cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ελ Μπολσόν (Ρίο Νέγκρο)
Το Ελ Μπολσόν (El Bolsón) είναι πόλη στα νοτιοδυτικά της επαρχίας Ρίο Νέγκρο της Αργεντινής, στους πρόποδες του όρους Πιλτρικιτρόν. Λόγω των κοιλάδων που περνούν μέσα από τα βουνά της Χιλής προς τον Ειρηνικό Ωκεανό, το Ελ Μπολσόν έχει ασυνήθιστα ήπιο κλίμα για τη νότια τοποθεσία του. Έχει 17.061 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010.
Οι πρώτοι, μη αυτόχθονες, κάτοικοι της περιοχής του Ελ Μπολσόν ήταν οι Χιλιανοί αγρότες Λούκας Καρντένας και Ελσίρα Εστράντα, ένα ζευγάρι που μετακόμισε στην πόλη το 1885 από το Σαν Πάμπλο, κοντά στο Οσόρνο, και εγκαταστάθηκε στην τότε γνωστή ως "Valle Nuevo" (Νέα Κοιλάδα). Στη δεκαετία του 1970 χίπηδες από το Μπουένος Άιρες μετανάστευσαν στο Ελ Μπολσόν και ορισμένοι από αυτούς ασχολήθηκαν με την κηπουρική και τη χειροτεχνία.
Μεταφορές
Το Ελ Μπολσόν βρίσκεται περίπου 120 χλμ. νότια της σημαντικής πόλης Σαν Κάρλος δε Μπαριλότσε και εξυπηρετείται από αεροδρόμιο του Ελ Μπολσόν.
Κλίμα
Το Ελ Μπολσόν έχει δροσερό μεσογειακό κλίμα (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν Csb) λόγω της θέσης του. Οι χειμώνες είναι η ψυχρότερη εποχή του έτους με μέσο όρο Ιουλίου 3,5 °C, ενώ οι θερμοκρασίες τη νύχτα πέφτουν συχνά κάτω από τους 0 °C. Κατά τη διάρκεια ψυχρών κυμάτων, οι θερμοκρασίες μπορεί να πέσουν περιστασιακά κάτω από τους -10 °C. Κατά τους χειμερινούς μήνες, οι βροχοπτώσεις είναι άφθονες (κυρίως βροχοπτώσεις και περιστασιακά χιονοπτώσεις), με αποτέλεσμα οι περισσότερες ημέρες να είναι συννεφιασμένες, με μέσο όρο 15-17 συννεφιασμένες ημέρες ανά μήνα από τον Μάιο έως τον Αύγουστο. Η άνοιξη και το φθινόπωρο είναι μεταβατικές εποχές με θερμότερες θερμοκρασίες από ό,τι το χειμώνα. Τα καλοκαίρια είναι πιο ζεστά και ηλιόλουστα, με θερμοκρασίες κατά τη διάρκεια της ημέρας κατά μέσο όρο 24,1 °C τον Ιανουάριο και συγκριτικά υψηλά ημερήσια εύρη, με χαμηλές θερμοκρασίες κατά μέσο όρο 7,4 °C. Κατά τους καλοκαιρινούς μήνες μπορεί να σημειωθούν ακόμη και παγετοί. Λόγω της θέσης της σε μια κοιλάδα, οι ταχύτητες των ανέμων είναι χαμηλότερες και κυμαίνονται από 4 χιλιόμετρα την ώρα τον Μάιο και τον Ιούνιο έως 9 χιλιόμετρα την ώρα τον Ιανουάριο.
Ιστορία
Υπήρξαν πολλοί διαφορετικοί κάτοικοι στην περιοχή του Μπολσόν. Ωστόσο, οι πρώτοι οικιστές της περιοχής ήταν οι τσόνεκ. Κατά την παράδοση ήταν κυνηγοί/συλλέκτες και εποχιακά νομάδες. Ήταν συνήθεια γι' αυτούς να μένουν στις πιο προστατευμένες περιοχές των δασών και των λιμνών κατά τη διάρκεια του χειμώνα και να κυνηγούν πιο εντατικά γουανάκος κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού και του ζεστού φθινοπώρου. Πολύ λίγα είναι γνωστά γι' αυτούς πριν από τον 16ο αιώνα, αλλά μέσω της διαδικασίας του Αραουκανισμού επηρεάστηκαν έντονα από τους Μαπούτσε. Ήταν ο πιο συμπαγής και συνεκτικός πολιτισμός γύρω τους και κέρδιζαν έδαφος προς την ανατολική Παταγονία, τόσο με ειρηνικά μέσα όσο και με επεκτατικούς πολέμους.
Η πόλη αυτή δεν ιδρύθηκε από κανέναν κατακτητή, αντελαντάντο (Ισπανός ευγενής) ή εξερευνητή. Η περιοχή αυτή χρησίμευσε απλώς ως τόπος διέλευσης για τις μεταναστεύσεις των κοινοτήτων των τσόνεκ, των υπεράνθρωπων που αναζητούσαν θηράματα καθώς και των συλλεκτών για μεγάλο χρονικό διάστημα. Στη συνέχεια, αποτέλεσε αμιγώς έδαφος των Μαπούτσε. Αργότερα, με τις πρώτες εισβολές των Ευρωπαίων στην περιοχή, παρείχε επίσης προσωρινό καταφύγιο σε όσους μετέφεραν βοοειδή και κτηνοτρόφους διασχίζοντας την κορδιλιέρα με κατεύθυνση ανατολή-δύση και αντίστροφα, από τη μία ακτή της θάλασσας στην άλλη. Αυτό, καθώς και η επέκταση της Αργεντινής στην περιοχή, είχε ως αποτέλεσμα συχνές συγκρούσεις και διαφωνίες με τους Μαπούτσε.
Η ημερομηνία ίδρυσης του Ελ Μπολσόν θεωρείται η 28η Ιανουαρίου 1926. Εκείνη την ημέρα οι ντόπιοι συγκεντρώθηκαν στο σπίτι του Καντίντο Αζκόνα, αποφασίζοντας να δημιουργήσουν την πρώτη πολιτικά διοικητική οργάνωση στην περιοχή και υπογράφοντας το καταστατικό της Επιτροπής για την Προώθηση του Ελ Μπολσόν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αργεντινής
NGC 4833
Το NGC 4833 είναι σφαιρωτό σμήνος το οποίο απέχει 21.200 έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό της Μυίας. Υπολογίζεται ότι είναι περίπου κατά δύο δισεκατομμύρια έτη παλαιότερο από τα σμήνη Μεσιέ 5 και Μεσιέ 92. Το ανακάλυψε ο Νικολά Λουί ντε Λακάιγ (Nicolas Louis de Lacaille) κατά την διάρκεια του ταξιδιού του στη νότια Αφρική στα 1751-52. Αργότερα το παρατήρησαν οι James Dunlop και Τζον Χέρσελ (John Herschel) που διέθεταν ισχυρότερα όργανα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
4833 Κατηγορία:Σφαιρωτά σμήνη Κατηγορία:Μυία (αστερισμός) Κατηγορία:Αντικείμενα Caldwell
The Last of Us Part II
To The Last of Us Part II είναι βιντεοπαιχνίδι δράσης περιπέτειας που αναπτύχθηκε από τη Naughty Dog και κυκλοφόρησε από τη Sony Interactive Entertainment για το PlayStation 4 στις 19 Ιουνίου του 2020. Η πλοκή του παιχνιδιού τοποθετείται πέντε χρόνια μετά τα γεγονότα του πρώτου παιχνιδιού, σε μία μετά-αποκαλυπτική Αμερική. Ο παίκτης χειρίζεται δύο χαρακτήρες κατά τη διάρκεια της ιστορίας των οποίων οι ζωές συμπεριπλέκονται: την Ellie που πλέον είναι 19 χρονών και ξεκινάει μια περιπέτεια εκδίκησης έπειτα από ένα τραγικό συμβάν· και την Abby, μια στρατιώτης της οποίας η ομάδα μπαίνει σε πόλεμο με μια καλτ μυστηριακή οργάνωση.
Αν και έλαβε θετικές κριτικές από κριτικούς, προκάλεσε πόλωση στο κοινό για την εξέλιξη της ιστορίας. Παρόλα αυτά, το The Last of Us Part II δέχθηκε πολλές βραβεύσεις, καθιστώντας το πιο πολυβραβευμένο παιχνίδι στην ιστορία της gaming βιομηχανίας.
Το παιχνίδι είναι διαθέσιμο και με ελληνική μεταγλώττιση και υπότιτλους.
Πλοκή
Τέσσερα χρόνια μετά την αποτυχία των Fireflies να παράγουν θεραπεία για την πανδημία του Κόρντισεπς μύκητα εξαιτίας του Joel σώζοντας την Ellie, ο ίδιος και η Ellie έχουν εγκατασταθεί στο Τζάκσον, Ουαϊόμινγκ, έχοντας μια τεταμένη σχέση μεταξύ τους. Σε μία περιπολία, ο Joel και ο αδελφός του ο Tommy διασώζουν μια ξένη την Abby Anderson από μια μολυσμένη ορδή, ενώ η Ellie είναι σε μια άλλη περιπολία μαζί με τη φιλενάδα της, την Dina. Η Abby τους οδηγεί στο φυλάκιο της ομάδα της, πρώην Fireflies που είναι τώρα μέρος του Απελευθερωτικού Μετώπου Ουάσιγκτον (Washington Liberation Front) ή Εν συντομία WLF, μιας πολιτοφυλακής που εδρεύει στο Σιάτλ της Ουάσινγκτον. Aυτή κι η ομάδα της επιτείθονται στον Joel και στον Tommy· η Abby θέλει να εκδικηθεί τον θάνατο του πατέρα της, τον Jerry Anderson, ενός χειρουργού της ομάδας των Fireflies που σκότωσε ο Joel ενώ ο Jerry επρόκειτο να είχε κάνει την επέμβαση στην Ellie που θα την είχε σκοτώσει. Αφού συνειδητοποιεί ότι έχουν αργήσει, η Ellie τους αναζητά. Βρίσκει και μπαίνει στην οικία των WLF αλλά ακινητοποιείται από την υπόλοιπη ομάδα αφήνοντας την Abby ασταμάτητη να σκοτώσει τον Joel, με την Ellie να ορκίζεται για εκδίκηση.
Απογοητευμένος που το Τζάκσον δεν έχει τους πόρους για να κυνηγήσει την ομάδα της Abby, ο Tommy πηγαίνει να τους καταδιώξει στη βάση τους στο Σιάτλ μόνος του. Η σύζυγος του Tommy, Maria, εξουσιοδοτεί την Ellie και την Dina να ακολουθήσουν τον Tommy για να βεβαιωθούν ότι θα παραμείνει ασφαλής.
Ellie: Τρεις μέρες στο Σιάτλ
Την επόμενη μέρα η Ellie μαθαίνει για την Nora, η οποία εργάζεται στο νοσοκομείο των WLF. Κατά τη μέση της διαδρομής της για το νοσοκομείο, η Ellie έρχεται αντιμέτωπη με τους Scar, μια καλτ θρησκευτική οργάνωση η οποία είναι σε πόλεμο με τους WLF. Έπειτα βρίσκει την Nora στο νοσοκομείο και την βασανίζει μέχρι θανάτου για πληροφορίες σχετικά με την τοποθεσία της Abby. Ένα flashback φανερώνει πως πριν δύο χρόνια, η Ellie είχε διαφύγει κρυφά από το Τζάκσον για να επισκεφτεί το έρημο κτήριο των Fireflies όπου έμαθε την αλήθεια σχετικά με το τι είχε γίνει. Απελπισμένη, απέκοψε τους δεσμούς της με τον Joel. Στο παρόν, η Ellie εντοπίζει και σκοτώνει κι αλλά μέλη της ομάδας σε ένα ενυδρείο, το αγόρι της Abby, τον Owen και την Mel η οποία ήταν έγκυος απ' τον Owen. Ο Tommy και ο Jesse την βρίσκουνε και γυρνάνε πίσω. Καθώς φεύγουν, η Ellie ξεχνάει τον χάρτη της. Ο Tommy λέει στην Ellie ότι πήρανε αυτό που τους άξιζε και πρέπει να γυρίσουν επειγόντως πίσω στο Τζάκσον. Ωστόσο, η Abby τους καραδοκεί· σκοτώνει τον Jesse και κρατάει τον Tommy όμηρο.
Abby: Τρεις μέρες στο Σιάτλ
Πριν τρεις μέρες, η Abby μαθαίνει ότι ο Owen αγνοείται έπειτα από την έρευνα του για δραστηριότητες των Scar. Η Abby αρχίζει να τον ψάχνει αλλά την απαγάγουν οι Scar. Σώζεται από την Yara και τον Lev ωστόσο, δύο αδέλφια και πρώην μέλη των Scar που έχουν χαρακτηριστεί αποστάτες μετά αφού ο Lev αψήφισε κάποιες παραδόσεις της θρησκευτικής ομάδας. Η Abby φεύγει και συνεχίζει την αναζήτηση της για τον Owen. Αφού τον βρίσκει σε ένα ιστιοφόρο και κοιμάται το βράδυ εκεί, αποφασίζει να γυρίσει πίσω για να σώσει την Yara και τον Lev. Πηγαίνει μαζί με τον Lev για να πάρει προμήθειες από το νοσοκομείο των WLF, ώστε να μπορεί η Mel να ακρωτηριάσει το χέρι της Yara που έχει πάθει γάγγραινα. Μετά τη χειρουργική επέμβαση, ο Lev φεύγει οικειοθελώς και πηγαίνει στο αποικιοκρατικό νησί των Scar όπου έχει ξεκινήσει ένας πόλεμος μεταξύ τους και τους WLF, για να πείσει την θρησκόληπτη Μητέρα του να αποχωρήσει από την οργάνωση. Η Abby και η Yara φτάνουν εκεί, μαθαίνοντας ότι ο Lev σκότωσε τη Μητέρα του σε αυτοάμυνα.
Η Abby προδίδει τους WLF για να σώσει τον Lev και κατά τη διάρκεια της δραπέτευσης η Yara θυσιάζεται για να επιτρέψει την Abby και τον Lev να διαφύγουν. Επιστρέφουν πίσω στο ενυδρείο του Σιάτλ και ανακαλύπτουν ότι ο Owen και η Mel είναι νεκροί. Με τη βοήθεια του χάρτη της Ellie, εντοπίζουν την τοποθεσία της και των άλλων. Στο θέατρο, η Abby πυροβολεί και τραυματίζει τον Tommy και αποδυναμώνει την Ellie και την Dina. Με την επιμονή του Lev, η Abby τους αφήνει και φεύγει.
Επίλογος
Έπειτα από μερικούς μήνες, η Ellie πλέον ζει μαζί με την Dina σε μια αγροικία και μεγαλώνουν το παιδί της Dina και του Jesse· η Ellie πάσχει από διαταραχή μετατραυματικού στρες. Ο Tommy έρχεται να τοις επισκεφτεί με πληροφορίες σχετικά με την τοποθεσία της Abby που άκουσε από έναν γνωστό του, με την Ellie να μπαίνει σε δίλημμα για να την βρει. Κατά τα μεσάνυχτα της ίδιας μέρας, η Ellie αποφασίζει να την βρει, παρά τη παρακάλεση της Dina να μείνει. Εν τω μεταξύ, η Abby και ο Lev φτάνουν στην Σάντα Μπάρμπαρα με προορισμό το νησί Καταλίνα αφού έμαθαν ότι ανασυντάσσονται μέλη των Fireflies εκεί. Ενώ ψάχνουν, τους επιτείθονται και τους αιχμαλωτίζουν οι κάτοχοι μιας δουλοφυλακής της περιοχής, οι Rattlers. Η Ellie φτάνει και βρίσκει την Abby δεμένη σε πυλώνες. Την εκβιάζει για να παλέψουνε, η Abby δέχεται και κατά τη διάρκεια της συμπλοκής, η Abby της δαγκώνει και της κόβει δύο δάχτυλα απ' το αριστερό της χέρι. Εν τέλει, η Ellie νικάει τη μάχη αλλά, βασανισμένη ακόμη από οράματα του Joel, διστάζει και δε σκοτώνει την Abby. Η Abby αποπλέει με μια βάρκα, παίρνοντας μαζί της τον αναίσθητο Lev.
Η Ellie γυρνάει πίσω στην αγροικία και τη βρίσκει άδεια. Στη προσπάθεια της να παίξει τη κιθάρα του Joel, θυμάται την τελευταία συνομιλία της μαζί του οπού του εξέφρασε την επιθυμία της να προσπαθήσει να τον συγχωρέσει, και φεύγει.
Κυκλοφορία
Το φθινόπωρο του 2019 είχε ανακοινωθεί πως το παιχνίδι θα κυκλοφορήσει στις 21 Φεβρουαρίου του 2020. Τον Δεκέμβριο του 2019, ανακοινώθηκε ότι το παιχνίδι θα κυκλοφορήσει 29 Μαΐου του 2020 αντί για τις 21 Φεβρουαρίου του 2020 που ήταν προγραμματισμένο. Στις 2 Απριλίου, η Naughty Dog ανακοίνωσε πως το παιχνίδι έχει σχεδόν ολοκληρωθεί αλλά αναβλήθηκε η κυκλοφορία του επ' αορίστον λόγω της Πανδημίας του κορωνοϊού. Στις 27 Απριλίου ανακοινώθηκε πως το παιχνίδι θα κυκλοφορήσει στις 19 Ιουνίου 2020, όπου κι εν τέλει επιβλήθηκε.
Στη πρώτη εβδομάδα της κυκλοφορίας του, το The Last of Us Part II πούλησε πάνω από τέσσερα εκατομμύρια αντίτυπα, κάνοντας το γρηγορότερο σε πουλήσεις αποκλειστικό βιντεοπαιχνίδι του Playstation 4. Στις 26 Ιανουαρίου 2021, ανακοινώθηκε ότι το Part II έγινε επισήμως το πιο πολυβραβευμένο βιντεοπαιχνίδι που έχει υπάρξει.
Σχέσεις Ελλάδας-Ιρλανδίας
Οι Σχέσεις Ελλάδας-Ιρλανδίας αναφέρονται στις διμερείς σχέσεις μεταξύ της Ελλάδας και της Δημοκρατίας της Ιρλανδίας. Η έναρξη των επίσημων διπλωματικών επαφών και σχέσεων έγινε στις 22 Ιανουαρίου 1975. Από το 1977, η Ελλάδα εκπροσωπείται με πρεσβεία στο Δουβλίνο. Η Ιρλανδία κατέχει 4 επίτιμα προξενεία στη Κέρκυρα, το Ηράκλειο, τη Ρόδο και τη Θεσσαλονίκη. Από το 1978 η Ιρλανδία έχει πρεσβεία στην Αθήνα. Το Ιρλανδικό Ινστιτούτο Ελληνικών Σπουδών στην Αθήνα άνοιξε το 1995 και είναι ένα από τα 17 ξένα αρχαιολογικά ινστιτούτα στην Αθήνα.
Οι δύο χώρες είναι πλήρη μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης, του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και άλλων διεθνών οργανισμών. Επίσης έχουν το ίδιο νόμισμα, καθώς ανήκουν στην Ευρωζώνη. Οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών χαρακτηρίζονται ως εξαίρετες και φιλικές. Και οι δύο χώρες, έχουν αναπτύξει μεταξύ τους πολύ καλές σχέσεις, τόσο διπλωματικές, όσο και εμπορικές, γεγονός που αποτελεί μια κύρια πηγή καλών σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών.
==Κατάλογος διμερών επισκέψεων == δεξιά|μικρογραφία|199x199εσ|Εξωτερική άποψη της Ελληνικής Πρεσβείας στο Δουβλίνο
Κατάλογος διμερών συμφωνιών
Οι περισσότερες συνθήκες και κανονισμοί μεταξύ των δύο χωρών γίνονται μέσω της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ιρλανδια Ελλαδα
Σαρίς Ντέιβιντς
Εξελέγη πρώτη φορά στο Κογκρέσο, στις εκλογές του 2018, καταφέρνοντας να νικήσει τον τότε εν ενεργεία Ρεπουμπλικανό Βουλευτή Κέβιν Γιόντερ, με ποσοστό 53.3% έναντι 44.2%. Επανεξελέγη το 2020.
Βιογραφία
Η Σαρίς Ντέιβιντς, γεννήθηκε τον Μάιο του 1980 στη Φρανκφούρτη της Γερμανίας, από Αμερικανίδα στρατιωτικό μητέρα, και μεγάλωσε στο Κάνσας Σίτι του Κάνσας. Αποφοίτησε το Λύκειο "Leavenworth High School" το 1998. Στη συνέχεια σπούδασε ελευθέριες τέχνες στο Πανεπιστήμιο του Κάνσας στο Λόρενς και στο Κοινοτικό Κολλέγιο της Κομητείας Τζόνσον, λαμβάνοντας πτυχίο (AA) (δίπλωμα διετών σπουδών) το 2003. Κατόπιν, σπούδασε Διοίκηση Επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο του Μιζούρι στο Κάνσας Σίτι, και έλαβε πτυχίο (BBA) το 2007. Επιπλέον, σπούδασε Νομική στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Κορνέλ, λαμβάνοντας πτυχίο (JD) το 2010.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ) Κατηγορία:Κάνσας Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί δικηγόροι Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές Κατηγορία:Αμερικανοί πυγμάχοι Κατηγορία:Ιθαγενείς λαοί της Αμερικής Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από τις ΗΠΑ __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Ιστορία των Αυγούστων
Η Ιστορία των Αυγούστων, λατιν.: Historia Augusta, είναι μία ύστερη ρωμαϊκή συλλογή βιογραφιών, γραμμένων στα λατινικά, των Ρωμαίων Αυτοκρατόρων, των συμβασιλέων, των διαδόχων και των σφετεριστών από το 117 έως το 284. Υποτίθεται ότι βασίζεται στο παρόμοιο έργο τού Σουητώνιου, Οι Δώδεκα Καίσαρες. Παρουσιάζεται ως μία συλλογή έργων έξι διαφορετικών συγγραφέων (γνωστών συλλογικά ως οι Συγγραφείς της Ιστορίας των Καισάρων, Scriptores Historiae Augustae), που γράφτηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας τού Διοκλητιανού και τού Κωνσταντίνου Α΄ και απευθύνεται σε αυτούς τους Αυτοκράτορες ή άλλες σημαντικές προσωπικότητες στην Αρχαία Ρώμη. Η συλλογή, όπως σώζεται, περιλαμβάνει τριάντα βιογραφίες: οι περισσότερες από τις οποίες περιέχουν τη ζωή ενός μόνο Αυτοκράτορα, αλλά ορισμένες περιλαμβάνουν μία ομάδα δύο ή περισσότερων, ομαδοποιημένων απλώς και μόνο επειδή αυτοί οι αυτοκράτορες ήταν είτε παρόμοιοι, είτε σύγχρονοι.
Η αληθινή συγγραφή του έργου, η πραγματική του ημερομηνία, η αξιοπιστία του και ο σκοπός του αποτελούν εδώ και καιρό θέματα για συζήτηση από ιστορικούς και μελετητές, από τότε που ο Χέρμαν Ντέσαου το 1889 απέρριψε τόσο την ημερομηνία, όσο και την πατρότητα, που δηλώνεται στο χειρόγραφο. Τα σημαντικότερα προβλήματα περιλαμβάνουν τη φύση των πηγών, που χρησιμοποιήθηκαν και πόσο από το περιεχόμενο είναι καθαρή μυθοπλασία. Για παράδειγμα, η συλλογή περιέχει συνολικά περίπου 150 υποτιθέμενα έγγραφα, συμπεριλαμβανομένων 68 επιστολών, 60 ομιλιών και προτάσεων προς τον λαό ή τη Σύγκλητο και 20 συγκλητικά διατάγματα και επευφημίες.
Μέχρι τη δεύτερη δεκαετία του 21ου αι. από σύμβαση υποστηριζόταν η θέση ότι υπήρχε μόνο ένας συγγραφέας, ο οποίος έγραψε είτε στα τέλη του 4ου αι., είτε στις αρχές του 5ου αι., ο οποίος ενδιαφερόταν να συνδυάσει σύγχρονα ζητήματα (πολιτικά, θρησκευτικά και κοινωνικά) με τη ζωή των Αυτοκρατόρων του 3ου αι. Υπάρχει περαιτέρω συναίνεση ότι ο συγγραφέας χρησιμοποίησε πλασματικά στοιχεία στο έργο για να επισημάνει αναφορές σε άλλα δημοσιευμένα έργα, όπως στον Μ. Τ. Κικέρωνα και τον Αμμιανό Μαρκελλίνο, σε ένα σύνθετο αλληγορικό παιχνίδι. Παρά τα αινίγματα, είναι η μόνη συνεχής αναφορά στα Λατινικά για μία μεγάλη περίοδο και έτσι συνεχώς επαναξιολογείται. Οι σύγχρονοι ιστορικοί είναι απρόθυμοι να εγκαταλείψουν το έργο ως μοναδική πηγή πιθανών πληροφοριών, παρά την προφανή αναξιοπιστία του σε πολλά επίπεδα.
Τίτλος και πεδίο εφαρμογής
Το όνομα Historia Augusta προήλθε από τον Iσαάκ Καζωμπόν, ο οποίος δημιούργησε μία κριτική έκδοση το 1603, δουλεύοντας από μία περίπλοκη παράδοση χειρογράφων με μία σειρά από παραλλαγές. Ο τίτλος, όπως καταγράφεται στο χειρόγραφο του Codex Palatinus (που γράφτηκε τον 9ο αι.) είναι Vitae Diversorum Principum et Tyrannorum a Divo Hadriano usque ad Numerianum Diversis compositae («Βίοι Διαφόρων Αυτοκρατόρων και Τυράννων, από τον θεϊκό Αδριανό ως τον Nουμεριανό, από διάφορους Συγγραφείς»), και υποτίθεται ότι το έργο μπορεί να ονομαζόταν αρχικά de Vita Caesarum ή Vitae Caesarum («Βίοι των Καίσαρων»).
Το πόσο ευρέως κυκλοφόρησε το έργο στην ύστερη αρχαιότητα είναι άγνωστο, αλλά η παλαιότερη γνωστή χρήση του ήταν σε μία Ρωμαϊκή Ιστορία που συνέθεσε ο Quintus Aurelius Memmius Symmachus το 485. Εκτενείς παραπομπές από αυτό βρίσκονται σε συγγραφείς τού 6ου και 9ου αι., μεταξύ των οποίων ο Sedulius Scottus, ο οποίος παρέθεσε τμήματα τού Mάρκου Αυρηλίου, τού Mαξιμίνου και τού Aυρηλιανού στο Liber de Rectoribus Christianis, και τα κύρια χειρόγραφα χρονολογούνται επίσης από τον 9ο ή τον 10ο αι. Οι έξι Συγγραφείς (Scriptores) – «Aelius Spartianus», «Julius Capitolinus», «Vulcacius Gallicanus», «Aelius Lampridius», «Trebellius Pollio» και «Flavius Vopiscus (των Συρακουσών)»- αφιερώνουν τις βιογραφίες τους στον Διοκλητιανό, τον Κωνσταντίνο A΄ και διάφορους ιδιώτες, και έτσι φαινομενικά έγραφαν όλοι γύρω στα τέλη του 3ου και στις αρχές του 4ου αι. Οι τέσσερις πρώτοι συγγραφείς συνδέονται με τους βίους από τον Αδριανό έως τον Γόρδιο Γ΄, ενώ οι δύο τελευταίοι συνδέονται με τους βίους από τον Βαλεριανό έως τον Νουμεριανό.
Οι βιογραφίες καλύπτουν τους αυτοκράτορες από τον Αδριανό μέχρι τον Καρίνο και τον Νουμεριανό. Ένα τμήμα που καλύπτει τη βασιλεία τού Φιλίππου τού Άραβος, τού Δεκίου, τού Τρεβωνιανού Γάλλου, τού Αιμιλιανού και όλων εκτός από το τέλος της βασιλείας τού Βαλεριανού, λείπει σε όλα τα χειρόγραφα. Έχει υποστηριχθεί ότι οι βιογραφίες τού Νέρβα και τού Τραϊανού χάθηκαν από την αρχή, γεγονός που μπορεί να υποδηλώνει ότι η συλλογή θα μπορούσε να ήταν μία άμεση συνέχεια των Δώδεκα Καίσαρων του Σουητώνιου. Έχει διατυπωθεί η θεωρία ότι το κενό των μέσων του 3ου αι. θα μπορούσε στην πραγματικότητα να είναι μία σκόπιμη λογοτεχνική επινόηση τού συγγραφέα ή των συγγραφέων, εξοικονομώντας τον κόπο της κάλυψης Αυτοκρατόρων για τους οποίους μπορεί να ήταν διαθέσιμο λίγο πηγαίο υλικό.
Παρά το γεγονός ότι αφιερώνονται ολόκληρα βιβλία σε εφήμερους ή σε ορισμένες περιπτώσεις ανύπαρκτους σφετεριστές,  δεν υπάρχουν ανεξάρτητες βιογραφίες των πραγματικών, αλλά σύντομων βασιλειών των αυτοκρατόρων Κουιντίλλου και Φλωριανού, των οποίων οι βασιλείες σημειώνονται απλώς εν συντομία προς το τέλος των βίων των αντίστοιχων προκατόχων τους, Κλαύδιου Γοτθικού και Tάκιτου. Για σχεδόν 300 χρόνια μετά την έκδοση του Καζωμπόν, αν και μεγάλο μέρος της Historia Augusta αντιμετωπίστηκε με κάποιο σκεπτικισμό, χρησιμοποιήθηκε από τους ιστορικούς ως αυθεντική πηγή: ο Έντουαρντ Γκίμπον τη χρησιμοποίησε εκτενώς στον πρώτο τόμο του Παρακμή και πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ωστόσο, «στη σύγχρονη εποχή οι περισσότεροι μελετητές διαβάζουν το έργο ως ένα κομμάτι σκόπιμου μυστικισμού, που γράφτηκε πολύ αργότερα από την υποτιθέμενη ημερομηνία του, ωστόσο η φονταμενταλιστική άποψη εξακολουθεί να έχει ξεχωριστή υποστήριξη. (. . . ) Η Historia Augusta είναι επίσης, δυστυχώς, η κύρια λατινική πηγή για έναν αιώνα ρωμαϊκής ιστορίας. Ο ιστορικός πρέπει να τη χρησιμοποιήσει, αλλά μόνο με εξαιρετική περίσκεψη και προσοχή»
Η παράδοση του κειμένου
Τα υπάρχοντα χειρόγραφα και οι μαρτυρίες της Historia Augusta χωρίζονται σε τρεις ομάδες:
Κατά τη γνώμη τού P. Marshall, οι καλύτερες επιστημονικές εκδόσεις είναι αυτές των H. Peter (Teubner, 2nd ed. 1884) και E. Hohl (Teubner, 1971, επανέκδοση του 1965 αναθεωρημένη από τους Ch. Samberger & W. Seyfarth).
Ένα αντίγραφο τού Codex Palatinus (πιθανόν αυτό που έγινε για τον Πετράρχη το 1356) ήταν η βάση της έκδοσης των αρχών της Ιστορίας, που δημοσιεύτηκε στο Μιλάνο το 1475. Μια μεταγενέστερη έντυπη έκδοση (η έκδοση Aldine) δημοσιεύτηκε στη Βενετία το 1516, και αυτή ακολουθήθηκε στενά από μία έκδοση, που επιμελήθηκε ο Δεσιδέριος Έρασμος και δημοσιεύτηκε από τον Γιόχαν Φρόμπεν στη Βασιλεία το 1518.
Το πρόβλημα της χρονολόγησης
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/ad/Hermann_Dessau.jpg/170px-Hermann_Dessau.jpg|μικρογραφία| Ο [[Χέρμαν Ντεσάου, τού οποίου το πρωτοποριακό έργο για την Historia Augusta οδήγησε στην κριτική επανεκτίμησή της τον 20ο αι.]] Το 1776 ο Γκίμπον παρατήρησε, ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με τους αριθμούς και τα ονόματα των βιογράφων των Αυτοκρατόρων, και ότι αυτό είχε ήδη αναγνωριστεί από παλαιότερους ιστορικούς, που είχαν γράψει γι' αυτό το θέμα. Ένα σαφές παράδειγμα ήταν η αναφορά του βιογράφου «Lampridius» (ο οποίος έγραφε προφανώς τις βιογραφίες του μετά το 324) από τον «Vopiscus», ο οποίος επρόκειτο να γράψει τις βιογραφίες του το 305–306. Στη συνέχεια, το 1889, ο Χέρμαν Ντέσαου, ο οποίος είχε αρχίσει να ανησυχεί όλο και περισσότερο από τον μεγάλο αριθμό αναχρονιστικών όρων, το χυδαίο λατινικό λεξιλόγιο, και ειδικά το πλήθος των προφανώς ψευδών ονομάτων στο έργο, πρότεινε ότι οι έξι συγγραφείς ήταν όλοι πλασματικά πρόσωπα και ότι το έργο στην πραγματικότητα συντέθηκε από έναν μόνο συγγραφέα στα τέλη του 4ου αι., πιθανώς κατά τη βασιλεία του Θεοδοσίου Α΄. Μεταξύ των υποστηρικτικών αποδεικτικών στοιχείων του ήταν, ότι ο βίος τού Σεπτίμιου Σεβήρου φαινόταν να χρησιμοποίησε ένα απόσπασμα από τον ιστορικό των μέσων του 4ου αι. Αυρήλιο Βίκτωρα, και ότι η ζωή του Μάρκου Αυρήλιου χρησιμοποιεί επίσης υλικό από τον ιστορικό Ευτρόπιο.
Στις δεκαετίες που ακολούθησαν τον Ντέσαου, πολλοί μελετητές υποστήριξαν ότι θα διατηρήσουν τουλάχιστον μερικούς από τους έξι Συγγραφείς ως ξεχωριστά πρόσωπα και για χάρη της αυθεντικότητας τού περιεχομένου από πρώτο χέρι. Ήδη από το 1890, ο Τέοντορ Μόμσεν υπέθεσε έναν Θεοδοσιανό «επιμελητή» τού έργου των Scriptores, μία ιδέα που επανεμφανίστηκε πολλές φορές έκτοτε. Ο Χέρμαν Πέτερ (εκδότης της Historia Augusta και τού Historicorum Romanorum reliquiae) πρότεινε μία ημερομηνία, το 330, για το πότε γράφτηκε το έργο, με βάση μία ανάλυση του ύφους και της γλώσσας. Άλλοι, όπως ο Norman H. Baynes, εγκατέλειψαν την ημερομηνία των αρχών του 4ου αι., αλλά την προχώρησαν μόνο μέχρι τη βασιλεία τού Ιουλιανού τού Αποστάτη (χρήσιμο για το επιχείρημα, ότι το έργο προοριζόταν ως ειδωλολατρική προπαγάνδα).
Ωστόσο, τις δεκαετίες τού 1960 και τού 1970 τα αρχικά επιχειρήματα του Ντέσαου δέχθηκαν ισχυρή επαναδιατύπωση και επέκταση από τον σερ Ρόναλντ Σάυμ, ο οποίος αφιέρωσε τρία βιβλία στο θέμα και ήταν προετοιμασμένος να χρονολογήσει τη συγγραφή τού έργου περί το 395. Άλλες πρόσφατες μελέτες δείχνουν επίσης μεγάλη συνέπεια στο ύφος, και οι περισσότεροι μελετητές αποδέχονται τώρα τη θεωρία ενός μόνο συγγραφέα άγνωστης ταυτότητας, που γράφτηκε μετά το 395. Αν και πιστευόταν ότι η Historia Augusta δεν αναφέρει υλικό από την Ιστορία τού Αμμιανού Μαρκελλίνου, η οποία ολοκληρώθηκε πριν από το 391 και που κάλυψε την ίδια περίοδο, τώρα έχει αποδειχθεί ότι δεν συμβαίνει αυτό, και ότι η Historia Augusta στην πραγματικότητα κάνει αναφορά στην Ιστορία του Αμμιανού Μαρκελλίνου.
Δεν έχουν αποδεχτεί όλοι οι μελετητές τη θεωρία τού πλαστογράφου, που εργάστηκε γύρω στις τελευταίες δεκαετίες του 4ου αι. ή στις αρχές του 5ου. Ο Aρνάλντο Μομιλιάνo   και ο A.Χ.M. Τζόουνς  ήταν οι πιο εξέχοντες κριτικοί του 20ου αι. της θεωρίας Ντέσαου-Σάυμ μεταξύ των αγγλόφωνων μελετητών. Ο Mομιλιάνo, συνοψίζοντας τη βιβλιογραφία από τον Ντέσαου μέχρι το 1954, όρισε το ερώτημα ως "res iudicanda" (δηλ. "ένα θέμα που πρέπει να αποφασιστεί") και όχι ως "res iudicata" ("ένα θέμα που έχει αποφασιστεί"). Ο Moμιλιάνo εξέτασε κάθε βιβλίο, που δημοσιεύτηκε για το θέμα από τον σερ Ρόουναλντ Σάυμ και παρείχε αντεπιχειρήματα στα περισσότερα, αν όχι σε όλα τα επιχειρήματα του Ρ. Σάυμ.
Για παράδειγμα, η αναφορά στον Βίο τού Πρόβου σχετικά με τους απογόνους τού Αυτοκράτορα, η οποία θεωρείται ότι αναφέρεται στον Σέξτο Κλαύδιο Πετρώνιο Πρόβο (ύπατο το 371) και στην οικογένειά του, μπορεί, κατά τη γνώμη του Moμιλιάνo, να αναφέρεται και στα προγενέστερα μέλη της οικογένειας, που κατείχε εξέχουσα θέση σε όλο τον 4ο αι., όπως ο Πετρόνιος Προβίνος (ύπατος το 341) και ο Πετρόνιος Προβιανός (ύπατος το 322). Η γνώμη του Moμιλιάνo ήταν ότι δεν υπήρχαν επαρκή στοιχεία, για να απορριφθεί μία χρονολογία σύνθεσης των αρχών του 4ου αι. και ότι τυχόν μετα-Κωνσταντίνιοι αναχρονισμοί θα μπορούσαν να εξηγηθούν από έναν εκδότη, που εργαζόταν στο υλικό σε μεταγενέστερη ημερομηνία, ίσως κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Κωνστάντιου Β΄ ή τού Ιουλιανού.
Άλλες απόψεις περιελάμβαναν τον δρ Χ. Στερν, ο οποίος υπέθεσε ότι η Ιστορία συντάχθηκε από μία ομάδα συγγραφέων κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Κωνστάντιου Β΄ μετά την ήττα τού Μαγνεντίου για λογαριασμό της συγκλητικής αριστοκρατίας, που είχε υποστηρίξει τον σφετεριστή. Τον 21ο αι., ο Άλαν Κάμερον αντέκρουσε μία σειρά από επιχειρήματα των Σάυμ και Μπαρνς για την ημερομηνία σύνθεσης π. 395–400, προτείνοντας μία χρονολογία σύνθεσης μεταξύ 361 και 380.
Έξι συγγραφείς ή ένας μόνο;
Με το πρόβλημα της χρονολόγησης της σύνθεσης της Ιστορίας συνδέεται και το ερώτημα για την πατρότητα του έργου. Λαμβάνοντας την Ιστορία στην ονομαστική της αξία, υπάρχει ξεκάθαρα διαχωρισμός μεταξύ των συγγραφέων (scriptores), που ονομάζονται πριν και μετά την παρουσία τού κενού που διακόπτει. Για το πρώτο μισό της Ιστορίας, υπάρχουν τέσσερις συγγραφείς και οι βιογραφίες χωρίζονται με αξιοσημείωτα ασταθή τρόπο:
Από αυτούς τους τέσσερις, ο Spartianus και ο Gallicanus ισχυρίζονται ότι αναλαμβάνουν ένα πλήρες σύνολο αυτοκρατορικών βιογραφιών από τον Ιούλιο Καίσαρα και μετά, ενώ η δεδηλωμένη πρόθεση του Lampridius ήταν να γράψει μία συλλογή βιογραφιών, που θα ασχολούνταν με τους Γόρδιους, τον Κλαύδιο Β΄, τον Αυρηλιανό, τον Διοκλητιανό, τον Μαξιμιανό και τους τέσσερις αντίπαλους τού Κωνσταντίνου Α΄. Ο Capitolinus υπονόησε επίσης ότι έγραφε περισσότερες βιογραφίες, από όσες υπάρχουν στην Ιστορία.
Το δεύτερο μισό της Ιστορίας μοιράζεται σε δύο συγγραφείς. Σε αντίθεση με το πρώτο μισό, οι Αυτοκράτορες που εξετάζονται σε αυτήν την ενότητα ομαδοποιούνται λογικά και χωρίζονται περίπου στο μισό μεταξύ των δύο συγγραφέων με χρονολογική σειρά:
Όσον αφορά την οποιαδήποτε αναγνώριση της αμοιβαίας ύπαρξης μεταξύ των scriptores, μόνο ο Flavius Vopiscus (που γράφει το 305 ή το 306) αναφέρεται σε καθέναν από τους άλλους συγγραφείς (συγκεκριμένα Trebellius Pollio, Julius Capitolinus και Aelius Lampridius). Κανένας από τους άλλους πέντε δεν έχει επίγνωση της ύπαρξης οποιουδήποτε από τους «συναδέλφους» του. Ωστόσο αυτές οι αναφορές προκαλούν δυσκολίες, όταν αυτοί οι συγγραφείς απευθύνονται και στον Κωνσταντίνο Α΄ στις αφιερώσεις τους, όπως έκανε και ο Vopiscus. Για παράδειγμα, ο Capitolinus απευθύνεται κυρίως στον Διοκλητιανό, αλλά στους Αλβίνος, Μαξιμίνος και Γορδίους απευθύνεται στον Κωνσταντίνο A΄ με τρόπο, που υποδηλώνει ότι γράφει μετά το 306.
Η θεωρία ότι υπήρχε ένας μόνο συγγραφέας, όπως είχε αρχικά υποστηριχθεί από τον Χέρμαν Ντέσαου, βασίζεται στις εγγενείς δυσκολίες στο να υπάρχει ένα ενιαίο έργο, που περιλαμβάνει έναν αριθμό ατόμων, αλλά χωρίς καμία κειμενική απόδειξη ενός εκδότη, που συγκέντρωσε το υλικό. Αυτό είναι ιδιαίτερα εμφανές στο ότι το κείμενο έχει παραδείγματα δηλωμένων προθέσεων από έναν συγγραφέα να γράψει τον βίο ενός από τους Αυτοκράτορες, μόνο για να ολοκληρωθεί αυτός ο βίος από έναν άλλο από τους συγγραφείς. Εάν αυτές οι δηλώσεις είναι αληθείς και αυτές οι πρόσθετοι βίοι έχουν ολοκληρωθεί, τότε ένας εκδότης πρέπει να έχει συμμετάσχει στο έργο προκειμένου να επιλέξει τον βίο ενός συγγραφέα έναντι τού άλλου.
Ωστόσο, η παρουσία ενός μετα-Κωνσταντίνιου εκδότη, όπως είχε αρχικά υποστηριχθεί από τον Tέοντορ Μόμσεν, εξακολουθεί να έχει αξιοσημείωτη υποστήριξη, πιο πρόσφατα από τον Daniel Den Hengst, ο οποίος προτείνει ότι ο εκδότης ήταν ο συγγραφέας τού δεύτερου μισού της Ιστορίας, που λειτουργούσε υπό την ψευδώνυμα Pollio και Vopiscus. Επιπλέον, ότι αυτός ο συντάκτης όχι μόνο έγραψε τους δευτερεύοντες βίους στο πρώτο μισό, αλλά ήταν επίσης υπεύθυνος για τις εισαγωγές στους πρωταρχικούς βίους αυτής της σειράς. Θεωρεί ότι οι τεράστιες υφολογικές διαφορές μεταξύ των δύο μισών της Ιστορίας σημαίνουν, ότι δεν μπορεί να έχουν γραφτεί από τον ίδιο συγγραφέα.
Ωστόσο, αν γίνει αποδεκτή η εγκυρότητα έξι ανεξάρτητων συγγραφέων, εξακολουθούν να υπάρχουν ζητήματα, καθώς ο τρόπος που προσέγγισαν το έργο τους δείχνει παρόμοια θέματα και λεπτομέρειες. Και οι έξι, όχι μόνο παρέχουν βίους για τους Αυτοκράτορες, αλλά και για τους Καίσαρες και τους σφετεριστές. Περιγράφουν το έργο και την προσέγγισή τους σε πολύ παρόμοια γλώσσα, και παραθέτουν κατά τα άλλα άγνωστους ιστορικούς και βιογράφους, όπως ο Junius Cordus. Μοιράζονται συλλογικά πολλά λάθη, όπως το να αποκαλούν τον Διαδουμενιανό "Διαδούμενο". Μοιράζονται επίσης πολύ ιδιότυπο περιεχόμενο και παρόμοια γλώσσα, με ιδιαίτερη έμφαση στις γυναίκες, το κρασί και τη στρατιωτική πειθαρχία, και επικεντρώνονταν σε απλοϊκά παιχνίδια λέξεων, που απέδιδαν χαρακτηριστικά προσωπικότητας σε ορισμένους αυτοκράτορες, για παράδειγμα ο Βέρος ήταν ειλικρινής (λατιν. verus), ενώ ο Σεβήρος ήταν αυστηρός (λατιν. severus). Επιπλέον, οι συγγραφείς μοιράζονταν ορισμένα υφολογικά χαρακτηριστικά, ενώ έχει προταθεί ότι δεν θα υπήρχαν μεταξύ ατόμων που γράφουν χωριστά. Για παράδειγμα, όλοι οι συγγραφείς τυχαίνει να χρησιμοποιούν τη λέξη occido σε σχέση με τη θανάτωση (συνολικά 42 περιστατικά), αλλά μόνο μία φορά κάποιος από αυτούς χρησιμοποιεί την εναλλακτική λέξη interficio. Αυτή η αναλογία δεν συναντάται σε άλλους συγγραφείς σε αυτή τη χρονική περίοδο και γι' αυτό το είδος. Τέλος, καθένας από τους έξι συγγραφείς συνέγραψε φανταστικούς βίους, όλοι χρησιμοποιώντας ψεύτικες πηγές, έγγραφα και επευφημίες.
Έχει υποστηριχθεί ότι τα ίδια τα ονόματα των συγγραφέων είναι επίσης μία μορφή λογοτεχνικού παιχνιδιού, που όχι μόνο χλευάζουν τόσο τους νόμιμους συγγραφείς, όσο και τους ιστορικούς, αλλά και την ίδια την αφήγηση. Τα ονόματα Trebellius Pollio και Flavius Vopiscus προέρχονται με διάφορους τρόπους από τα γραπτά του Κικέρωνα, όπως και το όνομα Capitolinus. Επιπλέον, η λέξη vopiscus είναι ένας σπάνιος λατινικός όρος, που αναφέρεται σε έναν δίδυμο που επιζεί, ενώ ο αδελφός του πέθανε στη μήτρα. Αυτό έχει ερμηνευτεί ότι αναφέρεται στον «Flavius Vopiscus», ως τον τελευταίο που επιβίωσε από τους έξι συγγραφείς της Ιστορίας. Ο Vulcacius πιστεύεται ότι είναι μία ειρωνεία τού Volcatius Sedigitus, ο οποίος ήταν ιστορικός κριτικός λογοτεχνίας με κάποια σχέση με το χιούμορ. Οι έννοιες πίσω από τους άλλους δύο συγγραφείς (Spartianus και Lampidius) έχουν ξεφύγει από την ερμηνεία.
Τέλος, θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι τα αποτελέσματα της πρόσφατης υφολογικής ανάλυσης με τη βοήθεια υπολογιστή, σχετικά με τη μονή και την πολλαπλή συγγραφή, έχουν αποδειχθεί ασαφή:"«Η υφολογική ανάλυση του έργου με τη βοήθεια υπολογιστή έχει, ωστόσο, επιστρέψει διφορούμενα αποτελέσματα· ορισμένα στοιχεία ύφους είναι αρκετά ομοιόμορφα σε όλο το έργο, ενώ άλλα ποικίλλουν με τρόπο που υποδηλώνει πολλαπλή συγγραφή. Σε ποιο βαθμό αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι, το ποια τμήματα της εργασίας είναι (προφανώς) συγκεντρωμένα από πολλές πηγές, είναι ασαφές. Έχουν γίνει αρκετές αναλύσεις τού κειμένου σε υπολογιστή για να διαπιστωθεί εάν υπήρχαν πολλοί συγγραφείς. Πολλοί από αυτούς καταλήγουν στο συμπέρασμα, ότι υπήρχε μόνο ένας συγγραφέας, αλλά διαφωνούν στη μεθοδολογία. Ωστόσο αρκετές μελέτες που έγιναν από την ίδια ομάδα, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι υπήρχαν αρκετοί συγγραφείς, αν και δεν ήταν σίγουροι πόσοι»"
Πρωτεύοντες και δευτερεύοντες Βίοι
Ένα μοναδικό χαρακτηριστικό της Historia Augusta είναι, ότι σκοπεύει να παρέχει τις βιογραφίες όχι μόνο των βασιλευόντων Αυτοκρατόρων (που αποκαλούνται "πρωτεύοντες βίοι" από τους σύγχρονους μελετητές), αλλά και "δευτερεύοντες βίους" των ορισμένων ως διαδόχων τους, των νεότερων συμβασιλέων τους, και των σφετεριστών που διεκδίκησαν ανεπιτυχώς την εξουσία. Έτσι, μεταξύ των βιογραφιών του 2ου και των αρχών του 3ου αι. περιλαμβάνονται ο διάδοχος τού Αδριανού Λεύκιος Αίλιος και οι σφετεριστές Αβίδιος Κάσσιος, Πεσκένιος Νίγηρ και Κλαύδιος Αλβίνος, ο αδελφός τού Καρακάλλα, Γέτας και ο γιος τού Mακρίνου, Διαδουμενιανός. Κανένα από αυτά τα κομμάτια δεν περιέχει πολύ στέρεες πληροφορίες: όλα χαρακτηρίζονται από ρητορική επένδυση και προφανή μυθοπλασία. Η βιογραφία τού συναδέλφου τού Mάρκου Αυρηλίου, Λεύκιου Βέρου, την οποία ο Mόμσεν θεώρησε «δευτερεύουσα», είναι ωστόσο πλούσια σε εξαιρετικά αξιόπιστες πληροφορίες και έχει δειχθεί από τον Σάυμ ότι ανήκει στην «κύρια» σειρά.
Οι «δευτερεύοντες βίοι» επέτρεψαν στον συγγραφέα να ασκήσει ελευθερία στην εφεύρεση γεγονότων, τόπων και ανθρώπων, χωρίς να χρειάζεται να συμμορφωθεί με αυθεντικά ιστορικά γεγονότα. Καθώς το έργο προχωρά, η εφευρετικότητα τού συγγραφέα υφίσταται αυξανόμενο βαθμό επεξεργασίας, καθώς οι νόμιμες ιστορικές πηγές αρχίζουν να εξαντλούνται, συνθέτοντας τελικά σε μεγάλο βαθμό φανταστικές αφηγήσεις, όπως οι «βίοι των Τριάντα τυράννων», τους οποίους ο συγγραφέας ισχυρίζεται, ότι αναδείχθηκαν ως σφετεριστές τού Γαλλιηνού. Επιπλέον, μετά τη βιογραφία τού Καρακάλλα, οι «πρωτογενείς βίοι», των ίδιων των Αυτοκρατόρων, αρχίζουν να προσλαμβάνουν τις ρητορικές και φανταστικές ιδιότητες, που προηγουμένως περιορίζονταν στους «δευτερεύοντες βίους», πιθανώς επειδή οι δευτερεύοντες βίοι γράφτηκαν μετά τον Βίο τού Καρακάλλα.
Η βιογραφία του Mακρίνου είναι διαβόητα αναξιόπιστη και μετά από μία μερική επιστροφή στην αξιοπιστία στον Βίο τού Eλαγάβαλου, ο Aλέξανδρος Σεβήρος, μια από τις μεγαλύτερες βιογραφίες σε ολόκληρο το έργο, εξελίσσεται σε ένα είδος υποδειγματικού και ρητορικού μύθου για το θέμα τού σοφού φιλοσόφου-βασιλιά. Είναι σαφές, ότι οι προηγούμενες πηγές τού συγγραφέα είχαν εξαντληθεί και αναπτύχθηκαν τα εφευρετικά του χαρίσματα. Εξακολουθεί να χρησιμοποιεί ορισμένες αναγνωρισμένες πηγές –τον Ηρωδιανό μέχρι το 238, και πιθανώς τον Δέξιππο στα μεταγενέστερα βιβλία, για ολόκληρη την αυτοκρατορική περίοδο, το Ιστορία τού Ένμανν για τους Αυτοκράτορες καθώς και τον Αυρήλιο Βίκτωρα, τον Ευτρόπιο, τον Αμμιανό Μαρκελλίνο και τον Ιερώνυμο– αλλά οι βιογραφίες είναι όλο και περισσότερο πραγματεία που επινοήθηκε, στην οποία ενσωματώνονται περιστασιακά ψήγματα γεγονότων.
Ωστόσο, ακόμη και όταν υπάρχουν αναγνωρίσιμα γεγονότα, η χρήση τους στην Ιστορία δεν μπορεί να ληφθεί με την ονομαστική αξία. Στον Life of Alexander Severus, η Ιστορία ισχυρίζεται στο 24.4 ότι ο Αλέξανδρος Σεβ. είχε σκεφτεί να απαγορεύσει την ανδρική πορνεία, αλλά είχε αποφασίσει να μην την καταστήσει παράνομη, αν και ο συγγραφέας πρόσθεσε ότι ο αυτοκράτορας Φίλιππος ο Άραψ απαγόρευσε αργότερα την πρακτική. Αν και ο ισχυρισμός για τον Αλέξανδρο είναι ψευδής, το σημείωμα για τον Φίλιππο είναι αληθινό –η πηγή αυτού είναι ο Αυρήλιος Βίκτωρ (28.6–7, ο οποίος με τη σειρά του το πήρε από την Ιστορία τού Ένμανν) και η Ιστορία αντιγράφει ακόμη και το ύφος ηθικής του Βίκτορα, που όμως δεν βρίσκονταν στην Ιστορία τού Ένμανν. Κανονικά, αυτό το κείμενο θα είχε συμπεριληφθεί στον βίο τού Φιλίππου, αλλά η απουσία αυτού οδήγησε τον συγγραφέα να το συμπεριλάβει σε έναν άλλο βίο. Αυτό θεωρείται ως απόδειξη, ότι το κενό στη μέση της εργασίας είναι σκόπιμο, καθώς ο συγγραφέας ήταν προφανώς απρόθυμος να εγκαταλείψει οποιοδήποτε χρήσιμο υλικό, που θα μπορούσε να συλλεχθεί από την Ιστορία τού Ένμανν.
Είδος και σκοπός
Ο Σάυμ υποστήριξε, ότι ήταν λάθος να το θεωρήσουμε συνολικά μόνο ως ιστορικό έργο και ότι δεν μπορούσε να προσδιοριστεί σαφής προπαγανδιστικός σκοπός. Θεώρησε ότι η Ιστορία είναι πρωτίστως ένα λογοτεχνικό προϊόν –μία άσκηση σάτιρας που παράγεται από έναν «απατεώνα σχολιαστή» που τροφοδοτεί (και κοροϊδεύει ή διακωμωδεί) τις αρχαιοπρεπείς τάσεις της Θεοδοσιανής εποχής, στην οποία ο Σουητώνιος και ο Μάριος Μάξιμος ήταν αναγνώσματα της μόδας και ο Αμμιανός Μαρκελλίνος παρήγαγε νηφάλια ιστορία με τον τρόπο του Τάκιτου. (Η Ιστορία με τρόπο απίστευτο κάνει τον Αυτοκράτορα Τάκιτο (275–276) απόγονο και γνώστη τού ιστορικού). Στην πραγματικότητα, σε ένα απόσπασμα για το Quadriga tyrannorum –το «τέθριππο των σφετεριστών», που λέγεται ότι φιλοδοξούσε να αποκτήσει την πορφύρα στη βασιλεία του Πρόβου– η ίδια η Ιστορία κατηγορεί τον Mάριο Μάξιμο, ότι ήταν παραγωγός «μυθιστορίας»: homo omnium verbosissimus, qui et mythistoricis se voluminibis implicavit («ο πιο μακρόσυρτος άνθρωπος, που επιπλέον τυλίχτηκε σε τόμους μυθιστορίας»). Ο όρος mythistoricis δεν απαντάται πουθενά αλλού στα λατινικά. Σημαντικό από αυτή την άποψη είναι το εναρκτήριο τμήμα τού βίου τού Αυρηλιανού, στο οποίο ο «Flavius Vopiscus» καταγράφει μία υποτιθέμενη συνομιλία, που είχε με τον έπαρχο της πόλης της Ρώμης κατά τη διάρκεια του εορτασμού της Ιλαρίας, όπου ο έπαρχος τον παροτρύνει να γράψει, καθώς επιλέγει και επινοεί αυτό που δεν ξέρει.
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/40/Cicero_-_Musei_Capitolini.JPG/170px-Cicero_-_Musei_Capitolini.JPG|αριστερά|μικρογραφία| Ο [[Μάρκος Τύλλιος Κικέρων|Κικέρωνας, ένας από τους συγγραφείς στου οποίου τα έργα η Historia Augusta αναφέρεται με πλάγιο τρόπο.]]
Άλλα παραδείγματα τού έργου ως παρωδία μπορούν να ληφθούν από τα ονόματα των ίδιων των Συγγραφέων. Έχει προταθεί ότι οι «Trebellius Pollio» και «Flavius Vopiscus Syracusius» εφευρέθηκαν, με μία θεωρία να υποστηρίζει ότι η προέλευσή τους βασίζεται σε αποσπάσματα από τις επιστολές και τις ομιλίες του Κικέρωνα τού 1ου αι. π.Χ. Όσον αφορά τον "Trebellius Pollio", αυτή είναι μία αναφορά στον Lucius Trebellius, υποστηρικτή τού Μάρκου Αντώνιου που αναφέρεται στους Φιλιππικούς (Phil, 11.14), και μία άλλη αναφορά σε αυτόν στις Epistulae ad Familiares μαζί με τον όρο "Pollentiam" υπενθυμίζει στον συγγραφέα της Ιστορίας τον Aσίνιο Πολλίωνα, ο οποίος ήταν συνάδελφος τριβούνος των πληβείων δίπλα στον Lucius Trebellius και επίσης ιστορικός. Αυτό ενισχύεται από τις σημειωμένες ομοιότητες μεταξύ της πλασματικής κριτικής τού "Trebellius Pollio" από τον "Flavius Vopiscus" στην αρχή τού Βίου τού Αυρηλιανού με παρόμοια σχόλια, που έγιναν από τον Aσίνιο Πολλίωνα σχετικά με τα δημοσιευμένα Απομνημονεύματα τού Ιουλίου Καίσαρα. Είναι σημαντικό ότι ο Lucius Trebellius υιοθέτησε το cognomen Fides (Πίστη) για τις ενέργειές του ως τριβούνου των πληβείων το 47 π.Χ. για να αντισταθεί στους νόμους, που θα καταργούσαν τα χρέη. Αργότερα, όταν έπεσε στα χρέη ο ίδιος και άρχισε να υποστηρίζει την κατάργηση του χρέους, ο Κικέρων χρησιμοποίησε το cognomen του ως μέθοδο προσβολής και χλεύης. Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, δεν είναι τυχαίο ότι, επιλέγοντας το όνομα "Trebellius Pollio", ο συγγραφέας παίζει με τις έννοιες fides και fidelitas historica (αξιοπιστία της ιστορίας) στο ακριβές σημείο των βίων, που αναφέρεται στους "Trebellius Pollio" και "Flavius Vopiscus Syracusius".
Στην περίπτωση του «Flavius Vopiscus Syracusius» υποστηρίχθηκε, ότι επίσης εμπνεύστηκε από την αναφορά στους Φιλιππικούς τού «Caesar Vopiscus» (Φιλ, 11.11), με την αναφορά τού Κικέρωνα στον Vopiscus αμέσως πριν από την αναφορά του στον Lucius Trebellius. Το cognomen "Syracusius" επιλέχθηκε, επειδή το In Verrem τού Κικέρωνα είναι γεμάτο με αναφορές σε "Syracusae" και "Syracusani". Περαιτέρω, στο De Oratore τού Κικέρωνα, ο Κικέρων αναφέρεται στον Strabo Vopiscus ως αυθεντία στο χιούμορ, όπου αναφέρεται στη φήμη των Σικελών όσον αφορά το χιούμορ, και οι Συρακούσες ήταν μία από τις κύριες πόλεις της Σικελίας. Τέτοιες αναφορές προορίζονταν ως «κλείσιμο τού ματιού» στους αναγνώστες της Ιστορίας, οι οποίοι θα αναγνώριζαν το αστείο τού ιστορικού υλικού από τον συγγραφέα. Αυτό αντιστοιχεί στην άποψη του Ντάβιντ Ρόρμπαχερ για την Ιστορία, ο οποίος υποστηρίζει ότι ο συγγραφέας δεν έχει πολιτική ή θεολογική ατζέντα. Μάλλον ότι η Ιστορία είναι το ισοδύναμο ενός λογοτεχνικού παζλ ή παιχνιδιού, με την κατανόηση και την απόλαυση τού αναγνώστη των πολυάριθμων περίτεχνων και περίπλοκων υπαινιγμών -που περιέχονται σε αυτήν- να είναι ο μόνος σκοπός πίσω από την ύπαρξή της.
Προς υποστήριξη αυτής της θεωρίας, ο Ρόρμπαχερ παρέχει ένα παράδειγμα σχετικά με το έργο του Aμμιανού Μαρκελίνου. Σε ένα απόσπασμα (Αμμ. 19.12.14), ο Αμμιανός περιγράφει τις προσπάθειες του Χριστιανού Αυτοκράτορα Κωνστάντιου Β΄ να καταδιώξει περιπτώσεις μαγείας σύμφωνα με τους νόμους περί προδοσίας, ιδιαίτερα τη θανατική ποινή που επιβάλλονταν σε εκείνους τους άνδρες, που καταδικάζονταν απλώς, επειδή φορούσαν φυλαχτό για να αποτρέψουν ασθένειες: "si qui remedia quartanae vel doloris alterius collo gestaret " ("Γιατί αν κάποιος φορούσε στο λαιμό του ένα φυλαχτό ενάντια στον τεταρταίο πυρετό ή οποιοδήποτε άλλη ασθένεια"). Υπάρχει μία πολύ παρόμοια αυτοκρατορική απόφαση, που περιγράφεται στον Βίο του Καρακάλλα (5.7), η οποία δεν έχει νόημα στην εποχή τού Καρακάλλα και διατυπώνεται σχεδόν με τον ίδιο τρόπο: "qui remedia quartanis tertianisque collo adnexas gestarent " ("φορώντας τα γύρω από το λαιμό τους ως προληπτικά τού τεταρταίου ή του τριταίου πυρετού»).
Άλλες θεωρίες περιλαμβάνουν τη μινιμαλιστική άποψη του Aντρέ Σαστανιόλ ότι ο συγγραφέας ήταν ένας ειδωλολάτρης, που υποστήριζε τη Σύγκλητο και τη ρωμαϊκή αριστοκρατία και περιφρονούσε τις κατώτερες τάξεις και τις βαρβαρικές φυλές. Από την άλλη ο Φρανσουά Πασούντ πρότεινε ότι τα τελευταία βιβλία της Ιστορίας είναι στην πραγματικότητα ένας τύπος εναλλακτικής ιστορικής αφήγησης, με γεγονότα και προσωπικότητες πρόσφατων Αυτοκρατόρων του 4ου αι. υφασμένα στον ιστό μίας σειράς Αυτοκρατόρων του 3ου αι. Σύμφωνα με τον Πασούντ, η περιγραφή τού Αυτοκράτορα Πρόβου είναι στην πραγματικότητα μία εκδοχή τού Ιουλιανού, με τον Κάρο να αντικαθιστά τον Βαλεντινιανό Α΄ και τον Καρίνο τον Γρατιανό.
Ιστορική αξία
Από τον 6ο αι. έως το τέλος του 19ου αι., οι ιστορικοί είχαν αναγνωρίσει ότι η Historia Augusta ήταν μία ελαττωματική και όχι ιδιαίτερα αξιόπιστη πηγή, και από τον 20ο αι. οι σύγχρονοι μελετητές τείνουν να την αντιμετωπίζουν με εξαιρετική προσοχή. Παλαιότεροι ιστορικοί, όπως ο Έντουαρνυ Γκίμπον, που δεν γνώριζαν πλήρως τα προβλήματά της σε σχέση με τα πλασματικά στοιχεία που περιέχονταν σε αυτή, γενικά αντιμετώπιζαν τις πληροφορίες που διατηρούνται σε αυτήν ως αυθεντικές. Για παράδειγμα, στην αφήγηση του Γκίμπον για τη βασιλεία του Γαλλιηνού, αναπαράγει χωρίς κριτική την προκατειλημμένη, και σε μεγάλο βαθμό φανταστική, αφήγηση της Historia Augusta για εκείνη τη βασιλεία. Έτσι, όταν ο Γκίμπον δηλώνει «Την επαναλαμβανόμενη ευφυΐα των εισβολών, των ηττών και των εξεγέρσεων, αυτός τη δέχτηκε με ένα απρόσεκτο χαμόγελο· και ξεχωρίζοντας, με επηρεασμένη περιφρόνηση, κάποια συγκεκριμένη παραγωγή της χαμένης επαρχίας, ρώτησε απρόσεκτα αν η Ρώμη έπρεπε να είναι ερειπωμένη, εκτός αν προμηθεύτηκε λινό από την Αίγυπτο και ύφασμα αρράς από τη Γαλατία», επεξεργάζεται ξανά το απόσπασμα στο Οι Δύο Γαλλιηνοί:
Ντρέπομαι να αφηγηθώ αυτά που έλεγε συχνά ο Γαλλιηνός εκείνη την εποχή, όταν συνέβαιναν τέτοια πράγματα, σαν να αστειευόταν ανάμεσα στα δεινά της ανθρωπότητας. Διότι όταν του είπαν την εξέγερση της Αιγύπτου, λέγεται ότι αναφώνησε «Τι! Δεν μπορούμε χωρίς αιγυπτιακά λινά!» και όταν πληροφορήθηκε ότι η Ασία είχε καταστραφεί τόσο από τη βία της φύσης, όσο και από τις επιδρομές των Σκυθών, είπε: «Τι! Δεν μπορούμε χωρίς άλατα!» και όταν η Γαλατία χάθηκε, αναφέρεται ότι γέλασε και παρατήρησε: «Μπορεί η Κοινοπολιτεία να είναι ασφαλής χωρίς Ατρεβατικούς μανδύες;» Έτσι, εν ολίγοις, όσον αφορά όλα τα μέρη του κόσμου, καθώς τα έχανε, αστειευόταν, σαν να φαινόταν ότι είχε χάσει κάποιο ασήμαντο αντικείμενο υπηρεσίας.
Στη συνέχεια, ο Γκίμπον σημείωσε μετά από αυτό το απόσπασμα: «Αυτός ο μοναδικός χαρακτήρας, πιστεύω, έχει μεταδοθεί δίκαια σε εμάς. Η βασιλεία του άμεσου διαδόχου του ήταν σύντομη και πολυάσχολη, και οι ιστορικοί που έγραψαν πριν από την άνοδο της δυναστείας τού Κωνσταντίνου δεν μπορούσαν να έχουν το πιο απομακρυσμένο ενδιαφέρον να παραποιήσουν τον χαρακτήρα τού Γαλλιηνού. Οι σύγχρονοι ερευνητές τώρα πιστεύουν ότι η φήμη τού Γαλλιηνού αμαυρώθηκε αργότερα, ενώ ήταν ένας από τους κύριους αρχιτέκτονες της μεταγενέστερης ρωμαϊκής αυτοκρατορικής δομής, και ότι στις μεταρρυθμίσεις του βασίστηκαν οι επόμενοι αυτοκράτορες
Ωστόσο, δεν είναι συνετό να το απορρίψουμε εντελώς, καθώς είναι επίσης η κύρια λατινική πηγή για έναν αιώνα ρωμαϊκής ιστορίας. Για παράδειγμα, οι μελετητές είχαν υποθέσει ότι ο Βετούριος Μακρίνος, που αναφέρεται στον Βίο τού Δίδιου Ιουλιανού, ήταν εφεύρεση του συγγραφέα, όπως και τόσα άλλα ονόματα. Ωστόσο αποκαλύφθηκε μία επιγραφή, που επιβεβαίωσε την ύπαρξή του και τη θέση του ως πραιτοριανού επάρχου το 193. Ομοίως, οι πληροφορίες ότι το Τείχος τού Αδριανού κατασκευάστηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αδριανού και ότι το Τείχος του Αντωνίνου κτίστηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αντωνίνου Πίου  δεν έχουν καταγραφεί από κανένα άλλο σωζόμενο αρχαίο συγγραφέα εκτός από την Historia Augusta,  η αληθοφάνεια της οποίας έχει επιβεβαιωθεί από επιγραφές.
Ψεύτικα έγγραφα και αρχές
Η Ιστορία αναφέρει επιπλέον δεκάδες -μη καταγεγραμμένους κατά τα άλλα- ιστορικούς, βιογράφους, επιστολογράφους, γνωστούς φίλους των συγγραφέων κ.λπ., οι περισσότεροι από τους οποίους πρέπει να θεωρηθούν ως εκφράσεις της δημιουργικής φαντασίας του συγγραφέα. Για παράδειγμα, ο βιογράφος "Cordus" αναφέρεται είκοσι επτά φορές στην Ιστορία και για πολύ καιρό εθεωρείτο πραγματικός, αλλά χαμένος, βιογράφος μέχρι τα μέσα του 20ου αι. . Με μερικές μικρές εξαιρέσεις, όπου το υλικό -που ισχυρίζεται ότι προέρχεται από τον Κόρδο- προέρχεται στην πραγματικότητα από τον Σουητόνιο ή τον Κικέρωνα, κάθε άλλη αναφορά είναι πλαστή, παρέχοντας λεπτομέρειες που έχουν εφευρεθεί και αποδίδονται στον Cordus. Ο Cordus αναφέρεται σχεδόν αποκλειστικά σε εκείνους τους Βίους, όπου η Ιστορία χρησιμοποίησε τον Ηρωδιανό ως κύρια πηγή και οι εμφανίσεις του εξαφανίζονται μόλις τελειώσει η ιστορία τού Ηρωδιανού.