cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χόκους Πόκους: Οι Τρεις Μάγισσες 2
Ανάπτυξη
Τον Ιούλιο του 2014, ανακοινώθηκε ότι η Disney βρισκόταν στο στάδιο ανάπτυξης μιας ταινίας με υπερφυσικό θέμα που θα αφορούσε μάγισσες και ότι η Τίνα Φέι θα συμμετείχε ως παραγωγός και πρωταγωνίστρια. Ωστόσο, το περιοδικό Deadline Hollywood διέψευσε τις φήμες ότι η ταινία θα αποτελούσε συνέχεια του Χόκους Πόκους: Οι Τρεις Μάγισσες (Hocus Pocus, 1993). Τον Νοέμβριο του 2014, σε μια δήλωσή της, η Μπετ Μίντλερ είπε ότι είναι έτοιμη και πρόθυμη να επιστρέψει για ένα σίκουελ ως Γουίνιφρεντ Σάντερον. Είπε επίσης ότι οι συμπρωταγωνίστριές της Σάρα Τζέσικα Πάρκερ και Κάθι Νάτζιμι ενδιαφέρονται να επαναλάβουν τους ρόλους τους ως Σάρα και Μέρι Σάντερον αντίστοιχα, αλλά τόνισε ότι η Disney δεν έχει ακόμη δώσει το πράσινο φως για κανένα σίκουελ, ενθαρρύνοντας τους θαυμαστές της αρχικής ταινίας να πείσουν τη Disney να το κάνει. Τον Νοέμβριο του 2015, η Μίντλερ σε ερώτηση που της έκαναν αν μια συνέχεια θα γινόταν ποτέ, δήλωσε "Μετά από όλα αυτά τα χρόνια και όλη την απαίτηση των θαυμαστών, πιστεύω ότι μπορώ κατηγορηματικά να πω όχι."
Τον Οκτώβριο του 2016, η Πάρκερ σε μια συνέντευξή της, όταν ρωτήθηκε για μια πιθανή συνέχεια της ταινίας είπε: "Θα το ήθελα πολύ. Νομίζω ότι ήμασταν πολύ ομιλητικές γα το πόσο πρόθυμες είμαστε", ωστόσο επέμεινε ότι οι θαυμαστές θα πρέπει να ενθαρρύνουν τη Disney να αναπτύξει ένα σίκουελ. Τον Σεπτέμβριο του 2017, ο σεναριογράφος της πρώτης ταινίας, Μικ Γκάρις παραδέχτηκε ότι εργαζόταν πάνω σε ένα σενάριο για το Χόκους Πόκους 2 μετά από φήμες και εικασίες που γίνονταν τα προηγούμενα χρόνια και ότι θα μπορούσε ενδεχομένως να αναπτυχθεί ως τηλεοπτική ταινία για το Disney Channel, το Freeform ή το ABC. Αργότερα επιβεβαιώθηκε ότι το νέο πρότζεκτ θα αποτελούσε ριμέικ της πρώτης ταινίας, το οποίο θα προβαλλόταν στο κανάλι Freeform, με τη Σκάρλετ Λέισι να γράφει το σενάριο και τον Ντέιβιντ Κίρσνερ να επιστρέφει στο ρόλο του παραγωγού. Ο Κένι Ορτέγκα, σκηνοθέτης της πρώτης ταινίας δεν θα συμμετείχε στο πρότζεκτ. Τον επόμενο μήνα, η Μίντλερ δήλωσε ότι δεν της άρεσε η ιδέα ενός ριμέικ και ότι δεν θα συμμετείχε σε αυτό, εκφράζοντας αμφιβολίες για το πως θα μπορούσε με επιτυχία να ενσαρκωθεί εκ νέου ο ρόλος της ως Γουίνιφρεντ Σάντερσον.
Τον Οκτώβριο του 2019, ανακοινώθηκε επίσημα από τη Disney ότι ένα σίκουελ ήταν σε εξέλιξη ως αποκλειστική ταινία της πλατφόρμας Disney+, σε σενάριο της Τζεν Ντ' Άντζελο και τον Μάρτιο του 2020, ο Άνταμ Σάνκμαν υπέγραψε να αναλάβει τη σκηνοθεσία. Ωστόσο, οι υποχρεώσεις του Σάνκμαν στην ταινία Η Μαγεμένη 2 (Disenchanted, 2022) δεν του επέτρεψαν να σκηνοθετήσει και έτσι αντικαταστάθηκε από την Αν Φλέτσερ. Ο Σάνκμαν παρέμεινε όμως ως παραγωγός.
Κάστινγκ
Την 1η Νοεμβρίου 2019, η Μπετ Μίντλερ, η Σάρα Τζέσικα Πάρκερ και η Κάθι Νάτζιμι εξέφρασαν ενδιαφέρον να επαναλάβουν τους ρόλους τους ως αδελφές Σάντερσον στη συνέχεια και το Μάιο του 2021 επιβεβαιώθηκε η συμμετοχή τους. Τον Οκτώβριο του 2021 ανακοινώθηκε ότι οι Σαμ Ρίτσαρντσον, Τάιλερ Πέιτζ Χέντερσον και Τόνι Χέιλ θα συμμετάσχουν στο πρότζεκτ υποδύοντας νέους ρόλους ενώ το υπόλοιπο καστ, συμπεριλαμβανομένων των Χάνα Γουάντινγκχαμ και Νταγκ Τζόουνς, συμπληρώθηκε στο τέλος του ίδιου μήνα. Το Μάρτιο του 2022, ανακοινώθηκε ότι η Θόρα Μπερτς όπως και κανείς άλλος ηθοποιός από την πρώτη ταινία δεν θα επιστρέψουν.
Γυρίσματα
Τα γυρίσματα είχαν προγραμματιστεί να ξεκινήσουν στα μέσα του 2021, στο Σάλεμ της Μασαχουσέτης. Τον Σεπτέμβριο του 2021, επιβεβαιώθηκε η κατασκευή σκηνικών στο Λίνκολν του Ρόουντ Άιλαντ και στην πλατεία Γουάσινγκτον του Ρόουντ Άιλαντ. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν επίσημα στις 18 Οκτωβρίου 2021, στο Πρόβιντενς του Ρόουντ Άιλαντ. Όλες οι εξωτερικές σκηνές του Λυκείου Σκέλτον γυρίστηκαν στο Σχολείο Μόουζις Μπράουν και οι εσωτερικές στην Ακαδημία Λα Σαλ. Τα γυρίσματα ολοκληρώθηκαν στις 26 Ιανουαρίου 2022.
Τηλεθέαση
Το Χόκους Πόκους: Οι Τρεις Μάγισσες 2 κυκλοφόρησε αποκλειστικά στην πλατφόρμα Disney+ στις 30 Σεπτεμβρίου 2022. Τον Οκτώβριο του 2022, η Disney+ ανέφερε ότι η πρεμιέρα της ταινίας είχε τις περισσότερες προβολές στην πλατφόρμα στις Ηνωμένες Πολιτείες, τις πρώτες τρεις ημέρες κυκλοφορίας της. Η Disney αργότερα ανέφερε ότι το Χόκους Πόκους 2 ήταν η ταινία με τις περισσότερες προβολές στην ιστορία της πλατφόρμας.
Σύμφωνα με την εταιρία μέτρησης Whip Media, το Χόκους Πόκους ήταν η 2η πιο αναμενόμενη ταινία του Σεπτεμβρίου 2022, η ταινία με τις περισσότερες προβολές του 2022 τις πρώτες τρεις ημέρες κυκλοφορίας της , η ταινία με τις περισσότερες προβολές σε όλες τις πλατφόρμες στις Ηνωμένες Πολιτείες κατά την πρώτη και δεύτερη εβδομάδα του Οκτωβρίου.
Κριτική
Το Χόκους Πόκους: Οι Τρεις Μάγισσες 2 έλαβε μικτές προς θετικές κριτικές. Στην ιστοσελίδα Rotten Tomatoes το 64% των κριτικών έδωσαν στην ταινία θετικά σχόλια.
Η ιστοσελίδα IndieWire σχολίασε αρνητικά την ταινία, γράφοντας "Οι αδερφές Σάντερσον επιστρέφουν στη ζωή για άλλη μια φορά. Εντάξει, η πλοκή είναι βασικά η ίδια και τα αστεία είναι απλές ενημερώσεις στο πρωτότυπο και δυστυχώς, η κακία τους φαίνεται να έχει μαλακώσει με τα χρόνια και η ταινία βασίζεται σε έναν κατασκευασμένο αδελφικό δεσμό για να ολοκληρώσει την ιστορία. Μερικά πράγματα είναι καλύτερα να μείνουν θαμμένα." Ο Μπέντζαμιν Λι της εφημερίδας The Guardian έδωσε στην ταινία δύο αστέρια στα τέσσερα, σχολιάζοντας "Η Μπετ Μίντλερ επιστρέφει με τις αδερφές της που δολοφονούν παιδιά σε μια απογοητευτικά επίπεδη συνέχεια που προσπαθεί πάρα πολύ να μαλακώσει τους κακούς." Το περιοδικό Empire βαθμολόγησε την ταινία με δύο αστέρια στα πέντε, γράφοντας "Αυτό είναι εξίσου άνισα σχεδιασμένο όπως το πρωτότυπο, δεν έχει ούτε το στοιχείο της έκπληξης και δεν είναι σε καμία περίπτωση «καλό»." Το περιοδικό The Hollywood Reporter σε μια μικτή κριτική έγραψε ''"Οι αδερφές Σάντερσον περιφέρονται στο Σάλεμ τη νύχτα του Χάλογουιν, κάνοντας αστεία για τα περίεργα της σύγχρονης ζωής με τις χαρακτηριστικές αιχμηρές γλώσσες και το έξυπνο πνεύμα τους. Έχουν ακόμα δίψα για το κακό και περιφρόνηση για τα παιδιά, αλλά το δάγκωμά τους γίνεται λιγότερο απειλητικό από το ενδιαφέρον της ταινίας να τις μαλακώσει."''
Η εφημερίδα The New York Times έδωσε μια θετική κριτική γράφοντας "Μπορεί η ταινία να αποτελεί μια κραυγαλέα προσπάθεια της Disney να συνεχίσει να υποστηρίζει την πλατφόρμα της, καταφέρνει όμως να συλλάβει την ίδια μαγεία με την πρώτη ταινία ενώ ανανεώνει δημιουργικά το χιούμορ της." Η Άνι Μπουντέλ του NBC News υποστήριξε "Το αποτέλεσμα είναι μια χαρούμενη ταινία που λειτουργεί καλά τόσο για το 5χρονο παιδί που απολαμβάνει το Χάλογουιν όσο και για το 15χρονο που εξακολουθεί να απολαμβάνει τις παιδικές ταινίες. Πάνω απ' όλα όμως, προορίζεται για τους 25 και άνω, για τους οποίους η Disney πέρασε τις τελευταίες δύο δεκαετίες προετοιμάζοντάς τους για μια νέα προσθήκη μιας κλασικής καλτ σειράς ταινιών." Η ιστοσελίδα IGN βαθμολόγησε την ταινία με εφτά στα δέκα αστέρια, γράφοντας "Το αρχικό καστ επιστρέφει για να μας υπενθυμίσει γιατί το 'Χόκους Πόκους' έγινε κλασικό." Η ιστοσελίδα RogerEbert.com έδωσε στην ταινία τρεισήμισι αστέρια στα τέσσερα, γράφοντας "Σχεδόν 30 χρόνια αργότερα, το 'Χόκους Πόκους 2' θα κάνει τους θαυμαστές κάθε γενιάς ευτυχισμένους, αποτίοντας φόρο τιμής στο πρωτότυπο και προσθέτοντας έναν ήπιο εκσυγχρονισμό."
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες του 2022 Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Μασαχουσέτη Κατηγορία:Ταινίες σκοτεινής φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ Κατηγορία:Ταινίες του Disney+
Όλαφουρ Άντολφσον
Ο Όλαφουρ Άντολφσον (γεννημένος στις 18 Οκτωβρίου 1967) είναι Ισλανδός πρώην ποδοσφαιριστής. Ήταν στέλεχος της Εθνικής Ισλανδίας από το 1994 έως το 1997. Πραγματοποίησε συνολικά 21 διεθνείς συμμετοχές, στην διάρκεια των οποίων πέτυχε συνολικά 1 τέρμα.
Πεισίρροδος ο Θούριος
Ο Πεισίρροδος ο Θούριος ή Πεισίδωρος (5ος/4ος αιώνας π.Χ.), ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από τους Θούριους, ο οποίος στέφθηκε νικητής στο αγώνισμα της πυγμαχίας παίδων κατά τους 94ους (404 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Ο Πεισίρροδος ήταν εγγονός του Διαγόρα του Ρόδιου, από την πλευρά της μητέρας του της Καλλιπάτειρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της πυγμαχίας παίδων‎ Κατηγορία:Αρχαίοι Θούριοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (5ος αιώνας π.Χ.)
Σπήλαιο Νιώ
Το σπήλαιο του Νιώ (Γαλλικά: La grotte de Niaux) είναι ένα διακοσμημένο σπήλαιο της Ανώτερης Παλαιολιθικής περιόδου με πολλές τοιχογραφίες χαρακτηριστικές του Μαγδαλένιου πολιτισμού.
Βρίσκεται στη νοτιοδυτική Γαλλία, στην περιοχή της Οξιτανίας, στο νομό Αριέζ, στην κοινότητα Νιώ, κοντά στα σύνορα με την Ισπανία και την Ανδόρα. Αποτελεί τμήμα του δικτύου διακοσμημένων σπηλαίων που βρίσκονται στα Πυρηναία και στα Κανταβρικά όρη.
Είναι μία από τις τοποθεσίες με τον χαρακτηρισμό Μεγάλο Αξιοθέατο της Οξιτανίας.
Ιστορικό
Το σπήλαιο ήταν γνωστό και τακτικά επισκέψιμο από τον 17ο αιώνα, όπως αποδεικνύεται από τις πολλαπλές επιγραφές που βρέθηκαν μέσα. Όμως, οι προϊστορικές τοιχογραφίες αναγνωρίσθηκαν και μελετήθηκαν από το 1906.
Το σπήλαιο Νιώ ταξινομήθηκε ως ιστορικό μνημείο από το 1911 και αποτελεί τμήμα ενός υπόγειου συγκροτήματος 14 χιλιομέτρων, το οποίο περιλαμβάνει επίσης το σπήλαιο Λομπρίβ που βρίσκεται στην άλλη πλευρά του βουνού και το σπήλαιο Σαμπάρ, που δεν συνδέεται με τα δύο άλλα σπήλαια.
Φαίνεται ότι το σπήλαιο του Νιώ δεν χρησίμευε ως τόπος κατοίκησης γιατί δεν βρέθηκαν ίχνη κατοίκησης ούτε στην είσοδο ούτε στο κάτω μέρος. Ίχνη κατοίκησης βρέθηκαν σε μια άλλη σπηλιά που δεν απέχει πολύ από το Νιώ: το σπήλαιο της Αγελάδας.
Περιγραφή
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Βίσωνας, τοιχογραφία του σπηλαίου Νιώ Το εσωτερικό του σπηλαίου Νιώ είναι περίπλοκο και έχει συνολικό μήκος άνω των 14 χιλιομέτρων υπόγειων διόδων και θαλάμων. Είναι ένας αρχαιολογικός χώρος με τεκμηριωμένη ιστορία παλαιολιθικής ανθρώπινης παρουσίας. Περιλαμβάνει πολλές ξεχωριστές περιοχές και χώρους προσεκτικά σχεδιασμένων και ζωντανών τοιχογραφιών με μαύρο περίγραμμα, στυλ τυπικό της κλασικής Μαγδαλένιας περιόδου, μεταξύ 17.000 και 11.000 ετών π.Χ.
Το σπήλαιο Νιώ περιλαμβάνει πολύ πλούσιες τοιχογραφίες, που αναπαριστούν τα περισσότερα είδη της προϊστορικής πανίδας της οροσειράς των Πυρηναίων. Τα ζώα είναι χρωματισμένα τις περισσότερες φορές με ένα σκούρο υλικό, άνθρακα ή διοξείδιο του μαγγανίου, και μερικές φορές με ένα κόκκινο υλικό που δημιουργήθηκε από θρυμματισμένο αιματίτη.
Η κύρια αίθουσα, που συγκεντρώνει τις πιο εντυπωσιακές αναπαραστάσεις ζώων, ονομάζεται «Μαύρο σαλόνι» και οι τοιχογραφίες της υπολογίζεται ότι προέρχονται από 13.000 χρόνια π.Χ. Περιλαμβάνονται κυρίως βίσωνες (54), άλογα (29), αγριοκάτσικα (15) καθώς και ελάφια, ακόμη και ψάρια. Η μορφολογία των αλόγων παραπέμπει σ' αυτήν του σημερινού Ποτόκ, μικρόσωμου αλόγου των Πυρηναίων, που εξακολουθεί να υπάρχει στη Χώρα των Βάσκων. Η παρουσία ενός σχεδίου που σκιαγραφεί μια νυφίτσα αξίζει να υπογραμμιστεί, καθώς αυτό το ζώο αντιπροσωπεύεται σπάνια στις τοιχογραφίες σπηλαίων της Μαγδαλένιας περιόδου.
Επισκέπτες
Το γραφικό σπήλαιο του Νιώ είναι ένα από τα πιο γνωστά σπήλαια στη νότια Γαλλία και την Ισπανία και είναι ανοιχτό στο κοινό για ομάδες έως 20 ατόμων. Προκειμένου να προστατευθεί το κλίμα του σπηλαίου, ο συνολικός αριθμός επισκεπτών ανά ημέρα είναι περιορισμένος. Το σπήλαιο δεν έχει φωτισμό και οι επισκέπτες χρησιμοποιούν φορητούς ηλεκτρικούς λαμπτήρες σε μια διαδρομή 800 μέτρων ως το «Μαύρο σαλόνι». Η θερμοκρασία είναι περίπου 12 ° C, ακόμη και το καλοκαίρι. Μπροστά στη σημερινή είσοδο του σπηλαίου βρίσκεται ένα σύγχρονο τουριστικό κέντρο πληροφοριών με τις απαραίτητες εγκαταστάσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σπήλαια Κατηγορία:Τοιχογραφίες Κατηγορία:Προϊστορία Κατηγορία:Προϊστορική τέχνη
Τιμπώ ντ'Ορλεάν
Ο Τιμπώ (Θεοβάλδος), γαλλ. Thibaut d'Orléans (γενν. 20 Ιανουαρίου 1948) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ορλεάνης είναι κόμης του Λα Μαρς.
Βιογραφία
Είναι ο πέμπτος γιος του Ερρίκου κόμη του Παρισιού και διεκδικητή βασιλιά, ως Ερρίκου (ΣΤ΄), της Γαλλίας και της Ισαβέλλας της Ορλεάνης-Μπραγκάνσα, κόρης του Πέτρου ντε Αλκάνταρα πρίγκιπα του Γκράο-Παρά.
Οικογένεια
Το 1942 νυμφεύτηκε τη Μάριον-Μερθέδες, κόρη του Τζέιμς Γκόρντον-Ορρ και έχει επιζόν τέκνο:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Ορλεάνης
Παουλίνιο Μότα
Ο Πάουλο Σέρζιο Μότα (Paulo Sérgio Mota, 13 Ιουλίου 1991), γνωστός ως Παουλίνιο (Paulinho), είναι Πορτογάλος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως δεξιός πλάγιος αμυντικός για την ΑΕΚ.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ο Παυλίνιο γεννήθηκε στη Βίλα Νόβα ντε Γκάια και ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του πορεία με την Πόρτο, παίζοντας για το σύλλογο στις ηλικίες 10-18 ετών. Το 2009, εντάχθηκε στην Λεϊσόες, όπου πέρασε τον τελευταίο του χρόνο σε ακαδημίες.
Ακολούθως, αγωνίστηκε στις πορτογαλικές Ουνιάο Μαδέιρα, Τσάβες και Μπράγκα.
Στις 7 Ιουνίου 2019, η AEK επιβεβαίωσε την υπογραφή του Παουλίνιο, με συμβόλαιο μέχρι το 2021, με επιλογή ανανέωσης για έναν ακόμη χρόνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λεϊσόες ΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγκούντα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μορειρένσε ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέιρα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ουνιάο Μαδέιρα ΚΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΓΝ Τσάβες Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπόρτινγκ Κλούμπε ντε Μπράγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Κατάλογος μοναρχών της Πρωσίας
Οι μονάρχες της Πρωσίας ήταν μέλη της Δυναστείας των Χοεντσόλερν και ήταν οι κληρονομικοί ηγεμόνες του πρώην γερμανικού κράτους της Πρωσίας, από την ίδρυσή του το 1525 ως Δουκάτο της Πρωσίας. Το Δουκάτο είχε εξελιχθεί από το Κράτος του Τευτονικού Τάγματος, ένα μεσαιωνικό σταυροφορικό κράτος, που βρισκόταν κατά μήκος της ανατολικής ακτής της Βαλτικής Θάλασσας. Οι Τεύτονες Ιππότες ήταν οργανωμένοι υπό την ηγεσία ενός Μεγάλου Μαγίστρου, ο τελευταίος από τους οποίους, ο Αλβέρτος, ασπάστηκε τον Προτεσταντισμό και δημιούργησε ένα κοσμικό κράτος, το Δουκάτο της Πρωσίας.
Το Δουκάτο ήταν αρχικά υποτελές στο Βασιλείου της Πολωνίας, ως αποτέλεσμα των όρων της Πρωσικής Υποτέλειας με την οποία ο Αλβέρτος έλαβε την αυτόνομη διαχείριση του Δουκάτου. Όταν η κύρια γραμμή των Πρώσων Χοεντσόλερν εξέλειψε, το 1618, το Δουκάτο πέρασε σε διαφορετικό κλάδο της οικογένειας, ο οποίος ηγεμόνευε στο Εκλεκτοράτο του Βρανδεμβούργου στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Ενώ οι δύο περιοχές συνέχισαν να είναι ονομαστικά δύο διαφορετικές επικράτειες, η Πρωσία υπό την επικυριαρχία της Πολωνίας και το Βρανδεμβούργο υπό την επικυριαρχία της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αποτέλεσαν την πολιτική οντότητα που είναι ιστορικά γνωστή ως Βρανδεμβούργο-Πρωσία.
Μετά τον Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο, μια σειρά συνθηκών απελευθέρωσε το Δουκάτο της Πρωσίας από την υποτέλεια σε οποιοδήποτε άλλο κράτος, καθιστώντας το ένα πλήρως ανεξάρτητο Δουκάτο. Αυτή η περίπλοκη κατάσταση (όπου ο ηγεμόνας του ανεξάρτητου Δουκάτου Πρωσίας ήταν επίσης υποτελής του Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ως Εκλέκτορας του Βρανδεμβούργου) συνέχισε να υφίσταται και μετά την ίδρυση του Βασιλείου της Πρωσίας το 1701. Για διπλωματικούς λόγους, οι ηγεμόνες της Πρωσίας αποκαλούσαν τους εαυτούς τους Βασιλιάς στην Πρωσία από το 1701 έως το 1772. Εξακολουθούσαν να οφείλουν ονομαστικά πίστη στον Αυτοκράτορα ως Εκλέκτορες του Βρανδεμβούργου, οπότε ο τίτλος «Βασιλιάς στην Πρωσία» (σε αντίθεση με τον «Βασιλιά της Πρωσίας») απέφυγε την ενδεχόμενη προσβολή στο πρόσωπο του Αυτοκράτορα. Επιπλέον, με το να αυτοαποκαλείται Βασιλιάς της Πρωσίας υπονοούσε κυριαρχία σε ολόκληρη την πρωσική περιοχή, τμήματα της οποίας ήταν ακόμα μέρος της Πολωνίας.
Καθώς το πρωσικό κράτος αναπτύχθηκε μέσα από αρκετούς πολέμους και διπλωματικές κινήσεις κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα, έγινε φανερό ότι η Πρωσία είχε γίνει μια Μεγάλη Δύναμη της ηπειρωτικής Ευρώπης. Έτσι, το 1772 η υποταγή στον Αυτοκράτορα εγκαταλείφθηκε, καθώς και οι πολωνικές ενστάσεις, και υιοθετήθηκε από τους ηγεμόνες ο τίτλος του «Βασιλιά της Πρωσίας». Οι Πρώσοι Βασιλείς συνέχισαν να χρησιμοποιούν τον τίτλο «Εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου» μέχρι την κατάλυση της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 1806, αναγνωρίζοντας ότι οι περιοχές τους εντός της Αυτοκρατορίας ήταν ακόμα υπό την επικυριαρχία του Αυτοκράτορα. Νομικά οι Χοεντσόλερν κυβέρνησαν το Βρανδεμβούργο σε προσωπική ένωση με την Πρωσία, αλλά στην πράξη αντιμετώπισαν τις δύο επικράτειες ως ενιαία μονάδα. Οι Χοεντσόλερν απέκτησαν νομικά την πλήρη κυριαρχία του Βρανδεμβούργου όταν η Αυτοκρατορία διαλύθηκε το 1806, με αποτέλεσμα το Βρανδεμβούργο να συγχωνευθεί επίσημα στην Πρωσία.
Το 1871, στον απόηχο του Γαλλο-Πρωσικού Πολέμου, σχηματίστηκε η Γερμανική Αυτοκρατορία και ο Βασιλιάς της Πρωσίας Γουλιέλμος Α΄ στέφθηκε Γερμανός Αυτοκράτορας. Από εκείνο το σημείο και μετά, το Βασίλειο της Πρωσίας έγινε συστατικό κράτος της Γερμανικής Αυτοκρατορίας (το μεγαλύτερο και πιο ισχυρό), ενώ όλοι οι επόμενοι Βασιλείς της Πρωσίας κατείχαν καταρχάς τον τίτλο του Γερμανού Αυτοκράτορα.
Ερνέστος Α΄ του Γκέτινγκεν
Ο Ερνέστος Α΄ (π. 1305 - 24 Απριλίου 1367) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν πρίγκιπας του Γκέτινγκεν (1344-67), μέρους του δουκάτου του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ.
Βιογραφία
Ήταν ο 5ος γιος του Αλβέρτου Β΄ πρίγκιπα των Βολφενμπύτελ, Γκέτινγκεν και της Ρίξας του Μεκλεμβούργου, κόρης του Ερρίκου Α΄ πρίγκιπα του Μεκλεμβούργου-Βέρλε. Ο πατέρας του απεβίωσε το 1318 και τον κληρονόμησε ο πρώτος γιος του Όθων ο ήπιος, που όμως απεβίωσε το 1344. Δύο αδελφοί ήταν επίσκοποι, έτσι τα πριγκιπάτα μοιράστηκαν στους υπόλοιπους: ο 4ος γιος Μάγκνους Α΄ έλαβε το Βολφενμπύτελ και ο Ερνέστος Α΄ το Γκέτινγκεν. Η πόλη του Μπράουνσβαϊγκ έμεινε μοιρασμένη μεταξύ των διαφόρων Γουέλφων.
Το μερίδιό του, που λεγόταν και Άνω Δάσος, ήταν το πτωχότερο του δουκάτου. Υπερασπίστηκε τις πόλεις ενάντια στους τοπικούς βαρόνους που λυμαινόταν τα κάστρα της περιοχής. Συνήψε συμμαχίες με τους γείτονές του και ζούσε ειρηνικά· ήρθε σε διαμάχη μόνο με την επισκοπή του Χιλντεσχάιμ και τους συμμάχους της.
Τα τελευταία τρία χρόνια είχε παραχωρήσει μέρος της διακυβέρνησης στον πρωτότοκο γιο του Όθωνα Α΄. Απεβίωσε το 1367 και τον διαδέχθηκε ο γιος του αυτός.
Οικογένεια
Το 1339 νυμφεύτηκε την Ελισάβετ, κόρη του Ερρίκου Β΄ μαρκήσιου (landgrave) της Έσσης και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Γουέλφων
Διεθνής Συνάντηση Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων
Η Διεθνής Συνάντηση Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων (ΔΣΚΕΚ) είναι ετήσιο συνέδριο στο οποίο παρευρίσκονται κομμουνιστικά και εργατικά κόμματα από διάφορα έθνη. Ξεκίνησε το 1998, όταν το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΚΚΕ) κάλεσε κομμουνιστικά και εργατικά κόμματα να συμμετάσχουν σε ετήσια διάσκεψη.
Οι συμμετέχοντες στη συνάντηση δημιούργησαν ομάδα εργασίας για την αντιμετώπιση όλων των θεμάτων της διοργάνωσης των συνεδριάσεων. Από το Νοέμβρη του 2011, η ομάδα εργασίας απαρτίζεται από τα κομμουνιστικά κόμματα της Βραζιλίας, της Ελλάδας, της Ινδίας, του Λιβάνου, της Πορτογαλίας, της Ρωσικής Ομοσπονδίας και της Νότιας Αφρικής. Επιπλέον, υπάρχουν περιστασιακά έκτακτες συναντήσεις όπως η συνάντηση στη Δαμασκό στις 28 με 30 Σεπτέμβρη 2009 με θέμα «Αλληλεγγύη με τον ηρωικό αγώνα του παλαιστινιακού λαού και των άλλων λαών στη Μέση Ανατολή». Το Δεκέμβρη του 2009, τα κομμουνιστικά και εργατικά κόμματα συμφώνησαν στη δημιουργία της Διεθνούς Κομμουνιστικής Επιθεώρησης (ΔΚΕ, International Communist Review, ICR, Revista Comunista Internacional, RCI), η οποία δημοσιεύεται κάθε χρόνο στα αγγλικά και τα ισπανικά.
20η Διεθνής Συνάντηση, 2018
Η 20ή Διεθνής Συνάντηση Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων πραγματοποιήθηκε από τις 23 έως τις 25 Νοέμβρη 2018 στην Αθήνα, φιλοξενούμενη από το ΚΚΕ, το οποίο κατά την περίοδο αυτή τιμούσε τη συμπλήρωση των 100 χρόνων της ιστορικής του πορείας. Στη Συνάντηση, με θέμα "Η σύγχρονη εργατική τάξη και η συμμαχία της. Τα καθήκοντα της πολιτικής της πρωτοπορίας - των Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων, στον αγώνα ενάντια στην εκμετάλλευση και τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, για τα δικαιώματα των εργατών και των λαών, για την ειρήνη, το σοσιαλισμό", πήραν μέρος 90 Κομμουνιστικά και Εργατικά Κόμματα από 73 χώρες, εκπροσωπώντας όλες τις ηπείρους.
Τα κόμματα που συμμετείχαν:
19η Διεθνής Συνάντηση, 2017
Η 19η Διεθνής Συνάντηση Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων έλαβε χώρα στις 2-3 Νοεμβρίου 2017, στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας και συγκεκριμένα στο ιστορικό κτίριο του Ανακτόρου της Ταυρίδας, όπου πριν την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917 συνεδρίαζε η Κρατική Δούμα και στον πρώτο επαναστατικό καιρό το Σοβιέτ των εργατών και στρατιωτών της Πετρούπολης. Το κεντρικό σύνθημα ήταν "100 χρόνια από τη Μεγάλη Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση: Τα ιδανικά του κομμουνιστικού κινήματος, αναζωογονώντας τη πάλη ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, για την ειρήνη, το σοσιαλισμό". Στις εργασίες του Συνεδρίου συμμετείχαν 103 κομμουνιστικά κόμματα από όλο τον κόσμο :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κομμουνιστικά κόμματα Κατηγορία:Κομμουνισμός
Μετατροπή μοτοσικλέτας
Η μετατροπή μοτοσικλετών είναι ένα χόμπι με πολλούς φανατικούς οπαδούς, κυρίως νεαρής ηλικίας. Συνίσταται στην αντικατάσταση ορισμένων εξαρτημάτων μιας μοτοσικλέτας, με σκοπό τη βελτίωση της απόδοσής της. Πολλές φορές οι μοτοσiκλέτες - αλλά και τα αυτοκίνητα - τα οποία έχουν υποστεί μετατροπή αναφέρονται ως «φτιαγμένα» ή «πειραγμένα».
Οι μετατροπές συχνά γίνονται σε «παπιά», επειδή είναι σχετικά οικονομικά και προσιτά τα απαραίτητα ανταλλακτικά.
Παράδειγμα μετατροπής σε παπί
thumb|250px|Αριστερά ο εργοστασιακός κύλινδρος από παπί 100cc, δεξιά το ανταλλακτικό που χρησιμοποιήθηκε για τη μετατροπή σε 130cc Για να γίνει μια ολοκληρωμένη μετατροπή από τα 50cc στα 100cc, πρέπει να αλλαχθούν τα παρακάτω:
Προειδοποιήσεις
Η ενασχόληση με τις μετατροπές μοτοσικλετών εμπεριέχει κινδύνους. Πολλές φορές οι χομπίστες υπερβαίνουν τα όρια και τους περιορισμούς μιας μοτοσικλέτας, με αποτέλεσμα να είναι επικίνδυνη η οδήγησή της. Επίσης, είναι σχεδόν βέβαιο ότι οι μοτοσικλέτες αυτές δεν θα τηρούν τις ισχύουσες προδιαγραφές υγείας και ασφάλειας: για παράδειγμα, ο θόρυβος από παπάκι με «πειραγμένη» εξάτμιση υπερβαίνει κατά πολύ την επιτρεπτή στάθμη θορύβου (ντεσιμπέλ) για αστική περιοχή. Για τους λόγους αυτούς, η μετατροπή μοτοσικλετών διώκεται από το νόμο, και οι παραβάτες τιμωρούνται με πρόστιμο έως και κατάσχεση της μοτοσικλέτας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοτοσικλέτα
Ρομπέρ ντ'Ορλεάν (1976)
Ο Ροβέρτος (γαλλικά: Robert' d'Orléans, γενν. 6 Σεπτεμβρίου 1976) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ορλεάνης είναι κόμης του Λα Μαρς.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Εδιμβούργο και είναι το μόνο τέκνο του Τιμπώ κόμη του Λα Μαρς και της Μάριον-Μερθέδες, κόρης του Τζέιμς Γκόρντον-Ορρ. Πατέρας του Τιμπώ είναι ο Ερρίκος κόμης του Παρισιού και διεκδικητής βασιλιάς, ως Ερρίκος (ΣΤ΄), της Γαλλίας, σύμφωνα με την άποψη των Ορλεανιστών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Ορλεάνης
Σταμάτιος Ζάρκος
Ο Σταμάτιος Ζάρκος ήταν αγωνιστής της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Σαρλ-Λουί ντ'Ορλεάν
Ο Κάρολος-Λουδοβίκος, γαλλ. Charles-Louis d'Orléans (γενν. 28 Ιουλίου 1972) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ορλεάνης είναι δούκας του Σαρτρ.
Βιογραφία
Είναι ο πρωτότοκος γιος του Ιακώβου δούκα της Ορλεάνης και της Ζερσάν ντε Σαμπράν-Ποντβέ, κόρης του Μαρί-Ζοζέφ-Ελζεάρ-Φουλκ δούκα του Σαμπράν-Ποντεβέ.
Οικογένεια
Το 1997 νυμφεύτηκε στη Σκιάθο την Ιλεάνα Μάνου, κόρη του Κωνσταντίνου Μάνου πυρηνικού Φυσικού και της Σύβιλλας Χρυσοβελόνη. Ο πατέρας του Κωνσταντίνου, ο Αλέξανδρος Μάνος είναι εξάδελφος της Ασπασίας Μάνου, συζύγου του Αλεξάνδρου βασιλιά της Ελλάδας. Η Οικογένεια Μάνου κατάγεται από το Φανάρι της Κωνσταντινούπολης: ο Αλέξανδρος Μάνος και η Ασπασία είναι τρισεγγονοί του Δημητρίου Μάνου, ποστέλνικου της Βλαχίας και της Μολδαβίας. Το ζεύγος έχει τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δούκες της Σαρτρ Κατηγορία:Οίκος της Ορλεάνης
Ατράνι
To Ατράνι (ιταλικά: Atrani) είναι πόλη και δήμος στην επαρχία Σαλέρνο, Καμπανία, στη νότια Ιταλία. Το 2022 είχε 797 κατοίκους. Βρίσκεται στη χερσόνησο του Σορρέντο και αποτελεί τμήμα της ακτής του Αμάλφι, η οποία ανακηρύχθηκε μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO το 1997. Με έκταση 0,12 τετραγωνικά χιλιόμετρα, είναι ο μικρότερος σε έκταση δήμος της Ιταλίας.
Το Ατράνι βρίσκεται στο τέλος του φαραγγιού του ποταμού Ντρακόνε, ανατολικά από το Αμάλφι. Η παλαιότερη μνεία στο Ατράνι γίνεται σε επιστολή του Πάπα Γρηγόριου Α΄ το 596 μ.Χ. Κατά τον Μεσαίωνα το Ατράνι ήταν τμήμα του Δουκάτου του Αμάλφι. Το Ατράνι άκμασε χάρις στο εμπόριο υφασμάτων, αλλά παρήκμασε μετά τις συνεχείς επιδρομές της Δημοκρατίας της Πίζας.
Η εκκλησία του χωριού, η Κολλεγκιάτα ντι Σάντα Μαρία Μαγκανταλένα, απεικονίζεται στις τρεις Μεταμορφώσεις του M. Κ. Έσερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Καμπανίας
Φουλκ ντ'Ορλεάν
Ο Φουλκ, γαλλ. Foulques d'Orléans (γενν. 9 Ιουλίου 1974) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ορλεάνης είναι δούκας του Ωμάλ.
Βιογραφία
Ο Φουλκ-Τιμπώ-Ρομπέρ-Ζακ-Ζερώντ-Ζαν-Μαρί είναι ο δευτερότοκος γιος του Ιακώβου δούκα της Ορλεάνης και της Ζερσάν ντε Σαμπράν-Ποντεβέ, κόρης του Μαρί-Ζοζέφ-Ελζεάρ-Φουλκ δούκα του Σαμπράν-Ποντεβέ.
Πατέρας του Ιακώβου είναι ο Ερρίκος κόμης του Παρισιού και διεκδικητής βασιλιάς, ως Ερρίκος ΣΤ΄, της Γαλλίας. Ως γιος του Ιακώβου, ο Φουλκ είναι ο 92ος διάδοχος της Γαλλίας.
Μεγαλύτερος αδελφός του είναι ο Κάρολος-Λουδοβίκος δούκας του Σαρτρ, σύζυγος της Ιλεάνας Μάνου, από την Οικογένεια Μάνου με καταγωγή από το Φανάρι της Κωνσταντινούπολης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Ορλεάνης
Μητσάρας
Ο Δημήτριος Κυριακόπουλος, γνωστός με το καλλιτεχνικό «Μητσάρας» (1897 ή 1900 - 1983) ήταν Έλληνας αυτοδίδακτος ηθοποιός.
Διακρίθηκε στο βαριετέ σε ρόλους του μάγκα της Αθήνας κατά την κατοχική και μεταπολεμική περίοδο. Το 1940 έγινε μέλος του ΣΕΗ. Πέρα από το βαριετέ έπαιξε και σε επιθεωρήσεις και συνεργάστηκε με τον Ορέστη Λάσκο, τη Φωφώ Γεωργιάδου και τον Ν. Συρράκο, μεταξύ άλλων.
Τον είχαν αποκαλέσει και "Βεάκη του βαριετέ", με την τελευταία του εμφάνιση να λαμβάνει χώρα στο θέατρο "Μινώα", το 1976.
Πέθανε στην οικία της τυφλής αδελφής του στον Ταύρο, από ανακοπή της καρδιάς, στις 2 Φεβρουαρίου 1983 και κηδεύθηκε την επομένη στον ιερό ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου στον Ταύρο.
Γλώσσα Ουάντσο
Η Ουάντσο είναι μια γλώσσα Κόνιακ της βορειοανατολικής Ινδίας. Η Ουάντσο ομιλείται σε 36 χωριά της νοτιοανατολικής επαρχίας Λονγκντίνγκ, στην επαρχία Τιράπ του Αρουνάτσαλ Πραντές, καθώς και στο Άσαμ και τη Ναγκαλάντ (Εθνολόγος). Είναι επίσης γνωστή ως Μπανπάρα Νάγκα, Τζομπόκα και Τζόκομπα.
Άνθρωποι
Η Ουάντσο ομιλείται από τους Ουάντσου, οι οποίοι έχουν πληθυσμό 56.866 ατόμων σύμφωνα με τη απογραφή του 2011 και κατοικούν κυρίως στην ινδική πολιτεία Αρουνάτσαλ Πραντές. Αν και είναι μια μειονότητα, έχουν πλούσια κουλτούρα με τελετουργίες, τελετουργικές πρακτικές, θρησκείες και διάφορες διαλέκτους της Ουάντσο.
Διάλεκτοι
Υπάρχει σημαντική διαφορά μεταξύ των διαλέκτων που ομιλούνται στις άνω και κάτω περιοχές.
Ορθογραφία
Η Ουάντσο γενικά γράφεται στο Ντεβανάγκαρι είτε στο λατινικό αλφάβητο. Μεταξύ 2001 και 2012 ο δάσκαλος Μπανουάνγκ Λόσου επινόησε ένα μοναδικό αλφάβητο για την Ουάντσο το οποίο διδάσκεται σε ορισμένα σχολεία.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Γλώσσες της Ινδίας
Κόμμα Δημοκρατικού Σοσιαλισμού (Γερμανία)
Το κόμμα προέκυψε από Ενιαίο Σοσιαλιστικό Κόμμα Γερμανίας, το οποίο αρχικά είχε ονομαστεί Ενιαίο Σοσιαλιστικό Κόμμα Γερμανίας - Κόμμα Δημοκρατικού Σοσιαλισμού (ΕΣΚΓ-ΚΔΣ). Στις 4 Φεβρουαρίου του 1990, αφού συντελέστηκαν εσωτερικές αλλαγές, μετονομάστηκε σε Κόμμα Δημοκρατικού Σοσιαλισμού (ΚΔΣ) και τον Ιούλιο του 2005 σε Αριστερό Κόμμα.ΚΔΣ (συντομογραφία: Η Αριστερά.ΚΔΣ). Στις 16 Ιουνίου του 2007 προχώρησε σε συγχώνευση με την ΕΕΚΔ στο κόμμα Η Αριστερά. Τον Δεκέμβριο του 2006 ο αριθμός των μελών του ανερχόταν σε 60.338.
Παραπομπές
Κατηγορία:Η Αριστερά (Γερμανία) Κατηγορία:Πρώην πολιτικά κόμματα στη Γερμανία
Μουσείο Ελιάς Πυλάρου
Το Μουσείο Ελιάς Πυλάρου βρίσκεται στον οικισμό Μακρυώτικα, στην Πύλαρο της Κεφαλονιάς. Στεγάζεται στο κτίριο του παλιού ελαιοτριβείου Αγίου Δημητρίου, το οποίο προσφέρθηκε δωρεάν από την εκκλησία του Αγίου Δημητρίου προκειμένου να δημιουργηθεί το μουσείο. Οι εργασίες της αναστήλωσης χρηματοδοτήθηκαν από το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα Κοινοτικής Πρωτοβουλίας «Leader Plus», ενώ τα εγκαίνια του μουσείου έγιναν στις 17 Ιουλίου 2010.
Ιστορία του κτιρίου
Το διώροφο κτίριο του ελαιοτριβείου κτίστηκε περίπου στα μέσα του 19ου αιώνα. Ύστερα από τους καταστροφικούς σεισμούς του 1953 στο νησί της Κεφαλονιάς, ο όροφος του κτιρίου  κατέρρευσε. Σήμερα σώζονται η εξωτερική πέτρινη σκάλα, το μεσοπάτωμα καθώς και τα φουρούσια του μπαλκονιού, ως μάρτυρες για την ύπαρξη του επάνω ορόφου. Λειτούργησε ως τη δεκαετία του ’60 με οικοτεχνικό χαρακτήρα και εξυπηρετούσε τη μικρή τοπική κοινωνία.
Το μουσείο
Στο μουσείο έχουν κρατηθεί τα αρχικά στοιχεία του κτιρίου και του εξοπλισμού. Στο χώρο του μουσείου υπάρχουν σήμερα οι μυλόπετρες, η λίμπα, οι στάσεις, τα τσόλια και ακόμη και τα πλιθάρια που αποθήκευαν λάδι. Χρησιμοποιήθηκε στο δάπεδο πέτρα Φάλαρης και συντηρήθηκαν με επιμέλεια τα κινητά μέρη.
Το μουσείο είναι επισκέψιμο καθ'όλη τη διάρκεια του έτους, ενώ επισκέψεις στο Μουσείο Ελιάς Πυλάρου έχουν ενταχθεί στα Προγράμματα Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης που πραγματοποιούνται στα σχολεία της Κεφαλονιάς αλλά και σε άλλες περιοχές.
Στο μουσείο λειτουργεί και κατάστημα αναμνηστικών ειδών και προϊόντων από ελαιόλαδο.
Πηγές
Δίμηνη ενημερωτική έκδοση του Δήμου Πυλαρέων "Πυλαρινά Νέα", Αρ. Φύλλου 103, Ιούνιος - Ιούλιος 2010.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κεφαλονιά Πυλαρου
Ναντέζντα Ντούροβα
Η Ναντέζντα Αντρέγιεβνα Ντούροβα (ρωσικά: Наде́жда Андре́евна Ду́рова, 17 Σεπτεμβρίου 1783 - 21 Μαρτίου 1866), γνωστή και ως Αλεξάντερ Ντούροβ, Αλεξάντερ Σοκόλοφ, καθώς και Αλεξάντερ Αντρέεβιτς Αλεξαντρόφ, ήταν Ρωσίδα, η οποία μεταμφιεσμένη ως άνδρας, παρασημοφορήθηκε ως στρατιώτης, στους Ναπολεόντιους Πολέμους. Είναι, επίσης, η πρώτη γυναίκα αξιωματικός του Ρωσικού στρατού. Τα απομνημονεύματά της, στο The Cavalry Maiden, αποτελούν ένα σπουδαίο ντοκουμέντο καταγραφής της εποχής εκείνης, καθώς επίσης και τις εμπειρίες νέων αξιωματικών στον παραπάνω πόλεμο. Σημαντικό, ωστόσο, θεωρείται το έργο αυτό, γιατί ήταν μία από τις πρώτες αυτοβιογραφίες της ρωσικής γλώσσας.
Πρώιμα χρόνια
Η Ντούροβα ήταν κόρη ταγματάρχη και γεννήθηκε σε στρατόπεδο του Κίεβου. Παραλίγο να σκοτώθει όταν ήταν ακόμα βρέφος όταν η σκληρή μητέρα της την πέταξε έξω από το παράθυρο μιας εν κινήσει άμαξας. Λίγο αργότερα από το περιστατικό αυτό, ο πατέρας της ανέθεσε τη φροντίδα της στους στρατιώτες του. Ως παιδί η Ντούροβα, μεγαλώνοντας σε αυτό το περιβάλλον, έμαθε όλα τα στρατιωτικά παραγγέλματα, ενώ το αγαπημένο της παιχνίδι ήταν ένα άδειο όπλο.
Όταν ο πατέρας της αποσύρθηκε από τον στρατό, αυτή συνέχισε να παίζει με σπασμένα ξίφη, τρομάζοντας την οικογένειά της, ενώ παράλληλα προσπαθούσε κρυφά να γητεύσει έναν επιβήτορα ίππο, ο οποίος ήταν γνωστό ότι δεν υποτασσόταν. Το 1801, παντρεύτηκε κάποιον δικαστή από το Σαράπουλ, και το 1803, γέννησε τον γιο τους. Διάφορες πηγές υποστηρίζουν, ότι το 1805, έφυγε από το σπίτι της με έναν Κοζάκο αξιωματούχο. Το 1807, σε ηλικία 24 ετών, αποφάσισε να μεταμφιεστεί άνδρας, παρατώντας τον άνδρα της και τον γιο της, και να ενταχθεί (μαζί με το άλογό της) στο Πολωνικό Ιππικό Σύνταγμα, υπό τις διαταγές του Αλεξάντερ Σοκόλοφ.
Η Ντούροβα υπήρξε μεγάλη πατριώτισσα και θεωρούσε ότι η ζωή στον στρατό είναι ελευθερία. Ωστόσο, της άρεσε η εξοχή και τα ζώα. Ένιωθε πως είχε λίγο ταλέντο στις παραδοσιακές δουλειές των γυναικών. Στην αυτοβιογραφία της περιγράφει τη δυσάρεστη σχέση με τη μητέρα της, αλλά την τρυφερότητα και τη ζεστασιά του πατέρας της, όμως δεν αναφέρει τίποτα σχετικά με τον έγγαμο βίο της.
Υπηρεσία στον στρατό
Έλαβε μέρος στις περισσότερες πολεμικές συμπλοκές της Ρωσίας, κατά την Προυσική εκστρατεία του 1806-1807. Κατά τη διάρκεια δύο από αυτές τις μάχες, έσωσε τις ζωές δύο Ρώσων στρατιωτών. Ο πρώτος είχε πέσει από το άλογό του στη μάχη, με αποτέλεσμα να υποστεί διάσειση. Η Ντούροβα του έδωσε τις πρώτες βοήθειες, υπό μεγάλη πολεμική δραστηριότητα γύρω της, και τον οδήγησε σε ασφαλές μέρος. Ο δεύτερος ήταν ένας αξιωματικός, ο οποίος κι αυτός έπεσε από το άλογό του και τραυματίστηκε σοβαρά. Τότε, τρεις Γάλλοι δραγόνοι τον προσέγγιζαν. Εκείνη κραδαίνοντας τη λόγχη της τους απώθησε. Τότε, παραβαίνοντας τους κανονισμούς, δάνεισε στον αξιωματικό το άλογό της, ώστε να οδηγηθεί εσπευσμένα στην υποχώρηση, μένοντας φυσικά πιο ευάλωτη σε πιθανές επιθέσεις.
Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας, έγραψε ένα γράμμα στην οικογένειά της, εξηγώντας την εξαφάνισή της. Αυτοί τότε, χρησιμοποιώντας τους συνδέσμους τους, προσπάθησαν σε μία απεγνωσμένη απόπειρά τους να την εντοπίσουν. Οι φήμες για την ύπαρξη μιας αμαζόνας στον στρατό, έφτασαν στα αυτιά του τσάρου Αλέξανδρου Α', ο οποίος φάνηκε να ενδιαφέρεται προσωπικά για το θέμα. Η διοίκηση της Ντούροβα, ανέφερε ότι το κουράγιο της ήταν ανεκτίμητο. Έτσι, κλήθηκε από τον Τσάρο, στο παλάτι του στην Αγία Πετρούπολη, κάνοντάς τόσο μεγάλη εντύπωση, που την έδωσε τον Σταυρό του Αγίου Γεωργίου, ενώ παράλληλα την προβίβασε στη θέση του Υπολοχαγού, σε μονάδα ιππικού. Η ιστορία για μία ηρωίδα στον στρατό, υπό το όνομα Αλεξάντερ Σοκόλοφ, είχε γίνει γνωστή έως τότε. Έτσι, ο Τσάρος, της έδωσε νέο ψευδώνυμο, βασισμένο στο όνομά του: Αλεξαντρόφ.
Παρόλα αυτά, η νεανική της εμφάνιση, στεκόταν εμπόδιο ώστε να ανεβεί στην ιεραρχία περαιτέρω. Στην εποχή, όπου ένας Ρώσος αξιωματικός αναμενόταν να έχει μουστάκι, εκείνη έμοιαζε με αγόρι 16 ετών. Αργότερα, αναγκάστηκε να αλλάξει μονάδα, ώστε να αποφύγει την κόρη του Συνταγματάρχη, η οποία την είχε ερωτευθεί. Το 1812, η Ντούροβα έζησε ξανά δράση, με την εισβολή του Ναπολέοντα στη Ρωσία. Πολέμησε τότε στη Μάχη του Σμόλενσκ. Κατά τη διάρκεια της Μάχης του Μποροντίνο, τραυματίστηκε από σφαίρα κανονιού στο πόδι. Αγνοώντας τον τραυματισμό της συνέχισε να πολεμά για αρκετές μέρες, έως ότου διατάχθηκε να αποσυρθεί ώστε να αναρρώσει. Το 1816, αποσύρθηκε από τον στρατό, με τον βαθμό του Rittmeister, που αντιστοιχεί με εκείνον του ιλάρχου.
Είκοσι χρόνια αργότερα, είχε την τύχη να συναντήσει τον Αλεξάντρ Σεργκέγεβιτς Πούσκιν. Εκείνος τότε έμαθε ότι η Ντούροβα κρατούσε ημερολόγιο ενώ υπηρετούσε, και αυτός ήταν που την ενθάρρυνε να το κυκλοφορήσει ως αυτοβιογραφία. Εκείνη πρόσθεσε τότε και κάποια στοιχεία της παιδικής της ηλικίας, αλλά άλλαξε την ηλικία της περί εφτά χρόνια, ώστε να μπορέσει να αποφύγει οποιαδήποτε αναφορά στον έγγαμο βίο της. Το 1836, τελικά η αυτοβιογραφία της κυκλοφόρησε. Στη συνέχεια έγραψε άλλα πέντε μυθιστορήματα. Η Ντούροβα συνέχισε να φορά ανδρικές ενδυμασίες έως και το τέλος της ζωής της. Απεβίωσε το 1866, στο Γιελαμπούγκα, και θάφτηκε και πλήρεις στρατιωτικές τιμές.
Κληρονομία
Οι απόγονοί της φάνηκε να κληρονομούν το ταλέντο της στην εκπαίδευση ζώων. Ένας δισέγγονός της, ο Βλαντίμιρ καθώς και ο Ανατόλι Ντούροβ υπήρξαν διάσημοι εκπαιδευτές ζώων σε τσίρκο και ιδρυτές του Θεάτρου Ζώων Ντούροβ, στη Μόσχα. Το θέατρο έως και σήμερα διοικείται από απογόνους της, και συγκεκριμένα τη Νατάλια Ντούροβα.
Εκτός του ότι ήταν ένα σπάνιο δείγμα θηλυκού στρατιώτη, ήταν μία από τις σημαντικότερες πηγές (μέσω της αυτοβιογραφία της) για την περιγραφή γεγονότων των Ναπολεόντειων Πολέμων, ειδικότερα από την πλευρά των νέων αξιωματικών, ενώ από μόνη της η αυτοβιογραφία είναι μείζονος σημασίας για τη ρωσική λογοτεχνία, καθώς είναι μία από τις πρώτες που γράφτηκαν στη ρωσική γλώσσα.
Η Ντούρβα έγινε αντικείμενο πολιτισμικού ενδιαφέροντος στην Ανατολική Ευρώπη, ενώ παρέμεινε άγνωστη στον υπόλοιπο κόσμο, έως ότου η Μέρι Φλέμινγκ Ζίριν, μετέφρασε την αυτοβιογραφία της στην αγγλική γλώσσα, το 1988. Πλέον, η Ντούροβα είναι αντικείμενο μελετών σε πανεπιστήμια τόσο χάριν της ρωσικής λογοτεχνίας όσο και στη ρωσική ιστορία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ευγενείς Κατηγορία:Ρώσοι απομνημονευματογράφοι Κατηγορία:Ρώσοι στρατιωτικοί
Μάχη των Στύρων
Η Μάχη στα Στύρα ήταν πολεμική εμπλοκή της επανάστασης του 21, που έγινε στις 12 Ιανουαρίου 1822. Είχε νικηφόρα έκβαση για τους Τούρκους, ενώ σκοτώθηκε ο Ηλίας Μαυρομιχάλης, ένας από τους ικανούς αρχηγούς των ελληνικών στρατευμάτων.
Ενέργειες του επισκόπου Νεοφύτου
αριστερά|μικρογραφία|Ο επίσκοπος Καρύστου Νεόφυτος, που πρωτοστάτησε στην οργάνωση της Επανάστασης του 1821 στην Εύβοια. Λίγο πριν την έναρξη της Επαναστάσεως στην Εύβοια, ο επίσκοπος Καρύστου Νεόφυτος στρατολόγησε με δικές του δαπάνες 400 στρατιώτες από την Τήνο, την Άνδρο και την Εύβοια. Αφού ολοκληρώθηκε η περιοδεία του στα νησιά, αποβίβασε αυτόν τον μικρό ανεκπαίδευτο στρατό στην περιοχή της Εύβοιας Γκισσούρι. Ο Ομέρ μπέης της Καρύστου, όμως, ειδοποιημένος από τους Τούρκους της περιοχής, εκστράτευσε εναντίον των ελληνικών δυνάμεων, τις οποίες -παρά την σθεναρή αντίστασή τους- διασκόρπισε στα Στύρα.
Οργάνωση νέας εκστρατείας από τον Νεόφυτο
Παρά την ήττα του στρατεύματός του, ο επίσκοπος Νεόφυτος δεν εγκατέλειψε τις προσπάθειές του. Τον Νοέμβριο του 1821, οργάνωσε νέα εκστρατεία και επιδόθηκε στην αναζήτηση ενός ικανού και κοινώς αποδεκτού αρχηγού για να τη διευθύνει. Απέρριψε τους Μαυροβουνιώτη και Κριεζώτη που είχαν προταθεί, εξ αιτίας της μικρής φήμης του Μαυροβουνιώτη και της απειρίας του Κριεζώτη, καθώς και τον Οδυσσέα Ανδρούτσο, εξ αιτίας των τεταμένων σχέσεών του με τον Άρειο Πάγο. Τελικά, επέλεξε τον Μανιάτη Ηλία Μαυρομιχάλη.
Οι κινήσεις των Ελλήνων προς τα Στύρα
Στις 5 Ιανουαρίου του 1822, ο Ηλίας Μαυρομιχάλης πέρασε από τον Κάλαμο Αττικής στο Αλιβέρι Ευβοίας, μαζί με 600 Μανιάτες (σύμφωνα με άλλες πηγές 400 Μανιάτες και 50 Κουντουριώτες), ενώ δυο μικρά βοηθητικά πλοία παρακολουθούσαν την επιχείρηση. Μαζί του εκστράτευε πάντοτε και ο θείος του Κυριακούλης Μαυρομιχάλης ως πιο έμπειρος. Οι κάτοικοι της περιοχής τους υποδέχτηκαν με ενθουσιασμό. Το ελληνικό στράτευμα -πάνω από 1.000 άνδρες- συγκεντρώθηκε στα Μεσοχώρια, υπό τη γενική αρχηγία του Ηλία Μαυρομιχάλη και τη διοίκηση των Βάσου Μαυροβουνιώτη, Νικολάου Κριεζώτη και άλλων οπλαρχηγών. Εκεί, πληροφορήθηκε πως Τούρκοι υπό τον Γιουσούφ Αγά είχαν οχυρωθεί στα Στύρα, και στις 11 Ιανουαρίου οι Έλληνες ξεκίνησαν προς αυτή την κατεύθυνση. Παρά τις παραινέσεις του Κριεζώτη, που πρότεινε να καταλάβουν πρώτα το στενό Διακόφτι, για να μην περάσουν οι ενισχύσεις των Τούρκων, ο Μαυρομιχάλης δεν άλλαξε τον σκοπό του και κατέλαβε τελικά, την ίδια ημέρα, τα χωριά γύρω από τα Στύρα. Κατά τον Φιλήμονα, η βροχή που τους βρήκε τους εμπόδισε να φτάσουν στα Στύρα κι έμειναν σε δυο χωριά, μισή ώρα μακριά.
Οι πρώτες συμπλοκές
Το ίδιο βράδυ, ο Ηλίας Μαυρομιχάλης, έχοντας συνειδητοποιήσει τη σημασία του Διακοφτιού, έστειλε αγγελιοφόρους για να ειδοποιήσουν τον Μαυροβουνιώτη, που βρισκόταν στη θέση Κουβέλες, να μην μετακινηθεί και να ενισχύσει με στρατό την κατάληψη του στενού. Εκείνος, όμως, είχε ήδη φύγει από τη θέση του και συγκρούστηκε με τους Τούρκους των Στύρων, οι οποίοι κατάφεραν να τον απωθήσουν.
Η αποτυχημένη έξοδος των Τούρκων και η έλευση του Ομέρ Μπέη
Οι Τούρκοι, την επόμενη ημέρα (12 Ιανουαρίου) βγήκαν από τα Στύρα. Οι Έλληνες όμως τους καταδίωξαν και τους ανάγκασαν να επιστρέψουν στην πόλη τους. Οι Τούρκοι κλείστηκαν τότε στα οχυρότερα σπίτια. Ο Ηλίας Μαυρομιχάλης με τους Μανιάτες του έφτασε στα Στύρα και πολιορκούσε τους Τούρκους, ενώ έστειλε και σώματα με τον Κυριακούλη προς το Διακόφτι. Εν τω μεταξύ, οι Μανιάτες στα Στύρα νομίζοντας ότι ο κίνδυνος πέρασε, άρχισαν τη λαφυραγωγία. Πρόλαβαν ωστόσο οι Τούρκοι να ειδοποιήσουν τον Ομέρ μπέη, που ξεκίνησε προς τα Στύρα με 300 (κατ’ άλλους 200) στρατιώτες. Παρά τις προσπάθειες των σωμάτων που έστειλε ο Ηλίας Μαυρομιχάλης, οι Τούρκοι πέρασαν το Διακόφτι και περικύκλωσαν τους Έλληνες που βρίσκονταν έξω από τα Στύρα. Ο Ηλίας, θεωρώντας πως ο θείος του Κυριακούλης βρίσκεται σε κίνδυνο θέλησε να τον ενισχύσει. Ωστόσο ο Ομέρ μπέης είχε ήδη καταφτάσει, με αποτέλεσμα να κυκλωθεί ο ίδιος ο Ηλίας, ενώ ο Κυριακούλης με τον Μαυροβουνιώτη είχαν καταφέρει να διαφύγουν προς τις γύρω πλαγιές.
Ο θάνατος του Ηλία Μαυρομιχάλη - η ήττα των Ελλήνων
Βλέποντας πως ο αγώνας ήταν μάταιος, όσοι Έλληνες δεν έπεσαν στο πεδίο της μάχης διασκορπίστηκαν και έμειναν μόνο ο Ηλίας Μαυρομιχάλης με επτά άνδρες. Κατέφυγαν τότε σε έναν ανεμόμυλο του λόφου του Κοκκινόβραχου Στύρων,όπου πολιορκήθηκαν από τους Τούρκους. Όταν τα πυρομαχικά τελείωσαν, οι έγκλειστοι άρχισαν να πολεμούν με τις πέτρες, ώσπου έπεσαν μαχόμενοι ως τον τελευταίο. Οι Τούρκοι αποκεφάλισαν τον Μαυρομιχάλη και το κεφάλι του στάλθηκε ως τεκμήριο στην Κωνσταντινούπολη.
Οι εξελίξεις μετά τη μάχη
Στις 27 Ιανουαρίου, ο Οδυσσέας Ανδρούτσος έφτασε στο Αλιβέρι, όπου βρήκε 100 Έλληνες τραυματίες, στους οποίους άφησε έναν Τούρκο γιατρό για να τους περιποιείται. Ύστερα, μαζί με τους διασκορπισμένους Έλληνες υπό τους Βάσο Μαυροβουνιώτη και Κυριακούλη Μαυρομιχάλη κινήθηκαν κατά της Καρύστου, αλλά υποχώρησαν εξ αιτίας του χειμώνα και της είδησης πως ο Δράμαλης κατεβαίνει με πολυάριθμο στρατό.
Απολογισμός
Οι απώλειες, γενικά, δεν ήταν ιδιαίτερα εκτεταμένες: 27 Τούκοι και 24 Έλληνες, συμπεριλαμβανομένου και του Ηλία Μαυρομιχάλη. Η απώλεια όμως του Ηλία Μαυρομιχάλη, που είχε συνεργαστεί στενά με τον Κολοκοτρώνη στη μάχη του Βαλτετσίου, υπήρξε βαρύ πλήγμα για την Επανάσταση στην Εύβοια και γενικώς στην Ελλάδα. Ο Ηλίας Μαυρομιχάλης ήταν οπλαρχηγός πολλά υποσχόμενος, ώστε ο ιστορικός Ιωάννης Φιλήμων να συγκρίνει το μέγεθος της απώλειάς του με αυτό του Αθανασίου Διάκου. Μάλιστα, αναφέρεται πως ο ίδιος ο Ομέρ μπέης -ο αντίπαλος του Μαυρομιχάλη στη μάχη των Στύρων- μόλις οι στρατιώτες του πήγαν το κομμένο κεφάλι του είπε: «Κρίμα στον άνδρα».
Πηγές
Κατηγορία:Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 Κατηγορία:Ιστορία της Εύβοιας
Ναρμπόν
Η Ναρμπόν (γαλλικά: Narbonne, εξελληνισμένα: Ναρβώνα) είναι κοινότητα και πρωτεύουσα διαμερίσματος, υπονομαρχία του νομού Ωντ στη νότια Γαλλία, στην περιοχή Οξιτανία. Διασχίζεται από το κανάλι της Ρομπίν, καταχωρημένο ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την Ουνέσκο. Βρίσκεται περίπου 15 χιλιόμετρα από τις ακτές της Μεσογείου και είναι ιστορικό λιμάνι από τη ρωμαϊκή εποχή έως τον 14ο αιώνα και ιστορική πρωτεύουσα της Ναρβωνικής Γαλατίας. Είναι οριακά η μεγαλύτερη κοινότητα του νομού Ωντ, με πληθυσμό 53.594 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2016 και η ευρύτερη αστική περιοχή της ανέρχεται σε 93.057 κατοίκους (2015).
Η Ναρμπόν είναι καταχωρημένη ως «Πόλη Τέχνης και Ιστορίας».
Οι κάτοικοι ονομάζονται Ναρμποναί και Ναρμποναίζ.
Ετυμολογία
Οι Ρωμαίοι αποκαλούσαν την πόλη Νarbo. Η πηγή του αρχικού ονόματος της πόλης Νάρμπο χάνεται στην αρχαιότητα και μπορεί να έχει σχέση με ένα οχυρωμένο λόφο κοντά στη σημερινή πόλη είτε να προέρχεται από την κελτική ή ιβηρική λέξη Narbo που σημαίνει «οικισμός κοντά στο νερό» και το όνομα του Άρη (λατινικά: Mars), θεού του πολέμου, που τον επικαλούνταν για την προστασία της πόλης.
Γεωγραφική θέση
Η Ναρμπόν είναι χτισμένη σε απόσταση περίπου 15 χιλιομέτρων από τις ακτές της Μεσογείου, στον κόλπο του Λέοντα. Βρίσκεται σε υψόμετρο 285 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε απόσταση 60 χιλιομέτρων οδικώς ανατολικά της πρωτεύουσας του νομού Ωντ Καρκασσόν και 633 χιλιομέτρων σε ευθεία γραμμή από το Παρίσι. Ανήκει στο νομό Ωντ, του οποίου είναι υπο-νομαρχία.
Έχει πληθυσμό 53.594 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2016 και η ευρύτερη αστική περιοχή ανέρχεται σε 93.057 κατοίκους (2015).
Η Ναρμπόν συνδέεται με το κοντινό Κανάλι του Μιντί και τον ποταμό Ωντ με το Κανάλι της Ρομπίν, το οποίο διέρχεται από το κέντρο της πόλης. Βρίσκεται πολύ κοντά στον αυτοκινητόδρομο Α9, ο οποίος συνδέει το Μονπελιέ και τη Νιμ με το Περπινιάν και, πέρα από τα σύνορα, με τη Βαρκελώνη στην Ισπανία. Υπάρχει επίσης ένας πρόσφατα ανακαινισμένος σιδηροδρομικός σταθμός που εξυπηρετεί το TGV (σιδηροδρομικώς) προς Ισπανία, Παρίσι και Καλαί, από όπου συνδέεται με το Eurostar.
Ιστορία
μικρογραφία|320x320εσ|Μουσουλμάνοι εκδιώκονται από τη Ναρμπόν από τον [[Πιπίνος ο Βραχύς|Πιπίνο τον Βραχύ, το 759. Ζωγραφική του 1880.]] εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|325x325εσ|Οι περιοχές της Γαλατίας εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|320x320εσ|[[Μάχη του Βουγιέ, 507]] Η Ναρμπόν ιδρύθηκε στη Γαλατία, όταν οι Ρωμαίοι κατέλαβαν την περιοχή το 118 π.Χ. Η επίσημη ονομασία της πόλης ήταν Colonia Narbo Martius, κοινά αποκαλούμενη Νάρμπο. Βρισκόταν πάνω στη Δομιτία οδό, τον πρώτο ρωμαϊκό δρόμο στη Γαλατία, που κατασκευάστηκε κατά την ίδρυση της αποικίας και συνέδεε την Ιταλία με την Ισπανία. Γεωγραφικά, η Ναρμπόν βρισκόταν σε ένα πολύ σημαντικό σταυροδρόμι επειδή βρισκόταν εκεί όπου η Δομιτία οδός συνδεόταν με την Ακουιτάνια οδό, η οποία οδηγούσε προς τον Ατλαντικό μέσω της Τολόζα (Τουλούζη) και των Βουρδίγαλων (Μπορντώ). Επιπλέον, η πόλη διαρρέονταν από τον ποταμό Ωντ.
Πολιτικά, η Ναρμπόν απέκτησε σημασία ως ανταγωνίστρια της Μασσαλίας. Ο Ιούλιος Καίσαρας εγκατέστησε βετεράνους της 10ης Λεγεώνας του μετά το τέλος των ρωμαϊκών εμφυλίων πολέμων και προσπάθησε να αναπτύξει το λιμάνι, ενώ η Μασσαλία υποστηριζόταν από τον Πομπήιο. Η Ναρμπόν φημιζόταν την εποχή εκείνη για το μέλι δεντρολίβανου.
Αργότερα, η επαρχία της Πέραν των Άλπεων Γαλατίας μετονομάστηκε σε Ναρβωνική Γαλατία από το όνομα της πόλης, η οποία έγινε η πρωτεύουσά της. Έδρα μιας ισχυρής διοίκησης, η πόλη απολάμβανε οικονομική και αρχιτεκτονική επέκταση. Εκείνη την εποχή, θεωρείται ότι είχε 30.000-50.000 κατοίκους, και μπορεί και περισσότερους.
Κατά τη διάρκεια των βαρβαρικών επιδρομών και της παρακμής της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η περιοχή και η πόλη κατακτήθηκαν από τους Βησιγότθους (από το 462 έως το 719) με αποτέλεσμα να τελειώσει η ρωμαϊκή κυριαρχία στην πόλη. Στη συνέχεια διετέλεσε πρωτεύουσα της Σεπτιμανίας (επαρχία στα δυτικά της Ναρβωνικής), η οποία παρέμεινε στην εξουσία των Βησιγότθων, παρόλο που οι Φράγκοι υπό τον Κλοβίς Α' μετά τη Μάχη του Βουγιέ (507) είχαν εκδιώξει του Βησιγότθους από την ευρύτερη περιοχή της Ακουιτανίας. Για 40 χρόνια, από το 719 έως το 759, η Ναρμπόν πέρασε προσωρινά στην εξουσία των μουσουλμάνων της Αλ-Άνταλους, τους οποίους εκδίωξε ο Πιπίνος ο Βραχύς ελευθερώνοντας την πόλη από τους Άραβες το 759 και ιδρύοντας την υποκομητεία της Ναρμπόν.
Το 859, η Ναρμπόν λεηλατήθηκε από τους Βίκινγκς με αρχηγό τον Hasting, οι οποίοι κατέβηκαν από τη Νάντη και είχαν διαχειμάσει στην κοντινή περιοχή της Καμάργκ.
Από τον 9ο αιώνα, η πόλη προσπάθησε να ανακτήσει τη λάμψη της ρωμαϊκής εποχής και έγινε ένα σημαντικό θρησκευτικό, πνευματικό και εμπορικό κέντρο της νότιας Γαλλίας.