cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζον Μπέικον Σώρι Μόριτ
Συνεργασίες
Επίσης, ο Morritt ήταν ένας από τους ιδρυτές και μέλος της πρώτης επιτροπής του Travellers' Club, το 1819. Ο Σερ Γουίλιαμ Φρέιζερ τον ανέφερε ως έναν λαμπρό αφηγητή.
Μακκάνιο κον Πίνο ε Βεντάσκα
Το Μακκάνιο κον Πίνο ε Βεντάσκα (ιταλικά: Maccagno con Pino e Veddasca) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βαρέζε, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βαρέζε
Μαλνάτε
Το Μαλνάτε (ιταλικά: Malnate) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βαρέζε, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Ερρίκος Β΄ του Ζιενμπίτσε
Ο Ερρίκος Β΄, πολων. Henryk II, książę Ziębicki (π. 1396 - 11 Μαρτίου 1420) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Ζιενμπίτσε ήταν δούκας του Ζιένμπιτσε/Μύνστερμπεργκ (από το 1410, συγκυβερνήτης με τον αδελφό του).
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Μπόλκο Γ΄ δούκα του Ζιενμπίτσε/Μύνστερμπεργκ και της Ευφημίας των Πιαστ-Σιλεσίας-Οπόλε, κόρης του Μπολέσλαφ δούκα του Μπύτομ.
Λίγα μας είναι γνωστά για τη ζωή του. Εμφανίζεται στα επίσημα έγγραφα μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του και κύριο κυβερνήτη Ιωάννη Α΄. Απεβίωσε άγαμος και μάλλον τάφηκε στο Κιστερκιανό μοναστήρι του Χενρίκουφ/Χάινριχαου. Έπειτα από το τέλος του, ο Ιωάννης Α΄ κυβέρνησε μόνος του.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Ζακ Φεντέρ
Ο Ζακ Φεντέρ (γαλλικά: Jacques Feyder, 21 Ιουλίου 1885 - 24 Μαΐου 1948) ήταν Βέλγος ηθοποιός, σεναριογράφος και σκηνοθέτης που εργάστηκε κυρίως στη Γαλλία, αλλά και στις ΗΠΑ, τη Βρετανία και τη Γερμανία.
Ήταν σκηνοθέτης ταινιών του βωβού κινηματογράφου κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920 και στη δεκαετία του 1930 συνδέθηκε με το στυλ του ποιητικού ρεαλισμού στον γαλλικό κινηματογράφο. Απέκτησε τη γαλλική ιθαγένεια το 1928.
Βιογραφία
μικρογραφία|Οι [[Ανρί Ρουσέλ και Αλμπέρ Πρεζάν (δεξιά) στο Les Nouveaux Messieurs (1929)]] Ο Ζακ Λεόν Λουί Φρεντερίξ γεννήθηκε στο Ιξέλ του Βελγίου και αρχικά προσανατολίσθηκε στη στρατιωτική καριέρα. Στην ηλικία των είκοσι πέντε, ωστόσο, μετακόμισε στο Παρίσι όπου άρχισε να σκηνοθετεί, πρώτα για το θέατρο και μετά για τον κινηματογράφο, υιοθετώντας το όνομα Ζακ Φεντέρ. Έγινε μέλος της κινηματογραφικής εταιρείας Γκωμόν και από το 1914 εργάστηκε ως βοηθός του σκηνοθέτη Γκαστόν Ραβέλ. Άρχισε να σκηνοθετεί ταινίες από το 1916, αλλά η καριέρα του διακόπηκε από την υπηρεσία στον βελγικό στρατό κατά τη διάρκεια του 1917-1919.
Μετά το τέλος του πολέμου, επέστρεψε στη δημιουργία ταινιών και γρήγορα αναδείχθηκε ως ένας από τους πιο καινοτόμους σκηνοθέτες στον γαλλικό κινηματογράφο. Η Ατλαντίδα (L'Atlantide, 1921) (ταινία βασισμένη στο μυθιστόρημα του Πιερ Μπενουά) και ο Crainquebille (1922) (από το έργο του Ανατόλ Φρανς) ήταν οι πρώτες σημαντικές ταινίες του που προσέλκυσαν την προσοχή του κοινού και των κριτικών. Τις ακολούθησαν τα Visages d'enfants (Πρόσωπα παιδιών, γυρίστηκε το 1923 αλλά κυκλοφόρησε το 1925) που αποδείχθηκε μια από τις πιο προσωπικές ταινίες του. Στη συνέχεια, του προσφέρθηκε θέση ως καλλιτεχνικός διευθυντής μιας νέας κινηματογραφικής εταιρείας στη Βιέννη, με συμβόλαιο για την παραγωγή τριών ταινιών. Σκηνοθέτησε την ταινία Das Bildnis (Η Εικόνα, 1923), αλλά η εταιρεία απέτυχε και επέστρεψε στο Παρίσι. Σκηνοθέτησε τις ταινίες Gribiche (1926) και τις λογοτεχνικές προσαρμογές των Κάρμεν (1926) και Τερέζ Ρακέν (1928). Έγραψεε επίσης σενάρια για ταινίες άλλων σκηνοθετών, όπως στο Poil de carotte (1925) του Ζυλιέν Ντυβιβιέ και το Gardiens de phare (Οι Φαροφύλακες, 1929) του Ζαν Γκρεμιγιόν. Η τελευταία του βουβή ταινία στη Γαλλία ήταν Les Nouveaux Messieurs (Οι Νέοι Κύριοι) μια σατιρική κωμωδία, της οποίας η αρχική κυκλοφορία στη Γαλλία καθυστέρησε για αρκετούς μήνες λόγω αντιρρήσεων για την απεικόνιση του γαλλικού κοινοβουλίου, για «προσβολή της αξιοπρέπειας του κοινοβουλίου και των υπουργών του». Το 1928 πήρε τη γαλλική ιθαγένεια.
Το 1929, ο Φεντέρ αποδέχθηκε πρόσκληση της εταιρείας Metro-Goldwyn-Mayer να εργαστεί στο Χόλυγουντ, όπου το ίδιο έτος σκηνοθέτησε το πρώτο του έργο The Kiss με τη Γκρέτα Γκάρμπο, την τελευταία βουβή ταινία της. Αυτήν την περίοδο έκανε τη μετάβαση σε ταινίες ήχου, αν και είχε ασχοληθεί και προηγουμένως με ηχητικές ταινίες και δήλωσε ότι πίστευε στο μέλλον τους, σε αντίθεση με ορισμένους Γάλλους συγχρόνους του. Το 1930 σκηνοθέτησε την Τζέτα Γκούνταλ στη μόνη της γαλλόφωνη ταινία που έγινε στο Χόλυγουντ, Le Specter vert. Η επακόλουθη δουλειά του στις ΗΠΑ ήταν κυρίως σκηνοθεσία ξενόγλωσσων εκδόσεων αμερικανικών ταινιών, συμπεριλαμβανομένης της γερμανικής εκδοχής της Άννας Κρίστι, ξανά με την Γκάρμπο.
Απογοητευμένος από το Χόλυγουντ, ο Φεντέρ επέστρεψε στη Γαλλία το 1933. Κατά τα επόμενα τρία χρόνια έκανε τρεις από τις πιο επιτυχημένες ταινίες του, όλες σε συνεργασία με τον σεναριογράφο Σαρλ Σπάακ, βοηθό σκηνοθέτη τον Μαρσέλ Καρνέ και πρωταγωνίστρια την Φρανσουάζ Ροζέ. Το Μεγάλο Παιχνίδι (Le Grand Jeu, 1934) και Πανσιόν Μιμόζες (Pension Mimosas, 1935) ήταν σημαντικές δημιουργίες στο ύφος του ποιητικού ρεαλισμού. La Kermesse héroïque (Το Καρναβάλι στη Φλάνδρα, 1935) ήταν ταινία εποχής με την οποία κέρδισε πολλά διεθνή βραβεία.
Ο Φεντέρ συνέχισε να σκηνοθετεί ταινίες στην Αγγλία και τη Γερμανία πριν από το ξέσπασμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1937 σκηνοθέτησε την ιστορική ταινία Ιππότης χωρίς πανοπλία με τη Μάρλεν Ντίτριχ. Μετά τη ναζιστική κατοχή το 1940, η οποία οδήγησε στην απαγόρευση της ταινίας Το Καρναβάλι στη Φλάνδρα, έφυγε από τη Γαλλία για την ασφάλεια της Ελβετίας και σκηνοθέτησε την τελευταία ταινία του, Une femme disparaît (Μια γυναίκα εξαφανίζεται, 1942).
Το 1917, ο Φεντέρ παντρεύτηκε την Γαλλίδα ηθοποιό Φρανσουάζ Ροζέ (1891–1974) με την οποία απέκτησαν τρεις γιους. Η σύζυγός του πρωταγωνίστησε σε πολλές από τις ταινίες του και συνεργάστηκε μαζί του ως σεναριογράφος και βοηθός σκηνοθέτη στο Visages d'enfants. Ο Ζακ Φεντέρ πέθανε το 1948 στην Ελβετία και θάφτηκε στο κοιμητήριο του Σορέλ Μουσέλ, Ερ-ε-Λουάρ, κοντά στο Παρίσι.
Επιλεκτική φιλμογραφία
1921: L'Atlantide
1926: Carmen
1928: Thérèse Raquin
1930: The kiss
1932: Anna Christie
1934: Le Grand Jeu
1935: La Kermesse Heroïque
1937: Knight Without Armour, (Ιππότης χωρίς πανοπλία)
1941: Une Femme Disparait
Παραπομπές
Κατηγορία:Βέλγοι σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Βέλγοι σεναριογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι σεναριογράφοι
Ανωγή Ιθάκης
Η Ανωγή (και Ανωή στην τοπική διάλεκτο) είναι ορεινό χωριό της Ιθάκης στα Επτάνησα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός της ανέρχεται στους 39 κατοίκους.
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Η Ανωγή βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του νησιού, στις πλαγιές του όρους Νήριτου. Κτισμένη σε υψόμετρο 510 μέτρα, αποτελεί τον πιο ορεινό οικισμό της Ιθάκης. Απέχει περίπου 16 χλμ. (οδικά) Β.-ΒΔ. από το Βαθύ. Κατά την περίοδο της Αγγλοκρατίας, στον οικισμό λειτουργούσαν φυλακές, ενώ υπολογίζεται πως κατά τον 19ο αιώνα ο πληθυσμός του υπέρβαινε τους 1000 κατοίκους. Η Ανωγή αναφέρεται επίσημα μετά την ενσωμάτωση των Επτανήσων (1864), το 1866 στο ΦΕΚ 9Α - 28/01/1866 να προσαρτάται στον τότε δήμο δήμο Νηριτίων και το 1912 στο ΦΕΚ 248Α - 18/08/1912 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τη Μονή Καθαρών αποτελούν την τοπική κοινότητα Ανωγής που υπάγεται στον Δήμο Λευκάδας. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 11,870 χμ² (2011).
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Μαρκιρόλο
Το Μαρκιρόλο (ιταλικά: Marchirolo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βαρέζε, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βαρέζε
Θαλάσσια κολύμβηση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου 2019 – 5 χιλιόμετρα ανδρών
Αποτελέσματα
Ο αγώνας άρχισε στις 08:00.
Παραπομπές
005 χιλιόμετρα ανδρών
Αστάνα Αρένα
Η Αστάνα Αρένα είναι ένα ποδοσφαιρικό στάδιο στο Νουρ-Σουλτάν(πρώην Αστάνα),Καζακστάν. H χωρητικότητα της είναι 30.000, με 16.000 θέσεις στο κάτω διάζωμα και 14.000 στο πάνω. Είναι η επίσημη έδρα της Εθνικής Καζακστάν και των ομάδων ΦΚ Αστάνα  και Μπαϊτερέκ. Η κατασκευή της ξεκίνησε το 2006 και ολοκληρώθηκε το 2009 από την τουρκική κατασκευαστική Σεμπόλ Ινσάτ, κοστίζοντας 185 εκατομμύρια δολάρια. Τα επίσημα εγκαίνια του γηπέδου πραγματοποιήθηκαν στις 3 Ιουλίου του 2009. Το στάδιο έθεσε υποψηφιότητα να φιλοξενήσει αγώνες της τελικής φάσης του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 2020.
Μαρνάτε
Το Μαρνάτε (ιταλικά: Marnate) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βαρέζε, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Αστάνα Αρένα
Ιστορία
Η Αστάνα Αρένα κατασκευάστηκε ως μέρος της ανοικοδόμησης της πόλης της Αστάνα, που έγινε πρωτεύουσα του Καζακστάν το 1997.Σκοπός ήταν να προστεθεί στη πόλη ένα μοντέρνο στάδιο,παγκόσμιας εμβέλειας και φήμης. Το εναρκτήριο παιχνίδι πραγματοποιήθηκε στις 3 Ιουλίου του 2009 μετά τα εγκαίνια του γηπέδου και ήταν ένα φιλικό μεταξύ της ΦΚ Αστάνα και της Εθνικής Κ-21 του Καζακστάν με διαιτητή τον Πιερλουίτζι Κολίνα. Παρών ήταν κι ο πρόεδρος του Καζακστάν, Νορσουλτάν Ναζαρμπάγεφ. Για να γίνει το συγκεκριμένο ματς πιο ενδιαφέρον οι 2 ομάδες μπορούσαν να καλέσουν 2 αστέρες του ποδοσφαίρου. Η Κ21 του Καζακστάν επέλεξε τον Κάχα Καλάτζε και  Αντρέι Σεφτσένκο, 2 πρώην παίκτες της Μίλαν και η Αστάνα τους Χακάν Σουκούρ και Χασάν Σας. Τον Ιανουάριο του 2011 η Αστάνα Αρένα φιλοξένησε την τελετή έναρξης των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων. Η αίτηση για να φιλοξενήσει αγώνες του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 2020 δεν είχε επιτυχία.
Μαρνάτε
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βαρέζε
Αστάνα Αρένα
Χαρακτηριστικά
Το στάδιο μοιάζει με ένα τεράστιο αμφιθέατρο και μπορεί κάποιος να το αναγνωρίσει από μεγάλη απόσταση. Είναι εξοπλισμένο για τηλεοπτικά δίκτυα με δορυφορικές κεραίες,ραδιοφωνική μετάδοση και ενίσχυση ήχου με ταυτόχρονη μετάφραση σε αίθουσες συσκέψεων και χώρους για συνεντεύξεις τύπου. Διαθέτει επίσης ελικοδρόμιο και πίνακα αποτελεσμάτων. Η χωρητικότητα των 30.000 μοιράζεται σε 2 επίπεδα:16.000 θέσεις στο κάτω διάζωμα και 14.000 στο πάνω. Διαθέτει κινητό σύστημα οροφής και εξαιρετική ποιότητα χορταριού για να πληρεί τις προϋποθέσεις της ΟΥΕΦΑ και της ΦΙΦΑ. Ο χώρος του σταδίου σχεδιάστηκε για να επιτρέψει την αλλαγή του δαπέδου, φιλοξενώντας ένα ευρύ φάσμα αθλημάτων όπως τένις και μπάσκετ ή την διεξαγωγή συναυλιών και εκδηλώσεων, όπως παρελάσεις αλόγων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητισμός στο Καζακστάν Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου
Μάρτσιο (Ιταλία)
Το Μάρτσιο (ιταλικά: Marzio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βαρέζε, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βαρέζε
Γεώργιος Τζηρίδης
Ο Γεώργιος Τζηρίδης (14 Απριλίου 1889 - 23 Ιουνίου 1975), του Σωτηρίου, ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε βουλευτής και υπουργός.
Σπουδές και ιατρική
Γεννήθηκε στη Στενήμαχο της Ανατολικής Ρωμυλίας το 1889 και φοίτησε αρχικά στα Ζαρίφεια διδασκαλεία της Φιλιππούπολης και μετά στην Αθήνα. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου και άσκησε το λειτούργημά του (ειδικότητα χειρουργού-μαιευτήρα-γυναικολόγου) στη Βουλγαρία, όπου στρατεύτηκε αναγκαστικά. Όταν πληροφορήθηκε την απόφαση του διαδόχου του βουλγαρικού θρόνου, Μπόρις, να καταλάβει τη Θεσσαλονίκη, ο Τζηρίδης ειδοποίησε αμέσως τον συνεργάτη και συνάδελφό του Φίλιππο Νίκογλου και ο ελληνικός στρατός στράφηκε προς τη συμπρωτεύουσα, απελευθερώνοντάς την το 1912. Για την ενέργεια εκείνη, ο Τζηρίδης συνελήφθη από τους Βουλγάρους και εγκλείστηκε σε φυλακή των Σκοπίων. Κατάφερε να δραπετεύσει το 1923 και έφυγε στη Θεσσαλονίκη, όπου εργάστηκε ως γιατρός. Κατά την περίοδο της Κατοχής υπηρέτησε ως επικεφαλής του Ερυθρού Σταυρού. Διατέλεσε πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης. Επίσης ίδρυσε τη Θρακική Εστία και λίγο νωρίτερα την Ένωση Ανατολικής Ρωμυλίας.
Πολιτική σταδιοδρομία
Εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης για πρώτη φορά με το Κόμμα Φιλελευθέρων του Ελευθερίου Βενιζέλου στις εκλογές του 1933, ενώ πολιτεύτηκε για πρώτη φορά το 1928. Μεταπολεμικά εκλέχθηκε στη Βουλή το 1946 με το συνδυασμό της Ηνωμένης Παρατάξεως Εθνικοφρόνων (Κόμμα Εθνικών Φιλελευθέρων) λαμβάνοντας 8.653 ψήφους.
Στις 14 Μαΐου 1946 διορίστηκε υφυπουργός Γενικός Διοικητής Κεντρικής Μακεδονίας στην κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Τσαλδάρη. Παρέμεινε υφυπουργός στην επόμενη κυβέρνηση του Τσαλδάρη, ως τον Ιανουάριο του 1947.
Επανεξελέγη βουλευτής με τον Ελληνικό Συναγερμό το 1952.
Τελευταία χρόνια
Ήταν παντρεμένος με τη Γαλάτεια Τζηρίδου και απέκτησαν μία κόρη, την Άννα, και μία εγγονή, τη Γαλάτεια.
Ο Γεώργιος Τζηρίδης απεβίωσε στη Θεσσαλονίκη το 1975 και κηδεύτηκε στις 24 Ιουνίου από τον ιερό ναό του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κόμμα των Εθνικών Φιλελευθέρων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Γενικοί Διοικητές Κεντρικής Μακεδονίας
Ερρίκος Α΄ του Ζιενμπίτσε
Ο Ερρίκος Α΄, πολων. Henryk I Ziębicki (π. 1350 - μετά τις 8 Αυγούστου 1366) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Ζιενμπίτσε ήταν τιτουλάριος δούκας του Ζιενμπίτσε/Μύνστερμπεργκ (από το 1358). Έγινε ιππότης του Τευτονικού Τάγματος.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Νικολάου του Μικρού, δούκα του Ζιένμπιτσε/Μύνστερμπεργκ και της Αγνής, κόρης του Χέρμαν Κρουσίνα του Λίχτενμπεργκ.
Όταν απεβίωσε ο πατέρας τους το 1358, τον διαδέχθηκε μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Μπόλκο Γ΄. Επειδή αυτοί ήταν 10 και 8 ετών, ανέλαβε επίτροπος η μητέρα τους ως το 1360. Τότε θεωρήθηκε ενήλικος ο Μπόλκο Γ΄ και ανέλαβε τη διακυβέρνηση του δουκάτου και τη επιτροπεία του αδελφού του. Για να αποτραπούν περαιτέρω διαιρέσεις του ήδη μικρού δουκάτου, ο Ερρίκος Α΄ από μικρός προορίστηκε για εκκλησιαστική σταδιοδρομία. Το 1360 έγινε μέλος του Συλλόγου (canon) του Βρόκλαφ/Βρόκλαου από τον πάπα Ιννοκέντιο ΣΤ΄, αν και ήταν γνωστό ότι ήταν ήδη διοικητής του Συλλόγου (prebendary) της εκκλησίας του Τιμίου Σταυρού, επίσης στο Βρόκλαφ.
Σύμφωνα με τα Χρονικά των Πολωνών Δουκών (Kroniki książąt polskich), ο Ερρίκος Α΄ εισήλθε στο Τευτονικό Τάγμα κα, αφού άφησε το Τάγμα, απεβίωσε στην Πρωσία μέσα στο διάστημα 1366-70.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Μασάγκο Πρίμο
Το Μασάγκο Πρίμο (ιταλικά: Masciago Primo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βαρέζε, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βαρέζε
Ερνέστος της Αυστρίας
Ο Ερνέστος ο Σιδηρούς (γερμ.: Ernst der Eiseme, 1377 - 10 Ιουνίου 1424) από τον Οίκο των Αψβούργων, ήταν δούκας της Έσω Αυστρίας, δηλ. Στυρίας, Καρινθίας και Καρνιόλης (1406-24).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Μπρουκ αν ντερ Μουρ και ήταν ο τρίτος γιος του Λεοπόλδου Γ΄ δούκα της Έσω Αυστρίας και της Βιρίντις Βισκόντι, κόρης του Μπερναμπό κυβερνήτη του Μιλάνου. Ο Λεοπόλδος Γ΄ συμφώνησε στο Νόιμπεργκ το 1379 με τον μεγαλύτερο αδελφό του Αλβέρτο Γ΄ να διαιρέσουν τις από κοινού κτήσεις των Αψβούργων: ο Αλβέρτος Γ΄ έλαβε την Κανονική (Πέραν) Αυστρία, ενώ ο Λεοπόλδος Γ΄ έλαβε την Έσω Αυστρία (Στυρία, Καρινθία, Καρνιόλη) το Τυρόλο, την Ιστρία, κά.
Ο Λεοπόλδος Γ΄ σκοτώθηκε στη μάχη του Ζέμπαχ το 1386, προσπαθώντας να επεκτείνει την περιοχή του προς την Ελβετία. Ο Ερνέστος ήταν εννέα ετών και μαζί με τα τρία αδέλφια του κηδεμονεύτηκε από τον θείο του Αλβέρτο Γ΄ ως το 1395 που αυτός απεβίωσε. Το 1401 συνόδευσε τον Ρούπερτ Βίττελσμπαχ της Γερμανίας στην εκστρατεία του στην Ιταλία. Το 1406 απεβίωσε ο πρωτότοκος αδελφός Γουλιέλμος και οι υπόλοιποι τρεις αδελφοί συμφώνησαν να μοιράσουν τις κτήσεις: ο Ερνέστος την Έσω Αυστρία (Στυρία, κλπ) και ο μικρός Φρειδερίκος Δ΄ την Πέραν Αυστρία και το Τυρόλο. Ο Λεοπόλδος Δ΄ ήταν άτεκνος και ανέλαβε την Πέραν Αυστρία όσο ζει. Οι δύο μεγάλοι αδελφοί ανέλαβαν την κηδεμονία του επταετούς Αλβέρτου Ε΄, γιου του εξαδέλφου τους Αλβέρτου Δ΄, όταν αυτός απεβίωσε το 1404.
Ωστόσο το επόμενο έτος ο Λεοπόλδος Δ΄ και ο Ερνέστος διαφώνησαν· ο εμφύλιος πόλεμος κράτησε δύο έτη. Το 1411 απεβίωσε ο Λεοπόλδος Δ΄. Το 1414 έγινε η τελετή της ανάληψης του δουκάτου της Καρινθίας (ρωμαϊκής Καραντανίας) στον πριγκιπικό λίθο σύμφωνα με το παλαιό τυπικό. Από τότε έκανε χρήση του τίτλου του αρχιδούκα, κάτι που είχε επινοήσει ο θείος του Ροδόλφος Δ΄.
Έγινε μέλος του Τάγματος του Δράκοντος και του ιπποτικού Τάγματος του Παναγίου Τάφου της Ιερουσαλήμ το 1414. Όταν στη Σύνοδο της Κωνσταντίας το 1417 ο Φρειδερίκος Δ΄ υποστήριξε τον αντίπαπα Ιωάννη ΚΓ΄, ο Σιγισμούνδος έθεσε τον Φρειδερίκο Δ΄ υπό βασιλική απαγόρευση. Τότε ο Ερνέστος πήγε να καταλάβει τις περιοχές του αδελφού του, αλλά τελικά ήλθε σε συνεννόηση μαζί του και υπεραμύνθηκε το Τυρόλο έναντι του Σιγιμούνδου.
Ήταν ικανός (σιδηρούς) κυβερνήτης στην Έσω Αυστρία. Απεβίωσε το 1424 στο Μπρουκ αν ντερ Μουρ και τάφηκε στην Κιστερκιανή μονή του Ράιν, κοντά στο Γκράτς. Ο δευτερότοκος γιος του απεβίωσε 45 ετών, έτσι ο πρωτότοκος έμεινε κύριος όλων των Αψβουργικών κτήσεων και έγινε βασιλιάς της Γερμανίας.
Οικογένεια
Το 1392 νυμφεύτηκε την Μαργαρίτα, κόρη του Μπόγκισλαβ Ε΄ δούκα της Πομερανίας, αλλά η Μαργαρίτα απεβίωσε το 1407/10.
Το 1412 ο Ερνέστος έκανε δεύτερο γάμο και νυμφεύτηκε την Κυμπούργκις των Πιάστ, κόρης του Σιεμόβιτ Δ΄ δούκα της Μαζοβίας (ΒΑ Πολωνίας). Η Κυμπούργκις είχε την ίδια ζωτικότητα με τον Ερνέστο και είχαν τέκνα:
Είχαν και άλλα πέντε τέκνα, που απεβίωσαν νωρίς.
Πρόγονοι
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων Κατηγορία:Δούκες της Αυστρίας Κατηγορία:Δούκες της Καρινθίας
Λε Περαί-αν-Ιβλίν
Το Λε Περαί-αν-Ιβλίν (γαλλικά: Le Perray-en-Yvelines) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Αδάμ Ζοιρνικάβιος
Ο Αδάμ Ζοιρνικάβιος (γερμ. Adam Zörnicav) ήταν γερμανός λόγιος του 17ου αιώνα, που ασπάσθηκε την ορθόδοξη πίστη.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Καίνιξμπεργκ της Πρωσίας το 1652 και ήταν Λουθηρανός στην θρησκεία. Γονείς του ήταν ο Κρίστιαν Ζοιρνικάβιος, χρυσοχόος την τέχνη, και η Μαρία. Σπούδασε επί τέσσερα έτη φιλοσοφία και θεολογία στο Καίνιξμπεργκ, και, λόγο μιας έριδας μεταξύ δύο καθηγητών, ψυχράνθηκε προς τον Προτεσταντισμό. Το δε σύγγραμμα του Μητροφάνη Κριτόπουλου «Ομολογία της Ανατολικής Εκκλησίας» τον έπεισε να στραφεί προς τον ορθόδοξο χριστιανισμό. Εγκατέλειψε τις σπουδές του και πήγε στην Ιένα, όπου στράφηκε προς την νομική επιστήμη το 1673. Εκεί ασχολήθηκε επιμελώς με την έρευνα των αμφισβητήσεων της Ελληνικής και Λατινικής εκκλησίας. Εργάστηκε τρία χρόνια στην Ιένα και περιόδευσε στην Αγγλία, Γαλλία και Ιταλία για να ερευνήσει τα χειρόγραφα στις πλούσιες βιβλιοθήκες που υπήρχαν εκεί. Ασπάσθηκε την ορθόδοξη πίστη και έγινε μοναχός στην Μονή του Βατουρίνου.
Μερκάλλο
Το Μερκάλλο (ιταλικά: Mercallo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βαρέζε, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βαρέζε
Πολιτείες της Ινδίας
Οι πολιτείες είναι η κύρια μορφή διοικητικής διαίρεσης στη Δημοκρατία της Ινδίας. Η Ινδία διαιρείται σε 28 πολιτείες.
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Εδάφη Κατηγορία:Διοικητικές διαιρέσεις της Ινδίας Κατηγορία:Ομόσπονδες Πολιτείες Ινδίας
Κοινοβουλευτική Βιβλιοθήκη της Γεωργίας
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|254x254εσ|Πρόσοψη της Εθνικής Κοινοβουλευτικής Βιβλιοθήκης της Γεωργίας. Η ιστορία της Εθνικής Κοινοβουλευτικής Βιβλιοθήκης της Γεωργίας ξεκινά το 1846, όταν ιδρύθηκε η «Δημόσια Βιβλιοθήκη της Τιφλίδας» στη θέση του γραφείου του Γενικού Κυβερνήτη της Τιφλίδας. Το 1848, η συλλογή των ιδιωτικών βιβλιοθηκών που δημιουργήθηκε από τον Ντιμίτρι Κιπιάνι, Γεωργιανό στατιστικολόγο και συγγραφέα, μεταφέρθηκε στη νέα δημόσια βιβλιοθήκη.
Το 1859, τα αποθέματα της δημόσιας βιβλιοθήκης αποτελούνταν από 13.260 τόμους σε 19 γλώσσες. Καθώς οι συλλογές αυξάνονταν, το κτίριο δεν μπορούσε να καλύψει τις ανάγκες και το 1851 κατασκευάστηκε το νέο κτίριο. Το 1852, η βιβλιοθήκη απέκτησε το δικαίωμα να λάβει δύο δωρεάν αντίτυπα όλων των εκδόσεων που τυπώθηκαν στον Καύκασο. Το 1868, η Δημόσια Βιβλιοθήκη της Τιφλίδας και το Μουσείο του Καυκάσου ενώθηκαν και το 1913 η Δημόσια Βιβλιοθήκη της Τιφλίδας μετατράπηκε σε Επιστημονική Βιβλιοθήκη του Μουσείου Καυκάσου και συγχωνεύτηκαν πλήρως.
Το 1914 η βιβλιοθήκη έκλεισε λόγω της ανέγερσης ενός νέου κτιρίου για το Μουσείο του Καυκάσου. Τα αποθέματα της βιβλιοθήκης εγκιβωτίστηκαν και διατηρήθηκαν στο υπόγειο για δέκα χρόνια. Το κτίριο της Κοινοβουλευτικής Βιβλιοθήκης της Γεωργίας κατασκευάστηκε ως Τράπεζα των Ευγενών το 1913-16 από τον αρχιτέκτονα Ανατολή Κάλγκιν και τον καλλιτέχνη Χένρικ Χρινιέφσκι.
Η βιβλιοθήκη μετονομάστηκε σε Γενική Κρατική Βιβλιοθήκη της Γεωργίας το 1923. Λειτουργούσε ως Κρατική Βιβλιοθήκη της Δημοκρατίας από το 1955 και από το 1990 ως Εθνική Βιβλιοθήκη της Γεωργίας. Από τις 25 Δεκεμβρίου 1996 η βιβλιοθήκη πήρε τη σημερινή ονομασία της.
Το 2015, ένα βίντεο που έδειχνε έναν φύλακα ονόματι Omar Tsereteli να παίζει στο πιάνο «Giorni dispari» του Ludovico Einaudi στο κτίριο προσέλκυσε τη διεθνή προσοχή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στη Γεωργία Κατηγορία:Εθνικές βιβλιοθήκες
Πλαιζίρ (Ιβλίν)
Το Πλαιζίρ (γαλλικά: Plaisir) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πλαιζιρουά (γαλλικά: Plaisirois).
Μεζεντσάνα
Η Μεζεντσάνα (ιταλικά: Mesenzana) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βαρέζε, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βαρέζε
Ανδρέας του Μπριέν
Ο Ανδρέας γαλλ. André (π. 1135 - 4 Οκτωβρίου 1189) από τον Οίκο του Μπριέν ήταν κύριος του Ραμρύ και συμμετείχε στην Γ΄ Σταυροφορία.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Γκωτιέ/Βάλτερ Β΄ κόμη του Μπριέν & κυρίου του Ραμρύ από τη δεύτερη σύζυγό του, την Ουμπελίνα χήρα του Ανσερίκ ντε Σασεναί ή την Αδελαΐδα, κόρη του Ιωάννη ντε Σουασόν. Έφθασε στους Αγ. Τόπους τον Αύγουστο του 1189 και συμμετείχε στην πολιορκία της Άκρας, διοικώντας το Γαλλικό τμήμα μαζί με τον Ιάκωβο κύριο του Αβέν, τον Ερρίκο Α΄ του Μπαρ και τον Φίλιππο επίσκοπο του Μπωβαί.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1167 την Αδελαΐδα των Τραινέλ, κόρη του Ανσώ του Βενιζύ και είχε τέκνα:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μπριέν
Ντέιβιντ Μπέρκοβιτς
Ο Ντέιβιντ Ρίτσαρντ Μπέρκοβιτς (David Richard Berkowitz, γέννηση 1 Ιουνίου 1953 - ) είναι Αμερικανός κατ' εξακολούθηση δολοφόνος (serial killer) υπεύθυνος για τον θάνατο 6 ατόμων και τον τραυματισμό 8, οι οποίοι έλαβαν χώρα μεταξύ 29 Ιουλίου του 1976 και 31 Ιουλίου του 1977 στην περιοχή της Νέας Υόρκης των Η.Π.Α..
Ο Μπέρκοβιτς συνελήφθη απ' τις αρχές, στις 10 Αυγούστου του 1977, ομολόγησε τα εγκλήματά του, δικάστηκε και καταδικάστηκε σε 6 φορές ισόβια κάθειρξη ή 300 χρόνια φυλάκισης στις κρατικές φυλακές της Νέας Υόρκης "Attica" όπου και βρίσκεται ακόμα.
Ο Μπέρκοβιτς έγινε γνωστός και με τα ονόματα, "Son of Sam" («Ο γιος του Σαμ») και   ".44 Caliber Killer" («Ο δολοφόνος με το 44αρι»).
Ο Μπέρκοβιτς ήταν ένα μοναχικό και απομονωμένο υιοθετημένο παιδί και από την εφηβεία εκδήλωσε την δυσπροσαρμοστική του φύση με την πραγματοποίηση μικρής έκτασης εμπρησμών. Στα 18 του, κατατάσσεται στο στρατό όπου μαθαίνει τέλεια τον χειρισμό των όπλων. Επίσης, στρέφεται και στη θρησκεία, στην εκκλησία των Βαπτιστών και μετατρέπεται σε φανατικό Χριστιανό. Και ενώ η πυρομανία του εντείνεται, ο πατριός του μετακομίζει στη Φλόριντα, και ο Μπέρκοβιτς μένει μόνος του στην Νέα Υόρκη. Αρχίζει τότε την αναζήτηση της μητέρας του την οποία ανακαλύπτει εν τέλει το 1975. Η μανιοκατάθλιψη έχει κάνει την εμφάνιση στη ζωή του, περιφέρεται με το αυτοκίνητό του άσκοπα στους δρόμους της Νέας Υόρκης, και ένα βράδυ πυροβολεί και σκοτώνει τον σκύλο του γείτονά του. Μετά το περιστατικό αυτό, αρχίζει να ακούει φωνές -από το πνεύμα του σκύλου που στοίχειωσε- που τον διατάζουν να σκοτώσει. Τον Δεκέμβριο του 1975 κάνει την πρώτη απόπειρα να σκοτώσει, τραυματίζοντας με μαχαίρι μια νεαρή κοπέλα. Η κυρίως δράση του όμως διαρκεί έναν χρόνο, από το καλοκαίρι του 1976 ως το καλοκαίρι του 1977 περίπου, όταν ο Μπέρκοβιτς σκοτώνει νεαρά ζευγάρια που ερωτοτροπούν σε απόμερα σημεία της πόλης. Από την Άνοιξη του 1977 άρχισε να στέλνει επιστολές στα Μ.Μ.Ε., οι οποίες δημοσιευόμενες προκάλεσαν πρωτοφανή αναβρασμό και φοβία στους κατοίκους της Νέας Υόρκης, αλλά οδήγησαν και τις αρχές στην σύλληψή του.
Πηγές - Παραπομπές
Μ
Πουανί-λα-Φορέ
Το Πουανί-λα-Φορέ (γαλλικά: Poigny-la-Forêt) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πυνιεέν (γαλλικά: Pugnéens).
Μοντεγκρίνο Βαλτραβάλια
Το Μοντεγκρίνο Βαλτραβάλια (ιταλικά: Montegrino Valtravaglia) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βαρέζε, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βαρέζε
Μονβάλλε
Το Μονβάλλε (ιταλικά: Monvalle) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βαρέζε, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βαρέζε
Παππαγιαννάδες Λασιθίου
Οι Παππαγιαννάδες ή Παπαγιαννάδες είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Σητείας, της περιφερειακής ενότητος Λασιθίου, στην ανατολική Κρήτη. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχουν 55 κατοίκους. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 480 μέτρων, 19,7 χιλιόμετρα νότια της Σητείας.
Ιστορία
Στο ύψωμα Άη Λιας, σε υψόμετρο 440, βρισκόταν ιερό κορυφής. Στη θέση Μοναστηράκι σώζονται λείψανα μινωικού οικισμού. Το χωριό δεν αναφέρεται στις ενετικές απογραφές. Η παλαιότερη μνεία του είναι στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834, όπου αναφέρεται ως Papa-Jannadho με 8 χριστιανικές οικογένειες. Ο Χουρμούζης Βυζάντιος το 1842 το αναφέρει ως Παπαγιαννάδο. Το 1881 αναφέρεται ως Παπαγιαννάδω με 77 κατοίκους, όλοι χριστιανοί, και ανήκε στο δήμο Χαντρά. Στην απογραφή του 1900 αναφέρεται ως Παπαγιαννάδων, το 1920 ως Παπαγιαννάδοι, το 1928 ως Παπαγιαννάδα και από το 1940 ως Παπ(π)γιαννάδες. Το όνομα του χωριού ετυμολογείται από το επώνυμο των οικιστών του, του Παπαγιαννάδες.
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Σημεία ενδιαφέροντος
Στο χωριό βρίσκεται η εκκλησία της Παναγίας της Ελεούσας, με διατηρημένες αγιογραφήμενες. Στην κτητορική επιγραφή αναφέρεται το έτος 6872, το οποίο αντιστοιχεί στο έτος 1363-1364. Σύμφωνα με τον Gerola μέρος της επιγραφής λέει «του Παριλίου και Σοφρονίας μοναχής της σηνοδίας αυτών...επί της βασιλείας Ιωάννου του Παλαιολόγου και Ανδρόνικου του ειού αυτού Έτος ςΩΟΒ». Το χωριό φημίζεται για το λάδι του και στο κέντρο του οικισμού βρίσκεται η φάμπρικα (το παλαιό ελαιοτριβείο).
Διοικητικά
μικρογραφία|321x321px|αριστερά|Η κοινότητα σε σχέση με τον δήμο. Δείτε: Κοινότητα Παππαγιαννάδων
Πουασί
Το Πουασί (γαλλικά: Poissy) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Pisciaçais (γαλλικά: Πισκιασαί).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Κιπά
250px|μικρογραφία|Εβραίοι φορούν κιπά Κιπά (Εβραϊκά:כִּיפָּה) ονομάζεται το σκουφάκι χωρίς γείσο, συνήθως κατασκευασμένο από ύφασμα, το οποίο φορούν παραδοσιακά οι Ιουδαίοι κατά την εκπλήρωση των θρησκευτικών τους καθηκόντων, όπως η προσευχή. Είναι ιδιαιτέρως διαδεδομένη αυτή η πρακτική στις Ορθόδοξες κοινότητες. Ο εβραϊκός νόμος υπαγορεύει ότι ο άνδρας πρέπει να καλύπτει το κεφάλι του κατά τη διάρκεια της προσευχής. Οι Χαλαχικοί πραγματεύονται εάν πρέπει να αμφίενται κιπά καθ όλη τη διάρκεια της ημέρας.
Σε μη ορθόδοξες κοινότητες, μερικές γυναίκες φορούν επίσης κιπά. Το κίνημα της Μεταρρύθμισης ήταν ιστορικά αντίθετο σε αυτό, αλλά τα τελευταία χρόνια έχει γίνει πιο συνηθισμένο και αποδεκτό για μεταρρυθμιστές άνδρες και γυναίκες να καλύπτουν τα κεφάλια τους κατά την προσευχή και τη μελέτη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εβραϊκός κύκλος ζωήςΚατηγορία:Ιουδαϊσμός
Κεϊτά Μπέιτς-Ντιόπ
Ο Κεϊτά Μπέιτς-Ντιόπ (γεννήθηκε στις 23 Ιανουαρίου 1996) είναι Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής για τους Σαν Αντόνιο Σπερς του ΝΒΑ. Έπαιξε στο κολεγιακό μπάσκετ με τους Οχάιο Στέιτ Μπακάις.
Πρώιμη ζωή και σταδιοδρομία στο λύκειο
Ο Κεϊτά Μπέιτς-Ντιόπ γεννήθηκε στις 23 Ιανουαρίου 1996 στο Σακραμέντο της Καλιφόρνια από τον Ρίτσαρντ και την Γουίλμα Μπέιτς Bates. Οι γονείς του πρόσθεσαν το Ντιόπ στο επώνυμό του. Ο πατέρας του Ρίτσαρντ σπούδασε υπό τον Σεΐχ Άντα Ντιόπ, επιστήμονα και ανθρωπολόγο. Ως σμολ φόργουορντ έπαιξε για το Λύκειο Γιουνιβέρσιτι στο Νόρμαλ του Ιλινόις. Είχε κατά μέσο όρο 18,4 πόντους, 6,7 ριμπάουντ και 2,3 τάπες ως νεώτερος. Θεωρήθηκε ως ένας από τους 5 καλύτερους υποψήφιους για το Ιλινόις Μίστερ Μπάσκετμπολ από την Chicago Tribune. Ο Μπέιτς-Ντιόπ κατετάγη 24ος σε εθνικό επίπεδο στην τάξη του από το Rivals.com.
Κολεγιακή πορεία
Ο Μπέιτς-Ντιόπ ήταν παίχτης ερχόμενος από τπν πάγκο ως πρωτοετής στο OSU την περίοδο 2014–15. Ως δευτεροετής, επέκτεινε την συμβολή του στην ομάδα και είχε μέσο όρο 11,8 πόντους και 6,4 ριμπάουντ ανά παιχνίδι. Αλλά ως νεώτερος, υπέστη ένα κάταγμα λόγω πίεσης στο αριστερό του πόδι, παροπλισμένος από τα πρώτα εννέα παιχνίδια, ενώ οι Μπακάις σημείωσαν ασθμαίνοντας στην επίδοση 17-15 χωρίς αυτόν. Σε αυτά τα εννέα παιχνίδια, ο Μπέιτς-Ντιόπ είχε μέσο όρο 9,7 πόντους και 5,2 ριμπάουντ ανά παιχνίδι. Του χορηγήθηκε ιατρική κόκκινη εμφάνιση και ξεκίνησε την εκστρατεία του για την νεανική κόκκινη εμφάνιση μία από τις κορυφαίες επιλογές για τον νέο προπονητή Κρις Χόλτμαν.
Ο Μπέιτς-Ντιόπ κέρδισε την πρώτη του διάκριση ως παίχτη της εβδομάδας στο Μπιγκ Τεν στις 11 Δεκεμβρίου 2017, αφού σημείωσε 27 πόντους, υψηλό σταδιοδρομίας, σε μία νίκη με 97–62 επί του Ουίλιαμ εντ Μέρι. Στις 9 Ιανουαρίου 2018, ο Μπέιτς-Ντιόπ αναγνωρίστηκε ως ο Όσκαρ Ρόμπερτσον Εθνικός Παίκτης της Εβδομάδας από την Ένωση Συγγραφέων Καλαθοσφαίρισης των Ηνωμένων Πολιτειών μετά από δυνατές εμφανίσεις απέναντι στους Αϊόβα Χοκάις και στο Μίσιγκαν Στέιτ. Ο Μπέιτς-Ντιόπ ισοφάρισε το προσωπικό υψηλό των 27 πόντων και άρπαξε 13 ριμπάουντ σε μία νίκη επί της Αϊόβα. Αντιμέτωπος με το κορυφαίο Μίσιγκαν Στέιτ, σημείωσε 32 πόντους, υψηλό σταδιοδρομίας, σε μία νίκη με 80–64. Έλαβε επίσης τη δεύτερη αναγνώρισή του ως παίχτη της εβδομάδας στο Μπιγκ Τεν. Ο Μπέιτς-Ντιόπ έλαβε το δεύτερο συνεχόμενο βραβείο του παίχτη της εβδομάδας στις 15 Ιανουαρίου, με 26 πόντους, οχτώ ριμπάουντ στην νίκη με 91–69 επί του Μέριλαντ και με 20 πόντους και εννιά ριμπάουντ σε μία νίκη έναντι των Ράτγκερς.
Στις 26 Φεβρουαρίου 2018, ο Μπέιτς-Ντιόπ αναδείχθηκε ως ο Παίκτης της Χρονιάς του Μπιγκ Τεν. Είχε κατά μέσο όρο 19,8 πόντους και 8,7 ριμπάουντ ανά αγώνα. Μετά την ήττα της Οχάιο Στέιτ στο τουρνουά NCAA του 2018, ο Μπέιτς-Ντιόπ ανακοίνωσε την πρόθεσή του να παραιτηθεί από την τελευταία του χρονιάς της κολεγιακής συμμετοχής και δήλωσε για το ντραφτ του NBA του 2018.
Ντένβερ Νάγκετς (2020)
Στις 5 Φεβρουαρίου 2020, οι Τιμπεργούλβς αντάλλαξαν τον Μπέιτς-Ντιόπ στους Ντένβερ Νάγκετς σε μία ανταλλαγή τεσσάρων ομάδων. Τού ανατέθηκε να αγωνιστεί στους Ουίντι Σίτι Μπουλς την 1η Μαρτίου Ο Μπέιτς-Ντιόπ παραιτήθηκε από τους Νάγκετς στις 22 Νοεμβρίου 2020
Σαν Αντόνιο Σπερς (2020–σήμερα)
Στις 29 Νοεμβρίου 2020, οι Σαν Αντόνιο Σπερς ανακοίνωσαν ότι υπέγραψαν συμβόλαιο διπλής κατεύθυνσης με τον Μπέιτς-Ντιόπ. Στις 7 Σεπτεμβρίου 2021, οι Σαν Αντόνιο Σπερς ανακοίνωσαν ότι υπέγραψαν εκ νέου με τον Μπέιτς-Ντιόπ. Στις 23 Δεκεμβρίου 2021, ο Μπέιτς-Ντιόπ σημείωσε ένα προσωπικό υψηλό του με 30 πόντους μεε έντεκα στα έντεκα σουτ, επτά ριμπάουντ και ένα κλέψιμο στη νίκη με 138-110 επί των Λος Άντζελες Λέικερς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σαν Αντόνιο Σπερς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μινεσότα Τίμπεργουλβς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ντένβερ Νάγκετς Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Βερνάρδος ο Ευκίνητος
Ο Βερνάρδος ο Ευκίνητος/Λιγερός, πολων. Bernard Zwinny Lwówecki (π. 1253/57 - 25 Απριλίου 1286) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Λβόβεκ/Λέβενμπεργκ (από το 1278, με συγκυβερνήτη τον αδελφό του ως το 1281) και του Γιάβορ/Γιάουερ (1278-81 με συγκυβερνήτη τον αδελφό του).
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Μπόλεσλαφ Β΄ του Φαλακρού, δούκα του Βρόκλαφ & Λεγκνίτσα και της Χέντβιχ των Ασκάνια, κόρης του Ερρίκου Α΄ κόμη του Άνχαλτ.
Το 1265 εστάλη από τον πατέρα του με την εισφορά της δεκάτης (1/10) στον επίσκοπο Θωμά, άρα θα πρέπει να ήταν ενήλικος, που την εποχή εκείνη ήταν τα 12 έτη. Ώστε θα πρέπει να γεννήθηκε το 1253. Υποστήριξε την πολιτική του πατέρα του και των μεγαλύτερων αδελφών του Ερρίκου Ε΄ και Μπόλκο Α΄. Συμμετείχε στη νικηφόρο μάχη του Στόλετς. Έπειτα από το τέλος του Μπολέσλαφ Β΄ το 1278 ο Ερρίκος Ε΄ έδωσε στους μικρότερους αδελφούς του τα δουκάτα του Λβόβεκ και Γιάβορ να κυβερνούν οι δύο τους μαζί σε αυτά. Τρία έτη μετά όμως, το 1281, ο Βερνάρδος και ο Μπόλκο Α΄ μοίρασαν τα δύο δουκάτα: ο Βερνάρδος έλαβε το Λβόβεκ.
Λίγα γνωρίζουμε για την περίοδο αυτή της ζωής του. Σύμφωνα με τα χρονικά, προώθησε και προστάτευσε τους ιππότες, μία κοινή πρακτική μεταξύ των πριγκίπων του μεσαίωνα. Αυτό μάλλον δικαιολογεί και το κολακευτικό παρωνύμιο του Ευκίνητου. Το Λβόβεκ έχει ιδιαίτερη ευγνωμοσύνη σε αυτόν, καθώς ο Βερνάρδος υποστήριξε το μοναστήρι των Ιωαννιτών ιπποτών στη Σιλεσία, όπου ήταν ένας γενναίος ευεργέτης, δίνοντάς τους μεταξύ άλλων το 1281 την κώμη Τσιεπλίτσε.
Απεβίωσε άγαμος περίπου 31 ετών και τάφηκε στη Δομινικανή εκκλησία της Λεγκνίτσα. Τις γαίες του κληρονόμησε ο Μπόλκο Α΄.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Μορατσόνε
Το Μορατσόνε (ιταλικά: Morazzone) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βαρέζε, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βαρέζε
Ιαπωνικές εισβολές στην Κορέα (1592–98)
Οι Ιαπωνικές εισβολές στην Κορέα αποτελούνται από δύο ξεχωριστές επιχειρήσεις, οι οποίες όμως συνδέονται. Η πρώτη εισβολή άρχισε το 1592, το 1596 υπήρξε μία βραχύβια εκεχειρία, ενώ το 1597 ξεκίνησε η δεύτερη εισβολή. Το 1598 τελείωσαν οι εχθροπραξίες, το δε αποτέλεσμα ήταν η απόσυρση των ιαπωνικών δυνάμεων από την Κορεατική Χερσόνησο, μετά από το αδιέξοδο στο οποίο βρέθηκαν στις παράκτιες επαρχίες.
Οι εισβολές έγιναν υπό τις διαταγές του Τογιοτόμι Χιντεγιόσι, με σκοπό την κατάκτηση τόσο της Κορέας, όσο και της Κίνας, οι οποίες κατά την περίοδο εκείνη κυβερνώντο από τις δυναστείες των Τζοσόν (Joseon) και των Μινγκ αντιστοίχως. Αρχικώς, οι Ιάπωνες επέφεραν μεγάλα πλήγματα στην Κορεατική Χερσόνησο, αλλά οι ενισχύσεις των Μινγκ,  καθώς και οι ήττες των Ιαπώνων στα δυτικά και στα νότια της χερσονήσου από το ναυτικό των Κορεατών,     οδήγησαν στην υποχώρηση από την Πιονγκγιάνγκ, καθώς και άλλες βόρειες περιοχές προς το νότο, όπου οι Ιάπωνες συνέχιζαν να ελέγχουν την πόλη Χανσόνγκ (σημερινή Σεούλ). Ωστόσο, οι ελλείψεις αποθεμάτων επηρέασαν όλους τους εμπλεκομένους και μετά το αδιέξοδο στο οποίο βρέθηκαν, έγινε μία προσπάθεια ειρήνευσης, μεταξύ Ιαπώνων και Μινγκ, η οποία όμως δεν καρποφόρησε.
Το 1597 έγινε η δεύτερη εισβολή των Ιαπώνων στην Κορέα, η οποία κι αυτή παρουσιάζει κοινά στοιχεία με την πρώτη. Οι Ιάπωνες ξεκίνησαν με επιτυχία την επιχείρησή τους, κατακτώντας αρχικά πολλές περιοχές της χερσονήσου, μέχρι να συναντήσουν κώλυμα στις νότιες παράκτιες περιοχές και να οπισθοχωρήσουν. Παρόλα αυτά, οι δυνάμεις των Μινγκ και των Κορεατών ήταν αδύνατο να απωθήσουν τις ιαπωνικές δυνάμεις από τις περιοχές που οι τελευταίες ήλεγχαν κι έτσι υπήρξε ξανά αδιέξοδο, το οποίο κράτησε καθηλωμένα τα στρατεύματα περίπου για 10 μήνες.
Ο θάνατος του Τογιοτόμι Χιντεγιόσι, το 1598, ήταν καθοριστικός για την έκβαση των εχθροπραξιών. Μετά το θάνατό του, η χερσαία πρόοδος των Ιαπώνων υπήρξε μηδαμινή, ενώ άρχισαν να αυξάνονται οι απώλειες από τους Κορεάτες. Έτσι, υπό τη νέα κυβέρνηση των Πέντε Ταϊρό (Συμβούλιο των Πέντε Πρεσβύτερων, ασκούσε χρέη αντιβασιλείας για τον ανήλικο γιο του Τογιοτόμι Χιντεγιόσι), τα στρατεύματα της Ιαπωνίας αποχώρησαν και επέστρεψαν πίσω. Αργότερα, έγιναν διαπραγματεύσεις ειρήνευσης, οι οποίες κράτησαν για αρκετά χρόνια, με τελική έκβαση την εξομάλυνση των σχέσεων των αντιπάλων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιαπωνο-Κορεατικές σχέσεις Κατηγορία:Αντι-Ιαπωνικό αίσθημα στην Κορέα Κατηγορία:Δυναστεία των Τζοσόν
Ποντεβράρ
Το Ποντεβράρ (γαλλικά: Ponthévrard) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Εβριπονταίν (γαλλικά: Évryponthains).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Η υπέροχη φίλη μου (βιβλίο)
Η υπέροχη φίλη μου είναι ιταλικό μυθιστόρημα της Έλενα Φερράντε, το οποίο δημοσιεύθηκε το 2011. Είναι ο πρώτος τόμος ενός κύκλου, από τον οποίο βγήκαν ακόμα τρία βιβλία: Με νέο όνομα (2012), Αυτοί που φεύγουν και αυτοί που μένουν (2013), η Ιστορία της χαμένης κόρης (2014).
Ο πρώτος τόμος, ο οποίος χωρίζεται σε δύο μέρη, την "Παιδική ηλικία" και την  "Εφηβεία", είναι αφιερωμένος στην ιστορία δύο κοριτσιών, της Έλενα (χαϊδευτικό Λενού) και της Ραφαέλα (Λίλα), μιας γειτονιάς της Νάπολης. Και οι δυο τους πολύ έξυπνες, ανυπότακτες στους  αυστηρούς κανόνες συμπεριφοράς της συνοικίας όπου ζουν, στα χρόνια της παιδικής τους ηλικίας συνδέονται με μια στενή φιλία. Με το τέλος του δημοτικού σχολείου, ωστόσο, οι ζωές τους χωρίζουν, επειδή, για οικονομικούς λόγους, ο πατέρας της Λίλα,  τσαγκάρης στο επάγγελμα, δεν μπορεί να την αφήσει να συνεχίσει τις σπουδές της. Από την άλλη, ο πατέρας της Λενού, δημοτικός κλητήρας, καταφέρνει να επιτρέψει στην κόρη του να συνεχίσει στο γυμνάσιο και, στη συνέχεια, στο λύκειο. Οι δρόμοι των δύο κοριτσιών, ωστόσο, συνεχίζουν να μπλέκονται, ακόμα περισσότερο όταν εμφανίζονται οι επιπλοκές της πρώτης αγάπης. Η τελευταία σελίδα αφηγείται το γάμο της Λίλα.
Το βιβλίο ανοίγει με τις λίγες σελίδες του Προλόγου (Σβήσε τα ίχνη), όπου με ισχυρή προοικονομία στην αφήγηση παρουσιάζεται ένας ενήλικας, ο γιος της Λίλα, ο οποίος ζητά μάταια από τη Λενού να τον βοηθήσει ώστε να βρει τη μητέρα του.
Η αφήγηση γίνεται σε πρώτο πρόσωπο από την Έλενα. Μέσα από τα μάτια της ανακαλύπτουμε ένα πλήθος από χαρακτήρες, ποικιλία από τοποθεσίες και έθιμα, μιας Νάπολης, η οποία, μέσα από τις δυσκολίες της μεταπολεμικής περιόδου, σταδιακά ανοίγεται σε μια μικρή ευημερία, η οποία ενθαρρύνεται ή απειλείται από την παρουσία του υποκόσμου.
Κατηγορία:Ιταλικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ρομαντικά μυθιστορήματα
Ύψωση της Σημαίας της Νίκης στο Ράιχσταγκ
250px|μικρογραφία|Λεπτομέρεια της φωτογραφίας Η Ύψωση της Σημαίας της Νίκης στο Ράιχισταγκ (Ρωσικά: Знамя Победы над Рейхстагом) είναι εμβληματική φωτογραφία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου που τραβήχτηκε κατά τη διάρκεια της Μάχης του Βερολίνου στις 2 Μαΐου 1945. Η φωτογραφία αναδημοσιεύθηκε χιλιάδες φορές και θεωρήθηκε σε όλο τον κόσμο ως μια από τις πιο αναγνωρίσιμες φωτογραφίες του πολέμου. Οι ταυτότητες των ανδρών στην εικόνα αμφισβητώνται συχνά, όπως και του φωτογράφου, Γεβγκένι Χαλντέι. Έγινε σύμβολο της σοβιετικής νίκης επί της Ναζιστικής Γερμανίας.
Το Ράιχσταγκ θεωρήθηκε ως σύμβολο και η καρδιά της Γερμανίας. Ήταν αναμφισβήτητα ο πιο συμβολικός στόχος στο Βερολίνο. Στις 2 Μαΐου 1945, ο Χαλντέι ανέβηκε στο Ράιχσταγκ για να τραβήξει τη φωτογραφία. Μαζί του κουβαλούσε μια μεγάλη σημαία, ραμμένη από τρία τραπεζομάντιλα για αυτόν ακριβώς τον σκοπό, από τον θείο του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σημαίες της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Σοβιετική Ένωση Κατηγορία:Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Πορσεβίλ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πορσεβιλουά (γαλλικά: Porchevillois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Στάθης Κουτμερίδης
Ο Στάθης Κουτμερίδης (Τριανταφυλλιά Σερρών, 1959) είναι Έλληνας πολιτικός, πρώην βουλευτής εκλεγμένος με το ΠΑΣΟΚ στην εκλογική περιφέρεια Σερρών.
Λε Πορ-Μαρλί
Το Λε Πορ-Μαρλί (γαλλικά: Le Port-Marly) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Στάθης Κουτμερίδης
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στην Τριανταφυλλιά του Δ. Βισαλτίας του Ν. Σερρών από γονείς αγρότες, τον Θεόδωρο και την Παρθένα. Μετά το Λύκειο, τελείωσε την Μέση Επαγγελματική Σχολή Γραμματέων και Λογιστών και το Δημόσιο Ι.Ε.Κ. Ειδικός Μηχανογραφημένου Λογιστηρίου στις Σέρρες. Σπούδασε Οικονομικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας της Θεσσαλονίκης. Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στην Τραπεζική στο Ανοικτό Πανεπιστήμιο.
Λε Πορ-Μαρλί
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Στάθης Κουτμερίδης
Βιογραφικό
Διετέλεσε Πρόεδρος του Συλλόγου Εφοριακών Ν. Σερρών. Το 2003 εκλέχτηκε πρώτος Νομαρχιακός Σύμβουλος στο Ν. Σερρών. Το 2004 εκλέχτηκε για πρώτη φορά Βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στο Ν. Σερρών. Μετά από 1,5 χρόνο το εκλογοδικείο αποφάσισε, -με ψήφους 6 υπέρ και 5 κατά- για πρώτη φορά στην ιστορία, να προσμετρηθούν στο εκλογικό μέτρο τα λευκά ψηφοδέλτια, με αποτέλεσμα να χαθεί η έδρα του ΠΑΣΟΚ στον Ν. Σερρών και να την πάρει η Ν.Δ.. Προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων όπου και δικαιώθηκε. Το 2007 επανεκλέχθηκε Βουλευτής στο Ν. Σερρών με το ΠΑΣΟΚ. Το 2009 εκλέχθηκε, για τρίτη συνεχόμενη φορά Βουλευτής έως το έτος 2012. Ως Βουλευτής συμμετείχε σε πολλές επιτροπές και εισηγήθηκε πολλά Νομοσχέδια και Προϋπολογισμούς. Ήταν Αντιπρόεδρος της Προανακριτικής Επιτροπής για την υπόθεση της Μονής Βατοπεδίου, Αντιπρόεδρος στην Εξεταστική Επιτροπή για την Πορεία της Ελληνικής Οικονομίας, Πρόεδρος της Επιτροπής Ισολογισμού-Απολογισμού του Κρατικού Προϋπολογισμού.
Παντρεύτηκε με την Ελπίδα Πιστοφίδου και απέκτησαν δύο παιδιά. Την Πάττυ που ήταν δικηγόρος στην Θεσσαλονίκη και τον Θοδωρή που είναι καθηγητής οικονομικών στην Μ .Βρετανία. Το 2013 η Ελπίδα απεβίωσε από καρκίνο. Το 2018, ο Στάθης Κουτμερίδης παντρεύτηκε την Μαρία Μαρίνου που είναι φαρμακοποιός στην Θεσσαλονίκη.
Έχει γράψει δύο βιβλία, ένα ιστορικού και πολιτιστικού περιεχομένου για το χωριό του την Τριανταφυλλιά Σερρών, το “Άρωμα Τριανταφυλλιάς” και ένα επιστημονικού, οικονομικού και πολιτικού περιεχομένου το “Δημοσιονομική και Νομισματική Πολιτική στο Πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Ευρώ”.
Σύνδεσμοι
https://vouliwatch.gr/mp/koytmeridis-eystathios/activity
Κ Κουτμ
Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 2011-12
Η Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 2011-12 ήταν η 35η έκδοση της Α΄ κατηγορίας πετοσφαίρισης της Κύπρου υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης. Το πρωτάθλημα κέρδισε η ΑΕΚ Καραβά για 1η φορά στην ιστορία της.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 2010-11 συμμετείχαν 7 ομάδες. Διεξήχθη σε δύο φάσεις. Στην πρώτη φάση, όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Μετά την ολοκλήρωση των 12 αγωνιστικών (Α΄ φάση) οι ομάδες χωρίστηκαν σε 2 ομίλους, ανάλογα με τη θέση τους, δίνοντας αγώνες κατάταξης (Β΄ φάση). Στους αγώνες κατάταξης μεταφέρθηκαν τα αποτελέσματα, οι βαθμοί, τα σετ και οι πόντοι της Α΄ φάσης.
Οι ομάδες στις θέσεις 1-4 διαγωνίστηκαν για την κατάκτηση του πρωταθλήματος και τις θέσεις που οδηγούσαν στα πρωταθλήματα Ευρώπης. Οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχθηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι ομάδες στις θέσεις 5-7 αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Δεν ίσχυε ο υποβιβασμός.
Κριτήρια κατάταξης
Οι ομάδες κατατάσσονταν με βάση τον συνολικό αριθμό βαθμών που κέρδισαν. Σε περίπτωση ισοβαθμίας στον συνολικό αριθμό βαθμών που κέρδισαν δύο ή περισσότερες ομάδες τα κριτήρια κατάταξης ήταν:
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 2010-11
Στο πρωτάθλημα της περιόδου 2011-12 συμμετείχε η πρωταθλήτρια ομάδα της Β΄ κατηγορίας 2010-11, Ολυμπιάς Φρενάρου. Δεν συμμετείχε η Ολυμπιάδα Νεάπολης η οποία τερμάτισε στην τελευταία θέση του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 2010-11 και υποβιβάστηκε στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 2011-12.
Επιπρόσθετα, δεν συμμετείχε ο Διόνυσος Στρουμπίου στον οποίο είχε επιβληθεί από την Επιτροπή Επίλυσης Διαφορών της ΚΟΠΕ ποινή απαγόρευσης συμμετοχής σε όλες τις διοργανώσεις της ΚΟΠΕ για την περίοδο 2011-12 και για το λόγο αυτό το πρωτάθλημα διεξήχθη με 7 ομάδες.
Συμμετέχουσες ομάδες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τις έδρες που χρησιμοποίησαν.
Βαθμολογία
Η βαθμολογία στο τέλος της Α΄ φάσης ήταν:
Πηγή : Βαθμολογία 2011-12
Αποτελέσματα
Πηγή : Αποτελέσματα 2011-12
Α΄ όμιλος
1Η τρίτη ομάδα του πρωταθλήματος, Νέα Σαλαμίνα, απέκτησε δικαίωμα συμμετοχής στο Challenge Cup αφού η δεύτερη Ανόρθωση εξασφάλισε συμμετοχή σε ευρωπαϊκή διοργάνωση μέσω της κατάκτηση του κυπέλλου Κύπρου 2011-12.
Πηγή : Βαθμολογία 2011-12
Β΄ όμιλος
Η τελική βαθμολογία του Β΄ ομίλου ήταν:
Πηγή : Βαθμολογία 2011-12
Πηγές
Κατηγορία:Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2011 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2012
Λαδίσλαος του Σάλτσμπουργκ
Ο Λαδίσλαος, πολων. Władysław Wrocławski z Salzburga, (p. 1237 - 27 Απριλίου 1270) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν συγκυβερνήτης στο δουκάτο του Βρότσουαφ (από το 1248) και καγκελάριος του Ότακαρ Β΄ της Βοημίας (από το 1255). Έγινε επίσκοπος του Μπάμπεργκ (το 1257), επίσκοπος του Πάσσαου (το 1265), πρίγκιπας-αρχιεπίσκοπος του Σάλτσμπουργκ (το 1265) και διοικητής της επισκοπής του Βρότσουαφ.
Βιογραφία
Ήταν ο πέμπτος γιος του Ερρίκου Β΄ του Ευσεβούς, δούκα του Βρότσουαφ και της Άννας των Πρεμυσλιδών, κόρης του Ότακαρ Α΄ της Βοημίας.
Ο Ερρίκος Β΄ έγινε συγκυβερνήτης με τον πατέρα του το 1226 και μπόρεσε να τον διαδεχθεί το 1238 ως δούκας της Σιλεσίας και υψηλός δούκας της Πολωνίας. Όταν κατά τη Μογγολική εισβολή -στη μάχη της Λέγκνιτσα το 1241- σκοτώθηκε, ο Μπολέσλαφ Β΄ ο Φαλακρός, μεγαλύτερος αδελφός του Λαδίσλαου, ανέλαβε την εξουσία στην Κάτω Σιλεσία και την επιτροπεία των μικρότερων αδελφών του. Επειδή ενεπλάκη σε εσωτερικές διαμάχες με τους αδελφούς του Ερρίκο Γ΄ και Μιέσκο, δεν μπόρεσε να εξασφαλίσει τον πολωνικό θρόνο και έπρεπε να τον παραχωρήσει στον εξάδελφό του Κορράδο Α΄, δούκα της Μαζοβίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας