cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Πουέρτο Ρίκο
Ιστορία
Λόγω του μοναδικού του καθεστώτος σε σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, η διακυβέρνηση του ποδοσφαίρου στο Πουέρτο Ρίκο ήταν διαφορετική από την παραδοσιακή μορφή. Στις 14 Μαΐου του 2008 η ομοσπονδία ανακοίνωσε τη δημιουργία του Πουέρτο Ρίκο Σόκερ Λιγκ, του πρώτου ενοποιημένου πρωταθλήματος στην ιστορία του ποδοσφαίρου της νήσου. Στις 25 Ιουλίου του 2009, η ομοσπονδία ξεκίνησε παράλληλα ένα νέο πρωτάθλημα, τη Λίγα Νασιονάλ ντε Φούτμπολ ντε Πουέρτο Ρίκο. Το 2016, η ομοσπονδία διεξήγαγε για πρώτη φορά το Κόπα Λουίς Βιγιαρέχο.
Τσαρλς Έρνεστ Άκερ
Ο Τσαρλς Έρνεστ Άκερ (Charles Ernest Acker, 19 Μαρτίου 1868 – 18 Οκτωβρίου 1920) ήταν Αμερικανός ηλεκτρολόγος μηχανικός και εφευρέτης της ομώνυμης «μεθόδου Acker» για την παραγωγή υδροξειδίου του νατρίου με ηλεκτρόλυση τηγμένου άλατος. Εξ αυτού τιμήθηκε το 1902 με το «Μετάλλιο Έλιοτ Κρέσον» του Ινστιτούτου Φραγκλίνου.
Ο Άκερ γεννήθηκε στη μικρή κωμόπολη Μπούρμπον της Ιντιάνα και ήταν γιος του βιοτέχνη Γουίλιαμ Τζέιμς Άκερ. Ο Τσαρλς φοίτησε στο Πανεπιστήμιο Κορνέλ, απεφοίτησε το 1888 και εργάσθηκε ως ηλεκτρολόγος μηχανικός στο Σικάγο μέχρι το 1893. Το 1892 νυμφεύθηκε την Άλις Ρέυνολντς Μπηλ (Alice Reynolds Beal) και απέκτησαν μαζί αρκετά παιδιά, ένα από τα οποία ήταν η ζωγράφος Μάρτζορι Άκερ-Φίλιπς (1895-1985).
Ο Άκερ έφτιαξε το δικό του εργοστάσιο (το Acker Process Company) στην πόλη Ναϊάγκαρα Φολς (Νέα Υόρκη). Εκτός από την ομώνυμη μέθοδο, δεν έπαυσε να ασχολείται με την καινοτομία και μέχρι το τέλος της ζωής του είχε κατοχυρώσει αρκετές δεκάδες διπλώματα ευρεσιτεχνίας. Ισχυρίσθηκε επίσης ότι υπήρξε ο πρώτος άνθρωπος στην αμερικανική ήπειρο που παρασκεύασε τετραχλωράνθρακα.
Ο Άκερ διετέλεσε πρόεδρος της Αμερικανικής Ηλεκτροχημικής Εταιρείας. Πέθανε στην πόλη Όσινιν της πολιτείας της Νέας Υόρκης σε ηλικία 52 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Ηλεκτρολόγοι μηχανικοί Κατηγορία:Αμερικανοί εφευρέτες
Πεδουλάς
Ο Πεδουλάς είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας Κατηγορία:Χωριά της Μαραθάσας
Λύκειο (φιλοσοφική σχολή)
μικρογραφία| [[Πλάτων|Πλάτωνας και Αριστοτέλης περπατούν και συζητούν. Λεπτομέρεια από τη Σχολή των Αθηνών του Ραφαήλ (1509–1511)]] Το Λύκειο (Λύκειον) ήταν ναός αφιερωμένος στον Απόλλωνα Λύκειο («Απόλλων ο θεός-λύκος» ), περισσότερο γνωστός για την περιπατητική φιλοσοφική σχολή που ιδρύθηκε εκεί από τον Αριστοτέλη το 334 π.Χ. Ο Αριστοτέλης έφυγε από την Αθήνα το 323 π.Χ., και η σχολή συνέχισε να λειτουργεί μέχρι που ο Ρωμαίος στρατηγός Σύλλας το κατέστρεψε όταν επιτέθηκε στην Αθήνα το 86 π.Χ.
Τα ερείπια του Λυκείου ανακαλύφθηκαν το 1996 σε ένα πάρκο κοντά στο βυζαντινό μουσείο Αθηνών.
Το Λύκειο
Το Λύκειο είχε χρησιμοποιηθεί για φιλοσοφικές συζητήσεις πολύ πριν από τον Αριστοτέλη. Φιλόσοφοι όπως ο Πρόδικος ο Κείος, ο Πρωταγόρας και πολλοί ραψωδοί είχαν μιλήσει εκεί. Οι πιο διάσημοι φιλόσοφοι που δίδαξαν εκεί ήταν ο Ισοκράτης, ο Πλάτωνας (που είχε φτιάξει την Ακαδημία) και ο Σωκράτης. Εκτός από τη στρατιωτική εκπαίδευση και τις μορφωτικές επιδιώξεις, το Λύκειο φιλοξενούσε συνεδριάσεις της Αθηναϊκής Συνέλευσης πριν η Πνύκα γίνει ο επίσημος τόπος συνάντησης τον 5ο αιώνα π.Χ. Στο Λύκειο γίνονταν και λατρευτικές τελετές από διάφορες ομάδες.
Το Λύκειο πήρε το όνομά του από τον Έλληνα θεό Απόλλωνα Λύκειο. Αρχικά ιερό που φτιάχτηκε για τη λατρεία του Λυκείου, αργότερα έγινε δημόσιος χώρος ασκήσεων, ενώ αργότερα κατασκευάστηκε και γυμνάσιο. Παραμένει άγνωστο πότε εισήχθη η λατρεία αυτή στην Αθήνα ή πότε το Λύκειο έγινε ιερό.
Το Λύκειο βρισκόταν έξω και ανατολικά του τείχους της Αθήνας. Το Λύκειο φημίζεται ως κέντρο εκπαίδευσης, αλλά χρησιμοποιήθηκε για πολλές άλλες δραστηριότητες, όπως συγκεντρώσεις των Αθηναίων, λατρευτικές τελετές και στρατιωτικές ασκήσεις. Επειδή το Λύκειο έπρεπε να εξυπηρετεί πολλούς σκοπούς, το κτίριο έπρεπε να έχει συγκεκριμένες δομές που να μπορούν να φιλοξενούν όλες τις δραστηριότητες. Η περιοχή που χτίστηκε είχε πολλούς ανοιχτούς χώρους με δάση. Οριοθετούταν στα νότια από τον Ιλισσό ποταμό και βόρεια από το όρος Λυκαβηττό. Πολλοί δρόμοι οδηγούσαν στο Λύκειο από μέσα και γύρω από την πόλη. Το πλήθος των κτιρίων που κτίστηκαν στην περιοχή αυξήθηκε μεταξύ του έκτου αιώνα π.Χ. έως τον έκτο αιώνα μ.Χ. Συνολικά πιστεύεται ότι το Λύκειο εκτεινόταν βόρεια πιθανώς μέχρι τη σύγχρονη πλατεία Κολωνακίου και νότια μέχρι τον Ιλισό ποταμό. Εκτείνονταν μέσα στον σύγχρονο Εθνικό Κήπο και το τείχος της πόλης, μέχρι κοντά στη σύγχρονη λεωφόρο Αμαλίας, όπου ήταν το δυτικό του όριο.
Το Λύκειο αναφέρεται πολλές φορές στην αρχαία γραμματεία, συμπεριλαμβανομένων των ιστοριών του Πλάτωνα, του Στράβωνα και του Ξενοφώντα. Ο Πλάτωνας αναφέρει το Λύκειο στο βιβλίο του Λύση, λέγοντας ότι ο Σωκράτης περπατούσε σε έναν δρόμο από την ακαδημία προς το Λύκειο για να συναντήσει τους φίλους του Ιπποθάλη και Κτέσιππο κοντά στην πηγή του Πάνοπος. Ο Στράβων αναφέρει την πηγή και αναφέρει ότι είναι κοντά στο Λύκειο και ο Ιλισσός ρέει στο Λύκειο. Τέλος, ο Ξενοφών λέει ότι το Λύκειο χρησίμευσε ως τόπος συνάντησης των αθηναϊκών στρατευμάτων όταν οι Σπαρτιάτες εισέβαλαν στην πόλη από το στρατόπεδό τους στη Δεκέλεια, στα ανατολικά.
Μέσα στο Λύκειο υπήρχαν πολλοί χώροι που εξυπηρετούσαν διαφορετικούς σκοπούς. Κάποιοι από αυτούς ήταν το αποδυτήριο, οι δρόμοι, η περιπατητική, η παλαίστρα και το γυμνάσιο. Το αποδυτήριο ήταν ένα αποδυτήριο που ήταν είτε μέρος του γυμνασίου είτε της παλαίστρας. Οι δρόμοι και οι περίπατοι ήταν δρόμοι που περνούσαν από τα ανατολικά προς τα δυτικά μέσω της σημερινής πλατείας Συντάγματος και του κτηρίου της Βουλής. Η παλαίστρα ήταν μια σχολή πάλης που χρησιμοποιήθηκε ως σκηνικό για τον Ευθύδημο του Πλάτωνα. Είχε τρεις λειτουργίες: χώρος εκπαίδευσης, χώρος λατρευτικής δραστηριότητας και χώρος συνάντησης για φιλοσοφική συζήτηση. Το γυμνάσιο επιδιορθώθηκε τη δεκαετία του 330 π.Χ., αλλά πιστεύεται ότι χτίστηκε αρχικά από τον Περικλή τον πέμπτο αιώνα ή τον Πεισίστρατο τον έκτο αιώνα.
Το Λύκειο χρησιμοποιήθηκε ως τοποθεσία για φιλοσοφική συζήτηση πριν από την ίδρυση της σχολής του Αριστοτέλη εκεί. Ο Σωκράτης, ο Πρωταγόρας και ο Πρόδικος ο Κείος ταξίδεψαν στο Λύκειο κατά τον 5ο αιώνα π.Χ. για να διδάξουν και να συζητήσουν. Ο Ισοκράτης δίδαξε επίσης ρητορική στο Λύκειο κατά τον τέταρτο αιώνα π.Χ. Ο Αριστοτέλης επέστρεψε στην Αθήνα το 335 π.Χ. και ίδρυσε σχολείο σε ένα από τα κτίρια του Λυκείου, δίνοντας διαλέξεις εκεί, γράφοντας τα περισσότερα από τα βιβλία του και συλλέγοντας βιβλία, δημιουργώντας την πρώτη ευρωπαϊκή βιβλιοθήκη στην ιστορία. Ο Αριστοτέλης ήταν ανέκαθεν συλλέκτης βιβλίων και η βιβλιοθήκη μεγάλωσε με τα βιβλία που του έστελνε ο Αλέξανδρος, έστελνε επίσης είδη φυτών και ζώων που επέτρεψαν στον Αριστοτέλη να ανοίξει ένα μουσείο. Η βιβλιοθήκη προσέλκυσε πολλούς μελετητές στο σχολείο του, και έγιναν δάσκαλοι και έκαναν έρευνα. Οι μαθητές ήταν σε θέση να μελετήσουν οποιοδήποτε θέμα ήταν διαθέσιμο εκείνη την εποχή. Η σχολή του συγκρίθηκε με ένα εργοστάσιο που έκανε επαγγελματίες κάθε είδους.
Σχολή και βιβλιοθήκη του Αριστοτέλη
Το 335 π.Χ., η Αθήνα περιήλθε στην κυριαρχία των Μακεδόνων και ο Αριστοτέλης, σε ηλικία 50 ετών, επέστρεψε από την Ασία. Με την επιστροφή του, ο Αριστοτέλης άρχισε να διδάσκει τακτικά το πρωί στο Λύκειο και ίδρυσε ένα επίσημο σχολείο με το όνομα «Το Λύκειο». Μετά τα πρωινά μαθήματα, ο Αριστοτέλης έδινε συχνά διαλέξεις στο κοινό και χειρόγραφα των διαλέξεών του κυκλοφόρησαν τελικά. Η ομάδα των λογίων που ακολούθησε το αριστοτελικό δόγμα έγινε γνωστή ως Περιπατητική Σχολή λόγω της τάσης του Αριστοτέλη να περπατά καθώς δίδασκε.
Κατά τη διάρκεια των κατακτήσεών του, ο Μέγας Αλέξανδρος συνέλεξε δείγματα φυτών και ζώων για την έρευνα του Αριστοτέλη, επιτρέποντας στον Αριστοτέλη να αναπτύξει τον πρώτο ζωολογικό κήπο και βοτανικό κήπο που υπήρχε. Πιθανολογείται επίσης ότι ο Αλέξανδρος δώρισε στο Λύκειο ποσό που θα ισοδυναμούσε με περισσότερα από 4 εκατομμύρια δολάρια. Το 322 π.Χ., ο Αριστοτέλης αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Αθήνα με την οικογένειά του όταν η πολιτική ηγεσία αντέδρασε ξανά εναντίον των Μακεδόνων και τα έργα του που είχαν δημοσιευτεί προηγουμένως για την υποστήριξη της μακεδονικής κυριαρχίας τον κατέστησαν στόχο. Έδωσε το Λύκειο του στον Θεόφραστο και πέθανε αργότερα το ίδιο έτος.
Ιστορία της βιβλιοθήκης του Αριστοτέλη
Ο Θεόφραστος έβαλε στη διαθήκη του μια διάταξη που άφηνε τη βιβλιοθήκη του Λυκείου, η οποία σε αυτό το σημείο περιελάμβανε τόσο το έργο του όσο και του Αριστοτέλη καθώς και έρευνα μαθητών, φιλοσοφικά ιστορικά κείμενα και ιστορίες της φιλοσοφίας, στον υποτιθέμενο οπαδό του, τον Νηλέα. Ωστόσο, οι πρεσβύτεροι του Λυκείου έβαλαν τον Στράτο ως επόμενο αρχηγό και με την αποχώρησή του από το σχολείο στα μέσα του 3ου αιώνα π.Χ., ο Νηλέας χώρισε το Λύκειο από τη βιβλιοθήκη του και πήρε όλα τα βιβλία μαζί του στη Σκήψη στη Μυσία. Ο Νηλέας ήταν ειδικός στον Θεόφραστο και τον Αριστοτέλη, και ίσως ο Θεόφραστος ήλπιζε ότι θα ετοίμαζε έναν κατάλογο με τους 10.000 κυλίνδρους παπύρου. Τουλάχιστον μερικά από τα βιβλία φαίνεται να πουλήθηκαν στη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας. Τον 10ο αιώνα, ένας κατάλογος της βιβλιοθήκης αποκάλυψε χειρόγραφα τόσο του Θεόφραστου όσο και του Αριστοτέλη, τα οποία σχεδόν έπρεπε να είχαν αποκτηθεί από τον Νηλέα. Τα υπόλοιπα φαίνεται πως τα έκρυψε η οικογένειά του, γνωστή για την άγνοιά της.
Στη συνέχεια, η βιβλιοθήκη εξαφανίστηκε για αρκετούς αιώνες μέχρι που φαίνεται ότι αγοράστηκε από τους κληρονόμους του Νηλέα τον 1ο αιώνα π.Χ. και επέστρεψε στη σχολή. Ωστόσο, όταν ο Σύλλας επιτέθηκε στην Αθήνα, τα βιβλία στάλθηκαν στη Ρώμη. Κατά τη διάρκεια των μετακινήσεών τους, το ένα πέμπτο των έργων του Αριστοτέλη χάθηκε και επομένως δεν αποτελούν μέρος της σύγχρονης αριστοτελικής συλλογής. Ωστόσο, ό,τι απέμεινε από τα έργα του Αριστοτέλη και η υπόλοιπη βιβλιοθήκη τακτοποιήθηκε και επιμελήθηκε για σχολική χρήση μεταξύ 73 και 20 π.Χ., υποτίθεται από τον Ανδρόνικο τον Ρόδιο, τον ενδέκατο διευθυντή του Λυκείου. Έκτοτε, τα υπόλοιπα έργα έχουν μεταφραστεί και διανεμηθεί ευρέως, παρέχοντας μεγάλο μέρος της σύγχρονης γνώσης της αρχαίας δυτικής φιλοσοφίας.
Το Λύκειο μετά τον Αριστοτέλη
Ως επικεφαλής του Λυκείου, ο Θεόφραστος συνέχισε να εστιάζει στην παρατήρηση, τη συνεργατική έρευνα και την τεκμηρίωση της φιλοσοφικής ιστορίας, κάνοντας έτσι τις δικές του συνεισφορές στη βιβλιοθήκη, κυρίως ως ο πρώτος οργανωτής της βοτανικής. Αν και δεν ήταν Αθηναίος (είχε γνωρίσει τον Αριστοτέλη στη δεκαετία του 340 στην πατρίδα του τη Λέσβο) κατάφερε να αγοράσει γη κοντά στο κεντρικό γυμναστήριο του Λυκείου καθώς και πολλά κτίρια για τη βιβλιοθήκη και επιπλέον χώρο εργασίας το 315. Ο Θεόφραστος συνέχισε το δικό του έργο ενώ δίδασκε και έδειξε την αφοσίωσή του στη μάθηση και την εκπαίδευση αφήνοντας τη γη του Λυκείου στους φίλους του να συνεχίσουν το έργο τους στην εκπαίδευση στη φιλοσοφία στη μη ιδιωτική παράδοση του σχολείου μετά το θάνατό του.
Το σχολείο έκλεισε για ένα χρόνο (306 π.Χ.) όταν όλοι οι ξένοι φιλόσοφοι έπρεπε να φύγουν από την Αθήνα. Φαίνεται να έχει παρακμάσει από το 300 π.Χ., και να έχει διαλυθεί λίγο πολύ λίγο μετά το 225 π.Χ., όταν πέθανε ο τελευταίος ορισμένος λόγιος του, ο Λύκων ο Τρώας, και άφησε το Λύκειο όχι σε έναν άνθρωπο αλλά σε όλους τους συναδέλφους του.
Έχει προταθεί ότι το Λύκειο επανιδρύθηκε τον 1ο αιώνα μ.Χ. από τον Ανδρόνικο τον Ρόδιο και άκμασε και πάλι ως φιλοσοφική σχολή τον 2ο αιώνα, συνεχίζοντας έως ότου οι Έρουλοι και οι Γότθοι λεηλάτησαν την Αθήνα το 267 μ.Χ..
Μέλη του Λυκείου
Σε διάφορα σημεία της ιστορίας του Λυκείου, πολλοί μελετητές και μαθητές περπάτησαν στο Λύκειο, αν και μερικοί από τους πιο αξιόλογους περιλαμβάνουν τον Εύδημο, μαθηματικό ιστορικό, τον Αριστόξενο, που έγραψε έργα για τη μουσική και τον Δικαίαρχο, έναν παραγωγικό συγγραφέα σε θέματα όπως η ηθική, η πολιτική, η ψυχολογία και η γεωγραφία. Επιπρόσθετα, ο Δημήτριος ο Φαληρεύς, πέρασε χρόνο στη σχολή. Ο Δημήτριος ο Φαληρεύς κυβέρνησε την Αθήνα ως αντιπρόσωπος ηγέτης μιας δυναστείας από το 307 Π.Χ.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαία αθηναϊκή αρχιτεκτονική Κατηγορία:Εκπαίδευση στην Αθήνα Κατηγορία:Σχολεία στην Ελλάδα Κατηγορία:Αριστοτέλης Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Οίκος
Ο Οίκος είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας Κατηγορία:Χωριά της Μαραθάσας
Ιπποκράτης ο Θεσσαλός
Ο Ιπποκράτης ο Θεσσαλός (3ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης από τη Θεσσαλία, ο οποίος στέφθηκε νικητής στο ιππικό αγώνισμα του κέλη πώλων στους 131ους (256 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Ο Ευσέβιος της Καισαρείας τον αναφέρει ως τον πρώτο ολυμπιονίκη του αγωνίσματος αυτού, σε αντίθεση με τον Παυσανία ο οποίος ονομάζει τον Τληπόλεμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Θεσσαλοί ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του κέλη Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (3ος αιώνας π.Χ.)
Ένρι Τσανάι
Ο Ένρι Τσανάι (αλβανικά: Enri Canaj, 1980) είναι Αλβανός-Έλληνας φωτογράφος. Τον Ιούνιο του 2017 έγινε δόκιμο μέλος του διεθνούς φωτοειδησιογραφικού πρακτορείου Magnum.
Βιογραφία
Ο Ένρι γεννήθηκε το 1980 στην Αλβανία. Μετακόμισε με την οικογένειά του στην Ελλάδα, σε ηλικία 11 ετών, όταν άνοιξαν τα σύνορα Ελλάδας-Αλβανίας το 1991. Σπούδασε φωτογραφία στην «Ακαδημία Leica». Σήμερα έχει την βάση του στην Αθήνα και καλύπτει θέματα όπως οικονομική κρίση και προσφυγικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες φωτογράφοι Κατηγορία:Αλβανοί φωτογράφοι Κατηγορία:Έλληνες αλβανικής καταγωγής
Μοναστήρι του Ντονσκόι (Σταροτσερκάσκαγια)
Το Μοναστήρι του Ντονσκόι Σταροτσερκάσκ (Старочеркасский монастырь в честь Донской иконы Божией Матери) είναι ρωσικό ορθόδοξο μοναστήρι στη στανίτσα της Σταροτσερκάσκαγια, στο Ραγιόν του Ακσάι, στο Όμπλαστ του Ροστόφ, στη Ρωσία. Ιδρύθηκε το 1994 στη θέση του παλαιότερης ημερομηνίας Μοναστηριού Εφρέμοφ, το οποίο βρισκόταν σε λειτουργία από το 1837 έως και το 1927, όταν και καταστράφηκε από το σοβιετικό καθεστώς.
Ιστορία
Το μοναστήρι έχει ως επίκεντρο το καθολικό του, η ανέγερση του οποίου έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της περιόδου μεταξύ του 1756 και του 1761 από τον αταμάνο Στέπαν Εφρέμοφ, προκειμένου να αποτελέσει την οικιακή εκκλησία του. Τόσο η εκκλησία όσο και το μοναστήρι είναι αφιερωμένα στην Παναγία του Ντον. Ανατολικά της εκκλησίας, βρίσκονται οι τάφοι της Οικογένειας Εφρέμοφ.
Τα θυρανοίξια του μοναστηριού έλαβαν χώρα στις 12 Σεπτεμβρίου 1837. Η χρηματοδότηση της ανέγερσης του μοναστηριού προήλθε από σχετική δωρεά η οποία πραγματοποιήθηκε από την χήρα του Συνταγματάρχη Ντανιίλ Εφρέμοφ.
Κατά τις απαρχές του 20ού αιώνα, εντός του μοναστηριού κατοικούσαν, συνολικά, 16 μισθωτές καλόγριες, 2 υπεράριθμες καλόγριες, 96 ρασοφόρες καλόγριες, 135 λαϊκές αδελφές, ενώ ο συνολικός αριθμός των ατόμων τα οποία κατοικούσαν εντός του μοναστηριού ήταν της τάξεως των 250 ατόμων.
Λείψανα προερχόμενα από το μοναστήρι, καθώς κι εκείνα του Καθεδρικού Ναού της Αναστάσεως, μεταφέρθηκαν στο εξωτερικό κατά τη διάρκεια της περιόδου του Εμφυλίου Πολέμου. Προ της επανίδρυσής του, το μοναστήρι τελούσε υπό την διαχειριστική εποπτεία του Ιστορικού και Αρχιτεκτονικού Μουσείου-Καταφυγίου του Σταροτσερκάσκ.
Το μοναστήρι ιδρύθηκε εκ νέου στις 5 Οκτωβρίου 1994. Αρχικώς, οι μοναχοί ήσαν εγκαταστεστημένοι στο Σταροτσερκάσκ, εντός ενοικιαζόμενης ιδιωτικής οικίας, ενώ, παράλληλα, πραγματοποιούσαν εργασίες αναπαλαίωσης στην Εκκλησία του Ντον. Προχώρησαν στην γονιμοποίηση των γαιών περιμετρικά του ναού, τακτοποίησαν τους τάφους, καθώς και προχώρησαν στην προσθήκη καμπανών στην εκκλησία.
Πρώτος ηγούμενος του επανιδρυθέντος μοναστηριού ήταν ο Αρχιμανδρίτης Μόδεστος (Ποτάποφ) (1926 - 2002), ο οποίος έλαβε το χρίσμα από τον εξομολογητή του, Μητροπολίτη Ζηνόβιο (Μαζούγκα), ο οποίος οσιοποιήθηκε ως τοπικός άγιος.
Το 2005, ο Μακάριος (Ζελένκοφ) ορίστηκε ως ηγούμενος του μοναστηριού.
Λείψανα
Η ημερομηνία εορτής του μοναστηριού είναι στις 19 Αυγούστου (σύμφωνα με το Ιουλιανό Ημερολόγιο), ημέρα εορτασμού της Εικόνας της Παναγίας του Ντον.
Το 1995, οι Κοζάκοι κάτοικοι του χωριού της Γκνιλόφσκαγια δώρισαν στο μοναστήρι μεγάλου μεγέθους εικόνισμα της Παναγίας του Ντον. Το τελευταίο τοποθετήθηκε εντός του Καθεδρικού Ναού της Αναστάσεως για ορισμένο χρονικό διάστημα, έως την ολοκλήρωση των εργασιών αναπαλαίωσης της εκκλησίας του μοναστηριού. Στη συνέχεια, η εικόνα μεταφέρθηκε, κατά τη διάρκεια σχετικής επίσημης τελετής, στην Εκκλησία της Παναγίας του Ντον. Σήμερα, φυλάσσεται εντός προθάλαμου του ναού.
Αριστερά του χοροστασίου της εκκλησίας του μοναστηριού, βρίσκεται εικόνισμα του Αγίου Δημητρίου του Ροστόφ, προστάτη αγίου του Ντον. Εντός της τελευταίας, βρίσκεται ενσωματωμένη λειψανοθήκη η οποία περιλαμβάνει τα λείψανα του αγίου.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Ντονσκοι, Σταροτσερκασκαγια Κατηγορία:Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία
Πορλέτσα
Η Πορλέτσα (ιταλικά: Porlezza) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κόμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κόμο
Κόνραντ Ερνστ Άκερμαν
Ο Κόνραντ Ερνστ Άκερμαν (γερμ. Konrad Ernst Ackermann, 1 Φεβρουαρίου 1710 – 13 Νοεμβρίου 1771) ήταν Γερμανός ηθοποιός και θιασάρχης.
Ο Άκερμαν γεννήθηκε στο Σβερίν και το 1740 εντάχθηκε στον θίασο του Γιόχαν Φρήντριχ Σένεμαν (Johann Friedrich Schönemann) στο Λύνεμπουργκ, όπου και γνώρισε για πρώτη φορά τη μελλοντική σύζυγό του Σοφία Καρλότε Μπηράιχελ. Ο θίασος αυτός διαλύθηκε το 1744 και το ζεύγος έζησε με συγγενείς του Κόνραντ στο Μεκλεμβούργο. Το 1747 ο Άκερμαν προσλήφθηκε σε θέατρο στο Ντάντσιχ και αργότερα στην Αγία Πετρούπολη. Το 1749 το ζεύγος επισκέφθηκε τη Μόσχα, όπου και παντρεύτηκαν. Παρέμειναν στη Ρωσική Αυτοκρατορία μέχρι το 1751 και κατόπιν επέστρεψαν στη Γερμανία και ίδρυσαν τον ομώνυμο θίασο Άκερμαν (Ackermann'sche Gesellschaft).
Ο νέος θίασος περιόδευσε στο Ντάντσιχ, το Μπρεσλάου, τη Βαρσοβία, τη Λειψία, το Χάλλε και τη Φραγκφούρτη. Στη συνέχεια ξέσπασε ο Επταετής Πόλεμος (1756-1763), οπότε ταξίδεψαν μέσω Στρασβούργου στη Γαλλία και από εκεί στην Ελβετία. Μετά τη λήξη του πολέμου επέστρεψαν, δίνοντας παραστάσεις στη Φραγκφούρτη, το Μάιντς, το Μπράουνσβαϊγκ, το Αννόβερο και το Αμβούργο, με την τελευταία πόλη να γίνεται η έδρα του θιάσου. Το 1762 ο ηθοποιός Γιόχαν Μίκαελ Μπεκ (Johann Michael Böck, 1743-1793) έγινε μέλος του θιάσου, όπως και η Φρηντερίκε Ζάυλερ περίπου την ίδια εποχή.
Το 1767 ο θίασος πουλήθηκε σε μια σύμπραξη ιδιωτών και ονομάσθηκε «Εθνικό Θέατρο του Αμβούργου» ή Hamburgische Entreprise, ενώ αργότερα έγινε γνωστό και ως «Dramaturgie του Λέσσινγκ», με βασικό υποστηρικτή τον Άμπελ Ζάυλερ. Εκεί έπαιξαν περίφημοι ηθοποιοί, όπως οι Φρήντριχ Λούντβιχ Σρέντερ και Κόνραντ Έκχοφ.
Τέκνα του Κόνραντ Ερνστ Άκερμαν, που πέθανε στο Αμβούργο σε ηλικία 61 ετών, ήταν οι ηθοποιοί Ντοροτέα Άκερμαν (1752-1821) και Μαρίε Μαγκνταλένε Καρλότε Άκερμαν (1757-1775).
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Αγησίδαμος ο Μεσσήνιος
Ο Αγησίδαμος ο Μεσσήνιος (3ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από τη Μεσσηνία, ο οποίος στέφθηκε νικητής στο άθλημα του παγκράτιου στους 140ους ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας (220 π.Χ.).
Παραπομπές
Αγησιδαμος ο Μεσση Αγησιδαμος Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του παγκράτιου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (3ος αιώνας π.Χ.)
Ρόζα Αντουχάρ
Η Ρόζα Αντουχάρ (Rosa Andújar), FHEA (Fellow of the Higher Education Academy), είναι Δομινικανοαμερικανίδα κλασικίστρια και ανώτερη λέκτορας στο King's College του Λονδίνου. Ειδικεύεται στην αρχαία ελληνική τραγωδία, ιδιαίτερα στα χορικά της τραγωδίας, και στους ελληνικούς κλασικισμούς στη Λατινική Αμερική.
Εκπαίδευση
Η Αντουχάρ έλαβε πτυχίο από το Wellesley και το King's College του Cambridge. Ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό της (2008) και το διδακτορικό της (2011) στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον. Η διδακτορική της διατριβή είχε τίτλο The Chorus in Dialogue: Reading Lyric Exchanges in Greek Tragedy. Την επόπτευαν οι Andrew L. Ford, Froma Zeitlin και Bernd Seidensticker.
Προζέρπιο
Το Προζέρπιο (ιταλικά: Proserpio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κόμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Ρόζα Αντουχάρ
Καριέρα
Η Αντουχάρ ήταν η πρώτη A. G. Leventis Research Fellow στην Αρχαία Ελληνική Λογοτεχνία στο Τμήμα Ελληνικών και Λατινικών στο University College του Λονδίνου (2012-2016). Το 2016 διορίστηκε στο King's College του Λονδίνου ως Αναπληρώτρια Διευθύντρια του Τμήματος Ελευθέρων Τεχνών και λέκτορας Ελευθέρων Τεχνών (Liberal Arts). Το 2019 ήταν επισκέπτρια καθηγήτρια στη Βραζιλία στο Ομοσπονδιακό Πανεπιστήμιο της Paraná. Ήταν η κεντρική ομιλήτρια για την 42η ετήσια συνάντηση της Australasian Society for Classical Studies το 2021.
Προζέρπιο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κόμο
Ρόζα Αντουχάρ
Καριέρα
Είναι συνεκδότρια της σειράς βιβλίων Classics and the Postcolonial της Routledge μαζί με την Justine McConnell. Είναι Associate Editor για την ελληνική λογοτεχνία στο American Journal of Philology και είναι μέλος της συντακτικής επιτροπής δύο βραζιλιάνικων περιοδικών για την κλασική φιλολογία, του Nuntius Antiquus και του PhaoS - Revista de Estudos Clássicos. Το 2019 εξελέγη στο Συμβούλιο της Εταιρείας Προώθησης Ελληνικών Σπουδών για τριετή θητεία.
Επιμελήθηκε την έκδοση The Greek Trilogy of Luis Alfaro: Electricidad, Oedipus El Rey, Mojada, η οποία συγκέντρωσε για πρώτη φορά τα τρία "ελληνικά" έργα του Luis Alfaro, ενός Αμερικανού θεατρικού συγγραφέα και καλλιτέχνη παραστάσεων με καταγωγή από το Μεξικό (τσικάνο). Αυτά τα έργα βασίζονται στα Ηλέκτρα και Οιδίπους του Σοφοκλή και Μήδεια του Ευριπίδη. Τα έργα Electricidad, Oedipus El Rey και Mojada του Alfaro αποτελούν την πλατφόρμα των προβληματισμών των τσικάνο και της ευρύτερης κοινότητας των λατίνο στο Λος Άντζελες και τη Νέα Υόρκη μέσα από το αρχαίο δράμα. Η έκδοση κέρδισε το 2020 London Hellenic Prize (παλαιότερα γνωστό ως Criticos Prize). Το βραβείο απονέμει £10.000. Στους προηγούμενους νικητές περιλαμβάνονται η Alice Oswald για το Nobody (2019), η Kamila Shamsie για το Home Fire (2017) και η Anne Carson για το Antigonick (2012).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου Πρίνστον Κατηγορία:Ελληνιστές
Ελληνική Εθελοντική Φρουρά
Η Ελληνική Εθελοντική Φρουρά (στο εξής: ΕΕΦ, σερβικά: Грчка Добровољачка Гарда) ήταν μία μονάδα Ελλήνων εθελοντών η οποία πολέμησε στον Πόλεμο της Βοσνίας στο πλευρό του Στρατού της Σερβικής Δημοκρατίας. Μερικά μέλη της μονάδας ήταν παρόντα στην περιοχή της Σφαγής της Σρεμπρένιτσα και ύψωσαν την Ελληνική σημαία πάνω από την πόλη κατά παρότρυνση του Ράτκο Μλάντιτς.
Ιστορία
Το πρώτο απόσπασμα Ελλήνων εθελοντών στη Βοσνία κατέφθασε το 1993. Τον Μάρτιο του 1995, η ΕΕΦ, ένα τμήμα εκατό Ελλήνων παραστρατιωτικών σχηματισμένο κατά απαίτηση του Ράτκο Μλάντιτς, Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου του Σερβοβοσνιακού Στρατού, έγινε τακτική μάχιμη μονάδα του Σώματος Ντρίνα με τα δικά της διακριτικά, έναν λευκό δικέφαλο αετό σε μαύρο φόντο. Η μονάδα διοικούταν από Σέρβους αξιωματικούς και είχε ως βάση της τη Βλασένιτσα, μια κωμόπολη στην Κοιλάδα Ντρίνα.
Μερικοί από τους εθελοντές έχουν ταυτοποιηθεί ως μέλη της Χρυσής Αυγής, ενός ελληνικού νεοναζιστικού-εθνικιστικού πολιτικού κόμματος, ενώ υπηρχαν και άλλοι που ήταν μισθοφόροι. Το κίνητρο τους ήταν η στήριξη των Ορθόδοξων αδελφών τους στη μάχη.
Ο Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ είχε προσκαλέσει τον Σερβοβόσνιο ηγέτη Ράντοβαν Κάρατζιτς να επισκεφθεί την Αθήνα το 1993. Σε μια διαδήλωση στην οποία είχαν συμμετάσχει Έλληνες πολιτικοί, ο Κάρατζιτς ανήγγειλε: «έχουμε μόνο τον Θεό και τους Έλληνες στο πλευρό μας».
Παρουσία στη Σρεμπρένιτσα τον Ιούλιο του 1995
Το 2002 η αναφορά του Ολλανδικού Ινστιτούτο Σπουδών NIOD για τον Πόλεμο, το Ολοκαύτωμα και τις Γενοκτονίες για τη Σρεμπρένιτσα περιέγραψε πως η μονάδα της ΕΕΦ ύψωσε την ελληνική σημαία πάνω από την πόλη μετά την πτώση της, παραπέμποντας σε βιντεοσκοπημένο υλικό του γεγονότος και αποσπάσματα από υποκλεμμένες Σερβοβοσνιακές στρατιωτικές τηλεφωνικές συνομιλίες, οι οποίες περιελάμβαναν το κατηγορηματικό αίτημα του για την ύψωση της σημαίας υπέρ της τιμής «των γενναίων Ελλήνων που μάχονται στο πλευρό μας». Η αναφορά επίσης αποκάλυπτε ότι η ελληνική κυβέρνηση είχε στείλει φορτία ελαφρού οπλισμού και πυρομαχικών στον Σερβοβοσνιακό στρατό μεταξύ του 1994 και του 1995.
Σύμφωνα με μια αναφορά του Γαλλικού Πρακτορείου Ειδήσεων, περίπου δώδεκα Έλληνες εθελοντές μάχονταν στο πλευρό των Σερβοβοσνίων κατά τη διάρκεια της σφαγής της Σρεμπρένιτσα. Η συμμετοχή της ΕΕΦ στην επίθεση αναφέρθηκε από τον τύπο και πολλοί από τους εθελοντές έδωσαν συνέντευξη στα ελληνικά ΜΜΕ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διάλυση της Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Ελληνοσερβικές σχέσεις
Πουζιάνο
Το Πουζιάνο (ιταλικά: Pusiano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κόμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κόμο
Καλιάνα
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
Βανέσα (όνομα)
Βανέσα ή Βανέσσα, ελληνικό γυναικείο κύριο όνομα.
Ετυμολογία
Σύμφωνα με τον Πάτρικ Χανκς, το όνομα το χρησιμοποίησε ο Τζόναθαν Σουίφτ (1667–1745) στο αυτοβιογραφικό του ποίημα Cadenus και Vanessa (1726) για τη Ολλανδή αγαπημένη φίλη του Έστερ Φαμχόφριχ. Φαίνεται ότι το επινόησε από την πρώτη συλλαβή του επωνύμου της, με την προσθήκη του επιθέματος -essa (ίσως εξαιτίας της πρώτης συλλαβής του βαφτιστικού της).
Διάδοση του ονόματος
Το όνομα έγινε αρκετά δημοφιλές τον 20 αι., χάρη σε προσωπικότητες όπως η Βρετανή ηθοποιός Βανέσα Ρεντγκρέιβ (Λονδίνο, 1937). Σύμφωνα με το Beliebte Vornamen, είναι ιδιαίτερα διαδεδομένο στη Γερμανία, όπου από το 1976 είναι ανάμεσα στα 100 πιο δημοφιλή, αλλά και στις ΗΠΑ, όπου, σύμφωνα με τα στοιχεία του Social Security, ήταν ανάμεσα στα 100 πιο δημοφιλή ονόματα έως το 2007. Αντιθέτως, στην Ελλάδα, σε μια προσπάθεια στατιστικής αποτίμησης της συχνότητας των ελληνικών ονομάτων, το όνομα Βανέσα / Βανέσσα εμφανίζεται μία μόνο φορά ανάμεσα στα 97.072 ονόματα του δείγματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γυναικεία ελληνικά ονόματα Κατηγορία:Ονόματα από τη λογοτεχνία Κατηγορία:Ονόματα αγγλικής προέλευσης
Ρόντερο
Το Ρόντερο (ιταλικά: Rodero) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κόμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κόμο
Ρετσάγκο
Το Ρετσάγκο (ιταλικά: Rezzago) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κόμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κόμο
Κλητίας ο Ηλείος
Ο Κλητίας ο Ηλείος (1ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από την Ηλεία, ο οποίος στέφθηκε στο ιππικό αγώνισμα της συνωρίδος πώλων κατά τους 177ους (72 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Ηλείοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της συνωρίδας Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (1ος αιώνας π.Χ.)
Σαράντι
Το Σαράντι είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
Ρονάγκο
Το Ρονάγκο (ιταλικά: Ronago) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κόμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κόμο
Αντιγένης ο Ηλείος
Ο Αντιγένης ο Ηλείος (γιος του Ιάσονα, 2ος/1ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από την Ηλεία, ο οποίος στέφθηκε στο ιππικό αγώνισμα της συνωρίδος πώλων κατά τους 171ους (96 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Ηλείοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της συνωρίδας Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (1ος αιώνας π.Χ.)
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 2005
Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 2005 ήταν η 35η διοργάνωση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Ενόργανης Γυμναστικής, που διεξήχθη από την Ελληνική Γυμναστική Ομοσπονδία (Ε.Γ.Ο.). Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στο Κλειστό Γυμναστήριο «Θεόδωρος Πούτος», στον Κορυδαλλό από την Παρασκευή 22 έως και την Κυριακή 24 Απριλίου του 2005.
Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν οι κατηγορίες ανδρών, γυναικών, εφήβων και νεανίδων. Πρωταθλήτρια ομάδα στους άνδρες αναδείχθηκε ο Γ.Α.Σ. Ειρήνη Περιστερίου και στις γυναίκες ο Πανιώνιος Γ.Σ.Σ..
Κάτοχοι μεταλλίων
2003 | 2004 | 2005 | 2006 | 2007
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής Κατηγορία:Γυμναστική το 2005 Κατηγορία:Αθλητισμός στον Πειραιά
Δαμαιθίδας ο Ηλείος
Ο Δαμαιθίδας ο Ηλείος (γιος του Μενίππου, 1ος αιώνας π.Χ./μ.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από την Ηλεία, ο οποίος στέφθηκε στο ιππικό αγώνισμα της συνωρίδος πώλων κατά τους 195ους (1 μ.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Ηλείοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της συνωρίδας Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (1ος αιώνας)
Buckethead
Ο Buckethead (πραγματικό όνομα Μπράιαν Πάτρικ Κάρρολ, αγγλ. Brian Patrick Carroll, γεν. 13 Μαΐου 1969), είναι ταλαντούχος αμερικανός κιθαρίστας. Έχει πειραματιστεί με πολλά είδη μουσικής, όπως χέβι μέταλ, ροκ, αβάν-γκαρντ και ambient. Έχει κυκλοφορήσει περισσότερα από 300 άλμπουμ, ενώ έχει εμφανιστεί σε πάνω από 50 δίσκους άλλων καλλιτεχνών.
Ο Buckethead έχει αποσπάσει μεγάλη φήμη για την αμφίεσή του. Φοράει στο κεφάλι του κουβά και μάσκα λευκή, την οποία εμπνέυστηκε αφού παρκολούθησε την ταινία Halloween 4. Ο Buckethead έχει βραβευτεί πολλές φορές, ενώ θεωρείται ένας από τους καλύτερους και πιο πρωτότυπους κιθαρίστες που υπάρχουν. Έχει συνθέσει τη μουσική για πολλά soundtrack.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Αμερικανοί μουσικοί Κατηγορία:Αμερικανοί κιθαρίστες Κατηγορία:Μέλη των Guns N' Roses
Ροβέλλο Πόρρο
Το Ροβέλλο Πόρρο (ιταλικά: Rovello Porro) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κόμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κόμο
Ροβελλάσκα
Η Ροβελλάσκα (ιταλικά: Rovellasca) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κόμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κόμο
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019 – Έπταθλο γυναικών
Το έπταθλο γυναικών στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019 διεξήχθη στο Διεθνές Στάδιο Καλίφα από τις 2 έως τις 4 Οκτωβρίου.
Τελική κατάταξη
{{legend|#F2F5A9|Η καλύτερη επίδοση κάθε αγωνίσματος είναι σε κίτρινο χρώμα.|border=solid 1px #AAAAAA}}
Παραπομπές
Επταθλο Γυ
Σάλα Κοματσίνα
Η Σάλα Κοματσίνα (ιταλικά: Sala Comacina) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κόμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κόμο
Κασία Μνασιθέα
Η Κασία Μνασιθέα (κόρη του Βετληνού Λαίτου, 2ος αιώνας μ.Χ.) υπήρξε ολυμπιονίκης με καταγωγή από την Ηλεία στο ιππικό αγώνισμα του τέθριππου πώλων στους 233ους (153 μ.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Οι γυναίκες δεν μπορούσαν να διαγωνιστούν στους ολυμπιακούς αγώνες, με εξαίρεση τα ιππικά αγωνίσματα όπου ολυμπιονίκης γίνονταν ο ιδιοκτήτης των αλόγων και όχι ο αναβάτης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες διαφόρων εθνικοτήτων Κατηγορία:Αρχαίοι Ηλείοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του τέθριππου πώλων Κατηγορία:Γυναίκες στους αρχαίους ολυμπιακούς αγώνες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (2ος αιώνας)
Λαγουδερά
Τα Λαγουδερά είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο.
Ιβάν Ζακμάρντι
Ο Ιβάν Ζακμάρντι (κροατ. Ivan Zakmardi, περ. 1600 – 20 Απριλίου 1667) ήταν Κροάτης ποιητής, ουμανιστής και νομικός, που υπηρέτησε ως ο Πρωτονοτάριος του Βασιλείου της Κροατίας το 1644. Διετέλεσε σύμβουλος και εκπρόσωπος τόσο του βασιλέως, όσο και του Μπάνου της Κροατίας σε νομικά ζητήματα. Αξιόλογη συνεισφορά του ήταν ότι έθεσε τα θεμέλια των Κρατικών Αρχείων της Κροατίας το 1643.
Λαγουδερά
Βρίσκεται περίπου 50 χιλιόμετρα από τη Λευκωσία. Φημίζεται για την μονή της Παναγίας του Άρακα και τις νωπογραφίες της, που χρονολογείται από τον 12ο αιώνα. Η μονή είναι Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO μαζί με άλλες εννέα εκκλησίες στην περιοχή Τρόοδος.
Ιβάν Ζακμάρντι
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ζακμάρντι μαθήτευσε στο νεοϊδρυθέν τότε από τους Ιησουίτες Κλασικό Γυμνάσιο του Ζάγκρεμπ και στη συνέχεια πήγε και σπούδασε φιλοσοφία στο Όλομουτς της Μοραβίας. Επιστρέφοντας στην Κροατία, έγινε δικηγόρος της Επισκοπής του Ζάγκρεμπ και εργάσθηκε επιπλέον σε δημόσιες θέσεις, όπως δικαστής στην Κομητεία του Križevci, νοτάριος στην Κομητεία του Βάραζντιν, θησαυροφύλακας και αρχιεφοριακός του Βασιλείου. Το 1641 το Σάμπορ τον επέλεξε ως μέλος της επιτροπής για την κατάρτιση καταλόγου και την ανάλυση όλων των προνομίων στην Κροατία. Τότε συγκέντρωσε όλα τα διατάγματα, νόμους και άλλα σχετικά με τα προνόμια, και τα επέδωσε στο Σάμπορ για ασφαλή φύλαξη στο λεγόμενο «θησαυροφυλάκιο των προνομίων» (Cista privilegiorum Regni). Το 1644 το ίδιο σώμα τον επέλεξε στο αξίωμα του Πρωτονοταρίου του Βασιλείου της Κροατίας. Τέλος, από το 1662 μέχρι τον θάνατό του, ο Ζακμάρντι διετέλεσε «υποκόμης» (podžupan) της Κομητείας του Βαραζντίν. Γνωστό είναι το φιλανθρωπικό έργο του, καθώς συχνά χρηματοδοτούσε φτωχούς φοιτητές και άφησε ένα σημαντικό ποσό στα κολέγια των πόλεων Βάραζντιν, Λεπογκλάβα και Κρίζεβτσι. Στους πολέμους κατά των Οθωμανών, βοήθησε με την παροχή τροφίμων και όπλων στους στρατιώτες. Ο ποιητής απεβίωσε στην πόλη Μπάνσκα Μπίστριτσα της σημερινής Σλοβακίας, αλλά τάφηκε στον Καθεδρικό Ναό του Ζάγκρεμπ.
Σωζόμενα έργα
Τα σωζόμενα έργα του Ιβάν Ζακμάρντι είναι όλα γραμμένα στη λατινική γλώσσα. Μεταξύ αυτών ξεχωρίζουν τα εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κροάτες ποιητές Κατηγορία:Κροάτες ευγενείς
Λαγουδερά
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
Λιβάδια Λευκωσίας
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
Νήσος Μαρτίν Γκαρσία
Η νήσος Μαρτίν Γκαρσία (Isla Martín García) είναι νησί στον ποταμό Ρίο ντε λα Πλάτα. Το νησί βρίσκεται στα ύδατα της Ουρουγουάης, αλλά το 1973 η Ουρουγουάη και η Αργεντινή κατέληξαν σε συμφωνία που καθιερώνει το Μαρτίν Γκαρσία ως έδαφος της Αργεντινής και ως φυσικό καταφύγιο. Το νησί έκτασης 1,84 τετραγωνικών χιλιομέτρων έχει μόνιμο πληθυσμό περίπου 150 ατόμων (50 οικογένειες) και εμπίπτει στη δικαιοδοσία της επαρχίας του Μπουένος Άιρες. Το νησί είναι προσβάσιμο αεροπορικώς μέσω του αεροδρομίου της νήσου Μαρτίν Γκαρσία.
Αρκετές πολιτικές προσωπικότητες της Αργεντινής έχουν συλληφθεί στο νησί από στρατιωτικές κυβερνήσεις, συμπεριλαμβανομένων των προέδρων Χιπόλιτο Ιριγκόσιεν (1930), Χουάν Περόν (1945) και Αρτούρο Φροντίσι (1962).
Ιστορία
μικρογραφία|Περίτεχνη είσοδος στον κινηματογράφο H νήσος Μαρτίν Γκαρσία ανακαλύφθηκε από τους Ισπανούς στην αποστολή του Χουάν Ντίας ντε Σολίς το 1516. Πήρε το όνομά της από τον αποθηκάριο Μαρτίν Γκαρσία, ο οποίος πέθανε στο πλοίο και η σορός του θάφτηκε στο νησί. Από τότε, το νησί αμφισβητήθηκε συνεχώς από την Ισπανία και την Πορτογαλία λόγω της στρατηγικής του θέσης εν μέσω του κύριου ποτάμιου καναλιού και ως πύλη προς τους κύριους παραπόταμούς του, τους ποταμούς Παρανά και Ουρουγουάη.
Το νησί χρησιμοποιήθηκε ως αποικία κράτησης από το 1765 έως το 1886. Αναπτύχθηκε από την Αντιβασιλεία του Ρίο ντε λα Πλάτα, ο πρώτος αντιβασιλέας Πέντρο ντε Σεβάλιος οχύρωσε το νησί και τοποθέτησε εκεί στρατιωτική φρουρά. Το 1814, ο ναύαρχος Γουίλιαμ Μπράουν, επικεφαλής ενός στόλου, αποβιβάστηκε στο νησί και νίκησε τους βασιλικούς, αφήνοντας τη Μαρτίν Γκαρσία στα χέρια των Ηνωμένων Επαρχιών του Ρίο ντε λα Πλάτα.
Ο πρόεδρος Ντομίνγκο Σαρμιέντο πρότεινε τη δημιουργία βάσης στο νησί το 1850, με την πόλη Αργιρόπολις ως πρωτεύουσα ενός μικροκράτους που θα διοικούνταν από κοινού από την Αργεντινή, την Ουρουγουάη και την Παραγουάη.
Από το 1879, πολλοί ιθαγενείς που αιχμαλωτίστηκαν στο πλαίσιο της λεγόμενης Κατάκτησης της Ερήμου, φυλακίστηκαν στη νήσο Μαρτίν Γκαρσία. Σύμφωνα με την επίσημη τεκμηρίωση, στους αιχμαλώτους αυτούς περιλαμβάνονταν τόσο μαχητές όσο και άμαχοι (συμπεριλαμβανομένων μικρών παιδιών και ηλικιωμένων). Κατά τη διάρκεια της παραμονής τους στο νησί, πολλοί από τους αιχμαλώτους υποχρεώθηκαν να εργαστούν και υπέστησαν πειθαρχικές κυρώσεις στα διάφορα ιδρύματα του νησιού. Αυτό έχει οδηγήσει ορισμένους μελετητές να υποστηρίξουν ότι το Μαρτίν Γκαρσία ήταν ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης και ένα εργαλείο γενοκτονίας. Παρόλο που δεν υπάρχουν επίσημοι αριθμοί, οι ερευνητές έχουν υπολογίσει ότι μέχρι και 3.000 ιθαγενείς κρατούμενοι πέρασαν από το Μαρτίν Γκαρσία κατά τη διάρκεια των δεκαετιών 1870 και 1880.
Το νησί μεταφέρθηκε στη ναυτική δικαιοδοσία της Αργεντινής το 1886 και τοποθετήθηκαν σε αυτό ναυτικές δυνάμεις. Στα τέλη της δεκαετίας του 1920 κατασκευάστηκε ένας διάδρομος προσγείωσης, ο πρόδρομος του Ναυτικού Αεροπορικού Σταθμού Μαρτίν Γκαρσία (ισπανικά: Estación Aeronaval Martín García). Ο διάδρομος επεκτάθηκε τη δεκαετία του 1950 και σήμερα είναι το αεροδρόμιο της νήσου Μαρτίν Γκαρσία.
Το καθεστώς δικαιοδοσίας του νησιού καθορίστηκε επίσημα με τη Συνθήκη του Ρίο ντε λα Πλάτα μεταξύ της Αργεντινής και της Ουρουγουάης στις 19 Νοεμβρίου 1973. Η συνθήκη αυτή ορίζει ότι η νήσος Μαρτίν Γκαρσία είναι εξκλάβιο της Αργεντινής που περιβάλλεται από ύδατα της Ουρουγουάης. Σε αντάλλαγμα για την αναγνώριση της κυριαρχίας της Αργεντινής επί του νησιού, η Αργεντινή προέβη σε εδαφικές παραχωρήσεις στον Ρίο ντε λα Πλάτα, ιδίως την παραχώρηση της νήσου Χουνκάλ στην Ουρουγουάη.
Χλωρίδα και πανίδα
μικρογραφία|Χελώνες στο Μαρτίν Γκαρσία Ο βιότοπος του νησιού είναι δασικός, και τα κυρίαρχα είδη του περιλαμβάνουν το σέιμπα και τη δάφνη κρεόλ, καθώς και ξηροφυτικά είδη (παρόμοια με το Γκραν Τσάκο) που περιλαμβάνουν γκορς, κάκτους και λαπατσίγιο. Οι παραλίες του νησιού είναι γεμάτες με καλάμια, συκιές (ibopehay) και περισσότερα από 800 είδη φυτών.
Η μέση και ευρύτερη άγρια πανίδα, εξαιρουμένων των ψαριών, αποτελείται σήμερα κυρίως από πάνω από 250 είδη πουλιών, μεταξύ των οποίων οκτώ είδη κολιμπρί, γερακιών, καλημάνες, ερωδιοί, γυπών, παπαγάλων, καρδερίνων, περιστεριών, σπουργιτιών, σπίνων, κορυδαλλών και κουκουβαγιών, μεταξύ άλλων. Το νησί φιλοξενεί επίσης διάφορα ερπετά, σαύρες, γκέκο, χελώνες, βατράχια, coypu, capybara, αλιγάτορες, κόκκινα ελάφια. Ο άλλοτε μεγάλος πληθυσμός των γιγάντιων ποταμοβίδρων (ariray) εξοντώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1950.
Κλίμα
Η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι 17 °C, με μέσους όρους 8 °C το χειμώνα και 29 °C το καλοκαίρι. Η μέση ετήσια βροχόπτωση είναι 1.000 mm.
Παραπομπές
Κατηγορία:Περίκλειστα και αποσπασμένα εδάφη Κατηγορία:Νησιά της Αργεντινής
Σαν Μπαρτολομέο Βαλ Καβάρνια
Το Σαν Μπαρτολομέο Βαλ Καβάρνια (ιταλικά: San Bartolomeo Val Cavargna) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κόμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κόμο
Red Bull Arena (Νιου Τζέρσεϊ)
Η Red Bull Arena είναι ποδοσφαιρικό στάδιο στο Χάρισον του Νιου Τζέρσεϊ και αποτελεί τη φυσική έδρα της Νιου Γιορκ Ρεντ Μπουλς, ομάδας της Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ (MLS), όπως και της Νιου Γιορκ Ρεντ Μπουλς Β, ομάδας της Γιουνάιτεντ Σόκερ Λιγκ (USL). Με μια μερικώς διαφανή οροφή, βρίσκεται απέναντι από τον ποταμό Πασάικ του Νιούαρκ. Η χωρητικότητά του είναι 25.000 θεατές.
Πρόσβαση
Η πρόσβαση στο γήπεδο μπορεί να επιτευχθεί μέσω του σταθμού Harrison του Port Authority Trans-Hudson γνωστού ως PATH, και από το σταθμό Newark Penn και τους σταθμούς New Jersey Transit's και Newark Broad Street. Η κοντινή γέφυρα Τζάκσον Στριτ διασχίζει τον ποταμό Πασάικ στη συνοικία Άιρονμπουντ στο Νιούαρκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στις ΗΠΑ Κατηγορία:Νιου Γιορκ Ρεντ Μπουλς Κατηγορία:Red Bull
Σαν Φέρμο ντελλα Μπαττάλια
Το Σαν Φέρμο ντελλα Μπαττάλια (ιταλικά: San Fermo della Battaglia) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κόμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κόμο
Μπαρτολομέους φαν Μπάσσεν
Ο Μπαρτολομέους φαν Μπάσσεν (Bartholomeus Corneliszoon van Bassen, 1590 – 1652) ήταν Ολλανδός ζωγράφος και αρχιτέκτονας της ολλανδικής Χρυσής Εποχής.
Βιογραφία
μικρογραφία| Εσωτερικό της Cunerakerk, Ρίνεν Ο Μπαρτολομέους φαν Μπάσσεν ήταν νόθος γιος του Κορνέλις φαν Μπάσσεν και εγγονός του Μπάρτχολτ Ερνστ φαν Μπάσσεν, ο οποίος έζησε και πέθανε στη Χάγη. Λίγα είναι γνωστά για την πρώιμη ζωή του, αλλά σύμφωνα με το Ολλανδικό Ίδρυμα Ιστορίας της Τέχνης έγινε μέλος της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά του Ντελφτ το 1613. Το 1622 μετακόμισε στη Χάγη, όπου έγινε μέλος της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά της Χάγης δύο χρόνια αργότερα και όπου έγινε κοσμήτορας το 1627 και διευθυντής το 1636 και το 1640 Είναι γνωστός για τα αρχιτεκτονικά του έργα, μερικές φορές με προσθήκη μορφών από τους ζωγράφους Αντόνι Παλαμέντες, Εσάιας φαν νε φέλντε και Γιαν Μάρτσζντεν ντε Γιόνγκε (Jan Martszen de Jonge).
Το 1638 έγινε αρχιτέκτονας της πόλης της Χάγης. Εργάστηκε στο θερινό ανάκτορο Huis Honselaarsdijk για τον Φρειδερίκο Ερρίκο, Πρίγκιπα της Οράγγης (κατεδαφίστηκε αφού χρησιμοποιήθηκε ως στρατιωτικό νοσοκομείο κατά τον πόλεμο του 1812), στην αποκατάσταση του Δημαρχείου και από το 1649 και μετά ασχολήθηκε με την κατασκευή της Nιούε Κερκ (Νέας Εκκλησίας).
Ο φαν Μπάσσεν συμμετείχε επίσης σε μια σειρά αρχιτεκτονικών έργων σε εθνικό επίπεδο. Το πιο σημαντικό του κτίσμα ήταν το "Het Koningshuis", το θερινό παλάτι του Φρειδερίκου Ε', Εκλέκτορα του Παλατινάτου. Αποκαλούμενος «Βασιλιάς της Βοημίας» για έναν χειμώνα, τον θυμούνται στην Ολλανδία ως «Winterkoning» (βασιλέα του χειμώνα) για αυτόν τον λόγο. Το θερινό του ανάκτορο ήταν στην πόλη Ρίνεν, κοντά στην Ουτρέχτη, και κτίστηκε σύμφωνα με το σχέδιο του φαν Μπάσσεν το 1629-1631. Αυτό το ανάκτορο, όπως και το Honselaarsdijk, χρησιμοποιήθηκε επίσης ως στρατιωτικό νοσοκομείο κατά τον πόλεμο του 1812 και κατεδαφίστηκε αμέσως μετά.
Διατηρούσε εργαστήριο και δεχόταν μαθητές, με πιο αξιόλογους τους Χέραρντ Χαουκχέιστ Gerard Houckgeest και Γιαν φαν ντερ Φουχτ (Jan van der Vucht). Πέθανε στη Χάγη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Μακεδονίας 1931-32
Την περίοδο 1931-32 η ΕΠΣ Μακεδονίας διοργάνωσε το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης σε τρεις κατηγορίες με τη συμμετοχή 20 συλλόγων. Οι Άρης ΠΑΟΚ και Ηρακλής δε συμμετείχαν καθώς αγωνίστηκαν στην Εθνική Κατηγορία. Ήταν υπεύθυνη επίσης και για τη διοργάνωση του Πρωταθλήματος Δυτικής Μακεδονίας.
Πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης
Το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης διεξήχθη σε τρεις κατηγορίες την Α΄ με 4 συλλόγους, τη Β΄ με 10 συλλόγους χωρισμένους σε δυο ομίλους και τη Γ΄ με 6 ομάδες. Ομίλους Β και Γ κατηγορίας σχημάτισαν και οι Β και Γ ομάδες των συλλόγων. Σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο επτά σύλλογοι δεν αγωνίστηκαν: Οι ομάδες του Ασβεστοχωρίου και Λαγκαδά, οι δυο ομάδες εργαζομένων (ΑΕ Εμποροϋπαλλήλων και Ομιλος ΤΤΤ) ο Όμιλος Κατιρλί και η Ποντιακή Ένωσις. Επίσης ο Όμιλος Ιπποδρομίου αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα ανεπισήμων.
Α΄ Κατηγορία
Το πρωτάθλημα της πρώτης κατηγορίας ξεκίνησε τον Μάρτιο του 1932 και συμμετείχαν αρχικά 4 σύλλογοι. Τον Απρίλιο κι ενω είχε ολοκληρωθέι ο πρώτος γύρος ο Μακεδονικός απορροφήθηκε από τον Άρη και έχασε τα υπόλοιπα 3 ματς χωρίς αγώνα, ενώ είχε καταφέρει να αποσπάσει 1 ισοπαλία από τον Θερμαϊκό. Πρωταθλήτρια ανακηρύχθηκε η ομάδα του Μέγα Αλέξανδρου νικώντας στον τελευταίο αγώνα τον Μελιτέα. Ο Θερμαϊκός ζήτησε να ακυρωθούν όλοι οι αγώνες του Μακεδονικού, καθώς με αυτόν τον τρόπο θα ισοβαθμούσε στην πρώτη θέση με τον Μέγα Αλέξανδρο και θα διεκδικούσε το τίτλο σε αγώνα κατάταξης. Το αίτημα δεν έγινε δεκτό και ο Μέγας Αλέξανδρος μάλιστα προβιβάστηκε στην Εθνική κατηγορία της επόμενης περιόδου καθώς ο ΠΑΟΚ αρνήθηκε να αγωνιστεί στους δυο αγώνες διαβάθμισης.
Βαθμολογία
(οι αγώνες του Μακεδονικού στον δεύτερο γύρο, θα είναι όλοι νίκες των αντιπάλων του με 1-0 α/α όπως ορίζοταν εκείνο τον καιρό)
Β΄ Κατηγορία
Στη β΄ κατηγορία συμμετείχαν 10 συνολικά σύλλογοι χωρισμένοι σε δυο ομίλους. Νικητές των ομίλων ήταν η Προσφυγική Ένωση που προβιβάστηκε στην Α΄ της επόμενης περιόδου και ο Αετός Θεσσαλονίκης που όμως τιμωρήθηκε με διαγραφή. Στον τελικό Β΄ Κατηγορίας αγωνίστηκαν η Προσφυγική Ένωση και ο Απόλλων Καλαμαριάς
Γ΄ Κατηγορία
Στη γ΄ κατηγορία συμμετείχαν 6 σύλλογοι σε έναν όμιλο. Το πρωτάθλημα κατέκτησε ο Αετός Παπάφη
Πρωτάθλημα Δυτικής Μακεδονίας
Το πρωτάθλημα επαρχιών της περιόδου 1931-32 περιελάμβανε μόνο το Πρωτάθλημα Δυτικής Μακεδονίας μετά τις διαδοχικές ιδρύσεις ενώσεων Θράκης το 1929, Ανατολικής Μακεδονίας το 1930 και Κεντρικής Μακεδονίας το 1931 που διοργάνωναν το πρωτάθλημα της περιοχής τους.
Το πρωτάθλημα ξεκίνησε στα τέλη Ιουνίου του 1932 και ολοκληρώθηκε το Σεπτέμβρη και Οκτώβρη με τους τελικούς μεταξύ των νικητών των «περιοχών», με τελικό νικητή τον Ολυμπιακό Κοζάνης.
Οι σύλλογοι χωρίστηκαν σε περιοχές και ομίλους περιοχών ως εξής:
Οι τελικοί μεταξύ των τριων νικητών των περιοχών έγιναν το Σεπτέμβρη:
Παραπομπές
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1931-1932 Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Μακεδονίας
Ανισότητα Μπουλ
Στην θεωρία πιθανοτήτων, η ανισότητα Μπουλ (ή αλλιώς ανισότητα της υποπροσθετικότητας) λέει ότι για ένα σύνολο από γεγονότα, η πιθανότητα να συμβεί τουλάχιστον ένα από αυτά είναι το πολύ όσο το άθροισμα της πιθανότητας να συμβεί το κάθε γεγονός ξεχωριστά. Πιο συγκεκριμένα, για κάθε n γεγονότα, ισχύει ότι Πιο γενικά, για κάθε αριθμήσιμο σύνολο γεγονότων ισχύει ότι
Περίπτωση n=2
Για την περίπτωση n = 2 γεγονότων, θέλουμε να δείξουμε ότι Από την ταυτότητα για την ένωση δύο γεγονότων έχουμε ότι Επειδή, η πιθανότητα, ισχύει ότι που συνεπάγεται ότι το οποίο είναι και το ζητούμενο.
Για κάθε n (μαθηματική επαγωγή)
Βασική περίπτωση: Για n = 1, η ανισότητα ισχύει ως ισότητα για κάθε γεγονός A_1, δηλαδή.