικά, στις ακτές της Αλκυονίδος. Εμφανίζει πληθυσμό 1.269 κατοίκων, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Η περιοχή στηρίζεται στη γεωργία, την κτηνοτροφία, τη μελισσοκομία, την αλιεία και τη ρητινοκαλλιέργεια, ενώ διαθέτει τουριστικά θέρετρα.
Νοτιοδυτικά συνορεύει με τα Μέγαρα, βορειοανατολικά με τις Ερυθρές, ανατολικά με την Οινόη και νοτιοανατολικά με τη Μάνδρα. Προς βορρά συνορεύει με τις Πλαταιές και λοιπά χωριά της Βοιωτίας. Καθίσταται προσβάσιμη μέσω της Παλαιάς Εθνικής Οδού Αθηνών-Θηβών.
Ονομασία
Οι εκδοχές για την ονομασία Βίλια, είναι πολλές. Σύμφωνα με την πρώτη εκδοχή, στην αρχή τα Βίλια ονομάζονταν Ειδυλλία, πιθανώς λόγω του ειδυλλιακού τοπίου. Πρώτος που αναφέρει την περιοχή αυτή ως Ειδυλλία είναι ο γεωγράφος Μελέτιος ο Νεώτερος κατά το πρώτο μισό του 17ου αιώνα, ο οποίος λέει ότι στη θέση αυτή «Έστι δε πολίχνη Ειδυλλία ποτέ καλουμένη». Με την πάροδο του χρόνου, επειδή οι Αρβανίτες δεν πρόφεραν σωστά την πολυσύλλαβη λέξη Ειδυλλία, έγινε κατά συγκοπή «Δύλλια» και στη συνέχεια «Βύλλια» με «υ» και δύο «λ», ενώ μετά «Βίλλια» με «ι» και δύο «λ». Σήμερα, μετά τις αλλαγές και τις απλοποιήσεις που έχει "υποστεί" η ελληνική γλώσσα, τα Βίλλια γράφονται με ένα «λ» (Βίλια). Μία δεύτερη εκδοχή είναι ότι η ονομασία προέρχεται από την λέξη «Βίγλα», που σημαίνει παρατηρητήριο, ή από την αρχαία περιοχή της Ηπείρου, Βυλλίδα. Επικρατέστερη πάντως εκδοχή είναι η πρώτη. Μετά την απελευθέρωση του 1821 εξάλλου, και με την σύσταση των Δήμων και Κοινοτήτων του ελληνικού κράτους, φέρεται ως Δήμος Ειδυλλίας. Με βασιλικό διάταγμα της 27 Ιουνίου του 1836 συστήθηκε ως Δήμος Ειδυλλίας ,που μετα το Ναύπλιο που ήταν η πρωτεύουσα της Ελλάδος ήταν ο δεύτερος Δήμος που συστήθηκε στο νεοσύστατο Ελληνικό κράτος ,με επίσης βασιλικό διάταγμα της 31 Αυγούστου του 1912 συστήθηκε ως Κοινότης Βιλλίων ή Βυλλίων,ενώ με νομοθετικό διάταγμα της 26 Σεπτεμβρίου του 1946 συστήθηκε και πάλι Δήμος. Σήμερα μετά την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης ο Δήμος Βιλίων καταργήθηκε και συνενώθηκε στον δήμο Μάνδρας - Ειδυλλίας.
Ιστορία
Σε μικρή απόσταση από τα Βίλια, υπάρχουν τα χαλάσματα ενός άλλου χωριού με το όνομα «Παλαιοχώρι» ή «Παλιοχώρι». Για το Παλαιοχώρι υπάρχουν ασαφή στοιχεία στην τοπική παράδοση. Μία πρώτη εκδοχή της παράδοσης είναι ότι το Παλαιοχώρι καταστράφηκε από πειρατές που μπήκαν στο χωριό, το πυρπόλησαν, αιχμαλώτισαν τους κατοίκους και τους μετέφεραν στη Καλαβρία της Ιταλίας για να τους πουλήσουν ως δούλους. Οι λίγοι Παλαιοχωρίτες που σώθηκαν έχτισαν τα σημερινά Βίλια περίπου το 1230 μ.Χ. Η δεύτερη εκδοχή, είναι ότι οι κουρσάροι μπήκαν στο χωριό περίπου το 1783 μ.Χ., την εποχή δηλαδή της Τουρκοκρατίας (οπότε βρίσκονταν σε έξαρση πειρατικές επιδρομές από Τυνήσιους, Σικελούς, Βενετσιάνους, Κορσικανούς, Αλγερινούς, Γενοβέζους, Τούρκους, ακόμη και από Έλληνες νησιώτες), άρπαξαν και πούλησαν τους κατοίκους στην Καλαβρία. Οι Βιλιώτες έμαθαν το περιστατικό από τους λίγους Παλαιοχωρίτες που σώθηκαν επειδή έλειπαν μακριά με τα κοπάδια τους. Οι λίγοι αυτοί κάτοικοι που διασώθηκαν από την αρπαγή, κατέφυγαν στα Βίλια. Από το Παλαιοχώρι διασώζονται σήμερα ερείπια, καθώς και το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει ότι στο Σούλι Θεσπρωτίας, ανάμεσα στα πρώτα δώδεκα χωριά που δημιουργήθηκαν, υπάρχουν τα Αλποχώρι, Παλιοχώρι και Βίλια, τοπωνύμια που υπάρχουν και στα Βίλια Αττικής
Επανάσταση του 1821
Κατά την τουρκοκρατία, η περιοχή αποτελούσε έκταση του Δερβενίου στη Μεγαρίδα, το οποίο διαφέντευε ο Πασάς. Οι Βιλιώτες έδωσαν το παρών στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 και αρκετοί έλαβαν μέρος στην πρώτη πολεμική επιχείρηση. Με επικεφαλής τον Βιλιώτη Αναγνώστη Στέφα λαμβάνουν μέρος στην πολιορκία του Ακροκορίνθου. Η πολιορκία άρχισε από τους επαναστατήσαντες προκρίτους και οπλαρχηγούς της περιοχής της Κορίνθου και των Καλαβρύτων στις 27 Μαρτίου. Τους πολιορκητές ενίσχυσαν Βιλιώτες, Μεγαρίτες, Κουντουριώτες και Περαχωρίτες που είχαν ήδη επαναστατήσει από τις 23 Μαρτίου υπό τον οπλαρχηγό Γιάννη Χατζημελέτη από τα Κούντουρα. Τον Απρίλιο του 1821 ενισχύουν με την συμμετοχή τους, τους επαναστατήσαντες Θηβαίους από τα αρβανιτοχώρια της Βοιωτίας. Με αρχηγούς τον Σταμάτη Λούκο και Αθανάσιο Κριεμάδη 200 Βιλιώτες, μαζί με 200 Κουντουριώτες υπό τους Γιάννη Χατζημελέτη, Γιώργη Λάσκο και Δημήτριο Κριεκούκη, πολέμησαν στους λόφους της Θήβας. Βοήθησαν τους Βοιωτούς στην απελευθέρωση της Θήβας, ενώ στη συνέχεια βοήθησαν στην απόκρουση των επελθόντων Τούρκων από την Χαλκίδα για την ανακατάληψη της. Σημαντική ήταν και η συμμετοχή των Βιλιωτών με τους Δερβενοχωρίτες στις επιχειρήσεις καταστροφής του Δράμαλη, καθώς από τις 10 Ιουλίου φύλαγαν τα στενά στο Μακρυπλάγι της Μεγαρίδας, εμποδίζοντας τις ενισχύσεις του Χουρσίτ Πασά προς τον Δράμαλη, ο οποίος βρισκόταν στον Αργολικό κάμπο. Οι Βιλιώτες μαζί με τους Μεγαρίτες και άλλους χωρικούς των Μεγάλων Δερβενίων πήραν μέρος στο μεγάλο εγχείρημα του Νικηταρά( Νικήτα Σταματελόπουλου), που αποτέλεσε την πρώτη μεγάλη νίκη εναντίον του Δράμαλη στο πέρασμά του από την Μεγαρίδα. Ακόμα 150 Δερβενοχωρίτες, μεταξύ των οποίων αρκετοί Βιλιώτες, έλαβαν μέρος στις επιχειρήσεις της πολιορκίας στην Πάτρα, υπό τον Δημήτριο Ηλία Φλέσσα, ανηψιό του Παπαφλέσσα. Ακόμη προσέφεραν την βοηθειά τους και στην πολιορκία της Χαλκίδος, της Λιβαδειάς, αλλά και στην Ακρόπολη των Αθηνών.
Μύηση των Βιλιωτών στη Φιλική Εταιρία
Οι Δερβενοχωρίτες των Μεγάλων Δερβενίων μυήθηκαν στη Επανάσταση από τους Υδραίους. Ιδιαίτερα οι Βιλιώτες και Κουντουριώτες, είχαν πολλές και καλές σχέσεις με τους Υδραίους, καθώς και στενή συνεργασία στη διάρκεια της Επανάστασης, αλλά και πολύ πριν από αυτήν είχαν αναπτύξει μεταξύ τους εμπορικές σχέσεις. Ο γενάρχης της διάσημης οικογένειας Κουντουριώτη που έπαιξε σημαντικό ρόλο στην Επανάσταση, καταγόταν από τα Κούντουρα (γι' αυτό ονομάστηκε Κουντουριώτης, ενώ το επώνυμό του ήταν Ζέρβας, και είχε μετοικήσει στην Ύδρα πολύ πριν το 1821). Οι απεσταλμένοι της Φιλικής Εταιρίας στην Ύδρα, αφού μύησαν εκεί αρκετούς Υδραίους, στην συνέχεια έφτασαν στην Κόρινθο, την Περαχώρα και τα Δερβενοχώρια, όπου μύησαν και αρκετούς Βιλιώτες: τον Λουκά Στεφόπουλο, τον Αθανάσιο Κων. Κριεμάδη, τον Αναγνώστη Στέφα, τον Γεώργιο Αθ.Οικονόμου, τον Σταμάτη Λούκο, τον Παπαδημήτρη Τζαβάρα κ.α. που αποτέλεσαν τον ηγετικό πυρήνα των Βιλιωτών που αποφάσισαν να μην τηρήσουν την μέχρι τότε συμφωνία με τους Τούρκους και επαναστάτησαν. Κατά την περίοδο της μυήσεως και λίγο πριν την κήρυξη της Επανάστασης οι Τούρκοι απαγχόνισαν τον Βιλιώτη Πλούμπη ο οποίος και ήταν μυημένος στην προπαρασκευή του αγώνα, και υπήρξε το πρώτο θύμα από τα Βίλια.
Η 15 Μαρτίου του 1821 ήταν η ιστορική μέρα εξέγερσης των Δερβενοχωριτών. Εκπρόσωποι όλων των χωριών μεταξύ αυτών και τα Βίλια, υπέγραψαν και ανακοίνωσαν στον Τούρκο διοικητή που διέμενε στη Θήβα, το συνυποσχετικό της απoστασίας. Εκ μέρους των Βιλιωτών υπέγραψαν ο ιερέας Παπαδημήτρης Τζαβάρας ο πρωτοστάτης κληρικός, ο Γεώργιος Οικονόμου, ο Νικόλαος Σωτηρίου (Νικολό-Σωτήρης) και ο Αναγνώστης Στέφας.
Περίοδος 1940-1949
Το 1940 κηρύσσεται ο ελληνοϊταλικός πόλεμος και τα Βίλια, όπως όλες οι πόλεις της Ελλάδας, απέστειλαν πολλούς νέους φαντάρους στην Αλβανία. Την 6η Απριλίου του 1941 η Γερμανία κηρύσσει τον πόλεμο στην Ελλάδα και έτσι το χωριό δεν μένει ανέπαφο από τα δεινά του πολέμου. Η πείνα, οι ασθένειες και οι θάνατοι ήταν η τραγική καθημερινότητα των κατοίκων. Εκτός από την έλλειψη τροφίμων, υπήρχε και παντελής έλλειψη ειδών καθαριότητας, που αύξανε τα νοσήματα με αποτέλεσμα να προδιαθέτουν και αυτά στην αύξηση της θνησιμότητας. Τα κατοχικά στρατεύματα εγκαταστάθηκαν στο χωριό, επιτάσσοντας πολλά από τα σπίτια, αναγκάζοντας τους ιδιοκτήτες να φιλοξενηθούν αλλού ή να περιοριστούν στις αποθήκες. Πολλοί Βιλιώτες από φόβο εγκατέλειψαν τις εστίες τους, βρίσκοντας καταφύγιο ως φιλοξενούμενοι κυρίως, σε σπίτια συνχωριανών τους, στο Γερμενό την Ψάθα το Αλεποχώρι Βιλίων και άλλα σημεία, θεωρώντας ότι θα είναι περισσότερο ασφαλείς, και θα έβρισκαν πιο εύκολα τρόφιμα καθώς είχαν πρόσβαση στην θάλασσα, για να ψαρεύουν αλλά και να βρίσκουν χόρτα βολβούς και άλλα. Το δημοτικό σχολείο των Βιλίων παρέμεινε κλειστό για περισσότερο από δύο χρόνια. Κύριο αίτιο ήταν ο φόβος για την ασφάλεια των παιδιών, ενώ άρχισε να λειτουργεί και πάλι στις αρχές του 1943. Από τους Βιλιώτες αντάρτες, οι περισσότεροι δρούσαν σε περιοχές απομακρυσμένες από τα Βίλια. Παρόλα αυτά την περίοδο του 1943 όπου οι Βιλιώτες αντάρτες αποφάσισαν χτύπημα στην περιοχή της Κάζας το χωριό απειλήθηκε με αντίποινα. Μετά την μάχη της Κάζας οι Βιλιώτες αντάρτες ειδοποίησαν να απομακρυνθεί ο κόσμος διότι οι Ιταλοί θα έκαιγαν το χωριό. Οι Ιταλοί, με όλμους από την Κάζα, προξένησαν μεγάλες ζημιές σε λίγα σπίτια, ενώ δύο μέρες αργότερα μπήκαν στο χωριό και σκότωσαν πολυβολώντας τρεις Βιλιώτες και πήραν πολλούς ομήρους.
Αξιοθέατα
thumb|250px|Ο ναός της Μεταμορφώσεως (1893) και ο ναός των Ταξιαρχών (1637) Στη μικρή κωμόπολη ο επισκέπτης συναντά κειμήλια της βυζαντινής και χριστιανικής περιόδου. Ορισμένα από αυτά είναι ο Ιερός Ναός της Μεταμορφώσεως, ο οποίος χρονολογείται στο 1893, κατασκευής του αρχιτέκτονος Ερνέστου Τσίλλερ, ο Ναός των Παμμεγίστων Ταξιαρχών του 1637, η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, η Παναγιά της Γκούρας στο Λεστόρι, ο Άγιος Ιωάννης στο Φιλίππη, ο Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου του 14ου αιώνα μ.Χ και πολλοί άλλοι.
Επίσης, από το 2016, λειτουργεί στα Βίλλια το Λαογραφικό Μουσείο Βιλλίων "Μελέτιος Παπακωνσταντίνου" το οποίο φιλοξενεί ενθύμια και αντικείμενα από το 1821 έως και το 1960.Στο χώρο του Λαογραφικού Μουσείου μπορεί κανείς να βρει κομμάτι από το αεροσκάφος του Ιωάννη Σακελλαρίου, τοπικού ήρωα, ο οποίος έπεσε ηρωικά στη Ζίτσα Ιωαννίνων κατά τη διάρκεια αερομαχίας με Ιταλικά μαχητικά το 1940.
Στον οικισμό του Πόρτο Γερμενό διασώζονται τα τείχη των αρχαίων Αιγοσθένων, σημαντικό λιμάνι και οχυρό προς τον Κορινθιακό Κόλπο, όπου λατρευόταν ο μάντης και θεραπευτής Μελάμπους. Πάνω από τον οικισμό της Ψαθάς στις παρυφές του Πατέρα στην περιοχή Βαθυχώρια διασώζονται δύο αρχαίοι πύργοι,που στην αρχαιότητα αποτελούσαν φρούρια του δρόμου που ένωνε τη πόλη των Μεγάρων με τα Αιγόσθενα. Από το δρόμο αυτόν, του οποίου κομμάτια διασώζονται έως σήμερα, μετέφεραν τον διάσημο Αιγοσθενίτη Οίνο για την μεταφορά του από τους εμπόρους των Μεγάρων σε άλλα λιμάνια της Μεσογείου.
Στους πρόποδες του Κιθαιρώνα επίσης βρίσκεται και Μονή αφιερωμένη στον Όσιο Μελέτιο.
Πολιτιστικές Εκδηλώσεις
Κάθε χρόνο το καλοκαίρι διοργανώνονται στα Βίλια τα "Λαμπέτεια", πολιτιστικές εκδηλώσεις προς τιμήν της Έλλης Λαμπέτη που καταγόταν από την περιοχή.Επίσης ο τοπικός Εκπολιτιστικός, Λαογραφικός και Εξωραϊστικός Σύλλογος, διοργανώνει κάθε χρόνο, την θερινή περίοδο, εκδηλώσεις, όπως παρουσίαση παραδοσιακών χορών, από τα Χορευτικά Τμήματα του συλλόγου και μουσικές βραδιές.
Τουρισμός
Η έδρα των Βιλίων βρίσκεται μόλις μερικά χιλιόμετρα από τα επίνειά της, το Πόρτο Γερμενό, τη Ψάθα και το Αλεποχώρι, τρείς γραφικούς κολπίσκους κάτω από τις πλαγιές του Κιθαιρώνος, του Πατέρα και των Γεράνειων Όρων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αττικής Κατηγορία:Αττική-επέκταση Κατηγορία:Δήμος Μάνδρας - Ειδυλλίας
Birdman ή Η Απρόσμενη Αρετή της Αφέλειας
Το Birdman ή (Η Απρόσμενη Αρετή της Αφέλειας) (αγγλικά: Birdman or (The Unexpected Virtue of Ignorance)) είναι αμερικανική μαύρη κωμωδία παραγωγής 2014. Τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Αλεχάντρο Γκονσάλες Ινιάριτου και το σενάριο έγραψε ο ίδιος μαζί με τους Νικολά Τζιακομπόν, Αλεξάντερ Ντινελάρις Τζούνιορ και Αρμάντο Μπο. Πρωταγωνιστούν οι Μάικλ Κίτον, Ζακ Γαλιφιανάκης, Έντουαρντ Νόρτον, Άντρια Ράιζμπορο, Έιμι Ράιαν, Έμμα Στόουν και Ναόμι Γουότς. Η ταινία αφηγείται την ιστορία ενός ηθοποιού, γνωστός για το ρόλο του ως ένας εικονικός υπερήρωας, καθώς προσπαθεί να ανεβάσει μια θεατρική παράσταση στο Μπρόντγουεϊ. Στις μέρες που οδηγούν στην πρεμιέρα της παράστασης, παλεύει με τον εγωισμό του και προσπαθεί να ανακτήσει την οικογένειά του, την καριέρα του και τον ίδιο του τον εαυτό.
Η πρεμιέρα της ταινίας πραγματοποιήθηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας στις 27 Αυγούστου 2014. Αποτέλεσε την εναρκτήρια ταινία του Φεστιβάλ και διαγωνίστηκε για το Χρυσό Λέοντα. Κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους των Ηνωμένων Πολιτειών σε περιορισμένο κύκλωμα αιθουσών στις 17 Οκτωβρίου 2014 και σε ευρύτερη διανομή στις 14 Νοεμβρίου 2014. Απέσπασε διθυραμβικά σχόλια από τους κριτικούς με τους περισσότερους να επαινούν το κόνσεπτ της ταινίας, το σενάριο, τη σκηνοθεσία, τις ερμηνείες και συγκεκριμένα αυτή του Κίτον ενώ συμπεριλήφθηκε σε αρκετές λίστες με τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς.
Έλαβε επτά υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα και δέκα υποψηφιότητες για BAFTA Οι Κίτον, Νόρτον και Στόουν έλαβαν υποψηφιότητα Α' & Β' Ανδρικού Ρόλου και Β' Γυναικείου Ρόλου για τις ερμηνείες τους αντίστοιχα τόσο στα Όσκαρ όσο και στις Χρυσές Σφαίρες, στα BAFTA και στα Screen Actors Guild Awards. Στην 87η Απονομή των Βραβείων Όσκαρ βραβεύτηκε με το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας, Πρωτότυπου Σεναρίου και Φωτογραφίας από τις συνολικά εννέα υποψηφιότητες. Κέρδισε επίσης τη Χρυσή Σφαίρα Σεναρίου και Α' Ανδρικού Ρόλου - Κωμωδία/Μιούζικαλ και το Screen Actors Guild Award Καλύτερης Ερμηνείας από Καστ.
Πλοκή
Ο Ρίγκαν Τόμσον είναι ένας ξοφλημένος ηθοποιός του Χόλιγουντ διάσημος για το ρόλο του σούπερ ήρωα Birdman σε μπλοκμπάστερ ταινίες δεκαετίες πριν. Ο Ρίγκαν βασανίζεται από τη φωνή του Birdman, ο οποίος του ασκεί κριτική και βλέπει τον εαυτό του να αιωρείται και να μετακινεί πράγματα με το μυαλό του. Ο Ρίγκαν ελπίζει να ξαναφτιάξει την καριέρα του, γράφοντας, σκηνοθετώντας και πρωταγωνιστώντας σε μια θεατρική παράσταση του Μπρόντγουεϊ βασισμένη στο μικρό διήγημα "What We Talk About When We Talk About Love" του Ρέιμοντ Κάρβερ. Την παραγωγή του έργου έχει αναλάβει ο κολλητός φίλος και δικηγόρος του Ρίγκαν, ο Τζέικ και πρωταγωνιστεί η κοπέλα του Ρίγκαν η Λόρα καθώς και η Λέσλι η οποία πραγματοποιεί το θεατρικό της ντεμπούτο. Η κόρη του Ρίγκαν, η Σαμ, η οποία βρίσκεται σε ανάρρωση από ναρκωτικά, είναι η βοηθός του στο θέατρο.