cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Όφα της Μερκίας
Διακυβέρνηση
thumb|250px|right|Ασημένια νομίσματα του Όφα με παράσταση της συζύγου του Η φύση του βασιλείου της Μερκίας δεν είναι ξεκάθαρη επειδή υπάρχουν ελάχιστες πηγές. Σύμφωνα με την μια θεωρία οι βασιλείς της Μερκίας προέρχονται από διαφορετικά γενεαλογικά δέντρα της κεντρικής δυναστείας που συνεχώς ήταν σε σύγκρουση για την διαδοχή του θρόνου. Ο Πέντα της Μερκίας διόρισε στα μέσα του 7ου αιώνα τους συγγενείς του για να κυβερνήσουν τις περιοχές που είχε κατακτήσει. Μια εναλλακτική θεωρία περιγράφει συγγενικές ομάδες, συγκεντρωμένες σε μια οικογενειακή βάση που είχαν σαν έδρα στον αγώνα για την διαδοχή, πολλά υποβασίλεια είχαν τον ρόλο βάσης με σημαντικότερο πλεονέκτημα τους συμμαχικούς γάμους. Οι μεγιστάνες οι οποίοι στα διατάγματα καταγράφονται σαν "δούκες" ή "πρίγκιπες" είχαν κυρίαρχο λόγο στην εκλογή του νέου βασιλιά, οι βασιλείς της Μερκίας δεν ήταν συνεπώς τίποτα περισσότερο από "ισχυροί πρίγκιπες". Ο Όφα προσπάθησε να ισχυροποιήσει την θέση της οικογένειας του με την στέψη του γιου του Έγκφριθ ενώ ο ίδιος ζούσε ακόμα, προσπάθησε να καθιερώσει μόνιμα στον θρόνο της Μερκίας την δική του δυναστεία. Για να πετύχει τον στόχο του ο Όφα υποβάθμισε τους τοπικούς υποτελείς βασιλείς στην τάξη του "κόμη". Οι προσπάθειες κατέληξαν τελικά σε αποτυχία, ο γιος του Έγκφριθ βασίλευσε μόνο λίγους μήνες, οι βασιλείς συνέχισαν να βρίσκονται σε σύγκρουση για την διαδοχή όπως παλιότερα.
Υπάρχουν πολλές ενδείξεις ότι ο Όφα οικοδόμησε πολλά προάστια και οχυρωμένες πόλεις, οι τοποθεσίες πιθανότατα ήταν η Μπέντφορντ, η Χέρεφορντ, η Νορθάμπτον, Οξφόρδη και η Στάμφορντ. Οι νέες οχυρωμένες πόλεις έγιναν σύντομα διοικητικά κέντρα, αγορές και μετατοπίστηκε σε αυτά ολόκληρη η Αγγλική οικονομία, μέσα σε αυτά στηρίχτηκε αργότερα ο Αλφρέδος ο Μέγας για να οργανώσει την άμυνα του βασιλείου του απέναντι στους Βίκινγκ. Ο Όφα δεν μπορούσε να κατανοήσει την μεγάλη σημασία που θα αποκτούσαν τα κέντρα αυτά στο μέλλον, γι΄αυτό αδιαφόρησε. Ο Έθελμπαλντ της Μερκίας εξέδωσε διάταγμα (749) με το οποίο πέτυχε να απελευθερώσει τα εκκλησιαστικά εδάφη για να οικοδομήσει στην θέση τους οχυρά και γέφυρες. Τα διατάγματα του Όφα που σχετίζονται με τα έργα στο Κεντ δείχνουν ότι έβαζε φόρους στους πολίτες της περιοχής, συνεπώς η εξουσία του είχε επεκταθεί έξω από την Μερκία. Οι φόροι αυτοί ήταν αντίδραση του Όφα στην "παγανιστική απειλή". Ο Όφα εξέδωσε πολλούς νόμους στο όνομα του αλλά οι περισσότεροι δεν έχουν διασωθεί, είναι γνωστοί από αναφορές του Αλφρέδου του Μέγα στους νόμους του Όφα, του Ίνε του Ουέσσεξ και του Έθελμπερτ του Κεντ που θεωρεί "περισσότερο δίκαιους". Πιθανότατα οι αναφορές του Αλφρέδου σχετίζονται με μια νομοθετική αποστολή (786) στην οποία οι κάτοικοι της Μερκίας ήταν υποχρεωμένοι να υπακούσουν.
Νομίσματα
thumb|250px|right|Νόμισμα με παράσταση της συζύγου του Όφα Κινεθρίθ Η βασική νομισματική μονάδα της Μερκίας στις αρχές του 8ου αιώνα ήταν το "Σκητ", ήταν μικρές ασημένιες Στερλίνες με το όνομα του νομισματοκόπου ή του βασιλιά. Σε πηγές της εποχής είναι γνωστές σαν Στερλίνες και αναφέρονται στους νόμους του Ίνε του Ουέσσεξ. Αυτό το ελαφρύ νόμισμα χρονολογείται στα τέλη της δεκαετίας του 760 και στις αρχές της δεκαετίας του 770, ένας δεύτερος τύπος νομίσματος χρονολογείται λίγο πριν την δεκαετία του 790. Τα νέα νομίσματα ήταν βαρύτερα, λεπτότερα και ευρύτερα από τις παλιότερες Στερλίδες στην μορφή των νομισμάτων των Καρολιδών. Οι νέες Στερλίνες έφεραν το όνομα του βασιλιά, το όνομα του νομισματοκόπου και την προτομή του βασιλιά, η νομισματική αναμόρφωση του Όφα επεκτάθηκε σε όλα τα υποτελή βασίλεια όπως το Κεντ, την Ανατολική Αγγλία και το Ουέσσεξ. Μερικά από τα νομίσματα της βασιλείας του Όφα έφεραν το όνομα του αρχιεπισκόπου του Καντέρμπερι Ζανμπέρθ και μετά τον θάνατο του (792) το όνομα του διαδόχου του Έθελχερντ. Τα νομίσματα του Ζανμπέρθ ανήκουν στον μέσο τύπο Στερλίνας, τα μετέπειτα ανήκουν στον βαρύτερο τύπο Στερλίνας. Υπάρχουν πολλές ενδείξεις ότι ο Όφα ανέθεσε την δεκαετία του 780 την κοπή των νομισμάτων στον αρχιεπίσκοπο του Λονδίνου Έαντμπερτ, ο λόγος ήταν η σύγκρουση του με τον Ζανμπέρθ. Ο Έαντμπερτ εξακολουθούσε να κόβει τα νομίσματα του βασιλείου μέχρι την εποχή που η επισκοπή του Λίχφιλντ αναβαθμίστηκε σε αρχιεπισκοπή.
Τα νομίσματα μέσου βάρους παρουσιάζουν υψηλή καλλιτεχνική ποιότητα αρκετά ανώτερη από τα νομίσματα των Φράγκων. Οι προτομές του Όφα στα νομίσματα αυτά περιγράφονται σαν μια "άριστη καλλιτεχνική εμφάνιση που ξεπερνά όλα τα Αγγλοσαξονικά νομίσματα". Οι απεικονίσεις του Όφα είναι "όμορφες και κομψές προτομές", άλλα τον παρουσιάζουν με τα μαλλιά σε μπούκλες και άλλα με έναν λαιμοδέτη που περιέχει ένα μαργαριτάρι. Η ποικιλία των απεικονίσεων δείχνει ότι οι νομισματοκόποι εμπνεύστηκαν από πολλές καλλιτεχνικές πηγές της εποχής. Η σύζυγος του βασιλιά Κινεθρίθ ήταν η μοναδική βασίλισσα των Αγγλοσαξόνων που απεικονίζεται σε νομίσματα με Στερλίνες κομμένες από τον νομισματοκόπο Εόβα. Οι παραστάσεις έγιναν στα πρότυπα των νομισμάτων που χρησιμοποιούσε ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ΣΤ΄ και η μητέρα του Ειρήνη η Αθηναία, δεν ήταν όμως ακριβή αντιγραφή επειδή η Ειρήνη εμφανιζόταν κατά πρόσωπο ενώ η Κινεθρίθ σε προφίλ. Όταν πέθανε ο Ζανμπέρθ και τον αντικατέστησε ο Έθελχερντ (792) εμγανίστηκε ο τρίτος τύπος της βαρύτερης Στερλίνας σε ένα νέο σχέδιο χωρίς προτομή. Υπάρχουν πολλά χρυσά νομίσματα που έχουν διασωθεί από την εποχή της βασιλείας του Όφα, ένα από αυτά ήταν αντίγραφο από Δηνάριο των Αββασιδών που έκοψε ο Χαλίφης Άλ-Μανσούρ (774), στο κέντρο της αντίθετης πλευράς είχε την επιγραφή "Βασιλεύς Όφα". Είναι εμφανέστατο ότι ο νομισματοκόπος δεν είχε καλή γνώση της Αραβικής γλώσσας επειδή το μεταφρασμένο κείμενο περιείχε πολλά λάθη. Το νόμισμα πιθανότατα κόπηκε με στόχο το εμπόριο με την Αλ-Άνταλους ή για το ετήσιο ποσό των 365 "Μανκούζ" που είχε υποσχεθεί ο Όφα στην Ρώμη. Υπάρχουν πολλά ακόμα αντίγραφα Δηναρίων των Αββασιδών από την ίδια περίοδο αλλά δεν είναι γνωστό αν κόπηκαν στην Αγγλία ή στο βασίλειο των Φράγκων. Τα υπόλοιπα χρυσά νομίσματα που κόπηκαν στην Αγγλία τότε είναι γνωστά από τα ονόματα δυο νομισματοκόπων αλλά δεν γνωρίζουμε την χρήση τους, πιθανότατα για ελεημοσύνη. Άν και είναι γνωστά τα ονόματα των νομισματοκόπων δεν γνωρίζουμε τις περιοχές των νομισματοκοπείων, είναι αδιευκρίνιστες. Οι σύγχρονοι ιστορικοί έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι οι πιο πιθανές τοποθεσίες τους ήταν το Κάντερμπερι, το Ρότσεστερ, η Ανατολική Αγγλία και το Λονδίνο.
Κριτικές
thumb|250px|right|Ο Όφα σε παράσταση που βρίσκεται στο Αβαείο του Σεντ Άλμπανς (1380) - [[Βρετανική Βιβλιοθήκη.]] Ο τίτλος του Όφα στα περισσότερα διατάγματα ήταν "βασιλεύς των Μερκίων", περιστασιακά είχε τον τίτλο "βασιλεύς των Μερκίων και των γειτονικών λαών". Πολλά διατάγματα τον καταγράφουν σαν "βασιλεύς των Άγγλων" αλλά οι ιστορικοί τα θεωρούν αναξιόπιστα, υποθέτουν ότι προέρχονται από πλαστογραφίες του 10ου αιώνα που χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά ο τίτλος. Οι πιο αξιόπιστες ενδείξεις για την χρήση του τίτλου την εποχή του Όφα προέρχονται από νομίσματα όχι από διατάγματα, πολλά νομίσματα είχαν τα αρχικά "Ο R A" αλλά αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα "Όφα Ρουα Αγγλόρουμ" δηλαδή "Όφα βασιλεύς των Άγγλων". Ο ιστορικός Φρανκ Στέντον (1880 - 1967) πιστεύει ότι ήταν ο κορυφαίος βασιλιάς στην Αγγλική ιστορία τονίζοντας ότι "κανένας άλλος Αγγλοσάξονας βασιλιάς δεν προκάλεσε τέτοια πολιτική αίσθηση". Οι περισσότεροι ιστορικοί θεωρούν τον Όφα σαν τον δεύτερο κορυφαίο Αγγλοσάξονα βασιλιά μετά τον Αλφρέδο τον Μέγα. Η βασιλεία του Όφα θεωρείται σαν το πρώτο μεγάλο στάδιο για την Αγγλική ενοποίηση αλλά δεν συμφωνούν όλοι οι ιστορικοί σε αυτό. Ο ιστορικός Σιμόν Κέινς (γεν. το 1952) γράφει "Ο Όφα είχε ένα έντονο πάθος για την Αγγλική ενοποίηση, αυτό όμως είναι φήμη όχι θρύλος". Οι περισσότεροι ιστορικοί πιστεύουν σήμερα ότι ήταν "βασιλιάς της Μερκίας" αλλά οι στρατιωτικές του επιτυχίες μετέτρεψαν την Μερκία από ηγεμονικό βασίλειο της Μίντλαντς σε πανίσχυρο βασίλειο στην Βρετανία.
Θάνατος και διαδοχή
Ο Όφα πέθανε (29 Ιουλίου 796) και τάφηκε στο Μπέντφορντ αν και δεν είναι γνωστό ότι η τοποθεσία όπως καταγράφεται δηλαδή "Μπέντεφορντ" ταυτίζεται με την Αγγλική πόλη. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Έγκφριθ της Μερκίας που πέθανε ύστερα από μία βασιλεία μόλις 141 ημερών. Μία επιστολή γραμμένη από τον Αλκουίνο (797) σε έναν κόμη της Μερκίας εμφανίζει με σαφήνεια ότι ο Όφα έκανε τιτάνιες προσπάθειες για να εξασφαλίσει την διαδοχή του βασιλείου της Μερκίας στον γιο του. Ο Αλκουίνος γράφει σχετικά με τον πρόωρο θάνατο του Έγκφριθ "δεν πέθανε για της αμαρτίες του, ο θάνατος του ήταν θεία τιμωρία για το αίμα που έχυσε ο πατέρας του προκειμένου να του εξασφαλίσει την διαδοχή". Η αναφορά αυτή είναι υπόνοια ότι την εποχή της στέψης του (787) ο Όφα είχε θανατώσει όλους τους υπόλοιπους διεκδικητές από την βασιλική οικογένεια της Μερκίας. Η άποψη αυτή δεν είναι αληθής επειδή είχαν ζήσει πολλά αρσενικά μέλη της βασιλικής οικογένειας, ένας από αυτούς ο διάδοχος του Έγκφριθ Κοένγουλφ της Μερκίας, ήταν επίσης μακρινός συγγενής του.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Μερκίας Κατηγορία:Οίκος του Ικέλ
Σέρχιο Πέρες
Ο  Σέρχιο Πέρες(πλήρες ονοματεπώνυμο Σέρχιο Πέρες Μεντόσα (Γουαδαλαχάρα του Χαλίσκο, 26 Ιανουαρίου 1990) είναι Μεξικανός οδηγός της Φόρμουλα 1 ο οποίος θα αγωνιστεί, την σεζόν 2021 με την Red Bull Racing.
Ο Σέρχιο Πέρες είναι το μικρότερο παιδί του Αντόνιο Πέρες Γκαριμπάι και της Μαριλού Μεντόσα. Επίσης έχει μια μεγαλύτερη αδερφή, την Πάολα Πέρες κι ένα μεγαλύτερο αδερφό, τον Αντόνιο Πέρες, ο οποίος μετέχει στο Nascar Toyota Series, ένα πρωτάθλημα αγώνων αυτοκινήτου που διεξάγεται στο Μεξικό.
Καριέρα του στη Φόρμουλα 1
Ο Πέρεζ ξεκίνησε την καριέρα του στη Φόρμουλα 1 το 2011 με τη Sauber. Το 2012, στο γκραν πρι τηϛ Μαλαισίαϛ τερμάτισε δεύτεροϛ πίσω από τον Φερνάντο Αλόνσο ανεβαίνοντας για πρώτη φορά στο βάθρο.
Το 2013 ο Πέρεζ πήρε μεταγραφή στην McLaren. Δεν είχε επιτυχίες και έτσι αποφάσισε η McLaren να τον αντικαταστήσει με τον Δανό Κέβιν Μάγκνουσεν. Αργότερα ανακοινώθηκε η πρόσληψή του στην Force India με τιϛ απολαβές του να φτάνουν τα 15 εκατομμύρια ευρώ
Ο Πέρεζ στο διάστημα 2014-2018 έκανε τρεις ταχύτερους γύρους και ανέβηκε τέσσερις φορές βάθρα.
Το 2019 έκανε μια καλή εκκίνηση στους πρώτους αγώνες τηϛ χρονιάς. Μετά όμως ακολούθησε ένα σερί οκτώ αγώνων χωρίς βαθμούς που είναι το μεγαλύτερο διάστημα για αυτόν χωρίς βαθμούς. Το 2020 στο τουρκικό γκραν πρι τερμάτισε δεύτερος. Στον αγώνα όμωϛ ο Λιούις Χάμιλτον τερμάτισε πρώτος, ο Πέρεζ δεύτερος και ο Σεμπάστιαν Φέτελ τρίτος με τον Λανς Στρολ να παίρνει την ένατη θέση.
Στις 9 Σεπτεμβρίου 2020 ο επικεφαλής της Racing Point Ότμαρ Σαφνάουερ ανακοίνωσε στον Πέρες πως στο τέλος του φετινού Πρωταθλήματος το συμβόλαιό του με την ομάδα θα λυθεί επειδή το |2021 αυτή θ' αλλάξει ονομασία και θα βάλουν στη θέση του το Σεμπάστιαν Φέτελ ο οποίος θα φύγει απ' τη Ferrari.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεξικανοί οδηγοί Φόρμουλα 1
Θα σε δω στο Πλοίο
Θα σε δω στο πλοίο είναι μια ελληνική κωμική τηλεοπτική σειρά, παραγωγής 2000-2002, που δημιουργήθηκε από την Τίνα Καμπίτση και προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό Alpha TV από τις 13 Οκτωβρίου του 2000 μέχρι τις 14 Ιουνίου του 2002. Τη σκηνοθεσία της σειράς ανέλαβε ο Κώστας Κιμούλης ενώ την παραγωγή ο Παναγιώτης Πετρόπουλος.
Η σειρά διαδραματίζεται σε ένα πολυτελές κρουαζιερόπλοιο και παρουσιάζει τις καθημερινές περιπέτειες του προσωπικού του. Προβλήθηκε για δύο τηλεοπτικές σεζόν και αποτελείται συνολικά από 65 επεισόδια. Ο πρώτος κύκλος της σειράς ξεκίνησε να προβάλλεται στις 13 Οκτωβρίου του 2000 ενώ ολοκληρώθηκε στις 29 Ιουνίου του 2001 σε 35 επεισόδια. Ο δεύτερος κύκλος της σειράς έκανε πρεμιέρα στις 5 Οκτωβρίου του 2001 ενώ η σειρά ολοκληρώθηκε οριστικά στις 14 Ιουνίου του 2002. Στη σειρά πέρα από το καστ που αποτελείται από τους Γιώργο Παρτσαλάκη, Τάσο Χαλκιά, Μπέσυ Μάλφα, Χριστίνα Θεοδωροπούλου και Κάτια Νικολαΐδου, υπήρξαν και αρκετές guest εμφανίσεις κατά τη διάρκεια των δύο κύκλων προβολής.
Υπόθεση
Ο Λεωνίδας Φωκάς (Γιώργος Παρτσαλάκης) είναι πλοίαρχος του βασικού κρουαζιερόπλοιου στο στόλο της Μυρτώς Μαυρογυαλούρου, με ύπαρχο τον φίλο του Χάρη Κανέλλο (Τάσος Χαλκιάς). Γνωρίζονται από παιδιά παρόλο που έχουν δύο τελείως διαφορετικούς χαρακτήρες. Ο πλοίαρχος είναι σοβαρός, άκαμπτος και λίγο γκρινιάρης, ενώ ο ύπαρχος είναι ανέμελος, μπον βιβέρ, έτοιμος να ριχτεί σε κάθε είδους περιπέτεια και γυναικάς. Η υποτιθεμένη αξιοπρέπεια του πλοιάρχου δοκιμάζεται -παρότι είναι παντρεμένος με ευρωβουλευτή, η οποία σε μόνιμη βάση απουσιάζει στο εξωτερικό- από τη στενή πολιορκία που του κάνουν δύο γυναίκες: Η τραγουδίστρια του πλοίου Βαλέρια (Μπέσυ Μάλφα) και η εκκεντρική πλοιοκτήτρια Μυρτώ Μαυρογιαλούρου (Χριστίνα Θεοδωροπούλου), στην οποία δεν λέει ποτέ όχι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές Alpha Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές τηλεοπτικές σειρές
Ρικάρδο Παβόνι
Ο Ρικάρδο Έλβιο Παβόνι Κούνεο (ισπ.: Ricardo Elvio Pavoni Cúneo) είναι διεθνής Ουρουγουανός πρώην ποδοσφαιριστής.
Βιογραφία
Ο Παβόνι γεννήθηκε στις 8 Ιουλίου 1943 στο Μοντεβιδέο της Ουρουγουάης. Αγωνιζόταν ως αριστερό μπακ και ξεκίνησε την καριέρα του το 1960 από την Ντεφενσόρ. Το 1964 εγκατέλειψε προσωρινά το ποδόσφαιρο για να εργαστεί σε καζίνο. Λίγο μετά όμως μεταγράφηκε στην Ιντεπεντιέντε της Αργεντινής για να καλύψει το κενό του συμπατριώτη του Τόμας Ρολάν. Εκεί έμεινε απο το 1965 ως το 1976 καταφέρνοντας να σημειώσει 57 τέρματα σε 423 συμμετοχές και να πανηγυρίσει μια πλειάδα τίτλων:1 Εθνικό Πρωτάθλημα και 2 Μετροπολιτάνο, 3 Κόπα Λιμπερταδόρες,1 Κόπα Ιντεραμερικάνα καθώς και 1 Διηπειρωτικό.
Παράλληλα υπήρξε και 13 φορές διεθνής με την Εθνική Ουρουγουάης πετυχαίνοντας 2 τέρματα ενώ ήταν μέλος της ομάδας που συμμετείχε στο Μουντιάλ του 1974 στα γήπεδα της Δυτικής Γερμανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουρουγουανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1974 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουρουγουάης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ιντεπεντιέντε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντεφενσόρ Σπόρτινγκ Κλουμπ
Άραπλος
Η Άραπλος ήταν αρχαία ελληνική πόλη στη Θράκη, ευρισκόμενη εντός της περιοχής της Θρακικής Χερσονήσου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίες ελληνικές αποικίες στη Θράκη
Ηλεκτρική εμπέδηση
Εμπέδηση (ή σύνθετη αντίσταση) είναι ένα μέγεθος του ηλεκτρισμού που αναφέρεται σε κυκλώματα εναλλασσομένου ρεύματος. Η εμπέδηση επεκτείνει την έννοια της αντίστασης και σε κυκλώματα εναλλασσομένου ρεύματος όπου η τάση και η ένταση δεν είναι συμφασικά. Σε κυκλώματα συνεχούς ρεύματος ταυτίζεται με την αντίσταση. Η εμπέδηση συμβολίζεται συνήθως με το γράμμα Ζ και συχνά αναγράφεται σε μιγαδική αριθμητική μορφή. Η εμπέδηση μπορεί να είναι επαγωγική ή χωρητική και προκύπτει από την εν σειρά σύνδεση μίας ωμικής αντίστασης με ένα πηνίο ή ένα πυκνωτή αντίστοιχα. Ο όρος εμπέδηση επινοήθηκε από τον Oliver Heaviside το 1886. . Ο πρώτος που χρησιμοποίησε μιγαδική αναπαράσταση της εμπέδησης ήταν ο Arthur Kennelly το 1893. Σύμφωνα με το γενικευμένο νόμο του Ohm, η εμπέδηση ισούται με τον λόγο της τάσης προς την ένταση ηλεκτρικού ρεύματος για μία συγκεκριμένη συχνότητα εναλλασσόμενου ρεύματος όταν η τάση και η ένταση δίνονται σε μιγαδική μορφή. Η τιμή της εμπέδησης ενός κυκλώματος ενδέχεται να μεταβάλλεται με την μεταβολή της συχνότητας του ηλεκτρικού ρεύματος που το διαρρέει και συχνά παριστάνεται ως μιγαδική συνάρτηση της γωνιακής συχνότητας ρεύματος ω. Μονάδα μέτρησης της είναι το Ωμ, όπως και της ωμικής αντίστασης.
Μιγαδική απεικόνιση
Η εμπέδηση αναπαρίσταται ως μιγαδικός αριθμός είτε σε πολική είτε σε καρτεσιανή μορφή. Η πολική μορφή της εμπέδησης ενός κυκλώματος στο οποίο η διαφορά φάσης μεταξύ έντασης και τάσης είναι θ είναι:
Στην καρτεσιανή μορφή της εμπέδησης το πραγματικό μέρος αντιστοιχεί στην ωμική συνιστώσα της αντίστασης ενώ το φανταστικό μέρος αντιστοιχεί στην επαγωγική ή στην χωρητική συνιστώσα της αντίστασης.
Εμπέδηση ωμικής αντίστασης
right|thumb|180px Η εμπέδηση ενός κυκλώματος που περιέχει μόνο ωμική αντίσταση ισούται με την τιμή της ωμικής αντίστασης, δηλαδή right|thumb|180px
Εμπέδηση πηνίου
Αν το κύκλωμα περιέχει μόνο ένα ιδανικό πηνίο και επομένως έχει μόνο επαγωγική αντίσταση η εμπέδηση αυτού του κυκλώματος δίνεται από την παρακάτω σχέση.
Ή, σε πολικές συντεταγμένες χρησιμοποιώντας τον τύπο του Euler:
Εμπέδηση πυκνωτή
Αν το κύκλωμα περιέχει μόνο πυκνωτή και επομένως έχει μόνο χωρητική αντίσταση η εμπέδηση αυτού του κυκλώματος δίνεται από την παρακάτω σχέση.
Ή, σε πολικές συντεταγμένες χρησιμοποιώντας τον τύπο του Euler: right|thumb|150px
Εμπέδηση κυκλώματος RLC
Στο κύκλωμα RLC σε σειρά το μέτρο της εμπέδησης δίνεται από την σχέση:
Όπου ωL είναι η επαγωγική αντίσταση και 1/ωC η χωρητική.
Αυτό προκύπτει προσθέτοντας τις επί μέρους εμπεδήσεις ωμικής αντίστασης, πυκνωτή, και πηνίου και στη συνέχεια λαμβάνοντας το μιγαδικό μέτρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηλεκτρισμός Κατηγορία:Ηλεκτρικά κυκλώματα
Συνάρτηση Όιλερ
Η συνάρτηση Όιλερ (Euler - από τον μαθηματικό Λέοναρντ Όιλερ Leonhard Euler), η οποία έχει καθιερωθεί να συμβολίζεται με το ελληνικό γράμμα φ, είναι αριθμοθεωρητική συνάρτηση η οποία ορίζεται στους θετικούς ακέραιους αριθμούς.
Για κάθε θετικό ακέραιο \,n, το \varphi(n) μας δίνει το πλήθος των μικρότερων του \,n φυσικών αριθμών οι οποίοι είναι πρώτοι (σχετικά πρώτοι) με τον \,n (δηλαδή έχουν με τον \,n, μέγιστο κοινό διαιρέτη τη μονάδα).
Για παράδειγμα ας θεωρήσουμε τον αριθμό 9. Το \varphi(9) είναι ίσο με 6, αφού από τους φυσικούς αριθμούς από το 1 μέχρι το 9 ακριβώς έξι, οι 1, 2, 4, 5, 7 και 8, είναι πρώτοι ως προς το 9.
Ιστορία, ορολογία, συμβολισμός
Ο Λέοναρτ Όιλερ εισήγαγε τη συνάρτηση το 1763, αλλά χωρίς να τη συμβολίσει. Το 1784 επέλεξε το ελληνικό γράμμα π για το συμβολισμό της: πD "το πλήθος των αριθμών, μικρότερων του D, που δεν έχουν κοινό διαιρέτη με το Ν"· ο ορισμός είναι ίδιος με αυτόν που χρησιμοποιούμε, εκτός για D=1. To 1801 ο Γκάους χρησιμοποίησε τον συμβολισμό φD στη διατριβή του "Disquisitiones Arithmeticae". Ονομάστηκε "η συνάρτηση φ του Όιλερ" ή "η συνάρτηση φ" και γράφουμε φ(D).
Το 1879 ο Τζ. Συλβέστερ δημιούργησε τον όρο totient, έτσι τη λέμε "η συνάρτηση totient του Όιλερ". Γενίκευση της συνάρτησης είναι η totient του Τζόρνταν. Η "φ συνάρτηση του Όιλερ" να μη συγχέεται με τη "συνάρτηση του Όιλερ", που είναι μία q-σειρά στη Συνδυαστική και τη Μιγαδική Ανάλυση.
Οι αριθμοί που είναι μικρότεροι του n και πρώτοι με αυτόν ονομάζονται totatives του n, π.χ. οι 1, 5 είναι totatives του 6. Υπάρχουν φ(6)=2 τέτοιοι. Οι υπόλοιποι, δηλ. 2, 3, 4, 6 είναι εκείνοι που έχουν τουλάχιστον έναν κοινό παράγοντα με τον n· υπάρχουν n-φ(n) = 6-2 = 4 τέτοιοι και το πλήθος τους αυτό λέγεται cototient.
Ιδιότητες
Στο 0 δεν ορίζεται. Είναι.
2η ιδιότητα
Είναι εύκολο να παρατηρήσει κάποιος ότι αν ο n είναι πρώτος αριθμός τότε όλοι οι φυσικοί που είναι μικρότεροι από αυτόν είναι πρώτοι ως προς τον n, οπότε.
Για παράδειγμα: επειδή το 101 είναι πρώτος.
3η ιδιότητα
Αν n = pk,
k ≥ 1
τότε
Για παράδειγμα φ(81) = φ(34) = 34-1(3-1) = 332 = 54 ή φ(34) = 34 (1 - 1/3) = 81 (3-1)/3 = 54.
Ο τύπος του Όιλερ
Με χρήση των παραπάνω και του Κινεζικού Θεωρήματος Υπολοίπων η τιμή της \phi(n) μπορεί να υπολογιστεί με χρήση του Θεμελιώδους Θεωρήματος της Αριθμητικής:
Για παράδειγμα φ(72) = φ(3223) = (3-1)32-1 (2-1)23-1 = 2 x 31 x 1 x 22= 24
Ο τελευταίος τύπος μπορεί να γραφτεί και ως εξής: όπου το γινόμενο διατρέχει όλα τα pr.
Για παράδειγμα
Κύναγχον το οξύφυλλο
Πηγές
Lafranchis T. & Sfikas G. 2001, Flowers of Greece (Vol. II)
Pignatti S. 1982, Flora d’ Italia (Vol. II).
Συνάρτηση Όιλερ
4η ιδιότητα
όπου d είναι όλοι οι (θετικοί) διαιρέτες του n.
Κύναγχον το οξύφυλλο
Πηγές
Tutin et al. 2005, Flora Europaea Vol 3, Cambridge University Press
Συνάρτηση Όιλερ
4η ιδιότητα
Για παράδειγμα τα κλάσματα 1/9, 2/9, 3/9, 4/9, 5/9, 6/9, 7/9, 8/9, 9/9 αν απλοποιηθούν δίνουν 1/9, 2/9, 1/3, 4/9, 5/9, 2/3, 7/9, 8/9, 1/1.
Κύναγχον το οξύφυλλο
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα Κατηγορία:Δηλητηριώδη φυτά
Άρθουρ Νούσμπαουμ
Ο Άρθουρ Νούσμπαουμ (Arthur Nussbaum, 31 Ιανουαρίου 1877 – 22 Νοεμβρίου 1964) ήταν Αμερικανός νομικός, γεννημένος στη Γερμανία. Δίδασκε στο Πανεπιστήμιο Χούμπολτ του Βερολίνου (1918–1933). Το 1934 μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες και το 1940 απέκτησε υπηκοότητα.
Συνάρτηση Όιλερ
4η ιδιότητα
Οι παρονομαστές είναι όλοι οι διαιρέτες του 9: 9,3, 1. Πόσα έχουν παρονομαστή το 9; όσα ο αριθμητής τους δεν είχε κοινό διαιρέτη με το 9, δηλ. φ(9). Πόσα έχουν παρονομαστή το 3; φ(3). Πόσα το 1; φ(1). Και αυτά είναι όλα τα κλάσματα. Συνολικά είναι 9, δηλ. φ(9)+φ(3)+φ(1) = 9.
Παρατήρηση
Μπορούμε να πάρουμε έναν άλλο τύπο για την \phi(n), χρησιμοποιώντας την αντιστροφή του Μέμπιους στο:
Άρθουρ Νούσμπαουμ
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί νομικοί Κατηγορία:Αμερικανοί νομικοί
Συνάρτηση Όιλερ
Παρατήρηση
Ο τύπος αυτός είναι ο εξής:
όπου με \mu συμβολίζουμε την συνάρτηση του Μέμπιους πάνω από τους φυσικούς αριθμούς.
Άλλοι τύποι για τη συνάρτηση φ
Ειδικές περιπτώσεις: αν m = 2 ο τελευταίος τύπος γίνεται φ(2n) = 2φ(n), αν n=άρτιος ή
αν m = n ο τύπος γίνεται φ(n2) = nφ(n) και γενικότερα φ(nk) = nk-1φ(n).
που μοιάζει με τον τύπο εκπ(m, n) μκδ(m, n) = m n (δες Ελάχιστο Κοινό Πολλαπλάσιο).
n ≥ 3
. Ακόμη, αν ο n έχει r διακριτούς περιττούς παράγοντες τότε
2r
.
Μερικές τιμές της συνάρτησης
Οι πρώτες 143 τιμές εμφανίζονται στο γράφημα και στον πιο κάτω πίνακα:
φ(n)
for
1 ≤ n ≤ 143
! + ! 0 || 1 || 2 || 3 || 4 || 5 || 6 || 7 || 8 || 9 || 10 || 11 ! 0 ! 12 ! 24 ! 36 ! 48 ! 60 ! 72 ! 84 ! 96 ! 108 ! 120 ! 132
Στο διάγραμμα η ευθεία y = n-1 είναι ένα άνω όριο και είναι ακριβώς αυτό στις περιπτώσεις όπου n = πρώτος. Δεν υπάρχει ευθεία που να είναι κάτω όριο.
Εφαρμογή στο θεώρημα του Όιλερ
Αν a, n πρώτοι μεταξύ τους, τότε
Το Θεώρημα του Όιλερ αυτό έχει ειδική περίπτωση το να είναι ο n πρώτος, έστω p. Τότε που είναι το Μικρό θεώρημα του Φερμά.
Εφαρμογή στην κρυπτογραφία RSA
Στην κρυπτογραφία RSA ξεκινάμε με δύο μεγάλους πρώτους p, q. Για απλοποίηση ας είναι p=5, q=11. Παίρνουμε το γινόμενό τους n = pq = 55 και το φ(n) = φ(55) = 40. Διαλέγουμε έναν αριθμό e < φ(n) έτσι ώστε e, φ(n) πρώτοι μεταξύ τους, ας είναι το e = 7. Υπολογίζουμε τον αντίστροφό του (mod φ(n)) με τη βοήθεια του αλγορίθμου του Ευκλείδη, που είναι το d = 23. Πράγματι 7 x 23 = 161 = 1 (mod 40). To δημόσιο κλειδί είναι το ζεύγος (e, n) = (7, 55) και το ιδιωτικό κλειδί είναι το (d, n) = (23, 55). Αν ξέρει κάποιος άλλος το (e, n) δεν μπορεί να βρει το d αν δεν ξέρει το φ(n), που υπολογίζεται από την παραγοντοποίηση του n. Η δυσκολία της παραγοντοποίησης μεγάλων αριθμών είναι η εγγύηση ότι δεν θα βρει κάποιος άλλος το ιδιωτικό κλειδί.
Για να στείλω κρυπτογραφημένα έναν αριθμό m, τον υψώνω στην e. Ο παραλήπτης τον υψώνει στη δύναμη d και λαμβάνει το (me)d = med = m1 = m, το αρχικό μήνυμα.
Εφαρμογή στην κυκλοτομία
Στο τελευταίο κεφάλαιο του έργου του "Disquisitiones" ο Γκάους αποδεικνύει ότι ένα κανονικό n-γωνο μπορεί να κατασκευαστεί με κανόνα και διαβήτη αν το φ(n) είναι δύναμη του 2.
Αναλύουμε τον n σε γινόμενο πρώτων παραγόντων. Τότε:
i) Αν n=2k τότε φ(n) = 2k-1 = δύναμη του 2 και το πολύγωνο κατασκευάζεται: 2, 4, 8, 16, 32, ...
ii) Αν n=pk όπου p = πρώτος > 2, τότε φ(n) = pk-1(p-1), που για να είναι δύναμη του 2 πρέπει k=1 και (p-1) = δύναμη του 2. Οι αριθμοί αυτοί p λέγονται πρώτοι αριθμοί του Φερμά και είναι γνωστοί οι εξής: 3, 5, 17, 257, 65537. Δεν ξέρουμε αν υπάρχουν άλλοι.
iii) Συνδυασμός των παραπάνω: 2 x 3, 2 x 5, 223, 3 x 5, 225, 233, 2 x 3 x 5, 2 x 17, 235, ...
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Θεωρία αριθμών
Κρίση των ομήρων στο Ιράν (1979)
Με τον όρο κρίση των ομήρων γίνεται αναφορά στη διπλωματική κρίση που ξέσπασε μεταξύ Ιράν και ΗΠΑ όταν 52 Αμερικανοί κρατήθηκαν όμηροι στην αμερικανική πρεσβεία στην Τεχεράνη από μια ομάδα ισλαμιστών φοιτητών. Η κρίση διήρκεσε από τις 4 Νοεμβρίου 1979 μέχρι τις 20 Ιανουαρίου του 1981. Αφού απέτυχαν διπλωματικές προσπάθειες της αμερικανικής κυβέρνησης, επιβλήθηκαν οικονομικές πιέσεις στο Ιράν, όπως εμπάργκο σε ιρανικά προϊόντα και δέσμευση ιρανικών καταθέσεων σε αμερικανικές τράπεζες. Ακολούθησαν απειλές στρατιωτικής επέμβασης και μια αποτυχημένη μυστική επιχείρηση διάσωσης των ομήρων, γνωστή με την κωδική ονομασία «Επιχείρηση Νύχι του Αετού» (αγγλ. Operation Eagle Claw), η οποία κατέληξε στο θάνατο οκτώ Αμερικανών στρατιωτών και ενός ιρανού πολίτη. Η κρίση έληξε με τη διακήρυξη του Αλγερίου που υπογράφτηκε στις 19 Ιανουαρίου 1981 και η οποία, μεταξύ άλλων, προέβλεπε πως οι ΗΠΑ δεν θα αναμιγνύονταν στρατιωτικά ή πολιτικά στις εσωτερικές υποθέσεις του Ιράν. Η κατάληξη της κρίσης χαρακτηρίστηκε ως ήττα της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ έχοντας αρνητικές επιπτώσεις στην υποψηφιότητα του τότε προέδρου Τζίμι Κάρτερ. Οδήγησε στη διακοπή των διπλωματικών σχέσεων μεταξύ Τεχεράνης και Ουάσιγκτον, σηματοδοτώντας παράλληλα την έναρξη μιας έντονης και μακράς περιόδου εχθρότητας μεταξύ των δύο χωρών. Η κρίση των ομήρων έλαβε χώρα σε μια περίοδο πολιτικής και κοινωνικής αστάθειας που διαδέχτηκε τα γεγονότα της ιρανικής επανάστασης. Ενώ για τον υπόλοιπο κόσμο το γεγονός της κατάληψης αντιμετωπίστηκε ως μια διεθνής κρίση, για το Ιράν υπήρξε κυρίως ένας αγώνας στο εσωτερικό της χώρας με αναφορά στο δημοψήφισμα για το νέο σύνταγμα. Η κρίση, σε συνδυασμό με την στήριξη των φοιτητών από τον Ρουχολάχ Χομεϊνί, οδήγησε τον πρωθυπουργό Μεχντί Μπαζαργκάν σε παραίτηση.
Κυρίαρχο ρόλο στα γεγονότα της κατάληψης της αμερικανικής πρεσβείας και της ομηρίας των Αμερικανών υπαλλήλων είχαν οι τρεις φοιτητές Ιμπραΐμ Ασγαρζαντέ, Αμπάς Αμπντί και Μοχσέν Μιρνταμαντί, εκ των οποίων ο πρώτος φαίνεται πως είχε την αρχική ιδέα του σχεδίου τους. Στις 4 Νοεμβρίου 1979, περίπου 300 Ιρανοί φοιτητές κατέλαβαν την αμερικανική πρεσβεία στην Τεχεράνη. Την ίδια περίοδο ο σάχης Μοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί βρισκόταν στις ΗΠΑ για θεραπεία κατά του καρκίνου, γεγονός που ερμηνεύτηκε ως μια νέα απόπειρα των ΗΠΑ για ανάμιξη στις εσωτερικές υποθέσεις του Ιράν, όπως είχε συμβεί το 1953, με σκοπό την ανατροπή του νέου καθεστώτος που διαμορφωνόταν μετά τα γεγονότα της ιρανικής επανάστασης. Στη διάρκεια της κρίσης, οι σπουδαστές προέβαλαν ευαίσθητα έγγραφα που βρέθηκαν στο αρχείο της πρεσβείας, ερμηνεύοντας αυτά ως απόδειξη της ύπαρξης ενός κινήματος για την ανατροπή της ιρανικής επανάστασης. Με αυτό τον τρόπο δικαιολόγησαν τη συνέχιση της κατάληψης της πρεσβείας, η οποία χαιρετίστηκε και ως «δεύτερη ισλαμική επανάσταση». Η κατάληψη αντιμετωπίστηκε θετικά όχι μόνο από τον κλήρο αλλά και από την αντι-ιμπεριαλιστική αριστερά, όπως για παράδειγμα το κόμμα Τουντέχ.
Πραξικόπημα του 1953
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, οι βρετανικές και οι σοβιετικές κυβερνήσεις εισέβαλαν και κατέλαβαν το Ιράν, αναγκάζοντας τον πρώτο μονάρχη της δυναστείας των Παχλαβί, Ρεζά Σαχ Παχλαβί να παραιτηθεί υπέρ του μεγαλύτερου γιου του, Μοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί. Τα δύο έθνη ισχυρίστηκαν ότι ενήργησαν προληπτικά για να εμποδίσουν τον Ρεζά Σαχ να ευθυγραμμίσει τη χώρα του που είναι πλούσια σε πετρέλαιο με τη Ναζιστική Γερμανία. Ωστόσο, η δήλωση ουδετερότητας του Σάχη και η άρνηση να επιτραπεί η χρήση του ιρανικού εδάφους για την εκπαίδευση ή τον εφοδιασμό σοβιετικών στρατευμάτων, ήταν πιθανότατα τα πραγματικά κίνητρα πίσω από την εισβολή. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν συμμετείχαν στην εισβολή, αλλά εξασφάλισαν την ανεξαρτησία του Ιράν μετά το τέλος του πολέμου, ασκώντας έντονη διπλωματική πίεση στους Σοβιετικούς να αποχωρήσουν το 1946.
Μέχρι τη δεκαετία του 1950, ο Μοχάμαντ Ρεζά Παχλαβί είχε εμπλακεί σε μια μάχη για την εξουσία με τον πρωθυπουργό του Ιράν, Μοχάμεντ Μοσαντέκ, έναν άμεσο απόγονο της προηγούμενης δυναστείας των Qajar. Ο Μοσαντέκ ηγήθηκε μιας γενικής απεργίας, απαιτώντας αυξημένο μερίδιο των εσόδων του έθνους από το πετρέλαιο από την Αγγλο-Ιρανική Εταιρεία Πετρελαίου που δραστηριοποιείται στο Ιράν. Το Ηνωμένο Βασίλειο αντέδρασε μειώνοντας το ποσό των εσόδων που έλαβε η ιρανική κυβέρνηση. Το 1953, η CIA και η MI6 βοήθησαν την Ιρανική μοναρχία να καθαιρέσουν τον Μοσαντέκ σε ένα στρατιωτικό πραξικόπημα με την κωδική ονομασία Επιχείρηση Αίντας, επιτρέποντας στον Σάχη να επεκτείνει τη δύναμή του. Για τις επόμενες δύο δεκαετίες ο Σάχης βασίλεψε ως απόλυτος μονάρχης και όλοι οι αντιφροντούντες εντός του κράτους εξαφανίστηκαν. Οι ΗΠΑ συνέχισαν να υποστηρίζουν τον Σάχη μετά το πραξικόπημα, με τη CIA να εκπαιδεύει την ιρανική μυστική αστυνομία. Στις επόμενες δεκαετίες του Ψυχρού Πολέμου, διάφορα οικονομικά, πολιτιστικά και πολιτικά ζητήματα ένωσαν την ιρανική αντιπολίτευση ενάντια στον Σάχη και οδήγησαν στην τελική ανατροπή του.
Διοίκηση Κάρτερ
Μήνες πριν από την Ιρανική Επανάσταση, την παραμονή της Πρωτοχρονιάς του 1977, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Τζίμι Κάρτερ εξόργισε περαιτέρω τους Ιρανούς κατά του Σάχη με μια τηλεοπτική ομιλία για τον Παχλαβί, υποστηρίζοντας ότι ο Σάχης ήταν «αγαπητός» από τον λαό του. Μετά την έναρξη της επανάστασης τον Φεβρουάριο του 1979 με την επιστροφή του Αγιατολάχ Χομεϊνί, η Αμερικανική Πρεσβεία καταλήφθηκε και το προσωπικό της κρατήθηκε σε ομηρία για λίγο. Πέτρες και σφαίρες είχαν σπάσει τόσα πολλά από τα μπροστινά παράθυρα της πρεσβείας που αντικαταστάθηκαν με αλεξίσφαιρο γυαλί. Το προσωπικό της πρεσβείας μειώθηκε σε λίγο περισσότερο από 60 από ένα σχεδόν 1000 νωρίτερα τη δεκαετία. Το Ιράν προσπάθησε να χρησιμοποιήσει την ομηρία για να διαπραγματευθεί το αίτημά του για την επιστροφή του σάχη στο Ιράν προκειμένου να δικαστεί.
Η κυβέρνηση Κάρτερ προσπάθησε να μετριάσει το αντιαμερικανικό αίσθημα προωθώντας μια νέα σχέση με την ντε φάκτο ιρανική κυβέρνηση και συνεχίζοντας τη στρατιωτική συνεργασία με την ελπίδα ότι η κατάσταση θα σταθεροποιηθεί. Ωστόσο, στις 22 Οκτωβρίου 1979, οι Ηνωμένες Πολιτείες επέτρεψαν στον Σάχη, ο οποίος είχε βρεθεί να πάσχει από λέμφωμα, να εισέλθει στο Ιατρικό Κέντρο Κόρνελ της Νέας Υόρκης για ιατρική περίθαλψη. Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ είχε αποθαρρύνει αυτή την απόφαση, κατανοώντας την πολιτική λεπτότητα. Αλλά ως απάντηση στην πίεση από προσωπικότητες με επιρροή, όπως ο πρώην υπουργός Εξωτερικών Χένρι Κίσινγκερ και ο Πρόεδρος του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων Ντέιβιντ Ροκφέλερ, η κυβέρνηση Κάρτερ αποφάσισε να την χορηγήσει.
Πρώτη προσπάθεια
Το πρωί της 14ης Φεβρουαρίου 1979, η Οργάνωση των Ανταρτών Φενταγίν του Ιρανικού Λαού εισέβαλε στην Πρεσβεία των ΗΠΑ στην Τεχεράνη και πήρε όμηρο έναν πεζοναύτη που ονομαζόταν Κένεθ Κράους. Ο πρεσβευτής Γουίλιαμ Σάλιβαν παρέδωσε την πρεσβεία για να σώσει ζωές και με τη βοήθεια του Ιρανού Υπουργού Εξωτερικών Εμπραχίμ Γιαζντί, επέστρεψε την πρεσβεία πίσω στην δικαιοδοσία των ΗΠΑ μέσα σε τρεις ώρες. Ο Κράους τραυματίστηκε στην επίθεση, απήχθη από τους μαχητές, βασανίστηκε, δικάστηκε και καταδικάστηκε για φόνο. Επρόκειτο να εκτελεστεί, αλλά ο πρόεδρος Κάρτερ και ο Σάλιβαν εξασφάλισαν την απελευθέρωσή του μέσα σε έξι ημέρες. Αυτό το περιστατικό έγινε γνωστό ως Ανοιχτός Οίκος της Ημέρας του Αγίου Βαλεντίνου.
Δεύτερη προσπάθεια
Η επόμενη απόπειρα κατάληψης της Αμερικανικής Πρεσβείας σχεδιάστηκε για τον Σεπτέμβριο του 1979 από τον Ιμπραΐμ Ασγαρζαντέ, φοιτητή εκείνη την εποχή. Διαβουλεύτηκε με τους επικεφαλής των ισλαμικών ενώσεων των κύριων πανεπιστημίων της Τεχεράνης, όπως το Πανεπιστήμιο της Τεχεράνης, το Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο Σαρίφ, το Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο Αμιρκαμπίρ (Πολυτεχνείο της Τεχεράνης) και το Πανεπιστήμιο Επιστήμης και Τεχνολογίας του Ιράν. Ονόμασαν την ομάδα τους "Μουσουλμάνους Φοιτητές Οπαδούς της Γραμμής του Ιμάμη".
Ο Ασγαρζαντέ ανέφερε αργότερα ότι στην πρώτη συνάντηση ήταν πέντε φοιτητές, δύο από τους οποίους ήθελαν να στοχοποιήσουν τη Σοβιετική Πρεσβεία επειδή η ΕΣΣΔ ήταν "ένα μαρξιστικό και κατά του Θεού καθεστώς". Δύο άλλοι, ο Μοσέχ Μιρδαμάντι και ο Habibolah Bitaraf, υποστήριξαν τον επιλεγμένο στόχο του Ασγαρζαντέ: τις Ηνωμένες Πολιτείες. "Στόχος μας ήταν να αντιταχθούμε στην αμερικανική κυβέρνηση πηγαίνοντας στην πρεσβεία της και καταλαμβάνοντας την για αρκετές ώρες:, είπε ο Ασγαρζαντέ. "Η ανακοίνωση των αντιρρήσεών μας μέσα από το κατεχόμενο συγκρότημα θα μεταφέρει το μήνυμά μας στον κόσμο με πολύ πιο σταθερό και αποτελεσματικό τρόπο". Ο Μιρδαμάντι είπε σε μια συνέντευξη: "Σκοπεύαμε να κρατήσουμε τους διπλωμάτες για λίγες ημέρες, ίσως μια εβδομάδα, αλλά όχι περισσότερο". Η Masoumeh Ebtekar, η εκπρόσωπος των Ιρανών φοιτητών κατά τη διάρκεια της κρίσης, δήλωσε ότι όσοι απέρριψαν το σχέδιο του Asgharzadeh δεν συμμετείχαν στα επόμενα γεγονότα.
Οι φοιτητές παρακολούθησαν τις διαδικασίες των Πεζοναυτών Φρουρών Ασφαλείας από κοντινές στέγες με θέα την πρεσβεία. Βασίστηκαν επίσης στις εμπειρίες τους από την πρόσφατη επανάσταση, κατά την οποία οι χώροι της Πρεσβείας των ΗΠΑ κατελήφθησαν για λίγο. Ζήτησαν την υποστήριξη των αστυνομικών που ήταν επιφορτισμένοι με τη φύλαξη της πρεσβείας και των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης.
Σύμφωνα με την ομάδα και άλλες πηγές, ο Αγιατολάχ Χομεϊνί δεν γνώριζε το σχέδιο εκ των προτέρων. Οι φοιτητές ήθελαν να τον ενημερώσουν, αλλά σύμφωνα με τον συγγραφέα Μαρκ Μπόουντεν, ο Ayatollah Mohammad Mousavi Khoeiniha τους έπεισε να μην το κάνουν. Ο Khoeiniha φοβόταν ότι η κυβέρνηση θα χρησιμοποιούσε την αστυνομία για να εκδιώξει τους φοιτητές. Η προσωρινή κυβέρνηση είχε διοριστεί από τον Χομεϊνί, και έτσι ο Χομεϊνί ήταν πιθανό να ακολουθήσει το αίτημα της κυβέρνησης να αποκαταστήσει την τάξη. Από την άλλη πλευρά, ο Khoeiniha ήξερε ότι αν ο Χομεϊνί έβλεπε για πρώτη φορά ότι οι καταληψίες ήταν πιστοί υποστηρικτές του (σε αντίθεση με τους αριστερούς στην πρώτη κατάληψη) και ότι μεγάλος αριθμός ευσεβών μουσουλμάνων είχαν συγκεντρωθεί έξω από την πρεσβεία για να δείξουν την υποστήριξή τους στην κατάληψη, θα ήταν «πολύ δύσκολο, ίσως ακόμη και αδύνατο» για αυτόν να αντιταχθεί στην ομηρία, και αυτό θα παρέλυε τη διοίκηση του Μπαζαργκάν, την οποία ο Khoeiniha και οι φοιτητές ήθελαν να εξαλείψουν.
Οι υποστηρικτές της ομηρίας δήλωσαν ότι το κίνητρό τους ήταν ο φόβος ενός άλλου πραξικοπήματος με την υποστήριξη των Αμερικανών κατά της λαϊκής τους επανάστασης.
Ομηρία
300px|thumbnail|Δύο Αμερικανοί όμηροι κατά την πολιορκία της Πρεσβείας των ΗΠΑ. Στις 4 Νοεμβρίου 1979, μια από τις διαδηλώσεις που οργανώθηκαν από ιρανικά φοιτητικά συνδικάτα πιστά στον Χομεϊνί ξέσπασε σε μια ολοκληρωτική σύγκρουση ακριβώς έξω από το περιφραγμένο συγκρότημα που στεγάζει την Πρεσβεία των ΗΠΑ.
Περίπου στις 6:30 π.μ., οι αρχηγοί συγκέντρωσαν από τριακόσιους έως πεντακόσιους επιλεγμένους φοιτητές και τους ενημέρωσαν για το σχέδιο κατάληψης. Σε μια φοιτήτρια δόθηκε ένα ζευγάρι κόφτες μετάλλων για να σπάσει τις αλυσίδες που κλειδώνουν τις πύλες της πρεσβείας και τις έκρυψε κάτω από το τσαντόρ της.
Στην αρχή, οι φοιτητές σχεδίασαν μια συμβολική κατάληψη, στην οποία θα έκαναν δηλώσεις στον Τύπο και θα έφευγαν όταν οι κυβερνητικές δυνάμεις ασφαλείας έρχονταν να αποκαταστήσουν την τάξη. Αυτό αντικατοπτρίστηκε σε πανό που έγραφαν: "Μη φοβάστε. Θέλουμε απλώς να καθίσουμε μέσα". Όταν οι φρουροί της πρεσβείας προέταξαν πυροβόλα όπλα, οι διαδηλωτές υποχώρησαν, με έναν να λέει στους Αμερικανούς: "Δεν εννοούμε κανένα κακό". ​​Αλλά καθώς έγινε σαφές ότι οι φρουροί δεν θα χρησιμοποιούσαν θανατηφόρα βία και ότι ένα μεγάλο, θυμωμένο πλήθος είχε συγκεντρωθεί έξω από το συγκρότημα για να επευφημήσει τους καταληψίες και να χλευάσει τους ομήρους, το σχέδιο άλλαξε. Σύμφωνα με ένα μέλος του προσωπικού της πρεσβείας, λεωφορεία γεμάτα διαδηλωτές άρχισαν να εμφανίζονται έξω από την πρεσβεία λίγο αφότου οι Μουσουλμάνοι Φοιτητές Οπαδοί της Γραμμής του Ιμάμη διέρρηξαν τις πύλες.
thumb|thumbtime=7|Ένα δίλεπτο βιντεοκλίπ από ένα ρεπορτάζ σχετικά με την κρίση των ομήρων (1980) Οι πεζοναύτες και το προσωπικό της πρεσβείας είχαν δεμένα τα μάτια από τους εισβολείς και στη συνέχεια παρέλασαν μπροστά στους συγκεντρωμένους φωτογράφους. Τις πρώτες δύο ημέρες, πολλοί από τους εργάτες της πρεσβείας που είχαν βγει κρυφά από το συγκρότημα ή δεν είχαν βρεθεί εκεί τη στιγμή της κατάληψης, συνελήφθησαν από ισλαμιστές και επέστρεψαν ως όμηροι. Έξι Αμερικανοί διπλωμάτες κατάφεραν να αποφύγουν τη σύλληψη και κατέφυγαν στη Βρετανική Πρεσβεία προτού μεταφερθούν στην καναδική πρεσβεία. Σε μια κοινή μυστική επιχείρηση, η καναδική κυβέρνηση και η CIA κατάφεραν να τους μεταφέρουν παράνομα από το Ιράν στις 28 Ιανουαρίου 1980, χρησιμοποιώντας καναδικά διαβατήρια και μια εξώφυλλη ιστορία που τους αναγνώριζε ως κινηματογραφικό συνεργείο. Άλλοι πήγαν στη σουηδική πρεσβεία στην Τεχεράνη για τρεις μήνες.
Ένα διπλωματικό τηλεγράφημα του Στέιτ Ντιπάρτμεντ της 8ης Νοεμβρίου 1979, περιγράφει λεπτομερώς έναν δοκιμαστικό, ελλιπή κατάλογο του προσωπικού των ΗΠΑ που κρατούνταν στο συγκρότημα της πρεσβείας.
Κίνητρα
Οι Μουσουλμάνοι Φοιτητές Οπαδοί της Γραμμής του Ιμάμη απαίτησαν από τον Σάχη Μοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί να επιστρέψει στο Ιράν για δίκη και εκτέλεση. Οι ΗΠΑ υποστήριξαν ότι ο Σάχης – ο οποίος επρόκειτο να πεθάνει λιγότερο από ένα χρόνο αργότερα, τον Ιούλιο του 1980 – βρίσκοταν στην Αμερική για ιατρική φροντίδα. Τα άλλα αιτήματα της ομάδας περιελάμβαναν να ζητήσει η αμερικανική κυβέρνηση συγγνώμη για την παρέμβασή της στις εσωτερικές υποθέσεις του Ιράν, συμπεριλαμβανομένης της ανατροπής του Πρωθυπουργού Μοσαντέκ το 1953, και να απελευθερωθούν τα δεσμευμένα περιουσιακά στοιχεία του Ιράν στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Το αρχικό σχέδιο ήταν να κρατηθεί η πρεσβεία μόνο για μικρό χρονικό διάστημα, αλλά αυτό άλλαξε αφού έγινε φανερό πόσο δημοφιλής ήταν η εξαγορά και ότι ο Χομεϊνί της είχε παράσχει την πλήρη υποστήριξή του. Κάποιοι απέδωσαν την απόφαση να μην απελευθερωθούν γρήγορα οι όμηροι στην αποτυχία του Προέδρου Κάρτερ να παραδώσει αμέσως τελεσίγραφο στο Ιράν. Η αρχική του απάντηση ήταν να κάνει έκκληση για την απελευθέρωση των ομήρων για ανθρωπιστικούς λόγους και να μοιραστεί τις ελπίδες του για μια στρατηγική αντικομμουνιστική συμμαχία με τον Αγιατολάχ. Όπως ήλπιζαν ορισμένοι από τους ηγέτες των φοιτητών, ο μετριοπαθής πρωθυπουργός του Ιράν, Μπαζαργκάν, και το υπουργικό συμβούλιο του παραιτήθηκαν υπό πίεση λίγες μέρες μετά την ανάληψη της εξουσίας.
Η διάρκεια της αιχμαλωσίας των ομήρων έχει επίσης αποδοθεί στην εσωτερική επαναστατική πολιτική του Ιράν. Όπως είπε ο Αγιατολάχ Χομεϊνί στον πρόεδρο του Ιράν:
Οι Αριστεροί Μουτζαχεντίν του Λαού του Ιράν υποστήριξαν την σύλληψη ομήρων στην αμερικανική πρεσβεία. Σύμφωνα με τον μελετητή Ντάνιελ Πάιπς, που έγραψε το 1980, οι αριστεροί μαρξιστές και οι ισλαμιστές μοιράζονταν μια κοινή αντιπάθεια απέναντι στις μεταρρυθμίσεις που βασίζονταν στην αγορά υπό τον αείμνηστο Σάχη, και αμφότεροι υπαγόρευαν ατομικισμό, συμπεριλαμβανομένης της μοναδικής ταυτότητας των γυναικών, κάτω από συντηρητικά, αν και αντικρουόμενα, οράματα συλλογικότητας. Κατά συνέπεια, και οι δύο ομάδες ευνόησαν τη Σοβιετική Ένωση έναντι των Ηνωμένων Πολιτειών τους πρώτους μήνες της Ιρανικής Επανάστασης. Οι Σοβιετικοί, και πιθανώς οι σύμμαχοί τους Κούβα, Λιβύη, και Ανατολική Γερμανία, ήταν ύποπτοι για έμμεση βοήθεια στους συμμετέχοντες στην κατάληψη της πρεσβείας των ΗΠΑ στην Τεχεράνη. Η PLO υπό τον Γιάσερ Αραφάτ παρείχε προσωπικό, συνδέσμους πληροφοριών, χρηματοδότηση και εκπαίδευση για τις δυνάμεις του Χομεϊνί πριν και μετά την επανάσταση, και ήταν ύποπτη ότι έπαιζε ρόλο στην κρίση της πρεσβείας. Ο Φιντέλ Κάστρο φέρεται να επαίνεσε τον Χομεϊνί ως επαναστάτη αντιιμπεριαλιστή που μπορούσε να βρει κοινή αιτία μεταξύ επαναστατών σοσιαλιστών και αντιαμερικανών ισλαμιστών. Και οι δύο εξέφρασαν την περιφρόνηση για τον σύγχρονο καπιταλισμό και την προτίμηση τους για τον αυταρχικό κολεκτιβισμό. Η Κούβα και η σοσιαλιστική σύμμαχός της Βενεζουέλα, υπό τον Ούγκο Τσάβες, αργότερα θα σχηματίσουν την ένωση ALBA σε συμμαχία με την Ισλαμική Δημοκρατία ως αντίσταση στη νεοφιλελεύθερη αμερικανική επιρροή.
Αγκαλιάζοντας την ομηρεία υπό το σύνθημα "Η Αμερική δεν μπορεί να κάνει τίποτα", ο Χομεϊνί συγκέντρωσε την υποστήριξη και απέτρεψε την κριτική για το αμφιλεγόμενο θεοκρατικό σύνταγμά του το οποίο είχε προγραμματιστεί για δημοψήφισμα σε λιγότερο από ένα μήνα. Το δημοψήφισμα ήταν επιτυχές και μετά την ψηφοφορία, τόσο οι αριστεροί όσο και οι θεοκράτες συνέχισαν να χρησιμοποιούν ισχυρισμούς για φιλοαμερικανισμό για να καταστείλουν τους αντιπάλους τους: σχετικά μετριοπαθείς πολιτικές δυνάμεις που περιλάμβαναν το Ιρανικό Κίνημα Ελευθερίας, το Εθνικό Μέτωπο, τον Μεγάλο Αγιατολάχ Μοχάμεντ Καζέμ Σαριατμαδάρι, και αργότερα τον Πρόεδρο Αμπολχασάν Μπανισάντρ. Συγκεκριμένα, προσεκτικά επιλεγμένες διπλωματικές αποστολές και αναφορές που ανακαλύφθηκαν στην πρεσβεία και κυκλοφόρησαν από τους ομήρους οδήγησαν στην αποδυνάμωση και την παραίτηση μετριοπαθών προσωπικοτήτων όπως ο Μπαζαργκάν. Η αποτυχημένη απόπειρα διάσωσης και ο πολιτικός κίνδυνος οποιασδήποτε κίνησης που θεωρείται ότι εξυπηρετεί την Αμερική καθυστέρησε την απελευθέρωση των ομήρων κατόπιν διαπραγματεύσεων. Μετά το τέλος της κρίσης, αριστεροί και θεοκράτες στράφηκαν ο ένας εναντίον του άλλου, με την ισχυρότερη θεοκρατική ομάδα να εξοντώνει την αριστερά.
Δικτυακοί τόποι
Κατηγορία:Σύγχρονη ιστορία του Ιράν Κατηγορία:Αντιαμερικανισμός
Κωνσταντίνος Πλεύρης
Ο Κωνσταντίνος Πλεύρης (Αθήνα, 1939) είναι Έλληνας συγγραφέας, δικηγόρος-ποινικολόγος και πολιτικός, θεωρητικός της Άκρας Δεξιάς και του Νεοναζισμού.Έχει δεχθεί έντονη κριτική για τις απόψεις και τις θέσεις του, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζει η Άρνηση του Ολοκαυτώματος των Εβραίων.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1939 στην Αθήνα, τελείωσε τη Γαλλική Σχολή του Λεοντείου Λυκείου και έλαβε πτυχίο νομικής από το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Στη συνέχεια φοίτησε στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, λαμβάνοντας πτυχίο Πολιτικών Επιστημών, και συνέχισε τις σπουδές του σε Γαλλικό Ινστιτούτο Κοινωνιολογίας. Επίσης είναι δικηγόρος παρ' Αρείω Πάγω και ασχολείται με την πολιτική.
Έχει παρουσιάσει εκπομπές σε τηλεοπτικούς σταθμούς, όπως στο Τηλεάστυ την εκπομπή Ιστορικές Μνήμες, στον Extra την εκπομπή Εδώ Ελλάς και στον αρτ την εκπομπή Επανελλήνισις. Γιος του είναι ο Υπουργός Υγείας και Βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, Θάνος Πλεύρης, και κόρη του η Φαιναρέτη Πλεύρη.
Κόμμα 4ης Αυγούστου
Το 1965 ίδρυσε την ακροδεξιά οργάνωση 4η Αυγούστου. Το «Κόμμα 4ης Αυγούστου» (Κ4Α) ήταν μια ολιγομελής ομάδα ατόμων νεαρής ηλικίας με αρχηγό τον Κώστα Πλεύρη και υπαρχηγό τον Δημήτριο Δημόπουλο που σχετιζόταν με μέλη της ΕΚΟΦ και της ΕΡΕΝ. Σύμφωνα με σημείωμα του Δημόπουλου που περιλαμβάνεται σε αυτοβιογραφικό βιβλίο του Πλεύρη, οι τεταρταυγουστιανοί ήταν οργανωμένοι με στρατιωτική δομή και «πειθαρχία σιδηρά» υπό πυρηνάρχες, ομαδάρχες, τομεάρχες και φαλαγγάρχες και είχαν «ηθικό συμπαραστάτη» τους τον Κωνσταντίνο Μανιαδάκη. Τον Ιανουάριο του 1965 ο Πλεύρης είχε εκδώσει το βιβλίο του «Αντιδημοκράτης», στο οποίο υποστήριζε μια δική του παραλλαγή του εθνικοσοσιαλισμού, καλυμμένη πίσω από τον αντικοινοβουλευτισμό του Μεταξά και τον εμφυλιοπολεμικό αντικομμουνισμό. Η δράση του Κ4Α ήλθε στη δημοσιότητα τον Απρίλιο του 1965. Τους επόμενους μήνες το Κ4Α προσπάθησε να εκμεταλλευτεί το κλίμα των Ιουλιανών για την προώθηση αντικοινοβουλευτικών θέσεων. Στις 4 Αυγούστου του 1965 κυκλοφόρησε το πρώτο φύλλο της εφημερίδας της οργάνωσης, που ανέφερε ότι προωθούσε τις «φυλετικές ιδέες» και στόχευσε στην κατάργηση των δημοκρατικών ιδεών. Το Κ4Α καταφερόταν εναντίον του Τσιριμώκου λόγω του αριστερού παρελθόντος του και καλούσε τον βασιλιά Κωνσταντίνο σε πραξικόπημα, ισχυριζόμενοι ότι «ο βασιλεύς έχει δικαίωμα να κάνη ό,τι η εθνική του συνείδηση [επιτάσσει διότι] αι εξουσίαι Του δεν απορρέουν εκ του συντάγματος [και] ο λαός δεν θέλει τους βασιλείς του δούλους της δημοκρατίας».
Ιωάσαφ Β΄ Μεγαλοπρεπής
Ο Ιωάσαφ Β΄, ο επονομαζόμενος «Μεγαλοπρεπής», ήταν Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως από το 1556 έως το 1565.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο χωριό Κράψη Ιωαννίνων στην Ήπειρο. Ήταν πλούσιος και σπούδασε στη Μονή Φιλανθρωπινών στα Γιάννενα και κατόπιν στο Ναύπλιο. Έμαθε αραβικά, περσικά και τουρκικά, καθώς επίσης και εκκλησιαστική μουσική. Ο συντοπίτης του Πατριάρχης Ιερεμίας Α΄ τον χειροτόνησε Μητροπολίτη Αδριανουπόλεως το 1535. Παρέμεινε στη θέση αυτή είκοσι χρόνια και, μετά τη δολοφονία του Πατριάρχη Διονυσίου Β΄ τον Ιούλιο του 1556, τον διαδέχτηκε στον Οικουμενικό Θρόνο. Φαίνεται πως εξελέγη Πατριάρχης με την στήριξη των Γαλατιανών (κατοίκων του Γαλατά) και παρά την θέληση των αρχιερέων και των αρχόντων της Κωνσταντινούπολης.
Κωνσταντίνος Πλεύρης
Κόμμα 4ης Αυγούστου
Στελέχη της «4ης Αυγούστου» υπήρξαν πολλές προσωπικότητες της άκρας δεξιάς, όπως ο ιδρυτής της Χρυσής Αυγής Νίκος Μιχαλολιάκος, αλλά και της ευρύτερης δεξιάς, όπως ο βουλευτής Κιλκίς της ΝΔ και τέως υφυπουργός, Κώστας Κιλτίδης. Σε αυτοβιογραφικό του αφήγημα για την περίοδο από το 1965 έως το 1977 ο Πλεύρης περιέγραψε το «Κόμμα 4ης Αυγούστου» ως τη «μήτρα που εγέννησε τας μετέπειτα εθνικιστικάς κινήσεις».