cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φελίτσιαν Σουάβοϊ Σκουατκόφσκι
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Πολωνίας Κατηγορία:Πολωνοί ιατροί Κατηγορία:Πολωνοί στρατηγοί Κατηγορία:Πολωνοί πολιτικοί Κατηγορία:Πολωνοί τέκτονες Κατηγορία:Απόφοιτοι του Γιαγκελόνιου Πανεπιστημίου Κατηγορία:Πολωνοί λεγεωνάριοι (Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος) Κατηγορία:Πολωνοί του Πολωνο-Σοβιετικού Πολέμου Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας (1930-1935) Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας (1935-1938) Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας (1938-1939) Κατηγορία:Πολιτικοί του Πολωνικού Σοσιαλιστικού Κόμματος Κατηγορία:Αποδέκτες του Σταυρού της Ανεξαρτησίας (Πολωνία) Κατηγορία:Μεγαλόσταυροι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Αργυρού Σταυρού του Τάγματος Στρατιωτικής Αξίας της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Σταυρού της Ανδρείας (Πολωνία) Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία) Κατηγορία:Χρυσή Δάφνη της Πολωνικής Ακαδημίας Λογοτεχνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Αγίου Σάββα Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Σάρλι Ντ' Άντζελο
Ο Σάρλι Ντ' Άντζελο (πραγ. όνομα "Charles Petter Andreason", 27 Απριλίου 1973) είναι Σουηδός μπασίστας της heavy metal μουσικής, γνωστός ως μέλος των Arch Enemy, Spiritual Beggars, King Diamond και Mercyful Fate.
Βιογραφία
left|thumb|210px|Ο Ντ' Άντζελο το 2006 Παράλληλα, υπήρξε ιδρυτικό μέλος των Witchery από το 1997, κυκλοφορώντας μαζί τους πέντε άλμπουμ μέχρι το 2010, ενώ το 1998 εντάχθηκε στους Arch Enemy, παραμένοντας μαζί τους μέχρι σήμερα με ιδιαίτερη επιτυχία, αφού κάθε άλμπουμ του σουηδικού συγκροτήματος μετά το 2003 μπήκε στο Top-100 του αμερικάνικου Billboard.
Το 2005, έγινε μέλος των Spiritual Beggars, ηχογραφώντας μαζί τους τον δίσκο "Demons", ενώ επέστρεψαν στην δισκογραφία με τα "Return to Zero" (2010), "Earth Blues" (2013) και "Sunrise to Sundown" (2016).
Το 2012, σχημάτισε με τον Μπιορν Στριντ το πρότζεκτ The Night Flight Orchestra, κυκλοφορώντας τα άλμπουμ "Internal Affairs" το 2012 και "Skyline Whispers" το 2015. Το 2016, περιόδευσε με τους Black Earth, ένα πρότζεκτ της σειράς μελών των Arch Enemy από το 1996, με τους Μάικλ Άμοτ, Κρις Άμοτ, Γιόχαν Λίιβα και Ντάνιελ Έρλαντσον.
Στα τέλη της δεκαετίας του '90, υπήρξε μέλος των Sinergy, Illwill και Facelift, ενώ έχει δηλώσει ως κύριες επιρροές του τους Ρότζερ Γκλόβερ και Γκλεν Χιουζ των Deep Purple, τον Στηβ Ντώσον των Saxon, τον Πέτερ Μπάλτες των Accept και τον Τζον Εντουίστλ των The Who.
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Πηγές
Κατηγορία:κιθαρίστες Κατηγορία:Ροκ μουσικοί
Δημοκρατία της Μιρντίτα
Η Δημοκρατία της Μιρντίτα (αλβανικά: Republika e Mirditës) ήταν μια βραχύβια μη αναγνωριζόμενη δημοκρατία που ανακηρύχθηκε στη βόρεια Αλβανία από τον Μάρκα Γκιόνι και τους οπαδούς του. Υπήρχε από τις 17 Ιουλίου έως τις 20 Νοεμβρίου 1921. Ο Γκιόνι οδήγησε την Ρωμαιοκαθολική φυλή του, επονομαζόμενη Μιρντίτα, σε εξέγερση εναντίον της αλβανικής αντιβασιλείας και το κοινοβούλιο που δημιουργήθηκε μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων (αργότερα Γιουγκοσλαβία), και ο νέος Βασιλιάς Αλέξανδρος Καραγεώργεβιτς υποστήριξε τον Γκιόνι με βάση το συμφέρον του για την ύπαρξη μιας άλλης αυτονομιστικής περιοχής μέσα στην Αλβανία, και έτσι την αποδυνάμωση του νεοσύστατου αλβανικού κράτους και την όξυνση του θρησκευτικού ανταγωνισμού.
Ο Γκιόνι ανακήρυξε στο Πρίζρεν την ίδρυση της ανεξάρτητης Δημοκρατίας της Μιρντίτα. Ο Γκιόνι ήταν ο μόνος πρόεδρος της δημοκρατίας. Καθώς η δημοκρατία παραβίαζε την κυριαρχία του αλβανικού κράτους, αλβανικά κυβερνητικά στρατεύματα πολέμησαν και τελικά διέλυσαν το νεοσύστατο κράτος. Η υποτιθέμενη κυβέρνηση της δημοκρατίας διελύθη από την αλβανική κυβέρνηση, αν και δεν υπήρξαν πραγματικές διώξεις κατά των κύριων ηγετών. Ο Γκιόνι κατέφυγε στη Γιουγκοσλαβία, αλλά αργότερα επέστρεψε στην Αλβανία και παρέμεινε ενεργός στην πολιτική ζωή των υψιπέδων μέχρι το θάνατό του το 1925.
Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ευρώπης Κατηγορία:Πρώην κράτη των Βαλκανίων Κατηγορία:Πρώην δημοκρατίες Κατηγορία:Ιστορία της νεότερης Αλβανίας Κατηγορία:Πρώην μη αναγνωρισμένα κράτη
Forty Days and Forty Nights
Το Forty Days and Forty Nights είναι τραγούδι του blues καλλιτέχνη Muddy Waters, το οποίο κυκλοφόρησε το 1956 μέσω της Chess Records.
Σύνθεση και ηχογράφηση
Την σύνθεση του τραγουδιού πραγματοποίησε ο Μπέρναρντ Ροθ, ο οποίος είχε γράψει για τον Waters και το κομμάτι "Just to Be with You". Η ηχογράφηση του τραγουδιού πραγματοποιήθηκε στο Σικάγο τον Ιανουάριο του 1956, με τον Waters στα φωνητικά, τον Little Walter στην φυσαρμόνικα, τον Γουίλι Ντίξον στο μπάσο, τον Φράνσις Κλέι στα τύμπανα και τους Πατ Χέιρ και Τζίμι Ρότζερς στις κιθάρες.
Εμπορική επιτυχία
Το σινγκλ του "Forty Days and Forty Nights" με το "All Aboard" στην δεύτερη του πλευρά, γνώρισε μεγάλη επιτυχία αφού έφθασε ως την έβδομη θέση του Billboard R&B chart. Αυτό ήταν ένα από τα δύο Top-10 σινγκλ του τραγουδιστή για το 1956, αφού ακολούθησε το "Don't Go No Farther" που έφθασε ως το # 9.
Διασκευές
Έχει διασκευαστεί από καλλιτέχνες όπως ο John Hammond, οι Steppenwolf, οι The Chesterfield Kings, οι The Preston Shannon Band, οι The Groundhogs, ο Eric Burdon, ο Buddy Guy, η Cassandra Wilson και ο Cliff Richard.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του Muddy Waters Κατηγορία:Τραγούδια του 1956 Κατηγορία:Singles του 1956
Πέτρος Πετράκης
Ο Πέτρος Πετράκης, είναι Έλληνας πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Αγωνιζόταν στη θέση του σούτινγκ γκαρντ και φόρεσε τη φανέλα του Άρη Θεσσαλονίκης, του Τρίτωνα Αμαρουσίου και της ΑΕΚ, ενώ αγωνίστηκε σε δέκα παιχνίδια με την Εθνική Ελλάδος.
Άρης
Ο καταγόμενος από την Κρήτη, Πέτρος Πετράκης, γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1936 και εντάχθηκε στο τμήμα καλαθοσφαίρισης του Άρη το 1951. Έγινε βασικό μέλος των "κίτρινων" το 1954, χρονιά κατά την οποία αποφοίτησε από το δεύτερο γυμνάσιο αρρένων Θεσσαλονίκης, ενώ το 1955 κατέκτησε τη δεύτερη θέση με την ομάδα της Θεσσαλονίκης στο διεθνές τουρνουά του Βιαρέτζιο.
Το 1957, αγωνίστηκε με την πανεπιστημιακή Ομάδα Στέλλα Ατζούρα της Ρώμης.
Ο Άρης κατέκτησε το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης του 1958, με αποτέλεσμα να προκριθεί στην τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος μετά από εννέα χρόνια. Ο Πετράκης σημείωσε 80 πόντους σε 6 αγώνες, βοηθώντας την ομάδα του να κατακτήσει τη δεύτερη θέση.
Την επόμενη χρονιά, οι "κίτρινοι" επανέλαβαν την προσπάθεια τους στη διεκδίκηση του πρωταθλήματος, χάνοντας τον τίτλο σε αγώνα μπαράζ με την ομάδα του ΠΑΟΚ, όπου ηττήθηκε με 58-66. Ο Πετράκης σημείωσε 50 πόντους σε 4 αγώνες, όπως και 45 πόντους στους δύο αγώνες μπαράζ με τον Σπόρτιγκ και τον ΠΑΟΚ.
Τρίτων και Εθνική ομάδα
Το 1959 μεταγράφηκε στην ομάδα του Τρίτωνα Αμαρουσίου και ξεκίνησε τη στρατιωτική του θητεία, αγωνιζόμενος και στην εθνική Ενόπλων. Με την ομάδα του Τρίτωνα ισοβάθμησε στην κορυφή του ελληνικού πρωταθλήματος του 1962 με τον Παναθηναϊκό, το Ανατόλια και τον Ηρακλή, κατακτώντας την τρίτη θέση μετά από αγώνες μπαράζ.
Την επόμενη χρονιά, ο Τρίτωνας κατέλαβε τη δεύτερη θέση του πανελλήνιου πρωταθλήματος, νικώντας στην τελευταία αγωνιστική τον Παναθηναϊκό με 99-87.
Παράλληλα, ο Πετράκης πραγματοποίησε δέκα συμμετοχές με την Εθνική Ελλάδος ανδρών, με κορυφαία του εμφάνιση στη φιλική νίκη κατά της εθνικής Τυνησίας με 44-80 στην Τύνιδα, στις 3 Ιουνίου 1961, όπου σημείωσε 17 πόντους.
ΑΕΚ
Το καλοκαίρι του 1964, ο Πετράκης αγωνίστηκε στη Γενεύη και στη συνέχεια υπέγραψε στην ομάδα της ΑΕΚ, με την οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδας του 1965.
Την επόμενη χρονιά, η ΑΕΚ κατέκτησε εκ νέου το ελληνικό πρωτάθλημα και κατέλαβε την τέταρτη θέση στο κύπελλο πρωταθλητριών Ευρώπης.
Η ΑΕΚ παρέμεινε στη δεύτερη θέση του πρωταθλήματος το 1967, επιστρέφοντας στους τίτλους το 1968, κατακτώντας το πρωτάθλημα αλλά και το κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης, νικώντας τη Σλάβια Πράγας με 89-82, στις 4 Απριλίου 1968.
Ο Πετράκης ήταν επιχειρηματίας και έζησε με τη σύζυγο του Μαριλίζ, με την οποία έχει τρία παιδιά. Απεβιωσε στις 23 Ιουνίου 2016.
Διακρίσεις
Άρης
Τρίτων Αμαρουσίου
ΑΕΚ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τρίτωνα Αθηνών Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ
IPhone XS
μικρογραφία|Πρόσοψη iPhone XS Τα iPhone XS και iPhone XS Max (στυλιζαρισμένα ως iPhone  και iPhone Max, το λατινικό "X" προφέρεται "δέκα") είναι δυο έξυπνα τηλέφωνα που σχεδιάστηκαν, κατασκευάζονται και πωλούνται από Apple. Είναι η δωδέκατη γενιά  του iPhone. Aνακοινώθηκαν στις 12 Σεπτεμβρίου 2018, παράλληλα με το χαμηλότερης τιμής iPhone XR στο Steve Jobs Theater στο Apple Park, στο Κουπερτίνο της Καλιφόρνιας, από τον διευθύνων σύμβουλο της Apple Τιμ Κουκ. Οι προ-παραγγελίες του iPhone XS και XS Max ξεκίνησαν στις 14 Σεπτεμβρίου του 2018 και κυκλοφόρησαν επίσημα στις 21 Σεπτεμβρίου 2018.
Το iPhone XS Max είναι το πρώτο μεγάλου μεγέθους iPhone σε μορφή bezel-less. Το iPhone X δεν είχε μεγαλύτερη παραλλαγή. Μετά την κυκλοφορία του XS και XS Max, διακόπηκε η παραγωγή του iPhone X με τη διάρκεια ζωής του να ήταν μόνο 10 μήνες, γεγονός που το κατέστησε ως τη συσκευή ναυαρχίδα με τη συντομότερη θητεία στην ιστορία του iPhone. Οι τιμές εκκίνησης των XS και XS Max ήταν $999/$1099 στις ΗΠΑ, £999/£1099 στο ηνωμένο βασίλειο, €1149/€1249 στην Ευρώπη, ¥8699/¥9599 στην Κίνα, και Rs99900/Rs109900 στην Ινδία.
Σχεδιασμός
Ο σχεδιασμός του iPhone XS είναι σχεδόν πανομοιότυπος με το iPhone X, αλλά περιλαμβάνει κάποιες αναβαθμίσεις. Τα iPhone XS και XS Max διαθέτουν τον επεξεργαστή A12 Bionic αρχιτεκτονικής 7nm. Ακόμα, το XS διαθέτει μία OLED οθόνη 5,85 ίντσών (149 mm) ενώ το XS Max μια OLED οθόνη 6,46 ίντσών (164 mm). Και τα δυο μοντέλα διαθέτουν διπλή πίσω κάμερα 12-megapixel καθώς και μία 7-megapixel μπροστινή κάμερα. Το iPhone XS Max έχει μπαταρία 3.174 mAh ενώ το XS έχει μπαταρία 2,658 mAh, μικρότερη από το iPhone X. Η Apple ισχυρίζεται ότι οι συσκευές έχουν ταχύτερο Face ID (τεχνολογία αναγνώρισης προσώπου).
Σε αντίθεση με το XR, το iPhone XS και XS Max διαθέτουν οπτικό ζουμ.
Διεθνώς, το XS και XS Max υποστηρίζουν dual SIM, μία Νανο-SIM και μια eSIM. Στην Κίνα, το Χονγκ Κονγκ και στο Μακάο, το XS-Max έρχεται με ένα διπλή Nano-SIM (και όχι eSIM), ενώ το XS υποστηρίζει μια ενιαία Nano-SIM.
Το ασύρματο πηνίο φόρτισης κατασκευάζεται από χαλκό με αποτέλεσμα να έχει μειωμένο χρόνο φόρτισης και μειωμένη απώλεια ενέργειας.
Θέματα φόρτισης
Οι χρήστες ανέφεραν προβλήματα με τη φόρτιση του iPhone XS και XS Max μέσω καλωδίου Lightning. Η συσκευή δεν φόρτιζε αν έχει μείνει αδρανής για κάποια ώρα και φόρτιζε μόνο όταν ήταν ενεργοποιημένη. Το ζήτημα επιλύθηκε στις 8 οκτωβρίου 2018 με την κυκλοφορία του iOS 12.0.1.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:IOS (Apple) Κατηγορία:IPhone
Μπόννη του Αρτουά
Η Μπόννη, γαλλ. Bonne (1396 - 17 Σεπτεμβρίου 1425) από τον Οίκο του Αρτουά γεννήθηκε ως κόρη του κόμη του Ε και με τους γάμους της έγινε πρώτα κόμισσα του Νεβέρ και μετά δούκισσα της Βουργουνδίας. Έγινε επίτροπος του Νεβέρ ως κηδεμόνας του ανήλικου γιου της (1415-24).
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Φιλίππου κόμη του Ε και της Μαρίας των Βαλουά, κόρης του Ιωάννη δούκα του Μπερρύ.
Ο πρώτος σύζυγός της Φίλιππος Β΄ κόμης του Νεβέρ σκοτώθηκε στη μάχη του Αζινκούρ το 1415, πολεμώντας μαζί με τον κοντόσταυλο Κάρολο Α΄ των Αλμπρέ και τον Κάρολο ΣΤ΄ της Γαλλίας εναντίον του Ερρίκου Ε΄ της Αγγλίας.
Τότε ο γιος της Κάρολος Α΄ έγινε κόμης του Νεβέρ, ήταν όμως 1 έτους και η Μπόννη ανέλαβε επίτροπος ως το 1424. Η Μπόννη έγινε κυρία του Ντρε και δέσποινα του Ουνταίν, διαδεχόμενη τη θεία της Ιωάννα του Αρτουά. Παντρεύτηκε τον ανιψιό τού Φιλίππου Β΄, τον Φίλιππο Γ΄ δούκα της Βουργουνδίας, του οποίου η πρώτη σύζυγος είχε αποβιώσει νέα και χωρίς απογόνους. Να μην συγχέεται με τη Μπόννη των Βαλουά-Βουργουνδίας (1379-1399), εκ πατρός θεία τού Φιλίππου Γ΄. Για τον γάμο χρειάστηκε ειδική άδεια από τον πάπα, καθώς κανονικά δεν επιτρεπόταν ένας να νυμφευτεί τη θεία του (εξ αγχιστείας ή εξ αίματος, τότε ήταν το ίδιο απαγορευτικό). Έπειτα από εννιάμισι μήνες η Μπόννη απεβίωσε στο Ντιζόν.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1413 τον Φίλιππο Β΄ των Βαλουά κόμη του Νεβέρ και είχε τέκνα:
Το 1415 απεβίωσε ο Φίλιππος Β΄ και το 1424 η Μπόννη έκανε δεύτερο γάμο με τον ανιψιό του Φίλιππο Γ΄ των Βαλουά δούκα της Βουργουνδίας· δεν απέκτησαν τέκνα.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Αρτουά Κατηγορία:Δούκισσες της Βουργουνδίας
Εξαφθοριούχο βολφράμιο
Το εξαφθοριούχο βολφράμιο είναι ανόργανη δυαδική ένωση, που περιέχει βολφράμιο και φθόριο, με μοριακό τύπο WF6. Στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, δηλαδή υπό πίεση 1 atm και σε θερμοκρασία 25°C, είναι άχρωμο διαβρωτικό αέριο, με πυκνότητα περίπου 12,4 kg/m³, δηλαδή περί τις 11 φορές βαρύτερο από τον αέρα. Το εξαφθοριούχο βολφράμιο είναι από τα βαρύτερα γνωστά αέρια υπό κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος. . Χρησιμοποιήθηκε πολύ στην παραγωγή κυκλωμάτων ημιαγωγών και πλακέτες τυπωμένου κυκλώματος, μέσω της διεργασίας της χημικής απόθεσης ατμών, δηλαδή μέσω της διάσπασης του WF6 και της απόθεσης μεταλλικού βολφραμίου. Αυτό το στρώμα βολφραμίου εξυπηρετεί ως χαμηλής αντίστασης μεταλλική ενδοσύνδεση.
Παραγωγή
Το εξαφθοριούχο βολφράμιο παράγεται συνήθως με ολική σύνθεση, δηλαδή με την εξώθερμη αντίδραση μεταξύ (μεταλλικού) βολφραμίου σε μορφή σκόνης και αερίου (στοιχειακού) φθορίου, σε θερμοκρασίες 350-400°C :
Το αέριο προϊόν συμπυκνώνεται και διαχωρίζεται με απόσταξη από την κυριότερη πρόσμειξη, που είναι το οξυτετραφθοριούχο βολφράμιο (WOF4), το οποίο συμπαράγεται λόγω της παρουσίας του ατμοσφαιρικού οξυγόνου. Σε μια παραλλαγή αυτής της μεθόδου, μεταλλικό βολφράμιο τοποθετείται σε προθερμασμένο αντιδραστήρα και συμπιέζεται ελαφρά υπό πίεση 8,3 - 13,8 kPa, με την επίδραση συνεχούς ρεύματος εξαφθοριούχου βολφραμίου αναμειγμένου με μικρό ποσοστό αερίου φθορίου.
Το αέριο φθόριο μπορεί να αντικατασταθεί από μονοφθοριούχο χλώριο (ClF), τριφθοριούχο χλώριο (ClF3) ή και από τριφθοριούχο βρώμιο (BrF3).
Σύμφωνα με εναλλακτικές διεργασίες, μπορεί επίσης να παραχθεί εξαφθοριούχο βολφράμιο με αντίδραση τριοξειδίου του βολφραμίου (WO3) με υδρφθόριο (HF), τριφθοριούχο βρώμιο ή τετραφθοροπυρίτιο (SiF4). Ομοίως, εξαφθοριούχο βολφράμιο επίσης μπορεί να ληφθεί και με μετατροπή εξαχλωριούχου βολφραμίου (WCl6):
Δομή και ιδιότητες
όπου P : η πίεση σε bar και T: η θερμοκρασία σε °C.
Αντιδράσεις
Με την επαφή του με το νερό, το εξαφθοριούχο βολφράμιο δίνει (αρχικά) υδροφθόριο και οξυφθρορίδια του βολφραμίου, που τελικά σχηματίζουν τριοξείδιο του βολφραμίου:
Αντίθετα με κάποια άλλα φθορίδια μετάλλων, το εξαφθοριούχο βολφράμιο δεν είναι χρήσιμο φθοριωτικό μέσο, ούτε ισχυρό οξειδωτικό, αλλά μπορεί να αναχθεί σε κίτρινο τετραφθοριούχο βολφράμιο (WF4).
Εφαρμογές στη βιομηχανία ημιαγωγών
Η κυρίαρχη εφαρμογή του εξαφθοριούχου βολφραμίου είναι στη βιομηχανία ημιαγωγών, όπου χρησιμοποιήθηκε ευρύτατα για την απόθεση μεταλλικού βολφραμίου με τη διεργασία χημικής απόθεσης ατμών. Η επέκταση στη βιομηχανία κατά τις δεκαετίες '80 και '90 κατέληξε στην αύξηση της κατανάλωσης εξαφθοριούχου βολφραμίου, που παραμένει περί τους 200 τόνους ετησίως σε παγκόσμια κλίμακα. Το βολφράμιο ως μέταλλο είναι ελκυστικό εξαιτίας της σχετικά υψηλής θερμικής και χημικής σταθερότητάς του, αλλά και εξαιτίας της σχετικά μικρής αντιστασιμότητας (5.6 µΩ·cm) και ηλεκτρομετανάστευσης. Το εξαφθοριούχο βολφράμιο είναι προτιμιταίο σε σύγκριση με άλλες συγγενικές ενώσεις, όπως το εξαχλωριούχο βολφράμιο (WCl6) ή το εξαβρωμιούχο βολφράμιο (WBr6), εξαιτίας της υψηλότερης τάσης ατμών, που συνεπάγεται υψηλότερους ρυθμούς απόθεσης. Από το 1967, έχουν αναπτυχθεί και εφαρμοστεί δυο μέθοδοι απόθεσης μεταλλικού βολφραμίου από εξαφθοριούχο βολφράμιο: Η θερμική αποσύνθεση και η αναγωγή με υδρογόνο. Η απαιτούμενη καθαρότητα του αερίου εξαφθοριούχου βολοφραμίου ποικίλλει μεταξύ 99,98 και 99,9995%, ανάλογα με την εφαρμογή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στοιχεία μετάπτωσης Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις φθορίου
Γιαν φαν Ραφεστάιν
Ο Γιαν φαν Ραφεστάιν (ολλανδικά: Jan Anthonisz van Ravesteyn (1572 – (ταφή) 21 Ιουνίου 1657 ) ήταν Ολλανδός ζωγράφος της Χρυσής Ολλανδικής Εποχής στη ζωγραφική. Ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένος προσωπογράφος και εργάστηκε στην ολλανδική Αυλή στη Χάγη
Βιογραφία
Ο φαν Ραφεστάιν γεννήθηκε, σύμφωνα με τον Liedtke, στο Κούλεμπορχ (Culemborg), ενώ σύμφωνα με το Ολλανδικό Ίδρυμα Ιστορίας της Τέχνης γεννήθηκε στη Χάγη το 1572. Ανήκε σε οικογένεια καλλιτεχνών: Ο πατέρας του, Αντόνις φαν Ραφεστάιν, ήταν υαλογράφος από το Κούλεμπορχ και πιθανόν να ήταν ο πρώτος Δάσκαλος του Γιαν. Αναφέρεται ότι παρέδωσε τρεις ζωγραφισμένους υαλοπίνακες παραθύρων σε πάτρονα στη Χάγη το 1593, διακοσμημένους με τα εμβλήματα του Στρατηγείου. Πιθανότατα η οικογένεια μετοίκησε στη Χάγη λίγα χρόνια αργότερα. Ο Γιαν αναφέρεται σε γραμματειακό έγγραφο του Ντελφτ τον Οκτώβριο του 1597, ως μάρτυρας, κάτι που σε συνδυασμό με το ύφος που ανέπτυξε τα επόμενα χρόνια, ώθησε αρκετούς συγγραφείς να προτείνουν ότι διετέλεσε μαθητής του Μίχιελ φαν Μίρεφελντ , ενώ αναγράφεται ότι διετέλεσε μαθητής του Κορνέλις Κέτελ. Ο Κονσταντάιν Χόιχενς αναφέρει ότι πραγματοποίησε ταξίδι στην Ιταλία, αλλά κάτι παρόμοιο δεν είναι δυνατό να τεκμηριωθεί.
Από το 1598 ως τον θάνατό του έζησε στη Χάγη. Το 1598 έγινε μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της πόλης και στις 17 Ιανουαρίου νυμφεύτηκε την Άννα Άρεντς φαν Μπέρεντρεχτ. Το γεγονός ότι ο γάμος καταγράφηκε στο Δημαρχείο και όχι σε κάποιαν εκκλησία, πιθανόν καταδεικνύει ότι ο καλλιτέχνης ήταν Καθολικός. Καταγράφεται, επίσης, σε ύστερες χρονικές περιόδους, ως μάρτυρας ή παρών σε εκδηλώσεις γάμων ή βαπτίσεων στην Καθολική εκκλησία της Oude Molnstraat, οδό που διέμενε από το 1608 ως τουλάχιστον το 1646. Το 1640 η σύζυγός του απεβίωσε και, το 1654 καταγράφεται να διαμένει στη Nobelstraat, πλάι στη θυγατέρα του Μαρία και τον σύζυγό της Άντριεν Χάννεμαν, ενώ ο γιος του, Κορνέλις, ο οποίος ήταν δικηγόρος, διέμενε στην παλαιά τους διεύθυνση. Το 1641 παντρεύτηκε και η άλλη του θυγατέρα, Άγκνες, με τον Βίλλεμ φαν Κούλεμπορχ, του οποίου το όνομα δηλώνει ότι προερχόταν από την ίδια περιοχή με τον πεθερό του.
Ο Κάρελ φαν Μάντερ στο σύντομο έργο του "Ολλανδοί ζωγράφοι που ζουν ακόμη", αναφέρει ότι "στη Χάγη εργάζεται ένας πολύ καλός προσωπογράφος". Το 1647 διετέλεσε "πρύτανις" στη Συντεχνία, αλλά έκτοτε δεν αναφέρεται να έλαβε άλλο αξίωμα σε αυτήν. Αντίθετα, το 1656 αποχώρησε από τη Συντεχνία, μαζί με μια ομάδα φίλων του, όλοι τους δυσαρεστημένοι από τη Συντεχνία, για να ιδρύσουν την Confrerie Pictura.
Ο φαν Ραφεστάιν απεβίωσε στη Χάγη και τάφηκε στις 21 Ιουνίου 1657. Μαθητές του διετέλεσαν οι Ντιρκ Άμπραχαμς, Λέιντερτ Μπαρτχάουτς, Γιοχάννες Χάρμενς Μπόρσμαν, Έλμπερτ Ντιρκς Κούπιρ, Πίτερ Κρεν, Γιάκομπ φαν ντεν Έντεν, Φρανσίσε Χολτζ, Άντριεν Χάννεμαν, Μπάρεντ Γιανς, Τόμας Αουβάτερ, Κλέμεντ Ραμ, Γιαν Ράσσενμπουρχ, Χέντρικ Σόννιους, Ντιρκ Φερλέρ, Ηιαν Πάους Φουτ και Πάουβελς Βίλλεμς.
Το πορτρέτο που εμφανίζεται στο πιο πάνω πλαίσιο δεν είναι αυτοπροσωπογραφία (αν και δημιούργησε κάποιες), αλλά είναι έργο με κιμωλία του Άντονι φαν Ντάικ. Ο φαν Ραφεστάιν ήταν αποκλειστικά ζωγράφος πορτρέτων και δημιούργησε πολλά για λογαριασμό του οίκου των Νασσάου, ενώ βρισκόταν σε διαρκή ανταγωνισμό με τον Μίρεφελντ για την ανάληψη ορισμένων παραγγελιών.
Είναι γνωστός μεγάλος αριθμός έργων του, χρονολογημένων και υπογργραμμένων, ιδιαίτερα από το 1611 και ύστερα, ανάμεσα στα οποία περιλαμβάνονται και μερικά ομαδικά πορτρέτα της πολιτοφυλακής της Χάγης. Τα τελευταία από τα πορτρέτα του είναι του 1641, γεγονός που υποδηλώνει ότι ο καλλιτέχνης ήταν ανενεργός κατά την τελευταία δεκαπενταετία της ζωής του. Το γενικό ύφος των έργων του είναι παραπλήσιο με αυτό των έργων του φαν Μίρεφελντ, αλλά σε γενικές γραμμές είναι λιγότερο "ξηρά" και συχνά πιο κολακευτικά σε σχέση με τα έργα του Μίρεφελντ. Στα έργα του, εν γένει, εμφανίζει το ύφος των προσωπογράφων του Χάαρλεμ και της Ουτρέχτης, ύφος που εκτιμά την αίσθηση "οφθαλμαπάτης" (trompe-l'œil) και της γενναιότητας - που ενίοτε φθάνει ως την πρόκληση. Χρησιμοποιεί ρωμαλέα χρώματα και έντονες αντιθέσεις μεταξύ φωτός και σκιάσεων και δημιουργεί έργα προσεγμένου ρεαλισμού, που ετύγχαναν ιδιαίτερης εκτίμησης κατά τον 17ο αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Σφήκα η Ευρωπαϊκή
Παραπομπές
Κατηγορία:Είδη ελαχίστης ανησυχίας (LC) Κατηγορία:Υμενόπτερα
Ιλουλισάτ
Η Ιλουλισάτ είναι πόλη στη Γροιλανδία. Είναι η τρίτη πολυπληθέστερη πόλη στο ημι-αυτόνομο κράτος της Γροιλανδίας με 4,670 κατοίκους το 2020, μετά τις Νουούκ και Σισίμιουτ. Φιλοξενεί ελκήθρα τόσο για σκύλους, όσο και για ανθρώπους. Ο τουρισμός είναι πλέον η βιομηχανία της πόλης με τα παγόβουνα να την κάνουν ξακουστή.
Γεωγραφία
Η Ιλουλισάτ έχει κλίμα τούνδρας με μακρείς, παγερούς χειμώνες και σύντομα, δροσερά καλοκαίρια. Η πόλη είναι ένας από τους πιο ξηρούς οικισμούς στη Γροιλανδία με μέση βροχόπτωση μόλις τα 271 χιλιοστά.
Μεταφορές
Το αεροδρόμιο της πόλης βρίσκεται περίπου 3 χλμ. μακριά από το κέντρο κι ιδρύθηκε το 1983. Εξυπηρετεί πτήσεις τόσο εντός της Γροιλανδίας, όσο και εκτός, κυρίως στην Ισλανδία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Γροιλανδίας
Συνθήκη Συνόρων Γερμανίας-Πολωνίας
Η Συνθήκη Συνόρων Γερμανίας-Πολωνίας του 1990 διευθέτησε τελικά το ζήτημα των συνόρων Γερμανίας-Πολωνίας, το οποίο από την άποψη του διεθνούς δικαίου εκκρεμούσε από το 1945. Υπεγράφη από τους υπουργούς Εξωτερικών της Πολωνίας και της Γερμανίας, Κσίστοφ Σκουμπισέφσκι και Χανς-Ντίτριχ Γκένσερ, στις 14 Νοεμβρίου 1990 στη Βαρσοβία, και επικυρώθηκε από το Πολωνικό Σέιμ στις 26 Νοεμβρίου 1991 και στο γερμανικό Μπούντεσταγκ στις 16 Δεκεμβρίου 1991 και τέθηκε σε ισχύ με την ανταλλαγή των εγγράφων επικύρωσης στις 16 Ιανουαρίου 1992.
Ιστορικό υπόβαθρο
δεξιά|μικρογραφία| [[Γραμμή Όντερ-Νάισσε μεταξύ Γερμανίας και Πολωνίας]] Στη Συμφωνία του Πότσνταμ του 1945, οι Σύμμαχοι του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου είχαν ορίσει τη Γραμμή Όντερ-Νάισσε ως τη γραμμή οριοθέτησης μεταξύ της σοβιετικής ζώνης κατοχής στη Γερμανία και την Πολωνία, εν αναμονή του οριστικού προσδιορισμού των δυτικών συνόρων της Πολωνίας σε μια μεταγενέστερη ειρηνευτική διευθέτηση. Αυτό μετέφερε εκτεταμένες περιοχές στην Πολωνία, μερικές από τις οποίες βρίσκονταν υπό γερμανικό έλεγχο για αιώνες, μειώνοντας τη Γερμανία στα τρία τέταρτα περίπου της επικράτειας από το 1937. Η Συνθήκη του Ζγκοζέλετς του 1950 μεταξύ της Ανατολικής Γερμανίας και της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας επιβεβαίωσε τα σύνορα αυτά ως οριστικά. Η Δυτική Γερμανία, η οποία έβλεπε τον εαυτό της ως τον μόνο νόμιμο διάδοχο του Γερμανικού Ράιχ και δεν αναγνώριζε την Ανατολική Γερμανία, επέμεινε ότι η τελική διευθέτηση στα πολωνο-γερμανικά σύνορα θα μπορούσε να γίνει αποδεκτή μόνο από μια μελλοντική επανενωμένη Γερμανία. Αν και η Δυτική Γερμανία, για όλους τους πρακτικούς σκοπούς, αποδέχτηκε τη Γραμμή Όντερ-Νάισσε στη Συνθήκη της Βαρσοβίας (1970), η νομική της επιφύλαξη ότι μόνο μια μελλοντική συνθήκη ειρήνης θα διευθετούσε επίσημα το ζήτημα παρέμεινε σε ισχύ.
Με τη γερμανική επανένωση επιτέλους εφικτή το 1990, οι Σύμμαχοι του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου εξαρτούσαν την πλήρη κυριαρχία της Γερμανίας από την τελική αναγνώριση των συνόρων Όντερ-Νάισσε, όπως ορίστηκε στο άρθρο 1.2 της συνθήκης για την τελική ρύθμιση όσον αφορά τη Γερμανία. Η υπογραφή μιας συνθήκης μεταξύ Γερμανίας και Πολωνίας που αναγνωρίζει τη Γραμμή Όντερ-Νάισσε ως σύνορο σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο ήταν επίσης ένας από τους όρους της Συνθήκης Ενοποίησης μεταξύ Δυτικής και Ανατολικής Γερμανίας που υπογράφηκε και τέθηκε σε ισχύ στις 3 Οκτωβρίου 1990. Η Πολωνία ήθελε επίσης αυτή η συνθήκη να τερματίσει την ασάφεια που περίβαλλε το ζήτημα των συνόρων από το 1945.
Η Συνθήκη
Η συμφωνία συμπληρώθηκε από την Συνθήκη Καλής Γειτνίασης, που υπογράφηκε μεταξύ της Πολωνίας και της Γερμανίας στις 17 Ιουνίου 1991.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνέπειες των Επαναστάσεων του 1989 Κατηγορία:Ιστορία της Πολωνίας (1989-παρόν) Κατηγορία:Σύνορα Γερμανίας-Πολωνίας Κατηγορία:Σχέσεις Γερμανίας-Πολωνίας Κατηγορία:Γερμανική επανένωση Συνορων Γερμανιας Πολωνιας Συνθηκη Συνορων Γερμανιας Πολωνιας Συνθηκη Συνορων Γερμανιας Πολωνιας Συνθηκη
Δαμόχαρις ο Κώος
Ο Δαμόχαρις ο Κώος (5ος-6ος αιώνας μ.Χ.) ήταν βυζαντινός επιγραμματοποιός από την Κω, και μαθητής του ποιητή Αγαθία του Σχολαστικού. Είναι ο συγγραφέας τεσσάρων επιγραμμάτων στην Ελληνική Ανθολογία τα οποία αρχικά αποτελούσαν μέρος της ποιητικής συλλογής του Κύκλου του Αγαθία. Αναφορά στον Δαμόχαρι γίνεται από τον σύγχρονο του ποιητή Παύλο Σιλεντιάριο (επίγραμμα 7,588).
Εκτιμώνταν ιδιαίτερα στη Σμύρνη και την Έφεσο λόγω της ενασχόλησης του με τα κοινά όπου και κατείχε το αξίωμα του ανθύπατου στην ευρύτερη περιοχή. Υπάρχει και ένα άλλο επίγραμμα της Ελληνικής Ανθολογίας (ἀδεσπ. 359) όπου αναφέρεται πως κάποιος Δαμόχαρις βοήθησε να επιδιορθωθούν οι ζημιές που είχαν προκληθεί στη Σμύρνη από σεισμό. Δεν είναι βέβαιο πως πρόκειται για τον ίδιο, ωστόσο είναι γνωστό πως κατά την εποχή του συνέβησαν πολλοί σεισμοί στην περιοχή και ο ίδιος ήταν σε θέση να βοηθήσει στην ανοικοδόμηση μέσω του αξιώματος του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί ποιητές Κατηγορία:Κύκλος του Αγαθία
Νεχέμπ
Ο Νεχέμπ αναφέρεται στη Στήλη του Παλέρμο ως ένας βασιλιάς της Προδυναστικής περιόδου της Αιγύπτου που βασίλευσε στην Κάτω Αίγυπτο. Καθώς δεν υπάρχει καμία άλλη ένδειξη για ηγεμόνα με αυτό το όνομα, μπορεί να είναι μυθικός βασιλιάς που επιβίωσε μέσω της προφορικής παράδοσης, ή μπορεί ακόμη να είναι και εντελώς φανταστικός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φαραώ της προδυναστικής Αιγύπτου
Peacemaker (τηλεοπτική σειρά)
Το Peacemaker είναι μία υπερηρωική σειρά της streaming πλατφόρμας HBO Max βασισμένη ομώνυμο χαρακτήρα των DC Comics. Είναι η πρώτη τηλεοπτική σειρά του Εκτεταμένου Σύμπαντος της DC και spin-off της ταινίας The Suicide Squad (2021). Δημιουργήθηκε από τον Τζέιμς Γκαν και η παραγωγή έγινε από τους The Safran Company και Troll Court Entertainment, σε συνεργασία με την Warner Bros. Television.
Πρωταγωνιστεί ο Τζον Σίνα, πλαισιωμένος από τους Ντανιέλ Μπρουκς, Φρέντι Στόρμα, Τσικουάντι Ιβούτζι, Τζένιφερ Χόλαντ, Στιβ Έιτζι και Ρόμπερτ Πάτρικ. Ο Gunn έπεισε τους Warner Bros. να τον αφήσουν να φτιάξει το Peacemaker αφού συνειδητοποίησε πόσο καλός ηθοποιός ήταν ο Σίνα στο The Suicide Squad και έγραψε όλα τα οκτώ επεισόδια όσο ολοκλήρωνε την ταινία. Το HBO Max ανακοίνωσε επίσημα το Peacemaker τον Σεπτέμβριο του 2020. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν τον Ιανουάριο του 2021 στο Βανκούβερ, με τον Γκαν να σκηνοθετεί πέντε επεισόδια.
Το Peacemaker έκανε πρεμιέρα στο HBO Max, με τα πρώτα τρία επεισόδια. Η σειρά έχει λάβει θετικές κριτικές για την ερμηνεία του Σίνα, την σκηνοθεσία και το σενάριο. Η δεύτερη σεζόν ανακοινώθηκε τον Φεβρουάριο του 2022, με τον Γκαν να γράφει και να σκηνοθετεί όλα τα επεισόδια. Επίσης, άλλες σειρές με χαρακτήρες της σειράς και του The Suicide Squad βρίσκονται σε ανάπτυξη.
Σύνοψη
Αφότου ανάρρωσε τραυματισμό του στο The Suicide Squad (2021), ο Κρίστοφερ Σμιθ/Peacemaker παίρνει μέρος στο μυστήριο "Πρότζεκτ Πεταλούδα". Αυτός και η ομάδα του είναι σε αποστολή να αναγνωρίσουν και να καταστρέψουν αυτά τα πλάσματα που μοιάζουν με πεταλούδες που έχουν τον έλεγχο πολλών ανθρώπων σε όλο τον κόσμο.
Ηθοποιοί και Χαρακτήρες
Κύριοι χαρακτήρες
Καλεσμένοι ρόλοι
Η Βαϊόλα Ντέιβις επιστρέφει ως Αμάντα Γουόλερ από τις προηγούμενες ταινίες του DCEU. Ο Τζέισον Μομόα επιστρέφει ως Άρθουρ Κέρι / Aquaman και ο Έζρα Μίλερ επιστρέφει ως Μπάρι Άλεν / The Flash. Τα μέλη της Λεγεώνας της Δικαιοσύνης, Καλ-Ελ / Κλαρκ Κεντ / Superman και Νταϊάνα Πρινς / Wonder Woman, εμφανίζονται μέσω stand-ins. Ο Ντι Μπράντλεϊ Μπάκερ κάνει την φωνή του αετού του Peacemaker, τον Eagly, και ο Στίβεν Μπλακχαρτ κάνει την φωνή του Τσάρλι του Γορίλα.
2ος κύκλος
Ο δεύτερος κύκλος ανακοινώθηκε επίσημα τον Φεβρουάριο του 2022, με τον Τζέιμς Γκαν να γράφει και να σκηνοθετεί όλα τα επεισόδια. Είπε ότι θα διερευνήσει τις επιπτώσεις, καλές και κακές, των γεγονότων της πρώτης σεζόν. Μετά την αιφνιδιαστική ακύρωση της ταινίας Batgirl της DC από τα στελέχη της Warner Bros. Discovery τον Αύγουστο, ο Γκαν είπε ότι η δεύτερη σεζόν του Peacemaker ήταν "ασφαλής" και θα ξεκινούσε τα γυρίσματα το 2023. Τον Ιανουάριο του 2023, ο Γκαν είπε πως ο δεύτερος κύκλος αναβλήθηκε καθώς ήταν απασχολημένος δουλεύοντας σε άλλα έργα.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Εκτεταμένο Σύμπαν της DC Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές βασισμένες σε κόμικς της DC
Νεκρή φύση: Βάζο με Ροζ Τριαντάφυλλα
Ο πίνακας Νεκρή φύση: Βάζο με Ροζ Τριαντάφυλλα δημιουργήθηκε το 1890 από τον Βίνσεντ βαν Γκογκ στο Σαίντ Ρεμί. Κατά τη διάρκεια της δημιουργίας του έργου ο Βαν Γκογκ ετοιμαζόταν να φύγει από το άσυλο Σαίντ Ρεμί για να πάει στην ήσυχη πόλη Οβέρ σουρ Ουάζ έξω από το Παρίσι. Ο πίνακας, τόσο με την επιλογή των λουλουδιών όσο με την επιλογή του θέματος και των χρωμάτων που χρησιμοποιήθηκαν, αντανακλά την αισιοδοξία του Βαν Γκογκ εκείνη την περίοδο. Ο πίνακας ανήκει στην Εθνική Πινακοθήκη Τέχνης της Ουάσινγκτον.
Ο πίνακας
Ο Βαν Γκογκ ζωγράφισε τον πίνακα "Νεκρή φύση: Βάζο με Ροζ Τριαντάφυλλα" λίγο πριν την έξοδό του από το άσυλο Σαίντ Ρεμί.
Ως το τέλος της παραμονής του στο Σαίντ Ρεμί και με την άφιξή του στην Οβέρ σουρ Ουάζ να πλησιάζει, ο Βαν Γκογκ μετέφερε την αισιοδοξία και τον ενθουσιασμό του μέσα από τη ζωγραφική λουλουδιών. Περίπου την περίοδο που ζωγράφισε το έργο ο Βαν Γκογκ, έγραψε στη μητέρα του, «Αλλά για την υγεία του ατόμου, όπως λες, είναι πολύ απαραίτητο να εργάζεται στον κήπο και να βλέπει τα λουλούδια να αναπτύσσονται.» Έγραψε στην αδελφή του Ουίλ, «τις τελευταίες μέρες στο Σαίντ Ρεμί δούλευα σαν τρελός. Μεγάλα μπουκέτα από λουλούδια, βιολετί χρώματος ίριδες, μεγάλα μπουκέτα τριαντάφυλλα.»
Ενώ δεν πιστεύεται ότι ο Βαν Γκογκ είχε μια ιδιαίτερη σχέση με τα τριαντάφυλλα, η Εθνική Πινακοθήκη Τέχνης (NGA) υποστηρίζει, «είναι σαφές, όμως, ότι αντιλαμβανόταν όλα τα φυτά που ανθίζουν ως έναν εορτασμό της γέννησης και της ανανέωσης- που έσφυζαν από ζωή. Αυτή η αίσθηση υπογραμμίζεται εδώ από το ζωντανό ​​πράσινο του φόντου, το οποίο έχει το ντελικάτο χρώμα των νέων φύλλων της άνοιξης.» Η NGA περιγράφει περαιτέρω τον πίνακα, «Οι κυματιστές κορδέλες των χρωμάτων, που εφαρμόζονται με διαγώνιες πινελιές, δίνουν ζωή στον καμβά και τοποθετούν τις μαζεμένες μορφές των λουλουδιών και των φύλλων. Αρχικά, τα τριαντάφυλλα ήταν ροζ-το χρώμα έχει ξεθωριάσει- και δημιουργούσαν αντίθεση τα συμπληρωματικά χρώματα με το πράσινο.»
Το έργο είναι ένα από τα πολλά παραδείγματα του Βαν Γκογκ της υπεραφθονίας στη νεκρή φύση, γεμίζοντας την εικόνα με το βάζο και λουλούδια που ξεχειλίζουν. Άλλα παραδείγματα είναι η Νεκρή φύση με τα Γαρίφαλα και η Νεκρή φύση με Ανεμώνες. Το πληθωρικό μπουκέτο τριαντάφυλλα λέγεται ότι είναι το μεγαλύτερο και πιο όμορφο έργο νεκρής φύσης του Βαν Γκογκ. Ο Βαν Γκογκ έκανε ακόμα ένα πίνακα με τριαντάφυλλα στο Σαίντ Ρεμί, που εκτίθεται στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης της Νέας Υόρκης.
Όταν Βαν Γκογκ έφυγε από το Σαίντ Ρεμί στις 16 Μαΐου και τα δύο ζωγραφικά έργα με τα τριαντάφυλλα έμειναν πίσω για να στεγνώσει το παχύ στρώμα μπογιάς. Ο Βαν Γκογκ υπολόγιζε ότι θα χρειαζόταν ένας μήνας για τους πίνακες να στεγνώσουν. Είχαν φτάσει στην τελευταία κατοικία του Βαν Γκογκ, στην Οβέρ σουρ Ουάζ, μέχρι τις 24 Ιουνίου.
Προέλευση
Ο πίνακας όταν δωρίστηκε στην Εθνική Πινακοθήκη Τέχνης από την Πάμελα Χάριμαν στην μνήμη του συζύγου της, είχε κοστολογηθεί πως άξιζε 60 εκατ. δολάρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Βίνσεντ βαν Γκογκ
Λιούμπτσο Γκεοργκιέβσκι
Ο Λιούμπτσο Γκεοργκιέβσκι (Љубчо Георгиевски) γενν. τη 17 Ιανουαρίου 1966) είναι πολιτικός από τη Βόρεια Μακεδονία ο οποίος υπηρέτησε ως 3ος Πρωθυπουργός του κράτους και θεωρείται ένας από τους πρωτοπόρους της ανεξαρτησίας της χώρας. Ίδρυσε τον Εσωτερικό Μακεδονικό Επαναστατικό Οργανισμό - Δημοκρατικό Κόμμα για την Εθνική Ενότητα της Μακεδονίας και ήταν ο πρώτος πρόεδρος του κόμματος από το 1990 έως το 2003. Παρ 'όλα αυτά, μετά από κατηγορίες για βουλγαρική προπαγάνδα, ο Γκεοργκιέβσκι έφυγε από το κόμμα που ίδρυσε και ίδρυσε το βουλγαροφιλικό VMRO-NP και αργότερα απέκτησε βουλγαρική υπηκοότητα.
Ζωή
Στα 20 του χρόνια άρχισε να διαδίδει τις ιδέες για τη σλαβομακεδονική ανεξαρτησία, καθώς και την αντι-γιουγκοσλαβική και αντι-κομμουνιστική πολιτική μεταξύ των Σλαβομακεδόνων Αρχικά μπήκε στο 'Κίνημα για τη Μακεδονική Δράση' (ΜΑΑΚ) και συμμετείχε στην ιδρυτική συνάντηση του κόμματος όπου δήλωσε ότι το MAAK πρέπει να είναι ένα κίνημα για μια συνομοσπονδία. Στους κύκλους του κόμματος συναντήθηκε με τους Μπόρις Ζμεγιόβσκι και Ντράγκαν Μπογκντάνοβσκι. Αφού άφησε το κόμμα, σκόπευε να δημιουργήσει ένα νέο πολιτικό κίνημα.
Ο Ντράγκαν Μπογκντάνοβσκι, ο οποίος ήταν διακηρυγμένος Σλαβομακεδόνας ακτιβιστής των κινήσεων για τα δικαιώματα, είχε κάνει ένα σχέδιο για ένα Δημοκρατικό Κόμμα για την εθνική ενότητα της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Είχε επίσης κάνει ένα καταστατικό, ένα βιβλίο κανόνων και μια οδηγία για το πώς το κόμμα πρόκειται να λειτουργήσει. Ο Γκεοργκιέβσκι μαζί με τον Μπογκντάνοβσκι, ο Ζμεγιόβσκι και λίγοι άλλοι ακτιβιστές συμφώνησαν να κάνουν πάρτι για ανεξάρτητη Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας. Η Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση - Δημοκρατικό Κόμμα για τη Μακεδονική Εθνική Ενότητα ιδρύθηκε στις 17 Ιουνίου 1990 και ήταν το μόνο πολιτικό κόμμα στη Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας που μίλησε για ανεξαρτησία. Στις πρώτες πολυκομματικές εκλογές του 1990, ο Γκεοργκιέβσκι με το κόμμα του κέρδισε το μεγαλύτερο αριθμό εδρών στη βουλή. Αρνούμενος να κάνει συνασπισμό με τα αλβανικά κόμματα, ο Γκεοργκιέβσκι δεν κατάφερε να καταστήσει την κυβέρνηση και μια μη κρατική κυβέρνηση να πάρει την εξουσία.
Ο Γκεοργκιέβσκι ήταν ενεργός κατά τη διάρκεια της αντιπολίτευσης. Το 1998 ο Γκεοργκιέβσκι κέρδισε τις κοινοβουλευτικές εκλογές και έγινε πρωθυπουργός της πΓΔΜ με μια κυβέρνηση συνασπισμού με το Δημοκρατικό Κόμμα Εναλλακτικών και το Δημοκρατικό Κόμμα των Αλβανών. Διετέλεσε τη δημοκρατία κατά τη διάρκεια της εξέγερσης το 2001 και αργότερα υπέγραψε τη Συμφωνία της Οχρίδας. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, κατηγορήθηκε από την αντιπολίτευση για την εφαρμογή φιλοβουλγαρικών πολιτικών. Ο Γκεοργκιέφσκι παραιτήθηκε από το κόμμα του το 2003, αφού έχασε τις εκλογές του 2002. Τα τελευταία χρόνια είναι πρόεδρος του Εσωτερικού Μακεδονικού Επαναστατικού Οργανισμού - Λαϊκού Κόμματος.
Ο Γκεοργκιέβσκι είναι ο ιδρυτής του δεξιού κόμματος VMRO-DPMNE. Όταν άρχισαν οι πόλεμοι για τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και η περιοχή κατευθυνόταν προς την ανεξαρτησία, ο Γκεοργκιέβσκι αναδείχθηκε ως μία από τις ισχυρότερες φωνές αντιπολίτευσης για να αμφισβητήσει την κομμουνιστική κυρίαρχη δομή και πέτυχε να κερδίσει ισχυρή δημόσια υποστήριξη. Κατά τη διάρκεια της θητείας του στην κυβέρνηση (1998-2002), ο συνασπισμός του εισήγαγε ισχυρές μεταρρυθμίσεις στο πλαίσιο της κρατικής διοίκησης, εισήγαγε το σύστημα του ΦΠΑ, άρχισε αποστρατικοποίηση και υιοθέτησε τον νόμο περί συνταξιοδοτικών συστημάτων. Η κυβέρνηση κατάφερε να επιτύχει πολύ καλά οικονομικά αποτελέσματα. τα συναλλαγματικά αποθέματα σχεδόν διπλασιάστηκαν και επιτεύχθηκε μεγάλο πλεόνασμα του προϋπολογισμού. Το 2001, στο Λουξεμβούργο, ο Γκεοργκιέβσκι υπέγραψε την ευρωπαϊκή συμφωνία σταθεροποίησης και σύνδεσης.
Ωστόσο, η πολιτική του ατζέντα αμφισβητήθηκε κατά τη διάρκεια της σύντομης σύγκρουσης που πυροδότησε το 2001 οι Αλβανοί αντάρτες και οι βορειομακεδονικές ένοπλες δυνάμεις. Η σύγκρουση ολοκληρώθηκε με την υπογραφή της Συμφωνίας-Πλαισίου της Οχρίδας, η οποία υποσχέθηκε μεγαλύτερα δικαιώματα για την αλβανική μειονότητα. Ο Γκεοργκιέφσκι κατηγορήθηκε για άμεση συμπλοκή στη σύγκρουση, σε σημείο που την προκάλεσε, για προσωπικά οφέλη. Λίγο μετά την απώλεια των εκλογών το 2002 στο κόμμα της αντιπολίτευσης SDSM, ακολούθησαν κατηγορίες για διαφθορά, μειώνοντας έτσι σημαντικά το πολιτικό του προφίλ.
Τελικά διέκοψε το κόμμα που ίδρυσε κάποτε, λόγω ιδεολογικής ασυμβατότητας με τον υπουργό Οικονομικών Νικόλα Γκρουέφσκι και ίδρυσε το VMRO-NP. Παρά το γεγονός ότι τα μέλη του κόμματος δεν θεωρούν τους εαυτούς τους ως Βούλγαρους, δηλώνουν έντονα τη βουλγαροφιλικότητα τους και επικρίνουν τις επίσημες δηλώσεις της ιστορίας της πΓΔΜ από τους πολιτικούς και τους ιστορικούς της χώρας.
Στην πΓΔΜ, ο Γκεοργκιέβσκι έχει τη φήμη ότι είναι διανοούμενος βουλγαρόφιλος. Το 2006 ο Γκεοργκιέφσκι υπέβαλε αίτηση και έλαβε βουλγαρική ιθαγένεια ενώ δηλώνει βουλγαρική καταγωγή.
Το 1988 αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Κυρίλλου και Μεθοδίου στα Σκόπια, που ειδικεύεται στη συγκριτική βιβλιογραφία. Είναι συγγραφέας δύο βιβλίων ποίησης ( Αποκάλυψη και πόλη ) και μιας συλλογής διηγήσεων ( Άμεσες επεμβάσεις με σύντομες ιστορίες στην ανατομική δομή της ιστορίας ). Στα τέλη του καλοκαιριού του 2007 ο Γκεοργκιέβσκι δημοσίευσε στη Βουλγαρία το βιβλίο του «Βλέποντας την αλήθεια». Σε αυτό αποκαλύπτει τη στάση του απέναντι στη σλαβομακεδονική ταυτότητα και το βουλγαρικό παρελθόν του κράτους των Σκοπίων.
Το καλοκαίρι του 2012 ο Γκεοργκιέφσκι δημοσίευσε το αυτοβιογραφικό του βιβλίο « Εγώ είμαι ». Εκεί αποκαλύπτει μια σειρά από νέα στοιχεία της άγνωστης ιστορίας της χώρας, συμπεριλαμβανομένου του γεγονότος ότι μαζί με τον Σέρβο ομόλογό του Ζόραν Ντίντιτς συζήτησαν την ανταλλαγή εδαφών μεταξύ πΓΔΜ, Αλβανίας και Κοσσυφοπεδίου. Το βιβλίο επιβεβαιώνει ότι το 1999 κλήθηκε στο Λευκό Οίκο, όπου η πρώην υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μαντλίν Ολμπράιτ, ζήτησε άδεια από τις πρεσβυτέριες στρατιωτικές δυνάμεις του ΝΑΤΟ να επιτεθούν στη Σερβία από το έδαφος της χώρας. Μεταξύ άλλων, έγραψε ότι είχε περάσει 15 λεπτά μιλώντας στον πρώην Πρόεδρο της Σερβίας και της Μαυροβουνίου Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς ενώ επισκέφτηκε τον πρώην υπουργό Εσωτερικών της πΓΔΜ Λιούμπε Μποσκόσκι στη φυλακή Scheveningen. Όσον αφορά τη σημερινή κατάσταση πολιτικού χαρακτήρα της χώρας, ο Γκεοργκιέφσκι κατέληξε στο συμπέρασμα ότι σήμερα «οι Σλαβομακεδόνες είναι οι μεγαλύτεροι παραχαράκτες της ιστορίας των Βαλκανίων». Σύμφωνα με τον ίδιο, η παρούσα εξέλιξη του VMRO-DPMNE είναι προσωπική αποτυχία του. Ο Γκεοργκιέβσκι ισχυρίζεται ότι σήμερα είναι ένα πλαστό κόμμα χωρίς καμία ιδεολογία.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Αντιπρόεδροι της Δημοκρατίας Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Pages with unreviewed translations
Φίρμος (σφετεριστής του 4ου αι.)
Μεταξύ του 372 και του 375, ο Φίρμος επαναστάτησε ενάντια στον ερχομό τού Ρωμανού κόμη της Αφρικής, ο οποίος ήταν υποστηρικτής του Zάμακ. Η κακή συμπεριφορά του Ρωμανού, ο οποίος είχε παραμελήσει την προστασία από τις αφρικανικές φυλές προς τις ρωμαϊκές πόλεις, που είχαν αρνηθεί την καταβολή δωροδοκιών, είχε επιδεινώσει την κατάσταση στην επαρχία της Αφρικής τη δεκαετία του 360. Η εξέγερση του Φίρμου εναντίον τού Ρωμανού ανάγκασε τον Βαλεντινιανό να αναλάβει δράση, εναντίον τόσο τού αξιωματούχου του, όσο και τού Αφρικανού επαναστάτη.
Λαμβάνοντας γρήγορα υποστήριξη από τις φυλές των Βερβέρων, ο Φίρμος παρουσίασε στον Θεοδόσιο την προοπτική ενός παρατεταμένου ανταρτοπόλεμου ενάντια στους άπιαστους βαρβάρους της ερήμου της Νουμιδίας, όπως η Ρώμη εναντίον τού Ιουγούρθα και του Tακφαρίνα τους προηγούμενους αιώνες. Ωστόσο ο Θεοδόσιος συνέχισε τον πόλεμο με ταχύτητα και επιτυχία, προχωρώντας στην έρημο με μία κινητή μοίρα ελαφρού πεζικού και αναγκάζοντας τον Φίρμο να φεύγει από τη μία φυλή στην άλλη, καθώς όλες παραδίδονταν διαδοχικά στους Ρωμαίους. Τελικά, ο Ιγμάζεν, βασιλιάς των Iσαφλενσών, παρακινήθηκε από φόβο ή ήττα να παραδώσει τον Φίρμο στους Ρωμαίους. Ωστόσο ο σφετεριστής κατάφερε να απαγχονιστεί μόνος του, πριν προλάβει ο Θεοδόσιος να τον συλλάβει, απογοητεύοντας τους Ρωμαίους από μία σωστή τιμωρία.
Η σορός του μεταφέρθηκε, φέρεται στην πλάτη μίας καμήλας, κατά την επιστροφή τού Θεοδοσίου στο Σιτίφι, ως απόδειξη του τέλους της εξέγερσης.
Ο Φίρμος υποστήριξε τους Δονατιστές ενάντια στην πίστη της Νίκαιας. Ο Φίρμος διέταξε τη δολοφονία των υποστηρικτών στην πίστη της Νίκαιας κατοίκων του Ρουσουκούρου και μετά το τέλος του, ο Βαλεντινιανός εξέδωσε νόμους κατά των Δονατιστών.
Είναι επίσης πιθανό ότι αυτός ο Φίρμος ήταν η βάση, επάνω στην οποία ο συγγραφέας της Ιστορίας των Αυγούστων δημιούργησε το πρότυπο του ανύπαρκτου Φίρμου Α΄, σφετεριστή εναντίον του Aυρηλίου.
Ο Φίρμος εμφανίζεται επίσης στην αγιογραφία «Passio sanctae Salsae» στο οποίο, ενώ ο Φίρμος πολιορκούσε την πόλη Tίπασα, προσπάθησε να εξασφαλίσει την υποστήριξη τού τοπικού μάρτυρα Αγ. Σάλσα, αλλά απορρίφθηκε και τελικά ηττήθηκε.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πρόσωπα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Τβρτκο Β΄ της Βοσνίας
Ο Στέφεν Τβρτκο Β΄,, Στјепан/Стефан Твртко, (απεβ. τον Νοέμβριο του 1443), γνωστός και ως Tβρτκο Τβρτκόβιτς (Твртко Твртковић), ήταν μέλος του Οίκου των Koτρομάνιτς. Εξουσίασε ως βασιλιάς της Βοσνίας από το 1404 έως το 1409 και ξανά από το 1420 ως το τέλος του.
Ήταν γιος του Tβρτκο Α΄ βασιλιά της Βοσνίας. Η βασιλεία του έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια μίας πολύ ταραγμένης περιόδου της Βοσνιακής ιστορίας. Εγκαταστάθηκε για πρώτη φορά ως βασιλιάς-μαριονέτα από τους κορυφαίους ευγενείς του βασιλείου, τον Χρβόγιε Βούκσιτς Χρβατίνιτς και τον Σαντάλγι Χράνιτς Κοσάτσα, για να αντικαταστήσει τον ολοένα και πιο ανεξάρτητο θείο του Oστόγια. Πέντε χρόνια αργότερα, έχασε την υποστήριξη των ευγενών και έτσι και το στέμμα. Δεν ήταν πολιτικά ενεργός κατά τη δεύτερη βασιλεία του Oστόγια, αλλά κατάφερε να καθαιρέσει και να διαδεχθεί τον γιο τού Oστόγια, Στέφεν. Η δεύτερη βασιλεία του Tβρτκo Β΄ σημαδεύτηκε από επανειλημμένες οθωμανικές επιδρομές, που τον ανάγκασαν να αποδεχθεί την οθωμανική επικυριαρχία, και τον αγώνα για την εξουσία με τον Ραντιβόγι, έναν άλλο γιο του Oστόγια.
Ο Tβρτκo Β΄ νυμφεύτηκε δύο φορές, αλλά απεβίωσε άτεκνος. Επέλεξε να τον διαδεχθεί ο αδελφός του Ραντιβόι, Τόμας.
Πρώτη βασιλεία
μικρογραφία|Η Βοσνία των πρώτων δεκαετιών του 15ου αιώνα, με τη βασιλική επικράτεια σε λαδί χρώμα.
Ξεπεσμός
αριστερά|μικρογραφία|Ο Χρβόγιε Βούκσιτς Χρβατίνιτς, όπως απεικονίζεται στο Ευχολόγιο τού Χρβόγιε. μικρογραφία|Ο Σιγισμούνδος του Οίκου του Λουξεμβούργου, βασιλιάς της Βοημίας & Γερμανίας.
Ουγγρική συμμαχία
μικρογραφία|Το βασίλειο της Βοσνίας και το δεσποτάτο της Σερβίας το 1422.
Προσωπική ζωή
μικρογραφία|Ανακατασκευασμένο παρεκκλήσιo στο Μπομπόβατς.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Οίκος Κοτρομάνιτς
Φρειδερίκος Β΄ του Τσέλιε
Ο Φρειδερίκος Β΄, Friderik II. Celjski Celjski ; Friedrich II Graf von Cilli) (17 Ιανουαρίου 1379 – 13 ή 20 Ιουνίου 1454) ήταν κόμης του Τσέλιε (Celje) και μπαν της Κροατίας, της Σλαβονίας και της Δαλματίας.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Χέρμαν Β΄ κόμη του Τσέλιε και της Άννας του Σάουνμπεργκ. Οι γονείς τού πατέρα του ήταν ο Χέρμαν Α΄ κόμης του Τσέλιε και η Αικατερίνη Κοτρομάνιτς, κόρη του Στεφάνου Β΄ μπαν της Βοσνίας. Οι γονείς της μητέρας του ήταν ο Ερρίκος Ζ΄ κόμης του Σάουνμπεργκ και η Ούρσουλα των Γκορίτσια, κόρη του Μάινχαρτ ΣΤ΄ κόμη της Γκορίτσια.
Οικογένεια
Ο Φρειδερίκος Β΄ νυμφεύτηκε την Ελισάβετ Φραγκοπάν και είχε τέκνο:
Μετά το τέλος της Ελισάβετ το 1422, ο Φρειδερίκος Β΄ έκανε δεύτερο γάμο, με τη Βερόνικα του Ντεσενίτσε. Το περίφημο χρονικό του Έμπερχαρντ Βίντμπεκ δίνει μία λεπτομερή αναφορά για τις συνθήκες τού τέλους της Ελισάβετ Φραγκοπάν, που στο χρονικό περιγράφεται ως φόνος και τοποθετείται το έτος 1424.
Βίλα Τζούλια
H βίλα Τζούλια, (ιταλ. Villa Giulia) βρίσκεται στη Ρώμη και κτίστηκε από τον πάπα Ιούλιο Γ΄ το διάστημα 1551-55 σε τότε όριο της πόλης. Στην εποχή μας ανήκει στο Ιταλικό δημόσιο και στεγάζει το Εθνικό Ετρουσκικό Μουσείο, που είναι μία συλλογή Ετρουσκικών έργων τέχνης και αντικειμένων.
NGC 265
Το NGC 265 είναι ανοικτό σμήνος στο Μικρό Νέφος του Μαγγελάνου, το οποίο βρίσκεται στον αστερισμό Τουκάνα.
Βίλα Τζούλια
Ιστορικό
Η βίλα οικοδομήθηκε στην περιοχή γνωστή ως Παλαιός Αμπελώνας (Vigna Vecchia), που ήταν έναντι των τειχών της πόλης και εκτεινόταν στις πλαγιές τού Μόντε Παριόλι. Το κτίσμα ήταν μία προαστιακή βίλα για ανάπαυση.
NGC 265
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
0265 Κατηγορία:Μικρό Νέφος του Μαγγελάνου Κατηγορία:Ανοικτά σμήνη
Βίλα Τζούλια
Ιστορικό
Ο πάπας, υψηλός γνώστης της Τέχνης, ανέθεσε τον αρχικό σχεδιασμό τού κτηρίου στον Τζάκομο Μπαρότσι ντα Βινιόλα το 1551-53. Το Νυμφαίο (πηγή) και άλλα κτίσματα τού κήπου σχεδιάστηκαν από τον Μπαρτολομέο Αμμαννάτι, όλα υπό την επίβλεψη τού Τζόρτζο Βαζάρι. Ο Μιχαήλ Άγγελος επίσης εργάστηκε εκεί. Ο πάπας είχε άμεσο ενδιαφέρον στο σχεδιασμό της βίλας και τον διάκοσμό της και δαπάνησε τεράστια ποσά εξωραΐζοντάς την. Η βίλα έγινε ένα από τα πιο εκλεπτυσμένα παραδείγματα Μανιεριστικής αρχιτεκτονικής.
Ένα μικρό μόνο μέρος της αρχικής ιδιοκτησίας διασώθηκε ανέπαφο και περιλαμβάνει αμπελώνες, που εκτείνονται ως τον Τίβερη, στον οποίο συνήθως ο πάπας ταξίδευε με λέμβο. Η βίλα, όπως συνηθιζόταν, είχε δύο εισόδους: μία αστική δυτικά, επί της ρωμαϊκής Φλαμινίας οδού και μία αγροτική είσοδο από τον κήπο. Η ίδια η βίλα ήταν το μεταίχμιο μεταξύ δύο κόσμων, της πόλης και της εξοχής, μία ρωμαϊκή αντίληψη. Ένα μετάλλιο τού 1935 δείχνει τη βίλα ολοκληρωμένη.
Η αστική πρόσοψη του Βινιόλα στο κτήριο έχει δύο επίπεδα, ίσου ύψους. Το κέντρο της πρόσοψης έχει το σχήμα θριαμβικής αψίδας με τρία τόξα· στο ισόγειο οι κίονες της αψίδας είναι από αδρά επεξεργασμένες πέτρες (ρουστίκ), ενώ στο επάνω επίπεδο τα τόξα έχουν περίτεχνες λεπτομέρειες. Εκατέρωθεν της αψίδας το κτήριο συνεχίζεται με δύο παράθυρα σε κάθε πλευρά και απολήγει σε ψευδοκίονες (pillasters). Αυτή η πρόσοψη έγινε το πρότυπο της Γεωργιανής βίλας στη Βρετανία, που θα αναπαραχθεί ως τις ΗΠΑ. Το πίσω μέρος τού κτηρίου απολήγει σε ημικυκλική στοά (loggia) και μπροστά της απλώνεται η πρώτη αυλή, χωρισμένη σε απλά παρτέρια. Ακολουθεί o Oικίσκος (Casina), τού οποίου το πίσω μέρος επίσης απολήγει σε ημικύκλιο. Η δεύτερη αυλή αποτελείται από δύο πιο κάτω μαρμάρινα επίπεδα, που κατεβαίνουν όλο και πιο χαμηλά, όσο πλησιάζουμε προς το κέντρο. Ακολουθεί ένα τριώροφο Νυμφαίο, όπου μπορεί να φάει κάποιος σε δροσιά κατά τη ζέστη τού θέρους. Υπάρχουν στα τρία επίπεδα στοές, διακοσμημένες με μαρμάρινα αγάλματα ξαπλωμένων ποτάμιων θεών ή νυμφών μέσα σε κόγχες, με κιγκλιδώματα (balustres) γύρω. Στη μέση, στο πιο χαμηλό επίπεδο είναι το αναβρυτήριο (fontana dell' Acqua Vergine), φιλοτεχνημένο από τους Βαζάρι και Αμμαννάτι και αναπαριστά ποτάμιους θεούς και καρυάτιδες. Η πηγή τού αναβρυτηρίου, το υδραγωγείο Άκουα Βέρτζινε, τροφοδοτεί επίσης τη Φοντάνα ντι Τρέβι στη Ρώμη. Ακολουθεί τρίτη αυλή.