cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λόταρ Ματέους
Καριέρα σε συλλόγους
Επέστρεψε στην Μπάγερν το 1992 και παρόλο που ήταν ήδη 31 ετών έμεινε εκεί άλλα οκτώ χρόνια έως το 2000. Ο τραυματισμός του περιόρισε τις δυνατότητές του και έτσι προτιμήθηκε η θέση του να είναι ως λίμπερο. Κατέκτησε με την ομάδα άλλες τέσσερις φορές την Μπουντεσλίγκα 1993–94, 1996–97, 1998–99, 1999–2000 και μια φορά ακόμα το 1998 το Κύπελλο Γερμανίας. Το 1996 κατέκτησε εκ νέου το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ μετά την επικράτηση επί της Μπορντό με 3–1 ενώ έφτασε στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ στον τελικό του 1999 αλλά δεν τα κατάφερε: βρέθηκε πολύ κοντά όταν μέχρι το 89ο λεπτό η Μπάγερν νικούσε τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με 1–0, αλλά σε μία από τις εντυπωσιακότερες ανατροπές στην ιστορία του θεσμού οι Άγγλοι νίκησαν με 2–1. Το 1999 εξελέγη και πάλι Γερμανός ποδοσφαιριστής της χρονιάς παρά το γεγονός ότι ήταν σε ηλικία 38 ετών. Στις 8 Μαρτίου 2000 αγωνίστηκε στο τελευταίο παιχνίδι της ευρωπαϊκής πορείας του απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης.
Μέτροσταρς
Το 2000 μετακόμισε στις Η.Π.Α για να αγωνιστεί με την ομάδα Μέτροσταρς της Νέας Υόρκης, όπου παρέμεινε έως το Σεπτέμβριο του 2001 αποχωρώντας από την ενεργό δράση σε ηλικία 40 ετών έχοντας συμπληρώσει δύο δεκαετίες ενεργού δράσης σε υψηλό επίπεδο.
Διεθνής καριέρα
Έκανε το ντεμπούτο του στην Εθνική ομάδα το 1980 συμμετέχοντας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στην Ιταλία μπαίνοντας σαν αλλαγή στον αγώνα με την Ολλανδία (14 Ιουνίου) που έληξε με νίκη της γερμανικής ομάδας με 3–2, ενώ δύο χρόνια αργότερα ήταν στην ομάδα της Δυτικής Γερμανίας που έφτασε στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου αγωνιζόμενος σε δύο συναντήσεις της πρώτης φάσης. Μετά από αυτή τη διοργάνωση κερδίζει θέση βασικού και στον τελικό του επόμενου Παγκοσμίου Κυπέλλου (1986) ήταν ο προσωπικός φρουρός του Ντιέγκο Μαραντόνα, ο οποίος τον έχει χαρακτηρίσει ως τον καλύτερο αντίπαλο που είχε αντιμετωπίσει. Ο Ματέους έκτοτε καθιερώθηκε και ως ανασταλτικός μέσος, όταν αυτό κρίνονταν απαραίτητο. Ο συνδυασμός αυτός αμυντικών δυνατοτήτων και ικανότητας να δημιουργεί ευκαιρίες με τις οξυδερκείς πάσες του και το δυνατό σουτ τον έκαναν έναν από τους πιο ολοκληρωμένους μέσους στην ιστορία. Από το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1988 ήταν και αρχηγός της εθνικής, διοργάνωση στην οποία η Δυτική Γερμανία αποκλείστηκε στον ημιτελικό από την Ολλανδία.
Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990 ήταν από τους πρωταγωνιστές της νικηφόρου πορείας της Δυτικής Γερμανίας, ίσως και ο καλύτερος παίκτης της διοργάνωσης. Αγωνίστηκε και πάλι σε θέση επιτελικού μέσου δίνοντας επιθετικό χαρακτήρα στην ομάδα κάτω από τις οδηγίες του Φραντς Μπεκενμπάουερ, σημείωσε τέσσερα τέρματα (δύο στην πρεμιέρα απέναντι στη Γιουγκοσλαβία που ήταν και το καλύτερο παιχνίδι του στις διοργανώσεις Παγκοσμίου Κυπέλλου) και ήταν αυτός που σήκωσε το τρόπαιο στην επανάληψη του τελικού του Μεξικού. Στον τελικό αγωνίστηκε ως επιθετικός μέσος μένοντας ελεύθερος από τα καθήκοντα του τελικού του 1986. Ήταν αυτός που έδωσε την τελική πάσα (ασίστ) από την οποία προήλθε το πέναλτι που έκρινε τον αγώνα. Όπως αποκάλυψε δεκαετίες αργότερα, αρνήθηκε να εκτελέσει το πέναλτι αφήνοντάς το στο Αντρέας Μπρέμε (παρότι ήταν ο συνήθης της Δυτικής Γερμανίας), καθώς στο ημίχρονο χρειάστηκε να αλλάξει παπούτσια, χρησιμοποιώντας νέα που δεν τα εμπιστευόταν. Ο ίδιος κέρδισε την ασημένια μπάλα ως δεύτερος καλύτερος παίκτης της διοργάνωσης και συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη ομάδα. Το 1990 κατέκτησε το βραβείο της Χρυσής Μπάλας. Το Νοέμβριο του 1993 αγωνίστηκε για 104η φορά με την Εθνική Γερμανίας ξεπερνώντας την επίδοση του Μπεκενμπάουερ. Στα επόμενα δύο Παγκόσμια Κύπελλα η Γερμανία ήταν εκτός τετράδας, ο δε Ματέους αγωνίστηκε ως λίμπερο. Αγωνίστηκε για τελευταία φορά με τη Γερμανία στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2000, συμπληρώνοντας 150 διεθνείς εμφανίσεις, επίδοση ρεκόρ κόσμου εκείνη την εποχή. Το ρεκόρ διεθνών συμμετοχών το κατείχε από τις 23 Φεβρουαρίου 2000 όταν σε αγώνα με την Ολλανδία κατέρριψε το ρεκόρ του Σουηδού Τόμας Ραβέλι με την 144η συμμετοχή του. Είναι ο Γερμανός παίκτης με της περισσότερες συμμετοχές (150 εμφανίσεις, 83 για τη Δυτική Γερμανία) και 23 γκολ για τη γερμανική εθνική ομάδα.
Έχοντας συμμετάσχει σε πέντε Παγκόσμια Κύπελλα (Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1982, Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1986, Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1990, Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1994, Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1998), ήταν ο δεύτερος που κατάφερε κάτι τέτοιο (μετά το Μεξικανό Αντόνιο Καρβαχάλ)  και κατείχε το ρεκόρ για τα περισσότερα παιχνίδια από έναν παίκτη σε Παγκόσμια Κύπελλα (25 συνολικά) μέχρι το 2022. Το ρεκόρ της συμμετοχής του σε έξι προκριματικές φάσεις Ευρωπαϊκών Πρωταθλημάτων παραμένει ακατάρριπτο. Το 2011 ήταν ένα από τα 15 πρώτα μέλη που εισήχθησαν στην Αίθουσα Φήμης του Ποδοσφαίρου (Salón de la Fama del Fútbol) στην Πατσούκα, της πολιτείας Ιδάλγο του Μεξικού.
thumb|250px|Ο Ματέους πανηγυρίζει το γκολ στην Τσεχοσλοβακία με πέναλτι στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990
Προπονητής
Ξεκίνησε την προπονητική του καριέρα από την Αυστριακή Ραπίντ Βιέννης, όπου έμεινε από τον Σεπτέμβριο του 2001 έως τον Μάιο του 2002. Ακολούθησε η Παρτιζάν Βελιγραδίου το Δεκέμβριο του 2002 με την οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα τη σεζόν 2002-03. Η καλύτερη στιγμή του με τον σύλλογο ήρθε τον Αύγουστο του 2003, όταν η Παρτιζάν απέκλεισε στον τρίτο προκριματικό γύρο του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ τη Νιουκάστλ Γιουνάιτεντ για να φτάσει στη φάση των ομίλων του 2003–04, αλλά παραιτήθηκε λίγο καιρό αργότερα για να αναλάβει την Εθνική Ουγγαρίας χωρίς επιτυχίες.
Το 2006 πέρασε από τη Βραζιλιάνικη ομάδα Ατλέτικο Παραναένσε: μόλις πέντε εβδομάδες μετά από την υπογραφή του συμβολαίου του ενημέρωσε την ομάδα για την ανάγκη να επιστρέψει πίσω στην Ευρώπη, προκειμένου να ασχοληθεί με ένα επείγον προσωπικό πρόβλημα, αλλά τους διαβεβαίωσε ότι θα είναι και πάλι πίσω σε λίγες ημέρες. Μετά από απουσία δύο εβδομάδων, έστειλε την παραίτησή του στις 20 Μαρτίου και δεν επέστρεψε στη Βραζιλία. Στις 19 Μαΐου 2006, ο Ματέους συνέχισε ως προπονητής της Ρεντ Μπουλ Σάλτσμπουργκ (πρώην Αούστρια Σάλτσμπουργκ) για την επερχόμενη χρονιά 2006–07. Σύντομα, στην ομάδα υπέγραψε επίσης ο Τζιοβάνι Τραπατόνι, πρώην προπονητής του Ματέους τόσο στην Ίντερ όσο και στη Μπάγερν ως διευθυντής ποδοσφαίρου. Στην πράξη, αυτό σήμαινε ότι οι δυο τους μοιράστηκαν ουσιαστικά τα καθήκοντα στην προπόνηση. Παρά το ότι η ομάδα κατέκτησε το αυστριακό πρωτάθλημα με μεγάλη διαφορά, ο Ματέους τελικά θα απολυθεί στις 12 Ιουνίου 2007.
Τίτλοι
Μπάγερν Μονάχου
Ίντερ
Μέτροσταρς
Γερμανία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάγερν Μονάχου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ίντερ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κατηγορία:Γερμανοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2000 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1998 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1994 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1990 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1986 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1982 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1988 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1984 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1980 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νιου Γιορκ Ρεντ Μπουλς Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ραπίντ Βιέννης Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παρτιζάν Βελιγραδίου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ουγγαρίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ατλέτικο Παραναένσε Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Ρεντ Μπουλ Σάλτσμπουργκ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μακάμπι Νετάνια ΦΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Βουλγαρίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 1999 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Β Κατηγορία:FIFA 100 Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Νικητές Χρυσής Μπάλας Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου Κατηγορία:Νικητές του Παίκτη της Χρονιάς της FIFA
Στίβος στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2008
Ο στίβος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008 διεξάγεται στο Εθνικό Στάδιο του Πεκίνου, την κυριότερη αθλητική εγκατάσταση των αγώνων, από τις 15 έως τις 24 Αυγούστου 2008. Συμμετέχουν (αριθμός) αθλητές από (αριθμός) χώρες, σε 24 αγωνίσματα για τους άνδρες και 23 για τις γυναίκες. Το αγώνισμα των 3000 μέτρων στιπλ γυναικών εμφανίζεται για πρώτη φορά σε ολυμπιακή διοργάνωση.
Κριτήρια πρόκρισης και συμμετοχής
Η Παγκόσμια Ομοσπονδία Στίβου θέσπισε όρια πρόκρισης για τα αγωνίσματα του στίβου που περιλαμβάνονται στο ολυμπιακό πρόγραμμα. Πρόκειται για δύο επιδόσεις ανά αγώνισμα, γνωστές ως «υψηλό όριο» και «χαμηλό όριο». Για να έχει δικαίωμα συμμετοχής ένας αθλητής θα πρέπει να έχει πετύχει επίδοση τουλάχιστον ίση με αυτή που αναγράφεται στον παρακάτω πίνακα:
Αγωνιστικό πρόγραμμα
Όλες οι ώρες αναφέρονται σε ώρα Πεκίνου (UTC+8).
Πίνακας μεταλλίων
Σημειώσεις:
Ζώσιμος (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Ζώσιμος είναι γνωστοί οι εξής:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Ψάχνοντας τη Χώρα του Ποτέ
Ψάχνοντας τη Χώρα του Ποτέ (αγγλικά: Finding Neverland) είναι αμερικανική βιογραφική δραματική ταινία, παραγωγής 2004. Τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Μαρκ Φόρστερ και το σενάριο έγραψε ο Ντέιβιντ Μαγκί και είναι βασισμένο στο θεατρικό έργο The Man Who Was Peter Pan του Άλαν Νι. Η ταινία αφηγείται τη ζωή του συγγραφέα Τζ. Μ. Μπάρι και τη σχέση που απέκτησε με μια οικογένεια, η οποία τον ενέπνευσε να δημιουργήσει τον Πίτερ Παν (Peter Pan). Πρωταγωνιστούν οι Τζόνι Ντεπ, Κέιτ Γουίνσλετ, Τζούλι Κρίστι και Ντάστιν Χόφμαν.
Το Ψάχνοντας τη Χώρα του Ποτέ κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 29 Οκτωβρίου 2004 στο Ηνωμένο Βασίλειο και στις 12 Νοεμβρίου 2004 στις Ηνωμένες Πολιτείες. Απέσπασε θετικά σχόλια από τους κριτικούς, έγινε εισπρακτική επιτυχία αποφέροντας 116,7 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως και έλαβε 7 υποψηφιότητες για Όσκαρ, αναμέσά τους και για Καλύτερη Ταινία και Α' Ανδρικού Ρόλου, κερδίζοντας εκείνο για την Καλύτερη Μουσική.
Πλοκή
Η ιστορία εστιάζει στον Σκοτσέζο συγγραφέα Τζ. Μ. Μπάρι, στην πλατωνική του σχέση με τη Σίλβια Λιουέλιν Ντέιβις και τη στενή φιλία του με τους γιους της, οι οποίοι τον ενέπνευσαν να γράψει το κλασικό του έργο Πίτερ Παν (Peter Pan).
Μετά την φρικτή αποδοχή του τελευταίου του έργου, Little Mary, o Μπάρι γνωρίζει τη χήρα Σίλβια και τους τέσσερις μικρούς της γιους στους Κήπους του Κένσινγκτον, και μια δυνατή φιλία αναπτύσσεται μεταξύ τους. Ο Μπάρι αποδεικνύεται καλός στα παιχνίδια με τα μικρά παιδιά και μια καλή πατρική φιγούρα. Η φαντασία τους, του δίνουν ιδέες τις οποίες συμπεριλαμβάνει σε ένα θεατρικό έργο για κάποια αγόρια που δε θέλουν να μεγαλώσουν. Η σύζυγος του Μπάρι, Μέρι, η οποία τον χωρίζει και η μητέρα της Σίλβια, Έμα ντι Μοριέ, διαφωνούν με το χρονικό διάστημα που ο Μπάρι περνάει με τα αγόρια. Η Έμα προσπαθεί επίσης να ελέγξει την κόρη της και τους εγγονούς της, ειδικά όταν η Σίλβια αρρωσταίνει από μια άγνωστη ασθένεια.
Ο παραγωγός Τσαρλς Φρόμαν δέχεται να χρηματοδοτήσει το έργο Πίτερ Παν ενάστια στο πιστέυω του ότι το έργο δε θα αρέσει στους θεατρόφιλους πλουσίους. Ο Μπάρι ετοιμάζει την έναρξη του έργο έχοντας για κοινό παιδιά από ένα κοντινό ορφανοτροφείο. Το έργο αποδεικνύεται τεράστια επιτυχία. Λόγω της επειδίνωσης της υγείας της, η Σίλβια δεν μπόρεσε να παρεβρεθεί στην έναρξη και ο Μπάρι κανονίζει μια παράσταση στο σπίτι της. Λίγο αργότερα πεθαίνει και ο Μπάρι μαθαίνει ότι στη διαθήκη της αφήνει τη φροντίδα των παιδιών της στον ίδιο και στη μητέρα της, μια συμφωνία που βρίσκει σύμφωνους και τους δύο.
Παραγωγή
Η ταινία Ψάχνοντας τη Χώρα του Ποτέ αρχικά επρόκειτο να κυκλοφορήσει το φθινόπωρο του 2003. Το στούντιο Columbia Pictures, το οποίο είχε τα κινηματογραφικά δικαιώματα για το πρωτότυπο έργο του Μπάρι και ήδη ετοίμαζε τη δική του κινηματογραφική μεταφορά, την ταινία Πήτερ Παν (Peter Pan, 2003), αρνήθηκε να επιτρέψει στη Miramax να χρησιμοποιήσει σκηνές από το θεατρικό έργο μέσα στην ταινία αν το Ψάχνοντας τη Χώρα του Ποτέ κυκλοφορούσε την ίδια χρονιά με την ταινία της Columbia. Η Miramax συμφώνησε να καθυστερήσει την κυκλοφορία της ταινίας με αντάλλαγμα τα δικαιώματα να αναπαράγει σκηνές από τη θεατρική παράσταση μέσα στην ταινία.
Box office
Με προϋπολογισμό 25.000.000 δολάρια, η ταινία Ψάχνοντας τη Χώρα του Ποτέ έκανε άνοιγμα τριημέρου στη 12η θέση με 1,9 εκατομμύρια δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 51,6 εκατομμύρια δολάρια ενώ στον υπόλοιπο κόσμο συγκέντρωσε 65 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 116,7 εκατομμύρια δολάρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2004 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Miramax Films Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε πολλά έργα Κατηγορία:Αμερικανικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα
Συνθήκη του Κιουτσούκ-Καϊναρτζή
thumb|right|250px|Η τοποθεσία υπογραφής της Συνθήκης Η συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊναρτζή (τουρκικά: Küçük Kaynarca Antlaşması) πήρε το όνομά της από το ομώνυμο βουλγαρικό χωριό (σήμερα ονομάζεται Kaynardzha) κοντά στη Σιλίστρα, στο οποίο υπογράφηκε το 1774, που ήταν το αποτέλεσμα του έκτου ρωσοτουρκικού πολέμου (1768-74), στον οποίο η Ρωσία κατέλαβε την Αζοφική, την Κριμαία και τη Βεσσαραβία. Υπό τον κόμητα στρατάρχη Πιότρ Ρουμιάντσεφ-Ζαντουνάισκι, οι Ρώσοι επέδραμαν στη Μολδαβία και νίκησαν τους Οθωμανούς στη Βουλγαρία. Οι Οθωμανοί αναγκάστηκαν να ζητήσουν ειρήνη και στις 21 Ιουλίου 1774 υπογράφτηκε η ομώνυμη Συνθήκη ειρήνης. Με τη συνθήκη αυτή η Ρωσία διαμόρφωσε τη διπλωματική βάση για περαιτέρω επέμβαση στα εσωτερικά της οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Η Συνθήκη αυτή συντάχθηκε και υπογράφηκε μέσα σε 6 ημέρες και περιλαμβάνει 28 φανερά και 2 μυστικά άρθρα.
Οι όροι
thumb|350px|«Εδώ, στις 10/21 Ιουλίου 1774 υπογράφτηκε η Συνθήκη του Κιουτσούκ-Καϊναρτζή μεταξύ των εμπίστων της Αικατερίνης της Μεγάλης, Πέτρου Ρουμυάντσεφ, και του Σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Α΄, Μεγάλου Βεζίρη Μουσούλ Ζαντέ Μεχμέτ Πασά. Το άρθρο 7 της Συνθήκης αυτής προβλέπει: Η Υψηλή Πύλη υπόσχεται μόνιμη προστασία της Χριστιανικής Θρησκείας και των εκκλησιών της.»
Ελληνισμός
Σε ό,τι αφορά στα ελληνικά ενδιαφέροντα, με την υπογραφή της Συνθήκης κατοχυρώθηκε νομικά το δικαίωμα της χρήσης της ρωσικής σημαίας από Έλληνες πλοιοκτήτες, όπως και η ναυπήγηση πλοίων μεγάλου εκτοπίσματος. Χρησιμοποιώντας τη ρωσική σημαία και τη χορήγηση αδείας επιτηδεύματος, σε όσους ύψωναν τη ρωσική σημαία, από τον διοικητή της Οδησσού, ο εμπορικός στόλος των Ελλήνων πλοιοκτητών αναπτύχθηκε θεαματικά. Ακολουθώντας πιστά τα γεωστρατηγικά της ενδιαφέροντα, η Ρωσία ενδιαφερόταν άμεσα για την ανάπτυξη της ελληνικής εμπορικής ναυτιλίας, είτε εξαιτίας της έλλειψης ρωσικών εμπορικών πλοίων για τη μεταφορά εμπορευμάτων είτε εξαιτίας της ναυτικής δεξιότητας των ελληνικών πληρωμάτων. Γενικά οι Έλληνες (στεριανοί και νησιώτες) του ελλαδικού χώρου υποτάσσονταν ηθελημένα στους Ρώσους και πολλοί εξ αυτών, μετά την υπογραφή της συνθήκης, εγκαταστάθηκαν στη Ρωσία ιδρύοντας νέους οικισμούς σε εκτάσεις που παραχώρησε η ίδια η Αυτοκράτειρα Αικατερίνη Β΄ της Ρωσίας και ειδικά στους Έλληνες. Αλλά και ένα μεγάλο ρεύμα νησιωτών και Πελοποννησίων κατευθύνθηκε στις Μικρασιατικές περιοχές όπου ο ζυγός φαινόταν ελαφρύτερος, καθώς και σε μεγαλύτερα κέντρα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας όπως η Κωνσταντινούπολη, ή και σε κατεχόμενες περιοχές στην Αυστρία και Ουγγαρία.
Ορθοδοξία
Ιδιαίτερη σημασία για την Ορθοδοξία έχει το γεγονός ότι με την υπογραφή της συνθήκης οι Ρώσοι απέκτησαν το δικαίωμα να κτίσουν στην Κωνσταντινούπολη μια εκκλησία, στη συνοικία του Γαλατά. Η συμφωνία προέβλεπε επιπλέον ότι η εκκλησία ήταν υπό την εποπτεία του ρωσικού πατριαρχείου, το οποίο μπορούσε να έρχεται οποτεδήποτε επιθυμούσε σε επαφή με την Υψηλή Πύλη. Η εκκλησία και το δικαίωμα της προστασίας της ήταν το θεμέλιο πάνω στο οποίο διεκδίκησε μεταγενέστερα η Ρωσία το δικαίωμα της προστασίας της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας, ακόμη και των Ελλήνων Ορθοδόξων στην οθωμανική επικράτεια. Παρόλο που μια τέτοια διεκδίκηση φαίνεται πιθανώς υπερβολική, η διασύνδεση μέσω του άρθρου 14 της συνθήκης εξυπηρετούσε τις βλέψεις του ρωσικού πατριαρχείου για επικυριαρχία στους ορθόδοξους πληθυσμούς. Ωστόσο, στο τουρκικό κείμενο της συνθήκης όπως το αναπαράγει ο Τούρκος ιστορικός Σεβντέτ Πασά δεν αναφέρεται κάποια εκκλησία 'ελληνικού τυπικού' όπως συμβαίνει με τη ρωσική εκδοχή, αλλά την κατονομάζει ως εκκλησία dusujrafa ή dosografa. Η εξέταση του ιταλικού κειμένου που υπογράφηκε ως επίσημο και από τις δύο δυνάμεις υποδεικνύει ότι πρόκειται πιθανώς περί παραφθοράς του Russogreca.
Οπωσδήποτε η ανέγερση ενός νέου ναού αποτελούσε παραβίαση του ισλαμικού νόμου και η Αικατερίνη θα επευφημείτο από τους ορθόδοξους της Κωνσταντινούπολης. Μία εκκλησία υπό ρωσική προστασία θα μπορούσε να οδηγήσει σε αυξημένη επιρροή της Αγίας Πετρούπολης στους ορθόδοξους πληθυσμούς. Η αύξηση της θρησκευτικής επίδρασης συμβάδιζε με τις εδαφικές, εμπορικές και διπλωματικές βλέψεις της Ρωσίας.
Συνέπειες
Γενικά η Συνθήκη αυτή παρά τη φαινομενική αμοιβαιότητα υποχρεώσεων, τελικά κατάφερε σοβαρό πλήγμα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, ενώ πολλοί είναι εκείνοι οι ιστορικοί που πρεσβεύουν πως αυτή απετέλεσε και την απαρχή της κατάρρευσής της. Η γρήγορη ανάπτυξη, χάρη στις διομολογήσεις που επέβαλαν οι ξένοι στην Οθωμανική αυτοκρατορία, απέβη βέβαια εις βάρος της ανάπτυξης του ελληνικού βιομηχανικού κεφαλαίου, του μοναδικού φορέα της πραγματικής οικονομικής ανάπτυξης, του τόπου. Είναι χαρακτηριστικό ότι, μετά τη συνθήκη, εγκαταλείφθηκαν βαθμιαία οι πρώτες προσπάθειες εκβιομηχάνισης (του ανύπαρκτου ακόμη κράτους) της Ελλάδας και το ελληνικό κεφάλαιο, το οποίο ασχολείτο κυρίως με το εμπόριο και την ναυσιπλοΐα, στράφηκε, σχεδόν αποκλειστικά, στις διεθνείς θαλάσσιες μεταφορές και στο αποικιακό εμπόριο. Γι’ αυτό και ορισμένοι (ελάχιστοι) ιστορικοί αμφισβητούν την ευεργετική σημασία της συνθήκης για την Ελλάδα, αξιολογώντας την ως ένα αποφασιστικό βήμα για την αποτελμάτωση της ελληνικής ανάπτυξης, η οποία κάτω από τον Οθωμανικό ζυγό ήταν απολύτως δυσχερής, όπως ήταν δυσχερής και ο σχηματισμός Ελληνικού κεφαλαίου, λόγω της βαρύτατης φορολόγησης. Άλλοι όμως θεωρούν ότι, παρ’ όλα αυτά, έπαιξε θετικό ρόλο στην επιτάχυνση της οικονομικής ανάπτυξης του ελληνισμού και αργότερα του νεοσύστατου ελληνικού κράτους.
Η συνθήκη παραχώρησε οριστικά στη Ρωσία το Αζόφ, το Ταϊγάνι, το Γενί-Καλέ και το Κίνμπουρν. Η Κριμαία, η ζωτική αυτή περιοχή για το ρωσικό εμπόριο της Μαύρης θάλασσας, έπαψε να βρίσκεται στην επικράτεια του σουλτάνου και οι Παραδουνάβιες ηγεμονίες (Βλαχία, Μολδαβία) τέθηκαν υπό την προστασία της Ρωσίας. Τα πλεονεκτήματα της συνθήκης υπήρξαν τόσο πολλά για τη Ρωσία ώστε ο τότε πρωθυπουργός της Ποτέμκιν οδηγήθηκε στη σκέψη να καταρτίσει σχέδιο έξωσης της Τουρκίας από την Ευρώπη και ίδρυσης νέας Βυζαντινής αυτοκρατορίας, με ηγεμόνα κάποιον από τους μεγάλους δούκες της Τσαρικής οικογένειας. Το σχέδιό του όμως δεν υπολόγιζε τις άλλες Ευρωπαϊκές δυνάμεις, οι οποίες διεκδικούσαν επίσης την κυριαρχία στην περιοχή.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ρωσοτουρκικοί πόλεμοι Κατηγορία:Συνθήκες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Συνθήκες της Ρωσίας Κατηγορία:Συνθήκες Κατηγορία:Διεθνές Δίκαιο Θαλάσσης
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Φωκίδας 1985–86
Το πρωτάθλημα της Α΄Κατηγορίας ΕΠΣ Φωκίδας της περιόδου 1985-86 ήταν το πρώτο που διεξήχθη υπό την αιγίδα της Ένωσης. Έλαβαν μέρος 10 ομάδες και τον τίτλο κατέκτησε ο Αστέρας Ιτέας, ο οποίος ανήλθε έτσι στο Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα.
Οι υπόλοιπες συμμετοχές ήταν: Ατρόμητος Σερνικακίου, Απόλλων Δελφών, Οδυσσέας Ανδρούτσος, Κρισσαίος Χρισσού, Έλατος Βουνιχώρας, ΠΑΣ Άμφισσα, Κεχαγιάς Προσηλίου, Ησαΐας Δεσφίνας και Ολυμπιακός Κίρρας.
Ο Αστέρας Ιτέας κατέκτησε παράλληλα και το Κύπελλο Φωκίδας, νικώντας στον Τελικό με σκορ 3-1 τον Φωκικό, που εκείνη τη χρονιά αγωνίζονταν στο Εθνικό Ερασιτεχνικό πρωτάθλημα.
Το πρώτο πρωτάθλημα Β΄τοπικής κατηγορίας Φωκίδας κατέκτησε ο Α.Σ. Κουλοβάτας.
Πηγές
ΕΠΣ Φωκίδας 1985-86 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1985-1986
Τσιλεσίτο
Το Τσιλεσίτο (Chilecito) είναι πόλη στην επαρχία Λα Ριόχα της Αργεντινής και έδρα του νομού Τσιλεσίτο. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, έχει 33.724 κατοίκους.
Περιγραφή
Η πόλη βρίσκεται στην κοιλάδα που σχηματίζουν οι οροσειρές Σιέρρας δε Βελάσκο στα ανατολικά και Σιέρρας δε Φαματίνα στα δυτικά. Η πόλη ιδρύθηκε το 1715 από Ισπανούς αποίκους. Στο Τσιλεσίτο διατηρείται ακόμη το τελεφερίκ του ορυχείου Λα Μεχικάνα που κατασκευάστηκε από την εταιρεία Bleichert και αποτελεί μέρος του μεταλλευτικού παρελθόντος της πόλης, το οποίο γνώρισε την ακμή του στα τέλη του 19ου αιώνα.
Το Τσιλεσίτο περιβάλλεται από μια αρδευτική όαση, η οποία έχει επεκταθεί με συμπληρώματα από υπόγεια νερά. Μεγάλο μέρος της γεωργικής γης χρησιμοποιείται για την καλλιέργεια αμπελώνων, επειδή η σημαντικότερη βιομηχανική δραστηριότητα βασίζεται στα οινοποιεία. Καλλιεργούνται επίσης καρυδιές και οπωροφόρα δέντρα και το προϊόν τους μεταποιείται τοπικά.
Ο Αργεντινός εκπαιδευτικός, δικηγόρος, γερουσιαστής, κυβερνήτης και ιστορικός Χοακίν Β. Γκονσάλες μεγάλωσε στην περιοχή του Τσιλεσίτο. Συνήθιζε επίσης να περνάει τις διακοπές του σε ένα σπίτι που έχτισε στην περιοχή αυτή στα τελευταία του χρόνια. Το ακίνητο, το οποίο ονόμασε Samay Huasi («οικία ανάπαυσης») κληροδοτήθηκε στο Πανεπιστήμιο της Λα Πλάτα για χρήση ως καλλιτεχνικό κέντρο.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, το πανεπιστήμιο του Τσιλεσίτο, το οποίο εξακολουθούσε να ανήκει στο Εθνικό Πανεπιστήμιο της Λα Ριόχα, έγινε το Εθνικό Πανεπιστήμιο του Τσιλεσίτο. Η απόφαση αυτή επικρίθηκε έντονα από διάφορους ακαδημαϊκούς και πολιτικούς τομείς, ιδίως από εκείνους που αφορούσαν τον τότε πρόεδρο της Αργεντινής Κάρλος Μένεμ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αργεντινής
1405
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1405 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
We Are Motörhead
We Are Motörhead είναι ο τίτλος του 15ου στούντιο δίσκου του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Motörhead, ο οποίος κυκλοφόρησε στις 15 Μαΐου 2000 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "CMC International".
Ιστορία του δίσκου
Μετά την είσοδο της νέας χιλιετίας, το μοναδικό ιδρυτικό μέλος των Motörhead, ο Lemmy, γιόρτασε τα 55α γενέθλια του μαζί με την επέτειο των 25 χρόνων του συγκροτήματος. Ταυτόχρονα, στα τέλη του 1999 και τις αρχές του 2000, ηχογράφησαν στα "Karo Studios" στη Γερμανία και τα "American Recorders" στην Καλιφόρνια των Ηνωμένων Πολιτειών τον διάδοχο του "Snake Bite Love".
ΤΤΤ Ρίγας
Η ΤΤΤ Ρίγας (λετονικά: TTT Rīga), γνωστή στο παρελθόν με την ονομασία Νταουγκάβα Ρίγα, είναι λετονικός αθλητικός σύλλογος, αποτελώντας το τμήμα γυναικείας καλαθοσφαίρισης του συλλόγου Σπόρτα Κλαμπς Ρίγας (Sporta Klubs Rīga). Ιδρυμένη στην πόλη της Ρίγας το 1958, ανήκει στην ελίτ της Λετονικής καλαθοσφαίρισης έχοντας κατακτήσει δέκα πρωταθλήματα την τελευταία δεκαπενταετία. Επίσης συμμετέχει στο Πρωτάθλημα Βαλτικής και στην Ευρωλίγκα Γυναικών. Τα αρχικά «ΤΤΤ» είναι ακρωνύμιο της φράσης «Tram and Trolley Trust».
We Are Motörhead
Ιστορία του δίσκου
Το εξώφυλλο του άλμπουμ σχεδιάστηκε από τον Τζο Πετάνιο και ο δίσκος κυκλοφόρησε στα μέσα Μαΐου του 2000, ανεβαίνοντας για πρώτη φορά μετά το 1992 στο Top-100 των βρετανικών τσαρτ, ενώ μπήκε στο Top-40 αρκετών ευρωπαϊκών χωρών. Ο δίσκος έλαβε θετικές βαθμολογίες με το "Sputnik Music" να του δίνει μέσο όρο βαθμολογιών 3,5 και το "Allmusic" τρία αστέρια.
Μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ, ο Lemmy ηχογράφησε μαζί με τους ροκαμπίλι μουσικούς Slim Jim Phantom και Danny B. Harvey κυκλοφορώντας το "Lemmy, Slim Jim & Danny B.", όπου έπαιζαν διασκευές σε ροκ εντ ρολ και μπλουζ τραγούδια.
ΤΤΤ Ρίγας
Ο σύλλογος αποτελεί έναν από τους πιο επιτυχημένους της Ευρώπης, κατακτώντας ανάμεσα στα έτη 1960 και 1987 συνολικά 19 ευρωπαϊκούς τίτλους (18 Κύπελλα πρωταθλητριών Ευρώπης και 1 Κύπελλο Ρονκέτι), καθώς και 21 Πρωταθλήματα Σοβιετικής Ένωσης. Μετά τη διάλυση του κράτους, η οικονομική αστάθεια έπληξε το σύλλογο που διαλύθηκε. Ωστόσο επανασυστάθηκε το 1999 με την υποστήριξη της Σπόρτα Κλαμπς Ρίγας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Λετονίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1958 Κατηγορία:Λετονικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1958
We Are Motörhead
Ιστορία του δίσκου
Η περιοδεία για την προώθηση του δίσκου ξεκίνησε στις 4 Μαΐου 2000 από την Κουριτίμπα της Βραζιλίας, δίνοντας επτά συναυλίες στη Λατινική Αμερική για να μεταβούν στις Ηνωμένες Πολιτείες στα τέλη του μήνα, όπου έδωσαν 29 συναυλίες μέχρι τις 28 Ιουνίου. Ένα μικρό ευρωπαϊκό σκέλος της περιοδείας ξεκίνησε στις 1 Ιουλίου από το "Walrock Festival" στο Μπουργκούμ της Ολλανδίας για να συνεχίσουν με μερικές εμφανίσεις στη Γερμανία, τη Βουλγαρία και την Μεγάλη Βρετανία.
Τον Σεπτέμβριο του 2000 έδωσαν δύο συναυλίες στις Ηνωμένες Πολιτείες και άλλη μία στο Μανί-Κουρ της Γαλλίας, για να μεταβούν στην Ιαπωνία για τέσσερις εμφανίσεις τον Οκτώβριο και να ξεκινήσουν την ευρωπαϊκή τους περιοδεία με την εμφάνιση για τα 25 τους χρόνια στο "Brixton Academy" του Λονδίνου, στις 22 Οκτωβρίου. Η περιοδεία ολοκληρώθηκε με 32 εμφανίσεις μέχρι τις αρχές Δεκεμβρίου του 2000.
Τραγούδια
1. See Me Burning (Kilmister, Campbell, Dee) - 2:59
2. Slow Dance (Kilmister, Campbell, Dee) - 4:29
3. Stay Out of Jail (Kilmister, Campbell, Dee) - 3:02
4. God Save the Queen (Jones, Lydon, Cook, Matlock) - 3:19
5. Out to Lunch (Kilmister, Campbell, Dee) - 3:26
6. Wake the Dead (Kilmister, Campbell, Dee) - 5:14
7. One More Fucking Time (Kilmister, Campbell, Dee) - 6:46
8. Stagefright/Crash & Burn (Kilmister) - 3:02
9. (Wearing Your) Heart on Your Sleeve (Kilmister, Campbell, Dee) - 3:42
10. We Are Motörhead (Kilmister, Campbell, Dee) - 2:21
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το "We Are Motörhead" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Motörhead Κατηγορία:Άλμπουμ του 2000
Τζόι Βέρα
Ο Τζόι Βέρα ( Αγγλικά: Joey Vera) είναι Αμερικάνος μπασίστας της χέβι μέταλ μουσικής, γνωστός ως μέλος των συγκροτημάτων Armored Saint και Fates Warning. Το 2004, αντικατέστησε για ένα χρόνο τον Φρανκ Μπέλο στους Anthrax.
Βιογραφία
left|150px|thumb|Ο Τζόι Βέρα επί σκηνής Ο Βέρα γεννήθηκε στις στο Λος Άντζελες των Ηνωμένων Πολιτειών.
Η μουσική του καριέρα ξεκίνησε στα 19 του χρόνια όταν εντάχθηκε στους Armored Saint μαζί με τον κιθαρίστα Ντέιβιντ Πρίτσαρντ, τον τραγουδιστή Τζον Μπους και τον μπασίστα Μάικ Ζάπουτιλ. Το 1983 κυκλοφόρησαν το ΕΡ «Armored Saint» μέσω της δισκογραφικής εταιρείας Metal Blade Records, το οποίο οδήγησε σε συμβόλαιο συνεργασίας με την Chrysalis Records το 1984. Η συνεργασία αυτή οδήγησε στα άλμπουμ «March of the Saint» (1984), «Delirious Nomad» (1985) και «Raising Fear» (1987) και στη συνέχεια επέστρεψαν στην Metal Blade Records για την κυκλοφορία του ζωντανά ηχογραφημένου «Saints Will Conquer», το 1988. Εκείνο το διάστημα, ο Βέρα έγραφε μία στήλη στο ροκ περιοδικό «Circus». Το 1991, οι Armored Saint κυκλοφόρησαν το «Symbol of Salvation» με ιδιαίτερα θετικές κριτικές αλλά χαμηλές πωλήσεις, γεγονός που σε συνδυασμό με την αποχώρηση του Μπους για να ενταχθεί στους Anthrax, οδήγησε στην διάλυση του συγκροτήματος ένα χρόνο αργότερα.
Το 1994 κυκλοφόρησε το προσωπικό του άλμπουμ με τίτλο «A Thousand Faces» και κατά την περιοδεία για την προώθηση του δίσκου, ο Βέρα ανέλαβε την κιθάρα και τα φωνητικά, ενώ το συγκρότημα του έπαιξε σαν support στους Fates Warning και τους Korn.
To 1996, οι Fates Warning τού πρότειναν να αντικαταστήσει τον Τζον ΝτιΜπάιας και κυκλοφόρησαν το άλμπουμ «A Pleasant Shade of Gray». Ο Βέρα έχει παραμείνει στο συγκρότημα σαν ενεργό μέλος από τότε, ηχογραφώντας μαζί τους τους δίσκους «Disconnected» το 2000, «Fates Warning X» το 2004 και «Darkness in a Different Light» το 2013, όπως και το ζωντανά ηχογραφημένο «Still Life» το 1998.
Από το 1996 και έπειτα, έχει δουλέψει σαν μηχανικός ήχου για συγκροτήματα όπως οι The Plain White T’s, Ridel High, Anthrax, Mother Superior, Fates Warning, Armored Saint, Steel Prophet, DC4, Seven Witches, Engine, κ.α.
Το 2004, αντικατέστησε τον Φρανκ Μπέλο στην θέση του μπασίστα των Anthrax περιοδεύοντας μαζί τους για ένα χρόνο, ενώ επέστρεψε το 2012, όταν ο Μπέλο χρειάστηκε να σταματήσει για ένα μικρό χρονικό διάστημα λόγω οικογενειακών προβλημάτων.
Δισκογραφία
{|width="70%" align="center"|
Πηγές
Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Μπασίστες Κατηγορία:Μέλη των Anthrax
Νέα Μονή Χίου
Η Νέα Μονή της Χίου είναι ένα παλαιό ιστορικό μοναστήρι, που ιδρύθηκε το 1042 μ.Χ. και είναι γνωστό παγκοσμίως για τα εξαιρετικής τέχνης ψηφιδωτά του. Εορτάζει κατά την απόδοση της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (23 Αυγούστου). Το 1990 ανακηρύχθηκε μνημείο της Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Θέση
Η Νέα Μονή βρίσκεται στο κέντρο του νησιού, σε οδική απόσταση 12 χιλιομέτρων από την πόλη της Χίου. Το αρχιτεκτονικό συγκρότημα της μονής βρίσκεται σε υψόμετρο 670 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε μία κοιλάδα του νότιου Προβάτειου όρους ή Προβατά, οι βραχώδεις πλαγιές του οποίου κλείνουν τη θέα εκτός από ένα μικρό άνοιγμα, ενώ η θέα κατά την ανάβαση από την πόλη είναι θαυμάσια. Η περιοχή ήταν πευκόφυτη και σήμερα το δάσος αναγεννάται μετά από πυρκαγιά. Προς τη νότια άκρη του Προβατά, δυτικά και ψηλότερα της Νέας Μονής βρίσκεται και η Σκήτη των Αγίων Πατέρων ιδρυτών της μονής. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες της μονής είναι 38° 23΄ βόρειο πλάτος και 26° 04΄ ανατολικό μήκος. Το όλο συγκρότημα της Νέας Μονής καλύπτει έκταση 17 στρεμμάτων.
Η ίδρυση της Μονής
Κατά το πρώτο μισό του 11ου αιώνα μ.Χ. ασκήτευαν σε μια σπηλιά στο Προβάτειο όρος τρεις μοναχοί, ο Νικήτας, ο Ιωάννης και ο Ιωσήφ, που ήρθε αργότερα κοντά στους δύο πρώτους. Μια νύχτα του 1034 είδαν, κατά την παράδοση, από το ασκηταριό τους ένα φως μέσα στο δάσος, που έμεινε ορατό, ακίνητο στην ίδια θέση, για αρκετές νύχτες. Σκέφθηκαν ότι ήταν θεϊκό σημάδι («σημείον») και προσπάθησαν να το προσεγγίσουν, αλλά η βλάστηση ήταν πολύ πυκνή. Μετά από σκέψη, άναψαν φωτιά για να καθαρίσουν την περιοχή, οπότε όταν αυτή έσβησε αντίκρυσαν μια μυρτιά (μερσινιά στο χιακό ιδίωμα) που είχε μείνει ανέπαφη από τη φωτιά και πάνω στα κλαδιά της μια εικόνα της Παναγιάς. Πιθανότατα την είχε κρύψει κάποιος πιστός στους δύσκολους καιρούς της Εικονομαχίας που είχαν προηγηθεί για να τη διασώσει. Οι μοναχοί την πήραν και τη μετέφεραν στην πνιγηρή και σκοτεινή σπηλιά τους. Η εικόνα όμως έφευγε μόνη της θαυματουργικά και επέστρεφε στην άφλεκτη μερσινιά. Αυτό ανάγκασε τους τρεις μοναχούς να χτίσουν μόνοι τους ένα μικρό ναό της Θεοτόκου στην ακριβή θέση που ανακαλύφθηκε η εικόνα της, και για να μην την αφήσουν μόνη έφτιαξαν κι αυτοί τα κελιά τους και μετακόμισαν εκεί. Αυτή λοιπόν ήταν η πρώτη, η ΠΑΛΑΙΑ μονή, που επέφερε κατόπιν τον χαρακτηρισμό της ΝΕΑΣ Μονής στο μεγαλόπρεπο μεταγενέστερο συγκρότημα.
Μια νύχτα, κατά τον θρύλο, η Παναγία παρουσιάστηκε στον ύπνο των τριών μοναχών και τους είπε να μεταβούν στη Λέσβο για να συναντήσουν τον εκεί εξόριστο Κωνσταντίνο τον Μονομάχο και να του αναγγείλουν ότι σύντομα θα επέστρεφε στην Κωνσταντινούπολη και θα γινόταν αυτοκράτορας. Πράγματι, ο Νικήτας και ο Ιωσήφ ταξίδεψαν στη Λέσβο και ανήγγειλαν στον Κωνσταντίνο το χαρμόσυνο μήνυμα. Ο Κωνσταντίνος, διαπιστώνοντας ειλικρίνεια στα λόγια τους, τους υποσχέθηκε ότι αν η πρόρρησή τους επαληθευόταν θα τους χάριζε ό,τι κι αν του ζητούσαν. Τότε οι μοναχοί του εξιστόρησαν όλα τα περιστατικά σε σχέση με την εικόνα και τον παρακάλεσαν όταν βασιλεύσει να χτίσει μεγαλόπρεπη εκκλησιά στη Θεοτόκο εκεί που είχε βρεθεί το εικόνισμα. Ο Κωνσταντίνος τους διαβεβαίωσε και τους προσέφερε το πριγκηπικό του δαχτυλίδι.
Το 1042 η Ζωή η Πορφυρογέννητη ανεκάλεσε από την εξορία τον Μονομάχο, τον παντρεύτηκε και τον ανεκήρυξε Αυτοκράτορα. Μόλις οι τρεις Χιώτες ασκητές πληροφορήθηκαν την είδηση, ταξίδεψαν στην Πόλη και υπενθύμισαν στον νέο Αυτοκράτορα την υπόσχεσή του, δείχνοντας και το δείγμα της, το πριγκηπικό του δαχτυλίδι. Ο Μονομάχος τήρησε την υπόσχεσή του και έτσι δίνει διαταγές να κτισθεί μεγαλόπρεπος μοναστηριακός ναός στη Χίο : «Εκπέμπει αρχιτέκτονας της οικοδομήσεως μετ' άλλων πολλών τεχνιτών, και διατάγματα την οικοδομήν αφορώντα κατά την θέσιν της αδιαφλέκτου Μυρσίνης» (Γ. Νικηφόρου-Φωτεινού: Νεαμονήσια, σ.25). Το ενδιαφέρον του Αυτοκράτορα δεν περιορίσθηκε στην ανέγερση του ναού, αλλά συνεχίσθηκε σε όλη τη ζωή του, με τουλάχιστον 10 χρυσόβουλλα, με τα οποία παρείχε στη Νέα Μονή πολλά προνόμια και δωρεές. Τον Ιούλιο του 1049, με αυτοκρατορικό του χρυσόβουλο, παραχώρησε στη μονή τους φόρους όλων των Εβραίων του νησιού και έθεσε το μοναστήρι εκτός κάθε ανώτερης εκκλησιαστικής ή κοσμικής ιεραρχίας.
Λίγα χρόνια μετά ο Νικήτας και ο Ιωάννης συκοφαντήθηκαν ως κακόδοξοι στον τότε Πατριάρχη και εξορίσθηκαν μέχρι το 1057. Αλλά και αργότερα, ο Ιωσήφ, όντας ηγούμενος της Μονής, κατηγορήθηκε για κατάχρηση της περιουσίας της, όμως ο Αυτοκράτορας Ρωμανός Δ΄ Διογένης, εξετάζοντας προσωπικά την καταγγελία, τον αθώωσε. Οι τρεις ιδρυτές μοναχοί αξιώθηκαν έτσι να πεθάνουν στη Νέα Μονή. Η Εκκλησία τους κατέταξε μεταξύ των οσίων και τιμά τη μνήμη τους στις 20 Μαΐου, ημερομηνία της κοιμήσεως του πρώτου που απεβίωσε, του Νικήτα.
Η εποχή της ακμής
Το κτίσιμο του ναού ολοκληρώθηκε μετά τον θάνατο του Μονομάχου (1055) από την αδελφή της Ζωής, τη Θεοδώρα, οπότε κτίσθηκε ο Εξωνάρθηκας και συμπληρώθηκε η διακόσμηση. Μέχρι και το τέλος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας ο εκάστοτε Αυτοκράτορας είχε τη Μονή απευθείας υπό την εξάρτησή του. Επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, οπότε όλα τα αφορώντα τους Χριστιανούς υπηκόους πέρασαν στην αρμοδιότητα του Οικουμενικού Πατριάρχη, η Νέα Μονή έγινε «Πατριαρχικό Σταυροπήγιο» ως το 1859 που καταργήθηκε αυτός ο τίτλος. Ο ηγούμενός της είχε το δικαίωμα να κρατά «πατερίτσα» και να φορά μανδύα, ενώ ήταν τελείως ανεξάρτητος από τον Επίσκοπο Χίου και λογοδοτούσε μόνο στον Πατριάρχη.
thumb|left|250px|Εξωτερική άποψη του καθολικού της Νέας Μονής Παρά το γεγονός ότι λεηλατήθηκε από τους Σαρακηνούς περί το 1300, η Νέα Μονή έφθασε στη μεγαλύτερη ακμή της κατά την υστεροβυζαντινή περίοδο, οπότε έφθασε να έχει περί τους χίλιους μοναχούς. Ο αριθμός αυτός δεν είναι υπερβολικός, αφού η Μονή απολάμβανε διαφόρων προνομίων και αυτοκρατορικών δωρεών και έφθασε να έχει στην ιδιοκτησία της τα δύο τρίτα των κτημάτων του νησιού. Από το 1346 και μετά, οπότε η Χίος είχε καταληφθεί από τους Γενουάτες, η Νέα Μονή έχασε πολλά από αυτά τα κτήματα. Αντιθέτως, οι Οθωμανοί σεβάσθηκαν τα προνόμιά της, στα πλαίσια και του ειδικού καθεστώτος που έχαιρε η Χίος κατά την Τουρκοκρατία.
Οι διάφοροι περιηγητές που την επισκέφθηκαν από τον 16ο ως τον 19ο αιώνα, εκτός από τις ωραίες περιγραφές του ναού δίνουν και ενδιαφέρουσες πληροφορίες. Ο Samuel Purchas στο τέλος του 16ου αι. δίνει 200 μοναχούς: «Το μοναστήρι είναι γνωστό για τις 4 καμπάνες του, όχι για το μέγεθός τους, αλλά επειδή μόνο οι καλόγεροι αυτοί από όλους τους μοναχούς πάσης της Ελληνικής χώρας έχουν την άδεια να τις χρησιμοποιούν.» Τον 17ο αιώνα ο L. Gheyalier αναφέρει 150 μοναχούς και ο F. Lupazolo 100. Τον 18ο αιώνα ο Ρώσος μοναχός Μπ. Μπάρσκι συνέταξε ακριβές σχεδιάγραμμα της Μονής και γράφει ότι είναι η σπουδαιότερη του νησιού και έχει 200 μοναχούς. Ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Χρύσανθος Νοταράς με την επίσκεψή του το 1725 πληροφορεί για τα λείψανα που φυλάγονταν εκεί: «...άγια λείψανα δεικνύονται εν ταύτη πολλά, όμως τα εξαίρετα εισί ταύτα: κρανίον Ευθυμίου του μεγάλου, το μεγάλον δάκτυλον της δεξιάς του Προδρόμου, μέρος του Θεοδώρου του Τήρωνος, η κάρα του Αγίου Ευσταθίου, η κάρα του Αγίου Φιλίππου (ενός των 7 διακόνων), η κάρα του Αποστόλου Τιμοθέου...». Το 1729 επισκέφθηκε τη Νέα Μονή ο αββάς Fourmont και έγραψε: ''«200 μοναχοί ων οι 50 ιερείς και μη θαυμάσετε δια τούτο. Ο Σουλτάνος ωφελείται 10.000 γρόσια κατ' έτος, χωρίς... ...τα δώρα τα οποία υποχρεούνται να προσφέρωσι εις τους διοικούντας την νήσον και τους εν Κων/πόλει Τούρκους... ...Είναι μέγα τετράγωνον χωρίον με συνεχομένας οικίας και πλατείαν ευρύχωρον εις το κέντρον, ένθα και Ναός... ...αι εικόνες είναι ωραίαι, ιδία ο Εσταυρωμένος, μοναδικός και απαράμιλλος ίσως εν τω κόσμω, όλαι δια χειρός ενός Ιωάννου Μόσχου.»''
Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, μια πλούσια Τουρκάλα αποφάσισε να επισκεφθεί το μοναστήρι, παρά την απαγόρευση εισόδου γυναικών σε αυτό. Στο δρόμο όμως την πληροφόρησαν ότι στον πύργο που έμενε είχε ξεσπάσει μεγάλη φωτιά. Τούτο το απέδωσε σε τιμωρία της Θεοτόκου επειδή είχε κατά νου να παραβεί το άβατο, οπότε την παρεκάλεσε να της σώσει τα πολύτιμα πράγματά της τάζοντάς της βαρύτιμο χρυσοκέντητο ύφασμα. Επιστρέφοντας στον πύργο της, βρήκε μόνο το δωμάτιό της σωσμένο από τη φωτιά, οπότε δώρισε στη Μονή το χρυσοκέντητο ύφασμα που είχε κάνει τάμα. Μέχρι σήμερα, η περιοχή στα νότια της πόλης της Χίου όπου βρισκόταν ο πύργος ονομάζεται «Καμμένος Πύργος».
Οι καταστροφές του 19ου αιώνα
Σχεδόν όλα τα παραπάνω χάθηκαν κατά τις δύο μεγάλες καταστροφές που έπληξαν τη Χίο κατά τον 19ο αιώνα. Η μία ήταν ανθρωπογενής (η Σφαγή της Χίου του 1822), ενώ η άλλη φυσική (ο σεισμός του 1881).
Ο σεισμός του 1881
Ο σεισμός στις 22 Μαρτίου του 1881 συμπλήρωσε την καταστροφή, γκρεμίζοντας τον τρούλο και το μεγαλύτερο μέρος του ναού, και χαλώντας τα περισσότερα ψηφιδωτά. Φυσικά κατέρρευσε και το καμπαναριό, που είχε ανεγερθεί το 1512 με δαπάνες του «Κυρού Αντωνίου Φραγκοπούλου», όπως αναφέρει σωζόμενη επιγραφή. Ξαναχτίστηκε το 1900. Μετά και από αυτό η Μονή σχεδόν ερήμωσε, οπότε κυνηγοί θησαυρών έμπαιναν και προσπαθούσαν να βρουν κάτι κρυμμένο, ανοίγοντας έτσι πηγάδια ολόκληρα στο πάτωμα του ναού ή μεγάλες τρύπες στους τοίχους του.
Η σύγχρονη εποχή
Ο μητροπολίτης Χίου Παντελεήμων Φωστίνης ενδιαφέρθηκε ενεργά για την ανασυγκρότηση της Νέας Μονής κατά την περίοδο 1947-1962. Για την αντιμετώπιση της ελλείψεως μοναχών, μετέτρεψε τη μονή από ανδρική σε γυναικεία. Ζημίωσε όμως την αρχιτεκτονική του χώρου με την ακαλαίσθητη-αντιπαραδοσιακή ανακατασκευή των κελιών στα βόρεια του περιβόλου. Ακόμα και ως γυναικεία, η Μονή είχε 5 μοναχές το 1980, ενώ στην επίσημη απογραφή του 2001 τρεις.
Το Καθολικό
thumb|300px|Άποψη του καθολικού της Νέας Μονής και του μαρμάρινου τέμπλου. Το Καθολικό, ο κεντρικός δηλαδή ναός της Μονής, ανήκει στον καινοφανή τότε (11ος αιώνας) αρχιτεκτονικό τύπο του οκταγωνικού ναού, τύπος που αποτελεί παραλλαγή του εγγεγραμμένου σταυροειδούς με τρούλο αλλά προσφέρει περισσότερη ευρύτητα χώρου στον κυρίως ναό. Το καθολικό της Νέας Μονής Χίου ανήκει ειδικότερα στον λεγόμενο απλό οκταγωνικό ή νησιωτικό τύπο, στον οποίο οι κίονες που στηρίζουν τον τρούλο έχουν προσκολληθεί στους τοίχους σχηματίζοντας παραστάδες και κόγχες αντί της εναλλαγής καμαρών και ημιχωνίων στη μετάβαση προς τον τρούλο.
Πιθανή είναι η σχέση της αρχιτεκτονικής του καθολικού της Νέας Μονής με πρότυπα της πρωτεύουσας λόγω της αυτοκρατορικής χορηγίας. Σύμφωνα δε και με την παράδοση, ο αυτοκράτορας Μονομάχος έδωσε την άδεια στους Χιώτες μοναχούς και ιδρυτές της μονής να επιλέξουν ένα σχέδιο από όποια εκκλησία της πρωτεύουσας ήθελαν, εκτός της Αγίας Σοφίας. Οι μοναχοί μετά από πολλές αναζητήσεις επέλεξαν το σχέδιο των Αγίων Αποστόλων των Μικρών, δηλαδή του μικρότερου ναού των Αγίων Αποστόλων. Κατά τον Strzygowski έχει και στοιχεία από νεοπερσικά μνημεία, όπως τα ανάκτορα του Σαρμπιστάν και της Σαμάρας.
Ο εξωνάρθηκας ή προνάρθηκας έχει μήκος 15,5 m και πλάτος 6. Η «βασιλική πύλη» του αποτελείται από δύο μονολιθικούς κίονες από ημιδιαφανές μάρμαρο με ερυθρωπές αποχρώσεις («ο εξωνάρθηκας είναι πολυτελέστερος και από τον ίδιο τον ναό» έγραψε ο Μπάρσκι). Οι πλάγιες πτέρυγες καταλήγουν σε κυλινδροειδείς κόγχες που εξέχουν της οικοδομής. Ο κυρίως νάρθηκας ή εσωνάρθηκας έχει μήκος 10 και πλάτος 4 m. Αντί για σταυροθόλιο (όπως π.χ. στη Μονή Οσίου Λουκά) στεγάζεται, πράγμα ασυνήθιστο, με ολόκληρο θόλο σε σχήμα ανάγλυφης ρόδας. Ο κυρίως ναός έχει μήκος και πλάτος περί τα 10 m. Οι 32 κομψές λευκές μαρμάρινες κολώνες που στόλιζαν το εσωτερικό δεν υπάρχουν πια μετά τις καταστροφές, και αυτές που τις αντικατέστησαν είναι ισχυρότερες αλλά άχαρες. Η πορφυρή ορθομαρμάρωση επίσης προσέθετε αυτοκρατορική μεγαλοπρέπεια. Το τέμπλο ήταν από λευκό τηνιακό μάρμαρο με χρυσές διακοσμήσεις. Καταστράφηκε στον σεισμό και αντικαταστάθηκε το 1907 με τέμπλο από χιώτικο κοκκινωπό μάρμαρο και το 1979 με χαμηλότερο λευκού πεντελικού μαρμάρου.
Τα παρεκκλήσια
thumb|300px|Άποψη της (χιονισμένης) Νέας Μονής Η Μονή έχει δύο παρεκκλήσια: Το ένα, προς τιμην του Αγίου Παντελεήμονα στα δυτικά του Καθολικού, στον αρχιτεκτονικό τύπο της βασιλικής, είχε ωραίες τοιχογραφίες και επιγραφή με χρονολογία 1051 (ΑΝΑ΄), αλλά κατέρρευσε στον σεισμό του 1881 και ξανακτίσθηκε το 1890 λίγο μεγαλύτερος. Ο Τίμιος Σταυρός βρίσκεται δίπλα στην κεντρική είσοδο της Μονής. Προοριζόταν για τις γυναίκες όταν απαγορευόταν η είσοδός τους στην ανδρική τότε μονή. Εκτίθενται εδώ σε προθήκες πολλές νεκροκεφαλές και άλλα οστά από τα θύματα της Σφαγής της Χίου. Στο κοιμητήριο της μονής υπάρχει και ο ναΐσκος του Αγίου Λουκά, μεταγενέστερο κτίσμα.
Τα υπόλοιπα προσκτίσματα
Τα κελιά δεν είναι ισόγεια. Τα ισόγεια των κτισμάτων τους ήταν πολύπλοκοι λαβυρινθώδεις υποθόλοι που χρησίμευαν ως βοηθητικοί χώροι και διαβάσεις μεταξύ των κελιών. Το Αρχονταρίκι, ονομαζόμενο «τρίκλινο» ή «συνοδικό», βρισκόταν στη θέση του σημερινού ξενώνα, στα βορειοανατολικά του Καθολικού. Η τράπεζα όπου έτρωγαν οι μοναχοί είναι έργο του 1631-1637, ενώ η παλαιότερη δεν διασώζεται. Η κινστέρνα είναι η δεξαμενή νερού της Μονής και έχει μεγάλη αξία, καθώς σώζεται από τον 11ο αιώνα. Συγκέντρωνε τα νερά της βροχής και έχει διαστάσεις 18 επί 12 m. Η στέγη της σχηματίζεται από 15 θόλους, ενώ οι στύλοι και τα τοιχώματα είναι από λευκό μάρμαρο! Μοιάζει με την ανάλογη της Αγίας Σοφίας Κωνσταντινουπόλεως, την οποία οι Τούρκοι αποκαλούν «υπόγειο ανάκτορο». Ο ψηλός πύργος της μονής, στη δυτική πλευρά του εξωτερικού τείχους, πρέπει να ανεγέρθηκε τον 14ο αιώνα και σήμερα είναι ημιερειπωμένος. Εκτός από τον αμυντικό του ρόλο, χρησίμευε και ως θησαυροφυλάκιο-αποθήκη των αμφίων κλπ., και αργότερα ως βιβλιοθήκη της Μονής. Στο κοιμητήριο υπάρχει και οστεοφυλάκιο, όπου φυλάσσονται τα υπόλοιπα οστά των σφαγιασθέντων το 1822 και τα οστά των υπόλοιπων μοναχών.
Τα ψηφιδωτά
Τα ψηφιδωτά της Νέας Μονής Χίου αποτελούν ένα από τα τρία κορυφαία σύνολα ψηφιδωτών στον ελλαδικό χώρο κατά τον Μεσαίωνα. Τα άλλα δύο είναι τα ψηφιδωτά της Μονής του Οσίου Λουκά στη Βοιωτία και της Μονής Δαφνίου στην Αττική (Δαφνί).
Οι καλλιτέχνες που δούλεψαν εδώ ήταν Κωνσταντινουπολίτες, των αυτοκρατορικών καλλιτεχνικών εργαστηρίων. Εμπνεύστηκαν στην απόδοση των μορφών από μορφολογικούς τύπους της ύστερης αρχαιότητας. Με τη δουλειά τους στη Νέα Μονή, που δείχνει να σχετίζεται με τις ανάλογες τάσεις διακόσμησης στην Κωνσταντινούπολη, καταθέτουν μιαν ολότελα καινούρια καλλιτεχνική πρόταση, η οποία βρισκόταν μόνο στα σπάργανα κατά την ίδια περίοδο στη Δύση. Η προβολή της τάσης αυτής στον χρόνο, θα μπορούσε, κατά την εκτίμηση μερικών, να μας δώσει εξελικτικά την Αναγέννηση.
Αμέσως χαμηλότερα, στις κόγχες του οκταγώνου, σώζονται σκηνές από το Δωδεκάορτο, το οποίο συνεχίζεται και στον νάρθηκα. Η καλύτερα σωζόμενη παράσταση είναι η «Βάπτιση», η οποία, μαζί με τη «Σταύρωση» και την «Η Εις Άδου Κάθοδος» (Ανάσταση) αποτελεί το αριστουργηματικότερο ίσως τρίπτυχο. Υπάρχουν επίσης η «Μεταμόρφωση του Σωτήρος» και η «Αποκαθήλωση». Στον τρουλίσκο του νάρθηκα υπήρχε η Παρθένος ως δεομένη μάνα, ψηφιδωτό που δεν σώζεται. Γύρω της τη «φρουρούν» ολόσωμα ψηφιδωτά των «στρατιωτικών αγίων» μέσα σε αψίδες (Ευγένιος, Αυξέντιος, Ευστράτιος, Σέργιος, Θεόδωρος ο Στρατηλάτης, Βάκχος, Ορέστης, Μαρδάριος).
Στις καμάρες του νάρθηκα υπήρχαν έξι χριστολογικές συνθέσεις: η Ανάσταση του Λαζάρου, ο Ιερός Νιπτήρας (σε δύο μέρη με αναλυτικές επιγραφές), η Προδοσία του Ιούδα (επίσης με αναλυτικές ψηφιδωτές επιγραφές), η Ανάληψη και οι κατεστραμμένες σήμερα Βαϊοφόρος και Πεντηκοστή. Στα ψηφιδωτά της Νέας Μονής Χίου αντανακλώνται περισσότερα από ένα τεχνοτροπικά ρεύματα της βυζαντινής τέχνης του τέλους της δυναστείας των Μακεδόνων. Χαρακτηριστικές της κλασικιστικής τάσεως που εμπνέεται από τα αισθητικά ιδεώδη της ελληνικής και ρωμαϊκής αρχαιότητας είναι μορφές με πλαστικότητα στην απόδοση του σώματος, διάκριση σταθερού και άνετου σκέλους στην όρθια στάση, ενδυμασία που αφήνει να διαφανούν οι σωματικοί όγκοι, πλούσια κόμη και μεγάλο εύρος στην ποικιλία των χρωμάτων και τη διαβάθμιση των χρωματικών τόνων.
Τέτοιες μορφές, όπως ο προφήτης Ησαϊας στον νάρθηκα, παραπέμπουν σε αρχαία αγαλματικά πρότυπα φιλοσόφων. Χαρακτηριστικές της αντικλασικής, «δυναμικής» τάσης που θα κυριαρχήσει τον επόμενο αιώνα είναι μορφές αφαιρετικές και επίπεδες, με πλούτο γραμμικών στοιχείων, έντονες σκιάσεις και δυναμικές κινήσεις (π.χ. ο Ιωάννης από τη Σταύρωση ή ο Χριστός από την Ανάσταση). Την ίδια τάση εξαϋλωσης και πνευματικότητας υπηρετεί και η λιτότητα στην απόδοση του βάθους, το οποίο καλύπτει συχνά μια ομοιογενής χρυσή επιφάνεια, μεταφέροντας τη δράση σε ένα απόκοσμο περιβάλλον πλημμυρισμένο από το θείο φως.
Αξιοσημείωτη είναι τέλος η προσοχή που δόθηκε από τους δημιουργούς ώστε τα ψηφιδωτά του κυρίως ναού, τοποθετημένα ψηλότερα από τον θεατή, να δείχνουν τις σωστές αναλογίες όταν παρατηρούνται από τα κάτω. Όσες παραστάσεις καλύπτουν καμπύλες επιφάνειες έχουν ελαφρώς «συμπιεσμένο» το κεντρικό ή άλλο μέρος ώστε να φαίνονται με τις σωστές αναλογίες στον θεατή, καθώς και άλλες διορθώσεις, που θεωρητικά θα απαιτούσαν γνώσεις προβολικής γεωμετρίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοναστήρια στη Χίο Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ελλάδα Κατηγορία:Θρησκευτικά μουσεία στην Ελλάδα Κατηγορία:Βυζαντινοί ναοί Κατηγορία:Δήμος Χίου
1406
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1406 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Νταβίδ Θουρουτούθα
Ο Νταβίδ Θουρουτούθα Βεϊγέ (γεννημένος στις 19 Ιουλίου 1986) είναι Βάσκος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται για λογαριασμό της Ρεάλ Σοσιεδάδ ως επιθετικός μέσος. Διαθέτει επίσης την γαλλική υπηκοότητα.
Συλλογική Καριέρα
Ο Θουρουτούθα εντάχθηκε στα τμήματα υποδομής της Ρεάλ Σοσιεδάδ αφού πρώτα ξεκίνησε την καριέρα του από την Ντέμπα (Χιπούθκοα). Την σεζόν 2007–08 αγωνίστηκε υπό την μορφή δανεικού στην γειτονική ΣΝ Εϊμπάρ, στη δεύτερη κατηγορία του ισπανικού ποδοσφαίρου.
Ο Θουρουτούθα πέρασε την επόμενη σεζόν αγωνιζόμενος με την δεύτερη ομάδα της Ρεάλ στην τρίτη κατηγορία, όπου και γνώρισε τον υποβιβασμό. Στις 23 Νοεμβρίου 2008 πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα του συλλόγου του Σαν Σεμπαστιάν, αγωνιζόμενος για εννέα λεπτά στην εντός έδρας νίκη με σκορ 1–0 επί της ΣΝ Ουέσκα.