cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αθλητικό Διαιτητικό Δικαστήριο
Το Αθλητικό Διαιτητικό Δικαστήριο (αγγλικά: Court of Arbitration for Sport, CAS, γαλλικά: Tribunal Arbitral du Sport, TAS) είναι διεθνές ημιδικαστικό σώμα που συστάθηκε για την επίλυση διαφορών που σχετίζονται με τον αθλητισμό. Εδρεύει στη Λωζάννη, στο καντόνι Βω της Ελβετίας, ενώ παράλληλα έχει δικαστικές έδρες στη Νέα Υόρκη και το Σίδνεϊ. Επίσης, προσωρινές δικαστικές έδρες λειτουργούν στις τρέχουσες Ολυμπιακές πόλεις.
Ιστορία
Με την ανάμειξη του αθλητισμού και της πολιτικής, το σώμα σχεδιάστηκε αρχικά από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) και τον Πρόεδρο Χουάν Αντόνιο Σάμαρανκ για την αντιμετώπιση των διαφορών που προκύπτουν κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων. Ιδρύθηκε ως μέρος της ΔΟΕ το 1984.
Το 1994, σχετικά με μια υπόθεση που εκδικάστηκε από το CAS, ασκήθηκε έφεση στο Ανώτατο Ομοσπονδιακό Δικαστήριο της Ελβετίας, αμφισβητώντας την αμεροληψία του CAS. Το ελβετικό δικαστήριο αποφάνθηκε ότι το CAS είναι όντως διαιτητικό δικαστήριο, αλλά επέστησε την προσοχή στις πολυάριθμες διασυνδέσεις μεταξύ του CAS και της ΔΟΕ.
Δικαιοδοσία και προσφυγές
Σε γενικές γραμμές, μια διαφορά μπορεί να υποβληθεί στο CAS μόνο εάν υπάρχει συμφωνία διαιτησίας μεταξύ των μερών, η οποία καθορίζει την προσφυγή στο CAS. Σύμφωνα με τον κανόνα 61 του Ολυμπιακού Χάρτη, όλες οι διαφορές σε σχέση με τους Ολυμπιακούς Αγώνες μπορούν να υποβληθούν μόνο στο CAS.
Όλες οι Διεθνείς Ολυμπιακές Ομοσπονδίες έχουν αναγνωρίσει τη δικαιοδοσία του CAS, όσον αφορά την επίλυση ορισμένων διαφορών. Μέσω της συμμόρφωσης με τον Παγκόσμιο Κώδικα Αντι-ντόπινγκ το 2009, όλοι οι υπογράφοντες, συμπεριλαμβανομένων όλων των Ολυμπιακών Διεθνών Ομοσπονδιών και των Εθνικών Ολυμπιακών Επιτροπών, έχουν αναγνωρίσει τη δικαιοδοσία του CAS, όσον αφορά τις παραβιάσεις κανόνων αντι-ντόπινγκ.
Στις αποφάσεις του CAS μπορεί να ασκηθεί έφεση ενώπιον του Ανωτάτου Ομοσπονδιακού Δικαστηρίου της Ελβετίας. Οι προσφυγές κατά των αποφάσεων του CAS, σπάνια είναι επιτυχείς και γενικά περιορίζονται σε διαδικαστικά θέματα, με μόνες εξαιρέσεις τις προσφυγές με την αιτιολογία ότι «η επιδίκαση είναι ασυμβίβαστη με τη δημόσια τάξη». Το Μάρτιο του 2012, υπήρξαν επτά επιτυχείς προσφυγές. Οι έξι από αυτές τις προσφυγές ήταν διαδικαστικού χαρακτήρα, ενώ επί της ουσίας σε μία μόνο περίπτωση, το Ελβετικό Ομοσπονδιακό Δικαστήριο ακύρωσε την απόφαση του CAS. Αυτό συνέβη στην περίπτωση του βραζιλιάνου ποδοσφαιριστή Ματουζάλεμ.
Νομολογία
Τον Νοέμβριο του 2009, το CAS αποφάσισε τη χρήση αθλητικού βιολογικού διαβατηρίου, όταν έκανε δεκτή τη διετή αναστολή της σκέιτερ Κλαούντια Πέσταϊν. Τον Μάρτιο του 2011, το δικαστήριο έκανε δεκτή τη διετή αναστολή για δύο Ιταλούς ποδηλάτες, τον Φράνκο Πλιτσότι και τον Πιέτρο Καουκιόλι, με βάση τα στοιχεία των αιματολογικών εξετάσεων.
Τον Οκτώβριο του 2011, σε μια υπόθεση που επηρέασε τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012, το δικαστήριο έκρινε ότι ένα μέρος του Ολυμπιακού Χάρτη παραβίαζε τον Παγκόσμιο Κώδικα Αντι-ντόπινγκ. Ο κανόνας της Οσάκα εμπόδιζε τους αθλητές να πάρουν αναστολή για τουλάχιστον έξι μήνες, για παραβάσεις κανόνων αντι-ντόπινγκ από τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων, ακυρώνοντας την ισχύ της. Το δικαστήριο αργότερα επαναβεβαίωσε την απόφαση αυτή, όταν μπλόκαρε την απόφαση της Βρετανικής Ολυμπιακής Επιτροπής να επιλέξει αθλητές τιμωρημένους λόγο ντόπινγκ. Τόσο η ΔΟΕ όσο και η BOA ανταποκρίθηκαν με εκστρατεία για την προσθήκη μιας παρόμοιας απόφασης κατά την επόμενη επικαιροποίηση του Κώδικα, η οποία θα είναι σε ισχύ από τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016.
Το δικαστήριο είναι απρόθυμο να ανατρέψει το πλαίσιο των αποφάσεων του παιχνιδιού, αν και μπορεί να το πράξει σε περιπτώσεις όπου υπάρχουν σαφείς ενδείξεις ότι τα όργανα της διαιτησίας ενήργησαν με κακή πίστη.
Το δικαστήριο αποφάνθηκε το 2006 ότι το Γιβραλτάρ έχει βάσιμους λόγους για ώστε να ενταχθεί στην UEFA, αναγκάζοντας την οργάνωση να δεχτεί την προσωρινή του υπαγωγή σε αυτήν. Στο επόμενο συνέδριο της UEFA, ωστόσο, το Γιβραλτάρ απορρίφθηκε συντριπτικά στην ψηφοφορία, λόγω πιέσεων από την Ισπανία, αψηφώντας την απόφαση του CAS.
Το 2010, η Ιρλανδική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (IFA, υπεύθυνη για το ποδόσφαιρο στη Βόρεια Ιρλανδία), προσέφυγε στο CAS μετά την αποτυχημένη προσπάθεια της FIFA να αποτρέψει την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της Ιρλανδίας (FAI, υπεύθυνη για το ποδόσφαιρο στη Δημοκρατία της Ιρλανδίας), από την επιλογή παiκτών γεννημένων στη Βόρεια Ιρλανδία, που δεν είχαν καμία εξ αίματος σχέση με τη Δημοκρατία της Ιρλανδίας. Το CAS αποφάνθηκε υπέρ της FAI και της FIFA, επιβεβαιώνοντας ότι ήταν σωστή η εφαρμογή των κανονισμών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δικαστικές αρχές Κατηγορία:Ολυμπιακοί Αγώνες
Μανουήλ Κομνηνός Ραούλ Ασάνης
Ο Μανουήλ Κομνηνός Ραούλ Ασάνης, από την Οικογένεια Ασάνη, ήταν βυζαντινός στρατηγός του 14ου αιώνα.
Ο Μανουήλ ήταν γιος του Ανδρόνικου Ασάν και αδελφός των Ιωάννη, Ελένης, και Ελένης. Ήταν εγγονός του Βούλγαρου του τσάρου Μίτσο Ασέν και της Ειρήνης Παλαιολογίνας, κόρη του βυζαντινού αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου. Το 1342 διορίσθηκε από τον Ιωάννη Καντακουζηνό στρατηγός όλων των στρατευμάτων στο Διδυμότειχο. Τα στρατεύματα στο Διδυμότειχο ήταν 1000 ιππείς και 8.000 τοξότες.
Το 1332 πήρε μέρος στην μάχη του Ρουσόκαστρου κατά των Βουλγάρων και Ταρτάρων, κατά τον δεύτερο εμφύλιο φυλακίστηκε αλλά τον απελευθέρωσε ο Ιωάννης Καντακουζηνός. Έπειτα διορίσθηκε άρχων της Βιζύης όπου είχε κτήματα η γυναίκα του, κόρη του Θεόδωρου Συναδηνού, η Άννα. Αργότερα πήρε από τον Καντακουζηνό τον τίτλο του σεβαστοκράτορα και του Δεσπότη. Στον Βενετογενουάτικο πόλεμο το 1351 πήρε μέρος ως στρατηγός.
Παραπομπές
Μανουηλ Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Δεσπότες (τίτλος ευγενείας) Κατηγορία:Σεβαστοκράτορες Κατηγορία:Βυζαντινοί άρχοντες
Ανατολικό Πρόπυλο
Το Ανατολικό Πρόπυλο ήταν αρχαία πύλη εισόδου στο ανατολικό άκρο της ρωμαϊκής αγοράς, στην Αθήνα της Ελλάδας. Ανεγέρθηκε, περίπου, μεταξύ του 19–11 π.Χ.
Στο δυτικό άκρο της αγοράς βρισκόταν ακόμη μία πύλη, η οποία ήταν γνωστή ως της Αθηνάς Αρχηγέτιδος, το Δυτικό Πρόπυλο, η οποία, σήμερα, σώζεται συγκριτικά σε καλύτερη κατάσταση.
Ντριτερό Αγκόλι
Ο Ντριτερό Αγκόλι (αλβανικά: Dritëro Agolli) (13 Οκτωβρίου 1931 - 3 Φεβρουαρίου 2017) ήταν Αλβανός ποιητής, συγγραφέας, πολιτικός και πρώην πρόεδρος της Αλβανικής Ένωσης Συγγραφέων και Καλλιτεχνών. Σπούδασε στο Λένινγκραντ της Σοβιετικής Ένωσης και έγραψε κυρίως ποίηση, αλλά και διηγήματα, δοκίμια, έργα και μυθιστορήματα. Ήταν επικεφαλής της Αλβανικής Ένωσης Συγγραφέων και Καλλιτεχνών από το 1973 έως το 1992. Ήταν ηγετική προσωπικότητα στην Αλβανική Κομμουνιστική Νομενκλατούρα.
Βιογραφία
Ο Αγκόλι γεννήθηκε σε μια αγροτική οικογένεια μπεκτασήδων στο Μενκουλάς στην περιοχή Ντεβόλ (αρχαία ελληνικά: Δεάβολις) κοντά στα ελληνοαλβανικά σύνορα και τελείωσε το γυμνάσιο στο Αργυρόκαστρο το 1952. Αργότερα σπούδασε στη Σχολή Τεχνών του Πανεπιστημίου του Λένινγκραντ και άσκησε τη δημοσιογραφία κατά την επιστροφή του στην Αλβανία, εργαζόμενος στην καθημερινή κομμουνιστική εφημερίδα Zëri i Popullit (ελληνικά: Η φωνή του λαού) για 15 χρόνια. Ο Αγκόλι ήταν επίσης βουλευτήςς στο αλβανικό κοινοβούλιο.
Αρχές ως ποιητής
Ο Αγκόλι ήταν πρώτα ποιητής. Οι πρώτες συλλογές στίχων του ήταν: Βγήκα στο δρόμο (Në rrugë dolla, Τίρανα 1958), Τα βήματά μου στο πεζοδρόμιο (Hapat e mija në asfalt, Τίρανα 1961), και Ορεινά μονοπάτια και πεζοδρόμια (Shtigje malesh dhe trotuare, Τίρανα 1965).
Πεζογραφικές προσπάθειες
Ως πεζογράφος, ο Αγκόλι έγραψε για πρώτη φορά το μυθιστόρημα Ο Επίτροπος Μέμο (Komisari Memo, Tirana 1970), εκδόθηκε στα ελληνικά το 1979 σε μετάφραση του Δημήτρη Θεοδωρακάτου από τις εκδόσεις Κ. Καπόπουλου. Το δεύτερο μυθιστόρημα του Αγκόλι, Ο άντρας με το κανόνι ( Njeriu me top, Tirana 1975), πραγματεύεται το θέμα του αντάρτικου από διαφορετική οπτική γωνία.
Μετά από αυτά τα δύο μυθιστορήματα για τον αντάρτικο ηρωισμό, ο Αγκόλι συνέγραψε τον σατιρικό μυθιστόρημα Η άνοδος και η πτώση του συντρόφου Ζύλο (Shkëlqimi dhe rënja e shokut Zylo, Τίρανα 1973), που εκδόθηκε στα ελληνικά το 1999 σε μετάφραση της Βίκης Δέμου από τις εκδόσεις Πατάκη. Ο σύντροφος Ζύλο είναι ένας καλοπροαίρετος αλλά ανίκανος υπαλληλάκος, διευθυντής ενός σκοτεινού τμήματος πολιτιστικών υποθέσεων της κυβέρνησης. Η αξιοθρήνητη ματαιοδοξία του, ο δοκιχοτιστικός του ενθουσιασμός, η φρικιαστική δημόσια συμπεριφορά του, η λαμπρότητα και η πτώση του, καταγράφονται με ειρωνική λεπτομέρεια από τον σκληρά εργαζόμενο και πιο έξυπνο υφιστάμενό του και φίλο Ντέμκα, που λειτουργεί ως ουδέτερος παρατηρητής. Ο σύντροφος Ζύλο είναι μια καθολική εικόνα, που μπορεί να εντοπισθεί σε οποιαδήποτε κοινωνία ή ηλικία, και οι κριτικοί έσπευσαν να χαράξουν παραλληλισμούς που κυμαίνονται από τον Daniel Defoe και Νικολάι Γκόγκολ στον Φραντς Κάφκα και Μίλαν Κούντερα. Η άνοδος και η πτώση του συντρόφου Ζύλο εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1972 στο σατιρικό περιοδικό Hosteni των Τιράνων (ελληνικά: Το βουκέντρι) και δημοσιεύθηκε το επόμενο έτος σε αυτετελή έκδοση.
Αλβανική Ένωση Συγγραφέων και Καλλιτεχνών
μικρογραφία|235x235εσ| [[Ισμαήλ Κανταρέ|Ισμαήλ Καντάρε]] Ο Αγκόλι ήταν επικεφαλής της Αλβανικής Ένωσης Συγγραφέων και Καλλιτεχνών από το 1973 έως το 1992. Ήταν ηγετική προσωπικότητα στην Αλβανική Κομμουνιστική Νομενκλατούρα.
Από τη δεκαετία του 1960 έως την κατάρρευση του κομμουνιστικού καθεστώτος στις αρχές της δεκαετίας του 1990, το Συνέδριο κατηγόρησε τους Αλβανούς συγγραφείς που τους θεωρούσε υπεύθυνους ότι παραμελούν την υποχρέωσή τους ως κομμουνιστές να εφαρμόζουν ένα προπαγανδιστικόύφος του σοσιαλιστικού ρεαλισμού στα γραπτά τους και έτσι να προωθήσουν τους στόχους του Κομμουνιστικού Κόμματος. Μερικοί συγγραφείς συνελήφθησαν, και είτε φυλακίστηκαν για πολλά χρόνια είτε εκτελέστηκαν, και άλλοι εκδιώχθηκαν από την κρατική μυστική αστυνομία και υπέστησαν επιθέσεις. Ο Kasem Trebeshina φυλακίστηκε, ο Pjetër Arbnori (επίσης ονομαζόμενος Αλβανός Μαντέλα ) καταδικάστηκε εκ νέου στη φυλακή για το λογοτεχνικό αντικομμουνιστικό έργο του και φυλακίστηκε από την ηλικία των 26 έως τα 54 του έτη, ο Bilal Xhaferri εκδιώχθηκε, εξορίστηκε σε κομμουνιστικά γκουλάγκ και αναγκάστηκε να διαφύγει στις ΗΠΑ, ο Vilson Blloshmi εκτελέστηκε και πολλοί άλλοι εκδιώχθηκαν με πολλούς τρόπους. Μερικοί επέζησαν, όπως ο ποιητής Xhevahir Spahiu και ο συγγραφέας Ismail Kadare, ο οποίος τελικά ζήτησε πολιτικό άσυλο στη Γαλλία για να ξεφύγει από το καθεστώς και τη μυστική αστυνομία του Sigurimi, και στη συνέχεια κέρδισε το Prix mondial Cino Del Duca, το Βραβείο Herder, το Διεθνές Βραβείο Man Booker, το βραβείο Prince of Asturias, το βραβείο της Ιερουσαλήμ, το βραβείο Park Kyong-ni και το διεθνές βραβείο λογοτεχνίας Neustadt.
Η δεκαετία του 1990
Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, ο Αγκόλι ήταν μέλος του Κοινοβουλίου για το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Αλβανίας. Ίδρυσε επίσης τις εκδόσεις Dritëro και δημοσίευσε νέα πεζογραφία και ποίηση.
Ο Αγκόλι έγραψε καθ' όλη τη δεκαετία του 1990. Έχει συλλογές στίχων: Ο ζητιάνος του χρόνου (Lypësi i kohës, Τίρανα 1995), Το πνεύμα των παππούδων μας (Shpirti i gjyshërve, Τίρανα 1996), Έρχεται ο παράξενος άνθρωπος (Vjen njeriu i çuditshëm, Τίρανα 1996), Μπαλάντα για τον πατέρα μου και τον εαυτό μου (Baladë për tim atë dhe për vete, Τίρανα 1997), Σημειωματάριο μεσονυκτίου (Fletorka e mesnatës, Τίρανα 1998), και Η μακρινή καμπάνα (Kambana e largët, Τίρανα 1998). Μεταξύ των πεζογραφικών έργων του είναι: Η συλλογή διηγήματος Τρελοί άνθρωποι (Njerëz të krisur, Τίρανα 1995); Ο γυμνός ιππέας (Kalorësi lakuriq, Τίρανα 1996), και Το κιβώτιο του διαβόλου (Arka e djallit, Τίρανα 1997).
Ο Αγκόλι, ο οποίος ήταν καπνιστής όλη την ενήλικη ζωή του, πέθανε από πνευμονική νόσο στις 3 Φεβρουαρίου 2017 στα Τίρανα σε ηλικία 85 ετών.
Κληρονομιά
Αν και ο Αγκόλι ήταν ηγετική προσωπικότητα στην Αλβανική Κομμουνιστική νομενκλατούρα, εξακολουθεί να διαβάζεται ευρέως στην Αλβανία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μπεκτασικό Τάγμα Κατηγορία:Αλβανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Αλβανοί ποιητές Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Οχθοχελίδονο
Ταξινομική και ονομασία
Το είδος περιγράφηκε για πρώτη φορά επιστημονικώς από τον Κάρολο Λινναίο στη 10η έκδοση (1758) του θεμελιώδους έργου του Systema Naturae. Αρχικώς το ονόμασε Hirundo riparia και η περιγραφή του ήταν απλώς «H[irundo] cinerea, gula abdomineque albis», δηλαδή «ένα σταχτί χελιδόνι με λευκό λαιμό και κοιλιά», ενώ η περιοχή όπου κυρίως συναντάται δινόταν απλώς ως «Ευρώπη». Η ονομασία riparia σημαίνει «της όχθης» και προέρχεται από τη λατινική λέξη ripa = όχθη ποταμού.
Το «χλομό οχθοχελίδονο» της βόρειας Ινδίας και της νοτιοανατολικής Κίνας θεωρείται σήμερα συνήθως ως διαφορετικό είδος, το Riparia diluta. Αυτό έχει πιο χλομό άνω μέρος στις ίδιες αποχρώσεις και λιγότερο έντονη/ευδιάκριτη ζώνη στο στήθος. Ξεχειμωνιάζει στο Πακιστάν και τη νότια Ινδία.
Περιγραφή
thumb|right|Οχθοχελίδονο έξω από δύο φωλιές στο χωριό Dziwnówek της [[Πολωνίας]] Το οχθοχελίδονο είναι καφετί στο επάνω μέρος του σώματος και λευκό στο κάτω, με μια στενή καφετί ζώνη στο στήθος. Το ράμφος του είναι μαύρο, ενώ τα πόδια καφετιά. Τα νεαρά οχθοχελίδονα έχουν κεραμιδί χρώμα στις άκρες των καλυπτήριων φτερών των πτερύγων και στο περίγραμμα των δευτερευόντων.
Η καφετιά ράχη του, ο λευκός λαιμός, το μικρότερο μέγεθος και η πιο γρήγορη και ακανόνιστη πτήση του το ξεχωρίζουν εύκολα από τα άλλα παρόμοια χελιδόνια, όπως το λευκοχελίδονο (Delichon urbicum), το αμερικανικό είδος Petrochelidon pyrrhonota ή άλλα είδη του γένους Riparia. Μόνο το είδος Neophedina cincta που ζει μόνο στην υποσαχάρια Αφρική είναι πολύ παρόμοιο, αλλά το οχθοχελίδονο συναντάται εκεί μόνο κατά τον χειμώνα του Βόρειου Ημισφαιρίου.
Διαστάσεις
Το τιτίβισμα του οχθοχελίδονου είναι συνεχές όταν τα πουλιά πετούν και αποκτά έναν τόνο «συζητήσεως» αφότου έχουν τακτοποιηθεί στη φωλιά τους ή στο μέρος όπου κουρνιάζουν. Εκπέμπει μια τραχιά κραυγή όταν κάποιο περαστικό γεράκι, κοράκι ή άλλος πιθανός θηρευτής απαιτεί κοινή δράση για να απομακρυνθεί.
Συνήθειες
thumb|left|Ενεργός αποικία φωλεών thumb|left|Αποικία φωλεών που εγκαταλείφθηκε. Ο Λινναίος είχε ήδη σχολιάσει τις συνήθειες του φωλιάσματος αυτού του είδους: «ζει στην Ευρώπη, μέσα σε οπές που σκάπτει σε απότομους αμμόλοφους». Τα οχθοχελίδονα προτιμούν τον τύπο εδάφους λες (loess) για το σκάψιμο της φωλιάς τους. Γενικώς συναντώνται κοντά σε κάπως μεγάλα υδάτινα σώματα, όπως ποταμούς, λίμνες ή και τη θάλασσα, είτε στις χώρες φωλιάσματος, είτε στις χώρες όπου απλώς ξεχειμωνιάζει.
Σε πολλά μέρη το οχθοχελίδονο εμφανίζεται ως το πρώτο χελιδόνι που επιστρέφει την άνοιξη, ιδίως στους βορειότερους τόπους, όπως στη Βρετανία, αρχίζοντας από τα τέλη Μαρτίου, προηγούμενο του κοινού χελιδονιού (σταβλοχελίδονου). Μόλις φθάσουν, τα οχθοχελίδονα πετούν φευγαλέα πάνω από τα μεγαλύτερα υδάτινα σώματα, αναζητώντας τα πρώτα κουνούπια. Αυτά που έρχονται μετέπειτα συνοδεύουν άλλα είδη χελιδονιών, αλλά για κάποιο διάστημα, που εξαρτάται από τις καιρικές συνθήκες, τα πουλιά παραμένουν σε αυτά τα υδάτινα σώματα και δεν επισκέπτονται τους τόπους φωλιάσματος. Από την άλλη, το ορθοχελίδονο, αναχωρεί επίσης νωρίς για τους τόπους ξεχειμωνιάσματος, τουλάχιστον από τα βορειότερα μέρη. Ουσιαστικά έχουν φύγει από τους τόπους αναπαραγωγής μέχρι τα τέλη Σεπτεμβρίου.
thumb|right|Φωλιά με ένα αβγό Η τροφή του οχθοχελίδονου αποτελείται από μικρά έντομα, ιδίως νηματόκερα δίπτερα, δηλαδή κουνούπια και γένη συγγενικά της μύγας, των οποίων οι προνύμφες είναι επίσης υδρόβιες.
Το οχθοχελίδονο είναι κοινωνικό ως προς το φώλιασμά του: από δέκα μέχρι πολλές εκατοντάδες ζευγάρια φωλιάζουν κοντά-κοντά στην ίδια τοποθεσία, ανάλογα με τον διαθέσιμο χώρο. Οι φωλιές τους βρίσκονται στο τέρμα μικρών σηράγγων, που έχουν μήκος από δέκα περίπου εκατοστόμετρα μέχρι και 1,2 μέτρο, σκαμμένων σε αμμώδες έδαφος. Η πραγματική φωλιά είναι στρωμένη με άχυρα και πούπουλα, σε έναν μικρό θάλαμο στο τέλος της σήραγγας, αλλά σύντομα γίνεται άντρο παρασίτων. Το οχθοχελίδονο γεννά 4 ή 5 λευκά αβγά στα μέσα ή στα τέλη Μαΐου, ενώ μια δεύτερη γέννα στο ίδιο έτος είναι συνηθισμένη σε όλες εκτός από τις βορειότερες περιοχές αναπαραγωγής.
Παγκοσμίως δεν είναι σπάνιο πτηνό και ταξινομείται ως «ελάχιστης ανησυχίας» (αλλά με τη σημείωση ότι ο πληθυσμός του μειώνεται) από τη Διεθνή Ένωση Προστασίας της Φύσεως (IUCN). Προστατεύεται πάντως από ορισμένες χώρες και τοπικές διοικήσεις, καθώς ορισμένοι πληθυσμοί έχουν παρακμάσει ή αντιμετωπίζουν απειλές από την απώλεια ενδιαιτήματος και τον κατακερματισμό τους. Στον Καναδά καταχωρήθηκε ως «απειλούμενο» στο «Schedule 1» της ομοσπονδιακής Species at Risk Act (SARA) εξαιτίας της απώλειας του 98% του καναδικού πληθυσμού του κατά την προηγηθείσα τεσσαρακονταετία. Επίσης θεωρείται απειλούμενο στην Καλιφόρνια, όπου υπάρχουν πληθυσμοί στην κοιλάδα του Σακραμέντο και σε δύο παραλιακές τοποθεσίες.
Happy People (άλμπουμ των Peace)
Το "Happy People" είναι το δεύτερο άλμπουμ των Peace. Κυκλοφόρησε στις 9 Φεβρουαρίου του 2015. Παραγωγός ήταν ο Jim Abbiss σε συνεργασία με τον Duncan Mills. Το άλμπουμ πήρε σχετικά καλές κριτικές, με πολλούς κριτικούς να εντοπίζουν την επιρροή του συγκροτήματος από τους Oasis και τους Blur. Αρχικά είχε σχεδιαστεί να κυκλοφορήσει μέσα στο 2014. Για την προώθηση του άλμπουμ, η μπάντα άρχισε μια περιοδεία στις 15 Ιανουαρίου του 2015. Η περιοδεία θα κρατήσει μέχρι τις 26 Μαρτίου του 2015.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2015
Σιδηροχώρι Καστοριάς
Το Σιδηροχώρι είναι ορεινό χωρίο του νομού Καστοριάς και ανοίκει στον δήμο Καστοριάς από το 2010. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.060 μέτρων στις πλαγιές του όρους Βέρνο και είναι ένα από τα ορεινότερα χωριά της Μακεδονίας. Το Σιδηροχώρι ανήκει στον δήμο Καστοριάς και ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είναι 125 κάτοικοι. Μέχρι το 1928 ονομαζόταν Σιστέβο. Ο ιερός μεταβυζαντινός ναός του Αγίου Νικολάου, τρίκλιτη βασιλική του 1813, έχει ανακηρυχθεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο από το Υπουργείο Πολιτισμού.
Ιστορικά στοιχεία
Από το Σίστεβο ήταν ο επαναστάτης Νάκος της Μακεδονικής Επανάστασης του 1896 που έπαιξε σπουδαίο ρόλο και κατά τον μετέπειτα Μακεδονικό Αγώνα. Άλλος σημαντικός Σιστεβίτης Μακεδονομάχος ήταν ο Αθανάσιος Ναβατσής του Κωνσταντίνου που σκοτώθηκε στην Τειχόλιστα (Τοιχιό).
Πληθυσμιακές μεταβολές
Πορεία του πληθυσμού :
Παραπομπές
κατηγορία:χωριά του νομού Καστοριάς Κατηγορία:Δήμος Καστοριάς
Ανθήλεια
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ανθήλεια αναφέρεται μία από τις 50 κόρες του Δαναού, δηλαδή μία από τις Δαναΐδες (βλ.λ.). Μητέρα της Ανθηλείας ήταν η Πολυξώ, και επομένως η Ανθήλεια ήταν ομοθαλής αδελφή της Αυτονόης, της Βρύκης, της Γλαυκίππης, της Ερατούς, της Ευίππης, της Ευρυδίκης, της Ηλέκτρας, της Θεανούς, της Κλεοδώρης, της Κλεοπάτρας και της Στύγνης. Η Ανθήλεια παντρεύτηκε τον γιο του Αιγύπτου Κισσέα και τον δολοφόνησε την πρώτη νύχτα του γάμου τους, όπως έπραξαν με τους συζύγους τους και οι άλλες 48 από τις Δαναΐδες.
Πηγές
Ανθηλεια
Άγιος Γεώργιος Καρδίτσας
Ο  Άγιος Γεώργιος είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Μητρόπολης, του δήμου Καρδίτσας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Καρδίτσας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Καρδίτσης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Γεώργιος είναι χωριό στο κεντρικό τμήμα της Καρδίτσας, στο δυτικό άκρο του μεγάλου κάμπου του νομού. Βρίσκεται στους ανατολικούς πρόποδες των Θεσσαλικών Αγράφων, στις υπώρειες της χαμηλής κορυφής «Κούνια» (563 μ.), ανατολικά της λίμνης Πλαστήρα και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 280. Απέχει 12 χλμ. περίπου ΝΔ. της Καρδίτσας. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 18,930 χμ² (2011).
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1883 και προσαρτήθηκε στον δήμο Νευροπόλεως του νομού Τρικάλων. Το 1899 εντάχθηκε στον νομό Καρδίτσης και, το 1909, ξανά στον νομό Τρικάλων. Το 1912 αποσπάστηκε από τον δήμο Νευροπόλεως και ορίστηκε έδρα της κοινότητας Αγίου Γεωργίου. Το 1944 υπήχθη οριστικά στον νομό Καρδίτσης. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίου Γεωργίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Μητρόπολης. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Μητρόπολης και προσαρτήθηκε στον δήμο Καρδίτσης.
Ιστορικά στοιχεία
Ο νεότερος οικισμός χρονολογείται περί τα τέλη του 19ου αιώνα. Το παλαιό χωριό βρίσκονταν σε απόσταση 5 χλμ. από το νέο χωριό και προς το βουνό (τη σημερινή περιοχή που χαρακτηρίζεται ως "Παλιαγιώργης"). Καταστράφηκε από τους Τούρκους το 1821.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αγιος Γεωργιος Κατηγορία:Δήμος Καρδίτσας
Επιχείρηση Ράινχαρντ
Επιχείρηση Ράινχαρντ (στα γερμανικά Aktion Reinhard ή Einsatz Reinhard) είναι η κωδική ονομασία ενός σχεδίου που είχε σκοπό την εξόντωση όλων των Εβραίων στις περιοχές που βρίσκονταν κάτω από τον έλεγχο του ναζιστικού Γενικού Κυβερνείου (κατεχόμενη Πολωνία) και την αρπαγή των περιουσιών τους. Κατά τη διάρκεια της επιχείρησης αυτής περίπου δύο εκατομμύρια άνθρωποι θανατώθηκαν στο Μπέλζεκ, το Σομπιμπόρ, την Τρεμπλίνκα και το Μαϊντάνεκ, η πλειονότητα των οποίων ήταν Εβραίοι.
Ονομασία
Γενικότερα πιστεύεται ότι η επιχείρηση έλαβε το όνομά της από τον δολοφονηθέντα στην Πράγα συνταγματάρχη των SS Ράινχαρντ Χάιντριχ (Reinhard Heydrich), ωστόσο, κατά μια άλλη εκδοχή, το όνομα οφείλεται στον Φριτς Ράινχαρντ (Fritz Reinhardt) (-dt στο τέλος). Επικρατέστερη θεωρείται η πρώτη εκδοχή, αν και σε πολλά επίσημα έγγραφα της εποχής το όνομα του Ράινχαρντ Χάιντριχ εμφανίζεται ως Reinhardt.
Έναρξη και αποτελέσματα
Ο σχεδιασμός της επιχείρησης έγινε στη Διάσκεψη της Βάνζεε στις 20 Ιανουαρίου 1942. Ο Χάιντριχ, επιφορτισμένος με το σχέδιο της Τελικής λύσης, έδωσε τις κατευθυντήριες γραμμές για τη δημιουργία γκέτο και στρατοπέδων εξόντωσης. Η δημιουργία αυτών των στρατοπέδων αποφασίστηκε να γίνει εκτός των εδαφικών ορίων της Γερμανίας, ώστε να είναι δυνατή η απόκρυψη των φρικαλεοτήτων που διαπράχθηκαν εκεί από τον εγχώριο πληθυσμό. Επίσης, δεν θα χρειάζονταν μεγάλης έκτασης μεταφορές, καθώς η πλειονότητα των προς εξάλειψη Εβραίων βρισκόταν στην Πολωνία. Επικεφαλής της επιχείρησης ορίστηκε ο ταξίαρχος (Brigadeführer) των SS Οντίλο Γκλομπότσνικ (Odilo Globocnik), τότε επικεφαλής της Αστυνομίας του Γενικού Κυβερνείου (Generalgouvernement) της κατεχόμενης Πολωνίας, με έδρα το Λούμπλιν.
Για το σκοπό αυτό, ο Γκλομπότσνικ δημιούργησε δύο τμήματα στο επιτελείο του: Το ένα, με επικεφαλής τον ταγματάρχη (Sturmbannführer) των SS Χέρμαν Χέφλε, είχε την ευθύνη του συντονισμού των ανδρών και των μέσων που απαιτούνταν για τις μεταγωγές των θυμάτων. Το δεύτερο τμήμα, με επικεφαλής τον λοχαγό της Αστυνομίας Κρίστιαν Βιρτ (Christian Wirth) ήταν υπεύθυνο για την κατασκευή και συντήρηση των απαιτούμενων εγκαταστάσεων στα τρία κέντρα εξόντωσης (Τρεμπλίνκα, Σομπιμπόρ και Μπέλζεκ).
right|thumb|250px|Το κρεματόριο του Μαϊντάνεκ
Η διαδικασία εξόντωσης ήταν παρόμοια με αυτή που ακολουθείτο ήδη στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της Γερμανίας και της Αυστρίας. Στα νεοδημιουργημένα στρατόπεδα, ωστόσο, του Μαϊντάνεκ, του Σομπιμπόρ, του Μπέλζεκ και της Τρεμπλίνκα, απλουστεύθηκε σημαντικά η διαδικασία, ώστε να διευκολύνει τις μαζικές δολοφονίες σε σύντομο χρόνο: Τις περισσότερες φορές, μόλις έφθανε μεταφορικό μέσο φορτωμένο με Εβραίους (συνήθως τρένο), οι νεοαφιχθέντες οδηγούνταν αμέσως στους θαλάμους αερίων, όπου και θανατώνονταν. Προηγουμένως είχαν λεπτομερειακά καταγραφεί (αργότερα συμπληρωνόταν και ο τρόπος θανάτου), είχαν υποχρεωθεί να εκδυθούν τελείως και όλα τους τα κινητά υπάρχοντα κατάσχονταν - σύμφωνα με νόμο τα κατασχεθέντα αντικείμενα γίνονταν ιδιοκτησία της Τράπεζας της Γερμανίας. Υπολογίζεται ότι τα αντικείμενα αυτά, μαζί με τα τεχνητά δόντια από χρυσό, που αφαιρούνταν μετά τον θάνατό τους από συνεργεία άλλων κρατουμένων, απέφεραν στην Τράπεζα (δηλ. στη Ναζιστική Γερμανία) το ποσό των 180.000.000 μάρκων της εποχής (περίπου 550.000.000 σημερινά ευρώ). Ο συνολικός αριθμός των θυμάτων των στρατοπέδων εξόντωσης, που δημιουργήθηκαν στα πλαίσια της Επιχείρησης Ράινχαρντ, υπολογίζεται σε δύο περίπου εκατομμύρια, ενώ, αν υπολογιστούν και τα θύματα του Άουσβιτς, ο αριθμός υπερβαίνει τα τρία εκατομμύρια. Η διαδικασία διέφερε ελαφρά στα στρατόπεδα εξόντωσης: Στο Στρατόπεδο εξόντωσης Κέλμνο χρησιμοποιήθηκαν τα αποκαλούμενα "gas vans", αυτοκίνητα που είχαν μετατραπεί σε θαλάμους αερίων και χρησιμοποιούσαν μονοξείδιο του άνθρακα. Ήταν το μόνο στρατόπεδο με "κινητούς" θαλάμους αερίων - στα υπόλοιπα χρησιμοποιούνταν σταθερές κατασκευές. Στο Μπέλζεκ, το Σομπιμπόρ και την Τρεμπλίνκα, ως μέσο εξόντωσης στους θαλάμους χρησιμοποιήθηκε μονοξείδιο του άνθρακα, στο Μαϊντάνεκ μονοξείδιο του άνθρακα και Κυκλώνας Β και στο Άουσβιτς Κυκλώνας Β
left|thumb|250px|Τηλεγράφημα του Χέφλε προς τον [[Άντολφ Άιχμαν|Άιχμαν, στο οποίο αναφέρει ότι ο συνολικός αριθμός των μεταχθέντων στα κέντρα εξόντωσης μέχρι το τέλος του 1942 ανέρχεται σε 1.274.166 άτομα]]
Το τέλος
Θεωρητικά, η επιχείρηση έληξε στα τέλη του 1943 και οι βασικοί συντελεστές της (οι επικεφαλής των στρατοπέδων, οι διοικητές των γκέτο κτλ.) μετακινήθηκαν στην Ιταλία, αφού το οργανωτικό μέρος της επιχείρησης είχε ολοκληρωθεί. Ορισμένοι από αυτούς συνελήφθησαν και δικάστηκαν, άλλοι επέζησαν χωρίς να δικασθούν και εργάστηκαν μέχρι το θάνατό τους στη Γερμανία. Φυσικά, η λήξη της Επιχείρησης δεν σήμαινε ότι η εξόντωση των Εβραίων είχε τερματισθεί - συνεχίστηκε μέχρι τον τερματισμό του πολέμου σε όλα τα στρατόπεδα που είχαν παραμείνει σε λειτουργία.
Πηγές, αναφορές
Ραινχαρντ Ραινχαρντ Ραινχαρντ
Βαλδουίνος Δ΄ της Ιερουσαλήμ
Ο Βαλδουίνος Δ΄ της Ιερουσαλήμ (Baudouin IV de Jérusalem, 1161 - 16 Μαρτίου 1185), ο αποκαλούμενος λεπρός, ήταν βασιλιάς της Ιερουσαλήμ από το 1174 έως το θάνατό του. Ήταν γιος και διάδοχος του Αμωρί Α΄ της Ιερουσαλήμ και της πρώτης συζύγου του Αγνής του Κουρτεναί, κόρης του Ζοσλέν Β΄ κόμη της Έδεσσας.
Νεανικά χρόνια
Ο πατέρας του πέθανε το 1174 και ο Βαλδουίνος Δ' τέθηκε υπό την προστασία αντιβασιλέων, ανάμεσα στους οποίους ήταν και ο Ραϋμόνδος Γ΄ κόμης της Τρίπολης, που υπέγραψε συνθήκη ειρήνης με τον Σαλαντίν το 1175. Η αντιβασιλεία του Ραϋμόνδου Γ΄ έληξε δύο χρόνια αργότερα, όταν ο Βαλδουίνος Δ΄ ενηλικιώθηκε. Ο νέος βασιλιάς της Ιερουσαλήμ δεν αναγνώρισε την ειρηνική συνθήκη που είχε γίνει με τον Σαλαντίν και βάδισε κατά της Δαμασκού.
Διόρισε τον θείο, από την πλευρά της μητέρας του, Ζοσλέν Γ΄ κόμη της Έδεσσας στρατάρχη (seneschal) μετά την απελευθέρωσή του. Ήταν ο πλησιέστερος άρρην συγγενής του, που δεν είχε βλέψεις επί του θρόνου της Ιερουσαλήμ, κάτι το οποίο αποδείχτηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Βαλδουίνου Δ'. Ο Ραϋμόνδος Γ΄ της Τρίπολης είχε ρυθμίσει τον γάμο της αδελφής του Βαλδουΐνου Δ', πριγκίπισσας Σιβύλλας με τον Γουλιέλμο του Μομφερράτου, εξάδελφο του Λουδοβίκου Ζ΄ της Γαλλίας και του Φρειδερίκου Α΄ Χοενστάουφεν της Γερμανίας. Ο Γουλιέλμος έφτασε τον Νοέμβριο και έγινε κόμης της Γιάφας και της Ασκαλώνος, ελπίζοντας να διαδεχθεί τον Βαλδουίνο Δ΄ στο βασίλειο των Ιεροσολύμων με την Σιβύλλα.
Προετοιμασίες για πόλεμο κατά του Σαλαντίν
Ο Βαλδουίνος Δ' σχεδίαζε να επιτεθεί στον Σαλαντίν στην Αίγυπτο και έστειλε τον Ραϋνάλδο του Σατιγιόν απεσταλμένο στον Μανουήλ Α΄ Κομνηνό στην Κωνσταντινούπολη για οικονομική υποστήριξη. Ο Ραϋνάλδος είχε απελευθερωθεί πρόσφατα από την αιχμαλωσία στην Αλέππο (Χαλέπιο), με λύτρα πληρωμένα από τον Μανουήλ Α'. Ο Μανουήλ Α΄ στόχευε στην επαναφορά του Ορθόδοξου Πατριαρχείου και πάντρεψε τον Βοημούνδο Γ΄ της Αντιόχειας με τη μικρανιψιά του Θεοδώρα Κομνηνή, αδελφή της χήρας μητριάς του Βαλδουίνου Δ΄ Μαρίας Κομνηνής. Ο Γουλιέλμος του Μομφερράτου απεβίωσε (1177) αφήνοντας την χήρα του Σιβύλλα έγκυο στον Βαλδουίνο Ε΄ μέλλοντα βασιλιά των Ιεροσολύμων.
Τον Αύγουστο, ο πρώτος εξάδελφος του βασιλιά, Φίλιππος της Φλάνδρας, ήρθε στα Ιεροσόλυμα και απαίτησε για λογαριασμό του την αντιβασιλεία αντί του Ραϋμόνδου Γ΄, ως στενότερος συγγενής του βασιλιά από την πλευρά του πατέρα του. Το συμβούλιο απέρριψε τα αιτήματά του και ο Βαλδουίνος του Ιμπελέν έβρισε δημόσια τον Φίλιππο, που προσβεβλημένος έφυγε από το βασίλειο. Η οικογένεια των Ιμπελέν είχε υπό την προστασία της την χήρα του Αμαλρίκ Α', Μαρία Κομνηνή, ελπίζοντας να την παντρέψει με μέλος της οικογένειας και να καταλάβει την εξουσία.
Το Νοέμβριο ο Βαλδουίνος Δ' και ο Ραϋνάλδος του Σατιγιόν νίκησαν τον Σαλαντίν με τη βοήθεια των Ναϊτών Ιπποτών στη μάχη του Μονζισάρ. Την ίδια χρονιά ο Βαλδουίνος Δ' επέτρεψε στην μητριά του Μαρία Κομνηνή να παντρευτεί τον Μπάλιαν του Ιμπελέν, πράξη επικίνδυνη, αφού οι Ιμπελέν ήταν φιλόδοξη οικογένεια με ηγετικές βλέψεις. Τον Απρίλιο του 1179 κατά την διάρκεια επιχειρήσεων στα βόρεια του βασιλείου, ο Βαλδουίνος Δ' δέχθηκε απρόσμενη επίθεση από τον ανεψιό του Σαλαντίν, τον Φαρούκ Σαχ· το άλογο του βασιλιά Βαλδουίνου Δ΄ ποδοπατήθηκε και ο Χάμφρεϋ Β΄ του Τορόν τραυματίστηκε θανάσιμα, στην προσπάθεια του να σώσει τον βασιλιά. Στις 10 Ιουνίου ο βασιλιάς ενισχύθηκε με τη βοήθεια του Ραϋμόνδου Γ΄ της Τρίπολης και των Ναϊτών Ιπποτών. Ο ίδιος βρέθηκε πεζός στο πεδίο της μάχης, αφού δεν μπορούσε λόγω των τραυμάτων του να ανεβεί σε άλογο και οι ευγενείς προσπάθησαν να τον προστατεύσουν. Αργότερα τον Αύγουστο το κάστρο του Ιακώβ έπεσε στα χέρια του Σαλαντίν.
Συμμαχία με τον Γκυ, διάλυσή της και ορισμός του Βαλδουίνου Ε΄ ως διαδόχου
Το καλοκαίρι του 1180 ο Βαλδουίνος Δ΄ πάντρεψε σε 2ο γάμο την αμφιθαλή αδελφή του Σίβυλλα με τον Γκυ των Λουζινιάν, αδελφό του αντιβασιλιά Αμαλρίκ των Λουζινιάν. Πολλοί ιστορικοί της εποχής υποστηρίζουν ότι το συνοικέσιο αποφασίστηκε υπό την επιρροή της μητέρας του Αγνής του Κουρτεναί. Ένα σχέδιο να παντρευτεί η Σιβύλλα τον Ούγο Γ΄ της Βουργουνδίας ναυάγησε και με τον βασιλιά της Γαλλίας Φίλιππο Β΄ να είναι σε πολύ μικρή ηλικία, ο Γκυ ήταν υποτελής του βασιλιά της Αγγλίας Ερρίκου Β΄, που όφειλε ένα προσκύνημα μετάνοιας στον πάπα.
Οι τελετές διακόπηκαν από την επίθεση του Σαλαντίν, που απείλησε το ίδιο το γαμήλιο ζευγάρι, αλλά τελικά αποχώρησε με την εμφάνιση τού Βαλδουίνου Δ'. Ο τελευταίος καθαίρεσε τον Γκυ από αντιβασιλιά, διότι αρνήθηκε να καταδιώξει τον Σαλαντίν. Ο Γκυ πήρε την σύζυγό του Σίβυλλα και έφυγαν για την Ασκαλόνα.
Ο άρρωστος Βαλδουίνος Δ΄ διόρισε τον 5χρονο ανιψιό του Βαλδουίνο Ε' του Μομφερράτου (υιό της Σίβυλλας από τον 1ο της γάμο) αντιβασιλιά και διάδοχό του στον θρόνο, εξαιρώντας από την διαδοχή την ίδια τη Σιβύλλα. Ο Βαλδουίνος Ε΄ στέφθηκε στις 20 Νοεμβρίου του 1183. Προσπάθησε να ακυρώσει τον γάμο της μητέρας του Σιβύλλας με τον Γκυ, αλλά δεν τα κατάφερε, διότι αρνήθηκε το ζευγάρι. Η εξάντληση από τις μάχες και οι δυναστικές διαμάχες επέσπευσαν τον θάνατό του, που επήλθε την άνοιξη του 1185, λίγους μήνες μετά τον θάνατο της μητέρας του στην Άκρα (1184).
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ιερουσαλήμ Κατηγορία:Σταυροφορίες Κατηγορία:Οίκος του Ανζού
Αυτομάτη
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Αυτομάτη αναφέρεται μία από τις 50 κόρες του Δαναού, δηλαδή μία από τις Δαναΐδες (βλ.λ.). Μητέρα της Αυτομάτης ήταν η Ευρώπη, και επομένως η Αυτομάτη ήταν ομοθαλής αδελφή της Αγαύης ή Αγαυής, της Αμυμώνης, και της Σκαιής. Η Αυτομάτη, κατά την επικρατούσα εκδοχή, παντρεύτηκε τον Βούσιρι, γιο του Αιγύπτου, και τον δολοφόνησε την πρώτη νύχτα του γάμου τους, όπως έπραξαν με τους συζύγους τους και οι άλλες 48 από τις Δαναΐδες.
Πηγές
Αυτομ
Τσιπ & Ντέιλ: Οι Υπερασπιστές του Δικαίου (ταινία)
Το Τσιπ & Ντέιλ: Οι Υπερασπιστές του Δικαίου έκανε πρεμιέρα στο Χόλυγουντ στις 16 Μάιου του 2022 με μια περιορισμένη κινηματογραφική κυκλοφορία, πριν κυκλοφορήσει στις 20 Μάιου του 2022 στο Disney+ ως μια πρωτότυπη ταινία. Έλαβε θετικά σχόλια από τους κριτικούς, με επαίνους για το χιούμορ και της φωνητικές ερμηνείες. Στα 74α Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης, κέρδισε για Καλύτερη Τηλεταινία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2022 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Παρωδία (ταινίες) Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε έργα Κατηγορία:Ταινίες του Disney+ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Reboots ταινιών Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων υπολογιστή Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2022
Γιάννης Ευθυμιάδης
Ο Γιάννης Ευθυμιάδης είναι Έλληνας εκπαιδευτικός και ποιητής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1969 στον Πειραιά. Σπούδασε κλασική φιλολογία και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο αρχαίο ελληνικό δράμα. Έχει εκδώσει έξι ποιητικές συλλογές (Στίγμα, ιδιωτική έκδοση 2004, Καινός διαιρέτης, Νεφέλη 2007, Γράμματα στον πρίγκιπα, Μικρή Άρκτος 2010, 27 ή ο άνθρωπος που πέφτει, Μικρή Άρκτος 2012, Πάνω στο σώμα σου, Μικρή Άρκτος 2014, Πατρείδα, Ίκαρος 2018) και ένα λογοτεχνικό δοκίμιο (12 κείμενα συνομιλίας με Το Μονόγραμμα του Οδυσσέα Ελύτη, Καλλιγράφος 2014). Έχει μεταφράσει Άγγλους και Αμερικανούς ποιητές. Ποιήματά του έχουν συμπεριληφθεί σε ελληνικές και ξένες ανθολογίες και έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, γαλλικά και γερμανικά, ενώ έχει μελοποιηθεί και δισκογραφηθεί ο κύκλος ποιημάτων Το κρύσταλλο του κόσμου (Μετρονόμος 2016). Εργάζεται ως εκπαιδευτικός, έχει εκδώσει φιλολογικά βιβλία για τη Μέση Εκπαίδευση και είναι συνεργάτης σε λογοτεχνικά, έντυπα και ηλεκτρονικά, περιοδικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες εκπαιδευτικοί Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές
Βαλκανικοί Πόλεμοι
thumb|right|280px|Τα Βαλκάνια πριν τους Βαλκανικούς Πολέμους thumb|right|280px|Χάρτης με τις μεταβολές των συνόρων κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους (η πράσινη γραμμή δείχνει τα αρχικά οθωμανικά όρια). Οι Βαλκανικοί πόλεμοι ήταν δύο πόλεμοι που έγιναν στα Βαλκάνια τα έτη 1912-1913. Τέσσερα βαλκανικά κράτη νίκησαν την Οθωμανική Αυτοκρατορία στον πρώτο πόλεμο και ένα από αυτά, η Βουλγαρία, ηττήθηκε στον δεύτερο πόλεμο. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία έχασε το μεγαλύτερο μέρος της επικράτειάς της στην Ευρώπη. Η Αυστροουγγαρία, αν και δεν συμμετείχε στον πόλεμο, έγινε σχετικά πιο αδύναμη, καθώς μια πολύ διευρυμένη Σερβία πίεζε για την ένωση των Νότιων Σλαβικών λαών. Ο πόλεμος όρισε το σκηνικό για τη Βαλκανική κρίση του 1914 και έτσι λειτούργησε ως «προανάκρουσμα του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου».
Στις αρχές του 20ού αιώνα η Ελλάδα, η Βουλγαρία, το Μαυροβούνιο και η Σερβία είχαν αποκτήσει την ανεξαρτησία τους από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, αλλά μεγάλα τμήματα των εθνικών τους πληθυσμών παρέμεναν υπό την Οθωμανική κυριαρχία. Το 1912 οι χώρες αυτές σχημάτισαν τον Βαλκανικό Συνασπισμό. Ο Α΄ Βαλκανικός πόλεμος είχε τρεις κύριες αιτίες:
Η Οθωμανική Αυτοκρατορία έχασε όλα τα ευρωπαϊκά εδάφη της στα δυτικά του ποταμού Έβρου, ως αποτέλεσμα των δύο Βαλκανικών Πολέμων, που έτσι καθόρισαν τα σημερινά δυτικά σύνορα της Τουρκίας. Άρχισε μια μεγάλη εισροή Τούρκων στα ενδότερα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από τις απωλεσθείσες περιοχές. Μέχρι το 1914 η απομένουσα περιοχή-πυρήνας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας γνώρισε αύξηση πληθυσμού περίπου 2,5 εκατομμυρίων λόγω της πλημμύρας της μετανάστευσης από τα Βαλκάνια.
Οι πολίτες της Τουρκίας θεωρούν τους Βαλκανικούς Πολέμους ως μια μεγάλη καταστροφή (Balkan harbi faciası) στην ιστορία του έθνους τους. Η απροσδόκητη ήττα και η ξαφνική απώλεια των ευρωπαϊκών εδαφών, όπου κυριαρχούσε η Τουρκία, αποτέλεσαν ένα ψυχοτραυματικό γεγονός μεταξύ πολλών Τούρκων που λέγεται ότι προκάλεσε την τελική κατάρρευση της ίδιας της αυτοκρατορίας μέσα σε πέντε χρόνια. Ο Ναζίμ Πασάς, Αρχηγός του Επιτελείου του Οθωμανικού Στρατού, θεωρήθηκε υπεύθυνος για την αποτυχία και δολοφονήθηκε στις 23 Ιανουαρίου 1913 κατά το Οθωμανικό Πραξικόπημα του 1913.
Ο Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος ξεκίνησε όταν τα κράτη-μέλη του Συνασπισμού επιτέθηκαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία στις 8 Οκτωβρίου 1912 και έληξε οκτώ μήνες αργότερα με την υπογραφή της Συνθήκης του Λονδίνου στις 30 Μαΐου 1913. Ο Β΄ Βαλκανικός Πόλεμος ξεκίνησε στις 16 Ιουνίου 1913. Τόσο η Σερβία όσο και η Ελλάδα, με το επιχείρημα ότι ο πόλεμος είχε παραταθεί, απέρριψαν σημαντικά στοιχεία της προπολεμικής συνθήκης και διατήρησαν υπό την κατοχή τους όλες τις περιοχές που είχαν καταλάβει και που έπρεπε να χωριστούν σύμφωνα με συγκεκριμένα προκαθορισμένα όρια. Βλέποντας τη συνθήκη να καταπατείται, η Βουλγαρία δυσαρεστήθηκε από τη διανομή των εδαφικών κερδών στη Μακεδονία (που έγινε μυστικά από τους πρώην συμμάχους της, τη Σερβία και την Ελλάδα) και ξεκίνησε στρατιωτική δράση εναντίον τους. Οι υπέρτεροι αριθμητικά ενωμένοι Σερβικός και Ελληνικός στρατοί απέκρουσαν τη βουλγαρική επίθεση και αντεπιτέθηκαν στη Βουλγαρία από τα δυτικά και τα νότια. Η Ρουμανία, χωρίς να έχει συμμετάσχει στη σύγκρουση, είχε άθικτα στρατεύματα για να επιτεθεί και εισέβαλε στη Βουλγαρία από τον βορρά, παραβιάζοντας μια ειρηνευτική συνθήκη μεταξύ των δύο κρατών. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία επίσης επιτέθηκε στη Βουλγαρία και προέλασε στη Θράκη ανακαταλαμβάνοντας την Αδριανούπολη. Με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου που ακολούθησε η Βουλγαρία έχασε τα περισσότερα από τα εδάφη που είχε κερδίσει κατά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο, ενώ αναγκάστηκε ακόμη να παραχωρήσει στη Ρουμανία το πρώην οθωμανικό νότιο τρίτο της επαρχίας της Δοβρουτσάς.
Ιστορικό υπόβαθρο
Το ιστορικό υπόβαθρο των πολέμων έγκειται στην ανολοκλήρωτη εμφάνιση εθνικών κρατών στα ευρωπαϊκά εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Η Σερβία είχε αποκτήσει σημαντικά εδάφη κατά τον Ρωσοτουρκικό Πόλεμο, 1877-1878, ενώ η Ελλάδα απέκτησε τη Θεσσαλία το 1881 (αν και επέστρεψε ένα μικρό τμήμα της στην Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1897) και η Βουλγαρία (αυτόνομο πριγκιπάτο από το 1878) ενσωμάτωσε την πρώην ξεχωριστή επαρχία της Ανατολικής Ρωμυλίας (1885). Και οι τρεις χώρες, όπως και το Μαυροβούνιο, επιζητούσαν πρόσθετες περιοχές μέσα στη μεγάλη οθωμανική περιφέρεια γνωστή ως Ρούμελη, που περιλάμβανε την Ανατολική Ρωμυλία, την Αλβανία, τη Μακεδονία και τη Θράκη.
Πολιτική των Μεγάλων Δυνάμεων
Καθ 'όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα οι Μεγάλες Δυνάμεις μοιράζονταν διαφορετικούς στόχους πάνω στο Ανατολικό Ζήτημα και την ακεραιότητα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η Ρωσία ήθελε πρόσβαση στις «θερμές θάλασσες» της Μεσογείου μέσω της Μαύρης Θάλασσας. Ακολουθούσε μια πανσλαβιστική εξωτερική πολιτική και ως εκ τούτου υποστήριζε τη Βουλγαρία και τη Σερβία. Η Βρετανία ήθελε να αρνηθεί την πρόσβαση της Ρωσίας στις «θερμές θάλασσες» και να υποστηρίξει την ακεραιότητα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αν και υποστήριξε επίσης μια περιορισμένη επέκταση της Ελλάδας, ως εφεδρικό σχέδιο σε περίπτωση που η ακεραιότητα της Αυτοκρατορίας δεν ήταν πλέον δυνατή. Η Γαλλία επιθυμούσε να ενισχύσει τη θέση της στην περιοχή, ιδίως στο Λεβάντε (σήμερα Λίβανο, Συρία, Παλαιστινιακά εδάφη και Ισραήλ).
Η κυβερνώμενη από τους Αψβούργους Αυστροουγγαρία επιθυμούσε τη συνέχιση της ύπαρξης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, καθώς και οι δυο ήταν προβληματικές πολυεθνικές οντότητες και κατά συνέπεια η κατάρρευση της μιας μπορεί να αποδυνάμωνε την άλλη. Οι Αψβούργοι θεωρούσαν επίσης επίσης μια ισχυρή οθωμανική παρουσία στην περιοχή ως αντίβαρο στη σερβική εθνικιστική έκκληση προς τους δικούς τους Σέρβους υπηκόους στη Βοσνία, τη Βοϊβοντίνα και σε άλλα μέρη της αυτοκρατορίας. Για την Ιταλία, πρωταρχικός στόχος τότε φαίνεται να ήταν η άρνηση πρόσβασης στην Αδριατική Θάλασσα σε άλλη μεγάλη ναυτική δύναμη. Η Γερμανική Αυτοκρατορία, με τη σειρά της, στο πλαίσιο της πολιτικής "Drang nach Osten" (Ώθηση προς Ανατολάς) φιλοδοξούσε να μετατρέψει την Οθωμανική Αυτοκρατορία σε δική της de facto αποικία και έτσι υποστήριζε την ακεραιότητά της.
Στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα η Βουλγαρία και η Ελλάδα ανταγωνίζονταν για την Οθωμανική Μακεδονία και Θράκη. Και οι δύο έστειλαν ένοπλους ατάκτους στην οθωμανική επικράτεια για να προστατεύσουν και να βοηθήσουν τους εθνοτικά συγγενείς τους. Από το 1904 υπήρξε πόλεμος χαμηλής έντασης στη Μακεδονία μεταξύ των ελληνικών και των βουλγαρικών αποσπασμάτων και του οθωμανικού στρατού (Μακεδονικός Αγώνας). Μετά την Επανάσταση των Νεοτούρκων τον Ιούλιο του 1908 η κατάσταση άλλαξε δραματικά.
Επανάσταση των Νεοτούρκων
Η Επανάσταση των Νεοτούρκων το 1908 έφερε την αποκατάσταση της συνταγματικής μοναρχίας στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και την έναρξη της Δεύτερης Συνταγματικής Περιόδου. Όταν ξέσπασε η εξέγερση υποστηρίχθηκε από διανοούμενους, τον στρατό και σχεδόν όλες τις εθνοτικές μειονότητες της αυτοκρατορίας και ανάγκασε τον Σουλτάνο Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ να υιοθετήσει εκ νέου το από χρόνια ανενεργό οθωμανικό σύνταγμα του 1876 και το κοινοβούλιο. Ελπίδες δημιουργήθηκαν μεταξύ των βαλκανικών εθνοτήτων για μεταρρυθμίσεις και αυτονομία και πραγματοποιήθηκαν εκλογές για το σχηματισμό ενός αντιπροσωπευτικού, πολυεθνικού, οθωμανικού κοινοβουλίου. Με την ανακήρυξη Συνταγματικού Πολιτεύματος παύει και επίσημα ο Μακεδονικός Αγώνας. Ωστόσο, μετά την απόπειρα αντιπραξικοπήματος του Σουλτάνου, το φιλελεύθερο στοιχείο των Νεοτούρκων παραγκωνίστηκε και κατέστη κυρίαρχο το εθνικιστικό.
Ταυτόχρονα, τον Οκτώβριο του 1908, η Αυστροουγγαρία εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία της οθωμανικής πολιτικής αναταραχής για να προσαρτήσει την de jure οθωμανική επαρχία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, που κατείχε από το 1878. Η Βουλγαρία ανακήρυξε την ανεξαρτησία της, όπως είχε κάνει το 1878, αλλά αυτή τη φορά η ανεξαρτησία αναγνωρίστηκε διεθνώς. Οι Έλληνες της αυτόνομης Κρητικής Πολιτείας ανακήρυξαν την ένωση με την Ελλάδα, αν και η αντίδραση των Μεγάλων Δυνάμεων εμπόδισε την ενέργεια αυτή να έχει πρακτικό αποτέλεσμα.
Αντιδράσεις στα βαλκανικά κράτη
Η Σερβία απογοητεύθηκε στον βορρά από την ενσωμάτωση της Βοσνίας από την Αυστροουγγαρία. Τον Μάρτιο του 1909 αναγκάστηκε να αποδεχθεί την προσάρτηση και να συγκρατήσει την αναταραχή κατά των Αψβούργων από τους Σέρβους εθνικιστές. Αντ 'αυτού η σερβική κυβέρνηση (πρωθυπουργός Νικόλα Πάσιτς) στράφηκε προς τα πρώην Σερβικά εδάφη στον νότο, κυρίως την «Παλαιά Σερβία» (το Σαντζάκι του Νόβι Παζάρ και την επαρχία του Κοσσυφοπεδίου).
Η δημιουργία της Βαλκανικής Συμμαχίας
thumb|left|250px|Βουλγαρικές δυνάμεις περιμένοντας να ξεκινήσουν την επίθεσή τους κατά της [[Αδριανούπολης]] Μετά τη νίκη της Ιταλίας στον Ιταλοτουρκικό Πόλεμο του 1911-1912 οι Νεότουρκοι έχασαν την εξουσία μετά από πραξικόπημα. Οι Βαλκανικές χώρες το είδαν ως ευκαιρία να επιτεθούν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και να εκπληρώσουν τις επιθυμίες τους για επέκταση.
Με τις τολμηρές του διπλωματικές πρωτοβουλίες ο Βενιζέλος ήρθε σε αντίθεση με την ηγεσία του Υπουργείου Εξωτερικών, το οποίο (όπως και ο Ίων Δραγούμης) λόγω και του πρόσφατου Μακεδονικού αγώνα θεωρούσε πιο επικίνδυνο αντίπαλο τη Βουλγαρία και εξέταζε την περίπτωση συμμαχίας με την Τουρκία. Με δεδομένη την πρόσφατη περίοδο του Μακεδονικού αγώνα, την αντιπαλότητα με τη Βουλγαρία και γενικότερα με τους φορείς των ιδεών του πανσλαβισμού, στην ελληνική πολιτική ζωή κυριαρχούσε από τα τέλη του 19ου αιώνα η ιδέα του σλαβικού κινδύνου. Η Ελλάδα αντιμετώπιζε το δίλημμα εάν θα ήταν προτιμότερη η συμμαχία με τους Χριστιανούς Σλάβους εναντίον των Τούρκων ή εάν η σλαβική απειλή ήταν τόσο επικίνδυνη ώστε θα έπρεπε να προτιμηθεί η συμμαχία με την καταρρέουσα Οθωμανική αυτοκρατορία, η οποία μετεξελισσόμενη θα μπορούσε ίσως και να κυβερνηθεί από Έλληνες.
Ο καταστροφικός πόλεμος του 1897 είχε επηρεάσει πολλούς, ανάμεσα τους και τον Ίωνα Δραγούμη ο οποίος θεώρησε ότι το Ελληνικό κράτος είχε αποτύχει και ότι η πρόοδος του Ελληνισμού θα έπρεπε να αναζητηθεί με μία αυτοκρατορική λογική μέσα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Οι απόψεις αυτές φτάνουν στο αποκορύφωμά τους λίγο πριν τους Βαλκανικούς Πολέμους όταν ο Ίων Δραγούμης απογοητευμένος από το Ελληνικό κράτος μιλάει πιο ιδεαλιστικά για «ανατολικό κράτος», απαξιώνοντας «το κρατίδιον», όπως αποκαλούσε την Ελλάδα. Αντίθετα ο Βενιζέλος, τέκνο της Κρήτης η οποία είχε μόλις πρόσφατα αποκτήσει την αυτονομία της, εμφανιζόταν περισσότερο ως οπαδός του κλασικού αλυτρωτισμού του 19ου αιώνα. Θέτοντας δε ως άμεσο στόχο την απελευθέρωση των Οθωμανικών κτήσεων στην Ευρώπη, χωρίς μάλιστα προηγούμενη συμφωνία για το μοίρασμα τους, άλλαξε άρδην την εξωτερική πολιτική. Η επιλογή του Βενιζέλου για συμμαχία με τη Βουλγαρία αποτελούσε μεγάλη τομή ειδικά για την παλιά γενιά του μακεδονικού αγώνα. Τελικά ο κρητικός πολιτικός κατάφερε να υπερνικήσει τις αντιδράσεις της διπλωματικής γραφειοκρατίας, φροντίζοντας ταυτόχρονα να καταστήσει τη χώρα ετοιμοπόλεμη, ώστε να μην επαναληφθεί η τραυματική εμπειρία του 1897.
Η αλήθεια είναι ότι μετά την επανάσταση στο Γουδί ο Ελληνικός στρατός είχε βελτιώσει με πολύ γρήγορους ρυθμούς το επίπεδο εκπαιδεύσεως με την άφιξη ξένων (Γαλλικών) εκπαιδευτικών αποστολών, είχε ανανεώσει και εκσυγχρονίσει τον εξοπλισμό του, και είχε διοικητικά αναδιοργανωθεί με τη βελτίωση του συστήματος των προαγωγών των αξιωματικών και την απομάκρυνση των Βασιλοπαίδων από την ηγεσία. Ταυτόχρονα τέθηκε σε εφαρμογή και το πρόγραμμα εκσυγχρονισμού του στόλου με αποκορύφωμα την αγορά του Θωρηκτού «Αβέρωφ».
Στρατιωτική προπαρασκευή
Κατ΄ αρχήν κύριος μοχλός της στρατιωτικής προπαρασκευής, ήταν το αποτέλεσμα του Ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897 εκ της μελέτης του οποίου τα συμπεράσματα που εξήχθησαν οδήγησαν την τότε στρατιωτική και πολιτική ηγεσία της Ελλάδας στην αναδιοργάνωση των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων, αλλά και στην επαύξηση της εκπαίδευσης με παράλληλο εκσυγχρονισμό των διατιθέμενων μέσων. Ένας δεύτερος μοχλός υπήρξε ο συνεχιζόμενος Μακεδονικός Αγώνας, τρίτος επίσης μοχλός ήταν το Κρητικό Ζήτημα. Πέραν όμως αυτών τα διάφορα παράλληλα γεγονότα που συνέβαιναν τότε στα Βαλκάνια, δεν άφηναν καμία αμφιβολία πως τα σύννεφα ενός γενικευμένου πολέμου δεν θ΄ αργούσαν να φανούν. Και βεβαίως η Ελλάδα δεν μπορούσε να αγνοήσει και τους ελληνογενείς πληθυσμούς της Μακεδονίας που υπέφεραν κυρίως από τις βουλγαρικές βαρβαρότητες.
Το 1900 επί κυβέρνησης Γ. Θεοτόκη, που ανέλαβε το 1899, συστήθηκε η «Γενική Διοίκηση Στρατού» υπό τον τότε Διάδοχο Κωνσταντίνο το 1904 εγκρίνεται και ψηφίζεται ο νέος οργανισμός του στρατού. Σύμφωνα με αυτόν ο ελληνικός στρατός συγκροτείται από τρεις Μεραρχίες. Παράλληλα δημιουργείται το «Ταμείο Εθνικής Αμύνης» από τους πόρους του οποίου παραγγέλθηκαν 60.000 τυφέκια Μάνλιχερ. Η συνολική δύναμη του ελληνικού "εν ενεργεία" στρατού ανέρχονταν μέχρι τότε σε 18.000 άνδρες από τους οποίους οι 8.000 ήταν αποσπασμένοι σε Βασιλική Χωροφυλακή, μεταβατικά αποσπάσματα, φρουρές φυλακών, Τελωνοφυλακή, ακόμη και Αγροφυλακή. Η υπόλοιπη στρατιωτική δύναμη ήταν κατανεμημένη σε διάφορες πόλεις της χώρας, σε τέτοια διασπορά όμως, που ήταν αδύνατη η εκπαίδευση των μονάδων.