cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ανατόλι Κασίροφ
Καριέρα
Ο Κασίροφ ξεκίνησε την επαγγελματική καριέρα του σε ηλικία δεκαοκτώ ετών, αγωνιζόμενος για την ΤΣΣΚΑ Μόσχας, κατακτώντας τρεις φορές το πρωτάθλημα Ρωσίας και δύο φορές την Ευρωλίγκα και το κύπελλο Ρωσίας. Πριν ενταχθεί στους κόλπους της ομάδας της Μόσχας, είχε αγωνιστεί στα τμήματα υποδομής του Τρίντα Σπορτ.
Το 2008/09, μεταγράφηκε στη Σπαρτάκ Αγίας Πετρούπολης, ενώ την επόμενη σεζόν υπέγραψε στη γερμανική Μίτελντόιτσερ, κατακτώντας τη δέκατη θέση της Μπουντεσλίγκα.
Για τη σεζόν 2010/11, συμφώνησε με τους Τούμπινγκεν Τάιγκερς και τον Απρίλιο του 2011 υπέγραψε στον Άρη για να αγωνιστεί στα πλέι-οφ του ελληνικού πρωταθλήματος. Με τους "κίτρινους" σημείωσε 61 πόντους σε 11 παιχνίδια και βοήθησε την ομάδα του να καταλάβει την τέταρτη θέση στην τελική κατάταξη.
Επέστρεψε στη Σπαρτάκ Αγίας Πετρούπολης για δύο χρονιές, ενώ ξεκίνησε τη σεζόν 2013-14 στη λετονική Βέντσπιλς. Στη συνέχεια υπέγραψε και πάλι στους Τούμπινγκεν Τάιγκερς, όπου παρέμεινε μέχρι το 2015.
Το 2015, ξεκίνησε να αγωνίζεται για την ομάδα της Χίμκι Μόσχας, αλλά ολοκλήρωσε τη σεζόν στη Σπαρτάκ Αγίας Πετρούπολης. Το καλοκαίρι του 2016, μεταγράφηκε στη Ζούκιγια από τη Λιθουανία.
Πηγές
Κατηγορία:Ρώσοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΤΣΣΚΑ Μόσχας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σπαρτάκ Αγίας Πετρούπολης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τάιγκερς Τίμπινγκεν Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές γερμανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές λετονικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές λιθουανικών συλλόγων Κατηγορία:Σέντερ
Ζήνα: Η Πριγκίπισσα του Πολέμου
Ζήνα: Η Πριγκίπισσα του Πολέμου (αγγλικά:Xena: Warrior Princess) ονομάζεται μια αμερικανική τηλεοπτική σειρά η οποία μεταδόθηκε για πρώτη φορά από τον Σεπτέμβριο του 1995 έως τον Ιούνιο του 2001. Δημιουργήθηκε από τον συγγραφέα και σκηνοθέτη Robert Tapert με την προσωπική εταιρεία παραγωγής του, Renaissance Pictures, σε συνεργασία με τον Ρ. Τζ. Στιούαρτ και τον Σαμ Ράιμι, ως μία συνέχεια της ιστορίας της Ζήνας που πρωτοεμφανίστηκε σε τρία επεισόδια της προγενέστερής της τηλεοπτικής σειράς Hercules: The Legendary Journeys (Ηρακλής: Τα Θρυλικά Ταξίδια) των ίδιων δημιουργών. Την μουσική επένδυση της σειράς υπογράφει ο Τζόσεφ ΛοΝτούκα. Η Λούσυ Λόουλες πρωταγωνίστησε ως η ομώνυμος χαρακτήρας.
Η υπόθεση της σειράς εκτυλίσσεται κυρίως στην αρχαία Ελλάδα και στην Ιταλία (αλλά και σε άλλους αρχαίους τόπους), προσαρμόζοντας την ελληνική και ρωμαϊκή μυθολογία στις ανάγκες της, καθώς επίσης και τις μυθολογίες άλλων αρχαίων πολιτισμών, όπως της Κίνας και των Ινδιών.
Η τηλεοπτική σειρά έτυχε διεθνούς απήχησης και ο πρωταγωνιστικός ρόλος της Ζήνας (πρότυπο της δυνατής, ανεξάρτητης, ικανής γυναίκας πολεμίστριας που ταξιδεύει στον αρχαίο κόσμο έχοντας συντροφιά την φίλη της Γαβριέλα) εξελίχθηκε σε σύμβολο για την παγκόσμια λεσβιακή κοινότητα.
Το 2011 δημιουργήθηκε στο Facebook η σελίδα "The Xena Movie Campaign" (Καμπάνια για την ταινία Ζήνα).
Live at River Plate
Live at River Plate είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένου δίσκου του Αυστραλιανού hard rock συγκροτήματος AC/DC, ο οποίος κυκλοφόρησε στις 19 Νοεμβρίου του 2012 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Columbia Records". Τον Μάιο του 2011, είχε πραγματοποιηθεί η κυκλοφορία του ομώνυμου DVD.
Η ηχογράφηση του άλμπουμ πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της περιοδείας για την προώθηση του δίσκου "Black Ice", στο στάδιο Ρίβερ Πλέιτ του Μπουένος Άιρες της Αργεντινής.
Ο δίσκος σκαρφάλωσε στην κορυφή των γερμανικών τσαρτ και το Top-10 στην Αυστρία, την Ελβετία, τη Νορβηγία, τη Δανία και τη Σκωτία.
Την ίδια περίοδο με την κυκλοφορία του δίσκου, δέκα τραγούδια του συγκροτήματος κατέλαβαν τις δέκα πρώτες θέσεις του "Rock & Metal Singles chart" της Μεγάλης Βρετανίας. Τα συγκεκριμένα κομμάτια ήταν τα "Back in Black", "Highway to Hell", "You Shook Me All Night Long", "Thunderstruck", "Whole Lotta Rosie", "Shoot to Thrill", "Hells Bells", "It's a Long Way to the Top (If You Wanna Rock 'n' Roll)", "For Those About to Rock (We Salute You)" και "T.N.T.", ενώ στο Top-20 βρισκόταν και τα "Let There Be Rock", "Rock 'n Roll Train", "Who Made Who", "Dirty Deeds Done Dirt Cheap" και "Touch Too Much".
Τραγούδια
CD 1
1. Rock 'n Roll Train (A. Young, M. Young) - 4:41
2. Hell Ain't a Bad Place to Be (A. Young, M. Young, Scott) - 4:27
3. Back in Black (A. Young, M. Young, Johnson) - 4:14
4. Big Jack (A. Young, M. Young) - 4:07
5. Dirty Deeds Done Dirt Cheap (A. Young, M. Young, Scott) - 4:58
6. Shot Down In Flames (A. Young, M. Young, Scott) - 3:47
8. Black Ice (A. Young, M. Young) - 3:43
9. The Jack (A. Young, M. Young, Scott) - 10:11
10. Hells Bells (A. Young, M. Young) - 5:37
CD 2
2. War Machine (A. Young, M. Young) - 3:39
3. Dog Eat Dog (A. Young, M. Young, Scott) - 5:09
4. You Shook Me All Night Long (A. Young, M. Young, Johnson) - 4:01
5. T.N.T. (A. Young, M. Young, Scott) - 3:57
6. Whole Lotta Rosie (A. Young, M. Young, Scott) - 5:57
7. Let There Be Rock (A. Young, M. Young, Scott) - 18:05
8. Highway to Hell (A. Young, M. Young, Scott) - 4:43
9. For Those About to Rock (We Salute You) (A. Young, M. Young, Johnson) - 7:44
Βραβεία
Live at River Plate (άλμπουμ)
Αυστραλία (ARIA Certification) : Χρυσός
Αυστρία (IFPI Certification) : Χρυσός
Γαλλία (SNEP Certification) : Χρυσός
Ισπανία (PROMUSICAE Certification) : Χρυσός
Γερμανία (BVMI Certification) : Χρυσός
Μέλη των AC/DC
Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά τις ηχογραφήσεις του "Live at River Plate" είχε την εξής μορφή:
Πηγές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2012 Κατηγορία:Live άλμπουμ των AC/DC
Λουί Λασενάλ
Ο Λουί Λασενάλ (17 Ιουλίου 1921 – 25 Νοεμβρίου 1955), ήταν Γάλλος ορειβάτης.
Βίος
Ο Λασενάλ γεννήθηκε στο Ανσί, της Άνω Σαβοΐας, και ήταν ο ένας από τους δύο πρώτους ορειβάτες που ανέβηκαν σε κορυφή μεγαλύτερη των 8.000 μέτρων. Στις 3 Ιουνίου 1950, μαζί με τον Μορίς Ερζόγκ, ανέβηκε στην κορυφή του Αναπούρνα στο Νεπάλ σε ύψος 8.091 μ (26,545 ft). Πριν από αυτή την ανάβαση είχε κάνει τη δεύτερη ανάβαση τηςβόρειας όψης του Άιγκερ το 1947, με τον Λιονέλ Τερέ. Πέθανε πέφτοντας από κρεβάς που υποχώρησε κάνοντας σκι στην κοιλάδα Μπλανς στο Σαμονί. To όρος Πουάν Λασενάλ στο μασίφ του Μον Μπλαν πήρε το όνομά του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ορειβάτες
Θέμα Βουναίνης
Το Θέμα Βουναίνης, ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Ήταν από τα μικρά σε έκταση αλλά και συνοριακά θέματα που αποκαλούνταν στρατηγίδες κατά τον 13ο και αιώνα. Η Βούναινα ήταν περιοχή στην Θεσσαλία κι αναφέρεται σαν μικρό Θέμα, περισσότερο στρατηγίδα, με την πόλη και την γύρω περιοχή. Αναφέρεται σε χρυσόβουλο του Ανδρόνικου Β΄ Παλαιολόγου το 1289. Τίποτα άλλο δεν είναι γνωστό για το Θέμα.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινά θέματα
Παναθηναϊκός (πετοσφαίριση ανδρών)
Το ανδρικό τμήμα πετοσφαίρισης του Παναθηναϊκού είναι ένα από τα τρία τμήματα του Παναθηναϊκού Αθλητικού Ομίλου που λειτουργούν σε επαγγελματική βάση. Από το 1919, οπότε και συστάθηκε η ομάδα, έχει να επιδείξει πλούσια ιστορία σε τίτλους και διακρίσεις στον ελληνικό χώρο. Έχει κατακτήσει 20 Πρωταθλήματα Ελλάδος       , 6 Κύπελλα, 3 Λιγκ Καπ και 2 Σούπερ καπ. Έχει κατακτήσει 6 Πρωταθλήματα αήττητος (1963, 1966, 1967, 1970, 1971, 1975).
Έχει συμμετάσχει επίσης 7 φορές σε φάιναλ φορ ή ημιτελικό ευρωπαϊκών διοργανώσεων, καταλαμβάνοντας μια φορά (1980) τη 2η θέση (έως και το 1986–87 η τελική φάση του CEV Cup διεξαγόταν σε όμιλο με βαθμολογία και νικήτρια ήταν η ομάδα με τους περισσότερους βαθμούς) και φθάνοντας μια φορά σε μονό τελικό του CEV Cup (2009).
1919–40
Το τμήμα ιδρύθηκε το 1919 και αποτέλεσε ένα από τα πρώτα τμήματα που ιδρύθηκαν στην Ελλάδα. Καθοριστική υπήρξε η προσφορά του Γιώργου Καλαφάτη ο οποίος συγκέντρωσε αθλητικό υλικό όταν παρακολούθησε τους Διασυμμαχικούς Αγώνες στο Παρίσι την ίδια χρονιά. Ποδοσφαιριστές και αθλητές στίβου συγκρότησαν την πρώτη ομάδα πετοσφαίρισης.
Το 1924 όταν ο σύλλογος μετονομάστηκε σε Παναθηναϊκός, η ομάδα βόλεϊ άρχισε να δίνει τα πρώτα της παιχνίδια, με αντιπάλους Πανιώνιο, Εθνικό Αθηνών και Πανελλήνιο. Η πρώτη ομάδα που διακρίθηκε ήταν αυτή του 1927–29 όποτε βρέθηκαν στις τάξεις της πολλοί δημοφιλείς παίχτες όπως οι Απόστολος Νικολαΐδης, Αραβοσιτάς, Γκούμας, Αρ. Νικολαΐδης, Παπαγεωργίου και Παπαστεφάνου.
Το 1936 συμμετείχε στο πρώτο Πανελλήνιο πρωτάθλημα που έγινε στην Αθήνα. Λίγο πριν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ο Παναθηναϊκός δημιούργησε μια επιτυχημένη ομάδα με παίκτες όπως οι Λάμπρου, Βαλλίδης, Μομφεράτος, Τζούμανης, Προσελέντης, Λυκούρης, Κακρίδης.
1941–50
Από το 1940 το πρωτάθλημα Ελλάδας διακόπηκε ξεκίνησε και πάλι το 1961. Μετά την Κατοχή η ομάδα βόλεϊ επανασυστάθηκε με έδρα το ανοικτό γήπεδο που βρισκόταν στη συμβολή των οδών Τσόχα και Β. Σοφίας, απέναντι απ' το Ιπποκράτειο νοσοκομείο. Ο Παναθηναϊκός κατέκτησε το πρωτάθλημα Κέντρου (Αθηνών) το 1944, το 1946 και το 1947 με βασικούς αντιπάλους τους Εθνικό Αθηνών, Παγκράτι, Τρίτωνα, Μίλωνα, Έσπερο Καλλιθέας και Πανελλήνιο.
1951–60
thumb|left|120px|[[Γιάννης Λάμπρου]] right|thumb|200px|Ο "[[Τάφος του Ινδού"]]
Ο Γιάννης Λάμπρου υπήρξε κορυφαίος αθλητής του Παναθηναϊκού εκείνη την εποχή και μαζί με άλλους αθλητές του ΠΑΟ όπως οι Βιερρός και Ευταξίας ήταν μέλη της πρώτης εθνικής ομάδας βόλεϊ που συστάθηκε το 1952. Ο παράγοντας της ομάδας Αντώνης Μαντζαβελάκης συντέλεστε τα μέγιστα ώστε η ομάδα να αποκτήσει ανάλογη ποιότητα με το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ του συλλόγου.
1961–69: Η εδραίωση
Σημαντική υπήρξε η προσφορά αθλητών όπως ο Ηλιόπουλος, ο Στέφανος Λελούδας, ο Χασάπης, ο Εμμανουήλ, ο Πέρρος κι ο Φωτίου. Μορφή του συλλόγου ο Ανδρέας Μπεργελές ο οποίος από το 1961 έως το 1975 κατάκτησε με τον Παναθηναϊκό 9 πρωταθλήματα. Την περίοδο 1962–63 ο Παναθηναϊκός τερματίζει 2ος στο πρωτάθλημα Κέντρου λόγω των απουσιών σημαντικών παικτών, αλλά αναδεικνύεται Πρωταθλητής Ελλάδος αήττητος και μάλιστα με εντυπωσιακό τρόπο, δίχως να χάσει ούτε ένα σετ.
Το 1965 το πρωτάθλημα Κέντρου καταλήγει στο Μίλωνα, όμως ο Παναθηναϊκός κατακτά το Πανελλήνιο, ισοβαθμώντας στην κορυφή με την ομάδα του Παγκρατίου, από την οποία ήταν καλυτερος καθώς επικράτησε στο μεταξύ τους αγώνα με 3–1 (15–11, 15–12, 14–16, 15–10).
Το 1966 στο πρωτάθλημα Κέντρου κατακτά την πρώτη θέση σε ισοβαθμία με την ομάδα του Παγκρατίου, έτσι οι δύο ομάδες οδηγήθηκαν σε αγώνα μπαράζ. Εκεί ο Παναθηναϊκός αν και προηγήθηκε με 2–0, ηττήθηκε τελικά με 2–3 (15–10, 17–15, 6–15, 8–15, 14–16). Στην τελική φάση του Πανελληνίου πρωταθλήματος, οι δύο μεγάλες νίκες στα ντέρμπι με Παγκράτι (3–1) και Ολυμπιακό (3–2), θα του δώσουν για ακόμα μία φορά τον τίτλο.
Στο πρωτάθλημα Κέντρου του 1967 ο Παναθηναϊκός πραγματοποιεί κάκιστη πορεία, καθώς γνωρίζει πέντε ήττες στους πρώτους επτά αγώνες του, και κινδυνεύει να μείνει εκτός τελικής φάσης. Τελικά προκρίθηκε στην τελική φάση, όπου μεγάλοι αντίπαλοι του ήταν και πάλι ο Ολυμπιακός και το Παγκράτι, από τους οποίους είχε ηττηθεί εύκολα από δύο φορές στο πρωτάθλημα κέντρου. Ο Παναθηναϊκός εμφανίζει ενά διαφορετικό πρόσωπο, επικρατεί με 3–0 (15–5, 15–7, 15–3) του Παγκρατίου και με 3–1 (15–9, 14-16, 15–13, 15–7) του Ολυμπιακού στον άτυπο τελικό της τελευταίας ημέρας, και κατακτά για τρίτη συνεχόμενη χρονιά τον τίτλο του πρωταθλητή Ελλάδας. Στα υπόλοιπα παιχνίδια του επικράτησε με 3–0 των Εθνικού Αθηνών, Ηρακλή, Άρη και Ποσειδώνα Λουτρακίου.
Το 1968 κατέλαβε την δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα κέντρου πίσω από τον Ολυμπιακό, από τον οποίο ηττήθηκε στους δύο καθοριστικούς αγώνες με 3–2. Στην τελική φάση νίκησε όλους τους αντιπάλους του, όμως η βαρία ήττα στο ντέρμπι κορυφής από τον Ολυμπιακό (0–3), τον περιόρισε στην δεύτερη θέση.
Εποχή Γκροζντάνοβιτς (1969–81): 4 συνεχή Πρωταθλήματα
Το 1969 ο Γιουγκοσλάβος προπονητής Σάβα Γκροζντάνοβιτς ανέλαβε την ομάδα και εφάρμοσε νέες τεχνικές και μεθόδους που σύντομα απέδωσαν καρπούς. Ο Παναθηναϊκός κατακτά 4 συνεχόμενα πρωταθλήματα Ελλάδος τις χρονιές 1970, 1971, 1972, 1973. Τα δύο από αυτά (1970, 1971) κατακτήθηκαν με τον Παναθηναϊκό να τερματίζει αήττητος στην κορυφή της βαθμολογίας. Συγκεκρίμενα, παρέμεινε αήττητος από τις 7 Μαΐου του 1969 (ήττα από Ολυμπιακό με 1–3), μέχρι τις 27 Νοεμβρίου του 1971 (ήττα από τον Ιωνικό Ν.Φ. με 2–3). Βασικοί παίκτες ήταν οι Ν. Μπεργελές, Α. Μπεργελές, Ηλιόπουλος, Χασάπης, Αστράς, Αγραπιδάκης, Λελούδας, Γεωργαντής, Καρατζάς και ήταν όλοι Διεθνείς. Στη συνέχεια θα κατακτήσει άλλα 2 πρωταθλήματα Ελλάδος τις χρονιές 1975 και 1977.
Η επιτυχημένη δεκαετία θα κλείσει για τον Παναθηναϊκό με τον καλύτερο τρόπο με τη συμμετοχή του στο φάιναλ φορ του Κυπέλλου Κυπελλούχων Ευρώπης το 1980, που έγινε με μορφή ομίλου και οι πράσινοι κατέκτησαν την 2η θέση. . Στην ομάδα αγωνίζονταν οι Γεωργαντής, Αγραπιδάκης, Κολιόπουλος, Ηλιόπουλος, Παπαδόπουλος, Μαλουσάρης, Γκουντάκος, Άστρας και Κοκκιναράς.
1991–00
Ο Παναθηναϊκός, που από το πανελλήνιο πρωτάθλημα του 1963 μέχρι και το πρωτάθλημα της περιόδου 1991–92, κατακτούσε πάντα μία εκ των δύο πρώτων θέσεων, θα μείνει για πρώτη φορά στην ιστορία του εκτός Ευρώπης με την 6η θέση στο πρωτάθλημα της περιόδου 1992–93, κάτι που επαναλήφθηκε και τις περιόδους 1993–94 (5η θέση), 1998–99 (7η θέση) και 1999–00 (7η θέση). Έως τα μέσα της η δεκαετία αυτή δεν ήταν ανάλογη των προσδοκιών του Παναθηναϊκού και από το 1986 είχε περιοριστεί σε δέυτερο ρόλο στο ελληνικό πρωτάθλημα.
Μετά από 9 χρόνια όμως επέστρεψε στην κορυφή κατακτώντας 2 συνεχόμενα πρωταθλήματα το 1995 και το 1996, δημιουργώντας μια πολύ αξιόλογη ομάδα, με πρώτο προπονητή τον Στέλιο Προσαλίκα και παίκτες τους Φιλίποφ, Ανδρεόπουλο, Τριανταφυλλίδη, Σπανό, Χατζηαντωνίου, Πέταρ Ουζούνοφ, Α. Κοβάτσεφ, Σ. Κοβάτσεφ, Καραμαρούδη, Μαυράκης, Κωνσταντινίδη, Ζακυνθινό, Κουτουλέα και Τόνεφ.
2000–10: Επαγγελματικότητα και ευρωπαϊκός τελικός
thumb|left|100px|[[Νίκος Σαμαράς]]
Το 2005, ο Παναθηναϊκός αποκτά τον σπουδαίο πετοσφαιριστή Ντάντε Αμαράλ και με μια δυνατή ομάδα κατακτά και πάλι το πρωτάθλημα Ελλάδας το 2006 αλλά και το πρώτο Σούπερ καπ για το σύλλογο. Η ευρωπαϊκή του παρουσία το 2006 είναι εξίσου σημαντική καθώς αγωνίζεται στην Πάλμα ντε Μαγιόρκα στο φάιναλ φορ του Top Teams Cup και κατακτά την 3η θέση. Άλλα 2 Κύπελλα Ελλάδας θα προστεθούν στην τροπαιοθήκη του Παναθηναϊκού το 2007 και το 2008.
Ο Θανάσης Γιαννακόπουλος αναλαμβάνει τη χρηματοδότηση του τμήματος για τη σεζόν 2008–09 και η ομάδα αγωνίζεται στον τελικό του Κυπέλλου Συνομοσπονδιών, ενώ ανάλογη επιτυχία σημειώνει και το γυναικείο τμήμα που αγωνίστηκε στον τελικό του Τσάλεντζ Καπ αντίστοιχα. Η δεκαετία έκλεισε με την κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδας το 2010.
2011–18: Περίοδος κρίσης
Το 2011 ο Παναθηναϊκός βρέθηκε στην 3η θέση του πρωταθλήματος και στα ημιτελικά του κυπέλλου. Το 2012 έφτασε πολύ κοντά στον υποβιβασμό για πρώτη φορά στην ιστορία του. Έσωσε όμως τη χρονιά, αρχικά με το βαθμό που κέρδισε στην ήττα από τον ΠΑΟΚ την τελευταία αγωνιστική της κανονικής περιόδου με τον οποίο μείωσε τη διαφορά από την ΕΑΠ στους 6 βαθμούς (αν η διαφορά ήταν 7 βαθμοί θα υποβιβαζόταν), και του έδωσε το δικαίωμα να συμμετάσχει στα πλέι άουτ, όπου επικράτησε της ΕΑΠ με 3–1 νίκες και κατέλαβε τη 10η θέση, τη χειρότερη της ιστορίας του. Στο κύπελλο έφτασε στα ημιτελικά.
Το 2012–13 πραγματοποίησε τη χειρότερη πορεία στην ιστορία του καταλαμβάνοντας την προτελευταία θέση του πρωταθλήματος, που θα σήμαινε τον υποβιβασμό στην Α2, ωστόσο, όταν επικυρώθηκε η βαθμολογία, μετά την εκδίκαση στο ΑΣΕΑΔ της έφεσης του Ηρακλή στην απόφαση του αθλητικού δικαστή να τον υποβιβάσει στην Α2 λόγω χρεών, ο Παναθηναϊκός ανέβηκε μία θέση με επακόλουθο να παραμείνει στην κορυφαία κατηγορία. Στο κύπελλο αποκλείστηκε στη φάση των 16, ενώ στο Λιγκ καπ αποκλείστηκε στη φάση των ομίλων. Το 2013–14 τερμάτισε και πάλι 10ος.
Το καλοκαίρι του 2014 προπονητής της ομάδας ανέλαβε ο παλιός της παίκτης Δημήτρης Ανδρεόπουλος. Η ομάδα, σαφώς βελτιωμένη, τερμάτισε τελικά στην 4η θέση του Πρωταθλήματος της σεζόν 2014–15. Τη σεζόν 2015–16 τερματίζει 5ος στο Πρωτάθλημα Ελλάδας και φθάνει μέχρι την ημιτελική φάση του Κυπέλλου Ελλάδας. Τη σεζόν 2016–17 τερματίζει 3ος στο Πρωτάθλημα Ελλάδας και φθάνει για πρώτη φορά στα ημιτελικά του League Cup. Το καλοκαίρι του 2017 η ομάδα κινδύνευσε σοβαρά, λόγω οικονομικών προβλημάτων, να μην κατέβει καν στο πρωτάθλημα. Τελικά η ομάδα κατέβηκε στο πρωτάθλημα της volleyleague της σεζόν 2017–18, καταφέρνοντας μάλιστα να εξασφαλίσει την παραμονή της στην κατηγορία. Στο κύπελλο έφθασε μέχρι τα ημιτελικά.
2019–σήμερα: Αναγέννηση
Το καλοκαίρι του 2018 ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος αναλαμβάνει τη χρηματοδότηση του τμήματος με πρόεδρο του ΤΑΑ τον Αλέξανδρο Έλληνα, και στην κανονική περίοδο του πρωταθλήματος 2018–19 θα βρεθεί στην 3η θέση. Η ανοδική πορεία του τμήματος επιβεβαιώθηκε το 2020 αρχικά με την κατάκτηση του Λιγκ Καπ (για πρώτη φορά στην εννεαετή ιστορία του θεσμού) και τελικά με την κατάκτηση του πρωταθλήματος. Τη σεζόν 2020–21 ο ΠΑΟ δεν κατάφερε να επαναλάβει το κατόρθωμα του, αφού τερμάτισε στην 3η θέση. Ωστόσο, ο σύλλογος είχε δικαίωμα συμμετοχής στα ευρωπαϊκά "σαλόνια" 11 χρόνια μετά, κάτι το οποίο αποτελεί μία ιδιαίτερη στιγμή για την σύγχρονη ιστορία του. Τον Φεβρουάριο του 2022 προκρίθηκε για 6η φορά στην ιστορία του, 13 χρόνια μετά την προηγούμενη, σε ημιτελικό ευρωπαϊκής διοργάνωσης, συγκεκριμένα στον ημιτελικό του CEV Challenge Cup,, όπου ηττήθηκε από το φαβορί της διοργάνωσης Χάλκμπανκ Άγκυρας. Τη σεζόν 2021–22 κατέκτησε και πάλι το Πρωτάθλημα Ελλάδας και το Λιγκ Καπ. Τη σεζόν 2022–23 κατέκτησε το Σούπερ Καπ και το Λιγκ Καπ, ενώ έφθασε και πάλι – για 7η φορά – στον ημιτελικό του CEV Challenge Cup, όπου αποκλείστηκε από τον Ολυμπιακό.
Έδρα
Αρχικά ο Παναθηναϊκός χρησιμοποιεί ως έδρα του το ανοικτό γήπεδο που βρισκόταν στη συμβολή των οδών Τσόχα και Β. Σοφίας, απέναντι απ' το Ιπποκράτειο νοσοκομείο. Κατά τη δεκαετία του ΄50 ο ΠΑΟ χρησιμοποιούσε το γήπεδο του Εθνικού Γ.Σ. αλλά και τη Λεωφόρο. Από τη δεκαετία του ΄60 ο ΠΑΟ χρησιμοποιεί ως έδρα το Κλειστό Γυμναστήριο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, (μετέπειτα "Παύλος Γιαννακόπουλος"), γνωστό ως ο «Τάφος του Ινδού».
Κατά τον 21ο αιώνα ο ΠΑΟ χρησιμοποίησε κατά καιρούς ως έδρα και τα εξής: το Κλειστό Γυμναστήριο Γλυφάδας, το Κλειστό γυμναστήριο Πανελληνίου, το Κλειστό Γυμναστήριο Μετς, και πλέον από την σεζόν 2019–20 το Κλειστό Γυμναστήριο Αγίου Θωμά Αμαρουσίου.
Σύνθεση ομάδας
Η τρέχουσα σύνθεση της ομάδας για την σεζόν 2022–23:
Σημειώσεις
<references group="σ."/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πετοσφαιριση Ανδρων Παναθηναικος Ανδρων Παναθηναικος Ανδρων
Βατικανός Κώδικας
Ο Βατικανός κώδικας (Λατ. Codex Vaticanus) είναι ένας μεσαιωνικός χειρόγραφος κώδικας που περιέχει τα βιβλία της Καινής Διαθήκης και ένα μέρος των βιβλίων της Παλαιάς Διαθήκης. Συμβολίζεται με το  B  ή το 03, ενώ φυλάσσεται στη Βιβλιοθήκη του Βατικανού, όπου καταγράφεται ως Gr. 1209.
Ο κώδικας είναι γραμμένος σε κεφαλαιογράμματη τετραγωνισμένη ελληνική γραφή και χρονολογείται στα μέσα του 4ου αιώνα. Η διάσταση της κάθε σελίδας είναι 27x27 εκατοστά. Το υλικό των φύλλων είναι εξαιρετικής ποιότητας περγαμηνή (vellum). Το κείμενο της Καινής Διαθήκης καλύπτει 142 φύλλα.
Σχετικά κύρια άρθρα
Κατηγορία:Χειρόγραφα της Αγίας Γραφής Κατηγορία:Χειρόγραφα
Γκασπάρ ντε Βίττε
δεξιά|μικρογραφία|400x400εσ| Κλασικό τοπίο με ταξιδιώτες και ποτάμι Ο Γκασπάρ ντε Βίττε (Gaspar de Witte, (παραλλαγές στο όνομά του Caspar, Jasper και Jaspar) (βαπ. 5 Οκτωβρίου 1624, Αμβέρσα - 20 Μαρτίου 1681, Αμβέρσα) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος που είναι γνωστός για τα τοπία και τους πίνακες ζωγραφικής του με απεικονίσεις πινακοθηκών.
Βίος
Ο Γκασπάρ ντε Βίττε γεννήθηκε στην Αμβέρσα, γιος του Πέτερ ντε Βίττε ΙΙ (Peter de Witte II) και της Μπάρμπαρα Ρεμέεους (Barbara Remeeus). Ήταν μέλος διακεκριμένης οικογένειας ζωγράφων. Ο πατέρας του και οι αδελφοί του Peter de Witte III και Jan Baptist de Witte ήταν όλοι ζωγράφοι. Ο Γκασπάρ ήταν επίσης βαφτισιμιός του Gerard Seghers, διακεκριμένου ζωγράφου ιστορικών θεμάτων της Αμβέρσας. Ο Γκασπάρ ντε Βίττε εκπαιδεύτηκε με τον πατέρα του, ο οποίος ειδικευόταν σε τοπία, εσωτερικούς χώρους εκκλησιών και θρησκευτικούς πίνακες.
Όταν επέστρεψε στην Αμβέρσα έγινε «winemaster» (συνήθιζε να υποδηλώνει τον γιο ενός δασκάλου) στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας το 1650. Ο Γκασπάρ ντε Βίττε λειτουργούσε, επίσης, μια μικρή εμπορική επιχείρηση με είδη αναγκαία στη ζωγραφική. Το πορτρέτο του από τον χαράκτη Richard Collin σύμφωνα με πίνακα του Άντον Χάουμπαου δημοσιεύθηκε στο βιβλίο του Κορνέλις ντε Μπι του 17ου αιώνα για τους Φλαμανδούς ζωγράφους που είχε τίτλο Het Gulden Cabinet.
Ήταν ο δάσκαλος του Κορνέλις Χόισμανς (Cornelis Huysmans) και πιθανότατα και του Άντριεν Φερντούλ (Adriaen Verdoel).
Γενικά
μικρογραφία|400x400εσ| Τοπίο Ιταλίας με ποιμένες σε μια κρήνη Ο Γκασπάρ ντε Βίττε μνημονεύεται για τα τοπία του και τις συνεργασίες του με άλλους καλλιτέχνες σε πίνακες ζωγραφικής.
Τοπία
Τα τοπία του είναι παρόμοια με αυτά των σύγχρονών του τοπιογράφων στις Βρυξέλλες. Τα περισσότερα από αυτά δεν είναι σε ιταλικό ύφος, που τότε ήταν δημοφιλές στη Φλάνδρα, αλλά συχνά συμπεριέλαβε κάποια ιταλικά ερείπια για να ανταποκριθεί στην κυρίαρχη τάση στην τοπική αγορά. Τα τοπία του περιλάμβαναν συχνά ποιμενικές σκηνές με βοσκούς, θρησκευτικές σκηνές ή σκηνές ειδών όπως εκθέσεις χωριών ή χορούς. Τα τοπία του περιλάμβαναν συχνά συνεργασίες με άλλους ζωγράφους που ζωγράφισαν τις μορφές. Καταγράφονται τέσσερις συνεργασίες με τον Άντον Χάουμπαου για ιταλικά τοπία.
Πίνακες ζωγραφικής με πινακοθήκες
μικρογραφία|400x400εσ| Εσωτερικό γραφείου συλλλεκτη έργων τέχνης με πολλούς επισκέπτες Ο Γκασπάρ ντε Βίττε ήταν συνεργάτης σε κάποιες συνθέσεις που ανήκαν στο είδος των «γκαλερί ζωγραφικής». Το είδος «γκαλερί ζωγραφικής» είναι εγγενές στην Αμβέρσα, όπου ο Φρανς Φράνκεν ο νεότερος και ο Γιαν Μπρίγκελ ο πρεσβύτερος ήταν οι πρώτοι καλλιτέχνες που δημιούργησαν πίνακες ζωγραφικής και συλλογές περιέργων αντικειμένων στη δεκαετία του 1620. Οι πίνακες ζωγραφικής απεικονίζουν μεγάλα δωμάτια, στα οποία πολλοί πίνακες και άλλα πολύτιμα αντικείμενα εκτίθενται σε κομψό περιβάλλον. Τα πρώτα έργα σε αυτό το είδος αντιπροσώπευαν αντικείμενα τέχνης μαζί με άλλα αντικείμενα, όπως επιστημονικά όργανα ή περίεργα φυσικά δείγματα. Το είδος έγινε αμέσως αρκετά δημοφιλές και ακολούθησαν άλλοι καλλιτέχνες όπως ο Γιαν Μπρίγκελ ο νεότερος, ο Κορνέλις ντε Μπελλιέρ, ο Χανς Γιόρντενς, ο Ντάβιντ Τένιερς ο νεότερος , ο Χίλλις φαν Τίλμπορχ , ο Βίλχελμ Σούμπερτ φαν Έρενμπερχ (Wilhelm Schubert van Ehrenberg) και ο Χιερόνυμους Γιάνσσενς. Οι γκαλερί εικόνων που απεικονίζονται ήταν μερικές φορές πραγματικές πινακοθήκες. Ωστόσο, η πλειονότητα ήταν φανταστικές γκαλερί, οι οποίες μερικές φορές περιλάμβαναν αλληγορικές μορφές.
Ένα παράδειγμα ζωγραφικής της γκαλερί του Γκασπάρ ντε Βίττε είναι το εσωτερικό ενός γραφείου συλλέκτη έργων τέχνης με πολλούς επισκέπτες, το οποίο μια συνεργασία με τους Γιάνσσενς και Βίλχελμ Σούμπερτ φαν Έρενμπερχ. Η σύνθεση απεικονίζει μια φανταστική γκαλερί τέχνης με πολλούς επισκέπτες που εκτιμούν και συζητούν μερικά από τα έργα τέχνης στη γκαλερί. Αυτή η ζωγραφική της πινακοθήκης αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη εξέλιξη του είδους που ξεκίνησε από τον Ντάβιντ Τένιερς τον νεότερο που απέκλεισε αντικείμενα εκτός τέχνης από τη συλλογή. Οι μορφές στη ζωγραφική της γκαλερί απεικονίζονται σαν να αποτελούν μέρος μιας ελίτ που διαθέτει προνομιακή γνώση, δηλαδή την ικανότητα εκτίμησης της τέχνης. Το είδος της ζωγραφικής της γκαλερί είχε γίνει τότε μέσο για να τονίσει την ιδέα ότι οι δυνάμεις της διάκρισης που σχετίζονται με τη γνώση είναι κοινωνικά ανώτερες ή πιο επιθυμητές από άλλες μορφές γνώσης. μικρογραφία|400x400εσ| Οι αλληγορικές γυναικείες μορφές Φύση και Ζωγραφική σε συλλογή έργων τέχνης εκπροσώπων της Αμβέρσας Ο Γκασπάρ ντε Βίττε ταυτοποιήθηκε πρόσφατα ως ζωγράφος που είναι πιθανότατα υπεύθυνος για μια αλληγορική ζωγραφική γκαλερί που αναφέρεται ως οι αλληγορικές γυναικείες φιγούρες Φύση και Ζωγραφική σε μια συλλογή έργων τέχνης εκπροσώπων της Αμβέρσας. Αντί να αντιπροσωπεύει μια πραγματική απεικόνιση μιας πινακοθήκης εικόνων με συλλέκτες, εμπόρους τέχνης ή διάσημους ζωγράφους, αυτή η σύνθεση εμπίπτει στον αλληγορικό τύπο της ζωγραφικής της γκαλερί καθώς τοποθετεί δύο αλληγορικές μορφές στη γκαλερί. Η μορφή της Φύσης στα αριστερά έχει πλάι της τρία putti που φέρουν το κέρας της Αφθονίας, που συμβολίζει τη γενναιοδωρία της. Καθισμένη πλάι της είναι μια προσωποποίηση της Ζωγραφικής, που αναγνωρίζεται από την παλέτα στα χέρια της. Τα αγάλματα και τα βιβλία στο τραπέζι και το μουσικό όργανο παρακάτω αναφέρονται σε μια ευρύτερη ενσωμάτωση των Τεχνών γενικά. Η αλληγορία προοριζόταν να είναι μια από την Ειρήνη ή τα αποτελέσματα της Ειρήνης, καθώς στην κάτω δεξιά γωνία της πινακοθήκης βρίσκεται πολεμικός εξοπλισμός, που απορρίπτεται σε σωρό. Η εικόνα μπορεί επίσης να θεωρηθεί ως αλληγορική αναπαράσταση της vanitas (ματαιότητας) των κοσμικών επιδιώξεων, όπως ο πόλεμος που είναι παροδικός σε σύγκριση με τις τέχνες και την αγάπη, που διαρκούν για πάντα.
Ο Γκασπάρ ντε Βίττε ήταν ένας από τους συνεργάτες στη ζωγραφική της γκαλερί του Γιάκομπ ντε Φορμεντράου που αναφέρεται ως ερμάριο εικόνων, που βρίσκεται επί του παρόντος στη Βασιλική Συλλογή. Απεικονίζει ένα δωμάτιο γεμάτο από πίνακες συμπληρωθεί με ανθρώπινες μορφές που συνήθως ερμηνεύεται ως αντιπροσωπεύουν τους γνώστες της τέχνης. Οι διάφοροι πίνακες που κρέμονται στους τοίχους του δωματίου αντιπροσωπεύουν έργα κορυφαίων καλλιτεχνών της Αμβέρσας στα μέσα του 17ου αιώνα. Ένα ερμάριο εικόνων απεικονίζει μια φανταστική πινακοθήκη και μπορεί να θεωρηθεί ως σύνοψη των καλύτερων από αυτό που θα μπορούσαν να παραγάγουν οι καλλιτέχνες στα μέσα του 17ου αιώνα στην Αμβέρσα. Πιστεύεται ότι οι εικόνες που περιλαμβάνονται στη σύνθεση ζωγραφίστηκαν από καθέναν από τους σχετικούς καλλιτέχνες. Ο Γκασπάρ ντε Βίττε πιστεύεται ότι ζωγράφισε το τοπίο δεξιά της πόρτας, με την υπογραφή GDWITTE. Το γεγονός ότι ο ντε Βίττε επιλέχθηκε για να συμμετάσχει σε αυτή τη συλλογική προσπάθεια καταδεικνύει την εκτίμηση την οποία έχαιρε από τους συναδέλφους του καλλιτέχνες στην Αμβέρσα της εποχής του.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Μικρό Ελευθεροχώρι Λάρισας
Το Μικρό Ελευθεροχώρι είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας.
Γενικά στοιχεία
Το Μικρό Ελευθεροχώρι βρίσκεται 7 χιλιόμετρα βόρεια της Ελασσόνας στον οδικό άξονα E75. Απέχει 50 χιλιόμετρα από την Λάρισα, 60 χιλιόμετρα από την Κατερίνη και 70 χιλιόμετρα από την πόλη της Κοζάνης. Είναι χτισμένο στην πλαγιά ενός υψώματος με την ονομασία «Τούμπανος» σε υψόμετρο 500 μέτρα και βρίσκεται στη διασταύρωση της εθνικής οδού που ενώνει την Ελασσόνα με την Κοζάνη και την Κατερίνη. Η παλαιότερη ονομασία του χωριού ήταν Λευτεροχωράκι.
Οι κάτοικοί του ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Το χωριό διαθέτει οργανωμένο κέντρο με καταστήματα, καφενεία και ταβέρνες για την εξυπηρέτηση των διερχομένων.
Αξιοθέατα της περιοχής είναι ο ενοριακός Ναός της Αγίας Παρασκευής (1855) και το ξωκλήσι του Αγίου Αθανασίου. Στη θέση Τούμπανος υπάρχει πευκοδάσος 35 στρεμμάτων.
Ένα από τα πιο γνωστά πανηγύρια της περιοχής είναι αυτό της Αγίας Παρασκευής (25 - 26 Ιουλίου) με παραδοσιακά μουσικοχορευτικά συγκροτήματα και ζωντανές ορχήστρες.
Διοικητικά - πληθυσμιακά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα ως Μικρό Ελευθεροχώρι ή Ελευθεροχωράκι το 1919 στο ΦΕΚ 3Α - 07/01/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ελασσόνος. Το 1940 το όνομα του οικισμού διορθώθηκε σε Μικρό Ελευθεροχώριον. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με την Ελασσόνα, το Αγιονέρι και την Αετορράχη αποτελούν την κοινότητα Ελασσόνας που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Ελασσόνας του Δήμου Ελασσόνας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 304 κατοίκους. Η πορεία του πληθυσμού, μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, σύμφωνα με τις απογραφές είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Ελασσόνας
Γεωμετρικός μετασχηματισμός
Ένας γεωμετρικός μετασχηματισμός είναι μία αμφιμονοσήμαντη αντιστοιχεία από ένα σύνολο που έχει κάποια γεωμετρική δομή με το ίδιο ή με άλλο τέτοιο σύνολο. Συγκεκριμένα, "Ένας γεωμετρικός μετασχηματισμός είναι μια συνάρτηση της οποίας το πεδίο ορισμού και το εύρος είναι σύνολα σημείων. Πιο συχνά, το πεδίο και το εύρος ενός γεωμετρικού μετασχηματισμού είναι και οι δύο R2 ή και οι δύο R3. Συχνά οι γεωμετρικοί μετασχηματισμοί απαιτούν να είναι 1-1 συναρτήσεις, έτσι ώστε να αντιστρέφονται." Η μελέτη της γεωμετρίας μπορεί να προσεγγιστεί μέσω της μελέτης αυτών των μετασχηματισμών.
Οι γεωμετρικοί μετασχηματισμοί μπορούν να ταξινομηθούν με βάση την ιδιότητα του τελεστή συνόλου (και, συνεπώς, διακρίνονται μεταξύ των επίπεδων μετασχηματισμών και αυτών του χώρου, για παράδειγμα). Μπορούν επίσης να ταξινομηθούν ανάλογα με τις ιδιότητες που διατηρούν: Κάθε μία από αυτές τις κατηγορίες περιλαμβάνουν την προηγούμενη.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Μαθηματικές συναρτήσεις Κατηγορία:Γεωμετρία Κατηγορία:Συμμετρία
Ήθος
To ήθος στη Φιλοσοφία
Το Ήθος κατά τον Αριστοτέλη αποδίδεται με αρνητικές ανθρώπινες εκφάνσεις που πρέπει ν΄ αποφεύγονται, όπως για παράδειγμα η κακία, η ακράτεια και η θηριωδία, ενώ η διαστροφή διακρίνεται σε τρία είδη που βρίσκονται σε σχέση μεταξύ τους. Ακράτεια υπάρχει, όταν λειτουργεί η λογική, αλλά διαστρέφεται η όρεξη. Όταν διαστρέφεται η λογική και τίθεται ως σκοπός το κακό, λέμε ότι υπάρχει κακία. Η θηριωδία είναι το αποτέλεσμα της διαστροφής τόσο της όρεξης όσο και της λογικής. ''«μετὰ δὲ ταῦτα λεκτέον, ἄλλην ποιησαμένους ἀρχήν, ὅτι τῶν περὶ τὰ ἤθη φευκτῶν τρία ἐστὶν εἴδη, κακία ἀκρασία θηριότης. τὰ δ' ἐναντία τοῖς μὲν δυσὶ δῆλα· τὸ μὲν γὰρ ἀρετὴν τὸ δ' ἐγκράτειαν καλοῦμεν· πρὸς δὲ τὴν θηριότητα μάλιστ' ἂν ἁρμόττοι λέγειν τὴν ὑπὲρ ἡμᾶς ἀρετήν, ἡρωικήν τινα καὶ θείαν, ὥσπερ Ὅμηρος περὶ Ἕκτορος πεποίηκε λέγοντα τὸν Πρίαμον ὅτι σφόδρα ἦν ἀγαθός. ». Ηθικά Νικομάχεια Ζ 1145α Ύστερα απ΄ αυτά πρέπει να πούμε, κάνοντας μια νέα αρχή, ότι τρία είναι τα είδη σχετικά με τα ήθη που πρέπει να αποφεύγονται, η κακία, η ακράτεια και η θηριωδία. Και είναι φανερό ποια είναι αντίθετα προς τις δυο πρώτες: Το ένα το ονομάζουμε αρετή και το άλλο εγκράτεια. Το αντίθετο εξάλλου προς τη θηριωδία θα ταίριαζε όλως ιδιαίτερα να το ονομάσουμε υπεράνθρωπη που πράγματι προσιδιάζει στους ήρωες και στον θεό, όπως ακριβώς η αρετή του Έκτορα, για τον οποίο, επειδή ήταν υπερβολικά ανδρείος, ο Όμηρος παρουσίασε τον Πρίαμο να λέει τα εξής:
«Ούτε καν έμοιαζε ότι είναι γιος θνητού ανθρώπου, αλλά κάποιου θεού».
Το ήθος στη Θεολογία
Στη Δυτική Θεολογία, το ήθος υποτάσσεται στη διάνοια, εκεί όπου γίνεται η προσέγγιση του απολύτου και τοιουτοτρόπως θεμελιώνεται η λογικοκρατία (rationalismus) και ο υποκειμενισμός (subjectivismus) του σημερινού ευρωπαϊκού πολιτισμού, Στην προσέγγιση αυτή ο άνθρωπος σχετίζεται αναγκαστικά με τον θεό, νοούμενο ως τιμωρό, ενώ η ηθική εκπίπτει σε ηθικισμό. Ωστόσο, κατά την Ορθόδοξη Πατερική Θεολογία, η έννοια του ήθους δεν αντιστοιχεί σε μια νοητική αναγωγή στο απόλυτο, αλλά σε ό,τι εκφράζει τον τρόπο υπάρξεως του ανθρώπου, "εν κοινωνία" μετά του Θεού, ο οποίος νοείται ως "εσταυρωμένη αγάπη", ενώ η ηθική υπάρχει σαν βίωση της δογματικής θεολογικής διδασκαλίας της Εκκλησίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρετή Κατηγορία:Αρχαίο ελληνικό θέατρο Κατηγορία:Αριστοτελισμός Κατηγορία:Φιλοσοφικές έννοιες Κατηγορία:Λογοτεχνικές ιδέες Κατηγορία:Ρητορική
Νικόλαος Γ. Μανούσος
Ο Νικόλαος Γεωργίου Μανούσος (22 Ιουλίου 1896 - 23 Φεβρουαρίου 1981) ήταν Έλληνας αγροτικός γιατρός που άσκησε ιατρική στα Ανώγεια Μυλοποτάμου της Κρήτης και στα γύρω χωριά την περίοδο 1923 -1966, ενώ μεταπολεμικά διετέλεσε Διευθυντής του Υγειονομικού Σταθμού Ανωγείων (1945 - 1966). Η προσφορά του στους συγχωριανούς του υπήρξε σημαντική, ιδιαίτερα μετά την καταστροφή των Ανωγείων από το στρατό Κατοχής το 1944, όταν επέλεξε να παραμείνει στο κατεστραμμένο χωριό παρέχοντας τις ιατρικές υπηρεσίες του μέσα από μια υγειονομική σκηνή και βοηθώντας έτσι καθοριστικά στην αναγέννηση του χωριού. Tο 1996 - εκατό χρόνια από τη γέννησή του - κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Δετοράκη, (και στη συνέχεια από τις Εκδόσεις Anubis), το βιβλίο Ο γιός της Ζαχαρένιας με θέμα τη ζωή του. , ενώ το 2002 oι Ανωγειανοί τον τίμησαν ανεγείροντας τον ανδριάντα του στην είσοδο του Κέντρου Υγείας Ανωγείων.
Εκπαίδευση και Προσωπική Ζωή
Ο Νικόλαος Μανούσος γεννήθηκε το 1896 στα Ανώγεια Μυλοποτάμου της Κρήτης. Πατέρας του ήταν ο Γεώργιος Ελευθερίου Μανούσος, (Λευτερογιώργης), βοσκός με μικρό αριθμό αιγοπροβάτων, και μητέρα του η Ζαχαρένια Γεωργίου Βλατά. Είχε δύο μικρότερα αδέλφια, τη Μαριώ και τον Σάββα, που πέθαναν σε μικρή ηλικία από παιδικές λοιμώξεις.
Ο Νικόλαος Μανούσος φοίτησε στο Γυμνάσιο Ηρακλείου και σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Πήρε το πτυχίο του το 1922 και αφού ολοκλήρωσε πρόσθετη εκπαίδευση σε θέματα Παιδιατρικής, Τραυματιολογίας και Μαιευτικής επέστρεψε το 1923 στα Ανώγεια, αναλαμβάνοντας πλέον το ρόλο του γιατρού του χωριού.
Γυρίζοντας στην Κρήτη ο γιατρός Μανούσος άρχισε τη μακρόχρονη συνεργασία του με τον, επίσης Ανωγειανό και, πρώην συμφοιτητή του στην Ιατρική Σχολή Αθηνών, Κώστα Κουνάλη με τον οποίο άνοιξαν ένα μικρό ιατρείο στην πλατεία Αρμί και από εκεί παρείχαν τις υπηρεσίες τους στους συγχωριανούς τους. Το πρωί δέχονταν τους ασθενείς που ερχόντουσαν απ’ όλες τις γειτονιές των Ανωγείων καθώς και από τα γύρω χωριά και στη συνέχεια ξεκινούσαν τις επισκέψεις στα σπίτια. Πολύ συχνά αυτές περιελάμβαναν επισκέψεις σε διπλανά χωριά στα οποία πήγαιναν με τη φοράδα.
Ελληνοϊταλικός Πόλεμος και Κατοχή
Το 1940, παρά την ηλικία του, ο γιατρός Μανούσος επιστρατεύτηκε λόγω της ιδιότητάς του και υπηρέτησε ως Υπίατρος στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο. Το 1941 τραυματίστηκε όταν Ιταλικό αεροπλάνο επιτέθηκε στο Ορεινό Χειρουργείο που διοικούσε, παρά τη σήμανση του χειρουργείου με το σήμα του Ερυθρού Σταυρού. Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Ιωαννίνων και μετά από ένα μήνα επέστρεψε στα Ανώγεια με αναρρωτική άδεια. Μερικές εβδομάδες αργότερα η χώρα συνθηκολόγησε μετά την επίθεση του γερμανικού στρατού. μικρογραφία|Η προτομή του γιατρού Μανούσου στην είσοδο του Ιατρικού Κέντρου Ανωγείων. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής τόσο ο Νικόλαος Μανούσος όσο και ο Κώστας Κουνάλης μετείχαν στην Εθνική Αντίσταση, και μάλιστα οι δύο Ανωγειανοί γιατροί υπήρξαν ιδρυτικά μέλη της "Ανεξάρτητης Ομάδας Ανωγείων" που δημιουργήθηκε από τον Χριστομιχάλη Ξυλούρη τον Αύγουστο του 1941, καθώς και της Επιτροπής Εθνικής Απελευθερωτικής Δράσεως με Πρόεδρο τον Ιωάννη Στεφ. Δραμουντάνη.
Τον Απρίλιο του 1944 η απαγωγή του Γερμανού στρατηγού Κράϊπε από τις Βρετανικές Επιχειρήσεις Ειδικών Αποστολών (SOE) και την Κρητική αντίσταση σε συνδυασμό με την εκτέλεση του φρούραρχου του Γενί-Γκαβέ Λοχία Γιόζεφ Όλενχαουερ, (γνωστού στους ντόπιους ως "Σήφης"), οδήγησαν τον διοικητή του ‘Οχυρού Κρήτη’, Στρατηγό Φρίντριχ-Βίλχελμ Μύλλερ, στην απόφαση να τιμωρήσει τα Ανώγεια για τη συστηματική βοήθεια που παρείχαν στην αντίσταση. Οι κάτοικοι των Ανωγείων εμπλέκονταν ενεργά κι έδιναν καταφύγιο σε μέλη της Κρητικής Αντίστασης για πολλά χρόνια, είχαν εκτελέσει τον Όλενχαουερ και τη φρουρά του Γενί-Γκαβέ, είχαν πραγματοποιήσει το σαμποτάζ της Δαμάστας, ενώ παρείχαν επίσης καταφύγιο στην ομάδα απαγωγής του Κράιπε.
Ακολούθησε η καταστροφή των Ανωγείων στις 13 Αυγούστου 1944 αφού νωρίτερα ο ανδρικός πληθυσμός του χωριού είχε διαφύγει στον Ψηλορείτη. Ήδη, αμέσως μετά την αιχμαλωσία του "Σήφη", ο γιατρός Μανούσος είχε ανέβει στο βουνό με τους Ανωγειανούς αντάρτες, ενώ η γυναίκα του και τα παιδιά του είχαν βρει καταφύγιο σε συγγενείς στο Ηράκλειο.
Μεταπολεμικά
μικρογραφία|Η σκηνή-νοσοκομείο έξω από το ερειπιωμένο σπίτι του γιατρού Μανούσου. Σε αυτή τη σκηνή ο γιατρός περιέθαλπτε τους άστεγους Ανωγειανούς που επέστρεψαν στα Ανώγεια μετά το ολοκαύτωμα του 1944. Τον Οκτώβριο του 1944 ο στρατός Κατοχής έφυγε από το Ηράκλειο για τα Χανιά και λίγους μήνες μετά οι Γερμανοί εγκατέλειψαν οριστικά την Κρήτη. Ο γιατρός Μανούσος έπρεπε να διαλέξει ανάμεσα στη μόνιμη εγκατάσταση στο Ηράκλειο -όπου υπήρχε δυνατότητα εργασίας- και στην επιστροφή στο χωριό. Η προσωπική του ηθική αλλά και το καθήκον του ως γιατρού επέβαλλαν το δεύτερο. Παρέλαβε λοιπόν από το Πατριωτικό Ίδρυμα Κοινωνικής Προνοίας και Αντιλήψεως μια υγειονομική σκηνή εκστρατείας που περιελάμβανε ιατρείο, χώρο χειρουργείου και νοσηλείας και την έστησε στα ερείπια του γκρεμισμένου από τους Γερμανούς σπιτιού του στα Ανώγεια, παρέχοντας ιατρικές υπηρεσίες στους Ανωγειανούς αλλά και στους κατοίκους των γύρω χωριών. Η οικογένειά του παρέμεινε στο Ηράκλειο μέχρι το 1945 όταν χτίστηκαν ξανά τα Ανώγεια.
Μετά τον πόλεμο και μέχρι που συνταξιοδοτήθηκε, ο γιατρός Μανούσος ανέλαβε τη διεύθυνση του Υγειονομικού Σταθμού Ανωγείων. Ήταν πλέον μόνος του αφού ο Κουνάλης είχε εγκατασταθεί, ήδη από την Κατοχή, στο γειτονικό Γαράζο.
Το 1950 ο αδελφός της γυναίκας του, ο περίφημος Κώστας Κεφαλογιάννης ή Κουντόκωστας, εκ των πρωταγωνιστών στο Σαμποτάζ της Δαμάστας, ενεπλάκη σε μια υπόθεση που έλαβε διεθνείς διαστάσεις και ταρακούνησε τα Ανώγεια αλλά και την οικογένεια του γιατρού Μανούσου. Ο Κουντόκωστας ερωτεύτηκε την κόρη του καπετάν Πετρακογιώργη, Τασούλα, και την απήγαγε με σκοπό το γάμο. Το γεγονός ότι τα δύο εμπλεκόμενα μέρη ανήκαν σε αντίπαλες πολιτικές παρατάξεις οδήγησε σε μια πρωτοφανή κινητοποίηση του κράτους προκειμένου να αποφευχθεί αιματοχυσία. Στα Ανώγεια ήρθαν πάνω από χίλιοι χωροφύλακες και στρατιώτες και άρχισαν να ψάχνουν τους απαγωγείς. Για να ασκήσουν πίεση, συνέλαβαν μάλιστα και συγγενείς του απαγωγέως, μεταξύ των οποίων το γιατρό Μανούσο και την Ειρήνη που κρατήθηκαν στην Αστυνομική Διεύθυνση Ηρακλείου για λίγες ημέρες. Ο Κώστας και η Τασούλα παντρεύτηκαν κρυφά στο μοναστήρι Δισκούρι του Μυλοποτάμου, και στη συνέχεια ο Κώστας παραδόθηκε και φυλακίστηκε στις αγροτικές φυλακές. Όταν βγήκε από τη φυλακή, οι δύο πρωταγωνιστές έζησαν μαζί για ένα διάστημα στο Ηράκλειο αλλά σύντομα χώρισαν.
Ματθαίος Α΄ της Λωρραίνης
Ο Ματθαίος Α΄ (Mathieu Ier de Lorraine, 1119 - 13 Μαΐου 1176) από τον Οίκο της Λωρραίνης (Μετς) ήταν δούκας της Λωρραίνης (1138 - 1176).
Βιογραφία
Ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Σιμόν Α΄ δούκα της Λωρραίνης και της Αδελαΐδας των Ρέγκιναρ, κόρης του Ερρίκου Γ΄ κόμη του Λουβαίν.
Νικόλαος Γ. Μανούσος
Τα τελευταία χρόνια
Ήταν πια σχεδόν 85 ετών όταν έπεσε και έσπασε το ισχίο του. Την εγχείρηση ακολούθησε εγκεφαλικό επεισόδιο και στις 23 Φεβρουαρίου του 1981 έσβησε έχοντας στο πλευρό του την Ειρήνη και τα παιδιά του.
Ματθαίος Α΄ της Λωρραίνης
Βιογραφία
Όπως όλοι οι προπάτορές του, με πρώτο τον Αδαλβέρτο, υποστήριξε τους βασιλείς της Γερμανίας και τους Αυτοκράτορες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Νικόλαος Γ. Μανούσος
Τα τελευταία χρόνια
Μια ανώνυμη Ανωγειανή, όταν έμαθε το θάνατό του είπε την πρωτάκουστη αποχαιρετιστήρια ευχή: "Λεμονανθοί στα κόκκαλά του"...
Ματθαίος Α΄ της Λωρραίνης
Βιογραφία
Παντρεύτηκε τη Μπέρτα των Χοενστάουφεν (1138). Πατέρας της ήταν ο Φρειδερίκος Β΄ δούκας της Σουαβίας, θείος της ο Κορράδος Γ΄ της Γερμανίας και αδελφός της ο μελλοντικός αυτοκράτορας Φρειδερίκος Α΄ Βαρβαρόσσα. Ο Ματθαίος Α΄ συνόδευσε τον κουνιάδο του Φρειδερίκο Α΄ σε πολλές εκστρατείες, όπως στην αυτοκρατορική στέψη από τον πάπα Ανδριανό Δ΄ στην Ρώμη (1155). Υποστήριξε τον αυτοκράτορα σε όλους τους πολέμους του απέναντι στον πάπα Αδριανό Δ΄, τον διάδοχο του Αλέξανδρο Γ΄ και τους βασιλείς της Γαλλίας και της Σικελίας. Επέκτεινε σημαντικά το δουκάτο του σε βάρος τού επισκόπου τού Τουλ και ήταν μεγάλος δωρητής σε αββαεία και εκκλησίες.
Νικόλαος Γ. Μανούσος
Ο γιος της Ζαχαρένιας
Ο γιος του γιατρού Μανούσου, Ορέστης Μανούσος, έγραψε το βιβλίο Ο γιος της Ζαχαρένιας που εκδόθηκε το 1996, εκατό χρόνια από τη γέννηση του Νικόλαου Μανούσου. Πρόκειται για την βιογραφία του γιατρού Μανούσου με πολλά στοιχεία που αφορούν τα Ανώγεια της συγκεκριμένης ιστορικής περιόδου. Η πρώτη έκδοση έγινε από τις Εκδόσεις Δετοράκη στην Κρήτη, ενώ τις επόμενες ανέλαβαν οι Εκδόσεις Anubis. Το βιβλίο μεταφράστηκε και στην αγγλική (The son of Zacharenia), από τον δισέγγονο του γιατρού Μανούσου, επίσης Ορέστη Μανούσο, τον νεότερο, ο οποίος ανέλαβε και την εκφώνηση του ελληνικού audiobook με τον ίδιο τίτλο. Η βιογραφία του γιατρού Μανούσου κυκλοφορεί επίσης σε μορφή ebook τόσο στα ελληνικά όσο και στα αγγλικά.
Ματθαίος Α΄ της Λωρραίνης
Οικογένεια
Με τη σύζυγό του Μπέρτα των Χοενστάουφεν, κόρη τού Φρειδερίκου Β΄ δούκα της Σουαβίας, απέκτησε:
Πηγές
Ματθαίος Α΄
Ονυχοτευθίς
Η ονυχοτευθίς (Onychoteuthis) είναι γένος από μεγάλα καλαμάρια (υπέρταξη δεκαποδόμορφα), που ανήκει στην ομώνυμη οικογένεια ονυχοτευθίδες και απαντάται παγκόσμια στις θερμές θάλασσες των ωκεανών (τροπική και υποτροπική ζώνη), αλλά και σε ψυχρότερα νερά στον βόρειο Ειρηνικό Ωκεανό. Τα σχετικώς μικρότερα είδη έχουν παρατηρηθεί και στη Μεσόγειο Θάλασσα.
Τη νύκτα τα καλαμάρια αυτά ανεβαίνουν στην επιφάνεια και συχνά συλλαμβάνονται με διχτάκι και πυροφάνι. Τα νεαρά άτομα είναι συνήθως τα μόνα που συλλαμβάνονται με συνήθεις τράτες, καθώς τα ώριμα καλαμάρια φαίνεται ότι είναι αρκετά έμπειρα ώστε να μπορούν να αποφεύγουν τα δίχτυα τους την ημέρα. Μπορούν ωστόσο να πιαστούν στον αέρα, καθώς κάποτε εκτελούν άλματα ψηλά πάνω από την επιφάνεια του νερού και υπήρξαν περιπτώσεις που έχουν προσγειωθεί στην κουπαστή ενός πλοιαρίου. Μερικά είδη επιτίθενται και εναντίον ανθρώπων.
Περιγραφή
thumb|left|105px|Κεφαλή και περιστοματικά άκρα. a, λαιμός. b, οφθαλμός. c, τα οκτώ βραχέα πλοκάμια. d, βραχίονες με τις κοτύλες τους να φέρουν, εκτός από βεντούζες (e), και διπλή σειρά από άγκιστρα (f). Τα περισσότερα είδη ονυχοτευθίδος έχουν μανδύα με μήκος μέχρι 20 εκατοστόμετρα, αλλά στα μεγαλύτερα είδη αυτός ξεπερνά τα 30 εκατοστόμετρα. Σε όλα τα είδη ο μανδύας είναι μυώδης και κυλινδρικός, ενώ καταλήγει στο πίσω μέρος σε μυτερή ουρά. Το δέρμα είναι λείο και δεν παρουσιάζει εξογκώματα ή ρυτίδες. Τα πτερύγια έχουν σχήμα ρομβοειδές, καρδιάς ή βέλους, με μύτη προς τα πίσω. Χαρακτηριστικό του γένους είναι το ότι οι κοτύλες (πλατιές απολήξεις) των βραχιόνων τους φέρουν, εκτός από βεντούζες, και από δύο σειρές με 19 έως 27 ισχυρά άγκιστρα, από όπου και η ονομασία του γένους (όνυξ = νύχι, άγκιστρο). Από την άλλη, τα ώριμα άτομα δεν έχουν πλευρική σειρά από βεντούζες, ή αυτές είναι υποτυπώδεις. Τα είδη στο σύνολό τους διαθέτουν φωτοφόρα όργανα στην κοιλότητα του μανδύα τους, με ένα μικρό φωτοφόρο μπροστά από τον σάκκο μελάνης, ένα κοντά στον πρωκτό, ένα μεγαλύτερο πάνω από το έντερο και ένα δίλοβο φωτοφόρο στην εμπρόσθια επιφάνεια δίπλα στο κάθε μάτι.
Είδη
Μέχρι τα τέλη του 20ού αιώνα ύπηρχαν μόνο τέσσερα γνωστά είδη στο γένος ονυχοτευθίς, αλλά σήμερα θεωρείται ότι υπάρχουν περί τα δέκα συνολικά, τα ακόλουθα :
Υπάρχουν δύο επιπλέον είδη που θεωρούνται αμφίβολης ταυτότητας (taxa inquirendum) και άλλα 11 ταξινομούνται ως ''nomen dubia, δηλαδή φέρουν αμφίβολη ονομασία.
Αουρέλιο της Αραγωνίας
Ο Αουρέλιο (ισπανικά: Aureolo, αραγωνικά: Aureolus, καταλανικά: Oriol, πέθανε το 809) ήταν ο πρώτος Κόμης της Αραγωνίας (802 - 809). Ο Αουρέλιο αναφέρεται στα Φραγκικά βασιλικά χρονικά (Annales regni Francorum) ως «κόμης διορισμένος από τους Φράγκους στην άλλη πλευρά των Πυρηναίων, μπροστά από την Ουέσκα». Παρόλο που οι πηγές είναι λιγοστές και υπάρχουν ερωτηματικά, διάφοροι ιστορικοί τον θεωρούν ως τον πρώτο κάτοχο της Κομητείας της Αραγωνίας. Ωστόσο, αυτό αμφισβητείται από άλλους μελετητές της προσωπικότητας του, που θεωρούν ότι η κομητεία του θα μπορούσε να ήταν στο Σοβράρβε, τη Ριβαγόρθα ή το Ουρζέλ. Επιπλέον, οι Γενεαλογίες της Ρόδας αναφέρουν ως πρώτο κάτοχο της κομητείας της Αραγωνίας τον Αθνάρ Α´ Γκαλίντεθ.
Ιστορικό πλαίσιο
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|Οι χριστιανοί άρχοντες της χερσονήσου της εποχής δεν διέθεταν δικό τους νόμισμα. Συνήθιζαν να χρησιμοποιούν στις συναλλαγές τους αυτό του [[Εμιράτο της Κόρδοβας|Εμιράτου της Κόρδοβας, όπως αυτό το δράμι από ασήμι που κόπηκε υπό την κυριαρχία του Χισάμ Α´.]] Η κατάκτηση της Ισπανίας από το Χαλιφάτο των Ομεϋαδών ήταν πολύ γρήγορη. Στην τέταρτη δεκαετία του 8ου αιώνα, είχαν ήδη καταληφθεί τα εδάφη στα βόρεια της Σαραγόσας μέχρι τα Πυρηναία. Αν και οι αραβικές πηγές αναφέρουν ότι οι χριστιανοί που δεν προσηλυτίστηκαν στο Ισλάμ έπρεπε μόνο να πληρώσουν τον κεφαλικό φόρο, οι χριστιανικές πηγές επιμένουν ότι υπήρχαν χριστιανοί που υπόκεινται σε δουλεία και άλλοι που κατέφυγαν στα βουνά. Ωστόσο, είναι σαφές ότι προς τα μέσα του αιώνα, οι μουσουλμάνοι ήταν οι απόλυτοι κυρίαρχοι στην περιοχή. Το 732 έλαβε μέρος μία στρατιωτική αποστολή όπου κατακτήθηκαν οι κάτοικοι των βουνών και απελάθηκαν οι γυναίκες και τα παιδιά τους. Ως απόδειξη πως υπήρχαν αποστολές στα βόρεια των Πυρηναίων, αποτελεί το γεγονός ότι η οπισθοφυλακή ήταν πλήρως ελεγχόμενη. Ως εκ τούτου, δεν υπήρχαν χριστιανικοί πυρήνες που να διέφυγαν εξ´ αρχής από από την αρχή του χαλιφάτου.
Κοινωνική πληροφορική
Κοινωνική πληροφορική είναι μια περιοχή της επιστήμης των υπολογιστών που άπτεται των επιστημών της κοινωνικής συμπεριφοράς και των υπολογιστικών συστημάτων. Έχει γίνει ένα σημαντικό θέμα για χρήση στη σύγχρονη επιχειρήση. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί με 2 τρόπους όπως περιγράφεται παρακάτω. Η Κοινωνική πληροφορική εξετάζει τη συνεργατική και διαδραστική συμπεριφορά κάποιου που είναι συνδεδεμένος σε κάποιο Δίκτυο (online). Συνήθως εννοείται το Διαδίκτυο. Για να κατανοηθεί καλυτερα η κοινωνική πληροφορική σαν όρος πρέπει να εξεταστεί σε αντιθέση με τον πληροφορική κατά μόνας (personal computing). Η πληροφορική κατά μόνας εξετάζει την συμπεριφορά των μεμονωμένων χρηστών στον υπολογιστή. Σε μια πρώτη προσέγγιση του όρου η κοινωνική πληροφορική περιλαμβάνει κάθε είδους ομαδική αλληλεπίδραση μέσω υπολογιστικών συστημάτων. Βασίζεται λοιπόν στην δημιουργία και επαναδημιουργία κοινωνικών συμβάσεων και προτύπων μέσω της χρήσης λογισμικού και τεχνολογίας. 'Ετσι λοιπόν ιστολόγια (blogs), ηλεκτρονικά μηνύματα (emails), κοινωνικές διαδικτυακές υπηρεσίες, wikis, στιγμαια μηνύματα και άλλες μορφές απο του ότι καλείται κοινωνική πληροφορική