cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εργατικό Κόμμα (Μάλτα)
To Εργατικό Κόμμα (Partit Laburista, PL), προηγουμένως γνωστό ως Εργατικό Κόμμα Μάλτας (MLP), είναι ένα σοσιαλδημοκρατικό πολιτικό κόμμα της Μάλτας. Αποτελεί μαζί με το Εθνικιστικό Κόμμα (PN) ένα από τα δύο μεγάλα σύγχρονα πολιτικά κόμματα στη χώρα. Από τις γενικές εκλογές του 2013 είναι το κυβερνών κόμμα και διαθέτει αυτοδυναμία στη Βουλή των Αντιπροσώπων της Μάλτας. Το Εργατικό Κόμμα είναι μέλος του Κόμματος των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών, και ήταν μέλος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς ως τον Δεκέμβριο του 2014.
Διατελέσαντες αρχηγοί του Εργατικού Κόμματος
Η θέση του Αρχηγού του Εργατικού Κόμματος συστάθηκε το 1928. Πριν (1921-28) η θέση ήταν γνωστή ως Πρόεδρος του Camera del Lavoro (Εργατικό Κόμμα). Σημερινός αρχηγός του κόμματος είναι ο Ρόμπερτ Αμπέλα, από τον Ιανουάριο του 2019.
†Παρότι τεχνικά ήταν αρχηγός του Εργατικού Κόμματος, ωστόσο ανέλαβαν τον ρόλο αυτόν επειδή παραιτήθηκε ο κάτοχος του αξιώματος και δεν εξελέγη στη θέση.
Παραπομπές
Εργατικο
Γραμμένο Ιωαννίνων
Το Γραμμένο είναι χωριό του νομού Ιωαννίνων.
Γενικά στοιχεία
Το Γραμμένο βρίσκεται σε απόσταση περίπου 12 χλμ. (σε ευθεία γραμμή) δυτικά των Ιωαννίνων. Αποτελεί το κεφαλοχώρι των Γραμμενοχωρίων που αριθμούν συνολικά 16 χωριά. Το χωριό ανήκει στον Δήμο Ζίτσας και ο πληθυσμός του είναι 176 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ενώ με αυτήν του 2001 ήταν 320.
Οι απογραφές πραγματικού πληθυσμού (de facto) μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Προσωπικότητες
Στο Γραμμένο γεννήθηκαν ο ευεργέτης Ζώης Καπλάνης και οι λόγιοι Λάμπρος Μάλαμας, Κωνσταντίνος Ασώπιος, Γεώργιος Κρανάς ή Αίσωπος και Σάπφειρος Χριστοδουλίδης. Επίσης από το Γραμμένο κατάγονταν οι ευεργέτες Ζωσιμάδες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικισμοί του Δήμου Ζίτσας
Αβραμυλιά Καβάλας
Η Αβραμυλιά είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Χρυσούπολης, του δήμου Νέστου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Καβάλας, στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Νέστου, του νομού Καβάλας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας.
Τοπική κοινότητα
Η τοπική κοινότητα Αβραμυλιάς έχει χαρακτηριστεί ως αγροτικός πεδινός οικισμός με έκταση 8,607 χμ². Περιλαμβάνει και τον οικισμό Δαμασκηνιά.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1919 ως Τσομπανλή και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ιντζέ του νομού Δράμας. Το 1921 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας και το 1924 υπήχθη στον νομό Καβάλας. Το 1926 μετονομάστηκε σε Αβραμηλιά και το 1940 σε Αβραμυλιά. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Αβραμυλιάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Χρυσουπόλεως. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Χρυσουπόλεως και προσαρτήθηκε στον δήμο Νέστου.
Ονομασία
Η αβραμυλιά είναι λαϊκή ονομασία που χρησιμοποιείται σε πολλές περιοχές της Ελλάδας για το φυτό ''Prunus domestica subsp. insititia, που είναι γνωστό και με τα ονόματα αγριοδαμασκηνιά, αγριοκορομηλιά, αγριομπουρνελιά'', κ.α. Επειδή στην περιοχή καλλιεργούνται δαμασκηνιές, εικάζεται ότι, το όνομα του χωριού έχει αυτή την προέλευση.
Αμπελώνες
Στην περιοχή του χωριού και, λόγω του κατάλληλου κλίματος και εδάφους, καλλιεργούνται αμπελώνες, συνολικής έκτασης 115 στρεμμάτων, περίπου, οι οποίοι δίνουν υψηλής ποιότητας σταφύλια και κρασί (Chardonnay, Syrah, Merlot, Μαλαγουζιά, Αγιωργίτικο, Ασύρτικο και Sauvignon).
Πεζοπορία
Από το δημοτικό σχολείο του οικισμού ξεκινάνε μονοπάτια για πεζοπορία προς τα Όρη Λεκάνης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Νέστου Κατηγορία:Χωριά του νομού Καβάλας
Θέιν Σέιν
Ο πτέραρχος Θέιν Σέιν (Thein Sein) ήταν ο Πρόεδρος της Μιανμάρ από τις 30 Μαρτίου 2011 ως τις 30 Μαρτίου 2016. Χρημάτισε προσωρινός Πρωθυπουργός από το 2007 ως το 2011, παράλληλα με το αξίωμα του πρώτου Γραμματέα στο Κρατικό Συμβούλιο για την Ειρήνη και για την Ανάπτυξη.
Συμπεριλήφθη στη λίστα που εξέδωσε το περιοδικό Time για τα «Πρόσωπα με τη Μεγαλύτερη Επιρροή Παγκοσμίως» για το έτος 2012.
Πολιτική καριέρα
Διορίστηκε στις 18 Μαΐου 2007 στη θέση του ασθενούντος Σόε Γουίν, ο οποίος εισήχθη σε νοσοκομείο στη Σιγκαπούρη για νοσηλεία. Ηγήθηκε διαπραγματεύσεων με το Μπανγκλαντές και την Καμπότζη.
Στις 2 Οκτωβρίου 2007 έγινε πρωθυπουργός και επίσημα, καθώς απεβίωσε ο Σόε Γουίν. Ορκίστηκε πρόεδρος έπειτα από την παράδοση της εξουσίας από την χούντα στην πολιτική κυβέρνηση, στις 30 Μαρτίου 2011.
Γενικές εκλογές 2010
Ο ίδιος και το κόμμα του κέρδισαν στις πρώτες γενικές εκλογές στην χώρα έπειτα από 20 χρόνια, το 2010, ως επικεφαλής του Κόμματος Ένωση Αλληλεγγύης και Ανάπτυξης. Στις 4 Φεβρουαρίου 2011, ο Σέιν διορίστηκε από το Κοινοβούλιο στο αξίωμα του Προέδρου της Μιανμάρ και έγινε ο πρώτος μη στρατιωτικός στο αξίωμα αυτό έπειτα από 50 χρόνια. Αντιπρόεδροι διορίστηκαν οι Τιν Αούνγκ Μγιντ Ου (Tin Aung Myint Oo) και Σάι Μάουκ Χαμ (Sai Mauk Kham). Ανέλαβε επίσημα καθήκοντα έπειτα από την διάλυση του κυβερνώντος στρατιωτικού συμβουλίου στις 30 Μαρτίου 2011. Η ορκωμοσία του έγινε κεκλεισμένων των θυρών.
Γενικές εκλογές 2015
Τον Νοέμβριο του 2015 η κυβέρνηση του Σέιν διεξήγαγε τις γενικές εκλογές. Ο Εθνικός Σύνδεσμος για τη Δημοκρατία της αντιπολίτευσης, με αρχηγό την Αούνγκ Σαν Σου Κι, κέρδισε την απόλυτη πλειοψηφία στις εκλογές, κάτι που μεταφράζεται σε ποσοστό άνω του 70% των εδρών του κοινοβουλίου.
Τον Μάρτιο του 2016 ο Χτιν Κιάου έγινε νέος πρόεδρος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Μιανμάρ Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Μιανμάρ
Υπερσιβηρικός σιδηρόδρομος
thumb|320px|right|Ο Υπερσιβηρικός Σιδηρόδρομος (κόκκινη γραμμή) και ο Σιδηρόδρομος Βαϊκάλης - Αμούρ (πράσινη γραμμή). Ο Υπερσιβηρικός σιδηρόδρομος (Транссибирская магистраль ή Транссиб στα ρωσικά), είναι σιδηροδρομικός άξονας που συνδέει τη Μόσχα και την ευρωπαϊκή Ρωσία με τις ρωσικές επαρχίες της Άπω Ανατολής, τη Μογγολία, την Κίνα και τη Θάλασσα της Ιαπωνίας. Η κύρια διαδρομή, ο υπερσιβηρικός, φτάνει από τη Μόσχα στο Βλαδιβοστόκ μέσω της νότιας Σιβηρίας και κατασκευάστηκε μεταξύ του 1891 και του 1916. Με 9.288 χιλιόμετρα, σε 8 χρονικές ζώνες, το ταξίδι διαρκεί συνήθως 7 ημέρες. Σήμερα, άλλες τέσσερις διαδρομές ξεκινούν από τον Υπερσιβηρικό.
Ιστορικό
Στα τέλη του 19ου αιώνα η Ρωσία ήταν ήδη μια παγκόσμια υπερδύναμη, αλλά η κίνηση και το εμπόριο ήταν σχεδόν εξ ολοκλήρου στις δυτικές επαρχίες της και σε μεγάλες πόλεις όπως η Μόσχα και η Αγία Πετρούπολη. Το ανατολικό – ασιατικό – σιβηρικό τμήμα της χώρας ήταν αποκομμένο. Το 1891, η κυβέρνηση της Ρωσίας αποφάσισε την κατασκευή μιας σιδηροδρομικής γραμμής που θα συνέδεε τη Μόσχα με το λιμάνι Βλαδιβοστόκ, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά στην ανατολική ακτή της Ρωσίας, στη Σιβηρία, στη Θάλασσα της Ιαπωνίας. Ο Τσάρος Αλέξανδρος Γ΄ αποφάσισε να ενώσει τη Ρωσία από το σημείο που βρίσκονται τα Ουράλια, με τις ακτές του Ειρηνικού.
Η αλλαγή στον τρόπο μεταφοράς των πρώτων υλών του σιβηρικού υπεδάφους, η διακίνηση προϊόντων από και προς την αχανή κινέζικη αγορά και η γρήγορη μεταφορά στρατιωτικού υλικού και προσωπικού, για την προάσπιση της ρωσικής Άπω Ανατολής από τους Ιάπωνες, ήταν οι λόγοι που επέβαλαν τη σιδηροδρομική σύνδεση Ανατολής – Δύσης. Η κατασκευή του Υπερσιβηρικού ολοκληρώθηκε 25 χρόνια αργότερα (1916), ενώ από το 1908, δίπλα στην αρχική μονή γραμμή, κατασκευαζόταν και δεύτερη. Με την ολοκλήρωση του Υπερσιβηρικού μια νέα εποχή ανάπτυξης ξεκίνησε για τη Σιβηρία, βασισμένη κυρίως στις τεράστιες δυνατότητες εκμετάλλευσης του φυσικού της πλούτου. Παράλληλα, απλοί σταθμοί του Υπερσιβηρικού σιδηροδρόμου εξελίχθηκαν σταδιακά σε αστικά βιομηχανικά κέντρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σιδηροδρομικές γραμμές στη Ρωσία
Σταύρος Βενέτης
right|300 px|thumb|Το Δημοτικό Γυμναστήριο Αιγάλεω "Σταύρος Βενέτης"Ο Σταύρος Βενέτης (Αιγάλεω, 1940 - 4 Απριλίου 2009) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, μπασκετμπολίστας και διοικητικός παράγοντας, από τις σημαντικότερες μορφές του Αιγαλιώτικου αθλητισμού.
Ξεκίνησε την αθλητική του σταδιοδρομία σαν τερματοφύλακας, στην Ιεράπολη. Υπήρξε επίσης ένας από τους πρώτους καλαθοσφαιριστές του Αιγάλεω Α.Ο., κατά την περίοδο 1956-1966 και παράλληλα τερματοφύλακας της ποδοσφαιρικής ομάδας του συλλόγου.
Στη συνέχεια διατέλεσε παράγοντας του σωματείου για σχεδόν τέσσερις δεκαετίες, σε διάφορες θέσεις ευθύνης. Συγκεκριμένα, χρημάτισε μέλος του ερασιτέχνη Αιγάλεω Α.Ο., διευθυντής του Κλειστού Γυμναστηρίου Αιγάλεω,έφορος του τμήματος μπάσκετ έως και την περίοδο 2007-08, αλλά και μέλος του Συνδέσμου Βετεράνων Αιγάλεω Α.Ο. ("ΣΥ.ΒΕ.Π.Α.Π.").
Το βράδυ της 4ης Απριλίου 2009 απεβίωσε ξαφνικά, από εγκεφαλικό επεισόδιο. Μερικές ημέρες μετά το θάνατό του, η διοίκηση της ΚΑΕ Αιγάλεω, που τότε αγωνίζονταν στην Α1 Ανδρών, ονόμασε, προσωρινά και σαν ένδειξη τιμής στη μεγάλη προσφορά του, μια μη χρησιμοποιούμενη κερκίδα στο Κλειστό Γυμναστήριο της πόλης, ως "Εξέδρα Σταύρος Βενέτης", ενώ λίγο αργότερα, ο Δήμος Αιγάλεω μετονόμασε επίσημα το Γυμναστήριο Αιγάλεω σε "Δημοτικό Γυμναστήριο Αιγάλεω Σταύρος Βενέτης".
Πηγές - Παραπομπές
Βενετης Σταυρος
Έκτωρ Νασιώκας
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1952 στο Πετροχώρι Καρδίτσας. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και ειδικεύθηκε στην παθολογία και την ογκολογία. Εργάστηκε στη Λάρισα, αρχικά ως Επιμελητής Α΄στην ογκολογική κλινική του Γενικού Νοσοκομείου και εν συνεχεία ως ιδιώτης γιατρός.
Είναι νυμφευμένος με την καθηγήτρια Μαρία Κορλού και πατέρας τριών παιδιών.
Πολιτική δραστηριότητα
Μέλος του ΠΑΣΟΚ από το 1974, υπήρξε γραμματέας της Νομαρχιακής Επιτροπής Λάρισας και μετέπειτα μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και του Εθνικού Συμβουλίου του κόμματος.
Στις δημοτικές εκλογές του 1990 εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος Λάρισας με το συνδυασμό του Αριστείδη Λαμπρούλη. Το Νοέμβριο του 1993 διορίστηκε νομάρχης Ημαθίας από την κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τις αρχές του 1995.
Το 1996 ήταν υποψήφιος βουλευτής Λάρισας του ΠΑΣΟΚ. Στις εθνικές εκλογές του 2000, του 2004, του 2007 και του 2009 εκλέχθηκε βουλευτής Λάρισας με το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ. Από τον Οκτώβριο του 2001 έως το Μάρτιο του 2004 διατέλεσε υφυπουργός Υγείας και Πρόνοιας στην κυβέρνηση του Κώστα Σημίτη. Τον Ιούνιο του 2011 παραιτήθηκε του βουλευτικού αξιώματος και παρέδωσε την έδρα στο κόμμα.
Στις δημοτικές εκλογές του 2014 ήταν υποψήφιος δήμαρχος Λαρισαίων, επικεφαλής της ανεξάρτητης παράταξης «ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΠΟΛΗ», και εκλέχθηκε εκ νέου δημοτικός σύμβουλος.
Συγγραφική δραστηριότητα
Έχει συγγράψει δυο βιβλία: "Ο Αγωγιάτης" (εκδόσεις ΑΝΕΜΗ, 2012) και "Ο Χρησμός" (εκδόσεις ΑΝΕΜΗ, 2013).
Πηγές
Κράτος και κυβερνήσεις της Μεταπολίτευσης 1974-2011, Δημήτριος Γ. Σιούφας, Αθήνα 2012, ISBN 978-960-93-3752-6
Zyklon B
Zyklon B (ελλ.:Κυκλώνας Β), ήταν παρασιτοκτόνο, (φθειροκτόνο) αέριο, το οποίο χρησιμοποιήθηκε ευρέως από τη Ναζιστική Γερμανία για την δολοφονία των κρατουμένων (θάλαμοι αερίων) στα στρατόπεδα εξόντωσης.
Σύσταση και κατασκευαστές
Το προϊόν αρχικά κατασκευάσθηκε ως εντομοκτόνο. Ήταν εφεύρεση του Γερμανοεβραίου χημικού Φριτς Χάμπερ (Fritz Haber, βραβείο Νόμπελ Χημείας 1918), ο οποίος έφυγε από τη Γερμανία αμέσως μετά την άνοδο στην εξουσία του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος το 1933. Ως χημικό αποτελείτο από υδροκυάνιο (Blausäure στα γερμανικά, από όπου προκύπτει και το "Β" στην ονομασία του προϊόντος), ένα υλικό σταθεροποίησης, μια ουσία με ισχυρή οσμή (για λόγους προειδοποίησης) και ένα έκδοχο (συνήθως Γη διατόμων ή γέλη (ζελέ) ενώσεων του πυριτίου). Το τελικό προϊόν είχε τη μορφή μικρών κρυσταλλικών ακανόνιστων σφαιριδίων. Επειδή όταν ερχόταν σε επαφή με τον ατμοσφαιρικό αέρα, απελευθέρωνε αέριο υδροκυάνιο, φυλασσόταν σε μεταλλικά αεροστεγή δοχεία.
Αρχικά κατασκευάσθηκε από τη γερμανική Κοινοπραξία TESCH (Τεχνική Επιτροπή καταπολέμησης των παρασίτων) στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο για απολυμαντική χρήση σε ρουχισμό, οχήματα μεταφοράς κτλ. Το προϊόν χρησιμοποιήθηκε διεθνώς (το 1929 χρησιμοποιήθηκε στις ΗΠΑ για την απολύμανση των βαγονιών που μετέφεραν μετανάστες από το Μεξικό).
Κατά το διάστημα του Μεσοπολέμου η TESCH μετεξελίχθηκε σε DEGESCH, κοινοπραξία στην οποία συμμετείχαν αρκετές γερμανικές εταιρείες κατασκευής χημικών, οι οποίες, βαθμιαία στη δεκαετία του 1920, πώλησαν τα δικαιώματα κατασκευής στον γερμανικής προέλευσης πολυεθνικό κολοσσό Degussa (από το 2007 μετονομάσθηκε σε Evonik). Η Degussa δεν ήταν ο κατασκευαστής του Κυκλώνα Β, κατείχε, όμως, την πατέντα κατασκευής του, όπως και πολλών άλλων χημικών προϊόντων. Την κατασκευή εκχώρησε στην εταιρεία Dessauer, η οποία κατασκεύαζε το υδροκυάνιο από κατάλοιπα της βιομηχανίας ζαχάρεως και προμηθευόταν το σταθεροποιητή από την IG Farben και την ουσία προειδοποίησης από την Schering AG. Όταν οι Ναζί αποφάσισαν τη χρήση του ως χημικού για τους θαλάμους αερίων, η χρήση της ουσίας προειδοποίησης απαγορεύθηκε και η συσκευασία έφερε την ένδειξη "ohne Warnstoff" (άοσμο).
Θάλαμοι αερίων
Αρχικά στους θαλάμους αερίων για τη μαζική εξόντωση κρατουμένων - κυρίως Εβραίων - στην Επιχείρηση Ράινχαρντ χρησιμοποιήθηκε το μονοξείδιο του άνθρακα. Επειδή η μέθοδος δεν ήταν, σύμφωνα με τα "πειράματα" ιδιαίτερα αποτελεσματική, επειδή οι κρατούμενοι δεν πέθαιναν αρκετά γρήγορα, δοκιμάσθηκε ο Κυκλώνας Β και, στις 3 Σεπτεμβρίου 1941 έγινε η πρώτη δοκιμή στο Στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς σε εξακόσιους σοβιετικούς κρατουμένους (αν και είχε δοκιμασθεί με επιτυχία ήδη από το 1940 στο Στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπούχενβαλντ). Τα αποτελέσματα κρίθηκαν ικανοποιητικά και η χρήση του Κυκλώνα Β διαδόθηκε σε όλα τα στρατόπεδα. Συγκεκριμένα, χρησιμοποιήθηκε στα στρατόπεδα Νοϊενγκάμμε, Μαϊντάνεκ, Τρέμπλινκα, Ζάξενχάουζεν, Γκρος Ρόζεν, Άουσβιτς, Ράβενσμπρικ, Στρούτχοφ και Μπούχενβαλντ.
Ο τρόπος χρήσης του ήταν ο εξής: Οι προς εξόντωση κρατούμενοι μεταφέρονταν σε ένα μεγάλο θάλαμο, συνήθως με το πρόσχημα ότι θα έκαναν ντους (γι' αυτό και έμπαιναν γυμνοί). Ο θάλαμος διέθετε, κοντά στην οροφή, μεγάλους αεραγωγούς, ενώ οι θύρες του έκλειναν αεροστεγώς - φυσικά δεν διέθετε παράθυρα. Όταν ο θάλαμος γέμιζε με κρατούμενους, στους αεραγωγούς ελευθερώνονταν τα σφαιρίδια του Κυκλώνα, τα οποία απελευθέρωναν το υδροκυάνιο. Σύμφωνα με την κατάθεση του Διοικητή του Άουσβιτς Ρούντολφ Ες, σε είκοσι περίπου λεπτά είχαν αποβιώσει όλοι οι έγκλειστοι. Σχεδόν αμέσως πέθαιναν μόνον όσοι στέκονταν κοντά στους αεραγωγούς. Το υδροκυάνιο σχημάτιζε κυανούς λεκέδες στους τοίχους του θαλάμου (λόγω σχηματισμού σιδηροκυανιούχου σιδήρου) Fe4[Fe(CN)6] με χαρακτηριστικό χρώμα που λέγεται Πρωσσικό μπλε, οι οποίοι είναι ορατοί ακόμη και σήμερα. Κατόπιν άνοιγαν οι θύρες και, με τη βοήθεια των αεραγωγών, ο θάλαμος αεριζόταν ώστε να είναι δυνατή η είσοδος της ομάδας αποκομιδής των σορών.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ολοκαύτωμα Κατηγορία:Χημικά όπλα Κ Κατηγορία:Γερμανικές εφευρέσεις
Άυλα κοινά
μικρογραφία|Τέσσερις τύποι κοινών - Μάικλ Μπάουενς - Η ιστορία και εξέλιξη των κοινών |εναλλ.=
Οι φυσικοί (υλικοί) πόροι όταν δεν διαχειρίζονται σωστά κινδυνεύουν να εξαντληθούν και να χάσουν την αξία τους. Στην περίπτωση όμως των άυλων κοινών δεν ισχύει αυτό. Η χρήση ενός πόρου δεν αποκλείει την χρήση του ίδιου πόρου ξανά ή και ταυτόχρονα για άλλο σκοπό. Οι άυλοι κοινοί πόροι είναι βιώσιμοι και η διαδικασία του διαμοιρασμού ενισχύει την αξία τους.
Στα άυλα κοινά εντάσσονται τα ψηφιακά κοινά και τα πολιτιστικά κοινά.
Υπάρχουν κάποιοι άυλοι πόροι  (γνώση, πληροφορία, επικοινωνία)  που είναι απαραίτητοι για την πρόοδο του ανθρώπινου είδους, όπως είναι και το νερό για την επιβίωση. Σε αρκετά αποδίδεται εμπορική αξία και εφαρμόζονται περιορισμοί χρήσης, όπως είναι οι πατέντες και τα περιοριστικά πνευματικά δικαιώματα.
Στο πεδίο της Κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας διακρίνονται σύνολα αξιών, τεχνικές και πρότυπα, που χαρακτηρίζουν τις σχέσεις των ανθρώπων κατά την διαδικασία της κοινωνικής παραγωγής.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κοινά
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινωνική και αλληλέγυα οικονομία Κατηγορία:Κοινωνικά κινήματα Κατηγορία:Αγαθά
Ροτρού Δ΄ του Περς
Ο Ροτρού Δ΄, γαλλ.: Rotrou IV (1135 - 1191) από τον Οίκο τού Σατωντάν και τού Περς ήταν κόμης τού Περς.
Βιογραφία
Με το τέλος του πατέρα του το 1144, ο Ροτρού Δ΄ συνέχισε τον αγώνα ενάντια στον μεγαλύτερο εχθρό του Γουλιέλμο Γ΄ Ταλβάς κόμη του Ποντιέ και κυρίου του Αλανσόν. Μη αντέχοντας τη μακροχρόνια, αιματηρή διαμάχη, ο θείος του Πάτρικ νυμφεύτηκε την κόρη του Γουλιέλμου Γ΄ Ταλβάς, την Αντέλα, ως τη δεύτερη σύζυγό του. Η μητέρα του Χάγουιζ και ο δεύτερος σύζυγός της Ροβέρτος Α΄ του Ντρε έγιναν επίτροποι στο Περς έως ότου ο Ροτρού Δ΄ ενηλικιώθηκε.
Από το 1152 πολεμούσε με τον Λουδοβίκο Ζ΄ της Γαλλίας εναντίον του Ερριίου Β΄ της Αγγλίας σε έναν αναποτελεσματικό πόλεμο, στον οποίο είδε τα στρατεύματά του να σκορπίζονται, τα εδάφη του να καταστρέφονται και την περιουσία του να λεηλατείται. Αναγκάστηκε να παραδώσει τις κοινότητες Moυλέν και Μπονμουλέν στο στέμμα της Αγγλίας. Παρ' όλα αυτά, επιγαμία με τον Οίκο του Μπλουά εδραίωσε την παρακμάζουσα δύναμη των κομήτων του Περς.
Το 1189 ο Ροτρού Δ΄ ακολούθησε τον Φίλιππο Β΄ της Γαλλίας και τον Ριχάρδο Α΄ της Αγγλίας στην Γ΄ Σταυροφορία. Απεβίωσε μετά την πολιορκία της Άκρας το 1191.
Τον Ροτρού Δ΄ διαδέχτηκε, μετά το τέλος του, ο γιος του Γοδεφρείδος Γ΄ ως κόμης του Περς.
μικρογραφία| Οικογενειακό δέντρο του Ροτρού Δ΄ του Περς.
Οικογένεια
Το 1160 ο Ροτρού Δ΄ νυμφεύτηκε τη Mατθίλδη των Μπλουά, κόρη του Θεοβάλδου Β΄ κόμη της Καμπανίας. Ο Ροτρού Δ΄ και η Ματίλντα είχαν τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Γαλλική τάξη ευγενών Κατηγορία:Οίκος του Σατωντάν και του Περς
Τρούσας Αχαΐας
Ο Τρούσας είναι μικρός οικισμός και ανήκει στην Τοπική Κοινότητα Σταροχωρίου του Δήμου Ερυμάνθου στο Νομό Αχαΐας.
Ονομασία
Η επικρατέστερη εκδοχή για την ονομασία του χωριού είναι ότι πρόκειται για ανθρωπωνυμικό και προέρχεται από την αλβανόφωνη οικογένεια που πρωτοκατοίκησε στην περιοχή, λέξη που σημαίνει "κορυφή" Άλλη εκδοχή εξετάζει το ενδεχόμενο να έχει αρμάνικη (βλάχικη) καταγωγή και να σημαίνει "αυλή".
Ιστορικά στοιχεία
Στο οθωμανικό τιμάριο του 1461-1463 αναφέρεται ως "Trussa" με πληθυσμό 16 κάτοικους (11 έγγραμοι, 3 άγαμοι, 2 χήρες, όλοι αλβανικής καταγωγής), ενώ δεν απογράφεται το 1700 στην ενετική "Απογραφή Grimani". Στα 1713 αναφέρεται να αποτελεί ενορία από κοινού με τα χωριά Ζώγα και Λάλουσι.
Διοικητική εξέλιξη
Στις 20 Απριλίου του 1835 προσαρτάται στον τότε Δήμο Φαρών. Με το ΦΕΚ 256Α της 28ης Αυγούστου του 1912, και την κατάργηση των δήμων, αποσπάται από τον Δήμο Φαρών και προσαρτάται στην τότε Κοινότητα Λαλουσίου. Με το ΦΕΚ 244Α της 4ης Δεκεμβρίου του 1997, σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας", προσαρτάται στο Δήμο Φαρρών μέχρι το 2010 όπου εντάχθηκε στο Δήμο Ερυμάνθου (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης".
Δημογραφική εξέλιξη
Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής:
Λοιπά στοιχεία
Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στην Αγία Βαρβάρα και πανηγυρίζει κάθε χρόνο στις 4 Δεκεμβρίου.
Αλτχαουζίτης
Ο Αλτχαουζίτης είναι ένα σχετικά απλό μαγνησιούχο φωσφορικό ορυκτό με χημικό τύπο Mg2(PO4)(OH,F). Είναι πολύ σπάνιο. Ορυκτά άμεσα σχετιζόμενα με αυτό είναι ο μαγνησίτης και αποθέματα με σερπεντίτες.
Δείτε επίσης
Αλτχαουζιτης Κατηγορία:Φωσφορικά ορυκτά
Μαλπιγειώδη
Τα Μαλπιγειώδη (λατ. Malpighiales) είνια τάξη των αγγειόσπερμων φυτών που είναι ευρέως διαδεδομένα σε όλο τον κόσμο. Σύμφωνα με το σύστημα APG IV περιλαμβάνει 36 οικογένειες, 716 γένη και 16 065 είδη. Σε πιο παλιά παραδοσιακά συστήματα ταξινόμησης όπως σύστημα του Κρόνκουιστ τέτοια τάξη δεν υπήρχε και οι οικογένειες της τάξης αυτής κατατάσσονταν σε 13 διαφορετικές τάξεις, μερικές από τις οποίες δεν ανήκουν στην υφόμοταξία Ροδίδων. Τα φυτά που περιλαμβάνονται σε αυτή την τάξη διαφέρουν πάρα πολύ μορφολογικά και φαινοτυπικά. Για παράδειγμα στην τάξη Μαλπιγειώδη ανήκει το γένος Ίον (Viola) δηλ. οι βιολέτες που είναι ποώδη φυτά, και το γένος Λεύκη (Populus) δηλ. οι λεύκες που είναι μεγάλα δένδρα ύψους έως και 60 μ.
Ταξινόμηση
Σύμφωνα με το σύστημα APG IV (2016) η τάξη των Μαλπιγειώδων περιλαμβάνει 36 οικογένειες: • 3
Οικονομική σημασία
250px|thumb|right|Τα άνθη του είδους [[Λινάρι|Λίνον το χρησιμώτατον]] Πολλά φυτά που ανήκουν σε αυτήν την τάξη έχουν σημαντική οικονομική και γεωργική σημασία. Πιο σπουδαίο και παλιότερο φυτό που καλλιεργείται σε αρκετά μεγάλες εκτάσεις είναι το λινάρι ή Λίνον το χρησιμώτατον (Linum usitatissimum). Άλλο ένα φυτό που καλλιεργείται και καταναλώνεται από ανθρώπους είναι η Μανιότη η εδώδιμος ή μανιόκα (Manihot esculenta). Επίσης μεγάλη οικονομική σημασία έχει το καουτσουκόδεντρο (Hēvea brasiliēnsis) - η πηγή του φυσικού καουτσούκ.
Κλαδόγραμμα
Παρακάτω παρατίθεται το κλαδόγραμμα του κλάδου των ροδιδών που δείχνει υποθετικές συγγενικές σχέσεις της τάξεως των Μαλπιγειωδών σύμφωνα με το σύστημα APG IV (2016).
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαλπιγειώδη
Η Ιστορία μιας Μοναχής
Η Ιστορία μιας Μοναχής (The Nun's Story) είναι μια δραματική έγχρωμη ταινία του 1959. Σκηνοθετήθηκε από τον Φρεντ Τσίνεμαν για την εταιρία Warner Bros. και τον πρωταγωνιστικό ρόλο διατηρεί η Όντρεϊ Χέπμπορν. Βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Κάθριν Χούλμε, που με τη σειρά του βασίζεται στη ζωή της Μαρί Λουίζ Χάμπετς, μια νοσοκόμας από το Βέλγιο που έζησε ως μοναχή. Η ταινία ήταν υποψήφια για το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας της Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ), καθώς επίσης υποψηφιότητα έλαβαν η σκηνοθεσία του Τσίνεμαν και η ερμηνεία της Χέπμπορν.
Υπόθεση
Η ταινία αφηγείται την προσωπική ιστορία της Γκαμπριέλ Βαν Ντερ Μαλ, μιας νεαρής γυναίκας που αποφασίζει να μπει το 1930 σε ένα τάγμα μοναχών, προσφέροντας παράλληλα τις υπηρεσίες της ως γιατρός, στα χνάρια του διάσημου χειρούργου πατέρα της. Ωστόσο σύντομα αντιμετωπίζει μεγάλες δυσκολίες προσαρμογής στην αυστηρή και επίπονη ζωή των αδερφών που απαιτεί από εκείνη μεγάλες θυσίες.
Έχοντας συμπληρώσει τις σπουδές της ελπίζει σε μετάθεση στο Βελγικό Κονγκό, όμως αρχικά οι προσδοκίες τις διαψεύδονται όταν αποστέλλεται να εργαστεί σε φρενοκομείο στις Βρυξέλλες. Όταν τελικά τα καταφέρνει να μεταβεί στην Αφρική, με λύπη διαπιστώνει πως δεν της ανατίθεται να φροντίζει ντόπιους, αλλά Ευρωπαίους. Στο νοσοκομείο συναντά έναν λαμπρό επιστήμονα το δρα Φορτουνάτι ο οποίος εκτιμά τις δυνατότητές της και τη φλερτάρει πολύ διακριτικά. Τελικά τη βοηθά να γίνει καλά όταν ασθενεί από φυματίωση.
Όταν εκείνη επιστρέφει στο μοναστήρι της, αισθάνεται δυσαρέσκεια με την απόφαση του τάγματος να κρατήσει απόλυτη ουδετερότητα κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, πράγμα που την οδηγεί στην απόφαση να εγκαταλείψει τη ζωή της καλόγριας για πάντα.
Διανομή
thumb|250px|Η [[Όντρεϊ Χέπμπορν στην ταινία Η Ιστορία μιας μοναχής (1959).]]
Βραβεύσεις
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Υποψηφιότητα: Βραβεία BAFTA Βράβευση:
Υποψηφιότητα: Βραβεία Σωματείου Σκηνοθετών Η.Π.Α. (D.G.A) Υποψηφιότητα: Χρυσές Σφαίρες Βράβευση:
Υποψηφιότητα: Βραβεία Γκράμι Υποψηφιότητα: National Board of Review Βράβευση: Κύκλος Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης Βράβευση: Βραβεία Σωματείου Σεναριογράφων Η.Π.Α. (W.G.A) Υποψηφιότητα:
Εθνική Αυστραλίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Αυστραλίας, γνωστή με το ψευδώνυμο Οπάλια (Opals), η οποία συγκεντρώνει τις καλύτερες καλαθοσφαιρίστριες αυστραλέζικης εθνικότητας, αντιπροσωπεύει την Αυστραλία στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης που οργανώνει η FIBA. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης της Αυστραλίας (Australian Basketball Federation Inc.).
Σημαντικότερες στιγμές στην πορεία της ομάδας ήταν η κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα που διεξήχθη στη Βραζιλία το 2006, καθώς και τεσσάρων μεταλλίων σε Ολυμπιακούς Αγώνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αυστραλια Κατηγορία:Αθλητισμός στην Αυστραλία
Βαστάρνες
thumb|right|370px|Η ρωμαϊκή Δακία και οι περιβάλλοντες λαοί το 125 μ.Χ. Οι Βαστάρνες ή Βαστάρνοι (Αγγλικά: Bastarnae, Λατινικά: Bastarni ή Bastarnae, Αρχαία Ελληνικά: Βαστάρναι ή Βαστέρναι) ήταν αρχαίος λαός που ανάμεσα στο 200 π.Χ. και 300 μ.Χ. κατοικούσε την περιοχή μεταξύ των Καρπαθίων Ορέων και του ποταμού Δνείπερου, στα βόρεια και ανατολικά της αρχαίας Δακίας. Οι Πευκίνοι (λατινικά: Peucini), κλάδος των Βαστάρνων σύμφωνα με τους συγγραφείς της ελληνορωμαϊκής περιόδου, κατείχαν την περιοχή βόρεια του δέλτα του Δούναβη.
Ο εθνογλωσσικός δεσμός των Βαστάρνων ήταν πιθανώς κελτικός, όπως υποστηρίζεται από παλαιότερους ιστορικούς. Παρόλα αυτά, μεταγενέστερες ιστορικές πηγές υποδηλώνουν μια γερμανική ή σκυθο-σαρματική προέλευση. Το πιο πιθανό σενάριο είναι ότι αρχικώς αποτελούσαν μια κελτική φυλή, με αρχική έδρα της την κοιλάδα του κάτω Βιστούλα. Περίπου το 200 π.Χ, οι φυλές μετανάστευσαν, πιθανόν συνοδευόμενες από κάποια γερμανικά στοιχεία, νοτιοανατολικά στη βόρεια Ποντική. Κάποια στοιχεία Βαστάρνων εμφανίζονται, μέχρι τον 3ο αιώνα μ.Χ., να έχουν αφομοιωθεί σε κάποιο βαθμό από τους γύρω τους Σαρμάτες.
Παρότι μόνιμης εγκατάστασης λαός, κάποια στοιχεία τους ίσως υιοθέτησαν ένα ημινομαδικό τρόπο ζωής. Έως σήμερα, δεν έχει καταστεί δυνατό να αναγνωρίσουμε αρχαιολογικούς τόπους που μπορούν να αποδοθούν στους Βαστάρνες. Οι αρχαιολογικοί διάκοσμοι πιο συχνά συσχετιζόμενοι από τους επιστήμονες με τους Βαστάρνες είναι οι πολιτισμοί Ζαρουμπίντσι και Ποϊενέστι-Λουκασέφκα.
Οι Βαστάρνες ήρθαν για πρώτη φορά σε σύγκρουση με τους Ρωμαίους κατά τον 1ο αιώνα π.Χ., όταν, σε συμμαχία με τους Δάκες και Σαρμάτες, αντιστάθηκαν ανεπιτυχώς στη ρωμαϊκή επέκταση στη Μοισία και την Παννονία. Αργότερα, εμφανίζονται να διατηρούν φιλικές σχέσεις με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κατά τη διάρκεια των πρώτων δύο αιώνων μ.Χ. Αυτό άλλαξε από περίπου το 180 μ.Χ., όταν οι Βαστάρνες καταγράφονται ως συμμέτοχοι σε μια εισβολή στη ρωμαϊκή επικράτεια, ακόμη μια φορά σε συμμαχία με στοιχεία Σαρματών και Δακών. Στα μέσα του 3ου αιώνα μ.Χ. οι Βαστάρνες αποτελούσαν τμήμα του μεγάλου συνασπισμού των φυλών του κάτω Δούναβη, υπό την ηγεσία των Γότθων, που εισέβαλαν επανειλημμένα στις βαλκανικές ρωμαϊκές επαρχίες.
Μεγάλοι αριθμοί Βαστάρνων μετακινήθηκαν και εγκαταστάθηκαν στα εδάφη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στα τέλη του 3ου αιώνα μ.Χ., όπου αφομοιώθηκαν με τον καιρό και το έθνος τους εξαφανίστηκε από την ιστορία.
Ετυμολογία
Η προέλευση του ονόματος Βαστάρνες είναι αμφίβολη. Δεν είναι καν σαφές εάν αποτελούσε εξώνυμο ή ενδώνυμο. Μια σχετική απορία είναι αν η φυλή που ονομαζόταν Βαστάρνες από τους Ρωμαίους θεωρούσε τον εαυτό της μια ξεχωριστή εθνότητα, ή εάν το όνομά της αποτελούσε γενικό εξώνυμο που χρησιμοποιούσαν οι Ελληνορωμαίοι για να δηλωθεί μια ξεχωριστή ομάδα φυλών της περιοχής των Καρπαθίων που δεν μπορούσε να ταξινομηθεί ως Δάκες ή Σαρμάτες.
Μια πιθανή προέλευση του ονόματος είναι από την πρωτογερμανική λέξη bastjan (από την πρωτοϊνδοευρωπαϊκή ρίζα bʰas-), που σημαίνει "δένω", "συνδέω". Σε αυτή την περίπτωση, το όνομα Βαστάρνες ίσως είχε την αρχική σημασία ενός συνασπισμού ή μιας πολιτικής οργάνωσης φυλών.
Είναι πιθανό ότι ο ρωμαϊκός όρος basterna, που δηλώνει έναν τύπο άμαξας ή φορείου, προέρχεται από το όνομα αυτού του λαού (ή, αν η ονομασία Βαστάρνες αποτελεί εξώνυμο, το όνομα του λαού προέρχεται από αυτό), ο οποίος λαός ήταν γνωστό ότι, όπως πολλές γερμανικές φυλές, ταξίδευε οικογενειακώς με άμαξες και φορεία.
Έχει επίσης προταθεί ότι το όνομα σχετίζεται με τη γερμανικής προέλευσης λέξη bastard, που σημαίνει νόθος ή μιγάς. Αλλά ο Βρετανός καθηγητής Ρότζερ Μπάττυ (ειδικός στη ρωμαϊκή ιστορία) θεωρεί αυτή την προέλευση απίθανη. Εάν το όνομα "Βαστάρνες" είναι ενδώνυμο, τότε αυτή η προέλευση είναι απίθανη, καθώς τα περισσότερα ενδώνυμα έχουν κολακευτικές σημασίες (π.χ. "γενναίος", "δυνατός", "ευγενής").
Ο Ρώσος φιλόλογος Ολέγκ Τρουμπατσιόφ (1930-2002) πρότεινε την προέλευση της ονομασίας από την Αρχαία Περσική και Αβεστική ρίζα bast- ("δεμένος", "σκλάβος") και την ιρανική arna- ("απόγονος"), εξομοιώνοντάς τη με τον όρο δουλόσποροι (σκλάβοι Σπόροι), που αναφέρεται από τον Νόννο τον Πανοπολίτη και τον Κοσμά τον Ξένο, όπου οι Σπόροι είναι ο λαός που ο Προκόπιος αναφέρει ως προγόνους των Σλάβων.
Αρχαίες πηγές
Σύμφωνα με τον Πολύβιο (200 – 118 π.Χ.):
"''Ήλθε τώρα μια αποστολή από τους Δάρδανους, αναφέροντας για τους Βαστάρνες, τους αριθμούς τους, το τεράστιο μέγεθός τους και την ανδρεία των πολεμιστών τους, επισημαίνοντας επίσης ότι ο Περσέας και οι Γαλάτες ήταν σε συμμαχία με αυτή τη φυλή. Ανέφεραν δε ότι φοβούνταν πολύ περισσότερο αυτόν από τους Βαστάρνες και ικέτευσαν για βοήθεια."
Σύμφωνα με τον Λίβιο (64 π.Χ. – 17 μ.Χ.):
"Ο δρόμος για την Αδριατική και την Ιταλία περνά μέσα από τους Σκορδίσκους· αυτός αποτελούσε τη μόνη πρακτική διαδρομή για ένα στρατό, και οι Σκορδίσκοι αναμένονταν να χορηγήσουν άδεια διέλευσης στους Βαστάρνες χωρίς καμία δυσκολία, γιατί ούτε στο λόγο ούτε στα έθιμα ήταν ανόμοιοι, και υπήρχε η ελπίδα ότι θα ένωναν τις δυνάμεις τους με αυτούς όταν θα έβλεπαν ότι επρόκειτο να εξασφαλίσουν τη λεηλασία ενός πολύ πλούσιου έθνους."
Σύμφωνα με τον Στράβωνα: (64 π.Χ. – 24 μ.Χ.)
"Παρόλα αυτά, είναι ξεκάθαρο από τα "κλίματα" και τις παράλληλες αποστάσεις ότι εάν κάποιος ταξιδέψει κατά μήκος της ανατολής, συναντά τις περιοχές που βρίσκονται περί του Βορυσθένη και στα βόρεια του Πόντου· αλλά τί βρίσκεται πέραν της Γερμανίας και τί πέραν των χωρών που βρίσκονται μετά τη Γερμανία - είτε αν κάποιος πει οι Βαστάρνες, καθώς υποπτεύονται οι περισσότεροι συγγραφείς, ή πει ότι άλλοι βρίσκονται ενδιάμεσα, είτε οι Ιάζυγες, ή οι Ροξωλάνοι, ή συγκεκριμένοι άλλοι από τους σε άμαξα κατοικούντες - δεν είναι εύκολο κανείς να το πει· ούτε ακόμα αν εκτείνονται τόσο μακριά ώς τον ωκεανό και κατά ολόκληρο το μήκος του, ή αν κάποιο τμήμα είναι ακατοίκητο λόγω του κρύου ή άλλης αιτίας, ή εάν ακόμη μια διαφορετική φυλή ανθρώπων, διαδεχόμενη τους Γερμανούς, βρίσκεται ανάμεσα στη θάλασσα και τους ανατολικούς Γερμανούς. Η ίδια δε άγνοια επικρατεί επίσης σχετικά με τους υπόλοιπους λαούς που έπονται προς βορρά· γιατί δεν γνωρίζω ούτε τους Βαστάρνες, ούτε τους Σαυρομάτες, ούτε, με μια λέξη, κάποιους από τους λαούς που κατοικούν άνωθεν του Πόντου, ούτε πόσο μακριά απέχουν από την Ατλαντική Θάλασσα, ούτε εάν οι χώρες τους συνορεύουν με αυτή."
Σύμφωνα με τον Πλούταρχο (46 μ.Χ. – 120 μ.Χ.):
Σύμφωνα με τον Τάκιτο (56 – 120 μ.Χ.):
"Όσον αφορά τις φυλές των Πευκίνων, Βένετων, και Φέννων, έχω αμφιβολία αν πρέπει να τους ταξινομήσω με τους Γερμανούς ή τους Σαρμάτες, παρόλο που πραγματικά οι Πευκίνοι, που καλούνται από κάποιους Βαστάρνες, είναι όπως οι Γερμανοί κατά τη γλώσσα, τρόπο ζωής, και μονιμότητα των εγκαταστάσεών τους. Ζουν όλοι μαζί στη βρωμιά και νωθρότητα, και με τις επιγαμίες των αρχηγών τους νοθεύονται σε κάποιο βαθμό ομοιότητας με τους Σαρμάτες."
Σύμφωνα με τον Κάσσιο Δίωνα (155 – 235 μ.Χ.):
Σύμφωνα με τον Ζώσιμο (δεκαετία 490 – 510 μ.Χ.):
"Ομοίως άφησε στη Θράκη τους Βαστάρνες, ένα σκυθικό λαό που υποτάχθηκε σε αυτόν, δίδοντάς τους γη να κατοικήσουν εκεί· τηρώντας εκ μέρους του τους ρωμαϊκούς νόμους και έθιμα."
Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί της Ευρώπης
Κόρδοβα (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Κόρδοβα ή Κόρντοβα ή Κόρδομπα μπορεί να αναφέρεται:
Κατηγορία:Επώνυμα
Κυπάρισσος (μυθολογία)
Ο Κυπάρισσος είναι ήρωας της ελληνικής μυθολογίας. Σύμφωνα με αυτή, πρόκειται για έναν όμορφο νέο με αριστοκρατική καταγωγή. Οι εκδοχές για την καταγωγή του αυτή είναι δύο. Η πρώτη αναφέρει ότι ο Κυπάρισσος ήταν από την νήσο Κέα (Τζια), ήταν γιος του Τήλεφου και εγγονός του ημίθεου Ηρακλή. Η δεύτερη υποστηρίζει πως ήταν γιος του βασιλιά Μινύα και αδερφός του Ορχομενού. Ανεφέρεται επίσης η εκδοχή ότι έδωσε το όνομά του στην Κυπαρισσία.
Ο μύθος
Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, ο έφηβος Κυπάρισσος απέκτησε την εύνοια του θεού Απόλλωνα, ο οποίος του χάρισε ένα εξημερωμένο ιερό ελάφι για συντροφιά. Μια ζεστή καλοκαιρινή μέρα ο Κυπάρισσος είχε βγει για κυνήγι, στο δάσος το οποίο το ελάφι συνήθιζε να διασχίζει. Και ενώ το ελάφι κοιμόταν ξαπλωμένο στον ίσκιο των θάμνων και των κλαδιών που υπήρχαν τριγύρω, ο νέος χωρίς να αντιληφθεί ότι επρόκειτο για το αγαπημένο του ζώο και πιστεύοντας ότι είναι κάποιο θήραμα, σήκωσε το δόρυ του, το σημάδεψε και το σκότωσε. Καθώς πλησίασε το τραυματισμένο ζώο, κατάλαβε το λάθος του και ξέσπασε σε κλάματα. Απαρηγόρητος και απελπισμένος πια παρακάλεσε τους θεούς να πεθάνει και εκείνος, μην μπορώντας να αντέξει την θλίψη και το βάρος του χαμού του αγαπημένου του συντρόφου, και ζήτησε τα δάκρυα του να κυλούν αιώνια. Ο Απόλλωνας λυπήθηκε τον νεαρό και αποφάσισε να τον ανακουφίσει από την μεγάλη του δυστυχία. Τον μεταμόρφωσε λοιπόν σε κυπαρίσσι και τα δάκρυα του θα κυλούσαν αιώνια από το δέντρο αυτό. Το δένδρο αφιερώθηκε στον Πλούτωνα, τον θεό των νεκρών και έγινε σύμβολο πένθους. Οι αρχαίοι Έλληνες μετά τον θάνατο ενός αγαπημένου τους προσώπου, κρεμούσαν κλωνάρια κυπαρισσιού έξω από τις πόρτες τους, στόλιζαν με αυτά τα σώματα των νεκρών ή έκαιγαν πάνω τους τις νεκρικές σωρούς. Επίσης, κυπαρίσσια φυτεύονταν δίπλα σε τάφους και ναούς, αλλά και στα ιερά άλση, μια συνήθεια που διατηρείται μέχρι και σήμερα. Ο χυμός του δένδρου αυτού σχηματίζει σταγόνες όμοιες με δάκρυα πάνω στον κορμό του.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ελληνική μυθολογία
Γενς Κάλσιοτ
Ο Γενς Κάλσιοτ (Jens Galschiot), γεννημένος στις 4 Ιουνίου 1954 στο Φρέδερικσσον της Δανίας, σπούδασε ως σιδηρουργός πλάκας και κατασκευής στο Όντενσε το 1973. Αυτοδίδακτος αργυροχόος και γλύπτης με το δικό του εργαστήριο στο Όντενσε από το 1985. Το στούντιο του Κάλσιοτ περιέχει: το χυτήριο μπρούντζου, τους εκθεσιακούς χώρους, εργαστήρια, την γκαλερί και ένα πάρκο γλυπτικής.
Ο Γενς Κάλσιοτ είναι ένας πολυσύνθετος καλλιτέχνης, ο οποίος κινείται σε διάφορες μορφές τέχνης όπως την εγκατάσταση τέχνης, Happening, Performance Art, Street Art και με σαφείς αναφορές στα «κοινωνικά γλυπτά» (Joseph Beuys), συμβολισμός και Αrt Nouveau (Aρ Νουβό). Ο Γενς Κάλσιοτ δουλεύει κυρίως με την καταπολέμηση των αδικιών στον κόσμο με το να εγκαθιστά γλυπτά σε τόπους και χώρους σε μεγάλες πόλεις σε όλον τον κόσμο. Τα γλυπτά είναι φτιαγμένα κυρίως από μπρούτζο και τα πληρώνει ο ίδιος με τα δικά του χρήματα. Ο Γενς Κάλσιοτ έγινε διάσημος σε ολόκληρο τον κόσμο πολλές φορές με το AIDOH (Art in defence of humanism – τέχνη για την υπεράσπιση του ανθρωπισμού) για δράσεις σημαντικών γεγονότων. Σε σχέση με τη διάσκεψη για το κλίμα στην Κοπεγχάγη τον Δεκέμβριο του 2009 ο Κάλσιοτ εγκατέστησε ένα άγαλμα το «Survival of the Fattest», δίπλα στο άγαλμα, «the Little Mermaid». Ο Κάλσιοτ έχει κάνει εγκαταστάσεις γλυπτών σε πολλά μέρη όπως για παράδειγμα η έκθεση των 22 τόνων γλυπτά «My Inner Beast –το ενδόμυχο θηρίο μου» το 1993, στην Ευρώπη (παράνομη τέχνη του δρόμου). Το Pillar of Shame «ο κίονας της ντροπής» στο Χονγκ Κονγκ, στο Μεξικό και τη Βραζιλία. Το Hunger March το 2002. In the name of god (2006), The colour orange (2008). Funtamentalismen 2011/12. Που θα διαβάσετε πιο αναλυτικά παρακάτω.
Το όνομα Galschiot προέρχεται πιθανότατα από μια παλιά αριστοκρατία στη Γιουτλάνδη (/1325/1601) με το όνομα Galskyt (καλσκουτ). Υπάρχει επίσης μια σύμπτωση με το οικόσημο τους, που παρεμπιπτόντως μπορεί να δει κανείς στο εργαστήριο του Γενς Κάλσιοτ.
Μεγαλύτερα έργα / ομαδικά γλυπτά
Φτιάχτηκαν 22 αγάλματα. Τον Νοέμβριο του 1993, 22 αγάλματα τέθηκαν παράνομα σε δημόσιους χώρους σε 20 ευρωπαϊκές χώρες μέσα σε 55 ώρες ώς μια Street Art (τέχνη του δρόμου) δράση για να δοθεί εστίαση στην αύξηση της αποκτήνωσης στην Ευρώπη. Η δραστηριότητα ονομάστηκε το μεγαλύτερο Happening στην Ευρώπη.
'Το θηρίο 10 χρόνια μετά' Το 2003 στην επέτειο των 10 χρόνων από το Happening ο Γενς και οι υπάλληλοι του προσπάθησαν να βρούνε τι απέγιναν αυτά τα 20 αγάλματα. Η τύχη των θηρίων ποικίλει αρκετά. Σε κάποιες πόλης έχουν κρύψει το άγαλμα, ή ακόμα και καταστρέψει. Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι και τα 3 αγάλματα που τοποθετήθηκαν στη Γαλλία έχουν εξαφανιστεί. Μερικές φήμες δείχνουν ότι τα ζώα έχουν μετατραπεί σε βουλευτές. Ωστόσο, για τον καλλιτέχνη η εξήγηση φαίνεται πολύ τραβηγμένη. Σε άλλες πόλεις το θηρίο έχει βρει μια εξέχουσα θέση. Στο Βonn έχει ενσωματωθεί κιόλας στη συλλογή έργων τέχνης του γερμανικού κράτους.
Ένα γκρουπ από αγάλματα που απεικονίζουν το σύμπαν του μικρού πρίγκιπα και έχει ως σκοπό να συμβολίσει την ουσία του παραμυθιού Saint –Exupéry. Εφτά τεμάχια γρανίτη ως αστεροειδείς «επιπλέουν» σε έναν κύκλο γύρω από έναν πλανήτη δύο μέτρα ψηλό (τη γη). Το σύμπαν είναι κατοικείται από τα πλάσματα (τα μπρούτζινα αγάλματα) που ο μικρός πρίγκιπας γνωρίζει στον δρόμο του. Βρίσκει ότι η ουσία είναι αόρατη στο μάτι και μόνο με την καρδιά πραγματικά να δεις. Το άγαλμα τοποθετήθηκε τον Μάιο του 1996 στην κεντρική πλατεία του fuglebjerg στη sealand. Χορηγεί τις ευκαιρίες για τα παιδιά να παίξουν ‘η γη είναι δηλητηριώδες΄ σκαρφαλώνοντας και πηδώντας γύρω από τα πέτρινα αγάλματα.
Η σκηνή στήθηκε σε ένα σκοτεινό χώρο στο εργαστήριο του Κάλσιοτ. Η διαρρύθμιση αποτελείται από τις cocoon ασπιδες, δάδες αερίου, αγάλματα, συντριβάνια, totem like copper, αρχετυπικά γλυπτά χαλκού, 24 τόνους άμμο, 20 τόνους πέτρα, ρούχα, φωτιστικά εφέ κλπ. – επιπλέον οι πίνακες από τον σουρεαλίστα Bjoern Haugaard. Η παράσταση περιείχε παραπάνω από 50 χορευτές, ηθοποιούς και μουσικούς. Το έργο υποστηρίχθηκε μεταξύ άλλων από το πολιτιστικό ίδρυμα το 1995.
Χονγκ Κονγκ Ο πρώτος κίονας της ντροπής τοποθετήθηκε στο Χονγκ Κονγκ στις 4 Ιουνίου του 1997 για να καταγγείλει την καταστολή του δημοκρατικού κινήματος το 1989 στο Πεκίνο και προαναγγέλει το σεβασμό προς τα ανθρώπινα δικαιώματα και τον ελεύθερο λόγο στο Χονγκ Κονγκ. Στις 30 Απριλίου του 2008 ο κίονας βάφτηκε πορτοκαλί από τους ακτιβιστές της Κινέζικης δημοκρατίας. Το συμβάν διεξάχθηκε σε σχέση με την παγκοσμίως color orange καμπάνια ξεκινώντας από τον Γενς Κάλσιοτ για να καταγγείλει τις παραβιάσεις των ανθρώπινων δικαιωμάτων με την περίσταση των ολυμπιακών αγώνων τον Αύγουστο του 2008. Ο Κάλσιοτ και το προσωπικό του πήγαν στο Χονγκ Κονγκ για να πάρουν μέρος στο συμβάν αλλά τους αρνήθηκαν την είσοδο οι υπηρεσίες μετανάστευσης.
Χριστιανά Θήρας
μικρογραφία|300px|δεξιά|Τα Χριστιανά από τη Σαντορίνη. Η Ασκανιά (αριστερά) και η Χριστιανή (δεξιά). Τα Χριστιανά αποτελούν συστάδα ακατοίκητων ηφαιστειογενών βραχονησίδων, περίπου 10 μίλια νοτιοδυτικά της Σαντορίνης, τα οποία ανήκουν στο ίδιο ηφαιστειακό συγκρότημα της Σαντορίνης. Η συστάδα αυτή αποτελείται από τις ακόλουθες τρεις νησίδες:
Γενς Κάλσιοτ
Μεξικό Με την περίσταση της 1ης Μαΐου του 1999 «κίονας της ντοπής» τοποθετήθηκε στο Ζόκαλο στην πόλη του Μεξικού. Για δύο μέρες το άγαλμα δέσποζε μπροστά από το κοινοβούλιο για να καταγγείλει την καταπίεση των ιθαγενών ανθρώπων. Ο κίονας βρήκε το τελικό του σημείο σε μια τοποθεσία στην είσοδο του χωριού Acteal στην Τσιάπας, όπου 45 άοπλοι ιθαγενείς σφάχτηκαν από μια παραστρατιωτική ομάδα στις 22 Δεκεμβρίου του ΄97. Η ανέγερση του γλυπτού παρακολουθήθηκε από εκατοντάδες κατοίκους της περιοχής. Στις 22 Δεκεμβρίου του 2003, στα έξι χρόνια επετείου δόθηκαν στους κατοίκους του Acteal πλάκες στην τοπική γλώσσα Tzotzil. Οι πρώτες πλάκες στον κίονα ήταν στα Ισπανικά και στα Αγγλικά, γλώσσες που πολλοί ιθαγενείς δεν καταλαβαίνουν. Βραζιλία Στις 17 Απριλίου του 2000 ο κίονας της ντροπής τοποθετήθηκε μπροστά από το κοινοβούλιο, στην πλατεία των τριών δυνάμεων στην πρωτεύουσα της Βραζιλίας. Το άγαλμα τοποθετήθηκε ως μνημόσυνο για τους 19 αγρότες που έχασαν τη ζωή τους από τη στρατιωτική αστυνομία στη βόρεια πολιτεία του Pará στις 17 Απριλίου 1996. [11] Ήταν τοποθετημένα σε συνεργασία με το MST (κίνημα των Ακτημόνων, οι αγρότες) [12] και τους βουλευτές της αντιπολίτευσης. Για δύο μέρες το γλυπτό πρόφερε μια απροκάλυπτη κατηγορία εναντίον των τριών δυνάμεων (την κυβέρνηση, το κοινοβούλιο και το ανώτατο δικαστήριο) που ήταν υπεύθυνοι για την αδικία και την ατιμωρησία στη χώρα.
Χριστιανά Θήρας
Στη μεγαλύτερη από τις νησίδες, τη Χριστιανή, υπάρχουν υπολείμματα ανθρώπινης δραστηριότητας, όπως παλιές ξερολιθιές, αλώνια, κτίσματα και παλιές καλλιέργειες που δείχνουν ότι η νησίδα αυτή παλαιότερα ήταν κατοικημένη. Επίσης έχουν εντοπιστεί λείψανα από τους προϊστορικούς χρόνους (τέλη 3ης χιλιετίας π.Χ.). Τα Χριστιανά θεωρούνται πολύ σημαντικός οικότοπος για τα μεταναστευτικά πουλιά. Η πανίδα τους περιλαμβάνει το φίδι Telescopus fallax (αγιόφιδο) και τη σαύρα Cyrtodactylus kotschyi, τα οποία με βάση τη Σύμβαση της Βέρνης και το Προεδρικό Διάταγμα 1335/83 είναι προστατευόμενα είδη. Η χλωρίδα των νησίδων περιλαμβάνει το χόρτο ''Centaurea raphanina subsp. mixta (αγκιναράκι) και το φυτό Convolvulus pentapetaloides''. Στον θαλάσσιο πυθμένα γύρω από τις νησίδες έχουν εντοπιστεί υδροθερμικά φρέατα.
Γενς Κάλσιοτ
Έξι γυάλινα δοχεία (ένα είδος εργαστηριακών φιαλών) γεμάτα με νερό, που περιέχουν συνολικά 6 σώματα νεαρών (από σιλικόνη) – η εγκατάσταση πήρε τη θερμοκρασία της ψυχικής κατάστασης των νέων στην Κοπεγχάγη. Ο σκοπός που είχε η εγκατάσταση τέχνης ήταν να αναζωπυρώσει τη συζήτηση για την κατάσταση ζωής των νέων σε μια μοντέρνα πόλη. Ο σκοπός ήταν να προσελκύσει την προσοχή των νέων και των μεγάλων για τα κύρια ζητήματα της συνεδρίας, για να αποκορυφώσει τη δήλωση της υγείας, φυσικής και διανοητικής των νέων ανθρώπων σήμερα. Η ένταση της εγκατάστασης ενισχύθηκε από ένα κομμάτι μουσικής που δημιουργήθηκε για την περίσταση από τη νεαρή συνθέτρια Nicky Bendix. Η μουσική ήταν σταθερή συνοδεία στην εγκατάσταση.
Χριστιανά Θήρας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:νησιωτικά συμπλέγματα Ελλάδας Κατηγορία:Βραχονησίδες της Θήρας Κατηγορία:Νομός Κυκλάδων Κατηγορία:Δήμος Θήρας
Γενς Κάλσιοτ
Το κύριο άγαλμα κατά τη διάρκεια της εκστρατείας Jubilee 2000 στη Δανία, συμμετείχε στις διαμαρτυρίες της Παγκόσμιας Τράπεζας στην Πράγα και στάθηκε μπροστά από τις κύριες εισόδους στη συνεδρίαση για το κλίμα στην Κοπεγχάγη.
Ο σκοπός ήταν η εστίαση στις κακοποιήσεις που οι ενήλικοι έχουν εκθέσει τα παιδιά σε πολλά μέρη του κόσμου: πείνα, παιδική εργασία, στρατιωτική υπηρεσία, πορνεία κ.α. 28 σχολεία συμμετείχαν. Τα παιδιά έφτιαξαν καλούπια από τα χέρια τους με τη βοήθεια των δασκάλων τους. Τα χέρια εκτέθηκαν πρώτα στο δημαρχείο του Όντενσε. Τώρα κάνουν τον γύρω της Δανίας και στο εξωτερικό.
Σε συνεργασία με το θέατρο Βρουταλιά ο Γενς Κάλσιοτ είχε την πρώτη του εμφάνιση ως σκηνογράφος σε μία παράσταση σχετικά με τον Ted Kazcynski, που ονομάστηκε the Una bomber, έναν από τους πιό γνωστούς τρομοκράτες της σύγχρονης εποχής. Τα σκηνικά του έργου βρίσκονται στο εργαστήριο του. Freedom to Pollute (2002), (ελευθερία στη ρύπανση): Ένα άγαλμα 6 μέτρα σε ύψος, το άγαλμα της ελευθερίας με καπνισμένη δάδα όπου δημιούργησε διάλογο σχετικά με την έννοια της ελευθερίας του δυτικού κόσμου. Χρησιμοποιήθηκε σε περιβαλλοντικές διαδηλώσεις στη Δανία, στο Λουξεμβούργο, στο Ροστόκ (πόλη της Γερμανίας), στη Σουηδία κ.α.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δανοί γλύπτες
Ζήνων (τραγωδία)
Ο Ζήνων είναι τραγωδία του 17ου αιώνα από άγνωστο συγγραφέα. Παραδίδεται από ένα μόνο χειρόγραφο, τον Νανιανό κώδικα (Codex Nanianus), που περιέχει έργα του κρητικού θεάτρου και από την πρώτη δημοσίευσή του από τον Κωνσταντίνο Σάθα θεωρήθηκε κρητικό έργο. Τις τελευταίες δεκαετίες η κρητική προέλευσή της τραγωδίας αμφισβητήθηκε και υποστηρίχθηκε η επτανησιακή καταγωγή της. Αναφέρεται στον βυζαντινό αυτοκράτορα Ζήνωνα, τα εγκλήματα που διέπραξε μαζί με τον ξάδερφό του Λογγίνο, με σκοπό να αποκτήσουν την εξουσία και την τραγική κατάληξή του, όταν ανατράπηκε από τον στρατό και χτίστηκε ζωντανός σε τάφο. Μαρτυρείται παράσταση του έργου στη Ζάκυνθο το 1683, η οποία φαίνεται πως συνδέεται με την ίδρυση ενός ιησουιτικού σεμιναρίου στο νησί (1680), επομένως πρόκειται για περίπτωση ανάλογη των θεατρικών παραστάσεων σε ιησουιτικούς κύκλους στα νησιά του Αιγαίου της ίδιας περιόδου.
Δομή και υπόθεση
Η πρώτη πράξη ξεκινά ενώ ο Ζήνων έχει θανατώσει τον αυτοκράτορα Βασιλίσκο Α΄. Εμφανίζεται αρχικά το φάντασμα του νεκρού αυτοκράτορα που καλεί τους θεούς να τιμωρήσουν τον Ζήνωνα. Στη συνέχεια παρουσιάζεται στη σκηνή ο Ζήνων, μαζί με έναν αστρολόγο ο οποίος προαναγγέλλει τον τρόπο θανάτου του, με αποτέλεσμα να χάσει τη ζωή του. Έπειτα ο Ζήνων εμφανίζεται να υπόσχεται στον ξάδερφό του Λογγίνο να του προσφέρει τη συμβασιλεία, αφού εξοντώσουν τον νόμιμο συμβασιλέα Βασιλίσκο Β΄. Τα σχέδιά τους αποτυγχάνουν στο συμβούλιο που ακολουθεί, εξαιτίας της αντίρρησης του πατρίκιου Πελάγιου που προσβάλλει τον Λογγίνο.
Στις αρχές της επόμενης πράξης αρχίζει να εξυφαίνεται η συνωμοσία του αυλικού Αναστάσιου, ο οποίος πληροφορείται για την προφητεία του αστρολόγου και τον σκοπό του Λογγίνου να τον θανατώσει. Ο Αναστάσιος αποφασίζει να μεθοδεύσει εξέγερση κατά του Ζήνωνα, με σκοπό να στεφθεί ο ίδιος αυτοκράτορας. Με αφορμή την άφιξη του στρατηγού Αρμάκιου, πατέρα του συμβασιλιά Βασιλίσκου, αποφασίζει μαζί με τον Ουρβίκιο να προκαλέσουν τη θανάτωση του Αρμάκιου και του Πελάγιου για να στρέψουν τον λαό σε εξέγερση.
Ο Ουρβίκιος στήνει παγίδα στον Αρμάκιο προτρέποντάς τον να επιτεθεί στον Ζήνωνα, προειδοποιεί όμως ταυτόχρονα τον αυτοκράτορα και στην τρίτη πράξη η απόπειρα του στρατηγού αποτυγχάνει και ο Λογγίνος διατάζει τη θανάτωσή του. Ο Ουρβίκιος και ο Αναστάσιος εκμεταλλεύονται τη διάδοση του θανάτου του στρατηγού για να πάρουν τον στρατό με το μέρος τους, μοιράζοντάς τους χρήματα που είχε διατάξει ο Ζήνων να μοιραστούν για να εξασφαλίσει την εύνοιά τους, αλλά παρουσιάζοντάς τα ως προερχόμενα από τον Αναστάσιο, με σκοπό να κερδίσουν την υποστήριξη του στρατού προς αυτόν.
Στην τέταρτη πράξη παρουσιάζονται οι μεθοδεύσεις του Λογγίνου για την εξόντωση του Πελάγιου, ο οποίος δικάζεται και σκοτώνεται ως ειδολωλάτρης. Στην πέμπτη πράξη, ενώ ο Ζήνων και ο Λογγίνος γιορτάζουν σε συμπόσιο την εξόντωση των βασικών εχθρών τους, ο Αναστάσιος και ο Ουρβίκιος οργανώνουν την επίθεση του στρατού εναντίον του παλατιού και μεθούν τον Ζήνωνα ώστε να μην μπορεί να αντιδράσει. Ο στρατός επιτίθεται, συλλαμβάνει τον αυτοκράτορα και τον χτίζει ζωντανό σε έναν τάφο, και αργότερα σκοτώνει και τον Λογγίνο. Το έργο τελειώνει με τον Ζήνωνα να συνέρχεται, να αντιλαμβάνεται τι έχει συμβεί και να μετανοεί λίγο πριν πεθάνει. Στον επίλογο εκφράζεται η πεποίθηση ότι παρόμοια θα είναι η τύχη όσων μοναρχών ή αρχηγών συμπεριφέρονται με φιλοδοξία και σκληρότητα.
Χαρακτήρας
Η τραγωδία είναι γραμμένη σε ιαμβικούς δεκαπεντασύλλαβους ομοιοκατάληκτους στίχους, αλλά παρεμβάλλονται και κάποια τραγούδια με διαφορετικά στιχουργικά σχήματα: ιαμβικοί ενδεκασύλλαβοι και επτασύλλαβοι, τροχαϊκοί οκτασύλλαβοι, σε εξάστιχες και οκτάστιχες στροφές. Η βασική θεματολογία είναι η αστάθεια της μοίρας των ισχυρών και η τιμωρία της αμαρτίας, της αλαζονείας και της φιλοδοξίας.