cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάχη της λίμνης της Καστοριάς
Παραπομπές
Κατηγορία:Στρατιωτικές Επιχειρήσεις του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην Ελλάδα Κατηγορία:Γερμανική εισβολή στην Ελλάδα Κατηγορία:Συγκρούσεις το 1941 Κατηγορία:Μάχες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου που περιλαμβάνουν τη Γερμανία
Βίλχελμ Όττο Ράιτς
Ο Βίλχελμ Όττο Ράιτς (ολλανδικά: Wilhelm Otto Reitz, Όφενμπαχ 20 Ιουλίου 1702 - Μίντελμπουρχ 22 Οκτωβρίου 1769) ή Γουλιέλμος Όττο Ράιτς (Gulielmus Otto Reitz) ήταν Ολλανδός μαθηματικός και φιλόλογος καθώς και καθηγητής νομικής και πρύτανης στο πανεπιστήμιο του Μίντελμπουρχ.
Εργογραφία
Εξέδωσε διάφορες ιστορικές μελέτες καθώς και έκανε μεταφράσεις από τα βυζαντινά νομικά κείμενα προς τα λατινικά και ολλανδικά. Ανάμεσα στα έργα που εξέδωσε περιλαμβάνονται τα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί μαθηματικοί Κατηγορία:Ολλανδοί φιλόλογοι Κατηγορία:Ολλανδοί νομικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 18ου αιώνα
Γουλιέλμος Α΄ του Μάισσεν
Ο Γουλιέλμος Α΄ ο μονόφθαλμος (γερμ.: Wilhelm I der einäugige, 19 Δεκεμβρίου 1343 - 9 Φεβρουαρίου 1407) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν μάργραβος του Μάισσεν (1382-1407). Η προσωνυμία του οφείλεται στο θρύλο ότι, όταν διαπληκτίστηκε με την Εκκλησία, ο Άγ. Μπέννο εμφανίστηκε σε όνειρό του και του έβγαλε το ένα μάτι.
Ζαχλωρού Αχαΐας
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Γουλιέλμος Α΄ του Μάισσεν
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Φρειδερίκου Β΄ μαργράβου του Μάισσεν και της Ματθίλδης των Βίττελσμπαχ, κόρης του Λουδοβίκου Δ΄ της Γερμανίας.
Τρίτος αδελφός ήταν ο Λουδοβίκος αρχιεπίσκοπος του Μάιντς και μετά του Μαγδεβούργου. Εκτός από αυτόν, οι υπόλοιποι τρεις αδελφοί διαδέχθηκαν από το 1349 τον πατέρα τους από κοινού στο Μάισσεν, ώσπου το 1381 απεβίωσε ο πρωτότοκος Φρειδερίκος Γ΄ λαντγκράβος της Θουριγγίας. Τότε οι εναπομείναντες αδελφοί μοίρασαν στο Χέμνιτς την επικράτεια: ο δευτερότοκος Βαλτάσαρ έλαβε τη Θουριγγία και ο Γουλιέλμος Α΄ του Μάισσεν.
Η σύζυγός του Ελισάβετ των Λουξεμβούργου ήταν αδελφή του Ιακώβου της Γερμανίας και εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου, ο οποίος όρισε αντιπρόσωπό του (vicarius) στο Βρανδεμβούργο τον Γουλιέλμο Α΄. Ήταν από τους πιο ενεργούς του Οίκου του: εργάστηκε ευφυώς για τον περιορισμό της δύναμης των μικροευγενών στο Μάισσεν και υπεραμύνθηκε του Οίκου της συζύγου του.
Το 1407 απεβίωσε στο κάστρο Γκρίμμα σε ηλικία 64 ετών άτεκνος και τον διαδέχθηκαν οι ανιψιοί του, ο Φρειδερίκος Α΄ ο φιλόνικος, ο Γουλιέλμος Β΄ (γιοί του Φρειδερίκου Γ΄) και ο Φρειδερίκος Δ΄ ο ειρηνικός (γιος του Βαλτάσαρ).
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την Ελισάβετ του Οίκου του Λουξεμβούργου, κόρη του Ιωάννη-Ερρίκου μαργράβου της Μοραβίας (αδελφού του Καρόλου Δ΄ της Γερμανίας).
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Ιωάννης Γενοβέλης
thumb|350 px|Υπογραφή του Ιωάννη Γκενοβέλη στα 1801. Από τον συμβολαιογραφικό του κώδικα για τα έτη 1792-1808. Αρχείο Μητροπόλεως Νικοπόλεως & Πρεβέζης. Ο '''Ιωάννης Ν. Γενοβέλης, ή Γκενοβέλης''' (Πρέβεζα, περ. 1760 - Βόνιτσα, 1841) ήταν Πρεβεζάνος πρόκριτος, φιλικός, στρατιωτικός και πολιτικός, ο οποίος το 1825 ψηφίστηκε πρώτος έπαρχος των Αθηνών. Διέπρεψε και στον στρατιωτικό και τον πολιτικό τομέα επιδεικνύοντας μεγάλο πατριωτισμό και γενναιότητα. Αναδείχθηκε υποστράτηγος και πήρε τη θέση γερουσιαστή. Πέραν των πολιτικών του προσόντων ο Γενοβέλης υπήρξε και ελλόγιμος, έχοντας ακούσει αρκετά τις διδασκαλίες του παπά-Διονυσίου του Ακαρνάνα. Δεν απέκτησε απογόνους και έζησε ως συνταξιούχος στη Βόνιτσα. Πέθανε, πιθανότατα, το 1841 σε ηλικία μεγαλύτερη των ογδόντα χρόνων. Από το 1843, η χήρα σύζυγός του έλαβε μηνιαία σύνταξη 30 δραχμών.
Καταγωγή
Γεννήθηκε στην Πρέβεζα το 1760 περίπου και καταγόταν από μία από τις ισχυρότερες οικογένειες της πόλης, ιταλικής καταγωγής, η οποία εγκαταστάθηκε στην Πρέβεζα μετά τη δεύτερη κατάκτησή της από τους Ενετούς το 1718. Σε έγγραφα της βενετικής περιόδου της Πρέβεζας (1718-1797), το επώνυμο της οικογένειας Γενοβέλη φέρεται ως Ginavelli, ή Ginovelli, ή Genovelli. Ο ίδιος αναγράφεται ως Zuanne di Nicolò Ginavelli σε έγγραφο του 1787, που περιέχει κατάλογο Πρεβεζάνων ανδρών, ικανών να φέρουν όπλα και έχουν ηλικία 16 έως 60 ετών. Απέκτησε ευρεία μόρφωση, με σπουδές στην Κέρκυρα και την Παβία. Ο πατέρας του, Νικόλαος Γενοβέλης, ήταν εύπορος της Πρέβεζας, διετέλεσε νοτάριος (συμβολαιογράφος) κατά τα έτη 1779-1789, και συμπεριλαμβάνεται στη βενετική απογραφή της Πρέβεζας του 1790 περίπου, ως ενορίτης του ναού του Αγίου Χαραλάμπους.
Δραστηριότητα πριν την Επανάσταση του 1821
Μέχρι το «Χαλασμό» της Πρέβεζας (1798) ο Ιωάννης Γενοβέλης απασχολείτο στις γραμματείες διαφόρων υπηρεσιών της Πρέβεζας (κοινότητα, υγειονομείο, κτλ.) και εργαζόταν για λίγα χρόνια ως νοτάριος. Ο συμβολαιογραφικός κώδικας 43 (αρίθμηση π. Φιλάρετου Βιτάλη) του αρχείου της Ιεράς Μητρόπολης Νικοπόλεως και Πρεβέζης είναι ένας, μεταξύ άλλων, γραμμένος από τον Ιωάννη Γενοβέλη. Η καταγραφή διακόπτεται λόγω του «Χαλασμού», σύμφωνα με ιδιόγραφη σημείωση στο περιθώριο του κώδικα. Ο Ιωάννης Γενοβέλης κατείχε σημαντική θέση στη διοίκηση της Πρέβεζας επί προνομιακού καθεστώτος της πόλης (Αυτονομία 1800-1807). Στην αρχή της περιόδου αυτής δημιουργήθηκε στην Πρέβεζα, από τον Κωνσταντίνο Αθανασιάδη, ή Μάνο, Σχολαρχείο, το οποίο τελούσε «υπό τη προστασία του φιλομούσου και φιλοπάτριδος και επί παιδεία κεκοσμημένου Ιωάννου Γενοβέλη», όπως αναφέρει ο επίσκοπος Άρτης και Πρεβέζης Σεραφείμ.
Δεν είναι γνωστό πότε ακριβώς διορίζεται γενικός διαχειριστής του Αλή πασά στην Πρέβεζα και προμηθευτής του στρατού και του στόλου, όπως αναφέρει ο Ιωάννης Φ. Δημάρατος. Αναπτύσσει έντονες εμπορικές δραστηριότητες στα χρόνια του Αλή πασά, όπως αναφέρει και ο Άγγλος περιηγητής Ουίλιαμ Ληκ (αγγλικά: William M. Leake). Όταν, το απόγευμα της 27ης Δεκεμβρίου 1813, τον συναντά ο Άγγλος περιηγητής Τόμας Χιούζ (αγγλικά: Thomas S. Hughes), ο Γενοβέλης φέρεται να έχει το αξίωμα του κοτζάμπαση της Πρέβεζας. Αναφέρεται ότι ο Ιωάννης Γενοβέλης μυήθηκε στο τμήμα της Φιλικής Εταιρείας της Πρέβεζας μαζί με τους Αναστάσιο Γερογιάννη, Μαμάτη, Λουρόπουλο, Δίπλα και Γκινάκα. Στο σπίτι του Ιωάννη Γενοβέλη στην Πρέβεζα έγινε η περίφημη συνάντηση του Ιωάννη Παπαρρηγόπουλου (διερμηνέα του ρώσσικου προξενείου στην Πάτρα, τότε) με τον Αλή πασά λίγο πριν από την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης. Σύμφωνα με τον Παναγιώτη Αραβαντινό ο Ιωάννης Γενοβέλης χρημάτισε προεστός της πόλεως μέχρι το 1821 περίπου, οπόταν έφυγε από την Πρέβεζα και πήρε μέρος στον αγώνα για την απελευθέρωση της Ελλάδας. Τον Γενοβέλη διαδέχθηκε στην προεστεία της Πρέβεζας ο Κωνσταντίνος Μόσχος και αυτόν ο Κωνσταντίνος Λευκαδίτης. Πριν δε τον Γενοβέλη προεστός της Πρέβεζας ήταν ο Γεώργιος Λουρόπουλος για δύο χρόνια, αλλά δεν ήταν αρεστός στον Αλή πασά και αντικαταστάθηκε από τον Γενοβέλη.
Δραστηριότητα μετά το 1820
Μετά την καταστροφή του Αλή πασά από τον Χουρσίτ (1820), ο Ιωάννης Γενοβέλης φοβήθηκε, λόγω της εύνοιας του Αλή προς αυτόν κατά το παρελθόν, και πέρασε στη Ρούμελη και το Μοριά, ακολουθώντας τον Ιωάννη Κωλέττη με τον οποίον συνδεόταν με στενή φιλία. Η Συνέλευση του Άστρους, με ενέργειες του Κωλέττη, τον διόρισε έπαρχο Αθηνών, την εποχή που φρούραρχος στο κάστρο της Ακρόπολης ήταν ο Ιωάννης Γκούρας. Είναι χαρακτηριστική η συστατική επιστολή του Κωλέττη προς τον Γκούρα της 2ας Ιουνίου 1825: «''Φίλε και αδελφέ, Ο ευγενέστατος κύριος Ιωάννης Γκενοβέλης εψηφίσθη έπαρχος Αθηνών. Είναι φίλος μου καθ' όλην την έκτασιν και επομένως και φίλος σου. Έχε λοιπόν δι' αυτόν την ιδίαν φιλίαν, όπου έχεις εις εμένα. Δώσαι την ιδίαν όπου έδωσες εις εμέ πίστιν και στοχάσου τον άλλον Κωλέττην. Συμβούλευέ τον εις όσα κρίνης συμφέροντα εις την Πατρίδα διά να φανής αρεστός εις τους παρά του ιδίου διοικουμένους και είμαι βέβαιος ότι θέλεις έχει την ευγνωμοσύνην του και είμαι φίλος σου. Ιωάννης Κωλέττης, τη 2 Ιουνίου 1825''».
Ο Ιωάννης Γενοβέλης ήταν αρχικά έμπιστος του Ιωάννη Καποδίστρια και έγινε περισσότερο γνωστός για τη δράση του ως έκτακτος επίτροπος του Τμήματος Άνω Μεσσηνίας το 1828, Λακωνίας και Κάτω Μεσσηνίας έως την 14η Αυγούστου 1829, οπότε διορίσθηκε Γερουσιαστής. Την περίοδο του Καποδίστρια, ο Γενοβέλης διορίστηκε διευθυντής του Λόχου Εκπαιδεύσεως του Τυπικού (πρώιμης φάσης της Σχολής Ευελπίδων), διοικητής αστυνόμος της Σπάρτης (δηλ. της Μάνης), έπαρχος της Μάνης (20 Μαρτίου 1830). Το 1829 έλαβε μέρος στην Δ΄ Εθνοσυνέλευση Άργους ως πληρεξούσιος Ηπείρου. Περί το 1830, πιθανότατα μετά την αντικατάστασή του, ως επάρχου της Μάνης, από τον Ιάκωβο Κορνήλιο –πράξη που έγινε με την παρέμβαση του Καποδίστρια– ο Γενοβέλης ακολούθησε το κόμμα του Κωλέττη, αντιπολιτευόμενο τον Κυβερνήτη της Ελλάδας.
Βιβλιογραφικές παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Πρόκριτοι
Αλ-Μουταουάκιλ
Ο Αλ-Μουταουάκιλ (31 Μαρτίου 822 - 11 Δεκεμβρίου 861) ήταν χαλίφης του Χαλιφάτου των Αββασιδών μεταξύ του 847 και 861. Η δολοφονία του στις 11 Δεκεμβρίου 861 από την τουρκική φρουρά με την υποστήριξη του γιου του, αλ-Μουντασίρ, ξεκίνησε την ταραγμένη περίοδο εμφύλιων συγκρούσεων γνωστή ως Αναρχία στη Σαμάρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αββασίδες χαλίφηδες
Ροδοδάφνη Εύβοιας
Η Ροδοδάφνη είναι παραθαλάσσιος οικισμός του του Δήμου Ιστιαίας - Αιδηψού όπως αυτός συστάθηκε σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης, στον νομό Ευβοίας. Βρίσκεται στον όρμο Γιάλτρων του βόρειου Ευβοϊκού Κόλπου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 κατοικείται από 23 άτομα. Αξιοθέατο της περιοχής είναι ένας ανεμόμυλος που ανήκει στον Ανδρέα Ιωσηφίδη και κατασκευάστηκε το 1928. Έξω από τον οικισμό βρίσκεται το ξωκλήσι του Αγίου Φανουρίου ο οποίος γιορτάζει στις 27 Αυγούστου. Επίσης υπάρχουν τα ξωκλήσια της Αγίας Παρασκευής και της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος. Έχει υψόμετρο 8 μέτρα ενώ στα βορειοδυτικά της βρίσκεται το βουνό Κορακόλιθος με υψόμετρο 327 μέτρα. Στις 18 Μαρτίου 2001 αναγνωρίστηκε ο οικισμός και υπάχθηκε στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Γιάλτρων του δήμου Αιδηψού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Ιστιαίας - Αιδηψού
Ζακ Πρεβέρ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποιητές Κατηγορία:Γάλλοι σεναριογράφοι
Δ΄ Σταυροφορία
Η Δ' Σταυροφορία (1201-1204) είχε σκοπό και στόχο την κατάληψη της Ιερουσαλήμ μέσω μιας εισβολής στην Αίγυπτο και την Αλεξάνδρεια, αλλά παρέκκλινε από τον στόχο της και οι Σταυροφόροι κατέλαβαν τελικά την Κωνσταντινούπολη, καταλύοντας τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και ιδρύοντας τη Λατινική Αυτοκρατορία. Το ενδιαφέρον της νέας σταυροφορίας ανακίνησε ο πάπας Ιννοκέντιος Γ' το 1198. Ως ιστορικό γεγονός, η Δ' Σταυροφορία αποτέλεσε ένα εξαιρετικά πολύπλοκο ιστορικό φαινόμενο, το οποίο υπήρξε αποτέλεσμα διάφορων συμφερόντων και συναισθημάτων: θρησκευτικά αισθήματα, ελπίδες των Σταυροφόρων για ηθική ανταμοιβή και επιθυμία για κέρδη και περιπέτειες και υλικά κέρδη από την άλλη πλευρά. Όμως, η επικράτηση των υλικών συμφερόντων, η οποία ήταν αισθητή και στις προηγούμενες Σταυροφορίες, εκδηλώθηκε ξεκάθαρα κατά την Δ’ Σταυροφορία με την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης το 1204.
Η πρώτη Άλωση (1204)
thumb|260px|Η πολιορκία της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους (1204) Φαινόταν πιθανό ότι η οχυρωμένη βυζαντινή πρωτεύουσα θα μπορούσε να αντισταθεί με επιτυχία στους Σταυροφόρους, των οποίων ο αριθμός δεν ήταν τόσο μεγάλος. Οι τελευταίοι, όμως, αποβιβάστηκαν στην ευρωπαϊκή ακτή και κατέλαβαν τον Γαλατά, έσπασαν την αλυσίδα που έκλεινε τον Κεράτιο κόλπο και εισχώρησαν σε αυτόν πυρπολώντας τα πλοία που βρίσκονταν εκεί. Έτσι ο Γαλατάς καταλήφθηκε τον Ιούλιο του 1204 από τους Σταυροφόρους. Οι Βάραγγοι αμυνόταν στα χερσαία τείχη και μία κατάληψη από τους Βενετούς μερικών πύργων των τειχών στον Κεράτιο, απωθήθηκε.
Ο Αλέξιος Γ΄ που δεν είχε ούτε τη θέληση, ούτε τη δύναμη να αντισταθεί, εγκατέλειψε την πόλη και διέφυγε, παίρνοντας μαζί του το δημόσιο θησαυροφυλάκιο. Ο Ισαάκιος Β΄ απελευθερώθηκε από τη φυλακή και επανήλθε από τους κατοίκους στον θρόνο· ο γιος του Αλέξιος, που είχε φτάσει μαζί με τους Σταυροφόρους, ανακηρύχθηκε συναυτοκράτορας (ως Αλέξιος Δ΄) μετά από αίτημα των Σταυροφόρων.
Αλλαγή σχεδίων
Η συνέχεια της Σταυροφορίας δεν ήταν αυτή που είχε σχεδιαστεί στη Ζάρα. Το αυτοκρατορικό ταμείο πλέον ήταν άδειο. Απελπισμένος ο νέος συναυτοκράτορας προσπαθεί να συλλέξει το χρηματικό ποσό που έχει υποσχεθεί στους Σταυροφόρους με διάφορους τρόπους: πρόσθετοι φόροι, δασμοί, συλλέγεται ακόμη και το ασήμι και το χρυσάφι από το στολισμό των εκκλησιών. Όμως ο λαός της Κωνσταντινούπολης τρέφει εχθρικά αισθήματα για την νέα του εξουσία, λόγω της βαριάς φορολόγησης και της κατάσχεσης των αφιερωμάτων των εικόνων. Η εξέγερση δεν αργεί να ξεσπάσει. Ο λαός της Πόλης ανατρέπει τους δύο Αγγέλους και ανακηρύσσει αυτοκράτορα τον Αλέξιο Ε΄ Δούκα Μούρτζουφλο. Ο Μούρτζουφλος υποστηρίζεται από την παράταξη που διάκειται εχθρικά προς τους Σταυροφόρους, δεν δέχεται σε καμία περίπτωση να τηρήσει τους όρους των προκατόχων του με τους Λατίνους και αρνείται οποιονδήποτε συμβιβασμό. Αντίθετα προσπαθεί να οργανώσει την άμυνα της πόλης για ενδεχόμενη επίθεση, που δεν αργεί να πραγματοποιηθεί.
Οι Σταυροφόροι, μετά το θάνατο του Ισαάκιου και του Αλεξίου και ύστερα από διαταγή του ίδιου του Μούρτζουφλου, θεώρησαν τους εαυτούς τους απαλλαγμένους από κάθε υποχρέωση που είχαν αναλάβει έναντι της Ρωμανίας. Η ευθεία σύγκρουση Βυζαντινών και Σταυροφόρων ήταν πια αναπόφευκτη και οι δεύτεροι άρχισαν να σχεδιάζουν την, για λογαριασμό τους, κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης. Τον Μάρτιο του ίδιου έτους (1204) πραγματοποιήθηκε μεταξύ Βενετίας και Σταυροφόρων συνθήκη, σχετικά με τη διαίρεση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η πρώτη πρόταση της συνθήκης είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακή: «Εν ονόματι του Χριστού, πρέπει να καταλάβουμε, δια των όπλων, την πόλη». Τα κύρια σημεία της συνθήκης είχαν ως εξής :
Οριστική Άλωση και λεηλασίες
thumb|260px|Η [[Άλωση της Κωνσταντινούπολης (1204)|Άλωση της Κωνσταντινούπολης, έργο του Ντελακρουά]] Αφού οι Σταυροφόροι δέχθηκαν τους όρους αυτούς, άρχισαν την προσπάθειά τους να καταλάβουν την Κωνσταντινούπολη με συνδυασμένες επιθέσεις από ξηρά και θάλασσα. Μια πρώτη επίθεση των Σταυροφόρων το πρωί της 9ης Απριλίου 1204 εναντίον του θαλάσσιου τείχους αποκρούστηκε. Στις 12 Απριλίου, όμως η επίθεση επαναλήφθηκε στο τείχος του Κεράτιου. Οι Βενετοί, που είχαν δέσει τις γαλέρες τους ανά δύο και τις είχαν υπερυψώσει με ξύλινες κατασκευές, τις οδήγησαν γεμάτες στρατό κατά των πύργων. Μετά από σκληρή μάχη, το απόγευμα κατόρθωσαν να καταλάβουν δύο πύργους και να δημιουργήσουν πρώτα ένα άνοιγμα στα τείχη και να ανοίξουν τρεις πύλες από όπου άρχιζαν να εισχωρούν στην πόλη. Όταν νύχτωσε, οι Σταυροφόροι είχαν καταλάβει ένα μικρό μέρος της περιοχής κοντά στον Κεράτιο κόλπο. Η βυζαντινή ηγεσία απέδειξε τότε πως δεν ήταν σε θέση να αντιμετωπίσει τις περιστάσεις. Ο Αλέξιος Ε' Μουρτζούφλος και πολλοί ευγενείς εγκατέλειψαν την πόλη από τις χερσαίες πύλες προς τη Θράκη. Έτσι την επόμενη μέρα οι επιτιθέμενοι άρχισαν να προελαύνουν χωρίς να συναντήσουν ουσιαστική αντίσταση. Η πρωτεύουσα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας «έπεσε αφού υπέστη την επίθεση αυτής της εγκληματικής και πειρατικής εκστρατείας που λέγεται Δ' Σταυροφορία».
Μετά την κατάληψη της πόλης, επί τρεις μέρες, οι Λατίνοι μεταχειρίστηκαν με φοβερή σκληρότητα, λεηλατώντας κάθε τι που είχε συγκεντρωθεί, διαμέσου των αιώνων, στην Κωνσταντινούπολη. Τίποτα δεν έμεινε σεβαστό: οι εκκλησίες, τα λείψανα, τα μνημεία τέχνης. Οι ιππότες της Δύσης και οι στρατιώτες τους, καθώς και οι Λατίνοι μοναχοί και ηγούμενοι, έλαβαν και αυτοί μέρος στη λεηλασία. Ο Νικήτας Χωνιάτης, αυτόπτης μάρτυρας της κατάληψης της πόλης, δίνει μια τρομακτική εικόνα της λεηλασίας, της βίας και της ερήμωσης που έφεραν οι Σταυροφόροι.
Κατά τη διάρκεια των τριών ημερών λεηλασίας, χάθηκαν πολλά πολύτιμα έργα τέχνης, πολλές βιβλιοθήκες λαφυραγωγήθηκαν και πολλά χειρόγραφα καταστράφηκαν, ενώ η Αγία Σοφία λεηλατήθηκε ανελέητα. Ο Βιλεαρδουίνος παρατηρεί ότι «από την εποχή της δημιουργίας του κόσμου, ποτέ, σε καμία πόλη, δεν κατακτήθηκαν τόσα λάφυρα». Μετά από αυτή την Σταυροφορία, όλη η δυτική Ευρώπη κοσμήθηκε με τους θησαυρούς της Κωνσταντινούπολης, ενώ οι περισσότερες από τις εκκλησίες της Δυτικής Ευρώπης απέκτησαν μέρος από τα «ιερά λείψανα» της πόλης. Το μεγαλύτερο μέρος των λειψάνων, που βρίσκονταν σε μοναστήρια της Γαλλίας, καταστράφηκαν κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης (1789). Τα τέσσερα ορειχάλκινα άλογα που αποτελούσαν ένα από τα καλύτερα στολίδια του Ιπποδρόμου της Κωνσταντινούπολης, μεταφέρθηκαν από τον Δάνδολο στην Βενετία, όπου και διακοσμούν σήμερα την εξώθυρα του καθεδρικού ναού του Αγίου Μάρκου.
Παλαιών Πατρών Ιωακείμ
Βιογραφικά στοιχεία
Υπήρξε μαθητής του Αγίου Λεοντίου του Μονεμβασιώτου και, σύμφωνα με παράδοση, μετά τον θάνατο του αγίου πήγε μαζί με άλλους μαθητές του να πραγματοποιήσει αποκομιδή του λειψάνου του αγίου. Ο Άγιος Λεόντιος ήταν θαμένος σε μια σπηλιά στην περιοχή της Αιγιάλειας. Την ώρα που επρόκειτο να αρχίσει η ανασκαφή του τάφου ισχυρός σεισμός συγκλόνισε την περιοχή και την σπηλιά όπου ήταν ο τάφος και σχίστηκε στα δύο. Φοβισμένοι απο το γεγονός, ο Ιωακείμ και οι συντρόφοι του έφυγαν και ο τάφος του αγίου έμεινε ανέπαφος ώς τις μέρες μας σε άγνωστη μέχρι σήμερα τοποθεσία.
Παραπομπές
Ιωακειμ Κατηγορία:Βυζαντινοί επίσκοποι
Μπρούνο Μπάουερ
Ο Μπρούνο Μπάουερ (γερμανικά :Bruno Bauer, 6 Σεπτεμβρίου 1809 - 13 Απριλίου 1882) ήταν Γερμανός φιλόσοφος και ιστορικός. Ως μαθητής του Χέγκελ, ο Μπάουερ ήταν ριζοσπαστικός ορθολογιστής ως προς τη φιλοσοφία, την πολιτική και την κριτική της Βίβλου. Ο Μπάουερ ερεύνησε τις πηγές της Καινής Διαθήκης και έχοντας ως αρχή του τον φιλελληνικό προσανατολισμό του Χέγκελ, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι πρώιμες Χριστιανικές θεωρίες οφείλουν περισσότερα στην αρχαία ελληνική φιλοσοφία (στωική φιλοσοφία) από ότι στον Ιουδαϊσμό. Ο Μπρούνο Μπάουερ είναι επίσης γνωστός από τη συναναστροφή του και την απότομη ρήξη του με τους Καρλ Μαρξ και Φρίντριχ Ένγκελς, καθώς και τη μετέπειτα φιλία του με τους Μαξ Στίρνερ και Φρίντριχ Νίτσε. Ξεκινώντας το 1840, δημοσίευσε μια σειρά από έργα με κύριο επιχείρημα τους ότι ο Ιησούς ήταν μια φιγούρα που προέκυψε απο την ένωση στοιχείων της εβραϊκής, ελληνικής και ρωμαϊκής θεολογίας.
Τάγμα ανίππων ιππέων
Γενικά στη στρατιωτική τακτική και ειδικότερα του ιππικού καθώς και στους ελάτες του πυροβολικού, ως άνιππος χαρακτηρίζεται ο ανήκων μεν σ΄ αυτά τα όπλα άνδρας, στερούμενος όμως ίππου (αλόγου) για διάφορους λόγους, είτε γιατί φονεύθηκε, είτε γιατί δεν του είχε χορηγηθεί εξ αρχής, είτε γιατί η ειδικότητά του να μη δικαιολογεί ίππο κ.λπ..
Παλαιότερα συγκροτούνταν μαχητικές ομάδες ανίππων ανδρών όπου στις περισσότερες των περιπτώσεων αποκτούσαν ίππους από εχθρική λεία, είτε μετά από μάχη, είτε με ζωοκλοπές από εχθρικό έδαφος, είτε με μεμονωμένες παγίδες, ιδίως έφιππων ταχυδρόμων.
Όταν ξεκίνησε ο Ελληνοτουρκικός Πόλεμος (1897) συστάθηκε επίσημα για πρώτη φορά ελληνικό "Τάγμα ανίππων ιππέων", όπως αποκλήθηκε, το οποίο τον Μάιο του 1897 στάλθηκε στη Φθιώτιδα. Το αξιοπερίεργο ήταν ότι ενώ όλη η ελληνική γραμμή μετώπου υποχωρούσε, ακολουθώντας μόνο τακτική άμυνας, οι άνδρες του τάγματος αυτού κινούμενοι από εγωισμό και εφευρετικότητα βρέθηκαν στο τέλος να είναι όλοι έφιπποι, έχοντας αποκτήσει άλογα κατά παράδοξους τρόπους.
Στους νεότερους χρόνους η άνιππη αυτή δράση του ιππικού είτε σε μάχη είτε οπουδήποτε αλλού έλαβε την ονομασία "πεζή δράση" ιππικού, τα δε τμήματα του ιππικού για "πεζή δράση" ονομάστηκαν "πεζή ιππικό", ή "πεζό ιππικό", ή ακόμα πεζοπόρο ιππικό.
Πηγές
Κατηγορία:Ιππικό Κατηγορία:Πυροβολικό Κατηγορία:Ελληνοτουρκικός πόλεμος (1897)
Καζάρμα
Η Καζάρμα είναι τοπωνύμιο οικισμών:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Άρση βαρών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
thumb|right|200px|border|Ο [[Λάντσεστον Έλιοτ]]
Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 διεξήχθησαν δύο αγωνίσματα άρσης βαρών (με ένα χέρι και με δύο χέρια). Συνολικά, επτά αθλητές από πέντε χώρες έλαβαν μέρος.
Χαρακτηριστικό είναι ότι τις δύο πρώτες θέσεις και των δύο αγωνισμάτων κέρδισαν οι ίδιοι δύο αθλητές, οι οποίοι μοιράστηκαν ένα χρυσό και ένα ασημένιο μετάλλιο. Τα χάλκινα μετάλλια κατέκτησαν δύο Έλληνες.
Συμμετέχουσες χώρες
Οι πέντε χώρες που συμμετείχαν είναι οι εξής (σε παρένθεση ο αριθμός των αθλητών):
Με ένα χέρι
Ημερομηνία: 7 Απριλίου 1896
Οι αρσιβαρίστες ήταν υποχρεωμένοι να σηκώνουν τα κιλά με ένα χέρι. Επίσης, έπρεπε να σηκώνουν επιτυχώς το εκάστοτε βάρος με κάθε ένα από τα χέρια τους. Η κίνηση που χρησιμοποιήθηκε ήταν παρόμοια με αυτή του αρασέ που ξέρουμε σήμερα. Οι τέσσερις αρσιβαρίστες που έλαβαν μέρος, επιχείρησαν τρεις προσπάθειες. Όταν αυτές συμπληρώθηκαν, οι τρεις πρώτοι κέρδισαν τρεις επιπλέον προσπάθειες.
Ο Δανός Βίγκο Γιένσεν, έχοντας τραυματιστεί νωρίτερα στο αγώνισμα με δύο χέρια, κατάφερε να σηκώσει 57 κιλά και να πάρει το ασημένιο μετάλλιο, ενώ ο Λάντσεστον Έλιοτ ξεπέρασε όλους τους άλλους αθλητές και κέρδισε το πρώτο χρυσό μετάλλιο της Μεγάλης Βρετανίας στους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Με δύο χέρια
Ημερομηνία: 7 Απριλίου 1896
Το συγκεκριμένο ήταν το πρώτο χρονολογικά αγώνισμα άρσης βαρών. Η κίνηση που χρησιμοποιήθηκε ήταν παρόμοια με αυτή του ζετέ που ξέρουμε σήμερα. Οι έξι αρσιβαρίστες από πέντε χώρες που έλαβαν μέρος, επιχείρησαν τρεις προσπάθειες. Όταν αυτές συμπληρώθηκαν, οι τρεις πρώτοι κέρδισαν τρεις επιπλέον προσπάθειες.
Ο Δανός Βίγκο Γιένσεν και ο Βρετανός Λάντσεστον Έλιοτ σήκωσαν από 111.5 κιλά και η απόφαση για τον νικητή καθορίστηκε από τον Πρίγκιπα Γεώργιο, ο οποίος απεφάνθη ότι ο Γιένσεν εκτέλεσε την προσπάθειά του με καλύτερο στυλ. Η βρετανική αποστολή διαμαρτυρήθηκε και αποφασίστηκε να δοθούν επιπλέον προσπάθειες στους δύο αθλητές ώστε να βελτιώσουν την επίδοσή τους. Κανένας από τους δύο, όμως, δεν τα κατάφερε και το αποτέλεσμα έμεινε ως είχε, με τον Γιένσεν να παίρνει τελικά το χρυσό μετάλλιο και τον Έλιοτ το ασημένιο.
Πίνακας μεταλλίων
thumb|right|200px|border|Ο [[Βίγκο Γιένσεν]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Βαλτάσαρ της Θουριγγίας
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φρειδερίκου Β΄ μαργράβου του Μάισσεν και της Ματθίλδης των Βίττελσμπαχ, κόρης του Λουδοβίκου Δ΄ της Γερμανίας.
Το 1381 απεβίωσε ο Φρειδερίκος Γ΄ οι δύο γιοί του διαπληκτίστηκαν με τους δύο θείους τους. Το 1382 στο Χέμνιτς συμφώνησαν τη διαίρεση της επικράτειας: ο Βαλτάσαρ έλαβε τη Θουριγγία και ο Γουλιέλμος Α΄ το Μάισσεν.
Οικογένεια
Νυμφεύθηκε πρώτα το 1374 τη Μαργαρίτα, κόρη του Αλβέρτου μπουργκράβου της Νυρεμβέργης και είχε τέκνα:
Όταν απεβίωσε η Μαργαρίτα, ο Βαλτάσαρ έκανε δεύτερο γάμο με την αδελφή του Ροδόλφου Γ΄, την Άννα των Ασκάνια, κόρη του Βεγκέσλαο Α΄ δούκα της Σαξονίας-Βίττενμπερκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Καζάρμα Μεσσηνίας
Η Καζάρμα είναι χωριό του Δήμου Μεσσήνης, ανήκει στην Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας και έχει 62 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
Τοποθεσία
Η Καζάρμα ανήκει στην Κοινότητα Χαραυγής και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Βουφράδος, με έδρα το Χατζή. Βρίσκεται σε υψόμετρο 343 μέτρων, πάνω στην 82η Εθνική Οδό Πύλου - Κάλαμάτας - Σπάρτης, είναι ανάμεσα στη Μεσσήνη και την Πύλο και απέχει 31 χιλιόμετρα από την Καλαμάτα.
Πολυλίμνιο
Κοντά στην Καζάρμα βρίσκεται το Πολυλίμνιο, ένας επίγειος φυσικός παράδεισος, με λίμνες και καταρράκτες, το οποίο επισκέπτονται πολλοί, για να το απολαύσουν. Στην Καζάρμα υπάρχει πινακίδα, που οδηγεί στη Χαραυγή και το Πολυλίμνιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Μεσσήνης
Δισκογραφία των Green Day
Το αμερικάνικο πανκ ροκ συγκρότημα Green Day έχει 11 studio albums, 3 live albums, 4 compilation albums και ένα soundtrack album. Επίσης έχουν 39 μουσικά video clip και 40 singles. Το συγκρότημα έχει πωλήσει συνολικά πάνω από 65 εκατομμύρια δίσκους παγκοσμίως ενώ μόνο στις Η.Π.Α. οι πωλήσεις φτάνουν τις 23 εκατομμύρια. Οι Green Day κυκλοφόρησαν τα 2 πρώτα τους studio albums το 1,039/Smoothed Out Slappy Hours και το Kerplunk μέσω της αυτόνομης δισκογραφικής εταιρίας Lookout! Records. Το Dookie ήταν o πρώτος δίσκος που κυκλοφόρησε από μεγάλη δισκογραφική εταιρία και έγινε τεράστια επιτυχία, με πωλήσεις πάνω από 10 εκατομμύρια πωλήσεις στις Η.Π.Α. και πάνω από 20 εκατομμύρια παγκοσμίως. Ο δίσκος τοποθέτησε τους Green Day στο επίκεντρο της σκηνής του πανκ ποκ της δεκαετίας του 1990.
Hummel
Η λέξη Hummel μπορεί να αναφέρεται σε:
Ισαάκιος Α΄ Κομνηνός
Ο Ισαάκιος Α΄ Κομνηνός (περί το 1007 - 1061) ήταν Βυζαντινός αυτοκράτορας από το 1057 μέχρι το 1059 και ο πρώτος από τον αριστοκρατικό οίκο των Κομνηνών. Κατά τη σύντομη διάρκεια της βασιλείας του προσπάθησε να αποκαταστήσει τη στρατιωτική ισχύ και υπόληψη της αυτοκρατορίας.
Βίος
Ο πατέρας του Ισαάκιου, Μανουήλ Ερωτικός Κομνηνός, ήταν στρατηγός αυτοκράτορας της Ανατολής επί αυτοκράτορα Βασιλείου Β΄ Βουλγαροκτόνου και υπεράσπισε την πόλη της Νίκαιας εναντίον του διεκδικητή του θρόνου, Βάρδα Σκληρού, το 978. Το 1020, από την επιθανάτια κλίνη του, ο Μανουήλ εναπόθεσε τη φροντίδα των δυο γιων του, Ισαάκιου και Ιωάννη στον αυτοκράτορα. .
Ο αυτοκράτορας Βασίλειος μόρφωσε με φροντίδα τα δύο παιδιά στη Μονή Στουδίου και κατόπιν τους προήγαγε σε ανώτερα αξιώματα. Κατά τις ταραχώδεις βασιλείες των επτά διαδόχων του Βασιλείου Β΄, ο Ισαάκιος κέρδισε με τη συνετή διαγωγή του την εμπιστοσύνη του στρατεύματος. Από το 1042 ως το 1057, υπηρέτησε ως δομέστικος των Σχολών της Ανατολής (αρχηγός των ταγμάτων της Ανατολίας). Το 1057, μετά τον εξευτελισμό του από τον αυτοκράτορα Μιχαήλ ΣΤ΄, εξεγέρθηκε στην Παφλαγονία και ενώθηκε με την αριστοκρατία της πρωτεύουσας σε συνωμοσία εναντίον του Μιχαήλ ΣΤ'. Αφού ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας από τον στρατό στις 8 Ιουνίου του 1057, νίκησε τον στρατό του Μιχαήλ ΣΤ' σε σκληρή μάχη κοντά στη Νίκαια, τη μάχη του Άδη (ή Πολέμωνος) η οποία έλαβε χώρα τον ίδιο μήνα. Ο Μιχαήλ ΣΤ' πανικόβλητος, προσπάθησε να διαπραγματευθεί με τους στασιαστές μέσω του φημισμένου αυλικού του Μιχαήλ Ψελλού, προσφερόμενος να υιοθετήσει τον Ισαάκιο και να τον ανακηρύξει καίσαρα. Οι προτάσεις του απορρίφθηκαν δημοσίως αλλά ιδιωτικά ο Ισαάκιος έδειξε πιο ανοιχτός σε διαπραγματεύσεις και τού υποσχέθηκαν τον τίτλο του συναυτοκράτορα. Όμως κατά τη διάρκεια των μυστικών διαπραγματεύσεων, ξέσπασε στάση υπέρ του Ισαάκιου στην Κωνσταντινούπολη. Με την εκθρόνιση του Μιχαήλ ΣΤ΄, ο πατριάρχης Μιχαήλ Α΄ Κηρουλάριος έστεψε τον Ισαάκιο αυτοκράτορα στις 1 Σεπτεμβρίου του 1057, επιτυγχάνοντας με αυτό τον τρόπο να του πιστωθεί το μεγαλύτερο μέρος της αποδοχής του Ισαακίου Α' στον θρόνο.
Συνετός, ικανότατος στρατηλάτης, έχοντας την απόλυτη υποστήριξη του στρατεύματος, ο Ισαάκιος αμέσως ξεκίνησε εκτεταμένη εκστρατεία εκσυγχρονισμού της άμυνας και βελτίωσης της διοίκησης. Είχε τη σοφία και τη διορατικότητα να προβεί σε καίριες επεμβάσεις τηρώντας ευαίσθητες ισορροπίες, για να μη βρεθεί αντιμέτωπος με τους ισχυρούς γραφειοκράτες της Πόλης.
Το πρώτο μέλημα του νέου αυτοκράτορα ήταν να ανταμείψει τους ευγενείς υποστηρικτές του προσφέροντάς τους αξιώματα που τους απομάκρυναν από την Κωνσταντινούπολη,. Στη συνέχεια, προσπάθησε να βελτιώσει τα κατεστραμμένα οικονομικά της αυτοκρατορίας. Ανακάλεσε πολλές παροχές και δωρεές που είχαν χορηγήσει οι προκάτοχοί του σε αργόσχολους αυλικούς και οικειοποιήθηκε μέρος των εσόδων πλούσιων μονών. Τις σχετικές κατηγορίες του πατριάρχη Μιχαήλ Κηρουλάριου για ιεροσυλία, ο Ισαάκ τις αντιμετώπισε στέλνοντάς τον σε εξορία, το 1058,.
Η μόνη στρατιωτική εκστρατεία που ανέλαβε ο Ισαάκιος ήταν εκείνη εναντίον του βασιλιά Ανδρέα Α΄της Ουγγαρίας και των Πετσενέγων, οι οποίοι είχαν αρχίσει να λεηλατούν τις βόρειες επαρχίες, το 1059. Λίγο μετά από αυτή την επιτυχή εκστρατεία, συνήψε ειρήνη με το βασίλειο της Ουγγαρίας και επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη. Τότε αρρώστησε πολύ βαριά και νόμισε πως θα πεθάνει. Όντας ήδη βαθιά συγκλονισμένος από ένα συμβάν κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του κατά των Πετσενέγων, όπου παραλίγο να σκοτωθεί από κεραυνό που χτύπησε το δέντρο κάτω από το οποίο καθόταν, είδε την ασθένειά του ως σημείο θεϊκής δυσαρέσκειας. Αυτό το εκμεταλλεύθηκαν οι αυλικοί του, με επικεφαλής τον Μιχαήλ Ψελλό, πείθοντάς τον να ορίσει ως διάδοχό του τον Κωνσταντίνο Δούκα, αντί του αδελφού του Ιωάννη Κομνηνού. Έτσι ο Ισαάκ παραιτήθηκε στις 22 Νοεμβρίου του 1059, παρά τη θέληση της γυναίκας του, αυτοκράτειρας Αικατερίνης της Βουλγαρίας και του αδελφού του και, μαζί με την Αικατερίνη και την κόρη τους, εκάρησαν μοναχοί. Αν και συνήλθε από την αρρώστια του, παρέμεινε μοναχός στη Μονή Στουδίου, όπου και πέθανε μετά από δύο χρόνια. . Στο διάστημα αυτό, εκτός από τα χειρωνακτικά καθήκοντα του μοναχού, ασχολήθηκε με λογοτεχνικές μελέτες, όπως ο σχολιασμός της Ιλιάδας και άλλες εργασίες πάνω στα ομηρικά έπη, οι οποίες σώζονται έως σήμερα. Πέθανε κατά το τέλος του 1061 ή τις αρχές του 1062.
Ο μεγάλος στόχος του Ισαάκ ήταν να αποκαταστήσει την αυστηρή διακυβέρνηση του κράτους, > και οι μεταρρυθμίσεις του, αν και καθόλου δημοφιλείς στην αριστοκρατία και τον κλήρο, συνέβαλλαν στην επιβίωση της αυτοκρατορίας.
Οικογένεια
Νυμφεύθηκε την Αικατερίνη της Βουλγαρίας (αργότερα, όταν έγινε μοναχή, πήρε το όνομα Ξένη), κόρη του τσάρου της Βουλγαρίας Ιβάν Βλαντισλάβ (1015-1018). Είχαν τουλάχιστον δύο παιδιά:
Νομίσματα
Ο Ισαάκιος Α' έκοψε ένα χρυσό ιστάμενον, που συνήθως ήταν σκυφάτον (κυρτό), ένα χρυσό τεταρτηρόν και ένα αργυρό στα 2/3 της αξίας του μιλλιαρησίου.
Πηγές
Κατηγορία:Στουδίτες Ισαακιος Κατηγορία:Δομέστικοι των Σχολών
Το κρίνο στην κοιλάδα
Το κρίνο στην κοιλάδα (γαλλικός τίτλος: Le Lys dans la vallée) είναι μυθιστόρημα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ. Εκδόθηκε το 1836 και είναι το τελευταίο από τα τέσσερα μυθιστορήματα που περιλαμβάνονται στις Σκηνές της αγροτικής ζωής της Ανθρώπινης κωμωδίας.
Το έργο αναφέρεται στην ιστορία ενός μεγάλου πλατωνικού έρωτα και περιλαμβάνει αυτοβιογραφικά στοιχεία του συγγραφέα.
Υπόθεση
Ο Φελίξ ντε Bαντενές αφηγείται τη δυστυχισμένη παιδική του ηλικία, κατά την οποία ένιωθε ότι δεν τον αγαπούσαν, ακόμη και ότι τον μισούσαν, και τη συνάντησή του με ένα ουράνιο πλάσμα που έγινε γι' αυτόν υποκατάστατο της μητέρας και απρόσιτη αγαπημένη. Η Ανριέτ ήταν ευσεβής μερικές φορές σε σημείο υπερβολής. Μετά από αρκετά χρόνια αγνής σχέσης που αναπτύχθηκε μεταξύ τους, καθώς ο Φελίξ την επισκέπτονταν στο γραφικό κτήμα της κόμισσας στην κοιλάδα του Λίγηρα, ο Φελίξ φεύγει για το Παρίσι, όπου αρχίζει να συχνάζει στα σαλόνια και συναντά τη λαίδη Άραμπελ Ντάντλι, μια Αγγλίδα αριστοκράτισσα που τον μύησε στις σαρκικές χαρές και πάθη. Η Ανριέτ μαθαίνει για τη σχέση τους και πεθαίνει από θλίψη και απελπισία. Από τότε, ο Φέλιξ απομακρύνθηκε από τη λαίδη Ντάντλι.
Θέμα
Ο Μπαλζάκ στήριξε την υπόθεση του μυθιστορήματος στη δική του σχέση με τη Λωρ ντε Μπερνί, βασίζοντας σ'αυτήν την εμφάνιση και τον χαρακτήρα της κόμισσας ντε Mορσώφ, αναφέροντας και πολλές λεπτομέρειες από τη βιογραφία της, ακόμη και την εύθραυστη υγεία των παιδιών της. Από την άλλη, ο χαρακτήρας του νεαρού αριστοκράτη Φελίξ ντε Bαντενές μοιάζει από πολλές απόψεις με τον ίδιο τον μυθιστοριογράφο την περίοδο που ήταν ακόμη νέος, άπειρος και έκανε τα πρώτα του βήματα στο Παρίσι, ακόμη και τα δύσκολα παιδικά του χρόνια παραπέμπουν σε μεγάλο βαθμό στις προσωπικές εμπειρίες του Μπαλζάκ.
Μετά τη δημοσίευσή του, το μυθιστόρημα δέχτηκε πολλές επιθέσεις που αφορούσαν ιδιαίτερα τον χαρακτήρα του κόμη ντε Μορσώφ, του οποίου την αναισθησία και τον κυνισμό υπογράμμισε ο Μπαλζάκ όσο και τις συντηρητικές του απόψεις. Άλλοι κριτικοί θεώρησαν το έργο ανήθικο, καθώς επαινούσε τον ελεύθερο έρωτα και την παραβίαση των ηθικών και κοινωνικών συμβάσεων. Από την άλλη πλευρά, το έργο ερμηνεύτηκε ακριβώς το αντίθετο - ως αποθέωση του πλατωνικού έρωτα, η οποία, σε αντίθεση με το σαρκικό πάθος, δεν είναι μια καταστροφική δύναμη, αλλά αντίθετα - ένα συναίσθημα που δίνει στον άνθρωπο δύναμη και αίσθηση διαρκούς ασφάλειας. Θεωρείται ένα από τα πιο διφορούμενα έργα της Ανθρώπινης κωμωδίας.
Στο μυθιστόρημα αναφέρεται το κάστρο του Αζαί-λε-Ριντώ, το οποίο σήμερα είναι επισκέψιμο.
Διασκευή
Το 1970 το μυθιστόρημα διασκευάστηκε στην ομώνυμη τηλεοπτική ταινία σε σκηνοθεσία Μαρσέλ Κραβέν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Πέψη
Στη Βιολογία και ιδιαίτερα στη Βιοχημεία με το γενικό όρο πέψη, (digestion), χαρακτηρίζεται το σύνολο των διεργασιών διάσπασης της τροφής σε μορφές που μπορούν ν΄ αξιοποιηθούν από τον οργανισμό.
Η Πέψη χαρακτηρίζεται από δύο σχετικά στοιχεία - μέρη: το μηχανικό ή φυσικό στάδιο στο οποίο περιλαμβάνεται η μάσηση, το ανακάτεμα, η γαλακτοματωποίηση όπου δεν διασπώνται οι χημικοί δεσμοί των επιμέρους ενώσεων και ούτε απαιτούνται ένζυμα και στο χημικό στάδιο όπου κυρίως μετά τη κατάπωση με τη βοήθεια ενζύμων τα σύνθετα μόρια της τροφής διασπώνται με υδρόλυση σε επιμέρους καταστάσεις που μπορούν έτσι ν΄ απορροφηθούν.
Σε οργανισμούς όπως είναι οι μύκητες η πέψη γίνεται στο εξωτερικό περιβάλλον. Τα πρωτόγονα ζώα παρουσιάζουν ενδοκυτταρική πέψη, δηλαδή τα μόρια της τροφής εγκαθίστανται στα λεγόμενα κενοτόπια τροφής που βρίσκονται μέσα στο κύτταρο όπου και χωνεύονται εκεί.
Καμπύλη (αποσαφήνιση)
Ο όρος καμπύλη μπορεί να αναφέρεται στις επιμέρους έννοιες:
Αλ-Μουσταντζίντ
Ο Αλ-Μουσταντζίντ (المستنجد بالله) (1124 – 20 Δεκεμβρίου 1170) ήταν χαλίφης των Αββασίδων στη Βαγδάτη την περίοδο 1160-70. Ήταν ο γιος του προηγούμενου χαλίφη Αλ-Μουκταφί. Μια από τις συζύγους του, η μητριά του αλ-Μουσταντζίντ, ήθελε ο γιος της να πάρει τη διαδοχή. Αυτή πήρε με το μέρος της πολλούς εμίρηδες, και οι σκλάβες της είχαν μαχαίρια για να σκοτώσουν τον νέο χαλίφη. Ωστόσο, ο Αλ-Μουσταντζίντ το αποκάλυψε και έβαλε τον επαναστάτη γιο και τη μητέρα του στη φυλακή.
Γύρω σε αυτήν την περίοδο, το χαλιφάτο των Φατιμιδών σχεδόν είχε τελειώσει και υπήρχε για 260 χρόνια. Ο κατακτητής τους, ο Σαλαντίν, που ήταν ορθόδοξος Μουσουλμάνος. Ακόμη, μετά οι Αββασίδες χάρη σε αυτόν επεκτάθηκαν όχι μόνο στη Συρία, αλλά και στην Αίγυπτο και όλα τα εδάφη της.
Αυτός ο χαλίφης συνέχισε να έχει μια περισσότερο ή λιγότερο ανεξάρτητη θέση, με ένα βεζίρη και κομψό περιβάλλον, και υποστηριζόμενος από μια μικρή ομάδα που ήταν αρκετή για περιστασιακή τοπική καμπάνια.
Αναφορές
Κατηγορία:Χαλίφηδες
Santa Monica Studio
Η SIE Santa Monica Studio (γνωστή και ως Sony Santa Monica) είναι αμερικανική εταιρία βιντεοπαιχνιδιών και μέρος της SIE Worldwide Studios η οποία ανήκει στη Sony Interactive Entertainment. Βασίζεται στη Σάντα Μόνικα της Καλιφόρνια, και ιδρύθηκε το 1999. Ανέπτυξε τη μηχανή παιχνιδιού Kinetica, που χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στο Kinetica και αργότερα στο God of War και God of War II.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επιχειρήσεις των ΗΠΑ Κατηγορία:Εταιρείες ανάπτυξης βιντεοπαιχνιδιών Κατηγορία:Εταιρείες βιντεοπαιχνιδιών των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Στούντιο βιντεοπαιχνιδιών της Sony Interactive Entertainment
Άμτσμπεργκ
Το Άμτσμπεργκ (γερμανικά: Amtsberg) είναι δήμος του Έρτσγκεμπιργκσκραϊς στο κρατίδιο της Σαξονίας στη Γερμανία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι του Έρτσγκεμπιργκσκραϊς
Επαρχία Μπεσκαραγκάι
Η επαρχία Μπεσκαραγκάι (Бесқарағай ауданы) είναι επαρχία στην περιφέρεια Ανατολικού Καζακστάν στο ανατολικό Καζακστάν. Το διοικητικό κέντρο είναι το Μπεσκαραγκάι. Πληθυσμός: 21,052 (εκτίμηση 2013) 22,210 (απογραφή 2009) 28,140 (απογραφή 1999).
Παραπομπές
Μπεσκαραγκαι
Επίσκοπος Πάτρας Στρατοκλής
Ο επίσκοπος Στρατοκλής ήταν ο πρώτος επίσκοπος Πατρών, μετά τον ιδρυτή της πατραϊκής εκκλησίας Απόστολο Ανδρέα.
Βιογραφικά στοιχεία
Ηταν ο πρώτος επίσκοπος Πατρών μετά από τον ιδρυτή της πατραϊκής εκκλησίας Απόστολο Ανδρέα, αδελφό του Αιγεάτη, ρωμαίου διοικητή της Αχαΐας, που τον αντικατέστησε όταν αυτός πήγε στην Ρώμη να ανανεώσει την εξουσία του. Την εποχή εκείνη, στην Πάτρα είχε έρθει ο Απόστολος Ανδρέας και από τους πρώτους μαθητές του ήταν ο Στρατοκλής, μαζί με την γυναίκα του Αιγεάτη, την Μαξιμίλλα. Ο Στρατοκλής έγινε χριστιανός, όταν κάποια μέρα ένας υπηρέτης του έπαθε βαριά επιληπτική κρίση και τον πήγε στον απόστολο ο οποίος και τον θεράπευσε. Οταν γύρισε από την Ρώμη ο Αιγεάτης σταύρωσε τον απόστολο Ανδρέα, ο οποίος πριν πεθάνει, χειροτόνησε επίσκοπο Πάτρας τον Στρατοκλή. Η Μαξιμίλλα μαζί με τον Στρατοκλή ζήτησαν και πήραν το σώμα του Ανδρέα και το έθαψαν στον τόπο του μαρτυρίου του, εκεί όπου σήμερα βρίσκεται ο ομώνυμος ναός. Μαζί έχτισαν το κτήριο επισκοπής και πολλά ησυχαστήρια. Έδωσαν όλη την περιουσία τους στους φτωχούς και αφοσιώθηκαν στην μετάδοση και καθιέρωση του χριστιανισμού στην Πάτρα. Οι συνεχείς διώξεις των Ρωμαίων τους ανάγκασαν να παίρνουν πολλές προφυλάξεις.
Πηγές
Στρατοκλης Κατηγορία:Αρχαίοι Αχαιοί
Παναγιώτης Μαρκουίζος
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 13 Αυγούστου του 1980 και άρχισε να ασχολείται με το καλλιτεχνικό πατινάζ σε ηλικία οκτώ ετών. Ο πρώτος του σύλλογος ήταν οι Ιπτάμενοι Παγοδρόμοι Αθηνών. Αναδείχθηκε πρωταθλητής εφήβων, ενώ την περίοδο 1998-2003 κατέκτησε έξι συνεχόμενες φορές το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα στην κατηγορία των ανδρών. Από το 2004 δε συμμετέχει σε αγώνες.
Σήμερα, μετά την ολοκλήρωση σπουδών προπονητικής στο Τορόντο του Καναδά, εργάζεται ως προπονητής καλλιτεχνικού πατινάζ. Αθλητές του συμμετείχαν στα παγκόσμια πρωταθλήματα του 2008 στο Γκέτεμποργκ της Σουηδίας και του 2009 στο Λος Άντζελες των Ηνωμένων Πολιτειών.
Τα ρεκόρ του
Ο Παναγιώτης Μαρκουίζος ήταν ο πρώτος Έλληνας αθλητής του καλλιτεχνικού πατινάζ που εκτέλεσε το τριπλό toe loop και το τριπλό salchow (στο παγκόσμιο πρωτάθλημα του 1998). Μεταξύ των Ελλήνων παγοδρόμων, είναι αυτός με τις περισσότερες συμμετοχές σε διεθνείς αγώνες και παγκόσμια πρωταθλήματα.
(J=Εφήβων/Νεανίδων, S=Ανδρών/Γυναικών)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές των παγοδρομιών
Σοφία Αρβανίτη
Η Σοφία Αρβανίτη ( Αθήνα 4 Μαΐου 1968) Ελληνίδα τραγουδίστρια
Τα πρώτα χρόνια (1978-1984)
Το 1978 ξεκίνησε μαθήματα ορθοφωνίας και κλασικού χορού. Σε μια παράσταση το 1984, της έγινε επίσημη πρόταση να εμφανιστεί σε δημόσιο χώρο και να τραγουδήσει.
Τα 80's και ο Κώστας Χαριτοδιπλωμένος
Ένα χρόνο μετά, δηλαδή το 1985, έκανε την πρώτη της εμφάνιση σε μια μπουάτ στην Πλάκα. Αργότερα, ξεκίνησαν οι συνεργασίες με δημοφιλείς καλλιτέχνες των 80's, όπως ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, ο Γιάννης Γιοκαρίνης, η Άννα Βίσση και ο Νίκος Καρβέλας. Ο Κώστας Χαριτοδιπλωμένος, με πολλές επιτυχίες δικές του ("Lost in the night", "Τούρτα σοκολάτα", "Ζωή και κότα", "Λούκυ") και άλλων καλλιτεχνών (Αλέξια- "Τα κορίτσια ξενυχτάνε", "Σταλιά σταλιά", "Αγάπη καλοκαιρινή", Πωλίνα-"Πάμε για τρέλες στις Σεϋχέλλες", "Ροζ Μπικίνι", Μαντώ-"Αυτό το καλοκαίρι", "Fill me up", και πολλά άλλα), αποφάσισε να γράψει τα τραγούδια του πρώτου της δίσκου, "Τ' όνομά μου είναι Σοφία", με κυριότερη επιτυχία το τραγούδι "Σοκολατί". Μετά από αυτήν την επιτυχία, η Σοφία Αρβανίτη δεχόταν μεγαλύτερες προτάσεις από νυχτερινά κέντρα. Η πιο χαρακτηριστική της εμφάνιση ήταν στον "Διογένη" με τον Νίκο Καρβέλα, την Πωλίνα, την Αλέξια και τον Δάκη.
Η συνεργασία με τον Μιχάλη Ρακιντζή (1990-1992)
"Μη μου μιλάς για καλοκαίρια" (1990) Η Σοφία Αρβανίτη και ο Μιχάλης Ρακιντζής ήταν ένα από τα χαρακτηριστικά ζευγάρια της δεκαετίας του 1990, όπως ο Νίκος Καρβέλας με την Άννα Βίσση, τόσο στη μουσική σκηνή, όσο και στη ζωή. Το πρώτο αποτέλεσμα της συνεργασίας τους ήταν ο πλατινένιος δίσκος "Μη μου μιλάς για καλοκαίρια", που έκανε το ομώνυμο τραγούδι επιτυχία. Άλλα πετυχημένα τραγούδια από τον ίδιο δίσκο ήταν τα "Δεν μένει εδώ", "Σαν πρώτη φορά", "Έτσι κι αλλιώς", "Κάπου κάπου" και άλλα.
"Παράφορα" (1992)
Το επόμενο αποτέλεσμα της συνεργασίας Μιχάλης Ρακιντζής-Σοφία Αρβανίτη ήταν ο δίσκος "Παράφορα". Η Σοφία Αρβανίτη ήθελε να πειραματιστεί σε μια νέα μόδα, που είχε μόλις αρχίσει να γίνεται όλο και πιο δημοφιλής: το λαϊκό. Ο Μιχάλης Ρακιντζής ικανοποίησε την επιθυμία της στα τραγούδια "Φύγαμε" (ελαφρώς λαϊκή ενορχήστρωση) και "Αυτόφωρο" (με ανατολίτικα στοιχεία), πράγμα που όμως δεν έφερε την αναμενόμενη επιτυχία. Άξια αναφοράς είναι η συμμετοχή της Bonnie Tyler / Μπόνι Τάιλερ στο κομμάτι "Πεθαίνω στην ερημιά (The desert is in your heart)", ένα κομμάτι με ροκ και ανατολίτικα στοιχεία, που ήταν από τους παράγοντες που έκανε το δίσκο πλατινένιο. Ένας άλλος ήταν το κομμάτι "Μπλέχτηκα", για το οποίο γυρίστηκε βίντεο κλιπ με την Σοφία Αρβανίτη και τον Μιχάλης Ρακιντζής. Το βίντεο αυτό παίχτηκε στα κανάλια μόνο μια φορά. Μετά όμως ήρθε ο χωρισμός των δύο καλλιτεχνών και η BMG το απέσυρε και γύρισε άλλο βίντεο, μόνο με τη Σοφία Αρβανίτη. Ο χωρισμός αυτός ήταν το τέλος της ελαφριάς ποπ γα την Σοφία Αρβανίτη.
"Ζωή σαν πορτοκάλι" (1993)
Συνεργάστηκε με τον Σπύρο Πάζιο, γνωστό από το δίσκο "Νερομπογιές" της Αλέξιας (1992) και τη συμμετοχή του στο συγκρότημα Μουσικές Ταξιαρχίες με το Τζίμη Πανούση, που είχε να κάνει κι αυτός με πιο ελαφρά τραγούδια. Το αποτέλεσμα της συνεργασίας με τον Πάζιο ήταν ο καλοκαιρινός δίσκος της Αρβανίτη "Ζωή σαν πορτοκάλι", τον Ιούνιο του 1993. Η μία επιτυχία του δίσκου ήταν το τραγούδι "Ζωή σαν πορτοκάλι", μια μπαλάντα, και η άλλη ήταν "Το ξύλινο πάτωμα", ένα τραγούδι με περισσότερο λαϊκά στοιχεία. Στο δίσκο συμμετείχε και ο στενός της συνεργάτης και φίλος Γιώργος Πανταλός, που έκανε τη σύνθεση και την ενορχήστρωση του τραγουδιού "Ποιος ξέρει αύριο", σε στίχους της Σοφίας.
"Τα ντουέτα" του Κώστα Τουρνά (1994)
Η τελευταία απόπειρα της Σοφίας Αρβανίτη να επιστρέψει στην ελαφρά ποπ που θύμιζε 1980's έγινε το 1994, όταν συμμετείχε στον δίσκο "Ντουέτα" του Κώστα Τουρνά. Στον δίσκο αυτό υπήρχαν δώδεκα τραγούδια από τη δισκογραφία του Κώστα Τουρνά, διασκευασμένα και με τη συμμετοχή γνωστών καλλιτεχνών: Ελένη Δήμου ("Δεν μετανιώνω"), Χρήστο Δάντη ("Λεν'"), Καίτη Γαρμπή ("Στιγμές"), Σταμάτη Κραουνάκη ("Ο Αχιλλέας απ' το Κάιρο"), Σοφία Βόσσου ("Όπου φυσάει ο άνεμος"), Χάρη Κατσιμίχα ("Κυρίες και κύριοι"), Αλέξια ("Αν ο έρωτας ζει"), Βίκυ Κουλιανού ("Δύο σ' ένα"), Κώστα Χατζή ("Άνθρωπε αγάπα"), Σοφία Αρβανίτη ("Μην της το πεις"). Στα τραγούδια αυτά συμμετείχε και ο ίδιος ο Κώστας Τουρνάς.
"Η αγάπη τα πάντα νικάει" (1995)
Μετά το 1994, η Σοφία Αρβανίτη έκανε ολοκληρωτική στροφή στην καριέρα της και συνεργάστηκε με τον λαϊκό συνθέτη Αλέκο Χρυσοβέργη, ο οποίος έγραψε τα περισσότερα κομμάτια του πέμπτου προσωπικού της δίσκου, "Η αγάπη τα πάντα νικάει", που κυκλοφόρησε το 1995. Ο δίσκος έβγαλε αρκετές επιτυχίες: "Η αγάπη τα πάντα νικάει" (Αλέκου Χρυσοβέργη), "Χτύπα" (Αλέκου Χρυσοβέργη), "Το άρωμα" (Γιάννη Δεληγιάννη). Ακόμη, στο δίσκο συμμετείχε στιχουργικά η Ειρήνη Χρυσοβέργη σε αρκετά κομμάτια. Ο μαέστρος της και στενός φίλος Γιώργος Πανταλός συμμετείχε σαν συνθέτης με το κομμάτι "Περιμένω", το οποίο θύμιζε περισσότερο την "παλιά" Σοφία Αρβανίτη, στα πιο pop ακούσματα. Ο Κωνσταντίνος Παντζής συνέθεσε το σουξέ "Έστω μια νύχτα" (στίχοι Ναταλίας Γερμανού). Ο ίδιος έγραψε αργότερα τραγούδια για γνωστούς καλλιτέχνες (Αντώνης Ρέμος, Καίτη Γαρμπή, Νατάσα Θεοδωρίδου, Έλλη Κοκκίνου, κ.α.). Αυτό ήταν το πρώτο βήμα της Σοφίας Αρβανίτη στο λαϊκό ρεπερτόριο. Ήταν όμως αρκετό για να εμφανιστεί για πρώτη φορά σε μεγάλο νυχτερινό κέντρο, με τον γνωστό λαϊκό τραγουδιστή Νότη Σφακιανάκη και την τότε άγνωστη Πέγκυ Ζήνα.
"Καινούρια μέρα" (1996)
Καινούρια μέρα ξημέρωσε στη Σοφία Αρβανίτη το 1996, όταν γνώρισε τον συνθέτη Γιώργο Μουκίδη, ο οποίος έγινε και σύντροφός της. Συνεργάστηκαν το 1996 στον έκτο προσωπικό της δίσκο, με τίτλο "Καινούρια μέρα", που περιείχε έντεκα λαϊκά τραγούδια. Στο δίσκο συμμετείχε συνθετικά ο Κωνσταντίνος Παντζής, που έγραψε κι άλλη επιτυχία ("Δως μου ένα φιλί") και ο Γιώργος Αλκαίος στο κομμάτι "Άλλα μάτια". Τρεις άλλες επιτυχίες έγραψε και ο Γιώργος Μουκίδης, το "Όποιος δεν είδε", "Τίποτα" και το ομώνυμο κομμάτι, "Καινούρια μέρα". Η ίδια η Αρβανίτη έγραψε το κομμάτι "Όλα είσαι εσύ".
"Στον αέρα" (1994)
Επιτυχημένη θεωρείται και η συνεργασία της Σοφίας Αρβανίτη με την Σοφία Βόσσου και την στιχουργό Εύη Δρούτσα. Η συνεργασία μαζί τους έγινε στον δίσκο της Αρβανίτη "Στον αέρα", που κυκλοφόρησε το 1994. Η Σοφία Αρβανίτη στον δίσκο αυτό συνεχίζει στο λαϊκό ύφος του Κωνσταντίνου Παντζή, αλλά αυτή τη φορά το συνδυάζει με την ποπ μουσική της Σοφίας Βόσσου. Συγκεκριμένα, το κομμάτι "Κόκκινη κόλαση", σε στίχους Εύης Δρούτσα, βρίσκεται στα τοπ τεν. Την ίδια επιτυχία γνώρισαν και τα κομμάτια "Όχι" και το ομώνυμο "Στον αέρα", σε μουσική Σοφίας Βόσσου και στίχους Εύης Δρούτσα, η οποία στη δεκαετία του ενενήντα είχε χαρίσει επιτυχίες σε πολλούς καλλιτέχνες (Μαντώ, Γιάννη Πάριο, Κωνσταντίνα).
"Κόκκινη κλωστή" (1998)
Η "Κόκκινη κλωστή" της Σοφίας Αρβανίτη είναι ένας δίσκος που περιέχει ακούσματα ελαφρολαϊκά ή και λαϊκά. Την μουσική και τους στίχους υπογράφει ο Ανδρέας Μπονάτσος, ενώ σε λίγα τραγούδια, οι στίχοι είναι του Σπύρου Γκέκα. Αρκετά τραγούδια ακούστηκαν, τα περισσότερα λαϊκά. "Κόκκινη κλωστή", "Μην ανάβεις το τσιγάρο" (με δημοτικά στοιχεία), "Δεν το συζητώ" (ντουέτο με τον Γιώργο Μουκίδη, με τον οποίο είχε χωρίσει η Αρβανίτη), ήταν οι κύριες επιτυχίες του δίσκου αυτού. Άλλες είναι: "Σου μιλάω ελληνικά", "Όλα τα είδα", "Όσο σ' αγάπησα", κ.α.
"Καλοκαίρι και χειμώνα μου" (2000)
Το Cd single "Καλοκαίρι και χειμώνα μου" κυκλοφόρησε στις αρχές του 2000 και περιείχε τέσσερα κομμάτια, σε μουσική και στίχους του Ανδρέα Μπονάτσου. Τα δύο που ξεχώρισαν ήταν το ομώνυμο ποπ κομμάτι και το "Τώρα νιώθω πόσο μ' αγαπάς (Το νιώθω)", ένα λαϊκό κομμάτι.
"Συμπτωματικά" (2000)
Το καλοκαίρι του 2000, κυκλοφόρησε ο δίσκος "Συμπτωματικά", με τη συνεργασία πολλών συνθετών, ανάμεσα στους οποίους, για μία ακόμη φορά, ήταν ο Μιχάλης Ρακιντζής. Τα τραγούδια "Καλοκαίρι και χειμώνα μου" του Αντρέα Μπονάτσου και "Όλα σου τα δίνω" και "Με εξουσιάζεις" του Αντώνη Σκόκου έγιναν μεγάλες επιτυχίες του καλοκαιριού. Ακόμη, ο τίτλος του τραγουδιού "Λέω να πάω μέχρι τα αστέρια" προοριζόταν ως τίτλος της διασκευής παραδοσιακού ινδικού τραγουδιού, που θα γινόταν ντουέτο με τον Μιχάλη Ρακιντζή, αλλά τελικά η ιδέα ναυάγησε, παρ' όλο που το τραγούδι είχε ηχογραφηθεί. Καθώς επίσης το ίδιο έγινε και με το τραγούδι "Εμείς οι δύο" ντουέτο με το Μιχάλη Ρακιντζή παρ' όλο που και αυτό το τραγούδι είχε ηχογραφηθεί) To 2001, η Σοφία Αρβανίτη πηγαίνει για περιοδεία στην Αμερική με τον Βασίλη Καρρά, όπου έτυχε θετικής υποδοχής από την ομογένεια.
"Δύναμη" (2002)
Το Δύναμη είναι το τρίτο κατά χρονολογική σειρά Cd-single της Σοφίας Αρβανίτη και αποτελεί το τελευταίο της δισκογραφικό δείγμα από το 2002 μέχρι το 2007.
Το σινγκλ αυτό κυκλοφόρησε τον Μάιο του 2002 και περιείχε πέντε κομμάτια: 1ον, το κομμάτι Να μην φύγεις ποτέ του Ελληνοαμερικάνου Morin Marc που έγινε χιτ της εποχής, 2ον, το κομμάτι Δεν βρίσκω τη δύναμη του Μιχάλη Ρακιντζή, που έγινε το σήμα του σινγκλ, 3ον, το κομμάτι Έναν άντρα αγαπάω του ίδιου συνθέτη , που έγινε ραδιοφωνική επιτυχία έναν χρόνο μετά(!), 4ον, το κομμάτι Cabrio των Θανάση Βήχου και Δανάη Βαλιάνου, και 5ον, το θρυλικό Μη μου μιλάς για καλοκαίρια του Μιχάλη Ρακιντζή σε διασκευή των Positive energy και έγινε για άλλη μια φορά επιτυχία.
2003 - 2009
Από το 2003 ως το 2007, η Σοφία Αρβανίτη δεν είχε δώσει δείγματα δισκογραφικής δουλειάς. Μετά την απρόσμενη και καθυστερημένη επιτυχία του "Έναν άντρα αγαπάω" το 2003, αποσύρθηκε για ένα διάστημα από τα δισκογραφικά δρώμενα και έκτοτε εμφανιζόταν σε μικρές μουσικές σκηνές, όπως το Πέτρινο Θέατρο (2006).