cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σκαθάρι (αυτοκίνητο)
Αντικατάσταση
Καθώς η δεκαετία του 1970 προχωρούσε, οι πωλήσεις άρχισαν πλέον να πέφτουν, δημιουργώντας για λίγα χρόνια μια κρίσιμη κατάσταση για την εταιρεία. Με τη βοήθεια της γερμανικής κυβέρνησης, η Volkswagen παρουσίασε εγκαίρως, τον Μάιο του 1974, τον αντικαταστάτη του, το πολύ πιο σύγχρονο Golf, το οποίο σημείωσε επίσης τεράστια εμπορική επιτυχία. Επιπρόσθετο αποτέλεσμα της εισαγωγής του Golf, ήταν η άμεση μετατροπή του εξοπλισμού στο Βόλφσμπουργκ, για την παραγωγή του Golf, και το τελευταίο Σκαθάρι παραγωγής στο Βόλφσμπουργκ, ένα πράσινου χρώματος, κατασκευάστηκε στις 1 Ιουλίου 1974 και κύλησε από τη γραμμή παραγωγής στις 11:19 π.μ. την ίδια ημερομηνία. Για την ιστορία, με το τελευταίο Σκαθάρι που παρήχθη εκεί, η συνολική παραγωγή του Σκαραβαίου στο κύριο εργοστάσιο στο Βόλφσμπουργκ, το οποίο ταυτόχρονα ξεκίνησε την κατασκευή του Golf, έφτασε τα 11.916.519 αντίτυπα.
Σταδιακή διακοπή
thumb|right|Σκαθάρι του 1984, παραγωγής στο Μεξικό, αλλά γερμανικής κυκλοφορίας, από παράλληλη εισαγωγή.
Ωστόσο, παρά την εισαγωγή του Volkswagen Golf το 1974, καθώς και του λίγο μικρότερου Volkswagen Polo τον Μάρτιο του 1975, η παραγωγή του Σκαραβαίου συνεχίστηκε για 3,5 ακόμα έτη σε άλλα γερμανικά εργοστάσια, αν και σε πολύ λιγότερα αντίτυπα. Τελικώς, στις 19 Ιανουαρίου 1978 παρήχθη στο Έμντεν της Γερμανίας το τελευταίο αντίτυπο ευρωπαϊκής κατασκευής, ένα μοντέλο χρώματος Ντακότα μπεζ. Να σημειωθεί ότι το εργοστάσιο στο Έμντεν εγκαινιάστηκε το 1964 και κατασκεύασε συνολικά 2.360.591 Σκαθάρια. Επίσης, η παραγωγή Σκαραβαίων για εξαγωγή στις ΗΠΑ και στον Καναδά είχε σταματήσει ήδη τον Ιούλιο του 1977, αν και ειδικότερα η εκδοχή καμπριολέ (που κατασκευαζόταν από τον οίκο Karmann) συνέχισε να διατίθεται στις χώρες αυτές έως και το 1979, λίγο πριν τη λήξη της παραγωγής της, που έλαβε χώρα στις 10 Ιανουαρίου 1980 (δείτε παρακάτω).
Μετέπειτα, η Volkswagen εισήγαγε τον Σκαραβαίο στην Ευρώπη κατόπιν παραγγελίας, από το εργοστάσιό της στο Μεξικό, έως και το 1985. Το εργοστάσιο στο Έμντεν χρησίμευσε την χρονική αυτή περίοδο ως προσωρινή εγκατάσταση αποθήκευσης για όλες τις παραδόσεις Σκαθαριών από την Volkswagen του Μεξικού. Μετά από ελέγχους εισόδου και τελικούς ελέγχους, το συνεργείο εξυπηρέτησης πελατών στο Έμντεν προέβαινε επίσης στις απαραίτητες τροποποιήσεις στα οχήματα για τον αντίστοιχο εξοπλισμό ανά χώρα ή ως ειδικό μοντέλο για κάποιες ειδικές εκδόσεις. Η τελευταία επίσημη εισαγωγή παρτίδας Σκαραβαίων στην Ευρώπη, έλαβε χώρα στις 12 Αυγούστου 1985, επίσης στο Έμντεν. Στην πράξη, ωστόσο, υπήρξαν πολλές ακόμα παράλληλες εισαγωγές σε αρκετές ευρωπαϊκές αγορές, από ανεξάρτητους εισαγωγείς, μέχρι και την οριστική λήξη της παραγωγής του, το 2003. thumb|left|Το τελευταίο αντίτυπο του θρυλικού μοντέλου, με ημερομηνία παραγωγής 30 Ιουλίου 2003.
Από το 1996 και μετά, το εργοστάσιο στην Πουέμπλα, Μεξικό, έμελλε να είναι και το τελευταίο που κατασκεύασε το Σκαθάρι, έως τις 30 Ιουλίου 2003, όταν το τελευταίο αντίτυπο κύλησε από τη γραμμή παραγωγής και κατέληξε απευθείας στο μουσείο της Volkswagen. Μάλιστα τα 3.000 τελευταία αντίτυπα του μοντέλου πωλήθηκαν ως μοντέλα 2004 και υπό την ονομασία Última Edición («Τελική Έκδοση»). Συνολικά παρήχθησαν 21.529.464 οχήματα παγκοσμίως, από τα οποία τα 15.444.858 κατασκευάστηκαν στη Γερμανία. thumb|right|Σκαθάρι 1300, μοντέλο του 1969, παραγωγής στη Βραζιλία, γνωστό ως Fusca στην τοπική αγορά.
Μέχρι και 1 έτος πριν τη λήξη της παραγωγής του, το Σκαθάρι έφερε και τον τίτλο του αυτοκινήτου με τα περισσότερα αντίτυπα υπό το ίδιο όνομα. Τελικώς, το ρεκόρ αυτό καταρρίφθηκε στις 25 Ιουνίου 2002, από το Volkswagen Golf, όταν από τη γραμμή παραγωγής του εργοστασίου στο Βόλφσμπουργκ βγήκε το Golf με αύξοντα αριθμό 21.517.415. Από την άλλη όμως, το Golf σήμερα βρίσκεται στην 8η γενιά του, σε αντίθεση με την μία γενιά του κλασικού Σκαραβαίου.
Χώρες κατασκευής
Εκτός από τις διάφορες εγκαταστάσεις της εταιρείας στη Γερμανία (1938 - 1978), στο Μεξικό (1955 - 2003) και στη Βραζιλία (1953 - 1986 και 1993 - 1996), το Σκαθάρι κατασκευάστηκε και σε πολλές άλλες χώρες, πάντα κατόπιν σχετικής άδειας από την μητρική Volkswagen. Σε αρκετές από αυτές τις χώρες, υπήρξε πλήρης παραγωγή, για όλο το σύνολο των εξαρτημάτων του. Αντιθέτως, σε κάποιες άλλες κατασκευάστηκε μόνο ως συναρμολόγηση από εισαγόμενα ανταλλακτικά ή ακόμα και από μισο-έτοιμα αμαξώματα, ιδίως σε δεξιοτίμονες αγορές, όπως στην Ιρλανδία, στην Ταϊλάνδη, στην Ινδονησία, στη Νότια Αφρική, στην Αυστραλία και στη Νέα Ζηλανδία.
Συνολικά παρήχθη σε 20 χώρες, αριθμός - ρεκόρ, και μάλιστα κατασκευάστηκε σε όλες τις ηπείρους, εκτός φυσικά από την Ανταρκτική.
Σκαθάρι κάμπριο
thumb|right|Σκαθάρι καμπριολέ του 1949, της εταιρείας Karmann.
Το 1948, ο Βίλχελμ Κάρμαν, ιδιοκτήτης της εταιρείας μετατροπών Karmann, αγόρασε ένα κοινό Σκαθάρι και πραγματοποίησε μια δοκιμαστική μετατροπή του σε 4-θέσιο κάμπριο. Ακολούθησε μια επιτυχής παρουσίαση του δημιουργήματος στην ίδια την Volkswagen, στην έδρα της εταιρείας στο Βόλφσμπουργκ, ελήφθη η σχετική έγκριση από την φίρμα και το 1949 ξεκίνησε η παραγωγή του, από τον οίκο Karmann. Οι αρχικές προδιαγραφές του κάμπριο ήταν οι εξής:
thumb|left|Το σαλόνι ενός Σκαραβαίου καμπριολέ Karmann.
Το κάμπριο ήταν πολύ πιο ακριβό από το απλό Σκαθάρι, έχοντας συνήθως δερμάτινο σαλόνι, και κατά τη διάρκεια της παραγωγής του ακολούθησε αυστηρά όλες τις μηχανικές και αισθητικές αναβαθμίσεις του συμβατικού μοντέλου.
Μετά τη διακοπή της ευρωπαϊκής παραγωγής του «κανονικού» Σκαραβαίου, που έλαβε χώρα στις 19 Ιανουαρίου 1978, εμφανίστηκε πλήθος άρθρων στο Τύπο αυτοκινήτου ότι μέσα στο ίδιο έτος θα έληγε και η παραγωγή του κάμπριο. Προς μεγάλη έκπληξη, ωστόσο, το Σκαθάρι καμπριολέ συνεχίστηκε ακόμα και το 1979, αλλά σύντομα ανακοινώθηκε επίσημα ότι η παραγωγή του θα έληγε οριστικά στις 31 Ιουλίου 1979. Μόλις διαδόθηκε αυτή η πληροφορία στον Τύπο αυτοκινήτου και γενικώς στα έντυπα μέσα, ακολούθησε ένας καταιγισμός από χιλιάδες επείγουσες παραγγελίες στον οίκο Karmann και μάλιστα από μεγάλο αριθμό χωρών παγκοσμίως, με αποτέλεσμα να δοθεί μία ακόμα παράταση λίγων μηνών, με σκοπό να καλυφθεί η έξτρα ζήτηση της τελευταίας στιγμής. thumb|right|Το τελευταίο καμπριολέ Σκαθάρι του οίκου Karmann, με ημερομηνία παραγωγής 10 Ιανουαρίου 1980. thumb|right|4-πορτο Σκαθάρι [[ταξί του 1953, από τον οίκο Rometsch.]]
Το τελευταίο επίσημο Σκαθάρι καμπριολέ Karmann κύλησε από τη γραμμή παραγωγής στις 10 Ιανουαρίου 1980 (αν και όλη η τελική σειρά των κάμπριο, ακόμα και το τελευταίο αντίτυπο, παρήχθησαν ως μοντέλα 1979) και κατέληξε απευθείας στο μουσείο του οίκου Karmann, ενώ είχε τις εξής προδιαγραφές:
Συνολικά 330.251 καμπριολέ Σκαθάρια παρήχθησαν επίσημα από την Karmann, ενώ υπήρξαν και αρκετές επιπλέον aftermarket μετατροπές, άλλων γερμανικών οίκων και διαφόρων εταιρειών από αρκετά ακόμα κράτη, φθηνότερες από το επίσημο απευθείας ανοικτό. Μεταγενέστερα, η αμερικανική εταιρεία Clénet Coachworks, στην Καλιφόρνια, κατασκεύασε 180 καμπριολέ Σκαθάρια, μεταξύ του 1979 και του 1987, χρησιμοποιώντας όμως καινούρια εξαρτήματα.
Υπήρξε επίσης και το Karmann Ghia, ένα διαφορετικής αισθητικής κουπέ που βασιζόταν στο Σκαθάρι. Παράλληλα, κατασκευάστηκαν και άλλες εκδοχές αμαξώματος από διάφορους βελτιωτικούς οίκους, σε λίγα αντίτυπα, όπως το 4-πορτο Σκαθάρι με μακρύτερο μεταξόνιο από τον οίκο Rometsch ή σε εκδόσεις pick-up.
Το Σκαθάρι σήμερα
thumb|right|Σκαθάρι με διαμορφώσεις στο αμάξωμα σύμφωνες με το λεγόμενο «California Look style», που κυριάρχησε στην [[Καλιφόρνια κατά τη δεκαετία του 1970.]]
Ο διάσημος Σκαραβαίος υπήρξε και εξακολουθεί ακόμα και σήμερα να είναι ένα διαχρονικό σύμβολο μίας ολόκληρης εποχής και πολλών διαδοχικών γενεών. Σε παγκόσμια κλίμακα, παραμένει ένα από τα πλέον μυθικά μοντέλα της παγκόσμιας αυτοκινητοβιομηχανίας και συχνά θεωρείται από το ευρύ κοινό ως το μοντέλο με τον άτυπο τίτλο της «νούμερο 1» πιο αναγνωρίσιμης φιγούρας στην ιστορία της παγκόσμιας αυτοκίνησης. Ακόμα και σήμερα, εξακολουθεί να έχει πάρα πολλούς οπαδούς και μεγάλο αριθμό συλλόγων, σε πολλά κράτη όλων των ηπείρων. Όπως και οι μεγάλοι ανταγωνιστές του στην ιστορία της αυτοκίνησης, κυρίως το γαλλικό Citroën 2CV και το βρετανικό Mini, το Σκαθάρι θεωρείται καλτ και λόγω της διασύνδεσής του με το κίνημα των χήπιδων της δεκαετίας του 1960, καθώς και λόγω του αντισυμβατικού και πρωτότυπου, για τα τότε στάνταρ, σχεδιασμού του. thumb|left|«Πειραγμένο» Σκαθάρι στο [[Ηνωμένο Βασίλειο.]]
Τα τελευταία χρόνια μάλιστα έχει οργανωθεί στο Διαδίκτυο μια ολόκληρη σειρά σχετικών οδηγών συντήρησης και ένα δίκτυο για την εύκολη εξεύρεση και απόκτηση ανταλλακτικών, που επιτρέπει στους οπαδούς του την εύκολη συντήρηση και επισκευή των αυτοκινήτων τους, χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία. Μέχρι σήμερα, αρκετοί οπαδοί του, καθώς και επώνυμοι οίκοι, έχουν κυκλοφορήσει δεκάδες εκδόσεις και αφιερώματα για το Σκαθάρι, ενώ η σχετική βιβλιογραφία δεν αναμένεται να μειωθεί ούτε στο άμεσο μέλλον.
Κατά καιρούς μάλιστα, έχουν υπάρξει ακόμα και aftermarket μετατροπές του σε εκδοχές λιμουζίνας με πολύ μακρύτερο μεταξόνιο από το εργοστασιακό, κάτι εξαιρετικά σπάνιο για οικονομικό αυτοκίνητο, καθώς οι μετατροπές αυτές γίνονται σχεδόν πάντα σε πολυτελή μοντέλα, συνήθως μεγάλα σεντάν και, στα νεότερα χρόνια, επίσης σε μεγάλα SUV.
Συνολική παραγωγή
thumb|right|Δεξιοτίμονο Σκαθάρι του 1956, με τα φλας ακόμα στα πλαϊνά του αμαξώματος. thumb|right|Σκαθάρι καμπριολέ του 1960. thumb|right|Σκαθάρι του 1967 στη [[Δρέσδη, Γερμανία.]] thumb|right|Η σπάνια ειδική έκδοση Volkswagen Beetle Silver Bug που κατασκευάστηκε στο [[Μεξικό το 1981 και το 1982, για τον εορτασμό της συμπλήρωσης 20 εκατομμυρίων αντιτύπων παγκοσμίως.]] thumb|right|Η σπάνια ειδική έκδοση Volkswagen Sedán Edición 21 millones που κατασκευάστηκε στο Μεξικό το 1992 για τον εορτασμό της συμπλήρωσης 21 εκατομμυρίων αντιτύπων παγκοσμίως. thumb|right|Σκαραβαίος του 2003, το τελευταίο έτος παραγωγής του μοντέλου. Εδώ σε φωτογραφία του 2008 στο Μεξικό.
Δείτε επίσης
thumb|right|Η επίσημη αστυνομική έκδοση του Volkswagen Beetle 1303. thumb|right|Το δάπεδο ενός Volkswagen Beetle 1300 του 1966, όπου φαίνεται και ο κινητήρας στο πίσω μέρος. Μια ιδιομορφία του Σκαραβαίου, που φαίνεται στη φωτογραφία αυτή, είναι ότι το μοντέλο δεν είχε ενιαίο πίσω άξονα, αλλά δύο ξεχωριστούς πίσω άξονες που «έβγαιναν» απευθείας από τον κινητήρα και μετέδιδαν την [[Ισχύς|ισχύ του και την κίνηση στους πίσω τροχούς.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Beetle Κατηγορία:Μικρομεσαία αυτοκίνητα Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα ράλλυ Κατηγορία:Αυτοκίνητα με κινητήρα πίσω
Αντίπαπας Πασχάλης
Ο Πασχάλης ήταν ένας αντίπαπας της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας κατά την διάρκεια του έτους 687. Αντιτάχθηκε στον Πάπα Σέργιο Α΄ και τον Αντίπαπα Θεόδωρο.
Κατηγορία:Αντίπαπες Κατηγορία:Βυζαντινοί του 7ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 7ου αιώνα
1726
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1726 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Άχμεντ Ουράμπι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Αιγύπτου Κατηγορία:Αιγύπτιοι στρατιωτικοί
Νικόλ Κυπριτίδου
Η Νικολέτα "Νικόλ" Κυπριτίδου, γεννημένη στις 9 Σεμπτεβρίου 1985, είναι ελληνίδα πρώην πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης, αθλήτρια του Ε.Φ.Τ. Αιολική.
Γεννήθηκε στην Τσεχία απο έλληνες γονείς και το 1998 ήρθε στην Ελλάδα. Το 1999 στο πανελλήνιο πρωτάθλημα σημείωσε την πρώτη της μεγάλη νίκη, στα προημιτελικά απέκλεισε την Εύα Ρούσση. Ήταν πρώτη στο μόνο γυναικών το 2002 και το 2004 και δεύτερη το 2001 και 2003. Το 1999 ήταν δεύτερη στο διπλό γυναικών του κυπέλλου Ελλάδος με συμπαίκτρια την Κατερίνα Βόσιου. Πολλές φορές πανελληνιονίκης στα πρωταθλήματα νεανίδων και σε διεθνή τουρνουά νεανίδων, και μέλος της εθνικής νεανίδων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της αντισφαίρισης
Χριστόδουλος Πρωτοπαπάς
Ο Χριστόδουλος Πρωτοπαπάς (Λεμεσός, 29 Νοεμβρίου 1961) είναι Ελληνοκύπριος μηχανικός, Διευθύνων Σύμβουλος της Hellas Sat, Υποψήφιος Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας 2023 και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Cyprus Marine & Maritime Institute.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στη Λεμεσό στις 29 Νοεμβρίου 1961 και προέρχεται από μια φτωχή αγροτική οικογένεια. Έζησε τα πρώτα παιδικά του χρόνια και την πρώτη τάξη του Δημοτικού στο χωριό Πέρα Πεδί και ξεκίνησε να φοιτά από τη Δευτέρα τάξη του Δημοτικού στην Δ Αστική Σχολή Λεμεσού.
Αποφοίτησε πρώτος το Γ΄ Γυμνάσιο Λεμεσού το 1979 (Λύκειο Αγίου Ιωάννη).
Ολοκλήρωσε τον Σεπτέμβριο του 1981 τη θητεία του στην Εθνική Φρουρά ως Έφεδρος Ανθυπολοχαγός Πεζικού και τον ίδιο μήνα ξεκίνησε τις σπουδές του στο Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του Ε.Μ.Π., από όπου αποφοίτησε το 1986.
Είναι παντρεμένος με την Παιδίατρο Δρ. Παναγιώτα Πρωτοπαπά από το 1996 και είναι πατέρας τριών παιδιών.
Βραβεία και διακρίσεις
Πέτυχε να εισαχθεί πρώτος από την Κύπρο στο Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου, με υποτροφία του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών Ελλάδος.
Αποφοίτησε με άριστα (9.73) και πρώτος στην κατεύθυνση των Συστημάτων Ηλεκτρικής Ενέργειας του Τμήματος Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του ΕΜΠ τo 1986.
Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών Ελλάδος
Από 1985 μέχρι το 1988 εργάστηκε στο Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών (ΙΚΥ) ως ο πρώτος Υπεύθυνος Μηχανογράφησης του ΙΚΥ εισάγοντας για πρώτη φορά με επιτυχία τους μικροϋπολογιστές στην Ελληνική Δημόσια Διοίκηση αποκομίζοντας σημαντική εμπειρία στα πληροφοριακά συστήματα Διοίκησης.
To 1988, σε ηλικία 26 ετών, ορίστηκε από τον τότε Υπουργό Παιδείας της Κυβέρνησης Γιώργου Βασιλείου, Ανδρέα Φιλίππου ως Μέλος της πρώτης Ειδικής Επιτροπής που συστάθηκε για να μελετήσει την ίδρυση του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών Κύπρου.
Ιερά Αρχιεπισκοπή Κύπρου & Ραδιοτηλεοπτικός Σταθμός ο ΛΟΓΟΣ
Από το 1988 μέχρι το 1999 εργάστηκε στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Κύπρου στη θέση του Τεχνικού Συμβούλου. Από τη θέση αυτή εκτός των άλλων εισάγει για πρώτη φορά στην Κύπρο την ιδιωτική τηλεόραση ως υπεύθυνος μηχανικός για την εξ υπαρχής σχεδίαση, εγκατάσταση και λειτουργία του Ραδιοτηλεοπτικού Σταθμού Ο ΛΟΓΟΣ, ο οποίος ήταν ο πρώτος ιδιωτικός τηλεοπτικός σταθμός και στον οποίο κατείχε τη θέση του Μέλους του Δ.Σ. (1990-1993), του Διευθυντή Τεχνικών Υπηρεσιών (1990-1996) και του Γενικού Διευθυντή (1996-1999).
Το 1992 εκλέγεται στο πρώτο Γενικό Συμβούλιο του νεοϊδρυθέντος Επιστημονικού Τεχνικού Επιμελητηρίου Κύπρου (ΕΤΕΚ) ως ένας εκ των 4 εκπροσώπων των Ηλεκτρολόγων Μηχανικών, χωρίς τη συμμετοχή του σε οποιαδήποτε κομματική ομάδα υποψηφίων.
ΛΟΓΟΔΙΚΤΥΟ και Internet
Τον Σεπτέμβριο του 1995 εισάγει για πρώτη φορά στην Κύπρο την τεχνολογία του ίντερνετ , ιδρύοντας μετά από πολιτικό αγώνα το ΛΟΓΟΔΙΚΤΥΟ που ήταν και ο πρώτος πάροχος υπηρεσίας ίντερνετ στην Κύπρο, διατελώντας από το 1995 μέχρι το 1999 Διευθύνων Σύμβουλος του Οργανισμού αυτού παράλληλα με τη θέση του Γενικού Διευθυντή του ΛΟΓΟΥ.
Διάστημα
Από τον Αύγουστο του 1994 ξεκίνησε να ασχολείται συστηματικά με τις ειρηνικές χρήσεις του διαστήματος ως Μέλος της Κυπριακής Επιτροπής Διαστήματος, η οποία ιδρύθηκε με απόφαση του τότε Υπουργικού Συμβουλίου με πρόταση του τότε Υπουργού Συγκοινωνιών και Έργων Αδάμου Αδαμίδη, ο οποίος ενστερνίστηκε δική του εισήγηση. Η Κυπριακή Επιτροπή Διαστήματος έθεσε τις βάσεις συνεργασίας μεταξύ της Ελλάδας και της Κύπρου στον τομέα του διαστήματος, συνεργαζόμενη μέχρι το 1998 με το αντίστοιχο Υπουργείο Μεταφορών της Ελλάδος για την υλοποίηση ενός κοινού δορυφορικού προγράμματος στην τροχιακή θέση των 39 μοιρών Ανατολικά.
Hellas Sat
μικρογραφία|Χριστόδουλος Πρωτοπαπάς, 29 Ιουνίου 2017, Γαλλική Γουιάνα. Ημέρα εκτόξευσης του δορυφόρου HELLAS SAT 3. Τον Ιούλιο του 2001 ιδρύει στην Κύπρο με δική του πρωτοβουλία και ενέργειες την εταιρεία HELLAS SAT Consortium Ltd και από τον Αύγουστο του 2001 υπηρετεί στη θέση του Διευθύνοντος Συμβούλου της HELLAS SAT, συντονίζοντας το έργο της κατασκευής και εκτόξευσης του πρώτου ελλαδοκυπριακού δορυφόρου HELLAS SAT 2, ο οποίος εκτοξεύθηκε τον Μάιο του 2003 από το Ακρωτήριο Κανάβεραλ.
Τον Φεβρουάριο του 2006 εισάγει για πρώτη φορά στην Ελλάδα και στην Κύπρο την υπηρεσία του δορυφορικού ίντερνετ, η οποία βοήθησε τα μέγιστα στη γεφύρωση του ψηφιακού χάσματος στην Ελληνική και Κυπριακή Επικράτεια παρέχοντας πρόσβαση στο ίντερνετ και στις πλέον απομακρυσμένες περιοχές των χωρών αυτών.
Το καλοκαίρι του 2009 σε συνεργασία με τον τότε Υπουργό Συγκοινωνιών της Κυβέρνησης Δημήτρη Χριστόφια Νίκο Νικολαΐδη διασύνδεσε μέσω δορυφορικού ίντερνετ 146 συνολικά απομακρυσμένες κοινότητες της Κύπρου, προσδιορίζοντας την Κύπρο στον δορυφορικό χάρτη της Ευρώπης, αφού η Κύπρος ήταν τότε η μόνη χώρα Μέλος της ΕΕ με καθολική πρόσβαση στις ευρυζωνικές υπηρεσίες.
Το 2009 εγκαινιάζει στην Κοφίνου το Διαστημικό Κέντρο της HELLAS SAT μέσω του οποίου ελέγχονται και πλοηγούνται οι δορυφόροι της Εταιρείας και παρέχονται καινοτόμες δορυφορικές και διαστημικές υπηρεσίες σε τρίτους, ενισχύοντας τη στρατηγική θέση της Κύπρου στο διεθνές διαστημικό οικοσύστημα.
Hellas Sat & Arabsat
Τον Φεβρουάριο του 2013 η HELLAS SAT καθίσταται θυγατρική του Διακυβερνητικού Δορυφορικού Οργανισμού ARABSAT, στον οποίο συμμετέχουν 21 Αραβικές χώρες, μέλη του Αραβικού Συνδέσμου, ανοίγοντας ένα νέο κεφάλαιο συνεργασιών με τις χώρες της Μέσης Ανατολής, αφού ξεκίνησαν να είναι Μέλη του Δ.Σ. της HELLAS SAT αντιπρόσωποι από τις κυβερνήσεις των Αραβικών χωρών σε βαθμό Υφυπουργού.
Συνεχίζοντας την παραμονή του στη θέση του επικεφαλή της HELLAS SAT και μετά την αλλαγή του ιδιοκτησιακού καθεστώτος της εταιρείας, επέβλεψε και συντόνισε το έργο της κατασκευής και εκτόξευσης του νέου δορυφόρου HELLAS SAT 3/EAN, ο οποίος εκτοξεύθηκε τον Ιούνιο του 2017 και αποτελεί μια συνεργασία με τον διεθνή οργανισμό Inmarsat. Ο δορυφόρος HELLAS SAT 3/ EAN προσφέρει μεταξύ άλλων και την πρώτη υπηρεσία δορυφορικού ίντερνετ στα αεροπλάνα που υπερίπτανται των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τη χρήση του φάσματος S Band. Παράλληλα, την ίδια περίοδο, συντόνισε και το έργο της σχεδίασης, κατασκευής και εκτόξευσης του τρίτου δορυφόρου της εταιρείας, HELLAS SAT 4, ο οποίος κατασκευάστηκε από τη Lockheed Martin και εκτοξεύθηκε με επιτυχία τον Φεβρουάριο του 2019 από τη Γαλλική Γουιάνα. Ο δορυφόρος HELLAS SAT 4 είναι ο πιο καινοτόμος και ο πιο μεγάλος σε μέγεθος εμπορικός δορυφόρος που κατασκευάστηκε από τη Lockheed Martin και είναι μια συνεργασία με το King Abdulaziz City of Science and Technology του Βασιλείου της Σαουδικής Αραβίας.
Οι πιο πάνω επενδύσεις (δορυφόροι και επίγειες εγκαταστάσεις) συνολικού ύψους 700 εκατομμυρίων ευρώ, πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο με δική του μέρινα και ενέργειες. Αποτέλεσμα αυτών των ενεργειών ήταν να αναγνωρίζεται η HELLAS SAT ως μια από τις πιο μεγάλες ξένες επενδύσεις που πραγματοποιήθηκαν ποτέ στην Κύπρο.
Τον Φεβρουάριο του 2017, συμμετέχει ως εκπρόσωπος του ελληνικού Υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής στη διακυβερνητική συνάντηση μεταξύ της Ελλάδος και της Σαουδικής Αραβίας και διετέλεσε μέλος της επίσημης ελληνικής αντιπροσωπείας κατά τη συνάντηση μεταξύ του τότε Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλου με την Α.Μ. τον Βασιλιά της Σαουδικής Αραβίας.
ESOA (European Satellite Operators Organization)
Το 2007 εκλέγεται Πρόεδρος της Ένωσης Ευρωπαϊκών Δορυφορικών Οργανισμών (European Satellite Operators Organization), ενώ το 2010 επανεκλέγεται ομόφωνα για δεύτερη φορά στην ίδια θέση. Οι δορυφορικοί οργανισμοί που συγκροτούν την ESOA λειτουργούν συνολικά πάνω από 300 τηλεπικοινωνιακούς δορυφόρους και ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία του Οργανισμού αυτού που εκλεγόταν Πρόεδρος που διοικούσε εταιρεία με ένα μόνο δορυφόρο.
Παράλληλα είχε στενή συνεργασία με τον τότε Γενικό Γραμματέα της ITU (Διεθνούς Ένωσης Τηλεπικοινωνιών) για την προστασία του δορυφορικού φάσματος σε διεθνές επίπεδο και την προώθηση των δορυφόρων για τις τηλεπικοινωνίες έκτακτης ανάγκης στο επίπεδο των Ηνωμένων Εθνών.
Από το 2008 είναι ισόβιο μόνιμο Μέλος της ειδικής τετραμελούς τιμητικής Επιτροπής των Ηνωμένων Εθνών για τις τηλεπικοινωνίες έκτακτης ανάγκης.
Ελληνικός Διαστημικός Οργανισμός
Υπό την Προεδρία του ο ΕΛΔΟ πρωτοστάτησε στην ίδρυση του Διεθνούς Διαστημικού Κλιματικού Παρατηρητηρίου (Space Climate Observatory), το οποίο ήταν μια πρωτοβουλία του Προέδρου της Γαλλίας Μανουέλ Μακρόν και σε συνεργασία με τη Γαλλική CNES προώθησε σε Ευρωπαϊκό Επίπεδο την ανάπτυξη γεωστατικού συστήματος έγκαιρης προειδοποίησης πυρκαγιών για την ευρωπαϊκή επικράτεια.
Cyprus Marine & Maritime Institute
Από τον Ιούνιο του 2019 είναι μέλος του Δ.Σ. του Cyprus Marine and Maritime Institute (CMMI) το οποίο έχει ως στόχο την εισαγωγή καινοτόμων τεχνολογιών για τη ναυτιλία, όπως τις τεχνολογίες του Internet of Things (IOT), αυτόνομων και έξυπνων πλοίων (autonomous and smart ships).
Έρευνα στην Τεχνητή Νοημοσύνη
Είναι από τους πρώτους ερευνητές στην Ελλάδα που ασχολήθηκε από το 1985 με την Τεχνητή Νοημοσύνη, τα Έμπειρα Συστήματα, τις νοήμονες μηχανές και τον νοήμονα έλεγχο, θέτοντας τις βάσεις των τεχνολογιών αυτών με μια σειρά διεθνών ακαδημαϊκών δημοσιεύσεων στον τομέα των συστημάτων ηλεκτρικής ενέργειας.
Κεραίες στον Υμηττό
Το 1988 εκπονεί την τεχνική μελέτη για την ίδρυση και λειτουργία του Ραδιοφωνικού Σταθμού της Εκκλησίας της Ελλάδος, προτείνοντας με επιτυχία για πρώτη φορά τον Υμηττό ως σημείο ραδιοτηλεοπτικής εκπομπής για το Λεκανοπέδιο Αττικής και εγκατάστασης κεραιών ραδιοφώνου και τηλεόρασης.
IEEE (Institute of Electrical and Electronic Engineers)
Το 1986 πρωτοστατεί στην ίδρυση στην Ελλάδα του Φοιτητικού Τμήματος του IEEE (Institute of Electrical and Electronics Engineers) και στην ίδρυση του πρώτου Τμήματος του ΙΕΕΕ στην Κύπρο. Από το 1988 πρωτοστατεί στην Κύπρο, σε συνεργασία με τους δικηγόρους Ανδρέα Αγγελίδη και Αλέκο Μαρκίδη και τον Καθηγητή του ΕΜΠ Βασίλειο Παπαδιά, στις προσπάθειες που πραγματοποιούνταν τότε για την εισαγωγή της Ελληνικής γλώσσας στην τεχνική και νομική ορολογία, αφού μέχρι τότε στα Δικαστήρια και στους ημικρατικούς οργανισμούς της Κύπρου επικρατούσε και ομιλείτο η Αγγλική γλώσσα.
Δημοσιεύσεις
Έχει μέχρι στιγμής τρεις IEEE δημοσιεύσεις :
Ματαίωση Εγκατάστασης Ηλεκτροπαραγωγικού Σταθμού Βασιλικού
Από τον Μάρτιο του 1990, με την ιδιότητά του ως άμισθου Τεχνικού Συμβούλου των 18 Κοινοτήτων της περιοχής Βασιλικού, πρωτοστατεί στις προσπάθειες για ματαίωση της εγκατάστασης ανθρακικού ηλεκτροπαραγωγού σταθμού στην περιοχή Βασιλικού. Οι προσπάθειες είχαν τελικά ευοδωθεί με αποτέλεσμα τη ματαίωση της εγκατάστασης του προγραμματισμένου ανθρακικού σταθμού και την αποφυγή μεγάλης οικολογικής καταστροφής και οικονομικής αφαίμαξης των Κυπρίων φορολογουμένων.
Θησαυρός της Κυπριακής Ελληνικής Γλώσσας
Το 1994 συνεργάζεται με τον καθηγητή Γιώργο Μπαμπινιώτη και τον γλωσσολόγο Μενέλαο Χριστοδούλου και αναλαμβάνει την τεχνική επιμέλεια για την ίδρυση του Θησαυρού της Κυπριακής Ελληνικής Γλώσσας στο Κέντρο Μελετών της Ιεράς Μονής Κύκκου.
Εισαγωγή Διαδικτύου στην Κύπρο
Τον Σεπτέμβριο του 1995 εισάγει για πρώτη φορά στην Κύπρο την τεχνολογία του ίντερνετ, ιδρύοντας μετά από πολιτικό αγώνα το ΛΟΓΟΔΙΚΤΥΟ που ήταν και ο πρώτος πάροχος υπηρεσίας ίντερνετ στην Κύπρο.
Πρεσβευτής του Ελληνισμού
Τιμήθηκε το 2013 από την Εταιρεία Ελλήνων Ευεργετών με τον τίτλο του Πρεσβευτή του Ελληνισμού.
Μέλος Αεροπορικής Ακαδημίας Ελλάδος
Από το 2018 είναι τιμητικό Μέλος της Αεροπορικής Ακαδημίας Ελλάδος.
Αειφόρος Ανάπτυξη
Τιμήθηκε το 2016 και 2017 από την τουρκική Κυβέρνηση για τη συμβολή του στην παγκόσμια αειφόρο ανάπτυξη με τη φύτευση 20 δένδρων στο πάρκο προσωπικοτήτων MUSIAD στο προάστιο Omerli της Κωνσταντινούπολης.
CEO of the Year (2017, 2022) - Leader of the Year (2022)
Βραβεύτηκε το 2017 ως "CEO οf the Year 2017" στην Ελλάδα.
Το 2022 βραβεύτηκε ως "CEO of the Year 2022" στην Κύπρο, από το συνέδρειο Infocom World 2022 στην Κύπρο και ως "Leader of the Year 2022" στο συνέδριο Infocom World 2022 στην Ελλάδα.
Better Satellite World Award (2021)
Βραβεύτηκε από τον SSPI (Διεθνής Επαγγελματικός Οργανισμός Διαστημικών και Δορυφορικών Υπηρεσιών) το 2021 με το βραβείο του Better Satellite World Award.
Τιμήθηκε για τη συμβολή μέσω της καινοτομίας στη δημιουργία μιας πιο ευημερούσας, βιώσιμης και ελεύθερης από διακρίσεις πραγματικότητας για την ανθρωπότητα.
Πηγές/Παραπομπές
Κατηγορία:Κύπριοι ηλεκτρολόγοι μηχανικοί Κατηγορία:Κύπριοι διευθύνοντες σύμβουλοι
Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1936. Δημοσίευσε τα πρώτα του ποιήματα στο περιοδικό "Νέα Εστία". Συμμετείχε στην έκδοση και σύνταξη των περιοδικών "Μαρτυρίες" και "Προτάσεις" και στη συνέχεια, το 1973, συμμετέιχε στην ίδρυση και έκδοση του περιοδικού "Σημειώσεις", στις σελίδες του οποίου έχει δημοσιευθεί μεγάλος μέρος του συγγραφικού του έργου. Έχει αρθρογραφήσει σε πλήθος περιοδικών και εφημερίδων μεταξύ των οποίων στην Καθημερινή, την Βραδινή κ.α. Είναι επίσης υπεύθυνος των εκδόσεων Έρασμος.
Παράλληλα με την ποιητική του δραστηριότητα έχει δημοσιεύσει αρκετά δοκίμια και μελέτες και έχει πραγματοποιήσει δεκάδες μεταφράσεις έργων, θεωρητικού κυρίως περιεχομένου.
Πηγές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές
Επιχείρηση εκκένωσης αμάχων
μικρογραφία|300x300εσ| Πρόσφυγες του Νότιου Βιετνάμ φθάνουν σε πλοίο του Ναυτικού των ΗΠΑ, κατά τη διάρκεια της Επιχείρησης Frequent Wind το 1975 Η επιχείρηση εκκένωσης αμάχων είναι μία επιχείρηση που εκτελείται για να εκκενώσει πολίτες από άλλη χώρα, γενικά λόγω μιας επιδεινούμενης κατάστασης ασφαλείας.
Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής
Αυτό σημαίνει ότι κατά καιρούς Αμερικανοί πολίτες μπορεί να κινδυνεύσουν σε τοποθεσίες εκτός των Ηνωμένων Πολιτειών. Αυτό συνήθως οφείλεται σε εμφύλια αναταραχή ή πόλεμο. Ωστόσο, μπορεί επίσης να οφείλεται σε φυσική καταστροφή. Ο Αμερικανός Πρέσβης έχει την ευθύνη, σύμφωνα με το νόμο, να ζητήσει μία ΕΕΑ. Μόλις το κάνει, η κυβέρνηση θα καθορίσει κατά πόσον ή όχι η εκκένωση θα πρέπει να γίνει με πολιτικά μέσα, όπως το Civil Reserve Air Fleet (CRAF), ή με στρατιωτικές δυνάμεις. Ακόμη και αν οι στρατιωτικές δυνάμεις διεξάγουν την εκκένωση, ο Πρέσβης παραμένει υπεύθυνος για την εκκένωση.
Η μέθοδος εκκένωσης θα μπορούσε να περιλαμβάνει τη μεταφορά από θαλάσσης, την αερομεταφορά ή ακόμη και την οδική μεταφορά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στρατιωτικές επιχειρήσεις ανά είδος Κατηγορία:Πολίτες στον πόλεμο
1727
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1737 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Κιθ Μουν
Ο Κιθ Τζoν Μουν (Keith John Moon, 23 Αυγούστου 1946 - 7 Σεπτεμβρίου 1978) ήταν Βρετανός μουσικός, γνωστότερος ως ο ντράμερ του βρετανικού συγκροτήματος The Who. Είναι, επίσης, γνωστός για τον μοναδικό τρόπο που έπαιζε ντραμς, καθώς και για την εκκεντρικότητά του. Στο γνωστό περιοδικό Rolling Stone, ψηφίστηκε ως ο δεύτερος καλύτερος ντράμερ όλων των εποχών. Το παίξιμό του συνεχίζει να επαινείται από διάφορους κριτικούς.
Παιδική ηλικία
Ο Μουν γεννήθηκε στις 23 Αυγούστου 1946 στο Λονδίνο, από τον μηχανικό Άλφρεντ Μουν και την καθαρίστρια Καθλίν Μουν. Έδειξε ενδιαφέρον για την μουσική σε νεαρή ηλικία και ήταν μέτριος μαθητής. Στα 14 του χρόνια η μητέρα του του δώρισε το πρώτο του σετ τυμπάνων και δύο χρόνια αργότερα εντάχθηκε στους The Escorts. Στα τέλη του 1962, έγινε μέλος των Beachcombers και το 1964 σχημάτισε τους The Who μαζί με τον Πιτ Τάουνσεντ, τον Ρότζερ Ντάλτρι και τον Τζον Εντουίστλ.
The Who
Το συγκρότημα γνώρισε την πρώτη του μεγάλη επιτυχία στο Ηνωμένο Βασίλειο με το σινγκλ "I Can't Explain", ενώ πρώτη του μεγάλη επιτυχία στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού ήταν το κομμάτι "I Can See for Miles", που ανέβηκε στο Top-10 του Billboard.
Στις πρώιμες εμφανίσεις των The Who, το συγκρότημα παρουσίαζε ένα άγριο ύφος καταστρέφοντας τα όργανα τους επί σκηνής κατά το τέλος της συναυλίας. Ο Μουν εκτός από τα τύμπανα, αναλάμβανε και τον ρόλο του τραγουδιστή σε κάποιες περιπτώσεις, αν και τα υπόλοιπα μελή του συγκροτήματος του απαγόρευσαν να ηχογραφεί τα φωνητικά στους στούντιο δίσκους τους.
Ο Μουν διακρίθηκε για το ξεχωριστό στυλ παιξίματος του και ανέδειξε τα τύμπανα σε ένα ηγετικό όργανο στον ήχο του συγκροτήματος. Το παρωνύμιο του ήταν "Moon the Loon" λόγω του ότι έκανε συνεχώς φάρσες, όπως το να γεμίσει το σετ τυμπάνων του με νερό και να βάλει μέσα χρυσόψαρα. Σε μία εμφάνιση του συγκροτήματος στην τηλεοπτική εκπομπή "Smothers Brothers Comedy Hour", έβαλε εκρηκτικά στο σετ του, τα οποία εξερράγησαν στο τέλος του τραγουδιού "My Generation".
Άλλες ηχογραφήσεις
thumb|240px|Ο Μουν πάνω στο σετ τυμπάνων του στο Τορόντο, τον Οκτώβριο του 1976 Το 1975, κυκλοφόρησε το άλμπουμ "Two Sides of the Moon", ηχογραφημένο σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, οι οποίες έγιναν γνωστές για τεράστιες ποσότητες αλκοόλ που παραγγέλνονταν. Ο ήχος του δίσκου αποτελεί μία μίξη του ροκ εντ ρολ της δεκαετίας του '50 και του χαρντ ροκ της δεκαετίας του '70.
Παράλληλα με τους Who, ο Μουν συμμετείχε στο "Magical Mystery Tour" των Beatles, το "Truth" του Τζεφ Μπεκ, τα προσωπικά άλμπουμ του Τζον Εντουίστλ, το "Some Time in New York City" του Τζον Λένον, το "Hands of Jack the Ripper" του Screaming Lord Sutch, κ.α..
Θάνατος
Ο Μουν ήταν διάσημος για τον ακραίο τρόπο ζωής του, κάτι που τον οδήγησε στον θάνατο σε ηλικία 32 ετών. Στις 7 Σεπτεμβρίου 1978, μετά από ένα πάρτι του Πωλ και της Λίντα ΜακΚάρτνεϋ, ο ντράμερ επέστρεψε στο σπίτι του με την φίλη του Ανέτ Γουόλτερ-Λαξ. Βρέθηκε νεκρός το ίδιο βράδυ λόγω υπερβολικής δόσης κλομεθειαζόλης, ένα φάρμακο που του είχε χορηγηθεί για να αποφεύγει το αλκοόλ.
Στιλ παιξίματος
Ο Μουν ήταν γνωστός για τον πολύ ενεργητικό και πομπώδη τρόπο που έπαιζε ντραμς. Δάσκαλός του στα πρώτα του βήματα στα ντραμς ήταν ο Κάρλο Λιτλ, ένας από τους πιο θορυβώδεις ντράμερς της Αγγλίας, και ίνδαλμά του ο τζαζ ντράμερ Τζιν Κρούπα, γνωστός για το επιδεικτικό στιλ του, το οποίο ο Μουν ενστερνίστηκε.
Το παίξιμο του Μουν χαρακτηριζόταν από την έντονη παρουσία ανορθόδοξων γυρισμάτων κατά τη διάρκεια των τραγουδιών, τα οποία γίνονταν σε ανύποπτους χρόνους, από το ρυθμικό χτύπημα της κάσας, και την σπάνια χρήση hi-hat, αλλά την κατά κόρον χρήση crash και ride πιατινιών για την παραγωγή λευκού θορύβου. Πολύ σπάνια θα έπαιζε την ίδια φράση δύο φορές μέσα σε ένα κομμάτι. Επίσης σε αντίθεση με τον κανόνα που θέλει τον ντράμερ να παίζει σφιχτοδεμένα με τον μπασίστα, ο Μουν έπαιζε τονίζοντας τις φράσεις του τραγουδιστή και της κιθάρας. Το χαώδες αυτό στιλ έγινε πιο πειθαρχημένο με την έλευση των συνθεσάιζερ από τον δίσκο "Who's Next" και εφεξής, χωρίς όμως να χάνει την ταυτότητά του. Τα άλμπουμ "Who's Next" και "Quadrophenia" θεωρούνται τα καλύτερα δείγματα δουλειάς του.
Σε αντίθεση με άλλους μεγάλους ντράμερ της εποχής του ο Κιθ Μουν απέφευγε τα σόλο τυμπάνων στις ζωντανές εμφανίσεις των The Who.
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί μουσικοί Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Ντράμερς
Ραδιοτηλέφωνο
Ένα ραδιοτηλέφωνο είναι ένα σύστημα επικοινωνιών για τη μετάδοση της ομιλίας μέσω ραδιοσημάτων. Τα ραδιοτηλεφωνικά συστήματα δεν είναι κατ΄ανάγκη διασυνδεδεμένα με το δημόσιο επίγειο τηλεφωνικό δίκτυο. «Ραδιοτηλεφωνία», δηλαδή, σημαίνει μετάδοση τηλεφωνίας από ραδιοσυχνότητες. Η ραδιοτηλεφωνία είναι ο παραδοσιακός τρόπος επικοινωνίας πλοίων και δεν πρέπει να συγχέεται με τη ραδιοτηλεγραφία, όπου πρόκειται για επικοινωνία μέσω μηνυμάτων για μεγάλες αποστάσεις.
Λειτουργία
Ένα τυπικό σταθερό τηλέφωνο επιτρέπει και στους δύο χρήστες του να μιλούν και να ακούνε ταυτόχρονα, καθώς οι χρήστες του συστήματος χρησιμοποιούν δύο ανοιχτά κανάλια επικοινωνίας μεταξύ τους. Σε ένα σύστημα ραδιοτηλεφωνίας, αυτή η μορφή λειτουργίας, γνωστή ως πλήρως-ντούπλεξ, απαιτεί ένα σύστημα ραδιοσημάτων να μεταδίδει και να λαμβάνει ταυτόχρονα σε δύο ξεχωριστά κανάλια, τα οποία καταλαμβάνουν ένα εύρος ζώνης και παρουσιάζουν ορισμένες τεχνικές προκλήσεις. Είναι, ωστόσο, η πιο άνετη μέθοδος φωνητικής επικοινωνίας για τους χρήστες, η οποία χρησιμοποιείται σήμερα στα κινητά τηλέφωνα και χρησιμοποιούνταν παλαιότερα στην Βελτιωμένη Υπηρεσία Κινητής Τηλεφωνίας.
Η πιο κοινή μέθοδος λειτουργίας των ραδιοτηλεφώνων είναι η μερικώς-ντούπλεξ λειτουργία, η οποία επιτρέπει στο ένα άτομο να μιλάει και στο άλλο να ακούει εναλλάξ. Εάν χρησιμοποιείται ένα κανάλι τότε και οι δύο πομποί εκπέμπουν σε αυτό. Ένας ωτακουστής ο οποίος είναι συντονισμένος στο ίδιο κανάλι θα ακούει και τις δύο πλευρές της συζήτησης. Όταν χρησιμοποιείται διπλή συχνότητα (δύο κανάλια εργασίας) τότε η επικοινωνία χωρίζεται σε δύο ξεχωριστά κανάλια, από τα οποία μόνο ένα χρησιμοποιείται για τη μετάδοση του ήχου κάθε φορά. Οι τελικοί χρήστες θα έχουν την ίδια εμπειρία σαν να χρησιμοποιούν μία μονή συχνότητα, όμως ένας ωτακουστής με ένα δέκτη θα ακούσει μόνο τη μία πλευρά της συνομιλίας.
Ο χρήστης, όταν επιθυμεί να μιλήσει, πιέζει ένα ειδικό διακόπτη στον πομπό, ο οποίος ονομάζεται PTT (από το Push-to-talk). Ο διακόπτης αυτός συνήθως βρίσκεται στην πλευρά του μικροφώνου ή σε άλλη εμφανή θέση. Οι χρήστες μπορούν να χρησιμοποιούν ειδικές λέξεις, όπως το όβερ (over) για να επισημάνουν το τέλος της μετάδοσής τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κινητή τηλεφωνία
Λιβανικές Δυνάμεις
Οι Λιβανικές Δυνάμεις (αραβικά: حزب الكتائب اللبنانية, γαλλικά: Forces libanaises, FL) είναι πολιτικό κόμμα του Λιβάνου και πρώην χριστιανική πολιτοφυλακή κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου του Λιβάνου.
Οι Λιβανικές Δυνάμεις δημιουργήθηκαν αρχικά το 1976, ως οργάνωση για το συντονισμό όλων των ακροδεξιών παραστρατιωτικών ομάδων του Λιβανικού Μετώπου, που αποτελούταν κυρίως από το κόμμα Καταέμπ. Μετά τη δολοφονία του Μπασίρ Τζεμαγιέλ, ορισμένες εξεγέρσεις οδήγησαν τον Σαμίρ Γκέγκα στην ανάληψη και διάλυση του Λιβανικού Μετώπου. Αργότερα εξελίχθηκε ως ξεχωριστή οργάνωση στις αρχές του 1990.
Η οργάνωση αυτή ιδρύθηκε από τους Μπασίρ Τζεμαγιέλ, Καμίλ Σαμούν, και άλλους ηγέτες του κόμματος κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου του Λιβάνου. Ήταν αρχικά μια συσπείρωση των διαφόρων ακροδεξιών παραστρατιωτικών ομάδων, ενώ τέθηκε υπό τον έλεγχο ενός συμβουλίου που αποτελούταν από διάφορους εκπροσώπους κομμάτων. Οι Ρυθμιστικές Δυνάμεις Καταέμπ κατείχαν το μεγαλύτερο τμήμα πολεμιστών και η Καταέμπ είχε το μεγαλύτερο μερίδιο στο συμβούλιο. Παρά την αρχική δημιουργία τους από παραστρατιωτικές ομάδες, οι Λιβανικές Δυνάμεις δέχονταν νέα μέλη χωρίς συγκεκριμένη υποταγή στο κόμμα.
Το κίνημα πολέμισε ως η κύρια λιβανική αντίσταση, εντός του κυριαρχούμενου από χριστιανούς Λιβανικού Μετώπου. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, οι LF αντιμετώπισαν διαφορετικούς εχθρούς σε διαφορετικές χρονικές περιόδους: την Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, το LNM, το LNRF, το Συριακό Στρατό, το PSP των Δρούζων στο Σουφ και το Λιβανικό Στρατό, πιστό στο στρατηγό Μισέλ Αούν.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1980, οι πολιτικές τριβές στο εσωτερικό του Λιβανικού Μετώπου οδήγησαν σε αυξανόμενη απόσταση μεταξύ των μαχητών του Καταέμπ και των υπόλοιπων Λιβανικών Δυνάμεων. Στο τέλος οι Λιβανικές Δυνάμεις και το Καταέμπ έγιναν δύο ξεχωριστές δυνάμεις στο εσωτερικό του Λιβανικού Μετώπου.
Μετά το τέλος του εμφυλίου, ο Σαμίρ Γκέγκα δημιούργησε το κόμμα «Λιβανικές Δυνάμεις». Το 1994, ενώ ο Λίβανος ήταν υπό συριακή κατοχή, το κόμμα είχε απαγορευτεί, ο Γκέγκα φυλακίστηκε και οι δραστηριότητες των μαχητών κατεστάλησαν από τις υπηρεσίες του Λιβάνου. Οι Λιβανικές Δυνάμεις επέστρεψαν ως πολιτική δύναμη μετά την Επανάσταση του Κέδρου, στις αρχές του 2005, η οποία οδήγησε σε απόσυρση των συριακών στρατευμάτων από το Λίβανο. Λίγο μετά, ο Γκέγκα απελευθερώθηκε από τη φυλακή και συνέχισε να ηγείται του κόμματός του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα του Λιβάνου Κατηγορία:Εμφύλιος Πόλεμος του Λιβάνου
Ζοακίμ ντυ Μπελαί
Ο Ζοακίμ ντυ Μπελαί (γαλλικά: Joachim du Bellay) (περ. 1522 - 1 Ιανουαρίου 1560) ήταν Γάλλος ποιητής και κριτικός, ένας από τους εισηγητές της φιλολογικής ομάδας φιλολόγων και ποιητών Η Πλειάς και συντάκτης της διακήρυξης της ομάδας: «Υπεράσπιση και ακτινοβολία  της γαλλικής γλώσσας», η οποία στόχευε στην ανύψωση των γαλλικών σε γλώσσα ισάξια με τα ελληνικά και τα λατινικά.
Είναι σημαντική μορφή της Γαλλικής λογοτεχνίας του 16ου αιώνα καθώς εισήγαγε νέες λογοτεχνικές φόρμες στη γαλλική γλώσσα και ήταν από τους πρώτους που παρουσίασαν συλλογές από ωδές καθώς και ερωτικά σονέτα στα γαλλικά.
Βιογραφία
μικρογραφία|270x270εσ|Ερείπια του πατρογονικού κάστρου του Ζοακίμ ντυ Μπελαί Ο Ζοακίμ ντυ Μπελαί γεννήθηκε γύρω στο 1522 στο κάστρο της Λα Τυρμελιέρ στο Λιρέ, κοντά στην Ανζέ, γιος ευκατάστατων ευγενών. Και οι δύο γονείς του πέθαναν ενώ ήταν ακόμη παιδί και αφέθηκε στην κηδεμονία του μεγαλύτερου αδερφού του, ο οποίος παραμέλησε την εκπαίδευσή του. Σε ηλικία 23 ετών, ωστόσο, έλαβε άδεια να σπουδάσει νομικά στο Πανεπιστήμιο του Πουατιέ, όπου ήρθε σε επαφή με Ανθρωπιστές λόγιους. μικρογραφία|270x270εσ|Άγαλμα του Ζοακίμ ντυ Μπελαί στο Λιρέ. Πιθανότατα το 1547 ο Ντυ Μπελαί συνάντησε τον Πιερ ντε Ρονσάρ σε ένα πανδοχείο στο δρόμο προς το Πουατιέ, γεγονός που σηματοδοτεί την αναγέννηση της γαλλικής ποίησης. Οι δύο ποιητές είχαν πολλά κοινά και έγιναν γρήγοροι φίλοι. Πήγαν στο Παρίσι και εντάχθηκαν στον κύκλο των σπουδαστών Ανθρωπιστικών επιστημών που συνδέονταν με τον ποιητή Ζαν Ντορά, καθηγητή στο Κολέγιο Κοκερέ, όπου με τους Ζαν Ντορά, Ρεμί Μπελώ, Ετιέν Ζοντέλ, Ποντύς ντε Τυάρ, Ζακ Πελετιέ και Ζαν Αντουάν ντε Μπαΐφ, σχημάτισαν μια ομάδα που έθεσε ως στόχο την αναμόρφωση της γαλλικής γλώσσας και λογοτεχνίας, γνωστή ως Πλειάδα, ονομασία από τον αστερισμό των Πλειάδων.
Το 1549 ο Ντυ Μπελαί έγραψε το διάσημο μανιφέστο της Πλειάδας «Υπεράσπιση και ακτινοβολία  της γαλλικής γλώσσας» (Défense et illustration de la langue française). Ήταν ένα κείμενο που στόχευε να οδηγήσει σε προβληματισμό σχετικά με τα μέσα εμπλουτισμού της γαλλικής γλώσσας και της γαλλικής λογοτεχνίας με γλωσσικά δάνεια (από λατινικά, ελληνικά ή ιταλικά), τη δημιουργία νεολογιών, την αναβίωση εξαφανισμένων λέξεων και γενικότερα την πρόοδο του γαλλικού πολιτισμού στα πλαίσια της γενικότερης Γαλλικής Αναγέννησης μέσω της ανακάλυψης του αρχαίου πολιτισμού, των τεχνών και των γνώσεων. Υποστήριξε ότι η γαλλική γλώσσα όπως ήταν τότε ήταν πολύ φτωχή για να χρησιμεύσει ως μέσο για τις υψηλότερες μορφές ποίησης, αλλά υποστήριξε ότι με τη σωστή καλλιέργεια μπορούσε να φθάσει στο επίπεδο των κλασικών γλωσσών και κατέκρινε όσους δεν χρησιμοποιούσαν τη μητρική τους γλώσσα αλλά τα λατινικά για τα πιο σοβαρά και φιλόδοξα έργα τους. Το βιβλίο ήταν μια ισχυρή υπεράσπιση της ποίησης και των δυνατοτήτων της γαλλικής γλώσσας.
Περίπου αυτή την εποχή ο ντυ Μπελαί είχε μια σοβαρή ασθένεια για δύο έτη, από την οποία χρονολογείται η αρχή της κώφωσής του που τον ταλαιπώρησε σε όλη τη ζωή του.
Το 1553 πήγε ως γραμματέας του εξαδέλφου του καρδινάλιου και διπλωμάτη Ζαν ντυ Μπελαί στη Ρώμη, όπου απογοητεύτηκε από τη ζωή στην παπική αυλή του Βατικανού. Κατά την παραμονή του στη Ρώμη, ερωτεύτηκε τη Φαουστίνα, η οποία εμφανίζεται στην ποίησή του ως Κολομπά. Η Φαουστίνα όμως είχε έναν γέρο και ζηλότυπο σύζυγο και η περιπέτειά τους μπορεί να συνδέεται με την αναχώρησή του ποιητή για το Παρίσι στα τέλη Αυγούστου 1557. Τον επόμενο χρόνο 1558 δημοσίευσε τα ποιήματα που είχε φέρει μαζί του από τη Ρώμη, τα Λατινικά Ποιήματα, τη συλλογή 47 σονέτων Αρχαιότητες της Ρώμης όπου εξέφραζε τις σκέψεις του για τη χαμένη δόξα της αρχαίας Ρώμης, τα Divers Jeux Rustiques και τα 191 σονέτα από το σημαντικότερο ίσως έργο του Θλίψεις (Regrets), τα περισσότερα των οποίων γράφτηκαν στην Ιταλία. Η απλότητα και η τρυφερότητα που χαρακτηρίζει το ύφος του εμφανίζονται στα σονέτα όπου αναφέρεται στο άτυχο πάθος του για τη Φαουστίνα και στη νοσταλγία του για τις όχθες του Λίγηρα. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Μουσείο Ζοακίμ ντυ Μπελαί στη γενέτειρά του Λιρέ Το 1559 ο ντυ Μπελαί δημοσίευσε στο Πουατιέ το La Nouvelle Manière de faire son profit des lettres (Νέος Τρόπος για να ωφεληθούμε από τα γράμματα), μια σατιρική επιστολή που μεταφράστηκε από τα λατινικά, και μαζί του τον Αυλικό Ποιητή (Le Poète courtisan), που εισήγαγαν τη σάτιρα στη γαλλική ποίηση, και τα δύο δημοσιευμένα με ψευδώνυμο. Την ίδια χρονιά δημοσίευσε επίσης τον Λόγο στον βασιλιά (Discours au roi), που περιγράφει λεπτομερώς τα καθήκοντα ενός πρίγκιπα, τον αφιέρωσε στον Φραγκίσκο Β', και λέγεται ότι του εξασφάλισε καθυστερημένη σύνταξη, αν και το έργο δεν δημοσιεύθηκε μέχρι το 1567, μετά το θάνατό του.
Πολλά από τα ποιήματα του ντυ Μπελαί μελοποιήθηκαν από συγχρόνους του, όπως τον Ορλάντο ντι Λάσσο, τον Κλεμάν Ζανεκέν έως και στην εποχή μας από τον Ερίκ Λεμπράν (2019).
Στο Παρίσι εξακολουθούσε να εργάζεται στον καρδινάλιο Ζαν ντυ Μπελαί, η υγεία του όμως ήταν αδύναμη και η κώφωσή του εμπόδιζε σοβαρά τα καθήκοντά του. Την 1η Ιανουαρίου 1560 πέθανε σε ηλικία 37 ετών. Καθώς υπήρξε κληρικός στην Παναγία των Παρισίων, θάφτηκε σε ένα παρεκκλήσιο του καθεδρικού ναού.
Θλίψεις
Το πιο διάσημο σονέτο της συλλογής Θλίψεις (Regrets), (31ο σονέτο):
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ποιητές
1728
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1728 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Έτος Κόσμου
Ως Έτος Κόσμου ή έτος κτίσης κόσμου, προσδιορίζεται το έτος που έγινε αποδεκτό ως η αφετηρία του χρονολογικού συστήματος του Βυζαντίου, το οποίο υιοθέτησε και διατήρησε και η Ορθόδοξη Εκκλησία από το 691 μ.Χ. μέχρι το 1728. Ονομάζεται και "χρονολογικό σύστημα Κωνσταντινουπόλεως" σε αντιδιαστολή με το "Αλεξανδρινό σύστημα" του 412 μ.Χ. .
Ιστορικό
Γνωρίζουμε ότι "με την εξάπλωση του Χριστιανισμού διαδόθηκε η χρονολόγηση 'από κτίσεως κόσμου' (anno mundi)" και το Βυζάντιο αντίθετα από τη Δύση, υιοθέτησε το ημερολόγιο της χρονολογίας αυτής. Επρόκειτο για "μια συμβατική χρονολογία" αλλά όχι ίδια "παρά πάσι τοις χρονολόγοις και θεολόγοις, αλλά ποικίλη και παντοδαπή", καθώς "οι μελετητές της Παλαιάς Διαθήκης προσπάθησαν να υπολογίσουν αυτή την 'αρχή του κόσμου' προτείνοντας διάφορες χρονολογίες, όπως το 5508 π.Χ και το 5493 π.Χ.".
Ήταν διαπιστωμένο ότι "περί την χρονολογίαν...η εβραϊκή Γραφή διαφωνεί προς την ερμηνείαν των Ο'...προς δε ταύτας πάλιν εκατέρας τας Γραφάς διαφωνεί και το αρχαίον Σαμαρειτανόν, ιδίαν έχον χρονολογίαν.". Έτσι, με βάση υπολογισμού την Παλαιά Διαθήκη που η Ορθόδοξη Εκκλησία αποδεχόταν, δηλ. τη Μετάφραση των Εβδομήκοντα, η χρονολογία δημιουργίας του κόσμου που προσδιοριζόταν με την κατά γράμμα ερμηνεία των γενεαλογιών της Γενέσεως τοποθετήθηκε στο 5.509/5.508 π.Χ. . Έτσι, η "διαφόρως μεν κατ' αρχάς υπό των χριστιανών χρονολόγων οριζομένη" χρονολογία μετά την εμφάνισή της στον γ' κανόνα της εν Τρούλλω Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου που κανονίζει τα περί γάμου των κληρικών, έγινε ευρύτερα αποδεκτή και το γεγονός αυτό, έμμεσα επικύρωνε και την αξία της "Μεταφράσεως των Ο'" η οποία τελικά "εξήλεγξε της εβραϊκής χρονολογίας τας ατοπίας". Εν τούτοις, η αλεξανδρινή χρονολόγηση που τοποθετούσε την κτίση του κόσμου το 5.492/3 δεν σταμάτησε να χρησιμοποιείται στο Βυζάντιο ακόμη και από μοναχούς, όπως βλέπουμε σε ιστορικά και λογοτεχνικά έργα του 8ου και 9ου αιώνα.
Η Θεολογική-Δογματική αξία της Χρονολόγησης στην Ορθόδοξη Εκκλησία
Για την Ορθόδοξη Εκκλησία, "αι επτά...Οικουμενικαί Σύνοδοι" είναι "θεόπνευστοι", αλλά θα πρέπει να διευκρινιστεί ότι "η θεοπνευστία...επεκτείνεται...κατ' εξοχήν δε επί των δογματικών και ηθικών αληθειών" και δεν ζητάμε από αυτήν "λύσιν επιστημονικών προβλημάτων, αστρονομικών, γεωλογικών...". Δηλαδή "η θεοπνευστία" αφορά "τις θείες...αιώνιες αλήθειες...και όχι...στα μέσα με τα οποία αυτές εκφράζονται ή στις αντιλήψεις της εποχής για τη δομή του σύμπαντος" που αποτελούν θέματα "στερουμένων δογματικής σημασίας". Έτσι, η Ορθόδοξη Εκκλησία "μόνον τους οικουμενικούς...δογματικούς όρους χρησιμοποιεί ως κυρίαν και πρωτεύουσαν πηγήν της δογματικής διδασκαλίας της".
Πράγματι, ο προσδιορισμός του χρόνου κτίσεως του κόσμου με βάση την κατά γράμμα ερμηνεία των γενεαλογιών της Γενέσεως που τοποθετήθηκε στο 5.508 π.Χ., έρχεται σε αντίθεση με τις σύγχρονες απόψεις των φυσικών επιστημών. Επ' αυτού, γίνεται αποδεκτό ότι "η Παλαιά Διαθήκη μη παρουσιάζουσα τα γεγονότα συστηματικώς, παρέχει χρονολογίας όχι πάντοτε ασφαλείς" και "είναι πρόδηλον ότι ουδείς των αριθμών τούτων εξαρκεί προς κάλυψιν του χρόνου, τον οποίον η προϊστορία και η παλαιοντολογία απαιτούν" ο οποίος "δύναται να καθορισθή μόνον από τα αποτελέσματα των θύραθεν επιστημών". Σε ένα ευρύτερο πλαίσιο "διά την ορθόδοξον θεολογίαν δεν έχει ιδιαιτέραν σημασίαν π.χ. η ακριβής ώρα, η ημέρα, η ημερομηνία των κορυφαίων...γεγονότων της θείας Οικονομίας, αλλά τα γεγονότα αυτά καθ' εαυτά." αφού και "η Γραφή, μη αποτελούσα φυσιογνωστικόν βιβλίον, μηδέ προτιθέμενη να διδάξη επιστήμην, εκτίθησι τα πράγματα εν μορφή και γλώσση συμφώνω προς τας ιδέας και την αντίληψιν των ανθρώπων, καθ' ους έγράφη, εις εν και μόνον αποβλέπουσα, να αποδώση την γένεσιν του κόσμου τω θεώ.". Έτσι, "το λογικό δεν πρέπει να σκανδαλίζεται, αν σε ορισμένες περιπτώσεις έχουμε σύγκρουση φιλοσοφικής και θεολογικής αλήθειας, όταν λόγου χάρη ένας επιστήμονας υποστηρίξει ότι ο κόσμος δεν έγινε σε έξι μέρες" αφού "η διήγηση της Γένεσης σ' αυτό και σε τόσα άλλα σημεία είναι παραβολική" όπως φαίνεται από την "ερμηνεία [που] δίνει η Εκκλησία στο κείμενο της 'Εξαημέρου' από την εποχή του Μ. Βασιλείου", ότι δηλ. "κάθε κοσμογονική 'ημερα' της ΑΓ δεν είναι 24ωρη, αλλά μεγάλη χρονική περίοδος".
Η Εκκλησία, πάνω απ' όλα, βλέπει στην ΠΔ "την αφετηρία της θείας οικονομίας και της ιστορίας της σωτηρίας" και δεν την ενδιαφέρει να βρει λύσεις στην Παλαιοδιαθηκική δημιουργία "για να ικανοποιήσει την ανθρώπινη περιέργεια λύνοντας το πρόβλημα της αρχής του κόσμου". Στα κείμενα αυτά "δεν έχουμε κάποια επιστημονική διερεύνηση, έστω με τα δεδομένα της εποχής εκείνης, αλλά θεολογική καθαρά προσέγγιση...". Είναι ενδεικτικό ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία "ιδιαίτερα στην εικονογραφία και την υμνολογία της, προτιμά να βλέπει τον Μωυσή, τον ιερό συγγραφέα του βιβλίου της Γένεσης, περισσότερο ως προφήτη, ως αρχιερέα και ποιμένα, παρά ως ιστορικό συγγραφέα, με τη σημερινή κοσμική έννοια, ή ως θεωρητικό διερευνητή του προβλήματος της δημιουργίας".