cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εκλογές στη Σομαλία
2009-12
Στις 30 Ιανουαρίου 2009 διεξήχθη η εκλογή προέδρου της Σομαλίας, στο Τζιμπουτί. Η ψηφοφορία διεξήχθη σε τρεις γύρους. Στο δεύτερο γύρο έλαβαν μέρος 6 υποψήφιοι και στον επόμενο γύρο δύο. Πολλοί από τους υποψηφίους αποσύρθηκαν. Ο Αχμέτ στον πρώτο γύρο έλαβε 215 ψήφους, ο Μασλάχ Μοσάμετ Σιάντ 60 και ο Νουρ Χασάν Χουσεΐν 59. Ο τελευταίος αποσύρθηκε από τον τελικό γύρο. Ο Αλί Χαλίφ Γκαλίντ φέρεται επίσης να αποχώρησε. Ο Σαρίφ Αχμέτ κέρδισε τον τελικό γύρο με 293 ψήφους έναντι 126 για το μοναδικό αντίπαλό του, Μασλάχ Μοχάμετ Σιάντ. . O νέος πρόεδρος, που ανήκει στη Συμμαχία για την Επαναπελευθέρωση της Σομαλίας, ανέλαβε καθήκοντα στις 31 Ιανουαρίου του 2009 και κυβέρνησε ως το 2012.
Στις εκλογές του 2012, Πρόεδρος εξελέγη στον τελικό γύρο στις 10 Σεπτεμβρίου ο Χασάν Μοχάμουντ, με 190 ψηφους έναντι 79 για τον πρώην Πρόεδρο Σαρίφ Αχμέτ. Ο Μοχάμουντ ανέλαβε καθήκοντα στις 16 Σεπτεμβρίου 2012.
2017
Στις 8 Φεβρουαρίου 2017. ο Μοχάμεντ Αμπντουλαχί Μοχάμεντ εξελέγη πρόεδρος.
Παραπομπές
*
Λευκόγεια Ρεθύμνης
Τα Λευκόγεια είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Αγίου Βασιλείου, στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Απέχουν 35 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο και είναι κτισμένα σε υψόμετρο 90 μ.
Ιστορικά στοιχεία
Στις ανατολικές όχθες του Μεγαλοπόταμου, μερικές εκατοντάδες μέτρα βορειοανατολικά της γέφυρας του Μεγαλοπόταμου, έχουν εντοπιστεί οικιστικά κατάλοιπα και όστρακα της ρωμαϊκής εποχής, πιθανόν αγροικίας και έπαυλης με λουτρό, στη θέση Ελληνικό.
Σύμφωνα με την παράδοση το χωριό δημιουργήθηκε από τον Αχιλλέα Τζε, ο οποίος εξορίστηκε από την Κωνσταντινούπολη και αργότερα εγκαταστάθηκαν στο χωριό και κάτοικοι της Γαύδου. Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Lefogia potamo στην επαρχία Αγίου Βασιλείου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Lefcogia με 86 κατοίκους και 132 οφειλόμενες αγγαρείες, ενώ μνεία στο χωριό κάνει και ο Βασιλικάτα το 1630, με την ονομασία Lefkogia. Στην οθωμανική απογραφή του 1659 αναφέρεται ως Lefkoya, με 14 σπίτια. Στην απογραφή του 1834, η οποία οργανώθηκε από τους Αιγυπτίους, το χωριό είχε αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό και κατοικούσαν σε αυτό 30 οικογένειες.
Στην απογραφή του 1881 τα Λευκόγεια υπάγονταν στον δήμο Φοίνικος και είχαν αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, 230 κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 243 κατοίκους. Στην απογραφή του 1920 αναφέρεται ως έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Το 1925, τα Λευκόγεια ορίστηκαν έδρα ομώνυμης κοινότητας, μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, όταν το χωριό προσαρτήθηκε στον Δήμο Φοίνικα.
Απογραφές πληθυσμού
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Τοποθεσία
thumb|261x261px|Η παραλία Δαμνόνι και στο βάθος το ύψωμα του Τιμίου Σταυρού Τα Λευκόγεια βρίσκονται νότια του Ρεθύμνου, σε απόσταση 35 χιλιομέτρων. Το χωριό είναι κτισμένο σε ίσωμα και περιβάλλεται από δύο ρέματα τα οποία ενώνονται δυτικά του χωριού και εκβάλουν κοντά στην παραλία Αμμούδι. Το χωριό είναι κτισμένο σε υψόμετρο 90 μέτρων και απέχει από τη θάλασσα 1.500 μέτρα. Νότια του χωριού βρίσκεται το ύψωμα Μόδι, το ύψωμα του Τιμίου Σταυρού και ο γήλοφος με την εκκλησία του Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης. Βόρεια του χωριού βρίσκονται τα όρη του Ασωμάτου. Κοντινές παραλίες περιλαμβάνουν τις δημοφιλείς παραλίες Αμμούδι και Δαμνόνι, καθώς και τη παραλία Σχοινάρια.
Διοικητικά στοιχεία
Δείτε: Κοινότητα Λευκογείων
Τα Λευκόγεια αναφέρονται επίσημα ως οικισμός το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζονται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1997 με ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 προσαρτήθηκε στον τότε δήμο Φοίνικα και το 2010 με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάσθηκε από το δήμο Φοίνικα και προσαρτήθηκε στον δήμο Αγίου Βασιλείου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Αγίου Βασιλείου
Πολύκαρπος ο Δαρδαίος, μητροπολίτης Λαρίσης
μικρογραφία|Δάρδα Κορυτσάς, Αλβανία. Άγιος Γεώργιος μικρογραφία|Η Δάρδα σήμερα Ο Πολύκαρπος, κατά κόσμον Πέτρος Βέσσης ή Μπότσης, (1778 - 17 Σεπτεμβρίου 1821) διετέλεσε μητροπολίτης Λαρίσης. Εκτελέστηκε με αποκεφαλισμό στον Πηνειό ποταμό.
Πρώτα χρόνια
Ο Πέτρος Βέσσης ή Μπότσης, μετέπειτα μητροπολίτης Λαρίσης Πολύκαρπος, γεννήθηκε στην Δάρδα (Ντάρντα ή Ντάρδα, Dardha) της περιοχής Κορυτσάς της Αλβανίας. Στη Λάρισα ήταν γνωστός και ως «Μπιθικούκης» από το τοπωνύμιο Μπιθικούκι της Κορυτσάς (Vithkuqi) που θεωρείται ως ιδιαίτερη πατρίδα του. Πολλές πηγές τον θεωρούν «Αλβανό» (δηλαδή Αρβανίτη), ωστόσο η ζωή και το έργο του αποδεικνύουν πως είχε ελληνική - «ρωμέικη» συνείδηση. Προερχόταν από πολυμελή οικογένεια, που ζούσε σε φτωχικές συνθήκες. Οι γονείς του Ιωάννης καί Κυράτσα είχαν άλλες τέσσερις κόρες (Ζωΐτσα, Χριστίνα, Σωτηρία, Ελένη).
Τα πρώτα γράμματα στην Ήπειρο (Δάρδα-Μοσχόπολη-Καστοριά-Ιωάννινα-Περάτι-Άρτα): Σπουδές-χειροτονία
Τα πρώτα του γράμματα τα έμαθε στη Μοσχόπολη, κοντά στον ιερέα Γεώργιο Σακελλάριο. Μετά πήγε στην Καστοριά για δύο χρόνια, όπου συνέχισε τις σπουδές του κοντά στον αρχιεράρχη Γεννάδιο. Τέλος ολοκλήρωσε τις ιερατικές σπουδές του στο Μπεράτι, με τον διδάσκαλο Κωνσταντίνο. Το 1806 ο Πέτρος χειροτονήθηκε διάκονος από τον Μακάριο Άρτας και μετωνομάστηκε Πολύκαρπος. Αφού παρέμεινε για λίγο στην Άρτα, επέστρεψε στην οικογένειά του στη Δάρδα για τρεις μήνες και πίεσε τον πατέρα του να τον στείλει στην Κωνσταντινούπολη. Παρά τη φτώχεια η οικογένειά του τον στήριξε να ακολουθήσει ανώτερες και κατόπιν ανώτατες σπουδές. Έτσι το 1806 βρέθηκε στην Πατριαρχική Σχολή της Κωνσταντινούπολης και προσλήφθηκε ως διάκονος και γραμματικός του Ρωμανού Δέρκων. Το 1808 τάχθηκε στην υπηρεσία του Μακάριου Εφέσου, ο οποίος τον χειροτόνησε επίσκοπο Τρωάδος.
Η σταδιοδρομία
Στις 20 Μαρτίου 1811, μετά τον θάνατο του Μακαρίου Εφέσου, ανέλαβε την επαρχία Λαρίσης. Λίγες ημέρες μετά πήγε στα Ιωάννινα για να συναντήσει τον Αλή πασά, ο οποίος τον υποδέχθηκε θερμά ως συμπατριώτη του Αλβανό. Το 1812 ήρθε στη Λάρισα ο Βελή πασάς ως Βαλής Λαρίσης και Τυρνάβου, με τον οποίον ο Πολύκαρπος είχε άριστες σχέσεις στην αρχή, μετά όμως η σχέση τους μετατράπηκε σε έχθρα, για λόγους που σχετίζονται με ιερατικά θέματα διαδοχής και με την ισορροπία δυνάμεων ανάμεσα σε χριστιανούς και μουσουλμάνους. Ο μητροπολίτης Πολύκαρπος ήρθε σε προστριβή με εξέχουσες προσωπικότητες της εποχής και συγκρούστηκε πολλές φορές προσπαθώντας να κρατήσει τις δύσκολες ισορροπίες. Από τη μια έπρεπε να αποδίδει στους Τούρκους τους υπέρογκους φόρους που επιβάλλονταν στον λαό της Λάρισας που ανήκε στην μητρόπολή του, ενώ από την άλλη είχε εμπλοκή στο θέμα του Αλή Πασά της Ηπείρου. Ο Πατριάρχης Γρηγόριος τον συμβουλεύει να αποφεύγει τις συγκρούσεις και να παραιτηθεί από την επαρχία Λαρίσης, αλλά ο Πολύκαρπος παρέμεινε αμετάπειστος. Ο Αλή πασάς στέλνει στη θέση του άλλους μητροπολίτες, προκαλώντας τις καταγγελίες του Πολυκάρπου κατά του Αλή πασά και τη σύμπραξή του με τους πολιτικούς αντιπάλους του Αλή πασά.
Εμπλοκή σε πολεμικές επιχειρήσεις
Κατά τη συμπλοκή του Αλή πασά με τον Σουλτάνο Μαχμούτ Β', ο Πολύκαρπος διεκδικεί από τον Πατριάρχη Γρηγόριο να πάρει πίσω την επαρχία Λαρίσης, η οποία τελικά του επεστράφη. Ο μητροπολίτης -και πάλι- Λαρίσης Πολύκαρπος κατέβηκε στην Λάρισα μαζί με τον Μαχμούτ πασά Δράμαλη δια ξηράς. Μόλις έφτασε στην Λάρισα συγκάλεσε τους καπεταναίους (Λάμπρο Σουλιώτη, Διαμαντή Στουρνάρα, Γεώργιο Δράκο και άλλους), για να τους στείλει ενάντια στον Αλή πασά. Ο Δράμαλης προσπάθησε να τον αποτρέψει. Τον Ιούνιο του 1821 αποστάτησαν τα χωριά του Πηλίου. Τότε ο Δράμαλης με τον Πολύκαρπο πηγαίνουν στην Μακρινίτσα προτείνοντας συμβιβασμό.
Εμφάνιση και χαρακτηριστικά
Ο ιερέας Σπύρος Ν. Ζέγκος από τη Δάρδα συγκεντρωσε τα βιογραφικά στοιχεία του Πέτρου-Πολύκαρπου, προκειμένου να εκδώσει βιβλίο («Βίος του αμαρτωλού Πολυκάρπου», 1927) στο οποίο κατέγραψε τον βίο και τον μαρτυρικό του θάνατο. Ήταν «μετρίου ἀναστήματος, νευρώδης, ὀστεώδης, καί μέ μεγάλην κεφαλήν, ὀφθαλμούς μεγάλους, καί ὑπογαλάνους, ὀφρύς παχείας, τρίχας δασείας, καί καστανάς». Άντίθετα, ο Henry Holland, που τον γνώρισε προσωπικά αναφέρει: «μεγάλο μαῦρο γένι, πού κατέβαινε στό στῆθος του, ἡ ὄψη του θά ἦταν ὄψη νεαροῦ… τά μαῦρα ράσα ἔδιναν σεβάσμια ὄψη σέ ἕνα ψηλό καί καλοσχηματισμένο ἄτομο».
Αμφιλεγόμενη προσωπικότητα
Η ζωή του μητροπολίτη Πολύκαρπου είναι περιπετειώδης, πολυτάραχη και από πολλούς η στάση του στο θέμα της Ελληνικής Επανάστασης ήταν αντιφατική. Ο Άγγλος γιατρός Ηenry Holland περιγράφει τον Πολύκαρπο ως άνθρωπο μειλίχιο, φιλόξενο και ευγενικό, μορφωμένο και κοντά στον λαό. Ο Φιλικός και αρχιμανδρίτης, Άνθιμος Γαζής, γράφει προς τους Κουντουριωταίους: «…Ο (δεσπότης) Λαρίσης όμως περιφέρεται εις τα χωρία και ζητεί μπερτεμέ αδρόν από όσους έμειναν εκεί, δια να θεραπεύσει τους φίλους του». Και αναρωτιέται: «Ε! εις ποίους ποιμένας έμεινε το δυστυχές Γένος μας!». Σε άλλο γράμμα στον καπετάν Αλέξανδρο Κριεζή, μεταξύ των άλλων γράφει: «…ο Μητροπολίτης της Λαρίσης ο Αγιουτάντες (= ο υποστηριχτής) του Μαχμούτ Πασά, επήγεν εις την πατρίδα μου, ταις Μηλιαίς, και αφού άνοιξεν την βιβλιοθήκην μου, η οποία είχεν υπέρ τας 10.000 βιβλία, επήρεν όσα του ήρεσαν, τα δε λοιπά τα άρπαξαν οι κακοί, και δεν άφησαν μέσα εις εν μεγαλοπρεπές κτίριον του σχολείου μας, μήτε βιβλίον, μήτε φόρεμα, μήτε άλλο τι, ώστε και ταις κλειδωνιαίς έβγαλον οι απάνθρωποι και τουρκόφρονες».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μητροπολίτες Λαρίσης
Αθλητικός Σύλλογος Σχολών ΞΥΝΗ
Τμήμα χειροσφαίρισης ανδρών
Η ομάδα χειροσφαίρισης ανδρών (με χρώματα Μπλε-Άσπρο) ιδρύθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 1985 και έκανε τις πρώτες προπονήσεις στο Πεδίον του Άρεως. Την περίοδο 1992-93 έκανε την εμφάνισή της στην Α1 κατηγορία. Πριν από την παύση και την νέα συνεργασία με την ομάδα της Νέα Ιωνίας, Αθλητικό Σύλλογο Δικέφαλος Αστέρας Νέας Ιωνίας (ΔΙΚΕ.ΑΣ.) -γνωστό και ως ΙΕΚ ΞΥΝΗ ΔΙΚΕΑΣ που αγωνίζεται στην Handball Premier Α1 από την αγωνιστική περίοδο 2014-15-, μετρούσε 9 παρουσίες στην Α1 κατηγορία με μεγαλύτερη διάκριση την 2η θέση την αγωνιστική περίοδο 1996-97. 'Εχει συμμετάσχει και σε 2 τελικούς Κυπέλλου Ελλάδας έχοντας μία κατάκτηση το 1995 κόντρα στον Φίλιππο Βέροιας με 30-29 και το 1997 έχασε από τον Αθηναϊκό με 26-24. Μετράει ακόμα 2 κατακτήσεις πρωταθλήματος στην Α2 τις περιόδους 1991-92 και 2001-02.
Διακρίσεις του τμήματος
Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι χειροσφαίρισης
Αντρέ-Ζοζέφ Αλάρ
Ο Αντρέ-Ζοζέφ Αλάρ (André-Joseph Allar, 22 Αυγούστου 1845 – 11 Απριλίου 1926) ήταν Γάλλος γλύπτης.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αλάρ γεννήθηκε στην Τουλόν. «Το χαρακτηριστικό παράδειγμα του ανθρώπου που αγωνίζεται από μικρός και άγνωστος να γίνει μεγάλος και ξακουστός», ήταν γιος απλού εργάτη στον ναύσταθμο της Τουλόν. Σε ηλικία 13 ετών εγκατέλειψε το τυπογραφείο όπου εργαζόταν ως μαθητευόμενος και παρακολούθησε τα πρώτα μαθήματα σχεδίου σε έναν γλύπτη της πόλεως. Η πρόοδος του ήταν γρήγορη και σε ελάχιστο χρονικό διάστημα είχε μάθει τα απαραίτητα και τότε ο μεγαλύτερος αδελφός του, που υπό τον αρχιτέκτονα Εσπεραντιέ εργαζόταν σε μεγάλα έργα στη Μασσαλία, τον κάλεσε εκεί και τον ενέγραψε στη σχολή σχεδίου. Αφού βραβεύθηκε εκεί επανειλημμένα, πήγε στο Παρίσι, όπου και εξελίχθηκε σε επιτυχημένο γλύπτη μετά τις σπουδές του στη Σχολή Καλών Τεχνών, όπου μαθήτευσε στο ατελιέ του καθηγητή Πιερ-Ζυλ Καβελιέ, αλλά σημαντικό ρόλο έπαιξε και η εκπαίδευσή του από τον εμπειρότερο γλύπτη Αντουάν Λωράν Νταντάν. Μετά από σκληρές δοκιμασίες, γιατί ήταν αναγκασμένος να εργάζεται παράλληλα για την επιβίωσή του, πέτυχε να πάρει υποτροφία. Το 1867 έλαβε μέρος στον διαγωνισμό για το Βραβείο της Ρώμης και τιμήθηκε με τον πρώτο έπαινο. Το 1869 με το έργο του «Η ασθένεια του Μεγάλου Αλεξάνδρου» θριάμβευσε και πήρε το Βραβείο της Ρώμης.
Ο Αλάρ είναι σήμερα γνωστότερος για τα μικρής κλίμακας γλυπτά του και για τα αρχιτεκτονικά διακοσμητικά του σχέδια. Η πλειονότητα των γλυπτών του έχει συγκεντρωθεί στο μουσείο της Τουλόν, εκ των οποίων ξεχωρίζει το «Ο Ηρακλής βρίσκει τον νεκρό γιο του». Τα γλυπτά του με θέμα τον Ηρακλή εμπνέονται ιδίως από τους μύθους που τον παριστάνουν ως σωτήρα. Τα αρχιτεκτονικά του σχέδια και διακοσμητικά έργα περιλαμβάνουν αυτά για το Μέγαρο του Κοινοβουλίου του Μεξικού (Palacio Legislativo Federal, δεν ολοκληρώθηκε ποτέ) με τον Λωράν Μαρκέστ και για το Ανάκτορο των Καλών Τεχνών στην Πόλη του Μεξικού. Περίφημο είναι επίσης το άγαλμα του Νόμου στην πρόσοψη του Δικαστικού Μεγάρου της Ρώμης.
Ο Αλάρ έγινε μέλος της Λεγεώνας της Τιμής το 1896 και της Ακαδημίας Καλών Τεχνών στις 20 Μαΐου 1905. Απεβίωσε στην Τουλόν σε ηλικία 80 ετών. Μία οδός στη Μασσαλία φέρει το όνομά του προς τιμή του.
Πηγές
Κατηγορία:Γάλλοι γλύπτες
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Άρτας 2016–17
Για την περίοδο 2016–17, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Άρτας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στον νομό Άρτας.
Η πρωταθλήτρια ομάδα της ΕΠΣ Άρτας κερδίζει την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία.
Ο θεσμός του κυπέλλου, αποτελεί ταυτόχρονα την πρώτη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών της ΕΠΟ. Η ομάδα που ανακηρύσσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Άρτας, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ερασιτεχνών.
Πρωτάθλημα
Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Άρτας είναι η εξής:
Α' Κατηγορία
Το πρωτάθλημα διεξάγεται με τη συμμετοχή 16 συλλόγων.Μετά το τέλος της κανονικής περιόδου οι 4 πρώτες ομάδες συνεχίζουν στα Play Off ανάδειξης πρωταθλητή ξεκινώντας με το 1/3 της βαθμολογικής διαφοράς από την 4η ομάδα. Η τελευταία της κανονικής περιόδου ομάδα υποβιβάζεται απευθείας, ενώ οι ομάδες από 12η ως 15η θέση συμμετέχουν στα Play Out.
play off
Ο Σκουφάς Κομποτίου ξεκινάει με 8 βαθμούς,ο ΑΟ Φλωριάδας με 6,η ΑΕ Μενιδίου με 1 και η Δόξα Άρτας με 0 βαθμούς. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Σκουφάς Κομποτίου.
playout
Η Προοδευτική Γραμμενίτσας και ο Ηρόδοτος Καλογερικού ξεκινάνε με 6 βαθμούς,ο Απόλλων Γλυκορίζου με 4 και η ΑΕ Κιρκιζατών Πλησιών με 0 βαθμούς.Ο τελευταίος του πρωταθλήματος υποβιβάζεται.Επιπλέον υποβιβασμός θα υπάρξει αν υποβιβαστεί ομάδα της ένωσης από την Γ εθνική. Υποβιβάστηκε η ΑΕ Κιρκιζατών Πλησιών.Παρέμεινε η Προοδευτική Γραμμενίτσας αφού η Αμβρακία Κωστακιών δεν υποβιβάστηκε από την Γ εθνική.
Β' Κατηγορία
Η Κυράτσα Αγίου Δημητρίου υπερτερεί του Δία Κωστακιών στην ισοβαθμία.
play off
Η ΑΕ Κάμπης και ο ΠΑΣ Ανέζα ξεκινάνε με 2 βαθμούς,η Ολυμπιάς Αγ. Παρασκευής με 1 βαθμό και ο ΑΟ Αγίου Δημητρίου με 0 βαθμούς.Οι δυο πρώτες ομάδες κερδίζουν την άνοδο στην Α ερασιτεχνική. Ανεβαίνουν η ΑΕ Καμπής και ο ΠΑΣ Ανέζα.
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Άρτας.
Α' φάση
Οι αγώνες έγιναν στις 10 και 11 Σεπτεμβρίου 2016.
Ολυμπιακός Καλοβάτου-ΑΟ Φιλοθέης 0-3
Προοδευτική Γραμμενίτσας-Ηρόδοτος Καλογερικού 0-3
ΑΟ Κορφοβουνίου-Ολυμπιάς Αγίας Παρασκευής 1-3
Παναγροτικός Αγίου Σπυρίδωνα-Σκουφάς Κομποτίου 2-4
Απόλλων Γλυκορίζου-ΠΑΣ Ανέζα 1-0
Χωρίς αγώνα:ΑΕ Μενιδίου,Αχιλλέας Νεοχωρίου,ΑΟ Φλωριάδας,Φιλέλληνες Πέτα,ΑΕ Κιρκιζάτων Πλησιών,ΑΟΚ Τζουμέρκων,ΑΕ Καμπής,Κυράτσα Αγίου Δημητρίου,Νίκη Καλαμιάς
Το παιχνίδι Αναγέννηση Άρτας-ΑΕ Ξηροβουνίου κατακυρώθηκε στην δεύτερη με 0-3 αα.Η Αναγέννηση Άρτας έμεινε με λιγότερο από 7 παίχτες.
Β' φάση
Οι αγώνες έγιναν στις 28 Σεπτεμβρίου και στις 5 Οκτωβρίου 2016.
Δόξα Άρτας- ΑΟΚ Τζουμέρκων 6-1
Νίκη Καλαμιάς-Φιλέλληνες Πέτα 1-4
Σκουφάς Κομποτίου-Κυράτσα Αγίου Δημητρίου 6-0
ΑΕ Μενιδίου-ΑΕ Κιρκιζάτων Πλησιών 2-2 (3-2 παρ.)
Αχιλλέας Νεοχωρίου-Απόλλων Γλυκορίζου 0-4
ΑΟ Φλωριάδας-ΑΕ Καμπής 7-0
Γ' φάση
Απόλλων Γλυκορίζου-ΑΟ Φλωριάδας 0-5
Φιλλέλληνες Πέτα-ΑΕ Μενιδίου 2-1
Δόξα Άρτας-ΑΕ Ξηροβουνίου 2-1
Ηρόδοτος Καλογερικού-Σκουφάς Κομποτίου 0-1
Δ' φάση
Σκουφάς Κομποτίου-ΑΟ Φλωριάδας 2-1
Δόξα Άρτας-Φιλλέληνες Πέτα 0-0 (3-1 παρ.)
Ε' φάση
Ο τελικός έγινε στις 25 Φεβρουαρίου 2017 στο Δημοτικό στάδιο Άρτας.
Δόξα Άρτας-Σκουφάς Κομποτίου 0-0 (0-3 παρ.)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Άρτας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2016–2017 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2016-2017
Μαϊρένα δελ Αλχαράφε
Η Μαϊρένα δελ Αλχαράφε (στα ισπανικά: Mairena de Aljarafe) είναι δήμος και πόλη που βρίσκεται στην επαρχία της Σεβίλλης στην Ανδαλουσία κι εντάσσεται στη μετροπολιτική περιοχή της Σεβίλλης. Το 2009 είχε 40.723 κατοίκους.
Στα όρια του δήμου εντοπίζεται η πιο σύγχρονη βιομηχανική περιοχή της Ανδαλουσίας, το Parque Industrial y de Servicios Aljarafe. Γενικά θεωρείται ένας δήμος με υψηλό επίπεδο διαβίωσης που χρησιμεύει ως πόλη-κοιτώνας για τη γειτονική ανδαλουσιανική πρωτεύουσα χωρίς ιδιαίτερη μνημειακή κληρονομιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της επαρχίας της Σεβίλλης
Μώλος Φθιώτιδας
Ο Μώλος είναι κωμόπολη στην περιοχή της Λοκρίδας του Νομού Φθιώτιδας της Στερεάς Ελλάδας σε υψόμετρο 36 μέτρων.
Δομή
Είναι κτισμένος στο κέντρο στενόμακρης πεδιάδας, η οποία εκτείνεται μεταξύ του Μαλιακού κόλπου και του όρους Καλλίδρομο. Από τις νότιες παρυφές του οικισμού διέρχεται ο αυτοκινητόδρομος Α1 (Ε75 / ΠΑΘΕ), μέσω του οποίου ο Μώλος απέχει 189 χιλιόμετρα από την Αθήνα και 27 χιλιόμετρα από τη Λαμία.
Από τις βόρειες παρυφές της κωμόπολης διέρχεται η σιδηροδρομική γραμμή Αθηνών-Θεσσαλονίκης (νέα χάραξη), ενώ στα βορειοανατολικά του Μώλου βρίσκεται και ο ομώνυμος σιδηροδρομικός σταθμός. Στο παραλιακό μέτωπο, περί τα 2,5 χιλιόμετρα από το κέντρο του οικισμού, υπάρχει μεγάλη μαρίνα ελλιμενισμού αλιευτικών και άλλων σκαφών. Στα εδάφη που περιβάλλουν τον Μώλο υπάρχουν μεγάλες εκτάσεις με καλλιέργειες όπως: ελιάς, φιστικιάς, ροδακινιάς, αχλαδιάς, βάμβακος, βιομηχανικής ντομάτας, κηπευτικών κ.ά.. Σε απόσταση περί τα 10 χιλιόμετρα δυτικά του Μώλου (μέσω της παλαιάς εθνικής οδού Αθηνών-Λαμίας, με κατεύθυνση προς Λαμία) βρίσκεται το άγαλμα του Λεωνίδα, μνημείο ανάμνησης της Μάχης των Θερμοπυλών , που διεξήχθη το 480 π.Χ. μεταξύ Ελλήνων και Περσών.
Ετυμολογία
Υπάρχει διχογνωμία για τη σωστή γραφή του ονόματος του Μώλου, καθώς η λέξη "μόλος" (molo), που προέρχεται από την ιταλική γλώσσα, παραπέμπει σε αποβάθρα σε περιοχή κοντά σε θάλασσα - λιμάνι. Η μικρή απόσταση του Μώλου (ιδίως του παλαιού οικισμού) από τον Μαλιακό κόλπο θα μπορούσε να οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι το όνομα δόθηκε ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο.
Υπάρχει, όμως και η άλλη άποψη. Σύμφωνα με «Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσης» του Ιωαν. Σταματάκου: μώλος = μόχθος, κόπος, κακοπάθεια κυρίως εκ του πολέμου //  εντεύθεν , πόλεμος, μάχη // αγών, πάλη // έρις, διαμάχη.
Με βάση τον αριθμό των μαχών και των πολεμικών επιχειρήσεων που έλαβαν χώρα στη συγκεκριμένη περιοχή ανά τους αιώνες, το βάρος πέφτει στη γραφή με "ω". Ο Μώλος, δηλαδή, δηλώνει την περιοχή στην οποία έχουν διεξαχθεί σημαντικότατες πολεμικές επιχειρήσεις, με αποτέλεσμα ο τόπος να υποστεί πολλά δεινά. Εξάλλου η ευρύτερη περιοχή του Μώλου αποτελούσε το προπύργιο της ελληνικής άμυνας από τους αρχαίους χρόνους, καθώς οποιοσδήποτε εισβολέας από βορρά θα μπορούσε μέσω του φαραγγιού του Βοάγριου ποταμού να έχει εύκολη πρόσβαση προς Θήβα, Ελευσίνα και, άρα, προς Αθήνα και Πελοπόννησο. μικρογραφία|Ο Μώλος από ελικόπτερο
Ιστορικά στοιχεία
μικρογραφία|Ο Μώλος περί το 1937. Διασταύρωση οδών Λεωνίδου και Θερμοπυλών. Η ιστορία της κατοίκησης της περιοχής του Μώλου χάνεται στο βάθος των αιώνων.
Αρχαιότητα
Από την αρχαιότητα υπήρχε η πόλη των Λοκρών Σκάρφη, που εικάζεται ότι βρισκόταν νοτιοανατολικά του σημερινού Μώλου έως την αρχαία Νίκαια. Συγκεκριμένα, η Νίκαια αναφέρεται και στη ρωμαϊκή εποχή (Συνθήκη της Νίκαιας μεταξύ Μακεδόνων και Ρωμαίων) ενώ κατά πάσα πιθανότητα η πόλη βρισκόταν νοτιοδυτικά του Μώλου, στους πρόποδες των λόφων του όρους Καλλίδρομο, καθώς στην ευρύτερη περιοχή έχουν έρθει στο φως πολλά αρχαιολογικά ευρήματα (τάφοι, αγγεία, κιονόκρανα, διάσπαρτοι κέραμοι, κ.λπ.) που υποδηλώνουν την ύπαρξη αρχαίων οικισμών. Σύμφωνα με τις γραπτές πηγές η θέση της πόλης Νίκαια βρίσκεται σε απόσταση 40 σταδίων ανατολικά των Θερμοπυλών (7.691 μέτρα).
Μεταγενέστεροι χρόνοι
Στους μεταγενέστερους χρόνους ακριβώς στην περιοχή του σημερινού Μώλου αναφέρεται η πόλις Ραβένικα.
Ο Παλαιός Δήμος Θερμοπυλών
Μετά την απελευθέρωση από τον τουρκικό ζυγό και ύστερα από τον σχηματισμό του νεοσύστατου κράτους δημιουργήθηκε νόμος στις 27-12-1833 και δημοσιεύθηκε «περί του σχηματισμού και της διαιρέσεως των δήμων». μικρογραφία|Μώλος: οδός Λεωνίδου
Ο Δήμος Θερμοπυλών συγκροτήθηκε το 1836 με έδρα τον Μώλο. Με το βασιλικό διάταγμα της 1/13-9-1840 «περί συγχωνεύσεως δήμων» πρωτεύουσα ορίστηκε η Μενδενίτσα. Αργότερα οι δημοτικές αρχές μεταφέρθηκαν και πάλι στον Μώλο, χωρίς όμως να έχει εκδοθεί και σχετικό διάταγμα. Στο υπ’ αριθμ. 37 παράρτημα της Εφημερίδος της Κυβερνήσεως στις 20-8-1873 ως πρωτεύουσα του δήμου φέρεται ο Μώλος, χωρίς στην αντίστοιχη στήλη να αναγράφεται και το σχετικό για τη μεταφορά διάταγμα. Με το βασιλικό διάταγμα της 4-2-1847 (ΦΕΚ 4/16-2-1847) αποσπάστηκε από τον Δήμο Θερμοπυλών επανασυστήθηκε ο Δήμος Δρυμίας. μικρογραφία|Η παραλία του Μώλου Τα χωριά που αποτελούσαν τον δήμο με έδρα τον Μώλο το 1836 ήταν: Μώλος, Μενδενίτσα, Άντερας, Λιαπάτες, Κατμάτες, Καραβίδια, Γλάνιτσα (Δρυμαία), Δρινίτσα (Τιθρώνιον), Άρνιτσα (διαλυμένο τώρα χωριό ανάμεσα Λιαπάτας-Καλλιδρόμου-Μενδενίτσας) και Ξηλιασής (αρχική ονομασία των Ξυλικών).
Τα χωριά που αποτελούσαν τον δήμο με έδρα τη Μενδενίτσα το 1840 ήταν: Μενδενίτσα, Καραβίδια, Άρνιτσα, Κατουμάταις, Λιαπάταις, Γλούνιτσα, Δερνίτσα, Ξυλικός, Μώλος, Άντερας, Παλαιοχώρι, Ρουμελιός (άλλοτε λιβάδι με εγκατάσταση γεωκτηνοτρόφων στα όρια των κοινοτήτων Αγίας Τριάδας και Θερμοπυλών), Μαυρουκάτες (άλλοτε καλύβια θερινής διαμονής στην περιφέρεια κοινότητας Μενδενίτσας), Ρετζέρι (Καλλίδρομον) και Μονή Αγίου Γεωργίου στην περιφέρεια κοινότητας Μώλου.
Από το 1847 και μέχρι το 1911 η έδρα είναι στον Μώλο και συμπεριλαμβάνει τα χωριά: Άντερας, Μενδενίτσα, Καραβίδια, Λιαπάτες, Κατμάταις, Ρεντέρι, Αγία Τριάδα και διαλυμένη Μονή Αγίου Γεωργίου.
Τέλος, το 1912 σαν έδρα ορίζεται και πάλι ο Μώλος με τα παραπάνω χωριά και επιπροσθέτως τη Βουμβάρδα (άγνωστο πού βρισκόταν και τι αποτελούσε) καθώς και τον Χονδρονικόλα (άλλοτε θερινή διαμονή κατοίκων στην περιφέρεια κοινότητας Μενδενίτσας με 69 κατοίκους κατά την απογραφή του 1879).
Ως πρώτος πρόεδρος του Δήμου Θερμοπυλών (1836) αναφέρεται ο Α.Ι. Κλοτόκηλος. Με το βασιλικό διάταγμα της 13-7-1843 ο Α. Εγκολφόπουλος. Ακολουθούν ο Ιωάννης Γ. Αλεξάνδρου και ο Κωνσταντίνος Ι. Σιαφάς, οι οποίοι παραιτήθηκαν για να συμμετάσχουν στις βουλευτικές εκλογές του 1895, βασιλικό διάταγμα της 31-8-1895. Από το 1904 και μέχρι το 1914 αναφέρεται ο Νικόλαος Περιβολιώτης.
Το 1912 εκδόθηκε και δημοσιεύτηκε ο νόμος Δ.Ν.Ζ. «περί συστάσεως δήμων και κοινοτήτων». Σύμφωνα με τις διατάξεις του νόμου, ο Μώλος αναγνωρίστηκε ως κοινότητα.
Η μάχη του Μώλου
Τον Απρίλιο του 1941, κατά την κάθοδο των γερμανικών στρατευμάτων προς την Αθήνα, στην περιοχή του Μώλου διεξήχθη μάχη μεταξύ των συμμαχικών δυνάμεων (Άγγλων, Αυστραλών, Νεοζηλανδών) και Γερμανών. Τα γερμανικά στρατεύματα βρέθηκαν μπροστά σε απρόσμενα μεγάλο εμπόδιο στην πορεία τους προς την κατάληψη της ελληνικής πρωτεύουσας και υπέστησαν σημαντικές απώλειες, σε αντίθεση με τις απώλειες μικρής κλίμακας των συμμαχικών δυνάμεων. Η γερμανική πολεμική αεροπορία προχώρησε σε βομβαρδισμό του Μώλου, κατά τη διάρκεια του οποίου σκοτώθηκαν δύο κάτοικοι. Οι περισσότεροι από τους κατοίκους είχαν εγκαταλείψει την κωμόπολη, καθώς αναμένοντας τον επικείμενο βομβαρδισμό, βρήκαν καταφύγιο στους λόφους νότια του Μώλου. Από εκεί, σύμφωνα με μαρτυρίες των παλαιότερων, είχαν πλήρη εικόνα των γερμανικών αεροπλάνων Στούκας να βομβαρδίζουν τον οικισμό.
Κατά την αποχώρηση των συμμαχικών δυνάμεων από την περιοχή οι Νεοζηλανδοί άφησαν ως ανάμνηση της μάχης στον Μώλο ένα στρατιωτικό αυτοκίνητο μεταφοράς προσωπικού, το οποίο βρισκόταν έως τη δεκαετία του ’70 στην οδό Οδυσσέα Ανδρούτσου, περίπου στο σημείο που σήμερα βρίσκεται το κτήριο του Ειρηνοδικείου Θερμοπυλών.
Απογραφικά στοιχεία
Ο πληθυσμός του Μώλου, σύμφωνα με επίσημες απογραφές, παρουσίασε τις ακόλουθες διακυμάνσεις :
Παραπομπές
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Φθιώτιδας Κατηγορία:Δήμος Μώλου - Αγίου Κωνσταντίνου
Κονσταντίν Κιρχγκόφ
Ο Κονσταντίν Σιγκιζμούντοβιτς Κιρχγκόφ (Константин Сигизмундович Кирхгоф, επίσης Γκότλιμπ Ζιγκιζμούντ Κονσταντίν Κίρχοφ, Gottlieb Sigismund Constantin Kirchhoff, 19 Φεβρουαρίου 1764 - 14 Φεβρουαρίου 1833) ήταν Ρώσος χημικός γερμανικής καταγωγής.
Το διάστημα 1792-1802, υπήρξε βοηθός διευθυντή και στη συνέχεια διευθυντής του Κεντρικού Φαρμακείου στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας. Υπήρξε επίσης αντεπιστέλλον μέλος (1807–1812) και από το 1812 τακτικό μέλος της Ακαδημίας Επιστημών της Αγίας Πετρούπολης.
Το 1811, έγινε ο πρώτος ερευνητής που μετέτρεψε το άμυλο σε ζάχαρη (σιρόπι καλαμποκιού), θερμαίνοντάς το μαζί με θειικό οξύ, σε μια ιδιαίτερη χημική αντίδραση η οποία καταλύεται από οξύ. Αυτό το σάκχαρο -το σημαντικότερο- ονομάστηκε τελικά γλυκόζη. Στην ανωτέρω αντίδραση, δεδομένου ότι το θειικό οξύ δεν καταναλώθηκε, καταγράφηκε ως το πρώτο τεκμηριωμένο παράδειγμα κατάλυσης στην οργανική χημεία (σημ. κατάλυση: ένας χημικός όρος που θα τον καθιέρωνε αργότερα ο Σουηδός χημικός Γιενς Γιάκομπ Μπερζέλιους).
Επίσης, ο Κιρχγκόφ ανέπτυξε μια μέθοδο διύλισης φυτικών ελαίων και δημιούργησε ο ίδιος ένα εργοστάσιο που παρασκεύαζε δύο τόνους εξευγενισμένου λαδιού την ημέρα, κάτι πρωτοποριακό για την εποχή εκείνη.
Περιοχή Κιλόσα
Η Περιοχή Κιλόσα (Kilosa District), είναι μια από τις έξι Επαρχίες, στην Περιφέρεια Μορογκόρο (Morogoro Region) της Τανζανίας. Η διοικητική της έδρα είναι η πόλη της Κιλόσα (Kilosa). Η Επαρχία Κιλόσα καλύπτει 14.918 τετραγωνικά χιλιόμετρα (5.760 τετραγωνικά μίλια). Στα Βόρεια συνορεύει με την Περιφέρεια Μανυάρα (Manyara Region), στα Βορειοανατολικά με την Περιφέρεια Τάνγκα, στα Ανατολικά με την Περιοχή Μβομέρο (Mvomero District), στα Νοτιοανατολικά με την Αγροτική Περιοχή Μορογκόρο, Νότια με την Περιοχή Κιλομπέρο (Kilombero District), στα Νοτιοδυτικά με την Περιφέρεια Ιρίνγκα (Iringa Region) και στα Δυτικά με την Περιφέρεια Ντοντόμα (Dodoma Region).
Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή του 2002 στην Τανζανία, ο πληθυσμός στην Περιοχή Κιλόσα ήταν 489.513.
Θυσιασθέντες Έλληνες
Το 1905, όταν η Τανγκανίκα ήταν ακόμη Γερμανική Αποικία, εκδηλώθηκε η λεγόμενη επανάσταση των Μάτζι-μάτζι (ή κατ'άλλους Μάγκι-μάγκι). Οι Γερμανοί αρχικά δεν έδωσαν σημασία σε αυτή την εξέγερση των ιθαγενών. Αυτοί όμως όταν έφθασαν να αριθμούν αρκετές χιλιάδες, αποθρασύνθηκαν, με αποτέλεσμα να επιτεθούν στην ολιγάριθμη Γερμανική φρουρά και να καταλάβουν το Διοικητήριο της πόλης. Προ του Διοικητηρίου, συνάντησαν τον Ηλία Τσάβαλο (εξ Ηπείρου), ήταν τέτοιος ο φανατισμός των εναντίων όλων των λευκών, που έσκαψαν λάκκο, όπου τον ενταφίασαν ζωντανό με το κεφάλι κάτω και τα πόδια του να εξέχουν από το έδαφος.
Απαρίθμηση των Ελλήνων στην Περιοχή Κιλόσα (κατά το 1950)
Η Κιλόσα και η γύρω περιοχή της, έχει εδάφη γόνιμα και παραγωγικά είναι δε κατάλληλη για γεωργική καλλιέργεια. Κατά το 1950, στην Κιλόσα κατοικούσαν λιγοστοί Έλληνες, εκ των οποίων ορισμένοι από αυτούς ήταν: • 3
Στην Κιλόσα υπήρχε και το μοναδικό ελληνικό ξενοδοχείο ονόματι «Princess Hotel», ιδιοκτησίας των νεονύμφων Ευαγγέλου (Άγγελου) Σαπουντζόγλου (εκ Νασλίου Μ. Ασίας) μετά της συζύγου του Πηνελόπης (Πίτσας) (κόρης των Μιχ. Ζερβού και Καλλιόπης Κυμηνά (το γένος Σταματίου Νικ. Κυμηνά) (εξ Ερμουπόλεως Σύρου)).
Εκλογικές Περιφέρειες
Για τις βουλευτικές εκλογές, η Τανζανία διαιρείται σε εκλογικές περιφέρειες. Από τις εκλογές του 2010 η Περιοχή Κιλόσα, είχε τρεις εκλογικές περιφέρειες, τις:
• 3 Ωστόσο, από το 2012, η Εκλογική Περιφέρεια Γκαΐρο (Gairo Constituency) μεταφέρθηκε εκτός, όταν δημιουργήθηκε η Περιοχή Γκαΐρο (Gairo District).
Τομείς του 1997
Από το 1997, η Επαρχία Κιλόσα, διαιρείται διοικητικά σε εννέα Τομείς τους: • 3
Τμήματα
Από το 2002, η Επαρχία Κιλόσα, διοικητικά διαιρείται σε 46 Τμήματα:
Το 2012, τα παρακάτω οκτώ Tμήματα, έγιναν μέρος στη νεοσύστατη Περιοχή Γκαΐρο: • 4 Τα τριάντα πέντε τμήματα, που παραμένουν στην Περιοχή Κιλόσα, από το 2012 είναι (σε παρένθεση αναγράφονται οι κάτοικοι κατά το 2012) : • 3 Στην περιοχή βρίσκεται επίσης και το Εθνικό Πάρκο Μικούμι (Mikumi National Park).
Μεταφορές
Η πόλη της Κιλόσα, έχει ένα σιδηροδρομικό σταθμό στην κεντρική γραμμή των Σιδηροδρόμων της Τανζανίας. Είναι επίσης, μια διασταύρωση, σε μια σιδηροδρομική διακλάδωση προς τον δείκτη μετρητή εύρους (break-of-gauge), του σταθμού μεταφόρτωσης στο Κιντάτου (Kidatu).
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες της Τανζανίας Κατηγορία:Επαρχίες της Περιφέρειας Μορογκόρο Κατηγορία:Επαρχία Κιλόσα
Λιμάνι της Νέας Υόρκης
Το λιμάνι της Νέας Υόρκης (New York Harbor) βρίσκεται στις εκβολές του ποταμού Χάντσον όπου εκβάλλει στον κόλπο της Νέας Υόρκης κοντά στις παλιρροϊκές εκβολές του Ήστ Ρίβερ και στη συνέχεια στον Ατλαντικό Ωκεανό στην ανατολική ακτή των Ηνωμένων Πολιτειών. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα φυσικά λιμάνια στον κόσμο. Αν και το Συμβούλιο των Ηνωμένων Πολιτειών για τα Γεωγραφικά Ονόματα δεν χρησιμοποιεί τον όρο, ωστόσο το λιμάνι της Νέας Υόρκης έχει σημαντικές ιστορικές, κυβερνητικές, εμπορικές και οικολογικές χρήσεις. Είναι το μεγαλύτερο τμήμα του λιμανιού της Νέας Υόρκης και του Νιου Τζέρσεϊ.
Αποικιακή εποχή
Ο αρχικός πληθυσμός του λιμανιού της Νέας Υόρκης του 16ου αιώνα, χρησιμοποιούσε τις πλωτές οδούς για ψάρεμα και ταξίδια. Το 1524 ο Τζοβάνι ντα Βεραντζάνο αγκυροβόλησε σε ένα στενό πέρασμα μεταξύ του Στάτεν Αιλαντ και του Λονγκ Αιλαντ που συνδέει τον Άνω και τον χαμηλό κόλπο της Νέας Υόρκης. Μια νηοπομπή από ναυτικούς του μπορεί να εντόπισαν γλυκό νερό σε μια πηγή στο Στάτεν Αιλαντ —ένα μνημείο βρίσκεται σε ένα μικροσκοπικό πάρκο στη γωνία της Μπέι Στριτ και της Λεωφόρου Βίκτορυ στο κατά προσέγγιση σημείο—αλλά οι περιγραφές του Βεραντζάνο για την γεωγραφία της περιοχής είναι λίγο διφορούμενες.
Οι ιστορικοί υποστηρίζουν αρκετά σταθερά ότι το πλοίο του αγκυροβόλησε στην κατά προσέγγιση τοποθεσία της σύγχρονης γέφυρας Βεραντζάνο-Νάροους στο Μπρούκλιν. Παρατήρησε επίσης αυτό που πίστευε ότι ήταν μια μεγάλη λίμνη γλυκού νερού στα βόρεια (προφανώς τον άνω κόλπο της Νέας Υόρκης). Προφανώς δεν ταξίδεψε βόρεια για να παρατηρήσει την ύπαρξη του ποταμού Χάντσον. Το 1609 ο Χένρι Χάντσον μπήκε στο Λιμάνι και εξερεύνησε ένα τμήμα του ποταμού που τώρα φέρει το όνομά του. Το ταξίδι του ώθησε πολλούς άλλους να εξερευνήσουν την περιοχή και να ασχοληθούν με το εμπόριο με τον τοπικό πληθυσμό.
Η πρώτη μόνιμη ευρωπαϊκή εγκατάσταση ξεκίνησε στο Γκόβερνορς Αιλαντ το 1624 και στο Μπρούκλιν οκτώ χρόνια μετά. Σύντομα αυτά συνδέθηκαν με πορθμεία. Ο αποικιακός Ολλανδός Γενικός Διευθυντής της Νέας Ολλανδίας, Πίτερ Στίβενσαντ, διέταξε την κατασκευή της πρώτης προβλήτας στην όχθη του Μανχάταν του χαμηλότερου ποταμού Ηστ Ρίβερ προστατευμένη από ανέμους και πάγο, η οποία ολοκληρώθηκε αργά το 1648 και ονομαζόταν Schreyers Hook Dock. Αυτό προετοίμασε τη Νέα Υόρκη ως κορυφαίο λιμάνι για τις βρετανικές αποικίες και στη συνέχεια εντός των πρόσφατα ανεξάρτητων Ηνωμένων Πολιτειών.
Το 1686, οι Βρετανοί αποικιακοί αξιωματούχοι έδωσαν στον δήμο τον έλεγχο της προκυμαίας.
19ος αιώνας
Το 1808, ο Υπολοχαγός Τόμας Γκέντνεϊ της Αμερικανικής Ερευνητικής Ακτής ανακάλυψε ένα νέο, βαθύτερο κανάλι μέσω των Στενών στο λιμάνι της Νέας Υόρκης. Προηγουμένως, το πέρασμα ήταν αρκετά σύνθετο και ρηχό, ώστε τα φορτωμένα πλοία να περίμεναν έξω από το λιμάνι μέχρι την παλίρροια, για να αποφύγουν να μπουν στην τεράστια αμμουδιά, η οποία διακόπηκε σε πολλά σημεία από κανάλια αρκετά ρηχού βάθους: 6,4 μέτρα στην άμπωτη. Λόγω της δυσκολίας της απαιτούμενης ναυσιπλοΐας, από το 1694, η Νέα Υόρκη είχε απαιτήσει όλα τα πλοία να οδηγούνται στο λιμάνι από έναν έμπειρο πλοηγό. Το νέο κανάλι που ανακάλυψε ο Γκέντνεϊ ήταν 61 εκατοστά βαθύτερο, αρκετά φαρδύ ώστε τα πλήρως φορτωμένα πλοία να μπορούσαν να έρθουν στο λιμάνι ακόμα και σε άμπωτη. Το κανάλι Γκέντνεϊ, όπως ονομάστηκε, ήταν επίσης πιο σύντομο από το προηγούμενο κανάλι. Ο Γκέντνεϊ έλαβε τον έπαινο της πόλης, καθώς και ένα ακριβό ασήμενιο μετάλλιο.
Στο βιβλίο της Domestic Manners of the Americans του 1832, η Φάνι Τρόλοπ έγραψε για τις εντυπώσεις της όταν μπήκε για πρώτη φορά στο λιμάνι της Νέας Υόρκης:
Το 1824 ολοκληρώθηκε η πρώτη αμερικανική αποβάθρα στον ποταμό Ηστ Ρίβερ. Λόγω της θέσης και του βάθους του, το λιμάνι αναπτύχθηκε γρήγορα με την εισαγωγή των ατμόπλοιων και στη συνέχεια με την ολοκλήρωση το 1825 του καναλιού Έρι, η Νέα Υόρκη έγινε το σημαντικότερο λιμάνι μεταφόρτωσης μεταξύ της Ευρώπης και του εσωτερικού των Ηνωμένων Πολιτειών. Περίπου το 1840, περισσότεροι επιβάτες και μεγαλύτερη χωρητικότητα φορτίου περνούσαν από το λιμάνι της Νέας Υόρκης από όλα τα άλλα μεγάλα λιμάνια της χώρας μαζί και μέχρι το 1900 ήταν ένα από τα μεγάλα διεθνή λιμάνια. Το κανάλι Μόρις μετέφερε άνθρακα και φορτία από την Πενσυλβάνια μέσω του Νιου Τζέρσεϋ στο τέλος της εκβολής του ποταμού Χάντσον στο Τζέρσεϊ Σίτυ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λιμένες της Βόρειας Αμερικής Κατηγορία:Νέα Υόρκη (πολιτεία)
Κοκκινιά Κιλκίς
Για οικισμό στην Ελλάδα με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Κοκκινιά
Η Κοκκινιά είναι ημιορεινό χωριό στην Περιφερειακή Ενότητα Κιλκίς σε υψόμετρο 320 μέτρων.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Κοκκινιά βρίσκεται νοτιοδυτικά της λίμνης Δοϊράνης, στους πρόποδες του όρους Μαυροβούνι (τμήμα των Κρουσσίων) και τις δυτικές όχθες του Γαλλικού ποταμού. Το χωριό απέχει 22 χλμ. ΒΑ. της πόλης του Κιλκίς και 69 χλμ. Β.-ΒΑ. της Θεσσαλονίκης. Δεξιά του δρόμου Κοκκινιάς - Μεταξοχωρίου και σε απόσταση περίπου 700 μέτρα από το δημόσιο δρόμο υπάρχει "Τούμπα" στην οποία έχουν βρεθεί λείψανα περιβόλου και επιφανειακά πολλές κεραμίδες, κομμάτια από πιθάρια και όστρακα ρωμαϊκών χρόνων. Το χωριό χαρακτηρίζεται αμιγώς προσφυγικό, μετά τους Βαλκανικούς πολέμους και την ανταλλαγή πληθυσμών, η Επιτροπή Αποκατάστασης Προσφύγων (ΕΑΠ) εγκατέστησε 65 οικογένειες προσφύγων (249 άτομα) από τον Πόντο. Μεταξύ αυτών ήταν και ο Κώστας Γαβριηλίδης μαζί με την οικογένεια του από τη επαρχία Καρς του Νότιου Καυκάσου ο οποίος εν συνεχεία έγινε πρόεδρος του χωριού του, πρόεδρος της Ένωσης Γεωργικών Συνεταιρισμών Κιλκίς και μέλος του Αγροτικού Κόμματος, που ιδρύθηκε το 1923. Στην Κοκκινιά γεννήθηκε ο Ευστάθιος Ευσταθιάδης ο οποίος υπήρξε λαογράφος και συγγραφέας του ποντιακού Ελληνισμού.
Η σφαγή αμάχων το 1946
Στις 19 Νοεμβρίου 1946, παραστρατιωτικοί του Λαζίκ και του Μπαντουβάκη (παλιοί «Παοτζήδες» της περιοχής) σκότωσαν 13 κατοίκους και έκαψαν πολλά σπίτια του χωριού. Την επομένη συνέχισαν με ακόμα περισσότερα θύματα στη γειτονική Ξηρόβρυση. Σύμφωνα με τον ιστορικό Γιώργο Μαυρογορδάτο ήταν από τις πιο χαρακτηριστικές ενέργειες της περιόδου 1945 έως δημοψήφισμα 1946 σε έναν "μονομερή εμφύλιο της μοναρχικής δεξιάς εναντίον των ανυπεράσπιστων αντιπάλων της - ουσιαστικά κάθε πολιτικής απόχρωσης"
Ονομασία - Διοικητικά
Η παλιά ονομασία του χωριού, από την εποχή της τουρκοκρατίας, ήταν Κούσοβο και έτσι αναφέρεται το 1919 στο ΦΕΚ 48Α-05/03/1919 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Μετονομάστηκε σε Κοκκινιά το 1927 με το ΦΕΚ 206Α - 28/09/1927. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με το Μελισσουργειό αποτελούν την τοπική κοινότητα Κοκκινιάς που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κρουσσών του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 136 μόνιμους κατοίκους, ενώ ως οικισμός 73.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κιλκίς Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς
Όρχιβα
Η Όρχιβα (ισπανικά: Órgiva) είναι δήμος και χωριό που βρίσκεται στην επαρχία της Γρανάδας στην Ανδαλουσία. Θεωρείται ότι ταυτίζεται με την ελληνική αποικία Εξοχή που αναφέρει ο Πτολεμαίος.
Χαρακτηριστικά γνωρίσματα του χωριού είναι η πολυάριθμη κοινότητα χίππι που εντοπίζεται στην περιοχή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της επαρχίας της Γρανάδας
Κατάλογος Ελληνικών ταινιών του 1931
Ο παρακάτω πίνακας περιλαμβάνει τις ταινίες του Ελληνικού κινηματογράφου που κυκλοφόρησαν για πρώτη φορά το 1931
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες ανά έτος
Κτσίνια
Η Κτσίνια (πολωνικά: Kcynia, Exin) είναι πόλη του Πόβιατ Νάκουο, στο Βοεβοδάτο Κουγιαβίας-Πομερανίας της Πολωνίας. Βρίσκεται στην εθνογραφική περιοχή Παουούκι, στο βόρειο τμήμα της ιστορικής Μείζονος Πολωνίας. Ο πληθυσμός της είναι 4.475 κάτοικοι (2020).
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| [[Μπαρόκ αρχιτεκτονική|Μπαρόκ Εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, όπως φαίνεται από την Πλατεία Αγοράς]] Η Κτσίνια ιδρύθηκε τον Μεσαίωνα, με την κυριαρχία της ιδρυτικής δυναστείας των Πιαστ στην Πολωνία. Τον 11ο αιώνα, ο Πολωνός ηγεμόνας Βλαντίσλαφ Α΄ Χέρμαν έχτισε μια εκκλησία του Αγιου Ζιλ στην τοποθεσία. Το 1255, η Κτσίνια ανήκε στον Δούκα της Μείζονος Πολωνίας, Πσέμισλ Α΄ της Μείζονος Πολωνίας. Ο αδελφός του, Δούκας Μπολέσλαφ ο Ευσεβής, το 1262 παραχώρησε προνόμια πόλης στην Κτσίνια μαζί με προνόμια παρόμοια με αυτά που απολάμβαναν το Πόζναν και το Γκνιέζνο. Η Κτσίνια ήταν βασιλική πόλη του Πολωνικού Στέμματος και έδρα πόβιατ στο Βοεβοδάτο Κάλις (1314-1793) στην Επαρχία Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος. Το οικόσημο της Κτσίνια απεικονίζει τον λευκό αετό της Μείζονος Πολωνίας. Η Κτσίνια υπέστη πυρκαγιά το 1441. Η πόλη είχε αμυντικά τείχη και ένα κάστρο, που ήταν η έδρα των ντόπιων σταρόστα (τοπικοί βασιλικοί διοικητές). Το 1594, ο Πολωνός βασιλιάς Σιγισμούνδος Γ΄ της Πολωνίας επισκέφτηκε την πόλη, ενώ επέστρεφε από τη Σουηδία. Από το 1768, η Κτσίνια ήταν μέρος του νεοϊδρυθέντος Βοεβοδάτου Γκνιέζνο στην Επαρχία Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος.
Η Κτσίνια προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας στον πρώτο διαμελισμό της Πολωνίας το 1772. Το 1807, έγινε μέρος του βραχύβιου πολωνικού Δουκάτου της Βαρσοβίας και το 1815 προσαρτήθηκε εκ νέου από την Πρωσία. Κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης της Μείζονος Πολωνίας (1848), ήταν ο τόπος της Μάχης της Κτσίνια, στην οποία οι Πολωνοί αντάρτες κέρδισαν τους Πρώσους. Το 1871, η πόλη έγινε μέρος της Γερμανικής Αυτοκρατορίας, ως τμήμα της πρωσικής Επαρχίας Πόζεν. Σύμφωνα με τη γερμανική απογραφή του 1890, η πόλη είχε πληθυσμό 2.814 κατοίκους, εκ των οποίων οι 1.650 (58,6%) ήταν Πολωνοί. Το 1913, η πόλη είχε πληθυσμό 4.000 κατοίκων, μεταξύ των οποίων 3.000 Ρωμαιοκαθολικοί, 800 Προτεστάντες και 200 Εβραίοι. Ο πληθυσμός συμμετείχε στην Εξέγερση της Μείζονος Πολωνίας (1918-1919) και η Κτσίνια αποκαταστάθηκε σύντομα στην αναγεννημένη Πολωνία.
Αξιοθέατα
Τα κύρια ορόσημα της Κτσίνια είναι το μοναστήρι των Καρμελιτών με την μπαρόκ εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου και τη γοτθική εκκλησία του Αγίου Μιχαήλ Αρχαγγέλου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Κουγιαβίας-Πομερανίας Κατηγορία:Βοεβοδάτο Πόζναν (1921-1939) Κατηγορία:Βοεβοδάτο Πομερανίας (1919-1939)
Ιγνάτιος Βαφειάδης
Ο Ιγνάτιος Βαφειάδης (Ερεσσός Λέσβου περίπου1867– 1940), ήταν έλληνας πολιτικός μηχανικός, απόφοιτος του Εθνικού Μετσόβειου Πολυτεχνείου (1892). Εργάστηκε στη Σμύρνη την περίοδο 1900-1922, υλοποιώντας πολλά σημαντικά κτίρια, καθώς και στη Λέσβ ο. Μετά την Μικρασιατική καταστροφή εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου συνέχισε την επαγγελματική του σταδιοδρομία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες
Μπινγκιόλ
Κατά τον Μεσαίωνα, το Μπινγκιόλ ήταν γνωστό ως Ῥωμανούπολις από τον βυζαντινό αυτοκράτορα Ρωμανό Α΄ Λεκαπηνό, ο οποίος την ενσωμάτωσε οριστικά στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία το 942. Αρχικά αποτελούσε υποδιαίρεση του θέματος της Μεσοποταμίας, αλλά αργότερα (περί το 970) ανυψώθηκε σε ξεχωριστό θέμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Τουρκίας
Λαουχάρ ντε Ανταράξ
Το Λαουχάρ ντε Ανταράξ (στα ισπανικά: Laujar de Andarax, όντας ο Ανταράξ ένας εκ των δύο κύριων ποταμών της επαρχίας της Αλμερίας) είναι δήμος και χωριό που βρίσκεται στην επαρχία της Αλμερίας στην Ανδαλουσία. Το όνομά του προέρχεται από τις αραβικές λέξεις El Auxor («σπηλιά») και andarax («εποχή της ζωής»). Το 'x' του ονόματός του παραδοσιακά διαβαζόταν προφερόταν [x].
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της επαρχίας της Αλμερίας
Κρισταλίνα Γκεοργκίεβα
Η Κρισταλίνα Ιβάνοβα Γκεοργκίεβα-Κίνοβα (Кристалина Иванова Георгиева-Кинова, γεννήθηκε στις 13 Αυγούστου 1953) είναι Βουλγάρα οικονομολόγος και η Γενική Διευθύντρια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, από τον Οκτώβριο του 2019. Υπηρετεί ως επικεφαλής εκτελεστικός διευθυντής της Παγκόσμιας Τράπεζας από το 2017. Ήταν υπηρεσιακή πρόεδρος στον Όμιλο της Παγκόσμιας Τράπεζας από τις 1 Φεβρουαρίου έως τις 8 Απριλίου 2019. Υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής υπό τον Ζαν Κλωντ Γιούνκερ από το 2014 έως το 2016. Το 2014, διορίστηκε αντιπρόεδρος του Γραφείο Προϋπολογισμού και Ανθρώπινου Δυναμικού της ΕΕ.
Το 1993–2010, ήταν κάτοχος διαφόρων θέσεων στον όμιλο της Παγκόσμιας Τράπεζας, φτάνοντας στη θέση του αντιπροέδρου και εταιρικού γραμματέα τον Μάρτιο του 2008 και ήταν συνδεδεμένη καθηγήτρια στο τμήμα Οικονομικών του Πανεπιστημίου Εθνικής και Παγκόσμιας Οικονομίας στη Βουλγαρία. Στις 27 Σεπτεμβρίου 2016, η Βουλγαρική κυβέρνηση πρότεινε την Γκεοργκίεβα για τη θέση του Γενικού Γραμματέα τον ΟΗΕ. Σε μια ψηφοφορία του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ στις 5 Οκτωβρίου, η Γκεοργκίεβα βγήκε όγδοη στους 10 υποψηφίους. Στην ίδια ψηφοφορία εγκρίθηκε ο διορισμός του Αντόνιο Γκουτέρες ως γραμματέας. Στις 28 Οκτωβρίου 2016 η Παγκόσμια Τράπεζα ανακοίνωσε τον διορισμό της ως πρώτη ανώτατη εκτελεστική σύμβουλος, με ισχύ από τις 2 Ιανουαρίου 2017.
Η Γκεοργκίεβα ονομάστηκε "Ευρωπαία της Χρονιάς" το 2010.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Εθνικής και Παγκόσμιας Οικονομίας στη Σόφια της Βουλγαρίας. Η διατριβή της ονομαζόταν "Πολιτική περιβαλλοντικής προστασίας και οικονομική ανάπτυξη στις ΗΠΑ". Συμπλήρωσε το μεταπτυχιακό της στα οικονομικά εθνικών πόρων και περιβαλλοντική πολιτική στη Σχολή Οικονομίας του Λονδίνου και το Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Έχει γράψει πάνω από 100 ακαδημαϊκές δημοσιεύσεις και έχει γράψει ένα βιβλίο για τη μικροοικονομία.
Κατέχει διάφορες ακαδημαϊκές και συμβουλευτικές θέσεις στη Βουλγαρία και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Έχει κάνει διαλέξεις σε κορυφαία πανεπιστήμια (Εθνικό Πανεπιστήμιο Αυστραλίας, Ινστιτούτο Τεχνολογίας Μασαχουσέτης, Τσινγκχουά, Γέιλ, Χάρβαρντ, Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου, Πανεπιστήμιο του Νοτίου Ειρηνικού και άλλα).
Μιλά βουλγάρικα, αγγλικά και ρώσικα, ενώ γνωρίζει και μερικά γαλλικά.
Πρώτα χρόνια εργασίας (1993–2010)
Η Γκεοργκίεβα ξεκίνησε την καριέρα της στον όμιλο της Παγκόσμιας Τράπεζας το 1993 ως περιβαλλοντική οικονομολόγος στην Ευρώπη και Κεντρική Ασία. Μετά από αρκετά χρόνια υπηρεσίας, προβιβάστηκε στη θέση του Διευθυντή του Περιβαλλοντικού Τμήματος της Παγκόσμιας Τράπεζας. Το περιβαλλοντικό τμήμα της Παγκόσμιας Τράπεζας είναι υπεύθυνο για την περιβαλλοντική πολιτική, στρατηγική και δανεισμό της Τράπεζας. Σε αυτό το ρόλο η Γκεοργκίεβα επόπτευε το 60% των δανεισμών της Τράπεζας. Το 2004-2007 ήταν Διευθυντής και Κάτοικος Αντιπρόσωπος της Παγκόσμιας Τράπεζας στη Μόσχα.
Ύστερα επέστρεψε στην Ουάσινγκτον, όπου έγινε διευθύντρια Στρατηγικής και Λειτουργειών στο τμήμα Βιώσιμης Ανάπτυξης. Η τελευταία της θέση στην Παγκόσμια Τράπεζα ήταν η θέση του αντιπροέδρου και εταιρικού γραμματέα της Τράπεζας. Κατά τη θητεία της στο αξίωμα εργάστηκε στην αναμόρφωση της διακυβέρνησης της τράπεζας.
Τον Ιανουάριο του 2010, η Γκεοργκίεβα ανακοίνωσε την πρόθεσή της να παραιτηθεί από το αξίωμά της, καθώς είχε πρόταση στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
Πρόταση και επιβεβαίωση
Αφού η πρώην προταθείσα της Βουλγαρίας, Ρουμιάνα Γιέλεβα, απορρίφθηκε κατά την επιβεβαιωτική ακρόαση που της έγινε από μέλη του Ευρωκοινοβουλίου, η Γιέλεβα απέρριψε την υποψηφιότητά της. Η Βουλγαρική κυβέρνηση τότε πρότεινε την Γκεοργκίεβα ως νέα της υποψήφιο. Στις 21 Ιανουαρίου 2010 ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο συναντήθηκε με την Γκεοργκίεβα και εξέφρασε την έγκρισή του, δηλώνοντας ότι "η κα. Γκεοργκίεβα έχει σημαντική διεθνή εμπειρία και γνώση, με την οποία θα συνεισφέρει σημαντικά ως Ευρωπαία επίτροπος".
Η επιβεβαιωτική ακρόαση της Γκεοργκίεβα έλαβε χώρα στο Ευρωκοινοβούλιο στις 4 Φεβρουαρίου 2010. Απαντώντας στις ερωτήσεις που δέχθηκε από ευρωβουλευτές, η Γκεοργκίεβα αναγνώρισε την Αϊτή (τον Ιανουάριο του 2010 είχε πληγεί από σεισμό) ως προτεραιότητα, και ειδικά την ανάγκη παροχής καταφυγίων για τους αστέγους και υπηρεσίες υγείας, καθώς και να αποκαταστήσει τη λειτουργία και υπηρεσία της κυβέρνησης, ώστε να ξεκινήσει τις εργασίες στην αναδόμηση και μακροπρόθεσμη ανάπτυξη. Άλλα σημαντικά ζητήματα για τα οποία δέχθηκε ερωτήσεις, ήταν η βελτίωση της συνεργασίας των μελών της ΕΕ (και εντός της Κομισιόν).
Η Γκεοργκίεβα δέχτηκε ιδιαίτερα θετικές απαντήσεις από διάφορους ευρωβουλευτές. Η απόδοση της στην ακρόαση έγινε πρώτο θέμα στη Βουλγαρία και πολλά μέσα ενημέρωσης τη μετέδωσαν ζωντανά, όπου θεωρήθηκε ως αποκατάσταση της εθνικής τιμής μετά την ανεπιτυχή ακρόαση της Γιέλεβα.
Το δεύτερο κολέγιο της Επιτροπής Μπαρόζο εγκρίθηκε από το Ευρωκοινοβούλιο στις 9 Φεβρουαρίου 2010 με 488 υπέρ και 137 κατά, ενώ υπήρχαν και 72 αποχές, Ανέλαβε καθήκοντα την επόμενη ημέρα.
Θητεία
Κατά τη διάρκεια της θητείας της ως Επίτροπος Διεθνούς Συνεργασίας, Ανθρωπιστικής Βοήθειας και Απάντησης σε Κρίσεις, η Γκεοργκίεβα επέκτεινε σημαντικά την προσπάθεια της ΕΕ στη μείωση κινδύνων καταστροφής. Επίσης τριπλασίασε τη χρηματοδότηση για τη προσφυγική κρίση στην Ευρώπη. Επίσης συμμετείχε στην εκστρατεία για τον σεβασμό του διεθνούς ανθρωπιστικού νόμου παγκοσμίως.