cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φρανς Φλόρις
Ο Φρανς Φλόρις (φλαμανδικά: Frans Floris, επίσης αναφέρόμενος και ως Frans Floris de Vriendt) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος, γνωστός κυρίως για τους ιστορικών θεμάτων πίνακές του και τα πορτρέτα του. Υπήρξε ηγετική μορφή στο κίνημα της Αναγεννησιακής φλαμανδικής ζωγραφικής, η οποία είναι γνωστή ως Ρωμανισμός (Romanism). Οι Ρωμανιστές ταξίδευαν στην Ιταλία για να μελετήσουν τα έργα των ηγετικών μορφών της ιταλικής Αναγεννησιακής ζωγραφικής, όπως οι Μιχαήλ Άγγελος, Ραφαήλ και οι μαθητές τους. Η τέχνη τους ενσωμάτωσε αυτές τις ιταλικές επιρροές στην παράδοση της βορειοευρωπαϊκής ζωγραφικής.
Βίος
Ο Φλόρις γεννήθηκε στην Αμβέρσα. Οι πηγές διίστανται σχετικά με την ακριβή χρονολογία γέννησής του: Αναφέρεται το 1516, το 1519 και το 1520  , που είναι και η πιθανότερη χρονολογία. Ήταν γόνος διακεκριμένης οικογένειας καλλιτεχνών, της οποίας αρχικά το επώνυμο ήταν ντε Φρίιντ (de Vriendt). Οι παλαιότεροι γνωστοί πρόγονοι της οικογένειας Φλόρις - ντε Φρίιντ (τότε αποκαλούνταν μόνον ντε Φρίιντ) ήταν κάτοικοι Βρυξελλών και εξασκούσαν την τέχνη του λιθοδόμου και του κόπτη οικοδομικών λίθων, που περνούσε από πατέρα σε γιο. Ένας από τους προγόνους του Φρανς έγινε, το 1406, μέλος της Συντεχνίας των λιθοδόμων των Βρυξελλών. Ένα μέλος της οικογένειας, ο Γιαν Φλόρις ντε Φρίιντ έφυγε από τη γενέθλια πόλη του και εγκαταστάθηκε στην Αμβέρσα κατά τα μέσα του 15ου αιώνα. Το πατρωνυμικό "Φλόρις" έγινε το κανονικό όνομα της οικογένειας κατά τις επόμενες γενεές, ωστόσο η μορφή ντε Φρίιντ μπορεί ακόμη να ανευρεθεί σε επίσημα έγγραφα μέχρι τα τέλη του 16ου αιώνα.
Οι αδελφοί του Φλόρις ήταν διακεκριμένοι καλλιτέχνες. Ο πλέον διάσημος εξ αυτών ήταν ο Κορνέλις Φλόρις ντε Φρίιντ (Cornelis Floris de Vriendt), αρχιτέκτονας και γλύπτης και ένας από τους σχεδιαστές του Δημαρχείου της Αμβέρσας. ο Γιάκομπ Φλόρις ήταν ζωγράφος και υαλογράφος και ο Γιαν Φλόρις κεραμίστας. Ο Γιαν ταξίδεψε στην Ισπανία για να τελειοποιήσει την τέχνη του αλλά απεβίωσε νωρίς.
Τεκμηριωμένες μαρτυρίες για τον βίο του Φρανς Φλόρις σπανίζουν. Τα περισσότερα εξ όσων γνωρίζουμε για τη νεότητα και την εκπαίδευσή του προέρχονται από τον πρώιμο βιογράφο Κάρελ φαν Μάντερ στο βιβλίο του Het Schilder-boeck (Το βιβλίο των ζωγράφων). Έχοντας έκταση δέκα σελίδων, το βιογραφικό του είναι ένα από τα εκτενέστερα του φαν Μάντερ. Σύμφωνα με αυτόν, ο Φρανς ξεκίνησε ως μαθητευόμενος στη γλυπτική, αλλά αργότερα την εγκατέλειψε για χάρη της ζωγραφικής. Ο Φλόρις πήγε στη Λιέγη, όπου σπούδασε ζωγραφική με τον επιφανή ζωγράφο Λαμπέρ Λομπάρ (Lambert Lombard). Η επιλογή του Λομπάρ ως δασκάλου του αποτέλεσε έκπληξη, καθώς η Αμβέρσα ήταν το πολιτιστικό κέντρο της εποχής και σε αυτήν ζούσαν πολλοί επιφανείς ζωγράφοι. Πιθανόν να επέλεξε τον Λομπάρ επειδή ο αδελφός του, Κορνέλις, ήταν καλός φίλος του Λομπάρ, με τον οποίον είχαν συναντηθεί στη Ρώμη γύρω στα 1538. Είναι επίσης πιθανόν ο Φλόρις να εκπαιδεύτηκε και στην Αμβέρσα ως ζωγράφο, πριν ξεκινήσει την εκπαίδευσή του με τον Λομπάρ. Το 1539-40 ο Φλόρις γίνεται "Δάσκαλος" στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας.
Ο Λομπάρ ενθάρρυνε τον Φλόρις να σπουδάσει στην Ιταλία. Ταξίδεψε στη Ρώμη πιθανόν γύρω στα 1541 ή 1542 και τον συνάρπασε η τότε σύγχρονη ιταλική ζωγραφική (ιδιαίτερα οι Μιχαήλ Άγγελος και Ραφαήλ) καθώς και η κλασική γλυπτική και τέχνη της Ρώμης. Κρατούσε σημειωματάριο με σκίτσα, από τα οποία αργότερα οι μαθητές του θα δημιουργήσουν χαρακτικά. Επισκέφθηκε και άλλες πόλεις στην Ιταλία, περιλαμβανομένων των Μάντοβα και Γένοβα.
Επιστρέφοντας στην Αμβέρσα γύρω στα 1545, ο Φλόρις άνοιξε εργαστήριο κατά τα ιταλικά πρότυπα. Έγινε ηγετική μορφή ζωγράφου ιστορικών θεμάτων και απέκτησε το προσωνύμιο "Φλαμανδός Ραφαήλ". Απολάμβανε της προστασίας διακεκριμένων προσωπικοτήτων, όπως του ευκατάστατου τραπεζίτη της Αμβέρσας Νίκλαας Γιόνγκελινκ (Niclaes Jonghelinck), για την οικία του οποίου ζωγράφισε δέκα συνθέσεις με θέμα τον μύθο του Ηρακλή και επτά συνθέσεις με θέμα τις φιλελεύθερες τέχνες. Ζωγράφισε, επίσης, 14 μεγάλα πάνελ για το ανάκτορο Beaumont του δούκα του Άαρσχοτ (Aarschot). Οι τοπικοί ευγενείς, συμπεριλαμβανομένων των Ιπποτών του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος, ο πρίγκηπας της Οράγγης και οι κόμητες του Έχμοντ και του Χορν (αργότερα ηγέτες της Ολλανδικής Επανάστασης) επισκέφθηκαν τον Φλόρις στην κατοικία του, προσειλκυσμένοι όχι μόνον από την καλλιτεχνική του φήμη αλλά και από την ικανότητά του να συζητά "με μεγάλη διορατικότητα και κρίση για οποιοδήποτε θέμα". Κινήθηκε, επίσης, προς τον κύκλο των ηγετικών μορφών των Αναγεννησιακών Ουμανιστών, όπως οι Αβραάμ Ορτέλιους, Κριστόφ Πλαντέν, Λούκας ντε Χέερε, Λαμπέρ Λομπάρ, Ντομίνικους Λαμψόνιους και Χιερόνυμους Κοκ. Αυτή η ομάδα λογίων και καλλιτεχνών ήταν η πρώτη που ανέπτυξε θεωρίες επί της τέχνης και του ρόλου των καλλιτεχνών στις Κάτω Χώρες. Το 1549 οι Αρχές της πόλης της Αμβέρσας ανέθεσαν στον Φλόρις να σχεδιάσει τις διακοσμήσεις για τη θριαμβευτική είσοδο του Καρόλου Ε΄ και του Ινφάντη Φιλίππου.
Ο αδελφός του Κορνέλις σχεδίασε για λογαριασμό του ένα ανάκτορο στην Αμβέρσα με πρόσοψη από γαλάζιο ασβεστόλιθο και πολυτελείς διακοσμήσεις, όπως καλυμμένους με επιχρυσωμένο δέρμα τοίχους στην κρεβατοκάμαρα. Η πρόσοψη σχεδιάστηκε από τον ίδιο τον Φρανς. Πρόθεσή του, κατά τη σχεδίαση της πρόσοψης, ήταν να καταδείξει την υψηλή θέση των καλλιτεχνών στην κοινωνία. Ζωγράφισε την πρόσοψη με επτά προσωποποιήσεις που συμβόλιζαν τις αρετές και τις ικανότητες ενός καλλιτέχνη: Ακρίβεια (Diligentia), Εξάσκηση (Usus), Εργασία (Labor), Επιμέλεια (Industria), Εμπειρία (Experientia), Έπαινος (Lauda) και Αρχιτεκτονική (Architectura). Πάνω από το κατώφλι της κεντρικής πόρτας ένα ανάγλυφο αναπαριστούσε τις επιστήμες (οι επτά φιλελεύθερες τέχνες μαζί με τη ζωγραφική και την αρχιτεκτονική) ως τις βασικές συνιστώσες της ανθρώπινης κοινωνίας. Ο ανώνυμος δημιουργός μονογραμμάτων "TG" έφτιαξε σκίτσο της πρόσοψης το 1576. Ο Γιόζεφ Λίννιγκ έφτιαξε ένα σχέδιο του ανακτόρου τον 19ο αιώνα, αλλά εκείνη την εποχή οι περισσότερες διακοσμήσεις της είχαν πλέον εξαφανιστεί. Ο ζωγράφος εξέφρασε παρόμοιες ιδέες με τον πίνακά του "Η Αφύπνιση των Τεχνών" (βλ. Φωτοθήκη), σήμερα στο Μουσείο Ponce του Πουέρτο Ρίκο.
Το 1547 ο Φλόρις νυμφεύτηκε την Κλάρα Μπάουντεβαϊνς και το ζευγάρι απέκτησε μια κόρη και δυο γιους. Οι δυο γιοι του, Φρανς και Μπάπτιστ αργότερα εκπαιδεύτηκαν ως ζωγράφοι από τον πατέρα τους. Ο Μπάπτιστ πέθανε νέος, ενώ ο Φρανς μετακόμισε στην Ιταλία, όπου είχε επιτυχημένη σταδιοδρομία.
Ο Φρανς Φλόρις ήταν γνωστό ότι εργαζόταν σκληρά, όπως αποδεικνύει και το ρητό του Als ick werck, dan leef ick: als ick spelen gae, dan sterf ick. (Όταν εργάζομαι ζω, όταν παίζω πεθαίνω). Ο φαν Μάντερ θυμάται πάντα τον Φλόρις στο εργαστήριό του να εργάζεται σε μια μεγάλη παραγγελία, στην οποία θα συνέχιζε την εργασία του μέχρι αργά τη νύχτα και, όταν τον έπαιρνε ο ύπνος, οι μαθητές του του έβγαζαν τα παπούτσια και τον έβαζαν στο κρεβάτι πριν φύγουν. Ο φαν Μάντερ σημειώνει τον Φρανς Μέντον, ο οποίος ισχυριζόταν ότι ο Φλόρις ήταν πολύ αγαπητός στους μαθητές του, επειδή τους άφηνε περισσότερες ελευθερίες από κάθε άλλο δάσκαλο στην Αμβέρσα. Όταν μια μικρή ομάδα μαθητών του συναντήθηκαν μετά τον θάνατό του, κατάφεραν να καταρτίσουν ένα κατάλογο με 120 μαθητές του. Ο φαν Μάντερ θυμάται επίσης ότι στο τέλος της ζωής του ο Φλόρις είχε καταχρεωθεί και είχε αρχίσει να πίνει. Τα χρέη του μάλλον σχετίζονταν με το υψηλό κόστος ζωής που είχε επιλέξει να διάγει, καθώς και την επίδραση των "εικονοκλαστών" (Beeldenstorm), κινήματος καταστροφής πινάκων που άρχισε το 1560 και έφτασε στο απόγειό του το 1566. Κατά την περίοδο αυτή, πολλές "καθολικές" εικόνες θρησκευτικού περιεχομένου και εκκλησιαστικές διακοσμήσεις καταστράφηκαν, κυρίως από πλήθη Καλβινιστών, ως τμήμα της "προτεσταντικής αναμόρφωσης". Λέγεται ότι ο Φλόρις ποτέ δεν συνήλθε από το σοκ που του προκάλεσε η θέαση της καταστροφής των έργων του. Αντίθετα, "πήρε την κατιούσα" τόσο στην προσωπική όσο και στην επαγγελματική του ζωή. Η απογοήτευσή του ήταν τόσο μεγάλη, που αρνήθηκε ακόμα και να αποκαταστήσει τα έργα του όταν η "εικονοκλασία" σταμάτησε. Πρακτικά σταμάτησε να ζωγραφίζει το 1566 και στη θέση του, ως ηγέτιδας μορφής στη δημιουργία ιστορικών πινάκων ήρθε η νέα γενιά ζωγράφων, ανάμεσα στους οποίους διακρίθηκε περισσότερο ο Μέρτεν ντε Φος. Ο φαν Μάντερ θυμάται, επίσης, ότι καθώς εργαζόταν σε μια μεγάλη παραγγελία για τον μεγάλο ηγούμενο της Ισπανίας, ο Φλόρις ασθένησε και απεβίωσε την 1η Οκτωβρίου 1570 στην Αμβέρσα. Οι πίνακές του για τον μεγάλο ηγούμενο ολοκληρώθηκαν από τους βοηθούς του στο εργαστήριο, Φρανς Πάουρμπους τον πρεσβύτερο και τον Κρισπίν φαν ντερ Μπρουκ (Crispin van den Broeck). Ο Λαμψόνιους συνέθεσε ποιήματα γι' αυτόν, όπως και ο ζωγράφος - ποιητής Λούκας ντε Χέερε, που, σύμφωνα με τον φαν Μάντερ, ήταν μαθητής του.
Μαθητές
Το Ολλανδικό Ίδρυμα Ιστορίας της Τέχνης (RKD-Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis) έχει καταγράψει τους εξής καλλιτέχνες ως μαθητές του Φρανς Φλόρις: Γιόος ντε Μπέερ (αργότερα δάσκαλο του Άμπραχαμ Μπλούμερτ (Abraham Bloemaert)), Χέορχε Μπόμπα (George Boba) Χέντρικ φαν ντεν Μπρουκ Μάρτεν φαν Κλέφε, Αμπρόσιους Φράνκεν Ι (Ambrosius Francken I), Φρανς Φράνκεν Ι (Frans Francken I), Φρανς Μέντον (Frans Menton) και Ίσαακ Κλες φαν Σβάνενμπουρχ (Isaac Claesz van Swanenburg).
Ο φαν Μάντερ καταγράφει 26 μαθητές του Φλόρις, αλλά είναι πιθανόν να διέθετε μέχρι και 120 βοηθούς. Ο κατάλογός του περιλαμβάνει τους Κρισπάιν φαν ντερ Μπρουκ, Γιoύστους φαν Χεντ, Μάρτεν φαν Κλέφε και τον αδελφό του Χέντρικ φαν Κλέφε, Λούκας ντε Χέιρε, Αντόνι Μπλόκλαντ φαν Μόντφοορτ (Anthonie Blocklandt van Montfoort), Τόμας φαν Ζίρικζεϊ (Thomas van Zirickzee), Σίμον φαν Άμστερνταμ (Simon van Amsterdam), Ίσαακ Κλες φαν Σβάνενμπουρχ, (Isaac Claesz van Swanenburg ή Isaack Claessen Cloeck), Φρανς Μέντον (Frans Menton), Χέορχε Μπόμπα (George Boba), τους τρεις αδελφούς Φράνκεν (Francken) Γερούν (Jeroen), Φρανς (Frans) και Αμπρόσιους (Ambrosius), Γιόος ντε Μπέερ (Joos de Beer), Χανς ντε Μάιερ φαν Χέρενταλς (Hans de Maier van Herentals), Άπερτ Φράνσεν φαν Ντελφτ (Apert Francen van Delft), Λόις φαν Μπράσσελ (Lois van Brussel), Τόμας φαν Κούλεν (Thomas van Coelen), Χανς Ντέλμανς φαν Αντβέρπεν (Hans Daelmans van Antwerpen), Έφερτ φαν Άμερσφοορτ (Evert van Amersfoort), Χέρμαν φαν ντερ Μαστ (Herman van der Mast), Ντάμιεν φαν ντερ Χάουντε (Damiaen van der Goude), Γερούν φαν Φισσενάκεν (Jeroen van Vissenaken), Στέφεν Κρούνενμποργκ όιτ ντεν Χάχε (Steven Croonenborgh uyt den Hage) και Ντιρκ Φερλάεν φαν Χέρλεμ (Dirck Verlaen van Haerlem).
Ο μακροσκελής κατάλογος μαθητών και βοηθών δείχνει ότι ο Φρανς Φλόρις είχε, με την επιστροφή του στην Αμβέρσα, υιοθετήσει τις πρακτικές των εργαστηρίων που είχε δει στην Ιταλία. Στηριζόταν σε μεγάλο αριθμό βοηθών, που είχαν έρθει από ολόκληρη τη νότια και τη βόρεια Ολλανδία, ακόμη και από τη Γερμανία. Ο Φλόρις επινόησε και εξέλιξε τη χρήση των "κεφαλών σπουδής", που ήσαν πραγματικών διαστάσεων αναπαραστάσεις ανθρώπινων κεφαλών, που ζωγράφιζε σε πάνελ με ελαιοχρώματα. Αυτές στη συνέχεια δίνονταν στους βοηθούς του, είτε για πιστή αντιγραφή ή για πιο ελεύθερες προσαρμογές. Ο ρόλος των βοηθών του δεν είναι πάντα σαφής και μπορεί να εκτεινόταν από τον επιχρωματισμό των "κεφαλών σπουδής" ως τη δημιουργία τοπίων στο περιθώριο. Αντέγραφαν, επίσης, τις συνθέσεις του, είτε σε χρώμα είτε σε χαρτί, για μελλοντική αναπαραγωγή από χαράκτες.
Γενικά
Σχετικά λίγες δημιουργίες του Φλόρις έχουν διασωθεί, πιθανόν επειδή πολλές από αυτές καταστράφηκαν κατά τη διάρκεια της περιόδου της "εικονοκλασίας" στην Αμβέρσα κατά το δεύτερο ήμισυ του 16ου αιώνα. Ο παλαιότερος πίνακάς του είναι "Ο Άρης και η Αφροδίτη παγιδευμένοι από τον Ήφαιστο", σήμερα στην Πινακοθήκη του Βερολίνου (Gemäldegalerie, Berlin), χρονολογούμενος από το 1547.
Οι πρώτες εργασίες του Φλόρις, περί το 1545, δείχνουν πολύ καθαρά την επίδραση της διαμονής του στην Ιταλία. Εμφανίζουν ομοιότητες με τις εργασίες άλλων Ρομανιστών, όπως ο Λαμπέρ Λομπάρ και ο Πίτερ Κούκε φαν Ελστ (Pieter Coecke van Aelst). Αργότερα το ύφος του γίνεται ολοένα και πιο μνημειώδες. Οι συνθετικές του ικανότητες βελτιώνονται και δείχνει μεγαλύτερη δεξιοτεχνία στη διάταξη των μορφών. Μετά το 1560 οι εργασίες του γίνονται περισσότερο μανιεριστικές και η "γλυπτική" διαχείριση των μορφών παραχωρεί τη θέση της σε μια πιο "ζωγραφική" προσέγγιση. Η παλέτα του εξελίσσεται προς τη μονοχρωμία. Αργότερα φαίνεται ότι επηρεάζεται από τη "Σχολή του Φονταινεμπλώ", καθώς οι μορφές του γίνονται πιο κομψές και οι εργασίες του γενικά περισσότερο εκλεπτυσμένες.
Όπως ο αδελφός του Κορνέλις μπόρεσε να ασκήσει επιρροή στη σύγχρονή του αρχιτεκτονική σε ολόκληρη τη Φλάνδρα μέσω των εκδοτών της Αμβέρσας, η εργασία του Φλόρις διαδόθηκε ευρέως μέσω χαρακτικών που δημιούργησαν οι κορυφαίοι χαράκτες της Αμβέρσας. Οι Ιερώνυμος Κοκ, Φίλιπ Χάλλε και Κορνέλις Κορτ ήταν οι κύριοι δημιουργοί χαρακτικών που συνέβαλαν σε αυτή την προσπάθεια, αλλά και άλλοι, όπως οι Γιαν Βίριξ, Μπαλτάζαρ φαν ντεν Μπος, Πήτερ φαν ντερ Χάιντεν, Φρανς Χάους, Ντίρικ Φόλκερτς. Οι Κόορνχερτ και Γιαν Σάντελερ Ι επίσης δημιούργησαν χαρακτικά από εργασίες του Φρανς Φλόρις. Ο Φλόρις έφτιαξε, επίσης, και τα αρχικά σχεδιάσματα για μια σειρά χαρακτικών που κατασκευάστηκαν στην Αμβέρσα.
Πορτρέτα
Ο Φλόρις ήταν πολύ επιδέξιος πορτρετίστας αλλά, πιθανόν λόγω της χαμηλής αποδοχής αυτού του είδους τέχνης στην "ιεραρχία" των μορφών τέχνης, ζωγράφισε μόνον μερικά (περίπου 12) πορτρέτα. Θεωρείται ακόμη ως ανανεωτής του είδους, καθώς εισήγαγε ένα νέο επίπεδο εκφραστικότητας και τονισμένης ψυχολογικής κατάστασης. Πρωτοπόρησε σε δύο τύπους εικόνων κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1540: Εκφραστικά πορτρέτα καθισμένων μοντέλων και σπουδές σε κεφαλές, ζωγραφισμένες σε πάνελς. Μέχρι το 1562 οι ξεχωριστές αυτές σπουδές είχαν γίνει ένα είδος προτύπου, που μαρτυρούσε τη δημιουργική του μεγαλοφυΐα καθώς και τις πρακτικές του εργαστηρίου του, που είχε εισαγάγει από την Ιταλία. Παρ' ότι οι σπουδές σε κεφαλές προορίζονταν για δική του χρήση ή για τους μαθητές και τους βοηθούς του στο εργαστήριο, μερικές δημιουργήθηκαν σαφώς ως αυτόνομα έργα τέχνης. Οι γρήγορες, εκφραστικές πινελιές στα πάνελς αυτά υποδεικνύουν ότι ζωγράφισε ορισμένες κεφαλές ως δημιουργικές σπουδές, προσδοκώντας έτσι, κατά κάποιον τρόπο, τις προσωπογραφίες (tronies, παλ. ολλανδ.= πρόσωπα) των καλλιτεχνών του 17ου αιώνα. Οι σπουδές αυτές έγιναν συλλεκτικές για τους τοπικούς εραστές της τέχνης, ενώ μαρτυρούν την αυτο-συνειδητή καλλιτεχνική κουλτούρα της Αμβέρσας, όπου εκτιμήθηκαν περισσότερο για την κατασκευή τους παρά για την προπαρασκευαστική τους αξία. Ο Φλόρις δημιούργησε και την αυτοπροσωπογραφία του, αλλά το πρωτότυπό της έχει χαθεί και διασώζεται μόνον μέσω ενός αντιγράφου που υπάρχει στο Kunsthistorisches Museum της Βιέννης. Περιέλαβε και μερικές αυτοπροσωπογραφίες του σε έργα θρησκευτικού περιεχομένου (εικόνα πιο πάνω), όπου απεικονίζεται μαζί με τον φίλο του Ράικερτ Ερτς (μορφή του Αγίου Λουκά) ως ο τεχνίτης που τρίβει τα χρώματα, και στη σύνθεση "Η θυσία του Ιησού" (βλ. εικόνα πιο πάνω), όπου, πίσω από το δεξιό βραχίονα του Ιησού έχει τοποθετήσει την αυτοπροσωπογραφία του, που παρουσιάζεται εκτός κλίμακας σε σχέση με τις άλλες κεφαλές γύρω του. Η συμπερίληψη της αυτοπροσωπογραφίας του στο έργο αυτό μαρτυρεί ότι αυτός ο πίνακας είχε μεγάλη προσωπική σημασία για τον ίδιο τον καλλιτέχνη. Έχει παρατηρηθεί ότι ύστερα από την εικονοκλαστική (Beeldenstorm) περίοδο, οι Φλαμανδοί καλλιτέχνες άρχισαν να τοποθετούν αυτοπροσωπογραφίες στις θρησκευτικής φύσεως συνθέσεις τους, για να καταδείξουν την προσωπική τους δέσμευση στο συγκεκριμένο μήνυμα που οι συνθέσεις τους προσπαθούσαν να περάσουν.
Ο Φλόρις ζωγράφισε και μερικά οικογενειακά πορτρέτα. Παράδειγμα είναι το "οικογενειακό πορτρέτο" που σήμερα βρίσκεται στο Κρατικό Μουσείο Wuyts-Van Campen en Baron Caroly στο Λίερ του Βελγίου. Κατά παράδοση πιστευόταν ότι απεικόνιζε την οικογένεια Μπέρχεμ (Berchem), μια διακεκριμένη οικογένεια. Ωστόσο, αυτό δεν γίνεται πλέον άκριτα δεκτό. Ο πίνακας φέρει δύο επιγραφές, μια στην ίδια την εικόνα και μία στην αρχική της κορνίζα. Η πρώτη διακρίνεται σε ένα πορτρέτο που κρέμεται στον τοίχο πίσω από τις ανθρώπινες μορφές. Αναφέρει ότι ο άνδρας που εικονίζεται απεβίωσε στις 10 Ιανουαρίου 1559, σε ηλικία 58 ετών. Η δεύτερη είναι γραμμένη λατινικά, στο επάνω και στο κάτω τμήμα του πλαισίου (κορνίζας) και το κείμενό της μπορεί να αποδοθεί ως εξής: "Όπως στη ζωή δεν μπορεί να υπάρξει τίποτα πιο ευτυχισμένο από ό,τι ένας γάμος σε αρμονία και ένα κρεβάτι χωρίς διχόνοια, δεν υπάρχει τίποτα πιο ευχάριστο από το να δει τους απογόνους ενός ατόμου σε αρμονία να απολαμβάνουν ειρηνικά με άσπιλη φροντίδα, 1561". Ο πίνακας, έτσι, χρησίμευε ως αναμνηστικό του αποβιώσαντος πατέρα και ταυτόχρονα ως έκφραση αισθημάτων ομόνοιας μεταξύ των απογόνων του. Ο Φλόρις απεικονίζει όλα τα μέλη της οικογένειας, που εκτελούν και ακούουν ένα μουσικό κονσέρτο, που τονίζει τη σημειολογία της ομόνοιας, δηλ. της αρμονίας μέσα στην οικογένεια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Βαν Χέλσινγκ
Ο Άμπραχαμ Βαν Χέλσινγκ είναι ένας φανταστικός χαρακτήρας που πρωτοεμφανίζεται στο μυθιστόρημα Δράκουλας, του Ιρλανδού συγγραφέα Μπραμ Στόκερ. Στο μυθιστόρημα, ο Βαν Χέλσινγκ είναι Ολλανδός καθηγητής και δόκτορας. Κάποιες φορές παίρνει τον τίτλο του κυνηγού βρικολάκων σε κινηματογραφικές ταινίες.
Στο μυθιστόρημα
Στο μυθιστόρημα, ο Βαν Χέλσινγκ καλείται από το Άμστερνταμ στο Λονδίνο από τον πρώην μαθητή και φίλο του Δρ. Τζον Σούαρντ, για να θεραπέυσει την Λούσυ Γουέστενρα για την ξαφνική αρρώστια της. Ο Βαν Χέλσινγκ καταλαμβαίνει από τα δύο μικρά σημάδια στον λαιμό της πως η ίδια επισκέφθηκε από βρικόλακα (ο Κόμης Δράκουλας). Ο Βαν Χέλσινγκ κάνει ότι μπορεί για να την βοηθήσει, αλλά όταν η Λούσι πεθαίνει και γίνεται ολοκληρωτικά βρικόλακας, αναγκάζεται να την καταστρέψει, μαζί με την βοήθεια του Σούαρντ και των φίλων του. Αργότερα, με την βοήθεια των Τζόναθαν Χάρκερ, Κουίνσι Μόρις, Άρθουρ Χόλμγουντ και Σούαρντ προσπαθεί να σώσει την αρραβωνιαστικά του Χάρκερ, την Μίνα από τον Δράκουλα. Στο τέλος, ο Δράκουλας καταστρέφεται από μαχαιριά στην καρδία.
Κινηματογράφος
Σε ταινίες παίχτηκε από τους Τζον Γκότορτ, Έντουαρντ Βαν Σλόαν, Πίτερ Κάσινγκ, Λόρενς Ολίβιερ, Άντονι Χόπκινς και Μελ Μπρουκς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λογοτεχνικοί χαρακτήρες
Ιταλοτουρκικός Πόλεμος
Ο Ιταλοτουρκικός Πόλεμος, επίσης γνωστός ως Λιβυκός Πόλεμος στην Ιταλία και ως Πόλεμος της Τριπολίτιδας στην Τουρκία, διεξήχθη ανάμεσα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και το Βασίλειο της Ιταλίας, από τον Σεπτέμβριο του 1911 έως τον Οκτώβριο του 1912.
Ως αποτέλεσμα αυτής της σύγκρουσης, η Ιταλία κατέλαβε τις οθωμανικές επαρχίες Τριπολίτιδας, Φεζάν και Κυρηναϊκής. Αυτές οι επαρχίες αργότερα σχημάτισαν τα εδάφη της σημερινής Λιβύης.
Μολονότι ο πόλεμος αυτός δεν ήταν ιδιαίτερα σημαντικός, αποτέλεσε προάγγελο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, καθώς ευνόησε τον εθνικισμό των Βαλκανικών λαών. Οι Βαλκάνιοι βλέποντας πόσο εύκολα οι Ιταλοί νίκησαν την άλλοτε ισχυρή Οθωμανική Αυτοκρατορία, κήρυξαν τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο πριν ακόμα τελειώσει η ιταλοτουρκική σύρραξη.
Ο Ιταλοτουρκικός Πόλεμος υπήρξε σημείο επίδειξης σημαντικών τεχνολογικών επιτευγμάτων στο πεδίο της μάχης, και κυρίως με πιο σημαντικό από αυτά το αεροπλάνο. Στις 23 Οκτωβρίου του 1911, ένας Ιταλός πιλότος απογειώθηκε από τη Λιβύη για να παρατηρήσει τις γραμμές του τουρκικού στρατού. Πρόκειται για την πρώτη παγκοσμίως χρήση αεροσκάφους σε πόλεμο.
Σε αυτή την σύγκρουση, ο μελλοντικός πρόεδρος της Τουρκίας, Μουσταφά Κεμάλ, διακρίθηκε για την συμμετοχή του ως νέος αξιωματικός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεμοι της Ιταλίας Κατηγορία:Πόλεμοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ιστορία της Λιβύης Κατηγορία:Ιστορία των Δωδεκανήσων Κατηγορία:Ιταλική αποικιακή αυτοκρατορία
Παναγής Κάλκος
μικρογραφία|Το δημαρχείο των Αθηνών, [[οδός Αθηνάς]] Ο Παναγής Κάλκος (1818 - 1875) ήταν ένας από τους πρώτους Έλληνες αρχιτέκτονες του νέου ελληνικού κράτους. Σπουδαγμένος στο Μόναχο, εκπροσωπεί τον αυστηρό νεοκλασικό ρυθμό. Έκτισε ορισμένα από τα χαρακτηριστικά νεοκλασικά κτήρια, δημόσια και ιδιωτικά, της πρωτεύουσας, πολλά από τα οποία σώζονται μέχρι σήμερα.
Βιογραφικά στοιχεία
μικρογραφία|Η δημοτική πινακοθήκη της Αθήνας, [[Πλατεία Κουμουνδούρου]] Ο Παναγής Κάλκος (ή Κάλκος-Βρετός ) γεννήθηκε το 1818 και προερχόταν από παλιά αθηναϊκή οικογένεια. Ο πατέρας του Μιχαήλ σκοτώθηκε στην πολιορκία της Ακρόπολης το 1821 και ο ίδιος αιχμαλωτίστηκε. Αρχικά εργάστηκε ως απλός υπάλληλος του Υπουργείου Εσωτερικών. Από το 1837 σπούδασε αρχιτεκτονική στο Μόναχο με υποτροφία του βασιλιά Όθωνα. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα εργάζεται ως αρχιτέκτονας στο Υπουργείο Εσωτερικών (Ελλάδα). Υπάρχει η πληροφορία ότι υπήρξε βοηθός των βαυαρών αρχιτεκτόνων Riedel και Hoch που έκτισαν τα Ανάκτορα σε σχέδια του Φρίντριχ φον Γκέρτνερ. μικρογραφία|Το [[Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο (Αθήνα)|Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, οδός Πατησίων]] Από το 1851 συνεργάζεται με την Αρχαιολογική Εταιρεία στην αποτύπωση των μνημείων της Ακρόπολης των Αθηνών. Τα σχέδια του για το Ερέχθειο δημοσιεύονται το 1853. μικρογραφία|Η παλιά Βουλή Ήταν μέλος της επιτροπής που συγκροτήθηκε το 1860 με πρωτοβουλία του Δημοτικού Συμβουλίου του δήμου Αθηναίων για τη σύνταξη τοπογραφικού χάρτη της πρωτεύουσας. Πέθανε στην Αθήνα στις 18 Νοεμβρίου 1875.
Κυριότερα έργα
Μεταξύ των έργων του Κάλκου συγκαταλέγονται διάφορα κτήρια:
Επίσης, συνέβαλε στην αποπεράτωση και των παρακάτω έργων:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Πέλλας 2012–13
Για την περίοδο 2012–13, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Πέλλας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Πέλλας.
Το πρωτάθλημα κατέκτησε ο Α.Π.Ο. Αλμωπός Αριδαίας. Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Α.Σ. Μ.Α. Νέου Μυλοτόπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Πέλλας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2012-2013 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2012-2013
Γρηγόριος Παπανικολάου
Ο Γρηγόριος Παπανικολάου (1883-1963) ήταν υποδηματεργάτης, συνδικαλιστής και βουλευτής του ΚΚΕ το 1926.
Νεανικά χρόνια - Η αγωνιστική δράση
Ο Γρηγόριος Παπανικολάου γεννήθηκε το 1883 στη Θεσσαλονίκη και ήταν υποδηματεργάτης. Πήρε ενεργό μέρος στο συνδικαλιστικό κίνημα της Θεσσαλονίκης όπου έφτασε σε ανώτατες θέσεις, ήταν από τα ιδρυτικά μέλη της ΓΣΕΕ και εκλέχθηκε κατ' επανάληψη στην ηγεσία της. Παράλληλα έγινε μέλος του ΣΕΚΕ από τα πρώτα χρόνια της ίδρυσής του και στη συνέχεια του ΚΚΕ.
Τον Μάιο του 1922 ο Παπανικολάου μαζί με ηγετικά στελέχη του ΣΕΚΕ (Κορδάτος, Γεωργιάδης, Σίδερης κ.α) και της ΓΣΕΕ (Ευαγγέλου) φυλακίστηκαν στις φυλακές Συγγρού για εσχάτη προδοσία (διάδοση ηττοπαθών συνθημάτων) και κινδύνευσαν με εκτέλεση. Απελευθερώθηκαν στις 5 Οκτωβρίου 1922, αμέσως μετά την πτώση της φιλοβασιλικής κυβέρνησης Τριανταφυλλάκου. Το 1924 ήταν γραμματέας του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης, θέση από την οποία καθαιρέθηκε από τη δικτατορία του Πάγκαλου το 1925 και επανήλθε μετά την πτώση της.
Στην ηγεσία του ΣΕΚΕ - ΚΚΕ
Στις 19 Φλεβάρη του 1922 στην Α' Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΕΚΕ ο Παπανικολάου εκλέχθηκε στην Κεντρική Επιτροπή. Στο 3ο Έκτακτο Συνέδριο του ΣΕΚΕ τον Δεκέμβριο του 1924 εκλέχθηκε πάλι στην Κεντρική Επιτροπή.
Στις εκλογές του Νοεμβρίου 1926, τις πρώτες που έγιναν μετά την ανατροπή της δικτατορίας του Πάγκαλου, εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης με το Ενιαίο Μέτωπο Εργατών Αγροτών και Προσφύγων (ΕΜΕΑΠ), που ήταν εκλογικός συνασπισμός με κορμό το ΚΚΕ. Μαζί με τον Παπανικολάου εξελέγησαν βουλευτές του ΕΜΕΑΠ στη Θεσσαλονίκη ο Ζακ Βεντούρα και ο Δαυίδ Σουλάμ.
Τον Ιούνιο του 1927 ο Δαβίδ Σουλάμ και ο Γρ. Παπανικολάου φυλακίστηκαν, χωρίς να ζητηθεί άρση της ασυλίας τους, επειδή κρίθηκαν ηθικοί αυτουργοί της «στάσεως» των καπνεργατών. Στην εσωκομματική πάλη που ακολούθησε μετά το 3ο Τακτικό Συνέδριο του ΚΚΕ τον Μάρτιο του 1927, ο Παπανικολάου τάχθηκε με την πλευρά των λεγόμενων Λικβινταριστών του Παντελή Πουλιόπουλου.
Εκτός ΚΚΕ
Το 1928 διεγράφη από το ΚΚΕ μαζί με πολλά ακόμη μέλη του κόμματος ως Λικβινταριστής και συνέχισε τη πολιτική του δράση με την ομάδα "Σπάρτακος". Το 1934 αποσύρθηκε από την πολιτική και τον συνδικαλισμό και εργαζόταν ως υπάλληλος στο Δήμο Θεσσαλονίκης.
Στην Κατοχή εντάχθηκε στο ΕΑΜ, ενώ μετά τον πόλεμο αποσύρθηκε οριστικά από την πολιτική δράση. Πέθανε στη Θεσσαλονίκη το 1963.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Έλληνες συνδικαλιστές Κατηγορία:Έλληνες τροτσκιστές Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΚΚΕ Κατηγορία:Βουλευτές Θεσσαλονίκης
Επιτύμβια στήλη
Επιτύμβια στήλη ή επιτάφια στήλη ονομάζεται μια στήλη, συνήθως μαρμάρινη ή πέτρινη ή γενικά λίθινη, η οποία τοποθετείται πάνω στον τάφο. Μπορεί να είναι απλώς ενεπίγραφη ή διακοσμημένη με σχήματα ή τη μορφή του νεκρού ή παραστάσεις σχετικές με τη ζωή του. Είναι παραδοσιακό στοιχείο στη χριστιανική, την εβραϊκή και τη μουσουλμανική θρησκεία.
Στις περισσότερες περιπτώσεις αναγράφεται το όνομα, η ημερομηνία γέννησης και η ημερομηνία θανάτου του θανόντα, μαζί με ένα προσωπικό μήνυμα ή μια προσευχή. Μπορεί να περιέχει επίσης κομμάτια ταφικής τέχνης, κυρίως λεπτομέρειες σε πέτρινο ανάγλυφο. Σε πολλά μέρη της Ευρώπης, συνηθίζεται η τοποθέτηση μιας φωτογραφίας του νεκρού.
Χρήση
Η επιτύμβια στήλη, όπως ονομάζεται στην αρχαιολογία, είναι μία από τις παλαιότερες μορφές ταφικής τέχνης. Αρχικά, η ταφόπλακα ήταν το πέτρινο καπάκι ενός πέτρινου φέρετρου ή το ίδιο το φέρετρο, ενώ η επιτύμβια στήλη ήταν η πέτρινη πλάκα (ή ολόσωμη πέτρα) που τοποθετούνταν επίπεδα πάνω από έναν τάφο. Τώρα, και οι τρεις όροι («στήλη», «επιτύμβια στήλη», «ταφόπλακα») χρησιμοποιούνται επίσης για σημάδια που τοποθετούνται (συνήθως όρθια) στην κεφαλή του τάφου. Ορισμένοι τάφοι τον 18ο αιώνα περιείχαν επίσης επιτύμβιες στήλες για να οριοθετήσουν το άκρο του τάφου. Αυτό μερικές φορές εξελίχθηκε σε πλήρη σύνολα πεζοδρομίων που σηματοδοτούσαν ολόκληρη την περίμετρο του τάφου. Οι πέτρες σπάνια έγραφαν μόνο τα αρχικά του νεκρού και το έτος θανάτου, και μερικές φορές τον μνημειακό κτίστη και τον αριθμό αναφοράς του τάφου. Πολλά νεκροταφεία έχουν αφαιρέσει τις επιπλέον πέτρες για να διευκολύνουν την κοπή του χόρτου με μηχανήματα κοπής. Σε ορισμένα νεκροταφεία του Ηνωμένου Βασιλείου, το κύριο, και μάλιστα το μοναδικό, σημάδι τοποθετείται στους πρόποδες του τάφου.
Λόγω της μετακίνησης του εδάφους και του κατηφορικού ερπυσμού σε ήπιες πλαγιές, οι παλαιότερες επιτύμβιες στήλες και οι πέτρες βρίσκονται συχνά κεκλιμένες υπό γωνία. Με την πάροδο του χρόνου, η κίνηση αυτή μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα οι πέτρες να τοποθετούνται αρκετά μέτρα μακριά από την αρχική τους θέση.
Οι τάφοι και τα σχετικά μνημεία αποτελούν εστία πένθους και μνήμης. Τα ονόματα των συγγενών συχνά προστίθενται σε μια ταφόπλακα με την πάροδο των ετών, έτσι ώστε ένας δείκτης μπορεί να καταγράφει τον θάνατο μιας ολόκληρης οικογένειας που εκτείνεται σε δεκαετίες. Δεδομένου ότι οι επιτύμβιες στήλες και η θέση σε ένα νεκροταφείο ή σε ένα νεκροταφείο κοστίζουν χρήματα, αποτελούν επίσης σύμβολο πλούτου ή εξέχουσας θέσης σε μια κοινότητα. Ορισμένες επιτύμβιες στήλες μάλιστα ανατέθηκαν και ανεγέρθηκαν στη μνήμη τους από ανθρώπους που ζούσαν ακόμη, ως απόδειξη του πλούτου και της θέσης τους. Στο χριστιανικό πλαίσιο, οι πολύ πλούσιοι συχνά έστηναν περίτεχνα μνημεία μέσα σε εκκλησίες αντί να έχουν απλώς εξωτερικές ταφόπλακες. Τα κρεματόρια συχνά προσφέρουν παρόμοιες εναλλακτικές λύσεις σε οικογένειες που δεν έχουν τάφο για να σημαδέψουν, αλλά θέλουν να έχουν ένα σημείο εστίασης για το πένθος και την ανάμνηση. Σκαλιστές ή χυτές αναμνηστικές πλάκες μέσα στο κρεματόριο, για παράδειγμα, μπορούν να εξυπηρετήσουν αυτόν τον σκοπό.
Υλικά
Ένα νεκροταφείο μπορεί να ακολουθεί εθνικούς κώδικες πρακτικής ή να ορίζει ανεξάρτητα το μέγεθος και τη χρήση ορισμένων υλικών, ιδίως σε μια περιοχή διατήρησης. Ορισμένα μπορεί να περιορίζουν την τοποθέτηση ενός ξύλινου μνημείου σε έξι μήνες μετά την ταφή, μετά την οποία πρέπει να τοποθετηθεί ένα πιο μόνιμο μνημείο. Άλλοι μπορεί να απαιτούν πέτρες συγκεκριμένου σχήματος ή θέσης για να διευκολύνεται η κοπή του χόρτου. Οι επιτύμβιες στήλες από γρανίτη, μάρμαρο και άλλα είδη πέτρας συνήθως δημιουργούνται, τοποθετούνται και επισκευάζονται από μαστόρους μνημείων. Τα νεκροταφεία απαιτούν τακτική επιθεώρηση και συντήρηση, καθώς οι πέτρες μπορεί να καθιζάνουν, να ανατρέπονται και, σε σπάνιες περιπτώσεις, να πέφτουν και να τραυματίζουν ανθρώπους ή οι τάφοι μπορεί απλώς να φυτρώσουν και να χαθούν ή να βανδαλιστούν οι σημάνσεις τους.
Η αποκατάσταση είναι μια εξειδικευμένη εργασία για έναν μαστόρο μνημείων. Ακόμα και η απομάκρυνση της υπερβλάστησης απαιτεί προσοχή για να μην καταστραφεί το γλυπτό. Για παράδειγμα, ο κισσός πρέπει να κόβεται μόνο από τις ρίζες της βάσης και να αφήνεται να πεθάνει φυσικά, χωρίς ποτέ να αφαιρείται με δύναμη. Πολλά υλικά έχουν χρησιμοποιηθεί ως δείκτες.
Επιγραφές
Οι στήλες μερικές φορές φέρουν επιγραφές. Οι πληροφορίες στην ταφόπλακα περιλαμβάνουν γενικά το όνομα του αποθανόντος και την ημερομηνία γέννησης και θανάτου του. Οι πληροφορίες αυτές μπορεί να είναι χρήσιμες στους γενεαλόγους και τους τοπικούς ιστορικούς. Τα μεγαλύτερα νεκροταφεία μπορεί να απαιτούν επίσης έναν διακριτικό κωδικό αναφοράς για να βοηθήσουν στον ακριβή καθορισμό της θέσης για τη συντήρηση. Ο ιδιοκτήτης του νεκροταφείου, η εκκλησία ή, όπως στο Ηνωμένο Βασίλειο, οι εθνικές οδηγίες μπορεί να ενθαρρύνουν τη χρήση "καλαίσθητης" και ακριβούς διατύπωσης στις επιγραφές. Η τοποθέτηση των επιγραφών τοποθετείται παραδοσιακά στην μπροστινή πλευρά του μνημείου, αλλά μπορεί επίσης να παρατηρηθεί σε ορισμένες περιπτώσεις στην πίσω πλευρά και γύρω από τις άκρες της ίδιας της πέτρας. Ορισμένες οικογένειες ζητούν να γίνει επιγραφή στο τμήμα του μνημείου που θα είναι υπόγειο.
να σκάψεις τη σκόνη που είναι κλεισμένη εδώ.
Ευλογημένος να είναι ο άνθρωπος που θα γλιτώσει αυτές τις πέτρες,
Και καταραμένος να είναι αυτός που κινεί τα κόκαλά μου.
Ή μια προειδοποίηση για τη θνησιμότητα, όπως αυτή η περσική ποίηση που είναι χαραγμένη σε μια αρχαία επιτύμβια στήλη στην πρωτεύουσα του Τατζικιστάν, Ντουσανμπέ.
Άκουσα ότι ο ισχυρός Τζαμσίντ ο βασιλιάς
χάραξε σε μια πέτρα κοντά σε μια πηγή νερού αυτές τις λέξεις:
Και έφυγαν από αυτή τη ζωή εν ριπή οφθαλμού.
Κατακτήσαμε ολόκληρο τον κόσμο με το θάρρος και τη δύναμή μας,
Ωστόσο, δεν μπορέσαμε να πάρουμε τίποτα μαζί μας στον τάφο μας» Ή μια πιο απλή προειδοποίηση για το αναπόφευκτο του θανάτου: Να με θυμάστε καθώς περνάτε,
Όπως είσαι τώρα, έτσι ήμουν κι εγώ κάποτε,
Όπως είμαι εγώ τώρα, έτσι θα είσαι κι εσύ,
Προετοιμάσου για το θάνατο και ακολούθησέ με.
Οι χαράκτες επιτύμβιων λίθων αντιμετώπισαν το δικό τους «πρόβλημα του έτους 2000», όταν άνθρωποι που ζούσαν ακόμη (έως και 500.000 μόνο στις ΗΠΑ), προ-αγόρασαν επιτύμβιες στήλες με προ-χαραγμένα τα έτη θανάτου που άρχιζαν με 19-.
Σε ορισμένες επιτύμβιες στήλες, ιδίως μέχρι τον 19ο αιώνα, παρατηρούνται ανάγλυφα σκαλίσματα θρησκευτικού χαρακτήρα ή προφίλ του νεκρού. Από την εφεύρεση της φωτογραφίας, μια ταφόπλακα μπορεί να περιλαμβάνει μια κορνιζαρισμένη φωτογραφία ή μια καμέα του αποθανόντος- φωτογραφικές εικόνες ή έργα τέχνης (που δείχνουν το αγαπημένο πρόσωπο ή κάποια άλλη εικόνα σχετική με τη ζωή, τα ενδιαφέροντα ή τα επιτεύγματά του) είναι μερικές φορές πλέον χαραγμένα σε λείες πέτρινες επιφάνειες.
Οι επιγραφές σε ταφόπλακες έχουν επίσης χρησιμοποιηθεί για πολιτικούς σκοπούς, όπως η ταφόπλακα που τοποθετήθηκε τον Ιανουάριο του 2008 στο κοιμητήριο Cave Hill στο Λούισβιλ του Κεντάκι από τον Μάθιου Πρέσκοτ, υπάλληλο της PETA. Ο επιτύμβιος δείκτης βρίσκεται κοντά στον τάφο του ιδρυτή της KFC Harland Sanders και φέρει το ακροστιχιδές μήνυμα «Η KFC βασανίζει τα πουλιά». Η ομάδα τοποθέτησε τον επιτύμβιο δείκτη για να προωθήσει τον ισχυρισμό της ότι η KFC είναι σκληρή προς τα κοτόπουλα.
Σχήμα και διακόσμηση
Οι επιτύμβιες στήλες μπορεί να είναι απλές όρθιες πλάκες με ημικυκλικές, στρογγυλές, αετωματικές, οξυκόρυφες, αετωματικές, τετράγωνες ή άλλου σχήματος κορυφές. Κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα, διακοσμούνταν συχνά με memento mori (συμβολικές υπενθυμίσεις του θανάτου), όπως κρανία ή φτερωτά κρανία, φτερωτές κεφαλές χερουβείμ, ουράνια στέμματα ή τις αξίνες και τα φτυάρια του νεκροθάφτη. Κάπως ασυνήθιστες ήταν οι πιο περίτεχνες αλληγορικές φιγούρες, όπως ο Γέρος Πατέρας Χρόνος, ή εμβλήματα του εμπορίου ή της ιδιότητας, ή ακόμη και κάποιο γεγονός από τη ζωή του νεκρού (ιδίως πώς πέθανε). Μεγάλα κιβώτια τάφων, ψεύτικες σαρκοφάγοι, καθώς τα πραγματικά λείψανα βρίσκονταν στο χώμα από κάτω, ή μικρότερα κιβώτια με καπάκι χρησιμοποιούνταν συνήθως από τους ευγενείς ως μέσο για την ανάμνηση πολλών μελών της ίδιας οικογένειας. Κατά τον 19ο αιώνα, οι μορφές των επιτύμβιων λίθων διαφοροποιήθηκαν πολύ, από απλές έως έντονα διακοσμημένες, και συχνά χρησιμοποιούσαν σταυρούς σε βάση ή άλλα σχήματα που διέφεραν από την παραδοσιακή πλάκα. Αυτή την εποχή τα δημοφιλή σχέδια μετατοπίζονταν από σύμβολα του θανάτου όπως φτερωτές κεφαλές και κρανία σε τεφροδόχους και ιτιές. Το μάρμαρο έγινε επίσης συντριπτικά δημοφιλές ως υλικό τάφου κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1800 στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι πιο περίτεχνα σκαλισμένοι δείκτες, όπως σταυροί ή άγγελοι, έγιναν επίσης δημοφιλείς κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Τα απλά περιμετρικά κράσπεδα, μερικές φορές γεμισμένα με γυάλινα θραύσματα, ήταν δημοφιλείς στα μέσα του 20ου αιώνα. Οι ισλαμικές επιτύμβιες στήλες είναι παραδοσιακά περισσότερο ορθογώνιος όρθιος άξονας, που συχνά ολοκληρώνεται με έναν σκαλιστό κόμπο κορυφής που συμβολίζει ένα τουρμπάνι - στις δυτικές χώρες χρησιμοποιούνται συχνά πιο τοπικά στυλ. Μπορεί να χρησιμοποιείται κάποια μορφή απλής διακόσμησης. Ειδικά εμβλήματα στις επιτύμβιες στήλες υποδηλώνουν διάφορα γνωστά θέματα σε πολλές θρησκείες. Μερικά παραδείγματα είναι :
Ασφάλεια
Με την πάροδο του χρόνου μια επιτύμβια στήλη μπορεί να καθίσει ή να εξασθενήσουν οι στερεώσεις της. Μετά από αρκετές περιπτώσεις όπου ασταθείς πέτρες έπεσαν σε επικίνδυνες συνθήκες, ορισμένες αρχές ταφής «δοκιμάζουν» τις επιτύμβιες στήλες με σταθερή πίεση για να ελέγξουν τη σταθερότητά τους. Στη συνέχεια, μπορεί να τις κολλήσουν με ταινία ή να τις ισοπεδώσουν. Η διαδικασία αυτή έχει αποδειχθεί αμφιλεγόμενη στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου το καθήκον φροντίδας μιας αρχής για την προστασία των επισκεπτών περιπλέκεται επειδή συχνά δεν έχει δικαιώματα ιδιοκτησίας επί του επικίνδυνου σημείου. Οι αρχές που έχουν ρίξει πέτρες κατά τη διάρκεια της δοκιμής ή έχουν μονομερώς σηκώσει και τοποθετήσει επίπεδες οποιεσδήποτε δυνητικά επικίνδυνες πέτρες έχουν επικριθεί, αφού πενθούντες συγγενείς ανακάλυψαν ότι ο σηματοδότης του συγγενή τους είχε μετακινηθεί. Από το 2007 το Consistory Court και οι οδηγίες των τοπικών αρχών περιορίζουν πλέον τη δύναμη που χρησιμοποιείται σε μια δοκιμή ανατροπής και απαιτούν από μια αρχή να συμβουλεύεται τους συγγενείς πριν μετακινήσει μια πέτρα. Επιπλέον, πριν από την τοποθέτηση μιας πέτρας σε επίπεδη θέση, πρέπει να καταγράφεται για τις επόμενες γενιές
Μανουκάου
Η Πόλη του Μανουκάου (Manukau City) είναι πόλη στην αστική περιοχή του Ώκλαντ στη Νέα Ζηλανδία. Είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Νέας Ζηλανδίας. Αν και επίσημα περιγράφεται ως πόλη από μόνη της, το Μανουκάο είναι ντε φάκτο μέρος της πόλης του Ώκλαντ, και δεν υπάρχουν καθαροί διαχωρισμοί μεταξύ του Μανουκάου και της υπόλοιπης πόλης πέρα από διοικητικά όρια και μερικούς λιμενικούς ορμίσκους. Η περιοχή αναφέρεται κοινά ως Νότιο Ώκλαντ, αλλά ο όρος αυτός δεν διαθέτει καμία επίσημη αναγνώριση και δεν περιλαμβάνει το Ανατολικό Ώκλαντ, που είναι εντός των επισήμων ορίων της Πόλης του Μανουκάου.
Το όνομα Μανουκάου είναι Μαορί καταγωγής και μπορεί να σημαίνει "καλοβατικά πτηνά", αν και έχει προταθεί πως το όνομα του λιμανιού από το οποίο ονομάστηκε η πόλη ήταν αρχικά Μανούκα (Manuka), είδος ιθαγενούς δέντρου.
Γεωγραφία
Η περιοχή της Πόλης του Μανουκάου συγκεντρώνεται στα νότια του ισθμού Οταχούχου, της στενότερης σύνδεσης μεταξύ της Πόλης του Ώκλαντ και της περιοχής Νορθλάντ και του υπολοίπου του βόρειου νησιού.
Πέρα από το Μανουκάου στα νότια βρίσκονται οι περιφέρειες Παπακούρα και Φράνκλιν, που είναι λιγότερο αστικές αλλά μέρος της Περιοχής του Ώκλαντ και θεωρούνται σε κάποιο βαθμό αναπόσπαστο κομμάτι της αστικής περιοχής του Ώκλαντ.
Το Διεθνές Αεροδρόμιο του Ώκλαντ βρίσκεται στο Μανγκέρε, στα δυτικά του Μανουκάου, κοντά στα ύδατα του Λιμανιού Μανουκάου.
Πληθυσμός
Όπως και το μεγαλύτερο μέρος του υπολοίπου της χώρας, το Μανουκάο είναι πολυποίκιλο εθνολογικά, και έδρα πολλών πολιτισμών, ιδιαίτερα Μαορί και μελών Πολυνησιακών εθνοτήτων, με πρόσφατη συγκέντρωση Ασιατών εντός και κοντά του Χόγουϊκ. Είναι πυκνοκατοικημένο για τα δεδομένα της Νέας Ζηλανδίας, παρόλο που διαθέτει πολύ λίγα διαμερίσματα.
Ένας από τους διάσημους κατοίκους του νησιού ήταν ο Ντέιβιντ Λαντζ, πρώην Πρωθυπουργός της Νέας Ζηλανδίας και Μέλος του Κοινοβουλίου για το Μάνγκερε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Νέας Ζηλανδίας
Άρης Πορτοσάλτε
Ο Άρης Πορτοσάλτε (Κωνσταντινούπολη, 1963) είναι Έλληνας δημοσιογράφος, διευθύνων σύμβουλος του ραδιοφωνικού σταθμού ΣΚΑΪ 100.3 και του τηλεοπτικού καναλιού ΣΚΑΪ. Είναι δημοσιογράφος από το 1984. Το 1989 ξεκίνησε να εργάζεται σε εφημερίδες. Στη συνέχεια έγινε ραδιοφωνικός παραγωγός στον ΣΚΑΪ 100.3. Από το 1991 παρουσιάζει δελτία ειδήσεων στο ραδιόφωνο, όπου έχει δική του ραδιοφωνική εκπομπή. Επίσης, συμμετέχει ως σχολιαστής σε δελτία ειδήσεων του τηλεοπτικού ΣΚΑΪ. Ήταν επίσης ο συντονιστής του προγράμματος 1821: Η γέννηση ενός έθνους κράτους (2011) στο ΣΚΑΪ.
To 2021 η ΕΣΗΕΑ αποφάσισε την οριστική διαγραφή του από μέλος της για απεργοσπαστική δραστηριότητα. Ωστόσο, ο ίδιος (από κοινού με άλλους δημοσιογράφους που υπέστησαν την ίδια κύρωση) προσέφυγε στο Πρωτοδικείο Αθηνών, το οποίο το 2022 ακύρωσε την απόφαση της ΕΣΗΕΑ.
Η κατοικία του Πορτοσάλτε έχει γίνει μία φορά στόχος επίθεσης με γκαζάκια, ενώ άλλη μια φορά γράφτηκαν συνθήματα. Το βράδυ της 10ης προς 11ης Οκτωβρίου 2020, άγνωστοι πέταξαν φυλλάδια και έγραψαν συνθήματα έξω από το σπίτι του. Ο ίδιος ισχυρίστηκε ότι το γεγονός οφείλεται στο ότι είχε στοχοποιηθεί για αρκετές ημέρες από την Αυγή και την Εφημερίδα των Συντακτών. Η επίθεση καταδικάστηκε από κυβερνητικούς αξιωματούχους, τον ΣΥΡΙΖΑ και άλλους φορείς.
Τα ξημερώματα της 14ης Ιουνίου 2022 έγινε επίθεση με γκαζάκια. Οι δράστες είχαν τοποθετήσει τέσσερα, εκ των οποίων εξερράγησαν τα τρία που προκάλεσαν υλικές ζημιές στην είσοδο της πολυκατοικίας.
Προσωπική ζωή
Ο Άρης Πορτοσάλτε είναι νυμφευμένος με τη δημοσιογράφο Δέσποινα Κουτσομητροπούλου και έχουν μία κόρη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι
Αναστασία Γκεντρίκοβα
Η κόμισσα Αναστασία Βασιλίεβνα Γκεντρίκοβα (ρωσικά:Анастаси́я Васи́льевна Ге́ндрикова,23 Ιουνίου 1887 - 4 Σεπτεμβρίου 1918), ήταν κυρία επί των τιμών της αυλής του τελευταίου Τσάρου Νικολάου Β' και της Τσαρίνας Αλεξάνδρας. Συνελήφθη από τους Μπολσεβίκους και δολοφονήθηκε δια τουφεκισμού έξω από το Περμ το φθινόπωρο του 1918.
Βιογραφία
Η Γκεντρίκοβα ήταν η κόρη του Κόμη Βασιλείου Αλεξάντροβιτς Γκεντρίκοφ, υπεύθυνος Τελετών των Αυτοκρατορικών ανακτόρων και της συζύγου του, πριγκίπισσα Σοφία Πετρόβνα Γκαγκάριν. Ήταν απόγονος της αδερφής της Αικατερίνης Α' της Ρωσίας, της συζύγου του Μεγάλου Πέτρου.
Η Γκεντρίκοβα διορίστηκε κυρία επί των τιμών το 1910 για την Τσαρίνα Αλεξάνδρα.
Εξορία
Ήταν αφοσιωμένη στην οικογένεια Ρομανώφ και την ακολούθησε στην εξορία μετά το ξέσπασμα της Ρωσικής Επανάσταση ς του 1917, πηγαίνοντας μαζί της πρώτα στο Τομπόλσκ και αργότερα στο Γεκατερίνμπουργκ, παρόλο που ανησυχούσε για τη δική της οικογένεια.
Η αδερφή της, Αλεξάνδρα Μπαλάσοβα, με το παρατσούκλι "Ινότκα", ήταν άρρωστη με φυματίωση. «Οι δύο αδελφές ήταν πολύ δεμένες», έγραψε η βαρόνη Sophie von Buxhoeveden, υπενθυμίζοντας πώς τα «σκοτεινά μάτια της Γκεντρίκοβα έλαμπαν» όταν άκουσε νέα για την αδερφή της. "Και από το προσκέφαλο της Ιντότσκα η Ναστένκα έσπευσε πίσω στο Τσάρσκο Σέλο με την είδηση ​​της επανάστασης για να ενταχθεί με τη βασιλική οικογένεια που κινδύνευε. Τώρα σπάνια είχε νέα από την αδερφή της."
Η Buxhoeveden πίστευε ότι η Γκεντρίκοβα γνώριζε τον κίνδυνο που βρισκόταν. «Η Γκεντρίκοβα ήταν συνειδητοποιημένη πως πλησίαζε το θάνατο, ώστε πλέον να μη φοβόταν», έγραψε η Buxhoeveden στα απομνημονεύματά της. "Ήταν πολύ όμορφη και έμοιαζε νεότερη από τα είκοσι οκτώ χρόνια της, αλλά καλωσόριζε τη σκέψη του θανάτου, όντας κουρασμένη από τη ζωή και τόσο αποκολλημένη από τα γήινα πράγματα."
Η Γκεντρίκοβα χωρίστηκε βίαια από τους Μπολσεβίκους από την οικογένεια Ρομανώφ στο Εκατερίνμπουργκ και φυλακίστηκε στο Περμ για μερικούς μήνες.
Θάνατος
αριστερά|μικρογραφία|Από αριστερά προς τα δεξιά: Catherine Schneider, Count Ilya Tatishchev, Pierre Gilliard, Anastasia Hendrikova και Prince Vasily Dolgorukov Στις 4 Σεπτεμβρίου 1918, οι Γκεντρίκοβα και Schneider μεταφέρθηκαν από το κελί τους και οδηγήθηκαν στο γραφείο της φυλακής μαζί με τον Aleksei Volkov, έναν εξήνταχρονο υπάλληλο στο νοικοκυριό του Τσάρου. Συνοδεύτηκαν από οκτώ άλλους κρατούμενους, συμπεριλαμβανομένης της υπηρέτριας από το σπίτι όπου ζούσε ο Μεγάλος Δούκας Μιχαήλ Αλεξάντροβιτς της Ρωσίας. Είχαν συνοδεία είκοσι δύο φρουρών, κανένας από τους οποίους δεν ήταν Ρώσος.
Ο Βόλκοφ, ο οποίος αργότερα δραπέτευσε, υπενθύμισε ότι όταν ρώτησε έναν φύλακα πού τους πήγαιναν, του απάντησε ότι τους οδηγούσαν «στο σπίτι της σύλληψης». Η Γκεντρίκοβα, η οποία βρισκόταν στο μπάνιο, έθεσε σε έναν φρουρό την ίδια ερώτηση όταν βγήκε. Της είπαν ότι μεταφέρονταν «στην κεντρική φυλακή». Η Γκεντρίκοβα τον ρώτησε, "και από εκεί;" Ο φρουρός απάντησε, "Λοιπόν! Στη Μόσχα." Η Γκεντρίκοβα επανέλαβε αυτή τη συνομιλία στους συντρόφους της και έκανε το σταυρό της με τα δάχτυλά της. Ο Βόλκοφ νόμιζε πως η χειρονομία της σήμαινε «δεν θα μας πυροβολήσουν».
Ο ναύτης στην πόρτα του γραφείου της φυλακής συνέχισε να ελέγχει την μπροστινή πόρτα που οδηγούσε στο δρόμο για να βεβαιωθεί ότι κανείς δεν ήταν εκεί. Μετά από λίγο ένας άλλος ναύτης είπε, «Πάμε». Ευθυγράμμισαν τους φυλακισμένους στο δρόμο σε δύο σειρές, τους άνδρες μπροστά και τις γυναίκες πίσω. Οι κρατούμενοι περπάτησαν μέχρι την άκρη της πόλης ,στο δρόμο προς Ουλιανόβσκ. Ο Βόλκοφ ρώτησε έναν άλλο κρατούμενο που ήταν η κεντρική φυλακή και του είπε ότι την είχαν ήδη περάσει. Ο Βόλκοφ συνειδητοποίησε ότι μεταφέρονταν στο δάσος για να τους πυροβολήσουν. Τότε αποχώρησε από την ομάδα και άρχισε να τρέχει. Μια σφαίρα πέρασε ξυστά από το αυτί του. Πίσω του άκουσε πυροβολισμούς καθώς οι άλλοι κρατούμενοι της ομάδας, μεταξύ των οποίων η Γκεντρίκοβα, πυροβολήθηκαν και σκοτώθηκαν.
Τα πτώματα των Γκεντρίκοβα και Schneider ανακτήθηκαν από τον Λευκό στρατό τον Μάιο του 1919 και ενταφιάστηκαν στο νεκροταφείο Yegoshikha. Ωστόσο, οι τάφοι τους καταστράφηκαν όταν οι Μπολσεβίκοι ανέκτησαν τον έλεγχο της πόλης.
Τον Οκτώβριο του 2012, με πρωτοβουλία των ενοριτών διαφόρων εκκλησιών του Περμ στη θέση που βρίσκονταν οι τάφοι ανεγέρθηκε ένας σταυρός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας
Fantastic Four: Rise of the Silver Surfer
Fantastic Four: Rise of the Silver Surfer είναι ταινία επιστημονικής φαντασίας, αμερικανικής παραγωγής του 2007, συνέχεια της ταινίας του 2005, Fantastic Four. Είναι βασισμένη στο ομώνυμο κόμικ. Σκηνοθέτης είναι και σε αυτή την ταινία ο Τιμ Στόρι, ενώ τους πρωταγωνιστές υποδύονται πάλι οι Τζέσικα Άλμπα, Μάικλ Τσίκλις, Κρις Έβανς και Γιόαν Γκρίφιθ. Για πρώτη φορά εμφανίζονται ο Νταγκ Τζόουνς στο ρόλο του Silver Surfer και η Μπο Γκάρετ στο ρόλο της Φράνκι Ρέι, ενώ ο Λώρενς Φίσμπερν δανείζει τη φωνή του στον πρώτο. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις ελληνικές αίθουσες στις 14 Ιουνίου του 2007.
Πλοκή
Ο Ριντ και η Σου ετοιμάζονται να παντρευτούν. Ο Doctor Doom επιστρέφει και ο μυστηριώδης Silver Surfer εμφανίζεται με σκοπό να καταστρέψει τη Γη. Η πρώτη συνάντηση του Human Torch με τον Silver Surfer έχει απρόοπτα αποτελέσματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2007 Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε κόμικς της Marvel Κατηγορία:Fantastic Four (ταινίες) Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας (ταινίες) Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αποκαλυπτικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Dune Entertainment Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Γερμανία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Γροιλανδία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Πενσυλβάνια Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Καλιφόρνια Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες με υπερήρωες Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Άβι Άραντ
Θάνατοι τον Απρίλιο του 2013
Παραπομπές
04
Ανατολή Φθιώτιδας
Η Ανατολή είναι ορεινό χωριό του νομού Φθιώτιδας. Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1.200 μέτρων στις βόρειες πλαγιές των Βαρδουσίων και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς του νομού. Μέχρι το 1927 έφερε την ονομασία Πέρα Χομέριανη (ή Χωμήριανη ή Χομήριανη).
Ονομασία
Σχετικά με την αρχική ονομασία του οικισμού υπάρχουν δύο εκδοχές: κατά την πρώτη προήλθε από τον Οθωμανό τσιφλικά Χουμίρ που είχε στην κυριότητά του την περιοχή ενώ σύμφωνα με άλλη θεωρία, η ονομασία Χωμήριανη προέρχεται από το Χώμερι Ναυπακτίας, κάτοικοι του οποίου εγκαταστάθηκαν στο χωριό.
Ιστορία
Κατά την Τουρκοκρατία η Πέρα Χομέριανη αποτέλεσε οθωμανικό τσιφλίκι ενώ η απογραφή του 1834-1836 βρήκε στο χωριό 28 οικογένειες και 113 κατοίκους. Το 1835 υπήχθη μετά από βασιλικό διάταγμα στον δήμο Καλλιέων, ενώ το 1841 περιήλθε στο δήμο Υπάτης. Το 1912 αποτέλεσε έδρα της ομώνυμης κοινότητας της επαρχίας Φθιώτιδος ενώ το 1946, με τη διάσπαση του νομού Φθιώτιδος και Φωκίδος περιήλθε στο νομό Φθιώτιδας. Κατά τη δεκαετία του 1940, η Ανατολή δοκιμάστηκε σκληρά καθώς καταστράφηκε δύο φορές (πρώτα κατά την Κατοχή και αργότερα στον Εμφύλιο ) με αποτέλεσμα οι κάτοικοι να την εγκαταλείψουν για κάποια χρόνια (χαρακτηριστικά, στην απογραφή του 1951 δεν βρέθηκαν μόνιμοι κάτοικοι στην Ανατολή ). Το 1997 στα πλαίσια της διοικητικής μεταρρύθμισης του σχεδίου Καποδίστρια, η κοινότητα καταργήθηκε και προσαρτήθηκε στο δήμο Σπερχιάδας. Από το 2011 υπάγεται στον καλλικρατικό δήμο Μακρακώμης.
Στην Ανατολή γεννήθηκε ο Έλληνας ορειβάτης και συγγραφέας Κώστας Τσιβελέκας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας Κατηγορία:Δήμος Μακρακώμης
Ανδρέας Μικρούτσικος
Ο Ανδρέας Μικρούτσικος (Πάτρα, 6 Ιουνίου 1952) είναι Έλληνας τραγουδοποιός, συνθέτης και τηλεοπτικός παρουσιαστής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1952 στην Πάτρα και είναι ο μικρότερος αδερφός του Θάνου Μικρούτσικου. Ο πατέρας του ήταν μαθηματικός, ενώ και ο ίδιος είναι πτυχιούχος μαθηματικός. Όταν ήταν νέος υπήρξε μέλος του ΕΚΚΕ.
Έχει νυμφευθεί τρεις φορές, τη Μαρία Δημητριάδη, τη Φωτεινή Γεωργαντά και τη Δήμητρα Ρουμπέση. Επίσης, είχε μακροχρόνια σχέση με την τραγουδίστρια Σοφία Βόσσου ενώ από το 2020 έχει σχέση με την Έλενα Μαστραγγελή. Ο Μικρούτσικος έχει έναν γιο, τον Στέργιο, από τον πρώτο του γάμο με τη Δημητριάδη.
Είναι υποστηρικτής του Παναθηναϊκού.
Καριέρα
Οι κορυφαίες του μουσικές επιτυχίες είναι: Κυκλωπάκι (1985), Χαμένο Νησί (1986), Συχνότητες (1987), Έρωτας Κεραυνοβόλος (1988), Άνοιξη (1991), Δεν Μετανιώνω (1991), Κουτσουράκι (1991), Όσο Γυρίζει η Γη (1993).