cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ανθρακικό νάτριο
Μέθοδος Σολβέ (Solvay process)
2 NaCl + CaCO3 → Na2CO3 + CaCl2
Η πραγματική αντίδραση αυτής της γενικής αντίδρασης είναι περίπλοκη.[8][9][10] Μια απλοποιημένη περιγραφή μπορεί να δοθεί χρησιμοποιώντας τις τέσσερις διαφορετικές αλληλεπιδρούσες χημικές αντιδράσεις που εμφανίζονται στο σχήμα. Στο πρώτο στάδιο της μεθόδου, διοξείδιο του άνθρακα (CO2) διέρχεται μέσα από ένα πυκνό υδατικό διάλυμα χλωριούχου νατρίου (μαγειρικό αλάτι, NaCl) και αμμωνία (NH3).
NaCl + CO2 + NH3 + H2Ο → NaHCO3 + NH4Cl (I)
Στη βιομηχανική πρακτική, η αντίδραση εκτελείται περνώντας συμπυκνωμένη άλμη μέσα από δύο πύργους. Στον πρώτο πύργο, περνάνε φυσαλίδες αμμωνίας μέσα από την άλμη (θαλάσσιο νερό) και απορροφούνται από αυτό. Στον δεύτερο πύργο φυσαλίδες διοξειδίου του άνθρακα περνάνε μέσα από την αμμωνιακή άλμη και το όξινο ανθρακικό νάτριο (μαγειρική σόδα) καθιζάνει από το διάλυμα. Σημειώστε ότι, σε ένα βασικό διάλυμα, το NaHCO3 είναι λιγότερο υδατοδιαλυτό από το χλωριούχο νάτριο. Η αμμωνία (NH3) ρυθμίζει το διάλυμα σε ένα βασικό pH· χωρίς την αμμωνία, το παραπροϊόν του υδροχλωρικού οξέος μπορεί να καταστήσει το διάλυμα όξινο και να σταματήσει την καθίζηση.
Η απαραίτητη αμμωνία "καταλύτης" για την αντίδραση (I) ανακυκλώνεται σε ένα μεταγενέστερο στάδιο και καταναλώνεται μόνο σχετικά μικρή ποσότητα αμμωνίας. Το απαιτούμενο διοξείδιο του άνθρακα για την αντίδραση (I) παράγεται με θέρμανση ("φρύξη") του ασβεστόλιθου στους 950 - 1100 °C. Το ανθρακικό ασβέστιο (CaCO3) στον ασβεστόλιθο μετατρέπεται μερικώς σε οξείδιο του ασβεστίου (CaO) και διοξείδιο του άνθρακα:
CaCO3 → CO2 + CaO (II)
Το όξινο ανθρακικό νάτριο (NaHCO3) που καθιζάνει στην αντίδραση (I) φιλτράρεται από το θερμό διάλυμα χλωριούχου αμμωνίου (NH4Cl) και στο διάλυμα επιδρά οξείδιο του ασβεστίου (CaO) που απομένει από τη θέρμανση του ασβεστόλιθου στο στάδιο (II).
2 NH4Cl + CaO → 2 NH3 + CaCl2 + H2Ο (III)
Το CaO δημιουργεί ένα ισχυρό βασικό διάλυμα. Η αμμωνία από την αντίδραση (III) ανακυκλώνεται στο αρχικό διάλυμα άλμης της αντίδρασης (I).
2 NaHCO3 → Na2CO3 + H2Ο + CO2 (IV)
Το διοξείδιο του άνθρακα από το στάδιο (IV) ανακτάται για επαναχρησιμοποίηση στο στάδιο (I). Αν σχεδιαστεί και λειτουργήσει κατάλληλα μια εγκατάσταση Σολβέ μπορεί να ανακτήσει σχεδόν όλη την αμμωνία της και καταναλώνει μόνο μικρές ποσότητες από πρόσθετη αμμωνία για να αναπληρώσει τις απώλειες. Οι μόνες κύριες εισαγωγές στη μέθοδο Σολβέ είναι αλάτι, ασβεστόλιθος και θερμική ενέργεια, και το μόνο κύριο παραπροϊόν είναι το χλωριούχο ασβέστιο, που πωλείται ως αλάτι δρόμων (road salt).
Μέθοδος Χου (Hou's process)
Αυτή η μέθοδος αναπύχθηκε από τον Κινέζο χημικό Χου Ντεμπάνγκ (Hou Debang) τη δεκαετία του 1930. Το προηγούμενο παραπροϊόν της αναμόρφωσης με ατμό του διοξειδίου του άνθρακα διοχετεύεται μέσα από ένα κορεσμένο διάλυμα χλωριούχου νατρίου και αμμωνίας για να παραγάγει όξινο ανθρακικό νάτριο με τις παρακάτω αντιδράσεις:
Το όξινο ανθρακικό νάτριο συλλέγεται ως ίζημα λόγω της χαμηλής του διαλυτότητας και έπειτα θερμαίνεται για να παραγάγει καθαρό ανθρακικό νάτριο παρόμοια με το τελευταίο στάδιο της μεθόδου Σολβέ. Προστίθεται περισσότερο χλωριούχο νάτριο στο παραμένον διάλυμα χλωριούχου αμμωνίου και νατρίου· επίσης, διοχετεύεται περισσότερη αμμωνία στους 30-40°C σε αυτό το διάλυμα. Η θερμοκρασία του διαλύματος μειώνεται έπειτα στους 10°C υπό το μηδέν. Η διαλυτότητα του χλωριούχου αμμωνίου είναι πιο υψηλή από αυτή του χλωριούχου νατρίου στους 30°C και πιο μικρή στους 10°C. Λόγω της διαφοράς της διαλυτότητας που εξαρτάται από τη θερμοκρασία και της επίδρασης κοινού ιόντος (common-ion effect), το χλωριούχο αμμώνιο καθιζάνει σε ένα διάλυμα χλωριούχου νατρίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανθρακικά Κατηγορία:Ενώσεις νατρίου Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις άνθρακα Κατηγορία:Άλατα Κατηγορία:Αντιόξινα φάρμακα
Πύργος του Ρολογιού (Σιγκισοάρα)
Ο Πύργος του Ρολογιού (ρουμανικά: Turnul cu Ceas, γερμανικά: Stundturm) είναι ιστορικό και αρχιτεκτονικό μνημείο της πόλεως της Σιγκισοάρα στη Ρουμανία, ο σημαντικότερος εκ των αμυντικών οχυρωματικών πύργων οι οποίοι ανεγέρθηκαν στην παλαιά πόλη της Σιγκισοάρα και οι οποίοι έχουν διατηρηθεί έως σήμερα (επί συνόλου δεκατεσσάρων).
Το μνημείο είναι ύψους 64 μέτρων, ενώ ευρίσκεται στο νοτιοανατολικό τμήμα της παλαιάς πόλεως και είναι ορατός από οποιοδήποτε σημείο της. Η συγκεκριμένη κτιριακή κατασκευή ανεγέρθηκε κατά τη διάρκεια του 14ου αιώνα για την προστασία της κύριας πύλης εισόδου της πόλεως. Προς τα τέλη του δεύτερου μισού του 17ου αιώνα προστέθηκε στέγη μπαρόκ ρυθμού, αντίστοιχη εκείνης του Καθεδρικού Ναού του Αγίου Βίτου της Πράγας. Με την πάροδο του χρόνου, ο Πύργος του Ρολογιού κατέστη ως το πλέον χαρακτηριστικό κτίριο της πόλεως.
Έως το 1556, η αίθουσα του πρώτου ορόφου του πύργου χρησίμευε ως τόπο συνεδριάσεων του δημοτικού συμβουλίου της πόλεως.
Ανεγερθείς σε ορθογώνιο σχήμα, διαθέτει συνολικά πέντε ορόφους, οι οποίοι, μαζί με τον εξώστη και τη στέγη, είναι συνολικού ύψους της τάξεως των 64 μέτρων. Στις αρχές του 17ου αιώνα, ο πύργος κοσμήθηκε με ένα ωρολόγιο, το οποίο φιλοτέχνησε το 1648 ο Γιόχαν Κίρσελ. Το ωρολόγιο αποτελείται από αγάλματα από ξύλο φλαμουριάς, τα οποία είναι ύψους 0,80 μέτρων το καθένα εξ'αυτών. Αναπαριστούν τους παγανιστικούς θεούς οι οποίοι αντιπροσωπεύουν καθεμία εκ των ημερών της εβδομάδας: Ντιάνα (Δευτέρα), Μαρς (Τρίτη), Μερκούριους (Τετάρτη), Γιούπιτερ (Πέμπτη), Βένους (Παρασκευή), Σατούρνους (Σάββατο) και Ήλιος (Κυριακή, στα γερμανικά: Sonntag).
Ο σημερινός μηχανισμός του ωρολογίου είναι καινούργιος και δημιουργήθηκε κατόπιν ειδικής παραγγελίας προς την, εδρεύουσα στην Ελβετία, εταιρεία Fuchs, ενώ η τοποθέτησή του εντός του Πύργου του Ωρολογίου έλαβε χώρα στις 1 Απριλίου 1906. Στο εξωτερικό του, το ωρολόγιο διαθέτει δύο καντράν με διάμετρο 2,40 μέτρα το καθένα, επάνω σε καθεμία εκ των προσόψεων του πύργου.
Εξωτερικός Σύνδεσμος
Κατηγορία:Σιγκισοάρα Κατηγορία:Πύργοι στη Ρουμανία
Μπρίντει ΣΤ΄ των Πίκτων
Ο Μπρίντει ΣΤ΄ των Πίκτων (Σκωτ. Γαελικά:Bridei, πέθανε το 843) βασιλιάς των Πίκτων (842 - 843) ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Ούουραντ. Τα Χρονικά των Πίκτων αναφέρουν ότι δυο από τους αδελφούς του Κίνιοντ Β΄ των Πίκτων και Ντρεστ Ι΄ των Πίκτων έγιναν κατόπιν βασιλείς τον Πίκτων για σύντομο χρονικό διάστημα.
Κατηγορία:Βασιλείς των Πίκτων
2-φαινυλομεθανιμίνη
Από 2-φαινυλαιθανάλη και αμμωνία
Με επίδραση αμμωνίας σε 2-φαινυλαιθανάλη:
Συμπεριφορά βάσης
Παράγει άλατα με οξέα. Π.χ.:
Αναγωγή
Ανάγεται προς 2-φαινυλαιθαναμίνη:
Πηγές
Κατηγορία:Αρωματικές ιμίνες
Άγιο Πνεύμα Λασιθίου
Το Άγιο Πνεύμα είναι οικισμός της κοινότητας Λάστρου, της δημοτικής ενότητας και δήμου Σητείας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λασιθίου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.
Μυρκεύς (ολυμπιονίκης)
Ο Μυρκεύς (4ος/3ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από άγνωστη πόλη -πιθανώς τον Κλείτωρα- ο οποίος αναδείχτηκε ολυμπιονίκης σε νεανική ηλικία στο άθλημα της πυγμαχίας παίδων κατά τους 121ους (296 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας.
Άγιο Πνεύμα Λασιθίου
Γεωγραφία
Το Άγιο Πνεύμα είναι πεδινός οικισμός στο κεντρικό τμήμα του νομού, μετά τον κόλπο Μιραμπέλλου, νότια του χωριού Μόχλος και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 95. Απέχει 44 χλμ. περίπου Α. του Αγίου Νικολάου.
Μυρκεύς (ολυμπιονίκης)
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της πυγμαχίας παίδων‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (3ος αιώνας π.Χ.)
Άγιο Πνεύμα Λασιθίου
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Λάστρου.
(Πηγή: https://www.eetaa.gr/metaboles/oikmet_details.php?id=27424)
Ιππόμαχος ο Ηλείος
Ο Ιππόμαχος ο Ηλείος (γιος του Μοσχίωνα, 4ος/3ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης από την Ηλεία ο οποίος αναδείχτηκε ολυμπιονίκης σε νεανική ηλικία στο άθλημα της πυγμαχίας παίδων κατά τους 120ους (300 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Ο ανδριάντας του στην Ολυμπία ήταν έργο του Δάιππου του Σικυώνιου, και αναφέρεται πως έγινε ολυμπιονίκης χωρίς να δεχτεί κανένα χτύπημα από τους 3 συνολικά αντιπάλους που αντιμετώπισε. Είναι πολύ πιθανό πως ήταν ο μικρότερος αδερφός του Θεότιμου του Ηλείου, ο οποίος ήταν ολυμπιονίκης στο ίδιο αγώνισμα παίδων δύο διοργανώσεις νωρίτερα το 308 π.Χ. στους 118ους αγώνες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Ηλείοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της πυγμαχίας παίδων‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (4ος αιώνας π.Χ.)
Άγιος Ευστάθιος (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Άγιος Ευστάθιος μπορεί να αναφέρεται:
Μουσείο Αρχοντικό του Ατατούρκ
μικρογραφία|329x329εσ| Άποψη της Προεδρικής Κατοικίας το 1923 πριν από οποιαδήποτε ανακαίνιση. Το Μουσείο Αρχοντικό του Ατατούρκ (Atatürk Müze Köşkü ) είναι ένα ιστορικό σπίτι μουσείο στην Άγκυρα της Τουρκίας. Ήταν η κατοικία του Προέδρου Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ μεταξύ 1921 και 1932, κατά τα πρώτα χρόνια της Δημοκρατίας. Το μουσείο βρίσκεται στην οδό Τσάνκαγια στην Πανεπιστημιούπολη Τσάνκαγια. Βρίσκεται ακριβώς δίπλα στο Αρχοντικό Τσάνκαγια.
Ιστορικό
Το αρχοντικό χτίστηκε ως κτήριο ενός αμπελώνα τον 19ο αιώνα. Το 1921, εξαγοράστηκε από δύο πολίτες της Άγκυρας, τους Μπουλγκουρλουζάντε Μεχμέτ και Ριφάτ Μπέη. Ο δήμος της Άγκυρας μετέτρεψε το σπίτι σε προεδρική κατοικία για χρήση του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ (1881–1938). Στις 30 Μαΐου 1921, παρουσιάστηκε στον Ατατούρκ, ο οποίος έπρεπε να μείνει στη Γεωπονική Σχολή και στο σπίτι του πλοιάρχου του σιδηροδρομικού σταθμού της Άγκυρας μετά την άφιξή του στην Άγκυρα στις 27 Δεκεμβρίου 1919, για να ξεκινήσει ο Τουρκικός Πόλεμος της Ανεξαρτησίας. Η έπαυλη έγινε η επίσημη κατοικία του Ατατούρκ με σημαντικά ιστορικά γεγονότα κατά τη διάρκεια του Τουρκικού Πολέμου της Ανεξαρτησίας και των πρώτων χρόνων της Δημοκρατίας. Ήταν επίσης το μέρος όπου σχεδιάζονταν οι μεταρρυθμίσεις του Ατατούρκ. Το 1932, το αρχοντικό τέθηκε εκτός χρήσης όταν μια νέα κατοικία, το Μέγαρο Τσάνκαγια, γνωστό και ως Ροζ Μέγαρο ("Pembe Köşk"), χτίστηκε δίπλα του για να καλύψει την ανάγκη επέκτασης των λειτουργιών. Το 1950, το αρχοντικό άνοιξε στο κοινό ως μουσείο. Για να μην καταστραφούν και για να προστατευθούν τα εκθεσιακά αντικείμενα από φθορά, ξεκίνησαν το 2002 μεγάλες εργασίες συντήρησης, που διήρκεσαν μέχρι το 2007. Κατά τη διάρκεια αυτών των προσπαθειών, συνήχθη το συμπέρασμα ότι ο χώρος θα έπρεπε να χρησιμοποιηθεί ως ιστορικό σπίτι και όχι ως μουσείο, για να αντικατοπτρίζει τη φυσική του εικόνα εκείνης της εποχής. Το Μέγαρο του Μουσείου Ατατούρκ άνοιξε ξανά για το κοινό στις 19 Απριλίου 2009. Ήταν η μακροβιότερη κατοικία του Ατατούρκ στη ζωή του. Ονομαζόταν επίσης Αρχοντικό Στρατού (Ordu Köşkü) αφού μεταβιβάστηκε το κτήριο στον Τουρκικό Στρατό.
Αρχιτεκτονική
Το κτήριο του αμπελώνα ήταν ένα μικρό κτήριο μέσα σε ένα δασώδες τοπίο. Το σπίτι με ορθογώνια κάτοψη είχε μια μεγάλη βεράντα με θέα στην πόλη στα βόρεια. Η κύρια αίθουσα στο ισόγειο πλαισιωνόταν από δύο δωμάτια και είχε μια μαρμάρινη πισίνα σε σχήμα οκτάγωνου με σιντριβάνι στο κέντρο του πετρώδους εδάφους. Ο επάνω όροφος είχε την ίδια κάτοψη, αποτελούμενος από μια κύρια αίθουσα και δύο δωμάτια. Μετά τον γάμο του Ατατούρκ με τη Λατίφε Ουσάκι (1898–1975) στις 29 Ιανουαρίου 1923, η οικία έγινε ανεπαρκής για την οικογενειακή ζωή. Το 1923, ανατέθηκε στον αρχιτέκτονα Βεντάτ Τεκ (1873–1942) ένα έργο επέκτασης. Οι κατασκευαστικές εργασίες ολοκληρώθηκαν το 1924. Προστέθηκε διώροφο παράρτημα με πύργο σε σχήμα μισού οκτάγωνου. Το ισόγειο του παραρτήματος χρησιμοποιήθηκε ως κουζίνα και τραπεζαρία. Ο επάνω όροφος αποτελούνταν από ένα μπάνιο, ένα υπνοδωμάτιο και μια αίθουσα μελέτης για την Πρώτη Κυρία. Το πρώην υπνοδωμάτιο στο αρχικό κτήριο μετατράπηκε σε βιβλιοθήκη και δωμάτιο μελέτης. Μπροστά από τη βόρεια είσοδο κατασκευάστηκε ανεμοφράκτης. Το βορειοανατολικό δωμάτιο στο ισόγειο διευρύνθηκε με ένα μισό οκτάγωνο υπόστεγο, για να χρησιμεύσει ως αίθουσα υποδοχής πρεσβευτών. Η πισίνα με το σιντριβάνι στην κύρια αίθουσα αφαιρέθηκε, για να δημιουργηθεί χώρος εισόδου. Ένα πολυώροφο κτήριο υπηρεσιών, που αποτελείται από κουζίνα και πλυντήριο κατασκευάστηκε στα ανατολικά. Αυτό το κτήριο συνδέθηκε με την κατοικία με μια σκάλα υπηρεσίας. Για την επίλυση προβλημάτων στατικής επάρκειας της κατασκευής, που προέκυψαν μετά την επέκταση του κτιρίου και για τη βελτίωση των συνθηκών άνεσης, πραγματοποιήθηκαν εργασίες συντήρησης το 1926. Το κτήριο ήταν εξοπλισμένο με κεντρική θέρμανση. Για τα θετά παιδιά του Ατατούρκ, μια ιστορία, που αποτελείται από έξι δωμάτια και ένα μπάνιο προστέθηκε στην κορυφή του κτηρίου υπηρεσίας. Το 1930, ο πύργος στα νοτιοδυτικά επανασχεδιάστηκε ως αίθουσα μελέτης για τον Ατατούρκ.
Μουσείο
Αίθουσα ανεμοφράκτη και εισόδου (Rüzgarlık ve Giriş Holü)
Πράσινο Δωμάτιο (Yeşil Salon)
Τραπεζαρία και ραδιοφωνικό δωμάτιο καπνιστών (Yemek Salonu ve Radyo-Sigara Salonu)
Αίθουσα υποδοχής Πρεσβευτών (Elçi Kabul Salonu)
Αίθουσα επάνω ορόφου (Üst Kat Hol)
Βιβλιοθήκη (Kütüphane)
Αίθουσα μελέτης (Çalışma Odası)
Υπνοδωμάτιο (Yatak Odası)
Μπάνιο (Banyo)
Υπνοδωμάτιο επισκεπτών (Misafir Yatak Odası)
Εκθεσιακός χώρος (Sergi Salonu)
Πρόσβαση
Η πρόσβαση στο Αρχοντικό του Μουσείου γίνεται μέσω της Πύλης Νο. 5 του Αρχοντικού Τσάνκαγια. Είναι ανοιχτό για το κοινό μεταξύ 13:00 και 17:00 τοπικές ώρες καθημερινά εκτός από τη Δευτέρα. Τουλάχιστον δέκα ημέρες νωρίτερα, απαιτείται γραπτή αίτηση, για να κλείσετε ραντεβού για επισκέψεις εκτός από τα Σαββατοκύριακα, τις εθνικές αργίες και τις 10 Νοεμβρίου, ημέρα θανάτου του Ατατούρκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ιστορικές οικίες-μουσεία στην Τουρκία Κατηγορία:Άγκυρα
Suspiria
Το Suspiria (προφέρεται ως sʊsˈpɪ.ri.a) είναι μια ιταλική υπερφυσική ταινία τρόμου του 1977, σε σκηνοθεσία Ντάριο Αρτζέντο. Το σενάριο γράφτηκε από τον σκηνοθέτη και την Ντάρια Νικολόντι, το οποίο βασίστηκε ελαφρώς στην ιστορία του Τόμας ντε Κουίνσι, Suspiria de Profundis. Η παραγωγή έγινε από τον Αρτζένο και τον αδελφό του, Κλαούντιο. Στην ταινία πρωταγωνιστεί η Τζέσικα Χάρπερ, η οποία υποδύεται μία μπαλαρίνα που μεταφέρεται σε μία διακεκριμένη γερμανική σχολή μπαλέτου, που όμως μετά από κάποιες βίαιες δολοφονίες, αντιλαμβάνεται ότι αποτελεί τη βιτρίνα μιας υπερφυσικής συνωμοσίας. Στην ταινία συμμετέχουν και οι Στεφανία Κασίνι, Φλάβιο Μπούτσι, Μίγκελ Μπόζε, Αλίντα Βάλι, Ούντο Κιρ και Τζόαν Μπένετ, της οποίας ήταν και ο τελευταίος κινηματογραφικός ρόλος.
Η ταινία αποτελεί μέρος της τριλογίας του Αρτζέντο Le Tre madri. Την τριλογία συμπληρώνουν οι ταινίες Inferno (1980) και The Mother of Tears (2007). Το Suspiria θεωρείται μία από τις γνωστότερες δουλείες του Αρτζέντο, το οποίο δέχτηκε καλή κριτική για τα οπτικά και στιλιστικά εφέ, για τη χρήση ζωηρών χρωμάτων, καθώς και για τη μουσική του επένδυση, την οποία έγραψε η ιταλική progressive rock μπάντα Goblin.
Το Suspiria έλαβε υποψηφιότητα στα βραβεία Saturn, στην κατηγορία Καλύτερος Δεύτερος Γυναικείος Ρόλος, για την ερμηνεία της Τζόαν Μπένετ, το 1978, καθώς επίσης και στην κατηγορία Best DVD Classic Film Release, το 2002. Πλέον η ταινία θεωρείται καλτ, καθώς επίσης και μία από τις πιο σημαντικές ταινίες για το είδος το τρόμου. Το 2018, κυκλοφόρησε διασκευή της εν λόγω ταινίες με το ίδιο όνομα, στην οποία συμμετείχε με δευτερεύοντα ρόλο και η πρωταγωνίστρια της ταινίας Χάρπερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1977 Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ρωσόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γερμανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Λατινόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Γερμανία Κατηγορία:Giallo ταινίες Κατηγορία:Υπερφυσικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ντάριο Αρτζέντο
Κερί μέλισσας
δεξιά|μικρογραφία|220x220εσ| Κερί μέλισσας Το κερί μέλισσας ή μελισσοκέρι (cera alba) είναι φυσικό κερί που παράγεται από τις μέλισσες του γένους Apis. Το κερί σχηματίζεται σε λέπια από οκτώ αδένες που παράγουν κερί στα κοιλιακά τμήματα των εργάτριων μελισσών, οι οποίες το αποβάλλουν μέσα ή στην κυψέλη. Οι εργάτριες της κυψέλης το συλλέγουν και το χρησιμοποιούν για να σχηματίσουν κελιά για αποθήκευση μελιού και προστασία προνυμφών και νυμφών εντός της κυψέλης. Χημικά, το κερί μέλισσας αποτελείται κυρίως από εστέρες λιπαρών οξέων και διάφορες αλκοόλες μακράς αλυσίδας.
Το κερί μέλισσας χρησιμοποιείται από την προϊστορία ως το πρώτο πλαστικό υλικό, ως λιπαντικό και στεγανοποιητικό, στη χύτευση με χαμένο κερί μετάλλων και γυαλιού, ως γυαλιστικό ξύλου και δέρματος, για την κατασκευή κεριών, ως συστατικό σε καλλυντικά και ως καλλιτεχνικό μέσο εγκαυστική ζωγραφική.
Το κερί μέλισσας είναι βρώσιμο, έχοντας παρόμοια αμελητέα τοξικότητα με τα φυτικά κεριά και είναι εγκεκριμένο για χρήση σε τρόφιμα στις περισσότερες χώρες και στην Ευρωπαϊκή Ένωση με τον αριθμό Ε E901.
Παραγωγή
Το κερί μέλισσας σχηματίζεται από εργάτριες μέλισσες, οι οποίες το εκκρίνουν από οκτώ αδένες που παράγουν κερί στις εσωτερικές πλευρές των στερνιτών (την κοιλιακή ασπίδα ή πλάκα κάθε τμήματος του σώματος) στα κοιλιακά τμήματα 4 έως 7. Τα μεγέθη αυτών των κηρωδών αδένων εξαρτώνται από την ηλικία της εργάτριας και μετά από πολλές καθημερινές πτήσεις, αυτοί οι αδένες αρχίζουν σταδιακά να ατροφούν.
Το νέο κερί είναι αρχικά διαυγές και άχρωμο, γίνεται αδιαφανές μετά το μάσημα και καθώς μολύνεται με γύρη από τις εργάτριες μέλισσες, γίνεται προοδευτικά πιο κίτρινο ή καφέ με την ενσωμάτωση γυρεελαίων και πρόπολης. Οι φολίδες του κεριού έχουν μήκος περίπου 3 χιλιοστά και πάχος 0,1 χιλιοστά και χρειάζονται περίπου 1100 για ένα γραμμάριο κεριού. Οι εργάτριες μέλισσες χρησιμοποιούν το κερί για να χτίσουν τα κελιά στις κηρήθρες. Για να εκκρίνουν κερί οι μέλισσες που παράγουν κερί, η θερμοκρασία περιβάλλοντος στην κυψέλη πρέπει να είναι 33 με 36°C.
Το βιβλίο Beeswax Production, Harvesting, Processing and Products προτείνει ότι ένα κιλό κερί μέλισσας επαρκεί για την αποθήκευση 22 κιλών μελιού. Μια άλλη μελέτη υπολόγισε ότι ένα κιλό κεριού μπορεί να αποθηκεύσει 24 με 30 κιλά μελιού.
Τα σάκχαρα από το μέλι μεταβολίζονται σε λιποκύτταρα που σχετίζονται με τον αδένα του κεριού σε κερί μέλισσας. Η ποσότητα μελιού που χρησιμοποιούν οι μέλισσες για την παραγωγή κεριού δεν έχει προσδιοριστεί με ακρίβεια, αλλά σύμφωνα με το πείραμα του Γουίτκομπ το 1946, 6,6 με 8,8 κιλά μελιού αποδίδουν ένα κιλό κερί.
Όταν οι μέλισσες, που χρειάζονται τροφή, ξεσκεπάζουν το μέλι, ρίχνουν τα καλύμματα που αφαιρέθηκαν και τα αφήνουν να πέσουν στον πάτο της κυψέλης. Είναι γνωστό ότι οι μέλισσες επεξεργάζονται ξανά αυτά τα πεσμένα παλιά καλύμματα, δημιουργώντας περίεργους σχηματισμούς.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Το κερί μέλισσας είναι ένα αρωματικό στερεό σε θερμοκρασία δωματίου. Το χρώμα του είναι ανοιχτό κίτρινο, μεσαίο κίτρινο ή σκούρο καφέ και λευκό. Το κερί μέλισσας είναι ένα σκληρό κερί που σχηματίζεται από ένα μείγμα πολλών χημικών ενώσεων.
Το κερί μέλισσας έχει σχετικά χαμηλό εύρος σημείου τήξης από 62 έως 64 °C (144 έως 147 °F). Εάν το κερί μέλισσας θερμαίνεται πάνω από 85 °C (185 °F) εμφανίζεται αποχρωματισμός. Το σημείο ανάφλεξης του κεριού μέλισσας είναι 204,4 °C (400 °F). δεξιά|μικρογραφία|440x440εσ| Το παλμιτικό τριακοντανύλιο, ένας κηρώδης εστέρας, είναι κύριο συστατικό του κεριού μέλισσας. Όταν το φυσικό κερί μέλισσας είναι κρύο, είναι εύθραυστο και το θραύσμα του είναι ξηρό και κοκκώδες. Σε θερμοκρασία δωματίου (συμβατικά θεωρείται ως περίπου 20 °C), είναι ανθεκτικό και μαλακώνει περαιτέρω στη θερμοκρασία του ανθρώπινου σώματος (37 °C). Το ειδικό βάρος του κεριού μέλισσας στους 15 C είναι από 0,958 έως 0,975, ενώ αυτό του λιωμένου κεριού μελισσών στους 98 με 99°C είναι 0,9822.
Χημική σύνθεση
Ένας κατά προσέγγιση χημικός τύπος για το κερί μέλισσας είναι C15H31COOC30H61. Τα κύρια συστατικά του είναι οι παλμιτικοί, οι παλμιλεϊκοί και οι ελαιικοί εστέρες αλειφατικών αλκοολών μακράς αλυσίδας (30–32 άνθρακες), με την αναλογία παλμιτικού τριακοντανυλίου CH3(CH2)29O-CO-(CH2)14CH3 και κηροτικού οξέως CH3(CH2)24COOH, τα δύο κύρια συστατικά, είναι 6:1. Το κερί μέλισσας μπορεί να ταξινομηθεί γενικά σε ευρωπαϊκούς και ανατολικούς τύπους. Ο αριθμός σαπωνοποίησης είναι χαμηλότερος (3–5) για το ευρωπαϊκό κερί μέλισσας και υψηλότερος (8–9) για τους ανατολίτικους τύπους. Ο αναλυτικός χαρακτηρισμός μπορεί να γίνει με αέρια χρωματογραφία υψηλής θερμοκρασίας.
Χρήσεις
μικρογραφία| Κεριά και φιγούρες από κερί μέλισσας Η κατασκευή κεριών περιλάμβανε από καιρό τη χρήση κεριού μέλισσας, το οποίο καίγεται εύκολα και καθαρά, και αυτό το υλικό χρησιμοποιούταν παραδοσιακά για την κατασκευή της πασχαλινής λαμπάδας. Τα κεριά από κερί μέλισσας υποτίθεται ότι είναι ανώτερα από άλλα κεριά, επειδή καίγονται πιο φωτεινά, πιο καθαρά και περισσότερο και δεν λυγίζουν. Επιπλέον, συνιστάται για την κατασκευή άλλων κεριών που χρησιμοποιούνται στη λειτουργία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Το κερί μέλισσας είναι επίσης το κερί που προτιμάται στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία.
Το εξευγενισμένο κερί μέλισσας παίζει εξέχοντα ρόλο ως υλικό τέχνης τόσο ως συνδετικό στην εγκαυστική βαφή όσο και ως σταθεροποιητής στη λαδομπογιά για να προσθέσει σώμα. Το κερί μέλισσας είναι συστατικό του χειρουργικού κεριού οστών, το οποίο χρησιμοποιείται κατά τη διάρκεια χειρουργικής επέμβασης για τον έλεγχο της αιμορραγίας από τις επιφάνειες των οστών. Το βερνίκι παπουτσιών και το βερνίκι επίπλων μπορούν και τα δύο να χρησιμοποιούν κερί μέλισσας ως συστατικό, διαλυμένο σε νέφτι ή μερικές φορές αναμεμειγμένο με λινέλαιο. Τα κεριά μοντελισμού μπορούν επίσης να χρησιμοποιούν κερί μέλισσας ως συστατικό. Το καθαρό κερί μέλισσας μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί ως βιολογικό κερί σανίδας του σερφ. Το κερί μέλισσας αναμεμειγμένο με κολοφώνιο πεύκου χρησιμοποιείται για την αποτρίχωση με κερί και μπορεί να χρησιμεύσει ως κόλλα για την προσάρτηση των ελασμάτων από καλάμια στη δομή μέσα σε ένα συμπιεστικό κουτί. Χρησιμοποιείται στην Ανατολική Ευρώπη στη διακόσμηση αυγών. Χρησιμοποιείται για γραφή, μέσω βαφής με αντίσταση, σε αυγά μπάτικ και για την κατασκευή αυγών με χάντρες. Το κερί μέλισσας χρησιμοποιείται από τους οργανοπαίκτες για να φτιάξουν μια επιφάνεια σε ντέφι για τον αντίχειρα. Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί ως συνδετικό συστατικό χύτευσης με έγχυση μετάλλου μαζί με άλλα πολυμερικά συνδετικά υλικά.
Το καθαρισμένο και λευκασμένο κερί μέλισσας χρησιμοποιείται στην παραγωγή τροφίμων, καλλυντικών και φαρμακευτικών προϊόντων. Οι τρεις κύριοι τύποι προϊόντων κεριού μέλισσας είναι το κίτρινο, το λευκό και το απόλυτο κερί μέλισσας. Το κίτρινο κερί μέλισσας είναι το ακατέργαστο προϊόν που λαμβάνεται από την κηρήθρα, το λευκό κερί μέλισσας είναι λευκασμένο ή φιλτραρισμένο κίτρινο κερί μέλισσας και το απόλυτο κερί μέλισσας είναι το κίτρινο κερί μέλισσας που έχει υποστεί επεξεργασία με οινόπνευμα. Στην προετοιμασία των τροφίμων, χρησιμοποιείται ως επικάλυψη τυριού: σφραγίζοντας τον αέρα, παρέχεται προστασία κατά της αλλοίωσης (ανάπτυξη μούχλας). Το κερί μέλισσας μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί ως πρόσθετο τροφίμων E901, σε μικρές ποσότητες, ενεργώντας ως παράγοντας γλασαρίσματος, που χρησιμεύει για την πρόληψη της απώλειας νερού ή χρησιμοποιείται για την προστασία της επιφάνειας σε ορισμένα φρούτα. Οι κάψουλες μαλακής ζελατίνης και οι επικαλύψεις δισκίων μπορούν επίσης να χρησιμοποιούν E901. Το κερί μέλισσας είναι επίσης κοινό συστατικό της φυσικής τσίχλας. Οι μονοεστέρες του κεριού στο κερί μέλισσας υδρολύονται ελάχιστα στα έντερα των ανθρώπων και άλλων θηλαστικών, επομένως έχουν ασήμαντη θρεπτική αξία. Μερικά πουλιά, όπως οι ινδικατορίδες, μπορούν να πέψουν το κερί μέλισσας. Το κερί μέλισσας είναι η κύρια πηγή τροφής των προνυμφών του κηροσκόρου.
Η χρήση του κεριού μέλισσας στη φροντίδα του δέρματος και στα καλλυντικά έχει αυξηθεί. Μια γερμανική μελέτη βρήκε ότι το κερί μέλισσας είναι ανώτερο από παρόμοιες κρέμες φραγμού (συνήθως κρέμες με βάση τα ορυκτέλαια όπως η βαζελίνη), όταν χρησιμοποιείται σύμφωνα με το πρωτόκολλό του. Το κερί μέλισσας χρησιμοποιείται σε βάλσαμο χειλιών, λιπ γκλος, κρέμες χεριών, αλοιφές και ενυδατικές κρέμες και σε καλλυντικά όπως σκιές ματιών, ρουζ και eye liner. Το κερί μέλισσας είναι επίσης ένα σημαντικό συστατικό στο κερί μουστακιού και στις πομάδες μαλλιών, που κάνουν τα μαλλιά να φαίνονται κομψά και λαμπερά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιοδιασπώμενα υλικά Κατηγορία:Μελισσοκομία Κατηγορία:Εστέρες
Σωτήριχος ο Ηλείος
Ο Σωτήριχος ο Ηλείος (1ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από την Ηλεία ο οποίος αναδείχτηκε ολυμπιονίκης σε νεανική ηλικία στο άθλημα της πυγμαχίας παίδων κατά τους 177ους (72 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Ήταν ο πατέρας του μετέπειτα πυγμάχου δις ολυμπιονίκη Θαλίαρχου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Ηλείοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της πυγμαχίας παίδων‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (1ος αιώνας π.Χ.)
Ουίντον Ρούφερ
Ο Ουίντον Άλαν Ουάι Ρούφερ (Wynton Alan Whai Rufer, γεννήθηκε 29 Δεκεμβρίου 1962) είναι Νεοζηλανδός πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Πέρασε πάνω από μία δεκαετία της επαγγελματικής του καριέρας στην Ελβετία και τη Γερμανία, σημειώνοντας τις μεγαλύτερες επιτυχίες του στη Βέρντερ Βρέμης. Το 1999 ψηφίστηκε κορυφαίος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα στην Ωκεανία από την IFFHS, όπως επίσης και από την Ποδοσφαιρική Συνομοσπονδία Ωκεανίας.
Βιογραφία
Έκανε το ντεμπούτο του το 1980 παίζοντας για το σύλλογο Στοπ Άουτ, που τον πρώτο χρόνο του υποβιβάστηκε από το Εθνικό Πρωτάθλημα. Την επόμενη χρονιά ήταν πρωταθλητής με την Ουέλινγκτον Ντάιμοντ Γιουνάιτεντ, ενώ ο ίδιος κέρδισε το βραβείο του νέου ποδοσφαιριστή της χρονιάς της Νέας Ζηλανδίας. Σε διεθνές επίπεδο ήταν πρώτος σκόρερ του Τσάμπιονς Λιγκ το 1993–94 με 8 γκολ, στο οποίο η ομάδα του δεν μπόρεσε να ξεπεράσει τη φάση των ομίλων, ενώ στέφθηκε και νικητής του Κυπέλλου Κυπελλούχων Ευρώπης το 1992. Μετά το 1995 αγωνίστηκε στην Ιαπωνία, στη Γερμανία ξανά και το 1997 επέστρεψε στην πατρίδα, όπου η έλευση του πρώτου επαγγελματικού συλλόγου ποδοσφαίρου της Νέας Ζηλανδίας, της Όκλαντ Κινγκς, το 1999, τον είδε να διορίζεται παίκτης-προπονητής για τις δύο πρώτες σεζόν του νεοιδρυμένου NSL της Αυστραλίας. Ο σύλλογος κατέλαβε την όγδοη θέση και ο ίδιος να σημείωσε 12 γκολ σε 48 αγώνες στις τρεις τελευταία του αγωνιστικές περιόδους.
Έκανε το ντεμπούτο του εκπροσωπώντας την Εθνική Νέα Ζηλανδίας με αντίπαλο το Κουβέιτ στις 16 Οκτωβρίου του 1980 στην ηλικία των 18 ετών, ενώ σημείωσε το πρώτο του γκολ στις 14 Δεκεμβρίου 1981 απέναντι στην ίδια αντίπαλο σε συνάντηση που έληξε με 2–2 για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1982. Η επιτυχής πορεία οδήγησε την για πρώτη φορά συμμετοχή της Νέας Ζηλανδίας σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου. Ο Ρούφερ αγωνίστηκε συνολικά 23 φορές με την εθνική ομάδα σημειώνοντας 12 γκολ.
Τίτλοι και διακρίσεις
Γκρασχόπερς
Βέρντερ Βρέμης
Ατομικές διακρίσεις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοζηλανδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Νέας Ζηλανδίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκρασχόπερς Ζυρίχης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ζυρίχης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ααραου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βέρντερ Βρέμης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές 1. ΦΚ Καϊζερσλάουτερν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΤΖΕΦ Γιουνάιτεντ Ιστιχάρα Τσίμπα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1982 Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Κορυφαίοι σκόρερ του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ
Απινιδωτής
μικρογραφία|426x426px|Τοποθέτηση ηλεκτροδίων και σχηματισμός ηλεκτρικού τόξου προς την καρδιά Ο απινιδωτής είναι ιατρική συσκευή η οποία σε συνεργασία με καρδιοπνευμονική αναζωογόνηση μπορεί να ανατάξει μια θανατηφόρα καρδιακή αρρυθμία,αυτό επιτυγχάνεται μέσω ενός ηλεκτρικού σοκ. Οι απινιδωτές διακρίνονται σε δυο μεγάλες κατηγορίες: στους χειροκίνητους και τους αυτόματους. Σε κάθε περίπτωση αποτελούν το πιο σημαντικό εργαλείο της αναζωογόνησης. Σύμφωνα με τα σύγχρονα στατιστικά η κοιλιακή μαρμαρυγή (VF) που αντιμετωπίζεται με απινίδωση και αναζωογόνηση στα 3-5 min έχει ποσοστό επιβίωσης 49-75% ενώ είναι σημαντική η κατανόηση πως κάθε λεπτό που καθυστερεί η απινίδωση μειώνει την πιθανότητα επιβίωσης κατά 10-12%
Οι παραπάνω πληροφορίες αποδεικνύουν στην σπουδαιότητα ύπαρξης των απινιδωτών σε πολυσύχναστα μέρη όπως αεροδρόμια, λιμάνια, σταθμούς τρένων, πολυκαταστήματα, εμπορικά κέντρα, αεροπλάνα, κρουαζιερόπλοια, γήπεδα, σχολεία κλπ
Απινίδωση
Απινίδωση είναι η χορήγηση ρεύματος (μονοφασικού η διφασικού) με σκοπό την εξαναγκαστική εκπόλωση του καρδιακού μυ και την επαναλειτουργία του φυσικού βηματοδότη της καρδιάς. Σημαντική πληροφορία είναι να κατανοήσουμε πως η έγκαιρη απινίδωση εκεί που ενδείκνυται μπορεί να αυξήσει το προσδόκιμο επιβίωσης μεταξύ 15-50% ο λόγος αυτού είναι διότι το λειτουργικό πρόβλημα που προκάλεσε την ανακοπή είναι τέτοιο που για αρχή τουλάχιστον προκαλεί αρρυθμίες και όχι άμεσο θάνατο, παραδείγματα είναι η ηλεκτροπληξία σε οικιακό περιβάλλον,ένα έμφραγμα του μυοκαρδίου κλπ όταν λοιπόν θα έχουμε μια άμεση και ποιοτική καρδιοπνευμονική αναζωογόνηση και μια πρώτη απινίδωση μέσα στα 5 πρώτα λεπτά οι πιθανότητες της επανόδου αυτόματης κυκλοφορίας (ROSC) και κατά συνέπεια η ανάνηψη του θύματος αυξάνονται.
Απινιδώσιμοι και μη απινιδώσιμοι καρδιακοί ρυθμοί
Οι καρδιακοί ρυθμοί στην αναζωογόνηση χωρίζονται σε απινιδώσιμους και μη απινιδώσιμους. Το κοινό χαρακτηριστικό τους είναι πως για να έχουμε μια επιτυχή έκβαση και στης δυο περιπτώσεις πρέπει να γίνει ΚΑΡΠΑ με ελαχιστοποίηση των διακοπών καθώς παρατεταμένος χρόνος χωρίς θα οδηγήσει σε μη αντιστρεπτές εγκεφαλικές βλάβες
Απινιδώσιμοι ρυθμοί
Οι απινιδώσιμοι ρυθμοί που αναγνωρίζονται είναι δυο η κοιλιακή μαρμαρυγή (VF) και η άσφυγμη κοιλιακή ταχυκαρδία (pulseless VT) μετά από μια επιτυχημένη ηλεκτρική ανάταξη (απινίδωση) είναι πιθανόν ο ρυθμός να εξομαλυνθεί και να γίνει φλεβοκομβικός ρυθμός καθόλου|μικρογραφία|522x522εσ|Κοιλιακή ταχυκαρδία,απινιδώσιμος ρυθμός, [[ηλεκτροκαρδιογράφημα 12 απαγωγών]]
καθόλου|μικρογραφία|520x520εσ|Κοιλιακή μαρμαρυγή,απινιδώσιμος ρυθμός [[ηλεκτροκαρδιογράφημα 12 απαγωγών]]
Μη απινιδώσιμοι ρυθμοί
Οι μη απινιδώσιμοι ρυθμοί δεν επιδέχονται ηλεκτρική ανάταξη, η αντιμετώπιση τους γίνετε μέσω παρατεταμένης ΚΑΡΠΑ και είναι εφικτή η επάνοδος αυτόματης κυκλοφορίας μόνο με τεχνικές εξειδικευμένης υποστήριξη ζωής καθόλου|μικρογραφία|520x520εσ|Άσφυγμη ηλεκτρική δραστηριότητα,μη απινιδώσιμος ρυθμός,[[ηλεκτροκαρδιογράφημα 12 απαγωγών ]] καθόλου|μικρογραφία|523x523εσ|Ασυστολία,μη απινιδώσιμος ρυθμός,[[ηλεκτροκαρδιογράφημα ]]
Χειροκίνητος απινιδωτής
μικρογραφία|Εξωτερικός χειροκίνητος απινιδωτής Οι χειροκίνητοι απινιδωτές χρησιμοποιούνται από επαγγελματίες υγείας,οι οποίοι μέσω της εκπαίδευσης τους μπορούν να κρίνουν πότε να δώσουν απινίδωση καθώς και πόσα τζάουλ θα δώσουν, ο σκοπός αυτού είναι μια πιο εξειδικευμένη υποστήριξη,ο απινιδωτής έχει την λειτουργία μόνιτορ καθώς μπορεί να διαβάσει πληροφορίες τόσο από ηλεκτρόδια που θα προσκολληθούν όσο και κατευθείαν από τις λαβές του,γενικά θα μπορούσαμε να τους διακρίνουμε σε δυο κατηγορίες,τους εξωτερικούς και τους εσωτερικούς.
Εξωτερικός
Είναι ο απινιδωτής που υπάρχει στα νοσοκομεία, ειδικά εξοπλισμένα ασθενοφόρα, ειδικά εξοπλισμένα ελικόπτερα κλπ. Πριν την χρήση του τοποθετείται αγώγιμο τζελ πάνω στα σημεία που θα τοποθετηθούν οι χειρολαβές, οι προτεινόμενες τιμές απινίδωσης σε Τζάουλ κυμαίνονται από 150-200J σε διφασικό και 360J σε μονοφασικό.
Αυτόματος εξωτερικός απινιδωτής (AED)
Οι αυτόματοι εξωτερικοί απινιδωτές (ΑΕD) σε δημόσιους και ιδιωτικούς χώρους μπορούν να σώσουν ζωές ανθρώπων που έχουν υποστεί καρδιακή ανακοπή. Για τον χειρισμό του αυτόματου απινιδωτή απαιτείται μόνο, η παρακολούθηση ενός ολιγόωρου σεμιναρίου με θέμα την βασική υποστήριξη της ζωής (BLS), το οποίο μπορούν να παρακολουθήσουν απλοί πολίτες, χωρίς καμία ιατρική γνώση ή εμπειρία.
Οι αυτόματοι απινιδωτές (ΑΕD) είναι συσκευές που χορηγούν αυτόματα ηλεκτρικό ρεύμα με τη μορφή απινίδωσης (ηλεκτροσόκ) στην καρδιά για να επαναφέρουν τον κανονικό της ρυθμό μετά από ανακοπή, μόνο όταν είναι απαραίτητο. Υπάρχουν απινιδωτές στα νοσοκομεία, αλλά η σύγχρονη τεχνολογία επιτρέπει την κατασκευή μικρότερων και απλούστατων στην χρήση συσκευών που τοποθετούνται σε δημόσιους και ιδιωτικούς χώρους, έτοιμες προς χρήση από τους πολίτες.
Οι αυτόματοι εξωτερικοί απινιδωτές (ΑΕD) αναλύουν τον καρδιακό ρυθμό. Εάν ανιχνεύσουν κάποιον επικίνδυνο καρδιακό ρυθμό και μόνο τότε, χορηγούν απινίδωση (ηλεκτροσόκ), προκειμένου να αποκαταστήσουν τον καρδιακό ρυθμό. Οι αυτόματοι απινιδωτές (ΑΕD) καθοδηγούν τον χειριστή καθ’ όλη την διάρκεια του περιστατικού με την χρήση οπτικών και φωνητικών οδηγιών στην Ελληνική γλώσσα.
Αυτόματος εσωτερικός απινιδωτής
Η τοποθέτηση του γίνεται χειρουργικά κάτω από το δέρμα σε καρδιοπαθείς με υψηλό κίνδυνο εμφάνισης απινιδώσιμων αρρυθμιών,αυτού του είδους ο απινιδωτής έχει μια μπαταρία η οποία ανά κάποια χρόνια χρειάζεται αλλαγή (ανάλογα με τις απινιδώσεις που θα εκτελέσει) και ένα σύστημα αποθήκευσης τον δεδομένων στο οποίο μπορεί να ανατρέξει ο γιατρός και να δει αναλυτικά το αν έγιναν και πότε έγιναν απινιδώσεις, το ηλεκτροκαρδιογράφημα και τη στάθμη της μπαταρίας του
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιατρικές συσκευές Κατηγορία:Επείγουσα ιατρική
Μόσχος ο Κολοφώνιος
Ο Μόσχος ο Κολοφώνιος (3ος/2ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από την Κολοφώνα ο οποίος αναδείχτηκε ολυμπιονίκης σε νεανική ηλικία στο άθλημα της πυγμαχίας παίδων κατά τους 145ους (200 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Αποτελεί τον μοναδικό αθλητή ο οποίος έγινε περιοδονίκης στην πυγμαχία παίδων, με νίκες επίσης στα Πύθια, Νέμεα και Ίσθμια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Περιοδονίκες Κατηγορία:Πυθιονίκες Κατηγορία:Νεμεονίκες Κατηγορία:Ισθμιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Κολοφώνιοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της πυγμαχίας παίδων‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (3ος αιώνας π.Χ.)
Παναγιώτης Μάντης
Ο Παναγιώτης Μάντης είναι Έλληνας αθλητής της ιστιοπλοΐας. Γεννήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 1981 στην Αθήνα. Ξεκίνησε την ενασχόλησή του με το συγκεκριμένο άθλημα από την ηλικία των 8 ετών, όταν και ασχολήθηκε με την κατηγορία Optimist στον Ναυταθλητικό Όμιλο Τζιτζιφιών Καλλιθέας. Το 1994 μετεγγράφη στον Ιστιοπλοϊκό Όμιλο Πειραιώς όπου άρχισε να ασχολείται με την κατηγορία 470 και στέφθηκε πρωταθλητής Ελλάδας. Παραμένει στον σύλλογο έως σήμερα (2016).
Το 2001 και το 2002 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο παγκόσμιο πρωτάθλημα νέων στην κατηγορία 470.
Συμμετείχε για πρώτη φορά σε Ολυμπιακούς Αγώνες το 2016 στο Ρίο ντε Τζανέιρο στο αγώνισμα 470 με τον Παύλο Καγιαλή και κατέκτησαν το χάλκινο μετάλλιο. Η κοινή τους πορεία στον αθλητιμσό ξεκίνησε το 2008, και η πρώτη κοινή τους επιτυχία ήρθε το 2010 με το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα 470. Το 2013 και το 2014 κατέκτησαν το χάλκινο μετάλλιο στα αντίστοιχα Παγκόσμια πρωταθλήματα, και το 2015 αργυρό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό. Το 2017 κατέκτησαν το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ιστιοπλοΐας στο Μαϊάμι, και το Ιέρ της Γαλλίας, και το χρυσό στο Παγκόσμιο Κύπελλο της κατηγορίας 470 στο Σανταντέρ της Ισπανίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της ιστιοπλοΐας Κατηγορία:Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της ιστιοπλοΐας
Απφελστετάουε
Το Απφελστετάουε (γερμανικά: Apfelstädtaue) είναι ένα Φερβαλτουνγκεμάϊνσαφτ («συλλογικός δήμος») στην Επαρχία Γκόθα, στη Θουριγγία της Γερμανίας. Η έδρα του Φερβαλτουνγκεμάϊνσαφτ είναι το Γκεόργκενταλ.
Το Φερβαλτουνγκεμάϊνσαφτ Απφελστετάουε αποτελείται από τους εξής δήμους:
Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση της Γερμανίας
Λαρύσα Χιένιγιους
Η Λαρύσα Χιένιγιους (λευκορωσικά: Ларыса Геніюш, 9 Αυγούστου 1910 - 7 Απριλίου 1983) ήταν Λευκορωσίδα ποιητής, συγγραφέας και ενεργό μέλος του εθνικού κινήματος. Η Λαρύσα γεννήθηκε στην περιοχή του Γκρόντνο ως Λαρύσα Μικλάσεβιτς, σε εύπορη οικογένεια, η οποία απέκτησε πολλά παιδιά. Κατόπιν πήγε σε πολωνικό σχολείο, ενώ το 1928 αποφοίτησε από το γυμνάσιο. Εκείνη την περίοδο είχε αρχίσει τη «γνωριμία» της με την παγκόσμια λογοτεχνία, όπως την πολωνική, τη σκανδιναβική και την αγγλική, ενώ παράλληλα ξεκίνησε να γράφει ποίηση. Παντρεύτηκε με έναν φοιτητή της ιατρικής, τον Γιάνκα Χένιγιους, στην Πράγα, με τον οποίον απέκτησε έναν γιο, τον Γιούρκα. Την περίοδο αυτή μετακόμισε και στην τσεχική πρωτεύουσα.
Μία από τις γειτόνισσες της ήταν η αδελφή της Λέσια Ουκράινκα, η οποία υπήρξε μεγάλη επιρροή για αυτήν. Το 1939, κυκλοφόρησε για πρώτη φορά ποιήματά της, στη βερολινέζικη εφημερίδα "Раніца", η οποία απευθυνόταν σε Λευκορώσους μετανάστες. Το 1942, κυκλοφόρησε και η πρώτη της ποιητική συλλογή, υπό τον τίτλο "Ад родных ніў", η οποία είχε ως θέμα τη γενέτειρά της και το μέλος αυτής. Το 1939, όταν ο Κόκκινος Στρατός, κατέβαλε μέρη της Λευκορωσίας, ο πατέρας της σκοτώθηκε, με τα αδέλφια της να μεταναστεύουν στο Καζακστάν. Εκείνη την περίοδο, ο Μπασίλ Ζακάρκα, τότε πρόεδρος της Λευκορωσίας, ανάθεσε τον ρόλο του Γραμματέα της Κυβέρνησης, στη Λαρύσα, η οποία είχε ως δουλειά να διατηρεί και να οργανώνει τα αρχεία του λευκορωσικού κράτους, μεταξύ άλλων αρμοδιοτήτων. Κατόπιν βασανίστηκε από σοβιετικούς, ώστε να αποσπάσουν μερικά από τα πιο σημαντικά αρχεία που είχε κρυμμένα.
Στις 7 Φεβρουαρίου του 1949, καταδικάστηκε σε 25 χρόνια φυλάκιση. Κατά τη διάρκεια της φυλάκισης της έδειξε ψυχική δύναμη και συνέχισε να γράφει ποίηση, με τους υπόλοιπους κρατούμενους να τη θαυμάζουν αληθινά. Το 1956, ωστόσο, αποφυλακίστηκε. Μετά την απελευθέρωσή της, εγκαταστάθηκε στο Ζέλβα, όπου δεν σταμάτησε ποτέ να κατασκοπείται από τις αρχές. Τόσο αυτή όσο και ο άνδρας της δεν δέχτηκαν ποτέ τη σοβιετική υπηκοότητα. Το 1979, απεβίωσε και ο Γιάνκα, με το κράτος να της χορηγεί μία μικρή σύνταξη. Οι αρχές επίσης δεν την άφηναν να φύγει και να επισκεφτεί τον γιο της στην Πολωνία. Για πολλά χρόνια επίσης, η ποίησή της ήταν απαγορευμένη. Το 1983, η Λαρύσα πεθαίνει και πολύς κόσμος παρευρίσκεται στην κηδεία της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λευκορώσοι
Καταλανικός Οργανισμός Οπτικοακουστικών Μέσων
Ο πρόεδρός της και τα μέλη του εκτελεστικού της συμβουλίου εκλέγονται με πλειοψηφία δύο τρίτων από το Καταλανικό Κοινοβούλιο. Στην εταιρεία ανήκουν η Καταλανική Τηλεόραση και το Ράδιο Καταλονία ενώ συμμετέχει και στο Καταλανικό Πρακτορείο Ειδήσεων και στην Audiovisual Sport, την εταιρεία διανομής και διαχείρισης των δικαιωμάτων του Ισπανικού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου. Είναι μέλος της Ομοσπονδίας Οργανισμών Περιφερειακών Ραδιοφώνων και Τηλεοράσεων της Ισπανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καταλανική τηλεόραση
Ούουραντ
Ο Ούουραντ ή Φεράτ (πέθανε το 842) βασιλιάς των Πίκτων (839 - 842), ήταν γιος του Μπαργκουά. Καμιά από τις δυο εκδόσεις στα Χρονικά των βασιλέων των Πίκτων δεν δίνει με ακρίβεια το όνομα του. Τα Ούουραντ και Φεράτ ήταν τα πιο συνηθισμένα ονόματα στους Πίκτες αλλά πιθανό να λεγόταν και Φαραντάχ. Ο Τόμας Όουεν Κλάνσι παρουσιάζει την ανάγνωση του ονόματος του στην λίθο του Ντρόστεν ως Φεράτ αναγνωρίζοντας στην λίθο το όνομα του ίδιου και του Κονσταντίν μακ Φέργκουσα. Μια έκδοση του αυθεντικού μύθου του Αγίου Ανδρέα που γράφτηκε από τον Θάνα γιο του Ντούνταμπραχ στο Μέιγκλ καταγράφει την βασιλεία του "Φεράθ γιου του Μπεργκέθ". Οι γιοι του ήταν οι μετέπειτα βασιλείς Μπρίντει ΣΤ΄ των Πίκτων, Κίνιοντ Β΄ των Πίκτων και Ντρεστ Ι΄ των Πίκτων σαν αρχηγοί στρατιωτικών ομάδων που πολέμησαν εναντίων του Μπρίντει Ζ΄ των Πίκτων και του Κένεθ Α΄ της Σκωτίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς των Πίκτων
Άγιος Κωνσταντίνος ο εξ Αγαρηνών
Ο Άγιος Κωνσταντίνος καταγόταν από το χωριό Υψηλομέτωπο της Μυτιλήνης από γονείς Μουσουλμάνους. Απαγχονίστηκε από τους Τούρκους στις 2 Ιουνίου 1819 στην Κωνσταντινούπολη.
Βιογραφία
Σε ηλικία δεκαπέντε ετών τον δηλητηρίασε μια Τουρκάλα και έμεινε τυφλός και κατάκοιτος επί τρία έτη. Θεραπεύτηκε όμως, όταν πλύθηκε σε ένα αγίασμα, όπως μια Χριστιανή πρότεινε στη μητέρα του. Κατόπιν πήγε στη Σμύρνη, για να εργαστεί σε ένα οπωροπωλείο. Συχνά, λόγω του επαγγέλματός του, πήγαινε στη Μητρόπολη, όπου παρακολουθούσε ωφέλιμες συζητήσεις και χριστιανικά αναγνώσματα. Έτσι άναψε στην καρδιά του η επιθυμία να γίνει Χριστιανός. Πήγε στο Άγιον Όρος και εκμυστηρεύτηκε το σχέδιο του σε μοναχούς, οι οποίοι όμως τον παρέπεμψαν στον Πατριάρχη Γρηγόριο Ε', εξόριστο τότε στη Μονή Ιβήρων. Με την καθοδήγηση του Πατριάρχη, αφού ετοιμάστηκε στη Σκήτη των Καυσοκαλυβίων, βαπτίστηκε.
Το μαρτύριο
Εν συνεχεία, μετέβη στη Μαγνησία της Μ. Ασίας για να μεταστρέψει και τα άλλα αδέλφια του. Περνώντας από το Αϊβαλί, αναγνωρίστηκε από έναν Τούρκο, συνελήφθη και οδηγήθηκε στον αγά. Ομολόγησε ότι ήταν τουρκικής καταγωγής και είχε βαπτιστεί χριστιανός. Τον μετέφεραν στην Κωνσταντινούπολη, όπου και εκεί, αφού συνέχισαν να τον βασανίζουν, τον απαγχόνισαν στις 2 Ιουνίου 1819.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Νεομάρτυρες
Σαραπίων ο Αλεξανδρινός (πυγμάχος)
Ο Σαραπίων ο Αλεξανδρινός (1ος αιώνας μ.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από την Αλεξάνδρεια ο οποίος αναδείχτηκε ολυμπιονίκης σε νεαρή ηλικία στο άθλημα της πυγμαχίας παίδων κατά τους 217ους (89 μ.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Αναφέρεται πως φτάνοντας στην Ολυμπία ο Σαραπίων προμήθευσε με τροφή τους κατοίκους καθώς η Ηλεία πλήττονταν από έλλειψη σιτηρών την εποχή εκείνη, και γενικότερα υπήρξε ευεργέτης του τόπου. Η απεικόνιση του σε ένα από τα γυμνάσια της πόλης, την Μαλθώ, διασώζονταν έως τον καιρό του Παυσανία (2ος αιώνας μ.Χ.).
Με το ίδιο όνομα υπήρξε και άλλος ολυμπιονίκης τον ίδιο αιώνα, ο Σαραπίων ο Αλεξανδρινός ο οποίος ήταν δρομέας ο οποίος είχε κερδίσει στο αγώνισμα του σταδίου κατά τους 204ους (37 μ.Χ.) Ολυμπιακούς αγώνες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Αλεξανδρινοί ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της πυγμαχίας παίδων‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (1ος αιώνας)
Στοιχείο Περιόδου 6
Ένα στοιχείο εκτής περιόδου είναι ένα από τα χημικά στοιχεία στην έκτη περίοδο του περιοδικού πίνακα των στοιχείων, συμπεριλαμβανομένων των λανθανίδων. Ο περιοδικός πίνακας παρουσιάζεται σε σειρές για να απεικονίσει επαναλαμβανόμενες "περιοδικές" τάσεις στη χημική συμπεριφορά των στοιχείων καθώς ο ατομικός αριθμός τους αυξάνεται μια νέα σειρά ξεκινά όταν η χημική συμπεριφορά αρχίζει να επαναλαμβάνεται, πράγμα που σημαίνει ότι στοιχεία με παρόμοια συμπεριφορά εμπίπτουν στο ίδιο κάθετες στήλες. Η έκτη περίοδος περιέχει 32 στοιχεία, ξεκινώντας με Καίσιο και τελειώνοντας με Ραδόνιο. Ο Μόλυβδος είναι επί του παρόντος το τελευταίο σταθερό στοιχείο. όλα τα επόμενα στοιχεία είναι ραδιενεργά. Για το Βισμούθιο ωστόσο το μόνο αρχέγονο ισότοπο του, το 209Bi, έχει χρόνο ημιζωής άνω των 1019 ετών, πάνω από ένα δισεκατομμύριο φορές μεγαλύτερο από την τρέχουσα εποχή του σύμπαντος.
Κατηγορία:Περιοδικός πίνακας
Ηφαιστειακό πεδίο Μανζάζ
μικρογραφία|Δορυφορική εικόνα του ηφαιστειακού πεδίου Μανζάζ Το ηφαιστειακό πεδίο Μανζάζ είναι ηφαιστειακό πεδίο στην Αλγερία. Αποτελείται από κώνους σκωρίας με ροές λάβας και ήταν ενεργό μέχρι πρόσφατα.
Γεωγραφία και γεωμορφολογία
Το πεδίο βρίσκεται στο Χογκάρ, κοντά στο ηφαιστειακό πεδίο Ατακόρ. Μια δομοειδής ανύψωση έχει συσχετιστεί με την ηφαιστειακή δραστηριότητα στην περιοχή. Η ηφαιστειακή δραστηριότητα εξηγείται από τεκτονικά γεγονότα που σχετίζονται με τη σύγκρουση μεταξύ Ευρώπης και Αφρικής και από την επακόλουθη επανενεργοποίηση των αρχαίων τεκτονικών γραμμώσεων.
Το πεδίο αποτελείται από κώνους σκωρίας και καλύπτει επιφάνεια 1.500 τετραγωνικών χιλιομέτρων (580 τετραγωνικών μιλίων). Πολλοί εξ αυτών έχουν ρωγμές και έχουν υποστεί μεγάλη διάβρωση. Οι κώνοι ήταν στρομπολιακά ενεργοί και έχουν εκτοξεύσει ροές λάβας. Έχουν επίσης βρεθεί ηφαιστειακή τέφρα και πυροκλαστικά. Το Ουκσέμ είναι ένα μάαρ στο πεδίο το οποίο αποτελείται από δύο ξεχωριστούς κρατήρες με διάμετρο 500 μέτρων (1.600 ποδιών) και 700 μέτρων (2.300 ποδιών) αντίστοιχα. Περιβάλλονται από τόφφους και νάτρο τα οποία βρίσκονται στη βάση του μεγαλύτερου κρατήρα.
Γεωλογία
Η βάση αποτελείται από μεταμορφωσιγενή και πλουτωνικά πετρώματα της Προκάμβριας εποχής, τα οποία αποτελούν μέρος της ασπίδας Τουαρέγκ. Σε ορισμένες περιοχές βρέθηκαν τμήματα γρανίτη. Αυτά θάφτηκαν για πρώτη φορά από θολεϊτικούς βασάλτες πριν από 35 έως 30 εκατομμύρια χρόνια.
Το πεδίο έχει εκτοξεύσει ως επί το πλείστον βασάλτη και βασανίτη. Στους ξενόλιθους περιλαμβάνονται περιδοτίτης και πυροξενίτης, και αμφίβολοι και άστριοι που σχηματίζουν μεγακρύσταλλα στα πετρώματα. Οι ξενόλιθοι προέρχονται, εν μέρει, από έναν μετασωματωμένο μανδύα. Ο συνολικός όγκος των πετρωμάτων που έχουν εκτοξευτεί είναι περίπου 175 κυβικά χιλιόμετρα (42 κυβικά μίλια).
Ιστορία εκρήξεων
Τρεις φάσεις ηφαιστειακής δραστηριότητας διακρίνονται στο Μανζάζ, η πρώτη μεταξύ 20 και 12 εκατομμυρίων ετών πριν, η δεύτερη μεταξύ 7 και 4 εκατομμυρίων ετών πριν και η τρίτη μεταξύ 3 και 0,01 εκατομμυρίων ετών πριν. Η ηφαιστειακή δραστηριότητα συνεχίστηκε στην Ολόκαινο εποχή. Μερικά νεότερα ηφαίστεια αναπτύχθηκαν σε αναβαθμίδες της Νεολιθικής εποχής.
Πηγές
Μανζαζ
Αγαπημένη μου Σολεδάδ
Η Αγαπημένη μου Σολεδάδ (Iσπανικά: Mi pequeña Soledad) είναι τηλενουβέλα μεξικάνικης παραγωγής του 1990.
Πρωταγωνιστούν Βερόνικα Κάστρο, Ρόσα Μαρία Μπιανκί, Σαλβαδόρ Πίνεδα και Χουλί Φουρλόνγ.
Πλοκή
Ως ένα νεαρό κορίτσι, η Ισαδόρα ψηφίστηκε να γίνει η Ασημένια Βασίλισσα στο Τάσκο, ένα μεξικάνικο χωριό γνωστό για το ασημένιες χειροτεχνίες του. Την νύχτα πριν από τη στέψη, σε μια πράξη ζηλοτυπίας, ο πρώην φίλος της Ισαδόρα, ο Χεράρδο την βιάζει. Για εβδομάδες η Ισαδόρα αρνείται να μιλήσει σε οποιονδήποτε, αλλά λόγω της ισχυρής της αγάπης και εμπιστοσύνης που αισθάνεται για τον αρραβωνιαστικό της Χοσέ Λουίς, αποφασίζει να του πει τα πάντα.
Λίγο πριν από το γάμο, ο Χεράρδο αντιμετωπίζει τον Χοσέ Λουίς και τον προκαλεί σε μάχη. Ο Χοσέ Λουίς δεν φτάνει ποτέ στην εκκλησία για το γάμο του, και αργότερα βρίσκεται μαχαιρωμένος μέχρι θανάτου. Η Ισαδόρα περιμένει το παιδι του Χεράρδο, και η θετή μητέρα της Πιεδάδ είναι τρομοκρατημένη, και την αναγκάζει να παντρευτεί τον Χεράρδο.
Η Πιεδάδ είναι ζηλιάρα λόγω της Ισαδόρα, και αποφασίζει να ξεφορτωθεί το παιδί με την πρώτη ευκαιρία. Η Ισαδόρα αφήνει την οικογένειά της και μετακομίζει προς την πόλη. Αρκετά χρόνια αργότερα, η Σολεδάδ έχει εξελιχθεί σε μια ευγενική και όμορφη γυναίκα, μετακομίζει προς την πόλη όπου αυτή και η Ισαδόρα συναντιούνται.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικάνικες τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλενουβέλες