cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιούρι Βαρντανιάν
Εκτός άρσης βαρών
Στις 8 Οκτωβρίου 2010, ο Βαρντανιάν είχε αυτοκινητιστικό ατύχημα όταν το όχημά του χτύπησε ένα τρακτέρ στον αυτοκινητόδρομο Γερεβάν-Γκιουμρί. Μεταφέρθηκε στο Ιατρικό Κέντρο Ναΐρί και υποβλήθηκε σε επιτυχή χειρουργική επέμβαση στο μηρό. Εισήχθη στο ιατρικό κέντρο Εραμπουνί στις 22 Απριλίου 2011, όπου διαγνώστηκε με πνευματική εμβολή και κατά τη διάρκεια χειρουργικής επέμβασης για αποκατάσταση του κάτω ποδιού έπεσε σε κώμα. Η κατάστασή του βελτιώθηκε και βγήκε από το νοσοκομείο στις 13 Μαΐου 2011. Στις 8 Μαΐου 2013, διορίστηκε Υπουργός Αθλητισμού και Νεολαίας. Στις 24 Ιουνίου 2014 διορίστηκε πρέσβης της Αρμενίας στη Γεωργία, θέση που διατήρησε ως το 2017.
Μέχρι σήμερα, ο Βαρντανιάν αναγνωρίζεται ως ήρωας στην Αρμενία για τα επιτεύγματα του στο άθλημα της άρσης βαρών. Ένα γραμματόσημο τυπώθηκε το 2010 προς τιμήν του. Απεβίωσε την 1η Νοεμβρίου 2018, σε ηλικία 62 ετών από πνευμονική εμβολή. Ετάφη στο κοιμητήριο Πάνθεον του Κομιτάς, στο Ερεβάν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σοβιετικοί αθλητές της άρσης βαρών Κατηγορία:Αρμένιοι αθλητές της άρσης βαρών Κατηγορία:Σοβιετικοί Αρμένιοι Κατηγορία:Αθλητές της άρσης βαρών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1980 Κατηγορία:Σοβιετικοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της άρσης βαρών Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Άρσης Βαρών Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Άρσης Βαρών Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Hall of Fame της IWF Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Κόκκινου Λαβάρου της Εργασίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λένιν
Νεολαία Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος
Η Νεολαία Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (YEPP) είναι η οργάνωση νεολαίας του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος. Το YEPP συγκεντρώνει 64 πολιτικές οργανώσεις νεολαίας της κεντροδεξιάς από 40 χώρες σε όλη την Ευρώπη. Ιδρύθηκε το 1997 από τον Φρέντρικ Ράινφελντ, μετέπειτα πρωθυπουργό της Σουηδίας. Το YEPP έχει εξελιχθεί στη μεγαλύτερη πολιτική οργάνωση νέων στην Ευρώπη.
Έχει καθεστώς πλήρους μέλους στο Ευρωπαϊκό Φόρουμ Νεολαίας (YFJ) το οποίο λειτουργεί εντός του Συμβουλίου της Ευρώπης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης και συνεργάζεται στενά με τους δύο αυτούς φορείς. Το YEPP είναι επίσης πλήρες μέλος της Ένωσης του Robert Schuman Institute για την Ανάπτυξη της Δημοκρατίας στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη. Κάθε συμβούλιο εκλέγεται για δύο χρόνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανευρωπαϊκά πολιτικά κόμματα
Μηχανοκίνητο όχημα
δεξιά|μικρογραφία| Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν το υψηλότερο κατά κεφαλήν ποσοστό κατοχής οχημάτων στον κόσμο, με 832 οχήματα σε λειτουργία ανά 1000 άτομα το 2016. μικρογραφία|Ηλεκτρικά ποδήλατα παρκαρισμένα στον κεντρικό δρόμο του Γιανγκτσόου. Είναι ένας πολύ συνηθισμένος τρόπος μεταφοράς σε αυτήν την πόλη, σε ορισμένες περιοχές σχεδόν υπερτερούν αριθμητικά των κανονικών ποδηλάτων. Μηχανοκίνητο όχημα είναι αυτοκινούμενο όχημα, συνήθως τροχοφόρο, που δεν λειτουργεί σε ράγες (όπως τρένα ή τραμ) και χρησιμοποιείται για τη μεταφορά ανθρώπων ή φορτίου.
Η πρόωση του οχήματος παρέχεται από κινητήρα, συνήθως μηχανή εσωτερικής καύσης ή ηλεκτρικό κινητήρα, ή κάποιο συνδυασμό των δύο, όπως υβριδικά ηλεκτρικά οχήματα και επαναφορτιζόμενα υβριδικά οχήματα. Για νομικούς σκοπούς, τα μηχανοκίνητα οχήματα προσδιορίζονται συχνά σε διάφορες κατηγορίες οχημάτων, όπως αυτοκίνητα, λεωφορεία, μοτοσικλέτες, οχήματα εκτός δρόμου, ελαφριά φορτηγά και κανονικά φορτηγά. Αυτές οι ταξινομήσεις ποικίλλουν ανάλογα με τους νομικούς κωδικούς κάθε χώρας. Το ISO 3833:1977 είναι το πρότυπο για τους τύπους, τους όρους και τους ορισμούς οδικών οχημάτων. Γενικά, για να αποφευχθεί η απαίτηση από τα άτομα με αναπηρία από την κατοχή άδειας χειριστή για χρήση ενός ή η απαίτηση ετικετών και ασφάλισης, τα μηχανοκίνητα αναπηρικά αμαξίδια θα εξαιρούνται ρητά από το νόμο από το να θεωρούνται μηχανοκίνητα οχήματα.
Το 2011, υπήρχαν περισσότερα από ένα δισεκατομμύριο μηχανοκίνητα οχήματα σε χρήση στον κόσμο, εξαιρουμένων των οχημάτων εκτός δρόμου και του βαρέως κατασκευαστικού εξοπλισμού. Ο αμερικανικός εκδότης Ward's εκτιμά ότι το 2019, υπήρχαν 1,4 δισεκατομμύρια μηχανοκίνητα οχήματα σε χρήση στον κόσμο.
Η παγκόσμια κατά κεφαλήν ιδιοκτησία οχημάτων το 2010 ήταν 148 οχήματα σε λειτουργία ανά 1000 άτομα. Η Κίνα έχει τον μεγαλύτερο στόλο μηχανοκίνητων οχημάτων στον κόσμο, με 322 εκατομμύρια μηχανοκίνητα οχήματα καταγεγραμμένα στα τέλη Σεπτεμβρίου 2018. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν την υψηλότερη κατά κεφαλήν ιδιοκτησία οχημάτων στον κόσμο, με 832 οχήματα σε λειτουργία ανά 1000 άτομα το 2016. Επίσης, η Κίνα έγινε η μεγαλύτερη αγορά νέων αυτοκινήτων στον κόσμο το 2009. Το 2011 κατασκευάστηκαν συνολικά 80 εκατομμύρια αυτοκίνητα και επαγγελματικά οχήματα, με επικεφαλής την Κίνα, η οποία κατασκεύασε συνολικά 18,4 εκατομμύρια μηχανοκίνητα οχήματα.
Ορισμοί και ορολογία
Το 1968 η σύμβαση της Βιέννης για την οδική κυκλοφορία (η οποία δεν υπάρχει πλέον) έδωσε έναν από τους πρώτους διεθνείς ορισμούς του μηχανοκίνητου οχήματος: "*(o) «Μηχανοκίνητο όχημα» σημαίνει κάθε αυτοκινούμενο οδικό όχημα, εκτός από μοτοποδήλατο στα εδάφη των συμβαλλομένων μερών που δεν αντιμετωπίζουν τα μοτοποδήλατα ως μοτοσικλέτες και εκτός από σιδηροδρομικό όχημα.
- Σύμβαση της Βιέννης για την οδική κυκλοφορία
Άλλες πηγές μπορεί να παρέχουν άλλους ορισμούς, για παράδειγμα το έτος 1977, το ISO 3833:1977 παρέχει άλλους ορισμούς.
Αριθμοί ιδιόκτητων οχημάτων
μικρογραφία|Ιδιοκτησία μηχανοκίνητων οχημάτων ανά 1000 κατοίκους το 2014 Ο αμερικανικός εκδότης Ward's εκτιμά ότι το 2010, υπήρχαν 1,015 δισεκατομμύρια μηχανοκίνητα οχήματα σε χρήση στον κόσμο. Αυτός ο αριθμός αντιπροσωπεύει τον αριθμό των αυτοκινήτων, φορτηγών (ελαφριών, μεσαίων και βαρέων επαγγελμάτων) και λεωφορείων, αλλά δεν περιλαμβάνει οχήματα εκτός δρόμου ή βαρύ κατασκευαστικό εξοπλισμό. Ο παγκόσμιος πληθυσμός οχημάτων ξεπέρασε τα 500 εκατομμύρια το 1986, από 250 εκατομμύρια μηχανοκίνητα οχήματα το 1970. Μεταξύ 1950 και 1970, ο πληθυσμός των οχημάτων διπλασιαζόταν περίπου κάθε 10 χρόνια. Η Navigant Consulting προβλέπει ότι το παγκόσμιο απόθεμα ελαφρών μηχανοκίνητων οχημάτων θα φτάσει τα 2 δισεκατομμύρια το 2035.
Η παγκόσμια ιδιοκτησία οχημάτων το 2010 ήταν 148 οχήματα σε λειτουργία ανά 1000 άτομα, με αναλογία 1:6,75 οχήματα προς άτομα, ελαφρώς μειωμένη από 150 οχήματα ανά 1000 άτομα το 2009, με ποσοστό 1:6,63 οχήματα προς άτομα. Ο παγκόσμιος ρυθμός μηχανοκίνησης αυξήθηκε το 2013 σε 174 οχήματα ανά 1000 άτομα. Στις αναπτυσσόμενες χώρες τα ποσοστά ιδιοκτησίας οχημάτων σπάνια υπερβαίνουν τα 200 αυτοκίνητα ανά 1.000 άτομα.
Υιοθέτηση εναλλακτικών καυσίμων και τεχνολογίας οχημάτων
μικρογραφία|275x275εσ| Ετήσιες πωλήσεις επαναφορτιζόμενων υβριδικών οχημάτων στις κορυφαίες αγορές του κόσμου μεταξύ 2011 και 2020. Από τις αρχές της δεκαετίας του 2000, ο αριθμός των οχημάτων εναλλακτικών καυσίμων αυξάνεται λόγω του ενδιαφέροντος πολλών κυβερνήσεων να προωθήσουν την ευρεία υιοθέτησή τους μέσω δημόσιων επιδοτήσεων και άλλων μη οικονομικών κινήτρων. Οι κυβερνήσεις έχουν υιοθετήσει αυτές τις πολιτικές λόγω ενός συνδυασμού παραγόντων, όπως οι περιβαλλοντικές ανησυχίες, οι υψηλές τιμές του πετρελαίου και η μικρότερη εξάρτηση από το εισαγόμενο πετρέλαιο.
Μεταξύ των καυσίμων εκτός από τα παραδοσιακά καύσιμα πετρελαίου (βενζίνη ή ντίζελ) και τις εναλλακτικές τεχνολογίες για την τροφοδοσία του κινητήρα ενός μηχανοκίνητου οχήματος, οι πιο δημοφιλείς επιλογές που προωθούνται από διαφορετικές κυβερνήσεις είναι: οχήματα φυσικού αερίου, οχήματα με υγραέριο, οχήματα ευέλικτου καυσίμου, χρήση βιοκαυσίμων, υβριδικά ηλεκτρικά οχήματα, επαναφορτιζόμενα υβριδικά οχήματα, ηλεκτρικά αυτοκίνητα και οχήματα κυψελών καυσίμου υδρογόνου.
Ευρώπη
μικρογραφία|300x300εσ| Ιστορική εξέλιξη του μεριδίου αγοράς του τμήματος νορβηγικών επαναφορτιζόμενων ηλεκτρικών αυτοκινήτων σε πωλήσεις νέων αυτοκινήτων και μηνιαία ρεκόρ έως τον Σεπτέμβριο του 2021. Πηγές: Norwegian Road Federation (OFV) και Norsk Elbilforening (Norwegian Electric Vehicle Assoc.) Οι 27 χώρες μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ-27) διέθεταν στόλο άνω των 256 εκατομμυρίων το 2008 και τα επιβατικά αυτοκίνητα αντιπροσώπευαν το 87% του στόλου της Ένωσης. Οι πέντε μεγαλύτερες αγορές, η Γερμανία (17,7%), η Ιταλία (15,4%), η Γαλλία (13,3%), το Ηνωμένο Βασίλειο (12,5%) και η Ισπανία (9,5%), αντιπροσώπευαν το 68% του συνολικού εγγεγραμμένου στόλου της περιοχής το 2008. Οι χώρες μέλη της ΕΕ-27 είχαν το 2009 ένα εκτιμώμενο ποσοστό ιδιοκτησίας 473 επιβατικών αυτοκινήτων ανά 1000 άτομα.
Σύμφωνα με τον Ward's, η Ιταλία είχε τη δεύτερη μεγαλύτερη (μετά τις ΗΠΑ) κατά κεφαλήν ιδιοκτησία οχημάτων το 2010, με 690 οχήματα ανά 1000 άτομα. Η Γερμανία είχε ένα ποσοστό μηχανοκίνησης 534 οχημάτων ανά 1000 άτομα και το Ηνωμένο Βασίλειο 525 οχημάτων ανά 1000 άτομα, αμφότερα το 2008. Η Γαλλία είχε ποσοστό 575 οχήματα ανά 1000 άτομα και η Ισπανία 608 οχήματα ανά 1000 άτομα το 2007. Η Πορτογαλία, μεταξύ 1991 και 2002, είχε αύξηση κατά 220% στο ποσοστό μηχανοκίνησής της, έχοντας το 2002, 560 αυτοκίνητα ανά 1000 άτομα.
Περισσότερα από 1 εκατομμύριο επαναφορτιζόμενα ηλεκτρικά επιβατικά αυτοκίνητα και φορτηγά έχουν ταξινομηθεί στην Ευρώπη έως τον Ιούνιο του 2018, το δεύτερο μεγαλύτερο περιφερειακό απόθεμα επαναφορτιζόμενων οχημάτων στον κόσμο μετά την Κίνα.
Η Νορβηγία είναι η κορυφαία αγορά επαναφορτιζόμενων οχημάτων στην Ευρώπη με σχεδόν 500.000 μονάδες εγγεγραμμένες τον Δεκέμβριο του 2020. Τον Οκτώβριο του 2018, η Νορβηγία έγινε η πρώτη χώρα στον κόσμο όπου το 10% όλων των επιβατικών αυτοκινήτων στο δρόμο είναι ηλεκτροκίνητα. Επίσης, το μερίδιο αγοράς της νορβηγικής κατηγορίας επαναφορτιζόμενων αυτοκινήτων είναι το υψηλότερο στον κόσμο εδώ και αρκετά χρόνια, σημειώνοντας ποσοστά 39,2% το 2017, 49,1% το 2018 και 74,7% το 2020.
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Ρωσίας γυναικών
Το Πρωτάθλημα Πετοσφαίρισης Ρωσίας Γυναικών (ρωσικά: Чемпионат России по волейболу среди женщин), γνωστό ως Superliga για λόγους χορηγίας, είναι ένα Ρωσικό πρωτάθλημα για γυναικείους συλλόγους πετοσφαίρισης. Στο Ρωσικό σύστημα πρωταθλημάτων πετοσφαίρισης, είναι το πρωταρχικό πρωτάθλημα της χώρας και διοργανώνεται από την Ρωσική Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης (Всероссийская Федерация Волейбола). Το πρωτάθλημα αποτελείται από 10 ομάδες (2017–18) και λειτουργεί με το σύστημα προώθησης και υποβιβασμού με την Β΄ Κατηγορία (Vysšaja Liga A).
Το πρωτάθλημα διοργανώθηκε για πρώτη φορά το 1991 μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και αντικατέστησε το ομώνυμο Πρωτάθλημα Πετοσφαίρισης Γυναικών που είχε διοργανωθεί για πρώτη φορά το 1933. Οι αγωνιστικές περίοδοι διαρκούν από τον Οκτώβριο μέχρι τον Απρίλιο (κανονική περίοδος και πλέι-οφ) με τις ομάδες να παίζουν 20 αγώνες η κάθε μία (κανονική περίοδος). Οι σύλλογοι του πρωταθλήματος έχουν δικαίωμα συμμετοχής στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις.
Από την έναρξη του Ρωσικού Πρωταθλήματος το 1991, 4 ομάδες έχουν κερδίσει τον τίτλο με την καλύτερη από αυτές να είναι η Ουραλότσκα-NTMK (14). Η τρέχουσα πρωταθλήτρια είναι η Ντιναμό Μόσχας, η οποία κέρδισε τον τίτλο την περίοδο 2017−18.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητισμός στη Ρωσία Κατηγορία:Πετοσφαίριση στη Ρωσία Κατηγορία:Εθνικά πρωταθλήματα πετοσφαίρισης
Εθνική Τυνησίας (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών της Τυνησίας είναι το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Τυνησίας στις διεθνείς διοργανώσεις καλαθοσφαίρισης ανδρών και τελεί υπό τον έλεγχο της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης Τυνησίας (FTBB).
Ιστορία
Η πρώτη μεγάλη επιτυχία για την εθνική ομάδα της Τυνησίας, ήρθε το 2011, όταν κέρδισε το πρώτο Αφρικανικό Πρωτάθλημα, επικρατώντας της Ανγκόλας στον τελικό. Η αμέσως προηγούμενη καλύτερη επιτυχία της ήταν στο Αφρικανικό Πρωτάθλημα του 1965, όταν κέρδισε το αργυρό μετάλλιο ως διοργανώτρια. Κατέκτησε επίσης το χάλκινο μετάλλιο στο Αφρικανικό Πρωτάθλημα του 1970 και του 1974.
Στατιστικά
Για το 2023, η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών της Τυνησίας βρισκόταν στη 21η θέση της Παγκόσμιας Κατάταξης της FIBA.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τυνησιας
Πανδημία COVID-19 στη Νέα Ζηλανδία
Η Πανδημία COVID-19 προκλήθηκε από τον Κορονοϊό SARS-CoV-2 ο οποίος εξαπλώθηκε και στη Νέα Ζηλανδία από τις 28 Φεβρουαρίου 2020 και έπειτα. Το πρώτο κρούσμα διαπιστώθηκε σε μια γυναίκα που είχε επιστρέψει τα τέλη Φεβρουαρίου από ένα ταξίδι στο Ιράν.
Μέτρα κατά της επέκτασης της επιδημίας
Όπως και σε πολλές άλλες χώρες του κόσμου, τα μέτρα κατά της επιδημίας άλλαξαν συχνά κατά τη διάρκεια της επιδημίας. Στη Νεα Ζηλανδία εφαρμόστηκε ωστόσο ήδη νωρίς ένα ξεκάθαρο σύστημα ειδοποιήσεων, το οποίο διαχωρίζεται σε τέσσερις βαθμίδες:
Πρώτη βαθμίδα
Δεύτερη βαθμίδα
Τρίτη βαθμίδα
Τέταρτη βαθμίδα Στο ακόλουθο διάγραμμα βλέπουμε πότε και ποιες βαθμίδες επιβλήθηκαν. Η περιοχή του μεγαλύτερου αστικού κέντρου Ώκλαντ είχε σε κάποιες περιόδους αυστηρότερα μέτρα. Η αποδοχή των μέτρων στον πληθυσμό παρέμεινε σχετικά υψηλή. Να σημειωθεί πως ο χειμώνας στη Νέα Ζηλανδία ξεκινά τον Ιούνιο (νότιο ημισφαίριο) και πως η μόνη περίπτωση επιβολής της 4ης βαθμίδας ήταν το φθινόπωρο και για έναν μήνα (τέλη Μαρτίου-Απριλίου).
Ενδεικτική της στάσης της κυβέρνησης σε σχέση με τις οικονομικές συνέπειες των μέτρων ήταν η απόφαση της νεοζηλανδέζας πρωθυπουργού Τζασίντα Άρντερν να μειώσει το μισθό της κατά 20%.
Εξέλιξη της επιδημίας
Η επιδημία στη Νέα Ζηλανδία είχε μέχρι τα τέλη Μαρτίου 2021 μικρό αντίκτυπο. Μέχρι τον Μαρτιο του 2021 είχαν αναφερθεί 26 νεκροί με θετικό τεστ, σε σύνολο περίπου 5 εκατομυρίων κατοίκων.
Επιδημία και γενική θνησιμότητα
Στα ακόλουθα διαγράμματα βλέπουμε τη θνησιμότητα στη Νέα Ζηλανδία τα τελευταία χρόνια. Με τη βοήθεια τέτοιων διαγραμμάτων μπορούμε να κατανοήσουμε, πόσο η επιδημία και τα μέτρα επηρέασαν την γενική θνησιμότητα. Τα στοιχεία προέρχονται από την στατιστική υπηρεσία της Νέας Ζηλανδίας.
<div class="hintergrundfarbe1" style="border:1px solid darkgray; float:left; margin:0.5em 2em 1em 0; padding:5px; text-align:center;"> θνησιμότητα στη Νέα Ζηλανδία απο το 1991
Παραπομπές
Αυστρία
Φάνα Κότσοφσκα
Η Φάνα Κότσοφσκα - Τσβέτκοβικ (Фана Кочовска - Цветковиќ, 27 Ιουλίου 1927 - 17 Απριλίου 2004) ήταν κομμουνίστρια, πολεμίστρια και εθνική ηρωίδα από την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας. Ήταν η νεαρότερη πρώτη Ηρωίδα της Γιουγκοσλαβίας. Ήδη από τα 14 της χρόνια ξεκίνησε να συμμετέχει στα κοινά. Το 1942 έγινε αντάρτισσα στην ομάδα ανταρτών Goce Delchev, ενώ ήταν και ηγέτρια του νεανικού στρατεύματος Stiv Naumov. Συμμετείχε στην επιδρομή του Φεβρουαρίου.
Γεννήθηκε σε ένα χωριό, το Λάβτσ ι, κοντά στην Μπίτολα. Η οικογένειά της ήταν φτωχή. Ο πατέρας της μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες για να βρει εργασία, ενώ αυτή ακόμα δεν είχε συμπληρώσει το τρίτο της έτος. Από μικρή ηλικία βοηθούσε τη μητέρα της δουλεύοντας σκληρά στα χωράφια, έτσι ώστε να βοηθήσει την κατάσταση, η οποία ήταν απογοητευτική οικονομικά. Όταν οι Γερμανοί εισέβαλαν στη Γιουγκοσλαβία, το μικρό χωριό στο οποίο ζούσε επέδειξε σθεναρά αντίσταση δημιουργώντας ομάδες ανταρτών. Η Κότσοφκσα ήταν ήδη ενεργό μέλος του SKOJ (Νεολαία Κομμουνιστικού Κόμματος Γιουγκοσλαβίας). Συνελήφθη από τις βουλγαρικές αρχές, όμως κατάφερε να αποδράσει, επιστρέφοντας στο σπίτι της όπου είδε τη μητέρα της και τη γιαγιά της κακοποιημένες.
Την άνοιξη του 1944 συμμετείχε σε μία ομάδα εφτά στρατιωτών με αποστολή την ανατίναξη αποθήκης των Ναζί και των Βουλγάρων. Η αποστολή πέτυχε, όμως η Κότσοφκσα τραυματίστηκε. Στην προσπάθεια να τη σώσουν γλίτωσαν οριακά, αποφασίζοντας να την αφήσουν στο χωριό, ώστε να την περιποιηθεί κάποιος, εκείνη όμως αρνήθηκε και συνέχισε τη δράση της στην ταξιαρχία. Κατά τη διάρκεια μάχης στο χωριό Λάβτσι, το 1943, ο αρχηγός Τόσο Ανγκελόφσκι, ο Πάντε Χάιζε και πολλοί ακόμα σκοτώθηκαν. Η Κότσοφκσα τότε κρύφτηκε κοντά στο χωριό, με μία ομάδα ανταρτών, περί τον έναν μήνα. Η ομάδα αυτή είχε γίνει αντιληπτή από τους Βούλγαρους, οι οποίοι τους έψαχναν όλη τη διάρκεια της ημέρας. Το 1944, έγινε η επιδρομή από το Κόζουφ στο Κότζακ. Μετά την απελευθέρωση της Γιουγκοσλαβίας, η Κότσοφκσα συνέχισε τη δράση της σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο. Απεβίωσε, το 2004, στην πόλη των Σκοπίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι κομμουνιστές Κατηγορία:Γυναίκες στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο
Ράστκο Τσβέτκοβιτς
Ο Ράσκο Τσβέτκοβιτς (γεννήθηκε στις 22 Ιουνίου 1970) είναι Σέρβος πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Είναι γιος του διάσημου Σέρβου καλαθοσφαιριστή Βλαντιμίρ Τσβέτκοβιτς. Με τον Ερυθρό Αστέρα κατέκτησε το πρωτάθλημα της Σερβίας-Μαυροβουνίου (YUBA League). Ο Τσβέτκοβιτς έπαιξε επίσης στους Ντένβερ Νάγκετς και στην ΑΕΚ ως σέντερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σοπρόνι ΚΚ Κατηγορία:Σέρβοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ερυθρού Αστέρα Βελιγραδίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ντένβερ Νάγκετς Κατηγορία:Σέντερ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ
Ρουμανικές βουλευτικές εκλογές, 2012
Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στη Ρουμανία, στις 9 Δεκεμβρίου 2012. Η Σοσιαλιστική Φιλελεύθερη Ένωση του Πρωθυπουργού Βίκτορ Πόντα κέρδισε την απόλυτη πλειοψηφία τόσο στη Βουλή των Αντιπροσώπων και τη Γερουσία. Παρά τις αντίξοες καιρικές συνθήκες σε πολλές περιοχές της χώρας, η προσέλευση ήταν 41,7%, υψηλότερη από τις τελευταίες βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν το 2008, στις οποίες η συμμετοχή διαμορφώθηκε στο 39,20%.
Η Σοσιαλιστική Φιλελεύθερη Ένωση απέκτησαν τεράστια πλειοψηφία τόσο στη Βουλή των Αντιπροσώπων όσο και στη Γερουσία, με 60,07% και 58,61% των ψήφων, αντίστοιχα, και τον αριθμό ρεκόρ των 395 εδρών. Πολύ πίσω,η Συμμαχία Δικαίωμα της Ρουμανίας  ήρθε στη δεύτερη θέση με μόνο 16,72% και 16,52% των ψήφων και 80 έδρες, χάνοντας περίπου τις μισές από εκείνες που είχε κερδίσει το 2008. Η συμμαχία Δικαίωμα της Ρουμανίας διαλύθηκε επίσημα μετά τις εκλογές. Το Λαϊκό Κόμμα - Νταν Ντιακονέσκου και η Ουγγρική Δημοκρατική Ένωση της Ρουμανίας ήταν οι μοναδικές άλλες πολιτικές ομάδες που κέρδισαν έδρες στη Γερουσία. Πολλά κόμματα των εθνικών μειονοτήτων κέρδισαν μεμονωμένες έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων.
Διαμαρτυρίες
Έπειτα από εβδομάδες διαδηλώσεων κατά των μέτρων λιτότητας που απαιτήθηκαν από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο για ένα δάνειο ύψους πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων, ο πρωθυπουργός Εμίλ Μποκ παραιτήθηκε από τη θέση του στις 6 Φεβρουαρίου 2012. Η αντιπολίτευση, που εκπροσωπείτο από τους ηγέτες της Κοινωνικής Φιλελεύθερης Ένωσης Βίκτορ Πόντα και Κριν Αντονέσκου, προκήρυξαν πρόωρες εκλογές. Ωστόσο, καθώς τα τρία κόμματα πίσω από την κυβέρνηση (PDL, UDMR, UNPR) εξακολουθούσαν να στηρίζονται σε μικρή κοινοβουλευτική πλειοψηφία, συμφωνήθηκε μια ενδιάμεση λύση με την αντιπολίτευση. Έτσι, η κυβέρνηση θα μπορούσε να παραμείνει στην εξουσία μέχρι τις επόμενες εκλογές, με τον όρο να εκλεγεί ένας ανεξάρτητος τεχνοκράτης ως ο νέος πρωθυπουργός. Ως αποτέλεσμα, ο Μιχάι Ραζβάν Ουγκουρεάνου διορίστηκε προσωρινός πρωθυπουργός στις 9 Φεβρουαρίου, ως αποτέλεσμα.
Αναφορές
2012
Πετροκάραβο Φούρνων
Το Αλατονήσι  ή Αχινός είναι βραχονησίδα του συμπλέγματος των Φούρνων Κορσεών η οποία βρίσκεται δυτικά των Φούρνων και δυτικά του ακρωτηρίου Κάβος. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, ανήκει στον Δήμο Φούρνων Κορσεών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν κατοικείται. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Φούρνων του δήμου Φούρνων Κορσεών.
Γιαρντένα Αράζι
Η Γιαρντένα Σουλαμίτ Αράζι (γεννημένη Γιαρντένα Φάινμπαουμ, Εβραϊκά: ירדנה ארזי‎, 25 Σεπτεμβρίου 1951) είναι Εβραία τραγουδίστρια και παρουσιάστρια.
Πρόωρη ζωή
Η Γιαρντένα Φάινμπαουμ γεννήθηκε στο κιμπούτς Κάμπρι του Ισραήλ, από εβραϊκή οικογένεια. Ο πατέρας της ήταν μετανάστης από τη Γερμανία που ήταν βετεράνος του Irgun και ένας από τους ιδρυτές του κιμπούτς Μπέιτ ΧαΆραβα. Η μητέρα της ήταν μετανάστης από τη Γαλλία και ήταν ξαδέρφη του Marcel Marceau. Σε ηλικία δύο ετών, η οικογένειά της μετακόμισε στη Χάιφα, όπου μεγάλωσε. Η οικογένεια έζησε επίσης για λίγο στη Γαλλία. Έγινε μέλος του συγκροτήματος Beit Rothschild στην ηλικία των 16 ετών και έγινε η πρωτοπόρος τραγουδίστρια της. Έκανε τη στρατιωτική της θητεία στο θίασο ψυχαγωγίας Nahal. Η Αράζι είναι παντρεμένη με τον μηχανικό Nathan Tomer, με τον οποίο έχει μια κόρη, την Alona.
Καριέρα
Στη δεκαετία του '70, η Yardena Arazi ήταν μέλος του γυναικείου τραγουδιού Chocolate, Menta, Mastik μαζί με τις Λέα Λουπάτιν και Ρούθι Χόλτσμαν. Η ομάδα εκπροσώπησε το Ισραήλ στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision του 1976 με το τραγούδι "Emor Shalom" ("Say Hello"), τερματίζοντας στην έκτη θέση. Μετά τον διαγωνισμό της Eurovision, ξεκίνησαν μια διεθνή περιοδεία που περιελάμβανε τη Βραζιλία, τη Σουηδία, τη Γερμανία, τις Κάτω Χώρες και το Βέλγιο. Κυκλοφορώντας αρκετά singles στα αγγλικά, γαλλικά και γερμανικά, εμφανίστηκαν σε πολλές τηλεοπτικές εκπομπές σε όλη την Ευρώπη. Η Arazi άφησε το συγκρότημα το 1978.
Το 1979, η Υπηρεσία Ραδιοτηλεοπτικών Εκπομπών του Ισραήλ (IBA) ζήτησε από την Arazi να παρουσιάσει τον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision στην Ιερουσαλήμ με τον δημοσιογράφο Ντάνιελ Πέερ. Η παρουσίαση της έλαβε θετικές κριτικές σε όλη την Ευρώπη και συμμετείχε σε τηλεοπτικές εκπομπές στην Ολλανδία με τους Milk and Honey και στο Βέλγιο με τον Mike Burstyn. Η Arazi υπογράφηκε σε μια ηχογραφημένη σύμβαση με την δισκογραφική εταιρεία Ariola Records και κυκλοφόρησε ένα μίνι-άλμπουμ με τραγούδια του Bernd Meinunger. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου συναντήθηκε με τον Natan Tomer και αποφάσισε να επιστρέψει στο Ισραήλ.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, η Arazi ήταν ένας από τους πιο επιτυχημένους τραγουδιστές στο Ισραήλ, ονομαζόμενη ως η κορυφαία τραγουδίστρια της χρονιάς πέντε φορές και ως η κορυφαία τραγουδίστρια της δεκαετίας, αφού κυκλοφόρησε 10 άλμπουμ χρυσά και πλατινένια. Συνέχισε να παίζει σε διεθνές επίπεδο, συμπεριλαμβανομένης της Πολωνίας με τη Φιλαρμονική Ορχήστρα του Ισραήλ και τον Zubin Mehta, στην Αυστραλία, την Τουρκία, τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Αίγυπτο.
Η Arazi συμμετείχε στον εγχώριο ισραηλινό διαγωνισμό Eurovision (Kdam) ως τραγουδίστρια το 1982, 1983 και 1985 και ως παρουσιάστρια το 1987. Το 1988, επιλέχθηκε εσωτερικά από την IBA για να τραγουδήσει την συμμετοχή του Ισραήλ για τη Eurovision και κατά τη διάρκεια μιας ειδικής τηλεοπτικής εκπομπής, στην οποία παρουσίασε τέσσερα νέα τραγούδια από όπου επιλέχθηκε η συμμετοχή. Τελικά, πήγε στο Δουβλίνο με το τραγούδι "Ben Adam" που τερμάτισε στην έβδομη θέση. Η Arazi ήταν πάντα πολύ προληπτική και συμβουλεύει έναν αστρολόγο για όλα τα θέματα της ζωής της. Ο αστρολόγος της είπε ότι το τραγούδι που θα εμφανιζόταν 9ο θα κέρδιζε τον διαγωνισμό στο Δουβλίνο της Ιρλανδίας. Το Ισραήλ είχε επιλεχθεί να ερμηνεύσει στην 9η θέση εμφάνισης, οπότε η Αράζι συμφώνησε να εκπροσωπεί το Ισραήλ. Ωστόσο, όταν η Κύπρος αποσύρθηκε από το διαγωνισμό, η θέση εμφάνισης του Ισραήλ μετατοπίστηκε στην 8η. Το 9ο τραγούδι σε σειρά κέρδισε τον διαγωνισμό, με την Ελβετία να θριαμβεύει από αυτή τη θέση.
Το 1989, η Arazi κατέγραψε το άλμπουμ Desert Fantasy, συμπεριλαμβάνοντας 10 εβραϊκές εκδόσεις των αραβικών τραγουδιών που αρχικά γράφτηκαν και τραγούδησαν ο Farid al-Atrash, ο Fairuz, ο Abdul Halim, ο Samira Said και άλλοι. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε επίσης στις ΗΠΑ και την Ιαπωνία και ήταν εξαιρετικά επιτυχημένο στη Μέση Ανατολή.
Τζιμ Μπιλμπά
Ο Τζιμ Ρουντί Ανισέ Μπιλμπά (γεννήθηκε στις 17 Απριλίου 1968 στο Πουάντ-α-Πιτρ) είναι Γάλλος πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής και προπονητής.
Γιαρντένα Αράζι
Καριέρα
Από το 1997 η Arazi έχει επικεντρωθεί στην καριέρα της ως τηλεοπτική παρουσιάστρια. Για 9 χρόνια παρουσίαζε στο κανάλι 2 το πρωινό μαγκαζίνο Cafe Telad και αργότερα παρουσίασε στο Channel 1 (Shir Hashishim), στο Channel 2 (Malcot Hashabat), στο ραδιόφωνο της GLZ κλπ.
Το 2008 η Arazi ονομάστηκε η πιο δημοφιλής Ισραηλινή τραγουδίστρια όλων των εποχών κατά τον 60ο Εορτασμό της Ημέρας της Ανεξαρτησίας.
Τζιμ Μπιλμπά
Καριέρα
Για ένα χρόνο αγωνίστηκε στην ΑΕΚ (2001-02) και κατέκτησε μαζί της το πρωτάθλημα του 2002 κόντρα στον Ολυμπιακό, το πρώτο πρωτάθλημα έπειτα από 32 χρόνια.
Κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000, ενώ έπαιζε με την εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης της Γαλλίας. Με την εθνική Γαλλίας αγωνίστηκε 170 φορές και σημείωσε 1.198 πόντους.
Η φανέλα του γεννηθέντος στη Γουαδελούπη διεθνούς Γάλλου φόργουορντ/σέντερ έχει αποσυρθεί από τη Σολέ, στην οποία ξεκίνησε και ολοκλήρωσε την τροπαιοφόρο καριέρα του. Αφού αποσύρθηκε από το επαγγελματικό μπάσκετ, ο Μπιλμπά έγινε βοηθός προπονητή της γαλλικής Σολέ και μετά της Λιμόζ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σάσκι Μπασκόνια Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λιμόζ ΣΣΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας Κατηγορία:Γάλλοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σολέ Μπασκέτ Κατηγορία:Σέντερ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΣΒΕΛ Βιλερμπάν Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές γαλλικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2000 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1989 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1991 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1993 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1995 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1999 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2001
Κατάλογος επεισοδίων της αμερικανικής τηλεοπτικής σειράς Queer as Folk
Το Queer as Folk είναι δραματική τηλεοπτική σειρά, Αμερικο-Καναδέζικης συμπαραγωγής, η οποία προβλήθηκε στο κανάλι Showtime από τις 3 Δεκεμβρίου 2000 μέχρι τις 7 Αυγούστου 2005. Η παραγωγή έγινε για το Showtime και το Showcase από τις εταιρίες Cowlip Productions, Tony Jonas Productions, Temple Street Productions και Showtime Networks, σε συνεργασία με την Crowe Entertainment. Την ανάπτυξη και το σενάριο ανέλαβαν οι Ρον Κόουεν και Ντάνιελ Λίπμαν, οι οποίοι ήταν επίσης και εκτελεστικοί παραγωγοί της σειράς μαζί με τον Τόνι Τζόνας, τον πρώην πρόεδρο της Warner Bros. Television.
Βασισμένο στην ομότιτλη βρετανική τηλεοπτική σειρά του Ράσελ Τ. Ντέιβις, το Queer as Folk απετέλεσε την πρώτη δραματική σειρά στην Αμερικανική τηλεόραση που απεικόνισε τις ζωές ομοφυλόφιλων αντρών και γυναικών. Αν και διαδραματίζεται στο Πίτσμπεργκ της Πενσυλβάνια, η σειρά γυρίστηκε στο Τορόντο και είχε διάφορους Καναδούς σκηνοθέτες γνωστούς για τη δουλειά τους σε ανεξάρτητες ταινίες (συμπεριλαμβανομένων των Μπρους ΜακΝτόναλντ, Ντέιβιντ Γουέλινγκτον, Κέλι Μακίν, Τζον Γκρέισον, Τζέρεμι Πόουντσβα και Μάικλ ΝτεΚάρλο), καθώς και τον Αυστραλιανό σκηνοθέτη Ράσελ Μαλκάχι, ο οποίος σκηνοθέτησε το πιλοτικό επεισόδιο. Επιπρόσθετοι σεναριογράφοι στους μετέπειτα κύκλους περιελάμβαναν τους Μάικλ ΜακΛέναν, Εφραίμ Σίγκερ, Μπραντ Φρέιζερ, Ντελ Σορς και Σον Ποστόφ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κατάλογοι επεισοδίων τηλεοπτικών σειρών
Μοναστήρι του Γκεγάρντ
Το μοναστήρι ιδρύθηκε τον 4ο αιώνα, σύμφωνα με την παράδοση του Γρηγορίου του Φωτιστή. Το πρώτο μοναστήρι καταστράφηκε από τους Άραβες τον 9ο αιώνα. Το μοναστήρι αναπτύχθηκε ξανά και η κύρια εκκλησία του (καθολικό) κατασκευάστηκε το 1215, υπό τις διαταχές της Ταμάρ της Γεωργίας. Η πρώτη λαξευτή εκκλησία κατασκευάστηκε το 1250. Το μοναστήρι ήταν γνωστό για τα λείψανά του, ανάμεσα στα οποία ήταν η λόγχη με την οποία τρυπήθηκε ο Ιησούς Χριστός ενώ ήταν πάνω στο Σταυρό και λείψανα των αποστόλων Ανδρέα και Ιωάννη, τα οποία δωρήθηκαν τον 12ο αιώνα. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Μοναστήρι των Εφτά Εκκλησιών και το Μοναστήρι των Σαράντα Αγίων Τραπεζών. Το παλαιότερο τμήμα του μοναστηριού είναι το ξωκλήσι του αγίου Γρηγορίου. Οι περισσότεροι μοναχοί ζούσαν σε κελιά λαξευμένα στην πέτρινη επιφάνεια έξω από τον κύριο περίβολο.
Το μοναστήρι βρίσκεται στην είσοδο της κοιλάδας του Αζάτ και περιβάλλεται από γκρεμούς. Κοντά βρίσκεται και ο αποκατεστημένος αρχαίος ναός του Γκαρνί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χριστιανισμός στην Αρμενία κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς Γκεγαρντ
20ή Συμφωνία (Μότσαρτ)
Η '''20ή Συμφωνία σε Ρε μείζονα, K. 133' (γερμανικά: Sinfonie D-Dur Köchelverzeichnis 133'') είναι μία συμφωνία του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, που γράφτηκε τον Ιούλιο του 1772 και είναι μία από τις δύο που έγραψε εκείνον τον μήνα, σε ηλικία 16 ετών.
Δομή και ενορχήστρωση
Σε σύγκριση με άλλες συμφωνίες του συνθέτη την εποχή εκείνη, αυτή είναι πλούσια από τις άλλες, διαθέτοντας 2 τρομπέτες, εκτός από τα 2 όμποε και τα 2 κόρνο. Επιπλέον, φυσικά, έχει γραφτεί και για έγχορδα. Ενώ και η χρήση του Ρε μείζονα, ο οποίος χρησιμοποιούταν περισσότερο για τελετουργική μουσική, ταιριάζει άριστα στις τρομπέτες που πρόσθεσε ο μουσικός σε αυτή εδώ τη Συμφωνία.
Η Συμφωνία αποτελείται από τρία μέρη:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
20 20
Χένρυ Χάζλιτ
Ο Χένρι Στιούαρτ Χάζλιτ (Henry Stuart Hazlitt, 28 Νοεμβρίου 1894 – 9 Ιουλίου 1993) ήταν ένας Αμερικανός δημοσιογράφος που έγραψε περί επιχειρηματικότητας και οικονομικών για εκδόσεις όπως Wall Street Journal, The Nation, American Mercury, Newsweek και New York Times. Το όνομά του αναφερόταν εκτενώς και στους φιλελεύθερους και στους συντηρητικούς κύκλους.
Βιογραφία
Ο Χένρι Χάζλιτ γεννήθηκε στη Φιλαδέλφεια της Πενσυλβάνια και μεγάλωσε στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης. Ήταν απόγονος του Βρετανού συγγραφέα Ουίλιαμ Χάζλιτ. Μεγάλωσε μέσα στη φτώχεια και ο πατέρας του πέθανε όταν ο Χάζλιτ ήταν βρέφος. Οι πρώτοι του ήρωες ήταν ο Χέρμπερτ Σπένσερ και ο Γουίλιαμ Τζέιμς, ενώ η πρώτη του φιλοδοξία ήταν μία ακαδημαϊκή καριέρα στην ψυχολογία και στη φιλοσοφία. Παρακολούθησε μαθήματα στο Κολλέγιο Σίτυ της Νέας Υόρκης, αλλά μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα έφυγε με σκοπό να υποστηρίξει τη μητέρα του η οποία ήταν χήρα για δεύτερη φορά.
Ο Χάζλιτ ξεκίνησε την καριέρα του στην Wall Street Journal ως γραμματέας αρχισυντάκτη όταν ήταν ακόμη στην εφηβεία, και το ενδιαφέρον του στα οικονομικά ξεκίνησε όταν εργαζόταν εκεί. Οι σπουδές του τον καθοδήγησαν στο βιβλίο «Η Κοινή Λογική της Πολιτικής Οικονομίας» (Common Sense of Political Economy) του Φίλιπ Γουίκστιντ για το οποίο αργότερα είπε πως ήταν η πρώτη του μεγάλη επιρροή στο αντικείμενο αυτό. Ο Χάζλιτ δημοσίευσε το πρώτο του βιβλίο, «Η Σκέψη ως Επιστήμη» σε ηλικία 21 ετών. Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε στις στρατιωτικές υπηρεσίες αεροπορίας του Τέξας. Επέστρεψε στην Νέα Υόρκη και εγκαταστάθηκε στην περιοχή Washington Square Park για πολλά χρόνια.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1920, εργάσθηκε ως χρηματοοικονομικός συντάκτης στη New York Evening Mail και κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, όπως είχε αναφέρει ο Χάζλιτ, ήταν που η κατανόηση του στο πεδίο των οικονομικών βελτιώθηκε περαιτέρω μετά από συχνές συζητήσεις με τον πρώην καθηγητή οικονομικών του Χάρβαρντ Μπέντζαμιν Άντερσον, ο οποίος τότε εργαζόταν για την Chase National Bank στο Μανχάταν. Αργότερα, όταν ο εκδότης W.W.Norton του πρότεινε να γράψει μία επίσημη βιογραφία του συγγραφέα Μπέρτραντ Ράσελ, ο Χάζλιτ διασκέδασε αρκετά τον χρόνο που ξόδεψε, όπως ο ίδιος το περιέγραψε, με τον διάσημο φιλόσοφο. Ο Λόρδος Ράσελ, ο οποίος θαύμαζε το ταλέντο του νεαρού δημοσιογράφου, είχε συμφωνήσει με την πρόταση του Norton, αλλά το έργο αυτό έληξε μετά από εργασία περίπου δύο χρόνων όταν ο Ράσελ δήλωσε την πρόθεσή του να γράψει ο ίδιος τη δική του αυτοβιογραφία.
Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του μεσοπολέμου, μια πολύ παραγωγική περίοδο στην ιστορία της Αμερικανικής λογοτεχνίας, ο Χάζλιτ εργάστηκε σαν επιμελητής λογοτεχνικών εκδόσεων για τη New York Sun (1925-1929) και επίσης σαν επιμελητής εκδόσεων στην, αριστερών τάσεων, εφημερίδα The Nation (1930-1933), Παράλληλα με τη δουλειά του στο The Nation, ο Χάζλιτ επίσης εκδίδει το The Practical Program for America (1932), μια σύνθεση προτάσεων πολιτικής για τη Μεγάλη Ύφεση, που τον τοποθετεί όμως στη μειοψηφία αυτών που ζητούν τη μικρότερη κυβερνητική παρέμβαση στην οικονομία. Μετά από μια σειρά δημόσιων αντιπαραθέσεων με τον σοσιαλιστή Louis Fischer, ο Χάζλιτ σταμάτησε τη συνεργασία με το The Nation.
Το 1933, ο Χάζλιτ εκδίδει τo Anatomy of Critisism, μια εκτενή τριλογία στην οποία εξετάζει τη φύση της λογοτεχνικής κριτικής και αξιολόγησης, θεωρούμενη από πολλούς σαν μια πρώιμη ανασκευή της αποδόμησης. Την ίδια χρονιά επιλέγεται να διαδεχθεί ως συντάκτης τον H.L.Mencken στο λογοτεχνικό περιοδικό The American Mercury, το οποίο ο Mencken είχε ιδρύσει μαζί με τον George Jean Nathan. Σαν αποτέλεσμα, το Vanity Fari συμπεριέλαβε τον Χάζλιτ ανάμεσα σε αυτούς που παρουσίαζε στο φωτογραφικό του Hall of Fame. Μετά από την κλιμάκωση συγκρούσεων με τον εκδότη του, τον Alfed A. Knopf Sr., δεν έμεινε πολύ καιρό στη θέση του, αλλά ο Mencken έγραψε πως ο Χάζλιτ ήταν «ο μόνος ικανός κριτικός τέχνης που ταυτόχρονα είναι και ικανός οικονομολόγος, σε θεωρητικό και πρακτικό επίπεδο», προσθέτοντας πως «είναι ένας από τους λίγους οικονομολόγους στην ανθρώπινη ιστορία που πραγματικά ξέρει να γράφει ».
To 1929 ο Xάζλιτ παντρεύτηκε τη Valerie Earle, κόρη του διακεκριμένου φωτογράφου και σκηνοθέτη ταινιών των Vitagraph Studios William P.S. Earle. Τους πάντρεψε ο ακτιβιστής πάστορας John Haynes Holmes, μα αργότερα χώρισαν. Το 1936 παντρεύτηκε τη Frances Kanes, συγγραφέα του The Concise Bible, με την οποία αργότερα συνεργάστηκε στη συγγραφή μιας ανθολογίας Στωικών φιλοσόφων, τη The Wisdom of the Stoics: Selections from Seneca, Epictetus and Marcus Aurelius (1984). Έμειναν παντρεμένοι μέχρι τον θάνατο της Frances το 1991.
Από το 1934 ως το 1946, ο Χάζλιτ διετέλεσε αρχισυντάκτης του τμήματος οικονομικών και χρηματοοικονομικών των ΝΥΤ, γράφοντας σε μια εβδομαδιαία στήλη και στα ανυπόγραφα editorial της εφημερίδας περί οικονομικών, παράγοντας ένα σημαντικό αριθμό έργων. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ήρθε σε ρήξη με τον Άρθουρ Χέιζ Σούλζμπεργκ, εκδότη της εφημερίδας, επί του προσφάτως ιδρυθέντος συστήματος του Μπρέτον Γουντς, από το οποίο δημιουργήθηκαν η Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Ο Χάζλιτ ήταν κατά του Συμφώνου του Μπρέτον Γουντς, κυρίως επειδή φοβόταν το ρίσκο του πληθωρισμού. Αφού συμφώνησε να μην γράψει πάνω στο θέμα, αναζήτησε μια άλλη οδό για το έργο του και έτσι αποφάσισε να μεταφερθεί στο περιοδικό Newsweek, για το οποίο έγραφε μια ενυπόγραφη στήλη, την Business Tides, από το 1946 έως και το 1966.
Τη μεγαλύτερη επιρροή στον Χάζλιτ, σύμφωνα με τον ίδιο, άσκησε το έργο του Λούντβιχ φον Μίζες, και του αναγνωρίζεται το γεγονός ότι εισήγαγε τις ιδέες της Αυστριακής Σχολής οικονομικών στον λαϊκό αγγλόφωνο άνθρωπο. Το 1938, παραδείγματος χάρη, αναθεώρησε την πρόσφατα εκδοθείσα μετάφραση της σημαντικής πραγματείας του Μίζες «Σοσιαλισμός» για τους ΝΥΤ, ανακηρύσσοντάς το «κλασσικό» και «την πιο καταστροφική ανάλυση σοσιαλισμού που γράφτηκε ποτέ ». Μετά τη μετανάστευση του εβραίου οικονομολόγου στις Ηνωμένες Πολιτείες από την κατεχόμενη από τους Ναζί Ευρώπη το 1940, ο Χάζλιτ φρόντισε να προσφέρει ο Μίζες editorials για τους ΝΥΤ, και βοήθησε να εξασφαλίσει μια θέση διδάσκοντος στο πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Με τις καταβολές των φίλων του, Μαξ Ήστμαν και Τζον Τσέιμπερλεϊν, ο Χάζλιτ επίσης βοήθησε να εισαχθούν ιδέες του Χάγιεκ και του έργου του «Ο Δρόμος προς τη Δουλεία» στο αναγνωστικό κοινό της Αμερικής. Η κριτική του στους ΝΥΤ έκανε το περιοδικό Reader's Digest, όπου ο Ήστμαν υπήρξε τακτικός συντάκτης, να εκδώσει μια από τις κατατεθείσες συντμήσεις του νομπελίστα πιο κοντά σε ένα πολύ μεγάλο κοινό.
Σε αντίθεση με πολλούς άλλους συγγραφείς της γενιάς του από τη δεξιά, ποτέ ο Χάζλιτ δεν βίωσε περίοδο της ζωής του που να ήταν σοσιαλιστής ή κομμουνιστής, ή κάποια σημαντική αλλαγή στις κλασικά φιλελεύθερες πολιτικές του απόψεις. Ήταν συνιδρυτής και αντιπρόεδρος του Ιδρύματος Οικονομικής Παιδείας το οποίο κληρονόμησε τη μεγάλη του προσωπική βιβλιοθήκη τη δεκαετία του 1980. Το Ίδρυμα, που εγκαθίδρυσε ο Λέοναρντ Ριντ το 1946, θεωρείται το πρώτο think tank ιδεών περί την ελεύθερη αγορά. Ήταν επίσης ένα από τα πρώτα μέλη της κλασικής φιλελεύθερης εταιρείας Mont Pelerin το 1947.
Ο Χάζλιτ, μαζί με τον Τζον Τσέιμπερλεϊν (και τη Σούζαν Λα Φολέτ ως αρχισυντάκτρια) διετέλεσε συντάκτης σε ένα πρώιμο έντυπο για την ελεύθερη αγορά (το «The Freeman») από το 1950 έως το 1952, και κύριος αρχισυντάκτης του από το 1952 μέχρι το 1953. Οι συντάκτες του κατά τη θητεία του περιλάμβαναν τους Χάγιεκ, Μίζες και Βίλχελμ Ρέπκε, καθώς και τους συγγραφείς Τζέιμς Μπέρναμ, Μαξ Ιστμαν, Τζον Τ. Φλυνν, Φρανκ Μάιερ, Ρέιμοντ Μόουλι, Μόρι Ρισκιντ και Τζορτζ Σοκόλσκι. Προτού αναλάβει την αρχισυνταξία, το Freeman υποστήριζε τον γερουσιαστή Τζόζεφ Μακάρθυ στη διαμάχη του με τον Πρόεδρο Χάρι Τρούμαν στο ζήτημα του κομμουνισμού, σύμφωνα με ορισμένους κριτικούς «δίχως να κάνει διακρίσεις», αλλά μόλις έγινε αρχισυντάκτης, ο Χάζλιτ άλλαξε τη σκοπιά του περιοδικού σε υποστηρικτική προς τον τότε πρόεδρο Τρούμαν.
Το Freeman θεωρείται ευρέως ένας σημαντικός πρόδρομος του συντηρητικού National Review, που ιδρύθηκε από τον William F. Buckley Jr. και από την αρχή είχε μερικούς από τους ίδιους συντελεστές. Ο Χάζλιτ ήταν η σημαία του National Review και σαν συνεργάτης και αργότερα σαν συντάκτης από την ίδρυση το 1955 μέχρι το θάνατό του το 1993. Υπήρχαν διαφορές μεταξύ των εντύπων: το Freeman υπό τον Χάζλιτ ήταν πιο προσγειωμένο και παρουσίαζε μεγαλύτερο εύρος απόψεων για την εξωτερική πολιτική από το National Review.
Ο Χάζλιτ έγινε ευρέως γνωστός μέσω των άρθρων του και των συχνών αντιλόγων του με επιφανείς πολιτικούς στο ραδιόφωνο, συμπεριλαμβανομένων των: Αντιπροέδρου Χένρι Ουάλας, Υπουργού Εξωτερικών Ντιν Άτσεσον και Γερουσιαστών Πωλ Ντάγκλας και Χούμπερτ Χάμφρι, μελλοντικό Αντιπρόεδρο. Στις αρχές του 1950, εμφανίστηκε στο Longines Chronoscope του CBS παίρνοντας συνέντευξη από πρόσωπα όπως ο Γερουσιαστής Joseph McCarthy και τον Βουλευτή Franklin D. Roosevelt, Jr., μαζί με τον συνεκδότη William Bradford Huie. Με πρόσκληση του φιλοσόφου Sidney Hook, συμμετείχε στο American Committee for Cultural Freedom τη δεκαετία του '50.
Ο Χάζλιτ πέθανε σε ηλικία 98 χρονών.
Βραβεύτηκε με τιμητικό διδακτορικό τίτλο στο Πανεπιστήμιο Francisco Marroquín στη Γουατεμάλα.
Οικονομικά και φιλοσοφία
Το έργο «Οικονομικά σε ένα μάθημα» (1946) έχει χαρακτηριστεί ως η «πιο ανθεκτική στον χρόνο συμβολή» του Χάζλιτ, με πωλήσεις ενός εκατομμυρίου αντιτύπων και διαθέσιμο σε δέκα γλώσσες. Θεωρείται «διαχρονικά κλασικό» σε συντηρητικούς, φιλελεύθερους και κύκλους της ελεύθερης αγοράς. Η Άυν Ραντ το χαρακτήρισε «μία θαυμάσια δουλειά θεωρητικής έκθεσης», ενώ το μέλος του Κογκρέσου Ρον Πωλ το κατατάσσει δίπλα στα έργα του Φρεντερίκ Μπαστιά και του Φρίντριχ Χάγιεκ. Ο ίδιος ο Χάγιεκ εξήρε το έργο, όπως επίσης και ο συνάδελφος του επίσης βραβευμένος με Νόμπελ Μίλτον Φρίντμαν, ο οποίος είπε ότι η περιγραφή του συστήματος των τιμών από τον Χάζλιτ, για παράδειγμα, ήταν «πραγματικά κλασική: διαχρονική, σωστή, ανώδυνα διδακτική».
Στο βιβλίο του «Βασικά Οικονομικά», ο Τόμας Σάουελ επίσης υμνεί τον Χάζλιτ, και το έργο του Σάουελ έχει αναφερθεί ότι «ακολουθεί την παράδοση οικονομικής έκθεσης των Μπαστιά-Χάζλιτ». Το 1996, οι εκδόσεις του βιβλιοπωλείου «Laissez Faire Books» κυκλοφόρησαν μια έκδοση για τη 50στή επέτειο με μια εισαγωγή από τον εκδότη και υποψήφιο για την προεδρία Στηβ Φορμπς.
Ακόμα ένα από τα ανθεκτικά στον χρόνο έργα του είναι «Η αποτυχία των νέων οικονομικών» (The Failure of the New Economics, 1959), μια λεπτομερής, κεφάλαιο-ανά-κεφάλαιο κριτική του μεγάλης επιρροής βιβλίου του Τζων Μέυναρντ Κέυνς, «Γενική Θεωρία της Απασχόλησης, του Τόκου και του Χρήματος» (General Theory of Employment, Interest and Money), για το οποίο, παραφράζοντας μια φράση που αποδίδεται στον Σάμιουελ Τζόνσον, είπε ότι «αδυνατούσε να βρει σε αυτό έστω και μία θεωρία που να είναι ταυτόχρονα αληθινή και πρωτότυπη. Ό,τι είναι πρωτότυπο στο βιβλίο δεν είναι αληθινό, και ό,τι είναι αληθινό, δεν είναι πρωτότυπο ». Ο Χάζλιτ δημοσίευσε επίσης τρία βιβλία σχετικά με το θέμα του πληθωρισμού: το «Από το Σύστημα σταθερών ισοτιμιών του Μπρέτον Γουντς στον Παγκόσμιο Πληθωρισμό» (From Bretton Woods to World Inflation, 1984), καθώς και τα δύο μεγάλης επιρροής έργα του για τη φτώχεια, «Ο Άνθρωπος εναντίον του Κοινωνικού Κράτους» (Man vs. The Welfare State, 1969), και «Η Κατάκτηση της Φτώχειας» (The Conquest of Poverty, 1973), που κάποιοι θεωρούν ότι προεβλέψαν το μετέπειτα έργο του Τσαρλς Μάρευ «Χάνοντας Έδαφος» (Losing Ground).
Το κύριο έργο του στη φιλοσοφία είναι «Τα Θεμέλια της Ηθικής» (The Foundations of Morality, 1964), μια πραγματεία περί της ηθικής της υπεράσπισης του ωφελιμισμού, που συμπληρώνει το έργο του Ντέιβιντ Χιουμ και του Τζον Στιούαρτ Μιλ. Το έργο του Χάζλιτ «Ο Δρόμος προς τη Δύναμη της Θέλησης» (The Way to Will-Power) του 1922, έχει περιγραφεί ως μια υπεράσπιση της ελεύθερης βούλησης ή αλλιώς «ατομική πρωτοβουλία ενάντια στις ντετερμινιστικές αξιώσεις της Φροϋδικής ψυχανάλυσης ». Σε αντίθεση με πολλούς άλλους στοχαστές της πολιτικής δεξιάς, ήταν αγνωστικιστής όσον αφορά τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις.
Στο «Ένα Νέο Σύνταγμα Τώρα» (A New Constitution Now, 1942), που δημοσιεύθηκε κατά τη διάρκεια της άνευ προηγουμένου τρίτης θητείας του Φραγκλίνου Ντ. Ρούζβελτ ως Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, ο Χάζλιτ ζήτησε την αντικατάσταση της υφιστάμενης ορισμένου χρόνου προεδρικής θητείας στις Ηνωμένες Πολιτείες με ένα πιο αγγλο-Ευρωπαϊκό σύστημα κυβέρνησης «υπουργικού συμβουλίου», σύμφωνα με το οποίο ένας αρχηγός κράτους ο οποίος έχει χάσει την εμπιστοσύνη των νομοθετών ή του υπουργικού συμβουλίου μπορεί να απαλλαγεί από τα καθήκοντά του μετά από ψηφοφορία μη εμπιστοσύνης σε μόλις 30 ημέρες. (Λίγο μετά το θάνατο του Ρούσβελτ, θεσπίστηκαν όρια διάρκειας προεδρικής θητείας.)
Το μυθιστόρημά του, του 1951, «Η Μεγάλη Ιδέα» (The Great Idea, που επανεκδόθηκε το 1966 ως «Ο χρόνος θα τρέχει πίσω», Time Will Run Back) απεικονίζει ηγεμόνες μιας κεντρικά σχεδιασμένης σοσιαλιστικής δυστοπίας να ανακαλύπτουν, εν μέσω του προκύπτοντος οικονομικού χάους, την ανάγκη να επαναφέρουν το σύστημα τιμολόγησης μέσω της αγοράς, την ιδιωτική ιδιοκτησία των κεφαλαιουχικών αγαθών και τις ανταγωνιστικές αγορές. Ο Χάζλιτ ήταν πολυγραφότατος, και συνέγραψε 25 έργα στη διάρκεια της ζωής του.
Το 1981, ο Πρόεδρος Ρόναλντ Ρήγκαν στην ομιλία του ενώπιον της «Διάσκεψης Συντηρητικής Πολιτικής Δράσης» (Conservative Political Action Conference) αποκάλεσε τον Χάζλιτ ως έναν από τους «ηγέτες της διανόησης» (μαζί με τους Χάγιεκ, Μίζες, Φρίντμαν, Ράσελ Κερκ, Τζέιμς Μπέρνχαμ και Φρανκ Μέγιερ), που έχουν «διαμορφώσει σε τόσο μεγάλο βαθμό τις σκέψεις μας ».
Ο Λούντβιχ φον Μίζες, δήλωσε σε ένα δείπνο προς τιμήν του Χάζλιτ: «Σε αυτή την εποχή της μεγάλης πάλης υπέρ της ελευθερίας και του κοινωνικού συστήματος στο οποίο οι άνθρωποι μπορούν να ζουν ως ελεύθεροι, είστε ο ηγέτης μας. Έχετε ακούραστα πολεμήσει εναντίον της σταδιακής προέλασης δυνάμεων που ανυπομονούν να καταστρέψουν ό,τι ο ανθρώπινος πολιτισμός έχει δημιουργήσει σε μια μακρά περίοδο αιώνων ... Είστε η οικονομική συνείδηση της χώρας μας και του έθνους μας ».
Το Ίδρυμα Χένρυ Χάζλιτ
Από το 1997 έως το 2002 υπήρξε ένας οργανισμός υπό το όνομα «Ίδρυμα Χένρυ Χάζλιτ», που προώθησε ενεργά τη δικτύωση φιλελευθέρων στο διαδίκτυο, ιδίως μέσω της ιστοσελίδας του Free-Market.Net. Αυτός ο οργανισμός ονομάστηκε προς τιμήν του Χάζλιτ επειδή ήταν γνωστός για την προώθηση μέσω της γραφής του των φιλελεύθερων ιδεών σε ένα ευρύ φάσμα ανθρώπων και για τη βοήθεια διασύνδεσης σε υποστηρικτές της ελεύθερης αγοράς. Το ίδρυμα ξεκίνησε μετά τον θάνατο του Χάζλιτ και δεν είχε καμία επίσημη σχέση με την περιουσία του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί οικονομολόγοι
Ιωάννης Ηλ. Αλεξάκης
Ο Ιωάννης Ηλία Αλεξάκης (1938- 14 Δεκεμβρίου 2015) ήταν επίτιμος αντιστράτηγος του ελληνικού Στρατού Ξηράς, με πρωταγωνιστικό ρόλο στον αντιδικτατορικό αγώνα. Υπήρξε συνεργάτης του Αλέξανδρου Παναγούλη, ενώ μεταπολιτευτικά συνδέθηκε φιλικά με τον Ανδρέα Παπανδρέου και διετέλεσε δύο φορές διευθυντής Ασφαλείας της τότε Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΚΥΠ), από το 1974 ως το 1976 και από το 1981 ως το 1986.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1938 στο Ηράκλειο Κρήτης, γόνος παλαιάς, μεγάλης και σημαντικής στρατιωτικής οικογένειας από τους Ποτάμους Λασιθίου, της οποίας διακεκριμένα μέλη ήταν ο στρατηγός Ιωάννης Σ. Αλεξάκης, ο πρώτος Έλληνας αξιωματικός που μπήκε στη Θεσσαλονίκη το 1912, ο Νικόλαος Αλέξης, ο Αλέξιος Αλέξης κ.α. Αποφοίτησε από τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων (ΣΣΕ) το 1959 ως ανθυπολοχαγός του Πεζικού. Αργότερα συμπλήρωσε τις σπουδές του σε διάφορες στρατιωτικές Σχολές εσωτερικού και εξωτερικού.
Την περίοδο της χούντας των συνταγματαρχών, ο Αλεξάκης είχε ουσιαστική συμμετοχή στον αντιδικτατορικό αγώνα και υπήρξε σημαντικός συνεργάτης της ομάδας του Αλέξανδρου Παναγούλη. Μάλιστα η σύζυγός του Νένα, υπάλληλος στο διοικητικό τμήμα της Κυπριακής πρεσβείας στην Αθήνα, ήταν ο άνθρωπος που παρέδιδε όπλα και εκρηκτικά στους εκπροσώπους του Παναγούλη, που ήταν κρυμμένα στον διπλωματικό σάκο που ερχόταν από την Κύπρο. Με αυτά τα εκρηκτικά ο Παναγούλης πραγματοποίησε την απόπειρα δολοφονίας του δικτάτορα Γεωργίου Παπαδόπουλου.
Το έτος 1973 έλαβε μέρος και είχε σημαντικό ρόλο στο κίνημα του Ναυτικού, μαζί με τον Σπύρο Μουστακλή, που βασανίστηκε απάνθρωπα στο ΕΑΤ-ΕΣΑ.
Μπόμπλα
Το Μπόμπλα είναι ένα χωριό και δήμος της επαρχίας Λερίκ του Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 490 κατοίκων. Ο δήμος αποτελείται από τα χωριά Μπόμπλα, Εντσέκοφ και Ζεϊνέκο.
Ιωάννης Ηλ. Αλεξάκης
Βιογραφικό
Τον Ιούλιο του 1974, αμέσως μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής διόρισε αρχηγό της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΚΥΠ) τον νομιμόφρονα στρατηγό Κωνσταντίνο Φέτση. Ο Φέτσης αμέσως διόρισε τον τότε ταγματάρχη Αλεξάκη διευθυντή του Τμήματος Ασφαλείας της ΚΥΠ, μετά από προτροπή του στρατηγού Περίδη, με τον οποίο ο Αλεξάκης συνυπήρξε στην αντιστασιακή οργάνωση «Ελεύθεροι Έλληνες», στην οποία συμμετείχαν αντιχουντικοί αξιωματικοί από όλους τους πολιτικούς χώρους.
Μπόμπλα
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Λερίκ Κατηγορία:Χωριά του Αζερμπαϊτζάν
Ιωάννης Ηλ. Αλεξάκης
Βιογραφικό
Με μία κάπως διασταλτική ερμηνεία των επίσημων καθηκόντων του (ασφάλεια της ΚΥΠ), ο Αλεξάκης ανέλαβε την ευθύνη του εντοπισμού των ακροδεξιών «σταγονιδίων» στις Ένοπλες Δυνάμεις, και στο τμήμα του αποδόθηκαν τα εύσημα για την αποκάλυψη και καταστολή του φιλοχουντικού πραξικοπήματος της πυτζάμας στις αρχές του 1975. Επίσης, ανέλαβε την ευθύνη του χειρισμού των Αρχείων της ΕΣΑ και συνεργάστηκε αποτελεσματικά με τον Μιχάλη Ζούβελο, επίτροπο (στρατιωτικό εισαγγελέα) στο Στρατοδικείο των βασανιστών του ΕΑΤ-ΕΣΑ καθώς και με τον Γιάννη Ντεγιάννη στη δίκη των αρχιπραξικοπηματιών.