cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Όμιλος Πετοσφαίρισης Χαλκίδας
Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Εύβοιας
Σάρα Σαμπάιο
Πρώτα Χρόνια
Γεννήθηκε στις 21 Ιουλίου 1991 από τους Αρμάντο και Κριστίνα Σαμπάιο, στα προάστια του Πόρτο όπου και μεγάλωσε. Σε ηλικία 16 ετών έλαβε μέρος στο διαγωνισμό Cabelos Pantene 2007 της πορτογαλικής Pantene, όπου και νίκησε. Μάλιστα, μέσω του διαγωνισμού είχε την ευκαιρία να συμμετάσχει στη πρώτη της διαφήμιση και να υπογράψει συμβόλαιο με πρακτορείο μοντέλων, αλλά οι γονείς της πίστευαν ότι έπρεπε να τελειώσει το λύκειο πριν ασχοληθεί επαγγελματικά με το modeling.
Μετά το σχολείο, φοίτησε στο Πανεπιστήμιο της Λισαβώνας με μερική απασχόληση, αφού παράλληλα ξεκίνησε να εργάζεται ως μοντέλο.
Καριέρα
Τη φθινοπωρινή/χειμερινή σεζόν 2011-12, εμφανίστηκε σε τρεις καμπάνιες. Της Replay με την Ιρίνα Σέικ, της Bluemarine με την Αντριάνα Λίμα και του Armani. Το 2012, εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο εξώφυλλο της πορτογαλικής Vogue ενώ την ίδια χρονιά ήταν το πρόσωπο της διεθνούς διαφημιστικής καμπάνιας Calzedonia Mar και φωτογραφήθηκε από τον Ράφαελ Μακούζο σε Ελλάδα και Τζαμάικα. Ήταν ξανά το πρόσωπο της Calzedonia τα έτη 2013, 2014 και 2015.
Το όνειρο της ήταν να δουλέψει για την εταιρία Victoria's Secret, έτσι όταν το πρακτορείο της την έστειλε για οντισιόν, πήγε χωρίς όμως να τα καταφέρει. Συνέχισε να προσπαθεί για το όνειρο της και τελικά το 2013, έκανε το ντεμπούτο της στην πασαρέλα του Victoria's Secret Fashion Show. Την ίδια χρονιά, εμφανίστηκε στην πρώτη έκδοση του έτους της πορτογαλικής GQ και στην καμπάνια της Rosa Cha με την Μπάρμπαρα Πάλβιν.
Το 2015, υπέγραψε επίσημα συμβόλαιο με την Victoria's Secret και τον Οκτώβριο του 2016, συμμετείχε ξανά στην πασαρέλα του show, που έγινε στο Παρίσι. Έχει φωτογραφηθεί μεταξύ άλλων για τα εξώφυλλα των περιοδικών L'Officiel, Vogue, Marie Claire, Glamour, Elle και Harper's Bazaar ενώ το 2015, το περιοδικό Maxim την συμπεριέλαβε στη λίστα με τους "20 πιο ωραίους αγγέλους όλων των εποχών της Victoria's Secret".
Το 2016, περπάτησε στις πασαρέλες των οίκων μόδας Balmain, Mugler, Emanuel Ungaro, Giambattista Valli, Redemption, Miu Miu, Tommy Hilfiger, Tory Burch, Jeremy Scott, Marc Jacobs, Alberta Ferreti, Francesco Scognamiglio, Philipp Plein, Moschino, Ermanno Scervino, Dolce & Gabbana, Misson και Elie Saab ενώ το 2017, περπάτησε μεταξύ άλλων για Tommy Hilfiger, Mugler, Redemption, Elie Saab, Peter Dundas, Prabal Gurung, Tory Burch και Zadig & Voltaire.
Τον Μάιο του 2017, έκανε το πρώτο της αμερικανικό εξώφυλλο, από τον Γκίλις Μπένσιμον για το Maxim. Την ίδια χρονιά, έγινε πρέσβυς της ισραηλινής μάρκας "Moroccanoil" ενώ παράλληλα, ήταν το πρόσωπο για τις καμπάνιες των PINKO, Blumarine, Hogan, Tory Burch, Mackage και DUNDAS. Εκείνη τη χρονιά, έκανε πολλά διεθνή εξώφυλλα μεταξύ των οποίων της βραζιλιάνικης και τουρκικής Vogue.
Το 2018, έγινε ένα από τα πρόσωπα του Armani για το άρωμα 'Sì Passione'. Εμφανίστηκε επίσης στα εξώφυλλα των Harper's Bazaar, Singapore, Madame Figaro, L'officiel, Vogue Mexico και Vogue Thailand.
Βραβεύσεις
Κατηγορία:Φωτομοντέλα Κατηγορία:Πορτογάλοι
Κώστας Μόκαλης
Ο Κώστας Μόκαλης (γεννήθηκε στις 7 Αυγούστου 1956) είναι Έλληνας ομογενής πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε στον Άρη από το 1976 ως το 1982. Για το υπόλοιπο της δεκαετίας του '80 αγωνίστηκε στο αμερικάνικο ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα κλειστού χώρου.
Καριέρα
Ο Μόκαλης ξεκίνησε την καριέρα του στη Βουδαπέστη και παλιννόστησε στην Ελλάδα το 1976. Ο Αλκέτας Παναγούλιας τον εμπιστεύθηκε στο δεξί άκρο της άμυνας του Άρη και αγωνίστηκε σε 28 αγώνες της σεζόν 1976-77. Χαρακτηριζόταν ως επιθετικογενής αμυντικός και περιστασιακά αγωνιζόταν και στον χώρο του κέντρου. Ο Καρλ Χάινζ Ρουλ τον άφησε στον πάγκο την επόμενη σεζόν, αλλά μετά την αλλαγή του με τον Μίλοβαν Τσίριτς ο Μόκαλης πήρε ρόλο βασικού αμυντικού και έπαιξε σε 21 ματς πρωταθλήματος. Ο Άρης το 1978-79 επέστρεψε στην πρώτη τριάδα μετά από πέντε χρόνια, αλλά ο Μόκαλης τραυματίστηκε στον μηνίσκο στο ματς με τον ΠΑΟΚ στις 12 Νοεμβρίου 1978. Επέστρεψε τον Μάιο του 1979 στην αγωνιστική δράση, παίζοντας στους τρεις τελευταίους αγώνες του πρωταθλήματος.
Για το κύπελλο ΟΥΕΦΑ της σεζόν 1979-80 συμμετείχε και στους έξι αγώνες των "κίτρινων", οι οποίοι αποκλείοντας την Μπενφίκα και την Περούτζια,   έφθασαν ως τους 16, όπου αποκλείστηκαν από την Σαιντ-Ετιέν του Μισέλ Πλατινί. Έπαιξε επίσης στους δύο ευρωπαϊκούς αγώνες εναντίον της Ίπσουιτς, ενώ το 1981-82 τραυματίστηκε στον πρώτο αγώνα του Άρη απέναντι στη Σλιέμα Γουόντερερς.
Συνέχισε στη Major Indoor Soccer League (MISL), πρωτάθλημα δημοφιλές στις ΗΠΑ, με το όνομα του να μεταφράζεται σε Gus Mokalis. Συμμετείχε στους Λος Άντζελες Λέιζερς ως το 1987, με ένα μικρό διάλειμμα στις αρχές της σεζόν 1985-86, όταν φόρεσε και πάλι τα κιτρινόμαυρα για τους δύο πρώτους αγώνες της χρονιάς. Συνέχισε στους Σαν Ντιέγκο Σόκερς, κατακτώντας δύο πρωταθλήματα, για να κλείσει την καριέρα του στη Σεντ Λούις Στορμ τη σεζόν 1989-90.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες ομογενείς ποδοσφαιριστές
Ίλμπακ
Το Ίλμπακ  είναι ένα χωριό στην Επαρχία Κανταχάρ, στο νότιο Αφγανιστάν. Βρίσκεται χτισμένο σε υψόμετρο 1.825 μέτρων.
Κάστρο του Μπορς
Το Κάστρο του Μπορς (Kalaja e Borshit) ,γνωστό και ως Κάστρο του Σόποτ (Kalaja e Sopotit) από το λόφο που βρίσκεται, είναι ερειπωμένο κάστρο κοντά στο χωριό Μπορς της Αλβανίας, κοντά στις ακτές του Ιονίου Πελάγους. Μέσα στο κάστρο βρίσκεται το Τζαμί του Χατζή Μπέντο του 17ου αιώνα από την οθωμανική εποχή.
Ιστορία
Το κάστρο χρονολογείται στην Αρχαιότητα και οι οχυρώσεις του ακολουθούν τα ίχνη ακρόπολης, με τέσσερις επόμενες φάσεις ανοικοδόμησης, που κυμαίνονται από την πρώιμη βυζαντινή περίοδο έως τον ύστερο Μεσαίωνα. Το όνομα «Σόποτ» είναι σλαβικής προέλευσης. Στα μεσαιωνικά ελληνικά έγγραφα, το κάστρο ονομάζεται Σόποτων ή Σοπωτός, από το οποίο προέρχεται το όνομά του σε άλλες γλώσσες. Το λιμάνι της αναφέρεται στους ελληνικούς λιμενοδείκτες με το όνομα Γαζόπολη.
Η τοποθεσία αναφέρεται για πρώτη φορά στις αρχές του 13ου αιώνα, όταν ο αρχιεπίσκοπος Δημήτριος Χωματηνός έγραψε για την «αρχοντία Σωποτού», τμήμα της περιοχής Βαγενετίας. Το 1258, ο Δεσπότης της Ηπείρου, Μιχαήλ Β΄ Κομνηνός Δούκας, έδωσε το κάστρο μαζί με το Βουθρωτό και το νησί της Κέρκυρας ως προίκα για την κόρη του Ελένη Αγγελίνα της Ηπείρου στον Μανφρέδο της Σικελίας. Επέστρεψε υπό τον έλεγχο των Ηπειρωτών αμέσως μετά, προτού παραχωρηθεί και πάλι από τον Νικηφόρο Α΄ Κομνηνός Δούκας στον Κάρολος τον Ανδεγαυό το 1279. Η περιοχή επέστρεψε ξανά στα χέρια Ηπειρωτών τις επόμενες δεκαετίες, αλλά στην εξέγερση των Ηπειρωτών. ενάντια στη βυζαντινή κυριαρχία των Παλαιολόγων το 1338–39, παρέμεινε πιστή στον Αυτοκράτορα Ανδρόνικο Γ΄ Παλαιολόγο.
Μετά την οθωμανική κατάκτηση, ένα κτηματολόγιο του 1431 καταγράφει το Σόποτ με 60 νοικοκυριά και ως πρωτεύουσα ενός ναχιγέ. Το 1456, στρατεύματα του Βασιλιά Αλφόνσο Ε΄ της Αραγωνίας δρούσαν στην περιοχή του Σομπάτο εναντίον των Οθωμανών. Το 1470 ήταν υπό Ενετικό έλεγχο, υπό τη δικαιοδοσία του κυβερνήτη της Κέρκυρας. Στο τέλος του Οθωμανο-Βενετικού Πολέμου του 1463-1479, οι Οθωμανοί το διεκδίκησαν και προφανώς το έλαβαν. Το 1481, οι Αλβανοί με αρχηγό τον Γκιον Καστριότι το Νεότερο εισέβαλαν στη Νότια Αλβανία από την Ιταλία και κατέλαβαν το κάστρο, αλλά υποχώρησαν το 1484. Το 1488, ο ντόπιος αλβανικός πληθυσμός επαναστάτησε κατά της οθωμανικής κυριαρχίας.
Σώζονται τα τείχη του κάστρου, που ακολουθούν τις αρχαίες οχυρώσεις. Στο εσωτερικό, το μεσαιωνικό φρούριο χωριζόταν στα δύο μέσω ενός τείχους. Τριγωνικοί πύργοι προστέθηκαν αργότερα, πιθανώς κατά τη μεσοβυζαντινή περίοδο. Στο εσωτερικό του κάστρου υπάρχουν ερείπια από διάφορα κτίρια και στέρνες.
Πηγές
Κατηγορία:Ερειπωμένα κάστρα στην Αλβανία Κατηγορία:Βυζαντινά φρούρια Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Χειμάρρα
Άλεκ Τσέινι
Αμπερντίν
Ο Τσέινι ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα αγωνιζόμενος για λογαριασμό της Αμπερντίν, όπου μεταγράφηκε το 1925, προερχόμενος από τη Σέτλστον Τζούνιορς. Κατά τη διάρκεια της παρουσίας του στο Πίτοντρι κατέστη ως είδωλο του τοπικού φίλαθλου κοινού, ενώ τα τέρματά του συνέβαλαν ώστε να βελτιωθούν οι επιδόσεις της ομάδας και από τη μέση του βαθμολογικού πίνακα του πρωταθλήματος να τερματίσει στην τρίτη θέση, κατά τη διάρκεια της τελευταίας σεζόν του με τα χρώματά της.
Τσέλσι και Νιμ
Μεταγράφηκε στην Τσέλσι του Ντέιβιντ Κόλντερχεντ το 1930, έναντι ποσού ρεκόρ στην ιστορία του συλλόγου, ύψους £6.000, ωστόσο, παρά το γεγονός πως αγωνιζόταν δίπλα σε άλλους ταλαντούχους επιθετικούς, όπου οι Χιούι Γκάλαχερ και Άλεξ Τζάκσον, δυσκολεύτηκε να προσαρμοστεί.
Το 1932, μεταγράφηκε στη γαλλική Νιμ Ολιμπίκ, από την οποία επέστρεψε στην Τσέλσι δύο χρόνια αργότερα, αποχωρώντας, τελικώς, από την τελευταία το 1936.
Διεθνής
Ο Τσέινι πραγματοποίησε συνολικά πέντε διεθνείς συμμετοχές με την Εθνική Σκωτίας, πετυχαίνοντας συνολικά τέσσερα γκολ, συμπεριλαμβανομένου ενός χατ τρικ σε αναμέτρηση με αντίπαλο τη Νορβηγία, καθώς και ενός γκολ με απευθείας εκτέλεση κόρνερ – τρόπος επίτευξης τέρματος ο οποίος είχε επιτραπεί μόλις την αμέσως προηγούμενη σεζόν – σε αναμέτρηση με αντίπαλο την Αγγλία. Το συγκεκριμένο γκολ θεωρείται ότι ξεκίνησε την παράδοση του «Hampden Roar»: καθώς η Σκωτία αγωνιζόταν με δέκα παίκτες και απέμενε χρόνος μικρότερος του ενός λεπτού έως τη λήξη της αναμέτρησης, το φίλαθλο κοινό, αριθμητικά μεγαλύτερο των 110.000 θεατών, ξεκίνησε έναν βρυχηθμό ενθάρρυνσης, ο οποίος συνεχίστηκε ακόμη και μετά τη λήξη της αναμέτρησης, ενώ, στη συνέχεια, επαναλήφθηκε σε εντός έδρας αναμετρήσεις της Σκωτίας. Ο Τσέινι αναφέρεται πως είχε μετατρέψει την επίτευξη τερμάτων από απευθείας εκτελέσεις κόρνερ ως ειδικότητά του, επαναλαμβάνοντας το συγκεκριμένο επίτευγμα ακόμη δύο φορές με την ομάδα του κατά τη διάρκεια της αμέσως επόμενης σεζόν.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκωτσέζοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αμπερντίν ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσέλσι ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νιμ Ολιμπίκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόλτσεστερ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σκωτίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Σκωτσέζοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Άρμπροουθ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σκωτσέζικης Φούτμπολ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αγγλικής Φούτμπολ Λιγκ Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέτλστον ΦΚ Κατηγορία:Προπονητές Σκωτσέζικης Φούτμπολ Λιγκ
Πατερνό
Το Πατερνό είναι πόλη στην Μητροπολιτική Πόλη της Κατάνιας στην Ιταλική Περιφέρεια της Σικελίας στην βόρεια Ιταλία. Με πληθυσμό 48.009 κατοίκους (2016) αποτελεί την τρίτη σε μέγεθος πόλη της επαρχίας μετά την Κατάνια και την Ατσιρεάλε. Στο Πατερνό υπάρχει το φαινόμενο στο οποίο ηφαιστειακή λάβα βγαίνει από τις ρωγμές στο έδαφος, υπάρχουν πολλές ενδείξεις για την ύπαρξη Ρωμαϊκών λουτρών.
Η πόλη ήταν πασίγνωστη από το 3.500 π.χ., οι πρώτοι κάτοικοι ήταν οι Σικανοί αν και ανήκε στην περιοχή των Σικελών, το αρχαιότερο όνομα του ήταν "Ίνεσσα". Το σύγχρονο όνομα προκύπτει από το Ελληνικό "Πάτερ Αιτναίος" που μεταφράζεται ως "Κάστρο της Αίτνας", βορειότερα υπήρχε μία άλλη πόλη η "Γαλάτεια". Το Πατερνό υπήρξε σημαντικό κέντρο στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία και την Βυζαντινή αυτοκρατορία ιδιαίτερα από τον 7ο - 10ο αιώνα και είχε το όνομα "Μπαταρνού". Όταν το κατέκτησαν οι Νορμανδοί την δεκαετία του 1040 πήρε το όνομα "Πατερνιότις" και ξεκίνησε νέα περίοδος ευημερίας. Ο Φρειδερίκος Β΄ της Σικελίας δημιούργησε την "Κρεβατοκάμαρα της Βασίλισσας" σαν γαμήλιο δώρο για την σύζυγο του Ελεονώρα του Ανζού, κληρονομήθηκε από τις επόμενες βασίλισσες. Η περίοδος ευημερίας συνεχίστηκε μέχρι τον 15ο αιώνα, κατόπιν έγινε φέουδο και έχασε την αξία του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Σικελίας Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής πόλης της Κατάνιας
Δελφική Σίβυλλα
thumb|right|Απόδοση του [[Μιχαήλ Άγγελος|Μιχαήλ Άγγελου της Δελφικής Σίβυλλας]] Η Δελφική Σίβυλλα ήταν γυναίκα πριν από τον Τρωικό πόλεμο (περ. 11ος αιώνας π.Χ.) η οποία αναφέρεται από τον Παυσανία ο οποίος έγραφε τον 2ο αιώνα μ.Χ. ιστορίες που είχε ακούσει σε τοπικό επίπεδο. Η Σίβυλλα θα προηγούνταν της πραγματικής Πυθίας, του μαντείου και της ιέρειας του Απόλλωνα, που προέρχεται περίπου από τον 8ο αιώνα π.Χ.
Υπήρχαν πολλές προφητικές γυναίκες που ονομάζονταν Σίβυλλες και ανδρικές μορφές που ονομάζονταν Βάκιδες στον ελληνορωμαϊκό κόσμο. Η πιο διάσημη Σίβυλλα βρισκόταν στην Κύμη και ο πιο διάσημος Βάκις στη Βοιωτία.
Ο Παυσανίας ισχυρίστηκε ότι η Σίβυλλα «γεννήθηκε μεταξύ ανθρώπου και θεάς, όντας κόρη θαλάσσιων τεράτων και αθάνατη νύμφη». Είπε ότι η Σίβυλλα ήρθε από την Τρωάδα στους Δελφούς πριν από τον Τρωικό Πόλεμο, «οργισμένη με τον αδελφό της Απόλλωνα», παρέμεινε για λίγο στη Σάμο, επισκέφτηκε την Κλάρο και τη Δήλο και πέθανε στην Τρωάδα, αφού επέζησε από εννέα γενεές ανδρών. Μετά τον θάνατό της, ειπώθηκε ότι έγινε μια περιπλανώμενη φωνή που έφερνε ακόμα στα αυτιά των ανδρών τα νέα για το μέλλον τυλιγμένα σε σκοτεινά αινίγματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σίβυλλες Κατηγορία:Αρχαία ελληνική θρησκεία Κατηγορία:Δελφοί
Αλβέρτος Δ΄ του Χάμπσμπουργκ
Ο Αλβέρτος Δ΄ (γερμ.: Abrecht IV, π. 1188 - 25 Νοεμβρίου 1239) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν κόμης του Χάμπσμπουργκ (Habsburg) στο Άαργκαου το διάστημα 1232-39, μαζί με τον αδελφό του Ροδόλφο Γ΄.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Ροδόλφου Β΄ κόμη του Χάμπσμπουργκ και της Αγνής, κόρης του Γκότφριντ του Στάουφεν. Το 1232 απεβίωσε ο πατέρας του και διαίρεσε την κτήση αυτού με τον αδελφό του Ροδόλφο Γ΄ τον σιωπηλό, κράτησε όμως το μέρος με την προγονική έδρα: το κάστρο του Χάμπσμπουργκ. Ακολούθησε τον Φρειδερίκο Β΄ των Χοενστάουφεν της Γερμανίας στις εκστρατείες του. Έλαβε μέρος στην Σταυροφορία των βαρόνων του 1239 (μεταξύ της ΣΤ΄ και της Ζ΄) μαζί με τον Θεοβάλδο Α΄ βασιλιά της Ναβάρρας και απεβίωσε κοντά στην Ασκαλώνα.
Οικογένεια
Το 1217 νυμφεύτηκε την Χέντβιγκ, κόρη του Ούλριχ, κόμη του Κίμπουργκ και είχε τέκνο:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 2005
Τα 71α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στις 12 Δεκεμβρίου 2005, απονεμήθηκαν στις 8 Ιανουαρίου 2006, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 2005.
thumb|right|150px|[[Ανγκ Λι, Καλύτερη Σκηνοθεσία]] thumb|right|150px|[[Χιθ Λέτζερ, Καλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος]] thumb|right|150px|[[Ρις Γουίδερσπουν, Καλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος]] thumb|right|150px|[[Γουίλιαμ Χαρτ, Καλύτερος Β' Ανδρικός Ρόλος]] thumb|right|150px|[[Maria Bello, Καλύτερος Β' Γυναικείος Ρόλος]] thumb|right|150px|[[Noah Baumbach, Καλύτερο Σενάριο]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 2005
Κιργιζικές βουλευτικές εκλογές 2021
Στις 28 Νοεμβρίου 2021 διεξήχθησαν βουλευτικές εκλογές στην Κιργιζία, για να εκλεγούν τα 90 μέλη του Ανώτατου Συμβουλίου.
Τα αποτελέσματα των περσινών εκλογών, του Οκτωβρίου 2020, ακυρώθηκαν κατόπιν λαϊκών διαδηλώσεων και ταραχών. Μετά την προεδρική εκλογή και το δημοψήφισμα του 2021, ο Σαντίρ Τζαπάροφ έγινε Πρόεδρος και υπέγραψε τον νέο εκλογικό νόμο, σύμφωνα με τον οποίον τα μέλη του Ανώτατου Συμβουλίου μειώθηκαν από 120 σε 90. Παράλληλα εισήχθησαν και άλλες αλλαγές στο εκλογικό σύστημα.
Στις εκλογές συμμετείχαν 21 πολιτικά κόμματα (συνολικά 1.015 υποψήφιοι). 284 υποψήφιοι διεκδίκησαν τις μονοεδρικές περιφέρειες του πλειοψηφικού, από τους οποίους οι 12 ήταν γυναίκες. Την διεξαγωγή παρακολούθησαν εγχώριοι και διεθνείς παρατηρητές, από 56 χώρες και 5 ΜΚΟ. Οι κάλπες άνοιξαν από τις 8 το πρωί μέχρι τις 8 το βράδυ σε 2.435 εκλογικά κέντρα σε όλην την χώρα και 59 στο εξωτερικό, για τους 3,7 εκατομμύρια εγγεγραμμένους ψηφοφόρους.
Το νεοσύστατο κόμμα Πατρική Γη Κιργιζία ήρθε πρώτο στις εκλογές με το 19,08% των (έγκυρων) ψήφων (ή 17,3% του συνολικού αριθμού ψήφων). Μετά τις εκλογές 87 μέλη μπήκαν στο Ανώτατο Συμβούλιο και 3 έδρες του πλειοψηφικού έμειναν κενές. Στην πρώτη συνεδρίαση του Ανώτατου Συμβουλίου, στις 29 Δεκεμβρίου 2021, έγινε η ορκωμοσία των νέων μελών. Ο Ταλάντ Μαμίτοφ επανεξελέγη Πρόεδρος του Ανώτατου Συμβουλίου, με 63 ψήφους υπέρ, αυτήν την φορά από το κόμμα Ενότητα.
Εκλογικό σύστημα
Τα 90 μέλη του Ανώτατου Συμβουλίου εκλέγονται με δημοκρατικές, άμεσες εκλογές, με καθολική και μυστική ψηφοφορία, για πενταετή θητεία. Σύμφωνα με το νέο εκλογικό νόμο:
Κάθε εκλογέας βάζει δύο σταυρούς προτίμησης, έναν για την εθνική εκπροσώπηση και έναν για το τοπικό πλειοψηφικό.
Μετά τις εκλογές
Μετά τις εκλογές η αντιπολίτευση έκανε λόγο για εκλογική «νοθεία» και ζήτησε να ακυρωθούν τα αποτελέσματα.
Τα αποτελέσματα για τις 2 από τις 36 έδρες του πλειοψηφικού, για τις εκλογικές περιφέρειες 27 και 29 που βρίσκονται στο Μπισκέκ, ακυρώθηκαν. Ο λόγος ήταν ότι σε αυτές τις περιφέρειες οι περισσότεροι ψήφισαν λευκό. Σε αυτές τις δύο περιφέρειες έχει προγραμματιστεί νέα εκλογή για τις 27 Φεβρουαρίου 2022. Στην 31η μονοεδρική περιφέρεια του πλειοψηφικού η εκλογική επιτροπή ακύρωσε τη νίκη του Σακάρεφ για λόγους ιθαγένειας.
Στις 15 Δεκεμβρίου 2021 τέθηκε σε ισχύ η απόφαση για ποσόστωση γυναικών στα αποτελέσματα των εκλογών. Συνεπώς, ένας από τους βουλευτές του κόμματος Συμμαχία, ο Ζάναρ Ακάγιεφ, έχασε την έδρα του, η οποία μεταφέρθηκε αυτόματα σε μία γυναίκα του κόμματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογές στην Κιργιζία Κατηγορία:Εκλογές του 2021
Ερρίκος των Αψβούργων
Ο Ερρίκος, γερμ. Heinrich (15 Μαΐου 1299 - 3 Φεβρουαρίου 1327) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν ο πέμπτος γιος του Αλβέρτου Α΄ της Γερμανίας και της της Ελισάβετ των Γκορίτσια, κόρης του Μάινχαρτ δούκα της Καριθνίας.
Ο Ερρίκος βοήθησε τον δευτερότοκο αδελφό του Φρειδερίκο Α΄ δούκα της Αυστρίας στην προσπάθειά του να καταλάβει τον θρόνο της Γερμανίας. Όταν αυτός έγινε βασιλιάς ως Φρειδερίκος Γ΄ της Γερμανίας, ο Ερρίκος ηττήθηκε μαζί του στη μάχη του Μύλντορφ το 1322. Εκεί αιχμαλωτίστηκε μαζί με τον αδελφό του και 1300 ευγενείς της Αυστρίας. Πέρασε μερικά έτη φυλακισμένος στο κάστρο Μπίργκλιτς της Βοημίας και ελευθερώθηκε με την καταβολή 3.000 δουκάτων και την παραχώρηση των προσόδων των Ζνόιμο, Κάστελ, Λάα και Βάιτρα.
Εξουθενωμένος από τις σκληρές συνθήκες κράτησης, απεβίωσε 28 ετών. Τάφηκε από τη σύζυγό του στο αββαείο Κένιγκσφελντεν, μαζί με μερικούς συγγενείς του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων
Πιερσάντι Ματαρέλα
Ο Πιερσάντι Ματαρέλα (Piersanti Mattarella), 24 Μαΐου 1935 – 6 Ιανουαρίου 1980) ήταν Ιταλός πολιτικός. Δολοφονήθηκε από τη Σικελική μαφία ενώ κατείχε τη θέση του Προέδρου της Περιφερειακής Κυβέρνησης της Σικελίας. Ήταν αδερφός του Σέρτζιο Ματαρέλα, ο οποίος είναι Πρόεδρος της Ιταλίας από τον Φεβρουάριο του 2015.
Πρώτα χρόνια και καριέρα
Ο Ματαρέλα γεννήθηκε στο Καστελαμάρε ντελ Γκόλφο, στην επαρχία Τράπανι της Σικελίας. Ήταν γιος του Μπερνάρντο Ματαρέλα, μέλους των Χριστιανοδημοκρατών, και κορυφαίου πολιτικού παράγοντα στη Σικελία τη δεκαετία του 1950. Το δίκτυο εξουσίας που είχε δημιουργήσει ο πατέρας του ωφέλησε την αρχική του πολιτική καριέρα. Έλαβε εκπαίδευση με καθολικό προσανατολισμό από τους Ιησουίτες. Το 1960 έγινε εθνικός ηγέτης της Azione Cattolica και στη συνέχεια έγινε σημαντικό περιφερειακό μέλος των Χριστιανοδημοκρατών. Εμπνευσμένος από την πολιτική του Τζόρτζιο Λα Πίρα, τήρησε την πιο προοδευτική προσέγγιση του εθνικού ηγέτη Άλντο Μόρο. Το 1967 έγινε βουλευτής στο Περιφερειακό Κοινοβούλιο της Σικελίας, θέση που κράτησε μέχρι το 1978, όταν εξελέγη Περιφερειάρχης της Σικελίας.
Θάνατος
Δύο χρόνια αργότερα, στις 6 Ιανουαρίου 1980, ο Ματαρέλα δολοφονήθηκε από τη μαφία στο Παλέρμο. Αρχικά θεωρήθηκε ότι ήταν μια ενέργεια νεοφασιστικής τρομοκρατίας και η δολοφονία του υποκινήθηκε από την ισχυρή δέσμευσή του ενάντια στις σχέσεις πολλών Σικελών πολιτικών (κυρίως μελών των ίδιων των Χριστιανοδημοκρατών) με τη μαφία. Ενώ ήταν στην εξουσία, ο Ματαρέλα είχε αποφασίσει να ξεκινήσει μια ηθική ανανέωση της Σικελικής Χριστιανοδημοκρατίας. Ήθελε να καθαρίσει τις δημόσιες συμβάσεις της κυβέρνησης που ωφέλησαν την Κόζα Νόστρα, ψηφίζοντας νόμο που επιβάλλει τα ίδια πρότυπα δόμησης που χρησιμοποιούνται στην υπόλοιπη Ιταλία, καθιστώντας έτσι παράνομα τα οικοδομικά σχέδια της μαφίας. Σύντομα, ο Ματαρέλα απομονώθηκε. Ο επίτροπος που είχε ζητήσει να διεξαγάγει έρευνα για τις δημόσιες συμβάσεις στο Παλέρμο, Ρέιμοντο Μιγκνόσι, θυμήθηκε τον αέρα εκφοβισμού εκείνη την εποχή: «Του είπα να είναι προσεκτικός γιατί διέτρεξα τον κίνδυνο να καταλήξω δολοφονημένος μέσα σε τσιμέντο, στην οποία απάντησε, «Δεν είναι αλήθεια, ότι θα καταλήξω στο τσιμέντο». Για να σπάσουμε την ένταση, χαριτολογώντας συμφωνήσαμε ότι θα καταλήξουμε και οι δύο σε τσιμεντόλιθους δίπλα δίπλα».
Πολιτική εμπλοκή στην δολοφονία
Η Μαφία χρησιμοποίησε τις επαφές της με μελλοντικούς πολιτικούς της Σικελίας της Χριστιανοδημοκρατίας, όπως ο Σάλβο Λίμα και τα ξαδέρφια του Σάλβο για να παραπονεθούν στον πρώην πρωθυπουργό Τζούλιο Αντρεότι για τη συμπεριφορά του Ματαρέλα, σύμφωνα με τον Φραντσέσκο Μαρίνο Μανόια, έναν πληροφοριοδότη της μαφίας. Ο Αντρεότι επικοινώνησε με το αφεντικό της Μαφίας, Στέφανο Μποντάντε, για να προσπαθήσει να αποτρέψει τη μαφία από το να σκοτώσει τον Πιερσάντι Ματαρέλα. Ο Μποντάντε και άλλοι μαφιόζοι ένιωσαν προδομένοι από τον Ματαρέλα, ο οποίος συνήθιζε να ανταποκρίνεται στα συμφέροντά τους (ο πατέρας του Μπερνάρντο Ματαρέλα φημολογούνταν ότι διατηρούσε σχέσεις με τη Μαφία). Η προσπάθεια του Αντρεότι απέτυχε. Μετά τη δολοφονία του Ματαρέλα, ο Αντρεότι επικοινώνησε ξανά με τον Μποντάντε και τον Σαλβατόρε Ιντζερίλο για να προσπαθήσουν να διορθώσουν τα πράγματα. Ο Αντρεότι και ο Λίμα φέρεται να έφτασαν στη συνάντηση με μια αλεξίσφαιρη Alfa Romeo, που ανήκε στα ξαδέρφια Σάλβο. Είχε έρθει για να διαμαρτυρηθεί για τη δολοφονία. Ωστόσο, σύμφωνα με τον Μαρίνο Μανόια, ο Μποντάντε είπε στον Αντρεότι: «Είμαστε υπεύθυνοι στη Σικελία και, εκτός αν θέλετε να ακυρωθεί ολόκληρο το Χριστιανοδημοκρατικό κόμμα, κάνετε ό,τι λέμε». Όταν ο βοηθός του Αντρεότι, Φράνκο Εβαντζέλιστι ρώτησε τον Λίμα για το τι είχε συμβεί, ο Λίμα απάντησε: «Όταν συνάπτονται συμφωνίες, πρέπει να τηρούνται».
Εμπλεκόμενοι και καταδίκες
Σύμφωνα με τον Μαρίνο Μανόια, οι δολοφόνοι του Ματαρέλα ήταν οι Σαλβατόρε Φεντερίκο, Φραντσέσκο Ντάβι, Σάντο Ιντζερίλο και Αντόνιο Ροτόλο, ενώ την εντολή έδωσαν οι συμμετέχοντες στην Επιτροπή της Σικελικής Μαφίας, εκείνη την εποχή - Μποντάντε και Ιντζερίλο, καθώς και οι Μικέλε Γκρέκο, Σαλβατόρε Ριίνα, Μπερνάρντο Προβεντσάνο, Αντονίνο Γκεράσι, Φραντσέσκο Μαντόνια, Πίπο Κάλο και Μπερνάρντο Μπρούσκα. Στις 12 Απριλίου 1995, καταδικάστηκαν σε ισόβια κάθειρξη για τη δολοφονία.
Η δολοφονία του Ματαρέλα ήταν επίσης μέρος της δίκης εναντίον του Αντρεότι για σχέσεις με τη μαφία. Το δικαστήριο διαπίστωσε ότι ο Αντρεότι είχε πράγματι ισχυρούς δεσμούς με τη μαφία μέχρι το 1980 και τους είχε χρησιμοποιήσει για να προωθήσει την πολιτική του σταδιοδρομία σε τέτοιο βαθμό που να θεωρείται μέλος της ίδιας της Μαφίας. Οι δικαστές αποφάσισαν να επικυρώσουν την αρχική αθώωση του Αντρεότι με την αιτιολογία της λήξης των νόμιμων θητειών επειδή είχε διακόψει τις σχέσεις του με τη μαφία από το 1980. Απέδωσε την ανατροπή αυτή στη δολοφονία του Ματαρέλα.
Κληρονομιά
Σύμφωνα με τον Λεολούκα Ορλάντο, πρώην δήμαρχο του Παλέρμο και ακτιβιστή της Αντιμαφία, ο οποίος ήταν νομικός σύμβουλος του Ματαρέλα, οι φήμες για τον πατέρα του και τις εμπειρίες του κόμματός του με τη μαφία ήταν πιθανώς υπεύθυνες για τη φιλοδοξία του Πιερσάντι να καθαρίσει το Χριστιανοδημοκρατικό κόμμα από οποιεσδήποτε τέτοιες διασυνδέσεις. Ο Ιταλός εθνικός εισαγγελέας κατά της μαφίας, Πιέρο Γκράσο, ανέφερε ότι ο Ματαρέλα δολοφονήθηκε επειδή «προσπαθούσε να ολοκληρώσει ένα νέο πολιτικό και διοικητικό σχέδιο, μια αληθινή επανάσταση, η οποία, μέσω μιας βαθιάς αλλαγής στη διαχείριση της Περιφέρειας, είχε στόχο να σπάσει καθιερωμένες σχέσεις μεταξύ γραφειοκρατίας, πολιτικής, επιχειρήσεων και μαφίας. Η πολιτική του για ριζική ηθικοποίηση της δημόσιας ζωής, είχε αναστατώσει το σύστημα των δημοσίων συμβάσεων, που δεν έχουν ξαναδεί στο νησί». Ο δικαστής Τζιανκάρλο Κασέλι, ο οποίος διετέλεσε Γενικός Εισαγγελέας στο Παλέρμο για πολλά χρόνια, περιέγραψε τον Ματαρέλα ως «έντιμο και θαρραλέο χριστιανοδημοκράτη, που δολοφονήθηκε μόνο και μόνο επειδή ήταν έντιμος και θαρραλέος».
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιταλοί πολιτικοί Κατηγορία:Δολοφονίες στην Ιταλία
Λύκος (ποταμός της Βιθυνίας)
Ο Λύκος ήταν αρχαίος ποταμός της Βιθυνίας. Ρέι στα ανατολικά της Βιθυνίας με δυτική κατεύθυνση και εκβάλει στον Εύξεινο Πόντο, λίγο νοτιότερα από την Ηράκλεια τη Ποντική, από την οποία απείχε είκοσι στάδια. Το πλάτος του ποταμού λέγεται ότι ήταν δύο πλέθρα και η πεδιάδα κοντά στις εκβολές του έφερε το όνομα Λυκαίο πεδίον. Μιλούν γι' αυτόν ο Σκύλαξ ο Καρυανδεύς, ο Φλάβιος Αρριανός, ο Ξενοφών, ο Οβίδιος και ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, ο οποίος λανθασμένα λέει ότι στις όχθες αυτού του ποταμού βρισκόταν η πόλη της Ηράκλειας.
Μέλης (ρυάκι)
Ο Μέλης είναι ένα ρυάκι γεμάτο ιστορία και διάσημο στη λογοτεχνία, ειδικά λόγω του ότι συνδέεται με μια κοινή και σταθερή παράδοση με τη γέννηση και τα έργα του Ομήρου και το οποίο κυλούσε πλησίον της αρχαίας πόλης της Σμύρνης· επίσης είναι ένα φερώνυμο ποτάμι που διασχίζει το σημερινό μητροπολιτικό κέντρο της Σμύρνης.
Κατάλογος πόλεων των Βαλτικών κρατών ανά πληθυσμό
Αυτός είναι ένας κατάλογος των πόλεων των Βαλτικών κρατών ανά πληθυσμό. Ο πληθυσμός μετράται εντός των ορίων των πόλεων σε εθνικό επίπεδο, ανεξάρτητα, από κάθε στατιστικό γραφείο, τα οποία είναι τα εξής: Latvijas Statistika (Λετονία), Eesti Statistika (Εσθονία), και Lietuvos Statistika (Λιθουανία). Από τις 30 μεγαλύτερες πόλεις στις Βαλτικές χώρες, οι 15 είναι Λιθουανικές, οι 10 Λετονικές και 5 είναι Εσθονικές.
δεξιά|μικρογραφία|270x270εσ|2. [[Βίλνιους]] δεξιά|μικρογραφία|270x270εσ|3. [[Τάλιν]] δεξιά|μικρογραφία|270x270εσ|4. [[Κάουνας]] δεξιά|μικρογραφία|270x270εσ|5. [[Κλαϊπέντα]]
Μέλης (ρυάκι)
Ομηρικός Μέλης
Ο Όμηρος συνδέεται με την κοιλάδα της Σμύρνης και τις όχθες του Μέλη. Είδη σμυρναϊκών νομισμάτων απεικονίζουν τον ποιητή να κάθεται, έχοντας έναν πάπυρο στα γόνατά του, και στηρίζοντας το πηγούνι του στο δεξί του χέρι. Το επίθετο Μελησιγενής απευθυνόταν σε αυτόν. Το σπήλαιο όπου επρόκειτο να συνθέσει τα ποιήματά του περιγράφεται ότι ήταν κοντά στην πηγή του μικρού ποταμού, ο ναός του, το Ομήρειον, βρισκόταν στις όχθες του.
Κατάλογος πόλεων των Βαλτικών κρατών ανά πληθυσμό
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Εσθονίας Κατηγορία:Πόλεις της Λετονίας Κατηγορία:Πόλεις της Λιθουανίας
Μέλης (ρυάκι)
Ομηρικός Μέλης
Κατηγορία:Σμύρνη Κατηγορία:Ποταμοί της Τουρκίας
Φρειδερίκος Δ΄ της Αυστρίας
Ο Φρειδερίκος Δ΄ ο αποκαλούμενος με τις άδειες τσέπες (γερμ.: Friedrich IV mit der leeren tasche, 1382 - 24 Ιουνίου 1439) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν δούκας της Πέραν Αυστρίας (1402-39) και κόμης του Τυρόλου (1406-39).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Λεοπόλδου Γ΄ δούκα της Αυστρίας και της Βιρίντις Βισκόντι, κόρης του Μπερναμπό κυβερνήτη του Μιλάνου.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1407 της Ελισάβετ των Βίττελσμπαχ, κόρη του Ρούπερτ της Γερμανίας και είχε τέκνο:
Το 1411 έκανε δεύτερο γάμο με την Άννα των Γουέλφων, κόρη του Φρειδερίκου Α΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ και απέκτησε τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων
Μάρκος Πένια
Ο Μάρκος Πίνια (ισπανικά: Marcos Piña) (γεννημένος στις 15 Μαρτίου 1977) είναι Αργεντίνος πολιτικός, συγγραφέας και πολιτικός επιστήμονας, που υπηρετεί στο αξίωμα του Επικεφαλής του Υπουργικού Συμβουλίου της Αργεντινής, έπειτα από το διορισμό του από τον Πρόεδρο Μαουρίσιο Μάκρι στις 10 Δεκεμβρίου 2015.
Μοχούν Μπαγκάν ΑΚ
Η Μοχούν Μπαγκάν (βεγγαλικά: মোহনবাগান, αγγλικά: Mohun Bagan) είναι αθλητικό σωματείο στην Καλκούτα της Ινδίας. Χρώματα του συλλόγου είναι το πράσινο και το βυσσινί. Δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου. Φυσική έδρα της ομάδας είναι το Γήπεδο Μοχούν Μπαγκάν, χωρητικότητας 22.000 θεατών. Ορισμένα από τα εντός έδρας παιχνίδια της ομάδας διεξάγονται στο Γιούμπα Μπαράτι Κριράνγκαν, χωρητικότητας 85.000 θεατών.
Μάρκος Πένια
Προηγουμένως, είχε διατελέσει νομοθέτης της πόλης του Μπουένος Άιρες με την παράταξη Δέσμευση για την Αλλαγή. Ο ίδιος είναι ένας από τους κύριους συμβούλους του κόμματος Προπουέστα Ρεπουμπλικάνα, ενώ είχε ηγηθεί της εκστρατείας που οδήγησε στην εκλογή του Μάκρι στην προεδρία της χώρας.
Μοχούν Μπαγκάν ΑΚ
Ιστορία
Η «Μοχούν Μπαγκάν» ιδρύθηκε το 1889 από τρεις γνωστές αριστοκρατικές οικογένειες Βεγγαλών της Βόρειας Καλκούτας. Ο Μπουπέντρα Ναθ Μπος ήταν ο πρώτος πρόεδρος του συλλόγου. Η ομάδα κέρδισε το πρώτο της τρόπαιο το 1904, όταν κατέκτησε το Κύπελλο Κούτσμπεχαρ.
Μάρκος Πένια
Πρώτα χρόνια
Ο Μάρκος Πένια γεννήθηκε στις 15 Μαρτίου του 1977, στο Μπουένος Άιρες. Είναι ο γιος του Φέλιξ Πένια, ο οποίος εργαζόταν στο Διαμερικανική Τράπεζα Ανάπτυξης, και της ακαδημαϊκού Κλάρα Μπραούν Καντίλο. Είναι, επίσης, εγγονός της Αργεντινού φυσιολόγου, Εδουάρδο Μπραούν-Μενέντες.
Μοχούν Μπαγκάν ΑΚ
Επιτυχίες
.
Μάρκος Πένια
Πρώτα χρόνια
Παρακολούθησε τα πρώτα χρόνια της πρωτοβάθμιας στο Δημοτικό Σχολείο Γουεϊσάιντ στο Ποτόμακ των Ηνωμένων Πολιτειών, καθώς ζούσε με τους γονείς του στο εξωτερικό. Αργότερα επέστρεψε στην Αργεντινή και ολοκλήρωσε το γυμνάσιο στο Μπουένος Άιρες. Αποφοίτησε με πτυχίο στις πολιτικές επιστήμες από το Πανεπιστήμιο Τορκουάτο ντι Τέγια.
Μοχούν Μπαγκάν ΑΚ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1889 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ινδίας
Μάρκος Πένια
Πολιτική καριέρα
Το 2003 εξελέγη νομοθέτης για την Πόλη του Μπουένος Άιρες με την παράταξη Δέσμευση για την Αλλαγή. Ο ίδιος βρέθηκε στην ηγετική ομάδα της παράταξης, η οποία αργότερα θα μετασχηματιστεί στο πολιτικό κόμμα Προπουέστα Ρεπουμπλικάνα, ευρύτερα γνωστό και ως ΠΡΟ, ένα νέο κόμμα που θα ωθήσει τον Μαουρίσιο Μάκρι στο δημοτικό συμβούλιο της πόλης.
Όταν ο Μαουρίσιο Μάκρι έγινε Δήμαρχος της Πόλης του Μπουένος Άιρες, το 2007, ο Πένια διορίστηκε ως Γενικός Γραμματέας του Δήμου. Από εκεί ήταν υπεύθυνος για τον τομέα επικοινωνίας της πόλης. Τον Νοέμβριο του 2015, μετά την εκλογή του Μάκρι στην προεδρία της χώρας, ο Πένια διορίστηκε στη θέση του Επικεφαλής του Υπουργικού Συμβουλίου της Αργεντινής. Η ανάληψη των καθηκόντων του έγινε στις 10 Δεκεμβρίου 2015 στο Προεδρικό Μέγαρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αργεντινοί συγγραφείς Κατηγορία:Αργεντινοί πολιτικοί
Μοναστήρι του Στούπλιε
Το Μοναστήρι του Στούπλιε (σερβικά κυριλλικά: Манастир Ступље, Manastir Stuplje) είναι σερβικό ορθόδοξο μοναστήρι αφιερωμένο στον Αρχάγγελο Μιχαήλ, το οποίο βρίσκεται στο χωριό Βιγιατσάνι Γκόρνγι, κοντά στην πόλη Τσέλινατς στη βορειοδυτική Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Η λαϊκή παράδοση αποδίδει την ίδρυση του Στούπλιε στον Βασιλιά Στέφανο Ντραγκούτιν, μέλος της σερβικής δυναστείας των Νέμανιτς, όπως συμβαίνει και με άλλα σερβικά μοναστήρια στη βόρεια Βοσνία.
Η πρώτη αναφορά του Στούπλιε βρίσκεται σε ένα χρονικό που χρονολογείται από το δεύτερο μισό του 15ου αιώνα. Το μοναστήρι πιθανότατα ιδρύθηκε πριν από το 1450, και έτσι πριν από την οθωμανική κατάκτηση του Βασιλείου της Βοσνίας το 1463. Αυτή η κατάκτηση δεν περιελάμβανε τη βορειοδυτική Βοσνία, η οποία στη συνέχεια έγινε μέρος του Βασιλείου της Ουγγαρίας, που κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς το 1527 και το 1528. Κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα, οι μοναχοί του Στούπλιε ασχολήθηκαν με τη μεταγραφή θρησκευτικών βιβλίων. Κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Τουρκικού Πολέμου (1683-1699), το μοναστήρι κάηκε από τους Οθωμανούς. Οι επιζώντες μοναχοί έφυγαν βόρεια κατά μήκος του ποταμού Σάβου και βρήκαν καταφύγιο στο Μοναστήρι της Οραχόβιτσα στη Σλαβονία. Έφεραν μαζί τους διάφορα χειρόγραφα βιβλία τους, τα οποία έτσι έγιναν μέρος της βιβλιοθήκης της Οραχόβιτσα.
Με τον καιρό, όλα τα ίχνη της Μονής Στούπλιε εξαφανίστηκαν από το πρόσωπο της γης. Τον 20ο αιώνα, το Στούπλιε ήταν ένας ιστορικός όρος με μια αβέβαιη τοποθεσία, που υποτίθεται ότι ήταν κάπου στην περιοχή του Τέσλιτς και στην περιοχή του Μοναστηριού Λίπλγε. Τον Μάρτιο του 1994, την περιοχή επισκέφθηκαν αρχαιολόγοι που έψαχναν το Στούπλιε στο χωριό Βιγιατσάνι Γκόρνγι, σε μια τοποθεσία που ονομάζεται Τσρκβίστε (Crkvište), κοντά σε ένα ρεύμα που ονομάζεται Μαναστίριτσα (Manastirica) και έναν λόφο που ονομάζεται Καλουτζέρσκο Μπρντο (Kaluđersko Brdo). Τα τοπωνύμια Τσρκβίστε, Μαναστίριτσα και Καλουτζέρσκο ήταν ενδεικτικά και προέρχονται από τα σερβικά crkva, manastir και kaluđer, που σημαίνουν «εκκλησία», «μοναστήρι» και «μοναχός», αντίστοιχα. Οι αρχαιολόγοι αποκάλυψαν τα θεμέλια ενός κτηρίου εκκλησίας με τη μορφή βασιλικής, μήκους 14 μέτρων και πλάτους 7,5 μέτρων. Το ανώτερο στρώμα λίθων βρισκόταν 30 εκατοστά κάτω από την επιφάνεια του εδάφους. Μέσα και γύρω από το ίδρυμα, υπήρχε ένα στρώμα από καμένα συντρίμμια. Οι αρχαιολόγοι επισκέφτηκαν ξανά το χώρο το 1997, όταν αποκάλυψαν την ίδρυση ενός μοναστηριακού κτηρίου στα βόρεια και δυτικά της εκκλησίας. Οι μελετητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι αυτά τα ευρήματα ήταν ερείπια του Μοναστηριού Στούπλιε.
Βελιουσάγκι
Το Βελιουσάγκι (επίσης, Βελιούσαγκι και Βελιουσάχλι) αποτελεί χωριό και δήμο της επαρχίας Μπαρντά του βορειοδυτικού Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 420 κατοίκων.
Μοναστήρι του Στούπλιε
Στη συνέχεια, με πρωτοβουλία του επικεφαλής της Σερβικής Ορθόδοξης Επαρχίας της Μπάνια Λούκα, αποφασίστηκε η ανοικοδόμηση του μοναστηριού στον χώρο των αρχαιολογικών ευρημάτων, αν και ορισμένοι απαίτησαν τη συντήρηση των ανασκαφικών θεμελίων και την προστασία του χώρου από τυχόν διαταραχές. Το Μοναστήρι του Στούπλιε ξαναχτίστηκε και καθαγιάστηκε στα τέλη του 2008.
Βελιουσάγκι
Αναφορές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Μπαρντά Κατηγορία:Χωριά του Αζερμπαϊτζάν
Μοναστήρι του Στούπλιε
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας Κατηγορία:Τσέλινατς Κατηγορία:Σερβικά Ορθόδοξα μοναστήρια στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη
Κάστρο της Κασάμα
Το κάστρο της Κασάμα (笠間城, Kasama-jō) είναι Ιαπωνικό κάστρο, που βρίσκεται στην Κασάμα, στο κέντρο του νομού Ιμπαράκι της Ιαπωνίας. Στο τέλος της περιόδου Έντο, το κάστρο της Κασάμα ήταν η έδρα ενός νεότερου κλάδου της φυλής Μακίνο, νταϊμιό του τομέα Κασάμα, αλλά το κάστρο και ο τομέας υπέστησαν πολλές αλλαγές φυλών κατά τη διάρκεια της πρώιμης περιόδου Έντο.
Ιστορία
Το 1205, ο Σιόγια Τομονάρι, ο οποίος ήταν στην υπηρεσία του Ουτσουνομίγια Γιοριτσούνα, μετακόμισε σε αυτήν την περιοχή και άλλαξε το όνομά του σε "Κασάμα". Το αρχικό Κάστρο Κασάμα ολοκληρώθηκε το 1235, αλλά λίγα είναι γνωστά για τη φυλή Κασάμα κατά την περίοδο Καμακούρα και την επακόλουθη περίοδο Μουρομάτσι. Ωστόσο, το 1591, ο Κασάμα Τσουνάιε αρνήθηκε την κλήση του αρχηγού του, του Ουτσουνομίγια, να ενώσει τις δυνάμεις του εναντίον της μεταγενέστερης φυλής Χότζο στη μάχη της Ονταβάρα και έχασε την ιδιοκτησία του κάστρου του. Ο Ταμανιού Κατσουμάσα, ο οποίος ήταν στην υπηρεσία του Ουτσουνομίγια αντικατέστησε αρχικά το Κασάμα, αλλά το 1598 το κάστρο καταλήφθηκε από τον Γκάμο Σατονάρι ως μέρος ενός τομέα 30.000 koku. Έκανε πολλές τροποποιήσεις, για να εκσυγχρονίσει τη διάταξή του. Μετά τη μάχη της Σεκιγκαχάρα, ο Τοκουγκάβα Ιεγιάσου ανέθεσε το κάστρο στον Ματσουντάιρα Γιασουσίγκε το 1601.
Ως έδρα του τομέα Κασάμα υπό το σογκουνάτο Τοκουγκάβα, το κάστρο πέρασε στη φυλή Ογκασαβάρα, τη φυλή Τόντα-Ματσουντάιρα, τη φυλή Ναγκάι, τη φυλή Ασάνο, τη φυλή Ινόουε, τη φυλή Χόντζο, τη φυλή Ινόουε (και πάλι), πριν έρθει στα χέρια της φυλής Μακίνο το 1747, η οποία στη συνέχεια παρέμεινε στην Κασάμα μέχρι την αποκατάσταση του Μεϊτζί. Τα μέλη της φυλής Γκάμο και Ασάνο έκαναν κάποιες τροποποιήσεις στο κάστρο, για να γίνει πιο μοντέρνο.
Το κάστρο
Ελάχιστα απομεινάρια του κάστρου σήμερα υπάρχουν εκτός από κάποια λιθοδομή, έναν ανακατασκευασμένο πυργίσκο γιαγκούρα και δύο ανακατασκευασμένες πύλες. Το 1873 τα περισσότερα κτίσματα του κάστρου κατεδαφίστηκαν, αφού το κάστρο είχε ήδη εγκαταλειφθεί από το 1871. Το 1880 ο πυργίσκος Χατσίμαν μεταφέρθηκε στον ναό Σιντζότζι. Το 2011 ανακοινώθηκε η διεξαγωγή ευρύτατης μελέτης σχετικά με τα ερείπια του κάστρου της Κασάμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κασαμα Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Ιαπωνία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ιαπωνία
Πάνος Σαββόπουλος
Ο Πάνος Σαββόπουλος είναι πολιτικός μηχανικός, συνθέτης, στιχουργός και τραγουδιστής.
Μετά τη βασική εκπαίδευση στην Πάτρα, πήρε πτυχίο ως πολιτικός μηχανικός στη Θεσσαλονίκη. Παράλληλα έγραφε στίχους, συνέθετε, εξέδιδε δίσκους και εμφανιζόταν σε μπουάτ. Δημιούργησε μαζί με άλλους φοιτητές την πρώτη μπουάτ στη Θεσσαλονίκη με το όνομα 107. Στη συνέχεια μετακόμισε για 12 χρόνια στη Στοκχόλμη, όπου έκανε διάφορες σπουδές  και δραστηριοποιήθηκε στον πολιτισμό, το ραδιόφωνο και την τηλεόραση. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, επικεντρώθηκε στη μελέτη και παρουσίαση των ρεμπέτικων τραγουδιών με όλους τους τρόπους: ραδιόφωνο, τηλεόραση, συναυλίες, παραστάσεις, δημοσιεύσεις,  σεμινάρια, εκδόσεις δίσκων κ.ά. Συνεχίζει μέχρι σήμερα να γράφει τραγούδια.
Βιβλιογραφία
Περί της λέξεως "Ρεμπέτικο" το ανάγνωσμα ...και άλλα (βιβλίο και cd) Οδός Πανός, Αθήνα, 2006
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Προσωπική ιστοσελίδα
Discogs – Database and MarketPlace for Music
Bιβλιοnet
Μπαγκτάλα
Το Μπαγκτάλα είναι ένα χωριό στο δήμο Ουζουντάλα στην επαρχία Καχ του βορειοδυτικού Αζερμπαϊτζάν. Σύμφωνα με την κρατική στατιστική Επιτροπή του Αζερμπαϊτζάν, μόνο εννιά άνθρωποι ζούσαν στο χωριό το 2014.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Καχ
Κάρολος Γεώργιος Αύγουστος του Βολφενμπύτελ
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Λονδίνο και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Καρόλου-Γουλιέλμου-Φερδινάνδου πρίγκιπα του Βολφενμπύτελ και της Αυγούστας των Γουέλφων-Αννοβέρου, κόρης του Φρειδερίκου πρίγκιπα της Ουαλίας.
Ο πατέρας του το 1787, ηγούμενος του Πρωσικού στρατού, αποκατέστησε τον Γουλιέλμο Ε΄ πρίγκιπα της Οράγγης ως κυβερνήτη (stadholder) της Ολλανδίας, μετά την εξέγερση των πατριωτών εκεί. Συμφώνησαν να παντρέψουν τα παιδιά τους, έτσι ο διάδοχος νυμφεύτηκε την Λουίζα της Οράγγης ως επισφράγιση της συμμαχίας.
Ο διάδοχος, όπως και άλλοι δύο αδελφοί του, γεννήθηκε με διανοητικά προβλήματα και τυφλός· η Λουίζα του συμπεριφερόταν ως νοσοκόμα μάλλον παρά ως σύζυγος. Εξαρτιόταν ολοκληρωτικά από αυτήν. Σε ένα γράμμα της το 1791 η Λουίζα έγραφε ότι «είναι καλύτερο που δεν θα αποκτήσουμε παιδιά». Το 1799 επισκέφθηκε την οικογένεια του πατέρα του η Χέντβιχ-Ελισάβετ-Καρλότα του Χολστάιν-Γκότορπ, σύζυγος του Καρόλου ΙΓ΄ της Σουηδίας και έγραψε στο Ημερολόγιό της:
«Ο πατέρας του ο δούκας, ως στρατιωτικός, είναι πνευματώδης, καλλιεργημένος και ευχάριστη συντροφιά, αλλά τυπικός στο πρωτόκολλο απερίγραπτα. Λέγεται ότι είναι κάπως αυστηρός, όμως είναι ο καλός πατέρας του έθνους που αφουγκράζεται τις ανάγκες του λαού του. Μετά γνώρισα τη δούκισσα Αυγούστα, μια τυπική αγγλίδα, απλή σαν γυναίκα εφημέριου. Δεν είχε καθόλου τόπους: κάνει τις πιο παράξενες ερωτήσεις χωρίς να αντιλαμβάνεται πόσο δύσκολες και δυσάρεστες μπορεί να είναι. Η Λουίζα είναι ευχάριστη, ευγενής, αξιαγάπητη, πνευματώδης και έξυπνη, όχι καλλονή αλλά όμορφη. Μετά πήγαμε στο Ρίτσμοντ, εξοχική κατοικία που έκτισε η Αυγούστα και εκεί γνώρισα τους κάπως περίεργους γιους της. Ο διάδοχος, ένας παχουλός, σχεδόν τυφλός, παράξενος και αλλόκοτος, σχεδόν βλάκας, προσπαθεί να μιμηθεί τον πατέρα του, πράγμα που τον κάνει τεχνητό και δυσάρεστο. Μιλά συνεχώς, δεν ξέρει τι λέει και είναι σε όλα αφόρητος. Αγαπά τη σύζυγό του σε σημείο λατρείας και κυβερνιέται ολοκληρωτικά από αυτήν. Άλλοι δύο γιοί του δούκα είναι το ίδιο...».
Απεβίωσε στις 20 Σεπτεμβρίου 1806. Στις 10 Νοεμβρίου 1806 απεβίωσε ο πατέρας του που, επειδή ο 2ος και ο 3ος γιος του είχαν σωματικά και διανοητικά προβλήματα και είχαν αποκλειστεί από τη διαδοχή, τον διαδέχθηκε ο τέταρτος γιος του Φρειδερίκος-Γουλιέλμος αποκαλούμενος ο μαύρος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Γουέλφων
Κομητεία Ακτσί
Η Κομητεία Ακτσί (Κιργιζικά: اقچئي وودانى / Акчий ооданы, Κινεζικά: 阿合奇县, πινγίν: Āhéqí Xiàn, Ουιγουρικά: ئاقچى ناھىيىسى, Ақчи Наһийиси‎, Ουιγουρικό Λατινικό Αλφάβητο: Aqchi Nahiyisi, Ουιγουρικό Νέο Αλφάβητο: Ak̡qi Nah̡iyisi) είναι κομητεία στον Αυτόνομο Κιργιζικό Νομό Κιζίλσου, στο Σιντζιάνγκ της Κίνας. Η κομητεία καταλαμβάνει έκταση 11.441 τ.χλμ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2002, η κομητεία έχει πληθυσμό 30.000 κατοίκων.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κομητείες του Σιντσιάνγκ
Κομητεία Ζαοσού
Η Κομητεία Ζαοσού (Μονγκολκιούρε) (Μογγολικά Τόντο: 34x34εσ Moŋgolküree, Κινεζικά: 昭苏县, πινγίν: Zhāosū xiàn) είναι κομητεία που βρίσκεται εντός της Αυτόνομης Ουιγουρικής Περιφέρειας του Σιντσιάνγκ Σινγιάνγκ και βρίσκεται υπό την διοίκηση του Αυτόνομου Καζακικού Νομού Ιλί. Η κομητεία καταλαμβάνει έκταση 10.455 τ.χλμ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2002, η κομητεία έχει πληθυσμό 150.000 κατοίκων.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κομητείες του Σιντσιάνγκ
Καζανγκιούλ
Το Καζανγκιούλ είναι ένα χωριό στο δήμο Ζακατάλα στην επαρχία Ζακατάλα του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο βορειοδυτικό μέρος της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Ζακατάλα
Γενί Καλέ
Το Γενί Καλέ (ουκρανικά: Єні-Кале, ρωσικά: Еникале, τουρκικά: Yenikale, κριμαϊκά ταταρικά: Yeñi Qale, αγγλικά: Yeni Kale, επίσης γράφεται και ως Yenikale, Eni-Kale, Yeni-Kaleh ή Yéni-Kaleb) είναι ένα φρούριο στην ακτή του Πορθμού Κερτς στην πόλη Κερτς της Κριμαίας.
Ιστορία
Το Γενί Καλέ χτίστηκε από τους Οθωμανούς Τούρκους την περίοδο 1699-1706 στη Χερσόνησο Κερτς, η οποία ανήκε στο Χανάτο της Κριμαίας. Το όνομα Yenikale σημαίνει Νέο Φρούριο στα τουρκικά (yeni «νέο» και kale «φρούριο»). Το φρούριο χτίστηκε υπό τις οδηγίες του Γκολόπο, ο οποίος ήταν ένας Ιταλός που είχε προσηλυτιστεί στο Ισλάμ. Αρκετοί Γάλλοι μηχανικοί συμμετείχαν επίσης στην κατασκευή.
Ο Γενί Καλέ ήταν οπλισμένο με ισχυρά κανόνια και ήταν σε μία σημαντική στρατηγική θέση στην ακτή του Πορθμού Κερτς. Το φρούριο καταλάμβανε έκταση 25.000 τετραγωνικών μέτρων και είχε δύο αποθήκες μαύρης πυρίτιδας, ένα οπλοστάσιο, μια δεξαμενή νερού, σπίτια, ένα δημόσιο λουτρό και ένα τζαμί. Περίπου 800 Τούρκοι και 300 Τάταροι της Κριμαίας φυλακίστηκαν στο Γενί Καλέ. Το αδύναμο σημείο του φρουρίου ήταν η έλλειψη πόσιμου νερού στην περιοχή, οπότε κατασκευάστηκε ένας υπόγειος σωλήνας ύδρευσης για να φέρει νερό από μια πηγή που βρίσκεται αρκετά χιλιόμετρα μακριά από το φρούριο. Το Γενί Καλέ χρησίμευσε επίσης ως κατοικία του πασά.
Κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού Πολέμου της περιόδου 1768-1774, ο ρωσικός στρατός εισέβαλε στην Κριμαία το καλοκαίρι του 1771. Αν και νωρίτερα είχαν φτάσει ενισχύσεις από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, οι Τούρκοι αποφάσισαν να εγκαταλείψουν το Γενί Καλέ. Ρωσικές μονάδες υπό τη διοίκηση του στρατηγού Νικολάι Βλαντίμιροβιτς Μπορζόφ εισήλθαν στο φρούριο στις 21 Ιουνίου 1771. Ο Αμπαζά Μοχάμεντ Πασάς, ο οποίος ήταν διοικητής του Γενί Καλέ, τράπηκε σε φυγή στη Σινώπη και ο σουλτάνος καταδίκασε σε θάνατο για τον συνολικό αριθμό των στρατιωτικών αποτυχιών.
Τον 19ο αιώνα, το φρούριο χρησιμοποιήθηκε από τους Ρώσους ως στρατιωτικό νοσοκομείο. Από το 1880 το Γενί Καλέ ερημώθηκε εντελώς.
Σήμερα τα ερείπια του Γενί Καλέ είναι επισκέψιμα για τους τουρίστες. Η γειτονική συνοικία του Κερτς ονομάζεται επίσης Γενί Καλέ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φρούρια στην Ουκρανία Κατηγορία:Φρούρια στην Κριμαία Κατηγορία:Κριμαία
Άλμα Κάρλιν
Ήξερε να μιλάει αγγλικά, γαλλικά, λατινικά, ρωσικά, ιταλικά, νορβηγικά, δανικά, φινλανδικά και ισπανικά. Αργότερα διδάχτηκε περσικά, κινεζικά και ιαπωνικά. Επίσης πέρασε έξι μήνες στο Παρίσι, όπου παρακολούθησε γλωσσικά μαθήματα στη Σορβόνη. Περίπου εκείνη την περίοδο ξεκίνησε τη συγγραφή δέκα λεξικών διαφορετικών γλωσσών συμπεριλαμβανομένων και των σλοβενικών. Με την έναρξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου μετακινήθηκε στη Νορβηγία και Σουηδία και όχι στο Ηνωμένο Βασίλειο όπου ήταν persona non grata λόγω αυστροουγγρικής υπηκοότητας. Στη Σουηδία γνωρίζει τη Σέλμα Λάγκερλεφ, η οποία εντυπωσιάζεται από την προσωπικότητά της και τα γραπτά της και την προτείνει για Νόμπελ.
Το 1919 γυρίζει στη γενέτειρά της που πλέον ήταν μέρος του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας και ανοίγει δικιά της γλωσσική σχολή. Τα χρήματα που μάζεψε τα αξιοποίησε για ταξίδι, το οποίο κράτησε 9 χρόνια, πηγαίνοντας σε χώρες της Νότιας και Βόρειας Αμερικής, στην Αυστραλία, σε νησιά του Ειρηνικού, και σε πολλές Ασιατικές χώρες, με τελευταίο σταθμό σε αυτό το ταξίδι την Ινδία. Το 1928 γυρίζει πίσω μετά από προτροπή της ετοιμοθάνατης μητέρας της και έκτοτε δεν ταξίδεψε ξανά αφιερώνοντας τον χρόνο της στη συγγραφή. Περί το 1934 άρχισε να ασχολείται με τον θεοσοφισμό και κατά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ήρθε κοντά στον ρωμαιοκαθολικισμό.
Απεβίωσε το 1950 από καρκίνο του μαστού και φυματίωση. Έχει αφήσει πίσω ένα μουσείο με εκθέματα από τα ταξίδια της ενώ τα περισσότερα γραπτά της βρίσκονται στην Εθνική Σλοβενική Βιβλιοθήκη και στην Κρατική Βιβλιοθήκη Βερολίνου.
Παραπομπές
<References/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σλοβένοι συγγραφείς Κατηγορία:Αυστριακοί συγγραφείς Κατηγορία:Ανθρωπολόγοι Κατηγορία:Σλοβένοι ποιητές Κατηγορία:Αυστριακοί ποιητές
Εθνικό Ολυμπιακό Στάδιο Ντίναμο (Μινσκ)
Ιστορία
μικρογραφία| Το Στάδιο Ντίναμο το 2008. Το Ολυμπιακό Στάδιο Ντίναμο κατασκευάστηκε και άνοιξε το 1934 και στη συνέχεια επεκτάθηκε το 1939. Καταστράφηκε κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και ξαναχτίστηκε κατά τα έτη 1947-1954. Ανακαινίστηκε περαιτέρω κατά τη διάρκεια του 1978-1980 για τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1980. Τον Οκτώβριο του 2012, το στάδιο έκλεισε για μεγάλες εργασίες ανακατασκευής. Άνοιξε ξανά το 2018 ως στάδιο ποδοσφαίρου, έτοιμο εγκαίρως για τους Ευρωπαϊκούς Αγώνες του 2019.
Εγχώρια χρήση
Κατά τη διάρκεια των σοβιετικών χρόνων, το γήπεδο αποτελούσε την έδρα της ΦΚ Ντίναμο Μινσκ, η οποία συνέχισε να χρησιμοποιεί το στάδιο μέχρι το 2008. Από το 2009, το Ντιναμο Μινσκ μετεγκαταστάθηκε σε ένα μικρότερο στάδιο, το Στάδιο Ντίναμο-Γιούνι, ενώ το Ολυμπιακό Στάδιο Ντίναμο έγινε ο κύρια έδρα για την Φ.Κ. Μινσκ. Το στάδιο ήταν επίσης ένα παραδοσιακό γήπεδο φιλοξενίας του τελικού αγώνα του Κυπέλλου Λευκορωσίας, που πραγματοποιήθηκε στο στάδιο σχεδόν κάθε χρόνο μεταξύ 1992 και 2012, με εξαίρεση τα έτη 2002 και 2011.
Διεθνής χρήση
Με τα χρόνια το γήπεδο χρησιμοποιήθηκε από πολλούς λευκορωσικούς συλλόγους στα Ευρωπαϊκά Κύπελλα, σε περίπτωση που τα γήπεδα των συλλόγων δεν πληρούσαν τα κριτήρια της UEFA. Τα τελευταία χρόνια χρησιμοποιήθηκε ως έδρα για τους αγώνες του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ και του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ της ΜΠΑΤΕ Μπορίσοφ, συμπεριλαμβανομένης της ομαδικής φάσης και των δύο διοργανώσεων, του προκριματικού γύρου του Τσάμπιονς Λιγκ και της νοκ άουτ φάσης του Γιουρόπα Λιγκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στη Σοβιετική Ένωση Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στη Λευκορωσία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Μινσκ Κατηγορία:Εθνικά στάδια Κατηγορία:Ντιναμό Μινσκ Κατηγορία:Στάδια πολλαπλών χρήσεων στη Λευκορωσία
Κιουρντεμίρ (Ζακατάλα)
Το Κιουρντεμίρ (επίσης, Κιουρνταμίρ) είναι ένα χωριό της επαρχίας Ζακατάλα του βορειοδυτικού Αζερμπαϊτζάν. Το χωριό αποτελεί μέρος του δήμου Μπεχμετλί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Ζακατάλα