cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Συγκριτική μυθολογία
Ιδρυτικοί μύθοι
δεξιά|μικρογραφία|Αρχαίο rωμαϊκό ανάγλυφο από τον Καθεδρικό ναό της Maria Saal απεικονίζει τα δίδυμα βρέφη [[Ρωμύλος και Ρώμος|Ρωμύλο και ο Ρώμο που γαλουχούνται από μια λύκαινα]] Πολλοί πολιτισμοί αφηγούνται ιστορίες που περιγράφουν την προέλευση τους, τα έθιμα, τις τελετουργίες, και την ταυτότητά τους. Μάλιστα αρχαίες και παραδοσιακές κοινωνίες έχουν συχνά δικαιολογήσει τα έθιμά τους, ισχυριζόμενοι ότι αυτά έχουν καθιερωθεί από θεούς ή μυθικούς ήρωες. Για παράδειγμα, σύμφωνα με τους μύθους των Αυστραλών Karadjeri, οι μυθικοί αδελφοί Bagadjimbiri κατοχύρωσαν όλες τις παραδόσεις των Karadjeri, συμπεριλαμβανομένης και της στάσης τους κατά την ούρηση.
Αμερικανική Γεωργική Σχολή
Η Αμερικανική Γεωργική Σχολή είναι ανεξάρτητο, μη κερδοσκοπικό εκπαιδευτικό ίδρυμα με έδρα τη Θεσσαλονίκη. Η σχολή ιδρύθηκε το 1904 από τον Αμερικανό ιεραπόστολο Τζον Χένρι Χάους για να εξυπηρετήσει τον αγροτικό πληθυσμό στην Ελλάδα και τα Βαλκάνια. Τα κύρια τμήματα της σχολής είναι το Λύκειο, το Κολέγιο Περρωτή, το Πρόγραμμα για τα δημοτικά, το τμήμα Διδασκαλίας ενηλίκων και έρευνας και το πρόγραμμα "Ελληνικό καλοκαίρι". Η αποστολή της σχολής είναι "να εκπαιδεύσει τους άνδρες και τις γυναίκες, ιδίως εκείνους που προέρχονται από την Ελλάδα και τα Βαλκάνια, να αποκτήσουν επαγγελματική κατάρτιση στις τελευταίες εξελίξεις της γεωργίας και των επιστημών της ζωής."
Ιστορία
Ο Τζον Χένρι Χάους ίδρυσε την Αμερικανική Γεωργική Σχολή μαζί με τη σύζυγο του Σούζαν Άντελιν Μπιρς Χάους, σε μια άγονη γη 200.000 τ.μ. κοντά στη Θεσσαλονίκη (που τότε ανήκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία). Το ζευγάρι εκτελούσε ιεραποστολικό έργο στην περιοχή των Βαλκανίων για 30 χρόνια. Οι πρώτοι μαθητές της σχολής ήταν παιδιά από τη Βουλγαρία που ορφάνεψαν κατά την εξέγερση του Ίλιντεν.
Σχολεία και προγράμματα
Το λύκειο προσφέρει στα κορίτσια και τα αγόρια από αγροτικές περιοχές της Ελλάδας μια αναγνωρισμένη λυκειακή εκπαίδευση με παράλληλη έμφαση σε γεωργικά θέματα. Οι μαθητές ζουν σε κοιτώνες της σχολής και ακολουθούν ένα εξωσχολικό πρόγραμμα που ενισχύει τις στενές παραδόσεις του ελληνικού πολιτισμού.
Το Κολλέγιο Περρωτή ιδρύθηκε το 1996 από ένα μεγάλο δώρο της Αλίκης Περρωτή στη μνήμη του συζύγου της, το οποίο αναπτύσσει ηγέτες στην παγκόσμια γεωργία και τη βιομηχανία τροφίμων. Τα μαθήματα γίνονται στα αγγλικά, ενώ με την αποφοίτηση αποκτάται ένα πτυχίο μπάτσελορ επιστημών από το Μητροπολιτικό Πανεπιστήμιο του Κάρντιφ, παράρτημα του Πανεπιστημίου της Ουαλίας.
Το πρόγραμμα "Ελληνικό καλοκαίρι" ξεκίνησε το 1970. Είναι διαπολιτισμικό πρόγραμμα ανταλλαγής για αμερικανούς και ξένους εφήβους. Το πρόγραμμα είναι προσανατολισμένο προς την κοινοτική υπηρεσία, καθώς οι μαθητές ζουν με ανάδοχες οικογένειες σε ένα μικρό ελληνικό χωριό και να αναλαμβάνουν ένα εγχείρημα για την κάλυψη των εξελισσόμενων αναγκών ενός χωριού. Οι συμμετέχοντες επίσης εξερευνούν τα αρχαία αξιοθέατα της Ελλάδας και κάνουν ανάβαση στον Όλυμπο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκπαίδευση στη Θεσσαλονίκη Κατηγορία:Σχολεία στην Ελλάδα
Δημήτριος Δάρβαρις
Ο Δημήτριος Δάρβαρης ή Δάρβαρις (1757 - 1823) ήταν Έλληνας λόγιος και παιδαγωγός των αρχών του 19ου αιώνα. Ήταν εκπρόσωπος του Ελληνικού Διαφωτισμού κι έζησε κατα κύριο λόγο στη Βιέννη.
Παιδικά χρόνια και σπουδές
Γεννήθηκε στην Κλεισούρα Καστοριάς το 1757, βλάχικης καταγωγής, και ήταν ένας από τους πέντε γιους του ευκατάστατου εμπόρου Νικόλαου Δάρβαρη που διακινούσε πολλά προϊόντα με έδρα το Ζέμουν (τότε Σεμλίνο), κοντά στο Βελιγράδι της Σερβίας. Αρχικά ο πατέρας του τον προόριζε ν' ασχοληθεί και αυτός με το εμπόριο όμως διαπιστώνοντας την κλίση του στα γράμματα τελικά ο Δημήτριος στράφηκε στη διδασκαλία και τη συγγραφή.
Διδάχθηκε τα στοιχειώδη γράμματα στη γενέτειρά του και όταν έγινε δώδεκα ετών μετέβη με τον αδελφό του Ιωάννη στο Ζέμουν(Σεμλίνο) για να σπουδάσει. Εκεί παρέμεινε τρία χρόνια και διδάχθηκε την ελληνική, σλαβική και βουλγαρική γλώσσα παράλληλα με ιστορία και γεωγραφία. Χαρακτηριστική υπήρξε η κλίση του στη γλωσσομάθεια και οι πολύ καλές επιδόσεις του, τις οποίες αναγνώρισαν οι καθηγητές του και τον προέτρεψαν να συνεχίσει τις σπουδές του στο Neusatz. Στο εκπαιδευτικό αυτό ίδρυμα διδάχθηκε επιπλέον αρχαία ελληνικά από τον φημισμένο Καστορινό Γεώργιο Λεοντιάδη. Όταν ολοκλήρωσε τη φοίτησή του επέστρεψε στο Σεμλίνο για να παρακολουθήσει τα μαθήματα του ιατροφιλοσόφου Κωνσταντίνου Ιωαννίτη. Το 1777 αναχωρεί για το Βουκουρέστι προκειμένου να σπουδάσει φιλοσοφία στην Ακαδημία της πόλης, όπου και του δίνεται η δυνατότητα να εκτεθεί στη διδασκαλία των διακεκριμένων Μανασή Ηλιάδη και Θεοδόσιου Σιλιστριανού. Τρία χρόνια αργότερα μετέβη στη Βιέννη, όπου με τη μεσολάβηση του αδελφού του Ιωάννη συναντήθηκε με τον ιατροφιλόσοφο Θωμά Μανδακάση. Με υπόδειξη του τελευταίου γράφτηκε στο πανεπιστήμιο της γερμανικής πόλης Halle και παρέμεινε εκεί για τα επόμενα τέσσερα χρόνια (περίπου 1780-1784) παρακολουθώντας τις διαλέξεις του φιλοσόφου J.B. Eberhard και του μαθηματικού W. Karsten. Ακολούθως, εμπλούτiσε το γνωστικό του πεδίο με φιλολογικά και φιλοσοφικά μαθήματα στο πανεπιστήμιο της Λειψίας, ολοκληρώνοντας τις σπουδές του.
Δάσκαλος στις ελληνικές κοινότητες Σεμλίνου και Βιέννης
Περί το 1785 άφησε τη Λειψία και με ενδιάμεσο σταθμό τη Βιέννη έφτασε στο Σεμλίνο. Εκεί, και για τα επόμενα εννέα περίπου χρόνια, θα αναλάβει την διεύθυνση του τοπικού ελληνικού σχολείου. Κατά τη διάρκεια της σχολαρχίας του επεδίωξε να αυξήσει το κύρος της σχολής και να μορφώσει ικανούς και πολλά υποσχόμενους μαθητές. Υποστήριζε την χρήση του ελληνικού αλφαβήτου και της ελληνικής παιδείας από τον βλαχόφωνο ελληνισμό του 18ου αιώνα της Μακεδονίας, της Ηπείρου και της Θεσσαλίας, αλλά και των παραδουνάβιων πόλεων, όπου υπήρξε μεγάλη βλαχική παροικία. Το 1794 άφησε στο Σεμλίνο διάδοχό του τον Γ. Αυξεντίδη και δίδαξε ελληνικά και στη Βιέννη, όπου και εγκαταστάθηκε με τους τέσσερις αδελφούς του για τα επόμενα σχεδόν 30 χρόνια. Εκεί μπορούσε να εκτυπώνει τα συγγράματά του στο τυπογραφείο των αδερφών Μαρκίδη Πούλιου και το έτερο του Γεώργιου Βενδότη. Επίσης σκόπευε να εργαστεί ως λογοκριτής σλαβικών βιβλίων. Η ιδέα είχε προταθεί από τον αδελφό του Ιωάννη, που διέμενε στην αυστριακή πρωτεύουσα, αλλά τελικά δεν ευοδώθηκε.
Επηρεάστηκε από τον Αδαμάντιο Κοραή με τον οποίο αλληλογραφούσε για το γλωσσικό θέμα και ήταν βαθιά θρησκευόμενος. Είχε συγγένεια με τη σύζυγο του Απόστολου Αρσάκη, βλάχου ευεργέτη, ο οποίος τον θαύμαζε γιατί προσπαθούσε να παντρέψει την χριστιανική πίστη με την αρχαία ελληνική φιλοσοφία.
Ο Δάρβαρης εργάστηκε αμισθί ως διδάσκαλος στην ελληνική παροικία κερδίζοντας την εκτίμηση και το σεβασμό των διανοουμένων και άλλων παραγόντων της ελληνόφωνης κοινότητας. Μετά από πολλές προσπάθειες της κοινότητας το 1801 επιτεύχθηκε η ίδρυση της Εθνικής Σχολής Βιέννης, του πρώτου ελληνόφωνου σχολείου της πόλης όπου και δίδαξε έως το τέλος της ζωής του. Συνδέθηκε με τον εφημέριο της κοινότητας Άνθιμο Γαζή, τον δάσκαλο Κωνσταντίνο Κούμα και τον ιερωμένο Νεόφυτο Δούκα. Στα πλαίσια της παιδευτικής του δραστηριότητας για την πρόοδο του Γένους συμμετείχε στον κύκλο υπό τον Άνθιμο Γαζή που εξέδιδε από το 1811 το περιοδικό Ερμής ο Λόγιος.
Πέθανε το 1823 στη Βιέννη.
Από τους αδελφούς του ο μεγαλύτερος, ο Γεώργιος, εξέδωσε το 1842 το έργο Δοκίμιον περί σπουδής της Ιστορίας για να αντικρούσει τις θεωρίες του Φαλμεράιερ σχετικά με την καταγωγή των Νεοελλήνων και υποστηρίζοντας τη συνέχεια του ελληνικού Γένους ανά τους αιώνες.
Αποτίμηση
Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του Ελληνικού Διαφωτισμού, τα έργα του χρησιμοποιούνταν από την ομογένεια της εποχής για πολύ καιρό και βοήθησε τους δασκάλους της εποχής με τα βοηθήματά του, καθώς επεξηγούσε τις διδακτικές μεθόδους, όπως η αλληλοδιδακτική, και έδινε συμβουλές στη διδακτική γνωστικών αντικείμενων, όπως τα μαθηματικά και η φυσική.
Εργογραφία
Ο Δάρβαρις υπήρξε παραγωγικός συγγραφέας σχολικών εγχειριδίων της προεπαναστατικής περιόδου, επίσης έγραψε και μετέφρασε έργα για την αγωγή των νέων. Από τα έργα του η «Εισαγωγή εις την ελληνικήν γλώσσαν», εκδόθηκε το 1798. .
Συνέγραψε βιβλία και άλλα συγγράμματα ηθοπλαστικού κυρίως περιεχομένου, ενώ παράλληλα επιδόθηκε σε μεταφράσεις έργων από τα ρωσικά, γερμανικά και σλαβικά, που ήταν κατά κανόνα θρησκευτικής και παιδαγωγικής κατεύθυνσης. Ακόμη, μετέφρασε από τα ελληνικά σε ξένες γλώσσες και επεδίωξε να συγγράψει έργα κλασικών στην καθομιλουμένη. Σκοπός του ήταν να χρησιμοποιήσει μια γλώσσα κατανοητή, ώστε να ωφελήσει κατά το δυνατό το ελληνορθόδοξο κοινό του και να συμβάλει στην πνευματική του προαγωγή. Έτσι, διατήρησε ουδέτερη στάση στην αντιπαράθεση για το γλωσσικό ζήτημα, που κυριαρχούσε στις μέρες του. Το μεγαλύτερο ποσοστό των έργων του εκδόθηκε με δαπάνη των αδελφών του και κυρίως του Ιωάννη. Πρόκειται για τα βιβλία εκείνα που ο ίδιος όρισε στη διαθήκη του να διανεμηθούν δωρεάν στα ελληνορθόδοξα σχολεία της Αυστρίας. Η συνολική προσπάθειά του έβρισκε εμπνευστή και συμπαραστάτη τον υποστηρικτή της πρότασης για μια πιο δραστική πολιτική αναμόρφωση, Ρήγα Βελεστινλή.
Ορισμένα από τα περίπου 35 έργα του, που κυρίως εκτυπώθηκαν στο τυπογραφείο των αδερφών Μαρκίδη Πούλιου, είναι:
Ο Δημήτριος Δάρβαρις ανήκε στον κύκλο που εξέδιδε το περιοδικό Ερμής ο Λόγιος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 18ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Νεοελληνικός διαφωτισμός
Αλεποχώρι Αχαΐας
Το Αλποχώρι ή Αλεποχώρι είναι παραδοσιακός οικισμός της Αχαΐας, ο οποίος βρίσκεται χτισμένος στους πρόποδες δύο απότομων βουνών σε υψόμετρο 530 μέτρων.
Ιστορία
Η ονομασία του χωριού προέρχεται από το μυθικό βασιλιά Άλπη (ή Άλπα) ή από το μυθικό γίγαντα Γίγαντα Άλπο. Την 16/10/1940 το παλιό όνομα του χωριού Αλποχώρι διορθώνεται σε Αλεποχώριον.
Στα 1700 αναφέρεται στη βενετική απογραφή "Grimani" ως Αλποχώρι Τρανό (Alupocon Trano) και έχει πληθυσμό 27 οικογένειες (113 κάτοικοι).
Στα 1816 αναφέρεται ότι είχε 15 οικογένειες. Αποτελεί ενορία από το 1832. Από το Αλποχώρι κατάγεται η ιστορική οικογένεια Τσαλαμιδά με προσφορά στο αγώνα του 1821 και στην πολιτική μέχρι τις μέρες μας. Επίσης από το Αλποχώρι κατάγονταν και οι αγωνιστές του 1821 Ανδρικόπουλοι.
Διοικητική εξέλιξη
Από το 1836 έως το 1841 ήταν δημοτικό διαμέρισμα του τότε Δήμου Ερυμάνθειας και από το 1841 μέχρι το 1912 δημοτικό διαμέρισμα του τότε Δήμου Τριταίας. Το 1912 έγινε ανεξάρτητη κοινότητα μέχρι το 1997, όταν με βάση το νόμο Καποδίστρια επανασυστάθηκε ο Δήμος Τριταίας και ξανάγινε δημοτικό του διαμέρισμα. Από το 2010 ανήκει στο Δήμο Ερυμάνθου.
Ενώχ
Αποσαφήνιση
Στο βιβλίο της Γένεσης συναντάμε δυο πρόσωπα με το όνομα Ενώχ στο 4:17,18 και στο 5:18, που είναι μεταξύ τους τελείως διαφορετικά:
Αλεποχώρι Αχαΐας
Δημογραφική εξέλιξη
Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής:
Haus am Horn
Τηρώντας τη φιλοσοφία του Μπάουχαουζ η οποία ήταν η εκμάθηση μέσω πρακτικής εμπειρίας και εργασίας στον κλάδο, κάποιοι μαθητές συμμετείχαν στην κατασκευή της.
Ενώχ
Ενώχ, ο γιος του Ιάρεδ
Μια μορφή που δεσπόζει για την αγιότητα της ζωής του, κατά τα λεγόμενα της Αγίας Γραφής, είναι ο Ενώχ. Γιος ενός άσημου για την ιστορία ανθρώπου, του Ιάρεδ, απογόνου του τρίτου γιου του Αδάμ, Σηθ, άθελά του "καθιερώθηκε" απ' τον Θεό όπως βεβαιώνει κι η σημασία του ονόματός του, να διαδραματίσει σπουδαίο ρόλο στο θείο σχέδιο για τη σωτηρία του κόσμου. Γέννησε το Μαθουσάλα, τον μακροβιότερο άνθρωπο που ποτέ έζησε στη γη, παρ' όλο που η δική του ζωή διήρκεσε τόσο λίγο, τριακόσια εξήντα πέντε χρόνια. Έζησε ζωή άμεμπτης αγνότητας σε περίοδο που ούτε ο Νόμος του Θεού είχε δοθεί, ούτε, φυσικά, κι η μεταγενέστερη του Νόμου Χάρη είχε επιτελεστεί. Οραματίστηκε την τελική Κρίση που ο Θεός θα κάνει στα τέλη των αιώνων και με τον τρόπο με τον οποίο έγινε η "μετάθεσή" του, μίλησε στις επόμενες γενιές για την μετά το θάνατο Ανάσταση του Μεσσία που θα 'ρχόταν και για την τελική Ανάσταση των "κεκοιμημένων αγίων", "ίνα καταποθή το θνητόν υπό της ζωής". (Β΄ Κορ. 10:4)
Haus am Horn
Το 1996 το κτήριο συμπεριλήφθηκε στα Μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς που πλέον είναι γνωστά ως Το Μπάουχαουζ και οι χώροι του στη Βαϊμάρη, στο Ντασάου και το Μπερνάου
Αλεποχώρι Αχαΐας
Λοιπά στοιχεία
Γειτονιές του χωριού είναι οι Πάνω Μαχαλάς (ή Τσαλαμιδαίικα), όπου και σώζεται σε καλή κατάσταση ο Πύργος του Τσαλαμιδά ενώ εκεί βρίσκεται και ο ναός του Αγίου Βλασίου, ο Κάτω Μαχαλάς και το Πέρα Χωριό. Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται ως επί το πλείστον με την κτηνοτροφία.
Ενώχ
Η προφητεία του Ενώχ για την Δευτέρα Παρουσία
Αλλά ο Ενώχ δεν προφήτεψε μόνο με τη ζωή του μελλοντικές αλήθειες, αλλά και με το στόμα του προφήτεψε περί της Κρίσης, την οποίαν στα τέλη των αιώνων ο Κύριος μαζί με τους αγίους Του θα κάνει για κάθε ασεβή άνθρωπο: "... δια να ελέγξη πάντας τους ασεβείς..."
Haus am Horn
Περιγραφή
Είναι σε απλή, κυβική σχεδίαση με επίπεδη στέγη και χρησιμοποιήθηκε ατσάλι και τσιμέντο για την κατασκευή του. Οι τοίχοι είναι φτιαγμένοι από δύο πέτρινες πλάκες και ο εσωτερικός χώρος ήταν γεμισμένος με τύρφη για μόνωση. Στο κέντρο του σπιτιού βρισκόταν ένα σαλόνι φωτισμένο από φεγγίτες, 2 τετραγωνικών μέτρων, με ειδικευόμενα δωμάτια να το περικλείουν από όλες τις πλευρές του. Τα μικρότερα δωμάτια ήταν 1 τετραγωνικό μέτρο το καθένα και βρισκόντουσαν μισό όροφο χαμηλότερα από το κεντρικό δωμάτιο. Τα μεγάλα παράθυρα κοίταζαν στον νότο και στη δύση, η βόρεια πλευρά δεν είχε σχεδόν καθόλου παράθυρα. O Βάλτερ Γκρόπιους χαρακτήρισε τη σχεδίαση των δωματίων "Σε κάθε δωμάτιο, η λειτουργικότητα είναι σημαντική, για παράδειγμα, η κουζίνα είναι από τις πιο πρακτικές και απλές κουζίνες, αλλά δεν είναι δυνατόν να χρησιμοποιηθεί και ως τραπεζαρία. Κάθε δωμάτιο έχει τον δικό του χαρακτήρα που ταιριάζει στον σκοπό του."
Το σπίτι χτίστηκε μακριά από την κεντρική πανεπιστημιούπολη του Μπάουχαουζ, σε οικόπεδο που χρησιμοποιούνταν ως κήπος λαχανικών από τη σχολή. Όλα τα έπιπλα φτιάχτηκαν στα εργαστήρια του Μπάουχαουζ από περίφημους καθηγητές και σπουδαστές, όπως οι Μαρσέλ Μπρόιερ, Θίοντορ Μπόγκλερ και Άλμα Μπούσερ. Ο Mπόγκλερ, ένας σπουδαστής, σχεδίασε τα κεραμικά για την κουζίνα, και η Μπούσερ, επίσης σπουδάστρια, σχεδίασε τα έπιπλα για το παιδικό δωμάτιο. Ο Λάσλο Μόχολι-Νάγκι, σχεδίασε τα φώτα, τα οποία φτιάχτηκαν στο μεταλλουργικό εργαστήριο του Μπάουχαουζ. Ο Μαρσέλ Μπρόιερ, ένας σπουδαστής εκείνη τη χρονική περίοδο, σχεδίασε έπιπλα, συμπεριλαμβανομένου και του ενσωματωμένου ντουλαπιού. Ο Γκρόπιους δήλωσε ότι ο στόχος της κατασκευής του σπιτιού ήταν "Η καλύτερη άνεση, με την καλύτερη οικονομία με την εφαρμογή της καλύτερης δεξιοτεχνίας και της καλύτερης κατανομής χώρου σε μορφή, μέγεθος και διάρθρωσης."
Αλεποχώρι Αχαΐας
Αναρρίχηση
Λίγο πριν το χωριό και τη γέφυρα στον ποταμό Τεθρέα υπάρχουν πέντε μεγάλα συγκροτήματα βράχων όπου, στα τέλη της δεκαετίας του 1990, ανοίχτηκε ένα μεγάλο αναρριχητικό πεδίο. Υπεύθυνος για τη διάνοιξη των διαδρομών ήταν ο Γιάννης Τορέλλι, ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες αναρριχητές, που έχασε τη ζωή του στον Χελμό τον Φεβρουάριο του 2022.
Haus am Horn
Η Υποδοχή
Το Haus am Horn προσέλκυσε το ενδιαφέρον κατά τη διάρκεια της έκθεσης Werkshau και πολλοί άνθρωποι το επισκέφθηκαν. Οι ντόπιοι κάτοικοι του έδωσαν το ψευδώνυμο Ο μύλος του καφέ λόγω του τετραγωνικού του σχήματος και τη στέγη του με τους φεγγίτες, που θυμίζει τους μύλους καφέ του 20ου αιώνα. Η υποδοχή από το μέσα ενημέρωσης κυμαινόταν από το θαυμασμό μέχρι (πιο συχνά) την ανοιχτή απόρριψη.
Παιδιά των λύκων
Τα παιδιά των λύκων (γερμανικά: Wolfskinder, λιθουανικά: Vokietukai) ήταν μια έκφραση που χρησιμοποιήθηκε για τα παιδιά της γερμανικής εθνότητας που ζούσαν στους δρόμους στην Ανατολική Πρωσία στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Τα παιδιά των λύκων ήταν ως επί το πλείστον ορφανά που είχαν μείνει πίσω κατά τη διάρκεια της γερμανικής εκκένωσης της Ανατολικής Πρωσίας και της εισβολής του Κόκκινου Στρατού στις αρχές του 1945, με πολλά να ζουν άστεγα στα δάση της Ανατολικής Πρωσίας ή να υιοθετούνται από Λιθουανικές οικογένειες.
Αλεποχώρι Αχαΐας
Αναρρίχηση
Το αναρριχητικό πεδίο Αλεποχωρίου θεωρείται από τα πιο «σκληρά» στον ελλαδικό χώρο με διαδρομές πολύ υψηλής δυσκολίας. Ο Τορέλλι άνοιξε τις διαδρομές με τη βοήθεια του Άρη Θανόπουλου και άλλων Πατρινών αναρριχητών. Οι διαδρομές υπερβαίνουν τις 60 σε αριθμό και είναι πλήρως εξοπλισμένες για sport αναρρίχηση. Ο βράχος είναι ασβεστόλιθος άριστης ποιότητας, ύψους έως και 40 μ., με πολλά χρώματα, πολλούς σταλακτιτικούς σχηματισμούς και έντονα αρνητική κλίση, κάτι που ανεβάζει τον βαθμό αναρριχητικής δυσκολίας. Ωστόσο, η κάθε διαδρομή έχει το δικό της στυλ και τη δική της αισθητική αξία.
Haus am Horn
Η Υποδοχή
Οι Λούντβιχ Μις φαν ντερ Ρόε και Λε Κορμπυζιέ εξέφρασαν θαυμασμό για τον σχεδιασμό ενώ παραδοσιακοί όπως ο Paul Schultze-Naumburg ήταν επικριτικοί.
Αλεποχώρι Αχαΐας
Αναρρίχηση
Παράλληλα, η Νομαρχιακή Επιχείρηση Ανάπτυξης Ν. Αχαϊας, εξέδωσε αναρριχητικό οδηγό, που περιλαμβάνει και τα αναρριχητικά πεδία Καλογριάς, Σανταμερίου και Σπαρτιάς.
Haus am Horn
Ιστορία
Το Haus am Horn χτίστηκε για την πρώτη έκθεση έργων από τη σχολή σχεδίου Μπάουχαουζ το 1923, η οποία ιδρύθηκε στη Βαϊμάρη το 1919. Το κτήριο βασιζόταν σε σχέδια του Georg Muche, καλλιτέχνη και καθηγητή στη σχολή. Θεωρήθηκε τότε, ότι θα ήταν ένα πρότυπο για τα σπίτια σε έναν οραματικό οικισμό του Μπάουχαουζ στη Βαϊμάρη αλλά αυτό δεν έγινε ποτέ. Για αυτό πολλές φορές το σπίτι αυτό αναφέρεται ως "Musterhaus" στη Γερμανία, δηλαδή εκθεσιακό σπίτι.
Μετά την έκθεση το σπίτι έμεινε άδειο για έναν χρόνο. Αυτό ήταν στο ζενίθ του υπερπληθωρισμού στη Βαϊμάρη και ήταν αδύνατο να αποπληρωθεί το δάνειο στον Sommerfeld, οπότε το οικόπεδο πωλήθηκε σε έναν δικηγόρο, τον Franz Kühn, το 1924 και όλα τα έπιπλα δόθηκαν στον Sommerfeld. Τα περισσότερα από αυτά τα αντικείμενα χάθηκαν με το πέρασμα των χρόνων αλλά το Ίδρυμα Ντασάου Μπάουχαουζ έχει στη συλλογή του μια τουαλέτα από το δωμάτιο και ένα γυάλινο ντουλάπι από το σαλόνι, και τα δύο σχεδιασμένα από τον Μαρσέλ Μπρόιερ. Ο Kühn πρόσθεσε ένα γκαράζ και έκανε και άλλες μικρές αλλαγές. Στα τέλη του 1930 το πούλησε στο Γερμανικό Μέτωπο Εργασίας, που σχεδίαζε να κατεδαφίσει το σπίτι και να χτίσει ένα εκπαιδευτικό ίδρυμα όμως ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος σταμάτησε τα σχέδια τους. Το σπίτι αφέθηκε σε έναν αξιωματικό του Γερμανικού στρατού και μετά τον πόλεμο το δημοτικό συμβούλιο της Βαϊμάρης ανέλαβε τη διαχείρισή του.
Στις αρχές του 1950, υπό την κομμουνιστική κυβέρνηση της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας, μετατράπηκε σε δημόσια ιδιοκτησία (Volkseigentum). Πολλές οικογένειες έζησαν εκεί, όμως καμία δεν ήξερε την ιστορία του και έτσι υπέστη εσωτερικές και εξωτερικές αλλαγές. Η οικογένεια που έζησε εκεί από το 1971 έως το 1990, κατάλαβε την αξία του Haus am Horn και ξεκίνησε τη μακρά διαδικασία αναγνώρισης του ως προστατευόμενο ιστορικό μνημείο.
Το Haus am Horn σήμερα
Από το 1998 έως το 2017, το κτήριο άνηκε στην πόλη της Βαϊμάρης, η οποία το μίσθωσε στον φιλικό κύκλο του πανεπιστημίου Μπάουχαουζ (Freundeskreis der Bauhaus-Universität Weimar), που υποκίνησε μια γενική αποκατάσταση το 1998-99. Οι καθηγητές και μαθητές του πανεπιστημίου χρησιμοποίησαν το κτήριο και πάνω από 30 δεξιώσεις και 300 συμβάντα τελέσθηκαν σε αυτό. Από τον Αύγουστο του 2017 το κτήριο διαχειρίζεται το Klassik Stiftung Weimar
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Γερμανία
Αλεποχώρι Αχαΐας
Οικισμός Άγιος Δημήτριος Αχαΐας
Στο Αλποχώρι ανήκει και ο οικισμός του Αγίου Δημητρίου. Σύμφωνα με τοπικές μαρτυρίες δημιουργήθηκε από κατοίκους του Αλεποχωρίου που εγκαταστάθηκαν σε πιο ανοιχτό μέρος που είχε χωράφια. Αναγνωρίστηκε επίσημα ως οικισμός το 1928 με 270 κατοίκους, το 1925 έγινε ενορία και την ίδια χρονιά απέκτησε δημοτικό σχολείο που συνεχίζει να λειτουργεί μέχρι σήμερα. Από το 1928 αποτελεί οικισμό της κοινότητας Αλεποχωρίου και σήμερα του Δήμου Ερυμάνθου. Στην απογραφή του 2011 είχε 137 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Τριταίας Κατηγορία:Δήμος Ερυμάνθου
Ενώχ
Ο Ενώχ στην Καινή Διαθήκη
Ο Ενώχ αναφέρεται μια μόνο φορά στην Καινή Διαθήκη, ως προφήτης. Αναφέρεται,στην επιστολή του Ιούδα,εδαφια 14,15.
Το απόκρυφο βιβλίο του Ενώχ
Με το όνομα "Βιβλίο Ενώχ" σώζεται απόκρυφο σύγγραμμα που γράφτηκε περί τα 110 π.Χ., περιέχει προφητείες περί της συντέλειας του κόσμου, και είναι σε αιθιοπική μετάφραση. Δεν αποκλείεται η παραπομπή στο βιβλίο του Ιούδα να είναι παρμένη απ' αυτό. Όμως το βιβλίο αυτό το απέρριψαν ως "μη κανονικό" τόσο οι Εβραίοι όσο και οι Πατέρες της Εκκλησίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης Κατηγορία:Άγιοι της Κυριακής των Προπατόρων Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι από την Παλαιά Διαθήκη
Παιδιά των λύκων
Εκκένωση της Ανατολικής Πρωσίας
Μέχρι το τέλος του 1944, καθώς ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος είχε γυρίσει ανεπανόρθωτα εις βάρος της Ναζιστικής Γερμανίας, στους πολίτες απαγορεύτηκε να εκκενώσουν την ανατολική επικράτεια της Ανατολικής Πρωσίας, ακόμη και όταν πλησίαζε η αναπόφευκτη εισβολή του Κόκκινου Στρατού. Ο Γκάουλαϊτερ της Ανατολικής Πρωσίας, Έριχ Κοχ, διακήρυξε ότι η φυγή ήταν παράνομη και τιμωρητέα («strenges Fluchtverbot»), αλλά καθώς ο Κόκκινος Στρατός πλησίασε στο Κένινγκσμπεργκ (σήμερα Καλίνινγκραντ τμήμα της Ρωσικής ομοσπονδίας), πολλοί Γερμανοί ήταν έτοιμοι να αποχωρήσουν εκκενώνοντας το μέρος ούτως ή άλλως. Τον Ιανουάριο του 1945, η εκκένωση της Ανατολικής Πρωσίας ξεκίνησε την τελευταία στιγμή.
Η πρόοδος του Κόκκινου Στρατού προς την Ανατολική Πρωσία ώθησε εκατομμύρια Γερμανούς άνδρες, γυναίκες και παιδιά να φύγουν. Ωστόσο, πολλοί ενήλικες σκοτώθηκαν ή τραυματίστηκαν κατά τη διάρκεια βομβιστικών επιδρομών ή λόγω του σκληρού χειμώνα χωρίς φαγητό ή καταφύγιο. Χιλιάδες ορφανά παιδιά έμειναν πίσω και κατέφυγαν στο περιβάλλον δάσος, αναγκάστηκαν να αγωνιστούν για τον εαυτό τους και να αντιμετωπίσουν σκληρά αντίποινα αν πιάνονταν από τους Σοβιετικούς στρατιώτες. Καταδικασμένοι να ζήσουν μέσω της «επαιτείας και της κλοπής», τα μεγαλύτερα παιδιά συχνά προσπαθούσαν να κρατήσουν τα αδέλφια τους μαζί και η επιβίωση, η αναζήτηση τροφής και καταφυγίου, έγινε η πρώτη τους προτεραιότητα.
Λιθουανική βοήθεια
Πολλά τέτοια παιδιά γερμανικής καταγωγής ταξίδευσαν στη γειτονική Λιθουανία, όπου υιοθετήθηκαν από Λιθουανούς αγρότες και τα αποκαλούσαν vokietukai (μικροί Γερμανοί) και συχνά τους έδιναν φαγητό και στέγη δωρεάν. Τα περισσότερα από αυτά τα παιδιά έκαναν εκδρομές πολλές φορές για να πάρουν φαγητό για τις άρρωστες μητέρες ή τα αδέλφια τους, ταξιδεύοντας κατά μήκος των σιδηροδρομικών γραμμών, μερικές φορές ανεβαίνοντας πάνω ή ανάμεσα σε σιδηροδρομικά βαγόνια και πηδώντας πριν φτάσουν στους σοβιετικούς σταθμούς ελέγχου. Μετά τη δεκαετία του 1990, τα παιδιά αυτά ονομάστηκαν «παιδιά των λύκων» λόγω του ότι περιπλανιόντουσαν όπως ο λύκος περιπλανιέται στα δάση. Οι Λιθουανοί αγρότες ,που πουλούσαν τα προϊόντα τους στους δήμους της Ανατολικής Πρωσίας το 1946, έψαχναν παιδιά και νέους για να τους στηρίξουν στην καθημερινή τους εργασία. Έτσι πολλά παιδιά κινούνταν στην ανατολική περιοχή της Βαλτικής για να λαμβάνουν τρόφιμα με αντάλλαγμα άλλα προϊόντα ή την εργασία τους. Μερικά από τα μικρότερα παιδιά υιοθετήθηκαν και κάποια παρέμειναν μόνιμα στις λιθουανικές φάρμες, αλλά δεν υπάρχουν ακριβή στατιστικά. Σύμφωνα με πρόχειρες εκτιμήσεις, 45.000 παιδιά της γερμανικής εθνότητας και νέοι έμεναν στη Λιθουανία το 1948.
Οι Λιθουανοί που βοηθούσαν παιδιά της γερμανικής εθνότητας έπρεπε να αποκρύψουν τις δράσεις αυτές από τις σοβιετικές αρχές, διακινδυνεύοντας σοβαρή τιμωρία εάν εντοπίζονταν τα παιδιά. Αυτός ήταν και ο λόγος που πολλά ονόματα παιδιών άλλαξαν. Μόνο μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης το 1990 μπόρεσαν να αποκαλύψουν τις πραγματικές τους ταυτότητες.
Τα περισσότερα από αυτά έγιναν ορφανά λόγω πολέμου και της απόδρασης στη δύση σε μικρή και ακόμα και σε βρεφική ηλικία. Έπρεπε να φροντίσουν τον εαυτό τους και να μάθουν πώς να επιβιώσουν. Πολλά έφτασαν στη Λιθουανία, όπου εργάστηκαν σε αγροκτήματα για να κερδίσουν τα προς το ζην. Οι περισσότεροι δεν είχαν καμία ευκαιρία για σχολική εκπαίδευση. Μία μεγάλη μερίδα δεν έλαβε ποτέ μαθήματα για να μάθει να γράφει ή να διαβάζει. Σε πολλές περιπτώσεις, τα παιδιά πήραν νέα Λιθουανικά ονόματα και επώνυμα και έγιναν Λιθουανοί. Δεν υπήρχε επιλογή, καθώς απαγορευόταν να επιλέξουν να είναι Γερμανοί.
Σοβιετική δράση
Οι Σοβιετικές αρχές έστειλαν μερικά παιδιά που μπορούσαν να αναγνωριστούν ως ορφανά Γερμανών στην πρώην Ανατολική Πρωσία για να μείνουν σε ορφανοτροφεία που διοικούνταν από σοβιετικούς στρατιωτικούς αξιωματούχους, αλλά στελεχώθηκαν κυρίως με μερικούς από τους εναπομείναντες Γερμανούς εκεί. Στα τέλη του 1947, 4.700 ορφανά Γερμανικής εθνότητας εγγράφηκαν επίσημα στο Καλίνινγκραντ. Τα ορφανά υιοθετήθηκαν επίσης από ρωσικές οικογένειες στη Σοβιετική Ένωση, αν και έγγραφα σχετικά με αυτές τις υιοθεσίες δεν είναι ανοιχτά στο κοινό. Το 1948, άνοιξε το παιδικό χωριό του Pinnow, που μετονομάστηκε τότε σε Kinderdorf Kyritz. Τα ορφανά που κατάφεραν να ζήσουν με Λιθουανούς αγρότες παρέμειναν εκεί ως επί το πλείστον χωρίς να ανακαλυφθούν.
Εκδίωξη στη Σοβιετική ζώνη κατοχής της Γερμανίας
Το 1946, οι Σοβιετικοί άρχισαν να εκκενώνουν τη χερσόνησο του Καλίνινγκραντ (ρώσικα: Самбийский полуостров) από Γερμανούς. Τον Οκτώβριο του 1947, οι Σοβιετικοί αποφάσισαν να επανεγκαταστήσουν 30.000 Γερμανούς από το Περιφέρεια του Καλίνινγκραντ στη Σοβιετική Ζώνη Κατοχής της Γερμανίας. Το 1947, η Σοβιετική Ένωση έστειλε τρένα ορφανών στη ζώνη κατοχής. Αυτά τα ταξίδια με τρένα διαρκούσαν τέσσερις έως επτά ημέρες, εν μέρει χωρίς φαγητό ή τουαλέτα και μερικά παιδιά δεν επέζησαν. Στις 15 Φεβρουαρίου 1948, το Υπουργικό Συμβούλιο της ΕΣΣΔ αποφάσισε να επανεγκαταστήσει όλους τους Γερμανούς της πρώην Ανατολικής Πρωσίας, κηρύσσοντας τους παράνομους κατοίκους στην πατρίδα τους. Σύμφωνα με σοβιετικές πηγές, 102.125 άτομα επανεγκαταστάθηκαν το 1947 και το 1948. Από αυτούς, μόνο 99.481 έφτασαν, αν και πηγές της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας (Ανατολική Γερμανία) το αποδίδουν σε «ίσως ένα σοβιετικό λάθος υπολογισμού». Τον Μάιο του 1951, άλλοι 3.000 Γερμανοί Umsiedler της Ανατολικής Πρωσίας έφτασαν στην Ανατολική Γερμανία. Μερικά ορφανά κατάφεραν να φύγουν από την Ανατολική Γερμανία στη Δυτική Γερμανία όπου οι συνθήκες διαβίωσης ήταν καλύτερες. Εκείνη την εποχή, μερικά από τα νεαρά ορφανά δεν γνώριζαν την ταυτότητά τους, οι πληροφορίες στα αρχεία αναζήτησης ήταν ασαφείς και η επαγγελματική ανέλιξη τους ήταν δύσκολη.
Επιζώντες
Τα παιδιά λύκων δεν αναφέρθηκαν στον Τύπο και έγιναν γνωστά στο κοινό μόνο μετά το 1990 μετά την κατάρρευση του κομμουνιστικού συστήματος στην Ανατολική Ευρώπη. Η επίσημη θέση των σοβιετικών και πολωνικών κυβερνήσεων εκείνη την εποχή ήταν ότι δεν υπήρχαν Γερμανοί σε αυτές τις περιοχές, και αυτή ήταν η επίσημη θέση τους ήδη από τη Διάσκεψη του Πότσνταμ τον Αύγουστο του 1945. Η ιστορικός Ruth Leiserowitz, η οποία ζούσε στη Λιθουανία, ερεύνησε και δημοσίευσε βιβλία για τα παιδιά των λύκων της Ανατολικής Πρωσίας. Μερικά ιστορικά αρχεία που δόθηκαν από παιδιά από την Ανατολική Πρωσία διασώθηκαν. Σε αυτά περιγράφουν πώς οι οικογένειές τους κυριεύτηκαν από την προώθηση των σοβιετικών δυνάμεων καθώς προσπαθούσαν να φύγουν. Στάλθηκαν πίσω στα παλιά τους σπίτια στην Ανατολική Πρωσία, τα βρήκαν καταστραμμένα, εκδιώχθηκαν από τα σπίτια τους και στη συνέχεια μερικοί πέθαναν από πείνα, κρύο και τυφοειδή πυρετό. Τα ορφανά έπρεπε να βρουν έναν τρόπο επιβίωσης και να γίνουν παιδιά των λύκων. Άλλα πέντε ορφανά, που γεννήθηκαν στα έτη 1930-1939, είπαν στην Leiserowitz πώς κατάφεραν να επιβιώσουν και μεταφέρθηκαν σε ένα παιδικό σπίτι στην Ανατολική Γερμανία.
Στην αναγγελία θανάτου μιας γυναίκας από την Ανατολική Πρωσία, που γεννήθηκε το 1939 και πέθανε το 2009, αποκαλύφθηκε ότι είχε ζήσει ως παιδί Λύκος υπό τρομερές συνθήκες ως ορφανό χωρίς σπίτι και στέγη στην Ανατολική Πρωσία και τη Λιθουανία.
Η ιστορία μίας επιζήσασας μπορεί να διαβαστεί στο βιβλίο ABANDONED AND FORGOTTEN: An Orphan Girl's Tale of Survival in World War II της Evelyne Tannehill. Σε αυτό Evelyne περιγράφει πως η ίδια και η οικογένειά της έπεσαν θύματα των Σοβιετικών που εισέβαλαν στο αγρόκτημα των γονιών της στη Βαλτική Θάλασσα στην Ανατολική Πρωσία. Η οικογένειά της χωρίστηκε. Μόνο μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991 μπόρεσε να επιστρέψει στην Ανατολική Πρωσία για να επισκεφτεί ξανά την παιδική της πατρίδα.
Μια άλλη εξαιρετική ιστορία είναι της Liesabeth Otto, που γεννήθηκε το 1937, η οποία, αφού η μητέρα της πέθανε από την πείνα, πήγε με τους αδελφούς και τις αδελφές της στην πατρίδα της στο Wehlau, όπου κατάφερε να επιβιώσει μέχρι το 1953 με δουλειά και επαιτεία. Το 1953, στάλθηκε σε στρατόπεδο κράτησης για παιδιά επειδή πιάστηκε να κλέβει τρόφιμα και ρούχα. Μετά από μια οδύσσεια σε πολλά στρατόπεδα κράτησης και αργότερα αναζητώντας εργασία στη Σοβιετική Ένωση, βρήκε τον πατέρα και τον αδελφό της στη Δυτική Γερμανία τη δεκαετία του 1970.
Μοίρα
Αρκετές εκατοντάδες παιδιά των λύκων ανακαλύφθηκαν στη Λιθουανία μετά το χωρισμό της από τη Ρωσία. Σήμερα σχεδόν 100 ζουν εκεί. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 και μετά, τα παιδιά αυτά αγωνίστηκαν για τη γερμανική τους υπηκοότητα. Έχουν τη δική τους ένωση. Το Ομοσπονδιακό Γραφείο Διοίκησης του Γερμανικού Ομοσπονδιακού Υπουργείου Εσωτερικών είχε κρίνει εδώ και πολύ καιρό ότι άτομα που εγκατέλειψαν το έδαφος του Κένινγκσμπεργκ μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο είχαν παραιτηθεί με τη βία από τη γερμανική τους υπηκοότητα.
Από την 1η Ιανουαρίου 2008 και μετά, η λιθουανική νομοθεσία αποζημιώνει τα άτομα που υπέφεραν λόγω του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και της σοβιετικής κατοχής. Κατά συνέπεια, τα τότε παιδιά των λύκων λαμβάνουν μια μικρή πρόσθετη σύνταξη. Στη γερμανική νομοθεσία, τα παιδιά αυτά δεν αναφέρονται. Από ιδιώτες χορηγούς λαμβάνουν ένα μικρό τριμηνιαίο επίδομα, με πρωτοβουλία του Wolfgang Freiherr von Stetten.
Σήμερα, μερικά παιδιά των λύκων στοχεύουν να μάθουν τη μοίρα των συγγενών τους, να αποκτήσουν γερμανική ιθαγένεια, να επανενωθούν με τις οικογένειές τους, να εγκαταλείψουν τη χώρα τους για τη Γερμανία και να παραμείνουν πιστοί στον γερμανικό πολιτισμό.
Σύλλογοι
Η ένωση Edelweiß-Wolfskinder έχει την έδρα της στο Βίλνιους. Μια άλλη τοποθεσία είναι στην Klaipeda. Έχει υποστήριξη από γερμανούς δωρητές. Τα μέλη μπορούν να συναντιούνται και να ανταλλάζουν απόψεις και ιστορίες. Επειδή είναι ηλικιωμένα και αδύναμα ,σπάνια μπορούν να μιλήσουν τη γερμανική γλώσσα. Η βοήθεια για τη γερμανική μειονότητα στα κράτη της Βαλτικής έληξε το 2008.
Αναζήτηση συγγενών
Από την πτώση του σιδηρού παραπετάσματος, οι άνθρωποι θα μπορούσαν για άλλη μια φορά να ταξιδέψουν για να αναζητήσουν ή να ανακτήσουν την ταυτότητά τους ως Γερμανοί.
Εις μνήμην
Ο Πρόεδρος της Λιθουανίας, Valdas Adamkus, δήλωσε ότι θα ανοίξει έκθεση στο Bad Iburg που θα ονομάζεται «Η χαμένη ιστορία της Ανατολικής Πρωσίας: Τα παιδιά των λύκων και η τύχη τους.»
Μνημεία για τα παιδιά των λύκων υπάρχουν σε λιθουανικό έδαφος για να γίνει γνωστή η μοίρα όλων των ανθρώπων που σκοτώθηκαν ή πέθαναν από την πείνα στην Ανατολική Πρωσία τα έτη 1944-1947 και να αναγνωριστούν τα ορφανά παιδιά που έμειναν πίσω.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επακόλουθα Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Σήμα Ουάου!
Το σήμα Ουάου! (αγγλικά: Wow! signal) ήταν ισχυρό ραδιοσήμα στενής ζώνης που ανιχνεύθηκε στις 15 Αυγούστου του 1977 από τον οργανισμό για την αναζήτηση εξωγήινης νοημοσύνης SETI, στο ραδιοτηλεσκόπιο του πανεπιστημίου του Οχάιο στο Ντέλαγουερ των ΗΠΑ στις 10:16 μ.μ. τοπική ώρα. Το σήμα είχε τα χαρακτηριστικά που αναμένονται σε ένα σήμα με προέλευση έξω από τη Γη και το Ηλιακό σύστημα στο οποίο αυτή βρίσκεται. Η πηγή του προσδιορίστηκε στα βορειοδυτικά του σφαιρωτού σμήνους Μεσιέ 55 στον αστερισμό του Τοξότη, κοντά στο αστρικό σύστημα Χι Τοξότη.
Η αλφαριθμητική ακολουθία 6EQUJ5 του σήματος, διήρκησε καθόλα τα 72 δευτερόλεπτα κατά τα οποία το τηλεσκόπιο ήταν δυνατό βάσει των δυνατοτήτων του να μετρήσει το σήμα, αλλά δεν ανιχνεύθηκε ξανά έκτοτε. Ακολούθησε ευρεία κάλυψη σχετικά με το θέμα από τα ΜΜΕ και οι αστρονόμοι προσπάθησαν πολλές φορές να ξαναβρούν το σήμα χωρίς επιτυχία. Ο αστρονόμος που έλεγξε τις σχετικές μετρήσεις, εντυπωσιασμένος από την ένταση του σήματος και τα χαρακτηριστικά του τα οποία ταίριαζαν με αυτά ενός σήματος με εξωγήινη προέλευση, σημείωσε με ένα κύκλο τα σχετικά ψηφία της μέτρησης και έγραψε το σχόλιο Wow! στο περιθώριο της εκτύπωσης, κάτι που από τότε αποτέλεσε και την ονομασία του ίδιου του σήματος. Το αρχικό σημείωμα με τα στοιχεία της μέτρησης και τη χειρόγραφη σημείωση διατηρείται σήμερα στον Σύλλογο ιστορίας του Οχάιο.
Ερμηνεία της μέτρησης
Το τηλεσκόπιο που χρησιμοποιήθηκε για τη μέτρηση είχε μόνιμη κλίση και δεν μπορούσε να περιστραφεί, χρησιμοποιώντας την φυσική περιστροφή της ίδιας της Γης για την εξερεύνηση διαφορετικών σημείων του ουρανού. Βάσει της περιστροφής της Γης, και του μεγέθους του ίδιου του τηλεσκοπίου, το τηλεσκόπιο μπορούσε να ανιχνεύσει ένα συγκεκριμένο σημείο μόνο για 72 δευτερόλεπτα. Έτσι, αναμενόταν πως ένα πιθανό εξωγήινο σήμα χωρίς διακοπή θα διαρκούσε έως 72 δευτερόλεπτα, και πως η καταγεγραμμένη ένταση του σήματος θα είχε μια σταδιακή αύξηση κατά τα πρώτα 36 δευτερόλεπτα και μια σταδιακή μείωση στα υπόλοιπα 36, με τη μέγιστη ένταση του σήματος να παρατηρείται στη μέση. Η μέτρηση του σήματος Wow! είχε όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά, σε αντίθεση με ένα τυχαίο ραδιοσήμα που θα είχε προέλευση από την ίδια τη Γη.
Η ακολουθία των χαρακτήρων 6EQUJ5 περιγράφει την μεταλλαγή της έντασης του σήματος. Κάθε χαρακτήρας αντιπροσωπεύει 12 δευτερόλεπτα (ανά 10 kHz), ενώ το διάστημα ανάμεσα στους χαρακτήρες αναπαριστά την ένταση μεταξύ 0 και 1. Οι αριθμοί από το 1 έως το 9 αναπαριστούν τις αντίστοιχες εντάσεις από 1.0 έως 9.9, ενώ οι εντάσεις από 10.0 και πάνω απεικονίζονται με γράμματα, έτσι το Α αντιστοιχεί σε εντάσεις μεταξύ 10.0 και 11.0, το Β μεταξύ 11.0 και 12.0 και ούτω καθεξής.
Η τιμή U (ένταση μεταξύ 30.0 και 31.0) ήταν και η υψηλότερη που ανιχνεύτηκε από το ραδιοτηλεσκόπιο, και 30 φορές ισχυρότερη από το συνηθισμένο θόρυβο που ανιχνεύεται στο διάστημα σύμφωνα με την κλίμακα μέτρησης αυτή. Η ένταση στην περίπτωση αυτή είναι ο λόγος του σήματος ως προς το θόρυβο, όπου χρησιμοποιήθηκε η μέση τιμή του θορύβου για το συγκεκριμένο εύρος σε σχέση με τις μετρήσεις των προηγούμενων λεπτών.
Δόθηκαν 2 διαφορετικές τιμές ως προς τη μέτρηση της συχνότητας του σήματος, από 2 διαφορετικές επιστημονικές ομάδες, 1420.356 MHz και 1420.4556 MHz. Οι συχνότητες αυτές είναι πολύ κοντά σε αυτή της φασματικής γραμμής του υδρογόνου η οποία είναι 1420.40575177 MHz. Η συγκεκριμένη τιμή είναι σημαντική για τους ερευνητές του SETI μια και θεωρείται πως το υδρογόνο είναι το πιο κοινό στοιχείο στο σύμπαν, έτσι είναι πιθανό πως οι εξωγήινοι θα χρησιμοποιούσαν αυτή τη συχνότητα για την εκπομπή ενός ισχυρού σήματος. Οι 2 διαφορετικές τιμές που δόθηκαν κατά τη μέτρηση της συχνότητας, ισαπέχουν από αυτή της συχνότητας της φασματικής γραμμής του υδρογόνου, κατά 0.0498 MHz (περισσότερο και λιγότερο αντίστοιχα). Το εύρος ζώνης του σήματος ήταν μικρότερο από 10 kHz, με την κάθε στήλη στην εκτύπωση αντιστοιχεί σε ένα κανάλι εύρους 10 kHz, και το σήμα να υπάρχει μόνο σε μια στήλη.
Τοποθεσία της προέλευσης
Το σήμα φαίνεται πως ήρθε από μια περιοχή του διαστήματος όπου δεν υπάρχουν άστρα ή πλανήτες, βορειοδυτικά του σφαιρωτού σμήνους Μεσιέ 55. Ο ακριβής καθορισμός της τοποθεσίας προέλευσης του σήματος ήταν δύσκολο να καθοριστεί, μια και το τηλεσκόπιο διέθετε 2 δέκτες για τον εντοπισμό των σημάτων, και ο κάθε ένας ανίχνευε μια ελαφρώς διαφορετική τοποθεσία κατά την ίδια στιγμή με μικρή απόκλιση μεταξύ τους. Το σήμα ανιχνεύθηκε στον ένα δέκτη αλλά όχι στον άλλο, και ο τρόπος που έγινε η επεξεργασία του σήματος έκανε αδύνατο το να καθοριστεί ποιος δέκτης το ανίχνευσε. Έτσι, οι πιθανές μετρήσεις ως προς τις αστρονομικές συντεταγμένες και τη μέτρηση της ορθής αναφοράς, είναι δύο: Η απόκλιση μετρήθηκε με βεβαιότητα ότι ήταν −27°03′ ± 20′. Όλες οι προηγούμενες τιμές είναι σε εποχή Β1950.0. Ο υπολογισμός των συντεταγμένων βάσει των τιμών αυτών καθόρισε πως η περιοχή του ουρανού από όπου προήλθε το σήμα βρίσκεται στον αστερισμό του Τοξότη, περίπου 2,5 μοίρες νοτίως του αστρικού συστήματος Χι Τοξότη, με το ταυ Τοξότη να είναι το πλησιέστερο ευδιάκριτο άστρο.
Αναζήτηση για επαναλήψεις του σήματος
Παρά τις πολυάριθμες προσπάθειες που έγιναν για πολλούς μήνες από την αρχική ομάδα και άλλες ανεξάρτητες ομάδες διεθνώς για την επανανίχνευση του σήματος, δεν στάθηκε δυνατό να ξαναβρεθεί. Κατά τα επόμενα χρόνια οι προσπάθειες αυτές συνεχίστηκαν σποραδικά, χρησιμοποιώντας ισχυρότερα τηλεσκόπια, ιδιαίτερα κατά το 1995 και 1996 όταν χρησιμοποιήθηκε η Πολύ Μεγάλη Συστοιχία ραδιοτηλεσκοπίων στο Νέο Μεξικό των ΗΠΑ η οποία ήταν ικανή για πολύ λεπτομερέστερες μετρήσεις, καθώς και το ραδιοτηλεσκόπιο ακτίνας 26 μέτρων στο παρατηρητήριο του Μάουντ Πλέζαντ (Mount Pleasant Radio Observatory), χωρίς να αποδώσουν καρπούς παρά τις πολύωρες μετρήσεις που διενεργήθηκαν.
Υποθέσεις σχετικά με την προέλευση
Το φαινόμενο της στίλβης ως προς την εξασθένηση του ασθενούς συνεχούς σήματος θα μπορούσε να εξηγήσει την μη επανανίχνευση του σήματος, χωρίς να αποκλείει την πιθανότητα το σήμα να είναι τεχνητό και όχι φυσικό. Ωστόσο το γεγονός ότι χρησιμοποιήθηκε η ομάδα ραδιοτηλεσκοπίων της Πολύ Μεγάλης Συστοιχίας για την επανάληψη της ανίχνευσης, μάλλον περιορίζει το ενδεχόμενο να οφειλόταν στο φαινόμενο της στίλβης, και στρέφει την εξήγηση σε άλλα πιθανά ενδεχόμενα, όπως κάποιο φυσικό φαινόμενο έκρηξης αστρικού σώματος, γήινο σήμα το οποίο ανακλάστηκε πάνω σε επιφάνεια μεταλλικού αντικειμένου γύρω από την τροχιά της Γης και επέστρεψε σε αυτήν, και άλλες παρόμοιες υποθέσεις όπως ότι η πηγή του σήματος μπορεί να ήταν στρατιωτική ή εν γένει ανθρωπογενής παρότι η συχνότητα των 1420 MHz αποτελεί ζώνη εκπομπής σημάτων η οποία απαγορεύεται για μη αστρονομικούς σκοπούς.
Σε μια μελέτη του 2016, προτάθηκε πως υπό συγκεκριμένες συνθήκες η κεφαλή ενός κομήτη θα μπορούσε να παραγάγει εκπομπές παρόμοιες με αυτές του σήματος Ουαού!, και πρότεινε ένα ζεύγος κομητών οι οποίοι είχαν τα απαιτούμενα χαρακτηριστικά και βρίσκονταν στην περιοχή του ουρανού κατά την χρονική περίοδο όπου έγινε η ανίχνευση, ωστόσο η υπόθεση αυτή δεν είναι ελεγμένη και αναφέρει πως το γεγονός ότι μόνο ένας από τους δέκτες του σταθμού εντόπισε το σήμα αποτελεί πρόβλημα σχετικά με τον εντοπισμό της πηγής της εκπομπής.
Απάντηση
Κατά την 35η επέτειο του σήματος το 2012, το παρατηρητήριο του Αρεσίμπο εξέπεμψε ένα σήμα ως απάντηση προς την τοποθεσία προέλευσης του εξωγήινου σήματος, με την απάντηση να περιέχει σε κωδικοποιημένη μορφή ραδιοσήματος τα περιεχόμενα των μηνυμάτων 10.000 χρηστών του Twitter ως χαιρετισμούς από την ανθρωπότητα προς τον άγνωστο αποστολέα του αρχικού μηνύματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ραδιοαστρονομία Κατηγορία:Εξωγήινη ζωή
NGC 26
Ο NGC 26 είναι σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Πήγασο. Απέχει περίπου 215 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη και έχει διάμετρο της τάξεως των 140 χιλιάδων ετών φωτός. Τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Χάινριχ ντ' Αρέ (Heinrich Louis d’Arrest) στις 14 Σεπτεμβρίου 1865.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
0026 Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Πήγασος (αστερισμός) 00732 00094
Forfone
To Forfone είναι μια δωρεάν VoIP-εφαρμογή που επιτρέπει στον χρήστη να κάνει κλήσεις, να στέλνει και να μοιράζεται μηνύματα κειμένου, φωτογραφίες και την τρέχουσα τοποθεσία του χρήστη. Η εφαρμογή δεν απαιτεί επιπλέον καταχώρηση ή λογαριασμό χρήστη αλλά επιτρέπει άμεση πρόβαση σε όλα τα δίκτυα κινητής και σταθερής τηλεφωνίας χρησιμοποιώντας Wi-Fi, LTE, 3G ή UMTS.
Μπορεί να εγγυηθεί 100% διαθεσιμότητα. Για να απαντήσετε κλήσεις ή να λάβετε μηνύματα η εφαρμογή δεν χρειάζεται να παραμένει ανοιχτή ή να βρίσκεται στο παρασκήνιο. Η εφαρμογή είναι συμβατή με κάθε iPhone, iPod Touch ή Android συσκευή και απαιτεί το λιγότερο iOS 4.0 ή Android 2.2. Η εφαρμογή forfone είναι μια εφαρμογή VoIP και αποστολής μηνυμάτων που κάνει την τηλεφωνία μέσω Διαδικτύου τόσο εύκολη όσο και ένα τυπικό τηλέφωνο.
Ασφάλεια δεδομένων
Το ανεξάρτητο ερευνητικό ίδρυμα SBA-Research που εδρεύει στη Βιέννη αποκάλυψε σε σχετικό white paper «τρύπες ασφάλειας» σε εφαρμογές μηνυμάτων που βρίσκονται στην αγορά. Οι ερευνητές όχι μόνο κατάφεραν να αποκτήσουν πρόσβαση στους λογαριασμούς, αλλά και να στείλουν μηνύματα κειμένου από τους εξυπηρετητές πολλών εφαρμογών. Μόνο στην Forfone και σε τρεις ακόμη ήταν ανέφικτη η πρόσβαση στο λογαριασμό χρήστη καθώς και η αποστολή μηνυμάτων και η παραλαβή μηνυμάτων για λογαριασμό των χρηστών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λογισμικό VoIP Κατηγορία:Λογισμικό Android
Κοσμάς Φλαμιάτος
Ο Κοσμάς Φλαμιάτος (1786-1852) ήταν Έλληνας Ορθόδοξος μοναχός και κήρυκας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1786 και καταγόταν από την Κεφαλλονιά, και πιο συγκεκριμένα από τη Σάμη. Ως τόπος γέννησής του αναφέρεται το χωριό Πουλάτα Σάμης.
Ήταν κοσμοκαλόγερος, ησυχαστής στο μοναστήρι του Μεγάλου Σπηλαίου. Υπήρξε παθιασμένος ιεροκήρυκας.
Είχε υψηλή μόρφωση και ήταν δραστήριος υπέρ της ανεξαρτησίας των Ιονίων νήσων. Εξορίστηκε γι' αυτή του τη δράση από τους Άγγλους τόσο στα Κύθηρα όσο και στους Βαρδιάνους της Κεφαλλονιάς. Το 1840, όταν απελευθερώθηκε, πέρασε στην Πάτρα και από εκεί κατέφυγε στην Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου, με την οποία διατηρούσε στενές σχέσεις. Έχοντας ως ορμητήριο το Μέγα Σπήλαιο, έκανε αρκετές περιοδείες στην Πελοπόννησο κηρύττοντας. Το περιεχόμενο των κηρυγμάτων του, εκτός των άλλων, ήταν μια οξεία κριτική εναντίον των πολιτικών και κυρίως εναντίων των αγγλόφιλων. Κατέκρινε τις "κυβερνητικές διώξεις" εναντίον του μοναχισμού και επέκρινε τον ξενόφερτο τρόπο ζωής ως υπεύθυνο για την αλλοίωση του oρθόδοξου φρονήματος.
Σύμφωνα με τον Κοσμά Φλαμιάτο, η Αγγλία εκμεταλλεύτηκε τον απελευθερωτικό αγώνα του 1821 και, με τη συμμετοχή του Κλήρου σε αυτόν, επεδίωξε "ίνα διεγείρη την παγκόσμιον, ει δυνατόν, περιφρόνησιν, μίσος, αποστροφήν και συνωμοσίαν κατά του Κλήρου, τόσον την εκ των Αρχών, όσον και την εκ του λαού. Δι' αυτόν τον σκοπόν προς τοις άλλοις εκίνησεν εμμέσως εις τους αρχηγούς της Φιλικής Εταιρείας και εισήχθησαν εν αυτω ο Οικουμενικός Πατριάρχης, πολλοί Επίσκοποι και άλλοι εκ του Κλήρου της Ανατολής, και εφάνησαν τινες εξ αυτών οπλοφορούντες εις το στάδιον του κατά των Οθωμανών πολέμου, φαινόμενον όλως μοναδικόν, αλλόκοτον και αποτρόπαιον, εις την Ορθόδοξον Εκκλησίαν..." .
Όταν αποκαλύφτηκε τον Ιούνιο 1839 η ύπαρξη της Φιλορθόδοξης Εταιρείας, η οποία ήταν οργανωμένη σύμφωνα με τα πρότυπα "κρυφών" εταιρειών της εποχής , ο Φλαμιάτος "αναδείχθηκε ίσως στην πιο δραστήρια και ηγετική φυσιογνωμία της". Βρέθηκαν λ.χ., ύστερα από έρευνα των αρχών, επιστολές του Φλαμιάτου προς τα μοναστήρια του Μεγάλου Σπηλαίου και του Αγίου Αθανασίου Φίλιων Καλαβρύτων, τα οποία ανήκαν στη Φιλορθόδοξη Εταιρεία. Η Φιλορθόδοξη Εταιρεία κατηγορήθηκε για συνωμοτική δράση, και έγινε σχετική δίκη επ' αυτού το 1840 , χωρίς ωστόσο να σταματάει η δράση κάποιων μελών της και αργότερα.
Το 1842 έρχεται σε επαφή στην Πάτρα με τον Κωνσταντίνο Οικονόμο των εξ Οικονόμων, μέλος της Φιλορθόδοξης Εταιρείας, ενώ γνώρισε και τον ιεροκήρυκα Ιγνάτιο Λαμπρόπουλο.
Μεταξύ 1845-1848 αναφέρεται ότι διδάσκει "ελληνικά γράμματα" στην Πάτρα και ότι είχε πολλούς μαθητές.
Μετά τη δίκη για τη συνωμοσία της Φιλορθόδοξης Εταιρείας το 1840, ο Φλαμιάτος ξαναεμφανίζεται στην Πάτρα το 1847 να αναβιώνει την εταιρεία. Φέρεται ότι ήταν αρχηγός της στην Πάτρα. Στην Πάτρα το 1849 φαίνεται να εξέδοσε αρχικά τα φυλλάδιά του Ερμηνεία των χρησμών του Αγαθαγγέλου και Φωνή ορθόδοξος. Η πεποίθησή του ότι η Ορθοδοξία Εκκλησία διερχόταν κίνδυνο ήταν "ισχυρή" και επηρέασε τη διδασκαλία του Παπουλάκου. Ήταν τρόπον τινά από τους πνευματικούς δασκάλους του. Η δράση τους υπήρξε παράλληλη, η διδασκαλία τους έμοιαζε και ήταν εμφανής η επίδραση του Φλαμιάτου στον Παπουλάκο. Η αναβίωση της Φιλορθόδοξης Εταιρείας στην Πάτρα με μέλη τους Φλαμιάτο, Παπουλάκο και Κωνσταντίνο Οικονόμο των εξ Οικονόμων έμεινε γνωστή ως η "Καλογηρική Συνωμοσία".
Εικάζεται ότι οι πολιτικές επιδιώξεις τόσο του Φλαμιάτου όσο και του Παπουλάκου ήταν "αόριστες και συγκεχυμένες".
Εξαιτίας των κηρυγμάτων πολιτικοκοινωνικής διαμαρτυρίας του, μετά την περιοδεία του Παπουλάκου στην Πελοπόννησο το 1852 και την άρνηση του δευτέρου να παραδοθεί, κατόπιν των επεισοδίων στη Λακωνία, ο βασιλιάς Όθωνας, θεωρώντας οργανωμένη εξέγερση τη δράση του Παπουλάκου, διέταξε να συλλάβουν τον Κοσμά Φλαμιάτο, τον Ιγνάτιο Λαμπρόπουλο και εκατόν πενήντα ακόμη "συνωμότες", λαϊκούς, ιερείς και καλογέρους από διάφορα μοναστήρια και ιδίως από αυτό του Μεγάλου Σπηλαίου, ως αρχηγούς ανταρσίας, καθότι μέλη της Φιλορθόδοξης Εταιρείας.
Συνελήφθη στη Λακωνία. Φυλακίστηκε, όπως και ο Παπουλάκος, στις φυλακές "Αράπη" του Κάστρου του Ρίου, το διάστημα 27 Ιουλίου 1852-Ιούνιος 1853 και περίμενε να δικαστεί στην Αθήνα. Έγινε μία μεταγωγή του στην Αθήνα, αλλά επέστρεψε στη φυλακή του Κάστρου Ρίου λόγω αναβολής της δίκης. Η δίκη του εντέλει ματαιώθηκε και τον έστειλαν "προς σωφρονισμόν εκκλησιαστικόν" σε μοναστήρι στην Άνδρο, όπου και πέθανε.
Κατά μία άποψη, ο Φλαμιάτος εκάρη μοναχός όντας φυλακισμένος, λίγο πριν πεθάνει, και δηλητηριάστηκε στις φυλακές του Κάστρου Ρίου από αγγλόφιλους. Αναφέρεται ως έτος θανάτου του το 1852.
Κριτική
Υπήρξε αμφιλεγόμενη προσωπικότητα στην εποχή του λόγω των φλογερών κηρυγμάτων του. Από άλλους θεωρείται μάρτυρας και πρωτοπόρος, ενώ από άλλους ως φανατικός και στενοκέφαλος.
Το 1925 ο τότε δημοφιλής δημοσιογράφος, ποιητής και θεατρικός συγγραφέας Μπάμπης Άννινος τον χαρακτήρισε ως "[άνδρα] ξεροκέφαλο μετριωτάτης παιδεύσεως, θρησκομανή, υποκείμενο εις ασκητικάς εξάψεις και εσκοτισμένον έχων τον νουν εκ της ενδελεχούς αναγνώσεως της δυσπέπτου των συναξαρίων ύλης και εκ της ασχολίας αυτού περί την εξήγησιν των χρησμών του Αγαθαγγέλλου".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες μοναχοί
Ενώς
Ο Ενώς (Εβραϊκά: אֱנוֹשׁ), ήταν βιβλικός πατριάρχης πριν από τον κατακλυσμό, γιος του Σηθ και τρίτος κατά σειρά στο γενεαλογικό δέντρο από τον Αδάμ μέχρι τον Ιησού Χριστό. Γεννήθηκε όταν ο Σηθ ήταν 205 χρονών και έζησε 715 χρόνια κατά την Μετάφραση των Εβδομήκοντα. Έγινε επίσης πατέρας του Καϊνάν (γιος του Ενώς) όταν ήταν 190 χρονών, πάλι σύμφωνα με την Μετάφραση των Εβδομήκοντα. Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τον Ενώς ως άγιο και εορτάζει τη μνήμη του την Κυριακή των Προπατόρων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης Κατηγορία:Άγιοι της Κυριακής των Προπατόρων Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι από την Παλαιά Διαθήκη
Τουβάνα Τουρκάι
Η Τουβάνα Τουρκάι (τουρκικά: Tuvana Türkay, γενν. 3 Οκτωβρίου 1990) είναι Τουρκάλα ηθοποιός.
Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Μπεϊκέντ στο Τμήμα Ραδιοφωνίας, Τηλεόρασης και Κινηματογράφου.
Η μεγαλύτερη αδελφή της, Κατρέ Τουρκάι, είναι επίσης ηθοποιός και μοντέλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τουρκάλες ηθοποιοί
Ευαγγελία Πλατανιώτη
Η Ευαγγελία Πλατανιώτη (γεννημένη 9 Αυγούστου του 1994) είναι Ελληνίδα αθλήτρια της Συγχρονισμένης κολύμβησης. Συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου το 2012 και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο ντε Τζανέιρο του 2016 ως ζευγάρι με την Ευαγγελία Παπάζογλου. Τερμάτισαν στην 10η θέση. Είναι η πρωταθλήτρια που έχει φέρει τις μεγαλύτερες επιτυχίες για το άθλημα της καλλιτεχνικής κολύμβησης στην Ελλάδα και μια από τις κορυφαίες αθλήτριες της καλλιτεχνικής κολύμβησης παγκοσμίως.