cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαρί Λουίζ Χορν
Καριέρα
Στο Γουίμπλεντον συμμετείχε από το 1932 έως το 1937, φτάνοντας στους προημιτελικούς του απλού το 1936. Ήταν η κορυφαία παίκτρια της γερμανικής εθνικής κατάταξης το 1936 και το 1937. Το 1932 και το 1937 ήταν Νο 8 στον κόσμο από τον βρετανό δημοσιογράφο A. Wallis Myers. Το 1937 πήγε σε παγκόσμια περιοδεία στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ιαπωνία μαζί με τους καλύτερους γερμανικούς παίκτες, τον Γκότφριντ φον Κραμ και το Χένερ Χένκελ. Στην Ιαπωνία κέρδισε τον εθνικό τίτλο το μεικτό με συμπαίκτη τον Ryuki Miki. Στο πρωτάθλημα των ΗΠΑ έφτασε στον τρίτο γύρο του απλού όπου έχασε από την Ντόροθι Μπάντυ. Στο διπλό συνεργάστηκε με την Ανίτα Λιζάνα όπου έφτασαν στα προημιτελικά. Στο μικτό έπαιξε με τον φον Γκραμ και έφτασε στους προημιτελικούς. Μετά την παραμονή τους στην Ιαπωνία, οι άνδρες συνέχισαν το ταξίδι τους προς την Αυστραλία, ενώ η Χορν επέστρεψε στη Γερμανία από τη Μανίλα.
Παντρεύτηκε τον επιχειρηματία Joachim Hinrich (1908-1990) στο Βισμπάντεν στις 15 Απριλίου 1939. . Πέθανε στην πατρίδα της στις 26 Ιουλίου 1991, σε ηλικία 79 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανίδες αθλήτριες της αντισφαίρισης
Δήμος κ’ Ελένη
Το Δήμος κ’ Ελένη εκτενές ποίημα του Αλέξανδρου Ρίζου Ραγκαβή είναι δευτερότοκο του ελληνικού ρομαντισμού -καθώς πρωτότοκο θεωρείται Ο Οδοιπόρος του Π. Σούτσου -  και προϊόν της επίδρασης που άσκησε ο βυρωνικός Giaour. Γεμάτο με τη θεματική της γυναικείας μορφής και την περιγραφή του παλικαριού να βρίθει παρομοιώσεων με εικόνες παρμένες από τη μανία των στοιχείων της φύσης, στο σύνολό του το έργο είναι μια άλλη παρουσίαση του αμαρτωλού μοναχού, ο οποίος με την ολοκλήρωση του δράματος ζητά τη γαλήνη απομακρυσμένος από την ανθρώπινη κοινωνία. Η ουσία του αιμομικτικού προτύπου του ποιήματος μάλλον αντλείται ως θεματολογία από την αιμομικτική πράξη που εν αγνοία του τέλεσε ο Οιδίποδας. Τις παρομοιώσεις χρησιμοποιεί και στην ερωτική θεματική του έργου του, καθώς βάζει τον πρωταγωνιστή του να μας παρομοιάζει την αγαπημένη του να «μοιάζει πουλί στην ελαφρότητα και άγγελος στη χάρη».
Η ερωτική θεματική του έργου
Στο Δήμος κ’ Ελένη κεντρική ιδέα της ερωτικής θεματικής αποτελεί ο αγνός, αμόλυντος, ανεκπλήρωτος έρωτας, βασικό στοιχείο του ρομαντισμού. Ραγκαβής αναγάγει την Ελένη σε στολίδι των γυναικών, όμοια με ουράνια ύπαρξη, προικισμένη από τη φύση με ομορφιά και ποικίλα χαρίσματα και ο ήρωάς του ερωτεύεται μια φορά στη ζωή του, με συνέπεια ο έρωτας να είναι και αποστολή του τέλους του. Διακατέχεται από ερωτικό πάθος εμμένει σε αυτό και διαμορφώνει το πεπρωμένο του με τον έρωτα ως σημείο αναφοράς. Κοινό στοιχείο στον ελληνικό ρομαντισμό είναι η απροσπέλαστη δυσκολία στην εκπλήρωση του έρωτα. Οι ήρωες γνήσια, αληθινά ερωτευμένοι λαχταρούν ο ένας τον άλλον, αλλά λόγω δυσμενών συγκυριών αδυνατούν να ολοκληρώσουν την ευτυχία τους. Ο έρωτας μένει ανικανοποίητος και ιδανικός και ναυαγεί, εφόσον στην περίπτωση του Δήμου κοινωνικά αδιέξοδα οδηγούν τον έρωτα σε τέλμα.
Εκφραστικά μέσα
Στο ποίημα χρησιμοποιείται κυρίως ο δεκαπεντασύλλαβος στίχος, ο κυρίαρχος στίχος της δημοτικής ποίησης, σύμφωνα με την αισθητική του ρομαντισμού που στρέφεται προς τις εθνικές παραδόσεις για άντληση μορφών και τρόπων έκφρασης. Από τη λαϊκή παράδοση δανείζεται το όνομα «Δήμος» ο Ραγκαβής ή ακόμη και το επίπλαστο λαϊκό θέμα του. Ωστόσο, υπάρχει μια ιδιότυπη ανακολουθία ως προς τη χρήση της δημοτικής γλώσσας –εμφανής στον ελληνικό ρομαντισμό. Ο ρομαντισμός χρησιμοποιεί σπάταλα τα εκφραστικά μέσα και οι ποιητές αποδίδουν τους στίχους τους με ρητορικό και μεγαλόστομο ύφος, κάτι που δεν αποφεύγει εδώ ο Αλ. Ρ. Ραγκαβής.
Ωστόσο, διατηρεί συνεπέστερα τον 15συλλαβο ως μετρική ενίοτε χωρισμένο σε 8+7 συλλαβές, υπερβαίνοντας με τη σειρά του τον κλασικό κανόνα. Οι περιγραφικές παρεμβάσεις και οι μονόλογοι χτίζουν μια αίσθηση αποσπασματικότητας, όχι όμως στέρια δομημένης. Σε σχέση με τη γλώσσα παρατηρούμε ότι χρησιμοποιείται μια κόσμια δημοτική, συμπληρωμένη ενίοτε με τύπους, της καθαρεύουσας –ιδιαίτερα στις αυξήσεις των ρηματικών τύπων.
Παρατηρούμε, επίσης, ότι το ενδιαφέρον του ρομαντισμού δεν περιορίζεται στον άνθρωπο, αλλά αγκαλιάζει και τη φύση με όλο το μεγαλείο της. Με αυτόν τον τρόπο η σχέση του ανθρώπου, συμφιλιωμένου ή γοητευμένου από τη φύση, «Κρυσταλλωμένε Άθωνα…/και σύ, φύσις!», αντιτίθεται στον πολιτισμό του λόγου του διαφωτισμού. Μέσα από την εικόνα της φύσης προβάλλει η ίδια η θεϊκή δύναμη. Στους στίχους που αντλούν υλικό από το φυσικό κόσμο, καταδεικνύεται η επίδραση της φύσης στον άνθρωπο, αγαπημένο θέμα των ρομαντικών ποιητών.
Δικτυακοί τόποι
Δ Κατηγορία:Ελληνικά ποιήματα
Φραγκίσκος Α΄ της Λωρραίνης
Ο Φραγκίσκος Α΄ της Λωρραίνης (23 Αυγούστου 1517 – 12 Ιουνίου 1545) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν δούκας της Λωρραίνης (1545 - 1545).
Βιογραφία
Ήταν γιος και διάδοχος του Αντωνίου, δούκα της Λωρραίνης και της Ρενέας των Βουρβόνων, κόρης του Γιλβέρτου κόμη του Μοντπενσιέ. Στα μέσα της δεκαετίας του 1530 αρραβωνιάστηκε για σύντομο χρονικό διάστημα την Άννα της Κλέβης που έγινε στην συνέχεια η τέταρτη σύζυγος του Ερρίκου Η΄ της Αγγλίας. Ο Άγγλος βασιλιάς έσπασε τον αρραβώνα του με την Άννα μόλις έξι μήνες μετά την τέλεση του. Ο Φραγκίσκος Α΄ παντρεύτηκε τελικά στις Βρυξέλλες την Χριστίνα της Δανίας κόρη του Χριστιανού Β΄ της Δανίας και της Σουηδίας και της Ισαβέλλας της Αυστρίας με την οποία απέκτησε :
Πηγές
Φραγκίσκος 01
Δήμος Πρεσπών
Ο Δήμος Πρεσπών είναι δήμος της Περιφερειακής Ενότητας Φλώρινας της Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας που συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Προέκυψε από την συνένωση του Καποδιστριακού Δήμου Πρεσπών με την Κοινότητα Κρυσταλλοπηγής.
Ο δήμος είναι ορεινός αποτελείται αποκλειστικά από χωριά και βρίσκεται στο βόρειο-βορειοδυτικό τμήμα της Ελλάδας και συνορεύει με τη Βόρεια Μακεδονία και την Αλβανία. Έδρα του δήμου είναι ο Λαιμός, το μεγαλύτερο σε πληθυσμό χωριό του Δήμου, ενώ ο Άγιος Γερμανός, αποτελεί για ιστορικούς λόγους το κεφαλοχώρι του Δήμου. Αντίστοιχα ο Άγιος Αχίλλειος, είναι το μοναδικό χωριό, που βρίσκεται σε νησί. Η έκταση του Δήμου είναι 504,19 τ.χλμ και ο πληθυσμός του 1.560 κάτοικοι με βάση την απογραφή του 2011.
Ο δήμος αποτελείται από τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Άλλοι οικισμοί
Οικισμοί του Δήμου που ανήκουν στις δημοτικές ή τοπικές κοινότητες είναι:
Δήμαρχοι
thumb|300px|Τοπογραφικός χάρτης του Καλλικρατικού Δήμου Πρεσπών
Συκορράχη Έβρου
Η Συκορράχη  είναι ημιορεινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Έβρου με υψόμετρο 200 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Συκορράχη βρίσκεται στα δυτικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης σε απόσταση 36 χλμ. ΒΔ. της Αλεξανδρούπολης (μέσω ΕΟ Αλεξανδρούπολης - Κομοτηνής) και 37 χλμ. ΝΑ. από την Κομοτηνή. Είναι κτισμένη στην νοτιοανατολική άκρη της πεδιάδας της Κομοτηνής και στη δυτική των βιότοπων - μεταλλείων Κίρκης. Βορειοδυτικά είναι οι Σάπες, ανατολικά η Κίρκη, νοτιοδυτικά η Μέστη και η Εγνατία Οδός. Μέσα από το χωριό περνά η Σιδηροδρομική γραμμή Θεσσαλονίκης - Αλεξανδρούπολης. Η ευρύτερη περιοχή προσφέρεται για ορειβασία και κυνήγι ενώ παράλληλα αποτελεί σημείο συνάντησης ερασιτεχνικών αστρονόμων για παρατήρηση αστρονομικών φαινομένων. Στις 20 Ιουλίου κάθε καλοκαίρι πανηγυρίζει ο Προφήτης Ηλίας με 4ήμερη διοργάνωση πολιτιστικών εκδηλώσεων και με βραδιές αφιερωμένες στην ποντιακή, τη θρακιώτικη και τη σαρακατσάνικη λαϊκή μουσική και παράδοση. Στο χωριό δραστηριοποιείται ο πολιτιστικός σύλλογος Συκορράχης "Ο Προφήτης Ηλίας".
Το 1922, με την ανταλλαγή πληθυσμών εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη ,τον Πόντο και την Ανατολική Ρωμυλία αλλά και οικογένειες Σαρακατσαναίων, οι οποίοι ασχολήθηκαν κυρίως με την κτηνοτροφία (ήταν φημισμένοι για τα γαλακτοκομικά τους προϊόντα και την ποιότητα κρέατος). Την δεκαετία του 1960, όπως αρκετά χωριά του Έβρου, ο πληθυσμός της μειώθηκε λόγω της μετανάστευσης πολλών κατοίκων της στο εξωτερικό. Στις αρχές της δεκαετίας του '90 εγκαταστάθηκαν ομογενείς από τις χώρες της πρώην ΕΣΣΔ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αλεξανδρούπολης Κατηγορία:Χωριά του νομού Έβρου
Σχέσεις μεταξύ Αρμενίων και Σταυροφόρων
Οι Αρμένιοι είναι χριστιανικός λαός των αρμενικών υψιπέδων και του Καυκάσου, οι οποίοι ακολουθούσαν τελετουργικό διαφορετικό εκείνου των Χριστιανών Ορθοδόξων, λόγω της ιστορίας τους. Η αντίθεσή τους αυτή σε σχέση με τους Βυζαντινούς τους ώθησε στην σύναψη συμμαχίας με τους Σταυροφόρους, όταν οι τελευταίοι προχώρησαν στην κατάληψη των Αγίων Τόπων.
Η συμμαχία μεταξύ Αρμενίων και Σταυροφόρων
Οι διαμάχες μεταξύ Αρμενίων και Βυζαντινών ήσαν αρχικά θρησκευτικής φύσεως, έπειτα από μια περίοδο κατά τις αρχές του Μεσαίωνα, οπότε η Αρμενία, ευρισκόμενη υπό την κατοχή των Περσών, έπαψε την οποιαδήποτε επαφή με το Βυζάντιο για διάστημα σχεδόν ενός αιώνα. Κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου, η Ανατολική Εκκλησία πραγματοποίησε σειρά συνόδων οι οποίες τροποποίησαν τα θρησκευτικά τελετουργικά και έθιμα, τροποποιήσεις τις οποίες οι Αρμένιοι δεν υιοθέτησαν, λόγω της απομόνωσής τους. Οι εντάσεις υπήρξαν πολυάριθμες μεταξύ των δύο θρησκευτικών κοινοτήτων. Ο μεταξύ τους ανταγωνισμός κλιμακώθηκε μετά την προέλαση του Ισλάμ. Η Αρμενία απέκτησε εκ νέου βασιλείς, οι οποίοι ανέλαβαν την άμυνα της χώρας με επιτυχία. Ωστόσο, οι Βυζαντινοί δεν αποδέχθηκαν την δημιουργία των νέων αυτών βασιλείων, δολοπλόκησαν προκειμένου να τα προσαρτήσουν στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία ενώ, όταν πέτυχαν τον σκοπό τους, ασχολήθηκαν περισσότερο με τον θρησκευτικό προσηλυτισμό παρά με την άμυνα της χώρας. Τελικά, οι Σελτζούκοι κατέλαβαν την Αρμενία, υποχρεώνοντας αριθμό Αρμενίων να διαφύγουν στην Κιλικία.
Όταν οι Σταυροφόροι κατέφθασαν στο Βυζάντιο, ο αυτοκράτορας τους ζήτησε όρκο πίστης. Στην συνέχεια, οι Σταυροφόροι ξεκίνησαν την πολιορκία της Νίκαιας. Σχεδόν είχαν καταλάβει την πόλη, όταν οι Τούρκοι διαπραγματεύτηκαν την παράδοση της πόλης με τους Βυζαντινούς. Οι Σταυροφόροι είδαν, ως αποτέλεσμα, την βυζαντινή σημαία να κυματίζει, ενώ ετοιμάζονταν να επιτεθούν στην πόλη. Στην συνέχεια, οι Σταυροφόροι υπέστησαν υπέστησαν εκ νέου την δολιότητα των Βυζαντινών.
Ως εκ τούτου, η συμμαχία και η συνεργασία μεταξύ Σταυροφόρων και Αρμενίων βασιζόταν σε δύο αρχές, αλληλεγγύη εμπρός στον κοινό εχθρό και την εκατέρωθεν εκτίμηση μεταξύ των δύο λαών. Μεταξύ των διαφορετικών Χριστιανικών κοινοτήτων της Ανατολής, οι Αρμένιοι ήσαν οι μοναδικοί των οποίων οι Σταυροφόροι αναγνώριζαν την πολεμική ανδρεία και τους θεωρούσαν ως ισάξιούς τους.
Η στρατιωτική υποστήριξη
Η άφιξη των Σταυροφόρων αποτέλεσε πολύτιμη βοήθεια για τους Αρμένιους ηγεμόνες της Κιλικίας, οι οποίοι είχαν αρχίσει να υποχωρούν εμπρός στην πίεση των Σελτζούκων Τούρκων. Ως συνέπεια, ο Γαβριήλ της Μελιτηνής, ο οποίος ευρισκόταν υπό καθεστώς πολιορκίας, είδε τους επιτιθέμενους να λύνουν την πολιορκία, προκειμένου να εμποδίσουν την προέλαση των Σταυροφόρων. Ενώ οι Σταυροφόροι ευρίσκονταν εμπρός στα τείχη της Αντιόχειας, ο Θόρος, κυβερνήτης της Έδεσσας, απηύθυνε έκκληση στον Βαλδουίνο της Βουλώνης για στρατιωτική βοήθεια. Ο Βαλδουίνος βοήθησε στην απώθηση των Τούρκων, ενώ στην συνέχεια διαδέχτηκε τον Θόρος, μετατρέποντας την χώρα στην Κομητεία της Έδεσσας. Το 1108, ο Βαλδουίνος Β΄, Κόμης της Έδεσσας, πιάστηκε αιχμάλωτος. Περίπου πενήντα Αρμένιοι οργάνωσαν σχέδιο απελευθέρωσής του, το οποίο, παρά τις απώλειες που υπέστησαν, επέτυχε.
Οι οικογενειακές συμμαχίες
Από νωρίς, γάμοι συνήφθησαν μεταξύ των Σταυροφόρων και των Αρμενίων ευγενών. Ως αποτέλεσμα, οι τρεις πρώτοι Κόμητες της Έδεσσας:
Στην συνέχεια οι συγκεκριμένοι γάμοι αυξήθηκαν με, μεταξύ άλλων:
Αντιπαλότητες μεταξύ Αντιόχειας και Αρμένικης Κιλικίας
Καθώς ο Πρίγκιπας Μλεχ είχε καταλάβει το σύνολο της Κιλικίας, το αρμένικο πριγκιπάτο ευρέθηκε να συνορεύει με το Πριγκιπάτο της Αντιόχειας. Οι συνοριακές διαμάχες δεν άργησαν να ξεσπάσουν μεταξύ των δύο Κρατών. Το 1185, υπό το προκάλυμμα διαπραγματεύσεων, ο Πρίγκιπας Βοϊμόνδος Γ΄ της Αντιόχειας κάλεσε τον Ρουπέν Γ΄ στην Αντιόχεια, όπου και τον έπιασε αιχμάλωτο. Ο Λέων, αδερφός του Ρουπέν, επιτέθηκε στην Αντιόχεια, ωστόσο οι δύο πρίγκιπες υποχρεώθηκαν στην παραχώρηση φρουρίων ως αντίτιμο για την απελευθέρωση του Ρουπέν. Το 1194, ήταν ο Βοϊμόνδος Γ΄ ο οποίος ευρέθηκε ως αιχμάλωτος του Λέοντα. Μέσω συνθήκης, ο Βοϊμόνδος παραχώρησε την Αντιόχεια ως αντάλλαγμα για την απελευθέρωσή του, ωστόσο ο πρίγκιπας διάδοχος, Ραϊμόνδος Δ΄, και ο Πατριάρχης, Αιμερί ντε Λιμόζ, στηριζόμενοι από τους Λατίνους και Έλληνες κατοίκους της πόλης, αρνήθηκαν την αναγνώριση της συγκεκριμένης συμφωνίας. Τελικώς, η διαμάχη αυτή ολοκληρώθηκε μέσω του γάμου του Ραϊμόνδου με μια ανιψιά του Λέοντα.
Ο Βοϊμόνδος Γ΄ και ο μεγαλύτερος υιός του απεβίωσαν λίγο καιρό αργότερα. Η διαδοχή διεκδικήθηκε από τον Ραϊμόνδο, υιό του Ραϊμόνδου Δ΄ και εγγονό του Βοϊμόνδου Γ΄, και τον Βοϊμόνδο Δ΄, μικρότερο υιό του Βοϊμόνδου Γ΄. Ο Λέων στήριξε τον μικρανεψιό του και τον βοήθησε σε δύο συνωμοσίες, μία το 1208 η οποία απέτυχε, και μία δεύτερη το 1216 η οποία ανέβασε τον Ραϊμόνδο-Ρουπέν στον θρόνο της Αντιόχειας. Ωστόσο, μια εξέγερση του ελληνικού και λατινικού πληθυσμού εκθρόνισε οριστικά τον Ραϊμόνδο-Ρουπέν.
Μετά την σύντομη περίοδο βασιλείας του Φίλιππου της Αντιόχειας, του οποίου η δολοφονία δεν φαίνεται να προκάλεσε κάποιου είδους αντίδραση από την πλευρά της Αντιόχειας, ο Χετούμ Α΄ ανέβηκε στον θρόνο το 1226. Το 1254, πάντρεψε την κόρη του, Σιβύλλα, με τον Πρίγκιπα Βοϊμόνδο ΣΤ΄. Ο γάμος αυτός συνέβαλε στην επίλυση των διαφορών μεταξύ της Αντιόχειας και της Αρμενίας, ενώ ο Βοϊμόνδος ΣΤ΄ ήταν ο μοναδικός Λατίνος ηγεμόνας της Ανατολής ο οποίος ακολούθησε το παράδειγμα του Χετούμ στην πολιτική του της σύναψης συμμαχίας με τους Μογγόλους, ως αντίσταση στους Τούρκους και τους Μαμελούκους.
Οι Φράγκοι πρίγκιπες επικεφαλής της Αρμένικης Κιλικίας
Με τον θάνατο του Λέοντα Β΄, η κόρη του Ισαβέλλα νυμφεύθηκε τον Φίλιππο της Αντιόχειας, ο οποίος στέφθηκε βασιλιάς το 1221. Αποδεχόμενος τον θρόνο, ο Φίλιππος είχε δεσμευθεί « πως θα ζούσε με τον αρμένικο τρόπο ζωής, θα ασπαζόταν την πίστη και τα έθιμα των Αρμενίων, ενώ θα σεβόταν τα προνόμια του συνόλου αυτών ». Ωστόσο, ο νεαρός βασιλέας δεν τήρησε τον όρκο του και επιχείρησε να αντικαταστήσει τους πλέον ισχυρούς ευγενείς της αυλής με συμπατριώτες του. Προκάλεσε, ως αποτέλεσμα, την οργή των νέων υπηκόων του, οι οποίοι εξεγέρθηκαν εναντίον του υπό την ηγεσία του Κωνσταντίνου του Βαρβαρόν. Ο Φίλιππος εκθρονίστηκε και δολοφονήθηκε, ωστόσο ο Κωνσταντίνος άφησε την Ισαβέλλα στον θρόνο, νυμφεύοντάς την με τον υιό του, Χετούμ.
Με τον θάνατο του Λέοντα Ε΄, οι Αρμένιοι ευγενείς αποδέχθηκαν τους όρους της διαθήκης του, η οποία όριζε ως διάδοχό του τον ξάδερφό του, Γκι ντε Λουζινιάν, ο οποίος και στέφθηκε βασιλιάς ως Κωνσταντίνος Δ΄. Οι ευγενείς τον είχαν αποδεχθεί καθώς πίστευαν πως ο Γκι θα έφερνε μαζί τους στρατεύματα ενισχύσεων και θα αφοσιωνόταν στην υπεράσπιση του βασιλείου. Ωστόσο, πρώτες ενέργειες του Κωνσταντίνου Δ΄ ήσαν να επιχειρήσει να υποχρεώσει την Εκκλησία της Αρμενίας να αναγνωρίσει της ανωτερότητα της Ρώμης, καθώς και να απαρνηθεί το λατρευτικό τελετουργικό της και τον Μονοφυσιτισμό. Έπειτα από διάστημα τριών ετών, ο βασιλιάς δολοφονήθηκε, ενώ οι ευγενείς έδωσαν το στέμμα σε έναν μακρινό συγγενή από την δυναστεία των Χετουμιδών.
Μετά την βασιλεία του Κωνσταντίνου ΣΤ΄, οι Αρμένιοι, κουρασμένοι από τον πόλεμο, έδωσαν το στέμμα στον Λέοντα ΣΤ΄ των Λουζινιάν. Ο τελευταίος, αντί να υπερασπιστεί το βασίλειο, το οποίο είχε περιοριστεί σε δύο μόλις πόλεις, ξεκίνησε νέο κύκλο θρησκευτικών διαμαχών. Ωστόσο, οι Αρμένιοι δεν είχαν τον χρόνο να εξεγερθούν, καθώς η πόλη Σις κατελήφθη από τους Μαμελούκους, σηματοδοτώντας και τον οριστικό αφανισμό του βασιλείου.
Το θρησκευτικό ζήτημα
250px|δεξιά|μικρογραφία|Ανρί Ντελαμπόρντ, Οι ιππότες του Αγίου Ιωάννη επαναφέρουν την θρησκεία στην Αρμενία το 1347, 1844. Στην σύνοδο του Σις, ο βασιλιάς Κωνσταντίνος Ε΄ αποδέχθηκε την προσχώρηση στην Καθολική Εκκλησία. Το θρησκευτικό τελετουργικό και το δόγμα της Εκκλησίας της Αρμενίας ήσαν αρκετά διαφορετικά από εκείνα της Εκκλησίας της Ρώμης, διαφορετικότερα, ακόμη, κι από εκείνα της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Κατά τις απαρχές της περιόδου των Σταυροφοριών, Σταυροφόροι και Αρμένιοι ήρθαν σε μεταξύ τους σύγκλιση λόγω της κοινής αντιπαλότητάς τους με τους Βυζαντινούς, σε πολιτικό επίπεδο και δίχως να υπάρξει κάποια ενασχόληση με το θρησκευτικό επίπεδο. Η κατάσταση αυτή διήρκεσε για διάστημα άνω τους ενός αιώνα. Ως αποτέλεσμα, ο Αρμένιος Πατριάρχης Γκριγκόρ Γ΄ Παλχαβούνι (1113-1166) συμμετείχε το 1140 στην Ιερουσαλήμ σε μία σύνοδο μεταξύ Λατίνων, της οποίας προέδρευσε ο Ρωμαίος Λεγάτος Αλβέριχος της Όστια. Ο Γκριγκόρ εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία για την σύναψη συμμαχίας με την Εκκλησία της Ρώμης εναντίον εκείνης του Βυζαντίου. Στην συνέχεια, απεσταλμένοι του Γκριγκόρ μετέβησαν στην Ιταλία, όπου και συνάντησαν τον Πάπα Ευγένιο Γ΄ στο Βιτέρμπο το 1145. Οι διάδοχοί του, Πατριάρχες Νερσές Δ΄ Χνορχαλί (1166-1173) και Γκριγκόρ Δ΄ Θγκα (1173-1193), αφιέρωσαν όλη τους την ζωή στην εύρεση πεδίου συνεννόησης μεταξύ της Εκκλησίας της Αρμενίας και της Εκκλησίας της Ρώμης. Ωστόσο, ο κλήρος αντιστάθηκε στις προσπάθειες αυτές συνεννόησης με την Ρώμη, ενώ προχώρησαν στην εκλογή του Γκριγκόρ Ε΄ Καραβέγκε (1193-1194), ο οποίος ήταν κατά πολύ λιγότερο φιλικά διακείμενος προς αυτές τις διαπραγματεύσεις. Ο Λέων Β΄, ο οποίος χρειαζόταν την συμμαχία των Λατίνων, προχώρησε στην καθαίρεσή του και την αντικατάστασή του από τον Γκριγκόρ ΣΤ΄ Απιράτ (1194-1203), ο οποίος ήταν περισσότερο φιλικά διακείμενος προς τους Λατίνους. Ωστόσο η συγκεκριμένη κίνηση προκάλεσε εσωτερικό σχίσμα, με την εκλογή ενός Αντιπατριάρχη στην περιοχή της Μεγάλης Αρμενίας.
Ανάλογες θρησκευτικές διαμάχες έλαβαν χώρα και σε άλλες περιπτώσεις, κυρίως κατά την διάρκεια της σύντομης περιόδου βασιλείας του Κωνσταντίνου Δ΄ των Λουζινιάν, ενώ έλαβαν χώρα και συμφωνίες συμφιλίωσης (Σύνοδος του Σις το 1347 με τον Κωνσταντίνο Ε΄), αν και η αλήθεια είναι πως την κατάσταση θρησκευτικής ανοχής η οποία επικρατούσε κατά τις απαρχές της περιόδου των Σταυροφοριών, διαδέχθηκε μια περίοδος διαμαχών μεταξύ των δύο Εκκλησιών, η οποία οδήγησε στον αφανισμό της Αρμένικης Κιλικίας.
Πηγές
* Κατηγορία:Αρμενικό Βασίλειο της Κιλικίας
Άλμπατρος
Τα άλμπατρος, της βιολογικής οικογένειας Diomedeidae, είναι μεγάλα θαλασσοπούλια που αποτελούν μαζί με τα procellariids, και τα storm-petrels, την τάξη Procellariiformes. Απαντώνται ευρέως στο Νότιο ημισφαίριο και στο Βόρειο Ειρηνικό. Αν και απουσιάζουν από τον Βόρειο Ατλαντικό, έχουν βρεθεί απολιθώματα που δείχνουν πως κάποτε ζούσαν και εκεί, και περιστασιακά εντοπίζονται κάποια περιπλανώμενα άλμπατρος.
Γενικά χαρακτηριστικά
Τα άλμπατρος συμπεριλαμβάνονται στα μεγαλύτερα ιπτάμενα πουλιά, και το μεγάλο άλμπατρος (του γένους Diomedea) έχει το μεγαλύτερο εκπέτασμα φτερών από όλα τα σωζόμενα πουλιά. Συνήθως θεωρείται ότι τα άλμπατρος αποτελούνται από 4 γένη, αλλά δεν υπάρχει ομοφωνία σχετικά με τον αριθμό των ειδών.
Τα άλμπατρος είναι ιδιαίτερα αποδοτικά στον αέρα, χρησιμοποιώντας τη δυναμική πτήση, και την πτήση με κλίση για να διανύσουν μεγάλες αποστάσεις με λίγη προσπάθεια. Τρέφονται με καλαμάρια, ψάρια και κριλ και τα οποία τρώνε είτε ως πτωματοφάγοι, είτε αρπάζοντάς τα από την επιφάνεια του νερού είτε βουτώντας. Είναι αποικιακά πουλιά, που φωλιάζουν τον περισσότερο καιρό σε απομονωμένα νησιά των ωκεανών, και συχνά διαφορετικά είδη φωλιάζουν μαζί. Οι δεσμοί μεταξύ των ζευγαριών στα άλμπατρος δημιουργούνται με «τελετές χορού», και διαρκούν για όλη τη ζωή του ζευγαριού. Μία περίοδος αναπαραγωγής μπορεί να διαρκέσει πάνω από ένα έτος από τη γέννηση των αυγών έως την ανατροφή. Σε κάθε αναπαραγωγική προσπάθεια γεννάται ένα αυγό.
Ηθολογία
Η συμπεριφορική στάση και η ακολουθία της κατά τη διάρκεια της ερωτοτροπίας, έχουν περιγραφεί αναλυτικά για το είδος Diomedea exulans που διαβιεί στη νήσο Νότια Γεωργία. Τα θηλυκά ξεκινούν τις περισσότερες στιγμές επίδειξης, οι οποίες συνήθως ξεκινούν με μία σειρά χαιρετισμών. Ο πυρήνας της επίδειξης αποτελείται από γρήγορη ακολουθία κινήσεων κεφαλής, κροταλίσματα, τελετουργικές εμφανίσεις εκφωνήσεις και φωνητικής κλήσεις. Οι περισσότερες επιδείξεις λήγουν όταν το θηλυκό απομακρύνεται, αν και στο 25% των περιπτώσεων τα πουλιά κάθονται μαζί στη φωλιά του αρσενικού. Η βασική ακολουθία είναι κοινή και στα δύο φύλα, αν και υπάρχουν διαφορές στις αποκρίσεις στη συμπεριφορά του συντρόφου. Η συμπεριφορά της ερωτοτροπίας είναι πολύ παρόμοια με εκείνη που επιλέγεται για την αναπαραγωγή του αλμπατρός του Ινδικού Ωκεανού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διομηδειίδες
Αψαράδες
Βιογραφικά στοιχεία
Οι "αυτάδελφοι" (φυσικοί αδελφοί) ιερομόναχοι κατάγονταν από τα Ιωάννινα. Υπήρξαν κτίτορες της Μονής του Τιμίου Προδρόμου στο Νησί των Ιωαννίνων. Συνέχισαν τον μοναχικό τους βίο στους απόκρημνους βράχους των Μετεώρων της Θεσσαλίας όπου έκτισαν την Μονή Βαρλαάμ, στην οποία κατάλυσαν.
Ο Θεοφάνης απεβίωσε την 17 Μαΐου 1544, ο Νεκτάριος την 7 Απριλίου 1550. Η μνήμη τους γιορτάζεται από την Εκκλησία.
Συγγράμματα
Έγραψαν την αυτοβιογραφία τους, η οποία συμπεριλήφθηκε στην ακολουθία που εξέδοσε ο Μητροπολίτης Μόρων Ματθαίος.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 16ου αιώνα Κατηγορία:Βιογραφία-επέκταση
Διονύσιος Λαυράγκας
Ο Διονύσιος Λαυράγκας (17 Οκτωβρίου 1860 - 18 Ιουλίου 1941) ήταν Έλληνας συνθέτης, ο οποίος ανήκει στην λεγόμενη Επτανησιακή μουσική Σχολή, αν και πολλοί τον κατατάσσουν και στην εθνική μουσική σχολή. Ο Δ. Λαυράγκας θεωρείται ο θεμελιωτής του Ελληνικού μελοδράματος.
Το συνθετικό του έργο απετέλεσαν κυρίως συμφωνική μουσική, μελοδράματα καθώς και τραγούδια, ιδίως καντάδες. Έγραψε έργα, για βιολί, πιάνο, καθολική λειτουργία και άσματα θείας λειτουργίας. Θεωρείται επίσης από τους πρώτους συνθέτες που στα έργα τους ενσωμάτωσαν στοιχεία ελληνικής δημοτικής μουσικής.
Πρώτα χρόνια
Ο Διονύσιος Λαυράγκας γεννήθηκε στο Αργοστόλι Κεφαλληνίας το 1860 από γονείς εύπορους αριστοκρατικής καταγωγής. Ήταν γιος του Σπυρίδωνα Λαυράγκα από το Ληξούρι και της Κασσάνδρας το γένος Ραζή από το Αργοστόλι. Οι ρίζες της οικογένειας Λαυράγκα χρονολογούνται από το 13ο αιώνα και περιλαμβάνουν σημαντικές προσωπικότητες. Ο Διονύσιος Λαυράγκας σπούδασε με ιδιαίτερα μαθήματα ξένες γλώσσες και σύντομα έδειξε την κλίση του στη μουσική. Τις πρώτες μουσικές σπουδές του τις έλαβε στην γενέτειρά του από τον Λάζαρο Σεράο στο βιολί και τον σπουδαίο Ιταλό μαέστρο και πιανίστα Γεδεών Ολιβιέρι. Ο Κεφαλλονίτης δάσκαλός του Νικόλαος Μεταξάς-Τζανής διέκρινε στον μικρό του μαθητή ένα σπάνιο μουσικό ταλέντο και τον διαπαιδαγώγησε με αγάπη και θερμό ενδιαφέρον. Αυτός του ενέπνευσε την αγάπη για τη μελοδραματική τέχνη και τον προώθησε στις ορχήστρες των ιταλικών μελοδραματικών θιάσων που επισκέπτονταν το Αργοστόλι, να παίρνει μέρος ως βιολονίστας. Για τον δάσκαλό του ο Διονύσιος Λαυράγκας λέει στα Απομνημονεύματά του: "Όσοι τότε μάθαμε τέσσαρες νότες περάσαμε από τα χέρια του". Και από τα Απομνημονεύματά του μαθαίνουμε πως μόλις 15 ετών τόλμησε να αναπληρώσει τον δάσκαλό του στις πρόβες της Νόρμα διευθύνοντας την ορχήστρα ενός ιταλικού μελοδραματικού θιάσου. Πολύ νωρίς άρχισε να συνθέτει και τραγούδια που έγιναν δημοφιλέστατα και τραγουδιούνταν από τους κανταδόρους του νησιού. Από έφηβος ήταν εξαιρετικά δημιουργικός. Εκτός του ότι συνέθετε τραγούδια, χορωδιακά, βαλς, πόλκες, μαζούρκες κ.α., που τα έπαιζε η Φιλαρμονική του Αργοστολίου, έγραφε ποιήματα, λυρικά και σατιρικά άρθρα για τις τοπικές εφημερίδες, μετέφραζε από τα ιταλικά, που γνώριζε καλά, διηγήματα, ποιήματα, κωμωδίες και συγχρόνως κάθε Κυριακή εξέδιδε μια μικρή σατιρική εφημερίδα, την Έγνοια μας.
Το 1882 πήγε στη Νάπολη για να σπουδάσει ιατρική, σύμφωνα με την επιθυμία της μητέρας του. Προτίμησε όμως να παρακολουθήσει μαθήματα αρμονίου με τον Μάρκο Σκαράνο και πιάνου με τον Λάουρο Ρόσι και τον Πάολο Σεράο στο ωδείο Σαν Πιέτρο α Μαΐέλα.
"Στο κονσερβατόριο σπούδαζε τότε και ο Ναπολέων Λαμπελέτ. Έκαμα τη γνωριμία του τις πρώτες ημέρες της αφίξεώς μου στη Νάπολη, ένα βράδυ στο Καφέ-Τούρκο. Επτανήσιοι κι οι δύο στην άνθηση της νεότητας, βρεθήκαμε να 'χουμε τις ίδιες καλλιτεχνικές αντιλήψεις, γι' αυτό η πρώτη απλή μας γνωριμία δεν άργησε σε λίγες μέρες να εξελιχθή σε στενή φιλία, τόσο που αποφασίσαμε να συγκατοικήσουμε και να αλληβοηθούμεθα στη μελέτη μας... Η ειλικρίνεια της φιλίας μας διετηρήθη αναλλοίωτη έως τα τελευταία χρόνια της ζωής του".
Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Νάπολι, πάντα δημιουργικός έγραψε γύρω στις 20 τετράφωνες φούγκες με τέσσερα διάφορα αντιθέματα. Μία από αυτές χρησιμοποιήθηκε από τον καθηγητή του Σκαράνο σε μια δική του λειτουργία, αφού προσάρμοσε τα λόγια του Sanctus και εκτελέσθηκε με μεγάλη ορχήστρα στην εκκλησία του Αγίου Φερδινάνδου. Και βέβαια παρακολουθούσε ανελλιπώς τις μελοδραματικές παραστάσεις στο φημισμένο θέατρο Σαν Κάρλο.
Ο Λαυράγκας επέστρεψε για λίγους μήνες στο Αργοστόλι και στη συνέχεια αναχώρησε για το Παρίσι (1885), όπου κατόπιν διαγωνισμού έγινε δεκτός στο κονσερβατουάρ.
Στην αρχή ως ακροατής παρακολούθησε σύνθεση στην τάξη του Λεό Ντελίμπ, στη συνέχεια ως κανονικός σπουδαστής αρμόνιο στην τάξη του Θ. Ντυμπουά, σύνθεση-ενορχήστρωση στην τάξη του Ζυλ Μασνέ και εκκλησιαστικό όργανο με τον κορυφαίο καθηγητή Σεζάρ Φρανκ.
Στο Παρίσι γεύτηκε και το είδος της συμφωνικής ορχήστρας που ήταν άγνωστο στην Ιταλία.
Ανάδειξη
Ως διευθυντής ορχήστρας ο Διονύσιος Λαυράγκας έκανε το ντεμπούτο του στη γαλλική επαρχία. Η μουσική κατάρτιση που είχε αποκτήσει μετά από τετραετή φοίτηση στο κονσερβατουάρ του Παρισιού και η εμπειρία του τού επέτρεψαν να διευθύνει την ορχήστρα γαλλικού μελοδραματικού θεάτρου σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία. Η πρώτη παράσταση δόθηκε στην πόλη Σανς, δύο ώρες από το Παρίσι, στις όχθες του ποταμού Γιον, με την όπερα Τροβατόρε του Τζουζέπε Βέρντι. Αυτή η όπερα που του έδωσε το βάπτισμα του μαέστρου παρέμεινε η αγαπημένη του στο μελοδραματικό ρεπερτόριο. Τα ευμενή σχόλια του χάρισαν τη φήμη Ευρωπαίου μαέστρου. Σύντομα άρχισαν να τον προτιμούν πολλά μελοδραματικά συγκροτήματα και να εμφανίζεται συχνά ως διευθυντής ορχήστρας σε οπερέτες.
Παράλληλα με τις σπουδές του στο Παρίσι, ο Λαυράγκας δημιούργησε τον χειμώνα 1887-1888 μια άρτια χορωδία από 30 περίπου Κεφαλλονίτες ερασιτέχνες κανταδόρους. Αφορμή η προκήρυξη μουσικού διαγωνισμού για την έκθεση της Δ' Ολυμπιάδας η οποία επρόκειτο να γίνει στην Αθήνα τον Οκτώβριο του 1888, στο Ζάππειο. Σύμφωνα με την προκήρυξη, η επιτροπή θα βράβευε μία χορωδία και μία μουσική σύνθεση.
Ο Λαυράγκας αποφάσισε να πάρει μέρος στον διπλό αυτόν διαγωνισμό. Με πενιχρά μέσα συγκρότησε μια χορωδία που αρχικά την είχε προετοιμάσει ο δάσκαλός του Μεταξάς-Τζανής και υπέβαλε για τον διαγωνισμό μουδικής σύνθεσης μια σονάτα που είχε βραβευτεί ήδη στο Παρίσι από επιτροπή που την αποτελούσαν οι συνθέτες Γκιρό, Ζανσέρ και Ντελίμπ.
Το χορωδιακό αυτό συγκρότημα αφού έδωσε δύο παραστάσεις στο Αργοστόλι και στο Ληξούρι ως πρόβα τζενεράλε αναχώρησε για την Αθήνα όπου έδωσε θριαμβευτικές παραστάσεις, μία στο νεόδμητο θέατρο Συγγρού και δύο στη Ροτόντα του Ζαππείου, αποσπώντας το πρώτο βραβείο. Τη συναυλία της κεφαλλονίτικης χορωδίας στο κατάμεστο θέατρο Συγγρού παρακολούθησαν η βασίλισσα Όλγα, η πριγκίπισσα Αλεξάνδρα, οι μεγάλοι δούκες Σέργιος και Παύλος της Ρωσίας και από την κυβέρνηση ο Γεώργιος Θεοτόκης και ο Κωνσταντίνος Αργάσαρης-Λομβάρδος. Το ακροατήριο χειροκρότησε με ενθουσιασμό και ο Τύπος της πρωτεύουσας έγραψε ενθουσιώδεις κριτικές.
Στα Απομνημονεύματά του ο Διονύσιος Λαυράγκας περιγράφει με συγκίνηση την υποδοχή που του επεφύλαξαν οι συμπολίτες του όταν ανέβηκε στο πόντιουμ του θεάτρου Κέφαλος εμφανιζόμενος για πρώτη φορά μετά τις σπουδές του.
Σύμφωνα με όσα αναφέρει ο ιστορικός του θεάτρου Σπύρος Ευαγγελάτος στην Ιστορία του Θεάτρου εν Κεφαλληνία 1600-1900, οι παραστάσεις άρχισαν με το έργο του Βέρντι Χορός Μεταμφιεσμένων (Un ballo in maschera) στις 14 Δεκεμβρίου του 1887 με ιταλικό μελοδραματικό θίασο. Η επιτροπή του θεάτρου Κέφαλος πρότεινε στον Λαυράγκα τη διεύθυνση για όλη τη χειμερινή περίοδο και αυτός την απεδέχθη.
Η Φιλαρμονική Εταιρεία Αθηνών
Τον Μάρτιο του 1896 ανατέθηκε στη Φιλαρμονική Εταιρεία Αθηνών το μουσικό μέρος των εορτών της Πρώτης Ολυμπιάδος των Ολυμπιακών Αγώνων. Ο Κωστής Παλαμάς έγραψε τους στίχους του "Ολυμπιακού Ύμνου" και ο Σπυρίδων Σαμάρας συνέθεσε τη μουσική. Στον Ιωάννη Πολέμη ανατέθηκε η δημιουργία ενός μεγάλου συμφωνικού ποιήματος για μεικτή συμφωνική ορχήστρα, ορχήστρα πνευστών και χορωδία και η μουσική του επένδυση στον Δ. Λαυράγκα. Το ποίημα ονομάστηκε Πένταθλον.
Ο "Ολυμπιακός Ύμνος" με σολίστ τους Δ. Τσάκωνα τενόρο, Κ. Βακαρέλη βαρύτονο και την Πετρίτση, η οποία απήγγειλλε τις στροφές με χορωδία 200 τραγουδιστών και ισάριθμων εκτελεστών σημείωσε καταπληκτική επιτυχία την ημέρα ενάρξεως των Ολυμπιακών Αγώνων. Αντίθετα το Πένταθλον, που παρουσιάστηκε το ίδιο βράδυ στο Δημοτικό Θέατρο, όπου και οι φιλαρμονικές Κερκύρας, Κεφαλληνίας, Λευκάδος, Λαυρίου και Πύργου, δεν σημείωσε καμία επιτυχία.
Επειδή τα έξοδα των εορτών ήταν τεράστια, η Φιλαρμονική ξεκίνησε για μια μικρή περιοδεία ως την Πάτρα. Για πολλούς αντικειμενικούς λόγους όμως οι εμφανίσεις της είχαν αποτυχία. Μετά την επιστροφή στην Αθήνα η Φιλαρμονική άρχισε να διαλύεται.
Το Γ' Ελληνικό Μελόδραμα
Το 1898, ο Διονύσιος Λαυράγκας συνεχίζοντας κατά κάποιον τρόπο ό,τι άρχισε ο Ναπολέων Λαμπελέτ έθεσε τις βάσεις για το μεγαλύτερο έργο της ζωής του, το Ελληνικό Μελόδραμα, στο οποίο ως το τέλος της ζωής του αφιερώθηκε με πίστη και θυσίες. Πολύτιμος συντελεστής της επιτυχίας αυτού του στόχου ήταν ο συνεργάτης του Λουδοβίκος Σπινέλλης.
Ο Διονύσιος Λαυράγκας γράφει γι' αυτόν στα Απομνημονεύματά του: "Ήτο προ παντός άνθρωπος ειλικρινής, τίμιος εργατικός και αφιλοκερδής. Ήτο από τους ολίγους φίλους, στην σταθερότητα των αισθημάτων του οποίου είχα απόλυτον εμπιστοσύνην".
Η πρώτη παράσταση του Ελληνικού Μελοδράματος δόθηκε στις 14 Απριλίου 1900 στο Δημοτικό Θέατρο με την όπερα Λα Μποέμ του Τζάκομο Πουτσίνι και υπό τη διεύθυνση του Λ. Σπινέλλη. Στο ίδιο θέατρο ο Λαυράγκας μετά από ένα μήνα ανέβασε την όπερα του Κερκυραίου μουσουργού Σπύρου Ξύνδα "Υποψήφιος Βουλευτής".
Στις 15 Μαΐου 1900 ο Λαυράγκας ανέβασε τη δική του όπερα Δύο Αδέλφια, με τους Μαρία Ταντολίνι σοπράνο, Κώστα Βακαρέλη βαρύτονο και Μιχάλη Βλαχόπουλο βαθύφωνο. "Η βραδιά εκείνη θα μου μείνει αλησμόνητη. Ήταν η πρώτη όπερά μου που έδινα στην Ελλάδα και συνάμα η πρώτη ελληνική όπερα της προκοπής με λιμπρέτο και εκτελεστές Έλληνες".
Η πρώτη περίοδος του Ελληνικού Μελοδράματος, που άρχισε τον Απρίλιο του 1900 με την Μποέμ στο Δημοτικό Θέατρο, συνεχίστηκε στο θέατρο Βαριετέ με σημαντικά μελοδραματικά έργα και κατέληξε την άνοιξη του 1912 στο Δημοτικό Θέατρο. Αναμφισβήτητα, δε, υπήρξε μεγάλος σταθμός του εθνικού μελοδράματος και καθοριστικός της κατοπινής ένδοξης τροχιάς του ως το 1937, με καθοδηγητή πάντα τον Δ. Λαυράγκα. Το πλούσιο ρεπερτόριο αλλά και το έμψυχο υλικό που πλαισίωνε το Ελληνικό Μελόδραμα ήταν τα χαρακτηριστικά στοιχεία που το οδήγησαν στις θριαμβευτικές επιτυχίες της ιστορίας του.
Η αρχική "βάση" που έκανε τον Λαυράγκα οδηγό και εγκαινίασε την πορεία του Εθνικού Μελοδράματος ήταν οι Γεώργιος Φλωριανός (τενόρος), Κώστας Βακαρέλης (βαρύτονος), Απόστολος Φλωριανός και Βασίλειος Πετροζίνης (βαθύφωνοι). Αυτός ο πυρήνας εργαζόταν υπό τον αρχιμουσικό Σπινέλλη. Τους τέσσερις τραγουδιστές και τους συναδέλφους τους, εμψύχωνε αγνός οραματισμός που επί τέσσερις δεκαετίες μεταλαμπαδεύτηκε σε δεκάδες άλλους ομοτέχνους τους
Το Ελληνικό Μελόδραμα ξεπερνώντας οικονομικές δυσκολίες επέζησε και μετά το 1935, οπότε ο Λαυράγκας αποσύρθηκε. Η τελευταία παράστασή του υπό τον Τότη Καραλίβανο δόθηκε στην Αθήνα το 1943. Είχε ανεβάσει συνολικά 13 ελληνικά έργα και 38 ξένα (κυρίως ιταλικά) με περιοδείες στην επαρχία, στην Κωνσταντινούπολη, στη Σμύρνη (η Αΐντα ήταν η τελευταία όπερα που παίχτηκε πριν από τη Μικρασιατική Καταστροφή), στην Κωνστάντζα, στο Γκαλάτσι, στο Βουκουρέστι, στην Αλεξάνδρεια, στο Κάιρο και στην Οδησσό. Ανάμεσα στα ταλαντούχα στελέχη που συνόδεψαν την πορεία του Ελληνικού Μελοδράματος ξεχωρίζουν οι: Γιάννης Αγγελόπουλος, Κώστας Βακαρέλης, Πέτρος Επιτροπάκης, Νίκος Κρυωνάς, Άρτεμις Κυπαρίσση, Ελβίρα ντε Ιντάλγκο, Νίκος Μωραΐτης, Τίτος Ξηρέλλης, Γιώργος Χατζηλουκάς κ.α. .
Tιμήθηκε με το Αριστείο Γραμμάτων και Τεχνών.
Το συνθετικό έργο
Ο Λαυράγκας υπήρξε πολυγραφότατος ως συνθέτης και κινήθηκε σε πολλά είδη μουσικής και σε διαφορετικούς χώρους δουλειάς. Αρχιμουσικός-ιμπρεσάριος όπερας, συνθέτης οπερετών, καθηγητής ωδείων, εκδότης μουσικής, κριτικός και υπεύθυνος μουσικής στα ΜΜΕ. Το μεγαλύτερο μέρος από τις σωζόμενες συνθέσεις του συγκέντρωσε η κόρη του, Διδώ Λαυράγκα-Κρητικού. Πολλά έργα του χάθηκαν όταν το πατρικό του σπίτι στο Αργοστόλι, σωστό μουσείο μουσικής, κάηκε στους σεισμούς του 1953. Μαζί με τον Γεώργιο Λαμπελέτ και τον Μανώλη Καλομοίρη είναι από τους πρώτους συνθέτες που επιχείρησαν να ενσωματώσουν στο έργο τους στοιχεία από την ελληνική δημοτική παράδοση. Μετά το πρώτο του ελληνικό τραγούδι (Παρίσι 1885-1889) Εις Κρύον Ζοφερόν Χειμώνα, έγραψε και το πρώτο ελληνικό μελόδραμα με ελληνικά μοτίβα (Αθήνα 1899) Τα Δύο Αδέλφια. Η πρώτη Ελληνική Σουίτα του (1903) είναι το πρώτο συμφωνικό έργο της Ελληνικής Εθνικής Σχολής.
Έγραψε πάρα πολλά τραγούδια. Ανάμεσά τους τα Λαλούν τ' Αηδόνια, Στης Εκκλησιάς τα Σκαλοπάτια, Έλα να Γείρεις, Ξύπνα κ.α. που ακόμη τραγουδιούνται και όχι μόνο από Κεφαλλονίτες κανταδόρους.
Σημαντικά από τα έργα του Λαυράγκα θεωρούνται τα άσματα για μονωδίες και χορωδίες όπως: Ο τραγουδιστής, Της πίκρας το νερό, Ο ναύτης του Ιονίου, Καράβι ανοίγει τα πανιά, κ.λπ.
Συνέθεσε επίσης συμφωνικά όπως τα Εισαγωγή και φούγκα, Θρησκευτικές εικόνες, Ουβερτούρα, Σουΐτα από Κυπριακους χορούς, κ.λπ. Ακόμα εκκλησιαστική μουσική στην οποία ξεχώρισαν: η Λειτουργία και η Ελληνική Λειτουργία και βέβαια θεατρική μουσική με κυριότερα τα La vita è un sogno (1887), που παίχθηκε στην Ιταλία, Δύο αδέλφια (1900) σε μοτίβο ελληνικού δημοτικού, Μάγισσα (1902), Διδώ (1909), Άσπρη τρίχα (1914), Διπλή φωτιά (1915) και Μικρή πεταλούδα (1928).
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Έλληνες διευθυντές χορωδίας
Ρουμπέν Βολκοβίσκι
Ο Ρουμπέν Βολκοβίσκι (ισπανικά: Rubén Wolkowyski, γεννημένος στις 30 Σεπτεμβρίου του 1973) είναι Αργεντινός πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως πάουερ φόργουορντ/σέντερ.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Ο Ρουμπέν Βολκοβίσκι ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του από την Κίλμες Μαρ ντελ Πλάτα, ομάδα της Αργεντινής, στην οποία αγωνίστηκε για ένα χρόνο.
Στη συνέχεια, μεταπήδησε στην Μπόκα Τζούνιορς, ομάδα επίσης της Αργεντινής, στην οποία αγωνίστηκε μέχρι το 1999.
Το καλοκαίρι του 1999, ο Βολκοβίσκι μεταπήδησε στην Εστουδιάντες Ντε Ολαβαρία, στην οποία αγωνίστηκε για μία σεζόν.
Το 2000, ο Βολκοβίσκι έκανε το μεγάλο βήμα στη σταδιοδρομία του και αγωνίστηκε για πρώτη φορά στο ΝΒΑ με τη φανέλα των Σιατλ Σούπερσονικς, που αποτελεί πρόγονο της σημερινής Οκλαχόμα Σίτι Θάντερ. Στην Αμερικανική ομάδα αγωνίστηκε για μόλις μία σεζόν, καθώς την επόμενη χρονιά επέστρεψε στην Κίλμες Μαρ ντελ Πλάτα, την ομάδα από την οποία ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία.
Την περίοδο 2002-2003, πέρασε από αρκετές ομάδες, όπως η ρωσική ΤΣΣΚΑ Μόσχας, η αμερικάνικη Μπόστον Σέλτικς και η ισπανική Τάου Θεράμικα.
Το καλοκαίρι του 2003, ταξίδεψε στην Ελλάδα με προορισμό τον Πειραιά και συγκεκριμένα τον Ολυμπιακό Πειραιώς. Η πρώτη του χρονιά στους ερυθρόλευκους ήταν ιδιαίτερα άσχημη μιας και η ομάδα δεν κατέκτησε κανένα από τους τίτλους που διεκδικούσε. Συγκεκριμένα κατετάγη 8η στο Πρωτάθλημα Ελλάδας, θέση που είναι μια από τις χειρότερες που έχει βρεθεί ο Ολυμπιακός στην ιστορία του αθλήματος. Στο Κύπελλο Ελλάδος έφτασε μεν στον τελικό, αλλά έχασε το τρόπαιο από τον Άρη Θεσσαλονίκης, ενώ στις Ευρωπαϊκές διοργανώσεις αποκλείστηκε στη φάση των 16 της Ευρωλίγκα. Η τότε διοίκηση του Ολυμπιακού αποφάσισε να αλλάξει ριζικά το ρόστερ της ομάδας, με αποτέλεσμα να αποχωρήσουν από την ομάδα αρκετοί παίκτες, μεταξύ άλλων και ο Βολκοβίσκι.
Από το 2004 μέχρι και τις αρχές του 2007, αγωνίστηκε στη ρωσική Κίμκι Μόσχας, ενώ προς το τέλος της σεζόν 2006-07 αγωνίστηκε με την πολωνική Πρόκομ Γκντίνια.
Την περίοδο 2007-08, αγωνίστηκε με την ιταλική Σκαφάτι Μπάσκετ, ενώ την αμέσως επόμενη περίοδο αγωνίστηκε με την Κλουμπ Μπιγουά, από την Ουρουγουάη.
Στις αρχές της περιόδου 2009-10, αγωνίστηκε με την Ατλέτικος ντε Σαν Χερμάν, ομάδα του Πουέρτο Ρίκο, ενώ στη συνέχεια και μέχρι το καλοκαίρι του 2011 αγωνίστηκε με τη Κλουμπ Ντεπορτίβο Λιμπερτάδ.
Εξωτερικές πηγές
Κατηγορία:Αργεντινοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πολωνοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σιατλ Σούπερσονικς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΤΣΣΚΑ Μόσχας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπόστον Σέλτικς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σάσκι Μπασκόνια Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Χίμκι Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ασέκο Γκντίνια Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ιταλικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ουρουγουανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές πορτορικανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1998 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 2002 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 2006 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές πολωνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ρωσικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισπανικών συλλόγων Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπόκα Τζούνιορς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σκαφάτι Μπάσκετ
Πλατυέλμινθες
Οι Πλατυέλμινθες [πλατύς + έλμινθας(=σκουλήκι)] είναι ατελή αμφισυμμετρικά σκωληκόμορφα ασπόνδυλα ζώα. Τα περισσότερα είδη ζουν παρασιτικά, αν και υπάρχουν είδη που ζουν ελεύθερα και ετεροτρεφόμενα. Τέτοια είδη συναντώνται στη θάλασσα και σχεδόν σε όλους τους βιότοπους του γλυκού νερού.Επίσης είναι ερμαφρόδιτα και χαρακτηρίζονται από μεγάλη γονιμότητα.
Mistresses
Το Ερωμένες (Mistresses) είναι Αμερικανική δραματική σειρά βασισμένη στην ομότιτλη Βρετανική σειρά που προβλήθηκε από το 2008 μέχρι το 2010. Η σειρά αφορά τις ζωές τεσσάρων γυναικών που μπλέκονται σε μια σειρά από παράνομες και σκανδαλώδεις σχέσεις. Η προσαρμογή του σεναρίου έγινε από τον K.J. Steinberg. Η σειρά είχε κανονιστεί να κάνει πρεμιέρα στις 27 Μαΐου 2013. Ωστόσο, το ABC ανακοίνωσε ότι η σειρά τελικά θα έκανε πρεμιέρα στις 3 Ιουνίου 2013.
Πλοκή
Η Σάβι (Alyssa Milano) είναι μια επιτυχημένη δικηγόρος, η οποία θέλει να κάνει το επόμενο βήμα στην επαγγελματική, αλλά και την προσωπική της ζωή. Η μικρή αδερφή της Σάβι, η Τζόσελιν (Jes Macallan), είναι τελείως διαφορετική και ζει τη ζωή της στο έπακρο. Η κοινή τους φίλη, η Έιπριλ (Rochelle Aytes) είναι μητέρα ενός κοριτσιού κι έχει χηρέψει πρόσφατα. Γι’ αυτό προσπαθεί να γυρίσει σελίδα στη ζωή της με τη βοήθεια των φιλενάδων της. Η Κάρεν (Yunjin Kim) είναι μια επιτυχημένη ψυχολόγος, η οποία ξαναβρίσκεται με τις φίλες της, αφότου συνειδητοποιεί ότι η σχέση που έχει συνάψει με τον ασθενή της, έχει αρχίσει να περιπλέκει τα πράγματα.
Διεθνής προβολή
Η σειρά προβάλλεται επίσης στην Αγγλία μέσα από το δίκτυο του TLC, στην Ολλανδία από το HBO, στην Πολωνία από το FoxLife HD, στη Νέα Ζηλανδία από το TV2 και στην Ινδία από το Zee Cafe. Αναμένεται τα δικαιώματα προβολής της σειράς να πουληθούν σε περισσότερες χώρες προσεχώς.
Ίνγκεμποργκ Φόγκλερ
Η Ίνγκεμποργκ "Ίνγκε" Φόγκλερ (γερμανικά: Ingeborg "Inge" Vogler), ήταν Γερμανίδα, αθλήτρια της αντισφαίρισης. Βόγκλερ ήταν το επώνυμο του πρώτου συζύγου της, το πατρικό της ήταν Reh, αναφέρεται και με τα δύο επώνυμα σε αγώνες.
Έπαιξε στο Γουίμπλεντον 1954, 1957, και το 1958, το 1956 στο παγκόσμιο πρωτάθλημα σε σκληρό γήπεδο, στο πρωτάθλημα κεντρικής Ινδίας, στο πρωτάθλημα δυτικής Ινδίας. Νικήτρια το 1954 στο Ντόρτμουντ, το 1955 στο διεθνές πρωτάθλημα της Κωνσταντινούπολης με συμπαίκτη στο μεικτό τον Τζακ Άρκινσταλ, 1956 στο πρωτάθλημα της Κεϋλάνης
Παραπομπές
Κατηγορία:Δυτικογερμανίδες αθλήτριες της αντισφαίρισης
Ροζαλία φον Ράουχ
Η Ροζαλία φον Ράουχ (Rosalie von Rauch, γεννημένη ως Ροζαλία Βιλελμίνη Ιωάννα Rosalie Wilhelmina Johanna, 29 Αυγούστου 1820 - 5 Μαρτίου 1879) ήταν Γερμανίδα ευγενής και η μοργανατική σύζυγος του Αλβέρτου της Πρωσίας.
Βιογραφία
Η Ροζαλία Βιλελμίνη Ιωάννα γεννήθηκε στις 29 Αυγούστου 1820 στο Βερολίνο, και ήταν το μοναχοπαίδι του Γούσταφ φον Ράουχ και της δεύτερης συζύγου του Ροζαλί φον Χόλτζεντορφ.
Η Ροζαλία ήταν Κυρία Επί Των Τιμών της Μαριάννας της Ολλανδίας, πρώτης συζύγου του πρίγκιπα Αλβέρτου.
Λόγω της χαμηλής θέσης της, και σύμφωνα με τους νόμους της Οίκου των Χοεντσόλερν, ο γάμος τους ήταν μοργανατικός, το ζευγάρι αναγκάστηκε να φύγει από την Πρωσική αυλή. Ο Αλβέρτος βρισκόταν σε σύγκρουση με τον αδερφό του Φρειδερίκο Γουλιέλμο Δ΄ της Πρωσίας, ο οποίος αντιτάχθηκε στο διαζύγιο του από την Μαριάννα.
Πέθανε στις 5 Μαρτίου 1879 στο Κάστρο Άλμπρεχτσμπεργκ σε ηλικία 58 ετών. Είναι θαμμένη στο Κοιμητήριο της Δρέσδης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Μοργανατικοί γάμοι Κατηγορία:Γερμανίδες κόμισσες
Ζουρνάς
thumb|τουρκικός και συριακός ζουρνάς Ο ζουρνάς είναι πνευστό μουσικό όργανο που παίζεται στο κέντρο της Ευρασίας και απαντάται από τα Βαλκάνια έως την Κεντρική Ασία. Συνήθως συνοδεύεται από νταούλι (μπάσο τύμπανο) στη λαϊκή μουσική της Ανατολίας.
Χαρακτηριστικά και ιστορία
thumb|Ηχητικό παράδειγμα ζουρνά, "Τζιάκα" Ο ζουρνάς είναι ξύλινο πνευστό όργανο που παίζεται στις χώρες της Ανατολίας, της Μέσης Ανατολής και της Κεντρικής Ασίας κυρίως στη λαϊκή μουσική. Ο ζουρνάς είναι ένα όργανο, κατασκευασμένο από το δέντρο βερικοκιά, και χρησιμοποιεί ένα διπλό καλάμι που δημιουργεί έναν απότομο, διαπεραστικό ήχο. Ιστορικά έχει παιχτεί σε εξωτερικούς χώρους κατά τη διάρκεια των εορταστικών εκδηλώσεων, όπως οι γάμοι και οι αργίες. Έχει οκτώ τρύπες στο μπροστινό μέρος, επτά από τις οποίες χρησιμοποιούνται κατά την αναπαραγωγή, και μία τρύπα αντίχειρα που αλλάζει οκτάβα.
Είναι παρόμοιο με το mizmar της αραβικής μουσικής. Ο ζουρνάς χρησιμοποιείται επίσης στη λαϊκή μουσική των χωρών της περιοχής, ιδίως στο Ιράν, την Αρμενία, το Ισραήλ, το Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Συρία, την Τουρκία, το Αζερμπαϊτζάν, την Ελλάδα, τη Βουλγαρία, τη Βόρεια Μακεδονία, την Αλβανία, τη Σερβία, τη Βοσνία, την Κροατία και άλλες χώρες του Καυκάσου, και έχει πλέον εξαπλωθεί σε όλη την Κίνα και την Ανατολική Ευρώπη. Στα σλαβικά έθνη των Βαλκανίων, συνήθως ονομάζεται ζούρλα (зурла).
Ο ζουρνάς είναι κατά πάσα πιθανότητα ο άμεσος προκάτοχος του ευρωπαϊκού shawm, και σχετίζεται με την κινεζική suona που χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα σε γάμους, ναούς και κηδείες.
Στυλιανός Ρίκης
Ο Στυλιανός Ρίκης ήταν Έλληνας λόγιος του 16ου αιώνα.
Ζουρνάς
Χαρακτηριστικά και ιστορία
Υπάρχουν αρκετοί διαφορετικοί τύποι ζουρνά. Όλοι μοιράζονται ένα και το ίδιο πηνίο ήχου -το λεγόμενο Kalem- που είναι στην πραγματικότητα ένα πολύ σφιχτό (και μικρό) διπλό καλάμι, μερικές φορές φτιαγμένο από φύλλα σιταριού. Ο μακρύτερος (και χαμηλότερος τονικά) είναι ο ζουρνάς Καμπά, που χρησιμοποιείται στη βόρεια Τουρκία και τη Βουλγαρία ενώ ο κοντύτερος (και υψηλότερος τονικά) είναι ο ζουρνάς που παίζεται στο Μεσολόγγι και άλλα χωριά της Αιτωλοακαρνανίας. Κατά γενικό κανόνα ο ζουρνάς είναι κωνικός και κατασκευάζεται από ξύλο.
Στυλιανός Ρίκης
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κέρκυρα. Σπούδασε στην Ιταλία και εκεί διέτριβε ζώντας από την αντιγραφ’η Ελληνικών κωδίκων.
Ζουρνάς
Λαογραφικό
Τουρκικές λαϊκές παραδόσεις λένε ότι ο Αδάμ, ο οποίος διαμορφώθηκε από πηλό, δεν είχε ψυχή και μόνο το μελωδικό tuiduk - παίξιμο του Αρχαγγέλου Γαβριήλ μπορούσε να δώσει αναπνοή στη ζωή του Αδάμ. Σύμφωνα με ένα θρύλο του Τουρκμενιστάν, ο διάβολος έπαιξε τον κύριο ρόλο στην tuiduk εφεύρεση. Σημείωση: Ο όρος «ανοίγματα διαβόλου» (Seytan delikleri) στην τουρκική, αφορά τα μικρά ανοίγματα στην καμπάνα.
Στυλιανός Ρίκης
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 16ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες βιβλιογράφοι
Ζουρνάς
Ετυμολογία και ορολογία
Το όνομα προέρχεται από την περσική سرنای surnāy, που αποτελείται από το سور Sur δηλ. συμπόσιο, γιορτή και نای, μάλλον καλάμια, σωλήνας. Ο όρος μαρτυρείται στα παλαιότερα τουρκικά αρχεία, ως suruna στο Codex Cumanicus του 12ου και 13ου αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσικά όργανα Κατηγορία:Παραδοσιακά μουσικά όργανα Κατηγορία:Ξύλινα πνευστά μουσικά όργανα
Εθνικός κομμουνισμός
Τα κομμουνιστικά κόμματα που προσπάθησαν να ακολουθήσουν τη δική τους παραλλαγή του κομμουνισμού συνδυάζοντας τα κομμουνιστικά/σοσιαλιστικά. Αυτά περιλαμβάνουν τη Δημοκρατία της Καμπουτσέας υπό τον Πολ Ποτ, και τη Βόρεια Κορέα με το Τζούτσε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κομμουνισμός
Ράνταλ Κρέμερ
Ο σερ Γουίλιαμ Ράνταλ Κρέμερ (Sir William Randal Cremer, 18 Μαρτίου 1828 – 22 Ιουλίου 1908), γνωστός κυρίως ως «Ράνταλ Κρέμερ», ήταν Άγγλος βουλευτής των Φιλελευθέρων, ειρηνιστής και εξέχων υποστηρικτής της διεθνούς διαιτησίας για την επίλυση των διαφορών μεταξύ κρατών. Ο Κρέμερ βραβεύθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης το 1903 για τη δραστηριότητά του στα πλαίσια του κινήματος για τη διεθνή διαιτησία.
Οικογένεια, σπουδές και συνδικαλισμός
Ο Γουίλιαμ Ράνταλ Κρέμερ γεννήθηκε στην πόλη Φέρεμ της νότιας Αγγλίας. Η οικογένειά του ανήκε στην εργατική τάξη. Ο πατέρας του ήταν αμαξάς, αλλά εγκατέλειψε την οικογένεια λίγο μετά τη γέννηση του Ράνταλ. Η μητέρα του Ράνταλ τον ανέθρεψε μαζί με τις δύο αδελφές του, εξασφαλίζοντας τη φοίτησή του στο τοπικό σχολείο των Μεθοδιστών. Ο νεαρός εμπλούτισε τις γνώσεις του παρακολουθώντας δωρεάν διαλέξεις και μετά μαθήτευσε ως οικοδόμος, αναπτύσσοντας δεξιότητες ξυλουργού.
Μετακομίζοντας στο Λονδίνο το 1852, ο Κρέμερ δραστηριοποιήθηκε στην οργάνωση συνδικαλιστικών ενώσεων των εργατών, αναγνωριζόμενος γρήγορα ως ηγετικό πρόσωπο στον χώρο του εργατικού συνδικαλισμού. Το 1865 εκλέχθηκε γραμματέας της Διεθνούς Ενώσεως Εργαζομένων (International Workingmen's Association, γνωστή και ως «Πρώτη Διεθνής»), αλλά παραιτήθηκε δύο χρόνια αργότερα επειδή αισθάνθηκε ότι η οργάνωση εξελισσόταν προς τον ριζοσπαστισμό. Παρά το ότι ήταν βαθιά αναμεμιγμένος σε εκστρατείες με προοδευτικά αιτήματα και έχαιρε της εκτιμήσεως του Καρλ Μαρξ, ο Κρέμερ διαφωνούσε με την ιδέα μιας επαναστάσεως με κύριο μοχλό τους εργάτες