cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νανοτεχνολογία DNA
Η νανοτεχνολογία DNA είναι ο σχεδιασμός και η κατασκευή δομών τεχνητών νουκλεϊκών οξέων για τεχνολογικές χρήσεις. Επιπλέον, σε αυτό το πεδίο, τα νουκλεϊκά οξέα χρησιμοποιούνται ως υλικά μη βιολογικής μηχανικής για τη νανοτεχνολογία παρά ως φορείς γενετικών πληροφοριών σε ζωντανά κύτταρα. Οι ερευνητές στο πεδίο έχουν δημιουργήσει στατικές δομές όπως δισδιάστατα και τρισδιάστατα κρυσταλλικά πλέγματα, νανοσωλήνες, πολύεδρα και αυθαίρετα σχήματα και λειτουργικές συσκευές όπως μοριακές μηχανές και υπολογιστές DNA. Το πεδίο αρχίζει να χρησιμοποιείται ως εργαλείο για την επίλυση βασικών επιστημονικών προβλημάτων στη δομική βιολογία και τη βιοφυσική, συμπεριλαμβανομένων εφαρμογών στην κρυσταλλογραφία ακτίνων Χ και στη φασματοσκοπία πυρηνικού μαγνητικού συντονισμού πρωτεϊνών για τον προσδιορισμό των δομών. Διερευνώνται επίσης πιθανές εφαρμογές στην ηλεκτρονική καθώς και τη νανοϊατρική μοριακής κλίμακας.
Μοριακή αυτοσυναρμολόγηση
Η μοριακή αυτοσυναρμολόγηση είναι η διαδικασία με την οποία τα μόρια υιοθετούν μια καθορισμένη διάταξη χωρίς καθοδήγηση ή διαχείριση από εξωτερική πηγή. Υπάρχουν δύο τύποι αυτοσυναρμολόγησης. Η μία είναι η ενδομοριακή αυτοσυναρμολόγηση και η άλλη η διαμοριακή αυτοσυναρμολόγηση. Συνήθως, ο όρος μοριακή αυτοσυναρμολόγηση αναφέρεται στη διαμοριακή αυτοσυναρμολόγηση, ενώ το ενδομοριακό ανάλογο συνήθως ονομάζεται αναδίπλωση.
Προσήλιο Φωκίδας
Το Προσήλιο είναι ορεινός οικισμός στην Παρνασσίδα του νομού Φωκίδας.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Το Προσήλιο βρίσκεται στις πλαγιές της Γκιώνας, σε υψόμετρο 840 μέτρα και επάνω στην επαρχιακή οδό Σπερχειάδας - Άμφισσας σε απόσταση 12 χλμ. Β.-ΒΔ. από την πόλη της Άμφισσας. Αξιοθέατα του χωριού είναι η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, του 19ου αιώνα με σημαντικά δείγματα αγιογραφιών της εποχής καθώς και τα ανακαινισμένα ξωκλήσια του Άγιου Χριστόφορου, της Αγίας Τριάδας και του Άη Γιώργη. Ενδιαφέρον παρουσιάζει και το ξωκλήσι του Αγίου Νικολάου του εν Βουνένοις, που βρίσκεται σε βράχο πάνω από την βρύση του «Άη Βορίστη», στο δρόμο προς το διπλανό χωριό Μοναστήρι. Δυτικά του χωριού, σε υψόμετρο 1.200 μέτρων, βρίσκεται το δασικό χωριό Καψίτσα που αποτελεί κατασκηνωτικό θέρετρο του δήμου Δελφών.
Ιστορία - Διοικητικά
Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν Σιγδίτσα μέχρι το 1927, οπότε μετονομάστηκε σε Προσήλιο με το ΦΕΚ 206Α - 28/09/1927. Στις 26 Οκτωβρίου του 1942 τα ιταλικά στρατεύματα κατοχής, ως αντίποινα για τη μάχη της Ρέκας μεταξύ δυνάμεων του ΕΛΑΣ και ιταλικού τμήματος, εκκένωσαν και πυρπόλησαν ολοσχερώς το χωριό - μαζί και το ιστορικό μοναστήρι της Παναγίας Τριβολούς στο διπλανό Μοναστήρι. Το αποτέλεσμα ήταν οι κάτοικοί του να καταφύγουν στην Άμφισσα και άλλες γειτονικές περιοχές και το χωριό να αρχίσει να ερημώνει. Ήταν το πρώτο χωριό στην ελληνική επικράτεια που κάηκε ολοσχερώς από τους κατακτητές, αλλά οι κάτοικοί του το ξαναέχτισαν λίγα χρόνια αργότερα (1950), σε μικρότερο υψόμετρο στην σημερινή Βίνιανη.
Το Προσήλιο είναι ο τόπος καταγωγής του οικονομολόγου Ευθύμιου Κεχαγιά, ο οποίος διετέλεσε πρόεδρος της Εθνικής Τράπεζας, βουλευτής, πρόεδρος της Βουλής και υπουργός οικονομικών στα μέσα του 19ου αιώνα.
Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Μοναστήρι και τη Βίνιανη συναποτελούν τη τοπική κοινότητα Προσηλίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αμφίσσης του Δήμου Δελφών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 4 κατοίκους.
Δείτε επίσης
Καταστροφή του Προσηλίου Φωκίδας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φωκίδας Προσηλιο
Μάχη της Αμμοχώστου
Η Μάχη της Αμμοχώστου ήταν μάχη κατά την διάρκεια του απελευθερωτικού αγώνα της Κύπρου. Έλαβε χώρα το διήμερο 20-21 Νοεμβρίου 1955, στην Αμμόχωστο. Στην μάχη ενεπλάκησαν Βρετανικά στρατεύματα και μέλη της ΕΟΚΑ, η οποία κέρδισε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Απελευθερωτικός αγώνας της Κύπρου Κατηγορία:Πόλεμοι του Ηνωμένου Βασιλείου
Παλαιόκαστρο Μεσσηνίας
Το Παλαιόκαστρο είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου. Ο οικισμός υπάγεται στην Κοινότητα Παλαιοκάστρου και διοικητικά ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Τρικόρφου, του Δήμου Μεσσήνης.
Πληροφορίες
Το Παλαιόκαστρο είναι ορεινό χωριό της Δημοτικής Ενότητας Τρικόρφου, του Δήμου Μεσσήνης. Μέχρι το 1961 ονομαζόταν Ξηροκάσι, ενώ το σημερινό του όνομα, οφείλεται στο κάστρο Saflaouro που έχτισαν εκεί οι Ενετοί, ώστε να ελέγχουν το πέρασμα, ανάμεσα στις σημερινές Δημοτικές Ενότητες Τρικόρφου και Τριπύλας. Αναφέρεται στις Ενετικές απογραφές του 1690 με 1700. Η οικονομία του χωριού βασίζεται κυρίως στην κτηνοτροφία. Βρίσκεται σε υψόμετρο 563 μέτρα και ο πληθυσμός του είναι 72 κάτοικοι, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Πολιούχος του είναι ο Προφήτης Ηλίας. Στην Κοινότητα Παλαιοκάστρου, ανήκει κι ο οικισμός Κυνηγός Μεσσήνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Μεσσήνης Κατηγορία:Δήμος Υάμειας
Πανελλήνιο πρωτάθλημα πάλης στην άμμο
Το πανελλήνιο πρωτάθλημα πάλης στην άμμο (beach wrestling) διεξάγεται καθε χρόνο κατά τους καλοκαιρινούς μήνες υπό την ΕΛΟΠ.
Ιστορικό
Το άθλημα της πάλης στην άμμο πρωτοεμφανίστηκε στην Ελλάδα το 2006 στην παραλία της Κατερίνης, ο τόπος όπου διεξάγονται μόνιμα τα πανελλήνια πρωταθλήματα μέχρι σήμερα.
Το 2011 το πρωτάθλημα διοργανώνεται για πρώτη φορά υπό την ομοσπονδία πάλης, η οποία θα καταφέρει να πετύχει το 2013 την αναγνώριση του σπορ από την ΓΓΑ.
Στα πλαίσια του πανελληνίου πρωταθλήματος διεξάγονται αγώνες για τις ηλικιακές κατηγορίες ανδρών-γυναικών, εφήβων-νεανίδων, παιδων-κορασίδων και παμπαίδων-παγκορασίδων.
Πηγές
Πάλη στην άμμο
Ολική σύνθεση (χημεία)
δεξιά|μικρογραφία|400x400εσ|Ολική σύνθεση βιταμίνης Β12: Ρετροσυνθετική ανάλυση της ολικής σύνθεσης κατά Woodward–Eschenmoser που αναφέρθηκε σε δύο παραλλαγές, από αυτές τις ερευνητικές ομάδες το 1972. Ολική σύνθεση (αγγλ. total synthesis), στη χημεία, είναι η πλήρης χημική σύνθεση ενός πολύπλοκου μορίου, συχνά ενός φυσικού προϊόντος, από απλές και συνήθεις πρόδρομες ενώσεις.
Συνήθως αναφέρεται ως διαδικασία που δεν περιλαμβάνει τη βοήθεια βιολογικών ή βιοχημικών διεργασιών, γεγονός που τη διακρίνει από την ημισύνθεση. Οι συνθέσεις μπορεί μερικές φορές να καταλήγουν σε έναν πρόδρομο (βλ. πρόδρομη ένωση), με περαιτέρω γνωστές συνθετικές οδούς προς ένα μόριο - στόχο. Αυτή η περίπτωση είναι γνωστή ως επίσημη σύνθεση.
Τα μόρια-στόχοι ολικής σύνθεσης μπορεί να είναι φυσικά προϊόντα, δραστικά συστατικά για ιατρική χρήση (φάρμακα), γνωστά ενδιάμεσα μόρια, ή μόρια θεωρητικού ενδιαφέροντος. Οι στόχοι ολικής σύνθεσης μπορεί επίσης να είναι οργανομεταλλικοί ή ανόργανοι, αν και ανόργανες ενώσεις πολύ σπάνια συναντώνται. Οι χημικές ενώσεις ολικής σύνθεσης απαιτούν συχνά ευρεία ποικιλία χημικών αντιδράσεων και πολλών αντιδραστηρίων και στη συνέχεια απαιτούν βαθειά χημική γνώση και εκπαίδευση για να υπάρξει επιτυχία. Απαιτείται συχνά και φαντασία και οξυδέρκεια στη συνθετική οργανική χημεία.
Συχνά, ο στόχος είναι να ανακαλυφθεί μια νέα οδός σύνθεσης για ένα μόριο - στόχο για το οποίο υπάρχουν ήδη γνωστές οδοί. Μερικές φορές, ωστόσο, δεν υπάρχει καμία διαδρομή και οι χημικοί επιθυμούν να βρουν μια βιώσιμη διαδρομή για πρώτη φορά. Η ολική σύνθεση είναι ιδιαίτερα σημαντική για την ανακάλυψη νέων χημικών αντιδράσεων και νέων χημικών αντιδραστηρίων, καθώς και για τη δημιουργία συνθετικών οδών για σημαντικές φαρμακευτικές ενώσεις.
Υπάρχουν πολλές κατηγορίες φυσικών προϊόντων για τα οποία εφαρμόζεται η ολική σύνθεση. Αυτές περιλαμβάνουν αλλά δεν περιορίζονται στις εξής:
Οι στόχοι ολικής σύνθεσης αναφέρονται μερικές φορές από την οργανική τους προέλευση, όπως φυτικά, θαλάσσια και μυκητιακά. Ο όρος ολική σύνθεση χρησιμοποιείται λιγότερο συχνά αλλά και πάλι με ακρίβεια στη σύνθεση φυσικών πολυπεπτιδίων και πολυνουκλεοτιδίων. Οι πεπτιδικές ορμόνες ωκυτοκίνη και βαζοπρεσσίνη απομονώθηκαν και η συνολική τους σύνθεση αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 1954. Δεν είναι ασυνήθιστο οι στόχοι φυσικών προϊόντων να διαθέτουν πολλαπλά δομικά συστατικά πολλών κατηγοριών φυσικών προϊόντων.
Ο Αμερικανός οργανικός χημικός Ρόμπερτ Μπερνς Γούντγουορντ υπήρξε ένας εξαιρετικός πρωτεργάτης στη σύνθεση και την ανάπτυξη ολικών σύνθετων οργανικών μορίων, όπως λ.χ. χοληστερόλη, κορτιζόνη, στρυχνίνη, λυσεργικό οξύ, ρεζερπίνη, χλωροφύλλη, κολχικίνη, βιταμίνη Β12 και  προσταγλαμδίνη.
Απόδραση από το Κάστρο της Κερύνειας
Η απόδραση από το Κάστρο της Κερύνειας έλαβε χώρα κατά τον απελευθερωτικό αγώνα της Κύπρου. Ορισμένα μέλη της ΕΟΚΑ ήταν φυλακισμένα στο Κάστρο της Κερύνειας και στις 23 Σεπτεμβρίου 1955, δεκαέξι από αυτούς δραπέτευσαν με σχοινί που έφτιαξαν δένοντας στη σειρά τα σεντόνια τους.
Οι δραπέτες ήταν οι Μάρκος Δράκος, Χριστάκης Ελευθερίου, Ευάγγελος Ευαγγελάκης, Μίκης Φυρίλλας, Λάμπρος Καφκαλίδης, Κωνσταντίνος Λοΐζου, Παύλος Νικήτας, Πέτρος Παπαϊωάννου, Παναγιώτης Παπαναστασίου, Ανδρέας Πολυβίου, Μιχαλάκης Ρωσσίδης, Λεύκιος Ροδοσθένους, Στέλιος Σιαμίσης, Πέτρος Στυλιανού, Δήμος Βρυωνίδης και Χαρίλαος Ξενοφώντος.
Επτά συνελήφθησαν, αλλά οι υπόλοιποι εννέα (Ευαγγελάκης, Ξενοφώντος, Καφκαλίδης, Δράκος, Ροδοσθένους, Φυρίλλας, Πολυβίου, Ελευθερίου και Νικήτας) εντάχθηκαν στον ΕΟΚΑ. Το περιστατικό έφερε τη Βρετανική κυβέρνηση σε πολύ δύσκολη θέση.
Ο Ευαγγελάκης συνελήφθη τον Φεβρουάριο του 1957. Ο Φυρίλλας συνελήφθη τον Απρίλιο του 1957.
Εξέγερση του Νοεμβρίου
Στις 13 Νοεμβρίου 1955 πάνω από 100 κρατούμενοι του κάστρου εξεγέρθηκαν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κερύνεια Κατηγορία:Απελευθερωτικός αγώνας της Κύπρου Κατηγορία:Πόλεμοι του Ηνωμένου Βασιλείου
Μπαζαλούτσο
Το Μπαζαλούτσο (ιταλικά: Basaluzzo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Μπαρτολομέους φαν ντερ Χελστ
Ο Μπαρτολομέους φαν ντερ Χελστ (ολλανδικά: Bartholomeus van der Helst, 1613 - 16 Δεκεμβρίου 1670 (ταφή) ) ήταν Ολλανδός ζωγράφος πορτρέτων της περιόδου της ολλανδικής Χρυσής Εποχής στη ζωγραφική.
Βιογραφία
Ο φαν ντερ Χελστ ήταν γιος πανδοχέα. Γεννήθηκε στο Χάαρλεμ το 1613 και μετοίκησε στο Άμστερνταμ περί το 1636. Εκείνη τη χρονιά νυμφεύτηκε την Άννα Ντυ Πίρε (Anna du Pire), θυγατέρα ευκατάστατης οικογένειας από τη Νότια Ολλανδία. Ο πρώτος χρονολογημένος πίνακας Οι έφοροι του Ορφανοτροφείου της Βαλλωνίας (σήμερα στο Maison Descartes του Άμστερνταμ) είναι του 1637 και υφολογικά προσομοιάζει με έργα του Νικολάες Ελίας Πινκενόι (Nicolaes Eliasz. Pickenoy), γεγονός που υποδηλώνει ότι ίσως ήταν ο δάσκαλός του, αν και είναι ατεκμηρίωτο από ποιον εκπαιδεύτηκε, παρότι η εκπαίδευσή του, σύμφωνα με το Ρέικσμουζεουμ, έγινε στο Άμστερνταμ. Στο Χάαρλεμ γνώρισε τα έργα του Φρανς Χαλς, ο οποίος επίσης ποτέ δεν ταξίδεψε στην Ιταλία και ειδικεύτηκε στην προσωπογραφία. Ο Χαλς είχε αρνηθεί ακόμη και να ταξιδεύσει ως το Άμστερνταμ για να ζωγραφίσει τα επικερδή πορτρέτα των schutterij (πολιτοφυλάκων). Όταν, το 1632, άρχισε να λειτουργεί το trekschuit (σύστημα ποταμοπλοίων που τα έσερναν άλογα από τη στεριά μέσα σε ειδικά διαμορφωμένα κανάλια και ένωνε όλες τις μεγάλες πόλεις της Ολλανδίας), ο Χαλς αποπειράθηκε το ταξίδι αυτό το 1636 και άρχισε να ζωγραφίζει τον πίνακα De Magere Compagnie, ομαδικό πορτρέτο της πολιτοφυλακής, γνωστό και ως ο Λόχος του λοχαγού Reinier Reael και του υπολοχαγού Cornelis Michielsz, αλλά ζωγράφισε μόνο το αριστερό μισό του, αφήνοντας τον πίνακα στον Πίτερ Κόντε για να τον ολοκληρώσει. Ως γιος πανδοχέα, ο φαν ντερ Χελστ είδε αμέσως το συγκριτικό πλεονέκτημα που αποκτούσε με το σύστημα trekschuit το Άμστερνταμ και, το 1639, πήρε την πρώτη του παραγγελία για ομαδικό πορτρέτο πολιτοφυλακής και ζωγράφισε το έργο Ο Λόχος του Λοχαγού Roelof Bicker και του υπολοχαγού Jan Michielsz Blaeuw.
Σταδιοδρομία στο Άμστερνταμ
Στο Άμστερνταμ ο φαν ντερ Χελστ ήταν σύγχρονος του Ρέμπραντ. Γρήγορα έγινε ο δημοφιλέστερος προσωπογράφος στην πόλη, με τις κολακευτικές του απεικονίσεις, σε ύφος του Άντονι βαν Ντάικ να είναι πιο ελκυστικές σε σχέση με τις σκοτεινές και εσωστρεφείς απεικονίσεις στα έργα του Ρέμπραντ. Ορισμένοι από τους μαθητές του Ρέμπραντ, όπως οι Φέρντιναντ Μπολ και Χόφερτ Φλινκ υιοθέτησαν το ύφος του φαν ντερ Χελστ αντί γι' αυτό του Δασκάλου τους.
Το μεγάλο ομαδικό πορτρέτο Συμπόσιο της πολιτοφυλακής του Άμστερνταμ κατά τον εορτασμό της Ειρήνης του Μύνστερ ζωγραφίστηκε το 1648 και έτυχε μεγάλης επευφημίας από το κοινό. Αυτός ήταν ο πίνακας που, σύμφωνα με τον Άρνολντ Χαουμπράκεν, που εγκαθίδρυσε τη φήμη του και στις επόμενες γενεές και αποθαυμάστηκε από τον Άγγλο ζωγράφο Γκόντφρεϊ Νέλλερ (Godfrey Kneller).
Ο φαν ντερ Χελστ ήταν ο δάσκαλος του γιου του, Λόντεβαϊκ φαν ντερ Χελστ, ο οποίος υφολογικά ακολούθησε τον πατέρα του. Ο Μπαρτολομέους φαν ντερ Χελστ απεβίωσε στο Άμστερνταμ το 1670.
Κληρονομιά
Εκτός από τα πορτρέτα του, για τα οποία κυρίως έγινε διάσημος, ο φαν ντερ Χελστ ζωγράφισε και μερικούς πίνακες με ιστορικό, βιβλικό και μυθολογικό περιεχόμενο. Μετά τον θάνατό του, η χήρα του προσέφερε τα έργα του προς αγορά με αγγελία στην εφημερίδα Haarlems Dagblad κάτι στο οποίο πιθανώς υποχρεώθηκε λόγω της οικονομικής ύφεσης στην Ολλανδία της εποχής:
Το πορτρέτο του Χέραρντ Άντριες Μπίκερ
Σήμερα το πλέον διάσημο πορτρέτο του φαν ντερ Χελστ είναι το ημίσωμο πορτρέτο του Χέραρντ Άντριες Μπίκερ (Gerard Andriesz Bicker), γιου του Άντριες Μπίκερ, Δημάρχου του Άμστερνταμ, του οποίου επίσης ζωγράφισε πορτρέτο το 1642. Συχνά το πορτρέτο αυτό χρησιμοποιείται ως απεικόνιση της παχυσαρκίας ως συμβόλου της οικονομικής ευμάρειας των εμπόρων του Άμστερνταμ της Ολλανδικής Χρυσής Εποχής. Πιθανόν ζωγραφίστηκε το 1639, ίδιο έτος με το πρώτο schutterstuk, όπου ο ΡΟύλοφ Μπίκερ (Roelof Bicker) αποτελεί κεντρική φυσιογνωμία. Την εποχή εκείνη ο Χέραρντ Μπίκερ ήταν 17 ετών και κατείχε τους τίτλους "Λόρδος του Ενχέλεμπουρχ" και "Ανώτατος Δικαστικός Κλητήρας του Μάουντεν". Συνηθιζόταν οι καλλιτέχνες να αναλαμβάνουν παραγγελίες για πορτρέτα ολόκληρων των οικογενειών των μελών του schutterij μετά τη δημιουργία ομαδικών πορτρέτων. Αυτός είναι ο λόγος του έντονου ανταγωνισμού για τους schutterstukken, που άρχισε με τον πίνακα του Ρέμπραντ Νυχτερινή περίπολος.
Άκκουι Τέρμε
Το Άκκουι Τέρμε (ιταλικά: Acqui Terme) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Επιθέσεις σε αστυνομικούς σταθμούς στην Κύπρο
Οι επιθέσεις σε αστυνομικούς σταθμούς στην Κύπρο ήταν μια σειρά από αντάρτικες επιθέσεις που έκανε η ΕΟΚΑ σε αστυνομικά τμήματα στην Κύπρο τον Ιούνιο του 1955. Το περιστατικό έγινε στην αρχή του απελευθερωτικού αγώνα της Κύπρου. Οι επιθέσεις έλαβαν χώρα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Απελευθερωτικός αγώνας της Κύπρου Κατηγορία:Πόλεμοι του Ηνωμένου Βασιλείου
Νέος Καθεδρικός του Κάδιθ
Ιστορία του ναού
Πριν κατασκευαστεί ο Νέος Καθεδρικός του Κάδιθ, έδρα της Επισκοπής Κάδιθ και Θεούτας ήταν η Εκκλησία του Τιμίου Σταυρού. Καθώς ο ναός αυτός ήταν σε κακή κατάσταση αποφασίστηκε η κατασκευή του νέου ναού. Στην απόφαση αυτή συνέβαλε και το γεγονός ότι οι αρχές ήθελαν το Κάδιθ να αποκτήσει ένα μνημειώδη καθεδρικό που θα τόνιζε τη σημασία της πόλης, στην οποία το 1717 είχε μεταφερθεί, από τη Σεβίλλη, το Εμπορικό Επιμελητήριο.
Ο Νέος Καθεδρικός του Κάδιθ ξεκίνησε να κατασκευάζεται το 1722 και ολοκληρώθηκε πολλά χρόνια αργότερα, το 1838. Οι εργασίες κατασκευής ξεκίνησαν υπό τον αρχιτέκτονα Vicente Acero, ο οποίος εγκατέλειψε το έργο το 1739. Στη συνέχεια ανέλαβε, για δεκαοκτώ χρόνια ο Gaspar Cayon. Ακολούθησε ο ανιψιός του Torcuato Cayon, μέχρι το θάνατό του το 1783, έπειτα ο Miguel Olivares μέχρι το 1790 και στη συνέχεια ο Manuel Machuca μέχρι το 1832. Η κατασκευή της εκκλησίας ολοκληρώθηκε υπό τον Juan Daura, το 1838. Στο ναό υπάρχουν στοιχεία διαφορετικών ρυθμών (μπαρόκ, ροκοκό και νεοκλασικισμού) γεγονός που οφείλεται στο ότι χρειάστηκαν τόσα πολλά χρόνια για να ολοκληρωθεί η κατασκευή του και στο ότι πολλά διαφορετικά πρόσωπα ανέλαβαν διαδοχικά το έργο. Λόγω της οικονομικής κρίσης που χτύπησε την πόλη χρησιμοποιήθηκαν διαφορετικά υλικά στην κατασκευή του κτιρίου ενώ η μεγάλη καθυστέρηση των εργασιών είχε ως αποτέλεσμα πολλά μέρη του ναού να είναι εκτεθειμένα στα καιρικά φαινόμενα, που σε συνδυασμό με τη θέση της εκκλησίας δίπλα στη θάλασσα, προκάλεσαν τη φθορά των υλικών που χρησιμοποιήθηκαν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καθεδρικοί ναοί στην Ισπανία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ανδαλουσία
Πλημμύρα των Αγίων Πάντων (1170)
δεξιά|μικρογραφία|324x324εσ|Το Δάσος Κρέιλ γύρω στο έτος 1100. Η ακριβή θέση του δάσους είναι άγνωστη. Η Πλημμύρα των Αγίων Πάντων του 1170 (ολλανδικά: Allerheiligenvloed) ήταν μια καταστροφική πλημμύρα στην Ολλανδία, η οποία έλαβε χώρα το 1170. Μεγάλα τμήματα της Βόρειας Ολλανδίας και εδάφη της Ολλανδίας πλημμύρισαν.
Η πλημμύρα στη Βόρεια Θάλασσα δημιούργησε τα νησιά Βιερίνγκεν και Τέξλε. Η λίμνη Φλέβο ήταν κάποτε μια λίμνη γλυκού νερού, αλλά ένα θαλάσσιο κανάλι άνοιξε μια σύνδεση από τη Βόρεια Θάλασσα στη λίμνη μέσω του δάσους Κρέιλ και μετέτρεψε τη λίμνη στην θάλασσα αλμυρού νερού γνωστή ως Ζουιντερζέε. Το δάσος Κρέιλερ εξαφανίστηκε κάτω από τα κύματα. Η θαλάσσια περιοχή αυξήθηκε μέσα στην Ολλανδία και αναπτύχθηκαν μεγάλες περιοχές με τύρφη, των οποίων ο καθαρισμός ήταν εύκολος.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιστορία της Ολλανδίας
Αυτοσυναρμολογούμενες μονοστιβάδες
Οι αυτοσυναρμολογούμενες μονοστιβάδες ( SAM ) οργανικών μορίων είναι μοριακά συγκροτήματα που σχηματίζονται αυθόρμητα σε επιφάνειες με προσρόφηση και οργανώνονται σε περισσότερο ή λιγότερο μεγάλες διατεταγμένες περιοχές. Σε ορισμένες περιπτώσεις τα μόρια που σχηματίζουν τη μονοστιβάδα δεν αλληλεπιδρούν έντονα με το υπόστρωμα. Αυτό συμβαίνει, για παράδειγμα, με τα δισδιάστατα υπερμοριακά δικτύα π.χ. υπερυλενοτετρακαρβοξυλικού διανυδρίτη ( PTCDA ) σε χρυσό ή π.χ. πορφυρινών σε πυρολιτικό γραφίτη υψηλού προσανατολισμού (HOPG). Σε άλλες περιπτώσεις τα μόρια διαθέτουν μια ομάδα κεφαλής που έχει ισχυρή συγγένεια με το υπόστρωμα και αγκυρώνει το μόριο σε αυτό. Ένα τέτοιο SAM που αποτελείται από μια ομάδα κεφαλής, ουρά και λειτουργική ακραία ομάδα απεικονίζεται στο Σχήμα 1. Οι κοινές ομάδες κεφαλής περιλαμβάνουν θειόλες, σιλάνια, φωσφονικά κ.λπ. δεξιά|μικρογραφία|231x231εσ| Φιγούρα 1. Αναπαράσταση δομής SAM
Ζουμπουλιά (όνομα)
Ζουμπουλιά (τρισύλλαβο: zumbuĺá), ελληνικό γυναικείο κύριο όνομα (βαφτιστικό όνομα).
Ετυμολογία του ονόματος
Το όνομα προέρχεται από το λουλούδι ζουμπούλι «υάκινθος», από το τουρκικό zümbül (sümbül) -ι, με υποκατάσταση [y > u]. Λόγω ίσως του τουρκικού κλειστού φθόγγου το ζουμπούλι εκφέρεται και ζιμπούλι.
Ο Μπούτουρας συγκαταλέγει το βαφτιστικό στα «Ονόματα εκ παρομοιώσεων προς φυτά». Σημασιολογικά ταυτίζεται με τα ονόματα Υακίνθη και Διατσέντα.
Η άνθιση του ζουμπουλιού, το πανέμορφο χρώμα και άρωμα του άνθους του είναι χαρίσματα της φύσης που οι άνθρωποι αποδίδουν σε ανθρώπους για λόγους επαινετικούς.
Ονομαστική εορτή
Συμβατικά, συνήθως στις 3 Ιουλίου, ημέρα κατά την οποία η Ορθόδοξη Εκκλησία και η Καθολική Εκκλησία τιμούν τη μνήμη του μάρτυρα Υακίνθου.
Διάδοση του ονόματος
Σε μια προσπάθεια στατιστικής αποτίμησης της συχνότητας των ελληνικών ονομάτων, το όνομα Ζουμπουλιά παρουσιάζεται ως το 631ο πιο συχνό όνομα (460ο ανάμεσα στα γυναικεία).
Το όνομα ως οικογενειακό
Ο Τριανταφυλλίδης σημειώνει τον εξελληνισμό του επιθέτου Ζουμπούλης σε Ζομβούλης.
Δείτε επίσης
Ηρακλής Κακαβάνης, «Καθ’ οδόν: Σε μυθικά “μυρωδάτα” ονόματα», Ριζοσπάστης, 14 Απριλίου 20011 (ανακτήθηκε 13.vi.2015)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γυναικεία ελληνικά ονόματα Κατηγορία:Ονόματα από τον φυτικό κόσμο Κατηγορία:Ονόματα από τη λαϊκή παράδοση
Άλμπερα Λίγκουρε
Η Άλμπερα Λίγκουρε (ιταλικά: Albera Ligure) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Μάχη του Πεύκου
Η Μάχη του Πεύκου ήταν στρατιωτική εμπλοκή κατά τη διάρκεια του απελευθερωτικού αγώνα της Κύπρου. Μια ομάδα ανταρτών της ΕΟΚΑ έστησαν ενέδρα σε μια Βρετανική περίπολο τεθωρακισμένων οχημάτων στον δρόμο Κυπερούντας-Χανδριάς.
Μία ημέρα αργότερα, Βρετανικά στρατεύματα σκότωσαν ένα Κύπριο στην ίδια περιοχή.
Η βία εκείνο το διάστημα βοήθησε στην κήρυξη κατάστασης έκτακτης ανάγκης στο νησί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Απελευθερωτικός αγώνας της Κύπρου Κατηγορία:Πόλεμοι του Ηνωμένου Βασιλείου
Αλφιάνο Νάττα
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Βραβείο Βολφ Χημείας
Το Βραβείο Βολφ Χημείας (Wolf Prize in Chemistry) απονέμεται σχεδόν μία φορά κάθε χρόνο σε ένα ή περισσότερα πρόσωπα από το μη κερδοσκοπικό «Ίδρυμα Βολφ» στο Ισραήλ. Είναι ένα από τα 6 Βραβεία Βολφ που θεσμοθετήθηκαν από το ίδρυμα. Το συγκεκριμένο απονεμήθηκε για πρώτη φορά το 1978 (τα άλλα βραβεία Βολφ είναι της Γεωπονίας, της Φυσικής, της Ιατρικής, των Μαθηματικών και των Τεχνών).
Το βραβείο αποτελείται από ένα δίπλωμα και το ποσό των εκατό χιλιάδων δολαρίων ΗΠΑ. Στις κατηγορίες της φυσικής και της χημείας, τα Βραβεία Βολφ θεωρούνται από πολλούς τα μεγαλύτερου κύρους διεθνώς σε αυτές τις επιστήμες μετά το αντίστοιχο Βραβείο Νόμπελ.
Παραπομπές
Βολφ
Αλλουβιόνι Πιοβέρα
Το Αλλουβιόνι Πιοβέρα (ιταλικά: Alluvioni Piovera) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Άλιτσε Μπελ Κόλλε
Το Άλιτσε Μπελ Κόλλε (ιταλικά: Alice Bel Colle) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Περιοχή Μόμπα
Η Περιοχή Μόμπα (αγγλικά: Momba District σουαχίλι: Wilaya ya Momba), είναι μια από τις τέσσερις επαρχίες στην Περιφέρεια Σόνγκουε (Songwe Region) της Τανζανίας.
Σχηματίστηκε από το δυτικό τμήμα της Περιοχής Μπόζι (Mbozi District), όταν δημιουργήθηκε η Περιφέρεια Σόνγκουε (Songwe Region) από τον διαχωρισμό της Περιφέρειας Μπέυα (Mbeya Region).
Ο Επαρχιακός Επίτροπος στην Περιοχή Μόμπα (Momba District) είναι ο Adrian J. Jungu.
Τμήματα
Από το 2012, η Περιοχή Μόμπα (Momba District) χωρίζεται διοικητικά σε δεκατρία τμήματα (σε παρένθεση αναγράφονται οι κάτοικοι κατά το 2012):
Μεικτά Τμήματα
• 3
Αγροτικά Τμήματα
• 3
Σημειώσεις
<references group="Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες της Περιφέρειας Σόνγκουε Κατηγορία:Επαρχίες της Τανζανίας Κατηγορία:Επαρχία Μόμπα
Αλταβίλλα Μονφερράτο
Η Αλταβίλλα Μονφερράτο (ιταλικά: Altavilla Monferrato) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Σημειοχημική ένωση
Γενικά
Τα σημειοχημικά καλύπτουν ανάγκες ζωτικής και πρωταρχικής σημασίας για τους οργανισμούς, όπως χημική επικοινωνία και χημική προστασία. Οι οργανισμοί στην αδιάκοπη και συνεχή αναζήτησή τους για τροφή, για ερωτικό σύντροφο (αναπαραγωγή), ή για συντήρηση, απωθούν τους εχθρούς τους και παλεύουν να επιβιώσουν και με την επιβοήθηση χημικών ουσιών που συνθέτουν οι ίδιοι.
Κατηγορίες
Οι σημειοχημικές ουσίες διακρίνονται σε φερορμόνες αλλομόνες και καιρομόνες ανάλογα με τη λειτουργία τους στον οργανισμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χημεία
Βασική έρευνα
Αντίθετα, η εφαρμοσμένη έρευνα χρησιμοποιεί επιστημονικές θεωρίες για την ανάπτυξη τεχνολογίας ή τεχνικών ή τεχνογνωσίας που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να παρέμβουν και να αλλάξουν φυσικά ή άλλα φαινόμενα. Αν και συχνά οδηγείται απλώς από την περιέργεια, η βασική έρευνα συχνά τροφοδοτεί τις τεχνολογικές καινοτομίες της εφαρμοσμένης επιστήμης. Οι δύο στόχοι ασκούνται συχνά ταυτόχρονα σε συντονισμένη έρευνα και ανάπτυξη.
Γενικά χαρακτηριστικά
Η βασική έρευνα προάγει τη θεμελιώδη γνώση για τον κόσμο. Επικεντρώνεται στη δημιουργία και την αντίκρουση ή την υποστήριξη θεωριών που εξηγούν παρατηρούμενα φαινόμενα. Η καθαρή έρευνα είναι η πηγή των περισσότερων νέων επιστημονικών ιδεών και τρόπων σκέψης για τον κόσμο. Μπορεί να είναι διερευνητική, περιγραφική ή επεξηγηματική. Ωστόσο, η επεξηγηματική έρευνα είναι η πιο κοινή.
Η βασική έρευνα δημιουργεί νέες ιδέες, αρχές και θεωρίες, οι οποίες μπορεί να μην αξιοποιηθούν αμέσως, αλλά αποτελούν τη βάση της προόδου και της ανάπτυξης σε διαφορετικούς τομείς. Οι σημερινοί υπολογιστές, για παράδειγμα, δεν θα μπορούσαν να υπάρχουν χωρίς έρευνα σε καθαρά μαθηματικά που διεξήχθησαν πριν από έναν αιώνα, για τα οποία δεν υπήρχε καμία γνωστή πρακτική εφαρμογή εκείνη την εποχή. Η βασική έρευνα σπάνια βοηθά τους επαγγελματίες άμεσα με τις καθημερινές τους ανησυχίες. Ωστόσο, διεγείρει νέους τρόπους σκέψης που έχουν τη δυνατότητα να φέρουν επανάσταση και να βελτιώσουν δραματικά τον τρόπο με τον οποίο οι επαγγελματίες αντιμετωπίζουν ένα πρόβλημα στο μέλλον.
Βασική έναντι εφαρμοσμένης επιστήμης
Η εφαρμοσμένη επιστήμη εστιάζει στην ανάπτυξη τεχνολογίας και τεχνικών. Αντίθετα, η βασική επιστήμη αναπτύσσει επιστημονικές γνώσεις και προβλέψεις, κυρίως στις φυσικές επιστήμες αλλά και σε άλλες εμπειρικές επιστήμες, οι οποίες χρησιμοποιούνται ως επιστημονική βάση για την εφαρμοσμένη επιστήμη.
Η βασική επιστήμη αναπτύσσει και καθιερώνει πληροφορίες για την πρόβλεψη φαινομένων και ίσως για την κατανόηση της φύσης, ενώ η εφαρμοσμένη επιστήμη χρησιμοποιεί τμήματα της βασικής επιστήμης για να αναπτύξει παρεμβάσεις μέσω τεχνολογίας ή τεχνικές - μεθόδους για να αλλάξει γεγονότα ή αποτελέσματα. Οι εφαρμοσμένες και οι βασικές επιστήμες μπορούν να συνδεθούν στενά στην έρευνα και την ανάπτυξη. Η διεπαφή μεταξύ της βασικής έρευνας και της εφαρμοσμένης έρευνας έχει μεγάλη σπουδαιότητα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έρευνα
Μπγιάδοκ
Η Μπγιάδοκ, νορβηγ.: Bjaðǫk, (12ος αι.) ήταν μια γυναίκα, που υποτίθεται ότι ήταν η μητέρα του Άισταϊν Β΄ Χάραλντσον, βασιλιά της Νορβηγίας. Στο πρώτο μισό του 12ου αι., ο Άισταϊν Β΄ μεταφέρθηκε στη Νορβηγία και ισχυρίστηκε ότι ήταν γιος του βασιλικού προκατόχου του, Χάραλντ Δ΄ Γκίλε, βασιλιά της Νορβηγίας. Ο τελευταίος ήταν γιος μίας Γαελικής γυναίκας και ισχυρίστηκε ότι ήταν γιος ενός προηγούμενου βασιλιά. Οι αξιώσεις της Μπγιάδοκ και του Άισταϊν Β΄ έγιναν δεκτοί και ο τελευταίος συνέχισε να βασιλεύει για δεκαπέντε χρόνια. Το όνομα της Μπγιάδοκ θα μπορούσε να είναι μία παλαιά νορβηγική μορφή ενός γαελικού ονόματος και μπορεί κάλλιστα να ήταν μέλος μίας εξέχουσας οικογένειας. Σύμφωνα με τη σύγχρονη παράδοση, η σύζυγος του Χάραλντ Δ΄ ήταν θεία του Σομάιρλε μακ Γκίλε Μπρίγκτε, βασιλιά των Νήσων, αν και δεν είναι βέβαιο ότι αυτή η παράδοση είναι αυθεντική.
Η μητέρα του Άισταϊν Β΄
εναλλ.=Black and white illustration of an armed warrior|αριστερά|μικρογραφία| Απεικόνιση του 19ου αι. του γιου της Μπγιάδοκ, [[Άισταϊν Β΄ της Νορβηγίας|Άισταϊν Β΄ Χάραλντσον. .]]
Ο Άισταϊν Χάραλντσον (απεβ. το 1157) ήταν γιος του Μπγιάδοκ και του Χάραλντ Δ΄ Γκίλε, βασιλιά της Νορβηγίας (απεβ. 1136). Μετά το τέλος του Χάραλντ Δ΄, δύο από τους γιους του, Σίγκουρντ Β΄ (απεβ. 1155) και Ίνγκε Α΄ (απεβ. 1161), κυβέρνησαν από κοινού το Νορβηγικό βασίλειο ως βασιλείς. Σύμφωνα με το έπος Haraldssona saga στη συλλογή επών του 13ου αι. Heimskringla, το 1142 οι Άισταϊν και Μπγιάδοκ μεταφέρθηκαν στη Νορβηγία από τα δυτικά, από τη θάλασσα, από τρεις εξέχοντες άνδρες του βασιλείου: Árni sturlfisonfrónjor, Þ. και Kolbeinn hrúga. Ο Άισταϊν παρουσιάστηκε ως ενήλικος γιος του Χάραλντ Δ΄ Γκίλε, που άξιζε ένα μερίδιο του βασιλείου. Μόλις έγινε δεκτός ο ισχυρισμός του, ο Αιστάιν αναγνωρίστηκε ως βασιλιάς. Τα κείμενα του 13ου αιώνα Fagrskinna και Morkinskinna δίνουν παρόμοιες αφηγήσεις, αν και αυτές οι πηγές δεν προσδιορίζουν τον Μπγιάδοκ ονομαστικά. Στην πραγματικότητα, το όνομά της φαίνεται να αντιστοιχεί είτε στο γαελικό Blathach, Bláthóc, είτε στο Bethóc.
Οι ερωτικές συναναστροφές Νορβηγών βασιλέων και ξένων γυναικών στο εξωτερικό δεν ήταν προφανώς ασυνήθιστο φαινόμενο εκείνη την εποχή. Βεβαίως, τα Χρονικά (Chronica) του 13ου αι. του Ρόγκερ ντε Χόβεντεν (απεβ. 1201/1202) παρατηρεί εύστοχα τη χαμηλή θέση των μητέρων των Νορβηγών μοναρχών. Τέτοιες σχέσεις πρόσφεραν στις νεαρές γυναίκες την ευκαιρία να αποκτήσουν έναν βασιλικό γιο, και έτσι να αποκτήσουν προτίμηση για την ίδια και την οικογένειά της. Είναι αβέβαιο εάν οι ενδιαφερόμενες γυναίκες ακολούθησαν πράγματι τέτοια προγράμματα και είναι πιθανό να επιλέχθηκαν από τους ίδιους τους βασιλείς ή να προτάθηκαν από τις οικογένειές τους. Σε κάθε περίπτωση, μπορεί να γίνει κατανοητό ότι ο Άισταϊν και ο Μπγιάδοκ απολάμβαναν την υποστήριξη συγγενών με επιρροή, που υποστήριζαν τους ισχυρισμούς τους. Ωστόσο παρά το προφανές γαελικό του υπόβαθρο, δεν υπάρχει κάποιος υπαινιγμός για το ενδιαφέρον του Άισταϊν για την πατρίδα του μετά την άφιξή του στη Σκανδιναβία. Ο Άισταϊν κυβέρνησε από κοινού ως βασιλιάς με τα αδέλφια του μέχρι το τέλος της ζωής του.
Ένα επεισόδιο, που μπορεί να έχει σχέση με την γαελική κληρονομιά του Άισταϊν, είναι η επιδρομή του κατά μήκος της ανατολικής βρετανικής ακτής περί το 1151. Περίπου αυτή την εποχή, ο Γκούδρεδρ Όλαφσον (απεβ. 1187), γιος και κληρονόμος του βασιλιά των Νήσων, επισκέφτηκε τη Νορβηγία και απέδωσε φόρο υποτέλειας στον Ίνγκε. Η παραμονή του Γκούδρεδρ στη Σκανδιναβία συνέπεσε με εκείνη του Nίκολας Μπρέικσπιαρ, καρδινάλιου-επισκόπου του Άλμπανο (απεβ. 1159), ενός Άγγλου που έγινε πάπας το 1154 Ο τελευταίος συνέβαλε καθοριστικά στη δημιουργία της Νορβηγικής αρχιεπισκοπής του Nίδαρος, μίας εκκλησιαστικής επικράτειας που περιλάμβανε επίσημα τη Μητρόπολη των Νήσων το 1154. Ο Νικόλαος προφανώς ευνόησε επίσης τον Ίνγκε ως βασιλιά, έναντι του Άισταϊν και του Σίγκουρντ Β΄. Επομένως η συνεργασία του Γκούδρεδρ με τον Ίνγκε, θα μπορούσε να είχε πραγματοποιηθεί στο πλαίσιο της αποφυγής της συνάντησης με τον Άισταϊν και τους -φαινομενικά από την Ιρλανδία ή τις Εβρίδες- συγγενείς του.
Πάμφορο Ροδόπης
Το Πάμφορο είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης. .
Μπγιάδοκ
Η γιαγιά του Άισταϊν
εναλλ.=Black and white illustration of a man being led across ploughshare during an ordeal|μικρογραφία| Απεικόνιση του 19ου αι. του [[Χάραλντ Γκίλλε|Χάραλντ Δ΄ Γκίλε, που υποβάλλεται σε δοκιμασία για να αποδείξει την πατρότητά του. ]]
Άλτσανο Σκρίβια
Το Άλτσανο Σκρίβια (ιταλικά: Alzano Scrivia) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Πάμφορο Ροδόπης
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Πάμφορο βρίσκεται στην πεδιάδα της Κομοτηνής με υψόμετρο 20 μέτρα σε απόσταση 21 χλμ. Δ.-ΒΔ. από τις Σάπες (έδρα του δήμου) και 15 χλμ. ΝΑ. από την Κομοτηνή. Ανατολικά από το χωριό περνάει ο χείμαρρος Μακροπόταμος που μετά από λίγο συμβάλλει νοτιότερα στον ποταμό Λίσσο (ή Φιλιούρι), νότια και δυτικά περνάει η Εγνατία Οδός, δυτικά είναι τα Αμάραντα, βορειοδυτικά η Βιομηχανική Περιοχή Κομοτηνής και βόρεια ο Άρατος. Οι κάτοικοί του είναι οι περισσότεροι μουσουλμάνοι και λιγότεροι χριστιανοί οι οποίοι ασχολούνται περισσότερο με την γεωργία (καλλιέργεια σιτηρών και δημητριακών προϊόντων) και λιγότερο την κτηνοτροφία. Στο χωριό λειτουργεί περιφερειακό ιατρείο.
Άλτσανο Σκρίβια
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Μπγιάδοκ
Η γιαγιά του Άισταϊν
Δεδομένου ότι η μητέρα του Χάραλντ Δ΄ Γκίλε προφανώς ταξίδεψε μαζί του στη Νορβηγία, και ο Σίγκουρντ είναι γνωστό ότι πέρασε χρόνο στην Ιρλανδία ως παιδί, είναι πιθανό ότι ο Σίγκουρντ Α΄ ο Σταυροφόρος (Jorsalafari) την αναγνώρισε ως πρώην ερωμένη του πατέρα του. Οι μαρτυρίες του πατέρα του Άισταϊν, που κέρδισε τη βασιλική αναγνώριση, δείχνουν ότι -αν και αυτοί οι διεκδικητές έπρεπε μερικές φορές να υποστούν δοκιμασίες για να αποδείξουν την πατρότητά τους- η μαρτυρία των αλλοδαπών μητέρων τους είχε επίσης βαρύτητα στην τελική απόφαση. Ωστόσο, όχι μόνο οι διεκδικητές του θρόνου χρειαζόταν να αποδείξουν την πατρότητά τους, αλλά έπρεπε επίσης να κερδίσουν την αποδοχή στη σύγκληση μίας Συνέλευσης (þing) σε μία διαδικασία γνωστή ως konungstekja. Έχοντας κερδίσει την έγκριση μίας τέτοιας συνέλευσης, ένας επιτυχημένος ενάγων ορκιζόταν ότι θα τηρούσε το εθνικό δίκαιο, οπότε λάμβανε όρκο πίστης από την ίδια τη Συνέλευση. Ο Άισταϊν και ο Χάραλντ Δ΄ γκίλε έζησαν κατά τη διάρκεια μίας αξιοσημείωτης περιόδου της νορβηγικής ιστορίας, κατά την οποία διεξήχθησαν εμφύλιοι πόλεμοι για σχεδόν έναν αιώνα, από το 1130 έως το 1240. Τουλάχιστον σαράντα έξι υποψήφιοι εμφανίστηκαν ζητώντας την αναγνώριση ως βασιλιά κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Αν και είκοσι τέσσερις από αυτούς τους υποψηφίους επέτυχαν, μόνο δύο απέκτησαν βασιλική εξουσία σε όλο το βασίλειο. Στην πραγματικότητα, μόνο ένας βασιλιάς από αυτήν την περίοδο, ο Ίνγκε, ήταν νόμιμος γιος ενός βασιλιά.
Πάμφορο Ροδόπης
Γεωγραφία - Ιστορία
Η παλιά του ονομασία, από της περίοδο της τουρκοκρατίας, είναι Αμπάρ-κιοϊ και επίσημα αναφέρεται ως Πάμφορο (λόγω της εύφορης γύρω περιοχής), μετά την απελευθέρωση της Θράκης, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αμαράντων. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τα Αμάραντα, τον Βάκο, το Ίσαλο και την Καλλιθέα αποτελούν την τοπική κοινότητα Αμαράντων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μαρωνείας του Δήμου Μαρωνείας - Σαπών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 235 κατοίκους.
Μπγιάδοκ
Μεταγενέστερη παράδοση
εναλλ.=Refer to caption|αριστερά|μικρογραφία| Τα ονόματα των Μπγιάδοκ και Άισταϊν όπως εμφανίζονται στο φύλλο 56v του AM 47 fol ( Eirspennill): "Biaðǫk het moðir Eysteins konvngs".
Σύμφωνα με μία πολύ μεταγενέστερη παράδοση, που χρονολογείται στις αρχές του 20ού αι. και ίσως ήδη από τα τέλη του 18ου αι., ο πάππος του Σομάιρλε μακ Γκίλε Μπρίγκτε, βασιλιάς των Νήσων (απεβ. 1164), Γκίλα Ανταμνάιν, είχε μία κόρη που παντρεύτηκε Νορβηγό βασιλιά: έναν βασιλιά που φαινομενικά αντιστοιχεί στον ίδιο τον Χάραλντρ Δ΄ Γκίλε. Αν και δεν υπάρχει τρόπος να επιβεβαιωθεί ο ίδιος ο ισχυρισμός, μία τέτοια ένωση δεν είναι απίθανη και μπορεί να αντιστοιχεί στη σχέση μεταξύ Μπγιάδοκ και Χάραλντ Δ΄ Γκίλε. Σίγουρα, ο ίδιος ο Σομάιρλε είχε μία κόρη, που ονομαζόταν Bethóc. Ωστόσο, η ιδέα της σχέσης με την οικογένεια του Σομάιρλε είναι μεταγενέστερη της έκδοσης του Heimskringla, που θα μπορούσε να υποδηλώνει ότι αυτή η πηγή είχε στοιχεία οικογενειακής σύνδεσης.
Πάμφορο Ροδόπης
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης Κατηγορία:Δήμος Μαρωνείας - Σαπών
Αρκουάτα Σκρίβια
Η Αρκουάτα Σκρίβια (ιταλικά: Arquata Scrivia) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Αβολάσκα
Η Αβολάσκα (ιταλικά: Avolasca) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Μαρχωσιάς
right|250px|thumb|Ο Μαρχωσιάς εμφανίζεται ως [[Χίμαιρα (μυθολογία)|χιμαιρικός λύκος φτύνοντας φωτιές, με φτερά γρυπός και ουρά όφεως.]] Στην δαιμονολογία, ο Μαρχωσιάς είναι μέγας και άλκιμος Μαρκήσιος της Κολάσεως, ο οποίος διοικεί τριάντα λεγεώνες δαιμόνων. Στο Ars Goetia, το πρώτο βιβλίο της Ελάσσονος Κλείδας του Σολομώντος (17ος αιώνας), απεικονίζεται ως λύκος με φτερά γρυπός και φιδίσια ουρά, εκτοξεύοντας φωτιές από το στόμα του, έχοντας την ικανότητα να ανθρωπορφοποιηθεί κατόπιν αιτήματος του μάγου. Είναι δυνατός μαχητής και δίνει αληθείς απαντήσεις σε όλες τις ερωτήσεις, όντας πολύ πιστός στον μάγο στο να ακολουθεί τις εντολές του. Πριν από την πτώση του ανήκε στο αγγελικό τάγμα των Κυριοτήτων, και όταν δεσμεύτηκε από τον Σολομώντα του είπε ότι μετά από 1.200 χρόνια ήλπιζε να επιστρέψει στον Παράδεισο («εις τον Έβδομον Θρόνον»).
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθολογικά κυνοειδή
Πέτρος της Καπιτωλιάδος
Ο όσιος Πέτρος της Καπιτωλιάδος ή Πέτρος από την Καπιτώλιο (αρχές 8ου αιώνα) ήταν μοναχός, που αναγνωρίζεται σήμερα ως άγιος της Εκκλησίας. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Καπιτωλιάδα, πόλη γνωστή και ως (η) Καπιτώλιος ή «Καπιτωλίων πόλις», στη σημερινή ανατολική Ιορδανία, στον δρόμο για τη Δαμασκό. Ο Πέτρος ήταν έγγαμος και με τη σύζυγό του είχαν τρία τέκνα. Μετά τον θάνατο της συζύγου του, έγινε μοναχός και, σύμφωνα με κάποιες παραδόσεις, έγινε αργότερα επίσκοπος Βόσρας (στη σημερινή νότια Συρία). Ακόμα και αν δεν ήταν επίσκοπος, το πιθανότερο είναι ότι είχε χειροτονηθεί τουλάχιστον πρεσβύτερος (ιερέας), δηλαδή ήταν ιερομόναχος.
Ο Πέτρος θανατώθηκε πιθανώς με λιθοβολισμό στη Βόσρα επειδή επέκρινε τη μουσουλμανική θρησκεία. Σύμφωνα όμως με άλλη παράδοση, καταγγέλθηκε στον εθνάρχη των «Αγαρηνών» (Αράβων), ότι απλώς είναι διδάσκαλος των Χριστιανών. Πιο συγκεκριμένα αναφέρεται ότι ανακρίθηκε διαδοχικώς από τον κυβερνήτη του διαμερίσματος Τζουντ αλ-Ουρντούν, ονόματι Ουμάρ ιμπν αλ-Ουαλίντ, μετά από τον αντικυβερνήτη Ζούρα και τέλος από τον ίδιο τον Χαλίφη Ουαλίντ Α΄ (βασίλευσε από το 705 έως το 715 μ.Χ.). Επειδή ο Πέτρος και μπροστά στον Αγαρηνό εθνάρχη ομολόγησε με θάρρος την πίστη του, του έκοψαν τα χέρια και τα πόδια, κατόπιν του έβγαλαν τα μάτια, τον σταύρωσαν και στο τέλος τον αποκεφάλισαν. Το μαρτυρικό του σώμα, αφού το έκαψαν στη φωτιά, κατόπιν το έριξαν στο ποτάμι.
Ανακηρύχθηκε άγιος και η Ορθόδοξη Εκκλησία εορτάζει τη μνήμη του στις 4 Οκτωβρίου, ενώ η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία στις 13 Ιανουαρίου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι του 8ου αιώνα
Μάχη του νοσοκομείου της Λευκωσίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Απελευθερωτικός αγώνας της Κύπρου Κατηγορία:Μάχες του Ηνωμένου Βασιλείου
Νανοηλεκτρονική
Κατηγορία:Νανοτεχνολογία Κατηγορία:Ηλεκτρονική
Πολωνική Ακαδημία Λογοτεχνίας
δεξιά|μικρογραφία|350x350εσ| Το [[Παλάτι του Τισκιέβιτς (Βαρσοβία)|Παλάτι του Τισκιέβιτς, πρώην έδρα της Πολωνικής Ακαδημίας Λογοτεχνίας στη Βαρσοβία, κατά μήκος της Κρακόφσκιε Πσεμιέστσε.]] δεξιά|μικρογραφία|350x350εσ| Η εναρκτήρια σύνοδος της Πολωνικής Ακαδημίας Λογοτεχνίας, 1933. Καθισμένοι από αριστερά προς τα δεξιά: Πρωθυπουργός [[Γιάνους Γιεντζεγιέβιτς, Ζόφια Ναουκόφσκα, Μάρια Μοστσίτσκα, Πρόεδρος Ιγκνάτσι Μοστσίτσκι, Μάρια Γιεντζεγιεβίτσα, Βάτσουαφ Σιεροσέφσκι, Λεόπολντ Σταφ. Όρθιοι από αριστερά: Συνταγματάρχης Γιαν Γκουογκόφσκι, Διευθυντής Σκοβρόνσκι, Ζένον Πσεσμίτσκι, Βάτσουαφ Μπέρεντ, Πιότρ Χοϊνόφσκι, Γιούλιους Κλάινερ, Βιντσέντι Ζιμόφσκι, Γέζι Σανιάφσκι, Γιούλιους Κάντεν-Μπαντρόφσκι, Κάρολ Ιζικόφσκι, Ταντέους Μπόι-Ζελένσκι, Ταντέους Στέφαν Ζιελίνσκι, και Μπολέσουαφ Λέσμιαν.]] δεξιά|μικρογραφία|184x184εσ| Δίπλωμα της Χρυσής Δάφνης της Πολωνικής Ακαδημίας Λογοτεχνίας, που απονεμήθηκε στον [[Κόρνελ Μακουσίνσκι το 1935.]] Η Πολωνική Ακαδημία Λογοτεχνίας, ΠΑΛ (πολωνικά: Polska Akademia Literatury, PAL) ήταν ένας από τους σημαντικότερους κρατικούς θεσμούς της λογοτεχνικής ζωής στη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία, που λειτούργησε μεταξύ 1933-1939 και είχε την έδρα της στη Βαρσοβία. Ιδρύθηκε με το διάταγμα του Συμβουλίου Υπουργών της Δημοκρατίας (Rada Ministrów RP).
Η Ακαδημία ήταν η υψηλότερη αρχή, η οποία διαμόρφωνε τη γνώμη της χώρας, υπεύθυνη για όλες τις πτυχές της προώθησης και της διάκρισης των πιο σημαντικών σύγχρονων επιτευγμάτων της πολωνικής λογοτεχνίας. Σύμφωνα με το δικό της καταστατικό, ο κύριος στόχος της Ακαδημίας ήταν να αυξήσει το επίπεδο ποιότητας των εκδόσεων της Πολωνίας, ενώ συνεργάστηκε με τις κυβερνητικές προσπάθειες και τις προσπάθειες των ΜΚΟ που επικεντρώθηκαν στην πρόοδο του πολωνικού πολιτισμού και της τέχνης εν γένει. Ο αιώνας των ξένων διαμελισμών της Πολωνίας, που έληξε το 1918, χαρακτηρίστηκε από τη βίαιη καταστολή της πολωνικής εκπαίδευσης, της γλώσσας και της θρησκείας από τους Πρώσους (και αργότερα τη γερμανική κυριαρχία, βλ. Κουλτούρκαμπφ) και απόλυτη εξωστρέφεια στα εδάφη που καταλήφθηκαν από τη Τσαρική Αυτοκρατορία, φθάνοντας στην επιτομή της υπό τον Όττο φον Μπίσμαρκ από τη μία πλευρά και τον Νικόλαο Β΄ από την άλλη. Αυτό οδήγησε σε συγκλονιστικά επίπεδα αναλφαβητισμού στα πολωνικά εδάφη, όπως σημείωσε ο Στέφαν Ζερόμσκι το 1923. Η ΠΑΛ κλήθηκε να ενισχύσει τα ιστορικά πρότυπα ποιότητας, να αναδείξει την διάκριση της λογοτεχνικής παράδοσης της Πολωνίας και να διερευνήσει τις περιπλοκές της κληρονομιάς της. Προτάθηκε για πρώτη φορά ήδη από το 1920 από τον Ζερόμσκι, αλλά έγινε αποδεκτή ως ιδέα μόλις εννέα χρόνια αργότερα (και πέντε χρόνια μετά το θάνατό του), το 1929.
Οργάνωση και βραβεία συνεισφοράς στη λογοτεχνία
Η δομή της Ακαδημίας διαμορφώθηκε στο αντίστοιχη γαλλική Académie des Inscriptions et Belles-Lettres. Αποτελούταν από 15 μέλη που επιλέγονταν για μια ζωή, επτά από τα οποία επιλέγονταν από τον Υπουργό Θρησκείας και Δημόσιας Εκπαίδευσης. Τα υπόλοιπα οκτώ προτάθηκαν από τα μέλη της πρώτης ομάδας. Συγκεκριμένα, ο σοσιαλιστής συγγραφέας και ελευθεροτεκτονιστής, Άντζεϊ Στρουγκ απέρριψε την προσφορά, αναστατωμένος από φωνές επίσημης κριτικής για το κίνημα.
Η Ακαδημία απένειμε δύο υψηλές εθνικές διακρίσεις για τη συμβολή στην ανάπτυξη της πολωνικής λογοτεχνίας: τη Χρυσή και την Ασημένια Δάφνη (Złoty και Srebrny Wawrzyn). Ένα άλλο βραβείο, που θεωρείται επίσης ευρέως αναγωνρίστιμο, ήταν το Βραβείο Νέων Συγγραφέων, ένα άνοιγμα θυρών για νέα και αναδυόμενα ταλέντα. Τα επίτιμα μέλη περιελάμβαναν επίσης τους κύριους υποστηρικτές της Ακαδημίας: τον Πρόεδρο της Πολωνίας Ιγκνάτσι Μοστσίτσκι και τον Στρατηγό Γιούζεφ Πιουσούτσκι.
Μεταξύ των μελών της Ακαδημίας ήταν οι διαφωτιστές της λογοτεχνικής ζωής της Πολωνίας, συμπεριλαμβανομένου του προέδρου της Βάτσουαφ Σιεροσέφσκι, του αντιπροέδρου Λεόπολντ Σταφ, του γενικού γραμματέα Γιούλιους Κάντεν-Μπαντρόφσκι και δημοφιλών συγγραφέων, όπως οι Βάτσουαφ Μπέρεντ, Πιότρ Χοϊνόφσκι, Ζόφια Ναουκόφσκα, Ζένον Πσεσμίτσκι, Κάρολ Ιζικόφσκι, Γιούλιους Κλάινερ, Μπολέσουαφ Λέσμιαν, Κάρολ Χούμπερτ Ροστφορόφσκι, Βιντσέντι Ζιμόφσκι, Ταντέους Μπόι-Ζελένσκι, Γέζι Σανιάφσκι και Ταντέους Στέφαν Ζιελίνσκι.
Η σύνθεση άλλαξε μετά το θάνατο του Χοϊνόφσκι (1935) και του Λέσμιαν (1937) και μετά την αποχώρηση από την ΠΑΛ του Ζιμόφσκι που κατηγορήθηκε για λογοκλοπή (1937) και από τον Ροστφορόφσκι (1937), που διαμαρτύρονταν ενάντια στην αλλαγή κυβέρνησης. Τα νέα μέλη διορίστηκαν σύντομα, συμπεριλαμβανομένων των συγγραφέων Φερντίναντ Γκέτελ, Κόρνελ Μακουσίνσκι, Γιαν Λορεντόβιτς και Καζίμιες Βιεζίνσκι. Η Ακαδημία έπαψε να υπάρχει μετά τη ναζιστική-σοβιετική εισβολή στην Πολωνία το 1939.
Επίλογος
Το 1947, μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, στην ελεγχόμενη από τη Σοβιετική Ένωση Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας, έγινε μια συζήτηση μεταξύ ορισμένων κομμουνιστών συγγραφέων σχετικά με το εάν θα αποκατασταθεί η Ακαδημία. Ο κορυφαίος υποστηρικτής του Πολωνικού Σταλινισμού από την Kuźnica, Γιαν Κοτ, συνόψισε το θέμα με τον ακόλουθο τρόπο: «Η Ακαδημία είναι σαν τη μοναρχία, αν υπάρχει για κάποιο χρονικό διάστημα, μπορεί κανείς να τη συνηθίσει, όπως μπορεί κανείς να συνηθίσει την προοδευτική παράλυση των βολβών. Αλλά να ξεκινήσει εκ νέου - αυτό οδηγεί σε προβλήματα».
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνική Ακαδημία Λογοτεχνίας
Gallica
Η Gallica είναι η ψηφιακή βιβλιοθήκη της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας (BnF) και των εταίρων της. Είναι δωρεάν προσβάσιμη από το 1997 και περιέχει αρκετά εκατομμύρια τεκμήρια (βιβλία σε μορφή Epub, εφημερίδες, περιοδικά, εικόνες, ηχογραφήσεις, χάρτες, χειρόγραφα και βίντεο).
Η Gallica έφτασε έξι εκατομμύρια τεκμήρια το 2020 και οκτώ εκατομμύρια τον Μάρτιο του 2021.
Ιστορία
Οι πρώτες ψηφιοποιήσεις χρονολογούνται από το 1992, ως συνέχεια ενός σχεδίου για τη δημιουργία μιας "συλλογής ψηφιοποιημένων σταθερών εικόνων" που ξεκίνησε το 1990, επί εποχής της Δημόσιας Βιβλιοθήκης της Γαλλίας (Établissement Public de la Bibliothèque de France - EPBF). Ο στόχος που είχε τεθεί τότε για 300.000 σταθερές εικόνες, με την ιδέα της δημιουργίας συλλογών πολυμέσων (συμπεριλαμβανομένων ήχου, έντυπου υλικού, σταθερών και κινούμενων εικόνων). Η Εθνική Βιβλιοθήκη κλήθηκε να συμμετάσχει στο πρόγραμμα, καθώς και ιδιωτικά ιδρύματα και Στοκ Φωτογραφίες
Μετά τη συγχώνευση (που αποφασίστηκε από τον Φρανσουά Μιτεράν) το 1994 της Εθνικής Βιβλιοθήκης και του EPBF, η νέα Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας (BnF) έδωσε μεγαλύτερη βαρύτητα στη διαδικασία ψηφιοποίησης των συλλογών από τα δικά της αποθέματα- σύντομα αντιπροσώπευαν το ήμισυ των ψηφιακών αποθεμάτων. η ειδική υπηρεσία που μέχρι τη συγχώνευση ήταν υπεύθυνη για την αγορά έργων προς ψηφιοποίηση όφειλε πλέον να συνεργάζεται με τα θεματικά τμήματα της BnF για την επιλογή από τις συλλογές τους, και το τμήμα οπτικοακουστικών μέσων, το οποίο είχε αποκτήσει έργα κυρίως από άλλες συλλογές, ήταν πλέον υπεύθυνο για την επιλογή εικόνων από τις συλλογές των ειδικών τμημάτων.
Έναρξη λειτουργίας της Gallica
Η διαδικτυακή υπηρεσία Gallica άνοιξε στις 10 Οκτωβρίου 1997. Φιλοδοξία του έργου ήταν να γίνει η "ψηφιακή βιβλιοθήκη του μορφωμένου ανθρώπου". Προσφέρει πρόσβαση σε έργα καθώς και σε τεκμηριωμένα αρχεία, ιδίως σε κείμενα και εικόνες του γαλλόφωνου κόσμου του 19ο αιώνα. Στο ξεκίνημα του επιχειρήματος, ο διακομιστής αποθήκευε 2.500 ψηφιοποιημένα βιβλία σε μορφή εικόνας, καθώς και 250 ψηφιοποιημένα βιβλία σε μορφή κειμένου (από τη βάση δεδομένων Frantext του Εθνικού Ινστιτούτου Γαλλικής Γλώσσας). Τα βιβλία ήταν ταξινομημένα ανά ειδικότητα και ήταν συνοδευμένα με χρονολόγιο του 19ου αιώνα, καθώς και περιλήψεις των σημαντικότερων τάσεων της ιστορίας, της πολιτικής επιστήμης, του δικαίου, της οικονομίας, της λογοτεχνίας, της φιλοσοφίας, της επιστήμης και της ιστορίας της επιστήμης. Τέλος, ήταν διαθέσιμο ένα δείγμα της μελλοντικής βιβλιοθήκης εικόνων, με μια συλλογή του φωτογράφου Ευγένιου Ατζέ, μια επιλογή αρχείων για τον Πιερ Λοτί, μια συλλογή εικόνων από την Σχολή Γεφυρών και Οδοστρωμάτων (για τα μεγάλα έργα της βιομηχανικής επανάστασης) και μια επιλογή εικονογραφημένων βιβλίων από τη βιβλιοθήκη του Μουσείο του Ανθρώπου. Όταν ξεκίνησε η λειτουργία της, η Gallica θεωρήθηκε λιγότερο ως ψηφιακή βιβλιοθήκη παρά ως "εργαστήριο με σκοπό την αξιολόγηση των συνθηκών πρόσβασης και εξ αποστάσεως διαβούλευσης των ψηφιακών εγγράφων ".
Στις αρχές του 1998, η Gallica ανακοίνωσε τον στόχο της να συγκεντρώσει 100.000 τόμους και 300.000 ψηφιοποιημένες εικόνες μέχρι το τέλος του 1999 (περισσότερο από το ένα τρίτο των οποίων θα αφορούσε τον 19ο αιώνα). Οι μισές από τις 300.000 εικόνες θα προέρχονταν από εξειδικευμένα τμήματα της BnF, ενώ οι άλλες μισές από συλλογές δημόσιων φορέων (μουσεία και βιβλιοθήκες, Γαλλικό Κέντρο Τεκμηρίωσης, Σχολή Γεφυρών και Οδοστρωμάτων, Ινστιτούτο Pasteur, Αστεροσκοπείο του Παρισιού, για παράδειγμα) ή ιδιωτικών φορέων (πρακτορεία τύπου, συμπεριλαμβανομένων των Magnum, Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων, Sygma, Rapho). Ωστόσο, στο τέλος του έτους, η BnF αναθεώρησε προς τα κάτω τις προσδοκίες της: σύμφωνα με την Le Figaro, η BnF πέρασε "από την παγκόσμια, εγκυκλοπαιδική προοπτική στην ανάγκη επιλογής εξειδικευμένων εκδοτών", ενώ ο πρόεδρός της Ζαν-Πιερ Ανγκρεμί, ανέφερε την απόφαση της συντακτικής επιτροπής της Gallica δηλώνοντας:
"'Αποφασίσαμε να εγκαταλείψουμε την ιδέα ενός τεράστιου εγκυκλοπαιδικού αρχείου εκατό χιλιάδων βιβλίων, το οποίο θα μπορούσε να επικρίνεται διαρκώς για το γεγονός ότι έχει κενά. Περνάμε τώρα σε θεματικά δεδομένα, όσο το δυνατόν πληρέστερα, αλλά πιο περιορισμένα. (...) Επιδιώκουμε να ανταποκριθούμε, κατά προτεραιότητα, στις απαιτήσεις των ερευνητών και των αναγνωστών ' ."