cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πρώτη Μεταβατική Περίοδος (αρχαία Αίγυπτος)
Τέχνη και αρχιτεκτονική στην πρώτη μεταβατική περίοδο
Η άνοδος των ηγεμόνων από τις Θήβες περίπου το 2123 π.Χ. επέφερε αλλαγή στο καλλιτεχνικό στιλ προς το πιο γνήσιο και "επαρχιακό". Αυτή η νέα τεχνοτροπία χαρακτηρίζεται συχνά άγαρμπη και άκομψη, κάτι που ίσως οφείλεται στην έλλειψη έμπειρων τεχνιτών. Όμως, τα έργα τέχνης που επιβίωσαν δείχνουν ότι οι καλλιτέχνες αυτών άρχισαν να καινοτομούν απομακρυνόμενοι από τα παραδοσιακά πρότυπα. Άρχισαν να χρησιμοποιούν πιο ζωντανά χρώματα, και να ζωγραφίζουν την ανθρώπινη μορφή με εντελώς άλλη προοπτική. Τα παραπάνω στοιχεία είναι ιδιαίτερα εμφανή σε ταφικές στήλες που βρέθηκαν στο Νάγκα ελ Ντέιρ. Όσον αφορά στην αρχιτεκτονική των βασιλικών κτηρίων, οι βασιλιάδες από τις Θήβες έχτισαν στο el-Tarif στη δυτική όχθη του Νείλου τάφους σκαλιστούς στο βράχο, πρακτική που αναπτύχθηκε μόνο στην περιοχή των Θηβών και ξεχωριστά από το Βορά. Αυτή η νέα τεχνοτροπία ταφικής αρχιτεκτονικής συνίστατο από έναν μεγάλο περίβολο με κιονοστοιχία σκαμμένη στο βράχο στον πίσω τοίχο. Οι θάλαμοι όπου θάβονταν οι νεκροί ήταν σκαμμένα με πρόσοψη στον περίβολο, και επέτρεπαν την ταφή πολλών ατόμων στον ίδιο τάφο. Η φτωχή τους διακόσμηση μάλλον οφείλεται στην έλλειψη έμπειρων τεχνιτών στο βασίλειο των Θηβών.
Τέλος της πρώτης μεταβατικής περιόδου
Το τέλος της πρώτης μεταβατικής περιόδου τοποθετείται όταν ο Μεντουχοτέπ B΄ της ενδέκατης δυναστείας νίκησε τους βασιλείς από την Ηρακλεόπολη της Κάτω Αιγύπτου και επανένωσε την Αίγυπτο υπό την εξουσία ενός και μόνο ηγεμόνα. Αυτό το γεγονός εισήγαγε την Αίγυπτο σε μια περίοδο μεγάλης ευημερίας, γνωστής ως Μέσο βασίλειο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δυναστείες της αρχαίας Αιγύπτου Κατηγορία:Πρώην μοναρχίες της Αφρικής
Βαράκες Μεσσηνίας
Οι Βαράκες, αναφερόμενες παλαιότερα ως οι Μπαράγκες ή οι Μπαράκες ή ο Βάρακας, είναι οικισμός κοντά στην Μεθώνη και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Πύλου - Νέστορος, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
thumb|left|200px|Οδός Πύλου - Μεθώνης: Διασταύρωση προς τους οικισμούς Βαράκες και Καινούργιο Χωριό. Οι Βαράκες βρίσκονται βορειοανατολικά της Μεθώνης, από την οποία απέχουν περίπου 5,5 χιλιόμετρα και νοτιοανατολικά από την Πύλο, από την οποία απέχουν περίπου 6,5 χιλιόμετρα. Έχουν υψόμετρο 93 μέτρα και απέχουν 3,5 περίπου χιλιόμετρα από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους. Κοντά στις Βαράκες βρίσκονται επίσης, προς τα βορειοανατολικά των το Μεσοχώρι και η Πήδασος, σε αποστάσεις 2 και 4,5 περίπου χιλιομέτρων και προς τα νοτιοδυτικά των το Καινούργιο Χωριό, σε απόσταση μόλις 850 περίπου μέτρων.
Ιστορία
Η περιοχή του χωριού, έχει ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Μεσσηνίας και της ευρύτερης περιοχής τόσο της Μεθώνης, όσο και της Πυλίας. Κατά την αρχαιότητα, ήταν τμήμα του βασιλείου του Νέστορα, της αρχαίας Πύλου. Το χωριό υπάρχει, τουλάχιστον από τα πρώτα χρόνια της σύστασης του Ελληνικού Κράτους και η παλαιότερη γνωστή ονομασία του ήταν Μπαράγκες.
Διοικητική ιστορία
Οι Μπαράγκες αναφέρονται ως οικισμός ενταγμένος στον παλαιό Δήμο Μεθώνης, τουλάχιστον από το 1844 ως το 1912, που ο δήμος αυτός καταργήθηκε. Από το 1844 ως το 1851 το χωριό επίσημα ονομαζόταν ως οι Μπαράγκες και από το 1851 ως το 1879 ως οι Μπαράκες. Από το 1879 ως το 1907 αναφερόταν ως οι Βαράκες και από το 1907 ως το 1912 ως ο Βάρακας. Το χωριό αναφέρεται, το 1853, επίσης σαν Μπαράκες στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως χωριό του Δήμου Μεθώνης της Επαρχίας Πυλίας με πληθυσμό 67 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Έδρα του Δήμου Μεθώνης τότε, βάση της ίδιας πηγής, ήταν η κωμόπολη Μεθώνη. Επίσημα το χωριό προσαρτήθηκε με την ονομασία οι Βαράκες το 1889. Το 1912 η ονομασία διορθώνεται σε Βάρακας ή Βαράκαις και προσαρτάται αρχικά στην Κοινότητα Μεσοχωρίου, η οποία είχε ως έδρα τον οικισμό Μεσοχώρι, ενώ 4 χρόνια αργότερα, το 1916, αποσπάται από την κοινότητα αυτή και προσαρτάται στην Κοινότητα Καινούργιου Χωρίου, που είχε ως έδρα το Καινούργιο Χωριό. Το 1940 το όνομα του οικισμού διορθώνεται ως αι Βαράκαι, ονομασία που θα αναφέρεται επίσημα ως το 1961 που ο οικισμός καταργείται τυπικά, προσαρτώμενος στον οικισμό Καινούργιον Χωρίον. Το χωριό παρέμεινε ως οικισμός της Κοινότητας Καινούργιου Χωρίου, από το 1916 ως το 1961 που αυτός καταργήθηκε. Το 1997, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», η κοινότητα του Καινούργιου Χωρίου και οι οικισμοί της υπήχθησαν στον κατηργημένο Δήμος Μεθώνης, ως το 2010. Ήδη από το 2001 οι Βαράκες είχαν προσαρτηθεί ξανά, ως νέος οικισμός, στο τότε Δημοτικό Διαμέρισμα Καινούργιου Χωρίου του πρώην Δήμου Μεθώνης. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» οι Βαράκες ανήκουν πλέον στον νέο Δήμο Πύλου - Νέστορος. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων Δήμων Κορώνης, Μεθώνης, Παπαφλέσσα, Πύλου, Νέστορος και Χιλιοχωρίων. Οι Βαράκες σήμερα είναι οικισμός της Κοινότητας Καινούργιου Χωρίου του Δήμου Πύλου-Νέστορος, με έδρα το Καινούργιο Χωριό.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την Απογραφή του 2011, έχει 32 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες. Επισήμανση: Στην περίοδο από το 1961 ως το 2001, όταν «αι Βαράκαι» είχαν καταργηθεί (ως επίσημος οικισμός) και είχαν προσαρτηθεί στον οικισμό «Καινούργιον Χωρίον», ο πληθυσμός τους, κατά τις απογραφές των ετών 1961, 1971, 1981 και 1991 καταγραφόταν ενιαία μαζί με τον πληθυσμό του Καινούργιου Χωρίου.
Κτίρια
Εκτός από τα παραδοσιακά σπίτια, υπάρχει η εκκλησία του χωριού, ο Ιερός Ναός της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, ο οποίος υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Μεσσηνίας και ο οποίος διαθέτει αξιόλογο τέμπλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος
Νίκος Παπαχατζής
Βιογραφία
Εργάστηκε στην Αρχαιολογική Υπηρεσία και επί σειρά ετών στο Κολλέγιο Ανατόλια της Θεσσαλονίκης.
Επί Κατοχής έλαβε μέρος στην Εθνική Αντίσταση και συνεργάστηκε με τη Ρόζα Ιμβριώτη στο Παιδαγωγικό Φροντιστήριο στο χωριό Τύρνα της Πίνδου. Πέθανε το 2002, στην Αθήνα.
Εργογραφία
Ο Νίκος Παπαχατζής, εκτός από το αρχαιολογικό έργο, είχε και μεγάλη συγγραφική δράση. Ασχολήθηκε ειδικά με τα θέματα της αρχαίας ελληνικής θρησκείας και τοπογραφίας και δημοσίευσε αρκετές μελέτες σε διάφορα περιοδικά. Σημαντική επίσης, είναι η πολύτομη υπομνηματισμένη έκδοση του κειμένου των δέκα βιβλίων του έργου του Παυσανία "Ελλάδος περιήγησις". Ενδεικτικά, παρακάτω, αναφέρονται κάποια από τα πιο γνωστά έργα του:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι
Παναγόπουλος Ρ-70 (περιπολικό)
Ιστορία
Το πλοίο ναυπηγήθηκε το 1974 κατά παραγγελία του σχεδιαστή του μηχανολόγου Ανθυποπλοιάρχου Ευγενίου Παναγόπουλου, αποφοίτου του Εθνικού Μετσοβείου Πολυτεχνείου, όστις μετά τα γεγονότα της Κύπρου στις 20 Ιουλίου 1974, πήρε την πρωτοβουλία να ενισχύσει τον ελληνικό στόλο με τη δωρεά τριών λίαν εξοπλισμένων και πρωτοποριακών μικρών ταχυπλόων πολεμικών σκαφών, συνολικής δαπάνης 3 περίπου εκατομμυρίων αμερικανικών δολλαρίων. Την επόμενη χρονιά τα πλοία παραδόθηκαν στη διάθεση της ελληνικής διοίκησης και εντάχθηκαν στην υπηρεσία του Λιμενικού Σώματος της Ελληνικής Ακτοφυλακής.
Το «Παναγόπουλος» Ρ-70 ενετάγη στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό στις 31 Οκτωβρίου 1991 και χρησιμοποιήθηκε για τις ανάγκες των Μονάδων Υποβρύχιων Καταστροφών (ΜΥΚ) μέχρι τις 17 Φεβρουαρίου 1995 που προσχώρησε μόνιμα στην Διοίκηση Ταχέων Σκαφών. Παροπλίσθηκε στις 19 Αυγούστου 2003 στην Αμφιάλη.
Χαρακτηριστικά
Το πλοίο είναι διαστάσεων 23×5 μέτρα με βύθισμα ενός μέτρου και εκτόπισμα 35 τόννων. Μπορεί να αναπτύξει ταχύτητα 38 κόμβων και επανδρώνεται από έξι άτομα. Ο οπλισμός του πλοίου αποτελείται από δύο εξαπλά ΠΑΟ των 106 χιλιοστών, και ένα πυροβόλο όπλο των 12,7 χιλιοστών. Τα ΠΑΟ βρίσκονταν στα πλευρά μιας μικρής υπερκατασκευής η οποία είχε αναρτηθεί στα όρια της πρύμνης. Στο πλοίο είχε επίσης τοποθετηθεί Ραντάρ Επιφανείας τύπου Decca για χρήση του ως συσκευή εντοπισμού. Το σκάφος ήταν κατασκευσμένο από κράμα αλουμινίου.
Πλοία με το όνομα «Παναγόπουλος»
Το παράκτιο περιπολικό «Παναγόπουλος» Ρ-70 είναι το δεύτερo κατά σειρά από τα τρία πλοία συνολικά που φέρουν το όνομα αυτό. Τα άλλα δύο πλοία είναι τα αδελφά σκάφη Παναγόπουλος Ρ-61 και Παναγόπουλος Ρ-96.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά περιπολικά πλοία
Μάχη της Μαγνησίας
Η μάχη της Μαγνησίας πραγματοποιήθηκε το 190 π.Χ. ανάμεσα στους Σελευκίδες και τους Ρωμαίους στη Μαγνησία του Σιπύλου, κατά τη διάρκεια των πολέμων των Ρωμαίων για την κατάκτηση της Ελλάδας.
Προοίμιο
Οι Ρωμαίοι, μετά τις νίκες τους επί των Καρχηδονίων και των Ιταλιωτών Ελλήνων, ήθελαν να επεκταθούν στην Ελλάδα. Κι ίδιοι οι Έλληνες όμως συνέβαλλαν στα επεκτατικά σχέδια των Ρωμαίων, με τους εμφύλιους πολέμους τους. Το 197 π.Χ., χάρη στους Αιτωλούς, οι Ρωμαίοι νίκησαν τους Μακεδόνες στις Κυνός Κεφαλές, πλευροκοπώντας τη μακεδονική φάλαγγα. Την ίδια περίοδο στην Ασία ο Σελευκίδης ηγεμόνας Αντίοχος Γ' υπέταξε την πτολεμαϊκή Αίγυπτο κι έλαβε το προσωνύμιο «Μέγας». Μετά δε την ήττα του Φιλίππου Ε' της Μακεδονίας, βρήκε την ευκαιρία να επεκταθεί. Έτσι οδήγησε στρατό στην Ελλάδα, με την υπόσχεση να την απελευθερώσει από τους Ρωμαίους. Το 191 π.Χ. όμως ηττήθηκε από τους τελευταίους στις Θερμοπύλες και διέφυγε στην Ασία. Οι σύμμαχοι της Ρώμης, ο Ευμένης Β' της Περγάμου και οι Ρόδιοι, τους βοήθησαν να περαιωθούν κι εκείνοι στην Ασία υπό τον ύπατο Σκιπίωνα, αδελφό του Σκιπίωνα του Αφρικανού, ο οποίος είχε νικήσει τους Καρχηδόνιους.
Η μάχη
Ο Αντίοχος Γ', έχοντας σύμβουλό του τον Αννίβα, τον μεγάλο νικητή των Καννών, στρατοπέδευσε στη Μαγνησία του Σιπύλου. Στο δεξιό άκρο της παράταξής του, διέθετε 4.000 κατάφρακτους, 2.000άνδρες βαρύ ιππικό και 1.000 εταίρους ιππείς υπό την αρχηγία του. Στο αριστερό άκρο τοποθέτησε 2.500 Γαλάτες ιππείς και 1.200 ιπποτοξότες. Στο κέντρο υπήρχαν 16.000 άνδρες της μακεδονικής φάλαγγας. Ακόμη το στράτευμά του διέθετε 54 πολεμικούς ελέφαντες, 10.000 άνδρες ελαφρύ πεζικό και μερικά δρεπανηφόρα άρματα. Οι Ρωμαίοι διέθεταν 20.000 λεγεωνάριους, 6.000 πεζικάριους και 1.000 ιππείς. Ο Ευμένης Β' της Περγάμου είχε 2.000 βαριούς, 1.000 ελαφρούς ιππείς, 3.000 μισθοφόρους και 3.000 ψιλούς. Ακόμη υπήρχαν στο ρωμαϊκό στράτευμα 16 ελέφαντες. Οι δύο στρατοί συναντήθηκαν στην πεδιάδα της Μαγνησίας. Το δεξί άκρο της παράταξης του Αντιόχου ήταν στηριγμένο στον ποταμό Φρύγιο και το αριστερό άκρο της παράταξης του Σκιπίωνα του Ασιατικού επίσης. Η μάχη άρχισε με τους Ρωμαίους του δεξιού άκρου να πιέζουν τους ελαφρούς πεζούς του Αντιόχου. Ο τελευταίος έστειλε τα δρεπανηφόρα άρματα κατά του Ευμένη, αλλά εκείνος τα απώθησε και τα άλογα των αρμάτων γύρισαν φοβισμένα κατά του αριστερού άκρου του Αντίοχου προκαλώντας σύγχυση. Εκμεταλλευόμενος τη σύγχυση ο Ευμένης αντεπιτέθηκε κατά του σελευκιδικού στρατού απέναντί του, ο οποίος είχε χάσει τη συνοχή του, και κατάφερε να τον νικήσει. Στο κέντρο η σύγκρουση ήταν αμφίρροπη, αλλά οι Ρωμαίοι εξουδετέρωσαν τους άνδρες που προστάτευαν τους ελέφαντες και στο τέλος εξουδετέρωσαν και τους ελέφαντες χτυπώντας τους από πλάγια. Αυτή η αταξία των ελεφάντων δημιούργησε σύγχυση και στο κέντρο, με τους Ρωμαίους να επικρατούν και να τρέπουν σε φυγή και τους άνδρες της μακεδονικής φάλαγγας. Στο δεξί άκρο του στρατού του Αντιόχου, ο τελευταίος επικρατούσε με την αριθμητική του υπεροχή σε ιππικό. Μάλιστα διάβηκε τον ποταμό Φρύγιο δύο φορές και τη δεύτερη υπερφαλάγγισε το αντίπαλο ιππικό. Όμως, μην ξέροντας την καταστροφή στο κέντρο και το αριστερό άκρο έκανε το λάθος να επιτεθεί στο στρατόπεδο των Ρωμαίων, αντί να τους πλευροκοπήσει. Στη μάχη που ακολούθησε στο στρατόπεδο οι σύμμαχοι των Ρωμαίων ανέκοψαν την επέλαση του ιππικού του Αντιόχου. Τότε όλος ο στρατός του τελευταίου τράπηκε σε φυγή. Η νίκη των Ρωμαίων ήταν μεγάλη.
Μετά τη μάχη
Οι Ρωμαίοι, σύμφωνα με τους ιστορικούς της εποχής, μετρούσαν 500 νεκρούς, ενώ οι Σελευκίδες 50.000 άνδρες. Σήμερα γνωρίζουμε πως οι συνολικές απώλειες της ΡωμαΪκής παράταξης ήταν γύρω στους 5.000 άνδρες με τους Σελευκίδες περίπου τους διπλάσιους. Παρόλα αυτά, η ήττα του Αντιόχου ήταν βαριά και αυτή η μάχη σήμανε την αρχή της κατάρρευσης των Σελευκιδών. Μετά από δυο χρόνια (188 π.Χ.) υπέγραψαν τη συνθήκη της Απάμειας. Σύμφωνα με τους όρους της συνθήκης, οι Σελευκίδες θα εγκατέλειπαν τα εδάφη τους βόρεια του Ταύρου, θα πλήρωναν 15.000 τάλαντα πολεμική αποζημίωση και θα περιόριζαν το στόλο τους σε 12 πλοία. Η κατάληψη της Μικράς Ασίας είχε αρχίσει.
Πηγές
Κατηγορία:Μάχες Ρωμαιοσυριακού Πολέμου Κατηγορία:Μάχες ρωμαϊκού στρατού Κατηγορία:Μάχες σελευκιδικού στρατού Κατηγορία:Μάχες ελληνιστικής περιόδου
Sum 41
Οι Sum-41 είναι ένα καναδικό ροκ συγκρότημα από το Ajax του Οντάριο που δημιουργήθηκε το 1996 από τους Deryck Whibley και Steve Jocz. Μετά από ένα χρόνο πρόσθεσαν στην μπάντα τον Dave Baksh (δεύτερη κιθάρα) και μετά από πολλές αλλαγές τον Jason McCaslin (μπάσο).
Το συγκρότημα γνώρισε επιτυχία με το δεύτερο άλμπουμ τους με τίτλο "All Killer No Filler" που κυκλοφόρησε το 2001. Οι Sum-41 έχουν πουλήσει πάνω από 14 εκατομμύρια άλμπουμ παγκοσμίως.
Half Hour of Power (1999–2000)
Το συγκρότημα τον Ιούλιο του 2000 από την δισκογραφική εταιρία Island Records έβγαλαν το πρώτο τους EP που ονομάστηκε "Half Hour of Power" επειδή ηχογραφήθηκε σε λιγότερο από μισή ώρα. Περιέχει 11 κομμάτια και σαν σινγκλ κυκλοφόρησε μόνο το "Makes No Difference" για το οποίο δημιουργήθηκαν δύο μουσικά βίντεο, το ένα αποτελείται από αποσπάσματα των ζωντανών εμφανίσεων τους που έστειλαν στην δισκογραφική εταιρεία και το άλλο δείχνει την μπάντα να παίζει σε ένα πάρτι. Επίσης αυτό το cd έχει το τραγούδι "Summer" το οποίο επανακυκλοφορεί στον επόμενο δίσκο τους. Η επιτυχία του EP αυτού οδήγησε το συγκρότημα να ασχοληθεί με την δημιουργία ενός ολοκληρωμένου δίσκου.
All Killer No Filler (2001)
Το 2001 το συγκρότημα κυκλοφόρησε το δεύτερο δίσκο του και το πρώτο ολοκληρωμένο άλμπουμ του με το όνομα "All Killer No Filler". Με αυτήν την δουλειά γνώρισαν τεράστια επιτυχία μέσω των τραγουδιών "Fat Lip", που έφτασε στο Νούμερο 1 στο Billboard Modern Rock chart και έγινε ύμνος των εφήβων της Αμερικής, καθώς και με τα επόμενα σινγκλ: "In Too Deep" το βιντεοκλίπ του οποίου έδειχνε έναν διαγωνισμό κατάδυσης, το "Motivation" και "Handle This". Το άλμπουμ έγινε πλατινένιο σε Η.Π.Α., Μεγάλη Βρετανία και Καναδά, ενώ πούλησε πάνω από 3.500.000 αντίτυπα σε όλο το κόσμο.
Οι Sum-41 μέσα σε έναν χρόνο έπαιξαν σε πάνω από 300 συναυλίες. Τέλος, πάνω σε αυτό το cd βγάλανε το live DVD από την Αγγλία με όνομα "Introduction to Destruction" που εκτός από την συναυλία περιείχε και όλα τα βιντεοκλίπ που είχαν γυρίσει φάρσες backstage και άλλα. Μερικές από αυτές τις φάρσες είχαν να κάνουν με ληστεία πίτσας από πιτσαρία με τεράστια νεροπίστολα στο χέρι και διάφορα πειράγματα στον βαθιά κοιμισμένο Steve Jocz.
Does This Look Infected? (2002–2003)
Μετά την επιτυχία του "Fat Lip" κυκλοφόρησε το Does This Look Infected? με στοιχεία πανκ αλλά και metal. Το πρώτο σινγκλ ήταν το "Still Waiting" όπου γνώρισε σχεδόν όσο και το "Fat Lip". Επόμενο ήταν το "Hell Song" το βιντεοκλίπ του οποίου παρουσίαζε τις μορφές των Snoop Dogg, Ozzy Osbourne, Marilyn Manson, Korn, Metallica, Pamela Anderson σε κούκλες. Τελευταίο σινγκλ ήταν το "Over My Head (Better Off Dead)" που δεν γνώρισε τόση επιτυχία όση τα δυο προηγούμενα, παρ'όλα αυτά, το άλμπουμ έγινε πλατινένιο στο Καναδά και χρυσό στις Η.Π.Α. Το 2003 κυκλοφόρησαν το live DVD από την Ιαπωνία ονόματι "Sake Bombs And Happy Endings". Την ίδια χρονιά συνεργάστηκαν με τον Ίγγυ Ποπ στο τραγούδι Little Know It All.
Chuck (2004-2006)
Το 2004 κυκλοφορεί το άλμπουμ με όνομα "Chuck" το όποιο ονομάστηκε έτσι προς τιμή του Charles "Chuck" Pelletier, αστυφύλακα της οργάνωσης των Ηνωμένων Εθνών, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για την διάσωση της μπάντας και άλλων 40 ατόμων από το ξενοδοχείο του Κονγκό όπου βρισκόταν το συγκρότημα για να γυρίσει ένα ντοκιμαντέρ που αφορούσε τον εμφύλιο πόλεμο που επικρατούσε σε εκείνη την περιοχή. Το τραγούδι "We're all to blame" ήταν το τελευταίο που γράφτηκε για το άλμπουμ αυτό, αμέσως μετά την περιπέτεια τους στο Κονγκό. Μερικά κομμάτια του δίσκου χαρακτηρίζονται και ως thrash metal ("Welcome To Hell", "88", "There's No Solution") και σε συνάρτηση με τους στίχους των τραγουδιών, λέγεται πως είναι και το πιο "σκληρό" άλμπουμ του συγκροτήματος. Τα singles του δίσκου είναι: We're all to blame, Pieces, Some Say και από αυτά, μεγαλύτερη επιτυχία θα γνωρίσει το "Pieces" που θα καταφέρει να φτάσει το νούμερο 14 στα Billboard Modern Rock Charts. Το άλμπουμ θα γίνει πλατινένιο στον Καναδά για ακόμα μια φορά και χρυσό στις Η.Π.Α. Γενικότερα το άλμπουμ δέχτηκε θετικές κριτικές από τους δημοσιογράφους και κέρδισε το 2005 ένα Juno Award για το καλύτερο Ροκ Άλμπουμ της χρονιάς.
Underclass Hero (2007-2010)
Το πιο πρόσφατο τους άλμπουμ είναι το "Underclass Ηero" στο οποίο δεν συμμετείχε ο Dave Baksh αφού είχε επίσημα ζητήσει την αναχώρηση του από το συγκρότημα το Μάιο του 2006 γιατί προσανατολιζόταν σε διαφορετικό είδος μουσικής από αυτό της μπάντας και γι' αυτό δημιούργησε την χέβι μέταλ μπάντα Brown Brigade. Ο δίσκος ήταν πολύ διαφορετικός σε σχέση με τους άλλους σε θέματα που αφορούσαν το είδος, το οποίο κατευθυνόταν περισσότερο στην ποπ πανκ, αλλά και στους στίχους οι οποίοι ήταν πιο προσωπικοί όπως τα κομμάτια Walking Disaster, Dear Father και Best of Me, αφού μιλούσαν για την ζωή του τραγουδιστή, Deryck Whibley. Περιέχει τα singles:Underclass Hero,Walking Disaster,With Me και το τραγούδι March of the Dogs το οποίο δεν είναι single αλλά κυκλοφόρησε πριν το άλμπουμ και επειδή οι στίχοι του τραγουδιού εμφάνιζαν νεκρό τον πρόεδρο της Αμερικής ο Deryck Whibley απειλήθηκε με απέλαση από την χώρα. Το cd δεν τα πήγε καλά στις πωλήσεις, αλλά έγινε χρυσό στον Καναδά.
Screaming Bloody Murder (2011-μετά)
Ένα πέμπτο δισκογραφικό άλμπουμ βγήκε το Μάρτιο του 2011 με το όνομα Screaming Bloody Murder.
Μέλη
Τωρινά
Πρώην
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καναδικά punk rock συγκροτήματα Κατηγορία:Νικητές Kerrang! Awards
Ραπ μουσική
μικρογραφία|Ο [[Eminem|Έμινεμ ραπάρει σε συναυλία του στη Γερμανία]]
Η ραπ (rap) είναι κυρίως αφροαμερικανικό μουσικό είδος που ξεκίνησε να γνωρίζει άνθιση στα τέλη της δεκαετίας του 1970 με το πρώτο επίσημο ραπ τραγούδι "Rapper's Delight" από τους The Sugarhill Gang άλλα πολλοί άλλοι καλλιτέχνες όπως o DJ Kool Herc η ο MC Εριχθόνιος είχαν ασχοληθεί με το συγκεκριμένο είδος μουσικής. Έχει τις ρίζες της στην αφρικανική μουσική την οποίαν έφεραν με τη βίαιη εκδούλευση και μετέπειτα μετακίνηση τους οι μαύροι στην Αμερική.
Επίσης, το Hip Hop το οποίο είναι μια μουσική που υποστηρίζει τη ραπ, εμπεριέχει ψηφιακή δειγματοληψία δηλαδή μουσική και ήχους που δημιουργούνται από άλλες ηχογραφήσεις όπου σ' αυτές συγκαταλέγονται η Ραπ, Deejaying, ζωγραφική, γκράφιτι και BreakDancing.
Πρόκειται για είδος που δίνει έμφαση στους στίχους (ρίμες) και στο περιεχόμενο αυτών και η μουσική συνήθως είναι συνοδευτική και δευτερεύουσας μέριμνας. Οι στίχοι, αυτοσχέδιοι στην καθημερινή έκφραση αλλά επεξεργασμένοι στις παραγωγές, δεν τραγουδιούνται αλλά απαγγέλλονται, ενώ η μουσική δανείζεται στοιχεία από τη σόουλ, τη τζαζ,τη Ριθμ εντ μπλουζ όσο και από άλλα ποικίλα μουσικά ρεύματα. Αρκετοί καλλιτέχνες της ραπ έχουν υιοθετήσει λυρικό και ποιητικό ύφος γραφής. Ωστόσο η σύγχρονη ποπ ραπ βασίζεται πλέον πολύ και σε τραγουδιστά ρεφρέν και δίνεται περισσότερη έμφαση στον ρυθμό και την παραγωγή σε σχέση με τους πρωταρχικούς δίσκους του είδους, κάτι που βρίσκει αντίθετους τους οπαδούς της street rap (ραπ του δρόμου).
Οι ρίμες (στίχοι), οι οποίοι εκτείνονται στο μεγαλύτερο τμήμα του κομματιού και είναι στατιστικά περισσότεροι ανά κομμάτι σε σχέση με άλλα είδη, εκφράζουν κατά κανόνα καθημερινά βιώματα και εμπειρίες. Στους στίχους της ραπ ενυπάρχουν ως βασικά θέματα η βία, η οπλοχρησία, τα ναρκωτικά, ο ερωτισμός αλλά και πολιτική θεματολογία. Πηγή έμπνευσης της ραπ είναι η καθημερινή ζωή των περιθωριοποιημένων μαύρων των Ηνωμένων Πολιτειών.
Βιβλιογραφία και παραπομπές
*
Ηχογράφηση
Ηχογράφηση είναι η διαδικασία καταγραφής ήχου σε κάποιο μέσο, με σκοπό την επεξεργασία και αναπαραγωγή του. Προκειμένου για καλλιτέχνες, η ηχογράφηση είναι η διαδικασία κατά την οποία ο τραγουδιστής ή το συγκρότημα ηχογραφεί τα τραγούδια και τα άλμπουμ του σε μαγνητικό ή άλλο μέσο. Η ηχογράφηση γίνεται σε ειδικά στούντιο ηχογράφησης που πρέπει να έχει κάθε δισκογραφική εταιρεία. Τα στούντιο ηχογράφησης διαθέτουν μικρόφωνα, ακουστικά και ειδικές συσκευές για την επεξεργασία του ήχου. Επίσης μπορεί και οποιοσδήποτε ερασιτεχνικά με μια απλή συσκευή (κασσετόφωνο παλαιότερα, υπολογιστής, κινητό τηλέφωνο) να πραγματοποιήσει μια ηχογράφηση.
Δίσκοι, κασέτες και CD
Τα τραγούδια που ηχογραφούνταν περιλαμβάνονται σε δίσκους ή σε κασσέτες. Τις δεκαετίες του 1950-1970 τα τραγούδια που ηχογράφουνται περιλαμβάνονταν σε δίσκους βινυλίου ή κασέττες. Με την πρόοδο της τεχνολογίας, τα τραγούδια άρχισαν να συμπεριλαμβάνονται και σε μουσικούς δίσκους (ή αλλιώς CD) κυρίως από τη δεκαετία του ΄90. Το 1998 σταμάτησε η κυκλοφορία δίσκων και κασσετών και συνεχίστηκε των CD. Αυτό γίνεται μέχρι σήμερα. Η κυκλοφορία των δίσκων βινυλίου γίνεται και σήμερα αλλά σε συγκεκριμένες παραγωγές.
Υποχλωριώδες οξύ
Το υποχλωριώδες οξύ είναι ανόργανη χημική ένωση, με μοριακό τύπο HOCl (ενίοτε γράφεται και ως HClO). Είναι το ασθενές οξύ που προκύπτει όταν διαλυθεί (στοιχειακό) χλώριο (Cl2) σε νερό, ενώ το ίδιο το υποχλωριώδες οξύ διίσταται μερικώς, σχηματίζοντας υποχλωριώδη ανιόντα (ClO–). Τόσο υποχλωριώδες οξύ, όσο και τα υποχλωριώδη ιόντα είναι οξειδωτικά, και αποτελούν τα αντισηπτικά μέσα σε διαλύματα χλωρίου. Το ίδιο το υποχλωριώδες οξύ δεν μπορεί να απομονωθεί σε χημικά καθαρή μορφή, εξαιτίας της γρήγορης χημικής ισορροπίας με μείγμα χλωρίου και νερού. Τα άλατα του με νάτριο, δηλαδή το υποχλωριώδες νάτριο (NaClO), ή και με ασβέστιο, δηλαδή το υποχλωριώδες ασβέστιο [Ca(ClO)2] είναι τα κύρια συστατικά της χλωρίνης και χρησιμοποιήθηκαν σε λευκαντικά, αποσμητικά και αντισηπτικά προϊόντα.
Ιστορία
Το υποχλωριώδες οξύ ανακαλύφθηκε το 1834 από το Γάλλο χημικό Αντουάν Ζερόμ Μπαλάρ (Antoine Jérôme Balard, 1802-1876). Το παρασκεύασε προσθέτοντας ένα αραιό υδατικό εναιώρημα οξειδίου του υδραργύρου (HgΟ) σε μια φιάλη με αέριο χλώριο. Επίσης, ο ίδιος ονόμασε το οξύ και τα άλατά του.
Δομή
Η μοριακή δομή του είναι γωνιακή, όπως και του νερού, με δεσμική γωνία ∠ HOCl 103±3°, αλλά ασύμμετρη, γιατί έχει άνισα μήκη δεσμών: H-O: 97 pm και O-Cl: 169,3 pm. Σημειώνεται ότι στην ένωση αυτή το χλώριο βρίσκεται στην ασυνήθιστη γι' αυτό +1 βαθμίδα οξείδωσης, αφού το οξυγόνο είναι ηλεκτραρνητικότερό του.
Σχηματισμός και σταθερότητα
Το χλώριο και το νερό βρίσκονται σε χημική ισορροπία με το υδροχλωρικό οξύ και το υποχλωριώδες οξύ. Όταν οξέα προστίθενται σε υδατικά διαλύματα υποχλωριωδών αλάτων, όπως το υποχλωριώδες νάτριο σε εμπορικό διάλυμα λευκαντικού (δηλαδή χλωρίνης), η αντίδραση που προκύπτει οδηγείται προς τα αριστερά, οπότε εκλύεται αέριο (στοιχειακό) χλώριο. Έτσι, ο σχηματισμός σταθερού διαλύματος υποχλωριώδους λευκαντικού επιτυγχάνεται με διάλυση (στοιχειακού) αερίου χλωρίου σε βασικά υδατικά διαλύματα, όπως για παράδειγμα διάλυμα υδροξειδίου του νατρίου:
Αυτή η χημική ισορροπία έχει στη θερμοκρασία των 0°C KC=3,55·10-3 l/mole.
Η παρουσία φωτός ή οξειδίων μεταβατικών μετάλλων, όπως χαλκού, νικελίου, ή κοβαλτίου επιταχύνει την εξωθερμική αποσύνθεση του υποχλωριώδους οξέος, με συμπαραγωγή υδροχλωρικού οξέος και οξυγόνου :
Παραγωγή υποχλωριωδών και ξανασχηματισμός υποχλωριώδους οξέος από υποχλωριώδη
Διαλύματα υποχλωριωδών μπορούν να παραχθούν με ηλεκτρόλυση υδατικών διαλυμάτων χλωριούχων αλάτων, συνήθως του χλωριούχου νατρίου (NaCl). Αέριο χλώριο παράγεται στην άνοδο και υδρογόνο στην κάθοδο. Μέρος του παραγώμενου χλωρίου διαλύεται στο νερό σχηματίζοντας υποχλωριώδη ιόντα. Υποχλωριώδη παράγονται επίσης με επίδραση αερίου χλωρίου σε αλκαλικά διαλύματα, συνήθως σε υδροξείδιο του νατρίου (NaOH) ή υδροξείδιο του ασβεστίου [Ca(OH)2]. Η οξύνιση διαλυμάτων υποχλωριωδών αλάτων δίνει διάλυμα υποχλωριώδους οξέος.
Χημικές αντιδράσεις
Σε υδατικό διάλυμα, το υποχλωριώδες οξύ διίσταται μερικώς σε υποχλωριώδες ανιόν και υδροξώνιο:
Τα άλατα του υποχλωριώδες οξέος ονομάζονται «υποχλωριώδη». Ένα από τα πιο γνωστά υποχλωριώδη άλατα, είναι το υποχλωριώδες νάτριο, που είναι το ενεργό συστατικό σε ένα λευκαντικό. Το υποχλωριώδες οξύ είναι ένα ισχυρότερο οξειδωτικό από το στοιχειακό χλώριο, υπό κανονικές συνθήκες:
Η παραπάνω τιμή για το ζεύγος ClO-/Cl- ανέρχεται σε 1,495 V, για pH = 0, και σε 0,855 V, για pH = 14.
Το υποχλωριώδες οξύ αντιδρά με το υδροχλώριο, παράγοντας αέριο στοιχειακό χλώριο:
Χημική δραστικότητα με βιομόρια
Το υποχλωριώδες οξύ αντιδρά με μια ποικιλία βιομορίων, που περιλαμβάνουν το DNA, το RNA, με ομάδες λιπαρών οξέων, με τη χοληστερόλη        και με πρωτεΐνες.
Αντιδράσεις με πρωτεϊνικές υδροθειομάδες
Η ομάδα Κνοξ (Knox et al.) πρώτη σημείωσε ότι το υποχλωριώδες οξύ είναι ένας αναστολέας αντίδρασης της υδροθειομάδας, που σε σημαντικές ποσότητες, μπορεί να ανεργοποιήσει πρωτεΐνες που περιέχουν υδροθειομάδες. Αυτό συμβαίνει γιατί το υποχλωριώδες οξύ οξειδώνει τις υδροθειομάδες, οθώντας τες να σχηματίσουν διθειικούς δεσμούς που μπορεί να έχουν ως αποτέλεσμα τη διασύνδεση πρωτεϊνών. Ο μηχανισμός οξείδωσης των υδροθειομάδων από υποχλωριώδες οξύ είναι παρόμοια με τον αντίστοιχο της οξείδωσης χλωραμίνης, και μπορεί μόνο να είναι βακτηριοστατική, γιατί, μόλις το υπολειμματικό χλώριο διαχέεται, κάποιες λειτουργίες των υδροθειομάδων μπορεί να αποκατασταθούν. Κάθε αμινοξύ μιας πρωτεΐνης που περιέχει υδροθειομάδα μπορεί να εξουδετερώσει μέχρι και τέσσερα (4) μόρια υποχλωριωδους οξέος. Σύμφωνα με αυτό έχει προταθεί ότι οι υδροθειομάδες που περιέχονται στα αμινοξέα μπορεί να οξειδωθούν συνολικά τρεις φορές από τρία (3) μόρια υποχλωριώδους οξέος, ενώ το τέταρτο μόριο υποχλωριώδους οξέος αντιδρά με μια α-αμινομάδα. Η πρώτη αντίδραση οξείδωσης του υποχλωριώδους οξέος με υδροθειομάδα (R-SH) δίνει θειενική ομάδα (R-SOH), η δεύτερη αντίστοιχα θειινική ομάδα (R-SO2H) και η τρίτη θειονική ομάδα (R-SO3H). Κάθε ένα από αυτά τα ενδιάμεσα μπορεί επίσης να συμπυκνωθεί με μια άλλη υδροθειομάδα, προκαλώντας διασύνδεση και συσσωμάτωση πρωτεϊνών. Τα θειινικά και τα θειονικά παράγωγα παράγονται μόνο με υψηλή μοριακή περίσσεια υποχλωριώδους οξέος, και τα διθειίδια σχηματίζονται κυρίως σε βακτηριοκτόνα επίπεδα. Οι διθειιδικοί δεσμοί μπορούν επίσης να οξειδωθούν από υποχλωριώδες οξύ, σχηματίζοντας θειινικές ομάδες. Επειδή η οξείδωση των υδροθειομάδων και των διθειιδίων εμπλέκουν υποχλωριώδες οξύ, η διεργασία αυτή έχει ως αποτέλεσμα την εξουδετέρωση υποχλωριώδους οξέος.
Αντιδράσεις με πρωτεϊνικές αμινομάδες
Το υποχλωριώδες οξύ αντιδρά γρήγορα με τα αμινοξέα των πρωτεϊνών που έχουν αμινομάδες στις πλευρικές τους αλυσίδες, με το άτομο χλωρίου από το υποχλωριώδες οξύ να αντικαθιστά ένα άτομο υδρογόνου, με αποτέλεσμα μια οργανική χλωραμίνη. Τα χλωριομένα αμινοξέα γρήγορα διασπούνται, αλλά οι πρωτεϊνικές χλωραμίνες έχουν μακρύτερη «επιβίωση» και διατηρούν κάποια οξειδωτική ικανότητα. Η ομάδα Τόμας (Thomas et al.) συμπέρανε από τα αποτελέσματα της ομάδας του ότι οι περισσότερες οργανικές χλωραμίνες διασπούνται με μια εσωτερική αναδιάταξη και ότι λιγότερες διαθέσιμες αμινομάδες προωθούν «επίθεση» στον πεπτιδικό δεσμό, που καταλήγει σε «σχίσιμο» της πρωτεΐνης. Οι Μακέννα και Ντάιβις (McKenna and Davies) βρήκαν ότι ότι 10 mmole/lit ή μεγαλύτερη συγκέντρωση υποχλωριώδους οξέος είναι απαραίτητη για να κατακερματίσει πρωτεΐνες σε σε βιολογικό περιβάλλον (in vivo). Συνεπής με αυτά τα αποτελέσματα, αργότερα πρότεινε ότι η χλωραμίνη πηγαίνει σε μια ενδομοριακή αναδιάταξη, απελευθερώνοντας υδροχλώριο, σχηματίζοντας ένα αμίδιο. Η αμιδομάδα μπορεί να αντιδράσει παραπέρα, με μια άλλη αμινομάδα και να σχηματίσει μια βάση του Σχεφφ (Schiff base) και αμμωνία, προκαλώντας έτσι διασύνδεση και συσσωμάτωση στις πρωτεΐνες.
Αντιδράσεις με λιπίδια
Το υποχλωριώδες οξύ αντιδρά με τους ακόρεστους δεσμούς των λιπιδίων, όχι τους κορεσμένους, και το υποχλωριώδες ιόν δεν παίρνει μέρος σε αυτές τις αντιδράσεις. Αυτές οι αντιδράσεις γίνονται με προσθήκη χλωρίου, στο ένα άτομο άνθρακα του πολλαπλού δεσμού, και ενός υδροξυλίου στο άλλο. Το αποτέλεσμα είναι μια χλωρυδρίνη, αν αγνοηθεί το υπόλοιπο μόριο. Οι πολικές ομάδες του υδροξυλίου και του χλωρίου, που προστίθενται στο μόριο, διακόπτουν τα λιπιδικά διστρώματα και μπορεί να αυξήσουν την διαπερατότητα λιπιδικών μεμβρανών. Η διάσπαση των μεμβρανών μπορεί επίσης να συμβεί, αν σχηματιστούν αρκετά χλωρυδρινοπαράγωγα. Όταν ο σχηματισμός χλωρυδρινοπαραγώγων συμβεί στα λιπιδικά διστρώματα των ερυθρών αιμοσφαιρίων, συμβαίνει επίσης αύξηση της διαπερατότητας των κυτταρικών μεμβρανών τους. Σχηματισμός χλωρυδρινικών παραγώγων έχει παρατηρηθεί και στη χοληστερόλη, αλλά σε αυτήν δεν επιρεάζεται πολύ η διαπερατότητά της, και πιστεύεται ότι το στοιχειακό χλώριο είναι υπεύθυνο για αυτές τις αντιδράσεις.
Εξάντληση των νουκλεοτιδίων αδενίνης
Έχοντας εξουδετερώσει την απώλεια της αναπνοής, η ομάδα Άλμπριχ πρότεινε ότι η αιτία του θανάτου από το υποχλωριώδες οξύ μπορεί να συμβαίνει εξαιτίας της μεταβολικής δυσλειτουργίας που προκαλείται από την εξάντληση των νουκλεοτιδίων αδενίνης. Η ομάδα Μπαρρέττ μελέτησε την απώλεια των νουκλεοτιδίων της αδενίνης μελετώντας την ενεργειακή φόρτιση των κυττάρων που εκτέθηκαν στο υποχλωριώδες οξύ και βρήκε ότι τα κύτταρα αυτά ήταν ανίκανα (πλέον) να αναβαθμίσουν τα ενεργειακά τους φορτία μετά την πρόσληψη θρεπτικών ουσιών. Το συμπέρασμα ήταν ότι τα εκτεθημένα κύτταρα είχαν χάση την ικανότητα να κανονικοποιήσουν τη «δεξαμενή» αδενυλικών, που βασίζεται στο γεγονός ότι η πρόσληψη του μεταβολίτη ήταν μόνο κατά 45% ανεπαρκής μετά την έκθεση των κυττάρων σε υποχλωριώδες οξύ, και παρατηρήθηκε ότι το υποχλωριώδες οξύ είχε προκαλέσει ενδομοριακή υδρόλυση του ATP. Επίσης επιβεβαίωσαν ότι, σε βακτηριοκτόνα επίπεδα συγέντρωσης υποχλωριώδους οξέος, τα κυτοσολικά συστατικά ήταν ανεπιρεάστα. Έτσι πρότειναν ότι η τροποποίηση κάποιες πρωτεΐνες συνδεμένες με μεμβράνη έχει ως αποτέλεσμα την εκτεταμένη υδρόλυση του ATP, και το γεγονός αυτό, μαζί με την αδυναμία των κυττάρων να απομακρύνουν το AMP από την κυτοσόλη, καταστέλλει τη λειτουργία του μεταβολισμού. Μια πρωτεΐνη που εμπλέκεται στην απώλεια της ικανότητας αναγέννησης του ATP βρέθηκε ότι είναι η συνθετάση του ATP. Πολλή από αυτήν την έρευνα πάνω στην αναπνοή ξαναεπιβεβαιώνει την παρατήρηση ότι σχετικές με βακτηριοκτόνο αποτέλεσμα αντιδράσεις λαμβάνουν χώρα στην κυτταρική μεμβράνη.
Αναστολή της αντιγραφής του DNA
Πρόσφατα προτάθηκε ότι η βακτηριακή απενεργοποίηση από το υποχλωριώδες οξύ είναι το αποτέλεσμα της αναστολής της αντιγραφής του DNA. Όταν τα βακτήρια εκτίθενται σε υποχλωριώδες οξύ, υπάρχει μια απότομη πτώση της σύνθεσης DNA που οδηγεί σε αναστολή της πρωτεϊνικής σύνθεσης, και αυτό είναι στενά παράλληλο με τη μείωση της βιωσιμότητας. Κατά τη βακτηριακή αντιγραφή γονιδίων, η αφετηρία της αντιγραφής, oriC στα E. coli, συνδέεται με πρωτεΐνες που σχετίζονται με την κυτταρική μεμβράνη, και παρατηρήθηκε ότι η επίδραση υποχλωριώδους οξέος μειώνει τη χημική συγγένεια των εξαγόμενων μεμβρανών για oriC και αυτό σχητίζεται επίσης με παράλληλη μείωση της βιωσιμότητας. Μια μελέτη της ομάδας Ρόζεν σύγκρινε τον από υποχλωριώδες οξύ ρυθμό αναστολής της αντιγραφής DNA των πλασμιδίων με διαφορετικές αφετηρίες αντιγραφής και βρήκε ότι ορισμένα πλασμίδια παρουσίασαν καθυστέρηση στην αναστολή της αντιγραφής σε σύγκριση με πλασμίδια που περιέχουν oriC. Η ομάδα Ρόζεν πρότεινε ότι η απενεργοποίηση των μεμβρανικών πρωτεϊνών που εμπλέκονται στην αντιγραφή του DNA είναι ο μηχανισμός βακτηριοκτόνας δράσης του υποχλωριώδους οξέος.
Μετουσίωση πρωτεΐνης και συσσωμάτωση
Το υποχλωριώδες οξύ είναι γνωστό ότι προκαλεί μεταμεταφραστικές τροποποιήσεις σε πρωτεΐνες, με πιο αξιοσημείωτες την οξείδωση της κυστεΐνης και της μεθειονίνης. Μια πρόσφατη εξέταση του βακτηριδιοκτόνου ρόλου του υποχλωριώδους οξέος αποκάλυψε ότι το υποχλωριώδες οξύ μπορεί να προκαλέσει συσσωμάτωση πρωτεΐνης. Όμως η Hsp33, μια «συνοδός» που ενεργοποιείται από οξειδωτικό θερμικό στρες, προστατεύει βακτήρια από τις επιπτώσεις της επίδρασης υποχλωριώδους οξέος ενεργώντας ως χολντάση, αποτρέποντας αποτελεσματικά τη συσσωμάτωση πρωτεϊνών. Στελέχη E. coli και Vibrio cholerae που δεν έχεουν Hsp33 ήταν ιδιαίτερα ευαίσθητα στην επίδραση υποχλωριώδους οξέος. Η Hsp33 προστατεύει πολλές ζωτικής σημασίας πρωτεΐνες από συσσωμάτωση και ανενεργοποίηση εξαιτίας του υποχλωριώδους οξέος, γεγονός που πιθανώς μετριάζει τις βακτηριδιοκτόνες επιπτώσεις από τη χρήση του υποχλωριώδους οξέος.
Εφαρμογές
Στην οργανική σύνθεση, το υποχλωριώδες οξύ μετατρέπει αλκένια σε χλωρυδρίνες. Για παράδειγμα, με επίδραση υποχλωριώδους οξέος σε ένα αλκένιο της γενικής μορφής RCH=CH2, ισχύει η ακόλουθη στοιχειομετρική εξίσωση:
Στη βιολογία, το υποχλωριώδες οξύ παράγεται σε ενεργά ουδετερόφιλα λευκά αιμοσφαίρια, από μυελυπεροξειδάση, που καταλύει την οξείδωση ανιόντων χλωρίου, και συνεισφέρει στην καταστροφή των βακτηρίων που εισέβαλαν στο σώμα.
Στη διαχείριση του νερού, το υποχλωριώδες οξύ είναι το ενεργό απολυμαντικό που προκύπτει από τη χρήση υποχλωριωδών προϊόντων, π.χ. σε πισίνες.
Σε υπηρεσίες τροφίμων και διαχείρισης νερού, ειδικός εξοπλισμός χρησιμοποιείται μερικές φορές για την παραγωγή αραιών διαλυμάτων υποχλωριώδους οξέος, από νερό και χλωριούχο νάτριο, ως ένα (σχετικά) ασφαλές απολυμαντικό για τη διαχείριση επιφανειών παρασκευής τροφίμων και ύδρευση.
Ασφάλεια
Το υποχλωριώδες οξύ είναι ισχυρό οξειδωτικό και μπορεί να σχηματίσει εκρηκτικά μίγματα.
Αναφορές και σημειώσεις
Κατηγορία:Ασταθείς ενώσεις Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις χλωρίου Κατηγορία:Οξοξέα Κατηγορία:Οξειδωτικά αντιδραστήρια
Θερμίδα
Η θερμίδα είναι μία μονάδα μέτρησης ενέργειας (διεθνώς calorie, από τον γαλλικό όρο, που προέρχεται από τη λατινική λέξη calor = θερμότητα και αυτή από το ρήμα calere = είμαι ζεστός). Στους περισσότερους τομείς έχει αντικατασταθεί από τη μονάδα ενέργειας του Διεθνούς Συστήματος Μονάδων (SI), που είναι το τζάουλ (Joule). Παρόλα αυτά, η θερμίδα παραμένει σε κοινή χρήση για τη μέτρηση της ενέργειας που θεωρητικά αποδίδουν τα τρόφιμα στον ανθρώπινο οργανισμό.
Θερμοδυναμική
Η θερμίδα ή γραμμοθερμίδα ή μικρή θερμίδα είναι (περίπου) η ενέργεια που απαιτείται για να αυξηθεί η θερμοκρασία 1 γραμμαρίου καθαρού και απεσταγμένου νερού κατά 1 βαθμό Κελσίου, με τη σημείωση ότι η μεταβολή αυτή πρέπει να γίνει μεταξύ των 15 και 16 βαθμών Κελσίου. Αυτή ισούται με 4,184 Τζάουλ.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, με το όνομα «θερμίδα» ή μεγάλη θερμίδα αποκαλείται η χιλιοθερμίδα προσεγγιστικά η ενέργεια που απαιτείται για να αυξηθεί η θερμοκρασία ενός χιλιογράμμου νερού κατά 1 βαθμό Κελσίου. Αυτή ισούται με περίπου 4,2 χίλιοΤζάουλ, ή ακριβώς με 1000 μικρές θερμίδες (γραμμοθερμίδες).
Διατροφολογία
Στις ιατρικές επιστήμες, τη Διατροφολογία-Διαιτολογία και στον καθημερινό γραπτό και προφορικό λόγο η θερμίδα μετράει την ποσότητα ενέργειας που απελευθερώνεται όταν μια δεδομένη ποσότητα φαγητού αντιδρά με οξυγόνο (καίγεται). Η διατροφική θερμίδα αντιστοιχεί στη χιλιοθερμίδα (kilocalorie) της Φυσικής και συμβολίζεται με κεφαλαίο Θ ή C ή kcal. Η ενέργεια αυτή αφορά την ενέργεια που θεωρητικά αποδίδουν τα τρόφιμα χωρίς να συνυπολογίζονται οι ενεργειακές απώλειες του πεπτικού και ουροποιητικού συστήματος.
Τέτοιοι υπολογισμοί χρησιμοποιούν διεθνώς συμφωνημένους συμβατικούς παράγοντες μετατροπής, οι οποίοι είναι «γενναιόδωρα» στρογγυλοποιημένες τιμές που προσεγγίζουν απλώς τη μέση ενεργειακή πυκνότητα ενός μεγάλου αριθμού διαφορετικών δειγμάτων της κάθε τροφής. Η ακριβής σύσταση των γεωργικών προϊόντων ποικίλλει πολύ περισσότερο από τη διαφορά του 0,1% μεταξύ των παραπάνω ορισμών της θερμίδας ως φυσικής μονάδας μετρήσεως της ενέργειας.
Αυτός ο διαχωρισμός είναι μάλλον αναποτελεσματικός, καθώς η σύμβαση αυτή δεν χρησιμοποιείται έξω από τέτοια κείμενα, αλλά και επειδή αυτό φέρει σύγχυση όταν απαντά στην αρχή ενός καταλόγου, οπότε πρέπει να βγει από τα συμφραζόμενα ότι δεν εννοείται η μικρή θερμίδα.
Παραλλαγές
Η ενέργεια που απαιτείται για να αυξηθεί η θερμοκρασία ενός γραμμαρίου νερού κατά 1 °C εξαρτάται από την αρχική θερμοκρασία του νερού και σε κάθε περίπτωση είναι δύσκολο να μετρηθεί με ακρίβεια. Για τον λόγο αυτό υπάρχουν πολλοί ακριβείς ορισμοί της θερμίδας:
Οι δύο ευρύτερα χρησιμοποιούμενοι από τους παραπάνω ορισμούς στη βιβλιογραφία είναι η «Θερμίδα των 15 °C» και η «Θερμοχημική θερμίδα». Επειδή οι πολλοί διαφορετικοί ορισμοί προκαλούν σύγχυση και λάθη, όλες οι θερμίδες τείνουν να καταργηθούν και να αντικατασταθούν από τη Διεθνή Μονάδα για τη θερμότητα και την ενέργεια, το joule (J).
Ιστορία
Η θερμίδα ορίσθηκε αρχικά από τον Καθηγητή Νικολά Κλεμάν (Nicolas Clément) το 1824 όπως η «μεγάλη θερμίδα», και αυτός ο ορισμός μπήκε στα γαλλικά και στα αγγλικά λεξικά μεταξύ 1842 και 1867. Η θερμίδα δεν ήταν ποτέ μονάδα του Διεθνούς Συστήματος. Αρχικώς ορίσθηκε ως μονάδα θερμότητας, πριν κατανοηθεί ότι η θερμότητα είναι μία μορφή ενέργειας.
Στη Διατροφολογία η θερμίδα εισήχθηκε από το 1880 και μετά, από τον Γουίλμπουρ Όλιν Ατγουώτερ, ως λύση για τα εργατικά και κοινωνικά προβλήματα της εποχής και για να αναθεωρηθούν οι θεωρίες των Μαρξ και Ένγκελς. Σε μια σειρά άρθρων στο περιοδικό "The Century" από το 1887 ως το 1888, υποστηριζόταν ότι η φτώχεια είχε αιτία "την άγνοια στην αγορά" των τροφών και "το κακό μαγείρεμα", που δημιουργούσαν "μεγάλες σπατάλες", "αρκετές για να συντηρήσουν άλλο ένα έθνος με τον ίδιο πληθυσμό". Ο Ατγουώτερ πίστευε ότι η διατροφολογία θα πρόσφερε λύση στα εργατικά προβλήματα, για δύο λόγους: Η μετατροπή του φαγητού σε παραγωγική ενέργεια άρχισε να μετριέται σε θερμίδες, την ίδια μονάδα που χρησιμοποιούνταν για τη μέτρηση του έργου των μηχανών. Τη δεκαετία του 1890 ο Ατγουώτερ μαζί με έναν επιχειρηματία των Δημοκρατικών στη Βοστώνη, τον Έντουαρντ Άτκινσον, άρχισαν να προωθούν διατροφές που θα επέτρεπαν στους εργάτες των Η.Π.Α. να παράγουν περισσότερο σε σχέση με τους Γερμανούς ομόλογούς τους.
Παρά τα άρθρα στο περιοδικό "The Century" η θερμίδα δεν ήταν γνωστή στο ευρύ κοινό. Για να προωθήσουν τις ιδέες τους οι Άτκινσον και Ατγουώτερ συνεργάστηκαν με φιλανθρωπικές οργανώσεις, κληρικούς, γιατρούς και δασκάλους, που ενημέρωναν τον κόσμο για την οικονομία στη μαγειρική και τη διατροφή. Αυτή η κίνηση θεωρούσε αιτία της φτώχειας την έλλειψη διαχειριστικών ικανοτήτων των φτωχών. Ο εργατικός ηγέτης Γιουτζήν Ντεμπς, έγραψε ότι οι εργάτες θα αντιστέκονταν στην "επιστημονική υποβάθμιση" και κατηγόρησε τους διατροφολόγους ότι ήθελαν να φτάσει να αμοίβεται ο εργάτης των Η.Π.Α. όσο ένας Κινέζος εργάτης της εποχής. Μερικοί εργάτες είτε αρνούνταν να πάρουν μέρος στις έρευνες του Ατγουώτερ είτε έτρωγαν περισσότερο όσο έπαιρναν μέρος στις έρευνες της στατιστικής υπηρεσίας. Προσπαθούσαν να ανεβάσουν το μέσο όρο των εκτιμήσεων για τις δαπάνες στα τρόφιμα, φοβούμενοι περικοπές των μισθών.
Σημαντική οδός μέσω της οποίας βρήκε το δρόμο της η θερμίδα στη διατροφή, ήταν οι δημοσιεύσεις στα γεωργικά δελτία του Τμήματος Αγροκαλλιέργειας των Η.Π.Α. (USDA). Η Λούλου Χαντ Πήτερς, ένθερμη υποστηρίκτρια της νέας, επιστημονικής μεθόδου μέτρησης, βασίστηκε στο γεωργικό δελτίο Νο 142 του Ατγουώτερ για τη συγγραφή του πρώτου βιβλίου ολιγοθερμιδικής δίαιτας το 1918. . Στο βιβλίο της αναγκάστηκε να εξηγήσει την προφορά της λέξης "θερμίδα", για να μην είναι δυσνόητη στο αναγνωστικό κοινό. Στο θερμιδομετρητή που συμπεριλάμβανε το βιβλίο, η θεωρητική ενεργειακή απόδοση αρκετών τροφών στρογγυλοποιήθηκε για να καταστεί ευκολομνημόνευτος ο αριθμός. Το βιβλίο έγινε ευπώλητο και η θερμίδα βρήκε τη θέση της στην καθημερινή διατροφή και τις ετικέτες των προϊόντων.
Χημεία τροφίμων
Πολλές φορές η θερμαντική αυτή αξία των τροφών χαρακτηρίζεται εσφαλμένα και ως θρεπτική αξία αυτών. Η πραγματική όμως αξία μιας τροφής δεν εξαρτάται μόνο από τη ποσότητα των θερμίδων που μπορεί αυτή να παράσχει, αλλά και από πολλούς άλλους παράγοντες αναφορικά με τη σύστασή της, αλλά και μέχρι του τρόπου παρασκευής ή μαγειρικής της. Από τις πολλές και διάφορες ύλες που απαντούνται στις τροφές τρεις τάξεις ενώσεων παρέχουν αξιοσημείωτη ποσότητα θερμίδων: οι υδατάνθρακες (άμυλο και σάκχαρα), τα λίπη και τα λεύκώματα. Ο αριθμός των θερμίδων που απαιτείται ημερησίως για κάθε άτομο εξαρτάται από το φύλο, την ηλικία, το βάρος και το ύψος καθώς και με το είδος της κύριας απασχόλησης ή εργασίας του.
Παραπομπές
Θερμιδα Θερμιδα Κατηγορία:Μονάδες που δεν ανήκουν στο SI
Εκλογές στη Ρουάντα
Εκλογές διεξάγονται στη Ρουάντα για πρόεδρο και για κοινοβούλιο. Οι πιο πρόσφατες προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν το 2010 και οι βουλευτικές το 2013. Ο πρόεδρος εκλέγεται από το λαό για επταετή θητεία. Το κοινοβούλιο (Inteko Ishinga Amategeko) αποτελείται από την Άνω Βουλή ή Γερουσία και την Κάτω Βουλή. Η Κάτω Βουλή ή Βουλή των Αντιπροσώπων (Umutwe w'Abadepite, γαλλικά: Chambre des Deputes) που συστάθηκε το 2003 και αποτελείται από 80 μέλη. Από αυτά, τα 53 εκλέγονται για πενταετή θητεία με απλή αναλογική και τα υπόλοιπα 24 εκλέγονται από τα συμβούλια των επαρχιών. Η Άνω Βουλή ή Γερουσία (Sena) αποτελείται από 26 μέλη, τα οποία εκλέγονται ή διορίζονται για θητεία 8 ετών. Από τα 26 μέλη, τα 12 εκλέγονται από τα συμβούλια των επαρχιών ή των διαμερισμάτων, 8 διορίζονται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και 4 από το Φόρουμ των Πολιτικών Κομμάτων, ενώ 2 εκλέγονται από το προσωπικό των πανεπιστημίων. Πρώην πρόεδροι μπορούν να αιτηθούν ώστε να γίνουν μέλη της γερουσίας.
Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.
2010
Στις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 9 Αυγούστου 2010 πρόεδρος εξελέγη ο Πολ Καγκάμε με ποσοστό 93%. Πρόεδρος της Ρουάντα, 9 Αυγούστου 2010 !style="background-color:#E9E9E9" align=left valign=top|Υποψήφιοι – Κόμματα !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=right|%
1965
Οι γενικές εκλογές του 1965 (προεδρικές και βουλευτικές) έγιναν στις 10 Μαρτίου 1965 και ήταν οι πρώτες μετά την ανεξαρτησία, το 1962. Το μοναδικό νόμιμο πολιτικό κόμμα στη Ρουάντα ήταν τότε το MDR-Parmehutu με αρχηγό τον Γκρεγκουάρ Καγιμπαντά, ο οποίος ήταν ο μοναδικός υποψήφιος και εξελέγη πρόεδρος χωρίς αντίπαλο.Η συμμετοχή ήταν 87,6%.
1969
Υπό καθεστώς μονοκομματισμού έγιναν και οι εκλογές του 1969, προεδρικές και βουλευτικές, στις 29 Σεπτεμβρίου. Ο πρόεδρος Καγιμπαντά εξελέγη ξανά με ποσοστό 100% ως μοναδικός υποψήφιος. Η συμμετοχή ήταν 90,9%.
1978, 1983 και 1988
Οι προεδρικές εκλογές του 1978 έγιναν στις 24 Δεκεμβρίου, μία εβδομάδα μετά την έγκριση ενός νέου συντάγματος με δημοψήφισμα. Το 99% των ψηφισάντων ψήφισε υπέρ του μοναδικού υποψηφίου προέδρου (και νέου ισχυρού άντρα της χώρας από το 1973), Ζουβενάλ Χαμπιαριμανά. Ακολούθησε η επανεκλογή του μοναδικού υποψηφίου Χαμπιαριμανά στις εκλογές που διεξήχθησαν στις 19 Δεκεμβρίου 1983, οπότε έλαβε το 99,97% και στις 19 Δεκεμβρίου 1988, όπου απέσπασε ποσοστό 99,98% των ψήφων.
2003
Έπειτα από την έγκριση ενός νέου συντάγματος, διεξήχθησαν προεδρικές εκλογές, για πρώτη φορά έπειτα από 15 χρόνια, κατά τα οποία συντελέστηκαν η γενοκτονία της Ρουάντα και ο εμφύλιος πόλεμος. Οι εκλογές έγιναν στις 25 Αυγούστου και πρόεδρος εξελέγη με ποσοστό 95,1% των ψήφων ο Πολ Καγκάμε, έναντι 3,6% για τον Φαουστέν Τουαγκιραμούγκου και 1,3 για τον Ζαν Νεπομισίν Ναϊζιρά. Ήταν οι πρώτες πολυκομματικές προεδρικές εκλογές στην ιστορία της χώρας.
2018
Οι πιο πρόσφατες βουλευτικές εκλογές διενεργήθηκαν στις 3 Σεπτεμβρίου 2018.
1954 και 1957
Έμμεσες εκλογές έγιναν στη Ρουάντα πριν την ανεξαρτησία το 1954 και το 1957, με ένα περίπλοκο εκλογικό σύστημα, που εισήγαγε το Βέλγιο (με διάταγμα του 1952), αποικία του οποίου ήταν τότε η αφρικανική χώρα. Οι εκλογές έγιναν σε 7 στάδια και αναδείχθηκαν τελικά τα μέλη του Ανωτάτου Συμβουλίου (Conseil Superieur du Pays). Στις εκλογές του 1957 επετράπη σε όλους τους άντρες ηλικίας 18 ετών και άνω να ψηφίσουν, ενώ στις προηγούμενες η ψηφοφορία ήταν περιορισμένη στα εξέχοντα πρόσωπα.
1965
Οι πρώτες βουλευτικές εκλογές μετά την ανεξαρτησία έγιναν ταυτόχρονα με τις προεδρικές, τον Μάρτιο του 1965. Εξελέγησαν τα 47 μέλη της Εθνοσυνέλευσης σε 10 πολυεδρικές περιφέρειες. Οι ψηφοφόροι είχα τη δυνατότητα να εγκρίνουν σύσσωμη τη λίστα του μοναδικού νόμιμου κόμματος MDR-Parmehutu, ή να δώσουν στον υποψήφιο της αρεσκείας τους μία ψήφο.
1969
Στις βουλευτικές εκλογές του 1969 ακολουθήθηκε το ίδιο σύστημα με εκείνες του 1965. Και οι 47 βουλευτές ανήκαν στο μοναδικό νόμιμο κόμμα της εποχής, το MDR-Parmehutu.
1981
Οι επόμενες βουλευτικές εκλογές (ξανά υπό μονοκομματικό καθεστώς) στις 28 Δεκεμβρίου 1981 ήταν οι πρώτες από το 1969. Η Νομοθετική Συνέλευση αυξήθηκε από 47 στις 64 έδρες και 2 υποψήφιοι διεκδίκησαν την ίδια εκλογική περιφέρεια. Η συμμετοχή ήταν 96%. Μοναδικό νόμιμο πολιτικό κόμμα ήταν το Εθνικό Επαναστατικό Κίνημα για τη Δημοκρατία.
1983
Βουλευτικές εκλογές έγιναν ξανά μόλις σε διάστημα 2 ετών από εκείνες του 1981, στις 26 Δεκεμβρίου 1983. Αυτό έγινε γιατί η θητεία του προέδρου θεωρήθηκε ότι άρχισε τον Ιανουάριο του 1979, συνεπώς η πενταετία του έβαινε προς το τέλος. Ο αριθμός των εδρών αυξήθηκε από 64 σε 70 και ξανά μία ίδια εκλογική περιφέρεια διεκδικήθηκε από ένα ζευγάρι υποψηφίων. Συνολικά 17 βουλευτές έχασαν την έδρα τους και η συμμετοχή διαμορφώθηκε στο 97,1%.
1988
Οι επόμενες βουλευτικές εκλογές στις 26 Δεκεμβρίου 1988 ήταν οι τελευταίες πριν τον πολυκομματισμό. Τις 70 έδρες στη νομοθετική συνέλευση διεκδίκησαν 139 υποψήφιοι του μοναδικού νόμιμου κόμματος (Εθνικό Επαναστατικό Κίνημα για τη Δημοκρατία), ενώ η συμμετοχή ήταν 98,5%. Έχασαν την έδρα τους συνολικά 36 βουλευτές.
2003
Με συμμετοχή 96,5% διεξήχθησαν οι πρώτες βουλευτικές εκλογές από το 1988 και οι δεύτερες πολυκομματικές εθνικές εκλογές στην ιστορία της χώρας. Η ψηφοφορία έγινε στο διάστημα από 29 Σεπτεμβρίου ως τις 3 Οκτωβρίου 2003. Οι εκλογές διενεργήθηκαν με βάση το νέο σύνταγμα που είχε εγκριθεί με δημοψήφισμα λίγο νωρίτερα. Ο συνασπισμός υπό το Πατριωτικό Μέτωπο της Ρουάντα κέρδισε τις εκλογές, εξασφαλίζοντας τις 40 από τις συνολικά 53 έδρες στη νέα Βουλή των Αντιπροσ΄σπων και 18 από τις συνολικά 27 που προορίζονταν για τις γυναίκες, τη νεολαία και τους ανάπηρους.
* Ο συνασπισμός με επικεφαλής το RPF συμπεριελάμβανε το Πατριωτικό Μέτωπο της Ρουάντα (33 έδρες), το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα (3 έδρες), το Ισλαμικό Δημοκρατικό Κόμμα (2 έδρες), τη Δημοκρατική Ένωση του Λαού της Ρουάντα (1 έδρα) και το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Ρουάντα (1 έδρα)
2008
Οι νέοι βουλευτές εξελέγησαν στις 6 Οκτωβρίου.
! style="background-color:#E9E9E9;text-align:left;vertical-align:top;" colspan=2|Κόμματα ! style="background-color:#E9E9E9;text-align:right;" |Ψήφοι ! style="background-color:#E9E9E9;text-align:right;" |% ! style="background-color:#E9E9E9;text-align:right;" |Έδρες
2013
Στις βουλευτικές εκλογές που έγιναν στις 16 και 18 Σεπτεμβρίου 2013, το κυβερνών Πατριωτικό Μέτωπο της Ρουάντα κέρδισε 41 επί συνόλου 80 εδρών στη Βουλή των Αντιπροσώπων, διατηρώντας έτσι την πλειοψηφία.
2015
Στις 18 Δεκεμβρίου 2015 οι πολίτες με ποσοστό γύρω στο 98% υπερψήφισαν σε δημοψήφισμα την αναθεώρηση του συντάγματος, ώστε να επιτραπεί στον πρόεδρο Πολ Καγκάμε να διεκδικήσει και 3η θητεία στις προεδρικές εκλογές του 2017. Οι Ρουαντανοί που ζουν στο εξωτερικό ψήφισαν στις 17 Δεκεμβρίου. Με τις τροποποιήσεις που εγκρίθηκαν η θητεία του προέδρου μειώθηκε κατά 2 χρόνια (από τα 7 στα 5 έτη), αλλαγή που θα αρχίσει να ισχύει από το έτος 2024 και μετά.