cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλέξανδρος της Βυρτεμβέργης (1801-1844)
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κοπεγχάγη και έλαβε στρατιωτική εκπαίδευση. Έγινε αντισυνταγματάρχης του 3ου Συντάγματος Ιππικού της Βυρτεμβέργης, το οποίο στάθμευε στο Έσσλινγκεν αμ Νεκαρ. Ο ίδιος διέμενε στο ανάκτορο Άνω Φοίνιξ και το θέρος στο ανάκτορο Ζέραχ. Εκεί τον επισκεπτόταν ποιητές και οι συναντήσεις τους ήταν γνωστές ως Κύκλος των Ποιητών του Ζέραχ. Είχε ιδιαίτερα στενή σχέση με τον ποιητή Νικόλαους Λέναου, που μοιραζόταν την ίδια μελαγχολία.
Ο Αλέξανδρος υπέφερε από χρόνιους πονοκεφάλους και μετέβη στην Ιταλία το 1843 για τη βελτίωση της υγείας του, αλλά μάταια. Επέστρεψε στο Βίλντμπατ, όπου έπαθε ανακοπή το 1844 και τάφηκε στο Στίφτςκιρχε της Στουτγάρδης. Ήταν 43 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε μοργανατικά το 1832 την Χελένε Φεστέτιτς ντε Τόλνα από την Ουγγαρία και απέκτησε:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Βυρτεμβέργης
Μη μυθοπλαστικό μυθιστόρημα
Με τον όρο μη μυθοπλαστικό μυθιστόρημα (Αγγλικά: Non-fiction novel, Γαλλικά: Roman non fictionnel, Γερμανικά: Tatsachenroman) ή και μυθιστόρημα τεκμηρίων ονομάζεται σύγχρονο λογοτεχνικό είδος, που συνδυάζει την μυθοπλασία με στοιχεία από την ιστορία, την βιογραφία και το δημοσιογραφικό ρεπορτάζ. Το είδος αυτό, που αναπτύχθηκε στην Αμερική, είναι σύμφωνα με τον M.H. Abrams «παραλλαγή του ιστορικού μυθιστορήματος, που μπορεί να εφαρμόζει διάφορες μυθιστορηματικές τεχνικές, όπως οι αποκλίσεις από την χρονική ακολουθία των γεγονότων και οι περιγραφές της ψυχικής κατάστασης ενός χαρακτήρα, προκειμένου να αποδώσει με τρόπο παραστατικό πρόσωπα και γεγονότα του πρόσφατου παρελθόντος, χωρίς να βασίζεται μόνο σε ιστορικά τεκμήρια αλλά συχνά και σε προσωπικές συνεντεύξεις με τους βασικούς πρωταγωνιστές». Βίβλιο-σημείο αναφοράς γι' αυτό το είδος της λογοτεχνίας, θεωρείται το «Εν Ψυχρώ» του Τρούμαν Καπότε (μάλιστα εκείνος επινόησε τον αγγλικό όρο) που εκδόθηκε το 1966 και λόγω της παγκόσμιας επιυχίας που είχε, συνέβαλε τα μέγιστα στην δημοφιλία του είδους. Ωστόσο, το πρώτο μη μυθοπλαστικό μυθιστόρημα θεωρείται το «Επιχείρηση Σφαγή» του Αργεντινού Ροδόλφο Γουόλς (Rodolfo Walsh), που εκδόθηκε το 1957.
Στην Ελλάδα, το Ζ του Βασίλη Βασιλικού που εκδόθηκε το 1966 είναι αντιπροσωπευτικό μυθιστόρημα του είδους.
Ιστορική αναδρομή
Η δεκαετία του 1960 στις Η.Π.Α. έφερε πολλές ανακατατάξεις και στην δημοσιογραφία της εποχής. Πολλοί νέοι λογοτέχνες εργάζονταν και σαν δημοσιογράφοι στις εφημερίδες και θέλανε να δώσουν ένα καινούριο στυλ δημοσιογραφικής γραφής, που να πηγαίνει το κείμενο πέρα από την απλή παράθεση γεγονότων (ρεπορτάζ). Ένας από αυτούς, ο Νόρμαν Μέιλερ στο κείμενό του, "Superman Comes to the Supermarket" («Ο Σούπερμαν έρχεται στο σούπερμαρκετ») στο περιοδικό "Esquire" τον Νοέμβριο του 1960, ενσωμάτωσε προσωπικές παρατηρήσεις και σκέψεις του με αφορμή το συνέδριο των Δημοκρατικών που είχε αναλάβει να παρακολουθήσει.
Έτσι γεννήθηκε το ρεύμα της Νέας Δημοσιογραφίας, που εκτός του ότι δημιούργησε το είδος της Διερευνητικής δημοσιογραφίας (Investigative journalism) (δημοσιογράφοι που αφιερώνονται σε βαθιές και πολύχρονες έρευνες προκειμένου να καλύψουν το θέμα του ολοκληρωμένα, έδωσε και στην φαντασία των λογοτεχνών έναν ακόμα δρόμο για να εκφραστούν.
Η εμφάνιση και η επιτυχία του Εν Ψυχρώ το 1965 "γεννά" μια σειρά μη μυθοπλαστικών μυθιστορημάτων. Τον αμέσως επόμενο χρόνο εκδίδεται το «Οι Άγγελοι της Κολάσεως» ("Hell's Angels: The Strange and Terrible Saga of the Outlaw Motorcycle Gangs"), όπου ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Χάντερ Τόμσον (Hunter S. Thompson) - θεμελιωτής της επονομαζόμενης "Gonzo journalism" (ο δημοσιογράφος περιγράφει μόνο την προσωπική του ματιά πάνω στο θέμα, χωρίς αξιώσεις αντικειμενικής παράθεσης των γεγονότων)- αφού πέρασε έναν ολόκληρο χρόνο σαν μέλος της διαβόητης συμμορίς μοτοσυκλετιστών Hell's Angels, περιγράφει μυθιστορηματικά τις εμπειρίες του. Δυο χρόνια μετά, το 1968 ο Νόρμαν Μέιλερ θα εκδώσει το περίφημο «Οι στρατιές της νύχτας», "Armies of the Night", βιβλίο που θα φέρει και επίσημη αναγνώριση στο νέο αυτό είδος μυθιστορημάτων, αφού θα βραβευτεί με το Εθνικό Βραβείο Βιβλίου των ΗΠΑ καθώς και με το βραβείο Πούλιτζερ στην κατηγορία της «Μη μυθοπλασίας». . Το μυθιστόρημα αυτό πραγματεύεται την μεγάλη πορεία «Πορεία προς το Πεντάγωνο», μια διαδήλωση εκατομυρίων πολιτών ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ, που διοργανώθηκε στις 21 Οκτωβρίου του 1967 στην Ουάσινγκτον. Ο Μέιλερ, πηγαίνει το είδος ένα βήμα πιο μπροστά, αφού αμφισβητώντας την άποψη του Καπότε, ότι το «μη μυθοπλαστικό μυθιστόρημα» μπορεί να υπάρξει μόνο ως αφήγηση στο τρίτο πρόσωπο, αφού ο συγγραφέας δεν εκφράζει την προσωπική του γνώμη αλλά τα γεγονότα κάτω από την δική του ματιά, ο Μέιλερ, προτιμά την αφήγηση στο πρώτο πρόσωπο κάνοντας τον εαυτό του μέρος της ιστορίας, καταργώντας την άποψη περί «δημοσιογραφικής αντικειμενικότητας». Το 1968 δημοσιεύτηκε ακόμα ένα μυθιστόρημα ορόσημο όχι μόνο για το μη μυθοπλαστικό μυθιστόρημα αλλά και για το κίνημα της «Νέας Δημοσιογραφίας». Πρόκειται για το μυθιστόρημα του Τομ Γουλφ, "The Electric Kool-Aid Acid Test" (το βιβλίο δεν έχει κυκλοφορήσει στην Ελλάδα), όπου με βάση την δημοσιογραφική έρευνα που έκανε, ο συγγραφέας καταδύεται -ακολουθώντας τον Ken Kesey (Κέν Κέισι) και τους φίλους του, στο κόσμο των ψυχεδελικών ναρκωτικών και του LSD.
Στην Νότια Αμερική, και συγκεκριμένα στην Αργεντινή θα γραφεί το πρώτο μυθοπλαστικό μυθιστόρημα που είναι το «Επιχείρηση Σφαγή» (Operación Masacre) του Αργεντινού δημοσιογράφου και συγγραφέα Ροδόλφο Γουόλς. Το βιβλίο γραμμένο το 1957 εξιστορεί με μυθιστορηματικό τρόπο την άδικη και παράνομη σύλληψη και θανάτωση 18 πολιτών που κατηγορήθηκαν από την Αστυνομία του Μπουένος Άιρες ως διοργανωτές και συμμετέχοντες σε κίνηση πραξικοπήματος που έγινε στις 9 Ιούνιου του 1956 από φίλα προσκείμενους στον έκπτωτο πλέον Χουάν Περόν.
Μετά την καταλυτική επιτυχία του βιβλίου του Γουόλς, «Επιχείρηση Σφαγή», ο Κουβανός ανθρωπολόγος και συγγραφέας Μιγκέλ Μπάρνετ (Miguel Barnet), θα εκδώσει το 1966 το μη μυθοπλαστικό μυθιστόρημα "Biografía de un cimarrón", όπου ύστερα από πολλές μαγνητοφωνημένες συνεντεύξεις του Μπάρνετ με τον 108χρονο μαύρο πρώην δούλο Esteban Montejo θα προκύψει το μυθιστόρημα γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο, με τον Εστεμπάν να διηγείται τη ζωή του και μαζί και την ιστορία της Κούβας. Το βιβλίο γνώρισε μεγάλη επιτυχία σε όλες τις χώρες της Λατινικής Αμερικής και στην Ισπανία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα ανά είδος
Ποδηλατικός Σύλλογος Πατρών
μικρογραφία|Το έμβλημα του συλλόγου Ο Ποδηλατικός Σύλλογος Πατρών ιδρύθηκε στις 9 Ιουλίου 1894 με πρώτο πρόεδρο τον Αριστοτέλη Κρεμμύδα. Σύμφωνα με το καταστατικό είχε σκοπό την διάδοση της ποδηλασίας και την οργάνωση εκδρομών με ποδήλατο, επίσης το καταστατικό προέβλεπε και εγγραφή γυναικών. Την ίδια χρονιά της ίδρυσης του το 1894 κατασκευάζεται υποτυπώδες ποδηλατοδρόμιο στην συνοικία Γύρι όπου λειτούργησε και σχολή ποδηλασίας, ο αγωνιστικός χώρος είχε σχήμα ελλείψεως με περίμετρο 400 μέτρα. Εκεί έγιναν πολλοί εσωτερικοί αλλά και τοπικοί αγώνες ποδηλασίας. Το 1900 ο σύλλογος απέκτησε και τμήμα σκοποβολής, Το 1901 συγχωνεύτηκε με την ΓΕΠ και αποτέλεσε τμήμα της.
Στις 9/6/1894 ιδρύθηκε στην Πάτρα Ποδηλατικός Σύλλογος το διοικητικό συμβούλιο που αναδείχτηκε ήταν το εξής :
Ποδηλατική ένωση Πατρών
Στις 7 Ιουνίου 1895 μέλη του Ποδηλατικού Συλλόγου Πατρών αποχωρούν και ιδρύουν την Π.Ε.Π. δεν ανέπτυξε όμως αξιόλογη δράση και αυτό γιατί τα μέλη της περιορίστηκαν σε έναν στενό κύκλο φίλων την επόμενη χρονιά διαλύθηκε.
Αναφορές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αχαΐας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1894 Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι ποδηλασίας
Ντομινίκ Στρος-Καν
Ο Ντομινίκ Στρος-Καν (Dominique Strauss-Kahn, γενν. 25 Απριλίου 1949), είναι Γάλλος δικηγόρος, πολιτικός, μέλος του Σοσιαλιστικού Κόμματος Γαλλίας, οικονομολόγος, πρώην υπουργός οικονομίας της Γαλλίας και πρώην διευθύνων σύμβουλος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (1 Νοεμβρίου 2007 – 19 Μαΐου 2011).
Πρώτα χρόνια της ζωής του
Ο Ντομινίκ Στρος-Καν γεννήθηκε στις 25 Απριλίου 1949 από γονείς Γαλλοεβραίους με καταγωγή από την Τυνησία, σε ένα από τα ακριβότερα προάστια του Παρισιού, το Νεϊγύ συρ Σεν. Τα πρώτα παιδικά του χρόνια πέρασε στο Μαρόκο και το 1960 εγκαταστάθηκε στο Μονακό. Αργότερα μετέβη στη Γαλλία όπου και σπούδασε σε μία από τις σημαντικότερες εμπορικές σχολές - κολέγια επιχειρήσεων (το HEC Paris), γενόμενος τότε και μέλος της ένωσης κομμουνιστών φοιτητών και το 1972 ολοκλήρωσε σπουδές πολιτικών επιστημών, λαμβάνοντας πτυχίο στο δημόσιο δίκαιο και διδακτορικό οικονομικών από το πανεπιστήμιο του Παρισιού.
Ακολούθως δίδαξε σε διάφορα πανεπιστήμια και σχολές μακροοικονομική και μικροοικονομική. Ασχολήθηκε με την πολιτική για πρώτη φορά επί πρωθυπουργίας του Λιονέλ Ζοσπέν με τον οποίο και διατηρούσε μακρά φιλία, όταν ανέλαβε τότε για λογαριασμό του σοσιαλιστικού κόμματος και δημιούργησε τη σχολή «Σοσιαλισμός και Ιουδαϊσμός» όπου και ανέλαβε μέλος της επιτροπής σχεδιασμού.
Πολιτική καριέρα
Για πρώτη φορά εξελέγη βουλευτής το 1986 και επανεξελέγη το 1988, οπότε και ανέλαβε πρόεδρος της επιτροπής οικονομικών της γαλλικής Βουλής. Τρία χρόνια μετά, το 1991, ανέλαβε υφυπουργός βιομηχανίας και εξωτερικού εμπορίου, θέση που διατήρησε μέχρι τις εκλογές του 1993, όπου το κόμμα του υπέστη ήττα. Στη συνέχεια ασχολήθηκε ιδιωτικά ασκώντας το επάγγελμα του δικηγόρου επιχειρήσεων. Στο στάδιο αυτό γνωρίσθηκε με κάποιους δισεκατομμυριούχους επιχειρηματίες οι οποίοι και τον προωθούν στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους στις Βρυξέλλες επί θεμάτων παγκοσμιοποίησης.
Τον Ιούνιο του 1995, εξελέγη δήμαρχος της πόλης Σαρσέιγ και νυμφεύθηκε την τηλεπαρουσιάστρια του γαλλικού καναλιού TF-1 Ανν Σινκλέρ (Anne Sinclair). Στις εκλογές του 1997, όταν το κόμμα κέρδισε τις εκλογές, ο Ντομινίκ Στρος-Καν παραιτήθηκε από δήμαρχος και ανέλαβε υπουργός οικονομικών στη κυβέρνηση του Λιονέλ Ζοσπέν, θέση όμως που διατήρησε για ένα χρόνο μέχρι το 1998.
Στη μικρή αυτή διάρκεια της υπουργίας και αντίθετα από τις πολιτικές θέσεις και εξαγγελίες του κόμματός του ξεκίνησε ένα ευρύτατο πρόγραμμα ιδιωτικοποίησης ακόμα και της κρατικής επιχείρησης επικοινωνιών της γνωστής Φρανς Τελεκόμ. Σύμφωνα με ειδικούς αναλυτές αυτό επέφερε μία σχετική αύξηση του ΑΕΠ, μειώνοντας παράλληλα την ανεργία και το δημόσιο χρέος χαρίζοντάς του αναγνώριση ως ηγέτη των μεταρρυθμίσεων.
Παρά ταύτα, το 1999 εμπλέκεται σε δύο οικονομικά σκάνδαλα που τον αναγκάζουν σε παραίτηση και για τα οποία τελικά θα αθωωθεί τον Νοέμβριο του 2001. Από το 2002 μέχρι το 2007 παρέμεινε στην αντιπολίτευση. Την περίοδο αυτή αγωνίσθηκε υπέρ του «ναι» στο δημοψήφισμα για το Σύνταγμα της Ευρώπης, πλην όμως οι Γάλλοι το καταψήφισαν, με συνέπεια το κόμμα του να εκτεθεί.
Κρυφές συνομιλίες με τον Παπανδρέου
Τον Μάιο του 2011, διέρρευσε είδηση ότι ο τότε Έλληνας Πρωθυπουργός Γεώργιος Α. Παπανδρέου είχε συνεννοηθεί με τον επικεφαλής του ΔΝΤ κ. Στρος Καν για την προσφυγή της Ελλάδας στον μηχανισμό στήριξης του ΔΝΤ, πολύ πριν γίνει κάτι τέτοιο ευρέως γνωστό. Σύμφωνα με τον Στρός Καν, τον είχε πάρει τηλέφωνο για τον σκοπό αυτό ο ίδιος ο Παπανδρέου.
Κατηγορίες για σεξουαλική επίθεση και μαστροπεία
Στις 14 Μαΐου 2011, ο Στρος-Καν συνελήφθη στο αεροδρόμιο JFK της Νέας Υόρκης και του απαγγέλθηκαν κατηγορίες σεξουαλικής επίθεσης, απόπειρας βιασμού και ομηρίας καμαριέρας ξενοδοχείου στο οποίο διέμενε , οι οποίες μπορούσαν να επιφέρουν ποινή φυλάκισης έως και 25 χρόνια. Αποτέλεσμα αυτής της σύλληψης και επικείμενης δίκης ήταν η παραίτηση του πέντε μέρες αργότερα, στις 19 Μαΐου 2011, από τη θέση του γενικού διευθυντή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Οι δικαστικές αρχές της Νέας Υόρκης αποδέχτηκαν πρόταση αποφυλάκισης του Στρος-Καν με υψηλή εγγύηση (1 εκατομμύριο δολάρια) και κατ'οίκον περιορισμό. Την 1η Ιουλίου 2011 αφέθηκε ελεύθερος χωρίς εγγύηση, αλλά υπό τον όρο να μείνει στις ΗΠΑ, καθώς διαπιστώθηκαν ανακολουθίες στις καταθέσεις της καμαριέρας του ξενοδοχείου. Τρεις μήνες μετά τη σύλληψή του, στις 22 Αυγούστου 2011, η εισαγγελία της Νέας Υόρκης ζήτησε να αποσυρθούν οι σε βάρος του κατηγορίες, δεδομένου ότι είχε πληγεί η αξιοπιστία της καμαριέρας λόγω ψευδών της δηλώσεων κατά τις καταθέσεις της και το δικαστήριο συμφώνησε. Στις 2 Φεβρουαρίου 2015, ξεκίνησε η δίκη του, με την κατηγορία της μαστροπείας και στις 12 Ιουνίου 2015 το Γαλλικό δικαστήριο τον αθώωσε.
Το έργο του
Ο Ντομινίκ Στρος-Καν έχει συγγράψει πολλές μελέτες και βιβλία οικονομικού και πολιτικοοικονομικού περιεχομένου, όπως:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι πολιτικοί Κατηγορία:Γάλλοι οικονομολόγοι Κατηγορία:Γαλλοεβραίοι
Αγανίππη
Αναφορές
Κατηγορία:Νύμφες της ελληνικής μυθολογίας
Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας
Το Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας (Κροατικά: Nezavisna Država Hrvatska, NDH, Γερμανικά: Unabhängiger Staat Kroatien, Ιταλικά: Stato Indipendente di Croazia) ήταν ένα φασιστικό κράτος-μαριονέτα της Γερμανίας και της Ιταλίας κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Καθ' όλη τη διάρκεια της ύπαρξής του, το NDH κυβερνούσε ως μονοκομματικό κράτος η φασιστική οργάνωση Ούστασε. Αρχηγός της Ούστασε ήταν ο Άντε Πάβελιτς. Το καθεστώς στοχοποίησε τους Σέρβους, τους Εβραίους και τους Ρομά στο πλαίσιο μιας μεγάλης εκστρατείας γενοκτονίας, καθώς και αντιφασίστες ή αντιφρονούντες Κροάτες και Μουσουλμάνους.
Από το 1941 ως το 1945 υπήρχαν 22 στρατόπεδα συγκέντρωσης εντός της επικράτειας που ελεγχόταν από το Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας, από τα οποία δύο (Γιαστρέμπαρσκο και Σίσακ) στέγαζαν μόνο παιδιά και το μεγαλύτερο ήταν του Γιασένοβατς.
Από την υπογραφή των Συνθηκών της Ρώμης στις 18 Μαΐου 1941 μέχρι την ιταλική συνθηκολόγηση στις 8 Σεπτεμβρίου 1943 το κράτος αποτελούσε συγκυριαρχούμενο της Γερμανίας και της Ιταλίας  Στην απόφασή του στη Δίκη των Ομήρων, το Στρατοδικείο της Νυρεμβέργης κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το NDH δεν ήταν κυρίαρχο κράτος. Σύμφωνα με το δικαστήριο, «η Κροατία αποτελούσε συνεχώς κατεχόμενη χώρα».
Το 1942 η Γερμανία πρότεινε στην Ιταλία να αναλάβει το στρατιωτικό έλεγχο όλης της Κροατίας, επιθυμώντας να ανακατευθύνει τα Γερμανικά στρατεύματα από την Κροατία στο Ανατολικό Μέτωπο. Ωστόσο η Ιταλία απέρριψε την προσφορά, καθώς δεν πίστευε ότι θα μπορούσε να χειριστεί μόνη της την ασταθή κατάσταση στα Βαλκάνια. Μετά την εκδίωξη του Μουσολίνι και την ανακωχής του Βασιλείου της Ιταλίας με τους Συμμάχους το NDH στις 10 Σεπτεμβρίου 1943 δήλωσε ότι οι Συνθήκες της Ρώμης ήταν άκυρες και προσάρτησε το τμήμα της Δαλματίας που είχε παραχωρηθεί στην Ιταλία. Το NDH προσπάθησε να προσαρτήσει και τη Ζάρα, που ήταν αναγνωρισμένο έδαφος της Ιταλίας από το 1919 αλλά επί μακρόν αντικείμενο του κροατικού αλυτρωτισμού, αλλά η Γερμανία δεν το επέτρεψε.
Γεωγραφία
Γεωγραφικά το NDH κάλυψε το μεγαλύτερο μέρος της σύγχρονης Κροατίας, ολόκληρη τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, μέρος της σύγχρονης Σερβίας και μικρό κομμάτι της σύγχρονης Σλοβενίας στο Δήμο του Μπρέζιτσε. Συνόρευε με το Τρίτο Ράιχ στα βορειοδυτικά, το Βασίλειο της Ουγγαρίας στα βορειοανατολικά, τη Σερβική διοίκηση (κοινή Γερμανοσερβική κυβέρνηση) στα ανατολικά, το Μαυροβούνιο (Ιταλικό προτεκτοράτο) στα νοτιοανατολικά και την Ιταλία κατά μήκος των παράκτιων περιοχών της.
Καθορισμός συνόρων
Τα ακριβή σύνορα του Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας ήταν ασαφή όταν ιδρύθηκε. Περίπου ένα μήνα μετά τη συγκρότησή του σημαντικές περιοχές κατοικούμενες από Κροάτες παραχωρήθηκαν στους συμμάχους του του Άξονα, στα βασίλεια της Ουγγαρίας και της Ιταλίας.
Ο Γερμανός Υπουργός Εξωτερικών Γιοάχιμ φον Ρίμπεντροπ ενέκρινε την απόκτηση από το NDH των εδαφών της Δαλματίας που είχε αποσπάσει η Ιταλία με τις συμβάσεις της Ρώμης. Πλέον τα περισσότερα από αυτά τα εδάφη ελέγχονταν από τους Γιουγκοσλάβους Παρτιζάνους, καθώς η εκχώρηση αυτών των περιοχών τις είχε στρέψει έντονα κατά του NDH (περισσότερο από το ένα τρίτο του συνολικού πληθυσμού του Σπλιτ έχει τεκμηριωθεί ότι είχε προσχωρήσει στους Παρτιζάνους). Στις 11 Σεπτεμβρίου 1943 ο Γερμανός πρόξενος Ζίγκφιντ Κάσε ανακοίνωσε στον υπουργό εξωτερικών του NDH Μλάντεν Λόρκοβιτς ότι το NDH έπρεπε να περιμένει πριν κινηθεί προς την Ίστρια, ενώ η κεντρική κυβέρνηση της Γερμανίας είχε ήδη προσαρτήσει την Ίστρια και το Φιούμε (Ριέκα) στην Επιχειρησιακή ζώνη της Ακτής της Αδριατικής μια ημέρα νωρίτερα.
Το Μετζιμούριε και η νότια Μπαράνια προσαρτήθηκαν (καταλήφθηκαν) από το Βασίλειο της Ουγγαρίας. Το NDH το αμφισβήτησε και συνέχισε να διατηρεί αξιώσεις και για τα δύο, ονομάζοντας τη διοικητική επαρχία με κέντρο το Όσιγιεκ Μεγάλη Κοινότητα της Μπαράνια. Αυτό το σύνορο δεν νομοθετήθηκε ποτέ, παρόλο που η Ουγγαρία μπορεί να θεωρούσε ότι ήταν σε ισχύ η Pacta conventa (1102), που περιέγραφε τα σύνορα των δύο χωρών κατά μήκος του ποταμού Δράβου.
Σε σύγκριση με τα σύνορα των δημοκρατιών, που καθιερώθηκαν στη ΣΟΔ της Γιουγκοσλαβίας μετά τον πόλεμο, το NDH περιλάμβανε ολόκληρη τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, με τη μη Κροατική πλειοψηφία της (Σέρβων και Βόσνιων), καθώς και περίπου 20 km2 της Σλοβενίας και ολόκληρη τη Σύρμια (τμήμα της οποίας ανήκε στη Μπανόβινα του Δούναβη).
Ιστορία
.
Επιρροές στην άνοδο των Ούστασε
Το 1915 μια ομάδα πολιτικών μεταναστών από την Αυστροουγγαρία, κυρίως Κροάτες αλλά και μερικοί Σέρβοι και ένας Σλοβένος, συγκρότησαν μια Γιουγκοσλαβική Επιτροπή, με σκοπό τη δημιουργία ενός Νότιου Σλαβικού κράτους μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, βλέποντας αυτό ως τρόπο να αποτραπεί η παραχώρηση της Δαλματίας στην Ιταλία, σύμφωνα με τη Συνθήκη του Λονδίνου (1915). Το 191, το Εθνικό Συμβούλιο των Σλοβένων, Κροατών και Σέρβων απέστειλε αντιπροσωπεία στο Σέρβο μονάρχη για να προτείνει την ενοποίηση του Κράτους των Σλοβένων, Κροατών και Σέρβων με το Βασίλειο της Σερβίας.
Ο αρχηγός του Κροατικού Αγροτικού Κόμματος, Στιέπαν Ράντιτς, προειδοποίησε κατά την αναχώρησή τους για το Βελιγράδι ότι το συμβούλιο δεν είχε καμία δημοκρατική νομιμοποίηση. Αλλά ένα νέο κράτος, το Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων, ανακηρύχθηκε επίσημα την 1η Δεκεμβρίου 1918, χωρίς να ληφθεί πρόνοια για νομικά πρωτόκολλα όπως η υπογραφή μιας νέας Pacta conventa σε αναγνώριση των ιστορικών κρατικών δικαιωμάτων της Κροατίας
Οι Κροάτες ήταν εξ αρχής πολιτικά σε μειονεκτική θέση με τη συγκεντρωτική πολιτική δομή του βασιλείου, που θεωρείτο ότι ευνοούσε τη Σερβική πλειοψηφία. Η πολιτική κατάσταση του Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων ήταν ταραχώδης και βίαιη. Το 1927 το Ανεξάρτητο Δημοκρατικό Κόμμα, που εκπροσωπούσε τους Σέρβους της Κροατίας, γύρισε την πλάτη του στη συγκεντρωτική πολιτική του Βασιλιά Αλεξάνδρου.
Στις 20 Ιουνίου 1928 ο Στιέπαν Ράντιτς και τέσσερις άλλοι Κροάτες βουλευτές πυροβολήθηκαν ενώ βρίσκονταν στο κοινοβούλιο του Βελιγραδίου από μέλος του Σερβικού Λαϊκού Ριζοσπαστικού Κόμματος. Τρεις από τους βουλευτές, συμπεριλαμβανομένου του Ράντιτς, πέθαναν. Το ξέσπασμα που προκάλεσε η δολοφονία του Στιέπαν Ράντιτς απειλούσε να αποσταθεροποιήσει το βασίλειο. Τον Ιανουάριο του 1929 ο Βασιλιάς Αλέξανδρος αντέδρασε κηρύσσοντας μια βασιλική δικτατορία, υπό την οποία απαγορευόταν κάθε αντιπολιτευτική δραστηριότητα και μετονομάζοντας το κράτος «Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας». Η Ούστασε δημιουργήθηκε ουσιαστικά το 1929.
Συνέπεια της διακήρυξης του Αλεξάνδρου το 1929 και της καταπίεσης και της δίωξης των Κροατών εθνικιστών ήταν η αύξηση της υποστήριξης για τον ακραίο Κροάτη εθνικιστή Άντε Πάβελιτς, που ήταν βουλευτής του Ζάγκρεμπ στο Γιουγκοσλαβικό κοινοβούλιο. Αργότερα ενεπλάκη στη δολοφονία του Αλεξάνδρου το 1934, αυτοεξορίστηκε στην Ιταλία και κέρδισε υποστήριξη για το όραμά του για την απελευθέρωση της Κροατίας από το Σερβικό έλεγχο και για τη φυλετική "εκκαθάρισή" της. Ενώ διέμεναν στην Ιταλία ο Πάβελιτς και άλλοι Κροάτες εξόριστοι σχεδίαζαν την εξέγερση της Ούστασε.
Ίδρυση NDH
Μετά την επίθεση των δυνάμεων του Άξονα στο Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας το 1941 και τη γρήγορη ήττα του Βασιλικού Γιουγκοσλαβικού Στρατού (Jugoslavenska Vojska), η χώρα καταλήφθηκε από δυνάμεις του Άξονα, που προσέφεραν στο Βλάντκο Μάτσεκ την ευκαιρία να σχηματίσει κυβέρνηση, καθώς αυτός και το κόμμα του, το Κροατικό Αγροτικό Κόμμα (Κροατικά: Hrvatska seljačka stranka - HSS) είχαν τη μεγαλύτερη εκλογική υποστήριξη μεταξύ των Κροατών της Γιουγκοσλαβίας - αλλά ο Μάτσεκ αρνήθηκε την προσφορά.
Ο Σλάβκο Κβάτερνικ, κοινοβουλευτικός ηγέτης των Ούστασε, κήρυξε την ίδρυση του Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας (NDH - Nezavisna Država Hrvatska) στις 10 Απριλίου 1941. Ο Πάβελιτς, γνωστός με τον τίτλο του στους Ούστασε, "Poglavnik" επέστρεψε στο Ζάγκρεμπ από την εξορία στην Ιταλία στις 17 Απριλίου και έγινε ο απόλυτος ηγέτης του NDH καθ 'όλη τη διάρκεια της ύπαρξής του.
Υποχωρώντας στις απαιτήσεις του Μπενίτο Μουσολίνι και του Φασιστικού καθεστώτος του Βασιλείου της Ιταλίας ο Πάβελιτς αποδέχτηκε απρόθυμα τον Αϊμόνε τον 4ο Δούκα της Αόστας ως εικονικό βασιλιά του NDH με το νέο βασιλικό του όνομα, Τόμισλαβ Β΄, αλλά ποτέ δεν επισκέφθηκε το NDH και δεν είχε επιρροή στην κυβέρνηση, στην οποία κυριαρχούσε ο Πάβελιτς. Ο Τόμισλαβ Β΄ δεν ενδιαφερόταν να είναι εικονικός βασιλιάς της Κροατίας.
Μόλις έμαθε ότι είχε ονομαστεί Βασιλιάς της Κροατίας, είπε στους στενούς φίλους του ότι σκέφτηκε ότι ο διορισμός του ήταν ένα κακόγουστο αστείο από τον ξάδερφό του Βασιλιά Βίκτωρα Εμμανουήλ Γ΄, αν και αποδέχτηκε το στέμμα από αίσθηση καθήκοντος.
Από στρατηγική άποψη η ίδρυση του NDH ήταν μια προσπάθεια του Μουσολίνι και του Χίτλερ να ειρηνεύσουν τους Κροάτες, περιορίζοντας ταυτόχρονα τη χρήση των μέσων του Άξονα, που χρειάζονταν επειγόντως για την Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα. Εν τω μεταξύ ο Μουσολίνι χρησιμοποίησε τη μακροχρόνια υποστήριξή του για την ανεξαρτησία της Κροατίας ως μοχλό για να εξαναγκάσει τον Πάβελιτς να υπογράψει συμφωνία στις 19 Μαΐου 1941, με την οποία η κεντρική Δαλματία και τμήματα της Κροατικής Παραλίας και του Γκόρσκι Κόταρ παραχωρήθηκαν στην Ιταλία.
Με την ίδια συμφωνία το NDH περιοριζόταν σε ένα μηδαμινό ναυτικό και οι Ιταλικές δυνάμεις ανέλαβαν το στρατιωτικό έλεγχο ολόκληρης της Κροατικής ακτογραμμής. Μετά την υπογραφή της συμφωνίας από τον Πάβελιτς άλλοι Κροάτες πολιτικοί τον αποδοκίμασαν. Ο Πάβελιτς υπεράσπισε δημοσίως την απόφασή του και ευχαρίστησε τη Γερμανία και την Ιταλία για την υποστήριξη της ανεξαρτησίας της Κροατίας.
Μετά την άρνηση της ηγεσίας του NDH ο Mάτσεκ έκανε έκκληση σε όλους να πειθαρχήσουν και να συνεργαστούν με τη νέα κυβέρνηση. Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία υποστήριξε επίσης ανοιχτά την κυβέρνηση. Σύμφωνα με το Mάτσεκ το νέο κράτος έγινε δεκτό με «κύμα ενθουσιασμού» στο Ζάγκρεμπ, συχνά από ανθρώπους «τυφλωμένους και μεθυσμένους» από το γεγονός ότι η Ναζιστική Γερμανία είχε «συγκαλύψει την κατοχή της υπό τον ευφημιστικό τίτλο του Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας". Αλλά στα χωριά, έγραψε ο Mάτσεκ, οι αγρότες πίστευαν ότι "ο αγώνας τους τα τελευταία 30 χρόνια για να γίνουν κυρίαρχοι των σπιτιών και της χώρας τους είχε υποστεί τεράστιο πισωγύρισμα".
Στις 16 Αυγούστου 1941 ιδρύθηκε η Υπηρεσία Επιτήρησης της Ούστασε, που απαρτιζόταν από τέσσερα τμήματα, την Αστυνομία, την Υπηρεσία Πληροφοριών, την Προστασία και το Προσωπικό, για την καταστολή δραστηριοτήτων εναντίον της Ούστασε, της Ανεξάρτητης Κροατίας και του Κροατικού Λαού. Η Υπηρεσία καταργήθηκε ως ξεχωριστός φορέας τον Ιανουάριο του 1943 και οι λειτουργίες μεταφέρθηκαν στο Υπουργείο Εσωτερικών υπό τη Διεύθυνση Δημόσιας Τάξης
Δυσαρεστημένες από το καθεστώς του Πάβελιτς τους πρώτους μήνες του, οι δυνάμεις του Άξονα το Σεπτέμβριο του 1941 ζήτησαν από το Mάτσεκ να αναλάβει, αλλά αυτός αρνήθηκε και πάλι. Αντιλαμβανόμενος το Mάτσεκ ως πιθανό αντίπαλο, ο Πάβελιτς τον συνέλαβε και τον έκλεισε στο Στρατόπεδο συγκέντρωσης Γιασένοβατς. Η Ούστασε αρχικά δεν είχε στρατό ή διοίκηση ικανά για να ελέγχει όλη την επικράτεια του NDH. Το κίνημά της είχε λιγότερα από 12.000 μέλη όταν άρχισε ο πόλεμος, ενώ οι εκτιμήσεις της ίδιας της Ούστασε ανέβαζαν τον αριθμό των συμπαθούντων της ακόμη και στο αρχικό στάδιο σε περίπου 40.000.
Ιταλική επιρροή
Ο Μουσολίνι και ο Άντε Πάβελιτς είχαν στενές σχέσεις πριν από τον πόλεμο. Και οι δυο τους περιφρονούσαν το Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας. Με τη Συνθήκη του Λονδίνου (1915) είχε δοθεί στην Ιταλία η υπόσχεση ότι θα λάβει τη Δαλματία από την Αυστροουγγαρία στο τέλος του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Οι ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις το 1919 όμως επηρεάστηκαν από τα Δεκατέσσερα Σημεία που είχε διακηρύξει ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Γούντροου Ουίλσον (1856-1924), που έκαναν λόγο για εθνική αυτοδιάθεση και όριζαν ότι οι Γιουγκοσλάβοι δικαιούντο νόμιμα την εν λόγω περιοχή. Οι Ιταλοί εθνικιστές ήταν εξοργισμένοι. Ο Ιταλός εθνικιστής Γκαμπριέλε Ντ' Ανούντσιο εισέβαλε στο Ριέκα (που είχε μεικτό πληθυσμό Κροατών και Ιταλών) και το ανακήρυξε τμήμα της Ιταλικής Αντιβασιλείας του Καρνάρο και τον εαυτό του "Duce" του Καρνάρο και οι μελανοχίτωνες επαναστάτες του ανέλαβαν τον έλεγχο της πόλης. Ο Ντ' Ανούντσιο ήταν γνωστός για τις παθιασμένες ομιλίες του με στόχο να προσελκύσουν Κροάτες εθνικιστές για να υποστηρίξουν τις ενέργειές του και να αντιταχθούν στη Γιουγκοσλαβία.
Οι Κροάτες εθνικιστές, όπως ο Πάβελιτς, ήταν αντίθετοι με τις μεταβολές των συνόρων που σημειώθηκαν μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Μουσολίνι δεν αντέγραψε μόνο το συμβολισμό του Ντ' Ανούντσιο αλλά και την έκκλησή του για την υποστήριξη της Κροατίας για τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας ως εξωτερική πολιτική για τη χώρα αυτή. Ο Πάβελιτς ήταν από το 1927 με την Ιταλία σε διαπραγματεύσεις, που περιλάμβαναν την ανταλλαγή κυριαρχίας με έδαφος, με την οποία θα ανεχόταν η Ιταλία να προσαρτήσει τη διεκδικούμενη περιοχή της Δαλματίας με αντάλλαγμα η Ιταλία να υποστηρίξει την κυριαρχία μιας ανεξάρτητης Κροατίας.
Σε αντάλλαγμα αυτής της παραχώρησης ο Μουσολίνι πρόσφερε στον Πάβελιτς το δικαίωμα της Κροατίας να προσαρτήσει όλη τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, που είχε μόνο μειοψηφικό πληθυσμό Κροατών και εκείνος συμφώνησε. Μετά την εισβολή και την κατάληψη της Γιουγκοσλαβίας η Ιταλία προσάρτησε πολλά νησιά της Αδριατικής και τμήμα της Δαλματίας, που συνενώθηκαν για να αποτελέσουν το Ιταλικό Κυβερνείο της Δαλματίας, που περιλάμβανε περιοχές των επαρχιών Σπλιτ, Ζάνταρ και Κότορ.
Αν και η Ιταλία είχε αρχικά μεγαλύτερους εδαφικούς στόχους, που εκτείνονταν από το Ορος Βέλεμπιτ μέχρι τις Αλβανικές Άλπεις, ο Μουσολίνι αποφάσισε να μην προσαρτήσει άλλα εδάφη, για διάφορους λόγους, όπως ότι η Ιταλία είχε στην κατοχή της το οικονομικά πολύτιμο τμήμα αυτής της περιοχής, ενώ οι βόρειες ακτές της Αδριατικής δεν είχαν σημαντικούς σιδηρόδρομους ή δρόμους και επειδή μια μεγαλύτερη προσάρτηση θα περιλάμβανε εντός των εθνικών συνόρων της Ιταλίας εκατοντάδες χιλιάδες Σλάβους που ήταν εχθρικοί προς αυτή.
Η Ιταλία είχε την πρόθεση να διατηρήσει το NDH μέσα στη σφαίρα επιρροής της, απαγορεύοντάς του να δημιουργήσει τυχόν σημαντικό ναυτικό. Η Ιταλία επέτρεπε στις δυνάμεις του NDH να χρησιμοποιούν μόνο μικρά περιπολικά σκάφη. Αυτή η πολιτική της απαγόρευσης πολεμικών πλοίων στο NDH ήταν μέρος της Ιταλικής Φασιστικής πολιτικής του Mare Nostrum (Λατινικά για τη "Θάλασσά Μας"), με την οποία η Ιταλία θα κυριαρχούσε στη Μεσόγειο Θάλασσα, όπως πριν από αιώνες η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Οι Ιταλικές ένοπλες δυνάμεις βοήθησαν την κυβέρνηση των Ούστασε στους διωγμούς των Σέρβων. Το 1941 οι Ιταλικές δυνάμεις συνέλαβαν και φυλάκισαν το Σέρβο Ορθόδοξο Επίσκοπο Ειρηναίο της Δαλματίας.
Επιρροή της Ναζιστικής Γερμανίας
Την εποχή της εισβολής της Ναζιστικής Γερμανίας στη Γιουγκοσλαβία ο Αδόλφος Χίτλερ διαφωνούσε με την πρόθεση του Μουσολίνι να δημιουργήσει ένα Κροατικό κράτος-μαριονέτας και προτιμούσε οι περιοχές εκτός των εδαφικών στόχων της Ιταλίας να γίνουν τμήμα της Ουγγαρίας ως αυτόνομη περιοχή. Αυτό θα κατεύναζε τη σύμμαχο της Ναζιστικής Γερμανίας Ουγγαρία και τις εθνικιστικές εδαφικές αξιώσεις της. Η θέση της Γερμανίας για την Κροατία άλλαξε μετά την εισβολή της στη Γιουγκοσλαβία το 1941. Αιχμή του δόρατος της επίθεσης ήταν μια ισχυρή Γερμανική δύναμη εισβολής, που ήταν σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνη για την κατάληψη της Γιουγκοσλαβίας. Στρατιωτικές δυνάμεις από άλλες δυνάμεις του Άξονα, Ιταλία, Ουγγαρία και Βουλγαρία, είχαν μικρή συμμετοχή στην εισβολή.
Η εισβολή επισπεύσθηκε από την ανάγκη οι Γερμανικές δυνάμεις να φτάσουν στην Ελλάδα για να διασώσουν τις Ιταλικές, που είχαν ηττηθεί στο πεδίο της μάχης από τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις. Με τη διάσωση των Ιταλικών δυνάμεων στην Ελλάδα και έχοντας καταλάβει τη Γιουγκοσλαβία και την Ελλάδα σχεδόν με το ένα χέρι, ο Χίτλερ απογοητεύθηκε από το Μουσολίνι και την στρατιωτική ανικανότητα της Ιταλίας. Η Γερμανία βελτίωσε τις σχέσεις της με την Ούστασε και υποστήριξε τις αξιώσεις του NDH να προσαρτήσει την Αδριατική ακτή προκειμένου να μειωθούν τα εδαφικά κέρδη της Ιταλίας. Παρ 'όλα αυτά η Ιταλία προσάρτησε ένα σημαντικό κεντρικό τμήμα της Δαλματίας και αρκετά νησιά της Αδριατικής. Αυτό δεν είχε συμφωνηθεί με τον Πάβελιτς πριν από την εισβολή. Η Ιταλία προσδοκούσε να προσαρτήσει όλη τη Δαλματία στο πλαίσιο των αλυτρωτικών αξιώσεών της.
Ο Χίτλερ διαφωνούσε με τους διοικητές του στρατού για την πολιτική που θα έπρεπε να ακολουθήσει στην Κροατία όσον αφορά τους Σέρβους. Οι Γερμανοί αξιωματικοί του στρατού πιστεύουν ότι οι Σέρβοι θα μπορούσαν να συνταχθούν για να πολεμήσουν εναντίον των Παρτιζάνων. Ο Χίτλερ διαφώνησε με τους διοικητές του, αλλά επεσήμανε στον Πάβελιτς ότι το NDH θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα εντελώς Κροατικό κράτος μόνο αν ακολουθούσε μια συνεχή πολιτική δίωξης του μη Κροατικού πληθυσμού για τουλάχιστον πενήντα χρόνια.
Η έκθεση της Γκεστάπο προς το Reichsführer (Ανώτατο Αρχηγό) των Ες - Ες Χάινριχ Χίμλερ στις 17 Φεβρουαρίου 1942 αναφέρει:
Σύμφωνα με τις εκθέσεις του Στρατηγού Γκλάιζε-Χορστενάου ο Χίτλερ είχε εξοργισθεί με τον Πάβελιτς, του οποίου η πολιτική πυροδοτούσε εξέγερση στην Κροατία, αποτρέποντας κάθε προοπτική ανάπτυξης δυνάμεων του NDH στο Ανατολικό Μέτωπο. Επιπλέον ο Χίτλερ ήταν αναγκασμένος να απασχολεί δικές του μεγάλες δυνάμεις για να κρατήσει υπό έλεγχο την εξέγερση. Για το λόγο αυτό ο Χίτλερ κάλεσε τον Πάβελιτς στο πολεμικό του αρχηγείο στη Βίνιτσα (Ουκρανία) στις 23 Σεπτεμβρίου 1942 και στη συνέχεια ο Πάβελιτς αντικατέστησε τον υπουργό του των Ενόπλων Δυνάμεων Σλάβκο Κβάτερνικ με το λιγότερο φανατικό Γιούρε Φράντσετιτς. Ο Κβάτερνικ εξορίστηκε στη Σλοβακία - μαζί με το γιο του Εουγκεν, που κατηγορήθηκε για τις διώξεις των Σέρβων στην Κροατία Πριν από τη συνάντηση με το Χίτλερ, για να κατευνάσει το κοινό, ο Πάβελιτς δημοσίευσε μια «Σημαντική Κυβερνητική Ανακοίνωση» («Važna obavijest Vlade«), με την οποία απειλούσε εκείνους που διέδιδαν τις ειδήσεις «για ανύπαρκτες απειλές αφοπλισμού των μονάδων των Ούστασε από εκπροσώπους μιας ξένης δύναμης, για την αντικατάσταση του Κροατικού Στρατού από έναν ξένο στρατό, για το ενδεχόμενο μια ξένη δύναμη να καταλάβει την εξουσία στην Κροατία ... "
Ο Στρατηγός Γκλάιζε-Χορστενάου ανέφερε: «Το κίνημα των Ούστασε είναι, λόγω των λαθών και των φρικαλεοτήτων που έχει διαπράξει και της διαφθοράς, τόσο εκτεθειμένο ώστε ο εκτελεστικός κλάδος της κυβέρνησης (η πολιτοφυλακή και η αστυνομία) να διαχωριστεί από την κυβέρνηση - με αντίτιμο τη ρήξη κάθε πιθανής σχέσης μαζί της ».
Ο Reichsführer των Ες - Ες Χάινριχ Χίμλερ αναφέρει χαρακτηρίζοντας το Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας ως «γελοίο»: «οι αγαπημένοι μας γερμανικοί οικισμοί θα εξασφαλιστούν. Ελπίζω ότι η περιοχή νότια του Σρεμ θα απελευθερωθεί από ... τη Βοσνιακή Μεραρχία... έτσι ώστε να μπορέσουμε τουλάχιστον να επαναφέρουμε εν μέρει την τάξη σε αυτό το γελοίο (Κροατικό) κράτος ».
Οι φρικαλεότητες που διαπράχθηκαν από τους Ούστασε περιγράφονται ως εξής από τον Ταξίαρχο Σερ Φίτζρόι Μακλήν, Αρχηγό της Βρετανικής στρατιωτικής αποστολής στους Παρτιζάνους: «Κάποιοι Ούστασε συγκέντρωναν τα μάτια των Σέρβων που είχαν σκοτώσει, στέλνοντάς τα, όταν είχαν μαζέψει αρκετά, στον Poglavnik [αρχηγό] για την επιθεώρησή του ή επιδεικνύοντας περήφανα αυτά και άλλα ανθρώπινα όργανα στα καφέ του Ζάγκρεμπ ».
Το Ναζιστικό καθεστώς απαίτησε από τους Ούστασε να υιοθετήσουν αντισημιτικές φυλετικές πολιτικές, να καταδιώξουν τους Εβραίους και να δημιουργήσουν στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ο Πάβελιτς και οι Ούστασε αποδέχτηκαν τις  απαιτήσεις των Ναζί, αλλά η φυλετική τους πολιτική επικεντρώθηκε κυρίως στην εξάλειψη του Σερβικού πληθυσμού. Όταν οι Ούστασε χρειάζονταν περισσότερο προσωπικό για να βοηθήσει στην εξολόθρευση των Σέρβων το κράτος παρέβαινε τη ναζιστική αντισημιτική πολιτική υποσχόμενο την απονομή τιμητικά Αριανής ιθαγένειας και επομένως ελευθερία από τις διώξεις σε Εβραίους που ήταν πρόθυμοι να αγωνιστούν υπέρ του NDH. Καθώς αυτό ήταν το μόνο νόμιμο μέσο που επέτρεπε στους Εβραίους να αποφύγουν τις διώξεις, αρκετοί Εβραίοι προσχώρησαν στις ένοπλες δυνάμεις του NDH. Αυτό ενόχλησε τα Γερμανική SS, που ισχυρίστηκαν ότι το NDH άφησε 5.000 Εβραίους να επιβιώσουν μέσω της υπηρεσίας τους στις ένοπλες δυνάμεις του.
Οι γερμανικοί αντισημιτικοί στόχοι για την Κροατία υπονομεύθηκαν περαιτέρω από την απροθυμία της Ιταλίας να τηρήσει μια αυστηρή αντισημιτική πολιτική, με αποτέλεσμα οι Εβραίοι στα ιταλικά τμήματα της Κροατίας να αποφεύγουν διώξεις όπως εκείνες που αντιμετώπιζαν οι Εβραίοι στην κατεχόμενη από της Γερμανία ανατολική Κροατία. Οταν η Ιταλία αποσύρθηκε από τον πόλεμο το 1943 οι Γερμανικές δυνάμεις κατέλαβαν τη δυτική Κροατία και το NDH προσάρτησε τα εδάφη που είχαν παραχωρηθεί στην Ιταλία το 1941.
Αντίσταση των Παρτιζάνων
Στις 22 Ιουνίου 1941 σχηματίστηκε στο δάσος Μπρεζόβιτσα το Απόσπασμα Παρτιζάνων του Σίσακ κοντά στην ομώνυμη πόλη, που τιμάται ως η πρώτη μονάδα ένοπλης αντίστασης που σχηματίστηκε στην κατεχόμενη Ευρώπη κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Κροάτες, Σέρβοι, Βόσνιοι και πολίτες κάθε εθνικότητας και προέλευσης άρχισαν να προσχωρούν στους Γιουγκοσλάβους Παρτιζάνους με επικεφαλής το Γιόσιπ Μπροζ Τίτο. Το κίνημα των Παρτιζάνων μπόρεσε σύντομα να ελέγξει ένα μεγάλο ποσοστό του NDH (και της Γιουγκοσλαβίας) και πολύ σύντομα οι πόλεις της κατεχόμενης Βοσνίας και της Δαλματίας ήταν περικυκλωμένες από αυτές τις περιοχές που έλεγχαν οι Παρτιζάνοι, με τις φρουρές τους να ζουν σε de facto κατάσταση πολιορκίας και συνεχώς να προσπαθούν να διατηρήσουν τον έλεγχο των σιδηροδρομικών συνδέσεων.
Το 1944, το τρίτο έτος του πολέμου στη Γιουγκοσλαβία, οι Κροάτες αποτελούσαν το 61% των επιχειρησιακών μονάδων των Παρτιζάνων που προέρχονταν από το Ομοσπονδιακό Κράτος της Κροατίας.
Το Ομοσπονδιακό Κράτος της Κροατίας είχε επίσης το μεγαλύτερο αριθμό αποσπασμάτων και ταξιαρχιών μεταξύ των ομοσπονδιακών μονάδων και μαζί με τις δυνάμεις στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, η αντίσταση των Παρτιζάνων στο NDH αποτελούσε το μεγαλύτερο μέρος της στρατιωτικής δύναμης του κινήματος. Ο Στρατάρχης των Παρτιζάνων Τίτο, ήταν μισός Κροάτης, μισός Σλοβένος.
Σχέσεις με τους Τσέτνικ
Μετά τη ρήξη του 1941 Παρτιζάνων και Τσέτνικ στη Σερβία οι ομάδες των Τσέτνικ στην κεντρική, ανατολική και βορειοδυτική Βοσνία βρέθηκαν εγκλωβισμένοι μεταξύ των Γερμανικών δυνάμεων και εκείνων των Ούστασε (NDH) από τη μια και των Παρτιζάνων από την άλλη. Στις αρχές του 1942 ο Ταγματάρχης των Τσέτνικ Γέζντιμιρ Ντάνγκιτς προσέγγισε τους Γερμανούς σε μια προσπάθεια να καταλήξουν σε συνεννόηση, αλλά χωρίς επιτυχία και οι τοπικοί ηγέτες τους αναγκάστηκαν να αναζητήσουν μια άλλη λύση. Οι ομάδες των Τσέτνικ ήταν σε ουσιαστική διαφωνία με τους Ούστασε για σχεδόν όλα τα ζητήματα, αλλά βρήκαν κοινό εχθρό στους Παρτιζάνες και αυτός ήταν ο πρωταρχικός λόγος για τη συνεργασία που ακολούθησε μεταξύ των αρχών των Ούστασε του Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας και των αποσπασμάτων των Τσέτνικ Βοσνία.
Η πρώτη επίσημη συμφωνία μεταξύ των Βοσνίων Τσέτνικ και των Ούστασε ολοκληρώθηκε στις 28 Μαΐου 1942, όπου οι ηγέτες των Τσέτνικ εξέφρασαν τη νομιμοφροσύνη τους ως «πολίτες του Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας» τόσο στο κράτος όσο και στο Poglavnik (Άντε Πάβελιτς). Τις επόμενες τρεις εβδομάδες υπογράφηκαν τρεις πρόσθετες συμφωνίες, που κάλυψαν ένα μεγάλο μέρος της περιοχής της Βοσνίας (μαζί με τα αποσπάσματα των Τσέτνικ μέσα σε αυτό). Με τους όρους αυτών των συμφωνιών οι Τσέτνικ έπρεπε να παύσουν τις εχθροπραξίες εναντίον του κράτους των Ούστασε που θα εγκαθιστούσαν μόνιμη διοίκηση στις περιοχές αυτές Η βασική διάταξη, άρθρο 5 της συμφωνίας, όριζε τα εξής:
''Όσο υπάρχει κίνδυνος από τις ένοπλες ομάδες των Παρτιζάνων, οι σχηματισμοί των Τσέτνικ θα συνεργάζονται οικειοθελώς με τον Κροατικό στρατό για να πολεμήσουν και να συντρίψουν τους Παρτιζάνους και στις ενέργειες αυτές θα είναι υπό τη γενική διοίκηση των κροατικών ενόπλων δυνάμεων. ... Οι σχηματισμοί του Τσέτνικ μπορούν να αναλαμβάνουν επιχειρήσεις εναντίον των Παρτιζάνων από μόνοι τους, αλλά αυτό θα πρέπει να αναφέρεται εγκαίρως στους Κροάτες στρατιωτικούς διοικητές.''
Τα απαραίτητα πυρομαχικά και εφόδια χορηγούντο στους Τσέτνικ από τους στρατιωτικούς των Ούστασε. Οι Τσέτνικ που τραυματίζονταν σε τέτοιες επιχειρήσεις περιθάλπονταν στα νοσοκομεία του NDH, ενώ τα ορφανά και τις χήρες όποιων από αυτούς σκοτώνονταν στις μάχες θα υποστηρίζονταν από το κράτος των Ούστασε. Πρόσωπα που θα υποδείκνυαν συγκεκριμένα οι διοικητές των Τσέτνικ θα επέστρεφαν στο σπίτι τους από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Ούστασε (Στρατόπεδο συγκέντρωσης Γιασένοβατς). Οι συμφωνίες αυτές κάλυπταν την πλειοψηφία των δυνάμεων των Τσέτνικ στη Βοσνία ανατολικά της Γερμανοϊταλικής οριοθετημένης γραμμής και διήρκεσαν κατά το μεγαλύτερο μέρος του πολέμου. Δεδομένου ότι οι Κροατικές δυνάμεις ήταν αμέσως εξαρτημένες από τη Γερμανική στρατιωτική κατοχή, η συνεργασία με αυτές ήταν, στην πραγματικότητα, έμμεση συνεργασία με τους Γερμανούς.
Ποπ κορν
μικρογραφία|Ποπ κορν μικρογραφία|
Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας
Κράτος τρόμου και μαζικής θανάτωσης
Μεγάλο μέρος του πληθυσμού του Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας δεν ήταν Κροάτες, κυρίως λόγω της ένταξης της Βοσνίας. Είχε σημαντικό πληθυσμό Σέρβων (περίπου 19% του πληθυσμού της Κροατίας εκείνη τη χρονική στιγμή, πάνω από το 30% του πληθυσμού του NDH), Βόσνιων Μουσουλμάνων (η μεγαλύτερη πληθυσμιακή ομάδα της Βοσνίας εκείνη την περίοδο και πάνω από το 10% του πληθυσμού του NDH), Γερμανών, Ούγγρων και άλλων. Οι Καθολικοί (κυρίως οι Κροάτες, οι Γερμανοί και οι Ούγγροι) αποτελούσαν πάνω από το 50% του πληθυσμού των 6,3 εκατομμυρίων κατοίκων. Ο Δρ Μίλε Μπούντακ, πολιτικός και υπουργός του NDH – συγγραφέας επίσης-αμέσως βρήκε την ευκαιρία να αποκαλέσει τους Μουσουλμάνους ως «Αδέρφια». Πολλοί Κροάτες συμφωνούν με την ιδέα ότι η πλειοψηφία των Βοσνίων Μουσουλμάνων ήταν πραγματικά Κροάτες που είχαν ασπασθεί το Ισλάμ κατά την εισβολή των Οθωμανών το 15ο αιώνα.
Πολλοί Μουσουλμάνοι της Βοσνίας αποδέχθηκαν το NDH (σε ορισμένες περιπτώσεις αναγκάστηκαν να το αποδεχθούν) και αμέσως άρχισαν να συμμετέχουν. Το πιο διαβόητο Ισλαμικό τμήμα των Ουστάσι ήταν αυτό που συγκρότησε τη 13η Ορεινή Μεραρχία των Waffen-SS "Handschar". Για τους στρατιώτες μουσουλμανικής πίστης, κτίστηκε τζαμί στο Ζάγκρεμπ, την πρωτεύουσα του κράτους, γνωστό ως "Poglavnikova Dzamija" ή Τζαμί Poglavnik της Κροατίας.
Ποπ κορν
Το Ποπ κορν (σκασμένο καλαμπόκι ή κρότος καλαμποκιού) είναι καλαμπόκι το οποίο έχει φουσκώσει αφού έχει θερμανθεί. Το καλαμπόκι είναι σε θέση να σκάσει γιατί σε αντίθεση με άλλα δημητριακά, οι πυρήνες του έχουν φλοιό που το προστατεύει από την υγρασία και έχει μια παχιά αμυλούχο γέμιση. Αυτό επιτρέπει στην πίεση να αυξάνεται σταδιακά στο εσωτερικό μέχρι τελικά να «σκάσει». Πλέον, ορισμένα στελέχη του καλαμποκιού καλλιεργούνται αποκλειστικά για να χρησιμοποιηθούν για παρασκευή ποπ κορν.
Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας
Κράτος τρόμου και μαζικής θανάτωσης
Οι Ούστασε ψήφισαν σχεδόν αμέσως φυλετικούς νόμους που αντικατόπτριζαν την αποδοχή της ιδεολογίας της Ναζιστικής Γερμανίας και της Φασιστικής Ιταλίας, με έμφαση στα κροατικά εθνικά θέματα.
Ποπ κορν
Ονομασίες
Υπάρχουν πολλές διαφορετικές τοπικές ονομασίες, όπως: Παπαδούλες (στην Ημαθία), Πατλάκια (στη Δράμα, την Ξάνθη, την Κομοτηνή), Τσακλία (στην Ποντιακή διάλεκτο) , Κοκονέλες (στην Κέρκυρα), Κοκόσες (στην Πάργα), Τσατ πατ (στην Καβάλα), Σίταρους, Σιταροπούλλα και Σιταροπούλλες (στην Κυπριακή διάλεκτο), Βαμπουλίτσες (στον Τρανόβαλτο Κοζάνης), Παπαρδέλες (στο Νεοχώρι Υπάτης Φθιώτιδας), Κουκουφρίκες (στη Βοιωτία), Φακιόλες (στην Άρτα), Παπαδίτσες (στα Ιωάννινα), Παπαλούτσες (ευρύτερα στον νομό Σερρών), Σκαστερά (στην Μαυροθάλασσα Σερρών), Φούσκες (στο Αηδονοχώρι Σερρών), Πατλαντίκες ή Πατλάκια (στο Σκούταρι Σερρών), Παπαλιόσκες (στην Νικόκλεια Σερρών), Παρπαζόλες ή Παπαρούσκες (στην περιοχή της Νιγρίτας Σερρών), Παπαλούτσκες (στην Βαμβακούσσα Σερρών), Παπόσκες (στο Χρυσό Σερρών), Γκαγκάσκες (στον Δρυμό Θεσσαλονίκης), Σκαζμούθρες (στους Στρόπωνες Εύβοιας), Φραγκοκύτταρα (στην Κάλυμνο), Παπούσκες (Κοζάνη και σε κάποια χωριά του νομού Έβρου), Πασπάτα, Παπαρδούλες, «κατσιούλες»,  κουκουσάρια στην Ηπειρο κ.α.
Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας
Κράτος τρόμου και μαζικής θανάτωσης
Ο πρώτος περί «Της έννομης τάξης για την υπεράσπιση του λαού και του κράτους», με ημερομηνία 17 Απριλίου 1941 όριζε την ποινή του θανάτου για την "προσβολή της τιμής και των ζωτικών συμφερόντων των Κροατικού λαού και της επιβίωσης του Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας». Αυτόν ακολούθησαν σύντομα περί «έννομης τάξης φυλών» και το «έννομης τάξης της προστασίας του Άριου αίματος και της τιμής του Κροατικού λαού" στις 30 Απριλίου 1941, καθώς και του "Τάγματος της δημιουργίας και του ορισμού της φυλετικής πολιτικής επιτροπής», με ημερομηνία 4 Ιουνίου 1941. Η εφαρμογή αυτών των νομικών πράξεων γινόταν όχι μόνο μέσω των κανονικών δικαστηρίων, αλλά και σε νέα έκτακτα δικαστήρια, καθώς και τα κινητά στρατοδικεία με εκτεταμένες δικαιοδοσίες.
Οι κανονικές φυλακές δεν μπορούσαν πλέον να χωρέσουν τον αριθμό των νέων κρατουμένων και η κυβέρνηση δημιούργησε το στρατόπεδο συγκέντρωσης Γιασένοβατς τον Ιούλιο του 1941. Το καθεστώς κατασκεύασε τελικά στρατόπεδα συγκέντρωσης σε έντεκα διαφορετικές τοποθεσίες.
Ποπ κορν
Παραπομπές
Κατηγορία:Σνακ Κατηγορία:Αποξηραμένα τρόφιμα
Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας
Κράτος τρόμου και μαζικής θανάτωσης
Η Ούστασε άρχισε εκστρατεία μαζικών δολοφονιών, απελάσεων και θρησκευτικού προσηλυτισμού εναντίον των ανεπιθύμητων: Σέρβων, Εβραίων, Ρομά, διαφωνούντων Κροατών και άλλων.
Το στρατόπεδο συγκέντρωσης Γιασένοβατς έγινε ο τόπος της δολοφονίας ως εκατό χιλιάδων ανθρώπων (κάποιοι εκτιμούν ότι αυτό ήταν το τρίτο μεγαλύτερο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου). Συνολικά η Ούστασε εκτίμησε τους θανάτους σε περίπου 100.000, αλλά όλα τα γραπτά αρχεία καταστράφηκαν για να τους καλύψουν.
Μέχρι το τέλος του πολέμου οι Σέρβοι της Κροατίας μειώθηκαν στο 14% του πληθυσμού λόγω της θανάτωσης ή της εκτόπισης (αλλά και εν μέρει από την μετανάστευση στην Βοϊβοντίνα το 1946/1947). Οι Κροάτες Εβραίοι ήταν πολλοί, αλλά μόνο το ένα πέμπτο από αυτούς επέζησαν του πολέμου. Πολλοί Εβραίοι απελάθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης της ίδιας της Ναζιστικής Γερμανίας.
Τέλος του πολέμου
Τον Αύγουστο του 1944 έγινε απόπειρα πραξικοπήματος του υπουργού Εξωτερικών του NDH Μλάντεν Λόρκοβιτς και του υπουργού Πολέμου Αντε Βόκιτς κατά του Άντε Πάβελιτς, που όμως απέτυχε και οι συνωμότες του εκτελέστηκαν. Στις αρχές του 1945 ο στρατός του NDH υποχώρησε προς το Ζάγκρεμπ με Γερμανικά και Κοζάκικα στρατεύματα. Νικήθηκε και η προέλαση των δυνάμεων των Παρτιζάνων του Τίτο, με το Σοβιετικό Κόκκινο Στρατό, προκάλεσε μαζική υποχώρηση των Ούστασε προς την Αυστρία και ουσιαστικά το τέλος του Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας.
Το Μάιο του 1945 μια μεγάλη φάλαγγα αποτελούμενη από στρατεύματα της Εθνοφρουράς του NDH, των Ούστασε, Κοζάκων, μερικών Τσέτνικ και της Σλοβενικής Εθνοφυλακής, καθώς και πολλούς πολίτες, υποχώρησε πιεζόμενη από τις δυνάμεις των Παρτιζάνων που κατευθύνονταν βορειοδυτικά προς την Ιταλία και την Αυστρία. Η Συνθηκολόγηση της Γερμανίας υπογράφηκε στις 8 Μαΐου, αλλά οι Γερμανοί όρισαν τον Πάβελιτς αποκλειστικό διοικητή των δυνάμεων του NDH και αυτός διέταξε να συνεχιστεί ο πόλεμος, καθώς η φάλαγγα προσπαθούσε να φτάσει στις Βρετανικές δυνάμεις για να διαπραγματευτεί τη μετάβασή της στην κατεχόμενη από τους Συμμάχους Αυστρία. Ο Βρετανικός στρατός, ωστόσο, τους αρνήθηκε να εισέλθουν και τους επέστρεψε στις δυνάμεις των Παρτιζάνων.
Εν τω μεταξύ ο Άντε Πάβελιτς αποχώρησε από την ομάδα και κατέφυγε στην Αυστρία, την Ιταλία, την Αργεντινή και τέλος στην Ισπανία, όπου πέθανε το 1959. Αρκετά άλλα μέλη της κυβέρνησης του NDH συνελήφθησαν το Μάιο και τον Ιούνιο του 1945 και καταδικάστηκαν σε θάνατο, στη δίκη του Μίλε Μπούντακ (συνοπτική αυθημερόν δίκη στο Ζάγκρεμπ από Στρατοδικείο του Γιουγκοσλαβικού Στρατού). Το τέλος του πολέμου οδήγησε στη δημιουργία της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας, που στη συνέχεια έγινε η Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας, με το Σύνταγμα του 1946 που έκανε επίσημα τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κροατίας και τη Λαϊκή Δημοκρατία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης δύο από τις έξι δημοκρατίες του νέου κράτους.
Τα μετά
Παρόλο που τα ακροδεξιά κινήματα της Κροατίας, εμπνεόμενα από το πρώην NDH που επανεμφανίστηκαν κατά τη διάρκεια του Πόλεμου της Κροατικής Ανεξαρτησίας, το σημερινό Σύνταγμα της Κροατίας δεν αναγνωρίζει επίσημα το Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας ως ιστορικό ή νόμιμο προκάτοχο κράτος της σημερινής Κροατικής Δημοκρατίας.
Οι Γερμανοί στρατιώτες που έχασαν τη ζωή τους στην Κροατική επικράτεια δεν είχαν τιμηθεί μέχρι η Γερμανία και η Κροατία να καταλήξουν σε συμφωνία για την επισήμανση των τάφων τους το 1996. Ο Σύνδεσμος Φροντίδας Γερμανικών Πολεμικών Τάφων διατηρεί δύο μεγάλα νεκροταφεία, στο Ζάγκρεμπ και στο Σπλιτ.
Κυβέρνηση
Ο απόλυτος ηγέτης του NDH ήταν ο Άντε Πάβελιτς, που ήταν γνωστός από τον τίτλο του στην Ούστασε, Poglavnik, καθ 'όλη τη διάρκεια του πολέμου, ανεξάρτητα από την επίσημη κυβερνητική του θέση. Από το 1941 ως το 1943, ενώ η χώρα ήταν de jure μοναρχία, ο Πάβελιτς ήταν ο πανίσχυρος Πρωθυπουργός (ή "Πρόεδρος της Κυβέρνησης"). Μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας έγινε αρχηγός του κράτους στη θέση του Αϊμόνε, Δούκα της Αόστας (επίσης γνωστός ως Tόμισλαβ Β΄) και διατήρησε τη θέση του Πρωθυπουργού μέχρι τις αρχές του 1944, όταν όρισε αντικαταστάτη του το Νίκολα Μάντιτς.