cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Υπερδύναμη
Ψυχρός Πόλεμος
Παρά την αποτυχία να προβλεφθεί η πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, η άποψη ότι η ΕΣΣΔ δεν υπήρξε υπερδύναμη υποστηρίχθηκε ακόμα εντονότερα μετά το 1990. Κατά τον Άγκνιου, ΗΠΑ και ΕΣΣΔ δεν ήταν ποτέ ίσες, και οι ΗΠΑ ήταν η μόνη αληθινή υπερδύναμη της παγκόσμιας γεωπολιτικής τάξης μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης ήταν πάντα πολύ πιο αδύναμη και πολύ λιγότερο εξελιγμένη τεχνολογικά από εκείνη των ΗΠΑ και των άλλων μεγάλων δυτικών δυνάμεων. Η ίδια έλλειψη ισορροπίας ίσχυε και για τη συνολική ισχύ και τους πλουτοπαραγωγικούς πόρους τον δύο μπλοκ. Η αδυναμία της Σοβιετικής Ένωσης κρυβόταν πίσω από τις τεράστιες στρατιωτικές δαπάνες και το δυσανάλογα μεγάλο (σε σχέση με τους άλλους τομείς της οικονομίας) μερίδιο των συνολικών πόρων της που διοχετευόταν στο στρατοβιομηχανικό σύμπλεγμά της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική ορολογία Κατηγορία:Στρατιωτική ορολογία Κατηγορία:Διεθνείς σχέσεις Κατηγορία:Ηγεμονία
Πρωταθλητές ποδοσφαίρου Βόρειου ομίλου ελληνικής Β΄ Εθνικής
Οι Πρωταθλητές ποδοσφαίρου Βόρειου ομίλου ελληνικής Β΄ Εθνικής είναι οι σύλλογοι οι οποίοι κατέκτησαν τον τίτλο της κατηγορίας και την άνοδό τους στην Α΄ Εθνική αγωνιζόμενοι στο Βόρειο όμιλο, κατά τη διάρκεια των ποδοσφαιρικών περιόδων που η Β΄ Εθνική διεξάγονταν σε δύο ομίλους (1967-68, 1968-69 και από 1975-76 έως και 1982-83). Πρόκειται για εννέα διαφορετικές ομάδες σε σύνολο δέκα διοργανώσεων, καθώς η Καβάλα κέρδισε δύο τίτλους πρωταθλητή. Πρωταθλητές Βορείου Ομίλου αναδείχθηκαν και τις δυο συνεχόμενες αγωνιστικές περιόδους 2013-14 και 2014-15 (κατά τις οποίες ίσχυσε ο θεσμός των δυο ομίλων) αλλά δεν κέρδισαν την απευθείας άνοδο στην Σούπερ Λιγκ, διότι ακολούθησαν αγώνες κατάταξης με συλλόγους του Νοτίου Ομίλου.
Προπονητής
Γιάννης Ζαφειρόπουλος
Η πορεία προς τον τίτλο
Σε μια επεισοδιακή χρόνια, λόγω της απεργίας των συλλόγων Β΄ Εθνικής, ο Πανσερραϊκός, ένας από τους ελάχιστους "απεργοσπάστες" στο Βορρά, αναδείχθηκε πρωταθλητής.
Την περίοδο 1982-1983 το πλέον δύσκολο πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής κατέκτησε ο ΑΠΟΛΛΩΝ ΚΑΛΑΜΑΡΙΑΣ με Πρόεδρο τον Χάρρυ Κλινν και "Στρατηγό" τον μετέπειτα Αντιπρόεδρο της ΠΑΕ και επί σειρά ετών Διευθύνοντα Σύμβουλο Μιχάλη Κωτίδη ο οποίος και πρωταγωνίστησε στην υποχρεωτική πλέον ( λόγω ανόδου στην Α΄ Εθνική) μετατροπή του Αθλητικού Συλλόγου (Α.Σ. ΑΠΟΛΛΩΝ) σε Ποδοσφαιρική Ανώνυμη Εταιρία -ΠΑΕ-. Και πράγματι ήταν το πιο δύσκολο, γιατί τότε η χωρισμένη σε δύο ομίλους Β΄Εθνική (Βόρειο και Νότιο όμιλο) θα γινόταν ένας όμιλος. ΄Ετσι στην Α΄Εθνική θα ανέβαινε μία ΜΟΝΟ ομάδα από τον Βόρειο Όμιλο και μία Μόνο από τον Νότιο Όμιλο και υποβιβαζόταν 11 ομάδες απο τον Βόρειο και 11 ομάδες από τον Νότιο Όμιλο, προκειμένου να απαρτίσουν τους δύο ομίλους της Γ΄Εθνικής, τον Βόρειο και τον Νότιο. Ο Απόλλων Καλαμαριάς με οργανωτή τον Μιχάλη Κωτίδη, με μεταγραφές, προγραμματισμό και πειθαρχία, παρότι είχε δυνατούς αντιπάλους κυρίως την Καβάλα, την Βέροια και τον Πιερικό, είχε ήδη κατακτήσει το πρωτάθλημα μία αγωνιστική πριν την λήξη του. Η νίκη έδινε 2 βαθμούς τότε και ο Απόλλων έδωσε τον τελευταίο αγώνα του Πρωταθλήματος μέσα στην Καβάλα, όπου πήγε με 3 βαθμούς διαφορά. Την ίδια περίοδο από τον Νότιο Όμιλο το πρωτάθλημα κατέκτησε το ΑΙΓΑΛΕΩ με διοίκηση τους Βίκτωρα και Θωμά Μητρόπουλο.
Περίοδος 2013-14: Η Κασσιόπη Κέρκυρας
===Η πορεία προς τον τίτλο === Με Αναγέννηση Γιαννιτσών 1-0, 4-1*, Βατανιακό Κατερίνης 5-1*, 4-3, Νίκη Βόλου 1-0, 1-1*, Δόξα Δράμας 3-1*, 2-0, Τύρναβο 2005 2-0, 0-0*, Αναγέννηση Καρδίτσας 3-0, 0-1*, Απόλλωνα Καλαμαριάς 2-1*, 2-0, Αιγινιακό/Ακαδημία Πλαταμώνα 1-3, 0-1*, Ηρακλή Θεσσαλονίκης 0-1*, 0-1, Ζάκυνθο ΑΠΣ 1-0, 2-1*, Νέα Καβάλα 1-0*, 4-1, Εθνικό Γαζώρου 1-0, 2-1* και Πιερικό 2-0*, 1-0. (Με αστερίσκο *, αποτέλεσμα εκτός έδρας).
Η πορεία του προς τον τίτλο
Με Πιερικό 1-0, Ολυμπιακό Βόλου 1-0, Τύρναβο 2-0, Αιγινιακό 2-1, Φωκικό 1-0, Εθνικό Γαζώρου, Αναγέννηση Καρδίτσας, ΑΠΣ Ζακύνθου, Λαμία, Απόλλωνα Καλαμαριάς, Αγροτικό Αστέρα και Λάρισα, 0-1.
Παραπομπές
Πρωταθλητές ποδοσφαίρου Νότιου ομίλου ελληνικής Β΄ Εθνικής
4U 0142+61
μικρογραφία|Καλλιτεχνική σύλληψη του 4U 0142+61 Το 4U 0142+61 είναι ένα μάγναστρο σε απόσταση περίπου 13,000 από τη Γη, που βρίσκεται στον αστερισμό της Κασσιόπης.
Σε ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στο Nature στις 6 Απριλίου 2006, οι Deepto Chakrabarty et al. του MIT αποκάλυψε ότι ανακαλύφθηκε ένας περιαστρικός δίσκος γύρω από το πάλσαρ. Αυτό μπορεί να αποδείξει ότι οι πλανήτες πάλσαρ είναι κοινοί γύρω από αστέρια νετρονίων. Ο δίσκος των συντριμμιών είναι πιθανό να αποτελείται κυρίως από βαρύτερα μέταλλα. Το αστέρι είχε υποστεί ένα γεγονός σουπερνόβα πριν από περίπου 100.000 χρόνια. Ο δίσκος βρίσκεται σε τροχιά περίπου 1,6 εκατομμύρια χιλιόμετρα μακριά από το πάλσαρ και πιθανώς περιέχει περίπου 10 γήινες μάζες υλικού. Αυτό σηματοδοτεί επίσης την πρώτη φορά που ανακαλύφθηκε πάλσαρ με δίσκο συντριμμιών σε τροχιά γύρω από αυτό.
Τον Μάιο του 2022 η πρώτη μελέτη του IXPE υπαινίχθηκε την πιθανότητα διπλής διάθλασης υπό κενό στο 4U 0142+61
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κασσιόπη (αστερισμός)
Facebook Dating
Το Facebook Dating είναι μια ψηφιακή υπηρεσία γνωριμιών που αναπτύχθηκε από το Facebook. Προς το παρόν δεν υπάρχει σε έκδοση για υπολογιστές, καθώς είναι διαθέσιμη μόνο από την εφαρμογή του Facebook για κινητά Android και iOS.
Χαρακτηριστικά
Οι χρήστες που θα ενεργοποιήσουν την συγκεκριμένη υπηρεσία στο κινητό τους έχουν την δυνατότητα να φιλτράρουν τα αποτελέσματα των άλλων χρηστών που εμφανίζονται στο προφίλ τους όπως για παράδειγμα την τοποθεσία, αν είναι έγγαμοι ή όχι, την ηλικία, το ύψος κτλ και να διαπιστώσουν αν ταιριάζουν με άλλους χρήστες σε απόσταση 100 χιλιομέτρων.
Ανάπτυξη
Ο ιστόποπος κοινωνικής δικτύωσης Facebook ανακοίνωσε έν μέρει το προϊόν σε συνέδριο προγραμματιστών F8 τον Μάιο του 2018 και οι συμμετέχοντες του συνεδρίου ενημερώθηκαν ότι σύντομα θα λαμβάναν περισσότερες πληροφορίες. Η αρχική λειτουργία ήταν σε δοκιμή beta εντός αρκετών μηνών από το συνέδριο.
Το Facebook Dating κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στην Κολομβία στις 20 Σεπτεμβρίου 2018. Οι χρήστες συνέβαλαν στη διαμόρφωση του, για πώς θα μοιάζει ο ιστότοπος γνωριμιών για τους μελλοντικούς χρήστες, καθώς ήταν ακόμα στα στάδια δοκιμών. Το Facebook δήλωσε ότι εάν οι δοκιμές πήγαιναν καλά, θα γινόταν μια πιο εμφανής επιλογή της υπάρχουσας εφαρμογής Facebook.
Η δεύτερη επέκταση της ψηφιακής υπηρεσίας ξεκίνησε στον Καναδά και την Ταϊλάνδη τον Οκτώβριο του 2018 και στη συνέχεια επεκτάθηκε σε 14 νέες χώρες, όπως η Αυστραλία, οι Φιλιππίνες, το Βιετνάμ, η Σιγκαπούρη, η Μαλαισία, το Λάος, η Βραζιλία, το Περού, η Χιλή, η Βολιβία, ο Ισημερινός, η Παραγουάη, η Ουρουγουάη, η Γουιάνα και το Σουρινάμ. Η υπηρεσία ήταν ενεργή για ένα χρόνο στην Κολομβία, την Ταϊλάνδη, τον Καναδά, την Αργεντινή και το Μεξικό και επέτρεπε στους χρήστες να συνδέονται με άλλους σε όλο τον κόσμο και δεν περιορίζονταν στη συγκεκριμένη περιοχή στην οποία ζούσαν.
Το Facebook Dating κυκλοφόρησε εν μέρει στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 5 Σεπτεμβρίου 2019 και ορισμένοι χρήστες εξέφρασαν αμφιβολίες για το αν η εφαρμογή θα τους αφήσει να επιλέξουν το Facebook Dating, παρόλο που άλλοι μπορούσαν να συνδεθούν στη συσκευή τους και να έχουν πρόσβαση σε αυτήν.
Η κυκλοφορία του Facebook Dating στην Ευρώπη πραγματοποιήθηκε τον Οκτώβριο του 2020.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λογισμικό εφαρμογών
Γυμναστική στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 – Αναρρίχηση επί κάλω ανδρών
Η αναρρίχηση επί κάλω ανδρών ήταν ένα από τα οκτώ αγωνίσματα γυμναστικής στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1896 στην Αθήνα.
Σύνοψη αγωνίσματος
Το αγώνισμα διεξήχθη στις 10 Απριλίου στο Παναθηναϊκό Στάδιο και ήταν το τελευταίο χρονολογικά αγώνισμα της γυμναστικής. Το σχοινί είχε ύψος 14 μέτρα και ήταν στηριγμένο σε ιστό. Σημαντικό ρόλο στην κατάταξη των αθλητών που έφτασαν ώς την κορυφή έπαιξαν ο χρόνος και το στυλ της αναρρίχησης τους.
Πέντε αθλητές από τέσσερις χώρες έλαβαν μέρος, με τους Έλληνες Νικόλαο Ανδριακόπουλο και Θωμά Ξενάκη να κατακτούν τις δύο πρώτες θέσεις. Ο Φριτς Χόφμαν από τη Γερμανία ήταν τρίτος, ενώ στις υπόλοιπες δύο θέσεις κατετάχθηκαν οι Ολυμπιονίκες της άρσης βαρών, Βίγκο Γιένσεν και Λάντσεστον Έλιοτ.
Διεθνές Γραφείο Ναυσιπλοΐας
Το Διεθνές Γραφείο Ναυσιπλοΐας, (International Maritime Bureau),(ΙΜΒ), προφέρεται συνηθέστερα Άι-Εμ-Μπιρό, είναι ένας Διεθνής Ναυτιλιακός Οργανισμός, (γ΄ κατηγορίας), που αποτελεί ειδικευμένο τμήμα του Διεθνούς Εμπορικού Επιμελητηρίου, (ICC), στον τομέα της ναυσιπλοΐας.
Στις αρμοδιότητες του IMB συγκαταλέγεται η καταπολέμηση των εγκλημάτων του Διεθνούς Ιδιωτικού Ναυτικού Δικαίου, σχετικά με το ναυτιλιακό εμπόριο και τις θαλάσσιες μεταφορές, κυρίως της πειρατείας, της ναυταπάτης, της φοροδιαφυγής, καθώς επίσης και επί της προστασία των πληρωμάτων των πλοίων. Εκδίδει μια εβδομαδιαία αναφορά σχετικά με την πειρατεία, και διατηρεί σε 24ωρη βάση ένα κέντρο αναφορών στην Κουάλα Λουμπούρ της Μαλαισίας, σχετικά με την πειρατεία.
Το IMB ιδρύθηκε το 1981 με πρωτοβουλία του Διεθνούς Οργανισμού Ναυσιπλοΐας, των Ηνωμένων Εθνών. Διατηρεί επαφές με την Ιντερπόλ και συνεργάζεται με τον Διεθνή Οργανισμό Τελωνείων.
Σημερινός διευθυντής του Γραφείου είναι ο πλοίαρχος Ποτένγκαλ Μούκουντουν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ναυσιπλοϊα
Πεύκο Αχαΐας
Το Πεύκο είναι μικρό ορεινό χωριό του "καλλικρατικού" Δήμου Καλαβρύτων στην Αχαΐα.
Τοποθεσία
Είναι ένα από τα μικρά χωριά του Δήμου Καλαβρύτων με περίπου 70 σπίτια και 66 μόνιμους κατοίκους, χτισμένο σε υψόμετρο 717 μέτρων στις πλαγιές του βουνού που στην κορυφή του δεσπόζει ο κόκκινος βράχος-σπηλιά. Βρίσκεται όμως πιο κοντά στην Αρκαδία, αφού είναι 2 χλμ. δεξιά στο 62ο χλμ. της Εθνικής Οδού Πατρών-Τριπόλεως "111", με μεσημβρινό προσανατολισμό και πανοραμική θέα προς τα Γορτυνιακά βουνά της Βυτίνας και το Μαίναλο.
Ιστορία
thumb|right|260px|Άποψη του χωριού το χειμώνα.
Αρχαιότητα
Ο αρχαίος περιηγητής Παυσανίας τον 2ο αιώνα μ.Χ αναφέρει ότι μπήκε στο περίφημο δάσος δρυών του Σόρωνος, το οποίο φιλοξενούσε αγριόχοιρους, αρκούδες και χελώνες υπερβολικού μεγέθους, με το κέλυφος των οποίων γινόταν λύρα. Το δάσος αυτό εκτεινόταν από το Λάδωνα ποταμό μέχρι την αρχαία Ψωφίδα, ενώ επίσης πέρασε και από τη κώμη των Αργεαθών και των Λυκούντων και της Σκοτάνης. Σύμφωνα με τους μελετητές οι Λυκούντες βρίσκονταν νότια των σημερινών χωριών Αμυγδαλιάς και Πεύκου σε ύψωμα κάτω από "Το Χάνι Του Πίττα", όπου βρίσκονται και απομεινάρια αρχαίας πόλης, και ήταν μικρή πόλη της αρχαίας Κλειτορίας.
Η ονομασία Τσαρούχλι
Πριν από την επανάσταση του 1821 υπήρχε το χωριό με την ονομασία Τσαρούχλι, όνομα πιθανόν σλαβικό, που μάλλον σημαίνει χυλός, δηλαδή είδος γλυκίσματος από νερό, αλεύρι και ζάχαρη ή βούτυρο.
Σύμφωνα και με την έρευνα του Περικλή Ροδάκη για τους Σλάβους στην Πελοπόννησο, από τον 6ον έως τον 8ο αιώνα μ.Χ. οι Άβαροι (Αβαροσλάβοι) είχαν κυριαρχήσει και στην Πελοπόννησο και, όταν εκδιώχθηκαν από τους Βυζαντινούς, οι Εζερίτες και οι Μίληγκες παρέμειναν στα ορεινά της Πελοποννήσου και ειδικότερα στην περιοχή των Αροανίων (Χελμός) και του Ερύμανθου. Τα παλιά ονόματα χωριών και παλιά τοπωνύμια, όπως Στρέζοβα, Χόβολη, Τσαρούχλι, Νεζερά (Νεζεροχώρια από τους Εζερίτες), είναι ονομασίες σλαβικές. Με το πέρασμα του χρόνου ξέχασαν την γλώσσα τους και αφομοιώθηκαν με τον ντόπιο νεοελληνικό πληθυσμό, μιλούν νεοελληνικά και παίρνουν τα ήθη και τις παραδόσεις τους.
Ενετοκρατία
Στην εποχή της Ενετοκρατίας αναφέρεται ότι στο βουνό του "Αϊ-Γιώργη", που βρίσκεται δυτικά του χωριού, υπήρχε μικρό κάστρο που το χρησιμοποιούσαν για να ελέγχουν όλη τη γύρω περιοχή αλλά και για την μετάδοση μηνυμάτων με φρυκτωρίες (αναμμένους πυρσούς).
Σύμφωνα με την απογραφή των Βενετών "Grimani", το 1700 υπήρχε οικισμός με την ονομασία Zarugli (Τσαρούχλι) πέντε οικογενειών (3 αγόρια, 2 κορίτσια, 5 ενήλικοι άνδρες, 4 ενήλικες γυναίκες και 1 γερόντισσα), σύνολο 15 άτομα.
Νεώτερη ιστορία
Επίσης αναφέρεται, και στην ιστορία μιας γυναίκας, της "Τσούναινας", ότι πέρασε το 1826 15 -20 Σεπτεμβρίου απόσπασμα του στρατού του Ιμπραήμ πασά και είχε στρατοπεδεύσει στην περιοχή της Κακάσοβας κυνηγώντας τους απροσκύνητους και δεν άφησε λίθον επί λίθου. Η γυναίκα όμως αιχμάλωτη των Τούρκων έχοντας στην αγκαλιά το μωρό της -λέει ο θρύλος- βλέπει τον Αϊ-Γιώργη να της λέει "Τι κάθεσαι; Πάρε το παιδί και φύγε". Λέγεται ότι έφυγε κρυφά, δεν την πήραν είδηση οι φρουροί και σώθηκε κρυμμένη κάτω από μια μεγάλη πέτρα, έξω και βόρεια του χωριού, που τότε ήταν δασωμένη περιοχή, γνωστή και σήμερα ως της "Τσούναινας η πέτρα".
Από τη γενιά της παραπάνω γυναίκας της "Τσιούναινας" προέρχονται και οι σημερινοί Τσιουναίοι, που από το 1895 περίπου πήραν το επώνυμο "Δημητρακόπουλος". Αυτό δείχνει ότι ο σύζυγος της Τσιούναινας ονομαζόταν ''Δημητράκης. Λέγεται δε από τους γηραιότερους ότι ήταν περαστικοί από την περιοχή με τις οικογένειές τους και τα υπάρχοντά τους,τους συνέλαβε το απόσπασμα του Ιμπραήμ και τους μεν άνδρες τους είχαν κλεισμένους στο χάνι του Καλαθά κοντά στην Πάος, τους οποίους αργότερα τους θανάτωσαν, τις δε γυναίκες τις είχαν κλεισμένες στην Κακασοβα και τις προόριζαν για τα χαρέμια τους και τα παιδιά ίσως για γενίτσαρους;''
Σύγχρονη ιστορία
Στους Βαλκανικούς πολέμους, της Μικράς Ασίας αλλά και του '40 πολλοί άνδρες του χωριού είχαν πάρει μέρος και κατάφεραν να επιστρέψουν σώοι στα σπίτια τους. Αρκετοί όμως σκοτώθηκαν στις περιοχές της Μακεδονίας, Μικράς Ασίας και Βορείου Ηπείρου.
Το 1955, κατόπιν κυβερνητικής οδηγίας για μετονομασία χωριών που είχαν ονόματα ξενικής προέλευσης, το χωριό μετονομάστηκε από Τσαρούχλι σε Πεύκον, γιατί υπήρχε μια συστάδα πεύκων έξω από την εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου που είχαν φυτευτεί περί το 1935 στη θέση του παλιού νεκροταφείου του χωριού.
Διοικητική εξέλιξη
Σύμφωνα και με τον Ελευθέριο Γ. Σκιαδά, το 1835 αναφέρεται ως χωριό με την ονομασία Ψαρούχλη με 117 κατοίκους και υπαγόταν στο δήμο Αροανείας, με έδρα το Σοπωτό της επαρχίας Διποταμίας του Νομού Αχαΐας και Ήλιδος και την επόμενη χρονιά μετατάχτηκε στην επαρχία Κυναίθης (Καλαβρύτων) του Νομού Αχαΐας και Ήλιδος.
Με το ΦΕΚ 2Α της 20/01/1870 αποσπάστηκε από τον τότε Δήμο Αροανείας στον τότε Δήμο Παΐων. Μεταξύ 1912 και 1913 εθεωρείτο επισήμως κατηργημένος διοικητικά οικισμός. Με το ΦΕΚ 200Α της 09/10/1913 προσαρτήθηκε στην τότε Κοινότητα Στρέζοβας. Με το ΦΕΚ 115/12-06-1919 ορίστηκε ως έδρα της Κοινότητας Τσαρουχλίου, αποσπώμενο από αυτήν της Στρέζοβας. Το 1955 με το ΦΕΚ 287Α της 10/10/1955 μετονομάστηκε σε Πεύκον, όπως και η κοινότητα. Το 1997 με το ΦΕΚ 244Α της 04-12-1997 προσαρτάται στο Δήμο Παΐων. Το 2010 με το ΦΕΚ 87Α της 07-06-2010 προσαρτάται στον "καλλικρατικό" Δήμο Καλαβρύτων.
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του χωριού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής:
Κάτοικοι
Μία εκδοχή αναφέρει ότι οι κάτοικοι του χωριού προέρχονται από την Κορινθία ενώ οι τοπικές μαρτυρίες αναφέρονται στην καταγωγή από την Αρκαδία και την Αροανία.
Στις δεκαετίες του '50, '60 και '70 το χωριό έσφυζε από ζωή με 240 περίπου μόνιμους κατοίκους. Το δημοτικό σχολείο είχε 55 ως και 70 μαθητές και οι ασχολίες των κατοίκων ήταν η γεωργία και η κτηνοτροφία. Η εκμετάλλευσή τους όμως γινόταν με παλιές, μη προσοδοφόρες μεθόδους. Έτσι οι νέοι σταδιακά εγκατέλειπαν το χωριό για την πόλη αλλά και το εξωτερικό, ιδιαίτερα την Αυστραλία αλλά και στην Αμερική.
Σήμερα (2011) ζουν μόνιμα 66 περίπου κάτοικοι, κυρίως ηλικιωμένοι, και κάποιοι νέοι, οι οποίοι αποφάσισαν να μείνουν στο χωριό και να ασχοληθούν με την γεωργία, αλλά κυρίως με την κτηνοτροφία.
Πολιτισμός
Ο "Σύλλογος των απανταχού Πευκιωτών" κάνει σημαντική προσπάθεια και φέρνει σε επαφή τους συγχωριανούς, αναβιώνοντας παλιά έθιμα, κυρίως το Πάσχα και το Δεκαπεντάγουστο, με συναντήσεις και πανηγύρια, χοροεσπερίδες στην Αθήνα και προσφορές διασκέδασης στους ηλικιωμένους του χωριού.
Προσωπικότητες
Από το Πεύκο κατάγονται ο γνωστός λαϊκός τραγουδιστής Βασίλης Τερλέγκας, η πασίγνωστη τραγουδίστρια τις δεκαετίες '50-'60 Αθανασία Αλεξανδροπούλου, οι δημοτικοί οργανοπαίκτες: Θανάσης Τερλέγκας, Αλέκος Τερλέγκας, Παναγιώτης Θεοδωρόπουλος και Θόδωρος Δίπλας, που με τα τραγούδια τους διασκέδαζαν όλη την επαρχία Καλαβρύτων στα πανηγύρια στους γάμους και στα βαφτίσια. Από το Πεύκο επίσης κατάγονται και καταξιωμένοι επιστήμονες, όπως καθηγητές πανεπιστημίων, γιατροί, δικηγόροι, εκπαιδευτικοί, λογιστές, αστυνομικοί κ.ά. καθώς και άνθρωποι που διέπρεψαν ως ελεύθεροι επαγγελματίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Παΐων Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου
Η Ελισάβετ Β΄ (γεννημένη Ελισάβετ Αλεξάνδρα Μαρία, αγγλικά: Elizabeth II – Elizabeth Alexandra Mary, 21 Απριλίου 1926 – 8 Σεπτεμβρίου 2022) ήταν η Βασίλισσα του Ηνωμένου Βασιλείου και 14 άλλων κρατών της Κοινοπολιτείας των Εθνών, της οποίας ήταν και επικεφαλής, ενώ ήταν επίσης Υπέρτατη Κυβερνήτης της Εκκλησίας της Αγγλίας. Ανήλθε στον θρόνο το 1952, βασίλευσε επί 70 χρόνια και 214 ημέρες και υπήρξε η μακροβιότερη μονάρχης στην ιστορία του Ηνωμένου Βασιλείου, η δεύτερη στην καταγεγραμμένη ιστορία (μετά τον Λουδοβίκο ΙΔ΄ της Γαλλίας), και η μακροβιότερη γυναίκα-αρχηγός κράτους.
Νεανικά χρόνια
μικρογραφία|αριστερά|upright|alt=Elizabeth as a thoughtful-looking toddler with curly, fair hair|Η Ελισάβετ σε ηλικία 3 ετών, το 1929. Η Ελισάβετ Αλεξάνδρα Μαρία γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1926 στο Μέυφαιρ του Λονδίνου και ήταν το πρώτο παιδί του Αλβέρτου, Δούκα της Υόρκης (μετέπειτα Γεωργίου ΣΤ΄), και της συζύγου του Ελισάβετ, Δούκισσας της Υόρκης (μετέπειτα Βασίλισσας Ελισάβετ). Ο πατέρας της ήταν ο δεύτερος γιος του Γεωργίου Ε΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και της Μαρίας του Τεκ. Η μητέρα της ήταν η νεότερη κόρη του Σκωτσέζου αριστοκράτη Κλωντ Μπόους-Λάιον, 14ου Κόμη του Στράθμορ και Κίνγκχορν, και της Σεσίλια Κάβεντις-Μπέντινκ. Η Ελισάβετ γεννήθηκε, με καισαρική τομή, την Τετάρτη 21 Απριλίου 1926, στις 2.40 π.μ., στο σπίτι των παππούδων της στο Λονδίνο. Βαπτίστηκε στις 29 Μαΐου από τον Αρχιεπίσκοπο της Υόρκης, Κόσμο Γκόρντον Λανγκ, στο Παρεκκλήσι των Ανακτόρων του Μπάκιγχαμ. Γιόρταζε τα γενέθλιά της και δεύτερη φορά, τον Μάιο ή τον Ιούνιο, χωρίς καθορισμένη ημερομηνία.
Πήρε τα ονόματα Ελισάβετ, προς τιμήν της μητέρας της, Αλεξάνδρα προς τιμήν της μητέρας του παππού της Γεωργίου Ε΄ και Μαρία προς τιμήν της μητέρας του πατέρα της. Κατά τη διάρκεια της παιδικής της ηλικίας, η στενή της οικογένεια συνήθιζε να τη φωνάζει Λίλιμπετ.
Η Μαργαρίτα, η μοναδική αδερφή της Ελισάβετ, γεννήθηκε τέσσερα χρόνια μετά από εκείνη. Οι δύο πριγκίπισσες έλαβαν εκπαίδευση κατ' οίκον, υπό την επίβλεψη της μητέρας τους και της γκουβερνάντας τους Μάριον Κρώφορντ, η οποία ήταν γνωστή ως Κρόουφι. Τα μαθήματα εστιάζονταν στην ιστορία, τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και τη μουσική. Το 1950 η Κρώφορντ δημοσίευσε μια βιογραφία της παιδικής ηλικίας της Ελισάβετ και της Μαργαρίτας, με τίτλο Οι Μικρές Πριγκίπισσες. Το βιβλίο περιγράφει την αγάπη της Ελισάβετ για τα άλογα και τα σκυλιά, τη μεθοδικότητα και την υπευθυνότητα του χαρακτήρα της. Ο Ουίνστον Τσώρτσιλ σημείωσε ότι η Ελισάβετ στην ηλικία των δύο ετών είχε ένα αέρα κύρους και αντανακλαστικότητας που προκαλούν έκπληξη σε ένα νήπιο. Η ξαδέρφη της Μάργκαρετ Ρόουντς την περιέγραψε ως ένα κεφάτο μικρό κορίτσι, αλλά ιδιαίτερα λογικό και καλότροπο.
Έλαβε το πρώτο της πόνυ σε ηλικία 4 ετών. Το όνομά της ήταν Πέτζι.
Το πρώτο επίσημο πορτραίτο της ολοκληρώθηκε σε ηλικία 7 ετών.
Διάδοχος του θρόνου
μικρογραφία|upright|alt=Elizabeth as a rosy-cheeked young girl with blue eyes and fair hair|Η Ελισάβετ σε ηλικία 7 ετών, το 1933. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του παππού της η Ελισάβετ ήταν η τρίτη στη σειρά της διαδοχής στον θρόνο, πίσω από τον θείο της Εδουάρδο, Πρίγκιπα της Ουαλίας, και τον πατέρα της Αλβέρτο, Δούκα της Υόρκης. Μολονότι η γέννησή της δημιούργησε δημόσιο ενδιαφέρον, δεν αναμενόταν να γίνει βασίλισσα, καθώς ο θείος της ήταν νέος και πολλοί υπέθεταν ότι θα παντρευόταν και θα αποκτούσε παιδιά. Το 1936, όταν ο παππούς της Γεώργιος Ε΄ πέθανε και ο θείος της τον διαδέχτηκε στο θρόνο ως Εδουάρδος Η΄, η Ελισάβετ πέρασε στη δεύτερη θέση στη γραμμή της διαδοχής, καθώς ο πατέρας της βρισκόταν στην πρώτη θέση. Αργότερα τον ίδιο χρόνο ο Εδουάρδος θα αναγκαστεί να παραιτηθεί, μετά την κρίση που θα ξεσπάσει ύστερα από πρόταση γάμου που έκανε στη διαζευγμένη Ουώλλις Σίμπσον. Κατά συνέπεια, ο πατέρας της Ελισάβετ έγινε βασιλιάς, και εκείνη έγινε διάδοχος του θρόνου. Αν οι γονείς της αποκτούσαν έναν γιο, κάτι που δεν έγινε, η Ελισάβετ θα έχανε την πρώτη θέση της διαδοχής.
Η Ελισάβετ έλαβε ιδιαίτερα μαθήματα στη συνταγματική ιστορία από τον Χένρυ Μάρτεν, αντιπρύτανη του Κολεγίου Ήτον, ενώ διδάχτηκε γαλλικά από γαλλόφωνες γκουβερνάντες που την είχαν αναλάβει.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
μικρογραφία|αριστερά|Η Ελισάβετ με στρατιωτική στολή τον Απρίλιο του 1945. Το Σεπτέμβριο του 1939 η Βρετανία εισήλθε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο οποίος διήρκεσε μέχρι το 1945. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, το Λονδίνο δέχτηκε ένα μεγάλο κύμα αεροπορικών βομβαρδισμών, και πολλά παιδιά απομακρύνθηκαν σε ασφαλέστερες τοποθεσίες. Η πρόταση του υψηλόβαθμου πολιτικού Ντάγκλας Χογκ για μεταφορά των δύο πριγκιπισσών στον Καναδά, απορρίφθηκε από τη μητέρα της Ελισάβετ, η οποία δήλωσε ότι η οικογένεια δεν θα φύγει ποτέ από τη Βρετανία. Η ακριβής απάντηση ήταν «Τα παιδιά δεν φεύγουν χωρίς εμένα, εγώ δεν φεύγω χωρίς τον Βασιλιά και ο Βασιλιάς δεν εγκαταλείπει τον λαό του». Ωστόσο οι πριγκίπισσες Ελισάβετ και Μαργαρίτα εγκαταστάθηκαν στο Κάστρο Μπαλμόραλ της Σκωτίας μέχρι τα Χριστούγεννα του 1939, όταν και μετακινήθηκαν στην Οικία Σάντριγχαμ στο Νόρφοκ. Από το Φεβρουάριο μέχρι το Μάιο του 1940 έζησαν στο Βασιλικό Οίκημα των Ουίνδσορ, ώσπου εγκαταστάθηκαν στο Κάστρο του Ουίνδσορ, όπου και πέρασαν το μεγαλύτερο μέρος των επόμενων πέντε ετών του πολέμου. Στο Κάστρο Ουίνδσορ οι πριγκίπισσες ανέβαζαν έργα παντομίμας τα Χριστούγεννα προκειμένου να βοηθήσουν οικονομικά το έργο της μητέρας τους, η οποία είχε ιδρύσει ένα οργανισμό για τη δημιουργία στρατιωτικών ενδυμασιών. Το 1940 η 14χρονη Ελισάβετ έκανε την πρώτη της ραδιοφωνική εκφώνηση στο BBC, μέσω του οποίου απευθύνθηκε σε άλλα παιδιά που είχαν απομακρυνθεί από τις πόλεις. Σε ένα μέρος από αυτή την εκφώνηση είπε:
"Προσπαθούμε να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να βοηθήσουμε τους γενναίους μας ναύτες, στρατιώτες και αεροπόρους, και προσπαθούμε, επίσης, να αποδείξουμε ότι συμμεριζόμαστε τον κίνδυνο και τη λύπη του πολέμου. Ξέρουμε, όπως καθένας από εμάς, ότι στο τέλος όλοι θα είμαστε καλά."
μικρογραφία|Η Ελισάβετ (αριστερά, με στολή) στο μπαλκόνι των Ανακτόρων του Μπάκιγχαμ με (αριστερά προς δεξιά) τη μητέρα της Βασίλισσα Ελισάβετ, το Βρετανό Πρωθυπουργό Ουίνστον Τσώρτσιλ, τον πατέρα της Γεώργιο ΣΤ΄ και τη Μαργαρίτα στις 8 Μαΐου 1945. Το 1943, σε ηλικία 16 ετών, η Ελισάβετ πραγματοποίησε την πρώτη της δημόσια εμφάνισή, σε μια επίσκεψη στους φρουρούς Γρεναδιέρους, στους οποίους είχε διοριστεί συνταγματάρχης το προηγούμενο έτος. Καθώς πλησίαζαν τα 18α γενέθλιά της, η Ελισάβετ έγινε μέλος του Συμβουλίου του Κράτους, σύμφωνα με το οποίο σε περίπτωση ανικανότητας ή απουσίας του πατέρα της στο εξωτερικό μπορούσε να αναλάβει επίσημα καθήκοντα. Τον Φεβρουάριο του 1945 εντάχθηκε στη βοηθητική υπηρεσία γυναικών, ως επίτιμη ανθυπολοχαγός (Second Subaltern). Εκπαιδεύτηκε ως οδηγός και μηχανικός και προήχθη πέντε μήνες αργότερα σε επίτιμη λοχαγό (Junior Commander).
Στο τέλος του πολέμου στην Ευρώπη, στις 8 Μαΐου 1945, οι πριγκίπισσες Ελισάβετ και Μαργαρίτα ανακατεύτηκαν ανώνυμα με τα πλήθη που πανηγύριζαν στους δρόμους του Λονδίνου. Η Ελισάβετ αργότερα δήλωσε σε μια συνέντευξη ότι η ίδια με την αδερφή της ήταν φοβισμένες μήπως αναγνωρίζονταν από τον κόσμο, ενώ όπως θυμάται όλοι γύρω της ήταν ευτυχισμένοι και ανακουφισμένοι για το τέλος του πολέμου.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου, καταρτίστηκαν σχέδια για την καταστολή του Ουαλικού εθνικισμού συσχετίζοντας την Ελισάβετ στενότερα με την Ουαλία. Ουαλοί πολιτικοί πρότειναν να ονομαστεί η Ελισάβετ Πριγκίπισσα της Ουαλίας στο 18ο έτος της ηλικίας της. Η ιδέα αυτή υποστηρίχθηκε από τον υπουργό εσωτερικών Χέρμπερτ Μόρισσον, όμως απορρίφθηκε από τον Βασιλιά, επειδή θεωρούσε ότι ένας τέτοιος τίτλος μπορούσε να δοθεί αποκλειστικά σε αρσενικό διάδοχο του θρόνου και στη σύζυγό του. Το 1946 η Ελισάβετ επισκέφτηκε και συμμετείχε στο Ουαλικό φεστιβάλ Άιστεντφοντ στο οποίο ανακηρύχτηκε επίτιμη βάρδος.
Το 1947 η Πριγκίπισσα Ελισάβετ πραγματοποίησε το πρώτο της υπερπόντιο ταξίδι, συνοδεύοντας τους γονείς της στη Νότια Αφρική. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, σε μια ραδιοφωνική εκπομπή προς την Βρετανική Κοινοπολιτεία για τα 21α γενέθλιά της, έκανε την ακόλουθη δέσμευση: "Δηλώνω ενώπιον όλων σας ότι ολόκληρη τη ζωή μου, είτε είναι μεγάλη ή σύντομη, θα είναι αφιερωμένη στην υπηρεσία σας και την υπηρεσία της μεγάλης αυτοκρατορικής μας οικογένειας στην οποίαν όλοι ανήκουμε."
Γάμος και οικογένεια
Η Ελισάβετ συνάντησε το μελλοντικό σύζυγό της, Πρίγκηπα Φίλιππο της Ελλάδας και της Δανία ς το 1934 και το 1937. Οι δυο τους μάλιστα ήταν τρίτα ξαδέλφια μέσω της συγγένειάς τους με τον Χριστιανό Θ΄ της Δανίας, αλλά και μέσω της συγγένειάς τους με τη Βασίλισσα Βικτωρία του Ηνωμένου Βασιλείου. Μετά από μία άλλη συνάντηση στο Βασιλικό Ναυτικό Κολλέγιο του Ντάρτμουθ τον Ιούλιο του 1939, η Ελισάβετ, αν και μόλις 13 ετών, δήλωσε ότι είχε ερωτευτεί τον Φίλιππο, ενώ έπειτα ξεκίνησαν να ανταλλάσσουν επιστολές, κάτι που συνεχίστηκε για τα επόμενα επτά έτη. Ο αρραβώνας τους ανακοινώθηκε επίσημα στις 9 Ιουλίου 1947.
Ο αρραβώνας τους τότε δημιούργησε διαμάχη, καθώς ο Φίλιππος δεν είχε οικονομική ισχύ, ήταν γεννημένος σε άλλη χώρα και είχε αδελφές που είχαν παντρευτεί Γερμανούς ευγενείς με ναζιστικές διασυνδέσεις. Σημαντικό ήταν επίσης το γεγονός ότι ο πατέρας του Φιλίππου, Ανδρέας της Ελλάδας, είχε κριθεί ένοχος από στρατοδικείο στην Ελλάδα για ανυπακοή σε διαταγή κατά τη Μικρασιατική Εκστρατεία. Η γκουβερνάντα της Ελισάβετ, Μάριον Κρώφορντ, έγραψε: «''Μερικοί από τους συμβούλους του Βασιλιά δεν τον θεωρούν αρκετά καλό για εκείνη. Ήταν ένας πρίγκιπας χωρίς σπίτι ή βασίλειο...Πέρα από χαρούμενες, εκείνες οι φθινοπωρινές ημέρες πρέπει να ήταν για τη Λίλιμπετ γεμάτες από αμφιβολίες, γεμάτες από αμηχανίες, αβεβαιότητες και λύπες''». Η μητέρα της Ελισάβετ είχε αναφέρει, σε μετέπειτα βιογραφίες της, ότι είχε αντιταχθεί σε αυτόν τον γάμο αρχικά, ενώ είχε δώσει στον Φίλιππο τον τίτλο «ο Ούννος». Μετέπειτα όμως είπε στον βιογράφο Τιμ Χελντ ότι ο Φίλιππος ήταν «ένας Άγγλος τζέντλεμαν».
Πριν από τον γάμο ο Φίλιππος αποποιήθηκε τους ελληνικούς και δανικούς τίτλους ευγενείας που κατείχε, προσηλυτίστηκε στον Αγγλικανισμό από την Ορθοδοξία και υιοθέτησε τον τίτλο Υπολοχαγός Φίλιπ Μαουντμπάττεν, λαμβάνοντας έτσι το επώνυμο της βρετανικής οικογένειας της μητέρας του. Λίγο πριν από τον γάμο πήρε τον τίτλο Δούκας του Εδιμβούργου και την προσφώνηση Αυτού Βασιλική Υψηλότητα.
Η Ελισάβετ και ο Φίλιππος παντρεύτηκαν στις 20 Νοεμβρίου 1947 στο Αββαείο του Ουέστμινστερ. Έλαβαν 2.500 γαμήλια δώρα και 10.000 τηλεγραφήματα από όλο τον κόσμο. Επειδή η Βρετανία δεν είχε ακόμη ανακάμψει πλήρως από την καταστροφή του πολέμου, η Ελισάβετ ζήτησε να χρησιμοποιηθούν κουπόνια για να αγοραστούν τα υλικά για το νυφικό της, το οποίο σχεδιάστηκε από τον Νόρμαν Χάρτνελ. Στη μεταπολεμική Βρετανία, δεν ήταν αποδεκτό για τον Φίλιππο να έχει γερμανικές σχέσεις, ακόμα και με τις τρεις αδελφές του, οι οποίες δεν προσκλήθηκαν στο γάμο. Στον γάμο δεν προσκλήθηκε ούτε ο θείος της Ελισάβετ και πρώην Βασιλιάς της χώρας, Εδουάρδος Η΄.
Η Ελισάβετ και ο Φίλιππος απέκτησαν τέσσερα παιδιά:
Άνοδος στον Θρόνο και Στέψη
μικρογραφία|αριστερά|upright|alt=Elizabeth in crown and robes next to her husband in military uniform|Πορτραίτο από την ενθρόνιση της Ελισάβετ Β΄ τον Ιούνιο του 1953. μικρογραφία|upright|Η ενθρόνιση της Ελισάβετ Β΄. Κατά τη διάρκεια του 1951, η υγεία του Γεωργίου ΣΤ΄ είχε επιδεινωθεί και η Ελισάβετ συχνά τον αντικαθιστούσε σε δημόσιες εκδηλώσεις. Όταν εκείνη περιόδευσε τον Καναδά και έπειτα επισκέφθηκε τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Χάρρυ Τρούμαν στην Ουάσινγκτον, τον Οκτώβριο του 1951, ο ιδιωτικός γραμματέας της, Μάρτιν Τσάρτερις, έφερε μαζί του μια πρόχειρη διακήρυξη ανόδου στο θρόνο της Ελισάβετ, σε περίπτωση που ο βασιλιάς πέθαινε ενώ εκείνη βρισκόταν στην περιοδεία. Στις αρχές του 1952 η Ελισάβετ και ο Φίλιππος σχεδίαζαν περιοδεία στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία, ενώ βρίσκονταν στην Κένυα. Στις 6 Φεβρουαρίου του 1952 και ήταν ακόμα στην Κένυα, διαδόθηκε η είδηση για το θάνατο του Βασιλιά. Ο Φίλιππος ήταν αυτός που μετέφερε τα νέα στη νέα Βασίλισσα. Ο Μάρτιν Τσάρτερις της ζήτησε να επιλέξει όνομα για τη βασιλεία της, όμως εκείνη επέλεξε να κρατήσει το όνομα Ελισάβετ. Λίγο αργότερα ανακηρύχτηκε βασίλισσα, ενώ πλέον η επίσημη κατοικία της θα ήταν τα ανάκτορα του Μπάκιγχαμ.
Με την άνοδο της Ελισάβετ φαινόταν πιθανό ο βασιλικός οίκος να φέρει το όνομα του συζύγου της Μαουντμπάττεν, όπως είναι το έθιμο να λαμβάνει η σύζυγος το επώνυμο του άντρα της μετά το γάμο. Ο Βρετανός πρωθυπουργός Ουίνστον Τσώρτσιλ και η γιαγιά της Ελισάβετ, Βασίλισσα Μαρία, ήταν υπέρ της διατήρησης του ονόματος Ουίνδσορ ως προσδιοριστικό του βασιλικού οίκου, πείθοντας έτσι την Ελισάβετ να εκδώσει μια διακήρυξη την 9η Απριλίου 1952 με την οποία υπογραμμιζόταν ότι το Ουίνδσορ θα συνέχιζε να υφίσταται ως όνομα του βασιλικού οίκου. Ο Φίλιππος έπειτα διαμαρτυρήθηκε καθώς δεν μπορούσε να δώσει το επώνυμό του στα δικά του παιδιά. Το 1960, μετά το θάνατο της Βασίλισσας Μαρίας το 1953 και την παραίτηση του Τσώρτσιλ το 1955, αποφασίστηκε το επώνυμο Μαουντμπάττεν-Ουίνδσορ να δίνεται στους αρσενικούς απογόνους του Φίλιππου και της Ελισάβετ που δεν φέρουν βασιλικούς τίτλους.
Παρά το θάνατο της Βασίλισσας Μαρίας στις 24 Μαρτίου, οι διαδικασίες για την ενθρόνιση της Ελισάβετ συνεχίζονταν, όπως είχε ζητήσει και η ίδια η Βασίλισσα Μαρία πριν το θάνατό της. Έτσι, στις 2 Ιουνίου 1953, σε τελετή που έγινε στο Αββαείο του Ουεστμίνστερ, έγινε η ενθρόνιση, η οποία ήταν η πρώτη στέψη που μεταδόθηκε τηλεοπτικά σε όλο τον κόσμο, και η πρώτη απευθείας μετάδοση της EBU. . Χάρις στην τηλεοπτική κάλυψη, που ήταν απόφαση της ίδιας της Βασίλισσας, μπόρεσε να συμμετέχει στους εορτασμούς ολόκληρη η Κοινοπολιτεία. Εκτιμάται ότι περίπου 277 εκατομμύρια άνθρωποι σε όλον τον κόσμο παρακολούθησαν την τελετή και μάλιστα πολλοί αγόρασαν την πρώτη του τηλεόραση για αυτόν τον λόγο.
Δεκαετία 1950
μικρογραφία|αριστερά|250px|alt=A formal group of Elizabeth in tiara and evening dress with eleven prime ministers in evening dress or national costume.|Η Ελισάβετ Β΄ με πρωθυπουργούς της Κοινοπολιτείας το 1960.
Η Βασίλισσα έγινε μάρτυρας, κατά τα πρώτα χρόνια που ήταν στο θρόνο, του μετασχηματισμού της Βρετανικής Αυτοκρατορίας στην Κοινοπολιτεία των Εθνών. Τα έτη 1953 -54, η Βασίλισσα και ο σύζυγός της, ξεκίνησαν μια εξάμηνη παγκόσμια περιοδεία. Κατά τη διάρκεια της περιοδείας, τα πλήθη που συνάντησε η Ελισάβετ ήταν τεράστια. Υπολογίζεται ότι τα τρία τέταρτα του πληθυσμού της Αυστραλίας την είχαν δει σε αυτήν την περιοδεία. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας της, η Βασίλισσα είχε πραγματοποιήσει πάρα πολλά επίσημα ταξίδια σε ξένες χώρες και χώρες της Κοινοπολιτείας και έτσι καθίσταται η πιο πολυταξιδεμένη αρχηγός κράτους στην ιστορία.
Τον Απρίλιο του 1955 ξεκίνησε στη Κύπρο ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας της ΕΟΚΑ με σκοπό την ανεξαρτησία από τη Βρετανική Αυτοκρατορία και την Ένωση της νήσου με την Ελλάδα. Το 1960 η Κύπρος έγινε εν τέλει ανεξάρτητη με τους Βρετανούς όμως να διατηρούν μέχρι σήμερα περίπου το 3% της νήσου υπό το καθεστώς βρετανικού υπερπόντιου εδάφους.
Τον Νοέμβριο του 1956, η Βρετανία και η Γαλλία εισέβαλαν στην Αίγυπτο σε μια εν τέλει αποτυχημένη προσπάθεια να καταλάβουν Διώρυγα του Σουέζ. Ο ναύαρχος Λούις Μαουντμπάττεν ισχυρίστηκε ότι η Βασίλισσα ήταν αντίθετη στην εισβολή αυτή, κάτι που ο πρωθυπουργός της Βρετανίας Άντονυ Ήντεν αρνήθηκε. Δύο μήνες αργότερα όμως ο Ήντεν παραιτήθηκε εξαιτίας του αδιεξόδου στο μέτωπο της Αιγύπτου.
Η απουσία ενός επίσημου μηχανισμού εντός του Συντηρητικού Κόμματος για την επιλογή ενός νέου αρχηγού σήμαινε ότι, μετά την παραίτηση του Ήντεν, έπρεπε η Βασίλισσα να αποφασίσει σε ποιον να αναθέσει το σχηματισμό κυβέρνησης. Ο Ήντεν συνέστησε ότι εκείνη θα έπρεπε να συμβουλευτεί το Λόρδο Ρόμπερτ Σόλσμπερυ. Ο Λόρδος Σώλσμπερυ και ο Λόρδος Ντέιβιντ Μάξγουελ συμβουλεύτηκαν το Βρετανικό Υπουργικό Συμβούλιο, τον Ουίνστον Τσώρτσιλ και τον πρόεδρο της «Επιτροπής 1922» του Συντηρητικού Κόμματος, με αποτέλεσμα η βασίλισσα να διορίσει τον υποψήφιο που εκείνοι συνέστησαν, τον Χάρολντ Μακμίλαν.
Η Κρίση του Σουέζ και η επιλογή του διαδόχου του Ήντεν οδήγησε το 1957 στην πρώτη μεγάλη προσωπική επίκριση της βασίλισσας. Σε ένα περιοδικό, το οποίο κατείχε και επιμελούνταν ο Τζον Γκριγκ, κατηγορήθηκε έντονα για τις ικανότητές της που οδήγησαν στην επιλογή του Μακμίλαν. Ο Γκριγκ ωστόσο αποδοκιμάστηκε από δημόσια πρόσωπα για τις παρατηρήσεις του. Έξι χρόνια αργότερα, το 1963, ο Μακμίλαν παραιτήθηκε και συμβούλευσε τη βασίλισσα να διορίσει τον κόμη Άλεκ Ντάγκλας-Χιουμ ως πρωθυπουργό, συμβουλή που ακολούθησε. Όμως η βασίλισσα και πάλι βρέθηκε στο στόχαστρο κριτικής για το διορισμό του νέου πρωθυπουργού. Το 1965, ωστόσο, οι Συντηρητικοί υιοθέτησαν ένα επίσημο μηχανισμό για την εκλογή του νέου αρχηγού, μηδενίζοντας έτσι την ανάμιξη των ανακτόρων.
Το 1957 η Βασίλισσα πραγματοποίησε επίσημη επίσκεψη στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου απευθύνθηκε στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών εξ ονόματος της Κοινοπολιτείας. Στην ίδια περιοδεία κήρυξε την έναρξη της 23ης περιόδου του Καναδικού Κοινοβουλίου, κάτι που δεν είχε ξανασυμβεί στην ιστορία του Καναδά. Δύο χρόνια αργότερα, υπό την ιδιότητά της ως Βασίλισσα του Καναδά, επισκέφτηκε ξανά τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 1961 περιόδευσε στην Κύπρο, την Ινδία, το Πακιστάν, το Νεπάλ, το Ιράν, την Γκάνα και άλλες χώρες.
Το 1957 ήταν και το πρώτο έτος που το χριστουγενιάτικο μήνυμα της Βασίλισσας μεταδόθηκε από την τηλεόραση. Έκτοτε η Ελισάβετ μετέδωσε τηλεοπτικά 64 χριστουγεννιάτικα μηνύματα (δεν υπήρξε τηλεοπτική κάλυψη μόνο το 1969). Η παράδοση αυτή καθιερώθηκε ως ένα χαρούμενο έθιμο επί βασιλείας της που σήμαινε πολλά για τους υπηκόους της. μικρογραφία|αριστερά|alt=|Η Βασίλισσα με τον Πρωθυπουργό [[Έντουαρντ Χιθ (αριστερά), τον Αμερικανό Πρόεδρο Ρίτσαρντ Νίξον και την πρώτη κυρία των ΗΠΑ Πατ Νίξον το 1970.]]
Οι εγκυμοσύνες της Ελισάβετ με τους πρίγκιπες Ανδρέα και Εδουάρδο, το 1959 και το 1963 αντίστοιχα, καταγράφηκαν ως οι μόνες φορές που η Βασίλισσα δεν πραγματοποίησε την έναρξη εργασιών του Βρετανικού Κοινοβουλίου κατά τη διάρκεια της βασιλείας της. Πέρα από την εκτέλεση των παραδοσιακών τελετών, εκείνη δημιούργησε νέες πρακτικές για τη μοναρχία της χώρας. Η σημαντικότερη ήταν η καθιέρωση περιπάτων, όπου σε αυτούς συναντούσε τυχαίους πολίτες, κάτι που ξεκίνησε στην περιοδεία της στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία το 1970.
Δεκαετίες 1960 και 1970
Τις δεκαετίες του 1960 και του 1970 σημειώθηκε επιτάχυνση στην αποαποικιοποίηση της Αφρικής και της Καραϊβικής. Το 1965, υπό την ηγεσία του Ίαν Σμιθ, η Ροδεσία, ανακήρυξε μονομερώς την πλήρη ανεξαρτησία της από τη Βρετανία, ενώ παράλληλα εξέφρασε την πίστη και αφοσίωση στην Ελισάβετ. Τότε, παρά το γεγονός ότι η Βασίλισσα τον απέπεμψε με επίσημο ανακοινωθέν και η διεθνής κοινότητα υπέβαλε κυρώσεις ενάντια στη Ροδεσία, το καθεστώς του επέζησε για πάνω από μια δεκαετία.
Στις 21 Οκτωβρίου του 1966 συνέβη το τραγικό δυστύχημα στο Άμπερφαν της Ουαλίας. Τόνοι λάσπης που δημιουργήθηκαν από απόβλητα άνθρακα τοπικού ορυχείου καταπλάκωσαν το χωριό και πέθαναν 144 άνθρωποι οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν παιδιά. Την επόμενη ημέρα της τραγωδίας, το χωριό επισκέφθηκαν ο πρίγκιπας Φίλλιπος, ο Πρωθυπουργός Ουίλσον και ο γαμπρός της Βασίλισσας Λόρδος Σνόουντον, όχι όμως η Ελισάβετ η οποία επισκέφθηκε την περιοχή για να συμπαρασταθεί στους πληγέντες με 8 ημέρες καθυστέρηση και κατόπιν αντιδράσεων του Τύπου. Το 2002 ο προσωπικός της γραμματέας Λόρδος Τσάρτερις δήλωσε ότι η Βασίλισσα είχε ειλικρινά μετανιώσει για την απόφασή της να μην βρεθεί στην περιοχή αμέσως. «Της είπαμε να μείνει μακριά μέχρι να ξεπεραστεί το πρώτο σοκ» προσέθεσε, παραδεχόμενος ότι η Ελισάβετ δέχτηκε κακές συμβουλές.
Τον Φεβρουάριο του 1974, και ενώ η Bασίλισσα βρισκόταν σε περιοδεία, ο Βρετανός πρωθυπουργός Έντουαρντ Χιθ τη συμβούλευσε να επιστρέψει στη Βρετανία και να προκηρύξει βουλευτικές εκλογές. Οι εκλογές δεν έδωσαν κοινοβουλευτική πλειοψηφία σε κάποιο κόμμα. Οι Συντηρητικοί του Χιθ μπορούσαν να παραμείνουν στην εξουσία μόνο με συνεργασία με το Φιλελεύθερο Κόμμα. Ο Χιθ παραιτήθηκε όταν οι συζητήσεις για το σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού κατέρρευσαν. Η Βασίλισσα, έπειτα, ζήτησε από τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, τον Χάρολντ Ουίλσον να σχηματίσει κυβέρνηση.
Ένα χρόνο αργότερα, το 1975, προκλήθηκε συνταγματική κρίση στην Αυστραλία, καθώς ο πρωθυπουργός της Αυστραλίας Γκοφ Ουίτλαμ αποπέμφθηκε από τον Γενικό Κυβερνήτη Τζον Κερ, όταν η ελεγχόμενη από την αντιπολίτευση Γερουσία απέρριψε τις προτάσεις του προϋπολογισμού του Ουίτλαμ. Καθώς, όμως, ο Γουίτλαμ είχε την πλειοψηφία στη Βουλή των Αντιπροσώπων, ο πρόεδρός της Γκόρντον Σκολς έκανε έκκληση προς τη Βασίλισσα να ανακαλέσει την απόφασή του Κερ. Εκείνη αρνήθηκε, δηλώνοντας ότι δεν παρεμβαίνει σε αποφάσεις που προβλέπονται στο Σύνταγμα της Αυστραλίας. Η κρίση αυτή τροφοδότησε έντονα αντιμοναρχικά αισθήματα στην Αυστραλία.
Στις 17 Ιουλίου του 1976 η Βασίλισσα κήρυξε την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων του Μόντρεαλ στον Καναδά μιλώντας αγγλικά και γαλλικά.
Το 1977 η Ελισάβετ γιόρτασε το Αργυρό Ιωβηλαίο, δηλαδή τα 25 χρόνια από την άνοδό της στο θρόνο. Εορτασμοί και άλλες εκδηλώσεις έλαβαν μέρος σε όλη την Κοινοπολιτεία, ενώ πολλές τέτοιες εκδηλώσεις συνέπεσαν με περιοδείες της στη Βρετανία και τις χώρες της Κοινοπολιτείας. Οι εορτασμοί επιβεβαίωσαν τη δημοτικότητα της Βασίλισσας, παρόλο που συνέπεσαν με την αρνητική κάλυψη από τον Τύπο του χωρισμού της Πριγκίπισσας Μαργαρίτας από το σύζυγό της.
Το 1978 η Βασίλισσα έκανε δεκτό τον Ρουμάνο δικτάτορα Νικολάου Τσαουσέσκου, με τη σύζυγό του Έλενα. Η επίσκεψη προκάλεσε πολλά αρνητικά σχόλια. Λέγεται μάλιστα ότι ο δικτάτορας είχε φέρει μαζί του ένα δοκιμαστή τροφίμων, αλλά ακόμα και δικά του σεντόνια.
Την επόμενη χρονιά συνέβησαν δύο ιδιαίτερα αρνητικά γεγονότα. Το πρώτο ήταν η αποκάλυψη πως ο Άντονι Μπλαντ, πρώην επιθεωρητής των φωτογραφιών της Βασίλισσας, ήταν κομμουνιστής κατάσκοπος. Η δεύτερη ήταν η δολοφονία του συγγενή της και Aρχιναυάρχου εν αποστρατεία του Βασιλικού Ναυτικού Λόρδου Μαουντμπάττεν από τρομοκράτες του ΙΡΑ.
Δεκαετία 1980
μικρογραφία|αριστερά|alt=Elizabeth in red uniform on a black horse|Η Ελισάβετ ιππεύει το άλογό της. Φωτογραφία του 1986. Στις 13 Ιουνίου 1981, κατά τη διάρκεια εθιμοτυπικής τελετής, έξι πυροβολισμοί εκτοξεύθηκαν από κοντινή απόσταση προς τη Βασίλισσα, καθώς εκείνη βρισκόταν καθ' οδόν με το άλογό της. Η αστυνομία ανακάλυψε αργότερα ότι οι σφαίρες ήταν κενές. Ο 17χρονος τότε δράστης Μάρκους Σάρτζεντ καταδικάστηκε σε πέντε χρόνια φυλάκιση, αν και απελευθερώθηκε μετά από τρία.
Από τον Απρίλιο ως το Σεπτέμβριο του 1982 η Βασίλισσα ήταν ιδιαίτερα ανήσυχη, εξαιτίας του Πολέμου των Φώκλαντ, στον οποίο μάλιστα συμμετείχε ο γιος της Ανδρέας.
Στις 9 Ιουλίου του ίδιου έτους η Βασίλισσα ξύπνησε στην κρεβατοκάμαρά της στα Ανάκτορα του Μπάκιγχαμ διαπιστώνοντας ότι είχε εισέλθει εκεί ένας εισβολέας, ο Μάικλ Φέιγκαν, ο οποίος ήταν άνεργος πατέρας. Η Βασίλισσα παρέμεινε μαζί του για περίπου δέκα λεπτά μέχρι να καταφέρει να καλέσει την αστυνομία των ανακτόρων. Αργότερα διαπιστώθηκε ότι ο Φέιγκαν βρισκόταν αρκετή ώρα στο κτήριο. Μάλιστα είχε εισβάλει στα ανάκτορα και μερικές ημέρες νωρίτερα. Τότε είχε καθίσει στον θρόνο της Βασίλισσας και είχε καταναλώσει μισό μπουκάλι κρασί. Εν τέλει ο Φέιγκαν δεν δικάστηκε για την εισβολή στο Μπάκιγχαμ καθώς η πράξη αυτή αποτελούσε τότε αστικό και όχι ποινικό αδίκημα. Καταδικάστηκε ωστόσο για κάποιες άλλες ανεξάρτητες υποθέσεις που ανέκυψαν εις βάρος του και παρέμεινε στο ψυχιατρείο για 3 μήνες. Η κινηματογραφική αυτή ιστορία είχε προκαλέσει αναστάτωση στη Βρετανία.
Στα τέλη του 1983 ο Αμερικανός πρόεδρος Ρόναλντ Ρήγκαν εξαπέλυσε επίθεση στη Γρενάδα για να ανατρέψει τον κομμουνιστή ηγέτη της. Αυτό όμως ενόχλησε ιδιαίτερα τη Βασίλισσα Ελισάβετ, η οποία ήταν μονάρχης της Γρενάδας που αποτελούσε μέρος της Κοινοπολιτείας. Αργότερα η γενική συνέλευση του ΟΗΕ έκρινε την πράξη των ΗΠΑ ως παραβίαση του διεθνούς δικαίου.
H κρατική επίσκεψή της Βασίλισσας στην Κίνα, τον Οκτώβριο του 1986, ήταν ιστορική καθώς ουδέποτε στο παρελθόν Βρετανός μονάρχης είχε επισκεφθεί τη χώρα.
Το 1987, στον Καναδά, η Ελισάβετ δήλωσε δημόσια την υποστήριξή της σε διατάξεις που αφορούσαν την αναθεώρηση του Συντάγματος του Καναδά, προκειμένου να αμβλυνθούν οι αποσχιστικές τάσεις στο Κεμπέκ. Η δήλωσή της όμως προκάλεσε έντονες επικρίσεις από τους αντιτιθέμενους στις συνταγματικές τροποποιήσεις, συμπεριλαμβανομένου του γαλλόφωνου πρώην πρωθυπουργού του Καναδά Πιερ Τρυντώ. Το ίδιο έτος, η εκλεγμένη κυβέρνηση των νησιών Φίτζι καθαιρέθηκε από ένα στρατιωτικό πραξικόπημα. Η Ελισάβετ, ως μονάρχης των νησιών, υποστήριξε τις προσπάθειες του Γενικού Κυβερνήτη, Ρατού Γκανιλάου, να διεκδικήσει την εκτελεστική εξουσία και να διαπραγματευθεί μια λύση. Ο πραξικοπηματίας, όμως, Σιτιβένι Ραμπούκα καθαίρεσε τον Γκανιλάου και κήρυξε τα Φίτζι δημοκρατία. Αυτήν την περίοδο, τα αντιμοναρχικά αισθήματα είχαν αυξηθεί στη Βρετανία, εξαιτίας των σχολίων του τύπου για τον πλούτο της Βασίλισσας, κάτι που προσπάθησε να διαψεύσει το παλάτι. Ωστόσο τα δημοσιεύματα για τις πολυτελείς εκδηλώσεις και τους υπερβολικούς γάμους της οικογένειας δεν σταματούσαν. Η συμμετοχή μελών της βασιλικής οικογένειας σε τηλεπαιχνίδι, τον Ιούνιο του 1987, για φιλανθρωπικό σκοπό γελοιοποιήθηκε με αποτέλεσμα η Βασίλισσα να γίνει στόχος σάτιρας.
Δεκαετία 1990
Το 1991, μετά το τέλος του Πολέμου του Κόλπου, η Ελισάβετ επισκέφτηκε και αγόρευσε στο Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών, κάτι που συνέβαινε για πρώτη φορά από Βρετανό μονάρχη. Στην ομιλία της χαρακτήρισε τη βία στείρα, καθώς όπως είπε οι κοινωνίες βασίζονται σε αμοιβαίες συμφωνίες, σε συμβάσεις και στην ομοφωνία. μικρογραφία|αριστερά|alt=Elizabeth, in formal dress, holds a pair of spectacles to her mouth in a thoughtful pose|Ο Φίλιππος και η Ελισάβετ τον Οκτώβριο του 1992. Σε ομιλία της στις 24 Νοεμβρίου 1992, με την ευκαιρία της 40ης επετείου της ανόδου της στο θρόνο, η Ελισάβετ ονόμασε το 1992 για εκείνη ως απαίσιο έτος (annus horribilis). Εκείνη τη χρονιά κατέρρευσαν οι γάμοι τριών παιδιών της. Τον Μάρτιο, ο δεύτερος γιος της Ανδρέας και η σύζυγός του Σάρα Φέργκιουσον ανακοίνωσαν τον χωρισμό τους (το διαζύγιο επήλθε το 1996). Τον Απρίλιο, η κόρη της Άννα πήρε διαζύγιο από το σύζυγό της Μαρκ Φίλιπς και τον Δεκέμβριο ανακοινώθηκε από τον Πρωθυπουργό Τζον Μέτιζορ ότι ο Κάρολος, τότε Πρίγκιπας της Ουαλίας και η σύζυγός του, Νταϊάνα, Πριγκίπισσα της Ουαλίας θα ζουν πλέον σε διάσταση (και αυτός ο γάμος τερματίστηκε με διαζύγιο το 1996). Κατά τη διάρκεια επίσημης επίσκεψης της Βασίλισσας στη Γερμανία, τον Οκτώβριο, εξαγριωμένοι διαδηλωτές στη Δρέσδη της πέταξαν αυγά. Άλλο ένα άσχημο γεγονός ήταν η πυρκαγιά που ξέσπασε στο Κάστρο Ουίνδσορ και προκάλεσε σοβαρές ζημιές, τον Νοέμβριο. Η Ελισάβετ, εξαιτίας του γεγονότος ότι η μοναρχία λάμβανε αυξημένη κριτική και δημόσιο έλεγχο, είπε στην ομιλία της στις 24 Νοεμβρίου, ότι κάθε θεσμός θα πρέπει να αναμένει κριτική, αλλά πρότεινε αυτή να γίνεται με μία δόση «χιούμορ, ευγένειας και κατανόησης». Δύο μέρες αργότερα ο Πρωθυπουργός Τζον Μέιτζορ ανακοίνωσε μεταρρυθμίσεις των οικονομικών της βασιλικής οικογένειας, όπως την πληρωμή φόρου εισοδήματος. Η επεισοδιακή χρονιά έκλεισε με μια αγωγή που απέστειλε η Bασίλισσα στην εφημερίδα The Sun, λόγω παραβίασης δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας, όταν η εφημερίδα δημοσίευσε το κείμενο του χριστουγεννιάτικου μηνύματος της Bασίλισσας δύο μέρες πριν από την προγραμματισμένη εκπομπή του. Η εφημερίδα αναγκάστηκε να πληρώσει τα νομικά έξοδα, ενώ δώρισε £200.000 για φιλανθρωπικούς σκοπούς.
Τον Οκτώβριο του 1993 η Βασίλισσα πραγματοποίησε επίσημη επίσκεψη στη Κύπρο, προκειμένου να προεδρεύσει στην 29η σύνοδο κορυφής της Κοινοπολιτείας. Η παρουσία της πυροδότησε την αρνητική κινητοποίηση μιας μερίδας του κυπριακού λαού που τη θεωρούσε υπεύθυνη για τις εκτελέσεις νεαρών μελών της ΕΟΚΑ την περίοδο 1955-1957. Είχαν ξεσπάσει τότε διαμαρτυρίες, διαδηλώσεις και επεισόδια.
Δεκαετία 2000
μικρογραφία|alt=Elizabeth, in formal dress, holds a pair of spectacles to her mouth in a thoughtful pose|Η Ελισάβετ με τον πρόεδρο της Ρωσίας [[Βλαντίμιρ Πούτιν το 2003.]] μικρογραφία|alt=Street scene of Elizabeth and spectators|Η Ελισάβετ στο Τορόντο τον Ιούλιο του 2010. Το 2002 εορτάστηκε το Χρυσό Ιωβηλαίο της Ελισάβετ ως Βασίλισσα, τα 50 χρόνια δηλαδή από την άνοδό της στο θρόνο. Κατά τη διάρκεια των εορτασμών πραγματοποίησε περιοδείες σε όλα τα κράτη της Κοινοπολιτείας, όπως είχε κάνει και το 1977, ενώ πολλές εκδηλώσεις και εορτασμοί συνέβησαν καθ' όλη τη διάρκεια του έτους. Στο Λονδίνο ένα εκατομμύριο άνθρωποι παρακολούθησαν τις εκδηλώσεις κάθε μέρα του τριήμερου εορτασμού του Ιωβηλαίου.
Τον Μάιο του 2007 η εφημερίδα The Daily Telegraph ανέφερε σε άρθρο της από ανώνυμες πηγές ότι η βασίλισσα ήταν «εξοργισμένη και απογοητευμένη» από τις πολιτικές του Βρετανού Πρωθυπουργού Τόνυ Μπλερ, σχετικά με την παρουσία των Βρετανικών Ενόπλων Δυνάμεων στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, αλλά και με άλλα εσωτερικά θέματα. Ωστόσο, σύμφωνα με το άρθρο, εκείνη αναγνώρισε τις προσπάθειες του Μπλερ για επίτευξη ειρήνης στη Βόρεια Ιρλανδία. Τη Μεγάλη Πέμπτη 20 Μαρτίου 2008, η Βασίλισσα παρακολούθησε τη λειτουργία σε καθεδρικό ναό της Βόρειας Ιρλανδίας, κάτι που δεν είχε ξανασυμβεί ποτέ εκτός Αγγλίας και Ουαλίας.