cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φράνσις Μπουρντέτ
Η κληρονομιά και ο θάνατός του
upright|thumb|Η Σοφία Μπουρντέτ σε πίνακα του ζωγράφου [[Τόμας Λόρενς. ]] Μετά την αλλαγή στάσης του, παραιτήθηκε από τη έδρα του, στις αρχές του 1837, αλλά και πάλι επανεξελέγη. Ωστόσο, κατά τις γενικές εκλογές την ίδια χρονιά εγκατέλειψε το Westminster και εξελέγη ως εκπρόσωπος για το North Wiltshire, διατηρώντας την έδρα, αλλά ενεργώντας σε γενικές γραμμές με τους Συντηρητικούς, μέχρι το θάνατό του. Αυτοί οι Συντηρητικοί συνάδελφοί του, του έδωσαν και το παρατσούκλι "Παλιά Δόξα". Η σύζυγός του, όμως, η οποία είχε αφιερωθεί σε αυτόν, πέθανε στις 13 Ιανουαρίου 1844. Ο Σερ Φράνσις, στη συνέχεια, δύο μέρες μόλις πριν από τα 74α γενέθλιά του, ήταν απαρηγόρητος και ένιωθε ότι δεν είχε μείνει κάτι για να τον κρατήσει στη ζωή. Αρνήθηκε την τροφή του και πέθανε μόλις δέκα ημέρες αργότερα, στις 23 Ιανουαρίου 1844. Ο ίδιος και η σύζυγός του έχουν ταφεί ταυτόχρονα στον ίδιο θόλο-τάφο της Εκκλησίας του Ramsbury στο Wiltshire. Άφησε ένα γιο, τον Ρόμπερτ Μπουρντέτ (Robert Burdett), ο οποίος τον διαδέχθηκε στην βαρονία και κληρονόμησε την πολύ μεγάλη περιουσία του και πέντε ακόμα κόρες, η νεότερη από τις οποίες έγινε η περίφημη βαρόνη Burdett-Coutts, η οποία κληρονόμησε την περιουσία των Coutts από τη χήρα του παππού της Χάριετ, (Harriet, Duchess of St Albans)  και προσάρτησε το επώνυμο Coutts σύμφωνα με τους όρους της διαθήκης της Χάριετ. Ήταν μέλος του "Φιλολογικού Συλλόγου των Φίλων της Πολωνίας" (Literary Association of the Friends of Poland). Ο Φράνσις Μπουρντέτ είχε αναθρέψει επίσης δυο από τους γιους του φίλου του, Ιρλανδού εθνιστή, Ρότζερ Ο Κόνορ (Roger O'Connor, 1762–1834). Και οι δύο έγιναν ριζοσπάστες πολιτικοί, αξιοσημείωτοι αναφοράς. Ο ένας από αυτούς ήταν ο Φέργκους Ο Κόνορ (Feargus Edward O'Connor, 1794 –1855), από τους κύριους ηγέτες των Χαρτιστών. Ο άλλος ήταν ο Φρανσίσκο Μπουρντέτ Ο Κόνορ (Francisco Burdett O'Connor, 1791–1871), ο οποίος αγωνίστηκε στον στρατό του Σιμόν Μπολιβάρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι πολιτικοί Κατηγορία:Βρετανοί φιλέλληνες Κατηγορία:Βρετανοί διπλωμάτες
Ευθύμιος Χατζηπέτρος
Ο Ευθύμιος Χατζηπέτρος (16 Ιανουαρίου 1833 - 1890) ήταν Έλληνας στρατιωτικός του 19ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Ναύπλιο στις 16 Ιανουαρίου 1833. Η καταγωγή του ήταν από την ιστορική Οικογένεια Χατζηπέτρου του Ασπροπόταμου. Ο πατέρας του Χριστόδουλος ήταν διοικητής του τάγματος στο Ναύπλιο όταν ήρθε ο Όθωνας. Η μητέρα του ήταν το γένος Στουρνάρα.
Μετά το σχολείο κατατάχτηκε στην Σχολή Ευελπίδων από την οποία αποφοίτησε το 1853 με βαθμό ανθυπασπιστού του πυροβολικού και κατατάχτηκε στο στρατό. Πήρε προαγωγή σε βαθμό ανθυπολοχαγού και πήγε στη Γαλλία για να τελειοποιήσει τις σπουδές του.
Επέστρεψε στην Αθήνα και με βαθμό υπολοχαγού διορίστηκε διαγγελέας στο παλάτι του Όθωνα. Ο πατέρας του ταυτόχρονα υπηρετούσε με βαθμό στρατηγού ως υπασπιστής του Όθωνα. Μετά από την έξωση, ο Χατζηπέτρος μαζί με τον πατέρα του και τον άλλο διαγγελέα, Δράκο συνόδευσαν τον Όθωνα στη Βαυαρία.
Απεβίωσε στην Αθήνα το 1890. Παιδιά του ήταν οι Κωνσταντίνος και Χρήστος Χατζηπέτρος.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πυροβολικού
Ανδρέας Αντ. Ζυγομαλάς
Ο Ανδρέας Ζυγομαλάς του Αντωνίου (Αθήνα, 1890 – Νίβιτσα Βορείου Ηπείρου, 30 Ιουλίου 1914) ήταν Έλληνας στρατιωτικός, που διακρίθηκε για την δράση και την ανδρεία του στο πεδίο των Βαλκανικών Πολέμων και του αγώνα της Αυτονομίας της Βορείου Ηπείρου.
Τελικός Παγκόσμιου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2006
Ο τελικός του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2006 ήταν ο τελικός αγώνας ποδοσφαίρου για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2006. Ήταν ο 18ος τελικός του Παγκοσμίου Κυπέλλου της FIFA, που πραγματοποιείται κάθε τέσσερα χρόνια και στον οποίο συμμετέχουν οι εθνικές ομάδες των ανδρών όλων των μελών της FIFA. Ο τελικός διεξήχθη στο Ολυμπιακό Στάδιο του Βερολίνου στις 9 Ιουλίου 2006 και αγωνίστηκαν οι δύο νικητές που προέκυψαν από τους ημιτελικούς, συγκεκριμένα η Ιταλία και η Γαλλία.
Ανδρέας Αντ. Ζυγομαλάς
Καταγωγή
Ο Ανδρέας Ζυγομαλάς γεννήθηκε το 1890 στην Αθήνα και ήταν γόνος παλαιάς Βυζαντινής οικογένειας, που καταγόταν από την περιοχή της Αργολίδας και στη συνέχεια μετοίκησε στην Κωνσταντινούπολη, έπειτα στη Χίο και τέλος στην Αθήνα. Ήταν γιος του βουλευτή και υπουργού Αντωνίου Ζυγομαλά(1856-1930) και της Λουκίας Μπαλάνου (1863-1947) και εγγονός του Ανδρέα Ζυγομαλά (1803-1876), αγωνιστή της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 και μετέπειτα δημοσιογράφου και πολιτικού.
Τελικός Παγκόσμιου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2006
Νικητής του Παγκοσμίου Κυπέλλου αναδείχθηκε η Ιταλία, που επικράτησε στη διαδικασία των πέναλτι με σκορ 5-3.
2006 Τελικος
Ανδρέας Αντ. Ζυγομαλάς
Θάνατος
Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί
Διεθνής Αστρονομική Ένωση
Η Διεθνής Αστρονομική Ένωση (ΔΑΕ) (International Astronomical Union, IAU) ιδρύθηκε το 1919 στο Παρίσι (ως "Union astronomique internationale" UAI) και η αποστολή της είναι η προώθηση και η διαφύλαξη της επιστήμης της αστρονομίας σε όλες της μορφές της μέσω της διεθνούς συνεργασίας. Εδρεύει στο Παρίσι και η γενική της συνέλευση γίνεται κάθε τρία χρόνια σε διαφορετικούς τόπους. Τα Ανεξάρτητα Μέλη της είναι επαγγελματίες αστρονόμοι από όλο τον κόσμο, κάτοχοι διδακτορικού (Ph.D) και ενεργοί στην επαγγελματική έρευνα και εκπαίδευση στην αστρονομία. Ακόμη, η ΔΑΕ διατηρεί επίσης φιλικές σχέσεις με οργανώσεις που περιλαμβάνουν ερασιτέχνες αστρονόμους στον κατάλογο μελών τους. Τα Διεθνή Μέλη είναι γενικά οργανώσεις ή κράτη με ένα σημαντικό επίπεδο επαγγελματικής αστρονομίας. Η ΔΑΕ αποτελείται από 8.993 Ανεξάρτητα Μέλη και 62 Διεθνή Μέλη παγκοσμίως (σύμφωνα με στατιστικές τον Φεβρουάριο του 2006).
Η ΔΑΕ είναι επίσης υπεύθυνη για το Κέντρο Μικρών Πλανητών και το Κεντρικό Γραφείο Αστρονομικών Τηλεγραφημάτων, ενώ έχει τον ρόλο της διεθνώς αναγνωρισμένης αρχής για τον καθορισμό των ονομάτων ουράνιων σωμάτων και χαρακτηριστικών της επιφάνειάς τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αστρονομικές οργανώσεις Αστρονομική
Τζων Νέβιλ, βαρόνος του Νέβιλ
Ο Τζων Νέβιλ, βαρόνος του Νέβιλ (1410 - 29 Μαρτίου 1461) Άγγλος ευγενής και οπλαρχηγός που έπεσε στην μάχη του Τάουτον ήταν δεύτερος γιος του Τζων Νέβιλ και της Ελισάβετ Χόλλαντ (1388 - 1423) πέμπτης κόρης του Τόμας Χόλλαντ, 2ου κόμη του Κεντ και της Αλίκης Φίτς Άλαν (πέθανε στις 17 Μαρτίου 1416). Ο πατέρας του Τζων Νέβιλ ήταν μεγαλύτερος γιος του Ραλφ Νέβιλ, 1ου κόμη του Γουέστμορλαντ από τον πρώτο του γάμο με την Μαργαρίτα Στάφορντ. Ο Τζων Νέβιλ είχε άλλους δυο αδελφούς τον Ραλφ Νέβιλ, 2ο κόμη του Γουέστμορλαντ, τον Τόμας Νέβιλ (πέθανε το 1461) και μια αδελφή την Μαργαρίτα που παντρεύτηκε στο Μπέντφορντσερ τον Σερ Γουίλιαμ Λούκι.
Γάμος
Ο Τζων Νέβιλ παντρεύτηκε λίγο πριν τις 5 Φεβρουαρίου 1442 την Άννα Χόλλαντ χήρα του ανιψιού του Σερ Τζων Νέβιλ (πέθανε στις 16 Μαρτίου 1450) του γιου του μεγαλύτερου αδελφού του Ραλφ Νέβιλ, 2ου κόμη του Γουέστμορλαντ και της πρώτης του συζύγου Ελισάβετ Πέρσι. Η Άννα Χόλλαντ ήταν κόρη του Τζων Χόλλαντ, 2ου δούκα του Έξετερ και της πρώτης συζύγου του Άννας Στάφορντ της κόρης του Εδμόνδου Στάφορντ 5ου κόμη του Στάφορντ και της Άννας Γκλόστερ της κόρης του Θωμά του Γούντστοκ. Ο Τζων Νέβιλ και η Άννα Χόλλαντ είχαν έναν γιο τον Ραλφ Νέβιλ, 3ο κόμη του Γουέστμορλαντ.
Οπαδός των Λάνκαστερ
Ο Κοκάιν αναφέρει ότι ο Τζων Νέβιλ κλήθηκε στις 20 Νοεμβρίου 1459 και στις 30 Ιουλίου 1460 από το Κοινοβούλιο που του έδωσε τον τίτλο "Τζοχάνι Νέβιλ, κύριος του Νέβιλ" που μετατράπηκε σε λόρδος του Νέβιλ, σε άλλο τίτλο του συμβουλίου στις 20 Ιανουαρίου 1461 καταγράφεται "Σερ Τζων Νέβιλ του Νέβιλ". Την εποχή που ο Ριχάρδος της Υόρκης ανακήρυξε τον εαυτό του βασιλιά της Αγγλίας ο Τζων απουσίαζε από το Κοινοβούλιο.
Ο Τζων Νέβιλ ήταν αρχικά οπαδός του δούκα της Υόρκης αλλά λίγο πριν την μάχη του Γουέικφιλντ αποφάσισε να υποστηρίξει τους Λάνκαστερ, ο Ριχάρδος της Υόρκης τον περίμενε να έρθει να τον ενισχύσει κάτι που δεν έγινε με αποτέλεσμα να ηττηθεί και να σκοτωθεί. Ο ετεροθαλής θείος του Ριχάρδος Νέβιλ, 5ος κόμης του Σόλσμπερι σκοτώθηκε αμέσως μετά και με την διαθήκη του ο Τζων έγινε Κοντόσταυλος του κάστρου του Μίντλεχαμ και σερίφης του κάστρου του Χάτον. Πολέμησε στην μάχη του Φέρριμπριτζ στο πλευρό των Λάνκαστερ, σκοτώθηκε αμέσως μετά την μάχη του Τάουτον η περιουσία του κατασχέθηκε από το στέμμα αφήνοντας την χήρα του σύμφωνα με τον Κοκάιν "φτωχά ανυπόληπτη". Ο γιος και διάδοχος του Ραλφ Νέβιλ, 3ος κόμης του Γουέστμορλαντ κέρδισε ξανά στις 6 Οκτωβρίου 1472 την βαρονία του Νέβιλ. Η χήρα του Άννα Χόλλαντ παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Τζέιμς Ντάγκλας, 9ο κόμη του Ντάγκλας αλλά δεν έκανε παιδιά, πέθανε στις 26 Δεκεμβρίου 1486 και τάφηκε στην Αγια Άννα στο Μπλάκφραιαρς του Λονδίνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικογένεια Νέβιλ
Δήμος Γκάζι Μπάμπα
Ο Δήμος Γκάζι Μπάμπα (Гази Баба, Gazi Babë) είναι ένας από τους δέκα δήμους που αποτελούν την πόλη των Σκοπίων στη Βόρεια Μακεδονία.
Γεωγραφία
Ο Δήμος Γκάζι Μπάμπα συνορεύει με:
Σημειώσεις
<references group="Σ"/>
Οικογένεια Σαρανταπήχου
Η Οικογένεια Σαρανταπήχου ήταν σπουδαία και πλούσια βυζαντινή οικογένεια της Αθήνας, μέλη της ανέβηκαν σε πολλά αξιώματα με την Ειρήνη να γίνεται αυτοκράτειρα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Τον 9ο αιώνα μέλη της οικογένειας αναφέρονται ότι εγκαταστάθηκαν στην ορεινή Κορινθία, και θεωρούνται οικιστές και ονοματοδότες του χωριού Σαραντάπηχο Κορινθίας. Ιδιοκτησία της οικογένειας πιθανολογείται ήταν ο ναός της Παναγίας Γοργοεπηκόου στην Αθήνα.
Σημαντικά μέλη της οικογένειας ήταν οι :
Πηγές
Σαρανταπ
Σίβυλλα (τραγωδία)
Πλοκή και σχόλια
Κεντρικό επεισόδιο του έργου είναι η επίσκεψη του Νέρωνα στο μαντείο των Δελφών, προκειμένου να λάβει χρησμό από την Σίβυλλα, ιέρεια του Μαντείου, και οι αντιδράσεις της τελευταίας. Το έργο, σε αντίθεση με το πρώτο του, τον Διθύραμβο του Ρόδου, είναι μια ολοκληρωμένη τραγωδία ειδολογικά και δομικά: με διακριτά και πλήρη κατά ποσόν (τόσο διαλογικά, όσο και χορικά) και κατά ποιόν (εξέχοντα εδώ είναι ο μύθος και οι χαρακτήρες) μέρη. Τα επίκαιρα για την εποχή τους μηνύματα αντίστασης απέναντι στην επερχόμενη λαίλαπα και αναζήτησης της ελευθερίας και ανθρώπινης αξιοπρέπειας μέσα από αγώνα, που το έργο μεταφέρει, δίνονται μέσω ενός πυκνότατου δραματουργικά και με λεπτό τρόπο επεξεργασμένου δικτύου συμβολικών σχέσεων, επιδράσεων και επιρροών από το αρχαίο δράμα. Πλήθος μοτίβων και κειμενικών (λεκτικών ή νοηματικών) αντιστοιχιών μπορούν να εντοπιστούν στην Σίβυλλα υπό την επίδραση –ρητή ή υπόρρητη- της αρχαίας τραγωδίας (ενδεικτικά: ο τρόπος που απεικονίζεται η τοπιογραφία των Δελφών απηχεί τους τρόπους συγκεκριμένων τραγωδιών πάνω στο ίδιο θέμα).
Η Σίβυλλα (και τα γύρω απ’ αυτήν πρόσωπα) ως προφήτις, επίσης, εκφράζει και συμβολίζει το ελληνικό πνεύμα και συνείδηση απέναντι τόσο στην ρωμαϊκή τραχύτητα (θεώρηση που προκύπτει από τον μύθο ιδωμένο στα στοιχεία της εποχής του), όσο και στο πνεύμα του κατακτητή (αλληγορική θεώρηση, που στηρίζεται στις ιστορικές συνθήκες συγγραφής του έργου).
Στο έργο εκφράζονται προσωπικές ιδέες του Σικελιανού, διανοητικά σύγχρονες της εποχής τους, που όμως δίνονται μέσα από το θεατρικό ένδυμα της αρχαίας τραγωδίας και των κατηγοριών που παραδοσιακά το τραγικό φέρει (θρησκευτικές, ψυχολογικές κι άλλες). Βαρύνουσας σημασίας για την κατανόηση του έργου είναι οι έννοιες της «μαντοσύνης» (της μαντικής τέχνης ως μιας εσώτερης δύναμης, ανώτερης πνευματικά από τις υπόλοιπες εσωτερικές δυνάμεις του κάθε ανθρώπου), ιδιότητα που ως μυθικό πρόσωπο και σύμβολο φέρει ακέραια η Σίβυλλα, και του συγκερασμού του απολλώνιου και του διονυσιακού στοιχείου (η ατομική, λογική-σώφρων, προφητική, ένθεη λατρεία του Απόλλωνος σε συνδυασμό με την συλλογική, βακχική-ξέφρενη, εκστατική, χαρούμενη λατρεία του Διονύσου, λατρείες που βρίσκονταν σε πλήρη αντίθεση πριν από την έλευση του Διονύσου στους Δελφούς).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Άγγελου Σικελιανού
Χίτσκοκ (ταινία)
Πρωταγωνιστες είναι ο Άντονι Χόπκινς στο ρόλο του Άλφρεντ Χίτσκοκ, η Έλεν Μίρεν στο ρόλο της Άλμα Ρεβίλ και η Σκάρλετ Τζοχάνσον στο ρόλο της ηθοποιού Τζάνετ Λι.
Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους των Ηνωμένων Πολιτειών στις 23 Νοεμβρίου 2012.
Πληροφορίες Παραγωγής
Το 2005 υπήρξε η είδηση ότι το δίκτυο Arts & Entertainment σκόπευε να χρηματοδοτήσει μια τηλεταινία βασισμένη στο βιβλίο του Στίβεν Ρεμπέλο Alfred Hitchcock and the Making of Psycho. Στη συνέχεια τα δικαιώματα του βιβλίου πέρασαν στα χέρια των Ίβαν Ράιτμαν και Τομ Πόλοκ, ιδιοκτητών της εταιρίας Montecito Picture, ο οποίοι σκόπευαν να αναλάβουν την παραγωγή της μεταφοράς του βιβλίου στη μεγάλη οθόνη. Έκλεισαν λοιπόν συμφωνία με την εταιρία Paramount Pictures, υπεύθυνη για την παραγωγή και τη διανομή του Ψυχώ το 1960. Μετά από τέσσερα χρόνια ανάπτυξης του εγχειρήματος στην Paramount, η παραγωγή μετακινήθηκε στην εταιρία Fox Searchlight Pictures.
Το Νοέμβριο του 2011, ανακοινώθηκε ότι ο Σάσα Τζερβάζι βρισκόταν σε διαπραγματεύσεις με την εταιρία προκειμένου να αναλάβει τη σκηνοθεσία της ταινίας κι ένα μήνα αργότερα ανέλαβε καθήκοντα σκηνοθέτη. Τον ίδιο μήνα ο Άντονι Χόπκινς και η Έλεν Μίρεν υπέγραψαν με την εταιρία για να ερμηνεύσουν τους ρόλους του Άλφρεντ Χίτσκοκ και της συζύγου του Άλμα Ρεβίλ. Ο Τζον Μακ Λάφλιν, ένας από τους σεναριογράφους της ταινίας του Ντάρεν Αρονόφσκι Μαύρος Κύκνος (Black Swan, 2010) ανέλαβε να διασκευάσει το βιβλίο του Ρεμπέλο, ενώ ο ίδιος ο συγγραφέας του βιβλίου προσφέρθηκε να κάνει προσθήκες που έριχναν φως στην πολύπλοκη σχέση μεταξύ του σκηνοθέτη και της συζύγου του.
Τα ονόματα των υπόλοιπων ηθοποιών που συμμετέχουν στην ταινία ανακοινώθηκαν το Μάρτιο του 2012. Την 1 Μαρτίου του 2012 ανακοινώθηκαν τα ονόματα των Σκάρλετ Τζοχάνσον και Τζέιμς Ντ'Άρσι που πρόκειται να υποδυθούν τους πρωταγωνιστές της ταινίας Ψυχώ Τζάνετ Λι και Άντονι Πέρκινς. Αργότερα τον ίδιο μήνα ο ρόλος της ηθοποιού Βέρα Μάιλς ανατέθηκε στην Τζέσικα Μπίελ. Άλλα μέλη του καστ περιλαμβάνουν την Τόνι Κολέτ που υποδύεται την πιστή συνεργάτιδα του Χίτσκοκ, Πέγκι Ρόμπερτσον, τον Ντάνι Χιούστον στο ρόλο του σεναριογράφου και δραματουργού Γουίτφιλντ Κουκ, τον Μάικλ Στούλμπαργκ που εμφανίζεται στο ρόλο του ατζέντη Λιου Γουάσερμαν, τον Μάικλ Γουίνκοτ στο ρόλο του ψυχοπαθούς δολοφόνου Εντ Γκάιν, τον Ραλφ Μάκιο στο ρόλο του σεναριογράφου Τζόσεφ Στέφανο, τον Ρίτσαρντ Πόρτναου στο ρόλο του διευθυντή της Paramount, Μπάρνεϊ Μπάλαμπαν και τον Γουάλας Λάνγκαμ στο ρόλο του σχεδιαστή γραφικών Σολ Μπας.
Τα γυρίσματα ξεκίνησαν στις 13 Απριλίου 2012 στο Λος Άντζελες κι η ταινία ονομάστηκε Hitchcock. Τα γυρίσματα έληξαν στις 31 Μαΐου του 2012 μετά την ολοκλήρωση της σκηνής που καταγράφει τα γεγονότα της πρεμιέρας της ταινίας Ψυχώ στη Νέα Υόρκη στις 16 Ιουνίου του 1960.
Στις 12 Σεπτεμβρίου του 2012 ανακοινώθηκε ότι ο Ντάνι Έλφμαν πρόκειται να συνθέσει τη μουσική επένδυση της ταινίας. Στο παρελθόν ο Έλφμαν επανηχογράφησε το αυθεντικό θέμα της ταινίας Ψυχώ του Μπέρναρντ Χέρμαν για τις ανάγκες της επανεκτέλεσης του Ψυχώ το 1998 από τον Γκας Βαν Σαντ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2012 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Άλφρεντ Χίτσκοκ Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα Κατηγορία:Αμερικανικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βιογραφίες
Άκανθα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ακανθοειδή Κατηγορία:Αγριολούλουδα Κατηγορία:Μεσογειακή χλωρίδα
Βύθισμα
Το βύθισμα ενός πλοίου είναι η απόσταση της εμφόρτου ισάλου γραμμής (η γραμμή όπου το πλοίο αγγίζει το νερό) από τη βασική γραμμή. Λέγεται αλλιώς έμφορτο ή μέσο βύθισμα. Μαζί με το μήκος και το πλάτος αποτελεί ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά ενός πλοίου που χρησιμεύουν για να διαπιστώσει κανείς αν ένα πλοίο μπορεί να προσεγγίσει σε κάποιο λιμάνι ή να διέλθει κάποιο αμφίγειο, (δίαυλο, διώρυγα ή στενά).
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Φόρτωση πλοίου Κατηγορία:Πλοίο
Αλεξάντρ Σολζενίτσιν
Ο Αλεξάντρ Ισάγεβιτς Σολζενίτσιν (Алекса́ндр Иса́евич Солжени́цын, 11 Δεκεμβρίου 1918 – 3 Αυγούστου 2008) ήταν Ρώσος μυθιστοριογράφος, ιστορικός και διηγηματογράφος.
Είναι γνωστός κυρίως για τα ημιαυτοβιογραφικά έργα του Μια μέρα του Ιβάν Ντενίσοβιτς και Αρχιπέλαγος Γκούλαγκ, όπου περιέγραφε τη ζωή στα σταλινικά ειδικά στρατόπεδα εργασίας. Τιμήθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1970.
Νεανικά χρόνια
Το 1924 η οικογένεια μετακόμισε στο Ροστόφ επί του Ντον. Εκεί ο Σολζενίτσιν τελείωσε το σχολείο και στη συνέχεια γράφτηκε στη φυσικομαθηματική σχολή του τοπικού πανεπιστημίου. Το 1939 άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα δι' αλληλογραφίας του μοσχοβίτικου Ινστιτούτου Φιλοσοφίας, Λογοτεχνίας και Ιστορίας. Αυτή την περίοδο γνώρισε την πρώτη του σύζυγο Νατάλια Αλεξέγιεβνα Ρεσετόβσκαγια, φοιτήτρια χημείας, με την οποία παντρεύθηκε στις 7 Απριλίου 1940 (χώρισαν δώδεκα χρόνια αργότερα, αλλά ξαναπαντρεύτηκαν το 1957 και ξαναχώρισαν το 1972).
Κατά τα τέλη του πολέμου όμως συνελήφθη, διότι σε ένα γράμμα προς φίλο του αναφερόταν ειρωνικά για την προσωπικότητα και τις ικανότητες του Ιωσήφ Στάλιν αναφέροντας τον ως Balabos δηλαδή τον αρχηγό σε εβραϊκή διάλεκτο. Συνεπεία τούτου κατηγορήθηκε για αντισοβιετική προπαγάνδα (το διαβόητο άρθρο 58 του σοβιετικού Ποινικού Κώδικα επί Στάλιν) και μεταφέρθηκε στη Μόσχα για ανάκριση.
Στις 7 Ιουλίου 1945 καταδικάσθηκε με το άρθρο 58 σε ισόβια εκτόπιση και οκταετή καταναγκαστική εργασία από ένα έκτακτο δικαστήριο, στο οποίο δεν κλήθηκε καν να υπερασπισθεί τον εαυτό του.
Εξορία και αποκατάσταση
Την πρώτη οκταετία της ποινής ο Σολζενίτσιν πέρασε από διάφορα στρατόπεδα εργασίας στο ασιατικό τμήμα της Σοβιετικής Ένωσης. Στη συνέχεια τοποθετήθηκε σε «σαράσκα» (ερευνητικό κέντρο που απαρτιζόταν από καταδικασμένους) και προς το τέλος σε ειδικό στρατόπεδο για πολιτικούς κρατουμένους. Το 1953 έληξε η ποινή της καταναγκαστικής εργασίας, όμως λόγω της ισόβιας εκτόπισης δεν διέθετε ελευθερία μετακίνησης. Ήδη έπασχε από καρκίνο, ο οποίος αντιμετωπίσθηκε την τελευταία στιγμή σε ένα νοσοκομείο της Τασκένδης (1954).
Ο Ιβάν Ντενίσοβιτς προκάλεσε σοκ τόσο στη σοβιετική όσο και στην παγκόσμια κοινή γνώμη. Δεν ήταν μόνο το ζήτημα της φρίκης των γκούλαγκ που πραγματευόταν, αλλά και το γεγονός ότι ένα βιβλίο με τέτοιο περιεχόμενο κυκλοφορούσε ελεύθερα και αλογόκριτα στη Σοβιετική Ένωση, δείχνοντας σε ποιον βαθμό είχε φθάσει η αποσταλινοποίηση. Σύντομα εκδόθηκε στις περισσότερες γλώσσες του κόσμου - οι πρώτες εκδόσεις στα αγγλικά έγιναν σχεδόν ταυτόχρονα με τη ρωσική έκδοση, το 1963.
Αυτοεξορία στη Δύση
Μετά την παραίτηση του Χρουστσόφ, το 1964, και την ανάληψη της εξουσίας από τον Λεονίντ Μπρέζνιεφ, ο Σολζενίτσιν άρχισε να αντιμετωπίζει και πάλι προβλήματα με τις αρχές. Την επόμενη χρονιά η μυστική αστυνομία κατάσχεσε κάποια χειρόγραφά του και συνεχώς τού γινόταν σαφές ότι βρίσκεται σε δυσμένεια. Όταν το 1970 του απενεμήθη το Νόμπελ Λογοτεχνίας, ο Σολζενίτσιν δεν παρέστη στην τελετή απονομής, στη Στοκχόλμη καθώς φοβόταν ότι αν έβγαινε από την ΕΣΣΔ, οι σοβιετικές αρχές θα του απαγόρευαν να επιστρέψει.''Όλος ο ανθρωπισμός κλεισμένος σε έναν καρπό, διότι ο πυρήνας του είναι η αγάπη για τον άνθρωπο. Το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας αυτού του χρόνου έχει προσφερθεί στον κήρυκα ενός τέτοιου ουμανισμού'' ήταν η προσφώνηση της Σουηδικής Ακαδημίας κατά την απονομή του Νόμπελ Λογοτεχνίας στον Σολζενίτσιν.
Το 1973 κυκλοφόρησε στη Δύση το σπουδαιότερο έργο του Σολζενίτσιν, το «Αρχιπέλαγος Γκούλαγκ». Οι σοβιετικές αρχές εξοργίσθηκαν, αλλά λόγω της παγκόσμιας αναγνωρισιμότητάς του αδυνατούσαν να λάβουν ποινικά μέτρα εναντίον του. Τελικά το 1974 πήρε την απόφαση να εγκαταλείψει τη χώρα, αποστερούμενος τη σοβιετική ιθαγένεια. Πέρασε για λίγο από τη Δυτική Γερμανία και την Ελβετία, ώσπου τελικά εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ - αρχικά στην Καλιφόρνια, μετά από πρόσκληση του Πανεπιστημίου Στάνφορντ, και από το 1976 στο Βερμόντ.
μικρογραφία|250px|Ο Σολζενίτσιν κατά την επιστροφή του στη Ρωσία Μολονότι στις ΗΠΑ έχαιρε μεγάλων τιμών και απόλυτης ελευθερίας (για πρώτη φορά στη ζωή του), ουδέποτε ένιωσε άνετα. Γενικά αντιπαθούσε την κυρίαρχη κουλτούρα της τηλεόρασης, ενώ χαρακτηριστικά δεν κατάφερε ποτέ να μιλήσει καλά αγγλικά. Ασχολήθηκε κυρίως με τη συγγραφή ενός πολύτομου έργου για την ιστορία της μετάβασης από την τσαρική στην κομμουνιστική Ρωσία υπό τον τίτλο «Κόκκινος Τροχός» (Красное колесо, Red Wheel).
Επιστροφή στη Ρωσία
Το 1990 η κυβέρνηση Γκορμπατσώφ τού επαναχορήγησε τη σοβιετική ιθαγένεια, αλλά ο Σολζενίτσιν επέστρεψε μόνο μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ το 1994 μαζί με τη δεύτερη σύζυγό του. Τα παιδιά τους προτίμησαν να παραμείνουν στις ΗΠΑ. Εγκαταστάθηκαν σε μία ντάτσα (εξοχική κατοικία) στη δυτική Μόσχα, όπου έζησε μέχρι το θάνατό του στις 3 Αυγούστου του 2008, σε ηλικία 89 ετών.
Σε αυτά τα τελευταία χρόνια ο κλονισμός της υγείας του ήταν εμφανής. Ασχολήθηκε κυρίως με δύο έργα, το «Σιτάρι ανάμεσα στις μυλόπετρες» (μυθιστορηματική βιογραφία για τη ζωή του στην Αμερική) και το «Διακόσια χρόνια μαζί» (η ιστορία της εβραϊκής κοινότητας στη Ρωσία), τα οποία κυκλοφόρησαν στις αρχές της δεκαετίας του 2000.
Έργο
1962  Μία ημέρα του Ιβάν Ντενίσοβιτς (νουβέλα).
1966  Ζαχάρ Καλιτά  (διήγημα).
1969  Η κόρη της αγάπης κι ο αθώος   (θεατρικό).
1969  Τετράδια της Εντα    (αυτοβιογραφικά  κείιμενα).
1969.  Τα δικαιώματα του συγγραφέα   (πολιτικό κείμενο).
1969  Φλόγα στον άνεμο   (θεατρικό μονόπρακτο).
1971  Αύγουστος δεκατέσσερα   (μυθιστορηματικό χρονικό,συγχωνεύτηκε στο πολύτομο μυθιστορημα  "Ο κόκκινος τροχός", ως πρώτο μέρος της τετραλογίας).
1973 - 1978  Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ  (πολύτομο χρονικό,μείγμα ιστοριογραφίας,αυτοβιογραφικής αφήγησης και προσωπικής μαρτυρίας).
1974   Πρωσικές νύχτες     (ποιήματα)
1975  Το μοσχάρι κουτούλησε στη βαλανιδιά   (μελέτη για τη λογοτεχνική ζωή στη Σοβιετική Ένωση)---κατά λέξη μτφρ."Δρυς και μοσχάρι"
1975  Φωνές κάτω από τα συντρίμμια     (πολιτικά κείμενα)
1975   Ομιλία στις ΗΠΑ
1976  Ο Λένιν στη Ζυρίχη. Κεφάλαια. (μυθιστορηματικό χρονικό)
1978  Η παρακμή του θάρρους  (πολιτικά κείμενα)
1980. Ο θανάσιμος κίνδυνος   (ανάλυση των εσφαλμένων αντιλήψεων των Αμερικανών για τη Σοβιετική Ένωση)
1983. Οκτώβρης 1916   (δίτομο,δεύτερο μέρος του μυθιστορηματικου χρονικού "Ο Κόκκινος Τροχός" με θέμα του τον τρόπο με το  οποίο επικράτησε το κομμουνιστικό           κόμμα στη Ρωσία.)
1983   Πλουραλιστικοί (Pluralists)   (πολιτικά κείμενα)
1986   Μάρτιος 1917    (τέσσερις τόμοι του μυθ. Ο Κόκκινος Τροχός)
1989   Απρίλιος 1917    (δύο τόμοι του μυθ. Ο Κόκκινος Τροχός,που περατώνεται με αυτούς και αριθμεί δέκα τόμους)
1990   Να αναδιοργανώσουμε τη Ρωσία μας   (πολιτικά κείμενα)
1995   Το ρωσικό ζήτημα στα τέλη του εικοστού αιώνα       (πολιτικά κείμενα)
1997   Οι αόρατοι σύμμαχοι   (πολιτικά κείμενα)
1998   Η Ρωσία κάτω απ'τη χιονοστιβαδα   (πολιτικά κείμενα)
1998   Σκίτσα εξορίας.Το σιτάρι ανάμεσα στις μυλόπετρες. (περιγράφει τα χρόνια που έζησε εξόριστος στις ΗΠΑ)
2001-2   Διακόσια χρόνια μαζί                       (κείμενα για τους Εβραίους της Ρωσίας)
2007    Ένα λεπτό την ημέρα                         (συνεντεύξεις)
2011     Μαρμελάδα βερύκοκο και άλλες ιστορίες      (διηγήματα)
2015    Η λογοτεχνική μου συλλογή                (δοκίμια)
2015    Ψέματα κι επανάσταση. (δοκίμια)
Το πρώτο του μυθιστόρημα έχει τίτλο " Πρώτος Κύκλος ", γράφτηκε από το 1955 έως το 1964 και θεωρείται από ορισμένους ως το καλύτερό του. Δημοσιεύτηκε το 1968.Είναι μυθιστόρημα χωρίς ήρωα κι αυτός που πρωταγωνιστεί είναι η σκλαβιά,η αδυναμία μιας ομάδας ανθρώπων να μπορούν να βγουν από το δεσμωτήριό τους.Πρόκειται για το Ινστιτούτο Απόρρητων Μελετών που εδρεύει στο Μαβρίνο,προάστειο της Μόσχας.Είναι το Ερευνητικό Κέντρο της Μυστικής Αστυνομίας (KGB),στο οποίο εργάστηκε για λίγο κι ο Σολζενίτσιν.Βασικό θέμα του μυθιστορήματος είναι το ηθικό δίλλημα των έγκλειστων επιστημόνων,που πρέπει να αποφασίσουν αν θα συνεργαστούν με τις Αρχές για την κατασκευή οργάνων μυστικής παρακολούθησης πολιτών για τη χειραγώγηση του ρωσικού λαού,ώστε να εκτίσουν την ποινή τους σε ανθρώπινες συνθήκες εργασίας,ή, θα αρνηθούν,με αποτέλεσμα να επιστρέψουν στις βάναυσες συνθήκες εργασίας των ΓΚΟΥΛΑΓΚ. Όπως σχολιάζει εύστοχα ο Γκεόργκ Λούκατς "Ο Πρώτος Κύκλος φέρνει μαζί του μονάχα δυο γεγονότα που εξάλλου τα περιμέναμε κατά την ανάγνωση:τη σύλληψη του Βολόντιν και τη μεταφορά του Νέρζιν σ' ενα κοινό στρατόπεδο συγκέντρωσης". Ο Βολόντιν (που είναι ένας από τους πιο συμπαθείς ήρωες του μυθιστορήματος) ειδοποιεί έναν συνεργάτη του ώστε να προλάβει και να μην συλληφθεί. Πράγμα που το καταφέρνει,με συνέπεια όμως να συλληφθεί ο ίδιος.Ο Νέρζιν,το alter ego του Σολζενίτσιν, όταν μαθαίνει το αντικείμενο της εργασίας για το οποίο τον μετέφεραν στο Ινστιτούτο (ως μαθηματικός επιστήμονας που είναι), ζητάει να επιστρέψει ξανά πίσω στο στρατόπεδο, στα ΓΚΟΥΛΑΓΚ. Και οι δύο αυτές πράξεις θυσίας απηχούν την αντίληψη που έχει ο ίδιος ο Σολζενίτσιν,ο οποίος θεωρεί τη θυσία την ανώτερη των αρετών. Η υπόθεση διαρκεί μόλις τρεις ημέρες του 1949 και η δράση είναι στατική και πολυπρόσωπη.
Πολιτικές - ιστορικές απόψεις
Ο Σολζενίτσιν δεν είναι πολιτικός ή φιλόσοφος, αλλά ένας λογοτέχνης το έργο του οποίου διαποτίζεται από την πολιτική σκέψη. Αφορμή για την παραγωγή του έργου του είναι όχι η Δικτατορία του προλεταριάτου, αλλά η «δικτατορία επί του προλεταριάτου», εξαιτίας του Σταλινισμού στην πατρίδα του, τη Σοβιετική Ένωση.
Χαρακτηριστικές είναι οι συλλογές πολιτικών δοκιμίων του «Να μη ζήσουμε με ψέματα!» και «Πώς θα αναδιοργανώσουμε τη Ρωσία μας». Αντιδρά σε κάθε απανθρωπιά και ανελευθερία, είτε του τσαρισμού, είτε του Σταλινισμού. Αποστασιοποιείται από τον εθνικισμό, επικρίνει τον σωβινισμό, τον εθνοφυλετισμό της θεωρίας της Μόσχας ως «Τρίτης Ρώμης» και τη σύγχυση της Τρίτης Διεθνούς με την «Τρίτη Ρώμη». Γι' αυτό τολμά να προτείνει την απόσχιση από τον κορμό της Σοβιετικής Ένωσης των αυτόνομων Δημοκρατιών. Υποστηρίζεται από πολλούς ότι ήταν αντισημίτης και εθνικιστής· κατά μια άποψη δεν προκύπτει από πουθενά αυτό, ειδικά από το βιβλίο του «200 χρόνια μαζί» για τους Εβραίους της Ρωσίας. · αντίθετα άλλοι υποστηρίζουν ότι ήταν αντισημίτης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Ρώσοι διηγηματογράφοι Κατηγορία:Ρώσοι θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Ρώσοι ιστορικοί Κατηγορία:Ρώσοι δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Χριστιανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Λογοτεχνίας Κατηγορία:Ρώσοι νομπελίστες Κατηγορία:Μέλη της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών
Νταβίντ Σβιατοσλάβιτς
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Σβιατοσλάβ Β΄ πρίγκιπα τού Τσέρνιγοβ & μεγάλου πρίγκιπα τού Κιέβου και της Κιλικίγιας (Καικιλίας).
Ο πατέρας του τον όρισε πρίγκιπα τού Περεγιασλάβ και το 1076 μετακινήθηκε στο Μούρομ, το πιο απομεμακρυσμένο πριγκιπάτο. Το 1093 έγινε πρίγκιπας τού Σμολένσκ. Κατά τον πόλεμο τού αδελφού του Ολέγκ Α΄ του Τσέρνιγοβ εναντίον των εξαδέλφων του Σβιατοπόλκ Β΄ του Κιέβου και Βλαδίμηρου Β΄ Μονομάχου, ο Νταβίντ στράφηκε εναντίον τού Ιζιασλάβ τού Μούρομ (γιού τού Βλαντίμιρ Β΄). Οι δύο αδελφοί Σβιατοσλάβιτσι κατάφεραν να ανακτήσουν το Σμολένσκ και νίκησαν τον Ιζιασλάβ στο Μούρομ, όπου και ο τελευταίος σκοτώθηκε.
Ο Νταβίντ, μερικές φορές μαζί με τον αδελφό του, αλλά συχνότερα με τον Βλαντίμιρ Β΄ Μονομάχο, λεηλατούσαν τις περιοχές των Κουμάνων από το 1103 ως το 1111. Μεταξύ των πολλών μαχών, η πιο αξιοσημείωτη ήταν στον ποταμό Σουτένι και τον Σαλνίτσα το 1111. Κατά την εκστρατεία αυτή κατάφεραν να καταλάβουν τις Κουμανικές πόλεις Σαρουκάν (πιστεύεται ότι βρίσκεται μεταξύ των Τσούχιβ και Ζμίιν) και Σουγκόβ. Ο Νταβίντ συνέδραμε σπουδαία τον Βλαντίμιρ Β΄ Μονομάχο στον πόλεμο εναντίον του πρίγκιπα τού Πολότσκ και τού πρίγκιπα τού Βολίν το 1115-18· ταυτόχρονα οι γιοί τους συνέχισαν να επιδράμουν τη χώρα των Κουμάνων.
Χάι Φονγκ
thumb|250px|Το λιμάνι του Χάι Φονγκ Το Χάι Φονγκ (βιετναμέζικα: Hải Phòng ή Haiphong) είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη στο Βιετνάμ, καθώς σύμφωνα με την απογραφή του 2010 έχει 1.884.685 κατοίκους. Απέχει 105 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα Ανόι, και βρίσκεται στις ακτές του κόλπου Τόλκιν, στο δέλτα του Ερυθρού Ποταμού. Είναι η πιο σημαντική πόλη στο Βιετνάμ η οποία έχει λιμάνι και διαθέτει πολύ καλή ακτοπλοϊκή σύνδεση, ενώ είναι το κύριο λιμάνι του βόρειου Βιετνάμ. Το όνομά της σημαίνει «παράκτια άμυνα».
Νταβίντ Σβιατοσλάβιτς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρουρικίδες
Χάι Φονγκ
Η πόλη επί γαλλικής κυριαρχίας ήταν το κύριο λιμάνι της Ινδοκίνας. Αρκετά από τα αποικιακά κτήρια έχουν διατηρηθεί σήμερα στη πόλη. Η πόλη βρίσκεται κοντά στο κόλπο Χα Λονγκ, ένα από τα σημαντικότερα αξιοθέατα του Βιετνάμ. Επίσης, κοντά στη πόλη βρίσκεται το αρχιπέλαγος Κατ Μπα, το οποίο αποτελείται από 350 ασβεστολιθικά νησιά. Το Χάι Φονγκ εξυπηρετείται από το διεθνές αεροδρόμιο Κατ Μπι, το οποίο κτίστηκε κατά την γαλλική αποικιοκρατία.
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις του Βιετνάμ Κατηγορία:Λιμένες της Ασίας
Ιζιασλάβ Γ΄ του Κιέβου
Ο Ιζιασλάβ Γ΄ Νταβίντοβιτς, ρωσ. Изяслав III Давидович (1115; - 1162) από τον Οίκο των Ρουρικιδών-Τσέρνιγοβ ήταν πρίγκιπας τού Τσέρνιγοβ (1152-54, 55-57) και μεγάλος πρίγκιπας τού Κιέβου (1154-55, 57-58, 62).
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Νταβίντ πρίγκιπα τού Τσέρνιγοβ και της Φεντόσια (Θεοδοσίας).
Έγινε πρίγκιπας τού Τσέρνιγοβ (1152-54, 55-57) και μεγάλος πρίγκιπας τού Κιέβου (1154-55, 57-58, 62).
Πηγές
Κατηγορία:Ρουρικίδες
Ευφορβία η ηλιοσκόπια
Η Ευφορβία η ηλιοσκόπια είναι φυτό της οικογένειας των Ευφορβιοειδών. Είναι μονοετές φυτό με μέγεθος μεταξύ 10 και 50 εκατοστών. Το όνομά της το οφείλει στον Διοσκουρίδη, που την ονόμασε έτσι λόγω της ιδιότητάς της να στρέφεται προς τον ήλιο. Είναι πολύ διεσπαρμένο φυτό στον μεσογειακό χώρο. Η περίοδος ανάπτυξης και ανθοφορίας του φυτού είναι μεταξύ Φεβρουαρίου και Ιουνίου. Το φυτό είναι δηλητηριώδες και αυτό αποτελεί το μέσο άμυνάς του απέναντι στα φυτοφάγα ζώα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγριολούλουδα Κατηγορία:Ευφορβιοειδή Κατηγορία:Δηλητηριώδη φυτά Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα
Μάριος Βάρβογλης
Ο Μάριος Βάρβογλης (Βρυξέλλες, 26 Απριλίου 1883] - Αθήνα, 30 Ιουλίου 1967) ήταν Έλληνας συνθέτης. Θεωρείται μαζί με τους Αιμίλιο Ριάδη, Διονύσιο Λαυράγκα, Γεώργιο Λαμπελέτ, και Μανώλη Καλομοίρη, ένας από τους δημιουργούς της σύγχρονης νεοελληνικής μουσικής σκηνής.
Βιογραφικά στοιχεία
Σπούδασε μουσική στο Ωδείο του Παρισιού και την Σκόλα Καντόρουμ (Schola Cantorum de Paris) της ίδιας πόλης με τους Λερού (Leroux), Ζορζ Κοσάντ (Georges Caussade), Βενσάν ντ'Ιντί (Vincent d'Indy) και άλλους. Παρέμεινε στο Μονπαρνάς (Montparnasse) του Παρισιού μέχρι το 1922 και διατήρησε στενές σχέσεις με κύκλους καλλιτεχνών που συμπεριλάμβαναν τους Αλφρέντο Καζέλα (Alfredo Casella), Μωρίς Ραβέλ (Maurice Ravel), Εντγκάρ Βαρέζ και τον Αμεντέο Μοντιλιάνι (Amedeo Modigliani) ο τελευταίος πίνακας του οποίου ήταν το πορτρέτο του Βάρβογλη.
Μετά το 1920, δίδαξε στο Ωδείο Αθηνών και ενεργοποιήθηκε στο χώρο της μουσικής κριτικής και σύνθεσης. Το 1924 διορίσθηκε καθηγητής μουσικής στη δημόσια, μέση εκπαίδευση, και το 1951 τίμηθηκε διά βασιλικού διατάγματος για τη μακράν και ευδόκιμον υπηρεσία του σε αυτήν. Καταδιώχθηκε κατά την διάρκεια του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου στην Ελλάδα για τις πολιτικές πεποιθήσεις του, και μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο φυλακίστηκε σε βρετανικό στρατόπεδο συγκέντρωσης.
Απεβίωσε στην Αθήνα το 1967 και ενταφιάστηκε στο κοιμητήριο Δήμου Ζωγράφου. Ήταν παντρεμένος και είχε αποκτήσει δύο παιδιά.
Έργο
Μουσική επένδυση
Ορχηστρικά
Αίθουσας
Πιάνο
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες κλασικής μουσικής Κατηγορία:Καθηγητές του Ωδείου Αθηνών
Όρος Τρίγκλαβ
thumb|250px|Το βουνό όπως φαίνεται από τα ανατολικά Το Τρίγκλαβ (Triglav, γερμανικά: Terglau, ιταλικά: Tricorno) είναι το ψηλότερο βουνό στη Σλοβενία και το ψηλότερο βουνό των Ιουλιανών Άλπεων, με ύψος 2.864 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας. Το όνομά του αποδίδεται στα ελληνικά ως «τρίκορφο». Το βουνό αποτελεί το επίκεντρο του εθνικού πάρκου Τρίγκλαβ, το οποίο είναι το μοναδικό εθνικό πάρκο της χώρας. Το βουνό αποτελεί σύμβολο των Σλοβένων και απεικονίζεται στο εθνόσημο της Σλοβενίας.
Ιστορία
Η πρώτη καταγεγραμμένη ανάβαση στο Τρίγκλαβ έλαβε χώρα στις 26 Αυγούστου 1778 από τον Λούκα Κόροσεκ, Μάτεβτς Κος, Στέφαν Ρόζικ και Λόβρενς Βιλλομίτσερ (Lovrenc Willomitzer), με πρωτοβουλία του βιομήχανου και πολυμαθή Σίγκμουντ Ζόις. Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα υπήρχε ένα πατριωτικός ανταγωνισμός ανάμεσα στους Σλοβένους και τους Γερμανούς αλπινιστές ποιος θα αναρριχηθεί το βόρειο μέτωπο του βουνού.
Το ύψος του Τρίγκλαβ μετρήθηκε πρώτη φορά το 1808 από τον Βάλεντιν Στάνιτς. Ο πρώτος χάρτης που εμφανίστηκε το όνομά του ήταν το Zemljovid Slovenske dežele σε pokrajin (Χάρτης των σλοβενικών γαιών και επαρχιών) του Πέτερ Κόζλερ. Ο ίδιος το σχεδίασε το 1848 και το δημοσίευσε στη Βιέννη το 1861.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, από το 1942 μέχρι μετά το 1944, οι Σλοβένοι παρτιζάνοι (ομάδα εθνικής αντίστασης) φορούσαν ειδικά καπέλλα, τα οποία αποκαλούσαν «τριγκλάβκα», και τα οποία είχαν τρεις κορυφές, προσομοιάζοντας το Τρίγκλαβ. Αυτή θεωρούταν ότι ήταν μια πράξη εθνικής απελευθέρωσης κόντρα στους φασίστες και τους ναζιστές κατακτητές.
Το Τρίγκλαβ ήταν η υψηλότερη κορυφή της (πρώην) Γιουγκοσλαβίας· ήταν τόσο η πιο σημαντική κορυφή όσο και, μαζί με το ποταμό Βαρδάρη (τώρα στη πΓΔΜ), το σύμβολο της Γιουγκοσλαβικής «αδελφοσύνης και ενότητας».
Παγετώνας Τρίγκλαβ
thumb|Τα απομεινάρια του παγετώνα το 2002 Ο παγετώνας Τρίγκλαβ (Triglavski ledenik) βρίσκεται κάτω από την κορυφή, στο καρστικοποιημένο οροπέδιο Τρίγκλαβ, μέρος της βορειοανατολικής πλευράς του βουνού. Κάλυπτε πάνω από 40 εκτάρια (99 έικρ) στο τέλος του 19ου αιώνα, αλλά είχε συρρικνωθεί σε 15 εκτάρια (37 είκρ) μέχρι το 1946, και μετά από περαιτέρω συρρίκνωση, χωρίστηκε σε δύο μέρη το 1992. Σήμερα καλύπτει μια περιοχή μόνο 1-3 εκτάρια, ανάλογα με την εποχή.
Πύργος Αλιάτς
Στην κορυφή του βουνού βρίσκεται μια μικρή μεταλλική κατασκευή, ο πύργος Αλιάτς (σλοβενικά: Aljažev Stolp). Είναι ένα καταφύγιο σε περίπτωση καταιγίδας. Μαζί με το Τρίγκλαβ, είναι ένα ορόσημο της Σλοβενίας και σύμβολο των Σλοβένων και της σλοβενικής εδαφικής κυριαρχίας.
Ο άνθρωπος που έδωσε το όνομά του στον πύργο ήταν ο ιερέας, ορειβάτης και πατριώτης Γιακόμπ Αλιάτς, ο οποίος γύρω στο 1900 αγόρασε το σημείο Κρεντάρικα και την κορυφή για το ποσό των πέντε Αυστροουγγρικών φιορινίων. Αφού γίνει αυτό, ο ίδιος εξασφάλισε το δικαίωμα να ανεγείρει ένα κτίριο για να αποκτήσουν ακίνητη περιουσία. Στις αρχές του 1895, συνέταξε τα σχέδια για ένα κυλινδρικό πύργο με μια σημαία στην κορυφή του και διέταξε την κατασκευή του.
Ο πύργος χτίστηκε από λαμαρίνες και επίστρωση από σίδηρο και ψευδάργυρο από Άντον Μπέλεκ από το Σέντβιντ. Ο ίδιος και τέσσερις εργάτες έφεραν τα τμήματα του πύργου στην κορυφή του Τρίγκλαβ και συναρμολόγησαν τον πύργο μέσα σε πέντε ώρες στις 7 Αυγούστου 1895. Τα εγκαίνια πραγματοποιήθηκαν την ίδια ημέρα. Ο Αλιάτς δώρισε το καταφύγιο στο Σλοβενικό Ορειβατικό Σύλλογο.
Στην αρχή, στον πύργο υπήρχαν τρεις καρέκλες, ένα αρχείο κορυφής, μια σόμπα αερίου και η εικόνα Πανόραμα του Τρίγκλαβ, από το Μάρκο Περνχαρτ. Αργότερα βάφτηκε και ανακαινίστηκε αρκετές φορές από τον Αλοΐζ Κνάφελκ και άλλους. Ωστόσο, έχει λίγο πολύ διατηρήσει την αρχική του εμφάνιση. Με την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Σλοβενίας τον Ιούνιο του 1991, η σημαία της Σλοβενίας τοποθετήθηκε πανηγυρικά στον πύργο.
Καταφύγιο Στάνιτς
Λόγω έλλειψης χώρου, ο Αλιάτς ξεκίνησε την κατασκευή του καταφυγίου Στάνιτς. Βρίσκεται 55 μέτρα κάτω από την κορυφή του Τρίγκλαβ και πήρε το όνομά του από τον Βάλεντιν Στάνιτς. Το καταφύγιο έχει διαστάσεις 2,4 × 2,2 × 2 m και έχει χώρο για 8 καθιστούς ή 16 όρθιους. Αρχικά είχε επίσης μια ξύλινη πόρτα, ένα τραπέζι και μια καρέκλα. Η σημασία του μειώθηκε μετά την κατασκευή της καλύβας Κρεντάρικα το 1896.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άλπεις Κατηγορία:Βουνά της Σλοβενίας
Λουδοβίκος Θείρσιος
Ο Λουδοβίκος Θείρσιος (γερμανικά: Ludwig Thiersch, προφ. Λούντβιχ Τίερς, Μόναχο, 12 Απριλίου 1825 - ό.π., 10 Μαΐου 1909) ήταν Γερμανός ζωγράφος, κυρίως θεμάτων με μυθολογικό και αγιογραφικό ενδιαφέρον, με επιρροές από την Ελλάδα.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στο Μόναχο της Βαυαρίας το 1825. Ήταν γιος του κλασικιστή και ελληνιστή φιλόλογου Ειρηναίου Θείρσου και αδελφός του χειρουργού Καρλ Τίερς και του θεολόγου Χάινριχ Βίλελμ Γιόζιας Τίερς. Εγγράφτηκε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου για να σπουδάσει γλυπτική, αλλά έπειτα από μερικά χρόνια αποφάσισε να ασχοληθεί με την ζωγραφική, όπου είχε ως καθηγητές τους Χάινριχ Μαριά φον Ες (Heinrich Maria von Hess), Γιούλιους Σνορρ φον Κάρoλσφελντ (Julius Schnorr von Carolsfeld) και Καρλ Σορν (Karl Schorn). Μετά την αποφοίτησή του από την ακαδημία, ζωγράφισε πίνακες με θέμα τη Σακουντάλα, ηρωικό πρόσωπο ενός δράματος γραμμένο από τον Ινδό ποιητή Καλιντάσα, και μια σκηνή την εξέγερση των Καμισάρ. Έπειτα μετέβηκε στη Ρώμη, όπου φιλοτέχνησε σκηνές από την καθημερινή ζωή των Ιταλών. Ενδεικτικός πίνακας εκείνης της περιόδου, είναι ο πίνακας "Hiob unter seinen Freunden" (Ο Ιώβ μεταξύ των φίλων του).
Στην Αθήνα
thumb|left|200px|Φωτογράφημα του έργου του Λουδοβίκου Θείρσιου "Alarich in Athen als Sieger gefeiert" (Ο Αλάριχος Α΄ στην Αθήνα, εορτάζει την νίκη του, 1894). Το 1852, συνόδεψε τον πατέρα του στην Αθήνα, όπου αντικατέστησε το ναπολιτάνο ζωγράφο Ραφαέλο Τσέκολι, καθηγητή του Σχολείου των Τεχνών (μετέπειτα Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών). Κατά την διάρκεια της παραμονής του στην Ελλάδα, τράβηξε το ενδιαφέρον του για τη βυζαντινή εικονογραφία. Αγιογράφησε αρκετές νωπογραφίες σε ελληνικές εκκλησίες και αποτέλεσε εισηγητής της εφαρμογής δυτικών τεχνοτροπιών, όπως η νατουραλιστική άποψη και την ανατομία των σώματος, ώστε να μοντερνοποιηθεί η βυζαντινή τέχνη. Στο πλαίσιο αυτό, του πιστώνεται ορισμένες φορές η αποκάλυψη της βυζαντινής τέχνης στον κόσμο της σύγχρονης τέχνης. Ωστόσο μια τέτοια μεταρρυθμιστική κίνηση, ήταν αμφιλεγόμενη στην Ελλάδα, αφού συναντούσε τη σθεναρή αντίσταση από όσους αντιτίθονταν σε αυτήν. Οι τελευταίοι υποστήριζαν ότι αποτελεί μια προσπάθεια να αντικαταστήσει τη μακρόχρονη ελληνική παράδοση με ξενόφερτες επιρροές. Αρκετές εφημερίδες της εποχής, αντιτάχθηκαν στον διορισμό του Λουδοβίκου Θείρσιου ως καθηγητή και συνέχιζαν να αντιτάσσονται στην παραλαβή των απαραίτητων προμηθειών ώστε να μπορέσει να αγιογραφήσει τις εκκλησίες που αναλάμβανε.
Επί βασιλείας του Όθωνα, τέτοιες δυτικές μεταρρυθμίσεις, ήταν θεμιτές από τον Βαυαρό μονάρχη, όπως επίσης και από τον πρύτανη του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου και εξέχοντα αρχιτέκτονα Λύσανδρο Καυταντζόγλου, κάνοντας τις αντιδράσεις των συντηρητικών ανεπιτυχείς. Μαθητής του Θέρσιου ήταν ο ζωγράφος Νικόλαος Γύζης, ο οποίος μέσα από την τέχνη του, εμφάνιζε δυτικές επιδράσεις αρκετά ελληνοποιημένες, καταξιώνοντάς τον ως ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες ζωγράφους του 19ου αιώνα. Οι πιο γνωστές νωπογραφίες του, βρίσκονται στο παρεκκλήσιο του Αγίου Νικοδήμου του Νυκτερινού μαθητή του Κυρίου, στη συνοικία της Ακρόπολης, δίπλα στην ρωσική εκκλησία της Αγίας Τριάδας.
Μετέπειτα πορεία
thumb|200px|Η υπογραφή του καλλιτέχνη από τον πίνακα του 1874 "Βάθος αμέτρητο"''. Τα επόμενα έτη, ταξιδεύει σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες όπου ζωγραφίζει νωπογραφίες σε εκκλησίες και ελαιογραφίες σε οικίες ιδιωτών. Η εκκλησιαστική του τέχνη, θεωρήθηκε εφάμιλλη δυτικοευρωπαίων αγιογράφων, όπως οι Λούντβιχ Σάιτζ και Ζαν-Ιππολύτ Φλαντρέν, που κατάφεραν να φέρουν ξανά στο προσκήνιο την δυτικοευρωπαϊκή εκκλησιαστική τέχνη. Το 1856, μετέβηκε στη Βιέννη για να αναλάβει την αγιογράφηση μιας ελληνορθόδοξης εκκλησίας, όπου γνωρίζεται με τον Θεόφιλο Χάνσεν, έναν Δανοαυστριακό αρχιτέκτονα που επίσης πέρασε κάποια χρόνια της ζωής του στην Ελλάδα και ενδιαφέρθηκε για τη βυζαντινή ναοδομία. Όταν ο Χάνσεν ανέλαβε την ανακατασκευή της εκκλησίας της Αγίας Τριάδας σε νεοβυζαντινή μορφή, ζήτησε από το Θείρσιο και τον Καρλ Ραλ, Αυστριακό ζωγράφο, την αγιογράφηση της εκκλησίας. Τη χρηματοδότηση του έργου έγινε με δωρεά του ευεργέτη Σίμονα Σινά, ο οποίος έπειτα ζήτησε από τον Θείρσιο, την αγιογράφηση και μιας άλλης εκκλησίας στην Ρώμη. Κατά την διάρκεια της παραμονής του εκεί, φιλοτέχνησε τα έργα "Charon als Seelenführer" (Ο Χάροντας ως οδηγός των ψυχών), "Bakchos' Einzug in den Hain von Kolonos" (Είσοδος του Βάκχου στο Άλσος του Κολωνού) και "Thetis' Klage um Achilleus" (Ο θρήνος της Θέτιδας για τον Αχιλλέα).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί αγιογράφοι Κατηγορία:Γερμανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Γερμανοί γλύπτες
Θηριόπετρα Πέλλας
Η Θηριόπετρα (πρώην Τρέστενικ ) είναι χωριό του δήμου Αλμωπίας στον νομό Πέλλας της περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας. Βρίσκεται 16 χιλιόμετρα βόρεια της Αριδαίας σε υψόμετρο 285 μέτρων.
Γεωγραφία
Η κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η γεωργία και η κτηνοτροφία. Το περιβάλλον κλίμα είναι ξηρό και ο οικισμός είναι κτισμένος στους πρόποδες του Πίνοβου, που ανήκει στην οροσειρά του Βόρρα. Η εντόπια παραγωγή επικεντρώνεται κυρίως στα σιτηρά, το καλαμπόκι, τα καρποφόρα δέντρα, και τα λαχανικά. Με την τοπική πιπεριά παρασκευάζεται με τοπική συνταγή η «πιπεροσάλτσα», είδος πάπρικας. Στον ορεινό όγκο του Πίνοβου εκτρέφονται βοοειδή.
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Το χωριό ονομαζόταν κατά το παρελθόν Τρέστενικ και κατοικείτο από μουσουλμάνους της περιοχής που το εγκατέλειψαν βάσει της συνθήκης της Λωζάνης που υποχρέωνε την ανταλλαγή των πληθυσμών Ελλάδας και Τουρκίας με κριτήριο το θρήσκευμα. Στη θέση τους εγκαταστάθηκαν Έλληνες πρόσφυγες προερχόμενοι κυρίως από οικισμούς της περιφέρειας Καισαρείας (όπως το Τσουχούρ και το Ρουμ Καβάκ) της Καππαδοκίας, καθώς και από το Γιενίκιοϊ της Κωνσταντινούπολης, τη Μάδυτο της Ανατολικής Θράκης και τον Πόντο.
Σήμερα αριθμεί 334 μόνιμους κατοίκους. Βάσει της απογραφής του 2001 καταγράφηκαν 401 κάτοικοι. Το χωριό διατηρεί διθέσιο δημοτικό σχολείο με 22 μαθητές και νηπιαγωγείο με 10 νήπια. Στο χωριό δραστηριοποιείται λαογραφικός σύλλογος με την επωνυμία «ο Μέγας Βασίλειος», με λαογραφική και πολιτιστική δραστηριότητα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Πέλλας Κατηγορία:Δήμος Αλμωπίας
Βραβεία Γκράμι του 1969
Βραβεία Γκράμι του 1969
Νικητές των Βραβείων:
Al De Lory (παραγωγός) & Glen Campbell για το By The Time I Get To Phoenix
Jose Feliciano
Κλασική Μουσική
Pierre Boulez (διευθυντής ορχήστρας) & the New Philharmonia Orchestra για το Boulez Conducts Debussy (La Mer; Prelude A L'Apres-Midi D'Un Faune; Jeux)
Carlo Felice Cillario (διευθυντής ορχήστρας), Montserrat Caballe & the RCA Italiana Opera Ορχήστρα & Chorus για το Rossini: Rarities
Richard Mohr (παραγωγός), Erich Leinsdorf (διευθυντής ορχήστρας), Ezio Flagello, Sherrill Milnes, Leontyne Price, Judith Raskin, George Shirley, Tatiana Troyanos & the New Philharmonia Orchestra για το Mozart: Cosi Fan Tutte
Vittorio Negri (διευθυντής ορχήστρας), George Bragg, Gregg Smith, (διευθυντής χορωδιών), E. Power Biggs, the Edward Tarr Ensemble, the Gregg Smith Singers & the Texas Boys Choir για το The Glory of Gabrieli
Ορχήστρα) Vladimir Horowitz για το Horowitz on Television (Chopin, Scriabin, Scarlatti, Horowitz)
Vittorio Negri (διευθυντής ορχήστρας), E. Power Biggs & the Edward Tarr Ensemble για το Glory of Gabrieli Vol. II - Canzonas για το Brass, Winds, Strings and Organ
Κωμωδία
Bill Cosby για το To Russell, My Brother, Whom I Slept With
Σύνθεση και Διευθέτηση
Mason Williams (Συνθέτης) για το “Classical Gas"
Dave Grusin & Paul Simon (Συνθέτες) για το The Graduate σε ερμηνεία Simon and Garfunkel
Mike Post (διευθετητής) για το "Classical Gas" σε ερμηνεία Mason Williams
Jimmy L. Webb (διευθετητής) για το "MacArthur Park" σε ερμηνεία Richard Harris
Κάντρι Μουσικής
Johnny Cash για το "Folsom Prison Blues"
Flatt & Scruggs για το "Foggy Mountain Breakdown"
Bobby Russell (τραγουδοποιός) για το "Little Green Apples" σε ερμηνεία Roger Miller / O.C. Smith
Folk
Judy Collins για το "Both Sides Now"
Gospel
The Happy Goodman Family για το The Happy Gospel of the Happy Goodmans
Dottie Rambo για το "The Soul of Me"
Jake Hess για το "Beautiful Isle of Somewhere"
Τζαζ
Bill Evans για το Bill Evans at the Montreux Τζαζ Festival σε ερμηνεία the Bill Evans Trio
Duke Ellington για το "And His Mother Called Him Bill"
Μουσικής Παράστασης
Galt MacDermott, Gerome Ragni, James Rado (Συνθέτες), Andy Wiswell (παραγωγός), αρχικοί συντελεστές (Ronnie Dyson, Gerome Ragni, Steve Curry, Lamont Washington, Diane Keaton, Melba Moore & James Rado) για το Hair
Συσκευασία και Σημειώσεις
John Berg, Richard Mantel (σχεδιαστές), Horn Grinner Studios (φωτογράφος) για το Underground σε ερμηνεία Thelonious Monk
Johnny Cash (συγγραφέας σημειώσεων) για το Johnny Cash at Folsom Prison σε ερμηνεία Johnny Cash
Ποπ
Dionne Warwick για το "Do You Know the Way to San Jose?"
Simon & Garfunkel για το "Mrs. Robinson"
Alan Copeland (διευθυντής χορωδίας) για το "Mission Impossible/Norwegian Wood Medley" σε ερμηνεία των Alan Copeland Singers
Mason Williams για το "Classical Gas"
R&B
Aretha Franklin για το "Chain of Fools"
Otis Redding για το "(Sittin' On) The Dock of the Bay"
The Temptations για το "Cloud Nine"
Otis Redding & Steve Cropper (τραγουδοποιοί) για το "(Sittin' On) The Dock of the Bay" σε ερμηνεία Otis Redding
Προφορικός Λόγος
Rod McKuen για το Lonesome Cities
Κατηγορία:Τελετές Βραβείων Γκράμι
Εξέγερση των Στρέλτσι (1682)
Ως Εξέγερση των Στρέλτσι του 1682 περιγράφονται οι ταραχές που συνέβησαν στη Μόσχα το Μάιο του 1682 με πρωταγωνιστές τους Στρέλτσι, δηλ. την επίλεκτη φρουρά του Κρεμλίνου. Αιτία υπήρξε η προσπάθεια βογιαρικών κύκλων να προωθήσουν παράνομα στο θρόνο το Μεγάλο Πέτρο μετά το θάνατο του ετεροθαλούς αδελφού του Φιοντόρ Γ'. Η εξέγερση οδήγησε σε ένα ιδιότυπο καθεστώς συμβασιλείας του Πέτρου με τον Ιβάν Ε'.