cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πρόγνωση σεισμών
Ηλεκτρομαγνητικά Προσεισμικά Σήματα
frame|Η συσχέτιση της VLF ΗΜ ακτινοβολίας με τη θραύση των asperities έχει ενισχυθεί από το ακόλουθο πειραματικό γεγονός. Πριν από το σεισμό της Αθήνας το Σεπτέμβρη του 1999 είχαν αναδυθεί δύο διακριτές πολύ ισχυρές VLF Η/Μ εκπομπές. Ο λόγος των ενεργειών των δύο Η/Μ σημάτων ήταν 5/1. Σεισμολογική μελέτη και μελέτη με όρους [[συμβολομετρίας που αξιοποιεί δορυφορικά δεδομένα απέδειξαν ότι στην περίπτωση του σεισμού της Αθήνας ενεργοποιήθηκαν δύο ρήγματα που οδήγησαν στην εκδήλωση δύο σεισμών. Ο λόγος των ενεργειών των δύο σεισμών ήταν 5/1. Το γεγονός ότι οι δύο σεισμοί εκδηλώθηκαν τελικά με χρονική απόσταση 3.5 δευτερολέπτων συνέτεινε να γίνει αντιληπτός ένας σεισμός. Παρατηρούμε την ηλεκτρομαγνητική ησυχία στο τέλος του "Η/Μ σεισμού" που ορίζει την αρχή του αντίστοιχου τεκτονικού.]] frame|Το [[εγκεφαλογράφημα της επιληπτικής κρίσης σε ποντίκι. Το κίτρινο χρώμα είναι από τη στιγμή έναρξης των συμπτωμάτων της κρίσης ενώ τα κόκκινα δείχνουν τις καταγραφές κατά την προετοιμασία της. Στο κάτω γράφημα αντιστοιχείται η εντροπία ως δείκτης πολυπλοκότητας της αλληλεπίδρασης των νευρώνων. Το ενδιαφέρον εντοπίζεται στη συσχέτιση της εξέλιξης της εντροπίας στα στάδια W1, W2 και W3 με αυτή στα αντίστοιχα μέρη του γραφήματος του δίδυμου "Η/Μ σεισμού" της Αθήνας. Ο σεισμός παρομοιάζεται με επιληψία της Γης.]]
Μελετώντας τα πολύπλοκα συστήματα, διαπρεπείς επιστήμονες από το χώρο της Ιατρικής και της Γεωφυσικής είχαν διατυπώσει την άποψη ότι οι ίδιοι νόμοι διέπουν την προετοιμασία μιας επιληπτικής κρίσης και τη γένεση ενός σεισμού. Κοινά χαρακτηριστικά οργάνωσης διέπουν την VLF Η/Μ ακτινοβολία και την ηλεκτρική καταγραφή μιας επιληπτικής κρίσης. Η VLF Η/Μ ακτινοβολία σχετίζεται για ένα ακόμη λόγο με το καταστροφικό γεγονός της θραύσης των asperities. Εν συνεχεία έχουν βρεθεί κοινά όχι μόνο ποιοτικά αλλά και ποσοτικά χαρακτηριστικά μεταξύ των επιληπτικών κρίσεων, σεισμών, προσεισμικών VLF Η/Μ διαταραχών, μαγνητικών καταιγίδων, ηλιακών εκλάμψεων, χρηματιστηριακών κραχ, μαζικής συμπεριφοράς στο διαδίκτυο κ.λ.π.
Αλλαγή της κατακόρυφης ταχύτητας διάδοσης των ελαστικών κυμάτων
Μια πρόσφατη έρευνα αποτελεί τη βάση για την ανάπτυξη ενός νέου συστήματος έγκαιρης προειδοποίησης σεισμών με μετρήσεις σε μεγάλο αριθμό σταθμών ανά την υφήλιο, επιχορηγούμενη από εταιρείες πετρελαιοειδών και φυσικού αερίου. Η μέθοδος είναι αμιγώς σεισμολογική και μπορεί να δώσει στοιχεία για τον τόπο και το μέγεθος ενός επερχόμενου σεισμού προτείνοντας συνάμα συνθήκη για την εκδήλωση του σεισμού λίγες ώρες πριν. Αυτό επιτυγχάνεται με την ανάλυση με όρους πολυπλοκότητας μιας νέας παραμέτρου, της ταχύτητας διάδοσης των κατακόρυφων ελαστικών κυμάτων, η κατανομή της οποίας αλλάζει γύρω από το επίκεντρο από κανονική σε μη πριν το σεισμό. Η μέθοδος περιγράφεται στην εργασία "Τυρβώδης συμπεριφορά σεισμικών χρονοσειρών" που δημοσιεύτηκε στο Physical Review Letters το 2009 και στηρίζεται στην έρευνα "Εκπαίδευση των ακραίων τιμών σε πολύπλοκα συστήματα" που διεξάγουν ο Γερμανός καθηγητής Φυσικής Joachim Peinke με τον Ιρανό ομόλογό του Mohhammed Reza Rahimi Tabar. Τέτοια συστήματα περιλαμβάνουν, όπως αναφέρουν, τις αναταράξεις, τις επιληπτικές κρίσεις, τις χρηματοπιστωτικές αγορές, τα πεδία του ανέμου, τις διακυμάνσεις της περιόδου του καρδιακού ρυθμού κλπ. Στην έρευνα κυριαρχεί η έννοια της αυτο-οργάνωσης. Παρατηρείται χρόνος στον οποίο εμφανίζεται συνθήκη που θεωρείται ως το σήμα έναρξης διαδικασίας που οπωσδήποτε καταλήγει σε σεισμό.
Το σεισμολογικό δίκτυο μετρά με δειγματοληψία 100 Hz και αυτή είναι η ανάλυση που έχουν τα δεδομένα που επεξεργάζεται η έρευνα αυτή. Έχει διερευνηθεί μεγάλος αριθμός σεισμών ανά την υφήλιο και λόγω του υψηλού αριθμού των διαθέσιμων δεδομένων το στατιστικό δείγμα είναι επαρκές στη μεθοδολογία αυτή για να την επαληθεύσει. Στην έρευνα χρησιμοποιείται μια νέα προσέγγιση μέσω του μοντέλου της πλήρως ανεπτυγμένης ανατάραξης (τύρβης) για να περιγραφεί η διαδικασία της διαδοχικής μετάβασης που καθορίζει το πως εξελίσσονται οι διακυμάνσεις στις χρονοσειρές καθώς γίνεται μετάβαση από μεγάλες σε μικρότερες κλίμακες γεγονότων. Η διαφοροποίηση στην ταχύτητα διάδοσης των κατακόρυφων ελαστικών κυμάτων στο φλοιό εξαρτάται από το είδος του πετρώματος και οι καμπύλες δεν είναι οι ίδιες για μικρά και μεγάλα γεγονότα. Επίσης έχει πρόσφατα ανακαλυφθεί τοπικότητα στη διάδοση των ελαστικών κυμάτων στα πετρώματα. Σεισμοί της τάξης των 6 ρίχτερ μπορούν να διερευνηθούν με απόσταση των σταθμών μέτρησης από το επίκεντρο μικρότερη των 300 χιλιομέτρων και για μέγεθος 7 ρίχτερ οι αποστάσεις μπορούν να είναι στα 400 χιλιόμετρα. Για σεισμό 5.4 ρίχτερ η απόσταση των 128 χιλιομέτρων μπορεί να δώσει σήμα προειδοποίησης 3 ώρες πριν το σεισμό ενώ στα 400 χιλιόμετρα ένας σταθμός μέτρησης δε δίνει για τον ίδιο σεισμό προειδοποιητικό σήμα. Για σεισμούς των 5 ρίχτερ και κάτω οι ενδείζεις για επικείμενο σεισμό δεν είναι σαφείς ακόμη κι αν χρησιμοποιηθούν μετρήσεις από σταθμούς που απέχουν μόλις 100 χιλιόμετρα από τα επίκεντρα. Επίσης διαφαίνεται πως για σεισμό 7.6 ρίχτερ το προσεισμικό σήμα παρατηρείται 10 ώρες πριν το σεισμό ενώ για σεισμό των 6.3 ρίχτερ το σήμα εμφανίζεται 4 ώρες πριν.
Από την έρευνα αυτή προκύπτει μια ενδιαφέρουσα πληροφορία που βοηθά στη μοντελοποίηση του σεισμού. Όταν ακόμα οι κατανομές της συνάρτησης πυκνότητας πιθανότητας της διάδοσης των κυμάτων είναι κανονικές μπορεί να εφαρμοστεί μια τεχνική για την εύρεση του μήκους του ρήγματος που ενεργοποιείται. Γίνεται μετατροπή της χρονικής κλίμακας σε κλίμακα μήκους μέσω της ταχύτητας διάδοσης των ελαστικών κυμάτων στο φλοιό, που είναι περίπου 5 km/sec. Οι αντιστοιχούσες κλίμακες μήκους είναι περίπου 10 χλμ. και 7 χλμ. για τους σεισμούς των 7 και 6 ρίχτερ αντίστοιχα. Αυτό υποδηλώνει πως μεγαλύτερα γεγονότα έχουν μεγαλύτερες χαρακτηριστικές κλίμακες μήκους και πως για μικρότερους σεισμούς ενεργοποιείται μικρότερο μέρος του ρήγματος.
Διαταραχή του ημερήσιου κύκλου της ιονόσφαιρας
Οι τεκτονικές τάσεις στο φλοιό της γης που προετοιμάζουν σεισμούς φαίνεται πως προκαλούν κύματα ηλεκτρικών φορτίων που ταξιδεύουν προς την επιφάνεια της γης την οποία φορτίζουν. Η διαδικασία ιονίζει επίσης ισχυρά την ατμόσφαιρα και διαταράσσει κατ' επέκταση την ιονόσφαιρα. Με καταγραφή ULF*, παρακολουθώντας τον ημερήσιο κύκλο της ιονόσφαιρας, παρατηρούμε πως καθώς προετοιμάζεται χερσαίος επιφανειακός ή και παράκτιος ρηχός θαλάσσιος σεισμός άνω των 5,5 ρίχτερ, ο κύκλος της διαταράσσεται. Η ιονόσφαιρα σε γενικές ομαλές συνθήκες την ημέρα αναπτύσσει το κατώτερο στρώμα της D λόγω του ιονισμού από τις ακτίνες Χ από τον Ήλιο ενώ τη νύχτα το στρώμα αυτό εξαφανίζεται καθώς ηλεκτρόνια και ιόντα επανασυνδέονται λόγω της μεγάλης πυκνότητας και της άρσης του παράγοντα ιονισμού και το πλάσμα ξαναγίνεται αέριο. Τη νύχτα απομένει μόνο ένα στρώμα της ιονόσφαιρας F πολύ ψηλότερα από το D. Επειδή η ιονόσφαιρα βρίσκεται σε κατάσταση πλάσματος το στρώμα D λόγω πυκνότητας απορροφά τις χαμηλές ραδιοφωνικές συχνότητες HF ως και τα 10 MHz ενώ το στρώμα F που είναι πιο αραιό τις ανακλά πίσω στη γη. Τα κύματα αυτά τη νύχτα που δεν υπάρχει το στώμα D μεταδίδονται με διαδοχικές εσωτερικές ανακλάσεις στον κυματοδηγό γης - ιονόσφαιρας και μπορούμε και λαμβάνουμε ραδιόφωνο παγκοσμίου λήψεως (βραχέα κύματα) μερικές χιλιάδες χιλόμετρα μακριά σε αντίθεση με τη μέρα που η λήψη είναι μόνο τοπική.
frame|Η καταγραφή ULF* της διατήρησης του στρώματος D της ιονόσφαιρας που απορροφά την Η/Μ ακτινοβολία και στη διάρκεια της νύχτας τις μέρες πριν το σεισμό της πόλης L'Aquila της Ιταλίας στις 6/4/2009. Η ανωμαλία δείχνεται με κόκκινο. Η διαταραχή του κύκλου της ιονόσφαιρας κατά την προετοιμασία του σεισμού παρατηρείται πως συμπίπτει χρονικά με την ανάδυση των VHF και των VLF Η/Μ προσεισμικών σημάτων. Όταν συμβαίνει η διαταραχή έχει παρατηρηθεί ότι είτε την ημέρα χάνεται το στρώμα D (ανύψωση της ιονόσφαιρας) και έχουμε ανάπτυξη του κυματοδηγού είτε τη νύχτα εμφανίζεται το στρώμα D (η ιονόσφαιρα χαμηλώνει) και ο κυματοδηγός εξαφανίζεται. Το αποτέλεσμα αντικατοπτρίζεται στις καταγραφές των ULF* που είτε την ημέρα αντί τοπικού ελαχίστου εμφανίζουν τοπικό μέγιστο είτε έχουμε μόνιμα τοπικό ελάχιστο όσο διαρκεί το φαινόμενο. Η διαταραχή οφείλεται σε μεγάλης κλίμακας ισχυρό φαινόμενο.
Στηριγμένοι στη διαταραχή της ιονόσφαιρας πριν τους μεγάλους επιφανειακούς σεισμούς ξένα επιστημονικά κέντρα έχουν αναπτύξει ένα δίκτυο πομπών και δεκτών VLF σε παγκόσμια κλίμακα που ανιχνεύουν αλλαγές στον κυματοδηγό της. Κάθε δέκτης έχει γύρω του, σε αποστάσεις της τάξης των 1000 - 10000 χιλιομέτρων, πομπούς σε διάταξη μαργαρίτας και μπορεί να γνωρίζει προς ποια κατεύθυνση συμβαίνει η διαφοροποίηση. Επειδή συνήθως μαζί με κάθε δέκτη λειτουργεί και πομπός σε συχνότητα διαφορετική από τις υπόλοιπες του δικτύου, η διάταξη μαργαρίτας ακολουθεί τον καθένα από τους δέκτες και με τον τρόπο αυτό μπορεί ανάλογα με την πυκνότητα του δικτύου να εξακριβώνεται η γενική περιοχή που βρίσκεται υπό διέγερση. Στην Ιταλία με το σεισμό της L’Aquila για παράδειγμα οι ενδείξεις όντως εντόπιζαν τη σεισμική διέγερση στο κεντρικό τμήμα της χώρας.
Έλεγχος απόκλισης της αναμενόμενης θερμοκρασίας του εδάφους με δορυφόρους
frame|Η θερμική νυχτερινή καταγραφή στις ημερομηνίες 6, 21 και 28 Ιανουαρίου του 2001 στην περιοχή του Gujarat στην Ινδία. Ο σεισμός με επίκεντρο το Bhuj που σημειώνεται με τον αστερίσκο έγινε στις 26 Ιανουαρίου και είχε μέγεθος 7,9 ρίχτερ. Η θερμική ανωμαλία αποτυπώνεται στην ενδιάμεση καταγραφή (21 Ιανουαρίου) και εμφανίζεται με κόκκινο. Στην επόμενη καταγραφή 2 ημέρες μετά το σεισμό η θερμική ανωμαλία έχει εξαφανιστεί. Ένας τρόπος εντοπισμού της κινητικότητας των τεκτονικών τάσεων είναι η ανίχνευση της κατά τόπους αύξησης της θερμοκρασίας στην επιφάνεια του φλοιού που μετράται από δορυφόρους. Κατά τη διαδικασία της αξιολόγησης αφαιρείται το υπόβαθρο της ημερήσιας μεταβολής και ο θόρυβος λόγω των ατμοσφαιρικών διαταραχών και ανθρώπινων δραστηριοτήτων και είναι δυνατή η κατόπτευση της συγκέντρωσης των τάσεων στην ευρύτερη περιοχή ενός ρήγματος. Στο διπλό σεισμό της Αθήνας το 1999 για παράδειγμα η περιοχή που εντοπίζεται η συσσώρευση των τάσεων είναι το λεκανοπέδιο της Αθήνας. Η μέθοδος αυτή εφαρμόζεται πειραματικά εδώ και 15 χρόνια.
Σε μια νέα προσέγγιση εξήγησης του φαινομένου, ο Friedmann Freund της NASA προτείνει πως η εκπεμπόμενη υπέρυθρη ακτινοβολία που συλλαμβάνεται από τους δορυφόρους δεν οφείλεται σε αληθινή αύξηση της θερμοκρασίας της επιφάνειας του φλοιού. Σύμφωνα με την εκδοχή αυτή η εκπομπή είναι αποτέλεσμα της κβαντικής αποδιέγερσης που συμβαίνει κατά τη χημική επανασύνδεση φορέων θετικού φορτίου (οπών) που ταξιδεύουν από τα βαθύτερα στρώματα ως την επιφάνεια του φλοιού με ταχύτητα 200 μέτρων το δευτερόλεπτο. Τα φορτία γεννώνται ως αποτέλεσμα της αύξησης των τεκτονικών τάσεων όσο πλησιάζουμε στο χρόνο που θα γίνει ο σεισμός. Η εκπομπή αυτή απλώνεται επιφανειακά σε έκταση ως και 500 x 500 τετραγωνικών χιλιομέτρων για πολύ μεγάλα γεγονότα και σταματά σχεδόν αμέσως μετά το σεισμό και τους μετασεισμούς.
Χαρτογράφηση της παραμόρφωσης του εδάφους από δορυφόρους
frame|left|Οι κροσσοί του συχνογράμματος δείχνουν την κατακόρυφη διαβάθμιση της παραμόρφωσης του εδάφους γύρω από ρήγμα λόγω σεισμού. Από το 1993 χρησιμοποιείται γεωδαιτική δορυφορική μέθοδος που αποτυπώνει τη βύθιση ή την ανύψωση του εδάφους και τα δεδομένα χρησιμοποιούνται για συσχέτιση με τους σεισμούς που προκαλούν τις ανατάξεις αυτές στις περιοχές γύρω από τα ρήγματα χωρίς να χρειάζεται να γνωρίζει κανείς εκ των προτέρων τη θέση ή το χρόνο έλευσης των σεισμών. Χρησιμοποιώντας συνδυασμούς συχνομετρημένων εικόνων τύπου SAR από το δορυφόρο ERS2 η ερευνητική ομάδα των Ελλήνων και Γάλλων επιστημόνων έκανε ανάλυση της παραμόρφωσης της επιφάνειας του εδάφους στο χρόνο στην περίπτωση του διπλού σεισμού της Αθήνας του 1999. Τα σημεία των παραμορφώσεων ήταν η πρώτη ένδειξη πως δύο ρήγματα διεγέρθηκαν και ακολούθησαν δύο διαφορετικές θραύσεις. Η μέθοδος εφαρμόστηκε και στην περίπτωση του σεισμού της L'Aquila το 2009 και η Ελληνική ομάδα ήταν η πρώτη που πέραν της εικόνας με τους κροσσούς συσχέτισε ποιοτικά και ποσοτικά το φαινόμενο με το σεισμό με χρήση εργαλείων fractal ανάλυσης. Οι εικόνες που προέρχονται από συγκεκριμένο δορυφόρο δεν καταγράφονται ακόμη αρκετά πυκνά σε σχέση με την ανάγκη παρακολούθησης που έχει η βραχεία πρόγνωση καθώς ο κύκλος του δορυφόρου που χρησιμοποιείται είναι 29 ημέρες. Η συμβολή της τεχνολογίας σε αυτοματισμένη μέθοδο πρόγνωσης έχει προγραμματιστεί για εφαρμογή από τη NASA.
Αύξηση των συγκεντρώσεων Ραδονίου
Σε κάποιους σεισμούς εμφανίζεται το στοιχείο ραδόνιο πριν και σε μικρότερες ποσότητες μετά το σεισμό. Το ραδόνιο είναι ευγενές αέριο, δε σχηματίζει χημικούς δεσμούς, είναι ραδιενεργό με χρόνο ημιζωής 3,8 ημέρες και γι' αυτό ανιχνεύεται εύκολα και παράγεται στην αλυσίδα μετάπτωσης του ραδιενεργού ουρανίου μέσα στα πετρώματα. Εκεί συνεχίζει και παραμένει παγιδευμένο για μερικές ημέρες ώσπου να διασπαστεί ραδιενεργά ή να ελευθερωθεί κατά τις θραύσεις των υλικών. Η έκλυση του ραδονίου παρατηρείται σε περιοχές σε όλη την υφήλιο πριν από σεισμική και ηφαιστειακή δραστηριότητα και είναι ενδείκτης υποκείμενων ρηγμάτων. Το ραδόνιο ανιχνεύεται σε αναθυμιάσεις αερίων από το έδαφος, σε θερμές πηγές και υπόγεια νερά. Για την ανίχνευση έχουν αναπτυχθεί δύο τύπων μεθοδολογίες και με αντίστοιχα προτεινόμενα μοντέλα μπορούμε να έχουμε πληροφορίες για το χρόνο έλευσης, την απόσταση του επικέντρου και το μέγεθος του σεισμού που προετοιμάζεται. Έχει παρατηρηθεί πως ως αποτέλεσμα της αύξησης των τάσεων κατά τα στάδια προετοιμασίας της σεισμικής ακολουθίας η συγκέντρωση του ουρανίου που απεγκλωβίζεται και παρασύρεται στα υπόγεια νερά αυξάνεται παροδικά και έτσι οι συγκεντρώσεις του ραδονίου που ελευθερώνεται εμφανίζονται για ένα ακόμη λόγο μεγαλύτερες πριν από το σεισμό. Ο Τσελέντης αναφέρει δυο σεισμούς (Γαλαξίδι 1992 και Μαυροβούνιο 1979), των οποίων προηγήθηκε αυξημένη έκλυση ραδονίου. Στον σεισμό του Μαυροβουνίου μάλιστα οι μετρήσεις έγιναν σε μεγάλη απόσταση, στην Αυστρία.
Ενώ είχε σχεδόν εγκαταλείψει στη δεκαετία του 1990 τις μετρήσεις του ραδονίου ως μέθοδο που θα βοηθούσε στην πρόγνωση των σεισμών, η NASA επανέφερε το ενδιαφέρον της προτείνοντας νέο μοντέλο που εξηγεί την αυξημένη ανιχνευσιμότητα του ραδονίου πριν τους σεισμούς και είναι πιο συμβατό με τις παρατηρήσεις ανίχνευσης ραδονίου σε μεγάλες αποστάσεις από τα επίκεντρα σεισμών που δε δικαιολογούνται εύκολα με το μοντέλο των μικροθραύσεων. Σύμφωνα με το νέο μοντέλο το ραδόνιο εκλύεται συνεχώς και φθάνοντας από τα χαμηλότερα στρώματα στην επιφάνεια του φλοιού παγιδεύεται σε οργανικές ενώσεις. Όπως υποστηρίζει ο Dr. Friedemann Freund, η αποδέσμευση του ραδονίου οφείλεται σε κύματα ηλεκτρικών φορτίων που φθάνουν στην επιφάνεια και αντιδρούν με τις οργανικές ενώσεις που συγκρατούν το ραδόνιο. Τα κύματα των ηλεκτρικών φορτίων προέρχονται από ταχέως κινούμενα ρεύματα οπών που προκαλούνται από την προσεισμική δραστηριότητα της αύξησης των τάσεων στο χρόνο που οι διαδικασίες γένεσης του σεισμού πλησιάζουν τη γενική θραύση. Τα κύματα αυτά των φορτίων ιονίζουν επίσης την επιφάνεια του φλοιού, αυξάνουν την αγωγιμότητα του εδάφους, διεγείρουν την εκπομπή υπέρυθρης ακτινοβολίας, ιονίζουν μαζικά την ατμόσφαιρα και δημιουργούν μεγάλες φούσκες ιόντων που ταξιδεύουν ψηλά ως τη στρατόσφαιρα και προκαλούν διαταραχές της ιονόσφαιρας. Ο μηχανισμός γένεσής τους είναι ο συνδετικός κρίκος ενοποίησης των πρόδρομων σημάτων στην αντίστοιχη προσπάθεια της NASA.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωφυσική Κατηγορία:Φυσική στερεάς κατάστασης Κατηγορία:Σεισμολογία
Άππιος Κλαύδιος Πούλχερ (ύπατος το 54 π.Χ.)
Ο Άππιος Κλαύδιος Πούλχερ, λατιν.: Appius Claudius Pulcher, (97 – 49 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος πατρίκιος, πολιτικός και στρατηγός τον 1ο αι. π.Χ. Υπήρξε ύπατος της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας το 54 π.Χ. Ήταν ειδικός στο Ρωμαϊκό Δίκαιο και τις αρχαιότητες, ιδιαίτερα τις παραδοσιακές γνώσεις τού συλλόγου των οινοσκόπων, τού οποίου ήταν ένα αμφιλεγόμενο μέλος. Ήταν επικεφαλής τού πρεσβύτερου κλάδου τού πιο ισχυρού γένους, των πατρικίων Κλαυδίων-Πούλχερ. Οι Κλαύδιοι ήταν μία από τα πέντε κορυφαία γένη (gentes maiores ή "μεγάλες φυλές") που κυριάρχησαν στην κοινωνική και πολιτική ζωή της Ρώμης από τα πρώτα χρόνια της Δημοκρατίας. Είναι περισσότερο γνωστός ως ο αποδέκτης των 13 από τις σωζόμενες επιστολές τού Κικέρωνα από το σύνολο Προς τους Οικείους (ad Familiares) (ολόκληρο το βιβλίο III), που χρονολογούνται από τον χειμώνα τού 53–52 έως το καλοκαίρι τού 50 π.Χ. Δυστυχώς δεν περιλαμβάνουν κάποια από τις απαντήσεις τού Αππίου στον Κικέρωνα, καθώς τα σωζόμενα κείμενα οποιουδήποτε είδους από μέλη της αριστοκρατίας της Ρώμης είναι αρκετά σπάνια, εκτός από αυτά τού Ιουλίου Καίσαρα. Είναι επίσης γνωστός ως ο μεγαλύτερος αδελφός των διαβόητων Κλοδίου και Κλοδίας.
Οιωνοσκόπος (augur), λόγιος, συγγραφέας, ρήτορας
Η ημερομηνία της συμμετοχής του στον σύλλογο των οιιονοσκόπων δεν είναι γνωστή, αλλά είναι πιο πιθανό να έγινε νωρίς στη ζωή του παρά αργότερα, λόγω της αναγνωρισμένης τεχνογνωσίας του στην παράδοση των οιονοσκόπων, την οποία δημοσίευσε. Πιθανότατα διαδέχθηκε τον πατέρα του (αν ο τελευταίος ήταν ένας από τους νέους οιωνοσκόπους τού Σύλλα, που δημιουργήθηκαν το 81 π.Χ.), αλλά σε κάθε περίπτωση, δεδομένου ότι ο εναρκτήριος σύλλογος παρέμενε οργανωμένο σε ένα σύστημα curiate (βασισμένο σε αρχαίες φυλές), πρέπει να διαδέχθηκε μία κενή θέση πατρίκιου.
Ως οιωνοσκόπος συμμετείχε σε έντονες συζητήσεις με τον ανώτερο συνάδελφό του Γάιο Κλαύδιο Μάρκελλο (πραίτορα το 80 π.Χ.), ο οποίος υποστήριξε ότι το οιωνό καθιερώθηκε από την πίστη στη μαντεία, αλλά διαιωνίστηκε μέσω της πολιτικής σκοπιμότητας, ενώ ο Άππιος υποστήριζε σθεναρά μια ακραία παραδοσιακή άποψη, που υποστηρίζει την αυθεντικότητα της τέχνη ς του και τελικά δημοσίευσε ένα γνωστό Βιβλίο Οιωνών (Liber Αuguralis), το οποίο περιελάμβανε πολλή πολεμική, που στρέφονταν ενάντια στον νεωτερισμό τού Μάρκελλου.
Η τυπικά κλαυδιανή αλαζονεία του, τόσο εμφανής από την αλληλογραφία τού Κικέρωνα μαζί του και με τον Μάρκο Καίλιο Ρούφο, αναφέρεται επίσης σε μία επιστολή προς τον Κικέρωνα από τον Πόπλιο Βατίνιο (ύπατο το 47 π.Χ.), ο οποίος ήταν ο υποψήφιος τού Καίσαρα, για να πάρει τη θέση τού Αππίου στον σύλλογο των οιονοσκόπων μετά το τέλος τού τελευταίου: "Με τον λόγο μου, δεν θα μπορούσα να το αντιμετωπίσω, ακόμη και αν είχα την αλαζονία τού Αππίου, στη θέση τού οποίου εκλέχτηκα. (μετάφραση από τον δρ. Σάκλετον Μπέλι)"Χαρακτηριστικό του ήταν επίσης ότι γοητευόταν από τις αθηναϊκές αρχαιότητες, αλλά όχι αυτό που προσέλκυσε πολλούς επιφανείς Ρωμαίους στην Αθήνα εκείνη την εποχή: η φήμη της ως η μεγαλύτερη πανεπιστημιακή πόλη στον ελληνοκατοικημένο κόσμο (οικουμένη), όπου όλες οι κύριες φιλοσοφικές σχολές βρίσκονταν. Ήταν απασχολημένος στην Ελλάδα το 62-61 π.Χ., όταν ο άγριος μικρότερος αδελφός του Πόπλιος Κλόδιος Πούλχερ μπήκε σε μπελάδες για παραβίαση των τελετουργιών της Καλής Θεάς (Bona Dea) και διώχθηκε για αιμομιξία, αλλά δεν είναι γνωστό με ποια ιδιότητα ήταν στην Ελλάδα.
Καταγωγή
Ήταν ο πρεσβύτερος γιος και κύριος κληρονόμος τού Άππιου Κλαύδιου Πούλχερ (ύπατου το 79), τον οποίο διαδέχθηκε ως επικεφαλής της κύριας γραμμής των Κλαυδίων Πούλχερ, όταν ο Άππιος πατήρ απεβίωσε εκστρατεύοντας στα βουνά της Ροδόπης ως Μακεδόνας διοικητής το 76 π.Χ.
Πρώιμη σταδιοδρομία, 76-67 π.Χ
Το τέλος τού πατέρα του τον άφησε επικεφαλής της ισχυρής οικογένειάς του σε ηλικία 20 ή 21 ετών, αλλά με δύο μικρότερα αδέλφια, δύο ανύπαντρες αδελφές και λίγα χρήματα. Αυτό ήταν απλώς σχετική φτώχεια, αλλά αποδεικνύει την ακεραιότητα τού πατέρα του, ο οποίος προφανώς δεν ωφελήθηκε πολύ, αν όχι καθόλου, από την περίοδο της προγραφής, όταν λιγότερο ευσυνείδητοι χαρακτήρες, κυρίως ο Mάρκος Λικίνιος Κράσσος και ο Γάιος Κουρίων πατήρ, έκαναν τεράστια περιουσία, όταν κατασχέθηκαν περιουσίες των οπαδών τού Μάριου, θυμάτων τού Σύλλα.
Ο Άππιος βρήκε γενναιόδωρη βοήθεια από τον Λεύκιο Λικίνιο Λούκουλλο, ο οποίος κατά την επιστροφή του από την αφρικανική ιδιοκτησία του το 75 π.Χ. συμφώνησε να νυμφευτεί τη μικρότερη αδελφή χωρίς προίκα. Παρέδωσε επίσης μία σημαντική κληρονομιά στον Άππιο, η οποία στη μετέπειτα ζωή σηματοδότησε την επιστροφή τού οίκου του σε πολυτελείς συνθήκες, από αυτό το δώρο.
Ο Άππιος ανταπέδωσε γρήγορα τη χάρη στην πολιτική ζωή. Ήταν ένας πολλά υποσχόμενος νεαρός ρήτορας, την ίδια χρονιά που συμφώνησε να διώξει τον Α. Τερέντιο Βάρρωνα (πραίτωρα το 77), που επέστρεψε πρόσφατα από την ασιατική διοίκηση. Ο Βάρρων ήταν στενός φίλος και συγγενής τού Λούκουλλου και τού κύριου υπερασπιστή του Κόιντου Ορτένσιου, τού κορυφαίου ρήτορα της Ρώμης εκείνη την εποχή. Αλλά ο Βάρρων ήταν προφανώς τόσο ένοχος, που ο Ορτένσιος κατέφυγε σε βρώμικα κόλπα, που περιελάμβαναν τη σήμανση των ψηφοδελτίων των δικαστών που είχε δωροδοκήσει, γεγονός που προκάλεσε δημόσιο σκάνδαλο.
Οι καλές σχέσεις τού Αππίου με την οικογένεια τού Βάρρωνα άντεξαν. Ο ομώνυμος γιος τού Βάρρωνα (γενν. π. το 80 π.Χ.) ήταν αργότερα ένας από τους στενότερους φίλους του, που υπηρέτησε ως ταμίας (quaestor) το έτος τού τέλους τού Άππιου, και αργότερα ένας από τους πιο αμφιλεγόμενους και ενδιαφέροντες χαρακτήρες τού πρώιμου καθεστώτος τού Αυγούστου στη σύγχρονη επιστήμη: A. Tερέντιος Βάρρων Μουρένα, ο οποίος απεβίωσε τις πρώτες εβδομάδες (ή ημέρες) της υπατείας του το 23 π.Χ.
Υπηρέτησε στο επιτελείο τού κουνιάδου του Λούκουλλου, αρχιστράτηγου των ρωμαϊκών στρατών στην Ασία κατά το πρώτο μισό τού Γ΄ Μιθριδατικού Πολέμου. Πιθανότατα ο Άππιος πήγε με τον Λούκουλλο από την αρχή στις αρχές του 73 π.Χ., αν και δεν μαρτυρείται απευθείας στα ανατολικά, παρά μόνο το φθινόπωρο τού 71, μετά την κατάληψη της ανατολικής Καππαδοκίας Ποντικής (μέρος τού βασιλείου τού Πόντου), όταν ο Λούκουλλος τον έστειλε στον βασιλιά Τιγράνη Β΄ τον Μέγα της Αρμενίας για να απαιτήσει την παράδοση τού Μιθριδάτη ΣΤ΄.
Ο τρόπος και η ομιλία του προσέβαλλαν τον Τιγράνη Β΄, τον αυτοαποκαλούμενο βασιλιά των βασιλέων, ο οποίος για περισσότερα από είκοσι χρόνια ήταν συνηθισμένος σε αδιάκριτες ανατολίτικες αυλικές τελετές. Αυτό δεν ήταν μόνο η καθημερινή ρωμαϊκή ειλικρίνεια, αλλά η Κλαυδιανή αλαζονεία και οι ορέξεις (appietas). Η αποτυχία αυτής της αποστολής επιτάχυνε τον πρώτο πόλεμο της Ρώμης με την Αρμενία, τον οποίο ξεκίνησε ο Λούκουλλος το 69 π.Χ.
Ο Λούκουλλος ίσως έστειλε τον νεαρό Άππιο με εσκεμμένο σκοπό, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι ο τρόπος του ήταν πιθανό να γίνει άσχημα δεκτός στην αυλή τού βασιλιά των βασιλέων. Θα μπορούσε να έστελνε τον Λ. Φάννιο ή τον Λ. Μάγιο, που είχαν και οι δύο εμπειρία στην Ποντιακή αυλή, και στην επιστολή του στον Τιγράνη Β΄ απευθυνόταν απλώς ως βασιλιά, παρά ως βασιλιά των βασιλέων, έτσι ήταν σχεδόν σίγουρα μία σκόπιμη προσβολή, με την πιο εκλεπτυσμένη διπλωματία. Ο Tιγράνης Β΄ σίγουρα το θεωρούσε έτσι.
Ύπατος, 54 π.Χ
Εξελέγη δεύτερος στην υπατεία το 54 μαζί με τον ενεργητικό κουνιάδο τού Κάτωνα, Λεύκιο δομίτιο Αηνόβαρβο ΙΙ.
Ανθύπατος της Κιλικίας, 53-51 π.Χ
Ήταν ανθύπατος της Κιλικίας για μια διετία (biennium) μετά την υπατεία του, μία καταστροφή για την περιοχή, κυρίως επειδή ο μικρότερος αδελφός του Γάιος (πραίτορας το 56 π.Χ.) κατείχε την αντιπραιτωρία της επαρχίας της Ασίας για τα τρία χρόνια 55–52, ή πιθανώς την τετραετία 55–51, έτσι ώστε ο Άππιος και ο αδελφός του έλεγχαν μαζί το μεγαλύτερο μέρος της Μ. Ασίας για τουλάχιστον ένα χρόνο αλληλοεπικάλυψης και ίσως δύο.
Ο προκάτοχός του Πόπλιος Κορνήλιος Λέντουλος Σπίνθερ ήταν καλός και έντιμος διαχειριστής και ο διάδοχός του Κικέρωνας ένας από τους καλύτερους στη ρωμαϊκή ιστορία. Αλλά η εντολή τού Κλαυδίου που μεσολάβησε ήταν άτακτη, σκληρή και διεφθαρμένη. Η αλληλογραφία του με τον Κικέρωνα, καθώς ο τελευταίος πλησίαζε για να τον διαδεχθεί, παρουσιάζει πολλά σημάδια της σοβαρής αναστάτωσης, που ίσως πλησίαζε κατά καιρούς τη φρίκη, από την οποία η χώρα είχε περάσει υπό τις διαταγές τού Άππιου. Ο Κικέρων ήταν σίγουρα συγκλονισμένος από αυτό που βρήκε και από τον παράξενο τρόπο με τον οποίο ο Άππιος τον απέφυγε και τελικά έφυγε από την επαρχία για το σπίτι του, χωρίς να συναντήσει τον διάδοχό του. Η εντύπωση είναι ότι ο Κικέρων είχε πιάσει ένα αρπακτικό να καταβροχθίζει ένα κουφάρι ωμό.
Το 52 π.Χ., κατά τη διάρκεια της ανθυπατείας τού Άππιου στην Ασία, ο μικρότερος αδελφός του Πόπλιος (ο Κλόδιος) δολοφονήθηκε από έναν πολιτικό αντίπαλο (τον Μίλωνα). Κατά μία σκληρή ειρωνεία, η δολοφονία έγινε στην Αππία Οδό (κατασκευάστηκε από τον πρόγονό τους Άππιο Κλαύδιο Καίκο).
Στο δρόμο για το σπίτι του, ο Άππιος σταμάτησε για άλλη μία φορά στην Αθήνα, ανανεώνοντας το ενδιαφέρον του για τα Ελευσίνια Μυστήρια και άρχισε τις προετοιμασίες για την αποκατάσταση της πύλης των Μικρών Προπυλαίων στην Ελευσίνα, ένα έργο που ολοκληρώθηκε αργότερα, σύμφωνα με τις οδηγίες της διαθήκης του, από τους κύριους κληρονόμους του Πούλχερ Κλαύδιο και Ρεξ Μάρκιο.
Τιμητής το 50 π.Χ.
Εξελέγη τιμητής το 50 με τον πεθερό τού Καίσαρα Λεύκιο Καλπούρνιο Πίσωνα Καισονίνο (ύπατο το 58). Ο Άππιος διώχθηκε αμέσως για εκλογική δωροδοκία από τον νέο γαμπρό τού Κικέρωνα Πόπλιο Κορνήλιο Δολαβέλα, αλλά με την υποστήριξη των γαμπρών του Bρούτου και Κόιντου Ορτένσιου, αθωώθηκε. Αυτή ήταν η τελευταία ομιλία τού μεγαλύτερου ρήτορα της Ρώμης μετά τον Κικέρωνα, και ο Κ. Ορτένσιος απεβίωσε λίγες μέρες αργότερα.
Μετά την επιλογή του από τη Σύγκλητο (lectio senatus) ως τιμητή, ο Άππιος απομάκρυνε έναν συγκλητικό με βαθμό τριβούνου, που ονομαζόταν Γάιος Σαλούστιος Κρίσπος, τον μετέπειτα διάσημο ιστορικό Σαλούστιο.
Οι "κοιλότητες" της Εύβοιας
Πήγε στην Ανατολή με τον Πομπήιο νωρίς το 49, εμφανώς χωρίς τη δικαιολογία των δικαιωμάτων διοίκησης ή ακόμη και ως αντιπρόσωπος (legatio), επειδή ήταν ακόμα στο αξίωμα τού τιμητή (θητείας 18 μηνών). Ο Πομπηίας τον έβαλε τελικά επικεφαλής της Ελλάδας, όπου απεβίωσε την ίδια χρονιά, περίπου την εποχή που ο Καίσαρας επέστρεφε στη Ρώμη από την Ισπανία.
Σύμφωνα με τον Παύλο Ορόσιο στο έργο Ιστορίες εναντίον των παγανιστών VI (15.11): Ο Άππιος Κλαύδιος κενσορίνος, ο οποίος με εντολή τού Πομπηίου επόπτευε την Ελλάδα, ήθελε να δοκιμάσει την αξιοπιστία τού Μαντείου της Πυθίας, που είχε καταργηθεί εκείνη τη στιγμή. Πράγματι, ο μάντης τον οποίο ανάγκασε να κατέβει στη σπηλιά, αναφέρεται ότι του έδωσε αυτή την απάντηση, όταν τον ρωτούσαν για τον πόλεμο:Αυτός ο πόλεμος δεν σε αφορά, Ρωμαίε.Θα κρατήσεις τις κοιλότητες της Εύβοιας.
Ο Βόρειος και ο Νότιος Ευβοϊκός Κόλπος είναι «οι κοιλότητες». Έτσι ο Άππιος, αβέβαιος γι' αυτή την ανεξιχνίαστη μοίρα, απεβίωσε. Ο Ορόσιος συντομεύει την περιγραφή του, για να επιτεθεί στο παγανιστικό Μαντείο της Πυθίας. Υπάρχει μία πολύ μεγαλύτερη, και μάλλον πιο συναρπαστική και τραγελαφική αφήγηση της αναβίωσης τού μακροχρόνιου σιωπηλού χρησμού από τον Άππιο στα Φαρσάλια τού Λουκανού. Εκεί μαθαίνουμε ότι ο Άππιος, όπως και τόσοι πολλοί πριν από αυτόν, παρεξήγησε την προφητεία και έφυγε βιαστικά στην Εύβοια, προσδοκώντας να καταλάβει τον έλεγχο της Χαλκίδας ως ιδιωτική περιουσία. Αντίθετα, απεβίωσε εκεί και του κτίστηκε ένας περίφημος τάφος, κοντά στην ακτή των στενών τού Ευρίπου.
Οικογένεια
Οι γυναίκες του και τα στοιχεία τού γάμου του παραμένουν άγνωστα και μπορεί να μη νυμφεύτηκε, παρά μόνο μετά την επιστροφή του από τους πολέμους στην Ανατολή. Έχει προταθεί από τους Γκρέμπε και Mύντσερ ότι η σύζυγός του μπορεί να λεγόταν Σερβιλία.
Κανένας γιος δεν επέζησε μέχρι την ενηλικίωση, αλλά είχε τουλάχιστον δύο κόρες Κλαυδίες, καμία από τις οποίες δεν αναφέρεται απευθείας ονομαστικά, αλλά μόνο στο πλαίσιο των σχέσεων μέσω τού γάμου τους: η νεότερη με τον Πομπήιο τον Νεότερο (γενν. π. 79 π.Χ.), ενώ η πρεσβύτερη ήταν η πρώτη σύζυγος τού Μάρκου Ιούνιου Βρούτου (γενν. 85). Το terminus ante quem και για τους δύο γάμους είναι η άνοιξη τού 51 π.Χ. (ημερολόγιο Iunius). Πιθανότατα η Claudia maior παντρεύτηκε τον Βρούτο γύρω στο 59 (όταν έγινε 26 ετών), ενώ ο γάμος της ανήλικης αδερφής της με τον γιο τού Πομπήιου Μάγκνου είχε κανονιστεί πιθανώς γύρω στην εποχή των διασκέψεων της Λούκας και της Ραβέννας (άνοιξη τού 56 π.Χ.): ο γάμος έγινε στη δεύτερη υπατεία τού Πομπήιου, μετά την επιστροφή τού Άππιου από τη Σαρδηνία. Ήταν μία ενδιαφέρουσα επιλογή συμπεθέρων (adfines), αφού ο Βρούτος αρνιόταν να μιλήσει στον Πομπήιο Μάγκνο μέχρι τον Εμφύλιο Πόλεμο, αποστρεφόμενος αυτόν ως τύραννο και δολοφόνο τού πατέρα του. Καθώς δεν είχε επιζώντεςς γιους, ο Πούλχερ υιοθέτησε τον ανιψιό του Γάιο Κλαύδιο Πούλχερ, ο οποίος άλλαξε το όνομά του σε Άππιο Κλαύδιο Πούλχερ και ο οποίος έγινε ύπατος το 38 π.Χ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Ύπατοι της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας
Αρβιέ (Αβερόν)
Το Αρβιέ (γαλλικά: Arvieu, οξιτανικά: Arviu) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Αρβιενουά (γαλλικά: Arvieunois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
1019
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1019 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Σταύρος Καράμπελας
Ο Σταύρος Καράμπελας είναι Έλληνας ιστορικός και πολιτικός. Από το 2012 είναι πρόεδρος του κόμματος Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου (Ε.ΔΗ.Κ.).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Πετρούπολη τον Ιούλιο του 1973. Εντάχθηκε στη νεολαία της Ε.ΔΗ.Κ. το 1989 και έγινε Πρόεδρος της οργάνωσης στις 13.8.1993. Υπήρξε στενός συνεργάτης του Προέδρου του κόμματος Γιάννη Ζίγδη, από το 1991 μέχρι την απώλειά του, καθώς και του διαδόχου του, Καθηγητή Νεοκλή Σαρρή. Εξελέγη Πρόεδρος της Ένωσης Δημοκρατικού Κέντρου από το 3o Συνέδριο της 9ης Μαρτίου 2012, έχοντας στο παρελθόν υπάρξει μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας, Οργανωτικός Γραμματέας και Γενικός Γραμματέας του Κόμματος. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Δημόσια Διοίκηση στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και είναι υποψήφιος Διδάκτωρ του Τμήματος Κοινωνιολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου στον Τομέα της Νεοελληνικής Κοινωνίας. Εργάστηκε ως στέλεχος ιδιωτικών εταιρειών σε θέσεις διοικητικού ενδιαφέροντος και επικοινωνίας, αλλά και ως υπεύθυνος επικοινωνίας του Πολιτιστικού Ιδρύματος Δωδεκανήσου «Κλεόβουλος ο Λίνδιος». Σήμερα αρθρογραφεί επαγγελματικά και είναι μέλος του Οικονομικού Επιμελητηρίου Ελλάδας. Διετέλεσε δε ιδρυτικό μέλος και εκλεγμένος πρόεδρος για δύο θητείες του Εθνικού Συμβουλίου Νεολαίας (Ε.ΣΥ.Ν.) από το 2001 έως και το 2003.
Σχετικοί ιστότοποι
Κατηγορία:Έλληνες αρχηγοί κομμάτων Κατηγορία:Έλληνες πολιτευτές Κατηγορία:Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου
Ωρωπός
Ο Ωρωπός είναι δήμος  της Βορειοανατολικής Αττικής, στις ακτές του Ευβοϊκού κόλπου, και είναι έδρα του δήμου Ωρωπού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 1.111 κατοίκους. Απέχει 55 χιλιόμετρα από το κέντρο της Αθήνας και επικοινωνεί με το συγκοινωνιακό δίκτυο μέσω της εθνικής οδού Αθηνών - Λαμίας και του σιδηροδρομικού δικτύου Αθηνών - Θεσσαλονίκης. Αποτελεί έδρα του Δήμου Ωρωπού. Το παραθεριστικό συγκρότημα του Ωρωπού αποτελείται από τον ομώνυμο οικισμό, ενώ γειτονικά χωριά είναι το Μίλεσι, το Μαρκόπουλο, η Σκάλα, το Συκάμινο, το Χαλκούτσι, τα Νέα Παλάτια και ο Άγιος Κωνσταντίνος. Ο πληθυσμός του δήμου Ωρωπού είναι 33.977 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2021.
Αρχαιότητα
thumb|Οι κύριες εορτές και ιερά στην [[αρχαία Ελλάδα. Στον Ωρωπό υπήρχε ιερό όπου τελούνταν λατρεία του Αμφιάραου]] Ο Ωρωπός στην αρχαιότητα αποτελούσε το εύρωστο αγροτικό κέντρο Γραία της πόλης της Τανάγρας στη Βοιωτία και αρχικά ανήκε στην Πανδιονίδα φυλή. Η περιοχή τοποθετείται στη σημερινή θέση της Σκάλας, στα σύνορα μεταξύ της διοικητικής εξουσίας Θηβαίων και Αθηναίων. Το 373 π.Χ. περιέρχεται η κατεστραμμένη από τους Βοιωτείς πόλη στους Αθηναίους, ενώ αργότερα αναδεικνύεται σε ανεξάρτητο διαμέρισμα της Αττικής. Γεωγραφικά καλύπτει εκείνη την εποχή τη ζώνη από τη σημερινή Τανάγρα Βοιωτίας, μέχρι και τον Κάλαμο Αττικής.
Φραγκικοί και οθωμανικοί χρόνοι
Στα βυζαντινά χρόνια αποτελεί δραστήριο αγροτικό κέντρο. Περί το 1200 ο Ωρωπός πέρασε στην κατοχή της εκκλησίας της Αθήνας, αλλά τον διεκδικούσε επίσης η Θήβα στην οποία ανήκε προηγουμένως. Ο πάπας Ιννοκέντιος Γ΄ τελικά τον παραχώρησε στην Αθήνα το 1209. Την ίδια περίοδο, πιθανότατα μεταξύ 1204 και 1210 κτίστηκε στον Ωρωπό κάστρο, το οποίο είχε οπτική επαφή με το κάστρο στο Συκάμινο και το κάστρο στα Φύλλα Εύβοιας. Το 1255 ο Γουλιέλμος Β΄ Βιλλεαρδουίνος φυλάκισε εκεί αποστάτες Τριτημόριους της Ευβοίας. Το 1278 ο Ωρωπός δέχτηκε πειρατική επιδρομή. Το κάστρο πιθανόν είχε εγκαταλειφθεί προς τα τέλη του 14ου αιώνα. Οι Βενετοί το 1403 επιχείρησαν να καταλάβουν το κάστρο, κάτι το οποίο είχαν κατορθώσει μέχρι το 1407. Το 1460 ο Ωρωπός πέρασε στην κατοχή των Οθωμανών. Κατά την περίοδο του ελληνοτουρκικού πολέμου η περιοχή λεηλατείται και εγκαθίσταται επί αυτής η βάση ανεφοδιασμού των Τούρκων.
Νεότερα χρόνια
Μετά την πρώτη διοικητική διαίρεση του ελληνικού κράτους του 1833 συγκροτείται ο Δήμος Ωρωπού που εντάχθηκε αρχικά στην επαρχία Θηβών. Το 1840 ο δήμος Ωρωπού καταργήθηκε και ενώθηκε με τον Δήμο Περαίας της επαρχίας Αττικής. Έδρα του δήμου αυτού που κάλυπτε ολόκληρη τη βόρεια έκταση της Αττικής μέχρι την Πάρνηθα και το Μαραθώνα ορίστηκε ο Ωρωπός. Το 1871 ο δήμος Περαίας μετονομάστηκε σε Δήμο Ωρωπίων και νέα έδρα του έγινε η Σκάλα Ωρωπού. Στα διοικητικά του όρια ο δήμος περιλάμβανε τους οικισμούς από τη Σκάλα και τη Μαλακάσα, έως τον Κάλαμο και τους Αγίους Αποστόλους. Το 1912 ο Δήμος Ωρωπίων διασπάται σε κοινότητες. Ο Ωρωπός αποτέλεσε σε αυτό το διάστημα έδρα της κοινότητας Ωρωπού που διατηρήθηκε μέχρι το 2002. Την χρονιά αυτή η Κοινότητα Ωρωπού ενώθηκε με τις κοινότητες Σκάλας Ωρωπού και Νέων Παλατίων σχηματίζοντας τον Δήμο Ωρωπίων με έδρα την Σκάλα Ωρωπού.
Στις 20 Ιουλίου 1938 η περιοχή του Ωρωπού επλήγη από σεισμό μεγέθους 6,0 ρίχτερ, ο οποίος προκάλεσε τον θάνατο 18 ατόμων και τον τραυματισμό 107. Από το σεισμό καταστράφηκαν κατοικίες, με αποτέλεσμα 8.000 άτομα να μείνουν άστεγα, και δημόσια κτίρια, συμπεριλαμβανομένων των φυλακών Ωρωπού.
Αξιοθέατα
Στην περιοχή του Ωρωπού σώζονται ναοί των μεσαιωνικών χρόνων. Από τους ναούς αυτούς σε καλύτερη κατάσταση βρίσκεται ο ναός της Κοίμησης της Θεοτόκου. Είναι σταυροειδής ναός με τρούλο, ο οποίος έχει επεκταθεί στο δυτικό του τμήμα με την κατασκευή νάρθηκα. Οι αψίδες του ιερού και ο τρούλος είναι κτισμένοι από λαξευτό πωρόλιθο και πλίνθους και οι υπόλοιποι τοίχοι του ναού από ακανόνιστους λίθους και κομμάτια πλίνθων. Σύμφωνα με επιγραφή που βρέθηκε στον βορειοανατολικό κίονα του ναού, κτίστηκε το 1619 και αποτελούσε καθολικό μονής. Στον κυρίως ναό δεν σώζονται πλέον τοιχογραφίες όμως ο νάρθηκας διαθέτει τοιχογραφίες τις οποίες επιγραφή πάνω από την είσοδο του ναού χρονολογεί στο 1651, οι οποίες όμως έχουν φθαρεί λόγω χαραγμάτων πιστών και της έκθεσής τους στις καιρικές συνθήκες. Ο ναός στο εσωτερικό του έχει ενσωματωμένα αρχαία ανάγλυφα και επιγραφές.
Νότια του Ωρωπού σώζονται τα ερείπια του ναού του Αγίου Γεωργίου. Ο ναός ήταν τρίκλιτος, με τα κλίτη να χωρίζονται από δύο κιονοστοιχίες με δύο κίονες η κάθε μία, και διέθετε τρεις κόγχες. Τα τόξα της κιονοστοιχίας ήταν άνισα, με το κεντρικό τόξο να ήταν μεγαλύτερο. Οι κίονες ήταν σχετικά λεπτοί και είχαν ιωνικά κιονόκρανα. Η οροφή πιθανόν να ήταν ξύλινη. Η κιονοστοιχία και ο δυτικός τοίχος κατέρρευσαν με το σεισμό του 1938. Ο Αναστάσιος Ορλάνδος χρονολόγησε τον ναό στον 15ο με 16ο αιώνα, όμως ο Μανόλης Χατζηδάκης με βάση τις τοιχογραφίες του ναού τον χρονολόγησε στις αρχές του 13ου αιώνα. Ο ναός διέθετε δύο στρώματα τοιχογραφιών. Στο νότιο τοίχο του κεντρικού κλίτους σώζονται σκηνές από τον βίο του Αγίου Γεωργίου. Στην νότια παραστάδα της κόγχης βρισκόταν ολόσωμος διάκονος. Στην κόγχη του ιερού είχαν ζωγραφιστεί έξι ιεράρχες. Οι τοιχογραφίες του ναού έχουν μεταφερθεί στο Βυζαντινό Μουσείο της Αθήνας.
Στο ανατολικό άκρο του παλιού Ωρωπού βρίσκονται τα ερείπια του σταυρεπίστεγου ναού του Αγίου Νικολάου, από τον οποίο μετά το σεισμό στέκονταν ο ανατολικός και ο νότιος τοίχος. Ο Ιωάννης Κουμανούδης χρονολόγησε την πρώτη φάση του ναού στον 13ο αιώνα με βάση την παρουσία οδοντωτής ταινίας που πλαισιώνει το παράθυρο του ιερού. Ο ναός επεκτάθηκε προς τα δυτικά κατά τους ύστερους Οθωμανικούς χρόνους. Η είσοδος στην προσθήκη είναι χαμηλή τοξωτή. Το τέμπλο και η προσθήκη είχαν σπαράγματα δύο φάσεων τοιχογραφιών.
Σε ερειπώδη κατάσταση βρίσκεται και ο ναός των Αγίων Αποστόλων, τον οποίο ο Αναστάσιος Ορλάνδος με βάση τον γλυπτό διάκοσμο χρονολόγησε στους χρόνους της Φραγκοκρατίας. Πρόκειται για μονόχωρη βασιλική, πιθανόν ξυλόστεγη κατά τον Αναστάσιο Ορλάνδο ή θολοσκέσπαστη κατά τον Ιωάννη Κουμανούδη. Το υπέρθυρο του βόρειου παραθύρου και τα τόξα των κογχών είχαν γλυπτό διάκοσμο. Στο εσωτερικό του ναού σώζονται σπαράγματα τοιχογραφιών.
Άλλοι ναοί που σώζονταν στον Ωρωπό στις αρχές του 20ού αιώνα ήταν η Μεταμόρφωση, ο Άγιος Βλάσιος και ο Άγιος Ιωάννης. Ο Άγιος Ιωάννης ήταν ένας μικρός ναός που χρονολογήθηκε στην Τουρκοκρατία και χαρακτηριζόταν από την ενσωμάτωση προγενέστερων αρχιτεκτονικών μελών, τα οποία αφαιρέθηκαν κατά τον 20ό αιώνα. Ο ναός της Μεταμόρφωσης βρισκόταν στο κέντρο του παλιού Ωρωπού. Στο ναό ενσωματώθηκαν διάφορα αρχιτεκτονικά μέλη από άλλους ναούς της περιοχής, όπως το υπέρθυρο του ναού των Αγίων Αποστόλων. Στην κόγχη του ιερού του ναού του Αγίου Βλασίου βρισκόταν μικρό κιονόκρανο με οικόσημο του οίκου Φοσκαρίνι. Ο Κουμανούδης χρονολόγησε τον ναό στην ύστερη Τουρκοκρατία και παρατήρησε ότι διέθετε δύο στρώματα τοιχογραφιών.
Σε θέση εκτός του παλαιού Ωρωπού, νοτιοδυτικά του ερειπωμένου ναού του Αγίου Γεωργίου βρίσκεται μικρός ναός αφιερωμένος στον Άγιο Γεώργιο. Είναι μονόκλιτη βασιλική και σήμερα είναι ξυλόστεγος, αλλά στο εσωτερικό του φαίνεται η γέννηση ημικυλινδρικού θόλου. Ο ναός έχει χρονολογηθεί στην ύστερη Τουρκοκρατία. Ο γωνιόλιθος στη νοτιοδυτική πλευρά του ιερού έχει πάνω την επιγραφή 1623. Ο Κουμανούδης θεωρείται ότι αποτελεί αρχιτεκτονικό μέλος σε δεύτερη χρήση. Ο ναός εσωτερικά είναι ασβεστωμένος, όμως διακρίνονται σε κάποια σημεία τοιχογραφίες.
Οικισμοί και όμορες κοινότητες
Σήμερα δορυφορικά χωριά του παραδοσιακού αγροτικού κέντρου αποτελούν η Σκάλα, το Μαρκόπουλο, τα Νέα Παλάτια, το Συκάμινο, το Χαλκούτσι, ο Άγιος Κωνσταντίνος, η παραθεριστική ζώνη των Αγίων Αποστόλων, το χωριό Μήλεσι και ο Αυλώνας, κωμόπολη της Αττικής. Οι παραθεριστικοί οικισμοί Δήλεσι και Πλάκα υπάγονται στον Δήμο Τανάγρας του νομού Βοιωτίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αττικής Κατηγορία:Δήμοι της Αρχαίας Αττικής
Ασπριέρ
Το Ασπριέρ (γαλλικά: Asprières, οξιτανικά: Asprièiras) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ασπριερουά (γαλλικά: Aspriérois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Μόντεμ
thumb|Σύγχρονο usb modem που υποστηρίζει το πρωτόκολλο V.92 στα 56Kbit/s
Το μόντεμ (ελλ. διαποδιαμορφωτής, αγγλ. modem) είναι όρος που προέρχεται από τα αρχικά των αγγλικών λέξεων modulator (διαμορφωτής) και demodulator (αποδιαμορφωτής). Περιγράφει την περιφερειακή συσκευή η οποία μετατρέπει το ψηφιακό σήμα που προέρχεται από ένα ηλεκτρονικό υπολογιστικό σύστημα σε αναλογικό σήμα, το οποίο είναι κατάλληλο για την μεταφορά του μέσω κοινής τηλεφωνικής ή άλλου τύπου ενσύρματης γραμμής, ή ακόμα και μέσω ασύρματης ζεύξης. Επίσης διαθέτει και τμήμα αποδιαμόρφωσης για την αντίστροφη διαδικασία, δηλαδή τη μετατροπή του αναλογικού (διαμορφωμένου) σήματος σε ψηφιακό.
Σερράτια
Οι Σερράτιες (γένος Serratia spp) είναι μια ομάδα μικροοργανισμών που ανήκει στην ομάδα των βακτηρίων. Το γένος τους ανήκει στα Εντεροβακτηριοειδή (Enterobacteriaceae) και περιλαμβάνει πολλά είδη με γνωστότερα από αυτά τα S. marcescens, η S. liquefaciens και η S. odorifera. Ιδιαίτερη κλινική σημασία έχει η S. marcescens που είναι υπεύθυνη για συχνές ενδονοσοκομειακές λοιμώξεις. Το γένος ονομάστηκε έτσι από τον Serafino Serrati έναν Ιταλό φυσικό.
Ιστορική αναδρομή
Παλαιότερα πιστεύονταν ότι το είδος S. marcescens είναι μη παθογόνο βακτήριο. Λόγω της κόκκινης χρωστικής που παράγει χρησιμοποιούνταν ευρέως για τον εντοπισμό των μεταδιδόμενων βακτηρίων και τη μελέτη, την επίλυση και απόκλιση από τα βακτήρια σε ρεύματα αέρα. Το 1950 το πολεμικό ναυτικό των ΗΠΑ διεξήγαγε ένα μυστικό πείραμα που ονομάστηκε «Επιχείρηση Sea spray για τη μελέτη» των αερίων ρευμάτων που θα μπορούσαν να μεταφερθούν με βιολογικά όπλα. Για το λόγο αυτό φούσκωσαν μπαλόνια με S. marcescens και τα έκαψαν πάνω από το Σαν Φρανσίσκο. Λίγο αργότερα οι γιατροί παρατήρησαν στην ευρύτερη περιοχή δραματική αύξηση πνευμονίας και λοιμώξεων του ουροποιητικού συστήματος.
Μόντεμ
PSTN dial-up μόντεμ
Τα μόντεμ αυτά συνδέονται σε κοινές αναλογικές τηλεφωνικές γραμμές (PSTN) και μεταφέρουν δεδομένα με τις ακόλουθες, κυρίως, ταχύτητες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μετάδοση δεδομένων Κατηγορία:Περιφερειακά υπολογιστών Κατηγορία:Υλικό δικτύωσης
Σερράτια
Τα κυριότερα είδη της Σερράτια
Η S. marcescens βρίσκεται στο φυσικό περιβάλλον. Απομονώνεται όμως έστω και σπάνια στα κόπρανα του γενικού πληθυσμού. Πρόκειται για χρωμογόνο στέλεχος που μπορεί να χρωματίσει τις τροφές και να δώσει την εντύπωση αίματος στα πτύελα ή τα κόπρανα. Προκαλεί ενδονοσοκομειακές λοιμώξεις και ιδιαίτερα ουρολοιμώξεις. Επίσης μπορεί να προκαλέσει σηψαιμία, ενδοκαρδίτιδα και μηνιγγίτιδα. Η S. liquefaciens και S. odorifera περιστασιακά μόνο μπορούν να απομονωθούν από κλινικά δείγματα.
Η συστηματική κατάταξη των Σερράτιων
BIZIO 1823
Μορφολογία
Είναι gram αρνητικό βακτήριο, μικρότερο σε μέγεθος από τα άλλα εντεροβακτηριακά. Εμφανίζει πολυμορφισμό. Συχνά έχει τη μορφή κοκοβακτηρίου. Είναι περίτριχο μικρόβιο και συνήθως δεν έχει έλυτρο. Όταν όμως αναπτύσσεται σε θρεπτικά υλικά πτωχά σε άζωτο και φώσφορο αναπτύσσει έλυτρο.
Φυσιολογία-Μεταβολισμός
Σε θρεπτικό άγαρ οι αποικίες είναι συνήθως ομογενείς και στο αιματούχο άγαρ περιβάλλονται από λεπτή ζώνη αιμολύσεως. Οι αποικίες του στο άγαρ Mac Conkey είναι μικρές και άχρωμες. Ορισμένα στελέχη παράγουν κόκκινη χρωστική που είναι διαλυτή στο νερό. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι αποικίες του να εμφανίζουν στο κέντρο τους χρώμα που κυμαίνεται από ελαφρώς ρόδινο μέχρι ερυθρό ή πορτοκαλί. Ζυμώνουν την λακτόζη βραδέως ή και καθόλου.
Μερικά στελέχη της S. marcescens παράγουν μια κόκκινη χρωστική, την προδιγιοσίνη, παρουσία οξυγόνου και σε κατάλληλη θερμοκρασία. Η θερμοκρασία αυτή δεν είναι πάντα ίδια με τη θερμοκρασία ιδανικής ανάπτυξης του βακτηριδίου π.χ. πολλά στελέχη αναπτύσσονται καλύτερα στους 30-37˚C αλλά σχηματίζουν λίγη ή καθόλου χρωστική, ενώ σε χαμηλότερες θερμοκρασίες υστερούν στην ανάπτυξη αλλά ο σχηματισμός της χρωστικής είναι άφθονος. Η χρωστική ονομάζεται προδιγιοσίνη.
Έχουν περιγραφεί πολλά σωματικά αντιγόνα (Ο) και βλεφαριδικά αντιγόνα (Η).
Μυθολογία Τουμπούκα
Οι Τουμπούκα είναι εθνική ομάδα που ζει στο Μαλάουι. Ο σημαντικότερος θεός τους είναι ο Κιούτα ( Chiuta ), ο οποίος είναι παντοδύναμος, παντογνώστης και αυτοδημιούργητος. Επίσης είναι θεός της βροχής και της γονιμότητας.
Σερράτια
Μόλυνση των ανθρώπων – οικολογία
Η Serratia είναι ένα μικρόβιο που βρίσκεται στο νερό, στο έδαφος, στις τροφές, στο σώμα των ανθρώπων και των ζώων. Τα χρωμογόνα στελέχη δημιουργούν την εντύπωση αιμόφυρτων πτυέλων ή αιματηρών κοπράνων. Στο νοσοκομείο είδη της Serratia τείνουν να αποικίζουν το αναπνευστικό και το ουροποιητικό σύστημα. Η Serratia είναι υπεύθυνη για περίπου το 20% των νοσοκομειακών λοιμώξεων από την κυκλοφορία του αίματος, ουροποιητικού συστήματος, χειρουργικά τραύματα και του δέρματος και των μαλακών μορίων σε ενήλικους ασθενείς. Λοίμωξη από Serratia έχει προκαλέσει ενδοκαρδίτιδα, οστεομυελίτιδα. Περιπτώσεις αρθρίτιδας από Serratia έχουν αναφερθεί σε εξωτερικούς ασθενείς που λαμβάνουν ενδοαρθρικές ενέσεις.
Ευαισθησία στα αντιβιοτικά – θεραπεία
Τα στελέχη του γένους Serratia είναι ανθεκτικά στις κεφαλοσπορίνες. Στην αμπικιλλίνη και γενταμυκίνη η ευαισθησία διαφέρει στο στέλεχος σε στέλεχος. Σημαντικό ποσοστό ενδονοσοκομειακών λοιμώξεων εμφανίζουν αντοχή σε πολλά αντιβιοτικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εντεροβακτηριοειδή
Μυθολογία Τουμπούκα
Στην μυθολογία Τουμπούκα αναφέρονται τρία ζώα περισσότερο από οποιαδήποτε άλλα: η φούλου (fulu/χελώνα), ο καλούλου (kalulu/λαγός) και η τσίμπβε (chimbwe/ύαινα). Η φούλου θεωρείται το πιο σοφό ζώο, η τσίμπβε κατεργάρα και ο καλούλου ο έξυπνος παραπλανητής που μπορεί να νικηθεί μόνο από τη φούλου.
Κατηγορία:Μυθολογίες της Αφρικής
Τζούλιαν Ασάνζ
Ο Τζούλιαν Πολ Ασάνζ  (Julian Paul Assange, 3 Ιουλίου 1971) είναι Αυστραλός ακτιβιστής που δραστηριοποιείται στο διαδίκτυο. Φέρεται ως ο ιδρυτής της πλατφόρμας Wikileaks, την οποία δημιούργησε το 2006.
Ο Ασάνζ παραμένει από το 2010 κρατούμενος σε φυλακές υψίστης ασφαλείας, περιμένοντας την αγγλική δικαιοσύνη να αποφανθεί αν θα τον εκδώσει στις Η.Π.Α. για να δικαστεί.
Τα πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στις 3 Ιουλίου 1971 στην Τάουνσβιλ του Κουίνσλαντ στην Αυστραλία. Τη δεκαετία του 1980 ανήκε σε μία ομάδα χάκερ με το όνομα «International Subversives». To 1991 η Ομοσπονδιακή Αστυνομία της Αυστραλίας, μάλιστα, έκανε έφοδο στο σπίτι του. Ο Ασάνζ καταδικάστηκε για 24 σχετικά αδικήματα, ενώ αφέθηκε ελεύθερος πληρώνοντας εγγύηση 2.400 δολλαρίων Αυστραλίας.
Το 1994 αποφάσισε να δουλέψει ως προγραμματιστής ελεύθερου λογισμικού. Το 1995, δημιούργησε το Strobe, την πρώτο ελεύθερο port scanner ανοιχτού κώδικα. Συμμετείχε στην ανάπτυξη του PostgreSQL, ενώ βοήθησε τεχνικά τη Σουελέτ Ντρέιφους στο βιβλίο Underground: Tales of Hacking, Madness and Obsession on the Electronic Frontier. Το 1997, ήταν ανάμεσα σε αυτούς που δημιούργησαν τη Rubberhose deniable encryption για το Linux κατά της κρυπτανάλυσης Rubber-hose. Το 1999 χώρισε με τη γυναίκα του Τερέζα Ασάνζ, με την οποία ήταν παντρεμένος από το 1989. Μαζί απέκτησαν έναν γιο, τον Ντάνιελ.
Το 1999 καταχώρησε το domain leaks.org. Μεταξύ 2003 και 2006 σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Μελβούρνης Φυσική και Μαθηματικά, αλλά δεν κατάφερε να πάρει πτυχίο.
Βραβεύσεις
To 2009, του απονεμήθηκε το βραβείο Τύπου της Διεθνούς Αμνηστίας, ενώ έχει βραβευθεί και από το βρετανικό περιοδικό Εconomist με το βραβείο Index on Censorship το 2008.