cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου (ποδόσφαιρο γυναικών)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (γυναικών)
Ποτζιμπόνσι
Το Ποτζιμπόνσι (ιταλικά: Poggibonsi) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Σιένα, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Σιένα
Επίσκεψη Κέρκυρας
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Χωριά του νομού Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κέρκυρας
Κινεγκίλς του Ουέσσεξ
Ο Κινεγκίλς του Ουέσσεξ (Cynegils, ... - 642) βασιλιάς του Ουέσσεξ (611 – 642) από τον Οίκο του Ουέσσεξ ήταν γιος του βασιλιά Κέολ του Ουέσσεξ γιου του Κάθα και εγγονού του Κίνρικ του Ουέσσεξ, διάδοχος του θείου του Κέολγουλφ του Ουέσσεξ. Ο Κινεγκίλς θεωρείται ότι ήταν παραδοσιακά βασιλιάς του Ουέσσεξ αλλά φαίνεται ότι τα 7 οικογενειακά βασίλεια που ονομάστηκαν Επταρχία δεν είχαν σχηματιστεί ακόμα στην περίοδο της ζωής του. Το βασίλειο το οποίο ονομάστηκε αργότερα Ουέσσεξ σχηματίστηκε από τις κομητείες του Χαμσάιρ, του Σόμερσετ, και του Γουιλσάιρ. Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό αναφέρει ότι το βασίλειο του Κινεγκίλς βρισκόταν στα βόρεια του Τάμεση, επεκτάθηκε στο Γκλόστερσαϊρ, στο Οξφορντσάιρ και στο Μπέρκσαϊρ με το Ντόρτσεστερ σαν μια από τις κύριες βασιλικές θέσεις, η περιοχή αποτελούσε τον πυρήνα για την δημιουργία των βασιλείων του Ουέσσεξ και της Μερκίας.
Άνοδος στον θρόνο του Ουέσσεξ
Ο Κινεγκίλς έγινε βασιλιάς με τον θάνατο του Κέολγουλφ αλλά η σχέση μαζί του είναι αβέβαιη, το Αγγλοσαξωνικό χρονικό αναφέρει τον Κινεγκίλς σαν γιο του Κέολ αδελφού του Κέολγουλφ αλλά ορισμένοι μελετητές τον αναφέρουν σαν γιο του, ο Κινεγκίλς είχε έναν αδελφό τον Κεοβάλντ παππού του βασιλιά Ίνε του Ουέσσεξ. Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό αναφέρει τον Κινεγκίλς σαν μόνο βασιλιά αλλά φαίνεται ότι στην πραγματικότητα είχε μοιραστεί την εξουσία με δυο ή περισσότερους βασιλείς. Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό σημειώνει για το έτος 611 : "Αυτή την χρονιά ο Κινεγκίλς έγινε κυβερνήτης του Ουέσσεξ, διατήρησε την εξουσία 31 χειμώνες, ο Κινεγκίλς ήταν γιος του Κέολ, ο Κέολ γιος του Κάθα και ο Κάθα γιος του Κινρίκ". Στην συνέχεια για το έτος 614 σημειώνει : "Την χρονιά αυτή ο Κινεγκίλς και ο Κουίκχελμ πολέμησαν στο Μπεντάν σκοτώνοντας 2046 Ουαλούς". Ο Μπεντέ αναφέρει ότι η δολοφονία του βασιλιά Έντουι της Νορθουμπρίας έγινε ύστερα από εντολή του Κουίκχελμ βασιλιά των δυτικών Σαξόνων (626). Ο βασιλιάς Κουίκχελμ πιθανότατα ήταν το ίδιο πρόσωπο που αναφέρεται την δεκαετία του 620, βαπτίστηκε χριστιανός και πέθανε το 636, πολλοί ιστορικοί τον αναφέρουν σαν γιο του Κινεγκίλς.
Βάπτιση
thumb|right|250px|Λειψανοθήκη του Κινεγκίλς του Ουέσσεξ στον Καθεδρικό ναό του Ουίντσεστερ. Το 628 ο Κινεγκίλς και ο Κουίκχελμ πολέμησαν τον βασιλιά Πέντα της Μερκίας στο Κιρένκεστερ, τα χρονικά αναφέρουν μια νίκη αλλά το πιθανότερο είναι η νίκη αυτή να ήταν του Πέντα. Ο Κινεγκίλς και ο Κουίκχελμ υποτάχθηκαν στον βασιλιά Έντουι της Νορθουμπρίας πληρώνοντας του σαν φόρο υποτέλειας το τεράστιο ποσό των 100.000 κηλίδων. Στα μέσα της δεκαετίας του 630 ο επίσκοπος Βιρίνος εγκαταστάθηκε στο Ντόρτσεστερ, τόσο ο ίδιος ο Κινεγκίλς όσο και ο βασιλιάς Κουίκχελμ βαπτίστηκαν χριστιανοί με νονό τον βασιλιά Όσβαλντ της Νορθουμπρίας. Ένας άλλος δυτικός Σάξονας βασιλιάς εμφανίζεται εκείνη την εποχή ο Κάθρεντ που πέθανε το 661, την ίδια περίοδο ο Όσβαλντ παντρεύτηκε μια από τις κόρες του Κινεγκίλς χωρίς να έχει καταγραφεί το όνομα της το πιθανότερο λεγόταν Κίνεμπουργκ. Η βάπτιση δεν φαίνεται να είχε μεγάλη αποτυχία στην συνέχεια επειδή όπως φαίνεται ο Κενβάλ γιος του Κινεγκίλς δεν είχε βαπτιστεί μέχρι το 646 με αποτέλεσμα σύμφωνα με το χρονικό να εκθρονιστεί από τον Πέντα.
Κληρονόμοι
Η ημερομηνία του θανάτου του Κινεγκίλς είναι αβέβαιη, το βέβαιο είναι ότι μετά τον θάνατο του τον διαδέχτηκε ο γιος του Κενβάλ του Ουέσσεξ. Διαφορετικές εκδόσεις του Αγγλοσαξονικού χρονικού τοποθετούν την ημερομηνία θανάτου του το 641 ή το 643, ο Ντάμβιλλ (1985) τοποθετεί την ημερομηνία θανάτου του το 642 την χρόνια που συμπληρώνονται τα 311 χρόνια της βασιλείας του. Εκτός απο τον γιο και διάδοχο του Κενβάλ και την κόρη του που παντρεύτηκε τον Όσβαλντ ο Κινεγκίλς είχε άλλον έναν γιο τον Κουίκχελμ που πιθανότατα ήταν το ίδιο πρόσωπο με τον βασιλιά που φαίνεται να κυβέρνησε μαζί με τον Κινεγκίλς, υπάρχουν πληροφορίες ότι είχε άλλον έναν γιο τον Κέντγοθιν αλλά δεν έχουν επιβεβαιωθεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς του Ουέσσεξ Κατηγορία:Οίκος του Ουέσσεξ
Πετσάλι Ιωαννίνων
Το Πετσάλι είναι ορεινό καμποχώρι της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Το Πετσάλι βρίσκεται βορειοδυτικά της λίμνης Παμβώτιδας (Ιωαννίνων), στην πεδιάδα της Λαψίστας και σε υψόμετρο 490 μέτρα. Το χωριό απέχει 20 χιλιόμετρα ΒΔ. από την πόλη των Ιωαννίνων και 13 χλμ. ΒΔ. από την Ελεούσα (έδρα του δήμου). Οι κάτοικοί του ασχολούνται με την γεωργία και κτηνοτροφία. Ενοριακός ναός είναι η εκκλησία Γενεθλίων της Θεοτόκου, ο οποίος κτίστηκε το 1790 από μοναχούς της Μονής Ασπραγγέλων ενώ σημαντική θεωρείται και η εκκλησία του Αγίου Νικολάου, στην παλιά τοποθεσία του χωριού, που υπολογίζεται ότι έχει κτιστεί πιο πριν (1730).
Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου το 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Πετσαλίου της δημοτικής ενότητας Εκάλης που υπάγεται στο δήμο Ζίτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2021 ως πληθυσμό έχε 270 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ζίτσας Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Αυγούστα της Δανίας
Η Αυγούστα (Augusta, 8 Απριλίου 1580 - 5 Φεβρουαρίου 1639) από τον Οίκο του Όλντενμπουργκ ήταν πριγκίπισσα της Δανίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Χόλσταϊν-Γκόττορπ.
Βιογραφία
Ήταν η τρίτη κόρη του Φρειδερίκου Β΄ της Δανίας και της Σοφίας, κόρης του Ούλριχ του Μεκλεμβούργου. Είχε πολιτική επιρροή κατά τη διάρκεια της βασιλείας του γιου της Φρειδερίκου Γ΄.
Τον Αύγουστο του 1594 έγιναν διαπραγματεύσεις για τον Αυγούστα, ώστε να παντρευτεί τον Μαυρίκιο των Νάσσαου της Οράγγης, με τη συμμετοχή της αδελφής της, της Άννας, Βασίλισσας της Σκωτίας, αλλά το σχέδιο εγκαταλείφθηκε.
Δούκισσα σύζυγος του Χολστάιν-Γκότορπ
Παντρεύτηκε στις 30 Αυγούστου 1596 στην Κοπεγχάγη τον εξάδελφο των γονιών της Ιωάννη Αδόλφο του Χόλσταϊν-Γκόττορπ και είχε οκτώ παιδιά. Ο γάμος ήταν με ένταση, καθώς οι σύζυγοι διαφωνούσαν για θρησκευτικά θέματα. Όταν το 1610 ο Ιωάννης Αδόλφος απέλυσε τον Λουθηρανό εφημέριο Γιάκομπ Φαμπρίκιους τον Πρεσβύτερο, γενικό πρύτανη για το Χόλσταϊν και το Σλέσβιχ, τον αντικατέστησε με έναν Καλβινιστή, τον Φίλιππο Καίσαρα, ως επίσημο εκπρόσωπο της δουκικής Αυλής το 1614. Η Αυγούστα αρνήθηκε να παρευρεθεί στη λειτουργία και πήγε με τα πόδια στην λουθηρανική εκκλησία στο Σλέσβιχ.
Τον Σεπτέμβριο του 1603 έστειλε μία από τις κυρίες των τιμών στην Αυλή της αδελφής της Άννας της Δανίας για να μάθει αγγλικούς τρόπους και εθιμοτυπία. Η κυρία συνάντησε την Αρμπέλλα Στιούαρτ και τον Χένρυ Ουότον και επισκέφτηκε το Μέγαρο Μπέιζινγκ, το Παλάτι του Γούντστοκ και την Οξφόρδη.
Χηρεία
Ως χήρα, απέλυσε τον Καλβινιστή αυλικό εφημέριο και επανέφερε τον Γιάκομπ Φαμπρίκιους το 1616. Είχε πολιτική επιρροή κατά τη διάρκεια της βασιλείας τού γιου της. Κυβέρνησε το Κάστρο Χούζουμ ως προίκα της και εκεί προώθησε τις τέχνες, τον πολιτισμό, τη μουσική, την κηπουρική και τα σχολεία. Υποστήριξε και συνέστησε τη διωκόμενη συγγραφέα Άννα Οβένα Χόγιερ, όταν έφυγε από το Χόλσταϊν-Γκόττορπ προς τη Σουηδή βασίλισσα, Μαρία Ελεονώρα του Βρανδεμβούργου το 1632. Το 1631 ήρθε σε σύγκρουση με τον κυβερνώντα αδελφό της Χριστιανό Δ΄ της Δανίας σχετικά με την κληρονομιά της πλούσιας μητέρας τους.
Οικογένεια
Ο γάμος της το 1596 με τον Ιωάννη Αδόλφο του Χόλσταϊν-Γκόττορπ απέκτησε οκτώ παιδιά, τέσσερα αγόρια και τέσσερα κορίτσια. Το τελευταίο της παιδί, ένας γιος, δεν επέζησε από την παιδική ηλικία.
Πηγές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Νορβηγίας Κατηγορία:Οίκος του Όλντενμπουργκ Κατηγορία:Δούκισσες του Χόλσταϊν-Γκόττορπ Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Δανίας
Χρυσοχώραφα Σερρών
Τα Χρυσοχώραφα είναι πεδινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών σε υψόμετρο 30 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Τα Χρυσοχώραφα βρίσκονται στις ανατολικές όχθες της λίμνης Κερκίνης, στα βόρεια του κάμπου των Σερρών. Απέχει 4 χλμ. Δ. της Ηράκλειας και 33 ΒΔ. των Σερρών. Οι κάτοικοί του ασχολούνται με τη γεωργία, ψάρεμα και εκτροφή βουβαλιών. Το 1920 αναφέρεται με την ονομασία Χαζνατάρ στο ΦΕΚ 2Α - 04/01/1920 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Τζουμαγιάς. Το 1926 με το ΦΕΚ 413Α - 22/11/1926 μετονομάστηκε σε Χρυσοχώραφα. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Χρυσοχωράφων που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Ηρακλείας του Δήμου Ηρακλείας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 1.023 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ηρακλείας Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών
Ματωμένος Απρίλιος
Ο Ματωμένος Απρίλης ήταν η πιο επιτυχημένη βρετανική αεροπορική επιχείρηση κατά την διάρκεια της Μάχης του Αρράς τον Απρίλιο 1917, όπου τα θύματα υπέστησαν βαριά πλήγματα από τα γερμανικά Luftstreitkräfte.
Άνδειρα
Παρά την πόλη αυτή βρισκόταν στην αρχαιότητα σπουδαία μεταλλεία για τα οποία ο Στράβων αναφέρει μεταξύ άλλων: "έστι δε λίθος περί τα Άνδειρα, ος καιόμενος σίδηρος γίνεται είτα μετά γης τινός καμίνευσης αποστάζει ψευδάργυρον. η προσλαβούσα χαλκόν το καλούμενον γίνεται κράμα ό τινες ορείχαλκον καλούσι".
Στην Άνδειρα λατρευόταν ιδιαίτερα η μητέρα των θεών, η θεά Κυβέλη καλούμενη "Ανδιρηνή" προς τιμή της οποίας υπήρχε σπουδαίο ιερό με άλσος και σε απόσταση 130 σταδίων υπόγειο άντρο αυτής.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μυσίας
Χίλλις Κουανιέ
Αμβέρσα
Ο Χίλλις γεννήθηκε στην Αμβέρσα, γιος του Χίλλις του πρεσβύτερου, κατασκευαστή επιστημονικών οργάνων, και της Μπριγκίττα Αντόνις. Στο ληξιαρχικό βιβλίο της πόλης της Αμβέρσας του 1537 καταγράφεται ο ισχυρισμός του ότι ήταν τότε 37 ετών, σε αυτό του 1586 ότι ήταν 43, και, αν οι δηλώσεις του είναι σωστές, γεννήθηκε μεταξύ Απριλίου και Σεπτεμβρίου του 1542. Είχε την "ατυχία" να γεννηθεί με μια μεγάλη, τριχωτή ελιά στο πρόσωπό του, από την οποία προέκυψε και το προσωνύμιό του Gillis met de Vlek (Ο Χίλλις με την κηλίδα). Σύμφωνα με τα βιβλία που τηρούσε η Συντεχνία του Αγίου Λουκά, ο Χίλλις μαθήτευσε με τον Λάμπρεχτ Βενσλάινς (Lambrecht Wenslyns). Ο ισχυρισμός του Κάρελ φαν Μάντερ ότι διέμεινε με τον έμπορο έργων τέχνης Άντονι Παλέρμε για κάποιο διάστημα είναι ορθός. Ο ίδιος κατέθεσε, το 1586, ότι ο Χίλλις είχε μπαρκάρει μαζί του ενώ οι γονείς του ακόμη ήταν εν ζωή (δηλ. πριν το 1562) Το 1561 ο Χίλλις καταγράφεται ως "Δάσκαλος" στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά.
Ιταλία
Κατά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1560 ταξίδεψε στην Ιταλία, όπου, μεταξύ άλλων, επισκέφθηκε τη Φλωρεντία, τη Ρώμη, τη Νάπολη και τη Σικελία. Σύμφωνα με τη φλωρεντινή "Ακαδημία του Σχεδίου" (Accademio del Disegno) "ο Φλαμανδός ζ(ωγράφος) Τζούλιο Κονιέττα" (Giulio Cognietta fiamingo P(ictor)) παρίστατο στη συνάντηση της 16ης Ιανουαρίου 1568. Στο Τέρνι της Ούμπρια συνεργάστηκε με κάποιον ζωγράφο ονόματι Στέλλο σε τοιχογραφίες και σε ρετάμπλ σε στυλ τοιχογραφίας. Σύμφωνα με τον φαν Μάντερ, ο Στέλλο ήταν Φλαμανδός, ενώ η Νικόλ Ντακό (Nicole Dacos) τον ταυτοποιεί ως μέλος της οικογένειας ζωγράφων Στέλλερτ (Stellaert) από το Μέχελεν. Και οι δύο ζωγράφοι αναφέρονται ως μέλη μιας ομάδας διακοσμητών που είχαν αναλάβει να εξωραΐσουν το σαλόνι της Βίλλα ντ' Έστε υπό την επίβλεψη του Φρεντερίκο Τσουκκάρ, και εργάστηκαν, επίσης, σε ένα ανάγλυφο στο Παλάτσο Τζοκόζι. Εμφανώς ο Ζιλλίς εργάστηκε επίσης για τον Φραγκίσκο των Μεδίκων.
Επιστροφή στην Αμβέρσα
Μετά το 1570 ο Χίλλις επέστρεψε στην Αμβέρσα, όπου ανέλαβε έναν αριθμό μαθητών Τον Ιούλιο του 1571 ο ζωγράφος Βίλλεμ φαν ντεν Μπος έγραψε στον Φερνάντο Άλβαρες ντε Τολέδο, 3ο Δούκα της Άλμπα, ότι ο  Χίλλις θα ήθελε να τεθεί στην υπηρεσία του Δούκα.
Ο Χίλλις νυμφεύτηκε την Μαγκνταλένα ντε Κέμπενιερ, αλλά δεν είναι βέβαιο αν αυτό έγινε πριν ή μετά το ταξίδι του στην Ιταλία. Απέκτησαν μόνον ένα παιδί, την Γιουλιάνα (- περ. 1616).
Το 1581 ο Χίλλις έγινε μέλος του Armenbus της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά. Το Armenbus είχε ιδρυθεί το 1538, ακολουθώντας το παράδειγμα άλλων συντεχνιών, και σχηματίστηκε για να μπορεί να υποστηρίζει τα μέλη της Συντεχνίας που, λόγω ασθενείας ή ατυχήματος δεν ήταν σε θέση να συντηρήσουν την οικογένειά τους ή ήταν πολύ φτωχοί για να πληρώσουν έξοδα κηδείας. Μετά την ένταξή του στο Armenbus, μεσολάβησε μια περίοδος πριν γίνει δυνατή η εκμετάλλευση των δυνατοτήτων που προσέφερε. Στο Armenbus προέδρευαν δύο "busmeesters", την πρώτη χρονιά ήταν ένας από τους "medebusmeester" (αντιπρόεδρος) και την επόμενη έγινε "hoofdbusmeester" (πρόεδρος). Το ίδιο έτος φαίνεται ότι έπεισε έναν αριθμό συγγενών του να γίνουν μέλη του Armenbus, περιλαμβανομένων των αδελφών του, του γιατρού Γιάκομπ και του μαθηματικού της Αυλής Μίχιελ Κουανιέ, καθώς και τις συζύγους τους. Το 1584 ο Χίλλις έγινε "Πρύτανις" στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά, θέση που εξακολούθησε να διατηρεί κατά την πολιορκία της Αμβέρσας από τους Ισπανούς και λίγο μετά τη λήξη της. Δεν προκαλεί, συνεπώς, έκπληξη η αμφιβολία σχετικά με το θρήσκευμά του και τη συμπεριφορά του, που προέκυψε μετά από τη συμφιλίωση. Το 1586, ωστόσο, οι Άντονι Παλέρμε και Γιαν φαν ντε Κερκχόφε κατέθεσαν ότι ο Χίλλις συμπεριφέρθηκε "με όλη τη σεμνότητα και ηρεμία". Ο Χίλλις κατέθεσε, επίσης, εκ μέρους άλλων μελών της Συντεχνίας, αλλά και μαζί με τους Φίλιπ Χάλλε και Χέραρντ ντε Γιόντε ότι ο Μάρτεν φαν Φάλκενμπορχ και ο γαμπρός του Χένρικ φαν Στέινσβαϊκ ήταν πολίτες της Αμβέρσας.
Φαίνεται ότι ο Χίλλις δεν είχε πρόθεση να εγκαταλείψει την πόλη εκείνη την εποχή. Πλήρωσε τις συνδρομές του στη Συντεχνία για το 1858-86 και στις 3 Οκτωβρίου 1585 μαζί με τον νέο "Πρύτανη" Φίλιπ Χάλλε, εξέτασαν τους λογαριασμούς της Συντεχνίας. Προφανώς προέκυψαν κάποιες δυσχέρειες και πραγματοποιήθηκε μια συμφιλιωτική συνεδρίαση με τους "πρεσβύτερους" (δηλ. τους παλαιότερους πρυτάνεις) στις 26 Οκτωβρίου 1585. Η τελευταία αναγραφή του στα βιβλία της Συντεχνίας χρονολογείται την ημέρα της Αναλήψεως του 1586, όταν έγινε εμφανές ότι οι λογαριασμοί που είχε καταστρώσει μαζί με τον Αμπρόσιους Φράνκεν δεν ισοσταθμίζονταν.
Την άνοιξη του 1586 ο Χίλλις πώλησε την επικαρπία της οικίας του στον Χέντρικ Γιέννεν. Ένα σημείωμα του Φίλιπ Χάλλε, γραμμένο μετά τις τις 4 Σεπτεμβρίου 1586, καθιστά σαφές ότι ο Χίλλις είχε φύγει από την πόλη.
Άμστερνταμ
Ο Χίλλις μετοίκησε στο Άμστερνταμ και το 1589 έγινε πολίτης του. Σύμφωνα με τον φαν Μάντερ, ήταν επιτυχημένος ζωγράφος στο Άμστερνταμ και επηρέασε σημαντικά τα καλλιτεχνικά δρώμενα της πόλης. Ο φαν Μάντερ αναφέρει επίσης ότι ο Χίλλις ήταν αυτός που έπεισε τον Χανς Φρέντεμαν ντε Φρις να έλθει στο Άμστερνταμ.
Αμβούργο
Γύρω στο 1593-94 ο Χίλλις μετέβη στο Αμβούργο "λόγω του θρησκεύματός του ή για κάποιον άλλο λόγο" σύμφωνα με τον φαν Μάντερ και αναφέρεται για τελευταία φορά στο Άμστερνταμ στις 21 Ιανουαρίου 1593, όπου ήταν μάρτυρας σε βάπτιση. Ο πίνακάς του Λοταρία στη Ρωσία που ζωγραφίστηκε στο Άμστερνταμ, χρονολογείται από τον Μάιο του 1593, αλλά ο Μυστικός Δείπνος, χρονολογούμενος από το 1595, ζωγραφίστηκε στο Αμβούργο. Ο Χίλλις απεβίωσε στο Αμβούργο στις 27 Οκτωβρίου 1599 και τάφηκε στην "Jacobskirche".
Η θυγατέρα του Γιουλιάνα παντρεύτηκε τον Φίλιπς φαν ντερ Φέκεν. Πέθανε πριν ή κατά το 1616. Ο σύζυγός της προσπάθησε, ως εκτελεστής της διαθήκης της, να ανακτήσει τα χρήματα που ο πατέρας της είχε δανείσει στην πόλη της Αμβέρσας.
Πίνακες
Οι λουθηρανικές του πεποιθήσεις είναι επίσης εμφανείς στο έργο του, όπως π.χ. στον πίνακα Η υπέρτατη κρίση. Μορφές που είναι συνήθεις σε πίνακες με αυτό το θέμα, όπως η Παρθένος Μαρία και ο Άγιος Ιωάννης, έχουν παραλειφθεί και αντικατασταθεί από αλληγορικές μορφές, όπως Ειρήνη με τον Αμνό και τη Δικαιοσύνη, του Μωσαϊκού Νόμου. Στα αριστερά αυτού του μεγάλου πίνακα μπορεί ο θεατής να εντοπίσει μια απεικόνιση των θανάσιμων αμαρτημάτων, ενώ στα δεξιά απεικονίζεται ο δωρητής του πίνακα περιστοιχισμένος από αγαθοεργίες. Ωστόσο, πολλά έργα του είναι γνωστά μόνον από χαρακτικά που δημιούργησαν σύγχρονοί του, όπως οι Ρ. και Γ. Σάντελερ, ο νε Γιόντε και ο Χάλλε. Είναι, επίσης, σκόπιμο να αναφερθεί ότι, σύμφωνα με τον φαν Μάντερ, πωλούσε αντίγραφα που είχαν δημιουργήσει οι μαθητές του υπό το όνομά του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Επισκοπή Κέρκυρας
Η Επισκοπή είναι οικισμός στην Κέρκυρα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κέρκυρας του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 8 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Χωριά του νομού Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κέρκυρας
Ιβάτε
Η Ιβάτε (岩手町, Iwate-machi) είναι μία πόλη, που βρίσκεται στο νομό Ιβάτε της Ιαπωνίας. Υπολογίζεται ότι η πόλη είχε το 2020 πληθυσμό 13111 και η πυκνότητα του πληθυσμού ήταν 36 άτομα ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Η πόλη καλύπτει μία έκταση 360,46 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Ο συνολικός πληθυσμός του νομού Ιβάτε ανερχόταν σε 1279594 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του πληθυσμού το 2015.
Ιστορία
Τα χωριά Νουμακουνάι (Numakunai), Καβαγκούτσι (Kawaguchi), Ικκατάι (Ikkatai) και Μιντό (Midō) δημιουργήθηκαν μέσα στην περιοχή Κίτα-Ιβάτε στις 1 Απριλίου 1889. Οι περιοχές Κίτα-Ιβάτε και Μινάμι-Ιβάτε συγχωνεύθηκαν, για να δημιουργηθεί το δημοτικό διαμέρισμα Ιβάτε στις 29 Μαρτίου 1896. Τα τέσσερα χωριά συγχωνεύθηκαν, για να σχηματιστεί ο δήμος Ιβάτε στις 21 Ιουλίου 1955. Το 1983 λειτούργησε το Δημόσιο Κέντρο Υγείας στο Ιβάτε. Τον Μάρτιο του 2011 συνέβη ένας μεγάλος σεισμός στην Ανατολική Ιαπωνία. Η παράκτια περιοχή υπέστη πρωτοφανή ζημία από το τσουνάμι, που δημιουργήθηκε, και ακόμη και στην πόλη Ιβάτε, οι διακοπές ρεύματος, η διακοπή του νερού και η έλλειψη προμηθειών, όπως καύσιμα, είχαν σημαντικό αντίκτυπο στη ζωή των ανθρώπων.
Κλίμα
Ο πόλη Ιβάτε βρίσκεται σε υψόμετρο 416 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Το ύψος των βροχοπτώσεων είναι μεγάλο ακόμα και κατά τη διάρκεια των ξηρών μηνών. Περίπου 1263 χιλιοστά βροχόπτωσης σημειώνονται ετησίως. Ο πιο ξηρός μήνας είναι ο Φεβρουάριος ενώ ο πιο βροχερός είναι ο Αύγουστος, όπου το ύψος των βροχοπτώσεων ανέρχεται κατά μέσο όρο σε 147 χιλιοστά. Ο Αύγουστος είναι ο πιο θερμός μήνας του έτους με μέσο όρο θερμοκρασίας 21 °C, ενώ ο Ιανουάριος ο πιο κρύος με μέσο όρο θερμοκρασίας -6,1 °C.
Οικονομία
Ο πόλη Ιβάτε είναι διάσημη για την παραγωγή μύρτιλων.
Πληθυσμιακή μεταβολή
Ο συνολικός αριθμός των κατοίκων της πόλης Ιβάτε κατά τις τελευταίες δεκαετίες σύμφωνα με την στατιστική υπηρεσία της Ιαπωνίας απεικονίζεται στον παρακάτω πίνακα:
Break On Through (To the Other Side)
Το Break On Through (To the Other Side) είναι ένα τραγούδι του αμερικανικού ροκ συγκροτήματος The Doors, το οποίο κυκλοφόρησε το 1967 στον ντεμπούτο δίσκο της μπάντας The Doors. Κυκλοφόρησε και σε single, όμως δεν κατέληξε επιτυχημένο σε σύγκριση με τα υπόλοιπα σινγκλ του συγκροτήματος, φτάνοντας μέχρι το νούμερο 126 στα αμερικανικά chart. Παρόλα αυτά απέκτησε μόνιμη θέση στο ρεπερτόριό τους και πλέον θεωρείται ένα από τα κλασικότερα κομμάτια τους. Μετά από 24 χρόνια από την πρώτη του έκδοση, είχε και μία μικρή επιτυχία στα βρετανικά chart, φτάνοντας έως το νούμερο 64.
Σύνθεση και επιρροές
Ο κιθαρίστας του συγκροτήματος Ρόμπι Κρίγκερ έχει πει πως το ριφ του κομματιού εμπνεύστηκε από το κομμάτι "Shake Your Money Maker" του Πολ Μπάτερφιλντ. Αργότερα το σόλο του Ρέι Μάνζαρεκ είναι επηρεασμένο από το κομμάτι "What'd I Say" του Ρέι Τσαρλς.
Τραγούδια
1. Break On Through (To the Other Side) (Morrison, Krieger, Manzarek, Densmore) – 2:26
2. End of the Night (Morrison, Krieger, Manzarek, Densmore) – 2:52
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1967 Κατηγορία:Τραγούδια των The Doors Κατηγορία:Singles του 1967 Κατηγορία:Singles (ντεμπούτο) Κατηγορία:Singles της Elektra Records
Γουλιέλμος του Λοριτέλο
Ο Γουλιέλμος ήταν κόμης του Λοριτέλο (1137) από τον Οίκο των Ωτβίλ. Ήταν υιός του Ροβέρτου Β' και της 2ης εξαδέλφης του Αδελαΐδας Ωτβίλ, κόρης του Ροβέρτου Β' βασιλιά της Σικελίας
Βιογραφία
Ανέλαβε κόμης του Λοριτέλο όταν απεβίωσε ο πατέρας του το 1137. Το ίδιο έτος ο Λοθάριος Β΄ Σούπλινμπουργκ βασιλιάς της Γερμανίας και των Λομβαρδών της Ιταλίας εκστράτευσε στη Ν. Ιταλία για να αντιμετωπίσει τις επεκτατικές αξιώσεις του Ρογήρου Β'. Ο Γουλιέλμος συνάντησε τον Λοθάριο Β' στον ποταμό Τρόντο, δήλωσε υποτέλεια και άνοιξε τις πύλες της πόλης Τέρμολι σε αυτόν, μαζί με τον Ούγο Β' κόμη του Μολίζε.
Ήταν ο πρώτος που αντί να αντισταθεί, παραδόθηκε στο Λοθάριο Β'. Όταν ο τελευταίος επέστρεψε στη Γερμανία, ο θυμός του επικυριάρχη του, Ρογήρου Β' επέπεσε στο Γουλιέλμο με ιδιαίτερη ταχύτητα: του αφαίρεσε τον τίτλο του κόμη και κατάσχεσε το Λοριτέλο. Όταν ο Γουλιέλμος αργότερα απεβίωσε, η κομητεία του Λοριτέλο δόθηκε στον Ροβέρτο Β' Μπασονβίλα, κόμη του Κονβερσάνο.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Ωτβίλ
Άννα της Δανίας, Εκλέκτορας της Σαξονίας
Η Άννα της Δανίας (22 Νοεμβρίου 1532 - 1 Οκτωβρίου 1585) ήταν Δανή πριγκίπισσα από τον Οίκο των Όλντεμπουργκ που το 1553 έγινε μέσω του γάμου της Εκλέκτορας της Σαξονίας και έπαιξε σημαντικό ρόλο στην κατάπνιξη του κινήματος των κρυπτο-Καλβινιστών. Θεωρείται η πρώτη γυναίκα φαρμακοποιός της Γερμανίας και εισήγαγε πολλές νέες καλλιέργειες και νέα οικόσιτα ζώα στην Σαξονία. Δημιούργησε το μεγαλύτερο αλχημικό εργαστήριο της Ευρώπης της εποχής της στο Άνναμπεργκ, που πήρε το όνομά του προς τιμήν της.
Η ζωή της
Γεννήθηκε στις 22 Νοεμβρίου 1532 στην αυλή της Δανίας και ήταν το πρώτο παιδί του βασιλιά Χριστιανού Γ΄ και της βασίλισσας Δωροθέας της Σαξονίας-Λάουεμπουργκ. Από πολύ μικρή εκπαιδεύτηκε από την μητέρα της στην βοτανική, έμαθε τις φαρμακευτικές ιδιότητες των φυτών, εκπαιδεύτηκε στις μεθόδους καλλιέργειάς και συγκομιδής τους και έμαθε να παρασκευάζει φαρμακευτικά ελιξίρια και ουσίες. Η συνεργασία μητέρας και κόρης στην φαρμακοποιία δεν σταμάτησε ακόμα και αργότερα στην ενήλικη ζωή της Άννας καθώς αποτελούσε το κύριο αντικείμενο της αλληλογραφίας ανάμεσα στις δύο γυναίκες.
Το 1548 παντρεύτηκε τον Αύγουστο της Σαξονίας με τον οποίον έκανε δεκαπέντε παιδιά αλλά μόνο τα τέσσερα κατάφεραν να ενηλικιωθούν. Ο γάμος τους φαίνεται πως ήταν αρμονικός γιατί δεν γνωρίζουμε κάποια μεγάλη σύγκρουση ανάμεσά τους ενώ φαίνεται πως είχαν και πολλά κοινά ενδιαφέροντα καθώς ο Αύγουστος, όπως πολλοί σύγχρονοί του, ήταν λάτρης της αλχημείας. Αν και η Άννα απέφυγε να συσχετιστεί επίσημα με την αλχημεία που θεωρούνταν "αντρικός" τομέας και προτίμησε τον τίτλο "φαρμακοποιός" καθώς η φαρμακοποιία και η ιατρική θεωρούνταν "γυναικείοι" τομείς. Στην εποχή της ή ενασχόληση μίας γυναίκας με την αλχημεία ήταν κάτι κατακριτέο και σε ορισμένες περιπτώσεις (όπως διαφαίνεται και από το παράδειγμα της αλχημίστριας Άννα Μαρία Ζίγκλεριν) επικίνδυνο. Στην πράξη όμως η Άννα ασχολούνταν κι εκείνη με αλχημικά πειράματα. Με την βοήθεια μάλιστα του Σουηδού χημικού Σεμπάλντ η Άννα και ο Αύγουστος κατασκεύασαν ""τρεις ουγγιές χρυσό από έξι ουγγιές ασήμι μέσα σε έξι ημέρες" το 1578 ενώ το 1585 έστειλαν ως δώρο στον Κόμη του Βραδενβούργου "ακράνουμ που είχαν κατασκευάσει με τα ίδια τους τα χέρια".
Όταν το 1553 ο Αύγουστος κληρονόμησε μετά τον θάνατο του πατέρα του τον τίτλο Εκλέκτορας της Σαξονίας, η Άννα πήρε κι εκείνη τον τίτλο της Εκλεκτόρα της Σαξονίας, μετακόμισε στη Δρέσδη και σύντομα απέκτησε φήμη ως ικανή πολιτικός και διπλωμάτισσα. Πολύ σύντομα απέκτησε μεγάλη επιρροη και εξουσία και φρόντισε να καλλιεργήσει στενές διπλωματικές σχέσεις με τους περισσότερους βασιλικούς οίκους της Ευρώπης. Ήταν τόσο μεγάλη η φήμη της ως καλή διπλωμάτισσα και συνετή πολιτικός που την καλούσαν συχνά να μεσολαβήσει σε διάφορες περιπτώσεις παρεξηγήσεων και διαμάχων μεταξύ των ευγενών και των βασιλέων ενώ την συμβουλεύονταν και σαν προξενήτρα.
Η Άννα εργάστηκε επίσης επί πολλά χρόνια ως ιατρός και ως επιβλέπουσα ενός μεγάλου ιατρικού κέντρου στη Σαξονία. Απέκτησε τεράστια ιατρική φήμη στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία με αποτέλεσμα να της ζητούν πολλοί συμβουλές και φάρμακα είτε από τον απλό λαό, είτε από τους ευγενείς και τις βασιλικές οικογένειες. Ανάμεσα σε εκείνους που ζήτησε την βοήθειά της ήταν και ο αυτοκράτορας Μαξιμιλιανός Β΄. Προκειμένου να καλύψει την μεγάλη ζήτηση για τα φάρμακά της δημιούργησε βοτανικούς κήπους, εργαστήρια και διυλιστήρια στην Δρέσδη αλλά και στο κάστρο της στο Άνναμπεργκ που ήταν το μεγαλύτερο αλχημικό εργαστήριο της Ευρώπης εκείνη την εποχή. Σε αυτά τα εργαστήρια εργάστηκε για την παρασκευή φαρμακευτικών ουσιών με την βοήθεια υπηρετών. Κοντά της εκπαιδεύτηκαν και εργάστηκαν διάφοροι νέοι και νέες που επιθυμούσαν να μάθουν να παρασκευάζουν φάρμακα και ελιξίρια αλλά και πως να καλλιεργούν ελεγχόμενα και σε μικρή κλίμακα και σε θερμοκήπια. Ανάμεσα σε εκείνους που εκπαιδεύτηκαν κοντά της ήταν και η αλχημίστρια Άννα Μαρία Ζίγκλεριν.
Κάποια στιγμή ανέπτυξε στενή φιλική σχέση με την επίσης αλχημίστρια και ιατρό Κόμισα του Μάνσφελντ Δωροθέα με την οποία αντάλασσε συχνά φαρμακευτικές συνταγές καθώς και συμβουλές και τεχνικές για ένα σωρό χόμπι και δραστηριότητες όπως κυνήγι, τοξοβολία, βοτανική κ.α. . Κατά την διάρκεια της ζωής της συνεργάστηκε και με πολλές άλλες γυναίκες ευγενικής καταγωγής που όπως ήταν η συνήθεια της εποχής ασχολούνταν με την αλχημεία και την φαρμακοποιία και δημιούργησε ένα δίκτυο ανταλλαγής αλχημικών συμβουλών και συνταγών. Στην βιβλιοθήκη της στο Άνναμπεργκ βρέθηκαν 500 βιβλία και 50 χειρόγραφα. Όλα τα χειρόγραφα εκτός από τέσσερα ήταν ιατρικές συνταγές που είχε συγκεντρώσει κατά την διάρκεια της ζωής της από άλλες γυναίκες όπως η Κατερίνα Βέρνεριν και η Μαγδαληνή του Μάνσφελντ (που ήταν νύφη της Δωροθέας του Μάνσφελντ) καθώς εκείνη την εποχή ήταν αναμενόμενο οι γυναίκες να γνωρίζουν ιατρική και φαρμακοποιία, δύο επιστήμες που θεωρούνταν "γυναικείες". Αν και οι γυναίκες εκείνη την εποχή δεν διέθεταν συνήθως επίσημα ιατρικά βιβλία, συνήθως όμως φρόντιζαν να συγκεντρώσουν βιβλία ιατρικών και φαρμακευτικών συνταγών που στηρίζονταν στις θεωρίες του Γαληνού από άλλες γυναίκες τα οποία μεταβιβάζονταν από γενιά σε γενιά και από γυναίκα σε γυναίκα. Στην βιβλιοθήκη της Άννας βρέθηκε επίσης ένα ακόμα βιβλίο συνταγών γραμμένο από την Δωροθέα του Μάνσφελντ για την αντιμετώπιση των προβλημάτων κατά την διάρκεια του τοκετού. Τέλος ένα βιβλίο συνταγών άνηκε στην ίδια την Άννα, είχε τίτλο "Μερικά Καλά Φάρμακα για Γυναίκες" (Edlich guet ertzeney den Frauen ) για την αντιμετώπιση των γυναικολογικών προβλημάτων. Εκτός από τα χειρόγραφα βιβλία συνταγών υπήρχαν και πολλά ιατρικά και γεωργικά βιβλία και δύο χειρόγραφα του Παράκελσου. Η βιβλιοθήκη της μας αποκαλύπτει πως εκτός από την μεγάλη πρακτική εμπειρία που είχε αποκομίσει εφαρμόζοντας την ιατρική, είχε φροντίσει να εκμεταλλευθεί και την άνθιση που σημειώθηκε τον 16ο και 17ο αι. των έντυπων βιβλίων που χρησιμοποιούσαν την δημοτική γλώσσα και έκαναν προσιτή την γνώση στους λαϊκούς ανθρώπους για να αποκτήσει σφαιρική και "επίσημη" γνώση. Αυτός ήταν και ο λόγος που άρχισαν να εμφανίζονται όλο και περισσότερα τυπωμένα βιβλία αλχημικών και ιατροχημικών βιβλίων ανάμεσα στα οποία και εκείνο της Ισαβέλλα Κορτέζε. Φαίνεται επίσης και ο βαθμός στον οποίον εφάρμοζαν οι γυναίκες της εποχής την ιατρική και τη αλχημεία και το πως δημιουργούσαν ανεπίσημα αλχημικά δίκτυα που επέτρεπαν την κυκλοφορία της γνώσης και την ανταλλαγή συνταγών.
Απεβίωσε την 1η Σεπτεμβρίου του 1585 μετά από μακρόχρονη ασθένεια. Μέσα τρεις μόλις μήνες ο εξηντάχρονος Αύγουστος ξαναπαντρεύτηκε ένα δεκατριάχρονο κοριτσάκι αλλά κι εκείνος πέθανε μέσα σε έναν μήνα μετά τον γάμο αυτόν. Μετά τον θάνατο της Άννας βρέθηκε η απογραφή των αποθηκών της στο Άνναμπεργκ όπου περιλαμβάνονταν 181 διαφορετικά είδη αποσταγμένου νερού, 32 ιαματικά έλαια, έξι είδη ξυδιού και δύο βάζα με ροδόμελο. Στο σπίτι της και στην βιβλιοθήκη της βρέθηκαν ντουλάπια γεμάτα με φαρμακευτικές ουσίες και συστατικά για την παρασκευή φαρμάκων καθώς και πολλά ιατρικά βιβλία. Ακόμα και στην κυνηγετική της καμπίνα στο Αουγκούστουσμπεργκ είχε φροντίσει να έχει μία μικρή ιδιωτική κουζίνα για τα πειράματά της.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1548 τον Αύγουστο των Βέττιν εκλέκτορα της Σαξονίας και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλχημίστριες Κατηγορία:Φαρμακοποιοί Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Νορβηγίας Κατηγορία:Ιατροί του Μεσαίωνα Κατηγορία:Γυναίκες επιστήμονες Κατηγορία:Επιστήμονες (γυναίκες) της Γερμανίας Κατηγορία:Δούκισσες της Σαξονίας Κατηγορία:Εκλέκτειρες της Σαξονίας
Δωροθέα Αυγούστα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ
Η Δωροθέα-Αυγούστα, γερμαν.: Dorothea Augusta von Schleswig-Holstein-Gottorp (12 Μαΐου 1602 - 13 Μαρτίου 1682) ήταν Γερμανίδα ευγενής γυναίκα, κόρη του δούκα του Χόλσταϊν-Γκόττροπ. Με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Σ.Χ.Σ.Πλεν.
Οικογένεια
Ήταν κόρη του Ιωάννη-Αδόλφου δούκα του Χόλσταϊν-Γκόττορπ και της πριγκίπισσας Αυγούστας των Όλντενμπουργκ, κόρης του Φρειδερίκου Β΄ της Δανίας.
Παντρεύτηκε το 1633 με τον Ιωακείμ-Ερνέστο δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Πλεν και απέκτησαν τα εξής παιδιά:
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανίδες δούκισσες
Κληματιά Κέρκυρας
Η Κληματιά είναι χωριό στην Κέρκυρα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κέρκυρας του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 226 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Χωριά του νομού Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κέρκυρας
Γκούσταβ Χούζακ
Ο Γκούσταβ Χούζακ (Gustav Husak, Μπρατισλάβα, Αυστροουγγαρία, 10 Ιανουαρίου 1913 – 18 Νοεμβρίου 1991) ήταν Σλοβάκος νομικός, κομμουνιστής πολιτικός, από τους πλέον καταρτισμένους θεωρητικούς του κομμουνισμού, ο μακροβιότερος γενικός γραμματέας του Τσεχοσλοβακικού Κομμουνιστικού Κόμματος και επί μία 14ετία πρόεδρος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Τσεχοσλοβακίας. Εθνικιστής εκ πεποιθήσεως, κατηγορήθηκε από τους πολιτικούς του αντιπάλους ως πράκτορας της ΕΣΣΔ, ενώ αναδείχθηκε κυρίως την περίοδο που ακολούθησε την Άνοιξη της Πράγας. Ο Χούζακ απέκτησε πτυχίο Νομικής το 1942, ενώ κατά τη διάρκεια των σπουδών του εργαζόταν σε ένα δικηγορικό γραφείο και παράλληλα μελετούσε πολιτικά συγγράμματα. Μετά το Β’ Π.Π. και τη δημιουργία της Τσεχοσλοβακίας, ο Χούζακ ανέλαβε κυβερνητικός επίτροπος της Σλοβακίας και εν συνεχεία τοποθετήθηκε επικεφαλής όλων των τοπικών επιτροπών. Παράλληλα, προσχώρησε στο Κ.Κ. Σλοβακίας και έγινε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Τσεχοσλοβακικού Κ.Κ. Ωστόσο, στο πλαίσιο των σταλινικών διώξεων, ο Χούζακ κατηγορήθηκε ως «Τιτοϊκός» και στις 13 Φεβρουαρίου του 1951 συνελήφθη, παραπέμφθηκε σε δίκη και καταδικάστηκε σε ισόβια δεσμά. Το 1960 αμνηστεύτηκε και προσλήφθηκε ως απλός εργάτης σε μία βιομηχανία. Σύντομα όμως, αποκαταστάθηκε και επανήλθε στο Κ.Κ. Στις 5 Ιανουαρίου του 1968, μετά την μεταρρυθμιστική απόπειρα του Αλεξάντερ Ντούμπτσεκ που προκάλεσε την πτώση του Αντονίν Νοβότνι (1904 - 1975), ο Χούζακ έγινε αντιπρόεδρος της νέας κυβέρνησης. Τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου δυνάμεις του Συμφώνου της Βαρσοβίας εισέβαλαν στη χώρα, καταστέλλοντας την Τσεχοσλοβακική επανάσταση, ενώ οι επικεφαλής της στάλθηκαν στη Μόσχα. Μέσα στη γενική αναταραχή που ακολούθησε, ο Χούζακ κρίθηκε από τους Σοβιετικούς ιθύνοντες πως ήταν αρκετά μετριοπαθής ώστε να αποτελεί την ιδανική λύση προς κατευνασμό των πνευμάτων. Έτσι, αρχικά αναλαμβάνει γραμματέας του Σλοβακικού Κ.Κ., και σύντομα αντικαθιστά το Ντούμπτσεκ ως γ. γραμματέας του Κ.Κ. Τσεχοσλοβακίας, θέση στην οποία παρέμεινε επί μία 20ετία, έως το 1987. Από το 1975 διαδέχτηκε το γηραιό Λούντβικ Σβομπόντα (1895 – 1979) στην προεδρία της χώρας, μέχρι και την πτώση του καθεστώτος, στα 1989. Δύο χρόνια αργότερα απεβίωσε στη Μπρατισλάβα, σε ηλικία 78 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Τσεχοσλοβακίας Κατηγορία:Σλοβάκοι πολιτικοί Κατηγορία:Κομμουνιστές Κατηγορία:Μεγαλόσταυροι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Μπεντ (πόλη)
Το Μπεντ (αγγλ. Bend) είναι πόλη στην πολιτεία Όρεγκον των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, έδρα της Κομητείας Ντεσούτς. Το Μπεντ είναι η μεγαλύτερη πόλη του κεντρικού Όρεγκον και η έκτη σε πληθυσμό σε όλη την πολιτεία. Στην απογραφή του 2020 είχε πληθυσμό 99.178 κατοίκους, μια αύξηση κατά 29,3% σε σχέση με την προηγούμενη απογραφή του 2010. Ο πληθυσμός της μητροπολιτικής περιοχής του, που ταυτίζεται με την Κομητεία Ντεσούτς, ήταν 198.253 κάτοικοι το 2020.
Το Μπεντ είναι κτισμένο στο ανατολικό άκρο της Οροσειράς των Καταρρακτών, κατά μήκος του ποταμού Ντεσούτς, παραπόταμου του Κολούμπια.
Ιστορία
thumb|left|Το κέντρο του Μπεντ περί το 1920 Η ονομασία Μπεντ προήλθε από το «Φέργουελ Μπεντ» (Farewell Bend, δηλαδή «Καμπή του αποχαιρετισμού»), που χρησιμοποίησαν οι πρώτοι έποικοι για τη θέση της μελλοντικής πόλεως, όπου υπήρχε καμπή (στροφή) του ποταμού Ντεσούτς και ταυτοχρόνως ένα από λίγα περάσματα από όπου μπορούσε να διασχίσει κάποιος τον ποταμό.
Μέχρι τον χειμώνα του 1824 η περιοχή ήταν γνωστή μόνο στους Ινδιάνους, οι οποίοι κυνηγούσαν και ψάρευαν εκεί. Εκείνο το έτος την επισκέφθηκαν μέλη ενός αποσπάσματος κυνηγών γουνοφόρων ζώων με αρχηγό τον Βρετανοκαναδό Πήτερ Σκην Όγκντεν. Αργότερα πέρασαν τοπογραφικές αποστολές του στρατού, όπως του Τζων Φρεμόντ και του Τζων Στρονγκ Νιούμπερυ και τέλος πιονιέροι που προχωρούσαν δυτικότερα διέρχονταν από το μέρος και περνούσαν τον ποταμό στο Φέργουελ Μπεντ. Αλλά η περιοχή παρέμενε ακατοίκητη.
Τον Μάιο του 1901 άνοιξε ένα μικρό πριονιστήριο και ένα άλλο το 1903, κινούμενα με τη δύναμη των νερών του ποταμού Ντεσούτς. Μια μικρή κοινότητα αναπτύχθηκε γύρω από αυτά. Το 1904 είχε 300 κατοίκους, οι οποίοι ψήφισαν να την ανακηρύξουν δήμο. Στις 4 Ιανουαρίου 1905 έγινε η πρώτη επίσημη συνέλευση του νέου δήμου, που διόρισε τον A.H. Goodwillie ως τον πρώτο δήμαρχο. Ο οικισμός αποκαλείτο ακόμα Φέργουελ Μπεντ και η ονομασία συντομεύθηκε σε «Μπεντ» από το Υπουργείο Ταχυδρομείων των ΗΠΑ.
Το 1910 κτίσθηκε ιδιωτικό φράγμα στον Ντεσούτς, που δημιούργησε τη μικρή τεχνητή λίμνη Μίρορ Ποντ και παρείχε ηλεκτρισμό στον δήμο για πρώτη φορά στην ιστορία του. Το 1926 το φράγμα πέρασε στην ηλεκτρική εταιρεία «Pacific Power», η οποία παράγει ακόμα ηλεκτρική ενέργεια από αυτό, αρκετή για να τροφοδοτεί περίπου 200 νοικοκυριά του Μπεντ. Το 1916 ιδρύθηκε η Κομητεία Ντεσούτς, που σχηματίσθηκε από το δυτικό ήμισυ της Κομητείας Κρουκ, και το Μπεντ ορίσθηκε ως η έδρα της.
Γεωγραφία
Το Μπεντ βρίσκεται στο όριο της οικοπεριοχής των Υπωρειών και Προπόδων της Ανατολικής Οροσειράς των Καταρρακτών, όπως αυτή ορίσθηκε από την Υπηρεσία Περιβαλλοντικής Προστασίας των ΗΠΑ (EPA), και της μικρότερης οικοπεριοχής της Κοιλάδας του ποταμού Ντεσούτς, μέρους της οικοπεριοχής των Κυανών Ορέων.
Καθώς προαναφέρεται στο λήμμα, η πόλη διαρρέεται από τον ποταμό Ντεσούτς, παραπόταμο του Κολούμπια, με φράγμα που δημιουργεί τη μικρή τεχνητή λίμνη Μίρορ Ποντ. Το μεσοσταθμικό υψόμετρο του Μπεντ είναι 1.104,3 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας, ενώ οι γεωγραφικές συντεταγμένες του είναι 44°03΄ Βόρειο πλάτος και 121°18΄ Δυτικό μήκος.
Η πόλη έχει συνολική έκταση 86,30 τετρ.χιλιόμετρα, από τα οποία τα 85,69 είναι ξηρά, ενώ το 0,62 τετρ. χιλιόμετρο (620 στρέμματα) καλύπτονται από νερά.
Μέσα στα όρια της πόλεως υψώνεται το Πάιλοτ Μπατ (Pilot Butte), ένας παλαιός ηφαιστειακός κώνος, από την κορυφή του οποίου, 150 και πλέον μέτρα πάνω από την πόλη, η θέα είναι πολύ ωραία. Εξαιτίας αυτού το Μπεντ είναι μία από τις μόλις τρεις πόλεις των ηπειρωτικών ΗΠΑ (μαζί με το Πόρτλαντ και το Τζάκσον) που έχουν ένα εσβεσμένο ηφαίστειο εντός των ορίων τους.
Μεταφορές και συγκοινωνίες
Το κοντινότερο στην πόλη εμπορικό αεροδρόμιο είναι το Ρόμπερτς Φηλντ στην πόλη Ρέντμοντ, 29 χιλιόμ. βόρεια από το κέντρο του Μπεντ. Υπάρχει επίσης το μικρό Δημοτικό Αεροδρόμιο του Μπεντ, 8 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του κέντρου, που εξυπηρετεί αεραθλητικές-ψυχαγωγικές και άλλες πτήσεις μικρών αεροσκαφών.
Το Μπεντ βρίσκεται στη διασταύρωση των Οδών 20 και 97. Η δεύτερη διατρέχει την πόλη ως οδός ταχείας κυκλοφορίας. Η συγκοινωνία με υπεραστικά λεωφορεία είναι πιο ευέλικτη, αν και το Μπεντ εξυπηρετείται επίσης από τον σιδηρόδρομο, με μια κύρια γραμμή της BNSF να διατρέχει την πόλη στη διεύθυνση βορρά-νότου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπεντ
Σεβήρος της Νάπολης
Ο Σεβήρος (ιταλικά : Severo ) (4ος αιώνας - Νάπολη, 400 ) ήταν ο δωδέκατος επίσκοπος της Νάπολης και τιμάται ως άγιος από την Καθολική Εκκλησία.
Βιογραφία
Η επισκοπή του χρονολογείται από το 357 έως το 400 περίπου. Υπάρχουν λίγες πληροφορίες για τη ζωή του Σεβήρου, αλλά μια σημαντική μαρτυρία περιγράφει το ανθρώπινο και θρησκευτικό του βάθος, μια επιστολή που του απηύθυνε ο Άγιος Αμβρόσιος του Μιλάνου το 393.
Ο Σεβήρος ξεκίνησε την κατασκευή της βασιλικής του Αγίου Γεωργίου Μαγιόρε > όπου, κάτω από την τράπεζα του κύριου βωμού, τα λείψανα του αγίου και το βαπτιστήριο της Νάπολης, θεωρούνται το αρχαιότερο στη Δύση. Έφερε πίσω στη Νάπολη τα λείψανα του προκατόχου του Αγίου Μαξίμου της Νεάπολης.
Επιπλέον, σύμφωνα με τον λατρευτικό μύθο, το πρώτο από τα λεγόμενα «θαύματα της υγροποίησης του αίματος του Αγίου Τζενάρο» συνδέεται με τον επίσκοπο Σεβήρο. Είναι δευτερεύων προστάτης της Νάπολης και κύριος προστάτης της πόλης και της επισκοπής του Αγίου Σεβέρο στην Απουλία. Η μνήμη του εορτάζεται στις 29 Απριλίου (στην επισκοπή Σανσεβέρο, κατά ειδική παραχώρηση, στις 25 Σεπτεμβρίου).
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Νάπολης Κατηγορία:Επίσκοποι του 4ου αιώνα
Φλαμινία οδός
δεξιά|μικρογραφία|400x400εσ|Η μπλε διαδρομή είναι της Βία Φλαμίνια, η μωβ διαδρομή δείχνει τη Βία Φλαμίνια νόβα.
Η Φλαμινία Οδός, λατιν.: Via Flaminia, ήταν μία αρχαία ρωμαϊκή οδός, που ξεκινούσε από τη Ρώμη, περνούσε επάνω από τα Απέννινα Όρη και οδηγούσε στο Ariminum (Ρίμινι) στην ακτή της Αδριατικής Θάλασσας. Λόγω της τραχύτητας των βουνών, η Φλαμινία Οδός ήταν η κύρια επιλογή, που είχαν οι Ρωμαίοι για ταξίδια μεταξύ της Ετρουρίας, του Λατίου, της Καμπανίας και της Κοιλάδας του Πάδου. Το τμήμα που διασχίζει τη βόρεια Ρώμη είναι εκείνο, όπου ο Κωνσταντίνος Α΄ είδε το περίφημο όραμά του με τον Σταυρό, που οδήγησε στη μεταστροφή του στον Χριστιανισμό και στον εκχριστιανισμό της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Σήμερα η ίδια διαδρομή, που εξακολουθεί να ονομάζεται με το ίδιο όνομα για μεγάλο μέρος της απόστασής της, παραλληλίζεται ή επικαλύπτεται από τη Στράντα Στατάλε (SS) 3, που ονομάζεται επίσης Στράντα Ρετζιονάλε (SR) 3 στο Λάτσιο και την Ούμπρια, και τη Στράντα Προβιντσιάλε (SP) 3 στο Μάρκε. Φεύγει από τη Ρώμη, ανεβαίνει στο Βαλ Τέβερε ("Κοιλάδα του Τίβερη") και στα βουνά στο Καστέλο ντελε Φορμίσε, ανεβαίνει στο Γκουάλντο Ταντίνο, συνεχίζει επάνω από το χάσμα στο Πάσο Σέτζια, 575 μ. στο Κάγκλι. Από εκεί κατηφορίζει τις υδάτινες οδούς της ανατολικής πλαγιάς μεταξύ των Απεννίνων της Τοσκάνης-Αιμιλίας και των Απεννίνων της Ούμπρια μέχρι το Φάνο στην ακτή και πηγαίνει βόρεια, παράλληλα με τον αυτοκινητόδρομο Α14 προς το Ρίμινι.
Αυτή η διαδρομή, που κάποτε ήταν βολική για τους Ρωμαίους πολίτες και άλλους ταξιδιώτες, είναι πλέον με μεγάλη κυκλοφοριακή κίνηση μεταξύ της βόρειας Ιταλίας και της πρωτεύουσας της Ρώμης. Παραμένει επαρχιακός δρόμος, ενώ η κυκλοφορία διέρχεται με σιδηρόδρομο και αουτοστράντα μέσα από δεκάδες τούνελ μεταξύ Φλωρεντίας και Μπολόνια: είναι μία πιο σύντομη, πιο άμεση διαδρομή κάτω από τις κορυφογραμμές και σχεδόν απρόσιτα περάσματα.
Ιστορία
Στον Μεσαίωνα ήταν γνωστή ως οδός της Ραβέννας, καθώς οδηγούσε στην πιο σημαντική τότε πόλη της Ραβέννας. Μετά το τέλος του Εξαρχάτου της Ραβέννας, έπεσε σε αχρηστία κατά την περίοδο των Λομβαρδών, αλλά ανακατασκευάστηκε εν μέρει την εποχή της Αναγέννησης και συνέχισε να έχει στρατιωτική σημασία μέχρι την εποχή του Ναπολέοντα Α΄ και τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Όπως η SS 3 (Strada Statale 3), παραμένει ένας από τους κύριους αυτοκινητόδρομους από τη Ρώμη προς τις ακτές της Αδριατικής.
Η σημασία της αρχαίας Φλαμινίας οδού είναι διπλή. Κατά την περίοδο της ρωμαϊκής επέκτασης τον 3ο και 2ο α. π.Χ. η Φλαμινία, που είχε τη φθηνότερη θαλάσσια οδό, έγινε κύριος άξονας μεταφοράς, με τον οποίο το σιτάρι από την Κοιλάδα του Πάδου τροφοδοτούσε τη Ρώμη και την κεντρική Ιταλία. Κατά την περίοδο της ρωμαϊκής παρακμής η Φλαμινία ήταν η κύρια οδός, που οδηγούσε στην καρδιά της Ιταλίας. Καταλήφθηκε από τον Ιούλιο Καίσαρα στην αρχή του εμφυλίου πολέμου, αλλά και από διάφορες γερμανικές στρατιωτικές δυνάμεις και Βυζαντινούς στρατηγούς.
Ως εκ τούτου, ένας αριθμός σημαντικών μαχών διεξήχθη στη -ή κοντά στη- Φλαμινία Οδό, για παράδειγμα στο Sentinum (κοντά στο σύγχρονο Σασοφεράτο) και κοντά στο Tadinum (το σύγχρονο Γκουάλντο Ταντίνο). Η περίφημη μάχη του Κωνσταντίνου Α΄ στη Μιλβία Γέφυρα έλαβε χώρα επίσης κατά μήκος της Οδού, μετά το όραμά του με τον Σταυρό (που οδήγησε στη μεταστροφή του -και της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας- στον Χριστιανισμό).
Κατά τον πρώιμο Μεσαίωνα ο δρόμος, που ελεγχόταν από την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ήταν μία πολιτισμική επιρροή και αποτελούσε μεγάλο μέρος αυτού, που οι ιστορικοί αποκαλούν «βυζαντινό διάδρομο».
αριστερά|μικρογραφία|Η γέφυρα του Nάρνι σε έναν πίνακα του 1826 του [[Ζαν-Μπατίστ Καμίλ Κορό|Ζαν-Μπατίστ Κορό.]]
Αρχαία διαδρομή
Η Φλαμινία Οδός ξεκινά από την Πόρτα ντελ Πόπολο στα Αυρηλιανά Τείχη της Ρώμης: η τωρινή Βία ντελ Κόρσο (αρχαία Βία Λάτα), η οποία συνδέει το Καπιτώλιο με την Πόρτα, μπορεί να θεωρηθεί το αστικό τμήμα της Φλαμινίας Οδού. Στη συνέχεια ο δρόμος κατευθύνεται προς τα βόρεια· σημαντικά υπολείμματα τού πεζοδρομίου του σώζονται κάτω από τον σύγχρονο δρόμο, περνώντας ελαφρώς ανατολικά από την τοποθεσία των Ετρούσκων Falerii (Τσιβιτά Καστελλάνα), διασχίζοντας τον Τίβερη στην Ούμπρια επάνω από μία γέφυρα, μερικά υπολείμματα της οποίας μπορεί κάποιος ακόμη να δει, το "Πίλε ντ' Αουγκούστο». Από εκεί προχωρά προς το Ocriculum (Oρτίκολι) και τη Narnia (Νάρνι), όπου διέσχιζε τον ποταμό Νέρα από την Πόντε ντ'Αουγκούστο, τη μεγαλύτερη ρωμαϊκή γέφυρα που κτίστηκε ποτέ, μία υπέροχη τετράτοξη κατασκευή, την οποία αναφέρει ο Mαρτιάλης και της οποίας ένα τόξο στέκεται ακόμη. Συνέχιζε και ακολουθούσε αρχικά ο σύγχρονος δρόμος προς το Casuentum (Σαν Τζέμινι), που περνά επάνω από δύο καλά διατηρημένες αρχαίες γέφυρες, μέσω της Carsulae, στο Vicus Martis Tudertium (κοντά στη σύγχρονη Mάσα Μαρτάνα), στη συνέχεια στη Mevania (Μπεβάνια) και από εκεί στο Forum Flaminii (Σ. Τζιοβάννι Προφιάμα). Αργότερα υιοθετήθηκε μία πιο κυκλική διαδρομή από τη Narnia στο Forum Flaminii, αυξάνοντας την απόσταση κατά 12 ρωμαϊκά μίλια (18 χλμ.) και περνώντας από το Interamna Nahars ( Tέρνι), το Spoletium (Σπολέτο) και το Fulginium (Φολίνιο), από το οποίο ένας κλάδος αποκλίνει προς την Perusia (Περούτζια).
Από το Forum Flaminii, όπου ενώνοντο ξανά οι δύο κλάδοι, η Φλαμινία προχωρούσε στη Nuceria Camellaria (Nότσερα Ούμπρια), από όπου ένας δρόμος διακλάδωσης πήγαινε προς τη Septempeda και από εκεί είτε προς Ανκόνα είτε προς Tolentinum (Toλεντίνο), το Urbs Salvia (Ουρμπισάλια) και το Helvillum (τοποθεσία αβέβαιη, πιθανώς Σιτζίλο, αλλά ίσως Φοσάτο ντι Βίκο), για να διασχίσει την κύρια κορυφογραμμή των Απεννίνων, έναν ναό του Jupiter Appeninus που στέκεται στην -ή κοντά στην- κορυφή του περάσματος, σύμφωνα με έναν αρχαίο συγγραφέα. Από εκεί κατέβaine στο Cales (Kάγκλι), όπου έστριβε βορειοανατολικά ακολουθώντας τα φαράγγια του ποταμού Μπουράνο.
Το στενότερο πέρασμα διέσχιζε μία σήραγγα λαξευμένη στον συμπαγή βράχο: μία πρώτη σήραγγα, που δείχνει να είναι του 3ου αι. π.Χ., αντικαταστάθηκε από μία παρακείμενη σήραγγα από τον Βεσπασιανό. Αυτό είναι το σύγχρονο Γκόλα ντελ Φούρλο, το αρχαίο όνομα του οποίου, Intercisa, σημαίνει "κόψιμο" σε σχέση με αυτές τις σήραγγες. Ο σύγχρονος δρόμος 2 λωρίδων, SS 3 Φλαμίνια, χρησιμοποιεί ακόμη τη σήραγγα του Βεσπασιανού, και η αφιερωματική επιγραφή του Αυτοκράτορα είναι ακόμη στη θέση της. Διακρίνονται επίσης υπολείμματα της προηγούμενης σήραγγας.
Η Φλαμινία αναδυόταν από τα φαράγγια των Απεννίνων στο Forum Sempronii (Φοσσομπρόνε) και έφτανε στις ακτές της Αδριατικής στο Fanum Fortunae (Φάνο). Από εκεί, διέσχιζε βορειοδυτικά μέσω του Pisaurum (Πέζαρο) μέχρι το Αriminum (Ρίμινι). Η συνολική απόσταση από τη Ρώμη ήταν 210 ρωμαϊκά μίλια, 296 χλμ. από τον παλαιότερο δρόμο και 222 ρωμαϊκά μίλια, 328 χλμ. από τον νεότερο. Ο δρόμος έδωσε το όνομά του σε μία νομική περιφέρεια της Ιταλίας από τον 2ο αι. και μετά, την πρώην επικράτεια των Σενόνες, η οποία αρχικά συνδέθηκε με την Ούμπρια (με την οποία μάλιστα υπό τον Αύγουστο είχε σχηματίσει την VI περιοχή της Ιταλίας, που ονομαζόταν Ούμβρια και Αγρός Γαλατικός (Umbria et Ager Gallicus), η οποία όμως μετά τον Κωνσταντίνο Α΄ διοικούνταν πάντα με το Πικηνόν (Picenum).
Μέσω μικρής Φλαμινίας
Η Via Flaminia minor ή Via Flaminia Militare ήταν μία πιο δυτική διαδρομή, που κατασκευάστηκε από τον Γάιο Φλαμίνιο (γιο του πρώην Γάιου Φλαμίνιου) το 187 π.Χ. από τη Bononia (Μπολόνια) στο Arretium (Αρέτσο). Σταδιακά έπεσε σε αχρηστία και εξαφανίστηκε μετά τον Μεσαίωνα. Η ακριβής διαδρομή της είναι άγνωστη, αν και το 1977 οι Φράνκο Σάντι και Τσέζαρε Αγκοστίνι ισχυρίστηκαν ότι βρήκαν υπολείμματα, ακόμη ανεπιβεβαίωτα.
Σωζόμενα τμήματα
μικρογραφία|Ο δρόμος που περνά από τις Καρσούλαε.
Τα σωζόμενα υπολείμματα του δρόμου αποτελούνται από εδώ και εκεί κομμάτια πεζοδρομίου (το μεγαλύτερο είναι ένα διακοπτόμενο τμήμα περίπου 800 μ. μήκους στο Ρινιάνο Φλαμίνιο στο βόρειο Λάτσιο), αλλά για το μεγαλύτερο μέρος των γεφυρών, που αναφέρονται εδώ με σειρά από τη Ρώμη:
μικρογραφία|Η Γέφυρα Mάλλιο στο [[Cagli|Κάγκλι.]]
Άλλα αξιοσημείωτα ρωμαϊκά απομεινάρια κατά μήκος του δρόμου, εκτός από αυτά εντός των μεμονωμένων πόλεων, περιλαμβάνουν ένα ζευγάρι πυργωτών τάφων μεταξύ Μπεβάνια και Φολίνιο, και κατά μήκος του ανατολικού κλάδου της Φλαμινία· ειδικότερα, στην περιοχή μεταξύ Σπολέτο και Τρέβι, πολλές μικρές ρωμανικές εκκλησίες, εν μέρει κτισμένες από επαναχρησιμοποιημένη ρωμαϊκή πέτρα ( spolia), συμπεριλαμβανομένων μερικών επιγραφών, σηματοδοτούν την ευθεία του δρόμου αρκετά καθαρά. Ένα μικρό τμήμα του δρόμου παραμένει στα ερείπια του Καρσούλαε, όπου περνά μέσα από την εντυπωσιακή Αψίδα του Τραϊανού.
στον Αθλητισμό
Η Οδός χρησιμοποιήθηκε ως μέρος του ατομικού δρόμου αγώνα ποδηλασίας για τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1960 στη Ρώμη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαϊκές οδοί στην Ιταλία Κατηγορία:Ιστορία του Μάρκε Κατηγορία:Ιστορία του Λατίου Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1960 Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα λατινικά
Βραβείο Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Σικάγου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Σικάγου
Θα Γίνει Της Πολυκατοικίας
Θα γίνει της πολυκατοικίας είναι μια ελληνική κωμική τηλεοπτική σειρά παραγωγής 2019-2020, που δημιουργήθηκε από τη Βίκυ Αλεξοπούλου και προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ. Η σειρά παρουσιάζει τις ζωές των ενοίκων μιας πολυκατοικίας και είναι remake της ελληνικής τηλεοπτικής σειράς του Mega Channel, "Η Πολυκατοικία", με την μόνη διαφορά ότι το Θα γίνει της πολυκατοικίας, έχει διαφορετική ιστορία και ηθοποιούς, και βασίζεται στην ισπανική τηλεοπτική σειρά "La Que Se Avecina".
Παραπομπές
Πολυκατοικία Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές τηλεοπτικές σειρές
Κυπριανάδες Κέρκυρας
Οι Κυπριανάδες είναι οικισμός στην Κέρκυρα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κέρκυρας του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 51 κατοίκους.