cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καβύλη Έβρου
Ιστορία
Η παλιότερη ονομασία του χωριού ήταν "Εμιρλή". Πιθανολογείται ότι ονομάστηκε έτσι από τον οθωμανικό βαθμό του εμίρη. Άλλες εκδοχές φέρουν, ως πηγή της ονομασίας του χωριού, τουρκικές λέξεις όπως ουμιρλί (=διαταγή) ή εμίρ (=μακροζωία). Το χωριό κατοικούνταν αποκλειστικά από Τούρκους και ήταν χτισμένο πλάι σε ποτάμι. Αποτελούσε την έδρα του εμίρη και διέθετε τζαμί, καθώς και στρατόπεδο, στο οποίο βρισκόταν σύνταγμα ιππικού του τουρκικού στρατού.
Το 1920 οι Έλληνες απελευθέρωσαν το χωριό και το 1923 μετά τη συνθήκη της Λωζάννης εγκαταστάθηκε σε αυτό πλήθος προσφύγων από την Ανατολική Θράκη.
Παραπομπές
Κατηγορία:δήμος Βύσσας Κατηγορία:Χωριά του νομού Έβρου
Βιαλά-ντυ-Ταρν
Το Βιαλά-ντυ-Ταρν (γαλλικά: Viala-du-Tarn, οξιτανικά: Lo Vialar de Tarn) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βιαλαραίν (γαλλικά: Vialarains).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Κωνσταντίνος Κιττής
Ο Κωνσταντίνος Κιττής είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε Υπουργός Εμπορίου και Βιομηχανίας και Υπουργός Οικονομικών της Κύπρου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Κωνσταντίνος Κιττής γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1938 στη Λεμεσό. Αποφοίτησε από το Λανίτειο Γυμνάσιο. Ακολούθως σπούδασε διοίκηση επιχειρήσεων στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Βηρυτού. Στη συνέχεια επέστρεψε στην Κύπρο και εργάστηκε στην οινοβιομηχανία και στην καπνοβιομηχανία.
Είναι νυμφευμένος και έχει δύο κόρες.
Πολιτική διαδρομή
Στις 10 Σεπτεμβρίου 1980 διορίστηκε Υπουργός Εμπορίου και Βιομηχανίας στην Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1978, θέση στην οποία παρέμεινε έως την 19 Απριλίου 1982. Την 1η Ιουλίου 1983 διορίστηκε πρόεδρος του Κυπριακού Οργανισμού Τουρισμού (ΚΟΤ), θέση στην οποία παρέμεινε έως τις 7 Ιανουαρίου 1985 οπόταν και διορίστηκε Υπουργός Οικονομικών στην Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1983. Παραιτήθηκε στις 29 Ιουλίου 1985.
Δουκάτο της Βουργουνδίας
Τα εδάφη του αντιστοιχούσαν σε αυτά των ακόλουθων νομών που δημιουργήθηκαν το 1790:
Σήμερα, υπάρχουν ακόμα πολλά μνημεία που θυμίζουν τη δόξα και το μεγαλείο των δουκών της Βουργουνδίας και της αυλής τους, μεταξύ των οποίων είναι ο πύργος του Ιωάννη του Άφοβου στο Παρίσι, ο πύργος του Φιλίππου Γ΄ του Καλού στη Ντιζόν, οι τάφοι του Φιλίππου του Τολμηρού και του Ιωάννη του Άφοβου, το νοσοκομειακό συγκρότημα-άσυλο στη Μπων, που χτίστηκε από τον καγκελάριο Νικολά Ρολέν και το βασιλικό μοναστήρι του Μπρου, που χτίστηκε από την Μαργαρίτα της Αυστρίας.
Ιστορικό πλαίσιο
[[Αρχείο:Karte_Hoch_und_Niederburgund-el.png|εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|266x266εσ|Χάρτης των τριών τμημάτων του παλαιού Βασιλείου της Βουργουνδίας μετά τη διαίρεση, γύρω στο 900.
{{legend|#ECE87B|Άνω Βουργουνδία}} {{legend|#FBCB8C|Κάτω Βουργουνδία}} {{legend|#D6B68A|Δουκάτο της Βουργουνδίας}}]] Όταν οι Βουργουνδοί κατέκτησαν την περιοχή και εγκαταστάθηκαν γύρω στον 5ο αιώνα, ίδρυσαν το εκτεταμένο αλλά εφήμερο βασίλειο των Βουργουνδών (411-534). Μετά την κατάκτησή τους από τους Φράγκους το 532, η Βουργουνδία ενσωματώθηκε στο Φραγκικό Βασίλειο και συστάθηκε το μεροβιγγειανό βασίλειο της Βουργουνδίας (534-843).
Κατά τη διάρκεια των αιώνων βλέπουμε να εμφανίζονται και να συνυπάρχουν το δουκάτο της Βουργουνδίας (περίπου η περιοχή Βουργουνδία) και η κομητεία της Βουργουνδίας (περίπου η περιοχή Φρανς-Κοντέ).
Η δημιουργία του Δουκάτου (898-952)
Το 879, μετά τον θάνατο του βασιλιά Λουδοβίκου του Τραυλού, οι δύο γιοί του, ο Καρλομάν Β΄ και ο Λουδοβίκος Γ΄ της Γαλλίας μοίρασαν το βασίλειο της Γαλλίας, ωστόσο, ο Μπόζο, κόμης της Προβηγκίας, γαμπρός από αδελφή του Καρόλου του Φαλακρού, κυρίαρχος εδαφών που κάλυπταν ένα μεγάλο τμήμα της παλιάς Βουργουνδίας, αρνήθηκε να τους αναγνωρίσει και ανακηρύχθηκε «βασιλιάς της Βουργουνδίας και Προβηγκίας». Οι δύο βασιλείς κήρυξαν τότε τον πόλεμο στον Μπόζο.
Ο Ριχάρδος ο Δίκαιος, δούκας της Βουργουνδίας, αδελφός του Μπόζο αλλά στο πλευρό των δυο αδελφών βασιλέων, κυρίευσε την Οτάν το 883. Το 887, με το θάνατο του Μπόζο, κληρονόμησε τις κομητείες Τρουά και Νεβέρ. Το 894, κατέκτησε την κομητεία της Σανς. Το 898, απέκτησε τον τίτλο του μαρκήσιου από τον βασιλιά Εύδη Α΄. Άρχιζε να σχηματίζεται το περίγραμμα του δουκάτου της Βουργουνδίας. Περίπου το 918, έλαβε τον τίτλο του δούκα, άρα ήταν ο πρώτος δούκας της Βουργουνδίας  και ως τον θάνατό του το 921 κατείχε τις επαρχίες Οτάν, Νεβέρ, Σανς και Οσέρ, ασκώντας έτσι έλεγχο σε ολόκληρη σχεδόν τη Βουργουνδία. Οι κόμητες και οι επίσκοποι των Μπριέν, Σαλόν, Μπων, Τρουά και Λανγκρ τέθηκαν υπό την εξουσία του, υπό το φόβο των νορμανδικών εισβολών. Είναι η πρώτη δυναστεία των δουκών της Βουργουνδίας, ο οίκος των Μποζονιδών (898-952).
Ροβερτιανοί (956-1002) και Καπέτοι (1006-1361)
Ύστερα από τους γιους του Ριχάρδου του Δίκαιου, το δουκάτο πέρασε στον οίκο των Ροβερτιδών, προγόνων των Καπετιδών, από το 956 έως το 1002. Το δουκάτο στη συνέχεια πέρασε στην κατοχή του Ροβέρτου του Ευσεβή, γιου του Ούγου Καπέτου, που το παραχώρησε στον δεύτερο γιο του Ερρίκο Α΄ το 1016, και μετά την ανάρρηση του τελευταίου στο θρόνο της Γαλλίας, στον τρίτο γιο του Ροβέρτο Α΄ τον Γέροντα, γενάρχη των Καπετιδών της Βουργουνδίας. Από τότε οι Καπετίδες δούκες ήταν πιστοί υποτελείς του βασιλιά της Γαλλίας και επιδόθηκαν στην αύξηση των κτήσεών τους και τη διασφάλιση της εξουσίας τους.
Το Δουκάτο των Βαλουά (1361-1477)
μικρογραφία|132x132εσ|Έμβλημα των δουκών Βαλουά της Βουργουνδίας Το 1361, ο τελευταίος κληρονόμος των Καπετιδών της Βουργουνδίας δούκας Φίλιππος Α' της Βουργουνδίας πέθανε χωρίς κληρονόμους. Ο βασιλιάς της Γαλλίας Ιωάννης Β΄ ο Αγαθός ανέκτησε το δουκάτο και το ενσωμάτωσε στο Στέμμα, διοικούμενο από κυβερνήτη. Το 1363 άρχισε μια νέα περίοδος ιστορίας του δουκάτου της Βουργουνδίας όταν ο Γάλλος βασιλιάς το παραχώρησε στον τέταρτο γιο του Φίλιππο τον Τολμηρό, ο οποίος εγκαινίασε τη δυναστεία των Βαλουά της Βουργουνδίας. Αυτός, χάρη σε διπλωματικούς ελιγμούς, απέκτησε την επαρχία της Φλάνδρας, το Νεβέρ, το Αρτουά και το Ρετέλ από το γάμο του με τη Μαργαρίτα Γ' της Φλάνδρας.
Ως το τέλος του 14ου αιώνα το δουκάτο της Βουργουνδίας είχε γίνει ένα μεγάλο κράτος που επεκτείνονταν αδιάκοπα και γνώρισε μεγάλη άνθηση κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Οι πόλεις ευημερούσαν: η Ντιζόν έγινε μια σημαντική εμπορική πόλη με μεγαλόπρεπα κτίρια, μνημεία και καλλιτεχνική δραστηριότητα. Οι προσκυνητές συνέρρεαν στο Βεζλαί και το Οτάν, όπου το 1146 χτίστηκε ένας θαυμάσιος ναός γύρω από τον τάφο του Αγίου Λαζάρου. Τα μοναστήρια της Βουργουνδίας ήταν διάσημα: το αβαείο του Κλυνύ (που ιδρύθηκε το 910) έγινε το κέντρο των Βενεδικτίνων μοναχών που εκτείνονταν από την Αγγλία έως την Ισπανία, και το 1098 ιδρύθηκε το αβαείο του Σιτώ και μαζί του το νέο θρησκευτικό τάγμα των Κιστερκιανών. Οι δούκες της Βουργουνδίας συγκαταλέγονταν ανάμεσα στους ισχυρότερους της χριστιανοσύνης και στη δουκική Αυλή της Ντιζόν συνέρρεαν ποιητές, λόγιοι, χρονικογράφοι και μεταφραστές που λάμπρυναν με το έργο τους τη γαλλική λογοτεχνία.
Επέκταση στις Κάτω Χώρες
Το 1429 ο Φίλιππος Γ΄ ο Καλός έλαβε την κατοχή της κομητείας Ναμύρ στο Βέλγιο που πωλήθηκε από τον μαρκήσιο του Ναμύρ Ιωάννη Γ΄ για 132.000 χρυσές κορώνες το 1421 με επικαρπία μέχρι το θάνατό του.
Το 1430 έγινε δούκας της Βραβάντης και του Λιμβούργου, διαδεχόμενος τον Φίλιππο Α', δούκα της Βραβάντης.
Το 1443 αγόρασε το Λουξεμβούργο από τη θεία του δούκισσα Ελισάβετ του Λουξεμβούργου.
Με βάση τα προνόμιά τους, οι Δούκες της Βουργουνδίας διόρισαν συγγενείς ως επικεφαλής των επισκοπών της Ουτρέχτης, της Λιέγης και του Καμπραί.
Οι αντιδράσεις
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|240x240εσ|Η Γαλλία το 1435. Με σκούρο κόκκινο η Βουργουνδία Οι απαιτήσεις της πολιτικής των δουκών προσέκρουσαν στα συμφέροντα των ισχυρών πόλεων της Φλάνδρας. Μετά τη συνθήκη του Αράς (1435) με τη Γαλλία, το εμπόριο μεταξύ της Μάγχης και της Αγγλίας διακόπηκε και οι Φλαμανδοί κλωστοϋφαντουργοί δεν παραλάμβαναν πλέον μαλλί. Το 1437, η Μπρυζ εκδηλώθηκε εναντίον του Φιλίππου του Καλού, ο οποίος λίγο έλειψε να πεθάνει εκεί. Η εξέγερση μειώθηκε με τη βοήθεια των πόλεων της Γάνδης και της Υπρ. Η ειρήνη που συνήφθη μεταξύ του Φιλίππου του Καλού και του Ερρίκου ΣΤ' της Αγγλίας επέτρεψε την επανάληψη των εμπορικών συναλλαγών μεταξύ της Αγγλίας και της Φλάνδρας το 1439 αλλά το 1453 επαναστάτησαν οι κάτοικοι της Γάνδης. Νικήθηκαν από τον Κάρολο τον Τολμηρό ο οποίος κατέπνιξε βίαια την εξέγερση.
Η Λιέγη και η Ντινάν (οι οποίες εξαρτώταν από το Πριγκιπάτο της Λιέγης) επαναστάτησαν εναντίον του Επισκόπου-πρίγκιπα Λουδοβίκου των Βουρβόνων, ανιψιού του δούκα. Ο Κάρολος ο Τολμηρός κατέλαβε τη Ντινάν, η οποία λεηλατήθηκε και καταστράφηκε και έτσι έθεσε τέλος στα όνειρα για ανεξαρτησία της Λιέγης. Μετά το θάνατο του Φιλίππου του Καλού το 1467, οι κάτοικοι της Λιέγης επανέλαβαν τις εχθροπραξίες, αλλά οι Βουργουνδοί κατέλαβαν τη Λιέγη, την οποία κατέστρεψαν παρουσία του Λουδοβίκου ΙΑ',  που είχε χρηματοδοτήσει και υποστηρίξει την εξέγερση.
Ο βασιλιάς της Γαλλίας αναγκάστηκε να υπογράψει τη Συνθήκη της Περόν (14 Οκτωβρίου 1468), που ήταν προς όφελος του Βουργουνδικού κράτους, και να παραχωρήσει στο νεώτερο αδελφό του Κάρολο της Γαλλίας, σύμμαχο των Βουργουνδών, την κομητεία της Καμπανίας και του Μπρι. Ο Λουδοβίκος ΙΑ'  θα ακυρώσει αυτή τη συνθήκη δύο χρόνια αργότερα, με πρόσχημα την προδοσία του δούκα της Βουργουνδίας.
Συμμετοχή στην κυβέρνηση του βασιλείου
εναλλ.=|μικρογραφία|280x280εσ|Ο [[Ιωάννης της Βουργουνδίας|Ιωάννης ο Άφοβος (1371-1419)]] εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|316x316εσ|[[Φίλιππος Γ΄ της Βουργουνδίας|Φίλιππος ο Καλός (1396-1467)]] Μετά το θάνατο του αδελφού του Καρόλου του Ε' το 1380, ο Φίλιππος ο Τολμηρό ς έγινε αντιβασιλέας και θεματοφύλακας του βασιλιά μέχρι να ενηλικιωθεί ο Κάρολος ΣΤ' (το 1388). Παγίωσε τις κτήσεις του και τη διπλωματική θέση της Γαλλίας επιδιώκοντας συμμαχίες με την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, σ' αυτό το πνεύμα πάντρεψε τον Κάρολο ΣΤ' με την Ιζαμπώ της Βαυαρίας, στην οποία ο ίδιος ασκούσε ισχυρή επιρροή. Ο Κάρολος ΣΤ'  βυθίστηκε στην τρέλα από το 1392 και οι υποθέσεις του κράτους διοικούνταν και πάλι από ένα συμβούλιο αντιπροσώπων υπό την προεδρία της βασίλισσας Iζαμπώ. Καθώς η βασίλισσα ήταν άπειρη στα πολιτικά θέματα, ο Φίλιππος ο Τολμηρός είχε την κυρίαρχη επιρροή στις υποθέσεις του βασιλείου, φροντίζοντας όμως πρωτίστως τα συμφέροντά του. Ωστόσο, χρειάστηκε να αντιμετωπίσει την άνοδο του φιλόδοξου αδελφού του βασιλιά, Λουδοβίκου της Ορλεάνης.
Ο Ερρίκος Ε', βασιλιάς της Αγγλίας, εκμεταλλεύτηκε τα προβλήματα αυτά για να αναβιώσει τον Εκατονταετή πόλεμο και να εισβάλει στη Νορμανδία. Μετά την καταστροφή των Γάλλων ιπποτών στη μάχη του Αζενκούρ το 1415, ο δούκας της Βουργουνδίας ανέλαβε την εξουσία στο Παρίσι το 1418, με τη συμπαράσταση τεχνιτών και ακαδημαϊκών. Η αγγλική πίεση αυξήθηκε και η προσέγγιση μεταξύ Αρμανιάκ και Βουργουνδών ήταν απαραίτητη. Το 1419 ο δελφίνος Κάρολος (μετέπειτα Κάρολος Ζ΄) συνάντησε τον δούκα της Βουργουνδίας στο Μοντερώ. Οι Αρμανιάκ φοβούμενοι ότι ο δελφίνος θα συνεννοηθεί με τους Βουργουνδούς, δολοφόνησαν τον Ιωάννη τον Άφοβο κατά τη διάρκεια της συνάντησης.
Ο Φίλιππος Γ΄ ο Καλός, ο γιος του Ιωάννη του Άφοβου, τότε, συμμάχησε με τους Άγγλους. Υπέβαλαν το 1420 στη βασίλισσα Ισαβέλλα και τον ημιπαράφρονα βασιλιά Κάρολο ΣΤ'  τη συνθήκη της Τρουά με την οποία αποκλήρωσαν τον δελφίνο Κάρολο υπέρ του Άγγλου βασιλιά Ερρίκου Ε', ο οποίος αρραβωνιάστηκε την κόρη του Καρόλου του ΣΤ' και, σύμφωνα με την συνθήκη, θα διαδέχονταν τον Κάρολο ΣΤ' στο θρόνο της Γαλλίας  (οι Άγγλοι έλεγχαν ήδη όλον τον βορρά και τα νοτιοδυτικά της Γαλλίας). Χωρίς πραγματικό κυρίαρχο πλέον, ο δούκας της Βουργουνδίας ήταν πλέον αυτόνομος.
Το 1422, ο Κάρολος ΣΤ' και ο Ερρίκος Ε'  πέθαναν. Ο Ερρίκος ΣΤ' στέφθηκε βασιλιάς της Αγγλίας και της Γαλλίας, αλλά ήταν μόνο ενός έτους. Ο δούκας του Μπέντφορντ έγινε αντιβασιλέας του βασιλείου της Γαλλίας και παντρεύτηκε τον επόμενο χρόνο την Άννα της Βουργουνδίας, την αδελφή του Φίλιππου του Καλού, η υποστήριξη του οποίου ήταν απαραίτητη. Ωστόσο, ο Κάρολος Ζ' χρήσθηκε βασιλιάς με την παρέμβαση της Ιωάννας της Λωρραίνης το 1429. Το 1435 υπέγραψε με τον Φίλιππο τον Καλό τη συνθήκη του Αράς που σηματοδότησε το τέλος του εμφυλίου πολέμου ανάμεσα στους Βουργουνδούς και τους Αρμανιάκ. Οι Άγγλοι παρόντες στις διαπραγματεύσεις αρνήθηκαν την ακύρωση της Συνθήκης της Τρουά και απείλησαν τους Βουργουνδούς. Σε αντίποινα, αυτοί προσπάθησαν να ανακαταλάβουν από τους Άγγλους το Καλαί αλλά η πολιορκία της πόλης κατέληξε σε καταστροφή για τα στρατεύματα του Φιλίππου του Καλού, που αποτραβήχθηκαν στη Φλάνδρα.
Ο πειρασμός της κυριαρχίας
εναλλ.=|μικρογραφία|Ο [[Κάρολος της Βουργουνδίας|Κάρολος ο Τολμηρός (1433-1477)]] αριστερά|μικρογραφία|Η [[Μαρία της Βουργουνδίας (1457-1482)]] Ο Φίλιππος Γ΄ ο Καλός έλαβε από τον Κάρολο Ζ΄ το προσωπικό προνόμιο να μην είναι υποτελής στον βασιλιά και ο δούκας παρέμεινε πιστός σε μια πολιτική εγγύτητας με τη γαλλική μοναρχία. Φιλοξένησε επίσης τον μελλοντικό Λουδοβίκο ΙΑ' όταν είχε δυσκολίες με τον πατέρα του.
Ο διάδοχος Κάρολος ο Τολμηρός δεν δίστασε να συμμετάσχει στην εξέγερση της Ένωσης της Δημόσιου Καλού κατά του Λουδοβίκου ΙΑ'  στη μάχη του Μονλερύ (1465). Έπειτα, πολιόρκησε το Παρίσι. Έτσι, ανάγκασε τον βασιλιά να υπογράψει συνθήκες με τις οποίες ανέκτησε την Πικαρδία και τη Βουλώνη, εξασφαλίζοντς την πίσω πλευρά της Γαλλίας.
Αλλά οι Βουργουνδοί έγιναν κακώς αποδεκτοί στην περιοχή και προσέλκυσαν την εχθρότητα των Ελβετών που οδήγησε στο σχηματισμό ενός συνασπισμού με επικεφαλής τα ελβετικά καντόνια και τον Δούκα της Λωραίνης και προκάλεσαν μια σειρά από ήττες στους Βουργουνδούς. Ο Κάρολος ο Τολμηρός πέθανε στην πολιορκία του Νανσύ το 1477.
Μετά το γάμο της κόρης του Μαρίας της Βουργουνδίας με τον Μαξιμιλιανό Α΄ των Αψβούργων, προς εξασθένηση του βασιλιά της Γαλλίας, το δουκάτο χωρίστηκε σε δύο μέρη. Ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΑ' έγινε δούκας της Βουργουνδίας και οι Αψβούργοι της Αυστρίας και της Ισπανίας έγιναν δούκες της Βουργουνδίας, παίρνοντας ο πρώτος τη Βουργουνδία και οι Αψβούργοι τις βουργουνδικές Κάτω Χώρες (σημερινό Μπενελούξ) και την Φρανς-Κοντέ. Οι Αψβούργοι και, ειδικότερα, ο Κάρολος Ε΄, δεν θα πάψουν να έχουν βλέψεις στο δουκάτο της Βουργουνδίας, χωρίς καμία επιτυχία.
Βασιλική κτήση (1477-1789)
Μετά το θάνατο του Κάρολου του Τολμηρού (1477), το δουκάτο της Βουργουνδίας προσαρτήθηκε από τον Λουδοβίκο ΙΑ΄ στο γαλλικό στέμμα. Κατά τον 16ο αιώνα υπέστη τα δεινά των Θρησκευτικών πολέμων. Οι πόλεις οχυρώθηκαν και οι μισθοφόροι ρήμαζαν τη χώρα. Το δουκάτο επλήγη ξανά στον Τριακονταετή Πόλεμο (1618-1648) και ακόμη μια φορά κατά τη διάρκεια της αριστοκρατικής εξέγερσης γνωστής ως Σφενδόνη (1648-53) με επικεφαλής τον Μεγάλο Κοντέ. Η ειρήνη και η ασφάλεια αποκαταστάθηκαν μετά τη γαλλική προσάρτηση της Φρανς-Κοντέ το 1678. Από το 1631 έως το 1789 το δουκάτο κυβερνήθηκε από τους πρίγκιπες Κοντέ. Μετά τη Γαλλική Επανάσταση η επαρχία της Βουργουνδίας, όπως και όλες οι επαρχίες του παλαιού καθεστώτος, εξαφανίστηκε και η περιοχή χωρίσθηκε στους νομούς Κοτ-ντ'Ορ, Σον-ε-Λουάρ και Ιόν.
Με την εδαφική μεταρρύθμιση του 2015 η περιοχή της Βουργουνδίας συγχωνεύθηκε με τη Φρανς-Κοντέ και από το 2016 αποτελούν μία από τις 13 διοικητικές περιοχές της Γαλλίας, τη Βουργουνδία-Φρανς-Κοντέ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Bourgogne (duché) (γαλλικά)
Burgundy-Britannica (αγγλικά)
Σημειώσεις
<references group="σημ" />
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Βουργουνδίας Κατηγορία:Βουργουνδία Κατηγορία:Μεσαιωνική Βουργουνδία Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας Βουργουνδια
30 (αριθμός)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υπερτέλειοι αριθμοί
Προτομή του Ομήρου (Βρετανικό Μουσείο)
Στην συλλογή του Βρετανικού Μουσείου εκτίθεται προτομή του Ομήρου που βρέθηκε το 1780 σε ερείπια στον αρχαιολογικό χώρο της Μπαΐα (Baiae, σημ. Baia) της Ιταλίας.
Περιγραφή
Πρόκειται για έξοχη απομίμηση της προτομής του Ομήρου. Ο Πλίνιος αναφέρει ότι οι Ρωμαίοι τον τοποθετούσαν στην βιβλιοθήκη τους για στολίδι. Μια ταινία, χαρακτηριστικό γνώρισμα των ποιητών στολίζει την κόμη. Ο ποιητής παρουσιάζεται σε προχωρημένη ηλικία, και όντας τυφλός. Πιστεύεται ότι δεν είναι πιστό πορτραίτο, αλλά πρόκειται για ιδεώδες που αντιπροσωπεύει κατάλληλα την ευφυή καλλιτεχνική έμπνευση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προτομές Κατηγορία:Ελληνικά και Ρωμαϊκά εκθέματα στο Βρετανικό Μουσείο
Σοσένκ Β΄
Ο Σοσένκ Β΄, αιγυπτ. Shoshenq ήταν ο 3ος φαραώ της 22ης δυναστείας της Αιγύπτου. Είναι ο μόνος βασιλιάς της δυναστείας αυτής, που ο τάφος του δεν συλήθηκε από τυμβωρύχους. Ο τάφος του βρέθηκε σε έναν προθάλαμο τού τάφου τού Ψουσέννη Α΄ στην Τάνιδα από τον Πιερ Μοντέ το 1939. Ο Μοντέ μετακίνησε το άνοιγμα του φερέτρου τού Σοσένκ Β΄ στις 20 Μαρτίου 1939 με την παρουσία του βασιλιά Φαρούκ της Αιγύπτου. Αποδείχθηκε ότι περιείχε πολλά -με πολύτιμους λίθους επιστρωμένα- βραχιόλια και περιδέραια, μαζί με ένα όμορφο γερακόμορφο αργυρό φέρετρο και ένα χρυσό νεκρικό προσωπείο, το οποίο είχε τοποθετηθεί επάνω στο πρόσωπο του νεκρού. Ο Μοντέ αργότερα ανακάλυψε τους άθικτους τάφους δύο φαραώ της 21ης δυναστείας, τού Ψουσέννη Α΄ και τού διαδόχου του Αμενεμοπέ, ένα έτος μετά, τον Φεβρουάριο και τον Απρίλιο τού 1940 αντίστοιχα. Κατά την ενθρόνισή του ο Σοσένκ Β΄ έλαβε το πριν-το-όνομα επίθετο Εκακεπερρέ Σετεπενρέ, που σημαίνει η εκδήλωση τού Ρα κυβερνά, ο επιλεγμένος τού Ρα.
Ποντιάς Αχαΐας
Με το όνομα Ποντιάς υπάρχουν δύο οικισμοί στην Αχαΐα:
Σοσένκ Β΄
Πηγές
Κατηγορία:Φαραώ της 22ης Αιγυπτιακής Δυναστείας
Ποντιάς Αχαΐας
Και τα δύο χωριά μαζί αναφέρονται ως Ποντιάδες ή Μποντιάδες.
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Κοστανάι
Το Κοστανάι (καζακικά: Қостанай / Qostanay) είναι η ενδέκατη μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη του Καζακστάν. Ο πληθυσμός του υπολογίζεται σε 216.390 κατοίκους (εκτίμηση 2011).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν
Δήμος Περάματος Ιωαννίνων
Ο Δήμος Περάματος ήταν δήμος του Νομού Ιωαννίνων που συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, οι οποίες αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010, οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του Προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στο νέο Δήμο Ιωαννιτών. Καταλάμβανε έκταση 81.119 στρεμμάτων και είχε (πραγματικό) πληθυσμό 5.743 κατοίκους. Έδρα του ήταν το Πέραμα.
Διαίρεση
Στο δήμο περιλαμβάνονταν τα εξής 9 δημοτικά διαμερίσματα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Ινστιτούτο Ρωσικής Γλώσσας
Το '''Ινστιτούτο Ρωσικής Γλώσσας «Β.Β. Βινογκράντοφ» της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών''' (ρωσικά: Институт русского языка им. В. В. Виноградова Российской академии наук, РАН) είναι ο ρυθμιστής της ρωσικής γλώσσας. Εδρεύει στη Μόσχα και αποτελεί μέρος της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών. Ιδρύθηκε το 1944 και πήρε την ονομασία του από τον Βίκτορ Βινογκράντοφ.
Οι δραστηριότητές του περιλαμβάνουν την αξιολόγηση των καινοτομιών ομιλίας, σε σύγκριση με τα πρότυπα λόγου και την κωδικοποίηση της γλώσσας στη ρωσική λογοτεχνία. Εκτός από αυτές τις δράσεις, περιλαμβάνονται λεξικά, μονογραφίες, συλλογές ηλεκτρονικών υπολογιστών και βάσεων δεδομένων, καθώς και μια μεγάλη ιστορική ρωσική μουσική βιβλιοθήκη. Μπορεί επίσης να παρέχει υπηρεσία αναφοράς της ρωσικής γλώσσας. Το Ινστιτούτο δημοσιεύει δεκατρία ακαδημαϊκά περιοδικά. Επιπλέον, το Ινστιτούτο δημοσίευσε 22 επιστημονικά βιβλία το 2013 και 27 το 2012, με πολλά περισσότερα κατά τα προηγούμενα έτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ρωσικη Κατηγορία:Ρωσική γλώσσα
Λαμπροβούτι
Το Λαμπροβούτι είναι υδρόβιο πτηνό της οικογενείας των Κολυμβιδών, που απαντά και στον ελλαδικό χώρο. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Gavia arctica και περιλαμβάνει 2 υποείδη.
Στην Ελλάδα απαντά το υποείδος Gavia arctica arctica (Linnaeus, 1758).
Ονοματολογία
Η επιστημονική ονομασία του γένους Gavia, είναι λατινική και στην κυριολεξία σημαίνει «γλάρος», gāvĭa, ae, f. (=λάρος), I a bird, perh. the seamew, Plin. 10, 32, 48, § 91; 10, 74, 95, § 204; App. M. 5, p. 171., αγνώστου λοιπής αιτιολογίας.
Η λατινική ονομασία του είδους σχετίζεται άμεσα με τις αρκτικές περιοχές στις οποίες ζει και αναπαράγεται.
Η ελληνική του ονομασία οφείλεται στο, ομολογουμένως, λαμπερό αναπαραγωγικό του πτέρωμα, με έντονες γραμμικές αντιθέσεις και χρώματα (βλ. Μορφολογία)
Συστηματική Ταξινομική
Το είδος Gavia arctica φαίνεται ότι σχηματίζει μαζί με το βορειοαμερικανικό Gavia pasifica ένα υπερείδος, με συμπατρικούς αναπαραγωγικούς πληθυσμούς στη ΒΑ Σιβηρία και στη Δ Αλάσκα. Μάλιστα, στις συγκεκριμένες περιοχές, εμφανίζονται και υβρίδια μεταξύ των δύο ειδών.
Γεωγραφική κατανομή υποειδών
thumb|left|300px|Γεωγραφική εξάπλωση του Gavia arctica. Κόκκινο: καλοκαιρινές περιοχές αναπαραγωγής Μπλε: περιοχές διαχείμασης Το Λαμπροβούτι είναι ένα σχεδόν αποκλειστικά ευρασιατικό είδος, το οποίο ζει και αναπαράγεται σε βόρεια γεωγραφικά πλάτη, στην τούνδρα και την τάιγκα των υποαρκτικών περιοχών, ενώ μεταναστεύει νοτιότερα για να διαχειμάσει. Ωστόσο, υπάρχουν και αρκετά άτομα που «περνάνε» στην αμερικανική ήπειρο (Αλάσκα, Καναδάς, ΒΔ ΗΠΑ).
Πηγές:
(σημ. με έντονα γράμματα το υποείδος που απαντά στην Ελλάδα)
Μεταναστευτικές οδοί
Κατά τη μετανάστευση, συχνά σχηματίζει σμήνη από περίπου 50 άτομα (del Hoyo et al. 1992) και, ζει μεμονωμένα, σε ζεύγη ή μικρές ομάδες κατά τη διάρκεια του χειμώνα (Snow και Perrins 1998). Περιστασιακά σχηματίζουν μεγάλες κοινότητες στις πλούσιες σε αλιεύματα παράκτιες περιοχές (del Hoyo et al. 1992).
Η αναχώρηση από τα εδάφη αναπαραγωγής ξεκινάει στα μέσα Ιουλίου, το νωρίτερο, συνήθως όμως τον Αύγουστο ή το Σεπτέμβριο. Η επιστροφή στις περιοχές φωλιάσματος πραγματοποιείται από τον Απρίλιο μέχρι τον Ιούνιο. Τα άτομα που δεν έχουν φθάσει ακόμη σε σεξουαλική ωριμότητα ή εκείνα που για κάποιους λόγους δεν αναπαράγονται, περνάνε τα καλοκαίρια σε παράκτιες περιοχές.
Τυχαίοι, περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί μεταξύ άλλων από τα Κανάρια, την Πορτογαλία και το Μαρόκο, το Λουξεμβούργο, τις Φερόες, την Αρμενία, την Αλγερία, το Ισραήλ και την Ιορδανία.
Στην Ελλάδα, το Λαμπροβούτι είναι σπάνιος και ακανόνιστος χειμερινός επισκέπτης, στις θαλάσσιες περιοχές της βόρειας και κεντρικής χώρας, αλλά και σε λίμνες (Καστοριά).
Βιότοπος
Στην εποχή αναπαραγωγής συχνάζει σε βαθιές, παραγωγικές λίμνες γλυκού νερού (del Hoyo et al. 1992) ή μεγάλες υδάτινες κοιλότητες με νησάκια, χερσονησίδες και άλλες απρόσιτες θέσεις φωλιάσματος (Snow και Perrins 1998) και, μόνο περιστασιακά σε θαλάσσιες ακτές (Bruun).
Εκτός περιόδου αναπαραγωγής το είδος είναι πιο κοινό σε ύδατα κατά μήκος προστατευομένων ακτών (del Hoyo et al. 1992), ενώ περιστασιακά συχνάζει επίσης σε εκτεταμένες ηπειρωτικές περιοχές γλυκού νερού (Flint et al. 1984, del Hoyo et al. 1992), όπως φυσικές λίμνες ή φράγματα, λιμνοθάλασσες και μεγάλους ποταμούς (Snow και Perrins 1998). Κάποιες φορές υπάρχει ανάμιξη πληθυσμών με εκείνους του Κηλιδοβουτιού (Bruun).
Γενικά, εξαρτάται άμεσα από τις μεγάλες ή μετρίου μεγέθους βαθιές και απομονωμένες ηπειρωτικές λίμνες που τις αναζητά κυρίως στην τούνδρα και την τάιγκα. Οι λίμνες αυτές είναι καθαρές, με έντονη βλάστηση τόσο στις ακτές τους (καλαμιές), όσο και στο βυθό, χωρίς απαραίτητα να παρέχουν τροφή, αφού η αναζήτηση λείας μπορεί να γίνεται και σε άλλα νερά. Αρκετές φορές, όμως, θα βρεθεί και σε ημιερημικές στεπώδεις εκτάσεις, κυρίως στην περιοχή του Ισίκ-Κουλ, στα νότια της επικρατείας του, ενώ στην περιοχή των ορέων Αλτάι και Σαγιάν μπορεί να φωλιάσει και στα 2100-2300 μέτρα.
Στην Ελλάδα, επειδή έρχεται κατά τη διάρκεια του χειμώνα απαντά στις παράκτιες θαλάσσιες περιοχές.
Μορφολογία
thumb| right |300px|Ενήλικο Λαμπροβούτι (αναπαραγωγικό πτέρωμα) Το Λαμπροβούτι ανήκει σε μία μεγάλη τάξη ευμεγεθών πτηνών (Κολυμβόμορφα), που στον ελλαδικό χώρο, είναι γνωστά ως θαλασσοβούτια ή βουταναριές, τα οποία κολυμπάνε και καταδύονται με χαρακτηριστική επιδεξιότητα.
Στο λαμπερό πτέρωμα αναπαραγωγής ξεχωρίζει η, σχεδόν «γεωμετρική», διάταξη των σχεδίων που εμφανίζει η άνω επιφάνεια του σώματος. Η ράχη είναι σκούρα γκρι, με χαρακτηριστικά λευκά, τετράπλευρα «μπαλώματα», πυκνά και ομοιόμορφα διατεταγμένα. Φέρει επίσης μικρότερες λευκές κηλίδες στα ελάσσονα καλυπτήρια φτερά της άνω επιφάνειας (lesser upper coverts). Το πάνω μέρος του κεφαλιού, ο αυχένας και οι πλευρές του έχουν στιλπνό γκρί χρώμα, ενώ στις πλευρές του λαιμού εμφανίζονται 5-6 ασπρόμαυρες ρίγες, επίσης ομοιόμορφα διατεταγμένες. Το πηγούνι και το εμπρόσθιο τμήμα του λαιμού, φέρει μία (1) σειρά από λεπτές και μικρές ραβδώσεις λευκού χρώματος, εν είδει περιδεραίου και, αμέσως από κάτω, μία μαύρη, μεγάλη τετράπλευρη περιοχή που έρχεται σε έντονη αντίθεση με τις λευκές γραμμώσεις του λαιμού.
Το πάνω μέρος του στήθους φέρει και αυτό ασπρόμαυρες ραβδώσεις, πυκνότερες, όχι όμως τόσο λαμπερές όσο του λαιμού, ενώ η κοιλιά, οι πλευρές (flanks) και τα καλυπτήρια της κάτω επιφάνειας των πτερύγων είναι κατάλευκα.
Η ίριδα είναι κόκκινη, οι ταρσοί είναι μαύροι στο εξωτερικό και γκρι στο εσωτερικό, ενώ τα ενωμένα με νηκτική μεμβράνη πόδια είναι γκρι ή σαρκόχρωμα. Το ράμφος είναι σκούρο γκρι προς μαύρο και, είναι ευθύ και στιβαρό, χωρίς κλίση στο άκρο του (διαφορά από το Κηλιδοβούτι).
Τροφή
thumb|left|400x400px|Οπίσθια όψη σε πτέρωμα αναπαραγωγής Το Λαμπροβούτι τρέφεται κυρίως με μικρά ψάρια, αλλά στο διαιτολόγιο συμπεριλαμβάνονται επίσης βατράχια και μαλακόστρακα, μαλάκια και υδρόβια έντομα. Από τα ψάρια και, στα χειμερινά εδάφη, προτιμάει τις ρέγγες, τα χέλια και τους μπακαλιάρους, ενώ στα εδάφη αναπαραγωγής (γλυκά νερά) τις πέστροφες, τους κυπρίνους, τα τσιρόνια, τους λούτσους κ.α. Ειδικά κατά τη διάρκεια της περιόδου αναπαραγωγής, όταν συνήθως παραμένουν στις λίμνες, τα πουλιά τρώνε και μικρά καρκινοειδή που, στις περισσότερες περιπτώσεις πρόκειται για Αμφίποδα. Την άνοιξη μπορεί να λαμβάνουν ως συμπλήρωμα διάφορα υδρόβια φυτά και τους σπόρους τους.
Ηθολογία
Τα λαμπροβούτια είναι δραστήρια κατά τη διάρκεια της ημέρας, ιδιαίτερα στο βόρειο τομέα της επικρατείας τους, όπου το καλοκαίρι εκμεταλλεύονται το φως σχεδόν ολόκληρης της ημέρας, με 24ωρη δραστηριότητα. Μπορεί να ξεκουραστούν μόνο λίγες ώρες, συνήθως γύρω στα μεσάνυχτα ή στη μέση της ημέρας, οπότε κοιμούνται στο νερό, με το κεφάλι τοποθετημένο στο πίσω μέρος του σώματος.
Η πτήση και, ιδιαίτερα η απογείωση είναι μια σχετικά επίπονη διαδικασία, η οποία πραγματοποιείται συνήθως κόντρα στον άνεμο και, αποκλειστικά από το νερό. Όταν πετάει θυμίζει αμυδρά μεγάλη πάπια, ωστόσο, λόγω των τεντωμένων πίσω ποδιών και του λαιμού που διατηρείται χαμηλότερα από τον οριζόντιο άξονα, ξεχωρίζει από μακριά. Η πτήση είναι ευθεία και ταχεία με γρήγορα φτεροκοπήματα, ενώ αλλαγή κατεύθυνσης πραγματοποιείται σε ευρέα τόξα διότι το Λαμπροβούτι δεν είναι ιδιαίτερα ευέλικτο στον αέρα. Συνήθως πετάει μόνο του, ενώ, ακόμη και κατά τη διάρκεια των ερωτοτροπιών, τα ζευγάρια πετάνε σε...διαφορετικά ύψη.
Στην ξηρά, το Λαμπροβούτι θα το δει κανείς εξαιρετικά σπάνια. Λόγω της μορφολογίας των ταρσών του (πολύ πίσω στο σώμα) και της επιγονατίδας του (συνενωμένη με την κνήμη), κινείται με μεγάλη δυσκολία και, όταν το κάνει, σέρνεται με την κοιλιά. Στο νερό, όμως, βρίσκεται στο στοιχείο του, αφού κολυμπάει και καταδύεται με χαρακτηριστική επιδεξιότητα. Όταν βρίσκεται στην επιφάνεια κινείται αθόρυβα, κρατώντας το ράμφος του σχετικά ίσιο (όχι με κλίση προς τα πάνω όπως το Κηλιδοβούτι), ενώ όταν διαισθανθεί κίνδυνο, κινείται υποβρυχίως, αφήνοντας μόνο μια στενή λωρίδα στην πλάτη, το λαιμό και το κεφάλι να είναι ορατά. Είναι πολύ καλός δύτης και, μπορεί να παραμείνει έως 135 δευτερόλεπτα κάτω από την επιφάνεια του νερού, αλλά σε γενικές γραμμές οι καταδύσεις διαρκούν μόνο 40-50 δευτερόλεπτα, ενώ μπορεί να φθάσει σε βάθος 45 μέτρων.
Αναπαραγωγή
thumb| right |300px| Λαμπροβούτι στη φωλιά του Τα λαμπροβούτια αποκτούν σεξουαλική ωριμότητα μετα το 3ο έτος της ηλικίας τους και είναι μονογαμικά πουλιά. Φωλιάζουν κατά απομονωμένα μοναχικά ζεύγη (del Hoyo et al. 1992, Snow και Perrins 1998) από τον Απρίλιο και μετά (Flint et al. 1984), ή αρκετά αργότερα βορειότερα, ανάλογα με τη χρονική στιγμή του λυωσίματος των χιονιών (del Hoyo et al. 1992).
Στις μεγάλες λίμνες οι ζωτικοί χώροι αναπαραγωγής είναι 50 έως 150 εκτάρια σε μέγεθος, με τις φωλιές να βρίσκονται σε απόσταση όχι μικρότερη από 200 έως 300 μέτρα, η μία από την άλλη. Η κατάσταση είναι διαφορετική στις μικρές λίμνες, όπου οι φωλιές είναι συχνά μόνο 50 με 100 μέτρα μακριά, μεταξύ τους. Σε γενικές γραμμές, τα λαμπροβούτια είναι πολύ πιστά στις παλαιότερες περιοχές αναπαραγωγής και έρχονται κάθε χρόνο στα ίδια νερά που προορίζονται για φώλιασμα, ενώ μερικές φορές χρησιμοποιείται ακόμη και η ίδια φωλιά.
Και τα δύο φύλα συμμετέχουν στην κατασκευή της φωλιάς, με το μεγαλύτερο ποσοστό να ανήκει στο θηλυκό. Η θέση κατασκευής της φωλιάς εξαρτάται από τη συγκεκριμένη περιοχή αναπαραγωγής. Σε σχετικά βαθιές και ολιγοτροφικές λίμνες ή σε λίμνες με διακριτές και σχετικά ξηρές όχθες, οι φωλιές κατασκευάζονται σε απόσταση 70 έως 120 εκατοστά από την άκρη του νερού. Μπορεί να βρίσκεται σε ρηχά νερά, βάθους 10 έως 60 εκατοστών ανάμεσα στη βλάστηση, ή και σε μικρές νησίδες μέσα στο νερό.
Η έναρξη της ωοτοκίας εξαρτάται από το γεωγραφικό πλάτος και τις τοπικές συνθήκες την άνοιξη. Στη δυτική Ευρώπη, στο ευρωπαϊκό τμήμα της Ρωσίας και το Καζακστάν ξεκινάει στα μέσα Απριλίου με αρχές Μαΐου. Ωστόσο, στην τούνδρα της βόρειας Ευρώπης καθώς και στη δυτική και ανατολική Σιβηρία, η αναπαραγωγή ξεκινά από το τρίτο δεκαήμερο του Ιουνίου. Σε ασυνήθιστο κρύο, η έναρξη της ωοτοκίας μπορεί ακόμη και να καθυστερήσει μέχρι τα μέσα Ιουλίου. Κανονικά, η εναπόθεση των αυγών γίνετα άπαξ, αλλά υπάρχουν και περιπτώσεις δεύτερης γέννας, αλλά τότε μόνο με ένα (1) αυγό. (Harrison)
Η γέννα αποτελείται συνήθως από 2, σπανίως 1 ή 3 αυγά. Η επώαση ξεκινάει από το πρώτο αυγό, πραγματοποιείται και από τους δύο γονείς και διαρκεί (27-)28 με 29(-30) ημέρες, με το θηλυκό να συμμετέχει περισσότερο. Οι νεοσσοί εκκολάπτονται ασύγχρονα, είναι φωλεόφυγοι και παραμένουν μόνο 2-3 ημέρες στη φωλιά, σιτιζόμενοι και από τους δύο γονείς. Σε ηλικία 5 εβδομάδων είναι σε θέση να τραφούν ανεξάρτητα και μπορούν να πετάξουν σε περίπου δύο μήνες.
Απειλές
Κατά τη διάρκεια της περιόδου αναπαραγωγής, το είδος απειλείται από την αύξηση της οξύτητας του νερού, τις διακυμάνσεις της στάθμης του και τη ρύπανση από βαρέα μέταλλα (del Hoyo et al. 1992), ιδιαίτερα κατά την περίοδο επώασης (Gotmark et al. 1989). Αντιμετωπίζει επίσης χαμηλότερη αναπαραγωγική επιτυχία που οφείλεται στην ανθρώπινη όχληση (del Hoyo et al. 1992) (π.χ. από τους τουρίστες ή επισκέπτες υγροτόπων) (Gotmark et al. 1989) και επηρεάζεται έμμεσα από την αλλοίωση των ενδιαιτημάτων αναπαραγωγής (π.χ. αναδάσωση) (del Hoyo et αϊ. 1992).
Κατά τη διάρκεια του χειμώνα, το είδος είναι ιδιαίτερα ευάλωτο στη ρύπανση (παράκτιες πετρελαιοκηλίδες), ειδικά σε πλούσιους ψαρότοπους, όπου συγκεντρώνονται μεγάλοι πληθυσμοί, ενώ συχνά παγιδεύονται στα αλιευτικά δίχτυα (del Hoyo et al. 1992). Το είδος κινδυνεύει επίσης από τα παράκτια αιολικά πάρκα (ανεμογεννήτριες) (Garthe και Huppop 2004) και είναι ευαίσθητο στη γρίπη των πτηνών, ώστε να μπορεί να απειλείται από μελλοντικά κρούσματα του ιού (Melville και Shortridge 2006).
Οι γλάροι και οι μεγάλοι ληστόγλαροι λεηλατούν συχνά τις φωλιές του, ιδιαίτερα όταν αυτές δεν επιτηρούνται στενά από τους γονείς. Επίσης, ένας άλλος φυσικός θηρευτής είναι η αρκτική αλεπού, η οποία, σε χρονιές που τα λέμινγκς και οι χωραφοπόντικες σπανίζουν, καταστρέφουν σε ορισμένες περιοχές ακόμη και το 90-100% των αυγών.
Σε ορισμένες περιοχές της ζώνης κατανομής του, τα λαμπροβούτια καταναλώνονται από τους ντόπιους πληθυσμούς, το φαινόμενο όμως αυτό δεν θεωρείται διαρκής παράγοντας ανησυχίας, όπως και το κυνήγι, που η περιστασιακή του εφαρμογή δεν φαίνεται να αποτελεί ιδιαίτερο κίνδυνο.
Γενικά, η IUCN, έχει χαρακτηρίσει το είδος ως Ελαχίστης Ανησυχίας (LC), παγκοσμίως, αλλά με καθοδικές τάσεις., ενώ για την Ελλάδα τα στοιχεία είναι ανεπαρκή.
Μέτρα διαχείρισης
Στη Σκωτία, η κατασκευή πλωτών τεχνητών νησιών (σχεδίες) στις περιοχές όπου φωλιάζει, κατάφερε να αυξήσει την επιτυχία αναπαραγωγής του είδους στην περιοχή (Hancock 2000). Στη Σουηδία διαπιστώθηκε, επίσης, ότι οι φωλιές στις νησίδες και οι περιβάλλοντες χώροι, θα πρέπει να συμπεριλαμβάνονται στις προστατευόμενες περιοχές για το είδος αυτό (Gotmark et al. 1989).
Καθεστώς προστασίας
Ι. Συμπεριλαμβάνεται στα είδη του Παραρτήματος Ι της Κοινοτικής Οδηγίας 79/409 του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για τη διατήρηση των άγριων πουλιών.
ΙΙ. Συμπεριλαμβάνεται στα είδη του Παραρτήματος ΙΙ της Σύμβασης της Βέρνης για τη διατήρηση της ευρωπαϊκής άγριας ζωής και των φυσικών βιοτόπων.
Άλλες ονομασίες
Στον ελλαδικό χώρο τo Λαμπροβούτι απαντά και με τις ονομασίες Βουταναριά και Θαλασσοβούτι.
Σημειώσεις
i. Περιλαμβάνει και το Gavia arctica suschkini
Πηγές
Κατηγορία:Κολυμβίδες
Λε Βιμπάλ
Το Λε Βιμπάλ (γαλλικά: Le Vibal, οξιτανικά: Lo Bisbal) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπιζμπαλιέν (γαλλικά: Bisbaliens).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Γιώργος Κιτσόπουλος
Ο Γεώργιος Κιτσόπουλος (Αθήνα, 1919-Θεσσαλονίκη 1996) ήταν Έλληνας πεζογράφος, δοκιμιογράφος και κριτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα τον Σεπτέμβρη του 1919. Σύζυγος της Ελένης Κιτσοπούλου-Θέμελη, πατέρας της ηθοποιού και σκηνοθέτριας Μόνας Κιτσοπούλου. Ήταν γιος ενός αξιωματικού του πολεμικού ναυτικού και λόγω των μεταθέσεων του πατέρα του, πέρασε τα παιδικά του χρόνια σε διάφορα μέρη της Ελλάδας μέχρις ότου εγκατασταθεί μόνιμα στην Θεσσαλονίκη το 1936 με την οικογένεια του, όπου και σπούδασε στη Γεωπονική σχολή. Αφού κατατάγηκε εθελοντής το 1940 για να υπηρετήσει στο πολεμικό ναυτικό, κατά τη διάρκεια της κατοχής έγινε μέλος της αντιστασιακής οργάνωσης «Κόδρος». Όσον αφορά τα επαγγελματικά δεν άσκησε το αντικείμενο που σπούδασε, ενώ εργάστηκε ως ιδιωτικός υπάλληλος και από το 1967 έως το 1974 ανέλαβε την διεύθυνση του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδας. Κάνει για πρώτη φορά την εμφάνιση του στην λογοτεχνία με τη δημοσίευση ενός διηγήματος του στο περιοδικό «Εβδομάς» κατά τη διάρκεια της κατοχής. Το 1946 εκδίδει το περιοδικό «Κοχλίας»,σε πρώτο στάδιο με τους συνηλικιώτες Λευτέρη Κονιόρδο και Γιάννη Σβορώνο, όμως τελικά θα αναλάβει ο ίδιος την έκδοση του. Το 1964 πραγματοποιεί την πρώτη του έκδοση με τη συλλογή διηγημάτων «Εκλογή», στην οποία ο ίδιος μας δίνει τη διαδρομή του στη διηγηματογραφία από το 1942 έως το 1965. Αργότερα συνεργάστηκε με την εφημερίδα «Ελληνικός Βορράς» για την οποία και δημοσίευσε επιφυλλίδες και θεατρικές κριτικές. Συνεργάστηκε επίσης με τα περιοδικά «Μορφές», «Νέα Πορεία», «Φιλολογικά Χρονικά» και λίγο μετά το 1955 άρχισε να εργάζεται στον καθημερινό τύπο. Συχνά χρησιμοποιούσε τα ψευδώνυμα Γιάννης Άδραστος και Παύλος Αγγέλου Κομνηνός. Έκανε ακόμα εκπομπές στον ραδιοφωνικό σταθμό της ΥΕΝΕΔ και ήτανε σεναριογράφος σε αρκετες ταινίες των σκηνοθετών Τάκη Κανελλοπούλου και Απόστολου Κρυωνά. Επίσης, υπήρξε από το 1962 έως το 1976, μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Εταιρίας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης.
Έργο
Το έργο του εκτείνεται μέσα σε πέντε δεκαετίες, ακατάπαυστης ενασχόλησης με την δημιουργική λογοτεχνία, το άρθρο, την μελέτη, τον κινηματογράφο το θέατρο. Ο ίδιος ανήκει στην μεταπολεμική γενιά των συγγραφέων της Θεσσαλονίκης. Η πεζογραφία του Κιτσόπουλου διαμορφώθηκε αρχικά από τους συγγραφείς που σχημάτισαν τη νεωτερική παράδοση των Μακεδονικών ημερών, ιδίως από τον Ν.Γ. Πεντζίκη και τον ΣΤ. Ξεφλούδα. Η ονειρική ατμόσφαιρα, ο αργός αφηγηματικός ρυθμός, τα θαμπά κι αλλιωμένα πρόσωπα των ιστοριών του τονίζουν την εξπρεσιονιστική, υποβλητική γραφή του. Αλλεπάλληλες κάθοδοι σε φαντασιωτικές καταστάσεις οπού το διακριτό περίγραμα των αντικειμένων διαλύεται σε μια ατμόσφαιρα ονειρική και ρεμβώδη, δημιουργούν στον αναγνώστη μια αίσθηση νοσηρότητας αλλά και γοητείας. Οι ψηχαναλυτικές έννοιες του καθρέφτη και του λαβύρινθου επέρχονται διαρκώς στο πρώιμο έργο του, εγκαθιστώντας μια διπλή αναφορά, αναζήτησης του άγνωστου αλλά και φόβου για το απροσδόκητο. Άλλωστε τεριάζουν και με την θεματική του που συνήθως περιστρέφεται γύρω από την εσωτερική σχέση του έρωτα με το θάνατο. Τα μεταγενέστερα πεζά του Κιτσόπουλου είναι λιγότερο ερμητικά και ενδοστρεφή, συγκλίνουν μάλιστα προς την παρωδία και τη γελοιοποίηση των ηθών και των καθιερωμένων θεσμών της μεταπολεμικής ζωής την κλειστή κοινωνία της Θεσσαλονίκης. Το 1992 τιμήθηκε με το «Κρατικό βραβείο διηγήματος».
Πηγές
http://www.biblionet.gr/author/51622/%CE%93%CE%B9%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%82_%CE%9A%CE%B9%CF%84%CF%83%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%82
http://www.ekebi.gr/frontoffice/portal.asp?cpage=NODE&cnode=461&t=226
Λεξικό Νεοελληνικής Λογοτεχνίας: Πρόσωπα, έργα, ρεύματα, όροι. Εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα: 2008, ΙSBN: 978-960-162237-8
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες κριτικοί
Στάδιο Ρέντζο Μπαρμπέρα
Το Στάντιο Ρέντζο Μπαρμπέρα (παλαιότερα και ευρέως γνωστό ως Stadio La Favorita) είναι ποδοσφαιρικό γήπεδο στο Παλέρμο της Ιταλίας. Αποτελεί σήμερα έδρα της ποδοσφαιρικής ομάδας της ΟΣΣ Παλέρμο. Τα εγκαίνια του γηπέδου πραγματοποιήθηκαν στις 24 Ιανουαρίου 1932 και έλαβε την ονομασία Στάντιο Λιττόριο προς τιμήν του φασισμού. Η εναρκτήρια αναμέτρηση ήταν μεταξύ της Παλέρμο και της Αταλάντα, με την Παλέρμο να παίρνει την νίκη με τελικό σκορ 5–1. Ένας στίβος περιτριγύριζε τον αγωνιστικό χώρο, ενώ δεν υπήρχαν κερκίδες πίσω από τις δύο εστίες. Το 1936, το γήπεδο μετονομάστηκε σε Στάντιο Μικέλε Μαρρόνε, προς τιμήν ενός στρατιώτη που έπεσε νεκρός στην διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου. Η ονομασία άλλαξε εκ νέου με το πέρας του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου σε Στάντιο Λα Φαβορίτα, από την ονομασία του γειτονικού παλατιού του Φρειδερίκου Β΄, Άγιου Ρωμαίου Αυτοκράτορα κατά τον 13ο αιώνα.
Το 1948, ο στίβος απομακρύνθηκε και κερκίδες ανεγέρθηκαν πίσω από τις δύο εστίες. Το 1984, η δεύτερη κύρια ανακατασκευή έλαβε χώρα, στα πλαίσια της οποίας συμπεριλαμβάνονταν και η προσθήκη δεύτερου διαζώματος στις κερκίδες, ανεβάζοντας την συνολική τους χωρητικότητα στους 50.000 θεατές. Ωστόσο, η αυξημένη αυτή χωρητικότητα του γηπέδου καλύφθηκε εξ ολοκλήρου μονάχα σε δύο περιπτώσεις, πιο συγκεκριμένα σε μία πρωταθλήματος αναμέτρηση για την Σέριε C1 απέναντι στην Μεσίνα και μία φιλική αναμέτρηση με αντίπαλο την Γιουβέντους. Μια τρίτη ανακατασκευή ολοκληρώθηκε το 1990, η τελευταία τέτοιας έκτασης στην οποία το γήπεδο υποβλήθηκε και ξεκίνησε λόγω του γεγονότος ότι η πόλη του Παλέρμο επελέγη για την φιλοξενία αριθμού αναμετρήσεων στα πλαίσια του πρώτου γύρου του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1990. Λόγω της ανακατασκευής αυτής, η χωρητικότητα του γηπέδου μειώθηκε στην τωρινή του, αυτή των 37.619 θέσεων.
Στις 18 Σεπτεμβρίου 2002, το γήπεδο μετονομάστηκε σε Ρέντζο Μπαρμπέρα, προς τιμήν του πρώην προέδρου της Παλέρμο στη διάρκεια της τελευταίας παρουσίας της ομάδας στην Σέριε Α, καθώς και των δύο συμμετοχών σε τελικούς του Κυπέλλου Ιταλίας στην διάρκεια των δεκαετιών του 1960 και του 1970, ο οποίος είχε αποβιώσει στις 19 Μαΐου του ιδίου έτους. Την σεζόν 2004-05 της Σέριε Α, η οποία σημαδεύτηκε από την επιστροφή της Παλέρμο στην ελίτ του ιταλικού ποδοσφαίρου έπειτα από απουσία περίπου 30 ετών, όλες οι θέσεις του γηπέδου είχαν πωληθεί πριν από την έναρξη της σεζόν, υπό την μορφή εισιτηρίων διαρκείας. Ωστόσο, το επίτευγμα αυτό δεν επαναλήφθηκε τις σεζόν που ακολούθησαν.
Σχέδια κοινοποιήθηκαν πρόσφατα από τον τωρινό πρόεδρο της Παλέρμο, Μαουρίτσιο Ζαμπαρίνι, για την ανέγερση ενός νέου γηπέδου το οποίο θα ανήκε εξ ολοκλήρου στον ίδιο τον σύλλογο.
Μεταφορές
Το γήπεδο συνδέεται με το κέντρο της πόλης και τον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό μέσω της λεωφορειακής γραμμής 101.
Καταχωρητής domain
Καταχωρητής domain name (ονομάτων χώρου) είναι το φυσικό ή νομικό πρόσωπο προς το οποίο είναι δυνατό να γίνονται αιτήσεις εκχώρησης από ενδιαφερόμενους να τους εκχωρηθεί Όνομα χώρου στο Διαδίκτυο με συγκεκριμένη κατάληξη. Παράδειγμα ονόματος χώρου www.paradeigma.gr
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Domain name system
Μάρεϋ Μπούκτσιν
Ο Μάρεϊ Μπούκτσιν (Murray Bookchin, 14 Ιανουαρίου 1921 - 30 Ιουλίου 2006) ήταν Αμερικανός ελευθεριακός σοσιαλιστής θεωρητικός, φιλόσοφος και συγγραφέας, οι ιδέες του οποίου κινούνται στον χώρο του αναρχισμού. Είναι γνωστός κυρίως ως ο εμπνευστής της προσέγγισης της κοινωνικής οικολογίας.
Βιογραφία και θέσεις
Γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη και από μικρή ηλικία έδειξε ενδιαφέρον για τη μαρξιστική ιδεολογία, ενώ κατά την εφηβεία του εμβάθυνε στον τροτσκισμό. Έγινε γνωστός σε κύκλους της Αριστεράς για την ικανότητά του να ασκεί κριτική στη μαρξιστική ιδεολογία χρησιμοποιώντας τη συμβατική μαρξιστική γλώσσα. Κατά τη δεκαετία του '60 ήταν μέλος ελευθεριακής ένωσης και το 1974 βοήθησε στην ίδρυση του Ινστιτούτου Κοινωνικής Οικολογίας (ISE).
Πέθανε στις 30 Ιουλίου του 2006, σε ηλικία 85 ετών.
Έργα μεταφρασμένα στα ελληνικά
Περιλαμβάνονται τα βιβλία που περιέχουν μόνο κείμενα του Μπούκτσιν.
Βιντεοθήκη στα ελληνικά
Κατηγορία:Αμερικανοί αναρχικοί Κατηγορία:Οικολόγοι Κατηγορία:Αμερικανοί άθεοι Κατηγορία:Αθεϊστές φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 21ου αιώνα Κατηγορία:Αντικαπιταλιστές
Λεωφορείον ο Πόθος
μικρογραφία|294x294εσ|[[Βίβιαν Λι και Ράιτ Κινγκ σε σκηνή της ταινίας]] Το Λεωφορείον ο πόθος (αγγλικά: A Streetcar named Desire) είναι ταινία του σκηνοθέτη Ελία Καζάν γυρισμένη το 1951. Βασίζεται στο ομώνυμο δράμα του Τένεσι Ουίλιαμς. Η ταινία έλαβε 12 υποψηφιότητες και βραβεύτηκε με 4 βραβεία Όσκαρ.
Το 1997, το Λεωφορείον ο πόθος έλαβε την 45η θέση, ως μια από τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου. Το 1999 η ταινία χαρακτηρίστηκε από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως «πολιτιστικά, αισθητικά και ιστορικά σημαντική» και επιλέχθηκε να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών.
Υπόθεση
Η Μπλανς (Βίβιαν Λι), μια καθηγήτρια από τις Νότιες Ηνωμένες Πολιτείες, επισκέπτεται μετά τον πλειστηριασμό της οικογενειακής περιουσίας της την αδελφή της Στέλλα (Κιμ Χάντερ), που ζει με τον άντρα της Στάνλεϋ Κοβάλσκυ (Μάρλον Μπράντο) στη Νέα Ορλεάνη. Ο Κοβάλσκυ, που ως Πολωνός μετανάστης και εργάτης αντιμετωπίζεται υποτιμητικά από την Μπλανς, καθηλώνει τη Στέλλα με τον οξύθυμο και επιβλητικό χαρακτήρα του σε μία σχέση που κυριαρχείται από το ωμό πάθος. Η υπερευαίσθητη και κάπως υπερβολική Μπλανς, τονίζοντας την ευγενή καταγωγή και την καλή ανατροφή της, μπαίνει στο στόχαστρό του και ενδόμυχα γεννιέται ένας κρυφός πόθος. Όσο περνά ο καιρός, αποκαλύπτονται μυστικά του παρελθόντος της Μπλανς και λόγω της συγκατοίκησης, δημιουργούνται εντάσεις και πολλαπλά ξεσπάσματα, που αφαιρούν ένα-ένα τα πέπλα από τους πολύπλοκους χαρακτήρες των ηρώων. Εν τέλει το όριο μεταξύ λογικής και παράνοιας γίνεται όλο και περισσότερο θολό, με αποτέλεσμα το ολέθριο τέλος.
Βραβεία όσκαρ
Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Ταινίες του 1951 Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Β΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Τένεσι Ουίλιαμς Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Άλεξ Νορθ Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Β΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο καλλιτεχνικός διευθυντής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με εκπαιδευτικούς Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Ορλεάνη Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ελία Καζάν Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Νέα Ορλεάνη
Μπαμπρούισκ
Το Μπαμπρούισκ ή Μπομπρούισκ (λευκορωσικά: Бабру́йск, ρωσικά: Бобру́йск, πολωνικά: Bobrujsk) είναι πόλη στην περιφέρεια Μογκίλεβ, στην ανατολική Λευκορωσία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2009, έχει 215.092 κατοίκους. Η πόλη είναι κτισμένη στις όχθες του ποταμού Μπερεζίνα, παραποτάμου του Δνείπερου. Το όνομα της πόλης (όπως και του ποταμού Μπαμπρούισκα) πιθανότατα προέρχεται από τη λευκορωσική λέξη μπαμπιόρ (бобёр), η οποία σημαίνει κάστορας, οι οποίοι κάποτε ζούσαν στον Μπερεζίνα, μέχρι που εξαφανίστηκαν λόγω του κυνηγιού.
Ιστορία
Η πρώτη αναφορά στο Μπαμπρούισκ γίνεται στα μέσα του 14ου αιώνα, όταν η περιοχή κατακτήθηκε από τον Γκεντιμίνας. To 1502, οι Τάταροι επέδραμαν στη πόλη. Η πόλη αναπτύχθηκε σε εμπορικό σταθμό και αναφέρεται στις πόλεις στα σύνορα Πολωνίας-Ρωσίας όπου υπήρχαν τελωνεία. Υπάρχουν στοιχεία αγοράς ενώ κάθε χρόνο στη πόλη διοργανωνόταν πανηγύρι. Στις αρχές του 17ου αιώνα, το Μπομπρούισκ είχε ήδη αναπτυχθεί σε σημαντική πόλη στο Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας, προστατευμένη από κάστρο του 14ου αιώνα, έδρα της τοπικής κυβέρνησης και είχε πληθυσμό περίπου 2.000 κατοίκων. Η πόλη ήταν ανάμεσα στις πρώτες οι οποίες συμμετείχαν στην επανάσταση των Κοζάκων της Ουκρανίας το 1648, λόγω της κοινής γλώσσας και θρησκείας. Το 1649, οι Πολωνοί πολιόρκησαν ανεπιτυχώς την πόλη, αλλά μετά από ενισχύσεις, ο πολωνικός στρατός κατέλαβε την πόλη τις 21 Φεβρουαρίου 1649, και στον πόλεμο που ακολούθησε με τη Ρωσία, ο πολωνικός στρατός της σταθμευμένος στην πόλη. Το 1655 οι Ρώσοι κατέλαβαν και κατέστρεψαν το Μπομπρούισκ. Η περιοχή στη συνέχεια γνώρισε την παρακμή. Μετά το δεύτερο διαμελισμό της Πολωνίας, το 1793, το Μπομπρούισκ έγινε τμήμα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.
Γκαράμ μασάλα
Το γκαράμ μασάλα (Χίντι: गरम मसाला, Παντζάμπι: ਗਰਮ ਮਸਾਲਾ, Ούρντου: گرم مصالحہ, Μπενγκάλι: গরম মসলা, Αγγλικά: Garam masala, garam ("καυτερό") and masala (μείγμα μπαχαρικών)), είναι ένας συνδυασμός τριμμένων μπαχαρικών που χρησιμοποιείται συχνά στις κουζίνες της Ινδίας, του Πακιστάν και άλλων χωρών της Νότιας Ασίας. Χρησιμοποιείται μόνο του ή με άλλα αρωματικά. Η λέξη γκαράμ κατά την έννοια της Αγιουρβέντα, υποδηλώνει "θερμαίνοντας το σώμα", καθώς στην ιατρική Αγιουρβέντα, αυτά τα μπαχαρικά πιστεύεται ότι ανυψώνουν τη θερμοκρασία του σώματος.