cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δικαιώματα ΛΟΑΤ στις Ηνωμένες Πολιτείες
Τα δικαιώματα των λεσβιών, των ομοφυλόφιλων, των αμφιφυλόφιλων και των τρανς (ΛΟΑΤ+) ατόμων στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι από τα πιο κοινωνικά, πολιτιστικά και νομικά προηγμένα στον κόσμο, με την κοινή γνώμη και τη νομολογία για το θέμα να αλλάζει σημαντικά από τα τέλη της δεκαετίας του 1980. Μέχρι το 1962, και οι 50 πολιτείες ποινικοποιούσαν την ομοφυλοφιλική σεξουαλική δραστηριότητα, αλλά μέχρι το 2003 όλοι οι υπόλοιποι νόμοι κατά της ομοφυλοφιλικής σεξουαλικής δραστηριότητας είχαν καταργηθεί.
Τόσο ο γάμος ομοφυλόφιλων όσο και υιοθεσία παιδιών από ΛΟΑΤ+ παντρεμένα ζευγάρια είναι νόμιμη σε εθνικό επίπεδο από τον Ιούνιο του 2015 μετά την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου στην υπόθεση Obergefell εναντίον Hodges (αν και στον Μισσισσιππής δεν καταργήθηκε η απαγόρευση υιοθεσίας ομοφυλόφιλων από ομοσπονδιακό δικαστήριο μέχρι τον Μάρτιο του 2016).
Οι φυλετικές και εθνικές μειονότητες ΛΟΑΤ+ ατόμων αντιμετωπίζουν τα υψηλότερα ποσοστά διακρίσεων και εγκλημάτων μίσους, ειδικά οι έγχρωμες τρανς γυναίκες.
Εναντίωση
Αυτοί που έχουν έντονη αντίθεση με τα ΛΟΑΤ δικαιώματα στις ΗΠΑ είναι γενικώς οι συντηρητικοί. Η θρησκεία είναι η περισσότερο επικαλούμενη δικαιολογία για να εναντιωθεί κάποιος στα ΛΟΑΤ δικαιώματα. Γεωγραφικά, η εναντίωση στα ΛΟΑΤ δικαιώματα είναι πιο έντονη στις νότιες και επαρχιακές πολιτείες.
Νόμοι
δεξιά|μικρογραφία|310x310εσ|Ο Λευκός Οίκος, φωτισμένος με χρώματα του ουράνιου τόξου, το βράδυ της απόφασης Obergefell, 26 Ιουνίου 2015. Στις 26 Ιουνίου 2015 το Ανώτατο Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών αποφάσισε, με ψήφους 5 προς 4, τη νομιμοποίηση των γάμων ομόφυλων ζευγαριών σε όλη την επικράτεια των Ηνωμένων Πολιτειών.
Κάποια νομοθετικά σώματα όπως στις Πολιτείες Κονέκτικατ (2008), Καλιφόρνια (2008, ξανάρχισε το 2013), Μέιν (2012), Ουάσινγκτον (πολιτεία) (2012), Νιου Χάμσαϊρ (2010), Βερμόντ (2009), Περιφέρεια της Κολούμπια (2010), Μασαχουσέτη (2004), Αϊόβα (2009), Νέα Υόρκη (2011), Μέριλαντ (2013), Ρόουντ Άιλαντ (2013), Ντέλαγουερ (2013), και Μινεσότα (2013) έχουν νομιμοποιηθεί το γάμο για τα ζευγάρια ΛΟΑΤ. Παρόλα αυτά πολλές πολιτείες των ΗΠΑ ακόμα απαγορεύουν την ένωση ομοφυλόφιλων ατόμων.
Ένα ομοφυλόφιλο άτομο ή ένα ομοφυλόφιλο ζευγάρι μπορούν να υιοθετήσουν παιδιά σε μερικές περιοχές, παρόλο που υπάρχουν μερικές περιοχές που μπορούν να υιοθετήσουν μόνον όταν είναι ζευγάρι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:ΛΟΑΤ ιστορία στις Ηνωμένες Πολιτείες
Δικαιώματα ΛΟΑΤ στη Βραζιλία
Τα δικαιώματα ΛΟΑΤ στην Βραζιλία έχουν αναπτυχθεί από το τέλος της δικτατορίας το 1985. Παρά το γεγονός ότι μερικές ομάδες όπως η Grupo Gay da Bahia υπολογίζουν πολλούς ομοφοβικούς φόνους, η Βραζιλία μπορεί να θεωρηθεί ως μια από τις πιο ομοφυλοφιλικά φιλικές χώρες της Νότιας Αμερικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βραζιλία Κατηγορία:Βραζιλία
Πύλαι Βιθυνίας
Οι Πύλαι ήταν αρχαία πόλη της Βιθυνίας, στη Μικρά Ασία.
Βρισκόταν στον Αστακηνό κόλπο -στο παραλιακό τμήμα της Βιθυνίας- και κοντά στο Ποσείδιον άκρον. Στην πόλη ο Βυζαντινός αυτοκράτων Μανουήλ Κομνηνός μετέφερε τον χριστιανικό πληθυσμό του Φιλομηλίου το 1146. Η πόλη περίεχε πολλά αυτοκρατορικά κτήματα. Αναφέρεται από τον Πευτιγγεριανό χάρτη και τον ιστορικό Ατταλειάτη το 1068. Στις Πύλες αποβιβάζονταν οι Βυζαντινοί αυτοκράτορες για τα ταξίδια τους στην Ανατολή και ετελούντο τελετές για την υποδοχή τους.
Κυβέρνηση της Ουκρανίας
Η Κυβέρνηση της Ουκρανίας (ουκρανικά: Уряд України) είναι το ανώτατο όργανο της εκτελεστικής εξουσίας στην Ουκρανία. Αποτελείται από το Υπουργικό Συμβούλιο (Кабінет Міністрів України) το οποίο απαρτίζεται από Πρωθυπουργό, τον Αναπληρωτή Πρωθυπουργό, τους Υπουργούς και τους Υφυπουργούς, που διορίζονται από τον Πρωθυπουργό με απόφαση του Προέδρου της δημοκρατίας. Τα έργα και οι πράξεις της κυβέρνησης ελέγχονται από το Κοινοβούλιο της Ουκρανίας, την Βερχόβνα Ράντα ή Ανώτατο Συμβούλιο της Ουκρανίας. Ο Πρωθυπουργός διορίζεται από το κοινοβούλιο με πρόταση του Προέδρου της δημοκρατίας. Έχει λιγότερες αρμοδιότητες από τον πρόεδρο της δημοκρατίας αν και στην πολιτική ιστορία της χώρας έγιναν προσπάθειες μεταφοράς κάποιων αρμοδιοτήτων του προέδρου στον πρωθυπουργό.
Συμβούλιο των Υπουργών
thumb|left|160px|Έμβλημα του Συμβουλίου των Υπουργών Το Συμβούλιο των Υπουργών της Ουκρανίας (Кабінет Міністрів України) είναι ένα συλλογικό όργανο που αποτελείται από το προεδρείο του υπουργικού συμβουλίου που απαρτίζεται από πέντε υπουργεία που εκπροσωπούνται από τον αντίστοιχο υπουργό. Ορισμένα υπουργεία μπορούν να διευθύνονται από μέλη του προεδρείου του υπουργικού συμβουλίου (αντιπρόεδροι). Το προεδρείο του υπουργικού συμβουλίου αποτελείται από τον Πρωθυπουργό της Ουκρανίας που προεδρεύει του υπουργικού συμβουλίου και επικουρείται από τον πρώτο αντιπρόεδρο και άλλους αντιπροέδρους. Η Γραμματεία του Υπουργικού Συμβουλίου διασφαλίζει τη λειτουργία του υπουργικού συμβουλίου.
Ο αριθμός των υπουργείων στο υπουργικό συμβούλιο έχει αλλάξει με την πάροδο του χρόνου, ορισμένα υπουργεία καταργούνται, συγχωνεύονται ή υποβαθμίζονται σε κρατικές επιτροπές ή υπηρεσίες. Το υπουργικό συμβούλιο είναι υπεύθυνο έναντι του Προέδρου της Ουκρανίας, είναι υπό τον έλεγχο και λογοδοτεί στη Βερχόβνα Ράντα (ουκρανικό κοινοβούλιο). Αποτελείται από τον πρωθυπουργό, τον πρώτο αντιπρόεδρο, τρεις αντιπροέδρους και άλλους υπουργούς, οι οποίοι είναι επικεφαλής των υπουργείων τους. Σε κάποιο χρονικό σημείο υπήρχε επίσης ένα ίδρυμα "κρατικών υπουργείων" που καταργήθηκε σε μεγάλο βαθμό στις 25 Φεβρουαρίου 1992 με το Προεδρικό Διάταγμα (#98). Η Γραμματεία του Υπουργικού Συμβουλίου υποστηρίζει την αποτελεσματική λειτουργία της κυβέρνησης. Το διαρθρωτικό μέρος της γραμματείας είναι επίσης το γραφείο του Πρωθυπουργού της Ουκρανίας.
Τσεχία και ευρώ
Η Τσεχία είναι υποχρεωμένη να υιοθετήσει το Ευρώ στο μέλλον και να ενταχθεί στην Ευρωζώνη όταν θα πληροί τα Νομισματικά και δημοσιονομικά κριτήρια Ευρώ σύμφωνα με την Συνθήκη Προσχώρησης από τότε που εντάχθηκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) το 2004. Η Τσεχία είναι μια υποψήφια για τη Διεύρυνση της ευρωζώνης και χρησιμοποιεί την Κορόνα Τσεχίας ως νόμισα, που ρυθμίζεται από την Εθνική Τράπεζα Τσεχίας, ένα μέλος του Ευρωπαϊκού Συστήματος Κεντρικών Τραπεζών, και δεν συμμετέχει στον Ευρωπαϊκό μηχανισμό συναλλαγματικών ισοτιμιών (ERM II).
Αν και η Τσεχική Δημοκρατία είναι σε καλή οικονομική θέση για να υιοθετήσει το ευρώ, ακολουθώντας την Κρίση της Ευρωζώνης υπήρξε σημαντική αντίθεση μεταξύ του κοινού όσον αφορά την υιοθέτηση του νομίσματος. Σύμφωνα με δημοσκόπηση που διεξήχθη τον Απρίλιο του 2019, 20% των Τσέχων τάχθηκαν υπέρ της εισαγωγής του ευρώ, ενώ το 75% αντιτάχθηκε ενώ το 5% ήταν αναποφάσιστο. Ως τον Απρίλιο του 2017, δεν υπήρχε ημερομηνία - στόχος από την κυβέρνηση για την ένταξή της στον Ευρωπαϊκό μηχανισμό συναλλαγματικών ισοτιμιών ή για την υιοθέτηση του ευρώ. The ruling cabinet that was formed following the 2017 legislative election does not officially plan to proceed with euro adoption within its term.
Παραπομπές
Ευρω Κατηγορία:Ευρώ ανά χώρα Ευρω
Association Aéronautique et Astronautique de France
thumb|right|Γραφεία 3AF στο Παρίσι
Η Association Aéronautique et Astronautique de France (3AF) είναι ένας παγκόσμιος θεσμός που εργάζεται με τις διάφορες πτυχές των διαστημικών ταξιδιών. Ιδρύθηκε το 1971.
Ακαδημαϊκοί, κατασκευαστές προϊόντων, πάροχοι υπηρεσιών και άλλοι παγκόσμιοι επαγγελματίες της πολιτικής και στρατιωτικής αεροδιαστημικής εκπροσωπούνται στην 3AF. Τα κεντρικά γραφεία του οργανισμού βρίσκονται στο Παρίσι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οργανώσεις με έδρα τη Γαλλία
Σύνταγμα της Σλοβακίας
Το Σύνταγμα της Σλοβακικής Δημοκρατίας (σλοβάκικα: Ústava Slovenskej republiky) υιοθετήθηκε την 1η Οκτωβρίου 1992, ενώ είχε ψηφιστεί από το Εθνικό Συμβούλιο της Σλοβακίας ένα μήνα πριν, την 1η Σεπτεμβρίου. Η μέρα ψήφισης του συντάγματος αποτελεί εορτή στη Σλοβακία.
Σύνοψη
Το κείμενο του συντάγματος χωρίζεται στο προοίμιο και σε 9 μέρη (τα περισσότερα μέρη χωρίζονται σε κεφάλαια), τα οποία με τη σειρά τους διαιρούνται σε 156 άρθρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική της Σλοβακίας Σλοβακια
Εμιράτο
Το Εμιράτο (إمارة) είναι περιοχή που κυβερνάται από ένα δυναστικό μουσουλμάνο μονάρχη που αποκαλείται εμίρης. Επίσης σημαίνει ηγεμονία-πριγκηπάτο.
Ως μοναρχίες
Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα είναι ένα ομοσπονδιακό κράτος που αποτελείται από 7 ομοσπονδιακά εμιράτα, κάθε ένα διοικούμενο από έναν κληρονομικό εμίρη, με τα επτά αυτά να σχηματίζουν το εκλεκτορικό σώμα που εκλέγει τον Πρόεδρο και Πρωθυπουργό της χώρας. Σήμερα τα περισσότερα εμιράτα είτε έχουν εξαφανιστεί από την ιστορία, είτε έχουν ενσωματωθεί σε μεγαλύτερα σύγχρονα κράτη ή αλλάξει τη μορφή διακυβέρνησής τους, για παράδειγμα σε βασίλειο ή σουλτανάτο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοναρχία Κατηγορία:Μορφές διοικητικής διαίρεσης Κατηγορία:Ισλαμικά κράτη ανά είδος
Κίσαμος
Η Κίσσαμος (έως το 1969: το Καστέλλι) είναι κωμόπολη και έδρα του Δήμου Κισσάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων της δυτικής Κρήτης. Ήταν έδρα της ομώνυμης επαρχίας. Αποτελεί επίσης έδρα της Ιεράς Μητροπόλεως Κισσάμου και Σελίνου.
Ιστορία
Η αρχαία Κίσαμος, παράλια πόλη στη βορειοδυτική ακτή της Κρήτης, έχει εντοπιστεί εδώ και αρκετούς αιώνες στην πεδιάδα που πλαισιώνει τον κόλπο Κισάμου. Αυτή η αρχαία πόλη ήταν το λιμάνι της αρχαίας Πολυρρηνίας, της παλαιότερης δωρικής πόλης της Κρήτης, 7 χλμ. νότια της Κισάμου, ναυτικό και εμπορικό κέντρο της περιοχής. Μετά τη ρωμαϊκή κατάκτηση της Κρήτης (το 69 π.Χ.) η Κίσαμος γνώρισε μεγάλη οικονομική και οικιστική ανάπτυξη.
Ο Πλίνιος (4,12,59) ως Κίσαμον την τοποθετεί κοντά στην Πέργαμο και την Κυδωνία, ενώ ο Ιεροκλής (Συνέκδ. 14) μεταξύ Κυδωνίας και Καντάνου. Η «Κίσαμος πόλις», όπως την αναφέρει ο Πτολεμαίος (3,17,8), βρίσκεται στο σημερινό κόλπο της Κισάμου, στα σωζόμενα ερείπια κοντά στο Καστέλι (βενετσιάνικο φρούριο).
* Η ορθή γραφή είναι Κί(σσ)αμος και όχι Κί(σ)αμος. Από την αρχ. ελληνική ρίζα κισσ- όπως οι λέξεις Κίσσος, κισσός (βλ τα λήματα αυτά στο 8τομο Ερμηνευτικό Ετυμολογικό Λεξικό Αρχ. Ελληνικής Liddell&Scott)1. Ο Ντάπερ αναφέρει στην σελίδα 34 των «Κρητικών βιβλίων» τόμος Α΄. "Η Κίσσαμος ή Κύσαμος (ετυμολογία του κυ- προφανώς από το κυ-νέω/κυνώ( βλ το αρχ. ελλην. ρήμα στο Liddell&Scott)=ασπάζομαι εξ ού προσ-κυ-νώ.
2.Το όνομά Κίσσαμος προέρχεται από τον ομώνυμο προελληνικό οικισμό στην ίδια τοποθεσία, ο οποίος αναφέρεται από τον Πλίνιο και τον Πτολεμαίο. Η αρχαία Κίσσαμος ήταν το επίνειο της δωρικής Πολυρρήνειας, 7χλμ. προς Νότο, αλλά συγχρόνως αποτελούσε αυτόνομη πολιτεία με δικό της νόμισμα, το οποίο έφερε την προτομή του Ερμή (προστάτη του εμπορίου) στη μία του όψη και την εικόνα δελφινιού στην άλλη. Ο Πλίνιος την αναφέρει λατινικά ως «Cisamon» ενώ ο Έλλην Πτολεμαίος ελληνικά ως «Κίσσαμος πόλις».
Βρισκόταν κοντά στη μεγάλη πόλη Πολυρρηνία της οποίας ήταν επίνειο, αλλά λειτουργούσε ως αυτόνομη κοινότητα και έκοβε δικά της νομίσματα τα οποία απεικόνιζαν στη μια πλευρά κεφαλή του θεού Ερμή με πέτασο και στην άλλη ένα δελφίνι και τα γράμματα ΚΣ/ΙΩ.
Κατά τη Βενετοκρατία, λόγω του πλούτου και της τοποθεσίας της, η Κίσαμος ήταν καλά οχυρωμένη. Τα τείχη της πόλης πρωτοκτίστηκαν από τους Βενετούς, (Καλές) και τμήματά τους σώζονται ακόμα, δυτικά του Τουρκικού φρουρίου. Μάλιστα ονομάστηκε «Καστέλι» λόγω του φρουρίου της και συγκεκριμένα Καστέλι Κισάμου ώστε να αποφεύγεται η σύγχυση, καθώς η Κρήτη είχε πολλά Καστέλια.
Γεωγραφία και κλίμα
Η Κίσαμος βρίσκεται στο γεωγραφικό στίγμα 35.4946°N, 23.6537°W. Ο δήμος Κισάμου έχει έκταση 334 τ.χλμ. Η κωμόπολη βρέχεται από τον κόλπο της Κισάμου και βρίσκεται μεταξύ των ακρωτηρίων Γραμβούσα και Σπάθα σε υψόμετρο 10 μέτρων.
Το κλίμα της περιοχής είναι ήπιο, Μεσογειακό. Επικρατούν άνεμοι βόρειοι, βορειοδυτικοί, νοτιοδυτικοί και σπανιότερα νότιοι.
Οικονομία
Η οικονομία της περιοχής είναι κυρίως αγροτική και τουριστική. Βασίζεται περισσότερο στο κρασί που παράγει, το διάσημο κρασί της Κισάμου (κύρια ποικιλία αμπελιού το ρωμαίικο), στο ελαιόλαδο και στην παραγωγή λοιπών αγροτικών προϊόντων, καθώς επίσης και στον τουρισμό ως δημοφιλής προορισμός ατόμων που κάνουν τις διακοπές τους. Τον Ιούνιο του 2018 αναρτήθηκαν τέσσερις γαλάζιες σημαίες στις παραλίες «Μαύρος Μώλος», «Παχιά Άμμος» (Φαλάσαρνα) και «Ελαφονήσι».
Διοικητικά
Αναφέρεται επίσημα το 1925, με την παλιά ονομασία Καστέλι, στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας Καστελίου. Το 1969 με το ΦΕΚ 147Α - 31/07/1969 μετονομάστηκε σε Κίσσαμος ενώ το 1971 προσαρτήθηκαν οι οικισμοί Μονή Ζωοδόχου Πηγής και Πύργος. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με την Κουνουπίτσα αποτελεί την κοινότητα Κισσάμου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Κισσάμου του Δήμου Κισσάμου και σύμφωνα με την Απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 4.236 κατοίκους.
Δείτε: Κοινότητα Κισσάμου
Αξιοθέατα
thumb|250px|Μωσαϊκό στο μουσείο της Κισάμου
Σχολεία
Πέντε νηπιαγωγεία, τρία δημοτικά σχολεία, δύο γυμνάσια, ένα γενικό λύκειο, ένα επαγγελματικό λύκειο και ένα ΕΕΕΕΚ ενώ στο παρελθόν λειτουργούσε και ένα σχολείο κοφών
Συγκοινωνία
Η συγκοινωνία γίνεται κυρίως οδικώς και ακτοπλοϊκώς.
Αεροδρόμια
Η κωμόπολη εξυπηρετείται από το αεροδρόμιο Χανίων.
Λιμάνι
Η κωμόπολη εξυπηρετείται από το λιμάνι Καβονησίου (άγονη γραμμή Πειραιάς - Γύθειο - Κύθηρα - Αντικύθηρα - Κίσαμος) και επίσης από το λιμάνι Σούδας. Επιπλέον, εκδρομικά πλοία συνδέουν την Κίσαμο με την χερσόνησο Γραμβούσας και τον Μπάλο.
Λεωφορεία
Το ΚΤΕΛ Χανίων - Ρεθύμνου συνδέει την Κίσαμο με τα Χανιά, τον Πλάτανο, τα Φαλάρσανα, Ελαφονήσι, Σάσσαλο, Μαλάθυρο, Κάμπο, Καλυβιανή, Βάθη, Καλαθενές, Μουρί και Λουσακιές. Το δρομολόγιο Κίσαμος - Χανιά και αντίστροφα εκτελείται περίπου ανά ώρα τις καθημερινές και πιο αραιά τις Κυριακές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Κισάμου Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Χανίων
Ισμαήλ Μολλά
Ο Ισμαήλ Μολλά Ροδοπλού (1938-2020) ήταν Μουσουλμάνος δημοσιογράφος και πολιτικός, ο οποίος διατέλεσε βουλευτής Ροδόπης από τον Νοέμβριο του 1989 ως τον Μάρτιο του 1990.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κομοτηνή το 1938, γιος του Χουσεΐν. Στις εκλογές του Νοεμβρίου του 1989 με τον συνδυασμό "Εμπιστοσύνη" (διαδεχόμενος τον Αχμέτ Σαδίκ) εξελέγη ως ανεξάρτητος, υπηρετώντας ως το 1990.
Πριν το 1989 ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία και ήταν εκδότης της εφημερίδας "Γκερτσέκ" (=Αλήθεια).
Πέθανε έπειτα από εγκεφαλικό επεισόδιο, στις 2 Σεπτεμβρίου 2020.
Παραπομπές
Μολα
Κόμμα Εθνικής Σωτηρίας
Το Κόμμα Εθνικής Σωτηρίας - (Millî Selâmet Partisi, MSP) - ήταν τουρκικό, ισλαμικό, πολιτικό κόμμα της δεκαετίας του 1970.
Ιδρύθηκε στις 11 Οκτωβρίου 1972, και αποτελούσε ουσιαστικά, συνέχεια του κόμματος Εθνικής Τάξης, που είχε απαγορευτεί από τις Αρχές, λόγω των πολιτικών του θέσεων (Ισλαμισμός). Αν και ουσιαστικός ηγέτης ήταν ο Νετσμετίν Ερμπακάν, ο Σουλεϊμάν Αρίφ Εμρέ, υπέγραψε ως Πρόεδρος το καταστατικό του νέου κόμματος. Ο Νετσμετίν Ερμπακάν έγινε Πρόεδρος του κόμματος στις 20 Οκτωβρίου του 1973.
Η ακμή του κόμματος, τουλάχιστον όσον αφορά, τα εκλογικά αποτελέσματα, ήταν στις εκλογές του 1973 όταν κατετάγη τέταρτο, με 11.8%  και 48 βουλευτές.
Το κόμμα συμμετείχε στη κυβέρνηση του Μπουλέντ Ετσεβίτ που σχηματίστηκε από τις εκλογές με τον Ερμπακάν να αναλαμβάνει τη θέση του Αντιπροέδρου. Το κόμμα, όπως και η πλειοψηφία των αστικών κομμάτων της Τουρκίας της περιόδου εκείνης, στήριξαν την εισβολή της Τουρκίας στη Κύπρο. Ο Ερμπακάν σαν Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης είχε δηλώσει το 1975 ότι το Κόμμα Εθνικής Σωτηρίας στηρίζει την ανακήρυξη ανεξάρτητου τουρκοκυπριακού κράτους - ως τη μόνη λύση για να προστατευτούν τα δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων. Η συμμαχία των δυο κομμάτων, δεν κράτησε παρά μόνο 10 μήνες, όταν στις 3 Σεπτεμβρίου 1974 ο Μπουλέντ Ετσεβίτ δήλωσε ότι οι πολιτικές θέσεις των δυο κομμάτων δεν μπορούν πλέον να συμβαδίσουν και παραιτήθηκε.
Στις επόμενες εκλογές που συμμετείχε, αυτές του 1977, σημείωσε κάμψη, συγκεντρώνοντας το 8.56% των ψήφων ενώ εξέλεξε τους μισούς βουλευτές (24). Παρόλα αυτά, κλήθηκε να συμμετάσχει και πάλι σε κυβέρνηση συνασπισμού, (1975 - 1977) (1977 - 1978) (1979 - 1980) με Πρωθυπουργό, τον Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ.
Το κόμμα - όπως και όλα τα πολιτικά κόμματα - ανέστειλαν την λειτουργίας τους, μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1980.
Τα ερείσματα του κόμματος ήταν οι αγροτικές περιοχές και οι μικρές πόλεις της Ανατολίας, καθώς η επιρροή των θρησκευτικών ηγετών σε αυτές τις περιοχές ήταν πολύ μεγάλη. Εξάλλου, σημαντικές από άποψη επιρροής πολιτικο-θρησκευτικές ομάδες όπως το σουφιστικό τάγμα των Ναχσμπαντί (Naqshbandi), και το κίνημα των Φωτισμένων (Nur movement) υποστήριζαν το κόμμα και βοηθούσαν στη διάδοση των θέσεών του. Με βάση την πολιτική φιλοσοφία του «Εθνικού Οραμάτος», το κόμμα υπεστήριζε μεν την εκβιομηχάνιση, την οικονομική και εμπορική ανάπτυξη της Τουρκίας χωρίς όμως την υποταγή στο δυτικό τρόπο ζωής και σκέψης, και με σεβασμό στις αρχές του Ισλάμ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κόμματα ισλαμικών αρχών Κατηγορία:Τουρκικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Δεξιά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Εθνικιστικά κόμματα
Κατάλογος νομισματοκοπείων ευρώ
Στην Ευρωζώνη υπάρχουν πολλά νομισματοκοπεία ευρώ. Δεν έχουν όλες οι χώρες μέλη της Ευρωζώνης δικά τους νομισματοκοπεία για να παράγουν Κέρματα ευρώ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κέρματα ευρώ
Αθηνά Λινού
Σταδιοδρομία
Είναι απόφοιτος της Ιατρικής Σχολής του ΕΚΠΑ καθώς και της Σχολής Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, ενώ κατέχει Διδακτορικό Τίτλο Σπουδών και Υφηγεσία στον τομέα της Επιδημιολογίας από το ΕΚΠΑ.
Στην πανεπιστημιακή της σταδιοδρομία η Λινού έχει διδάξει σε πανεπιστήμια της Ελλάδας και του εξωτερικού, συμπεριλαμβανομένων της Ιατρικής Σχολής Μάγιο και της Σχολής Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου της Μινεσότα στην πολιτεία Μινεσότα των ΗΠΑ, του Πανεπιστημίου Κέιζ Ουέστερν Ριζέρβ στο Οχάιο των ΗΠΑ και του Διεθνούς Ινστιτούτο Κύπρου για το Περιβάλλον και τη Δημόσια Υγεία στη Λεμεσό της Κύπρου. Από το 1982 ήταν μέλος ΔΕΠ στην Ιατρική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, και από το 2004 ήταν Τακτική Καθηγήτρια από όπου και συνταξιοδοτήθηκε το 2019. Από τον Ιούλιο 2011 μέχρι τον Οκτώβριο 2013 διατέλεσε Ειδική Γραμματέας του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού. To 1990 ίδρυσε και διατελεί Πρόεδρος του Ινστιτούτου Προληπτικής, Περιβαλλοντικής και Εργασιακής Ιατρικής Prolepsis, το οποίο έχει την υποστήριξη του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος.
Πολιτική
Τον Μάιο του 2023 εξελέγη βουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ στον Βόρειο Τομέα των Αθηνών. Τον Ιούνιο, κατά την προεκλογική περίοδο, η Λινού προέβη σε δηλώσεις που αφορούσαν κυρίως τους ιδιώτες γιατρούς και αυτό προκάλεσε την αντίδραση του ιατρικού κόσμου, που τις χαρακτήρισε ως «ατυχείς και προσβλητικές». Επανεξελέγη στις εκλογές του Ιουνίου του ίδιου έτους.
Οικογενειακή ζωή
Η Αθηνά Λινού είναι παντρεμένη με τον καθηγητή χειρουργικής Δημήτρη Λινό από το 1975 και έχουν πέντε παιδιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ιατροί Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Βουλευτές Β1' Βόρειου Τομέα Αθηνών
Egmont (Μπετόβεν)
thumb|right|200px|Το ηρωϊκό μαρτύριο του [[Λάμοραλ, κόμης του Έχμοντ|Κόμη Έγκμοντ ενέπνευσε στον Μπετόβεν μία από της πιο λαμπρές εισαγωγές του.]]
Egmont, opus 84, ονομάζεται μουσική σύνθεση του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν για το ομώνυμο θεατρικό έργο του Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε. Αποτελείται από μία Εισαγωγή και εννέα κομμάτια για σοπράνο και ορχήστρα. Ο Μπετόβεν το συνέθεσε μεταξύ Οκτωβρίου 1809 και Ιουνίου 1810, ενώ η πρώτη εκτέλεση δόθηκε στις 15 Ιουνίου 1810.
Το θέμα της σύνθεσης είναι η ιστορία και ο ηρωισμός του Κόμη του Έγκμοντ. Ο Μπετόβεν θαύμαζε τον Γκαίτε και το έργο του ενώ η ηρωική αυτοθυσία του καταδικασμένου σε θάνατο, Έγκμοντ, για την σθεναρή του αντίσταση στην καταπίεση τον ενέπνεε, ίσως λόγω και της δικής του φλαμανδικής καταγωγής.
Η μουσική δέχθηκε εγκωμιαστικά σχόλια για την ποίησή της, ιδιαιτέρως από τον Ερνστ Τέοντορ Αμαντέους Χόφμαν. Ενώ ο ίδιος ο Γκαίτε δήλωσε ότι ο Μπετόβεν εξέφρασε τις προθέσεις του με «με αξιοσημείωτη μεγαλοφυΐα».
Η δυναμική και εκφραστική εισαγωγή είναι ένα από τα τελευταία έργα της δεύτερης περιόδου του. Είναι διάσημη σύνθεση όσο και η εισαγωγή Κοριολανός και παρόμοιου ύφους με την 5η Συμφωνία την οποία ολοκλήρωσε δύο χρόνια νωρίτερα.
Το έργο αποτελείται από τα εξής τμήματα, μεταξύ των οποίων η εισαγωγή, το ληντ Die Trommel gerühret και το mort de Klärchen είναι ιδιαιτέρως γνωστά:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνθέσεις του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν
Πέτρος Ι. Μηλιαράκης
Βιογραφία
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κρήτη και στην πόλη του Ηρακλείου, όπου και περάτωσε την εγκύκλια του παιδεία. Κατάγεται από τη μαρτυρική Βιάννο Ηρακλείου, από οικογένεια Κρητών Λόγιων αλλά και επαναστατών, σ’ όλες τις κρίσιμες για την Πατρίδα περιστάσεις. Η σε βάθος χρόνου καταγωγή της οικογένειας αναφέρεται στο Βυζάντιο. Οι απώτεροι πρόγονοι κατασκεύαζαν το βυζαντινό νόμισμα μιλιαρήσιο (ή μηλιαρήσιο). Από τη δραστηριότητα δε αυτή προκύπτει και το επίθετο Μηλιαράκης.
Ο Πέτρος Μηλιαράκης, ως νομικός της πράξης, στο επίπεδο του Συμβουλίου της Ευρώπης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δικηγορεί στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια του Στρασβούργου και του Λουξεμβούργου (E.C.H.R. και C.F.I. - G.C/E.U), ενώ χειρίζεται και προσφυγές ενώπιον της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (Commission). Στο επίπεδο της εσωτερικής έννομης τάξης, δικηγορεί ενώπιον των Ανωτάτων Ακυρωτικών Δικαστηρίων (ΑΕΔ, ΣτΕ και ΕλΣ) με κύριο αντικείμενο τις υποθέσεις που αφορούν στο Συνταγματικό Δίκαιο, στο Διοικητικό  Δίκαιο και στο Δημοσιονομικό Δίκαιο  Ειδικότερα: Απεβίωσε στις 6 Μαΐου 2022 σε ηλικία 74 ετών
Εργογραφία
Με το συγκεκριμένο συγγραφικό του έργο ο Πέτρος Μηλιαράκης επιχειρεί:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες νομικοί Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Σημαία του Καναδά
Η εθνική σημαία του Καναδά, γενικά γνωστή ως Φύλλο Σφενδάμνου (αγγλικά: Maple Leaf) ή Μονόφυλλη (γαλλικά: l'Unifolié), είναι μια σημαία βασισμένη στο κόκκινο χρώμα με ένα λευκό τετράγωνο στο κέντρο της, στο οποίο δεσπόζει ένα τυποποιημένο, κόκκινο φύλλο σφενδάμνου με 11 άκρες.
Η σημαία αυτή υιοθετήθηκε το 1964 και έκανε την πρώτη εμφάνισή της στις 15 Φεβρουαρίου 1965, η οποία εορτάζεται κάθε χρόνο ως Ημέρα της Σημαίας.
Σύμβολα
Το 1921, ο Βασιλιάς Γεώργιος Ε΄ ανακήρυξε το κόκκινο (από το Σταυρό του Αγίου Γεωργίου) και το άσπρο (από το βασιλικό έμβλημα της Γαλλίας του Καρόλου Ζ΄) ως επίσημα εθνικά χρώματα του Καναδά. Ήδη από το 1700, το φύλλο της σφενδάμνου χρησιμοποιείτο ως σύμβολο για να υμνήσει τη φύση και το περιβάλλον του σημερινού Καναδά. Η χώρα έχει Σύνταγμα από τις 17 Απριλίου 1982.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καναδας Κατηγορία:Σημαίες του Καναδά
Κυβέρνηση Αρσένι Γιάτσενιουκ
Η κυβέρνηση του Αρσένι Γιάτσενιουκ σχηματίστηκε στα πλαίσια της κρίσης της Ουκρανίας το 2014 και μετά την ανατροπή του πρόεδρου Βίκτορ Γιανουκόβιτς και την παραίτηση της κυβέρνησης Σέρχι Αρμπούζοβ. Η πρώτη κυβέρνηση του Αρσένι Γιάτσενιουκ παραιτήθηκε μετά την αναλαβή της προεδρίας από τον Πέτρο Ποροσένκο και την παραίτηση του υπηρεσιακού προέδρου Αλεξάντερ Τουρτσίνοφ και σχηματίστηκε νέα.
Σημερινή Σύνθεση της κυβέρνησης
Αρσένι Γιάτσενιουκ Γιούρι Ζούμπκο
Βιακεσλάβ Κιριλένκο (και Υπουργός Πολιτισμού)
Βαλερί Βορσέφκσι Αρσέν Αβάκοφ Πάβλο Κλίκιμ Ναταλί Γιαρένσκο Στέφαν Πόλτρακ Πάβλο Ροζένκο Πάβλο Πετρένκο Αλεξάντερ Κλιβατσβίλι Σερί Κβίτ Αιβάρας Αβρομαβίτσιους Βολοντιμίρ Ντεμτσισιν Αντρέι Πιβόρσκι Ορέξι Πλαβλένκο Γιούρι Στέτς Ιχόρ Σεφστσένκο Ιχόρ Ζντάνοφ Χάνα Ονισένκο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γιατσενιουκ
Θόρντον Ουάιλντερ
Ο Θόρντον Ουάιλντερ (Thornton Niven Wilder, 17 Απριλίου 1897 - 7 Δεκεμβρίου 1975) ήταν Αμερικανός θεατρικός συγγραφέας και μυθιστοριογράφος.
Βιογραφία
Έγινε ευρύτατα γνωστός με το δεύτερό του μυθιστόρημα Το μυστικό της γέφυρας (1926) που του απέφερε και το Βραβείο Πούλιτζερ (Μυθοπλασίας). Ακόμη μεγαλύτερη επιτυχία ήταν το θεατρικό του έργο Η μικρή μας πόλη (1938), που κέρδισε κι αυτό βραβείο Πούλιτζερ όπως και το Με τα δόντια (1942).
Ο Ουάιλντερ πρωτοτύπησε τόσο στο Μυστικό της γέφυρας (πέντε άνθρωποι πεθαίνουν όταν καταρρέει μια γέφυρα των Ίνκας στο Περού κι ένας μοναχός ψάχνει για την φιλοσοφική εξήγηση της μοίρας τους) όσο και στη Μικρή μας πόλη, όπου καταργεί τα σκηνικά, χρησιμοποιεί αφηγητή και απευθύνεται στο κοινό μέσω αυτού του τελευταίου αλλά και των ηθοποιών, επιτυγχάνοντας μια πολύ πειστική αναπαράσταση της σύγχρονής του αμερικανικής καθημερινότητας. Στο Με τα δόντια παρουσιάζονται οι εμπειρίες μιας ομάδας προσώπων τοποθετημένων σε διαφορετική σε κάθε σκηνή ιστορική περίοδο.
Έργα
(επιλογή)
Ελληνικές Θεατρικές Παραστάσεις
Κατάλογος ελληνικών θεατρικών παραστάσεων έργων του Ουάιλντερ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί διηγηματογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Αμερικανοί λιμπρετίστες Κατηγορία:Αμερικανοί μεταφραστές Κατηγορία:Αμερικανοί δοκιμιογράφοι
Ίλος του Τρώα
Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ο Ίλος (ή Ίλιος) ήταν ο ιδρυτής της πόλης Ίλιον ή Βιλούσα σύμφωνα με τις πηγές των Χετταίων, που πήρε το όνομα του. Όταν η πόλη έγινε πρωτεύουσα του Τρωικού βασιλείου, πήρε και το όνομα Τροία προς τιμή του πατέρα του, και έμεινε γνωστή με αυτό το όνομα στην Ιλιάδα. Σύμφωνα με πολλές πηγές ο Ίλος είχε μια χαίτη από τρίχες αλόγου. Ο Ίλος ήταν ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Τρώ[α] βασιλιά της Δαρδανίας και της Καλλιρρόης, μιας από τις Ναϊάδες, κόρης του ποτάμιου θεού Σκάμανδρου ή της Ακαλλαρίδας, κόρης του Ευμήδη. Τα αδέλφια του ήταν ο Ασσάρακος, ο Γανυμήδης, η Κλεοπάτρα και πιθανότατα η Κλεομήστρα. Ο Ίλος έγινε γενάρχης κλάδου, του οίκου του Πριάμου βασιλιά της Τροίας, ενώ ο Ασσάρακος του κλάδου του Αινεία, του ιδρυτή της κοσμοκράτειρας Ρώμης, πόλεων ονομαστών. Ο Ίλος είναι ο πατέρας του Λαομέδοντα από τη σύζυγό του Ευρυδίκη κόρη του Αδράστου, ή από τη Λευκίππη, ή τη Βάτεια κόρης του Τεύκρου. Οι κόρες του Ίλου ήταν η Θεμίστη ή Θέμις που παντρεύτηκε τον Κάπυ βασιλιά της Δαρδανίας, και η Τηλέκλεια που παντρεύτηκε τον Κισσέα. Σύμφωνα με μερικές πηγές ο Ίλος ήταν ο πατέρας του Τιθωνού και του Γανυμήδη.
Ο μύθος
Ο ίδιος ο Ίλ[ι]ος ίδρυσε την Τροία, πόλη που πήρε το όνομά του, όπως και αυτό του πατέρα του, αναφερόμενη πολλές φορές ως `Ιλιον. Ο σχετικός μύθος έχει ως εξής: Ο Ίλος πήγε κάποτε στη Φρυγία για να συμμετάσχει σε αγώνες, που είχε διοργανώσει ο βασιλιάς της χώρας αυτής. Νίκησε, και πήρε ως βραβείο εκατό δούλους: 50 άνδρες και 50 γυναίκες. Ο βασιλιάς της Φρυγίας, βασιζόμενος σε ένα χρησμό, προσέθεσε στο έπαθλο και μία αγελάδα με βούλες στο τρίχωμά της. Είπε στον Ίλο να την αφήσει ελεύθερη, να την ακολουθήσει και στο μέρος όπου το ζώο θα σταματούσε, ο Ίλος να ιδρύσει μία πόλη. Η αγελάδα περπάτησε προς τα βόρεια και στάθηκε σε έναν λόφο, που ήταν γνωστός ως «Λόφος του Άτυος», επειδή εκεί κατά την παράδοση είχε πέσει η Άτυς, όταν ο Δίας τον είχε γκρεμίσει από τα ουράνια. Ο Ίλος λοιπόν έκτισε εκεί την πόλη Ίλιον, ή (προς τιμή του πατέρα του) Τροία. Το Ίλιον βρισκόταν περίπου 25 χιλιόμετρα νότια από τη Δάρδανο, πόλη που είχε ιδρύσει ο προπάππος του. Λίγο καιρό μετά, ο Ίλος ζήτησε από τον Δία να του στείλει ένα σημάδι, που να μαρτυρούσε την εύνοια του θεού προς αυτόν και την εξουσία του, ώστε να μπορέσει να κυβερνήσει την πόλη. Μία μέρα βρήκε μπροστά στη σκηνή του ένα ξόανο, που φαινόταν να έχει έρθει από το πουθενά. Το άγαλμα αυτό ήταν το Διιπετές Παλλάδιον, δηλ. είχε πέσει από τον Δία και παρίστανε την Παλλάδα. Είχε τρεις πήχεις ύψος, τα πόδια του ήταν ενωμένα και στα αριστερά του έφερε ηλακάτη και αδράχτι, ενώ στα δεξιά του δόρυ.
Πηγές
Ιλος του Τρωα
Πύργος Φθιώτιδας
Το χωριό Πύργος (παλιά ονομασία Σμόκοβο) ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Υπάτης του Δήμο Λαμιέων και βρίσκεται στο Νομό Φθιώτιδας, στην πίσω πλευρά του βουνού Οίτης. Απέχει 45 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα του νομού, Λαμία, και αποτελεί σήμερα θερινό θέρετρο και τόπο συνάντησης κυνηγών. Έχει πληθυσμό 106 κατοίκους. Οι μόνιμοι κάτοικοι το χειμώνα δεν υπερβαίνουν τους 70, ενώ τούς καλοκαιρινούς μήνες αυξάνονται σημαντικά.
Χλωρίδα και πανίδα
Στην περιοχή του Πύργου κυριαρχούν τα ελατοδάση, όπως και στο μεγαλύτερο μέρος της Οίτης. Επίσης υπάρχει και ένας μεγάλος αριθμός δασικών φυτών όπως, σφένδαμια, πουρνάρια, πλατάνια, ιτιές, πεύκα, φυλλοβόλοι δρυς, αριές, κουμαριές, πικροδάφνες κ.λ.π. Στην τοποθεσία Λιβαδιές υπάρχει μικρός αλπικός υγρότοπος στον οποίο ζουν οι αλπικοί τρίτωνες.
Οικονομία
Στις αρχές του 20ού αι., το χωριό ήταν σε άσχημη οικονομική κατάσταση. Η οικονομία του, καθαρά γεωργοκτηνοτροφική, δεν μπορούσε να ζήσει τις πολυμελείς οικογένειες (οκτώ έως δώδεκα άτομα η κάθε μία). Τότε πολλοί Σμοκοβίτες, βρίσκοντας διέξοδο στο πρόβλημά τους τη μετανάστευση, έφυγαν για τα μεγάλα αστικά κέντρα της Ελλάδας (κυρίως στην Αθήνα) αλλά και για το εξωτερικό, όπου η οικονομική ανάπτυξη τους ζητούσε εργατικά χέρια. Σκοπός τους ήταν να πάνε να δουλέψουν μερικά χρόνια, να τακτοποιηθούν οικονομικά και να επιστρέψουν πάλι στο χωριό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας Κατηγορία:Δήμος Λαμιέων
Κοινότητα Χουμερίου
Η Κοινότητα Χουμερίου είναι κοινότητα του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 και έδρα τον οικισμό Χουμέρι. Εκτός από την έδρα της περιλαμβάνει και τους οικισμούς Γαρίπας, Κεραμωτά και Κρασούνας. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά έχει 418 κατοίκους και εκπροσωπείται από πενταμελές συμβούλιο με επικεφαλής τον πρόεδρο κ. Δημήτριο Μαρκάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου
Διάγραμμα διακλάδωσης
Στα μαθηματικά, και συγκεκριμένα στα δυναμικά συστήματα, ένα διάγραμμα διακλάδωσης δείχνει τις πιθανές μακροπρόθεσμες τιμές ενός συστήματος ως συνάρτηση μιας παραμέτρου διακλάδωσης του συστήματος. Είναι σύνηθες να αναπαριστούμε τις σταθερές λύσεις με συμπαγείς γραμμές και τις ασταθείς λύσεις με διακεκομμένες.
Διακλαδώσεις στη Λογιστική Απεικόνιση
Ένα παράδειγμα αποτελεί το διάγραμμα διακλάδωσης της λογιστικής απεικόνισης:
Η παράμετρος διακλάδωσης r είναι στον οριζόντιο άξονα του γραφήματος, ενώ ο κάθετος άξονας δείχνει τις πιθανές τιμές της λογιστικής συνάρτησης. Μόνο οι σταθερές λύσεις εμφανίζονται εδώ, ενώ υπάρχουν ακόμη πολλές άλλες ασταθείς λύσεις.
Το διάγραμμα διακλάδωσης δείχνει τον χωρισμό των πιθανών περιόδων των σταθερών τροχιών από 1 σε 2 σε 4 σε 8 κλπ. Κάθε ένα από αυτά τα σημεία διακλάδωσης αποτελεί μια διακλάδωση διπλασιασμού περιόδου. Το ποσοστό των μηκών των συνεχόμενων καμπυλών ανάμεσα σε τιμές του r για τις οποίες συμβαίνει η διακλάδωση, συγκλίνει στη σταθερά του Φάιγκενμπαουμ.
Σπάσιμο συμμετρίας σε σύνολα διακλαδώσεων
Σε ένα δυναμικό σύστημα όπως το
το οποίο είναι δομικά σταθερό όταν \mu \neq 0, εάν σχεδιαστεί ένα διάγραμμα διακλάδωσης, με το \mu να είναι η παράμετρος διακλάδωσης, αλλά για διαφορετικές τιμές του \epsilon, η περίπτωση αντιστοιχεί σε συμμετρική pitchfork διακλάδωση. Όταν, λέμε ότι έχουμε ένα pitchfork με σπασμένη συμμετρία. Τα παραπάνω παρουσιάζονται στη δεξιά εικόνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χάος Διακλαδωσης
Σαν Πιέτρο ιν Βίνκολι
thumb|200px|Οι αλυσίδες του Αγίου Πέτρου στην Εκκλησία της Ρώμης, Σαν Πιέτρο ιν Βίνκολι. Ο ναός Σαν Πιέτρο ιν Βίνκολι (ιταλ. San Pietro in Vincoli) είναι βασιλική στην πόλη της Ρώμης, που βρίσκεται στην ομώνυμη πλατεία, στον Εσκυλίνο λόφο. Αποκαλείται επίσης και Basilica Eudossiana προς τιμήν της γυναίκας που την ίδρυσε, και είναι γνωστή γιατί στεγάζει δύο σημαντικά αντικείμενα: το άγαλμα του Μωυσή από το Μιχαήλ Άγγελο και τις φερόμενες ως Αλυσίδες του Αγίου Πέτρου.
Ιστορία
Η βασιλική κατασκευάστηκε αρχικά στα μέσα του 5ου αιώνα, περίπου το 442 μ. Χ., από την Λικινία Ευδοξία, κόρη του αυτοκράτορα Θεοδοσίου Β΄ και σύζυγος του Βαλεντινιανού Γ΄. Σκοπός ήταν να στεγαστούν οι αλυσίδες (Vincula στα λατινικά εξ’ ου και το όνομα του ναού) με τις οποίες είχαν δέσει τον Απόστολο Πέτρο όταν ήταν φυλακισμένος στις φυλακές του Μαμερτίνου. Στην Αυτοκράτειρα τις είχε χαρίσει η μητέρα της, Αθηναΐδα Ευδοκία, στην οποία είχαν περιέλθει σαν δώρο από τον Πατριάρχη της Ιερουσαλήμ κατά το ταξίδι της στους Αγίους Τόπους. Σύμφωνα με το θρύλο, όταν η αυτοκράτειρα Ευδοξία δώρισε τις αλυσίδες στον Πάπα Λέοντα Α', εκείνες ταίριαξαν σαν από θαύμα. Οι αλυσίδες φυλάσσονται σε λειψανοθήκη κάτω από την Αγία Τράπεζα της βασιλικής.
Το κτίριο επισκευάστηκε και αναπαλαιώθηκε πολλές φορές, ανάμεσα στις οποίες μια ανακαίνιση έγινε από τον Πάπα Ανδριανό Α', μια αναδόμηση από τον Πάπα Σίξτο τον Στ' και από τον Πάπα Ιούλιο Β΄. Μια αναπαλαίωση έλαβε χώρα το 1875. Το μπροστινό πρόστοο, που αποδίδεται στον Μπάτσιο Ποντέλλι, προστέθηκε το 1475. Η πλατεία (1493 – 1503) αποδίδεται στον Τζουλιάνο ντα Σάνγκαλλο.
Στην εκκλησία αυτή χειροτονήθηκε Πάπας ο Ιωάννης ο Β'.
Το Εσωτερικό
thumb|200px|left|Ο Μωυσής από τον καλλιτέχνη της Αναγέννησης, Μιχαήλ Άγγελο. Το εσωτερικό αποτελείται από τρία κλίτη, ένα το κεντρικό και δύο τα πλαϊνά, που στηρίζονται σε αψίδες που χωρίζονται από κολόνες δωρικού ρυθμού. Το κεντρικό κλίτος διαθέτει οροφή του 18ου αιώνα, με τοιχογραφία στο κέντρο από τον Τζοβάνι Μπατίστα Παρόντι, που απεικονίζει το Θαύμα των Αλυσίδων (1706).
Ο Μωυσής του Μιχαήλ Αγγέλου (ολοκληρώθηκε το 1515), επρόκειτο αρχικά να αποτελέσει μέρος ενός τεράστιου συμπλέγματος 47 αγαλμάτων, που θα αποτελούσε ταφικό μνημείο για τον Πάπα Ιούλιο Β'. Όταν του το παρήγγειλαν, ο μεγάλος καλλιτέχνης πέρασε οχτώ ολόκληρους μήνες αναζητώντας το τέλειο μάρμαρο στη Τοσκάνη. Το σχέδιο εγκαταλείφθηκε, αλλά μετά το θάνατο του Πάπα ο Μιχαήλ Άγγελος καταπιάστηκε εκ νέου μαζί του. Επειδή όμως τελικά ανέλαβε τη Δευτέρα Παρουσία στην Καπέλα Σιξτίνα μετά από παρότρυνση του Πάπα Παύλου Γ΄, το τελικό μνημείο, που φτιάχτηκε κυρίως από μαθητές, είναι μια πρόσοψη με έξι εσοχές.
Ο Μωυσής απεικονίζεται με κέρατα, αντί για ακτίνες φωτός, εξαιτίας ενός λάθους στη μετάφραση του εβραϊκού κειμένου: οι λέξεις αχτίδες φωτός και κέρατα είναι παρόμοιες. Αυτό του είδους ο εικονογραφικός συμβολισμός ήταν συνηθισμένος στην πρώιμη θρησκευτική τέχνη και σε αυτή την περίπτωση εξυπηρετεί τον καλλιτέχνη, μιας και είναι ευκολότερο να σχεδιάσει κανείς στέρεα κέρατα παρά την αφηρημένη έννοια του φωτός.
Άλλα έργα τέχνης περιλαμβάνουν δύο πίνακες του Αγίου Αυγουστίνου και της Αγίας Μαργαρίτας από τον Γκουερτσίνο, και το μνημείο του καρδινάλιου Τζιρολάμο Αγκούτσι που σχεδίασε ο Ντομενικίνο. Για την απεικόνιση του Αγίου Αυγουστίνου τονίζεται πως είναι η μοναδική του απεικόνιση ως ηλικιωμένου άντρα με γενειάδα. Το ιερό στο πρώτο παρεκκλήσι αριστερά είναι μια Αποκαθήλωση του Πομαράντσιο. Ο τάφος του Νικολό Καρδιναλίου της Κούζα με το ανάγλυφο του Καρδιναλίου Νίκολάου μπροστά στον Άγιο Πέτρο είναι του Αντρέα Μπρένο. Ο ζωγράφος και γλύπτης Αντόνιο Πολλαϊουόλο έχει ταφεί εδώ.
Πρόσβαση
Η εκκλησία Σαν Πιέτρο ιν Βίνκολι είναι προσβάσιμη από τους σταθμούς μετρό Cavour και Colosseo. Χάρτης της θέσης της εκκλησίας είναι διαθέσιμος εδώ.
Πηγές
Πιετρο ιν Βινκολι
Δόξα ΙΙΙ (κανονιοφόρος)
Η κανονιοφόρος τύπου '420' (Forbridge) Δόξα ΙΙΙ / P-63 (πρώην ‘Najade – P6054’, ‘A-1432’) ναυπηγήθηκε στα ναυπηγεία ‘Germany – Roland Werlt, Bremen – Hamelingen’ και καθελκύστηκε στις 6 Δεκεμβρίου του 1960. Ήταν εν ενεργεία από τις 12 Μαΐου του 1962. Η ύψωση της Ελληνικής Σημαίας έγινε στις 6 Σεπτεμβρίου του 1991 στον Ναύσταθμο της Κρήτης. Ο παροπλισμός και υποστολή Σημαίας έγινε στις 22 Απριλίου του 2010 στον Ναύσταθμο Κρήτης.
Όλα τα ιδίου τύπου πλοία ‘Νίκη ΙΙΙ’, ‘Ελευθερία’ και ‘Δόξα ΙΙΙ’ έχουν πλέον παροπλιστεί. Το παροπλισμένο πλοίο χρησιμοποιήθηκε ως στόχος στην άσκηση "Θαλάσσιος Γρύπας" στο Πεδίο Βολής Κρήτης στις 31 Μαΐου 2012, όπου και βυθίστηκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές Κανονιοφόροι
Ιόνιτς
Ιόνιτς, (Ионыч) είναι ο τίτλος ενός διηγήματος του Άντον Τσέχωφ, γραμμένο το 1898. Η πρώτη του μετάφραση στα ελληνικά έγινε από τον Βασίλη Ντινόπουλο, το 1990.
Υπόθεση
Το διήγημα εξελίσσεται στη τσαρική Ρωσία, στα τέλη του 19ου αιώνα.
Ο Ντμίτρι Ιόνιτς, γιατρός σε μια ρωσική επαρχία, φιλοξενείται από την οικογένεια Τουρκίν, τα μέλη της οποίας θεωρούνται τα πιο μορφωμένα και ταλαντούχα άτομα της περιοχής. Με την επίσκεψή του στο σπίτι των Τουρκίν, ο Ιόνιτς έχει την ευκαιρία να απολαύσει την τέχνη σε όλο το μεγαλείο της μετριότητας και της κενότητας της και να βιώσει από πρώτο χέρι την υποκριτική στάση της μεγαλοαστικής τάξης απέναντι στην αξία της. Η οικογένεια επιθυμεί να επιδείξει την κοινωνική της υπόσταση, υπηρετώντας τις συμβάσεις της αριστοκρατίας της εποχής, υπό την επίφαση της τέχνης. Ο Ιόνιτς φεύγει εντυπωσιασμένος από τους Τουρκίν, όχι λόγω του καλλιτεχνικού θεάματος, αλλα εξαιτίας της ομορφιάς της δεκαοκτάχρονης κόρης, Αικατερίνα Ιβάνοβνα. Στο εξής, ο πρωταγωνιστής επισκέπτεται συχνά την οικογένεια, για να δει την κοπέλα, με αφορμή ένα ιατρικό πρόβλημα της μητέρας της (Βέρα Ιωσήφοβνα). Έπειτα από μια ερωτική εξομολόγησή του στο δεκαοκτάχρονο κορίτσι και αφού γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης του νεανικού ενθουσιασμού, της τσαχπινιάς της μικρής, αποφασίζει να της κάνει πρόταση γάμου. Η Αικατερίνα αρνείται την πρόταση, προβάλλοντας τις καλλιτεχνικές τις φιλοδοξίες ως αποτρεπτικό παράγοντα.
Ύστερα από αυτήν την εξέλιξη, ο Ιόνιτς προσγειώνεται βίαια στην καθημερινότητα, στους ανιαρούς ρυθμούς της ρουτίνας του, η οποία μοιάζει δέκα φορές πιο πληκτική μετά την επαφή του με τη νεανική ελευθερία που του προσέφερε η ερωτική του εμπειρία. Με το πέρασμα των χρόνων και αφού η επαφή των δύο κεντρικών προσώπων είχε πια περιοριστεί στο ελάχιστο, ο Ιόνιτς πηγαίνει για μία τελευταία φορά στους Τουρκίν και έρχεται για τελευταία φορά σε επαφή με την Αικατερίνα Ιωσήφοβνα, η οποία δείχνει διαθέσεις ευγνωμοσύνης για την πρώιμη αγάπη του πρωταγωνιστή. Το πλαίσιο του χώρου και η οπτική επαφή μεταφέρουν τον Ιόνιτς στο χρονότοπο της πρώτης συνάντησης με το δεκαοκτάχρονο τότε κορίτσι. Τα συναισθήματά του όμως δεν είναι τα ίδια με εκείνα του παρελθόντος και αυτό δεν οφείλεται στα διαφορέτικα χαρακτηριστικά της κοπέλας.
Μετά τη βίαιη ρήξη του εγωισμού του με την απόρριψη της πρότασης γάμου έμαθε να επιβιώνει ελαχιστοποιώντας την έκθεσή του σε περιττά τραύματα, έμαθε να ζει με έναν πεζό ορθολογισμό, στις διατάξεις του οποίου, οποιαδήποτε συναισθηματική επιλογή θα αποτελούσε μεγάλο ρίσκο. Ο Ιόνιτς όμως δεν επιθυμούσε πλέον κάτι τέτοιο. Σταμάτησε να οραματίζεται το ιδεατό του έρωτα, όταν μυήθηκε στην ηθική των μικροαστών, όταν συμβιβάστηκε με αυτήν και αφού αποδέχτηκε τη νίκη της.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Φωκίδας 2018–19
Για την περίοδο 2018–19, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Φωκίδας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Φωκίδας.
Η πρωταθλήτρια της ΕΠΣ Φωκίδας έχει τη δυνατότητα να κερδίσει την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία. Η ομάδα που ανακηρύσσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Φωκίδας, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ελλάδας της επόμενης περιόδου
Πρωτάθλημα
Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Φωκίδας είναι η εξής:
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Φωκίδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Φωκίδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2018–2019 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2018-2019
Ιλ Πορντενόνε
Φαίνεται ότι επισκέφτηκε τη Ρώμη και έμαθε από τα αριστουργήματα της ύστερης Αναγέννησης, αλλά δεν είχε καλή εκπαίδευση στο ανατομικό σχέδιο. Όπως ο Πολίντορο ντα Καραβάτζο, ήταν ένας από τους καλλιτέχνες στους οποίους συχνά ανατίθονταν να ζωγραφίζουν το εξωτερικό των κτιρίων. Παρόμοιας φύσης εργασίες ελάχιστα διασώζονται μετά από αιώνες στην έκθεση καιρικών συνθηκών. Ο Μιχαήλ Άγγελος λέγεται ότι ενέκρινε μια πρόσοψη ανακτόρου το 1527. Είναι πλέον γνωστή μόνον από ένα προπαρασκευαστικό σχέδιο. Μεγάλο μέρος της εργασίας του χάθηκε όταν το Παλάτι των Δόγηδων στη Βενετία καταστράφηκε σε μεγάλο βαθμό από πυρκαγιές το 1574 και το 1577. Διάφοροι κύκλοι τοιχογραφιών επιβιώνουν, για παράδειγμα τμήμα μιας τοιχογραφίας στον Καθεδρικό Ναό της Κρεμόνα, όπου οι σκηνές των Πάθών του έχουν τέτοια βιαιότητα, που δεν θα επαναληφθεί σχεδόν μέχρι τον Γκόγια. Ένας άλλος κύκλος ήταν στο Scuola Grande della Carità στη Βενετία, σήμερα στην Πνινακοθήκη της Ακαδημίας, το κύριο μουσείο τέχνης, όπου συνεργάστηκε με τον νεαρό Τιντορέττο.
Η ζωή του ήταν τόσο ενεργητική και ανήσυχη όσο η τέχνη του. Νυμφεύτηκε τρεις φορές και κατηγορήθηκε στο δικαστήριο ότι προσέλαβε εγκληματίες για να σκοτώσει τον αδελφό του για να αποφύγει να μοιραστεί την κληρονομιά τους. Ίσως είχε κάποια επιρροή σε μεταγενέστερα έργα του Τιτσιάνο και πιο ξεκάθαρα στον Τιντορέττο, ο οποίος σε κάποιο βαθμό ανέλαβε τη θέση του ως κορυφαίος ζωγράφος μεγάλων τοιχογραφικών επιτροπών στη Βενετία. Ο Τιτσιάνο και ο Πορντενόνε ήταν ανταγωνιστές την τελευταία δεκαετία του και κακόβουλα σχόλια ανέφεραν ότι ακόμη και ότι ο θάνατός του ήταν ύποπτος.
Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία|267x267εσ| Άμωμος Σύλληψη, Εκκλησία της Αννουντσιάτα στο Κορτεματζόρε, αντίγραφο του [[Αγκοστίνο Καρράτσι]] Το όνομά του προέρχεται από τη γενέτειρά του Πορντενόνε στο Φρίουλι, αν και η οικογένειά του προήλθε από την Κορτιτσέλλε (Corticelle, Μπρέσια, Λομβαρδία). Τελικά απέρριψε το όνομα de' Sacchis, έχοντας διαφωνήσει με τον αδελφό του Μπαρτολομέο, ο οποίος τον είχε τραυματίσει στο χέρι. Στη συνέχεια αποκαλούσε τον εαυτό του Regillo, ή De Regillo. Η υπογραφή του είναι Antonius Portusnaonensis ή De Portunaonis. Χρίστηκε Ιππότης από τον Ουγγρο βασιλέα Ιωάννη Ζαπόλυα.
Ως ζωγράφος, ο Πορντενόνε ήταν μελετητής του Πελλεγκρίνο ντα Σαν Ντανιέλε (Pellegrino da San Daniele), αλλά η κύρια επιρροή του στυλ του ήταν ο Τζορτζόνε. Η δημοφιλής ιστορία ότι ήταν συμμαθητής με τον Τιτσιάνο υπό τον Τζοβάνι Μπελίνι είναι ψευδής. Υποστηρίχθηκε ότι η πρώτη παραγγελία του Πορντενόνε του δόθηκε από ένα παντοπωλείο στην πατρίδα του, για να δοκιμάσει την υπερηφάνεια του ότι θα μπορούσε να ζωγραφίσει μια εικόνα καθώς ο ιερέας άρχιζε τη Μεγάλη Λειτουργία, και να την ολοκληρώσει όταν τελείωσε η Λειτουργία. Ολοκλήρωσε την εικόνα στον απαιτούμενο χρόνο. Η περιοχή γύρω από το Πορντενόνε ήταν γόνιμη σε ικανούς ζωγράφους. αλλά ο Πορντενόνε είναι ο πιο γνωστός, ένας δυναμικός χρήστης του κιαροσκούρο και ζωγράφος σάρκας. Η Britannica του 1911 αναγράφει ότι "όσον αφορά στην απλή ζωγραφική σάρκας, ήταν μόλις κατώτερος από τον Τιτσιάνο στην ευρύτητα, την μυθοπλασία και τον τόνο". Οι δύο ήταν ανταγωνιστές για κάποιο διάστημα, και ο Τζιοβάνι Αντόνιο μερικές φορές έφερε όπλα ενώ ζωγράφιζε. Διακρίθηκε στα πορτρέτα. ήταν εξίσου ικανός στις τοιχογραφίες και στη χρήση του ελαιοχρώματος. Δημιούργησε πολλά έργα στο Πορντενόνε και άλλες περιοχές του Φρίουλι, την Κρεμόνα και τη Βενετία. Κάποια στιγμή εγκαταστάθηκε στην Πιατσέντσα, όπου βρίσκεται μια από τις πιο διάσημες εκκλησιαστικές εικόνες του, η Αγία Αικατερίνη που διαφωνεί με τους Πατέρες στην Αλεξάνδρεια. Η μορφή του Αγίου Ρόκκο, στο θόλο του Πορντενόνε, θεωρείται αυτοπροσωπογραφία του. δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| [[Γολγοθάς, καθεδρικός ναός της Κρεμόνας]] Προσκλήθηκε από τον Δούκα Έρκολε Β΄ των Έστε της Φερράρα στην Αυλή του, αλλά λίγο αργότερα, το 1539, πέθανε, όχι χωρίς υποψίες για δηλητηρίαση που διαπράχθηκε από τον Τιτσιάνο. Τα μετέπειτα έργα του είναι σχετικά απρόσεκτα και επιφανειακά. και γενικά είναι καλύτερος στις ανδρικές μορφές παρά στις γυναικείες, ενώ η σύνθεση των θεματικών του εικόνων είναι σχεδόν εξισωμένη με τα άλλα προτερήματά τους. Ο Πορντενόνε φαίνεται να ήταν  άνθρωπος με έντονη αυτοπεποίθηση, κάτι το οποίο φαίνεται στο ύφος του ως ζωγράφου.
Τρεις από τους κύριους μαθητές του ήταν ο Μπερναρντίνο Λικίνιο,ονομαζόμενος Il Sacchiense, ο γαμπρός του Πομπόνιο Αμαλτέο και ο Τζοβάννι Μαρία Καλντεράρ ι.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Μανιεριστές ζωγράφοι
Σταμάτης Βαφιαδάκης
Ο Σταμάτης Βαφιαδάκης (1868 - 1945) ήταν Έλληνας πολιτικός που διετέλεσε δήμαρχος και βουλευτής Σύρου.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Ερμούπολη της Σύρου και ήταν γιος του Δημητρίου Βαφιαδάκη. Αδελφή του ήταν η Όλγα Βαφιαδάκη, σύζυγος του Αθανάσιου Λαδόπουλου.
Εξελέγη πρώτη φορά βουλευτής Σύρου στις εκλογές του 1902 και επανεξελέγη σε αυτές του 1906 καθώς και ως βουλευτής Κυκλάδων στις του Νοεμβρίου 1910, του 1912 και του Μαΐου 1915.
Ήταν παντρεμένος με την Ελένη Κριεζή, κόρη του Επαμεινώνδα Κριεζή, και δεν είχαν αποκτήσει παιδιά. Απεβίωσε το 1945.
Μετά τον θάνατό του, και σύμφωνα με τις επιθυμίες του, ιδρύθηκαν τα ιδρύματα "Προστασία των Μητρικών Έργων Σταμάτη και Ελένης Βαφειαδάκη" στην Αθήνα και τη Σύρο καθώς το Εκπολιτιστικό Ίδρυμα Σύρου.
Αναφορές
Κατηγορία:Βουλευτές Σύρου Κατηγορία:Βουλευτές Κυκλάδων
Φαμπρίτσιο Μόρο
Ο Φαμπρίτσιο Μόρο (Fabrizio Mobrici, 9 Απριλίου 1975) είναι Ιταλός τραγουδιστής, νικητής στο 57ο Φεστιβάλ του Σαν Ρέμο (2007), στην κατηγορία νέων δημιουργών.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Φαμπρίτσιο Μόρο γεννήθηκε στη Ρώμη και συγκεκριμένο στη συνοικία Σαν Μπαζίλιο. Λίγα χρόνια αργότερα μετακομίζει στη Σετεβίλε, μια μικρή συνοικία στην Γκουιντόνια, στα περίχωρα της Ρώμης, όπου και περνά την παιδική του ηλικία. Από πολύ μικρός έδειξε μεγάλη ικανότητα στην τραγουδοποιία και ξεχωριστό ταλέντο στην ίδια τη μουσική, τόσο που έμαθε να παίζει κιθάρα αυτοδίδακτος. Κατά τη διάρκεια της εφηβείας του, όμως έπεσε στον κόσμο των ναρκωτικών, απ’ όπου και ξέφυγε χάρη στη βοήθεια των γονιών και των κοντινών του ανθρώπων.
Το πρώτο του άλμπουμ, που έφερε το όνομά του, κυκλοφόρησε το 2000, χρονιά κατά την οποία συμμετείχε για πρώτη φορά στο Φεστιβάλ του Σανρέμο στην κατηγορία νέων δημιουργών με το τραγούδι «Un giorno senza fine» (Μια ημέρα δίχως τέλος) κερδίζοντας τη 13η θέση. Το 2004 συμμετείχε στην συλλογή «Italianos para siempre», μαζί με άλλους εκπροσώπους του ιταλικού τραγουδιού. Την επόμενη χρονιά κυκλοφορεί το νέο του single «Ci vuole un business», τραγούδι που χρησιμοποίησε ο ιταλικός Ερυθρός Σταυρός για κοινωνικές του καμπάνιες. Το κομμάτι κατόπιν κυκλοφόρησε με το δεύτερο άλμπουμ του καλλιτέχνη με τίτλο «Ognuno ha quel che si merita» (Καθένας έχει αυτό που του αξίζει), το οποίο και κυκλοφόρησε στις αρχές του 2007.
Το 2007 συμμετείχε στον 57ο Φεστιβάλ του Σανρέμο, πάντα στην κατηγορία νέων δημιουργών, με το τραγούδι «Pensa» (Σκέψου), το οποίο είναι αφιερωμένα στα θύματα της Μαφίας, καταφέρνοντας να κερδίσει το πρώτο βραβείο, καθώς και το Βραβείο Mia Martini των κριτικών. Για το «Pensa» γυρίστηκε ένα βιντεοκλίπ από το σκηνοθέτη Μάρκο Ρίζι, στο οποίο συμμετείχε η Ρίτα Μπορσελλίνο (Ιταλίδα πολιτικός και ακτιβίστρια κατά της Μαφίας – ο αδερφός της Πάολο υπήρξε θύμα της), αλλά και διάφοροι ηθοποιοί της ταινίας «Mery per sempre», την οποία γύρισε ο Ρίζι το 1989.