cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαρσρούτκα
Κεντρική Ασία
Η τυπική μαρσρούτκα της Κεντρικής Ασίας είναι συνήθως ένα λευκό μινιμπάς μάρκας Mercedes Benz, αν και μπορεί να είναι διαφόρων χρωμάτων, που χρησιμοποιούνται μερικές φορές για να γίνεται διάκριση μεταξύ των δρομολογίων. Τα μοντέλα αυτά συνήθως έχουν ένα άνοιγμα εξαερισμού στην οροφή που οι επιβάτες μπορεί να ανοίγουν εάν η ατμόσφαιρα μέσα στη μαρσρούτκα γίνεται πολύ πνιγηρή. Αν και δεν αποτελεί κανόνα, χρησιμοποιούνται εξίσου και άλλα οχήματα. Για παράδειγμα, και οι 149 μαρσρούτκες στο Μπισκέκ της Κιργιζίας είναι μάρκας Shaolin Citybus.
Η συνηθισμένη τιμή για το κόμιστρο στο Μπισκέκ είναι 8 Σομ, και δεν υπάρχουν μετεπιβιβάσεις. Σε μερικά δρομολόγια μπορεί να χρεώνουν έως 15 σομ ανά κόμιστρο, όπως για διαδρομή για το Dordoy Bazaar, που βρίσκεται στα προάστια της πόλης. Στο Αλμάτι του Καζακστάν, στις 3 Ιανουαρίου 2008, το εισιτήριο του λεωφορείου αυξήθηκε από τα 40 τένγκε στα 60. Η διακύμανση των τιμών στην Κεντρική Ασία, εξαρτάται από το μέγεθος της πόλης, το κόστος της ζωής τοπικά, την απόσταση που καλύπτει το δρομολόγιο, και την πολιτική της κυβέρνησης για τις συγκοινωνίες.
The Soft Parade
The Soft Parade είναι ο τίτλος του τέταρτου στούντιο δίσκου του αμερικανικού ροκ συγκροτήματος The Doors, ο οποίος ηχογραφήθηκε από τον Ιούλιο του 1968 μέχρι τον Μάιο του 1969 και κυκλοφόρησε στις 21 Ιουλίου εκείνης της χρονιάς.
Το άλμπουμ επανεκδόθηκε σε μορφή CD στις 17 Ιουλίου 2000 από την "EastWest".
Ιστορία του δίσκου
Οι Doors ξεκίνησαν τη σύνθεση κομματιών για το τέταρτο τους άλμπουμ από το καλοκαίρι του 1968, ενώ ταυτόχρονα βιντεοσκοπούσαν για το ντοκιμαντέρ "Feast Of Friends". Τον Σεπτέμβριο εκείνης της χρονιάς, μετέβησαν στην Ευρώπη για 17 ζωντανές εμφανίσεις, για να επιστρέψουν τον Οκτώβριο, ξεκινώντας τις πρόβες για τα νέα τους κομμάτια. Ακολούθησε μία περιοδεία στις μεσοδυτικές Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ ξεκίνησαν τις ηχογραφήσεις για το "The Soft Parade" στα τέλη Νοεμβρίου του 1969, στα ολοκαίνουρια στούντιο της "Elektra". Μετά το πέρασμα του Τζωρτζ Χάρισον από το στούντιο, όπου ανέφερε τη δημιουργία δίσκου με ορχήστρα, το συγκρότημα ξεκίνησε να κινείται προς αυτή την κατεύθυνση.
Τον Δεκέμβριο του 1968, κυκλοφόρησε το σινγκλ του τραγουδιού "Touch Me", ανεβαίνοντας στην τρίτη θέση των αμερικάνικων τσαρτ και έγινε χρυσό. Ακολούθησε το "Wishful Sinful" στις αρχές Φεβρουαρίου του 1969, με μικρότερη επιτυχία σε σύγκριση με τον προκάτοχο του.
Το ίδιο διάστημα, ο Τζιμ Μόρισον συνελήφθη γιατί οδηγούσε υπό την επήρεια αλκοόλ και χωρίς δίπλωμα. Μέσα στο μήνα συνεχίστηκαν οι ηχογραφήσεις του νέου άλμπουμ, αλλά μετά την επεισοδιακή συναυλία στο Μαϊάμι στις 1 Μαρτίου 1969 όπου ο Μόρισον κατηγορήθηκε για άσεμνη συμπεριφορά, δώδεκα ζωντανές εμφανίσεις του συγκροτήματος ακυρώθηκαν.
Στις αρχές Απριλίου, ο Μόρισον συνελήφθη από το FBI και αφέθηκε ελεύθερος μετά από μία ημέρα κράτηση με εγγύηση 5.000 δολαρίων. Οι ακυρώσεις των ζωντανών εμφανίσεων συνεχίστηκαν μέχρι και τον Μάιο, περίπου την ίδια περίοδο κατά την οποία ολοκληρώθηκαν οι ηχογραφήσεις του νέου άλμπουμ. Η πρώτη εμφάνιση μετά τη συναυλία στο Μαϊάμι πραγματοποιήθηκε στις 14 Ιουνίου 1969, στο Σικάγο, ενώ στα τέλη του μήνα το συγκρότημα έπαιξε για πρώτη φορά στο Μεξικό.
Στις 21 Ιουλίου 1969, κυκλοφόρησε το άλμπουμ "The Soft Parade", ανεβαίνοντας στην έκτη θέση του Billboard και την τέταρτη στον Καναδά, ενώ έγινε πλατινένιο και στις δύο χώρες. Παρ' όλα αυτά, το συγκεκριμένο άλμπουμ είναι το λιγότερο επιτυχημένο των Doors με τον Μόρισον στο μικρόφωνο. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι λόγω του προβλήματος αλκοολισμού του τραγουδιστή, ο κιθαρίστας Ρόμπι Κρίγκερ αποτέλεσε τον βασικό συνθέτη για τα περισσότερα τραγούδια του δίσκου, ο οποίος έλαβε αρνητικά σχόλια λόγω της χρήσης πνευστών, όπως και εναλλακτικών εγχόρδων.
Στα επόμενα τους άλμπουμ, οι Doors επανήλθαν στο μπλουζ ροκ στυλ με το οποίο έγιναν γνωστοί.
Ανάλυση τραγουδιών
230px|thumb|Οι Doors το 1969.
Ακολουθεί το "Touch Me", ένα από τα πιο επιτυχημένα σινγκλ στην καριέρα των Doors, το οποίο αρχικά ονομαζόταν "Hit Me" λόγω των συχνών καβγάδων του Κρίγκερ με την κοπέλα του. Μετά τη συναυλία στο Μαϊάμι, πολλοί ραδιοφωνικοί σταθμοί αρνήθηκαν να μεταδώσουν το συγκεκριμένο κομμάτι συνδέοντας το με την επιδεικτική συμπεριφορά του Μόρισον.
Τρίτο κομμάτι του άλμπουμ είναι το "Shaman's Blues", το οποίο έγραψε ο Μόρισον όταν έμαθε ότι η κοπέλα του, Πάμελα Κούρσον, ταξίδεψε στην Ευρώπη με έναν άλλο άντρα μετά από διαφωνία που είχε μαζί του. Η Κούρσον ήθελε να παντρευτεί αλλά ο Μόρισον αρνούνταν, δείχνοντας της τελικά ότι θα σκεφτεί τα λεγόμενα της, μέσα από τους στίχους του τραγουδιού.
Το "Do It" μιλάει για τη δύναμη του κόσμου όταν συσπειρώνεται και ότι η επιρροή των παγκόσμιων δρώμενων είναι η υποχρέωση τους για το μέλλον τους.
Το "Wild Child" είναι ηχητικά πιο οικείο στα προηγούμενα άλμπουμ των Doors, σε σχέση με οποιοδήποτε άλλο τραγούδι του "The Soft Parade". Οι στίχοι του αναφέρονται στη Λίντα Άσκροφτ, κοπέλα με την οποία ο Μόρισον διατηρούσε ερωτικές σχέσεις.
Το "Runnin' Blue' είναι αφιερωμένο στον Ότις Ρέντινγκ, ο οποίος πέθανε τον Δεκέμβριο του 1967. Τα κύρια φωνητικά ανέλαβε ο Ρόμπι Κρίγκερ, με τον Μόρισον να μην συμμετέχει ιδιαίτερα, λόγω του προβλήματος αλκοολισμού του.
Το "The Soft Parade" ολοκληρώνεται με το ομώνυμο κομμάτι, του οποίου τους στίχους συνέλεξε ο Μόρισον από διάφορα ποιήματα που είχε γράψει. Είναι το μεγαλύτερο, σε διάρκεια, τραγούδι του δίσκου και ξεκινάει με τον τραγουδιστή να μιμείται ένα πάστορα, στο πρώτο μέρος το οποίο λέγεται "Petition the Lord with Prayer". Το εισαγωγικό μουσικό κομμάτι παίζεται με τσέμπαλο και είναι γνωστό ως 'Sanctuary", με στίχους οι οποίοι αποτελούν υπονοούμενα για τις συλλήψεις του Μόρισον. Στη συνέχεια, ο ρυθμός ανεβαίνει, πριν το τραγούδι ολοκληρωθεί με ένα μεγάλο μπλουζ κομμάτι.
Τραγούδια
Πρώτη Πλευρά
Δεύτερη Πλευρά
Συντελεστές
Το  The Soft Parade ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Οι Doors
1462
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1462 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
The Soft Parade
Συντελεστές
Συμμετείχαν επίσης οι:
1462
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
The Soft Parade
Βραβεία
The Soft Parade (άλμπουμ)
Touch Me (άλμπουμ)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δισκογραφία των The Doors Κατηγορία:Άλμπουμ του 1969
Αμφιορκία
Η Αμφιορκία ή Αμφωμοσία ήταν όρκος, τον οποίο έκαναν οι διάδικοι μπροστά στα δικαστήρια της Αθήνας, πριν από την έναρξη της δίκης. Με τον όρκο αυτό πιστοποιούσαν ότι θα έλεγαν την αλήθεια. Σύμφωνα με τον Πολυδεύκη, η αμφιορκία περιελάμβανε και τον όρκο, τον οποίο έκαναν οι δικαστές, λέγοντας ότι θα αποφάσιζαν δίκαια και σύμφωνα με τους νόμους.
Πηγές
Κατηγορία:Αττικό Δίκαιο
Αγία Ζώνη (Λεμεσός)
Η Αγία Ζώνη είναι συνοικία του Δήμου Λεμεσού.
Τοποθεσία
Στα βόρεια και βορειοανατολικά συνορεύει με τον Άγιο Νεκτάριο, στα νοτιοδυτικά και στα νότια με την Αγία Τριάδα, στα νότια με την Αγία Νάπα και στα δυτικά με την Καθολική.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός της Αγίας Ζώνης παρουσιάζει αύξηση στην τελευταία απογραφή. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της Αγίας Ζώνης όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες Δήμου Λεμεσού
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1962
Το ΚΖ΄ Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1962 διεξήχθη από τις 14 ως τις 15 Ιουλίου 1962 στο Παναθηναϊκό Στάδιο της Αθήνας και περιλάμβανε έντεκα αγωνίσματα. Η συμμετοχή δεν ήταν πολύ μεγάλη αλλά σημειώθηκαν δύο πανελλήνια ρεκόρ και μία ισοφάριση. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ξανά ο Πανιώνιος για δέκατη συνεχόμενη φορά.
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα πεντάθλου διεξήχθη χωριστά, στις 10-11 Νοεμβρίου, στο Παναθηναϊκό Στάδιο και τα αποτελέσματα δεν υπολογίστηκαν στη βαθμολογία του πανελλήνιου πρωταθλήματος στίβου.
Πηγές
Γυναικων Κατηγορία:Στίβος το 1962 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Αθήνα
Αναξαγόρεια
Τα Αναξαγόρεια στην αρχαία Λάμψακο ήταν ημέρα ανάπαυσης, κατά την οποία τα παιδιά απαγορεύονταν να παίζουν έξω από το σπίτι. Η «αργία» αυτή ήταν αφιερωμένη στον φιλόσοφο Αναξαγόρα, που είχε διωχθεί από την Αθήνα, και κατέφυγε στην Λάμψακο. Γίνονταν ετησίως και τελούνταν μέχρι τις ημέρες του Διογένη Λαέρτιου.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες ελληνικές εορτές Κατηγορία:Λάμψακος
Λεμονοκυπάρισσο
250px|μικρογραφία|Μικρά λεμονοκυπάρισσα Το Λεμονοκυπάρισσο (επιστημονικά:Cupressus macrocarpa) είναι κωνοφόρο δέντρο. Ενδημεί κυρίως στην Καλιφόρνια και τη Νέα Ζηλανδία. Το λεμονοκυπάρισσο βρίσκεται φυσικά μόνο στην κεντρική ακτή της Καλιφόρνια. Το φυσικό εύρος κατανομής των ειδών κατά τη σύγχρονη εποχή περιορίζεται σε δύο μικρές εστίες κοντά στο Carmel της Καλιφόρνια, στο Cypress Point στο Pebble Beach και στο Point Lobos. 250px|μικρογραφία|Λεμονοκυπάρισσο σε φυσικό περιβάλλον Το λεμονοκυπάρισσο είναι ένα μεσαίου μεγέθους κωνοφόρο αειθαλές δέντρο. Αναπτύσσεται σε ύψη έως 40 μέτρων σε ιδανικές συνθήκες ανάπτυξης και η διάμετρος του κορμού του μπορεί να φτάσει τα 2,5 μέτρα. Το φύλλωμά του είναι πυκνό με έντονο πράσινο χρώμα, το οποίο όταν συνθλίβεται, απελευθερώνει άρωμα λεμονιού, εξ ου και το όνομά του. Τα φύλλα τους διαθέτουν στρογγυλεμένους (όχι πεπλατυσμένους) βλαστούς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καλλωπιστικά δέντρα
Νεοκλασικισμός
Ο Νεοκλασικισμός (από τα Ελληνικά νέος και κλασικός) είναι το όνομα που δόθηκε σε δυτικά πολιτισμικά κινήματα των εικαστικών τεχνών, της λογοτεχνίας, του θεάτρου, της μουσικής και της αρχιτεκτονικής, τα οποία αντλούν έμπνευση από της κλασική τέχνη και τον πολιτισμό της αρχαίας Ελλάδας ή της αρχαίας Ρώμης. Το κύριο ρεύμα του νεοκλασικισμού συνέπεσε με τον 18ο αι. και επεκτάθηκε στις αρχές του 19ου αι. ως ανταγωνιστικό ιδίωμα του ρομαντισμού. Σε ό,τι αφορά στην αρχιτεκτονική, το στιλ επιβίωσε έως τον 20ό αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοκλασικισμός
Ευδοκία Ρουμελιώτη
Η Ευδοκία Ρουμελιώτη (Αθήνα, 2 Αυγούστου 1978) είναι Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου και της τηλεόρασης. Είναι απόφοιτη της Δραματικής Σχολής του Βασίλη Διαμαντόπουλου.
Μετά το σχολείο, φοίτησε στη Θεολογική Σχολή Αθηνών, αλλά σύντομα κατάλαβε ότι δεν της ταίριαζε η θεολογία και, έχοντας επιθυμία να γίνει κριτικός θεάτρου, οδηγήθηκε στη Δραματική Σχολή του Βασίλη Διαμαντόπουλου. Παρακολούθησε επίσης μαθήματα υποκριτικής και θεάτρου στο Θέατρο των Αλλαγών.
Θέατρο
Η πρώτη της εμφάνιση στο θέατρο ήταν στην παράσταση του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Ρούμελης "Θανασάκης ο πολιτευόμενος". Το 2003-04 υποδύθηκε την Οφηλία στον σαιξπηρικό "Άμλετ" που ανέβασε το Εθνικό Θέατρο, στη σκηνή Κοτοπούλη. Το 2006 εμφανίστηκε στον "Κοριολάνο" του Ουίλιαμ Σαίξπηρ στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, ενώ την ίδια χρονιά πρωταγωνίστησε στο πλευρό του Γιώργου Κιμούλη στο έργο "Εκπαιδεύοντας τη Ρίτα", που ανέβηκε στο θέατρο "Βρετάνια".
Το χειμώνα του 2008 είχε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο "Μελτεμάκι" του Παντελή Χορν που ανέβηκε στο θέατρο "Λαμπέτη" και το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς τον επίσης πρωταγωνιστικό ρόλο της "Βιόλας-Σεζάριο" στο σαιξπηρικό έργο "Δωδέκατη Νύχτα" κάνοντας μία μεγάλη περιοδεία σε ολόκληρη την Ελλάδα με πολύ μεγάλη επιτυχία. Τη χειμερινή περίοδο 2008 - 2009 εμφανίστηκε στο θέατρο Χυτήριο, στην παράσταση California Dreamin, στον ρόλο της Κικής.
Τηλεόραση
Στην τηλεόραση έκανε το ντεμπούτο της στη σειρά "Σαν αδελφές", σε σενάριο Ελένης Ζιώγα και σκηνοθεσία Νίκου Κουτελιδάκη. Στη συνέχεια ακολούθησαν οι σειρές "Αλίκη", "Alma Libre" και "Φιλοδοξίες", με τις οποίες έγινε γνωστή στο ευρύ κοινό. Την περίοδο 2004-05 συμπρωταγωνίστησε στο πλευρό του Θανάση Ευθυμιάδη στη σειρά "Αρχιπέλαγος".
Έπειτα, υποδυόμενη τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Μαρίζας, μιας μαθήτριας που ερωτεύεται τον καθηγητή της (Μάριος Αθανασίου), συμβάλλει στη μεγάλη επιτυχία της σειράς Θα βρεις το δάσκαλό σου (2005-2007) του ΑΝΤ1. Τη χειμερινή τηλεοπτική περίοδο (2007-08) υποδύθηκε την Άννα, στον τρίτο κύκλο της δημοφιλούς δραματικής σειράς του Alpha TV "Αν μ' αγαπάς".
Από τις 21 Δεκεμβρίου 2008 (21ο επεισόδιο) και για όλη τη χειμερινή περίοδο (2008-09) πρωταγωνίστησε στην Πολυκατοικία στον ρόλο της Μπέτης, ενώ την ίδια χρονιά συμμετείχε για τέσσερα επεισόδια στη σειρά Έχω ένα μυστικό, στον ρόλο της Εύας, στενής φίλης της Αλίκης και του Δημήτρη. Τη σεζόν 2009-2010 αποχώρησε από την Πολυκατοικία, αλλά έκανε συχνές έκτακτες εμφανίσεις. Πρωταγωνίστησε στο καθημερινό σίριαλ του Mega Η ζωή της άλλης.
Προσωπική ζωή
Το 2007 ξεκίνησε τη σχέση της με τον επιχειρηματία Νικηφόρο Χαραγκιώνη. Παντρεύτηκαν το 2012 και απέκτησαν έναν γιο, τον Δημήτρη (γενν. 6 Μαΐου 2015).
Είναι αδελφή του δημοσιογράφου Γιώργου Ρουμελιώτη.
Καζιγιάκ (Ερώ)
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Καζιγιακουά (γαλλικά: Cazilhacois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
1463
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1463 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Αγία Ζώνη (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Αγία Ζώνη αναφέρεται στην Τιμία Ζώνη. Επιπλέον, μπορεί να αναφέρεται σε:
Κατηγορία:Αποσαφήνιση Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1994
Οι 50οι Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1994 έγιναν στα Τρίκαλα της Θεσσαλίας. Από το πρόγραμμα των αγώνων αφαιρέθηκε ο μαραθώνιος, για τον οποίο από το 1996 ξεκίνησε ξεχωριστό βαλκανικό πρωτάθλημα ανδρών-γυναικών.
Βαθμολογία
* Δεν είναι γνωστή η βαθμολογία.
Πηγές
Κατηγορία:Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου Κατηγορία:Στίβος το 1994 Κατηγορία:Τρίκαλα
Ντέιβ Φίνλεϊ
Ο Ντέιβιντ Τζον «Φιτ» Φίνλεϊ, ο νεότερος (20 Οκτωβρίου 1958) είναι Βρετανός παλαιστής και ανιχνευτής ταλέντων επαγγελματικής πάλης, που εργάζεται στο WWE. Είναι περισσότερο γνωστός με τον χρόνο που έχει περάσει στις εταιρείες WCW και WWE.
Προσωπική ζωή και άλλα
Ο Φίνλεϊ ήταν παντρεμένος με την Πάουλα. Τώρα είναι παντρεμένος με μια γυναίκα που είναι από τη Γερμανία. Μαζί της έχει τρία παιδιά. Ο μεγαλύτερος γιος του λέγεται Ντέιβιντ και έχει γεννηθεί στη Γερμανία. Όλα τα παιδιά του είναι ερασιτέχνες παλαιστές, ενώ ο Ντέιβιντ έχει δοκιμαστεί και σε Ιαπωνικές εταιρείες πάλης. Η κόρη του, έχει κερδίσει ένα πρωτάθλημα γυναικών σε εταιρεία στην Τζόρτζια. Ο πατέρας και ο παππούς του ήταν επαγγελματίες παλαιστές, καθώς και η αδερφή του ήταν διαιτητής πάλης.
Καριέρα
Στην καριέρα του, την οποία ξεκίνησε το 1974, έχει κατακτήσει είκοσι (20) τίτλους, μέσα σε αυτούς ένα τηλεοπτικό Πρωτάθλημα στο WCW και ένα Πρωτάθλημα Ηνωμένων Πολιτειών WWE. Ξεκίνησε να παλεύει στη Μεγάλη Βρετανία και σύντομα ταξίδεψε για να κάνει καριέρα στην Αμερική. Έχει περάσει από τον World Championship Wrestling για πέντε χρόνια, καθώς και από το World Wrestling Entertainment για άλλα δέκα. Το 2011 αποδεσμεύθηκε απο το WWE, όμως επέστρεψε την επόμενη χρονιά.
Καζούλ-λε-Μπεζιέ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Καζουλέν (γαλλικά: Cazoulins).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Ντέιβ Φίνλεϊ
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές
Κριμαϊκός πόλεμος (αποσαφήνιση)
Ο Κριμαϊκός πόλεμος (1853-1856), ήταν μια σύγκρουση μεταξύ της Ρωσίας και συμμαχίας αποτελούμενης από τη Γαλλία, τη Βρετανία, την Οθωμανική Αυτοκρατορία και τη Σαρδηνία.
Με την λέξη κριμαϊκός πόλεμος, μπορούν επίσης να αναφέρονται και τα εξής:
Βαπτιστήριο της Φλωρεντίας
Το Βαπτιστήριο της Φλωρεντίας, επίσης γνωστό ως Βαπτιστήριο του Αγίου Ιωάννη (Battistero di San Giovanni), είναι ένα θρησκευτικό κτίριο στη Φλωρεντία της Ιταλίας και έχει το καθεστώς μιας μικρής βασιλικής. Το οκταγωνικό βαπτιστήριο βρίσκεται τόσο στην Πιάτσα ντελ Ντουόμο όσο και στην Πιάτσα Σαν Τζοβάνι, απέναντι από τον καθεδρικό ναό της Φλωρεντίας και το Καμπαναριό του Τζότο.
Το Βαπτιστήριο είναι ένα από τα παλαιότερα κτίρια της πόλης, που κατασκευάστηκε μεταξύ 1059 και 1128 σε φλωρεντιανό ρομανικό στυλ. Παρόλο που το στιλ της Φλωρεντίας δεν εξαπλώθηκε σε όλη την Ιταλία όσο ο ρομανικός ρυθμός της Πίζας ή της Λομβαρδίας, η επιρροή του ήταν καθοριστική για την επακόλουθη ανάπτυξη της αρχιτεκτονικής, καθώς αποτέλεσε τη βάση από την οποία οι Φραντσέσκο Ταλέντι, Λεόν Μπατίστα Αλμπέρτι, Φιλίππο Μπρουνελλέσκι και άλλοι δάσκαλοι αρχιτέκτονες της εποχής τους δημιούργησαν την αναγεννησιακή αρχιτεκτονική. Στην περίπτωση του Ρομανικού ρυθμού της Φλωρεντίας, μπορεί κανείς να μιλήσει για «πρωτο-αναγέννηση» αλλά ταυτόχρονα και για ακραία επιβίωση της ύστερης αρχαίας αρχιτεκτονικής παράδοσης στην Ιταλία, όπως στην περίπτωση της Βασιλικής του Σαν Σαλβατόρ στο Σπολέτο, ο Ναός του Κλιτούμνου και η εκκλησία του Σαντ'Αλεσσάντρο στη Λούκα.
Το Βαπτιστήριο φημίζεται για τις τρεις δίφυλλες καλλιτεχνικά σημαντικές χάλκινες πόρτες με ανάγλυφα γλυπτά. Οι νότιες πόρτες δημιουργήθηκαν από τον Αντρέα Πιζάνο και οι βόρειες και ανατολικές πόρτες από τον Λορέντζο Γκιμπέρτι. Ο Μιχαήλ Άγγελος ονόμασε τις ανατολικές πόρτες τις πύλες του παραδείσου.
Ο Ιταλός ποιητής Δάντης Αλιγκέρι και πολλές άλλες αξιοσημείωτες αναγεννησιακές προσωπικότητες, συμπεριλαμβανομένων μελών της οικογένειας των Μεδίκων, βαφτίστηκαν σε αυτό το βαπτιστήριο.
Το κτίριο περιέχει τον μνημειακό τάφο του Αντιπάπα Ιωάννη ΚΓ΄, έργο του Ντονατέλλο.
Παραπομπές
Φλωρεντια Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Φλωρεντία Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Ιταλία
Α.Σ. Νεάπολη
Ο Αθλητικός Σύλλογος Νεάπολης (Α.Σ. Νεάπολης ή απλά Νεάπολη) είναι αθλητικός σύλλογος με έδρα την Νεάπολη του Δήμου Νεάπολης-Συκεών στη Θεσσαλονίκη. Ιδρύθηκε το 1996 και διατηρεί μόνο τμήματα ποδοσφαίρου. Τα χρώματα του συλλόγου είναι το μαύρο και λευκό. Από τους επίτιμους παίκτες ο Κοκοφιόγκος και ο Κυριαζής το 2003.
Ίδρυση
Ο Α.Σ. Νεάπολης ιδρύθηκε το 1996 με τη συγχώνευση των ομάδων της περιοχής Αναγέννηση Νεάπολης, Α.Ε. Νεάπολης, Σπάρτακο και Δόξα Νεάπολης Την αμέσως προηγούμενη περίοδο 1995-96 η Αναγέννηση και η Δόξα συμμετείχαν στον 1ο και 3ο όμιλο αντίστοιχα της Α ΕΠΣΜ και οι Σπάρτακος, ΑΕ Νεάπολης στον 1ο και 3ο όμιλο της Γ κατηγορίας.
Εθνικά Πρωταθλήματα
Η καλύτερη περίοδος του συλλόγου ήταν μεταξύ 1996-2001.Το 1997 κατέκτησε το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας και την άνοδο στη Δ΄ Εθνική. Στην πρώτη του περίοδο στην Δ' Εθνική εξασφαλίζει την παραμονή και συγχρόνως κατακτά και το κύπελλο της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας. Στη δεύτερη του περίοδο στην κατηγορία το 1998-99 ο σύλλογος στέφεται πρωταθλητής του ομίλου του κι ανεβαίνει στη Γ΄ Εθνική, όπου θα παραμείνει για μια μόνο περίοδο, καθώς ακολουθούν 2 συνεχόμενοι υποβιβασμοί και επιστροφή στα τοπικά πρωταθλήματα, όπου αγωνίζεται ως σήμερα.
Το 2015-16 αγωνίζεται στη 2η κατηγορία (Α') της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας
Πηγές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1996 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1996
Οπερά Γκαρνιέ
Το Παλέ Γκαρνιέ (γαλλικά: Palais Garnier) είναι μία όπερα 1.979 θέσεων στο Παρίσι, η οποία κτίστηκε από το 1861 μέχρι το 1875, προορισμένη να γίνει η έδρα της Όπερας του Παρισιού. Αρχικά ονομαζόταν Salle des Capucines (Αίθουσα των Καπουτσίνων) επειδή βρισκόταν στο Boulevard des Capucines στο 9ο δημοτικό διαμέρισμα του Παρισιού, αλλά σύντομα έγινε γνωστό ως Palais Garnier (Παλάτι του Γκαρνιέ) σε αναγνώριση της χλιδής και του αρχιτέκτονά του, Σαρλ Γκαρνιέ. Το θέατρο αποκαλείται και Opéra Garnier και ιστορικά είναι γνωστό ως Opéra de Paris (Όπερα του Παρισιού) ή πιο απλά Opéra, καθώς ήταν η πρωταρχική λυρική σκηνή στο Παρίσι, αλλά και έδρα του Μπαλέτου της Όπερας του Παρισιού, μέχρι το 1989, όταν η Opera Bastille άνοιξε τις πύλες της στην περιοχή της Βαστίλλης. Η αίθουσα του Παλέ Γκαρνιέ χρησιμοποιείται πλέον κυρίως για παραστάσεις μπαλέτου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Όπερες Κατηγορία:Θεατρικοί χώροι στο Παρίσι
Αντρέ Ζιντ
Ο Αντρέ Ζιντ (André Gide, 22 Νοεμβρίου 1869 – 19 Φεβρουαρίου 1951) ήταν Γάλλος μυθιστοριογράφος, δοκιμιογράφος και θεατρικός συγγραφέας. Το 1947 του απονεμήθηκε το Βραβείο Νόμπελ της Λογοτεχνίας. thumb|Ο Αντρέ Ζιντ
Η ζωή του
Παρά ταύτα, νυμφεύθηκε μια εξαδέλφη του, τη Μαντλέν Ροντώ.
Το 1916 δημιουργεί ερωτική σχέση με τον μετέπειτα σκηνοθέτη Μαρκ Αλλεγκρέ, δεκαπέντε μόλις ετών, γιο στενού φίλου του. Ακόμη σκανδαλωδέστερη ήταν η απολογία της παιδεραστίας Κορυντόν (1924), που επέσυρε γενική καταδίκη.
Το 1923 έγινε πατέρας μιας κόρης από την πολύ νεότερή του Ελίζαμπετ βαν Ρύσσελμπέργκε, κόρη του Βέλγου ζωγράφου Τεό βαν Ρύσσελμπέργκε, φίλου του επίσης. Ήταν το μοναδικό του παιδί.
Από τον Ιούλιο του 1926 μέχρι τον Μάιο του 1927 ταξίδεψε στη Γαλλική Ισημερινή Αφρική με τον Αλλεγκρέ, οι σχέσεις του με τον οποίον είχαν διαταραχτεί προς στιγμή από το «επεισόδιο Ρύσσελμπέργκε». Μετά την επιστροφή, η ερωτική τους σχέση τερματίστηκε γιατί στο ταξίδι αυτό ο Αλλεγκρέ ανακάλυψε τις γυναίκες του Κογκό και τις γυναίκες εν γένει.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1930 ο Ζιντ προσέγγισε τον κομμουνισμό και το 1936 δέχθηκε πρόσκληση των σοβιετικών αρχών να επισκεφθεί τη Σοβιετική Ένωση.
Τα έργα του
Ο Ζίντ άρχισε τη συγγραφική σταδιοδρομία του με το αυτοβιογραφικό έργο Τα τετράδια του Αντρέ Βαλτέρ το 1891.
Από το 1891 μέχρι το 1893 έγραψε επηρεασμένος από τις θεωρίες του συμβολισμού.
Ενώ τα μέχρι το 1900 έργα του ασχολούνται με προβλήματα ατομικότητας, ο Ανηθικολόγος και η Στενή Πύλη εξετάζουν τις ανθρώπινες σχέσεις, ακόμη κι αυτές του γάμου (ο δικός του φαίνεται πως δεν ολοκληρώθηκε). Αποκορύφωμα της νέας αυτής δημιουργικής περιόδου ήταν οι Κιβδηλοποιοί, περιγραφή της εξεγερμένης νεότητας και της σύγκρουσης των γενεών.
Με το ταξίδι του στην ισημερινή Γαλλική Αφρική άρχισε να έρχεται σε επαφή με ευρύτερα κοινωνικά προβλήματα. Το Ταξίδι στο Κογκό και ο Γυρισμός από το Τσαντ επικρίνουν τη γαλλική αποικιοκρατική πολιτική. Όταν γύρισε στη Γαλλία εξέφρασε την απογοήτευσή του στα δύο σύντομα έργα του Επιστροφή από την ΕΣΣΔ και Διορθώσεις της Επιστροφής.
Τελευταίο του σημαντικό έργο ήταν ο Θησέας, όπου εκφράζει την εμπιστοσύνη του στον άνθρωπο και στην αξία του παρελθόντος.
Σε όλο το έργο του Ζιντ, και ιδιαίτερα στο Ημερολόγιό του, καθώς και στη ζωή του την ίδια, φαίνεται καθαρά ότι βρισκόταν κάτω από την πίεση των αντίρροπων δυνάμεων της προτεσταντικής πειθαρχίας και απόλυτης ελευθερίας, της παράδοσης και ανταρσίας, του ασκητισμού και αισθησιασμού. Ο επιτυχής συγκερασμός όλων αυτών των τάσεων τον κατέστησε έναν από τους μεγαλύτερους συγγραφείς της Γαλλίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Λογοτεχνίας Κατηγορία:Γάλλοι νομπελίστες Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από τη Γαλλία
Χαρτονόμισμα 500 ευρώ
Το χαρτονόμισμα 500 ευρώ (€500) είναι το υψηλότερης αξίας τραπεζογραμμάτιο του ευρώ. Εκδιδόταν από την εισαγωγή του ευρώ (σε μορφή μετρητών) το 2002 έως το 2014. Από τις 27 Απριλίου 2019, το χαρτονόμισμα δεν εκδίδεται από τις κεντρικές τράπεζες της Ευρωζώνης, αλλά εξακολουθεί να είναι νόμιμο χρήμα και μπορεί να χρησιμοποιηθεί για ως μέσο πληρωμής. Είναι ένα από τα υψηλότερης αξίας χαρτονομίσματα σε κυκλοφορία στον κόσμο. Αξίζει περίπου 591 δολάρια ΗΠΑ, 3.897 γουάν, 61.565 γιεν, 540 ελβετικά φράγκα ή 447 στερλίνες.
Το χαρτονόμισμα χρησιμοποιείται σε 23 χώρες που έχουν το ευρώ σαν το μοναδικό τους νόμισμα (με τις 22 να το έχουν υιοθετήσει επίσημα), με πληθυσμό περίπου 343 εκατομμύρια. *
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραπεζογραμμάτια ευρώ
Ντόμινικ Μόναχαν
Ο Ντόμινικ Μόναχαν (Dominic Bernard Patrick Luke Monaghan, 8 Δεκεμβρίου 1976) είναι Βρετανός ηθοποιός, του οποίου η είσοδος στο καλλιτεχνικό στερέωμα ήρθε με τη συμμετοχή του στην τριλογία "Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών" (The Lord of the Rings) όπου έπαιζε τον ρόλο του Merry Brandybuck.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου του 1976 στο Βερολίνο, όπου και μεγάλωσε. Αυτός και η οικογένειά του μετακόμισαν στο Μάντσεστερ της Αγγλίας όταν ήταν 12 ετών. Πέρα από την ικανότητα του να μιλάει καλά Γερμανικά, έχει ταλέντο στις μιμήσεις και είναι ικανός στο να αλλάζει την προφορά του. Ο πρώτος μεγάλος ρόλος του ήταν στο κανάλι ΒΒC στην σειρά "Hetty Wainthropp Investigates". Τον καιρό αυτό ο Ντόμινικ πρωταγωνιστεί στην τηλεοπτική σειρά "Οι Αγνοούμενοι" (Lost). Έχει αποδείξει έμπρακτα το ενδιαφέρον του για το περιβάλλον παίρνοντας μέρος σε δενδροφυτεύσεις και καθαρισμούς δασών. Του ανήκει ένα μικρό δάσος στην Ινδία. Στο δεξί του μπράτσο έχει τατουάζ τον αριθμό 9, σε μία απο τις γλώσσες που δημιούργησε ο J.R.R. Tolkien για την τριλογία "Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών" (The Lord of the Rings). Στο αριστερό χέρι έχει ένα τατουάζ με την φράση "Living is easy with eyes closed", η οποία αποτελεί στίχο του τραγουδιού "Strawberry Fields Forever" του Τζων Λέννον.
Φιλμογραφία
Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Άγγλοι ιρλανδικής καταγωγής
Άγγελος Συρίγος
Ο Άγγελος (Ευάγγελος) Συρίγος (Αθήνα, 6 Μαρτίου 1966) είναι Έλληνας νομικός, αναπληρωτής καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας στην Α΄ Αθηνών από τις εκλογές του 2019.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1966. Αποφοίτησε το 1988 από την Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και εκπόνησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ, όπου ανακηρύχθηκε διδάκτωρ Νομικής το 1994.
Από το 2002 διδάσκει διεθνές δίκαιο και εξωτερική πολιτική με ειδίκευση στις Ελληνοτουρκικές Σχέσεις στο Τμήμα Διεθνών, Ευρωπαϊκών και Περιφερειακών Σπουδών του Παντείου Πανεπιστημίου.
Στις εκλογές του 2019 εξελέγη βουλευτής Α' Αθηνών με τη Νέα Δημοκρατία και στις 4 Ιανουαρίου 2021 ορίστηκε υφυπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων, αρμόδιος για θέματα Ανώτατης Εκπαίδευσης. Οι αρμοδιότητες που του ανατέθηκαν αφορούν κυρίως στις υπηρεσιακές μεταβολές, στην εκπροσώπηση του υπουργείου Παιδείας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στην έκδοση κανονιστικών διαταγμάτων με άλλα συναρμόδια υπουργεία και όργανα.
Επίθεση στο Πάντειο Πανεπιστήμιο
Στις 15 Φεβρουαρίου 2017, στην προσπάθεια του να αποτρέψει γκράφιτι σε πεζόδρομο εντός του Παντείου, δέχθηκε επίθεση από τρεις νεαρούς, η οποία οδήγησε στον τραυματισμό του. Ο πρώτος δράστης καταδικάστηκε σε έναν χρόνο φυλακής με αναστολή για επικίνδυνη σωματική βλάβη, ενώ ο δεύτερος σε 18 μήνες χωρίς αναστολή.
Επί μήνες μετά το περιστατικό ομάδες φοιτητών και αναρχικών πραγματοποιούσαν παρεμβάσεις και διέκοπταν ομιλίες και μαθήματά του. Στις 2 Οκτωβρίου 2017 τοιχοκολλήθηκαν στο κέντρο της Αθήνας και σε πανεπιστημιακές σχολές, αφίσες που είχαν τη φωτογραφία του Συρίγου με τον χαρακτηρισμό «φασίστας» και απειλές εναντίον του. Στην ενέργεια άνθρωποι διαφόρων πολιτικών χώρων εξέφρασαν τη συμπαράστασή τους στον Συρίγο, όπως και ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος. Αργότερα, η Εισαγγελία Αθηνών παρενέβη αυτεπαγγέλτως για τη στοχοποίηση.
Κριτική
Σε δήλωσή του, ως υφυπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων, αρμόδιος για θέματα Ανώτατης Εκπαίδευσης, υπερασπίστηκε την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου φέρνοντας ως παράδειγμα την παρουσία αστυνομικών δυνάμεων στα πανεπιστήμια κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής δικτατορίας. Συγκεκριμένα, είχε δηλώσει: «''Να θυμίσω ότι από το 1969 είχε ιδρυθεί μέσα στα πανεπιστήμια αστυνομικό τμήμα, τουλάχιστον στις πανεπιστημιουπόλεις. Επομένως, υπήρχε αστυνομικό τμήμα μέσα στις πανεπιστημιουπόλεις''». Η δήλωση αυτή προκάλεσε αντιδράσεις από το μεγαλύτερο μέρος της αντιπολίτευσης.
Στις 14 Ιουλίου 2022 απο το βήμα της Βουλής αναφέρθηκε στην Εξέγερση του Πολυτεχνείου, μιλώντας για τη «μυθολογία που είχε και εξακολουθεί να έχει στο επίκεντρό της το Πολυτεχνείο». Για τη δήλωσή του επικρίθηκε από κόμματα της αντιπολίτευσης.
Συγγραφικό έργο
Έχει συγγράψει άρθρα και βιβλία, μεταξύ άλλων το 1998 το 'The status of the Aegean Sea according to international law', το 2006 το 'Σχέδιο Ανάν, κληρονομιές του παρελθόντος και προοπτικές του μέλλοντος', το 2015 τις 'Ελληνοτουρκικές σχέσεις' και σε συνεργασία με τον καθηγητή της Ιστορίας του Μεταπολεμικού Κόσμου του Πανεπιστημίου Αθηνών, Ευάνθη Χατζηβασιλείου, το 2019 το βιβλίο «Η Συμφωνία των Πρεσπών και το Μακεδονικό Ζήτημα» και το 2022 «Μικρασιατική Καταστροφή: 50 ερωτήματα και απαντήσεις».
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες νομικοί Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Παιδείας και Θρησκευμάτων Κατηγορία:Έλληνες διεθνολόγοι Κατηγορία:Καθηγητές Παντείου Πανεπιστημίου Κατηγορία:Έλληνες Γενικοί Γραμματείς
Ιωάννης Φαμπριακός
Ο Ιωάννης Φαμπριακός (λατ. Iohannes Fabriacus) ήταν Βυζαντινός αξιωματούχος και στρατηγός. Διετέλεσε Magister Militum του Δουκάτου της Βενετίας το 742.
Βιογραφία
Ο Ιωάννης υπήρξε ο πέμπτος και τελευταίος στρατιωτικός διοικητής στην διαδοχή της διακυβέρνησης της Βενετίας μετά την δολοφονία του Δόγη Όρσο Ιπάτο.
Η περίοδος διακυβέρνησής του αποδείχτηκε ιδιαιτέρως σκληρή, ενώ ο ίδιος πήρε ξεκάθαρη θέση υπέρ της γενέτειράς του Ερακλέα στην διαμάχη που είχε η τελευταία με την γειτονική της και αντίπαλο πόλη Εκίλιο, με την μία να είναι φιλοβυζαντινή και την άλλη φιλολομβαρδική.
Οι συγκρούσεις μεταξύ των δύο πλευρών που ακολούθησαν ήταν τόσο βίαιες που το κανάλι του Άρκο, το οποίο κυλούσε μεταξύ των δύο πόλεων, εκείνη την περίοδο μετονομάστηκε σε "dell'omicidio" (ελληνικά: "της δολοφονίας").
Λίγο καιρό αργότερα ο Ιωάννης αποπέμφθηκε των καθηκόντων του και, σύμφωνα με το βυζαντινό τυπικό, τυφλώθηκε, ξυρίστηκε η κεφαλή του και υποχρεώθηκε σε εξορία. Η λαϊκή συνέλευση έλαβε τότε από την αυτοκρατορική εξουσία της Κωνσταντινούπολης την άδεια να εκλέξει έναν νέο δόγη, στο πρόσωπο του Ντιοντάτο Ιπάτο, γιο του Ούρσο Ιπάτο, ο οποίος είχε ήδη αναλάβει την διακυβέρνηση, δύο χρόνια νωρίτερα, ως magister militum.
Πηγές
Κατηγορία:Δόγηδες της Βενετίας Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες της Βενετίας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 8ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί
1464
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1464 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Τα σταφύλια της οργής (ταινία 1940)
μικρογραφία|260x260εσ|Το τρέιλερ της ταινίας Τα σταφύλια της οργής (Αγγλ. The Grapes of Wrath) είναι δραματική ταινία παραγωγής 1940 σε σκηνοθεσία Τζον Φορντ. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι οι Χένρι Φόντα, Τζέιν Ντάργουελ, Τζον Κάραντάιν, Σίρλεϊ Μιλς και Τζον Κουάλεν. Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο και βραβευμένο με Βραβείο Πούλιτζερ μυθιστόρημα του Τζον Στάινμπεκ, το οποίο διασκεύασε για τη μεγάλη οθόνη ο Νάναλι Τζόνσον. Η ταινία που πραγματεύεται τον αγώνα για επιβίωση της οικογένειας των Τζόουντ από την Οκλαχόμα κατά την περίοδο της οικονομικής κρίσης του '29, προτάθηκε για 7 βραβεία Όσκαρ και τιμήθηκε με Όσκαρ Σκηνοθεσίας και Β' Γυναικείου Ρόλου. Πρόκειται για μια από τις πρώτες ταινίες που επελέγησαν το 1989 από τη Βιβλιοθήκη του Αμερικάνικου Κογκρέσου ως τμήμα του Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου ως πολιτιστικά, ιστορικά και αισθητικά σημαντική.
Υπόθεση
Ο Τομ Τζόουντ (Χένρι Φόντα) επιστρέφει στο σπίτι του στην Οκλαχόμα, έχοντας εκτίσει ποινή τεσσάρων ετών στη φυλακή για ανθρωποκτονία. Στο δρόμο του συναντάει τον Κέισι (Τζον Κάρανταϊν), έναν πρώην ιερέα που έχει χάσει την πίστη του και οι δυο τους κατευθύνονται προς την φάρμα των Τζόουντ και ο Τομ ανακαλύπτει ότι η οικογένειά του έχει εκδιωχθεί από το σπίτι. Έπειτα ο νεαρός άνδρας συναντιέται με τους δικούς του στη φάρμα του θείου του, όπου ανακαλύπτει ότι όλοι πρέπει να εγκαταλείψουν την περιοχή την επόμενη μέρα. Έτσι τα οκτώ μέλη της οικογένειας μαζεύουν τα πραγματά τους και με ένα παλιό φορτηγό κατευθύνονται προς την Καλιφόρνια προκειμένου να βρουν δουλειά. Λίγο πριν αναχωρήσουν ο παππούς Τζόουντ (Τσάρλι Γκρέιπγουιν) πεθαίνει από καρδιακή προσβολή, ενώ η γιαγιά Τζόουντ (Τζέφι Τίλμπερι) αποβιώνει λίγο πριν η οικογένεια φτάσει στα σύνορα της Καλιφόρνιας. Η οικογένεια φτάνει σε έναν καταυλισμό που φιλοξενεί πεινασμένο κόσμο. Ένας άνδρας και ένας σερίφης φτάνουν στον καταυλισμό και υπόσχονται δουλειά, χωρίς να αποκαλύψουν πόσα χρήματα πρόκειται να πληρώσουν. Κάποιος από τους άνδρες του καταυλισμού προσπαθεί να προειδοποιήσει τους υπόλοιπους να μην πιστεύουν σε υποσχέσεις που είναι αδύνατον να κρατηθούν. Ο σερίφης προσπαθεί να συλλάβει τον άνδρα και τον πυροβολεί όταν προσπαθεί να ξεφύγει σκοτώνοντας έναν από τους άνδρες που βρίσκονται κοντά του. Τότε ο Τομ γροθοκοπεί τον σερίφη και το σκάει. Έπειτα η οικογένεια εγκαταλείπει τον καταυλισμό και φτάνει σε μια φάρμα που ζητάει εργατικά χέρια, αλλά ο Τομ ανησυχεί όταν διαπιστώνει ότι η φάρμα περιβάλλεται από συρματοπλέγματα και από φρουρούς. Η οικογένεια μαζεύει ροδάκινα και λαμβάνει αμοιβή πέντε λεπτών το κουτί, χρήματα που δεν επιτρέπουν στα μέλη της να επιβιώσουν. Αργότερα ο Τομ συναντά τον Κέισι σε ένα καταυλισμό έξω από τη φάρμα, ο οποίος του εκμυστηρεύεται ότι θέλει να οργανώσει ανταρσία κατά των αρχών της φάρμας.
Βραβεία
Η ταινία προτάθηκε για εφτά βραβεία Όσκαρ κερδίζοντας 2. Έχασε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας από την ταινία του 1940 Ρεβέκκα (Rebecca) του Άλφρεντ Χίτσκοκ. Ο Χένρι Φόντα έχασε το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου από τον στενό του φίλο Τζέιμς Στιούαρτ, ο οποίος κρίθηκε νικητής για τη συμμετοχή του στην ταινία του Τζορτζ Κιούκορ Κοινωνικά σκάνδαλα (The Philadelphia Story). Η νίκη του Στιούαρτ ήταν απρόσμενη και ο ίδιος ο ηθοποιός που δεν περίμενε να κερδίσει είχε ψηφίσει για τον Χένρι Φόντα. Ο Τζον Φορντ έλαβε το δεύτερό του Όσκαρ Σκηνοθεσίας υπερισχύοντας του Άλφρεντ Χίτσκοκ, ενώ η Τζέιν Ντάργουελ βραβεύτηκε για την ερμηνεία της ως μητέρα Τζόουντ στην ταινία. Όταν η ηθοποιός έλαβε το Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου αναφώνησε: Καλά είναι τα βραβεία, αλλά εγώ θα προτιμούσα να είχα δουλειά. Την επόμενη μέρα το περιοδικό Variety αποκάλυψε ότι η ηθοποιός είχε δουλέψει μόλις 5 εβδομάδες μετά τη ολοκλήρωση των γυρισμάτων της ταινίας και ότι ήταν άνεργη για εφτά μήνες.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1940 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Αμερικανικές πολιτικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες δρόμου Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τζον Φορντ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αριζόνα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Νέο Μεξικό Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Οκλαχόμα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Καλιφόρνια Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής
Φράνσις, μια Αδέσμευτη Γυναίκα
Η ταινία Φράνσις, μια Αδέσμευτη Γυναίκα (πρωτότυπος τίτλος Frances) είναι βιογραφικό δράμα παραγωγής 1982 σε σκηνοθεσία Γκρεμ Κλίφορντ. Πρωταγωνίστρια της ταινίας είναι η Τζέσικα Λανγκ στο ρόλο της τραγικής ηθοποιού της δεκαετίας του '30 Φράνσις Φάρμερ, η οποία αρνήθηκε να παίξει το παιχνίδι του Χόλιγουντ και κατέληξε σε ψυχιατρική κλινική. Η Λανγκ πλαισιώνεται από τους Κιμ Στάνλεϊ, στο ρόλο της μητέρας της Φράνσις Φάρμερ και Σαμ Σέπαρντ στο ρόλο ενός δημοσιογράφου που είχε ερωτική σχέση με την ηθοποιό.
Πλοκή
Η Φράνσις Φάρμερ (Τζέσικα Λανγκ) είναι μια νέα κοπέλα αποφασισμένη να γίνει ηθοποιός, η οποία όμως αρνείται πεισματικά να ακολουθήσει το χολιγουντιανό πρότυπο: απέχει από κάθε είδους ανούσιες εκδηλώσεις που προσδίδουν δημοσιότητα και επιμένει να βγαίνει στη σκηνή χωρίς μακιγιάζ. Οι επαναστατικές της ιδέες και οι πολιτικές της πεποιθήσεις την τοποθετούν στη μαύρη λίστα του Χόλιγουντ κατά την περίοδο του Μακαρθισμού. Η απελπισμένη της προσπάθεια να γίνει σταρ σε συνδυασμό με τις πιέσεις που δέχεται από τη μητέρα της, Λίλιαν (Κιμ Στάνλεϊ) την οδηγούν πολύ γρήγορα σε νευρικό κλονισμό. Ακόμα και όταν μπαίνει σε ψυχιατρική κλινική συνεχίζει να βασανίζεται: υποβάλλεται σε ριψοκίνδυνη επέμβαση στον εγκέφαλο και πέφτει θύμα βιασμού. Η Φράνσις βγαίνει από την κλινική προσπαθώντας να ορθοποδήσει, αλλά για να τα καταφέρει θα πρέπει να αντιμετωπίσει πρώτα τη μητέρα της.
Πληροφορίες παραγωγής
Η ταινία σηματοδότησε το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Γραμ Κλίφορντ, ο οποίος είχε μακρά θητεία στο χώρο του μοντάζ και συνεργασίες με σκηνοθέτες όπως οι Ρόμπερτ Όλτμαν, Σαμ Πέκινπα και Νίκολας Ρόουγκ. Στην ταινία έκανε επίσης το ντεμπούτο του, σε μικρό ρόλο, ο Κέβιν Κόστνερ.
Οι ηθοποιοί Τζέιν Φόντα, Σάλι Φιλντ, Ντάιαν Κίτον, Γκόλντι Χον, Μία Φάροου, Σίσι Σπέισεκ, Μπλάιθ Ντάνερ, Αν Άρτσερ, Λάιζα Μινέλι, Πάτι Ντιούκ, Μέριλ Στριπ, Νάταλι Γουντ και Σίμπιλ Σέπερντ είχαν ενδιαφερθεί για το ρόλο της Φάρμερ, ο οποίος ανατέθηκε τελικά στη Τζέσικα Λανγκ. Η Λανγκ που μέχρι εκείνη την περίοδο είχε στο ενεργητικό της τις ταινίες Κινγκ Κονγκ (King Kong, 1976), Η παράσταση αρχίζει (All That Jazz, 1979) και Ο ταχυδρόμος χτυπάει πάντα δυο φορές (The Postman Always Rings Twice, 1981), έγινε αστέρι πρώτου μεγέθους και έλαβε αναγνωρισιμότητα (την ίδια χρονιά η ηθοποιός είχε συμπρωταγωνιστήσει με τον Ντάστιν Χόφμαν στην ταινία Τούτσι (Tootsie, 1982). Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων η Λανγκ και ο συμπρωταγωνιστής της Σαμ Σέπαρντ ερωτεύτηκαν και έγιναν ζευγάρι. Οι δυο τους έζησαν μαζί για 30 περίπου χρόνια και απέκτησαν δυο παιδιά, χώρισαν όμως το 2012.
Η ταινία γυρίστηκε με χαμηλό προϋπολογισμό, ενώ το υψηλών προδιαγραφών αποτέλεσμα ενισχύθηκε εκτός από τις ερμηνείες των πρωταγωνιστών, τόσο από τη μουσική επένδυση του Τζον Μπάρι, όσο και από τη φωτογραφία του Λάζλο Κόβακς.
Πολλά από τα γεγονότα που εξιστορεί η ταινία προκάλεσαν θύελλα αντιδράσεων και χαρακτηρίστηκαν μη αληθινά (κυρίως το γεγονός ότι η Φάρμερ υπέστη λοβοτομή, στην ψυχιατρική κλινική που νοσηλευόταν), ίσως επειδή η εν λόγω ιστορία έθιγε σε μεγάλο βαθμό το χολιγουντιανό σύστημα.
Βραβεία
Η ταινία έλαβε δυο υποψηφιότητες: μια για την Τζέσικα Λανγκ, υποψήφια για Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου και μια για την Κιμ Στάνλεϊ, υποψήφια για Όσκαρ Β´ Γυναικείου Ρόλου. Η Τζέσικα Λανγκ είχε ως κυριότερη αντίπαλο τη Μέριλ Στριπ και την ταινία Η εκλογή της Σόφι (Sophie's Choice, 1982), ενώ στα στοιχήματα ο αγώνας ήταν αμφίρροπος και οι πιθανότητες μοιρασμένες. Η Στριπ τελικά υπερίσχυσε και η Λανγκ που ήταν υποψήφια και για Όσκαρ Β΄ Γυναικείου Ρόλου για την ταινία Τούτσι (Tootsie, 1982) υπερίσχυσε της συμπρωταγωνίστριάς της Κιμ Στάνλεϊ. Λίγο καιρό αργότερα, η Τζέσικα Λανγκ βραβεύτηκε για την ερμηνεία της στην ταινία από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μόσχας.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1982 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Σκηνοθετικό ντεμπούτο σε ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την ψυχιατρική
Η Οικογένεια του Δαρείου ενώπιον του Αλεξάνδρου (Βερονέζε)
Η Οικογένεια του Δαρείου ενώπιον του Αλεξάνδρου είναι ευμεγέθης πίνακας, που φιλοτέχνησε ο Πάολο Βερονέζε (1528 – 1588), Ιταλός καλλιτέχνης της Αναγέννησης. Σήμερα φιλοξενείται σε άριστη κατάσταση στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου, πλάι σε άλλα έργα του ίδιου καλλιτέχνη, και θεωρείται ένα από τα αριστουργήματά του.
Ιστορικό υπόβαθρο
Το περιστατικό που ενέπνευσε τον πίνακα έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της μεγάλης εκστρατείας του βασιλιά της Μακεδονίας, Αλεξάνδρου του Μέγα, κατά τη διάρκεια της οποίας κατέλυσε την Περσική Αυτοκρατορία. Η αφήγηση είναι γνωστή από τον Κόιντο Κούρτιο Ρούφο, έναν ιστορικό σύγχρονο του Αυτοκράτορα Νέρωνα, ο οποίος με τη σειρά του αντλεί πληροφορίες από παλαιότερες ελληνικές πηγές. Μετά τη νίκη του Αλεξάνδρου Γ΄ επί του βασιλιά Δαρείου Γ΄ στην Ισσό, η οικογένειά του αιχμαλωτίστηκε από τον Μακεδόνα στρατηλάτη. Εκείνος τότε έστειλε αγγελιοφόρο να τους ενημερώσει πως επρόκειτο να τους επισκεφτεί. Αφήνοντας τη συνοδεία του σε απόσταση μπήκε στη σκηνή όπου διέμεναν συνοδευόμενος από τον αγαπητό του φίλο, τον Ηφαιστίωνα. Ο τελευταίος ήταν συνομήλικος του βασιλιά, αλλά μάλλον ψηλότερος και εντυπωσιακότερος σε εμφάνιση. Ως αποτέλεσμα οι αιχμάλωτες γυναίκες, θεωρώντας πως επρόκειτο για τον Αλέξανδρο, του απέδωσαν τιμές βασιλιά. Όταν κάποιοι από τους παρισταμένους ευνούχους διόρθωσαν το λάθος, η Σισύγαμβις, μητέρα του Δαρείου, έπεσε στα γόνατα ζητώντας συγχώρεση. Ωστόσο ο Αλέξανδρος, τη βοήθησε να σηκωθεί λέγοντας: «Δεν έκανες λάθος, αγαπητή μητέρα, γιατί κι αυτός επίσης είναι ένας Αλέξανδρος».
Περιγραφή
Το μέσο του πίνακα καταλαμβάνει μια ομάδα γυναικών, με πλούσια ενδύματα, οι οποίες γονατίζουν μπροστά σε μια ομάδα αξιωματικών στα δεξιά. Πρόκειται για την οικογένεια του Πέρση βασιλιά Δαρείου, και συγκεκριμένα για τη σύζυγο, τη μητέρα και τις κόρες του. Είναι σημαντική η παρατήρηση πως δεν στέκονται μέσα σε τέντα αλλά σε παλάτι. Ακόμη δεν φορούν ανατολίτικα ρούχα, αλλά είναι ντυμένες όπως οι κυρίες της Βενετίας της εποχής του καλλιτέχνη. Τα πρόσωπά τους είναι πορτραίτα υπαρκτών προσώπων, κατά την παράδοση της οικογένειας Πιζάνι.
Οι άνδρες δεν είναι άλλοι από τον βασιλιά της Μακεδονίας, Αλέξανδρο τον Μέγα και τους συντρόφους του. Με τον κίτρινο μανδύα εικονίζεται ο Ηφαιστίων ο οποίος πισωπατά ενώ διορθώνεται η παρεξήγηση, ενώ ο βασιλιάς Αλέξανδρος με την κόκκινη ενδυμασία χειρονομεί προς εκείνον. Από την άλλη πλευρά του στέκεται πιθανώς ο Παρμενίων. Ο Αλέξανδρος απεικονίζεται ως χαριτωμένος Βενετός νέος κι όχι ως αιματοβαμμένος κατακτητής, σαν να δίδεται ένα είδος παρηγοριάς στους αιχμαλώτους. Την ίδια εντύπωση δείχνει να παρέχει κι ο όμορφος διάκοσμος του παλατιού, με τα ανάγλυφα και τις αψίδες, καθώς και το συντριβάνι πίσω από τη σκηνή.
Ο αυλικός στη μέση και η βασιλομήτωρ δείχνουν προς την όμορφη σύζυγο του Δαρείου, τη Στατείρα, κάτι που ίσως αποτελεί αναφορά σε μια φήμη της εποχής, ότι ο Αλέξανδρος την έκανε ερωμένη του. Συγκεκριμένα η κοπέλα πέθανε στη γέννα, ενός παιδιού του οποίου ο πατέρας έγινε αντικείμενο συζήτησης. Ο Βερονέζε επιλέγει να τοποθετήσει ωστόσο τη μητέρα στο κέντρο του πίνακα. Την εικόνα αποφορτίζει ένα αστείο περιστατικό στα αριστερά, όπου η θέα μιας μαϊμούς τρομάζει έναν νάνο, ο οποίος τρέχει να κρυφτεί κρατώντας ένα κουτάβι.
Ιστορία
Ο Σερ Τσαρλς Ίστλεϊκ, διευθυντής της Εθνικής Πινακοθήκης, εξέτασε προσωπικά το έργο στο Παλάτσο Πιζάνι στη Βενετία, στις 14 Οκτωβρίου, 1856. Το μουσείο πλήρωσε £13.650 για τον πίνακα, μια τιμή που θεωρήθηκε σκανδαλώδης. Ως αποτέλεσμα ξεκίνησε συζήτηση για το θέμα στη Βουλή των Κοινοτήτων (House of Commons) τον Ιούλιο του 1857.
Βαγγέλης Βουρτζούμης
Ο Βαγγέλης Βουρτζούμης (30 Οκτωβρίου 1969) είναι Έλληνας πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Διαθέτει ύψος 1,95μ. και αγωνιζόταν στη θέση του Shooting Guard. Είναι ο μοναδικός Έλληνας καλαθοσφαιριστής που έχει ποτέ κατακτήσει τρία ευρωπαϊκά τρόπαια με τρεις διαφορετικές ελληνικές ομάδες.
Καριέρα σε συλλογικό επίπεδο
Στον ελληνικό χώρο έχει κατακτήσει 3 πρωταθλήματα Ελλάδας με τον Άρη (1989,1990,1991) και 2 κύπελλα (1990,1992) ενώ ήταν φιναλίστ κυπέλλο το 1993. Με τον Παναθηναϊκό κατέκτησε ένα πρωτάθλημα Ελλάδας το 1998 και ένα κύπελλο το 1996.
Εθνική Ελλάδος
Στην Εθνική Ανδρών Ελλάδος αγωνίστηκε για πρώτη φορά το Νοέμβριο του 1992. Μετρά συμμετοχές σε 8 φιλικούς και προκριματικούς αγώνες συγκεντρώνοντας 47 πόντους, 5,88 κατά μ.ό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Νήαρ Ηστ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αμαρουσίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΚΑΟΔ Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ
GAZ-21
Το GAZ-21 ήταν μεσαίο πολυτελές αυτοκίνητο που παράχθηκε από τη σοβιετική αυτοκινητοβιομηχανία GAZ ως ο επίσημος αντικαταστάτης του Pobeda, και είχε εντελώς διαφορετικό σχεδιασμό από εκείνο. Ήταν λίγο κοντύτερο από το Pobeda, αλλά ψηλότερο από άλλα αυτοκίνητα της εποχής. Το μοντέλο παράχθηκε από τις 10 Οκτωβρίου του 1956 (με μόλις 5 δοκιμαστικά αντίτυπα να κατασκευάζονται το 1956) μέχρι τον Ιούλιο του 1970, όταν και αντικαταστάθηκε από το Volga GAZ-24. Επίσης, το GAZ-21 ήταν και το πρώτο μοντέλο της GAZ που εισήγαγε και την παράλληλη ονομασία Volga, από τον ποταμό Βόλγα (Ρωσικά: Во́лга), που είναι ο μεγαλύτερος ποταμός της Ευρώπης και θεωρείται ο εθνικός ποταμός της Ρωσίας.
Βασικά στοιχεία
Το GAZ-21 παράχθηκε μόνο στη Σοβιετική Ένωση και, παρά την αισθητική του, που είχε βασιστεί σε αμερικανικά μοντέλα και ιδίως εντονότερα στο Ford Mainline του 1955, δεν είχε καμία σχέση με κάποιο αμερικανικό αυτοκίνητο. Τα πρώτα δοκιμαστικά αντίτυπα του αυτοκινήτου όμως, χρησιμοποιούσαν το σασί του προκατόχου GAZ-M20 Pobeda.
Η μαζική παραγωγή του σε μεγάλη κλίμακα, ξεκίνησε το 1957, με εμπορική τιμή τότε στα 5.400 ρούβλια. Εξ αρχής μάλιστα έφερε στάνταρ αναπτήρα και ραδιόφωνο σε όλα τα αντίτυπα, δύο στοιχεία εξοπλισμού που τότε ήταν ακόμα προαιρετικά στα περισσότερα αμερικανικά αυτοκίνητα. Επίσης, ο αεροδυναμικός συντελεστής Cd του GAZ-21 ήταν ένα εκπληκτικά καλό για τα τότε δεδομένα 0,42.
Αρχικά, το GAZ-21 είχε προσφερθεί και με ένα προαιρετικό 3-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο, που όμως σύντομα διακόπηκε, με μόλις 700 αντίτυπα να κατασκευάζονται με αυτό, και από το 1958 το μοντέλο διατέθηκε αποκλειστικά με το 3-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο, που είχε την 1-η ασυγχρόνιστη. Ο λόγος ήταν ότι το αυτόματο κιβώτιο θεωρήθηκε πολύ δύσκολο στη συντήρηση από τους ιδιοκτήτες, καθώς λίγοι σταθμοί από το συνολικό δίκτυο σέρβις στην τότε Σοβιετική Ένωση είχαν την απαραίτητη τεχνογνωσία για να καταφέρουν κάτι τέτοιο και λίγοι ιδιώτες μηχανικοί είχαν τέτοια ικανότητα, ενώ επίσης το απαιτούμενο λάδι για τα αυτόματα κιβώτια ήταν σπάνιο είδος στη χώρα.
Η μέση κατανάλωση του GAZ-21 ήταν 11 - 13,5 λίτρα στα 100 χιλιόμετρα, η επιτάχυνση 0–100 km/h ήταν 32 δευτερόλεπτα και η τελική ταχύτητα ήταν 130 χιλιόμετρα την ώρα.
Ένα GAZ-21 προσφέρθηκε στον κοσμοναύτη Γιούρι Γκαγκάριν μετά την πτήση του με το Βοστόκ 1, που έγινε στις 12 Απριλίου 1961, με την οποία έγινε ο πρώτος άνθρωπος που ταξίδεψε στο Διάστημα. Ο ίδιος ο Γκαγκάριν, στη συνέχεια, έδειχνε ιδιαίτερη προτίμηση στο GAZ-21 του.
Εξαγωγές
Από το 1961, το μοντέλο άρχισε να εξάγεται, κυρίως στις χώρες του Ανατολικού Μπλοκ, αλλά και σε άλλα μέρη όπως η Κούβα και το Βέλγιο, ενώ υπήρξε εξαγωγή, μεταξύ άλλων, και στη Δυτική Ευρώπη, ακόμη και στην Ελλάδα, αλλά σε μικρά νούμερα.
Διαδοχικές σειρές
Παρήχθησαν τρεις σειρές: η πρώτη σειρά μεταξύ του 1956 και του 1958, η δεύτερη σειρά μεταξύ του 1959 και του 1962, και η τρίτη σειρά μεταξύ του 1962 και του 1970, όταν και έληξε η παραγωγή του GAZ-21. Οι τρεις αυτές σειρές ξεχωρίζουν μεταξύ τους για τον εξωτερικό παρατηρητή κυρίως από τον διαφορετικό σχεδιασμό της μπροστινής γρίλιας.
Παραγωγή
Συνολικά κατασκευάστηκαν 639.478 αντίτυπα σειράς GAZ-21.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέλα GAZ Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας