cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σιρινεβλέρ
Το Σιρίνεβλέρ είναι χωριό της επαρχίας Γκίρνε στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Άγιος Ερμόλαος Κερύνειας. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Γκίρνε
Ασιατικό Πρωτάθλημα Σάμπο
Το Ασιατικό Πρωτάθλημα Σάμπο (αγγλικά: Asian Sambo Championships) είναι ένα διεθνές πρωτάθλημα σάμπο για αθλητές των Ασιατικών χωρών το οποίο διοργανώνεται ετησίως το από την Ασιατική Ένωση Σάμπο.
Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά στο Αλμάτι του Καζακστάν μεταξύ 13 και 23 Αυγούστου του 1994. Από το 1994 έως το 2013 διεξήχθη υπό την αιγίδα της Ασιατικής Ομοσπονδίας Σάμπο (ASF) και από το 2013 διεξάγεται από την Ασιατική Ένωση Σάμπο που δημιουργήθηκε ως διάδοχος της ASF.
Στο πρωτάθλημα πραγματοποιούνται οι κατηγορίες Κόμπατ Σάμπο και Σπορτ Σάμπο και διοργανώνεται ετησίως από το 2007.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικές διοργανώσεις στην Ασία Κατηγορία:Σάμπο
Μπαλντισσέρο ντ'Άλμπα
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κούνεο
Μπανιόλο Πιεμόντε
Το Μπανιόλο Πιεμόντε (ιταλικά: Bagnolo Piemonte) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κούνεο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κούνεο
Λανδούλφος της Κόντσα
Ο Λανδούλφος της Κόντσα, Landulf Conza (απεβ. μετά το 979) από τον Οίκο των Λαντουλφιδών ένας Λομβαρδός ευγενής, ήταν για λίγο πρίγκιπας του Μπενεβέντο το 940 και στη συνέχεια για λίγο πρίγκιπας του Σαλέρνο το 973. Ως γιος του Ατενόλφος Β΄ πρίγκιπα του Μπενεβέντο, ο Λανδούλφος κυβέρνησε με το τέλος τού πατέρα του (940) ως συγκυβερνήτης με τον θείο του, Λανδούλφος Α΄, ο οποίος τον έστειλε σύντομα στην εξορία. Αρχικά κατέφυγε στην Αυλή του Μαρίνου Β΄ δούκα της Νάπολης, από όπου αναζήτησε καταφύγιο στο Σαλέρνο μέσω της θείας του, Γκαϊτελγκρίμας της Κάπουα, δεύτερης συζύγου του Γουαϊμάρος Β΄ πρίγκιπα του Σαλέρνο. Αυτός τον δέχθηκε και σύντομα τον διόρισε διοικητή (gastrald) της Κόντσα, ενώ οι γιοι του —Λάντενουλφ, Λαντούλφο, Ίντουλφ και Γουαϊμάρος— έλαβαν γαίες στο Σαλέρνο. Το Χρονικό του Σαλέρνο (Chronicon Salernitanum, το οποίο είναι η πιο σημαντική πηγή για τη ζωή του Λανδούλφος, ονομάζει τις κομητείες Mάρσι, Σάρνo και Λάουρο ως αυτές του Γουαϊμάρος, Ίντουλφ και Λάντενουλφ, αντίστοιχα, αλλά δεν ονομάζει μία κομητεία για τον Λαντούλφο.
Με τη βοήθεια των συμμάχων του, Mαρίνου της Νάπολης και Mάνσo Α΄ του Αμάλφι, ο Λανδούλφος και οι επιζώντες γιοι του (ο Λάντενουλφ απεβ. το 971 ), κατέλαβαν την εξουσία στο Σαλέρνο, αφού έδιωξαν τον βασιλεύοντα πρίγκιπα, γιο του Γουαϊμάρος Β΄ από την πρώτη σύζυγό του, Γισούλφος Α΄, ο οποίος κατέφυγε στην αυλή του Πανδόλφος Σιδηροκέφαλου, γιου του Λανδούλφος Α΄ και πρίγκιπα του Μπενεβέντo. Με τη βοήθεια του Πανδόλφος, ο Γισούλφος Α΄ επανεγκαταστάθηκε ως πρίγκιπας αργότερα εκείνο το έτος, με τον γιο του Πανδόλφος Β΄ να συγκυβερνά μαζί του.
Παρά τη συντομία της βασιλείας του, ο Λανδούλφος φαίνεται ότι είχε καταφέρει να κόψει νομίσματα στο Σαλέρνο. Ένα δηνάριο βάρους 0,66 γραμ. σώζεται με την επιγραφή + LAN / SALRN (σε δύο γραμμές, με LR συνδεδεμένα). Στην άλλη πλευρά φέρει εικόνα αγίου και δυσδιάκριτα ελληνικά γράμματα. Εάν η απόδοση του δηναρίου στον Λανδούλφος είναι σωστή, θα ήταν ο πρώτος Σαλερνιανός ηγεμόνας που τα έκοψε μετά τον Γκουαϊμάρ Α', πριν από το 900. Δυστυχώς, αμφισβητείται και η αυθεντικότητα των νομισμάτων.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Πρίγκιπες του Σαλέρνο Κατηγορία:Πρίγκιπες του Μπενεβέντο Κατηγορία:Οίκος των Λαντουλφιδών
Χανάτο του Καζάν
Το Χανάτο του Καζάν (ταταρικά: Qazan Xanlığı), ήταν ένα μεσαιωνικό βουλγαρο-ταταρικό κράτος, που καταλάμβανε την περιοχή της πρώην Βουλγαρίας του Βόλγα, την περίοδο 1438-1552. Οι χάνοι του ήταν απόγονοι του Τουγκ Τεμύρ, 13ου υιού του Ζούτσι και εγγονού του Τζένγκις Χαν. Το χανάτο κάλυπτε τα σημερινά εδάφη των Ταταρστάν, Μαρί Ελ, Τσουβασίας, Μορδοβίας, και τμήματα της Ουντμουρτίας και της Μπασκιρίας. Πρωτεύουσά του ήταν η πόλη του Καζάν. Αποτελούσε ένα από τα διάδοχα κράτη της Χρυσής Ορδής, ενώ το τέλος του ήρθε με την κατάληψή του από το Βασίλειο της Ρωσίας.
Γεωγραφία και πληθυσμός
Η επικράτεια του χανάτου αποτελείτο από εδάφη με μουσουλμανικούς βουλγαρικούς πληθυσμούς (τουρανικούς βουλγαρικούς πληθυσμούς του Βόλγα, σε αντίθεση με τους συγγενείς τους Βουλγάρους των Βαλκανίων που εκσλαβίστηκαν) που αρχικώς ανήκαν στη Βουλγαρία του Βόλγα. Οι ποταμοί Βόλγας, Κάμα και Βιάτκα ήταν οι κύριοι ποταμοί του χανάτου, καθώς και οι κύριοι εμπορικοί δρόμοι. Η πλειοψηφία του πληθυσμού ήταν Τάταροι του Καζάν (μουσουλμάνοι Βούλγαροι του Βόλγα που υιοθέτησαν την ταταρική γλώσσα). Ο αυτοπροσδιορισμός τους δεν περιοριζόταν στους Τατάρους. Πολλοί αυτοπροσδιορίζονταν απλώς ως μουσουλμάνοι ή ως "ο λαός του Καζάν". Το Ισλάμ αποτελούσε την κρατική θρησκεία.
Η τοπική φεουδαρχική αριστοκρατία αποτελείτο από Βουλγάρους του Βόλγα, αλλά η Αυλή και η σωματοφυλακή των χάνων του Καζάν αποτελούνταν από Τατάρους της στέπας (Κιπτσάκους, και αργότερα Νογκάι) που ζούσαν στο Καζάν. Σύμφωνα με την παράδοση, οι τοπικές τουρκικές φυλές καλούνταν επίσης Τάταροι από την αριστοκρατία των στεπών, και αργότερα, τη ρωσική ελίτ. Τμήμα της ανώτερης αριστοκρατίας καταγόταν από τη Χρυσή Ορδή. Περιελάμβανε μέλη τεσσάρων επιφανών αριστοκρατικών οικογενειών: Αργίν, Μπαρίν, Κιπτσάκ, και Σιρίν.
Οι υπήκοοι στον χάνο περιελάμβαναν τους Τσουβάσους, Μαρί, Μορδαβούς, Τατάρους, Ουντμούρτιους και Μπασκίρους. Οι Περμιανοί και κάποιοι από τις φυλές των Κόμι είχαν επίσης ενσωματωθεί στο χανάτο. Οι Τάταροι είχαν φτάσει στην περιοχή κατά τη διάρκεια της περιόδου της Χρυσής Ορδής και σταδιακά αφομοίωσαν τους ιθαγενείς φιννικής προέλευσης Μορδβίνους και Βουρτάσους (δεν έχει αποσαφηνιστεί η φιννική καταγωγή τους). Κάποιες ηγεμονίες των Τατάρων ποτέ δεν πέρασαν στον έλεγχο του Καζάν, αντιθέτως έλκονταν προς το Χανάτο του Άστραχαν ή τη Μοσχοβία.
Ιστορία
Στην πορεία της ιστορίας του, το χανάτο ήταν επιρρεπές σε αστικές αναταραχές και διαμάχες για το θρόνο. Οι χάνοι αλλάχτηκαν 19 φορές σε 115 χρόνια. Συνολικά βασίλευσαν 15 χάνοι εκ των οποίων ορισμένοι ανήλθαν στο θρόνο πολλές φορές. Ο Χαν ήταν εκλεγμένος από τους Τζενγκισίδες (απόγονους του Τζένγκις Χαν), από τους δημοτικούς άρχοντες ή από τους ίδιους τους πολίτες.
Πρώιμη ιστορία
Εν καιρώ βασιλείας του Ουλούγκ Μουχάμαντ και του γιού του, Μαχμούντ, οι δυνάμεις του Καζάν εισέβαλαν στην επικράτεια της Μοσχοβίας και των υποτελών της αρκετές φορές. Ο Βασίλειος Β' της Μόσχας, ο οποίος ενεπλάκη στον Μεγάλο Φεουδαρχικό Πόλεμο εναντίον των εξαδέλφων του, ηττήθηκε σε μια μάχη κοντά στο Σούζνταλ και αναγκάστηκε να πληρώσει λύτρα στον χαν του Καζάν.
Τον Ιούλιο 1487 ο Μεγάλος Δούκας Ιβάν Γ' της Μόσχας κατέλαβε το Καζάν και διόρισε έναν αρχηγό μαριονέτα, τον Μοχαμανταμίν (Ταταρικά: Мөхәммәт Әмин) στο θρόνο του Καζάν. Κατόπιν τούτου, το Χανάτο του Καζάν έγινε προτεκτοράτο της Μόσχας, και απελευθερώθηκε το εμπόριο για τους Ρώσους σε όλη την επικράτεια. Αυτοί που υποστήριζαν την ένωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και του Χανάτου της Κριμαίας εκμεταλλεύτηκαν τα παράπονα του λαού προς πρόκληση εξεγέρσεων (τα έτη 1496, 1500, και 1505), αλλά με αμελητέα αποτελέσματα.
Το 1521 με την κυριαρχία της Μόσχας, τη σύναψη συνθήκης αμοιβαίας βοήθειας με το Χανάτο του Άστραχαν, το Χανάτο της Κριμαίας και την Ορδή Νογκάι, αναδύθηκε το Καζάν. Τότε, οι συνδυασμένες δυνάμεις του χαν Μουχάμεντ Γκιράι και των Κριμαίων συμμάχων του επιτέθηκαν στη Μοσχοβία.
Η τελευταία δεκαετία
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Kazan_Khanate_map_Tatar.svg|μικρογραφία|Χάρτης του Χανάτου του Καζάν, ~1540 Η ενίσχυση της Κριμαίας δυσαρέστησε τους προ-Μοσχοβίτες ευγενείς του Χανάτου του Καζάν και ορισμένοι από αυτούς προκάλεσαν μια εξέγερση το 1545. Κατέληξε σε εκθρόνιση του Σάφα Γκιράι (Ταταρικά: Сафа-Гәрәй). Ένας υποστηρικτής της Μόσχας, ο Σαχγκάλι (Ταταρικά: Şahğäli) κατέλαβε το θρόνο. Το επόμενο έτος η Μόσχα διοργάνωσε αρκετές εκστρατείες για την επιβολή του ελέγχου στο Καζάν, αλλά οι προσπάθειες ήταν ανεπιτυχείς.
Με τη βοήθεια των Νογκάι, ο Σάφα Γκιράι επέστρεψε στο θρόνο. Εκτέλεσε 75 ευγενείς και τα υπόλοιπα μέλη της αντιπολίτευσης διέφυγαν στη Ρωσία. Το 1549 που πέθανε, ο γιος του Ουταμες Γκαράι (Ταταρικά: Ütämeşgäräy) αναγνωρίστηκε ως χαν σε ηλικία 3 ετών. Η μητέρα του, Σογιεμπικά, ανέλαβε την θέση του αντιβασιλέα και εκ των πραγμάτων την διοίκηση του χανάτου. Υπό την κυριαρχία της, αυξήθηκε σχετικά η αυτονομία της διοίκησης του μπέη Κοσττσάκ (Ταταρικά: Qoşçaq).
Εκείνη την περίοδο οι συγγενείς του Σάφα Γκιράι (με συμπεριλαμβανόμενο τον Ντεβλέτ Α' Γκιράι) βρίσκονταν στην Κριμαία. Η πρόσκλησή τους στο θρόνο του Καζάν υπονομεύτηκε από ένα μεγάλο μέρος της παραδοσιακής αριστοκρατίας. Επί της κυβέρνησης του Κοσττσάκ οι σχέσεις με τη Ρωσία επιδεινώθηκαν περαιτέρω. Στις αρχές του 1551 μια ομάδα από απογοητευμένους ευγενείς ανέβασαν στο θρόνο έναν υποστηρικτή του Τσάρου Ιβάν του Τρομερού, τον Σαχγκάλι, για δεύτερη φορά.
Παράλληλα, τα εδάφη στα ανατολικά του Ποταμού Βόλγα Ποταμού (Ταταρικά: Taw yağı) παραχωρήθηκαν στη Ρωσία. Ο Ουτάμες Γκαράι, μαζί με τη μητέρα του, στάλθηκαν στη φυλακή της Μόσχας. Ο Σαχγκάλι κατείχε το θρόνο του Καζάν μέχρι τον Φεβρουάριο του 1552. Οι αντι-Μοσχοβίτες της κυβέρνησης του Καζάν εξόρισαν τον Σαχγκάλι και ανέβασαν στο θρόνο τον πρίγκιπα του Άστραχαν, Γιάντεγκαρ Μοχάμαντ, με την υποστήριξη των Νογκάι.
Πτώση
Τον Αύγουστο του 1552 οι δυνάμεις του Ιβάν του Τρομερού, από το ρωσικό κάστρο του Σβιγιάζσκ, πολιόρκησαν το Καζάν. Οι Ρώσοι νίκησαν τα ταταρικά στρατεύματα της ενδοχώρας και έκαψαν την πόλη Άρσκ και κάποια κάστρα. Την 3 Οκτωβρίου, μετά από δύο μήνες πολιορκίας και την καταστροφή των τοίχων της ακρόπολης, οι Ρώσοι μπήκαν στην πόλη. Ένα μέρος των αμυνόμενων κατάφερε να ξεφύγει, αλλά οι περισσότεροι σκοτώθηκαν. Ο Γιάντεγκαρ Μοχάμαντ φυλακίστηκε και ο πληθυσμός σφαγιάστηκε.
Μετά την πτώση του Καζάν, ορισμένες περιοχές όπως η Ουντμούρτια και το Μπασκορτοστάν εντάχθηκαν στη Ρωσία χωρίς συγκρούσεις. Η διοίκηση του χανάτου αφανίστηκε, οι προ-Μοσχοβίτες και οι ουδέτεροι ευγενείς κράτησαν τα εδάφη τους, αλλά άλλοι εκτελέστηκαν. Οι Τάταροι τότε επανεγκατεστάθηκαν μακριά από ποτάμια, δρόμους και το Καζάν. Στα ελεύθερα εδάφη εγκαταστάθηκαν Ρώσοι και ορισμένοι προ-Μοσχοβίτες Τάταροι. Οι ορθόδοξοι επίσκοποι, όπως ο Πατριάρχης Ερμογένης της Μόσχας, βάπτισαν πολλούς Τατάρους δια της βίας.
Αντίσταση
Μέχρι το 1556 ένα μέρος του πληθυσμού συνέχισε να αντιστέκεται στη ρωσική κυριαρχία. Οι κυβερνήσεις των επαναστατών συγκεντρώθηκαν στα κάστρα Σάλιμ και Μισαταμάκ, αλλά καθώς οι Νογκάι με αρχηγό των Γκάλι Ακράμ έκαναν συχνά επιδρομές στον αγροτικό πληθυσμό, ο συνασπισμός τους χάλασε. Μετά από μια βίαιη καταστολή των επαναστατών του Καζάν, οι διοικητές τους εκτελέστηκαν.
Υπολογίζεται ότι ο πληθυσμός του πρώην χανάτου μειώθηκε κατά αρκετές χιλιάδες κατά τη διάρκεια των πολέμων. Η διοίκηση, γνωστή ως το Γραφείο του Παλατιού του Καζάν, ανέλαβε την εξαναγκασμένη Ρωσοποίηση και τον Εκχριστιανισμό των Τατάρων και των άλλων λαών. Ο όρος Βασίλειο του Καζάν χρησιμοποιήθηκε μέχρι το 1708 που σχηματίστηκε το Κυβερνείο του Καζάν.
Το χανάτο του Καζάν αποκαταστάθηκε για λίγο κατά την Εποχή των Αναστατώσεων με τη βοήθεια του ρωσικού πληθυσμού, αλλά οι ρωσικές δυνάμεις ηγούμενες από τον Κουζμά Μινίν κατέστειλαν την εξέγερση.
Οικονομία
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Zilant_flag.gif|μικρογραφία|Δεν είναι απόλυτα σαφές το αν το χανάτο είχε ορίσει δική του [[σημαία. Περί αυτού, ο Ολλανδός Κάρελ Άλλαρντ έχει σημειώσει ότι ο Καίσαρας της Τατάρια χρησιμοποιούσε δύο σημαίες, εκ των οποίων στην πρώτη απεικονιζόταν το μυθικό πλάσμα Ζιλάντ (ρωσικά: Зилант)]] Ο αστικός πληθυσμός του χανάτου παρήγαγε πήλινα σκεύη, ξύλινα και μεταλλικά χειροτεχνήματα, δέρματα, πανοπλίες, αγροτικά εργαλεία και κοσμήματα. Στις μεγάλες πόλεις τους περιλαμβάνονταν οι Καζάν, Άρτσα (ταταρικά: Арча), Τζουκατάω, Κασάν, Τσάλι, Αλάτ και Κόρι. Οι αστοί είχαν εμπορικές συναλλαγές με τους λαούς της Κεντρικής Ασίας, τους Καυκάσιους και τους Ρώσους. Οι μεγάλες αγορές ήταν το Παζάρι Τασαγιάκ στο Καζάν και το παζάρι της Νήσου Μαρκίζ στον Ποταμό Βόλγα. Η γαιοκτημοσύνη για τους αγρότες βασιζόταν στο σογιουργκάλ (söyurğal) και τα κληρονομικά κτήματα.
Κοινωνία
Ο Χαν κυβερνούσε το κράτος. Οι ενέργειές του βασίζονταν στις αποφάσεις και τις διαβουλεύσεις του υπουργικού συμβουλίου, του Ντιβάν. Η αριστοκρατία περιλάμβανε τις τάξεις των μπέηδων, των εμίρηδων και των μίρτσα. Οι στρατιωτικές τάξεις περιλάμβαναν τους ουλάν, τους μπαχαντίρ και τους ίτσκι (içki). Οι μουσουλμάνοι κληρικοί διακρίνονταν σε σαγιέτ (säyet), σεΐχηδες, καδείς και ιμάμηδες. Οι ουλεμάδες, ή κληρικοί, εκτελούσαν καθήκοντα δικαστών και διατηρούσαν τα μεντρεσές (σχολεία) και μακτάμπ (βιβλιοθήκες).
Η πλειοψηφία του πληθυσμού αποτελούταν από μαύρα άτομα (qara xalıq), έναν ελεύθερο Μουσουλμανικό πληθυσμό που ζούσε σε κρατική γη. Στα φέουδα είχαν εγκατασταθεί ως επί το πλείστον οι δουλοπάροικοι (çura). Οι αιχμάλωτοι πολέμου συνήθως πωλούνταν στην Τουρκία ή στην Κεντρική Ασία. Περιστασιακά πωλούνταν εντός του Χανάτου ως σκλάβοι (qol) και μερικές φορές εγκαθίστανταν σε φεουδαρχικά εδάφη ως μεταγενέστεροι δουλοπάροικοι. Ο Μουσουλμανικός και μη πληθυσμός του Χανάτου έπρεπε να πληρώνει τον φόρο ιασάκ (ρωσικά: ясак).
Διοίκηση και στρατός
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Kazan_Khanate_military.jpg|μικρογραφία|Τατάροι στρατιώτες Το Χανάτο ήταν χωρισμένο σε 5 νταρούγκα: τα Αλάτ, Άρτσα, Γκάρετς, Κόρι και Νουγκάι. Σποραδικά μερικοί φεουδάρχες διεκδίκησαν την ανεξαρτησία τους από το Καζάν, αλλά τέτοιες προσπάθειες καταστέλλονταν άμεσα.
Ο στρατός του χανάτου περιλάμβανε εξοπλισμό και άνδρες από τα νταρούγκα και τους υποτελείς, φύλακες του χαν, και τα στρατεύματα των ευγενών. Ο αριθμός των στρατιωτών δεν ήταν υποχρεωτικά σταθερός, κυμαινόταν στους 20.000 - 60.000. Μερικές φορές, και στρατεύματα από τους Νογκάι, την Κριμαία και τη Ρωσία υπηρέτησαν τον Χαν του Καζάν. Για την υπεράσπιση των τειχών του Καζάν χρησιμοποιούνταν πυροβόλα όπλα (αρκεβούζια)
Πολιτισμός
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Kazan_Kremlin_Soyembika_Tower_08-2016_img1.jpg|μικρογραφία|Ο [[Πύργος Σογιεμπικά στο Καζάν ενδεχομένως εμφανίζει ορισμένα χαρακτηριστικά της αρχιτεκτονικής του μεσαιωνικού Καζάν.]] Γενικά, ο πολιτισμός του Χανάτου του Καζάν προερχόταν από των Βουλγάρων του Βόλγα. Στους κύκλους των ευγενών υπήρχαν, επίσης, πολιτιστικά στοιχεία της Χρυσής Ορδής.
Ένα μεγάλο μέρος του αστικού πληθυσμού ήταν εγγράμματοι. Υπήρχαν μεγάλες βιβλιοθήκες σε τζαμιά και σχολεία. Το Καζάν έγινε κέντρο της επιστήμης και της θεολογίας.
Μολονότι η Ισλαμική επιρροή ήταν κυρίαρχη, υπήρχε και ανεπτυγμένη λαϊκή λογοτεχνία. Οι πιο επιφανείς ποιητές της Παλαιάς Ταταρικής γλώσσας ήταν οι Μοχαμαντυαρ, Όμμι Καμάλ, Μοχαμανταμίν, Γκαριφμπακ, και Κολσαρίφ. Ο Μοχαμαντυαρ αναζωπύρωσε τις παραδόσεις της Καζανίτικης ποίησης και οι στίχοι του ήταν πολύ δημοφιλείς.
Αντιπροσωπευτικά της αρχιτεκτονικής του χανάτου ήταν τα κτίσματα από λευκή πέτρα και ξυλόγλυπτα.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Ρωσίας Κατηγορία:Χανάτα Κατηγορία:Ταταρικά κράτη Κατηγορία:Τουρκικά κράτη Κατηγορία:Ιστορικά Τουρκικά κράτη
Μπαρμπαρέσκο (Ιταλία)
Το Μπαρμπαρέσκο (ιταλικά: Barbaresco) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κούνεο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κούνεο
Ντίνις Αλμέιδα
Ο Ντίνις Κόστα Λίμα Αλμέιδα (Dinis Costa Lima Almeida, 28 Ιουνίου 1995) είναι Πορτογάλος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός για τη Μονακό Β.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στις ακαδημίες νέων της Βαρζίμ. Έκανε το επαγγελματικό ντεμπούτο του τη σεζόν 2013-14, καθώς σημείωσε 7 γκολ για να βοηθήσει την GD Joane να τερματίσει στην 5η θέση στην κανονική περίοδο της τρίτης κατηγορίας, αλλά τελικά να υποβιβαστεί.
Στη συνέχεια, ο Αλμέιδα πέρασε δύο χρόνια στην ισπανική Σεγούντα Ντιβισιόν Β με τη Ρέους Ντεπορτίου. Το καλοκαίρι του 2016, υπέγραψε με τη Μονακό, όπου αμέσως πήγε δανεικός στην Ος Μπελενένσες στη Πριμέιρα Λίγα της χώρας του. Έκανε το ντεμπούτο του στις 27 Αυγούστου, ερχόμενος ως αλλαγή στο 46ο λεπτό, σε μία εκτός έδρας νίκη με 1-0 επί της Τοντέλα. Το πρώτο και μοναδικό γκολ του, σημειώθηκε στην τέταρτη εμφάνισή του, βοηθώντας την ομάδα στην εκτός έδρας νίκη με 3-1 επί της Σπόρτινγκ Λισαβόνας.
Στις 31 Αυγούστου 2017, εξακολουθώντας να ανήκει στη Μονακό, ο Αλμέιδα στάλθηκε δανεικός στη Μπράγκα, όπου αγωνίστηκε με τη Β ομάδα της στη Σεγούντα Λίγα. Την επόμενη σεζόν, στην ίδια κατάσταση, υπέγραψε ετήσιο δανεισμό με την Ξάνθη. Σημείωσε το πρώτο γκολ του για το σύλλογο στις 17 Φεβρουαρίου 2019, σε μία ισοπαλία 1-1 με την ΑΕΛ. Στο τέλος της σεζόν, έληξε ο δανεισμός του και επέστρεψε στη Μονακό.
Διεθνής σταδιοδρομία
Έχει αγωνιστεί για τις Εθνικές Πορτογαλίας U19 (1 συμ.) και U20 (3 συμ.).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρέους Ντεπορτίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν Β Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μονακό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΦ Ος Μπελενένσες Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέιρα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγκούντα Ντιβιζάο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπόρτινγκ Κλούμπε ντε Μπράγκα Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγκούντα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Ξάνθη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
NGC 3937
Ο NGC 3937 είναι ελλειπτικός ή φακοειδής γαλαξίας  ο οποίος απέχει περίπου 310 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Λέοντα. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel) στις 27 Απριλίου 1785 και ταξινομείται ως ραδιογαλαξίας.
Ομάδα γαλαξιών
Ο NGC 3937 είναι ο λαμπρότερος γαλαξίας της ομώνυμης ομάδας γαλαξιών που ανήκει στο υπερσμήνος της Κόμης. Άλλοι γαλαξίες της ομάδας αυτής είναι οι NGC 3910, NGC 3929, NGC 3940, NGC 3943, NGC 3947 και NGC 3954, ενώ δεν είναι βέβαιο εάν και ο NGC 3919 εντάσσεται σε αυτήν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελλειπτικοί γαλαξίες Κατηγορία:Φακοειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Λέων (αστερισμός) 3937 37219 06851 Κατηγορία:Ραδιογαλαξίες
Φοινικοτρύγονο
Το φοινικοτρύγονο είναι είδος μικρού περιστεριού που εξαπλώνεται στην Υποσαχάρια Αφρική, τη Μέση Ανατολή και την Ινδική υποήπειρο. Η επιστημονική του ονομασία είναι Spilopelia senegalensis και περιλαμβάνει 8 υποείδη.
Μορφολογία
Το φοινικοτρύγονο έχει μικρό μέγεθος. Έχει μήκος 23-26 εκ. και άνοιγμα φτερών 40-45 εκ. Στο πεδίο φαίνεται κυρίως καστανοκόκκινη σε μέτρια απόσταση, από κοντά έχει γκριζοκαστανη πλάκα φτερούγων ανάμεσα στα σκούρα γκρίζα ερετικά και πιτσιλωτό καστανοκόκκινο πάνω μέρος, κάτασπρη κάτω ουρά και κοιλιά. Έχει επίσης χαρακτηριστικό μαύρο και ωχρό σχέδιο στο πρόλοβο. Σε πτήση θυμίζει τρυγόνι, αλλά με πιο ομοιόμορφα καφετιά πλάτη, και κάπως μακρύτερη ουρά και κοντύτερες φτερούγες.
Υποείδη
Το είδος περιλαμβάνει τα εξής υποείδη: δεξιά|μικρογραφία|Φοινικοτρύγονα του υποείδους S. s. senegalensis
Βιότοπος
Το φοινικοτρύγονο αναπαράγεται σε μικρά δάση, φυτείες (π.χ. χουρμαδιές), κήπους και κοντά σε οικισμούς. Επίσης συναντάται σε μεγάλες πόλεις (π.χ. Κωνσταντινούπολη), αρκεί να υπάρχουν διαθέσιμα δέντρα. Τυπικό πουλί και σε οάσεις στη έρημο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Περιστερίδες Κατηγορία:Πτηνά της Αφρικής Κατηγορία:Πτηνά της Ελλάδας
Μπάρτζε
Το Μπάρτζε (ιταλικά: Barge) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κούνεο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κούνεο
Try Again
Try Again είναι τραγούδι της Αμερικανίδας R&B τραγουδίστριας Aaliyah που κυκλοφόρησε το 2000. To single ανέβηκε στην κορυφή του Billboard, έλαβε θετικές κριτικές και τιμήθηκε με δύο MTV Video Music Awards στις κατηγορίες Καλύτερο Βίντεο Κλιπ από Γυναίκα και Καλύτερο Βίντεο Κλιπ από Ταινία.
Το 2001, έφτασε μέχρι την 43η απονομή των Βραβείων Grammy με μία υποψηφιότητα στην κατηγορία Καλύτερη Γυναικεία R&B Ερμηνεία. Τους στίχους έγραψαν οι Static Major και Timbaland. Ο Timbaland ανέλαβε επίσης την παραγωγή και συμμετείχε φωνητικά στην εισαγωγή του τραγουδιού.
Ιστορία και κυκλοφορία
Το "Try Again" είναι το δεύτερο single που κυκλοφόρησε από το soundtrack Romeo Must Die: The Album και γράφτηκε για την ταινία Ο Ρωμαίος Πρέπει να Πεθάνει (Romeo Must Die, 2000). Το single κυκλοφόρησε στο ραδιόφωνο ενώ το "I Don't Wanna" παιζόταν ακόμα. Το "Try Again" είναι ένα από τα πιο επιτυχημένα τραγούδια της Aaliyah, τόσο στην Αμερική όσο και διεθνώς. Είναι το πρώτο τραγούδι που κατάφερε να φτάσει στην κορυφή του Billboard Hot 100, βασισμένο μόνο στο ραδιοφωνικό airplay.
Βίντεο κλιπ
Το βίντεο κλιπ γυρίστηκε στο Hollywood Center Studios, στις αρχές Μαρτίου του 2000. Τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Γουέιν Ίσαμ και εκτός από την Aaliyah, στο βίντεο κλιπ εμφανίζονται ο Timbaland και ο Τζετ Λι, ο οποίος συμπρωταγωνιστούσε μαζί με την Aaliyah στην ταινία Ο Ρωμαίος Πρέπει να Πεθάνει.
Βραβεία και Υποψηφιότητες
Στην 43η απονομή των Βραβείων Grammy, το "Try Again" ήταν υποψήφιο στην κατηγορία Καλύτερη Γυναικεία R&B Ερμηνεία. Τιμήθηκε με δύο Soul Train Music Award υποψηφιότητες για Καλύτερο R&B/Soul Τραγούδι και Καλύτερο R&B/Soul ή Rap Βίντεο Κλιπ. Βραβεύτηκε με δύο MTV Video Music Awards στις κατηγορίες Καλύτερο Βίντεο Κλιπ από Γυναίκα και Καλύτερο Βίντεο Κλιπ από Ταινία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του 1999 Κατηγορία:Singles του 2000 Κατηγορία:Νούμερο 1 singles στα Billboard Hot 100 Κατηγορία:Τραγούδια γραμμένα για ταινίες
Γουαϊμάρος Γ΄ του Σαλέρνο
Ο Γουαϊμάρος Γ΄ (Guaimar ΙΙΙ, Waimar, Gaimar, Guaimaro, ή Guaimario και μερικές φορές με αρίθμηση Guaimar IV) (π. 983 – 1027×31) ήταν ο Λομβαρδός πρίγκιπας του Σαλέρνο από το 994 περίπου μέχρι το τέλος του. Υπό την εξουσία του, το Σαλέρνο εισήλθε σε μία εποχή μεγάλης μεγαλοπρέπειας. Το Πλούσιο Σαλέρνο (Opulenta Salernum) ήταν η επιγραφή στα νομίσματά του. Έκανε υποτελή του το Αμάλφι, τη Γκαέτα και το Σορέντο και προσάρτησε μεγάλο μέρος της Ρωμαϊκής/Βυζαντινής Απουλίας και της Καλαβρίας.
Βιογραφία
Ήταν ο δεύτερος μεγαλύτερος γιος του Ιωάννη Β΄ πρίγκιπα του Σαλέρνο. Ο μεγαλύτερος ήταν ο Γκυ/Γκουίντο, ο οποίος κυβέρνησε ως συγκυβερνήτης με τον πατέρα του από τον Ιανουάριο τού 984 έως το 988. Κάποια στιγμή μεταξύ Ιανουαρίου και Μαρτίου 989, ο Ιωάννης Β΄ έκανε τον Γουαϊμάρος συγκυβερνήτη. Το 994 (επίσης δόθηκε ως 998 ή 999), ο πατέρας του απεβίωσε και έγινε μοναδικός ηγεμόνας.
Το 999 μία ομάδα Νορμανδών προσκυνητών που επέστρεφαν από την Ιερουσαλήμ σταμάτησε στο λιμάνι του Σαλέρνο. Ενώ έμεναν εκεί, η πόλη δέχτηκε επίθεση από Σαρακηνούς πειρατές. Οι Σαλερνιτανίο φοβόντουσαν να κάνουν μάχη, αλλά οι πολεμοχαρείς Νορμανδοί όχι. Σύντομα η γενναιότητά τους τράβηξε τους Σαλερνιτανούς και όλοι μαζί κατατρόπωσαν τη Μουσουλμανική δύναμη. Ο Γουαϊμάρος πρόσφερε αμέσως στους Νορμανδούς πολλά κίνητρα για να μείνουν, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Ωστόσο πριν φύγουν οι Νορμανδοί υποσχέθηκαν να μεταφέρουν το ότι υπάρχει ανάγκη για μαχητές στο νότο.
Ως μέλος της ανεξάρτητης Λομβαρδικής ηγεσίας της Νότιας Ιταλίας, ο Γουαϊμάρος υποστήριξε τον Λομβαρδό επαναστάτη Mέλο του Μπάρι. Μετά την ήττα του Μέλο το 1011, τον Γουαϊμάρος επισκέφτηκε ο νικητής Ρωμαίος/Βυζαντινός κατεπάνω Βασίλειος Μεσαρδονίτης τον Οκτώβριο. Αργότερα, προστάτευσε τον Mέλο. Ο Γουαϊμάρος ήταν ονομαστικά υποτελής του βασιλιά Ερρίκου Β΄ της Γερμανίας, αλλά μετά την ήττα στις Κάννες το 1018 μετέφερε διακριτικά την πίστη του στον Ρωμαίο/Βυζαντινό Αυτοκράτορα Βασίλειο Β΄. Όταν ο Ερρίκος Β΄ απεβίωσε το 1024, ο Γουαϊμάρος έστειλε μία πρεσβεία στον νέο βασιλιά, Κορράδο Β΄, για να παρακαλέσει για την απελευθέρωση του κουνιάδου του Πάντουλφ Δ΄ της Κάπουα, του Λύκου του Αμπρούτσι. Ο Κορράδος Β΄ συμμορφώθηκε αφελώς. Μετά την επιστροφή του, ο Πάντουλφ Δ΄ έθεσε αμέσως την παλαιά του πρωτεύουσα, την Κάπουα, υπό πολιορκία, μία προσπάθεια στην οποία είχε την υποστήριξη του Γουαϊμάρος και των Νορμανδών του υπό τον Ράνουλφ Ντρένγκοτ και του κατεπάνω της Ιταλίας, Βασιλείου Boϊωάννη.
Οικογένεια
Το 1015 ο Γουαϊμάρος έκανε τον πρωτότοκο γιο του από την πρώτη του σύζυγο, Πόρπορα της Ταμπελάρια (απεβ. π.1010), συγκυβερνήτη ως Ιωάννη Γ΄. Το 1018 όμως ο Ιωάννης Γ΄ απεβίωσε. Στη συνέχεια, ο Γουαϊμάρος έκανε συγκυβερνήτη τον μεγαλύτερο γιο του από τη δεύτερη σύζυγό του, την Γκαϊτελγκρίμα, την αδελφή του Πάντουλφ Δ΄. Ήταν αυτός ο ομώνυμος γιος, ο Γουαϊμάρος Δ΄, που τον διαδέχθηκε το 1027 σε ηλικία 15 ετών υπό την αντιβασιλεία της Γκαϊτελγκρίμα, η οποία ήταν βασικά το πιόνι του αδελφού της Πάντουλφ. Ο δεύτερος γιος τού Γουαϊμάρος Γ΄, ο Γκυ, έγινε διοικητής (gestald) της Κάπουα από τον θείο του και αργότερα δούκας του Σορέντο από τον μεγαλύτερο αδελφό του. Ο τρίτος γιος του, Πάντουλφ, έγινε άρχοντας του Καπάτσιο (η κόρη αυτού Θεοδώρα έγινε η δεύτερη σύζυγος του Γοδεφρείδου των Ωτβίλ). Είχε μία κόρη (πιθανώς περί το 1026) που ονομαζόταν Γκαϊτελγκρίμα, η οποία παντρεύτηκε διαδοχικά τους αδελφούς Ντρόγκo και Ονφρουά, κόμητες της Απουλίας.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Πρίγκιπες του Σαλέρνο
Ναπολέων Μαραβέγιας
Ο Ναπολέων Μαραβέγιας είναι Έλληνας πανεπιστημιακός, καθηγητής Μακροοικονομικής Ανάλυσης, Ευρωπαϊκής Οικονομικής Ολοκλήρωσης στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης, πρώην Αναπληρωτής Πρυτάνεως του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και πρώην υπηρεσιακός υπουργός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1955 στη Βουδαπέστη.
Είναι απόφοιτος του τμήματος Οικονομικών Επιστημών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και έλαβε το μεταπτυχιακό και το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο της Γκρενόμπλ. Τη διετία 1982-1983 δίδαξε σε αυτό το πανεπιστήμιο. Στη συνέχεια και για τέσσερα χρόνια ήταν ερευνητής του Ιδρύματος Μεσογειακών Μελετών ενώ το 1989 εξελέγη επίκουρος καθηγητής στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου στη συνέχεια έφτασε έως τη βαθμίδα του καθηγητή το 1997.
Από το 2000 είναι Καθηγητής της “Μακροοικονομικής Ανάλυσης και Ευρωπαϊκής Οικονομικής Ολοκλήρωσης” στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης της Σχολής Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου διετέλεσε Αναπληρωτής Πρόεδρος τη διετία 2006-2008. Έχει προσκληθεί να διδάξει σε πολλά Πανεπιστήμια της Ευρώπης όπως, της Γκρενόμπλ, της Οξφόρδης, του Παρισιού, του Μονπελιέ, της Βαλένσια και της Βουδαπέστης σε προπτυχιακό και μεταπτυχιακό επίπεδο.
Από το 1999 ως το 2004 διετέλεσε Πρόεδρος του Εθνικού Ιδρύματος Αγροτικής Έρευνας (ΕΘΙΑΓΕ) και το 2003-2004 Εκπρόσωπος της Ελλάδας στο Διεθνές Κέντρο Ανώτατων Αγρονομικών Σπουδών της Μεσογείου (CIHEAM).
Το 2001 τιμήθηκε με τη Λεγεώνα της Τιμής από τον Πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας για την προσφορά του στην Επιστήμη. Το 2006, το 2009 και 2012 ήταν Πρόεδρος της Ελληνικής Πανεπιστημιακής Ένωσης Ευρωπαϊκών Σπουδών (ΕΠΕΕΣ) και από το 2008 μέχρι το 2010 υπήρξε μέλος της ΑΔΙΠ (Αρχή Διασφάλισης και Πιστοποίησης της Ποιότητας στην Ανώτατη Εκπαίδευση).
Από το 2010 μέχρι το 2015 ήταν Πρόεδρος της Διοικούσας Επιτροπής του Τεχνολογικού Εκπαιδευτικού Ιδρύματος Ιονίων Νήσων και Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κέντρου Αριστείας Jean Monnet του Πανεπιστημίου Αθηνών, από το 2010 έως και σήμερα.
Διετέλεσε υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων στην υπηρεσιακή κυβέρνηση που συγκροτήθηκε το 2012.
Από το 2013 είναι μέλος της πενταμελούς Επιστημονικής Επιτροπής του Γραφείου Προϋπολογισμού του Κράτους στη Βουλή των Ελλήνων.
Το 2015 εξελέγη αναπληρωτής πρύτανης αρμόδιος για τις Διοικητικές Υποθέσεις του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, θέση την οποία διατήρησε έως το 2019.
Το 2016 ορίστηκε μέλος στην Επιτροπή Διαλόγου για τη Συνταγματική Αναθεώρηση. Το 2019 ορίστηκε μέλος της Εθνικής Επιτροπής «Ελλάδα 2021» για την υλοποίηση δράσεων ή εκδηλώσεων στο πλαίσιο της επετείου των 200 χρόνων από την Επανάσταση του 1821.
Στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου 2023 έθεσε υποψηφιότητα στην περιφέρεια Κεφαλληνίας με τη Νέα Δημοκρατία.
Έχει συγγράψει βιβλία είτε σε ατομικό είτε σε συλλογικό επίπεδο, με περιεχόμενο σχετικό με την πολιτική, την Ευρωπαϊκή Ένωση και την αγροτική ανάπτυξη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καθηγητές Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Καθηγητές Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες πολιτευτές
Άγιος Ζήνων ο Ταχυδρόμος
Προστάτης των ταχυδρόμων
Ο Άγιος Ζήνων ανακυρήχθηκε προστάτης των ταχυδρόμων το 1968 με απόφαση της Γενικής Διεύθυνσης Ταχυδρομείων. Η ημέρα εορτής του καθιερώθηκε ως εορτή των ταχυδρομικών υπαλλήλων.
Απολυτίκιο
(Ήχος γ')
Θείου Πνεύματος, λαβὼν τὴν χάριν, δι’ ἀσκήσεως, ἀγίας Πάτερ, ζωῆς θείας ὑπεμφαίνεις τὰς χάριτας· καὶ τοῦ Σωτῆρος θεράπων γενόμενος, τῆς παρ’ αὐτοῦ ἠξιώθης λαμπρότητος. Ζήνων Ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας
Μπαστία Μοντοβί
Η Μπαστία Μοντοβί (ιταλικά: Bastia Mondovì) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κούνεο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κούνεο
Σάιμον Κάουελ
Πρόωρη ζωή
Γεννήθηκε στις 7 Οκτωβρίου 1959  στο Λάμπεθ του Λονδίνου. Η μητέρα του, Τζούλι Μπρέτρ, ήταν χορεύτρια μπαλέτου, και ο πατέρας του, ο Έρικ Φίλιπ Κάουελ ήταν εκτελεστικός της μουσικής βιομηχανίας. Ο πατέρας του Κάουελ ήταν από μία ως επί το πλείστον εβραϊκή οικογένεια, αν και δεν είχε συζητήσει το παρελθόν του με τα παιδιά του. Η μητέρα του Κάουελ ήταν από ένα χριστιανικό υπόβαθρο και ήταν αγγλικής καταγωγής.
Καριέρα
Πρόωρη σταδιοδρομία
Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, έφυγε από την EMI για να σχηματίσουν το E & S με το πρώην αφεντικό του στην EMI, αλλά έκλεισε το 1983. Στη συνέχεια σχημάτισε τις Fanfare Records με τον Iain Burton, πουλώντας αρχικά τα βίντεο άσκησης και μουσική από πράξεις όπως η ιταλική ορχήστρα Rondò Veneziano.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί μουσικοί παραγωγοί Κατηγορία:Βρετανοί παρουσιαστές
GAZ-13
Το GAZ-13 Chaika ήταν λιμουζίνα σοβιετικής κατασκευής, που παρήχθη από την GAZ από το 1959 μέχρι το 1982. Ήταν αντιγραφή από το Αμερικάνικο Packard Patrician, το οποίο παρήχθη μέχρι το 1957. Η μηχανή που χρησιμοποιούσε ήταν η ZMZ-13 που είχε επίσης στοιχεία από μηχανές της Packard. Ένα καμπριολέ σε μικρά νούμερα παρήχθη μέχρι το 1962.
Ο Φιντέλ Κάστρο επίσης χρησιμοποιούσε μια μέχρι το 1998. Αξίζει να σημειωθεί πως το αυτοκίνητο ήταν αρκετά απαρχαιωμένο, καθώς παράγονταν συνεχόμενα για πάνω από 20 χρόνια, κι ήταν βασισμένο στο Packard του 1957, το οποίο ήταν ακόμα πιο παλιό. Για αυτό, η παραγωγή σταμάτησε το 1982, αν κι η μηχανή του αυτοκινήτου χρησιμοποιήθηκε στο GAZ-53 φορτηγό, στο BRDM-2 κι το σασί επίσης χρησιμοποιήθηκε από το GAZ-14, την επόμενη λιμουζίνα της GAZ η οποία παρήχθη από το 1977 μέχρι το 1989, όταν με διαταγές του Μιχαήλ Γκορμπατσώφ, η παραγωγή του GAZ-14 σταμάτησε λόγο της Περεστρόικα. Έτσι, τα υψηλόβαθμα μέλη του κράτους άρχιζαν να χρησιμοποιούν το λίγο πιο φτηνό GAZ-24.
Γουίλιαμ Σάντερς Σκάρμπορο
Ο Γουίλιαμ Σάντερς Σκάρμπορο (16 Φεβρουαρίου 1852 – 9 Σεπτεμβρίου 1926) θεωρείται ο πρώτος αφροαμερικανός μελετητής της κλασικής αρχαιότητας. Γεννημένος ως σκλάβος, ο Σκάρμπορο υπηρέτησε ως πρόεδρος του Πανεπιστημίου Γουίλμπερφορς μεταξύ 1908 και 1920. Έγραψε ένα δημοφιλές πανεπιστημιακό εγχειρίδιο για τα αρχαία ελληνικά που χρησιμοποιήθηκε ευρέως τον 19ο αιώνα.
Πρώιμη ζωή και εκπαίδευση
Ο Σκάρμπορο γεννήθηκε στο Μαίηκον της Τζόρτζια το 1852 από τον Τζέσε (Jesse) και τη Φράνσις (Frances) Σκάρμπορο, έναν μαύρο ελεύθερο σιδηροδρομικό υπάλληλο και μια σκλάβα μητέρα. Οι νόμοι όριζαν ότι έπρεπε να έχει την ιδιότητα της μητέρας του. Ο πατέρας του είχε απελευθερωθεί περίπου το 1846 αλλά παρέμεινε στη Γεωργία για να είναι με τη μητέρα του.
Πρώιμη καριέρα
Μετά την αποφοίτησή του από το κολέγιο, ο Σκάρμπορο επέστρεψε ως δάσκαλος κλασικών γλωσσών στο Λύκειο Λιούις (Lewis), όπου γνώρισε τη μελλοντική σύζυγό του Σάρα Μπίρς (Sarah Bierce), η οποία ήταν η διευθύντρια. Εμπρηστές έκαψαν το Λύκειο Lewis το 1876 και η τοπική πυροσβεστική το άφησε να καεί ολοσχερώς. Ο Σκάρμπορο έγινε για λίγο διευθυντής του Ινστιτούτου Payne στο Cokesbury της Νότιας Καρολίνας, αλλά ανακάλυψε ότι το φυλετικό περιβάλλον στη Νότια Καρολίνα το έκανε λιγότερο φιλόξενο από τη Γεωργία. Στη συνέχεια επέστρεψε στο Όμπερλιν για να ολοκληρώσει το μεταπτυχιακό του.
Τελευταία χρόνια
Το 1921, ο Πρόεδρος Χάρντινγκ διόρισε τον Σκάρμπορο σε θέση στο Υπουργείο Γεωργίας των Ηνωμένων Πολιτειών την οποία κατείχε μέχρι το θάνατό του. Εργαζόταν πάνω σε μια αυτοβιογραφία που δεν δημοσιεύτηκε όσο ζούσε. Ωστόσο, η Μισέλ Ρόννικ (Michele Ronnick), καθηγήτρια στο Τμήμα Κλασικών Σπουδών του Wayne State University, βρήκε ένα αντίγραφο του χειρογράφου στα αρχεία της Ιστορικής Εταιρείας του Οχάιο. Η Ρόννικ επιμελήθηκε την The Autobiography of William Sanders Scarborough: An American Journey From Slavery to Scholarship, η οποία δημοσιεύτηκε το 2005 από την Wayne State University Press με πρόλογο του Henry Louis Gates.
Ο Σκάρμπορο συμμετείχε στη σύνοδο του Λονδίνου του δεύτερου Παναφρικανικού Συνεδρίου που πραγματοποιήθηκε το 1921.
Σύλλογοι
Συμμετείχε στη συνάντηση της 5ης Μαρτίου 1897 για τον εορτασμό της μνήμης του Φρέντερικ Ντάγκλας που ίδρυσε την Αμερικανική Ακαδημία Νέγρων με επικεφαλής τον Alexander Crummel. Ο Σκάρμπορο έπαιξε ενεργό ρόλο στα πρώτα χρόνια αυτής της πρώτης μεγάλης αφροαμερικανικής μορφωμένης κοινωνίας, η οποία διέψευδε τη ρατσιστική ρητορική, προωθούσε τους μαύρους ισχυρισμούς για ατομική, κοινωνική και πολιτική ισότητα και μελέτησε την ιστορία και την κοινωνιολογία της ζωής των Αφροαμερικανών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αφροαμερικανοί Κατηγορία:Αμερικανοί επιστήμονες Κατηγορία:Κλασικοί φιλόλογοι
Μπαττιφόλλο
Το Μπαττιφόλλο (ιταλικά: Battifollo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κούνεο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κούνεο
Μπεϊνέττε
Το Μπεϊνέττε (ιταλικά: Beinette) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κούνεο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κούνεο
Πανδόλφος Γ΄ του Σαλέρνο
Σύμφωνα με τον Αμάτους του Μοντεκασίνo, ο οποίος είναι η κύρια πηγή για το πραξικόπημα του 1052, η πρώτη αμφισβήτηση της εξουσίας του Γουαϊμάρος Δ΄ προήλθε από το δουκάτο του Aμάλφι, το οποίο υπαγόταν στον Γουαϊμάρος Δ΄ και του όφειλε φόρο υποτέλειας. Τον Απρίλιο, ο εκπρόσωπος του Γκουαϊμάρ Δ΄, δούκας Mάνσο Β΄, αναγκάστηκε να φύγει από το Αμάλφι, το οποίο άρχισε να επιτίθεται στο ναυτικό του Σαλέρνο. Καθώς τα έσοδα από τον φόρο υποτέλειας εξαφανίστηκαν, ορισμένοι από τους ηγέτες του Γουαϊμάρος Δ΄ άρχισαν να παραιτούνται από την πίστη τους. Σύμφωνα με τον Αμάτους, ο αρχηγός της συνωμοσίας για την απομάκρυνση του Γουαϊμάρος Δ΄ ήταν ο Πανδόλφος, ο οποίος προσφέρθηκε να ανταμείψει με ευεργεσίες όποιον θα τον βοηθούσε να γίνει πρίγκιπας. Αν και ο Γουαϊμάρος Δ΄ προφανώς γνώριζε το σχέδιο, δεν πίστευε ότι ήταν ευάλωτος. Όταν οι Αμαλφιτανοί επιτέθηκαν στο Σαλέρνο από τη θάλασσα, ο Πανδόλφος και τα τρία αδέλφια του διατάχθηκαν να υπερασπιστούν την ακτή. Αρνήθηκαν και στη διαμάχη που ακολούθησε, μαχαίρωσαν τον Γουαϊμάρος Δ΄ μέχρι θανάτου. Σκότωσαν επίσης τον θαλαμηπόλο του και τον αδελφό του, Πανδόλφος δούκα του Καπάτσιο. Προσπάθησαν να σκοτώσουν τον άλλο αδελφό του, τον Γκυ δούκα του Σορέντο, αλλά αυτός διέφυγε. Ο Aμάτους δίνει την ημερομηνία των δολοφονιών στις 3 Ιουνίου, ενώ τα Χρονικά του Μπενεβέντο (Annales Beneveventani) δίνουν στις 2 Ιουνίου και το τέλος του Γουαϊμάρος Δ΄ εορτάστηκε στο αβαείο του Moντεκασίνo στις 4 Ιουνίου.
Μετά τις δολοφονίες, ο Πανδόλφος Γ΄ έγινε πρίγκιπας και τα τρία μικρότερα αδέλφια του ορκίστηκαν πίστη σε αυτόν. Η πρώτη του πράξη ήταν να ανατρέψει αρκετές δημεύσεις γης, που έγιναν από τον Γουαϊμάρος Δ΄. Επέτυχε να πάρει την ακρόπολη του Σαλέρνο, επειδή ήταν ανεπαρκώς εφοδιασμένη με τρόφιμα και δεν μπορούσε να αντέξει. Η αδελφή του Γουαϊμάρος και άλλοι συγγενείς στην ακρόπολη φυλακίστηκαν. Ο γιος και κληρονόμος του Γουαϊμάρος, Γισούλφος Β΄, έπεσε επίσης στα χέρια του Πανδόλφος Γ΄.
Η αποτυχία να σκοτωθεί ο Γκυ έγινε η ανατροπή του πραξικοπήματος. Ο Γκυ κατέφυγε στον Νορμανδό Ονφρουά κόμη της Απουλίας και πιστό υποτελή του Γουαϊμάρος Δ΄. Μία Νορμανδική δύναμη έφτασε έξω από το Σαλέρνο στις 8 Ιουνίου. Δύο ημέρες αργότερα οι πύλες άνοιξαν. Ο Γκυ προφανώς διαπραγματεύτηκε την παράδοση της ακρόπολης, υποσχόμενος να χαρίσει τη ζωή του Πανδόλφος Γ΄ και των συνεργατών του με αντάλλαγμα τον ανιψιό του, Γισούλφος. Οι Νορμανδοί δεν ένιωθαν δεσμευμένοι από αυτή τη συμφωνία, και κυνήγησαν και σκότωσαν τον Πανδόλφος Γ΄ και τους 35 άλλους, για να εκδικηθούν τις 36 πληγές που βρέθηκαν στο σώμα του Γουαϊμάρος Δ΄. Στην αξιολόγηση του Aμάτους, ο Πανδόλφος Γ΄ «έλαβε την κακή συμβουλή να προσπαθήσει να γίνει πρίγκιπας με τα τρία αδέλφια του».
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Πρίγκιπες του Σαλέρνο
Ερωτομανία
Ερωτομανία ή αλλιώς σύνδρομο του Clérambault είναι μία αυταπάτη, στην οποία ένα άτομο έχει την πεποίθηση ότι ένα άλλο άτομο συνήθως μεγαλύτερο σε ηλικία υψηλού κοινωνικού status και μακριά από το περιβάλλον του ασθενούς είναι ερωτευμένο μαζί του. Η ασθένεια εμφανίζεται συχνά κατά την διάρκεια της ψύχωσης ιδιαίτερα σε ασθενείς με σχιζοφρένεια η διπολική μανία.
Σε μια περίπτωση ερωτομανίας αναφέρθηκε ότι ένας ασθενής υποβλήθηκε σε επέμβαση για ρήξη εγκεφαλικού ανευρύσματος. Κατά την διάρκεια της ασθένειας ο/η ερωτομανής πιστεύει ότι ένας κρυφός θαυμαστής εκφράζει τον έρωτα του μέσα από τηλεπάθεια, σήματα, ειδικές ματιές ή μέσω των ΜΜΕ. Συνήθως τότε ο ασθενής στέλνει κάρτες, δώρα η μηνύματα.
Η ερωτομανία συνδέεται συχνά με τη βασανιστική αγάπη ή την έμμονη αγάπη ή τον παθολογικό έρωτα.
Κρατιδιακές εκλογές της Σαξονίας-Άνχαλτ (2016)
Οι κρατιδιακές εκλογές του 2016 στη Σαξονία-Άνχαλτ διεξήχθησαν στις 13 Μαρτίου 2016 για την εκλογή των 87 μελών του κοινοβουλίου του κρατιδίου (Landtag). Ο πρωθυπουργός του κρατιδίου Ράινερ Χάζελοφ από το CDU ηγήθηκε κυβέρνησης μεγάλου συνασπισμού με το SPD είχε κερδίσει και τις προηγούμενες εκλογές του 2011). Μετά τις εκλογές, ο Χάζελοφ επανεξελέγη ως πρωθυπουργός και ηγήθηκε μιας κυβέρνησης συνασπισμού με τους Σοσιαλδημοκράτες και με τους Πράσινους.
Ερωτομανία
Παρουσίαση
Το πυρηνικό σύμπτωμα της διαταραχής είναι ότι ο πάσχων έχει μια ακλόνητη πεποίθηση ότι ένας κρυφός θαυμαστής είναι ερωτευμένος μαζί του. Σε ορισμένες περιπτώσεις ο πάσχων μπορεί να πιστεύει ότι πολλοί θαυμαστές είναι ερωτευμένοι μαζί του. Υπάρχουν τρία στάδια της ασθένειας:
Κρατιδιακές εκλογές της Σαξονίας-Άνχαλτ (2016)
Αποτελέσματα
Η Χριστιανοδημοκρατική Ένωση (CDU) της Άνγκελα Μέρκελ ήρθε πρώτη με 29% των ψήφων, όμως αντιμετώπισε την άνοδο του ακροδεξιού κόμματος AfD, το οποίο ήρθε 2ο, με 23%.. Το CDU ωστόσο παρέμεινε το μεγαλύτερο κόμμα στο πολιτειακό κοινοβούλιο. Έπειτα από τις εκλογές, η Σαξονία-Άνχαλτ έγινε το πρώτο κρατίδιο που κυβερνάται από τριπλό συνασπισμό συναποτελούμενο από το CDU, το SPD και το Κόμμα των Πρασίνων. Στις 25 Απριλίου 2016 ο Χάζελοφ επανεξελέγη από το κοινοβούλιο πρωθυπουργός στο κρατίδιο, στη διάρκεια της δεύτερης ψηφοφορίας, όπου κατάφερε να κερδίσει μία ψήφο περισσότερη από την πλειοψηφία του συνασπισμού.
Ερωτομανία
Αίτια και θεραπεία
Τα αίτια της ασθένειας μπορεί να είναι :
Κρατιδιακές εκλογές της Σαξονίας-Άνχαλτ (2016)
Αποτελέσματα
Landtag, 13 Μαρτίου 2016 ! rowspan="2" style="text-align:left; background:#e9e9e9; width:400px;"|Κόμμα ! style="background:#e9e9e9; text-align:center;" colspan="3"|Λαϊκή ψήφος ! style="background:#e9e9e9; text-align:center;" colspan="3"|Έδρες ! style="text-align:right; background:#e9e9e9; width:60px;"|Ψήφοι ! style="text-align:right; background:#e9e9e9; width:40px;"|% ! style="text-align:right; background:#e9e9e9; width:50px;"|+/– ! style="text-align:right; background:#e9e9e9; width:30px;"|Έδρες ! style="text-align:right; background:#e9e9e9; width:30px;"|+/–
Ερωτομανία
Αίτια και θεραπεία
Η θεραπεία μπορεί να γίνει με τα αντιψυχωσικά. Μπορεί να διαρκέσει από μήνες έως και χρόνια.
Μυκητολογία
μικρογραφία|300x300εσ|Τα [[Μανιτάρι|μανιτάρια θεωρούνται ένα είδος μυκητιακού αναπαραγωγικού οργάνου.]] Η μυκητολογία είναι ο κλάδος της βιολογίας που ασχολείται με τη μελέτη των μυκήτων, συμπεριλαμβανομένων των γενετικών και βιοχημικών τους ιδιοτήτων, της ταξινομίας τους και της χρήσης τους στον άνθρωπο, συμπεριλαμβανομένης της πηγής για τη βλάστηση, την παραδοσιακή ιατρική, τα τρόφιμα και τα ενθεογόνα, καθώς και τους κινδύνους τους, όπως ως δηλητήριο ή μόλυνση.
Ερωτομανία
Στην τέχνη
Παραδείγματα ερωτομανίας μπορούμε να εντοπίσουμε, για παράδειγμα, από την γαλλική ταινία Μ' αγαπά, δεν μ' αγαπά, όπου πρωταγωνιστεί η Ωντρέ Τοτού, γνωστή από την ταινία Αμελί. Στην ταινία "Enduring Love" επίσης έχει γραφτεί τραγούδι από το συγκρότημα Dream Theater με τίτλο Ερωτομανία.
Κρατιδιακές εκλογές της Σαξονίας-Άνχαλτ (2016)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκλογές στη Σαξονία-Άνχαλτ
Μυκητολογία
Ένας βιολόγος που ειδικεύεται στη μυκητολογία ονομάζεται μυκητολόγος.
Ερωτομανία
Δείτε επίσης
Ε Κατηγορία:Αγάπη
Μυκητολογία
Η μυκητολογία διακλαδίζεται στον τομέα της φυτοπαθολογίας, της μελέτης των φυτικών ασθενειών και οι δύο κλάδοι παραμένουν στενά συνδεδεμένοι επειδή η συντριπτική πλειοψηφία των φυτικών παθογόνων είναι μύκητες.
Σύνοψη
Ιστορικά, η μυκητολογία ήταν κλάδος της βοτανικής επειδή, αν και οι μύκητες είναι εξελικτικά πιο στενά συνδεδεμένοι με τα ζώα παρά με τα φυτά, αυτό δεν αναγνωρίστηκε παρά πριν από μερικές δεκαετίες. Πρωτοπόροι μυκητολόγοι ήταν οι Ηλίας Μάγκνους Φρις, Κρίστιαν Χέντρικ Πέρσοον, Χάινριχ Άντον ντε Μπάρι, Ελίζαμπεθ Ίτον Μορς και Λούις Ντάβιντ ντε Σβάινιτς. Η Μπεατρίξ Πότερ, συγγραφέας του The Tale of Peter Rabbit, έκανε επίσης σημαντική συμβολή στον τομέα.
Ο Ιταλός Πιερ Αντρέα Σακάρντο ανέπτυξε ένα σύστημα για την ταξινόμηση των ατελών μυκήτων (Fungi imperfecti) με βάση το χρώμα και τη μορφή των σπορίων, το οποίο έγινε το κύριο σύστημα που χρησιμοποιήθηκε πριν από την ταξινόμηση με ανάλυση DNA. Είναι πιο διάσημος για το Sylloge του, το οποίο ήταν ένας περιεκτικός κατάλογος με όλα τα ονόματα που είχαν χρησιμοποιηθεί για τα μανιτάρια. Το Sylloge εξακολουθεί να είναι το μόνο έργο αυτού του είδους που ήταν τόσο ολοκληρωμένο για το βοτανικό βασίλειο των μυκήτων όσο και αρκετά μοντέρνο.
Οι μύκητες είναι θεμελιώδεις για τη ζωή στη γη με τους ρόλους τους ως συμβίωσης, π.χ. με τη μορφή μυκόρριζων, συμβιόντων εντόμων και λειχήνων. Πολλοί μύκητες είναι σε θέση να διασπάσουν πολύπλοκα οργανικά βιομόρια όπως η λιγνίνη, το πιο ανθεκτικό συστατικό του ξύλου και ρύπους όπως τα ξενοβιοτικά, το πετρέλαιο και οι πολυκυκλικοί αρωματικοί υδρογονάνθρακες. Με την αποσύνθεση αυτών των μορίων, οι μύκητες παίζουν κρίσιμο ρόλο στον παγκόσμιο κύκλο του άνθρακα.
Οι μύκητες και άλλοι οργανισμοί που παραδοσιακά αναγνωρίζονται ως μύκητες, όπως οι ωομύκητες και οι μυξομύκητες, είναι συχνά οικονομικά και κοινωνικά σημαντικοί, καθώς ορισμένοι προκαλούν ασθένειες των ζώων (συμπεριλαμβανομένων των ανθρώπων) και των φυτών.
Εκτός από τους παθογόνους μύκητες, πολλά είδη μυκήτων είναι πολύ σημαντικά για τον έλεγχο των ασθενειών των φυτών που προκαλούνται από διαφορετικά παθογόνα. Για παράδειγμα, τα είδη του γένους των νηματωδών μυκήτων Trichoderma θεωρούνται ένας από τους πιο σημαντικούς παράγοντες βιολογικού ελέγχου ως εναλλακτική λύση στα προϊόντα με βάση τα χημικά για αποτελεσματική διαχείριση ασθενειών των καλλιεργειών.
Οι συναντήσεις πεδίου για την εύρεση ενδιαφέροντων ειδών μυκήτων είναι γνωστές ως «επιδρομές», μετά την πρώτη τέτοια συνάντηση που οργανώθηκε από το Woolhope Naturalists' Field Club το 1868 και με τίτλο «Μια επιδρομή ανάμεσα στους μύκητες».
Ιστορία
Πιστεύεται ότι οι άνθρωποι άρχισαν να μαζεύουν μανιτάρια ως τροφή στην προϊστορική εποχή. Για τα μανιτάρια γράφτηκε για πρώτη φορά στα έργα του Ευριπίδη (480-406 π.Χ.). Ο Έλληνας φιλόσοφος Θεόφραστος από την Ερεσό (371-288 π.Χ.) ήταν ίσως ο πρώτος που προσπάθησε να ταξινομήσει συστηματικά τα φυτά. Τα μανιτάρια θεωρούνταν φυτά που δεν είχαν ορισμένα όργανα. Ήταν αργότερα ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος (23 – 79 μ.Χ.), ο οποίος έγραψε για τις τρούφες στην εγκυκλοπαίδειά του Φυσική Ιστορία. Η λέξη μυκητολογία προέρχεται από τα αρχαία ελληνικά μύκης, που σημαίνει «μύκητας» και το επίθημα -λογία, που σημαίνει «μελέτη».
Ο Μεσαίωνας είδε μικρή πρόοδο στο σώμα της γνώσης για τους μύκητες. Ωστόσο, η εφεύρεση του τυπογραφείου επέτρεψε στους συγγραφείς να διαλύσουν τις δεισιδαιμονίες και τις παρανοήσεις σχετικά με τους μύκητες που είχαν διαιωνιστεί από τους κλασικούς συγγραφείς. μικρογραφία| Ομαδική φωτογραφία που τραβήχτηκε σε μια συνάντηση της Βρετανικής Μυκητολογικής Εταιρείας το 1913. Η αρχή της σύγχρονης εποχής της μυκητολογίας ξεκινά με τη δημοσίευση του 1737 του Πιερ Αντόνιο Μικέλι, Nova plantarum genera. Δημοσιεύτηκε στη Φλωρεντία και αυτό το θεμελιώδες έργο έθεσε τα θεμέλια για τη συστηματική ταξινόμηση των χόρτων, των βρύων και των μυκήτων. Ο ίδιος δημιούργησε τα ακόμη ισχύοντα ονόματα γένους Polyporus (Πολύπορος) και Tuber, όπου και τα δύο χρονολογούνται στο 1729 (αν και οι περιγραφές τροποποιήθηκαν αργότερα ως άκυρες από τους σύγχρονους κανόνες).
Ο ιδρυτής ονοματολόγος Κάρολος Λινναίος συμπεριέλαβε μύκητες στο διωνυμικό σύστημα ονοματοδοσίας του το 1753, όπου κάθε τύπος οργανισμού έχει ένα όνομα δύο λέξεων που αποτελείται από ένα γένος και ένα είδος (ενώ μέχρι τότε οι οργανισμοί συχνά χαρακτηρίζονταν με λατινικές φράσεις που περιείχαν πολλές λέξεις). Πήρε τα επιστημονικά ονόματα πολλών γνωστών ταξινομικών ομάδων μανιταριών, όπως το Boletus (Βωλίτης) και το Agaricus (Αγαρικό), που χρησιμοποιούνται ακόμα και σήμερα. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι μύκητες εξακολουθούσαν να θεωρούνται ότι ανήκαν στο φυτικό βασίλειο, έτσι κατηγοριοποιήθηκαν στο βιβλίο του Species Plantarum. Τα είδη μυκήτων του Λινναίου δεν ήταν τόσο περιεκτικά όσο τα φυτικά του ταξινομικά είδη, ωστόσο, ομαδοποιούσαν όλα τα βραγχωμένα μανιτάρια με μίσχο στο γένος Αγαρικό. Υπάρχουν χιλιάδες βραγχωμένα είδη, τα οποία αργότερα χωρίστηκαν σε δεκάδες διαφορετικά γένη. Στη σύγχρονη χρήση του, το Αγαρικό αναφέρεται μόνο σε μανιτάρια που σχετίζονται στενά με το κοινό μανιτάρι του γένους, Agaricus bisporus (Λευκό μανιτάρι). Για παράδειγμα, ο Λινναίος έδωσε το όνομα Agaricus deliciosus σε ένα είδος μανιταριού σαφράν, αλλά το σημερινό του όνομα είναι Lactarius deliciosus. Από την άλλη, το μανιτάρι του αγρού Agaricus campestris (Πρόβειο) διατηρεί το ίδιο όνομα από τη δημοσίευση του Λινναίου. Η λέξη «αγαρικό» εξακολουθεί να χρησιμοποιείται για οποιοδήποτε μανιτάρι με βράγχια, που αντιστοιχεί στη χρήση της λέξης από το Λινναίο.