cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καϊχοσρόης Β΄
Υποτέλεια στους Μογγόλους
Τους επόμενους μήνες ο Καϊχοσρόης Β΄ έστειλε τον βεζίρη του να διαπραγματευτεί την τύχη του με τον Μεγάλο Χάνο των Μογγόλων, ο βεζίρης καταφέρει να διακόψει τις επιθέσεις των Μογγόλων και να σώσει τον θρόνο του σουλτάνου. Ο Καϊχοσρόης Β΄ ταπεινωμένος και με ελάχιστες εξουσίες επέστρεψε στην πρωτεύουσα του Ικόνιο.
Διαδοχή
Ο συγγραφέας Ρουστάμ Σουκούροφ γράφει ότι ο Καϊχοσρόης Β΄ σαν γιος Ελληνίδας είχε αδυναμία σε Ελληνίδες γυναίκες και είχε " διπλή εθνότητα Ελληνική και Τουρκική". Ο Καϊχοσρόης Β΄ άφησε τρεις γιους : τον 11χρονο Καϊκαούσης Β΄ με την κόρη ενός Έλληνα ιερέα, τον 9χρονο Κιλίτζ Αρσλάν Δ΄ με μία Τουρκάλα από το Ικόνιο και τον 7χρονο Καϋκοβάδη Β΄ με την Γεωργιανή πριγκίπισσα Θαμάρ. Ο Καϊχοσρόης Β΄ όρισε διάδοχο του τον μικρότερο γιο του Καϋκοβάδη Β΄, αλλά επειδή αυτός ήταν πολύ αδύναμος, ο μεγάλος βεζίρης τον αντικατέστησε με τους δύο μεγαλύτερους αδελφούς εκείνου Καϊκαούσης Β΄ και Κιλίτζ Αρσλάν Δ΄ σαν συγκυβερνήτες.
Η δύναμη των Σελτζούκων παρέμεινε ισχυρή μέχρι τον θάνατο του Καϋκοβάδη Β΄· οι Μογγόλοι δεν έκαναν καμιά νέα επέλαση και δεν απείλησαν ποτέ την πρωτεύουσα ή το θησαυροφυλάκιο. Το μεγάλο πρόβλημα θα ξεκινήσει μετά τον θάνατό του: ένεκα της ανικανότητας των γιων και διαδόχων του, η εξουσία θα φύγει από την δυναστεία και θα περάσει στους ισχυρούς εμίρηδες της αυλής.
Νομίσματα
Την περίοδο 1240 - 1243 κόπηκαν στην Σεβάστεια και το Ικόνιο μία σειρά από ασημένια νομισματα που απεικονίζουν ένα λιοντάρι και έναν ήλιο. Τα νομίσματα κυκλοφορούσαν στα Ισλαμικά κράτη αλλά μία παλιά Ισλαμική παράδοση ακούγεται ότι απαγορεύει την απεικόνιση ζωντανών μορφών σε νομίσματα. Οι γνώμες διαφέρουν, η μία ιστορική άποψη αναφέρει ότι το λιοντάρι αντιστοιχεί στον αστερισμό του Λέοντα το αγαπημένο αστρολογικό σύμβολο της συζύγου του Καϋχοσρόη Θαμάρ. Μια δεύτερη άποψη αναφέρει ότι το λιοντάρι αντιστοιχεί στον Καϋχοσρόη και ο ήλιος στην Θαμάρ.
Πηγές
Κατηγορία:Σελτζούκοι Τούρκοι Κατηγορία:Σουλτάνοι του Ρουμ
Κόστα ντι Μετζάτε
Η Κόστα ντι Μετζάτε (ιταλικά: Costa di Mezzate) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπέργκαμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπέργκαμο
Γιον Άρνε Ρίισε
Ο Γιον Άρνε Σέμουντσεθ Ρίισε (νορβηγικά: John Arne Semundseth Riise, γενν. στις 24 Σεπτεμβρίου 1980) είναι Νορβηγός πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αριστερός πλάγιος αμυντικός και αριστερός πλάγιος μέσος.
Με 110 συμμετοχές, είναι στην κορυφή των συμμετοχών για την Εθνική Νορβηγίας. Ήταν μέλος της Νορβηγίας για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2000, αλλά δεν αγωνίστηκε στη διοργάνωση. Σημείωσε 16 γκολ πριν από την αποχώρησή του από το διεθνές ποδόσφαιρο το 2013. Πέρασε επτά χρόνια με την Λίβερπουλ της Πρέμιερ Λιγκ, με την οποία κέρδισε πολλές διακρίσεις, συμπεριλαμβανομένου του Τσάμπιονς Λιγκ 2004-05.
Πρώιμη σταδιοδρομία
Ο Ρίισε ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στην πατρίδα του με την Ώλεστουντ. Μετά από μία μόνο σεζόν ως παίκτης της πρώτης ομάδας του συλλόγου, μετακόμισε στο εξωτερικό το 1998, παίζοντας τα αναπτυξιακά χρόνια της επαγγελματικής του σταδιοδρομίας με τη γαλλική Μονακό. Όταν η Ώλεστουντ άνοιξε το νέο της γήπεδο τον Απρίλιο του 2005, ο επιχειρηματίας Όλαβ Νιλς Σούντε δώρισε ένα άγαλμα στο σύλλογο, το οποίο ανεγέρθηκε μπροστά από το γήπεδο. Ενώ ο Σούντε το αρνήθηκε, το άγαλμα είχε πολύ έντονη ομοιότητα με τον Ρίισε. Το 2007, όταν ο Ρίισε έπαιξε στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ 2006-07, ένας Νορβηγός σχολιαστής ζήτησε το άγαλμα να φέρει επίσημα το όνομά του. Ο ίδιος ο Ρίισε είπε, «(Η αλλαγή ονόματος) δεν είναι για μένα να αποφασίσω. Όλοι βλέπουν ποιος είναι και ξέρω ότι φτιάχτηκε για μένα	}.
Ο Ρίισε ήταν τακτικό μέλος της ομάδας που κέρδισε τη Λιγκ 1 1999-2000, ωστόσο, δεν συνέχισε να είναι στις επιλογές του προπονητή Κλοντ Πουέλ, αφού παραδέχτηκε την επιθυμία του να φύγει από το σύλλογο. Ο Ρίισε υπήρξε αντικείμενο ενδιαφέροντος από συλλόγους της Πρέμιερ Λιγκ, ειδικά από τις Φούλαμ και Λιντς όπου και οι δύο προσέφεραν 4 εκατομμύρια λίρες το 2000, αν και οι δύο δεν έφτασαν στο ποσό των 6 εκατομμυρίων λιρών που ήθελε η Μονακό.
Στη συνέχεια, πωλήθηκε στη Λίβερπουλ για 4 εκατομμύρια λίρες το επόμενο καλοκαίρι.
Λίβερπουλ
Ο Ρίισε είχε κάτω του μετρίου επιδόσεις τις σεζόν 2002-03 και 2003–04, αλλά βρήκε ξανά τη φόρμα του τη σεζόν 2004–2005, μετά την πρόσληψη του Ραφέλ Μπενίτεθ ως προπονητή. Με την ομάδα κατέκτησε ένα Τσάμπιονς Λιγκ, δίνοντας την ασίστ στο πρώτο γκολ του τελικού της Λίβερπουλ, αν και η προσπάθειά του στη διαδικασία των πέναλτι εναντίον της Μίλαν αποκρούστηκε. Στον τελικό του Λιγκ Καπ 2005, σκόραρε στο πρώτο λεπτό του αγώνα. Ωστόσο, η Τσέλσι τελικά υπερίσχυσε με 3-2 στην παράταση.
Τον Ιανουάριο του 2006, ο Ρίισε υπέγραψε ένα νέο συμβόλαιο στο Άνφιλντ, με ισχύ μέχρι το 2009. Τον Φεβρουάριο του 2008, ανακοίνωσε την επιθυμία του να παραμείνει στο Λίβερπουλ για το υπόλοιπο της σταδιοδρομίας του.
Μετά από μία κακή πορεία στους εκτός έδρας αγώνες της Λίβερπουλ το φθινόπωρο του 2006, ο Ριίσε αντέδρασε στα σχόλια των συμπαίκτων του Πέπε Ρέινα και Τζέιμι Καράγκερ ότι η Λίβερπουλ θα έπρεπε να διαγράψει τις πιθανότητές της να κερδίσει το πρωτάθλημα, λέγοντας: «Ποτέ δεν τα παρατάμε. Οι δειλοί τα παρατάνε.» αριστερά|μικρογραφία| Η Ρίισε αγωνίζεται σε αγώνα εναντίον της Έβερτον. Ο Ρίισε μπήκε στον κατάλογο με τους 50 κορυφαίους όλων των εποχών σε συμμετοχές για τη Λίβερπουλ, όταν αγωνίστηκε στη νίκη με 5-0 επί της Λούτον Τάουν στις 15 Ιανουαρίου 2008.
Στις 22 Απριλίου 2008, στο πρώτο ημιτελικό του Τσάμπιονς Λιγκ εναντίον της Τσέλσι στο Άνφιλντ, ο Ρίισε σημείωσε ένα αυτογκόλ στο 95ο λεπτό για να ισοφαρίσει τον αγώνα. Η Λίβερπουλ έχασε με 3-2 στον επιπλέον χρόνο στον εκτός έδρας αγώνα και αποκλείστηκε από τη διοργάνωση με συνολικό σκορ 4-3.
Ρόμα
Καθ 'όλη τη σεζόν 2007–08, η φυσική θέση του Ρίισε στα πλευρά ήταν συχνά πιασμένη από τον Φάμπιο Αουρέλιο, τον Βραζιλιάνο που καθιερώθηκε ως η πρώτη επιλογή του συλλόγου ως αριστερό μπακ. Στις 18 Ιουνίου 2008, αφού συνδέθηκε με κινήσεις σε άλλους αγγλικούς συλλόγους, ο Ρίισε υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με την ιταλική Ρόμα της Σέριε Α. Ο σύλλογος πλήρωσε συνολικά 5 εκατομμύρια ευρώ (που θα μπορούσαν να φτάσουν τα 5,5 εκατομμύρια ευρώ). Ο Ρίισε σύντομα έγινε ο αγαπημένος των φιλάθλων με το σκληρό πνεύμα του που οδήγησε την Ρόμα σε πολλές σημαντικές νίκες. Στην πραγματικότητα, το πρώτο γκολ του Ρίισε για τον σύλλογο ήταν ενάντια στην προπορευόμενη του πρωταθλήματος Ίντερ σε έναν καθοριστικό αγώνα για τη κορυφή της βαθμολογίας. Δύο μήνες αργότερα, σκόραρε ξανά στο ίδιο γήπεδο εναντίον της Μίλαν με ένα ελεύθερο λάκτισμα στην επάνω δεξιά γωνία, δίνοντας επίσης την ασίστ για το δεύτερο γκολ της Ρόμα στον αγώνα. Ο Ρίισε ανακηρύχθηκε Παίκτης του Αγώνα, που έληξε με 3-2 υπέρ της Ρόμα. Στις 24 Ιανουαρίου 2010, σκόραρε με κεφαλιά στο τρίτο λεπτό των καθυστερήσεων στη νίκη της Ρόμα με 2-1 επί της Γιουβέντους. Ήταν επίσης υπεύθυνος για την αποβολή του τερματοφύλακα Τζανλουίτζι Μπουφόν στον ίδιο αγώνα, αφού έκανε μία καταπληκτική διαδρομή μην αφήνοντας στον Μπουφόν άλλη επιλογή από το να του κάνει φάουλ. Δεδομένης της φύσης του αγώνα, θεωρείται ως μία από τις πιο αξέχαστες στιγμές του Ρίισε με τη φανέλα της Ρόμα. μικρογραφία| Η Ρίισε παίζει για την Φούλαμ το 2012.
Φούλαμ
Στις 13 Ιουλίου 2011, η Φούλαμ ανακοίνωσε ότι ο Ρίισε είχε υπογράψει τριετές συμβόλαιο με το σύλλογο. Ο Ρίισε ενώθηκε με τον αδερφό του, Μπιόρν Χέλγκε Ρίισε, στην Φούλαμ, ο οποίος είχε ενταχθεί στην ομάδα το 2009. Ο Ρίισε έκανε το ντεμπούτο του στις 21 Ιουλίου 2011, στον αγώνα για το Γιουρόπα Λιγκ εναντίον της Κρουσέιντερς στο Κρέιβεν Κότατζ.
Στις 23 Μαΐου 2014, αποχώρησε από το σύλλογο με το τέλος του συμβολαίου του.
Ντέλι Ντάιναμος
Στις 24 Αυγούστου 2015, η ομάδα της Ινδικής Σούπερ Λιγκ, Ντέλι Ντάιναμος, επιβεβαίωσε την απόκτηση του Ρίισε για τη διοργάνωση του 2015.
Ώλεσουντ
Στις 11 Μαρτίου 2016, ο Ρίισε ανακοίνωσε στη σελίδα του στο Twitter ότι είχε υπογράψει με την Ώλεσουντ, σηματοδοτώντας την επιστροφή του στην ομάδα όπου ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του. Όχι πολύ καιρό μετά την υπογραφή του συμβολαίου, ο Ρίισε αποφάσισε να κάνει ένα διάλειμμα από το επαγγελματικό ποδόσφαιρο, δηλώνοντας ότι η απώλεια κινήτρων τροφοδότησε την απόφαση του. Δήλωσε ότι θα επιστρέψει στο ποδόσφαιρο πριν συνταξιοδοτηθεί επίσημα.
Τσεναϊγίν
Στις 18 Αυγούστου 2016, ο Ρίισε επέστρεψε από τη συνταξιοδότησή του για να παίξει στην ινδική Τσεναϊγίν, με δίμηνο συμβόλαιο. Ο συνιδιοκτήτης Βίτα Ντάνι είπε ότι ήταν «ενθουσιασμένος» με την υπογραφή και επαίνεσε την «εξαιρετική» εμπειρία του Ρίισε ως παίκτης. Έπαιξε 10 αγώνες για το σύλλογο και σημείωσε ένα γκολ στη σεζόν.
Εθνική ομάδα
Ο Ρίισε έκανε το ντεμπούτο του για την Εθνική Νορβηγίας σε αγώνα εναντίον της Ισλανδίας στις 31 Ιανουαρίου 2000. Τα πρώτα του γκολ ήρθαν εναντίον της Τουρκίας σε μία φιλική νίκη με 2-0 στις 23 Φεβρουαρίου 2000. Αργότερα εκείνο το έτος, έκανε τη μοναδική εμφάνιση σε διεθνή διοργάνωση στη σταδιοδρομία του, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2000, αλλά ήταν αχρησιμοποίητος αναπληρωματικός και στους τρεις αγώνες της ομάδας στον τρίτο όμιλο. Μέσα στην επόμενη δεκαετία, ο Ρίισε ήταν η βασική επιλογή στην αριστερή πλευρά της Νορβηγίας και στις 12 Νοεμβρίου 2011 έπαιξε τον 100ο διεθνή αγώνα του όταν η Νορβηγία έχασε με 4-1 εναντίον της Ουαλίας. Στις 15 Αυγούστου 2012, ο Ρίισε έπαιξε στον 104ο του αγώνα για τη Νορβηγία και ισοφάρισε το ρεκόρ του Θόρμπιορν Σβένσεν ως ο Νορβηγός παίκτης με τις περισσότερες συμμετοχές και τελικά το ξεπέρασε πριν αποσυρθεί από το διεθνές ποδόσφαιρο το 2013.
Στυλ παιχνιδιού
Σύμφωνα με το προφίλ του στην ιστοσελίδα της Φούλαμ, ο Ρίισε ήταν «φημισμένος για την ασυναγώνιστη αντοχή του και τα ισχυρά σουτ του ... εντυπωσιάζοντας τόσο ως πετυχημένος αμυντικός όσο και ως επιθετικός μπακ.» Ήταν επίσης μια απειλή από στημένες φάσεις. Ενώ ήταν κυρίως αριστερός πλάγιος αμυντικός, συχνά έπαιζε επίσης ως αριστερός μέσος ενώ ήταν στη Λίβερπουλ.
Σταδιοδρομία μετά το ποδόσφαιρο
Στις 4 Ιανουαρίου 2019, έγινε μέλος της Μπιρκιρκάρα ως αθλητικός διευθυντής, αλλά παραιτήθηκε μετά από λιγότερο από τρεις μήνες για προσωπικούς λόγους.
Προσωπική ζωή
Ο Ρίισε έχει έναν μικρότερο αδερφό, τον Μπιόρν Χέλγκε Ρίισε, ο οποίος ήταν επίσης διεθνής με την Εθνική Νορβηγίας. Και οι δύο έπαιξαν για τη Φούλαμ τη σεζόν 2011–12.
Ο Ρίισε παντρεύτηκε την αγαπημένη του από την παιδική ηλικία, τη Νορβηγίδα μοντέλο Γκούρι Χαβνεβίκ, από το 2003 μέχρι που χώρισαν το 2004. Έχει μία κόρη με την Γκούρι που ονομάζεται Αριάνα, που γεννήθηκε τον Ιανουάριο του 2001. Ο Ρίισε έχει τατουάζ το όνομα της Αριάνα στο δεξί του χέρι.
Ο Ρίισε αρραβωνιάστηκε με τη Μαρία Έλβεγκαρντ το 2007. Το ζευγάρι επρόκειτο να παντρευτεί το καλοκαίρι του 2008, αλλά έπρεπε να το αναβάλει, μετά τη μετακίνηση του Ρίισε στη Ρομα. Παντρεύτηκαν στις 21 Ιουνίου 2010, σε μια ιδιωτική τελετή στη Νέα Υόρκη, προσκαλώντας μόνο την οικογένεια και τους στενούς φίλους τους. Η Μαρία αποφάσισε να έχει ένα διπλό επώνυμο, Έλβεγκαρντ-Ρίισε. Με τη Μαρία, έχει μια κόρη, την Έμμα, η οποία γεννήθηκε στις 4 Αυγούστου 2009 και έναν γιο, τον Πάτρικ, ο οποίος γεννήθηκε το Νοέμβριο του 2011. Έχει τατουάζ το όνομα και την ημερομηνία γέννησης της Έμμα στο αριστερό του χέρι. Έχει επίσης τατουάζ το όνομα του Πάτρικ στο αριστερό του χέρι. Τον Φεβρουάριο του 2012, ανακοίνωσαν ότι θα χωρίσουν.
Τον Μάιο του 2014, παντρεύτηκε τη Λουίζ Αντζέλικα.
Συλλογικές
Μονακό
Λίβερπουλ
ΑΠΟΕΛ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Νορβηγικά (no) Κατηγορία:Νορβηγοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Νορβηγίας Κ15 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Νορβηγίας Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Νορβηγίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Νορβηγίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Νορβηγίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Νορβηγίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Νορβηγίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2000 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άαλεσουντ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρώτης Κατηγορίας Νορβηγίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μονακό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Νορβηγοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίβερπουλ Φ.Κ. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρόμα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούλαμ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΠΟΕΛ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Κύπρο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντέλχι Ντάιναμος ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ινδίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ινδία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τίπελιγκαεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσεναϊγίν ΦΚ Κατηγορία:FIFA Century Club
Τσέραμι Λι
Η Τσέραμι Λι Κουν (αγγλικά: Cherami Leigh Kuehn) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός τηλεόρασης, κινηματογράφου και φωνής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 19 Ιουλίου του 1988. Άρχισε την υποκριτική από την ηλικία των 6 ετών. Σε ηλικία των 9 ετών μελέτησε την τεχνική Meisner με την Nancy Chartier. Ως παιδί έπαιξε σε ταινίες όπως Finding North,Temple Grandin, Holiday in Your Heart, The President's Man κλπ. Φοίτησε στο λύκειο Hebron στο Carrollton. Εργάστηκε επίσης για το Radio Disney ως DJ με προαγωγές φωνής και διαφημίσεις για το ABC Radio για 10 χρόνια. Το 2013, μετακόμισε στο Λος Άντζελες όπου συνέχισε τη μεταγλώττιση και άρχισε να αναλαμβάνει ρόλους ζωντανής δράσης.
Έχει δώσει τη φωνή της σε σειρές anime όπως A Certain Scientific Railgun, One Piece, Psycho-Pass,D.Gray-man, Peach Girl, Soul Eater, Fairy Tail, Sword Art Online, Sailor Moon στη μεταγλώττιση της Viz Media, Pokémon Journeys κλπ.
Έχει δώσει τη φωνή της σε σειρές κινουμένων σχεδίων όπως Doc McStuffins, RWBY, Star Wars Resistance, Miraculous: Tales of Ladybug & Cat Noir, Rainbow High κλπ.
Έχει δώσει τη φωνή της στα βιντεοπαιχνίδια όπως στις σειρές Shantae, Borderlands, The Legend of Heroes: Trails of Cold Steel III και IV, The Walking Dead: The Final Season, Fire Emblem: Three Houses, Persona 5 και Cyberpunk 2077.
Προσωπική ζωή
Η Τσέραμι Λι είναι ζευγάρι με τον, επίσης ηθοποιό, Τζον Κρίστι από το 2010. Παντρεύτηκαν στις 13 Απριλίου του 2014.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί βιντεοπαιχνιδιού
Μάχη της Μαιώτιδας Λίμνης
Η μάχη της Μαιώτιδας Λίμνης ήταν μία στρατιωτική εμπλοκή του εμφυλίου πολέμου των Σπαρτοκιδών, που έλαβε χώρα τον χειμώνα του 309 π.Χ. κοντά στη Μαιώτιδα λίμνη, τη σημερινή Αζοφική Θάλασσα. Διεξήχθη μάχη μεταξύ των δυνάμεων του Πρύτανη Α΄, που διαδέχθηκε τον αποβιώσαντα αδελφό του Σάτυρο Β΄, και του διεκδικητή Εύμηλου, που είχε σκοτώσει πρόσφατα τον Σάτυρο Β΄ στη Πολιορκία της Σιρακίνας.
Ο Σάτυρος Β΄ είχε σκοτωθεί στη Σιρακίνα, ενώ πολιορκούσε την πόλη με τον Αριφάρνη και τον Εύμηλο. Μετά το τέλος του, ο μισθοφόρος διοικητής Μηνίσκος μετέφερε το σώμα τού Σάτυρου στη Γαργάζα και το έδωσε στον Πρύτανη, τον μικρότερο αδελφό του Σάτυρου και του Εύμηλου. Ο Πρύτανις έθαψε τον αδελφό του, αφού πήρε τον θρόνο. Έπειτα άφησε φρουρά στη Γαργάζα και επέστρεψε στο Παντικάπαιον για να εξασφαλίσει τη θέση του, ενώ ο Εύμελος και ο Αριφάρνης κατέλαβαν γρήγορα τον Γαργάζα. Λίγο μετά ο Πρύτανις βγήκε στο πεδίο της μάχης ενάντια στον αδελφό του, αλλά γρήγορα στριμώχτηκε και ηττήθηκε.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Πόλεμοι του Βασιλείου του Βοσπόρου
Νέα Ποταμιά Χίου
Η Νέα Ποταμιά, γνωστή και απλώς ως Ποταμιά, είναι μικρό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Χίου στην Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, επάνω στη νήσο Χίο, στο βόρειο τμήμα της, με πληθυσμό 64 κατοίκων (απογραφή 2011). Είναι κτισμένη σε μεσοσταθμικό υψόμετρο 450 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε οδική απόσταση 50 χιλιομέτρων βορειοδυτικά από την πόλη της Χίου.
Γεωγραφία-δημογραφία
Οι γεωγραφικές συντεταγμένες της Νέας Ποταμιάς είναι πλάτος 38°31΄ Βόρειο και μήκος 25°57΄ Ανατολικό. Το κοντινότερο χωριό είναι η Πισπιλούντα, 1 χιλιόμετρο σε ευθεία γραμμή προς τα βόρεια-βορειοανατολικά. Από τη θάλασσα απέχει 5,8 χιλιόμετρα σε ευθεία γραμμή, προς τα νότια-νοτιοδυτικά (λιμάνι των Λιμιών). Οι κάτοικοι της Νέας Ποταμιάς ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία.
Διοικητικά η Νέα Ποταμιά υπάγεται σήμερα στην ομώνυμη τοπική κοινότητα (της οποίας αποτελεί τον μοναδικό οικισμό), της Δημοτικής Ενότητας Αμανής του Δήμου Χίου, στην Περιφερειακή Ενότητα Χίου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου. Παλαιότερα, εντελώς αντίστοιχα, ήταν έδρα ομώνυμης κοινότητας, της Επαρχίας και του Νομού Χίου. Ο ταχυδρομικός κώδικας του χωριού είναι 82102.
Ιστορικό
Η Νέα Ποταμιά κτίσθηκε τον 20ό αιώνα από τους κατοίκους παλαιότερου χωριού, που ονομαζόταν Ποταμιά και τα ερείπιά του σώζονται στο βάθος απότομης κοιλάδας, 1,3 χιλιόμετρο (απόσταση σε ευθεία γραμμή) στα βορειοδυτικά του σημερινού χωριού. Η αιτία για την εγκατάλειψη του παλαιού χωριού (γνωστού σήμερα και ως «Παλιά Ποταμιά») ήταν το ανθυγιεινό μικροκλίμα του, καθώς δεν το έβλεπε σχεδόν ο ήλιος. Για τον λόγο αυτόν, η Νέα Ποταμιά είναι το μοναδικό ίσως χωριό της Χίου με πλατιές οδούς (8 μέτρα πλάτος) και τετράγωνη ρυμοτομία.
Η ιδέα να μετακινηθεί το χωριό υπήρχε από το 1955. Η Νέα Ποταμιά άρχισε να χτίζεται το 1961 και οι τελευταίοι κάτοικοι εγκατέλειψαν το παλαιό χωριό το 1964. Αλλά και το παλαιό χωριό προήλθε από μεσαιωνικό οικισμό προς την Πιραμά, που ονομαζόταν Άγιος Γεώργιος, με πολλές βελανιδιές. Ο Άγιος Γεώργιος φαινόταν από τη θάλασσα, οπότε ήταν εύκολος στόχος για τους πειρατές και για τον λόγο αυτόν περί το 1600 οι κάτοικοι μετεγκαταστάθηκαν στην Παλιά Ποταμιά. Η Παλιά Ποταμιά, όπως φανερώνει το όνομά της, ήταν στη συμβολή δύο μικρών ποταμιών, από τα οποία το μεγαλύτερο ήταν το ρέμα του Κούρβουλου.
Σήμερα το χωριό υπάγεται εκκλησιαστικώς στην αρχιερατική επιτροπεία Βολισσού της Ιεράς Μητροπόλεως Χίου, Ψαρών και Οινουσσών. Ο ενοριακός ναός (η «χωριοεκκλησιά») της Νέας Ποταμιάς τιμάται στη μνήμη των Αγίων Αναργύρων, ενώ της Παλιάς Ποταμιάς (ναός του 17ου αιώνα) στη μνήμη του Αγίου Αντωνίου.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Χίου Νεα Ποταμια
Σωτήριος Ανάργυρος
Ο Σωτήριος Ανάργυρος ή Σωτήρης Αναργύρου (1849 - 1928) ήταν Έλληνας επιχειρηματίας και εθνικός ευεργέτης.
Βιογραφία
Γεννημένος στις Σπέτσες το 1849 με καταγωγή από την ένδοξη σπετσιώτικη γενιά των Αναργυραίων, υπήρξε η σπουδαιότερη προσωπικότητα των Σπετσών του τελευταίου αιώνα. Ενσάρκωσε το κλασικό τύπο του νέου Έλληνα μετανάστη.
Η δίψα του για επιτυχία τον οδηγεί από νεαρή ηλικία σε περιπλανήσεις με σταθμούς την Κωνσταντινούπολη, τη Ρουμανία, την Αίγυπτο, τη Γαλλία και τέλος την Αγγλία. Εκεί ασχολείται για πρώτη φορά με τα καπνά. Το 1883 ο Ανάργυρος, οδηγημένος από το εμπορικό του ένστικτο, μεταναστεύει στη Νέα Υόρκη της Αμερικής. Εκεί προσλαμβάνεται στη μεγάλη καπνοβιομηχανία του Αμερικανοεβραίου Τόμπσον, την οποία και στο τέλος κληρονομεί μετά την υιοθεσία του από τον μεγαλοβιομήχανο. Με βάση την επιχείρηση αυτή, ο Ανάργυρος κτίζει ένα πραγματικό εμπορικό κολοσσό στο χώρο των καπνών και επεκτείνεται σχεδόν σε όλη την αμερικανική αγορά.
Το 1894 επιστρέφει για πρώτη φορά στις Σπέτσες. Ξανάρχεται τον επόμενο χρόνο οπότε γνωρίζει - και λίγο αργότερα παντρεύεται - τη δεύτερη εξαδέλφη του Ευγενία Θ. Αναργύρου. Το ζεύγος γυρίζει στην Αμερική, για τρία ακόμη χρόνια. Η νοσταλγία όμως της γυναίκας του για τις Σπέτσες εξαναγκάζουν τον Ανάργυρο να πουλήσει τις επιχειρήσεις του στην Αμερική και να εγκατασταθεί στις Σπέτσες. Από την πώληση της καπνοβιομηχανίας του και μόνο εισέπραξε τότε το ιλιγγιώδες ποσό των 650.000 δολαρίων.
Η επιστροφή του Ανάργυρου στο νησί είναι η αρχή της ανάπτυξης των Σπετσών. Η εμπορική του δραστηριότητα συνεχίζεται και στην Ελλάδα. Οι Σπέτσες όμως αποτελούν το επίκεντρο των ενεργειών του. Το 1904 τελειώνει η ανέγερση πολυτελούς αρχοντικού, νεοκλασικού ρυθμού, στο κέντρο της πόλης. Το 1907 κατασκευάζει με δικά του έξοδα, το πρώτο υδραγωγείο του νησιού. Το 1913-14 η προσφορά του μεγάλου ευεργέτη προς το νησί είναι μεγάλη. Πρώτον αγοράζει μεγάλη έκταση την οποία αναδασώνει, δημιουργώντας και πάλι το πευκοδάσος των Σπετσών, δεύτερον ανοίγει περιφερειακούς δρόμους στο νησί και τρίτον κατασκευάζει το ξενοδοχείο Ποσειδώνιο. Το τελευταίο αυτό έργο του έδωσε μεγάλη τουριστική ώθηση στις Σπέτσες και ανέδειξε το νησί σε παραθεριστικό κέντρο των ανώτερων κοινωνικών στρωμάτων.
Το 1927 γίνεται η έναρξη της λειτουργίας της Αναργυρείου - Κοργιαλενίου Σχολής η οποία ήταν η μεγαλύτερη προσφορά του εθνικού ευεργέτη και πραγματικά ανέβασε το πολιτιστικό επίπεδο του νησιού. Η Σχολή υπήρξε ένα από τα καλύτερα πρότυπα κολέγια των Βαλκανίων και υπήρξε έμπνευση του Ελευθερίου Βενιζέλου, προσωπικού του φίλου και δημιούργημα του Ανάργυρου. Λειτούργησε μέχρι το 1983 με Έλληνες και αλλοδαπούς μαθητές.
Εκτός από τις προσφορές του προς το νησί, σημαντικές είναι και οι δωρεές του προς το κράτος για την αγορά αεροπλάνων, όπως το 1912 έδωσε το ποσό των 40.000 δραχμών για την αγορά τους και υπέρ των αναπήρων πολέμων, τον Οκτώβριο του 1912 με το ποσό των 100.000 δραχμών
Πηγή
Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες Κατηγορία:Έλληνες ξενοδόχοι Κατηγορία:Οικογένεια Χατζηαναργύρου
Κόβο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπέργκαμο
Παντουκιός Χίου
Ο Παντουκιός, γνωστός και ως το Παντουκιός ή το Παντουκειός, είναι μικρό παραθαλάσσιο χωριό και φυσικό λιμανάκι της Περιφερειακής Ενότητας Χίου, επάνω στη νήσο Χίο, στο βορειοανατολικό τμήμα της, με πληθυσμό 48 κατοίκων (απογραφή 2011). Είναι κτισμένος σε μεσοσταθμικό υψόμετρο 5 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε οδική απόσταση 13 χιλιομέτρων βόρεια από την πόλη της Χίου.
Γεωγραφία-δημογραφία
Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του Παντουκιού είναι πλάτος 38°28΄ Βόρειο και μήκος 26°08΄ Ανατολικό. Το κοντινότερο χωριό είναι η Συκιάδα, στα δυτικά (1 χιλιόμετρο σε ευθεία γραμμή), της οποίας ο Παντουκιός είναι το επίνειο. Ο Παντουκιός είναι κτισμένος στον μυχό ομώνυμου όρμου (όρμος Δυτικός Παντουκιός) με έξοδο προς τα ανατολικά-βορειοανατολικά. Οι κάτοικοι του Παντουκιού ασχολούνται κυρίως με το ψάρεμα, ενώ το καλοκαίρι οι ψαροταβέρνες του εξυπηρετούν αρκετούς τουρίστες. Δίπλα στην ακτή, μέσα στη θάλασσα, αναβλύζει πηγή γλυκού νερού.
Διοικητικά ο Παντουκιός υπάγεται σήμερα στην τοπική κοινότητα Συκιάδας (ο μόνος οικισμός της πέρα από την ίδια τη Συκιάδα), της Δημοτικής Ενότητας Ομηρούπολης του Δήμου Χίου, στην Περιφερειακή Ενότητα Χίου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου. Παλαιότερα, εντελώς αντίστοιχα, υπαγόταν στην κοινότητα Συκιάδας, της Επαρχίας και του Νομού Χίου. Ο ταχυδρομικός κώδικας του χωριού είναι 82300.
Η εξέλιξη του πληθυσμού του Παντουκιού στις επίσημες απογραφές φαίνεται στον παρακάτω πίνακα.
Στο χωριό υπάρχει μικρή εκκλησιά του Αγίου Νικολάου και δραστηριοποιείται ο Εκπολιτιστικός Σύλλογος Παντουκειούς «Ο Άγιος Νικόλαος».
Κρεντάρο
Το Κρεντάρο (ιταλικά: Credaro) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπέργκαμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπέργκαμο
Metallica (άλμπουμ)
Το Metallica (γνωστό και ως The Black Album) είναι το πέμπτο άλμπουμ του αμερικάνικου heavy metal συγκροτήματος Metallica. Εκδόθηκε στις 13 Αυγούστου του 1991 από την Elektra Records. Το Black Album είχε πέντε τραγούδια που θεωρούνται μερικά από τα καλύτερα τραγούδια του συγκροτήματος και βρισκόταν για τέσσερις συνεχόμενες εβδομάδες στο νούμερο 1 των τσαρτ του Billboard. Είναι το άλμπουμ με τις περισσότερες πωλήσεις για τους Metallica. Το Black Album ήταν ο πρώτος δίσκος που δεν είχε το thrash Metal ύφος τους, το οποίο υπήρχε στα προηγούμενα τέσσερα άλμπουμ. Πλέον υιοθετούν ένα πιο εμπορικό heavy metal στυλ. Πολλοί οπαδοί των Metallica υποστηρίζουν πως σε αυτό το άλμπουμ συμβαίνει μεγάλη στροφή σχετικά με τη μουσική του συγκροτήματος, και εκεί διαφοροποιούνται οι παλιοί με τους νέους ακροατές των Metallica.
Παραγωγή
Η παραγωγή έγινε από τον Μπομπ Ροκ που του ζητήθηκε να κάνει τη μίξη του ήχου στο άλμπουμ και το συγκρότημα εντυπωσιάστηκε από την δουλειά του ως παραγωγού στο άλμπουμ Motley Crue. Ο Ροκ άλλαξε το ωράριο και τη ρουτίνα του συγκροτήματος τόσο πολύ που υποσχέθηκαν ότι δεν θα ξαναδούλευαν μαζί του. Η σχέση των Metallica με τον Ροκ περιγράφηκε σε ντοκιμαντέρ όπως το "A Year and a Half in the Life of Metallica" και το "Classic Albums: Metallica – Metallica".
Ο Ροκ παρ' όλα αυτά ξαναδούλεψε με το συγκρότημα στα τρία επόμενα album, Load, Reload και του 2003, "St. Anger".
Στίχοι
Οι στίχοι του δίσκου γράφτηκαν από τον Τζέιμς Χέτφιλντ και ήταν πιο προσωπικοί σε σχέση με τα προηγούμενα άλμπουμ του γκρουπ. Στο "The God That Failed" είχε να κάνει με το θάνατο της μητέρας του από καρκίνο και μιλούσε για τις πεποιθήσεις της. Ένα άλλο παράδειγμα είναι το "Nothing else Matters", το οποίο ήταν ένα τραγούδι αγάπης που έγραψε ο Χέτφιλντ για την χαμένη αγάπη της κοπέλας του όταν βρισκόταν σε περιοδεία.
Κυκλοφορίες
Ο δίσκος ήταν εμπορικά ιδιαίτερα επιτυχημένος. Το συγκρότημα άλλαξε τον ήχο του προς το εμπορικότερο σε σχέση με τα προηγούμενα τρία άλμπουμ. Οι Metallica παρουσίασαν ένα πιο μαζικά ελκυστικό μουσικό ύφος, που οδήγησε σε περισσότερα από 30 εκατομμύρια αντίτυπα πωλήσεων. Το άλμπουμ ανακηρύχθηκε 16 φορές πλατινένιο στις 13 Νοεμβρίου του 2009. Μετά την επιτυχία του τραγουδιού "One" του πιο επιτυχημένου σινγκλ του τέταρτου άλμπουμ τους "......And Justice for All", οι Metallica έφτιαξαν πέντε μουσικά βίντεο για τα τραγούδια Enter Sandman, The Unforgiven, Nothing Else Matters, Wherever I May Roam, και Sad but True.
Το 2001 κυκλοφόρησε από την "Elektra Records" ένα DVD με σκηνές από τις ηχογραφήσεις του άλμπουμ. Τα τραγούδια "Enter Sandman", "Nothing Else Matters", "Sad but True", "Wherever I May Roam" και "The Unforgiven" συμπεριλήφθηκαν όλα στην έκδοση "Guitar Hero: Metallica" που κυκλοφόρησε το 2009.
Λίστα τραγουδιών
Όλα τα τραγούδια γραμμένα από τους Τζέιμς Χέτφιλντ και Λαρς Ούλριχ, εκτός από τα σημειωμένα
Συντελεστές
Ρυθμική κιθάρα, φωνητικά: Τζέιμς Χέτφιλντ
Σόλο κιθάρα: Κερκ Χάμμετ
Μπάσο: Τζέισον Νιούστεντ
Ντραμς: Λαρς Ούλριχ
Συνθέσεις
Τραγούδια 1,4,7,9: Χέτφιλντ, Ούλριχ, Χάμμετ
Τραγούδια 2,3,5,6,8,10,12: Χέτφιλντ, Ούλριχ.
Πηγές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1991 Κατηγορία:Άλμπουμ των Metallica
Αλεξάντερ του Άμπινγκτον
thumb|upright|«Η Παρθένος και το [[Θείο Βρέφος», γλυπτό αποδιδόμενο στον Αλεξάντερ του Άμπινγκτον, σήμερα στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης (Νέα Υόρκη)]] Ο Αλεξάντερ του Άμπινγκτον (Alexander of Abingdon, γνωστός και ως Alexander Imaginator, δηλαδή «Αλέξανδρος ο Εικονοποιός») υπήρξε ένας από τους κορυφαίους γλύπτες της μεσαιωνικής Αγγλίας. Ο Αλεξάντερ άκμασε περί το 1300 μ.Χ.. Επηρέασε και κατεύθυνε σημαντικά την αγγλική τεχνοτροπία της εποχής του.
Βίος
Ο Αλεξάντερ του Άμπινγκτον υπονοείται από την επωνυμία του ότι γεννήθηκε στο Άμπινγκτον του Όξφορντσιρ, πόλη η οποία μπορεί να χαρακτηρισθεί ως κέντρο λαξευτών της πέτρας και εμπειροτεχνιτών οικοδομών της εποχής. Γνωρίζουμε ότι το 1291 ήταν ενεργός στο Λονδίνο, όπου πιθανότατα έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Στα κατάστιχα των απογραφέων της περιουσίας της βασίλισσας Ελεονώρας της Καστίλης, ο Αλεξάντερ περιγράφεται ως «κατασκευαστής εικόνων» (le ymagour). Φαίνεται ότι αυτός ο όρος υπονοούσε κάποιον που δημιουργούσε ολόγλυπτα ομοιώματα ανθρώπινων μορφών, σε αντιδιαστολή με έναν τεχνίτη της πέτρας που φιλοτεχνούσε αρχιτεκτονικά ανάγλυφα διακοσμητικά στοιχεία.
Από το 1291 μέχρι το 1294 ο Αλεξάντερ είχε αναλάβει το έργο της φιλοτεχνήσεως των ανάγλυφων παραστάσεων πάνω στον μαρμάρινο τάφο που φιλοξενούσε το ορειχάλκινο ομοίωμα της βασίλισσας Ελεονώρας της Καστίλης στον Καθεδρικό Ναό του Λίνκολν, το οποίο περιείχε τα σπλάγχνα της. Προμήθευσε επίσης προπλάσματα-καλούπια για τρεις μικρές παραστάσεις που στόλισαν τον τάφο της καρδιάς της Ελεονώρας, τις οποίες χύτευσε σε ορείχαλκο ο Γουλιέλμος του Σάφολκ στον ναό των Μπλακφράιαρς στο Λονδίνο. Κανένα από τα έργα αυτά δεν σώζεται σήμερα. Η τελευταία αναφορά για τον Αλεξάντερ τοποθετείται το 1316-1317 και σε αυτή συνδέεται με τον βασιλικό αρχιτεχνίτη Μιχαήλ του Καντέρμπερι. Είναι πιθανό ότι ο Αλεξάντερ και ο Μιχαήλ του Καντέρμπερι («Κανταβρυγίας») δούλεψαν μαζί στον Καθεδρικό Ναό του Έλυ στον τάφο του Επισκόπου Γουλιέλμου του Λάουθ (ο επίσκοπος αυτός πέθανε το 1298).
Δημιουργίες
Τα τρία πιστοποιημένα γλυπτά του Αλεξάντερ του Άμπινγκτον εκτίθενται σήμερα με δανεισμό στο Μουσείο Βικτωρίας και Αλβέρτου στο Λονδίνο. Αυτές οι μορφές αναπαριστούν τη βασίλισσα Ελεονώρα της Καστίλης και δημιουργήθηκαν για τον Σταυρό του Γουόλθαμ, έναν από τους 12 μνημειακούς «Σταυρούς της Ελεονώρας» που παραγγέλθηκαν από τον σύζυγό της, βασιλιά Εδουάρδο Α΄ της Αγγλίας, μετά τον θάνατό της. Αυτοί οι μνημειακοί πυργίσκοι με σταυρό στην κορυφή σημειώνουν τα μέρη όπου η σορός της Ελεονώρας διανυκτέρευσε κατά την πομπή προς το Ουέστμινστερ.
Με κριτήριο τις υφολογικές ομοιότητες, το γλυπτό μιας όρθιας Παρθένου με το Θείο Βρέφος που αποκτήθηκε από το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης (Νέα Υόρκη) το 2003 αποδίδεται επίσης στον Αλεξάντερ του Άμπινγκτον. Το στιλ του γλύπτη χαρακτηρίζεται από τη λεπτή απόδοση των πτυχώσεων των ενδυμάτων, που είναι ταυτοχρόνως βαριά και λεπτά πτυχωμένα.
Υπάρχουν υφολογικές συγγένειες μεταξύ των μορφών που φιλοτέχνησε ο Αλεξάντερ του Άμπινγκτον και των έργων ζωγραφικής και βιτρό της τεχνοτροπίας του Ουέστμινστερ. Ειδικότερα, το έργο του Αλεξάντερ έχει συνδεθεί με εκείνο του σύγχρονού του ζωγράφου και γλύπτη Ουώλτερ του Ντέραμ (πέθανε περί το 1305), που δούλεψε στο Ανάκτορα του Ουεστμίνστερ και στο Αββαείο του Ουέστμινστερ, αλλά και στον τάφο της βασίλισσας Ελεονώρας περί το 1292.
Πηγές
Αλεξαντερ Αμπινγκ
Κούρνο
Το Κούρνο (ιταλικά: Curno) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπέργκαμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Τζων Χουάιτ Αλεξάντερ
Ο Τζων Χουάιτ Αλεξάντερ (John White Alexander, 7 Οκτωβρίου 1856 – 31 Μαΐου 1915) ήταν Αμερικανός ζωγράφος και εικονογράφος.
Κούρνο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπέργκαμο
Τζων Χουάιτ Αλεξάντερ
Οι απαρχές
Ο Αλεξάντερ γεννήθηκε στο Αλεγκέινυ, σήμερα προάστιο του Πίτσμπεργκ. Ορφάνεψε σε νηπιακή ηλικία και τον μεγάλωσαν ο παππούς και η γιαγιά του. Στην αρχή εργάσθηκε ως παιδί τηλεγραφείου. Τον υιοθέτησε ο Έντουαρντ Τζ. Άλεν και στο σπίτι των Άλεν ο Αλεξάντερ ζωγράφισε διάφορα μέλη της οικογένειας, μεταξύ των οποίων τον συνταγματάρχη Άλεν. Το ταλέντο του στο σχέδιο προσέλκυσε την προσοχή ενός από τους εργοδότες του, που τον βοήθησε να το καλλιεργήσει.
Σπουδές
Σε ηλικία 18 ετών ο Αλεξάντερ μετακόμισε στη Νέα Υόρκη και εργάσθηκε ως εικονογράφος και πολιτικός σκιτσογράφος στο περιοδικό Harper's Weekly, την εποχή που εργάζονταν εκεί σημαντικοί εικονογράφοι, όπως οι Έντγουιν Ώστιν Άμπεϋ, Τζόζεφ Πένελ και Χάουαρντ Πάιλ. Μετά από μαθητεία τριών ετών, ταξίδεψε στην Ευρώπη για κανονικές σπουδές στη ζωγραφική. Αρχικώς πήγε στο Μόναχο, αλλά εξαιτίας ελλείψεως χρημάτων μετακόμισε στο χωριό Πόλινχ της Βαυαρίας, όπου συνεργάσθηκε με τον Αμερικανό Φρανκ Ντούβενεκ. Ταξίδεψαν μαζί στη Βενετία, όπου επωφελήθηκε από τις συμβουλές του Τζέιμς ΜακΝηλ Χουίσλερ, και μετά ο Αλεξάντερ συνέχισε τις σπουδές του στη Φλωρεντία, την Ολλανδία και το Παρίσι.
Το 1881 επέστρεψε στη Νέα Υόρκη και γρήγορα άρχισε να έχει μεγάλη επιτυχία στις προσωπογραφίες: μεταξύ όσων πόζαραν για αυτόν ήταν οι Όλιβερ Γουέντελ Χολμς, Τζων Μπάροουζ και ο πρόεδρος του Πανεπιστημίου Πρίνστον Τζέιμς Μακκός (James McCosh).
Προσωπική ζωή
thumb|upright|«Προσωπογραφία της κ. Τζων Χ. Αλεξάντερ» Ο Αλεξάντερ ήταν έγγαμος με την Ελίζαμπεθ Αλεξάντερ, το γένος Αλεξάντερ, με την οποία γνωρίστηκαν και επειδή είχαν το ίδιο επώνυμο (απλή συνωνυμία). Η Ελίζαμπεθ ήταν κόρη του Τζέιμς Γουάντελ Αλεξάντερ, προέδρου της ασφαλιστικής εταιρείας Equitable Life Insurance Company (σήμερα μέρος της AXA). Το ζεύγος απέκτησε ένα τέκνο, τον μαθηματικό Τζέιμς Γουάντελ Αλεξάντερ τον νεότερο.
Ο Τζων Χουάιτ Αλεξάντερ απεβίωσε στη Νέα Υόρκη σε ηλικία 58 ετών.
Το έργο του
Ο Τζων Χ. Αλεξάντερ εμφανίζει στο έργο του ευδιάκριτες επιρροές κυρίως από τον Χουίσλερ. Γνωστότερες είναι οι προσωπογραφίες και τα ολόσωμα πορτρέτα του. Ζωγράφισε, εκτός των προαναφερθέντων, πορτρέτα των Ουώλτ Ουίτμαν, του Ροντέν, του Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον και άλλων διασημοτήτων.
Πολλά από τα ζωγραφικά έργα του Αλεξάντερ βρίσκονται σήμερα σε μουσεία ή άλλους δημόσιους χώρους, στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη (π.χ. Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης, Μουσείο Τέχνης του Μπρούκλιν, Μουσείο Καλών Τεχνών της Βοστώνης, Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου) Στην αίθουσα εισόδου του Μουσείου Τέχνης του Πανεπιστημίου Κάρνεγκι Μέλον στο Πίτσμπουργκ οι τοίχοι του άτριουμ σε ύψος τριών ορόφων καλύπτονται από μία σειρά τοιχογραφιών του Αλεξάντερ με γενικό τίτλο «Η αποθέωσις του Πίτσμπουργκ» (1905-1907).
Τιμητικές διακρίσεις
Η πρώτη έκθεσή του ζωγράφου στο «Σαλόν» των Παρισίων του 1893 (με δύο εικόνες γυναικών τιτλοφορούμενες «Γκρίζο» και «Μαύρο») υπήρξε θριαμβευτική επιτυχία και ακολουθήθηκε αμέσως από την εκλογή του στην Εθνική Εταιρεία Καλών Τεχνών της Γαλλίας. Το 1901 χρίσθηκε «ιππότης» της Λεγεώνας της Τιμής και το 1902 έγινε μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Σχεδίου, της οποίας διετέλεσε πρόεδρος από το 1909 μέχρι τον θάνατό του. Υπήρξε επίσης μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Γραμμάτων, καθώς και πρόεδρος (1914-1915) της Εθνικής Εταιρείας Τοιχογράφων (National Society of Mural Painters). Τιμήθηκε με χρυσά μετάλλια από την Παγκόσμια Έκθεση του 1900 στο Παρίσι και από την Παγκόσμια Έκθεση του Σαιν Λούις το 1904.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί εικονογράφοι
Σαν Ραμόν ντε λα Νουέβα Οράν
Το Σαν Ραμόν ντε λα Νουέβα Οράν (San Ramón de la Nueva Orán, συνήθως αναφέρεται απλά ως Οράν, Orán) είναι πόλη στη βορειοδυτική επαρχία Σάλτα της Αργεντινής, περίπου 270 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα της επαρχίας, Σάλτα. Αποτελεί την έδρα του νομού Οράν και έχει 76.070 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010, γεγονός που την καθιστά τη δεύτερη πολυπληθέστερη στην επαρχία.
Το Οράν είναι έδρα μιας καθολικής επισκοπής και περιφερειακό κέντρο του Εθνικού Πανεπιστημίου της Σάλτα. Συνδέεται με άλλες πόλεις της περιοχής μέσω της Εθνικής Οδού 50 πλησίον της Εθνικής Οδού 34. Η αεροπορική κυκλοφορία προς την πρωτεύουσα της επαρχίας εξυπηρετείται από το αεροδρόμιο του Οράν.
Ιστορία
Η πόλη ιδρύθηκε στις 31 Αυγούστου 1794 από τον Ισπανό στρατιωτικό και κυβερνήτη της Σάλτα, Ραμόν Γκαρσία ντε Λεόν ι Πιζάρο, ο οποίος έδωσε στον οικισμό το όνομα του Αγίου Ραϊμόνδου Νονάτου (ανήμερα της γιορτής του Αγίου) και της γενέτειράς του, της πόλης Οράν (στη σημερινή Αλγερία).
Οικονομία
Το Οράν είναι το κέντρο μιας σημαντικής αγροτοβιομηχανικής περιοχής όπου παράγονται διάφορα προϊόντα: ζαχαροκάλαμο, με το μεγαλύτερο μέρος του προϊόντος να πηγαίνει στην παραγωγή ζάχαρης στο ζαχαρουργείο Tabacal, εσπεριδοειδή (κυρίως πορτοκάλια και γκρέιπφρουτ), που χρησιμοποιούνται κυρίως για την παραγωγή συμπυκνωμένου χυμού για την εταιρεία φρούτων Zenta, η οποία πωλεί επίσης ολόκληρα, φυσικά φρούτα. Σε αυτά περιλαμβάνονται πιπεριές, μπανάνες, τσεριμόγια, παπάγια και μάνγκο. Όλα αυτά καλλιεργούνται επίσης στο Οράν. Ο καφές παραγόταν επίσης στην περιοχή, αν και με σχετικά μικρή παραγωγή, μέχρι που τον εκμεταλλεύτηκε η εταιρεία Salta Café.
Η σόγια είναι ένα από τα σημαντικότερα παραγόμενα γεωργικά προϊόντα. Στο νομό του Οράν υπάρχει η μεγαλύτερη παραγωγή φασολιών στη χώρα. Πρόσφατα ενσωματώθηκε η παραγωγή σόγιας, μαζί με τη διαρκή παραγωγή ζαχαροκάλαμου και καλαμποκιού, για την παραγωγή βιοκαυσίμων, κυρίως για αγροτοβιομηχανική χρήση, σε μεγάλο βαθμό λόγω της ανεπάρκειας στην προμήθεια πετρελαίου κίνησης στη συγκεκριμένη περιοχή.
Φυσικά περιβάλλεται από οικοτονικά δάση: ανάμεσα στις ζούγκλες της Γιούνγκας και τα τροπικά δάση του Τσάκο, το περιβάλλον του Οράν ήταν και είναι μια σημαντική δασική περιοχή για τη βιομηχανία ξυλείας.
Η κτηνοτροφία διαδραματίζει επίσης σημαντικό ρόλο στην οικονομία. Ιστορικά, η πόλη του Οράν αποτελούσε ενδιάμεσο σταθμό στη διαδρομή των βοοειδών και των αλόγων προς τη Βολιβία.
Κλίμα
Το Οράν έχει υγρό υποτροπικό κλίμα με σαφή ξηρή περίοδο (Κέππεν: Cwa). Στην περιφερειακή ταξινόμηση ορίζεται ως «τροπικό σεράνο» από τη δυτικοανατολική μετάβαση των Άνδεων στις βόρειες πεδιάδες της χώρας. Με ζεστά, βροχερά καλοκαίρια και ήπιους, ξηρούς χειμώνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αργεντινής
Κούζιο (δήμος)
Το Κούζιο (ιταλικά: Cusio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπέργκαμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπέργκαμο
Αυτοδιαχειριζόμενο και ανακατειλημμένο εργοστάσιο TRADOC
μικρογραφία|Εργοστάσιο TRADOC Το Αυτοδιαχειριζόμενο και ανακατειλημμένο εργοστάσιο TRADOC ιδρύθηκε το 1928 στη Γουαδαλαχάρα με ισπανικά κεφάλαια και ασχολήθηκε με την παραγωγή ελαστικών και αθλητικών παπουτσιών, ενώ αρκετά χρόνια αργότερα, το 1970 αλλάζει και αναπτύσσεται σε βιομηχανία παραγωγής αποκλειστικά ελαστικών αυτοκινήτων. Είκοσι οχτώ χρόνια μετά, αλλάζει ιδιοκτησιακό καθεστώς και περνά στα χέρια της γερμανικής Continental, η οποία αποφάσισε το κλείσιμο και την μεταφορά του εργοστασίου σε άλλη χώρα. Έμειναν άνεργοι περισσότεροι από 1100 εργάτες, οι οποίοι προχώρησαν σε απεργία τουλάχιστον για τρία χρόνια, περιφρουρώντας κάθε έξοδο του εργοστασίου, ώστε η ιδιοκτήτρια μέχρι τότε εταιρεία να μη μπορεί να μεταφέρει τον εξοπλισμό αλλού. Επιχείρησε με την βοήθεια του κράτους μάταια πολλές φορές και με πολλούς τρόπους η γερμανική εταιρεία να πάρει στα χέρια της το εργοστάσιο. Οι εργάτες ωστόσο είχαν στο πλευρό τους συνδικάτα, κινηματικές οργανώσεις που οργάνωσαν κινητοποιήσεις, διαδηλώσεις, συνεντεύξεις, ώστε να διεθνοποιήσουν τον αγώνα τους. Στις 18 Φεβρουαρίου 2005 και μετά από τρία χρόνια συνεχών διαμαρτυριών, το εργοστάσιο δόθηκε στους εργαζόμενους και λίγες μέρες μετά ξεκίνησε και πάλι η λειτουργία του με το όνομα TRADOC(TrabajadoresDemocráticosdeOccidente–Δημοκρατικοί Εργάτες της Δύσης). μικρογραφία|Εξωτερικός χώρος εργοστασίου Σήμερα το εργοστάσιο λειτουργεί χωρίς αφεντικά και απασχολούνται σε αυτό γύρω στους 1200 εργάτες. Αφεντικό πλέον είναι η συνέλευση όλων των εργαζομένων που το απαρτίζουν. Φροντίζουν μέσα από αυτές τα μηχανήματα να είναι τελευταίας γενιάς και να εκσυγχρονίζονται διαρκώς, παράγοντας περίπου 1.200.000 ελαστικά αυτοκινήτων το χρόνο.
Πρόκειται για ένα επιτυχημένο εγχείρημα εργατικής αυτοδιαχείρισης στο Μεξικό. Στηρίχτηκε όχι μόνο από συνδικάτα  και οργανώσεις αλλά και διάφορα μέσα ενημέρωσης, τα οποία ανέδειξαν τις κινητοποιήσεις και τον αγώνα τους τόσο στο Μεξικό, όσο και σε Γερμανία και ΗΠΑ. Μετά την νίκη με την επίτευξη της συμφωνίας και το πέρασμα του εργοστασίου στους εργαζόμενους, το εργοστάσιο αναδείχτηκε ως το πιο σύγχρονο στη Λατινική Αμερική.
Εντύπωση θετική προκαλεί το γεγονός ότι οι εργαζόμενοι δημιούργησαν έναν καταπράσινο από γκαζόν και δέντρα περιβάλλοντα χώρο, ποτίζοντάς τον με καθαρό νερό που διυλίστηκε με ειδικές μεθόδους από τα χημικά υγρά απόβλητα του εργοστασίου. https://www.youtube.com/watch?v=PUsw-YOmasU μικρογραφία|Περιβάλλων χώρος από το διυλισμένο νερό των υγρών αποβλήτων Το παράδειγμα του αυτοδιαχειριζόμενου ανακατειλημμένου εργοστασίου TRADOC ενέπνευσε την πραγματοποίηση πολλών Παναμερικανικών συναντήσεων στο Μεξικό. Συναντήσεις στις οποίες συζητιούνται η οικονομία των εργαζομένων, η αυτοδιαχείριση αλλά και η άμεση δημοκρατία στους χώρους δουλειάς. Κατά καιρούς, έχουν πραγματοποιηθεί και επισκέψεις στις σύγχρονες εγκαταστάσεις του εργοστασίου. μικρογραφία|Εσωτερικό εργοστασίου Επίσης, στις 22 Μαρτίου 2017 η ακτιβίστρια Maria Atilano Uriarte παρουσίασε το βιβλίο της, το οποίο εμπνεύστηκε από τις διηγήσεις των εργατών του εργοστασίου TRADOC, με σκοπό να γνωρίσει ο αναγνώστης πώς μέσα από την στήριξη και την αλληλεγγύη μπορεί ένα εργοστάσιο να περάσει στα χέρια των εργατών και να έχει επιτυχημένη διαχείριση.
Ξύλινες εκκλησίες της νότιας Ελάσσονος Πολωνίας
Οι ξύλινες εκκλησίες της νότιας Ελάσσονος Πολωνίας (drewniane kościoły południowej Małopolski) της UNESCO βρίσκονται στις Μπιναρόβα, Μπλίζνε, Ντέμπνο, Χάτσουφ, Λιπνίτσα Μουροβάνα και Σενκόβα (Βοεβοδάτο Ελάσσονος Πολωνίας). Στην πραγματικότητα, υπάρχουν πολλές άλλες στην περιοχή που ταιριάζουν στην περιγραφή: «Οι ξύλινες εκκλησίες της νότιας Ελάσσονος Πολωνίας αντιπροσωπεύουν εξαιρετικά παραδείγματα των διαφορετικών πτυχών των μεσαιωνικών εκκλησιαστικών παραδόσεων στον Ρωμαιοκαθολικό πολιτισμό. Χτίστηκαν με την τεχνική του οριζόντιου κορμού, κοινή στην ανατολική και βόρεια Ευρώπη από τον Μεσαίωνα...».
Το ξύλινο εκκλησιαστικό στυλ της περιοχής προήλθε από τον ύστερο Μεσαίωνα, στα τέλη του 16ου αιώνα, και ξεκίνησε με γοτθικά διακοσμητικά και πολύχρωμες λεπτομέρειες, αλλά επειδή ήταν ξύλινες κατασκευές, η δομή, η γενική μορφή και η αίσθηση είναι εντελώς διαφορετική από τη γοτθική αρχιτεκτονική ή πολωνική γοτθική αρχιτεκτονική (με πέτρα ή τούβλο). Η μεταγενέστερη κατασκευή δείχνει διακοσμητικές επιρροές ροκοκό και μπαρόκ. Η μορφή αυτών των Ρωμαιοκαθολικών εκκλησιών είναι βαθιά επηρεασμένη από την Ελληνοκαθολική και Ορθόδοξη παρουσία στην περιοχή. Κάποιες εκθέτουν κατόψεις ελληνικού σταυρού και θόλους, αλλά οι πιο ενδιαφέρουσες εκκλησίες συνδυάζουν αυτά τα χαρακτηριστικά με τις ρωμαϊκές μορφές με επιμήκεις κυρίως ναούς και καμπαναριά. Άλλες συλλογές ξύλινων εκκλησιών της περιοχής βρίσκονται στα υπαίθρια μουσεία στο Σάνοκ και στο Νόβι Σοντς.
Εκκλησία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ (Μπιναρόβα)
καθόλου|μικρογραφία| [[Εκκλησία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ (Μπιναρόβα)|Εκκλησία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στη Μπιναρόβα από περίπου το 1500]] καθόλου|μικρογραφία| Εσωτερικό της εκκλησίας
Εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (Χάτσουφ)
καθόλου|μικρογραφία| [[Εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (Χάτσουφ)|Εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Χάτσουφ. Ο παλαιότερος ξύλινος γοτθικός ναός στην Ευρώπη, 1388]]
Εκκλησία των Αγίων Φιλίππου και Ιακώβου (Σενκόβα)
καθόλου|μικρογραφία| [[Εκκλησία των Αγίων Φιλίππου και Ιακώβου (Σενκόβα)|Εκκλησία των Αγίων Φιλίππου και Ιακώβου στη Σενκόβα, από το 1520]]
Πηγές
Κατηγορία:Ξύλινες εκκλησίες στην Πολωνία Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Πολωνία Κατηγορία:Ξύλινα κτίρια και κατασκευές στην Πολωνία
Ντάλμινε
Το Ντάλμινε (ιταλικά: Dalmine) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπέργκαμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπέργκαμο
Ντοσσένα
Η Ντοσσένα (ιταλικά: Dossena) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπέργκαμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπέργκαμο
Έντινε Γκαϊάνο
Το Έντινε Γκαϊάνο (ιταλικά: Endine Gaiano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπέργκαμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπέργκαμο
Αλφόνσος Α΄ της Παμπλόνα και της Αραγωνίας
Ο Αλφόνσος Α΄ της Παμπλόνα και της Αραγωνίας ή Αλφόνσος ο Μαχητής (1073/1074 – 7 Σεπτεμβρίου 1134), (Alfonso I de Aragón y I de Pamplona el Batallador), ήταν Βασιλιάς της Αραγωνίας και Βασιλιάς της Παμπλόνα (1104 - 1134). Ο Αλφόνσος ο Μαχητής ήταν δεύτερος γιος του Σάντσο Ραμίρεθ της Αραγωνίας και διάδοχος του αδελφού του Πέτρου Α´. Με τον γάμο του με την Ουρράκα του Λεόν, βασίλισσα της Καστίλης, του Λεόν και της Γαλικίας (1109), άρχισε να χρησιμοποιεί, έχοντας κάποια δικαιοδοσία, το μεγαλεπήβολο τίτλο του Αυτοκράτορα της Ισπανίας, που είχε χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν από τον πεθερό του Αλφόνσο ΣΤ´ του Λεόν. Ο Αλφόνσος ο Μαχητής απέκτησε το προσωνύμιο του στην εποχή της Ρεκονκίστα. Είχε τις μεγαλύτερες στρατιωτικές επιτυχίες στις περιοχές στα μέσα του ποταμού Έβρου, όπου κατέκτησε την Σαραγόσα το 1118 και πήρε τις πόλεις Εχέα, Τουδέλα, Καλαταγιούδ, Μπόρχα, Ταραθόνα, Δαρόκα, και Monreal del Campo. Πέθανε τον Σεπτέμβριο του 1134, μετά από μια ανεπιτυχή μάχη με τους Μουσουλμάνους στη Μάχη της Φράγας.
Πρώτα χρόνια
Τα πρώτα του χρόνια τα πέρασε στη μονή Σαν Πέδρο ντε Σιρέσα, μαθαίνοντας να διαβάζει και να γράφει και εξασκώντας τις στρατιωτικές τέχνες υπό την κηδεμονία του Λόπε Γκαρθές του Προσκυνητή, τον οποίο αργότερα ο Αλφόνσο, όταν ανέβηκε στο θρόνο, άμειψε για τις υπηρεσίες του με την κομητεία της Πεδρόλα.
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αδελφού του, συμμετείχε στην κατάληψη της Ουέσκας (στη Μάχη του Αλκοράθ το 1096), η οποία έγινε η μεγαλύτερη πόλη του βασιλείου και η νέα πρωτεύουσα. Επίσης, πήρε μέρος και στις αποστολές του Ελ Σιντ στη Βαλένθια. Ο πατέρας του τού έδωσε τους τίτλους κυριότητας των Μπίελ, Λούνα, Aρδένες, και Μπάιλο.
Μία ακολουθία θανάτων έφερε τον Αλφόνσο σε σειρά διαδοχής του θρόνου. Τα παιδιά τού αδελφού του, Ισαβέλλα και ο Πέτρος (ο οποίος νυμφεύτηκε την Μαρία Ροντρίγκεθ, κόρη του Ελ Σιντ), απεβίωσαν το 1103 και 1104 αντίστοιχα.
Συζυγικές συγκρούσεις
Όντας παθιασμένος μαχητής (αγωνίστηκε σε είκοσι εννέα μάχες ενάντια τόσο σε Χριστιανούς όσο και σε Μαυριτανούς), παντρεύτηκε (παραμένοντας όμως για μεγάλο διάστημα πριν, έως και μετά τα 30 του χρόνια εργένης) το 1109 την φιλόδοξη Βασίλισσα Ουρράκα του Λεόν, χήρα του Ραϋμόνδου της Βουργουνδίας, μια παθιασμένη γυναίκα που ήταν ακατάλληλη να δεχτεί ένα δευτερεύοντα ρόλο. Ο γάμος είχε κανονιστεί από τον πατέρα της, Αλφόνσο ΣΤ´ του Λεόν το 1106 για να ενώσει τα δύο κυρίαρχα χριστιανικά κράτη κατά των Αλμοραβίδων και να τα εξοπλίσει με έναν ικανό στρατιωτικό ηγέτη. Όμως η Ουράκα ήταν επίμονη ως προς τις βασιλικές της εξουσίες ενώ μέσα στο πολυγαμικό οικογενειακό περιβάλλον του πατέρα της δεν είχε διδαχθεί την αγνότητα. Οι δύο σύζυγοι διαπληκτίζονταν με την αγριότητα της εποχής μέχρι που κατέληξαν σε πόλεμο μεταξύ τους, σε σημείο που η Ουρράκα βρέθηκε μέχρι και υπό πολιορκία στην Αστόργα το 1112. Ο Αλφόνσο είχε την υποστήριξη ενός τμήματος των ευγενών που βρέθηκαν σε σύγχυση. Όντας πολύ καλύτερος πολεμιστής από όλους τους αντιπάλους του, κέρδισε την Μάχη της Candespina και τη Μάχη του Viadangos, αλλά οι μόνοι αξιόπιστοι υποστηρικτές του ήταν οι Αραγωνέζοι, που δεν ήταν όμως αρκετοί σε αριθμό για να κρατήσουν την Καστίλη και τη Λεόν υποταγμένες. Ο γάμος του Αλφόνσο με την Ουρράκα κηρύχθηκε άκυρος από τον Πάπα το 1110, καθώς ήταν δεύτερα ξαδέρφια, όμως αυτός αγνόησε τον παπικό αντιπρόσωπο και διατήρησε τον δεσμό του με την Ουρράκα μέχρι το 1114. Κατά τη διάρκεια του γάμου του, αποκαλούσε τον εαυτό του «Βασιλέα και Αυτοκράτορα της Καστίλης, του Τολέδο, της Αραγωνίας, της Παμπλόνα, του Σοβράρβε, και της Ριβαγόρθα» στα πλαίσια των δικαιωμάτων του ως άντρας της Ουρράκας, λόγω της κληρονομιάς του από τη γη του πατέρα του, συμπεριλαμβανομένου και του βασιλείου του θείο του Γκονζάλο, αλλά και λόγω του προνομίου του να κατακτήσει την Ανδαλουσία από τους Μουσουλμάνους. Εισήγαγε τον τίτλο του Αυτοκράτορα στη βάση ότι είχε τρία βασίλεια υπό την κυριαρχία του.