cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χάρι Πότερ (χαρακτήρας)
Πρώτο βιβλίο
Ως αποτέλεσμα, ο Χάρι έμεινε ορφανός, που ζούσε άσχημα με τους μόνους εναπομείναντες συγγενείς του, τους σκληρούς Ντάρσλι. Στα ενδέκατα γενέθλια του, ο Χάρι ανακαλύπτει πως είναι μάγος, όταν ο Ρούμπεους Χάγκριντ του λέει πως επρόκειτο να φοιτήσει στο σχολείο Χόγκουαρτς για μαγείες και ξόρκια. Εκεί μαθαίνει για τους γονείς του και για τη σύνδεσή του με τον Σκοτεινό Άρχοντα, πηγαίνει στον κοιτώνα του Γκρίφιντορ, γίνεται φίλος με τους συμμαθητές του Ρον Ουέσλι και Ερμιόνη Γκρέιντζερ και ανατρέπει το σχέδιο του Λόρδου Βόλντεμορτ να κλέψει τη Φιλοσοφική Λίθο. Επίσης, γίνεται εχθρός με τους χαρακτήρες Ντράκο Μαλφόι, ένα συμμαθητή του από μία εύπορη οικογένεια μάγων και με τον ψυχρό, ειρωνικό δάσκαλο των φίλτρων Σέβερους Σνέιπ, τον μέντορα του Ντράκο Μαλφόι και τον επικεφαλής του κοιτώνα του Σλίθεριν, αντίπαλο κοιτώνα του Γκρίφιντορ. Και οι δύο έχθρες συνεχίζουν να υπάρχουν στη διάρκεια της σειράς. Η Ρόουλινγκ είπε πως ο Ντράκο είναι βασισμένος σε διάφορους τυπικούς ψευτοπαλικαράδες των παιδικών της χρόνων και ο Σνέιπ σε έναν σαδιστή καθηγητή της, που αμφισβητούσε τις ικανότητες της.
Βιβλία δύο ως τέσσερα
Στα προηγούμενα βιβλία, ο Χάρι παρουσιάζεται ως παιδί, μα η Ρόουλινγκ δηλώνει πως στο τέταρτο μυθιστόρημα Ο Χάρι Πότερ και το Κύπελλο της Φωτιάς, «οι ορίζοντες του Χάρι -και μεταφορικά και κυριολεκτικά- πλαταίνουν καθώς μεγαλώνει». Η αυξανόμενη ωριμότητα του Χάρι γίνεται φανερή όταν δείχνει ενδιαφέρον για την Τσο Τσάνγκ, μία όμορφη μαθήτρια του Ράβενκλοου. Η ένταση αρχίζει, ωστόσο, από τη στιγμή που ο Χάρι επιλέγεται μυστηριωδώς από το Κύπελλο της Φωτιάς για να διαγωνιστεί στο επικίνδυνο Τρίαθλο Μαγείας, παρ' όλο που ένας άλλος πρωταθλητής του Χόγκουαρτς, ο Σέντρικ Ντίγκορι, έχει ήδη επιλεχθεί. Στην πραγματικότητα, βέβαια, επρόκειτο για μια καλοσχεδιασμένη πλεκτάνη του Λόρδου Βόλντεμορτ, που έχει σκοπό να οδηγήσει τον Χάρι σε μια θανάσιμη παγίδα. Κατά τη διάρκεια της τρίτης πρόκλησης του Τριάθλου, ο Χάρι και ο Σέντρικ τηλεμεταφέρονται σε ένα νεκροταφείο. Ο Σέντρικ δολοφονείται και ο Λόρδος Βόλντεμορτ, με τη βοήθεια του Πίτερ Πέτιγκριου χρησιμοποιεί το αίμα του Χάρι σε μία σατανική μαγική τελετή, με σκοπό να αποκτήσει σώμα. Όταν ο Χάρι μονομαχεί με τον Βόλντεμορτ, τα ξόρκια των ραβδιών τους ενώνονται, εξωθώντας τους αντιπάλους των πνευμάτων των θυμάτων του Βόλντεμορτ, συμπεριλαμβανομένων και του Σέντρικ, της Λίλι Πότερ και του Τζέιμς Πότερ, να ξεχυθούν από το ραβδί του. Αυτά τα πνεύματα προστατεύουν προσωρινά τον Χάρι, που τελικά γυρίζει στο Χόγκουαρτς με τη σορό του Σέντρικ. Για την Ρόουλινγκ αυτή η σκηνή είναι σημαντική, επειδή δείχνει το θάρρος του Χάρι, ο οποίος μεταφέροντας το πτώμα του Σέντρικ πίσω, αποδεικνύει την ευσπλαχνία του. Η Ρόουλινγκ λέει: "Θέλει να λυτρώσει τους γονείς του Σέντρικ από περαιτέρω πόνο". Πρόσθεσε πως η αποτροπή του γεγονότος, το σώμα του Σέντρικ Ντίγκορι να πέσει στα χέρια του Βόλντεμορτ, βασίζεται σε μία κλασική σκηνή στην Ιλιάδα, όπου ο Αχιλλέας ανακτά το πτώμα του καλύτερού του φίλου, Πάτροκλου από τον Έκτορα. Η συγγραφέας είπε: "Αυτή η σκηνή με συγκίνησε πάρα πολύ όταν τη διάβασα στην ηλικία των 19. Η ιδέα της βεβήλωσης ενός πτώματος, μία πανάρχαια ιδέα... Αυτό σκεφτόμουν όταν ο Χάρι έσωσε το κορμί του Σέντρικ". Είπε επίσης ότι έκλαψε όταν οι νεκροί γονείς του Χάρι αποβλήθηκαν από το ραβδί του Βόλντεμορτ κι αυτή ήταν η πρώτη φορά που έκλαψε ενώ έγραφε την ιστορία της.
Έκτο βιβλίο
Στο έκτο βιβλίο, Ο Χάρι Πότερ και ο Ημίαιμος Πρίγκιψ, ο Άλμπους Νταμπλντορ επισκέπτεται τον Χάρι στο σπίτι των Ντάρσλεϊ για να τον πάρει τον Χάρι μαζί του. Μαζί με τον Χάρι πηγαίνουν στο σπίτι του συνταξιοδοτημένου πλέον καθηγητή Οράτιο Σλάγκχορν στην προσπάθεια του Ντάμπλντορ να τον πείσει να επιστρέψει στη παλιά του θέση στο Χόγκουαρτς, το μάθημα των Φίλτρων. Στο τέλος ο Σλάγκχορν δέχεται. Ο Ντάμπλντορ λέει στον Χάρι ότι θα κάνει κάποια ιδιαίτερα μαθήματα και μετά τον αφήνει στο Μπάροου, όπου εκεί ο Χάρι περνάει τις υπόλοιπες διακοπές του μαζί με τους Ουέσλι και την Ερμιόνη. Τότε περίπου ο Χάρι αρχίζει να αναπτύσσει ερωτικά συναισθήματα για την Τζίνι, παρότι εκείνη έχει σχέση με τον Μάικλ Κόρνερ, συμμαθητή τους στο Χόγκουαρτς. Παρόλα αυτά τα χαλάνε και τελικά τα φτιάχνει με τον Χάρι. Στα ιδιαίτερα μαθήματα στο Χόγκουαρτς, στο γραφείο του διευθυντή, ο Ντάμπλντορ δείχνει στον Χάρι κάποιες συγκεκριμένες αναμνήσεις σχετικά με το παρελθόν του Βόλντερμορτ χρησιμοποιώντας την Κιβωτό των Στοχασμών όπου από εκεί τις βλέπουν. Μερικές από τις αναμνήσεις που ο Ντάμπλντορ δείχνει στον Χάρι είναι δικές του, όπως η ανάμνηση στην οποία ο Ντάμπλντορ συνάντησε για πρώτη φορά στη ζωή του τον Τομ Ριντλ, όπου του αποκάλυψε ότι είναι μάγος και είπε επίσης για πρώτη φορά στη ζωή το Χόγκουαρτς. Δείχνοντας του αυτές τις συγκεκριμένες αναμνήσεις ο Χάρι μαθαίνει όχι μόνο κάποια πράγματα σχετικά με το παρελθόν του Βόλντεμορτ άλλα και μαθαίνει τη μεγαλύτερη υποψία και πίστη του Ντάμπλντορ σχετικά με το πως μπορεί και επιβιώνει τόσα χρόνια: ότι ο Βολντερμορτ έχει διασπάσει τη ψυχή του σε 7 μέρη, τα οποία ονομάζονται Πεμπτουσιωτές και από αυτά δύο έχουν καταστραφεί, το ημερολόγιο και το δαχτυλίδι. Αφού ο Νταμπλντορ έχει ανακαλύψει μια σπηλιά στην οποία πιστεύει ότι εκεί πέρα κρύβεται ένας Πεμπτουσιωτής παίρνει τον Χάρι μαζί του και τον παίρνουν τελικά. Ο Πεμπτουσιωτής που βρίσκουν είναι το μενταγιόν του Σλίθεριν. Όμως ο Σνέιπ αιφνιδιαστικά σκοτώνει τον Ντάμπλντορ μαζί με άλλους Θανατοφάγους, οι οποίοι επιτέθηκαν στο Χόγκουαρτς για να τον σκοτώσουν. Έτι ο Χάρι μαζί με τον Ρον και την Ερμιόνη αποφασίζουν να ψάξουν να βρουν τους άλλους Πεμπτουσιωτές και να τους καταστρέψουν. Η Ρόουλινγκ λέει ότι με τα γεγονότα του έκτου βιβλίου ο Χάρι είναι πιο ώριμος. Πιο υπεύθυνος κι ότι "ξέρει πλέον πως τώρα πια αυτός και οι φίλοι του είναι σε πόλεμο. Το κοιτάει πλέον από αυτήν την οπτική γωνία, το ότι είναι σε πόλεμο δηλαδή. Είναι έτοιμος να βγει έξω για να πολεμήσει. Και θα το κάνει απέναντι στον Βόλντεμορτ και στον Σνέιπ για εκδίκηση".
Έβδομο βιβλίο
Στο έβδομο βιβλίο, Ο Χάρι Πότερ και οι Κλήροι του Θανάτου, ο Χάρι, ο Ρον και η Ερμιόνη αφήνουν το Χόγκουαρτς για να ολοκληρώσουν την αποστολή που τους άφησε πίσω ο Ντάμπλντορ, να εντοπίσουν και να καταστρέψουν τους υπόλοιπους εναπομείναντες Πεμπτουσιωτές και μετά να σκοτώσουν τον Σκοτεινό Άρχοντα. Οι τρεις έρχονται αντιμέτωποι με το νεοσυσταθές ολοκληρωτικό αστυνομικό καθεστώς του Βόλντεμορτ. Αυτό συνεπώς δοκιμάζει το θάρρος και τον ηθικό χαρακτήρα του Χάρι. Η κατάκτηση του Υπουργείου Μαγείας από τον Βόλντεμορτ οδηγεί σε διακρίσεις και πολιτικές γενοκτονίας κατά των Γεννημένων από Μαγκλ μάγων, η οποία τροφοδοτείται από την προπαγάνδα και το φόβο. Σύμφωνα με την Τζ. Κ. Ρόουλινγκ, βάζοντας σκηνές στις οποίες ο Χάρι χρησιμοποιεί τη Βασανιστική Κατάρα και την Εξουσιαστική Κατάρα, Ασυγχώρητες κατάρες για τα βασανιστήρια και το μυαλό-ελέγχου, σε υπηρέτες του Βόλντεμορτ, αλλά και όταν ρίχνει Sectumsempra στον Ντράκο Μαλφόι κατά τη διάρκεια του αγώνα μπάνιο στο έκτο βιβλίο καταφέρνει έτσι να δείχνει μια «εσφαλμένη και θνητή» πλευρά στον Χάρι. Ωστόσο, εξηγεί, «Αυτός είναι, επίσης, σε μια ακραία κατάσταση και προσπαθεί να υπερασπιστεί κάποιον πολύ καλό ενάντια σε ένα βίαιο και δολοφονικό αντίπαλο."
Στην προσπάθεια να σταματήσουν οριστικά τον Βόλντεμορτ επικεντρώνονται στην αποστολή τους, να εντοπίσουν και να καταστρέψουν τους υπόλοιπους εναπομείναντες Πεμπτουσιωτές. Για τον σκοπό αυτό περιπλανιούνται από εδώ κι από εκεί. Καταφέρνουν τελικά να βρουν τους περισσότερους από τους εναπομείναντες Πεμπτουσιωτές και με πολύ κόπο να τους καταστρέψουν. Αργότερα στην ιστορία, ο Βόλντεμορτ σκοτώνει τον Σνέιπ, αλλά πριν πεθάνει ο Σνέιπ του δίνει τις αναμνήσεις του στον Χάρι, τις οποίες βλέπει στην Κιβωτό των Στοχασμών και τότε μαθαίνει ότι ο Σνέιπ δεν ήταν ο προδότης δολοφόνος που πίστευε ότι είναι, αλλά ένας τραγικός αντιήρωας που ήταν πιστός στον Ντάμπλντορ. Επίσης στο ίδιο κεφάλαιο, στις αναμνήσεις αυτές αποκαλύπτεται ότι ο Σνέιπ αγαπούσε τη μητέρα του Χάρι, Λίλι Έβανς, αλλά η φιλία τους έκλεισε επειδή ο ίδιος εντάχθηκε στους Θανατοφάγους, οι οποίοι ασπαζόντουσαν τις απόψεις περί «καθαρότητας του αίματος" και της μεγαλομανίας για τους μάγους γενικά. Όταν ο Βόλντεμορτ δολοφόνησε τους Πότερ,ο Σνέιπ, πενθώντας για το θάνατο τους υποσχέθηκε ότι θα προστατεύσει το παιδί του Τζέιμς και της Λίλι, παρόλο που ο ίδιος απεχθανόταν τον Χάρι, επειδή είναι γιος του Τζέιμς Πότερ. Οι αναμνήσεις επίσης αποκαλύπτουν επίσης ότι ο Σνέιπ δεν δολοφόνησε τον Ντάμπλντορ, αλλά ότι ήταν προσχεδιασμένο μεταξύ του Σνέιπ και του Ντάμπλντορ ο πρώτος να σκοτώσει τον δεύτερο επειδή ο Ντάμπλντορ πεθαίνει αργά-αργά από μια μεγάλη κατάρα αργή εξαπλωνόταν μέσα του σιγά-σιγά, κι ότι θέλοντας να προστατεύσει τη θέση που είχε μέσα στον κύκλο των Θανατοφάγων, άλλα και να ανταλλάξει τον Ντράκο έτσι ώστε να ολοκληρώσει αυτός την αποστολή που ο Βόλντεμορτ ανέθεσε στον Ντράκο. Επιπλέον ο Χάρι αποκαλύπτει κάτι πάρα πολύ συγκλονιστικό για εκείνον: ότι ένα κομμάτι της ψυχής του Βόλντεμορτ είναι ενσωματωμένο στην ουλή του Χάρι κι ότι ενσωματώθηκε μέσα του εκείνο το βράδυ που ο ίδιος σκότωσε τους γονείς του κι αποπειράθηκε να τον σκοτώσει κι ότι πρέπει να πεθάνει από το χέρι του Βόλντεμορτ για να ηττηθεί ολοκληρωτικά.
Για τον σκοπό αυτό, ο Χάρι πηγαίνει στο Απαγορευμένο Δάσος και αφήνει τον Βόλντεμορτ να τον σκοτώσει με το ραβδί από κουφοξυλιά, το πιο ισχυρό ραβδί που δημιουργήθηκε ποτέ, το οποίο ο Βόλντεμορτ έκλεψε από τον τάφο του Ντάμπλντορ για να νικήσει τον Χάρι. Κατά τη στιγμή εκείνην που ο Βόλντεμορτ του ρίχνει τη Φονική Κατάρα ο Χάρι φαινομενικά πεθαίνει, άλλα αμέσως ξυπνά σε ένα περίεργο μέρος, όπου εκεί αποκαλύπτεται μια μεγάλη αλήθεια: ο Βόλντεμορτ δεν τον σκότωσε επειδή αυτός είχε χρησιμοποιήσει το αίμα του Χάρι στην ανάκτηση του σώματος του κατά τη διάρκεια του τέταρτου βιβλίου κι ότι η προστασία που η μητέρα του Χάρι έδωσε σε εκείνον με τη θυσία της, είχε ως αποτέλεσμα να προσδεθεί στη ζωή, εφόσον το αίμα του με τη θυσία της τρέχει και στις φλέβες του Βόλντεμορτ. Στο μέρος αυτό ο Χάρι συνομιλεί με το πνεύμα του Ντάμπλντορ, ενώ και οι δύο είναι νεκροί. Ο Ντάμπλντορ ενημερώνει τον Χάρι ότι όταν ο Βόλντεμορτ αποπειράθηκε να σκοτώσει Χάρι όταν ήταν μωρό, ένα κομμάτι της ψυχής του αποκόπηκε από το σώμα του κι έτσι ο Χάρι έγινε ακούσια Πεμπτουσιωτής. Άρα ο Χάρι δεν μπορούσε να σκοτώσει τον Βόλντεμορτ ακριβώς διότι ένα θραύσμα της ψυχής του Σκοτεινού Άρχοντα παρέμενε μέσα στο σώμα του Χάρι. Ωστόσο, το κομμάτι της ψυχής του Βόλντεμορτ μέσα στον Χάρι καταστράφηκε στο Απαγορευμένο Δάσος δια μέσω της πρώτης φονικής κατάρας του Βολντεμορτ στον Χάρι με το ραβδί από κουφοξυλιά, διότι ο Χάρι είναι έτοιμος πρόθυμα να αποδεχτεί τον θάνατο.
Στο αποκορύφωμα του βιβλίου, ο Βόλντεμορτ ρίχνει ξανά στον Χάρι μια Φονική κατάρα, η οποία επίσης αποτυγχάνει και εξοστρακίζεται επιστρέφοντας πίσω στον Βόλντεμορτ, σκοτώνοντάς τον τελικά, αφού όλοι οι Πεμπτουσιωτές έχουν καταστραφεί εκείνη τη στιγμή. Το ξόρκι αποτυγχάνει, επειδή ο Χάρι, όχι ο Βόλντεμορτ, είχε γίνει ο αληθινός αφέντης του ραβδιού από κουφοξυλιά. Σε όλα τα βιβλία, ιδιαίτερα στο έβδομο βιβλίο, σε κάποιο σημείο στην ιστορία του βιβλίου αυτού, ο Χάρι έχει κάθε Κλήρο του Θανάτου (τον Μανδύα της αορατότητας, την πέτρα της ανάστασης, και το ραβδί από κουφοξυλιά) αλλά ποτέ δεν τα ενώνει όλα μαζί. Ωστόσο, η Τζ. Κ. Ρόουλινγκ είπε ότι η διαφορά μεταξύ του Χάρι και του Βόλντεμορτ είναι ότι ο Χάρι δέχεται πρόθυμα τη θνησιμότητα, καθιστώντας τον πιο ισχυρή από ό,τι εχθρό του. "Η πραγματική πλοίαρχος του θανάτου αποδέχεται ότι πρέπει να πεθάνει, και ότι υπάρχουν πολύ χειρότερα πράγματα στον κόσμο των ζωντανών." Στο τέλος, ο Χάρι αποφασίζει να επιστρέψει το ραβδί από κουφοξυλιά πίσω στον τάφο του Ντάμπλντορ και να αφήσει οριστικά την πέτρα της ανάστασης μέσα στο δάσος, αλλά κρατά τον μανδύα της η αορατότητας επειδή ανήκε στον πατέρα του και αυτομάτως ανήκει και σ'αυτόν.
Εξωτερική Εμφάνιση
"Ο Χάρι έχει τα ωραία χαρακτηριστικά του πατέρα του και της μητέρας του"
-Η Τζ. Κ. Ρόουλινγκ σχετικά με την εμφάνιση του Χάρι
Ο Χάρι ήταν σχεδόν ίδιος με τον πατέρα του, έχοντας ακατάστατα κατάμαυρα μαλλιά, αλλά τα εντυπωσιακά πράσινα, αμυγδαλωτά μάτια ήταν ολόιδια με της μητέρας του. Η σωματική διάπλαση του Χάρι ως αγόρι περιγραφόταν συχνά ως μικρός και ισχνός, με ένα λεπτό πρόσωπο και σβωλιασμένα γόνατα, εξαιτίας της φτωχής ποιότητας ζωής του κατά την παιδική του ηλικία. Παρ'όλα αυτά, παρά την παραμέληση που υπέφερε, ο Χάρι φαινόταν να είχε μεγαλώσει με τον ίδιο ρυθμό όπως ο Τζέιμς, όπως όταν ήταν 15 είχε πάνω-κάτω το ίδιο ύψος με τον Τζέιμς στην ίδια ηλικία, και όταν ήταν 17 ήταν στο ακριβώς ίδιο ύψος με τον πατέρα του, και πρέπει να ληφθεί υπόψην ότι ο Τζέιμς συχνά περιγραφόταν ως ψηλός. Ο Χάρι φορούσε στρογγυλά γυαλιά, παραδόξως ίδια με του πατέρα του. Τον καιρό που κυνηγούσε τους Πεμπτουσιωτές του Βόλντεμορτ, τα μαλλιά του Χάρι μεγάλωσαν μέχρι τον ώμο του, όταν είδε την αντανάκλασή του στην έπαυλη των Μαλφόι. Αυτό έγινε από την ενασχόλησή του με το κυνήγι των Πεμπτουσιωτών και την έλλειψη ενδιαφέροντος για την εμφάνισή του.
Ο Χάρι επίσης είχε μια αμυδρή ουλή στο πίσω μέρος του δεξιού χεριού του το οποίο έλεγε: Δεν πρέπει να λέω ψέματα. Αυτή η ουλή προκλήθηκε ενώ ο Χάρι περνούσε τις τιμωρίες του με την Ντολόρες Άμπριτζ, που τον ανάγκασε να χρησιμοποιεί μια μαύρη πένα που χάραξε τις λέξεις στο πίσω μέρος του χεριού του.Ο Χάρι είχε μια ουλή σε σχήμα οβάλ πάνω από την καρδιά του όπου το μενταγιόν-Πεμπτουσιωτής καψάλησε το δέρμα του κατά τη διάρκεια της σύγκρουσής του με τη Ναγκίνι στο σπίτι της Μπατίλντα Μπάγκσοτ, στο Γκόντρικ Χόλοου. Όταν τον κατείχε ο Βόλντερμορτ στο τέλος της μάχης στο Τμήμα Μυστηρίων, τα μάτια του Χάρι έγιναν απλανή πράσινα στην εμφάνιση, και η φωνή του ήταν ένας συνδυασμός του Βόλντεμορτ με τη δικιά του.
Ο Χάρι είχε ένα τέλειο δέρμα και ποτέ δεν υπέφερε από σπυράκια.
Στην ηλικία των 33 ο Χάρι είχε ήδη μερικές άσπρες τρίχες στα μαλλιά του, σύμφωνα με την αρθρογράφο του Ημερήσιου Προφήτη, Ρίτα Σκίτερ. Το καλοκαίρι του 2014 εμφανίστηκε στην Έρημο της Παταγονίας, όπου θα έβλεπε τον τελικό του 427ου Παγκόσμιου Κυπέλλου στο Κουίντιτς με την οικογένειά του, έχοντας ένα άσχημο κόψιμο πάνω από το δεξί του μάγουλο, το οποίο ήταν αποτέλεσμα από τη μυστική του δουλειά για το γραφείο των Χρυσούχων. Στην ηλικία των 40, αναφέρθηκε από τη Μυρτιά που Κλαίει ότι ο Χάρι φαινόταν πιο όμορφος στην ωριμότητά του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χαρακτήρες της σειράς Χάρι Πότερ
Κατηγορία:Μάγοι στην φαντασία
Ανεργία τριβής
Η Ανεργία Τριβής είναι ένα είδος ανεργίας, που αναφέρεται στο ελάχιστο επίπεδο ανεργίας που δεν μπορεί να μειωθεί σε μια δυναμική κοινωνία. Σε αυτήν την κατηγορία ανεργίας περιλαμβάνονται τα άτομα των οποίων η φυσική και διανοητική κατάσταση τα καθιστά ανίκανα προς εργασία, αλλά περιλαμβάνει επίσης και όσους περνούν μικρά χρονικά διαστήματα χωρίς εργασία καθώς μετακινούνται από μια θέση εργασίας σε μία άλλη, στο πλαίσιο μιας οικονομίας στην οποία το εργατικό δυναμικό και οι προσφερόμενες θέσεις εργασίας μεταβάλλονται συνεχώς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανεργία
Εθνική Λευκορωσίας U18 (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών U18 της Λευκορωσίας είναι το συγκρότημα που αντιπροσωπεύει τη χώρα της Λευκορωσίας σε διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης για αθλήτριες που δεν ξεπερνούν την ηλικία των 18 ετών. Είναι επίσης γνωστή ως Εθνική Λευκορωσίας Νεανίδων. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης της Λευκορωσίας (Беларуская федэрацыя баскетбола, БФБ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γυναικων U18
Τραμαδόλη
Η τραμαδόλη, που πωλείται με την επωνυμία Tramal μεταξύ άλλων, είναι παυσίπονο φάρμακο της κατηγορίας των οπιοειδών χρησιμοποιείται για τη θεραπεία μέτριου έως μέτριου σοβαρού πόνου. Όταν λαμβάνεται από το στόμα σε σκεύασμα άμεσης απελευθέρωσης, η έναρξη της ανακούφισης του πόνου αρχίζει συνήθως μέσα σε μια ώρα. Διατίθεται επίσης σε ενέσιμη μορφή. Μπορεί να πωληθεί σε συνδυασμό με παρακεταμόλη (ακεταμινοφαίνη) ή σε σκευάσματα μεγαλύτερης διάρκειας.
Όπως είναι σύνηθες στα οπιοεδή, συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν δυσκοιλιότητα, κνησμό και ναυτία. Οι σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες μπορεί να περιλαμβάνουν επιληπτικές κρίσεις, αυξημένο κίνδυνο συνδρόμου σεροτονίνης, μειωμένη εγρήγορση και εθισμό. Μπορεί να συνιστάται αλλαγή δοσολογίας σε άτομα με νεφρικά ή ηπατικά προβλήματα. Δεν συνιστάται σε άτομα που διατρέχουν κίνδυνο αυτοκτονίας ή σε έγκυες. Αν και δεν συνιστάται σε γυναίκες που θηλάζουν, αυτές που λαμβάνουν μονή δόση δεν πρέπει γενικά να σταματήσουν το θηλασμό. Η τραμαδόλη μετατρέπεται στο ήπαρ σε O-δεμεθυλτραμαδόλη (δεσιμετραμόλη), ένα οπιοειδές με ισχυρότερη δέσμευση στον υποδοχέα μ-οπιοειδών. Η τραμαδόλη είναι επίσης αναστολέας επαναπρόσληψης σεροτονίνης-νορεπινεφρίνης (SNRI).
Η τραμαδόλη κατοχυρώθηκε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το 1963 και κυκλοφόρησε με την επωνυμία "Tramal" το 1977 από τη Δυτικογερμανική φαρμακευτική εταιρεία Grünenthal GmbH. Στα μέσα της δεκαετίας του 1990, εγκρίθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Διατίθεται ως γενόσημο φάρμακο και διατίθεται στο εμπόριο με πολλά εμπορικά σήματα παγκοσμίως. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το κόστος χονδρικής είναι μικρότερο από 0,05 $ ανά δόση από το 2018. Το 2017, ήταν το 32ο πιο συχνά συνταγογραφούμενο φάρμακο στις Ηνωμένες Πολιτείες, με περισσότερες από 21 εκατομμύρια συνταγές.
Ιατρικές χρήσεις
μικρογραφία|Τα γενικά δισκία τραμαδόλης HCl διατίθενται στο εμπόριο από την Amneal Pharmaceuticals μικρογραφία|Τραμαδόλη για ένεση Η τραμαδόλη χρησιμοποιείται κυρίως για τη θεραπεία του ήπιου έως σοβαρού πόνου, οξέος και χρονίου. Υπάρχουν αρκετές ενδείξεις για χρήση ως θεραπεία δεύτερης γραμμής στην ινομυαλγία, αλλά δεν έχει εγκριθεί από την FDA για αυτήν τη χρήση, ωστόσο, η χρήση της έχει εγκριθεί για τη θεραπεία της ινομυαλγίας ως δευτέρο παυσίπονο από το NHS.
Η αναλγητική της δράση χρειάζεται περίπου μία ώρα για να εκδηλωθεί και 2 έως 4 ώρες για να κορυφωθεί μετά από χορήγηση από το στόμα με ένα σκεύασμα άμεσης απελευθέρωσης. Σε βάση δόση-προς-δόση, η τραμαδόλη έχει περίπου το ένα δέκατο της ισχύος της μορφίνης και είναι σχεδόν εξίσου ισχυρή με την πεθιδίνη και την κωδεΐνη. Για μέτριο προς σοβαρό πόνο, η αποτελεσματικότητά της είναι ισοδύναμη με αυτή της μορφίνης, ενώ για σοβαρό πόνο είναι λιγότερο αποτελεσματικό από τη μορφίνη. Αυτή η παυσίπονη δράση διαρκεί περίπου 6 ώρες. Η ισχύς της αναλγησίας ποικίλλει σημαντικά καθώς εξαρτάται από τα γονίδια ενός ατόμου. Άτομα με ειδικές παραλλαγές των ενζύμων CYP2D6 μπορεί να μην παράγουν επαρκείς ποσότητες του ενεργού μεταβολίτη (δεμετραμαδόλη) για αποτελεσματικό έλεγχο του πόνου.
Αντενδείξεις
Η χρήση τραμαδόλης στην εγκυμοσύνη αποφεύγεται γενικά, καθώς μπορεί να προκαλέσει αναστρέψιμο σύνδρομο στέρησης στο νεογέννητο. Μια μικρή προοπτική μελέτη στη Γαλλία διαπίστωσε ότι, ενώ υπήρχε αυξημένος κίνδυνος αποβολών, δεν αναφέρθηκαν σημαντικές δυσπλασίες στο νεογέννητο. Γενικά, δεν συνιστάται η χρήση του κατά τη γαλουχία, αλλά μια μικρή μελέτη διαπίστωσε ότι τα βρέφη που θηλάζουν από μητέρες που λαμβάνουν τραμαδόλη εκτέθηκαν περίπου στο 2,88% της δόσης που έπαιρναν οι μητέρες. Δεν παρατηρήθηκαν ενδείξεις ότι αυτή η δόση έχει επιβλαβείς επιπτώσεις στο νεογέννητο. Το ένθετο συσκευασίας αναφέρει τόσο την εγκυμοσύνη όσο και το θηλασμό ως αντενδείξεις χρήσης.
Η χρήση του ως αναλγητικού κατά τη διάρκεια του τοκετού δεν συνιστάται λόγω της μακράς έναρξης δράσης (1 ώρα). Η αναλογία της μέσης συγκέντρωσης του φαρμάκου στο έμβρυο σε σύγκριση με εκείνη της μητέρας όταν χορηγείται ενδομυϊκά για πόνους τοκετού εκτιμάται ότι είναι 1:94.
Συνήθως δε συνιστάται η χρήση του σε παιδιά, αν και μπορεί να γίνει υπό την επίβλεψη ειδικού. Στις 21 Σεπτεμβρίου 2015, η FDA άρχισε να ερευνά την ασφάλεια της χρήσης τραμαδόλης σε άτομα κάτω των 17 ετών. Η έρευνα ξεκίνησε επειδή ορισμένοι από αυτούς τους ανθρώπους παρουσίασαν αργή ή δύσκολη αναπνοή. Το FDA αναφέρει την ηλικία κάτω των 12 ετών ως αντένδειξη.
Ο κίνδυνος ανεπιθύμητων ενεργειών που σχετίζονται με οπιοειδή, όπως αναπνευστική καταστολή, πτώσεις, γνωστική εξασθένηση και καταστολή αυξάνεται στους ηλικιωμένους. Η τραμαδόλη μπορεί να αλληλεπιδράσει με άλλα φάρμακα και να αυξήσει τον κίνδυνο για ανεπιθύμητες ενέργειες.
Το φάρμακο πρέπει να χρησιμοποιείται με προσοχή σε άτομα με ηπατική ή νεφρική ανεπάρκεια, λόγω του μεταβολισμού στο ήπαρ (στο ενεργό μόριο δεμετραμαδόλη) και την αποβολή από τα νεφρά.
Παρενέργειες
Οι πιο συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες της τραμαδόλης περιλαμβάνουν ναυτία, ζάλη, ξηροστομία, δυσπεψία, κοιλιακό άλγος, ίλιγγο, έμετο, δυσκοιλιότητα, υπνηλία και πονοκέφαλο. Άλλες παρενέργειες μπορεί να προκύψουν από αλληλεπιδράσεις με άλλα φάρμακα. Η τραμαδόλη έχει τις ίδιες δοσοεξαρτώμενες ανεπιθύμητες ενέργειες με τη μορφίνη συμπεριλαμβανομένης της αναπνευστικής καταστολής.
Υπερβολική δόση
Αναγνωρισμένοι παράγοντες κινδύνου για υπερδοσολογία τραμαδόλης περιλαμβάνουν τους κατάθλιψη, εθισμό και επιληπτικές κρίσεις. Η ναλοξόνη αντιστρέφει εν μέρει μόνο τις τοξικές επιδράσεις της υπερδοσολογίας τραμαδόλης και μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο επιληπτικών κρίσεων.
Αλληλεπιδράσεις
Η τραμαδόλη δρα ως αναστολέας επαναπρόσληψης σεροτονίνης-νορεφινεφρίνης και έτσι μπορεί να αλληλεπιδράσει με άλλα σεροτονινεργικά φάρμακα (εκλεκτικοί αναστολείς επαναπρόσληψης σεροτονίνης, αναστολείς επαναπρόσληψης σεροτονίνης-νορεπινεφρίνης, τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά, τριπτάνες, φάρμακα για τον βήχα που περιέχουν δεξτρομεθορφάνη, φυτικά προϊόντα που περιέχουν βαλσαμόχορτο και φάρμακα που αναστέλλουν το μεταβολισμό της σεροτονίνης, όπως οι αναστολείς της μονοαμινοξειδάσης) και, σε συνδυασμό, μπορεί να οδηγήσουν σε σύνδρομο σεροτονίνης. Μπορεί επίσης να κάνει ορισμένα σεροτονινεργικά αντι-εμετικά φάρμακα (ονδανσετρόνη) λιγότερο αποτελεσματικά.
Η τραμαδόλη μεταβολίζεται από τα ένζυμα CYP2D6 που συμβάλλουν στον μεταβολισμό περίπου 25% όλων των φαρμάκων. Οποιαδήποτε φάρμακα με την ικανότητα να αναστέλλουν ή να επάγουν αυτά τα ένζυμα μπορεί να αλληλεπιδράσουν με την τραμαδόλη.
Μηχανισμός δράσης
Η τραμαδόλη προκαλεί αναλγητικά αποτελέσματα μέσω ποικίλων διαφορετικών στόχων στο νοραδρενεργικό σύστημα, το σεροτονινεργικό σύστημα και το σύστημα υποδοχέων οπιοειδών. Η τραμαδόλη υπάρχει ως ρακεμικό μείγμα: το θετικό εναντιομερές αναστέλλει την επαναπρόσληψη σεροτονίνης ενώ το αρνητικό εναντιομερές αναστέλλει την επαναπρόσληψη νοραδρεναλίνης, δεσμεύοντας και εμποδίζοντας τους μεταφορείς. Η τραμαδόλη έχει επίσης αποδειχθεί ότι δρα ως παράγοντας απελευθέρωσης σεροτονίνης. Και τα δύο εναντιομερή της τραμαδόλης είναι αγωνιστές του υποδοχέα μ-οπιοειδών και ο Μ1 μεταβολίτης της, ο Ο-απομεθυλεστέρας, είναι επίσης αγωνιστής υποδοχέα μ-οπιοειδών αλλά είναι 6 φορές πιο ισχυρός από την ίδια την τραμαδόλη. Όλα αυτά τα αποτελέσματα λειτουργούν συνεργικά για να προκαλέσουν αναλγησία.
Η τραμαδόλη δρα στους υποδοχείς οπιοειδών μέσω του κύριου δραστικού μεταβολίτη της, τη δεσμετραμαδόλη, η οποία έχει 700 φορές υψηλότερη συγγένεια για τον MOR σε σχέση με την τραμαδόλη. Επιπλέον, η ίδια η τραμαδόλη βρέθηκε να μην έχει αποτελεσματικότητα στην ενεργοποίηση του MOR σε δοκιμασίες λειτουργικής δραστικότητας, ενώ η δεμεμετραμόλη ενεργοποιεί τον υποδοχέα με υψηλή εγγενή δραστικότητα (Emax ίση με εκείνη της μορφίνης). Ως εκ τούτου, η δεσμετραμαδόλη είναι αποκλειστικά υπεύθυνη για την οπιοειδή δράση της τραμαδόλης. Τόσο η τραμαδόλη όσο και η δεσμετραμαδόλη έχουν έντονη εκλεκτικότητα για το MOR έναντι του DOR και του KOR όσον αφορά τη συγγένεια δέσμευσης.
Η τραμαδόλη είναι καθιερωμένη ως αναστολέας επαναπρόσληψης σεροτονίνης. Επιπλέον, μερικές μελέτες έχουν διαπιστώσει ότι δρα ως παράγοντας απελευθέρωσης σεροτονίνης (1-10 μM), με παρόμοια σε ισχύ με τη φαινφλουραμίνη. Τα αποτελέσματα απελευθέρωσης της σεροτονίνης της τραμαδόλης θα μπορούσαν να αποκλειστούν από επαρκώς υψηλές συγκεντρώσεις του αναστολέα επαναπρόσληψης σεροτονίνης 6-νιτροκιπιπαζίνης, όπως συμβαίνει και με άλλους παράγοντες απελευθέρωσης σεροτονίνης όπως η φαινφλουραμίνη και το MDMA. Ωστόσο, δύο πιο πρόσφατες μελέτες απέτυχαν να βρουν δράση απελευθέρωσης της τραμαδόλης σε αντίστοιχες συγκεντρώσεις έως 10 και 30 μΜ. Εκτός από την σεροτονινεργική δράση, η τραμαδόλη είναι επίσης αναστολέας της επαναπρόσληψης νορεπινεφρίνης. Δεν είναι παράγοντας απελευθέρωσης νορεπινεφρίνης. Η τραμαδόλη δεν αναστέλλει την επαναπρόσληψη ούτε προκαλεί την απελευθέρωση της ντοπαμίνης.
Φαρμακοκινητική
μικρογραφία|350x350εσ|Δεσμετραμαδόλη. Η τραμαδόλη υφίσταται ηπατικό μεταβολισμό μέσω των ισοενζύμων CYP2B6, CYP2D6 και CYP3A4 του κυτοχρώματος P450, που Ο - και Ν -απομεθυλιώνεται σε πέντε διαφορετικούς μεταβολίτες. Από αυτούς, η δεσμετραμαδόλη (Ο - δεμεθυλτραμαδόλη) είναι η πιο σημαντική, αφού έχει 200 φορές τη συγγένεια της μ(+)-τραμαδόλης και επιπλέον έχει χρόνο ημιζωής 9 ώρες, σε σύγκριση με 6 ώρες για την ίδια την τραμαδόλη. Όπως και με την κωδεΐνη, στο 6% του πληθυσμού που έχουν μειωμένη δραστικότητα CYP2D6 (εξ ου και μείωση του μεταβολισμού), παρατηρείται μειωμένη αναλγητική δράση. Όσοι έχουν μειωμένη δραστικότητα CYP2D6 απαιτούν αύξηση της δόσης κατά 30% για να επιτύχουν τον ίδιο βαθμό ανακούφισης του πόνου με εκείνους με φυσιολογικό επίπεδο δραστηριότητας CYP2D6.
Ο ηπατικός μεταβολισμός της φάσης II καθιστά τους μεταβολίτες υδατοδιαλυτούς, οι οποίοι εκκρίνονται από τα νεφρά. Έτσι, μειωμένες δόσεις μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε νεφρική και ηπατική δυσλειτουργία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αναλγητικά Κατηγορία:Άρθρα με αλλαγμένο αναγνωριστικό EBI Κατηγορία:Οπιοειδή Κατηγορία:Αρωματικές ενώσεις Κατηγορία:Φαινυλαιθέρες Κατηγορία:Αλκοόλες
Άγιος Ρηγίνος
Ο Άγιος Ιερομάρτυς Ρηγίνος Επίσκοπος Σκοπέλου (4ος αιώνας) είναι ο προστάτης άγιος και πολιούχος της νήσου.
Η μνήμη του εορτάζεται στις 25 Φεβρουαρίου, ημέρα του μαρτυρικού θανάτου του (το έτος 362) και είναι επίσημη αργία στη Σκόπελο.
Στη Νίκαια της Βιθυνίας
Το 325, ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Α΄ συγκάλεσε την Πρώτη Οικουμενική Σύνοδο στη Νίκαια της Βιθυνίας, με σκοπό την αποκατάσταση της ειρήνης στα εκκλησιαστικά ζητήματα της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Ο Ρηγίνος είχε την τύχη να παραβρεθεί και να παρακολουθήσει τις εργασίες της συνόδου. Συνόδευσε τους Επισκόπους Λαρίσης Αχίλλιο και Τρίκκης Διόδωρο.
Η σύνοδος διήρκεσε από τις 20 Μαΐου έως τις 25 Ιουλίου και υπήρξε καταλυτική για τον Ρηγίνο, τόσο ως προς την εμπειρία όσο και ως προς την απόκτηση περαιτέρω γνώσεων, μιας και αποτέλεσε το πρότυπο για τις Οικουμενικές Συνόδους που θα ακολουθούσαν. Οι θεολογικού χαρακτήρα αποφάσεις και εξελίξεις της συνόδου επηρέασαν για πολλά χρόνια την Ανατολή. Σε εκείνη τη σύνοδο, επίσης, καταδικάστηκε επίσημα η διδασκαλία του θεολόγου Αρείου, ενώ η θεολογική θέση της διδασκαλίας του (Αρειανισμός) κρίθηκε αιρετική.
Στη Σκόπελο
Τον 4ο αιώνα, η ορθόδοξη πίστη στο νησί της Σκοπέλου κλονιζόταν από τις πλάνες των αιρετικών και τη μανία των ειδωλολατρών. Ο Επίσκοπος Αχίλλιος αποφάσισε να στείλει εκεί τον Ρηγίνο, με σκοπό να συμβάλλει στη στερέωση της ορθόδοξης πίστης. Πράγματι, ο Ρηγίνος ανέσυρε από το σκοτάδι των αιρέσεων τους κατοίκους, ενώ ταυτόχρονα ανέπτυξε φιλανθρωπική δράση. Για την ευσέβεια και τον ενάρετο βίο του χειροτονήθηκε διάκονος και στη συνέχεια πρεσβύτερος. Όταν κοιμήθηκε ο επίσκοπος Σκοπέλου, ο Ρηγίνος έλαβε το βαθμό του επισκόπου.
Το 347 προσκλήθηκε και συμμετείχε στη Σύνοδο της Σαρδικής (σημερινή Σόφια της Βουλγαρίας), στην οποία συνήλθαν 300 Ορθόδοξοι αρχιερείς της Δυτικής Εκκλησίας και 76 αρχιερείς οπαδοί του Αρείου, της Ανατολικής Εκκλησίας. Ο Επίσκοπος Ρηγίνος διέπρεψε, ενώ με αγιογραφικές αποδείξεις κατατρόπωσε τους οπαδούς του Αρείου, οι οποίοι αποχώρησαν πριν τη λήξη των εργασιών. Ο Ρηγίνος επέστρεψε στη Σκόπελο όπου έγινε δεκτός με ενθουσιασμό από το ποίμνιο του.
Την περίοδο της αυτοκρατορίας του Ιουλιανού του Παραβάτη (331-363) η ειρήνη της Εκκλησίας διασαλεύτηκε και πάλι και άρχισαν σφοδροί διωγμοί κατά των Χριστιανών. Μεταξύ των πρώτων που συνελήφθησαν ήταν ο Επίσκοπος Ρηγίνος, του οποίου η φήμη είχε φτάσει έως τη Βασιλεύουσα. Ο ειδωλολάτρης έπαρχος της Ελλάδας πήγε στο νησί και προσπάθησε, με υποσχέσεις και απειλές, να τον πείσει να αρνηθεί την πίστη του στον Χριστό. Όταν είδε τη σταθερότητά του, διέταξε να βασανιστεί και να φυλακιστεί. Στις 25 Φεβρουαρίου του έτους 362, ο Ρηγίνος οδηγήθηκε για τελευταία φορά στον έπαρχο. Αφού ομολόγησε και πάλι την πίστη του, με διαταγή του αξιωματούχου οι δήμιοι τον τύφλωσαν και στη συνέχεια τον έσυραν στη θέση «Παλαιό Γεφύρι» όπου και τον αποκεφάλισαν με ξίφος. Τη νύχτα, οι κάτοικοι πήραν κρυφά το νεκρό σώμα του Επισκόπου τους και το έθαψαν σε ένα κοντινό λόφο, δίπλα σε μια πηγή και σε αρχαίο ναό δωρικού ρυθμού.
Μετά τη μαρτυρική θυσία του, ο Επίσκοπος Ρηγίνος ανακηρύχθηκε άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας και αναγνωρίστηκε προστάτης και πολιούχος της Σκοπέλου.
Απ’ τους πρώτους που ασχολήθηκαν με τον Ρηγίνο, είναι ο πολυγραφότατος Σκοπελίτης μοναχός και λόγιος Καισάριος Δαπόντες (1713-1784), ο οποίος μεταξύ άλλων έγραψε το παρακάτω εγκώμιο:
Ο Δαπόντες είχε συντάξει και εκδώσει ακολουθία με τίτλο «Ακολουθία του εν Αγίοις Πατρός ημών Ιερομάρτυρος Ρηγίνου Επισκόπου Σκοπέλου». Στη συνέχεια ασχολήθηκε και ο Δουκάκης, στον οποίο έδωσε, το 1889, τον βίο του αγίου σε χειρόγραφο ένας γέροντας ασκητής του Αγίου Όρους, ο Δαυίδ Σπηλιώτης.
Το 1902, η τότε «Επιτροπή του Αγίου Ρηγίνου» στη Σκόπελο επιμελήθηκε και επανέκδωσε το κείμενο της ακολουθίας που συνέταξε ο Δαπόντες. Η ακολουθία τελείται κατά την αγρυπνία και την ημέρα της εορτής του Αγίου.
Η περιοχή στο Παλαιό Γεφύρι, που θεωρείται ότι έλαβε χώρα ο αποκεφαλισμός, ονομάζεται «Άγιος Ρηγινάκης» και υπάρχει εικονοστάσι που φροντίζουν οι πιστοί και η εκάστοτε Εκκλησιαστική Επιτροπή. Εκεί, τελείται δέηση την ημέρα της εορτής του Αγίου, στις 25 Φεβρουαρίου. Η ημέρα αυτή της μνήμης του Ιερομάρτυρος, που είναι επίσημη αργία για τη Σκόπελο, εορτάζεται με μεγαλοπρέπεια και πάνδημη συμμετοχή. Πραγματοποιείται λιτανεία των ιερών λειψάνων και της εικόνας του Αγίου από τη Μονή Του έως το Ναό της Γεννήσεως του Χριστού, όπου φυλάσσονται.
Το ανδρικό όνομα Ρηγίνος καθώς και το αντίστοιχο γυναικείο όνομα Ρηγίνα απαντώνται συχνά στη νήσο Σκόπελο, μιας και οι κάτοικοι, θέλοντας να τιμήσουν τον προστάτη τους άγιο, βαφτίζουν τα νήπια τους με το όνομά Του.
Ιερά Μονή Αγίου Ρηγίνου
Προς τιμή του Αγίου τους, οι κάτοικοι του νησιού έκτισαν παλαιοχριστιανικό ναό με μονή, στον λόφο όπου είχε ταφεί, όπως αποδεικνύουν τα υπάρχοντα αρχιτεκτονικά μέλη του σημερινού ναού. Το 1728, η μονή ανακαινίστηκε από τον Ιερομόναχο Δωρόθεο με δαπάνη των πιστών, σύμφωνα με λίθινη πλάκα (ύψους 34 και πλάτους 37 εκ.) που βρέθηκε παλαιότερα στην είσοδό της και σώζεται μέχρι σήμερα.
Το κείμενο της επιγραφής, σε πέντε στίχους, έχει ως εξής: Ο αρχιτεκτονικός ρυθμός του ναού του 18ου αι. ήταν τύπου μονόκλιτης καμαροσκέπαστης βασιλικής, ενώ τα κελιά καταλάμβαναν τη Νοτιοδυτική γωνία του μοναστηριού, θέση στην οποία βρίσκονται ακόμη.
Στις 19 Δεκεμβρίου 1920, κατά την απογραφή του πληθυσμού της Ελλάδος, η Μονή είχε 4 κατοίκους – 2 άρρενες και 2 θήλεις. (Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας. Πληθυσμός του Βασιλείου της Ελλάδος - Απογραφή 1920. Σελίδα 93)
Τη δεκαετία του 1960, η μονόκλιτη βασιλική της μονής κατεδαφίστηκε και ξεκίνησε η κατασκευή νέου σταυροειδή ναού μεγάλων διαστάσεων, που εγκαινιάστηκε στις 9 Ιουλίου 1972. Στην περίκλειστη αυλή, Δυτικά του ναού, βρίσκεται ο τάφος του Αγίου Ρηγίνου – μια λίθινη σαρκοφάγος η οποία χρονολογείται τον 4ο αιώνα – και σε κοντινή απόσταση υπάρχει η κρήνη η οποία τροφοδοτούσε με νερό τη μονή. Πίσω από το ναό βρίσκονται τεμάχια κιόνων προερχόμενα από αρχαίο ναό δωρικού ρυθμού.
Χάρτης / Συντεταγμένες: 39.102°N, 23.71947°W Η Μονή του Αγίου Ρηγίνου βρίσκεται σε απόσταση 3,5 χιλ. από το κεντρικό λιμάνι του νησιού, Νότια - Νοτιοδυτικά του οικισμού της Σκοπέλου. Ανήκει στον ομώνυμο δήμο, ενώ το Δημοτικό Συμβούλιο ορίζει τα μέλη της εκάστοτε Εκκλησιαστικής Επιτροπής.
Στη Λιβαδειά
Στην ευρύτερη περιοχή της Βοιωτίας ο Άγιος Ρηγίνος ονομάζεται «Άγιος Ρηγίνος ο Λεβαδεύς» και, σύμφωνα με την παράδοση, υπήρχε ναός παλιότερα ο οποίος καταστράφηκε. Στις 15 Ιουλίου 1998, στην πόλη της Λιβαδειάς, θεμελιώθηκε ο Ιερός Προσκυνηματικός Ναός του Αγίου Ρηγίνου από τον τότε Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Θηβών και Λεβαδείας κ.κ. Ιερώνυμο (νυν Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος).
Απολυτίκια
''' Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης. ''' Τῆς Σκοπέλου προστάτης καὶ ποιμὴν ἐνθεώτατος, ὤφθης Ἱεράρχα Ῥηγῖνε, ὡς τοῦ Πνεύματος σκήνωμα, καὶ αἵματι σοφὲ μαρτυρικῷ, φοινίξας τὴν ἁγίαν σου στολήν, διασώζεις ἐκ κινδύνων καὶ πειρασμῶν, τοὺς πίστοι ἐκβοῶντάς σοι· δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ, πᾶσιν ἰάματα.
''' Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ’. Τῇ ὑπερμάχῳ. ''' Τὸν Ἱεράρχην τῆς Σκοπέλου καὶ διδάσκαλον, Καὶ τῶν Μαρτύρων κοινωνὸν καὶ ἰσοστάσιον, Μακαρίσωμεν Ῥηγῖνον τὸν θεηγόρων. Τῷ Χριστῷ γὰρ ἱεράτευσεν ὡς ἄγγελος, Καὶ ἀθλήσας διασώζει πάσης θλίψεως, Τοὺς κραυγάζοντας, χαίροις Πάτερ θεόληπτε.
Μεγαλυνάριον . Χαίροις τῆς Σκοπέλου θεῖος ποιμήν, Ῥηγῖνε παμμάκαρ, ὁ ἀθλήσας καρτερικῶς· χαίροις Ἐκκλησίας, ὁ φωτοφόρος λύχνος, σοφὲ Ἱερομάρτυς, Ἀγγέλων σύσκηνε.
Ἀπολυτίκιον. Λεβαδείας το γέννημα του Σκοπέλου Επίσκοπον, τον ιερομάρτυρα Ρηγίνον, δεύτε πάντες υμνήσωμεν.
'''Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ.δ΄.''' Τόν συνάναρχον Λόγον. Δεῦτε, πάντες, Ρηγῖνον ἀνευφημήσωμεν ἱερομάρτυρα θείον, τῆς Λεβαδείας βλαστόν καί Σκοπέλου ἐνθεώτατον ἐπίσκοπον, ὅτι ὀρθῶν προασπισθείς τῶν δογμάτων καί ὁδόν ἀνύσας τοῦ μαρτυρίου ἡμῶν θερμότατος πρέσβυς πρός τόν Θεόν τῶν πάντων γέγονε.
''' Μεγαλυνάριον. ''' Χαίροις, Λεβαδείας λαμπρέ φωστήρ, χαίροις, τῆς Σκοπέλου ἱεράρχης τε καί ποιμήν, χαίροις, Ὀρθοδόξων Πατέρων κοσμιότης, Ρηγίνε ἀθλοφόρε, μάρτυς στεῤῥότατε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επίσκοποι του 4ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι Σκοπέλου Κατηγορία:Μάρτυρες Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Σκόπελος
Χοσέ Μανουέλ Μορένο
Ο Χοσέ Μανουέλ Μορένο Φερνάντες (ισπανικά: José Manuel Moreno Fernández, 3 Αυγούστου 1916 – 26 Αυγούστου 1978), προσωνύμιο El Charro, ήταν Αργεντινός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε σε πολλούς συλλόγους στην Αργεντινή, το Μεξικό, τη Χιλή και την Κολομβία. Για πολλούς που τον είδαν να παίζει, είναι ένας από τους κορυφαίους του αθλήματος όλων των εποχών, ακόμη και συγκρινόμενος με τους Πελέ, Ντιέγκο Μαραντόνα και Αλφρέδο Ντι Στέφανο, και ο πρώτος (ακολούθησαν άλλοι οκτώ μετά από τουλάχιστον μισό αιώνα ) ποδοσφαιριστής που έχει κερδίσει τίτλους πρωταθλήματος σε τέσσερις διαφορετικές χώρες.
Ο Μορένο ήταν μέλος της ομάδας Ρίβερ Πλέιτ, γνωστής ως La Máquina, η οποία κυριάρχησε στην Αργεντινή τη δεκαετία του 1940 και ήταν μέλος της εθνικής ομάδας της Αργεντινής με την οποία κέρδισε το πρωτάθλημα της Νότιας Αμερικής το 1941 και το 1947 (το τωρινό Κόπα Αμέρικα), επιλεγόμενος στο τελευταίο ως ο καλύτερος παίκτης της διοργάνωσης.
Θεωρούνταν ως πλήρης παίκτης που η παρουσία του έκανε μεγάλη διαφορά στις ομάδες που αγωνιζόταν. Το 1999 ψηφίστηκε ως 5ος καλύτερος παίκτης της Νότιας Αμερικής και μεταξύ των 25 καλύτερων του 20ού αιώνα στις εκλογές της IFFHS. Διέθετε υψηλή τεχνική, μεγάλη διορατικότητα και ήταν εξαιρετικά επικίνδυνος στην μεγάλη περιοχή, τόσο με τα πόδια όσο και με το κεφάλι. Αποτελούσε τον καλύτερο συνδυασμό δύναμης και τεχνικής. Παρά τις φήμες για το ποτό, το κάπνισμα και την έλλειψη επαρκούς προπόνησης (στοιχεία αληθή που ο ίδιος ουδέποτε διέψευσε), ο Μορένο ήταν γνωστός και για την καλή φυσική του κατάσταση, γεγονός που του επέτρεψε να παίζει επαγγελματικά σε υψηλό επίπεδο και μετά τα 40 του χρόνια.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στη γειτονιά της Λα Μπόκα, στο Μπουένος Άιρες, και μεγάλωσε στη γύρω περιοχή του γηπέδου Λα Μπομπονέρα (La Bombonera), έδρα της Μπόκα Τζούνιορς. Ήταν από πτωχή οικογένεια και αναγκάζονταν να δουλεύει στα πλυντήρια του λιμανιού. Ξεκίνησε να ασχολείται με την πυγμαχία αλλά έσπασε τη μύτη του και δεν θέλησε να συνεχίσει. Μοναχογιός με τρεις μεγαλύτερες αδερφές, ο πατέρας του ήταν αστυνομικός και φίλαθλος του ποδοσφαίρου και τον υποστήριξε στις πρωτοβουλίες του σε αυτή την κατεύθυνση. Ξεκίνησε σε ένα μέτριας δυναμικότητας σύλλογο, την Estrela de Brandes στην ηλικία των 14 ετών. Στα 15 του, προσπάθησε να ενταχθεί στη Μπόκα Τζούνιορς, αλλά δεν τα κατάφερε. Για ένα μικρό διάστημα εργάστηκε στο περιοδικό El Gráfico στην αρχειοθέτηση υλικού και σε άλλες βοηθητικές εργασίες. Ακολούθως του δόθηκε η ευκαιρία να γίνει μέλος των τμημάτων της Ρίβερ Πλέιτ, της αντιπάλου της Μπόκα, το 1933.
Αργεντινή και Ρίβερ Πλέιτ
Το 1934 επιλέχθηκε μαζί με άλλους νέους παίκτες από το σύλλογο από τον προπονητή της ομάδας για να συμμετάσχει σε μια περιοδεία φιλικών αγώνων στη Βραζιλία. Η πρώτη εμφάνισή του ήταν απέναντι στη Βάσκο ντε Γκάμα (4–1 υπέρ της Ρίβερ) σημειώνοντας ένα γκολ και αφήνοντας άριστες εντυπώσεις. Η αυτοπεποίθηση τον χαρακτήριζε από την αρχή της καριέρας του και πριν από τον αγώνα με την Μποταφόγκο, με άγνοια κινδύνου είπε στους συμπαίκτες του: «Ήρεμα παιδιά, θα τους βάλουμε πέντε γκολ. Δεν βλέπετε αυτόν που με μαρκάρει πόσο άσχημος είναι; Θα τον χορέψω». Πράγματι, σκόραρε ένα γκολ κι η Ρίβερ κέρδισε με 5–1. Έκανε το ντεμπούτο του στο πρωτάθλημα Αργεντινής στις 17 Μαρτίου 1935, με νίκη 2–1 επί της Πλατένσε, σημειώνοντας ένα γκολ. Καθιερώθηκε στην ομάδα το 1936 και άρχισε να πλαισιώνεται από άλλους ιδιαίτερα ταλαντούχους παίκτες με πρώτο τον Αντόλφο Πεντερνέρα, ο οποίος υπήρξε ο καλύτερος συνεργάτης του, και με τον ήδη αγωνιζόμενο Κάρλος Πεουσέλε κέρδισαν το πρώτο πρωτάθλημα εκείνη τη χρονιά. Σε 16 συμμετοχές ο Μορένο σημείωσε 11 τέρματα στο πρωτάθλημα.
Γρήγορα έγινε ο μεγαλύτερος αστέρας του ποδοσφαίρου της Αργεντινής, μέλος της ομάδας που κατέκτησε τον τίτλο πρωταθλήματος και του 1937, κερδίζοντας το 85 % των πόντων, σημείωσε 106 γκολ σε 34 αγώνες με το Μορένο να σκοράρει 32 τέρματα σε ισάριθμες συναντήσεις που αγωνίστηκε. Την τριετία 1936–39 η ομάδα σκόραρε σε 96 συνεχόμενα επίσημα παιχνίδια, ρεκόρ κόσμου που παραμένει ακατάρριπτο σημειώνοντας 316 τέρματα, από τα οποία τα 84 του Μορένο. Συνέχισε να είναι ο βασικός μοχλός στον επιθετικό σχηματισμό της ομάδας που σταδιακά δημιουργήθηκε και έμεινε γνωστός ως La Máquina (Η Μηχανή), τη γραμμή επιθέσεων που αποτελούνταν από τους Μορένο, Πεντερνέρα, Άνχελ Λαμπρούνα, Χουάν Κάρλος Μουνιός και Φέλιξ Λουστάου. Παρόλο που αυτό το κουιντέτο έπαιξε μόνο 18 παιχνίδια όλοι μαζί μεταξύ 1942 και του 1946, με πρώτο στις 28 Ιουνίου 1942 απέναντι στην Πλατένσε που έληξε με νίκη 1–0, άφησε βαθύ σημάδι στο ποδόσφαιρο της Αργεντινής (όχι μόνο στην ιστορία του σωματείου), γιατί περισσότερο από το ποδόσφαιρο κάθε φορά που συγκεντρώνονταν αυτοί οι πέντε σπουδαίοι παίκτες παρήγαγαν μαγεία. Η ομάδα κυριάρχησε στο ποδόσφαιρο της Αργεντινής καθιστώντας τη χώρα τη μεγαλύτερη ποδοσφαιρική δύναμη της Νότιας Αμερικής και θεωρείται ως ένας από τους κορυφαίους σχηματισμούς στην ιστορία του αθλήματος, παίζοντας γρήγορα και με πολλές εναλλαγές θέσεων κατά το πρώτο μισό της δεκαετίας του 1940, κερδίζοντας μεταξύ άλλων δύο εθνικούς τίτλους πρωταθλήματος (1941, 1942) και τέσσερα Aldao Cups (διπλοί αγώνες μεταξύ των πρωταθλητών Αργεντινής-Ουρουγουάης). Θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ένας τακτικός, τεχνικός και φυσικός πρόδρομος σε θεαματικές ομάδες, όπως η «Χρυσή Ομάδα» της Ουγγαρίας της δεκαετίας του 1950, και η εθνική Ολλανδίας της δεκαετίας του 1970.
Στο πρωτάθλημα του 1941 η ομάδα σημείωσε 19 νίκες, 6 ισοπαλίες και 5 ήττες και ο Μορένο πέτυχε 14 τέρματα. Ο πρώτος τίτλος της δεκαετίας εξασφαλίστηκε στις 19 Οκτωβρίου του 1941 με μια συντριπτική νίκη επί της Μπόκα με 5–1 με ένα γκολ του Μορένο. Στο πρωτάθλημα του 1942 η ομάδα είχε την καλύτερη πορεία με 20 νίκες, 6 ισοπαλίες, 4 ήττες και τέρματα 79–37, 10 από τα οποία του Μορένο. Στις 19 Ιουλίου 1942 άλλη μια συντριπτική νίκη επί της Μπόκα Τζούνιορς με 4–0 ήταν η μεγαλύτερη απόδειξη ισχύος. Οι αριθμοί μπορεί να μην θεωρούνται εντυπωσιακοί μιας και η ομάδα λειτουργικά δεν βιαζόταν να κερδίσει πρωτίστως ενδιαφερόμενη να έχει τον έλεγχο του παιχνιδιού, συχνά ρισκάρωντας νίκες στο τέλος των αγώνων. Αυτός ήταν και ο λόγος που τους αποκαλούσαν Los caballeros de la angustia («Οι ιππότες της αγωνίας»). Επίσης, το πρωτάθλημα της χώρας ήταν ιδιαίτερα ανταγωνιστικό ευρισκόμενο σε υψηλότερο επίπεδο από αυτά των άλλων της Νότιας Αμερικής. Τα δύο επόμενα χρόνια ο τίτλος έφυγε από τα χέρια της Ρίβερ που κατετάγη δεύτερη μετά τη Μπόκα Τζούνιορς, το 1943 με ένα βαθμό διαφορά και την επόμενη χρονιά με δύο.
thumb|280px|«Η μηχανή» της Ρίβερ Πλέιτ. Από αριστερά: Μουνιός, Μορένο, Πεντερνέρα, Λαμπρούνα, Λουστάου Ο Μορένο είχε κεντρικό ρόλο στην ανάπτυξη των επιθέσεων αγωνιζόμενος ως εσωτερικός επιθετικός (inside forward), είτε δεξιά είτε αριστερά στο σχηματισμό (στην πιο οπίσθια θέση του κουιντέτου που στη σημερινή εποχή αντιστοιχεί σε αυτή του επιθετικού μέσου) χάρη στην ευχέρεια που διέθετε στη χρήση και των δύο ποδιών του και έχοντας λιγότερο εκτελεστικό στόχο σε σχέση με τη δεκαετία του 1930 και λειτουργώντας και σε ρόλο πλέι μέικερ. Και ήταν ίσως, ο πρώτος παίκτης που προσαρμόστηκε σε αυτό το προφίλ που έγινε δημοφιλές πολλά χρόνια αργότερα: αυτό του πλήρους ποδοσφαιριστή, του συνολικού ποδοσφαίρου. Μερικοί τον χαρακτήρισαν ως χορευτή των γηπέδων, γιατί του άρεσε να «παίζει» με τους αντίπαλους αμυντικούς, τους οποίους απέφευγε ξανά και ξανά μέχρι να εξαντληθούν. Και συνεργάστηκε λίγα μέτρα πίσω από την πρώτη γραμμή της επίθεσης, επειδή είχε επίσης εξαιρετική διορατικότητα στο παιχνίδι και αποτελεσματικά περάσματα. Ήταν επίσης ικανότατος σουτέρ. Οι περιγραφές για τις δυναμικές επελάσεις του αναφέρονται στο χαρακτηρισμό ενός τυφώνα. Δεν είχε τον κύριο εκτελεστικό ρόλο αλλά τα γκολ που σημείωνε εντυπωσίασαν έχοντας δυνατότητα σκοραρίσματος με κάθε δυνατό τρόπο. Ήταν ένα παιχνίδι που λάτρευαν οι θεατές, συμπεριλαμβανομένων εκείνων των ομάδων που υπέφεραν από αυτό σε κάθε αγώνα. Ο χαρακτήρας του, εξωστρεφής και με χαρακτηριστικό σεβασμό προς το κοινό, τον έκαναν εξαιρετικά δημοφιλή και εκτός γηπέδου. Ήταν ο απόλυτος σταρ του αργεντίνικου αθλητισμού έχοντας μια άγρια ​​προσωπικότητα και παρουσίαζε την εικόνα ενός ποδοσφαιριστή που ήταν πολύ διαφορετική από τους συνομηλίκους του, τόσο του παρελθόντος όσο και του παρόντος του. Μελαχρινός, ευθυτενής, με περιποιημένα μαλλιά, μουστάκι και μποέμ χαρακτήρα, σαγήνευε τους πάντες με τις προσπάθειες των υπευθύνων της ομάδας να του αλλάξουν την εξωγηπεδική ζωή να πέφτουν στο κενό. Ήταν λάτρης της νύχτας, τακτικός στα κέντρα διασκέδασης και οπαδός του τάνγκο. «Είναι η καλύτερη προπόνηση» διαβεβαίωνε. Το 1939 μετά από ήττα της Ρίβερ από την Ιντεπεντιέντε με 3–2 η διοίκηση τιμώρησε το Μορένο για την εξωγηπεδική απειθαρχία του και το αποτέλεσμα ήταν οι συμπαίκτες του ν' αρνηθούν να αγωνιστούν υποχρεώνοντας την ομάδα να παρουσιαστεί με αναπληρωματικούς σε 9 αγώνες.
Μεξικό
Το 1944 μεταγράφηκε στο Μεξικό στο σύλλογο Ρεάλ Εσπάνια, τους δευτεραθλητές της χώρας στην αγωνιστική περίοδο 1943–44, που ήταν η πρώτη επαγγελματική στη χώρα. Ο σύλλογος κέρδισε τον εθνικό τίτλο και κατά την αγωνιστική περίοδο 1944–45 έχοντας στις τάξεις της τον κορυφαίο Ισπανό σκόρερ Ισίδρο Λάνγκαρα και πέτυχε οκτώ συνεχόμενες νίκες συγκεντρώνοντας συνολικά 18, με δύο ισοπαλίες και μόνο τέσσερις ήττες. Οι δεξιότητες του Μορένο αξιοποιήθηκαν επαρκώς από τον Βασκικής καταγωγής Ισπανό και ενώθηκαν με αυτές και άλλων ικανών ποδοσφαιριστών όπως ο τερματοφύλακας ανάλογης καταγωγής José Sanjenís. Την περίοδο της ζωής του στο Μεξικό απέκτησε το ψευδώνυμο El Charro («Ελ Τσάρο»), που είναι ο όρος που χρησιμοποιείται για να αναφερθούμε στον παραδοσιακό καουμπόι του Μεξικού και σε πιστή μετάφραση σημαίνει ιππέας.
Επιστροφή στη Νότια Αμερική
Ακολούθως επέστρεψε στην πατρίδα του και στην Ρίβερ στο τέλος του 1946. Η δεύτερη θητεία του διήρκεσε τρεις χρονιές. Πρωταθλητής και πάλι το 1947, ήδη είχε συμπαίκτη τον Αλφρέδο Ντι Στέφανο ο οποίος όπως είχε παραδεχθεί αργότερα έμαθε πολλά πράγματα από τον «καουμπόι» του ποδοσφαίρου. Στην επανεμφάνισή του με την Ρίβερ στο γήπεδο Arquitecto Ricardo Etcheverri (έδρα της Οέστε) εισέρχονται 45.000 άτομα, 10.000 περισσότεροι από την κανονική του χωρητικότητα, πολλοί μένουν έξω και ο Μορένο τους αποζημιώνει με ένα χατ τρικ απέναντι στην Ατλάντα στο τελικό 5–1. Εκείνη τη χρονιά σημείωσε 10 από τα 90 τέρματα της ομάδας. Κατά τη διάρκεια ενός αγώνα εναντίον της Εστουδιάντες, δεκάδες οπαδοί ήρθαν στο γήπεδο για να «εκτελέσουν» τον διαιτητή. Ο Μορένο μπόρεσε και τους σταμάτησε. Σε ένα παιχνίδι με αντίπαλο την Τίγρε, ο Μορένο δέχθηκε ένα αντικείμενο στο κεφάλι, με αποτέλεσμα να πέσει στο έδαφος αιμόφυρτος. Ο νεαρός Ντι Στέφανο έτρεξε δίπλα του και τον ρώτησε αν χρειάζεται να διακοπεί ο αγώνας για να του προσφερθούν οι πρώτες βοήθειες. Η απάντηση ήταν αποστομωτική: «Μικρέ, άκουσέ με. Αν ένας παίκτης πέσει στο γήπεδο και δεν μπορέσει να σηκωθεί μόνος του, τότε καλύτερα να είναι νεκρός!». Ο Μορένο σηκώθηκε και συνέχιζε να παίζει σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. Οι αναμνήσεις των Αργεντινών του 20ού αιώνα και των αθλητικών δημοσιογράφων της εποχής, αναφέρουν ότι ο Ντι Στέφανο παίζοντας σαν το Μορένο έγινε ο «βασιλιάς» της Ευρώπης.
Κατά την διάρκεια των 26 χρόνων της επαγγελματικής του πορείας σημείωσε 226 γκολ σε αγώνες πρωταθλήματος πρώτης κατηγορίας.
Διεθνής καριέρα
Ήταν ο κορυφαίος σκόρερ του πρωταθλήματος της Νότιας Αμερικής το 1942 με επτά γκολ (έξι αγώνες), και επιλέχθηκε ως ο καλύτερος παίκτης της διοργάνωσης του 1947 που πραγματοποιήθηκε στον Ισημερινό. Σε εκείνη τη διοργάνωση η Αργεντινή πέτυχε έξι νίκες παραχωρώντας μία ισοπαλία, ο Μορένο έκανε εντυπωσιακές εμφανίσεις και σημείωσε τρία τέρματα. Είναι επίσης στους δέκα πρώτους σκόρερ της ιστορίας του θεσμού με 13 τέρματα.<ref name=brief/
Δεν έλαβε μέρος σε κανένα Παγκόσμιο Κύπελλο, καθώς δραστηριοποιήθηκε την εποχή του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και οι δύο ευκαιρίες που είχε ήταν το 1938 και το 1950, σε καμία από τις οποίες η Αργεντινή δεν δέχθηκε να συμμετάσχει, στην πρώτη περίπτωση λόγω διαφωνίας στη διαδικασία της προκριματικής φάσης και  στη δεύτερη περίπτωση λόγω εσωτερικών προβλημάτων.
Μετά την αποχώρηση
Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής σταδιοδρομίας ακολούθησε καριέρα προπονητή σε ομάδες όπως τόσο η Μπόκα Τζούνιορς όσο και η Ρίβερ Πλέιτ, χωρίς αξιοσημείωτη επιτυχία. Τελευταία ομάδα που προπόνησε ήταν η Ντεπορτίβο Μέρλο της ιδιαίτερης πατρίδας του από το 1976 έως το θάνατό του, η οποία τον τίμησε δίνοντας το όνομά του στο γήπεδό της, ενώ οι παίκτες της αποκαλούνται Los Charros.
Παντρεύτηκε την ηθοποιό του κινηματογράφου Πόλα Αλφόνσο (Pola Alonso) και μαζί της εμφανίστηκε σε ταινίες, ενώ σκηνοθέτησε και μία.
Τόσο λαμπρή και ενδιαφέρουσα ήταν η καριέρα του, που υπήρχαν σπουδαίοι συγγραφείς που δεν μπορούσαν να αντισταθούν στην πρόκληση να γράψουν γι'αυτόν, όπως ο Εδουάρδο Γκαλεάνο στο βιβλίο του «Ποδόσφαιρο στον ήλιο και τη σκιά» (Soccer in Sun and Shadow). Είναι αδύνατο να ποσοτικοποιηθεί η κληρονομιά του. Ο θάνατός του συνέβη το 1978, μόλις δύο μήνες μετά την κατάκτηση του πρώτου παγκόσμιου πρωταθλήματος της Αργεντινής. Τα επιτεύγματά του, που κορυφώθηκαν στη δεκαετία του 1940, είναι χρονικά πολύ μακριά για να έχουν την αντικειμενική αναγνώριση. Παρά τα εντυπωσιακά του πεπραγμένα, την εκκεντρική προσωπικότητά του και τις ποδοσφαιρικές του ικανότητες, η απαιτούμενη αναγνώρισή του χάθηκε μαζί με εκείνες τις γενιές που έζησαν τις καλύτερες στιγμές του. Το 1980 το ίδρυμα Konex της Αργεντινής τον τίμησε με το πλατινένιο βραβείο (μεταθανάτια τιμή) ως τον κορυφαίο ποδοσφαιριστή στην ιστορία της χώρας μέχρι τότε.