cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ΑΖ Άλκμααρ
Ιστορία
Ιδρύθηκε στις 10 Μαΐου 1967 ως ΑΖ '67 μετά από τη συγχώνευση των ομάδων Άλκμααρ 54 και ΦΚ Ζάανστρεκ. Από τον Ιούλιο του 1986 ο σύλλογος μετονομάστηκε σε ΑΖ και προφέρεται Αζέτ στα ελληνικά, καθώς τα γράμματα Α και Ζ αντιστοιχούν στα γράμματα του ολλανδικού αλφαβήτου και προέκυψαν από τα αρχικά γράμματα των συλλόγων που ενώθηκαν. Πολλοί την αποκαλούν απλώς Άλκμααρ λόγω ευκολίας, αλλά κάτι τέτοιο είναι λάθος, αφού Άλκμααρ είναι η πόλη στην οποία εδρεύει η ομάδα και όχι η ονομασία της. Από τη σεζόν 2006-2007 δίνει τους εντός έδρας αγώνες της στο στάδιο AFAS, χωρητικότητας 17.023 θέσεων, στο οποίο μετακόμισε αφήνοντας το προηγούμενό της γήπεδο, Αλκμααρντερχόουτ. Τα χρώματα της ομάδας είναι το κόκκινο, το λευκό και το μαύρο. Είναι μία από τις δύο ομάδες (η άλλη είναι η Τβέντε) που απειλούν τελευταία την κυριαρχία των τριών παραδοσιακών δυνάμεων του ολλανδικού ποδοσφαίρου (Άγιαξ, Αϊντχόφεν, Φέγενορντ).
Οι τίτλοι
Η ΑΖ Άλκμααρ έχει κατακτήσει δύο φορές το Ολλανδικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου και τέσσερις φορές το Κύπελλο Ολλανδίας ενώ μια φορά έφτασε ως τον τελικό του Κυπέλλου UEFA χωρίς να το κατακτήσει, χάνοντας σε διπλό τελικό το τρόπαιο από την αγγλική Ίπσουιτς τη σεζόν 1980-1981 με συνολικό σκορ 4-5. Το 2004-2005 έφτασε έως τα ημιτελικά του Κυπέλλου UEFA και εκεί αποκλείστηκε από την πορτογαλική Σπόρτινγκ Λισσαβόνας στην παράταση με συνολικό σκορ 4-4, λόγω των περισσότερων εκτός έδρας τερμάτων που πέτυχαν οι Πορτογάλοι.
thumb|250px|right|Η Αζέτ ενάντια στη [[Α.Ε. Λάρισα|Λάρισα, Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 2007-08]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1967 Κατηγορία:Άλκμααρ Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1967
Νομός Χαλκιδικής
Η Περιφερειακή Ενότητα Χαλκιδικής είναι μία από τις 74 περιφερειακές ενότητες της Ελλάδας. Αποτελεί τμήμα του γεωγραφικού διαμερίσματος της Μακεδονίας και υπάγεται διοικητικά στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας.
Η Περιφερειακή Ενότητα Χαλκιδικής συνορεύει Βόρεια - Βορειοδυτικά με την Περιφερειακή Ενότητα Θεσσαλονίκης και ανατολικά με το Άγιο Όρος, ενώ βρέχεται από το Αιγαίο πέλαγος στις υπόλοιπες διευθύνσεις. Περιλαμβάνει γεωγραφικά την χερσόνησο της Χαλκιδικής με το χαρακτηριστικό σχήμα των τριών χερσονήσων ('πόδια της Χαλκιδικής'), πλην του μεγαλύτερου τμήματος της ανατολικότερης χερσονήσου του Αγίου όρους, που είναι διοικητικά ανεξάρτητη με πρωτεύουσα τις Καρυές.
Τα Νέα Μουδανιά είναι η μεγαλύτερη πόλη της Χαλκιδικής με πληθυσμό 10.342 κατοίκους και αποτελεί το οικονομικό, εμπορικό και διοικητικό κέντρο. Δεύτερη μεγαλύτερη πόλη είναι η Νέα Καλλικράτεια με 7.238 κατοίκους. Πρωτεύουσα της Π.Ε. είναι ο Πολύγυρος με 6.121 κατοίκους ενώ άλλες σημαντικές κωμοπόλεις είναι η Ορμύλια, η Ιερισσός, η Κασσάνδρεια, η Νικήτη, ο Νέος Μαρμαράς η Μεγάλη Παναγία, Αρναία και η Ουρανούπολη.
Ιστορία
Ο νομός δημιουργήθηκε το 1924 με την κατάργηση της Υποδιοίκησης Χαλκιδικής (1913-1924) που διοικητικά ανήκε στον Νομό Θεσσαλονίκης, την δεκαετία του 40 ο νομός με μεταβολές απέκτησε την σημερινή του έκταση.
Διοικητική διαίρεση
Σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστριας, το οποίο ίσχυσε από το 1999 μέχρι το 2010, ο πρώην Νομός Χαλκιδικής απαρτιζόταν από 14 δήμους. Με την εφαρμογή του Προγράμματος Καλλικράτης, από το 2011 η Π.Ε. Χαλκιδικής απαρτίζεται από 5 Δήμους και υπάγεται διοικητικά στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας:
Εκκλησιαστική διαίρεση
Στο Νομό Χαλκιδικής υπάρχουν δυο Μητροπόλεις της Εκκλησίας της Ελλάδος:
Παραπομπές
*
Νεκτάριος Ζαμπέλιος
Ο Νεκτάριος Ζαμπέλιος ήταν Έλληνας λόγιος του 17ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Λευκάδα περί το 1620 και λεγόταν κατά κόσμο Νικόλαος. Από νεαρή ηλικία έγινε μοναχός και μετονομάστηκε σε Νεκτάριος. Τα πρώτα γράμματα τα έμαθε στο σχολείο της μονής του Αγίου Γεωργίου του νησιού. Μετά πήγε στα Γιάννενα και από εκεί στο Καρπενήσι, όπου άκουσε τον Ευγένιο τον Αιτωλό. Επέστρεψε στην πατρίδα του το 1654 και έγινε διδάσκαλος και ιεροκήρυκας. Το 1678 επί πατριάρχη Διονυσίου Δ' διωρίστηκε επίτροπος της χηρεύουσας επισκοπής Λευκάδας. Απεβίωσε το 1690.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 17ου αιώνα
Ετέμ Πασάς
Ο Ετέμ Πασάς (Ethem Paşa, 1851 - 17 Δεκεμβρίου 1909) ήταν Οθωμανός στρατιωτικός και πολιτικός, αρχηγός του Στρατού της Θεσσαλίας κατά τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897.
Κατά τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 ηγήθηκε ως αρχιστράτηγος των τουρκικών στρατευμάτων στη Θεσσαλία. Ο δε Σουλτάνος Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ του απένειμε κατόπιν τον τίτλο του Γαζή (=νικητού των απίστων) και τον περιέβαλε με πολύ εύνοια από την οποία και ανέλαβε Υπουργός Πολέμου. Πρόσθετα του είχε παραχωρήσει ιδιαίτερο περίπτερο μέσα στα ανάκτορα του Γιλντίς και να διαμένει μόνιμα (περισσότερο όμως για να τον παρακολουθεί λόγω της πολύ μεγάλης δημοτικότητάς του από τον νικηφόρο πόλεμο).
Ο Ετέμ παρέμεινε πλησίον του Αμπντούλ Χαμίτ μέχρι της πτώσης του και την επικράτηση των Νεοτούρκων όταν εγκατέλειψε την Κωνσταντινούπολη και μετέβη στο Κάιρο όπου και πέθανε το 1909.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οθωμανοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Πασάδες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Στρατιωτικοί του Ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897‎
Λουλέ Μπουργκάς
Το Λουλέ Μπουργκάς (Τουρκικά: Lüleburgaz), γνωστό στα ελληνικά και ως Αρκαδιούπολη, είναι πόλη και περιοχή στην Επαρχία Κιρκλαρελί, Τουρκία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010 έχει 100.412 κατοίκους και είναι η πολυπληθέστερη πόλη στην επαρχία. thumb|250px|left|Πιστοποιητικό βάπτισης, 1904 Η πόλη στην αρχαιότητα λεγόταν Βεργούλη, αλλά ο Θεοδόσιος Α΄ την μετονόμασε σε Αρκαδιούπολη, προς τιμή του γιου του Αρκαδίου. Το 970 ο Βυζαντινός στρατός νίκησε τις δυνάμεις των Ρως, Πετσενέγων και Μαγυάρων που κατευθύνονταν στην Κωνσταντινούπολη, 160 χιλιόμετρα ανατολικά. Το 1194 οι Βούλγαροι νίκησαν το Βυζαντινό στρατό κοντά στη πόλη. Η οικονομία της πόλης στο τέλος του 19ου αιώνα ήταν ανθηρή και λειτουργούσε σε αυτή μεγάλος αριθμός καταστημάτων, ενώ ονομαστό ήταν το παζάρι βοοειδών. Το 1912, κατά τη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού πολέμου, οι Βούλγαροι νίκησαν τον οθωμανικό στρατό στη Μάχη του Λουλέ Μπουργκάς.
Η πόλη είναι γνωστή για τη γέφυρα και το Τέμενος Σοκολού Μεχμέτ Πασά που χρονολογούνται από τον 16ο αιώνα και σχεδιάστηκαν από τον Μιμάρ Σινάν.
Ανθή Βασιλαντωνάκη
Η Ανθή Βασιλαντωνάκη (γεν. 9 Απριλίου 1996, Αθήνα) είναι Ελληνίδα διεθνής αθλήτρια πετοσφαίρισης, η οποία αγωνίζεται ως Ακραία στο πρωτάθλημα της Τουρκίας.
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Βύρωνα, ενώ έχει καταγωγή από τα Χανιά από την πλευρά του πατέρα της και από το Άμστερνταμ της Ολλανδίας από την πλευρά της μητέρας της.
Στο παρελθόν αγωνίστηκε για δύο σεζόν με τα χρώματα του Παναθηναϊκού. Με την ομάδα Νεανίδων του Παναθηναϊκού αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Ελλάδος 2013, στον τελικό που έγινε στο Άργος και στον οποίο οι Πράσινες επιβλήθηκαν με 3-0 σετ του Αίαντα Ευόσμου. Η ίδια αναδείχθηκε πολυτιμότερη παίκτρια (MVP) της διοργάνωσης.
Πρώτη σκόρερ και με μια θέση στην all star team των πανευρωπαϊκών πρωταθλημάτων κορασίδων το 2013 και νεανίδων το 2014.
Με την ομάδα της Ιμόκο Βόλλεϋ έγινε η πρώτη Ελληνίδα που κατέκτησε το πρωτάθλημα Ιταλίας τη σαιζόν 2015-16, έχοντας 14 πόντους στον τελευταίο τελικό παίζοντας σαν ακραία. Με την ομάδα της Νοβάρα κατέκτησε το κύπελλο και το super cup της Ιταλίας τη σαιζόν 2017-18.
Για την αγωνιστική χρόνια 2021 - 2022 αγωνίζεται με την ομάδα της Γαλατασαράι ΣΚ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες ΠΑΟ
Δημήτρης Μάζης
Ο Δημήτρης Μάζης (5 Σεπτεμβρίου 1976) είναι Έλληνας παλαίμαχος διεθνής υδατοσφαιριστής και νυν προπονητής της υδατοσφαίρισης. Αγωνιζόταν στη θέση του αμυντικού.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου του 1976 στην Πάτρα. Με καταγωγή από την Κέρκυρα, ξεκίνησε την καριέρα του ως κολυμβητής στον Παναθηναϊκό από την ηλικία των πέντε ετών και έπειτα στον Ν.Ο. Βουλιαγμένης και διακρινόταν κυρίως στο ύπτιο και στο ελεύθερο στυλ. Στη συνέχεια τον κέρδισε το πόλο. Με το Ν.Ο.Β. γνώρισε μεγάλες διακρίσεις σε Ελλάδα και Ευρώπη καθώς και με την εθνική ομάδα. Στη συνέχεια μεταγράφηκε στον Εθνικό Πειραιώς (2004-2008), με τον οποίο το 2005 κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδος και το 2006 το Πρωτάθλημα Ελλάδος.
Το 2008 μεταγράφηκε για τρία χρόνια στον Πανιώνιο, στον οποίο συνέβαλε στην καθιέρωσή του στη δυάδα του ελληνικού πόλο και στην πρόκρισή του στον τελικό του Λεν Τρόφι 2009, αποκλείοντας κορυφαίες ευρωπαϊκές ομάδες, όπως η Μπαρτσελόνα και η Ποζίλιπο. Τελευταίος σύλλογος στη καριέρα του ως υδατοσφαιριστής υπήρξε ο Ολυμπιακός (2011-12).
Τη σεζόν 2021-22 ανέλαβε ρόλο προπονητή της Α.Ε.Κ. Την 1η Ιουνίου 2022, ανακοινώθηκε από τον Παναθηναϊκό ως προπονητής για τη σεζόν 2022-23.
Προσωπική ζωή
Το 2002 ξεκίνησε τη σχέση του με την παρουσιάστρια-ηθοποιό Μπέττυ Μαγγίρα. Παντρεύτηκαν το 2009 και απέκτησαν δύο κόρες, την Αντριάνα (γενν. 2010) και την Καλλινίκη (γενν. 2013).
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υδατοσφαιριστές Κατηγορία:Κολυμβητές ΠΑΟ Κατηγορία:Προπονητές υδατοσφαίρισης Παναθηναϊκού Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές της εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές Πανιωνίου Μ Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές του Εθνικού Πειραιώς
Λοξάνδρα Σκαρλάτου
Η Λοξάντρα Σκαρλάτου ( περίπου 1605 - 1684 ) ήταν Ελληνίδα λογία του 17ου αιώνα και μητέρα γενάρχις του φαναριώτικου κλάδου της οικογένειας Μαυροκορδάτου. Γιος της ήταν ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος ο «εξ απορρήτων».
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Φανάρι γύρω στο 1605 και ήταν κόρη του πλούσιου εμπόρου ζώων και προμηθευτή κρεάτων των οθωμανικών ανακτόρων και στρατευμάτων, Σκαρλάτου Μπεγλιτζή. Υπάρχει διχογνωμία ως προς το όνομά της καθώς από διάφορους ερευνητές αναφέρεται ως Λοξάνδρα, Ρωξάνδρα και Ρωξάνη. Έλαβε σημαντική μόρφωση, κάτι σπάνιο για τις γυναίκες εκείνης της εποχής, έχοντας ως δασκάλους της τον Ιωάννη Καριοφύλλη και τον Θεόφιλο Κορυδαλλέα.
Γύρω στο 1635, παντρεύτηκε τον άσημο έμπορο μεταξιών Παντελή Μαυροκορδάτο από τη Χίο, γεγονός που δεν πέρασε ασχολίαστο. Από αυτόν το γάμο, η Λοξάνδρα απέκτησε δύο γιους, τους Αλέξανδρο και Ιωάννη και μια κόρη, τη Ζωή. To 1649 πέθανε ο σύζυγός της και η Λοξάνδρα μεγάλωσε μόνη τα παιδιά τους, φροντίζοντας να τους δώσει εξαιρετική μόρφωση. Η ίδια απεβίωσε το καλοκαίρι του 1684 στις φυλακές της Κωνσταντινούπολης, όπου είχε κλειστεί έπειτα από την αποτυχία των οθωμανικών στρατευμάτων κατά την πολιορκία της Βιέννης, για την οποία θεωρήθηκε, μεταξύ άλλων, υπεύθυνος και ο γιος της Αλέξανδρος, που υπηρετούσε ως Μέγας Διερμηνέας της Υψηλής Πύλης. Η κηδεία της πραγματοποιήθηκε την επόμενη ημέρα στο Χάσκιοϊ.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 17ου αιώνα Κατηγορία:Οικογένεια Μαυροκορδάτου
Alexandra Mavrokordatou
Βίκτορ Αλεξάντροβιτς Λιαπκάλο
Ο Βίκτορ Αλεξάντροβιτς Λιαπκάλο (18 Σεπτεμβρίου 1956 Ουχτά) είναι Ρώσος ζωγράφος. Ειδικεύτηκε σε τοπία και γυναικεία γυμνά.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ουχτά της Κόμι στις 18 Σεπτεμβρίου 1956. Αποφοίτησε το 1978 από τη Σχολή Τέχνης του Σαράτοφ. Από το 1979 μέχρι 1987 σπούδασε στην Ακαδημία Τεχνών της Αγίας Πετρούπολης όπου είχε καθηγητές τον Βλαντίμιρ Γκορμπ (Vladimir Gorb) και τον Βίκτορ Ρέιτσετ (Viktor Reichet). Αποφοίτησε από την Ακαδημία έχοντας ήδη ζωγραφίσει το έργο Белая ночь (Λευκή Νύχτα)
Από τη δεκαετία των '80 ζει κι εργάζεται στην Αγία Πετρούπολη και είναι μέλος της Ένωσης Καλλιτεχνών της πόλης.
Έργα του υπάρχουν σε μουσεία και ιδιωτικές συλλογές σε Ρωσία, Γερμανία, Ολλανδία, Βέλγιο και Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ζωγράφοι
Δράση (πολιτικό κόμμα)
Η Δράση ήταν φιλελεύθερο ελληνικό πολιτικό κόμμα. Ιδρύθηκε το 2009 από τον πρώην υπουργό Στέφανο Μάνο.
Η Δράση ήταν μέλος του Κόμματος της Συμμαχίας Φιλελευθέρων και Δημοκρατών για την Ευρώπη και την περίοδο 2013-2014 εκπροσωπήθηκε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στην ομάδα των Φιλελευθέρων και Δημοκρατών.
Το 2019 ανέστειλε τη λειτουργία του, προσχωρώντας στη Νέα Δημοκρατία.
Ίδρυση
Η Δράση ιδρύθηκε στις 17 Μαρτίου 2009 από τους πρώην υπουργούς των κυβερνήσεων της Νέας Δημοκρατίας Στέφανο Μάνο και Βασίλη Κοντογιαννόπουλο, και το Γιάννη Μπουτάρη, ενώ την ιδρυτική διακήρυξη του κόμματος υπογραφόταν από επιχειρηματίες, καθηγητές και ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών. Το κόμμα θεωρήθηκε μετεξέλιξη των Φιλελευθέρων, παλαιότερου πολιτικού σχηματισμού που είχε ιδρύσει ο Μάνος.
2009-2012
Το κόμμα συμμετείχε στις ευρωεκλογές του ίδιου έτους με το Στέφανο Μάνο να τίθεται επικεφαλής του ευρωψηφοδελτίου. Ωστόσο, δεν κατάφερε να εκπροσωπηθεί στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, καθώς συγκέντρωσε 38.895 ψήφους (0,76%). Μετά τις ευρωεκλογές πραγματοποιήθηκε συνάντηση περίπου 400 μελών του κόμματος, στην οποία αποφασίστηκε η συνέχιση της λειτουργίας του. Παρόλα αυτά, ο Βασίλης Κοντογιαννόπουλος αποχώρησε από το κόμμα. Η Δράση δε συμμετείχε στις βουλευτικές εκλογές του 2009.
Το Φεβρουάριο του 2010 πραγματοποιήθηκε το 1ο (Ιδρυτικό) συνέδριο της Δράσης.
Τον Απρίλιο του ίδιου έτους, και ενόψει των εκλογών, ανακοινώθηκε η συνεργασία της Δράσης με τη Φιλελεύθερη Συμμαχία. Ο συνδυασμός των δύο κομμάτων έλαβε 114.094 ψήφους (1,80%) χωρίς να εκλέξει βουλευτές.
Ενόψει των επαναλήπτικών εκλογών του Ιουνίου η Δράση συμμετείχε σε διαβουλεύσεις για την εκλογική συνεργασία των φιλελεύθερων κομμάτων (Δημοκρατική Συμμαχία, Δημιουργία, ξανά!, Φιλελεύθερη Συμμαχία)   και τελικά, συμφωνήθηκε η συγκρότηση του εκλογικού συνασπισμού «δημιουργία, ξανά!» με τη Δημιουργία, ξανά! και τη Φιλελεύθερη Συμμαχία. Επίσης, προσχώρησαν στο κόμμα διάφορες προσωπικότητες του φιλελεύθερου χώρου, όπως ο πρώην βουλευτής Κέρκυρας Νίκος Γεωργιάδης και η οικονομολόγος Αντιγόνη Λυμπεράκη. Στις εκλογές ο συνασπισμός έλαβε ποσοστό 1,59%, τερματίζοντας στην 8η θέση, πρώτο από τα κόμματα που έμειναν εκτός Βουλής.
Μετά τις εκλογές, ο Στέφανος Μάνος παραιτήθηκε από την ηγεσία της Δράσης. Λίγες ημέρες αργότερα, η Κεντρική Επιτροπή του κόμματος εξέλεξε πρόεδρο τον Αντύπα Καρίπογλου και αντιπρόεδρο την Αντιγόνη Λυμπεράκη, ενώ αποφάσισε και τη διεξαγωγή συνεδρίου.
Στις αρχές Δεκεμβρίου του ίδιου έτους πραγματοποιήθηκε το 3ο συνέδριο του κόμματος, το οποίο είχε ανοικτό χαρακτήρα. Στο συνέδριο αποφασίστηκε το άνοιγμα του κόμματος στο φιλελεύθερο μεταρρυθμιστικό χώρο και η διοργάνωση συνεδρίου το επόμενο έτος.
2012-2015
Το Μάιο του 2013 διεξήχθη το 4ο συνέδριο της Δράσης. Το παρόν, μεταξύ άλλων, έδωσαν ο επικεφαλής της Συμμαχίας Φιλελευθέρων και Δημοκρατών για την Ευρώπη Γκι Φερχόφστατ και ο ευρωβουλευτής Θεόδωρος Σκυλακάκης, ο οποίος είχε προσχωρήσει στο κόμμα πριν λίγους μήνες, η Αντιγόνη Λυμπεράκη και άλλες προσωπικότητες που δραστηριοποιούνται στον χώρο του φιλελευθερισμού. Το συνέδριο ενέκρινε αλλαγές στο καταστατικό και εξέλεξε τα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής. Λίγες ημέρες αργότερα συνεκλήθη η Κεντρική Επιτροπή του κόμματος, η οποία εξέλεξε πρόεδρο το Θεόδωρο Σκυλακάκη με 70 ψήφους έναντι 22 της Αντιγόνης Λυμπεράκη και οκτώ του Αλέξανδρου Φιλιππίδη. Εξελέγησαν επίσης οι αντιπρόεδροι, ο γενικός γραμματέας και η διοικούσα επιτροπή του κόμματος.
Το Νοέμβριο του ίδιου έτους η Δράση έγινε επίσημα δεκτή στο Κόμμα Συμμαχίας Φιλελευθέρων και Δημοκρατών για την Ευρώπη.
Το Φεβρουάριο του 2014 πραγματοποιήθηκε το 3ο τακτικό συνέδριο της Δράσης. Το συνέδριο εξέλεξε τα νέα όργανα του κόμματος, ενώ ο Θεόδωρος Σκυλακάκης επανεξελέγη στη θέση του προέδρου. Το παρόν έδωσαν προσωπικότητες και από το φιλελεύθερο χώρο.
Τον Απρίλιο του ίδιου έτους, ενόψει των ευρωεκλογών, ανακοινώθηκε η ίδρυση του εκλογικού συνασπισμού Γέφυρες, από τη Δράση και τη Δημιουργία, ξανά!, με την υποστήριξη της Συμμαχίας Φιλελευθέρων και Δημοκρατών για την Ευρώπη. Οι Γέφυρες, με ποσοστό 0,91%, δεν κατάφεραν να εκλέξουν ευρωβουλευτή.
Μετά την εκλογική αποτυχία, αρκετά στελέχη του κόμματος, μεταξύ αυτών η αντιπρόεδρός της Αντιγόνη Λυμπεράκη, αποχώρησαν από τη Δράση, εντασσόμενοι στο Ποτάμι, ενώ το Νοέμβριο το κόμμα διοργάνωσε συνδιάσκεψη για την επικαιροποίηση των πολιτικών του θέσεων.
Τον Ιανουάριο του 2015, ενόψει των επερχόμενων βουλευτικών εκλογών του ίδιου μήνα, ανακοινώθηκε, σε κοινή συνέντευξη τύπου, η εκλογική στήριξη στο Ποτάμι με τη συμμετοχή στελεχών και μελών της Δράσης στα ψηφοδέλτια του δεύτερου. Η συνεργασία επαναλήφθηκε και στις πρόωρες εκλογές του Σεπτεμβρίου, με τον Θεόδωρο Σκυλακάκη να καταλαμβάνει μη εκλόγιμη θέση στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του Ποταμιού. Ωστόσο κανένα μέλος της Δράσης δεν εξελέγη βουλευτής.
2015-2019
Το Μάιο του 2016 διεξήχθη το 4ο τακτικό συνέδριο της Δράσης. Στο συνέδριο, εκτός των άλλων, παρευρέθηκαν και έλαβαν το λόγο ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Κυριάκος Μητσοτάκης, ο επικεφαλής του Ποταμιού Σταύρος Θεοδωράκης και άλλα στελέχη του φιλελεύθερου μεταρρυθμιστικού χώρου. Το συνέδριο ενέκρινε αλλαγές στο Καταστατικό και εξέλεξε 50μελή Κεντρική Επιτροπή. Πρόεδρος επανεξελέγη ο Θόδωρος Σκυλακάκης.
Τον Ιανουάριο του 2017, έπειτα από συνάντηση του προεδρείου της Δράσης με τον πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας Κυριάκο Μητσοτάκη ανακοινώθηκε η σύμπραξη των δύο κομμάτων και η μελλοντική συνεργασία στις εκλογές, όποτε κι αν γίνουν αυτές. Στελέχη της Δράσης δημιούργησαν εντός της Νέας Δημοκρατίας μια "Ομάδα Δράσης για την άρση εμποδίων στην επιχειρηματικότητα, προσέλκυση επενδύσεων και προώθηση της εξωστρέφειας των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων".
Στις 24 Φεβρουαρίου 2019, η Κεντρική Επιτροπή της Δράσης αποφάσισε την αναστολή της δραστηριότητας του κόμματος ώστε να στηριχθεί η Νέα Δημοκρατία στις εκλογικές αναμετρήσεις του 2019.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δράση (πολιτικό κόμμα)
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Θράκης 2015–16
Για την περίοδο 2015–16, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Θράκης είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Ροδόπης.
Η πρωταθλήτρια ομάδα της ΕΠΣ Θράκης λαμβάνει μέρος στο Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΕΠΣ, το οποίο διοργανώνεται από την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (ΕΠΟ), με στόχο την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία.
Ο θεσμός του κυπέλλου, αποτελεί ταυτόχρονα την πρώτη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών της ΕΠΟ. Η ομάδα που ανακηρύσσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Θράκης, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ερασιτεχνών.
Πρωτάθλημα
Για την περίοδο 2015–16, η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Θράκης είναι η εξής: Στην Α1 και Α2 συμμετέχουν από 12 ομάδες και στη Β΄ Κατηγορία 8. Μετά τη λήξη της κανονικής περιόδου όπου οι ομάδες αντιμετωπίζουν τις υπόλοιπες της κατηγορίας τους σε διπλούς αγώνες εντός και εκτός έδρας, ξεκινάει η β' φάση των Play Off και Play Out. Οι 6 πρώτοι συμμετέχουν στον υποόμιλο Play Off ανόδου και οι 6 τελευταίοι στον υποόμιλο Play Out υποβιβασμού. Κάθε ομάδα ξεκινάει τη β' φάση με το 1/3 των βαθμών που συγκέντρωσε στην κανονική διάρκεια (στρογγυλοποιημένο προς τα πάνω) ενώ η 1η κάθε νέου υποομίλου (η 1η και 7η δηλαδή της κανονικής περιόδου) έχει και ένα βαθμολογικό μπόνους που εξαρτάται από τη βαθμολογική διαφορά με την επόμενη ομάδα.
Α1 Κατηγορία
Στην Α1 κατηγορία συμμετέχουν 12 σύλλογοι. Ο Α.Ο. Νέας Καλλίστης αποχώρησε στην αρχή του πρωταθλήματος. Η Δόξα Προσκυνητών κατέκτησε την πρώτη θέση στην κανονική διάρκεια και τον τίτλο του πρωταθλητή στα Play Off.
Κανονική Διάρκεια
Η τελική βαθμολογία της κανονικής περιόδου ήταν.
Play Off
Η τελική βαθμολογία σε 10 αγωνιστικές:
Play Out
Η τελική βαθμολογία μετά από 10 αγωνιστικές:
Α2 Κατηγορία
Στην Α2 κατηγορία συμμετέχουν 12 σύλλογοι. Η Δόξα Γρατινής κατέκτησε την πρώτη θέση στην κανονική διάρκεια.
Play Off
Λόγω της ανόδου της πρωταθλήτριας Α1 στη Γ΄ Εθνική την άνοδο κέρδισαν οι τρεις πρώτες των Play Off.
Τελική βαθμολογία σε 10 αγωνιστικές:
Play Out
ΑΟ Μύστακα και ΠΑΕΠ Θρυλορίου αποχώρησαν κι είναι οι 2 ομάδες που υποβιβάζονται στη Β΄
Τελική βαθμολογία σε 10 αγωνιστικές:
Β΄ Κατηγορία
Στην Β΄ κατηγορία συμμετέχουν 8 σύλλογοι. Ο Α.Ο. Φιλύρων αποχώρησε κατα τη διάρκεια της κανονικής περιόδου. Οι 6 πρώτοι σύλλογοι συμμετέχουν στα Play Off ανόδου. Ο Α.Π.Σ. Δοκού κατέκτησε την πρώτη θέση στην κανονική διάρκεια αλλά και στα Play Off.
Play Off
Κατά τη διάρκεια των play off αποχώρησαν η Δόξα Υφαντών και Ατσάλι Αρχοντικών. Η τελική Βαθμολογία σε 10 αγωνιστικές: Πηγή: ΕΠΣ Θράκης ThrakiSports.gr
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Θράκης. Η διοργάνωση ξεκίνησε το διήμερο 12-13 Σεπτεμβρίου 2016 με τους αγώνες της πρώτης φάσης. Οι 32 ομάδες κληρώθηκαν σε 16 ζευγάρια και οι νικητές των ζευγαριών μετά από μονούς αγώνες, πέρασαν στη 2η φάση όπου χωρίστηκαν σε 4 ομίλους των 4 ομάδων ο καθένας. Από τις 12 ομάδες της Α1, 4 αποκλείστηκαν από την πρώτη φάση, 6 από την Α2, ενώ 2 ομάδες της Β΄ Κατηγορίας έφτασαν στους ομίλους. Οι 2 πρώτοι κάθε ομίλου συνέχισαν στους προημιτελικούς, με την Ένωση Ασωμάτων να είναι η μόνη εκπρόσωπος της Α2 κατηγορίας στην οκτάδα. Οι προημιτελικοί και ημιτελικοί διεξήχθησαν με τη μορφή διπλών αγώνων. Η διοργάνωση ολοκληρώθηκε το Σάββατο 27 Φεβρουαρίου 2016 με τον τελικό. Το τρόπαιο κατέκτησε η Δόξα Νέου Σιδηροχωρίου.
Προημιτελικοί
Πηγή: 1οι αγώνες 2οι αγώνες
Ημιτελικοί
Πηγή: rodopisports.gr
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Θράκης Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2015–2016 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2015-2016
Βακτηριοφάγος
Οι βακτηριοφάγοι ή απλά φάγοι είναι ειδική κατηγορία ιών που προσβάλλουν βακτήρια, εξ' ου και η, εκ της ελληνικής, διεθνής ονομασία τους. Στη κυριολεξία βακτηριοφάγος σημαίνει «αυτός που καταλύει βακτήρια». Κάθε βακτηριοφάγος μπορεί να προσβάλλει ένα ή και περισσότερα στελέχη ή είδη βακτηρίων.
Η μελέτη τους έχει συμβάλλει πολύ στην ανάπτυξη της Μοριακής Βιολογίας. Λόγω της λιγότερο πολύπλοκης δομής και λειτουργίας τους, συγκριτικά με τα βακτήρια και τα ευκαρυωτικά κύτταρα και του τεράστιου αριθμού μεταλλαγμένων μορφών τους, οι φάγοι είναι εξαιρετικά χρήσιμοι για τη μελέτη του διπλασιασμού του DNA, της μεταγραφής και της ρύθμισης. Μία από τις πυκνότερες φυσικές πηγές για τους φάγους -όπως και άλλους ιούς- είναι το θαλάσσιο ύδωρ, όπου βρίσκονται πλέον των 109 ιών ανά ml στην επιφάνεια. Το 70% περίπου των θαλάσσιων βακτηρίων είναι μολυσμένο από φάγους. Βρίσκονται επίσης στο πόσιμο ύδωρ και σε ορισμένες τροφές με συντηρημένα λαχανικά και κρέατα, που ευνοούν την ανάπτυξη βακτηρίων.
Κύκλοι ζωής των φάγων
Υπάρχουν δύο κατηγορίες κύκλων ζωής ο λυτικός και ο λυσιγονικός κύκλος. Κατά τον λυτικό κύκλο, η είσοδος του γενετικού υλικού του φάγου μέσα στο βακτήριο, προγραμματίζει την καταστροφή του DNA του ξενιστή και την παραγωγή νέων ιών καθώς και λυσοζύμης που καταστρέφει το βακτηριακό κυτταρικό τοίχωμα, που τελικά σπάζει και ελευθερώνονται οι απόγονοι φάγοι. Το βακτήρια αντιμετωπίζουν τους λυτικούς φάγους παράγοντας ειδικά ένζυμα που κόβουν το DNA του φάγου. Μια συνεχής συνεξέλιξη ιών και ξενιστών επιτρέπει τη διαιώνιση των λυτικών φάγων χωρίς την επακόλουθη καταστροφή όλων των βακτηρίων.
Θεραπεία με φάγους
Οι φάγοι, ή πρωτεΐνες αυτών (ενδολυσίνες) χρησιμοποιούνται σήμερα για τη θεραπεία ασθενειών. Οι φάγοι μπορούν να σκοτώσουν βακτήρια τα οποία είναι ανθεκτικά στα αντιβιοτικά. Η θεραπεία με φάγους προέρχεται από επιστήμονες της Σοβιετικής Ένωσης και κυρίως της Γεωργίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιοί
Άγγελος Μπρατάκος
Ο Άγγελος Μπρατάκος (1935-2021) του Ιωάννη, ήταν Έλληνας φυσικός και πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1935. Αποφοίτησε από την Σχολή Φυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Διατέλεσε γενικός διευθυντής της ΝΔ στα τέλη της δεκαετίας του '80. Εξελέγη βουλευτής Επικρατείας με τη Νέα Δημοκρατία τον Ιούνιο του 1989 και στη Β’ περιφέρεια Αθηνών στις εκλογές του 1990, 1993, 1996.
Χρημάτισε υφυπουργός Εσωτερικών από το 1992 ως το 1993.
Έγραψε το βιβλίο "Η Ιστορία της Νέας Δημοκρατίας".
Απεβίωσε σε ηλικία 86 ετών στις 10 Αυγούστου 2021. Ήταν έγγαμος και είχε αποκτήσει έναν γιο, τον Γιάννη Μπρατάκο, και μία κόρη.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές επικρατείας Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εσωτερικών Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Μεξικανική Επανάσταση
Η Μεξικανική Επανάσταση (Revolución mexicana), γνωστή και ως Μεξικανικός Εμφύλιος Πόλεμος (guerra civil mexicana), ήταν ένας μεγάλος ένοπλος αγώνας που διήρκεσε περίπου από το 1910 έως το 1920 και άλλαξε ριζικά την μεξικάνικη κουλτούρα επιφέροντας δραστικές κυβερνητικές μεταβολές. Αν και η πρόσφατη έρευνα έχει επικεντρωθεί στις τοπικές και περιφερειακές πτυχές της Επανάστασης, ήταν μια πραγματικά εθνική επανάσταση. Το ξέσπασμά της το 1910 προέκυψε από την αποτυχία του 31ετούς καθεστώτος του Πορφίριο Ντίας να βρει μια διαχειρίσιμη λύση για την προεδρική διαδοχή με αποτέλεσμα να υπάρξει πολιτική κρίση μεταξύ των ανταγωνιστικών ελίτ. Παράλληλα παρουσιάστηκε η ευκαιρία να εκδηλωθεί, σε κάποια μέρη, αγροτική εξέργερση. Ο πλούσιος κτηματίας Φρανσίσκο Μαδέρο αμφισβήτησε τον Ντίας στις προεδρικές εκλογές του 1910 και μετά την νοθεία των αποτελεσμάτων, επαναστάτησε υπό το Σχέδιο του Σαν Λουίς Ποτοσί. Η ένοπλη σύγκρουση ανέτρεψε τον Ντίας από την εξουσία και ακολούθησαν νέες προεδρικές εκλογές το 1911, οι οποίες έφεραν τον Μαδέρο στην εξουσία.
Οι ρίζες της σύγκρουσης βρίσκονταν σε γενικές γραμμές στην αντίθεση προς το καθεστώς Ντίας, με την προεδρική εκλογή του 1910 να γίνεται ο καταλύτης για το ξέσπασμα της πολιτικής επανάστασης. Η επανάσταση ξεκίνησε από στοιχεία της μεξικανικής ελίτ που ήταν εχθρικά προς τον Ντίας, υπό την ηγεσία των Μαδέρο και Πάντσο Βίγια. Επεκτάθηκε προς τη μεσαία τάξη, την αγροτιά σε ορισμένες περιοχές, και τα συνδικάτα. Τον Οκτώβριο του 1911, ο Μαδέρο εξελέγη με συντριπτική πλειοψηφία στις εκλογές. Η αντιπολίτευση προς το δικό του καθεστώς αναπτύχθηκε τόσο από τους συντηρητικούς, οι οποίοι τον θεωρούσαν πολύ αδύναμο και πολύ φιλελεύθερο, όσο και από πρώην επαναστάτες μαχητές και τους άπορους, που τον θεωρούσαν υπερβολικά συντηρητικό.
Ο Μαδέρο και ο αντιπρόεδρός του, Πίνο Σουάρες, αναγκάστηκαν να παραιτηθούν τον Φεβρουάριο του 1913 και εν συνεχεία δολοφονήθηκαν. Το αντι-επαναστατικό καθεστώς του Στρατηγού Βικτοριάνο Ουέρτα ήρθε στην εξουσία, υποστηριζόμενο από επιχειρηματικά συμφέροντα και υποστηρικτές της παλαιάς τάξης. Ο Ουέρτα παρέμεινε στην εξουσία μέχρι τον Ιούλιο του 1914, οπότε αναγκάστηκε να παραιτηθεί υπό την πίεση μιας συμμαχίας διαφόρων περιφερειακών επαναστατικών δυνάμεων. Όταν η προσπάθεια των επαναστατών να καταλήξουν σε πολιτική συμφωνία απέτυχε, το Μεξικό βυθίστηκε σε εμφύλιο πόλεμο (1914 - 1915). Η παράταξη των Συνταγματικών (αγγ. constitutionalists) υπό τον πλούσιο κτηματία Βενουστιάνο Καράνσα αναδείχθηκε νικήτρια το 1915, κατατροπώνοντας τις επαναστατικές δυνάμεις του πρώην Συνταγματικού Πάντσο Βίγια και αναγκάζοντας τον επαναστάτη Εμιλιάνο Ζαπάτα να επιστρέψει στο αντάρτικο. Ο Ζαπάτα δολοφονήθηκε το 1919 από πράκτορες του Προέδρου Καράνσα.
Από έναν πληθυσμό δεκαπέντε εκατομμυρίων, οι απώλειες ήταν μεγάλες, αλλά οι αριθμητικές εκτιμήσεις ποικίλουν σε μεγάλο βαθμό. Περί το 1,5 εκατομμύριο άνθρωποι πέθαναν, σχεδόν 200.000 πρόσφυγες κατέφυγαν στο εξωτερικό, κυρίως στις Ηνωμένες Πολιτείες. Όλες οι κύριες προσωπικότητες που διαδραμάτισαν βασικό ρόλο στην Μεξικανική Επανάσταση δολοφονήθηκαν, όπως ο Φρανσίσκο Μαδέρο (1913), ο Εμιλιάνο Ζαπάτα (1919), ο Βενουστιάνο Καράνσα (1920), ο Πάντσο Βίγια (1923), και ο Άλβαρο Ομπρεγκόν (1928).
Πολλοί μελετητές θεωρούν την επικύρωση του Μεξικανικού Συντάγματος του 1917 ως το σημείο λήξης της ένοπλης σύγκρουσης. "Οι οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες βελτιώθηκαν σύμφωνα με την επαναστατική πολιτική, έτσι ώστε η νέα κοινωνία πήρε σάρκα και οστά μέσα σε ένα πλαίσιο επίσημων επαναστατικών οργάνων", με το Σύνταγμα να παρέχει αυτό το πλαίσιο. Η περίοδος 1920-1940 συχνά θεωρείται ως η περίοδος επαναστατικής ενοποίησης, με την κυβερνητική εξουσία να εδραιώνεται, παρόλο που οι αντικληρικές διατάξεις του Συντάγματος του 1917 που εφαρμόστηκαν αυστηρά, οδήγησαν σε μια νέα μεγάλη εξέγερση βάσης εναντίον της κυβέρνησης (Πόλεμος των Κριστέρος). Οι επικεφαλής της περιόδου αυτής επιδίωξαν να επαναφέρουν το Μεξικό στο επίπεδο ανάπτυξης που είχε φτάσει το 1910, αλλά υπό νέες παραμέτρους κρατικού ελέγχου.
Η ένοπλη σύγκρουση της Μεξικανικής Επανάστασης χαρακτηρίζεται συχνά ως το πιο σημαντικό κοινωνικοπολιτικό γεγονός στο Μεξικό και μία από τις μεγαλύτερες ανακατατάξεις του 20ού αιώνα. Είχε ως αποτέλεσμα ένα σημαντικό πειραματικό πρόγραμμα μεταρρύθμισης της κοινωνικής οργάνωσης. Η επανάσταση διαπότισε το πολιτικό καθεστώς που την ακολούθησε με "κοινωνική δικαιοσύνη", μέχρι την νεοφιλελεύθερη μεταρρυθμιστική διαδικασία στην οποία υπεβλήθη η χώρα, ξεκινώντας από την δεκαετία του 1980.
Γεγονότα που προηγήθηκαν της Επανάστασης
αριστερά|μικρογραφία|Ο στρατηγός [[Πορφίριο Ντίας, πρόεδρος του Μεξικού (1876-1880, 1884–1911).]] Το 1876, ο στρατηγός Πορφίριο Ντίας ανήλθε στην εξουσία στο Μεξικό, εγκαθιστώντας ένα δικτατορικό καθεστώς για πλέον των τριών δεκαετιών. Ο Ντίας συνέχισε την πορεία των προκατόχων του Μπενίτο Χουάρες και Σεμπάστιαν Λέρδο ντε Τεχάδα, με στόχο τον εκσυγχρονισμό και την προσέλκυση ξένων επενδύσεων, αλλά πίστευε ότι για τους σκοπούς αυτούς ήταν απαραίτητο να διασφαλιστεί η πολιτική σταθερότητα στη χώρα. Για το σκοπό αυτό, πέτυχε μια συμφωνία με τις μεγαλύτερες φατρίες φιλελεύθερων και συντηρητικών, εξασθένησε την επίδραση των αντικληρικών μεταρρυθμίσεων, κερδίζοντας έτσι την υποστήριξη του κλήρου και υποτάσσοντας τα ανώτερα στρώματα του στρατού και τους τοπικούς άρχοντες. Κατά τη διάρκεια της προεδρίας του Ντίας, η μεξικανική οικονομία σημείωσε άνθιση, κατασκευάστηκαν σιδηροδρομικές και τηλεγραφικές γραμμές, δημιουργήθηκαν νέες επιχειρήσεις και αυξήθηκε η εισροή ξένων επενδύσεων.
Κοινωνικοοικονομικές προϋποθέσεις για την επανάσταση
αριστερά|μικρογραφία|350x350px|Εδαφική διαίρεση του Μεξικού το 1865.Υπό τον Ντίας, το Σύνταγμα του 1857 συνέχισε να λειτουργεί επίσημα. Η χώρα διατήρησε τις προεδρικές εκλογές, στις οποίες ο Ντίας λάμβανε πάντα την πλειοψηφία των ψήφων. Απείχε από την εξουσία μόνο το 1880-1884 (όταν ο προστατευόμενος του ήταν πρόεδρος), αφού η τροποποίηση του Συντάγματος, που ξεκίνησε από αυτόν, του απαγόρευσε να κατέχει αυτή τη θέση για δύο συνεχόμενες θητείες. Κατά τη διάρκεια της προεδρίας του το Κογκρέσο δεν διαδραμάτιζε ουσιαστικό ρόλο. Η πολιτική καταπίεση έγινε ευρέως διαδεδομένη.
Αν και υπό τον Ντίας το Μεξικό πέτυχε σημαντικές οικονομικές επιτυχίες, δεν πρέπει να παροράται ότι αυτές επιτεύχθησαν, μεταξύ άλλων, μέσω της εκμετάλλευσης των αγροτικών και αυτόχθων πληθυσμών και της μείωσης του βιοτικού επιπέδου των μαζών. Το 1910, πάνω από το 95% του αγροτικού πληθυσμού δεν είχε ιδιόκτητη γη, ενώ οι εργαζόμενοι που απασχολούνταν σε αγροκτήματα με τις οικογένειές τους προς πληρωμή χρέους (ισπ. peones) αντιπροσώπευαν τα 2/3 του πληθυσμού της χώρας.
Ο παραδοσιακός τρόπος καλλιέργειας της γης για τους αυτόχθονες πληθυσμούς ήταν η κοινοτική γεωργία. Ωστόσο, μεγάλος αριθμός μελών της κοινότητας απώλεσε τη γη του ως αποτέλεσμα της αυστηρής εφαρμογής του Νόμου του Λέρδο που εγκρίθηκε το 1856. Σύμφωνα με αυτόν τον νόμο, οι αυτόχθονες πληθυσμοί ανακηρύχθηκαν ενοικιαστές και έπρεπε μέσα σε τρεις μήνες να υποβάλουν αίτηση για την απόκτηση των καλλιεργημένων εκτάσεων ως ιδιοκτήτες και στη συνέχεια να πληρώνουν ετήσια το 6% της αξίας τους. Εάν δεν πληρούνταν αυτοί οι όροι, τα οικόπεδα τίθονταν προς πώληση μέσω δημοπρασίας.
Επιπλέον, οι αγρότες που είχαν ήδη καταχωρήσει την περιουσία τους θα μπορούσαν να χάσουν τη γη τους ως αποτέλεσμα εξαπάτησης. Έτσι, ένα σημαντικό μέρος των κοινοτικών εκτάσεων αποκτήθηκε από γαιοκτήμονες (ισπ. latifundio) και κερδοσκόπους. Όταν το Μεξικό απέκτησε την ανεξαρτησία του το 1821, το μερίδιο της κοινόχρηστης γης αντιπροσώπευε το 40% της γεωργικής γης και μέχρι το 1910 αυτό το ποσοστό είχε μειωθεί σε λιγότερο από 5%.
Το 1883, εκδόθηκε διάταγμα για τον αποικισμό των "κενών" εδαφών (κοινόχρηστη γη που δεν καλλιεργείται ούτε πωλείται, ισπ. ejidos), το οποίο δημιούργησε ευνοϊκές συνθήκες για την κατάληψη κοινοτικών γαιών. Δεδομένου ότι οι αυτόχθονες αγρότες, που καλλιεργούσαν τα οικόπεδά τους ακόμη και πριν από την άφιξη των Ευρωπαίων, συνήθως δεν είχαν έγγραφα πάνω τους, τα εδάφη τους κηρύχθηκαν "κενά" και πωλήθηκαν σε ενδιαφερόμενα μέρη. Κατά τα χρόνια της δικτατορίας του Ντίας, 54 εκατομμύρια εκτάρια, δηλαδή το 27% της έκτασης της χώρας, αποδείχθηκε ότι ανήκε σε μεγάλους ιδιοκτήτες γης, τους γαιοκτήμονες. Το μονοπώλιο τους οδήγησε σε αναποτελεσματική χρήση της γης, διαιωνίζοντας τον ποσοτικό και όχι τον ποιοτικό χαρακτήρα της γεωργίας.
Μεγάλες εκτάσεις ανήκαν σε αμερικανικές και βρετανικές εταιρείες, για παράδειγμα, στη Μπάχα Καλιφόρνια, από 14,4 εκατομμύρια εκτάρια όλης της γης, 10,5 εκατομμύρια εκτάρια ανήκαν σε αμερικανικές εταιρείες. Το 1884, εγκρίθηκε ο λεγόμενος «Κώδικας Ορυχείων», σύμφωνα με τον οποίο ένας ξένος ιδιοκτήτης της γης μπορούσε να κατέχει τα ορυκτά σε αυτήν.
Η πολιτική των κυρίαρχων κύκλων οδήγησε σε όξυνση των ταξικών αντιθέσεων στην ύπαιθρο. Ορισμένες ινδιάνικες φυλές, όπως οι Γιακί στο βορρά της χώρας και οι Μάγια στο νότο, αντιτάχθηκαν στην κατάληψη της γης με όπλα στα χέρια τους. Το 1877-1884, τη χώρα σάρωσε ένα κύμα αγροτικών εξεγέρσεων, αλλά αυτές καταστάλθηκαν βάναυσα. Η θέση της εργατικής τάξης ήταν πολύ δύσκολη. Η εργατική νομοθεσία δεν υπήρχε και η εκμετάλλευση των εργαζομένων δεν περιοριζόταν σε τίποτα. Η εργάσιμη ημέρα διαρκούσε 12-14 ώρες. Οι μισθοί πληρώνονταν συχνά όχι σε χρήματα, αλλά σε ομόλογα ή γραμματόσημα, τα οποία ήταν αποδεκτά μόνο στο εργοστασιακό κατάστημα. Το εργατικό κίνημα μεγάλωνε στη χώρα και τα μεσαία στρώματα των πολιτών ήταν επίσης δυσαρεστημένα. Επιπλέον, οι πολιτικές του Ντίας είχαν επιβαρύνει τους μεγάλους ιδιοκτήτες γης στις ακμάζουσες πολιτείες της Σονόρα, της Τσιουάουα και της Κοαουίλα. αριστερά|μικρογραφία|Απεργία της [[Κανανέα (πολιτεία Σονόρα), 1 Ιουνίου 1906. |300x300εσ]] Την 1η Ιουνίου 1906, ξέσπασε απεργία των Μεξικανών εργατών στα ορυχεία χαλκού στην Κανανέα που ανήκαν σε Αμερικανό πολίτη. Η δράση προετοιμάστηκε από μέλη του Φιλελεύθερου Κόμματος του Μεξικού. Στις συγκρούσεις που ακολούθησαν με Αμερικανούς φρουρούς στις 1-2 Ιουνίου, σκοτώθηκαν δεκαοκτώ (18) Μεξικάνοι ενώ από την πλευρά των Αμερικανών σκοτώθηκαν τέσσερις και τραυματίστηκαν επτά. Αυτά τα γεγονότα υπήρξαν ο «προάγγελος της επανάστασης».
Καλλιθέα Πιερίας
Οι πρώτοι κάτοικοι είναι ντόπιοι προερχόμενοι από χωριά του νομού. Πολύ αργότερα έφτασαν στην περιοχή πρόσφυγες από τον Πόντο και από την Ανατολική Θράκη.
Μεξικανική Επανάσταση
Κοινωνικοοικονομικές προϋποθέσεις για την επανάσταση
Τον Φεβρουάριο του 1908, ο Ντίας παραχώρησε συνέντευξη στον Αμερικανό δημοσιογράφο Τζέιμς Κρίλμαν, στην οποία ανακοίνωσε ότι δεν θα κατέβει στις επόμενες προεδρικές εκλογές. Ο Πρόεδρος σημείωσε ότι γινόταν ογδόντα (80) ετών και ότι περίμενε τη στιγμή που ο μεξικανικός λαός θα μπορούσε να επιλέξει την κυβέρνησή του χωρίς φόβο εξέγερσης και χωρίς να βλάψει την εθνική φήμη και πρόοδο. Παρά το γεγονός ότι ο Ντίας μετέβαλε γνώμη σύντομα, αυτή η συνέντευξη χρησίμευσε ως καταλύτης για την πολιτική αλλαγή στο Μεξικό, καθορίζοντας την πορεία των περαιτέρω γεγονότων.
Καλλιθέα Πιερίας
Ο κεντρικός ναός του χωριού είναι ο Άγιος Στυλιανός, με το παρεκκλήσι της Αγίας- Μαρίνας. Υπάρχει επίσης και ο ναός του Αγίου Νικολάου με το παρεκκλήσι των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης
Μεξικανική Επανάσταση
Πολιτιστικές προϋποθέσεις
Από τις αρχές του 20ου αιώνα, ο θετικισμός, μια ιδεολογία που κράτησε την ομάδα στην εξουσία, άρχισε να αμφισβητείται, γεγονός που οδήγησε στην απαξίωση του κοινωνικού δαρβινισμού. Τότε ήταν που η πλειοψηφία των μιγάδων (ισπ. mestizo) άρχισε να απαιτεί μεγαλύτερη συμμετοχή στη λήψη των αποφάσεων. Επιπλέον, η ομάδα των λεγόμενων «επιστημόνων», όσων δηλαδή υποστήριζαν τις ιδέες του φιλελευθερισμού, μαζί και η ομάδα κοντά στον Ντίας, έπαψε να θεωρείται ως εκ γενετής ανώτερη ή η μόνη ικανή να ασκήσει την εξουσία.
Πολιτικές προϋποθέσεις
μικρογραφία|O [[Φρανσίσκο Μαδέρο, πρόεδρος του Μεξικού (6 Νοεμβρίου 1911 – 19 Φεβρουαρίου 1913). Από τους νεότερους προέδρους του Μεξικού. Ανέλαβε σε ηλικία 38 ετών.]] μικρογραφία|300x300εσ|Περιοδείες του [[Φρανσίσκο Μαδέρο το 1909 και το 1910. Πρώτη περιοδεία (με μωβ), δεύτερη περιοδεία (με πορτοκαλί), και τρίτη περιοδεία (με πράσινο).]] Το 1900, εμφανίστηκε το πρώτο εκτεταμένο κίνημα αντιπολίτευσης στο Μεξικό, στόχος του οποίου δεν ήταν να αλλάξει το καθεστώς Ντίας, αλλά να το εξαλείψει πλήρως. Οι ιδεολογικοί εμπνευστές αυτού του κινήματος ήταν τα αδέλφια Ρικάρδο και Ενρίκε Φλόρες Μαγκόνα. Το 1900, ο Ρικάρδο, μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Χεσούς (αργότερα παραδοσιακό αστό πολιτικό), δημιούργησαν την εφημερίδα Regeneración (μτφ. Αναγέννηση), καταγγέλλοντας τα πεπραγμένα του καθεστώτος Ντίας. Το 1901, οι αδελφοί Μαγκόνα ίδρυσαν το Φιλελεύθερο Κόμμα του Μεξικού. Όπως τα περισσότερα κόμματα στη χώρα, αποτελείτο από πολλά πολιτικά σωματεία που βρίσκονταν σε διαφορετικές πόλεις. Το νέο κίνημα διώχθηκε από τις αρχές, και στα τέλη του 1903 οι αδελφοί Μαγκόνα κατέφυγαν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Εκεί, το 1906, οργάνωσαν μια «φιλελεύθερη χούντα», η οποία εξέδωσε μανιφέστο που απαιτούσε κοινωνικοπολιτική αλλαγή στο Μεξικό. Η χούντα οργάνωσε αρκετές ένοπλες εξεγέρσεις στο Μεξικό (συμπεριλαμβανομένης της εξέγερσης στην Κανανέα), οι οποίες όμως απέτυχαν.
Καλλιθέα Πιερίας
Η τοπική ποδοσφαιρική ομάδα, ο Μ.Α.Σ.Κ. Καλλιθεακός, αγωνίζεται στη Β΄ ερασιτεχνική της Ε.Π.Σ. Πιερίας και ιδρύθηκε το 1971.
Μεξικανική Επανάσταση
Πολιτικές προϋποθέσεις
Ο αναγνωρισμένος ηγέτης της φιλελεύθερης-δημοκρατικής αντιπολίτευσης ήταν ο Φρανσίσκο Μαδέρο, γόνος μιας οικογένειας επιχειρηματιών και γαιοκτημόνων. Στις αρχές του 1900, οργάνωσε αρκετές εκστρατείες της αντιπολίτευσης στη γενέθλια πολιτεία του Κοαουίλα, αλλά υπήρξαν ανεπιτυχείς λόγω κυβερνητικών παρεμβάσεων. Ο Μαδέρο χρηματοδότησε επίσης την εφημερίδα Regeneración. Το 1908, δημοσίευσε το βιβλίο «Προεδρική Διαδοχή το 1910», το οποίο του προσέδωσε ευρεία αναγνώριση εντός της χώρας. Στο έργο του, ο Μαδέρο επέκρινε το υπάρχον καθεστώς και απαίτησε την απαγόρευση επανεκλογής. Το 1909 οργάνωσε το Κόμμα των Αντιπάλων της Επανεκλογής και το 1910 χρίστηκε υποψήφιος πρόεδρος για τις εκλογές του 1910.
Καλλιθέα Πιερίας
Η ονομασία Βρωμερή
Η παλαιότερη ονομασία του χωριού είναι Βρωμερή ή Βρομερή. Σε οθωμανικά έγγραφα αναφέρεται ως Ivroumeri. Υπάρχουν πολλές εκδοχές για την ονομασία της. Ο Μητροπολίτης Κίτρους και Κατερίνης Παρθένιος, αναφέρει ότι κάποτε το κύριο είδος καλλιέργειας των κατοίκων της  ήταν η βρώμη εξ ου και Βρωμερή η ονομασία. Οι άλλες, ατεκμηρίωτες, εκδοχές κάνουν λόγο για το γεγονός ότι παλαιότερα το χωριό ήταν σε βαλτώδη περιοχή, ότι από εκεί διερχόταν ο οδικός άξονας Πύδνας- Ηρακλείου (Πλαταμώνας) και έτσι ονομάστηκε το χωριό Δρομερή. Το Δ έγινε Β κατά τη γραφή των συμφώνων στη Μακεδονία. Μια ακόμα εκδοχή λέει ότι η Βρομερή πήρε την ονομασία της από τον Βρομερό (βρομερός= τρομερός), βασιλιά των Λυγκιστών Μακεδόνων. Αργότερα το βασίλειο των Λυγκιστών συνενώθηκε με την υπόλοιπη Μακεδονία επί Φιλίππου Β΄ πατέρα του Μ. Αλεξάνδρου. Πολεμιστές από την χώρα των Λυγκιστών συμμετείχαν στην εκστρατεία του Μ. Αλεξάνδρου και διακρίθηκαν σε μάχες για την ανδρεία και μαχητικότητα τους. Ο Αρριανός στο βιβλίο του Αλεξάνδρου Ανάβαση περιγράφει αναφορά του Μ. Αλεξάνδρου σε ομιλία του προς τους πολεμιστές Λυγκιστές, πως χάριν του Φιλίππου που τους μετέφερε από τα δύσβατα βουνά της Λυγκιστίδας (ορεινή Φλώρινα) όπου έβοσκαν τα λίγα πρόβατα τους και πολεμούσαν με τους Ιλλυριούς και Θράκες, φορώντας προβιές και ζούσαν φτωχή νομαδική ζωή και τους εγκατέστησε σε εύφορες πεδινές εκτάσεις, τους έδωσε ρούχα και εκπαίδευση σωστή για να γίνουν μαχητές που τους τρέμουν οι βάρβαροι. Όλα τα παραπάνω συνηγορούν στην υπόθεση προέλευσης του ονόματος του οικισμού στον ιδρυτή της Δυναστείας των Λυγκιστών Μακεδόνα τον βασιλέα Βρομερό και τον γιό του βασιλέα Αρραβαίο Α.
Μεξικανική Επανάσταση
Πολιτικές προϋποθέσεις
Αρνητικά συναισθήματα υπήρχαν επίσης στην κυρίαρχη ελίτ, κάποιοι από τους οποίους άρχισαν να θεωρούν τον στρατηγό Μπερνάρδο Ρέγιες ως διάδοχο του Ντίας. Ο Ρέγιες ήταν Κυβερνήτης της Πολιτείας Νουέβο Λεόν και υπηρέτησε για μικρό χρονικό διάστημα ως Υπουργός Άμυνας. Ωστόσο, οι υποστηρικτές του Ρέγιες (γνωστοί ως reyistas) δεν ήταν διατεθειμένοι να αντιταχθούν ανοιχτά στην επανεκλογή του Ντίας, οπότε πρότειναν τον Ρέγιες ως υποψήφιο αντιπρόεδρο στις εκλογές του 1910. Τον Ιανουάριο του 1909, οι υποστηρικτές του δημιούργησαν το Δημοκρατικό Κόμμα, το οποίο ξεκίνησε μια δραστήρια εκστρατεία σε όλη τη χώρα. Ο ίδιος ο στρατηγός κρατήθηκε στο παρασκήνιο, ο κύριος υποκινητής ήταν ο γιος του. Μεταξύ των υποστηρικτών του ήταν ο στρατηγός Βικτοριάνο Ουέρτα, ο οποίος αργότερα διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην καταστολή του επαναστατικού κινήματος. Φοβούμενος την άνοδο της δημοτικότητας του Ρέγιες, ο Πορφίριο Ντίας τον έστειλε σε στρατιωτική αποστολή στην Ευρώπη. Έχοντας χάσει μια βασική φιγούρα, το Δημοκρατικό Κόμμα άρχισε να διαλύεται και οι υποστηρικτές του πέρασαν στο πλευρό του Μαδέρο (έγιναν γνωστοί ως maderistas). Ως αποτέλεσμα, ο τελευταίος παρέλαβε ένα καλά οργανωμένο, λειτουργικό και έμπειρο κομματικό μηχανισμό στη διάθεσή του.
Καλλιθέα Πιερίας
Η ονομασία Βρωμερή
Στα αρχαία ελληνικά λεξικά η λέξη βρομερός σημαίνει κρατερός και η λέξη βρόμεος αποτελεί επίθετο του θεού Διόνυσου. .
Τον Ιούλιο του 1780 έφτασε εκεί ο Γάλλος περιηγητής Σοννίνι απεσταλμένος του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου XVI. Μάλιστα, στο ημερολόγιό του, ο περιηγητής αναφέρει ότι για να εξασφαλίσουν οδηγούς (αυτός και η ακολουθία του) είπαν ψέματα ότι ήταν γιατροί και μάζευαν θεραπευτικά βότανα, αντιμετωπίζοντας έτσι την καχυποψία των χωρικών. Επίσης αναφέρει το χωριό ως Βρουμερή. Η ντοπιολαλιά του χωριού συχνά μετατρέπει το ο ή ω σε ου και πιθανόν ο Σοννίνι άκουσε από τον πρώτο κάτοικο το όνομα του χωριού σαν Βρουμερή. Ο Σοννίνι περιγράφει ένα χωριό με ωραία κτιστά πέτρινα σπίτια με μεγάλες αυλές και κήπους, με οπωροφόρα δέντρα και κηπευτικά που ζήλεψε και θα ήθελε να περάσουν στην γαλλική κουζίνα. Η απόσταση μεταξύ των κατοικιών του έδωσε αμέσως την αίσθηση του καλού αερισμού και δροσιάς λόγω των δέντρων που κυριαρχούσαν στο τοπίο. Ακόμη περιγράφει τα σκυλιά-φύλακες των αυλών των κατοικιών, όμορφων, μεγαλόσωμων, άγριων και πολύ υπάκουων στον κύριο τους. Ο υψηλός επισκέπτης διανυκτέρευσε στην Βρωμερή, συναντήθηκε με τον παπά και τους κατοίκους. Φίλος του από την Θεσσαλονίκη τον συμβούλευσε να παραστήσει τον γιατρό, ώστε να κερδίσει την εύνοια των χωρικών. Αργότερα μέσω του βιβλίου ζητά συγγνώμη για την εξαπάτησή τους. Η συνάντηση με τον παπά ήταν η αφορμή του φόβου και πανικού που τον οδήγησαν να αποφασίσει για το ψέμα και την απάτη. Ο παπάς δεν είχε καμιά σχέση με τους ιερείς του Παρισιού που συνάντησε στο παλάτι, ήταν ένας αγρότης, κτηνοτρόφος και πνευματικός ηγέτης, ηλιοκαμένος και τραχύς, ώστε έδωσε την εντύπωση στον ξένο πως δεν θα γλίτωναν από τα στιβαρά του χέρια. Ο ξένος ζητούσε βοήθεια για να φτάσει στον Όλυμπο με σκοπό την συλλογή βοτάνων και ο άλλος ζητούσε ιατρική βοήθεια για του πιστούς του (πρώτο περιστατικό του ψευτογιατρού ήταν μια ογδοντάχρονη γυναίκα που έπασχε για δέκα χρόνια από τρεμούλιασμα των χεριών, ίσως πάρκινσον). Με την βοήθεια του παπά φτάνουν στην αυλή του αλβανού πρίγκηπα στην Κατερίνη και εξασφαλίζουν δύο ένοπλους συνοδούς για το ταξίδι στον Όλυμπο. Επισκέπτονται και φιλοξενούνται στο Μοναστήρι του Αγίου Διονυσίου και πραγματοποιούν μια ανάβαση σε κάποιο υψόμετρο μέχρι που συναντούν σημεία χιονισμένα και θάμνους ακόμη παγωμένους παρά το καλοκαίρι. Επιστρέφουν περνώντας από την Κατερίνη για να ευχαριστήσουν τον Αλβανό πρίγκηπα και μέσω της Βρομερής επιβιβάζονται σε φορτηγό πλοιάριο γεμάτο με καλαμπόκι και μαζί με μια ομάδα Οθωμανών στρατιωτών επιστρέφουν στην Θεσσαλονίκη, 20 Ιουλίου 1870.
Μεξικανική Επανάσταση
Πολιτικές προϋποθέσεις
Τον Ιούνιο ωστόσο του 1910, ο Μαδέρο συνελήφθη επειδή βοήθησε τον Ρόκε Εστράδα που προσπαθούσε να οργανώσει μια απαγορευμένη συγκέντρωση υπέρ του. Μετά τις προεδρικές εκλογές της 26ης Ιουνίου, ο Μαδέρο αφέθηκε ελεύθερος με εγγύηση και διέφυγε στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 5 Οκτωβρίου.
Καλλιθέα Πιερίας
Η ονομασία Βρωμερή
Ο οικισμός μετονομάστηκε σε Καλλιθέα το 1950.
Μεξικανική Επανάσταση
Πρώτο στάδιο. Η πτώση της δικτατορίας του Πορφίριο Ντίας
μικρογραφία|300x300εσ|Χάρτης των πολιτειών του Μεξικού όπως ήταν από το 1902 έως το 1917. μικρογραφία|300x300εσ|Κύριες εστίες σύγκρουσης κατά την επανάσταση των μαδερίστας. Μεταξύ των αρνητικών στοιχείων της δικτατορίας Ντίας ήταν η αυξημένη εξάρτηση της χώρας από τις Ηνωμένες Πολιτείες και οι υψηλές κοινωνικές εντάσεις. Επομένως, ο τραπεζικός πανικός του 1907 που έλαβε χώρα στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο οποίος επιδεινώθηκε από την κακή συγκομιδή του 1910, προκάλεσε μια οξεία οικονομική, κοινωνική και πολιτική κρίση στο Μεξικό.
Καλλιθέα Πιερίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Πιερίας Καλλιθέα
Μεξικανική Επανάσταση
Πρώτο στάδιο. Η πτώση της δικτατορίας του Πορφίριο Ντίας
Το 1910, ο Πορφίριο Ντίας επανεξελέγη για άλλη μια φορά Πρόεδρος του Μεξικού. Ο Φρανσίσκο Μαδέρο από τη φυλακή όπου βρισκόταν, δημοσίευσε "ένα γράμμα από τη φυλακή", το οποίο έμεινε γνωστό υπό την ονομασία "Σχέδιο Σαν Λουίς Ποτοσί". Σε αυτό εξέφραζε την άποψη ότι η επανεκλογή του Ντίαζ ήταν παράνομη και καλούσε τον κόσμο σε αγώνα ενάντια στο καθεστώς. Το σχέδιο περιελάμβανε επίσης μια υπόσχεση επιστροφής των αγροτικών εκτάσεων που είχαν ληφθεί "με ανήθικο τρόπο". Η εξέγερση είχε προγραμματιστεί για τις 20 Νοεμβρίου. Αν και το σχέδιο δεν αντιμετώπιζε όλα τα κοινωνικά ζητήματα, έγινε καταλύτης για μαζικές λαϊκές εξεγέρσεις.
Στα τέλη του 1910 ξέσπασαν κάποια μικρά τοπικά επαναστατικά κινήματα στις περιοχές Μεξικάλι και Τσιουάουα, από όπου προέκυψαν οι μετέπειτα γνωστοί επαναστάτες ηγέτες Πασκουάλ Ορόσκο και Πάντσο Βίγια. Τον Φεβρουάριο του 1911, ο Μαδέρο επέστρεψε στο Μεξικό και τον Μάρτιο ξεκίνησε μια εξέγερση στην πολιτεία Μορέλος, με επικεφαλής τον Εμιλιάνο Ζαπάτα. Εκείνη τη στιγμή, δύο επαναστάσεις πραγματοποιούνταν στη χώρα: ο στόχος του Μαδέρο και των μεσαίων στρωμάτων ήταν να συμμετάσχουν στη διακυβέρνηση της χώρας, οι επαναστάτες στο νότο και στο κέντρο του Μεξικού, τυπικά υποταγμένοι στο Μαδέρο, επιδίωκαν να διαιρέσουν τα εδάφη των γαιοκτημόνων μεταξύ των χωρικών.