cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βιέκες
Ισπανική αποικιακή περίοδος
Στις αρχές του 19ου αιώνα, οι Ισπανοί άρχισαν να εγκαθίστανται μόνιμα στο νησί και να το οχυρώνουν. Το 1811, ο Σαλβαδόρ Μελέντεζ (Salvador Meléndez), τότε κυβερνήτης του Πουέρτο Ρίκο, έστειλε τον στρατιωτικό διοικητή Juan Rosselló για να ξεκινήσει αυτό που θα γινόταν η προσάρτηση του Βιέκες στο Πουέρτο Ρίκο. Το 1832, κατόπιν συμφωνίας με την ισπανική κυβέρνηση του Πουέρτο Ρίκο, ο γάλλος Teófilo José Jaime María Le Guillou έγινε κυβερνήτης του Βιέκες και ανέλαβε να επιβάλει την τάξη στην επαρχία. Ο Le Guillou παρότρυνε τη δημιουργία μεγάλων φυτειών, σηματοδοτώντας μια περίοδο κοινωνικής και οικονομικής αλλαγής. Ο Le Guillou θεωρείται πλέον ως ο «ιδρυτής» του Βιέκες (αν και αυτός ο τίτλος απονέμεται επίσης μερικές φορές και στον Francisco Saínz, κυβερνήτη από το 1843 έως το 1852, ο οποίος ίδρυσε την Ισαμπέλ Σεγούντα, την «πόλη του Βιέκες», που πήρε το όνομά της από τη βασίλισσα Ισαβέλλα Β΄ της Ισπανίας). Το Βιέκες προσαρτήθηκε επισήμως στο Πουέρτο Ρίκο το 1854.
The Gathering (άλμπουμ)
Τραγούδια του δίσκου
9. Allegiance (Billy, Lombardo, Peterson) - 2:37
Βαλ Πουστερία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυτόνομη Επαρχία του Μπολτσάνο
Βιέκες
Ισπανική αποικιακή περίοδος
Το 1816, το Βιέκες επισκέφθηκε για λίγο ο Σιμόν Μπολίβαρ όταν το πλοίο του κατέφυγε εκεί, καθώς έφυγε μετά την ήττα στη Βενεζουέλα.
Κατά το δεύτερο μέρος του 19ου αιώνα, χιλιάδες Αφρικανοί μετανάστες ήρθαν στο Βιέκες για να εργαστούν στις φυτείες ζαχαροκάλαμου. Έφτασαν από τα κοντινά νησιά Άγιος Θωμάς, Νέβις, Άγιος Χριστόφορος, Σαιντ Κρουά και πολλά άλλα νησιά της Καραϊβικής, μερικοί από αυτούς ως σκλάβοι και άλλοι ως ανεξάρτητοι οικονομικοί μετανάστες.
Υπό τον έλεγχο των Ηνωμένων Πολιτειών
thumb|Πλάκα του Δήμου Βιέκες. Το Πουέρτο Ρίκο παραχωρήθηκε από την Ισπανία, μετά τον Ισπανοαμερικανικό πόλεμο και σύμφωνα με τη Συνθήκη των Παρισίων (1898) και έγινε έδαφος των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής. Το 1899, οι Ηνωμένες Πολιτείες διεξήγαγαν την πρώτη απογραφή του Πουέρτο Ρίκο, διαπιστώνοντας ότι ο πληθυσμός του Βιέκες ήταν 6.642 κάτοικοι (συμπεριλαμβανομένων 704 κατοίκων του κοντινού νησιού Κουλέμπρα).
Στη δεκαετία του 1920 και του 1930, η βιομηχανία ζάχαρης, από την οποία εξαρτιόνταν πλήρως το Βιέκες, μειώθηκε λόγω της πτώσης των τιμών και της βιομηχανικής αναταραχής. Πολλοί ντόπιοι αναγκάστηκαν να μετακινηθούν στο ηπειρωτικό Πουέρτο Ρίκο ή στο Σαιντ Κρουά για να αναζητήσουν εργασία.
Το 1941, ενώ η Ευρώπη βρισκόταν στη μέση του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου, το Ναυτικό των Ηνωμένων Πολιτειών αγόρασε ή κατέσχεσε περίπου τα δύο τρίτα του Βιέκες ως επέκταση του Ναυτικού Σταθμού Roosevelt Roads στην κοντινή ηπειρωτική χώρα του Πουέρτο Ρίκο. Ο αρχικός σκοπός της βάσης (δεν εφαρμόστηκε ποτέ) ήταν να παρέχει ένα ασφαλές καταφύγιο για τον βρετανικό στόλο σε περίπτωση που η Βρετανία καταληφθεί από τη Ναζιστική Γερμανία. Μεγάλο μέρος της γης αγοράστηκε από τους ιδιοκτήτες μεγάλων αγροκτημάτων και ζαχαροκάλαμων και η αγορά προκάλεσε την τελική κατάρρευση της βιομηχανίας ζάχαρης. Πολλοί αγρότες, που δεν είχαν επίσημο τίτλο στη γη που είχαν, εκδιώχθηκαν.
Μετά τον πόλεμο, το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ συνέχισε να χρησιμοποιεί το νησί για στρατιωτικές ασκήσεις και ως πεδίο βολών και δοκιμαστικό έδαφος για πυρομαχικά.
Γεωγραφία
thumb|right|300px|Υποτροπικό ξηρό δάσος στο Βιέκες. Το Βιέκες έχει μήκος περίπου 33 χλμ. και πλάτος 7 χλμ. Έχει έκταση 135 τ.χλμ. και βρίσκεται περίπου 16 χλμ. ανατολικά του Πουέρτο Ρίκο. Βόρεια του Βιέκες βρίσκεται ο Ατλαντικός Ωκεανός ενώ νότια η Καραϊβική θάλασσα. Το νησί Κουλέμπρα βρίσκεται περίπου 16 χλμ. βόρεια του Βιέκες και οι Αμερικανικές Παρθένοι Νήσοι βρίσκονται στα ανατολικά. Το Βιέκες και η Κουλέμπρα, μαζί με διάφορα μικρά νησάκια, αποτελούν τις Ισπανικές Παρθένους Νήσους.
Οι πρώην εκτάσεις του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ, που τώρα αποτελούν καταφύγια άγριας ζωής, καταλαμβάνουν ολόκληρο το ανατολικό και δυτικό άκρο του Βιέκες. Αυτές οι περιοχές δεν είναι κατοικημένες. Η πρώην μη στρατιωτική περιοχή καταλαμβάνει περίπου το κεντρικό τρίτο του νησιού και περιέχει τις πόλεις Ισαμπέλ Σεγούντα στη βόρεια ακτή και Εσπεράνσα στο νότο.
Το έδαφος του Βιέκες είναι λοφώδες, με μια κεντρική κορυφογραμμή με κατεύθυνση ανατολικά-δυτικά. Το υψηλότερο σημείο είναι το Μόντε Πιράτα με υψόμετρο 301 μέτρων. Γεωλογικά το νησί αποτελείται από ένα μείγμα από ηφαιστειακό υπόστρωμα, ιζηματογενή πετρώματα όπως ασβεστόλιθο και ψαμμίτη, και αλλούβιες αποθέσεις από χαλίκι, άμμο, λάσπη και πηλό. Δεν υπάρχουν μόνιμα ποτάμια ή ρυάκια. Μεγάλες εκτάσεις πρώην γεωργικής γης έχουν ανακτηθεί από τη φύση λόγω της παρατεταμένης ακαλλιεργησίας και, εκτός από κάποιες μικρές καλλιέργειες στην κεντρική περιοχή, το νησί καλύπτεται σε μεγάλο βαθμό από θάμνους και υποτροπικά ξηρά δάση.
Παραπομπές
Βιεκες
The Gathering (άλμπουμ)
Τραγούδια του δίσκου
10. Sewn Shut Eyes (Billy, James, Peterson) - 4:15
11. Fall of Sipledome (Billy, Peterson) - 4:48
Θέσεις τσαρτ
The Gathering (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 28 Ιουνίου 1999
Τα μέλη των Testament
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "The Gathering" είναι οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Testament Κατηγορία:Άλμπουμ του 1999
Μπέρναρντ φαν Ορλέι
Ο Μπέρναρντ φαν Ορλέι (φλαμανδικά: Bernard van Orley (μεταξύ 1487 και 1491 - 6 Ιανουαρίου 1541, γνωστός επίσης και ως Barend ή Barent van Orley, Bernaert van Orley ή Barend van Brussel) ήταν εξέχων Φλαμανδός ζωγράφος της φλαμανδικής Αναγέννησης, αν και δραστηριοποιήθηκε εξίσου ενεργά ως εξέχων σχεδιαστής ταπισερί στις Βρυξέλλες και, προς το τέλος της ζωής του, στη δημιουργία υαλογραφιών (βιτρώ). Μολονότι ποτέ δεν επισκέφθηκε την Ιταλία, ανήκει στην ομάδα «ιταλοτραφών» Φλαμανδών ζωγράφων, που αποκαλούνται ρομανιστές και επηρεάστηκαν από την ιταλική αναγεννησιακή ζωγραφική, στην περίπτωση του Μπέρναρντ φαν Ορλέι από τον Ραφαήλ.
Μάχη στο Δίστομο
Η Μάχη στο Δίστομο ήταν πολεμική εμπλοκή της επανάστασης του 21 με νικηφόρα έκβαση για τους Έλληνες οι οποίοι νίκησαν πολυπληθέστερο εχθρό, επικεφαλής του οποίου ήταν ο Ομέρ Πασάς της Καρύστου, ήρωας των Οθωμανών ο οποίος θεωρείτο ανίκητος.
Πριν τα γεγονότα
Η φήμη των νικών των υπό τον Καραϊσκάκη Ελλήνων οδήγησε τον αρχηγό του οθωμανικού στρατού στην Αθήνα, Κιουταχή,  στη σκέψη να επιτεθεί εκστρατεύσει ο ίδιος εναντίον του Καραϊσκάκη. Μή θέλοντας όμως να διαλύσει την πολιορκία της Ακρόπολης, απέστειλε τελικά τον Ομέρ Πασά από την Κάρυστο, μαζί με τον αδερφό του Μουστάμπεη Καροφίλμπεη, επικεφαλής δύο χιλιάδων πεζικού και 500 ιππέων.
Μπέρναρντ φαν Ορλέι
Γεννήθηκε και απεβίωσε στις Βρυξέλλες και ήταν καλλιτέχνης της Αυλής των ηγεμόνων του οίκου των Αψβούργων και «υπηρέτησε ως ένα είδος αρμοστή για τις τέχνες για το δημοτικό συμβούλιο της πόλης των Βρυξελλών». Ήταν ιδιαίτερα παραγωγικός, επικεντρωνόταν στη σχεδίαση των έργων του και άφηνε την εκτέλεσή τους κατά μέγα μέρος σε άλλους, όσον αφορά στη ζωγραφική, και ολοσχερώς όσον αφορά τις ταπισερί και τις υαλογραφίες. Και αυτό είναι πιθανό να το έμαθε από τον Ραφαήλ, του οποίου το εργαστήριο στη Ρώμη ήταν άνευ προηγουμένου σε προσωπικό.
Μάχη στο Δίστομο
Η μάχη
Οι Τούρκοι εμφανίστηκαν στις 17 Ιανουαρίου 1827 το πρωί έξω από το Δίστομο, το οποίο κρατούσαν 300 Σουλιώτες με αρχηγό τον Ν. Μπότσαρη, Γεώργιο Καραϊσκάκη, Κουτσονίκα, Χρήστο Κουτσονίκα, Ιωάννη Μπαϊρακτάρη, Ν. Κάσκαρη και Ιωάννη Μπιλπίλη. Οι Έλληνες βγήκαν και ακροβολίστηκαν, αλλά όταν είδαν το σμήνος των εχθρών κλείστηκαν στα οχυρώματα και έστειλαν μήνυμα στα Σάλωνα για βοήθεια. Την επόμενη μέρα επιτέθηκαν ορμητικά οι Τούρκοι και διεξήχθη σφοδρή μάχη, με τους Έλληνες να κυκλώνονται από όλες τις πλευρές εκτός των μετόπισθεν, Στις 18 του μηνός, οι Τούρκοι, επιτιθέμενοι από αριστερά και από το κέντρο, μπήκαν στο χωριό και κατέστρεψαν τα περιφράγματα των οχυρωμάτων. Επιτέθηκαν και στο ισχυρό οχύρωμα του προφήτη Ηλία, αλλά οι Έλληνες έδειξαν αντίστοιχη τόλμη και ανδρεία ρίχνοντας σφαίρες μανιωδώς και με επιτυχία κατά των εχθρών, οι οποίοι επιχειρούσαν κυκλωτική κίνηση από τα νώτα, για να τους εγκλωβίσουν. Κατά τη διάρκεια της μάχης κατέφθασε και ο Γεώργιος Δράκος με διακόσιους Έλληνες (Σουλιώτες κυρίως και λίγους Λειβαδίτες) και επιτέθηκε στους εχθρούς. Μετά από συμπλοκή σώμα με σώμα, τους έκανε να φύγουν στους λόφους. Οι υπόλοιποι βλέποντας την κατάσταση έφυγαν και αυτοί τρέχοντας από το χωριό, ενώ οι Έλληνες τους σκότωναν κατά την καταδίωξη. Τη νύχτα της 20 Ιανουαρίου 1827, κατέφθασε και ο ίδιος ο Γεώργιος Καραϊσκάκης, μέσω του Σχιστού, και με έναν ευφυή σχεδιασμό διέσπασε τις εχθρικές γραμμές και πέτυχε να ενωθεί με τους υπερασπιστές του Διστόμου. Για λίγες ημέρες ακολούθησαν εκατέρωθεν οχυρωματικά έργα, έως ότου στις 31 Ιανουαρίου εμφανίσθηκαν τουρκικές ενισχύσεις που παρέλαυναν συντεταγμένα, ερχόμενοι απευθείας από την Κωνσταντινούπολη. Στις 3 Φεβρουαρίου, οι Τούρκοι επανέλαβαν την επίθεση, ωστόσο οι Έλληνες αντιστάθηκαν σθεναρά και τη νύκτα της 5 Φεβρουαρίου οι επιτιθέμενοι άρχισαν να υποχωρούν. Οι άνδρες του Καραϊσκάκη τους καταδίωξαν. Το επόμενο πρωΐ, πανικόβλητοι, οι Τούρκοι αποσύρθηκαν οριστικά από την περιοχή και εγκατέλειψαν στη διάθεση των Ελλήνων πλήθος από λάφυρα (σκηνές, πολεμοφόδια, τροφές, ακόμη κι ένα κανόνι που είχαν φέρει μαζί τους). Από τους Τούρκους σκοτώθηκαν ογδόντα, και άλλοι τόσοι πληγώθηκαν, ενώ από τους Έλληνες σκοτώθηκαν δύο και οκτώ πληγώθηκαν, μεταξύ των οποίων και ο Μπότσαρης ελαφρά.
Μπέρναρντ φαν Ορλέι
Λόγω αυτής του της πρακτικής, τα πολλά έργα του που έχουν διασωθεί (αν και μειώθηκαν σε αριθμό κατά τη διάρκεια της φλαμανδικής εικονοκλασίας (Beeldenstorm) παρουσιάζουν έντονες διαφορές ποιότητας. Διασώζονται πολλά σχέδιά του, κυρίως σπουδές σχεδίων για ταπισερί και υαλογραφίες. Ο ίδιος - ή το εργαστήριό του - πρέπει να έφτιαξαν cartoons (όπως αποκαλούνταν τα σχέδια για ταπισερί που κατασκευάζονταν σε χαρτόνι) σε φυσικό μέγεθος, αλλά αυτά συνήθως χάνονταν κατά τη διαδικασία της ύφανσης, όταν κόβονταν σε λωρίδες. Τα θέματα των πινάκων του είναι κυρίως θρησκευτικές συνθέσεις ή πορτρέτα, κυρίως των Αψβούργων, που επαναλαμβάνονταν σε πολλές παραλλαγές από το εργαστήριό του, με λίγα θέματα από τη μυθολογία. Ωστόσο, οι ταπισερί του εμφανίζουν μεγαλύτερη ποικιλία, που ανακλά το κανονικό εύρος αυτού του μέσου, από κύκλους ιστοριών από τη Βίβλο, μέχρι αλληγορίες, απεικονίσεις μαχών και σκηνές κυνηγίου.
Μάχη στο Δίστομο
Σημασία της ελληνικής νίκης
Λόγω του γενικού τρόμου που προκαλούσε στους Οθωμανούς το όνομα του Καραϊσκάκη, αλλά και εξαιτίας του δριμύτατου χειμώνα που είχε ενσκύψει, εγκατέλειψαν τότε τις θέσεις τους οι τουρκικές φρουρές που στάθμευαν στο φρούριο των Σαλώνων (το οποίο εν συνεχεία κατέλαβε ο Πανουργιάς), στη Δαύλεια, στη Μονή της Ιερουσαλήμ, ενώ έφυγαν και τμήματα των τούρκων της Ναυπάκτου. Έτσι, στα χέρια των Τούρκων παρέμεναν πλέον, μόνο οι οχυρωμένες πόλεις της Βόνιτσας, του Μεσολογγίου και της Ναυπάκτου. Ο Ομέρ Πασάς, μαζί με τα υπολείμματα του στρατού του, γύρισε κατισχυμένος στην Εύβοια και σχεδόν όλη η κεντρική Ρούμελη περιήλθε στον ελληνικό έλεγχο. Το στρατηγικό σχέδιο του Καραϊσκάκη, να αποκόψει όλους τους δρόμους επικοινωνίας του Κιουταχή από τα βασικά κέντρα ανεφοδιασμού του στρατού του στο Ζητούνι και τη Θεσσαλία άρχισε να αποδίδει καρπούς.
Μπέρναρντ φαν Ορλέι
Ο πατέρας του ήταν σχεδιαστής ταπισερί στις Βρυξέλλες και ορισμένοι απόγονοι του Μπέρναρντ έγιναν επίσης καλλιτέχνες, μερικοί από τους οποίους δραστηριοποιήθηκαν κατά τον 18ο αιώνα.
Μάχη στο Δίστομο
Πηγές
Κατηγορία:Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 Κατηγορία:Μάχες ελληνικού στρατού Κατηγορία:Μάχες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ιστορία της Βοιωτίας
Μπέρναρντ φαν Ορλέι
Οικογένεια
Η οικογένειά του προερχόταν αρχικά από το Λουξεμβούργο, απόγονοι της αρχοντικής οικογένειας ντ' Ουρλ ή ντ' Ορλέι (d'Ourle ή d'Orley). Ο κλάδος της οικογένειας του ζωγράφου μετακόμισε στο Δουκάτο της Βραβάντης, όπου ο πατέρας του, Βαλεντίν φαν Ορλέι (περ. 1466 - 1532) γεννήθηκε ως νόθος και έχασε την ευγενική του οικογενειακή γραμμή. Ο Μπέρναρντ και ο αδελφός του Έβεραρντ (ο οποίος επίσης έγινε καλλιτέχνης) γεννήθηκαν στις Βρυξέλλες.
Οι πλαϊνές πτέρυγες του ρετάμπλ που επονομάζεται Saluzzo αποδίδονται στον Βαλεντίν φαν Ορλέι και περιγράφουν «τη ζωή του Αγίου Ιωσήφ» (περίπου 1505, σήμερα στο Δημοτικό Μουσείο των Βρυξελλών). Το ίδιο το ρετάμπλ είναι της γοτθικής σχολής, αλλά ήδη αυτές οι πλάγιες πτέρυγες αρχίζουν να εμφανίζουν ορισμένα χαρακτηριστικά του αναγεννησιακού ύφους. Οι πίνακες με θέμα τη ζωή του Αγίου Ροκ (St. Roch) που βρίσκονται στον ναό του Αγίου Ιακώβου στην Αμβέρσα αποδίδονται στον Έβεραρντ φαν Ορλέι.
Το 1512 ο Μπέρναρντ νυμφεύτηκε την Άγκνες Σέγκερς (Agnes Seghers), ενώ το 1539, λίγο μετά τον θάνατό της, νυμφεύτηκε την Κατερίνα Χέλλινκς (Catherina Hellinckx). Συνολικά απέκτησε εννέα παιδιά: Οι τέσσερις γιοι του ακολούθησαν τα ίχνη του πατέρα τους και έγιναν επίσης ζωγράφοι.
Μαθητεία
Έχει μερικές φορές γίνει η υπόθεση ότι ο Μπέρναρντ ολοκλήρωσε τη μαθητεία του στη Ρώμη στη σχολή του Ραφαήλ. Εν τούτοις δεν υπάρχει καμία αξιόπιστη πηγή που να τεκμηριώνει αυτή την υπόθεση. Εκείνη την εποχή υπήρχαν μόνο λίγοι αναγνωρισμένοι ζωγράφοι στις Βρυξέλλες, όπως οι φαν Λάτχεμ και ζωγράφοι της οικογένειας Κόνινξλοο (Coninxloo). Είναι, συνεπώς, πολύ πιθανότερο ο Μπέρναρντ να εκπαιδεύτηκε αρχικά στο εργαστήριο του πατέρα του, ενός μάλλον αφανούς ζωγράφου που αναφέρεται ως «Δάσκαλος» στα Liggeren της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας και ο οποίος είχε αρκετούς μαθητές. Ο φαν Ορλέι έλαβε γνώση του Αναγεννησιακού ύφους από τα χαρακτικά και τα «cartoons» του Ραφαήλ για ταπισερί από τις σκηνές των «Πράξεων των Αποστόλων» που ο ζωγράφος είχε στείλει στις Βρυξέλλες μεταξύ 1516 και 1520 και σήμερα βρίσκονται στο Λονδίνο. Τα σχέδια αυτά έγιναν με στόχο την ύφανση ταπισερί για λογαριασμό του Πάπα Λέοντος του Ι΄ από τον Πήτερ φαν Άαλστ (Pieter van Aalst).
Έργα ζωγραφικής
Ένα από τα πρώτα υπογεγραμμένα του έργα χρονολογείται από το 1512. Είναι το τρίπτυχο «για το Σωματείο των Ξυλουργών και Κτιστών των Βρυξελλών», επονομαζόμενο και «τρίπτυχο των Αποστόλων». Το κεντρικό πάνελ του βρίσκεται στο Kunsthistorisches Museum της Βιέννης και οι πτέρυγές του στα Βασιλικά Μουσεία Καλών Τεχνών του Βελγίου στις Βρυξέλλες. Αφηγείται τους βίους των Αποστόλων Θωμά και Ματθαίου. Αρχικά είχε παραγγελθεί για το παρεκκλήσιο του ναού «Η ευλογημένη Κυρία μας της εκκλησίας της Ζαβέλ» στις Βρυξέλλες.
Στα πρώιμα έργα του συνέχισε την παράδοση των Γιαν βαν Άικ, Ρόχιερ φαν ντερ Βάιντεν και των μαθητών τους, αλλά βαθμιαία άρχισε να ενσωματώνει τα ιταλικά μοτίβα της εποχής της Αναγέννησης, αναπαριστώντας τις χωρικές σχέσεις και τις μορφές που συναντώνται σε έργα του Ραφαήλ.
Το 1515 του ζητήθηκε να αναλάβει την εκτέλεση ενός τριπτύχου για την Αδελφότητα του Αγίου Σταυρού σε παρεκκλήσιο της Αγίας Βαλπουργίας (Sint-Walburga) στο Φυρν. Το ολοκλήρωσε και το παρέδωσε το 1522. Η αριστερή του πτέρυγα σήμερα εκτίθεται στα Βασιλικά Μουσεία των Βρυξελλών. Το πρόσθιο τμήμα αναπαριστά την Αγία Ελένη να συναντά τον πάπα με αρχιτεκτονικές αναπαραστάσεις αναγεννησιακών κτισμάτων και ιταλικών μοτίβων. Το οπίσθιο τμήμα του είναι ένα «γκριζάιγ» με τον Χριστό να κείται κάτω από τον Σταυρό. Η δεξιά πτέρυγα σήμερα εκτίθεται στην Πινακοθήκη Σαμπάουντα στο Τορίνο και απεικονίζει τον Καρλομάγνο να λαμβάνει τα λείψανα του Αγίου Πάθους.
Από το 1515 και εντεύθεν αυτός και το εργαστήριό του έλαβαν πολλές παραγγελίες για πορτρέτα, περιλαμβανομένων και παραγγελιών από τη βασιλική οικογένεια και από άτομα συνδεδεμένα με την Αυλή. Το 1516 ζωγράφισε επτά πορτρέτα του Καρόλου Ε΄, ο οποίος είχε μόλις ανακηρυχτεί βασιλέας της Ισπανίας, πορτρέτα του αδελφού του Φερδινάνδου, κατοπινού βασιλέα της Ουγγαρίας και των τεσσάρων αδελφών τους (προοριζόμενα για τον βασιλέα της Δανίας).
Στις 23 Μαιου 1518 διορίζεται επίσημος Αυλικός ζωγράφος της διαδόχου των Κάτω Χωρών Μαργαρίτας της Αυστρίας, Αρχιδούκισσας της Σαβοΐας, αντικαθιστώντας τον Τζάκοπο ντε' Μπαρμπάρι. Λόγω της θέσης του έγινε ο επικεφαλής ενός σημαντικού εργαστηρίου, γεγονός που τον κατέστησε έναν από τους πρώτους ζωγράφους - επιχειρηματίες στη Βόρεια Ευρώπη. Από το εργαστήριό του δημιουργούσε πίνακες και, ιδιαίτερα μετά το 1525, έγινε ο κορυφαίος σχεδιαστής ταπισερί και υαλογραφιών. Διατήρησε αυτή τη θέση ως το 1527 όταν αυτός, η οικογένειά του και ορισμένοι άλλοι καλλιτέχνες έπεσαν σε δυσμένεια λόγω της συμπάθειάς τους προς τους Προτεστάντες. Η οικογένεια έφυγε από τις Βρυξέλλες και εγκαταστάθηκε στην Αμβέρσα. Πέντε χρόνια αργότερα επέστρεψε στις Βρυξέλλες, όταν αποκαταστάθηκε από τη νέα διάδοχο των Κάτω Χωρών, Μαρία την Αυστριακή (1505-1558). Μετά τον θάνατό του, το 1541, τη θέση του κατέλαβε ο μαθητής του Μίχεελ Κόξι. Ανάμεσα στα πλέον σημαντικά του έργα ζωγραφικής είναι το «Τρίπτυχο της αρετής της Υπομονής» (σήμερα στα Βασιλικά Μουσεία των Βρυξελλών), που αποκαλείται επίσης και «τρίπτυχο του Ιώβ», το οποίο του παράγγειλε το 1521 η Μαργαρίτα της Αυστρίας για να εικονογραφήσει ένα ποίημα που είχε γράψει σχετικά με την αρετή της υπομονής. Η μία όψη απεικονίζει τις δοκιμασίες του Ιώβ, ενώ τα οπίσθια όψη απεικονίζει την παραβολή του πλουσίου και του Λαζάρου, αντί για τα συνηθισμένα «γκριζάιγ» με Αγίους. Το τρίπτυχο αυτό έχει δημιουργηθεί εξ ολοκλήρου από τον ίδιο τον ζωγράφο. Θα πρέπει να ήταν ιδιαίτερα υπερήφανος για το έργο του, καθώς το υπέγραψε δύο φορές και προσέθεσε και το οικόσημό του και τα αρχικά του BVO, αλλά και το ρητό του "ELX SYNE TYT" (καθένας στην ώρα του). Αυτό τον συνδέει με την άποψή του ότι κάθε καλλιτέχνης οφείλει να είναι απόλυτα εναρμονισμένος με την εποχή του. Στο ίδιο Μουσείο εκτίθεται ένα ακόμη τρίπτυχό του, το «Τρίπτυχο Haneton», Αυτό του το παράγγειλε ο Φιλίπ Ανετόν (Philippe Haneton), πρώτος γραμματέας του Μυστικού Συμβούλου του Καρόλου Ε΄. Στο μεσαίο πάνελ απεικονίζεται μια «Πιετά» σε αρχαϊκό χρυσό φόντο, ζωγραφισμένη με πολύ προσωπικό ύφος, επηρεασμένο από την πρώιμη φλαμανδική ζωγραφική και τον Άλμπρεχτ Ντύρερ. Ο φαν Ορλέι ήταν, μαζί με τον Γιαν Γκόσσαερτ μεταξύ των πρώτων που εισήγαγε μορφές με δυνατούς μυς στη φλαμανδική ζωγραφική. Το αριστερό πάνελ απεικονίζει τον Φιλίπ Ανετόν και τους γιους του, ενώ το δεξιό τη σύζυγό του και τις κόρες τους. Το τρίπτυχο «Η Υπέρτατη Κρίση» (σήμερα στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Αμβέρσας) του παραγγέλθηκε από τους ελεήμονες του Καθεδρικού ναού της Παναγίας στην Αμβέρσα το 1525 και είναι ένα από τα καλύτερα έργα του τόσο στην πρωτοτυπία όσο και στην εκτέλεσή του. Οι εικόνες σε «γκριζάιγ» στο πίσω μέρος του έχουν γίνει από τον Πέτερ ντε Κέμπενεερ, ο οποίος εκείνη την εποχή ήταν μαθητής στο εργαστήριο του ζωγράφου.
Τα πορτρέτα του ήταν πιο ήπια και προσεγμένα, όπως αυτά του Καρόλου Ε΄ και της Μαργαρίτας της Αυστρίας. Συνήθως απεικονίζει τα μοντέλα του σε καθιστή, στατική στάση, τα πρόσωπα ανέκφραστα χωρίς μεγάλο ψυχολογικό βάθος ή συναισθήματα. Το εργαστήριό του συνήθως έφτιαχνε αντίγραφα αυτών των πορτρέτων, ιδιαίτερα αυτού του Καρόλου Ε΄. Προσφέρονταν ως δώρα σε επισκέπτες ή αυλικούς. Συνήθως απεικόνιζε τους Αγίους ολόσωμους, όπως στην «Παναγία Βρεφοκρατούσα και τον Ιωάννη τον Βαπτιστή» (σήμερα στο Μουσείο Πράδο της Μαδρίτης) με παρασκήνιο μια ανοικτή κιονοστοιχία, θόλο ή μια ομάδα από δένδρα. Αυτή η μορφή σύνθεσης συναντάται σε πολλά έργα ζωγραφικής του 16ου αιώνα.
Ο Μπέρναρντ φαν Ορλέι συνήθως υπέγραφε τους πίνακές του, ειδικά στην πρώιμη περίοδο πριν το 1521, με το οικόσημο των Αρχόντων ντ' Ορλέι: Ασημόχρουν, δύο λωρίδες σε απόχρωση του κόκκινου. Υποστηρίζεται ότι αυτό αποτελούσε την «υπογραφή» του πατέρα του, Βάλεντιν.
Όταν ο Άλμπρεχτ Ντύρερ επισκέφθηκε τις Κάτω Χώρες το 1520 για να παραστεί στη στέψη του νέου Αυτοκράτορα, Καρόλου Ε΄ αποκάλεσε τον φαν Ορλέι «Ραφαήλ των Κάτω Χωρών». Ο Ντύρερ, ο οποίος διέμεινε ως επισκέπτης στην οικία του φαν Ορλέι κατά το διάστημα 27 Αυγούστου - 2 Σεπτεμβρίου 1520, ζωγράφισε ένα πορτρέτο, στο οποίο μερικοί λόγιοι αναγνωρίζουν τον φαν Ορλέι. Ο Ντύρερ άσκησε βαθιά επιρροή στον φαν Ορλέι, ο οποίος, σε κατοπινά του έργα, προσπάθησε να επινοήσει μια σύνθεση ενδιάμεση μεταξύ Ντύρερ και Ραφαήλ.
Μερικοί σημαντικοί μαθητές του φαν Ορλέι ήταν οι Μίχιελ Κόξι, Πήτερ Κούκε φαν Έλστ και Πήτερ ντε Κέμπενεερ, οι οποίοι συνέχισαν στο ρομανικό ύφος. Άλλοι μαθητές του, όπως οι Λάνσελοτ Μπλοντέελ και Γιαν Φερμάγιεν συνέχισαν την παράδοση του σχεδιαστή - ζωγράφου του δασκάλου τους.
Μαζί με τους Γιαν Γκόσσαερτ και Κουέντιν Μασσάις, ο φαν Ορλέι θεωρείται ένας από τους κορυφαίους καινοτόμους της φλαμανδικής ζωγραφικής του 16ου αιώνα, υιοθετώντας τον ύφος και τον τρόπο της ιταλικής Αναγέννησης. Στα έργα του επιδείκνυε μεγάλη προσοχή ακόμη και στις μικρότερες λεπτομέρειες, ενώ τα διακρίνουν τα λαμπερά τους χρώματα.
Ταπισερί
Κατά τη διάρκεια εκείνης της περιόδου οι ταπισερί έχαιραν μεγαλύτερης εκτίμησης σε σχέση με τους πίνακες ζωγραφικής, ήταν περισσότερο δαπανηρές, συχνά υφαίνονταν με χρυσή και ασημένια κλωστή. Είχαν διπλό ρόλο, διακοσμητικό και μονωτικό για τους μεγάλους, γυμνούς και ψυχρούς τοίχους σε αίθουσες ανακτόρων και χοροστασίων ιερών ναών.
Ο Μπέρναρντ φαν Ορλέι είχε ήδη ξεκινήσει να σχεδιάζει ταπισερί από μικρή ηλικία, αλλά μετά το 1530 φαίνεται ότι διέκοψε ολοσχερώς την ενασχόλησή του με τη ζωγραφική, για να αφιερωθεί εξ ολοκλήρου στη σχεδίαση "cartoons" (χαρτόνια στα οποία σχεδιάζονταν οι παραστάσεις των ταπισερί πριν αυτές υφανθούν, να μη συγχέονται με τον ομώνυμο όρο για τα σημερινά σκίτσα, κινούμενα σχέδια κτλ.) και υαλογραφιών.
Ένα από τα πρώτα σχέδια που του αποδίδονται είναι τα τέσσερα χαρτόνια σχετικά με τον μύθο της Παναγίας του Σαμπλόν (1516-1518), τα οποία του παράγγειλε ο Φρανς φον Τάξις (Frans van Taxis). Σε ένα από αυτά απεικονίζεται ο πάτρονας με τους δύο Γερμανούς αυτοκράτορες Μαξιμιλιανό Α΄ και τον πατέρα του Φρειδερίκο Γ΄. Αποτελεί υπαινιγμό για το συμβόλαιο ταχυδρομικών υπηρεσιών που είχε συνάψει ο φον Τάξις (η πριγκηπική οικογένεια Τουρν ουντ Τάξις (das Fürstenhaus Thurn und Taxis) ήταν οικογένεια ευγενών της Γερμανίας που διαδραμάτισε σοβαρότατο ρόλο στις ταχυδρομικές υπηρεσίες στην Ευρώπη του 16ου αιώνα), το οποίο του παραχωρούσε το μονοπώλιο του ταχυδρομικού συστήματος μεταξύ Βρυξελλών και της λοιπής Αυτοκρατορίας. Το ύφος αυτών των ταπισερί είναι παραδοσιακό, με πολυπληθείς συνθέσεις σε δισδιάστατο χώρο.
Από το 1520 και εντεύθεν, υπό την επίδραση των σχεδίων του Ραφαήλ, τα οποία υλοποιούνταν σε ταπισερί στις Βρυξέλλες για λογαριασμό του Πάπα Λέοντος Ι΄, τα σχέδια του φαν Ορλέι για ταπισερί αρχίζουν να μοιάζουν όλο και περισσότερο με πίνακες, περισσότερο ευθυγραμμισμένα με την αισθητική της Αναγέννησης, όπως είναι εμφανές στη σειρά ταπισερί με τα «Πάθη», μια ομάδα από τις οποίες βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο της Μαδρίτης και οι υπόλοιπες παρενεσπαρμένες σε διάφορα μουσεία ανά τον κόσμο, και η σειρά με τον «Θρήνο» (Εθνική Πινακοθήκη Τέχνης της Ουάσιγκτον). Στις ταπισερί αυτές, ορισμένες από τις οποίες έχουν υφανθεί από τον περίφημο υφαντή Πήτερ ντε Παννεμάεκερ (Pieter de Pannemaeker) είναι σαφέστατη η επιρροή των σχεδίων του Ραφαήλ και του έργου του Ντύρερ στην απόδοση των μορφών. Επειδή ο Ντύρερ φιλοξενήθηκε στην οικία του φαν Ορλέι την εποχή που υπογράφηκαν τα συμβόλαια για τη σύνθεση των σχεδίων, οι δύο καλλιτέχνες είναι πιθανό να συζήτησαν τη σχεδίασή τους. Για πρώτη φορά, στις ταπισερί των «Παθών», οι μορφές λαμβάνουν σημαντική βαρύτητα μέσω του μεγέθους τους αλλά και της τοποθέτησής τους στο προσκήνιο.
Μεταγενέστερος βίος
Ο φαν Ορλέι έγινε μέλος της Αδελφότητας του Αγίου Σεβαστιανού στην εκκλησία του Σαιν Ζερύ (Saint Géry ή Djèri). Περισσότερα από τα μισά μέλη αυτής της αδελφότητας ήταν κατ' επάγγελμα υφαντές.
Στα τελευταία του χρόνια (1521–1530) δημιούργησε τα δώδεκα μικρά σχέδια (που αποκαλούνται συνήθως με το γαλλικό τους όνομα petits patrons), πιθανόν με τη βοήθεια του Γιαν Χέετελς (Jan Geethels), της γνωστότερης ίσως σειράς σχεδίων για ταπισερί «Το κυνήγι του Μαξιμιλιανού» (σήμερα στο Μουσείο του Λούβρου). Καθεμία από τις δώδεκα ταπισερί απεικόνιζε διαφορετικό μήνα του έτους. Παραγγέλθηκαν από τον Αυτοκράτορα Κάρολο Ε΄ ή από κάποιο μέλος της αυτοκρατορικής Αυλής. Χρειάστηκαν δύο χρόνια και εξήντα υφαντές για να υλοποιηθούν. Οι σκηνές του κυνηγιού διαδραματίζονται σε περιοχές γειτονικές με τις Βρυξέλλες ή στο «Δάσος των Θεραπειών» (φλαμανδ. Zoniënwoud, γαλλικά Forêt de Soignes). Στα σχεδιαστικά χαρτόνια η ρωμαλεότητα της σύνθεσης προσδίδει μεγαλύτερο δυναμισμό. Ο φαν Ορλέι επιδεικνύει εδώ το ταλέντο του στην απεικόνιση σε μεγάλη κλίμακα φανταστικών κυνηγετικών σκηνών με ρεαλιστικό, γραφικό και λεπτομερέστατα σχεδιασμένο τοπίο. Για την εκτέλεση αυτού του εγχειρήματος, ο φαν Ορλέι ζήτησε τη βοήθεια ειδικών στο κυνήγι και συμβουλεύτηκε το εγχειρίδιο Livre de Chasse του Γκαστόν Γ΄ κόμη του Φουά. Με αυτά τα σχέδια ο φαν Ορλέι, όπως επίσης και ο Στραντάνους (Giovanni Stradano ή Jan Van der Straet ή van der Straat ή Stradanus ή Stratensis, Φλαμανδός καλλιτέχνης που έζησε και εργάστηκε στη Φλωρεντία) αποτέλεσαν το παράδειγμα για τους μαθητές και τους μεταγενεστέρους, καθώς διάνοιξαν νέους δρόμους στην ιταλική τεχνική, με την κλασική ευρύτητα και ευκολία στην απεικόνιση τοπίων, ενσωματώνοντας την με επιτυχία στο παραδοσιακό φλαμανδικό ύφος. Ο δυναμισμός αυτός θα κορυφωθεί με την τεχνοτροπία του μπαρόκ και το έργο του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς. Η απεικόνιση κυνηγετικών εκδηλώσεων θα συναντήσει πολλούς μιμητές στα εργαστήρια ταπισερί της οικογένειας Leyniers και ιδιαίτερα τον Εφεράερτ Λάινιερς (Everaert Leyniers, 1597–1680), κορυφαίους βαφείς και υφαντές στις Βρυξέλλες επί περισσότερα από 400 χρόνια.
Μια ακόμη διάσημη ομάδα από ταπισερί παραγγέλθηκε από τον Ερρίκο Γ΄ του Νασσάου-Μπρέντα, την περίοδο 1528 - 1530. Με αυτήν ο παραγγέλλων ήθελε να δοξάζει τους προγόνους του του Οίκου του Νασσάου. Οι ταπισερί καταστράφηκαν σε πυρκαγιά το 1760, αλλά τα σχέδια στο χαρτόνι τους διασώθηκαν και σήμερα βρίσκονται στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης (Νέα Υόρκη). Οι ταπισερί αυτές ήταν ανάμεσα στις πρώτες που ενοποίησαν τα πορτρέτα εφίππων με τα λιγότερο επίσημα πορτρέτα ομάδων ατόμων.
Μια άλλη ομάδα ταπισερί είναι αυτές που απεικονίζουν τη «Μάχη της Παβία» και εκτίθενται στο Εθνικό Μουσείο Καποντιμόντε στη Νάπολι, ενώ τα επτά μικρά χαρτόνια με τα σχέδιά τους είναι στην κατοχή του Μουσείου του Λούβρου. Στις ταπισερί αυτές ο φαν Ορλέι δημιούργησε την απεικόνιση, σε μεγάλη κλίμακα, ενός πραγματικού γεγονότος, με μορφές σε πραγματικό μέγεθος, σε φανταστικό περιβάλλοντα χώρο.
Η ταπισερί «ο Ηρακλής μεταφέρει τις Ουράνιες Σφαίρες» του παραγγέλθηκε από τον βασιλέα Ιωάννη Β΄ της Πορτογαλίας το 1530 και σήμερα βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο της Μαδρίτης. Η κρικοειδής σφαίρα (armilla) ήταν σύμβολο του βασιλέα της Πορτογαλίας.
Υαλογραφίες
Προς το τέλος της ζωής του ο φαν Ορλέι άρχισε να δημιουργεί και σχέδια για υαλογραφίες. Τα παράθυρα στη βόρεια πτέρυγα του ναού των Αγίων Μιχαήλ και Γκούντουλα στις Βρυξέλλες απεικονίζουν μέλη του Οίκου των Αψβούργων (Κάρολος Ε΄ και η σύζυγός του Ισαβέλλα της Πορτογαλίας, Καρλομάγνος, Ελισάβετ της Ουγγαρίας, καθώς και σκηνές από τον «Θρύλο της Θαυματουργού Υποδοχής», ενώ τα παράθυρα της νότιας πτέρυγας απεικονίζουν τον Λουδοβίκο Β΄ της Ουγγαρίας και Βοημίας και τη σύζυγό του, Μαρία της Αυστρίας να γονατίζουν ενώπιον της Αγίας Τριάδας (σε κάθετη διάταξη), με τον Άγιο Λουδοβίκο Θ΄ της Γαλλίας με την Παναγία Βρεφοκρατούσα. Στα παράθυρα αυτά εμφανίζεται αλλαγή στο ύφος: Η βασιλική δυναστεία απεικονίζεται όπως πάντα στο θρησκευτικό περίγραμμα, αλλά στον δωρητή δίνεται μεγαλύτερη έμφαση σε σχέση με τον τιμώμενο Άγιο. Δεν φαινόταν, επίσης, ιδιαίτερα απαραίτητο πλέον να εμφανίζονται πρόγονοι του ηγεμόνα, προκειμένου να τονιστεί το αξίωμά του, καθώς ο πατέρας του Καρόλου Ε΄, Φίλιππος Α΄ της Καστίλλης δεν απεικονίζεται. Τα παράθυρα αυτά μπορούν με βεβαιότητα να αποδοθούν σε σχέδια του Μπέρναρντ φαν Ορλέι. Τα υλοποίησε ο αρχιυαλουργός Ζαν Χεκ (Jean Haeck).
Ο φαν Ορλέι σχεδίασε, επίσης, τα ζωγραφιστά παράθυρα του καθεδρικού του Αγίου Ρούμπολτ στο Μέχελεν, στα οποία απεικονίζονται η Μαργαρίτα της Αυστρίας, ο τρίτος σύζυγός της Φίλιμπερτ Β΄ Δούκας της Σαβοΐας και ο Χριστός που εισέρχεται στην Ιερουσαλήμ. Δυστυχώς τα παράθυρα αυτά καταστράφηκαν κατά τις θρησκευτικές συγκρούσεις της περιόδου 1566 - 1585. Το 2004 βρέθηκε στη Βαλανσιέν μια έγχρωμη απεικόνισή τους.
Η εκκλησία του Αγίου Μπάβο στο Χάαρλεμ της Ολλανδίας διαθέτει επίσης μια ομάδα χρωματιστών παραθύρων (βιτρώ) που σχεδιάστηκαν από τον φαν Ορλέι, στα οποία απεικονίζεται ο δωρητής Γιόρις φαν Έχμοντ, επίσκοπος της Ουτρέχτης και ο προστάτης Άγιός του, Άγιος Μαρτίνος της Τουρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Κόκκινο Βιβλίο των Απειλούμενων Γλωσσών
Το Κόκκινο Βιβλίο των Απειλούμενων Γλωσσών δόθηκε στη δημοσιότητα από την UNESCO και είναι ολοκληρωμένος κατάλογος των απειλούμενων με εξαφάνιση γλωσσών του κόσμου. Έχει αντικατασταθεί από το Παγκόσμιος Άτλαντας Απειλούμενων Γλωσσών, επίσης της UNESCO. Σύμφωνα την UNESCO (2003) η γλώσσα κινδυνεύει όταν οι φυσικοί ομιλητές της παύουν να τη χρησιμοποιούν σε διακριτούς τομείς της ανθρώπινης επικοινωνίας και ταυτόχρονα παύουν να εξασφαλίζουν την επιβίωση από γενεά σε γενεά και στερώντας τη από νέους ομιλητές, είτε αυτοί είναι παιδιά είτε ενήλικες
Ιστορία
Το 1992 στο «Διεθνές Συνέδριο Γλωσσολογίας» (CIOL) στο Κεμπέκ συζητήθηκε το θέμα των απειλούμενων γλωσσών. Το αποτέλεσμα της συζήτησης ήταν ο σχηματισμός μιας επιτροπής που θα ασχολείτο με το ζήτημα της εξαφάνισης των γλωσσών. Έγινε διεθνής συνάντηση, επίσης, το 1992 στο Παρίσι ώστε να δημοσιοποιηθεί το θέμα και να αναληφθεί δράση. Η συνάντηση θεωρήθηκε αρκετά σημαντική, ώστε να τεθεί υπό την αιγίδα της UNESCO.
Η online έκδοση του Άτλαντα ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 2009 από την UNESCO παρέχοντας δεδομένα από όλον τον κόσμο, με πολύ περισσότερες πληροφορίες από ό,τι οι προηγούμενες έντυπες εκδόσεις και προσφέροντας τη δυνατότητα στους χρήστες να παρέχουν σε απευθείας σύνδεση σχόλια, ενόψει της διαρκούς ενημέρωσής του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Απειλούμενες γλώσσες Κατηγορία:UNESCO
Μπλέικ Λάιβλι
Η Μπλέικ Έλεντερ Μπράουν (αγγλικά: Blake Ellender Brown, 25 Αυγούστου 1987) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός και μοντέλο. Έγινε γνωστή κυρίως με τον ρόλο της ως Σερίνα Βαν ντερ Γούντσεν στη νεανική δραματική τηλεοπτική σειρά Gossip Girl. Έχει παίξει σε κινηματογραφικές ταινίες, όπως The Town, Green Lantern, The Shallows, Αγριότητα και A Simple Favor.
Προσωπική ζωή
Η Λάιβλι το 2012 παντρεύτηκε με τον ηθοποιό Ράιαν Ρέινολντς. Γνωρίστηκαν στα γυρίσματα της ταινίας Green Lantern. Έχουν μαζί τέσσερα παιδιά: τη Τζέιμς που γεννήθηκε τον Δεκέμβριο του 2014, την Ινέζ που γεννήθηκε τον Σεπτέμβριο του 2016,την Μπέττυ που γεννήθηκε το 2019 και ένα ακόμη παιδί που γεννήθηκε τον Φεβρουάριο του 2023.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φωτομοντέλα Κατηγορία:Αμερικανίδες μοντέλα Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Πύλη της Κερύνειας
Η πύλη ανεγέρθηκε το 1567 από τους Ενετούς, ως τμήμα των νέων τειχών της πόλης. Ανακατασκευάστηκε από τους Οθωμανούς το 1821, ενώ προστέθηκε παρατηρητήριο στην πύλη για την αποτροπή ενδεχομένου ελληνικών εξεγέρσεων.
Σήμερα, η πύλη χρησιμοποιείται ως τουριστικό γραφείο πληροφοριών από τον Δήμο Λεφκόσα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Λευκωσία Κατηγορία:Βενετικές οχυρώσεις στην Κύπρο Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Κύπρο Κατηγορία:Πύλες στην Κύπρο
Τηλλυρία
Η  Τηλλυρία είναι ορεινή χερσόνησος της Κύπρου στο βορειοδυτικό μέρος του νησιού ανάμεσα στον Kόλπο Χρυσοχούς και τον Kόλπο της Μόρφου, και έχει μήκος 6 χιλιόμετρα και πλάτος 30. Το μεγαλύτερο μέρος της βρίσκεται στην επαρχία Λευκωσίας, ενώ μέρος της στην Πάφου και στην κατεχόμενη Κύπρο. Στην περιοχή της Τηλλυρίας βρίσκεται και το χωριό των Κοκκίνων η μόνη κατεχόμενη περιοχή που είναι περίκλειστη από εδάφη της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Η μορφολογία του εδάφους είναι απότομα ορεινή με υψόμετρο μέχρι και 800 μέτρα σε μικρή απόσταση από τα παράλια. Τα χωριά της Τηλλυρίας είναι ο Κάτω Πύργος, το μεγαλύτερο, Πάνω Πύργος,  Παχύαμμος,  Πηγαίνια, Πωμός, Παλιάμπελα,  Κόκκινα, Αμμαδιές, Ξερόβουνος, Λουτρός, Λιμνίτης, Γαληνή, Ποταμός του Κάμπου, Άγιο Γιωργούδι, Άγιος Θεόδωρος, Σελέμανι , Άγιος Ιωάννης , Αλεύκα, Βαρίσεια, Μανσούρα, Μοσφιλερή (Μοσφίλι) , Σελλάδιν τ’ Άππη, και Χαλερί.
Τον Αύγουστο του 1964 έγινε επιδρομή και βομβαρδισμός από την Τουρκική αεροπορία. Τα Κόκκινα ήταν τουρκοκυπριακός θύλακας και οι Τουρκοκύπριοι τον χρησιμοποιούσαν για λαθραίες εισαγωγές όπλων και στρατιωτών στην Κύπρο από την Τουρκία. Αρχές Αυγούστου δυνάμεις της Εθνικής Φρουράς επιτέθηκαν στον θύλακα με διαταγή του Γρίβα. Η ενέργεια αυτή ήταν αμφιλεγόμενη, διότι ταυτόχρονα διεξάγονταν διαπραγματεύσεις για το σχέδιο Άτσεσον. Η Τουρκία αντέδρασε βίαια βομβαρδίζοντας τις ελληνοκυπριακές θέσεις και τα χωριά με βόμβες ναπάλμ. Από τους βομβαρδισμούς σκοτώθηκαν 55 άνθρωποι (Ελληνοκύπριοι και Έλληνες), μεταξύ των οποίων 28 πολίτες, ενώ τραυματίστηκαν 125 (69 στρατιώτες και 56 πολίτες).
Η περιοχή της Τηλλυρίας εκκλησιαστικά υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Κύκκου και Τηλλυρίας και στην Χωροεπισκοπή Αρσινόης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χερσόνησοι της Κύπρου
Φαρακλάτα Κεφαλονιάς
Τα Φαρακλάτα είναι χωριό του Νομού Κεφαλληνίας. Βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα της νήσου Κεφαλονιάς, σε απόσταση 5 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Αργοστολίου και σε υψόμετρο 268 μέτρων, στους πρόποδες του βουνού "Εύγερος".
Πληθυσμός
Στον παρακάτω πίνακα δίνεται η πληθυσμιακή εξέλιξη του χωριού, σύμφωνα με τον εκάστοτε χαρακτηρισμό του στην απογραφή πληθυσμού της αντίστοιχης περιόδου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Κεφαλονιάς Κατηγορία:Δήμος Κεφαλονιάς
Αργοναύτης (υποβρύχιο)
Το Αργοναύτης ήταν υποβρύχιο του Ελληνικού βασιλικού ναυτικού με το χαρακτηρισμό Υ-15. Ήταν τύπου "V" όμοιο με τα υποβρύχια Δελφίν ΙΙ, Πιπίνος και Τρίαινα Ι. Το Αργοναύτης ναυπηγήθηκε μαζί με τα όμοιά του, το 1944 στα ναυπηγεία Vickers–Armstrongs Ltd. και ενετάχθη στη δύναμη του Βρετανικού βασιλικού ναυτικού με το όνομα HMS Virulent. Στο Ελληνικό βασιλικό ναυτικό παραχωρήθηκε επί δανεισμώ για τα έτη 1943-1946. Παραλήφθηκε από τον πλωτάρχη Χ. Σολιώτη στις 29 Μαΐου του 1946. Επεστράφη στο Βρετανικό βασιλικό ναυτικό στις 2 Μαΐου 1958 στη Μάλτα.
Κατηγορία:Ελληνικά υποβρύχια
Ίγκορ Σουβάλοφ
thumb|right|Ο Ίγκορ Σουβάλοφ Ο Ίγκορ Ιβάνοβιτς Σουβάλοφ (ρωσικά: Игорь Иванович Шувалов, γεννημένος στις 4 Ιανουαρίου 1967) είναι Ρώσος δικηγόρος και πολιτικός. Από τον Μάιο του 2012 υπηρετεί ως πρώτος Αναπληρωτής Πρωθυπουργός της Ρωσίας, στην σημερινή κυβέρνηση του Προέδρου Πούτιν. Στην προηγούμενη κυβέρνηση του τότε Προέδρου Ντιμιτρι Μεντβεντεφ υπηρέτησε στην ίδια θέση. Ως πρώτος αναπληρωτής πρωθυπουργός είναι το πιο υψηλόβαθμο στέλεχος του υπουργικού συμβουλίου μετά τον πρωθυπουργό, καθώς και υπεύθυνος για τον ομοσπονδιακό προϋπολογισμό και την οικονομική πολιτική.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 4 Ιανουαρίου 1967. Αποφοίτησε από το Νομικό Τμήμα της Μόσχας με πτυχίο στην νομολογία το 1993. Μετά την ολοκλήρωση της στρατιωτικής του θητείας(1985-1987 στην τότε ΕΣΣΔ) υπηρέτησε σε διάφορες πολιτικές θέσεις και αξιώματα. Πολλές φορές μέλος διάφορων κυβερνήσεων. Τον Ιούνιο του 2003 έγινε σύμβουλος του Προέδρου της Ρωσίας ενώ τον Μάιο του 2012 διορίζεται εντός της κυβέρνησης Μεντβέντεφ Πρώτος Αναπληρωτής Πρωθυπουργός της Ρωσίας. Είναι παντρεμένος και έχει δύο γιους και δύο κόρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι πολιτικοί
ΑΣΚ Ζαν ντ'Αρκ
Η ΑΣΚ Ζαν ντ'Αρκ είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από το Ντακάρ στη Σενεγάλη. Ιδρύθηκε το 1923. Έδρα της ομάδας είναι το Stade Léopold Sédar Senghor, χωρητικότητας 60000 θεατών. Συμμετέχει στην Senegal Premier League. Έχει κερδίσει 10 πρωταθλήματα και 6 κύπελλα Σενεγάλης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Σενεγάλης Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1921 Κατηγορία:ΑΣΚ Ζαν ντ'Αρκ
Α.Ο. Φοίνικας Καλλιθέας
Ο Αθλητικός Όμιλος Φοίνικας Καλλιθέας, συντμημένα '''Α.Ο. Φοίνιξ Καλλιθέας, γνωστός απλά και ως Φοίνιξ Καλλιθέας''' είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα την Καλλιθέα, ένα από τα μεγαλύτερα προάστια της Αθήνας. Ιδρύθηκε ανεπίσημα τα προπολεμικά χρόνια και επίσημα το 1947, έχοντας συνεχή δράση μέχρι σήμερα. Έχει χρώματα το πράσινο και το άσπρο. Για ένα διάστημα είχε μετονομαστεί σε «Πανιώνιο Καλλιθέας» και είχε αλλάξει τα χρώματά του σε κυανέρυθρα, για να επανακτήσει στη συνέχεια την ταυτότητά του. Έδρα του είναι το παραλιακό Δημοτικό γήπεδο Τζιτζιφιών Καλλιθέας, χωρητικότητας 700 θεατών. Διαθέτει ανδρικό και γυναικείο τμήμα ποδοσφαίρου.
Προπολεμική περίοδος
Με την εγκατάσταση των προσφύγων στην Καλλιθέα (1922), άρχισαν να δημιουργούνται οι πρώτες ποδοσφαιρικές ομάδες στις γειτονιές. Τα πρώτα γήπεδα ήταν οι αλάνες που υπήρχαν σε κάθε γειτονιά, της πόλης καθώς χώροι άθλησης δεν υπήρχαν. Ως παλαιότεροι ποδοσφαιρικοί σύλλογοι αναφέρονται ο «Καλλιθαϊκός», που αποτέλεσε ένα από τα ιδρυτικά σωματεία του Γ.Σ. Καλλιθέα το 1966 και ο Εθνικός Όμιλος «Φοίνιξ». Αγωνιστική δράση του Φοίνικα Καλλιθέας αναφέρεται για πρώτη φορά στις 12 Σεπτεμβρίου 1926, όταν ηττήθηκε με 2-0 από τον Όμιλο Φαλήρου:
"Εις το γήπεδον του Παλαιού Φαλήρου εγένετο την παρελθούσαν Κυριακήν ο ποδοσφαιρικός αγών μεταξύ των ομάδων "Φαληρικού Κλουμπ" και "Φοίνικος" Καλλιθέας. Νικήτρια ανεδείχθη η πρώτη με τέρματα 2-0."
Αργότερα το ίδιο έτος αναφέρεται και ως "Βυζάντιον τέως Φοίνιξ" και αγωνιζόταν στο "γήπεδον της Εσπερίας", το οποίο είναι προφανώς το γήπεδο του μετέπειτα "Έσπερου", το σημερινό του Γ.Σ. Καλλιθέα. Το Δεκέμβριο του 1926 ο πρόεδρός του Α. Παυλίδης ανακοίνωσε τη διοργάνωση ποδοσφαιρικού τουρνουά μη αναγνωρισμένων ομάδων. Επίσης, στις 30 Μαρτίου 1930 ηττήθηκε σε φιλικό αγώνα από τον Ελλήσποντο Πειραιά (Αναστάσεως) με 4-1.
Τα επόμενα χρόνια ο σύλλογος είχε μόνο ομάδα βόλεϊ. Η ποδοσφαιρική ομάδα επανιδρύθηκε το 1936 από τους Σέραλη και Ιωάννη Γουσάκη με πυρήνα τους αθλητές του βόλεϊ. Τη πρώτη αυτή ομάδα αποτελούσαν οι: Κυριάκος Χρυσοχόου (τερμ.), Πολυχρόνης Φωστηρόπουλος, Κων. Αναστασίου, Γουναρόπουλος, Παναγιώτης Χαλόφτης, Ελευθ. Τσιλιγγίδης, Λούης Ζαφειρίου, Χαρίλαος Σταυρόπουλος, Σπύρος Κασφίκης, Μιχαήλ Πατρίκιος, Γεώργιος Σαμπλίδης.
Πρώτες αγωνιστικές αναφορές έχουμε το Σεπτέμβριο του 1938, οπότε εμφανίζεται ως ανεπίσημο σωματείο με δικό του γήπεδο αρχικά με το όνομα «Φοίνιξ Χαροκόπου», και αργότερα ως «Φοίνιξ Καλλιθέας». Τα γραφεία του συλλόγου βρίσκονταν στο συνοικισμό της Νέας Ζωής.
Μεταπολεμική περίοδος
Μεταπολεμικά και συγκεκριμένα το 1947 ιδρύθηκε επίσημα με την ονομασία Ποδοσφαιρικός Αθλητικός Όμιλος «Φοίνιξ» Καλλιθέας και αργότερα θα ακολουθήσει η ένταξή του στην Ε.Π.Σ. Αθηνών και στα πρωταθλήματά της, ξεκινώντας έτσι την επίσημη αγωνιστική του δράση.
Από τον Φοίνικα Καλλιθέας ξεκίνησαν το ποδόσφαιρο αρκετοί γνωστοί Καλλιθεάτες ποδοσφαιριστές, που έπαιξαν είτε στην Καλλιθέα είτε σε άλλα σωματεία. Πιο γνωστός υπήρξε ο διεθνής Στάθης Μαυρίδης, που έκανε μεγάλη καριέρα στον Πανιώνιο. Επίσης, τη δεκαετία του '60 παίκτης-προπονητής του Φοίνικα υπήρξε ο Γιάννης Γιαννακόπουλος, πρώην παίκτης του Πανιώνιου.
Το 1966 η διοίκησή του μετείχε στην πρωτοβουλία ίδρυσης του Γ.Σ. Καλλιθέα, με συγχώνευση των παλιών ποδοσφαιρικών σωματείων της συνοικίας: Έσπερου, Ηρακλή, Καλλιθαϊκού και Α.Ε. Καλλιθέας, αλλά ενώ είχε συμφωνήσει και ο εκπρόσωπός του είχε υπογράψει το συμφωνητικό ίδρυσης της νέας ομάδας, τελικά υπαναχώρησε.
Η ανώτερη κατηγορία που έχει αγωνιστεί ο Φοίνικας είναι το πρωτάθλημα Δ΄ Εθνικής κατηγορίας, από τη σεζόν 1990-91 ως το 1994-95. Το 1994-95 τερμάτισε στη 10η θέση με 61 βαθμούς και 53-34 γκολ αλλά υποβιβάστηκε, αφού στην κατηγορία παρέμειναν μόνο οι επτά πρώτοι, με τον 7ο Αστέρα Περάματος Ρεθύμνου να απέχει μόλις δύο βαθμούς (63 β.) από τον Φοίνικα.
Μετονομασία σε Πανιώνιος Καλλιθέας
Μετά τον υποβιβασμό του Φοίνικα από τη Δ΄ Εθνική, το 1995, η ΠΑΕ Πανιώνιος αγόρασε το σύλλογο, ο οποίος μετονομάστηκε «'''Πανιώνιος Αθλητικός Σύλλογος Καλλιθέας - Ν. Σμύρνης'''» και άλλαξε τα χρώματά του σε κυανέρυθρα.
Επί μία δεκαετία περίπου αποτέλεσε ένα είδος Β΄ ομάδας της ΠΑΕ Πανιώνιος, στην οποία αγωνίζονταν τα ποδοσφαιρικά ταλέντα της ποδοσφαιρικής ακαδημίας του συλλόγου της Νέας Σμύρνης. Στη συνέχεια οι ταλαντούχοι παίκτες είτε προωθούνταν στην ομάδα του Πανιωνίου είτε δίνονταν σε άλλους συλλόγους.
Στη σύντομη ιστορία του ως Πανιώνιος Καλλιθέας ανέδειξε ορισμένους καλούς ποδοσφαιριστές, με πιο γνωστό το διεθνή ποδοσφαιριστή Βαγγέλη Μάντζιο. Διεθνείς με τις μικρές εθνικές ομάδες υπήρξαν οι παίκτες του Πανιώνιου Καλλιθέας:
Επίσης, από εδώ ξεκίνησαν ο Κάτσικας που έπαιξε στην Καλλιθέα, ο Πέτρος Δημάκης του Θρασύβουλου, ο Λουκάς Παππάς του Αθηναϊκού κ.ά.
Επανάκτηση της ονομασίας του
Από το 2008-09 αγωνίζεται στη Γ΄ κατηγορία της Ε.Π.Σ. Αθηνών.
Επίσης ο σύλλογος προχώρησε στην ίδρυση γυναικείου τμήματος ποδοσφαίρου, η ομάδα του οποίου τη σεζόν 2019-20 αγωνίστηκε για πρώτη φορά στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής γυναικών της ΕΠΟ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αθήνας Κατηγορία:Ελληνικοί προσφυγικοί αθλητικοί σύλλογοι Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1947 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Πανιώνιος Σμύρνης Κατηγορία:Δήμος Καλλιθέας Κατηγορία:Γυναικείες ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Γκολ (ποδόσφαιρο)
thumb|Γκολ από ντέρμπι του ιταλικού πρωταθλήματος Μίλαν-Γιουβέντους
Γκολ (στα ελληνικά τέρμα) είναι όρος του ποδοσφαίρου, αλλά και άλλων αθλημάτων, ο οποίος χρησιμοποιείται για να περιγράψει ότι η μια ομάδα πέτυχε να βάλει την μπάλα στα δίχτυα του τέρματος της αντίπαλης ομάδας. Για να μπει γκολ πρέπει η μπάλα να έχει περάσει εξ ολοκλήρου τη γραμμή του τέρματος. Αυτογκόλ είναι όταν μία ομάδα βάλει την μπάλα στο δικό της τέρμα. Η λέξη προέρχεται από την αγγλική goal (που σημαίνει σκοπός).
Η επίτευξη του γκολ
Για να μετρηθεί ως έγκυρο το γκολ, πρέπει να μπει με συγκεκριμένο τρόπο και προπαντός εξυγιαντικά. Αυτοί είναι:
Αντιθέτως δεν επιτρέπεται από πλάγιο άουτ.
Ποδοσφαιρικοί όροι στη διαδοχή των γκολ
Οι διάφοροι όροι, που χρησιμοποιούνται για να περιγράψουν την διαδοχή των γκολ, μπορούν να παρουσιαστούν σαν καταστάσεις - σενάρια μιας Μηχανής Πεπερασμένων Καταστάσεων.
[Αρχικό Σενάριο]: Έστω ένας αγώνας μεταξύ των ομάδων Α και Β.
Εάν επιτευχθεί τουλάχιστον ένα γκολ (έστω, ότι η ομάδα Α σημειώνει πρώτη γκολ (ή αντίπαλο αυτογκόλ)), τότε, η ομάδα Α ανοίγει το σκορ, παίρνει το προβάδισμα ή προηγείται στο σκορ. Αντίθετα, η ομάδα Β βρίσκεται πίσω στο σκορ. (για επόμενο γκολ βλ. Σενάριο Α1)
[Σενάριο Α1]: Έστω, ότι η ομάδα Α προηγείται της Β.
Εάν στη συνέχεια επιτευχθεί ένα γκολ από: Διαφορετικά, ο αγώνας λήγει με νίκη υπέρ της ομάδας Α.
[Σενάριο Α2]: Έστω, ότι η ομάδα Β έχει ισοφαρίσει την Α.
Εάν στη συνέχεια επιτευχθεί ένα γκολ από: Διαφορετικά, ο αγώνας λήγει ισόπαλος (ή οδηγείται στα πέναλτι μετά την παράταση).
[Σενάριο Β1]: Έστω, ότι η ομάδα Β προηγείται πλέον της Α.
Εάν στη συνέχεια επιτευχθεί ένα γκολ από: Διαφορετικά, ο αγώνας λήγει με νίκη υπέρ της ομάδας Β.
[Σενάριο Β2]: Έστω, ότι η ομάδα Α έχει ισοφαρίσει την Β.
Εάν στη συνέχεια επιτευχθεί ένα γκολ από: Διαφορετικά, ο αγώνας λήγει ισόπαλος (ή οδηγείται στην παράταση ή και στα πέναλτι μετά την παράταση).
Πηγές
Κατηγορία:Ορολογία ποδοσφαίρου
Αριστοτέλης Παυλίδης
Ο Αριστοτέλης Παυλίδης (31 Οκτωβρίου 1943 - 25 Οκτωβρίου 2022) ήταν Έλληνας πολιτικός, που διετέλεσε βουλευτής και υπουργός της Νέας Δημοκρατίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Πυλί της Κω και σπούδασε στη φυσικομαθηματική σχολή του πανεπιστημίου Αθηνών, απ' όπου αποφοίτησε το 1966. Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο για να σπουδάσει διοίκηση επιχειρήσεων στο εκεί πολυτεχνείο. Είναι γιος του εκ Μικράς Ασίας καταγόμενου Αντωνίου Παυλίδη και της Αικατερίνης Αν. Αναστασίου το γένος Χατζηγιακουμή από το Πυλί της Κω. Ο πάππος του Αριστοτέλης Παυλίδης καταγόταν από τη Μάκρη της Μικράς Ασίας και η γιαγιά του Αγγελικώ Χατζηδημητρίου από τα Μύλασσα της Μικράς Ασίας επίσης. Το 1977 εξελέγη για πρώτη βουλευτής Δωδεκανήσων με την υποστήριξη της Νέας Δημοκρατίας. Από τότε εκλέγεται συνεχώς με εξαίρεση τις εκλογές του 1996, οπότε και απέτυχε να εκλεγεί. Το 1977 και 1979 εξελέγη γραμματέας της Βουλής ενώ το 1982 κοσμήτοράς της. Στις κυβερνήσεις Τζαννετάκη και Μητσοτάκη διετέλεσε υφυπουργός οικονομικών και την περίοδο 1990 - 1992 υπουργός εμπορικής ναυτιλίας. Στην πρώτη κυβέρνηση Καραμανλή διορίστηκε υπουργός Αιγαίου και νησιωτικής πολιτικής, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι και τον σχηματισμό της δεύτερης κυβέρνησης που προήλθε από τις βουλευτικές εκλογές του 2007. Στις εκλογές του Οκτωβρίου του 2009 δεν συμπεριελήφθη στα ψηφοδέλτια της Νέας Δημοκρατίας. Στις 27 Απριλίου 2010 διεγράφη από την Νέα Δημοκρατία ύστερα από απόφαση της επιτροπής δεοντολογίας του κόμματος.
Ήταν παντρεμένος και απέκτησε δύο παιδιά.
Απεβίωσε στις 25 Οκτωβρίου 2022 σε ηλικία 78 ετών.
Καταγγελίες Μανούση
Στις 27 Απριλίου 2007 έφθασε στον διευθυντή του πρωθυπουργικού γραφείου, Γιάννη Αγγέλου, καταγγελία του πρώην βουλευτή Κωνσταντίνου Ζαχαράκη για χρηματισμό του Παυλίδη από τον εφοπλιστή Φώτη Μανούση. Στις 30 Απριλίου ο Αριστοτέλης Παυλίδης υπέβαλε μηνυτήρια αναφορά στον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Η υπόθεση μπήκε στο αρχείο ενώ ο διευθυντής του γραφείου του Παυλίδη, Ζαχαρίου, παραιτήθηκε. Τον Ιούνιο του 2007 στάλθηκαν από τον Μανούση δύο επιστολές με τις οποίες κατήγγειλε τον Παυλίδη για «ανηλεή πόλεμο εξόντωσης εναντίον του». Σύμφωνα με τον εφοπλιστή Φώτη Μανούση, ο ίδιος αναγκάστηκε να δώσει ένα εκατομμύριο ευρώ στον ιδιαίτερό του Παυλίδη την περίοδο 2006 - 2007 προκειμένου τα πλοία του να αναλάβουν την κάλυψη των δρομολογίων στα νησιά της άγονης γραμμής. Στις 30 Ιουνίου 2008 ασκήθηκε σε βάρος του Παν. Ζαχαρίου δίωξη για εκβίαση ενώ η υπόθεση ανατέθηκε στον 20ό τακτικό ανακριτή Απόστολο Ζαβιτσιάνο, ο οποίος διαβίβασε τον φάκελο της υπόθεσης στη βουλή.