cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κατάλογος ενεργειών της αναρχικής ομάδας Ρουβίκωνας
Χειμώνας 2015
Στις 15 Δεκεμβρίου, περίπου 15 μέλη της ομάδας εισέβαλαν στα γραφεία της εταιρείας τραπεζικών συστημάτων «Τειρεσίας» και προκάλεσαν φθορές σε ηλεκτρονικούς υπολογιστές, έπιπλα και άλλα αντικείμενα και στη συνέχεια τράπηκαν σε φυγή. Η αστυνομία προχώρησε σε έξι συλλήψεις και απαγγέλθηκαν κατηγορίες για διακεκριμένη φθορά κ.α. Η εκδίκαση της υπόθεσης έχει προγραμματιστεί για την άνοιξη του 2018. Η ομάδα επιχείρησε επίσης να καταλάβει τα γραφεία των ΑΝΕΛ στη λεωφόρου Συγγρού και να εισβάλλει στο Ραδιομέγαρο της ΕΡΤ, αλλά η αστυνομία απέτρεψε αυτές τις ενέργειες. Η ομάδα ξαναεπιχείρησε να καταλάβει τα γραφεία των ΑΝΕΛ, αυτή τη φορά επιτυχημένα, στις 26 Οκτωβρίου 2015. Η αστυνομία προχώρησε σε 19 συλλήψεις και ασκήθηκε δίωξη για το αδίκημα της άσκησης βίας κατά πολιτικού κόμματος κ.α.
Άνοιξη 2016
Τις 16 Μαρτίου, 12 μέλη μπήκαν στο ξενοδοχείο Χίλτον, όπου διέμεναν οι εκπρόσωποι των δανειστών της Ελλάδας, πέταξαν κείμενα και ανάρτησαν πανό κατά του μνημονίου. Η αστυνομία τους προσήγαγε όλους, αλλά αργότερα αφέθηκαν ελεύθεροι. Τις 8 Απριλίου, μέλη του Ρουβίκωνα επιτέθηκαν στα γραφεία της εφημερίδας Πρώτο Θέμα. Σύμφωνα με το Πρώτο Θέμα, 16 κουκουλοφόροι επέβαιναν σε οχτώ δίκυκλα, κρατούσαν βαριοπούλες και πέταξαν πέτρες και μπογιές στα γραφεία, προκαλώντας υλικές ζημίες σε τζαμαρία και σε δύο αυτοκίνητα εργαζομένων της εφημερίδας. Για την ενέργεια αυτή απαγγέλθηκαν κατηγορίες για βανδαλισμό σε δύο μέλη της ομάδας που ταυτοποιήθηκαν.
Καλοκαίρι 2016
Τις 26 Ιουλίου, μέλη του Ρουβίκωνα πέταξαν μαύρες και κόκκινες μπογιές στην τουρκική πρεσβεία στο Κολωνάκι, λίγες μέρες μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα στην Τουρκία, και έριξαν στους δρόμους φέιγ βολάν. Σύμφωνα με ανακοίνωσή τους σε αντιεξουσιαστική ιστοσελίδα, ήταν πράξη υποστήριξης των αγωνιζόμενων λαών της Τουρκίας και εναντίον του καθεστώτος του Ερντογάν. Απαγγέλθηκαν κατηγορίες σε ιδρυτικό μέλος της οργάνωσης. Μερικές ημέρες αργότερα, ο Ρουβίκωνας δημοσίευσε έγγραφο με την ένδειξη απόρρητο-άμεσης επίδοσης με το οποίο το υπουργείο Εξωτερικών ζητούσε από την αστυνομία να ενημερωθεί σχετικά με την επίθεση στην τουρκική πρεσβεία. Το έγγραφο είχε αποσταλεί στη Διεύθυνση Κρατικής Ασφάλειας και με κοινοποίηση στο γραφείο του αναπληρωτή υπουργού Προστασίας του Πολίτη, Νίκου Τόσκα. Το έγγραφο είχε συμπεριληφθεί στη δικογραφία σχετικά με την επίθεση. Τις 29 Αυγούστου, μέλη της ομάδας προκάλεσαν φθορές στα κουβούκλια του σταθμού διοδίων της εθνικής οδού στο Κιάτο. Έφτασαν στο σημείο με δύο αυτοκίνητα και πέταξαν φέιγ βολάν τα οποία καλούσαν τους οδηγούς να μην πληρώνουν για τον «δρόμο-καρμανιόλα». Επί τόπου έφτασαν αστυνομικές δυνάμεις οι οποίες συνέλαβαν επ' αυτοφώρω 10 άτομα για διακεκριμένη περίπτωση φθορών και διατάραξη κοινής ειρήνης.
Χειμώνας 2016
Στις 15 Δεκεμβρίου, μέλη του Ρουβίκωνα, μαζί με την αναρχική συλλογικότητα Νέας Φιλαδέλφειας, την «Κόκκινη γραμμή - Oμάδα για την εργατική αντεπίθεση», τη «Συνέλευση Αναρχικών- Κομμουνιστών για την ταξική αντεπίθεση ενάντια στην Ευρωπαϊκή Ένωση» και την συλλογικότητα «αλληλεγγύης στον Μ. Σεϊσίδη», συγκεντρώθηκαν έξω από το σπίτι του υπουργού δικαιοσύνης Σταύρου Κοντονή και πέταξαν φέιγ βολάν με συνθήματα υπέρ της αποφυλάκισης του Μάριου Σεϊσίδη, κατηγορούμενο για ένταξη στην τρομοκρατική οργάνωση Επαναστατικός Αγώνας, και της έκδοσης αδειών για τον Δημήτρη Κουφουντίνα, μέλος της οργάνωσης 17 Νοέμβρη.
2017
Τις 6 Φεβρουαρίου, περίπου 8 μέλη του Ρουβίκωνα με καλυμμένα τα πρόσωπά τους πέταξαν κόκκινες μπογιές και φυλλάδια στο τουρκικό προξενείο στην Κομοτηνή και φώναξαν συνθήματα αλληλεγγύης προς το DHKP-C, μια τουρκική ακροαριστερή οργάνωση που διώκεται για τρομοκρατική δράση στην Τουρκία. Στη συνέχεια τράπηκαν σε φυγή. Η αστυνομία συνέλαβε πέντε άτομα τα οποία ύστερα αφέθηκαν ελεύθερα επειδή δεν προέκυψαν στοιχεία σε βάρος τους.
Άνοιξη 2017
Την 1η Μαρτίου, μέλη του Ρουβίκωνα εισέβαλαν σε συμβολαιογραφείο στην οδό Σόλωνος, στην Αθήνα, προκαλώντας υλικές καταστροφές, λόγω της συμμετοχής του γραφείου στους πλειστηριασμούς κατοικιών. Στις 20 Σεπτεμβρίου εισέβαλαν σε άλλο συμβολαιογραφείο, στην οδό Μαυροκορδάτου, που αναλάμβανε υποθέσεις πλειστηριασμών. Στις 19 Μαρτίου μέλη του Ρουβίκωνα εισέβαλαν στα γραφεία του ΑΔΜΗΕ, έσπασαν τζάμια, πέταξαν μπογιές και προκάλεσαν φθορές και σε ένα αυτοκίνητο. Σύμφωνα με διαδικτυακή ανάρτησή τους, η επίθεση έγινε ως ένδειξη διαμαρτυρίας «ένδειξη διαμαρτυρίας για τις αυξήσεις των αποδοχών στελεχών του ΑΔΜΗΕ, αλλά και επειδή παράλληλα κόβουν το ρεύμα σε χιλιάδες οικογένειες». Την 1 Απριλίου, 14 μέλη του Ρουβίκωνα κινήθηκαν προς το Μέγαρο Μαξίμου, πέταξαν φέιγ βολάν με συνθήματα κατά των μνημονίων, ενώ τρία άτομα προσπάθησαν να εισβάλλουν στο προαύλιο του Μεγάρου. Η αστυνομία προχώρησε στη προσαγωγή τους, αλλά αργότερα αφέθηκαν ελεύθεροι.
Καλοκαίρι 2017
Το μεσημέρι της 19ης Ιουλίου, περίπου 20 αντιεξουσιαστές εισέβαλαν στο κτίριο της Τράπεζας της Ελλάδος από την πλαϊνή είσοδο, πέταξαν φυλλάδια με αναρχικά συνθήματα όπως «να πατήσουμε τα άβατα της εξουσίας» και «η Τράπεζα της Ελλάδος είναι ο μπράβος των μνημονίων» και μετά από μερικά λεπτά αποχώρησαν χωρίς να γίνουν προσαγωγές. Στις 20 Ιουλίου, τα ξημερώματα, μέλη του Ρουβίκωνα προκάλεσαν ζημίες στο δημαρχείο Ζωγράφου και πέταξαν φυλλάδια που αφορούσαν το θάνατο εργαζομένης στην καθαριότητα του δήμου εν ώρα εργασίας. Στις 26 Ιουλίου, περίπου 30 άτομα εισήλθαν στο φυλασσόμενο περιστύλιο της Βουλής και ζήτησαν την αποφυλάκιση της Ηριάννας και του Περικλή, φυλακισμένοι με την κατηγορία της συμμετοχής στη Συνωμοσία των Πυρήνων της Φωτιάς, πέταξαν φυλλάδια και ανάρτησαν πανό. Ύστερα από επικοινωνία ανάμεσα στον Νίκο Τόσκα και τον πρόεδρο της Βουλής Νίκο Βούτση, καταγράφηκαν τα ονόματά τους χωρίς να γίνει προσαγωγή τους και όσοι είχαν ήδη συλληφθεί αφέθηκαν ελεύθεροι. Στις 3 Αυγούστου συγκεντρώθηκαν 10 με 15 άτομα έξω από το σπίτι του Κυριάκου Μητσοτάκη, πέταξαν φέιγ βολάν και φώναξαν συνθήματα κατά της Νέας Δημοκρατίας και στη συνέχεια αποχώρησαν χωρίς να γίνουν προσαγωγές. Στις 6 Αυγούστου πέταξαν μπογιές στα κεντρικά γραφεία της Siemens.
Φθινόπωρο 2017
Στις 13 Σεπτεμβρίου, μέλη της ομάδας «Ρουβίκωνας» επιτέθηκαν και προκάλεσαν μικρές υλικές ζημιές στα γραφεία της αεροπορικής εταιρείας «Turkish Airlines», στον Άλιμο. Σύμφωνα με προκήρυξη τους, η παρέμβαση έγινε για συντρόφους τους που βασανίζονται από το Τούρκικο κράτος. Στις 27 Σεπτεμβρίου, μέλη του Ρουβίκωνα εισέβαλαν στο υπουργείο Δικαιοσύνης και πέταξαν φυλλάδια ζητώντας «άδεια στους πολιτικούς κρατούμενους» και του άρθρου 187Α του αντιτρομοκρατικού νόμου και ανάρτησαν πανό με τα αιτήματά τους.
Στις 5 Οκτωβρίου κατέλαβαν τη ΔΟΥ Ψυχικού, ζητώντας κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, και η αστυνομία προχώρησε σε 15 προσαγωγές. Στις 8 Οκτωβρίου προκάλεσαν ζημίες στα γραφεία της Γενικής Γραμματείας Πληροφοριακών Συστημάτων και στις 19 Οκτωβρίου έσπασαν τα τζάμια στα γκισέ των ταμείων, ηλεκτρονικούς υπολογιστές στο Κέντρο Είσπραξης Ασφαλιστικών Οφειλών στην οδό Πειραιώς και αποχώρησαν πριν φτάσει η αστυνομία. Στις 11 Οκτωβρίου, δεκαοχτώ μέλη του Ρουβίκωνα προχώρησαν σε κατάληψη της πρεσβείας της Ισπανίας στην Αθήνα διαμαρτυρόμενα για τη βίαιη καταστολή του δημοψηφίσματος της Καταλονίας. Η αστυνομία προχώρησε στη σύλληψή τους και καταδικάστηκαν σε ποινή φυλάκισης έξι μηνών από το Αυτόφωρο Πλημμελειοδικείο της Αθήνας. Στις 25 Οκτωβρίου, εισέβαλαν στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός και προχώρησαν σε απειλές εναντίον γιατρού που εργάζεται επειδή σύμφωνα με πληροφορίες τους παίρνει φακελάκι για να προσφέρει τις υπηρεσίες τους. Στις 5 Νοεμβρίου προχώρησαν σε ρίψη μπογιών στο δικαστικό μέγαρο της Λάρισας επειδή «το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Λάρισας, καταδίκασε ομόφωνα σε 12 χρόνια κάθειρξης στρατιωτικό που βίαζε επί σειρά ετών την κόρη του. Παρόλα αυτά η έφεση είχε ανασταλτικό χαρακτήρα με αποτέλεσμα ο στρατιωτικός να αφεθεί ελεύθερος». Στις 17 Νοεμβρίου, περίπου είκοσι μέλη του Ρουβίκωνα εισήλθαν τρέχοντας στο προαύλιο χώρο του υπουργείο Εθνικής Άμυνας επί της λεωφόρου Μεσογείων και πέταξαν φέιγ-βολάν. Αιφνιδίασαν τη φρουρά στην πύλη που δεν πρόλαβε να αντιδράσουν και ακολούθως απωθήθηκαν από το προσωπικό και αποχώρησαν χωρίς να γίνουν συλλήψεις (σύμφωνα με στρατιωτικές πηγές, η αστυνομία κατεύθασε αργοπορημένα, σύμφωνα με την ΕΛΑΣ η φρουρά του Πενταγώνου ώφειλε να ακινητοποιήσει τους δράστες). Η είσοδος του Ρουβίκωνα στο υπουργείο προκάλεσε αντιδράσεις από την αντιπολίτευση. Στις 27 Νοεμβρίου επιτέθηκαν με βαριοπούλες και μπογιές εναντίον του κτιρίου της περιφέρειας Αττικής, επιρρίπτοντας της ευθύνες για την τραγωδία μετά τις πλημμύρες στην Μάνδρα. Στις 30 Νοεμβρίου εμφανίστηκαν στην στα κεντρικά της ΔΕΗ επί τις οδού Αριστείδου.
Χειμώνας 2017
Στις 13 Δεκεμβρίου, επιτέθηκαν στην πρεσβεία της Σαουδικής Αραβίας. Σε κείμενο τους μετά την δράση τους, καταφέρονταν ενάντια στην βασιλική οικογένεια της χώρας, τον πόλεμο που διεξάγει στην Υεμένη, τον ΣΥΡΙΖΑ για την υπόθεση πώλησης όπλων στο βασίλειο, και την Νέα Δημοκρατία για την υποκριτική της στάση. Στις 18 Δεκεμβρίου μέλη της ομάδας εισέβαλαν σε σούπερ μάρκετ στα Πετράλωνα σε διαμαρτυρία για την εργοδοσία του καταστήματος ενώ στις 20 Δεκεμβρίου εισέβαλαν στη ΔΟΥ Αγρινίου σε διαμαρτυρία για τους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας και πέταξαν φυλλάδια σε σούπερ μάρκετ στην Πάτρα. Τα ξημερώματα της 25ης Δεκεμβρίου πέταξαν μπογιές στο φυλασσόμενο κτίριο της πρεσβείας του Ισραήλ στην Αθήνα.
Αρένι
Το Αρένι (Արենի) είναι χωριό και το κέντρο του Δήμου Αρένι, στην Περιφέρεια Βαγιότς Ντζορ της Αρμενίας. Το Αρένι είναι περισσότερο γνωστό για την παραγωγή κρασιού του, με το μεγαλύτερο μέρος του κρασιού που παράγεται τοπικά από το κοντινό χωριό Γκέτάπ.
Ο ναός Αστβατσάτσιν του Αρένι στο χωριό, είναι ένας μονόχωρος δίκλιτος τρούλος αρμενικός ναός που ολοκληρώθηκε το έτος 1321, και βρίσκεται στην κορυφή ενός οροπεδίου με θέα στον ποταμό Άρπα και το Αρένι. Ο ναός σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα και γλύπτη Μομίκ, ο οποίος είναι περισσότερο γνωστός για τα ανάγλυφα γλυπτά του στο μοναστήρι του Νοραβάνκ (βρίσκεται περίπου 6 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από το Αρένι).
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Αρμενίας Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αρμενία
Σύσκεψη της Καισαριανής
Η σύσκεψη στην Καισαριανή ήταν η πρώτη συγκέντρωση που πραγματοποιήθηκε από Έλληνες πατριώτες στην Αθήνα στις 15 Μαΐου του 1941, δυο μόλις εβδομάδες μετά την κατάληψή της από τα γερμανο-ιταλικά στρατεύματα κατοχής, με σκοπό την εκτίμηση της νέας κατάστασης που είχε δημιουργηθεί και τη διερεύνηση της πιθανότητας να αναπτυχθεί κάποιας μορφής αντίσταση. Τη σύσκεψη συγκάλεσε ο γεωπόνος Αθανάσιος Κλάρας που πριν μερικές ημέρες είχε επιστρέψει στην πρωτεύουσα από το αλβανικό μέτωπο μετά τη συνθηκολόγηση του ελληνικού στρατού. Σαν τόπος ορίσθηκε ένα δασύλλιο που υπήρχε μεταξύ των συνοικιών Ζωγράφου-Καισαριανής (περιοχή «Κουπόνια») και στη συνάντηση παρέστησαν περίπου 20 άτομα.
Στη συνάντηση της Καισαριανής πήραν μέρος, εκτός του Αθανάσιου Κλάρα, ο αδελφός του, δικηγόρος Χαράλαμπος Κλάρας, οι (επίσης δικηγόροι) Παντελής Σαμαράς, Αθανάσιος Λαζανάς και Χριστόφορος Σικιώτης, οι αδελφοί Εμμανουήλ (+ Κρύα Βρύση Καστοριάς, 24 Απριλίου 1945) και Στέφανος Τσάφος, Ιγνάτιος και Δημήτριος Δρακούλης, ο Γιάννης Χατζηπαναγιώτης (μετέπειτα «Καπετάν-Θωμάς του Ε.Λ.Α.Σ.), ο χημικός μηχανικός Ιωάννης Ζήσιμος, ο ιατρός Ιωάννης Ευθυμίου, ο ζωγράφος Δημήτριος Μεγαλίδης (που αργότερα εξέδωσε το «Λεύκωμα του Αγώνα» με προσωπογραφίες των μελών της Εθνικής Αντίστασης), οι Νίκος Θεοδωρίδης, Παναγιώτης Μαύρος, Αθανάσιος Παπαδόπουλος και μια γυναίκα, η Μάρω Μάστρακα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνική Αντίσταση Κατηγορία:Ιστορία της Ελλάδας
Δημοκρατικό Λαϊκό Κόμμα (Μαυροβούνιο)
Το Δημοκρατικό Λαϊκό Κόμμα (Σερβικά: Демократска народна партија, DNP) είναι ένα δεξιό, κοινωνικό συντηρητικό, σοσιαλδημοκρατικό κόμμα της αντιπολίτευσης στο Μαυροβούνιο. Υποστηρίζει τον λαϊκισμό, την ενότητα Σερβίας-Μαυροβουνίου και τη Ρωσοφιλία. Σχηματίστηκε το 2012, και ιδρύθηκε επίσημα στις 30 Νοεμβρίου 2014 από τον Μίλαν Κνέζεβιτς, ο οποίος έγινε και ο πρώτος πρόεδρος του κόμματος. Από το 2015 είναι μέρος της συμμαχίας Δημοκρατικό Μέτωπο.
Ιστορικό
Το 2012 μία ομάδα πολιτικών διασπάστηκε από το Σοσιαλιστικό Λαϊκό Κόμμα του Μαυροβουνίου και σχημάτισε την «Ομάδα Ψηφοφόρων του Μίλαν Κνέζεβιτς», η οποία προσχώρησε στη νεοσύστατη πολιτική συμμαχία Δημοκρατικό Μέτωπο. Στις 30 Νοεμβρίου 2014 ο Μίλαν Κνέζεβιτς ίδρυσε το Δημοκρατικό Λαϊκό Κόμμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα Μαυροβουνίου
Ριζηνία
thumb|250px|Άποψη του αρχαϊκού ναού της Ριζηνίας Μόνο 2 χιλιόμετρα από το Χωριό Πρινιά, στο λόφο Πατέλλα, οι ανασκαφές της Ιταλικής Αρχαιολογικής Σχολής έφεραν στο φως σημαντικά λείψανα μίας αρχαίας Μινωικής πόλης, που βάσει των επιγραφών ταυτίστηκε με την πόλη της Ριζηνίας η Απολλώνιας. Σε ένα μέρος της πόλης αυτής, νοτιοανατολικά της Πατέλλας βρέθηκε μία επιγραφή, στην οποία αναφέρονταν τα γράμματα (Ι)ΖΕΝΙΑ(Α).
Το ίδιο όνομα αναφερόταν και σε άλλες επιγραφές της Γόρτυνας του 5ου αιώνα π.Χ. Άλλες επιγραφές μαρτυρούν ότι η Ριζηνία, που βρισκόταν μεταξύ της Γόρτυνας και της Κνωσού, είχε αναλάβει να στέλνει κάθε τέσσερα χρόνια σφαγεία για τις θυσίες που γίνονταν στο Ιδαίο άντρο.
Η πόλη αυτή άκμασε ως ανεξάρτητη κοινότητα από τους υπομινωικούς μέχρι τους αρχαϊκούς χρόνους και ήταν υποτελής στην Γόρτυνα από την 5ο μέχρι τον 2ο π.Χ. αιώνα, όποτε οι κάτοικοί της την εγκατέλειψαν σταδιακά. Η ίδια πόλη δεν ήταν οχυρωμένη. Στα νοτιοδυτικά της, όμως, κτίστηκε τον 5ο αιώνα π.Χ. ένα ορθογώνιο φρούριο με τέσσερις πύργους, που λειτούργησε επί τρεις περίπου αιώνες. Για την ανοικοδόμησή του χρησιμοποιήθηκαν πώρινες επιτύμβιες στήλες με εγχάρακτη διακόσμηση (διακοσμητικά θέματα ή ανθρώπινες μορφές), που προέρχονταν από κάποιο γειτονικό νεκροταφείο του 7ου π.Χ. αιώνα. Στον ίδιο χώρο βρέθηκαν σιδερένια και μολύβδινα όπλα.
Στον 7ο π.χ. αιώνα ανήκουν επίσης τα θεμέλια δύο αρχαϊκών ναών (Α και Β) και οικιών, τμήματα του τεμένους της μινωικής Θεάς των Όφεων (κατάλοιπο από τους μινωικούς χρόνους), και αποθέτες με πλούσια αναθήματα. Ο ναός Α ήταν ο σημαντικότερος από τους δυο και αποδόθηκε εντελώς υποθετικά στη Ρέα. Από αυτόν προέρχονται ανάγλυφη ζωφόρος με ιππείς, ελάφια και πάνθηρες, και δυο αγάλματα καθιστών θεαινών, όλα χαρακτηριστικά έργα της κρητικής δαιδαλικής τέχνης. Βρέθηκαν επίσης ενεπίγραφα όστρακα, που μαρτυρούν τη λατρεία της Αθηνάς στην πόλη τον 2ο π.Χ. αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Κρήτης Κατηγορία:Νομός Ηρακλείου
Σάμιουελ Ντόε
Ο στρατιωτικός Σάμιουελ Ντόε (Samuel Kanyon Doe, ελληνική απόδοση και Ντόου, 6 Μαΐου 1951 - 9 Σεπτεμβρίου 1990) ήταν πρόεδρος της Λιβερίας, από το 1980 ως το 1990. Κατά την περίοδο της διακυβέρνησής του το καθεστώς που επέβαλε ταυτίστηκε με την καταστολή της αντιπολίτευσης και με την εφαρμογή δικτατορίας. Ανήλθε στην εξουσία το 1980 και μεθόδευσε την εδραίωσή του στην εξουσία με αμφισβητούμενες εκλογικές διαδικασίες. Παράλληλα, συνετέλεσε στο ξέσπασμα του εμφυλίου πολέμου, στη διάρκεια του οποίου συνελήφθη από αντάρτες και έπειτα από βασανιστήρια εκτελέστηκε το 1990.
Άνοδος με πραξικόπημα
Στις 12 Απριλίου του 1980 ο Ντόε ηγήθηκε στρατιωτικού πραξικοπήματος. Ο προκάτοχός του, Γουίλιαμ Τόλμπερτ ο νεότερος δολοφονήθηκε στο προεδρικό μέγαρο και οι πρώτες ημέρες του καθεστώτος χαρακτηρίστηκαν από μαζικές εκτελέσεις μελών της ανατραπείσας κυβέρνησης του Τόλμπερτ. Ο Ντόε έγινε Αρχηγός στρατιωτικού συμβουλίου και ανέστειλε το Σύνταγμα. Επίσης, έπειτα από 133 χρόνια, τερματίστηκε η κυριαρχία των Αμερικανολιβεριανών στα πολιτικά πράγματα της χώρας. Τον Αύγουστο του 1981 συνελήφθη ο Τόμας Γουέ Σάιεν, ο οποίος ήταν αντίθετος με τις κινήσεις του Ντόε, ως ύποπτος για σχεδιασμό ανατροπής της κυβέρνησης. Ο Σάιεν, μαζί με άλλα 4 μέλη του στρατιωτικού συμβουλίου που είχε σχηματίσει ο ίδιος ο Ντόε μετά το πραξικόπημα του 1980, εκτελέστηκαν λίγες ημέρες μετά.
Καθεστώς
Στα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησής του, το καθεστώς ανέπτυξε άριστες σχέσεις με τις ΗΠΑ, ιδιαίτερα επί προεδρίας του Ρόναλντ Ρέιγκαν. Το 1984, σε μία προσπάθεια να νομιμοποιήσει το καθεστώς του, ο Ντόε προώθησε ένα νέο Σύνταγμα, το οποίο εγκρίθηκε με δημοψήφισμα και στις 15 Οκτωβρίου του 1985 διεξήγαγε εκλογές, στις οποίες κατήλθε υποψήφιος με το Εθνικό Δημοκρατικό Κόμμα της Λιβερίας (NDPL). Οι διεθνείς παρατηρητές έκαναν λόγο για νοθεία και το αποτέλεσμα των εκλογών ήταν υπέρ του Ντόε, με 51%. Νωρίτερα, είχαν δολοφονηθεί 50 πολιτικοί του αντίπαλοι. Στις ταυτόχρονες βουλευτικές εκλογές το NDPL κέρδισε 21 επί συνόλου 26 εδρών στη Γερουσία και 51 από 64 έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Την ίδια περίοδο εντάθηκαν οι φυλακίσεις πολιτικών και δημοσιογράφων, ενώ στις αρχές του 1984 έκλεισε και η μεγαλύτερη καθημερινή εφημερίδα στη χώρα, η «Ομπσέρβερ». Μια ακόμα απόπειρα πραξικοπήματος έγινε από τον πρωταγωνιστή του πραξικοπήματος του 1980, Τόμας Κουιουόνκπα, ο οποίος επεχείρησε μα καταλάβει την εξουσία στις 12 Νοεμβρίου του 1985. Περίπου 500-600 άνθρωποι σκοτώθηκαν κατά την 7η απόπειρα πραξικοπήματος από τότε που είχε αναλάβει ο Ντόε Αρχηγός Κράτους. Η απόπειρά του απέτυχε και έπειτα από μάχες στη Μονρόβια ο πρωταίτιος της απόπειρας πραξικοπήματος εκτελέστηκε. Ο Ντόε ορκίστηκε επίσημα στην προεδρία στις 6 Ιανουαρίου του 1986.
Ανατροπή και θάνατος
Η ευνοιοκρατία που επέβαλε το καθεστώς του Ντόε στη φυλή του (τους Κραν) αλλά και η καταστολή της αντιπολίτευσης και των λειτουργών του Τύπου, είχαν αποτέλεσμα να αρχίσει να μειώνεται η αρχική δημοφιλία του δικτάτορα. Παράλληλα, υπήρχαν υποψίες ότι η εξωτερική βοήθεια των ΗΠΑ κατά το μεγαλύτερο μέρος είχε καταλήξει στα ταμεία του Ντόε. Ο Τσαρλς Τέιλορ, άλλοτε σύμμαχος του Ντόε έφτασε στη Λιβερία από την Ακτή Ελεφαντοστού στις 24 Δεκεμβρίου του 1989 και άρχισε να πολεμά με άλλους αντάρτες εναντίον του Ντόε. Στα μέσα του 1990, το μεγαλύτερο μέρος της Λιβερίας ήταν υπό τον έλεγχο αντάρτικων ομάδων, στην κορύφωση του εμφυλίου πολέμου. Ο Ντόε συνελήφθη στη Μονρόβια από τον ηγέτη των ανταρτών, Πρινς Τζόνσον, βασανίστηκε άγρια και εκτελέστηκε στις 9 Σεπτεμβρίου του 1990. Οι αντάρτες του Πρινς Τζόνσον αιχμαλώτισαν τον Ντόε έπειτα από σκληρή μάχη, στην οποία σκοτώθηκαν πολλές δεκάδες από τους σωματοφύλακές του. Το θέαμα της εκτέλεσης βιντεοσκοπήθηκε και προβλήθηκε στα δελτία ειδήσεων των τηλεοπτικών δικτύων όλου του κόσμου. Το βίντεο έδειχνε τον Τζόνσον να πίνει μπίρα Budweiser καθώς έκοβαν το αυτί του Ντόε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λιβεριανοί πολιτικοί Κατηγορία:Πραξικοπηματίες
Αρχάγγελος Γαβριήλ
thumb|right|220px|Ο Αρχάγγελος Γαβριήλ, βυζαντινή εικόνα (1387–1395) Ο αρχάγγελος Γαβριήλ είναι ένας από τους αρχαγγέλους. Το όνομά του σημαίνει «άνθρωπος του Θεού» και είναι ένας από τους λίγους αγγέλους που αναφέρονται στην Αγία Γραφή.
Ο αρχάγγελος Γαβριήλ είναι ο άγγελος που εμφανίστηκε στο προφήτη Δανιήλ, στην γυναίκα του Μανωέ, και της ανήγγειλε πως θα γεννήσει τον Σαμψών. Στον ιερέα Ζαχαρία, πως θα γεννήσει τον άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο. Αυτός ήταν ο άγγελος που έφερε το χαρμόσυνο μήνυμα στην Μαριάμ περί της γεννήσεως του Ιησού Χριστού. Αυτός καθησύχασε τους φόβους του Ιωσήφ. Ο ίδιος παρουσιάστηκε στους βοσκούς. Επίσης, ανήγγειλε στον Ιωσήφ να πάρει την Μαρία και το βρέφος και να φύγει στην Αίγυπτο και ύστερα από καιρό, να επιστρέψει στη γη του Ισραήλ.
Ο αρχάγγελος Γαβριήλ τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 26 Μαρτίου, στις 13 Ιουλίου, καθώς επίσης και στις 8 Νοεμβρίου, μαζί με τον Μιχαήλ (η Σύναξη αυτών).
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αρχάγγελοι
1254
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1254 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Λόζνιτσα (Βάλιεβο)
Η Λόζνιτσα (σερβικά κυριλλικά: Лозница) είναι χωριό της Σερβίας, ευρισκόμενο εντός του εδάφους του Βάλιεβο, στο διαμέρισμα της Κόλουμπαρα. Κατά την απογραφή του 2011, είχε 517 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Βάλιεβο
Αγία Μόνικα
Η Αγία Μόνικα ήταν μία Αφρικανή παλαιοχριστιανική αγία και η μητέρα του Αγίου Αυγουστίνου Ιππώνος. Τιμάται απο την Καθολική και την Ορθόδοξη Εκκλησία, αν και σε διαφορετικές ημέρες γιορτής, για τις εξαιρετικές χριστιανικές αρετές της, ιδιαίτερα για τα βάσανα που προκλήθηκαν από τη μοιχεία του συζύγου της, και για την προσευχητική της ζωή που αφιέρωσε στην αναμόρφωση του γιου της, ο οποίος έγραψε εκτενώς για αυτήν και τις ευσεβείς της πράξεις. Οι δημοφιλείς χριστιανικοί θρύλοι θυμούνται την Αγία Μόνικα να κλαίει κάθε βράδυ για τον γιο της Αυγουστίνο.
Βίος
Η Μόνικα θεωρείται ότι γεννήθηκε στην Θαγάστη (σημερινή Σουκ Αχράς, Αλγερία). Πιστεύεται ότι ήταν Βέρβερη βάσει του ονόματός της. Παντρεύτηκε νέα με τον Πατρίκιο, έναν Ρωμαίο ειδωλολάτρη, ο οποίος κατείχε επίσημη θέση στην Θαγάστη. Ο Πατρίκιος είχε μια βίαιη ιδιοσυγκρασία και φαίνεται ότι είχε καταστροφικές συνήθειες. Οι ελεημοσύνες, οι πράξεις και οι συνήθειες προσευχής της Μόνικας ενοχλούσαν τον Πατρίκιο, αλλά λέγεται ότι πάντα την σεβόταν.
Η Μόνικα είχε τρία παιδιά, δύο γιους, τον Αυγουστίνο και τον Ναυίγιο, και μια κόρη, την Περπέτουα Ιππώνος. Ανίκανη να τους εξασφαλίσει το βάπτισμα, θρήνησε πολύ όταν ο Αυγουστίνος αρρώστησε. Στην αγωνία της ζήτησε από τον Πατρίκιο να επιτρέψει στον Αυγουστίνο να βαφτιστεί. Συμφώνησε και στη συνέχεια απέσυρε αυτήν τη συγκατάθεση όταν το αγόρι ανάρρωσε.
Όμως η ανακούφιση της Μόνικα κατά την ανάρρωση του Αυγουστίνου μετατράπηκε σε άγχος καθώς συνέχισε λάθος την ανανεωμένη ζωή του με το να είναι ιδιότροπος και, όπως λέει και ο ίδιος, τεμπέλης. Τελικά στάλθηκε στο σχολείο στην Μάδαυρο. Ήταν 17 ετών και σπούδαζε ρητορική στην Καρχηδόνα όταν πέθανε ο Πατρίκιος.
Ο Αυγουστίνος στην Καρχηδόνα έγινε Μανιχαϊστής. Όταν επέστρεψε στην πατρίδα του και μοιράστηκε τις απόψεις του σχετικά με τον Μανιχαϊσμό, η Μόνικα τον έδιωξε από το τραπέζι της. Ωστόσο, λέγεται ότι είχε βιώσει ένα όραμα που την έπεισε να συμφιλιωθεί μαζί του.
Τότε επισκέφτηκε έναν συγκεκριμένο (ανώνυμο) επίσκοπο που την παρηγορούσε με τα λόγια, «το παιδί αυτών των δακρύων δεν θα χαθεί ποτέ». Η Μόνικα ακολούθησε τον γιο της προς τη Ρώμη, όπου είχε πάει κρυφά. Όταν έφτασε, ο Αυγουστίνος είχε ήδη πάει στο Μιλάνο, αλλά τον ακολούθησε και πάλι. Εδώ βρήκε τον Αμβρόσιο και μέσω αυτού είδε τελικά τον Αυγουστίνο να μετατρέπεται σε χριστιανός μετά από 17 χρόνια αντίστασης. αριστερά|μικρογραφία|'Άγιος Αυγουστίνος και η Μητέρα του Αγία Μόνικα, απο τον Αρί Σεφφέρ (1846) Στο βιβλίο του Confessions (ελληνικά: Ομολογίες), ο Αυγουστίνος έγραψε μια περίεργη πρακτική της μητέρας του στην οποία «έφερε σε ορισμένα, ανεγερμένα στη μνήμη των αγίων ρητορεία, προσφορές, ψωμί, νερό και κρασί». Όταν μετακόμισε στο Μιλάνο, ο επίσκοπος Αμβρόσιος της απαγόρευσε να χρησιμοποιήσει την προσφορά του κρασιού, καθώς «μπορεί να είναι μια ευκαιρία λαιμαργίας για όσους είχαν ήδη δοθεί ποτό». Έτσι, ο Αυγουστίνος έγραψε για αυτήν: Στη θέση ενός καλαθιού γεμάτου φρούτων της γης, είχε μάθει να φέρνει στα ρητορεία των μαρτύρων μια καρδιά γεμάτη αγνότητα και να δίνει ό, τι μπορούσε στους φτωχούς - έτσι ώστε εμείς, η κοινωνία του σώματος του Κυρίου, να γιορτάζουμε σωστά σε εκείνα τα μέρη όπου, μετά το παράδειγμα του πάθους του, οι μάρτυρες θυσιάστηκαν και στέφθηκαν.
- Confessions 6.2.2 Η Μόνικα και ο γιος της πέρασαν έξι ειρηνικούς μήνες στο Ρας Κασικιάκουμ (σημερινή Κασσάγκο Μπριάνζα), μετά τους οποίους ο Αυγουστίνος βαφτίστηκε από τον Αμβρόσιο στην εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή στο Μιλάνο. Η Μόνικα και ο Αυγουστίνος έφυγαν για την Αφρική και ξεκίνησαν το ταξίδι τους, σταματώντας στη Σιβιταβέτσια και στην Όστια. Εκεί πέθανε η Μόνικα και η θλίψη του Αυγουστίνου ενέπνευσε το βιβλίο του Confessions (ελληνικά: Ομολογίες).
Τίμηση
Η Αγία Μόνικα θάφτηκε στην Όστια και αρχικά φαίνεται να είχε σχεδόν ξεχαστεί, αν και το σώμα της μεταφέρθηκε τον 6ο αιώνα σε μια κρυφή κρύπτη στην εκκλησία της Αγίας Αύρας στην Όστια. Η Μόνικα θάφτηκε κοντά στον τάφο της Αγίας Αύρας στην Όστια. Ο τάφος της μεταφέρθηκε αργότερα στη Βασιλική του Αγίου Αυγουστίνου της Ρώμης.
Ο Ανίσιους Αυχένιους Μπάσους έγραψε τον επιτύμβιο της Μόνικας, ο οποίος επέζησε σε αρχαία χειρόγραφα. Η πραγματική πέτρα στην οποία γράφτηκε ανακαλύφθηκε ξανά το καλοκαίρι του 1945 στην εκκλησία της Αγίας Αύρας. Η πέτρα ανακαλύφθηκε αφού δύο αγόρια έσκαψαν μια τρύπα για να εγκαταστήσουν ένα στύλο ποδοσφαίρου (για να φτιάξουν το τέρμα) στην αυλή δίπλα στην Αγία Αύρα.
Μια μετάφραση από τα Λατινικά, του Ντάγκλας Μπόιν, έχει ως εξής:"Εδώ, η πιο ενάρετη μητέρα ενός νεαρού άνδρα, έβαλε τις στάχτες της, ένα δεύτερο φως για την αξία σου, τον Αυγουστίνο. Ως ιερέας, υπηρετώντας τους ουράνιους νόμους της ειρήνης, δίδαξες [ή, διδάσκεις] τους ανθρώπους που σου έχουν εμπιστευτεί τον εαυτό τους. Μια δόξα μεγαλύτερη από τον έπαινο των επιτευγμάτων σας στέφει και τους δύο - Μητέρα των Αρετών, και ακόμα πιο τυχερή λόγω του απογόνου της." δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Άγαλμα της Αγίας Μόνικας στην [[Σάντα Μόνικα (Καλιφόρνια)|Σάντα Μόνικα της Καλιφόρνια]] Ωστόσο, κατά τη διάρκεια του 13ου αιώνα, η λατρεία της Αγίας Μόνικας άρχισε να εξαπλώνεται και γιορτή προς τιμήν της έγινε στις 4 Μαΐου. Το 1430, ο Πάπας Μαρτίνος Ε΄ διέταξε τα λείψανά της να μεταφερθούν στη Ρώμη. Λέγεται ότι πολλά θαύματα συνέβησαν στο δρόμο, και η λατρεία της Αγίας Μόνικας ήταν σίγουρα καθιερωμένη. Αργότερα ο αρχιεπίσκοπος της Ρουέν, Γκουιλόμ ντ'Έστουτβιλ, έχτισε μια εκκλησία στη Ρώμη προς τιμήν του Αγίου Αυγουστίνου, την Βασιλική του Αγίου Αυγουστίνου, και απέθεσε τα λείψανα της Αγίας Μόνικας σε ένα παρεκκλήσι στα αριστερά του ψηλού βωμού. Το αξίωμα της Αγίας Μόνικας, ωστόσο, δεν φαίνεται να είχε βρει την θέση του στη Ρωμαϊκή Σύνοψη Προσευχών (Roman Breviary, το βιβλίο των λατινικών λειτουργικών τελετών της Καθολικής Εκκλησίας) πριν από τον 19ο αιώνα.
Το 1934, στην Ολλανδική πόλη της Ουτρέχτης, ιδρύθηκε η Τάξη του «Zusters Augustinessen van Sint-Monica», κάνοντας κοινωνική εργασία, προσφέροντας καταφύγιο σε γυναίκες με ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες ή γυναίκες που ήταν θύματα ενδοοικογενειακής βίας ή κακοποίησης. Οι καλόγριες ξεκίνησαν επίσης ορισμένα δημοτικά σχολεία. Στην ακμή της η Τάξη είχε έξι συνέδρια, στο Άμστερνταμ, την Ουτρέχτη, τον Σίταρντ, το Μάαστριχτ, το Χίλφερσουμ και το Άρνουβιλ στα περίχωρα του Παρισιού. Δεδομένου ότι το μοναστήρι του Χίλφερσουμ η Πόλη του Θεού, έκλεισε το 2014, μόνο η Ουτρέχτη παραμένει ως ξενώνας για τους ηλικιωμένους, ένα καταφύγιο σε δάσος κοντά στο Χίλφερσουμ, όπου οι νέοι εξακολουθούν να είναι ευπρόσδεκτοι για μια διαλογιστική παραμονή.
Η πόλη της Σάντα Μόνικα, Καλιφόρνια, πήρε το όνομά της από την Αγία Μόνικα. Ένας θρύλος δηλώνει ότι τον 18ο αιώνα ο πατέρας Χουάν Κρέσπι ονόμασε μια τοπική πηγή που στάζει νερό «Las Lagrimas de Santa Monica» (Τα δάκρυα της Αγίας Μόνικας) που θυμίζουν τα δάκρυα που έριξε η Αγία Μόνικα στις αρχές της ασέβειας του γιου της. Ωστόσο, όπως καταγράφει στο ημερολόγιό του, ο Κρέσπι ονόμασε τον τόπο San Gregorio (Άγιος Γρηγόριος). Αυτό που είναι σίγουρα γνωστό είναι ότι μέχρι το 1820, το όνομα Santa Monica (Αγία Μόνικα) ήταν σε χρήση και η πρώτη επίσημη αναφορά του έγινε το 1827 με τη μορφή άδειας βοσκής. Υπάρχει ένα άγαλμα της αγίας στο Πάρκο Πάλισεϊντς της Σάντα Μόνικα από τον γλύπτη Γιούτζιν Μόραχαν το οποίο ολοκληρώθηκε το 1934.
Στη λαϊκή κουλτούρα
Η Πατρίτσια ΜακΓκερρ φαντάστηκε τη ζωή της Μόνικας στο μυθιστόρημα του 1964, «Αδέρφια μου, Θυμηθείτε την Μόνικα: Μία Νουβέλα για την Μητέρα του Αυγουστίνου».
Στην ταινία του 2010, «Αυγουστίνος: Η Παρακμή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας» (Augustine: The Decline of the Roman Empire), η Αγία Μόνικα απεικονίζεται από την Ιταλίδα ηθοποιό Μόνικα Γκουεριτόρε.
Στο ποίημά του "Confessional", ο Φρανκ Μπιντάρτ συγκρίνει τη σχέση μεταξύ της Αγίας Μόνικας και του γιου της Αυγουστίνου με τη σχέση μεταξύ του ομιλητή του ποιήματος και της μητέρας του.
Εορτασμός
Απο την Ορθόδοξη αλλά και την Καθολική Εκκλησία τιμάται στις 4 Μαΐου εκάστου έτους.
Απο την Λατινική Εκκλησία, την Εκκλησία της Αγγλίας και την Λουθηρανική Εκκλησία-Σύνοδος του Μιζούρι εορτάζεται 27 Αυγούστου εκάστου έτους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Χριστιανοί του 4ου αιώνα
Decathlon
Η Decathlon Α.Ε. (γαλλική προφορά: dekatlɔ̃) είναι γαλλική εταιρεία λιανικής πώλησης αθλητικών ειδών. Με περισσότερα από 1647 καταστήματα σε σχεδόν 1000 πόλεις σε 57 χώρες και περιοχές (Ιανουάριος 2020), είναι ο μεγαλύτερος λιανοπωλητής αθλητικών ειδών στον κόσμο.
Η εταιρεία διαχειρίζεται την έρευνα, το σχεδιασμό, την παραγωγή, τον εφοδιασμό και τη διανομή των προϊόντων της. Συνεργάζεται με παγκόσμιους προμηθευτές και εμπορεύεται τις δικές τους μάρκες απευθείας στους καταναλωτές στα καταστήματα με το σήμα Decathlon.
Ιστορία
Η Decathlon ιδρύθηκε από τον Μισέλ Λεκλέρκ το 1976, όπου ξεκίνησε με ένα κατάστημα στη Λιλ της Γαλλίας. Η εταιρεία μετοχών της ήταν παλαιότερα γνωστή ως Oxylane.
Η εταιρεία επεκτάθηκε στο εξωτερικό μια δεκαετία αργότερα: στη Γερμανία το 1986, στην Ισπανία το 1992, στην Ιταλία το 1993,  στο Βέλγιο το 1997, στην Πορτογαλία και στο Ηνωμένο Βασίλειο το 1999, στη Βραζιλία το 2001, στην Κίνα το 2003, στην Ινδία το 2009, στην Τουρκία και στην Τσεχία το 2010, στην Ταϊβάν το 2012, στο Χονγκ Κονγκ το 2013, στη Μαλαισία και στη Σιγκαπούρη το 2016, στη Νότια Αφρική, στις Φιλιππίνες και στην Ινδονησία το 2017, στη Νότια Κορέα και στην Αυστραλία το 2018 και στον Καναδά το 2019. Η εταιρεία απασχολεί περισσότερους από 87.000 υπαλλήλους από 80 διαφορετικές εθνικότητες.
Η εταιρεία διαθέτει ένα ευρύ φάσμα αθλητικών ειδών, από ρακέτες αντισφαίρισης έως προηγμένο εξοπλισμό κατάδυσης, συνήθως σε μεγάλα εμπορικά υπερκαταστήματα, με μέσο όρο μεγέθους 4.000 μ2. Ο Όμιλος Decathlon εμπορεύεται τα προϊόντα του με περισσότερες από 20 μάρκες. Οι εγκαταστάσεις έρευνας και ανάπτυξης βρίσκονται σε όλη τη Γαλλία, όπου η εταιρεία αναπτύσσει τα σχέδια προϊόντων της, καταχωρίζοντας έως και 40 διπλώματα ευρεσιτεχνίας ετησίως.
Τοποθεσίες
μικρογραφία|230x230εσ| Χώρες με καταστήματα Decathlon. δεξιά|μικρογραφία|230x230εσ| Είσοδος σε κατάστημα στη [[Νταλιάν.]] Τον Μάιο του 2021, η Decathlon λειτουργούσε 1.655 καταστήματα Decathlon παγκοσμίως, σε σχεδόν 1.000 πόλεις και 65 χώρες.
Η ηλεκτρονική παράδοση καθιερώθηκε στην Αυστραλία, στο Μπαγκλαντές, στο Βέλγιο, στη Βραζιλία, στη Βουλγαρία, στην Τσεχία, στη Χιλή, στην Κολομβία, στην Εσθονία, στη Γαλλία, στη Γερμανία, στην Ελλάδα, στο Χονγκ Κονγκ, στην Ουγγαρία, στην Ινδία, στην Ινδονησία, στην Ιρλανδία, στο Ισραήλ, στην Ιταλία, στην Ιαπωνία, στην Ηπειρωτική Κίνα, στο Μεξικό, στην Ολλανδία, στην Πολωνία, στην Πορτογαλία, στις Φιλιππίνες, στη Ρουμανία, στη Σιγκαπούρη, στην Ισπανία, στην Ταϊβάν, στην Τουρκία, στο Ηνωμένο Βασίλειο και πρόσφατα, στην Αίγυπτο, στη Μαλαισία, στην Ταϊλάνδη, στο Βιετνάμ και σε τμήματα του Καναδά (Οντάριο & Κεμπέκ).
Στην Ινδία, τα προϊόντα Decathlon μπορούν να αγοραστούν απευθείας μέσω των καταστημάτων τους, μετά από αλλαγή στην πολιτική της Ινδίας για άμεσες ξένες επενδύσεις και έγκριση για το Decathlon τον Φεβρουάριο του 2013. Εκτός από αυτό, τα προϊόντα Decathlon είναι επίσης διαθέσιμα στο διαδίκτυο μέσω των διαδικτυακών μεταπωλητών τους.
Στα τέλη του 2016, μια online υπηρεσία «παράδοσης μόνο» εισήχθη στην Τυνησία για την προετοιμασία των εγκαινίων στην Τύνιδα του πρώτου της καταστήματος. Το πρώτο κατάστημα άνοιξε τον Νοέμβριο του 2017 στο εμπορικό κέντρο Tunis City στην Τύνιδα. Μια δεύτερη τοποθεσία άνοιξε τον Απρίλιο του 2018 στο La Marsa.
Τον Φεβρουάριο του 2017, άνοιξαν το πρώτο κατάστημα στη Μπογκοτά της Κολομβίας, στο εμπορικό κέντρο Parque La Colina.
Τον Νοέμβριο του 2017, το Decathlon μπήκε στην αγορά της Ινδονησίας.
Τον Απρίλιο του 2018, η εταιρεία ανακοίνωσε ότι θα ανοίξει το πρώτο της κατάστημα στο Κίεβο της Ουκρανίας τους πρώτους μήνες του 2019.
Το 2019, η εταιρεία άνοιξε καταστήματα στην Ιρλανδία, στο Βιετνάμ, στο Μπαγκλαντές, στη Μάλτα και στη Σερβία. Η εταιρεία άνοιξε επίσης καταστήματα στις Ηνωμένες Πολιτείες (Καλιφόρνια), — έχοντας αποκτήσει τις 18 τοποθεσίες των MVP Sports Stores το 1999, τα μετονόμασε με το εμπορικό σήμα Decathlon και στη συνέχεια έκλεισε τα καταστήματα μέχρι το 2006.
Τον Νοέμβριο του 2020, το πρώτο κατάστημα Decathlon άνοιξε στη Ρίγα της Λετονίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εταιρείες ένδυσης της Γαλλίας Κατηγορία:Εταιρείες λιανικού εμπορίου της Γαλλίας Κατηγορία:Γαλλικά εμπορικά σήματα
Ράινχαρντ Γ΄ του Χάναου
Ο Ράινχαρντ Γ΄, γερμ.: Reinhard III graf von Hanau (22 Απριλίου 1412 - 20 Απριλίου 1452 στη Χαϊδελβέργη) από τον Οίκο του Χάναου ήταν κόμης του Χάναου από το 1451 μέχρι το τέλος του.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ράινχαρντ Β΄ κόμη του Χάναου και της Αικατερίνης, κόρης του Ερρίκου Β΄ κόμη του Νάσσαου-Μπάιλσταϊν.
Το 1434, όταν ο πατέρας του ήταν ακόμη ζωντανός, ανέλαβε την κηδεμονία των παιδιών τής χήρας αδελφής του από τον γάμο της με τον Θωμά Β΄ κόμη του Ρήνεκ, όταν αυτή ξαναπαντρεύτηκε με τον Γουλιέλμο Β΄ κόμη του Χένεμπεργκ-Σλόιζινγκεν. Όταν ο πατέρας του απεβίωσε το 1451, ανέλαβε την κυβέρνηση της κομητείας του Χάναου. Ωστόσο απεβίωσε μόνο δέκα μήνες αργότερα. Κατά τη σύντομη εξουσία του δεν συνέβη κάτι το αξιοσημείωτο.
Το τέλος του
Ο Ράινχαρντ Γ΄ απεβίωσε στις 20 Απριλίου 1452 στη Χαϊδελβέργη. Είχε ταξιδέψει εκεί, για να αντιμετωπιστεί από έναν εξειδικευμένο ιατρό τού Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης. Τάφηκε στην εκκλησία της Αγ. Μαρίας στο Χάναου.
Για τα επόμενα 200 χρόνια όλοι οι κόμητες του Χάναου-Μύντσενμπεργκ (εκτός από έναν) ήταν ανήλικοι, όταν κληρονομούσαν την κομητεία και απεβίωναν πριν από τα 30α έτη τους, αφήνοντας το Χάναου σε έναν ανήλικο γιο. Η μόνη εξαίρεση ήταν ο Ράινχαρντ Δ΄. Αυτό το πράγμα ξεκίνησε με τον Ράινχαρντ Γ΄ και επαναλήφθηκε σε εννέα γενιές.
Η εικόνα του
Μία ύστερη γοτθική εικόνα βωμού με πλευρικά φύλλα στο Βερτ αμ Μάιν, έργο του 1485-90 -αρχικά από την εκκλησία της Αγ. Μαρίας στο Χάναου- απεικονίζει τον κόμη Φίλιππο τον Νεότερο και τους προγόνους του, συμπεριλαμβανομένου του Ράινχαρντ Γ΄ και της συζύγου του. Δεδομένου ότι αυτή η εικόνα ζωγραφίστηκε 40 χρόνια μετά το τέλος του Ράινχαρντ Γ΄, υποθέτουμε ότι δεν είναι πολύ ακριβής.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε στις 11 Ιουλίου 1446 με τη Μαργαρίτα των Βίττελσμπαχ (2 Μαρτίου 1432 - 14 Σεπτεμβρίου 1457), κόρη του Όθωνα Α΄ κόμη του Παλατινάτου-Μόσμπαχ. Είχαν δύο παιδιά:
Microsoft Office 97
Το Microsoft Office 97 είναι μια έκδοση του Microsoft Office η οποία κυκλοφόρησε στις 19 Νοεμβρίου του 1996. Ήταν η τελευταία έκδοση του Microsoft Office που υποστήριζε τα Windows NT 3.51 και είναι ο διάδοχος του Microsoft Office 95 και ο προκάτοχος του Microsoft Office 2000. Η βασική υποστήριξη έληξε στις 31 Αυγούστου 2001, ενώ η εκτεταμένη στις 28 Φεβρουαρίου 2002.
Αυτή η έκδοση περιείχε πολλά νέα χαρακτηριστικά και βελτιώσεις από τον προκάτοχο του, όπως τα Command Bars, ένα παράδειγμα στο οποίο τα μενού και οι γραμμές εργαλείων έγιναν πιο παρόμοια σε ικανότητα και οπτικό σχεδιασμό, φυσικά συστήματα γλώσσας και πιο εκλεπτυσμένο έλεγχο γραμματικής. Ήταν επίσης η πρώτη έκδοση του Microsoft Office που περιείχε τους βοηθούς του Office (Office Assistant), το οποίο σχεδιάστηκε για να βοηθήσει χρήστες με έναν διαδραστικό κινούμενο χαρακτήρα, ο οποίος διασυνδεόταν με το περιεχόμενο βοήθειας του Office. Το Office 97 είχε επίσης και easter eggs, το Microsoft Word περιείχε ένα μυστικό παιχνίδι pinball και το Microsoft Excel περιείχε ένα μυστικό προσομοιωτή πτήσης.
Δύο service releases κυκλοφόρησαν για το Office 97, τα SR-1 και SR-2. Το SR-2 διόρθωσε το παγκόσμιο φαινόμενο του 2000.
Εκδόσεις
Συνολικά, πέντε εκδόσεις του Office 97 ήταν διαθέσιμες:
Παραπομπές
Office 97
Τατόι
thumb|right|350px|Ειδυλλιακή άποψη των Ανακτόρων περί τα τέλη του 19ου αιώνα. Περιοδικό [[Εστία (περιοδικό)|Εστία του 1893]] Το Τατόι βρίσκεται 15 χιλιόμετρα βόρεια του κέντρου της Αθήνας, στους πρόποδες της Πάρνηθας. Στην περιοχή υπάγεται το κτήμα της πρώην ελληνικής βασιλικής οικογένειας, μέσα στο οποίο υπάρχει το θερινό της ανάκτορο. Το αρχαίο όνομα της περιοχής είναι Δεκέλεια. Το Τατόι είναι ο τόπος γέννησης των βασιλέων Αλέξανδρου Α΄ και Γεωργίου Β΄. Διοικητικά υπάγεται στον δήμο Αχαρνών - Θρακομακεδόνων της Περιφερειακής Ενότητας Ανατολικής Αττικής.
Προϊστορία- αγορά - τα πρώτα χρόνια
thumb|right|200px|Η εικόνα του κτήματος το 2009.
Στη σημερινή τοποθεσία των ανακτόρων πιστεύεται ότι βρισκόταν η Αρχαία Δεκέλεια, δήμος των Μεσογείων της αρχαίας Αθήνας, ενώ στο λόφο του Παλαιοκάστρου θεωρείται ότι οχυρώθηκαν οι Σπαρτιάτες στη διάρκεια του περίφημου Δεκελεικού πολέμου. Αρκετούς αιώνες αργότερα, επί Τουρκοκρατίας, το Τατόι υπήρξε οθωμανικό τσιφλίκι μαζί με τα γειτονικά του Μαχούνια και Λιόπεσι και ανήκαν το μεν πρώτο στον Ομέρ πασά της Καρύστου, τα δε δεύτερα στο γιο του μουφτή των Αθηνών Ακιασέ. Το τοπωνύμιο προέρχεται πιθανόν από το όνομα του αλβανοβλάχου φύλαρχου Τατόη. Μετεπαναστατικά το τσιφλίκι Τατόι αγοράστηκε από τον Φαναριώτη ευγενή Αλέξανδρο Καντακουζηνό που το παραχώρησε στην κόρη του Ελπίδα, ενώ τα τσιφλίκια Μαχούνια και Λιόπεσι αγοράστηκαν από τον Σκαρλάτο Σούτσο.
Το 1872, ύστερα από παρότρυνση του Ερνέστου Τσίλλερ, ο Βασιλιάς Γεώργιος Α΄ αγόρασε το κτήμα, συνολικής έκτασης 20.000 στρεμμάτων, από την οικογένεια Σούτσου αντί 300.000 δραχμών και τα τρία τσιφλίκια συνενώθηκαν σε ένα ενιαίο κτήμα. Αν και ο Τσίλλερ προσδοκούσε να κατασκευάσει ένα τεράστιο ανακτορικό συγκρότημα, ο Βασιλιάς Γεώργιος Α΄ επιθυμούσε να αποκτήσει ένα κτήμα αναψυχής, παρά ένα ακόμη ανάκτορο.
Γι' αυτό τον λόγο ο Τσίλλερ σχεδίασε ένα απλό διώροφο σπίτι ελληνοελβετικού ρυθμού, με δίρριχτη στέγη, πάνω σε ψηλό βάθρο, το οποίο παραδόξως προοριζόταν, όχι ως ανάκτορο, αλλά ως βασιλικός ξενώνας, χρήση για την οποία ουδέποτε διατέθηκε. Το πρώτο αυτό κτήριο περατώθηκε το 1874 και χρησίμευσε ως η πρώτη εξοχική κατοικία της βασιλικής οικογένειας. Οι αυξανόμενες, όμως, ανάγκες της βασιλικής οικογένειας με την έλευση νέων μελών, ανάγκασαν τον Γεώργιο Α΄ να ανεγείρει μια νέα εξοχική κατοικία. Γι' αυτό τον λόγο επιλέχθηκε ο αρχιτέκτονας Σάββας Μπούκης, ο οποίος εστάλη το 1880 στη Ρωσία, προκειμένου να αποτυπώσει μια αγροικία αγγλικού τύπου και νεογοτθικού ρυθμού, έργο του Άγγλου αρχιτέκτονα Άνταμ Μένελαους, στο συγκρότημα ανακτόρων του «Πέτερχοφ», που ανήκε στον τσάρο Αλέξανδρο Β΄, θείο της βασίλισσας Όλγας. Πρόκειται για την έπαυλη Farm Palace, αλλιώς "Αγροικία", στον τεράστιο κήπο του ανακτορικού συγκροτήματος του "Πέτερχοφ". Έτσι το 1884 άρχισε η κατασκευή του νέου ανακτόρου, η ο οποία ολοκληρώθηκε το 1886. Εργασίες όμως στον κήπο καθώς και στο εσωτερικό της βασιλικής έπαυλης καθυστέρησαν τα εγκαίνιά της, τα οποία πραγματοποιήθκαν το Μάιο του 1889.
Στα τέλη του 19ου αιώνα κατασκευάστηκε μια σειρά κτισμάτων, που θυμίζουν αγροτικούς οικισμούς της δυτικής Ευρώπης. Παράλληλα κατασκευάστηκε μια σειρά βοηθητικών κτιρίων, όπως το σχολείο των βασιλοπαίδων ή οικία Λύδερς, το διευθυντήριο ή οικία Μύντερ, το ξενοδοχείο "Τατόιον", η οικία Στουρμ, οι ανακτορικοί στάβλοι, τα εργατόσπιτα, το Χάνι του Λύγδα κ.ά.
Το 1898, έπειτα από διαδοχικές αγορές, αλλά και με την παραχώρηση στον Βασιλιά από τη Βουλή ως ιδιωτική περιουσία του πρώην εθνικού κτήματος Μπάφι, παλιού μοναστηριακού τσιφλικιού, το Τατόι απέκτησε τη μέγιστη έκτασή του: 47.427 στρέμματα. Σε σχέση με τα 250.000 στρέμματα που κατείχε η οικογένεια Σούτσου και τα 300.000 του Ανδρέα Συγγρού, το κτήμα του Βασιλιά δεν ήταν το μεγαλύτερο στην Αττική. Ως κτήμα αναψυχής ήταν, αντιθέτως, το πρώτο στην Ελλάδα.
Παράλληλα με τη στρεμματική του μεγέθυνση, προχώρησε δραστήρια η οργάνωση της διαχείρισής του και η ανάπτυξη της υποδομής του. Στα έργα αυτά, απολύτως πρωτοπόρα στην Ελλάδα της εποχής, προϊστάμενος ήταν ο Χανς Λούντβιχ Μύντερ (1873-1892), Δανός δασολόγος και φιλέλληνας, καθώς και, στη συνέχεια, ο διάδοχός του στη διεύθυνση του κτήματος, Ότο Βάισμαν (1893-1914). Πρωτίστως, όμως, το Τατόι αποτελεί προσωπικό δημιούργημα του Γεωργίου Α΄, ο οποίος το σχεδίασε ως ένα κτήμα αναψυχής, που κυρίαρχο λόγο θα έχει το δάσος και δευτερεύοντα λόγο τα οικοδομήματα, προς μεγάλη απογοήτευση του Ερνστ Τσίλλερ, του αρχιτέκτονα της πρώτης βασιλικής κατοικίας, ο οποίος αρχικά είχε εκλάβει τον Γεώργιο Α΄ ως έναν άλλο Λουδοβίκο Α΄ της Βαυαρίας.
Τέλη 19ου αιώνα
Το νέο σπίτι πρωτοκατοικήθηκε από τον βασιλέα Γεώργιο το 1889, αμέσως δηλαδή μετά τον γάμο του Διαδόχου Κωνσταντίνου, στον οποίον αφέθηκε η χρήση του παλιού σπιτιού. Μέχρι το τέλος του 19ου αι. το Τατόι είχε αποκτήσει δύο ναούς. Τον Προφήτη Ηλία (1873), ένα ναό ιταλοβυζαντινής αισθητικής με ιδιαίτερο οδοντωτό διάκοσμο, που ήταν και το πρώτο κτίσμα που περατώθηκε στο κτήμα, καθώς και τον κοιμητηριακό ναό της Αναστάσεως (1899), σε σχέδια του ανακτορικού αρχιτέκτονα Αναστάσιου Μεταξά, με πρότυπο το βυζαντινό ναό της Παναγίας της Γοργοεπηκόου. Οικοδομήθηκε παράλληλα ένα υπασπιστήριο - αντίγραφο μιας δανικής έπαυλης στο Bernstorff, μερικές οικίες για αυλικούς υπηρεσίας, ένα τηλεγραφείο, η κατοικία του διευθυντή, τρία συγκροτήματα εργατόσπιτων, ένα οινοποιείο, ένα βουτυροκομείο, τρεις στάβλοι, αποθήκες, εργαστήρια και καταλύματα για τη Φρουρά. Ο παλιός ανεμόμυλος των Σούτσων μετατράπηκε σε πύργο, στον οποίο ο Γεώργιος Α΄ πρόσθεσε έναν όροφο και τον στεφάνωσε με επάλξεις. Μέσα στον πύργο διαρρυθμίστηκε ένα αρχαιολογικό μουσείο στο ισόγειο με τα ευρήματα των μικροανασκαφών στην περιοχή, ενώ στους ορόφους διαμορφώθηκε ένα μουσείο ζωολογίας με βαλσαμωμένα ζώα.
Το Τατόι είχε επίσης αποκτήσει 400 χιλιόμετρα οδικού δικτύου/αλεών, γέφυρες, άρτιο σύστημα υδροδότησης και πυρασφάλειας, καθώς και δύο μικρές τεχνητές λίμνες, τη Χήνα και την Κιθάρα. Δεδομένου ότι το διέσχιζε ο δημόσιος δρόμος της Χαλκίδας, το κτήμα είχε το χάνι του για τους περαστικούς, το περίφημο" Χάνι του Λύγδα". Απέκτησε επίσης ένα ξενοδοχείο, το «Τατόιον», που διαφημιζόταν στους ευρωπαϊκούς τουριστικούς οδηγούς της εποχής, πιθανόν έργο του Σάββα Μπούκη. Στα 1880, ο λόφος του Παλαιοκάστρου δεχτηκε το πρώτο του μνήμα (της Πριγκίπισσας Όλγας, που πέθανε σε ηλικία έξι μηνών), τριάντα τρία χρόνια προτού ενταφιασθεί εκεί, σε τάφο απέριττο, ο Γεώργιος Α΄.
20ος αιώνας
thumb|right|320px|Άποψη του ανακτόρου του Τατοΐου. Κατά τη διάρκεια της πρώτης δεκαετίας του 20ού αιώνα, ανεγέρθηκαν οι πέτρινοι στρατώνες, ενώ κατά την περίοδο μεταξύ 1913-14, επί βασιλείας Κωνσταντίνου Α΄, ανεγέρθηκε το κτίριο του προσωπικού. Άξιο προσοχής είναι το γεγονός πως παράλληλα με τον εξελληνισμό της ελληνικής βασιλικής δυναστείας, το Τατόι απώλεσε την αρχική αισθητική του ομοιογένεια και, οπωσδήποτε, όλο και σε μεγαλύτερο βαθμό, τον βόρειο χαρακτήρα του.
Η μεγάλη πυρκαγιά του 1916 σηματοδότησε το τέλος της χρυσής εποχής, καθώς κάηκε το μεγαλύτερο μέρος του δάσους, κάηκαν κατά εκατοντάδες τα ελάφια που ο Γεώργιος είχε εισαγάγει από την Ουγγαρία, οι ανακτορικοί στάβλοι, ο ναός του Προφήτη Ηλία, ο πύργος στο λόφο του Ρολογιού, η οικία Λύδερς, καθώς και το παλιό ανάκτορο του Κωνσταντίνου Α΄. Ζημιές υπέστη επίσης και το τηλεγραφείο του Τατοΐου. μικρογραφία|320x320εσ|Βορειοδυτική άποψη του ανακτόρου. Η ταραχώδης από πολιτικής άποψης περίοδος που ακολούθησε δεν επέτρεπε την άμεση ανασυγκρότηση. Ωστόσο, η τελευταία πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της περιόδου της Α΄ Αβασίλευτης Δημοκρατίας, χάρη στη φροντίδα όλων των διαδοχικών κυβερνήσεων, καθώς και, επίσης, στην επίβλεψη και την ικανότητα του νέου διευθυντή, Βασιλείου Δρούβα (1925-1961). Κατά την περίοδο, περίπου, προς το 1930, ανεγέρθηκε το συγκρότημα κατοικιών και εργαστηρίων, γνωστό ως «μάνδρα», όπως, επίσης, και ο σταθμός χωροφυλακής. Η παλινόρθωση της μοναρχίας οδήγησε στην προσθήκη στο κτήμα του κομψού διευθυντηρίου, έργο του Κωνσταντίνου Σακελλάριου, του μαυσωλείου, έργο πιθανόν του Εμμανούηλ Λαζαρίδη, καθώς και των διάσπαρτων πέτρινων φυλακίων της Φρουράς. Ωστόσο, επέφερε ραγδαίες τροποποιήσεις στην ίδια την έπαυλη, κατά τη διάρκεια μεγάλων επισκευαστικών εργασιών, οι οποίες έλαβαν χώρα μεταξύ του 1937 και του 1939. Αφαιρέθηκε το σύνολο του μεταλλικού δαντελωτού διακόσμου και αντικαταστάθηκε από βαριά στοιχεία από οπλισμένο σκυρόδεμα. Τειχίστηκαν ανοίγματα και διανοίχτηκαν νέα, ενώ καταργήθηκε και το νοτιοδυτικό αέτωμα της έπαυλης.
Ακολούθησε η περίοδος της κατοχής από τις δυνάμεις του Άξονα, κατά τη διάρκεια της οποίας ο Δρούβας βρέθηκε σε δεινή θέση, καθώς όφειλε να διατηρήσεις τις ισορροπίες μεταξύ των κατοχικών δυνάμεων και του αντάρτικου της Πάρνηθας με απώτερο σκοπό την διάσωση του κτήματος. Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του 1944, η πίεση του «βουνού» αυξήθηκε, ενώ κατά τους φθινοπωρινούς μήνες του ίδιου έτους, οι λεηλασίες πλήθυναν, με τελική κατάληξη μία κατάσταση πλήρους αναρχίας. Κατά την περίοδο των Δεκεμβριανών, το κτήμα, καθώς και η έπαυλη, διαλύθηκαν πλήρως, ενώ η μικρή κοινωνία που το αποτελούσε άρχισε να μετρά τους πρώτους νεκρούς της, στο γενικότερο χρονικό πλαίσιο του Εμφυλίου Πολέμου, ο οποίος βρισκόταν στις απαρχές του. Κατά τη διάρκεια της ίδιας περιόδου, πιο συγκεκριμένα κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του 1945, το κτήμα κάηκε εκ νέου, γεγονός το οποίο, πιθανότατα, οφειλόταν σε βαθύτερα πολιτικά κίνητρα.
Ως αποτέλεσμα, το 1946, το κτήμα του Τατοΐου υποχρεώθηκε σε πλήρη επανεκκίνηση εκ του μηδενός. Με απώτερο σκοπό την αντιστάθμιση της απώλειας εσόδων, η οποία και προήλθε από την καταστροφή του δάσους, ο Δρούβας έδωσε έμφαση στην πώληση καυσόξυλων, στην παραγωγή κρασιού, καθώς και γαλακτοκομικών προϊόντων. Το 1952, ανεγέρθηκε το κομψής αρχιτεκτονικής νέο βουστάσιο, τα προϊόντα του οποίου, όπως, συνολικά, τα προϊόντα του κτήματος, διατίθονταν προς πώληση σε ξενοδοχεία, νοσοκομεία, ιδρύματα, καθώς και στρατόπεδα. Αρχιτέκτονες του κτήματος κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης περιόδου ήταν οι Κ. Γκίνης και Αλ. Μπαλτατζής.
Με σημείο εκκίνησης τα τέλη του 1948, η βασιλική οικογένεια εγκαταστάθηκε σε μόνιμη βάση στην έπαυλη, παραμένοντας εντός αυτής έως πρωινό της 13ης Δεκεμβρίου 1967, ημέρας του Αντικινήματος κατά της Χούντας.
21ος αιώνας
Στην πυρκαγιά που ξέσπασε στις αρχές Αυγούστου 2021 κάηκε μεγάλο τμήμα του δάσους του κτήματος. Επίσης από τη φωτιά καταστράφηκαν το κτίριο προσωπικού, η οικία φροντιστή, το κτίριο τηλεπικοινωνιών (τηλεγραφείο), το δασονομείο και το κτίριο του Διευθυντηρίου. Επίσης, από τη φωτιά κάηκαν δύο κοντέινερ στα οποία φυλάσσονταν αντικείμενα του παλατιού. μικρογραφία|305x305εσ|Η ανατολική πτέρυγα του ανακτόρου.
Προσωπικότητες και γεγονότα
Προσωπικότητες της εποχής, όπως ο τσάρος Νικόλαος Β΄ της Ρωσίας, η μητέρα του αυτοκράτειρα Μαρία Φεοντόροβνα της Ρωσίας, η Ελισάβετ, αυτοκράτειρα της Αυστρίας και βασίλισσα της Ουγγαρίας, οι βασιλείς του Ηνωμένου Βασιλείου Εδουάρδος Ζ΄ και Αλεξάνδρα, ο βασιλιάς του Ηνωμένου Βασιλείου Γεώργιος Ε΄, ο βασιλιάς Βίκτωρ - Εμμανουήλ Γ΄ της Ιταλίας και η Αυτοκράτειρα Φρειδερίκου, κόρη της βασίλισσας Βικτωρίας του Ηνωμένου Βασιλείου και αυτοκράτειρα της Γερμανίας. Μεταπολεμικά το Τατόι επισκέφτηκαν η βασίλισσα του Ηνωμένου Βασιλείου Ελισάβετ Β΄, τότε διάδοχος του βρεταννικού θρόνου και η πρώτη κυρία των Ηνωμένων Πολιτειών Τζάκι Κέννεντι.