cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άμπραχαμ φαν Μπέγερεν
Βιογραφία
Τα πρώτα έργα του φαν Μπέγερεν ήταν θαλάσσιες νεκρές φύσεις και νεκρές φύσεις με ψάρια. Δεν ήταν είδος που πληρωνόταν καλά εκείνη την εποχή και η σχετική πενία του φαν Μπέγερεν πιθανόν να εξηγεί τις συχνές μετοικήσεις του από τόπο σε τόπο. Διέμεινε στο Ντελφτ από το 1657, όπου έγινε μέλος στην τοπική Συντεχνία του Αγίου Λουκά. Το 1663 επέστρεψε στη Χάγη, όπου παρέμεινε ως το 1669, οπότε μετοίκησε στο Άμστερνταμ. Ακολούθησαν και άλλες μετοικήσεις: Στο Άλκμααρ το 1669, στη Χάουντα το 1675 και, τελικά, στο προάστιο Όφερσχι του Ρόττερνταμ το 1667. Αυτή ήταν και η τελευταία του μετοίκηση.
Η οικονομική του κατάσταση ίσως καλυτέρευσε κατά το τέλος της ζωής του, καθώς είχε τη δυνατότητα να αγοράσει ένα σπίτι στο Όφερσχι έναντι 1.000 γκίλντερς, εκ των οποίων τα 600 καλύφθηκαν από στεγαστικό δάνειο. Η σύζυγός του αναφέρεται ως ασθενής και κλινήρης το 1679, οπότε και συνέταξε τη διαθήκη της. Η χρονολογία του θανάτου της είναι άγνωστη.. Ο φαν Μπέγερεν απεβίωσε στο Όφερσχι το 1690.
Έργο
Ο φαν Μπέγερεν υπέγραφε τα έργα του ως "AVB", ενώ ποτέ δεν τα χρονολογούσε. Ως αποτέλεσμα αυτής της ενέργειας, είναι ιδιαίτερα δυσχερής η κατάρτιση ενός ακριβούς χρονολογίου των έργων του.
Ενώ κατά τη δεκαετία του 1640 τα περισσότερα έργα του ήταν θαλασσογραφίες, ο φαν Μπέγερεν άρχισε να εξελίσσεται σε επιδέξιο ζωγράφο νεκρών φύσεων με ψάρια. Στις πρώτες του θαλασσογραφίες είναι εμφανής η επιρροή του Γιαν φαν Χόγιεν.
Κατά τις δεκαετίες 1650 και 1660 άρχισε να εστιάζει στις pronkstillevens, δηλ. σε νεκρές φύσεις με ασημικά, κινέζικες πορσελάνες, γυάλινα αντικείμενα και φρούτα. Ζωγράφισε, επίσης, μερικές νεκρές φύσεις με άνθη, νεκρά πτηνά και νεκρές φύσεις που αποκαλούνται vanitas. Η τάση του προς τις pronkstillevens πιθανόν προήλθε από τις οικονομικές του ανάγκες, καθώς αυτές μπορούσαν να πωληθούν σε πιο εύπορη πελατεία. Αυτές οι νεκρές φύσεις συχνά είναι ιδιαίτερα περίτεχνες και λεπτομερείς και εμφανίζουν επιρροή από τον Γιαν Ντάβιντς ντε Χέιμ.
Εν γένει χρησιμοποιούσε σχετικά ευρεία τεχνική και αποχρώσεις του καφέ με κάποια ακρίβεια στις λεπτομέρειες. Ήταν εξοικειωμένος με τα έργα άλλων Ολλανδών καλλιτεχνών που ασχολούνταν με την pronkstilleven, όπως οι Πίτερ Κλάες και Βίλλεμ Κλάέσζον Χέντα, οι οποίοι ήταν σπεσιαλίστες στις μονοχρωματικές νεκρές φύσεις συμποσίων. Συχνά χρησιμοποιούσε μεγαλύτερη κλίμακα, σε σχέση με τους συγχρόνους του, και οι ψηλοί καμβάδες του έφθαναν σε ύψος το ένα μέτρο.
Συλλογές
Ανάμεσα στα μουσεία που διαθέτουν έργα του στη συλλογή τους συγκαταλέγονται: Εθνική Πινακοθήκη Σκωτίας, Ακαδημία Καλών Τεχνών Βιέννης, Μουσείο Άσμολ (Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης), Κέντρο οπτικών τεχνών Τζέραλντ Κάντορ (Πανεπιστήμιο Στάνφορντ, Καλιφόρνια), Μουσείο Τέχνης του Κλίβελαντ, Ίδρυμα Τεχνών του Ντιτρόιτ, Μουσείο Τέχνης Χονολουλού, Museum de Fundatie, Μουσείο της Κομητείας του Λος Άντζελες, Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης (Νέα Υόρκη, Μουσείο του Λούβρου, Ίδρυμα Τεχνών Μιννεάπολις, Εθνικό Ναυτικό Μουσείο (Γκρίνουιτς, Ην. Βασίλειο), Πινακοθήκη Τέχνης Γιορκ, Μουσείο Τέχνης της Φιλαδέλφεια, Ρέικσμουζεουμ, Βασιλικά Μουσεία Καλών Τεχνών του Βελγίου, Μουσείο Σχολής Σχεδίασης του Ροντ Άιλαντ, Βασιλικό Κάστρο Βαρσοβίας και Μουσείο Τέχνης του Σιάτλ. Ιδιωτική συλλογή με έργα του είναι η Συλλογή Ger Eenens στην Ολλανδία.
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Κάστρο Βάβελ
Το Βασιλικό Κάστρο Βάβελ (πολωνικά: Zamek Królewski na Wawelu), γνωστό απλά ως Κάστρο Βάβελ, είναι κάστρο που βρίσκεται στο κέντρο της Κρακοβίας της Πολωνίας. Χτισμένο με εντολή του βασιλιά Καζίμιρ Γ΄ του Μέγα, αποτελείται από μια σειρά από δομές από διαφορετικές περιόδους που βρίσκονται γύρω από την ιταλικού στιλ κύρια αυλή. Το κάστρο, που είναι ένα από τα μεγαλύτερα στην Πολωνία, αντιπροσωπεύει σχεδόν όλα τα ευρωπαϊκά αρχιτεκτονικά στυλ της μεσαιωνικής, αναγεννησιακής και μπαρόκ περιόδου. Το Βασιλικό Κάστρο Βάβελ και ο Λόφος Βάβελ αποτελούν την πιο σημαντική ιστορικά και πολιτιστικά τοποθεσία της χώρας.
Το κάστρο είναι μέρος ενός οχυρωματικού αρχιτεκτονικού συγκροτήματος που έχει ανεγερθεί στην κορυφή μιας ασβεστολιθικής προεξοχής στην αριστερή όχθη του ποταμού Βιστούλα, σε υψόμετρο 228 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Το συγκρότημα αποτελείται από πολλά κτίρια μεγάλης ιστορικής και εθνικής σημασίας, συμπεριλαμβανομένου του Καθεδρικού Ναού της Κρακοβίας, όπου στέφθηκαν και θάφτηκαν Πολωνοί μονάρχες. Μερικά από τα παλαιότερα πέτρινα κτίρια του Βάβελ χρονολογούνται από το 970 μ.Χ., εκτός από τα παλαιότερα παραδείγματα ρομανικής και γοτθικής αρχιτεκτονικής στην Πολωνία. Το σημερινό κάστρο χτίστηκε τον 14ο αιώνα και επεκτάθηκε τα επόμενα εκατοντάδες χρόνια. Το 1978, το Βάβελ ανακηρύχθηκε το πρώτο Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς ως μέρος του Ιστορικού Κέντρου της Κρακοβίας.
Για αιώνες, το κάστρο ήταν η κατοικία των βασιλιάδων της Πολωνίας και το σύμβολο του πολωνικού κράτους και πλέον είναι ένα από τα κορυφαία μουσεία τέχνης της χώρας. Το μουσείο ιδρύθηκε το 1930 και περιλαμβάνει δέκα επιμελητικά τμήματα υπεύθυνα για συλλογές ζωγραφικής, συμπεριλαμβανομένης μιας σημαντικής συλλογής ιταλικών αναγεννησιακών έργων ζωγραφικής, χαρακτικών, γλυπτών, υφασμάτων, μεταξύ των οποίων η συλλογή ταπισερί του Σιγισμούνδου Β΄ Αύγούστου, έργα χρυσοχόου, όπλα και πανοπλίες, κεραμικά, πορσελάνες και έπιπλα εποχής. Τα αποθέματα του μουσείου στην ανατολίτικη τέχνη περιλαμβάνουν τη μεγαλύτερη συλλογή οθωμανικών σκηνών στην Ευρώπη. Με επτά εξειδικευμένα στούντιο συντήρησης, το μουσείο είναι επίσης σημαντικό κέντρο για τη συντήρηση έργων τέχνης.
Πρώιμη ιστορία
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Ένα παλαιότερο τμήμα του Βάβελ από τον 14ο αιώνα, τώρα το Μουσείο του Καθεδρικού Ναού. Η ιστορία του Βάβελ είναι βαθιά συνυφασμένη με την ιστορία των πολωνικών εδαφών και των πολωνικών βασιλικών δυναστειών ήδη από τον Μεσαίωνα. Οι πολιτικές και δυναστικές εντάσεις που οδήγησαν στην άνοδο της Κρακοβίας ως βασιλικής έδρας είναι περίπλοκες, αλλά για το μεγαλύτερο μέρος του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης το Βάβελ ήταν η έδρα της εθνικής κυβέρνησης και της Δίαιατας (συνέλευση). Καθώς η Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία σχηματίστηκε και μεγάλωνε, το Βάβελ έγινε η έδρα ενός από τα μεγαλύτερα και πιο σημαντικά κράτη της Ευρώπης. Αυτό το καθεστώς χάθηκε μόνο όταν η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στη Βαρσοβία το 1596 (ονομάστηκε επίσημα το 1793). αριστερά|μικρογραφία|350x350εσ| Το Βάβελ, μεσαιωνικό σχέδιο με το έργο ανοικοδόμησης του 1502 έως το 1544 σκιαγραφημένο με κόκκινο χρώμα. Κλειδί: 1: Πύργος κατοικιών; 2(0): καλά; 3: κουζίνα; 4: κουζίνα; 5: περιπατητικό; 6: ροτόντα των Αγίων Φέλιξ και Αουντάκτα. 7: Παρεκκλήσι της Αγίας Μαρίας της Αιγύπτου. 8: Κάτω πύλη. 9: Άνω πύλη. 10: Καθεδρικός Ναός. 11: Οχυρωμένος πύργος 12: Δανέζικος πύργος; 13: Πύργος με τα πόδια της κότας. Από τα τέλη του 18ου αιώνα, όταν η Πολωνία έχασε την ανεξαρτησία της κατά την περίοδο των ξένων διαμελισμών, το Βάβελ έγινε σύμβολο αντοχής και ήταν το σκηνικό για διαδηλώσεις και συγκεντρώσεις Κρακοβιανών που διαμαρτύρονταν ενάντια στη συνεχιζόμενη ξένη κατοχή από την Αυστριακή, την Πρωσική και τη Ρωσική Αυτοκρατορία. Έτσι, η σημασία του λόφου Βάβελ προέρχεται εν μέρει από τον συνδυασμό της πολιτικής και θρησκευτικής σημασίας του. Ο καθεδρικός ναός κρατά τα λείψανα του Αγίου Στανίσλαου και βρίσκεται ακριβώς δίπλα στο Βασιλικό Κάστρο. Ο λόφος έχει μακρά ιστορία θρησκευτικών λειτουργιών. Μερικά από τα παλαιότερα σωζόμενα αρχιτεκτονικά κατάλοιπα είναι αυτά της Ροτόντας της Παναγίας.
Ο λόφος Βάβελ έχει αρχαιολογικά κατάλοιπα που υποδηλώνουν οικισμό από τον 4ο αιώνα. Οι αρχαιολογικές μελέτες υποδηλώνουν ότι ο αρχαιότερος οικισμός χρονολογείται στη Μέση Παλαιολιθική εποχή, περ. 100.000 π.Χ. Το Βάβελ πιστεύεται ότι είναι ένα από τα προπύργια της φυλής των Βιστούλων που σχημάτισε ένα έθνος στις αρχές του 8ου και 9ου αιώνα μ.Χ. Οι θρυλικοί ηγεμόνες του, Κράκος και Πριγκίπισσα Βάντα, που λέγεται ότι έζησαν τον 7ο και 8ο αιώνα, αναφέρονται από τον χρονικογράφο του 13ου αιώνα Βιντσέτι Καντουούμπεκ. Τον 10ο αιώνα, τα εδάφη των Βιστούλων και η Κρακοβία έγιναν μέρος του αναδυόμενου κράτους της Πολωνίας. δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Το συγκρότημα Βάβελ, με τον [[Καθεδρικός Ναός της Κρακοβίας|Καθεδρικό Ναό στα αριστερά και το Κάστρο στα δεξιά. Κατά τη διάρκεια των αιώνων, διάφορα στυλ αρχιτεκτονικής έχουν εξελιχθεί δίπλα-δίπλα.]] Το έτος 1000 ιδρύθηκε η επισκοπή της Κρακοβίας και ακολούθησε η ανέγερση ενός καθεδρικού ναού - η έδρα του επισκόπου. Ωστόσο, ως αποτέλεσμα μιας συνεχιζόμενης σύγκρουσης με την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, η κατασκευή δεν ξεκίνησε παρά μόνο μέχρι την υπογραφή της Ειρήνης του Μπάουτσεν, το 1018. Μόνο μικρά θραύσματα έχουν απομείνει από τον αρχικό καθεδρικό ναό (ο οποίος μερικές φορές ονομάζεται «Chrobrowska» από τον Μπολέσλαφ Α΄ το Γενναίο) και παρά την εκτεταμένη αρχαιολογική έρευνα, έχει αποδειχθεί αδύνατο να ανακατασκευαστεί το εξωτερικό του. Μέχρι τη δεκαετία του 1980, τα λείψανα της εκκλησίας του Αγίου Γερεών ταυτίζονταν με τον πρώτο καθεδρικό ναό, αλλά αυτή η θεωρία, που προτάθηκε από τον Άντολφ Σίσκο-Μπόχους (Adolf Szyszko-Bohusz), έχει καταρριφθεί από πιο πρόσφατη έρευνα. Υπάρχουν επίσης ασυνέπειες στη χρονολόγηση της καταστροφής του αρχικού καθεδρικού ναού. Ορισμένες πηγές την τοποθετούν την εποχή της εισβολής του Μπρετίσλαφ Α΄ της Βοημίας στη δεκαετία του 1040, ενώ άλλες χρονολογούν την καταστροφή σε πυρκαγιά τη δεκαετία του 1080.
Εκτός από τον καθεδρικό ναό, ο λόφος ήταν επίσης ο χώρος άλλων οικοδομικών εργασιών. Τα παλαιότερα στοιχεία είναι ξύλινες κατασκευές που χρονολογούνται από τον 9ο αιώνα, με τα παλαιότερα πέτρινα κτίρια να χρονολογούνται στον 10ο και 11ο αιώνα. Τα ερείπια των ακόλουθων κτηρίων χρονολογούνται από αυτήν την εποχή: η Ροτόντα της Παναγίας – πιθανώς από τις αρχές του 10ου και 11ου αιώνα, η Εκκλησία Β (τα παλαιότερα μέρη προέρχονται από τον 10ο αιώνα), η Εκκλησία του Αγίου Γερεών (πιθανώς το παρεκκλήσι του παλατιού), η Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, η Εκκλησία του Αγίου Μιχαήλ, το Δωμάτιο Εικοσιτεσσάρων Πυλώνων, ο οχυρωμένος πύργος και ο Οικιστικός Πύργος.
Δράκος του Βάβελ
αριστερά|μικρογραφία|220x220εσ| Smok Wawelski, ο θρυλικός δράκος του Βάβελ Από αυτή την πρώιμη περίοδο της ιστορίας του Βάβελ προέρχεται ο δημοφιλής και διαρκής πολωνικός μύθος του Δράκου του Βάβελ. Σήμερα, τιμάται στις χαμηλότερες πλαγιές του λόφου Βάβελ, όπου δίπλα στο ποτάμι, βρίσκεται ένα σύγχρονο μεταλλικό άγαλμα του δράκου που βγάζει φωτιά. Το άγαλμα βρίσκεται μπροστά από το Άνδρο του Δράκου (Smocza Jama), ένα από τα ασβεστολιθικά σπήλαια που είναι διάσπαρτα στον λόφο. Ο δράκος, ο Smok Wawelski, ήταν ένα μυστικιστικό θηρίο που υποτίθεται ότι τρομοκρατούσε την τοπική κοινότητα, τρώγοντας τα πρόβατά τους και τις ντόπιες παρθένες, πριν (σύμφωνα με μια εκδοχή) σκοτωθεί ηρωικά από τον Κράκο, έναν θρυλικό Πολωνό πρίγκιπα, ο οποίος υποτίθεται ότι ίδρυσε την πόλη της Κρακοβίας και έχτισε το παλάτι του πάνω από τη φωλιά του σκοτωμένου δράκου. Η παλαιότερη γνωστή λογοτεχνική αναφορά στον δράκο του Βάβελ προέρχεται από τον 12ο αιώνα, σε έργο του Βιντσέτι Καντουούμπεκ.
Μεσαιωνική περίοδος
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Καθεδρικός Ναός — το Αργυρό Καμπαναριό με [[Κώνος|κωνική στέγη και το Παρεκκλήσι του Σιγισμούνδου με έναν μικρό χρυσό τρούλο.]] δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Η [[Κρύπτη του Αγίου Λεονάρδου κάτω από τον Καθεδρικό Ναό είναι απομεινάρι ενός παλαιότερου ναού που χτίστηκε τον 11ο αιώνα.]]
Ρομανισμός (11ος–12ος αι.)
Στα τέλη του 11ου αιώνα, ξεκίνησαν οι εργασίες κατασκευής ενός αντικαταστάτη καθεδρικού ναού, που σήμερα ονομάζεται "Hermanowska", καθώς είναι πιθανό ότι ο Βλαντίσλαφ Α΄ Χέρμαν ήταν ο προστάτης του. Ο νέος καθεδρικός ναός καθαγιάστηκε το 1142. Πολλά είναι γνωστά για το κτήριο, επειδή μια εικόνα του είναι χαραγμένη σε μια σφραγίδα του κεφαλαίου του 13ου αιώνα και μερικά από τα ερείπια και τα θεμέλιά του διατηρούνται καλά. Εκτός από τα χαμηλότερα 12 μέτρα του Αργυρού Καμπαναριού, η κρύπτη του Αγίου Λεονάρδου, η ροτόντα από τον Προμαχώνα του Βλαδίσλαου Δ΄ Ουγγαρίας (κάποτε βαπτιστήριο) και η ροτόντα δίπλα στον Πύργο του Σαντόμιες χρονολογούνται από αυτήν την εποχή, όπως και μια εκκλησία κοντά στο Σπήλαιο του Δράκου.
Το 1118, ο επίσκοπος Μαύρος θάφτηκε στην κρύπτη. Το άγιο δισκάριο και το δισκοπότηρο, που θάφτηκαν μαζί με τον επίσκοπο, εκτάφηκαν αργότερα από τον τάφο του κατά την τυχαία ανακάλυψή του το 1938.
Αργυρό Καμπαναριό
Το Αργυρό Καμπαναριό χρονολογείται από τις αρχές του 12ου αιώνα και είναι ο παλαιότερος από τους πολλούς πύργους του Βάβελ. Ωστόσο, ο πύργος έχει πολλές μεταγενέστερες προσθήκες και μόνο η ορθογώνια βάση ύψους 12 μέτρων μπορεί να χρονολογηθεί ότι ανήκει στον καθεδρικό ναό του Χέμρνα του 11ου αιώνα. Το καμπαναριό κατασκευάστηκε στο τελευταίο τέταρτο του 14ου αιώνα και το κωδωνοστάσιο το 1769. Ο πύργος περιέχει τρεις καμπάνες. Η μεγαλύτερη κατασκευάστηκε το 1423, η επόμενη μεγαλύτερη γύρω στο 1271 και η μικρότερη το 1669. Στα θεμέλια του πύργου βρίσκεται ένας ταφικός θόλος που περιέχει τα λείψανα αξιόλογων Πολωνών από όλες τις περιόδους της ιστορίας.
Καθεδρικός Ναός
Ο καθεδρικός ναός είναι τρίοδος στην κατασκευή και περιβάλλεται από πλευρικά παρεκκλήσια, που προστέθηκαν στους επόμενους αιώνες. Τα παλαιότερα από αυτά τα παρεκκλήσια χτίστηκαν έξω από το ιερό. Το παρεκκλήσι της Αγίας Μαργαρίτας καθαγιάστηκε (σήμερα λειτουργεί ως σκευοφυλάκιο) το 1322 και λίγα χρόνια το παρεκκλήσι, που αργότερα έγινε γνωστό ως παρεκκλήσι των Μπάτορυ, ολοκληρώθηκε. Η δυτική είσοδος του καθεδρικού ναού πλαισιώνεται από δύο παρεκκλήσια. Το ένα αφιερωμένο στη Βασίλισσα Σοφία (τελευταία σύζυγο του Βλαδίσλαου Β΄ Γιαγκέλο) και το δεύτερο στον Τίμιο Σταυρό. Αυτά χτίστηκαν κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας (1440–1492). Το πρώτο είναι αξιοσημείωτο για την πολύχρωμη θολωτή οροφή του. Από τα τέλη του 15ου αιώνα χτίστηκαν ή ξαναχτίστηκαν άλλα 19 πλευρικά παρεκκλήσια.
Περίοδος Αναγέννησης και Μπαρόκ (16ος και 17ος αιώνας)
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Οι κλιμακωτές στοές του [[Σιγισμούνδος Α΄ της Πολωνίας|Σιγισμούνδου Α΄ της Πολωνίας στην αναγεννησιακή ιταλική αυλή μέσα στο Κάστρο Βάβελ]] Η βασιλεία του τελευταίου μέλους της δυναστείας των Γιαγκελλόνων, του Σιγισμούνδου Α΄ του Παλαιού, ήταν ένα από τα κορυφαία σημεία της μοίρας του Βάβελ. Μετά από μια άλλη πυρκαγιά το 1499, από το 1507 έως το 1536, ο Σιγισμούνδος ξαναέχτισε τη βασιλική κατοικία. Ο βασιλιάς Σιγισμούνδος είχε περάσει μέρος της νιότης του στην αυλή του αδελφού του, του βασιλιά Βλαδίσλαου της Ουγγαρίας και της Βοημίας στη Βούδα. Αυτό η αυλή είχε μια μικρή ομάδα Ιταλών τεχνιτών που πρωτοστάτησαν στο κίνημα της Αναγέννησης, εκείνη την εποχή ελάχιστα γνωστή εκτός Φλωρεντίας. Έτσι, εμπνευσμένος ο Σιγισμούνδος πήρε την απόφαση να ξαναχτίσει σε αναγεννησιακό στυλ μέσα στα τείχη του παλιού κάστρου. Μεγάλη επιρροή στον βασιλιά είχε η δεύτερη σύζυγός του, η ιταλικής καταγωγής Μπόνα Σφόρτσα. Έφερε τους καλύτερους ντόπιους και ξένους καλλιτέχνες, συμπεριλαμβανομένων Ιταλών αρχιτεκτόνων και γλυπτών και Γερμανών διακοσμητών, για να ανακαινίσουν το κάστρο σε ένα υπέροχο παλάτι της Αναγέννησης.
Μετά από μια πυρκαγιά το 1595 όταν κάηκε το βορειοανατολικό τμήμα του κάστρου, ο Βασιλιάς Σιγισμούνδος Γ΄ της Πολωνίας αποφάσισε να το ξαναχτίσει με τις εργασίες να γίνονται υπό τη διεύθυνση του Ιταλού αρχιτέκτονα Τζοβάνι Μπατίστα Τρέβανο. Ωστόσο, το κάστρο εξακολουθεί να διατηρεί πολλούς από τους προηγούμενους εσωτερικούς χώρους που σχεδίασε ο Μπερέτσι. Ενώ πολλά έχουν αλλοιωθεί λόγω της παραμέλησης, των καταστροφών από τον πόλεμο και, μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μέσω της υπερενθουσιαστικής αποκατάστασης, το πνεύμα των αναγεννησιακών ιδανικών του Μπερέτσι αναμειγνύεται με τα γοτθικά μοτίβα των ντόπιων τεχνιτών. Η Αίθουσα των Πρεσβευτών διατηρεί ακόμα μεγάλο μέρος της ξυλογλυπτικής του, με πιο αξιοσημείωτη την οροφή του με κουφώματα με τριάντα σκαλιστά κεφάλια γοτθικού ρυθμού από τον Σεμπάστιαν Τάουερμπαχ.
Τον 17ο αιώνα, το Βάβελ έγινε σημαντικό αμυντικό σημείο και εκσυγχρονίστηκε και οχυρώθηκε σε μεγάλο βαθμό. Αργότερα, η μεταφορά της εξουσίας στη Βαρσοβία δεν άλλαξε τον συμβολικό ρόλο και τη σημασία του καθεδρικού ναού Βάβελ, ο οποίος ήταν ακόμα ο τόπος των βασιλικών στέψεων.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, πολλές αλλαγές εισήχθησαν στον καθεδρικό ναό - ο ψηλός βωμός ανακαινίστηκε, το μοναστήριο ανυψώθηκε και κατασκευάστηκε το Ιερό του Αγίου Στανίσλαου (μαρμάρινος βωμός και ένα αργυρό φέρετρο) και το Παρεκκλήσι του Βάσα. Ανεγέρθηκαν επίσης μπαρόκ μνημεία, μεταξύ άλλων οι τάφοι επισκόπων και των βασιλιάδων Μιχαήλ Α΄ και Γιαν Γ΄ Σομπιέσκι.
Καμπάνα του Σιγισμούνδου
δεξιά|μικρογραφία| Θησαυροφυλάκιο του Στέμματος (κέντρο) και Πύργος του Σιγισμούνδου (δεξιά) όπου κρέμεται η [[Καμπάνα του Σιγισμούνδου από το 1521.]] Το 1520, χυτεύτηκε η Καμπάνα του Σιγισμούνδου, από τον Χανς Μπέχεμ, σε μπρούτζο. Είναι η μεγαλύτερη από τις 5 καμπάνες που κρέμονται στον Πύργο του Σιγισμούνδου και ονομάστηκε για να τιμήσει τον Βασιλιά Σιγισμούνδο Α΄ τον Παλαιό. Ζυγίζει σχεδόν 13 τόνους και απαιτούνται 12 κουδουνιστές για να τη χτυπήσουν. Ηχεί μόνο σε ειδικές περιπτώσεις (στη σύγχρονη εποχή αυτά ήταν εκδηλώσεις όπως ο θάνατος του Γιούζεφ Πιουσούτσκι, ο θάνατος του Μπολέσουαφ Μπιέρουτ, η εκλογή του Κάρολ Βοϊτίλα ως Πάπα, η ένταξη της Πολωνίας στην ΕΕ), κυρίως θρησκευτικές και εθνικές εορτές, και θεωρείται ένα από τα εθνικά σύμβολα της χώρας. Σήμερα, οι επίσκοποι της Κρακοβίας τη χρησιμοποιούν αρκετά συχνά, γεγονός που μειώνει τη σημασία της Καμπάνας του Σιγισμούνδου. Το κρέμασμα της καμπάνας είναι θέμα ενός πίνακα του Γιαν Ματέικο.
18ος και 19ος αιώνες
Ο 18ος και 19ος αιώνες επρόκειτο να είναι μια περίοδος παρακμής και ατυχίας για το Βάβελ. Η παρακμή είχε αρχίσει ήδη από το 1609, όταν ο Βασιλιάς Σιγισμούνδος Γ΄ μετακόμισε μόνιμα στη Βαρσοβία. Παρά τις ανησυχίες των διάδοχων κυβερνητών, τόσο το κάστρο όσο και ο περίβολός του άρχισαν να καταστρέφονται, κάτι που εν μέρει οφειλόταν στην κατοχή των Σουηδών μεταξύ 1655 και 1657 και ξανά το 1702.
Η παρακμή επιδεινώθηκε δραστικά όταν ο λόφος καταλήφθηκε από τον Πρωσικό Στρατό το 1794. Εκείνη την εποχή, τα βασιλικά διακριτικά λεηλατήθηκαν (εκτός από το στσέρμπιετς) και μεταφέρθηκαν στο Βερολίνο, όπου έλιωσαν για τον χρυσό, τους πολύτιμους λίθους και τα μαργαριτάρια τους, τα οποία παραδόθηκαν στη Διεύθυνση Ναυτικού Εμπορίου στο Βερολίνο. δεξιά|μικρογραφία| Λόφος Βάβελ, ελαιογραφία του 1847 από τον [[Γιαν Νεπομούτσεν Γκουοβάτσκι, τον πιο σημαντικό τοπιογράφο του πολωνικού ρομαντισμού υπό τους ξένους διαμελισμούς. ]] Μετά τον τρίτο διαμελισμό της Πολωνίας (1795), το Βαβέλ έπεσε στην αυστριακή κυριαρχία. Αυστριακοί στρατιώτες μετέτρεψαν τον λόφο σε στρατώνες και ως αποτέλεσμα, σημειώθηκαν πολλές καταστροφές και αλλοιώσεις: οι αναγεννησιακές στοές της αυλής περιτοιχίστηκαν, το εσωτερικό του κάστρου άλλαξε και τμήματα των κτιρίων κατεδαφίστηκαν. Ανάμεσα στα κτίρια που καταστράφηκαν ήταν οι εκκλησίες του Αγίου Μιχαήλ και του Αγίου Γεωργίου.
Μετά την ανεπιτυχή Εξέγερση της Κρακοβίας και την πτώση της Δημοκρατίας της Κρακοβίας, τρία μεγάλα κτίρια που στέγασαν ένα στρατιωτικό νοσοκομείο χτίστηκαν στον λόφο. Κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, οι Αυστριακοί ξαναέχτισαν τα αμυντικά τείχη, καθιστώντας τα μέρος του διευρυμένου οχυρωματικού συστήματος της Κρακοβίας. Την ίδια στιγμή, οι Πολωνοί προσπάθησαν να ανακαταλάβουν το λόφο.
Το 1815, η κηδεία του Πρίγκιπα Γιούζεφ Πονιατόφσκι πραγματοποιήθηκε στον Καθεδρικό Ναό του Βάβελ. Από εκείνο το γεγονός, εθνικοί ήρωες έχουν ενταφιαστεί στον καθεδρικό ναό. Πριν από αυτή την ημερομηνία, μόνο σώματα μοναρχών ήταν ενταφιασμένα εκεί. Το 1818, το σώμα του εθνικού ήρωα Ταντέους Κοστσιούσκο θάφτηκε στην Κρύπτη του Αγίου Λεονάρδου. Κατά τη διάρκεια της ανακατασκευής του Παρεκκλησιού του Ποτότσκι σε κλασικό στυλ, το άγαλμα του πρίγκιπα Άρθουρ Ποτότσκι από τον Δανό γλύπτη Μπέρτελ Θόρβαλντσεν τοποθετήθηκε μέσα στο παρεκκλήσι. Ένα δεύτερο έργο του Θόρβαλντσεν τοποθετήθηκε στο Παρεκκλήσι της Βασίλισσας Σοφίας.
Το 1869, λόγω του τυχαίου ανοίγματος του φέρετρου του Βασιλιά Καζίμιρ Γ΄, τελέστηκε μια δεύτερη κηδεία. Κατά συνέπεια, αναλήφθηκε πρωτοβουλία για την ανακαίνιση των τάφων άλλων μοναρχών στον καθεδρικό ναό. Οι υπόγειες κρύπτες συνδέθηκαν με σήραγγες, οι σαρκοφάγοι καθαρίστηκαν και ανακαινίστηκαν και χρηματοδοτήθηκαν νέες. Ο Αυτοκράτορας Φραγκίσκος Ιωσήφ Α΄ της Αυστρίας πλήρωσε για μια σαρκοφάγο για τον Βασιλιά Μιχαήλ Κορύμπουτ Βισνιοβιέτσκι, του οποίου η σύζυγος καταγόταν από τον Οίκο των Αψβούργων.
20ος και 21ος αιώνες
αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ| Σήμερα, το Βάβελ είναι ταυτόχρονα τόπος εθνικού προσκυνήματος και δημοφιλής τουριστικός προορισμός. Το 1905, ο Αυτοκράτορας Φραγκίσκος Ιωσήφ Α΄ της Αυστρίας, με την ιδιότητά του ως Βασιλιάς της Γαλικίας και της Λοδομερίας, διέταξε τα στρατεύματά του να εγκαταλείψουν το Βάβελ. Η αυστριακή απόσυρση επέτρεψε την έναρξη των εργασιών αποκατάστασης που διαχειρίστηκαν οι Ζίγκμουντ Χέντελ και Άντολφ Σίσκο-Μπόχους. Κατά την ανακαίνιση ανακαλύφθηκε η Ροτόντα της Παναγίας, καθώς και άλλα αξιόλογα κειμήλια του παρελθόντος. Η ανακαίνιση του λόφου Βάβελ χρηματοδοτήθηκε με δημόσια συνδρομή. Τα ονόματα των δωρητών είναι χαραγμένα στα τούβλα που χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή του τείχους κοντά στη βόρεια πύλη του κάστρου. Η Πύλη του Εθνόσημου χτίστηκε εκείνη την εποχή και το άγαλμα του Ταντέους Κοστσιούσκο τοποθετήθηκε κοντά.
Μεταξύ 1902 και 1904, ο ζωγράφος Βουοντζίμιες Τετμάγερ διακόσμησε τους τοίχους του Παρεκκλησίου της Βασίλισσας Σοφίας με πίνακες που απεικονίζουν Πολωνούς αγίους και εθνικούς ήρωες.
Ο Γιούζεφ Μεχόφερ ζωγράφισε τοιχογραφίες στο θησαυροφυλάκιο του καθεδρικού ναού και δημιούργησε παράθυρα από βιτρό στο παρεκκλήσι του Τιμίου Σταυρού, καθώς και πίνακες στο Παρεκκλήσι Σαφράντσι. Ο Μεχόφερ είναι επίσης υπεύθυνος για τα βιτρό στο εγκάρσιο τμήμα που απεικονίζουν τα βάσανα του Χριστού και της Παναγίας.
Κατά τη διάρκεια της εικοσαετούς ανεξαρτησίας της Πολωνίας μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι πολωνικές αρχές αποφάσισαν ότι το Κάστρο Βάβελ επρόκειτο να είναι αντιπροσωπευτικό κτίριο της Πολωνικής Δημοκρατίας και να χρησιμοποιηθεί ως επίσημη κατοικία από τον κυβερνήτη του κράτους. Αυτή η θέση ενισχύθηκε περαιτέρω όταν, το 1921, το πολωνικό κοινοβούλιο ενέκρινε ψήφισμα που έδινε στο Βάβελ επίσημη ιδιότητα ως κατοικία του Προέδρου της Πολωνίας. Δεν έχουν εκδοθεί νομικές πράξεις από τις ανεξάρτητες πολωνικές αρχές που να συντάσσουν αυτό το ψήφισμα (εκτός από την απόφαση του Εθνικού Συμβουλίου του Σταλινικού Κράτους (KRN) να μετατρέψει το Κάστρο Βάβελ σε μουσείο).
Το 1921, ένα άγαλμα του Ταντέους Κοστσιούσκο σμιλεμένο από τους Λεάντρο Μαρκόνι και Αντόνι Πόπιεου τοποθετήθηκε στο προπύργιο του Βασιλιά Βλαδίσλαου Δ΄ στη βόρεια πλευρά.
Το 1925, ένα θραύσμα στήλης του Κάστρου Βάβελ ενσωματώθηκε στον ουρανοξύστη Tribune Tower του Σικάγο. Βρίσκεται στη δική του θέση πάνω από την επάνω αριστερή γωνία της κύριας εισόδου. Είναι ένας οπτικός φόρος τιμής στον μεγάλο πολωνικό πληθυσμό του Σικάγο, τη μεγαλύτερη παρουσία εκτός της Δημοκρατίας της Πολωνίας. δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Άποψη του καθεδρικού ναού από τον ποταμό Βιστούλα τη δεκαετία του 1930 Η παράδοση της ταφής αξιόλογων Πολωνών στον καθεδρικό ναό συνεχίστηκε και τον 21ο αιώνα: το 1927, οι στάχτες του ρομαντικού ποιητή Γιούλιους Σουοβάτσκι μεταφέρθηκαν στον καθεδρικό ναό, δέκα χρόνια αργότερα ο πολιτικός και πρώην ηγέτης της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας, Στρατάρχης Γιούζεφ Πιουσούτσκι, ενταφιάστηκε σε ένα θησαυροφυλάκιο κάτω από τον Αργυρό Πύργο και το 1993 τα λείψανα του στρατιωτικού ηγέτη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Βουαντίσουαφ Σικόρσκι επιστράφηκαν τελικά στην Πολωνία για ταφή στην κρύπτη. Πιο πρόσφατα, τα σώματα του Προέδρου Λεχ Κατσίνσκι και της συζύγου του ενταφιάστηκαν σε μια σαρκοφάγο, στον προθάλαμο του θόλου κάτω από το Αργυρό Καμπαναριό.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν η Πολωνία καταλήφθηκε από τη Ναζιστική Γερμανία, το Κάστρο Βάβελ ήταν η κατοικία του γενικού κυβερνήτη Χανς Φρανκ, ο οποίος αργότερα εκτελέστηκε ως Γερμανός ναζί εγκληματίας πολέμου κατά τη διάρκεια του δεσποτικού του καθεστώτος. Το Πορτρέτο ενός Νεαρού του Ραφαήλ (1513–14), μέρος της συλλογής Τσαρτορίσκι, αφαιρέθηκε από το Βάβελ και μέχρι σήμερα δεν έχει επιστραφεί ακόμη στην Πολωνία. Πολλές από τις ταπετσαρίες έχουν επίσης εξαφανιστεί, άγνωστο πού βρίσκονται. Ωστόσο, 150 από τις ταπετσαρίες που μαζί με πολλούς από τους άλλους θησαυρούς του Βάβελ είχαν περάσει τα χρόνια του πολέμου, για ασφάλεια, στον Καναδά, έχουν επιστραφεί στο κάστρο και αποτελούν, σήμερα, μέρος της Εθνικής Συλλογής Τέχνης του Βασιλικού Κάστρου Βάβελ σε δημόσια έκθεση με αμέτρητους θησαυρούς τέχνης και αντικείμενα ιστορικής πολωνικής σημασίας.
Μουσείο του Καθεδρικού Ναού του Βάβελ «Ιωάννης Παύλος Β΄»
Το πρώην σπίτι του καθεδρικού ναού του 14ου αιώνα, στη σκιά του Αργυρού Καμπαναριού, μεταξύ της Πύλης του Βάσα και της πρώην Κληρικής Σχολής, τώρα στεγάζει το Μουσείο του Καθεδρικού Ναού του Βάβελ «Ιωάννης Παύλος Β΄». Άνοιξε το 1978 από τον Καρδινάλιο Κάρολ Βοϊτίλα, Αρχιεπίσκοπο της Κρακοβίας (μετέπειτα Πάπας Ιωάννης Παύλος Β') και εκθέτει πολλά ιστορικά πολωνικά αντικείμενα, πνευματικά και εγκόσμια, τα οποία παλαιότερα φυλάσσονταν στο θησαυροφυλάκιο του καθεδρικού ναού.
Θησαυροφυλάκιο και οπλοστάσιο
δεξιά|μικρογραφία| Αντίγραφα των πολωνικών κοσμημάτων του στέμματος Το Θησαυροφυλάκιο του Στέμματος που βρίσκεται στα ιστορικά γοτθικά δωμάτια που χρησιμοποιήθηκαν από τον 15ο αιώνα και μετά για την αποθήκευση των πολωνικών κοσμημάτων της στέψης και των κοσμημάτων του στέμματος, εκθέτουν ανεκτίμητα αντικείμενα από το πρώην Θησαυροφυλάκιο που επέζησαν από τη λεηλασία, μεταξύ των οποίων τα αναμνηστικά Πολωνών μοναρχών, συμπεριλαμβανομένων μελών των οικογένειών τους και τις εξέχουσες προσωπικότητες τους, όπως το καπέλο και το σπαθί που έδωσε ο Πάπας στον Γιαν Γ΄ Σομπιέσκι μετά τη Μάχη της Βιέννης, καθώς και το ξίφος της στέψης, στσέρμπιετς.
Τον Φεβρουάριο του 2021, μια μοναδική παιδική πανοπλία του 16ου αιώνα που ανήκε στον Πολωνό βασιλιά Σιγισμούνδο Β΄ Αύγουστο επιστράφηκε επίσημα στην Πολωνία από την Ουγγαρία και τώρα φυλάσσεται στις συλλογές του Κάστρου Βάβελ. Από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο φυλασσόταν στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Βουδαπέστης, όπου μεταφέρθηκε κατά λάθος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καστρο Βαβελ Κατηγορία:Κατοικίες Πολωνών μοναρχών Κατηγορία:Βασιλικές κατοικίες στην Πολωνία Κατηγορία:Μουσεία στην Κρακοβία Κατηγορία:Κάστρα στην Πολωνία Κατηγορία:Ιστορικά σπίτια μουσεία στην Πολωνία Κατηγορία:Ιστορία της Ελάσσονος Πολωνίας
Ποδόσφαιρο άμμου στους Ευρωπαϊκούς Αγώνες 2019
Φάση Ομίλων
''Όλες οι ώρες είναι τοπικές. (UTC+3).''
Παραπομπές
Ποδόσφαιρο άμμου
Σήραγγα Παναγοπούλας
thumb|right|260px|Η ανατολική είσοδος της σήραγγας «[[Ανδρέας Παπανδρέου» (κατεύθυνση: Κόρινθος προς Πάτρα).]] Η σήραγγα Παναγοπούλας (επίσημη ονομασία: Σήραγγα «Ανδρέας Παπανδρέου») είναι μία δίδυμη σήραγγα μήκους 4 χλμ. και αποτελεί από τα πιο σημαντικά τεχνικά έργα της Ολυμπίας Οδού. Η σήραγγα δόθηκε στην κυκλοφορία στις 11 Απριλίου του 2017 με την παρουσία του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα. Τα έργα ξεκίνησαν το 2008 μαζί με την υπόλοιπη Ολυμπία Οδό, αλλά διεκόπησαν το 2011. Τα έργα συνεχίστηκαν από τις αρχές του 2014. Η σήραγγα 4 χιλιομέτρων είναι η μεγαλύτερη οδική γέφυρα της Ολυμπίας Οδού και η τρίτη μεγαλύτερη στην Ελλάδα.
Η ονομασία της οφείλεται στην ομώνυμη παραθαλάσσια τοποθεσία της Τοπικής Κοινότητας Ζήριας στην Αιγιαλεία.
Τεχνικά χαρακτηριστικά
Είναι η μεγαλύτερη σήραγγα της Ολυμπίας Οδού και είναι η τρίτη μεγαλύτερη στην Ελλάδα, μικρότερη από τη σήραγγα Τ2 Τεμπών και την σήραγγα Δρίσκου.
Οι δύο κλάδοι της σήραγγας, μήκους 4.018 μέτρων ο δεξιός και 3.160 μέτρων ο αριστερός, έχουν 3 σήραγγες διαφυγής, 5 συνδετήριες σήραγγες οχημάτων, καθώς και 5 χώρους στάθμευσης ανά σήραγγα, μήκους 50 μέτρων ο κάθε χώρος. Επίσης, κάθε 150 μέτρα υπάρχουν τηλέφωνα SOS στη δεξιά πλευρά των σηράγγων, όπως και κάθε 50 μέτρα πυροσβεστήρες για ενδεχόμενη πυρκαγιά ή έκρηξη εντός των σηράγγων.
Αξιοσημείωτη πληροφορία είναι η ταυτόχρονη κατασκευή της σιδηροδρομικής σήραγγας του ΟΣΕ, κάτω από τις οδικές σήραγγες. Έτσι, οι δύο κατασκευαστές χρειάστηκε να δώσουν μεγαλύτερη προσοχή στα σημεία διασταύρωσης, προκειμένου να απομονωθεί η επίδραση του ενός έργου στο άλλο.
Παραπομπές
Π Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Πελοπόννησο Κατηγορία:Δρόμοι στη Δυτική Ελλάδα
Χοσέ Γκέρσμαν
Ο Χοσέ Γκέρσμαν (José Gerschman, γενν. 11 Οκτωβρίου 1916, Σαν Σαλβαδόρ Έντρε Ρίος - 1998) ήταν Αργεντινός σκακιστής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αργεντινοί σκακιστές
Μπονιφάτσιο Βερονέζε
μικρογραφία|300x300εσ| Λατρεία των ποιμένων, [[Μουσείο του Πράδο στη Μαδρίτη]] Ο Μπονιφάτσιο Βερονέζε (ιταλικά: Bonifacio Veronese, όνομα γέννησης: Μπονιφάτσιο ντε Πιτάτι [Bonifacio de' Pitati] ) (1487 – 19 Οκτωβρίου 1553) ήταν Ιταλός ζωγράφος της Αναγέννησης, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε στη Βενετική Δημοκρατία. Το έργο του είχε σημαντική επιρροή στη νεότερη γενιά ζωγράφων στη Βενετία, ιδιαίτερα στους Αντρέα Σκιαβόνε και Τιντορέττο.
Βιογραφία
Ο Βερονέζε γεννήθηκε στη Βερόνα, από την οποία η οικογένειά του μετακόμισε στη Βενετία γύρω στο 1505. Εκεί, ο νεαρός καλλιτέχνης φέρεται να εκπαιδεύτηκε υπό την Πάλμα Βέκκιο. Αρχικά ήταν στενός οπαδός του Βέκκιο. Διηύθυνε ένα μεγάλο εργαστήριο στη Βενετία, το οποίο μπορούσε να εκτελέσει μικρά λατρευτικά έργα, καθώς και μεγάλα έργα ζωγραφικής. Το πρώιμο έργο του δείχνει επίσης τις γνώσεις του για τον Τζορτζόνε και τον Τιτσιάνο. μικρογραφία|300x300εσ| Αγία Οικογένεια με τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο Δημιούργησε μια μεγάλη σειρά αφηγηματικών πινάκων για το Παλάτι του Καμερλένγκι (Palazzo dei Camerlenghi). Χρειάστηκαν 20 χρόνια για να ολοκληρωθεί το έργο.
Το στυλ του επηρεάστηκε από αυτό του Τζορτζόνε και του Τιτσιάνο. Από τη δεκαετία του 1530, ο Βερονέζε εισήγαγε ορισμένα εικονιστικά στοιχεία κεντρικής ιταλικής προέλευσης που προέρχονται κυρίως από τον Ραφαήλ. Εκείνα τα χρόνια έκανε μια περιουσία στη Βενετία. Του αποδίδονται πολλά κασόνια και διακοσμητικά επίπλων.
Λέγεται ότι είχε διαρκή επιρροή στον Αντρέα Σκιαβόνε και τον Τιντορέττο. Πέθανε στη Βενετία.
Έργα που αποδίδονται στον Βερονέζε
μικρογραφία|300x300εσ| Ο πλούσιος και ο Λάζαρος, 1540, [[Πινακοθήκη της Ακαδημίας (Βενετία)|Πινακοθήκη της Ακαδημίας στη Βενετία]]
Πεντάκτινος αστέρας
Ο πεντάκτινος αστέρας (☆), γεωμετρικά ένα κανονικό κοίλο δεκάγωνο, είναι ένα κοινό ιδεόγραμμα στο σύγχρονο πολιτισμό. Συγκριτικά σπάνιο στην κλασσική εραλδική, εισήχθη κυρίως για τη σημαία των Ηνωμένων Πολιτειών με το νόμο σημαίας του 1777 (Flag Act of 1777) και από τότε έχει χρησιμοποιηθεί ευρέως σε σημαίες.
Έχει επίσης γίνει ένα σύμβολο φήμης ή διασημότητας στο δυτικό πολιτισμό, μεταξύ άλλων χρήσεων.
Εάν οι συγγραμμικές άκρες είναι ενωμένες, παράγεται ένα πεντάγραμμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολύγωνα
Μετζενγκερστάιν
Το διήγημα, με υπότιτλο στη δεύτερη έκδοση Μια ιστορία σε μίμηση των γερμανικών είναι το πρώτο δημοσιευμένο διήγημα του Αμερικανού συγγραφέα. Διαδραματίζεται στην Ουγγαρία σε γοτθική ατμόσφαιρα και με φόντο το μίσος μεταξύ δύο οικογενειών. Η εισαγωγική φράση «Η φρίκη και ο θάνατος ανέκαθεν βασίλευαν στους αιώνες» προοιωνίζει την τρομακτική αφήγηση.
Το διήγημα ακολουθεί πολλές συμβάσεις της γοτθικής μυθοπλασίας και, για κάποιους μελετητές, υπερβάλλει. Κατά συνέπεια, αποτελεί αντικείμενο συζήτησης αν ο Πόε σκόπευε να γράψει μια σοβαρή ιστορία ή μια σάτιρα γοτθικών ιστοριών. Ανεξάρτητα από αυτό, πολλά στοιχεία που εισήχθησαν στο Μετζενγκερστάιν είναι χαρακτηριστικά στα μεταγενέστερα έργα του, όπως το ζοφερό κάστρο, η συντριπτική δύναμη του κακού και θέματα εκδίκησης.
Υπόθεση
μικρογραφία|Εικονογράφηση του Χάρυ Κλαρκ, 1923 Την ιστορία διηγείται ένας ανώνυμος αφηγητής και διαδραματίζεται στην Ουγγαρία στο παρελθόν. Εκείνη την εποχή, η οποία δεν προσδιορίζεται, οι άνθρωποι πίστευαν ευρέως ότι μπορούν να μετενσαρκωθούν ως ζώα.
Η πλοκή βασίζεται στο μίσος μεταξύ δύο οικογενειών ευγενών, μετά από παλιά διένεξη, η οποία είναι τόσο παλιά που κανείς δεν ξέρει από πότε χρονολογείται. Οι πρωταγωνιστές είναι ο νεαρός Φρειδερίκος, βαρόνος φον Μετζενγκερστάιν και ο ηλικιωμένος Βίλχελμ, κόμης φον Μπερλίφιτζινγκ, που έχει τουρκικό αίμα στις φλέβες του.
Ο Φρειδερίκος Μετζενγκερστάιν, μετά το θάνατο των γονιών του, οι οποίοι έζησαν μια ζωή ασέβειας και τυραννούσαν τους υποτελείς τους, μένει ορφανός και κληρονομεί την οικογενειακή περιουσία σε ηλικία 18 ετών (αν και η ηλικία αλλάζει με τις πολλές επανεκδόσεις). Έχοντας τεράστια πλούτη και δύναμη, αρχίζει να επιδεικνύει ιδιαίτερα σκληρή συμπεριφορά.
Ο Φρειδερίκος συντηρεί το μίσος του κοιτάζοντας τακτικά μια παλιά ταπετσαρία που αναπαριστά την πτώση του κάστρου του Μετζενγκερστάιν, την εποχή της μάχης του Μόχατς, 1526. Απεικονίζει έναν Τούρκο πρόγονο των Μπερλίφιτζινγκ, πάνω σε ένα γιγάντιο άλογο, καθώς ένας Μετζενγκερστάιν τον σκοτώνει με ένα στιλέτο. Ένα βράδυ, τέσσερις μέρες αφότου έλαβε την κληρονομιά του, ξέσπασε πυρκαγιά στους στάβλους του γειτονικού κάστρου Μπερλίφιτζινγκ – ένα γεγονός για το οποίο πολλοί θεώρησαν υπεύθυνο τον Φρειδερίκο. Ωστόσο, ένα άλογο κατάφερε να ξεφύγει από τις φλόγες. Οι υπηρέτες λένε στον Φρέντερικ ότι ένα νέο άλογο βρέθηκε στους στάβλους του και υποθέτουν ότι είναι αυτό που διασώθηκε, όμως κανένας υπηρέτης του Μπερλίφιτζινγκ δεν το αναγνωρίζει ως ιδιοκτησία του κόμη. Ο Φρειδερίκος αναλαμβάνει την ιδιοκτησία του αλόγου. Μαθαίνει ότι ο Βίλχελμ Μπερλίφιτζινγκ πέθανε στη φωτιά καθώς προσπαθούσε να σώσει ένα από τα άλογά του στον φλεγόμενο στάβλο. μικρογραφία|Εικονογράφηση για έκδοση του 1909.Μετά από αυτά τα γεγονότα, ο Μετζενγκερστάιν παύει να ενδιαφέρεται για τις υποθέσεις του σπιτιού του, απομονώνεται από τους ανθρώπους της τάξης του, τόσο που υποψιάζονται ότι είναι τρελός, άρρωστος ή υπερβολικά αλαζονικός, και ασχολείται μόνο με το μυστηριώδες άλογο, του οποίου οι ικανότητες αποδεικνύονται αξιοσημείωτες. Μια θυελλώδη νύχτα, ο Μετζενγκερστάιν ξυπνά και πηγαίνει με το άλογο στο δάσος. Όσο λείπει, το κάστρο του τυλίγεται στις φλόγες. Πλήθος κόσμου μαζεύεται για να παρακολουθήσει τη φωτιά και βλέπει το άλογο να καλπάζει σε μια ξέφρενη κούρσα με τον  Μετζενγκερστάιν πάνω του, χωρίς αυτός, παρά τις προσπάθειές του, να μπορεί να το συγκρατήσει. Το άλογο ρίχνεται μαζί με τον αναβάτη στις φλόγες, σκοτώνοντας έτσι τον τελευταίο των Μετζενγκερστάιν. Αμέσως η φωτιά σβήνει. Στην ηρεμία, οι θεατές παρατηρούν ένα σύννεφο καπνού πάνω από το κάστρο σε σχήμα αλόγου.
Γοτθική ιστορία ή παρωδία;
Ωστόσο μερικοί το βλέπουν ως παρωδία, που σκόπιμα υπερβάλλει τα γοτθικά θέματα για να είναι χιουμοριστικό. Μεταξύ άλλων, επισημαίνουν ότι η γραφή του τοποθετείται σε ένα πλαίσιο «κωμικών» έργων: οι άλλες ιστορίες που δημοσιεύθηκαν από τον Πόε το 1832 είναι κωμικές ιστορίες, γραμμένες, όπως ο συγγραφέας ανέφερε, «λίγο σαν αστείο και λίγο σαν σάτιρα». Παρόλα αυτά, η υπόθεση ότι το διήγημα είναι σκόπιμα γραμμένο ως σάτιρα αμφισβητείται, ειδικά λόγω των αναθεωρήσεων του Πόε σε πολλές αναδημοσιεύσεις, στις οποίες αφαίρεσε τα πιο εξωφρενικά γοτθικά στοιχεία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διηγήματα του Έντγκαρ Άλλαν Πόε
Κατάλογος επεισοδίων του Agents of S.H.I.E.L.D.
Το Agents of S.H.I.E.L.D. είναι μια Αμερικάνικη τηλεοπτική σειρά, η οποία δημιουργήθηκε για το ABC από τους Τζος Γουίντον, Τζεντ Γουίντον και Μορίσσα Τανσαροέν, βασισμένη στον οργανισμό S.H.I.E.L.D. (Strategic Homeland Intervention, Enforcement and Logistics Division) των Marvel Comics, ένα φανταστικό οργανισμό κατασκοπείας σε έναν κόσμο που κατοικείται με υπερήρωες και πολλά υπερφυσικά φαινόμενα. Η σειρά παράγεται από τα ABC Studios, την Marvel Television και την Mutant Enemy και είναι μέρος του Κινηματογραφικού Σύμπαντος της Marvel και μοιράζεται την ίδια χρονική συνέχεια με τις ταινίες. Περιστρέφεται γύρω από τον χαρακτήρα του Φιλ Κόλσον, με τον Κλαρκ Γκρεγκ να επαναλαμβάνει το ρόλο του από την σειρά ταινιών. Η σειρά ανανεώθηκε για τρίτη σεζόν στις 7 Μαΐου 2015,  και άρχισε την προβολή το Σεπτέμβριο του 2015 ως μέρος της σεζόν 2015 με 16. Μέχρι τις 12 Μαΐου 2015, 44 επεισόδια της σειράς Agents of S.H.I.E.L.D. προβλήθηκαν, με την ολοκλήρωση της δεύτερης σεζόν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επεισόδια του Agents of S.H.I.E.L.D. Agents
Ιωάννης Λαυρέντης
Ο Ιωάννης Λαυρέντης ήταν Έλληνας αθλητής του στίβου, ο οποίος ήταν πιθανώς ο δεύτερος δρομέας που κέρδισε έναν αγώνα μαραθωνίου. Στις 12 Μαρτίου 1896, ο Λαυρέντης ήταν πρώτος σε μία ομάδα 38 δρομέων που προσπαθούσαν να προκριθούν στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 στην Αθήνα, με χρόνο 3:11:27.
Ένα μήνα αργότερα, ήταν ένας από τους 17 αθλητές που αγωνίστηκαν στον πρώτο ολυμπιακό μαραθώνιο. Επτά δρομείς, συμπεριλαμβανομένου του Λαυρέντη, δεν ολοκλήρωσαν τον αγώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές δρόμων μεγάλων αποστάσεων Κατηγορία:Έλληνες μαραθωνοδρόμοι Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Πάντανγκ
Το Πάντανγκ (ινδονησιακά: Padang) είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της ινδονησιακής επαρχίας της Δυτικής Σουμάτρας. Με πληθυσμό απογραφής 1.015.000 κατοίκων το 2022, είναι η 16η πιο πυκνοκατοικημένη πόλη στην Ινδονησία και η πολυπληθέστερη πόλη στη δυτική ακτή της Σουμάτρα. Η μητροπολιτική περιοχή του Πάντανγκ είναι η τρίτη πιο πυκνοκατοικημένη μητροπολιτική περιοχή στη Σουμάτρα, με πληθυσμό πάνω από 1,4 εκατομμύρια κατοίκους. Το Πάντανγκ είναι ευρέως γνωστό για τον πολιτισμό των Μινανγκαμπάου, την κουζίνα του και τις παραλίες του ηλιοβασιλέματος.
Η πόλη ήταν ιστορικά κέντρο εμπορίου από την προαποικιακή εποχή, εμπορευόμενο πιπέρι και χρυσό. Οι Ολλανδοί ήρθαν σε επαφή με την πόλη στα μέσα του 17ου αιώνα, κατασκευάζοντας τελικά ένα φρούριο και ανέλαβαν τον έλεγχο της πόλης από το Βασίλειο Παγκαρουγιούνγκ. Εκτός από αρκετές διακοπές της βρετανικής κυριαρχίας, το Πάντανγκ παρέμεινε μέρος των Ολλανδικών Ανατολικών Ινδιών ως μία από τις μεγαλύτερες πόλεις της μέχρι την ανεξαρτησία της Ινδονησίας. Το 1906, το Πάντανγκ μαζί με το Παλεμπάνγκ έγιναν τα πρώτα κατοικημένα μέρη στη Σουμάτρα που έλαβαν το καθεστώς της πόλης (gemeente).
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Το Πάντανγκ περίπου το 1795 αριστερά|μικρογραφία| Πάντανγκ, 1859 Το Πάντανγκ ήταν κέντρο εμπορίου από τον 16ο αιώνα, καθώς ελεγχόταν από το Βασίλειο Παγκαρουγιούνγκ και το Σουλτανάτο του Ατσέ. Κατά τον 16ο και 17ο αιώνα το πιπέρι καλλιεργούνταν και εμπορεύονταν με την Ινδία, την Πορτογαλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ολλανδία. Το 1663, η πόλη περιήλθε στην εξουσία των Ολλανδών και ένα κέντρο εμπορίου χτίστηκε το 1680. Η πόλη περιήλθε δύο φορές στη Βρετανική Αυτοκρατορία, πρώτα από το 1781 έως το 1784 κατά τη διάρκεια του Τέταρτου Αγγλο-Ολλανδικού Πολέμου και ξανά από το 1795 έως το 1819 κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων. Το 1819, η πόλη πήγε πίσω στα χέρια της Ολλανδίας. Μέχρι το 1780 περίπου το σημαντικότερο εμπορικό προϊόν ήταν ο χρυσός, ο οποίος προερχόταν από ορυχεία χρυσού της περιοχής. Όταν τα ορυχεία εξαντλήθηκαν, η εστίαση στράφηκε σε άλλα προϊόντα όπως ο καφές, τα άλατα και τα υφάσματα.
Το 1797, το Πάντανγκ πλημμύρισε από ένα τσουνάμι με εκτιμώμενο βάθος ροής 5–10 μέτρα, μετά από σεισμό, που εκτιμάται ότι ήταν 8,5–8,7 ρίχτερ, που σημειώθηκε στα ανοικτά των ακτών. Από την δόνηση προκλήθηκαν σημαντικές ζημιές και δύο άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, ενώ το τσουνάμι είχε ως αποτέλεσμα πολλά σπίτια να παρασυρθούν και αρκετούς θανάτους στο χωριό Άιρ Μάνις. Τα σκάφη που ήταν αγκυροβολημένα στον ποταμό Άραου κατέληξαν σε ξηρά, συμπεριλαμβανομένου ενός ιστιοφόρου 200 τόνων, το οποίο βρισκόταν περίπου 1 χιλιόμετρο ανάντη. Το 1833, ένα άλλο τσουνάμι πλημμύρισε το Πάντανγκ, με εκτιμώμενο βάθος ροής 3–4 μέτρα ως αποτέλεσμα σεισμού, που εκτιμάται ότι ήταν 8,6–8,9 ρίχτερ, που σημειώθηκε στα ανοικτά του Μπανκούλου. Η δόνηση προκάλεσε σημαντικές ζημιές στο Πάντανγκ και λόγω του τσουνάμι, σκάφη που ήταν αγκυροβολημένα στον ποταμό Άραου έσπασαν τις άγκυρές τους και σκορπίστηκαν. αριστερά|μικρογραφία|200x200εσ| Εθνόσημο του Πάντανγκ κατά την ολλανδική αποικιακή εποχή, που χορηγήθηκε το 1926 Ο πληθυσμός του Πάντανγκ το 1920 ήταν 28.754 κάτοικοι, η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στη Σουμάτρα πίσω από το Παλεμπάνγκ. Την εποχή της ανεξαρτησίας τη δεκαετία του 1940, η πόλη είχε περίπου 50.000 κατοίκους. Ο καφές ήταν ακόμα σημαντικός, αλλά η ξηρά κοκοκάρυδα ήταν επίσης ένα σημαντικό προϊόν που παρήγαγαν οι αγρότες στην ενδοχώρα της. Η αύξηση του πληθυσμού από τότε είναι εν μέρει αποτέλεσμα της ανάπτυξης στην περιοχή της πόλης, αλλά σε μεγάλο βαθμό είναι αποτέλεσμα της μετανάστευσης προς τις μεγάλες πόλεις που παρατηρείται σε τόσες πολλές αναπτυσσόμενες χώρες. Από το 1950 το κοίτασμα άνθρακα στο Ανθρακωρυχείο Ομπιλίν αναπτύχθηκε με το Πάντανγκ ως λιμάνι εξόδου του. Αυτό θεωρήθηκε από ορισμένους παρατηρητές ότι αντανακλά τον οικονομικό και πολιτικό αποικισμό της Ινδονησίας.
Στις 30 Σεπτεμβρίου 2009, ένας σεισμός 7,9 Ρίχτερ έπληξε περίπου 50 χιλιόμετρα από την ακτή του Πάντανγκ. Υπήρξαν περισσότεροι από 1.100 θάνατοι, 313 από τους οποίους σημειώθηκαν εντός του Πάντανγκ.
Γεωγραφία
Η πόλη Πάντανγκ βρίσκεται στη δυτική ακτή του νησιού της Σουμάτρα, με συνολική έκταση 694,96 χλμ2, που αντιστοιχεί στο 1,65% της έκτασης της Δυτικής Σουμάτρας. Περισσότερο από το 60% της έκτασης του Πάντανγκ έχει τη μορφή λόφων που καλύπτονται από προστατευόμενα δάση. Μόνο γύρω στα 205.007 χλμ2 της επικράτειας είναι αστική περιοχή. Οι λόφοι απλώνονται στα ανατολικά και νότια της πόλης. Οι αξιόλογοι λόφοι στο Πάντανγκ περιλαμβάνουν τον λόφο Λαμπού, το όρος Πάντανγκ, τον λόφο Γκαντό-Γκαντό και τον λόφο Πεγκαμπιράν. Η πόλη Πάντανγκ έχει ακτογραμμή 68.126 χλμ. στην ηπειρωτική χώρα της Σουμάτρα. Επιπλέον, υπάρχουν επίσης 19 μικρά νησιά, συμπεριλαμβανομένου της νήσου Σικουάι με έκταση 4,4 εκτάρια στην περιοχή Μπούνγκους Τέλουκ Καμπούνγκ, της νήσου Τοράν που καλύπτει 25 εκτάρια και της νήσου Πισάνγκ Γκαντάνγκ στην περιοχή Πάντανγκ Σελατάν.
Κλίμα
Το Πάντανγκ διαθέτει ένα κλίμα τροπικού δάσους σύμφωνα με την κλιματική ταξινόμηση Κέππεν. Δεδομένου ότι αυτό το κλίμα των τροπικών δασών υπόκειται περισσότερο στη Ζώνη Διατροπικής Σύγκλισης παρά οι άνεμοι αλλαγής και οι κυκλώνες είναι πολύ σπάνιοι, είναι ισημερινό. Το Πάντανγκ είναι μια από τις πιο υγρές πόλεις της Ινδονησίας, με συχνές βροχοπτώσεις καθ΄ όλη τη διάρκεια του έτους. Η πόλη είναι κατά μέσο όρο περίπου 4.300 mm βροχής ετησίως. Ο πιο ξηρός μήνας του Πάντανγκ είναι ο Φεβρουάριος, όπου παρατηρείται κατά μέσο όρο 250 mm βροχόπτωση. Οι θερμοκρασίες της πόλης είναι σχετικά σταθερές καθ΄ όλη τη διάρκεια του έτους, με μέσο όρο 26 βαθμούς Κελσίου. Το Πάντανγκ έχει 21 ποτάμια, με το μεγαλύτερο να είναι το Μπάτανγκ Κάντι, με μήκος 20 χλμ.. Το 1980 τα δύο τρίτα της πόλης πλημμύρισαν επειδή η αποχέτευση της πόλης που αδειάζει κυρίως στο Μπάτανγκ Άραου δεν μπορούσε να συγκρατήσει το νερό.
Διακυβέρνηση
Το 2007 η κυβέρνηση της πόλης ξεκίνησε μια σειρά πολιτικών με θρησκευτικά κίνητρα. Το ένα απαιτεί από τις γυναίκες κάθε θρησκευτικού υπόβαθρου που είναι δημοτικοί υπάλληλοι και φοιτήτριες σε κρατικά σχολεία να φορούν τζιλμπάμπ (χιτζάμπ) και οι μαθητές γυμνασίου παρακολουθούν τώρα μαθήματα ανάγνωσης του Κορανίου. Οι δημοτικοί υπάλληλοι υποχρεούνται να πληρώσουν ζακάτ.
Κουζίνα
Η κουζίνα του λαού Μινανγκαμπάου ονομάζεται συνήθως κουζίνα Πάντανγκ. Τα εστιατόρια Πάντανγκ είναι κοινά σε όλη τη χώρα και φημίζονται για τα πικάντικα φαγητά τους. Το φαγητό Πάντανγκ συνήθως μαγειρεύεται μία φορά την ημέρα και όλοι οι πελάτες επιλέγουν από αυτά τα πιάτα, τα οποία παραμένουν στη βιτρίνα μέχρι να μην μείνει καθόλου φαγητό. Σερβίρεται σε μικρές μερίδες από διάφορα πιάτα, αποτελώντας όμως, με ρύζι, ένα πλήρες γεύμα. Οι πελάτες παίρνουν – και πληρώνουν – μόνο ό,τι θέλουν από αυτή τη σειρά πιάτων. Το πιο γνωστό πιάτο Πάντανγκ είναι το ρέντανγκ, ένα πικάντικο στιφάδο με κρέας. Το Soto Padang (τραγανό μοσχαρίσιο κρέας σε πικάντικη σούπα) είναι το αγαπημένο πρωινό των κατοίκων της περιοχής, ενώ το sate (βοδινό σατέ σε σάλτσα κάρυ που σερβίρεται με κετούπατ) είναι γεύμα για το βράδυ.
Τουρισμός
μικρογραφία| Κτήριο Padangsche Spaarbank στην παλιά πόλη του Πάντανγκ Το Πάντανγκ είναι ένα κοινό σημείο διέλευσης για τους σέρφερ που ταξιδεύουν στις Νήσους Μπατού και στις Νήσους Μεντάουαϊ, καθώς και για τους τουρίστες που επισκέπτονται τα υψίπεδα της Δυτικής Σουμάτρας. Η παραλία του Πάντανγκ (γνωστή ως Ταπλάου ή Ταπί Λαουΐκ) που απλώνεται από την οδό Σαμούντρα μέχρι το Πουρούι, είναι γνωστή για τα ηλιοβασιλέματα και τους πάγκους με φαγητό. Ο ποταμός Κουραντζί ρέει στο Πάντανγκ και στην κορυφή του ποταμού στο Μπαοτύ Μπουσούκ, η υποσυνοικία Λάμπουνγκ Μπούκιτ είναι κατάλληλη για δραστηριότητες στα ορμητικά νερά. Ο κόλπος Μπούνγκους, στα νότια του Πάντανγκ, είναι κατάλληλος για κολύμπι και βαρκάδα. Υπάρχουν μερικά υπεράκτια νησιά κοντά στο Μπούνγκους, όπως το νησί Σικουάι και το νησί Πάντανγκ.
Το Συμβούλιο Προγραμματισμού Περιφερειακής Ανάπτυξης (Bappeda) του Πάντανγκ έχει καθιερώσει σχέδια ανάπτυξης «Παλιά Πόλη του Πάντανγκ» στο Κάμπουνγκ Πόντοκ, στην περιοχή του Νότιου Πάντανγκ ως τουριστική περιοχή. Ο δήμαρχος του Πάντανγκ έχει ορίσει 73 ιστορικά κτίρια ως πολιτιστική κληρονομιά του Πάντανγκ.
Ορόσημα
Υπάρχουν πολλά ιστορικά μέρη, όπως το Μουσείο Αντιτιαουαρμάν, το οποίο ειδικεύεται στην ιστορία και τον πολιτισμό της τοπικής εθνοτικής ομάδας Μινανγκαμπάου και τα κύρια εκθέματα στεγάζονται σε ένα κτήριο σε στυλ Ρουμά Γκαντάνγκ (Rumah Gadang). Το Μεγάλο Τζαμί της Δυτικής Σουμάτρας, ένα νέο σύγχρονο μεγάλο τζαμί που είναι χτισμένο με αρχιτεκτονική Μινανγκαμπάου. Το Τζαμί βρίσκεται στην Οδό Χάτιμπ Σουλαϊμάν, στο κέντρο του Πάντανγκ. Το Μεγάλο Τζαμί Γκαντίνγκ, το παλαιότερο τζαμί στο Πάντανγκ και ένα από τα παλαιότερα στην Ινδονησία, είναι ένα δημοφιλές τουριστικό αξιοθέατο. Στο κέντρο της πόλης βρίσκεται επίσης το Τζαμί Μουχαμάνταν, που ιδρύθηκε από Ινδό έμπορο. Το Μοναστήρι του Αγίου Λέο διαθέτει ένα μείγμα παραδοσιακής αρχιτεκτονικής Μίνανγκ στην οροφή του καμπαναριού και ολλανδικής αρχιτεκτονικής στο κτίριο της εκκλησίας και είναι μια από τις παλαιότερες εκκλησίες στο Πάντανγκ. Κατά μήκος του παραλιακού δρόμου, ακριβώς κάτω από το γραφείο Τουριστικών Πληροφοριών βρίσκεται ένας Βουδιστικός Ναός, ο «Vihara Buddha Warman», που άνοιξε το 2006 για τη μεγάλη κινεζική βουδιστική κοινότητα.
Παραλίες και πάρκα
Η παραλία Άιρ Μάνις, η παραλία με γλυκά νερά, βρίσκεται 10 χλμ. νότια του Πάντανγκ, τοποθεσία της θρυλικής Πέτρας Μαλίν Κούντανγκ. Εκεί βρίσκονται οι βραχώδεις σχηματισμοί που μοιάζουν με ναυάγια. Απέναντι από τον ποταμό Άραου βρίσκεται το Πάρκο Σίτι Νουρμπάγια στο οποίο μπορείτε να φτάσετε με γέφυρα ή βάρκα. Υπάρχουν ακόμη υπολείμματα ιαπωνικών κανονιών και αποθήκες από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Υπάρχει υπέροχη θέα στην πόλη Πάντανγκ, στον ποταμό Άραου και στον Ινδικό Ωκεανό. Το φυσικό καταφύγιο Μπουνγκ Χάτα (Taman Hutan Raya Bung Hatta) βρίσκεται 18 χλμ. ανατολικά της πόλης, με ποικίλη χλωρίδα και πανίδα, συμπεριλαμβανομένων λίγων τίγρεων της Σουμάτρας, τάπιρων, αίγαγρων, αρκούδων, καθώς και Raflesia gaduansi, Balangphora και αμορφόφαλλους.
Αθλητισμός
μικρογραφία| Tour de Singkarak 2013 στο Πάντανγκ της Ινδονησίας Το Πάντανγκ είναι η έδρα της ποδοσφαιρικής ομάδας Σεμέν Πάντανγκ, με το Στάδιο Άγκους Σάλιμ να είναι το γήπεδο του συλλόγου. Το Πάντανγκ φιλοξενεί επίσης έναν ετήσιο διεθνή επαγγελματικό αγώνα ποδηλάτων δρόμου — Tour de Singkarak — και κάποτε φιλοξενούσε το Τέταρτο Διεθνές Παραδοσιακό Φεστιβάλ Βάρκας Δράκου.