cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ουραλικό Ομοσπονδιακό Πανεπιστήμιο
Το '''Ουραλικό Ομοσπονδιακό Πανεπιστήμιο Μ. Ν. Γιέλτσιν (ρωσικά: Уральский федеральный университет Б.Н. Ельцина, συχνά αναφερόμενο ως UrFU, УрФУ'''), το οποίο πήρε το όνομά του από τον πρώτο πρόεδρο της Ρωσικής Ομοσπονδίας, Μπορίς Γιέλτσιν, και δημιουργήθηκε από τη συνένωση του Ουραλικού Κρατικού Πολυτεχνείου και του Ουραλικού Κρατικού Πανεπιστημίου, είναι ένα από τα κορυφαία εκπαιδευτικά ιδρύματα στην περιοχή των Ουραλίων στη Ρωσία. Το Ουραλικό Ομοσπονδιακό Πανεπιστήμιο δρα ως κέντρο έρευνας και καινοτομίας της Ουράλιας περιοχής και συνεργάζεται με τη Ρωσική Ακαδημία Επιστημών. Προσφέρει εκπαιδευτικά προγράμματα σε τέσσερις βασικούς τομείς της γνώσης και 108 ακαδημαϊκές σπουδές. Υπάρχουν ενεργά αναπτυγμένοι δεσμοί μεταξύ του Πανεπιστημίου και ενδιάμεσων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Επίσης, το UrFU εργάζεται με συνέπεια στη δημιουργία στρατηγικών συνεργασιών με εργοδότες για την ανάπτυξη της τοπικής οικονομίας με τους εργοδότες να εμπλέκονται ως άμεσοι συμμετέχοντες στο εκπαιδευτικό περιβάλλον, ενώ η εργοδοτούμενη και εταιρική εκπαίδευση πραγματοποιείται με βάση την πελατοκεντρική προσέγγιση, με κοινά επιχειρηματικά έργα να υλοποιούνται σε οικονομικούς και κοινωνικούς τομείς.
Ιστορία
Το Ουραλικό Πανεπιστήμιο ιδρύθηκε στην πόλη Γεκατερίνμπουργκ το 1920 με διάταγμα του αρχηγού της Σοβιετικής επαναστατικής κυβέρνησης, Βλαντίμιρ Λένιν. Ωστόσο, το νεοσύστατο πανεπιστήμιο υποβλήθηκε σε κάποιες αλλαγές λόγω της έλλειψης πόρων κατά τη διάρκεια περιόδων όπως η επανάσταση και ο εμφύλιος πόλεμος. Τελικά, το πανεπιστήμιο χωρίστηκε στα δύο: το Ουραλικό Κρατικό Πανεπιστήμιο (USU), ένα μικρότερο πανεπιστήμιο υπεύθυνο για την εκπαίδευση στις φυσικές, κοινωνικές και ανθρωπιστικές επιστήμες, και το Ουραλικό Κρατικό Πολυτεχνείο (USTU-UPI), ένα μεγαλύτερο το οποίο επικεντρώνεται στην εκπαίδευση πάνω σε μηχανικούς τομείς όπως μεταλλουργία, κατασκευή μηχανών, πολιτική μηχανική και ηλεκτρομηχανική. Ταυτόχρονα, το UPI ανέπτυσσε αρκετούς νέους (για την εποχή) τομείς γνώσης όπως η πυρηνική ενέργεια, η οργανική χημεία και σύνθεση και οι τηλεπικοινωνίες.
Παρά τον διαχωρισμό, τα δύο πανεπιστήμια συνδέονταν στενά το ένα με το άλλο, καθώς και με τους συνεργάτες τους από τη βιομηχανική οικονομία της περιοχής. Λόγω αυτού, η πόλη Γεκατερίνμπουργκ έγινε μία από τις μεγαλύτερες πανεπιστημιουπόλεις στη Ρωσία. Από το 2008, όταν ξεκίνησε μια μαζική αναδιοργάνωση του ρωσικού πανεπιστημιακού συστήματος, ένας αριθμός πανεπιστημίων σε διαφορετικές πόλεις της χώρας, τα οποία είχαν ήδη στενές σχέσεις, έλαβαν ειδικό ομοσπονδιακό στάτους και επιπρόσθετη χρηματοδότηση. Τα ομοσπονδιακά πανεπιστήμια που καθιερώθηκαν βρίσκονταν στις πόλεις Ροστόφ επί του Ντον (Νότιο Ομοσπονδιακό Πανεπιστήμιο), Κρασνογιάρσκ (Ομοσπονδιακό Πανεπιστήμιο της Σιβηρίας), Καζάν (Ομοσπονδιακό Πανεπιστήμιο του Καζάν), Αρχάγγελσκ, Γιακούτσκ (Βορειο-ανατολικό Ομοσπονδιακό Πανεπιστήμιο), Καλίνινγκραντ (Ομοσπονδιακό Πανεπιστήμιο Ιμανουέλ Καντ Βαλτίκ), Βλαδιβοστόκ (Άπω Ανατολικό Ομοσπονδιακό Πανεπιστήμιο) και Γεκατερίνμπουργκ. Αυτά τα ομοσπονδιακά πανεπιστήμια αποτελούν τους ηγέτες του Ρωσικού εκπαιδευτικού συστήματος. Η διαδικασία της συγχώνευσης των USTU-UPI και USU για τη δημιουργία του Ουραλικού Ομοσπονδιακού Πανεπιστημίου (UrFU) ξεκίνησε το 2009 και ολοκληρώθηκε την άνοιξη του 2011.
Κατά τη διάρκεια των 100 χρόνων της ιστορίας του, από το Ουραλικό Πανεπιστήμιο αποφοίτησαν περισσότεροι από 360.000 σπουδαστές, πολλοί από τους οποίους πέτυχαν σημαντικά στον χώρο της έρευνας, του πολιτισμού και της πολιτικής. Ένας από τους πιο διάσημους απόφοιτους του πανεπιστημίου είναι ο πρώτος πρόεδρος της Ρωσίας, Μπορίς Γιέλτσιν, του οποίου το πανεπιστήμιο φέρει το όνομα σήμερα.
Γεγονότα και αριθμοί
Το Ουραλικό Ομοσπονδιακό Πανεπιστήμιο είναι ένα από τα μεγαλύτερα ερευνητικά και εκπαιδευτικά κέντρα της Ρωσίας. Ο αριθμός των σπουδαστών πλήρους απασχόλησς που φοιτά σε αυτό ξεπερνά τις 35.000 (Μάρτιος 2019) και προέρχονται από 75 χώρες από όλο τον κόσμο, ενώ το διδακτικό προσωπικό αριθμεί πάνω από 4200 μέλη. Παρέχονται 424 εκπαιδευτικά προγράμμαα από 13 ινστιτούτα, τα οποία περιλαμβάνουν μαθήματα πάνω στις φυσικές επιστήμες, στη μηχανική, στις κοινωνικές επιστήμες, στις ανθρωπιστικές επιστήμες, στα οικονομικά και στη διοίκηση. Στα 100 χρόνια της ιστορίας του, αποφοίτησαν από το Πανεπιστήμιο περισσότεροι από 360.000 σπουδαστές. Από το 2008, το Ουραλικό Ομοσπονδιακό Πανεπιστήμιο φέρει το όνομα του Μπορίς Γιέλτσιν, ο οποίος αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο το 1955 και μετέπειτα, το 1991, εκλέχθηκε ο πρώτος Πρόεδρος της ανεξάρτητης Ρωσίας.
Κατά τη διάρκεια μιας ακαδημαϊκής χρονιάς, στο Πανεπιστήμιο παρευρίσκονται περισσότερες από 20 διεθνείς αντιπροσωπείες. Ανάμεσά τους, πρεσβευτές από τις χώρες των ΗΠΑ, Γαλλίας, Ηνωμένου Βασιλείου, Σουηδίας, Νότιας Αφρικής, Μογγολίας και άλλων. Οι πρώτοι διεθνείς σπουδαστές έφτασαν στο Ουραλικό Πανεπιστήμιο τη δεκαετία του 1940, ενώ κατά τον Μάρτιο του 2019, περίπου 3100 διεθνείς σπουδαστές φοιτούσαν σε αυτό.
Οι αθλητικές εγκαταστάσεις του UrFU επιτρέπουν σε περισσότερες από 30 ομάδες να προπονούνται και να διαγωνίζονται σε πρωταθλήματα. Επίσης, το Πανεπιστήμιο φιλοξενεί αρκετά δημοφιλή φεστιβάλ, όπως το «Vesna UPI» (κυριολεκτικά «Η Ουραλική Πολυτεχνική Άνοιξη»), το οποίο χρονολογείται από το 1956 και είναι ένα από τα παλαιότερα φοιτητικά φεστιβάλ της Ρωσίας, καθώς και το Μουσικό Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Βιέννα.
Διεθνείς συνεργασίες και Έρευνα
Μια σημαντική κατεύθυνση της δραστηριότητας του Ουραλικού Ομοσπονδιακού Πανεπιστημίου, είναι η ένταξή στο διεθνές ερευνητικό και εκπαιδευτικό περιβάλλον. Το Πανεπιστήμιο συμμετέχει σε διαδικτυακά εκπαιδευτικά πρότζεκτ οργανισμών όπως των Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης, UNESCO και BRICS, αλλά και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το UrFU είναι βασικός συνεργάτης στην περιοχή των Ουραλίων για ξένα πανεπιστήμια, διεθνείς οργανισμούς, ξένες εταιρείες και σωματεία. Ο αριθμός των ξένων σπουδαστών, μεταπτυχιακών σπουδαστών, ερευνών και διαλέξεων αυξάνεται συνεχώς. Στο πλαίσιο συμφωνιών-πλαισίων, το UrFU συνεργάζεται μαζί με τους ηγέτες της αγοράς τόσο στη Ρωσία, όσο και σε άλλες χώρες.
Βασικοί τομείς επιστημονικής έρευνας που γίνονται στο UrFU συμπεριλαμβάνουν: Φυσική και Αστρονομία, Ενέργεια, Μεταλλουργία, Τεχνολογία Επικοινωνίας, Μαθηματικά και Μηχανική, Χημεία και Επιστημονικά Υλικά, Βιολογία, Φιλοσοφία και Κοινωνιολογία, Ιστορία και Εθνογραφία, Φιλολογία και Οικονομία.
Απόφοιτοι
Ο Σύλλογος Αποφοίτων του UrFU καθιερώθηκε τον Οκτώβριο του 2012 και μέσα στην επόμενη χρονιά (2012-2013), το Πανεπιστήμιο καθιέρωσε γραφεία του συλλόγου σε πόλεις της Μογγολίας και της Ρωσίας, όπως για παράδειγμα στις Μόσχα, Νίζνι Ταγκίλ, Κάμενσκ Ουράλσκι και Νογιάμπρσκ. Αυτό επιτρέπει στους απόφοιτους που ζουν και εργάζονται σε αυτές τις πόλεις να διατηρούν επαφή με το Πανεπιστήμιο. Επίσης, στα πλάνα του Συλλόγου βρίσκεται και η δημιουργία γραφείων του σε Καζακστάν, Κιργιστάν, Ισραήλ και Γερμανία.
Κατατάξεις
Το Ουραλικό Ομοσπονδιακό Πανεπιστήμιο κατέχει τις παρακάτω θέσεις σε εθνικές και παγκόσμιες κατατάξεις:
Βραβεία και επιτεύγματα
Η ταινία μικρού μήκους Dedicatied to Young People, στην οποία απόφοιτοι του Ουραλικού Ομοσπονδιακού Πανεπιστημίου δίνουν συμβουλές στους εν ενεργεία σπουδαστές, κέρδισε το QS-Apple Creative Award στην κατηγορία του «Βίντεο με το πιο Δημιουργικό Εταιρικό Ίδρυμα», ενώ έλαβε επίσης τον τίτλο QS-Apple Creative Idol. Ο διαγωνισμός διεξήχθη στις 17 Νοεμβρίου 2011 κατά το έβδομο QS Συνέδριο και Έκθεση Επαγγελματιών Ηγετών της Ασίας και του Ειρηνικού στη Μανίλα, και διοργανώθηκε από την εταιρία Quacquarelli Symonds.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανεπιστήμια στη Ρωσία
Lies of P
Ανάπτυξη
Ο σκηνοθέτης Τσόι Τζι-Γουόν ανέφερε ότι το παιχνίδι ήταν σε διαδικασία ανάπτυξης για περίπου τρία χρόνια. Το στούντιο ανάπτυξης επέλεξε το θέμα του Πινόκιο επειδή, καθώς αυτό θα ήταν το πρώτο τους παιχνίδι, επιθυμούσαν να δουλέψουν πάνω σε μια "πολύ γνωστή ιστορία με ήδη αφιερωμένο κοινό", αλλά επίσης ήθελαν να προσθέσουν και μια δική τους παραλλαγή. Ο Τσόι Τζι-Γουόν ανέφερε ότι η πρωτότυπη ιστορία του Πινόκιο έχει ένα "σκοτεινό" ύφος και "ποικίλα υπόβαθρα" που θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν.
Κυκλοφορία
Αρχικά, το Lies of P ήταν προγραμματισμένο να κυκλοφορήσει τον Αύγουστο του 2023, αλλά η κυκλοφορία παρατάθηκε για τις 19 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους. Θα κυκλοφορήσει για τις πλατφόρμες PlayStation 4, PlayStation 5, Windows, Xbox One και Xbox Series X/S.
Στις 8 Ιουνίου του 2023, κυκλοφόρησε το demo του παιχνιδιού, το οποίο περιλαμβάνει δύο κεφάλαια με τρία boss battles.
Υποδοχή
Το παιχνίδι κέρδισε τις διακρίσεις Καλύτερο Παιχνίδι Δράσης Περιπέτειας, Πιο Αναμενόμενο [Παιχνίδι] Sony PlayStation και Καλύτερο Παιχνίδι Ρόλων στα βραβεία της Gamescom 2022. Πολλές ήταν οι συγκρίσεις του παιχνιδιού με το Bloodborne και η απάντηση του σκηνοθέτη Τσόι Τζι-Γουόν ήταν ότι νιώθει πολύ τιμητικά για αυτό το γεγονός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επερχόμενα βιντεοπαιχνίδια Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2023 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 4 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 5 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια σκοτεινής φαντασίας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια Soulslike Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Xbox One Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια Xbox Series Κατηγορία:Ατμοπάνκ βιντεοπαιχνίδια Κατηγορία:Ρομπότ στη μυθοπλασία Κατηγορία:Πινόκιο
Αλεξάντερ Ρίμπακ
Ο Αλεξάντερ Ρίμπακ Ιγκορίγιεβιτς (Alexander Igorjevitsj Rybak, 13 Μαΐου 1986-) είναι Λευκορώσος-Νορβηγός βιολονίστας, τραγουδιστής, συνθέτης, ηθοποιός και μοντέλο. Αναδείχθηκε νικητής στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 2009, με το τραγούδι Fairytale στη Μόσχα. Σήμερα ζει στο Νεσόντεν (Nesodden) έξω από τη νορβηγική πρωτεύουσα, Όσλο. Εκπροσώπησε ξανά τη Νορβηγία, στη Eurovision 2018, με το τραγούδι "That's How You Write a Song", το οποίο ήρθε 1ο στον ημιτελικό και στον τελικό ήρθε 15ο.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στο Μινσκ στη καρδια της Λευκορωσία ς της πρώην Σοβιετικής Ένωσης στις 13 Μαΐου του 1986. Εγκαταστάθηκε σε ηλικία 5 ετών στη Νορβηγία μαζί με τους γονείς του και μεγάλωσε στη σκανδιναβική χώρα. Παίζει μουσικά όργανα από την ηλικία των 6-7 ετών και σήμερα παίζει πιάνο και βιολί. Η μητέρα του είναι διάσημη πιανίστα, η Ναταλλία Βαλαντίναβνα Ρίμπακ (Natallia Valiantsinauna Rybak), ενώ ο πατέρας του, Ιγκαρ Αλαξάντραβιτς Ρίμπακ (Ihar Aliaksandravich Rybak), είναι γνωστός βιολονίστας στη Νορβηγία. Ο Αλεξάντερ έχει δηλώσει ότι πάντοτε του άρεσε να διασκεδάζει τους άλλους.
Eurovision 2009
Το τραγούδι προκρίθηκε στον δεύτερο ημιτελικό και κέρδισε μια θέση στον τελικό. Ο Alexander κέρδισε σαρωτικά την πρώτη θέση στο διαγωνισμό, πετυχαίνοντας ρεκόρ με τον μεγαλύτερο αριθμό βαθμών (387), καταρρίπτοντας το ρεκόρ των 292 βαθμών που είχαν πετύχει οι Lordi με τη Φινλανδία το Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 2006.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νορβηγοί τραγουδιστές Κατηγορία:Ρώσοι τραγουδιστές Κατηγορία:Ρώσοι ηθοποιοί Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Φωτομοντέλα Κατηγορία:Ρώσοι μοντέλα Κατηγορία:Λευκορώσοι τραγουδιστές Κατηγορία:Λευκορώσοι καλλιτέχνες Κατηγορία:Λευκορώσοι ηθοποιοί Κατηγορία:Λευκορώσοι μουσικοί Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2009 Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2018 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με τη Νορβηγία Κατηγορία:Νικητές Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision
Κατεπανίκιον Ποπολίας
Το κατεπανίκιο βρισκόταν στην σημερινή Μακεδονία, και την περιοχή του κόλπου του Ορφανίου. Δημιουργήθηκε το 1261 και υπαγόταν σαν υποδιαίρεση στο Θέμα Σερρών, πιθανότατα διατηρήθηκε ως τον 13ο αιώνα όταν η περιοχή κατακτήθηκε από τους Σέρβους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατεπανάτα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ιστορία των Σερρών
Σιδηρώ
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Σιδηρώ είναι γνωστή η δεύτερη σύζυγος του Σαλμωνέα. Η πρώτη σύζυγος του Σαλμωνέα ήταν η Αλκιδίκη, με την οποία είχε μία κόρη, την Τυρώ. Η Σιδηρώ, που παντρεύτηκε τον Σαλμωνέα μετά τον θάνατο της Αλκιδίκης, συμπεριφερόταν βάναυσα στην Τυρώ, και μάλιστα ήταν το πρότυπο της «κακιάς μητριάς» για τους αρχαίους τραγικούς ποιητές. Για τον λόγο αυτό, οι γιοι της Τυρούς, ο Πελίας και ο Νηλέας, όταν μεγάλωσαν, κατεδίωξαν και σκότωσαν τη Σιδηρώ μέσα στο ιερό της Ήρας.
Πηγές
Σιδηρω
Σογιπούγι
thumb|right|οι Νεβάδος δε Σογιπούγι, όπως φαίνεται από το [[Βιγιαρρίκα (ηφαίστειο)|Ηφαίστειο Βιγιαρρίκα]] Το Σογιπούγι (ισπανικά: Sollipulli) είναι μια ηφαιστειακή καλδέρα καλυμμένη με πάγο, η οποία βρίσκεται περίπου 12 χιλιόμετρα της μικρής πόλης του Μελιπέουκο στην Περιοχή Αραουκανία, της Χιλής. Το ηφαίστειο Σογιπούγι βρίσκεται βορειοανατολικά της λίμνης Καμπούργουα και νοτιοανατολικά του ηφαιστείου Γιάιμα, και υπάρχουν απόψεις για τουλάχιστον επτά ενεργά ηφαίστεια από το χείλος της κορυφής. Το ηφαίστειο έχει εξελιχθεί σε στενή επαφή με τον πάγο και έχει μερικά τυπικά σχεδόν παγετώδη ηφαιστειακά χαρακτηριστικά. Διαφέρει από πολλές καλδέρες στο ότι το Σογιπούγι φαίνεται να έχει καταρρεύσει με ένα μη-εκρηκτικό τρόπο. Η εποχή της κατάρρευσης δεν είναι ακόμη γνωστή, αλλά από την καλδέρα που διαμορφώθηκε η ηφαιστειακή δραστηριότητα έχει συνεχιστεί κατά μήκος των περιβαλλόντων δακτυλιοειδών ρηγμάτων, τα οποία έχουν παραγάγει ροές λάβας και θόλους λάβας, αυξάνοντας την ανύψωση του τοίχου της καλδέρας. Η καλδέρα έχει μέση διάμετρο 4χλμ και σύμφωνα με τις μετρήσεις που έγιναν το 1993 περιείχε ένα μέγιστο πάχος του πάγου τουλάχιστον 550 μ, αλλά ίσως μέχρι 650 μ, εκείνη τη στιγμή.
Το ηφαιστειακό συγκρότημα βρίσκεται εντός των ορίων του τομέα Ουαλαλαφκέν στο Εθνικό Καταφύγιο Βιγιαρρίκα
Ο ψυχοπατέρας
Ο ψυχοπατέρας είναι θεατρικό έργο του Γρηγόριου Ξενόπουλου.
Υπόθεση
Ο Λεωνίδας Βενιέρης έχει υπό την προστασία του τρία ορφανά: τον Γιώργο, την Ουρανία και την Ανθή. Ο Ευτύχιος Καλημέρης,νεαρός γιατρός από το Παρίσι ερχόμενος, ζητά το χέρι της Ουρανίας, αλλά αντιμετωπίζει τη σθεναρή αντίδραση του ψυχοπατέρα, ο οποίος υποτίθεται πως υπερασπίζεται τα συμφέροντα των ψυχοπαιδιών του. Πιστεύει πως ο επίδοξος γαμπρός εποφθαλμιά την κληρονομιά που άφησε συμπατριώτης του Συριανός στην Αμερική. Τελικά πληροφορούμενος πως δεν υπάρχει πλέον κληρονομιά από την Αμερική του δίνει την ψυχοκόρη του.
Παρατηρήσεις
Πρωτοπαρουσιάστηκε στο κοινό το 1895 από τον Νικόλαο Λεκατσά αν και ο κωμικός πρωταγωνιστικός ρόλος είχε γραφτεί για τον Ευάγγελο Παντόπουλο. Το έργο δημοσιεύθηκε σε συνέχειες από τη Φιλολογική ηχώ της Κωνσνταντινούπολης. Πρόκειται για ένα έργο σαλονιού που συνδυάζει φαρσικά και κοινωνικοκριτικά στοιχεία. Η δομή του είναι συγκεντρωτική επειδή όλα κινούνται γύρω από την προσωπικότητα του Λεωνίδα Βενιέρη.
Πηγές
Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Γρηγόριου Ξενόπουλου
Κυβέρνηση της Καταλονίας
Η Κυβέρνηση της Καταλωνίας ή Ζενεραλιτάτ της Καταλωνίας (απόδοση από τα καταλανικά Generalitat de Catalunya, ) είναι ο θεσμός βάσει του οποίου οργανώνεται πολιτικά η αυτοδιοίκηση της Αυτοδιοικούμενης Περιφέρειας της Καταλωνίας. Αποτελείται από το Κοινοβούλιο της Καταλωνίας, το Εκτελεστικό Συμβούλιο (κατεξοχήν κυβέρνηση), την Προεδρία και λοιπούς θεσμούς όπως τον Συνήγορο του Πολίτη, το Ελεγκτικό Συνέδριο και το Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο ενώ ελέγχει οργανισμούς όπως τον Καταλανικό Οργανισμό Οπτικοακουστικών Μέσων. Ως θεσμός έχει βαθιές ιστορικές ρίζες στην μεσαιωνική Καταλωνία ενώ η σημερινή της έδρα είναι στο Μέγαρο της Κυβέρνησης της Καταλωνίας στη Βαρκελώνη.
Ιστορία
μικρογραφία|εναλλ.=|Παλαιό έμβλημα της Ζενεραλιτάτ της Καταλωνίας
Ο θεσμός της Κυβέρνησης της Καταλωνίας είναι αποτέλεσμα της εξέλιξης του μεσαιωνικού θεσμού των Corts Reials, του κοινοβουλίου που από την εποχή του Ιάκωβου Α' (1208-1276) συγκεντρωνόταν μετά από έκκληση του βασιλιά και όπου αντιπροσωπεύονταν οι τρεις κοινωνικές ομάδες του κάθε ομόσπονδου μέρους του Στέμματος της Αραγώνας, οι ευγενείς, οι κληρικοί και οι εκπρόσωποι των συντεχνιών των βασιλικών πόλεων.
Μαργαρίτα της Αυστρίας, μοναχή
Η Μαργαρίτα, γερμ. Margaret von Habsburg (1536 - 1567) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν κόρη του αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας. Έγινε μοναχή στο αββαείο του Χαλλ στο Τυρόλο.
Κυβέρνηση της Καταλονίας
Ιστορία
Το πρώτο μεγάλο βήμα προς την ίδρυση της Ζενεραλιτάτ πραγματοποιήθηκε στο Κοινοβούλιο του Μονθόν το 1289, με τον ορισμό μιας Diputació del General, προσωρινής επιτροπής που είχε ως στόχο την είσπραξη του χρηματικού ποσού που αποδίδονταν στον βασιλιά από τις τρεις κοινωνικές ομάδες. Ωστόσο, στον πόλεμο εναντίον της Καστίλης, που διήρκεσε μεταξύ 1356-1375 κι έμεινε γνωστός και ως «Πόλεμος των Δύο Πέτρων», οι αυξημένες ανάγκες του βασιλιά Πέτρου Δ’ τον ανάγκασαν να αποδεχθεί ένα μεγάλο δάνειο από τις τρεις τάξεις του Πριγκιπάτου, οι οποίες σταδιακά καθιέρωσαν την προσωρινή επιτροπή, με αρχικό σκοπό τον έλεγχο του βασιλικού χρέους. Ηγέτης της διαρκούς πλέον επιτροπής (που επικράτησε να λέγεται Generalitat αντί για Diputació del General) και πρόεδρός της θεωρείτο ο αντιπρόσωπος των κληρικών.
Μαργαρίτα της Αυστρίας, μοναχή
Βιογραφία
Ήταν η έβδομη κόρη του Φερδινάνδου Α΄ αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας και της Άννας των Γιαγκελλόνων, κόρης του Βλαδίσλαου Β΄ της Ουγγαρίας & Βοημίας.
Γεννήθηκε στο Ίνσμπρουκ. Το 1564 η μεγαλύτερη αδελφή της Μαγδαληνή άρχισε την ίδρυση αββαείου στο Χαλλ του Τυρόλου, όπου η ίδια έγινε ηγουμένη. Η Μαργαρίτα έγινε μοναχή σε αυτό. Η μονή ήταν για αριστοκράτισσες ή αστές, που ήθελαν να ζήσουν μία ήσυχη και ευσεβή ζωή, υπό την επίβλεψη των Ιησουιτών. Η Μαργαρίτα απεβίωσε εκεί σε ηλικία 31 ετών.
Κυβέρνηση της Καταλονίας
Ιστορία
Οι επόμενοι αιώνες είδαν την Καταλωνία να περνά στο παρασκήνιο της Ισπανικής Μοναρχίας και την Ζενεραλιτάτ να συνεχίζει την ύπαρξή της ως κύριο όργανο διακυβέρνησης της Καταλωνίας, μέχρι την διάλυσή της το 1714 από τον Φίλιππο Ε’ και την επιβολή των νόμων της Καστίλης στο σύνολο της των εδαφών της τότε Ισπανίας.
Ορφέας Αλεξανδρούπολης
Ο Ορφέας Αλεξανδρούπολης μπορεί να αναφέρεται σε διαφορετικά λήμματα που αφορούν τον αθλητισμό.
Μαργαρίτα της Αυστρίας, μοναχή
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας
Κυβέρνηση της Καταλονίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεσαιωνικοί θεσμοί της Καταλωνίας Κατηγορία:Πολιτικοί θεσμοί της Ισπανίας
Μπράιαν Τζόζεφσον
Ο Μπράιαν Ντέιβιντ Τζόζεφσον (Brian David Josephson, γεννήθηκε στις 4 Ιανουαρίου 1940) είναι Ουαλλός θεωρητικός φυσικός, ομότιμος καθηγητής της φυσικής στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. Είναι γνωστός για τις πρωτοποριακές έρευνές του στην υπεραγωγιμότητα και το φαινόμενο σήραγγας. Βραβεύθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής σε σχετικώς πολύ νεαρή ηλικία, το 1973, για την πρόβλεψη του ομώνυμου φαινομένου. Το βραβείο εκείνου του έτους μοιράσθηκαν οι Τζόζεφσον, Λέο Εσάκι και Ιβάρ Τζιέβερ, οι δύο τελευταίοι για τις δικές τους έρευνες πάνω στο φαινόμενο σήραγγας.
Μετά τη βράβευσή του ο Τζόζεφσον ασχολήθηκε με τον υπερβατικό διαλογισμό και οργάνωσε το «Πρόγραμμα ενοποιήσεως νου και ύλης» στο Εργαστήριο Κάβεντις για την έρευνα της ευφυίας στη φύση, της σχέσεως ανάμεσα στην κβαντομηχανική και στη συνείδηση, και για τη σύνθεση της επιστήμης και του ασιατικού μυστικισμού («κβαντικός μυστικισμός»). Τα ενδιαφέροντά του αυτά τον οδήγησαν στο να υποστηρίξει αμφιλεγόμενα θέματα, όπως η παραψυχολογία, η μνήμη του νερού και η ψυχρή σύντηξη, με αποτέλεσμα να καταστεί στόχος κριτικής από τους συναδέλφους του επιστήμονες.
Παιδική ηλικία και σπουδές
thumb|250px|alt=photograph|Το παλαιό [[Εργαστήριο Κάβεντις στο Κέιμπριτζ. Ο Τζόζεφσον υπήρξε μέλος της ομάδας συμπυκνωμένης ύλης στο Κάβεντις για μεγάλο μέρος της σταδιοδρομίας του.]] Ο Τζόζεφσον γεννήθηκε στο Κάρντιφ της Ουαλίας από γονείς εβραϊκής καταγωγής, τον Αβραάμ και τη Μιμή Τζόζεφσον. Πήγε στο γυμνάσιο του Κάρντιφ, για το οποίο αναγνωρίζει τη βοήθεια κάποιων καθηγητών, ιδιαίτερα του φυσικού, Εμρύς Τζόουνς, που τον εισήγαγε στη θεωρητική φυσική. Το 1957 εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, όπου σπούδασε μαθηματικά στο Τρίνιτυ Κόλετζ. Μετά την εξέταση Tripos στο τέλος του β΄ έτους, αποφάσισε να ασχοληθεί με τη φυσική.
Ως φοιτητής στο Κέιμπριτζ ο Τζόζεφσον ήταν γνωστός ως ευφυής αλλά ντροπαλός. Πριν ακόμα πάρει πτυχίο, δημοσίευσε μία εργασία πάνω στο φαινόμενο Mössbauer, υποδεικνύοντας ένα κρίσιμο ζήτημα που είχε παραβλεφθεί από τους άλλους ερευνητές. Αποφοιτώντας το 1960 έγινε «ερευνητής μεταπτυχιακός φοιτητής» στο Εργαστήριο Μοντ του Κέιμπριτζ, υπό την εποπτεία του Μπράιαν Πίπαρντ (1920–2008). Ο Αμερικανός φυσικός Φίλιπ Άντερσον, κάτοχος Βραβείου Νόμπελ Φυσικής, πέρασε ένα χρόνο στο Κέιμπριτζ το 1961–1962 και θυμόταν ότι το να έχεις τον Τζόζεφσον σε ένα μάθημα ήταν «μία ενοχλητική εμπειρία για τον ομιλητή, μπορώ να σας διαβεβαιώσω, γιατί όλα έπρεπε να τα έχεις πει ολόσωστα: αλλιώς θα ερχόταν και θα μού εξηγούσε το λάθος μου μετά το μάθημα.» Σε αυτή την περίοδο, ως υποψήφιος διδάκτορας το 1962, διεξήγαγε την έρευνα που οδήγησε στην ανακάλυψη του φαινομένου Τζόζεφσον. Το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ απεκάλυψε μία πλάκα στο κτήριο Μοντ προς τιμή της ανακαλύψεως τον Νοέμβριο του 2012. Εκλέχθηκε εταίρος (fellow) του Τρίνιτυ Κόλετζ το 1962 και πήρε το διδακτορικό του το 1964 με θέμα της διδακτορικής διατριβής του Non-linear conduction in superconductors (= «Μη γραμμική αγωγή στους υπεραγωγούς»).
Η ανακάλυψη του φαινομένου Τζόζεφσον
thumb|250px|Πρότυπο του 1 βολτ του [[Εθνικό Ινστιτούτο Προτύπων και Τεχνολογίας|NIST με διάταξη 3.020 υπεραγώγιμων επαφών Τζόζεφσον]] Ο Τζόζεφσον ήταν 22 ετών όταν πραγματοποίησε την έρευνα που του χάρισε το Βραβείο Νόμπελ. Συγκεκριμένα, ανεκάλυψε θεωρητικά ότι ένα ηλεκτρικό ρεύμα που διαρρέει έναν υπεραγωγό μπορούσε να διαπεράσει λεπτά μονωτικά φράγματα εξαιτίας του κβαντικού φαινομένου σήραγγας, μία τριπλή πρόβλεψη σύμφωνα με τη διατύπωση του φυσικού Α. Χουίτακερ:
Το φαινόμενο αυτό (το 1 με τις ιδιότητες 2 και 3) είναι γνωστό σήμερα ως φαινόμενο Τζόζεφσον και η αντίστοιχη επαφή ως επαφή Τζόζεφσον
Πριν ο `Αντερσον και ο Ρόγουελ επιβεβαιώσουν τους υπολογισμούς, ο Αμερικανός φυσικός Τζον Μπαρντίν (1908–1991, βραβεία Νόμπελ 1956 και 1972), έφερε αντιρρήσεις στην εργασία του Τζόζεφσον: Με δημοσίευσή του στο Physical Review Letters στις 25 Ιουλίου 1962 υποστήριξε ότι «δεν μπορεί να υπάρξει τέτοια υπέρρευστη ροή». Η διαφωνία οδήγησε σε μία ονομαστή για τους ειδικούς του κλάδου αντιπαράθεση τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους στο Κολέγιο Κουήν Μαίρυ του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, κατά το 8ο Διεθνές Συνέδριο Φυσικής Χαμηλών Θερμοκρασιών. Μόλις ο νομπελίστας Μπαρντίν άρχισε να μιλά, ο Τζόζεφσον, που δεν είχε τότε πάρει ούτε το διδακτορικό του, σηκώθηκε όρθιος και τον διέκοψε. Οι δύο τους αντάλλαξαν τις απόψεις τους με πολιτισμένο τρόπο, σύμφωνα με πηγές: Ο Ντόναλντ ΜακΝτόναλντ περιέγραψε τη συζήτησή τους ως «τη νιότη απέναντι στην ωριμότητα, το τολμηρό πνεύμα απέναντι στο βάθος της εμπειρίας και τα μαθηματικά απέναντι στη διαίσθηση». Ο Τζόζεφσον, όπως αποδείχθηκε λίγους μήνες αργότερα, είχε δίκιο.
Ο Α. Χουίτακερ γράφει ότι η ανακάλυψη του φαινομένου Τζόζεφσον οδήγησε σε «πολλή και σημαντική εφαρμοσμένη φυσική», όπως την εφεύρεση των SQUIDs (= Υπεραγώγιμες Συσκευές Κβαντικής Συμβολής), που χρησιμοποιούνται π.χ. στη γεωλογία για πολύ ευαίσθητες μετρήσεις, στην ιατρική και στους υπολογιστές. Η IBM εφάρμοσε την ανακάλυψη του Τζόζεφσον το 1980 για να κατασκευάσει έναν υπολογιστή 100 φορές ταχύτερο του IBM 3033 mainframe. Το προϊόν έγινε τότε γνωστό ως «υπολογιστής Τζόζεφσον».
Η βράβευση και η σταδιοδρομία του
thumb|250px|alt=photograph|Το Κτήριο Mond στην παλαιά τοποθεσία των Εργαστηρίων Κάβεντις, όπου εργάσθηκε ο Τζόζεφσον thumb|250px|alt=photograph|Το 2012 το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ έβαλε μία πλάκα στο κτήριο Mond στη μνήμη της ανακαλύψεως του φαινομένου Τζόζεφσον Ο Τζόζεφσον τιμήθηκε με αρκετά και σημαντικά βραβεία για την ανακάλυψή του, όπως το αμερικανικό Research Corporation Award του 1969 για «εξέχουσες συνεισφορές στην επιστήμη», το βρετανικό Μετάλλιο Χιουζ και το γαλλοβρετανικό Βραβείο Holweck το 1972. Το 1973 μοιράσθηκε το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής, με δύο άλλους επιστήμονες που είχαν ερευνήσει σχετικά με το φαινόμενο σήραγγας. Ο Τζόζεφσον όμως έλαβε το ήμισυ του Βραβείου των 122.000 δολαρίων, ενώ οι άλλοι δύο μοιράσθηκαν το άλλο μισό. Η αιτιολόγηση του Βραβείου για τον Τζόζεφσον ήταν: «για τις θεωρητικές προβλέψεις των ιδιοτήτων ενός ρεύματος υπεραγωγού μέσα από φράγμα σήραγγας, ειδικότερα για τα φαινόμενα που είναι γενικώς γνωστά ως φαινόμενα Τζόζεφσον».
Το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής εκείνης της χρονιάς ήταν ασυνήθιστο, υπό την έννοια ότι κανένας από τους τρεις βραβευθέντες δεν ήταν καθηγητής σε Πανεπιστήμιο ή άλλο Α.Ε.Ι. όταν ανακοινώθηκαν οι νικητές.
Μετά το διδακτορικό του, ο Τζόζεφσον πέρασε ένα έτος ως μεταδιδάκτορας ερευνητής στις ΗΠΑ (1965–1966), ενώ δίδαξε στο Πανεπιστήμιο του Ιλινόι. Μετά την επιστροφή του στο Κέιμπριτζ έγινε υποδιευθυντής ερευνών στο Εργαστήριο Κάβεντις το 1967, όπου παρέμεινε μέλος της ομάδας συμπυκνωμένης ύλης, μιας ομάδας θεωρητικής φυσικής, για το υπόλοιπο της σταδιοδρομίας του. Εκλέχθηκε εταίρος (fellow) της Βασιλικής Εταιρείας το 1970 και την ίδια χρονιά πήρε μία υποτροφία από το Εθνικό Ίδρυμα Επιστήμης των ΗΠΑ για το Πανεπιστήμιο Κορνέλ, όπου πέρασε ένα έτος. Το 1972 έγινε λέκτορας της φυσικής στο Κέιμπριτζ και το 1974, μετά τη βράβευσή του με το Νόμπελ, καθηγητής, μία θέση που διατήρησε μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 2007.
Ο Τζόζεφσον υπήρξε επίσης επισκέπτης καθηγητής στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο Γουέιν του Ντιτρόιτ το 1983, στο Ινδικό Ινστιτούτο Επιστήμης στο Μπανγκαλόρ το 1984 και στο Πανεπιστήμιο Φυσικών Επιστημών και Τεχνολογίας του Μισούρι το 1987.
Υπερβατικός διαλογισμός
Ο Τζόζεφσον ενδιαφέρθηκε από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 για το πρόβλημα νου και σώματος, και είναι ένας από τους λίγους επιστήμονες που υποστηρίζει ότι τα παραψυχολογικά φαινόμενα (τηλεπάθεια, ψυχοκίνηση και άλλα παραφυσικά θέματα) μπορεί να είναι πραγματικά. Το 1971 άρχισε να κάνει υπερβατικό διαλογισμό (TM)
Μετά την απονομή του Βραβείου Νόμπελ, αισθάνθηκε πιο ελεύθερος να ασχοληθεί περισσότερο με το ανορθόδοξο αυτό θέμα και να μιλά για τον διαλογισμό, την τηλεπάθεια και τις «υψηλότερες καταστάσεις συνειδήσεως». Το 1974 εκνεύρισε τους επιστήμονες σε ένα συμπόσιο μοριακών και κυτταρικών βιολόγων στις Βερσαλλίες προσκαλώντας τους να διαβάσουν τη Μπαγκαβάτ Γκίτα (5ος αι. π.Χ.) και τα έργα του Μαχαρίσι Μαχές Γιόγκι (1918–2008), του ιδρυτή του κινήματος του υπερβατικού διαλογισμού.
Τον Μάιο του ίδιου έτους ο Τζόζεφσον κήρυξε την έναρξη ενός συμποσίου για την υποδοχή του Μαχαρίσι στο Κέιμπριτζ. Τον επόμενο μήνα, στο πρώτο καναδικό συνέδριο για την ψυχοκίνηση, ήταν ένας από τους 21 επιστήμονες που έλεγξαν τους ισχυρισμούς του νεαρού τότε Μάθιου Μάνινγκ, που ισχυριζόταν ότι είχε ψυχοκινητικές ικανότητες
Ο Τζόζεφσον επεσήμαινε το μακρό ενδιαφέρον στο Τρίνιτυ Κόλετζ του Κέιμπριτζ για την παραψυχολογία: Το Κληροδότημα Perrott-Warrick είχε ιδρυθεί στο Τρίνιτυ το 1937 για τη χρηματοδότηση παραψυχολογικών ερευνών και ελέγχεται ακόμα από το Κολέγιο. Συνέχισε να σκέπτεται για την ύπαρξη ευφυίας στη φύση, ιδίως αφού διάβασε το βιβλίο του Φρίτγιοφ Κάπρα Το Ταό της φυσικής (1975), και το 1979 άσκησε μία πιο «προχωρημένη» μορφή υπερβατικού διαλογισμού, το «TM-Sidhi program». Υποστήριξε πως ο διαλογισμός μπορούσε να οδηγήσει σε μυστικιστικές και επιστημονικές ενοράσεις, και ότι ως αποτέλεσμα αυτού είχε καταλήξει να πιστέψει σε ένα Δημιουργό.
Το «Fundamental Fysiks Group»
Στα μέσα της δεκαετίας του 1970 ο Τζόζεφσον γνώρισε μία ομάδα φυσικών σχετιζόμενων με το Εργαστήριο Λώρενς του Μπέρκλεϋ που διερευνούσαν παραψυχολογικούς ισχυρισμούς. Είχαν οργανωθεί ως η ανεπίσημη ομάδα «Fundamental Fysiks Group». Εκείνη την εποχή υπήρχε μεγάλο σχετικό ενδιαφέρον στις ΗΠΑ – η αμερικανική κυβέρνηση χρηματοδοτούσε έρευνα για την τηλεπάθεια στο Στάνφορντ – και η ομάδα εφάρμοζε ιδέες από την κβαντική φυσική, ιδίως το θεώρημα του Μπελ και την κβαντική διεμπλοκή, για να εξερευνήσει θέματα όπως η δράση από απόσταση, η ψυχοκίνηση κ.ά. .
Το 1976 ο Τζόζεφσον ταξίδεψε μέχρι την Καλιφόρνια για να συναντήσει δύο μέλη της ομάδας, τους ειδικούς των λέιζερ Ράσελ Ταργκ και Χάρολντ Πούτοφ (Puthoff), που είχαν στήσει ένα εργαστήριο παραψυχολογίας και είχαν δημοσιεύσει σχετικές ερευνητικές εργασίες, μεταξύ των οποίων ελέγχους της ψυχοκινητικής ικανότητας του Γιούρι Γκέλερ.
Το 1996 ο Τζόζεφσον δημιούργησε το Πρόγραμμα «Ενοποίηση νου και ύλης» («Mind–Matter Unification Project») στο Εργαστήριο Κάβεντις για την έρευνα ευφυών διαδικασιών στη φύση. Το 2002 δήλωσε στο περιοδικό Physics World: «Η επιστήμη του μέλλοντος θα θεωρεί την κβαντομηχανική ως τη φαινομενολογία ιδιαίτερων πτυχών ενός οργανωμένου πολύπλοκου συστήματος. Η κβαντική διεμπλοκή θα ήταν μία εκδήλωση μιας τέτοιας οργανώσεως, ενώ τα παραφυσικά φαινόμενα μία άλλη.»
Απόψεις για την επιστήμη
Ο Τζόζεφσον έχει επανειλημμένα επικρίνει την «επιστήμη με την κοινή συναίνεση», υποστηρίζοντας ότι η επιστημονική κοινότητα είναι υπερβολικά βιαστική στο να απορρίψει ορισμένες κατηγορίες ιδεών: «Τα πάντα γίνονται απόδεκτά από την κοινότητα της σύγχρονης φυσικής – κοσμικές σκουληκότρυπες, ταξίδι στον χρόνο – εφόσον κρατιούνται οι αποστάσεις από οτιδήποτε μυστικιστικό ή νεο-εποχίτικο.» Αναφερόμενος σε αυτή τη θέση ως «παθολογική δυσπιστία», της αποδίδει την ευθύνη για την απόρριψη από ερευνητικά επιστημονικά περιοδικά εργασίων παραψυχολογίας, ενώ φθάνει να συγκρίνει την παραψυχολογία με τη θεωρία της μετατοπίσεως των ηπείρων του Άλφρεντ Βέγκενερ (1880–1930), η οποία ήταν το αντικείμενο χλεύης μέχρι που τα ερευνητικά δεδομένα οδήγησαν στην αποδοχή της μετά τον θάνατο του Βέγκενερ
Αρκετοί φυσικοί παραπονέθηκαν το 2001, όταν σε ένα φυλλάδιο των Βασιλικών Ταχυδρομείων για τα 100 χρόνια από τη θέσπιση των Βραβείων Νόμπελ ο Τζόζεφσον έγραψε ότι η Βρετανία βρισκόταν στην πρωτοπορία των ερευνών για την τηλεπάθεια.
Προσωπική ζωή
Ο Μπράιαν Τζόζεφσον είναι νυμφευμένος από το 1976 με την Κάρολ Ανν Ολίβιε και έχουν μία θυγατέρα.
Λιακάτ Αλή Χαν
Ο Λιακάτ Αλή Χαν (1 Οκτωβρίου 1895 - 16 Οκτωβρίου 1951) ήταν Ινδός μουσουλμάνος, νομικός και πολιτικός. Ο πρώτος πρωθυπουργός και υπουργός Εξωτερικών του Πακιστάν και πρώτος υπουργός οικονομικών της Ινδίας, επί βρετανικής κατοχής λίγο πριν την ανεξαρτησία της.
Πολιτική σταδιοδρομία
Στην αρχή επιστρέφοντας στη χώρα του ως νομικός, (1923), εξελέγη μέλος του Νομοθετικού Συμβουλίου των Ηνωμένων Επαρχιών όπου από το 1931 μέχρι το 1936 διετέλεσε αντιπρόεδρος αυτού. Το 1937 εκλέχθηκε μέλος της Συνέλευσης των Ηνωμένων Επαρχιών. Από δε τον Απρίλιο του 1936 διετέλεσε επίσης και Γενικός Γραμματέας του Πανινδικού Μουσουλμανικού Συνδέσμου και από το 1943 υπαρχηγός του Κόμματος της Μουσουλμανικής Ένωσης στη Κεντρική Νομοθετική Συνέλευση όπου και δρούσε για τον διαχωρισμό των Μουσουλμάνων από τους άλλους Ινδούς με την ανεξαρτησία του Πακιστάν.
Πρωθυπουργία
Όταν το Πακιστάν ανακηρύχθηκε ανεξάρτητο κράτος, 14 Αυγούστου του 1947, ο Λιακάτ Αλή Χαν ανέλαβε πρώτος πρωθυπουργός της χώρας και υπουργός εξωτερικών, όπου το 1948 έπαιξε ιδιαίτερο σημαντικό ρόλο στη διένεξη του Κασμίρ. Από τις πρώτες όμως ημέρες αντιμετώπισε τεράστια προβλήματα που δημιουργήθηκαν από τις ταραχές που ακολούθησαν κατά τις ελεύθερες μετακινήσεις προσφυγικών πληθυσμών. Παρά ταύτα κατάφερε τελικά να επιβάλει τη τάξη και να λάβει τα πρώτα μέτρα για την ψήφιση μελλοντικού συντάγματος παρουσιάζοντας τους καλούμενους τότε "εθνικούς στόχους" όπου και χαρακτηρίστηκαν η "Μάγκνα Χάρτα" του Πακιστάν. right|thumb|240px|Ο Λιακάτ Αλή Χαν με τον Χάρρυ Τρούμαν Η διένεξη όμως επί του Κασμίρ συνέχιζε να ταράζει τις σχέσεις του Πακιστάν με την Ινδία όπου μετά από παρέμβαση του ΟΗΕ αποφασίστηκε η ειρηνική επίλυση και η κατάπαυση του πυρός που επήλθε στις 1 Ιανουαρίου του 1949. Περί τα τέλη όμως του ίδιου έτους νέες ταραχές ξέσπασαν όπου τελικά στις αρχές του επόμενου χρόνου ο Λιακάτ Χαν συναντήθηκε με τον Νεχρού της Ινδίας όπου και συνομολόγησαν σύμφωνο προστασίας θρησκευτικών μειονοτήτων των χωρών τους. Τον δε Μάιο του 1950, εποχή του ψυχρού πολέμου, ο Λιακάτ Χαν ακολουθώντας νέα εξωτερική πολιτική φιλοδυτική μετέβη στις ΗΠΑ όπου και συναντήθηκε με τον πρόεδρο Χάρρυ Τρούμαν.
Το 1951 μετά την αποχώρηση των τελευταίων βρετανικών στρατευμάτων ο Λιακάτ Αλή Χαν διόρισε αρχηγό των ενόπλων δυνάμεων τον στρατηγό Αγιούμπ Χαν ο οποίος αρχές Μαρτίου του ίδιου έτους προσπάθησε να καταλάβει την εξουσία με πραξικόπημα. Τελικά το πραξικόπημα αυτό γνωστό και ως "συνωμοσία Ραβαλπίντι" εκ της ομώνυμης πόλης που φέρονταν ως έδρα των πραξικοπηματιών, απέτυχε και οι συνωμότες συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν.
Δολοφονία
Επτά μήνες αργότερα, στις 16 Οκτωβρίου του 1951 κατά τη διάρκεια ομιλίας του σε δημόσια συγκέντρωση του Μουσουλμανικού Συνδέσμου στη πόλη Ροβαλπίντι δέχτηκε δύο σφαίρες στο στήθος από κάποιον που έπεσε νεκρός από τα πυρά αστυνομικών. Κατά τη μεταφορά του πρωθυπουργού σε νοσοκομείο υπέκυψε στα τραύματά του. Όπως ανακοίνωσε στη συνέχεια η αστυνομία ο δολοφόνος ήταν Αφγανός στη καταγωγή και λεγόταν Σαάντ Ακμπάρ Μπαμπράκ.
Μετά τον αδόκητο αυτό θάνατό του ο Λιακάτ Αλή Χαν ανακηρύχθηκε "Εθνομάρτυρας" (Σαΐντ-ι-Μιλάτ = Μάρτυρας του Έθνους), ενώ στο χώρο που συνέβη η δολοφονία του δόθηκε το όνομά του, "Λιακάτ Πάρκο".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Πακιστάν Κατηγορία:Πακιστανοί θύματα εγκληματικών ενεργειών
Κατεπανίκιον Χριστουπόλεως
Το Κατεπανίκιον Χριστουπόλεως ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Τα κατεπανίκια των τελευταίων αιώνων της αυτοκρατορίας ήταν μικρές συνοριακές διαιρέσεις, σε αντίθεση με τα μεγάλα σε έκταση αντίστοιχα του 10ου και 11ου αιώνα, που περιελάμβαναν μία πόλη ή κάστρο και τις γύρω περιοχές.
Το κατεπανίκιο δημιουργήθηκε τον 12ο αιώνα στον σημερινό Νομό Καβάλας και διοικητικά ανήκε στο Θέμα Σερρών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατεπανάτα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Πάλης 2012
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ελληνορωμαϊκής πάλης ανδρών 2012 ήταν το 71ο στην ιστορία του θεσμού και διεξήχθη το Σάββατο 4 Φεβρουαρίου στο Δημοτικό Γυμναστήριο "Γεώργιος Κακούρης", στο Ίλιον.
Πηγές
Κατηγορία:Αθλητικά γεγονότα του 2012 Κατηγορία:Ίλιον Αττικής Κατηγορία:Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ελληνορωμαϊκής Πάλης Κατηγορία:Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ελευθέρας Πάλης
Σίθωνας
Στην ελληνική μυθολογία ο Σίθωνας (Σίθων) ήταν βασιλιάς της θρακικής Χερσονήσου ή του λαού των Οδομάντων. Ο Σίθωνας γενεαλογείται ως γιος του θεού `Αρη ή του θεού Ποσειδώνα και της Όσσας. Ο Σίθωνας πήρε ως σύζυγό του τη Νύμφη Μενδηίδα ή την Αγχινόη, κόρη του Νείλου. Οι μυθογράφοι αναφέρουν τον Σίθωνα ως τον «επώνυμο ήρωα» της Σιθωνίας, δηλαδή η Σιθωνία πήρε το όνομά του.
Πηγές
Σιθωνας Σιθωνας
Σίβυλλα
Στην αρχαιότητα με τη λέξη Σίβυλλα (ή και Σιβύλλα) χαρακτηριζόταν η οποιαδήποτε γυναίκα με μαντική ικανότητα που προφήτευε αυθόρμητα (χωρίς να ερωτηθεί), όταν περιερχόταν σε έκσταση, μελλοντικά συμβάντα (συνήθως δυσάρεστα ή φοβερά). Αυτό συνέβαινε, όπως πίστευαν οι αρχαίοι Έλληνες και Ρωμαίοι, γιατί δεχόταν την επίσκεψη ενός θεϊκού πνεύματος. Οι Σίβυλλες δεν είχαν σχέση εργασίας με κάποιο μαντείο.
Ετυμολογία
Η ετυμολογία του ονόματος «Σίβυλλα» δεν είναι γνωστή με βεβαιότητα. Στην αρχαιότητα πίστευαν, όπως μας πληροφορεί ο Λατίνος συγγραφέας Λακτάντιος (4ος αι. μ.Χ.), ότι η λέξη ήταν σύνθετη από τον δωρικό τύπο του ουσιαστικού «θεός» (σιός) και τον αιολικό τύπο του ουσιαστικού «βουλή» = θέληση (βόλλα). Σίβυλλα, σύμφωνα με αυτή την εκδοχή, σήμαινε επομένως εκείνη που αποκαλύπτει τη θέληση του Θεού.
Οι παραδόσεις για τις Σίβυλλες
200px|right|thumb|Η Πέτρα της Σίβυλλας, [[Δελφοί|Αρχαιολογικός χώρος Δελφών. Σύμφωνα με την παράδοση, η Ηροφίλη έλεγε πάνω σε αυτή την πέτρα τους χρησμούς της όταν επισκεπτόταν τους Δελφούς. (Παυσανίας, Ελλάδος περιήγησις - Φωκικά, Λοκρών Οζολών, XII)]] Η κύρια διαφορά ανάμεσα στις Σίβυλλες και στις προφήτιδες των διάφορων μαντείων είναι ότι οι δεύτερες, όπως π.χ. η Πυθία στο Μαντείο των Δελφών, προφήτευαν μόνο απαντώντας σε καλώς καθορισμένα ερωτήματα, ενώ οι Σίβυλλες προφήτευαν χωρίς να δεχθούν προηγουμένως ερωτήσεις. Οι παραδόσεις για τις Σίβυλλες είναι αρχαιότατες. Φαίνεται ότι σχετικές παραδόσεις από τις χώρες της Μέσης Ανατολής πέρασαν στον ελληνικό χώρο μέσα από τη Μικρά Ασία σε εποχή που επικρατούσαν μυστικιστικές τάσεις και δεν είχε ακόμα γεννηθεί ο φιλοσοφικός στοχασμός στα παράλια της Ιωνίας.
Η πίστη των αρχαίων λαών στην ευαίσθητη και διαισθητική φύση της γυναίκας συνετέλεσε ώστε πολλά αποφθέγματα σε τύπο χρησμού ή προφητείας να τα αποδίδουν σε μια Σίβυλλα και έτσι σιγά-σιγά εμπλουτίσθηκε η παράδοση. Πολλές φορές τους αποδίδονταν προφητείες επινοημένες μετά από μεγάλα γεγονότα κι επειδή αυτό ήταν πολύ εντυπωσιακό, έκανε τον πολύ κόσμο να δίνει προσοχή στις προφητείες της Σίβυλλας. Την ευπιστία αυτή του λαού, όπως ήταν φυσικό, την εκμεταλλεύθηκαν κατά καιρούς και διάφορες πολιτικο-θρησκευτικές προπαγάνδες. Δημιουργήθηκε έτσι μια πλούσια συλλογή από σιβυλλικούς χρησμούς, των οποίων η επίδραση στον λαό ήταν αισθητή μέχρι τον Μεσαίωνα.
Η κάθε Σίβυλλα πιστευόταν ότι είχε το προφητικό χάρισμα από τη γέννησή της. Τη θεωρούσαν μια ύπαρξη ανάμεσα στον θεό και στο άνθρωπο. Δεν ήταν βέβαια αθάνατη, αλλά η διάρκεια της ζωής της ξεπερνούσε κατά πολύ τον μέσο όρο ζωής του ανθρώπου. Και όπως ο χρησμοδότης θεός Απόλλων κρατούσε τη λύρα, έτσι και η Σίβυλλα κρατούσε ένα άλλο έγχορδο μουσικό όργανο, τη σαμβύκη (είδος τριγωνικής λύρας). Η επαφή της Σίβυλλας με το θείο προϋπέθετε την παρθενία της.
Γνωστές Σίβυλλες
thumb|«Σίβυλλα», έργο του ισπανού καλλιτέχνη [[Ντιέγο Βελάθκεθ, Meadows Museum, Ντάλας, Τέξας.]] Τα αρχαιότερα ελληνικά κείμενα κάνουν λόγο για μία και μοναδική Σίβυλλα. Γράφουν έτσι για τη Σίβυλλα, ως μία συγκεκριμένη μορφή, πρώτος ο Ηράκλειτος, ύστερα ο Ευριπίδης και ο Πλάτων. Ο πρώτος που κάνει λόγο για «Σίβυλλες» στον πληθυντικό είναι ο Αριστοτέλης. Ο Παυσανίας γράφει ότι η αρχαιότερη από όλες τις Σίβυλλες ήταν η Ηροφίλη, που έζησε πριν από τον Τρωικό Πόλεμο, κόρη του Δία και εγγονή του Ποσειδώνα. Νεότερή της ήταν μια άλλη Ηροφίλη, που κατοικούσε κοντά σε μια πηγή νερού στις Ερυθρές της Μικράς Ασίας (Ηράκλειτος, fr. 92). Οι μετά τον Αριστοτέλη πηγές αναφέρουν τρεις, 4 ή και 10 Σίβυλλες. Σύμφωνα με αρχαίους θρύλους, υπήρξαν συνολικά 12 Σίβυλλες σε όλη την αρχαιότητα. Από αυτές, οι πιο διάσημες ήταν:
Στην ύστερη αρχαιότητα προστέθηκαν άλλες δύο Σίβυλλες, η «Ιουδαία Σίβυλλα» και η «Βαβυλωνία Σίβυλλα». Η δεύτερη αναφέρεται και με το όνομα Σάββη, αλλά η Σάββη είχε επίσης εβραϊκή καταγωγή. Ακόμα και η Βασίλισσα του Σαβά έχει αναφερθεί ως Σίβυλλα. Από την Κυμαία Σίβυλλα (το όνομα αναφέρεται στην Κύμη της Καμπανίας στην Ιταλία) είχε αγοράσει ο βασιλιάς των Ρωμαίων Ταρκύνιος τα βιβλία των «σιβυλλικών χρησμών», τα οποία φυλάγονταν στη Ρώμη, και συγκεκριμένα στον ναό του Δία στο Καπιτώλιο. Αυτά τα βιβλία, εκ των οποίων μόνο κάποια αποσπάσματα έχουν διασωθεί, δεν πρέπει να συγχέονται με τους "Σιβυλλικούς Χρησμούς", 12 βιβλία με προφητείες που εικάζεται ότι έχουν συγγραφεί σε ιουδαιοχριστιανικό περιβάλλον.
Οι Σίβυλλες στην Τέχνη
Η Σίβυλλα εικονίζεται μαζί με αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους σε αρκετές βυζαντινές αγιογραφίες στην Ελλάδα, τη Βουλγαρία και άλλες ορθόδοξες χριστιανικές χώρες. Στην Ελλάδα εικονίζεται στη Μονή Λαύρας στο Άγιον Όρος, στη Μονή Ζωοδόχου Πηγής ή Γόλας, Λακωνίας, στο ναό Προφήτη Ηλία Σιάτιστας, και αλλού. Στη Βουλγαία βρίσκεται στο χωριό Αρμπανάσι σε ναό της Γέννησης του Χριστού του 1681, μαζί με άλλους φιλοσόφους που περιγράφονται με ελληνικά γράμματα. Στη Ρουμανία εικονίζεται σε ναό του 1536 στη Vatra Moldovitei, και στο Genunei της Βλαχίας σε ναό που εικονογραφήθηκε το 1809. Στη Ρωσία υπήρχε εικόνα της Σίβυλλας στη Μονή Ottesskij και σε άλλες Μονές. Κατά τον καθηγητή Κ. Σπετσιέρη η Σιβύλλα εκφράζει συμβολικά διάφορες προχριστιανικές προφητείες περί Χριστού. Το όνομά της ερμηνευόταν ως "Θεοβούλη", δηλ. γυναίκα που προλέγει τις Θείες βουλές. Η γνωστότερη θεωρούμενη συβιλλική προφητεία περί Χριστού είναι η "Ήξει δ' αγνός άναξ πάσης γης σκήπτρα κρατέων." Η δυτική χριστιανική τέχνη εμπνεύσθηκε πολλές φορές από τις Σίβυλλες, στις οποίες αποδιδόταν συμβολικός χαρακτήρας:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σιβυλλα Κατηγορία:Τίτλοι στην Αρχαία Ελλάδα
Εδμόνδος, κόμης του Ράτλαντ
Ο Εδμόνδος, κόμης του Ράτλαντ (Edmund, Earl of Rutland, 17 Μαΐου 1443 - 30 Δεκεμβρίου 1460) από τον Οίκο της Υόρκης ήταν το πέμπτο παιδί και ο δεύτερος γιος του Ριχάρδου Πλανταγενέτη και της Σεσίλ Νέβιλ. Την εποχή που γεννήθηκε η Ρουέν ήταν πρωτεύουσα της Αγγλοκρατούμενης Γαλλίας και ο πατέρας του είχε τον τίτλο του Υπολοχαγού της Γαλλίας, σκοτώθηκε σε ηλικία 17 ετών στην μάχη του Γουέικφιλντ κατά την διάρκεια του Πολέμου των Ρόδων. Ο Ερρίκος Δ΄ της Αγγλίας δημιούργησε την κομητεία του Ράτλαντ λίγο πριν το 1454 αλλά δεν υπάρχει καμιά καταγραφή της δημιουργίας. Ο Εδμόνδος και ο μεγαλύτερος αδελφός του Εδουάρδος Δ΄ της Αγγλίας που είχε τότε τον τίτλο του κόμη του Μαρς έγραψαν στις 14 Ιουνίου 1454 ένα γράμμα στον πατέρα τους με την επιγραφή "Ε.Ράτλαντ και Ε.Μαρς".
Υψηλός λόρδος της Ιρλανδίας
Το 1451 ενώ ο πατέρας του είχε τον τίτλο του Υπολοχαγού της Ιρλανδίας ο Εδμόνδος διορίστηκε λόρδος καγκελάριος της Ιρλανδίας, ο ίδιος ήταν ανήλικος γι'αυτό τα καθήκοντα του ανατέθηκαν σε διορισμένους καγκελάριους. Ο πρώτος διορισμένος καγκελάριος ήταν ο Εδμόνδος Όλντχωλ, επίσκοπος του Μιθ, ο αδελφός του Γουίλιαμ Όλντχωλ ήταν καγκελάριος της Υόρκης και πιθανότατα βρισκόταν πίσω από τον διορισμό, ήταν ο πραγματικός κυβερνήτης μέχρι το 1454. Ο Όλντχωλ αντικαταστάθηκε από τον Τζων Τάλμποτ, 2ο κόμη του Σρούσμπερυ που κατείχε επίσης τον τίτλο του Υψηλού Στιούαρτ της Ιρλανδίας, συνέχιζε να είναι ο πραγματικός καγκελάριος μέχρι τον θάνατο του στην μάχη του Νορθάμπτον (10 Ιουλίου 1460). Οι διορισμοί τόσο οι δικοί του όσο και των αντιπροσώπων του έγιναν δεκτοί από το Κοινοβούλιο της Ιρλανδίας που αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά η ανεξαρτησία του. Το Κοινοβούλιο διακήρυξε ότι η Ιρλανδία αποτελούσε ανεξάρτητο νομοθετικό σώμα από το Κοινοβούλιο της Αγγλίας και ότι "οι λόρδοι και οι κοινότητες της Ιρλανδίας έγιναν αποδεκτοί στα κοινοβούλια τους και στα μεγάλα συμβούλια".
Οι Ιρλανδοί υπήκοοι σύμφωνα με τους κοινοβουλευτικούς όρους θα έδιναν λόγο μόνο στην μεγάλη σφραγίδα της Ιρλανδίας και στους λόρδους καγκελάριους, κάθε προσπάθεια να επιβάλουν όρους του Αγγλικού κοινοβουλίου θα επέφερε στέρηση της περιουσίας και πρόστιμο. Ο Οίκος της Υόρκης στην Ιρλανδία κέρδισε την υποστήριξη του Τόμας Φιτζέραλντ, 7ου κόμη του Κίλνταρ και του Ιακώβου Φιτζέραλντ, 6ου κόμη του Ντέσμοντ, από την άλλη ο Οίκος του Λάνκαστερ είχε βασικό οπαδό στην Ιρλανδία τον Ιάκωβο Μπάτλερ, 5ο κόμη του Όρμοντ.
Θάνατος
"Με την παρότρυνση του δασκάλου του ενός ιερέα με το όνομα Ροβέρτος Άσπελλ δραπέτευσε από το πεδίο της μάχης. Οι κινήσεις του έγιναν γνωστές από τους οπαδούς του Οίκου του Λάνκαστερ, ο λόρδος Κλίφορντ τον συνέλαβε αιχμάλωτο και τον ρώτησε για τον βαθμό του και το όνομα του. Ο ηγούμενος του πρότεινε να τον σώσει επειδή ήταν γιος του πρίγκιπα και θα μπορούσε να του κάνει καλό. Ο σκληρός ευγενής αναγνώρισε τον γιο του φονιά του πατέρα του και τον μαχαίρωσε στην καρδιά, αυτό ήταν το τέλος του 17χρονου Εδμόνδου Πλανταγενέτη, κόμη του Ράτλαντ, λόρδου και καγκελάριου της Ιρλανδίας".
Η πληροφορία αυτή δεν υποστηρίζεται ωστόσο πουθενά από πηγές της εποχής για την μάχη. Ο Εδμόνδος του Ράτλαντ εκτελέστηκε σύμφωνα με τις περισσότερες πηγές με διαταγή του λόρδου Κλίφορντ ή από τον ίδιο τον λόρδο Κλίφορντ, το κεφάλι του κόπηκε και τοποθετήθηκε στις πύλες της Υόρκης μαζί με αυτό του πατέρα του και του Ριχάρδου Νέβιλ, 5ου κόμη του Σόλσμπερι. Στο έργο του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ "Ερρίκος Δ΄, Μέρος Γ΄" ο Ράτλαντ εμφανίζεται σαν ένα μικρό αγόρι που σκοτώνεται βίαια από τον Κλίφορντ παρά τα παρακάλια να του χαρίσει την ζωή. Η πηγή εμφανίζεται ξανά στην ιστορία του Χωλ (1548) που εσφαλμένα παρουσιάζει τον Εδμόνδο 12 ετών. Ο Εδμόνδος και ο πατέρας του τάφηκαν στο κάστρο του Πόντεκραφτ, η αναταφή τους έγινε στις 29 - 30 Ιουλίου 1476 σε μεγαλοπρεπή πομπή στο οικογενειακό κάστρο του Φοθερινγκώ. Ο λόρδος Κλίφορντ σκοτώθηκε και ο ίδιος τον Μάρτιο του 1461 στην μάχη του Φέρριμπριτζ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Υόρκης Κατηγορία:Οίκος των Πλανταγενετών
Ορθoπαιδική
Ορθοπαιδική είναι η ιατρική ειδικότητα που μελετά και θεραπεύει τις παθήσεις και τραυματικές κακώσεις του μυοσκελετικού συστήματος μετά των εξαρτημάτων του. Ο πλήρης όρος είναι Ορθοπαιδική Χειρουργική και Τραυματολογία. Η Ελλάδα διαθέτει πάνω από 1500 ορθοπεδικούς, εκπροσωπούμενους από την Ελληνική Εταιρεία Χειρουργικής Ορθοπαιδικής και Τραυματολογίας με έτος ιδρύσεως 1949.
Σύγχρονα αντικείμενα της Ορθοπεδικής
Χάρις στη ραγδαία εξέλιξη της επιστημονικής έρευνας και της τεχνολογίας, η Ορθοπεδική απέκτησε τεράστιο όγκο γνώσεων. Είναι η ιατρική ειδικότητα - μαζί με την εσωτερική παθολογία- που ασχολείται σχεδόν με όλο το σώμα. Έτσι, ανεπισήμως έχουμε υποειδικότητες πλέον της Ορθοπεδικής με τα εξής αντικείμενα:
Χαλκανθίτης
Γενικά
Είναι ορυκτό που σχηματίζεται στις ζώνες οξείδωσης χαλκούχων μεταλλευμάτων αποκλειστικά σε ξηρά κλίματα, επειδή είναι διαλυτό στο νερό Δημιουργείται κυρίως στα υπολείμματα της μεταλλευτικής δραστηριότητας απουσία νερού. Σπανιότερα συναντάται και ως απόθεση σε φουμαρόλες.
Λόγω της ιδιότητας της διαλυτότητας στο νερό, σπάνια δημιουργούνται καλοσχηματισμένοι κρύσταλλοι στη φύση. Ο χαλκανθίτης είναι, όμως, περιζήτητος από τους συλλέκτες ορυκτών, λόγω της διαφάνειας και του πολύ όμορφου χρώματός του. Ωστόσο, οι προμηθευτές ορυκτών συχνά προμηθεύονται το άλας που παρασκευάζεται τεχνητά (είναι η κοινή γαλαζόπετρα, που χρησιμοποιείται στην ανθοκομική), τη διαλύουν σε νερό και την αφήνουν να κρυσταλλωθεί σε κατάλληλες συνθήκες, ώστε να δημιουργήσει μεγάλους κρυστάλλους. Συχνά, λοιπόν, κυκλοφορούν ψευδή δείγματά του. Η διαλυτότητα αυτή είναι, επίσης, η κύρια αιτία της καταστροφής δειγμάτων του (ακόμη και σε μουσεία), των οποίων η υφή εξαλλοιώνεται, ιδιαίτερα όταν ο αέρας είναι υγρός. Αν, πάλι, είναι ιδιαίτερα ξηρός, χάνει το κρυσταλλικό νερό του και μετατρέπεται σε λευκή ή γαλαζωπή χονδροκρυσταλλική σκόνη. Ο ορθός τρόπος φύλαξης είναι σε αεροστεγώς κλειστά διαφανή δοχεία.
Το διάλυμά του έχει γλυκίζουσα μεταλλική γεύση. Δεν θα πρέπει να δοκιμάζεται, όμως, με τη γλώσσα, επειδή είναι δηλητηριώδης. Συχνά συγχέεται με τον μελαντερίτη (FeSO4 . 7H2O) με τον οποίο συνήθως συνυπάρχει και από τον οποίο ξεχωρίζει μόνο χάρη στο πράσινο χρώμα του μελαντερίτη. Υπάρχουν πολύ λιγότερο συναντώμενα και παραμικτικά ορυκτά, στα οποία ο χαλκός υποκαθίσταται από μαγνήσιο, μαγγάνιο ή κοβάλτιο. Σχετίζεται με βροσαντίτη, μαλαχίτη, ασβεστίτη, επσομίτη, γύψο και χαλκοπυρίτη.
Εκτός από συλλεκτική αξία, ο χαλκανθίτης χρησιμοποιείται και ως ελάσσον ορυκτό του χαλκού, ιδιαίτερα στις περιοχές όπου οι αποθέσεις του είναι σημαντικές. Τα μεγαλύτερα κοίτασματά του απαντώνται στις περιοχές Chuquicamata (Αντοφαγάστα), Ικουΐκουε και El Teniente της Χιλής και στην περιοχή Ρίο Τίντο της Ισπανίας. Σημαντικές αποθέσεις του υπάρχουν, επίσης, στη Βολιβία, την Αργεντινή, την Κύπρο, τα όρη Χαρτ οφ Μιντλόθιαν και άλλες περιοχές της Γερμανίας, τη Βρετανία (Κορνουάλλη, Κάμπρια, Σκωτία), την Ιρλανδία, τη Γαλλία, την περιοχή του Βεζούβιου στην Ιταλία, το Tsumeb της Ναμίμπια, το Αφγανιστάν και την Κίνα.