cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλ Έρτερ
Μετά τον αθλητισμό
Έπειτα από την αποχώρησή του από το στίβο, εργάστηκε ως στέλεχος σε εταιρεία αθλητικών ειδών και έζησε στο Λονγκ Άιλαντ και στη Φλόριντα. Επίσης ασχολήθηκε με τη ζωγραφική. Το 2005 εισήλθε στην Αίθουσα Δόξας των Αθλητών της κομητείας Νασσάου (Nassau County Sports Hall of Fame).
Απεβίωσε στις 1 Οκτωβρίου 2007, υποφέροντας από καρδιακά προβλήματα. Το 2012 ήταν ένα από τα 12 πρώτα μέλη που εισήχθησαν στο Hall of Fame της Διεθνούς Ένωσης Ομοσπονδιών Κλασικού Αθλητισμού (IAAF).
Ολυμπιακές διακρίσεις
Δισκοβολία ανδρών
Τσίπιανα Ηλείας
Τα Τσίπιανα ή και Τσιπιανά είναι ορεινό χωριό του νομού Ηλείας. Είναι χτισμένο στις πλαγιές του Ερύμανθου και στα Λάμπεια όρη, παρυφάδας του Ερυμάνθου, σε υψόμετρο 1.000 μέτρων περίπου και είναι ένα από τα ορεινότερα χωριά του νομού Ηλείας. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Αρχαίας Ολυμπίας ενώ παλαιότερα ανήκε στον Καποδιστριακό δήμο Λασιώνος.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 η Τοπική Κοινότητα Τσιπιανών έχει μόνιμο πληθυσμό 77 κάτοικους ενώ τα Τσίπιανα 59, ο Άγιος Ανδρέας 14 και η Κερέσοβα 4.
Η περιοχή του χωριού έχει πολλά σπήλαια και βάραθρα με γνωστότερο αυτό του Μπαρμπαγιάννη.
Ιστορία
Η περιοχή των Τσιπιάνων είναι συνδεδεμένη με την ελληνική μυθολογία, στα πολλά σπήλαια της περιοχής ζούσαν οι κένταυροι της γειτονικής Φολόης, και στα βουνά της ευρύτερης περιοχής κυνήγησε και σκότωσε ο Ηρακλής τον Ερυμάνθιο κάπρο. Στον λόφο Λιθαράκι, ενάμιση χιλιόμετρο από το χωριό, έχουν βρεθεί λείψανα προϊστορικού οικισμού και στην θέση "Παλαιοχώρι" λείψανα αρχαίων κτηρίων και δύο νεκροπόλεις.
Κατά την Φραγκοκρατία στα όρια των Τσιπιάνων και του Κακοταρίου βρισκόταν η, αγνώστου ονόματος, μεσαιωνική πόλη και κάστρο. Κατά την ενετική απογραφή Γκριμάνι το 1700 τα Τσίπιανα αναφέρονται σαν Ciepiena με 5 οικογένειες και 16 κατοίκους, διοικητικά ανήκε στο Τερριτόριο Γαστούνης.
Επί Τουρκοκρατίας το χωριό πλήρωνε φόρους στους Οθωμανούς του Λάλα και του Κακοταρίου και διοικητικά ανήκε στον Καζά της Γαστούνης.
Στην επανάσταση του 1821 από τα Τσίπιανα ήταν οι οπλαρχηγοί Γεώργιος Ρ. Ροδόπουλος, Χρυσανθάκης Κουρμπάκης και ο Θεόδωρος Ντίνος, όπου με δικά τους στρατιωτικά σώματα πήραν μέρος σε πολλές μάχες. Επίσης οι Παναγής Μπελογιάννης που δρούσε σαν κλέφτης προεπαναστατικά.
Κατά την διάρκεια της κατοχής στα Τσίπιανα είχε τη βάση του ο αντάρτικος στρατός του Πάνου Πετρόπουλου ή καπετάν Καραλής που δρούσε κατά των Γερμανικών μονάδων κατοχής. Αργότερα τα Τσίπιανα έκανε βάση του ο Ηλίας Κονδύλης με το αντάρτικο σώμα του, στην περιοχή δρούσαν και οι Δήμος Μπαρής με τον Μήτσο Πετρόπουλο.
Το 1971 το χωριό συνδέθηκε οδικά με την Εθνική Οδό «111».
Προσωπικότητες
thumb|right|260px|Το σπίτι της οικογένειας Μπελογιάννη στα Τσίπιανα. Από τα Τσίπιανα κατάγεται ο Νίκος Μπελογιάννης, εκεί είχε γεννηθεί ο πατέρας του Γιώργος ενώ το σπίτι της οικογένειας διασώζεται ακόμα και σήμερα ανακαινισμένο. Επίσης ο συγγραφέας Νίκος Δ. Κορμπάκης, ο πολιτικός Κωνσταντίνος Παπαναγιώτου, ο Παναγιώτης Μπελλογιάνης ή Peter Bell -πρώην πρόεδρος των ΑΧΕΠΑΝΣ, ο λαϊκός τραγουδιστής Γιώργος Βελισσάρης κ.ά.
Δημογραφική εξέλιξη
Ενδεικτικά της εξέλιξης του πληθυσμού του:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Αρχαίας Ολυμπίας Κατηγορία:Δήμος Λασιώνος
Διαρκές έγκλημα
Στην ποινική επιστήμη διαρκές έγκλημα, σε αντίθεση του στιγμιαίου, χαρακτηρίζεται εκείνο του οποίου η προσβολή έννομου αγαθού παρατείνεται χρονικά όσο εξακολουθεί η δημιουργηθείσα εκ του δράστη κατάσταση, ή εκείνο του οποίου όχι μόνο η παραγωγή παράνομου αποτελέσματος αλλά και η διατήρηση αυτού πληροί αδιάκοπα την αντικειμενική υπόσταση του εν λόγω εγκλήματος.
Τέτοιες περιπτώσεις μπορεί να είναι η συνεχιζόμενη παράνομη κατακράτηση ατόμου, η εκούσια ή ακούσια απαγωγή, η αρπαγή κ.λπ.
Πηγές
Κατηγορία:Εγκλήματα
Λιπκάνοι Τάταροι
Οι Λιπκάνοι Τάταροι, επίσης γνωστοί ως Πολωνοί-Λιθουανοί Τάταροι (Lipkowie, Lipcani ή Muślimi), είναι ομάδα Τάταρων που αρχικά εγκαταστάθηκαν στο Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας, στις αρχές του 14ου αιώνα. Οι πρώτοι άποικοι προσπάθησαν να διατηρήσουν τη σαμανιστική θρησκεία τους και ζήτησαν άσυλο μεταξύ των μη χριστιανών Λιθουανών. Προς το τέλος του 14ου αιώνα, ένα άλλο κύμα Τάταρων - αυτή τη φορά Μουσουλμάνοι, προσκλήθηκαν στο Μεγάλο Δουκάτο από τον Βυτάουτας το Μέγα. Αυτοί οι Τάταροι εγκαταστάθηκαν για πρώτη φορά στη Λιθουανία γύρω από το Βίλνιους, το Τράκαϊ, το Γκρόντνο και το Κάουνας, και αργότερα εξαπλώθηκαν σε άλλα μέρη του Μεγάλου Δουκάτου που αργότερα έγιναν μέρος της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας. Οι περιοχές αυτές περιλαμβάνουν τμήματα της σημερινής Λιθουανίας, της Λευκορωσίας και της Πολωνίας. Από την αρχή του οικισμού τους στη Λιθουανία ήταν γνωστοί ως οι Λιπκάνοι Τάταροι. Διατηρώντας τη θρησκεία τους, ένωσαν τη μοίρα τους με εκείνη της κυρίως χριστιανικής Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας. Από τη Μάχη του Γκρούνβαλντ και μετά, τα συντάγματα ελαφριού ιππικού των Λιπκάνων Τάταρων συμμετείχαν σε κάθε σημαντική στρατιωτική εκστρατεία της Λιθουανίας και της Πολωνίας.
Η προέλευση των Λιπκάνων Τάταρων μπορεί να εντοπιστεί στις καταγωγικές πολιτείες της Χρυσής Ορδής, του Χανάτου της Κριμαίας και του Χανάτου του Καζάν. Αρχικά χρησίμευαν ως ευγενής στρατιωτική κάστα, αλλά αργότερα έγιναν αστικοί κάτοικοι γνωστοί για τις χειροτεχνίες, τα άλογα και τις δεξιότητές τους στην κηπουρική. Κατά τη διάρκεια των αιώνων αντιστάθηκαν στην αφομοίωση και διατήρησαν τον παραδοσιακό τρόπο ζωής τους. Ενώ παρέμειναν πολύ προσκολλημένοι στη θρησκεία τους, με την πάροδο του χρόνου, έχασαν την αρχική τους ταταρική γλώσσα, από την ομάδα Κίπτσακ των τουρκικών γλωσσών και ως επί το πλείστον υιοθετήθηκαν τα λευκορωσικά, τα λιθουανικά και τα πολωνικά. Υπάρχουν ακόμα μικρές ομάδες Λιπκάνων Τάταρων που ζουν στη σημερινή Λευκορωσία, Λιθουανία και Πολωνία, καθώς και στις κοινότητες τους στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Όνομα
μικρογραφία| Αναμνηστικό νόμισμα [[Λίτας για την 600η επέτειο των Καραΐτών και των Τάταρων στη Λιθουανία (1397-1997)]] Το όνομα Λίπκα προέρχεται από το παλαιό κριμαϊκό ταταρικό όνομα της Λιθουανίας. Η καταγραφή του ονόματος Λίπκα σε ανατολικές πηγές μας επιτρέπει να συναγάγουμε ένα πρωτότυπο Libķa/Lipķa, από το οποίο δημιουργήθηκε το πολωνικό παράγωγο Lipka, με πιθανό δάνειο από την επαφή με το πολωνικό lipka «μικρή μοσχολεμονιά». Αυτή η ετυμολογία προτάθηκε από τον Τάταρο συγγραφέα Σ. Τούχαν-Μπαρανόφσκι. Μια λιγότερο συχνή πολωνική μορφή, Łubka, επιβεβαιώνεται στο Łubka/Łupka, το κριμαϊκό ταταρικό όνομα των Λιπκάνων μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα. Ο όρος Lipka Tatarłar που σημαίνει Λιθουανοί Τάταροι, αργότερα άρχισε να χρησιμοποιείται από τους Πολωνούς-Λιθουανικούς Τάταρους για να περιγράψουν τον εαυτό τους.
Όσον αφορά τη θρησκεία και τον πολιτισμό, οι Λιπκάνοι Τάταροι διέφεραν από τις περισσότερες άλλες ισλαμικές κοινότητες όσον αφορά τη μεταχείριση των γυναικών τους, οι οποίες απολάμβαναν πάντα μεγάλο βαθμό ελευθερίας, ακόμη και κατά τα χρόνια που οι Λιπκάνοι ήταν στην υπηρεσία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η συν-εκπαίδευση αγοριών και κοριτσιών ήταν ο κανόνας, και οι Λιπκάνες γυναίκες δεν φορούσαν το πέπλο - εκτός από την τελετή του γάμου. Αν και παραδοσιακά ισλαμικά, τα έθιμα και οι θρησκευτικές πρακτικές των Λιπκάνων Τάταρων φιλοξένησαν επίσης πολλά χριστιανικά στοιχεία που υιοθετήθηκαν κατά τη διάρκεια της παραμονής των 600 ετών στη Λευκορωσία, την Πολωνία, την Ουκρανία και τη Λιθουανία, διατηρώντας παράλληλα τις παραδόσεις και τις δεισιδαιμονίες από το νομαδικό μογγολικό παρελθόν τους.
Με την πάροδο του χρόνου, οι κατώτεροι και μεσαίοι ευγενείς των Λιπκάνων Τάταρων υιοθέτησαν τη ρουθηνική γλώσσα και αργότερα τη λευκορωσική γλώσσα ως μητρική τους γλώσσα. Ωστόσο, χρησιμοποιούσαν το αραβικό αλφάβητο για να γράψουν στα λευκορωσικά μέχρι το 1930. Η ανώτερη αριστοκρατία των Λιπκάνων Τάταρων μιλούσε πολωνικά.
Η διπλωματική αλληλογραφία μεταξύ του Χανάτου της Κριμαίας και της Πολωνίας από τις αρχές του 16ου αιώνα αναφέρεται στην Πολωνία και τη Λιθουανία ως «γη των Πολωνών και των Λιπκάνων». Μέχρι τον 17ο αιώνα, ο όρος Λιπκάνοι Τάταροι άρχισε να εμφανίζεται στα επίσημα έγγραφα της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας.
Ιστορία
δεξιά|μικρογραφία|275x275εσ| [[Λιθουανοί Τάταροι της Αυτοκρατορικής Φρουράς|Λιθουανικά Τάταροι στον Ναπολεόντειο Στρατό με κόκκινα και άσπρα λάβαρα της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας]] Η μετανάστευση των Τάταρων στα εδάφη της Λιθουανίας και της Πολωνίας από τη Χρυσή Ορδή ξεκίνησε τον 14ο αιώνα και διήρκεσε μέχρι το τέλος του 17ου αιώνα. Υπήρξε ένα μεταγενέστερο κύμα Τάταρων μεταναστών από τη Ρωσία μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917, αν και αποτελούσαν κυρίως πολιτικούς και εθνικούς ακτιβιστές.
Σύμφωνα με κάποιες εκτιμήσεις, μέχρι το 1590-1591 υπήρχαν περίπου 200.000 Λιπκάνοι Τάταροι που ζούσαν στην Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία και περίπου 400 τζαμιά τους εξυπηρετούσαν. Σύμφωνα με το Risāle-yi Tatar-i Leh (Μήνυμα σχετικά με τους Τάταρους της Πολωνίας, μια περιγραφή των Λιπκάνων Τάταρων που γράφτηκε για τον Σουλεϊμάν Α΄ τον Μεγαλοπρεπή από έναν ανώνυμο Πολωνό Μουσουλμάνο κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Κωνσταντινούπολη το 1557-1558 στο δρόμο του προς τη Μέκκα) υπήρχαν 100 οικισμοί των Λιπκάνων Τάταρων με τζαμιά στην Πολωνία. Οι μεγαλύτερες κοινότητες υπήρχαν στις πόλεις Λίντα, Ναβαγκρούντοκ και Ίβιε. Υπήρχε ένας οικισμός Λιπκάνων Τάταρων στο Βίλνιους, γνωστός ως Τοτόριου Λουκίσκες και συνοικία Τάταρων στο Τράκαϊ και στο Μινσκ, σημερινή πρωτεύουσα της Λευκορωσίας, γνωστός ως Τατάρσκαγια Σλαμπάντα.
Το έτος 1672, οι Τάταροι ξεσηκώθηκαν σε ανοιχτή εξέγερση εναντίον της Κοινοπολιτείας. Αυτή ήταν η ευρέως μνημονευμένη Εξέγερση των Λιπκάνων. Χάρη στις προσπάθειες του Βασιλιά Γιαν Γ΄ Σομπιέσκι, που ήτα σε μεγάλη εκτίμηση από τους Τάταρους στρατιώτες, πολλοί από τους Λιπκάνους που είχαν ζητήσει άσυλο και υπηρεσία στον Οθωμανικό Στρατό επέστρεψαν στις προσταγές του και συμμετείχαν στις μάχες εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μέχρι τη Συνθήκη του Κάρλοβιτς το 1699, συμπεριλαμβανομένης της Μάχης της Βιέννης (1683), η οποία ανάστρεψε το κλίμα της ισλαμικής επέκτασης στην Ευρώπη και σηματοδότησε την αρχή του τέλους για την Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Ξεκινώντας στα τέλη του 18ου και καθ΄ όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα, οι Λιπκάνοι έγιναν διαδοχικά όλο και πιο πολωνοποιημένοι. Οι ανώτερες και μεσαίες τάξεις ειδικά υιοθέτησαν την πολωνική γλώσσα και τα έθιμα (αν και διατηρούσαν το Ισλάμ ως θρησκεία τους), ενώ οι κατώτερες τάξεις έγιναν ρουθηνιοποιημένοι. Την ίδια στιγμή, οι Τάταροι είχαν τον Λιθουανικό Μεγάλου Δούκα Βυτάουτας (Wattad στα ταταρικά, ή «υπερασπιστής των μουσουλμάνων σε μη μουσουλμανικά εδάφη»), ο οποίος ενθάρρυνε και υποστήριξε την εγκατάστασή τους στα τέλη του 14ου και στις αρχές του 15ου αιώνα, σε μεγάλη εκτίμηση, όπου τον συμπεριέλαβαν σε πολλούς θρύλους, προσευχές και λαογραφία τους. Καθ΄ όλη τη διάρκεια του 20ου και από τον 21ο αιώνα, οι περισσότεροι Τάταροι δεν βλέπουν πλέον τη θρησκευτική ταυτότητα τόσο σημαντική όσο ήταν κάποτε, και οι θρησκευτικές και γλωσσικές υποομάδες έχουν αναμειχθεί σημαντικά. Για παράδειγμα, οι γυναίκες Τάταρες στην Πολωνία δεν φορούν το πέπλο (μαντίλα/χιτζάμπ) ή το θεωρούν ως υποχρεωτική θρησκευτική υποχρέωση, αλλά μάλλον επιρροή του αραβικού πολιτισμού στα ισλαμικά έθιμα. Πολλά Πολωνοί Τάταροι, ειδικά και κυρίως οι νέοι, πίνουν επίσης αλκοόλ. μικρογραφία| Οικογένεια Λιπκάνων Τάταρων. Ο Χασάν Κονοπάτσκι υπηρέτησε ως αξιωματικός στον [[Ρωσικός αυτοκρατορικός στρατός|Ρωσικό Αυτοκρατορικό Στρατό]] μικρογραφία|221x221εσ| Κατανομή των Λιπκάνων Τάταρων στην Πολωνία (1939)
Παρούσα κατάσταση
μικρογραφία|215x215εσ| Τάταροι στη Λευκορωσία σύμφωνα με την απογραφή του 2009 μικρογραφία|200x200εσ| Μια σημαία των Λιπκάνων Τάταρων της [[Λευκορωσία|Λευκορωσίας]] Σήμερα υπάρχουν περίπου 10.000-15.000 Λιπκάνοι Τατάροι στις πρώην περιοχές της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας. Η πλειοψηφία των απογόνων των ταταρικών οικογενειών στην Πολωνία μπορεί να εντοπίσει την καταγωγή τους από τους ευγενείς της πρώιμης Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας. Οι Λιπκάνοι Τάταροι είχαν οικισμούς στη βορειοανατολική Πολωνία, τη Λευκορωσία, τη Λιθουανία, τη νοτιοανατολική Λετονία και την Ουκρανία. Σήμερα οι περισσότεροι κατοικούν στην Πολωνία, τη Λιθουανία και τη Λευκορωσία. Οι περισσότεροι από τους Λιπκάνους Τάταρους (80%) αφομοιώθηκαν στις τάξεις των ευγενών στην Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας, ενώ μερικοί χαμηλότεροι ευγενείς Τάταροι αφομοιώθηκαν στους λευκορωσικούς, πολωνικούς, ουκρανικούς και της λιθουανικούς αστικούς και αγροτικούς πληθυσμούς.
Ένας αριθμός των Πολωνών Τάταρων μετανάστευσαν στις ΗΠΑ στις αρχές του 20ού αιώνα και εγκαταστάθηκαν κυρίως στις βορειοανατολικές πολιτείες, αν και υπάρχει επίσης ένας θύλακας στη Φλόριντα. Μια μικρή αλλά ενεργή κοινότητα των Λιπκάνων Τάταρων υπάρχει στη Νέα Υόρκη. Το «Ισλαμικό Κέντρο Πολωνών Τάταρων» χτίστηκε το 1928 στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης και λειτούργησε μέχρι πρόσφατα.
Μετά την προσάρτηση της ανατολικής Πολωνίας στη Σοβιετική Ένωση το 1939 και μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Πολωνία έμεινε με μόνο 2 χωριά Τάταρων, το Μποχονίκι και το Κρουσινιάνι. Ένας σημαντικός αριθμός των Τάταρων στα εδάφη που προσαρτήθηκαν από την ΕΣΣΔ επαναπατρίστηκαν στην Πολωνία και συγκεντρώθηκαν σε πόλεις όπως το Γκντανσκ, το Μπιαουίστοκ, η Βαρσοβία και το Γκόζουφ Βιελκοπόλσκι, με συνολικά 3.000 άτομα. Μία από τις γειτονιές του Γκόζουφ Βιελκοπόλσκι όπου μετεγκαταστάθηκαν οικογένειες Τάταρων που έχουν επανεγκατασταθεί, αναφέρεται ως «Λόφος Τάταρων» (πολωνικά: Górki Tatarskie).
Το 1925 η 'Ενωση Μουσουλμανικών Θρησκειών (πολωνικά: Muzułmański Związek Religijny) σχηματίστηκε στο Μπιαουίστοκ της Πολωνίας. Το 1992, ο Οργανισμός Τατάρων της Δημοκρατίας της Πολωνίαςς (πολωνικά: Związek Tatarów Rzeczypospolitej Polskiej) με αυτόνομα παρακλάδια στο Μπιαουίστοκ και το Γκντανσκ, άρχισε να λειτουργεί.
Τον Νοέμβριο του 2010, αποκαλύφθηκε ένα μνημείο των Πολωνών Τάταρων στο λιμάνι του Γκντανσκ σε τελετή στην οποία παρευρέθηκαν ο Πρόεδρος Μπρονίσλαφ Κομορόφσκι, καθώς και Τάταροι εκπρόσωποι από όλη την Πολωνία και το εξωτερικό. Το μνημείο είναι σύμβολο του σημαντικού ρόλου των Τάταρων στην πολωνική ιστορία. «Οι Τάταροι έχυσαν το αίμα τους σε όλες τις εξεγέρσεις εθνικής ανεξαρτησίας. Το αίμα τους τρέχει στα θεμέλια της αναγεννημένης Δημοκρατίας της Πολωνίας», δήλωσε ο Πρόεδρος Κομορόφσκι κατά την αποκάλυψη. Το μνημείο είναι το πρώτο του είδους του που ανεγέρθηκε στην Ευρώπη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινωνική ιστορία της Λευκορωσίας Κατηγορία:Κοινωνική ιστορία της Λιθουανίας Κατηγορία:Κοινωνική ιστορία της Πολωνίας Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στη Λευκορωσία Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στη Λιθουανία Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στην Πολωνία Κατηγορία:Ισλάμ στη Λευκορωσία Κατηγορία:Ισλάμ στη Λιθουανία Κατηγορία:Ισλάμ στην Πολωνία Κατηγορία:Μουσουλμανικές κοινότητες στην Ευρώπη Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Πολωνικά (pl)
Τίσα
Ο Τίσα είναι ένας από τους κυριότερους ποταμούς της Κεντρικής Ευρώπης. Κάποτε ονομαζόταν «ο πιο Ουγγρικός ποταμός» επειδή έρεε εξ ολοκλήρου στο Βασίλειο της Ουγγαρίας, μέχρι τη συνθήκη του Τριανόν. Σήμερα διασχίζει αρκετά εθνικά σύνορα.
Ο Τίσα πηγάζει στα Ανατολικά Καρπάθια σε υψόμετρο 2.020 μέτρων, κοντά στο Ράχιβ της Ουκρανίας, στη συμβολή του Λευκού Τίσα και του Μαύρου Τίσα (ο πρώτος πηγάζει στα βουνά Τσορνόγκορα, ο δεύτερος στην οροσειρά Γκόργκανι). Από εκεί ο Τίσσα ρέει δυτικά, ακολουθώντας σχεδόν τα σύνορα της Ουκρανίας με τη Ρουμανία, κατόπιν στην Ουγγαρία, όπου και βρίσκεται και το μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής του, και τέλος στη Σερβία. Εισέρχεται στην Ουγγαρία στο Tίσαμπεκς, τη διασχίζει από βορρά προς νότο και, 10 χιλιόμετρα νότια της ουγγρικής πόλης Σέγκεντ, εισέρχεται στη Σερβία. Τέλος ενώνεται με το Δούναβη κοντά στο χωριό Nόβι Σλάνκαμεν στη Βοϊβοντίνα της Σερβίας, μεταξύ του Νόβι Σαντ και του Βελιγραδίου.
Ο Τίσα αποστραγγίζει μια έκταση περίπου 156.087 τετραγωνικών χιλιομέτρων και έχει μήκος 965 χιλιομέτρων - η μεγαλύτερη λεκάνη απορροής και το δεύτερο μεγαλύτερο μήκος από όλους τους παραποτάμους του Δούναβη μετά το Σάβο. Η μέση ετήσια απόρροή του είναι 792 κυβικά μέτρα ανά δευτερόλεπτο. Συνεισφέρει περίπου το 13% της συνολικής απορροής του Δούναβη. Στην Ουγγαρία το 1970 κατασκευάστηκε φράγμα για να ρυθμιστεί η ροή του και να αποφεύγονται πλημμύρες, με τη δημιουργία μιας μεγάλης τεχνητής λίμνης. Ο Τίσα είναι πλωτός στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής του, εκτός από περιόδους μεγάλων πλημμυρών και παρατεταμένης ξηρασίας.
Λέγεται ότι ο Αττίλας έχει ταφεί κάτω από τμήμα εκτροπής του ποταμού Τίσα.
Ονόματα
Ο ποταμός ήταν γνωστός ως Τίσια στην αρχαιότητα. Aλλα αρχαία ονόματά του ήταν Πάθισσος στα Αρχαία Ελληνικά και Tissus (στα Λατινικά) (Πλίνιος, Φυσική ιστορία, 4.25). Αναφερόταν ως Theiss σε παλαιότερες αναφορές στα Αγγλικά, από το Γερμανικό όνομα για τον ποταμό Theiß. Είναι γνωστός ως Tibisco στα Ιταλικά και, σε παλιότερες αναφορές στα Γαλλικά (όπως για παράδειγμα σχετικά με τις ναυμαχίες στο Δούναβη μεταξύ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της Αυστριακής Αυτοκρατορίας των Αψβούργων το 17ο και 18ο αιώνα) αναφέρεται συχνά ως Tibisque.
Διευθέτηση
Το μήκος του Tίσα στην Ουγγαρία ήταν 1.419 χλμ. Διέρρεε τη Μεγάλη Ουγγρική Πεδιάδα, που είναι μια από τις μεγαλύτερες επίπεδες περιοχές στην Κεντρική Ευρώπη. Δεδομένου ότι οι πεδιάδες μπορούν να κάνουν ένα ποτάμι να ρέει πολύ αργά, ο Τίσα ακολουθούσε μια διαδρομή με πολλές καμπύλες και στροφές, γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα πολλές μεγάλες πλημμύρες στην περιοχή.
Μετά από αρκετές μικρής κλίμακας προσπάθειες, ο Iστβαν Σέτσενι οργάνωσε τη "διευθέτηση του Tίσα" (Ουγγρικά: a Tisza szabályozása), που ξεκίνησε στις 27 Αυγούστου 1846 και ουσιαστικά ολοκληρώθηκε το 1880. Το νέο μήκος του ποταμού στην Ουγγαρία έγινε 966 χλμ. και το συνολικό 1.358 χλμ., με 589 χιλιόμετρα καταργημένης και 136 χιλιόμετρα νέας κοίτης.
Λίμνη του Τίσα
Τη δεκαετία του 1970 ξεκίνησε η κατασκευή του Φράγματος του Τίσα στο Kίσκερε με σκοπό να συμβάλει στον έλεγχο των πλημμυρών καθώς και στην αποθήκευση νερού για εποχές ξηρασίας. Ωστόσο η Λίμνη του Τίσα, που δημιουργήθηκε, έγινε ένας από τους πιο δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς στην Ουγγαρία, δεδομένου ότι είχε παρόμοια χαρακτηριστικά με τη Λίμνη Μπάλατον σε πολύ φθηνότερες τιμές και χωρίς συνωστισμό.
Αγρια ζωή
Ο Τίσα έχει πλούσια και ποικίλη άγρια ​​φύση. Πάνω από 200 είδη πτηνών κατοικούν στο βιότοπο πτηνών του Tισαφύρεντ Οι πλημμυρικές πεδιάδες κατά μήκος του ποταμού διαθέτουν μεγάλη ποικιλία φυτών και ζώων. Συγκεκριμένα η ετήσια «ανθοφορία» του Τίσα θεωρείται τοπικό θαύμα της φύσης. Η ανθοφορία προσελκύει τεράστιους αριθμούς εφημερόπτερων που συνιστών ονομαστό θέαμα.
Ρύπανση
Στις αρχές του 2000 υπήρξε μια σειρά σοβαρών περιστατικών ρύπανσης που προκλήθηκαν από ατυχήματα βιομηχανικών απορρίψεων στη Ρουμανία. Το πρώτο, τον Ιανουάριο του 2000, συνέβη όταν απελευθερώθηκε ιλύς που περιείχε κυανίδιο από ρουμανικό ορυχείο και σκότωσε 2.000 τόνους ψαριών. Το δεύτερο, από μια λίμνη ορυχείου στη Μπάια Μπόρσα, στη Βόρεια Ρουμανία, είχε ως αποτέλεσμα την εκροή 20.000 κυβικών μέτρων ιλύος που περιείχε ψευδάργυρο, μόλυβδο και χαλκό στις αρχές Μαρτίου 2000. Μια εβδομάδα αργότερα συνέβη η τρίτη απόρριψη, στην ίδια τοποθεσία εξόρυξης στη Μπάια Μπόρσα, που χρωμάτισε τον ποταμό μαύρο, ενδεχομένως με βαρέα μέταλλα.
Αυτή η σειρά περιστατικών περιγράφηκε τότε ως η σοβαρότερη περιβαλλοντική καταστροφή που έπληξε την κεντρική Ευρώπη μετά το Πυρηνικό ατύχημα του Τσερνόμπιλ. Η χρήση του ποταμού για οποιονδήποτε σκοπό απαγορεύτηκε προσωρινά και η Ουγγρική κυβέρνηση πίεσε τους Ρουμάνους και την Ευρωπαϊκή Ένωση να κλείσουν όλες οι εγκαταστάσεις που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε περαιτέρω ρύπανση.
Η εξέταση των ιζημάτων του ποταμού δείχνει ότι ρύπανση από ορυχεία υπάρχει εδώ και πάνω από έναν αιώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Ρουμανίας Κατηγορία:Ποταμοί της Ουκρανίας Κατηγορία:Ποταμοί της Ουγγαρίας Κατηγορία:Ποταμοί της Σερβίας Κατηγορία:Παραπόταμοι του Δούναβη
Αγωνία (παιχνίδι)
Η αγωνία είναι ένα παιχνίδι που παίζεται με την τράπουλα συνήθως από 4 παίκτες. Μπορεί να παιχτεί και με 2 παίκτες. Παίζεται με ολόκληρη την τράπουλα (52 φύλλα, χωρίς μπαλαντέρ). Σε κάθε παρτίδα μοιράζονται από 7 φύλλα σε κάθε παίκτη. Ένα φύλλο τοποθετείται ανοιχτό στο τραπέζι, ενώ η υπόλοιπη τράπουλα τοποθετείται ανάποδα σε θέση τέτοια ώστε να την φθάνουν όλοι οι παίκτες.
Κανόνες
Πρώτος παίζει αυτός που κάθεται αριστερά από τον παίκτη που μοίρασε (αυτό γίνεται αυτόματα). Μετά παίζουν οι παίκτες με τη σειρά, σύμφωνα με τη φορά των δεικτών του ρολογιού. Ο κάθε παίκτης πρέπει να ρίξει ένα φύλλο το οποίο να έχει είτε τον ίδιο αριθμό ή την ίδια φιγούρα με το φύλλο που βρίσκεται ανοικτό πάνω πάνω. Αν δεν έχει αντίστοιχο φύλλο, τότε πρέπει να τραβήξει ένα φύλλο από την τράπουλα. Αν και πάλι δεν βρει κατάλληλο φύλλο τότε πάει πάσο.
Ο κάθε παίκτης έχει το δικαίωμα να τραβήξει φύλλο από την τράπουλα ακόμα και αν έχει διαθέσιμο φύλλο να παίξει. Μπορεί επίσης να πάει πάσο ακόμα και αν έχει διαθέσιμο φύλλο να παίξει. Σε κάθε περίπτωση όμως, πριν ένας παίκτης πάει πάσο θα πρέπει να έχει τραβήξει ένα φύλλο από την τράπουλα.
Το πρώτο φύλλο που τοποθετείται στη μέση του τραπεζιού αντιμετωπίζεται σαν να το έριξε ο προηγούμενος από τον παίκτη που παίζει πρώτος. Έτσι αν το φύλλο είναι 7, τότε ο πρώτος παίκτης πρέπει να πάρει 2 φύλλα ή να ρίξει 7 και να πάρει 4 φύλλα ο επόμενος παίκτης κ.ο.κ. Αν το φύλλο είναι 9 τότε ο πρώτος παίκτης χάνει τη σειρά του. Το 8 αντιμετωπίζεται σαν απλό φύλλο, όπως επίσης και ο άσσος τον οποίο θεωρείται ότι τον έχει ρίξει ο προηγούμενος παίκτης και δεν έχει επιλέξει διαφορετικό χρώμα από αυτό που έχει.
Όταν ένας παίκτης ρίξει το τελευταίο του φύλλο, τότε η παρτίδα τελειώνει. Ο παίκτης παίρνει μηδέν πόντους. Οι υπόλοιποι παίκτες παίρνουν πόντους, ανάλογα με το άθροισμα των πόντων του κάθε φύλλου που έχει μείνει στα χέρια τους.
Αν τελειώσουν τα φύλλα κι έχει μείνει μόνον ένα από τα διαθέσιμα που δεν έχουν μοιραστεί και είναι ανάποδα πάνω στο τραπέζι, ανακατεύονται τα φύλλα του σωρού και τοποθετούνται κάτω από το φύλλο που είναι ανάποδα και το παιχνίδι συνεχίζεται κανονικά μέχρι κάποιος παίκτης να μείνει χωρίς φύλλα.
Άσσοι
Ο παίκτης μπορεί να ρίξει άσσο άσχετα με το χρώμα που βρίσκεται κάτω. Αν ένας παίκτης ρίξει άσσο, τότε μπορεί να επιλέξει όποιο χρώμα θέλει και να δηλώσει το χρώμα της επιλογής του. Ο επόμενος παίκτης θα παίξει με το χρώμα που έχει δηλωθεί. Σε μία μορφή του παιχνιδιού, ο παίκτης μπορεί να τελειώσει με άσσο, ενώ σε άλλες δεν γίνεται να τελειώσει το παιχνίδι με άσσο. Το ίδιο ισχύει και για το αν γίνεται να ρίξει άσσο πάνω σε άσσο. Αν ο παίκτης ρίξει τον άσσο χωρίς να δηλώσει χρώμα, ο άσσος διατηρεί το αρχικό του χρώμα.
Εφτάρια
Αν ένας παίκτης ρίξει 7, τότε ο επόμενος παίκτης τραβάει δύο φύλλα από την τράπουλα, εκτός αν έχει και ο ίδιος 7, οπότε παίζοντάς το ο επόμενος παίκτης θα τραβήξει 4 φύλλα από την τράπουλα κ.ο.κ. μέχρι να βρεθεί παίκτης που δεν έχει 7. Αν ο παίκτης που θα πάρει τα φύλλα δεν έχει κατάλληλο φύλλο για να παίξει, τότε θα τραβήξει ένα φύλλο από την τράπουλα. Όταν ένας παίκτης τραβήξει φύλλα μετά από το 7 του προηγούμενου παίκτη, αν στα φύλλα που θα τραβήξει βρει 7άρι, μπορεί να το παίξει, αλλά ισχύει σαν να είναι το πρώτο 7άρι (ο επόμενος παίκτης θα τραβήξει 2 φύλλα). Αν κάποιος παίκτης κλείσει με 7άρι ο επόμενος παίκτης τραβάει τα φύλλα που αντιστοιχούν. Και ο παίκτης που πήρε 7αρι δεν ξανά παίζει.
Οχτάρια
Αν ένας παίκτης ρίξει 8, πρέπει να ξαναπαίξει. Αν δεν έχει κατάλληλο φύλλο, πρέπει να τραβήξει από την τράπουλα και αν δεν βρει κατάλληλο φύλλο να πάει πάσο. Ένας παίκτης μπορεί να παίξει στη σειρά όσα 8άρια έχει στη διάθεσή του.
Εννιάρια
Αν ένας παίκτης ρίξει 9, τότε ο επόμενος παίκτης χάνει τη σειρά του (παίζει δηλαδή ο μεθεπόμενος παίκτης από αυτόν που έριξε το 9). Στην περίπτωση 2 παικτών ο ίδιος παίκτης παίζει δεύτερη φορά όπως γίνεται και με το 8.
Πόντοι
Κάθε φύλλο (από 2 έως 10) έχει τόσους πόντους όσο και ο αριθμός του. Οι φιγούρες (βαλές, ντάμα και ρήγας - J,Q,K) έχουν από 10 πόντους. Οι άσσοι (A) έχουν 11 πόντους.
Στην αρχή του παιχνιδιού ορίζεται αν παίζουν ένα παιχνίδι ή τόσους πόντους (συνήθως 50 ή 100). Όταν ένας παίκτης ξεπεράσει το όριο που έχει συμφωνηθεί, τότε το παιχνίδι τελειώνει και νικητής είναι αυτός που έχει τους λιγότερους πόντους. Αν στο τέλος του παιχνιδιού 2 παίκτες ισοβαθμούν, τότε παίζεται και άλλο παιχνίδι, μέχρις ότου υπάρξει ξεκάθαρο αποτέλεσμα.
Παραλλαγές
Υπάρχουν μερικές παραλλαγές οι οποίες συμφωνούνται ή όχι στην αρχή του παιχνιδιού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χαρτοπαίγνια
Ιωάννης Αθανασάκης
Ο Ιωάννης Αθανασάκης (Πορταριά, 2 Φεβρουαρίου 1853- Αθήνα, 30 Δεκεμβρίου 1953) υπήρξε Έλληνας νομικός και πολιτικός. Χρημάτισε πολλές φορές βουλευτής Αττικοβοιωτίας. Μεγαλόπνοος Ανθρωπιστής και εμπνευσμένος Ερυθροσταυρίτης, διετέλεσε Πρόεδρος του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού (Ε.Ε.Σ.) τις περιόδους 1917-1921 και 1922- 1942, οπότε και παραιτήθηκε. Ήταν στενός φίλος του ποιητή Γιώργου Δροσίνη. Τιμήθηκε με πλήθος παράσημα και διακρίσεις σε αναγνώριση της κοινωνικής προσφοράς του.
Βιογραφία
Σπούδασε Νομικά στα πανεπιστήμια της Αθήνας και των Παρισίων (μετεκπαίδευση) και δικηγόρησε επί 30 χρόνια στην Αίγυπτο και μετά στην Ελληνική πρωτεύουσα.
Κατά την παραμονή του στο Κάιρο, όπου είχε εγκατασταθεί, κέρδισε αμέσως την εμπιστοσύνη της κοινότητας και εξελέγη στην πρώτη δωδεκαμελή επιτροπή που συνέταξε και τον κανονισμό για τη λειτουργία της κοινότητας. Ανήκει στους ευεργέτες της Ελληνικής Κοινότητας Καΐρου.
Υπό κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου αναγνωρίζεται η ουσιαστική και πολύτιμη προσωπική συμβολή του προέδρου του ΕΕΣ Ιωάννη Αθανασάκη, με αποτέλεσμα να τιμηθεί στις 20 Μαΐου 1918 ω με το αξίωμα του Υφυπουργού των Στρατιωτικών, όπου του ανατέθηκε η ειδικότερη κρίσιμη αποστολή και ευθύνη της διοικήσεως, αναδιοργανώσεως και εκσυγχρονισμού της Στρατιωτικής Υγειονομικής Υπηρεσίας της χώρας. Εξαιτίας αυτών των νέων υποχρεώσεών του, αναγκάστηκε να παραιτηθεί από την προεδρία του Ε.Ε.Σ., αποστέλλοντας επιστολή προς το Κεντρικό Διοικητικό Συμβούλιο του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού στις 2/6/1918. Μετά τη λήξη και εκπλήρωση της αποστολής του στις 5/2/1920 και με σχετική πρόταση του Αντιπροέδρου του Ε.Ε.Σ. κ. Μακκά, ο Ιωάννης Αθανασάκης ανέλαβε και πάλι την προεδρία του Ε.Ε.Σ..
Εκπροσώπησε ως Πρόεδρος τον Ε.Ε.Σ. στην 11η Διεθνή Συνδιάσκεψη των Συλλόγων του Ερυθρού Σταυρού στη Γενεύη τον Αύγουστο του 1923. Σκοπός της Συνδιάσκεψης ήταν η συζήτηση και η εξέταση θεσμικών θεμάτων και ζητημάτων, που αφορούσαν την αποτελεσματικότητα της υγειονομικής δράσεως κατά τον Μικρασιατικό πόλεμο και τη βοήθεια που παρείχαν στους χιλιάδες Μικρασιάτες πρόσφυγες του 1922. Κατά τη Συνδιάσκεψη, λόγω της σοβαρότητας των προβλημάτων που υπήρχαν, αποφασίστηκε η δημιουργία μιας ειδικής έκτακτης Διεθνούς Συνόδου του Ερυθρού Σταυρού. Στις Ειδικές Επιτροπές Εργασίας της Συνδιασκέψεως εξελέγη πρόεδρος της τέταρτης Επιτροπής για τη μελέτη του «Σχεδίου Ferriere» που σκοπό είχε την προστασία των πολιτών ομήρων και εκτοπιζόμενων πληθυσμών.
Εκπροσώπησε ως Πρόεδρος τον Ε.Ε.Σ. στην 14η Διεθνή Συνδιάσκεψη των Συλλόγων του Ερυθρού Σταυρού στις Βρυξέλες τον Οκτώβριο του 1930. Σε επιβράβευση των πολύτιμων προσπαθειών του για τη διεθνή προαγωγή του Ερυθροσταυρικού έργου εξελέγη Πρόεδρος του Συμβουλίου των Αντιπροσώπων του Διεθνούς Κομιτάτου, ένας εκ των Αντιπροέδρων της Συνόδου και μέλος δυο Επιτροπών της. Η Ελληνική αντιπροσωπεία σε μια εντυπωσιακή συμμετοχή, παρουσίασε τεκμηριωμένες και πολυσήμαντες απόψεις και προτάσεις αναφερόμενες ιδιαίτερα στην εκπαίδευση των Αδελφών Νοσοκόμων δημόσιας υγιεινής, τη χρήση υγειονομικών αεροσκαφών για την περίθαλψη τραυματιών και αρρώστων και την προσπάθεια προαγωγής της διεθνούς κατανόησης και φιλίας.
Επίσης, συμμετείχε ως Πρόεδρος του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού στην 16 η Διεθνή Συνδιάσκεψη στο Λονδίνο που έγινε από τις 22 έως 24 Ιουνίου του 1938. Η Συνδιάσκεψη αφορούσε κυρίως τη λεπτομερή μελέτη των αναγκών, τροποποιήσεων, συμπληρώσεων και βελτιώσεων που έπρεπε να συμπεριληφθούν στα κείμενα των Συμβάσεων της Γενεύης του 1906 για την προστασία των τραυματισμένων και ασθενών του πολέμου και του 1929 για τη μεταχείριση των αιχμαλώτων πολέμου και είχε στόχο την εξασφάλιση πληρέστερης και ευρύτερης προστασίας των τριών αυτών κατηγοριών.
Παραιτήθηκε από τη διοίκηση του Ε.Ε.Σ. τον Δεκέμβριο του 1942 κατά την περίοδο της κατοχής. Μετά την παραίτησή του από Πρόεδρος του Ερυθρού Σταυρού το 1942, ήταν επίτιμος πρόεδρος από το 1944 μέχρι το θάνατό του.
Επιχείρηση κορν φλέικς
Με το κωδικό όνομα Επιχείρηση κορν φλέικς (αγγλ. Operation corn flakes) έγινε γνωστή η επιχείρηση προπαγάνδας που οργάνωσε το Γραφείο Στρατηγικών Υπηρεσιών (ΓΣΕ, αγγλ. OSS) προς το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Η επιχείρηση είχε ως σκοπό την κάμψη του εθνικού φρονήματος του γερμανικού λαού "εκ των έσω".
Ιωάννης Αθανασάκης
Βιογραφία
Μεταξύ άλλων, εκτός από τον Ερυθρό Σταυρό ανέλαβε πρόεδρος σε πολλά άλλα κοινωφελή ιδρύματα και του ανατέθηκε η διοίκηση του νοσοκομείου "Ευαγγελισμός" από τη βασίλισσα Όλγα, συνδράμοντας στην επέκτασή του. Ίδρυσε τον Οίκο Τυφλών στην Καλλιθέα, το νοσοκομείο του Ερυθρού Σταυρού, τη Σεβαστοπούλειο Εργατική Σχολή, τη Σχολή Νοσοκόμων και άλλα ιδρύματα. Δώρισε στην Ελληνική Κοινότητα Καΐρου 1.500 λίρες Αιγύπτου χάρη στις οποίες κτίστηκε μεγάλη αίθουσα τελετών στην αυλή του κτιρίου όπου μόλις είχε μεταστεγαστεί το Αχιλλοπούλειο Παρθεναγωγείο (1905-1906). Προς τιμήν του η αίθουσα ονομάστηκε "Αθανασάκειος" ενώ όταν το παρθεναγωγείο μεταστεγάστηκε εκ νέου το έτος 1928-1929 σε άλλο κτίριο, η τιμητική αναφορά στον Αθανασάκη συνεχίστηκε ονομάζοντας ως "Αθανασάκειο" μία από τις αίθουσες διδασκαλίας των τάξεων του Δημοτικού.
Επιχείρηση κορν φλέικς
Στόχοι
Η επιχείρηση ήταν οργανωμένη ως "μαύρη επιχείρηση" (δηλ. άκρας μυστικότητας). Έγινε γνωστή όταν, μετά τον θάνατο του Προέδρου Φράνκλιν Ρούζβελτ, αποφασίστηκε η εκποίηση της συλλογής γραμματοσήμων του. Σε αυτήν εντοπίστηκαν ορισμένα εμφανώς μη γνήσια γραμματόσημα, μαζί με μια ιδιόγραφη επιστολή του επικεφαλής της Υπηρεσίας Ουίλιαμ Ντόνοβαν προς τον Πρόεδρο, στην οποία αναφερόταν ότι "τυπώθηκαν στην Ελβετία από αντιπροσώπους του O.W.I" Οι Σύμμαχοι είχαν την αίσθηση ότι αν πολλοί Γερμανοί πολίτες άρχιζαν να λαμβάνουν κείμενα αντιναζιστικής προπαγάνδας με το καθημερινό πρωινό ταχυδρομείο, θα άρχιζαν να αισθάνονται ότι η "Γερμανική Αυτοκρατορία" που προσπαθούσε να δημιουργήσει ο Φύρερ είχε αρχίσει να διαλύεται από το εσωτερικό της.
Δράση
Το Γραφείο των OSS στη Βέρνη της Ελβετίας ξεκίνησε να τυπώνει προπαγανδιστικά φυλλάδια αλλά και την εφημερίδα "Frankfurt Zeitung" φυσικά στη γερμανική γλώσσα αλλά με παραλλαγμένα κείμενα. Θέλοντας να παρακάμψουν τα Γερμανικά Ταχυδρομεία, το ίδιο γραφείο άρχισε να τυπώνει γραμματόσημα των έξι (κόκκινο) και των δώδεκα (καφέ) πφένιχ της σειράς με την κεφαλή του Χίτλερ. Η παραχάραξη αυτή ήταν πολύ καλή, αν και τα πλαστά γραμματόσημα είχαν διαφορετικού μεγέθους οδόντωση από τα γνήσια: Τα γνήσια είχαν οδόντωση 14 χ 14 1/2 ενώ τα πλαστά 11 1/2 ή 13 1/2 χ 12 1/2. Προς το τέλος του Πολέμου κυκλοφόρησαν και εμφανώς πλαστά γραμματόσημα στα οποία απεικονιζόταν ο Χίτλερ υπό μορφή νεκροκεφαλής, ενώ η επισήμανση στο γραμματόσημο από "Deutsches Reich" (Γερμανικό Ράιχ) είχε μετατραπεί σε "Futsches Reich" (Ερειπωμένο Ράιχ). Σύμφωνα με τα αρχεία του OSS τυπώθηκαν 1.138.500 γραμματόσημα αυτού του τύπου.
Ιωάννης Αθανασάκης
Βιογραφία
Διετέλεσε Πρόεδρος της Επιτροπής Διατροφής Παιδιού, η οποία καταρτίστηκε τον Μάιο του 1942 όταν συγχωνεύτηκαν η Υπηρεσία Διανομής Γάλακτος και η Επιτροπή Επισιτιστικής Συμπαραστάσεως Παιδιού, με σκοπό την τροφοδοτική ενίσχυση και γενικότερη προστασία των παιδιών Αθήνας και περιχώρων. Ήταν ο δεύτερος πρόεδρος του Συλλόγου για τη Διάδοση Ωφέλιμων Βιβλίων ενισχύοντας το πολιτιστικό και πνευματικό έργο του Βικέλα. Επίσης ίδρυσε την Ελληνική Εκκλησία της Λοζάνης. Ήταν ο δεύτερος πρόεδρος του Συλλόγου για τη Διάδοση Ωφέλιμων Βιβλίων, μετά το Βικέλα, ενώ διετέλεσε Πρόεδρος και του Ινστιτούτου Παστέρ. Επίσης, ίδρυσε την Ελληνική Εκκλησία της Λοζάνης.
Επιχείρηση κορν φλέικς
Δράση
Η διαδικασία που είχαν σκεφθεί οι Σύμμαχοι δεν ήταν ιδιαίτερα απλή: Ύστερα από τον βομβαρδισμό ενός τρένου στο εσωτερικό της Γερμανίας, αεροσκάφη πετούσαν χαμηλά και άφηναν ταχυδρομικούς σάκους γεμάτους με το προπαγανδιστικό υλικό, πολύ κοντά στο βομβαρδισμένο τρένο, το οποίο έμοιαζε να έχει σταλεί μέσω Γερμανικών ταχυδρομείων. Οι διευθύνσεις των παραληπτών ήταν όλες γνήσιες και υπαρκτές, όπως και οι παραλήπτες, αφού είχαν ληφθεί από γερμανικούς τηλεφωνικούς καταλόγους από το ανάλογο γραφείο της Ρώμης (περίπου 2 εκατομ. ονόματα και διευθύνσεις είχαν αποσταλεί από τη Ρώμη στη Βέρνη). Όταν έρχονταν τα συνεργεία εκκαθάρισης, μάζευαν τους σάκους, νομίζοντας πως έχουν σκορπιστεί από τον βομβαρδισμό, και προωθούσαν το περιεχόμενο στους παραλήπτες. Η διαδικασία αυτή αποδείχτηκε αρκετά επιτυχής.
Ιωάννης Αθανασάκης
Παραπομπές
Οι προσθήκες στο λήμμα, όσον αφορά την παραπομπή στους τόμους Α και Β της Ιστορίας του Ε.Ε.Σ. έγιναν βάσει της εργασίας των Χρυσούλας Θεοχαρίδου, Μαρίας Κωνστάντζου και Μαρίνας Παπαβασιλείου για το Σώμα Εθελοντών Σαμαρειτών, Διασωστών & Ναυαγοσωστών του Ε.Ε.Σ. Ρόδου
Επιχείρηση κορν φλέικς
Δράση
Η πρώτη παρόμοια αποστολή πραγματοποιήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 1945. Ένα τρένο με προορισμό το Λιντς στην Αυστρία βομβαρδίστηκε και αφέθηκαν στα συντρίμμια πέντε ταχυδρομικοί σάκοι με 800 επιστολές προς παραλήπτες σε προορισμούς από τους οποίους θα περνούσε το τρένο. Η αρχική αναφορά μιλούσε για την πραγματοποίηση δέκα παρόμοιων αποστολών από τις 5 Φεβρουαρίου ως τις 31 Μαρτίου 1945 και παραλήφθηκαν από Γερμανούς πολίτες περισσότερες από 50.000 προπαγανδιστικές "επιστολές". Αργότερα αποκαλύφθηκαν και άλλες αποστολές, με την τελευταία να χρονολογείται στις 12 Απριλίου 1945. Επίσημα, σήμερα, και αφού ανοίχθηκαν όλοι οι απόρρητοι φάκελοι της επιχείρησης, οι αποστολές ανέρχονται σε συνολικά 20, με "παράδοση" 320 ταχυδρομικών σάκων και σύνολο "επιστολών" 96.000.
Ιωάννης Αθανασάκης
Παραπομπές
Κατηγορία:Υπεραιωνόβιοι Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Στρατιωτικών Κατηγορία:Βουλευτές Αττικοβοιωτίας Κατηγορία:Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Φοίνικα
Επιχείρηση κορν φλέικς
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατασκοπεία κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο
Αρσάκης Β΄ της Αρμενίας
Για τον σκοπό αυτό έφτασε στο σημείο να δωροδοκήσει Αρμένιους ευγενείς. Ο Αρσάκης στόχευε στη δημιουργία ισχυρού στρατού με τη δημιουργία μιας μεγάλης πόλης για τον σκοπό αυτό. Η πόλη ήταν η Αρσακαβάν και έδωσε αμνηστία ακόμα και σε κατάδικους προκειμένου να τους χρησιμοποιήσει ως στρατιώτες. Η αριστοκρατία της Αρμενίας έντονα δυσαρεστημένη επιτέθηκε στην πόλη σκοτώνοντας τους κατοίκους. Οι Ρωμαίοι και οι Πέρσες βρέθηκαν ξανά σε σύγκρουση αλλά ο Σαπώρης βρήκε απρόσμενο σύμμαχο τον ανίκανο Ρωμαίο αυτοκράτορα Ιοβιανό που εγκατέλειψε τη μάχη αφήνοντας τους Αρμένιους στην τύχη τους. Οι Πέρσες επιτέθηκαν καταλαμβάνοντας μεγάλο τμήμα της Αρμενίας και πολλά φρούρια αλλά απέτυχαν να καταλάβουν όλη τη χώρα χάρη στον στρατηγό Βασάκ Μαμικόνιαν. Με ύπουλο τρόπο ο Σαπώρης προσκάλεσε τον Αρσάκη και τον Μαμικόνιαν δήθεν για ειρήνη. Τον Αρσάκη τον έκλεισε φυλακή ενώ τον στρατηγό τον έγδαρε. Ο Αρσάκης μέσα από τη φυλακή δεν μπορούσε να εμποδίσει τους Πέρσες να καταλάβουν την Αρμενία επιβάλλοντας στους κατοίκους, οι οποίοι είχαν ήδη γίνει χριστιανοί, με βίαιο τρόπο τον Ζωροαστρισμό.
Αυτοκτόνησε (370) στη φυλακή χρησιμοποιώντας το μαχαίρι ενός Αρμένιου επισκέπτη του. Στη συνέχεια αυτοκτόνησε και ο ίδιος ο επισκέπτης με το ίδιο μαχαίρι. Ο Αρσάκης Β' περιγράφεται από τον Αρμένιο ιστορικό του 5ου αιώνα Φαύστο του Βυζαντίου μελανόχρωμος με μακριά μαλλιά. Από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Ουάλη στη συνέχεια τοποθετήθηκε βασιλιάς της Αρμενίας ο γιος του, Παπ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Αρμενίας Κατηγορία:Αρειανισμός
Στιβ Κωνσταντινίδης
Ο Στιβ Κωνσταντινίδης είναι ένας Άγγλος επαγγελματίας προπονητής ποδοσφαίρου και πρώην ποδοσφαιριστής.
Προσωπική ζωή
Γεννήθηκε στο Λονδίνο. Έχει Ελληνοκυπριακή καταγωγή. Είναι παντρεμένος και έχει τρεις κόρες.
Καριέρα ως ποδοσφαιριστής
Ο Στιβ Κωνσταντινίδης έπαιξε ως ποδοσφαιριστής στις ΗΠΑ με τις ομάδες Πενσιλβανία Στόνερς και Παγκύπριος-Ελευθέρια Νέας Υόρκης. Μετά από ένα τραυματισμό στο γόνατο, ολοκλήρωσε την ποδοσφαιρική του καριέρα σε ηλικία 26 ετών.
Προπονητής
Στη συνέχεια ξεκίνησε καριέρα προπονητή. Την περίοδο 1999-2001 ήταν προπονητής στην Εθνική Νεπάλ (ποδόσφαιρο ανδρών). Ακολούθως, έγινε προπονητής στην Εθνική Ινδίας (ποδόσφαιρο ανδρών) από το 2002 έως το 2005. Την περίοδο 2005-06 συμμετείχε στην προπονητική ομάδα της Μίλγουολ ΦΚ. Επίσης εργάστηκε για την ΑΦΚ Μπόρνμουθ.
Τον Φεβρουάριο του 2007 ανέλαβε προπονητής στην Εθνική Μαλάουι (ποδόσφαιρο ανδρών). Το Φεβρουάριο του 2009 ανέλαβε προπονητής στην Εθνική Σουδάν (ποδόσφαιρο ανδρών).
Ακολούθως, έγινε προπονητής της ΑΠΕΠ Πιτσιλίας και στη συνέχεια της Νέας Σαλαμίνας Αμμοχώστου.
Το Μάιο του 2014 ανέλαβε προπονητής στην Εθνική Ρουάντας (ποδόσφαιρο ανδρών). Τον Ιανουάριο του 2015 επέστρεψε στην Εθνική Ινδίας (ποδόσφαιρο ανδρών).
FIFA
Έχει εργαστεί σαν εκπαιδευτής της FIFA, και είναι μέλος στο ελίτ προπονητικό πάνελ της FIFA.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Άγγλοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Νέας Σαλαμίνας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΑΠΕΠ Πιτσιλιάς Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Νεπάλ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ινδίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ρουάντα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Μαλάουι Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Σουδάν Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Πάφου FC
Ηλίας Μόσιαλος
Ο Ηλίας Μόσιαλος (Δράμα, 3 Σεπτεμβρίου 1960) είναι Έλληνας καθηγητής της Πολιτικής της Υγείας, κάτοχος της έδρας Brian-Abel Smith, στη Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου (LSE). Επιπρόσθετα, είναι Καθηγητής Πολιτικής και Διοίκησης της Υγείας στην Ιατρική Σχολή (Department of Cancer and Surgery) του Imperial College London και συν-διευθυντής του Ευρωπαϊκού Παρατηρητηρίου για τα Συστήματα και τις Πολιτικές Υγείας του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας.
Εξελέγη βουλευτής το 2009 με το ΠΑΣΟΚ και το 2011 ανέλαβε Υπουργός Επικρατείας με καθήκοντα κυβερνητικού εκπροσώπου στην κυβέρνηση Παπανδρέου, θέση που διατήρησε μέχρι και τον Νοέμβριο του 2011.
Τον Μάρτιο του 2020 ανέλαβε θέση ως κεντρικός εκπρόσωπος της κυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη σε διεθνείς οργανισμούς για την αντιμετώπιση της πανδημίας του κορωνοϊού.
Ακαδημαϊκή καριέρα
Το 2017, ο Ηλίας Μόσιαλος ίδρυσε στο LSE το πρώτο Τμήμα Πολιτικής Υγείας στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η έρευνα και η διδασκαλία του Τμήματος στοχεύει στη βελτίωση του τρόπου με τον οποίο σχεδιάζεται, υλοποιείται και αξιολογείται η πολιτική υγείας, απαντώντας στις μεγάλες διεθνείς προκλήσεις στον τομέα της υγείας.
Eίναι Fellow του Faculty of Public Health (Member of the Faculty of Public Health - Ειδικότητα στη Δημόσια Υγεία και Κοινωνική Ιατρική, 2000), Fellow των Royal Colleges of Physicians του Λονδίνου και του Εδιμβούργου, καθώς και Honorary Consultant της Δημόσιας Υγείας στο NHS στην Αγγλία. Επίσης, έχει συστηματική συνεργασία ετών με διάφορα πανεπιστήμια: είναι Επισκέπτης Καθηγητής στο Harris School of Public Policy του University of Chicago (USA) και στο Imperial College Business School, Επίτιμος Καθηγητής στο University of Copenhagen στη Δανία, στο London School of Hygiene & Tropical Medicine (LSHTM- UK), και στην l'Ecole des Hautes Études en Santé Publique (EHESP) στη Γαλλία.
Επιπροσθέτως, είναι μέλος της συμβουλευτικής επιτροπής του Global Antimicrobial Resistance Innovation Fund (GAMRIF) του Υπουργείου Υγείας και Κοινωνικής Φροντίδας (Department of Health and Social Care) του Ηνωμένου Βασιλείου και ιδρυτής του Ευρωπαϊκού Παρατηρητηρίου για τα Συστήματα και τις Πολιτικές Υγείας (European Observatory on Health Systems and Policy).
To 2017, το έγκριτο επιστημονικό περιοδικό British Medical Journal (BMJ) έκανε αφιέρωμα στο ακαδημαϊκό προφίλ και το επιστημονικό έργο του. Αντίστοιχο δημοσίευμα πραγματοποίησε και το περιοδικό Lancet το 2018, αναφέροντας ότι το έργο του Ηλία Μόσιαλου “σπάει τα σύνορα μεταξύ πολιτικής και επιστημών υγείας”.
Ο Ηλίας Μόσιαλος είναι από τον Αύγουστο του 2020 αναπληρωτής διευθυντής στο περιοδικό European Heart Journal για τον τομέα που σχετίζεται με τη δημόσια υγεία και την πολιτική της υγείας και Associate Editor στα επιστημονικά περιοδικά Health Systems and Reform και στο European Heart Journal – Quality of Care & Clinical Outcomes.
Έχει 275 δημοσιεύσεις με περισσότερες από 6.000 αναφορές στο έργο του. Με βάση το Google scholar έχει 22.119 ετεροαναφορές και h-index 76.
Το βασικό αντικείμενο του επιστημονικού του ενδιαφέροντος σχετίζεται με την χρηματοδότηση των συστημάτων υγείας. Στο πλαίσιο αυτό, ο Ηλίας Μόσιαλος έχει αναλύσει τον ρόλο και τη φύση της αγοράς για την ιδιωτική ασφάλιση, την επίδραση της ιδιωτικής ασφάλισης υγείας στην πρόσβαση και στην ισότητα στις υπηρεσίες υγείας, αλλά και το ρόλο της δημόσιας πολιτικής κατά τη διαμόρφωση ρυθμιστικού πλαισίου για τη λειτουργία της ιδιωτικής ασφάλισης στην Ευρώπη. Στα πλαίσια της έρευνας του για τη χρηματοδότηση των συστημάτων υγείας, έχει επίσης ασχοληθεί εκτεταμένα με τους προσδιοριστές των ιδιωτικών δαπανών σε πλήθος χωρών, μεταξύ των οποίων η Κίνα, το Μεξικό, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ελλάδα. Ενδεικτικά, σχεδίασε ένα ειδικό κίνητρο για την αύξηση της φαρμακευτικής καινοτομίας, έρευνας και ανάπτυξης στα αντιβιοτικά (Options Market for Antibiotics).
Κατά την περίοδο 2000-2002, ήταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Φαρμάκων.
Πρώτα χρόνια
Η πολιτική του σταδιοδρομία ξεκίνησε τη δεκαετία του 1980, όταν και ανέλαβε, όσο ήταν φοιτητής στη σχολή της ιατρικής, το πόστο του επικεφαλής της ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος. Ήταν επίσης μελος του κεντρικού συμβουλίου και του γραφείου σπουδάζουσας της οργάνωσης την περίοδο 1981-85. Με την οργάνωση δραστηριοποιήθηκε επί σειρά ετών κατά τα χρόνια της μεταπολίτευσης. Με το τέλος των σπουδών του αποχώρησε από την Ελλάδα. Αργότερα, από το πόστο του καθηγητή πολιτικής της υγείας στο LSE, αποδέχθηκε τη πρόταση του πρώην αρχηγού του ΠΑΣΟΚ Γιώργου Παπανδρέου να αναλάβει σύμβουλος κοινωνικής πολιτικής.
Εκλογές 2009
Στις βουλευτικές εκλογές του 2009 αποδέχθηκε πρόταση του Γιώργου Παπανδρέου για τοποθέτηση στη τρίτη θέση του ψηφοδελτίου επικρατείας του ΠΑΣΟΚ και εξελέγη βουλευτής. Αρνήθηκε όλα τα βουλευτικά του προνόμια, καθώς και το βουλευτικό του αυτοκίνητο με σκοπό την ελάφρυνση της οικονομίας στην περίοδο λιτότητας.
Το 2010 υπερψήφισε τον μηχανισμό στήριξης της χώρας από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ενώ τον Ιούνιο του 2011 τοποθετήθηκε Υπουργός Επικρατείας και κυβερνητικός εκπρόσωπος στη Κυβέρνηση Παπανδρέου, ύστερα από τον ανασχηματισμό που ανακοίνωσε ο πρώην πρωθυπουργός. Από τη θέση αυτή υποστήριξε την αναδιάρθρωση του δημοσίου τομέα με αλλαγές στη διαχείριση πόρων και το σύστημα υγείας με ταυτόχρονη καταπολέμηση πελατειακών σχέσεων.
Ως Υπουργός Επικρατείας
Ως υπουργός επικρατείας ο Ηλίας Μόσιαλος, στις 24 Αυγούστου του 2011, προώθησε νομοθετική ρύθμιση για την άμεση κατάργηση του ‘διατάγματος για τα Μυστικά Κονδύλια’, αναφερόμενος στον Κωδικό Αριθμού Εξόδων 0896 «Απόρρητες δαπάνες» των Γενικών Γραμματειών Επικοινωνίας – Ενημέρωσης και Μέσων Ενημέρωσης. Ο κωδικός μυστικών κονδυλίων των Γενικών Γραμματειών (μέσα από ειδική πίστωση), λειτουργούσε με βάση το Άρθρο 10 του σχετικού Νομοθετικού Διατάγματος 744/1970 (ΦΕΚ 264/Α/10.12.1970) της Δικτατορίας. Η πίστωση για τα μυστικά κονδύλια χρησιμοποιούνταν από το 1970 έως την κατάργησή του, με εξαίρεση το διάστημα μετά από τις 4 Οκτωβρίου του 2009 (ανάληψη καθηκόντων της Κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου) που υπήρξαν μηδενικές δαπάνες από τον Κωδικό Αριθμού Εξόδων 0896 και τελικά μεταφορά όλου του ποσού στον Κρατικό Προϋπολογισμό. [Τα παραπάνω αναφέρονται και στο βιβλίο του δημοσιογράφου Γιάννη Παντελάκη ‘Η χαμένη τιμή της δημοσιογραφίας. 21+1 ιστορίες κιτρινισμού’ (2018).
Τον Ιανουάριο του 2010  ο Ηλίας Μόσιαλος κατέθεσε στη Βουλή εκθέσεις για υπερτιμολογήσεις και υπερσυνταγογράφηση φαρμακευτικών σκευασμάτων στην Ελλάδα. Από τα στοιχεία που είχε παρουσιάσει ο κ. Μόσιαλος, προέκυπτε έκρηξη της φαρμακευτικής δαπάνης σε διάστημα εννέα χρόνων (2000-2009) σε μεγάλους ασφαλιστικούς οργανισμούς, όπως το ΙΚΑ και ο ΟΓΑ. Η εκτίναξη στη φαρμακευτική δαπάνη των Ταμείων ήταν εντυπωσιακή, καθώς από το 1,2 δισ. ευρώ το 2000 είχε φτάσει το 2009 τα 5,1 δισ. ευρώ και σε αυτό το ποσό δεν συμπεριλαμβάνονταν τα νοσοκομειακά φάρμακα, η συμμετοχή των πολιτών και τα σκευάσματα που αγοράζονταν από ασθενείς άνευ συνταγής ιατρού.
Στις 18 Αυγούστου 2011, ανακοινώθηκε σε συνέντευξη Τύπου από τον τότε υπουργό Επικρατείας και κυβερνητικό εκπρόσωπο Ηλία Μόσιαλο, το σχέδιο αναδιάρθρωσης της ΕΡΤ. Ο Ηλίας Μόσιαλος ανέλυσε πως η αναδιάρθρωση στόχευε σε μια δημόσια, αποκομματικοποιημένη ανεξάρτητη χωρίς κρατικές, κυβερνητικές ή κομματικές παρεμβάσεις ραδιοτηλεόραση. Με έμφαση στον «πυλώνα» πολυμέσα, το διαδίκτυο, τη δημοσιογραφία των πολιτών, βασικούς πόλους την ΝΕΤ στην Αθήνα, ΕΤ-3 στη Θεσσαλονίκη, κλείσιμο της ΕΤ-1 και αντικατάστασή της από το πρίσμα+ (το οποίο εξέπεμπε ήδη στην ψηφιακή και συνδρομητική τηλεόραση) στις περιοχές που συνέχιζε να υπάρχει η αναλογική μετάδοση της. Ο κ. Μόσιαλος προανήγγειλε στροφή στις ελληνικές παραγωγές, και σύσταση ειδικής ανεξάρτητης επιτροπής, η οποία θα κατέθετε έως τα τέλη Οκτωβρίου του 2011 πόρισμα για το νέο μοντέλο διοίκησης στη δημόσια τηλεόραση. Το σχέδιο δεν υλοποιήθηκε λόγω της πτώσης της κυβέρνησης τον Νοέμβριο του 2011. Η επόμενη τρικομματική κυβέρνηση Παπαδήμου, με συμμετοχή της ΝΔ και του ΛΑΟΣ, δεν προχώρησε σε αλλαγές στα δημόσια ΜΜΕ. Παρέμεινε μέλος της κυβέρνησης μέχρι και την παραίτησή της τον Νοέμβριο του 2011, όταν και ανακοινώθηκε η Κυβέρνηση Λουκά Παπαδήμου.
Πανδημία COVID-19
Τον Μάρτιο του 2020 αποδέχθηκε την πρόταση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη να εργαστεί ως εκπρόσωπος και σύμβουλος της Ελλάδας σε διεθνείς οργανισμούς για την αντιμετώπιση της επιδημίας του κορωνοϊού, θέση που κατείχε αμισθί. Πρότεινε επίσης την άμεση σύγκλιση διυπουργικής επιτροπής, που έγινε τον Φεβρουάριο του 2020, και στην οποία και συμμετείχε μετά από πρόσκληση του πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Αλέξης Τσίπρας στην ερώτηση για την αποτίμηση της αρχικής επιτυχούς αντιμετώπισης της κρίσης είχε δηλώσει πως «οφείλεται σε πολλούς παράγοντες, ένας από αυτούς είναι ότι σχετικά έγκαιρα πήραμε μέτρα» και απέδωσε τα εύσημα στον Ηλία Μόσιαλο που εγκαίρως προειδοποίησε και τον Πρωθυπουργό. Σε διεθνές επίπεδο συνέγραψε άρθρα και έδωσε συνεντεύξεις αναφορικά με την πρόταση να γίνουν οι πατέντες των φαρμάκων και των εμβολίων δημόσια αγαθά. Επίσης, τον Αύγουστο του 2020 το Γραφείο του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) για την Ευρώπη, συγκάλεσε μια πανευρωπαϊκή επιτροπή για την υγεία για να επανεξετάσει τις πολιτικές προτεραιότητες και την αναδιάταξη των συστημάτων υγείας υπό το πρίσμα των πανδημιών με Πρόεδρο της Επιτροπής τον πρώην πρωθυπουργό της Ιταλίας, καθηγητή Mario Monti, και Επιστημονικό Συντονιστή τον Ηλία Μόσιαλο.