cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ανοσολογική ανεπάρκεια
Η ανοσολογική ανεπάρκεια ή ανοσοανεπάρκεια είναι η παθολογική κατάσταση κατά την οποία το ανοσοποιητικό σύστημα δεν είναι σε θέση να επιτελέσει σωστά και πλήρως τον ρόλο του (είναι δηλαδή ανεπαρκές), με αποτέλεσμα η ικανότητα του οργανισμού να καταπολεμήσει παθογόνα μικρόβια, παράσιτα και ιούς να είναι περιορισμένη ή εντελώς απούσα. Παρόλο που το άρθρο αυτό επικεντρώνεται στον άνθρωπο (Homo sapiens), ανοσολογική ανεπάρκεια μπορεί να παρουσιαστεί σε οποιοδήποτε οργανισμό που έχει ανοσοποιητικό σύστημα, όπως π.χ. στον κοινό ποντικό (Mus musculus). Το άτομο που παρουσιάζει ανοσολογική ανεπάρκεια χαρακτηρίζεται ως ανοσοκατεσταλμένο (immunocompromised). Η ανοσολογική ανεπάρκεια, συνήθως, σχετίζεται με ανεπαρκή αριθμό ή αδυναμία δράσης είτε των ειδικών κυττάρων άμυνας του οργανισμού (π.χ. Β-λεμφοκύτταρα, Τ-λεμφοκύτταρα) είτε κάποιων άλλων πρωτεϊνών του πλάσματος (π.χ. συστήματος του συμπληρώματος. Υπάρχουν δυο κύριες κατηγορίες ανοσολογικής ανεπάρκειας: η πρωτογενής και η δευτερογενής ή επίκτητη.
Πρωτογενής ανοσολογική ανεπάρκεια
Η πρωτογενής ανοσολογική ανεπάρκεια περιλαμβάνει μια πλειάδα σπάνιων και συχνά κληρονομικών παθήσεων (π.χ. σύνδρομο DiDeorge, σύνδρομο Omenn, ανεπάρκεια ανοσοφαιρίνης Α, ανεπάρκεια του παράγοντα 3 του συστήματος του συμπληρώματος, κ.ά.). Ως συνέπεια, το άτομο παρουσιάζει μειωμένη ικανότητα αντιμετώπισης παθογόνων μικροοργανισμών από την παιδική ηλικία. Η σοβαρότητα της νόσου εξαρτάται από το ποιο/α στοιχείο/α του ανοσοποιητικού συστήματος απουσιάζει/ζουν ή υπολειτουργεί/ργούν. Η αντιμετώπιση είναι αυστηρώς εξειδικευμένη και περιλαμβάνει χορήγηση ανοσοσφαιρινών, αντιβιοτικών, μεταμόσχευση μυελού των οστών και την εν εξελίξει γονιδιακή θεραπεία.
Δευτερογενής ή επίκτητη ανοσολογική ανεπάρκεια
Η δευτερογενής ή επίκτητη ανοσολογική ανεπάρκεια (secondary or acquired immunodeficiency) είναι πιο συχνή από τη πρωτογενή. Παρόλο που το ανοσοκατεσταλμένο άτομο γεννήθηκε με φυσιολογικό και πλήρως λειτουργικό ανοσοποιητικό σύστημα, ένα γεγονός που συνέβη στη ζωή του οδήγησε σε προσωρινή ή μόνιμη ανεπάρκεια του ανοσοποιητικού συστήματος. Καταστάσεις που μπορούν να προκαλέσουν δευτερογενή ανοσολογική ανεπάρκεια είναι το γήρας, η εγκυμοσύνη, η μη σωστή διατροφή, ο καρκίνος, η χρήση ορισμένων φαρμάκων (π.χ. κορτικοστεροειδή, ανοσοκατασταλτικά, κ.ά.), χειρουγικές επεμβάσεις, μεταμόσχευση οργάνων καθώς και ορισμένες βακτηριακές, παρασιτικές, μυκητιασικές και ιογενείς λοιμώξεις. Τα άτομα που πάσχουν από δευτερογενή ανοσολογική ανεπάρκεια αντιμετωπίζουν ιδιαίτερο κίνδυνο από τις λεγομένες ευκαιριακές λοιμώξεις (opportunistic infections). Η πιο γνωστή αιτία επίκτητης ανοσολογικής ανεπάρκειας είναι η ο ιός της ανθρώπινης ανοσοανεπάρκειας (Human Immunodeficiency Virus – HIV), που προκαλεί το Σύνδρομο της Επίκτητης Ανοσολογικής Ανεπάρκειας, πιο γνωστό ως AIDS (Acquired Immunodeficiency Syndrome). Η αντιμετώπιση της δευτερογενούς ανοσολογικής ανεπάρκειας εξαρτάται από το αίτιο που την προκάλεσε. Συνήθως η άρση της αιτίας θα επαναφέρει τη φυσιολογική λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος (π.χ. διακοπή λήψης κορτικοστεροειδών ή ανοσοκατασταλτικών φαρμάκων, σωστή και πλήρης διατροφή).
Πηγές
Κατηγορία:Ανοσολογία
Μικρό Γκογκουριό
Το Μικρότερο Γκογκουριό ή Μικρό Γκογκουριό (699-820, 소고구려, 小高句麗) ήταν ένα κράτος που δημιουργήθηκε από τους πρόσφυγες του Γκογκουριό, ενός από τα Τρία Βασίλεια της Κορέας.
Το βασίλειο αρχικά ονομαζόταν Γκόριο, αλλά αργότερα οι ιστορικοί πρόσθεσαν την λέξη "Μικρότερο" για να το αποσαφηνίσουν από το Γκογκουριό, το οποίο επίσης ήταν συχνά γνωστό και ως Γκοριό. Το "Γκοριό" είναι επίσης το όνομα μιας μεταγενέστερης περιόδου της κορεατικής ιστορίας (βλέπε Γκόριο).
Αφού το κορεατικό βασίλειο Σίλλα και η κινεζική Δυναστεία των Τανγκ συμμάχησαν για να καταστρέψουν το Γκογκουριό, η χερσόνησος Λιαοντόνγκ εν συντομία κυβερνόταν από τους Τανγκ. Οι Τανγκ σύντομα έχασαν τον αποτελεσματικό έλεγχο λόγω εξέγερσης από τους πρόσφυγες του Γκογκουριό, και η περιοχή έγινε μια ουδέτερη ζώνη μεταξύ των Τανγκ και του κορεατικού βασιλείου Μπάλχε. Αν και το Μικρότερο Γκογκουριό ανακηρύχθηκε ανεξάρτητο βασίλειο, σύντομα απορρόφησε το Μπάλχε, το οποίο έγινε το διάδοχο κράτος του Γκογκουριό.
Δημιουργία
Το 699, η κυβέρνηση των Τανγκ έστειλε τον πρώτο πρίγκιπα των Γκογκουριό Γκο Ντόκμου, ο τρίτος γιος του βασιλέα Μπότζανγκ, τελευταίος ηγεμόνας των Γκογκουριό, στη χερσόνησο Λιαοντόνγκ ονομάζοντας τον "Βασιλιά των Τζόσον" και Κυβερνήτης του Αρχηγείο Γιοντόνγκ του Γενικού Προτεκτοράτου για την Ειρήνευση της Ανατολής. Όπως και ο πατέρας του ο Γκο Ντόκμου είχε σχέδια να επαναστατήσει εναντίον των Τανγκ και να αναβιώσει το Γκογκουριό και να παρέχει ένα βασίλειο για τους ανθρώπους του Γκογκουριό.
Η Αυτοκρατορία των Τανγκ ήταν αντιμέτωπη με πολλές κρίσεις εκείνη την εποχή, ειδικά με την εξέγερση Αν Λουσάν. Μαζί με αυτά τα μεγάλα γεγονότα υπήρχε επίσης πίεση από την αυτοκρατορία του Μπάλχε. Αυτά και πολλές άλλες πιέσεις επέτρεψαν στον Γκο Ντόκμου να αναλάβει τον πλήρη έλεγχο του Γενικού Προτεκτοράτου για την Ειρήνευση της Ανατολής και να δημιουργήσει ένα βασίλειο.
Το βασίλειο του Μικρού Γκογκουριό ιδρύθηκε κατά τη διάρκεια του έτους με τον Ντόκμου ως πρώτο βασιλιά. Πολύ λίγα είναι γνωστά για το πώς αντέδρασαν τα γειτονικά βασίλεια για τη δημιουργία του μικρού Γκογκουριό. Είναι γνωστό ότι το Μπάλχε είχε καλές σχέσεις με το Μικρότερο Γκογκουριό λόγω των παρόμοιων σκοπών που είχαν τα δύο βασίλεια.
Πτώση
Γύρω το 820, μετά από κυβέρνηση της χερσονήσου Λιαοντόνγκ και άλλες πρώην περιφέρειες του Γκογκουριό για δύο γενιές, το Μικρότερο Γκογκουριό απορροφήθηκε από το Μπάλχε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Βασιλιά Σον του Μπάλχε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Κίνας Κατηγορία:Ιστορία της Κορέας Κατηγορία:Πρώην κράτη της Κορέας Κατηγορία:Κόγκουριο Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ανατολικής Ασίας
Τζέραλντιν Πέιτζ
Παιδική ηλικία και οικογένεια
Η Τζέραλντιν Πέιτζ γεννήθηκε στο Κέρκσβιλ του Μιζούρι, στις 22 Νοεμβρίου 1924. Ήταν η κόρη του οστεοπαθητικού δρος Λέων Έλγουιν Πέιτζ και της Περλ Μέιζ Πέιτζ, νοικοκυράς. Η Πέιτζ είχε, επίσης, έναν μεγαλύτερο αδελφό, τον Ρόναλντ. Όταν η Πέιτζ ήταν πέντε χρονών, η οικογένειά της μετακόμισε στο Σικάγο.
Μεγαλώνοντας τα ενδιαφέροντά της προσανατολίζονταν αποκλειστικά στις τέχνες, καταπιάστηκε τόσο με τη συγγραφή όσο και με τη ζωγραφική, πράγμα που αποδείχτηκε κουραστικό για εκείνη. Αργότερα, ήθελε να γίνει πιανίστα κονσέρτου, όμως η οικογένειά της, δεν την υποστήριξε σε αυτό. Ενόσω βρισκόταν στα προεφηβικά της χρόνια, εντάχθηκε στη δραματική λέσχη της εκκλησίας και, σύντομα, ανακάλυψε ποιο είναι το πάθος της.
Ξεκίνησε να διαβάζει όλα τα είδη των έργων καθώς και για ηθοποιούς: έδειχνε ενθουσιασμένη με την καριέρα της Λουσίλ Λα Βερν, της Μοντ Άνταμς και της Εύα Λα Γκαγιέν.
Νεότερη ηλικία
Αφού τελείωσε το σχολείο το 1942, εισήχθη στη σχολή Goodman Theater. Όταν ολοκλήρωσε τις σπουδές της, αυτή και πολλοί άλλοι συμμαθητές της οργάνωσαν μια θεατρική, καλοκαιρινή παράσταση, στη λίμνη Ζυρίχη του Ιλινόι. Με το πέρας του καλοκαιριού, κατευθύνθηκε προς Νέα Υόρκη. Δυστυχώς, στην περίοδο των Χριστουγέννων έκανε διάφορες δουλειές, χωρίς όμως να βρει κάτι σχετικό με το θέατρο. Έτσι, επέστρεψε στο Σικάγο, το χειμώνα και δέχτηκε, χωρίς πλήρες ωράριο, τη θέση της εκπαιδεύτριας, στον θεατρικό τομέα του DePaul University, μόνο για ένα εξάμηνο.
Μετά από εκείνο το καλοκαίρι στη λίμνη, επέστρεψε και πάλι στο Σικάγο και αυτή τη φορά εντάχθηκε σε μια ανώνυμη εταιρεία, στο Γούντστοκ της Νέας Υόρκης. Τα επόμενα δυο καλοκαίρια τα πέρασε στη λίμνη Ζυρίχη και στο μεταξύ διάστημα, ερμήνευε οτιδήποτε: έπαιζε το μικρό κοριτσάκι μέχρι και τη γιαγιά,
Τα πρώτα βήματα στο θέατρο
Το 1948, πραγματοποίησε το ντεμπούτο της στη Νέα Υόρκη, σε μια εκτός Μπρόντγουεϊ παραγωγή των «Seven Mirrors». Για τέσσερα χρόνια ήταν σε αυτήν την παραγωγή και το καλοκαίρι, καθώς και σε διάφορες συμμετοχές στο Νιου Τζέρσεϊ. Επίσης ερμήνευσε έναν χαρακτήρα μιας ραδιοφωνικής παράστασης.
Το 1952, η Πέιτζ, ήταν πρωταγωνίστρια στην εκτός Μπρόντγουεϊ αναβίωση του Καλοκαίρι και καταχνιά (Summer and Smoke) του Τένεσι Γουίλιαμς στο Γκρίνουιτς Βίλατζ της Νέας Υόρκης. Αυτή η παραγωγή προκάλεσε αίσθηση, όχι μόνο στους κριτικούς αλλά και στο κοινό, που συνεχώς αυξανόταν. Η Πέιτζ έτσι έλαβε βραβείο από τους κριτικούς κι έγινε ο πρώτος ηθοποιός, σε παραγωγή εκτός Μπρόντγουεϊ που το κατάφερε αυτό.
Στο Broadway
Η Πέιτζ αργότερα ανέλαβε διάφορους πρωταγωνιστικούς ρόλους τόσο σε ραδιοφωνικές παραστάσεις όσο και στην τηλεόραση.
Το ντεμπούτο της στο Μπρόντγουεϊ το έκανε τον Ιανουάριο του 1953, στο έργο της Βίνια Ντελμάρ Mid-Summer. Ωστόσο το έργο δεν πήρε τις καλύτερες κριτικές. Αλλά ο ρόλος της άρεσε και έγινε δεκτός από τους κριτικούς, ο οποίος απεικόνιζε μια αμόρφωτη γυναίκα, παντρεμένη με έναν δάσκαλο.
Ντεμπούτο στον Κινηματογράφο
Την άνοιξη του 1953, η Πέιτζ έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο στο πλευρό του Τζον Γουέιν, στο Χόντο (Hondo), το 1953. Ωστόσο προτάθηκε για το Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου, αλλά χωρίς άλλες ικανοποιητικές προτάσεις, με αποτέλεσμα να επιστρέψει στη Νέα Υόρκη.
Η άνοδος
Η καριέρα της Πέιτζ άνθισε στη δεκαετία του 1950. Έπαιξε πληθώρα ρόλων στο Μπρόντγουεϊ. Μεγαλύτεροι εξ αυτών εκείνη την περίοδο θεωρούνται οι ρόλοι της στο Ο ανηθικολόγος (The Immoralist) των Ογκούστους Γκετζ και Ρουθ Γκετζ και στο Ο βροχοποιός (The Rainmaker) του Ρίτσαρντ Νας. Επίσης, συνέχισε παράλληλα την καριέρα της στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση, με συχνές εμφανίσεις.
Το 1959, στο πλευρό του Πωλ Νιούμαν, πρωταγωνίστησε στην θεατρικό έργο του Τένεσι Γουίλιαμς Γλυκό πουλί της νιότης (Sweet Bird of Youth). Ο ρόλος της συνοδεύτηκε από πολλούς επαίνους, έλαβε μάλιστα, για πρώτη φορά, υποψηφιότητα για βραβείο Τόνι, και το ενδιαφέρον από το Χόλυγουντ αναζωπυρώθηκε.
Η καθιέρωση
Το 1961 πρωταγωνίστησε στην κινηματογραφική εκδοχή του Καλοκαίρι και καταχνιά (Summer and Smoke) και το 1962 στο Γλυκό πουλί της νιότης κερδίζοντας, συνεχόμενα τη Χρυσή Σφαίρα καθώς και ούσα δις υποψήφια για Όσκαρ για τους ρόλους της αυτούς.
Από εκεί και πέρα η Πέιτζ πρωταγωνίστησε σε ταινίες του Χόλυγουντ, καθώς και σε θεατρικές παραστάσεις. Η Πέιτζ καθώς ήταν πολύ επιλεκτική, απέρριψε μεγάλους ρόλους όπως της Μάρθας στο Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ; (Who's Afraid of Virginia Woolf?, 1966) και στον Εξορκιστή (The Exorcist, 1973), τον ρόλο της Κρις ΜακΝίλ. Η Πέιτζ ήταν μια ηθοποιός που πίστευε στο ρεπερτόριο. Δέχτηκε, στην καριέρα της, πολύ διαφορετικούς ρόλους από αυτούς που είχε ερμηνεύσει, καθώς επίσης πολλές φορές έπαιζε τόσο πρωταγωνιστικούς ρόλους όσο και δευτερεύοντες.
Το 1983 η Πέιτζ μπήκε στο Hall Of Fame του Αμερικανικού Θεάτρου.
Το 1985 κέρδισε το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της στην ταινία Ταξίδι στο Μπάουντιφουλ (The Trip to Bountiful).
Θάνατος
Η Πέιτζ, η οποία έπασχε από νεφρική νόσο, πέθανε, τελικά, από καρδιακή προσβολή το 1987 κατά τη διάρκεια μιας παράστασης στο Μπρόντγουεϊ. Στο τέλος της παράστασης, το βράδυ, ο παραγωγός, ανακοίνωσε ότι είχε πεθάνει. Η Πέιτζ πέθανε σε ηλικία 62 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένες με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής
Προφήτης Ηλίας (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Προφήτης Ηλίας μπορεί να αναφέρεται:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Profitis Ilias
Agents of S.H.I.E.L.D.
Marvel's Agents of S.H.I.E.L.D., ή απλά Agents of S.H.I.E.L.D. (ελληνικά: Πράκτορες της S.H.I.E.L.D.), είναι αμερικανική τηλεοπτική σειρά που δημιουργήθηκε για το ABC από τους Τζος Γουίντον, Τζεντ Γουίντον και Μορίσσα Τανσαροέν, με βάση την οργάνωση S.H.I.E.L.D. από τα κόμικ της Marvel. Η σειρά παράγεται από τα ABC Studios, Marvel Television και Mutant Enemy και διαδραματίζεται μέσα στο κινηματογραφικό σύμπαν της Marvel, ενώ χρονικά τοποθετείται μετά από τα γεγονότα της ταινίας Οι Εκδικητές. Περιστρέφεται γύρω από μια ομάδα, της οποίας αρχηγός είναι ο Φιλ Κόλσον. Ο ηθοποιός Κλαρκ Γκρεγκ επαναλαμβάνει τον ρόλο σε αυτή την τηλεοπτική σειρά.
Ένα πιλοτικό πρόγραμμα, που γράφτηκε από τους Τζος Γουίντον, Τζεντ Γουίντον και Μορίσσα Τανσαροέν σε σκηνοθεσία τού Τζος Γουίντον, έδωσε το πράσινο φως στα τέλη του 2012 και γυρίστηκε στις αρχές του 2013. Η σειρά έγινε παραγγελία επίσημα στις 10 Μαΐου του 2013 και έκανε πρεμιέρα στις 24 Σεπτεμβρίου του 2013. Στις 10 Οκτωβρίου του 2013, το ABC ανέλαβε μια πλήρη σεζόν από 22 επεισόδια. Ο έκτος κύκλος της σειράς έκανε πρεμιέρα στις 10 Μαΐου 2019 με 13 επεισόδια, ενώ η σειρά είχε ήδη ανανεωθεί για έβδομο κύκλο, ο οποίος θα είχε επίσης 13 επεισόδια. Στις 18 Ιουλίου 2019 ανακοινώθηκε ότι ο έβδομος κύκλος θα προβληθεί το καλοκαίρι του 2020 και θα είναι ο τελευταίος της σειράς. Στα τέλη Απριλίου 2020 έγινε γνωστό ότι ο τελευταίος κύκλος θα κάνει πρεμιέρα στις 27 Μαΐου της ίδιας χρονιάς.
Στην Ελλάδα προβάλλεται από το FOX, ενώ οι τρεις πρώτοι κύκλοι προβλήθηκαν επίσης από το Μακεδονία TV.
Υπόθεση
Ο πράκτορας Φιλ Κόλσον δημιουργεί μια μικρή ομάδα πρακτόρων της S.H.I.E.L.D., για να χειριστεί παράξενες νέες περιπτώσεις. Κάθε περίπτωση θα δοκιμάσει την ομάδα του, στη συνεργασία και την εφευρετικότητα, καθώς προσπαθούν να εργαστούν για την εξεύρεση των νεοεμφανιζόμενων υπεράνθρωπων στον κόσμο, με μερικές από τις υποθέσεις τους να αφορούν το μυστηριώδες πρόγραμμα Σαρανταποδαρούσα και τη χρήση του Extremis.
Ηθοποιοί και χαρακτήρες
thumb|right|Το καστ του Agents of S.H.I.E.L.D. στο Διεθνές Φεστιβάλ San Diego Comic-Con το 2013(Α-Δ: Γκρεγκ, Γουέν, Ντάλτον, Μπένετ, Κάστεκερ)
Ο ηθοποιός Ρον Γκλας (Firefly και Serenity) εμφανίζεται επίσης στο πιλοτικό, ως ο Δρ. Στρέιτεν. Οι Ντέβιντ Κόνραντ και Ρουθ Νέγκα εμφανίζονται ως Ίαν Κουίν και Ρέινα, αντίστοιχα. Ο Ίαν Χαρτ εμφανίζεται ως ο Δρ. Φράνκλιν Χολ. Ο Τίτους Γουέλιβερ επανέλαβε τον ρόλο του ως πράκτορας Μπλέικ από την Marvel One-Shot ταινία μικρού μήκους Item 47 στο επεισόδιο "FZZT". Ο Μαξιμιλιάνο Χερνάντεζ επανέλαβε τον ρόλο του ως πράκτορας Τζάσπερ Σίτγουελ στο επεισόδιο "The Hub".
Παραγωγή
Αφού η The Walt Disney Company αγόρασε τη Marvel Entertainment το 2009, ανακοίνωσαν ότι μια διαίρεση της Marvel Television διαμορφώνεται. Στους επόμενους μήνες, διάφορα πιλοτικά που βασίζονταν σε κόμικς από τον κατάλογο της Marvel ξεκίνησαν να αναπτύσσονται.
Τον Ιούλιο του 2012, η Marvel Television ξεκίνησε συζητήσεις με το ABC για να κάνουν μια νέα σειρά τοποθετημένη στο Κινηματογραφικό Σύμπαν της Marvel, αν και σε εκείνο το σημείο ήταν αναποφάσιστοι ποια σειρά θα ήταν. Αυτό περιγράφηκε ως "'ένας πυρήνας μιας ιδέας», με μια σειρά από σενάρια να διερευνώνται, συμπεριλαμβανομένης μιας high-concept αστυνομικής σειράς." Τον Αύγουστο του 2012 ανακοινώθηκε ότι ο σκηνοθέτης των Εκδικητών Τζος Γουίντον, δημιουργός επιτυχημένων σειρών cult, όπως των Buffy the Vampire Slayer και Firefly, θα είχε εμπλοκή στην ανάπτυξη της σειράς. Λίγες εβδομάδες αργότερα το ABC παρήγγειλε ένα πιλοτικό για μια σειρά που ονομαζόταν S.H.I.E.L.D.: το πιλοτικό θα γραφόταν από τους Τζος Γουίντον, Τζεντ Γουίντον και Μορίσσα Τανσαροέν, σε σκηνοθεσία του Τζος Γουίντον και εκτελεστικούς παραγωγούς τους Τζος Γουίντον, Τζεντ Γουίντον, Τανσαροέν, Τζέφρι Μπελ και Τζεφ Λόουμπ, με τους Τζεντ Γουίντον, Τανσαροέν και Μπελ να λειτουργούν ως υπεύθυνοι της σειράς ». Σύμφωνα με το Entertainment Weekly, ο Διευθύνων Σύμβουλος της Disney Μπομπ Άιγκερ έδωσε άδεια να προχωρήσει η σειρά αφότου είχε δει την Marvel One-Shot ταινία μικρού μήκους Item 47, σχετικά με πράκτορες της S.H.I.E.L.D. που καταδιώκουν ένα ζευγάρι, που έχει στην κατοχή του ένα όπλο Τσιτάουρι, που χρησιμοποιήθηκε στη μάχη της Νέας Υόρκης στην ταινία Οι Εκδικητές. Ο Τζος Γουίντον ανέφερε ότι η σειρά θα είναι αυτόνομη από την ταινία Οι Εκδικητές, λέγοντας: «Πρέπει να είναι μια σειρά που λειτουργεί για τους ανθρώπους που δεν έχουν δει τις ταινίες Marvel. Θα ικανοποιήσει τους οπαδούς της Marvel, νομίζω." Σε μια συνέντευξή το Σεπτέμβριο του 2012 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο, ο Γουίντον επανέλαβε αυτό το αίσθημα, λέγοντας: "Είναι νέοι χαρακτήρες. Πρέπει να είναι το δικό τους. Πρέπει να είναι προσκείμενο [στην ταινία Οι Εκδικητές]... Τι κάνει η S.H.I.E.L.D. που οι άλλοι υπερήρωες δεν κάνουν; Και αυτό, για μένα, είναι ότι δεν είναι υπερήρωες, αλλά ζουν σε αυτό το σύμπαν. Ακόμα κι αν είναι ένας μεγάλος οργανισμός, που [η έλλειψη εξουσίας] καθιστά τα αουτσάιντερ και αυτό είναι ενδιαφέρον για μένα." Ο Γουίντον αναφέρει άμεσες επιρροές από άλλες σειρές, όπως είναι οι προσπάθειες των Φοξ Μόλντερ και Ντέινα Σκάλι στο The X-Files, και εξήγησε ότι ενώ η σειρά θα περιλαμβάνει άτομα με δυνάμεις και το θέαμα ιστορίας επιστημονικής-φαντασίας, θα επικεντρωθεί στους "περιφερειακούς ανθρώπους ... τους ανθρώπους στις άκρες των μεγάλων περιπετειών."
Τον Ιανουάριο του 2013, ο πρόεδρος του ABC, Πολ Λι, δήλωσε ότι η ιστορία διαδραματίζεται μετά τα γεγονότα των Εκδικητών. Τα γυρίσματα του πιλοτικού επεισοδίου ξεκίνησαν στις 22 Ιανουαρίου, 2013 και ολοκληρώθηκαν στις 11 Φεβρουαρίου 2013. Στις 6 Απριλίου του 2013, το ABC ανακοίνωσε ότι η σειρά θα έχει τον τίτλο Marvel's Agents of S.H.I.E.L.D. Στις 10 Μαΐου του 2013, το ABC ανακοίνωσε ότι είχε επίσημα αναλάβει τη σειρά.
Σε μια συνέντευξή τον Ιούνιο του 2013, ο Κλαρκ Γκρεγκ εξήγησε πώς η τηλεοπτική σειρά θα συνδεόταν με τις ταινίες του Κινηματογραφικού Σύμπαντος της Marvel: "... το συναρπαστικό μέρος είναι να δούμε τον τρόπο που η σειρά Agents of S.H.I.E.L.D. αλληλεπιδρά με το συστατικό της S.H.I.E.L.D στο Captain America 2: Ο Στρατιώτης του Χειμώνα, και των άλλων ταινιών και αν οι ταινίες θα επηρεάσουν στη συνέχεια τη σειρά μας."
Ο Τζεντ Γουίντον είπε ότι η τηλεοπτική σειρά θα λειτουργεί σε συνδυασμό με τις ταινίες της Marvel, τόσο τις παρελθούσες όσο και τις επερχόμενες. "Έχουμε σχέδιο να προσπαθήσουμε να υφάνουμε ανάμεσα στις ταινίες και να προσπαθήσουμε να τις κάνουμε πιο ικανοποιητικές και στα δύο άκρα", δήλωσε ο Γουίντον.
Τον Ιούλιο του 2013, η Μορίσσα Τανσαροέν αποκάλυψε στη σελίδα της στο Twitter ότι οι Τζος Γουίντον, Τζεντ Γουίντον, Τζεφ Μπελ, Πολ Ζμπισέβσκι, Μόνικα Μπριν, Μπρεντ Φλέτσερ, Λοράν ΛεΦρανκ, Ρέιφ Τζάντκινς και Σαλίσα Φράνσις θα είναι οι συγγραφείς της σειράς. Επιπλέον, ο συνθέτης Μπέαρ ΜακΡίαρι επιβεβαίωσε ότι θα συνθέσει τη μουσική για τη σειρά. Στις 19 Ιουλίου του 2013, στο Διεθνές Comic-Con στο Σαν Ντιέγκο, ολόκληρο το πιλοτικό προβλήθηκε.
Στις 10 Οκτωβρίου του 2013, το ABC ανακοίνωσε ότι παρήγγειλε μια πλήρη σεζόν από 22 επεισόδια. Η σειρά κατατάσσεται ως η νούμερο 1 σειρά της τηλεοπτικής περιόδου 2013-14 μεταξύ των ενηλίκων 18-49. Στις 12 Οκτωβρίου του 2013, η Marvel πρόβαλε "Spy Eye" στο Comic-Con στη Νέα Υόρκη.
Υποδοχή
Πριν από την πρεμιέρα, ολόκληρο το πιλοτικό προβλήθηκε στο Διεθνές Comic-Con στο Σαν Ντιέγκο τον Ιούλιο του 2013 και αντιμετωπίστηκε με μια πολύ θετική αντίδραση από το πλήθος. Κριτικά, το πιλοτικό επεισόδιο απέσπασε ως επί το πλείστον θετικά σχόλια. Από της 28 Σεπτεμβρίου του 2013, βάσει του πιλοτικού προγράμματος, _ ο πρώτος κύκλος είχε λάβει θετικά σχόλια από ορισμένους κριτικούς και έλαβε μια βαθμολογία από το Metacritic 74 στα 100, βασισμένο σε 32 κριτικές. Το IGN έδωσε στο πιλοτικό ένα 8,5 στα 10, λέγοντας ότι "χτυπά γρήγορα τις σωστές νότες σταθερά για να δείξει πώς αυτό ισχύει για το επίπεδο του εδάφους» του Κινηματογραφικού Σύμπαντος της Marvel. Ο Μπρουκς Μπαρνς της New York Times αισθάνθηκε η ιστορία στο πιλοτικό ήταν δύσκολο να ακολουθηθεί κατά καιρούς και δεν του άρεσαν οι έντονες εμφάσεις των Ντε Κάστεκερ και Χένστριτζ. Πρόσθεσε επίσης ότι "αυτό που πηγαίνει πέρα από καλά στο Comic-Con δεν σημαίνει απαραίτητα ότι δουλεύει στον πραγματικό κόσμο», ειδικά σε ένα δίκτυο με "μαμάδες του Scandal και παππούδες και γιαγιάδες του Dancing With the Stars".
Οι αρχικές αντιδράσεις του Entertainment Weekly έκριναν ότι αν όλα όσα έκαναν τη σειρά ελκυστική-η ίδια χρονική συνέχεια με το Κινηματογραφικό Σύμπαν της Marvel, η συνέχεια της ιστορία των Εκδικητών και η επιστροφή του Γουίντον στην τηλεόραση-αφαιρεθεί από αυτό, η σειρά εξακολουθεί να δουλεύει. Ωστόσο, επίσης αναρωτήθηκαν αν η παράσταση ήταν αρκετά προσιτή για να προσελκύσει ένα ευρύτερο κοινό. Ο Μπράιαν Λάουρι του Variety θεωρεί ότι το "πιλοτικό συνεχίζει από εκεί που οι Εκδικητές σταμάτησαν, αλλά δεν περιέχει την ίδια γροθιά», προσθέτοντας ότι τα πειράγματα "περιστασιακά αισθάνονται λίγο πολύτιμα και ογκώδη".
Ο Τζιμ Στεράνκο, ο καλλιτέχνης και συγγραφέας που εργάστηκε στα κόμικς Nick Fury: Agent of S.H.I.E.L.D., ήταν επικριτικός για το πιλοτικό επεισόδιο, παραπονούμενος ότι «... η σειρά δεν είχε καμία απειλή, καμία ένταση." Για το δεύτερο επεισόδιο, ο Στεράνκο είπε ότι ήταν "... πολύ αόριστο για να είναι ικανοποιητικό", αλλά επαίνεσε τη σύντομη σκηνή του Σάμιουελ Λ. Τζάκσον ως Νικ Φιούρι ως "... μια ηλεκτρισμένη υπενθύμιση του τι η σειρά θα μπορούσε και θα έπρεπε να είναι."
Βραβεία και υποψηφιότητες
Τον Ιούνιο του 2013, η σειρά βραβεύτηκε, μαζί με άλλες πέντε σειρές, το βραβείο Critics' Choice Television Award για την Πιο Συναρπαστική Νέα Σειρά (Most Exciting New Series).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Agents of S.H.I.E.L.D. Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές των ABC Studios Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές της American Broadcasting Company Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές βασισμένες σε κόμικς της Marvel
Σαιν-Λουί (Γουαδελούπη)
Το Σαιν-Λουί (γαλλικά: Saint-Louis, γουαδελουπιανό κρεόλ: Senlwi), ορισμένες φορές αναφερόμενο ως Σαιν-Λουί ντε Μαρί-Γκαλάντ (γαλλικά: Saint-Louis de Marie-Galante, γουαδελουπιανό κρεόλ: Senlwi Marigalant’), είναι γαλλική κοινότητα στον υπερπόντιο νομό και περιοχή της Γουαδελούπης.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Λουιζιέν (γαλλικά: Saints-Louisiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Γουαδελούπης
Αρτεμισία Μεσσηνίας
μικρογραφία|Αρτεμισία Μεσσηνίας - Άγιος Γεώργιος (βουνό) μικρογραφία|Πύργος Πουλουπάτη στην Αρτεμισία
Η Αρτεμισία, ή παλιότερα Τσερνίτσα ,, (σλαβικό όνομα ), είναι ένα από τα χωριά της Καλαμάτας στο βορειοδυτικό Ταΰγετο (περίπου στο μέσο της διαδρομής Καλαμάτας - Σπάρτης) .
Στην αρχαιότητα στην περιοχή αυτή βρισκόταν ο οικισμός Δενθάλιοι. Ο οικισμός αυτός ανήκε στην Δενθαλιάτιδα χώρα (η οποία περιλάμβανε τα χωριά του τέως Δήμου Αλαγωνίας)
Με τον εποικισμό των Σλάβων μετονομάστηκε σε Τσερνίτσα  και αποτέλεσε μία από τις δύο κοινότητες, που έπαιξαν τον ρόλο της πρωτεύουσας του τότε Δήμου Αλαγωνίας.
Το 1927 μετονομάστηκε από Τσερνίτσα σε Αρτεμισία. Από την 1η Ιανουαρίου 2011, με το Πρόγραμμα Καλλικράτης, αποτελεί Κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Καλαμάτας του Δήμου Καλαμάτας στον Νομό Μεσσηνίας.
Θέση
Το χωριό Αρτεμισία βρίσκεται στην Κεντρική υδρολογική λεκάνη του ποταμού Νέδοντα και είναι χτισμένο σε λόφο στους πρόποδες του βουνού του Αγίου Γεωργίου, ένα από τα πολλά πρόβουνα του Δυτικού Ταϋγέτου.
Το συναντάμε επί της 82ης Εθνικής Οδού Σπάρτης - Καλαμάτας - Πύλου και απέχει 24 χιλιόμετρα από την Καλαμάτα και 36 χιλιόμετρα από την Σπάρτη, αποτελώντας κόμβο συνάντησης των λεωφορείων της συγκοινωνίας που συνδέει τις δύο πόλεις, καλύπτοντας με παράκαμψη και τα χωριά Πηγές και Αλαγονία.
Έχει υψόμετρο 692 -700 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας.
Η αρχική θέση του οικισμού ήταν διαφορετική από αυτή που βρίσκεται σήμερα. Συγκεκριμένα βρισκόταν στη θέση Κάτω Χώρα, κοντά στο εξωκλήσι της Αγίας Κυριακής, το οποίο αποτελεί τον πρώτο Ναό, που χτίστηκε στην Τσερνίτσα. Αυτό προκύπτει από αρχαία ερειπωμένα κτίσματα, οστά καθώς και από άλλα αντικείμενα που βρέθηκαν κατά την διάνοιξη του αγροτικού δρόμου.
Έκταση και Πληθυσμός (απογραφή 1928 - 2011)
Η Κοινότητα Αρτεμισίας έχει έκταση 38.797 στρέμματα και είναι το μεγαλύτερο σε έκταση από τα χωριά του Ταϋγέτου της Καλαμάτας. Παρότι στην Απογραφή του 1928 είχε 563 άτομα, στην Απογραφή του 2011 εμφανίζεται μόνο με 142 κατοίκους.
Αρχαία Ελλάδα
Από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι την περίοδο των Μεσσηνιακών Πολέμων στον βόρειο δυτικό Ταΰγετο αναφέρεται να υπήρχε μόνο ο οικισμός Λίμναι στη θέση Βόλιμνος της ευρύτερης περιοχής της Ρογκοζωνίτσας, ο οποίος υπαγόταν στη Μεσσηνία. Μετά τη λήξη του 2ου Μεσσηνιακού πολέμου (659 π.Χ.) και την επικράτηση των Λακεδαιμονίων, ο οικισμός διαλύθηκε και άρχισε η δημιουργία του οικισμού της Κάτω Χώρας, ο οποίος αρχικά ανήκε στην Λακωνία και μετά στην Μεσσηνία (λόγω έλλειψης σημαντικών και αξιόπιστων πηγών ο ακριβής χρόνος δημιουργίας της Κάτω Χώρας μας είναι άγνωστος).
Οι πρώτες αναφορές για την Αρτεμισία βρίσκονται στους στίχους του Ομήρου, αφού η Αρτεμισία και συγκεκριμένα η Κάτω Χώρα και ο Μελές βρίσκονται στην θέση του αρχαίου οικισμού Δενθάλιοι της αρχαίας Δενθαλιάτιδας Χώρας, με τα πλούσια αμπέλια και το περίφημο κρασί, το Δένθη. Την ίδια περίοδο, ίσως και παλιότερα, υπάρχει ο οικισμός Λίμναι στην περιοχή του Βόλιμνου. Εκεί βρισκόταν το Ιερό της Λιμνάτιδος Αρτέμιδος, το οποίο αποτελούσε θρησκευτικό κέντρο για Μεσσήνιους και Λακεδαιμόνιους, με πιστούς από ολόκληρη την Πελοπόννησο. Επειδή αυτό αποτελούσε ιερό χώρο στα σύνορα της Μεσσηνίας και της Λακωνικής, απετέλεσε και σημείο τριβής και αφορμή έναρξης των Μεσσηνιακών πολέμων.
Από το 25 μ.χ. μέχρι τον 8ο αιώνα μ.Χ. ο οικισμός της Κάτω Χώρας ανήκε στην Δενθαλιάτιδα Χώρα η οποία υπαγόταν στη Μεσσηνία, ενώ από το 31 π.χ. μέχρι το 25 μ.Χ. υπαγόταν στη Λακωνία.
Βυζάντιο
Τον όγδοο μ.Χ. αιώνα επί αυτοκράτορα του Βυζαντίου Κωνσταντίνου Ε΄ (Κοπρώνυμος), με την κάθοδο των Σλάβων στην Πελοπόννησο , τα χωριά του Ταϋγέτου δέχτηκαν σημαντικό νέο πληθυσμό και πήραν σλαβικά ονόματα. Το χωριό ονομάστηκε Τσερνίτσα, που σημαίνει περιοχή με πολλές μουριές, και η περιοχή της αρχαίας Δενθαλιάτιδας, μετονομάζεται από τους Σλάβους Μηλιγγούς σε Κουτσαβές, ή Κουτσαβά και δημιουργήθηκαν έξι χωριά, με κατεύθυνση από Βορρά προς Νότο: Μεγάλη Αναστάσοβα (σημ. Νέδουσα), Σίτσοβα, Μικρή Αναστάσοβα, Τσερνίτσα, Λαδά και Καρβέλι. Τα χωριά αυτά είχαν ως πρόθεμα την λέξη Κουτσαβά, το οποίο σημαίνει περιοχή και οι κάτοικοι ονομάζονταν Κουτσαβίτες, ονομασίες οι οποίες άτυπα χρησιμοποιούνται μέχρι και σήμερα. Τα χωριά Καρβέλι και Λαδά χρησιμοποιούσαν το πρόθεμα Κουτσαβά ακόμα και μετά την ίδρυση του Νέου Ελληνικού Κράτους.
Με την πάροδο του χρόνου, την επίδραση της χριστιανικής θρησκείας και κυρίως με την επίδραση που είχε για τους Σλάβους η επικοινωνία και επιμειξία τους με τους Έλληνες Δενθάλιους που είχαν καταφέρει να επιζήσουν, αλλά και τους κατοίκους των γειτονικών περιοχών, με τους οποίους ανέπτυξαν διάφορες σχέσεις οικονομικές, κοινωνικές, πολιτιστικές κ.λπ., οι Σλάβοι των παραπάνω χωριών άρχισαν να αποκτούν ελληνική συνείδηση, να μιλάνε την ελληνική γλώσσα και έτσι να εμφανίζονται σε όλες τις εκδηλώσεις της ζωής ως Έλληνες. Με αυτόν τον τρόπο μετά τον εκχριστιανισμό συντελέσθηκε και ο εξελληνισμός τους. Παράλληλα υποχρεώθηκαν σε κάθε χωριό να αποδεχθούν έναν επικεφαλής αρχηγό, ο οποίος όμως διοριζόταν από τον επαρχιακό κυβερνήτη.
Από το 13ο αιώνα, περίοδο της Φραγκοκρατίας, μετά την δημιουργία της καστροπολιτείας του Μυστρά στην Λακεδαίμονα, τα παραπάνω έξι χωριά, διατηρώντας το καθένα χωριστά το Σλαβικό του όνομά π.χ. Σίτσοβα, Τσερνίτσα κ.λπ. εντάχθηκαν στο Μυστρά και όλα μαζί ονομάστηκαν «Πισινά Χωριά», ή «Πισινοχώρια», γιατί τα χωριά αυτά σε σχέση με το Μυστρά, που ήτανε το διοικητικό κέντρο της περιοχής, ήταν χτισμένα στο δυτικό (πισινό) μέρος του Ταϋγέτου, ενώ ο Μυστράς ήτανε χτισμένος στο ανατολικό (μπροστινό) μέρους του Ταϋγέτου.
Όπως ήταν φυσικό η Τσερνίτσα αποτελούσε συνοικισμό των Πισινών Χωριών της Επαρχίας Μυστρά (Λακεδαίμονος), ο οποίος περιελάμβανε και τον οικισμό Κάτω Χώρα.
Το 1685 οι Ενετοί με αρχηγό τον Μοροζίνι, καταλαμβάνουν το Μοριά και απομακρύνουν τους Οθωμανούς. Το 1700 έκαναν απογραφή του πληθυσμού της Πελοποννήσου και τα αποτελέσματα υπάρχουν στα Γενικά Αρχεία του Κράτους στο χειρόγραφο απογραφής του Grimani.
Τουρκοκρατία
Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, τα Πισινά Χωριά εξακολούθησαν να ανήκουν στο πασαλίκι του Μυστρά. Το Πασαλίκι του Μυστρά ήταν το μεγαλύτερο, τόσο σε έκταση όσο και σε πληθυσμό, αλλά και το πλουσιότερο από όλα τα Πασαλίκια του Μοριά. Το γεγονός αυτό είχε σαν αποτέλεσμα ο πασάς του Μυστρά να μην ασχολείται ιδιαίτερα με τα άγονα Πισινοχώρια και οι σκληροτράχηλοι ορεινοί αυτοί βιοπαλαιστές, αποδεχόμενοι το καθεστώς της Διοίκησης κάθε χωριού από τους Κοτζαμπάσηδες (Δημογέροντες), κατά τα πρότυπα της Μάνης, κατάφεραν να απολαμβάνουν ένα καθεστώς ημιαυτονομίας, το λεγόμενο  «κοινοτικό προνόμιο». Σε αυτή την περίπτωση πλήρωναν λιγότερους φόρους και γλίτωναν διάφορες καταπιέσεις από τον Πασά του Μυστρά.
Το καθεστώς αυτό της ημιαυτονομίας έδινε την δυνατότητα σε άλλους καταπιεζόμενους Έλληνες να βρίσκουν καταφύγιο στα χωριά αυτά. Στα Πισινά Χωριά προτίμησαν να εγκατασταθούν επίσης αρκετοί Κρητικοί με τις οικογένειές τους το έτος 1669, μετά την παράδοση του Χάνδακα (Ηράκλειο) στους Οθωμανούς, που πέρασαν στις απέναντι ακτές της Μάνης.
Εκτός όμως από τους Κρητικούς πρόσφυγες και άλλοι Έλληνες κατά τους χρόνους της Τουρκοκρατίας άφησαν τον τόπο τους, που δεν τους έδινε ασφάλεια, είτε γιατί ήταν παράλιος, είτε γιατί κατοικούσαν σε αυτόν Τούρκοι και εγκαταστάθηκαν στα Πισινά Χωριά, όπου ήταν ασφαλείς από τις λεηλασίες των πειρατών και από την αρπακτική μανία των Τούρκων. Επίσης οι κλέφτες και αρματολοί, που είχαν βγει στα βουνά για να πολεμήσουν τους Τούρκους, σε αυτά τα χωριά έβρισκαν έστω και προσωρινά στοργή, ανακούφιση και φιλόξενη στέγη.
Επανάσταση 1821
Η περιοχή των Πισινών Χωριών (τα σημερινά χωριά του Ταϋγέτου της Καλαμάτας), με το μοναστήρι στο Μαρδάτσι και την Σιδερόπορτα, έπαιξαν στρατηγικό ρόλο και αποτέλεσαν ορμητήρια στην Επανάσταση του 1821, με προπύργιο το μοναστήρι της Βελανιδιάς. Ο Κολοκοτρώνης, ο Νικηταράς και ο Παπαφλέσσας ξεκίνησαν στις 23 Μαρτίου του 1821 από αυτά τα χωριά και τα μοναστήρια, για να ενωθούν με τους Μαυρομιχαλαίους από τη Μάνη και να πετύχουν την Απελευθέρωση της Καλαμάτας.
Δήμος Αλαγωνίας
Το 1837 με Β.Δ., το οποίο δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ/Α.80/28-12-1836, τα Πισινά Χωριά αποσπάστηκαν από την Λακωνία, εντάχθηκαν στη Μεσσηνία και μέχρι το 1912 αποτέλεσαν το Δήμο Αλαγωνίας.
Τα έξι χωριά του τέως Δήμου Αλαγωνίας ήταν τα εξής:
Ως κεφαλοχώρι, η Τσερνίτσα διατηρούσε Δικαστήριο, Ληξιαρχείο, Αστυνομία και πολλά πανδοχεία. Αποτέλεσε έδρα του Δήμου από 3-3-1841 μέχρι 26-6-1863, από 14-2-1875 μέχρι 26-11-1879 και από 5-12-1907 μέχρι 31-8-1912 που καταργήθηκε ο Δήμος Αλαγωνίας. Την υπόλοιπη περίοδο από την ίδρυση του Δήμου Αλαγωνίας και μέχρι την διάλυσή του, η έδρα του δήμου μεταφερόταν στη Σίτσοβα.
Μετονομασία του 1927
Το 1927 το χωριό μετονομάστηκε από Τσερνίτσα σε Αρτεμισία με Διάταγμα το οποίο δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ/Α.306/22-12-1927.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1940, κάποιοι δημοτικιστές θεώρησαν ότι η συλλαβή (μι) στο όνομα του χωριού ήταν πιο σωστό να γράφεται με ήτα. Έτσι άρχισαν αυθαίρετα, να γράφουν το όνομα του χωριού ως Αρτεμησία. Το 1949 ο Διευθυντής του Δημοτικού Σχολίου, άρχισε και αυτός να γράφει το (μη) με ήτα. Κατασκεύασε μάλιστα και σχετική στρογγυλή σφραγίδα. Το παράδειγμα του Διευθυντή του Δημοτικού Σχολείου ακολούθησαν ο πρόεδρος της Κοινότητας και ο Ιερέας του χωριού φτιάχνοντας και αυτοί αυθαίρετα ανάλογες σφραγίδες. Το 1956 με την ανακαίνιση του Δημοτικού Σχολείου τοποθετείται  εντοιχισμένη μαρμάρινη πλάκα αναγράφοντας το όνομα του χωριού πάλι με ήτα. Αποτέλεσμα όλων αυτών των αυθαιρεσιών ήταν να επικρατεί πλήρης σύγχυση ως προς την ορθότητα αναγραφής του ονόματος.
Η τάξη άρχισε να αποκαθίσταται σταδιακά μετά από το 1967, όταν οι δάσκαλοι άρχισαν να γράφουν το όνομα του χωριού, με το επίσημο όνομα, όπως είχε καταχωρηθεί στο ΦΕΚ. Η σφραγίδα όμως αντικαταστάθηκε τον Ιούνιο του 1973, όταν καθιερώθηκε ως εθνόσημο ο Φοίνικας αντί του στέμματος. Το παράδειγμα των δασκάλων ακολούθησε και η Κοινότητα, εν αντιθέσει προς τον ενοριακό Ιερό Ναό της Υπαπαντής του Κυρίου, ο οποίος χρησιμοποιεί ακόμα σφραγίδα με ήτα, με αποτέλεσμα να συντηρείται η σύγχυση.
Από 31-8-1912 έως 31-12-1998 η Τσερνίτσα ή Αρτεμισία, αποτελούσε μαζί με τους οικισμούς Κάτω Χώρα, Θεοτόκος και Άγιος Ιωάννης, αυτόνομη Κοινότητα της Επαρχίας Καλαμών του Νομού Μεσσηνίας.
Υπαγωγή στην Καλαμάτα
Από 1-1-1999 έως 31-12-2010 με την εφαρμογή του νόμου Καποδίστριας αποτελούσε μαζί με τους οικισμούς Θεοτόκος και Άγιος Ιωάννης, Τοπικό Διαμέρισμα του Δήμου Καλαμάτας, ενώ μετά την εφαρμογή του νόμου Καλλικράτης ο οποίος δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ/ Α.87/7-6-2010 η Αρτεμισία από 1-1-2011 εμφανίζεται σαν Κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Καλαμάτας του Δήμου Καλαμάτας.
Μελέ
Τα κτίσματα της ιστορικής Μονής του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στο Μελέ  απέχουν 800 μέτρα ασφαλτοστρωμένου δρόμου από το χωριό, κάτω από το φυσικό φρούριο Μελέ στην Βόρεια πλευρά του Λυκούριου όρους (πρόβουνου του Ταϋγέτου), όπου υπάρχουν ερείπια από τη Μεσαιωνική σχολή Μελέ και τα Δημάκεια Εκπαιδευτήρια, στα οποία δίδαξαν σπουδαίοι καθηγητές και ιεράρχες και φοίτησαν μεγάλα ονόματα όπως ο Μπενάκης, ο Μελετόπουλος κ.ά. Κατάλοιπο εκείνων των εκπαιδευτηρίων είναι το σημερινό σχολείο της Αρτεμισίας, στο οποίο πλέον δε φοιτούν μαθητές και χρησιμοποιείται για διάφορες εκδηλώσεις.
518 Χαλαουέ
Ο Χαλαουέ (Halawe) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,1. Ανακαλύφθηκε το 1903 από τον Αμερικανό αστρονόμο Ρέιμοντ Σμιθ Ντούγκαν, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του από το γνωστό γλύκισμα μεσανατολικής προελεύσεως, τον χαλβά (halva, halawa, haleweh, ή ħelwa).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Χαλαουέ εκτιμάται σε 15,6 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι X, ενώ το άλβεδό του είναι 0,288. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται ο Χαλαουέ γύρω από τον εαυτό του.
Αρτεμισία Μεσσηνίας
Το πέτρινο εξάτοξο γεφύρι
Το πέτρινο εξάτοξο γεφύρι στη θέση "Άγιος Πολύκαρπος" ή "Λαγού χάνι" ή "Ποταμιά". Είναι πανέμορφο εντυπωσιακό γεφύρι με ομοιόμορφα και ισομεγέθη τόξα χτισμένο το 1901 με την χαρακτηριστική γκρίζα πέτρα της περιοχής, μοναδικό στην Πελοπόννησο σύμφωνα με εκτίμηση του υπευθύνου καταγραφής τεκμηρίωσης πέτρινων γεφυριών Πελοποννήσου Θ. Χαμάκου, στις 14-3-2014.
Το πέτρινο γεφύρι του Βυρού
Το πέτρινο δίτοξο γεφύρι του Βυρού, ένα χιλιόμετρο μετά από το γεφύρι του Αγίου Πολυκάρπου. Αποτελεί μέρος της παλαιάς ημιονικής οδού της Αρτεμισίας προς τα σιταροχώραφα του Πέρα (Βόλιμνος, Καρυά, Ρογκοζωνίτσα) και προς Καλαμάτα.
Το γεφύρι της Ματζίνειας
Το πέτρινο μονότοξο γεφύρι της Ματζίνειας, εκατό μέτρα μετά το γεφύρι του Βυρού προς την Σίτσοβα (Αλαγονία). Αποτελούσε μέρος της παλαιάς ημιονικής οδού που συνέδεε την Σίτσοβα με τον δρόμο της Αρτεμισίας προς Καλαμάτα, μέσω της γέφυρας του Αγίου Πολύκαρπου, το Λαγού Χάνι και της Μονής Βελανιδιάς.
Ο Μύλος του Ρεντίφη
Ο Παραδοσιακός Νερόμυλος (και Νεροτριβή) του Μίμη Γιαννόπουλου. Ο Μύλος του Ρεντίφη βρίσκεται κάτω από το πανέμορφο εκκλησάκι της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος Αρτεμίσιας, το οποίο ανακατασκευάστηκε εκ θεμελίων από τους Αδελφούς Γεώργιο, Παναγιώτη και Δημήτριο Γιαννόπουλο, μετά τους καταστρεπτικούς σεισμούς το 1986. Το εκκλησάκι αυτό αποτελεί το όριο μεταξύ Αρτεμισίας και Αλαγονίας.
Η πρόσβαση στο νερόμυλο του Ρεντίφη γίνεται με αυτοκίνητο ακολουθώντας την παράκαμψη στο 18 χιλιόμετρο της Ε.Ο. Καλαμάτας-Αρτεμισίας-Σπάρτης με κατεύθυνση την Αλαγονία σε απόσταση 3 χιλιομέτρων. Άλλος εναλλακτικός τρόπος με τα πόδια είναι ο ακόλουθος: Περνάμε  από το Γεφύρι του Αγίου Πολυκάρπου, προχωράμε προς  το γεφύρι της Ματζίνειας και ακολουθώντας το ημιονικό μονοπάτι βγαίνουμε στον  δρόμο προς Αλαγονία που προαναφέραμε. Μετά από 2 περίπου χιλιόμετρα φθάνουμε στο Νερόμυλο.
Ο νερόμυλος αυτός συνέχισε να λειτουργεί μέχρι το 1965, οπότε διέκοψε τη λειτουργία του. Την δεκαετία του 1990, ανακαινίστηκε από τον ιδιοκτήτη του Μίμη Γιαννόπουλο και λειτουργεί μόνο την ημέρα της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος.
Το Ξυλοπριστήριο του Ταϋγέτου
Το παλιό Εργοστάσιο Ξυλοπριστήριο του Ταϋγέτου συντήρησε για 35 χρόνια αρκετές οικογένειες και το 1943 πυρπολήθηκε από τις ομάδες Αντίστασης, με αποτέλεσμα να φύγει η Ιταλική φρουρά. Για τον χώρο αυτό, που αποτελεί χώρο φυσικής ιστορίας για τον Ταΰγετο, πολλές προτάσεις και εξαγγελίες έχουν γίνει για την αξιοποίησή του.
Ο Άι-Γιώργης
Ο Άι-Γιώργης και το Λυκούριο όρος που δεσπόζει απέναντι από το χωριό. Εκεί υπήρχε το φυσικό οχυρό των Δενθιάδων στην αρχαιότητα, ενώ μέχρι σήμερα η περιοχή ονομάζεται Κάστρο. Στην κορυφή του γίνεται μετά το Πάσχα κάθε χρόνο πανηγύρι.
Παραδοσιακά πανδοχεία / Χάνια - Ταβέρνες
Τα παραδοσιακά πανδοχεία βρισκόντουσαν πάνω στο δρόμο για το Πέρα (Βόλιμνος, Ρογκοζωνίτσα, Μιτσιλή, Κωμό κ.λπ.) και προς την Καλαμάτα, για πεζούς και για άλογα.
Σήμερα υπάρχουν:
Πηγές, Βρύσες, Κρήνες, Καμάρια
Πριν από την κατασκευή δικτύου ύδρευσης, οι κάτοικοι της Αρτεμισίας κάλυπταν τις ανάγκες τους από τις άφθονες πηγές που βρίσκονταν στην περιοχή. Οι τοποθεσίες των πηγών, αποτελούσαν τόπο συνάντησης και ανταλλαγής πληροφοριών, ιδιαίτερα των γυναικών, οι οποίες πήγαιναν να πάρουν νερό με στάμνες και βαρέλια. Έτσι στις πηγές κατασκευάζονταν περίτεχνες κρήνες και πετρόκτιστα Καμάρια. πραγματικά στολίδια, περισσότερα από τα οποία παραμένουν μέχρι σήμερα και κοσμούν την περιοχή, θυμίζοντας την ιστορία της.
Συλλογή φωτογραφιών
Φωτογραφίες για Τσερνίτσα: {https://www.bing.com/images/search?q=τσερνίτσα - Bing images}
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Καλαμάτας Κατηγορία:Δήμος Αλαγωνίας
Νιζαμί
Ο Νιζαμί (Νιζάμ-Ουντίν Αμπού Μωχάμετ Ιλυάς μπεν Γιουσούφ, 1141-1209) ήταν Πέρσης ποιητής, ο σημαντικότερος από τους επικούς ποιητές της εποχής του.
Πρώτο του έργο ήταν το Μαχζανούλ Αζράρ (Αποθήκη Μυστηρίων), όπου επενδύει φιλοσοφικές σκέψεις με ποιητική φόρμα. Ακολούθησε το ερωτικό έπος Χοσρόης και Σιρίν, μία ποιητική συλλογή (Ντιβάν) και το επίσης ερωτικό έπος Λεϊλά και Μετζνούν, η δημοφιλέστερη ερωτική ιστορία της περσικής ποίησης. Τελευταία του έργα ήταν το Χαφτ Παϋκάρ (Οι Επτά Καλλονές) και το Ισκεντερνάμε (Το Βιβλίο του Μεγάλου Αλεξάνδρου), που αναφέρεται στους μύθους για τον Αλέξανδρο, βασισμένο κυρίως στον Ψευδο-Καλλισθένη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πέρσες ποιητές
Δήλος ΙΙ (αεροναυαγοσωστικό)
Το Δήλος ΙΙ (Αεροναυαγοσωστικό), Ρ-267 ήταν αεροναυαγοσωστικό τύπου "Abeking" και ένα από τα τρία (3) όμοιου τύπου σκάφη που ναυπηγήθηκαν για να αντικαταστήσουν τα τύπου ‘ΑΔΑΜΙΔΗΣ’, στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά. Ιδίου τύπου πλοία ‘Δήλος ΙΙ’, ‘Κνωσός’ και ‘Λίνδος’. Στο σύνολο ναυπηγήθηκαν δέκα (10), τα επτά (7) παραχωρήθηκαν στο Λιμενικό Σώμα και την Τελωνιακή Υπηρεσία. Εντάχθηκε στον Στόλο στις 28 Φεβρουαρίου 1978. To 1999 διεγράφη από το Π.Ν. και παραδόθηκε στο Πολεμικό Ναυτικό της Γεωργίας.
Κατηγορία:Ελληνικά Ναυαγοσωστικά
Εκκλησία Νοτρ-Νταμ (Σαποναί)
Η Εκκλησία Νοτρ-Νταμ (γαλλικά: Église Notre-Dame) είναι εκκλησία ευρισκόμενη στο Σαποναί της Γαλλίας.
Τοποθεσία
Η εκκλησία ευρίσκεται εντός της κοινότητας του Σαποναί, στον νομό της Αιν.
Ιστορία
Το μνημείο κατηγοριοποιήθηκε ως ιστορικό μνημείο το 1919.
Παραπομπές
Σαποναι Νοτρ-Νταμ Σαποναι Νοτρ-Νταμ Κατηγορία:Ιστορικά μνημεία στην Αιν Κατηγορία:Ιστορικά μνημεία κατηγοριοποιημένα το 1919 Σαποναι
Το κάρο του σανού
Το Κάρο του Σανού (The Hay Wain) είναι ελαιογραφία του Τζον Κόνσταμπλ που φιλοτεχνήθηκε από τον καλλιτέχνη το 1821. Ανήκει στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου και θεωρείται ένα από τα δημοφιλέστερα βρετανικά έργα Τέχνης.
Περιγραφή
Ο πίνακας απεικονίζει μια καθημερινή σκηνή της αγροτικής ζωής με ένα κάρο για το σανό να διασχίζει ένα ποτάμι κοντά στον νερόμυλο του Φλάτφορντ της Ανατολικής Αγγλίας, στα σύνορα ανάμεσα στις κομητείες του Σάφολκ και του Έσσεξ με φόντο το φως του ήλιου, τα σύννεφα και την ύπαιθρο. Σε αυτό το έργο είναι φανερές οι απόψεις του Κόνσταμπλ για τη ζωγραφική, δηλαδή άρνηση του να ακολουθήσει τις τετριμμένες τεχνικές που επικρατούσαν κατά την εποχή του στον τομέα της τοπιογραφίας, έλλειψη πόζας και εκζήτησης και προσπάθεια να αποδοθούν πιστά στον πίνακα αυτά που έβλεπε με την όρασή του.
Πληροφορίες
Ο πίνακας είναι φιλοτεχνημένος με λάδι σε μουσαμά και έχει διαστάσεις 130,2 x 185,4 εκ. Αρχικά εκτέθηκε το 1821 στην Βασιλική Ακαδημία των Τεχνών χωρίς να διακριθεί. Αντιθέτως όταν παρουσιάστηκε, μαζί με άλλα έργα του καλλιτέχνη, τρία χρόνια αργότερα (1824) στο Σαλόν του Παρισιού γνώρισε σημαντική επιτυχία και οδήγησε στην αναγνώριση του Κόνσταμπλ στη γαλλική πρωτεύουσα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγγλικοί πίνακες
Αερόστεον
μικρογραφία|Αερόστεον Το Αερόστεον (σχηματίζεται από τις λέξεις οστό και αέρας) είναι γένος είτε αλλοσαυροειδών είτε τυρανοσαυροειδών θερόποδων δεινοσαύρων, που συναντάται στην Ύστερη Κρητιδική Περίοδο (84 εκατομμύρια χρόνια πριν) στην περιοχή της σημερινής Αργεντινής. Το μοναδικό εύρημα ανακαλύφθηκε το 1996, ένα χιλιόμετρο βόρεια του Ρίκο Κολοράντο, στην επαρχία Μεντόζα. Από την τοποθεσία αυτή φέρει και το όνομά του, «Α. riocoloradensis». Το αναπνευστικό του σύστημα ομοιάζει με εκείνο των πουλιών. Κάποια από τα οστά του είναι πορώδη (περιέχουν αέρα, οπότε ο σκελετός ελαφρώνει), εξ ου και η ονομασία του.
Περιγραφή
Το αερόστεον είχε 9 μέτρα μήκος, βάρος δύο τόνους και ήταν δίποδος σαρκοφάγος δεινόσαυρος. Τα υπολείμματα από τα οποία ταυτοποιήθηκε περιλαμβάνουν ένα δόντι, κάποια κρανιακά οστά, μερικούς ή ολόκληρους σπονδύλους από τον αυχένα, την πλάτη, και το ιερό οστό, μερικά αυχενικά και ραχιαία πλευρά, δερματικά (ασύνδετα με τον σκελετό) οστά στην κοιλιακή χώρα, διχαλωτές συγχωνεύσεις κλειδών (γιάντες), αριστερό ωμοπλατιαίο σύμπλεγμα, αριστερό λαγόνι και αριστερό και δεξί ηβικό οστό. Κάποια από τα οστά δεν ήταν πλήρως ενωμένα, ένδειξη πως δεν είχε πλήρως ενηλικιωθεί.
Φυσιολογία
Στο αναπνευστικό του σύστημα πιθανολογείται η συμμετοχή ενός σάκου με αέρα ο οποίος επιτρέπει την αναπνοή ελλείψει διαφράγματος, βοηθώντας την κίνηση των πνευμόνων, όπως δηλαδή στα πτηνά. Ορισμένοι πιστεύουν ότι το συγκεκριμένο σύστημα μπορεί να είχε αρχικά αναπτυχθεί για τη ρύθμιση της θερμοκρασίας του σώματος και έπειτα να απέκτησε ρόλο στο αναπνευστικό σύστημα.
Ταξινόμηση
Το αερόστεον δεν φάνηκε αρχικά να ανήκει σε κάποια από τις τρεις κύριες ομάδες των μεγάλων θερόποδων που είναι γνωστό ότι ζούσαν στις νότιες ηπείρους κατά τη διάρκεια του σταδίου Santonian της Ύστερης Κρητιδικής Περιόδου. Αρχικά σχετίστηκε με τους αλλόσαυρους και συγκεκριμένα με τα μεγαράπτορα, και μετέπειτα ανάλυση το τοποθετεί με τους τυραννόσαυρους.
Αεροστεον
Τάσιλος Β΄ της Βαυαρίας
Ο Τάσιλο Β΄ (γερμ. Tassilo II, απεβ. π. 719) από τον Οίκο των Αγιλολφιδών ήταν δούκας της Βαυαρίας (π.716-π.719), μάλλον σε τμήμα της.
Βιογραφία
Ήταν ίσως ο τρίτος γιος τού Θέοδου δούκα της Βαυαρίας και της Φόλχαϊντ. Κάποια στιγμή πριν το 715 ο Θέοδος διαίρεσε το δουκάτο του και έκανε συγκυβερνήτες του τους δύο πρώτους γιους του. Ο πρωτότοκος Θεοδοβέρτος ήταν συγκυβερνήτης ήδη από το 702 και ο δεύτερος Θεοβάλδος από το 711. Με το τέλος του Θέοδου (μάλλον το 716) η διαίρεση υλοποιήθηκε. Δεν γνωρίζουμε αν η διαίρεση ήταν εδαφική (όπως με τους Μεροβίγγειους) ή μία συγκυβέρνηση μόνο (όπως με τους πρίγκιπες του Μπενεβέντο και της Κάπουα). Στην πρώτη περίπτωση φαίνεται να ακολούθησαν την διαίρεση του δουκάτου σε τέσσερις επισκοπές, την οποία είχε κάνει ο πατέρας τους. Στην περίπτωση αυτή είναι πολύ πιθανό ο Τάσιλο Β΄ να έλαβε την επικράτεια του Πάσσαου με έδρα του στην πόλη όπου ήταν και η έδρα του επισκόπου.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε μάλλον την Ίμμα και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες της Βαυαρίας Κατηγορία:Οίκος των Αγιλολφιδών
Στούντιο Φούσκοι
Το Στούντιο Φούσκοι ήταν τηλεπαιχνίδι για παιδιά, το οποίο παρουσίαζε ο Φαίδων Σοφιανός μαζί με την αδερφή του Ήβη, τη μητέρα του Μπριγκίτε και τη Ρένα Καζάκου. Αυτά τα τρία πρόσωπα ήταν οι Φούσκοι.
Σύντομο ιστορικό σημείωμα
Αυτό το παιδικό τηλεπαιχνίδι μεταδόθηκε από την ΕΡΤ την περίοδο 1982-1985. Η 1η εκπομπή μεταδόθηκε τη Δευτέρα 4 Οκτωβρίου 1982 και η τελευταία τη Δευτέρα 8 Ιουλίου 1985. Τα παιδιά που έπαιρναν μέρος σε κάθε εκπομπή, συμμετείχαν σε διάφορες δοκομασίες μαζι με τους Φούσκους και ο νικητής της κάθε μιας από αυτές τις δοκιμασίες, οι οποίες ήταν διαφορετικές σε κάθε εκπομπή, κερδιζε ένα δώρο. Η διεύθυνση στην οποία τα παιδιά που ήθελαν αν πάρουν μέρος στο τηλεπαιχνίδι έστελναν γράμματα για να δηλώσουν συμμετοχή, ήταν Αργαίου 3 ταχυδρομικός κώδικας 17123 Νέα Σμύρνη. Κατηγορία:Ελληνικά τηλεπαιχνίδια
Χαλίντ της Σαουδικής Αραβίας
Ο Χαλίντ μπιν Αμπντουλαζίζ (13 Φεβρουαρίου 1913 - 13 Ιουνίου 1982) ήταν Σαουδάραβας βασιλιάς που βασίλευσε από τις 25 Νοεμβρίου 1975 μέχρι τις 13 Ιουνίου 1982, ημερομηνία θανάτου του. Διαδέχτηκε τον βασιλιά Φαϊζάλ αφού πρώτα τον ανέτρεψε και τον σκότωσε. Βασίλευσε 6 χρόνια, 6 μήνες και 17 ημέρες. Πέθανε στις 13 Ιουνίου 1982, σε ηλικία 69 ετών και 4 μηνών σε νοσοκομείο του Ριάντ. Τον διαδέχτηκε ο βασιλιάς Φαχντ της Σαουδικής Αραβίας που βασίλευσε 23 χρόνια ως τον θάνατο του το 2005.
Κατηγορία:Μονάρχες της Σαουδικής Αραβίας
Ευρωπαϊκός Οργανισμός Φαρμάκων
Ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Φαρμάκων (αγγλ.: European Medicines Agency με σύντμηση EMA) είναι οργανισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης που είναι υπεύθυνος για το συντονισμό των υφιστάμενων επιστημονικών πόρων που θέτουν στη διάθεσή του τα κράτη μέλη για την αξιολόγηση, την εποπτεία και τη φαρμακοεπαγρύπνηση όσον αφορά τα φαρμακευτικά προϊόντα. Ιδρύθηκε με τον Κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. 2309/93 του Συμβουλίου της 22ας Ιουλίου 1993, ο οποίος τροποποιήθηκε με τον Κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 726 /2004 του Συμβουλίου της 31ης Μαρτίου 2004. Λειτουργεί από το 1995 και η έδρα του βρίσκεται στο Άμστερνταμ Ολλανδίας.
Καθήκοντα
Τα καθήκοντα και οι αρμοδιότητες του Οργανισμού σχετίζονται με τις κοινοτικές διαδικασίες έγκρισης και εποπτείας των φαρμάκων για ανθρώπινη και κτηνιατρική χρήση. Κανένα φάρμακο δεν επιτρέπεται να κυκλοφορεί στην εσωτερική αγορά χωρίς να έχει λάβει από την Κοινότητα άδεια κυκλοφορίας, και ο Οργανισμός είναι υπεύθυνος για τις διαδικασίες χορήγησης, τροποποίησης, αναστολής ή αφαίρεσης άδειας κυκλοφορίας φαρμακευτικού προϊόντος για ανθρώπινη χρήση ή για κτηνιατρική χρήση, καθώς και για τη φαρμακοεπαγρύπνηση.
Ο Οργανισμός έχει τα καθήκοντα:
Οργάνωση
Ο Οργανισμός αποτελείται από:
Στον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Φαρμάκων υπάγονται πρόσθετες επιστημονικές επιτροπές και αρκετές ομάδες εργασίας στις οποίες συμμετέχουν εμπειρογνώμονες από όλη την Ευρώπη.