cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιάννης Κερδεμελίδης
Ο ζωγράφος
Ο Γιάννης Κερδεμελίδης, σταμάτησε σχετικά νωρίς το ποδόσφαιρο, σε ηλικία 27 ετών το 1952. Έφυγε για σπουδές στο εξωτερικό κι εργάστηκε για πολλά χρόνια στον Καναδά. Το μεγάλο του πάθος είναι η ζωγραφική. Έχει συμμετάσχει σε κάνει εκθέσεις στο εξωτερικό και έχει κάνει ατομικές εκθέσεις στην Εστία Νέας Σμύρνης. Είχε τιμηθεί με το Χρυσό Σταυρό του Πανιωνίου, την ανώτατη διάκριση του συλλόγου.
Σημειώσεις
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Χαλλούμι
thumb|right|280px|Ψημένο χαλλούμι Το χαλλούμι (κυπριακά: χαλλούμι, ΔΦΑ:) είναι γνωστό ευρύτερα στην Ελλάδα ως κυπριακό τυρί, ενώ παρασκευάζεται και παράγεται και σε άλλες περιοχές π.χ. στην Αίγυπτο. Είναι ημίσκληρο τυρί, το οποίο κατασκευάζεται από μείγμα αγελαδινού και αιγοπρόβειου γάλακτος, ή εξ ολοκλήρου από αιγοπρόβειο γάλα και μπορεί να ψηθεί στη σχάρα ή στο τηγάνι.
Έχει άσπρο χρώμα και σημαντικό χαρακτηριστικό του είναι ότι δεν λιώνει στην υψηλή θερμοκρασία που αναπτύσσεται κατά το ψήσιμό του.
Στην Κύπρο ήταν ήδη γνωστό πριν από την κατάκτηση της νήσου από τους Τούρκους το 1571. Στον φάκελο που δημοσιεύτηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας της Κύπρου, ο δόγης Λεονάρντο Ντονά, ο οποίος έζησε στην Κύπρο, αναφέρεται στο χαλλούμι (calumi) σε χειρόγραφο έγγραφο του 1556. Όσον αφορά την ετυμολογία της λέξης υπάρχουν δύο εκδοχές: α) ότι παράγεται από την αρχαία ελληνική λέξη ἅλμη και β) ότι προέρχεται από τα αρχαία αιγυπτιακά μέσω του κοπτικού ialom.
Η σημασία του τυριού αυτού στο νησί είναι πολύ μεγάλη ώστε να θεωρείται το κατ' εξοχήν κυπριακό τυροκομικό προϊόν, τόσο εντός της Κύπρου, όσο και στον υπόλοιπο Ελληνισμό και τη Δυτική και Βόρεια Ευρώπη.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ημίσκληρα τυριά Κατηγορία:Κυπριακή κουζίνα Κατηγορία:Τρόφιμα τηγανισμένα Κατηγορία:Τυριά αγελαδινού γάλακτος Κατηγορία:Τυριά πρόβειου γάλακτος Κατηγορία:Τυριά κατσικίσιου γάλακτος Κατηγορία:Ελληνικά τυριά
Καλλίνικος της Κομμαγηνής
Ο Καλλίνικος της Κομμαγηνής (έζησε τον 1ο αι.) από τη Δυναστεία των Οροντιδών, ήταν ήταν πρίγκιπας της Κομμαγηνής. Ήταν γιος του Αντιόχου και αδελφός του ήταν ο Γ. Ι. Αρχέλαος Αντίοχος ο Επιφανής.
Τον αναφέρει ο Ιώσηπος και μάλιστα να έχει ανδραγαθήσει εναντίον του Ρωμαίου Κυβερνήτη της Συρίας Καισένιου.
Βιογραφία
Ο Αντίοχος Γ΄ ήταν γιος της Ιοτάπας της Μηδίας Ατροπατηνής, δισεγγονής της Λαοδίκης Ζ΄ Θεάς των Σελευκιδών, συζύγου τού Μιθριδάτη Α΄ Καλλινίκου της Κομμαγηνής. Οι Οροντίδες ήταν η πρώτη δυναστεία της Αρμενίας. Έτσι η καταγωγή τού Καλλινίκου ήταν Αρμενική, Ελληνική και Μηδική. Ίσως το πλήρες όνομά του να ήταν Γάιος Ιούλιος Μιθριδάτης Καλλίνικος.
Θα γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Σαμόσατα, πρωτεύουσα της Κομμαγηνής. Το 52 απεβίωσε η μητέρα του. To 72 ο Λεύκιος Καισέννιος Παίτος Ρωμαίος κυβερνήτης της Συρίας έστειλε επιστολές στον Βεσπασιανό κατηγορώντας τον Αντίοχο Δ΄ και τους γιους του Αρχέλαο Αντίοχο και Καλλίνικο, ότι σχεδιάζουν εξέγερση εναντίον της Ρώμης με τη συμμαχία της Παρθίας. Δεν γνωρίζουμε αν οι κατηγορίες είναι αληθείς. Ο Αυτοκράτορας έπαυσε να εμπιστεύεται τον Αντίοχο Δ΄ ως προστάτη τού στρατηγικού περάσματος τού Ευφράτη στα Σαμόσατα και έληξε την εξουσία του στην Κομμαγηνή.
Ο Λ. Κ. Παίτος εισέβαλε στη χώρα ως επικεφαλής της λεγεώνας VI "Φερράτα". Τού έστειλαν στρατό οι υποτελείς βασιλείς Αριστόβουλος της Χαλκίδας από την Ηρωδιανή Δυναστεία και Σόαιμος της Έμεσας. Όλοι έφθασαν τη νύχτα πριν τη μάχη. Ο Αρχέλαος Αντίοχος και ο Καλλίνικος ετοιμαζόταν για τη μάχη, όμως ο πατέρας τους ετοιμαζόταν να διαφύγει στην Κιλικία.
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Οροντιδών
Λουδοβίκος Α΄ της Πορτογαλίας
Ο Λουδοβίκος (πορτογαλικά: Luís I) από τον Οίκο της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα ήταν ο Βασιλιάς της Πορτογαλίας μεταξύ των ετών 1861 ως 1889.
Ο Λουδοβίκος Φίλιππος Μαρία Φερδινάνδος Πέτρος του Αλκάνταρα Αντώνιος Μιχαήλ Ραφαήλ Γαβριήλ Γκοντζάγκα Ιαβέρης Φραγκίσκος του Ασσίς Ιωάννης Αύγουστος Ιούλιος Βαλφάντος γεννήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 1838 και ήταν ο δεύτερος γιος της Μαρίας Β΄ και του Φερδινάνδου Β΄ της Πορτογαλίας.
Ο μεγαλύτερος αδελφός του, Πέτρος Ε΄, πέθανε στις 11 Νοεμβρίου 1861, σε ηλικία μόλις 24 ετών, από χολέρα που μάστιζε την Πορτογαλία εκείνη την περίοδο. Καθώς ο Πέτρος Ε΄ δεν είχε αποκτήσει παιδιά, ο θρόνος πέρασε στον αδελφό του Λουδοβίκο.
Το 1862 ο Λουδοβίκος νυμφεύτηκε τη Μαρία Πία της Σαβοΐας, κόρη του Βίκτωρα Εμμανουήλ Β΄ της Ιταλίας, και της συζύγου του Αδελαΐδας της Αυστρίας. Η Μαρία Πία έγινε ιδιαίτερα αγαπητή από τους Πορτογάλους εξαιτίας του φιλανθρωπικού και κοινωνικού της έργου. Τον Σεπτέμβριο του 1863 απέκτησαν το πρώτο τους παιδί, τον Κάρολο, και τον Ιούλιο του 1865 το δεύτερο και τελευταίο, τον Αλφόνσο. Προσπάθειες να αποκτήσουν τρίτο παιδί θα αποτύχουν. Οι μετέπειτα σχέσεις του Λουδοβίκου με άλλες γυναίκες και η απόκτηση ενός γιου από μία από αυτές, θα οδηγήσει σε κατάθλιψη τη Μαρία Πία.
Ο Λουδοβίκος ήταν υψηλά μορφωμένος, καλλιεργημένος και διέθετε μεγάλη πνευματική περιέργεια. Μιλούσε πολλές γλώσσες, ήταν ερασιτέχνης ζωγράφος, συνέθετε μουσική και απολάμβανε το τσέλο και το πιάνο. Είχε αγάπη για τη λογοτεχνία και του άρεσε να συνθέτει ποίηση, ενώ μάλιστα για ένα διάστημα μετέφραζε Σαίξπηρ στα πορτογαλικά.
Στις διεθνείς της σχέσεις, η Πορτογαλία δέχτηκε πλήγματα από τη συμμαχία της με τη Βρετανία, μία από τις παλαιότερες συμμαχίες στον κόσμο. Οι εντάσεις είχαν αυξηθεί εξαιτίας των κοινών πορτογαλικών και βρετανικών συμφερόντων στην αφρικανική ήπειρο. Με την απώλεια της Βραζιλίας, οι πορτογαλικές αποικίες στην Αφρική απέκτησαν ιδιαίτερη σημασία για την οικονομική ανάπτυξη της χώρας. Οι μεγαλύτερες αποικίες εκεί ήταν η Πορτογαλική Αγκόλα και η Πορτογαλική Μοζαμβίκη στον Ατλαντικό και τον Ινδικό Ωκεανό αντίστοιχα.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1862 τη Μαρία Πία της Σαβοΐας, κόρη του Βίκτωρα Εμμανουήλ Β΄ της Σαρδηνίας (μετά της Ιταλίας), και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς της Πορτογαλίας Κατηγορία:Δούκες του Πόρτο Κατηγορία:Οίκος της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα
9ος αιώνας
09
C/2011 W3
thumb|250px|Ο κομήτης Λαβτζόι στις 22 Δεκεμβρίου 2011 από τον [[Διεθνής Διαστημικός Σταθμός|ISS.]] Ο κομήτης Λαβτζόι (Lovejoy), με επίσημο προσδιορισμό C/2011 W3, είναι κομήτης μεγάλης περιόδου που ανήκει στην οικογένεια κομητών Κρόιτς, οι οποίοι έχουν περιήλιο πολύ κοντά στον Ήλιο. Ο κομήτης πέρασε από το περιήλιό του στο ηλιακό στέμμα στις 16 Δεκεμβρίου 2011 και μετά από δύο μέρες καταστράφηκε, με αποτέλεσμα να παραμείνει ορατή μόνο η ουρά του. Επειδή η ανακοίνωση της ανακάλυψης του κομήτη έγινε τις 2 Δεκεμβρίου, ανήμερα των 16ων γενεθλίων της διαστημοσυσκευής SOHO, ο κομήτης ονομάστηκε ο «Μέγας Κομήτης των Γενεθλίων του 2011» και, καθώς έγινε ορατός κατά τη διάρκεια των χριστουγεννιάτικων διακοπών, έγινε γνωστός ως ο «Μέγας Κομήτης των Χριστουγέννων του 2011».
Ανακάλυψη
Ο κομήτης Λαβτζόι ανακαλύφθηκε στις 27 Νοεμβρίου 2011 από τον Τέρρυ Λαβτζόι στο Θόρνλαντς, Κουίνσλαντ, κατά τη διάρκεια μιας έρευνας για κομήτες χρησιμοποιώντας ένα τηλεσκόπιο Σμιντ-Κασσεγκραίν 20 εκατοστών (7,9 in) και μια CCD κάμερα QHY9. Ο ίδιος ανέφερε ότι ήταν «ένα ταχέως κινούμενο ασαφές αντικείμενο» 13ου μεγέθους. Πρόσθετες παρατηρήσεις έγιναν από τον ίδιο κατά τις επόμενες δύο νύχτες.
Η ανεξάρτητη επιβεβαίωση της ύπαρξης του κομήτη έγινε την 1η Δεκεμβρίου, όταν παρατηρήθηκε από τον Άλαν Γκίλμορ και την Πάμελα Κιλμάρτιν στο Πανεπιστημιακό Αστεροσκοπείο του Όρους Τζον στη Νέα Ζηλανδία, με το τηλεσκόπιο 100 εκατοστών (39 in) ΜακΛέλλαν. Με την επιβεβαίωση, έγινε επίσημη αναφορά στο Κεντρικό Γραφείο για Αστρονομικά Τηλεγραφήματα και η ύπαρξη του κομήτη ανακοινώθηκε από το Κέντρο Ελάσσονων Πλανητών στις 2 Δεκεμβρίου. Είναι ο πρώτος κομήτης της οικογένειας Κρόιτς που ανακαλύφθηκε από επίγεια παρατήρηση τα τελευταία 40 χρόνια.
Πριν το περιήλιο
thumb|150px|Ο κομήτης τις 14 Δεκεμβρίου από το STEREO-A. Η πρώτη έκτιμηση τροχιάς έγινε χρησιμοποιώντας μια υποθετική παραβολική τροχιά και δημοσιεύθηκε από τον Γκάρεθ Γουίλιαμς από το Κέντρο Ελάσσονων Πλανητών στις 2 Δεκεμβρίου, με εκτιμώμενο περιήλιο στις 0,0059 AU, το οποίο θα λάβαινε χώρα κοντά τα μεσάνυχτα UTC της 15/16 Δεκεμβρίου. Περαιτέρω βελτιώσεις δημοσιεύθηκαν τις επόμενες ημέρες, μεταξύ των οποίων μία στις 5 Δεκεμβρίου, με την εκτίμηση περιηλίου στις 0,0056 AU λίγο πριν τα μεσάνυχτα της 15ης Δεκεμβρίου. Στις 11 Δεκεμβρίου η πρώτη ελλειπτική τροχιά, δόθηκε στη δημοσιότητα, με την εκτίμηση για το περιήλιο στις 0,0055 AU λίγο μετά τα μεσάνυχτα, στις 16 Δεκεμβρίου.
Στο μεσοδιάστημα, ο κομήτης έγινε για πρώτη φορά ορατός στο STEREO-Α, στις 3 Δεκεμβρίου, και στο SOHO στις 14 Δεκεμβρίου. Καθώς ο κομήτης πλησίασε τον Ήλιο παρατηρήθηκε από δεκαοκτώ όργανα σε έξι δορυφόρους: STEREO-Α και-Β, SOHO, SDO, Hinode και PROBA2.
Ένας μικρός συνοδός κομήτης ανιχνεύθηκε στις εικόνες του SOHO στις 14 Δεκεμβρίου από Τσιτζιάν Ξου, και αργότερα εντοπίστηκε από τα δίδυμα διαστημόπλοια STEREO. Πιστεύεται ότι είναι ένα θραύσμα του κομήτη Λαβτζόι, το οποίο αποσπάστηκε από αυτόν πριν από αρκετές δεκαετίες. Αυτή η ανακάλυψη δεν ήταν απρόσμενη, καθώς οι κομήτες Κρόιτς έχουν συχνά μικρότερους συνοδούς.
Περιήλιο
thumb|200px|left|Ο κομήτης από το SDO μετά το περιήλιο. Ο κομήτης Λαβτζόι έφτασε στο περιήλιο στις 16 Δεκεμβρίου 2011 στις 00:17 UTC, όταν πέρασε περίπου 140.000 χιλιόμετρα πάνω από την επιφάνεια του Ήλιου, με ταχύτητα μεγαλύτερη από 2 εκατομμύρια χιλιόμετρα την ώρα (περίπου 400 μίλια το δευτερόλεπτο ή 0,2% της ταχύτητας του φωτός). Δεν αναμενόταν να επιβιώσει από την συνάντηση λόγω των ακραίων συνθηκών στο στέμμα, όπου η θερμοκρασία ξεπερνά τους ένα εκατομμύριο βαθμούς Κέλβιν. Ωστόσο, το Solar Dynamics Observatory (SDO), καθώς και άλλα διαστημόπλοια που παρακολουθούν τον Ήλιο, παρατήρησε τον κομήτη να αναδύεται από το στέμμα ανέπαφος. Τα STEREO και SOHO συνέχισαν να παρατηρούν τον κομήτη καθώς αυτός απομακρύνθηκε από τον Ήλιο.
Πριν από το περιήλιο, ο πυρήνας του κομήτη Λαβτζόι είχε εκτιμηθεί ότι είχε διάμετρο μεταξύ 100 και 200 ​​μέτρων. Δεδομένου ότι ο κομήτης επέζησε το περιήλιο, πιστεύεται ότι ο πυρήνας πρέπει να ήταν μεγαλύτερος, ίσως έως και 500 μέτρα. Κατά τη διάρκεια του περάσματος από το στέμμα, πιστεύεται ότι ένα σημαντικό μέρος της μάζας του κομήτη εξαχνώθηκε.
Στη μέγιστη λαμπρότητά του, ο κομήτης Λαβτζόι είχε φαινόμενο μέγεθος μεταξύ −3 και −4, το οποίο είναι περίπου τόσο φωτεινό όσο ο πλανήτης Αφροδίτη. Είναι ο λαμπρότερος κομήτης με μικρό περιήλιο που έχει παρατηρηθεί από το SOHO, και ο πιο λαμπρός κομήτης που εμφανίστηκε μετά τον κομήτη ΜακΝότ (McNaught) το 2007, που είχε μέγιστο οπτικό μέγεθος −5,5. Παρ 'όλα αυτά, ο Λαβτζόι ήταν σε μεγάλο βαθμό αόρατος στο γυμνό μάτι κατά τη διάρκεια της μέγιστη φωτεινότητάς του, λόγω της γειτνίασής του με τον Ήλιο.
Μετά το περιήλιο
Εικόνες που ελήφθησαν στις 20 Δεκεμβρίου από τις 08:00 UTC έδειξαν ότι ο κομήτης είχε υποστεί σημαντικές αλλαγές. Οι εικόνες που λήφθησαναπό τον Τσέχο αστρονόμο Γιακούμπ Τσερνύ χρησιμοποιώντας το ρομποτικό τηλεσκόπιο FRAM στο Παρατηρητήριο Πιέρ Ωζέρ, ανέφερε ότι «ο πυρήνας είχε πάρει εμφανώς σχήμα ράβδου και συνοδεύεται από μια φωτεινή ακτινόμορφη ουρά».
Κάποιοι εξέφρασαν ανησυχίες ότι μετά περιήλιο η πίεση που θα ασκούνταν στον κομήτη λόγω της προσέγγισής του με τον Ήλιο μπορεί να οδηγήσει στην αποσύνθεσή του· Το γεγονός ότι δεν παρατηρήθηκε ξεχωριστός πυρήνας μέσα στη λαμπρή ουρά υποστηρίζει αυτήν την άποψη. Χρησιμοποιώντας παρατηρήσεις από το Αστεροσκοπείο Πιέρ Ωζέρ, οι Zdeněk Sekanina και Paul Chodas υποστήριξαν ότι ενώ ο πυρήνας κατάφερε να επιβιώσει μετά το περιήλιο για αρκετές ημέρες, μετά από ένα σημαντικό ξέσπασμα στις 19 Δεκεμβρίου, ο πυρήνας υποβλήθηκε σε ένα «κατακλυσμικό κατακερματισμό» στις 20 Δεκεμβρίου και εξαφανίστηκε τελείως.
Σε περίπτωση που κάποιο τμήμα του πυρήνα κατάφερε να επιβιώσει, η εκκεντρικότητα και η κλίση της τροχιάς του κομήτη Λαβτζόι δείνχουν ότι δεν θα υπάρχει σημαντική αλλαγή της τροχιάς λόγω των αλληλεπιδράσεων με τους πλανήτες, που αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο ο κομήτης να επιστρέψει για άλλο ένα περιήλιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κομήτες
Βιομηχανικοί σιδηρόδρομοι στην Ελλάδα
right|thumb|Μια συντηρημένη ατμομηχανή μετρικού συστήματος από σιδηροδρομική γραμμή λιγνιτορυχείου. right|thumb|Τρένο τύπου στενού εύρους Πλήθος από ιδιωτικές βιομηχανικές σιδηροδρομικές γραμμές κατασκευάστηκαν στην Ελλάδα για αποκλειστική χρήση εξορυκτικών δραστηριοτήτων, αλλά και από μεγάλες βιομηχανικές εγκαταστάσεις. Υπήρχαν και ορισμένες προσωρινές γραμμές, που χρησιμοποιούνταν για την κατασκευή μεγάλων δημοσίων έργων. Οι περισσότερες από αυτές ήταν στενού εύρους 600 χιλιοστών.
Σιδηροδρομική γραμμή ορυχείων και ατμοηλεκτρικού Σταθμού Αλιβερίου
Το σιδηροδρομικό δίκτυο του ατμοηλεκτρικού σταθμού Αλιβερίου ήταν σχετικά εκτεταμένο. Χρησιμοποιήθηκε για τη μεταφορά λιγνίτη από τα κοντινά ορυχεία στον ατμοηλεκτρικό σταθμό, ο οποίος βρίσκονταν κοντά στη θάλασσα, και έτσι μπορούσε να χρησιμοποιηθεί θαλασσινό νερό για την ψύξη του.
Σε προσθήκη με το δίκτυο μετρικού συστήματος, εντός της περιοχής του ορυχείου λιγνίτη, υπήρχε δίκτυο 600 χιλιοστών. Αυτή η μικρή σιδηροδρομική γραμμή του ορυχείου ήταν ηλεκτροκίνητη και χρησιμοποιούνταν από τρεις μηχανές τύπου AEG EL5 και τρεις AEG EL6. Εγκαταλείφθηκε το 1970, όταν οι σήραγγες πλημμύρισαν και η εξόρυξη ξεκίνησε σε αποθέματα λιγνίτη κοντά στην επιφάνεια του εδάφους.
Μια από τις μηχανές Nippon Saryo βρίσκεται σε εξαιρειτική κατάσταση στο Βελεστίνο, και εκτελεί σε ένα εγκαταλελειμμένο τμήμα των Θεσσαλικών Σιδηροδρόμων.
Σιδηρόδρομος Ορυχείων Πτολεμαΐδας
Η οικονομία της περιοχής γύρω από την Πτολεμαΐδα στηρίζεται στα ορυχεία λιγνίτη. Οι κύριες βιομηχανίες ήταν η ΑΕΒΑΛ (λιπάσματα), τα εργοστάσια της Δημόσιας Επιχείρησης Ηλεκτρισμού και ΛΙΠΤΟΛ (συμπαραγωγή ηλεκτρισμού και παραγωγή αποξηραμένου λιγνίτη σε μορφή σκόνης και πλίνθου). Οι Σιδηρόδρομοι Ελληνικού Κράτους κατασκεύασαν σιδηροδρομική γραμμή κανονικού εύρους από το Αμύνταιο, η οποία επεκτείνεται προς την Κοζάνη, με κύρια διακλάδωση στον ατμοηλεκτρικό σταθμό του Αγίου Δημητρίου και μικρότερες διακλαδώσεις από τον Κόμανο προς άλλους ατμοηλεκτρικούς σταθμούς κοντά στην Πτολεμαΐδα
Επιπλέον του δημόσιου σιδηροδρομικού δικτύου, οι βιομηχανίες της περιοχής εξυπηρετούνταν από ειδικό δίκτυο ορυχείων εύρους 900 χιλιοστών, το οποίο συνδεόταν με τις δύο κύριες περιοχές ορυχείων λιγνίτη. (Βόρειο τμήμα και Δυτικό τμήμα) προς τους βιομηχανικούς καταναλωτές. Στο δίκτυο κυκλοφορούσαν δώδεκα ηλεκτρομηχανές τύπου Bo-Bo (τύπος EL 4 κατασκευασμένος στη Γερμανία) των 760 kW και τέσσερις μηχανές ελιγμών. Το σιδηροδρομικό δίκτυο έκλεισε σταδιακά, όταν τα αρχικά κοιτάσματα λιγνίτη εξαντλήθηκαν ενώ παράλληλα τα νέα κοιτάσματα εξυπηρετούνταν καλύτερα με το συστήμα του ιμάντα μεταφοράς.
Επιπλέον ανάγνωση
Κατηγορία:Σιδηροδρομικές μεταφορές στην Ελλάδα
Ιωάννης Τσαγκαρίδης
Ο Ιωάννης Τσαγκαρίδης του Χριστοφή (1887-1939, αγγλικά: Ioannis Tsangaridis) ήταν υποστράτηγος του Ελληνικού Στρατού.
Βιογραφία
Γόνος πλούσιας οικογένειας, ο Ιωάννης Τσαγκαρίδης γεννήθηκε το 1887 στη Λάπηθο της επαρχίας Κερήνειας στην υπό βρετανική κατοχή Κύπρο. Το 1904 μετέβη στην Αθήνα για σπουδές στη Χημεία. Το 1906 πήρε την απόφαση να παρατήσει τις σπουδές του και να μεταβεί στη Μακεδονία για να λάβει μέρος στο Μακεδονικό Αγώνα. Τον αποθάρρυνε όμως ο συντοπίτης του και αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού, Λεωνίδας Λαπαθιώτης, επειδή τον θεωρούσε άπειρο στα πολεμικά. Παράλληλα όμως, τον προέτρεψε να ενταχθεί ως εθελοντής στον Ελληνικό Στρατό, με αποτέλεσμα ο νεαρός Ιωάννης να καταταχθεί εθελοντικά στο Ιππικό. Το 1907 έγινε λοχίας και το 1910, μετά από εξετάσεις, εισήλθε στη Σχολή Υπαξιωματικών, από την οποία εξήλθε με το βαθμό του Ανθυπασπιστή Ιππικού.
Πολέμησε στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο ως ανθυπασπιστής του Ιππικού, επικεφαλής 40 ιππέων. Έλαβε το βάφτισμα του πυρός στη μάχη της Τσαριτσάνης, πολεμώντας ως εμπροσθοφυλακή του διαδόχου Κωνσταντίνου. Αργότερα μετατέθηκε στην Ταξιαρχία Ιππικού όπου ανέλαβε τη διοίκηση ουλαμού πολυβόλων. Έλαβε μέρος στις επιχειρήσεις προς Σόροβιτς-Μοναστήρι, και στην απελευθέρωση των Ιωαννίνων. Στο Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο που ακολούθησε έλαβε μέρος ως ανθυπίλαρχος στις μάχες του Κιλκίς, της Δοϊράνης, της Στρωμνίτσης και του Χάνι-Βερβέν.
Το Μάιο του 1914 προβιβάστηκε σε υπίλαρχο, και με την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και το διχασμό μεταξύ βενιζελικών και βασιλικών βρέθηκε, λόγω και της ιδιαίτερης σχέσης που είχε με τον Κωνσταντίνο, στο πλευρό του βασιλιά, υποστηρίζοντας την ουδετερότητα της Ελλάδος. Γι’ αυτή του τη στάση απομακρύνθηκε το 1917 από το στράτευμα από τους βενιζελικούς και εκτοπίστηκε στη Σαντορίνη για 4,5 μήνες. Σύντομα όμως ανακλήθηκε η διαθεσιμότητά του και στάλθηκε στην Κρήτη. Πολέμησε ως προσωρινός διοικητής ημιλαρχίας, με το βαθμό του ιλάρχου πλέον, στο Μακεδονικό Μέτωπο και τιμήθηκε για την προσφορά του στις μάχες του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Τον Ιανουάριο του 1920 μετατέθηκε στη Μικρά Ασία με το βαθμό του επίλαρχου και ανέλαβε τη διοίκηση της 2ης επιλαρχίας του 3ου Συντάγματος Ιππικού της Ταξιαρχίας Ιππικού. Στις επιχειρήσεις προς τη Φιλαδέλφεια ο Τσαγκαρίδης έδωσε αποφασιστική μάχη στους λόφους της τοποθεσίας Μπιν Τεπέ (κοντά στις Σάρδεις) έναντι υπέρτερων τουρκικών δυνάμεων. Χαρακτηριστικές στιγμές από τις επιχειρήσεις εκείνες ήταν η πεζομαχία της επιλαρχίας Τσαγκαρίδη στο Κερεμέτς (09/06/1920), και η πεζομαχία και επέλαση της ιδίας επιλαρχίας κατά τουρκικού πεζικού (11/06/1920). Ο Τσαγκαρίδης έλαβε επίσης μέρος στις μάχες της Προύσας ως επιτελάρχης πλέον της Ταξιαρχίας Ιππικού. Στις 11 Μαρτίου 1921 η Ταξιαρχία Ιππικού έφτασε στο Κεπελέρ, όπου ο Τσαγκαρίδης ανέλαβε τη διοίκηση της Μοίρας Πολυβόλων της, και τον διαδέχθηκε στη θέση του επιτελάρχη της ταξιαρχίας ο συνταγματάρχης Στ. Στάικος. Ο Τσαγκαρίδης συμμετείχε μέχρι και στις επιχειρήσεις που έγιναν από τον Ελληνικό Στρατό προς την Άγκυρα, και έφτασε μέχρι το όρος Καλέ-Γκρότο στις παρυφές της κεμαλικής πρωτεύουσας. Εκεί, τον Αύγουστο του 1921 τραυματίστηκε σοβαρά στη μάχη του Καλέ-Γκρότο (13-17 Αυγούστου 1921). Έτσι, αναγκαστικά μεταφέρθηκε στην Αθήνα για νοσηλεία. Κατά τη διάρκεια της ανάρρωσής του ο Τσαγκαρίδης επισκέφτηκε την Κύπρο και το χωριό του Λάπηθο, αλλά και τη Λευκωσία όπου τον υποδέχτηκαν με μεγάλες τιμές. Λόγω της σημαντικής διακριτής δράσης του στη Μικρασιατική Εκστρατεία τού εδόθη η προσωνυμία «θρυλικός επίλαρχος».
Μετά την κατάρρευση του Μικρασιατικού Μετώπου, ανέλαβε το Δεκέμβριο του 1922 επιτελάρχης της Μεραρχίας Ιππικού στη Στρατιά Έβρου, αργότερα πήρε μέρος στην καταστολή του κινήματος Λεοναρδόπουλου-Γαργαλίδη, και ακολούθως εστάλη στη Γαλλία για μετεκπαίδευση. Όταν επέστρεψε ανέλαβε φρούραρχος Αθηνών, και αργότερα συνελήφθη από τη δικτατορία του Θεόδωρου Πάγκαλου. Μετά την πτώση της δικτατορίας Πάγκαλου, φοίτησε στη Σχολή Πολέμου, και τοποθετήθηκε πάλι φρούραρχος Αθηνών. Με τη συμπαράσταση δε του Νικολάου Πλαστήρα εξουδετέρωσε την αντίδραση του Στρατιωτικού Συνδέσμου (ανασύσταση από μερίδα βενιζελικών αξιωματικών του παλαιού ομώνυμου συνδέσμου) για την επαναφορά των αντιβενιζελικών αποτάκτων του 1923.
Το 1928-1930 αναλαβάνει επόπτης μετεκπαιδευόμενων αξιωματικών στη Γαλλία, αλληλογραφώντας παράλληλα με τον Πλαστήρα, ενώ συνδέθηκε τότε και με τον Σοφοκλή Βενιζέλο. Στη συνέχεια αναλαμβάνει διοικητής του 2ου Συντάγματος Ιππικού της 1ης Ταξιαρχίας Ιππικού, ενώ παρακολουθεί στενά τις πολιτικές διεργασίες, όπου λόγω της αυξανόμενης φθοράς της κυβέρνησης του Ελευθερίου Βενιζέλου, ο Πλαστήρας και πολλοί βενιζελικοί αξιωματικοί ανησυχούν για τις εκδικητικές τάσεις των αντιβενιζελικών όταν οι τελευταίοι έλθουν στην εξουσία. Το 1933 το Λαϊκό Κόμμα αναγνωρίζει το πολίτευμα της αβασίλευτης δημοκρατίας, ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος διαλύεται, και ο Πλαστήρας, με τις ευλογίες του Ελευθερίου Βενιζέλου, κάνει κίνημα στις 6 Μαρτίου 1933 για αποτροπή της μεταβίβασης της εξουσίας στη νικήτρια των εκλογών του 1933, αντιβενιζελική παράταξη. Ο Τσαγκαρίδης, διοικητής τότε της Ταξιαρχίας Ιππικού στη Λάρισα, αν και στενός φίλος και θαυμαστής του Πλαστήρα, μένει πιστός στη νομιμότητα, αντιτάσσεται στο κίνημα, και με τη στάση του παρασύρει το Β΄ Σώμα Στρατού και οδηγεί το κίνημα του Πλαστήρα σε αποτυχία.
Κατόπιν απορρίπτει πρόταση ν' αναλάβει αρχηγός της Χωροφυλακής, τοποθετείται δε διοικητής της Σχολής Ευελπίδων, όμως η τοποθέτηση αυτή τελικώς ματαιώνεται. Στη συνέχεια συμμετέχει σε αποστολή στην Ουγγαρία, και κατόπιν μεταβαίνει στη Σόφια ως στρατιωτικός ακόλουθος, απ΄ όπου αποστέλλει εκθέσεις για τον εξοπλισμό της Βουλγαρίας που προκαλούν εντύπωση. Αργότερα, την περίοδο της δικτατορίας του Ιωάννη Μεταξά, συνεπεία παλαιότερων επαφών τους, ο δικτάτορας του πρότεινε ν΄ αναλάβει τη θέση του υφυπουργού Στρατιωτικών, αλλά ο Τσαγκαρίδης αρνήθηκε. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του περιέπεσε σε δυσμένεια από τον Αλέξανδρο Παπάγο, αρχηγό του Γενικού Επιτελείου Στρατού από την 1η Αυγούστου 1936, και το 1938 εκτοπίστηκε στη Σίφνο, και αργότερα στην Ικαρία. Το Μάρτιο του 1939, με επιβαρυμένη την υγεία του από τα πολεμικά του τραύματα και τον εκτοπισμό, αρρώστησε ξαφνικά βαρέως και απεβίωσε στον Ευαγγελισμό σε ηλικία 52 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του ιππικού Κατηγορία:Κύπριοι στρατιωτικοί
Πολιορκία του Σιρμίου (568)
Πριν την πολιορκία ο χαγάνος είχε κρατήσει αιχμάλωτους τους δύο πρέσβεις του αυτοκράτορα, Βιταλλιανό και Κόμιτα. Οι αμυνόμενοι άντεξαν την πολιορκία και κατά αυτή τραυματίστηκε ο Βώνος, ο βυζαντινός πατρίκιος και διοικητής της. Η πολιορκία ήταν πολύ σύντομη χωρίς να έχουν διασωθεί άλλες λεπτομέρειες για αυτή εκτός της αβαρικής επίθεσης με τυμπανοκρουσίες. Μετά την πολιορκία άρχισαν διαπραγματεύσεις αλλά οι βυζαντινοί απέρριψαν όλα τα αιτήματα των Άβαρων.
Ανάμεσα στα αιτήματα των Άβαρων ήταν η καταβολή ετήσιου φόρου, η παράδοση της πόλης σε αυτούς επειδή θεωρούσαν ότι τους ανήκε εφόσον κατέκτησαν τους Γέπιδες, και η παράδοση του Γεπίδα διοικητή του Σίρμιου Ουσδίβαδου.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοαβαρικοί πόλεμοι Κατηγορία:Πολιορκίες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Κρίση νερού του Κέιπ Τάουν
[[Αρχείο:Cape_Town_water_graph_Jan_2018.svg|μικρογραφία|500x500εσ|Γράφημα του συνολικού νερού που είναι αποθηκευμένο στα έξι μεγαλύτερα φράγματα του Δυτικού Ακρωτηρίου από 30 ιουνίου 2013 έως 31 Μαρτίου 2018. Το γράφημα δείχνει την πτωτική τάση στα επίπεδα αποθήκευσης νερού κατά τη διάρκεια της κρίσης νερού του Κέιπ Τάουν και τα αποτελέσματα των προσπαθειών περιορισμένης χρήσης από τις αρχές του 2018. Οι προβλέψεις δείχνουν τα επίπεδα αποθήκευσης να φθάνουν περίπου στο 12% μέχρι το τέλος Μαΐου του 2018 με βάση την κανονική (προ κρίσης) χρήση. Τα στοιχεία προέρχονται από την Συστημάτων Ανάλυσης Κλίματος (CSAG)]]
Το 2015 ξεκίνησε μια περίοδος ξηρασία ς στην επαρχία Δυτικού Ακρωτηρίου της Νότιας Αφρικής, με αποτέλεσμα τη σοβαρή έλλειψη νερού στην περιοχή, κυρίως στην Πόλη του Κέιπ Τάουν. Στις αρχές του 2018, με τις προβλέψεις να δείχνουν μείωση των αποθεμάτων των φραγμάτων σε εξαιρετικά χαμηλά επίπεδα τον Απρίλιο, η πόλη ανακοίνωσε τα σχέδιά της για την "Ημέρα Μηδέν", όπου αν έφταναν σε συγκεκριμένο κατώτατο όριο αποθήκευσης νερού, η δημοτική αρχή θα προέβαινε σε μεγάλης κλίμακας διακοπή της παροχής νερού, καθιστώντας με τον τρόπο αυτό το Κέιπ Τάουν την πρώτη μεγάλη πόλη όπου θα τέλειωνε το νερό.
Μέσω μέτρων εξοικονόμησης νερού και ενίσχυσης της παροχής νερού, από το Μάρτιο του 2018 η πόλη κατάφερε να μειώσει σημαντικά την καθημερινή κατανάλωση νερού σε λιγότερη από τη μισή, δηλαδή περίπου 500 εκατ. λίτρα ανά ημέρα, ενώ μέχρι τον Ιούνιο του 2018 οι οικονομίες αυτές και οι καλές βροχοπτώσεις είχαν ως αποτέλεσμα τα επίπεδα των φραγμάτων να αυξηθούν στο 43% της χωρητικότητας, με αποτέλεσμα η Πόλη του Κέιπ Tάουν να ανακοινώσει ότι η Ημέρα Μηδέν ήταν απίθανο να συμβεί το 2019. Οι περιορισμοί στο νερό θα παραμείνει σε ισχύ μέχρι τα αποθέματα των φραγμάτων να φθάσουν στο 85%. Στις 16 Ιουλίου 2018, τα επίπεδα αποθήκευσης έφτασαν το 55,1%.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κλιματική ιστορία Κατηγορία:Περιβάλλον της Νότιας Αφρικής
Ανέλ Σαμπανάτζοβιτς
Ο Ανέλ Σαμπανάτζοβιτς (βοσνιακά: Anel Šabanadžović,, γεννημένος στις 24 Μαΐου 1999) είναι Βόσνιος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος για την ΑΕΚ.
Ζελιέζνιτσαρ
Ο Σαμπανάτζοβιτς αναδείχθηκε από τις ακαδημίες νέων της Ζελιέζνιτσαρ Σαράγεβο. Στις 26 Οκτωβρίου 2016, σκόραρε στο επαγγελματικό του ντεμπούτο σε έναν αγώνα κυπέλλου εναντίον της Γκόραζντε. Στις 24 Ιουλίου 2017, έκανε το ντεμπούτο του στο πρωτάθλημα, σε μια εκτός έδρας νίκη επί της ΓΚΟΣΚ Γκάμπελα. Κέρδισε το πρώτο του τρόπαιο με τον σύλλογο στις 9 Μαΐου 2018, καθώς η Ζελιέζνιτσαρ νίκησε την Κρούπα στον τελικό του Κυπέλλου.
ΑΕΚ
Στις 11 Ιανουαρίου 2019, υπέγραψε πενταετές συμβόλαιο με την ΑΕΚ, ομάδα στην οποία είχε αγωνιστεί και ο πατέρας του. Επέστρεψε ως δανεικός στη Ζελιέζνιτσαρ μέχρι το τέλος της σεζόν. Έκανε το ντεμπούτο του με την ΑΕΚ στις 7 Δεκεμβρίου, σε αγώνα εναντίον του Πανιωνίου.
Διεθνής σταδιοδρομία
Ο Σαμπανάτζοβιτς έχει αγωνιστεί με τις μικρές Εθνικές της Βοσνία και Ερζεγοβίνης(U17, U19 και U21).
Προσωπική ζωή
Ο πατέρας του, Ρέφικ Σαμπανάτζοβιτς, είναι πρώην ποδοσφαιριστής, διεθνής με την Εθνική Γιουγκοσλαβίας.
Ο Ανέλ κατέχει επίσης της αμερικανική υπηκοότητα, καθώς γεννήθηκε στις Η.Π.Α. την εποχή που ο πατέρας του αγωνιζόταν στους Σπόρτινγκ Κάνσας Σίτι.
Διακρίσεις
Ζελιέζνιτσαρ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βόσνιοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ζελιέζνιτσαρ Σαράγεβο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Κοσσυβάτικα Θεσπρωτίας
Τα Κοσσυβάτικα είναι οικισμός της περιφερειακής ενότητας Θεσπρωτίας, το οποίο βρίσκεται στο βορειοανατολικό άκρο της, προς τα όρια με την περιφερειακή ενότητα Ιωαννίνων. Είναι κτισμένα στους νοτιοανατολικούς πρόποδες των Ορέων Τσαμαντά (Μουργκάνα), νότια και δίπλα στο Κεφαλοχώρι. Απέχουν 32,5 χλμ. ΒΑ. από τους Φιλιάτες και 43 χλμ. ΒΑ. από την Ηγουμενίτσα. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1981 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Κεφαλοχωρίου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», μαζί με το Κεφαλοχώρι αποτελούν την τοπική κοινότητα Κεφαλοχωρίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Φιλιατών του δήμου Φιλιατών και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 11 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσπρωτίας Κατηγορία:Δήμος Φιλιατών
Λα Τορτούγα Νήσος
Η Λα Τορτούγα (ισπανικά: Isla La Tortuga, που σημαίνει «η χελώνα») είναι νησί στην Καραϊβική, το οποίο ανήκει στη Βενεζουέλα. Είναι μέρος μιας αλυσίδας των νησιών που περιλαμβάνουν τα Tortuguillas, τα Palaquines κ.α. Έχει έκταση 156,6 τ.χλμ. και είναι ακατοίκητη.
Ιστορία
Ανακαλύφθηκε το 1499, από τον Αλόνσο ντε Οχέντα. Στο δεύτερο ταξίδι του, μαζί με τον Αμέρικο Βεσπούτσι, το νησί ονομάστηκε ίσλα Λα Τορτούγα από τον δεύτερο, λόγω της τεράστιας παρουσίας των χελωνών στο νησί.
Από το 1550 το νησί κατοικούνταν εποχιακά από τους Ολλανδούς που έρχονταν εκεί για να εκμεταλλευτούν τις αλυκές στα ανατολικά του νησιού. Εκεί, έκτισαν ένα φρούριο για να φρουρούν τις αλυκές και τις θεριστικές μηχανές από τους Ισπανούς, οι οποίοι ήθελαν να ξεφορτωθούν τους Ολλανδούς. Εκδιώχθηκαν οριστικά το 1631, όταν ο Ισπανός κυβερνήτης της Κουμανά κατέστρεψε τις εγκαταστάσεις τους και πλημμύρισε τις αλυκές.
Από τότε το νησί δεν είχε μόνιμο πληθυσμό και η θέση και η μορφολογία έχουν παραμείνει άθικτες, γεγονός που καθιστά το νησί ένα από τα τελευταία κάπως παρθένα μέρη της Βενεζουέλας, αν και υπάρχει τουρισμός στο νησί.
Παραπομπές
Λα Τορτουγα
Γιώργος Μούτσιος
Ο Γιώργος Μούτσιος (31 Ιανουαρίου 1932 - 17 Ιουλίου 2012) ήταν Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, θιασάρχης, σκηνοθέτης και ερμηνευτής κλασικού τραγουδιού της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Καλαμάτα. Η αγάπη του για την τέχνη φάνηκε πολύ νωρίς παρασύροντας και τις δύο αδελφές του, Σοφία και Μαρία Μουτσίου. Σπούδασε μουσική και τραγούδι στο Ελληνικό Ωδείο (με την Άννα Σαραντίδου) και θεατρο στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Ωδείου.
Μόλις ολοκλήρωσε τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις συνέχισε ανώτερες σπουδές φωνητικής στη Μουσική Ακαδημία της Βιέννης (με την Ελίζαμπεθ Ραντό) και συνέχισε με θέατρο και σκηνοθεσία στο Reinhardt Seminar.
Θεατρική παρουσία
Με το Εθνικό Θέατρο έλαβε μέρος και στο Φεστιβάλ των Εθνών στο Παρίσι. Στο ίδιο φεστιβάλ, με το Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν», συμμετείχε στους Όρνιθες, όπως και στο Φεστιβάλ Σαίξπηρ στο Λονδίνο. Συνολικά εμφανίστηκε σε 8 έργα που ανεβάστηκαν από το Εθνικό Θέατρο με τελευταίο την Απαγωγή της Σμαράγδως το 1955.
Σημαντικότερη από όλες τις θεατρικές του παραστάσεις, που αποτέλεσε και σταθμό στην ανάδειξή του, ήταν όταν δίδαξε και τραγούδησε σε μουσική Μάνου Χατζιδάκι στους Όρνιθες του Αριστοφάνη σε σκηνοθεσία Καρόλου Κουν από το Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» το 1960 που έμεινε και ιστορική, ενώ συμμετείχε και στον δίσκο του Μ. Χατζιδάκι "Κύκλος του CNS".
Στο θέατρο εργάστηκε τόσο ως ηθοποιός όσο και ως θιασάρχης, παίζοντας με τις Αλίκη Βουγιουκλάκη, Έλλη Λαμπέτη, Άννα Βίσση, Σμαρούλα Γιούλη, Τζένη Ρουσσέα κ.ά.
Σύζυγός του ήταν η επίσης ηθοποιός Δέσποινα Νικολαΐδου με την οποία συγκρότησε θίασο το 1977.
Κινηματογραφική παρουσία
Παράλληλα ανέπτυξε σπουδαία καριέρα και ως ηθοποιός του ελληνικού κλασικού πλέον κινηματογράφου με πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση στην ταινία Ριρίκα το 1951, σε σκηνοθεσία του Φρίξου Ηλιάδη. Στις ταινίες που ακολούθησαν της λεγόμενης χρυσής περιόδου έλαβε μέρος σε περισσότερες από 50, ερμηνεύοντας εκ του παρουσιαστικού του ρόλους αριστοκράτη, πλούσιου με καλές ή κακές προθέσεις με τόση επιτυχία που εναλλάσσονταν τα αισθήματα του κοινού από συμπαθητικού μέχρι αντιπαθητικού και αντίστροφα.
Χαρακτηριστικές υπήρξαν οι συμμετοχές του στις ταινίες Η Αγνή του λιμανιού (1952), Θα σε κάνω βασίλισσα" (1964), Θανασάκης ο πολιτευόμενος (1964), Αχ και να 'μουν άντρας (1966), Ο κράχτη ς (1966), Τρούμπα 67 (1967), Κάποτε κλαίνε και οι δυνατοί (1967), Μήδεια (1968), Ο αετός των σκλαβωμένων (1970), Ο δρόμος των ηρώων (1971), Εσχάτη προδοσία (1971), Ο αντιφασίστας κ.ά.
Τελευταία κινηματογραφική εμφάνιση ήταν στην ταινία του Δημήτρη Κολλάτου Αλέξανδρος και Αϊσέ (2002). Επίσης είχε συμμετάσχει στην αμερικανικής παραγωγής ταινία Ο λέων της Σπάρτης, όπως αποδόθηκε στην ελληνική το The 300 Spartans, που είχε γυριστεί στην Ελλάδα το 1962, σε σκηνοθεσία του Ρούντολφ Ματέ.
Λυρική παρουσία
Ο Γ. Μούτσιος είχε επίσης ευρύτατη συνεργασία με την Εθνική Λυρική Σκηνή σε παραστάσεις κυρίως οπερέτας όπως "Πριγκίπισσα του ιπποδρόμου" (1956-1957), "Οι Απάχηδες των Αθηνών" (2000-2001), "Το φιόρο του Λεβάντε" (2001-2002), "Κορίτσι της γειτονιάς" (2003-2004) και "Γενικός γραμματέας" (2003-2004). Επίσης πολλές ήταν και οι συμμετοχές του σε όπερες του Φεστιβάλ Αθηνών όπως στη "Ναυσικά" του Χικς το 1961 κ.ά.
Ραδιοτηλεοπτική παρουσία
Η παρουσία του σε ραδιοφωνικές κυρίως θεατρικές εκπομπές και τηλεοπτικές σειρές υπήρξαν πολλές. Μάλιστα τη σειρά Οι θεοί του Ολύμπου, σατιρική παρωδία της ελληνικής μυθολογίας που είχε προβληθεί το 1978 την είχε σκηνοθετήσει ο ίδιος. Τελευταία εμφάνισή του στην τηλεόραση ήταν στη σειρά Τα παιδιά της Νιόβης. Σπουδαία υπήρξε επίσης η τηλεοπτική παρουσία περικοπών από την ιστορία της ελληνικής επιθεώρησης.
Απεβίωσε στις στις 17 Ιουλίου του 2012 σε ηλικία 80 ετών και κηδεύτηκε στο Νεκροταφείο Ζωγράφου. Ο αναπληρωτής υπουργός Παιδείας, Θρησκευμάτων και Πολιτισμού Κώστας Τζαβάρας, στο συλλυπητήριο μήνυμά του εξήρε την προσφορά του στη τέχνη γενικά, την πολυπραγμοσύνη του αλλά και τη σεμνότητα και το ήθος του.
Θεατρικές Παραστάσεις
Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες βαρύτονοι Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί ραδιοφώνου
Η Σφαγή του Σικάγου (ταινία)
Υπόθεση
Σικάγο. Στα τέλη της δεκαετίας του '20, ο Αλ Καπόνε ελέγχει σχεδόν ολόκληρη την αγορά του παρανόμου αλκόολ στη πόλη. Μόνο η βόρεια πλευρά του Σικάγου, που ελέγχεται από την συμμορία του Μπαγκς Μοράν (με καταγωγή από την Ιρλανδία και τη Γερμανία), παραμένει απροσπέλαστη γι 'αυτόν. Και οι δύο ηγέτες του υπόκοσμου διεξάγουν έναν συνεχή αγώνα για επιρροή και για περισσότερο μερίδιο αγοράς.
Ο Μοράν επίσης, θέλει να ελέγξει τις επιχειρήσεις πορνείας και τυχερών παιχνιδιών της πόλης. Με τα δύο πρωτοπαλικάρα του, τον Πίτερ και τον Φρανκ Γκουζέμπεργκ χρησιμοποιεί απειλές και εκφοβισμούς για να πιέσει τους ιδιοκτήτες εστιατορίων να συνεργάστουν μαζί του σε αντάλλαγμα να τους παρέχει "προστασία".
Στις 14 Φεβρουαρίου του 1929, ημέρα της γιορτής του Αγίου Βαλεντίνου, τρεις εκτελεστές του Αλ Καπόνε, μεταμφιεσμένοι ως αστυνομικοί θα εισβάλουν σε ένα γκαράζ όπου βρίσκονται επτά μέλη της συμμορίας του Μπαγκς Μοράν και θα τους δολοφονήσουν όλους. Ο Μπαγκς Μοράν που βρίσκονταν καθ' οδόν για το γκαράζ, βλεπόντας το αστυνομικό όχημα έξω από την είσοδο αποφασίζει τελευταία να μην πάει και κατευθύνεται σε ένα καφενείο λίγο πιο κάτω, μια απόφαση που αποδείχθηκε σωστή, μιας και στο γκαράζ πραγματοποιήθηκε κυριολεκτικά μια σφαγή καθώς κανένας από τους άντρες του δεν έμεινε ζωντανός.
Υποδοχή
Η ταινία στη ιστοσελίδα κριτικών Rotten Tomatoes, έχει βαθμολογία θετικής έγκρισης σε ποσοστό 89%, με βάση 9 κριτικές και μέση βαθμολογία 9/10.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1967 Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ρότζερ Κόρμαν Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες που συσχετίζονται με το οργανωμένο έγκλημα στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Αλ Καπόνε Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Σικάγο
Καλλίνικος (αρχιτέκτονας)
thumb|280px|Απεικόνιση χρήσης του υγρού πυρός, στο χειρόγραφο Σκυλίτζη. Ο Καλλίνικος (7ος αιώνας μ.Χ) ήταν Βυζαντινός αρχιτέκτονας και εφευρέτης, από την Ηλιούπολη της Συρίας.
Επί Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Δ' του Πωγωνάτου, περί το 673, συνετέλεσε στην καταστροφή του αραβικού στόλου που απειλούσε την Κωνσταντινούπολη χάρη στο υγρό πυρ που ο ίδιος είχε εφεύρει.
Κατηγορία:Βυζαντινοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Λιβανέζοι Κατηγορία:Εφευρέτες Κατηγορία:Βυζαντινοί του 7ου αιώνα
Αντώνης Παπαπαντολέων
Ο Αντώνιος Παπαπαντολέων γεννήθηκε στο Αγρίνιο το 1913 και πέθανε στην  Αθήνα. Ήταν επιχειρηματίας, πολεμιστής του Ελληνοαλβανικού μετώπου και αγωνιστής του ΕΔΕΣ.
Περάτωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στο Αγρίνιο και το 1934 διορίστηκε στην Π.Α.Ε. Γενικών Αποθηκών Αγρινίου. Το 1942 προάχθηκε σε διευθυντή του υποκαταστήματος Αγρινίου και το 1955 σε διευθυντή του υποκαταστήματος Πατρών. Μετά την παραίτησή του από την υπηρεσία (1955) εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και ασχολήθηκε με εμποροβιομηχανικές επιχειρήσεις.
Πολεμική δράση
Ο Παπαπαντολέων έλαβε μέρος στον Ελληνοαλβανικό πόλεμο του 1940 και κατά την διάρκεια της Κατοχής εντάχθηκε στον ΕΔΕΣ και ήταν πρόεδρος της Διοικούσας Επιτροπής ΕΔΕΣ, επαρχίας Τριχωνίδος. Συνελήφθη 4 φορές από τις Ιταλογερμανικές κατοχικές αρχές και φυλακίστηκε στις φυλακές Αβέρωφ από όπου και απελευθερώθηκε κατά την αποχώρηση των Γερμανών τον Οκτώβριο του 1944. Το 1944 έλαβε μέρος στα Δεκεμβριανά.
Πολιτική δράση
Το 1945 διετέλεσε ιδιαίτερος στο γραφείο του τότε υπουργού Εσωτερικών Κωνσταντίνου Τσάτσου, ενώ το 1950 ήταν υποψήφιος με το Εθνικό Κόμμα του Ναπολέοντα Ζέρβα στην Αιτωλοακαρνανία. Το 1964 ήταν μέλος της Ένωσης Κέντρου. Ο Παπαπαντολέων ίδρυσε διάφορους συλλόγους Αγρινιωτών και Αιτωλοακαρνάνων: Σύλλογος των Συλλόγων των εν Αθήναις Τριχωνίων, Σύλλογος Ιστορικών Μελετών Ιερού Αγώνος Στερεάς Ελλάδος, Σύλλογος των εν Αθήναις Αγρινιωτών Ο Άγιος Χριστόφορος, Σύνδεσμος Ρουμελιωτών Ελλάδος. Το 1976 ίδρυσε τη Συντονιστική Επιτροπή Τριχωνίων για το διαχωρισμό του νομού Αιτωλοακαρνανίας.
Διαμάχη
Ο Παπαπαντολέων ήρθε σε σύγκρουση την περίοδο της Κατοχής με τον Γεώργιο Παπαϊωάννου με αντικείμενο την ηγεσία του τμήματος Τριχωνίδος. Η έριδα αυτή συνεχίστηκε και στα επόμενα χρόνια, στη διάρκεια των οποίων οι δύο πλευρές φρόντισαν με δημοσιεύματα στον Τύπο της Αιτωλοακαρνανίας να υποστηρίξουν τις απόψεις τους δημοσιεύοντας άρθρα για την Εθνική Αντίσταση στα οποία τονιζόταν ο ηγετικός τους ρόλος. Η ένταση οξύνθηκε το 1969 οπότε με βάση το Ν.Δ. 179 του 1969 αναγνωρίστηκαν οι εθνικιστικές αντιστασιακές οργανώσεις. Η επιτροπή της ΔΕΠΑΘΑ, αναγνώρισε ως αρχηγό του ΕΔΕΣ Τριχωνίδος τον Παπαϊωάννου. Το γεγονός στάθηκε αφορμή για μια σειρά αντεγκλήσεων τόσο υπηρεσιακά στη ΔΕΠΑΘΑ όσο και στον τοπικό τύπο. Ο Παπαπαντολέων προσέφυγε, μάλιστα, στο Συμβούλιο της Επικρατείας κατά της απόφασης.
Συγγραφικό έργο
Έγραψε πλήθος άρθρων σε εφημερίδες της Αιτωλοακαρνανίας σχετικά με την Εθνική Αντίσταση και για τοπικά θέματα και είναι επίσης συγγραφέας του βιβλίου:
Μενυχταίικα Αχαΐας
Τα Μενυχταίικα είναι χτισμένα σε υψόμετρο 673 μέτρων δυτικά των Καλαβρύτων και σε απόσταση 34 χιλιομέτρων από αυτά. Ο πληθυσμός του οικισμού σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 2 κάτοικοι. Είναι σχετικά νέος οικισμός και πρωτοαναφέρονται το 1928.
Ιστορία
Πρόκειται για οικισμό της Τοπική Κοινότητας Κάτω Βλασίας, της Δημοτικής ενότητας Καλαβρύτων, του Δήμου Καλαβρύτων, στο Νομό Αχαΐας σύμφωνα με την διοικητική διαίρεση του Προγράμματος Καλλικράτης που ισχύει στην Ελλάδα από το 2011. Προ της εφαρμογής της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας», ήταν οικισμός της Κοινότητας Κάτω Βλασίας ενώ στη συνέχεια αποτέλεσε οικισμό του Δημοτικού διαμερίσματος Κάτω Βλασίας του «Καποδιστριακού» Δήμου Καλαβρύτων.
Δημογραφικά στοιχεία
Η εξέλιξη του πληθυσμού του οικισμού είναι η εξής :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Κένταυρος
[[Λαπίθες|Λαπίθης μάχεται Κένταυρο, νότια μετόπη του Παρθενώνα|thumb|280px]] Οι Κένταυροι είναι πλάσματα της ελληνικής μυθολογίας, πιθανώς ως ιδεατή απεικόνιση των έντονων καιρικών φαινομένων που ακολουθούν παρατηρώντας την ταχύτητα των νεφών.
Οι κένταυροι στη τέχνη
Στην ιστορία και την τέχνη οι Κένταυροι απεικονίζονται μεν ανθρωπόμορφοι, με ανθρώπινο το άνω τμήμα του κορμού, και ζωικό (αλογίσιο) το κάτω. Ως ιδιοσυγκρασίες, όμως, φαίνεται πως δεν ήταν αρκετά ισορροπημένοι και παρουσιάζονται ως είδη πρωτόγονα, που όφειλαν περισσότερα στη ζωική φύση τους παρά στην ανθρώπινη κληρονομιά τους. Ο μύθος τους τοποθετεί στη Θεσσαλία, στην κατεξοχήν μαγική γη της ελληνικής επικράτειας με πλούσια στοιχεία μετεωρολογικής παρατήρησης που έδιναν έτσι λαβή για τις φημισμένες μάγισσες, στις οποίες θα αφιερώσουμε μια ξεχωριστή σπουδή. Έτσι η μυθολογική παρουσία τους στη θεσσαλική γη ξεκινά από έναν γηγενή βασιλιά των Λαπίθων.
Στα ελληνικά έργα τέχνης η τυπική απεικόνιση των Κενταύρων είναι εκείνη που τους δείχνει να επιτίθενται στους Λαπίθες, εμπλεκόμενοι σε πράξεις βιασμού και λεηλασίας, όπως και στην γαμήλια τελετή του Πειρίθου. Γενικά, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η παρουσία τους ήταν συμβολική των απεριόριστων και απρόβλεπτων ιδιοτήτων του φυσικού κόσμου, που παρατηρούνται από την ηλιοφάνεια μέχρι τις καταιγίδες και στην ύφεση των τελευταίων, εκτός ίσως από την περίπτωση του κένταυρου Χείρωνα.
Κατά τον ίδιο τρόπο η λογοτεχνική παρουσία τους στον μύθο είναι συχνά συμβολική της πολιτισμικής ανάγκης να καθιερωθεί -να επανακαθιερωθεί μάλλον- η κυριαρχία σε αυτό που οι Έλληνες της αρχαιότητας αντιλαμβάνονταν ως δική τους σφαίρα γνώσης και επιρροής. Οι ελληνογενείς ήρωες έπρεπε για να καθιερώσουν την παρουσία του πολιτισμού τους σε έναν ευρύτερο κόσμο να το μεταδώσουν επί κατορθωμάτων, δαμάζοντας μυθικά ή υπερφυσικά πλάσματα, που δεν ήταν τίποτε άλλο από την επίδειξη της γνώσης τους επ΄ αυτών. Παρόμοια ήταν επίσης και άλλα μη ανθρώπινα τέρατα όπως ήταν η Σκύλλα, η Χάρυβδη, η Χίμαιρα ή η Σφίγγα που απεικόνιζαν την ιδεατή γνώση της παρατήρησης του ελληνικού πολιτισμού στον τότε ευρύτερο κόσμο.
Υβριδικά ημιανθρώπινα πλάσματα τέτοια όπως ήταν οι Κένταυροι ίσως αντιπροσώπευαν τις εισβολές των αρνητικών όψεων της φύσης στον κόσμο της δικαιοδοσίας των Ελλήνων. Σε ένα ευρύτερο ψυχολογικό πλαίσιο πρόκειται για την εισβολή του ενσυνείδητου γνωστικού κόσμου στις επικράτειες της καθημερινής συνείδησης, η αρχική σύγκρουση ανάμεσα στις απειλητικές μορφές ενός άγνωστου και σκοτεινού κόσμου και τον τακτοποιημένο κόσμο της απλής, για την εποχή εκείνη, λογικής συνείδησης. Τούτη η πρωτογενής φαινομενική σύγκρουση είναι η ίδια - αν και με διαφορετική μορφή - με τη φαινομενική επίσης σύγκρουση ανάμεσα στο διονυσιακό και το απολλώνειο στοιχείο, που όμως στη πραγματικότητα συμβάδιζαν στο βίο των αρχαίων Ελλήνων ως αναγκαία διασκέδαση και ανώτερη γνώση αντίστοιχα.
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Ο Κένταυρος Μαρσύας
Λίστα των κυριότερων κενταύρων
μικρογραφία|200x200εσ
Α<BR> Άβας, Αργεύς, Άγριος, Άγχιος,  Άνφαχος,  Αμύδας,  Αμύκος, Αμφίων, Ασβόλος, Αρήος, Άρκεος,  Αρμανδίων,  Άρπαγος,  Άστυλος,   Αφείδας,  Αφαρεύς <BR> Β<BR> Βιάνωρ,  Βραβήνωρ,   Βρήεος,   Βρόμιος,   Βηροκτόνος <BR> Γ<BR> Γρυνεύς,  Γρυφαίος, <BR> Δ<BR> Δάφνις,  Δημολέων,   Δίκτυς,   Δόρπος,   Δορύλας,   Δρύαλος,   Δυναίος <BR> Ε<BR> Έλιμος,  Εμμάχιας,  Ενοπίων,  Ερύγδουπος,   Ετίφυλος,  Εύρυεος,  Εύρυοσμος, Έλοψ<BR> Θ<BR> Θαύμας,  Θηράμων, Θηρεύς,   Θούριος,  <BR> Ι<BR> Ιμβρεύς,  Ίππασος,   Ιπποείων,   Ισοπλής,  Ιφίνοος <BR> Κ<BR> Κλάνις,  Κρίεων,   Κύλλαρας  Κυρηναίος<BR> Λ<BR> Λατρεύς,  Λυκάβας,   Λυκίδας,   Λύκητος,   Λυκόδας,  Λύκος, ο Λούπων <BR> Μ<BR> Μέδων, Μελαγχαίης ή  Μελαγχέης,   Μελανεύς,   Μέρμερος,  Μίμος,  Μόνυχος <BR> Ν<BR> Νέσσος,  Νύκεων <BR> Ξ<BR> Ξόνιος <BR> Ο<BR> Οδίεης,  Όϊκλος,  Όμαδος,  Όρειος,  Ορνεύς <BR> Π<BR> Παιάντωρ, Παλύνωρ ή Πολυάνωρ,   Πειοήνωρ, Περαίος ή   Πιεραίος,   Περιμπίδης,   Πραξίων,   Πυράκμων,  Πυρηΐος ή Πύρηιος<BR> Ρ<BR> Ριφεύς,  Ροίκος  Ροίεος <BR> Τ<BR> Τηλεβόας, <BR> Υ<BR> Ύλης, <BR> Φ<BR> Φαιοκόμης,  Φόλος,  Φρύξος <BR> Χ<BR> Χείρων, Χθόνιος και Χρόμις <BR>
Παραπομπές
* Κενταυροι Κατηγορία:Μυθολογικά όντα
Κατάλογος προέδρων της Πορτογαλίας
H πλήρης λίστα των προέδρων της Πορτογαλικής Δημοκρατίας απαρτίζεται από τους 20 αρχηγούς κράτους στην ιστορία της Πορτογαλίας από την επανάσταση της 5ης Οκτωβρίου 1910 που εγκαθίδρυσε ένα ρεπουμπλικανικό καθεστώς ως σήμερα. Ο κατάλογος συμπεριλαμβάνει όχι μόνο εκείνα τα πρόσωπα που ορκίστηκαν στο αξίωμα του Προέδρου της Πορτογαλίας αλλά και εκείνα που υπηρέτησαν ως ντε φάκτο αρχηγοί κράτους από το 1910. Τέτοιες είναι οι περιπτώσεις του Τεόφιλο Μπράγκα που υπηρέτησε ως πρόεδρος της Προσωρινής Κυβέρνησης μετά το ρεπουμπλικανικό πραξικόπημα. Επίσης, οι Σιντόνιο Παΐς, Μέντες Καμπετσάντας, Γκόμες ντα Κόστα, όπως και οι Κάντο ε Κάστρο και Όσκαρ Καρμόνα κατά τους πρώτους μήνες της διακυβέρνησής τους, δεν είχαν ορκιστεί ως πρόεδροι της Δημοκρατίας, καθώς συνήθως ήταν πρωθυπουργοί, όμως ντε φάκτο συγκέντρωσαν αυτή την εξουσία, συνδυάζοντας στην πράξη τις θέσεις του αρχηγού κράτους και της κυβέρνησης σε ένα πρόσωπο. Todos elles são filhos de putas, somente com huma monarchia Portugal pode ter salvado
Πρόεδροι
Με βάση το Σύνταγμα της Πορτογαλίας που υιοθετήθηκε το 1976, στον απόηχο της Επανάστασης των Γαριφάλων το 1974, ο πρόεδρος εκλέγεται για θητεία πέντε ετών. Δεν υφίσταται όριο στον αριθμό των θητειών που ένας πρόεδρος μπορεί να υπηρετήσει, όμως ο πρόεδρος που υπηρετεί δύο συνεχείς θητείες δεν μπορεί να υπηρετήσει ξανά τα επόμενα πέντε χρόνια μετά τη λήξη της δεύτερης θητείας του.
Η επίσημη κατοικία του προέδρου της Πορτογαλίας είναι το Μέγαρο Μπελέμ.
Σημερινός πρόεδρος είναι ο Μαρτσέλο Ρεμπέλο ντε Σόουζα, ο οποίος κέρδισε τις προεδρικές εκλογές του 2016 και επανεξελέγη το 2021.
Τα χρώματα δηλώνουν την πολιτική τοποθέτηση καθενός προέδρου.
Βιβλιογραφία
Πορτογαλια
Νηές Μαγνησίας
Οι Νηές είναι παραθαλάσσιος οικισμός της Σούρπης στην περιφερειακή ενότητα Μαγνησίας σε υψόμετρο 10 μέτρα. Βρίσκεται σε απόσταση 5 χιλιομέτρων από τη Σούρπη Μαγνησίας και από το σημείο, που κατά την ελληνική μυθολογία, ξεκίνησε ο Αχιλλέας με τους άνδρες του για τον Τρωικό Πόλεμο.
Γεωγραφία - πληθυσμός
Ο οικισμός βρίσκεται στα νοτιοδυτικά του Παγασητικού Κόλπου και στην είσοδο του ομώνυμου όρμου των Νηών. Η βλάστηση της περιοχής χαρακτηρίζεται από τις εκτεταμένες ελαιοκαλλιέργειες. Οι Νήες βρίσκονται σε απόσταση επτά χιλιομέτρων από την Αμαλιάπολη (παλαιότερα Μιτζέλα) και σε κοντινή απόσταση από την πόλη του Αλμυρού. Ανήκει ως τοπική κοινότητα στην δημοτική ενότητα Σούρπης, που ανήκει στον Δήμο Αλμυρού και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 15 μόνιμους κατοίκους.
Οι απογραφές πραγματικού πληθυσμού (de facto) μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Ιστορία
Στις Νηές σώζονται τα ερείπια της βυζαντινής εκκλησίας της Αγίας Τριάδας. Στη περιοχή υπάρχουν επίσης η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη και της Αγίας Άννας. Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας στην περιοχή αναπτύχθηκε έντονα η ελαιοκαλλιέργεια. Δύο ελαιοτριβεία της περιοχής, το πρώτο ιδιοκτησίας Δάνα-Αλεξοπούλου-Τσιγκρινού-Αναγνωστοπούλου και το δεύτερο Γεωργίου Τριάντου, έχουν χαρακτηριστεί από το 1995 ως ιστορικά μνημεία γιατί "αποτελεί αξιόλογο και αντιπροσωπευτικό δείγμα παραδοσιακής προβιομηχανικής εγκατάστασης, σημαντικό για τη μελέτη της ιστορίας της αρχιτεκτονικής".
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας Κατηγορία:Δήμος Αλμυρού
Μιλένιαλ
μικρογραφία|250px|Χρονολόγιο των γενιών Οι Μιλένιαλ (αγγλικά: Millennials), επίσης γνωστοί ως Γενιά Y, είναι η δημογραφική ομάδα που ακολουθεί τη Γενιά X και προηγείται της γενιάς Z. Ερευνητές και δημοφιλή μέσα μαζικής ενημέρωσης χρησιμοποιούν τις αρχές της δεκαετίας του 1980 ως τα αρχικά χρόνια γέννησης και τα μέσα της δεκαετίας του 1990 έως τις αρχές της δεκαετίας του 2000 ως τελευταία έτη γέννησης, με το 1981 έως το 1996 να είναι ευρέως αποδεκτό καθορισμένο εύρος για τη γενιά. Οι περισσότεροι μιλένιαλ είναι τα παιδιά των baby boomers και της γενιάς Χ. Οι μιλένιαλ είναι συχνά οι γονείς της γενιάς Άλφα αλλά και αδέλφια.