cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Οίκος των Μποζονιδών
Μπιβινίδες
Μάλλον η κόρη του Ριχίλδη παντρεύτηκε τον Μπιβίν, οπότε ο Οίκος των Μπιβινιδών συνδέεται με αγχιστεία με τους Μποζονίδες. Αν ο Μπιβίν ήταν αδελφός τού Μπόζο του Πρεσβύτερου, τότε ο Οίκος του αποτελεί κλάδο των Μποζονιδών. Η πρώτη εμφάνιση της δυναστείας έγινε στα μέσα του 9ου αιώνα από τον γιο του Μπιβίν, τον Μπόζο της Προβηγκίας, ο οποίος με την εύνοια του Καρόλου Β΄ του Φαλακρού της Φραγκίας & Λομβαρδίας διορίστηκε αντιβασιλιάς της Λομβαρδίας ("Ιταλίας") (875). Μετά τον θάνατο του γιου τού Καρόλου Β΄, του Λουδοβίκου Β΄ του Τραυλού της Δυτικής Φραγκίας (879), ο Μπόζο αρνήθηκε να αναγνωρίσει τους γιους του Λουδοβίκου Β΄, τους Καρλομάν Β΄ και Λουδοβίκο Γ΄ σαν βασιλείς της Δυτικής Φραγκίας και ανακήρυξε τον εαυτό του βασιλιά της Προβηγκίας με την βοήθεια της αριστοκρατίας. Την υπόλοιπη περίοδο της ζωής του ο Μπόζο προσπάθησε να υπερασπιστεί τους τίτλους του από τον Κάρολο Γ΄ τον Παχύ της Ανατολικής Φραγκίας· απεβίωσε το 887 και τον διαδέχτηκε ο γιος του Λουδοβίκος Γ΄ ο Τυφλός υπό την αντιβασιλεία της μητέρας του Ερμενγάρδης, κόρης του Λουδοβίκου Β΄ του Νέου, βασ. της Λομβαρδίας.
Ο Λουδοβίκος υιοθετήθηκε από τον Κάρολο Γ΄ τον Παχύ και νομιμοποίησε τους βασιλικούς του τίτλους. Από τη θέση αυτή προσπάθησε να κληρονομήσει τους Καρολίδες συγγενείς του στον θρόνο της Φραγκίας και στον θρόνο της Λομβαρδίας ("Ιταλίας") το 900. Στέφθηκε στην Παβία και στην συνέχεια στην Ρώμη, αλλά δεν κατόρθωσε να διατηρηθεί στην εξουσία. Νυμφεύτηκε την Άννα των Μακεδόνων, κόρη του Λέοντος ΣΤ΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Μποζονιδών
Γουλιέλμος Ε΄ της Οράγγης
Ο Γουλιέλμος Ε΄ (ολλανδ. Willem V, 8 Μαρτίου 1748 - 9 Απριλίου 1806) από τον Οίκο του Νασσάου ήταν πρίγκιπας της Οράγγης (1751-1806) και ο τελευταίος κυβερνήτης (stadtholder) της Ολλανδικής Δημοκρατίας (1751-1795).
Βιογραφία
Ο Γουλιέλμος Μπαταβός γεννήθηκε στη Χάγη και ήταν ο μόνος γιος του Γουλιέλμου Δ΄ της Οράγγης και κυβερνήτη των Ηνωμένων Επαρχιών και της Άννας, κόρης του Γεωργίου Β΄ της Μεγάλης Βρετανίας. Το 1751 απεβίωσε ο πατέρας του και ο 3ετής Γουλιέλμος Ε΄ τον διαδέχθηκε με αντιβασιλεία τη μητέρα του. Όταν η Άννα απεβίωσε το 1759, τη διαδέχθηκε στην αντιβασιλεία η μητέρα του πατέρα του, η Μαρία Λουίζα του Έσσε-Κάσσελ και όταν και αυτή απεβίωσε το 1765, τη διαδέχθηκε η μεγαλύτερη αδελφή του Καρολίνα. Επίσης στην αντιβασιλεία συμμετείχε και ο στρατάρχης Λουδοβίκος Ερνέστος του Βολφεμπύτελ ως προσωπικός σύμβουλος.
Κυβερνήτης της Ολλανδίας
Το 1752 έγινε ιππότης του Τάγματος της Περικνημίδος. Το 1766 ενηλικιώθηκε και ανέλαβε κυβερνήτης (stadtholder) και γενικός Διοικητής του Στρατού της Ολλανδίας. Έγινε συλλέκτης Τέχνης και η συλλογή του στη Γκαλερί Πρίγκιψ Γουλιέλμος Ε΄ ήταν ανοικτή για το κοινό. Στον Πόλεμο για την Αμερικανική Ανεξαρτησία (1775-83) κράτησε ουδετερότητα. Η φιλο-Αμερικανική μερίδα προσπάθησε να σύρει την κυβέρνηση στον Πόλεμο, αλλά ο Γουλιέλμος Ε΄ το απέτρεψε· η σύζυγός του Βιλελμίνη ήταν 2η εξαδέλφη του Γεωργίου Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου. Ωστόσο τα πράγματα εξελίχθηκαν έτσι, ώστε η χώρα να εμπλακεί στον Β΄ Αγγλο-Ολλανδικό Πόλεμο (1780-84). Η απροετοίμαστη Ολλανδία τελικά αναγκάστηκε να παραχωρήσει μερικά εδάφη στη Βρετανία.
Το 1783 με τη Συνθήκη των Παρισίων ανακηρύχθηκε η Ανεξαρτησία των Αμερικανικών Πολιτειών από τη Βρετανία του Γεωργίου Γ΄ και στην Ολλανδία η ανησυχία κατά της κυριαρχίας του Γουλιέλμου Ε΄ αυξανόταν. Μία ομάδα νεαρών επαναστατών, οι Πατριώτες, αμφισβητούσαν όλο και περισσότερο την εξουσία του. Το 1785 ο Γουλιέλμος Ε΄ άφησε την Χάγη, που ήταν πολιτικό κέντρο και μετέβη ανατολικότερα στο Γκέλντερς. Το επόμενο έτος χρειάστηκε να στείλει στρατό για να σταματήσει τον Χέρμαν Βίλεμ Ντάεντελς, που διοργάνωνε την ανατροπή των Συμβουλίων των πόλεων. Όταν το 1787 η σύζυγός του προσπάθησε να ταξιδέψει στη Χάγη, τη σταμάτησε πολιτοφυλακή, τη μετέφερε σε αγρόκτημα και την έκανε να επιστρέψει στο Γκέλντερς. Αυτό ήταν προσβολή για τη Βιλελμίνη και ο αδελφός της Φρειδερίκος Γουλιέλμος Β΄ της Πρωσίας έστειλε στρατό εναντίον των αντιφρονούντων. Τότε οι Πατριώτες κατέφυγαν στη Βόρεια Γαλλία, στο ολλανδόφωνο Σαιντ-Ομέρ, όπου υποστηρίχθηκαν από τον Λουδοβίκο ΙΣΤ΄ της Γαλλίας.
Εξόριστος στη Βρετανία
Το 1799 ο γιος του με Αγγλο-Ρωσική βοήθεια συνέλαβε μία ναυτική μοίρα, αλλά η χολέρα και η απροθυμία των κατοίκων δεν βοήθησαν στην επιστροφή του Γουλιέλμου Ε΄. Το 1802 η Βρετανία αναγνώρισε τη Μπαταβιανή Δημοκρατία με την Ειρήνη της Αμιένης. Το ίδιο έτος η Γαλλο-Πρωσική Σύμβαση προέβλεπε την απόδοση εδαφών της Πρωσίας (Φούλντα, κα.) ως αποζημίωση του Γουλιέλμου Ε΄. Ο ίδιος ζήτησε επιπλέον το ποσό των 4.000.000 γκέλντερς, αλλά ο Ναπολέων Α΄ της Γαλλίας το αρνήθηκε. Απεβίωσε στο ανάκτορο της κόρης του, στο Μπράουνσβαϊγκ το 1806. Ήταν ο τελευταίος κυβερνήτης. Ο γιος του Γουλιέλμος Α΄ επέστρεψε στην Ολλανδία ως ο πρώτος βασιλιάς της το 1813· το επόμενο έτος οι υπό βρετανικό έλεγχο αποικίες επιστράφηκαν, εκτός της Νότιας Αφρικής και της Κεϋλάνης. Η σορός του Γουλιέλμου Ε΄ μεταφέρθηκε στην κρύπτη της Βασιλικής Οικογένειας της Ολλανδίας, στη Νέα Εκκλησία του Ντελφτ, το 1958.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1767 τη Βιλελμίνη των Χοεντσόλλερν, κόρη του Αυγούστου Γουλιέλμου της Πρωσίας, και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Ιωάννης ΣΤ΄ του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ
Ο Ιωάννης ΣΤ΄ o πρεσβύτερος, ολλανδ. Jan VI de oude (22 Νοεμβρίου 1536 - 8 Οκτωβρίου 1606) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόμης του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ (1559-1606) και του Νάσσαου-Μπάιλσταϊν (1561-1606).
Βιογραφία
Το 1544 απεβίωσε ο εξάδελφός τους Ρενέ, πρίγκιπας της Οράγγης και τον διαδέχθηκε ο Γουλιέλμος Α΄. Το 1559 απεβίωσε ο πατέρας τους και τον διαδέχθηκε ο Ιωάννης ΣΤ΄.
Ήταν ο κύριος συντάκτης της συνθήκης της Ένωσης της Ουτρέχτης του 1579. Απεβίωσε στο Ντίλενμπουργκ το 1606 σε ηλικία 70 ετών. Από τους επτά γιους του δύο απεβίωσαν πριν από αυτόν σε ηλικία 29 ετών, έτσι οι κτήσεις του μοιράστηκαν στα πέντε: Ντίλενμπουργκ, Ζήγκεν, Μπάιλσταϊν, Ντητς, Χάνταμαρ.
Οικογένεια
Έκανε τρεις γάμους και απέκτησε 16 επιζώντα τέκνα και άλλα 8 που απεβίωσαν πριν την ενηλικίωση.
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1559 την Ελισάβετ, κόρη του Γεωργίου Γ΄, λαντγράβου του Λόιχτενμπεργκ και είχε επιζώντα τέκνα:
Το 1579 απεβίωσε η Ελισάβετ και ο Ιωάννης ΣΤ΄ έκανε δεύτερο γάμο το επόμενο έτος, με τη Κουνιγούνδη-Ιακωβαία των Βίττελσμπαχ-Ζίμερν, κόρη του Φρειδερίκου Γ΄, εκλέκτορα του Παλατινάτου και είχε επιζών τέκνο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Γκρέντιτσε (Μπρτσκο)
Το Γκρέντιτσε (σερβικά κυριλλικά: Гредице) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του Διαμερίσματος του Μπρτσκο. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 1,184 κατοίκους.
Γεωγραφία
Το χωριό ευρίσκεται επί της συμβολής των ποταμών Γκάμπελα και Σάβα (παραποτάμου του Δούναβη).
Β΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 2017-18
Το Πρωτάθλημα Φούτμπολ Λιγκ 2017–18 (Football League), η δεύτερη τη τάξει κατηγορία του ελληνικού ποδοσφαίρου, διεξήχθη για όγδοη αγωνιστική περίοδο υπό αυτήν την επωνυμία. Συχνά βέβαια, ιδίως στον προφορικό λόγο, χρησιμοποιείται ακόμα η πρότερη ονομασία "Β΄ Εθνική", που έχει καθιερωθεί στην συλλογική φίλαθλη συνείδηση.
Διεξαγωγή
Πριν την έναρξη του πρωταθλήματος δυο ΠΑΕ που είχαν δικαιωμα συμμετοχής (Αγροτικός Αστέρας αρχικά και Ηρακλής στη συνέχεια) αποχώρησαν και επέλεξαν να δηλώσουν συμμετοχή στη Γ΄ Εθνική με τα ιδρυτικά ερασιτεχνικά σωματεία τους. Για την πλήρωση των κενών θέσεων η ΕΠΟ σχεδίασε, αρχικά, αγώνες μπαράζ μεταξύ των δευτεραθλητριών της Γ΄ Εθνικής, εφόσον όμως, προσκομίσουν εγγυητικές επιστολές ύψους 300.000 ευρώ. Μ' αυτό τον τρόπο οι Ιωνικός και ΑΟ Χαλκίς αποκλείστηκαν από τη διαδικασία, ενώ με την αποχώρηση και του Ηρακλή στις 11 Σεπτεμβρίου 2017, ακυρώθηκε και ο αγώνας μπαράζ μεταξύ ΑΕ Καραϊσκάκη και Δόξας Δράμας που είχε οριστεί για τις 13 του ίδιου μήνα, καθώς και οι δυο ομάδες προβιβάστηκαν.
Δεκαοκτώ ομάδες αγωνίστηκαν στην Football League την σεζόν 2017–18. Οι δύο πρώτες ομάδες προβιβάστηκαν στην Super League, ενώ οι έξι τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στην Γ΄ Εθνική. Οι ομάδες της Φούτμπολ Λιγκ συμμετείχαν μαζί με αυτές της Σούπερ Λιγκ στο Κύπελλο Ελλάδας.
Αποτελέσματα
2 2 2 2 2 2 2 2 2 2 2 2 2 2 2 2
3
2 3
Γκόριτσε (Μπρτσκο)
Το Γκόριτσε (σερβικά κυριλλικά: Горице) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του Διαμερίσματος του Μπρτσκο. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 995 κατοίκους.
Γεωγραφία
Το χωριό ευρίσκεται επί της συμβολής των ποταμών Τίνγια και Σάβα (παραποτάμου του Δούναβη).
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Μπρτσκο Κατηγορία:Οικισμοί του Μπρτσκο με κροατική πληθυσμιακή πλειοψηφία
Β΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 2017-18
Αποτελέσματα
2
Παραπομπές
Κατηγορία:Β΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2017–2018
Γουλιέλμος Β΄ της Οράγγης
Ο Γουλιέλμος Β΄, ολλανδ. William ΙΙ (27 Μαΐου 1626 - 6 Νοεμβρίου 1650) από τον Οίκο του Νασσάου ήταν πρίγκιπας της Οράγγης και κυβερνήτης (stadtholder) των (Επτά) Ηνωμένων Επαρχιών των Κάτω Χωρών (1647-50).
Τα νεανικά έτη
Ήταν ο μόνος γιος του Φρειδερίκου-Ερρίκου πρίγκιπα της Οράγγης και κυβερνήτη της Ολλανδίας, Ζηλανδίας, Ουτρέχτης, Γκέλντερς και Οβερέισελ και της Αμαλίας, κόρης του Ιωάννη-Αλβέρτου Β΄ κόμη του Ζολμς-Μπράουνφελς. Ο πατέρας του ήταν διάδοχος του αδελφού του Μαυρικίου και γιος του Γουλιέλμου Α΄, που ήταν και αυτοί κυβερνήτες των πέντε επαρχιών. Οι κυβερνήτες διοικούσαν με τη συνδρομή της Γενικής Συνέλευσης, που την αποτελούσαν εκπρόσωποι από κάθε επαρχία, αλλά συνήθως κυριαρχούσαν οι εκπρόσωποι της μεγαλύτερης και πλουσιότερης επαρχίας, της Ολλανδίας.
Το 1641 στα 15 έτη του νυμφεύτηκε την 9ετή Μαρία, κόρη του Καρόλου Α΄ της Αγγλίας στο ανάκτορο Γουάιτχωλ του Λονδίνου. Την εποχή εκείνη οι Κάτω Χώρες ήταν σε Ογδοηκονταετή Πόλεμο (1568-1648) με την Ισπανία για την ανεξαρτησία τους. Ο πατέρας του κατάφερε μεγάλες νίκες εναντίον της Ισπανίας και το 1646 συμφωνούσε ειρήνη για τη λήξη του πολέμου, όμως το επόμενο έτος απεβίωσε· ο Γουλιέλμος Β΄ τον διαδέχθηκε ως πρίγκιπας της Οράγγης και κυβερνήτης των πέντε πατρικών επαρχιών. Το 1648 συμφωνήθηκε η ειρήνη στο Μύνστερ.
Η περίοδος εξουσίας του
Η συμφωνία αυτή προέβλεπε την ανεξαρτητοποίηση μόνο των έξι βόρειων επαρχιών, ενώ η νοτιότερη επαρχία έμενε Ισπανική και επιπλέον η συμφωνία παραβίαζε τη συμμαχία του 1635 με τη Γαλλία, έτσι ο Γουλιέλμος Β΄ αντιτέθηκε στην αποδοχή της. Ωστόσο οι έξι αυτές βόρειες επαρχίες ψήφισαν υπέρ της αποδοχής της. Τότε ο Γουλιέλμος Β΄ άρχισε μυστικές διαπραγματεύσεις με τη Γαλλία με σκοπό να επεκτείνει τη δική του περιοχή με μία πιο κεντρική εξουσία. Επιπλέον ήθελε την αποκατάσταση του Καρόλου Β΄ της Αγγλίας, που ήταν αδελφός της συζύγου του, στο θρόνο του.
Με τη συνθήκη ειρήνης του Μύνστερ, δύο από τους αντιπροσώπους της Ολλανδίας, οι ισχυροί εξάδελφοι Άντριες Μπίκερ και Κορνέλις ντε Γκράεφ ζητούσαν τον περιορισμό του στρατού για εξοικονόμηση χρημάτων. Αυτό θα περιόριζε την εξουσία του Γουλιέλμου Β΄, ο οποίος φυλάκισε τους οκτώ εκπροσώπους της επαρχίας της Ολλανδίας στο κάστρο Λέβεσταϊν και έστειλε τον 3ο εξάδελφό του Γουλιέλμο-Φρειδερίκο πρίγκιπα του Νσσσάου-Ντητς με στρατό 10.000 ανδρών για να καταλάβει το Άμστερνταμ. Αν και κακός καιρός χάλασε την εκστρατεία, η πόλη ενέδωσε.
Ασθένησε από ευλογιά και απεβίωσε το 1650. Μία εβδομάδα μετά γεννήθηκε ο μόνος του γιος Γουλιέλμος Γ΄. Για τις Κάτω Χώρες ακολούθησε η Α΄ περίοδος χωρίς κυβερνήτη ως το 1672, που ο Γουλιέλμος Γ΄ έγινε κυβερνήτης. Το 1689 έγινε και βασιλιάς της Αγγλίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1641 τη Μαρία Στιούαρτ, κόρη του Καρόλου Α΄ της Αγγλίας και είχε τέκνο:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Φρειδερίκος Ερρίκος της Οράγγης
Ο Φρειδερίκος-Ερρίκος, ολλανδ. Frederick-Hendrik (29 Ιανουαρίου 1584 - 14 Μαρτίου 1647) από τον Οίκο του Νασσάου ήταν πρίγκιπας της Οράγγης (1625-47) και κυβερνήτης (stadtholder) της Ολλανδίας, Ζηλανδίας, Ουτρέχτης, Γκέλντερς και Οβερέισελ το ίδιο διάστημα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ντελφτ και ήταν ο τρίτος γιος του Γουλιέλμου Α΄ πρίγκιπα της Οράγγης, κυβερνήτη της Ολλανδίας, Ζηλανδίας, Ουτρέχτης και Φρεισίας και της συζύγου του Λουίζας, κόρης του Γκασπάρ Β΄ ντε Κολινύ ναυάρχου και αρχηγού των Ουγενότων. Ήταν έξι μηνών όταν ο πατέρας του δολοφονήθηκε το 1584.
Κυβερνήτης
Επίσης διαδέχθηκε τον θείο του ως κυβερνήτης των πέντε πατρικών επαρχιών, αρχηγός του Στρατού και του Ναυτικού των (Επτά) Ηνωμένων Επαρχιών. Αποδείχθηκε τόσο ικανός στρατηγός όσο ο αδελφός του και πολύ καλύτερος από αυτόν πολιτικός. Για 22 έτη παρέμεινε κεφαλή της Κυβέρνησης των Ηνωμένων Επαρχιών και έφθασε το αξίωμα του κυβερνήτη (stadtholder) στο ύψιστο σημείο. Η περίοδός του αναφέρεται από τους συγγραφείς ως η χρυσή εποχή της Δημοκρατίας των Ηνωμένων Επαρχιών· χαρακτηρίζεται από μεγάλους στρατιωτικούς και ναυτικούς θριάμβους, από ναυτιλιακή και εμπορική επέκταση και από μια εξαίρετη άνθιση στην Τέχνη και τα Γράμματα.
Οι αξιολογότερες επιτυχίες του είναι οι πολιορκίες και καταλήψεις των πόλεων Γκρολ (1627), 'ς-Χερτόγκενμπος (1629), Μααστρίχτ (1632), Μπρέντα (1637), Σας φαν Γκεντ (1644) και Χουλστ (1645). Η 'ς-Χερτόγκενμπος ήταν ισπανική βάση: μία καλά οχυρωμένη πόλη που προστατευόταν από έμπειρη φρουρά και τεράστια αποθέματα νερού, που μπορούσαν να πλημμυρίσουν τη γύρω περιοχή. Η στρατηγική του ήταν να εξουδετερώσει την απειλή της πλημμύρας και να καταλάβει την αποθήκη στο Βέζελ. Βασικό στοιχείο της εξωτερικής του πολιτικής ήταν η συμμαχία με τη Γαλλία εναντίον της Ισπανίας. Προς το τέλος θυσίασε τη Γαλλική συμμαχία για να συνάψει ξεχωριστά ειρήνη στο Μύνστερ με την Ισπανία· με αυτήν οι Ηνωμένες Επαρχίες απέκτησαν δύναμη και πλεονεκτήματα, που ζητούσαν εδώ και 80 έτη.
Το τέλος του
Απεβίωσε το 1647 στη Χάγη. Κηδεύτηε με μεγάλη πομπή, δίπλα στον αδελφό και στον πατέρα του. Η συνθήκη του Μύνστερ, που είχε καθυστερήσει λόγω της ασθένειάς του, υπογράφτηκε το επόμενο έτος. Είχε καταγράψει τις εκστρατείες του στο Αναμνήσεις του Φρειδερίκου-Ερρίκου, που εκδόθηκαν το 1743 στο Άμστερνταμ.
Η σύζυγός του παρήγγειλε τοιχογραφίες στη αίθουσα χορού του μεγάρου τεν Μπος, που δείχνουν σκηνές από τη ζωή του και αλληγορίες της καλής διακυβέρνησής του, βασισμένες στα κατορθώματά του. Είναι η αίθουσα της Οράγγης (Oranjezaal).
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1625 την Αμαλία, κόρη του Ιωάννη-Αλβέρτου Α΄ κόμη του Ζολμς-Μπράουνφελς και είχε επιζώντα τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Το Δείπνο (της Τζούντι Σικάγο)
μικρογραφία|Το Δείπνο της Τζούντυ Σικάγο Το Δείπνο της Τζούντι Σικάγο είναι έργο φεμινιστικής τέχνης που αποτελεί μια συμβολική ιστορία των γυναικών στον Δυτικό πολιτισμό. Αποτελείται από ένα τραπέζι σε σχήμα ισοσκελούς τριγώνου στρωμένο για δείπνο στο οποίο υπάρχουν 39 σερβίτσια σε σχήμα αιδοίου, το κάθε ένα με το όνομα μιας σημαντικής μυθολογικής ή ιστορικής γυναίκας. Ενδεικτικά αναφέρονται τα ονόματα της Αυτοκράτειρας Θεοδώρας, της Βιρτζίνια Γουλφ, της Κριστίν ντε Πιζάν και της Σοτζέρνερ Τρουθ. Η κάθε πλευρά του τραπεζιού έχει μήκος 14,63 μέτρα.
Το έργο εκτίθεται στο Μουσείο του Μπρούκλιν, στο Δάπεδο της Κληρονομιάς (Heritage Floor) που αποτελείται από περισσότερα από 2.000 λευκά τριγωνικά πλακάκια πάνω στα οποία υπάρχουν γραμμένα με χρυσά γράμματα τα ονόματα 999 γυναικών που άφησαν το σημάδι τους στην ιστορία.
Το έργο
μικρογραφία|Λεπτομέρεια από Το Δείπνο. Το Δείπνο είναι δημιουργία της καλλιτέχνιδας Τζούντι Σικάγο σε συνεργασία με διάφορους εθελοντές και έχει σκοπό "να βάλει τέλος στο φαύλο κύκλο της παράλειψης μέσω του οποίου οι γυναίκες απουσιάζουν από τα ιστορικά αρχεία." Πήρε έξι χρόνια για να ολοκληρωθεί και 250.000 δολάρια καθώς και πολύ εθελοντική εργασία.
Αποτελείται από ένα τριγωνικό τραπέζι που έχει μήκος κάθε πλευράς 14,63 μέτρα (48 πόδια) που συμβολίζει την ισότητα και το γυναικείο φύλο καθώς το τρίγωνο εμφανίζεται ως σύμβολο της γυναίκας από την προϊστορία. Επάνω σε κάθε πλευρά υπάρχουν τοποθετημένα 13 σερβίτσια, δηλαδή υπάρχουν συνολικά 39 σερβίτσια. Η πρώτη πλευρά τιμά τις γυναίκες από την προϊστορία μέχρι την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, η δεύτερη πλευρά τιμά τις γυναίκες από τον Χριστιανισμό μέχρι την Μεταρρύθμιση και η τρίτη πλευρά τιμά τις γυναίκες από την Αμερικάνικη Επανάσταση μέχρι τον φεμινισμό.
Το κάθε σερβίτσιο περιλαμβάνει ένα τραπεζομάντηλο με κεντημένο το όνομα της γυναίκας που τιμά καθώς και με εικόνες και σύμβολα που σχετίζονται με το έργο της. Επίσης περιλαμβάνει μία πετσέτα, μαχαιροπίρουνα, ένα ποτήρι ή δισκοπότηρο και ένα πιάτο. Πολλά από τα πιάτα έχουν ένα γλυπτό σε σχήμα πεταλούδας ως σύμβολο αιδοίου. Το δάπεδο αποτελείται από λευκά, τριγωνικά, πορσελάνινα πλακάκια που γράφουν με χρυσά γράμματα το όνομα 999 σημαντικών γυναικών.
Το Δείπνο τιμά παραδοσιακά γυναικεία επιτεύγματα όπως την υφαντουργία, το κέντημα, την ραπτική και την διακόσμηση πορσελάνης που έχουν χαρακτηρισθεί "οικιακές τέχνες" σε αντίθεση με τις λεγόμενες "καλές τέχνες" που θεωρούνται πιο "σημαντικές" και στις οποίες έχουν κυριαρχήσει παραδοσιακά οι άντρες. Αν και Το Δείπνο είναι φτιαγμένο με την χρήση τέτοιων τεχνικών που θεωρούνται ότι αποτελούν "οικιακές τέχνες", η Τζούντι Σικάγο ξεκαθάρισε ότι θεωρεί το έργο της "υψηλή τέχνη". Χαρακτηριστικά έχει δηλώσει: "Δεν θέλω να πω ότι ένας πίνακας ζωγραφικής και ένα αγγείο είναι το ίδιο πράγμα, αλλά έχει σημασία η πρόθεση. Εγώ θέλω να κάνω τέχνη." Το έργο περιλαμβάνει και μία σειρά από υφαντά και κεντήματα που είναι αναρτημένα στους τοίχους του διαδρόμου που οδηγεί στο έργο στα οποία αναγράφονται κάποια σχετικά μηνύματα
Το Δείπνο ήταν δωρεά του Ιδρύματος Ελίζαμπεθ Σάκλερ προς το Μουσείο του Μπρούκλιν στο οποίο εκθέτεται από τον Μάρτιο του 2007 μέχρι σήμερα.
Λεπτομέρειες του έργου
Το έργο αρχικά επρόκειτο να περιλαμβάνει μόνο 25 γυναίκες και είχε τίτλο Εικοσιπέντε Γυναίκες Που Φαγώθηκαν Ζωντανές (Twenty-Five Women Who Were Eaten Alive), αλλά σταδιακά επεκτάθηκε ώστε να περιλαμβάνει 39 γυναίκες χωρισμένες σε τρεις ομάδες των δεκατριών. Το τραπέζι ήταν εσκεμμένα τριγωνικό καθώς το τρίγωνο από την προϊστορική εποχή θεωρούνταν σύμβολο του θηλυκού. Επίσης συμβολίζει την ισότητα. Ο αριθμός δεκατρία αναφέρεται στον αριθμό των αποστόλων που ήταν παρόντες στον Μυστικό Δείπνο, κάτι που για την Τζούντι Σικάγο ήταν εξαιρετικής σημασίας αφού θεωρείται ότι ήταν όλοι άντρες.
Κατά την διάρκεια των ετών στην δημιουργία του έργου συμμετείχαν πάνω από 400 άτομα, τα περισσότερα από τα οποία εθελοντικά. Περίπου 125 αναφέρονται ως "μέλη" υπονοώντας μεγάλη συνεισφορά, ενώ μία μικρότερη ομάδα που περιλάμβανε κεραμοποιούς, κεντήστρες, ερευνητές, ιστορικούς και ζωγράφους ασχολήθηκαν σε μικρότερο βαθμό.
Τα 39 πιάτα που περιλαμβάνει ξεκινούν επίπεδα και σταδιακά γίνονται όλο και πιο ανάγλυφα καθώς προχωρούν προς τις πιο πρόσφατες εποχές, κάτι που συμβολίζει την σταδιακή ανεξαρτησία και ισότητα της γυναίκας, αν και εξακολουθεί να μην είναι ακόμα ελεύθερη από κοινωνικές προσδοκίες που σχετίζονται με το φύλο της.
Το έργο περιλαμβάνει επίσης και συμπληρωματικό υλικό όπως αφίσες, πίνακες χρονολογιών και ένα τρίτομο βιβλίο που παρέχει πληροφορίες για κάθε γυναίκα που αναφέρεται σε αυτό καθώς και για την διαδικασία δημιουργίας του έργου.
Τα υφαντά
Έξι υφαντά κρεμασμένα στους τοίχους (14,2 x 9,1 εκ. το κάθε ένα) καλωσορίζουν τους επισκέπτες στο Δείπνο. Σχεδιάστηκαν από την ίδια την Τζούντι Σικάγο και είναι στους ίδιους χρωματικούς τόνους και χρησιμοποιούν τα ίδια μοτίβα με το υπόλοιπο έργο όπως τρίγωνα, λουλούδια και αφηρημένες μορφές πεταλούδας. Τα υφαντά υφάνθηκαν στο Εργαστήρι Υφαντουργίας του Σαν Φρανσίσκο που ήταν το πρώτο εργαστήρι στις ΗΠΑ που προσέφερε εκπαίδευση στην τεχνική ύφανσης ταπισερί Ομπουσόν που ήταν πολύ δημοφιλής κατά την Αναγέννηση. Η Τζούντι Σικάγο ήθελε το έργο να περιλαμβάνει υφαντά γιατί η υφαντουργία παραδοσιακά θεωρείται "γυναικεία τέχνη" και επέλεξε την συγκεκριμένη τεχνοτροπία του Ομπουσόν όταν ανακάλυψε ότι οι γυναίκες απαγορευόταν να χειρίζονται τους μεγάλους κάθετους αργαλειούς που απαιτούνται για την συγκεκριμένη τεχνική. Παραδοσιακά οι αργαλειοί αυτοί ήταν τόσο μεγάλοι που εκείνος που τους χειρίζονταν έπρεπε να βρίσκεται πίσω τους και δεν μπορούσε να δει το σχέδιο που δημιουργούσε. Όμως η Σικάγο επέμενε να φτιαχτούν ειδικοί τροποποιημένοι αργαλειοί για την ύφανση του έργου της που επέτρεπαν στις χειρίστριες να βλέπουν το σχέδιο που έφτιαχναν έτσι ώστε να διατηρήσει την συνειδητή και ενεργή συμμετοχή τους στην δημιουργία του έργου και την ερμηνεία του. Οι νέοι αργαλειοί σχεδιάστηκαν από τον Ζαν Πιέρ Λαροσέτ και κατασκευάστηκαν από τον Κεν Γουίλιαμ. Όλες οι γυναίκες που εργάστηκαν για την ύφανση των ταπισερί εκπαιδεύθηκαν στο Εργαστήρι Υφαντουργίας του Σαν Φρανσίσκο.
Οι ταπισερί εμφανίζουν κάποιες φράσεις που παρουσιάζουν το όραμα της Σικάγο για έναν κόσμο ισότητας στον οποίο η ιστορία των γυναικών και η οπτική τους θα αναγνωρίζονται και θα περιλαμβάνονται σε όλες τις πτυχές του ανθρώπινου πολιτισμού.
Οι ταπισερί γράφουν:
Και Εκείνη τους Μάζεψε Όλους μπροστά Της
Και Εκείνη τους Έδειξε ένα Σημάδι
Και τότε είδαν ένα Όραμα
Από εκείνη την ημέρα να αποδίδουν τα πρέποντα σε Όλα τα πράγματα
Και τότε όλα όσα τους χώριζαν ενώθηκαν
Και τότε Παντού ήταν Εδέμ Ξανά
Γυναίκες που έχουν σερβίτσιο
(Βλ. επίσης Τα σερβίτσια στο Δείπνο της Τζούντι Σικάγο)
Οι 39 γυναίκες που περιλαμβάνονται στο Δείπνο είναι:
Πρώτη πλευρά: Από την Προϊστορία στην Ρωμαϊκή Εποχή
Η Πρώτη πλευρά ξεκινά από την προϊστορία με την Αρχέγονη Θεά και συνεχίζει χρονολογικά μέχρι την εμφάνιση του Ιουδαϊσμού. Μετά προχωρά στην αρχαία Ελλάδα και την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία που σήμανε την μείωση της γυναικείας ισχύος και που συμβολίζεται με το σερβίτσιο της Υπατίας.
Δεύτερη πλευρά: Από τις απαρχές του Χριστιανισμού μέχρι την Μεταρρύθμιση
Η Δεύτερη πλευρά καλύπτει τον Χριστιανισμό μέχρι την Μεταρρύθμιση παρουσιάζοντας γυναίκες που συμβολίζουν διάφορες μορφές του αγώνα για ίσα δικαιώματα από την Μαρσέλλα μέχρι την Άννα βαν Σούρμαν.
Τρίτη πλευρά: Από την Αμερικάνικη Επανάσταση μέχρι την Επανάσταση των Γυναικών
Η τρίτη πλευρά ξεκινά με την Αν Χάτσινσον και παρουσιάζει την Αμερικάνικη Επανάσταση, τις Σουφραζέτες. Τέλος το κίνημα για την ελεύθερη καλλιτεχνική έκφραση των γυναικών συμβολίζεται με το σερβίτσιο της Τζόρτζια ο'Κιφ.
Γυναίκες που εμφανίζονται στο Δάπεδο της Κληρονομιάς
(Βλ. επίσης Δάπεδο της Κληρονομιάς)
Υπάρχουν 2.304 πλακάκια πάνω στα οποία είναι γραμμένα τα ονόματα 999 αξιόλογων γυναικών που έχουν σκοπό να δείξουν "πόσες γυναίκες χρειάστηκε να αγωνιστούν για να εισακουσθούν και να κάνουν γνωστές τις ιδέες τους, συχνά αντιμετωπίζοντας τεράστιες δυσκολίες, μόνο και μόνο για να δουν στο τέλος (όπως και οι γυναίκες που έχουν σερβίτσια) τα επιτεύγματά τους να περιθωριοποιούνται ή να αποκρύπτονται. "
Κάθε πλακάκι είναι χειροποίητο και κατασκευάστηκε στην Μπουτίκ Πορσελάνης του Λος Άντζελες. Το Δάπεδο της Κληρονομιάς χρειάστηκε δύο χρόνια για να ολοκληρωθεί. Τα ονόματα των 999 γυναικών επιλέχθηκαν από μία λίστα που περιλάμβανε 3.000 ονόματα από την εικοσαμελή επιτροπή έρευνας του Δείπνου. Η Σικάγο έχει εξηγήσει ότι τα κριτήρια για να συμπεριληφθεί το όνομα μίας γυναίκας σε αυτή την λίστα ήταν ένα από τα παρακάτω:
Το Δάπεδο της Κληρονομιάς αποτελεί οπτική απεικόνιση των πολυάριθμων συνεισφορών των γυναικών σε κάθε πτυχή της ιστορίας καθώς διακρίνονται ονόματα θεοτήτων, μυθολογικές φιγούρες, πολιτικούς ηγέτες, επιχειρηματίες, συγγραφείς, καλλιτέχνες, μουσικούς, ηθοποιούς, χορεύτριες, σκηνοθέτριες, αρχιτέκτονες, λόγιες, ιστορικοί, εκπαιδεύτριες, στρατιωτικές φυσιογνωμίες, αθλήτριες, γιατρούς, επιστήμονες, εξερευνήτριες, φιλάνθρωπους, ακτιβίστριες και σουφραζέτες κυρίως από τον δυτικό πολιτισμό από την προϊστορία μέχρι τον 20ο αιώνα.
Οι Πίνακες της Κληρονομιάς
Οι επτά Πίνακες της Κληρονομιάς είναι μεγάλης κλίμακας χειροποίητα κολάζ που περιλαμβάνουν κείμενα και φωτογραφίες που δείχνουν πληροφορίες για τη ζωή των μυθικών και ιστορικών γυναικών που εμφανίζονται στο Δάπεδο της Κληρονομιάς. Το μέγεθός τους κυμαίνεται από 1,46 x 1,80 μέτρα μέχρι 1,46 x 2,72 μέτρα. Τα 999 ονόματα ακολουθούν βιογραφικές πληροφορίες, φωτογραφίες σχετικών αντικειμένων και έργων τέχνης καθώς και σε πολλές περιπτώσεις φωτογραφίες των ίδιων των γυναικών. Για αν γίνουν πιο κατανοητές οι δυσκολίες και οι αντιξοότητες που αντιμετώπισαν αυτές οι γυναίκες, η Τζούντι Σικάγο περιέλαβε μικρές παραγράφους που περιγράφουν τις συνθήκες μέσα στις οποίες έζησαν αυτές οι γυναίκες και το περιβάλλον μέσα στο οποίο έπρεπε να αγωνιστούν για την ισότητα.
Οι Πίνακες των Ευχαριστιών
Η Τζούντι Σικάγο ξεκίνησε να φτιάχνει το έργο της μόνη. Μετά από πολλούς μήνες η ιδέα της εξελίχθηκε σε τέτοιο βαθμό που χρειαζόταν και την συμμετοχή και άλλων για να ολοκληρωθεί. Σταδιακά φτιάχτηκε μία ομάδα και μέσα στα επόμενα χρόνια εκατοντάδες εθελοντές βοήθησαν την κεντρική ομάδα του Δείπνου να ολοκληρώσει το έργο. Κάθε άτομο που συμμετείχε διέθετε κάποια ιδιαίτερη ικανότητα όπως αγγειοπλαστική, κέντημα, γραφιστική, φωτογραφία και έρευνα και όλοι εργάστηκαν μαζί υπό την επίβλεψη της Σικάγο. Οι τρεις Πίνακες των Ευχαριστιών, με μέγεθος 2,41 x 1,22 μέτρα ο κάθε ένας, αποτελούν μία οπτική καταγραφή της συνεισφοράς όσων συμμετείχαν.
Άμεση κριτική (1980 - 1981)
Εξίσου απόλυτες ήταν όμως και οι αρνητικές κριτικές. Για παράδειγμα, ο Χίλτον Κράμερ έγραψε "Το Δείπνο επαναλαμβάνει το θέμα του επίμονα και με μία χυδαιότητα περισσότερο ταιριαστή σε διαφημιστική καμπάνια παρά σε έργο τέχνης". Αποκάλεσε το Δείπνο "κιτς, χοντροκομμένο και εμμονικό", "πολύ κακή τέχνη... αποτυχημένη τέχνη... τέχνη τόσο εγκλωβισμένη σε έναν σκοπό που αποτυγχάνει να αποκτήσει κάποια ανεξάρτητη καλλιτεχνική οντότητα από μόνο του".
Η Μορίν Μαλάρκι είχε επίσης τις δικές της αμφιβολίες για το έργο. Το θεώρησε προπαγανδιστικό και ακατάλληλο για τις γυναίκες που υποτίθεται ότι αντιπροσωπεύει. Διαφώνησε ιδιαίτερα με την υπεραπλούστευση των γυναικών, κάτι που δεν συνάδει με τον φεμινιστικό σκοπό. "Γύρνα όλα τα πιάτα ανάποδα και είναι όλα ίδια" είπε χαρακτηριστικά. Επίσης αμφισβήτησε και την ιεραρχική πλευρά του έργου θεωρώντας ότι η Σικάγο εκμεταλλεύθηκε τις εθελόντριες. Ανάλογα η Ρομπέρτα Σμιθ έγραψε ότι "η ιστορική σημασία του έργου μπορεί να είναι μεγαλύτερη από την αισθητική του αξία."
Η Μαλάρκι επικεντρώθηκε σε κάποια συγκεκριμένα πιάτα, ειδικά εκείνα της Έμιλι Ντίκινσον, της Βιρτζίνια Γουλφ και της Τζόρτζια Ο'Κιφ, χρησιμοποιώντας αυτές τις γυναίκες ως παράδειγμα του γιατί το έργο της Σικάγο έδειχνε ασέβεια στις γυναίκες που παρουσίαζε. Έγραψε ότι "τα πολυεπίπεδα ροζ δαντελωτά αχαμνά" ήταν αντίθετα προς την προσωπικότητα της γυναίκας που υποτίθεται συμβόλιζαν αφού η Ντίκινσον ήταν ένας ιδιαίτερα εσωστρεφής άνθρωπος. Η συμπερίληψη της Γουλφ αγνοεί την αγανάκτηση της συγγραφέα για το ενδιαφέρον του κοινού για το φύλο του συγγραφέα και η Ο'Κιφ είχε παρόμοιες απόψεις καθώς αρνούνταν ότι το έργο της είχε κάποια διάσταση φύλου.
Το Δείπνο σατίρισε η Μαρία Μανχάταν με το έκθεμά της Το Κουτί του Κολατσιού (The Box Lunch) που ονόμασε "ένα μεγάλο έργο τέχνης που τιμά 39 γυναίκες αμφίβολης συνεισφοράς".
Η Αμέλια Τζόουνς αμφισβήτησε τον ισχυρισμό ότι το Δείπνο ήταν προϊόν συνεργασίας λέγοντας ότι "η Σικάγο δεν επέμεινε ποτέ στην συμβολή ή στην μη ιεραρχική φύση του έργου. Αντίθετα επέμεινε ότι το Δείπνο ήταν προϊόν συνεργασίας και όχι ισάξιας συνεισφοράς με την έννοια ότι περιείχε μία ξεκάθαρη ιεραρχία παρά την κοινή προσπάθεια που απαιτήθηκε για την ολοκλήρωσή του".
Η κριτικός τέχνης των New York Times Ρομπέρτα Σμιθ αποφάνθηκε ότι δεν είναι ίσες όλες οι λεπτομέρειες. Θεώρησε ότι τα τραπεζομάντηλα είναι πιο χρωματιστά και πιο ποικιλόμορφα από ότι τα πιάτα ενώ καθώς εξελίσσεται το έργο τα τραπεζομάντηλα γίνονται όλο και πιο έντονα ενώ τα πιάτα γίνονται όλο και πιο αδύναμα, πιο μονότονα και πιο φορτωμένα, πράγμα που σημαίνει για εκείνη ότι τα μεσαία δύο τρίτα του έργου είναι πιο πετυχημένα. Επίσης παρατηρεί πως ενώ το πίσω μέρος των τραπεζομάντηλων είναι το πιο ενδιαφέρον, δεν είναι εύκολο να το δει κανείς.
Σχετικά με την τοποθέτηση των σερβίτσιων η Τζάνετ Κόπλος θεωρεί ότι τα πιάτα χρησιμεύουν σαν καμβάδες και τα δισκοπότηρα προσφέρουν κάθετη υπογράμμιση όμως βρίσκει την τοποθέτηση ιστορικά ανακριβή και πολιτισμικά προκατειλημμένη.
Φυλή και ταυτότητα
Το 1984 η Ορτάνς Σπίλερς ισχυρίσθηκε ότι η Τζούντι Σικάγο, όντας λευκή γυναίκα, αναπαράγει την αποσιώπηση της Μαύρης Γυναίκας. Ως παράδειγμα φέρνει το πιάτο της Σοτζέρνερ Τρουθ που είναι η μοναδική μαύρη γυναίκα που έχει σερβίτσιο και αν προσέξει κανείς είναι η μοναδική που το πιάτο της δεν δείχνει αιδοίο. Αντίθετα απεικονίζει τρία πρόσωπα. Η Σπίλερς έγραψε ότι "η παράλειψη των γυναικείων γεννητικών οργάνων είναι ένας συμβολικός ευνουχισμός. Παραλείποντας τα γεννητικά όργανα η Σικάγο όχι μόνο ακυρώνει την ενοχλητική σεξουαλικότητα του υποκειμένου αλλά υπονοεί κιόλας ότι αυτή η σεξουαλικότητα δεν υπάρχει εξαρχής..."
Η Άλις Γουόκερ, στο ίδιο πνεύμα με την Σπίλερς, έγραψε στο περιοδικό Ms. ότι "η άγνοια της Σικάγο της συνεισφοράς των έγχρωμων γυναικών στην ιστορία (ειδικά όσον αφορά τις έγχρωμες ζωγράφους) την οδήγησε στην απεικόνιση της μαύρης γυναίκας μόνο στο σερβίτσιο της Σοτζέρνερ Τρουθ". Η Γουόκερ έγραψε χαρακτηριστικά: "Μου πέρασε η ιδέα ότι ίσως οι λευκές φεμινίστριες, όπως και οι λευκές γυναίκες γενικά, δεν μπορούν να φανταστούν ότι και οι μαύρες γυναίκες έχουν αιδοίο. Ή όταν μπορούν, η φαντασία τους είναι αχαλίνωτη."
Μετέπειτα κριτική
Στα επόμενα χρόνια διάφοροι κριτικοί όπως η Μαλάρκι ξανασχολήθηκαν με το Δείπνο και δήλωσαν ότι δεν έχουν αλλάξει γνώμη, αλλά ορισμένοι άλλοι είχαν διαφορετική άποψη. Η Αμέλια Τζόουνς για παράδειγμα βλέπει το έργο υπό το πρίσμα όσο της ιστορίας της τέχνης όσο και της εξέλιξης των φεμινιστικών ιδεών για να εξηγήσει την κριτική που δέχτηκε το έργο. Επανεξετάζει την άποψη του Κράμερ λέγοντας ότι "το έργο διαστρέφει ανοιχτά το αξιακό σύστημα του μοντερνισμού που προτιμά την "καθαρή" αισθητική του αντικειμένου από τον υποβαθμισμένο συναισθηματισμό των οικιακών και λαϊκών τεχνών." Η Τζόουνς αναφέρει επίσης ότι το Δείπνο για ορισμένους δεν αποτελεί έργο υψηλής τέχνης λόγω της δημοτικότητάς του και της προτίμησης του κοινού. Ο Κράμερ είδε την δημοτικότητα του έργου ως απόδειξη της χαμηλής ποιότητας του έργου αλλά η Λίπαρντ και η ίδια η Σικάγο θεώρησαν ότι αυτή η ικανότητα του έργου να αγγίζει το ευρύτερο κοινό είναι θετικό χαρακτηριστικό.
Η εικόνα της "πεταλούδας αιδοίου" εξακολουθεί μέχρι σήμερα να εξυμνείται και να κριτικάρεται. Πολλοί συντηρητικοί δυσανασχέτησαν για τους λόγους που συνοψίζονται στον λόγο του γερουσιαστή Ρόμπερτ Ντόρναν όπου αναφέρθηκε ότι πρόκειται για "τρισδιάστατη κεραμική πορνογραφία" αλλά και ορισμένοι φεμινιστές βρήκαν την εικόνα προβληματική λόγω της γενίκευσης μιας παθητικής φύσης. Όμως το Δείπνο είναι ένα έργο που ακολουθεί το πνεύμα του φεμινισμού της δεκαετίας του 70 που εξυμνούσε το γυναικείο σώμα. Άλλοι φεμινιστές διαφώνησαν με την βασική ιδέα του έργου ότι η εμπειρία των γυναικών είναι κοινή. Για παράδειγμα οι λεσβίες και οι γυναίκες που δεν είναι λευκές και Ευρωπαίες δεν εκπροσωπούνται στο έργο.
Η καλλιτέχνης Κορνήλια Πάρκερ το χαρακτήρισε ως ένα έργο που θα ήθελε να το δει "στα σκουπίδια". "Υπερβολικά πολλά αιδοία για το γούστο μου. Θεωρώ ότι το θέμα είναι ο εγωισμός της Σικάγο από ότι οι καημένες οι γυναίκες που υποτίθεται ότι εξυμνεί. Έχουμε όλες μειωθεί στο επίπεδο ενός αιδοίου, κάτι που είναι κάπως αποθαρρυντικό. Είναι σχεδόν το μεγαλύτερο μνημείο θυματοποίησης που έχουμε δει ποτέ. Και πιάνει και τόσο χώρο! Μου αρέσει η ιδέα να το χώσουμε σε έναν μικροσκοπικό κάδο σκουπιδιών. Όχι και τόσο φεμινιστική κίνηση αλλά ούτε και το έργο είναι νομίζω."
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έργα τέχνης Κατηγορία:Φεμινιστικά έργα
Ερνέστος Καζιμίρ Α΄ του Νάσσαου-Ντιτς
Βιογραφία
Ήταν ο πέμπτος γιος του Ιωάννη ΣΤ΄, κόμη του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ και της Ελισάβετ, κόρης του Γεωργίου Γ΄ λαντγράβου του Λόιχτενμπεργκ. Το 1606 απεβίωσε ο πατέρας του και οι περιοχές του μοιράστηκαν σε πέντε μέρη, όσα και οι αδελφοί που ζούσαν τότε: Ντίλενμπουργκ, Ζίγκεν, Μπάιλσταϊν, Ντιτς και Χάνταμαρ. Ο Ερνέστος Καζιμίρ Α΄ έλαβε το Ντιτς και το 1631 κληρονόμησε και το Σπίγκελμπεργκ (κοντά στο Λάουενσταϊν).
Ήταν γνωστός ως εξαίρετος στρατιωτικός ηγέτης κατά τη διάρκεια του Ογδοηκονταετούς Πολέμου (1568-1648) με την Ισπανία για την ανεξαρτησία των Ηνωμένων Επαρχιών. Υπό τις διαταγές του δευτέρου εξαδέλφου του Μαυρικίου, πρίγκιπα της Οράγγης συμμετείχε στις πολιορκίες των πόλεων Στέενβαϊκ και Όλντενζααλ. Τον Μαυρίκιο διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Φρειδερίκος Ερρίκος, πρίγκιπας της Οράγγης. Υπό τις διαταγές του ο Ερνέστος Καζιμίρ Α΄ συμμετείχε στις πολιορκίες των πόλεων Χρούνλο (1627) και 'σ-Χερτόγκενμπος.
Ως κυβερνήτης του Xρόνινγκεν (Groningen) έχτισε το φρούριο Νιούβεσχανς (Νέο Οχυρό) το 1628. Αν και κατείχε μικρό μέρος της Φρισίας, ήταν δημοφιλής εκεί και ο λαός έδωσε το δικαίωμα στον γιο του να τον διαδεχθεί. To 1632 στην πολιορκία του Ρέρμοντ επιθεωρούσε τα χαρακώματα, όταν μια σφαίρα τον θανάτωσε. Τον διαδέχθηκε πρώτα ο γιος του Ερρίκος Καζιμίρ Α΄, που απεβίωσε άγαμος 28 ετών και έπειτα ο Γουλιέλμος Φρειδερίκος, του οποίου απόγονοι είναι οι μετέπειτα βασιλείς της Ολλανδίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1607 τη Σοφία-Χέντβιχ των Γουέλφων, κόρη του Ερρίκου-Ιουλίου δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και είχε τέκνα:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Πιερικός Αρχέλαος (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Ο Σύνδεσμος Φιλάθλων Κατερίνης Πιερικός Αρχέλαος είναι το ανδρικό τμήμα ελληνικού αθλητικού σωματείου που δραστηριοποιείται στην καλαθοσφαίριση. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 2008 και αγωνίζεται με χρώματα το μαύρο και το λευκό και έχει έδρα του την πόλη της Κατερίνης.
Ιστορική αναδρομή
Μετά την ανεξαρτητοποίησή του από τα δύο ιδρυτικά σωματεία, κατά την παρθενική του περίοδο ως Πιερικός-Αρχέλαος πλέον, 2008-09, ο Πιερικός-Αρχέλαος έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα της Β' Εθνικής Κατηγορίας, στο οποίο συμμετείχαν 16 σύλλογοι που οργανώθηκαν σε ένα και μοναδικό κοινό Όμιλο. Στη διάρκεια της χρονιάς ο Πιερικός-Αρχέλαος συγκέντρωσε 14 νίκες και 16 ήττες, ισοβαθμώντας στην τελική κατάταξη με τα Εκπαιδευτήρια Δούκα. Λαμβάνοντας υπόψη και τα μεταξύ τους αποτελέσματα, τοποθετήθηκε οριστικά στην 11η θέση, χαμηλότερα από το σύλλογο της Αθήνας. Την ίδια χρονιά ο σύλλογος πραγματοποίησε και το ντεμπούτο του στο Κύπελλο Ελλάδας, συμμετέχοντας σε δύο παιχνίδια της Α' Φάσης. Στο πρώτο υποχρέωσε σε ήττα την Α.Γ.Ε. Χαλκίδα με σκορ 61-70, ενώ στο δεύτερο υπέστη ήττα από την Ξάνθη με σκορ 65-90.
Η επόμενη χρονιά, 2009-10, υπήρξε ιδιαίτερα επιτυχημένη για την ομάδα, καθώς κατόρθωσε να καταλάβει μία από τις τρεις κορυφαίες θέσεις στην τελική βαθμολογία, που έδιναν εισιτήριο ανόδου στην Α2 Εθνική Κατηγορία. Αναλυτικότερα συγκέντρωσε 23 νίκες και 7 ήττες απέναντι σε 15 αντιπάλους και κατετάγη στην 3η θέση. Στο θεσμό του Κυπέλλου έλαβε μέρος σε δύο αγώνες, νικώντας στον πρώτο τη Μ.Ε.Ν.Τ. με σκορ 59-66 και χάνοντας στο δεύτερο με σκορ 80-87 από την Ολυμπιάδα Πατρών.
Την αγωνιστική περίοδο 2010-11, οπότε και ο Πιερικός-Αρχέλαος συμμετείχε για πρώτη φορά στο Πρωτάθλημα της Α2 Εθνικής, την άνοδο στην Α1 Εθνική διεκδίκησαν συνολικά 16 ομάδες που συγκρότησαν ένα και μοναδικό κοινό Όμιλο. Στον τελικό βαθμολογικό πίνακα παρατηρήθηκε τριπλή ισοβαθμία ανάμεσα στον Πιερικό-Αρχέλαο, το Παγκράτι και τον Ερμή Λαγκαδά για την κάλυψη των θέσεων 10 έως 12, καθώς καθένας από αυτούς συγκέντρωσε 13 νίκες και 17 ήττες. Βάσει των μεταξύ τους αποτελεσμάτων η πιερική ομάδα τοποθετήθηκε τελικά στην 11η θέση, η οποία και βρισκόταν πάνω από τη ζώνη του υποβιβασμού. Σε ό,τι αφορά το Κύπελλο Ελλάδος, ηττήθηκε στην πρεμιέρα από τον Ερμή Περάματος με σκορ 66-61, γνωρίζοντας τον αποκλεισμό από τη συνέχεια. Κορυφαίος σκόρερ της ομάδας στο Πρωτάθλημα για την περίοδο αυτή αναδείχθηκε ο Γιάννης Ροδοστόγλου (337 πόντοι, 30 αγώνες, 11,23 μ.ό.).
Την επόμενη χρονιά, 2011-12, ο σύλλογος επέστρεψε στα γήπεδα της Α2 Εθνικής Κατηγορίας, ωστόσο η ανταγωνιστικότητά του αποδείχθηκε πιο περιορισμένη. Ο τελικός απολογισμός του ήταν 13 νίκες και 17 ήττες, ενώ στην τελική κατάταξη βρέθηκε χωρίς να ισοβαθμεί με κάποιο ομάδα στη 13η θέση (σε σύνολο 16 ομάδων). Το αποτέλεσμα αυτό σήμαινε και τον υποβιβασμό του από το επόμενο φθινόπωρο. Στη δε διοργάνωση του Κυπέλλου Ελλάδος αποκλείστηκε στην 1η Αγωνιστική της Α' Φάσης κατόπιν ήττας με σκορ 75-72 από το Γ.Α.Σ. Χαλκηδόνας. Παραγωγικότερος παίκτης σε πόντους στο Πρωτάθλημα τη χρονιά αυτή αναδείχθηκε ο Κώστας Μπεχλιβάνης (418 πόντοι, 30 αγώνες, 13,93 μ.ό.). Στον πάγκο της ομάδας κάθησε κατά την έναρξη του Πρωταθλήματος ο Δημήτρης Κυριακού, τον οποίο αντικατέστησε το Νοέμβριο ο Δημήτρης Γαλάνης.
Την περίοδο 2012-13 ο Πιερικός-Αρχέλαος έκανε την επανεμφάνισή του στη Β' Εθνική, με βασικές διαφορές ότι πλέον αυτή είχε διαιρεθεί σε Όμιλο Βορρά και Όμιλο Νότου, ενώ, παράλληλα, οι ομάδες της δεν συμμετείχαν πια στο Κύπελλο Ελλάδος. Στον Όμιλο Βορρά, όπου και αγωνίστηκε, ο πιερικός σύλλογος συγκέντρωσε 12 νίκες και 12 ήττες. Η διαμόρφωση του τελικού βαθμολογικού πίνακα (13 θέσεων) αποδείχθηκε δύσκολη υπόθεση τη χρονιά αυτή, καθώς παρατηρήθηκε πενταπλή ισοβαθμία για την κατάληψη των θέσεων 5 έως 9. Τελικά ο Πιερικός-Αρχέλαος τοποθετήθηκε στην 8η θέση, πάνω από τη ζώνη του υποβιβασμού. Η διάκριση του καλύτερου σκόρερ στο Πρωτάθλημα για την ομάδα τη χρονιά αυτή ανήκει στον καλαθοσφαιριστή Γιώργο Ασημάκη (315 πόντοι). Το Μάιο του 2013 έλαβε τέλος η συνεργασία του Πιερικού-Αρχελάου με τον προπονητή Λευτέρη Χατζηκυριακίδη, ο οποίος είχε αναλάβει την ομάδα το Νοέμβριο του 2012. Τους δύο πρώτους μήνες της χρονιάς καθήκοντα προπονητή ασκούσε ο Αστέριος Καλύβας.
Την αγωνιστική περίοδο 2013-14, με προπονητή πλέον το Στέλιο Χατζηιωάννου, η ομάδα συμμετείχε ξανά στο Πρωτάθλημα του Ομίλου Βορρά, τον οποίο συνέθεσαν αυτή τη φορά 14 ομάδες. Στη διάρκεια της κανονικής περιόδου συνέλεξε 14 νίκες και 12 ήττες, όσες και η Χ.Α.Ν.Θ. Βάσει των μεταξύ τους αποτελεσμάτων η ομάδα της Θεσσαλονίκης τοποθετήθηκε υψηλότερα στην τελική κατάταξη, περιορίζοντας τον Πιερικό-Αρχέλαο στην κατά τα άλλα ασφαλή για υποβιβασμό 7η θέση. Ο καλαθοσφαιριστής του συλλόγου Αντώνης Γκοντόπουλος αναδείχθηκε δεύτερος σκόρερ του Πρωταθλήματος του Ομίλου Βορρά σημειώνοντας 496 πόντους.
Την επόμενη χρονιά 2014-15 ο Πιερικός-Αρχέλαος διεκδίκησε και πάλι την άνοδο απέναντι σε 13 αντιπάλους. Ο απολογισμός του αυτή τη φορά ήταν 14 νίκες και 12 ήττες, οι οποίες του χάρισαν ξεκάθαρα την 5η θέση στην τελική βαθμολογία. Καλύτερος σκόρερ της ομάδας και δεύτερος σκόρερ του Ομίλου αναδείχθηκε για δεύτερη συνεχή χρονιά ο Αντώνης Γκοντόπουλος.
Την περίοδο 2015-16 ο σύλλογος συνέχισε την πορεία του στη Β' Εθνική με κάπως χαμηλότερη απόδοση. Τον Όμιλο Βορρά συγκρότησαν 15 ομάδες σύνολο, ανάμεσα στις οποίες ο Πιερικός-Αρχέλαος βρέθηκε στη 10η θέση της τελικής κατάταξης, έχοντας συγκεντρώσει 13 νίκες και 15 ήττες. Αξιοσημείωτα ισοβάθμισε με το Άργος Ορεστικό και το Κολλέγιο Ανατόλια, που όμως βρέθηκαν υψηλότερα στην κατάταξη λόγω των μεταξύ τους αποτελεσμάτων. Κορυφαίος σκόρερ της ομάδας την περίοδο αυτή, καθώς και ολόκληρου του Ομίλου Βορρά (παρόλο που η ομάδα δεν διακρίθηκε), αναδείχθηκε ο Γιώργος Ασημάκης (489 πόντοι).
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2016-17, o Σ.Φ.Κ. Πιερικός Αρχέλαος λαμβάνει μέρος στο Πρωτάθλημα της Β' Εθνικής Κατηγορίας Ανδρών που διοργανώνει η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης και συγκεκριμένα στον Όμιλο Βορρά.
Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Σιδηροδρομικού Σταθμού Κατερίνης, χωρητικότητας 800 θεατών περίπου. Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου είναι ο Αποστόλης Πόδας. Καθήκοντα πρώτου προπονητή διατηρεί από τον Ιούνιο του 2013 ο Στέλιος Χατζηιωάννου.
Τμήματα υποδομής
Ο Πιερικός-Αρχέλαος κυριαρχεί τα τελευταία χρόνια σε επίπεδο υποδομών στην Κεντρική Μακεδονία, τόσο στην ηλικιακή ομάδα των εφήβων όσο και των παίδων.
Ειδικότερα οι Έφηβοι κατέκτησαν το Πρωτάθλημα Ε.ΚΑ.Σ.ΚΕ.Μ. τις περιόδους: 2008-09 · 2011-12 · 2013-14 · 2014-15 · 2015-16.
Από την πλευρά τους οι Παίδες κατέκτησαν το Πρωτάθλημα Ε.ΚΑ.Σ.ΚΕ.Μ. τις περιόδους: 2008-09 · 2011-12 · 2013-14 · 2014-15 · 2015-16.
Παραπομπές
Καλαθοσφαιριση Γυναικων Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.ΚΑ.Σ.ΚΕ.Μ. Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 2008
Ορεινό Κορακοβούνι Αρκαδίας
Το Ορεινό Κορακοβούνι είναι ένας ορεινός οικισμός, χτισμένος σε υψόμετρο 534 μ. Έχει απόσταση 12 χλμ από το Κορακοβούνι και 22 χλμ από το Άστρος. Το χωριό υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Βόρειας Κυνουρίας και έχει πληθυσμό 8 μόνιμους κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|252x252εσ|Το Κορακοβούνι απο κοντά μικρογραφία|Ο ναός του Αγίου Δημητρίου στην κεντρική πλατεία Το χωριό, σύμφωνα με την παράδοση, ιδρύθηκε μετά την καταστροφή του Παλαιού Κορακοβουνίου (οικισμός που υπήρχε κοντά στον Πραστό) από τα τουρκικά στρατεύματα το 1687. Μαζί με το Παλαιό Κορακοβούνι καταστράφηκαν επίσης ο Άγιος Ιωάννης, η Μελιγού, η Καστάνιτσα και ο Πραστός. Μετά την καταστροφή του χωριού οι κάτοικοι ίδρυσαν ένα νέο χωριό στην θέση όπου βρίσκεται σήμερα το Ορεινό Κορακοβούνι. Κατά τα έτη της Τουρκοκρατίας ο οικισμός υπαγόταν στο Βιλαέτι Αγίου Πέτρου. Σύμφωνα με ενετική απογραφή του 1699 το χωριό διέθετε δύο εκκλησίες: τον Άγιο Δημήτριο και την Παναγία, καθώς και δύο εφημέριους. Τον 18ο και 19ο οι Κορακοβουνίτες ανέπτυξαν εμπορικές σχέσεις με διάφορες περιοχές, καθώς οι Κορακοβουνίτες ζούσαν και εμπορεύονταν σε μέρη όπως οι Σπέτσες, η Ύδρα, η Κωνσταντινούπολη, η Οδησσός κ.α.
Το χωριό
μικρογραφία|Ο ναός της Παναγίας στην είσοδο του χωριού Το Ορεινό Κορακοβούνι είναι ένα ορεινό χωριό χτισμένο αμφιθεατρικά στις πλαγιές ενός βουνού. Είναι κατάφυτο από δέντρα, ενώ διαθέτει και πολλά παραδοσιακά αρχοντικά σπίτια που συνδυάζουν την Τσακώνικη με την Σπετσιώτικη αρχιτεκτονική. Σημείο κατατεθέν αποτελεί η μαρμάρινη βρύση μαζί με την μικρή πλατεία και τον ναό της Παναγίας, που βρίσκονται στην είσοδο του χωριού. Το χωριό έχει εκκλησίες όπως: του Αγίου Δημητρίου (πολιούχος) στην κεντρική πλατεία του χωριού, κτίσμα του 1688, της Παναγίας στην είσοδο του χωριού, που αποτελούσε καθολικό της Μονής Παναγίας Κατακεκρυμμένης, κτίσμα και πάλι του 1688. Διαθέτει επίσης και εξωκκλήσια όπως του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου στην θέση «Κλήμα», των Αγίων Αναργύρων στη θέση «Κλήμα», του Αγίου Γεωργίου (πρώην μονή Ενδύσσενας), του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στη θέση «Τσερμπενά» και το προσκυνητάρι του Προφήτη Ηλία, πάνω από το χωριό.
Το Ορεινό Κορακοβούνι διαθέτει και ένα παραδοσιακό καφενείο - ταβέρνα. Κοντά στο χωριό, βρίσκονται τα χωριά Κορακοβούνι, Άγιος Ανδρέας και τα τσακωνοχώρια Πραστός, Καστάνιτσα και Σίταινα. Σημαντικό αξιοθέατο αποτελεί και το βυζαντινό, ερειπωμένο Κάστρο της Αρτίκαινας, που βρίσκεται ανατολικότερα του χωριού. Το χειμώνα το χωριό μένει με ελάχιστους κατοίκους, ενώ το καλοκαίρι «ξαναζωντανεύει» κυρίως στις γιορτές του Προφήτη Ηλία και του Δεκαπενταύγουστου.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κυνουρίας Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Χωριά του Πάρνωνα
Zendaya
H Ζεντέγια Μαρί Στόερμερ Κόλμαν (αγγλικά: Zendaya Maree Stoermer Coleman, γενν. 1 Σεπτεμβρίου 1996) πιο γνωστή απλά ως Ζεντέγια, είναι Αμερικανίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια.
Είναι παγκοσμίως γνωστή για τον πρωταγωνιστικό της ρόλο ως "Ρόκι Μπλου" στη νεανική σειρά του Disney Channel, «Shake It Up» (2010-2013) ενώ ακολούθησε η συμμετοχή της στο σόου χορού «Dancing with the Stars» (2013) όπου έλαβε τη δεύτερη θέση καθώς και άλλες επιτυχημένες δουλειές, όπως η σειρά νεανική σειρά του «K.C. Undercover» (2015-2018) και οι ταινίες «The Greatest Showman», «Spider-Man: Homecoming» και «Spider-Man: Far from Home» και «Spider-man: No Way Home».
Το 2019, πρωταγωνιστεί στη δραματική σειρά του HBO, «Euphoria» και υποδύεται την "Ρου Μπένετ", μια ομοφυλόφιλη έφηβη χρήστη ναρκωτικών. Για την ερμηνεία στην συγκεκριμένη σειρά, απέσπασε την πρώτη της υποψηφιότητα για Έμμυ Α' Γυναικείου Ρόλου σε Δραματική Σειρά.
Ως τραγουδίστρια, ξεκίνησε την καριέρα της το 2011, με τα τραγούδια «Swag It Out» και «Watch Me». Υπέγραψε συμβόλαιο με τη δισκογραφική εταιρεία Hollywood Records το 2012 και αργότερα κυκλοφόρησε το πρώτο της solo single και άλμπουμ «Replay», το οποίο μπήκε στο νούμερο 40 των Billboard Hot 100 των ΗΠΑ. Το 2017, ερμήνευσε το soundtrack της ταινίας «The Greatest Showman», «Rewrite The Stars».
Μποντέριστε
Το Μποντέριστε (σερβικά κυριλλικά: Бодериште) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του Διαμερίσματος του Μπρτσκο. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 789 κατοίκους.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Μπρτσκο Κατηγορία:Οικισμοί του Μπρτσκο με κροατική πληθυσμιακή πλειοψηφία
Zendaya
Νεότητα
Φοίτησε στο σχολείο Oakland School for the Arts όπου συμμετείχε σε διάφορες θεατρικές παρουσιάσεις ενώ ξεκίνησε και την ενασχόληση της γενικά με το θέατρο.