cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μονογαμία
Ορολογία
Για παράδειγμα, οι βιολόγοι, οι βιολογικοί ανθρωπολόγοι και οι συμπεριφορικοί οικολόγοι χρησιμοποιούν συχνά τη μονογαμία με την έννοια της σεξουαλικής, αν όχι γενετικής (αναπαραγωγικής), αποκλειστικότητας. Όταν οι πολιτιστικοί ή κοινωνικοί ανθρωπολόγοι και άλλοι κοινωνικοί επιστήμονες χρησιμοποιούν τον όρο μονογαμία, εννοιολογικά αναφέρονται στην κοινωνική ή συζυγική μονογαμία.
Η συζυγική μονογαμία μπορεί να διακριθεί περαιτέρω μεταξύ:
Συχνότητα στον άνθρωπο
δεξιά|μικρογραφία|320x320εσ| Χάλκινο γλυπτό ενός ηλικιωμένου παντρεμένου ζευγαριού [[Κασούβιοι|Κασουβιανών που βρίσκεται στην πλατεία Καζούμπσκι, στη Γκντίνια της Πολωνίας, το οποίο μνημονεύει τη μονογαμική τους πίστη, κατά τη διάρκεια του χωρισμού τους, ενώ ο άντρας εργαζόταν προσωρινά στις Ηνωμένες Πολιτείες. ]]
Κατανομή κοινωνικής μονογαμίας
Το διαζύγιο και ο νέος γάμος μπορούν έτσι να οδηγήσουν σε «σειριακή μονογαμία», δηλαδή πολλαπλούς γάμους αλλά μόνο έναν νόμιμο σύζυγο κάθε φορά. Αυτό μπορεί να ερμηνευθεί ως μια μορφή πολλαπλού ζευγαρώματος, όπως είναι εκείνες οι κοινωνίες στις οποίες κυριαρχούν οι μητριαρχικές οικογένειες στην Καραϊβική, τον Μαυρίκιο και τη Βραζιλία, όπου υπάρχει συχνή εναλλαγή ανύπαντρων συντρόφων. Συνολικά, αυτές αντιπροσωπεύουν το 16 έως 24% της κατηγορίας των «μονογαμικών».
Επικράτηση της σεξουαλικής μονογαμίας
Η επικράτηση της σεξουαλικής μονογαμίας μπορεί να υπολογιστεί χονδρικά ως το ποσοστό των παντρεμένων ατόμων που δεν κάνουν εξωσυζυγικό σεξ. Το Πρότυπο Διαπολιτισμικό Δείγμα περιγράφει την ποσότητα του εξωσυζυγικού σεξ από άνδρες και γυναίκες σε περισσότερες από 50 προβιομηχανικές κουλτούρες. Η ποσότητα του εξωσυζυγικού σεξ από τους άνδρες περιγράφεται ως «καθολική» σε 6 πολιτισμούς, «μέτρια» σε 29 πολιτισμούς, «περιστασιακή» σε 6 πολιτισμούς και «ασυνήθιστη» σε 10 πολιτισμούς. Η ποσότητα του εξωσυζυγικού σεξ από τις γυναίκες περιγράφεται ως «καθολική» σε 6 πολιτισμούς, «μέτρια» σε 23 πολιτισμούς, «περιστασιακή» σε 9 πολιτισμούς και «ασυνήθιστη» σε 15 πολιτισμούς.
Έρευνες που διεξήχθησαν σε μη δυτικά έθνη (2001) βρήκαν επίσης πολιτιστικές διαφορές πολιτισμού και φύλου στο εξωσυζυγικό σεξ. Μια μελέτη για τη σεξουαλική συμπεριφορά στην Ταϊλάνδη, την Τανζανία και την Ακτή Ελεφαντοστού προτείνει ότι περίπου το 16-34% των ανδρών έχουν εξωσυζυγική σεξουαλική επαφή, ενώ ένα πολύ μικρότερο (μη αναφερόμενο) ποσοστό γυναικών κάνει εξωσυζυγικό σεξ. Μελέτες στη Νιγηρία έχουν δείξει ότι περίπου το 47-53% των ανδρών και το 18-36% των γυναικών κάνουν εξωσυζυγικό σεξ. Μια έρευνα του 1999 σε παντρεμένα και συζυγικά ζευγάρια στη Ζιμπάμπουε αναφέρει ότι το 38% των ανδρών και το 13% των γυναικών συμμετείχαν σε σεξουαλικές σχέσεις εκτός ζευγαριού τους τελευταίους 12 μήνες.
Πολλές έρευνες που ρωτούσαν για το εξωσυζυγικό σεξ στις Ηνωμένες Πολιτείες βασίστηκαν σε δείγματα ευκολίας: έρευνες που δίνονται σε όποιον τυχαίνει να είναι εύκολα διαθέσιμος (π.χ. εθελοντές φοιτητές κολεγίου ή εθελοντές αναγνώστες περιοδικών). Τα δείγματα ευκολίας ενδέχεται να μην αντικατοπτρίζουν με ακρίβεια τον πληθυσμό των Ηνωμένων Πολιτειών στο σύνολό τους, γεγονός που μπορεί να προκαλέσει σοβαρές προκαταλήψεις στα αποτελέσματα της έρευνας. Ως εκ τούτου, η μεροληψία δειγματοληψίας μπορεί να είναι ο λόγος για τον οποίο οι πρώιμες έρευνες για το εξωσυζυγικό σεξ στις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν δώσει πολύ διαφορετικά αποτελέσματα: τέτοιες πρώιμες μελέτες με χρήση δειγμάτων ευκολίας (1974, 1983, 1993) ανέφεραν το ευρύ φάσμα του 12-26% των παντρεμένων γυναίκες και το 15–43% των παντρεμένων ανδρών συμμετείχαν σε εξωσυζυγικό σεξ. Τρεις μελέτες έχουν χρησιμοποιήσει εθνικά αντιπροσωπευτικά δείγματα. Αυτές οι μελέτες το 1994 και το 1997 διαπίστωσαν ότι περίπου το 10-15% των γυναικών και το 20-25% των ανδρών εμπλέκονται σε εξωσυζυγικό σεξ.
Επικράτηση της γενετικής μονογαμίας
Η συχνότητα της γενετικής μονογαμίας μπορεί να εκτιμηθεί από τα ποσοστά πατρότητας εκτός ζευγαριού. Η πατρότητα εκτός ζευγαριού είναι όταν οι απόγονοι που ανατρέφονται από ένα μονογαμικό ζευγάρι προέρχονται από το θηλυκό που ζευγαρώνει με ένα άλλο αρσενικό. Τα ποσοστά πατρότητας εκτός ζευγαριού δεν έχουν μελετηθεί εκτενώς σε ανθρώπους. Πολλές αναφορές πατρότητας εκτός ζευγαριού δεν είναι παρά αποσπάσματα που βασίζονται σε φήμες, ανέκδοτα και αδημοσίευτα ευρήματα. Οι Σίμμονς, Φίρμαν, Ρόουντς και Πίτερς εξέτασαν 11 δημοσιευμένες μελέτες για την πατρότητα εκτός ζευγαριών από διάφορες τοποθεσίες στις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Γαλλία, την Ελβετία, το Ηνωμένο Βασίλειο, το Μεξικό και μεταξύ των ιθαγενών Ινδιάνων Γιανομάμι του δάσους του Αμαζονίου στη Νότια Αμερική. Τα ποσοστά πατρότητας εκτός ζευγαριού κυμαίνονταν από 0,03% έως 11,8%, αν και οι περισσότερες από τις τοποθεσίες είχαν χαμηλά ποσοστά πατρότητας εκτός ζευγαριού. Το διάμεσο ποσοστό πατρότητας εκτός ζευγαριού ήταν 1,8%. Μια ξεχωριστή ανασκόπηση 17 μελετών από τους Μπέλις, Χιουζ, Χιουζ και Άστον βρήκε ελαφρώς υψηλότερα ποσοστά πατρότητας εκτός ζευγαριού. Τα ποσοστά κυμαίνονταν από 0,8% έως 30% σε αυτές τις μελέτες, με διάμεσο ποσοστό 3,7% πατρότητας εκτός ζευγαριού. Ένα εύρος 1,8% έως 3,7% πατρότητας εκτός ζευγαριού συνεπάγεται ένα εύρος από 96% έως 98% γενετική μονογαμία. Αν και η συχνότητα της γενετικής μονογαμίας μπορεί να ποικίλλει από 70% έως 99% σε διαφορετικούς πολιτισμούς ή κοινωνικά περιβάλλοντα, ένα μεγάλο ποσοστό ζευγαριών παραμένει γενετικά μονογαμικά κατά τη διάρκεια των σχέσεών τους. Μια έρευνα ανασκόπησης, που μελέτησε 67 άλλες μελέτες, ανέφερε ποσοστά πατρότητας εκτός ζευγαριού, σε διαφορετικές κοινωνίες, που κυμαίνονται από 0,4% έως πάνω από 50%.
Η συγκαλυμμένη παρανομία είναι μια κατάσταση που προκύπτει όταν κάποιος που υποτίθεται ότι είναι πατέρας (ή μητέρα) ενός παιδιού του οποίου δεν είναι στην πραγματικότητα ο βιολογικός πατέρας (ή μητέρα). Συχνότητες τόσο υψηλές όσο το 30% θεωρούνται μερικές φορές στα μέσα ενημέρωσης, αλλά η έρευνα από τον κοινωνιολόγο Μάικλ Γκίλντινγκ βρήκε ότι αυτές οι υπερεκτιμήσεις προέρχονται από μια άτυπη παρατήρηση σε ένα συνέδριο του 1972.
Η ανίχνευση ανυποψίαστης παρανομίας μπορεί να συμβεί στο πλαίσιο του ιατρικού γενετικού ελέγχου, στην έρευνα γενετικών ονομάτων, και σε δοκιμές μετανάστευσης. Τέτοιες μελέτες δείχνουν ότι η συγκαλυμμένη παρανομία είναι στην πραγματικότητα λιγότερο από 10% στους πληθυσμούς της Αφρικής που συμμετείχαν στο δείγμα, λιγότερο από 5% στους πληθυσμούς των ιθαγενών της Αμερικής και της Πολυνησίας, λιγότερο από 2% του πληθυσμού της Μέσης Ανατολής και γενικά 1-2% σε ευρωπαϊκά δείγματα.
Εξελικτική και ιστορική εξέλιξη στον άνθρωπο
δεξιά|μικρογραφία| Ένα ζευγάρι παπαγάλων κάκα της Νέας Ζηλανδίας στο ζωολογικό κήπο του Ώκλαντ.
Βιολογικά επιχειρήματα
Η μονογαμία υπάρχει σε πολλές κοινωνίες σε όλο τον κόσμο, με αποτέλεσμα εκτεταμένη επιστημονική έρευνα που προσπαθεί να κατανοήσει πώς μπορεί να έχουν εξελιχθεί αυτά τα συστήματα γάμου. Σε κάθε είδος, υπάρχουν τρεις κύριες πτυχές που συνδυάζονται για να προωθήσουν ένα μονογαμικό σύστημα ζευγαρώματος: πατρική φροντίδα, πρόσβαση σε πόρους και επιλογή συντρόφου. Ωστόσο, στους ανθρώπους, οι κύριες θεωρητικές πηγές μονογαμίας είναι η πατρική φροντίδα και οι ακραίες οικολογικές πιέσεις. Η πατρική φροντίδα θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα σημαντική στους ανθρώπους λόγω της πρόσθετης διατροφικής απαίτησης να έχουν μεγαλύτερους εγκεφάλους και της μεγαλύτερης αναπτυξιακής περιόδου. Επομένως, η εξέλιξη της μονογαμίας θα μπορούσε να είναι μια αντανάκλαση αυτής της αυξημένης ανάγκης για διγονική φροντίδα. Ομοίως, η μονογαμία θα πρέπει να εξελιχθεί σε περιοχές οικολογικού στρες, επειδή η αναπαραγωγική επιτυχία των ανδρών θα πρέπει να είναι υψηλότερη εάν οι πόροι τους εστιάζονται στη διασφάλιση της επιβίωσης των απογόνων και όχι στην αναζήτηση άλλων συντρόφων. Λόγω της ακραίας κοινωνικότητας και της αυξημένης νοημοσύνης των ανθρώπων, ο H. sapiens έχει λύσει πολλά προβλήματα που γενικά οδηγούν στη μονογαμία, όπως αυτά που αναφέρθηκαν παραπάνω. Για παράδειγμα, η μονογαμία είναι σίγουρα συσχετισμένη με την πατρική φροντίδα, όπως φαίνεται από τον Μάρλοου, αλλά δεν προκαλείται από αυτήν επειδή οι άνθρωποι μειώνουν την ανάγκη για διγονική φροντίδα μέσω της βοήθειας των αδελφών και άλλων μελών της οικογένειας στην ανατροφή των απογόνων. Επιπλέον, η ανθρώπινη νοημοσύνη και ο υλικός πολιτισμός επιτρέπουν την καλύτερη προσαρμογή σε διαφορετικές και πιο σκληρές οικολογικές περιοχές, μειώνοντας έτσι την αιτιώδη συνάφεια και ακόμη και τη συσχέτιση του μονογαμικού γάμου και των ακραίων κλιματικών συνθηκών. Ωστόσο, ορισμένοι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι η μονογαμία εξελίχθηκε μειώνοντας τις συγκρούσεις εντός της ομάδας, δίνοντας έτσι σε ορισμένες ομάδες ένα ανταγωνιστικό πλεονέκτημα έναντι των λιγότερο μονογαμικών ομάδων.
Η παλαιοανθρωπολογία και οι γενετικές μελέτες προσφέρουν δύο προοπτικές για το πότε εξελίχθηκε η μονογαμία στο ανθρώπινο είδος: οι παλαιοανθρωπολόγοι προσφέρουν ενδεικτικές αποδείξεις ότι η μονογαμία μπορεί να έχει εξελιχθεί πολύ νωρίς στην ανθρώπινη ιστορία ενώ οι γενετικές μελέτες υποδηλώνουν ότι η μονογαμία μπορεί να εξελίχθηκε πολύ πιο πρόσφατα, λιγότερο από 10.000 με 20.000 χρόνια πριν. αριστερά|μικρογραφία|200x200εσ| Οι αρσενικοί [[Ουρακοτάγκος|ουρακοτάγκοι δεν είναι μονογαμικοί και ανταγωνίζονται για την πρόσβαση στα θηλυκά.]] Οι παλαιοανθρωπολογικές εκτιμήσεις του χρονικού πλαισίου για την εξέλιξη της μονογαμίας βασίζονται κυρίως στο επίπεδο σεξουαλικού διμορφισμού που παρατηρείται στα απολιθώματα, επειδή, γενικά, ο μειωμένος ανταγωνισμός αρσενικού-αρσενικού που παρατηρείται στο μονογαμικό ζευγάρωμα οδηγεί σε μειωμένο σεξουαλικό διμορφισμό. Σύμφωνα με τους Reno et al., ο σεξουαλικός διμορφισμός του Australopithecus afarensis, ενός προγόνου των ανθρώπων από περίπου 3,9–3,0 εκατομμύρια χρόνια πριν, βρισκόταν εντός του σύγχρονου ανθρώπινου εύρους, με βάση την οδοντική και μετακρανιακή μορφολογία. Αν και πρόσεξαν να μην πουν ότι αυτό υποδηλώνει μονογαμικό ζευγάρωμα στα πρώιμα ανθρωποειδή, οι συγγραφείς λένε ότι τα μειωμένα επίπεδα σεξουαλικού διμορφισμού στο A. afarensis «δεν υπονοούν ότι η μονογαμία είναι λιγότερο πιθανή από την πολυγυνία». Ωστόσο, οι Γκόρντον, Γκριν και Ρίτσμοντ ισχυρίζονται ότι κατά την εξέταση των μετακρανιακών καταλοίπων, ο A. afarensis είναι πιο σεξουαλικά διμορφικός από τους σύγχρονους ανθρώπους και τους χιμπατζήδες με επίπεδα πιο κοντά σε αυτά των ουρακοτάγκων και των γορίλων. Επιπλέον, ο Homo habilis, που έζησε πριν περίπου 2,3 εκατομμύρια εκατομμύρια, είναι το πιο σεξουαλικά διμορφικό πρώιμο ανθρωποειδές. Ο Πλάφκαν και ο φαν Σχάικ ολοκληρώνουν την εξέτασή τους αυτής της διαμάχης δηλώνοντας ότι, συνολικά, ο σεξουαλικός διμορφισμός στις αυστραλοπιθηκίνες δεν είναι ενδεικτικός οποιωνδήποτε συμπεριφορικών επιπτώσεων ή συστημάτων ζευγαρώματος.
Πολιτιστικά επιχειρήματα
Άλλοι θεωρητικοί χρησιμοποιούν πολιτισμικούς παράγοντες που επηρεάζουν την αναπαραγωγική επιτυχία για να εξηγήσουν τη μονογαμία. Σε περιόδους μεγάλων οικονομικών/δημογραφικών μεταβάσεων, η επένδυση σε λίγους απογόνους (κοινωνική μονογαμία όχι πολυγυνία) αυξάνει την αναπαραγωγική επιτυχία διασφαλίζοντας ότι οι ίδιοι οι απόγονοι έχουν αρκετό αρχικό πλούτο για να είναι επιτυχημένοι. Αυτό φαίνεται τόσο στην Αγγλία όσο και στη Σουηδία κατά τη διάρκεια της βιομηχανικής επανάστασης και αυτή τη στιγμή φαίνεται στον εκσυγχρονισμό της αγροτικής Αιθιοπίας. Ομοίως, στις σύγχρονες βιομηχανοποιημένες κοινωνίες, λιγότεροι αλλά καλύτερα επενδυμένοι απόγονοι, π.χ. η κοινωνική μονογαμία, μπορεί να παράσχει αναπαραγωγικό πλεονέκτημα έναντι της κοινωνικής πολυγυνίας, αλλά αυτό εξακολουθεί να επιτρέπει τη σειριακή μονογαμία και τις συνευρέσεις εκτός ζευγαριού.
Αρχαίες κοινωνίες
Η ιστορική καταγραφή προσφέρει αντιφατικά στοιχεία για την ανάπτυξη και την έκταση της μονογαμίας ως κοινωνικής πρακτικής. Η Λάουρα Μπέτζιγκ υποστηρίζει ότι στις έξι μεγάλες, εξαιρετικά διαστρωματοποιημένες πρώιμες πολιτείες, οι απλοί άνθρωποι ήταν γενικά μονογαμικοί αλλά ότι οι ελίτ ασκούσαν de facto την πολυγυνία. Αυτά τα κράτη περιλάμβαναν τη Μεσοποταμία, την Αίγυπτο, το Μεξικό των Αζτέκων, το Περού των Ίνκας, την Ινδία και την Κίνα.
Αρχαία Μεσοποταμία και Ασσυρία
Τόσο η Βαβυλωνιακή όσο και η Ασσυριακή οικογένεια ήταν μονογαμικές επί της αρχής αλλά όχι εξ ολοκλήρου στην πράξη αφού η πολυγυνία ασκούνταν συχνά από τους ηγεμόνες.
Στην πατριαρχική κοινωνία της Μεσοποταμίας η πυρηνική οικογένεια ονομαζόταν «σπίτι». Για να «χτίσει ένα σπίτι» ένας άντρας έπρεπε να παντρευτεί μια γυναίκα και αν δεν του παρείχε απογόνους, μπορούσε να πάρει δεύτερη γυναίκα. Ο Κώδικας του Χαμουραμπί δηλώνει ότι χάνει το δικαίωμά του να το κάνει εάν η ίδια η σύζυγος του δώσει μια σκλάβα ως παλλακίδα. Σύμφωνα με τα παλιά ασσυριακά κείμενα, θα μπορούσε να υποχρεωθεί να περιμένει δύο ή τρία χρόνια πριν του επιτραπεί να πάρει άλλη γυναίκα. Η θέση της δεύτερης συζύγου ήταν αυτή της «δούλης» σε σχέση με την πρώτη σύζυγο, όπως ρητά αναφέρουν πολλά συμβόλαια γάμου.
Αρχαία Αίγυπτος
Αν και ένας Αιγύπτιος ήταν ελεύθερος να παντρευτεί πολλές γυναίκες ταυτόχρονα, και μερικοί πλούσιοι άνδρες κατά το Παλαιό και το Μέσο Βασίλειο είχαν περισσότερες από μία γυναίκες, η μονογαμία ήταν ο κανόνας. Μπορεί να υπήρχαν κάποιες εξαιρέσεις, π.χ. ένας αξιωματούχος της δέκατης ένατης δυναστείας δήλωσε ως απόδειξη του έρωτά του προς τη νεκρή σύζυγό του ότι είχε μείνει παντρεμένος μαζί της από τη νεολαία τους, ακόμη και αφού είχε γίνει πολύ επιτυχημένος (P. Leiden I 371). Αυτό μπορεί να υποδηλώνει ότι ορισμένοι άνδρες εγκατέλειψαν τις πρώτες συζύγους χαμηλής κοινωνικής θέσης και παντρεύτηκαν γυναίκες υψηλότερης θέσης για να συνεχίσουν τη σταδιοδρομία τους, αν και ακόμη και τότε ζούσαν με μία μόνο σύζυγο. Οι Αιγύπτιες είχαν το δικαίωμα να ζητήσουν διαζύγιο αν ο σύζυγός τους έπαιρνε δεύτερη γυναίκα. Πολλά επιτύμβια ανάγλυφα μαρτυρούν τον μονογαμικό χαρακτήρα των αιγυπτιακών γάμων. Οι υπάλληλοι συνήθως συνοδεύονται από μια υποστηρικτική σύζυγο. «Η σύζυγός του Χ, η αγαπημένη του» είναι η τυπική φράση που ταυτοποιεί τις συζύγους στις επιτύμβιες επιγραφές. Τα κείμενα οδηγιών που ανήκουν στη λογοτεχνία της σοφίας, π.χ., Οδηγίες του Πταχοτέπ, υποστηρίζουν την πιστότητα στη μονογαμική ζωή του γάμου, αποκαλώντας τη σύζυγο Κυρία του σπιτιού. Η Οδηγία του Ανκσεσχόνκ προτείνει ότι είναι λάθος να εγκαταλείψουμε μια σύζυγο επειδή δεν είναι ικανή να εγκυμονήσει.
Αρχαίο Ισραήλ
Σε αντίθεση με τον ισχυρισμό της Μπέτζιγκ ότι η μονογαμία εξελίχθηκε ως αποτέλεσμα της χριστιανικής κοινωνικο-οικονομικής επιρροής στη Δύση, η μονογαμία εμφανίστηκε ευρέως διαδεδομένη στην αρχαία Μέση Ανατολή πολύ νωρίτερα. Στην προχριστιανική εποχή του Ισραήλ, το ουσιαστικά μονογαμικό ήθος υποβόσκει στην ιστορία της εβραϊκής δημιουργίας (Γένεσις 2) και το τελευταίο κεφάλαιο των Παροιμιών. Κατά την περίοδο του Δεύτερου Ναού (530 π.Χ. έως το 70 μ.Χ.), εκτός από την οικονομική κατάσταση που υποστήριζε τη μονογαμία ακόμη περισσότερο από ό,τι στην προηγούμενη περίοδο, η έννοια της «αμοιβαίας πίστης» μεταξύ συζύγων ήταν ένας αρκετά κοινός λόγος για αυστηρά μονογαμικούς γάμους. Ορισμένα έγγραφα γάμου εξέφραζαν ρητά την επιθυμία ο γάμος να παραμείνει μονογαμικός. Παραδείγματα αυτών των εγγράφων βρέθηκαν στην Ελεφαντίνη. Μοιάζουν με αυτά που βρίσκονται στη γειτονική Ασσυρία και Βαβυλωνία. Η μελέτη δείχνει ότι οι αρχαίες κοινωνίες της Μέσης Ανατολής, αν και δεν ήταν αυστηρά μονογαμικές, ήταν πρακτικά (τουλάχιστον σε επίπεδο κοινών ανθρώπων) μονογαμικές. Η Χαλάχα της αίρεσης της Νεκράς Θάλασσας είδε ότι η απαγόρευση της πολυγαμίας προερχόταν από την Πεντάτευχο (Έγγραφο Δαμασκού 4:20–5:5, ένα από τα χειρόγραφα της Νεκράς Θάλασσας). Ο Χριστιανισμός υιοθέτησε παρόμοια στάση (Α' Τμ 3:2,12· Ττ 1:6), η οποία ήταν σύμφωνη με την προσέγγιση του Ιησού. Ο Μάικλ Κούγκαν, αντίθετα, υποστήριξε ότι «η πολυγυνία συνέχισε να ασκείται στη βιβλική περίοδο, και μαρτυρείται στους Εβραίους μέχρι τον δεύτερο αιώνα Κ.Ε.».
Υπό τους Κριτές και τη μοναρχία, οι παλιοί περιορισμοί καταργήθηκαν, ειδικά μεταξύ των βασιλιάδων, αν και τα Βιβλία του Σαμουήλ και των Βασιλέων, που καλύπτουν ολόκληρη την περίοδο της μοναρχίας, δεν καταγράφουν ούτε μία περίπτωση διγαμίας στους κοινούς κατοίκους—εκτός από τον πατέρα του Σαμουήλ. Τα βιβλία σοφίας π.χ Βιβλίο της Σοφίας, το οποίο παρέχει μια εικόνα της κοινωνίας, οι Σειράχ, Παροιμίες και Εκκλησιαστής, απεικονίζουν μια γυναίκα σε μια αυστηρά μονογαμική οικογένεια (βλ. Πρ 5:15-19; Qo 9:9; Si 26:1-4 και δοξολογία τέλειας συζύγου, Παροιμίες 31:10-31). Το Βιβλίο του Τωβίτ μιλά αποκλειστικά για μονογαμικούς γάμους. Επίσης οι προφήτες έχουν μπροστά στα μάτια τους τον μονογαμικό γάμο ως εικόνα της σχέσης Θεού και Ισραήλ. Ο Ρολάν ντε Βω αναφέρει ότι «είναι σαφές ότι η πιο κοινή μορφή γάμου στο Ισραήλ ήταν η μονογαμία».
Αρχαία Ελλάδα και αρχαία Ρώμη
Οι αρχαίοι Έλληνες και οι Ρωμαίοι ήταν μονογαμικοί με την έννοια ότι οι άνδρες δεν επιτρεπόταν να έχουν περισσότερες από μία γυναίκες ή να συγκατοικούν με παλλακίδες κατά τη διάρκεια του γάμου.
Σύγχρονες κοινωνίες
Οι δυτικοευρωπαϊκές κοινωνίες καθιέρωσαν τη μονογαμία ως κανόνα του γάμου τους. Ο μονογαμικός γάμος είναι ο κανόνας και επιβάλλεται νομικά στις περισσότερες ανεπτυγμένες χώρες. Στην Ιαπωνία (1880), στην Κίνα (1953), στην Ινδία (1955) και στο Νεπάλ (1963) υιοθετήθηκαν νόμοι που απαγόρευαν την πολυγυνία. Η πολυανδρία είναι παράνομη στις περισσότερες χώρες.
Οι ιδρυτές του κομμουνισμού προσδιόρισαν ότι ο μονογαμικός γάμος καταπίεζε εγγενώς τις γυναίκες και επομένως δεν είχε θέση στην κομμουνιστική κοινωνία. Ο Φρίντριχ Ένγκελς δήλωσε ότι η υποχρεωτική μονογαμία θα μπορούσε να οδηγήσει μόνο σε αυξημένη πορνεία και γενική ανηθικότητα, με τα οφέλη του περιορισμού του κεφαλαίου και της στερεοποίησης της ταξικής δομής.
Ωστόσο, οι κομμουνιστές επαναστάτες στην Κίνα επέλεξαν να υιοθετήσουν τη δυτική άποψη της μονογαμίας ως παροχή ίσων δικαιωμάτων σε γυναίκες και άνδρες στο γάμο. Η νεοσυσταθείσα κομμουνιστική κυβέρνηση καθιέρωσε τη μονογαμία ως τη μόνη νόμιμη μορφή γάμου.
Η Αφρικανική Ένωση ενέκρινε το Πρωτόκολλο για τα Δικαιώματα των Γυναικών στην Αφρική (το Πρωτόκολλο του Μαπούτο). Αν και το πρωτόκολλο δεν προτείνει να γίνει παράνομος ο πολυγαμικός γάμος, το άρθρο 6 αναφέρει ότι «η μονογαμία ενθαρρύνεται ως προτιμώμενη μορφή γάμου και ότι τα δικαιώματα των γυναικών στο γάμο και την οικογένεια, συμπεριλαμβανομένων των πολυγαμικών συζυγικών σχέσεων προωθούνται και προστατεύονται». Το πρωτόκολλο τέθηκε σε ισχύ στις 25 Νοεμβρίου 2005.
Ποικιλίες στη βιολογία
Πρόσφατες ανακαλύψεις οδήγησαν τους βιολόγους να μιλήσουν για τις τρεις ποικιλίες μονογαμίας: κοινωνική μονογαμία, σεξουαλική μονογαμία και γενετική μονογαμία. Η διάκριση μεταξύ αυτών των τριών είναι σημαντική για τη σύγχρονη κατανόηση της μονογαμίας.
Τα μονογαμικά ζεύγη ζώων δεν είναι πάντα σεξουαλικά αποκλειστικά. Πολλά ζώα που σχηματίζουν ζευγάρια για να ζευγαρώσουν και να μεγαλώσουν απογόνους συμμετέχουν τακτικά σε σεξουαλικές δραστηριότητες με άλλους συντρόφους εκτός από τον κύριο σύντροφό τους. Αυτό ονομάζεται συνεύρεση εκτός ζευγαριού.
Σειριακή μονογαμία
Η σειριακή μονογαμία είναι μια πρακτική ζευγαρώματος κατά την οποία τα άτομα μπορούν να συμμετάσχουν σε διαδοχικά μονογαμικά ζευγάρια, ή όσον αφορά τους ανθρώπους, όταν άνδρες ή γυναίκες μπορούν να παντρευτούν έναν άλλο σύντροφο αλλά μόνο αφού πάψουν να είναι παντρεμένοι με τον προηγούμενο σύντροφο.
Η σειριακή μονογαμία μπορεί ουσιαστικά να μοιάζει με την πολυγυνία στις αναπαραγωγικές της συνέπειες, επειδή ορισμένοι άνδρες είναι σε θέση να αξιοποιήσουν την αναπαραγωγική ζωή περισσότερων της μιας γυναικών μέσω επαναλαμβανόμενων γάμων.
Η σειριακή μονογαμία μπορεί επίσης να αναφέρεται σε διαδοχικές σεξουαλικές σχέσεις, ανεξάρτητα από την οικογενειακή κατάσταση. Ένα ζευγάρι ανθρώπων μπορεί να παραμείνει σεξουαλικά αποκλειστικό ή μονογαμικό, μέχρι να τελειώσει η σχέση και στη συνέχεια ο καθένας μπορεί να συνεχίσει να σχηματίζει ένα νέο αποκλειστικό ζεύγος με διαφορετικό σύντροφο. Αυτό το μοτίβο σειριακής μονογαμίας είναι συνηθισμένο στους δυτικούς πολιτισμούς.
Αναπαραγωγική επιτυχία
Η εξελικτική θεωρία προβλέπει ότι τα αρσενικά θα είναι ικανά να αναζητούν περισσότερους συντρόφους από τα θηλυκά επειδή αποκτούν υψηλότερα αναπαραγωγικά οφέλη από μια τέτοια στρατηγική. Οι άντρες με περισσότερους σειριακούς γάμους είναι πιθανό να έχουν περισσότερα παιδιά από τους άνδρες με μία μόνο σύζυγο, ενώ δεν ισχύει το ίδιο για τις γυναίκες με διαδοχικούς συζύγους. Μια μελέτη που έγινε το 1994 διαπίστωσε ότι οι ξαναπαντρεμένοι άνδρες είχαν συχνά μεγαλύτερη διαφορά ηλικίας από τους συζύγους τους από τους άνδρες που παντρεύτηκαν για πρώτη φορά, υποδηλώνοντας ότι η σειριακή μονογαμία βοηθά μερικούς άνδρες να έχουν μεγαλύτερο αναπαραγωγικό παράθυρο από τις συζύγους τους.
Χωρισμός
Η σειριακή μονογαμία ήταν πάντα στενά συνδεδεμένη με τις πρακτικές διαζυγίου. Όποτε οι διαδικασίες για την απόκτηση διαζυγίου ήταν απλές και εύκολες, παρατηρείται σειριακή μονογαμία. Καθώς το διαζύγιο συνέχισε να γίνεται πιο προσιτό, περισσότερα άτομα επωφελήθηκαν και πολλά συνεχίζουν να ξαναπαντρεύονται. Ο Μπάρι Σβαρτς, συγγραφέας του Το Παράδοξο της Επιλογής: Γιατί το περισσότερο είναι λιγότερο, προτείνει περαιτέρω ότι ο κατακλυσμός επιλογών της δυτικής κουλτούρας έχει υποτιμήσει τις σχέσεις που βασίζονται σε δεσμεύσεις με διάρκειας ζωής και τη μοναδικότητα των επιλογών. Έχει προταθεί, ωστόσο, ότι τα υψηλά ποσοστά θνησιμότητας κατά τους περασμένους αιώνες πέτυχαν σχεδόν το ίδιο αποτέλεσμα με το διαζύγιο, επιτρέποντας τον εκ νέου γάμο (του ενός συζύγου) και κατά συνέπεια τη σειριακή μονογαμία.
Σύστημα ζευγαρώματος
Η μονογαμία είναι ένα από τα πολλά συστήματα ζευγαρώματος που παρατηρούνται στα ζώα. Ωστόσο, ένα ζευγάρι ζώων μπορεί να είναι κοινωνικά μονογαμικό χωρίς απαραίτητα να είναι σεξουαλικά ή γενετικά μονογαμικό. Η κοινωνική μονογαμία, η σεξουαλική μονογαμία και η γενετική μονογαμία μπορούν να εμφανιστούν σε διαφορετικούς συνδυασμούς.
Η κοινωνική μονογαμία αναφέρεται στην απροκάλυπτα παρατηρούμενη διάταξη διαβίωσης κατά την οποία ένα αρσενικό και θηλυκό μοιράζονται έδαφος και επιδίδονται σε συμπεριφορά ενδεικτική ενός κοινωνικού ζεύγους, αλλά δεν υπονοεί κάποια συγκεκριμένη σεξουαλική πίστη ή αναπαραγωγικό πρότυπο. Ο βαθμός στον οποίο παρατηρείται κοινωνική μονογαμία στα ζώα ποικίλλει μεταξύ των κατηγοριών, με πάνω από το 90 τοις εκατό των ειδών πτηνών να είναι κοινωνικά μονογαμικά, σε σύγκριση με μόνο το 3 τοις εκατό των ειδών θηλαστικών και έως το 15 τοις εκατό των ειδών πρωτευόντων. Η κοινωνική μονογαμία έχει επίσης παρατηρηθεί σε ερπετά, ψάρια και έντομα.
Η συχνότητα της σεξουαλικής μονογαμίας εμφανίζεται αρκετά σπάνια σε άλλα μέρη του ζωικού βασιλείου. Γίνεται σαφές ότι ακόμη και ζώα που είναι απροκάλυπτα κοινωνικά μονογαμικά συμμετέχουν σε συνευρέσεις εκτός ζευγαριών. Για παράδειγμα, ενώ πάνω από το 90% των πουλιών είναι κοινωνικά μονογαμικά, «κατά μέσο όρο, το 30% ή περισσότερα από τα μωρά πουλιών σε οποιαδήποτε φωλιά γονιός είναι κάποιον άλλο από το αρσενικό που κατοικεί εκεί.» Η Patricia Adair Gowaty έχει υπολογίσει ότι, από τα 180 διαφορετικά είδη κοινωνικά μονογαμικών ωδικών πτηνών, μόνο το 10% είναι σεξουαλικά μονογαμικά. Οι απόγονοι είναι πολύ πιο επιτυχημένοι όταν τόσο τα αρσενικά όσο και τα θηλυκά μέλη του κοινωνικού ζεύγους συνεισφέρουν στη διατροφή.
Γενετικές και νευροενδοκρινικές βάσεις
Η συμπεριφορά επηρεάζεται από τον αριθμό των επαναλήψεων μιας συγκεκριμένης σειράς μικροδορυφορικού DNA. Οι αρσενικοί αρουραίοι των λιβαδιών με τις μεγαλύτερες αλυσίδες DNA περνούν περισσότερο χρόνο με τους συντρόφους και τα μικρά τους από τα αρσενικά λιβάδια με μικρότερες αλυσίδες. Ωστόσο, άλλοι επιστήμονες αμφισβήτησαν τη σχέση του γονιδίου με τη μονογαμία και αμφισβήτησαν αν η ανθρώπινη εκδοχή παίζει ανάλογο ρόλο. Φυσιολογικά, η συμπεριφορά σχηματισμού ζευγαριών έχει αποδειχθεί ότι συνδέεται με τα επίπεδα βαζοπρεσίνης, ντοπαμίνης και ωκυτοκίνης, με τη γενετική επιρροή προφανώς να προκύπτει από τον αριθμό των υποδοχέων για αυτές τις ουσίες στον εγκέφαλο. Η συμπεριφορά του δεσμού ζεύγους έχει επίσης αποδειχθεί σε πειράματα ότι μπορεί να τροποποιηθεί έντονα με την απευθείας χορήγηση ορισμένων από αυτές τις ουσίες.
Η πολύπλοκη κοινωνική δομή και η κοινωνική συμπεριφορά του τρωκτικού μικρότους της Βόρειας Αμερικής έχει προσφέρει μοναδικές ευκαιρίες για τη μελέτη των υποκείμενων νευρικών βάσεων για τη μονογαμία και την κοινωνική προσκόλληση. Δεδομένα από μελέτες που χρησιμοποιούν το Microtus ochrogaster υποδεικνύουν ότι οι νευροενδοκρινικές ορμόνες, η ωκυτοκίνη (στα θηλυκά) και η βαζοπρεσσίνη (στα αρσενικά) παίζουν κεντρικό ρόλο στην ανάπτυξη συγγενικών συνδέσεων κατά το ζευγάρωμα. Οι επιδράσεις της ενδοεγκεφαλοκοιλιακής χορήγησης ωκυτοκίνης και βαζοπρεσίνης έχει αποδειχθεί ότι προάγουν τη συγγενική συμπεριφορά των αρουραίων των λιβαδιών αλλά όχι σε παρόμοιους, αλλά μη μονογαμικούς αρουραίους. Αυτή η διαφορά στο νευροπεπτιδικό αποτέλεσμα αποδίδεται στη θέση, την πυκνότητα και την κατανομή των υποδοχέων OT και AVP. Μόνο στους αρουραίους των λιβαδιών βρίσκονται οι υποδοχείς OT και AVP κατά μήκος της μεσομεταιχμιακής οδού ανταμοιβής της ντοπαμίνης, προφανώς σχετιζόμενη με τη μυρωδιά των συντρόφων τους ενώ εδραιώνουν την κοινωνική μνήμη του επεισοδίου ζευγαρώματος. Αυτό το εύρημα υπογραμμίζει το ρόλο της γενετικής εξέλιξης στην αλλαγή της νευροανατομικής κατανομής των υποδοχέων, με αποτέλεσμα ορισμένα νευρικά κυκλώματα να γίνονται ευαίσθητα στις αλλαγές στα νευροπεπτίδια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάμος Κατηγορία:Ηθικές αρχές Κατηγορία:Σεξουαλικότητα
Φλαμπούρια Κύθνου
Ιστορικά Στοιχεία
Σε τοποθεσία κοντά στη παραλία Κάστελλα έχουν βρεθεί λείψανα αρχαίων οχυρώσεων.
Πολιτιστικά Στοιχεία
Στην παραλία του οικισμού βρίσκεται η εκκλησία της Παναγίας της Φλαμπουριανής, η οποία είναι σημαντικό αξιοθέατο. Κάθε χρόνο, στις 23 Αυγούστου στη συγκεκριμένη εκκλησία διοργανώνεται πανηγύρι. Η Παναγία Φλαμπουριανή αναφέρεται στο ποίημα του Κωστή Παλαμά που ονομάζεται Οι τρεις αδελφές, μαζί με άλλες δύο σημαντικές εκκλησίες της Κύθνου, την Παναγία Κανάλα και την Παναγία Στρατηλάτισσα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Κύθνου
Κοινότητα Μοιρών
μικρογραφία|670x670εσ Η Κοινότητα Μοιρών είναι κοινότητα του Δήμου Φαιστού στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 και ως έδρα ορίστηκε ο οικισμός Μοίρες. Εκτός από την έδρα της, περιλαμβάνει και τους οικισμούς Άγιος Αντώνιος, Καππαριανά, Ξεροκάμπια και Σφαιριανά. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 6.496 κατοίκους.
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από επταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Γεώργιο Κακουλάκη.
Κοινοτάρχες Μοιρών
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Μοιρών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Φαιστού
Κατερίν Ιμπάργκουεν
Η Κατερίν Ιμπάργκουεν Μένα (ισπανικά: Catherine Ibargüen Mena, γεννήθηκε 12 Φεβρουαρίου 1984) είναι Κολομβιανή αθλήτρια του στίβου. Έχει συμμετάσχει στο άλμα εις μήκος, στο άλμα εις τριπλούν, στο άλμα εις ύψος και στο έπταθλο. Έχει κερδίσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες το 2016, καθώς και δύο συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα (2013, 2015) στο τριπλούν.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Απαρταδό και μεγάλωσε με τη γιαγιά της, καθώς οι γονείς της είχαν χωρίσει λόγω της Κολομβιανής σύγκρουσης. Ο πατέρας της έφυγε στη Βενεζουέλα, ενώ η μητέρα της πήγε στο Τούρμπο της Κολομβίας. Αρχικά ξεκίνησε με το άθλημα της πετοσφαίρισης, και ο προπονητής της αναγνώρισε τα προσόντα της στον αθλητισμό και την έστειλε σε ανώτερη ομάδα. Μετά άρχισε να ασχολείται με τον στίβο. Κατοικεί στο Πουέρτο Ρίκο.
Καριέρα
Το ατομικό της ρεκόρ στο άλμα εις ύψος είναι 1,93 μέτρα από το 2005, το οποίο είναι και εθνικό ρεκόρ. Συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 στο άλμα εις ύψος, πηδώντας 1,85 μέτρα στον προκριματικό γύρο. Με επίδοση στο άλμα εις τριπλούν 15,31 μέτρα από το Μονακό το 2014, κατέχει την πέμπτη καλύτερη επίδοση όλων των εποχών στο αγώνισμα.
Κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2011, με άλμα στα 14,84 μέτρα. Με εθνικό ρεκόρ 6,63 μέτρων κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στους Παναμερικανικούς Αγώνες του 2011 στο άλμα εις μήκος, ενώ στο άλμα εις τριπλούν κέρδισε με μεγάλη διαφορά το χρυσό μετάλλιο στα 14,92 μέτρα.
Το 2012, με επίδοση 14,80 μέτρα, πήρε τη δεύτερη θέση και το ασημένιο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 στο Λονδίνο χάνοντας από την Όλγκα Ριπακόβα.
Το 2013 αναδείχθηκε Παγκόσμια Πρωταθλήτρια στη Μόσχα, καθώς έκανε άλμα στα 14,85 μέτρα. Το 2014 έκανε στο Diamond League του Μονακό νέο ατομικό ρεκόρ 15,31 μέτρων. Υπερασπίστηκε τον τίτλο της που είχε κατακτήσει δύο χρόνια πριν στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Πεκίνου με 14,90 μέτρα.
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 ήταν το μεγάλο φαβορί για το χρυσό μετάλλιο. Στον τελικό των αγώνων, η Ιμπάργκουεν ήταν η μόνη αθλήτρια που πήδηξε παραπάνω από 15 μέτρα (15,17) αφήνοντας τη Γιούλιμαρ Ρόχας και τη Ριπακόβα πίσω της και έτσι πήρε το χρυσό μετάλλιο.
Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2017 νικήθηκε από τη Ρόχας για δύο εκατοστά, και πήρε το ασημένιο μετάλλιο. Το 2018 με άλμα 6,93 μέτρα στο μήκος κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο και ψηφίστηκε αθλήτρια της χρονιάς της IAAF.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κολομβιανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Άλτες του τριπλούν Κατηγορία:Άλτες του μήκους Κατηγορία:Άλτες του ύψους Κατηγορία:Επταθλήτριες Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Παγκόσμιοι πρωταθλητές στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Αργυροί Ολυμπιονίκες του στίβου
Στάνλεϊ Κρέιμερ
Ο Στάνλει Ερλ Κρέιμερ (αγγλικά: Stanley Earl Kramer), (29 Σεπτεμβρίου 1913 - 19 Φεβρουαρίου 2001), ήταν Αμερικανός σκηνοθέτης και παραγωγός του κινηματογράφου.
Ο Κρέιμερ ήταν υπεύθυνος για την παραγωγή πολλών από τις πιο γνωστές ταινίες κοινωνικών μηνυμάτων του Χόλυγουντ. Ως ανεξάρτητος παραγωγός και σκηνοθέτης,  επέστησε την προσοχή στα επίκαιρα κοινωνικά ζητήματα που απέφευγαν τα περισσότερα στούντιο της εποχής του.
Ο σκηνοθέτης Στίβεν Σπίλμπεργκ τον περιέγραψε ως έναν "απίστευτα ταλαντούχο οραματιστή" και "έναν από τους μεγάλους κινηματογραφιστές μας, όχι μόνο για την τέχνη και το πάθος που έβαλε στην οθόνη, αλλά για τις επιπτώσεις που έχει επιφέρει στη συνείδηση ​​του κόσμου. "
Ο ηθοποιός Κέβιν Σπέισι, κατά τη διάρκεια της ομιλίας του στις Χρυσές Σφαίρες του 2015, τίμησε το έργο του Κρέιμερ και τον χαρακτηρίσε "ως έναν από τους μεγάλους κινηματογραφιστές όλων των εποχών".
Παρά τις ανομοιογενείς κριτικές, τόσο τότε όσο και τώρα, το έργο του Κρέιμερ έχει λάβει πολλά βραβεία, συμπεριλαμβανομένων 16 Βραβείων Όσκαρ και 80 υποψηφιοτήτων και ορίστηκε εννέα φορές ως  παραγωγός ή σκηνοθέτης. Το 1961, έλαβε το Βραβείο Έρβιν Θάλμπεργκ. Το 1963, ήταν μέλος της κριτικής επιτροπής στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μόσχας. Το 2002, δημιουργήθηκε το βραβείο Στάνλει Κρέιμερ, το οποίο απονέμεται σε παραλήπτες των οποίων το έργο «καταδεικνύει δραματικά και κοινωνικά ζητήματα».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας
Πίννης
Ο Πίννης, βασιλιάς των Αρδιαίων στην Ιλλυρία (230 π.Χ. - 217 π.Χ.) ήταν γιος και διάδοχος του Άγρων της Ιλλυρίας με την πρώτη σύζυγο του Τριτεύτα. Διαδέχθηκε τον πατέρα του σε βρεφική ακόμα ηλικία, την αντιβασιλεία ασκούσε η δεύτερη σύζυγος του πατέρα του Τεύτα. Οι τοπικοί Ιλλυριοί φύλαρχοι βλέποντας ότι είναι μια γυναίκα στον θρόνο πήραν θάρρος, ζητούσαν μεγαλύτερη αυτονομία και εξουσίες. Η Τεύτα υπέκυψε με αποτέλεσμα να εξασθενήσει η Ιλλυρική εξουσία και η κυριαρχία των Αρδιαίων στην Αδριατική θάλασσα και το Ιόνιο Πέλαγος. Οι πειρατές ρήμαζαν τα πλοία με αποτέλεσμα να εξασθενίσει η οικονομία και να χειροτερέψουν οι σχέσεις με τις γειτονικές χώρες που είχαν εμπορικές σχέσεις. Η Ρώμη αναζητούσε προστασία για τα πλοία τους που μετακινούνταν από την Μεγάλη Ελλάδα στην ηπειρωτική Ελλάδα, έστειλαν απεσταλμένους στην Τεύτα αλλά συγκρούστηκε μαζί τους και τους θανάτωσε, το αποτέλεσμα ήταν να ξεσπάσει ο Α΄ Ιλλυρικός Πόλεμος (229 π.Χ.).
Once Upon a Time (6ος κύκλος)
Ο έκτος κύκλος της Αμερικανικής τηλεοπτικής σειράς φαντασίας του ABC Once Upon a Time ανακοινώθηκε στις 3 Μαρτίου 2016. Έκανε πρεμιέρα στις 25 Σεπτεμβρίου 2016 και ολοκληρώθηκε στις 14 Μαΐου 2017. Τον Ιανουάριο του 2017, δηλώθηκε πως ο έκτος κύκλος θα σηματοδοτούσε το τέλος της βασικής ιστορίας και για τον έβδομο κύκλο, η σειρά θα έκανε μια απαλή επανεκκίνηση με νέα ιστορία.
Κατά τη διάρκεια του κύκλου εμφανίζονται αρκετοί νέοι χαρακτήρες. Χαρακτήρες που ήδη υπάρχουν στη φανταστική λογοτεχνία/ιστορία όπως ο Αλαντίν, η Πριγκίπισσα Τζασμίν, ο Κόμης του Μόντε Κρίστο, ο Κάπτεν Νέμο, η Λαίδη Τρεμέιν, ο Μπέογουλφ, η Τάιγκερ Λίλι και ο Τιν Μαν. Εντελώς καινούριοι είναι οι Γιδεών, Μαύρη Νεράιδα, Μαίρη Λίντγκεϊτ και Ρόμπερτ. Επίσης, στον κύκλο εμφανίζονται και οι χαρακτήρες των Τζαφάρ και Δρ. Άρθουρ Λίντγκεϊτ τους οποίους γνωρίσαμε από τη spin-off σειρά Once Upon a Time in Wonderland.
Πίννης
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλικές δυναστείες της Ιλλυρίας
Once Upon a Time (6ος κύκλος)
Αυτός ο κύκλος σηματοδοτεί επίσης και την τελευταία εμφάνιση της Έμμα Σουάν (Τζένιφερ Μόρισον) ως βασική στη σειρά. Η Μόρισον ανακοίνωσε πως θα αποχωρούσε από τη σειρά μετά το τέλος του έκτου κύκλου, αλλά, αν η σειρά ανανεωνόταν για έβδομο κύκλο, είχε συμφωνήσει να εμφανιστεί σε τουλάχιστον ένα επεισόδιο. Η Ρεμπέκα Μάντερ, αφού ήταν βασική για δύο κύκλους, ανακοίνωσε επίσης πως ο έκτος κύκλος θα ήταν ο τελευταίος που θα εμφανιζόταν ως βασική. Σύντομα μετά από αυτό, οι Άνταμ Χόρογουιτς και Έντουαρντ Κίτσις ανακοίνωσαν πως τα μέλη του βασικού καστ Τζίνιφερ Γκούντγουιν, Τζος Ντάλλας και Τζάρεντ Σ. Γκίλμορ, όπως επίσης και η Έμιλι ντε Ράβιν που έγινε βασική στον δεύτερο κύκλο της σειράς, θα αποχωρούσαν επίσης στο τέλος του κύκλου.
Ανάπτυξη
Οι εκτελεστικοί παραγωγοί της σειράς Άνταμ Χόρογουιτς και Έντουαρντ Κίτσις ανακοίνωσαν πως σε αυτό τον κύκλο θα σταματούσαν τη δομή των δύο μερών/ιστοριών όπως έκαναν από τον τρίτο μέχρι τον πέμπτο κύκλο, με τον Χόρογουιτς να λέει: "Σχεδιάζουμε επίσης μια ιστορία 22 επεισοδίων αντί δύο που θα ήταν χωρισμένες σε δύο μέρη φέτος. Είναι πραγματικά πολύ συναρπαστικό και διασκεδαστικό". Ο Κίτσις πρόσθεσε: "Αλλάζουμε λίγο το τι κάνουμε φέτος και πάμε πίσω σε αυτή τη νοοτροπία του πρώτου κύκλου με πιο μικρές και σύντομες ιστορίες της πόλης". Αυτός ο κύκλος επικεντρώνεται στο Στόρυμπρουκ ως το βασικό σκηνικό, αλλά υπάρχουν και καινούρια βασίλεια όπως επίσης και μια εξερεύνηση της μυθολογίας του Σωτήρα. Ο Κίτσις και ο Χόρογουιτς προσέλαβαν δύο σκηνοθέτες από τη δικιά τους τηλεοπτική σειρά, Dead of Summer, που προβαλλόταν στο κανάλι Freeform, τους Νόρμαν Μπάκλεϊ και Μαίρζι Άλμας. Η Τζένιφερ Λιντς σκηνοθέτησε το όγδοο επεισόδιο του κύκλου, I'll Be Your Mirror.
Τον Ιανουάριο του 2017, ο πρόεδρος του ABC Τσάνινγκ Ντάνγκεϊ, ήταν ο πρώτος που πρότεινε η τρέχουσα ιστορία της σειράς να ολοκληρωνόταν στον έκτο κύκλο, ανεξαρτήτως του αν θα υπήρχε ή όχι έβδομος κύκλος. Σύντομα μετά από αυτά τα νέα, η Τζένιφερ Μόρισον αποκάλυψε πως τα συμβόλαια των βασικών πρωταγωνιστών έληγαν τον Απρίλιο, εκφράζοντας αβεβαιότητα για το μέλλον της σειράς και τη συμμετοχή της σε αυτήν πέραν του τρέχοντος κύκλου. Ο Ρόμπερτ Καρλάιλ εξέφρασε επίσης πως θα έπρεπε να πάρει μια απόφαση για το μέλλον του στη σειρά μέχρι το τέλος του μήνα. Τον Μάρτιο του 2017, αρκετές πηγές ανέφεραν πως τέσσερα από τα βασικά μέλη της σειράς, και συγκεκριμένα οι Μόρισον, Καρλάιλ, Λάνα Παρίγια και Κόλιν Ο'Ντόναχιου, βρίσκονταν σε διαπραγματεύσεις για την ανανέωση των συμβολαίων τους για έναν ενδεχόμενο έβδομο κύκλο. Τον Απρίλιο του 2017, οι Χόρογουιτς και Κίτσις επιβεβαίωσαν πως κάποιοι χαρακτήρες θα ολοκλήρωναν τις ιστορίες τους με το τέλος του έκτου κύκλου, αναγνωρίζοντας πιθανές μεταβολές στο καστ λέγοντας: "Σχεδιάζουμε αυτό το φινάλε από την αρχή του χρόνου, έτσι όποιος μείνει και όποιος φύγει...όλες αυτές οι ερωτήσεις έχουν ήδη αντιμετωπιστεί. Το κοινό δεν πρέπει να φοβάται [ή να νιώθει] κάποια έλλειψη". Στις 8 Μαΐου, η Μόρισον επιβεβαίωσε πως απέρριψε την πρόταση να παραμείνει στη σειρά και πως ο έκτος κύκλος θα είναι ο τελευταίος της, σηματοδοτώντας και το τέλος της Έμμα στη σειρά ως η βασική πρωταγωνίστρια. Στις 11 Μαΐου, η Ρεμπέκα Μάντερ ανακοίνωσε πως κι εκείνη θα αποχωρούσε από τη σειρά στο τέλος του κύκλου, αναφερόμενη σε δημιουργικές αποφάσεις που ήταν πέραν από τον έλεγχό της. Στις 12 Μαΐου, ανακοινώθηκε πως ο έκτος κύκλος θα ήταν ο τελευταίος για τέσσερις επιπλέον ηθοποιούς: Τζίνιφερ Γκούντγουιν, Τζος Ντάλλας, Τζάρεντ Σ. Γκίλμορ και Έμιλι ντε Ράβιν. Έτσι, οι χαρακτήρες που είδαν τις ιστορίες τους να ολοκληρώνονται με το τέλος του έκτου κύκλου ήταν οι Έμμα Σουάν, Χιονάτη, Πρίγκιπας του Παραμυθιού, Μπελ και Ζελίνα. Το φινάλε του κύκλου αποκάλυψε πως ο Χένρι Μιλς θα παρέμενε ως πρωταγωνιστής στη σειρά, με αλλαγή όμως του σκηνικού σε μια μεταγενέστερη χρονική περίοδο όπου εκείνος θα ήταν πλέον ενήλικας και θα τον υποδυόταν ο Άντριου Τζ. Γουέστ.
Μουσικό επεισόδιο
Τον Ιανουάριο του 2017, το TV Line ανέφερε πως η σειρά θα περιείχε ένα μουσικό επεισόδιο σε κάποια μεταγενέστερη στιγμή. Οι δημιουργοί Κίτσις και Χόρογουιτς είχαν μιλήσει και προηγουμένως για την επιθυμία τους να έχουν ένα μουσικό επεισόδιο στη σειρά, αλλά "δεν ήξεραν καν από πού να ξεκινήσουν". Ο Κίτσις και ο Χόρογουιτς επιβεβαίωσαν τα δημοσιεύματα τον Φεβρουάριο. Επιβεβαίωσαν επίσης πως το επεισόδιο θα περιέχει εφτά καινούρια τραγούδια, συμπεριλαμβανομένων σόλο των Τζένιφερ Μόρισον και Ρεμπέκα Μάντερ, καθώς επίσης και ένα "τραγούδι-μονομαχία" της Κακιάς Βασίλισσας απέναντι στους Χιονάτη και Πρίγκιπα του Παραμυθιού.
Οι συνθέτες Άλαν Ζάκαρι και Μάικλ Γουίνερ, έγραψαν τα καινούρια τραγούδια που θα περιλαμβάνονταν στο επεισόδιο, με παρεχόμενες διευθετήσεις από τον συνθέτη της σειράς, Μαρκ Ίσαμ. Οι Κίτσις και Χόρογουιτς μίλησαν για τη φύση του επεισοδίου λέγοντας: "Είναι στην πραγματικότητα ένα μεγάλο μέρος της μυθολογίας της σειράς και υπάρχουν μερικά μεγάλα πράγματα που συμβαίνουν στο επεισόδιο. Ειλικρινά, ήταν μία από τις προκλήσεις που αντιμετωπίσαμε στο να κάνουμε ένα μουσικό επεισόδιο επειδή ποτέ δεν θέλαμε να κάνουμε κάτι απλά για να το κάνουμε μία φορά και μετά να επιστρέψουμε στη βασική ιστορία. Θέλαμε να το δούμε ως μέρος της βασικής ιστορίας, κάτι που σήμαινε πως πραγματικά θα έπρεπε να προγραμματίσουμε όλο τον κύκλο με εξαιρετική λεπτομέρεια".
Κάστινγκ
Η Έμιλι ντε Ράβιν είπε στους θαυμαστές πως θα επέστρεψε για τον έκτο κύκλο. Ανακοινώθηκε επίσης αργότερα πως ο Σαμ Γουίτβερ και ο Χανκ Χάρις είχαν υπογράψει συμβόλαιο για να παίξουν δύο επαναλαμβανόμενους χαρακτήρες στον έκτο κύκλο της σειράς. Στις 29 Μαρτίου 2016, η Λάνα Παρίγια επιβεβαίωσε πως θα επέστρεφε για τον έκτο κύκλο. Ο Ρόμπερτ Καρλάιλ επιβεβαιώθηκε για την επιστροφή του ως Ραμπλστίλτσκιν μαζί με την Ρεμπέκα Μάντερ ως Ζελίνα και τον Τζάρεντ Σ. Γκίλμορ ως Χένρι Μιλς.
Αρχές Ιουλίου, ανακοινώθηκε πως ο Ραφαέλ Σμπαρτζ θα επέστρεφε για τον ρόλο του ως Τζίμινι Κρίκετ / Δρ. Άρτσι Χόππερ στην πρεμιέρα του κύκλου. Η τελευταία εμφάνιση του χαρακτήρα ήταν στο επεισόδιο του τέταρτου κύκλου, "Rocky Road". Στις 20 Ιουλίου, ανακοινώθηκε πως η Τζέσι Σχραμ θα επέστρεφε για το ρόλο της ως Σταχτοπούτα στο τρίτο επεισόδιο του κύκλου. Το επεισόδιο εξέτασε μια σύνδεση που είχε ο χαρακτήρας της με κάποιον από τη Χώρα των μη Ειπωμένων Ιστοριών, καθώς επίσης και το ξεκίνημα της φιλίας της με τη Χιονάτη. Στο ίδιο επεισόδιο εμφανίστηκαν επίσης και η μητριά της Σταχτοπούτας, αλλά και οι θετές αδελφές της. Ο Ντέιβιντ Άντερς επέστρεψε επίσης σε αυτό τον κύκλο για τον ρόλο του Βίκτορ Φρανκενστάιν και ο χαρακτήρας του είχε μια σύνδεση με τους Τζέκιλ και Χάιντ. Στις 15 Αυγούστου, ανακοινώθηκε πως ο Τζόνι Κόιν θα επέστρεφε για τον ρόλο του ως Δρ. Λίντγκεϊτ, τον οποίο είχε στη σειρά Once Upon a Time in Wonderland, στο τέταρτο επεισόδιο του κύκλου. Στις 26 Αυγούστου, ανακοινώθηκε πως ο Φαράν Ταχίρ είχε προσληφθεί για τον ρόλο του Κάπτεν Νέμο και θα συνδεόταν με τον Κάπτεν Χουκ. Στις 22 Σεπτεμβρίου, ανακοινώθηκε πως ο Τζι Μα θα επέστρεφε για τον ρόλο του ως Δράκος σε κάποιο επεισόδιο του κύκλου. Η Γκάμπριελ Ρόουζ θα επέστρεφε επίσης ως η μητέρα του Ντέιβιντ, Ρουθ, η οποία εμφανίστηκε σε σκηνή αναδρομής στο έβδομο επεισόδιο. Στις 27 Σεπτεμβρίου, ανακοινώθηκε πως ο Σιον Μαγουάιαρ θα επέστρεφε ως Ρομπέν των Δασών. Ο πρώην βασικός χαρακτήρας, που πέθανε στην οθόνη προς το τέλος του πέμπτου κύκλου, δε θα αναστηνόταν αλλά θα εμφανιζόταν σε μια ιστορία αρκετών επεισοδίων σε διαφορετική ιδιότητα.
Για το δεύτερο μισό του κύκλου, ο Γουίλ Τράβαλ θα επέστρεφε για αρκετά επεισόδια, ξεκινώντας από το επεισόδιο 11, ως Σερίφης του Νότινγκαμ. Στις 31 Οκτωβρίου, ανακοινώθηκε πως η Μακίνα Γκρέις θα επέστρεφε ως νεαρή Έμμα. Στις 11 Δεκεμβρίου, ο Ρόμπερτ Καρλάιλ αποκάλυψε πως ο Μπράντον Σπινκ θα υποδυόταν μια νεαρότερη εκδοχή του Μπέλφαϊρ στο επεισόδιο 13. Στις 6 Ιανουαρίου 2017, ανακοινώθηκε πως η Τζοάννα Γκαρσία θα επέστρεφε για τον ρόλο της ως Άριελ. Η ιστορία είχε να κάνει με μια συνεργασία ανάμεσα στην Άριελ, στη Τζασμίν και στον Χουκ. Στις 7 Ιανουαρίου, ο Χόρογουιτς επιβεβαίωσε πως ο Τζιλ ΜακΚίννι θα επέστρεφε επίσης ως Πρίγκιπας Έρικ. Δύο μέρες αργότερα, ανακοινώθηκε πως η Ρόουζ ΜακΊβερ θα επέστρεφε κι αυτή για τον ρόλο της ως Τίνκερ Μπελ. Στις 20 Ιανουαρίου αποκαλύφθηκε πως η Σάρα Τόμκο είχε προσληφθεί ως Τάιγκερ Λίλι. Ο επαναλαμβανόμενος χαρακτήρας εμφανίζεται σε τουλάχιστον δύο επεισόδια αρχίζοντας με το επεισόδιο 17. Στις 23 Ιανουαρίου, ο Χόρογουιτς ανακοίνωσε πως ο Πάτρικ Φίσλερ θα επέστρεφε ως ο πρώην συγγραφέας Άιζακ Χέλερ σε κάποια στιγμή του δεύτερου μισού του κύκλου. Στις 14 Μαρτίου ανακοινώθηκε πως στο επεισόδιο 18 θα εμφανιζόταν ο Τιν Μαν, τον οποίο θα υποδυόταν ο Άλεξ Ντίσερτ, και το Δειλό Λιοντάρι από το παραμύθι του Μάγου του Οζ.
Στις 16 Φεβρουαρίου, το TVLine δημοσίευσε κάλεσμα για ακροάσεις με περιγραφές για δυο χαρακτήρες που εμφανίζονται στο φινάλε του κύκλου, με το ενδεχόμενο να συνεχίσουν και στον έβδομο κύκλο αν η σειρά ανανεωθεί. Ο ένας χαρακτήρας ήταν για έναν άντρα ηλικίας κάπου στα 30 ο οποίος "κάποτε ήταν αισιόδοξος και γεμάτος ελπίδες αλλά τώρα είναι χωρίς φίλους, κυνικός ερημίτης" αλλά "εξακολουθεί να έχει μια κοιμισμένη σπίθα ελπίδας βαθιά μέσα του, η οποία περιμένει το κατάλληλο άτομο για να την αναθερμάνει". Ο άλλος χαρακτήρας αφορούσε ένα δεκάχρονο κορίτσι το οποίο "προέρχεται από ένα διαλυμένο σπίτι" αλλά "αυτές οι δυσκολίες την έκαναν απλά δυνατότερη - κάτι που θα της φανεί χρήσιμο όταν το σκοτάδι θα απειλήσει ό,τι αγαπά". Στις 8 Μαρτίου, ανακοινώθηκε πως ο Άντριου Τζ. Γουέστ είχε προσληφθεί για τον χωρίς - μέχρι στιγμής - ταυτότητα ρόλο, του οποίου η ταυτότητα αποκαλύφθηκε στο επεισόδιο "The Final Battle" και ήταν ο Χένρι Μιλς σε μεγαλύτερη ηλικία. Στις 9 Μαρτίου, ανακοινώθηκε πως η Άλισον Φερνάντεζ είχε προσληφθεί για τον άλλο ρόλο χωρίς ταυτότητα, του οποίου η ταυτότητα επίσης αποκαλύφθηκε στο ίδιο επεισόδιο, και ήταν η κόρη του Χένρι, η Λούσι.
Στις 8 Μαΐου 2017, η Τζένιφερ Μόρισον ανακοίνωσε πως αρνήθηκε την πρόταση να παραμείνει στη σειρά για έναν έβδομο κύκλο και πως δε θα επέστρεφε στο Once Upon a Time ως βασική σε περίπτωση που η σειρά ανανεωνόταν από το ABC. Ωστόσο, σημείωσε πως είχε υπογράψει συμβόλαιο να εμφανιστεί σε ένα επεισόδιο του έβδομου κύκλου αν υπάρξει ανανέωση της σειράς.
Στις 12 Μαΐου 2017, οι δημιουργοί της σειράς Χόρογουιτς και Κίτσις επιβεβαίωσαν πως πέντε ακόμα βασικά μέλη του καστ, επιπρόσθετα από τη Μόρισον, δε θα επέστρεφαν για τον έβδομο κύκλο: Τζίνιφερ Γκούντγουιν, Τζος Ντάλλας, Τζάρεντ Σ. Γκίλμορ, Έμιλι ντε Ράβιν και Ρεμπέκα Μάντερ. Στα προσωπικά τους αντίο προς τους θαυμαστές, τόσο η ντε Ράβιν όσο και η Μάντερ αναφέρθηκαν στην απόφαση της σειράς να προχωρήσει προς μια νέα δημιουργική κατεύθυνση ως τον λόγο της αποχώρησής τους. Ο Γκίλμορ εξέφρασε παρόμοια συναισθήματα. Στο μεταξύ, οι Γκούντγουιν και Ντάλλας είχαν ενημερώσει τους δημιουργούς ένα χρόνο νωρίτερα πώς σκόπευαν να εγκαταλείψουν τη σειρά στο τέλος του έκτου κύκλου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές των ABC Studios
Ωμπυσόν (Ορν)
Το Ωμπυσόν (γαλλικά: Aubusson) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ωμπυσοναί (γαλλικά: Aubussonnais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Ωγκαίζ
Το Ωγκαίζ (γαλλικά: Auguaise) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Σκάλιαρι
Το Σκάλιαρι (σερβικά κυριλλικά: Шкаљари) είναι πόλη η οποία βρίσκεται στα νότια του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου του Κότορ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Οικισμοί του Κότορ
Η νεκρή βασίλισσα
Η νεκρή βασίλισσα (γαλλικός τίτλος: La Reine morte) είναι θεατρικό έργο σε τρεις πράξεις του Ανρί ντε Μοντερλάν που γράφτηκε το 1942 και παρουσιάστηκε στις 8 Δεκεμβρίου 1942 στην Κομεντί Φρανσαίζ.
Η νεκρή βασίλισσα είναι ένα από τα πιο γνωστά θεατρικά έργα του συγγραφέα. Αναπτύσσει το κλασικό θέμα του έρωτα - θύμα των κρατικών συμφερόντων.
Το έργο είναι βασισμένο στην τραγική ιστορία του βασιλιά της Πορτογαλίας Αλφόνσου Δ', του γιου του Πέτρου Α' και της Ινές ντε Κάστρο.
Υπόθεση
Το έργο διαδραματίζεται στο βασίλειο της Πορτογαλίας, στα μέσα του 14ου αιώνα.
Ένας γάμος σχεδιάζεται μεταξύ της ινφάντας του βασιλείου της Ναβάρρας και του πρίγκιπα Ντον Πέντρο, γιου του Φερράντε, βασιλιά της Πορτογαλίας. Πρόκειται για γάμο πολιτικών συμφερόντων, που αποβλέπει στην ίδρυση πολιτικής συμμαχία μεταξύ των δύο βασιλείων εναντίον του βασιλείου της Καστίλλης.
Το έργο ξεκινά με μια συζήτηση μεταξύ του βασιλιά Φερράντε και της ινφάντας της Ναβάρρας. Το δεκαεπτάχρονο κορίτσι του λέει ότι ο γιος του, ο Πέντρο, αρνείται τον γάμο και η ίδια, ταπεινωμένη αποφασίζει να φύγει για τη Ναβάρρα. Ο Φερράντε της ζητά να περιμένει για να μπορέσει να συζητήσει με τον γιο του.
Κατά τη διάρκεια μιας ιδιωτικής συνομιλίας με τον Πέντρο, ο βασιλιάς προσπαθεί να υπενθυμίσει στον γιο του τα καθήκοντά του ως πρίγκιπας. Αυτός αρνείται ότι η σχέση του και ο έρωτάς του για την Ινές ντε Κάστρο τον εμποδίζουν να παντρευτεί την Ινφάντα. Ωστόσο, παρά την επιμονή του πατέρα του, ο Πέντρο αρνείται πεισματικά την ιδέα αυτού του γάμου. Είναι βαθιά ερωτευμένος με τη νεαρή γυναίκα και δεν θέλει να θυσιάσει την ευτυχία του για πολιτικούς λόγους. Φοβούμενος τον πατέρα του, δεν βρήκε το θάρρος να του πει ότι είχε παντρευτεί κρυφά την Ινές και ότι αυτή περίμενε παιδί από αυτόν. Η ίδια η Ινές αποκαλύπτει την αλήθεια στον βασιλιά, χωρίς ωστόσο να διευκρινίσει ότι είναι έγκυος.