cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καλλίνικος Σταματιάδης
Επαφές με τη Θάσο
Καθ’ όλη τη διάρκεια της παραμονής του στο Μόναχο, ο Καλλίνικος δεν λησμόνησε την πατρίδα του, τη Θάσο, αν και ουδέποτε επέστρεψε ξανά εκεί. Διατήρησε επαφές με το νησί αλληλογραφώντας με συμπατριώτες του, κυρίως με τον σύζυγο της ανιψιάς του Δημήτριο Χατζηγιαξή ή Δημητρούδη και με τον γιο της Κωνσταντίνο. Ενδιαφερόταν για την πνευματική ανάπτυξη του νησιού του και παρακολουθούσε με ενδιαφέρον τις εξελίξεις εκεί. Ενδιαφέρθηκε για τη δημιουργία κοινοτικού σχολείου στο χωριό του Καζαβήτι, το οποίο λειτούργησε περί τα 1838. Τον Ιούλιο του 1850, ο Δημήτριος Χατζηγιαξής έστειλε επιστολή στον Καλλίνικο, με την οποία τον καλούσε να αναλάβει τη θέση του δασκάλου στο νεοϊδρυθέν «κεντρικό σχολείο» της Θάσου, το οποίο θα παρείχε πρωτοβάθμια εκπαίδευση στα παιδιά του νησιού. Ωστόσο, ο Καλλίνικος αρνήθηκε τη θέση, επικαλούμενος τη μεγάλη του ηλικία. Παρ’ όλα αυτά συμπαραστάθηκε στις προσπάθειες που έγιναν για την οργάνωση του σχολείου. Επιπλέον, υποστήριζε την άποψη ότι έπρεπε κάποιοι από τους νέους του νησιού να σπουδάσουν στο εξωτερικό, για να αποτελέσουν τους πρωτεργάτες της αναγέννησης του νησιού.
Τιμητικές διακρίσεις
Η πολυσχιδής προσωπικότητά του και το σημαντικό έργο του σε πολλούς τομείς απετέλεσαν την αιτία για να του απονεμηθούν σημαντικές τιμητικές διακρίσεις. Στις 17 Μαΐου 1844 του απονεμήθηκε από το Υπουργείο των Στρατιωτικών το αργυρούν Νομισματόσημον «δι’ ανταμοιβήν των κατά τον υπέρ της ανεξαρτησίας πόλεμον εκδουλεύσεών του». Την 1η Δεκεμβρίου 1856, ο βασιλιάς Όθωνας του απένειμε τον αργυρούν Σταυρό των Ιπποτών του βασιλικού Τάγματος του Σωτήρος «χάριν της ακριβούς και ιεροπρεπούς εκπληρώσεως των καθηκόντων του και των υπέρ της θρησκευτικής εκπαιδεύσεως των εν Μονάχω ορθοδόξων παίδων αφιλοκερδών και αόκνων αυτού προσπαθειών». Επιπλέον, ο τσάρος της Ρωσίας Αλέξανδρος Β΄ τον κατέταξε στις 28 Σεπτεμβρίου 1863 στο Τάγμα της Αγίας Άννης Β΄ τάξεως, απονέμοντάς του το αντίστοιχο παράσημο.
Πνευματική δραστηριότητα
Ο Καλλίνικος ήταν αρκετά μορφωμένος και θεωρούσε την παιδεία πολύ σημαντική. Είχε συγκεντρώσει πολλά βιβλία, εκ των οποίων πολλά βρίσκονταν στη Θάσο. Κατά την περίοδο της παραμονής του στο Μόναχο εμφανίζεται στις στήλες των συνδρομητών των βιβλίων: Ιστορία της Παλαιάς Ελλάδος (1835), Νεότατα της Ελλάδος κατά της Ασίας τρόπαια (1835), Εορτοδρόμιον (1836), Λεξικόν της ελληνικής γλώσσης (1836), Ο Θεμιστοκλής εν Πέρσαις (1838), κ.ά. .
Πηγές
Κατηγορία:Κληρικοί αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Κληρικοί Κατηγορία:Αργυρός σταυρός του Τάγματος του Σωτήρος Κατηγορία:Αγιορείτες‎
Επιστημονικό περιοδικό
μικρογραφία|Σελίδα τίτλου του πρώτου τόμου του περιοδικού Philosophical Transactions of the Royal Society. Αποτελεί το δεύτερο περιοδικό στον κόσμο αποκλειστικά αφιερωμένο στην επιστήμη. Στην ακαδημαϊκή δημοσίευση, ένα επιστημονικό περιοδικό είναι μια περιοδική δημοσίευση που προορίζεται να προωθήσει την πρόοδο της επιστήμης, συνήθως αναφέροντας νέα έρευνα. Τα άρθρα σε επιστημονικά περιοδικά γράφονται κυρίως από ενεργούς επιστήμονες όπως φοιτητές, ερευνητές και καθηγητές. Τα περισσότερα περιοδικά είναι εξαιρετικά εξειδικευμένα, αν και μερικά από τα παλαιότερα περιοδικά όπως το Nature δημοσιεύουν άρθρα και επιστημονικές εργασίες σε ένα ευρύ φάσμα επιστημονικών πεδίων. Τα επιστημονικά περιοδικά περιέχουν άρθρα που έχουν αξιολογηθεί από ομότιμους, σε μια προσπάθεια να διασφαλιστεί ότι τα άρθρα πληρούν τα πρότυπα ποιότητας και επιστημονικής εγκυρότητας του περιοδικού. Η δημοσίευση των αποτελεσμάτων της έρευνας αποτελεί ουσιαστικό μέρος της επιστημονικής μεθόδου. Εάν τα αποτελέσματα περιγράφουν πειράματα ή υπολογισμούς, πρέπει να παρέχουν αρκετές λεπτομέρειες ώστε ένας ανεξάρτητος ερευνητής να μπορεί να επαναλάβει το πείραμα ή τον υπολογισμό για να επαληθεύσει τα αποτελέσματα. Μετά από την ολοκλήρωση της διαδικασίας ελέγχου, κάθε άρθρο περιοδικού γίνεται μέρος του μόνιμου επιστημονικού αρχείου.
Το υλικό που δημοσιεύεται σε επιστημονικό περιοδικό μπορεί να ταξινομηθεί σε διάφορες κατηγορίες, όπως πρωτότυπη έρευνα, συστηματική ανασκόπηση, μελέτη περίπτωσης, άρθρο γνώμης, επιστολή στον συντάκτη κ.α. Η αποδοχή του άρθρου προς εξέταση εξαρτάται από την συντακτική πολιτική, την αποστολή και το πεδίο εφαρμογής του κάθε περιοδικού.
Το πρώτο επιστημονικό περιοδικό στον κόσμο ήταν το Journal des sçavans (Ιανουάριος 1665), ακολουθούμενο από το Philosophical Transactions of the Royal Society (Μάρτιος 1665) και το Mémoires de l'Académie des Sciences (1666). Το πρώτο περιοδικό με ομότιμη αναθεώρηση ήταν το Medical Essays and Observations (1733).
Διαδικασία ομότιμης αναθεώρησης
Υπάρχουν δύο είδη άρθρων ή εγγράφων προς υποβολή: (α) αιτούμενα, όπου ένα άτομο έχει προσκληθεί να υποβάλει εργασία είτε μέσω άμεσης επαφής είτε μέσω γενικής πρόσκλησης υποβολής, και (β) αυτόκλητα, όπου ένα άτομο υποβάλλει ένα έργο για πιθανή δημοσίευση χωρίς να του ζητηθεί άμεσα να το κάνει. Μετά την παραλαβή ενός υποβληθέντος άρθρου, ο συντάκτης του περιοδικού (editor) αποφασίζει εάν θα απορρίψει την υποβολή ή θα ξεκινήσει τη διαδικασία αξιολόγησης από ομότιμους (reviewers). Στη δεύτερη περίπτωση, η υποβολή υπόκειται σε έλεγχο από εξωτερικούς μελετητές της επιλογής του συντάκτη, οι οποίοι συνήθως παραμένουν ανώνυμοι. Ο αριθμός αυτών των ομότιμων κριτών ποικίλλει ανάλογα με τη συντακτική πρακτική κάθε περιοδικού - συνήθως, όχι λιγότεροι από δύο, αν και μερικές φορές τρεις ή περισσότεροι. Ειδικοί στο θέμα του άρθρου διατυπώνουν σχόλια σχετικά με το περιεχόμενο, το στυλ και το ύφος και άλλους παράγοντες, και ενημερώνουν τον συντάκτη. Αν και αυτά τα σχόλια είναι γενικά εμπιστευτικά, ορισμένα περιοδικά και συντάκτες τα αποκαλύπτουν. Ο συντάκτης είτε επιλέγει να απορρίψει το άρθρο, να ζητήσει αναθεώρηση και εκ νέου υποβολή, είτε αποδέχεται το άρθρο προς δημοσίευση. Ακόμη και τα αποδεκτά άρθρα συχνά υποβάλλονται σε περαιτέρω (μερικές φορές σημαντικές) επεξεργασίες από το συντακτικό προσωπικό των περιοδικών πριν εμφανιστούν σε έντυπη μορφή. Η αξιολόγηση από ομότιμους μπορεί να διαρκέσει από αρκετές εβδομάδες έως αρκετούς μήνες.
Κύρος και κατάταξη των περιοδικών
Το κύρος ενός επιστημονικού περιοδικού καθιερώνεται με την πάροδο του χρόνου και μπορεί να αντανακλά πολλούς παράγοντες, ορισμένοι από τους οποίους αλλά όχι όλοι εκφράζονται ποσοτικά. Σε κάθε ακαδημαϊκό κλάδο, υπάρχουν κάποια κύρια περιοδικά που λαμβάνουν τον μεγαλύτερο αριθμό υποβολών και ως εκ τούτου μπορούν να είναι επιλεκτικά στην επιλογή του περιεχομένου τους. Ωστόσο, δεν είναι μόνο τα μεγαλύτερα περιοδικά, τα οποία δημοσιεύουν υλικό εξαιρετικής ποιότητας.
Στις φυσικές επιστήμες και στις κοινωνικές επιστήμες, έχει καθιερωθεί η χρήση του δείκτη απήχησης για να δείξει τη σχετική σπουδαιότητα ενός επιστημονικού περιοδικού σε ένα συγκεκριμένο ερευνητικό αντικείμενο.Υπάρχουν και άλλα ποσοτικά μέτρα μέτρησης του κύρους, όπως ο συνολικός αριθμός αναφορών, η ταχύτητα με την οποία τα άρθρα λαμβάνουν παραπομπή και ο μέσος χρόνος ημιζωής των άρθρων. Το Clarivate Analytics' Journal Citation Reports, το οποίο, μεταξύ άλλων χαρακτηριστικών, υπολογίζει τον δείκτη απήχησης για επιστημονικά περιοδικά, αντλεί δεδομένα για υπολογισμό από το Science Citation Index Expanded (για περιοδικά φυσικών επιστημών) και από το Social Sciences Citation Index (για περιοδικά κοινωνικών επιστημών). Χρησιμοποιούνται επίσης πολλές άλλες μετρήσεις, συμπεριλαμβανομένων των SCImago Journal Rank, CiteScore, Eigenfactor και Altmetrics.
Στις αγγλόφωνες ανθρωπιστικές επιστήμες, δεν υπάρχει παράδοση (όπως συμβαίνει στις θετικές επιστήμες) να δίνονται δείκτες απήχησης που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την καθιέρωση του κύρους ενός περιοδικού. Το Ευρωπαϊκό Ίδρυμα Επιστημών (ESF) προσπάθησε ν' αλλάξει την κατάσταση μέσω δημοσίευσης προκαταρκτικών καταλόγων για την κατάταξη επιστημονικών περιοδικών στις ανθρωπιστικές επιστήμες. Αυτές οι κατατάξεις, ωστόσο, έχουν δεχθεί αυστηρή κριτική, ιδίως από βρετανικά περιοδικά ιστορίας και κοινωνιολογίας της επιστήμης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επιστημονικά περιοδικά
Δέλτα του Νίγηρα
Το Δέλτα του Νίγηρα έχει έκταση μεγαλύτερη από 70.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα (περίπου όσο η μισή Ελλάδα) και αποτελεί το 7,5% της έκτασης της Νιγηρίας. Περίπου 31 εκατομμύρια άνθρωποι από περισσότερες από 40 εθνοτικές ομάδες κατοικούν στο Δέλτα του Νίγηρα, ενώ οι τοπικές διάλεκτοι φτάνουν περίπου τις 250.
Η Νιγηρία έχει γίνει η μεγαλύτερη πετρελαιοπαραγωγός χώρα στη Δυτική Αφρική. Περίπου 2 εκατομμύρια βαρέλια εξορύσσονται κάθε μέρα από το Δέλτα του Νίγηρα. Εκτιμάται ότι 38 δισεκατομμύρια βαρέλια βρίσκονται ακόμα στην περιοχή του Δέλτα προς εξόρυξη (αρχές του 2012). Οι πρώτες πετρελαϊκές εργασίες στην περιοχή ξεκίνησαν τη δεκαετία του 1950 και έγιναν από πολυεθνικές εταιρείες, που παρείχαν στη Νιγηρία τον απαραίτητο τεχνολογικό εξοπλισμό και τα κεφάλαια για την εξόρυξη πετρελαίου. Από το 1975, η περιοχή αποφέρει περισσότερο από το 75% των εξαγωγών της Νιγηρίας. Το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο αποτελούν το 97% των εσόδων της Νιγηρίας από εξαγωγές. Μεγάλο μέρος του φυσικού αερίου που εξορύσσεται από πετρελαιοπηγές του Δέλτα καίγεται αμέσως με συχνότητα περίπου 70 εκατομμυρίων m³ την ημέρα. Αυτό ισοδυναμεί με το 41% της Αφρικανικής κατανάλωσης φυσικού αερίου, και αποτελεί τη μεγαλύτερη πηγή εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου στον πλανήτη. Η περιβαλλοντική καταστροφή που προκαλεί η πετρελαιοβιομηχανία και η έλλειψη διανομής του πετρελαϊκού πλούτου αποτελούν βασικούς παράγοντες για τη διαμαρτυρία από πολυάριθμες περιβαλλοντικές οργανώσεις και προκαλούν διεθνοτικές συγκρούσεις στην περιοχή, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται και οι πρόσφατες δράσεις των ανταρτών από το Κίνημα για την Απελευθέρωση του Δέλτα του Νίγηρα(MEND).
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Νιγηρίας Νιγηρα Κατηγορία:Αφροτροπικές οικοπεριοχές
Κεστρία (Ήπειρος)
Η Κεστρία ή Τροία ή Ίλιον ήταν πόλη της Αρχαίας Ηπείρου. Η περιοχή τους ονομαζόταν "Καστρίνη" ή "Καστρινία" (σημερινή βόρεια Ήπειρος) ή Χαονία από τον Χάων σύντροφο ή αδελφό του Έλενου από την Τροία. Το όριο ανάμεσα στην Χαονία και την Θεσπρωτία ήταν ο ποταμός Θύαμις. Το όνομα της το έδωσε ο Κεστρίνος, εξώγαμος γιος του Έλενου και της Ανδρομάχης, το προηγούμενο όνομα της ήταν "Καμμανία". Στην περιοχή υπήρχαν εκτεταμένα βοσκοτόπια στα οποία έβοσκαν τα περίφημα "Κεστριανά βόδια". Ο ποιητής Ριανός καταγράφει τους κατοίκους της ως "Κεστρηνοί". Η πόλη βρισκόταν στην απέναντι όχθη του Θύαμι από τους σημερινούς Φιλιάτες Θεσπρωτίας.
Πηγές
Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στα Βαλκάνια Κατηγορία:Χαονία
Wojak
Ο Wojak (σε ελεύθερη απόδοση από τα πολωνικά:στρατιώτης/μαχητής), είναι ένα meme. Η αρχική μορφή του μιμιδίου περιέχει έναν φαλακρό άνδρα με μια στενόχωρη έκφραση και εκφράζει γενικά συναισθήματα όπως μελαγχολία, λύπη ή μοναξιά.
Η εικόνα προήλθε το 2009 από imageboard σε πολωνικό ιστότοπο για να λάβει έπειτα δημοτικότητα από το 4chan, όπου ο χαρακτήρας συνδέθηκε με όπως εκφράσεις του τύπου "that feel", "that feel when" και "I know that feel, bro". Έκτοτε έχουν εμφανιστεί αμέτρητες παραλλαγές του μιμιδίου, που εκφράζουν διαφορετικά συναισθήματα ή αντιπροσωπεύουν διάφορα στερεότυπα, όπως ο Doomer για να εκφράσει συναισθήματα ηττοπάθειας και απαισιοδοξίας, ο Soyboy για να ειρωνευθεί κυρίως ανθρώπους φιλελευθέρων πεποιθήσεων ή δεν δείχνουν αρκετά "αρρενωποί", από την ψευδή πεποίθηση ότι η σόγια θηλυκοποιεί τους άνδρες, κάτι που δεν ισχύει, ο coomer για τους άνδρες που είναι εθισμένοι στον αυνανισμό και την πορνογραφία , αφορμώμενοι από τη διαδικτυακή δοκιμασία No Nut November και ο NPC (Non Player Character),για να καυτηριάσει τους Democrats και γενικότερα τους Φιλελευθέρους, θεωρώντας ότι παρασύρονται από τη μάζα και υιοθετούν άκριτα απόψεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαδικτυακά μιμίδια
Κεραμιδιά Ήλιδας Ηλείας
Η Κεραμιδιά είναι οικισμός του πρώην καποδιστριακού δήμου Αμαλιάδας και νυν καλλικρατικού δήμου Ήλιδας. Βρίσκεται 15 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Αμαλιάδας, κοντά στο Φράγμα Πηνειού, σε υψόμετρο 124 μέτρων.
Ονομασία
Η παλιά ονομασία του ήταν Μπεζαΐτη από κάποιον Τούρκο μπέη ονόματι Μπεζαΐτ αγά που ζούσε στη συγκεκριμένη περιοχή. Εμφανίζεται δε ως Bozaiti σε Ιταλούς περιηγητές του 18ου αιώνα και μετονομάστηκε σε Κεραμιδιά το 1928.
Ιστορία
Η ιστορία της ευρύτερης περιοχής ξεκινάει από την Παλαιολιθική εποχή όπως αποδεικνύεται από ευρήματα του παρακείμενου αρχαιολογικού μουσείου της αρχαίας Ήλιδας και συνεχίζεται αδιαλείπτως μέχρι σήμερα.
Το 1909 υπέστη καταστροφές από μεγάλο σεισμό από τον οποίο σκοτώθηκαν 7 άνθρωποι. Στις 18 Ιουλίου του 1944 οι Γερμανοί έκαψαν τα περισσότερα σπίτια του χωριού και σκότωσαν 15 κατοίκους, ως αντίποινα για το φόνο δύο Γερμανών στρατιωτών από αντάρτες.
Οικονομία
Όπως στα περισσότερα χωριά της Ελλάδας μέχρι το 1960 αρκετοί κάτοικοί του μετανάστευσαν στα μεγάλα αστικά κέντρα του εσωτερικού ή εξωτερικού (Αμερική Αυστραλία, Γερμανία).
Οι κάτοικοί του σήμερα ασχολούνται με τη γεωργία κυρίως (σταφίδες, αμπέλια, ελιές) και την κτηνοτροφία.
Δημογραφικά στοιχεία
Η εξέλιξη του μόνιμου πληθυσμού από το 1981 είναι η εξής:
Εθνική Βιβλιοθήκη του Αζερμπαϊτζάν
Η Εθνική Βιβλιοθήκη του Αζερμπαϊτζάν (αζερικά: Azərbaycan Milli KitabxanasıAzərbaycan Milli Kitabxanası, ρωσικά: Aзербайджанская национальнальная библиотека), γνωστή και ως Βιβλιοθήκη Mirza Fatali Akhundov, βρίσκεται στο Μπακού, είναι η κεντρική δημόσια βιβλιοθήκη του Αζερμπαϊτζάν, στην οποία βρίσκοντα και τα Εθνικά Αρχεία του Αζερμπαϊτζάν.
Ιστορία
Η βιβλιοθήκη εγκαινιάστηκε στις 23 Μαΐου 1923. Το 1939, η βιβλιοθήκη μετονομάστηκε προς τιμή του Αζέρου διανοούμενου, θεατρικού συγγραφέα και εκδότη Mirza Fatali Akhoundov.
Η εθνική βιβλιοθήκη διαθέτει πλέον 25 τμήματα και 26 τομείς. Τα αποθέματα της βιβλιοθήκης περιέχουν 4.513.000 εκδόσεις και τεκμήρια. Το 2005 το υπουργικό συμβούλιο του Αζερμπαϊτζάν προσδιόρισε τη βιβλιοθήκη ως «εθνική».
Η βιβλιοθήκη συλλέγει και καταχωρεί εθνικές εκδόσεις που εκδίδονται από εκδοτικούς οίκους του Αζερμπαϊτζάν και ξένους οίκους, καθώς και έργα Αζέρων και ξένων συγγραφέων. Το 2005, με βάση τα νόμιμα αντίγραφα που εκδόθηκαν από διάφορους εκδοτικούς οίκους και τυπογραφεία, η βιβλιοθήκη δημοσίευσε έναν κατάλογο με τα «Βιβλία του Αζερμπαϊτζάν» για τα έτη 1990, 1991, 2000 και 2001.
Το 2005 η βιβλιοθήκη έγινε μέλος της «Διάσκεψης των Ευρωπαίων Εθνικών Βιβλιοθηκονόμων».
Αρχιτεκτονική του κτιρίου
Το σύγχρονο κτίριο της βιβλιοθήκης κατασκευάστηκε το 1960, σύμφωνα με το σχέδιο του Μικαελ Ουσινοφ, και εγκαινιάστηκε την επόμενη χρονιά. Λαμπρές προσωπικότητες  παρευρέθηκαν  στα εγκαίνια της βιβλιοθήκης, όπως ο συγγραφέας Sulayman Raguimov ή ο πρόεδρος της ακαδημίας του Αζερμπαϊτζάν, Γιούσιφ Μαμανταλίγιεφ.
Η νότια πρόσοψη του κτιρίου της βιβλιοθήκης βρίσκεται στην οδό Khagani με θέα στον κήπο Sakhil και ανατολικά στην οδό Rachid Beïboutov. Οι προσόψεις είναι περίτεχνες και στον μεγάλο εξώστη υπάρχουν αγάλματα διαφόρων προσωπικοτήτων του πολιτισμού του Αζερμπαϊτζάν και του παγκόσμιου πολιτισμού, όπως ο ποιητής της περσικής λογοτεχνίας Νιζαμί, ο Γεωργιανός ποιητής Σότα Ρουσταβελί, ο Ρώσος ποιητής Αλεξάντρ Σεργκέγεβιτς Πούσκιν, ο Ρώσος επιστήμονας Ντμίτρι Μεντελέγιεφ (γλύπτης - Elmir Husainov), ο Ρώσος συγγραφέας Μαξίμ Γκόρκι, ο Αζέρος συνθέτης Ουζεγίρ Χατζιμπέγιοφ, ο ποιητής Βούργκουν. Τα αγάλματα των Bülbül, Rassoul Rzy, Ajami Nahçıvani, Σαμπιρ και του σουλτάνου Μωάμεθ, βρίσκονται στο αέτωμα της ανατολικής πρόσοψης και τοποθετήθηκαν αργότερα.
Συλλογές
Η βιβλιοθήκη διαθέτει περίπου 4,5 εκατομμύρια αρχεία πολυμέσων, συμπεριλαμβανομένων εκτεταμένων ιστορικών συλλογών και ένα μουσικό τμήμα με περίπου 175.000 αρχείων πολυμέσων (παρτιτούρες, βιβλία, περιοδικά και φορείς ήχου). Είναι η μόνη βιβλιοθήκη που διαθέτει μικροφίλμ και φωτογραφίες από εφημερίδες του Αζερμπαϊτζάν πριν από την κατάκτηση από τον Κόκκινο Στρατό το 1920. Η βιβλιοθήκη διαθέτει 13 αναγνωστήρια. είναι μια βιβλιοθήκη αναφοράς και οι συλλογές δεν δανείζονται εκτός βιβλιοθήκης.
Κονσταντίν Βασίλιεφ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εσθονοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Εσθονίας Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πιαστ Γκλιβίτσε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εκστρακλάσα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φλόρα Τάλιν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γιαγκελόνια Μπιάλιστοκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Αμκάρ Περμ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Κόπερ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρβα Λίγκα Σλοβενίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Ρωσία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Πολωνία
Άγιοι Θεόδωροι Χαλκιοπούλων Αιτωλοακαρνανίας
Οι Άγιοι Θεόδωροι είναι οικισμός του δήμου Αμφιλοχίας στην περιφερειακή ενότητα Αιτωλοακαρνανίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 111 κατοίκων.
Γενικά στοιχεία
Οι Άγιοι Θεόδωροι βρίσκονται κοντά και δυτικά του Ίναχου ποταμού σε απόσταση 42 χιλιομέτρων ΒΑ. από την Αμφιλοχία και 1,5 χλμ. νοτιοδυτικά του Νέου Χαλκιόπουλου, κτισμένοι σε υψόμετρο 320 μέτρων. Επίσημα, ο οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά το 1940 να ανήκει στην τότε κοινότητα Χαλκιοπούλων της επαρχίας Βάλτου. Από το 1997 μέχρι το 2010 ανήκε στον καποδιστριακό δήμο Ινάχου, ενώ σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τους οικισμούς Προσήλια, Άγιος Βλάσιος, Άγιος Μηνάς, Αγραπιδόκαμπος, Νέο Χαλκιόπουλο, Ξωμερή και Χαλκιόπουλοι αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Χαλκιοπούλων που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ινάχου του δήμου Αμφιλοχίας.
Δείτε επίσης
Ο συνώνυμος οικισμός στο δήμο Αμφιλοχίας Άγιοι Θεόδωροι Κεχρινιάς
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αμφιλοχίας
Ζοάν Μαρσιάλ
Ο Ζοάν Μαρσιάλ (γαλλικά:Johan Martial, 30 Μαΐου 1991) είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής με καταγωγή από τη Μαρτινίκα, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός για τον Παναιτωλικό. Ήταν διεθνής με τις Εθνικές Γαλλίας U19 και U20.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Εντάχθηκε στη Μπαστία, αφού αποχώρησε από την Κλερμόν Οβέρν. Έκανε την πρώτη του εμφάνιση με την πρώτη ομάδα σε έναν αγώνα της Λιγκ 2 εναντίον της Μονπελιέ στις 13 Μαρτίου 2009, όπου έκανε το επαγγελματικό ντεμπούτο μπαίνοντας ως αλλαγή στα τελευταία λεπτά του αγώνα, στη νίκη με 1-0.
Στις 2 Αυγούστου 2010, δόθηκε δανεικός στη Μπρεστουά της Λιγκ 1 για τη σεζόν 2010-11. Ο δανεισμός εξελίχθηκε σε μόνιμη μετακίνηση στο τέλος της σεζόν.
Το 2015, μετά τη λήξη του συμβολαίου του με τη Μπρεστουά, ο Μαρσιάλ εντάχθηκε στην Τρουά.
Στις 20 Ιουνίου 2017, μετά την επαναφορά της Τρουά στην κορυφαία κατηγορία, ο Μαρσιάλ μετακόμισε για πρώτη φορά στο εξωτερικό, υπογράφοντας με τη Μακάμπι Πετάχ Τίκβα του Πρωταθλήματος Ισραήλ. Το Φεβρουάριο του 2019, μετακινήθηκε στην Ασντόντ.
Στις 4 Ιουλίου 2019, υπέγραψε διετές συμβόλαιο με τον Παναιτωλικό, με ελεύθερη μεταγραφή.
Διεθνής σταδιοδρομία
Ο Μαρσιάλ έκανε το ντεμπούτο του για την Εθνική Γαλλίας U19 στις 9 Σεπτεμβρίου 2009, σε μία φιλική ισοπαλία με 3-3 εναντίον της Ιαπωνίας. Συμμετείχε στην ομάδα που κέρδισε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U19 του 2010 στη Γαλλία, παίζοντας στο τελευταίο αγώνα της φάσης ομίλων, μία ισοπαλία με 1-1 εναντίον της Αγγλίας.
Προσωπική ζωή
Είναι ο μεγαλύτερος αδελφός του Αντονί Μαρσιάλ, ο οποίος αγωνίζεται στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και στην Εθνική Γαλλίας.
Διακρίσεις
Γαλλία U19
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές από τη Μαρτινίκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Μαρτινίκας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΚ Μπαστιά Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 2 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σταντ Μπρεστουά Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΕΣ Τρουά ΑΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μακάμπι Πετάχ Τίκβα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ισραήλ Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναιτωλικού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στο Ισραήλ
Παναγιώτης Παπούλιας
Ο Νότης Παπούλιας είναι Έλληνας πρώην αθλητής στίβου μεγάλων αποστάσεων και νυν προπονητής. Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 9 Δεκεμβρίου 1969.
Αστική Περιοχή Σινγκίντα
Η Αστική Περιοχή Σινγκίντα (Αγγλικά: Singida Urban District, Σουαχίλι: 	Wilaya ya Singida Mjini), είναι μία από τις έξι επαρχίες στην Περιφέρεια Σινγκίντα (Singida Region) της Τανζανίας. Συνορεύει στα βόρεια και ανατολικά με την Αγροτική Περιοχή Σινγκίντα (Singida Rural District) και στα νότια και δυτικά με την Περιοχή Ικούνγκι (Ikungi District). Η διοικητική έδρα είναι στην πόλη Σινγκίντα (Singida).
Παναγιώτης Παπούλιας
Αθλητής
Αγωνίστηκε με τα χρώματα του ΓΣ Ηλιούπολης, του Ολυμπιακού και της ΑΕΚ. Υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους αθλητές αντοχής στην Ελλάδα και είναι ο σημερινός κάτοχος του πανελληνίου ρεκόρ στα 5.000μ από το μακρινό 1995, καθώς και του ρεκόρ στα 10.000μ στην ηλικιακή κατηγορία Μ35.
Αστική Περιοχή Σινγκίντα
Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας του 2012, ο πληθυσμός στην Αστική Επαρχία Σινγκίντα (Singida Urban District), ήταν 150.379 άτομα.
Παναγιώτης Παπούλιας
Προπονητής
Έχει διατελέσει προπονητής στίβου στην ομάδα Ενόπλων Δυνάμεων και Σωμάτων Ασφαλείας και στον Πανιώνιο από το 2013 έως το 2016. Στις 6 Σεπτεμβρίου του 2016 ανέλαβε χρέη συντονιστή Ακαδημιών και υπεύθυνου ανάπτυξης υποδομών στο τμήμα στίβου του Παναθηναϊκού, «το Σύλλογο της καρδιάς μου» όπως ανέφερε χαρακτηριστικά.
Αστική Περιοχή Σινγκίντα
Μεταφορές
Ο ασφαλτοστρωμένος οδικός κορμός T3 από το Μορογκόρο στα σύνορα της Ρουάντα, περνά μέσα από την περιοχή. Ο ασφαλτοστρωμένος οδικός κορμός Τ14, συνδέει τη Σινγκίντα (Singida) με το Μπαμπάτι (Babati), στην Περιφέρεια Μανυάρα (Manyara Region).
Το παρακλάδι της Κεντρικής σιδηροδρομικής Γραμμής στη Σινγκίντα, συνδέει τη Σινγκίντα με την πόλη Μανυόνι (Manyoni), η οποία είναι στην κύρια γραμμή.
Αστικά Τμήματα
• 4
Αγροτικά Τμήματα
• 4
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες της Περιφέρειας Σινγκίντα Κατηγορία:Επαρχίες της Τανζανίας
Βαΐα Αίγινας
Η Βαΐα ή Βαγία είναι οικισμός στην Αίγινα, στην περιφερειακή ενότητα Νήσων της περιφέρειας Αττικής. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, η Βαΐα έχει 291 κατοίκους. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 15. Απέχει περίπου 14 χιλιόμετρα από την πόλη της Αίγινας.
Η Βαΐα είναι κυρίως παραθεριστικός οικισμός και σε αυτόν λειτουργεί αλιευτικό καταφύγιο. Διαθέτει παραλία στην οποία εκβάλλει το ρέμα Γραμματικού σχηματίζοντας μικρό υγρότοπο. Κοντά στη Βαΐα βρίσκεται η μονή Ζωοδότου Χριστού και ο ναός του Προφήτη Ηλία και οι κατασκηνώσεις της Ιεράς Μητρόπολης Ύδρας, Σπετσών και Αιγίνης. Ανατολικά της Βαΐας βρίσκεται αμμώδης παραλία απέναντι από την οποία βρίσκεται νησίδα στην οποία είναι κτισμένο εξωκλήσι αφιερωμένο στη Ζωοδόχο Πηγή.
Στην περιοχή Τούρλος κτίστηκε τη δεκαετία του 1930 βάση του πολεμικού ναυτικού, η οποία μαζί με τη βάση στην Πέρδικα και αυτές στις Φλέβες αποτελούσαν την κύρια αμυντική προστασία του Σαρωνικού κόλπου. Η βάση καταλήφθηκε από τις γερμανικές κατοχικές δυνάμεις κατά τη διάρκεια του Β΄ΠΠ και μεταπολεμικά επέστρεψε στο πολεμικό ναυτικό. Από το 1994 στεγάζει το τμήμα λήψεως σημάτων του πολεμικού ναυτικού.
Παναγιώτης Παπούλιας
Προσωπική ζωή
Είναι παντρεμένος και έχει δύο γιούς, τους Ανέστη και Χρήστο, οι οποίοι ακολουθώντας τα χνάρια του είναι επίσης αθλητές του στίβου στις μεσαίες και μεγάλες αποστάσεις και αγωνίζονται στον Παναθηναϊκό.
Βαΐα Αίγινας
Η Βαΐα αναγνωρίστηκε ως οικισμός το 1951 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Μεσαγρού στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1997, οπότε και με το πρόγραμμα Καποδίστριας προσαρτήθηκε στον δήμο Αίγινας.
Παναγιώτης Παπούλιας
Παραπομπές
Κατηγορία:Προπονητές στίβου ΠΑΟ Κατηγορία:Έλληνες αθλητές δρόμων μεσαίων αποστάσεων Κατηγορία:Έλληνες αθλητές δρόμων μεγάλων αποστάσεων Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου
Βαΐα Αίγινας
Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Παραπομπές
κατηγορία:Αίγινα
Γεωγραφία του Λάος
thumb|right|285px|Βασικός χάρτης του Λάος thumb|right|285px|Λεπτομερής χάρτης του Λάος Το Λάος είναι ανεξάρτητο κράτος χωρίς πρόσβαση στη θάλασσα. Βρίσκεται στη Νοτιοανατολική Ασία, στη χερσόνησο της Ινδοκίνας, μεταξύ της Ταϊλάνδης και του Βιετνάμ, χώρες με τις οποίες έχει εκτεταμένα χερσαία σύνορα. Πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη του Λάος είναι η Βιεντιάν. Ο 18ος παράλληλος Βόρειου πλάτους και ο 105ος μεσημβρινός Ανατολικού μήκους περνούν κοντά από το κέντρο της χώρας.
Το Λάος έχει έκταση 236.800 τετρ. χλμ. και πληθυσμό 6.492.400 κατοίκους (εκτιμήσεις του 2015). Περίπου το 70% της εκτάσεως της χώρας καλύπτεται από υψίπεδα, οροσειρές και κοιλάδες ποταμών ανάμεσά τους.
Η γεωγραφική θέση του Λάος το κατέστησε συχνά στην Ιστορία προκάλυμμα για τα γειτονικά ισχυρότερα βασίλεια, αλλά και σταυροδρόμι για το εμπόριο και την επικοινωνία. Η μετανάστευση και οι διεθνείς συγκρούσεις έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της σημερινής εθνοτικής συνθέσεως της χώρας και στη γεωγραφική κατανομή των εθνοτήτων της.
Σύνορα και τοπογραφία
Το μεγαλύτερο μέρος των δυτικών συνόρων του Λάος καθορίζεται από τον μεγάλο ποταμό Μεκόνγκ, που αποτελεί μία σημαντική μεταφορική αρτηρία. Οι καταρράκτες Ντονγκ στο νότιο άκρο της χώρας αποτρέπουν τη ναυσιπλοΐα σε αυτόν μέχρι τη θάλασσα, αλλά οι φορτηγίδες του ταξιδεύουν κατά μήκος όλης της χώρας κατά το μεγαλύτερο μέρος του έτους. Εξάλλου, μικρότερα σκάφη και πιρόγες που πλέουν σε πολλούς παραποτάμους του Μεκόνγκ αποτελούν σημαντικό μέσο μεταφοράς στο Λάος.
Το σύνορο με το Βιετνάμ, που είναι το μακρύτερο, εκτείνεται αντιθέτως κυρίως κατά μήκος της κορυφογραμμής της Αναμιτικής Οροσειράς και αποτελούσε έτσι ιστορικά φυσικό φραγμό μεταξύ του επηρεασμένου από την Κίνα πολιτισμού του Βιετνάμ, και εκείνου του Λάος και της Ταϊλάνδης, που φέρει έντονες επιδράσεις από την Ινδία. Αυτά τα βουνά κατοικούνται αραιά από μειονοτικές φυλές με μικρή επικοινωνία με το υπόλοιπο Λάος.
Ορεινή είναι και η συνοριακή γραμμή του Λάος με την Κίνα, ενώ πολύ «ευκολότερα» είναι τα σύνορα με την Καμπότζη και αντίστοιχα μακραίωνες οι επαφές των Λαοτινών με τους Χμερ.
Η τοπογραφία του Λάος είναι γενικά ορεινή, με την Αναμιτική Οροσειρά στα ανατολικά-βορειοανατολικά και την Οροσειρά Λουάνγκ Πραμπάνγκ στα βορειοδυτικά, μεταξύ άλλων, κατά κανόνα απόκρημνων οροσειρών. Το υψόμετρο είναι συνήθως μεγαλύτερο από 500 μέτρα, με στενές κοιλάδες ποταμών και μικρή δυνατότητα για αγροτική ανάπτυξη. Αυτό το ορεινό τοπίο εκτείνεται στο μεγαλύτερο μέρος του βόρειου Λάος, εκτός από την πεδιάδα της Βιεντιάν και την Πεδιάδα των Πιθαριών στο Υψίπεδο Σιανγκ-χοάνγκ.
Στο νότιο μέρος της χώρας υπάρχουν και μεγάλες επίπεδες εκτάσεις στις επαρχίες Σαβαναχέτ και Τσαμπασάκ, κατάλληλες για εκτατική καλλιέργεια ρυζιού και κτηνοτροφία. Ωστόσο, μεγάλο μέρος της Επαρχίας Χαμουάν και το ανατολικό μέρος όλων των νότιων επαρχιών είναι επίσης ορεινές. Οι προσχωσιγενείς πεδιάδες και ομαλές κοιλάδες του Μεκόνγκ και των παραποτάμων του καλύπτουν όλες μαζί μόλις 20% περίπου της επιφάνειας της χώρας.
Η δασοκάλυψη έχει μειωθεί σημαντικά από τη δεκαετία του 1970 και μετά, ως αποτέλεσμα εμπορικής υλοτόμησης και εκτεταμένης εκχερσώσεως για δημιουργία χωραφιών.
Κλίμα
Το Λάος έχει τροπικό κλίμα μουσώνων, με εκτεταμένη εποχή των βροχών, από τον Μάιο μέχρι τον Οκτώβριο, μια δροσερή ξηρή εποχή από τον Νοέμβριο μέχρι τον Φεβρουάριο και μια θερμή ξηρή εποχή τον Μάρτιο και τον Απρίλιο. Γενικώς οι μουσώνες εκδηλώνονται την ίδια εποχή σε όλη τη χώρα, αν και η άφιξή τους μπορεί να διαφέρει χρονικά από έτος σε έτος.
Η βροχόπτωση ποικίλλει από περιοχή σε περιοχή, με την υψηλότερη μέση ετήσια βροχόπτωση (3.700 χιλιοστά) να καταγράφεται στο Υψίπεδο Μπόλοβενς, στην Επαρχία Τσαμπασάκ. Ως προς τις πόλεις, η Σαβαναχέτ έχει ετήσια βροχόπτωση 1.440 χιλιοστά, η Βιεντιάν 1.700 και η Λουάνγκ Πραμπάνγκ 1.360.
Η βροχόπτωση δεν είναι πάντοτε επαρκής για την καλλιέργεια του ρυζιού: η σχετικώς υψηλή μέση ετήσια βροχόπτωση υποκρύπτει χρονιές με το μισό ή και λιγότερο του μέσου όρου, προκαλώντας σημαντικές μειώσεις στην παραγωγή ρυζιού. Τέτοιες ξηρασίες είναι βέβαια συχνότερα τοπικές, με τη σοδειά σε άλλα μέρη της χώρας να μην επηρεάζεται.
Οι μέσες θερμοκρασίες τον Ιανουάριο (ο ψυχρότερος μήνας) είναι 20,5 °C για τη Λουάνγκ Πραμπάνγκ (ελάχιστη 0,8 °C), 20,3 °C για τη Βιεντιάν (ελάχιστη 3,9 °C), και 23,9 °C για την Πάκσε (ελάχ. 8,2 °C). Η μέση θερμοκρασία τον Απρίλιο (που είναι συνήθως ο θερμότερος μήνας) είναι 28,1 °C για τη Λουάνγκ Πραμπάνγκ (μέγιστη 44,8 °C). Η θερμοκρασία μειώνεται καθώς αυξάνεται το υψόμετρο, περίπου κατά 5 βαθμούς ανά 900 μέτρα ανόδου.
Γεωργία
Ο αγροτικός τομέας της οικονομίας είναι ο σημαντικότερος για το Λάος. Περίπου 50 εκατομμύρια στρέμματα είναι κατάλληλα για καλλιέργεια, αλλά καλλιεργούνται μόλις 8,5 ως 9 εκατομμύρια στρέμματα. Το ρύζι είναι η κυριότερη καλλιέργεια κατά την εποχή των βροχών, τόσο σε υγρούς ορυζώνες όσο και σε ορεινή καλλιέργεια. Αξιόλογη είναι και η αλιεία στους ποταμούς.
Πληθυσμός
Το Λάος έχει μικρότερο πληθυσμό από τις περισσότερες χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας. Η πρώτη γενικής καλύψεως εθνική απογραφή πληθυσμού στο Λάος έγινε μόλις το 1985, και κατέγραψε πληθυσμό περίπου 3,57 εκατομμυρίων. Το 1987 ο πληθυσμός εκτιμήθηκε επισήμως σε 3,83 εκατομμύρια, από τα οποία οι 120.000 στην πρωτεύουσα. Η ετήσια αύξηση πληθυσμού εκτιμήθηκε μεταξύ 2,6 και 3,0 % και οι γεννήσεις σε 45 ανά έτος και ανά χίλιους κατοίκους, ενώ οι θάνατοι σε 16 περίπου ανά έτος και ανά χίλιους κατοίκους. Ο μέσος όρος γεννήσεων που αντιστοιχεί σε κάθε γυναίκα είναι 6,8.
Η γενική πυκνότητα πληθυσμού ήταν μόλις 18 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο και σε πολλές επαρχίες μικρότερη των 10 κατοίκων ανά τετρ. χιλιόμετρο. Ωστόσο, η πυκνότητα ανά καλλιεργούμενο τετραγωνικό χιλιόμετρο ήταν αρκετά υψηλή, περίπου 330 ως 780 κάτοικοι. Ο πληθυσμός παρουσιάζει εθνοτική ποικιλία, αλλά μία πλήρης ταξινόμηση όλων των εθνοτικών ομάδων δεν έχει αναληφθεί ποτέ. Ασυμφωνίες στον αριθμό των εθνοτικών ομάδων προέκυπταν από ασαφείς ορισμούς τού τι αποτελεί εθνοτική ομάδα και τι υποομάδα, καθώς και από την ατελή γνώση σχετικά με τις ίδιες τις ομάδες.
Μεταφορές
Εξαιτίας της ορεινής τοπογραφίας και του υπανάπτυκτου της χώρας, το Λάος έχει λίγες αξιόπιστες μεταφορικές διαδρομές. Αυτή η δυσκολία προσβασιμότητας περιόρισε κατά τους ιστορικούς χρόνους την ικανότητα της όποιας κεντρικής διακυβερνήσεως να διατηρεί την παρουσία της σε περιοχές που απείχαν πολύ από την εθνική ή τις επαρχιακές πρωτεύουσες, ενώ περιόριζε την επικοινωνία μεταξύ χωριών και εθνοτικών ομάδων.
Κατά τα άλλα, οι περισσότερες μεταφορές στη χώρα γίνονται ακόμα και σήμερα με άμαξες που σέρνουν βόδια (στις λιγότερο ορεινές περιοχές) ή και με τα πόδια. Τα απότομα βουνά και η έλλειψη δρόμων συντελούν στην εξάρτηση των ορεσείβιων από πρωτόγονα μέσα μεταφοράς.
Το οδικό δίκτυο είναι εκτεταμένο. Η πρώτη εθνική οδός ολοκληρώθηκε μόλις τον Οκτώβριο του 2015 και διατρέχει όλη τη χώρα, συνδέοντας τη νότια Κίνα με την Ταϊλάνδη.
Φυσικοί πόροι
Η αυξανόμενη εμπορική εκμετάλλευση των δασών, τα σχέδια για περισσότερα υδροηλεκτρικά εργοστάσια, η ζήτηση από το εξωτερικο για άγρια ζώα και δασικά προϊόντα (πλην του ξύλου) για τροφή και παραδοσιακά φάρμακα, αλλά και η αύξηση του πληθυσμού, έφεραν στο προσκήνιο τα δάση του Λάος και την οικονομική τους σημασία.
Η γεωργική γη, παρούσα όπου πλημμυρίζουν ποταμοί, είναι αργιλώδης. Τα υψηλότερα εδάφη προέρχονται από γρανιτικά, σχιστώδη ή ψαμμιτικά μητρικά πετρώματα, και είναι περισσότερο όξινα και λιγότερο εύφορα.
Χλωρίδα και πανίδα
Το βόρειο Λάος έχει τροπικά δάση βροχής με πλατύφυλλα αειθαλή δέντρα και δάση μουσώνων με διάφορα αειθαλή, ενώ στον νότο βρίσκουμε και φυλλοβόλα. Στο δάσος μουσώνων το έδαφος είναι καλυμμένο με ψηλά και πυκνά χόρτα και τα δέντρα δεν φθάνουν στο μέγιστο ύψος τους. Συνήθως υπάρχει άφθονο μπαμπού, άγριες μπανανιές και θάμνοι. Στο Λάος υπάρχουν εκατοντάδες διαφορετικά είδη ορχιδεών και φοινίκων.
Υπάρχουν 21 επίσημα προστατευόμενες «Εθνικές Περιοχές Διαφυλάξεως της Βιοποικιλότητας» στο Λάος (NBCA), που έχουν συνολική έκταση 29.775 τετραγωνικά χιλιόμετρα, ενώ έχουν προταθεί και άλλες 10 NBCA.
Αποδάσωση
thumb|285px|Φορτηγίδα μεταφέρει κομμένους κορμούς στη λίμνη του ποταμού [[Ναμ Νγκουμ (2011).]] Ακόμα και κατά τη δεκαετία του 1990 η κυβέρνηση έβλεπε το δάσος ως πηγή προϊόντων για μη εμπορική, οικιακή κατανάλωση. Οι κρατικές προσπάθειες για τη διατήρηση του δάσους, ώστε να υπάρχει και εμπορικη υλοτόμηση, οδήγησαν στην απαγόρευση της «καταστροφικής γεωργίας» με την καύση και κοπή των δέντρων («slash-and-burn agriculture») σε όλη τη χώρα. Υπήρξαν ακόμα και προσπάθειες να επανεγκατασταθούν βαθμιαία οι κάτοικοι χωριών (ban) των ορεινών δασών που εφάρμοζαν αυτή την τακτική (δεδομένου ότι ήταν πιο δύσκολο να αλλάξει η νοοτροπία τους) σε χαμηλές περιοχές όπου μπορούσαν να ασχοληθούν με ορυζώνες, με σημαντικά αποτελέσματα για τα ορεινά χωριά.
Παρά την αποδάσωση, το μεγαλύτερο μέρος του Λάος καλύπτεται ακόμα από δάση. Ο ορυκτός πλούτος κάτω από τα δάση είναι μία ανεξερεύνητη ακόμα πηγή πλούτου, και περιλαμβάνει χρυσό και πετρέλαιο.
Αριθμητικά και άλλα δεδομένα
thumb|285px|Ο Μεκόνγκ παρά τη [[Λουάνγκ Πραμπάνγκ]] Έκταση: Ολική: 236.800 τ.χλμ. Ξηρά: 230.800 τ.χλμ. Εσωτερικά ύδατα: 6.000 τ.χλμ.
Χερσαία σύνορα: Ολικό μήκος: 5.083 χλμ Συνορεύουσες χώρες και μήκος συνόρων: Βιετνάμ 2.130 χλμ, Ταϊλάνδη 1.754 χλμ, Καμπότζη 541 χλμ, Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας 423 χλμ, Μιανμάρ 235 χλμ
Μήκος ακτογραμμής: 0 χλμ
Ακραία σημεία Χαμηλότερο σημείο: Ποταμός Μεκόνγκ, 70 μέτρα Υψηλότερο σημείο: Φου Μπία, 2.819 μέτρα
Χρήσεις γης: Αρόσιμη γη: 6,2% Μόνιμες καλλιέργειες: 0,7% Μόνιμα βοσκοτόπια: 3,7% Δάση: 67,9% Υπόλοιπο: 21,5% (2011)
Ολικοί ανανεώσιμοι υδάτινοι πόροι: 333,5 κυβικά χιλιόμετρα (2011)
Φυσικοί πόροι: Ξυλεία, υδροηλεκτρική ενέργεια, γύψος, κασσίτερος, χρυσός, πολύτιμοι λίθοι
Φυσικοί κίνδυνοι: Πλημμύρες, ξηρασίες, ασθένειες φυτών και σεισμοί στα βόρεια.
Μαρία Ίτκινα
Η Μαρία Λεόντιεβνα Ίτκινα (Марыя Лявонцеўна Іткіна, Мария Леонтьевна Иткина) (3 Μαΐου 1932 – 1 Δεκεμβρίου 2020) ήταν Σοβιετική αθλήτρια του στίβου, η οποία ειδικευόταν στους δρόμους ταχύτητας. Σημείωσε πολλαπλά παγκόσμια ρεκόρ σε διάφορα αγωνίσματα δρόμων ταχύτητας. Αγωνίστηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1956, του 1960 και του 1964, όπου τερμάτισε στην 4η θέση σε 4 αγωνίσματα. Στο εγχώριο πρωτάθλημα, η Ίτκινα κατείχε 17 σοβιετικούς τίτλους δρόμων ταχύτητας.
Πρώιμη ζωή
Η Ίτκινα γεννήθηκε στο Ρόσλαβ, στην περιοχή Σμολένσκ της Σοβιετικής Ένωσης στις 3 Μαΐου 1932. Αργότερα μετακόμισε με την οικογένειά της στο Μινσκ στη Λευκορωσική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία. Η Ίτκινα αγωνίστηκε στον στίβο για τη Σπαρτάκ Μινσκ και τη Ντιναμό Μινσκ. Αποφοίτησε από το Λευκορωσικό Κρατικό Πανεπιστήμιο Αθλητικού Πολιτισμού το 1957. Η Ίτκινα ειδικευόταν στους αγώνες δρόμων ταχύτητας, αγωνιζόμενη στα 100 μ., 200 μ., 400 μ. και 4 x 100 μ. σκυταλοδρομία. Κέρδισε 32 τίτλους πρωταθλήματος ΕΣΣΔ και σημείωσε 18 εθνικά ρεκόρ. Η Ίτκινα κέρδισε έναν αγώνα σπριντ στην πρώτη Σπαρτακιάδα του Λαού της ΕΣΣΔ το 1956.
Διοργανώσεις
Η Ίτκινα κέρδισε τέσσερις ευρωπαϊκούς τίτλους: έναν στα 200 μ. (24,3 δευτ., 1954), έναν στη σκυταλοδρομία 4 × 100 μ. (1954) και δύο στα 400 μ. (53,7 δευτ. το 1958 και 53,4 δευτ. το 1962). Κέρδισε επίσης το αγώνισμα των 200 μέτρων στους Παγκόσμιους Πανεπιστημιακούς Αγώνες του 1957 στο Παρίσι, με 24,6 δευτερόλεπτα.
Στις τρεις συμμετοχές τις σε Ολυμπιακούς Αγώνες, η Ίτκινα ήρθε 4η σε τέσσερα αγωνίσματα: τη σκυταλοδρομία 4 × 100 μ. το 1956 και το 1960 και τα 100 μ. και 200 μ. το 1960. Τερμάτισε πέμπτη στα 400 μ. το 1964. Οι διαφορές της με τους χάλκινους Ολυμπιονίκες στα ατομικά αγωνίσματα ήταν 0,06, 0,03 και 0,2 δευτερόλεπτα αντίστοιχα. Το 1956 αποκλείστηκε στους ημιτελικούς των 200 μ. με 0,01 δευτερόλεπτο πίσω από την Αυστραλή Νόρμα Κρόκερ. Η Ίτκινα κέρδισε επίσης ένα αγώνισμα δρόμου ταχύτητας στο πρώτο Ευρωπαϊκό Κύπελλο (1965).
Ρεκόρ
Το 1960, η Ίτκινα σημείωσε την ατομική καλύτερη επίδοση της στα 100 μέτρα με 11,4 δευτερόλεπτα, το οποίο παρέμεινε μία παγκόσμια κορυφαία επίδοση για πολλές δεκαετίες. Το 1961, ισοφάρισε το παγκόσμιο ρεκόρ των 60 μέτρων κλειστού στίβου των 7,3 δευτερολέπτων, και το 1963 ήταν μέλος της σοβιετικής ομάδας σκυταλοδρομίας 800 μέτρων που σημείωσε παγκόσμιο ρεκόρ με 1,34,7.
Προσωπική ζωή
Η Ίτκινα ήταν Εβραία. > Το 1991 εισήχθη στο International Jewish Sports Hall of Fame. Πέθανε στη Λευκορωσία την 1η Δεκεμβρίου 2020.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σοβιετικές αθλήτριες δρόμων ταχύτητας Κατηγορία:Ρωσίδες αθλήτριες δρόμων ταχύτητας Κατηγορία:Σοβιετικοί Εβραίοι Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1956 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1960 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1964 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου
Μάρια Παβλικόφσκα-Γιασνοζέφσκα
Η Μάρια Παβλικόφσκα-Γιασνοζέφσκα (πολωνικά: Maria Pawlikowska-Jasnorzewska, το γένος Κόσακ [Kossak]) (24 Νοεμβρίου 1891 – 9 Ιουλίου 1945) ήταν Πολωνή ποιήτρια γνωστή ως η Πολωνή Σαπφώ και «βασίλισσα της λυρικής ποίησης» κατά τη διάρκεια της Πολωνίας του μεσοπολέμου. Ήταν επίσης δραματουργός.
Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία| Παβλικόφσκα-Γιασνοζέφσκα, δεκαετία του 1920 αριστερά|μικρογραφία| Παβλικόφσκα-Γιασνοζέφσκα, [[παστέλ του Στανίσουαφ Ιγκνάτσι Βιτκιέβιτς, 1924]] Γεννημένη στην Κρακοβία σε οικογένεια ζωγράφων, η Μάρια Κόσακ μεγάλωσε στο αρχοντικό γνωστό ως Κοσακούφκα (Kossakówka), όπου περιβάλλονταν από καλλιτέχνες, συγγραφείς και διανοούμενους. Ο παππούς της, Γιούλιους Κόσακ, και ο πατέρας της, Βόιτσεχ Κόσακ, ήταν και οι δύο επαγγελματίες ζωγράφοι, διάσημοι για τις απεικονίσεις ιστορικών σκηνών και αλόγων. Η μικρότερη αδερφή της, Μαγκνταλένα Σαμοζβάνιετς, ήταν επίσης δημοφιλής συγγραφέας σάτιρας.
Γνωρίζοντας άπταιστα γαλλικά, αγγλικά και γερμανικά, στα νιάτα της, η Κόσακ μοίρασε τον χρόνο της μεταξύ ζωγραφικής και ποίησης. Μόνο κατά τη διάρκεια του γάμου της με τον Γιαν Παβλικόφσκι — μετά την ακύρωση του πρώτου γάμου της με τον Βουαντίσουαφ — επικράτησαν τα λογοτεχνικά της ενδιαφέροντα, εμπνευσμένα από τις συζητήσεις του ζευγαριού για την ποιητική της παραγωγή και τον κόσμο της λογοτεχνίας γενικότερα. Η παθιασμένη σχέση τους βασισμένη στα κοινά ενδιαφέροντα και την αμοιβαία αγάπη ήταν μια ατελείωτη πηγή ποιητικής έμπνευσης για εκείνη. Ωστόσο, ο δεύτερος γάμος της απέτυχε.
Ξεκίνησε την καριέρα της ως θεατρική συγγραφέας το 1924, με την πρώτη της κωμωδία, Άρτσιμπαλντ ο σοφέρ, που παρήχθη στη Βαρσοβία. Μέχρι το 1939 είχε γράψει δεκαπέντε θεατρικά έργα των οποίων η αντιμετώπιση θεμάτων ταμπού, όπως η άμβλωση, οι εξωσυζυγικές σχέσεις και η αιμομιξία προκάλεσε σκάνδαλα. Συγκρίθηκε από τους κριτικούς με τον Μολιέρο, τον Πιέρ Καρλέ ντε Σαμπλαίν ντε Μαριβώ, τον Όσκαρ Ουάιλντ, τον Τζορτζ Μπέρναρντ Σω και τον Στανίσουαφ Ιγκνάτσι Βιτκιέβιτς. Τα έργα της απεικόνιζαν την αντισυμβατική προσέγγισή της στη μητρότητα, την οποία αντιλαμβανόταν ως μια οδυνηρή υποχρέωση που τερματίζει το αμοιβαίο πάθος. Μίλησε υπέρ του δικαιώματος της γυναίκας στην επιλογή.
Το 1939, με την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ακολούθησε τον τρίτο σύζυγό της, Στέφαν Γιασνοζέφσκι, στην Αγγλία. Διαγνώστηκε με καρκίνο των οστών το 1944, σύντομα έγινε ημιπληγική, και στις 9 Ιουλίου 1945 πέθανε στο Μάντσεστερ. Την φρόντιζε μέχρι το τέλος ο σύζυγός της. Τάφηκε με τον σύζυγό της στο Νότιο Κοιμητήριο του Μάντσεστερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές ποιήτριες Κατηγορία:Πολωνές συγγραφείς Κατηγορία:Πολωνοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Χρυσή Δάφνη της Πολωνικής Ακαδημίας Λογοτεχνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία)
Βρουβιανά Αιτωλοακαρνανίας
Τα Βρουβιανά είναι χωριό της δημοτικής ενότητας Ινάχου του δήμου Αμφιλοχίας στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας και σε υψόμετρο 500 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Τα Βρουβιανά βρίσκονται στα βορειοανατολικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας και δυτικά του Αχελώου ποταμού. Το σημαντικότερο αξιοθέατο είναι στα νοτιοανατολικά του χωριού το πέτρινο γεφύρι της Τέμπλας που ενώνει τον ορεινό Βάλτο με τα χωριά της Δυτικής Ευρυτανίας. Κτίστηκε το 1909 από τον Ηπειρώτη μάστορα Νικόλαο Σούλη, με χρηματοδότηση του Βαλτινού πολιτικού Νικολάου Στράτου.
Ονομασία - Διοικητικά
Το παλιό όνομα του χωριού είναι Προβιανά και έτσι αναφέρονται το 1908 στο ΦΕΚ 28Α - 08/02/1908 να προσαρτάται στον τότε δήμο Ιδομένης. Το 1940 διορθώνεται σε Βρουβιανά. Επίσημα αναφέρεται για πρώτη φορά το 1908 να ανήκει στην τότε κοινότητα Χαλκιοπούλων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Αυλάκι αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Βρουβιανών που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ινάχου του Δήμου Αμφιλοχίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 221 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αμφιλοχίας
Πολωνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης
Η Πολωνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (Polski Związek Koszykówki) είναι ένα διοικητικό όργανο για τη καλαθοσφαίριση στην Πολωνία. Κατευθύνει και επιβλέπει όλες τις εθνικές ομάδες καλαθοσφαίρισης της Πολωνίας, συμπεριλαμβανομένων τόσο των κατώτερων όσο και των ανώτερων εθνικών ομάδων, τόσο των ανδρών όσο και των γυναικών.
Ιστορία
Η Πολωνική Ομοσπονδία Αθλημάτων ιδρύθηκε το 1928 και έγινε μέλος της FIBA το 1934. Το 1957, ιδρύθηκε η Πολωνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στην Πολωνία
Βέρα Νίκολιτς
Το 1966 στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, σε ηλικία 17 ετών και 346 ημερών, κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στα 800 μ. (2.02.8) και έγινε η νεαρότερη πρωταθλήτρια Ευρώπης. Την ίδια χρονιά, στους Βαλκανικούς Αγώνες, νίκησε και πάλι στα 800 μ. με χρόνο 2.05.5.
Στις 20 Ιουλίου του 1968, στο Λονδίνο, έκανε παγκόσμιο ρεκόρ στα 800 μ. με χρόνο 2.00.5 και έγινε η πρώτη Γιουγκοσλάβα κάτοχος παγκοσμίου ρεκόρ. Την ίδια χρονιά, στους Βαλκανικούς Αγώνες Στίβου, νίκησε στα 400 μ. και 800 μ. με χρόνο 54.1 και 2.01.5 αντίστοιχα. Ήταν το μεγάλο φαβορί για το χρυσό στους Ολυμπιακούς Αγώνες στην Πόλη του Μεξικού αλλά εγκατέλειψε στα 300 μ.
Το 1969 στην Αθήνα ήταν 3η (2.020.6). Στους Βαλκανικούς Αγώνες του 1970 νίκησε στα 800 μ. και 1500 μ. με χρόνο 2.02.3 και 4.20.4 αντίστοιχα. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα που διοργανώθηκε στο Ελσίνκι το 1971 κατέκτησε και πάλι το χρυσό μετάλλιο στα 800 μ. (2.00.0), ενώ στους Βαλκανικούς Αγώνες της ίδιας χρονιάς νίκησε στα 1500 μ. με χρόνο 4.16.9.
Απεβίωσε από σε ηλικία 72 ετών στις 28 Ιουνίου 2021
Παραπομπές
Κατηγορία:Δρομείς μεσαίων αποστάσεων Κατηγορία:Σέρβοι αθλητές Κατηγορία:Σέρβοι προπονητές Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι αθλητές του στίβου Νίκολιτς Βέρα Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου
Alvise da Mosto (αντιτορπιλικό)
Το Alvise Da Mosto ήταν ένα από τα δώδεκα αντιτορπιλικά κλάσης Navigatori που ναυπηγήθηκαν για το Ιταλικό Βασιλικό Ναυτικό (Regia Marina) στα τέλη της δεκαετίας του 1920. Είχε εμπλοκή στον Ισπανικό Εμφύλιο καθώς και στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου συμμετείχε σε αποστολές ναρκοθέτησης στον Πορθμό της Σικελίας καθώς και συνοδείας νηοπομπών μεταξύ Ιταλίας και Λιβύης, μέχρι τη βύθιση του από βρετανικά πλοία το 1941.
Περιγραφή
Τα αντιτορπιλικά της κλάσης Navigatori ναυπηγήθηκαν ως αντιστάθμισμα στα μεγάλα γαλλικά αντιτορπιλικά των κλάσεων Jaguar και Guépard. Είχαν ολικό μήκος 107,3 m, πλάτος 10,2 m και μέσο βύθισμα 3,5 m. Είχαν εκτόπισμα 1930 t (1900 LT) με κανονικό φορτίο και 2621 t (2580 LT) με πλήρες. Το πλήρωμά τους την περίοδο του πολέμου αποτελούνταν από 222–225 αξιωματικούς και ναύτες.
Το σύστημα πρόωσης παρείχε ισχύ έως και 55000 shp και η ταχύτητα πλεύσης σε πραγματικές συνθήκες έφθανε στους 32 kn παρόλο που με περιορισμένο φορτίο τα Navigatori είχαν φθάσει στους 38–41 kn κατά τη διάρκεια των θαλάσσιων δοκιμών. Η ακτίνα δράσης ανερχόταν σε 3800 ναυτικά μίλια με ταχύτητα πλεύσης 18 kn.
Ο κύριος οπλισμός αποτελούνταν από έξι πυροβόλα των 120 mm εγκατεστημένα σε ζεύγη σε τρεις πύργους. Επίσης υπήρχαν δύο αντιαεροπορικά πυροβόλα των 40 mm καθώς και δύο δίδυμα πολυβόλα των 13,2 mm καθώς και δυο τρίδυμοι τορπιλοσωλήνες των 533 mm. Εκτός αυτών τα Navigatori μπορούσαν να μεταφέρουν 86-104 νάρκες.
Επιχειρησιακή ιστορία
Η ναυπήγηση του Alvise Da Mosto ξεκίνησε στις εγκαταστάσεις της Cantieri Riuniti del Quarnaro στην πόλη Φιούμε στις 22 Αυγούστου 1928. Καθελκύστηκε την 1η Ιουλίου 1929 και ολοκληρώθηκε στις 15 Μαρτίου 1931. Κατά τη διάρκεια των δοκιμών κατάφερε να φθάσει την ταχύτητα των 42,7 kn, γεγονός που το καθιστά το ταχύτερο πλοίο της κλάσης του. Όντας το προτελευταίο αντιτορπιλικό της κλάσης Navigatori ναυπηγήθηκε εξαρχής με όλες τις τροποποιήσεις που ενσωματώθηκαν εκ των υστέρων στα αδελφά πλοία ώστε να βελτιωθεί η αξιοπλοΐα τους.
Στο μεγαλύτερο μέρος της δεκαετίας του 1930 το Da Mosto ανήκε στην κύρια δύναμη του ιταλικού στόλου, με τον οποίο έλαβε μέρος σε ασκήσεις. Μαζί με το αντιτορπιλικό Emanuele Pessagno έπλευσαν στη Νότια Αμερική για να πραγματοποιήσουν επίσημη επίσκεψη. Στα 1936-37 έλαβε μέρος στον Ισπανικό Εμφύλιο, στο πλαίσιο της ευρύτατης ναυτικής υποστήριξης που παρείχε η Ιταλία στην πλευρά των Εθνικιστών, συνοδεύοντας πλοία που μετέφεραν στρατεύματα και πολεμοφόδια από την Ιταλία για τις δυνάμεις του Φράνκο.
Αρχικά το Da Mosto αναφερόταν ως esploratore σύμφωνα με τη νομενκλατούρα του ιταλικού ναυτικού, όμως επανακατηγοριοποιήθηκε ως αντιτορπιλικό το 1938.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Κατά την είσοδο της Ιταλίας στον Β΄ Παγκόσμιο στις 10 Ιουνίου 1940 το Da Mosto βρισκόταν σε ναυπηγείο στη Λα Σπέτσια προκειμένου να πραγματοποιηθούν τροποποιήσεις στην πλώρη του. Επέστρεψε στην ενεργό υπηρεσία τον Αύγουστο. Το Da Mosto ήταν ένα από τα ιταλικά πλοία που έπλευσαν για να αντιμετωπίσουν τη βρετανική επιχείρηση Hats (1-2 Σεπτεμβρίου 1940) καθώς και την επιχείρηση MB 5 στα τέλη του ίδιου μήνα.
Από τον Απρίλιο έως και τον Αύγουστο του 1941 το Da Mosto, μερικά ακόμη αντιτορπιλικά της κλάσης του καθώς και τα ελαφρά καταδρομικά της 7ης Μεραρχίας Καταδρομικών ανέλαβαν τη ναρκοθέτηση του Πορθμού της Σικελίας και των ακτών της Τριπολιτανίας. Την ίδια περίοδο το Da Mosto συμμετείχε στη συνοδεία νηοπομπών με προορισμό τη Λιβύη. Το Νοέμβριο του 1941 εξοπλίστηκε με σόναρ γερμανικής προέλευσης.