cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ζελατίνη
Ασφάλεια και επιδράσεις στην υγεία
Το 1997, η αμερικανική Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA), με την υποστήριξη της συμβουλευτικής επιτροπής για τη μεταδοτική σπογγώδη εγκεφαλοπάθεια, άρχισε να παρακολουθεί τον πιθανό κίνδυνο μετάδοσης ζωικών ασθενειών, ιδίως της σπογγώδους εγκεφαλοπάθειας των βοοειδών (ΣΕΒ), γνωστή και ως νόσος των τρελών αγελάδων. Μια μελέτη του FDA από εκείνο το έτος δήλωσε: «... τα στάδια όπως η θερμότητα, η αλκαλική επεξεργασία και η διήθηση θα μπορούσαν να είναι αποτελεσματικά στη μείωση του επιπέδου των μολυσματικών παραγόντων πράιον · ωστόσο, τα επιστημονικά στοιχεία είναι ανεπαρκή αυτή τη στιγμή για να αποδείξουν ότι αυτές οι διεργασίες αφαιρούν τον μολυσματικό παράγοντα της ΣΕΒ εάν υπάρχει στο αρχικό υλικό». Στις 18 Μαρτίου 2016 η FDA οριστικοποίησε τρεις προηγούμενους τελικούς κανόνες που αποσκοπούσαν στην περαιτέρω μείωση του δυνητικού κινδύνου ΣΕΒ στην ανθρώπινη διατροφή. Ο τελικός κανόνας διευκρίνισε ότι «η ζελατίνη δεν θεωρείται απαγορευμένο υλικό βοοειδών εάν παρασκευάζεται χρησιμοποιώντας τις συνήθεις βιομηχανικές διεργασίες που καθορίζονται».
Η επιστημονική συντονιστική επιτροπή (ΕΣΕ) της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 2003 δήλωσε ότι ο κίνδυνος που συνδέεται με τη ζελατίνη των οστών βοοειδών είναι πολύ μικρός ή μηδενικός. Το 2006, η Ευρωπαϊκή Αρχή για την Ασφάλεια των Τροφίμων δήλωσε ότι επιβεβαιώθηκε η γνώμη της ΕΣΕ, ότι ο κίνδυνος της ΣΕΒ από ζελατίνη από οστά ήταν μικρός και ότι συνιστά την αφαίρεση της αίτησης του 2003 για την εξαίρεση του κρανίου, του εγκεφάλου και των σπονδύλων βόειας προέλευσης παλαιότερων από 12 μήνες από το υλικό που χρησιμοποιείται στην κατασκευή ζελατίνης.
Ορισμένες κλινικές μελέτες αναφέρουν ότι η κατάποση από το στόμα του υδρολυμένου κολλαγόνου μειώνει τον πόνο των αρθρώσεων και τα άτομα με τα πιο έντονα συμπτώματα παρουσιάζουν το μεγαλύτερο όφελος. Η ευεργετική δράση είναι πιθανόν να οφείλεται στη συσσώρευση υδρολυμένου κολλαγόνου στον χόνδρο και να διεγείρει την παραγωγή κολλαγόνου από τα χονδροκύτταρα, τα κύτταρα του χόνδρου. Αρκετές μελέτες έχουν δείξει ότι η ημερήσια πρόσληψη υδρολυμένου κολλαγόνου αυξάνει την πυκνότητα οστικής μάζας σε αρουραίους. Φαίνεται ότι τα υδρολυμένα πεπτίδια κολλαγόνου διεγείρουν τη διαφοροποίηση και τη δράση των οστεοβλαστών - τα κύτταρα που κατασκευάζουν οστά - σε σχέση με εκείνη των οστεοκλαστών (κύτταρα που καταστρέφουν τα οστά).
Ωστόσο, άλλες κλινικές δοκιμές έχουν δώσει μικτά αποτελέσματα. Το 2011, η Ευρωπαϊκή Αρχή για την Ασφάλεια των Τροφίμων, αρμόδια για τα διαιτητικά προϊόντα, τη διατροφή και τις αλλεργίες, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «δεν υπήρξε σχέση αιτίου-αποτελέσματος μεταξύ της κατανάλωσης υδρολυμένου κολλαγόνου και της συντήρησης των αρθρώσεων». Τέσσερις άλλες μελέτες ανέφεραν όφελος χωρίς παρενέργειες. Ωστόσο, οι μελέτες δεν ήταν εκτεταμένες και όλες συνιστούσαν περαιτέρω ελεγχόμενη μελέτη. Μια μελέτη διαπίστωσε ότι το κολλαγόνο από το στόμα βελτίωσε τα συμπτώματα μόνο σε μειοψηφία ασθενών και αναφέρθηκε η ναυτία ως παρενέργεια. Μια άλλη μελέτη δεν ανέφερε βελτίωση της νόσου σε ασθενείς με ρευματοειδή αρθρίτιδα. Μια άλλη μελέτη έδειξε ότι η θεραπεία με κολλαγόνο μπορεί στην πραγματικότητα να προκαλέσει επιδείνωση των συμπτωμάτων της ρευματοειδούς αρθρίτιδας.
Παραπομπές
κατηγορία:Ζωικά προϊόντα κατηγορία:Πρωτεΐνες κατηγορία:Συμπληρώματα διατροφής Κατηγορία:Κολλοειδή
Ο Νεκρός
Ο Νεκρός (πρωτότυπος τίτλος: Dead Man) είναι αμερικανική ταινία γουέστερν του 1995 σε σκηνοθεσία και σενάριο του Τζιμ Τζάρμους. Πρωταγωνιστούν οι Τζόνι Ντεπ, Γκάρι Φάρμερ, Μπίλι Μπομπ Θόρντον, Iggy Pop, Κρίσπιν Γκλόβερ, Τζον Χερτ, Μάικλ Γουίνκοτ, Λανς Χένρικσεν, Γκάμπριελ Μπιρν, Μίλι Αβιτάλ και Ρόμπερτ Μίτσαμ (στον τελευταίο του κινηματογραφικό ρόλο). Η ταινία, που χαρακτηρίστηκε ως «ψυχεδελικό γουέστερν» από τον σκηνοθέτη, περιλαμβάνει σουρεαλιστικά στοιχεία του είδους γουέστερν. Η ταινία γυρίστηκε εξ ολοκλήρου μονόχρωμη. Ο Νηλ Γιανγκ συνέθεσε το σάουντρακ με τμήματα που αυτοσχεδίασε, ενώ παρακολουθούσε αμοντάριστα πλάνα της ταινίας. Θεωρείται από πολλούς το πρώτο μεταμοντέρνο γουέστερν. Έχει συγκριθεί με το μυθιστόρημα του Κόρμακ ΜακΚάρθυ, Ματωμένος Μεσημβρινός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γουέστερν Κατηγορία:Ταινίες δρόμου Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τζιμ Τζάρμους Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αριζόνα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Καλιφόρνια Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Υόρκη (πολιτεία) Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νεβάδα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Όρεγκον Κατηγορία:Ταινίες του 1995
Άγγελος Ποιμενίδης
Ο Άγγελος Ποιμενίδης ήταν Έλληνας δάσκαλος και λογοτέχνης.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στο Ορτάκιοϊ της Αδριανούπολης (σημερινό Ιβαΐλογκραντ) απ' όπου έφυγε με την οικογένειά του το 1912. Ήταν γιος του Χατζή-Σάββα Ποιμενίδη, ο οποίος ήταν αναμεμειγμένος στον Μακεδονικό Αγώνα. Η οικογένειά του στα χρόνια των πολέμων (Βαλκανικοί Πόλεμοι, Μικρασιατική Καταστροφή) διώχθηκε και κατέφυγε και τις δύο φορές στην Έδεσσα, ως πρόσφυγες. Εκεί ο Ποιμενίδης τελείωσε το Γυμνάσιο. Στην Καστοριά αποφοίτησε από το μονοτάξιο Διδασκαλείο και το 1924 ήλθε οριστικά στην Αλεξανδρούπολη, διοριζόμενος ως δάσκαλος στο 3ο Δημοτικό Σχολείο. Το 1928, μαζί με την αδερφή του Χαρίκλεια Φωτίου, ήλθε στην Αθήνα, τελείωσε τη μετεκπαίδευση διδασκάλων και συγχρόνως πήρε το πτυχίο από τη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών. Το 1950 διορίστηκε ξανά στο 3ο Δημοτικό Σχολείο και αργότερα τοποθετήθηκε στο Εποπτικό Σχολικό Συμβούλιο του Έβρου, αρμόδιο για τις μεταθέσεις και αποσπάσεις των εκπαιδευτικών στο νομό. Το Νοέμβριο 1961, ασχολούμενος με τα αρχαιολογικά ευρήματα, διορίστηκε έκτακτος επιμελητής αρχαιοτήτων της Περιφέρειας Αλεξανδρούπολης. Από το 1956 διατέλεσε διευθυντής του 3ου Δημοτικού Σχολείου, από το οποίο συνταξιοδοτήθηκε το 1962.
Συγγραφικό έργο
Το 1952 εξέδωσε έργο για την ιστορία όλης της Θράκης, με τίτλο «Μερικά στοιχεία από την ιστορία της Θράκης». Στους τόμους της «Εταιρείας Θρακικών Μελετών» και στην τοπική εφημερίδα Ελεύθερη Θράκη, ο Ποιμενίδης έγραψε για έρευνες και αναζητήσεις που έκανε σε αρχαίους οικισμούς όπως η Ζώνη, η Μεσημβρία, κατά τις οποίες συγκέντρωσε μεγάλο αριθμό νομισμάτων, κτερισμάτων, χειρολαβών και σπασμένων κομματιών από αρχαία αγγεία (οστράκων), τα οποία σήμερα κοσμούν τα Μουσεία Κομοτηνής και Αθηνών. Οι τίτλοι αυτών των ερευνών και αναζητήσεων «Αρχαιολογικοί χώροι της Δυτικής Θράκης», «Κλάμα και ελπίδα, Οι αρχαιότητες της Θράκης και η αξιοποίησή τους» και «Οι αρχαιότητες της Θράκης και η εγκατάλειψή τους». Το 1963 εκδόθηκε το έργο του «Ιστορικά και αρχαιολογικά θέματα γύρω από την Αλεξανδρούπολη» που εκδόθηκε το 1963.
Δημοσιεύσεις
Το 1952 δημοσίευσε στο νομαρχιακό περιοδικό Ανασυγκροτήσεις, σειρά άρθρων για την ανόρθωση και αναδιάρθωση της θηρευτικής οικονομίας του Νομού Έβρου, για τα κοιτάσματα πετρελαίου που βρίσκονται κάτω από τη θρακική θάλασσα, την οργάνωση και αξιοποίηση των τουριστικών δυνατοτήτων όλης της περιφέρειας και στη λεπτομερή ιστορία της πόλης. Δημοσίευσε, ακόμη, ποιήματα και άρθρα κυνηγετικού ενδιαφέροντος στα περιοδικά Κυνηγετικά Νέα και Κυνηγεσία και Κυνοφιλία.
Ανακάλυψη
Το 1966, ανακάλυψε από αρχαία κτίσματα στους παραλιακούς δρόμους, ότι η Αλεξανδρούπολη κτίσθηκε πάνω από την αρχαία Σάλη, μιας από τις πόλεις της Περαίας Σαμοθράκης και μέλους της Αθηναϊκής Κοινοπολιτείας.
Έπαινοι
Το 1978, κατά την εορτή των 100 χρόνων από την ίδρυση της Αλεξανδρούπολης, τιμήθηκε ως ένας από τους τέσσερις στυλοβάτες και ιδρυτές μιας πρώτης πνευματικής ζωής της πόλης μαζί με τον Αχιλλέα Σαμοθράκη, Αθανάσιο Σπανό και τον Γεώργιο Μαμέλη. Ο Δήμος Αλεξανδρούπολης του αφιέρωσε έναν μικρό δρόμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες εκπαιδευτικοί
Αρένα Παντανάλ
Το Αρένα Παντανάλ είναι ένα νέο στάδιο πολλαπλών χρήσεων στην πόλη Κουιαμπά της Βραζιλίας. Η κατασκευή του ολοκληρώθηκε στις 26 Απριλίου 2014, με σκοπό να χρησιμοποιηθεί κυρίως για αγώνες ποδοσφαίρου και να φιλοξενήσει αγώνες κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου το 2014.
Χωρητικότητα
Το στάδιο δεν έχει καθορισμένη ημερομηνία ολοκλήρωσης, και η χωρητικότητά του είναι 41.112 θέσεων. Από τις 24 Απριλίου 2014, απομένουν να εγκατασταθούν 5.000 από τις θέσεις του γηπέδου.
Μουντιάλ 2014
Όλοι οι αγώνες από κάτω είναι σε ώρες Κουιαμπά (UTC−4).
Κόπα Αμέρικα 2021
Όλοι οι αγώνες από κάτω είναι σε ώρες Βραζιλίας (UTC−3).
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στη Βραζιλία Κατηγορία:Στάδια Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014 Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στη Βραζιλία
Μαρκ Φαν Μπόμελ
Ο Μαρκ Φαν Μπόμελ είναι Ολλανδός ποδοσφαιριστής, γεννημένος στο Μάασμπραχτ και αγωνίζεται στην Αϊντχόφεν.
Οι πρώτοι σύλλογοι
Ο Φαν Μπόμελ ξεκίνησε την ποδοσφαιρική καριέρα του στην Φορτούνα Σιτάρντ και έμεινε εκεί για 7 χρόνια και σε 153 αγώνες πέτυχε 13 γκολ.
Το 1999 ο Φαν Μπόμελ πήρε μεταγραφή στην Αϊντχόφεν. Είχε 6 πολύ καλές σεζόν, κατακτώντας συνολικά 4 πρωταθλήματα, ένα Κύπελλο Ολλανδίας και 3 Σούπερ Καπ Ολλανδίας, ενώ σκόραρε 46 φορές σε 169 ματς. Τη σεζόν 2004-2005 βοήθησε σημαντικά την ολλανδική ομάδα να κατακτήσει το πρωτάθλημα και να φτάσει στα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ, αλλά έχασε από τη ΑΚ Μίλαν.
Μπαρτσελόνα
Το καλοκαίρι του 2005 ο Φαν Μπόμελ πήγε στην Μπαρτσελόνα, ο οποίος υποστήριζε από παιδί. Λίγο πριν παρουσιαστεί, ο Ολλανδός μέσος πήγε σε ένα μοναστήρι στο ΠΣΦ Αϊντχόφεν για να μάθει ισπανικά. Έμεινε μόνο ένα χρόνο, αλλά κέρδισε τη θέση στην εντεκάδα. Κατέκτησε το Πρωτάθλημα Ισπανίας και το Τσάμπιονς Λιγκ 2005-06, ενώ στις 20 Αυγούστου 2006 κατέκτησε και το Σούπερκαπ Ισπανίας νικώντας στον τελικό την Εσπανιόλ. Έξι μέρες αργότερα ο Φαν Μπόμελ ανήγγειλε ότι θα αποχωρήσει από τη Μπαρτσελόνα για να πάει στην Μπάγερν Μονάχου. Σε 24 αγώνες σκόραρε 2 φορές.
Μπάγερν
Στις 26 Αυγούστου 2006 πήγε στην Μπάγερν έναντι 6.000.000€. Μετά από καταπληκτικές εμφανίσεις το 2007 ψηφίστηκε ως παίχτης της χρονιάς. Το 2008 ο Όλιβερ Καν αποχωρεί από το ποδόσφαιρο και ο Φαν Μπόμελ γίνεται αρχηγός, ο οποίος είναι ο πρώτος μη-Γερμανός ποδοσφαιριστής της Μπάγερν που γίνεται αρχηγός. Πέτυχε 11 γκολ σε 123 αγώνες.
ΑΚ Μίλαν
Στις 25 Ιανουαρίου 2011 ο Φαν Μπόμελ πήγε στη ΑΚ Μίλαν. Έκανε το ντεμπούτο του 2 μέρες μετά τη μεταγραφή του στα πλαίσια του Κυπέλλου Ιταλίας. Το ντεμπούτο του στη Σέριε Α το έκανε στις 29 Ιανουαρίου με αντίπαλο την Κάλτσιο Κατάνια, αλλά στο δεύτερο ημίχρονο αποβλήθηκε με δεύτερη κίτρινη κάρτα. Στα 39 παιχνίδια που αγωνίστηκε δεν έβαλε κανένα γκολ.
Επιστροφή στην Αϊντχόφεν
Στις 29 Απριλίου 2012 ο Φαν Μπόμελ αποφάσισε να επιστρέψει στην Αϊντχόφεν. Στις 24 Μαΐου παρουσιάστηκε από το σύλλογο. Έχει πετύχει 6 γκολ σε 28 ματς. Στο τέλος της σεζόν αποσύρθηκε από την ενεργό δράση.
Εθνική Ομάδα
Ο Φαν Μπόμελ έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Ολλανδίας στις 7 Οκτωβρίου 2000 με αντίπαλο την Εθνική Κύπρου. Συμπεριλαμβανόταν στο Euro 2004, στο Μουντιάλ 2006, στο Μουντιάλ 2010 και στο Euro 2012. Μετά τον ντροπιαστικό αποκλεισμό της Εθνικής Ολλανδίας στο Euro 2012, αποφάσισε να αποχωρήσει από την εθνική. Σκόραρε 10 γκολ σε 79 εμφανίσεις.
Κατηγορία:Ολλανδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΣΦ Αϊντχόφεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάγερν Μονάχου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μίλαν Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ολλανδίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ολλανδίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φορτούνα Σίταρντ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ρουαγιάλ Αντβέρπ ΦΚ
Αλέξιος Δ΄ Μέγας Κομνηνός
Ο Αλέξιος Δ' Μέγας Κομνηνός (19 Ιανουαρίου 1382 - Οκτώβριος 1429) ήταν αυτοκράτορας της Τραπεζούντας από τις 5 Μαρτίου 1417 ως τον Οκτώβριο του 1429. Ήταν ο γιος του προκατόχου του Μανουήλ Γ' και της Γεωργιανής πριγκίπισσας Ευδοκίας. Κατά την περίοδο της βασιλείας του, ήταν έντονη η συνεχής επέκταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, παρ'όλα αυτά οι εμφύλιες διαμάχες δεν έλειψαν.
Δυναστικές διαμάχες
Ο Αλέξιος είχε ονομάσει τον πρωτότοκο γιο του Ιωάννη συμβασιλέα. Ο Ιωάννης, όμως, πιστεύοντας ότι είχε την υποστήριξη της αριστοκρατίας, προσπάθησε να καταλάβει τον θρόνο παραμερίζοντας τον πατέρα του. Η προσπάθεια αυτή τελικά απέτυχε και ο ίδιος κατέφυγε στην αυλή του βασιλιά της Γεωργίας Αλεξάνδρου Α΄, του οποίου νυμφεύτηκε την κόρη του. Ο Αλέξιος ονόμασε τότε συμβασιλέα τον δευτερότοκο γιο του, Αλέξανδρο και τον πάντρεψε με μια Γενουάτισα ευγενή από τη Χίο.
Εν τω μεταξύ ο Ιωάννης ζήτησε την βοήθεια των Γενουατών, οι οποίοι επίσημα αρνήθηκαν, όμως του ναύλωσαν ένα πλοίο για να τον υποστηρίξει στον σκοπό του. Αποβιβάστηκε στον Άγιο Φωκά, όπου έσπευσε αμέσως ο Αλέξιος να τον αντιμετωπίσει. Τελικά, ο Ιωάννης προσεταιρίστηκε κάποια μέλη της βασιλικής φρουράς (τους λεγόμενους «καβασιτάνας»), οι οποίοι και δολοφόνησαν τον Αλέξιο. Ο ίδιος ο Ιωάννης (που πήρε αργότερα την προσωνυμία «καλογιάννης») αρνήθηκε να παραδεχτεί ότι είχε διατάξει την θανάτωση του πατέρα του, παρά μόνο τη σύλληψή του.
Πέθανε το 1429 και ετάφη στην Παναγία Χρυσοκέφαλο.
Νομίσματα
Έκοψε αργυρά άσπρα. Στη μία όψη ο Αλέξιος Δ' έφιππος με επιγραφή ΑΛΕΞ[ΙΟC]. ΚΟΜ[NHNOC]. Στην άλλη ο άγ. Ευγένιος έφιππος με επιγραφή Ο Α[ΓIOC]. ΕVΓEN[IOC].
Οικογένεια
Το 1395 ο Αλέξιος Δ΄ νυμφεύτηκε τη Θεοδώρα Καντακουζηνή και είχαν έξι παιδιά, τα εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Αυτοκράτορες της Τραπεζούντας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 15ου αιώνα Κατηγορία:Δυναστεία Μεγάλων Κομνηνών
Σλάβολιουμπ Μούσλιν
Ο Σλάβολιουμπ «Σλάβο» Μούσλιν (σερβικά κυριλλικά: Славољуб Муслин, σερβικά λατινικά: Slavoljub Muslin, γεννήθηκε 15 Ιουνίου 1953 στο Βελιγράδι), είναι πρώην Γιουγκοσλάβος (από τη Σερβία) πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος, πλέον, εργάζεται ως προπονητής, με σημείο εκκίνησης το 1988. Αγωνιζόταν στη θέση του μέσου.
Ο υιός του, Μάρκο, είναι, επίσης, ποδοσφαιριστής.
Παίκτης
Ο Σλάβο Μούσλιν γεννήθηκε από Κροάτισσα μητέρα, καταγόμενη από το Σπλιτ, και Σέρβο πατέρα, καταγόμενο από το Κραγκούγιεβατς, ωστόσο, ο ίδιος, μεγάλωσε στο Βελιγράδι, όπου και ξεκίνησε την ενασχόληση με το ποδόσφαιρο. Κατά τις απαρχές της αγωνιστικής καριέρας του αγωνίστηκε σε διάφορες ομάδες της γιουγκοσλαβικής πρωτεύουσας, όπως η ΟΦΚ Βελιγραδίου από το 1965 έως το 1972, η ΦΚ ΜΠΑΣΚ από το 1972 έως το 1974, η Ραντ Βελιγραδίου από το 1974 έως το 1975, καθώς και ο Ερυθρός Αστέρας Βελιγραδίου από το 1975 έως το 1981. Κατά το διάστημα της παρουσίας του με τον τελευταίο, κατέκτησε το σύνολο των τίτλων της αγωνιστικής καριέρας του, ενώ, παράλληλα, διακρίθηκε σε ευρωπαϊκό επίπεδο, αγωνιζόμενος σε τελικό του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ, το 1979.
Το δεύτερο μισό της αγωνιστικής καριέρας του, ο Μούσλιν το πέρασε αγωνιζόμενος στη Γαλλία, όπου και κατέφθασε σε ηλικία 28 ετών, έχοντας προηγουμένως λάβει σχετική άδεια εξόδου από τη Γιουγκοσλαβία, από τις αρχές της χώρας του. Εντάχθηκε στη ΛΟΣΚ το 1981, όπου και παρέμεινε έως το 1983, ημερομηνία κατά την οποία μεταγράφηκε στην Μπρεστ Αρμορίκ ΦΚ, με τα χρώματα της οποίας και αγωνίστηκε για διάστημα τριών σεζόν. Το 1986, μετακόμισε στην ΣΜ Καέν, όπου και αγωνίστηκε για μία σεζόν, προτού αποχωρήσει από την ενεργό αγωνιστική δράση.
Προπονητής
Κατά τις απαρχές της σεζόν 1996-1997, ο Σλάβο Μούσλιν ανέλαβε την τεχνική ηγεσίας της ΡΚ Λανς. Ωστόσο, παρά το γεγονός πως ο σύλλογος, αρχικώς, στόχευε τις θέσεις οι οποίες οδηγούσαν στην πρόκριση στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, τα αποτελέσματα ήταν απογοητευτικά. Μην έχοντας στη διάθεσή του αριθμό σημαντικών παικτών, όπως, μεταξύ άλλων, οι Βαιρέιγ, Σικορά και Ουαλέμ, οι οποίοι τραυματίστηκαν κατά τη διάρκεια της σεζόν, η ΡΚΛ, τελικώς, βρέθηκε να αγωνίζεται για την παραμονή της στην ελίτ του γαλλικού ποδοσφαίρου, ενώ ο Μούσλιν απομακρύνθηκε από την τεχνική ηγεσία του συλλόγου τον Μάρτιο του 1997.
Στις 3 Ιουνίου 2015, υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τη Σταντάρ Λιέγης, έπειτα από χρονικό διάστημα διάρκειας έξι μηνών κατά τη διάρκεια του οποίου ο ίδιος παρέμενε άνεργος, με αμέσως προηγούμενο σταθμό της προπονητικής καριέρας του να αποτελεί η ρωσική Αμκάρ Περμ, από την τεχνική ηγεσία της οποίας και είχε αποχωρήσει τον Δεκέμβριο του 2014. Απολύθηκε από τη Σταντάρ Λιέγης στις 28 Αυγούστου 2015, έπειτα από αριθμό 9 αναμετρήσεων, καθώς και έναν αποκλεισμό απέναντι στη νορβηγική Μόλντε ΦΚ, στα πλαίσια των προκριματικών του Γιουρόπα Λιγκ.
Τον Μάιο του 2016, ο Μούσλιν ανέλαβε χρέη ομοσπονδιακού τεχνικού της Σερβίας, υπό την ηγεσία του οποίου, η τελευταία, πέτυχε να καταλάβει την πρώτη θέση του προκριματικού ομίλου της, μπροστά από την Ιρλανδία και την Ουαλία, με αποτέλεσμα την απευθείας πρόκρισή της για την τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου στη Ρωσία. Ωστόσο, παρά τη συγκεκριμένη επιτυχία του, ο Σλάβο Μούσλιν έλυσε «κοινή συναινέσει» τη συνεργασία του με τη Σερβική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου. Ο μέχρι πρότινος βοηθός του, Μλάντεν Κρστάγιτς, αρχικώς, ανέλαβε χρέη υπηρεσιακού προπονητή της Εθνικής Σερβίας, ενώ, στη συνέχεια, μονιμοποιήθηκε στη θέση του, ενόψει του Παγκοσμίου Κυπέλλου στη Ρωσία.
Πηγές
Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Σέρβοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΦΚ Βελιγραδίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ραντ Βελιγραδίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ερυθρού Αστέρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιλ ΟΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σταντ Μπρεστουά Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΜ Καέν Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Σέρβοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σταντ Μπρεστουά Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Πω ΦΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ζιροντέν Μπορντό Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΡΚ Λανς Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Λε Μαν ΦΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ραζά Κλεμπ Ατλετίκ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ερυθρού Αστέρα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Λέφσκι Σόφιας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΚΣΚ Λόκερεν Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Λοκομοτίβ Μόσχας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Χίμκι Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ντιναμό Μινσκ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Κρασνοντάρ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αμκάρ Περμ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σταντάρ Λιέγης Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Σερβίας
Διαπόρι Λήμνου
thumb|right|250px|Το λιμανάκι στο Διαπόρι Το Διαπόρι είναι ο ισθμός που ενώνει τη χερσόνησο του Φακού με την υπόλοιπη Λήμνο. Σε αυτόν υπάρχει ένα μικρό ψαροχώρι, επίνειο του χωριού Τσιμάνδρια. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Λήμνου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου (πρόγραμμα Καλλικράτης).
Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας ανήκε στο δημοτικό διαμέρισμα Τσαμαδιάς του  Δήμου Νέας Κούταλης. Παλαιότερα ανήκε στον νομό Λέσβου.
Όνομα - Θέση
Το Διαπόρι φέρει μια ξεκάθαρα αρχαιοελληνική ονομασία: «δια + πόρος: πέρασμα, δίοδος». Βρίσκεται σε ένα στενό, αμμώδη ισθμό, πλάτους 400-800 μέτρων, ο οποίος συνδέει την ορεινή χερσόνησο του Φακού με την υπόλοιπη Λήμνο. Στις δυο ακτές του ισθμού σχηματίζονται τα λιμάνια: του Κοντιά στα δυτικά και του Διαπορίου στα ανατολικά προς τον κόλπο του Μούδρου.
Hu
Η συντομογραφία HU μπορεί να αναφέρεται: Στο μουσικό συγκρότημα "Hollywood Undead"
Διαπόρι Λήμνου
Ιστορικά στοιχεία
Μπορούμε να υποθέσουμε ότι το πλάτος του ισθμού δεν ήταν πάντα τόσο μεγάλο και ο Φακός ήταν κάποτε νησί. Και τούτο διότι το έδαφος είναι χαμηλό και κατά ένα ποσοστό έχει δημιουργηθεί από τις προσχώσεις χειμάρρων. Υπάρχει μια αμφιλεγόμενη αναφορά του Ρόδιου σοφιστή Νικόστρατου, που έζησε το 2ο αιώνα μ.Χ., πως ο Φακός ήταν νησί με κάστρο. Επίσης, σε ένα χάρτη επισφαλούς χρονολόγησης, που συνοδεύει το έργο του Bouondelmonti (1418), έχουμε αναφορά του Φακού ως νησί με την ονομασία S. Antoyne (Άγιος Αντώνιος). Ο Φακός σημειώνεται ως νησάκι και σε χάρτη του 1588, που συνόδευε την τρίτη έκδοση του βιβλίου του Belon.
Ο ισθμός του Διαπορίου φάνταζε τόσο ευάλωτος ώστε το 1785 ο Choiseul-Gouffier έριξε την ιδέα να κοπεί με διώρυγα ώστε να συνδεθούν οι κόλποι του Μούδρου και του Κοντιά.
Νεότερη εποχή
Κοντά στο Διαπόρι, στην ακτή Βουρλίδια του κόλπου του Μούδρου, έγινε στις 8 Οκτωβρίου 1912 η απόβαση των ελληνικών στρατευμάτων που απελευθέρωσαν τη Λήμνο. Τους Έλληνες στρατιώτες υποδέχτηκαν οι κάτοικοι των κοντινών χωριών Κοντιάς και Τσιμάνδρια με επικεφαλής τον παπά-Κώστα Αρετό και τους καθοδήγησαν προς τη λαγκαδιά Βαθύ, από όπου προχώρησαν προς την πρωτεύουσα Κάστρο απελευθερώνοντας το νησί.
Το 1924 αναφέρεται πως εγκαταστάθηκαν σε κτήματα στο Διαπόρι λίγες οικογένειες προσφύγων από την Τένεδο, που κρίθηκαν ανεπιθύμητες από τους Τούρκους.
Το 1944 αποβιβάστηκε στο Διαπόρι τμήμα του Ιερού Λόχου δίνοντας τέλος στη γερμανική κατοχή.
Σήμερα
Το Διαπόρι αποτελεί το επίνειο των Τσιμανδρίων. Σήμερα στο ήσυχο λιμανάκι με τα ψαροκάικα και τα μικρά καρνάγια υπάρχουν όμορφες ψαροταβέρνες και εξελίσσεται σε θερινό τουριστικό προορισμό. Επίσης, η αβαθής λιμνοθάλασσα που αποξηραίνεται το καλοκαίρι αποτελεί αξιόλογο υδροβιότοπο, όπου ξεχειμάζουν φοινικόπτερα, ερωδιοί, χαλκόκοτες, πάπιες κλπ.
Πηγές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Λήμνου Κατηγορία:Ισθμοί της Ελλάδας
Μαύρα Βουνά
Τα Μαύρα Βουνά βρίσκονται στην Αχαΐα κοντά στα σύνορα με νομό της Ηλείας και έχουν μέγιστο υψόμετρο 249 μέτρα. Είναι ενταγμένα στο Εθνικό Πάρκο υγροτόπων Κοτυχίου Στροφυλιάς που πρόκειται για ένα δίκτυο λιμνοθαλασσών, λιμνών, ελών και δασών, κατά μήκος των βορειοδυτικών ακτών της Πελοποννήσου.
Ονομασία
Η ονομασία οφείλεται στο ότι κατά την αρχαιότητα πιστευόταν ότι από σπηλιά που βρισκόταν στα βουνά εξορμούσαν οι άρχοντες των θαλασσών, που τρόμαζαν τους ναυτικούς όταν περνούσαν από την εγγύς θαλάσσια περιοχή, ώστε ο τόπος της σπηλιάς να ονομαστεί Μαύρα Βουνά.
Υδροβιότοπος
Τα βουνά αυτά προέρχονται από ασβεστολιθικά πετρώματα. Αποτελούν μέρος του οικοσυστήματος του Δάσους της Στροφυλιάς που προστατεύεται από την Συνθήκη Ραμσάρ. Εκεί βρίσκονται το χωριά Άραξος και Παραλίμνη, καθώς και οι Ιαματικές πηγές Αράξου και η δημοφιλής μικρή αμμώδης παραλία Γιανισκάρι. Εκτείνονται ανάμεσα στο Δάσος της Στροφυλιάς, τις λιμνοθάλασσες Αράξου (Πάπα) και Προκόπου, τον Πατραϊκό κόλπο και το Ιόνιο πέλαγος.
Λοιπά στοιχεία
Στα Μαύρα βουνά υπάρχουν πολλά στρατιωτικά φυλάκια, ναυτικά οχυρά. Από τα πετρώματα τους βγαίνει άριστης ποιότητας άμμος, ενώ το χώμα είναι επίσης καλής ποιότητας για γκαζόν. Μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα καλυπτόντουσαν από πευκόδασος, όπου σήμερα διασώζεται μικρό τμήμα του κατεστραμμένο από πυρκαγιές.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Δήμος Λαρισσού Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Αχαΐας Κατηγορία:Βουνά της Αχαΐας Κατηγορία:Εθνικό Πάρκο υγροτόπων Κοτυχίου Στροφυλιάς
Άγιος Αλέξιος
Όνομα Αγίων της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Υπάρχουν οι εξής Άγιοι με αυτό το όνομα:.
Βιβλιογραφία
Αλεξιος
HU
Τα αρχικά HU χρησιμοποιούνται για:
Εκίτων
Ο εκίτων ή εκίτωνας (επιστημονική-λατινική ονομασία Eciton) είναι γένος από μυρμήγκια της αμερικανικής ηπείρου, που περιλαμβάνει το πλέον οικείο είδος εκστρατευτικού μυρμηγκιού, το Eciton burchellii (συνήθως γνωστό απλώς ως «στρατιωτικό μυρμήγκι»).
Τα Eciton burchellii και Eciton hamatum είναι τα πλέον «ορατά» και περισσότερο μελετημένα από όλα τα εκστρατευτικά μυρμήγκια του Νέου Κόσμου, επειδή ζουν πάντοτε στην επιφάνεια του εδάφους και εξορμούν για την τροφή τους κατά τη διάρκεια της ημέρας σε τεράστιες ορδές επιδρομής.
Βιολογικός κύκλος
thumb|left|Μυρμήγκια του είδους [[Eciton burchellii|E. burchellii με προνύμφες από φωλιά σφηκών στην οποία επέδραμαν.]] thumb|left|Μια φάλαγγα επιδρομής εκιτώνων Οι εκίτωνες έχουν έναν «διφασικό» κύκλο ζωής, εναλλάσσοντας μια νομαδική και μία σταθμευτική φάση. Κατά τη σταθμευτική φάση, η οποία διαρκεί περίπου τρεις εβδομάδες την κάθε φορά, τα μυρμήγκια διανυκτερεύουν στην ίδια θέση κάθε νύκτα. Καθώς δεν σκάβουν φωλιές, σχηματίζουν με τα ίδια τα σώματά τους μια «φωλιά», προστατεύοντας στο μέσο της τη βασίλισσά τους και τα αβγά της. Αυτό το προσωρινό «σπιτικό» αποκαλείται από τους βιολόγους «καταυλισμός» (διεθνώς bivouac). Κατά τη νομαδική φάση τα μυρμήγκια μεταφέρουν ολόκληρη την αποικία τους σε νέα θέση σχεδόν κάθε νύκτα, επί περίπου δύο εβδομάδες.
Με την έναρξη της σταθμευτικής φάσεως, το σώμα της βασίλισσας διογκώνεται σε πολλαπλάσιο μέγεθος και γεννά μέχρι και 80 χιλιάδες αβγά μέσα σε λιγότερο από μία εβδομάδα. Κατά την περίοδο της ωριμάνσεως των αβγών οι εκίτωνες εκτελούν λιγότερο συχνά επιδρομές. Μόλις εκκολαφθούν τα αβγά, η διέγερση που προκαλείται από την αυξημένη δραστηριότητα των προνυμφών επάγει την είσοδο της αποικίας στη νομαδική φάση. Η αποικία εκτελεί επιδρομές συχνότερα (σχεδόν καθημερινά) και με πολύ πιο έντονο τρόπο, με τα μυρμήγκια να διανυκτερεύουν σχεδόν κάθε νύκτα σε διαφορετική θέση. Δύo εβδομάδες αργότερα, περίπου την περίοδο που οι προνύμφες αρχίζουν να μετατρέπονται σε νύμφες, η αποικία εισέρχεται και πάλι στη σταθμευτική φάση, και ο κύκλος ξεκινά εκ νέου.
Εξαιτίας της κανονικότητας και της μεγάλης κλίμακας των ορδών των E. burchelli και E. hamatum, πολλά είδη εντόμων και πτηνών έχουν αναπτύξει πολυσύνθετες σχέσεις με αυτά τα μυρμήγκια. Υπάρχουν έντομα της οικογένειας Conopidae (ολόκληρο το γένος μυγών Stylogaster) που ακολουθούν τα μυρμήγκια στις επιδρομές τους και τα θηλυκά τους γεννούν τα αβγά τους πάνω σε έντομα (συνήθως σε γρύλους και κατσαρίδες) τα οποία βγαίνουν από τις κρυψώνες τους εξαιτίας της επιδρομής των εκιτώνων. Επίσης υπάρχουν ορισμένα σκαθάρια της οικογένειας Staphylinidae, που μοιάζουν με τα μυρμήγκια και τρέχουν μαζί με την ορδή. Κάποια από αυτά τα σκαθάρια τρέφονται με έντομα που τραυματίζονται ή τρέχουν για να ξεφύγουν από την επιδρομή των μυρμηγκιών, αλλά τα περισσότερα διαμένουν στον καταυλισμό των εκιτώνων, όπου κάποτε περνούν ολόκληρη τη ζωή τους κρυμμένα στην αποικία, μιμούμενα τα μυρμήγκια ή τις προνύμφες τους. Πολλά είδη πτηνών — κυρίως κοκκυγόμορφα, δενδροκολαπτίνες, θραυπίδες και θαμνοφιλίδες — βρίσκουν την τροφή τους στην αναταραχή που προκαλεί η επιδρομή των εκιτώνων. Περίπου το ένα τέταρτο από τα είδη των θαμνοφιλιδών έχουν εξειδικευθεί να αναζητούν τη λεία τους στα έντομα που τρέχουν για να ξεφύγουν από την επιδρομή των εκιτώνων, προσλαμβάνοντας έως και τη μισή από τη συνολική ποσότητα της τροφής τους με τον τρόπο αυτόν. Κάποια από τα πουλιά αυτά ελέγχουν κάθε πρωί καταυλισμούς εκιτώνων και ακολουθούν από εκεί την ορδή που εξορμά μέχρι το μέτωπό της. Μια ορδή εκιτώνων μπορεί να παρακολουθείται π.χ. μέχρι και από 25 πτηνά που ανήκουν σε ένα ή δύο είδη «επαγγελματιών» της δραστηριότητας αυτής και μεμονωμένα άτομα από τριάντα άλλα είδη πτηνών. Υπάρχουν ακόμα και πεταλούδες (ιδίως της οικογένειας εσπερίδες) που τρέφονται σχεδόν αποκλειστικά από τα περιττώματα αυτών των ειδών πτηνών, και έτσι εξαρτώνται εμμέσως και αυτές από τις επιδρομές των εκιτώνων.
Παράσιτα
Το άκαρι Trichocylliba crinita (Elzinga & Rettenmeyer, 1975) της τάξεως μεσοστίγματα έχει βρεθεί στις σιαγόνες του είδους Eciton dulcium και πουθενά αλλού.
Είδη
Σήμερα (Μάιος του 2020) αναγνωρίζονται γενικώς τα εξής 12 είδη εκίτωνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Εκιτων
Πέτερ Φέρμαν
Μαζί με τους Χορστ Στάλμπεργκ, Βέρνερ Ράουτενμπεργκ και Κόνραντ Τσάνγκερ ήταν από τους καλύτερους αντισφαιριστές της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας στη δεκαετία του 1950 και του 1960. Στην Ανατολική Γερμανία αλλά και μετά την επανένωση της Γερμανίας κατέκτησε 60 εθνικά πρωταθλήματα.
Είχε πάρει μέρος, δεν επιτρέπονταν η συμμετοχή του σε διεθνή τουρνουά εκτός ανατολικού μπλοκ, στα διεθνή πρωταθλήματα της Ρουμανίας, στην Τζακάρτα το 1963, κι αλλού. Στις επιτυχίες του ήταν η νίκη του τι 1961 επί του Ίλιε Ναστάζε και το 1963 επί του Πετρ Κόρντα. Μετά το τέλος της καριέρας του έγινε προπονητής σε αθλητές αλλά και σε συλλόγους.
Πηγές
Κατηγορία:Ανατολικογερμανοί αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Γερμανοί προπονητές της αντισφαίρισης
230 Αθαμαντίς
Η Αθαμαντίς (Athamantis) είναι μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,35. Ανακαλύφθηκε το 1882 από τον Γερμανό αστρονόμο Λέο Άντον Καρλ ντε Μπαλ, που παρατηρούσε από το Bothkamp στο Σλέσβιχ-Χόλσταϊιν της Γερμανίας, και έλαβε το όνομά της από την προσωνυμία της Έλλης ως θυγατέρας του βασιλιά Αθάμαντα στην ελληνική μυθολογία. Υπήρξε ο μοναδικός αστεροειδής που ανακαλύφθηκε από τον συγκεκριμένο αστρονόμο.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Αθαμαντίδος εκτιμάται σε 109 ως 125 χλμ. Ο φασματικός της τύπος είναι S (λιθώδης). Το άλβεδό της είναι 0,181. Η Αθαμαντίς περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 24 ώρες και 20 δευτερόλεπτα, μία αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αθαμαντις
Απατόσαυρος
Ο Απατόσαυρος, γνωστός και με την ονομασία Βροντόσαυρος, υπήρξε είδος σαυρόποδου δεινοσαύρου, μέλος της οικογένειας των διπλόδοκων, που έζησε κατά την Ιουράσια περίοδο, 154 με 150 εκατομμύρια χρόνια πριν. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα ζώα που είναι γνωστό ότι υπήρξαν, με μέσο μήκος τα 23 μέτρα και μέσο βάρος τους 16 τόνους. Απολιθώματα αυτών των ζώων έχουν βρεθεί στο λατομείο Νάιν Μάιλ και Μπόουν Κάμπιν στο Ουαϊόμινγκ και σε τοποθεσίες στη Γιούτα, το Κολοράντο και την Οκλαχόμα.
Οι αυχενικοί σπόνδυλοι του Απατόσαυρου είναι πιο επιμηκυσμένοι και με πιο βαριά κατασκευή από αυτούς του Διπλόδοκου και τα οστά των ποδιών ήταν πιο ογκώδη και μακριά, δείχνοντας ότι ο Απατόσαυρος ήταν πιο γεροδεμένος από τον Διπλόδοκο. Ο Απατόσαυρος είχε διχαλωτές ακίδες στην κορυφή των οστών του αυχένα και στο μπροστινό μέρος της ράχης του. Αυτές οι ακίδες ήταν μικρές αλλά σημαντικές, διότι στήριζαν έναν μεγάλο σύνδεσμο που, με την σειρά του, στήριζε το λαιμό και την ουρά. Οι σύνδεσμοι, που βρίσκονται στο σώμα όλων των σπονδυλωτών ζώων, συνδέουν τους μυς με τα οστά. Αντίθετα, οι ακίδες των ισχίων δεν ήταν διχαλωτές αλλά πολύ μακριές. Είχαν προσαρμοσμένους πάνω τους τεράστιους ραχιαίους μυς, που βοηθούσαν τον Απατόσαυρο να σηκωθεί στα πίσω πόδια του. Αν το έκανε αυτό, τότε η ουρά του μάλλον χρησιμοποιούταν σαν "τρίτο πόδι" για να στηρίξει το σώμα του. Έτσι ο Απατόσαυρος μπορούσε να φτάσει ψηλά στα δέντρα κατά την αναζήτηση φύλλων και βλαστών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διπλοδοκίδες
Ίππασος (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ίππασος είναι γνωστά τα παρακάτω δέκα πρόσωπα:
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Αχαιοί Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Ιππασος Ιππασος
Εθνική Ουγγαρίας Κ-17 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Ουγγαρίας U17 (ποδόσφαιρο ανδρών) είναι η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου κάτω των 17 ετών της Ουγγαρίας. Ελέγχεται από την Ουγγρική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία. Συμμετέχει στα προκριματικά του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος U17. Συμμετείχε αρκετές φορές στην τελική φάση της διοργάνωσης, με καλύτερη πορεία στα ημιτελικά. Συμμετείχε ακόμη στο Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου κάτω των 17 ετών το 1985.
Παραπομπές
Ουγγαρια Κατηγορία:Εθνική Ουγγαρίας (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Ποδόσφαιρο νέων ανά χώρα
Μουρζίμ
Με το όνομα Μουρζίμ ονόμαζαν οι Άραβες τον αστέρα β του αστερισμού του Μεγάλου Κυνός. Ο Μουρζίμ αναφέρεται στον κατάλογο της Μεγάλης Σύνταξης του Πτολεμαίου όπου προσδιοριζόταν ως «ο επ΄ άκρω τω εμπροσθίω πόδι» (του Κυνός).
Ο Μουρζίμ είναι ένας λαμπρός γίγαντας αστέρας, από τους λαμπρότερους του αστερισμού. Είναι ελαφρώς μεταβλητός αστέρας της κατηγορίας των παλλόμενων μεταβλητών (του τύπου «β Κηφέως»). Ο Μουρζίμ έχει απόλυτο μέγεθος -3,95, που σημαίνει ότι στην πραγματικότητα εκπέμπει περί τις 19.000 φορές περισσότερο φως από ό,τι ο Ήλιος. Η επιφανειακή του θερμοκρασία ανέρχεται στους 22.000 K. Απομακρύνεται από τη Γη με μέση ταχύτητα 34 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο (122.000 χιλιόμετρα την ώρα).
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αντικείμενα Bayer Κατηγορία:Γίγαντες αστέρες τύπου B Κατηγορία:Μέγας Κύων
Δακτυλιοειδές Νεφέλωμα
thumb|285px|Το Δακτυλιοειδές Νεφέλωμα σε εικόνα της NASA.
Το Δακτυλιοειδές Νεφέλωμα (Ring Nebula), γνωστό και ως Μεσιέ 57 (Μ57) ή NGC 6720, είναι ένα συγκεκριμένο πλανητικό νεφέλωμα στον αστερισμό Λύρα. Αποτελεί ένα από τα γνωστότερα και πιο «αναγνωρίσιμα» νεφελώματα τέτοιου είδους στους γήινους ουρανούς.
Παρατηρησιακές σημειώσεις
Το Δακτυλιοειδές Νεφέλωμα βρίσκεται νότια από τον φωτεινότερο αστέρα της Λύρας, τον Βέγα, και ανάμεσα στους αστέρες β και γ Λύρας. Οι ουρανογραφικές συντεταγμένες του είναι ορθή αναφορά α = 18h:53min35sec και απόκλιση δ = 33°.01΄.45΄΄ (εποχή 2000.0). Το Μ57 είναι εύκολα ορατό με ένα τηλεσκόπιο διαμέτρου 20 εκατοστών και άνω, αλλά και ένα τηλεσκόπιο των 8 εκατοστών μπορεί να το διακρίνει οριακά υπό ιδανικές συνθήκες. Μεγαλύτερα όργανα δείχνουν δομή: σκοτεινότερες ζώνες στο δυτικό και το ανατολικό του άκρο, καθώς και αμυδρό νεφελωματικό φωτισμό μέσα στο «δαχτυλίδι» του.
Ιστορία παρατηρήσεων
thumb|285px|Το Δακτυλιοειδές Νεφέλωμα στο υπέρυθρο φως (εικόνα του διαστημικού τηλεσκοπίου υπερύθρου "Spitzer" της NASA). Το Μ57 ανακαλύφθηκε από τον Αντουάν Νταρκέ ντε Πελεπουά (Antoine Darquier de Pellepoix) το έτος 1779. Το 1800 ο Κόμης Φρήντριχ φον Χαν (Friedrich von Hahn) ανακάλυψε τον αμυδρό κεντρικό αστέρα.
Δομή
Το Δακτυλιοειδές Νεφέλωμα απέχει περίπου 2300 έτη φωτός από τη Γη. Το νεφέλωμα έχει φαινόμενο μέγεθος 8,8, φωτογραφικό μέγεθος 9,7 και απόλυτο μέγεθος -0,2. Διαστέλλεται με ρυθμό περί το 1 δευτερόλεπτο του τόξου ανά αιώνα, που στη συγκεκριμένη απόσταση αντιστοιχεί σε 20 ως 30 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο, και έχει φθάσει σε διάμετρο της τάξεως του 1 έτους φωτός. Η μάζα του εκτιμάται σε 1,2 φορά τη μάζα του Ήλιου (ή 2,4 οκτάκις εκατομμύρια τόνους). Το M57 φωτίζεται από τον κεντρικό του λευκό νάνο αστέρα, που έχει φαινόμενο μέγεθος 14,7.
Το M57 εκτιμάται ότι διαστέλλεται τα τελευταία 1610 ± 240 γήινα έτη. Είναι διπολικό, δηλαδή έχει χονδρούς ισημερινούς δακτυλίους με εκτεταμένη δομή κατά μήκος του άξονα συμμετρίας του. Φαίνεται ότι στην πραγματικότητα είναι ένα επιμηκυμένο σφαιροειδές με πυκνές συγκεντρώσεις ύλης στον ισημερινό του. Από την οπτική γωνία της Γης εμφανίζεται με κλίση περίπου 30° από τον άξονα συμμετρίας του.
Το M57 παρουσιάζει συμπυκνώσεις («κόμβους») που χαρακτηρίζονται από πολλαπλές συμμετρίες. Ωστόσο αυτές είναι ορατές μόνο ως απλές σιλουέτες μπροστά από την εκπομπή του ισημερινού δακτυλίου. Το νεφέλωμα ίσως να περιλαμβάνει την εκπομπή απλά ιονισμένου αζώτου που προβάλλεται στις άκρες των κόμβων που κοιτούν προς τον κεντρικό αστέρα. Οι περισσότεροι κόμβοι πάντως είναι ουδέτεροι και εμφανίζονται μόνο ως εμπόδια του φωτός. Ορισμένοι από τους κόμβους διαθέτουν ουρές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δακτυ 57 6720 Κατηγορία:Λύρα (αστερισμός)
Κοβελλίτης
Ο κοβελλίνης, ή κοβελλίτης, (αγγλ. covellite) είναι θειούχο ορυκτό του (δισθενούς) χαλκού. Το όνομά του του δόθηκε προς τιμήν του Νικολό Κοβέλλι (Niccolò Covelli, 1790–1829), που ανακάλυψε το ορυκτό στο όρος Βεζούβιο.
Ανευρίσκεται πολύ σπάνια ως πρωτογενές ορυκτό υδροθερμικής προέλευσης. Συνηθέστατα αποτελεί δευτερογενές ορυκτό στην ζώνη οξείδωσης θειούχων ορυκτών του χαλκού, όπου ανευρίσκεται και ως ιριδίζουσα επικάλυψή τους. Σχετίζεται με χαλκοσίνη, χαλκοπυρίτη, βορνίτη, σιδηροπυρίτη, εναργίτη και άλλα μικτά θειούχα. Χρησιμοποιείται ως μετάλλευμα χαλκού.
Ανευρίσκεται σε πολλές περιοχές του πλανήτη, αλλά όχι σε όλες σε εκμεταλλεύσιμες ποσότητες. Περιοχές με εκμεταλλεύσιμα κοιτάσματα απαντούν στην Ιταλία (Βεζούβιος, Σαρδηνία), στη Σερβία, την Αυστρία, τη Γερμανία, τη Βρετανία, τη Ρωσία (περιοχές Καυκάσου και Μουρμάνσκ), το Μαρόκο, την Αργεντινή. Στις ΗΠΑ βρίσκεται στις πολιτείες Μοντάνα, Αλάσκα, Κολοράντο, Γιούτα, Αριζόνα. Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στα μεταλλεία «Μαδέμ - Λάκκος» της Χαλκιδικής.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Ορυκτά του χαλκού Κατηγορία:Ορυκτά του θείου
Αμέρικα, Αμέρικα
Υπόθεση
Ο Ηλίας Καζάν, Έλληνας στην καταγωγή, γεννημένος στην Τουρκία και Αμερικανός επειδή ο θείος του ταξίδεψε στις Η.Π.Α. δίνοντας το έναυσμα για την υπόλοιπη οικογένεια να ακολουθήσει, έγραψε την ιστορία του ταξιδιού του θείου του. Το 1890, ο νεαρός και ευγενικός, αλλά αφελής, Σταύρος Τοπουζόγλου (Στάθης Γιαλελής) έμενε στη Μικρά Ασία, όπου Έλληνες κι Αρμένιοι δεινοπαθούσαν από τους Τούρκους που είχαν την πλειοψηφία. Ο Σταύρος ονειρευόταν μια καλύτερη ζωή, κάτι που θα του εξασφάλιζε ένα ταξίδι στην Αμερική, χώρα που για τους ανθρώπους του τότε φάνταζε ως Η Γη της Επαγγελίας. Εκεί ίσως να κατάφερνε να κάνει πράγματα που θα γέμιζαν τους δικούς του με υπερηφάνεια. Οι γονείς του όμως διέθεσαν τα χρήματά τους για να τον στείλουν στην Κωνσταντινούπολη, όπου επρόκειτο να εργαστεί στο μαγαζί με τα χαλιά που είχε ο θείος του. Ο Σταύρος ξεκίνησε λοιπόν το ταξίδι του για την Κωνσταντινούπολη με τα πόδια και τη συντροφιά ενός γαϊδάρου. Η περιπλάνησή του στα βάθη της Μικράς Ασίας κι όσα είδε τον έκαναν να αναλογιστεί την κατάσταση των Ελλήνων στην ταραχώδη αυτή ζώνη. Φτάνοντας μετά από κόπο στην Κωνσταντινούπολη, η επιθυμία του να βγάλει τα απαραίτητα χρήματα ώστε να αγοράσει εισιτήριο τρίτης θέσης για το πλοίο που πήγαινε στις Η.Π.Α. έγινε δυνατότερη από ποτέ.
Μουσική επένδυση
Η μουσική επένδυση της ταινίας έγινε από τον Μάνο Χατζιδάκι και κυκλοφόρησε στον ομώνυμο δίσκο το 1963.
Βραβεία
Η ταινία έλαβε συνολικά 4 υποψηφιότητες για Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, το οποίο έχασε από την ταινία Τομ Τζόουνς (Tom Jones, 1963). Ο Ηλίας Καζάν έχασε το Όσκαρ Σκηνοθεσίας από τον Τόνι Ρίτσαρντσον που κρίθηκε νικητής για την ταινία Τομ Τζόουνς. Το μοναδικό Όσκαρ που κέρδισε η ταινία ήταν εκείνο της Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης. Ο Καζάν βραβεύτηκε με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας, ενώ ο Στάθης Γιαλελής βραβεύτηκε με αυτήν του Καλύτερου Πρωτοεμφανιζόμενου Ηθοποιού (Golden Globe Award for New Star of the Year), όντας επίσης υποψήφιος και για τη Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού, την οποία τελικώς κατέκτησε ο Σίντνεϊ Πουατιέ.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση
Άλλα Βραβεία: Χρυσές Σφαίρες Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1963 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τη μετανάστευση Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο καλλιτεχνικός διευθυντής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Τουρκία Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ελία Καζάν Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σκηνοθέτης κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας
Οφέλτας
Οφέλτας είναι αρχαίο ελληνικό όνομα με το οποίο αναφέρονται οι:
Μάχη της Δοϊράνης (1916)
Άλλες πηγές αναφέρουν πως οι Γάλλοι κατέλαβαν τον λόφο Τορτουά και το Ντολντζέλι, συνολικά 30 τετραγωνικά χιλιόμετρα, αλλά με βαριές απώλειες. Το 7ο βρετανικό τάγμα του ελαφριού πεζικού της Οξφόρδης και του Μπάκιγχαμ κατέλαβε τον λόφο Πέταλο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μάχες του Α' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιστορία του Ηνωμένου Βασιλείου κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιστορία της Βουλγαρίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιστορία του Κιλκίς Κατηγορία:Η Ελλάδα κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Αμπιντίν Ντινό
Ο Αμπιντίν Ντινό (τουρκ. Abidin Dino, 23 Μαρτίου 1913 - 7 Δεκεμβρίου 1993) ήταν Τούρκος ζωγράφος.
Βιογραφία
Γεννημένος στην Κωνσταντινούπολη, έζησε τα παιδικά του χρόνια στη Γενεύη και στο Παρίσι, επιστρέφοντας στη γενέτειρά του το 1927, όπου για ένα διάστημα φοίτησε στο κολέγιο Ρόμπερτ. Υπήρξε ένας από τους ιδρυτές της καλλιτεχνικής ομάδας Group D, η οποία σχηματίστηκε το 1933 και αντλώντας από τις ιδέες που διαμορφώνονταν στην Ευρώπη μετέφερε τα κινήματα του κυβισμού, του κονστρουκτιβισμού και του εξπρεσιονισμού στην Τουρκία. Προσκεκλημένος του σκηνοθέτη Σεργκέι Γιούτκεβιτς, επισκέφτηκε τη Σοβιετική Ένωση το 1934 όπου ολοκλήρωσε σκηνικά για το θέατρο και τον κινηματογράφο. Την ίδια περίοδο σκηνοθέτησε την ταινία Madenciler στη Μόσχα, στο Λένινγκραντ και στην Οδησσό, ενώ συμμετείχε επίσης στα γυρίσματα της ταινίας Turkiye' nin Kalbi Ankara για τη δέκατη επέτειο της Δημοκρατίας της Τουρκίας. Το 1937 ταξίδεψε στο Λονδίνο και στο Παρίσι. Δύο χρόνια αργότερα υπήρξε ιδρυτικό μέλος της ομάδας Liman Grubu. Στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου εξορίστηκε στα Άδανα όπου φιλοτέχνησε σχέδια για τα περιοδικά Yeni Adam και Ses. Το 1951 εγκατέλειψε την Τουρκία και αφού επισκέφτηκε την Ιταλία εγκαταστάθηκε στο Παρίσι όπου συνέχισε να γράφει και να ζωγραφίζει. Από το 1938 μέχρι το θάνατό του, δημοσίευσε πολυάριθμα άρθρα σχετικά με την τέχνη και την πολιτική.
Πηγές
Κατηγορία:Τούρκοι ζωγράφοι
Επιπλοποιία
εναλλ.=Έπιπλο αντίκα |μικρογραφία|Έπιπλο αντίκα Η επιπλοποιία είναι η τέχνη της κατασκευής επίπλων είτε με το χέρι, είτε με μηχανικά μέσα. Η ιστορία της είναι τόσο παλιά όσο σχεδόν ο κόσμος - καθότι τα έπιπλα ανταποκρίνονται και καλύπτουν βασικές ανάγκες του ανθρώπου. Αν επιθυμούμε να εξετάσουμε το έπιπλο και πέραν της χρηστικής του πλευράς και της χρησιμότητάς του, δηλαδή να δούμε το διακοσμητικό του χαρακτήρα, η πραγματική ιστορική του αρχή εντοπίζεται χρονικά γύρω στην Αναγέννηση.
Επιπλοποιία Αναγέννησης
Από τα τραπέζια της εποχής της Αναγέννησης, πιο χαρακτηριστικά ήταν οι στενόμακρες τράπεζες με βαριά υποστηρίγματα ανάμεσα στα οποία τοποθετείται ένα συρτάρι. Ήταν συχνά διακοσμημένες με ένθετα γεωμετρικά ποικίλματα από διάφορα ξύλα, ελεφαντόδοντο και κόκκαλο.
Το 16ο αιώνα έκαναν σταδιακά την εμφάνισή τους και τα πρώτα δείγματα γραφείων (σκρίνια). Επρόκειτο για συνδυασμό δύο επάλληλων στοιχείων, από τα οποία το πάνω έχει ένα φύλλο που ανοίγει προς τα κάτω και χρησιμεύει ως γραφείο, ενώ το κάτω λειτουργεί ως χώρος φύλαξης αντικειμένων.
Στα κρεβάτια εκείνη την εποχή, τα ερεισίνωτα (η πλάτη- ράχη δηλαδή του κρεβατιού) αντικαταστάθηκαν από τέσσερις γωνιαίες κολόνες, αρκετά ψηλές, για να στηρίζουν το πλούσιο και βαρύ επιστέγασμα.
Από τις καρέκλες εκείνης της εποχής, πιο γνωστή είναι η σαβοναρόλα και η νταντέσκα με δερμάτινη ράχη και κάθισμα αλλά και οι μεγάλες και βαριές πολυθρόνες με φλογόμορφο σχεδιασμό στο ερεισίνωτο.
17ος και 18ος αιώνας Γαλλία
Στις αρχές του 17ου αιώνα αναπτύσσεται η μέθοδος της επένδυσης με φύλλα από πολύτιμα ξύλα και στη Φλάνδρα επικρατεί η ένθετη διακόσμηση με εξωτικά ξύλα.
Στο δεύτερο μισό του 17ου και κατά τον 18ο αιώνα, στην επιπλοποιία κυριαρχεί το γαλλικό έπιπλο.
Ο Λουδοβίκος ΙΔ επιβάλλει τις αρχές του κλασικισμού και στην τέχνη της κατασκευής του επίπλου, μετριάζοντας την τόλμη του μπαρόκ. Χαρακτηριστικά της εποχής είναι τα βαριά έπιπλα του Αντρέ-Σαρλ Μπουλ - κονσόλες, καναπέδες χωρίς ράχη, μπουφέδες κλπ.
Κατά την εποχή του Λουδοβίκου ΙΕ τα έπιπλα υιοθέτησαν ένα μείγμα τεχνοτροπίας μπαρόκ και ροκοκό. Είναι πλέον μικρότερα από της προηγούμενης εποχής, χαριτωμένα και εκλεπτυσμένα και έχουν ως σταθερά χαρακτηριστικά την καμπύλη γραμμή, τα κυρτά πόδια με βοστρυχωτά πέλματα και τη λεπτή πολυχρωμία των πολύτιμων ένθετων ξύλων σε διάφορες αποχρώσεις που εισάγονται στη χώρα από την εταιρεία των Ινδιών. Η ποικιλία των επίπλων εκείνης της εποχής είναι πολύ μεγάλη και η κατασκευή τους γίνεται με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορούν να μετατραπούν και να προσαρμοστούν εύκολα.
Ο Λουδοβίκος ΙΣΤ επανέφερε το νεοκλασικισμό στις γραμμές των επίπλων, που έγιναν ως αποτέλεσμα πιο αυστηρά και «ευθεία». Τα έπιπλα της εποχής του διακοσμούνται με επικολλημένα μπρούτζινα κλασικά μοτίβα ή με λεπτοδουλεμένα ενθέματα. Τύπος χαρακτηριστικού επίπλου της εποχής του Λουδοβίκου ΙΣΤ είναι το μικρό γυναικείο γραφείο (το επονομαζόμενο Bonheur du jour), το γραφείο με κυλινδρικό κάλυμμα (bureau a cylindre), η σιφονιέρα και η σιφονιέρα με τα εφτά συρτάρια.
18ος αιώνας Αγγλία
Εκείνη την εποχή στην Αγγλία παρουσιάζεται μια πρωτότυπη ανάπτυξη στο χώρο του επίπλου και δημιουργούνται δυο διαφορετικά στυλ από αυτά της υπόλοιπης Ευρώπης. Το ένα ονομάζεται «στυλ της βασίλισσας Άννας» και το άλλο Chippendale.
Το στυλ της βασίλισσας Άννας χαρακτηρίζεται από τη βαριά μπαρόκ γραμμή του ενώ το Chippendale είναι πιο πρωτότυπο και αρεστό στην αστική καλαισθησία. Η ονομασία του οφείλεται στον επιπλοποιό Tomas Chippendale, που προτιμούσε τα αναπαυτικά και απλά σχήματα, αν και η κλίση του για περίπλοκη διάτρητη διακόσμηση τον οδήγησε σε υπερβολές. Το στυλ αυτό συγκεντρώνει χαρακτηριστικά νεογοτθικά, νεοκλασικά και γαλλικού ροκοκό, δημιουργώντας φόρμες με σαφή επίδραση της ανατολίτικης τέχνης. Τα έπιπλα ακολουθούσαν τις γραμμές των γοτθικών αψίδων, ενώ οι βιτρίνες και τα κρεβάτια κατέληγαν σε σχήμα παγόδας.
19ος αιώνας Γαλλία
Μετά την πτώση του Ναπολέοντα επέστρεψαν στη Γαλλία ρυθμοί εμπνευσμένοι από παλιότερα πρότυπα. Κατά την περίοδο της παλινόρθωσης, το έπιπλο συνέχισε το ρυθμό του «Διευθυντηρίου και Αυτοκρατορίας». Πρόκειται για ένα ρυθμό που χαρακτηριστικό τύπου στο έπιπλο είχε την Ψυχή - ένα κινητό καθρέφτη ωοειδούς ή ορθογωνίου σχήματος, υποβασταζόμενου από δύο κιονίσκους με διάφορα ποικίλματα. Κατά την εποχή του Λουδοβίκου Φιλίππου υπήρξε στροφή σε γοτθικούς και ροκοκό ρυθμούς ενώ κατά τη Δεύτερη αυτοκρατορία επανήλθε το πομπηιανό πνεύμα στο έπιπλο.
20ς αιώνας
Παρά το γεγονός ότι η περίοδος του εκλεκτικισμού διατηρήθηκε για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα, στις αρχές του 20ου παρουσιάστηκαν στην Ευρώπη νέες διάφορες τάσεις που αναζητούν καινούργιους εκφραστικούς τρόπους και μορφές. Έτσι, δημιουργείται ο νέος μεταβατικός ρυθμός, ευρύτερα γνωστός με πολλά ονόματα: Νέος ρυθμός, Λίμπερτυ κλπ. Ο νέος αυτός ρυθμός καθιερώθηκε στη Διεθνή Έκθεση του Παρισιού το 1900. Επρόκειτο για ένα ρυθμό με απλοποιημένες γραμμές και «κάθαρση» των σχημάτων. Στη διακόσμηση εκφράζεται με σχηματοποιημένα άνθη και μαλθακές, ήρεμες γραμμές με απλούς χρωματισμούς. εναλλ.=Μεταχειρισμένο έπιπλο|μικρογραφία|Μεταχειρισμένο έπιπλο
Σύγχρονη επιπλοποιία
Κατά τον 21ο αιώνα, τάση στο έπιπλο είναι η εκβιομηχάνισή του. Πλέον, τα έπιπλα κατασκευάζονται σε βιοτεχνική ή και βιομηχανική κλίμακα, γεγονός που έχει εξοβελίσει τα χειροποίητα έπιπλα από την αγορά. Στόχος είναι όπως είναι φυσικό η μεγαλύτερη, ταχύτερη παραγωγή και η ελαχιστοποίηση του κόστους.
Σήμερα, το συνηθέστερο υλικό για την κατασκευή επίπλων είναι το ξύλο είτε σε συμπαγή μορφή, είτε σε πλάκες είτε καπλαμάς είτε αντικολλητό (το γνωστό με το όνομα κόντρα πλακέ δηλαδή). Ο καπλαμάς αποτελείται από ένα λεπτό φύλλο πολύτιμου ξύλου το οποίο επικολλάται σε ένα άλλο λιγότερο ακριβό είδος ξυλείας. Αντίστοιχα, το αντικολλητό ξύλο αποτελείται από τρία ή περισσότερα φύλλα, τα οποία κολλούν μεταξύ τους με ισχυρή πίεση και έχουν διασταυρωμένες ίνες. Το αποτέλεσμα του αντικολλητού ξύλου μπορεί στη συνέχεια να επενδυθεί με καπλαμά.
Ως πρώτη ύλη από πλευράς ξύλου χρησιμοποιούνται η καρυδιά, το έλατο, η οξιά, ο πρίνος, η λεύκα, η μελιά, ο σφένδαμος, η φτελιά, η καστανιά κλπ. Παράλληλα, χρησιμοποιούνται και τροπικά είδη ξυλείας όπως λ.χ. iroko, μαόνι, έβενος, doussie, παλίσανδρος.