cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ποδοσφαιρικός πολιτισμός
Παγκοσμιοποίηση
Το ποδόσφαιρο έχει γίνει ένα παγκόσμιο άθλημα και οι θεατές από όλο τον κόσμο μπορούν να απολαύσουν πολλά διαφορετικά πρωταθλήματα. Εκτός από τις τοπικές διοργανώσεις έχουν δημιουργηθεί και διεθνείς διοργανώσεις. Η σημαντικότερη διεθνής ποδοσφαιρική διοργάνωση είναι το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου (ή Μουντιάλ), που διοργανώνεται από τη ΦΙΦΑ. Το Παγκόσμιο Κύπελλο της ΦΙΦΑ προσελκύει τον κόσμο του ποδοσφαίρου για ένα ολόκληρο μήνα. Ο θρίαμβος και η ήττα σε διοργανώσεις εθνικών ομάδων είναι ένα σύγχρονο παράδειγμα μίξης εθνικισμού και παγκοσμιοποίησης. Οι εθνικές ομάδες δημιουργούν εθνικιστικά συναισθήματα μεταξύ των οπαδών. Ο εθνικισμός αυτός εμφανίζεται με τις ποδοσφαιρικές φανέλες που φοράνε οι οπαδοί, τα κασκόλ και τις σημαίες τις χώρας τους, με τα οποία εκφράζουν την υπερηφάνεια τους. Εκτός από τα εθνικά σύμβολα που κυριαρχούν στις κερκίδες, στο γήπεδο μεταφέρονται συμβολικά και οι εθνικές συγκρούσεις. Χώρες που θεωρούνται παραδοσιακοί εχθροί αναβιώνουν μέσα από τον ποδοσφαιρικό αγώνα την αντιπαλότητα τους. Αδύναμες χώρες, όπως η Αργεντινή και η Γκάνα, ανακτούν εθνικό γόητρο μέσω των επιτυχιών των ομάδων τους. Το ποδόσφαιρο φέρνει κοντά τους παίκτες, τους οπαδούς, τους προπονητές και τις ομάδες από κάθε μέρος του κόσμου. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της ενοποιητικής δύναμης του ποδοσφαίρου είναι η Εθνική Ακτής Ελεφαντοστού. Η ομάδα βοήθησε στην εξασφάλιση ανακωχής στον εμφύλιο πόλεμο της χώρας το 2006 με την πρόκρισή της στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 και συνέβαλε στην περαιτέρω μείωση των εντάσεων μεταξύ της κυβέρνησης και των ανταρτών το 2007, παίζοντας ένα αγώνα (προκριματικά κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2008) στην πρωτεύουσα των ανταρτών, Μπουακέ, μια ευκαιρία που έφερε τους δύο στρατούς μαζί, ειρηνικά για πρώτη φορά. Ωστόσο, το ποδόσφαιρο ευρέως θεωρείται ότι ήταν η αφορμή για τον πόλεμο του ποδοσφαίρου τον Ιούνιο του 1969 μεταξύ του Ελ Σαλβαδόρ και της Ονδούρας.
Πολλοί προπονητές είναι επίσης περιζήτητοι διεθνώς. Αυτό ισχύει ακόμη και για τους προπονητές των εθνικών ομάδων. Παραδείγματα αποτελούν ο Βραζιλιάνος Ζίκο ως προπονητής της Εθνικής Ιαπωνίας, ο Σουηδός Σβεν Γκόραν Ερικσον ως προπονητής της Εθνικής Αγγλίας κ.α. Ο Γερμανός Ότο Ρεχάγκελ αποτελεί «εθνικός ήρωας» στην Ελλάδα, αφότου οδήγησε ως προπονητής την εθνική ομάδα της χώρας στην κατάκτηση του Euro 2004. Παρομοίως, ο Ολλανδός προπονητής Γκους Χίντιγκ αποτελεί ήρωας στη Νότια Κορέα, αφότου ως προπονητής οδήγησε την Εθνική Κορέας στα ημιτελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2002. Μάλιστα, ένα από τα στάδια του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002 μετονομάστηκε με το όνομα του προς τιμή του μετά το τέλος της διοργάνωσης.
Ποδοσφαιριστές πρότυπα
Οι ποδοσφαιριστές, ειδικά αυτοί που αγωνίζονται στις κορυφαίες διοργανώσεις, αποτελούν πρότυπα για τους φιλάθλους. Το ίδιο το παιχνίδι είναι πλέον εντυπωσιακό και λαμπερό, με πολλά παιδιά που ασχολούνται με το ποδόσφαιρο να φιλοδοξούν να αποκτήσουν τον πλούτο και τη λάμψη των κορυφαίων ποδοσφαιριστών. Οι κορυφαίοι ποδοσφαιριστές έχουν αποκτήσει επίσης και ομάδες θαυμαστών, όπως οι αστέρες της ροκ.
Υπάρχουν διάφορες απόψεις σχετικά με την καταλληλότητα του ρόλου των ποδοσφαιριστών ως πρότυπα προς μίμηση. Ορισμένες υποστηρίζουν ότι οι ποδοσφαιριστές οι οποίοι απολαμβάνουν ένα υψηλότερο προφίλ δημοτικότητας στο τέλος θα αποτελέσουν πρότυπα, ενώ άλλες απόψεις υποστηρίζουν ότι σημαντικότερη είναι η τεχνική ικανότητα στον αγωνιστικό χώρο και απλά κάνουν μια δουλειά όπως κάθε άλλο άνθρωπο και άρα δεν πρέπει να αποτελούν πρότυπα.
Πολλοί ποδοσφαιριστές θεωρούνται καλά πρότυπα. Ωστόσο, υπάρχουν πολυάριθμα δημοσιεύματα στον τύπο σχετικά με κακές συμπεριφορές ποδοσφαιριστές. Η επιρροή των ποδοσφαιριστών είναι τόσο μεγάλη, ώστε οι δραστηριότητες του να απασχολούν ευρέως τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Για παράδειγμα, ο Ντιέγκο Μαραντόνα, ενώ είχε εξαιρετικές ικανότητες και ψηφίστηκε σαν ο Παίκτης του αιώνα από τη ΦΙΦΑ, έκανε χρήση ναρκωτικών. Επιπρόσθετα, αποβλήθηκε από το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1994 για αδικήματα ντόπινγκ (χρήση εφεδρίνης), με αποτέλεσμα η Εθνική Αργεντινής να ηττηθεί από την πρωτοεμφανιζόμενη στη διοργάνωση Εθνική Ρουμανίας και να αποκλειστεί από τη διοργάνωση. Η κατάχρηση κοκαΐνης του έχει προκαλέσει και πολλά προβλήματα υγείας, φτάνοντας ακόμη και κοντά στον θάνατο λόγο υπερβολικής δόσης.
Λίγο πριν το Euro 1996, η Εθνική Αγγλίας απέκτησε την κακή φήμη του περιστατικού «Dentist's Chair» (καρέκλα οδοντίατρου). Αρκετοί Άγγλοι ποδοσφαιριστές, συμπεριλαμβανομένων των Πολ Γκασκόιν και Τέντι Σέριγχαμ, φωτογραφήθηκαν σε ένα μπαρ στο Χονγκ Κονγκ να χύνει ο ένας μπύρα κάτω από τον λαιμό του άλλου που καθόταν σε μια καρέκλα οδοντίατρου. Στη μετέπειτα ζωή του, ο Γκασκόιν εθίστηκε στο αλκοόλ και τα ναρκωτικά, με αποτέλεσμα μερικές φορές να εισαχθεί σε νοσοκομείο από υπερβολική δόση.
Στην Αγγλία υπήρξαν περιστατικά κατηγορίας ποδοσφαιριστών για βία και ανάρμοστη συμπεριφορά εκτός παιχνιδιού. Παρά το γεγονός ότι σε πολλές περιπτώσεις οι ποδοσφαιριστές αθωώθηκαν, εντούτοις οι υποθέσεις είναι αμφιλεγόμενες. Το 2001, δύο παίκτες της Λιντς Γιουνάιτεντ, Τζόναθαν Γούντγκεϊτ και Λι Μπόγιερ, εμφανίστηκαν στο δικαστήριο με την κατηγορία του ξυλοδαρμού ενός φοιτητή έξω από ένα νυχτερινό κέντρο διασκέδασης. Το 2002, δύο ποδοσφαιριστές της Τσέλσι, οι Τζον Τέρι και Τζόντι Μόρις, εμφανίστηκαν στο δικαστήριο με την κατηγορία της συμπλοκής και αθωώθηκαν.
Στις 20 Μαΐου 2008, ο Τζόι Μπάρτον καταδικάστηκε σε έξι μήνες φυλάκιση αφού ομολόγησε την ενοχή του για συμμετοχή σε μια επίθεση σε έναν έφηβο τον Δεκέμβριο του 2007. Το 2004, οι ποδοσφαιριστές της Λέστερ Σίτι, Πολ Ντίκοφ, Φρανκ Σίνκλερ και Κιθ Γκιλέσπι, πέρασαν λίγες μέρες στη φυλακή, αφού κατηγορήθηκαν για σεξουαλική επίθεση. Ωστόσο, η υπόθεση κατέπεσε όταν τα ιατροδικαστικά στοιχεία έδειξαν ότι οι κατηγορίες ήταν αβάσιμες.
Ομάδες
Πολλές ποδοσφαιρικές ομάδες έχουν μετατραπεί από ερασιτεχνικές σε μεγάλες εμπορικές εταιρείας. Επιπρόσθετα, οι ποδοσφαιριστές έχουν καταφέρει να αυξήσουν τα κέρδη τους μαζικά κατά τη διάρκεια αυτής της αλλαγής.
Διαφθορά
Οι καταγγελίες για διαφθορά στο ποδόσφαιρο, όπως το στήσιμο αγώνων, υπήρχαν πάντα στο ποδόσφαιρο. Το επίπεδο της διαφθοράς διαφέρει από χώρα σε χώρα. Μπορεί να περιλαμβάνει ποδοσφαιριστές, παράγοντες και ομάδες. Την περίοδο 2005-06 εμφανίστηκαν πολλά σκάνδαλα διαφθοράς. Σε αυτά συμπεριλαμβανόταν το σκάνδαλο για στημένους αγώνες στη δεύτερη και τρίτη κατηγορία της Γερμανίας, με κεντρικό πρόσωπο τον διαιτητή Ρόμπερτ Χάουζερ, ο οποίος ομολόγησε ότι καθόρισε και στοιχημάτισε πολλούς αγώνες. Παρομοίως σκάνδαλο στημένων αγώνων αποκαλύφθηκε και στη Βραζιλία το 2005. Το 2006 αποκαλύφθηκε στην Ιταλία το σκάνδαλο Καλτσιόπολι, όπου πέντε ομάδες κρίθηκαν ένοχες για στήσιμο αγώνων και τιμωρήθηκαν, με σημαντικότερη τιμωρία τον υποβιβασμό της Γιουβέντους στη Β' κατηγορία για την περίοδο 2007-08 και την αφαίρεση του τίτλου της πρωταθλήτριας για την περίοδο 2005-06. Επιπρόσθετα, το 2006 αποκαλύφθηκε το σκάνδαλο «Apito Dourado» (Χρυσή Σφυρίχτρα) στην Πορτογαλία, για επηρεασμό ή προσπάθεια επηρεασμού διαιτητών από τις ΦΚ Πόρτο και Μποαβίστα. Το 2013 η Ευρωπόλ εξάρθρωσε δίκτυο παράνομων στοιχημάτων και στημένων αγώνων, εντοπίζοντας συνολικά 680 «ύποπτα παιχνίδια» σε 30 χώρες, εκ των οποίων 380 στην Ευρώπη.
Οικονομικά
Τα έσοδα των ομάδων προέρχονται από διάφορες πηγές (τηλεοπτικά δικαιώματα, χορηγοί, πωλήσεις εισιτηρίων αγώνων, πωλήσεις προϊόντων με το λογότυπο της ομάδας από την μπουτίκ της ομάδας, εκμετάλλευση του ονόματος, από συνδρομές των φιλάθλων, συμμετοχές σε πρωταθλήματα και τουρνουά, διαχείριση των δικαιωμάτων των ποδοσφαιριστών). Οι μεγάλες ομάδες του πλανήτη παρουσιάζουν μεγάλα κέρδη. Ομάδες όπως η Μπαρτσελόνα, η Ρεάλ Μαδρίτης και η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ συγκαταλέγονται στις πλουσιότερες ομάδες του κόσμου. Η Τσέλσι ΦΚ, μετά την εξαγορά της από τον δισεκατομμυριούχο Ρομάν Αμπράμοβιτς, αγόρασε πολλούς ακριβούς ποδοσφαιριστές, όπως και η Μάντσεστερ Σίτι μετά που εξαγοράστηκε από τον δισεκατομμυριούχο Καλντούν Αλ Μουμπάρακ το 2008.
Ένας πολύ σημαντικός παράγοντας για την αύξηση των κερδών των ομάδων ήταν η άφιξη της δορυφορικής τηλεόρασης. Οι εταιρίες δορυφορικής τηλεόρασης καταβάλλουν τεράστια ποσά για να αγοράσουν τα δικαιώματα κάλυψης των ποδοσφαιρικών αγώνων ή στιγμιότυπα αυτών. Υπολογίζεται ότι τα 4/5 των τηλεοπτικών δικαιωμάτων στις πέντε μεγαλύτερες ευρωπαϊκές χώρες (Μεγάλη Βρετανία, Ισπανία, Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία) ξοδεύονται στο ποδόσφαιρο. Οι εταιρείες έχουν αποσβέσει την επένδυση αυτή από τους πολλούς οπαδούς που παρακολουθούν τους αγώνες τηλεοπτικά, αφού δεν μπορούν να παρευρεθούν στο γήπεδο. Επίσης, προσφέρουν στον τηλεθεατή περισσότερες ποδοσφαιρικές επιλογές σε σχέση με πριν. Υπολογίζεται ότι τα 4/5 των τηλεοπτικών δικαιωμάτων στις πέντε μεγαλύτερες ευρωπαϊκές χώρες (Μεγάλη Βρετανία, Ισπανία, Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία) ξοδεύονται στο ποδόσφαιρο.
Επιπρόσθετα, μια σημαντική πηγή εσόδων αποτελεί η πώληση ποδοσφαιριστών σε άλλες ομάδες. Το 2001 η Ρεάλ Μαδρίτης ξόδεψε 76 εκατομμύρια ευρώ για να αγοράσει τον Ζινεντίν Ζιντάν από τη Γιουβέντους, ενώ το 2000 ο Λουίς Φίγκο μετεγράφηκε στην Μπαρτσελόνα από τη Ρεάλ Μαδρίτης, με την πρώτη να δαπανεί 58,5 εκατομμύρια ευρώ. Το 2009 η Ρεάλ Μαδρίτης πλήρωσε 94 εκατομμύρια για την απόκτηση του Κριστιάνο Ρονάλντο από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.
Ωστόσο, πολλές ομάδες αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα. Για παράδειγμα, η Λιντς Γιουνάιτεντ ξόδεψε πολλά λεφτά και είχε επιτυχίες για μερικές περιόδους. Ωστόσο, τα χρέη της ομάδας έγιναν ανεξέλεγκτα, οι επιτυχημένοι ποδοσφαιριστές πουλήθηκαν και τελικά η ομάδα υποβιβάστηκε δύο φορές, από την Πρέμιερ Λιγκ στην Τσάμπιονσιπ και ακολούθως στη Φούτμπολ Λιγκ Ουάν. Το 2012, η σκωτσέζικη Ρέιντζερς Γλασκώβης υποβιβάστηκε από την πρώτη κατηγορία της Σκωτίας στην τέταρτη, λόγω χρεών.
Δεν έχουν όλες οι ομάδες μεγάλα κέρδη μέσα από τηλεοπτικές συμφωνίες. Οι ομάδες που αγωνίζονται σε μικρότερες κατηγορίες λαμβάνουν λιγότερα χρήματα για τους αγώνες τους και αν προαχθούν σε ψηλότερου επιπέδου κατηγορία, μπορεί να αντιμετωπίζουν προβλήματα αγοραστικής δύναμης, συγκριτικά με τις μεγαλύτερες ομάδες, με αποτέλεσμα ο υποβιβασμός τους να είναι πολύ πιθανό ενδεχόμενο. Ακόμη, οι ομάδες που υποβιβάζονται σε χαμηλότερη κατηγορία, χάνουν ένα μεγάλο μέρος του ποσού που κέρδιζαν από τα τηλεοπτικά δικαιώματα που είχαν όταν αγωνίζονταν στη μεγαλύτερη κατηγορία.
Ομάδες από μικρές χώρες, έχουν επίσης προβλήματα με αυτό το θέμα. Λόγω του μικρού πληθυσμού της χώρας, λαμβάνουν λιγότερα χρήματα από τα τηλεοπτικά δικαιώματα. Αυτό σημαίνει ότι υστερούν οικονομικά, ως προς τα έσοδα, από τις ομάδες από μεγαλύτερες χώρες, με πιθανό αποτέλεσμα να αντιμετωπίσουν προβλήματα χρέους αν προσπαθήσουν να ξοδέψουν χρήματα για να συναγωνιστούν μεγάλες ομάδες σε διεθνείς διασυλλογικές διοργανώσεις. Κάποιες ομάδες έχουν καταφέρει να αντιστρέψουν τις τάσεις αυτές, εκμεταλλευόμενοι ποδοσφαιριστές που προέρχονται από τις ακαδημίες τους καθώς και προβαίνοντας σε σοφές επενδύσεις. Τέτοιες ομάδες είναι η ΦΚ Πόρτο και ο ΑΦΚ Άγιαξ, που αν και είχαν κάποιες επιτυχίες (η Πόρτο κατέκτησε το ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2003-04), τείνουν να πουλούν τους ποδοσφαιριστές του λόγω οικονομικών πιέσεων.
Τα τελευταία χρόνια, η ΟΥΕΦΑ, έχει εισάγει τον κανονισμό UEFA Financial Fair Play, ώστε να περιορίσει τις ανεξέλεγκτες σπατάλες στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, οι οποίες θα μπορούσαν να απειλήσουν τη μακροπρόθεσμη επιβίωση των ομάδων. Βάσει του προγράμματος, κάθε σύλλογος υποχρεούται να έχει ισοσκελισμένα έσοδα και έξοδα. Σε αντίθετη περίπτωση, προβλέπονται ποινές αφαίρεσης βαθμών αλλά και δυνατότητα εγγραφής μόνο ποδοσφαιριστών έως 21 ετών. Παράλληλα, σύλλογοι που τελούν υπό διάλυση ή καθεστώς εκκαθάρισης, δεν θα έχουν δικαίωμα συμμετοχής στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις.
Λογοτεχνία και κινηματογράφος
Η δημοτικότητα του ποδοσφαίρου απεικονίζεται και στη λογοτεχνία και στον κινηματογράφο. Έχουν γραφτεί βιβλία που ασχολούνται με θέματα κουλτούρας και ποδοσφαίρου, όπως η βία, όπως και λεπτομερείς ιστορίες ποδοσφαιρικών γεγονότων. Επιπρόσθετα, για πολλές ομάδες κυκλοφορούν ένα ή περισσότερα φανζίν.
Ορισμένοι θεωρούν ότι η άσχημη εικόνα του βρετανικού ποδοσφαίρου σαν ενασχόληση της εργατικής τάξης, άλλαξε σε κάτι πολύ πιο αξιοσέβαστο μετά τη δημοσίευση του βιβλίου «Fever Pitch» («Ο Πυρετός της Μπάλας»), το οποίο αποτελεί τα απομνημονεύματα του Νικ Χόρνμπυ (μυθιστοριογράφος, δοκιμιογράφος, στιχουργός και σεναριογράφος), σχετικά με τη ζωή του ως οπαδός της Άρσεναλ. Η ιστορία του βιβλίου στη συνέχεια έγινε ταινία. Πολυάριθμες κινηματογραφικές ταινίες σχετικά με το ποδόσφαιρο έχουν δημιουργηθεί, συμπεριλαμβανομένων των ταινιών του 2001 «Bend It Like Beckham» («Καν’ το όπως ο Μπέκαμ») και του 2004 «The Football Factory» («Εργοστάσιο Ποδοσφαίρου»), η οποία είναι βασισμένη σε ένα βιβλίο του Τζον Κινγκ και ασχολείται με τον χουλιγκανισμό και τη σχέση του με την κοινωνικό-οικονομική πραγματικότητα στην Αγγλία. Στη Γερμανία, η ταινία του 2003 «The Miracle of Bern» («Το Θαύμα Της Βέρνης»), αναβίωσε την ευφορία της νίκης της εθνικής ομάδας στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1954 και είχε μεγάλη επιτυχία.
Μια κινηματογραφική ταινία που στηρίζεται σε πραγματικά γεγονότα είναι η ταινία του 1981, «Escape to Victory» («Η Μεγάλη Απόδραση των 11»). Η ταινία βασιζόταν στην αληθινή ιστορία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όπου 11 ποδοσφαιριστές της ΦΚ Ντιναμό Κιέβου και της Λοκομοτίβ Κιέβου που ήταν αιχμάλωτοι στο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Ντάρμιτσα, κέρδισε τη γερμανική Βέρμαχτ, που αποτελείτο από επαγγελματίες Γερμανούς ποδοσφαιριστές που υπηρετούσαν τη θητεία τους. Οι ποδοσφαιριστές της νικήτριας ομάδας αθέτησαν διαταγή των Γερμανών, όπως χάσουν τον αγώνα και στη συνέχεια εκτελούνται. Η ίδια ιστορία εξιστορείται στο βιβλίο «Dynamo» του Άντι Ντούγκαν.
Θρησκεία
Έχει ειπωθεί ότι σε ορισμένες χώρες το ποδόσφαιρο έχει γίνει νέα θρησκεία (αν και αυτό είναι ένα αμφιλεγόμενο θέμα).
Οι «θρησκευτικές» πτυχές των αθλητικών γεγονότων περιλαμβάνουν:
Στο ποδόσφαιρο (και σε άλλα αθλήματα), απουσιάζουν και ορισμένες πτυχές που συνδέονται με τη θρησκεία:
Τα θρησκευτικά πιστεύω είναι επίσης συνηθισμένα στο ποδόσφαιρο. Μερικοί ποδοσφαιριστές είναι θρήσκοι και αυτό μερικές φορές φαίνεται μέσω της συμπεριφοράς τους πριν από ένα παιχνίδι. Στην Αφρική, χρησιμοποιούνται παραδοσιακές τελετουργίες πίστης ώστε να βοηθηθεί η ομάδα να κερδίσει σημαντικά παιχνίδια. Στην Αργεντινή, έχει διαμορφωθεί μια επίσημη θρησκεία γύρω από τον ποδοσφαιριστή Ντιέγκο Μαραντόνα που ονομάζεται «Iglesia Maradoniana».
Ορισμένες ομάδες έχουν ταυτιστεί με ορισμένες θρησκείες και οι μεταξύ τους ποδοσφαιρικές διαμάχες έχουν και θρησκευτικό χαρακτήρα. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα των Ρέιντζερς Γλασκώβης και Σέλτικ Γλασκώβης. Η Σέλτικ ιδρύθηκε από Ιρλανδούς μετανάστες το 1888 και αμέσως οι οπαδοί της ταυτίσθηκαν με τον Καθολικισμό. Η Ρέιντζερς ιδρύθηκε το 1873 αλλά μέχρι να ιδρυθεί η Σέλτικ η ομάδα δεν πρέσβευε κανένα δόγμα. Με την ίδρυση της Σέλτικ ακολούθησαν τον Προτεσταντισμό και άρχισε η μεγάλη κόντρα μεταξύ των δύο μεγάλων ομάδων, η οποία με τα χρόνια μεγάλωνε περισσότερο (μέχρι και δολοφονίες υπήρξαν), απότοκο της κόντρας μίσους Καθολικών-Προστενταντών στη Σκωτία από τον 17ο αιώνα. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι οι οπαδοί της Σέλτικ δεν κάνουν τον Σταυρό τους στο «Άιμπροξ», έδρα της Ρέιντζερς. Ακόμη και σήμερα οι Σκωτσέζοι οπαδοί διαλέγουν ομάδα ανάλογα με τη θρησκεία τους, ενώ μέχρι ενός σημείου η σύνθεση του ρόστερ γινόταν αποκλειστικά με θρησκευτικά κριτήρια.
Ποδοσφαιρικές ρήσεις
Πάρα πολλές ρήσεις έχουν ειπωθεί από άτομα σχετικά με το ποδόσφαιρο, είτε για το ίδιο το άθλημα, είτε για πρόσωπα του ποδοσφαίρου. Κάποιες από αυτές παραμένουν διαχρονικές.
Ποδόσφαιρο και πολιτική
Σε ορισμένες χώρες, το ποδόσφαιρο έχει συνδεθεί ιστορικά με την πολιτική, είτε σε επίπεδο ομάδων και οπαδών είτε σε επίπεδο ποδοσφαιρικών παραγόντων και πολιτικών.
Πολλά πολιτικά πρόσωπα εμπλέκονται άμεσα με το ποδόσφαιρο, αλλά και πολλά πρόσωπα του ποδοσφαίρου εμπλέκονται με την πολιτική. Στην Ιταλία, ο πρώην πρωθυπουργός της χώρας Σίλβιο Μπερλουσκόνι, όντας υποψήφιος ήταν ταυτόχρονα και ιδιοκτήτης της ποδοσφαιρικής ομάδας ΑΚ Μίλαν. Το 2012, πριν από τις εκλογές της στο κρατίδιο της Βόρειας Ρηνανίας–Βεστφαλίας, η Γερμανίδα Καγκελάριος, Άνγκελα Μέρκελ εμφανίστηκε δημόσια κρατώντας ένα κασκόλ της ΦΚ Σάλκε 04, η οποία εδρεύει σε μια πόλη του κρατιδίου. Το 1934, ο Ιταλός δικτάτορας Μπενίτο Μουσολίνι, χρησιμοποίησε το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1934 που διεξήχθη στην Ιταλία με ύπουλο και προπαγανδιστικό τρόπο προκειμένου να χειραγωγήσει τις μάζες. Το 1942, στο Κίεβο, το οποίο ήταν υπό γερμανική κατοχή, ο γερμανός διοικητής αποφάσισε να χρησιμοποιήσει το ποδόσφαιρο για να ανυψώσει το ηθικό των στρατιωτών του, με ένα ποδοσφαιρικό αγώνα ανάμεσα σε ντόπιους και σε επαγγελματίες Γερμανούς ποδοσφαιριστές που υπηρετούν τη θητεία τους στη Βέρμαχτ, αναφέροντας ότι και «η ανωτερότητα της Άριας Φυλής έναντι των υπανθρώπων ρωσο-ουκρανών Σλάβων είναι εμφανής σε όλους τους τομείς και φυσικά και στο ποδόσφαιρο». Οι παίκτες της ντόπιας ομάδας (11 ποδοσφαιριστές της ΦΚ Ντιναμό Κιέβου και της Λοκομοτίβ Κιέβου) ήταν αιχμάλωτοι στο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Ντάρμιτσα και τους οποίους οι Γερμανοί λίγες ημέρες πριν τον αγώνα, τους επέτρεψαν να τρώνε κανονικά και να προπονούνται. Οι ποδοσφαιριστές αυτοί αθέτησαν διαταγή των Γερμανών, όπως χάσουν τον αγώνα και στη συνέχεια εκτελούνται.
Πολιτική χροιά έχει η κόντρα μεταξύ των δύο μεγάλων ποδοσφαιρικών ομάδων, Ρεάλ Μαδρίτης και Μπαρτσελόνα. Η μεγάλη έκρηξη στον «ποδοσφαιρικό πόλεμο» της Ισπανίας είχε ξεκάθαρα πολιτικές προεκτάσεις. Η πρώτη αφορμή για να εκδηλωθεί η κόντρα των δύο ομάδων ήταν το διάταγμα που εξέδωσε ο βασιλιάς της Ισπανίας Αλφόνσο ΙΓ΄ το 1920, με το οποίο έδινε το όνομα Ρεάλ στην ομάδα της Μαδρίτης. Τη δεκαετία του 1920 η φίλαθλοι της Ρεάλ ήταν στην πλειονότητα τους κεντροδεξιοί, υποστηρίζοντας στη συνέχεια τον στρατηγό Φρανθίσκο Φράνκο, ο οποίος χρησιμοποίησε τη Ρεάλ, ως μέσο για να βγει η Ισπανία από τη μεταπολεμική απομόνωση. Οι φίλαθλοι της Μπαρτσελόνα επιθυμούσαν το καθεστώς πριν από τον ισπανικό εμφύλιο, με τα ισχυρά προνόμια αυτονομίας στην Καταλονία. Η κόντρα μεταξύ των δύο ομάδων γιγαντώθηκε και υπάρχει έως σήμερα με την έναρξη του Ισπανικού Εμφυλίου. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου δολοφονήθηκε ο Γιόσεπ Σουνιόλ, πολιτικός αριστερών πεποιθήσεων, πρόεδρος της Μπαρτσελόνα και μέλος του αυτόνομου καταλανικού συμβουλίου. Ως αποτέλεσμα αυτού, ο επόμενος αγώνας μεταξύ Μπαρτσελόνα και Ρεάλ Μαδρίτης κατέληξε σε συλλαλητήριο κατά της πολιτικής του Φράνκο, που χαρακτηρίστηκε από αποδοκιμασίες των φίλων της Μπαρτσελόνα κατά τη διάρκεια της ανάκρουσης του ισπανικού Εθνικού Ύμνου, γεγονός που επέφερε και την εξάμηνη τιμωρία της ομάδας. Ένα σημαντικό γεγονός στην κόντρα των δύο ομάδων ήταν η μεταγραφή του Αλφρέντο Ντι Στέφανο που ενώ είχε αρχικά συμφωνήσει με την Μπαρτσελόνα, μετά από πολύ παρασκήνιο και μέσω ενός φωτογραφικού νόμου, ο κατέληξε στη Ρεάλ Μαδρίτης το 1953. Εκ τότε, σχεδόν σε κάθε παιχνίδι οι οπαδοί της Μπαρτσελόνα αναρτούν ένα πανό που αναγράφει «Η Καταλονία δεν είναι Ισπανία».
Στην Ιταλία, οι δυο ομάδες που είναι διάσημες για τους πολιτικοποιημένους οπαδούς τους είναι η Λάτσιο και η Λιβόρνο. Οι οπαδοί της Λάτσιο χαρακτηρίζονται ως δεξιοί. Μεγάλος υποστηρικτής της ομάδας ήταν και ο δικτάτορας της Ιταλίας, Μπενίτο Μουσολίνι. Οι οπαδοί της Λιβόρνο χαρακτηρίζονται ως αριστεροί. Η Λιβόρνο ιδρύθηκε στις αποβάθρες της πόλης, στην οποία επίσης ιδρύθηκε και το Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας. Τα ντέρμπι ανάμεσα στις δυο ομάδες πιο πολύ μοιάζουν με πολιτική αντιπαράθεση παρά με ποδοσφαιρικό αγώνα, αφού τα πολιτικά συνθήματα και τα πανό πολιτικού περιεχομένου δίνουν και παίρνουν. Η πολιτική αντιπαράθεση μερικές φορές εμφανίζεται και εντός του αγωνιστικού χώρου. Για παράδειγμα, ο ποδοσφαιριστής της Λάτσιο, Πάολο Ντι Κάνιο όταν σκόραρε συνήθιζε να χαιρετάει φασιστικά προς την κερκίδα ενώ ο ποδοσφαιριστής της Λιβόρνο, Κριστιάνο Λουκαρέλι, σήκωνε τη γροθιά στον αέρα που είναι και το σήμα κατατεθέν του Κομμουνιστικού Κόμματος. Αξίζει να αναφερθεί ότι ο Λουκαρέλι σε έναν αγώνα με την Εθνική Ελπίδων της Ιταλίας είχε πανηγυρίσει βγάζοντας τη φανέλα για να δείξει εσωτερικό φανελάκι με το πρόσωπο του Τσε Γκεβάρα.
Στην Κύπρο, το ποδόσφαιρο θεωρείται κομματικοποιημένο. Οι ομάδες διαχωρίζονται σε αριστερές και δεξιές και ταυτίζονται οι μεν αριστερές με το αριστερό κόμμα ΑΚΕΛ και οι δεξιές ομάδες με δεξιά κόμματα και κυρίως με τον Δημοκρατικό Συναγερμό. Κυριότερες αριστερές ομάδες θεωρούνται η Ομόνοια Λευκωσίας, η Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου και η Αλκή Λάρνακας ενώ κυριότερες δεξιές ο ΑΠΟΕΛ Λευκωσίας, η Ανόρθωση Αμμοχώστου, ο Απόλλων Λεμεσού και ο Ολυμπιακός Λευκωσίας. Ο διαχωρισμός ξεκίνησε λόγω των γεγονότων του 1948, με την εκδίωξη των αριστερών αθλητών από διάφορες ομάδες και την ίδρυση των αριστερών σωματείων από τους αθλητές αυτούς. Εκ τότε, ακόμα και στα μικρότερα χωριά του νησιού, δημιουργούνται μια αριστερή και μια δεξιά ομάδα. Παρόλο που το φαινόμενο είναι πιο περιορισμένο σε σχέση με τις προηγούμενες δεκαετίες, εντούτοις εξακολουθεί να υφίσταται, ακόμα και επίσημα από τις ομάδες. Για παράδειγμα, στις προεδρικές εκλογές του 2008, αρκετές «δεξιές» ομάδες με σημαντικότερες τους ΑΠΟΕΛ, Απόλλων, Ανόρθωση, Ολυμπιακός και ΑΕΚ τάχθηκαν επίσημα μέσω των διοικήσεων τους υπέρ του δεξιού υποψηφίου στον 2ο γύρο και κάλεσαν τους οπαδούς τους να τον ψηφίσουν.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικός πολιτισμός
Όζι Όσμπορν
Ο Όζι Όσμπορν (Ozzy Osbourne) είναι Άγγλος τραγουδιστής της heavy metal μουσικής σκηνής. Έγινε γνωστός από την συμμετοχή του στο συγκρότημα Black Sabbath, καθώς και για την σόλο καριέρα του.
Η αρχή
Ο Όσμπορν γεννήθηκε στο βιομηχανικό Μπέρμιγχαμ της Μεγάλης Βρετανίας, στις 3 Δεκεμβρίου του 1948. Το πραγματικό του όνομα είναι John Michael Osbourne. Ήταν παιδί εργατικής οικογένειας και είχε πέντε αδέρφια.Μεγάλωσε σε ένα πολύ μικρό διαμέρισμα,δύο δωματίων.Η μητέρα του εργαζόταν σε εργοστάσιο και ο πατέρας του ως κατασκευαστής εργαλείων στην Τζένεραλ Ελέκτρικ.Σε μικρή ηλικία είχε πέσει θύμα σκληρού σεξουαλικού μπούλινγκ από τους συμμαθητές του και είναι γνωστό ότι αντιμετώπιζε την δυσλεξία. Στα 16 του χρόνια άρχισε να δουλεύει σε ένα σφαγείο. Μετά από έναν χρόνο σταμάτησε να δουλεύει και ξεκίνησε διαρρήξεις και μικροκλοπές προκειμένου να βγάλει χρήματα για να αγοράζει ναρκωτικά.
Black Sabbath
Το πρώτο τραγούδι των Black Sabbath, το τραγούδι που γέννησε το Heavy Metal και φέρει το όνομα του συγκροτήματος που το δημιούργησε, ακουγόταν από τους ενισχυτές τόσο δυνατά που έπεφτε το ρεύμα τουλάχιστον 3 φορές σε κάθε συναυλία τους. Πολλά συγκροτήματα τους αντέγραψαν με αποτέλεσμα να περαστεί στην Αγγλία ο "νόμος των 96 Decibel". Το πρώτο τους άλμπουμ κυκλοφόρησε την Παρασκευή, 13 του Φλεβάρη, 1970 και ονομάστηκε "Black Sabbath". Ο δίσκος έφτασε στο Top-10 στα αγγλικά τσαρτ, ενώ στη λίστα βρισκόταν οι Beatles και οι The Who. Με τα πρώτα χρήματα, ο Όσμπορν επέστρεψε στο σπίτι του για να ξεπληρώσει τους γονείς του για όσα τους είχε κοστίσει η 16χρονη παραμονή του στο σπίτι τους. Τους παρουσίασε περήφανος τον δίσκο του και όταν τους τον έβαλε να τον ακούσουν ζήτησε την γνώμη τους. Η μητέρα του βρήκε δικαιολογία ότι είχε μια δουλεία στην κουζίνα ενώ ο παραξενεμένος πατέρας ρώτησε τον γιο του αν παίρνει κάτι περισσότερο από αλκοόλ.
Η πορεία του Όσμπορν με τους Black Sabbath συνεχίστηκε μέχρι τον Απρίλιο του 1979, κυκλοφορώντας οκτώ επιτυχημένους δίσκους.
Σόλο καριέρα
thumb|170px|Ο Ράντι Ρόουντς το 1980 Στις αρχές της δεκαετίας του '80, κυκλοφόρησε τον πρώτο του προσωπικό δίσκο "Blizzard of Ozz". Στο συγκρότημα του συμμετείχαν ο πρώην ντράμερ των Uriah Heep, Λι Κέρσλεηκ, ο πρώην μπασίστας των Rainbow, Μπομπ Ντέισλι και ο κιθαρίστας Ράντι Ρόουντς. Το άλμπουμ ανέβηκε στο βρετανικό Top-10 και έγινε τέσσερις φορές πλατινένιο. Ακολούθησε το "Diary of a Madman" το Νοέμβριο του 1981, με το Top-20 σινγκλ "Flying High Again", πριν ο Τόμι Όλντριτζ και ο Ρούντι Σάρζο αντικαταστήσουν τον Κέρσλεηκ και το Ντέισλι, αντίστοιχα.
Στις 19 Μαρτίου 1982, ο Ρόουντς έχασε τη ζωή του σε αεροπορικό δυστύχημα μαζί με τον οδηγό του λεωφορείου του συγκροτήματος και την κομμώτρια τους. Η περιοδεία για την προώθηση του "Diary of a Madman" η οποία βρισκόταν σε εξέλιξη, ακυρώθηκε.
Αρχικός αντικαταστάτης του Ρόουντς για ένα μικρό χρονικό διάστημα ήταν ο πρώην κιθαρίστας των Gillan, Μπέρνι Τορμ, για να αντικατασταθεί τελικά από τον Μπραντ Γκίλις. Το 1982, κυκλοφόρησε το ζωντανά ηχογραφημένο "Speak of the Devil", ενώ το 1983 εντάχθηκε στο συγκρότημα ο κιθαρίστας Τζέικ Λι. Με τη συμμετοχή του πρώην κιμπορντίστα των Rainbow, Ντον Έρεϊ, ηχογράφησαν το τριπλά πλατινένιο "Bark at the Moon" και περιόδευσαν σε Ευρώπη και Αμερική.
Το 1990, κυκλοφόρησαν το ζωντανά ηχογραφημένο ΕΡ "Just Say Ozzy" και την επόμενη χρονιά το τετραπλά πλατινένιο "No More Tears" με τον Μπομπ Ντέισλι να επιστρέφει στο συγκρότημα. Ακολούθησε το ζωντανό "Live & Loud" το καλοκαίρι του 1993, του οποίου η εκτέλεση στο "I Don't Wat to Change the World" έδωσε στο Όσμπορν το μοναδικό του βραβείο "Grammy", την επόμενη χρονιά.
Το "Ozzmosis" του 1995, ανέβηκε στο # 4 στις Ηνωμένες Πολιτείες ωθούμενο από τα σινγκλ "I Just Want You" και "Perry Mason". Για το συγκεκριμένο δίσκο επέστρεψε στο συγκρότημα ο Μπάτλερ ενώ εντάχθηκε ο ντράμερ Ντιν Καστρονόβο.
Στις 25 Οκτωβρίου 1996, έλαβε μέρος στο Ντέβορ της Καλιφόρνια το ετήσιο φεστιβάλ του Όζι, "Ozzfest", στο οποίο συμμετείχαν και οι επανενωμένοι Black Sabbath, το 1997. Στις 20 Οκτωβρίου 1998, κυκλοφόρησαν το διπλό, ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ "Reunion", πριν ο Όσμπορν ηχογραφήσει τον πρώτο του προσωπικό δίσκο μετά την αλλαγή της χιλιετίας, το 2001, με τον τίτλο "Down to Earth". Τον Ιούνιο του 2002, εμφανίστηκε στο Παλάτι του Μπάκιγχαμ στη γιορτή της Βασίλισσας Ελισάβετ, παίζοντας το "Paranoid" των Black Sabbath. Την επόμενη χρονιά, έγινε μέλος του σχήματος του ο πρώην μπασίστας των Metallica, Τζέισον Νιούστεντ και κυκλοφόρησε τη διασκευή του στο τραγούδι "Changes" των Black Sabbath μαζί με την κόρη του Κέλι, το οποίο ανέβηκε στην κορυφή των βρετανικών τσαρτ.
Το 2005, κυκλοφόρησε το δίσκο "Under Cover" με διασκευές στους Beatles, τους Rolling Stones, τους Cream, κ.α.. Ακολούθησε το πρώτο του στούντιο άλμπουμ μετά από έξι χρόνια με τίτλο "Black Rain", το Μάιο του 2007. Τον Αύγουστο του 2009, εντάχθηκε στο συγκρότημα ο Έλληνας κιθαρίστας Κώστας Καραμητρούδης, γνωστός με το ψευδώνυμο Gus G. Η νέα σύνθεση, κυκλοφόρησε το άλμπουμ "Scream", τον Ιούνιο του 2010.
Επανένωση με τους Black Sabbath
Στις 11 Νοεμβρίου 2011, ανακοινώθηκε η επανένωση της "κλασικής" σύνθεσης των Black Sabbath, αλλά λίγο αργότερα ο Μπιλ Γουόρντ αποχώρησε. Για τις ηχογραφήσεις του πρώτου τους άλμπουμ μετά από δεκαοκτώ χρόνια, στο συγκρότημα εντάχθηκε ο πρώην ντράμερ των Rage Against the Machine, Μπραντ Γουίλκ. Στις 11 Ιουνίου 2013, κυκλοφόρησε το άλμπουμ "13", ανεβάζοντας το συγκρότημα στο # 1 των βρετανικών τσαρτ για πρώτη φορά μετά το 1970.
Προσωπική ζωή
Τον Ιούλιο του 1982, ο Όσμπορν παντρεύτηκε τη σύζυγο και μάνατζερ του Σάρον, με την οποία έχει κάνει τρία παιδιά, την Έιμι στις 2 Σεπτεμβρίου 1983, την Κέλι στις 27 Οκτωβρίου 1984 και τον Τζακ στις 8 Νοεμβρίου 1985.
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι μουσικοί Κατηγορία:Άγγλοι τραγουδιστές Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι Κατηγορία:Νικητές Kerrang! Awards Κατηγορία:Μέλη των Black Sabbath
Αρμενο-Αζερικές σχέσεις
Οι Αρμενο-Αζερικές σχέσεις αναφέρονται στις διμερείς σχέσεις μεταξύ της Αρμενίας και του Αζερμπαϊτζάν και τις σχέσεις μεταξύ των Αρμενικών και Αζερικών κοινοτήτων. Οι δύο χώρες είχαν επίσημες κυβερνητικές σχέσεις μεταξύ 1918 και 1921 κατά τη διάρκεια της σύντομης ανεξαρτησίας τους από την διαλυμένη Ρωσική Αυτοκρατορία, ως η Πρώτη Δημοκρατία της Αρμενίας και η Λαϊκή Δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν. Οι σχέσεις αυτές υπήρχαν μετά από τη Ρωσική Επανάσταση μέχρι να προσαρτηθούν και πάλι από το διάδοχο κράτος, τη Σοβιετική Ένωση.
1918-1921
Μετά τη διάλυση της Υπερκαυκασίας Ομοσπονδίας με την ανακήρυξη της ανεξάρτητης Δημοκρατίας της Γεωργίας στις 26 Μαΐου 1918, τόσο το Αζερμπαϊτζάν και η Αρμενία ανακήρυξαν την ανεξαρτησία τους την ίδια ημέρα, 28 Μαΐου 1918. Τόσο η Αρμενία και το Αζερμπαϊτζάν ισχυρίζονταν στην επικράτεια την οποία είδαν ως ιστορική και εθνολογικά να είναι δική τους. Αυτές οι εδαφικές διαφορές οδήγησαν σε έναν Αρμενο-Αζερικό Πόλεμο που διήρκεσε από το 1918 ως το 1920, μια σειρά συγκρούσεων που τελείωσε μόνο όταν και η Αρμενία και το Αζερμπαϊτζάν είχαν καταποθεί από τη Σοβιετική Ένωση.
Σοβιετική περίοδος (1922-1991)
Μετά την ίδρυση της ΕΣΣΔ το 1922, το ΣΣΔ Αρμενίας και το ΣΣΔ Αζερμπαϊτζάν έγιναν συνιστώντα κράτη, αρχικά ως μέρος της Υπερκαυκασίας Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Σοβιετικής Δημοκρατίας, και από το 1936 ως ξεχωριστές οντότητες. Οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών, συμπεριλαμβανομένου της Αυτόνομης Περιφέρειας του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, ήταν γενικά ήσυχες και φιλικές στο πλαίσιο της σοβιετικής κυριαρχίας. Αν και συνέβαιναν περιστασιακές συγκρούσεις, ιδιαίτερα το 1948 και το 1964, όπου έγιναν δημόσιες διαμαρτυρίες στην Αρμενία οι οποίες οδήγησαν σε έξοδο από ένα μεγάλο αριθμό των Αζέρων, παρέμειναν άγνωστες στο ευρύτερο κοινό λόγω της αυστηρής σοβιετικής λογοκρισίας.
Οι δύο χώρες δέχτηκαν πόλεμο το 1988 πάνω από το έδαφος με αποτέλεσμα την ανεξαρτησία της περιοχής Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Ο πόλεμος έληξε με μια κατάπαυση του πυρός το 1994.
Μετά το 1994
Μετά τον πόλεμο, οι σχέσεις μεταξύ της Αρμενίας και του Αζερμπαϊτζάν παρέμειναν πολύ τεταμένες. Το 2008, ο πρόεδρος του Αζερμπαϊτζάν Ιλχάμ Αλίγιεφ δήλωσε ότι "το Ναγκόρνο-Καραμπάχ δεν θα είναι ποτέ ανεξάρτητο, καθώς η θέση υποστηρίζεται από διεθνείς μεσολαβητές, και ότι η Αρμενία πρέπει να καταλάβει την πραγματικότητα", και ότι "το 1918, το Γερεβάν χορηγήθηκε στους Αρμένιους. Ήταν ένα μεγάλο λάθος. Το χανάτο του Ιριβάν ήταν Αζερικό έδαφος, απλώς οι Αρμένιοι ήταν οι επισκέπτες".
Στις 24 Ιουνίου 2011, οι δύο χώρες συναντήθηκαν στο Καζάν της Ρωσίας για να διαπραγματευτεί ένα τέλος στο ζήτημα του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, αλλά οι συνομιλίες κατέληξαν σε αποτυχία. Μετά την κατάρρευση των συνομιλιών, ο πρόεδρος του Αζερμπαϊτζάν Ιλχάμ Αλίγιεφ στις 26 Ιουνίου, στρατιωτική παρέλαση για την Ημέρα Σωτηρίας προειδοποιήσε την Αρμενία ότι το Αζερμπαϊτζάν μπορεί να ξαναπάρει το Ναγκόρνο-Καραμπάχ με τη βία. Στις 5 Οκτωβρίου του 2011, συγκρούσεις στα σύνορα γύρω από το Ναγκόρνο Καραμπάχ άφησαν ένα Αρμένιο στρατιώτη και δύο Αζέρους νεκρούς. Δύο Αρμένιοι επίσης τραυματίστηκαν από πυρά ελεύθερων σκοπευτών την ίδια ημέρα. Ένα άλλο βίαιο περιστατικό συνέβη στις 5 Ιουνίου 2012, όταν σύμφωνα με την πλευρά του Αζερμπαϊτζάν, αρμενικά στρατεύματα διέσχισαν τα σύνορα και πυροβόλησαν πέντε Αζέρους στρατιώτες πριν από την απόσυρση. Η Αρμενία αρνήθηκε το αίτημα και κατηγόρησε το Αζερμπαϊτζάν για τη διέλευση των συνόρων για πρώτη φορά.
Νέδουσα Μεσσηνίας
Η Νέδουσα (παλαιότερα, Μεγάλη Αναστάσοβα ή Μεγάλη Αναστασίτσα) είναι χωριό του Βορειοδυτικού Ταϋγέτου, στη Μεσσηνία. Στην Επανάσταση του 1821 έπαιξε σημαντικό ρόλο. Εκεί γεννήθηκε ο ήρωας του 1821, Νικηταράς (Νικήτας Σταματελόπουλος).
Από 1-1-2011 μετά την εφαρμογή του Νόμου Καλλικράτης, αποτελεί Κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Καλαμάτας, του Δήμου Καλαμάτας, στην Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας.
Έκταση και πληθυσμός
Η Κοινότητα Νέδουσας έχει έκταση 19 802 στρέμματα. Η εξέλιξη του πληθυσμού από το 1928 μέχρι το 2011 είναι η ακόλουθη:
Ιστορία
Στην Επανάσταση του 1821 έπαιξε σημαντικό ρόλο, αφού φιλοξένησε πολλούς κατοίκους της Μεσσηνίας, που καταδιώχτηκαν από τον Ιμπραήμ. Εκεί γεννήθηκε ο Νικήτας Σταματελόπουλος ή Νικηταράς.
Είναι γνωστή για το αυθεντικό αγροτικό δρώμενο Ευετηρίας, που τελείται την Καθαρά Δευτέρα, με στοιχεία από την αρχαία διονυσιακή λατρεία. Είναι γνωστή επίσης για τα δύο παραδοσιακά μουσικά όργανα και έναν μοναδικό σκοπό (πατινάδα), που ηχούν και που υπάρχουν στο χωριό, τα οποία προέρχονται από την αρχαιότητα, το τύμπανο από δέρματα ζώων και η καλαμένια φλογέρα (τσαφαράκι).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Καλαμάτας Κατηγορία:Δήμος Αλαγωνίας
In Dark Places... 1986 - 2000
Το In Dark places... 1986-2000 είναι συλλογή πέντε CD του αμερικανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Crimson Glory, η οποία κυκλοφόρησε το 2010 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Metal Mind Productions".
Η συλλογή αυτή περιλαμβάνει τα τέσσερα στούντιο άλμπουμ τα οποία κυκλοφόρησε το συγκρότημα από το 1986 μέχρι το 1999, όπως και ένα πέμπτο CD με ντέμο και ζωντανά ηχογραφημένες εκτελέσεις τραγουδιών τους, από το 1989 μέχρι το 2000.
Crimson Glory
1. Valhalla (Drenning, Lords, Midnight) - 3:46
2. Dragon Lady (Drenning, Lords, Midnight) - 4:21
3. Heart of Steel (Drenning, Lords, Midnight) - 6:07
4. Azrael (Drenning, Lords, Midnight) - 5:42
5. Mayday (Drenning, Lords, Midnight) - 2:59
6. Queen of the Masquerade (Drenning, Lords, Midnight) - 5:27
7. Angels of War (Drenning, Lords, Midnight) - 5:23
8. Lost Reflections (Drenning, Lords, Midnight) - 4:43
Transcendence
1. Lady of Winter (Drenning, Midnight) - 4:00
2. Red Sharks (Drenning, Lords, Midnight, Burnell) - 4:52
3. Painted Skies (Drenning, Lords, Midnight) - 5:16
4. Masque of the Red Death (Drenning, Lords, Midnight, Jackson) - 4:15
5. In Dark Places (Drenning, Lords, Midnight) - 7:03
6. Where Dragons Rule (Drenning, Lords, Midnight) - 5:07
7. Lonely (Drenning, Lords, Midnight, Zahner) - 5:18
8. Burning Bridges (Drenning, Midnight) - 6:32
9. Eternal World (Drenning, Lords, Midnight) - 3:54
10. Transcendence (Drenning, Midnight) - 4:34
Strange and Beautiful
2. Promise Land (Drenning, Lords, Rauer) - 5:22
3. Love and Dreams (Drenning, Lords, Midnight) - 5:29
4. The Chant (Fredericksen, McKinley) - 3:45
5. Dance on Fire (Drenning, Lords, Midnight) - 5:27
6. Song for Angels (Drenning, Rauer) - 5:19
7. In the Mood (Drenning, Lords, Midnight) - 5:55
9. Deep Inside Your Heart (Drenning, Lords, Midnight) - 5:14
10. Make You Love Me (Drenning, Lords, Midnight) - 4:05
11. Far Away (Midnight) - 4:44
12. The Chant (video clip)
Astronomica
1. March to Glory (Drenning, Lords, Martinez) - 3:28
2. War of the Worlds (Drenning, Lords) - 4:08
3. New World Machine (Drenning, Lords, Martinez) - 4:14
4. Astronomica (Drenning, Lords, Martinez) - 4:54
5. Edge of Forever (Drenning, Lords, Martinez) - 5:47
7. Lucifer's Hammer (Drenning, Lords) - 4:25
8. The Other Side of Midnight (Drenning, Lords, Martinez) - 4:29
9. Cyber-Christ (Drenning, Lords) - 5:14
10. Cydonia (Drenning, Lords, Martinez) - 5:47
Astronomica demos and live tracks
1. War of the Worlds - 5:03
2. Astronomica (demo) - 4:55
3. Touch the Sun (demo) - 5:46
5. Dragon Lady (Live) - 7:30
6. Eternal World (Live) - 4:12
9. Lost Reflection (Live) - 6:28
Τα μέλη του συγκροτήματος
Τα τραγούδια τα οποία συμπεριλαμβάνονται στο "In Dark Places... 1986-2000" ηχογραφήθηκαν από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Crimson Glory Κατηγορία:Άλμπουμ του 2010
Βοεβοδάτο Σερβίας και Βανάτο Τέμεσβαρ
thumb|right|250px|Χάρτης της περιοχής thumb|right|250px|Η Σημαία του Βοεβοδάτου Το Βοεβοδάτο Σερβίας και Βανάτο Τέμεσλαβ (σερβικά: Voivodeship of Serbia and Banat of Temeschwar) ήταν αυτόνομη επαρχία της Αυστριακής Αυτοκρατορίας. Δημιουργήθηκε το 1849 με την ένωση των επαρχιών Βοεβοδάτο Σερβίας και Βανάτο Τέμεσβαρ, διατηρήθηκε έως το 1860. Πρωτεύουσα ήταν η "Τέμεσβαρ" σημερινή Τιμισοάρα της Ρουμανίας.
Ιστορία
Η επαρχία διαμορφώθηκε με απόφαση του αυστριακού αυτοκράτορα, τον Νοέμβριο του 1849, μετά τις επαναστάσεις του 1848/1849. Συστάθηκε σύμφωνα με το προνόμιο για αυτονομία που δόθηκε στους Σέρβους της αυτοκρατορίας το 1691.
Αποτελούνταν από τις περιοχές του Μπανάτ, Μπάτσκα και βόρειο Σίρμιο. Ο κυβερνήτης συνήθως ήταν Αυστριακός ενώ ο τίτλος του Βοεβόδα τον έφερε ο αυτοκράτορας. Ο πλήρης τίτλος του αυτοκράτορα ήταν «Μεγάλος Βοεβόδας του Βοεβοδάτου της Σερβίας» (γερμανικά: Großwoiwode der Woiwodschaft Serbien). Ακόμη και όταν η επαρχία καταργήθηκε ο αυτοκράτορας κράτησε τον τίτλο μέχρι το τέλος της αυστροουγγρικής μοναρχίας το 1918.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συστατικά μέλη της Αυστριακής αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ιστορία της Σερβίας υπό την Αυστροουγγαρία Κατηγορία:Ιστορία της Βοϊβοντίνα
Μισέλ ντε Λ'Οπιτάλ
Ο Μισέλ ντε Λ'Οπιτάλ (γαλλικά: Michel de L'Hospital) (περ. 1507 – 13 Μαρτίου 1573) ήταν Γάλλος πολιτικός, νομικός και Ανθρωπιστής λόγιος. Ως καγκελάριος της Γαλλίας από το 1560 έως το 1568 διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην υιοθέτηση πολιτικής ανεκτικότητας έναντι των Ουγενότων και στις απόπειρες ειρήνευσης από τη γαλλική κυβέρνηση κατά τη διάρκεια των Θρησκευτικών πολέμων.
Βιογραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Άγαλμα του Μισέλ ντε Λ'Οπιτάλ στο [[Παλαί Μπουρμπόν]] Ο Μισέλ ντε Λ'Οπιτάλ γεννήθηκε περίπου ανάμεσα στο 1503 και το 1507 στο Αιγκπέρς της Ωβέρνης, στον σημερινό νομό Πουί-ντε-Ντομ. Ο πατέρας του ήταν γιατρός του Καρόλου Γ΄ ντε Μπουρμπόν. Σπούδασε νομικά στην Τουλούζη, αλλά αναγκάστηκε σε εξορία λόγω της σχέσης του πατέρα του με τον εκπεσόντα Κάρολο Γ΄ ντε Μπουρμπόν. Στη συνέχεια συνέχισε τις νομικές του σπουδές στην Πάδοβα και τη Μπολόνια. Περίπου το 1534, κατάφερε να επιστρέψει στη Γαλλία και το 1537 παντρεύτηκε την Μαρί Μορέν, από οικογένεια νομικών, με την οποία απέκτησε τρεις κόρες.
Το 1537, έγινε σύμβουλος στο Παρλαμέντο του Παρισιού (ανώτατο δικαστήριο). Το 1547, ο Ερρίκος Β΄ τον απέστειλε ως πρέσβη του στη Σύνοδο του Τρέντο και το 1553, μετά από εισήγηση του Καρόλου, καρδινάλιου της Λωρραίνης, έγινε κύριος αιτημάτων, υπεύθυνος για αναφορές στον βασιλιά. Το 1555 έγινε επιθεωρητής οικονομικών. Το 1560, κατά τη σύντομη βασιλεία του Φραγκίσκου Β΄, αναδείχθηκε καγκελάριος της Γαλλίας και διατήρησε αυτήν τη θέση κατά την αντιβασιλεία της Αικατερίνης των Μεδίκων. μικρογραφία|Ανδριάντας του Μισέλ ντε Λ'Οπιτάλ στο [[Μουσείο του Λούβρου|Λούβρο, ανάμεσα στους 86 Επιφανείς Άνδρες της Γαλλίας]] Ο Μισέλ ντε Λ'Οπιτάλ έπαιξε σημαντικό ρόλο τόσο στη διαμόρφωση όσο και στην εφαρμογή της κυβερνητικής πολιτικής. Καθώς οι Ουγενότοι και οι Καθολικοί ετοιμάζονταν για εμφύλιο πόλεμο, ο Λ'Οπιτάλ εισηγήθηκε πολιτική θρησκευτικής ανεκτικότητας που ευνοήθηκε από την αντιβασίλισσα Αικατερίνη, και παρουσίασε την κυβερνητική πολιτική σε πολλές ομιλίες στις επαρχίες και άλλες τοπικές συνελεύσεις. Αλλά δεν εξέφραζε απλώς την πολιτική της Αικατερίνης: η ανάγνωση των έργων του δείχνει ότι στο μεγαλύτερο τμήμα η κυβερνητική πολιτική ήταν στην πραγματικότητα δική του πολιτική. Τα έργα του Traité de la réformation de la justice (Πραγματεία περί της μεταρρύθμισης της δικαιοσύνης) και Mémoire sur la nécessité de mettre un terme à la guerre civile (1570) (Μνημόνιο περί της αναγκαιότητας τερματισμού του εμφυλίου πολέμου) είναι οι πιο ολοκληρωμένες παρουσιάσεις για υποστήριξη της ανεξιθρησκείας στην εποχή του. Υποστήριξε ότι ο βασιλιάς δεν πρέπει να ευνοεί τη μία θρησκεία έναντι της άλλης αλλά να προστατεύει την ευημερία των υπηκόων του στο σύνολό τους. Ευνόησε την ενότητα της θρησκείας και πίστευε ότι εάν ασκηθεί βία θα επιτευχθεί το αντίθετο αποτέλεσμα.
Η φιλοσοφία της ανεκτικότητας και μετριοπάθειας και η πολιτική που άσκησε από το αξίωμά του οδήγησαν ώστε να θεωρηθεί ιδρυτής των «Πολιτικών», μιας μετριοπαθούς ομάδας Ρωμαιοκαθολικών που προσπάθησε να φέρει ειρήνη στη Γαλλία τα τελευταία χρόνια των Θρησκευτικών πολέμων της Γαλλίας. Ο Λ'Οπιτάλ απέρριπτε την εξέγερση ως μέσο για αλλαγή και μισούσε την τυραννοκτονία. Θεωρούσε τη μοναρχία θεϊκά θεσμοθετημένη και τον βασιλιά ως τον ανώτατο νομοθέτη, αλλά πίστευε ότι ο βασιλιάς πρέπει να παραμείνει σε στενή επαφή με τους υπηκόους του συγκαλώντας συχνά τις Γενικές Τάξεις.
Κατά τη διάρκεια της θητείας του εργάστηκε σκληρά για τη δικαστική μεταρρύθμιση και το 1566 προώθησε το Διάταγμα του Μουλέν, το οποίο βελτίωσε πολλά προβλήματα της διοίκησης και της απονομής δικαιοσύνης. Τον Σεπτέμβριο του 1567 εκδηλώθηκε και πάλι εμφύλιος πόλεμος και η Αικατερίνη των Μεδίκων απέρριψε την πολιτική ανεκτικότητας του Λ'Οπιτάλ. Βλέποντας ότι είχε χάσει την εύνοιά της, ζήτησε να απολυθεί και μετά αποσύρθηκε (1568) στο κτήμα του, όπου πέρασε τα υπόλοιπα χρόνια αφοσιωμένος στο συγγραφικό του έργο. Πέθανε στις 13 Μαρτίου 1573 στο κάστρο του Μπελμπά, στον σημερινό νομό Εσόν, κοντά στο Παρίσι. Τα Άπαντά του δημοσιεύθηκαν το 1824–26.
Συγγραφικό έργο
Ο Μισέλ ντε Λ'Οπιτάλ είχε αξιόλογο συγγραφικό έργο. Ως ποιητής, δημοσίευσε τις Epistolae (Επιστολές) στα λατινικά, οι περισσότερες από τις οποίες απευθύνονταν σε συγχρόνους, ιδίως τον βασιλιά Ερρίκο Β΄, τον Ζοακίμ ντυ Μπελαί, τη Μαργαρίτα της Γαλλίας, κ.ά. Σ' αυτά τα ποιήματα, τα οποία περιέχουν πολλές αυτοβιογραφικές αναφορές, ο ποιητής επανειλημμένα αναφέρει τον bonus civis (καλός πολίτης), ικανό να θυσιάσει τον εαυτό του για να υπερασπιστεί το Res publica, τον ενάρετο άνθρωπο που θυσιάζει τον εαυτό του για τις δημόσιες υποθέσεις».
Η πλειοψηφία των γραπτών του σχετίζεται άμεσα με τον πολιτικό του ρόλο:
Σύστημα προσγείωσης
thumb|Ανάσυρση του συστήματος προσγείωσης ενός [[Boeing 727 μετά την απογείωση]] thumb|Το κύριο σύστημα προσγείωσης 20 τροχών ενός [[Airbus A380|A380-800]] thumb|Μεταπολεμικό Washington B.I (B-29) της [[RAF με ειδικό σύστημα υποστήριξης στην ουρά]]
Οι τροχοί προσγείωσης αποτελούν το σύστημα προσγείωσης ενός αεροσκάφους ή διαστημοπλοίου και μπορούν να χρησιμοποιηθούν τόσο για απογείωση όσο και προσγείωση. Σε γενικές γραμμές στα αεροσκάφη χρησιμοποιείται και για τους δύο σκοπούς.
Στα αεροσκάφη, το σύστημα προσγείωσης υποστηρίζει το σκάφος όταν δεν πετάει, επιτρέποντάς του να απογειωθεί, προσγειωθεί και τροχιοδρομήσει χωρίς φθορές. Συνήθως χρησιμοποιούνται τροχοί, αλλά μπορούν να χρησιμοποιηθούν και τροχοπέδη, πέδιλα, πλωτήρες ή ένας συνδυασμός αυτών και άλλων στοιχείων, ανάλογα τόσο με την επιφάνεια όσο και με το αν το σκάφος λειτουργεί μόνο κατακόρυφα (VTOL) ή είναι σε θέση να τροχοδρομεί κατά μήκος της επιφάνειας. Τα ταχύτερα αεροσκάφη έχουν συνήθως ανασυρόμενο σύστημα προσγείωσης, το οποίο αναδιπλώνονται κατά τη διάρκεια της πτήσης ώστε να μειωθεί η αντίσταση του αέρα ή η οπισθέλκουσα.
Για οχήματα εκτόξευσης και οχήματα εξωγήινης προσγείωσης, το σύστημα προσγείωσης είναι συνήθως σχεδιασμένο για να στηρίζει το σκάφος μόνο μετά την πτήση και συνήθως δεν χρησιμοποιείται για απογείωση ή μετακίνηση στο έδαφος.
Τροχοί προσγείωσης αεροσκαφών
Τα συστήματα προσγείωσης των αεροσκαφών περιλαμβάνουν συνήθως τροχούς εφοδιασμένους με απλά αμορτισέρ ή πιο εξελιγμένους θραύστες αέρα/ελαίων, για προσγείωση σε διαδρόμους και τραχείς επιφάνειες. Ορισμένα αεροσκάφη είναι εξοπλισμένα με πέδιλα για το χιόνι ή πλωτήρες για νερό, ή/και πηδάλια ή πλωτήρες (ελικόπτερα).
Αποτελούν το 2,5 με 5% του μέγιστου βάρους απογείωσης και το 1,5 με 1,75% του κόστους κατασκευής ενός αεροσκάφους αλλά το 20% του κόστους συντήρησης της ατράκτου. Κάθε τροχός μπορεί να υποστηρίξει έως 30 τόννους, να αναπτύξει ταχύτητα 300 χλμ/ώρα, να κυλήσει με ταχύτητα έως 500.000 χλμ/ώρα και έχει χρόνο ζωής 20.000 ωρών ή 20 έτη. Το σύστημα προσγείωσης αποτελεί συνήθως το 4–5% της μάζας απογείωσης και μπορεί να φτάσει έως και το 7%.
Διατάξεις των τροχών
Τα συστήματα προσγείωσης έχουν συνήθως δύο τύπους: Η συμβατική διάταξη των τροχών ήταν συνηθισμένη κατά την πρώιμη περίοδο της έλικας, καθώς επιτρέπει περισσότερο χώρο για την έλικα. Τα περισσότερα σύγχρονα αεροσκάφη έχουν τρίκυκλα συστήματα προσγείωσης. Η συμβατική διάταξη θεωρείται πιο δύσκολη στη προσγείωση και στην απογείωση (επειδή η διάταξη είναι συνήθως ασταθής, δηλαδή μια μικρή απόκλιση από την ευθεία, έχει την τάση να αυξάνεται παρά να διορθώνεται) και συνήθως απαιτεί ειδική εκπαίδευση του πιλότου. Μερικές φορές προστίθεται ένας μικρός τροχός ουράς ή μια τροχοπέδη σε αεροσκάφη με τρίκυκλο σύστημα, σε περίπτωση χτυπήματος της ουράς κατά την απογείωση. Το Concorde, για παράδειγμα, διαθέτει ανασυρόμενο υποστηρικτικό τροχό, μιας και τα αεροσκάφη πτερύγων δέλτα απαιτούν μεγάλη γωνία κατά την απογείωση. Τόσο το μεγαλύτερο βομβαρδιστικό του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου της Boeing, το B-29 Superfortress όσο και το επιβατικό τρικινητήριο Boeing 727 της δεκαετίας του 1960 διαθέτουν ανασυρόμενο τροχό υποστήριξης στην ουρά. Ορισμένα αεροσκάφη με ανασυρόμενο συμβατικό σύστημα προσγείωσης έχουν σταθερό ουραίο τροχό, ο οποίος παράγει ελάχιστη οπισθέλκουσα (δεδομένου ότι το μεγαλύτερο μέρος της ροής αέρα πέρα από τον ουραίο τροχό καλύπτεται από την άτρακτο) και ακόμη βελτιώνει τη σταθερότητα κλίσης σε ορισμένες περιπτώσεις. Μία άλλη διάταξη που χρησιμοποιείται συχνά είναι ο κύριος κεντρικός και ο μπροστινός τροχός με στηρίγματα στις πτέρυγες. Αυτό συμβαίνει όταν δεν υπάρχει επαρκής χώρος σε καμία από τις δύο πλευρές για την τοποθέτηση του κύριου βραχίονα ή τη τοποθέτηση του όταν ανασυρθεί. Σε παραδείγματα περιλαμβάνονται το κατασκοπευτικό Lockheed U-2 και το Harrier Jump Jet.