cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σουίτα Αβάνα
Κριτικές
Η ταινία θεωρήθηκε από τους Κουβανούς κριτικούς σαν μία από τις καλλίτερες ταινίες των τελευταίων δεκαετιών.
Ένας φόρος τιμής στους κλυδωνιζόμενους αλλά ελαστικούς κατοίκους μιας κλυδωνιζόμενης αλλά ελαστικής πόλης.
Βραβεία
Η ταινία συγκέντρωσε πολλά βραβεία σε διεθνή φεστιβάλ κινηματογράφου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες του 2003 Κατηγορία:Ντοκιμαντέρ Κατηγορία:Πολιτισμός της Κούβας
Special Olympics
Οι Special Olympics είναι η μεγαλύτερη αθλητική διοργάνωση στον κόσμο για παιδιά και ενήλικες με νοητικά προβλήματα, η οποία προσφέρει τη δυνατότητα για εκπαίδευση και για συμμετοχή στους αγώνες σε 5 εκατομμύρια αθλητές σε όλο τον κόσμο καθώς και στα μέλη του United States Sports σε 172 χώρες. Οι Special Olympics πραγματοποιούνται κάθε μέρα, σε όλο τον κόσμο - συμπεριλαμβανομένων εκδηλώσεων σε επίπεδο περιοχών και χωρών, καταλήγοντας στη διοργάνωση περισσότερων από 100,000 αθλητικών εκδηλώσεων κάθε χρόνο. Όπως συμβαίνει με τη Διεθνή Παραολυμπιακή Επιτροπή, η Επιτροπή των Special Olympics είναι αναγνωρισμένη από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή ; ανεξάρτητα όμως από τους Παραολυμπιακούς Αγώνες, οι Παγκόσμιοι Αγώνες Special Olympics δεν πραγματοποιούνται την ίδια χρονιά ή σε συνδυασμό με τους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Οι Παγκόσμιοι Αγώνες των Special Olympics είναι ένα σημαντικό αθλητικό γεγονός που διοργανώνεται από την Επιτροπή των Special Olympics. Οι αγώνες εναλλάσσονται μεταξύ των Θερινών και των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων και πραγματοποιούνται κάθε δυο χρόνια. Οι πρώτοι Παγκόσμιοι Αγώνες των Special Olympics διεξήχθησαν στις 20 Ιουλίου 1968 στο Σικάγο του Ιλινόις και συμμετείχαν περίπου 1000 αθλητές από τις ΗΠΑ και τον Καναδά. Η συμμετοχή αθλητών από άλλες χώρες επεκτάθηκε κατά τους επόμενους αγώνες. Το 2003, οι πρώτοι Θερινοί Παγκόσμιοι Αγώνες των Special Olympics διεξήχθησαν για πρώτη φορά πέρα από τα σύνορα των Ηνωμένων Πολιτειών και πιο συγκεκριμένα στο Δουβλίνο της Ιρλανδίας, με 7000 αθλητές από 150 χώρες. Οι τελευταίοι Θερινοί Παγκόσμιοι Αγώνες των Special Olympics πραγματοποιήθηκαν στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνιας (το μεγαλύτερο αθλητικό γεγονός που έλαβε χώρα στο Λος Άντζελες μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1984), από τις 25 Ιουλίου έως τις 5 Αυγούστου 2015. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που οι Special Olympics είχαν καθημερινή τηλεοπτική κάλυψη από το ESPN. Οι επόμενοι Θερινοί Παγκόσμιοι Αγώνες των Special Olympics θα διεξαχθούν τον Μάρτιο του 2019 στο Άμπου Ντάμπ ι των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Θα είναι οι πρώτοι Παγκόσμιοι Αγώνες των Special Olympics που θα πραγματοποιηθούν στη Μέση Ανατολή.
Οι πρώτοι Χειμερινοί Αγώνες των Special Olympics πραγματοποιήθηκαν το 1977 στο Κολοράντο. Η Αυστρία ήταν η πρώτη χώρα που φιλοξένησε τους πρώτους Χειμερινούς Αγώνες των Special Olympics το 1993. Οι τελευταίοι Χειμερινοί Παγκόσμιοι Αγώνες των Special Olympics πραγματοποιήθηκαν στο Graz και στο Ramsau της Αυστρίας από τις 14 έως τις 25 Μαρτίου 2017. Κατά τη διάρκεια των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων το 2013 στην Πιόνγκτσανγκ της Νότιας Κορέας πραγματοποιήθηκε η πρώτη Διάσκεψη Κορυφής για τους Special Olympics με θέμα "Τερματισμός του κύκλου της φτώχειας και του αποκλεισμού των ατόμων με νοητικές αναπηρίες" ; διάσκεψη στην οποία συμμετείχαν κυβερνητικοί αξιωματούχοι, ακτιβιστές και επιχειρηματίες από όλο τον κόσμο.
Λογότυπο
Το λογότυπο των Special Olympics βασίζεται στο γλυπτό "Χαρά και Ευτυχία σε Όλα τα Παιδιά του Κόσμου" του Zurab Tsereteli, το οποίο ήταν δώρο στο SUNY Brockport όταν το πανεπιστήμιο φιλοξένησε τους Special Olympics το 1979. Το λογότυπο αυτό έχει υποστεί αρκετές αλλαγές μέχρι σήμερα. Η "stick figure" είναι μια αφηρημένη αλλά ανθρώπινη μορφή που σχεδιάστηκε για να δημιουργεί μια αίσθηση κίνησης και δραστηριότητας. Το λογότυπο είναι ένα σύμβολο ανάπτυξης, εμπιστοσύνης και ευτυχίας μεταξύ των παιδιών και των ενηλίκων με ειδικές ανάγκες οι οποίοι μαθαίνουν να τελειοποιούν τις δεξιότητες, να συμμετέχουν σε διαγωνισμούς και να προετοιμάζουν τους εαυτούς τους για μια πιο πλούσια και πιο παραγωγική ζωή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αναπηρία Κατηγορία:Αθλητικές διοργανώσεις
Μάχη του Σατσίλε
Στις 9 Απριλίου 1809 η Αυστρία κήρυξε τον πόλεμο στη Γαλλία. Ο Αρχιδούκας Ιωάννης πέρασε με τον στρατό του τα ιταλικά σύνορα, αναγκάζοντας τους Γάλλους να υποχωρήσουν και να ανασυνταχθούν. Ωστόσο, πριν από τις απειλητικές κινήσεις των Αυστριακών, ο Πρίγκηπας Ευγένιος, τοποθέτησε το στράτευμά του στα όρια μεταξύ Φρίουλι και Βενετίας και ειδικότερα στην πόλη του Σατσίλε, όπου και οργάνωσε την άμυνά του για επερχόμενη επίθεση.
Οι Αυστριακοί έφτασαν στο Σατσίλε στις 16 Απριλίου, ύστερα από διαδοχικές μικρής κλίμακας επιχειρήσεις στο Πορντενόνε και το Οσπενταλέττο. Το μεγαλύτερο μέρος των μαχών διεξήχθη γύρω από τις γέφυρες που υπήρχαν στον κοντινό ποταμό. Οι μάχες κράτησαν ως το πρωί, οπότε μια πλευρική επίθεση των Αυστριακών ανάγκασε τους Γάλλους σε υποχώρηση ως τον ποταμό Πιάβε, όπου οι δύο πλευρές θα συναντιούνταν ξανά.
Κατηγορία:Ναπολεόντειοι Πόλεμοι Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας Κατηγορία:Ιστορία της Ιταλίας Κατηγορία:Ιστορία της Αυστρίας
Μπάσκετμπολ Τσάμπιονς Λιγκ
Το Μπάσκετμπολ Τσάμπιονς Λιγκ (αγγλικά: Basketball Champions League, BCL) είναι ευρωπαϊκή καλαθοσφαιρική διοργάνωση, με αρμόδια αρχή την FIBA και η οποία θεωρείται η δεύτερη σε τάξη ευρωπαϊκή διασυλλογική διοργάνωση μαζί με το Γιουροκαπ μετά την Ευρωλίγκα. Η πρώτη διοργάνωση ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 2016.
Ίδρυση
Τον Οκτώβριο του 2015 η FIBA προσπάθησε να ανακτήσει τον έλεγχο της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης προτείνοντας μια νέα διοργάνωση με 16 ομάδες, με εγγυημένες 8 θέσεις σε διάφορες ομάδες. Όταν οι κορυφαίες ευρωπαϊκές ομάδες αποφάσισαν να παραμείνουν στην Euroleague Basketball, η FIBA ανακοίνωσε μια νέα ευρωπαϊκή διασυλλογική διοργάνωση όπου η πρόκριση θα καθορίζεται καθαρά με βάση την αθλητική αξία (κατάταξη στα εγχώρια πρωταθλήματα, κ.λ.π).
Προκριματικά: Συμμετέχουν 56 ομάδες. Από αυτές θα προκριθούν οι 32 στην κανονική περίοδο.
Στην κανονική περίοδο συμμετέχουν 32 ομάδες, χωρισμένες σε 8 ομίλους των τεσσάρων ομάδων, με τους πρώτους να προκρίνονται απευθείας στους “16” και τους δεύτερους και τους τρίτους κάθε ομίλου να δίνουν ματς τύπου play-in, για να βρεθούν στο Top-16. Tα play-in θα κριθούν σε σειρά των τριών νικών τον Ιανουάριο με 8 ομάδες να παίρνουν τη πρόκριση για τον επόμενο γύρο. Οι 16 ομάδες χωρίζονται σε 4 ομίλους των 4 ομάδων ο καθένας, με τα ματς να διεξάγονται από Γενάρη μέχρι Μάρτη. Οι δύο πρώτοι κάθε ομίλου προκρίνονται στην οκτάδα του BCL.
Στην προημιτελική φάση οι οκτώ ομάδες θα δώσουν σειρά αγώνων (εντός και εκτός έδρας) και ο νικητής θα κρίνεται στις 3 νίκες. Οι τέσσερις που θα προκριθούν θα πάρουν μέρος στο Final Four.
Τα Final-4
* Τις σεζόν 2019-20 και 2020-21 η σεζόν τελείωσε με την διεξαγωγή Φάιναλ 8 (με οκτώ ομάδες) ως ένα τροποποιημένο τουρνουά που αντικατέστησε το Φάιναλ φορ που δεν έγινε λόγω της πανδημίας του κορονοϊού.
Τίτλοι και συμμετοχές σε τελικούς
{|
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Ημαθίας 2012–13
Την περίοδο 2012-13 η ΕΠΣ Ημαθίας διοργάνωσε το πρωτάθλημα σε 4 κατηγορίες και το Κύπελλο
A1΄Κατηγορία
Στο πρωτάθλημα της Α1 Ε.Π.Σ. Ημαθίας 2012-2013 πρώτη αναδείχθηκε η ομάδα του Αχιλλέα Νεοκάστρου η οποία αγωνίστηκε μετά το τέλος της Α1 στα μπαράζ για την άνοδο στην Γ΄ Εθνική Ερασιτεχνική, αλλά δεν τα κατάφερε και θα αγωνίζεται και την επόμενη σεζόν στην Α1. Από την άλλη υποβιβάστηκαν στην Α2 ΕΠΣ Ημαθίας η Θύελλα Στενημάχου, η Αγία Βαρβάρα, η ΑΕΠ Βέροιας και ο Κεραυνός Επισκοπής, που τερμάτισαν στις τελευταίες θέσεις της βαθμολογίας.Η Νίκη Αγκαθιάς δεν δήλωσε συμμετοχή στο πρωτάθλημα της Α1 ΕΠΣ Ημαθίας
Πηγές
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Ημαθίας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2012-2013
Αρταξέρξης
Το Αρταξέρξης μπορεί να αναφέρεται σε:
Άκαρπο Ξάνθης
Το Άκαρπο είναι χωριό του Νομού Ξάνθης, με πληθυσμό 298 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Είναι κτισμένο σε μεσοσταθμικό υψόμετρο 35 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε οδική απόσταση 11 χιλιομέτρων ανατολικά από το κέντρο της πόλης της Ξάνθης, κοντά στη σιδηροδρομική γραμμή Θεσσαλονίκης-Αλεξανδρουπόλεως. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του Άκαρπου είναι πλάτος 41°08΄ Βόρειο και μήκος 24°59΄ Ανατολικό. Κοντινότεροι οικισμοί είναι η Λευκόπετρα, μόλις 1 χλμ. στα βόρεια του Άκαρπου, και το κεφαλοχώρι της περιοχής, η μικρή κωμόπολη Σέλερο, 1,5 χλμ. στα βορειοανατολικά. Παλαιότερα αναφέρεται ότι απείχε τρεις ώρες με τα πόδια από την πόλη της Ξάνθης και μισή ώρα πορείας από τον Σταθμό Πολυσίτου της σιδηροδρομικής γραμμής Θεσσαλονίκης-Αλεξανδρουπόλεως.
Διοικητικά το Άκαρπο υπάγεται σήμερα στη δημοτική κοινότητα Σελέρου, που ταυτίζεται με τη Δημοτική Ενότητα Σελέρου, του Δήμου Αβδήρων, στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Παλαιότερα, εντελώς αντίστοιχα, ήταν χωριό της κοινότητας Σελέρου, στην Επαρχία και Νομό Ξάνθης.
Η εξέλιξη του πληθυσμού του Άκαρπου στις επίσημες απογραφές φαίνεται στον παρακάτω πίνακα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ακαρπο Ακαρπο
Ακρίτας Κιλκίς
Για οικισμό με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Ακρίτας Φλώρινας
Ο Ακρίτας είναι ημιορεινό χωριό του Δήμου Κιλκίς στην Κεντρική Μακεδονία σε υψόμετρο 220 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Ακρίτας βρίσκεται νότια της λίμνης Δοϊράνης, πολύ κοντά στα σύνορα της Ελλάδας με τη Βόρεια Μακεδονία και είναι κτισμένο δυτικά της ΕΟ Θεσσαλονίκης - Δοϊράνης. Απέχει 25,5 χλμ. ΒΔ. από την πόλη του Κιλκίς και 71,5 χλμ. Β.-ΒΔ. από τη Θεσσαλονίκη. Μετά τους Βαλκανικούς πολέμους, στο χωριό εγκαταστάθηκαν Σαρακατσάνοι και μετά το 1922, εγκαταστάθηκαν Πόντιοι πρόσφυγες από την Κερασούντα του Εύξεινου Πόντου. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Επιτροπής Αποκαταστάσεως Προσφύγων (ΕΑΠ) από το έτος 1928, στο χωριό εγκαταστάθηκαν 86 οικογένειες, με συνολικά 293. Το 1936 ήρθαν πρόσφυγες από τα Σούρμενα της ανατολικής Τραπεζούντας. Παλιότερα ονομαζόταν Βλαδάγια και έτσι αναφέρεται το 1919, μετά την απελευθέρωση, στο ΦΕΚ 48Α-05/03/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Βλαδάγιας. Μετονομάστηκε σε Ακρίτας το 1926. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Ακρίτα που ανήκει στη δημοτική ενότητα Δοϊράνης του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, έχει έκταση 19,049 χμ² και πληθυσμό 149 κατοίκους.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς Κατηγορία:Δήμος Κιλκίς
Άντολφ Άιχμαν
μικρογραφία|δεξιά|250px|Η ταυτότητα Ερυθρού Σταυρού, με την οποία το 1950 ο Άιχμαν φυγαδεύτηκε στην Αργεντινή. Ο Όττο Άντολφ Άιχμαν (Otto Adolf Eichmann, 19 Μαρτίου 1906, Ζόλινγκεν, Γερμανία - 31 Μαΐου 1962, Ράμλα, Ισραήλ) ήταν Αυστριακός πολιτικός και στρατιωτικός γερμανικής καταγωγής. Υπηρέτησε ως συνταγματάρχης των SS και επικεφαλής του Γραφείου Εβραϊκών Υποθέσεων της Γκεστάπο. Θεωρείται αρχιτέκτονας του Ολοκαυτώματος.
Η σταδιοδρομία του στη Σουτσστάφφελ
Ο Άιχμαν γεννήθηκε στο Ζόλινγκεν (Solingen), κοντά στην Κολωνία της Γερμανίας στις 19 Μαρτίου 1906. Πατέρας του ήταν ο επιχειρηματίας Άντολφ Καρλ Άιχμαν και μητέρα του η Μαρία Σέφερλινγκ (Schefferling). Η οικογένειά του ήταν μια τυπική οικογένεια της προτεσταντικής μεσοαστικής γερμανικής τάξης. Η μητέρα του πέθανε όταν ο Άντολφ ήταν σε μικρή ηλικία και η οικογένεια μετακόμισε στο Λιντς της Αυστρίας, όπου ο Άιχμαν πέρασε τα νεανικά του χρόνια. Ο πατέρας του κλήθηκε να υπηρετήσει στον Στρατό της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας και όταν επέστρεψε συνέχισε τη λειτουργία της επιχείρησής του. Ο γιος του, όμως, απέτυχε να συνεχίσει τις σπουδές του (ήθελε να γίνει μηχανικός) και, το 1927, άρχισε να εργάζεται ως τοπικός περιοδεύων αντιπρόσωπος μιας θυγατρικής εταιρείας της αμερικανικής Στάνταρντ Όιλ, της Vacuum Oil Company. Για την πρόσληψή του στην εν λόγω εταιρεία μεσολάβησε ο οικογενειακός του φίλος Ερνστ Καλτενμπρούννερ. Στην εργασία αυτή παρέμεινε μέχρι το 1933, οπότε και απολύθηκε, σύμφωνα με την εταιρεία, λόγω περικοπών προσωπικού, ο ίδιος, όμως, ισχυρίστηκε στον Καλτενμπρούννερ ότι απολύθηκε λόγω της ανάμιξής του στο Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα, μετά από εισήγηση κάποιου εβραϊκής καταγωγής στελέχους της εταιρείας.
Το 1932, σε ηλικία 26 ετών, πάλι με υπόδειξη του φίλου του Ερνστ Καλτενμπρούννερ, έγινε μέλος του Αυστριακού τμήματος του Εθνικοσιαλιστικού κόμματος (NSDAP) με αριθμό μέλους 889895. Στη συνέχεια έγινε μέλος της SS (αριθ. μέλους 45326) και το 1934 υπηρέτησε με το βαθμό του ομαδάρχη (Scharführer) στο Στρατόπεδο συγκέντρωσης Νταχάου. Έβρισκε την απασχόληση αυτή βαρετή και μονότονη και τον Σεπτέμβριο του 1934 ζήτησε μετάθεση. Μετατέθηκε, πράγματι, τον Νοέμβριο του 1934 στην Ασφάλεια (Sicherheitspolizei) και τοποθετήθηκε στην υπηρεσία της SD (Sicherheitsdienst). Η αρμοδιότητα που αρχικά του δόθηκε εκεί ήταν η αρχειοθέτηση εγγράφων με πληροφορίες για τους Ελευθεροτέκτονες. Στη συνέχεια τοποθετήθηκε στο τμήμα που ασχολείτο με τους Εβραίους, το οποίο ήταν διαρκώς απασχολημένο με τη συλλογή πληροφοριών για τους διακεκριμένους Εβραϊκής καταγωγής πολίτες. Η τοποθέτηση αυτή έπαιξε σημαντικό ρόλο στη μετέπειτα πορεία του.
Στις 21 Μαρτίου 1935 νυμφεύεται τη Βερόνικα (Βέρα) Λιμπλ (Veronica Catalina Liebl), με την οποία απέκτησε τέσσερις γιους: Τον Κλάους (1936, Βερολίνο) τον Χορστ (1940, Βιέννη), τον Ντίτερ Χέλμουτ (1942, Πράγα) και τον Ρικάρντο Φρανθίθκο (1955, Μπουένος Άιρες, Αργεντινή). Τον ίδιο χρόνο ονομάζεται επισήμως υπεύθυνος των "Εβραϊκών ζητημάτων" της SD και ειδικεύεται στην κουλτούρα των Εβραίων: Επισκέπτεται πολλές εβραϊκές συνοικίες σε γερμανικές πόλεις, από τις οποίες αποκομίζει ογκώδεις τόμους σημειώσεων. Μαθαίνει ένα συνονθύλευμα εβραϊκών διαλέκτων και το 1937 πραγματοποιεί, ύστερα από εισήγηση του προϊσταμένου του Χέρμπερτ Χάγκεν, ένα σύντομο ταξίδι στην Παλαιστίνη για να εξετάσει τις δυνατότητες μετανάστευσης των Εβραίων της Γερμανίας εκεί. Οι Βρετανικές αρχές τού αρνούνται τη χορήγηση βίζας και από τη Χάιφα μεταβαίνει στο Κάιρο, όπου συναντάται, σύμφωνα με την κατάθεσή του στη δίκη του, με ένα πράκτορα της Χαγκάνα (Haganah), μιας Ισραηλινής παραστρατιωτικής οργάνωσης, για να συζητήσουν το θέμα της μετανάστευσης. Σύμφωνα με τον ίδιο, σκόπευε να συναντηθεί και με Άραβες ηγέτες της Παλαιστίνης, πράγμα που δεν κατάφερε λόγω της άρνησης εισόδου του σε αυτήν από τις Βρετανικές αρχές.
Ο Άιχμαν επιστρέφει στη Γερμανία και το 1938 μετατίθεται στη Βιέννη, όπου τοποθετείται επικεφαλής του "Γραφείου Μετανάστευσης Εβραίων". Είναι το μόνο άτομο που μπορεί να υπογράφει άδειες εξόδου Εβραίων από τη χώρα. Αρχικά, η δικαιοδοσία αυτή αφορούσε στην Αυστρία, αργότερα όμως επεκτάθηκε στην Τσεχοσλοβακία και λίγο αργότερα σε ολόκληρη την επικράτεια του Γερμανικού Ράιχ πριν τον Πόλεμο. Ο Άιχμαν έγινε ο ειδικός της "εξαναγκασμένης μετανάστευσης": Μέσα σε διάστημα 18 μηνών, 150.000 Εβραίοι είχαν εγκαταλείψει την Αυστρία. Η εκβιαστική αυτή μετανάστευση αποτέλεσε θαυμάσια μέθοδο "εκπαίδευσης" για τον Άιχμαν, ο οποίος άρχισε πλέον να χειρίζεται υποθέσεις εξαναγκαστικών εκτοπίσεων Εβραίων στην Πολωνία. Το 1939 κερδίζει επάξια τη θέση του ειδικού συμβούλου επί των "εκκενώσεων" Εβραίων και Πολωνών από εδάφη του Ράιχ. Το Γραφείο του έγινε ο προθάλαμος των αναγκαστικών εκτοπίσεων Εβραίων προς τα Ναζιστικά στρατόπεδα εξόντωσης που δημιουργήθηκαν στην κατεχόμενη Πολωνία.
Ο Άιχμαν μετατίθεται για μια ακόμη φορά, τον Δεκέμβριο του 1939, στο Γραφείο 4 (Amt IV), όπως λεγόταν το γραφείο της Γκεστάπο στο Κεντρικό Γραφείο Ασφαλείας του Ράιχ (RSHA), και τοποθετείται επικεφαλής της Υποδιεύθυνσης Β4, η οποία είχε ως αντικείμενο τις εβραϊκές υποθέσεις και "εθελοντικές μεταναστεύσεις" (Zentralstelle für jüdische Auswanderung). Για τα επόμενα έξι χρόνια το γραφείο του Άιχμαν ήταν το επιτελείο εκπλήρωσης της Τελικής Λύσης (Endlösung). Το 1940 ο Άιχμαν προτείνει τη μεταφορά των Εβραίων στη Μαδαγασκάρη, την οποία η Γερμανία θα αποσπούσε από τη Γαλλία. Το σχέδιο του Άιχμαν δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, αν και οι ανώτεροί του το είδαν με ενδιαφέρον, επειδή η κυριαρχία της θάλασσας εκείνη την εποχή ανήκε στη Μεγάλη Βρετανία και τον πολεμικό της στόλο, απέναντι στον οποίο δεν μπορούσε να αντιπαραταχθεί η "Kriegsmarine" (Πολεμικό Ναυτικό της Γερμανίας).
Η πρακτική εφαρμογή της Τελικής Λύσης άρχισε με τη δημιουργία, από άνδρες της Υποδιεύθυνσής του, αρχικά γκέτο στις μεγάλες κατεχόμενες πόλεις. πρώτα στη Βαρσοβία και ύστερα στο Λοτζ. Η τακτική αυτή ακολουθήθηκε και σε πόλεις της κατεχόμενης ζώνης στη Σοβιετική Ένωση. Η δημιουργία γκέτο λαμβανόταν μέριμνα να γίνεται πάντα κοντά σε σημεία διέλευσης σιδηροδρόμων, ώστε να είναι δυνατή η εύκολη μεταφορά των κατοίκων των γκέτο σε στρατόπεδα θανάτου.
Μεταφορές Εβραίων στα ειδικά δημιουργημένα στρατόπεδα θανάτου άρχισαν το καλοκαίρι του 1941. Ο ίδιος ο Άιχμαν ήταν υπεύθυνος για να οργανώνει το σύστημα μεταφορών των Εβραίων από όλα τα μέρη της κατεχόμενης Ευρώπης προς τα στρατόπεδα αυτά. Για να διαπιστώσει την πρόοδο των "εργασιών" της Τελικής Λύσης, ο Άιχμαν επισκέπτεται το στρατόπεδο του Άουσβιτς το 1941. Τον Νοέμβριο του 1941 προάγεται σε Αντισυνταγματάρχη (Sturmbannfuhrer) των SS και έχει ήδη οργανώσει τις μαζικές εκτοπίσεις Εβραίων από τη Γερμανία και τη Βοημία, σύμφωνα με τις εντολές του Χίτλερ "να εκκαθαρίσει το Ράιχ από τους Εβραίους το ταχύτερο δυνατό". Στις 20 Ιανουαρίου του 1942 πραγματοποιείται η Διάσκεψη της Βάνζεε, στην οποία είναι από τους κυριότερους συμμετέχοντες. Η διάσκεψη τον καθιερώνει ως "ειδικό επί των Εβραίων και των εβραϊκών ζητημάτων". Ο Άιχμαν αποδείχθηκε ο τέλειος γραφειοκράτης και εκτελεστής εντολών, αν και ποτέ δεν εκδήλωσε ανοιχτά τα αντισημιτικά του αισθήματα και ο ίδιος συχνά διακήρυσσε "ότι δεν έχει τίποτα εναντίον των Εβραίων". Λάμβανε, όμως, τις αποφάσεις για την εξόντωσή τους με απόλυτα γραφειοκρατική ψυχρότητα.
Ο Άιχμαν μετέβη σε πολλά γκέτο και στρατόπεδα θανάτου στα πλαίσια των καθηκόντων του. Στο γκέτο του Λβοφ είχε προσκαλέσει και τον αρχηγό του, Χάινριχ Χίμλερ, για να παρακολουθήσει εκ του σύνεγγυς τις εφαρμογές των μεθόδων του και την πρόοδο εκτέλεσης της διαταγής του Φύρερ. Ο Χίμλερ δεν άντεξε στο θέαμα: Σχεδόν ημιλιπόθυμος εγκατέλειψε τον χώρο για να επιστρέψει στη Γερμανία, από όπου εξέδωσε διαταγή να "ακολουθούνται περισσότερο ανθρωπιστικές μέθοδοι" για την εξόντωση των Εβραίων, και συγκεκριμένα με δηλητηρίαση από αέρια. Η εφαρμογή αυτής της μεθόδου είχε ήδη αρχίσει στο "Πρόγραμμα Ευθανασίας T-4". Επισκέπτεται ξανά το Άουσβιτς και εκεί, σε συνεργασία με τον Διοικητή του Ρούντολφ Ες (Rudolf Höss), επιλέγει προσεκτικά τους χώρους εγκατάστασης των θαλάμων αερίων. Εγκρίνει τη χρήση του Κυκλώνα-Β (Zyklon-B) ως αερίου θανάτου και παρακολουθεί προσωπικά τις πρώτες εφαρμογές του, για να βεβαιωθεί για την επιτυχία της μεθόδου. Ο ενθουσιασμός του δεν ανακόπτεται ύστερα από αυτό: Περιοδεύει ευσυνείδητα σε όλες τις κατεχόμενες περιοχές και οργανώνει τη μεταφορά Εβραίων από όλες τις κατεχόμενες χώρες προς τα στρατόπεδα θανάτου. Έχει, επίσης, δοθεί εντολή να αφαιρούνται από τους νεκρούς Εβραίους όλα τα πολύτιμα αντικείμενα (ακόμη και τα χρυσά δόντια!), τα γυαλιά όρασης, τα υποδήματα, οι βέρες, ακόμη και τα μαλλιά από τις γυναίκες κρατούμενες. Όλα αυτά πλουτίζουν τα ταμεία των SS. Στη δίκη του κατέθεσε, ωστόσο, ότι εκείνη την εποχή είχε άγνοια των οικονομικών ζητημάτων. Συνέχισε, επίσης, να εκφράζει παράπονα για την απροθυμία που επεδείκνυαν ορισμένες "σύμμαχες δυνάμεις", όπως η Γαλλία του Βισύ και η Ιταλία να παραδίδουν στην SS τον Εβραϊκό τους πληθυσμό.
Καθώς το τέλος του πολέμου άρχισε να διαγράφεται, ο Χίμλερ έγινε περισσότερο διαλλακτικός και "ήπιος", εκδίδοντας διαταγή για την αναστολή της χρήσης των θαλάμων αερίων. Ο Άιχμαν, καλυπτόμενος τόσο από τον Καλτενμπρούννερ, αντικαταστάτη του Ράινχαρντ Χάιντριχ στην ηγεσία της RSHA, όσο και τον άμεσο προϊστάμενό του Χάινριχ Μύλλερ (Heinrich Muller), αγνοεί τη διαταγή και οι εκτελέσεις στους θαλάμους αερίων των στρατοπέδων θανάτου συνεχίζονται. Τον Μάρτιο του 1944 πρωτοστατεί - "εργαζόμενος" για πρώτη φορά εκτός γραφείου - στη σφαγή των Εβραίων που είχαν απομείνει στην Ουγγαρία. Τον Αύγουστο του 1944 ο Άιχμαν αναφέρει στον αρχηγό του, Χίμλερ, ότι σχεδόν τέσσερα εκατομμύρια Εβραίων είχαν εξολοθρευθεί στα στρατόπεδα θανάτου, ενώ δύο περίπου εκατομμύρια ακόμη είχαν θανατωθεί από τις "κινητές μονάδες", τα Einsatzgruppen.
Διαφυγή και εγκατάσταση στην Αργεντινή
Με το τέλος του πολέμου, ο Άιχμαν καταφέρνει να διαφύγει από την Ουγγαρία (ρωσική ζώνη) στην Αυστρία, όπου και συλλαμβάνεται από τους Αμερικανούς. Επειδή έχει φροντίσει να πάρει το ψευδώνυμο Ότο Έκμαν (Otto Eckmann), οι Αμερικανοί δεν του αποδίδουν ιδιαίτερη σημασία. Εγκλείεται σε στρατόπεδο αιχμαλώτων, όχι όμως υψηλής ασφαλείας, και έτσι καταφέρνει να δραπετεύσει και κρύβεται επί τρία ολόκληρα χρόνια στη Γερμανία. Ο ρόλος του ως ηγετικής φυσιογνωμίας του Ολοκαυτώματος αποκαλύπτεται στη Δίκη της Νυρεμβέργης μέσω των μαρτυριών, αλλά και όσων εγγράφων διασώθηκαν. Τα ίχνη του, όμως, έχουν χαθεί. Οι Ισραηλινοί δεν είναι, παρόλ' αυτά, διατεθειμένοι να αφήσουν ατιμώρητους όσους είναι υπεύθυνοι για το θάνατο 6 εκατομμυρίων ομοφύλων τους. Δημιουργούν το ειδικό "σώμα" των Εκδικητών (εβρ. Nokmim), όπως αποκαλείται. Αυτό έχει ως στόχο τον εντοπισμό εγκληματιών πολέμου που είτε έχουν διαφύγει τη σύλληψη, από αμέλεια των δυνάμεων κατοχής της Γερμανίας ή έλλειψη τεκμηρίων, είτε έχουν αλλάξει ταυτότητα και κρύβονται, όπως ο Άιχμαν. Σημαντικό ρόλο σε αυτό έπαιζε ο μεγαλύτερος, ίσως, διώκτης των φυγάδων Ναζιστών, Σίμον Βίζενταλ (Simon Wiesenthal), Εβραίος γεννημένος στο Λιντς, ο ρόλος του, όμως, στην υπόθεση Άιχμαν αμφισβητείται.
Ο Άιχμαν καταφέρνει, το 1950, με τη βοήθεια της Διεθνούς Επιτροπής του Ερυθρού Σταυρού, να προμηθευτεί ένα Ιταλικό διαβατήριο στο όνομα Ρικάρντο Κλέμεντ (Riccardo Clement), γεννημένου στο Μπολτσάνο (Bolzano) της Ιταλίας, στο οποίο εμφανίζεται ως άπολις (χωρίς υπηκοότητα). Το ίδιο έτος του χορηγείται βίζα, πάλι με τη μεσολάβηση του Ερυθρού Σταυρού, για να μεταβεί στην Αργεντινή. Αρχικά εγκαταστάθηκε σε ένα προάστιο του Μπουένος Άιρες, όπου άνοιξε ένα καθαριστήριο ρούχων. Το κατάστημα χρεοκόπησε λίγο αργότερα και ο Άιχμαν μετακινήθηκε στην πόλη Τουκουμάν (Tucuman), περίπου 800 χλμ. βορειότερα, όπου εργάστηκε για ένα εργοστάσιο επεξεργασίας νερού και αρδεύσεων. Το 1952 κάλεσε τη σύζυγο και τα παιδιά τους να μεταβούν κοντά του, όπως και έγινε στις 28 Ιουλίου. Το 1953, όμως, η εταιρεία για την οποία εργαζόταν χρεοκόπησε και η οικογένεια μετακινήθηκε ξανά στο Μπουένος Άιρες. Ο Άιχμαν προσελήφθη ως υπάλληλος της τοπικής αντιπροσωπείας της Μερτσέντες - Μπεντς (Mercedes-Benz) και συνέχισε να ζει στην Αργεντινή.
Σύλληψη και μεταφορά στο Ισραήλ
Το 1959 η μυστική υπηρεσία Μοσάντ του Ισραήλ πληροφορείται ότι ο Άιχμαν είναι ζωντανός και βρίσκεται στην Αργεντινή με το όνομα Κλέμεντ. Την πληροφορία φέρεται να έδωσε ο Φριτς Μπάουερ (Fritz Bauer), Εισαγγελέας του κρατιδίου της Έσσης (Hessen). Πράκτορες της Μοσάντ πηγαίνουν στην Αργεντινή και θέτουν τον Άιχμαν υπό διαρκή παρακολούθηση. Δεν έχουν, όμως, αρκετά στοιχεία για να πεισθούν για την πραγματική ταυτότητα του κ. Ρικάρντο Κλέμεντ. Την απόδειξη τους παρέχει ο ίδιος ο Άιχμαν, όταν στις 11 Μαΐου 1960 πηγαίνει να εορτάσει την αργυρή επέτειο (25 χρόνια) του γάμου του με τη σύζυγό του, την οποία υποτίθεται ότι είχε νυμφευθεί στην Αργεντινή μόλις πριν μερικά χρόνια, ενώ κανονικά είχαν παντρευτεί το 1935. Τότε οι Ισραηλινοί, έχοντας την επιβεβαίωση που ζητούσαν, δεν διστάζουν: Οργανώνουν την απαγωγή του καταζητούμενου μέσα στην Αργεντινή, σε συνεργασία με τους "Εκδικητές", και τον κρατούν αιχμάλωτο σε ασφαλές κρησφύγετο, μέχρι να βρουν την κατάλληλη ευκαιρία να τον φυγαδεύσουν στο Ισραήλ χωρίς να γίνουν αντιληπτοί από τις αρχές της Αργεντινής. Η οικογένειά του τον αναζητά, τηλεφωνώντας σε νοσοκομεία και κλινικές, αποφεύγει, όμως, να ειδοποιήσει την Αστυνομία.
Διεθνές επεισόδιο από την απαγωγή του
Στις 21 Μαΐου 1960 οι Ισραηλινοί φορτώνουν τον Άιχμαν, ναρκωμένο, σε ένα εμπορικό αεροσκάφος της Ελ Αλ (χωρίς να δηλώσουν ποιος ήταν) και τον οδηγούν στην Ιερουσαλήμ. Στις 23 Μαΐου ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Νταβίντ Μπεν Γκουριόν ανακοινώνει στην Κνέσετ (Ισραηλινό Κοινοβούλιο) τη σύλληψη ενός από τους πρωτεργάτες του Ολοκαυτώματος με αυτή τη σύντομη δήλωση:
"Οφείλω να ενημερώσω την Κνέσετ ότι προ ολίγου καιρού ένας από τους μεγαλύτερους ναζί εγκληματίες πολέμου, ο Άντολφ Άιχμαν, ο οποίος ήταν υπεύθυνος από κοινού με τη ναζιστική ηγεσία για την "Τελική Λύση", εντοπίσθηκε από τις ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες και κρατείται στο Ισραήλ, όπου και θα δικαστεί".
Η Αργεντινή διαμαρτύρεται για την απαγωγή του Άιχμαν και, ύστερα από άκαρπες διαπραγματεύσεις με το Ισραήλ, ζητεί σύγκληση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ διότι, όπως υποστηρίζει, «παραβιάσθηκαν τα κυριαρχικά δικαιώματα του κράτους της Αργεντινής» και το Ισραήλ παραβίασε τον Χάρτη του ΟΗΕ. Στη διαμάχη που ακολουθεί, η εκπρόσωπος του Ισραήλ Γκόλντα Μέιρ (μετέπειτα πρωθυπουργός) υποστηρίζει ότι πράγματι έγινε παραβίαση κυριαρχικών δικαιωμάτων του Κράτους, όπως ισχυρίζεται η Αργεντινή, αυτή, όμως, δεν διαπράχθηκε από το κράτος του Ισραήλ, αλλά από Ισραηλινούς απλούς πολίτες (εννοώντας τους "Εκδικητές"), και όχι από κρατικούς υπαλλήλους. Το Συμβούλιο Ασφαλείας εκδίδει συμβιβαστικό ψήφισμα, με το οποίο ζητείται "επανόρθωση από το Ισραηλινό κράτος" και "δίκη για τον Άντολφ Άιχμαν, για να κριθούν δημόσια τα εγκλήματα που φέρεται ότι έχει διαπράξει". Ωστόσο, το δίλημμα νομιμότητας, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο, που δημιούργησε η απαγωγή του Άιχμαν (απαγωγή πολίτη από επικράτεια ουδέτερης χώρας χωρίς ενημέρωση των αρχών της ή με συνεργασία των εμπλεκομένων στο πλαίσιο του Διεθνούς Δικαίου), δεν διευθετήθηκε ποτέ. Το Ισραήλ ζήτησε συγγνώμη από την Αργεντινή, αρνήθηκε, όμως, να επιστρέψει τον κρατούμενο, τον οποίο, όπως δήλωσε, θα παρέπεμπε σε δίκη, σύμφωνα με το ψήφισμα του ΟΗΕ.
Η δίκη και η καταδίκη
Το Ισραήλ συγκροτεί, σύμφωνα με τον Ισραηλινό ποινικό νόμο, τριμελές Δικαστήριο, το οποίο απαρτίζεται από τους Μοσέ Λάνταου (Moshe Landau) ως προεδρεύοντα, Βενιαμίν Χαλεβί (Benjamin Halevi) και Γιτζάκ Ραβέχ (Yitzhak Raveh) ως μέλη. Ως Δημόσιος Κατήγορος ορίζεται ο Γκίντεον Χάουσνερ (Gideon Hausner), ιδρυτής του "Yad Vashem", της Αρχής "για τη διάσωση της μνήμης των ηρώων και των μαρτύρων του Ολοκαυτώματος". Την υπεράσπιση του Άιχμαν αναλαμβάνει ο Γερμανός δικηγόρος δρ. Ρόμπερτ Σερβάτιους (Robert Servatius).
Προηγουμένως, το 1950 είχε ψηφιστεί από την Πρώτη Κνέσετ ένας ισραηλινός νόμος κατά των συνεργατών των Ναζί, με ένα νομικό πλαίσιο για τη δίωξη εγκλημάτων κατά των Εβραίων και άλλων διωκόμενων ανθρώπων που διαπράχθηκαν στη ναζιστική Γερμανία, την κατεχόμενη από τη Γερμανία Ευρώπη ή έδαφος υπό τον έλεγχο άλλης δύναμης του Άξονα μεταξύ του 1933 και του 1945. Ο πρωταρχικός στόχος του νόμου ήταν οι Εβραίοι επιζώντες του Ολοκαυτώματος που φέρονται να συνεργάστηκαν με τους Ναζί, ιδίως τους κρατούμενους λειτουργούς («kapos») και την εβραϊκή αστυνομία του γκέτο. Υποκινήθηκε από την οργή των επιζώντων εναντίον των υποτιθέμενων συνεργατών και την επιθυμία να «εξαγνιστεί» η κοινότητα. Μάλιστα προέβλεπε υποχρεωτική θανατική ποινή για τα σοβαρότερα εγκλήματα που προβλέπονταν στον νόμο, κάτι που σήμαινε ότι η τύχη του Άιχμαν ήταν εξ αρχής ζοφερή, καθώς οι κατηγορίες εναντίον του, επειδή αφορούσαν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας ήταν τόσο σοβαρές που ο Άιχμαν δεν μπορούσε να επικαλεστεί την απαγόρευση της αναδρομικότητας για να γλιτώσει τη θανατική καταδίκη (η απαγόρευση της αναδρομικότητας - ισχύος και εφαρμογής - των νόμων έχει τις ρίζες της στο διεθνές δίκαιο και σημαίνει ότι, ακόμα και αν μετά την τέλεση του ποινικού αδικήματος ψηφίστηκε νέος νόμος με διαφορετική ποινή, δεν μπορεί να επιβληθεί άλλη ποινή από εκείνη που προβλεπόταν κατά τον χρόνο τέλεσης του ποινικού αδικήματος).
Η δίκη, η οποία απασχόλησε ολόκληρη τη διεθνή κοινή γνώμη, άρχισε στις 11 Απριλίου 1961. Ο κατηγορούμενος βρισκόταν έγκλειστος σε ειδικά κατασκευασμένο γυάλινο αλεξίσφαιρο κλωβό. Εκπληκτικά ήταν, για την εποχή εκείνη, και τα μέτρα ασφάλειας, επειδή αφενός πολλοί εξαγριωμένοι Ισραηλινοί ήθελαν να σκοτώσουν τον κατηγορούμενο, αφετέρου άλλοι πρώην Ναζί, με πρωτοστάτη τον Ότο Σκορτσένυ, ήθελαν επίσης να σκοτώσουν τον Άιχμαν, για να μην προβεί σε αποκαλύψεις. Η κατηγορία αφορούσε δεκαπέντε εν όλω αδικήματα, ανάμεσα στα οποία εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, εγκλήματα κατά των Εβραίων και συμμετοχή σε εκτός νόμου οργάνωση (την SS). Η υπεράσπιση του Άιχμαν επικέντρωσε την προσοχή της στο γεγονός ότι, ως υφιστάμενος, ήταν υποχρεωμένος να εκτελεί απλώς διαταγές ανωτέρων του. Ωστόσο, οι ισχυρισμοί αυτοί καταρρίφθηκαν από πρώην συνεργάτες του στην SS, οι οποίοι κατέθεσαν όσα σχετικά είχαν δει. Ο Κατήγορος προσκόμισε, επίσης, μεγάλο όγκο εγγράφων, με τα οποία απεδείκνυε την εμπλοκή του κατηγορουμένου στις πράξεις για τις οποίες κατηγορείτο. Η διαδικασία ολοκληρώνεται στις 14 Αυγούστου 1961 - λόγω των συνεχών ενστάσεων του Σερβάτιους - και αναμένεται η έκδοση της απόφασης, η οποία ανακοινώνεται στις 11 Δεκεμβρίου 1961: Το δικαστήριο βρίσκει τον Άιχμαν ένοχο για όλες τις κατηγορίες και στις 15 Δεκεμβρίου ανακοινώνεται η ποινή. Ο Άιχμαν καταδικάζεται σε θάνατο με απαγχονισμό. Ο καταδικασμένος απευθύνει δύο αιτήσεις χάριτος, μία στο Ανώτατο Δικαστήριο και μία στον τότε Ισραηλινό ηγέτη Γιτζάκ Μπεν-Ζβι, οι οποίες απορρίφθηκαν. Στις 31 Μαΐου 1962, ο Άιχμαν εκτελείται στις φυλακές της πόλης Ράμλα με απαγχονισμό. Η σορός του αποτεφρώνεται και οι στάχτες της διασκορπίζονται στα διεθνή ύδατα της Μεσογείου «για να αποτραπεί η κατασκευή οποιουδήποτε μνημείου θα μπορούσε να θυμίζει τον αρχιτέκτονα του Ολοκαυτώματος».
Η Γερμανίδα φιλόσοφος Μπετίνα Στάνγκνετ στο βιβλίο της Eichmann Before Jerusalem (α΄ εκδ. στα γερμανικά: 2011) αμφισβήτησε τη συλλογιστική της Χάνα Άρεντ. Μελετώντας, μεταξύ άλλων, ανέκδοτο ηχητικό υλικό 30 ωρών από συνεντεύξεις του Άιχμαν όταν βρισκόταν στην Αργεντινή (τα λεγόμενα Sassen interviews, ή Sassen tapes), συμπέρανε ότι ο πραγματικός Άιχμαν ήταν ένας "ανελέητος, ευφυής και συνειδητοποιημένος εγκληματίας". Ο ασήμαντος γραφειοκράτης, με τη φτωχή σκέψη και την αδυναμία έκφρασης, για τον οποίο μιλούσε η Άρεντ, ήταν απλά ένα προσωπείο, που χρησιμοποίησε στη διάρκεια της δίκης του ένας πολύπλοκος χαρακτήρας με στόχο να αποφύγει τις συνέπειες των αποτρόπαιων πράξεών του.
Μπομπ Ούκερ
Ο Ρόμπερτ Τζορτζ «Μπομπ» (Γι)ούκερ (Bob Uecker, γεννήθηκε στις 26 Ιανουαρίου 1935) είναι Αμερικανός αθλητής.
Μπέιζμπολ
Ο Ούκερ ασχολήθηκε με το μπέιζμπολ από νεαρή ηλικία και αγωνίστηκε στο κορυφαίο επίπεδο του αθλήματος, στο Αμερικανικό πρωτάθλημα μπέιζμπολ, Major League Baseball ή MLB. Η καριέρα του στο σπορ διήρκεσε από το 1956 ως το 1967. Είχε το παρατσούκλι "Μίστερ Μπέιζμπολ".
Σχολιαστής
Μετά το τέλος της καριέρας του ως παίκτης, συνέχισε να ασχολείται με το άθλημα. Από το 1971 ήταν σχολιαστής αγώνων για την ομάδα του Μιλγουόκι. Από το 1987 έως το 1990, σχολίασε αγώνες για την επαγγελματική πάλη και το WWE. Το 2010 εισήχθη στο τιμητικό WWE Hall of Fame, ενώ έχει κάνει κι άλλες εμφανίσεις σε προγράμματα της εταιρείας.
Μερισμός (ρητορική)
Στη Ρητορική, μερισμός ονομάζεται το σχήμα λόγου κατά το οποίο μια συνολική πράξη ή ολότητα διαιρείται στα διάφορα μέρη της. Το σχήμα αυτό χρησιμοποιήθηκε πολύ από τους αρχαίους Έλληνες ρήτορες, όπως για παράδειγμα: «''τα γ΄ εν αυτη τη πόλει νυν άμεινον έχει. Και τι αν ειπείν τις έχει; Τας επάλξεις ας κονιώμεν, και τας οδούς ας επισκευάζομεν, και κρήνας και λήρους;''» (Δημοσθένους Ολυνθιακός Γ΄ 29).
Μπομπ Ούκερ
Ηθοποιός και κωμικός
Από την δεκαετία του 1980 ξεκίνησε να ασχολείται με την υποκριτική. Έπαιξε σε τηλεοπτικές σειρές και έδωσε διάφορες παραστάσεις ως κωμικός.
Μερισμός (ρητορική)
Όμως ο τρόπος αυτός έκφρασης απαντάται και στον Όμηρο.
Πηγές
Κατηγορία:Ρητορική
Μπομπ Ούκερ
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές του μπέιζμπολ Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Περεχίλ
Η νήσος Περεχίλ (ισπ.: Perejil, ελληνική μετάφραση: Μαϊδανός) είναι μία μικρή ακατοίκητη νησίδα της Μεσογείου που διεκδικείται από την Ισπανία αλλά και από το Μαρόκο. Το 2002 αποφεύχθηκε σύγκρουση για την βραχονησίδα, η οποία απέχει 200 μέτρα από τις ακτές του Μαρόκου, 8 χιλιόμετρα από την ισπανική πόλη Θέουτα και 13,5 από την Ισπανία. Έχει έκταση 0,15 τ. χλμ. και μέγιστο υψόμετρο 74 μέτρα.
Κατηγορία:Γεωγραφία του Μαρόκου Κατηγορία:Αμφισβητούμενα νησιά Κατηγορία:Εδαφικές διαμάχες της Ισπανίας
Συστήματα Διαχείρισης Επιχειρησιακών Διαδικασιών
Η διάρθρωση ενός λογισμικού BPMS σύμφωνα με τους Smith και Fingar (2002) αποτελείται από τρεις ευρείες περιοχές όπως φαίνονται στο Σχήμα 1:
Λειτουργικότητα BPMS
thumb|Σχήμα 2
Επιχειρησιακή Διαδικασία
Ως Επιχειρησιακή Διαδικασία (Business Process) ορίζεται μια αλληλουχία από δραστηριότητες που λαμβάνουν χώρα μέσα στην επιχείρηση - οργανισμό τα οποία καταλήγουν στην εκτέλεση μιας εργασίας (Σχήμα 2). Οι επιχειρήσεις για το μεγαλύτερο μέρος της δεκαετίας του ’90 ασχολήθηκαν με μεγάλες τυποποιημένες εφαρμογές για να βελτιώσουν, να αυτοματοποιήσουν και να διαχειριστούν τις διαδικασίες τους.
Διαχείριση Επιχειρησιακών Διαδικασιών
thumb|Σχήμα 3 "Με τον όρο Διαχείριση Επιχειρησιακών Διαδικασιών – ΔΕΔ (Business Process Management- BPM) ορίζονται ένα σύνολο από έννοιες (concepts), μεθόδους (methods) και τεχνικές (techniques) για την υποστήριξη της σχεδίασης (design) και της ανάλυσης (analysis), της διαμόρφωσης (configuration), της εκτέλεσης (enactment) και της παρακολούθησης (monitoring) επιχειρησιακών διαδικασιών." (Weske 2007) (Σχήμα 3)
Λογισμικό BPMS
Η διαχείριση επιχειρηματικών διαδικασιών (BPM), όπως είδαμε πρωτύτερα, αποτελεί τη μέθοδο για τη βελτίωση των επιχειρηματικών διαδικασιών. Η εφαρμογή και υλοποίηση της μεθόδου BPM απαιτεί την ύπαρξη μιας κατάλληλα διαμορφωμένης πλατφόρμας λογισμικού.
«Με τον όρο Business Process Model ορίζεται ένα σύνολο από μοντέλα αναπαράστασης ενεργειών που έχουν καθορισμένους, μεταξύ τους, περιορισμούς εκτέλεσης. Κάθε μοντέλο αναπαράστασης επιχειρησιακής διαδικασίας ενεργεί ως σχεδιάγραμμα για ένα σύνολο από στιγμιότυπα της επιχειρησιακής διαδικασίας και κάθε μοντέλο αναπαράστασης ενέργειας ως σχεδιάγραμμα για ένα σύνολο από στιγμιότυπα της ενέργειας» (Weske, 2007).
Συμπεραίνουμε πως το BPMS δεν αντικαθιστά απλά τις υπάρχουσες εφαρμογές γιατί δεν είναι καν εφαρμογή. Είναι σχεδιασμένο για την αλλαγή της λογικής διαδικασίας η οποία ενώνει τις εφαρμογές των συστημάτων βάσεων δεδομένων και ανθρώπινων δραστηριοτήτων στις διαλειτουργικές επιχειρησιακές δραστηριότητες.
Παράδειγμα εφαρμογής των λογισμικών BPMS
Αυστραλιανός χρηματοπιστωτικός οργανισμός
Πολεμικό Μουσείο Τρίπολης
Το Πολεμικό Μουσείο Τρίπολης στεγάζεται στην πλατεία του Αγίου Βασιλείου και στη γωνία με την οδό Εθνομαρτύρων, καταλαμβάνοντας το ισόγειο της πρώην οικίας του γιατρού Ιωάννη Μαλλιαρόπουλου. Το κτήριο όπου στεγάζεται το μουσείο κτίστηκε το 1861. Εγκαινιάστηκε το 2000 απαντώντας στην ανάγκη και την απαίτηση της πόλης του Αγώνα και της Επανάστασης. Το Πολεμικό Μουσείο Τρίπολης αποτελεί παράρτημα του Πολεμικού Μουσείου της Αθήνας.
Εκθέματα και συλλογές
Περιλαμβάνει κυρίως εκθέματα από τον αγώνα του 1821, όπως και του πολέμου του 1940. Έχει έντεκα ενότητες που καλύπτουν θεματικά τους αγώνες των Ελλήνων: όπλα και τεκμήρια από την επανάσταση του 1821, τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο, τον Μακεδονικό Αγώνα, τους Βαλκανικούς Πολέμους, τη Μικρασιατική εκστρατεία, τις μάχες των Ελλήνων με τους Ιταλούς και τους Γερμανούς κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και μέχρι τη Μέση Ανατολή και την Απελευθέρωση. Στις αίθουσες του μουσείου φιλοξενούνται μια προτομή του Κολοκοτρώνη καθώς και ένα μεγάλο εκμαγείο μνημείων, που εξυμνούν τον στρατηγό Θ. Κολοκοτρώνη. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη συμμετοχή των Τριπολιτσιωτών αγωνιστών στην Επανάσταση του 1821. Αξιοσημείωτα εκθέματα του μουσείου είναι το νεκρικό προσωπείο του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, τα όπλα των αγωνιστών της Τριπολιτσάς του 1821 και οι λιθογραφίες του Πέτερ Φον Ες με τους αγωνιστές του 1821. Στις αίθουσες του Πολεμικού Μουσείου και στις συλλογές του βλέπει κανείς ανάγλυφη την ιστορία της Τρίπολης αλλά και όλης της Αρκαδίας.
Κτήριο
Το κτήριο όπου στεγάζεται το Πολεμικό Μουσείο Τρίπολης ήταν η οικία του γιατρού και πολιτικού Ιωάννη Μαλλιαρόπουλου. Βρίσκεται σε κεντρικό σημείο της πόλης της Τρίπολης στην πλατεία Αγίου Βασιλείου. Ο Ιωάννης Μαλλιαρόπουλος το είχε αγοράσει το 1891 από τον έμπορο Νότη Πανόπουλο, έναντι του ποσού των 55.000 δραχμών και επιθυμούσε το σπίτι του να γίνει χειρουργείο. Ωστόσο, επειδή υπήρχε το νοσοκομείο της Ευαγγελιστρίας (το σημερινό Αρχαιολογικό Μουσείο Τρίπολης) και το 1951 δημιουργήθηκε το Παναρκαδικό Νοσοκομείο, δεν πραγματοποιήθηκε η επιθυμία του. Δώρισε την οικία του στο Δήμο Τρίπολης με την προοπτική να γίνει χειρουργική κλινική, όπου θα εξυπηρετούνταν κατά προτεραιότητα όσοι κατάγονταν από την Γορτυνία Αρκαδίας. Το κτήριο ανακηρύχθηκε διατηρητέο το 1986.
Εκδηλώσεις μνήμης
Το 2019 με την ευκαιρία συμπλήρωσης 100 ετών από τον θάνατο του Ιωάννη Μαλλιαρόπουλου το Πολεμικό Μουσείο Τρίπολης σε συνεργασία με τη Θεατρική Ομάδα Τρίπολης και με τη Χορωδία «Ορφέας» Τρίπολης παρουσίασε ένα αφιέρωμα στον Ιωάννη Μαλλιαρόπουλο στην κεντρική αίθουσα του Πολεμικού Μουσείου Τρίπολης.
Το Πολεμικό Μουσείο Τρίπολης, σε συνεργασία με το Σύλλογο Ποντίων Αρκαδίας, στα πλαίσια των δράσεων για τη συμπλήρωση 100 ετών από τη Μικρασιατική Καταστροφή 1922-2022, διοργάνωσε μία εκδήλωση ιστορικής μνήμης με τίτλο: «Ο Ελληνισμός της Μικράς Ασίας», που απευθύνεται σε μαθητές της Γ΄ τάξης Γυμνασίου και σε μαθητές Λυκείου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομός Αρκαδίας Κατηγορία:Μουσεία στην Ελλάδα Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Αρκαδία
Ανδρόνικος Ασάν
Ο Ανδρόνικος Ασάν (απεβ. 1322;) από τον Οίκο των Ασέν-Μίτσο ήταν πρωτοστράτωρ και επίτροπος του Μορέως από το 1316 ως το 1322.
Ο Ανδρόνικος Παλαιολόγος Ασάν ήταν γιος του τσάρου των Βουλγάρων Ιβάν Γ΄, γιου του τσάρου Μίτσο και της Μαρίας Ασέν. Μητέρα του Ανδρόνικου ήταν η Ειρήνη Παλαιολογίνα, κόρη του βυζαντινού αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου. Ο Ανδρόνικος, αν και ήταν από τον Οίκο του Μίτσο, προτιμούσε τα επίθετα της μητέρας του Παλαιολογίνας και της μάμμης του Ασέν.
Ο πατέρας του βασίλευσε τα έτη 1279-1280 στη Βουλγαρία, αλλά μετά από μια εξέγερση αναγκάστηκε να καταφύγει στα βυζαντινά εδάφη.
Ο Ανδρόνικος, μετά το θάνατο του Μιχαήλ Καντακουζηνού το 1316, διορίστηκε πρωτοστράτωρ και επίτροπος του Μορέως. Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής του συγκρούστηκε με τους Φράγκους του Πριγκιπάτου της Αχαΐας καταλαμβάνοντας αρκετά κάστρα, όπως το κάστρο της Καρύταινας το 1320. Κατάφερε να επαναφέρει όλη σχεδόν την Αρκαδία υπό τη Ρωμαϊκή εξουσία και να συνεχίσει την ανάκτηση της Πελοποννήσου, που είχε διακοπεί απότομα το 1265.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε μία κόρη του πρωτοστράτορος Μιχαήλ Ταρχανειώτη και της Μαρίας Βράναινας και είχε τέκνα:
Οι απόγονοί του εξελλήνισαν το όνομά τους σε Ασάν(ης) / Ασανίνα, έζησαν στην Κωνσταντινούπολη και έλαβαν αξιώματα.
Α Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα Κατηγορία:Μεσαιωνική Πελοπόννησος Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Πελοποννήσου Κατηγορία:Οίκος Παλαιολόγων - Ασέν‎
Μιρέιγ Ματιέ
Η Μιρέιγ Ματιέ (Mireille Mathieu, γενν. 22 Ιουλίου 1946) είναι Γαλλίδα τραγουδίστρια του ελαφρού τραγουδιού. Στη σταδιοδρομία της έχει ηχογραφήσει περισσότερα από 1.200 τραγούδια σε ένδεκα διαφορετικές γλώσσες, και περισσότεροι από 150 εκατομμύρια δίσκοι άλμπουμ με τραγούδια της έχουν πωληθεί παγκοσμίως.
Τα πρώτα χρόνια
Η Ματιέ γεννήθηκε στην Αβινιόν της νότιας Γαλλίας και ήταν η μεγαλύτερη κόρη από 14 αδέλφια. Ο πατέρας της, Ροζέρ, ήταν από τους ντόπιους της Αβινιόν, ενώ η μητέρα της, η Μαρσέλ-Σοφί, το γένος Πουαριέ (Poirier), προερχόταν από τη Δουνκέρκη και είχε καταφύγει στην Αβινιόν το 1944 ως πρόσφυγας του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, με τη δική της μητέρα να είναι αγνοούμενη. Ο Ροζέρ με τον πατέρα του Αρκάντ δούλευαν την πέτρα στο οικογενειακό εργαστήρι, κοντά στο κοιμητήριο Σαιν Βεράν. Mathieu, Mireille και Cartier, Jacqueline: Oui Je Crois Q'une Vie Ca Commence Avec Un Mot D'amour, εκδ. Robert Laffont, Παρίσι 1988.
Η φτωχή οικογένεια είδε μεγάλη βελτίωση στις συνθήκες διαβιώσεώς της το 1954, όταν ανεγέρθηκαν νέες εργατικές κατοικίες στη συνοικία Malpeigné, κοντά στο κοιμητήριο. Και πάλι το 1961 μετακόμισαν, σε μεγαλύτερο σπίτι στη συνοικία «Croix des Oiseaux», στα νοτιοανατολικά της Αβινιόν.
Ο Ροζέρ είχε κάποτε ονειρευτεί να γίνει τραγουδιστής, αλλά ο πατέρας του διαφωνούσε, εμπνέοντάς τον να μάθει ένα από τα τέκνα του να τραγουδά μαζί του στη χορωδία της ενορίας: Η πρώτη εμφάνιση της Μιρέιγ μπροστά σε ακροατήριο έγινε όταν ήταν τεσσάρων ετών, στη Θεία Λειτουργία της παραμονής των Χριστουγέννων, το 1950, και μπορούμε να πούμε ότι ήταν και η πρώτη πληρωμένη εμφάνιση, αφού ανταμείφθηκε με ένα γλειφιτζούρι. Κατά τα άλλα, μια καθοριστική στιγμή ήταν όταν παρακολούθησε την Εντίθ Πιάφ να τραγουδά στην τηλεόραση.
Η Μιρέιγ δεν τα πήγαινε καλά στο δημοτικό σχολείο εξαιτίας της δυσλεξίας της και χρειάσθηκε ένα χρόνο επιπλέον για να το βγάλει. Γεννήθηκε με αριστεροχειρία, αλλά έγινε δεξιόχειρας μετά την επιμονή των δασκάλων της. Είχε όμως πολύ μεγάλη μνήμη, την οποία και διατήρησε μέχρι τα γεράματά της. Παράτησε το σχολείο στα 14 (το 1961) και άρχισε να εργάζεται σε ένα εργοστάσιο στο Μονφαβέ (νοτιοανατολικό προάστιο της Αβινιόν), οπότε με τον μισθό της πλήρωνε για μαθήματα τραγουδιού και βοηθούσε και την οικογένειά της. Συχνά τραγουδούσε κατά την εργασία της και για αυτό ήταν δημοφιλής εκεί. Η αδελφή της Μονίκ (γενν. 8 Ιουλίου 1947) άρχισε να εργάζεται στο ίδιο εργοστάσιο λίγους μήνες αργότερα. Αμφότερες πήγαιναν στη δουλειά με ποδήλατα. Αλλά το εργοστάσιο έκλεισε λίγο καιρό μετά, οπότε το ίδιο καλοκαίρι η Μιρέιγ και δύο αδελφές της (τη Μονίκ και την Κριστιάν) εργάσθηκαν σε παιδική κατασκήνωση. Το ίδιο εκείνο καλοκαίρι μια γριά γύφτισσα της είπε τη μοίρα της με Ταρώ, λέγοντάς της ότι σύντομα θα συγχρωτιζόταν με βασιλιάδες και βασίλισσες.
Αρχή της σταδιοδρομίας (1962-1965)
Η Ματιέ άρχισε τη σταδιοδρομία της με τη συμμετοχή της σε έναν ετήσιο διαγωνισμό τραγουδιού στην Αβινιόν, τον «On Chante dans mon Quartier» (= «Τραγουδάμε στη γειτονιά μου»). Η διοργάνωση ήταν φθηνή, με τη σκηνή να είναι μόλις λίγα τετραγωνικά μέτρα - και ο τραγουδιστής έπρεπε να τη μοιραστεί με ένα μεγάλο πιάνο και τους μουσικούς. Το ακροατήριο ωστόσο ήταν μεγάλο και νεανικό. Οι κριτές κάθονταν σε ένα απλό τραπέζι, ακριβώς κάτω από τη σκηνή. Μπορούσε να συμμετάσχει οποιοσδήποτε είχε υπογράψει ένα συμβόλαιο τις προηγούμενες εβδομάδες. Ωστόσο, οι ανιχνευτές ταλέντων πρόσεχαν τον συγκεκριμένο διαγωνισμό.
Η νίκη της ανταμείφθηκε με ένα δωρεάν ταξίδι στο Παρίσι και μία προ-ακρόαση για το μεταδιδόμενο και από την τηλεόραση talent show «Jeu de la Chance» (= «Παιχνίδι της τύχης»), στο οποίο ερασιτέχνες τραγουδιστές συναγωνίζονταν για ψήφους από το ακροατήριο και τηλεφωνικές. Συνοδευόμενη από έναν πιανίστα στο στούντιο και ντυμένη στα μαύρα όπως η Πιάφ, τραγούδησε δύο τραγούδια της Πιαφ. Απεχώρησε όμως απογοητευμένη: το παριζιάνικο κοινό την κορόιδεψε λίγο για την προβηγκιανή προφορά της και τη σύγχυση των λέξεων από τη δυσλεξία της.
Σε μια θερινή εκδήλωση το 1965, που προστέθηκε σε μια συναυλία του Ενρίκο Μασίας, η Ματιέ συνάντησε τον μελλοντικό της μάνατζερ Τζώνυ Σταρκ (Johnny Stark, 1922-1989). Ο Σταρκ είχε ήδη συνεργασθεί με καλλιτέχνες όπως ο Υβ Μοντάν, και η σχέση μεταξύ Σταρκ και Ματιέ περιγράφεται συχνά ως παρόμοια εκείνης μεταξύ του Κολονέλ Τομ Πάρκερ και του Έλβις Πρίσλεϊ. Στον Σταρκ αποδίδεται η ανάδειξη της Ματιέ σε σταρ του ελαφρού τραγουδιού και σε διάδοχο της Πιαφ. Μέσα σε τρία χρόνια, ως το 1968, υπό το αριστοτεχνικό του μάνατζμεντ, η Ματιέ είχει καταστεί η δημοφιλέστερη τραγουδίστρια της Γαλλίας.
Ανάδειξη (1965–1967)
thumb|left|185px|Σκίτσο της Ματιέ για τους New York Times το 1966, έργο του Ρέτζιναλντ Γκρέυ Το πώς δεν έχει αποκαλυφθεί, αλλά η Μιρέιγ κανονίστηκε να συναγωνισθεί ζωντανά στο επεισόδιο της Κυριακής 21 Νοεμβρίου 1965 του «Jeu de la Chance» και πάλι (ήταν το διαγωνιστικό τμήμα της εκπομπής Télé-Dimanche). Αυτή τη φορά αμφότερη η τηλεφωνική και η «ζωντανή» ψήφος τουio κοινού της έδωσαν ένα ελαφρό προβάδισμα έναντι της πεντάκις νικήτριας Ζωρζέτ Λεμαίρ. Οι κριτές ανακήρυξαν τις δύο καλλιτέχνιδες ισόπαλες. Το ίδιο εκείνο βράδυ ο Σταρκ έγινε επισήμως ο μάνατζέρ της και, μαζί με τη μόνιμη βοηθό του Ναντίν Ζουμπέρ, βοήθησε να προετοιμαστεί η Ματιέ, έτσι ώστε να νικήσει στην ίδια εκπομπή την επόμενη εβδομάδα και να «θάψει» τη Ζωρζέτ (η οποία είχε αμοιβαία αντιπάθεια με τον Σταρκ). Σε μια ταινία μικρού μήκους με τίτλο La guerre des Piaf, η Ζωρζέτ Λεμαίρ και η Μιρέιγ Ματιέ δίνουν ξεχωριστά συνεντεύξεις. Αμφότερες ήταν μικροκαμωμένες, με τη Ματιέ να έχει ύψος 1,52 μέτρο. Στην ταινία η Ματιέ περιβάλλεται από τις αδελφές της Μονίκ και Κριστιάν, με τον Τζώνυ Σταρκ να περιφέρεται ανήσυχα στο φόντο, καθώς αυτή ήταν η πρώτη φορά που η ντροπαλή Μιρέιγ έδινε συνέντευξη μπροστά σε κάμερα. Πράγματι, διακρίνεται, καθόλου άνετη, να κοιτάζει το πάτωμα σε πολλές από τις ερωτήσεις, με μία φορά να φαίνεται ακόμα και αποσβολωμένη, «σαν ελάφι μπροστά σε φώτα αυτοκινήτου», οπότε ο Σταρκ παρεμβαίνει. Σε μια μεταγενέστερη συνέντευξη, η Ματιέ υπεγράμμισε την κρισιμότητα του γεγονότος, δηλώνοντας: «Για μένα, το Παρίσι ήταν το τέλος του κόσμου. Δεν είχα μπει σε τρένο, ούτε είχα δει καν κάμερα, ποτέ πριν. Δεν γνώριζα πού θα κατέληγε αυτή η περιπέτεια.»
Στο ενδιάμεσο των επτά συνεχόμενων συμμετοχών της στο «Jeu de la Chance»/Télé-Dimanche η Ματιέ έδωσε μια συναυλία στο «Ολυμπιά», η οποία την εκτόξευσε στην αναγνωρισιμότητα. Υπέγραψε συμβόλαιο με τον Μπρυνό Κοκατρίξ, τον ιδιοκτήτη του «Ολυμπιά», στις 20 Δεκεμβρίου και εκτέλεσε τα μόνα τρία τραγούδια της Πιαφ που είχε απομνημονεύσει δύο μέρες αργότερα. Ο τύπος τη χαιρέτισε, στη Γαλλία και στο εξωτερικό, ως την «Πιαφ της Αβινιόν».
Η Μιρέιγ ωστόσο παραπονέθηκε ότι παρασυρόταν προς μια τέτοια μίμηση της Πιαφ, ώστε σκεπτόταν ότι δεν θα μπορούσε να κάνει ποτέ οτιδήποτε άλλο και ότι η σκέψη αυτή «ήταν μια από τις μεγαλύτερες απογοητεύσεις της ζωής μου». Ο Σταρκ τότε εγκατέλειψε την κατεύθυνση προς την Πιαφ στην οποία την οδηγούσε. Οι ερμηνείες της στο «Ολυμπιά» έπεισε τον Πωλ Μωριά να συνεργασθεί με τη Μιρέιγ και ο τραγουδοποιός Αντρέ Πασκάλ ένωσε τις δυνάμεις του μαζί τους. Μαζί έγραψαν νέο, σύγχρονο υλικό για τη Ματιέ: «Mon crédo», «Viens dans ma rue», «La première étoile» και πολλά άλλα επιτυχημένα τραγούδια. Το πρώτο της άλμπουμ, το En Direct de L'Olympia, κυκλοφόρησε το 1966. Επαινέθηκε από τους κριτικούς και, μαζί με τα μεμονωμένα τραγούδια του, ο δίσκος την έκανε διάσημη και εκτός Γαλλίας.
Τακτικός πρώιμος συνεργάτης της Ματιέ υπήρξε ο Φρανσίς Λαι, που έγραψε δύο τραγούδια του παραπάνω δίσκου (C'est ton nom και Un homme et une femme), ενώ τη συνόδευε συχνά με το ακορντεόν του στην τηλεόραση.