cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εθνική Βιβλιοθήκη του Νεπάλ
Συλλογή
Το 2015, η βιβλιοθήκη είχε στη συλλογή της πάνω από 100.000 βιβλία ή έγγραφα, ενώ σύμφωνα με άλλη πηγή, το 2017 είχε 150.000 βιβλία .Οι κύριες γλώσσες της συλλογής είναι τα νεπαλί, τα αγγλικά, τα χίντι και τα σανσκριτικά. Η βιβλιοθήκη απασχολούσε 23 άτομα. Στις αρχές του 2018, ο Upenda Prasad Mainali ήταν ο διευθυντής και επικεφαλής βιβλιοθηκάριος της βιβλιοθήκης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στο Νεπάλ Κατηγορία:Εθνικές βιβλιοθήκες
Σολονγκέλλο
Το Σολονγκέλλο (ιταλικά: Solonghello) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Ασώματα Ημαθίας
Τα Ασώματα είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Βέροιας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ημαθίας, στην περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Ημαθίας του νομού Ημαθίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας.
Γεωγραφία
Τα Ασώματα είναι ημιορεινό χωριό στο κεντρικό τμήμα του νομού Ημαθίας. Βρίσκεται στα όρια του κάμπου του Αλιάκμονα και στη βόρεια όχθη του ποταμού, πάνω στην Εγνατία Οδό και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 210. Απέχει 5 χλμ. περίπου ΝΑ. της Βέροιας. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 2,536 χμ² (2011).
Διοικητικές μεταβολές
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Μικρουγουζίου του νομού Θεσσαλονίκης. Το 1946 υπήχθη στον νομό Ημαθίας. Το 1958 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αγίας Βαρβάρας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από τον δήμο Αγίας Βαρβάρας και προσαρτήθηκε στον δήμο Βέροιας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ημαθίας
Ξηραντήρια βιομάζας
Τα ξηραντήρια βιομάζας είναι κατάλληλα για κάθε τύπο υδαρούς υλικού. Χρησιμοποιούνται από ελαιοτριβεία (κατσίγαρος, πυρηνόξυλο, διφασικά και τριφασικά απόβλητα, φύλλα κλπ), πυρηνελαιουργεία, μονάδες κατασκευής μπρικέττας (Πυρηνόξυλο, πριονίδι, πέλετ κλπ, λάσπες βιολογικών σταθμών και πλήθος άλλων εφαρμογών.
Επίσης υπάρχουν και ξηραντήρια τροφίμων που εξασφαλίζουν την ξήρανση των τροφίμων ή ζωοτροφών (δημητριακά, λιπαρά, φρούτα, όσπρια κλπ). Η σύγχρονη τεχνολογία εξέλιξε τα ξηραντήρια υδαρών υλικών, έτσι ώστε να παρέχουν την άριστη ξήρανση σε φυσικές συνθήκες ώστε να επεξεργάζονται κάθε είδους υδαρές υλικό.
Κατηγορία:Τεχνολογία τροφίμων Κατηγορία:Ενεργειακή τεχνολογία
Oriflame
Κατηγορία:Επιχειρήσεις
Gromee
Ο Άντζεϊ Γκρομάλα (γεν. 14 Δεκεμβρίου 1978, Κρακοβία), γνωστός με το ψευδώνυμο Gromee, είναι Πολωνός DJ, παραγωγός ηχογραφήσεων, ρεμίξερ και ιδιοκτήτης της Kingztown Music. Το 2016 υπέγραψε συμβόλαιο με τη Sony Music. Στα Eska Music Awards 2017 κέρδισε το βραβείο του Καλύτερου DJ/Παραγωγού.
Κέρδισε τον εθνικό τελικό της Πολωνίας για το Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision του 2018. Μαζί με τον Σουηδό τραγουδιστή Λούκας Μέιγιερ, εκπροσώπησε τη χώρα του στο Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision του 2018 στη Λισαβόνα, με το τραγούδι «Light Me Up». Το τραγούδι απέτυχε να προκριθεί στον μεγάλο τελικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί τραγουδιστές Κατηγορία:Πολωνοί DJ Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Πολωνία
Πεζοτράγουδο
Πεζοτράγουδο ονομάζεται ένα μεικτό λογοτεχνικό είδος που κινείται ανάμεσα στον πεζό και τον ποιητικό λόγο. Πρόκειται στην ουσία για ένα σύντομο σε έκταση κείμενο, που ενώ δίνει την εντύπωση του πεζού, μια προσεκτική ανάγνωση φανερώνει ότι έχει συγκεκριμένο ρυθμό και αρμονία, όπως θα συνέβαινε με ένα ποίημα. Σε ό,τι αφορά τη νεοελληνική λογοτεχνία, το πεζοτράγουδο δεν καλλιεργήθηκε ιδιαίτερα: πάντως, γνωστό έργο αυτού του είδους είναι οι Πεζοί ρυθμοί του Ζαχαρία Παπαντωνίου, που δημοσιεύθηκε το 1923. Το πεζοτράγουδο δεν πρέπει να συγχέεται με το πεζόμορφο ποίημα.
Πηγές
Λεξικό Λογοτεχνικών Όρων (Γυμνασίου-Λυκείου) Κατηγορία:Ελληνική λογοτεχνία
Σπίνιο Μονφερράτο
Το Σπίνιο Μονφερράτο (ιταλικά: Spigno Monferrato) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Καρλόττα Χριστίνα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ
Η Καρλόττα Χριστίνα (γερμ. Charlotte Christine, 28 Αυγούστου 1694 - 2 Νοεμβρίου 1715) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν κόρη του Δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ και με τον γάμο της έγινε διάδοχος της Ρωσίας.
Βιογραφία
Η Καρλόττα Χριστίνα Σοφία ήταν κόρη του Λουδοβίκου Ροδόλφου του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και της Χριστίνας Λουίζας, κόρης του Αλβέρτου Ερνέστου Α΄ του Έττινγκεν-Έττινγκεν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Γουέλφων Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Οίκος Ρομάνοφ Κατηγορία:Μεγάλες Δούκισσες της Ρωσίας
Σπινέτο Σκρίβια
Το Σπινέτο Σκρίβια (ιταλικά: Spineto Scrivia) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Ερρίκος Α΄ του Άνχαλτ
Ο Ερρίκος Α΄, γερμ. Heinrich I (π. 1170 - 1252) από τον Οίκο των Ασάνια ήταν κόμης του Άνχαλτ (1218-1252).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Βερνάρδου κόμη του Άνχαλτ και της Μπριγκίττε/Γιούττας των 'Εστριντσεν, κόρης του Κνούτου Ε΄ της Δανίας.
Πυρηνόξυλο
Το πυρηνόξυλο, ένα παραπροϊόν της επεξεργασίας της ελιάς, είναι φιλικό προς το περιβάλλον και μπορεί να αντικαταστήσει σε πολλές περιπτώσεις τη χρήση του πετρελαίου. Η χρήση του είναι εύκολη και η τιμή του ιδιαίτερα ελκυστική σε σχέση με την ενεργειακή του αξία.
Ερρίκος Α΄ του Άνχαλτ
Βιογραφία
Το 1252 απεβίωσε σε ηλικία 82 ετών και τον διαδέχθηκαν οι γιοί του, που διάιρεσαν το Άνχαλτ: ο Ερρίκος Β΄ πήρε το Άσερσλεμπεν, ο Βερνάρδος Α΄ το Μπέρνμπουρκ και ο Ζήγκφρητ Α΄ το Τσερμπστ.
Πυρηνόξυλο
Το πυρηνόξυλο παράγεται από τα ελαιοτριβεία και για να χρησιμοποιηθεί ξηραίνεται είτε σε μεγάλα περιστρεφόμενα ξηραντήρια των πυρηνελαιουργείων, είτε σε μικρή κλίμακα από το ίδιο το ελαιοτριβείο με ξηραντήρια βιομάζας που εξασφαλίζουν την ιδανική ξήρανσή του προκειμένου να χρησιμοποιηθεί ως καύσιμο.
Ερρίκος Α΄ του Άνχαλτ
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε π. το 1211 την Ίρμγκαρτ των Λουδοβικιδών, κόρη του Χέρμαν Α΄ λαντγκράβου της Θουριγγίας και είχε τέκνα:
Πυρηνόξυλο
Κατηγορία:Ελιά
Ερρίκος Α΄ του Άνχαλτ
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Μιλφέιγ
μικρογραφία|Μιλφέιγ Μιλφέιγ (Γαλλικά: mille-feuille, προφέρεται ​[mil fœj] (χίλια φύλλα) ονομάζεται ένα γλυκό αβέβαιης (μάλλον Γαλλικής) προέλευσης, χαρακτηριστικό του οποίου είναι τα πολλά (συνήθως 3 ή και περισσότερα) φύλλα σφολιάτας.
Η ονομασία του (χίλια φύλλα) αναφέρεται στον αρχικό τρόπο παρασκευής της σφολιάτας, με πολλαπλά διπλώματα προκειμένου να επιτευχθεί ο μεγάλος αριθμός στρώσεων.
Στατσάνο
Το Στατσάνο (ιταλικά: Stazzano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Μιλφέιγ
Πρώτη φορά αναφέρθηκε στο βιβλίο Cuisinier François (Ο Γάλλος μάγειρας) του François Pierre de La Varennein το 1651, ενώ η σημερινή μορφή του γλυκού τελειοποιήθηκε από τoν Marie-Antoine Carême, έναν Γάλλο σεφ. Το γλυκό υπήρχε ήδη από τον 17ο αιώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλική ζαχαροπλαστική Κατηγορία:Γλυκά Κατηγορία:Κάσταρντ κρεμώδη επιδόρπια
Στρέβι
Το Στρέβι (ιταλικά: Strevi) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Μουσείο του Πιερνίκι (Τόρουν)
μικρογραφία| Πιάτα στο Μουσείο του Πιερνίκι Το Μουσείο του Πιερνίκι στο Τόρουν (πολωνικά: Żywe Muzeum Piernika w Toruniu) είναι διαδραστικό μουσείο, το πρώτο του είδους του στην Ευρώπη, που ιδρύθηκε από τους Ελζμπιέτα και Άντζεϊ Ολσέφσκι στην Μεσαιωνική Πόλη του Τόρουν της Πολωνίας, το οποίο φιλοξενεί παραστάσεις σε συνδυασμό με εργαστήρια για το ιστορικό ψήσιμο του πιερνίκι (τζίντζερμπρεντ). Βρίσκεται στην οδό Ραμπιάνσκα 9.
Χαρακτηριστικό γνώρισμα
Το Μουσείο του Πιερνίκι είναι μια διαδραστική εγκατάσταση: σε ένα ανακατασκευασμένο αρτοποιείο του 16ου αιώνα, το πιερνίκι παράγεται σύμφωνα με παλιές συνταγές και με τη χρήση παραδοσιακών εργαλείων. Οι επισκέπτες του μουσείου μπορούν όχι μόνο να δουν τον τρόπο παρασκευής αρτοσκευασμάτων με καρυκεύματα, αλλά και να λάβουν μέρος στη διαδικασία δημιουργίας του - κοσκινίζουν το αλεύρι, πολτοποιούν τα μπαχαρικά ή ζυμώνουν τη ζύμη μόνοι τους. Το πιερνίκι του Τόρουν ψήνεται σε παραδοσιακά ξύλινα καλούπια. Ο οδηγός του μουσείου είναι ένας μάστερ αρτοποιός και μια μάγισσα του τζίντζερμπρεντ.
Από το 2014, το μουσείο έχει επεκτείνει το πρόγραμμά του με μια νέα έκθεση που παρουσιάζει μια κατασκευή από τις αρχές του 19ου και του 20ου αιώνα. Κάθε επισκέπτης μπορεί να δει εκεί, μεταξύ άλλων αυθεντικές γερμανικές μηχανές για το ψήσιμο πιερνίκι (και να τις θέσετε σε κίνηση μόνοι σας), ένας ιστορικός φούρνος και η μεγαλύτερη συλλογή κέρινων καλουπιών στην Ευρώπη. Το αποκορύφωμα αυτής της παράστασης είναι το εργαστήριο διακόσμησης με πιερνίκι.
Χαρακτηριστικό γνώρισμα του Μουσείου του Πιερνίκι είναι ο ασυνήθιστος τρόπος διεξαγωγής παραστάσεων, στον οποίο συμμετέχει μεγάλος αριθμός καλεσμένων και η ιστορία του πιερνίκι αφηγείται σε μια γλώσσα στυλιζαρισμένη στα παλιά πολωνικά με κέφι και χιούμορ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία στην Πολωνία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Τόρουν
Ταλιόλο Μονφερράτο
Το Ταλιόλο Μονφερράτο (ιταλικά: Tagliolo Monferrato) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Τασσαρόλο
Το Τασσαρόλο (ιταλικά: Tassarolo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Μαρία του Μπόχυν
Η Μαρία του Μπόουαν (Mary de Bohun, 1369 – 4 Ιουνίου 1394) ήταν πρώτη σύζυγος του Ερρίκου Δ΄ της Αγγλίας αλλά δεν πρόλαβε να γίνει βασίλισσα επειδή απεβίωσε πριν ανέλθει ο σύζυγός της στον θρόνο. Η Μαρία ήταν κόρη του Χάμφρεϋ ντε Μπόουαν, 7ου Κόμη του Χέρφορντ, και της Τζόαν Φιτζάλαν, κόρης του Ρίτσαρντ Φιτζάλαν, 10ου Κόμη του Αράντελ. Μέσω της μητέρας της η Μαρία καταγόταν από τον Λιουέλιν τον Μεγάλο.
Μαζί με τη μεγαλύτερη αδελφή της, Έλενορ ντε Μπόουαν, ήταν κληρονόμοι της πατρικής περιουσίας, η Έλενορ έγινε σύζυγος του Θωμά του Γούντστοκ, μικρότερου γιου του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας. Η αδελφή της Έλενορ, προκειμένου να κληρονομήσει την πατρική περιουσία η ίδια μαζί με τον σύζυγό της, προσπάθησε να πείσει την Μαρία να γίνει μοναχή. Με τη σύμφωνη γνώμη του Ιωάννη της Γάνδης, η θεία της την μετέφερε βίαια από το κάστρο του Θωμά στο Πλέσεϋ πίσω στο Αράντελ. Εκεί ο Ιωάννης της Γάνδης πάντρεψε τη Μαρία με τον μεγαλύτερο γιο του Χένρυ Μπόλινγκμπροουκ, μελλοντικό Ερρίκο Δ΄ της Αγγλίας. Ο γάμος του νέου ζεύγους έγινε στις 27 Ιουλίου 1380 στο Κάστρο του Αράντελ· η Μαρία ήταν τότε μόνο 12 ετών. Ο Ιωάννης της Γάνδης ζήτησε από το νεαρό ζευγάρι να μην έχει ερωτική επαφή, μέχρι να φτάσει η Μαρία 16 ετών· το ζευγάρι δεν υπάκουσε και η Μαρία σε ηλικία 14 ετών γέννησε πρόωρα έναν γιο, τον Εδουάρδο, που έζησε μόνο λίγες ημέρες.
Η Μαρία έζησε τα επόμενα χρόνια στο Κάστρο του Μόνμουθ μαζί με τον σύζυγο της· εκεί γέννησε τους επόμενους δυο γιους της. Ο μεγαλύτερος από αυτούς, ο Ερρίκος, αργότερα έγινε πρίγκιπας της Ουαλίας (1399)· στην συνέχεια διαδέχθηκε τον πατέρα του (1413) και έγινε ένας από τους ενδοξότερους βασιλείς στην αγγλική ιστορία.
Η Μαρία απεβίωσε στο κάστρο του Πίτερμπρο λόγω επιπλοκών από τη γέννα του μικρότερου παιδιού της, της Φιλίππης. Τάφηκε στη Εκκλησία της Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στο Λέστερ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1381 τον Ερρίκο Δ΄ της Αγγλίας και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Λάνκαστερ Κατηγορία:Αγγλίδες κόμισσες
Φορ Λα Λατ
Το Φορ Λα Λατ (γαλλικά: Fort La Latte) ή κάστρο Λα Λατ, επίσης και κάστρο Ρος Γκογιόν (Roche Goyon), είναι ένα κάστρο στα βορειοανατολικά της Βρετάνης, στο νομό Κοτ-ντ'Αρμόρ.
Το κάστρο έχει χαρακτηριστεί ιστορικό μνημείο από το γαλλικό Υπουργείο Πολιτισμού από το 1925.
Γεωγραφική θέση
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|280x280εσ|Το Φορ λα Λατ Το φρούριο βρίσκεται σε βραχώδες ακρωτήριο, περίπου 4 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της χερσονήσου Καπ Φρεέλ και περίπου 35 χιλιόμετρα δυτικά του Σαιν-Μαλό, στην κοινότητα Πλεβενόν, στο νομό Κοτ-ντ'Αρμόρ, στο βορρά της Βρετάνης.
Επιπλέον, τα δομικά υλικά ήταν άμεσα διαθέσιμα στην περιοχή: ο γρανίτης προήλθε από το κέντρο της Βρετάνης και ο ψαμμίτης από τους βράχους (υπάρχουν ίχνη των παλιών λατομείων στην ακτή). Επιπλέον, το ξύλο ήταν κοινό, με τα πολλά δάση της μεσαιωνικής εποχής.
Το φρούριο ήταν ένα σημαντικό στρατηγικό σημείο, δεδομένου ότι βρίσκονταν κοντά στους εμπορικούς δρόμους μεταξύ του Σαιν-Μαλό, της Νορμανδίας και και των αγγλονορμανδικών νήσων.
Ιστορία
μικρογραφία|250x250εσ Το κάστρο χτίστηκε τον 14ο αιώνα από τον άρχοντα του Ματινιόν, Ετιέν Γ' Γκογιόν. Η κατασκευή του κάστρου ξεκίνησε στη δεκαετία του 1340.
Το 1379, μετά την επιστροφή από την εξορία στην Αγγλία του δούκα της Βρετάνης Ιωάννη Δ΄ του Μονφόρ, το κάστρο πολιορκήθηκε από τον Μπερτράν ντυ Γκεσλέν κατά τον πόλεμο της διαδοχής στο δουκάτο της Βρετάνης.
Το κάστρο δέχθηκε επίθεση και καταλήφθηκε για δεύτερη φορά κατά τη διάρκεια των Θρησκευτικών πολέμων κατά το 16ο αιώνα και μετά από αυτήν την ήττα άρχισε η εποχή εγκατάλειψης του κτιρίου. Μόνο τον 17ο αιώνα, την εποχή του Λουδοβίκου ΙΔ', το κάστρο απέκτησε ξανά στρατηγικό ενδιαφέρον και κατασκευάστηκαν νέοι προμαχώνες.
Εξυπηρέτησε στρατιωτικά μέχρι το τέλος της Πρώτης Αυτοκρατορίας, οπότε η εξέλιξη των στρατιωτικών τεχνικών οδήγησε στην ακαταλληλότητα του. Από το 1892 πωλήθηκε σε διάφορους ιδιοκτήτες, με τελευταίο τον ιστορικό Frédéric Joüon Des Longrais το 1931, ο οποίος πραγματοποίησε βαριά έργα αποκατάστασης.
Ο ηλεκτρισμός έφθασε στο κάστρο το 2001.
Σκηνικό - Εκδηλώσεις
εναλλ.=|μικρογραφία|Εσωτερικό του κάστρου Λα Λοτ Διάφορες ταινίες έχουν γυριστεί στο κάστρο, όπως η ταινία Οι Βίκινγκς (1958) του Ρίτσαρντ Φλάισερ με τον Κερκ Ντάγκλας και τον Τόνι Κέρτις. Επίσης, εμφανίζεται στο βίντεο του γαλλικού συγκροτήματος Μανώ για το τραγούδι «La Tribu de Dana». Μια πολύ μεγαλύτερη εκδοχή του κάστρου εμφανίζεται στην κινηματογραφική ταινία κινούμενων σχεδίων του 2015, ο Απρίλης και ο φανταστικός Κόσμος.
Από το άνοιγμα του κάστρου στο κοινό, οι ιδιοκτήτες, η οικογένεια Joüon Des Longrais μοιράστηκαν το χώρο με τους επισκέπτες και στο κάστρο γίνονται διάφορα πολιτιστικά γεγονότα και μεσαιωνικές γιορτές.
Μενίρ
Στο δρόμο προς το κάστρο βρίσκεται το μενίρ του Φορ λα Λατ που, σύμφωνα με το μύθο, είναι το δόντι ή το δάχτυλο του Γαργαντούα, γιου του μυθικού γίγαντα Πανταγκρυέλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάστρα στη Γαλλία Κατηγορία:Κάστρα ιστορικά μνημεία (Γαλλία) Κατηγορία:Βρετάνη
Γυναίκες δολοφόνοι
Οι Γυναίκες δολοφόνοι (Ισπανικά: Mujeres asesinas) είναι δραματική τηλεοπτική σειρά και ψυχολογικό θρίλερ μεξικάνικης παραγωγής του 2008. Η σειρά είναι βασισμένη στην Αργεντίνικη σειρά Mujeres asesinas του 2005.
Πλοκή
Κάθε επεισόδιο δείχνει μια διαφορετική ιστορία μιας γυναίκας που έχει διαπράξει μια ανθρωποκτονία. Αυτές οι γυναίκες υποκινούνται από τα πολλαπλά πάθη όπως η αγάπη, το μίσος, η δυσαρέσκεια, η εκδίκηση, η λύπη, η απελπισία, ο φόβος, ο θυμός, ο εθισμός, η σωτηρία και η λύτρωση. Η γιατρός Σοφία Καπεγιάν και μια ομάδα εμπειρογνωμόνων προσπαθούν να λύσουν τις δολοφονίες που διαπράττουν οι γυναίκες.
Στη σειρά, το Τμήμα Ερευνών Εξειδικευμένο στις Γυναίκες, είναι ένας οργανισμός που είναι υπεύθυνος για τη βοήθεια των γυναικών. Αυτή η υπηρεσία αντιμετωπίζει και επιλύει βάναυσα εγκλήματα στα οποία οι γυναίκες είναι επίσης θύματα.
1ος Κύκλος
2ος & 3ος Κύκλος
Κάστ
1ος Κύκλος
2ος Κύκλος
3ος Κύκλος
Ευδοκία Κορρέ
Η Ευδοκία Κορρέ Σκιαδά, γεννημένη στην Αθήνα στις 31 Οκτωβρίου 1938, είναι πρώην διεθνής πρωταθλήτρια της καλαθοσφαίρισης. Διέπρεψε σαν αθλήτρια του Τρίτωνα Αθηνών στην θέση του σέντερ από το 1954 έως το 1961.
Αποφοίτησε από το Η΄γυμνάσιο Αθηνών και το 1979 παίρνει το πτυχίο της και ασκεί το επάγγελμα της καθηγήτριας φυσικής αγωγής. Παντρεύτηκε τον Γεώργιο Σκιαδά επίσης εκπαιδευτικό. Σαν αθλήτρια του Τρίτωνα συμμετείχε στο πρωτάθλημα Αθηνών-Πειραιώς, δεν υπήρχε πανελλήνιο πρωτάθλημα τότε, και σε διάφορα διεθνεί τουρνουά. Χρημάτισε έφορος της εθνικής γυναικών.
Έχει τιμηθεί για την προσφορά της από την Ελληνική ομοσπονδία καλαθοσφαίρισης, τον Δήμο Αθηναίων, τον Σ.Ε.Π.Κ. και τον Δήμο Άνω Λιοσίων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Τρίτωνα Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες γυμναστές
Δαυίδ Β΄ της Ιβηρίας
Ο Δαυίδ Β΄ ο μάγιστρος, დავით II David II (απεβ. το 937) από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Ιβηρίας (μετέπειτα Γεωργίας) του κλάδου του Tάο-Κλαρτζέτι ήταν τιτουλάριος βασιλιάς της Ιβηρίας από το 923 μέχρι το τέλος του.
Βιογραφία
Ήταν ο μεγαλύτερος γιος και ο τελικός διάδοχος του Aνταρνάσε Δ΄ της Ιβηρίας ως βασιλιά της Ιβηρίας. Η εξουσία του Δαβίδ Β΄ περιοριζόταν στα δουκάτα του Κουέλι - Τζαβαχέτι και το Κάτω Τάο καθώς οι βασικές περιοχές της Εσωτερικής Ιβηρίας (Σίντα Κάρτλι) ήταν υπό τον έλεγχο της Αμπχαζίας. Παρά τον βασιλικό του τίτλο και σε αντίθεση με τον πατέρα του, ο Δαβίδ Β΄ δεν έφερε τον παραδοσιακό υψηλό Βυζαντινό τίτλο του κουροπαλάτη, που απονεμήθηκε από τον Αυτοκράτορα στον μικρότερο αδελφό τού Δαυίδ Β΄, Aσότ Β΄. Ως αποτέλεσμα, η επιρροή και το κύρος του Δαβίδ Β΄ επισκιάστηκαν από εκείνα του μικρότερου αδελφού του, Ασότ Β΄. Όπως αποδεικνύεται από το Προς τον ίδιον υιόν Ρωμανόν (περί διοικήσεως της Αυτοκρατορίας) του Κωνσταντίνου Ζ΄ των Μακεδόνωνυ, ο Δαβίδ Β΄ είχε μόνο τον τίτλο του μαγίστρου, τον οποίο μοιραζόταν με τον συγγενή του Γεώργιο Β΄ του Τάο. Τόσο ο Γεώργιος Β΄, όσο και ο Δαβίδ Β΄, αντιτάχθηκαν αποφασιστικά στη Βυζαντινή κατάληψη της πόλης των Βαγρατιδών-Ιβηρίας Aρτανούτζι, φέουδου του πεθερού τού Γεωργίου Β¨ Aσότ του Ταχέως. Κατά τη διάρκεια της διαμάχης, ο Δαβίδ Β΄ συνέλαβε ακόμη και τον Βυζαντινό πληρεξούσιο, τον πατρίκιο Κώνσταντα, ο οποίος είχε αποσταλεί για να κάνει τον Γεώργιο μάγιστρο και τον αδελφό του Δαυίδ Β΄, Ασότ κουροπαλάτη.
Ο Δαβίδ Β΄ απεβίωσε άτεκνος και τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Σουμπάτ Α΄.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Μάγιστροι
Ανδρίτσα
Η Ανδρίτσα είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Λέρνας, του δήμου Άργους - Μυκηνών, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Αργολίδας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Άργους του νομού Αργολίδος, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
Γεωγραφία
Η Ανδρίτσα είναι οικισμός στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Αργολίδας, δίπλα στα όρια με τον νομό Αρκαδίας. Βρίσκεται στις νοτιοανατολικές υπώρειες του Παρθενίου όρους και στις όχθες του μικρού ποταμού Ξαβριού, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 300. Απέχει 28 χλμ. περίπου ΝΔ. του Ναυπλίου. Η τοπική κοινότητα Ανδρίτσας είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 19,304 χμ² (2011).
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός της Ανδρίτσας διπλασιάστηκε μεταξύ του 1879 και του 1889 αλλά έπειτα σταθεροποιήθηκε μέχρι και το 1961. Έκτοτε έχει συρρικνωθεί σημαντικά.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1879 και προσαρτήθηκε στον δήμο Υσιών του νομού Αργολίδος & Κορινθίας. Το 1899 εντάχθηκε στον νομό Αργολίδας και, το 1909, πάλι στον νομό Αργολίδος & Κορινθίας. Το 1932 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Ανδρίτσας και το 1949 υπήχθη οριστικά στον νομό Αργολίδας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ανδρίτσας και προσαρτήθηκε στον δήμο Λέρνας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Λέρνας και προσαρτήθηκε στον δήμο Άργους-Μυκηνών.
Γενικά στοιχεία
Η Ανδρίτσα είχε παλαιότερα σιδηροδρομικό σταθμό στη γραμμή Κορίνθου-Καλαμάτας. Στις υπώρειες του όρους Ζάβιτσα βρίσκεται το «Σπήλαιο Ανδρίτσας», η εξερεύνηση του οποίου ξεκίνησε στις αρχές του 2004 από την Εφορεία Παλαιοανθρωπολογίας-Σπηλαιολογίας Νότιας Ελλάδας.
Πηγές
}} Κατηγορία:Χωριά του νομού Αργολίδας Κατηγορία:Δήμος Άργους - Μυκηνών
Ασότ Β΄ του Τάο
μικρογραφία|Αριστερό μισό του ανάγλυφου από την Οπίζα στο Kλαρτζέτι, που υποτίθεται ότι απεικονίζει τον Ασότ Β΄ (τώρα εκτίθεται στο Μουσείο Τέχνης της Γεωργίας).
Ο Ασότ Β΄, აშოტ II Ashot II (απεβ. 25 Ιανουαρίου 954 ) από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Ιβηρίας (μετέπειτα Γεωργίας) του κλάδου του Τάο-Κλαρτζέτι ήταν πρίγκιπας, με τον Βυζαντινό τίτλο του κουροπαλάτη.
Βιογραφία
Ο Ασότ Β΄ ήταν ο δεύτερος γιος του Aδαρνάση Δ΄ βασιλιά της Ιβηρίας / Kάρτλι, και νεότερος αδελφός του Δαβίδ Β΄ (κυβ. 923–937). Ο Δαβίδ Β΄ διαδέχθηκε τον Αδαρνάση Α΄ ως τιτουλάριος βασιλιάς της Ιβηρίας, αλλά όχι ως κουροπαλάτης. Η τιμητική αυτή διάκριση παραχωρήθηκε από τον Βυζαντινό Αυτοκράτορα στον Ασώτ Β΄. Η αρχική ιδιοκτησία του Ασότ Β΄ ήταν το δουκάτο τού Κάτω Τάο, στο οποίο πρόσθεσε το Άνω Τάο που αποκτήθηκε μετά το τέλος τού συγγενή του Γεωργίου Β΄ του Τάο το 941. Ο Ασώτ Β΄ έλαβε επίσης από τον Αυτοκράτορα, περί το 952, την αρμενική περιοχή Φασιανή. Χάρη στην κατοχή του τίτλου του κουροπαλάτη, ο Aσότ Β΄ συναγωνίστηκε την επιρροή και το κύρος τού μεγαλύτερου αδελφού του Δαβίδ Β΄ βασιλιά της Ιβηρίας.
Σύμφωνα με τον ιστορικό τέχνης Βάχτανγκ Ντζομπάντζε, το ανάγλυφο από την Oπίζα που μεταφέρθηκε στη Γεωργία στο τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και το οποίο εκτίθεται τώρα στο Κρατικό Μουσείο Καλών Τεχνών στην Τιφλίδα, δεν αποδίδει τον Aσότ Α΄ (απεβ. 830) και τον Βιβλικό βασιλιά Δαβίδ, όπως έχει υποτεθεί μερικές φορές, αλλά τους ανακαινιστές του μοναστηριού του 10ου αι., Aσότ Β΄ και Δαβίδ Β΄.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κουροπαλάτες
Τέρτσο (Ιταλία)
Το Τέρτσο (ιταλικά: Terzo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Τιτσινέτο
Το Τιτσινέτο (ιταλικά: Ticineto) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Μάρκο Ρότα
Ο Μάρκο Ρότα (18 Σεπτεμβρίου 1942) είναι Ιταλός σχεδιαστής κόμικς της Disney.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Μιλάνο. Υπήρξε καλλιτεχνικός διευθυντής των ιταλικών περιοδικών κόμικς (Topolino κ.ά.) της Disney (εκδόσεις Mondadori) κατά την περίοδο 1974-1988.
Μεταξύ των θαυμαστών του έργου του συγκαταλέγεται και ο Καρλ Μπαρκς.
Σήμερα εργάζεται για τον εκδοτικό οίκο Egmont.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί δημιουργοί κόμικς Κατηγορία:Δημιουργοί κόμικς Disney
Τορτόνα
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Ποδόσφαιρο στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Το ποδόσφαιρο είναι ένα από τα αθλήματα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020, που πραγματοποιούνται το 2021.
Οι αγώνες θα πραγματοποιηθούν σε 7 συνολικά στάδια, στις πόλεις Τόκιο, Γιοκοχάμα, Σαππόρο, Ιμπαράκι, Σαϊτάμα, και Σεντάι.
Η Βραζιλία ήταν η πρωταθλήτρια της προηγούμενης διοργάνωσης στους άνδρες, ενώ η Γερμανία ήταν στις γυναίκες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλήματα Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2020 Θερινοι Ολυμπιακοι Αγωνες 2020
Τρεβίλλε
Το Τρεβίλλε (ιταλικά: Treville) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Αλεξέι Ραζουμόφσκι
Ο Αλεξέι Γκριγκορίεβιτς, ρωσ. Алексе́й Григо́рьевич Разумо́вский (1709 - 1771) από τον Οίκο των Ραζουμόφσκι ήταν Ουκρανός, Κοσσάκος εγγεγραμμένος στον Πολωνο-Λιθουανικό στρατό. Έγινε εραστής και, όπως προτείνεται, ο (μοργανατικός) σύζυγος της Ελισάβετ Αυτοκράτειρας της Ρωσίας.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Γκριγκόρι Ρόζουμ και γεννήθηκε στο Λαμέσι, μία φάρμα κοντά στο Τσερνίχιβ, σε μία οικογένεια Κοσσάκων της Ουκρανίας. Ήταν ποιμένας και έμαθε γραφή και ανάγνωση από έναν νεοκόρο. Επειδή ήταν λίαν καλλίφωνος, συμμετείχε στη χορωδία του ναού του χωριού. Το 1731 ο συνταγματάρχης Βυσνιέβσκι, αυλικός της Αυτοκράτειρας Άννας Ιβάνοβνας ανιψιάς του Πέτρου Α΄, επιστρέφοντας από μία αποστολή στην Ουγγαρία, πέρασε από το χωριό και εντυπωσιάστηκε από τις φωνητικές του ικανότητες. Τον πήρε στην Αγία Πετρούπολη και ο Αλεξέι Γκριγκορίεβιτς εισήλθε στη χορωδία του παρεκκλησίου της ανακτόρου.
Οικογένεια
Θεωρείται ότι νυμφεύτηκε (μοργανατικά) την Ελισάβετ των Ρομάνοφ Αυτοκράτειρα της Ρωσίας, κόρη του Πέτρου Α΄. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Μοργανατικοί γάμοι
Φρειδερίκος Γουλιέλμος της Κουρλάνδης
Ο Φρειδερίκος-Γουλιέλμος, γερμ. Friedrich Wilhelm (19 Ιουλίου 1692 - 21 Ιανουαρίου 1711) από τον Οίκο των Κέττλερ ήταν δούκας της Κουρλάνδης & Σεμιγκάλλια (1698-1711). Όταν αυτός απεβίωσε, η σύζυγός του Άννα των Ρομάνοφ έγινε Αυτοκράτειρα της Ρωσίας (1730-40).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Φρειδερίκου-Καζιμίρ δούκα της Κουρλάνδης & Σεμιγκάλλια και της δεύτερης συζύγου του Ελισάβετ-Σοφίας των Χοεντσόλερν, κόρης του Φρειδερίκου-Γουλιέλμου εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1710 την Άννα των Ρομάνοφ μεγάλη δούκισσα της Ρωσίας. Ο Φρειδερίκος-Γουλιέλμος απεβίωσε 2 μήνες μετά. Δεν απέκτησαν απογόνους. To 1730 η Άννα έγινε Αυτοκράτειρα της Ρωσίας.
Τριζόμπιο
Το Τριζόμπιο (ιταλικά: Trisobbio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Βαλέντσα (Ιταλία)
Η Βαλέντσα (ιταλικά: Valenza) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Αδαρνάσης Ε΄ του Τάο
Ο Αδαρνάσης Ε΄, μερικές φορές αριθμείται ως Β΄ ή Δ΄ ადარნასე Adarnase V (απεβ. το 961) από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Ιβηρίας (μετέπειτα Γεωργίας) του κλάδου του Τάο-Κλαρτζέτι και κληρονομικός ηγεμόνας του Άνω Τάο με τους Βυζαντινούς τίτλους του μαγίστρου (945) και του κουροπαλάτη (958).
Βιογραφία
Το όνομα Αδαρνάσης προέρχεται από το Μεσοπερσικό Ādurnarsēh, με το δεύτερο συστατικό της λέξης (Nase) να είναι η Γεωργιανή απόδοση του Μεσοπερσικού ονόματος Narseh, το οποίο τελικά προέρχεται από το Aβαστικό nairyō.saŋya-. Το Μεσοπερσικό όνομα Narseh υπάρχει και στα Γεωργιανά ως Nerse. Το όνομα Ādurnarsēh εμφανίζεται στην Αρμενική γλώσσα ως Atrnerseh.
Ο Αδαρνάσης Ε΄ ήταν γιος του μαγίστρου Βαγράτ Α΄ του Τάο και τον διαδέχθηκε ως δούκας του Tάο το 945. Ο Αδαρνάσης Ε΄, και κυρίως ο γιος του Δαυίδ Γ΄ του Τάο, επωφελήθηκαν από την αδυναμία των εξαδέλφων τους, του Οίκου των Βαγκρατιδών-Ιβηρίας του κλάδου Κάρτλι, για να επιβεβαιώσουν την επιρροή και το κύρος τους στην περιοχή.
Οικογένεια
Ο Αδαρνάσης Ε΄ ήταν πιθανώς νυμφευμένος με μία κόρη του Δαβίδ Α΄ του Κλαρτζέτι, μέλους του κλάδου Κλαρτζέτι των Βαγκρατιδών-Ιβηρίας. Είχαν δύο γιους: τον
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κουροπαλάτες Κατηγορία:Μάγιστροι
Βαλμάκκα
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Παλάτι του Μπέη
Το Παλάτι του Μπέη (αραβικά: قصر الباي, γαλλικά: Palais du Bey) είναι ιστορικό παλάτι στο Οράν της Αλγερίας, η ανέγερση του οποίου χρονολογείται κατά τη διάρκεια της οθωμανικής περιόδου. Αποτελούσε κατοικία του μονάρχη ο οποίος ηγείτο του Μπεηλικιού της Δύσης. Το παλάτι βρίσκεται εντός της συνοικίας του Σιντί αλ-Χουαρί, πλησίον του Όρους Μαρτζατζού, ενώ είναι κατηγοριοποιημένο ως μνημείο εθνικής κληρονομιάς.
Το παλάτι ανεγέρθηκε κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα, κατόπιν σχετικής επιθυμίας του Μουχάμαντ Μπέη του Μεγάλου. Η συνολική έκταση του παλατιού είναι της τάξεως των 5,6 εκταρίων. Χωρισμένο σε τρία τμήματα, πιο συγκεκριμένα, το παλάτι αποτελείται από ένα ντιβάνι, ένα ιδιωτικό δώμα, ένα χαρέμι, δύο πύργους φρουράς, η ανέγερση των οποίων χρονολογείται στο 1345 , κατά τη διάρκεια της μαρινιδικής περιόδου , και, πιο συγκεκριμένα, κατά τη διάρκεια της περιόδου βασιλείας του Αμπού Ελ Χασάν Ελ Μερίνι , στρατώνες (η οποίοι, παράλληλα, χρησιμοποιήθηκαν ως στάβλοι αλόγων, τόσο από τους Οθωμανούς, όσο και από τους Γάλλους ), έναν προαύλιο χώρο, καθώς και αριθμό άλλων βοηθητικών χώρων.
Σήμερα, αποτελεί αγαπημένο τουριστικό προορισμό, τόσο για τον τοπικό πληθυσμό, όσο και για ξένους. Ωστόσο, διασώζεται σε αρκετά κακή κατάσταση, ενώ, παράλληλα, σημαντικός μέρος εκ των αντικειμένων που φιλοξενούσε έχει λεηλατηθεί. Πάραυτα, η πραγματοποίηση εργασιών αναπαλαίωσης του παλατιού έχει, κατά καιρούς, βρεθεί στο επίκεντρο συζητήσεων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Αλγερία Κατηγορία:Παλάτια στην Αλγερία Κατηγορία:Οθωμανικά παλάτια Κατηγορία:Οθωμανική αρχιτεκτονική στην Αλγερία
Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου 4
Το Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου 4 (γνωστό και ως 150 Greenwich Street) είναι ουρανοξύστης που αποτελεί μέρος του συγκροτήματος του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου στη Νέα Υόρκη. Βρίσκεται στη νοτιοανατολική γωνία της έκτασης 16 στρεμμάτων (6,5 εκταρίων) του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου, όπου βρισκόταν το αρχικό Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου 4. Στον βραβευμένο με Βραβείο Πρίτσκερ αρχιτέκτονα Φουμιχίκο Μάκι η σύμβαση για το σχεδιασμό του κτιρίου ύψους 978 ποδών (298 m). Η ανακαίνιση του κτιρίου έγινε τον Ιανουάριο του 2008 και άνοιξε για τους ενοίκους και το κοινό στις 13 Νοεμβρίου 2013.
Από το 2016, είναι ο τρίτος ψηλότερος ουρανοξύστης στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου, πίσω από το Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου 1 και το Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου 3. Ωστόσο, το Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου 2 αναμένεται να ξεπεράσει το ύψος τόσο του Παγκόσμιου Κέντρο Εμπορίου 3 όσο και του Παγκόσμιου Κέντρο Εμπορίου 4 μετά την ολοκλήρωσή του. Ο συνολικός χώρος ορόφων του κτιρίου περιλαμβάνει 1,8 εκατομμύρια τετραγωνικά πόδια (167.000 τετραγωνικά μέτρα) χώρο γραφείων και λιανικών πωλήσεων.
Το αρχικό Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου 4 (1975–2001)
Το αρχικό Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου 4 ήταν ένα εννιάροφο χαμηλό κτίριο γραφείων που ολοκληρώθηκε το 1975 και είχε ύψος 36 μέτρα και βρισκόταν στη νοτιοανατολική γωνία της τοποθεσίας του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου. Οι πρώτοι ένοικοι μετακόμισαν στο κτίριο τον Ιανουάριο του 1977. Οι κύριοι ενοικιαστές του κτιρίου ήταν η Deutsche Bank (Όροφος 4, 5 και 6) και το Συμβούλιο Εμπορίου της Νέας Υόρκης (Όροφοι 7, 8 και 9). Η πλευρά του κτιρίου που βλέπει στην οδό Ελευθερίας στέγαζε την είσοδο του The Mall στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου στο υπόγειο επίπεδο του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου. Μεγάλο μέρος των νότιων δύο τρίτων του κτιρίου καταστράφηκε και το υπόλοιπο βόρειο τμήμα ουσιαστικά καταστράφηκε, ως αποτέλεσμα της κατάρρευσης του Νότιου Πύργου κατά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου και τα ερείπια του αργότερα κατεδαφίστηκαν για να ανοίξει ο δρόμος για την κατασκευή νέων ουρανοξύστες: Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου 4 και Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου 3. Το Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου 4 φιλοξενούσε πέντε χρηματιστήρια εμπορευμάτων σε αυτό που ήταν τότε ένας από τους μεγαλύτερους ορόφους συναλλαγών στον κόσμο (που προβλήθηκε στην ταινία Trading Places του Έντι Μέρφι). Μετά την καταστροφή του κτιρίου κατά τη διάρκεια της 11ης Σεπτεμβρίου, διασώστες και επιθεωρητές που εξερευνούσαν το υπόγειο του κτιρίου ανακάλυψαν μεγάλες ποσότητες χρυσού και αργυρού ράβδου στο θησαυροφυλάκιο. Μια σημαντική ποσότητα κερμάτων που είχε αποθηκευτεί εκεί από την Τράπεζα της Νέας Σκωτίας αγοράστηκαν το 2002 καθώς ξεκίνησαν οι προσπάθειες καθαρισμού από τον Lee S. Minshull από την Καλιφόρνια, ο οποίος στη συνέχεια υπέβαλε τα νομίσματα στο PCGS για ταξινόμηση. Αυτά τα νομίσματα φέρουν μοναδικές ετικέτες στις θήκες τους και έκτοτε έχουν μπει στα χέρια των συλλεκτών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
μικρογραφία|Το Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου 4 στις 23 Σεπτεμβρίου 2001, σε αεροφωτογραφία NOAA.
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Ουρανοξύστες στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Καταστροφές κτιρίων και κατασκευών στις Επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001
Αδαρνάσης Δ΄ του Κλαρτζέτι
Ο Aδαρνάσης Β΄, ადარნასე Adarnase II (απεβ. το 945) από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Ιβηρίας του κλάδου του Tάο-Κλαρτζέτι ήταν πρίγκιπας της Ιβηρίας (μετέπειτα Γεωργίας).
Βιογραφία
Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του πρίγκιπα Βαγράτ Α΄ του Κλαρτζέτι.
Ο Aδαρνάσης Β΄ έλαβε τον τίτλο του κουροπαλάτη από τον Αυτοκράτορα Λέοντα ΣΤ΄ των Μακεδόνων.
Ο Αδαρνάσης Β΄ έγινε μοναχός και άλλαξε το όνομά του σε Βασίλειος.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κουροπαλάτες
Ιωάννα Μαγδαληνή της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ
H Ιωάννα-Μαγδαληνή, γερμ. Johanna-Magdalena von Sachsen-Altenburg von Wettin (14 Ιανουαρίου 1656 - 22 Ιανουαρίου 1686) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του δούκα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας-Βάισενφελς.
Βιογραφία
Ήταν η μόνη κόρη του Φρειδερίκου-Γουλιέλμου Β΄ δούκα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ και της Μαγδαληνής-Σιβύλλας των Βέττιν, κόρης του Ιωάννη-Γεωργίου Α΄ εκλέκτορα της Σαξονίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1671 τον Ιωάννη-Αδόλφο Α΄ δούκα της Σαξονίας-Βάισενφελς και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν Κατηγορία:Γερμανίδες δούκισσες
Δωροθέα Μαρία του Άνχαλτ
H Δωροθέα-Μαρία, γερμ. Dorothea-Maria von Anhalt (2 Ιουλίου 1574 - 18 Ιουλίου 1617) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν κόρη του πρίγκιπα του Άνχαλτ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας-Βαϊμάρης.
Βιογραφία
Ήταν η πέμπτη κόρη (2η από τον 2ο γάμο) του Ιωακείμ-Ερνέστου πρίγκιπα του Άνχαλτ και της Ελεονώρας, κόρης του Χριστοφόρου δούκα της Βυρτεμβέργης.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1593 τον Ιωάννη Β΄ των Βέττιν δούκα της Σαξονίας-Βαϊμάρης και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Βινιάλε Μονφερράτο
Το Βινιάλε Μονφερράτο (ιταλικά: Vignale Monferrato) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Λιθοχώρι Ευρυτανίας
Το Λιθοχώρι είναι χωριό του νομού Ευρυτανίας.
Η παλαιά του ονομασία μέχρι το 1928 ήταν Βελτσίστα. Βρίσκεται σε υψόμετρο 950 μέτρων και απέχει 91 χιλιόμετρα από το Καρπενήσι.
Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή του 2011, στο χωριό διαμένουν 206 μόνιμοι κάτοικοι. Παλιότερα ανήκε στον Δήμο Απεραντίων, σήμερα όμως, και μετά τον «Καλλικράτη», υπάγεται στο Δήμο Αγράφων και στη Δημοτική Ενότητα Απεραντίων.
Ο οικισμός της Βελτσίστας του Νομού Ακαρνανίας και Αιτωλίας προσαρτήθηκε το 1836 στον Δήμο Απεραντίων. Το 1912, και ενώ ο Νομός που ανήκει ονομάστηκε Αιτωλοακαρνανίας, ο οικισμός αποσπάστηκε από το Δήμο Απεραντίων και ορίστηκε ως έδρα της Κοινότητας Βέλτσιστας.
Το 1928 ο οικισμός μετονομάζεται σε Λιθοχώρι, ενώ το 1943 αποσπάται από το Νομό Αιτωλοακαρνανίας και υπάγεται στο Νομό Ευρυτανίας. Τέλος, το 1997, και μέχρι τον Καλλικρατικό νόμο, ο οικισμός προσαρτήθηκε στο Δήμο Απεραντίων.
Οικισμοί
Στο Λιθοχώρι υπάρχουν τρεις βασικοί οικισμοί.
Ο Σταυρός είναι ο πρώτος από την είσοδο στη νότια πλευρά του χωριού.
Ο κεντρικός οικισμός ονομάζεται Πλάτανος, ενώ ακόμα υπάρχει η Παναγία, η Βαλεμίκα, ο Ανδριάς, τα Καραγκούνικα, η Τόλμη και το Μπαλτενήσι.
Το Μπαλτενήσι συνορεύει με τη Γρανίτσα, ενώ σε κοντινή απόσταση υπάρχει το εξωκλήσι των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης.
Ιστορία και εκκλησίες
Η χριστιανική κληρονομιά του χωριού, καθώς και οι σημαντικές εκκλησίες του, παίζουν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του χαρακτήρα του χωριού.
Στον οικισμό του Σταυρού εντυπωσιάζει ο μεγάλος Σταυρός. Στο σημείο αυτό μίλησε ο Κοσμάς ο Αιτωλός στους κατοίκους του χωριού. Εκεί βρίσκεται και η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής.
Στον Πλάτανο υπάρχει ο ναός του Αγίου Δημητρίου. Στον Πλάτανο, τον κεντρικό οικισμό του Λιθοχωρίου, βρίσκονται τα οστά του Επισκόπου Γρηγορίου Ρεγκούτα Ο επίσκοπος αυτός γεννήθηκε το 1770 περίπου στον οικισμό Μηλιά του Περδικακίου Βάλτου και πέθανε το 1837 στο Λιθοχώρι της Ευρυτανίας. Χρημάτισε Επίσκοπος της Επισκοπής Ραδοβισδίου, η οποία υπαγόταν στη Μητρόπολη Λαρίσης και είχε έδρα μέχρι το 1750 στο Μάραθο της Αργιθέας κοντά στη Γέφυρα Κοράκου και έπειτα στο χωριό Βελεντζικό της ανατολικής Άρτας. Στην επισκοπή αυτή ανήκαν για 900 περίπου χρόνια 14 σημερινά δημοτικά διαμερίσματα του νομού Άρτας, 7 σημερινά δημοτικά διαμερίσματα του Βάλτου Αιτωλοακαρνανίας, 10 σημερινά δημοτικά διαμερίσματα της νοτιοδυτικής Ευρυτανίας και 5 σημερινά δημοτικά διαμερίσματα της Αργιθέας του νομού Καρδίτσας. Το 1832 με την οριοθέτηση του Νέου Ελληνικού Κράτους τεμαχίστηκε στη μέση εδαφικά η εν λόγω επισκοπή και καταργήθηκε. Το Λιθοχώρι στα χρόνια της Τουρκοκρατίας ανήκε εκκλησιαστικά στην Επισκοπή Ραδοβισδίου, γεωγραφικά στα Άγραφα και διοικητικά στο σαντζάκι Τρικάλων.
Στην Παναγιά υπάρχει ο ομώνυμος ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, ενώ στα νότια βρίσκεται το παλαιό εξωκλήσι του Αγίου Νικολάου με την εξωτερική πέτρινη επιγραφή. Ο οικισμός της Παναγιάς είναι ο τόπος καταγωγής του Κλεφταρματολού Παπανίκου.
Τελευταίο, το εκκλησάκι των Αγίων Αποστόλων, το οποίο χτίστηκε από τον ομογενή από τις Η.Π.Α. Κώστα Κάλπο το 1967 σαν τάμα προς τον αδερφό του, Φώτη.
Αδαρνάσης Γ΄ του Τάο
O Αδαρνάσης Γ΄ ადარნასე III Adarnase III (απεβ. 896) από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Ιβηρίας (μετέπειτα Γεωργίας) του κλάδου του Tάο-Κλαρτζέτι ήταν πρίγκιπας κληρονομικός ηγεμόνας του Tάο με τον τίτλο του δούκα των δουκών (eristavt eristavi]]).
Βιογραφία
Το όνομα Αδαρνάσης προέρχεται από τo Μεσοπερσικό Ādurnarsēh, με το δεύτερο συστατικό της λέξης (Nase) να είναι η γεωργιανή βεβαίωση του Μεσοπερσικού ονόματος Narseh, το οποίο τελικά προέρχεται από το Aβεστικό nairyō.saŋya-. Το Μεσοπερσικό όνομα Narseh υπάρχει και στα γεωργιανά ως Nerse. Το όνομα Ādurnarsēh εμφανίζεται στην Αρμενική γλώσσα ως Atrnerseh.
Οικογένεια
Είχε τέκνα:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Πιέτρο Πομπονάτσι
Ο Πιέτρο Πομπονάτσι (Pietro Pomponazzi, 16 Σεπτεμβρίου 1462 – 18 Μαΐου 1525) ήταν Ιταλός φιλόσοφος. Είναι γνωστός και με το εκλατινισμένο ή το εξελληνισμένο ονοματεπώνυμό του, Petrus Pomponatius ή Πέτρος Πομπονάτιος.
Βίος και έργο
Ο Πομπονάτσι γεννήθηκε στη Μάντοβα και άρχισε την εκπαίδευσή του εκεί. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην Πάδοβα, όπου απεφοίτησε ως ιατρός το 1487. Το 1488 εκλέχθηκε έκτακτος καθηγητής της φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Πάδοβας, όπου ήταν συνάδελφος του ο αβερροϊστής Αλεσσάντρο Ακιλλίνι. Από το 1495 έως το 1509 κατείχε την έδρα της φυσικής φιλοσοφίας εκεί, μέχρι το κλείσιμο των Σχολών στην Πάδοβα, οπότε εξασφάλισε μια θέση καθηγητή στη Φερράρα. Εκεί παρέδιδε μαθήματα πάνω στο έργο του Αριστοτέλη Περί ψυχής και για την αριστοτελική έννοια της εντελέχειας. Το 1512 ωστόσο προσκλήθηκε στην Μπολόνια, όπου και παρέμεινε μέχρι τον θάνατό του και όπου συνέγραψε όλα τα σημαντικά έργα του.
Η κυριαρχία της ιατρικής επιστήμης στο Πανεπιστήμιο της Πάδοβας είχε περιορίσει την ενεργητικότητα του Πομπονάτσι, αλλά στη Φερράρα, και ακόμα περισσότερο στην Μπολόνια, η μελέτη της ψυχολογίας και νέων ιδεών στη θεολογία θεωρούνταν σημαντικότερες. Το 1516 δημοσίευσε το σημαντικότερο ίσως έργο του, το De immortalitate animae (= «Περί της αθανασίας της ψυχής»), το οποίο γέννησε μια θύελλα αντιδικιών ανάμεσα στους θωμιστές (που ήταν οι κυρίως εκπρόσωποι των φιλοσοφικών θέσεων της επίσημης Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας), στους αβερροϊστές με επικεφαλής τον Αγκοστίνο Νίφο, και στους λεγόμενους Αλεξανδριστές. Η πραγματεία του Πομπονάτσι κάηκε ως αιρετική στη Βενετία και ο ίδιος ο φιλόσοφος διέτρεξε σοβαρό κίνδυνο θανάτου στα χέρια των Ρωμαιοκαθολικών. Ακολούθησαν δύο φυλλάδες του, η «Apologia» και το «Defensorium», όπου εξηγούσε την παράδοξη θέση του ως χριστιανική και ταυτοχρόνως φιλοσοφικώς υλιστική. Οι δύο τελευταίες του πραγματείες, το De incantationibus και το De fato, εκδόθηκαν μόνο μετά τον θάνατό του, σε μία έκδοση των έργων του στη Βασιλεία.
Απόψεις
Ο Πομπονάτσι παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον ως ο φιλοσοφικός προάγγελος της Αναγεννήσεως. Γεννήθηκε σε μια μεταβατική εποχή, στην οποία ο φορμαλισμός του ΄σχολαστικισμού έχανε την κυριαρχία του στη σκέψη των ανθρώπων τόσο των εκκλησιαστικών κύκλων, όσο και των κοσμικών. Μέχρι τότε ο δογματισμός της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας βασιζόταν πάνω στον Αριστοτέλη όπως αυτός ερμηνεύθηκε από τον Θωμά Ακινάτη. Τόσο στενή ήταν αυτή η ταύτιση, ώστε οποιαδήποτε διαφωνία με τον Αριστοτέλη, ή ακόμη και η απόπειρα να ανοιχθούν και πάλι οι παλαιές συζητήσεις επί των αριστοτελικών προβλημάτων, θεωρείτο επικίνδυνη αίρεση.
Ο Πομπονάτσι διεξεδίκησε το δικαίωμα να μελετήσει τον Αριστοτέλη ελεύθερα και αφοσιώθηκε στο Περί ψυχής με τη θέληση αργότερα να αποδείξει πως ο Ακινάτης είχε συλλάβει τελείως λανθασμένα την αριστοτελική θεωρία του ενεργητικού και του παθητικού οργάνου της νοήσεως.
Ο Πομπονάτσι διεκήρυξε την προσήλωσή του στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και στα διδάγματά της, οπότε παρά το αμφιλεγόμενο έργο του, δεν καταδικάσθηκε από αυτή. Επιβεβαιώθηκε έτσι και πάλι η αρχή ότι η θρησκεία και η φιλοσοφία, η πίστη και η γνώση, μπορούν να είναι εκ διαμέτρου αντίθετες και ωστόσο να συνυπάρχουν στο μυαλό του ίδιου διανοητή. Δίνει ένα παράδειγμα αυτού του παραδόξου στο De incantatione, όπου συνοψίζει επιχειρήματα κατά της υπάρξεως δαιμόνων και πνευμάτων πάνω στη βάση της αριστοτελικής θεωρίας για τον κόσμο, ενώ ταυτοχρόνως, ως πιστός Χριστιανός, επιβεβαιώνει την πίστη του στην ύπαρξή τους. Σε αυτό το έργο, ο Πομπονάτσι επιμένει εμφατικά στην ύπαρξη της τακτικής ακολουθίας της φύσεως: του αιτίου και του αποτελέσματος. Τα πάντα ωριμάζουν και μετά παρακμάζουν, έτσι και οι θρησκείες έχουν την ακμή τους και κατόπιν υποκύπτουν στη φθορά. Ακόμα και ο Χριστιανισμός, προσέθεσε (υπό τη συνθήκη ότι ομιλεί ως φιλόσοφος), έδειχνε σημεία παρακμής.
Ο Πιέτρο Πομπονάτσι πέθανε στην Μπολόνια σε ηλικία 62 ετών.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιταλοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 15ου αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 16ου αιώνα
Σεργκέι Φούρσενκο
Ο Σεργκέι Αλεξάντροβιτς Φούρσενκο (ρωσικά: Серге́й Алекса́ндрович Фу́рсенко), γεννημένος στις 11 Μαρτίου 1954 στο Λενινγκράντ, είναι Ρώσος επιστήμονας, παραγωγός ντοκυμαντέρ και Πρόεδρος της Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης.
Πατέρας του ήταν ο Αλεξάντερ Αλεξάντροβιτς Φούρσενκο, ακαδημαϊκός της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών, ενώ ο αδερφός του, Αντρέι Αλεξάντροβιτς Φούρσενκο είναι βοηθός του Προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας, Βλαντίμιρ Πούτιν, από το 2012 και πρώην Υπουργός Παιδείας της Ρωσίας. Ο Σεργκέι φοίτησε στη Σχολή Φυσικών και Μαθηματικών του Λενινγκράντ υπ' αριθμόν 239 και στο Πολυτεχνείο του Λενινγκράντ, με ειδικότητα στις ηλεκτρικές συσκευές. Συμμετείχε στις εργασίες του διαστημικού λεωφορείου Μπουράν (ρωσ. Буран).
Από τον Δεκέμβριο του 2005 ήταν Πρόεδρος του Συμβουλίου Διευθυντών της Ζενίτ, ενώ από το 2006 μέχρι το 2008 ήταν Πρόεδρος της Ζενίτ. Στις 11 Δεκεμβρίου 2009 τέθηκε ως υποψήφιος για την προεδρία της Ρωσικής Ποδοσφαιρικής Ένωσης από την Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου της Αγίας Πετρούπολης. Τέλεσε Πρόεδρος της ΡΠΕ μέχρι την αποτυχία της Εθνικής Ρωσίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 2012. Ως Πρόεδρος της ΡΠΕ, μετέφερε το σύστημα διεξαγωγής του πρωταθλήματος Ρωσίας στο ευρωπαϊκό σύστημα «φθινόπωρο-άνοιξη» - νωρίτερα, το πρωτάθλημα ξεκινούσε τον Φεβρουάριο και έληγε τον Δεκέμβριο, ενώ τώρα ξεκινά από τον Αύγουστο και καταλήγει τον Μάη. Έπειτα, ήταν μέλος του Προεδρικού Συμβουλίου Ανάπτυξης της Γυμναστικής και του Αθλητισμού. Στις 26 Μαΐου 2017, μια μέρα μετά τον εορτασμό των 92ων γενεθλίων της Ζενίτ, ανέλαβε εκ νέου τα καθήκοντα του Προέδρου της Ζενίτ, ενώ δύο μέρες αργότερα ανακοινώθηκε η παραίτηση του Μίρτσεα Λουτσέσκου από τη θέση του προπονητή της ομάδας.
Πηγές
Κατηγορία:Πρόεδροι ποδοσφαιρικών ομάδων της Ρωσίας
Κωνσταντινισμός
δεξιά|μικρογραφία|260x260εσ| Άγαλμα του Μεγάλου Κωνσταντίνου, Υόρκη Ο Κωνσταντινισμός είναι μια άποψη που ενσαρκώνει την ενότητα εκκλησίας και κράτους. Η άποψη αυτή έχει ως πρότυπο μια ιδανική Χριστιανοσύνη, η οποία προέκυψε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μεγάλου Κωνσταντίνου.
Σύγχρονοι θεολόγοι χρησιμοποιούν τον όρο για να δηλώσουν την αναγκαιότητα της ενεργού συμμετοχής των χριστιανών στις φιλελεύθερες δημοκρατίες.
Σημασία
Βασικά, ο Κωνσταντινισμός ταυτίζει βαθιά την Εκκλησία και το κράτος, αντλώντας έμπνευση από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία μετά το Διάταγμα των Μεδιολάνων. Συγκεκριμένα, την προθυμία της Εκκλησίας να χρησιμοποιήσει τις κρατικές δομές εξουσίας του και τηντάση προς τον χριστιανικό θριαμβολογισμό.
Κριτική
Ο Στάνλεϊ Χάουερβας διαφωνεί με τον Κωνσταντινισμό, υποστηρίζοντας ότι οδηγεί σε μια συμβιβασμένη μορφή χριστιανικής ηθικής, «Ωθεί τους Χριστιανούς να κρίνουν τις ηθικές τους θέσεις, όχι με βάση αυτό που ορίζει η χριστιανική ηθική, αλλά μάλλον με βάση το πόση χριστιανική ηθική μπορεί να παρακινηθεί να «καταπιεί» ο Καίσαρας».
Ο Τζον Χάουαρντ Γιόντερ και ο Καρλ Μπαρθ διαφωνούν, επίσης, λόγω της διάκρισης «Εκκλησίας-κόσμου».
Παραπομπές
Κατηγορία:Χριστιανική ορολογία Κατηγορία:Χριστιανισμός και πολιτική Κατηγορία:Μέγας Κωνσταντίνoς
Σαρλάς
Το Σαρλάς (γαλλικά: Charlas, οξιτανικά: Charlàs) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Γκαρόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαρλαζιέν (γαλλικά: Charlasiens).
Πανεπιστήμιο της Ιένας
Το Πανεπιστήμιο της Ιένας, με επίσημη ονομασία «Πανεπιστήμιο-Φρήντριχ-Σίλερ Ιένας» (γερμανικα: Friedrich-Schiller-Universität Jena, FSU), είναι δημόσιο ερευνητικό πανεπιστήμιο, που βρίσκεται στην πόλη Ιένα της Γερμανίας (κρατίδιο της Θουριγγίας). Είναι ένα από τα δέκα παλαιότερα πανεπιστήμια της Γερμανίας, έχοντας ιδρυθεί το έτος 1558.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιενας Πανεπιστημιο
Βινιόλε Μπορμπέρα
Το Βινιόλε Μπορμπέρα (ιταλικά: Vignole Borbera) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Volvo XC90
Το Volvo XC90 είναι μεσαίο πολυτελές SUV αυτοκίνητο, που παράγεται από τη σουηδική αυτοκινητοβιομηχανία Volvo, από τον Αύγουστο του 2002 έως σήμερα, σε δύο γενιές. Το μοντέλο αξιολογήθηκε εξ αρχής ως πρωτοποριακό στον τομέα της ασφάλειας, ενώ παράλληλα η πρώτη γενιά του ήταν και το πρώτο SUV (Sport Utility Vehicle) στην ιστορία της εταιρείας. Η δεύτερη γενιά του XC90 παρουσιάστηκε τον Αύγουστο του 2014 και απέσπασε ανάλογα θετικά σχόλια για τις καινοτομίες του στην ασφάλεια. Μάλιστα και οι δύο γενιές του XC90 κέρδισαν το βραβείο του «SUV της Χρονιάς» (Sport Utility of the Year) του αμερικανικού περιοδικού Motor Trend κατά την εισαγωγή τους στις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς και πλήθος επιπρόσθετων βραβείων διεθνώς.
Διαχρονικά, το μοντέλο συνεχίζει να διατηρεί τον ρόλο του κορυφαίου SUV στην παλέτα της εταιρείας. Η τρίτη γενιά του XC90 αναμένεται να παρουσιαστεί και να κυκλοφορήσει μέσα στο 2022, για τη σεζόν (model year) του 2023, και να φέρει λεκτικό όνομα, ακολουθώντας την νέα ονοματολογία της εταιρείας.