cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σταύρος Καλλέργης
Βιογραφικό
Ο Σταύρος Καλλέργης αν και μεγάλωσε στο ανακτορικό περιβάλλον ήρθε από νωρίς, ήδη από το Γυμνάσιο, σε επαφή με τις σοσιαλιστικές ιδέες. Αργότερα στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου σπούδασε αρχιτεκτονική, γνωρίστηκε με το Ρόκκο Χοϊδά και τον Πλάτωνα Δρακούλη και είχε έντονη ανάμιξη στο φοιτητικό κίνημα.
Τον Μάιο του 1890 ίδρυσε στην Αθήνα τον Κεντρικό Σοσιαλιστικό Σύλλογο, που αποτέλεσε τον πρώτο σοσιαλιστικό πυρήνα στην Ελλάδα και σύντομα απέκτησε παραρτήματα και σε άλλες πόλεις. Τον επόμενο μήνα ξεκίνησε να εκδίδει την εφημερίδα Σοσιαλιστής, στην οποία ανέπτυξε ένα σοσιαλιστικό πρόγραμμα που ήταν ιδιαίτερα επαναστατικό για την εποχή του. Ειδικότερα έκανε λόγο για απόλυτη ελευθερία λόγου και συνείδησης, 8ωρη εργασία, κατώτατο μισθό, αργία την Κυριακή κ.ά. Η πραγματοποίηση των στόχων αυτών κατά τον Καλλέργη μπορούσε να γίνει εφόσον ένα σοσιαλιστικό κόμμα κατάφερνε να κατακτήσει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία καθώς και με τους συνδικαλιστικούς αγώνες σε συνδυασμό με την έκδοση βιβλίων και εφημερίδων για την ενημέρωση του κόσμου.
Το 1893 ο Καλλέργης οργάνωσε τον εορτασμό της Εργατικής Πρωτομαγιάς για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Μετά την ομιλία του περίπου 500 άτομα υπέγραψαν ψήφισμα με το οποίο ζητούσαν: τα καταστήματα τις Κυριακές να παραμένουν κλειστά προκειμένου να ξεκουράζονται οι εργαζόμενοι, η εργασία να είναι οκτάωρη και να παρέχεται σύνταξη σε όσους δεν μπορούσαν πια να εργαστούν, για λόγους που σχετίζονταν με την εργασία τους, προκειμένου να μπορούν να συντηρούνται οι ίδιοι και οι οικογένειές τους. Τελικά το εν λόγω ψήφισμα κατατέθηκε στη Βουλή την 1η Δεκεμβρίου 1893 και αφού είχαν συγκεντρωθεί 2.000 υπογραφές. Καθώς όμως το προεδρείο καθυστερούσε την ανάγνωση του ο Καλλέργης άρχισε να διαμαρτύρεται γεγονός που οδήγησε στη σύλληψή και τη φυλάκιση του.
Κατά τον εορτασμό της επόμενης Εργατικής Πρωτομαγιάς ο Καλλέργης συνελήφθη αλλά στη δίκη που ακολούθησε αθωώθηκε και στη συνέχεια έφυγε στο Παρίσι όπου γνωρίστηκε με τον Ζαν Ζωρές, τον Εμίλ Ζολά, τον Πιοτρ Κροπότκιν κ.ά. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα βρήκε το κίνημα διασπασμένο και το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με την αρνητική στάση των πρώην συντρόφων του απέναντί του τον οδήγησαν να φύγει από την Αθήνα και να εγκατασταθεί στην Κρήτη. Εξελέγη πληρεξούσιος της Κρητικής Πολιτείας και έθεσε επανειλημμένως υποψηφιότητα για βουλευτής Ρεθύμνου. Τελικά ύστερα από τρεις απόπειρες δολοφονίας εναντίον του, επέστρεψε στην Αθήνα και άρχισε να εκδίδει ξανά τον Σοσιαλιστή, όμως τόσο η έκδοση της εφημερίδας όσο και η εμπορική επιχείρησή του απέτυχαν.
Πέθανε το 1926 στην Κρήτη, όπου είχε εγκατασταθεί εκ νέου το 1905 και είχε δημιουργήσει οικογένεια, πάμπτωχος καθώς είχε ξοδέψει τη μεγάλη περιουσία που είχε κληρονομήσει από τον πατέρα του για τις ανάγκες του σοσιαλιστικού κινήματος.
Ο Καλλέργης έγραψε διάφορα άρθρα και πραγματείες:
Γιος του ήταν ο γνωστός ηθοποιός Λυκούργος Καλλέργης.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Σοσιαλιστές Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Έλληνες εκδότες
Poşta Română
δεξιά|μικρογραφία|Ένα ρουμανικό γραμματόσημο που χρονολογείται από το 1865. δεξιά|μικρογραφία|Υπάλληλος ταχυδρομείου φορώντας μια στολή, γύρω στο 1931-1941 Η Poşta Română (= «Ρουμανικά Ταχυδρομεία») είναι ο εθνικός φορέας στον τομέα των ταχυδρομικών υπηρεσιών στη Ρουμανία. Είναι ο μοναδικός προμηθευτής καθολικής υπηρεσίας σε οποιοδήποτε σημείο της ρουμανικής επικράτειας.
Η Poşta Română δραστηριοποιείται στην ελεύθερη αγορά ταχυδρομικών υπηρεσιών και υπηρεσιών τύπου προστιθέμενης αξίας ως ανταγωνιστής και ασκεί δραστηριότητες εξασφάλισης που απαιτούνται για την πραγματοποίηση με κερδοφόρους όρους των κύριων στόχων της δραστηριότητάς της, δηλαδή του εξωτερικού εμπορίου, της προμήθειας, της έρευνας και της τεχνολογικής και πληροφοριακής σχεδίασης, των ιατρικών υπηρεσιών και των εκπαιδευτικών και κοινωνικοπολιτικών υπηρεσιών κ.ά. Απασχολεί περίπου 25.000 εργαζομένους (2017), αντιπροσωπεύοντας μια σημαντική πτώση από το 2011, όπου είχε 34.707 υπαλλήλους. Το 2003, τα κέρδη της προ τόκων και φόρων ήταν 2.510.000.000 λέου.
Τα Ρουμανικά Ταχυδρομεία είναι επίσης ο μοναδικός μέτοχος της Romfilatelia, η οποία είναι η εταιρεία που ειδικεύεται στην έκδοση και εμπορία ρουμανικών γραμματοσήμων.
Στο τέλος του 2014, τα Ρουμανικά Ταχυδρομεία απασχολούσαν πάνω από 27.000 υπαλλήλους.
Το 2014 η Poşta Română ίδρυσε τη δική της ασφαλιστική εταιρεία με το όνομα Poşta Română Broker de Asigurări, μια εταιρεία με ξεχωριστή νομική προσωπικότητα, εξουσιοδοτημένη από την Εποπτική Αρχή Χρηματοπιστωτικής Εποπτείας, με μοναδικό μέτοχο τα Ρουμανικά Ταχυδρομεία. Η εταιρεία ονομάζει τον εαυτό της ως πάροχο γενικής ασφάλειας.
Ιστορία
Το πρώτο έγγραφο που πιστοποιεί την ύπαρξη ταχυδρομικών υπηρεσιών σε ρουμανόφωνες χώρες ήταν ο «Χάρτης» που εξέδωσε ο ηγεμόνας Μίρτσεα ο Πρεσβύτερος, το 1399, στο Τζιούρτζιου. Με αυτόν τον τρόπο, οι δήμοι υποχρεώθηκαν να παρέχουν στους βασιλικούς μεταφορείς τα μέσα μεταφοράς, τα άλογα και τα καροτσάκια των δύο τροχών, που ονομάζονταν επανασυναρμολόγηση.
Στην αρχή, το ταχυδρομείο βασίστηκε κυρίως στη μεταφορά ταξιδιωτών και στην επίσημη αλληλογραφία των υψηλών πρεσβυτέρων και κυρίαρχων. Μετά το 1850, στις διοικητικές πόλεις, οι αστικοί ταχυδρομικοί σταθμοί μετατράπηκαν σε ταχυδρομικά γραφεία. Την εποχή εκείνη, υπήρχαν 30 ταχυδρομικές διαδρομές, με ταχυδρομικούς σταθμούς, με την Κραϊόβα ως κοινό κέντρο. Το 1852, οργανώθηκε η ταχυδρομική υπηρεσία για ιδιώτες, υπό την εποπτεία του Υπουργείου Οικονομικών.
Στις 23 Ιουλίου 1862 εκδόθηκε το διάταγμα 527 σχετικά με την ενοποίηση των ταχυδρομικών διοικήσεων της Μολδαβίας και της Βλαχίας από την 1η Αυγούστου 1862. Μετά την ενοποίηση, η διεύθυνση της γενικής διεύθυνσης ανατέθηκε στον Πανάιτ Σενέσκου, ο οποίος είχε επίσης διεύθυνε το Παράρτημα Μουντένια από τον Δεκέμβριο του 1860.
Ποιότητα και διεθνείς σχέσεις
Το 2004, η Ρουμανία διοργάνωσε το 23ο συνέδριο της ΔΤΕ, γεγονός που έθεσε την πολιτική και τη στρατηγική για τη διεθνή ταχυδρομική δραστηριότητα σε μια περίοδο ταχείας αλλαγής της παγκόσμιας ταχυδρομικής επιχείρησης.
Η Poşta Română είναι ιδρυτικό μέλος της Παγκόσμιας Ταχυδρομικής Ένωσης από την ίδρυσή της, το 1874. Το 2004, η Poşta Română ήταν οικοδεσπότης και διοργανωτής του 23ου Παγκόσμιου Ταχυδρομικού Συνεδρίου της ΔΤΕ, το οποίο πραγματοποιήθηκε στο Βουκουρέστι.
Μεταξύ του 2004 και του 2008, η Ρουμανία κατείχε την προεδρία του διοικητικού συμβουλίου της ΔΤΕ, συμβάλλοντας έτσι στη διαδικασία λήψης αποφάσεων σχετικά με το μέλλον των ταχυδρομικών υπηρεσιών.
Η Poşta Română είναι επίσης ιδρυτικό μέλος της PostEurop (Ένωση των Ευρωπαϊκών Δημόσιων Ταχυδρομικών Επιχειρήσεων) το 1993 και συμμετείχε ενεργά στις δραστηριότητές της συμμετέχοντας σε διάφορα ευρωπαϊκά εγχειρήματα, συμβάλλοντας στις εργασίες διάφορων επιτροπών και ομάδων εργασίας της Posteurop, καθώς και διευκολύνοντας τη διοργάνωση δύο Συνόδων Ολομέλειας της PostEurop στο Βουκουρέστι το 1996 και το 2004.
Οργάνωση
Τα Ρουμανικά Ταχυδρομεία είναι οργανωμένα σε ταχυδρομικά γραφεία στις 41 κομητείες της Ρουμανίας, και δύο παραρτήματα, το Εργοστάσιο Γραμματοσήμων και το Παράρτημα Ταχυεξυπηρετήσεων. Υπάρχουν επτά περιφερειακά κέντρα μεταφοράς σε ολόκληρη τη χώρα.
Διοίκηση
Από το 2005, ο Διευθύνων Σύμβουλος της Poşta Română είναι ο Γκαμπριέλ Ματέεσκου.
Σχέδιο ιδιωτικοποίησης
Στις 15 Ιουλίου 2005, η Ρουμανική κυβέρνηση ανακοίνωσε τα σχέδια της να αναδιοργανώσει και να ιδιωτικοποιήσει τα ρουμανικά ταχυδρομεία το 2008.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικονομία της Ρουμανίας
Αλεξάνδρου (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Αλεξάνδρου μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα εξής πρόσωπα, ιστορικούς γεωγραφικούς όρους ή γραπτά έργα:
Ριβοδιακόπτης
Στη μοριακή βιολογία, ριβοδιακόπτης είναι μία βραχεία αλληλουχία RNA, που αλλάζει διαμόρφωση όταν προσδένει μικρά μόρια, για παράδειγμα μεταβολίτες. Έτσι, ένα mRNA που περιέχει ριβοδιακόπτη εμπλέκεται άμεσα στη ρύθμιση της δικής του δραστηριότητας, σε απόκριση των συγκεντρώσεων του μορίου τελεστή του. Η ανακάλυψη ότι οι σύγχρονοι οργανισμοί χρησιμοποιούν το RNA για να δεσμεύσουν μικρά μόρια, επεκτείνει τις γνωστές φυσικές δυνατότητες του RNA πέρα ​​από την ικανότητά του να κωδικοποιεί πρωτεΐνες, να καταλύει αντιδράσεις ή να δεσμεύει άλλα RNA ή πρωτεϊνικά μακρομόρια.
Ο αρχικός ορισμός του όρου ριβοδιακόπτης σχετίστηκε με τις συγκεντρώσεις μεταβολιτών. Οι περισσότερο γνωστοί ριβοδιακόπτες εμφανίζονται σε βακτήρια, αλλά λειτουργικοί ριβοδιακόπτες ενός τύπου (ριβοδιακόπτης TPP) έχουν ανακαλυφθεί σε φυτά και ορισμένους μύκητες. Ριβοδιακόπτες TPP έχουν προβλεφθεί επίσης για τα αρχαία, αλλά δεν έχουν δοκιμαστεί πειραματικά.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:RNA
Κραννώνας Λάρισας
Ο Κραννώνας είναι χωριό και πρώην κοινότητα του Νομού Λάρισας στη Θεσσαλία. Από τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης του 2011 αποτελεί μέρος του δήμου Κιλελέρ, του οποίου είναι δημοτική μονάδα. Βρίσκεται νοτιοδυτικά της περιφερειακής πρωτεύουσας Λάρισας. Το 2011 ο πληθυσμός του ήταν 109 για το χωριό, 177 για την κοινότητα και 2.289 για τη δημοτική μονάδα. Η δημοτική μονάδα έχει έκταση 205.242 χλμ2. Έδρα του δήμου ήταν οι Άγιοι Ανάργυροι. Βρίσκεται βόρεια των Φαρσάλων και ΒΔ Β του Παλαμά και της Καρδίτσας.
Τα όρια της δημοτικής μονάδας εκτείνονται τόσο νότια όσο τα Όρη Φυλίου όπου το υψηλότερο σημείο τους είναι στα 533 μ., βόρεια μέχρι την Κοιλάδα και τη Λάρισα και ανατολικά μέχρι τη Νίκαια. Στα δυτικά συνορεύει με την περιφερειακή ενότητα Καρδίτσας.
Στην επικράτεια του Κράννωνα, 2 χλμ νοτιοδυτικά του χωριού, βρίσκονται τα ερείπια της αρχαίας Κραννώνας, πόλη που άκμασε μεταξύ του 6ου και 4ου αιώνα π.Χ. , καθώς και τοποθεσία της αποφασιστικής μάχης του Λαμιακού Πολέμου μεταξύ Μακεδονίας και Αθήνας με τους συμμάχους της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κιλελέρ Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας
Στίπε Πλετίκοσα
Ο Στίπε Πλετίκοσα (Stipe Pletikosa, 8 Ιανουαρίου 1979) είναι Κροάτης πρώην τερματοφύλακας που τελευταία αγωνίστηκε στην Ντεπορτίβο Λα Κορούνια και την Εθνική Κροατίας.
Καριέρα σε συλλόγους
Ο Πλετίκοσα ξεκίνησε την ποδοσφαρική του καριέρα στην Χάιντουκ Σπλιτ, απ'όπου μεταγράφηκε στη ΦΚ Σαχτάρ Ντονέτσκ, προτού πάει στη Σπαρτάκ Μόσχας το 2007. Το 2011, ύστερα από μια σεζόν με την Τότεναμ, πήγε στην ΦΚ Ροστόφ.
Διεθνής Καρίερα
Έκανε το διεθνές του ντεμπούτο με την Κροατία το 1999 και απο τότε έχει αντιπροσωπεύσει τη χώρα του στα Παγκόσμια Κύπελλα του 2002 και του 2006 και τα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα του 2008 και 2012. Με 111 εμφανίσεις, είναι δεύτερος σε αριθμό συμμετοχών στην Εθνική Κροατίας μετά από τον Ντάριο Σέρνα.
Κατηγορία:Κροάτες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χάιντουκ Σπλιτ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σαχτάρ Ντονέτσκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπαρτάκ Μόσχας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τότεναμ Χότσπερ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ροστόφ Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντεπορτίβο Λα Κορούνια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ουκρανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ15 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρβα Λίγκα Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές που έχουν βάλει γκολ
Aeonium sedifolium
Το Aeonium sedifolium είναι ένα πολυετές φυτό από την οικογένεια παχύφυτων (Crassulaceae). Το φυτό είναι ενδημικό των δυτικών Καναρίων Νήσων.
Περιγραφή
Το Aeonium sedifolium είναι ένα πολυετές, ποώδες φυτό ή μικρός θάμνος με διακλαδισμένα στελέχη. Οι στρογγυλές του ροζέτες έιναι μικρές, σε σχέση με τα περισσότερα αιώνιων, και αποτελούνται από παχιά και σαρκώδη φύλλα οωειδούς σχήματος ή σε σχήμα σπάτουλας. Τα νεαρά φύλλα θυμίζουν τα φύλα του γένους Sedum. Τα φύλλα είναι κολλώδη και είναι αρχικά πράσινα, αλλά εμφανίζουν σύντομα κόκκινες ρίγες.
Η ταξιανθία είναι μια μικρή δέσμη μικρών, χρυσών κίτρινων λουλούδιών.
Το φυτό ανθίζει από τον Απρίλιο μέχρι τον Μάιο.
270px|thumb|left|Aeonium sedifolium, detail bloemscherm
Ονοματοδοσία και ετυμολογία
To βοτανικό όνομα Aeonium προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη "aionos» (αιώνιο), επειδή διατηρεί τα φύλλα του. Το όνομα sedifolium προκύπτει από το όνομα του αδελφού γένους Sedum και από τη λατινική λέξη folius (φύλλα), λόγω της ομοιότητας με το εν λόγω είδος.
Περιβάλλον και εξάπλωση
Το Aeonium sedifolium αναπτύσσεται σε ηλιόλουστες ή ελαφρά σκιασμένες θέσεις σε διαβρωμένο ηφαιστειακό έδαφος.
Το φυτό είναι ενδημικό της δυτικής Τενερίφης των Καναρίων Νήσων, στα νησιά Λα Πάλμα και Λα Γκομέρα.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κρασσουλοειδή Κατηγορία:Χλωρίδα των Κανάριων νήσων
Γεράσιμος Γρηγόρης
Ο Γεράσιμος Γρηγόρης (1907 - 9 Ιουνίου 1985) ήταν Έλληνας συγγραφέας και σκιτσογράφος.
Γεννήθηκε στη Λευκάδα το 1907 σε αγροτικό περιβάλλον. Τέλειωσε το γυμνάσιο στην πόλη της Λευκάδας και συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στη Φιλοσοφική Σχολή. Τότε πρωτοεμφανίστηκε στα φιλολογικά περιοδικά της εποχής, δημοσιεύοντας ποιήματα. Συγχρόνως παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής σε ελεύθερα σπουδαστήρια. Τελειώνοντας τις σπουδές του ακολούθησε το δημοσιογραφικό επάγγελμα. Το πρώτο του βιβλίο με διηγήματα «Πορεία μέσα στη νύχτα» εξέδωσε το 1939 (εκδ. Γκοβόστη). Επιστρατεύτηκε στην Αλβανία στη γραμμή «πρόσω» το 1940 και κατά τη γερμανοϊταλική κατοχή έλαβε μέρος στην Εθνική Αντίσταση.
Ως χαράκτης και σκιτσογράφος ασχολήθηκε με την επιμέλεια και την εικονογράφηση λογοτεχνικών εκδόσεων, εφημερίδων και περιοδικών και εργάστηκε επί σειρά ετών στο συγκρότημα των περιοδικών Ρομάντζο-Πάνθεον-Βεντέτα του Αθηναϊκού Τύπου. Πήρε μέρος σε τρεις πανελλήνιες καλλιτεχνικές εκθέσεις ενώ πολλά βιβλία Ελλήνων συγγραφέων φέρνουν τη σφραγίδα της καλλιτεχνικής του φροντίδας και έχουν φιλοτεχνηθεί από τον ίδιο με πρωτότυπα σε ρεαλιστική έκφραση σχέδια.
Διετέλεσε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, μέλος του Δ.Σ. της «Εταιρείας Λευκαδικών Μελετών», μέλος της Ένωσης Συντακτών Περιοδικού Τύπου. Παντρεύτηκε την Αικατερίνη Πολίτου και απόκτησε μαζί της δύο γιούς. Πέθανε τον Ιούνιο του 1985.
Φιλολογικά
Έμμετρες μεταφράσεις αρχαίων τραγωδιών του Σοφοκλέους εισαγωγή-σχόλια: «Τραχίνιες» (εκδ. Δίφρος 1964). «Αντιγόνη» (εκδ. Γρηγόρη 1974) που προεκρίθη μεταξύ άλλων δώδεκα σε σχετικό διαγωνισμό του Εθνικού θεάτρου και περιελήφθη στο ρεπερτόριό του. Παίχτηκε σε σειρά παραστάσεων από την τραγωδό Ασπασία Παπαθανασίου το 1976. «Οιδίπους Τύραννος» (εκδ. Γρηγόρη 1974).
Συνθετικά αφιερώματα
«Σικελιανός 1884-1951» και ''«Α. Βαλαωρίτης 1824-1879» με υπότιτλο στο καθένα «Βίος, έργα, ανθολογία, κριτική, εικόνες, βιβλιογραφία»''. Πολυτελείς εικονογραφημένες εκδόσεις της Εταιρείας Λευκαδικών Μελετών. Το δεύτερο, ο «Βαλαωρίτης» βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών.
Παραπομπές
"Σελίδες για τον Γ. Σεφέρη και τον Γεράσιμο Γρηγόρη", ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ, ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 1978, αρ. 26. "ΜΝΗΜΗ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ ΓΡΗΓΟΡΗ", έκδοση Εταιρείας Λευκαδικών Μελετών, Αθήνα-Ιούνης 1985. "ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΓΡΗΓΟΡΗΣ. ΠΡΟΤΥΠΩΜΑ ΕΡΜΗΝΕΙΑΣ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ ΤΟΥ", Αντώνης Πρόκος, Αθήνα 1994.
"ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ Δ. ΓΡΗΓΟΡΗΣ 1907-1985. Τιμητική Εκδήλωση. Αθήνα, 3 Δεκεμβρίου 2002". Εκδ. Εταιρεία Λευκαδικών Μελετών, Αθήνα 2003. Μηνιαίο λογοτεχνικό περιοδικό ΤΟΜΕΣ. "Αφιέρωμα στον πεζογράφο Γεράσιμο Γρηγόρη", Τεύχος 57, Φλεβάρης 1980. Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια Νεοελληνικής Λογοτενίας, εκδ. Χάρη Πάτση, τόμος 6. Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια Νεοελληνικής Λογοτενίας, εκδ. Χάρη Πάτση, τόμος 6.
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες σκιτσογράφοι
Άγγελος Ελεφάντης
Ο Άγγελος Ελεφάντης (1936 - 29 Μαΐου 2008) ήταν διανοούμενος της ελληνικής Αριστεράς, δημοσιογράφος και συγγραφέας, γνωστός ως εκδότης και διευθυντής του περιοδικού «Ο πολίτης». Υπήρξε από τους ιδρυτές της εφημερίδας «Η Εποχή», τακτικός συντάκτης της εφημερίδας «Η Αυγή» και δημοσίευσε βιβλία, άρθρα και δοκίμια για πολιτικά, ιστορικά και προσωπικά θέματα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1936 στο Νεοχώρι Φθιώτιδας. Το 1947 η οικογένειά του μεταφέρθηκε στην Αθήνα λόγω στρατιωτικών εκκαθαρίσεων στο χωριό. Αποφοίτησε από τη Νομική Αθηνών το 1962 και μετακόμισε στο Παρίσι όπου σπούδασε ανθρωπολογία και κοινωνιολογία στη Σορβόννη και ιστορία στην École Pratique des Hautes Études. Γύρισε στην Αθήνα το 1976 μετά την πτώση της δικτατορίας, όπου έζησε μέχρι το θάνατό του το 2008 από καρκίνο. Άφησε πίσω του την γυναίκα του, Μαριάννα Δήτσα, και δύο παιδιά, τον Nicola και την Άννα.
Πολιτική δράση
Ως φοιτητής εντάχθηκε στη νεολαία της ΕΔΑ, και το 1968 όταν διασπάστηκε το ΚΚΕ, εντάχθηκε στο ΚΚΕ εσωτερικού. Στο Παρίσι μετείχε στην έκδοση διάφορων αντιδικτατορικών περιοδικών, ανάμεσά τους την «Ελληνική Παρουσία» και τον «Αγώνα». Το 1985 ήταν υποψήφιος στο ψηφοδέλτιο Επικράτειας. Εντάχθηκε στο ΚΚΕ εσωτερικού - Ανανεωτική Αριστερά το 1987 και υπηρέτησε ως μέλος της Πολιτικής Γραμματείας. Το 2004 και το 2007 υπήρξε υποψήφιος με τον ΣΥΡΙΖΑ στο νομό Ευρυτανίας.
Δημοσιεύματα
Ένας από τους ιδρυτές και αρθρογράφους της εφημερίδας «Η Εποχή», υπήρξε επίσης μέλος του ΔΣ της εφημερίδας «Η Αυγή», στην οποία έγραφε άρθρα για σχεδόν δέκα χρόνια.
Ενδεικτικές συμμετοχές:
Μερικές μεταφράσεις του:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι
Καπουλέτοι και Μοντέκοι
Οι Καπουλέτοι και οι Μοντέκοι ή Μοντέγοι ήταν δύο σπουδαίες οικογένειες ευγενών της Βερόνας, στην Ιταλία, τις οποίες όμως χώριζε θανάσιμο μίσος. Το μίσος αυτό προέρχονταν από κάποια βεντέτα που είχε συμβεί μεταξύ των δύο οικογενειών σε μακρινούς προγόνους τους, που ακριβώς και οι ίδιες δεν γνώριζαν, αλλά την μνημόνευαν για τη διατήρηση της διχόνοιας. Από τις δύο αυτές οικογένειες προέρχονταν ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα που συνδέθηκαν με τον παράφορο έρωτα και τον οποίο απαθανάτισε ο Σαίξπηρ στην ομώνυμη τραγωδία του.
Τις έριδες των δύο αυτών οικογενειών πρώτος περιέγραψε ο Μαζούκιο σε διήγημά του με τον τίτλο "Οι τραγικοί εραστές της Βερόνας" που εξέδωσε το 1470. Μάλιστα ο συγγραφέας βεβαιώνει πως όλη η υπόθεση περί της έχθρας των δύο αυτών οικογενειών ήταν αληθινή, αν και δεν υφίσταται άλλη ιστορική πηγή για διασταύρωση.
Το θέμα του διηγήματος αυτού πραγματεύτηκαν αργότερα ο Λουΐτζι ντα Πόρτο (1535), ο Μπαντάλο, ο Άγγλος ποιητής Αρθούρος Μπωκ και τέλος ο Σαίξπηρ. Εκτός όμως αυτών η υπόθεση ενέπνευσε και ζωγράφους αλλά και μουσικούς, όπως και τον Βιντσέντσο Μπελλίνι που συνέθεσε την όπερα (μελόδραμα) Οι "Καπουλέτοι και οι Μοντέκοι" σε στίχους του Ρομάνι.
Η υπόθεση του έργου με μικρές παραλλαγές μεταφέρθηκε και στον ελληνικό κινηματογράφο σε σκηνοθεσία του Ντίνου Δημόπουλου το 1969, με τον τίτλο "Η νεράιδα και το παλικάρι", με πρωταγωνιστές τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ και την Αλίκη Βουγιουκλάκη και  τις οικογένειες της Κρήτης των Βροντάκηδων και Φουρτουνάκηδων, και στην ελληνική τηλεόραση με το "Της αγάπης μαχαιριά"
Κατηγορία:Ιταλικά θεατρικά έργα Κατηγορία:Ιταλικές οικογένειες
Μιμάρ Σινάν
right|thumb|300px|Ο Τάφος του Σινάν στο [[Τέμενος Σουλεϊμανιέ, Κωνσταντινούπολη]] Ο Μιμάρ Σινάν (29 Μαΐου 1489 Ağırnas/Άγιοι Ανάργυροι Καππαδοκίας, κατ' άλλους Καισάρεια – 17 Ιουλίου 1588 Κωνσταντινούπολη) ήταν σημαντικός Οθωμανός αρχιτέκτονας, ελληνικής (Ιωσήφ Δογάνογλου) ή κατ' άλλους αρμενικής καταγωγής και ανήκε στο σώμα των Γενίτσαρων. Σύμφωνα με τον Robert Mantran (καθηγητής της Ιστορίας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στο Πανεπιστήμιο της Προβηγκίας) ο Σινάν ανήκε σε καθαρά Τουρκική οικογένεια από την περιοχή της Καισαρείας. Θεωρείται πως επέφερε σημαντικές καινοτομίες τόσο στην κοσμική όσο και τη θρησκευτική αρχιτεκτονική της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και γενικότερα του ισλαμικού κόσμου. Χάρις στη μακροβιότητα και το εξαιρετικό ταλέντο του υπήρξε προϊστάμενος αρχιτέκτων των σουλτάνων Σελίμ Α΄, Σουλεϊμάν Α΄, Σελίμ Β΄ και Μουράτ Γ΄.
Βίος
Σύμφωνα με την επικρατούσα άποψη ο Σινάν, που το χριστιανικό του όνομα ήταν Ιωσήφ, ήταν γιος Ελλήνων της Καππαδοκίας ή εναλλακτικά Αρμένιων γονέων. Ο πατέρας του Χρήστος ασκούσε το επάγγελμα του λιθοξόου και του ξυλουργού και συνήθιζε να παίρνει μαζί του το γιο του στη δουλειά. Εκεί ο νεαρός Σινάν επισκεπτόταν και μελετούσε με αμείωτο ενδιαφέρον τα σελτζουκικά μνημεία. Στο πλαίσιο του παιδομαζώματος προικισμένων Χριστιανών, ο Σινάν βρέθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου διδάχτηκε στο Παλάτι, στον Ιππόδρομο, υπό την καθοδήγηση του Μεγάλου Βεζύρη Πάργαλη Ιμπραήμ Πασά.
Αργότερα έγινε δεκτός στη στρατιωτική σχολή και έτσι άρχισε την καριέρα του ως στρατιωτικός, διοικητής του ιππικού και μηχανικός του στρατού. Συμμετέχοντας στις εκστρατείες του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς, απέδειξε τις εξαιρετικές του τεχνικές ικανότητες και τη δεξιοτεχνία του, αφού με μεγάλη επιτυχία ανέγειρε κάστρα, γέφυρες και στρατιωτικές οχυρώσεις. Εν γένει η στρατιωτική σταδιοδρομία του πρόσφερε το υπόβαθρο της γνώσης αρχιτεκτονημάτων μνημειακού χαρακτήρα, πηγές έμπνευσης για τις δικές του μεταγενέστερες κατασκευές. Το 1538 αναδείχθηκε πρώτος αυτοκρατορικός αρχιτέκτονας.
Πέθανε τον Ιούλιο του 1588 στην Κωνσταντινούπολη και τάφηκε στη βορειοδυτική άκρη του τζαμιού του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς.
Έργο
right|thumb|300px|[[Σουλεϊμανιέ Τζαμί, Κωνσταντινούπολη]] Τα κτίσματα που σχεδίασε και επέβλεψε κατασκευαστικά ο Σινάν τα επόμενα 45 χρόνια είναι εντυπωσιακά. Στα 334 έργα που του αποδίδονται, περιλαμβάνονται 81 δημόσια τεμένη για την προσευχή της Παρασκευής, 50 μικρότερα τεμένη, 55 σχολεία, 34 ανάκτορα, 33 δημόσια λουτρά, 19 μαυσωλεία, 16 πτωχοκομεία, 7 ιεροδιδασκαλεία, 12 πανδοχεία, νοσοκομεία, γέφυρες, κρήνες, συντριβάνια, υδραγωγεία, υδραυλικά συστήματα, και άλλα. Όσα απ’ αυτά σώζονται, διακρίνονται για το υψηλό επίπεδο σχεδιασμού τους, την άψογη εκτέλεσή τους, και την πλούσια διακόσμηση με πλακίδια στους τοίχους τους. Στο σύνολο του έργου του, τού αποδίδονται πάνω από εκατό σχέδια κτηρίων, από τα οποία ελάχιστα είχε δει, καθώς φέρεται ότι αγνοούσε οικοδομήματα ελάσσονος σημασίας.
Ο Σινάν έλεγε ότι το Τέμενος του Σεχζαντέ ήταν έργο του ως μαθητευόμενου, το Τέμενος του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς (Σουλεϊμανιγιέ Τζαμί) στην Κωνσταντινούπολη ήταν έργο του ως εργάτη ενώ το Τέμενος Σελιμιγιέ στην Αδριανούπολη έργο του ως μάστορα. Σύμφωνα με την αυτοβιογραφία του Tezkiretü’l Bünyan, ως αριστούργημά του θεωρούσε το Τέμενος Σελιμιγιέ στην Αδριανούπολη, που κτίστηκε μεταξύ 1569 και 1575 και αποτελούσε πρόκληση για τον Σινάν, καθώς οι χριστιανοί αρχιτέκτονες θεωρούσαν πως δεν μπορεί να κτιστεί θόλος μεγαλύτερος από εκείνον της χιλιετούς Αγίας Σοφίας. Όταν το έργο τελείωσε, ο Σινάν, σε ηλικία 80 περίπου ετών, ισχυρίστηκε πως ήταν ο μεγαλύτερος θόλος στον κόσμο. Μετρημένος από το έδαφος ο θόλος είναι κοντύτερος από εκείνον της Αγίας Σοφίας. Μετρημένος από τη βάση του ωστόσο είναι υψηλότερος και κατά μισό περίπου μέτρο μεγαλύτερος σε διάμετρο.
Εντούτοις, ως κορυφαία δημιουργία και το ωραιότερο έργο του Σινάν θεωρείται από πολλούς μελετητές το Τέμενος του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς στην Κωνσταντινούπολη (1550 -1557), που είναι βασισμένο στο σχέδιο της Αγίας Σοφίας και είναι το μεγαλύτερο τέμενος που κτίστηκε ποτέ στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Πέραν του αριστουργήματός του, άλλα σημαντικά έργα του είναι το Τέμενος Σεχσαντέ, το Αζαπκαπί Σοκουλλού, το Σύμπλεγμα Κιλίτς Αλή Πασά (που χτίστηκε προς τιμήν του Μέγα Ναυάρχου του οθωμανικού στόλου Κιλίτζ Αλή Πασά), η γέφυρα του Μεχμέτ Πασά Σοκόλοβιτς, το Τέμενος Σοκολού Μεχμέτ Πασά και το Τέμενος Κουρσούμ, ή Τέμενος Οσμάν Σαχ, στα Τρίκαλα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οθωμανοί αρχιτέκτονες  Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός Κατηγορία:Βυζαντινοί Μικρασιάτες Κατηγορία:Καππαδόκες Έλληνες Κατηγορία:Σουλεϊμάν Α΄ ο Μεγαλοπρεπής
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Αγγλίας
Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Αγγλίας (αγγλικά: The Football Association) η οποία είναι γνωστή ως The FA, αποτελεί τον ανώτατο οργανισμό διοίκησης του ποδοσφαίρου στην Αγγλία. Ιδρύθηκε το 1863 και είναι η παλαιότερη ποδοσφαιρική ομοσπονδία στον κόσμο. Είναι υπεύθυνη για την εποπτεία όλων των πτυχών του ερασιτεχνικού και του επαγγελματικού ποδοσφαίρου στην Αγγλία.
Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία είναι μέλος της UEFA και της FIFA και κατέχει μόνιμη έδρα στο Διεθνές Ποδοσφαιρικό Συμβούλιο (IFAB), το οποίο είναι υπεύθυνο για τους Κανόνες του Παιχνιδιού. Όντως η πρώτη ποδοσφαιρική ομοσπονδία, δεν χρησιμοποιεί το εθνικό όνομα «Αγγλία» στην ονομασία της. Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία εδρεύει στο Στάδιο Γουέμπλεϊ, στο Λονδίνο.
Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία είναι υπεύθυνη για πολλές διοργανώσεις, με πιο γνωστό το Κύπελλο Αγγλίας. Είναι επίσης υπεύθυνη για τις εθνικές ανδρών, γυναικών και νέων της Αγγλίας. Επίσης, όλες οι αγγλικές, επαγγελματικές ομάδες ποδοσφαίρου είναι μέλη της FA.
Ιστορία
Αιώνες πριν από την πρώτη συνεδρίαση της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας στη Freemasons' Tavern στην Great Queen Street του Λονδίνου στις 26 Οκτωβρίου του 1863, δεν υπήρχαν διεθνώς αποδεκτοί κανόνες για το άθλημα του ποδοσφαίρου. Σε κάθε δημόσιο σχολείο, το παιχνίδι είχε τους ξεχωριστούς κανόνες. Αλλά όταν τα παιδιά περνούσαν στο πανεπιστήμιο, ακολούθησε χάος, καθώς κάθε παίκτης χρησιμοποιούσε διαφορετικούς κανόνες, οπότε το 1848 τα μέλη του Πανεπιστημίου του Κέμπριτζ επινόησαν και δημοσίευσαν μια σειρά από κανόνες οι οποίοι έγιναν ευρέως αποδεκτοί με την ονομασία Κανόνες του Κέμπριτζ. Το 1850, ένα άλλο σύνολο κανόνων, οι Κανόνες του Σέφιλντ, χρησιμοποιήθηκαν από αρκετούς συλλόγους στο βόρειο τμήμα της Αγγλίας.
Στις 26 Οκτωβρίου του 1863, έντεκα ποδοσφαιρικοί σύλλογοι και εκπρόσωποι σχολείων, συναντήθηκαν με σκοπό να συμφωνήσουν κοινούς κανόνες. Τα ιδρυτικά σωματεία που ήταν παρόντα κατά την πρώτη συνεδρίαση ήταν η Μπερνς Κλαμπ, Σίβιλ Σέρβις ΦΚ, η Κρουζέιντερς ΦΚ, η Φόρεστ οφ Λέιτονστοουν (αργότερα ονομάστηκε  Γουόντερερς), η NN (Νόου Νέιμς) Κλαμπ (Κίλμπουρν, Λονδίνο), η αρχική Κρίσταλ Πάλας, η Μπλάκχιθ, η  Κένσινγκτον Σκου, η Περσέιβαλ Χάουζ (Μπλάκχιθ), η  Σάρμπιτον και η Μπλάκχιθ Προπάιατρι Σκουλ. Η Τσάρτερχαουζ έστειλε τον αρχηγό της, Μ.Φ. Χάρτσορν, όμως αυτός αρνήθηκε να παρευρεθεί. Πολλά από αυτά τα σωματεία δεν υφίστανται πλέον ή αγωνίζονται στο άθλημα του ράγκμπι γιούνιον (rugby union).
Καθοριστικό ρόλο για τη δημιουργία της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (FA) και του σύγχρονου ποδοσφαίρου έπαιξε ο Εμπενίζερ Κομπ Μόρλευ. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας το 1863. Το 1862, ως αρχηγός του Μόρτλεϊκ Κλαμπ (Mortlake-based club), έγραψε στην εφημερίδα Bell's Life την άποψή του για μια διοικούσα αρχή σχετικά με το άθλημα, που οδήγησε στην πρώτη συνάντηση στην ταβέρνα Freemasons και στη δημιουργία της FA. Υπήρξε ο πρώτος γραμματέας της FA (1863-1866), ο δεύτερος πρόεδρος της (1867-1874) και συνέταξε τους "Κανόνες του Παιχνιδιού" (γνωστοί και ως "Κανόνες του Λονδίνου") στο σπίτι του στο Μπερνς του Λονδίνου. Ως παίκτης, έλαβε μέρος στο πρώτο ποδοσφαιρικό αγώνα το 1863.
Η πρώτη έκδοση των κανόνων για το σύγχρονο παιχνίδι, καταρτίστηκε σε μια σειρά από έξι συναντήσεις που πραγματοποιήθηκαν στην ταβέρνα Freemasons, από τον Οκτώβριο μέχρι τον Δεκέμβριο. Κατά την τελευταία συνεδρίαση, ο Φ.Μ. Κάμπελ (πρώτος ταμίας της FA και εκπρόσωπος της Μπλάκχεαθ) απέσυρε την ομάδα του από την FA λόγο της διαγραφής δύο κανόνων κατά την προηγούμενη συνεδρίαση, τον πρώτο που επέτρεπε το τρέξιμο με την μπάλα στο χέρι και τον δεύτερο, κατά τον οποίο επιτρεπόταν η τρικλοποδία και το κράτημα του αντιπάλου. Ορισμένοι σύλλογοι ακολούθησαν αυτούς τους κανόνες και δεν εντάχθηκαν στην FA, αλλά αντ' αυτού το 1871 συγκρότησαν την Ομοσπονδία Ράγκμπι (RFU). Ο όρος soccer χρονολογείται από την περίοδο της διάσπασης (ποδοσφαίρου και ράγκμπι) και εννοεί ότι το ποδόσφαιρο (association football) παίζεται σύμφωνα με τους κανόνες της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (FA).
Το εναρκτήριο παιχνίδι με τους νέους κανόνες της FA είχε αρχικά προγραμματιστεί στο Μπάτερσι Παρκ (Battersea Park) στις 2 Ιανουαρίου του 1864, αλλά τα ενθουσιώδη μέλη της FA δεν μπορούσαν να περιμένουν το νέο έτος, οπότε διεξήγαγαν ένα πειραματικό παιχνίδι στο Μόρτλεϊκ (Mortlake) στις 19 Δεκεμβρίου του 1863 μεταξύ της Μόρλεϊζ Μπερνς (Morley's Barnes) και της γειτονικής Ρίτσμοντ (δεν ήταν μέλος της FA), το οποίο κατέληξε σε μια λευκή ισοπαλία 0–0. Η πλευρά της Ρίτσμοντ προφανώς δεν εντυπωσιάστηκε από τους νέους κανόνες, διότι στη συνέχεια βοήθησε στο να διαμορφωθεί η Ένωση Ράγκμπι (RFU) το 1871. Το παιχνίδι στο Μπάτερσι Παρκ αναβλήθηκε για μια εβδομάδα, και το πρώτο παιχνίδι στο οποίο έγινε επίσημα χρήση των κανόνων της FA πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 9 Ιανουαρίου του 1864. Στα μέλη των αντιπάλων ομάδων για αυτό το παιχνίδι, που επιλέχθηκαν από τον Πρόεδρο της FA Άρθουρ Πέμπερ (Αrthur Pember) και το Γενικό Γραμματέα Εμπενίζερ Κομπ Μόρλευ (E.C. Morley) περιλαμβάνονται πολλοί γνωστοί ποδοσφαιριστές της εποχής εκείνης.
thumb|220px| Φωτογραφία του αρχικού χειρόγραφου «Κανόνες του παιχνιδιού» για το ποδόσφαιρο συντάχθηκε για λογαριασμό της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας από τον Εμπενίζερ Κομπ Μόρλευ το 1863. το οποίο εκτίθεται στο [[Εθνικό Μουσείο Ποδοσφαίρου (Αγγλία)|Εθνικό Μουσείο Ποδοσφαίρου του Μάντσεστερ.]]
Ο Τσάρλς Άλκοκ (Charles Alcock) από το Χάροου Σκουλ (Harrow School) των Γουόντερερς εξελέγη στην επιτροπή της FA το 1866 και ως ο πρώτος πλήρους απασχόλησης γραμματέας και ταμίας το 1870. Αυτός εμπνεύστηκε τη δημιουργία του Κυπέλλου Αγγλίας, (Football Association Cup) της μακροβιότερης ποδοσφαιρικής διοργάνωσης στον κόσμο, το 1871. Δεκαπέντε σύλλογοι συμμετείχαν στο να αγοραστεί ένα τρόπαιο για το θεσμό. Στο πρώτο τελικό του Κυπέλλου, ο οποίος πραγματοποιήθηκε στο Δι Όβαλ (The Oval) στις 16 Μαρτίου του 1872, αγωνίστηκαν η Γουόντερερς και η Ρόγιαλ Εντζινίρς (Royal Engineers), μπροστά σε 2.000 θεατές.
Αυτός ο διαγωνισμός, αρχικά, περιλάμβανε κυρίως ερασιτεχνικές ομάδες, αλλά μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα άρχισε να κυριαρχείται από επαγγελματικούς συλλόγους που ήταν, ως επί το πλείστον, μέλη της Φούτμπολ Λιγκ η οποία είχε ιδρυθεί το 1888 και επεκτάθηκε κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1890.
Μετά από πολλά χρόνια αντιπαραθέσεων μεταξύ της Ομοσπονδίας του Λονδίνου (FA) και της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας του Σέφιλντ (Sheffield Football Association), οι υπεύθυνοι διεξαγωγής του Κυπέλλου Αγγλίας (FA Cup) αποδέχτηκαν το ότι ήταν απαραίτητο να υπάρχει ένα αδιαμφισβήτητο σύνολο κανόνων. Δύο σύλλογοι είχαν παίξει 16 αγώνες με διαφορετικούς κανόνες ( Κανόνες του Σέφιλντ, Κανόνες του Λονδίνου και Μικτούς Κανόνες). Τον Απρίλιο του 1877, ενσωματώθηκαν ορισμένοι από τους Κανόντες του Σέφιλντ.
Το 1992, η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία πήρε τον έλεγχο της νεοσυσταθείσας Πρέμιερ Λιγκ (Premier League), η οποία αποτελούνταν από 22 σωματεία που είχαν αποσχιστεί από την Φερστ Ντιβίζιον της Φούτμπολ Λιγκ (Football League). Η Πρέμιερ Λιγκ, της οποίας οι ομάδες μειώθηκαν σε 20 το 1995, είναι ένα από τα πλουσιότερα πρωταθλήματα ποδοσφαίρου στον κόσμο.
Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία πρόκειται να γιορτάσει τα 150 έτη από την ίδρυσή της, αλλάζοντας το λογότυπό της. Το νέο λογότυπο διατήρησε τα τρία λιοντάρια, αλλά θα είναι σε χρυσό χρώμα και έχει επίσης γραμμένη την ονομασία "The FA" στο πάνω μέρος και "1863 150 years 2013" στο κάτω μέρος. Θα υπάρχουν, επίσης, μερικά αποσπάσματα των Κανόνων του Παιχνιδιού τα οποία γράφτηκαν κατά την πρώτη συνάντηση που πραγματοποιήθηκε στην ταβέρνα Freemasons.
Ποδόσφαιρο γυναικών
Μέχρι το 1921, το ποδόσφαιρο γυναικών είχε γίνει όλο και πιο δημοφιλές μέσα από τα φιλανθρωπικά παιχνίδια στα οποία μετείχαν οι γυναικείες ομάδες κατά τη διάρκεια και μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Σε μια κίνηση που θεωρήθηκε ευρέως ως προκαλούμενη από τη ζήλια λόγο του ενδιαφέροντος πολυάριθμων φιλάθλων για τους αγώνες γυναικών που ξεπερνούσαν συχνά αυτούς των κορυφαίων ομάδων ανδρών, η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (FA) απαγόρευσε όλες τις ομάδες γυναικών να παίζουν για λόγους που συνδέονται με την FA, επειδή το ποδόσφαιρο έβλαψε τα γυναικεία σώματα.
Για αρκετές δεκαετίες αυτή η απόφαση σήμαινε ότι το ποδόσφαιρο γυναικών ουσιαστικά έπαψε να υπάρχει. Η κατάσταση αυτή αντιστράφηκε το 1969, όταν, μετά το αυξημένο ενδιαφέρον για το ποδόσφαιρο που προκάλεσε ο θρίαμβος του 1966 στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Αγγλίας, ιδρύθηκε η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Γυναικών (WFA), αν και χρειάστηκαν άλλα δύο χρόνια και μια εντολή από την UEFA για την άρση των περιορισμών που επιβλήθηκαν στα δικαιώματα συμμετοχής των γυναικείων ομάδων. Μόνο το 1983 η WFA μπόρεσε να συνδεθεί με την FA ως «Κομητειακή Ομοσπονδία» και μόνο το 1993 η FA δημιούργησε την «επιτροπή ποδοσφαίρου γυναικών», επιφορτισμένη με τις δραστηριότητες του ποδυσφαίρου γυναικών στην Αγγλία.
Εξαρτήσεις του στέμματος
μικρογραφία|150px|Εραλδικό έμβλημα της ομοσπονδίας Οι ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες στα πλαίσια των εξαρτήσεων του στέμματος, Τζέρσεϊ, Γκέρνσεϊ και Νήσου Μαν, συνδέονται με την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Αγγλίας (FA), παρά το γεγονός ότι έχουν ξεχωριστή ταυτότητα από εκείνη του Ηνωμένου Βασιλείου και της Αγγλίας. Θεωρούνται ως κομητειακές ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες από την FA. Ο Μάτ Λε Τίσιερ και ο Γκραμ Λε Σω εκπροσώπησαν την πλήρη εθνική αντιπροσωπευτική ομάδα της FA και γεννήθηκαν στο Γκέρνσεϊ και το Τζέρσεϊ αντίστοιχα. Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Γκέρνσεϊ, η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Νήσου Μαν και η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Τζέρσεϊ προσχώρησαν στην FA το 1903, το 1908 και το 1905 αντίστοιχα.
Ο ανάλογος φορέας στη Βρετανική Υπερπόντια Περιοχή του Γιβραλτάρ, η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Γιβραλτάρ εντάχθηκε στην FA το 1911 έως ότου έγινε αποδεκτή ως πλήρως αναγνωρισμένο μέλος της UEFA, ένα επίτευγμα που πραγματοποιήθηκε μετά από 14χρονη νομική μάχη. Ο Τζόζεφ Νούνιεζ, πρόεδρος της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Γιβραλτάρ ισχυρίστηκε ότι «αποχώρησε μονομερώς» από την FA μετά από παρέμβαση του Τζέοφ Τόμσον.
Ένα κενό έκλεισε το Μάιο του 2008 από τη FIFA, η οποία επέτρεψε στους παίκτες που γεννήθηκαν στις Νήσους της Μάγχης να επιλέξουν ποιο έθνος από το Ηνωμένο Βασίλειο θα εκπροσωπούν σε διεθνές επίπεδο. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, οι Τρέβορ Γουντ από το Τζέρσεϊ και Κρις Τάρντιφ από το Γκέρνσεϊ αντιπροσώπευσαν τη Βόρεια Ιρλανδία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες Αγγλίας Αγγλια
Σπύρος Χατζάρας
Ο Σπύρος Χατζάρας (Οκτώβριος 1955) είναι Έλληνας δημοσιογράφος, συγγραφέας και παρουσιαστής εκπομπών στην τηλεόραση, το ραδιόφωνο και το διαδίκτυο.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε τον Οκτώβριο του 1955 στην Αγία Παρασκευή Αττικής. Πατέρας του ήταν ο Αλέξανδρος Χατζάρας και μητέρα του η Ευαγγελία Σχοινά. Είναι έγγαμος με την δημοσιογράφο Μίριανα Χατζάρα που γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Βελιγράδι, όπου και συναντήθηκαν.
Σπούδασε οικονομικές επιστήμες στην Ανώτατη Βιομηχανική Σχολή Πειραιώς (σημερινό Πανεπιστήμιο Πειραιώς) και θέατρο στην Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Τον Νοέμβριο του 1973 συμμετείχε ενεργά στην εξέγερση του Πολυτεχνείου και συνελήφθη στις διαδηλώσεις της 18ης Νοεμβρίου από τη Χούντα.
Το 1974 ήρθε πρώτος στο διαγωνισμό Χορν του τότε ΕΙΡΤ (η μετέπειτα ΕΡΤ) για παρουσιαστές - δημοσιογράφους αλλά τελικά δεν προσλήφθηκε για πολιτικούς λόγους. Στην επαγγελματική δημοσιογραφία μπήκε το 1976 από την Ελευθεροτυπία ως καλλιτεχνικός συντάκτης. Έχει εργαστεί στον Ριζοσπάστη, την Νέα Εφημερίδα, την Αυριανή, τις 24 Ώρες, την Ελεύθερη Γνώμη, τον Δημοκρατικό Λόγο, την Νίκη, τον Αναγνώστη, και τον Δημοσιογράφο και τα τελευταία χρόνια συνεργάστηκε με την ΑλφαΕΝΑ, και τον Ελεύθερο Κόσμο.
Το 1978 εξέδωσε το μηνιαίο πολιτιστικό περιοδικό Καλλιτεχνική Επιθεώρηση, και αργότερα ένα περιοδικό κόμικς με τίτλο Tarkidi. Το 1981, μετά την εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ, προσλήφθηκε στην ΕΡΤ, όπου αρχικά έκανε το ρεπορτάζ του υπουργείου Εθνικής Άμυνας, και στη συνέχεια πολιτικό και διπλωματικό ρεπορτάζ.
Μετά το 1989 έπαιξε ρόλο στη δημιουργία του τηλεοπτικού σταθμού Κανάλι 29 (συμφερόντων Κουρή), και μαζί με άλλους πήρε την πρωτοβουλία έκδοσης της καθημερινής εφημερίδας «Νίκη». Το 1993 εργάστηκε στον τηλεοπτικό σταθμό STAR και το 1994 ο Σπύρος Χατζάρας τοποθετήθηκε προϊστάμενος στο Γραφείο Τύπου της ελληνικής πρεσβείας στο Βελιγράδι. Το 1999 ανέλαβε το Γραφείο Τύπου στην ελληνική πρεσβεία της Μόσχας, έως τον Οκτώβριο του 2004. Στη Ρωσία, ίδρυσε την ρωσική επιτροπή για την επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα, και εξέδωσε στα ρωσικά την μηνιαία «Ελληνική Εφημερίδα». Το 2007 ξεκίνησε το «Δελτίο των 11», στον τηλεοπτικό σταθμό Blue Sky, που διακόπηκε (όπως ισχυρίζεται ο ίδιος) με πολιτική παρέμβαση τον Σεπτέμβριο του 2011. Σήμερα παρουσιάζει διαδικτυακές και ραδιοφωνικές εκπομπές στο axisradio.gr.
Το 2009 ίδρυσε την Επιτροπή Εθνικής Σωτηρίας. Το 2012 ήταν υποψήφιος βουλευτής στην Β΄ Αθηνών με τον ΛΑΟΣ. Το 2015 εκφώνησε λόγο στους εορτασμούς του μνημοσύνου για τη μάχη του Μελιγαλά όπου ανέφερε ότι έγινε γενοκτονία.
Έχει εκδώσει τρία βιβλία: «Οι Αθέατοι» (2010), «Η Επανάσταση των Φιλογενών» (2012), «ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΜΕΛΙΓΑΛΑΣ», (2015).
Ισχυρισμοί
Ισχυρίζεται ότι η Μικρασιατική Καταστροφή και η Οκτωβριανή Επανάσταση ήταν αποτέλεσμα εβραϊκής συνωμοσίας, ότι δεν υπήρξε Φιλική Εταιρεία, ότι ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος ήταν πράκτορας, ενώ αντίθετα εξυμνεί τον Ιωάννη Καποδίστρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες παρουσιαστές Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Αντισιωνισμός στην Ελλάδα Κατηγορία:Αντικομμουνιστές
Eurocrem
Ήταν το πιο δημοφιλές προϊόν του είδους του σε ολόκληρη την Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας, όταν αποφάσισαν να σταματήσουν την παραγωγή του υπό την άδεια της A. Gandola & C. Spa. Δεν έχει καμία σχέση με την εισαγωγή διεθνών εμπορικών σημάτων όπως η ιταλική Nutella και η γερμανική Nudossi (τοπικά με την επωνυμία Linolada). Επιπλέον, συνοδευόταν από μια εικόνα μιας φέτας ψωμιού καλυμμένη με Eurocrem, τη μισή φέτα καλυμμένη με καφέ (με γεύση κακάο) Eurocrem και την άλλη μισή καλυμμένη με λευκό Eurocrem (με γεύση φουντουκιού).
Ιστορία
Το εμπορικό σήμα Eurocrem καταχωρήθηκε στον Παγκόσμιο Οργανισμό Πνευματικής Ιδιοκτησίας (ΠΟΠΙ) στις 3 Αυγούστου 1967 από την ιταλική εταιρεία A. Gandola & C. Spa, με αριθμό εγγραφής 336733. Η A. Gandola & C. Spa παραχώρησε άδεια για τη μάρκα Eurocrem το 1972 στην Takovo, μια εταιρεία παραγωγής τροφίμων και ποτών με έδρα το Γκόρνι Μίλανοβατς, η οποία τώρα ανήκει στον Όμιλο Swisslion. Η Takovo ήταν μια από τις μεγαλύτερες βιομηχανικές εταιρείες της πρώην ΣΟΔ Γιουγκοσλαβίας. Η A. Gandola & C. Spa εξακολουθεί να παράγει το αυθεντικό άλειμμα σοκολάτας Eurocrem.
Στις 15 Σεπτεμβρίου 2008, ο Όμιλος Swisslion κατοχύρωσε το εμπορικό σήμα Takovo Eurocrem στον ΠΟΠΙ, λαμβάνοντας τον αριθμό εγγραφής 993249. Σύμφωνα με αναφορές τοπικών μέσων ενημέρωσης το Νοέμβριο του 2011, ο Όμιλος Swisslion παράγει 12.000 τόνους Takovo Eurocrem ετησίως. Το ήμισυ αυτής της ποσότητας εξάγεται στις Ηνωμένες Πολιτείες, σε χώρες της Δυτικής Ευρώπης και σε χώρες της πρώην ΣΟΔ Γιουγκοσλαβίας.
Η άδεια Eurocrem διατίθεται μόνο σε έναν συνδυασμό γεύσεων, φουντούκι και κακάο.
Το Eurocrem διατίθεται στο εμπόριο με διάφορα συνθήματα, όπως «για την αναπτυσσόμενη γενιά», «μεγαλώνουμε μαζί» και «υπάρχει μόνο ένα», με το τελευταίο να χρησιμοποιείται πιο πρόσφατα τον Φεβρουάριο του 2018.
Διαθέσιμες συσκευασίες
Κατασκευάζονται πολυάριθμοι τύποι συσκευασιών και μεγέθη, που κυμαίνονται από 15 γραμμάρια έως 5 κιλά. Χρησιμοποιούνται διάφορα υλικά συσκευασίας, ανάλογα με τα μεγέθη συσκευασίας και τη στόχευση τους σε καταναλωτές λιανικής ή χονδρικής – συμπεριλαμβανομένων συσκευασιών αλουμινίου, πλαστικών ή γυάλινων μπολ και βάζων και πλαστικών κουβάδων. Η Swisslion Group κατασκευάζει επίσης μια έκδοση για μπαρ του Eurocrem που ονομάζεται Euro Blok.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αλείμματα
Όγια Κοντάρ
Η Όγια Κοντάρ (κροατικά: Oja Kodar, 1941 -) είναι Κροάτισα ηθοποιός, σεναριογράφος και σκηνοθέτης. Περισσότερη γνωστή στο ευρύ κοινό είναι ως η τελευταία σύντροφος του Όρσον Γουέλς. Γεννήθηκε στο Ζάγκρεμπ, ως Όλγκα Παλίνκας από πατέρα Ούγγρο και μητέρα Κροάτισα. Με τον Γουέλς γνωρίστηκαν κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας The Trial, το 1961, στο Ζάγκρεμπ. Αυτήν την περίοδο, ο Γουέλς ήταν παντρεμένος με την Πάολο Μόρι. Λίγο αργότερα ξεκίνησαν τη σχέση τους, με τον Γουέλς να της δίνει και το καλλιτεχνικό όνομα Όγια Κοντάρ. Το 1970, ο ιταλικός τύπος άρχισε να μιλάει για τη σχέση τους, ωστόσο η γυναίκα του, δεν το γνώριζε έως και το 1984, όπου χώρισαν. Η οικία που διέμεναν μεταβιβάστηκε στη Κοντάρ και στην κόρη τους, Μπέατρις Γουέλς.
Εξ αιτίας της σχέσης της με τον Γουέλς, τα περισσότερα χρόνια της κινηματογραφικής της καριέρας, συνδέθηκαν με διάφορες δουλειές του Γουέλς, οι οποίες πολλές δεν τελεσφόρησαν. Το 1966, πηγαίνουν στη Γιουγκοσλαβία, για τα γυρίσματα της ταινίας The Deep, στο οποίο η Κοντάρ είχε βασικό ρόλο. Η ταινία δεν ολοκληρώθηκε ποτέ λόγω οικονομικών και τεχνικών δυσκολιών, ωστόσο η Κοντάρ είχε πει ότι σε αυτό ευθύνεται η συμπρωταγωνίστρια της, Ζαν Μορό, η οποία ζήλευε τον ρόλο της. Ωστόσο, ο μοντέρ Μάουρο Μπονάνι, είχε πει ότι ο Γουέλς παράτησε την εν λόγω ταινία, όταν κατάλαβε ότι η Κοντάρ δεν ήταν κατάλληλη για τον βασικό ρόλο. Αργότερα, συμμετείχε στη συγγραφή του σεναρίου του έργου The Other Side of the Wind, του οποίου τα γυρίσματα έγιναν μεταξύ το 1970 και το 1976. Το έργο δεν κυκλοφόρησε ποτέ, αλλά ενδέχεται να κυκλοφορήσει.
Το 1989, η Κοντάρ έκανε το ντεμπούτο της ως σκηνοθέτης, στην ταινία Jaded. Το 1993, κυκλοφόρησε και η δεύτερη σκηνοθετική της δουλειά, το Vrijeme za.... Το 1995, ήταν μέσα στους σκηνοθέτες και σεναριογράφους του γαλλογερμανικού ντοκιμαντέρ Orson Welles: The One-Man Band. Μαζί με το DVD του ντοκιμαντέρ, κυκλοφορούσε και το F For Fake, ένα ντοκιμαντέρ που αυτή και ο Γουέλς δούλευαν μαζί. Από το 2014, έχουν ξεκινήσει οι προσπάθειες της κυκλοφορίες του The Other Side of the Wind. Πολλοί κατηγορούν τη Κοντάρ για την καθυστέρηση, καθότι κρατάει μέρος των δικαιωμάτων. Τον Φεβρουάριο του 2017, η Κοντάρ υπέγραψε με εταιρείες στο Λος Άντζελες και το ντοκιμαντέρ αναμένεται να κυκλοφορήσει μέσα στο 2018.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κροάτες ηθοποιοί Κατηγορία:Κροάτες σκηνοθέτες κινηματογράφου
Κώστας Καλαντζής
Ο Κώστας Καλαντζής (1908 - Δεκέμβριος 1980) ήταν Έλληνας συγγραφέας και ιστορικός. Ασχολήθηκε με όλα τα είδη της λογοτεχνίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στα Πλατάνια Τριφυλίας. . Σπούδασε στην Κέρκυρα. Εργάστηκε ως ανώτερος υπάλληλος στην ΑΤΕ.
Πέθανε σε ηλικία 72 ετών και κηδεύτηκε στις 28 Δεκεμβρίου 1980.
MOS Technology CIA
thumb|CIA MOS 6526A μικρογραφία|MOS 8520A Ο MOS Technology CIA (Complex Interface Adapter) είναι I/O τσιπ της MOS Technology, Inc., που χρησιμοποιήθηκε σε πολλούς υπολογιστές και συσκευές περιφέρειας της Commodore (μεταξύ άλλων Commodore 64 και Amiga). Ο CIA είναι η κατοπινή έκδοση του MOS Technology VIA.
Τεχνικά στοιχεία
Οι CIA 6526 και 8521 διαθέτουν δυο οκτάμπιτα TTL-ports διπλής φοράς, ένα σειριακό καταχωρητή ολίσθησης, δυο δεκαεξάμπιτες συσκευές χρονομέτρησης (timer) και ένα ρολόι πραγματικού χρόνου που μετρά μέχρι και τα δέκατα του δευτερολέπτου και διαθέτει λειτουργία συναγερμού. Ο 8520 αντί για ρολόι πραγματικού χρόνου έχει συσκευή χρονομέτρησης των 24 bit. Εφόσον είναι επιθυμητό, το τσιπ είναι σε θέση να προκαλέσει διακοπή (interrupt) σε περίπτωση timer underrun, γεμάτου ή άδειου καταχωρητή ολίσθησης, συναγερμού ή και λήψης εξωτερικού σήματος.
Κάθε δίαυλος δεδομένων (data bus) των I/Ο ports μπορεί να ρυθμιστεί ξεχωριστά σε εισαγωγή ή εξαγωγή.
Υπάρχουν τρεις εκδόσεις του CIA: 6526, 8521 και 8520. Ο τελευταίος χρησιμοποιήθηκε στους Amiga και στη συσκευή ανάγνωσης/εγγραφής δισκετών VC1581.
Κατηγορία:Commodore Κατηγορία:Ολοκληρωμένα κυκλώματα
Ψαθούρα Αλοννήσου
Η Ψαθούρα είναι νησίδα των Σποράδων. Βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα βορειότερα από τα Γιούρα και αποτελεί το βορειότερο νησί του συμπλέγματος. Είναι επίπεδο νησί, βραχώδες με έκταση 763 στρέμματα. Το υψηλότερο σημείο του νησιού είναι 17 μέτρα. Η Ψαθούρα είναι ηφαιστειογενές νησί και τα πετρώματά του έχουν το χαρακτηριστικό μαύρο χρώμα των ηφαιστειογενών πετρωμάτων. Σήμερα στο νησί υπάρχει ένας από τους μεγαλύτερους φάρους στο Αιγαίο, ύψους 25 μέτρων.
Tenet (ταινία)
Το Tenet είναι μία αμερικανική κατασκοπευτική, δράσης και επιστημονικής και εφπιελικής φαντασίας ταινία σε σενάριο και σκηνοθεσία του Κρίστοφερ Νόλαν. Πρωταγωνιστούν οι Τζον Ντέιβιντ Ουάσινγκτον, Ρόμπερτ Πάτινσον, Ελίζαμπεθ Ντεμπίκι, Ντίμπλε Καπάντια, Μάικλ Κέιν και Κένεθ Μπράνα.
Η παραγωγή άρχισε τον Μάρτιο του 2019 και τα γυρίσματα έλαβαν χώρα σε Δανία, Εσθονία, Ινδία, Ιταλία, Νορβηγία, Ηνωμένο Βασίλειο και Ηνωμένες Πολιτείες αρχίζοντας από τον Μάιο του 2019. Ο κινηματογραφιστής Χόιτε φαν Χοϊτέμα χρησιμοποίησε φιλμ 70mm και IMAX.
Η ταινία, μετά από αρκετές αναβολές, κυρίως λόγω της πανδημίας COVID-19, κυκλοφόρησε στις 26 Αυγούστου 2020.
Η ταινία έχει ως βασικό χαρακτήρα τον stergios τα εφπιελικά του ντραφτ και το εύρημα της καμπύλωσης του χωροχρόνου και πως μπορεί να γίνει abuse για έξτρα ντραφτ σε κάθε GW. Χαρακτηριστική η σκηνή της ταινίας που έχει αποφασίσει να μην αλλάξει επιθετικό, αλλά γυρίζει πίσω στο παρελθόν για να τον αλλάξει τελικά.
Λουίζα Καρλόττα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν
Η Λουίζα Καρλόττα (γερμ. Luise Charlotte, 19 Νοεμβρίου 1779 - 4 Ιανουαρίου 1801) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν κόρη του Μεγάλου Δούκα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουργκ.
Tenet (ταινία)
Παραγωγή
Ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης Κρίστοφερ Νόλαν συνέλαβε την κεντρική ιδέα του Tenet πάνω από είκοσι χρόνια πριν, αλλά ανέφερε ότι εργαζόταν στο σενάριο 6 με 7 χρόνια. Ο τίτλος είναι καρκινική γραφή, που διαβάζεται το ίδιο κανονικά ή ανάποδα. Ο Νόλαν προσπάθησε συνειδητά να απέχει από οποιαδήποτε επιρροή του είδους κατασκοπείας εκτός από τη δική του μνήμη.
Κατάλογος Δανικών νησιών ανά έκταση
thumb|right|238px|Μερικά από τα μεγαλύτερα νησιά της Δανίας.
Tenet (ταινία)
Διανομή
Ο Τζον Ντέιβιντ Ουάσινγκτον, ο Ρόμπερτ Πάτινσον και η Ελίζαμπεθ Ντεμπίκι επιλέχθηκαν τον Μάρτιο του 2019. Οι ηθοποιοί Ντίμπλε Καπάντια, Άαρον Τέιλος-Τζόνσον, Κλεμάνς Ποεσί, Μάικλ Κέιν και Κένεθ Μπράνα ανακοινώθηκαν με την έναρξη των γυρισμάτων. Ο Χιμές Πατέλ προσχώρησε τον Αύγουστο, και ο Ντένζιλ Σμιθ τον επόμενο μήνα. Ο Μάρτιν Ντόνοβαν αποκαλύφθηκε κατά την κυκλοφορία του πρώτου τρέιλερ. Τον Ιανουάριο του 2020, ο παλαίμαχος παίκτης χόκεϊ επί πάγου, Σον Άβερι, έκανε γνωστή τη συμμετοχή του. Οι Τζακ Κάτμορ-Σκοτ και Ριτς Σεράουλο Κο συμπεριλήφθηκαν τον Φεβρουάριο και τον Ιούνιο αντίστοιχα.