cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαρία του Ηνωμένου Βασιλείου (1776-1857)
Βιογραφία
Στις 22 Ιουλίου 1816 η Μαρία παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Γουλιέλμο Φρειδερίκο του Γκλώστερ και του Εδιμβούργου, γιο του θείου της Γουλιέλμου Ερρίκου, στο Βασιλικό Παρεκκλήσι του Παλατιού του Αγίου Ιακώβου. Την ημέρα του γάμου τους, ο αδελφός της Μαρίας, Γεώργιος, Πρίγκηπας της Ουαλίας, απένειμε στον γαμπρό τον τίτλο Βασιλική Υψηλότητα, ένα τίτλο που η Μαρία κατείχε ήδη.
Το ζευγάρι έζησε αρχικά στο Μπάγκσοτ Παρκ και μετά τον θάνατο του Γουλιέλμου μετακόμισε στο Ουάιτ Λοτζ. Δεν απέκτησαν απογόνους, κυρίως λόγω της προχωρημένης ηλικίας τους. Θεωρείται ότι η Μαρία ήταν η αγαπημένη θεία της βασίλισσας Βικτωρίας.
Από τα παιδιά του Γεωργίου Γ΄, η Μαρία ήταν εκείνη με τη μακροβιότερη ζωή. Απεβίωσε στις 30 Απριλίου 1857 σε ηλικία 81 ετών και ετάφη στο Παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου στο Κάστρο του Ουίνδσορ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Αννόβερου Κατηγορία:Βρετανίδες πριγκίπισσες Κατηγορία:Βρετανίδες δούκισσες Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Ανόβερου
Λουίζα Φερδινάνδη των Βουρβόνων
Η Λουίζα Φερδινάνδη (ισπαν. Louisa Ferdinanda de Borbón, 20 Ιανουαρίου 1832 - 2 Φεβρουαρίου 1897) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών ήταν πριγκίπισσα της Ισπανίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Μονπανσιέ.
Βιογραφία
Η Μαρία Λουίζα Φερδινάνδη ήταν η δεύτερη κόρη του Φερδινάνδου Ζ΄ της Ισπανίας και της Μαρίας Χριστίνας των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρης του Φραγκίσκου Α΄ των Δύο Σικελιών.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1846 τον Αντώνιο, Δούκα του Μονπανσιέ, και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών Κατηγορία:Δούκισσες του Μονπανσιέ Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γαλλίας Κατηγορία:Ισπανίδες Ινφάντας Κατηγορία:Δούκισσες της Γκαλλιέρα Κατηγορία:Γαλλίδες δούκισσες
Άγιος Ιωάννης Νέας Γης
Η πόλη βρίσκεται χτισμένη στον μυχό ενός φυσικού λιμανιού στο βόρειο άκρο της Χερσονήσου Άβαλον, στις ανατολικές ακτές της Νέας Γης.
Η πόλη ιδρύθηκε επισήμως στις 5 Αυγούστου του 1583 με βασιλικά προνόμια (αγγλ.: royal prerogative) της βασίλισσας Ελισάβετ της Α΄ της Αγγλίας, και είναι η αρχαιότερη πόλη του Καναδά.
Ιστορία
Σύμφωνα με την παράδοση, η πόλη οφείλει το όνομά της στο γεγονός ότι ο εξερευνητής Τζιοβάννι Καμπότο, ο οποίος ήταν στην υπηρεσία του βρετανικού στέμματος, πάτησε το πόδι του για πρώτη στη Νέα Γη στις 24 Ιουνίου του 1497, ημέρα της γιορτής της γέννησης του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή. Κατά μία άλλη εκδοχή, η πόλη ονομάστηκε έτσι από Βάσκους αλιείς, που ψάρευαν στην περιοχή από τις αρχές του 16ου αι. και οι οποίοι συνέκριναν το φυσικό λιμάνι του Αγίου Ιωάννη με το λιμάνι του Σαν Χουάν στις δικές τους περιοχές στον Βισκαϊκό Κόλπο.
Το 1583, οι Βρετανοί ανακήρυξαν τη Νέα Γη δική τους αποικία με πρωτεύουσα τον Άγιο Ιωάννη. Μέχρι εκείνη την εποχή, το λιμάνι χρησιμοποιούνταν από νορμανδούς, βρετόνους, πορτογάλους, βάσκους και βρετανούς ναυτικούς. Εντούτοις, στην περιοχή δεν υπήρχαν έποικοι.
Οι πρώτοι έποικοι εγκαταστάθηκαν στον Άγιο Ιωάννη στις αρχές του 17ου αι. και ήταν βρετανοί ψαράδες. Ο πληθυσμός του Αγίου Ιωάννη άρχισε να αυξάνεται σταδιακά με την άφιξη νέων βρετανών και ιρλανδών εποίκων. Οι Βρετανοί όμως απέκλεισαν την εγκατάσταση εποίκων από άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
Το 1655, οι Ολλανδοί κατέλαβαν προσωρινά τον Άγιο Ιωάννη. Κατόπιν, οι έποικοι οχύρωσαν την πόλη και έτσι μπόρεσαν να απωθήσουν μία νέα επιδρομή των Ολλανδών το 1673. Ωστόσο, παρά τις οχυρώσεις, το 1696 οι Γάλλοι κατέλαβαν την πόλη και την κατέστρεψαν. Οι Γάλλοι κατέλαβαν και πυρπόλησαν τον Άγιο Ιωάννη άλλες δύο φορές, το 1705 και το 1708. Το 1762, με το τέλος του Επταετούς Πολέμου ανάμεσα στην Αγγλία και τη Γαλλία, οι Γάλλοι παρέδωσαν την πόλη του Αγίου Ιωάννη στους Βρετανούς.
Κατά τον 18ο και 19ο αι., η πόλη άρχισε να αναπτύσσεται σημαντικά με την αύξηση του εμπορίου και της αλιείας. Ωστόσο, η πόλη καταστράφηκε επανειλημμένα από πυρκαγιές, η τελευταία εκ των οποίων συνέβη το 1892.
Στα χρόνια της Αμερικανικής Επανάστασης και κατά τη διάρκεια του Αγγλοαμερικανικού Πολέμου του 1812, το Βασιλικό Ναυτικό της Βρετανίας χρησιμοποίησε τον Άγιο Ιωάννη ως βάση για επιδρομές κατά των Αμερικανών.
Επειδή ο Άγιος Ιωάννης βρίσκεται πιο κοντά στην Ευρώπη από οποιοδήποτε άλλο αστικό κέντρο της Βορείου Αμερικής, ο Γουλιέλμο Μαρκόνι τη χρησιμοποίησε για να λάβει το πρώτο υπερατλαντικό ασύρματο σήμα. Επίσης, το 1919, από τον Άγιο Ιωάννη ξεκίνησε η πρώτη υπερατλαντική πτήση προς την Ευρώπη, η οποία κατέληξε στην Ιρλανδία.
Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Άγιος Ιωάννης χρησίμευσε ως βάση για το πολεμικό ναυτικό της Βρετανίας, του Καναδά και των Ηνωμένων Πολιτειών. Από τον Άγιο Ιωάννη, έφευγαν επίσης πολλές νηοπομπές με εφόδια για τους Συμμάχους στην Ευρώπη.
Η σημερινή πόλη
Μετά την εισδοχή της Νέας Γης και του Λαμπραντόρ στην Καναδική Συνομοσπονδία το 1949, ο Άγιος Ιωάννης άρχισε να παρακμάζει. Η υπεραλίευση οδήγησε στην καταστροφή των αποθεμάτων ψαριού στην περιοχή, με καταστρεπτικές συνέπειες και για την οικονομία της πόλης. Τα τελευταία χρόνια, μετά την ανακάλυψη υποθαλασσίων κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου καθώς και κοιτασμάτων νικελίου, η πόλη έχει ανακάμψει και ο πληθυσμός της άρχισε και πάλι να αυξάνεται.
Οι κάτοικοι του Αγίου Ιωάννη είναι κυρίως Άγγλοι και Ιρλανδοί στην καταγωγή και καθολικοί ή διαμαρτυρόμενοι (κυρίως αγγλικανοί) στο θρήσκευμα.
Στον Άγιο Ιωάννη έχει την έδρα του το Πανεπιστήμιο Μεμόριαλ. Η πόλη συνδέεται με τον ηπειρωτικό Καναδά με πορθμεία· αποτελεί δε το ανατολικό άκρο του Υπερκαναδικού Αυτοκινητοδρόμου (αγγλικά: Trans-Canada Highway, γαλλικά: Autoroute Transcanadienne). Η πόλη επίσης διαθέτει διεθνές αεροδρόμιο και συνδέεται αεροπορικώς με τον υπόλοιπο Καναδά, τις ΗΠΑ και την Ευρώπη. Μέσα στην πόλη, ο κάτοικος ή ο επισκέπτης μπορεί να μετακινηθεί με αστικά λεωφορεία.
Κλίμα
Το κλίμα του Αγίου Ιωάννη, όπως και το κλίμα όλης της Νέας Γης επηρεάζεται πολύ από τη θάλασσα και χαρακτηρίζεται από υγρασία, πολύ συχνές νεφώσεις και βροχές, καθώς και από δυνατούς ανέμους. Το καλοκαίρι είναι πιο δροσερό απ' ό,τι στον ηπειρωτικό Καναδά, αλλά ο χειμώνας είναι πιο ήπιος.
Η περιοχή προσβάλλεται περιστασιακά και από κυκλώνες που σχηματίζονται στην Καραϊβική και ανεβαίνουν τα ανατολικά παράλια της Βορείου Αμερικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αγιος Ιωαννης Νεας Γης Κατηγορία:Νέα Γη και Λαμπραντόρ
Σοφία Ανανιάδου
Η Σοφία Ανανιάδου είναι καθηγήτρια στη σχολή Πληροφορικής του πανεπιστημίου Μάντσεστερ. Είναι επίσης η διευθύντρια του Εθνικού Κέντρου Εξόρυξης Κειμένου (NaCTeM), το πρώτο δημόσια χρηματοδοτούμενo κέντρο αφιερωμένο στην εξόρυξη κειμένου.
Εκπαίδευση
Η Ανανιάδου σπούδασε Γλώσσα και Γλωσσολογία στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, συνέχισε με μεταπυχιακές σπουδές στη Λογοτεχνία στο πανεπιστήμιο Paris-Sorbonne και απέκτησε διδακτορικό από το πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ, μελετώντας Επεξεργασία Φυσικής Γλώσσας.
Βραβεία
Η Σοφία Ανανιάδου έχει βραβευτεί με το βραβείο Daiwa και 3 συνεχόμενες φορές με το βραβείο καινοτομίας IBM UIMA.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί
Άγιος Στέφανος
Ο Άγιος Στέφανος μπορεί να αναφέρεται:
Άλλες χρήσεις
Αγιος Στεφ
Κύπελλο Ελλάδος ποδοσφαίρου ανδρών 1999-00
Η διοργάνωση
Στην 58η διοργάνωση του κυπέλλου Ελλάδας 1999-2000 μετείχαν συνολικά 56 ομάδες (18 Α' εθνικής, 18 Β' εθνικής και 20 Γ' εθνικής κατηγορίας) και διεξήχθη σε 5 γύρους, συμπεριλαμβανομένου του τελικού, ενώ διεξήχθη κι ένας συμπληρωματικός γύρος με 4 μόλις αγώνες.
Τη χρονιά αυτή επανήλθε το σύστημα της αρχικής φάσης των ομίλων μετά την προσωρινή τριετή κατάργησή του, ενώ μέχρι και τη φάση των προημιτελικών όλοι οι αγώνες ήταν μονοί νοκ άουτ. Η πιο ενδιαφέρουσα φάση ήταν εκείνη των 16, αφού η κληρωτίδα ανέδειξε τα ζευγάρια Ολυμπιακού - ΠΑΟΚ και Άρη - Παναθηναϊκού, με τους γηπεδούχους να παίρνουν δύσκολα την πρόκριση.
Στον τελικό έφτασαν η ΑΕΚ (η οποία στο μεταξύ είχε αποκλείσει καθαρά και τον Ολυμπιακό) και ο Ιωνικός, για πρώτη και μοναδική ως τώρα φορά στην ιστορία του, έχοντας και αρκετά ευνοϊκές κληρώσεις στο δρόμο προς τον τελικό (αξιοσημείωτο το 8-0 που πέτυχε επί του Ναυπακτιακού Αστέρα), αλλά και αφού πρώτα πέρασε με την ψυχή στο στόμα από την προκριματική φάση των ομίλων, μετά από τριπλή ισοβαθμία με το Λεωνίδιο και τον Παναιτωλικό (προκρίθηκε στη διαφορά τερμάτων).
Πηγές
Κατηγορία:Κύπελλο Ελλάδας (ποδόσφαιρο ανδρών) Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1999-2000
Ρούβλι Σοβιετικής Ένωσης
Το σοβιετικό ρούβλι ήταν το νόμισμα της Σοβιετικής Ένωσης. Ένα ρούβλι διαιρούταν σε 100 καπίκια. Πολλά από τα σχέδια του ρουβλίου δημιουργήθηκαν από τον Ιβάν Ντομπάσοφ. Η παραγωγή σοβιετικών ρουβλίων ήταν ευθύνη της Ομοσπονδιακής Επιχειρήσεως Ενιαίου Κλάδου, η οποία ήταν υπεύθυνη για την εκτύπωση και την παραγωγή υλικών για τραπεζογραμμάτια και την κοπή νομισμάτων στη Μόσχα και στο Λένινγκραντ (Αγία Πετρούπολη). Εκτός από το κανονικό νόμισμα, χρησιμοποιήθηκαν μερικές άλλες μονάδες νομίσματος, όπως διάφορες μορφές μετατρέψιμου ρουβλίου. Το 1991, μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, το σοβιετικό ρούβλι συνέχισε να χρησιμοποιείται στα μετασοβιετικά κράτη, σχηματίζοντας μια "ζώνη ρουβλίου", μέχρι να αντικατασταθεί από το ρωσικό ρούβλι το 1993 και τα λοιπά εθνικά νομίσματα των πρώην κρατών της ΕΣΣΔ.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Νομίσματα της Ευρώπης
Χερσόνησος Κασσάνδρας
Η Κασσάνδρα (σπανιότερα Φλέγρα) είναι η δυτικότερη χερσόνησος της Χαλκιδικής. Στην αρχαιότητα, ονομάζονταν και Παλλήνη. Είναι ένα από τα πιο φημισμένα μέρη στην Χαλκιδική με ιδιαίτερη τουριστική ανάπτυξη, έχοντας να επιδείξει πάρα πολλά όσον αφορά τον πολιτιστικό και τον τουριστικό τομέα.
Μια περιοχή που μπορεί να παρέχει στον κάθε επισκέπτη όλα όσα χρειάζεται για ονειρεμένες διακοπές. Πασίγνωστες περιοχές που από το 1970 και έπειτα προσελκύουν τουρίστες και επενδυτές από όλες τις άκρες της γης. Ακτές που φιλοξενούν τα πιο δροσερά όνειρα, δάση που σας καλούν να τα ανακαλύψετε, αρχαιολογικοί χώροι που σας ταξιδεύουν με αφάνταστη ευκολία στο παρελθόν και τοπικά προϊόντα που φλερτάρουν με τη γεύση σας…
Πρωτεύουσα του ομώνυμου δήμου αποτελεί η Κασσάνδρεια που γεωγραφικά δεσπόζει ακριβώς στο κέντρο της χερσονήσου.
Η Κασσάνδρα διαθέτει Πυροσβεστικό Κλιμάκιο και Αστυνομικό Τμήμα.
Στην χερσόνησο της Κασσάνδρας βρίσκονται οι οικισμοί:
Παραθεριστικοί Τουριστικοί Οικισμοί
μικρογραφία|ΠΑΡΑΛΙΑ ΕΛΑΝΗΣ Στην Κασσάνδρα υπάρχει και πλήθος οικισμών οι οποίοι κατοικούνται κυρίως κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Χαρακτηριστικά τέτοια παραδείγματα αποτελούν ο οικισμός της Ελάνης και της Σίβηρης
Παραπομπές
Κ
Δηνάριο Σερβίας
Το δηνάριο είναι το επίσημο νόμισμα της Σερβίας. Η πρώτη χρήση του δηναρίου χρονολογείται από το 1214. 300px|thumb|right|Χαρτονόμισμα 100 δηναρίων, που απεικονίζει τον εφευρέτη [[Νίκολα Τέσλα]]
Το πρώτο σύγχρονο δηνάριο (1868-1920)
Μετά την οθωμανική κατάκτηση, χρησιμοποιήθηκαν διαφορετικά ξένα νομίσματα μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα. Οι Οθωμανοί είχαν νομισματοκοπείο στο Νόβο Μπρντο, στο Κουτσάινα και στο Βελιγράδι. Η υποδιαίρεση του δηναρίου, η παρά, πήρε το όνομά της από τα τουρκικά ομώνυμα ασημένια νομίσματα. Μετά τον επίσημο σχηματισμό του Πριγκιπάτου της Σερβίας (1817), υπήρχαν πολλά διαφορετικά νομίσματα σε κυκλοφορία. Τελικά, ο πρίγκιπας Μίλος Ομπρένοβιτς αποφάσισε να εισαγάγει κάποιο, καθιερώνοντας συναλλαγματικές ισοτιμίες. Το 1819 ο Ομπρένοβιτς δημοσίευσε ένα πίνακα βαθμολογίας 43 διαφορετικών ξένων νομισμάτων.
Το 1920, το σερβικό δηνάριο αντικαταστάθηκε στο από το γιουγκοσλαβικό δηνάριο, με τη γιουγκοσλαβική κορώνα να κυκλοφορεί μαζί.
Νομίσματα
Το 1868 εισήχθησαν χάλκινα νομίσματα σε ονομαστικές αξίες των 1, 5 και 10 παρά. Τα ασημένια νομίσματα εισήχθησαν το 1875 σε ονομαστικές αξίες 50 παρά, 1 και 2 δηναρίων, ακολουθούμενα από 5 δηνάρια το 1879. Τα πρώτα χρυσά νομίσματα εκδόθηκαν επίσης το 1879. Το 1883 εισήχθησαν χάλκινα νομίσματα των 5, 10 και 20 παρά.
Τραπεζογραμμάτια
Το 1876 εισήχθησαν κρατικά χαρτονομίσματα σε ονομαστικές αξίες 1, 5, 10, 50 και 100 δηναρίων. Ακολούθησαν τα γραμμάτια της της Εθνικής Τράπεζας από το 1884, με αξίες των 10 50 και 100 δηναρίων.
Νομίσματα
Το 1942, τα κέρματα ψευδαργύρου εισήχθησαν σε ονομαστικές αξίες 50 παρά, 1 και 2 δηναρίων, και με 10 δηνάρια μετά το 1943.
Τραπεζογραμμάτια
Τον Μάιο του 1941, η Σερβική Εθνική Τράπεζα εισήγαγε χαρτονομίσματα για 10, 20, 50, 100, 500 και 1000 δηνάρια. Τα γραμμάτια των 100 και 1000 δηναρίων ήταν υπερτυπώματα, ενώ το σχέδιο των 10 δηναρίων λήφθηκε από παλαιότερο γιουγκοσλαβικό γραμμάτιο. Άλλα γραμμάτια εισήχθησαν το 1942 και το 1943 χωρίς να εισαχθούν νέες ονομασίες.
Τρίτο σύγχρονο δηνάριο (2003-σήμερα)
Το σερβικό δηνάριο αντικατέστησε το γιουγκοσλαβικό δηνάριο στο το 2003, όταν η Γιουγκοσλαβία μετατράπηκε σε Κρατική Ένωση Σερβίας και Μαυροβουνίου. Το Μαυροβούνιο και το αμφισβητούμενο έδαφος του Κοσσυφοπεδίου είχαν ήδη εγκρίνει το γερμανικό μάρκο και αργότερα το ευρώ όταν το σήμα αντικαταστάθηκε από αυτό.
Νομίσματα
Τα κέρματα που κυκλοφορούν σήμερα είναι 1, 2, 5, 10 και 20 κέρματα δηναρίων. Όλα τα κέρματα έχουν επιγραφές στη Σερβική, χρησιμοποιώντας τη κυριλλική και λατινική έκδοσή της. Τα 10 και 20 κέρματα δηναρίων είναι ασυνήθιστα σε κυκλοφορία, καθώς χρησιμοποιούνται τραπεζογραμμάτια της ίδιας αξίας.
Τραπεζογραμμάτια
Το 2003, τα τραπεζογραμμάτια της (αποκαθιστώμενης) Εθνικής Τράπεζας της Σερβίας εισήχθησαν σε ονομαστικές αξίες των 100, 1000 και 5000 δηναρίων. Το 2004 εκδόθηκε και γραμμάτιο των 500 δηναρίων το 2004, 50 δηναρίων το 2005, 10 και 20 δηναρίων το 2006 και 2000 δηναρίων το 2011.
Αμβρόσιος Φωκίδος
Ο Μητροπολίτης Αμβρόσιος, κατά κόσμο Σακελλάρης Τσάπος (1863 ή 1864 – 27 Ιανουαρίου 1928), ήταν Μητροπολίτης Φωκίδος.
Γεννήθηκε στην Κάλυμνο και σπούδασε στη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή και στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, αποφοιτώντας από τη δεύτερη το 1892. Είχε ήδη χειροτονηθεί διάκονος από τον συντοπίτη του Επίσκοπο Πλαταμώνος Αμβρόσιο και υπηρέτησε στην ελληνική πρεσβεία της Αγίας Πετρουπόλεως το 1889-1890, και μετά ως ιεροκήρυκας στον Νομό Τρικάλων. Το 1893 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος από τον Επίσκοπο Θαυμακού Μισαήλ και ως ιερέας διετέλεσε προσωρινός ηγούμενος στην Ιερά Μονή Αγάθωνος. Το 1899 διορίσθηκε ιεροκήρυκας και εφημέριος του Βασιλικού Ναυστάθμου. Στις 8 Ιουλίου 1901 χειροτονήθηκε Επίσκοπος Φωκίδος στον Ναό Αγίου Γεωργίου Καρύτση στην Αθήνα. Η επισκοπική του θητεία σημαδεύθηκε όμως δυσάρεστα και διακόπηκε δύο φορές από τα γεγονότα του Εθνικού Διχασμού: Στις 3 Οκτωβρίου 1917 καθαιρέθηκε με απόφαση του Ανωτάτου Εκκλησιαστικού Δικαστηρίου («εξέπεσε») επειδή με αρκετούς άλλους ιεράρχες είχαν αναθεματίσει τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Επανήλθε στη θέση του μετά την παλινόρθωση του Βασιλέως Κωνσταντίνου, με βασιλικό διάταγμα, στις 16 Νοεμβρίου 1920. Το 1922 απέκτησε τον τίτλο του «Μητροπολίτη», όπως και οι υπόλοιποι επίσκοποι της Εκκλησίας της Ελλάδος. Στις 3 Δεκεμβρίου 1922 επανήλθε σε ισχύ η απόφαση της εκπτώσεώς του από τον μητροπολιτικό θρόνο, αλλά αποκαταστάθηκε οριστικά με απόφαση Μείζονος Συνόδου στις 2 Ιανουαρίου 1923. Πέντε έτη αργότερα απεβίωσε αιφνιδίως από περιτονίτιδα στην Αθήνα, σε ηλικία 63 ή 64 ετών. Στον μητροπολιτικό θρόνο της Φωκίδος τον διαδέχθηκε τον Νοέμβριο του 1930, μετά από ένα διάστημα τοποτηρητού, ο Ιωακείμ Αλεξόπουλος.
Πηγές
Αμβροσιο
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Κουίνσλαντ
Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Κουίνσλαντ (αγγλικά: Football Queensland, FQ) είναι διοικητικό όργανο όσον αφορά το άθλημα του ποδοσφαίρου στην πολιτεία Κουίνσλαντ της Αυστραλίας. Η έδρα της βρίσκεται στο Μπρίσμπεϊν και είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των πρωταθλημάτων της πολιτείας.
Ιστορία
Ο φορέας ιδρύθηκε ως Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Άγγλο-Κουίνσλαντ (Anglo-Queensland Football Association) στο Μπρίσμπεϊν το 1884. Ο οργανισμός μετονομάστηκε για να ευθυγραμμιστεί περισσότερο με τη νέα Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Αυστραλίας (FFA) το 2005.
Ισπανικά Σκαλιά
thumb|250px|Η Σκαλινάτα στην Πιάτσα ντι Σπάνια της Ρώμης. Τα Ισπανικά Σκαλιά, γνωστά και ως Σκαλινάτα, (ιταλικά: Scalinata di Trinità dei Monti) είναι ένα από τα διασημότερα αξιοθέατα της Ρώμης και εδώ και αιώνες αποτελεί κλασικό τόπο συναντήσεων τόσο για τους κατοίκους όσο και για τους πολυάριθμους τουρίστες. Πρόκειται για μια μεγαλοπρεπή σκάλα που συνδέει την Πιάτσα ντι Σπάνια με ένα πλάτωμα μπροστά στην πρόσοψη της γαλλικής εκκλησίας Τρινιτά ντέι Μόντι. Η θέα της πόλης από το πλάτωμα αυτό είναι πανοραμική και πολύ όμορφη. Τους ανοιξιάτικους μήνες, η Σκαλινάτα στολίζεται με γλάστρες από ανθισμένες αζαλέες.
Ιστορικά στοιχεία
Ήδη από το 1580 γνωρίζουμε πως ο Πάπας Γρηγόριος ΙΓ' ενδιαφερόταν για την κατασκευή μιας ανάλογης σκάλας που να οδηγεί στην νεόκτιστη πρόσοψη της εκκλησίας. Το 17ο αιώνα αποφασίστηκε η κατασκευή της με σκοπό να συνδέσει την εκκλησία με την πλατεία, εξομαλύνοντας την απότομη κλίση του εδάφους. Ο καρδινάλιος Μαζαρέν ενδιαφέρθηκε προσωπικά για το θέμα και το ανέθεσε στον έμπιστό του στη Ρώμη. Εφόσον η περιοχή ήταν στη σφαίρα επιρροής των Γάλλων (η Τρινιτά ντέι Μόντι ήταν υπό την προστασία των Βουρβόνων), αρχικά υπήρχε η πρόθεση για την τοποθέτηση ενός αγάλματος του έφιππου Γάλλου βασιλιά Λουδοβίκου ΙΔ' στην κορυφή της σκάλας. Ο Πάπας Αλέξανδρος Ζ', θεώρησε αυτή την προοπτική προσβλητική: το άγαλμα ενός Γάλλου βασιλιά να τοποθετηθεί στα εδάφη του παπικού κράτους. Η ιδέα επομένως δεν έγινε αποδεκτή από τις παπικές αρχές και έτσι ξεκίνησε ένας κύκλος διαμαρτυριών, ώσπου το 1720 ο Ιταλός αρχιτέκτονας Φραντσέσκο ντε Σάνκτις παρουσίασε σε διαγωνισμό ένα σχέδιο που έγινε κοινά αποδεκτό από τις δύο πλευρές (και που δεν περιελάμβανε άγαλμα). Η ολοκλήρωση των εργασιών έλαβε χώρα το 1725, χάρις στη χρηματοδότηση του Étienne Gueffier, που προσέφερε 20.000 σκούδα. Εγκαινιάστηκε από τον Πάπα Βενέδικτο ΙΓ' στους εορτασμούς του Ιωβηλαίου. Αναπαλαιώθηκε αρκετές φορές και πρόσφατα το 1995.
Περιγραφή
thumb|250px|Η Σκαλινάτα σε παλαιά καρτ-ποστάλ. Στη βάση της διακρίνεται η Κρήνη του Σαπιοκάραβου, ενώ στην κορυφή της η Τρινιτά ντέι Μόντι. Η σκάλα συνδυάζει τόσο ευθεία τμήματα όσο και καμπύλες και έχει μια θεατρική αίσθηση. Έχει συνολικά 135-138 σκαλιά. Το fleur-de-lys, σύμβολο των Βουρβόνων και τα σύμβολα του Πάπα εναλάσσονται προσεκτικά στις ανάγλυφες λεπτομέρειες. Στην κορυφή της δεσπόζει η Τρινιτά ντέι Μόντι με τα δίδυμα καμπαναριά της, ενώ στη βάση υπάρχει μια χαμηλή κρήνη από τον Πιέτρο Μπερνίνι και το γιό του Τζιαν Λορέντσο, γνωστή σαν Κρήνη του Σαπιοκάραβου. Η Σκαλινάτα αποτελεί μέχρι και σήμερα μεγάλο πόλο έλξης τουριστών και είναι σχεδόν μόνιμα γεμάτη κόσμο, όπως και η γύρω περιοχή, μια από τις κεντρικότερες της παλαιάς πόλης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κλίμακες της Ρώμης
Ιωσήφ Λουδοβίκος Άρμανσπεργκ
Ο κόμης Ιωσήφ Λουδοβίκος Άρμανσπεργκ (γερμ. Joseph Ludwig Graf von Armansperg), ή Γιόζεφ Λούντβιχ Άρμανσπεργκ (16/28 Φεβρουαρίου 1787 - 22 Μαρτίου/3 Απριλίου 1853), ήταν Βαυαρός πολιτικός και πρόεδρος του συμβουλίου της Αντιβασιλείας, το οποίο ορίστηκε να συνοδεύσει τον Όθωνα της Βαυαρίας στην Ελλάδα και να ασκήσει αντ' αυτού την εξουσία ως την ενηλικίωσή του.
Γεννήθηκε στο Καίτστινγκ της Κάτω Βαυαρίας. Διακρίθηκε στη πατρίδα του υπηρετώντας σε διάφορες διοικητικές θέσεις αναλαμβάνοντας διπλωματικές αποστολές με επιτυχία. Εκλέχθηκε στη συνέχεια βουλευτής και αντιπρόεδρος της Βουλής διακριθείς ως ρήτορας και για τα φιλελεύθερα αισθήματά του. Αργότερα διετέλεσε επί βασιλείας Λουδοβίκου Α΄ υπουργός Εσωτερικών, Οικονομίας και Εξωτερικών αναδιοργανώνοντας τις κρατικές υπηρεσίες, ανορθώνοντας έτσι την οικονομία της Βαυαρίας και πετυχαίνοντας την πρώτη τελωνειακή ένωση των κρατών της Γερμανίας. Ωστόσο, ήλθε σε σύγκρουση με τον κλήρο και στη συνέχεια με την Αυλή, οπότε εξαναγκάσθηκε και παραιτήθηκε.
Το 1828, μιας που δεν δέχθηκε να αναλάβει πρέσβης στο Λονδίνο, παρέμεινε μόνο σύμβουλος επικρατείας και γερουσιαστής. Το 1832, δέχθηκε να κατέβει στην Ελλάδα ως πρόεδρος της πενταμελούς Αντιβασιλείας. Ο Άρμανσπεργκ έφθασε στην Ελλάδα μαζί με τον Όθωνα και τα άλλα μέλη στις 6 Φεβρουαρίου 1833 στο Ναύπλιο συνοδευόμενος από τη σύζυγό του και τις κόρες του, με τη μεγαλύτερη εκ των οποίων ο Όθων δημιούργησε και ερωτική σχέση. Ο Άρμανσμπεργκ κατηγορήθηκε επίσης έντονα από πολιτικούς του αντιπάλους για προσβολή του Βασιλέως, όταν υποκίνησε τον ιατρό του Στέμματος Βίτμερ να πιστοποιήσει ότι η διανοητική και οργανική κατάσταση του Όθωνα δεν επέτρεπαν γάμο, προκειμένου ο ίδιος να παραμείνει στην διακυβέρνηση της χώρας.
Ο Άρμανσμπεργκ δεν ήταν ευγενής στους τρόπους του ούτε διπλωμάτης ούτε υποστηρικτής των γραμμάτων και των τεχνών. Ο απολυταρχικός τρόπος διακυβέρνησής του δημιούργησε έντονες αντιδράσεις στο νεοσύστατο βασίλειο, ειδικότερα όταν στράφηκε εναντίον των αγωνιστών της Ελληνικής Επανάστασης, που διαφωνούσαν με την πολιτική του. Ανάμεσα σε αυτούς ήταν και ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνη ς, τον οποίο φυλάκισε και οδήγησε σε σκηνοθετημένη δίκη με την κατηγορία της εθνικής προδοσίας. Η απολυταρχικότητά του προκαλούσε αντιδράσεις και εκτός της Ελλάδας δημιουργώντας πλείστα διπλωματικά επεισόδια, κυρίως εθιμοτυπικά, λόγω της έκδηλης φιλοαγγλικής πολιτικής του. Ο Μάουερ, μέλος επίσης του Συμβουλίου Αντιβασιλείας, τον κατήγγειλε δημόσια ως "διδάσκαλον της ραδιουργίας".
Μετά την ενηλικίωση του Όθωνα ανέλαβε πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου (αρχικαγκελάριος) στις 20 Μαΐου 1835. Κατά την μετάβαση του Όθωνα στη Βαυαρία προκειμένου να νυμφευθεί την Αμαλία του Ολδεμβούργου, η διακυβέρνησή του ήταν ακόμη πιο απολυταρχική. Όταν ο Όθων επέστρεψε συνοδευόμενος από τον Ρούντχαρτ, παύθηκε από τη θέση του 1837 και του αξιώματός του.
Ο Άρμανσμπεργκ στη συνέχεια επέστρεψε στη Βαυαρία με την οικογένειά του στο Μέγαρο Εγκ, την οικία των Άρμανσπεργκ, στο Ντέγκεντορφ τον Μάρτιο του 1837 και τελώντας υπό τη δυσμένεια του Στέμματος ιδιώτευε μέχρι του θανάτου του το 1853 στο Μόναχο.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε την Τερέζ φον Βάικς, κόρη του βασιλικού συμβούλου Γιόζεφ Μαρία φον Βάικς, και απέκτησαν τέσσερεις κόρες:
Αναφορές
Αρμανσμπεργκ Ιωσήφ Λουδοβίκος Κατηγορία:Αντιβασιλείς της Ελλάδας Κατηγορία:Βαυαροί ευγενείς Κατηγορία:Νεότερη ελληνική ιστορία
Σταύρος Νικολάου
Η καταγωγή του ήταν από την πόλη της Κορίνθου. Διακρίθηκε στην εποχή του λόγω της προσφοράς του ως μέλος της Φιλικής Εταιρείας για την προετοιμασία της επανάστασης. Δαπάνησε μεγάλο μέρος της προσωπικής του περιουσίας υπέρ του αγώνα.
Ως πολιτικός φάνηκε πολύ χρήσιμος μέσα στην επαρχία του και μέχρι της εξάλειψης των Τούρκων από την Κόρινθο.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας
Σιροπαίονες
Οι Σιριοπαίονες (ή Σιρινοπαίονες, όπως αυτοαποκαλούνταν σε νομίσματά τους), ήταν όπως φανερώνει και το όνομά τους, παιονική φυλή που επονομάστηκε έτσι από την πόλη Σίρι (αρχαία πόλη των Σερρών), πρωτεύουσας της χώρας τους. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, ήταν άποικοι των Τευκρών της Φρυγίας και εγκαταστάθηκαν εδώ μετά τον τρωικό πόλεμο ή ίσως και πριν ακόμη (τον 13ο π.Χ. αιώνα), μετά την εκδίωξη των Στρυμονίων από τους Τρώες, όπου παρέμειναν ως τον 5ο π.Χ. αιώνα. Προς τα τέλη του 6ου π.Χ. αιώνα η πολιτική και στρατιωτική τους ισχύς έφτασε στο απόγειό της, όπως δείχνει η εκστρατεία τους εναντίον της μακρινής πόλης Περίνθου, η οποία προυπέθετε τη διέλευσή τους ανάμεσα από διάφορες θρακικές φυλές, που θα πρέπει να αναγνώριζαν τη στρατιωτική τους ισχύ. Η μεγάλη αυτή αύξηση της δύναμής τους ανησύχησε ιδιαίτερα τους Πέρσες, γιατί προσέκρουε στα συμφέροντα της επεκτατικής τους πολιτικής στα Βαλκάνια, και προκάλεσε την επέμβασή τους στην περιοχή.Το 513/2 π.Χ. ο στρατηγός των Περσών Μεγάβαζος κατάφερε να υποτάξει τους Σιριοπαίονες, οι οποίοι οδηγήθηκαν με τα γυναικόπαιδα τους στην Ασία, όπου εγκαταστάθηκαν στη Φρυγία, η οποία, σύμφωνα με αρχαία παράδοση που διέσωσε ο Στράβωνας, εθεωρείτο τόπος καταγωγής τους. Με την έκρηξη της ιωνικής επανάστασης και κατόπιν προτροπής του Αρισταγόρα κατέβηκαν στη θάλασσα, όπου επιβιβάστηκαν σε λεσβιακά πλοία που τους μετέφεραν στο Δορίσκο της Θράκης, απ' όπου επέστρεψαν πεζοί στην πατρίδα τους, στην οποία βρήκαν όμως εγκαταστημένους τους Θράκες Οδόμαντες. Μετά την επιστροφή τους χάνονται τα ίχνη τους, καθώς δεν αναφέρονται πια από καμιά αρχαία πηγή. Έτσι δεν είναι γνωστό αν τελικά συγκατοίκησαν με τους Οδόμαντες ή αν μετανάστευσαν -όπως φαίνεται πιθανότερο- στα βόρεια, κοντά στους ομοφύλους τους της κυρίως Παιονίας.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί της Μακεδονίας Κατηγορία:Εξαφανισθέντες λαοί Κατηγορία:Αρχαία Οδομαντική Κατηγορία:Αρχαίοι Παίονες
Μουσικός παραγωγός
thumb|Πίνακας μείξης Ένας μουσικός παραγωγός ή παραγωγός δίσκων είναι άτομο που απασχολείται εντός της μουσικής βιομηχανίας, του οποίου η δουλειά είναι να επιβλέπει και θα διαχειρίζεται την ηχογράφηση -ή αλλιώς την παραγωγή- του μουσικού καλλιτέχνη. Ο παραγωγός έχει πολλούς ρόλους, συγκεντρώνοντας ιδέες για το έργο, επιλέγοντας τραγούδια ή/και μουσικούς, προπονώντας τον καλλιτέχνη και τους μουσικούς στο στούντιο, ελέγχοντας τις ηχογραφήσεις, καθώς και έχοντας την εποπτεία της όλης διαδικασίας μέσω της μείξης και του mastering. Οι παραγωγοί έχουν επίσης συχνά ένα ευρύτερο επιχειρηματικό ρόλο, με ευθύνη για τον προϋπολογισμό, τα χρονοδιαγράμματα, τις συμβάσεις και διαπραγματεύσεις.
Είδη παραγωγών
Σήμερα η μουσική βιομηχανία έχει δύο είδη παραγωγών: τους εκτελεστικούς παραγωγούς και τους μουσικούς παραγωγούς, που έχουν διαφορετικούς ρόλους. Ενόσω ο εκτελεστικός παραγωγός επιβλέπει τα οικονομικά του εγχειρήματος, ο μουσικός παραγωγός επιβλέπει την παραγωγή της μουσικής.
Ο μουσικός παραγωγός σε ορισμένες περιπτώσεις, μπορεί να συγκριθεί με έναν σκηνοθέτη, με τον φημισμένο επαγγελματία Phil Ek να περιγράφουν το ρόλο του ως «το πρόσωπο που καθοδηγεί δημιουργικά ή κατευθύνει τη διαδικασία της δημιουργίας ενός μουσικού άλμπουμ, όπως κάνει ένας σκηνοθέτης σε μια ταινία. Ο μηχανικός ήχου θα ήταν περισσότερο ο εικονολήπτης της ταινίας». Πράγματι, στη μουσική του Μπόλιγουντ, η ονομασία είναι πραγματικά μουσικός διευθυντής (music director). Η δουλειά του μουσικού παραγωγού είναι να δημιουργήσει, σχηματίσει, και να διαμορφώσει ένα κομμάτι μουσικής. Η έκταση της ευθύνης μπορεί να είναι ένα ή δύο τραγούδια ή ολόκληρο το άλμπουμ του καλλιτέχνη - περίπτωση στην οποία ο παραγωγός θα αναπτύξει συνήθως ένα συνολικό όραμα για το άλμπουμ και το πώς τα διάφορα κομμάτια μπορούν να διαπλέκονται.
Στις ΗΠΑ, πριν από την άνοδο του μουσικού παραγωγού, κάποιος από την δισκογραφική εταιρία επέβλεπε τη συνεδρία (ες) ηχογράφησης, αναλαμβάνοντας την ευθύνη για τις δημιουργικές αποφάσεις σχετικά με την ηχογράφηση.
Με τη σημερινή σχετικά εύκολη πρόσβαση στην τεχνολογία, μια εναλλακτική λύση για τον μουσικό παραγωγό ρεκόρ που μόλις ανέφερθηκε, είναι η λεγόμενη «παραγωγός της κρεβατοκάμαρας». Με τις σημερινές τεχνολογικές εξελίξεις, είναι πολύ εύκολο για έναν παραγωγό να επιτύχει υψηλής ποιότητας κομμάτια χωρίς τη χρήση έστω και ενός οργάνου. Αυτό συμβαίνει στη σύγχρονη μουσική όπως το hip-hop ή dance. Πολλοί καταξιωμένοι καλλιτέχνες έχουν αυτή την προσέγγιση.
Στις περισσότερες περιπτώσεις, ο μουσικός παραγωγός είναι επίσης ένας ικανός ενορχηστρωτής, συνθέτης, μουσικός ή τραγουδοποιός που μπορεί να φέρει νέες ιδέες σε ένα έργο. Εκτός από την οποιαδήποτε σύνθεση των τραγουδιών και προσαρμογές, ο παραγωγός συχνά επιλέγει ή/και δίνει προτάσεις στον μηχανικό μείξης, ο οποίος παίρνει τα ανεπεξέργαστα ηχογραφημένα κομμάτια και τα τροποποιεί με εργαλεία υλικού και λογισμικού και δημιουργεί ένα στερεοφωνικό ή/και surround ήχο με μείξη όλων επιμέρους ήχων φωνών και οργάνων, η οποία με τη σειρά της δέχεται περαιτέρω προσαρμογή από έναν μηχανικό mastering. Ο παραγωγός θα έχει επίσης επαφές με την ηχολήπτη που επικεντρώνεται στις τεχνικές πτυχές της εγγραφής, ενώ ο εκτελεστικός παραγωγός επιβλέπει για την εμπορευσιμότητα του συνολικού έργου.
Λουίζα Καρλόττα των Δύο Σικελιών
Η Λουίζα Καρλόττα (ισπαν. Luisa Carlotta de de las Dos Sicilias, 24 Οκτωβρίου 1804 - 29 Ιανουαρίου 1844) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών ήταν πριγκίπισσα των Δύο Σικελιών και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Ισπανίας & δούκισσα του Κάδιθ.
Βιογραφία
Η Λουίζα Καρλόττα Μαρία Ισαβέλλα ήταν η δεύτερη κόρη (1η από τον 2ο γάμο) του Φραγκίσκου Α΄ των Δύο Σικελιών και της Μαρίας Ισαβέλλας των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρης του Καρολου Δ΄ της Ισπανίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1819 τον Φραγκίσκο δε Πάουλα του Κάδιθ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών Κατηγορία:Ισπανίδες Ινφάντας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σικελίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Νάπολης
Αλφόνσος των Αστουριών (1907-1938)
Ο Ινφάντης δον Αλφόνσο της Ισπανίας (10 Μαΐου 1907 - 6 Σεπτεμβρίου 1938) ήταν πρίγκιπας των Αστουριών ως διάδοχος του Ισπανικού θρόνου.
Βιογραφία
Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Αλφόνσου ΙΓ΄ της Ισπανίας και της Ευγενίας του Μπάττενμπερκ. Από την πλευρά της μητέρας του είχε κληρονομική την ασθένεια της αιμοφιλίας. Αυτός και ο μικρότερος αδελφός του Γκονθάλο φορούσαν ειδικά σακάκια, ώστε να προστατεύονται από αιματηρά ατυχήματα.
Τα πολιτικά προβλήματα άρχισαν όταν ο πατέρας του εκθρονίστηκε, έφυγε για την εξορία, και αποκαταστάθηκε η δημοκρατία στην Ισπανία (1931). Αποκήρυξε τα δικαιώματά του από τον Ισπανικό θρόνο για λογαριασμό του δεύτερου αδελφού του Χάιμε της Σεγόβια (1933), προκειμένου να παντρευτεί μια κοινή θνητή, την Εδελμίρα-Ιγνάθια-Αδριάνα Σαμπέδρο-Ρομπάτο, παίρνοντας τον τίτλο του κόμη της Κοβαδόνγα. Χώρισαν το 1937.
Το 1938 πέθανε από αυτοκινητιστικό δυστύχημα σε ηλικία 31 ετών, αφού το αυτοκίνητο που οδηγούσε έπεσε πάνω σε έναν τηλεφωνικό θάλαμο. Αρχικά τα τραύματα δεν φαίνονταν θανάσιμα, αλλά τα μετέτρεψε σύντομα η αρρώστια της αιμοφιλίας που είχε εκ γενετής. Ο αδελφός του, Χάιμε που ήταν κωφός εκ γενετής, αμέσως αρνήθηκε τον τίτλο του πρίγκιπα των Αστουριών (διαδόχου της Ισπανίας), που μεταβιβάστηκε στον μικρότερο αδελφό τους Χουάν, πατέρα του τέως βασιλιά Χουάν Κάρλος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1933 την Εδελμίρα, κόμισσα της Κοβαδόνγα, κόρη του Λουθιάνο Πάβλο Σαμπέδρο υ Οθέχο. Διαζεύχθηκαν το 1937. Αυτή απεβίωσε το 1994, 88 ετών.
Το 1937 ο Αλφόνσος έκανε δεύτερο γάμο, με τη Μάρτα Έστερ Ροκαφόρτ-Αλτουθάρρα, αλλά διαζεύχθηκαν 6 μήνες μετά, το επόμενο έτος. Οκτώ μήνες μετά απεβίωσε ο Αλφόνσος και το 1993 η Μάρτα-Έστερ, 80 ετών.
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Ισπανίας Κατηγορία:Πρίγκιπες των Αστουριών
Σινόφιλος
Σινόφιλος είναι ένα άτομο που δείχνει έντονο ενδιαφέρον για τον κινεζικό πολιτισμό, την κινεζική γλώσσα, την κινεζική ιστορία ή τον κινεζικό λαό. Χρησιμοποιείται επίσης συνήθως για να περιγράψει εκείνους που γνωρίζουν την κινεζική ιστορία και τον πολιτισμό (όπως μελετητές και φοιτητές), μη μητρικούς ομιλητές της κινεζικής γλώσσας, φιλοκινέζους πολιτικούς και άτομα που θεωρείται ότι έχουν έντονο ενδιαφέρον για οποιοδήποτε από τα παραπάνω. δεξιά|μικρογραφία|[[Γκότφριντ Βίλχελμ Λάιμπνιτς|Ο Γκότφριντ Βίλχελμ Λάιμπνιτς, ένας Γερμανός πολυμαθής του 17ου-18ου αιώνα που συνέβαλε σημαντικά σε πολλούς τομείς της φυσικής, της λογικής, της ιστορίας, της βιβλιοθηκονομίας και μελέτησε πολλές πτυχές του κινεζικού πολιτισμού]] Όσοι έχουν επαγγελματική κατάρτιση και πρακτική στη μελέτη της Κίνας αναφέρονται ως Σινολόγοι.
Τυπικά ενδιαφέροντα
Η συνολική μελέτη του κινεζικού πολιτισμού αναφέρεται ως Σινολογία. Αυτό θα μπορούσε να περιλαμβάνει κινεζικά στυλ μόδας, όπως τα παραδοσιακά πολιτιστικά han κινέζικα ρούχα ( Hanfu ) και τα κινέζικα ρούχα που επηρεάζονται από τη Manchu ( qipao ). Ένας άλλος τομέας της κινεζικής κουλτούρας είναι η κουζίνα και το ποτό, όπως η κινεζική κουλτούρα κρασιού και το baijiu. Η ιατρική, η αρχιτεκτονική, οι χαρακτήρες, η γλώσσα (και ποικιλίες όπως η μανδαρίνικη και η καντονέζικη ), είναι επίσης τομείς ενδιαφέροντος για τους Σινοφίλους. Τείνουν επίσης να έλκονται προς την κινεζική αστρολογία και ωροσκόπια, καθώς και το Φενγκ Σούι και το Κουνγκ Φου. Η ιστορία της Κίνας και οι λαϊκές θρησκείες όπως ο Ταοϊσμός, ο Βουδισμός Τσαν και ο Κομφουκιανισμός είναι επίσης θέματα Σινολογίας, καθώς και η Πολιτική της Κίνας, το Κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα, ο σοσιαλισμός με κινεζικά χαρακτηριστικά, ο μαοϊσμός, ο δενγκισμός, οι τρεις αρχές του λαού, μια χώρα, δύο συστήματα, η Mass Line. Τα κινέζικα έργα τέχνης είναι ένα θέμα ενδιαφέροντος για πολλούς Σινοφίλους. Οι κινεζικές τέχνες περιλαμβάνουν την ποίηση, τη λογοτεχνία, τη μουσική, την καλλιγραφία και τον κινηματογράφο, καθώς και κινεζικές παραδοσιακές μορφές θεατρικής ψυχαγωγίας, όπως το xiangsheng και οι όπερες.
Ωκεανία
Edwin Maher, γεννημένος στη Νέα Ζηλανδία Αυστραλός δημοσιογράφος που εμφανίστηκε ως αναγνώστης ειδήσεων για το CCTV-9 μετά από μια μακρά καριέρα στην αυστραλιανή τηλεόραση. Συνταξιοδοτήθηκε το 2017.
Καμπότζη
Norodom Sihanouk, βασιλιάς της Καμπότζης που αναζήτησε καταφύγιο στην Κίνα και επαίνεσε τη χώρα.
Ινδία
Dwarkanath Kotnis, Ινδός γιατρός που εστάλη στην Κίνα κατά τη διάρκεια του Β' Σινο-Ιαπωνικού Πολέμου.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Πολιτισμός της Ασίας Κατηγορία:Κινεζικός εθνικισμός Κατηγορία:Κινεζικός πολιτισμός
Νικολέτα Πίτσιου
Η Νικολέτα Πίτσιου (γεννηθείσα στις 4 Σεπτεμβρίου 2000) είναι Ελληνίδα ποδοσφαιρίστρια, η οποία αγωνίζεται ως μέσος για τον ΠΑΟΚ και την εθνική ομάδα γυναικείου ποδοσφαίρου της Ελλάδας.
Ταμπούρια (συνοικία Πειραιά)
thumb|280px|Ιερός ναός Αγίου Δημητρίου στα Ταμπούρια
Νικολέτα Πίτσιου
Διεθνής καριέρα
Έκανε την πρώτη της εμφάνιση για την εθνική ομάδα της Ελλάδας στις 27 Οκτωβρίου 2020, στον αγώνα με την Ουκρανία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιρίστριες Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνίδες ποδοσφαιρίστριες
Ταμπούρια (συνοικία Πειραιά)
Θέση
Συνορεύουν στα βόρεια με τη Νίκαια με όριο τη λεωφόρο Πέτρου Ράλλη, στα δυτικά με την Ευγένεια Κερατσινίου με όριο την οδό 25ης Μαρτίου, στα νότια με τη συνοικία του Πειραιά Κοπή με όριο την οδό Αγχιάλου και στα ανατολικά με τη συνοικία του Πειραιά Μανιάτικα με όριο την οδό Αιτωλικού. Τα Ταμπούρια συνορεύουν παράλληλα και με άλλες περιοχές του Δήμου Κερατσινίου Δραπετσώνας όπως η Δραπετσώνα στα νότια και η Αμφιάλη στα βόρεια.
Χαρακτηριστικά
thumb|280px|Θεμιστόκλειο Γυμναστήριο thumb|280px|Ιερός ναός της Υπαπαντής στα Ταμπούρια
Κύρια αξιοθέατα της περιοχής είναι το Θεμιστόκλειο Γυμναστήριο, η εκκλησία με την πλατεία Αγίου Δημητρίου και άλλες εκκλησίες όπως η Υπαπαντή και ο Άγιος Παντελεήμονας. Η σύνθεση του πληθυσμού μικτή. Αφενός πολλοί κάτοικοι είναι Μανιάτες και κατοικούν κυρίως στο ανατολικό τμήμα στον Άγιο Δημήτριο στα σύνορα με την ομώνυμη συνοικία και αφετέρου Μικρασιάτες πρόσφυγες που διαμένουν στα ανατολικά γύρω από τον Άγιο Παντελεήμονα Κερατσινίου, προερχόμενοι από τις περιοχές της Σμύρνης και του Ικονίου.
Ονομασία
Τα Ταμπούρια είναι τουρκικής προέλευσης λέξη και σημαίνει πρόχειρο οχύρωμα ή χαράκωμα και πήραν το όνομα αυτό από τα πρόχειρα οχυρώματα (ταμπούρια) που κατασκεύασε εκεί το 1827 ο Γεώργιος Καραϊσκάκης για να αποκρούσει τον Κιουταχή κατά την εκστρατεία για την απελευθέρωση της Αθήνας από τους Τούρκους. Την περίοδο της Τουρκοκρατίας η περιοχή ήταν κατανεμημένη σε Τούρκους κτηματίες οι οποίοι μετά την έναρξη της επανάστασης του 1821 προβλέποντας την κατάληξη και την απώλεια τους πούλησαν τα κτήματα τους σε αγρότες της Αττικής σε φθηνές τιμές. Στα κτήματα υπήρχαν εκτάσεις σε αφθονία με πολλές χαρουπιές γι' αυτό το 1830 η περιοχή ονομαζόταν Ξυλοκερατέα. Στις 3 Μαρτίου 1827 ο Γεώργιος Καραϊσκάκης ξεκινώντας από την Ελευσίνα κατέλαβε τις περιοχές του Κερατσινίου και της Δραπετσώνας, οχυρώθηκε στα Ταμπούρια και στον όρμο Φωρών και με την βοήθεια στολίσκου των νήσων απέκρουσε επίθεση 3000 πεζών και 480 ιππέων του Κιουταχή. Το γεγονός αυτό διευκόλυνε πολύ τις επιχειρήσεις κατά των Τούρκων για την απελευθέρωση της Αθήνας, το γεγονός αυτό στάθηκε αιτία να μετονομαστεί η περιοχή από Ξυλοκερατέα σε Ταμπούρια.
Ιστορικά στοιχεία
Ο συνοικισμός των Ταμπουρίων αναγνωρίστηκε το 1924 (ως μέρος του Δήμου Πειραιά), ενώ το 1934 αποσπάστηκε σε αυτόνομο δήμο, πριν ενοποιηθεί με τον επίσης νεοσύστατο Δήμο "Αγίου Γεωργίου Κερατσινίου". Η σύγχρονη συνοικία καταλαμβάνει το ΒΔ τμήμα του Δήμου Πειραιά, στην 5η Δημοτική Κοινότητα, ενώ ένα μέρος της βρίσκεται και εντός των ορίων του Δήμου Κερατσινίου-Δραπετσώνας.
Ναοί
Στην περιοχή υπήρχε ένας βράχος με έναν ζωγραφισμένο σταυρό στο σημείο αυτό οικοδομήθηκε η σημερινή μεγαλοπρεπής εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, το 1923 μετά την έλευση των προσφύγων έγινε ενορία και οικοδομήθηκε ο πρώτος ναός, ο σημερινός ναός ανεγέρθη το 1949 με σχέδια του μεγάλου αρχιτέκτονα Γεωργίου Νομικού. Υπάρχουν δυο εκδοχές για την ονομασία του ναού: η πρώτη ότι βρέθηκε στον βράχο με τον σταυρό εικόνα του Αγίου Δημητρίου, η δεύτερη προς τιμή του κτηματία της περιοχής και δωρητή το 1880 Δημήτριου Δέδε. Ο δεύτερος μεγαλύτερος ναός των Ταμπουριών στα ΝΔ της συνοικίας είναι της Υπαπαντής ο οποίος είναι καθαρά προσφυγικός, θεμελιώθηκε το 1924 μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και λειτούργησε για πρώτη φορά από το 1929, με την χρηματική ενίσχυση των ευλαβών ενοριτών οικοδομήθηκε πίσω από αυτόν πενταώροφο πνευματικό κέντρο. Ο Ναός του Αγίου Παντελεήμονος Κερατσινίου κτίσθηκε επίσης από Μικρασιάτες προερχόμενους από τη Σμύρνη και το Ικόνιο (όπως το χωριό Ανακού της Καππαδοκίας). Κοντά στην εκκλησία του Αγίου Χαραλάμπους, βρίσκεται ο καθεδρικός ναός "Κοίμηση της Θεοτόκου" της μητρόπολης Πειραιά και Σαλαμίνας των παλαιοημερολογιτών.
Το Θεμιστόκλειο γυμναστήριο
Στα Ταμπούρια οικοδομήθηκε το πρώτο Δημοτικό Γυμναστήριο του Πειραιά το Θεμιστόκλειο με πρωτοβουλία του δήμαρχου Πειραιά Μιχάλη Μανούσκου το 1939 στα δυτικά της πόλης επί της οδού Υπαπαντής. Η επίσημη τελετή παράδοσης και τα επίσημα εγκαίνια του Θεμιστόκλειου Γυμναστηρίου έλαβαν χώρα στις 15 Ιουνίου του 1940, παρουσίας του Εθνικού κυβερνήτη Ιωάννη Μεταξά, του Υπουργού διοίκησης Πρωτευούσης Κωνσταντίνου Κοτζιά, του Δημάρχου Πειραιώς Μ. Μανούσκου, καθώς και των λοιπών δημάρχων των δήμων του Πειραιά. Λίγους μήνες πριν τα εγκαίνια του γυμναστηρίου ο δήμαρχος Μ. Μανούσκος δημιούργησε πλατεία απέναντι από αυτό στην οποία μεταφέρθηκε κεφαλή του Θεμιστοκλή, τα εγκαίνια της πλατείας και του γυμναστηρίου έγιναν ταυτόχρονα από τον κύριο Μανούσκο. Το Θεμιστόκλειο διαθέτει γήπεδα στίβου, μπάσκετ, ντους, αποδυτήρια, γραφεία και θέσεις επισήμων σε συνολικό μήκος 106 μέτρα, η εξέδρα βρίσκεται πάνω από την κύρια είσοδο στην Οδό Υπαπαντής με χωρητικότητα 500 φιλάθλων. Την δεκαετία του 1950 το Θεμιστόκλειο Γυμναστήριο ανακαινίστηκε και επισκευάστηκε από τον δήμαρχο Πειραιά Δημήτρη Σαπουνάκη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνοικίες και περιοχές του Πειραιά Κατηγορία:Δήμος Κερατσινίου - Δραπετσώνας
Ντιέγο Βελάθκεθ
Νεανικά χρόνια
Ο Ντιέγο Ροδρίγκεθ ντε Σίλβα ι Βελάθκεθ, όπως ήταν το πλήρες όνομά του, γεννήθηκε στη Σεβίλλη στις 5 Ιουνίου του 1599, γόνος οικογένειας που ανήκε στην κατώτερη αριστοκρατία. Ο πατέρας του, Χουάν Ροδρίγκεθ ντε Σίλβα, ήταν ευγενούς πορτογαλικής καταγωγής και δικηγόρος στο επάγγελμα, ενώ η μητέρα του, Χερόνιμα Βελάθκεθ, ήταν μέλος της αριστοκρατίας της Σεβίλλης. αριστερά|μικρογραφία|181x181εσ|Το σπίτι όπου γεννήθηκε ο Βελάθκεθ στη [[Σεβίλλη]] Είχε επίσης πέντε αδελφούς και μία αδελφή, αν και λίγα είναι γνωστά για την εξέλιξη τους. Από νεαρή ηλικία έδειξε ιδιαίτερη κλίση στη ζωγραφική και σε ηλικία δώδεκα ετών άρχισε να εκπαιδεύεται πιθανότατα δίπλα στον Φρανθίσκο ντε Ερρέρα τον Πρεσβύτερο (περ. 1590-1654). Παρέμεινε κοντά του μόλις για ένα χρόνο αποκτώντας τις πρώτες του βασικές γνώσεις γύρω από την τέχνη της ζωγραφικής και αργότερα μαθήτευσε στο εργαστήριο του Φρανθίσκο Πατσέκο (1564-1644), ο οποίος αν και υπήρξε μέτριος ζωγράφος της σχολής του μανιερισμού, ήταν καλός δάσκαλος, με κατάρτιση σε καλλιτεχνικά θέματα αλλά και γνωριμίες με καλλιτέχνες και λόγιους της Σεβίλλης. Ο Βελάθκεθ εκπαιδεύτηκε κοντά στον Πατσέκο για πέντε χρόνια, σε μία χρονική περίοδο κατά την οποία η Σεβίλλη αποτελούσε ένα από τα σημαντικότερα καλλιτεχνικά κέντρα της Ισπανίας.
Πριν γίνει δεκαοκτώ ετών, έγινε δεκτός στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά και, επιχειρώντας τα πρώτα του καλλιτεχνικά βήματα στη Σεβίλλη, ακολούθησε τα θεματολογικά πρότυπα της εποχής του, φιλοτεχνώντας ένα είδος ρωπογραφίας, κοινό για την εποχή εκείνη, αποκαλούμενο bodegon. Ο όρος αυτός αναφέρεται στους πίνακες νεκρής φύσης των Ισπανών ζωγράφων, κυρίως σε αυτούς που απεικονίζουν τρόφιμα και ποτά. Ενδέχεται να προστίθενται και ανθρώπινες μορφές αλλά το κυρίαρχο στοιχείο είναι τα ευτελή αντικείμενα, όπως τα πιο πάνω και διάφορα άλλα μικροπράγματα.
Από το 1617 έως το 1622, ολοκλήρωσε εννέα bodegones (σκηνές καθημερινότητας,με έμφαση στη νεκρή φύση), με χαρακτηριστικά δείγματα τους πίνακες Γριά που τηγανίζει αβγά (1618), Τρεις μουσικοί (π. 1618) και Ο νεροκουβαλητής (π. 1620).
Μαδρίτη
Το 1618, παντρεύτηκε την κόρη του δασκάλου του, έπειτα από σχετική έγκρισή του. Την ίδια περίπου περίοδο, ο Πατσέκο τον παρότρυνε να στραφεί σε θρησκευτικά θέματα. Ο Βελάθκεθ ολοκλήρωσε ορισμένες εικόνες μικρών διαστάσεων καθώς και μια σειρά από ρετάμπλ, ωστόσο στο επίκεντρο της καλλιτεχνικής του δραστηριότητας συνέχισαν να βρίσκονται οι προσωπογραφίες. Στις αρχές του 1620, η φήμη του είχε αρχίσει να εδραιώνεται στη Σεβίλλη και το 1622 αποφάσισε να εγκατασταθεί στη Μαδρίτη, η οποία αποτελούσε πολιτικό κέντρο της χώρας, καθώς δύο χρόνια νωρίτερα είχε μεταφερθεί εκεί η βασιλική αυλή του Φίλιππου Δ´. Την άνοιξη του 1623, ευνοημένος από τις διασυνδέσεις του Πατσέκο, κατάφερε να γίνει αυλικός ζωγράφος. Λίγους μήνες νωρίτερα είχε σημειωθεί ο θάνατος του Ροντρίγκο ντε Βιγιαντράντο, ενός εκ των τεσσάρων ζωγράφων της βασιλικής αυλής και τότε ο κόμης-δούκας του Ολιβάρες κάλεσε τον Βελάθκεθ, για τον οποίο η επόμενη περίοδος υπήρξε καθοριστική για την εξέλιξή του.
right|thumb|260px|Los Borrachos (Ο θρίαμβος του Βάκχου), 1629 Λάδι σε μουσαμά, 165,5x227,5 εκ., Μαδρίτη, Πράδο Μετακομίζοντας στη Μαδρίτη ως ζωγράφος της αυλής, παρέμεινε πιστός στην παράδοση του bodegon και διακρίθηκε κυρίως ως δεξιοτέχνης προσωπογράφος. Η πρώτη παραγγελία που του ανατέθηκε ήταν μία προσωπογραφία του ίδιου του Φιλίππου Δ´, πράγμα που του εξασφάλισε και το προνόμιο να είναι ο αποκλειστικός προσωπογράφος του βασιλιά, κερδίζοντας παράλληλα σημαντικές απολαβές για το έργο του.
Τον Σεπτέμβριο του 1628, ο Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς επισκέφτηκε τη Μαδρίτη με διπλωματική αποστολή και ο Βελάθκεθ ήταν ο μοναδικός Ισπανός ζωγράφος με το προνόμιο να τον επισκέπτεται στο εργαστήριο που του είχε παραχωρηθεί στο Αλκάθαρ. Ο Ρούμπενς είχε σε εκτίμηση τις ικανότητες του Βελάθκεθ, ο οποίος με τη σειρά του επηρεάστηκε σημαντικά από εκείνον, στο διάστημα των επτά μηνών που παρέμεινε στη Μαδρίτη. Ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς πίνακες του Βελάθκεθ αυτής της περιόδου είναι ο Βάκχος (1629), ο οποίος φανερώνει παράλληλα την επιρροή του Καραβάτζιο, τόσο ως προς το θέμα του Βάκχου, όσο και ως προς τους ανθρώπινους τύπους που επιχειρεί να απεικονίσει.
Ιταλία
Ο βασιλιάς της Ισπανίας χρηματοδότησε το 1629 το ταξίδι του Βελάθκεθ στην Ιταλία, στα πλαίσια μίας ευρύτερης καλλιτεχνικής αναζήτησης του ζωγράφου. Έφθασε με πλοίο στη Γένοβα και λίγες ημέρες αργότερα αναχώρησε για τη Βενετία. Εκεί είχε την ευκαιρία να δει και πιθανόν να αντιγράψει έργα του Τιντορέττο, του Βερονέζε και του Τιτσιάνο. Στη συνέχεια επισκέφτηκε τη Ρώμη, όπου έμεινε επί ένα χρόνο μελετώντας τα έργα του Μιχαήλ Άγγελου και του Ραφαήλ.
left|thumb|Ο Απόλλων στο εργαστήριο του Ήφαιστου, 1630, Λάδι σε μουσαμά, 223,5x290 εκ., Μαδρίτη, Πράδο Στην Ιταλία, ο Βελάθκεθ φιλοτέχνησε τον πίνακα Ο Απόλλων στο εργαστήριο του Ήφαιστου (1630) που απεικονίζει τον θεό Απόλλωνα, έτοιμο να αναγγείλει στον Ήφαιστο πως η Αφροδίτη τον απατά με τον θεό Άρη. Ολοκλήρωσε επίσης δύο τοπία – θεματολογία ασυνήθιστη για την ισπανική ζωγραφική – τα οποία απεικονίζουν τη Βίλα Μέντιτσι στη Ρώμη, όπου αποσύρθηκε το καλοκαίρι του 1630 και πιθανόν μελέτησε έργα της αρχαιότητας. Μετά από μία σύντομη διαμονή στη Νάπολη όπου επισκέφτηκε τον ζωγράφο Χοσέ Ριμπέρα, ο Βελάθκεθ επέστρεψε στη Μαδρίτη το 1631.
Επιστροφή στη Μαδρίτη
Μετά την επιστροφή του στην αυλή του Φίλιππου Δ´, ανέλαβε να ζωγραφίσει το πορτρέτο του νεαρού πρίγκιπα Μπαλτάσαρ Κάρλος, διαδόχου του βασιλικού θρόνου. Όταν το 1630 ξεκίνησε η ανέγερση των νέων βασιλικών ανακτόρων, ο Βελάθκεθ φιλοτέχνησε μία σειρά από έφιππες προσωπογραφίες, με σημαντικότερες ίσως αυτές του Φίλιππου Δ´ και του κόμη-δούκα Ολιβάρες, οι οποίες θα διακοσμούσαν την Αίθουσα του Θρόνου του ανακτόρου. Ολοκλήρωσε επίσης τον πίνακα Παράδοση της Μπρέντα (1634-35) που απεικονίζει την παράδοση της ολλανδικής πόλης στους Ισπανούς, που έλαβε χώρα στις 5 Ιουνίου 1625. Το έργο αυτό αποτέλεσε έναν από τους πρώτους αμιγώς ιστορικούς πίνακες στη σύγχρονη ευρωπαϊκή ζωγραφική, όπου απουσιάζουν άλλου είδους αλληγορικές αναφορές. Το 1638, ο Φίλιππος Δ´ αποφάσισε να επεκτείνει τον κυνηγετικό πυργίσκο (Τόρε δε λα Παράδα) που χρησιμοποιούσε, και ο Βελάθκεθ ανέλαβε να φιλοτεχνήσει μία σειρά από προσωπογραφίες με θέμα το κυνήγι. Σήμερα διασώζονται τρεις από αυτές, όλες σε φυσικό μέγεθος.
Δεύτερη επίσκεψη στην Ιταλία
Τον Ιανουάριο του 1649, ο Βελάθκεθ αναχώρησε από τη Μάλαγα με προορισμό την Ιταλία, συνοδευόμενος από τον Μαυριτανό σκλάβο του Pareja. Οι λόγοι της δεύτερης επίσκεψής του στην Ιταλία ήταν εν μέρει προσωπικοί, αλλά του ανατέθηκε επίσης η αγορά πινάκων και αντίγραφων αγαλμάτων για λογαριασμό του βασιλιά Φίλιππου Δ´. Μεταξύ άλλων, ο Βελάθκεθ προέβη στην αγορά έργων του Τιτσιάνο, του Τιντορέτο και του Βερονέζε, ενώ παράλληλα φιλοτέχνησε αρκετές προσωπογραφίες. Κατά την παραμονή του στη Ρώμη, ολοκλήρωσε μία ημίσωμη προσωπογραφία του Pareja, η οποία εκτέθηκε αργότερα στο Πάνθεον της Ρώμης στις 19 Μαρτίου 1650, στα πλαίσια του εορτασμού του Αγίου Ιωσήφ.
Το έργο αυτό έτυχε ενθουσιώδους υποδοχής και πιθανόν είχε καταλυτικό ρόλο στη μετέπειτα είσοδο του Βελάθκεθ στην Ακαδημία του Αγίου Λουκά (Accademia di San Luca'). Ένας από τους σημαντικότερους πίνακες που φιλοτέχνησε ήταν και η προσωπογραφία του πάπα Ιννοκέντιου Ι'. Το έργο ολοκληρώθηκε την άνοιξη του 1650 και αποτελεί ένα από τα καλύτερα δείγματα παπικής προσωπογραφίας που πραγματοποίησαν καλλιτέχνες από την εποχή της αναγέννησης. Το έργο έγινε αποδεκτό από τον πάπα, ο οποίος δώρισε στον δημιουργό του ένα μετάλλιο και μία πολύτιμη χρυσή αλυσίδα. Ο ίδιος ο Βελάθκεθ πήρε μαζί του στην Ισπανία ένα αντίγραφο του πίνακα, πιθανόν διότι ήταν και ο ίδιος απόλυτα ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα, ενώ και άλλοι ομότεχνοί του το αναπαρήγαγαν με τον δικό τους τρόπο.