Άρνηση_του_Ολοκαυτώματος
Ίρβιν εναντίον Λίπστατ
Το 1992 δήλωσε δημόσια ότι «δεν υπήρξαν θάλαμοι αερίων στο Άουσβιτς». Η δήλωση αυτή προκάλεσε την καταδίκη του από γερμανικό δικαστήριο, καθώς στη Γερμανία η άρνηση του Ολοκαυτώματος αποτελεί αδίκημα. Ο Ίρβιν εκμεταλλεύτηκε το γεγονός ότι κάτι παρόμοιο δεν συμβαίνει στη Βρετανία, όπου, στις 5 Σεπτεμβρίου 1996 ο Ίρβιν κατέθεσε μήνυση εναντίον της Ντέμπορα Λίπστατ και του εκδοτικού οίκου Penguin για τα όσα δημοσίευσε η συγγραφέας στο βιβλίο της Denying the Holocaust: The Growing Assault on Truth and Memory, το οποίο εξέδωσε ο εν λόγω εκδοτικός οίκος στις ΗΠΑ το 1993 Σύμφωνα με τον Ίρβιν, το βιβλίο αυτό αποτελούσε λιβελογράφημα εναντίον του, καθώς η Λίπστατ τον αποκαλούσε σε αυτό «αρνητή του Ολοκαυτώματος, πλαστογράφο και φανατικό» και ανέφερε ότι «παραμόρφωνε το πραγματικό περιεχόμενο των ντοκουμέντων». Ο Ίρβιν ισχυρίστηκε ότι η Λίπστατ τον ανέφερε ως «αρνητή του Ολοκαυτώματος ενώ δεν υπάρχει Ολοκαύτωμα για να το αρνηθεί κανείς». Η Λίπστατ και ο εκδοτικός οίκος Penguin κατέφυγαν σε δικηγόρους υπεράσπισης αλλά και ζήτησαν την παρουσία των διακεκριμένων Βρετανών ιστορικών και ερευνητών Ρίτσαρντ Έβανς και Κρίστοφερ Μπράουνινγκ (Christopher Browning), του Γερμανού ιστορικού Πέτερ Λόνγκεριχ (Peter Longerich) ως νομικών συμβούλων και του Ολλανδού ειδικού ερευνητή του Ολοκαυτώματος και ιστορικού της αρχιτεκτονικής Ρόμπερτ Γιαν φαν Πελτ (Robert Jan van Pelt) ως ειδικού (expert) μάρτυρα. Ο φαν Πελτ συνέθεσε αναφορά με την οποία πιστοποιούσε ότι τα στρατόπεδα εξόντωσης σχεδιάστηκαν, κατασκευάστηκαν και χρησιμοποιήθηκαν με σκοπό τις μαζικές δολοφονίες. Ο φαν Πελτ αργότερα εξέδωσε σχετικό βιβλίο, στην εισαγωγή του οποίου αναφέρει ότι «το βιβλίο αυτό είναι προϊόν της ανάμιξής μου στην υπόθεση Ίρβιν - Λίπστατ ενώπιον του Βρετανικού Ανωτάτου Δικαστηρίου τον Ιανουάριο του 2000 όπου παρουσίασα την εξ 700 σελίδων αποτελούμενη αναφορά μου...» Ο Μπράουνινγκ κατέθεσε περί της ύπαρξης του Ολοκαυτώματος ως γεγονότος, παραθέτοντας και τα σχετικά ιστορικά στοιχεία ενώ η αναφορά του Έβανς ήταν η πλέον κατανοητή, καθώς ο δημιουργός της εξέτασε εις βάθος ολόκληρη την ως τότε εργασία του Ίρβιν, γράφοντας σχετικά Ούτε μία από τις ομιλίες, τα άρθρα ή τα βιβλία του Ίρβιν, ούτε μία παράγραφος, ούτε μία πρόταση σε οποιοδήποτε από αυτά μπορεί να εκληφθεί ως αξιόπιστη αναπαράσταση του ιστορικού θέματος στο οποίο αναφέρεται. Όλα είναι ολοσχερώς άχρηστα ως Ιστορία, καθώς ο Ίρβιν είναι αναξιόπιστος και αδυνατεί να δώσει οποιαδήποτε αξιόπιστη εξήγηση σχετικά με το τι ακριβώς πραγματεύεται. (...) αν ως ιστορικό εννοούμε κάποιον που ασχολείται με την ανακάλυψη της αλήθειας σχετικά με το παρελθόν και επιθυμεί να παρουσιάσει την όσο το δυνατόν ακριβή αναπαράστασή του παρελθόντος, τότε ο Ίρβιν δεν είναι ιστορικός. Ο Ίρβιν έχασε τη δικαστική αυτή διαμάχη, εφόσον οι κατηγορούμενοι αθωώθηκαν. Υπό το φως των μαρτυριών που παρουσιάστηκαν στο δικαστήριο, η εργογραφία του υπέστη σκληρή κριτική, η οποία έγινε γνωστή στο ευρύ κοινό. Ο Ίρβιν από μηνυτής μετατράπηκε σε κατηγορούμενο: Ο Πρόεδρος του δικαστηρίου τον χαρακτήρισε «ρατσιστή, αντισημίτη και ενεργό αρνητή του Ολοκαυτώματος» και του επέβαλε να πληρώσει τα έξοδα της δίκης συμπεριλαμβανομένων και αυτών των ως τότε κατηγορουμένων, με συνέπεια να κληθεί να καταβάλει περίπου 3 εκατ. λίρες. Αυτή η απόφαση τον οδήγησε σχεδόν σε χρεωκοπία, αναγκάζοντάς τον να εγκαταλείψει την κατοικία του στο Μέιφερ (Mayfair) του Λονδίνου και να διαμείνει σε ενοικιαζόμενη κατοικία. Αρχικά τέθηκε εν αμφιβόλω αν μπορούσε να καταβάλει παρόμοια ποσά, αλλά η δικηγορική εταιρεία Davenport Lyons που εκπροσώπησε την Penguin Books στο Δικαστήριο τελικά τον εξανάγκασε σε χρεωκοπία το 2002. Παρά ταύτα, κατάφερε να ανακάμψει οικονομικά και λίγα χρόνια αργότερα δήλωσε ότι ήταν και πάλι σε θέση να ταξιδεύει στο εξωτερικό.