cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tensor Flow
Εφαρμογές που αξιοποιούν το TensorFlow
Μερικές από τις εταιρίες που υιοθέτησαν τη βιβλιοθήκη TensorFlow στα project τους :
Πηγές
Κατηγορία:Google (λογισμικά) Κατηγορία:Βιβλιοθήκες υπολογιστών Κατηγορία:Ελεύθερο λογισμικό Κατηγορία:Στατιστικό λογισμικό
Άινερ Ούλριχ
Ο Άινερ γεννήθηκε το 1896 στην Κοπεγχάγη, ήταν Γερμανοεβραϊκής καταγωγής, γονείς του ήταν η Έλλεν και ο Aage Λούις Φράνσις Ούλρικ. Ο Άινερ αποφοίτησε το 1915 από τη σχολή Schneekloths. Στη συνέχεια φοίτησε στο Jydske Dragonregiment και κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου πολέμου προήχθη σε βαθμό αξιωματικού.
Καριέρα στο τένις
Αγωνίστηκε στο Γουίμπλετον του 1926 και έφτασε στον τέταρτο γύρο στο μονό γεγονός στο οποίο έχασε από τον Ζαν Μποροτρά. Στο διπλό και το μεικτό έχασε στον δεύτερο γύρο. Η δεύτερη και τελική συμμετοχή του ήταν στο 1929 όπου έφτασε στον δεύτερο γύρο και στις τρεις εκδηλώσεις. Ήταν 28 φορές εθνικός πρωταθλητής της Δανίας, πέντε από τις οποίες ήταν συνεχόμενες. Έπαιξε για το Κύπελλο Ντέιβις με τη Δανία 74 φορές.
Συμμετείχε στο μονό στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1924 φτάνοντας στον δεύτερο γύρο στον οποίο έχασε από τον Henk Timmer. Με τον συμπατριώτη του Έρικ Τέγκνερ συναγωνίστηκε στη διοργάνωση του διπλού και έφτασε στον τρίτο γύρο.
Προσωπική ζωή
Ο Ούλρικ ασχολήθηκε με τη διαφημιστική βιομηχανία όταν ίδρυσε τη δική του εταιρεία "Einer Ulrich Advertising" το 1941 την οποία πώλησε στον Αμερικανό Τζέιμς Γουόλτερ Τόμσον όπου παρέμεινε ως συν-διευθυντής του δανικού τμήματος μέχρι το θάνατό του. Εν τω μεταξύ, διατηρεί επαφή με την αντισφαίριση ως πρόεδρος του συλλόγου "Hellerup Idræts Klub" από το 1938 και γραμματέας της Δανέζικης ένωσης γηπέδων αντισφαλιρισης από το 1929 και του προέδρου της από το 1964. Ήταν επίσης ο συντάκτης- επικεφαλής περιοδικού αντισφαίρισης. Για μικρό χρονικό διάστημα διορίστηκε ο αρχηγός της εθνικής Δανίας στο κύπελλο Ντέιβις. Το 1967 Ίδρυσε το Ίδρυμα "Άινερ Ούλρικ", έργο του ήταν να βοηθήσει νέους παίκτες της αντισφαίρισης. Ήταν παντρεμένος τρεις φορές και είχε τρία παιδιά: μια κόρη που ονομάστηκε Κρίστεν από τον πρώτο γάμο του με την Κάρεν Λάρσεν και δύο γιους με τη δεύτερη σύζυγό του Ούλα Μέγιερ, επίσης παίκτη της αντισφαίρισης και πρωταθλήτρια Δανίας. Οι γιοι του ήταν ο Τζόγκερν Ούρικ και ο Τόρμπεν Ούλρικ
έγιναν επίσης πρωταθλητές της αντισφαίρισης. Παντρεύτηκε για τρίτη φορά τη Rigmor Alvilda Landgreen. Ο Άινερ Ούλρικ είναι επίσης ο παππούς του ντράμερ των Metallica Λαρς Ούλρικ του γιου του Τόρμπεν.
Οι οικογενειακές περιπέτειες του Β Παγκοσμίου Πολέμου
Μετά τη ναζιστική κατοχή της Δανίας το 1940, η οικογένεια αποφάσισε να μείνει στη χώρα παρά την εβραϊκή καταγωγή της Ούλα, τότε συζύγου του Άινερ. Το σημείο καμπής ήταν το έτος 1943, όταν ενημερώθηκαν για την πρόθεση των Ναζί να «καθαρίσουν» από τους Εβραίους το δανικό προτεκτοράτο. Αυτή η φήμη ενισχύθηκε από την απέλαση της δανικής αστυνομίας το 1943. Τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου για να αποφύγει τη σύλληψή του, ο Άινερ χρησιμοποίησε τους δεσμούς του με τον Σουηδό βασιλιά Γουσταύδο Ε΄ για να στείλει μυστικά τη σύζυγό του και δύο γιους του στη Σουηδία. Η οικογένειά του μαζί με μια ομάδα άλλων Εβραίων προσφύγων μεταφέρθηκαν σε ένα αλιευτικό σκάφος αλλά στο στενό του Øresund πιάστηκαν στη θάλασσα από τους Γερμανούς. Οι Γερμανοί πυροβόλησαν εναντίον του σκάφους και οι επιβάτες έπεσαν στο νερό και διασκορπίστηκαν. Τραυματίστηκαν αρκετοί από τους Ναζί και συνελήφθησαν στο Elsinore και στη συνέχεια μεταφέρθηκαν σε ένα τοπικό στρατόπεδο. Ο Άινερ κατάφερε να πείσει τις γερμανικές αρχές και πέτυχε να απελευθερώσουν την οικογένειά του. Περίπου έξι εβδομάδες αργότερα αποφάσισαν να διαφύγουν και πάλι στη Σουηδία κάτι που το κατάφεραν με τη βοήθεια πιθανώς δωροδοκιών τελωνειακών υπαλλήλων. Μετά τον πόλεμο επέστρεψαν στη Δανία.
Πηγές
Κατηγορία:Δανοί αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Δανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Δανοί διαιτητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Δανοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Δανοί στρατιωτικοί
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2006-07
Η Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2006-07 ήταν η 68η έκδοση της Α΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε ο ΑΠΟΕΛ για 19η φορά στην ιστορία του.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 2006-07 συμμετείχαν 14 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι τρεις τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 2007-08.
Επιπρόσθετα, μία από τις ομάδες του πρωταθλήματος εξασφάλιζε το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ 2007. Όσες ομάδες επιθυμούσαν δήλωναν το ενδιαφέρον τους, πριν την ολοκλήρωση του πρωταθλήματος, για συμμετοχή στη διοργάνωση. Όποια από τις ομάδες αυτές τερμάτιζε ψηλότερα στο βαθμολογικό πίνακα συμμετείχε στο Ιντερτότο (εφόσον δεν είχε εξασφαλίσει τη συμμετοχή της σε άλλη διοργάνωση της ΟΥΕΦΑ).
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Κριτήρια ισοβαθμίας
Την περίοδο αυτή διαφοροποιήθηκαν τα κριτήρια ισοβαθμίας. Ενώ τα προηγούμενα χρόνια λαμβανόταν υπόψη η συνολική διαφορά τερμάτων, από την περίοδο 2006-07 λαμβάνονταν υπόψη αρχικά οι μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων αγώνες (i. βαθμοί από τα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, ii. διαφορά τερμάτων σε μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, iii. καλύτερη επίθεση στα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, iv. καλύτερη εκτός έδρας επίθεση στα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια) και αν εξακολουθούσε να υπάρχει ισοβαθμία λαμβανόταν υπόψη η γενική διαφορά τερμάτων και ακολούθως η καλύτερη επίθεση.
Αλλαγές σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο
Σε σχέση με το πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 2005-06, στο πρωτάθλημα της περιόδου 2006-07 συμμετείχαν οι τρεις πρώτες ομάδες του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας 2005-06 ΑΕΠ, Άρης Λεμεσού και Α.Ο. Αγία Νάπα. Στο πρωτάθλημα δεν συμμετείχαν ο ΑΠΟΠ Κινύρας, η ΑΠΕΠ και το ΘΟΪ που είχαν υποβιβαστεί στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 2006-07.
Ομάδες, στάδια και τοποθεσίες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν.
Σημειώσεις: 1 Λόγω ακαταλληλότητας της δικής της έδρας (Δημοτικό Στάδιο Αγίας Νάπας) για διεξαγωγή αγώνων Α΄ κατηγορίας, ο Α.Ο. Αγία Νάπα χρησιμοποίησε ως έδρα το Στάδιο Τάσος Μάρκου.
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων αγώνες (i. Βαθμοί από τα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, ii. Διαφορά τερμάτων σε μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, iii. Καλύτερη εκτός έδρας επίθεση στα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια), 3ος Γενική διαφορά τερμάτων, 4ος Καλύτερη επίθεση.
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2006-2007
Κλιμάκι Πετριών Εύβοιας
Το Κλιμάκι Πετριών είναι παραθαλάσσιος οικισμός και παραλία στα όρια της κεντρικής με τη νότια Εύβοια, στην Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Το Κλιμάκι είναι παραθεριστικός οικισμός στα παράλια του Αιγαίου Πελάγους και τον όρμο Πετριών με υψόμετρο 37 μέτρα. Απέχει περίπου 2 χλμ. Α. από τις Πετριές, 17 χλμ. Α. από το Αλιβέρι (έδρα του δήμου) και 63 χλμ. Α.-ΝΑ. από την Χαλκίδα. Δίπλα και βορειοανατολικά είναι οι Άγιοι Απόστολο ι, νότια η Λιάναμμος και νοτιοανατολικά στον όρμο η νησίδα Γκαμήλα. Διαθέτει αμμώδη παραλία, με μερικά αρμυρίκια στην κορυφή της, γαλαζοπράσινα νερά και βράχους στις άκρες της. Αναφέρεται επίσημα, ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1991 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Πετριών. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με τις Πετριές, τους Αγίους Αποστόλους και τη Λιάναμμο αποτελούν την τοπική κοινότητα Πετριών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Διστύων του Δήμου Κύμης - Αλιβερίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 26 κατοίκους.
Σημείωση
Στην Εύβοια και τον Δήμο Διρφύων - Μεσσαπίων υπάρχουν δύο ακόμα συνώνυμοι οικισμοί, το Κλιμάκι Μίστρου ή Διρφύων και το Κλιμάκι Καμαρίτσας ή Ψαχνών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Κύμης - Αλιβερίου
Γιάννης Μάντακας
Ο Γιάννης Μάντακας ήταν Έλληνας μαέστρος χορωδιών που γεννήθηκε στις 4 Μαρτίου 1934 και πέθανε στις 26 Δεκεμβρίου 1998 στη Θεσσαλονίκη.
Βιογραφία
Ο πατέρας του, Νικόλαος, καταγόταν από τα Χανιά της Κρήτης και η οικογένειά του έπαιξε ενεργό ρόλο στην Επανάσταση, στο Μακεδονικό Αγώνα και την Εθνική Αντίσταση. Η μητέρα του, Μαργαρίτα, ήταν κόρη του Αργύρη Ζάχου, ο οποίος ως διπλωμάτης προσέφερε τις υπηρεσίες του στο Μακεδονικό Αγώνα στο πλευρό του Ίωνα Δραγούμη. Αυτές οι καταβολές έστρεψαν το ενδιαφέρον του προς την ιστορία του τόπου, τη τέχνη και τον ευρωπαϊκό πολιτισμό και τον έκαναν κοσμοπολίτη, με ανοιχτές ιδέες και υψηλή αισθητική.
Το 1993 προσβλήθηκε από σπάνια ασθένεια του κινητικού νευρώνα. Πέθανε στη Θεσσαλονίκη στις 26 Δεκεμβρίου 1998. εναλλ.=Ο Γιάννης Μάντακας στο γραφείο του|μικρογραφία|360x360εσ|Ο Γιάννης Μάντακας στο γραφείο του
Σπουδές
Από το 1949 αρχίζει να παρακολουθεί μαθήματα αντίστιξης, φούγκας και διεύθυνσης χορωδίας στο Μακεδονικό Ωδείο με τον Επαμεινώνδα Φλώρο και το γιο του Κωνσταντίνο Φλώρο. Αργότερα εισάγεται στη Νομική σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ).
Το 1951 άρχισε να γράφει μουσικοκριτικά σημειώματα στις εφημερίδες της Θεσσαλονίκης, που συνεχίστηκαν έως το 1978. Κατά καιρούς συνεργάστηκε με τις εφημερίδες «Το Φως», «Νέα Αλήθεια», «Μακεδονία» και «Ελληνικός Βορράς».
Μουσική δραστηριότητα
Φοιτητής της Νομικής ήδη, ίδρυσε την Χορωδία του Α.Π.Θ. και λίγο αργότερα το Μουσικό Τμήμα της Πανεπιστημιακής Φοιτητικής Λέσχης του Α.Π.Θ. Ο τομέας αυτός αποτέλεσε το κυριότερο πεδίο δράσης του, για το οποίο εισέπραξε και την μεγαλύτερη αναγνώριση για την προσφορά του στα μουσικά δρώμενα της Ελλάδας. Ανανέωσε τη χορωδιακή μουσική εισάγοντας νέο ρεπερτόριο, κάνοντας πολλές πρώτες εκτελέσεις ελληνικών και ξένων έργων, ιδίως της Αναγέννησης, του Μπαρόκ και της σύγχρονης εποχής. Διοργάνωσε πλήθος συναυλιών και εκδηλώσεων στη Θεσσαλονίκη, την Αθήνα και σε πολλές πόλεις της Ελλάδας.
Παράλληλα συμμετέχει ανελλιπώς σε μεγάλα χορωδιακά φεστιβάλ του εξωτερικού. Πραγματοποίησε αρκετές δισκογραφικές παραγωγές, πολλά προγράμματα για το ραδιόφωνο και την τηλεόραση, μουσικές εκδόσεις, συναντήσεις χορωδιών, μουσικοπαιδαγωγικά σεμινάρια και σεμινάρια χορωδιακής μουσικής. Όλες αυτές οι δραστηριότητες συνεχίστηκαν αδιάλειπτα έως το 1993.
Πραγματοποίησε αρκετές δισκογραφικές παραγωγές, πολλά προγράμματα για το  ραδιόφωνο και την τηλεόραση, μουσικές εκδόσεις, συναντήσεις χορωδιών, μουσικοπαιδαγωγικά σεμινάρια και σεμινάρια χορωδιακής μουσικής. Όλες αυτές οι δραστηριότητες συνεχίστηκαν αδιάλειπτα έως το 1993.
Την έξοδο της χορωδίας στο εξωτερικό ξεκίνησε από τις εκδηλώσεις της Μουσικής Ομοσπονδίας Νέων Europa Cantat. Αργότερα παρουσιάστηκε σε συναυλίες στη Γαλλία, Βέλγιο, Αυστρία, Γερμανία, Ελβετία, Δανία, Ισπανία, Μεγάλη Βρετανία.
Το 1966 διοργάνωσε στη Θεσσαλονίκη για πρώτη φορά τη «Διεθνή Χορωδιακή Εβδομάδα» σε συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Χορωδιών Νέων Europa Cantat. Θα ακολουθήσουν άλλες τρεις διοργανώσεις, το 1980, 1983 και 1986.
Διετέλεσε τακτικός συνεργάτης του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας και του Ραδιοφωνικού Σταθμού Μακεδονίας, από το 1954 μέχρι το 1991. Με αυτή την ιδιότητα προέβαλε το έργο πολλών Ελλήνων συνθετών, ιδίως της ελληνικής μουσικής πρωτοπορίας του 20ου αιώνα. Το 1958 ίδρυσε τη Χορωδία του Ραδιοφωνικού Σταθμού Μακεδονίας.
Ίδρυσε, σε συνεργασία με τον μουσικολόγο Ούβε Μάρτιν (Uwe Martin), το «Εργαστήρι Σύγχρονης Μουσικής» στο Ινστιτούτο "Goethe" Θεσσαλονίκης.
Το 1965 οργάνωσε την πρώτη «Συνάντηση Χορωδιών», εισάγοντας για πρώτη φορά στην Ελλάδα ένα επιτυχημένο πρότυπο του εξωτερικού. Αργότερα θα εξελιχθεί σε «Χορωδιακή Εβδομάδα» και σε «Συνάντηση Χορωδιών και Ορχηστρών Νέων».
Τα έτη 1970-1973 διετέλεσε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου και Πρόεδρος του Ελληνικού Τμήματος της Διεθνούς Εταιρείας Heinrich Schütz.
Το 1972, προσκεκλημένος από το Lincoln Center της Νέας Υόρκης και από το πρόγραμμα Μορφωτικών Ανταλλαγών του State Department, επισκέφτηκε πανεπιστημιακές σχολές και ιδρύματα στην Ουάσιγκτον, Φλόριντα, Ατλάντα, Μίσιγκαν, Μπλούμιγκτον, Φιλαδέλφεια, με σκοπό να μελετήσει την αμερικανική μουσική παιδεία και παράλληλα να προβάλει εκεί τη σύγχρονη ελληνική μουσική.
Υπήρξε για πολλά χρόνια μέλος του Δ.Σ. ΕΤΟΣ (Ειδικό Ταμείο Οργάνωσης Συναυλιών) της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης (ΚΟΘ) και μέλος της Καλλιτεχνικής Επιτροπής της Εβδομάδας Νέων Καλλιτεχνών της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης.
Το 1977 μετά από πρόσκληση του Μάνου Χατζιδάκι, ίδρυσε την Αττική Χορωδία, στο πλαίσιο της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών.
Κατά καιρούς είχε κληθεί να διευθύνει τη Χορωδία της ΕΡΤ.
Διδακτική δραστηριότητα
Από το 1965 άρχισε να διδάσκει στο Μακεδονικό Ωδείο και αλλού. Συγκεκριμένα, για τα επόμενα 40 χρόνια δίδαξε θεωρητικά, διεύθυνση χορωδίας, σύγχρονα μουσικοπαιδαγωγικά συστήματα. Τα έτη 1966-1979 διετέλεσε διευθυντής του Μακεδονικού Ωδείου Θεσσαλονίκης.
Τα έτη 1979-1996	διετέλεσε διευθυντής του Νέου Ωδείου Θεσσαλονίκης. Μαζί με τον Κάρολο Τρικολίδη οργάνωσαν για πρώτη φορά στην Ελλάδα την Σχολή Μουσικής Προπαιδείας.
Το 1983-1995 ήταν διευθυντής του Δημοτικού Ωδείου Καβάλας. Με αυτή την ιδιότητα οργάνωσε τη Μουσική Κατασκήνωση Καβάλας, στην οποία συμμετείχαν μαθητές από ωδεία όλης της χώρας, θεσμός που συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Τα έτη 1985-1993 δίδαξε μουσική στη Παιδαγωγική Σχολή του Α.Π.Θ. Από το 2011 η χορωδία του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης μετονομάστηκε σε «Χορωδία Γιάννης Μάντακας».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Έλληνες διευθυντές ορχήστρας
Σφιντνίτσα
Η Σφιντνίτσα φιλοξενεί τον Καθεδρικό Ναό των Αγίων Στανίσλαου και Βεντσέσλαου και την Εκκλησία της Ειρήνης, δύο εκκλησίες ορόσημα που αναφέρονται ως Ιστορικά Μνημεία της Πολωνίας, με την τελευταίες να αναφέρεται επίσης ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Ο [[Καθεδρικός Ναός των Αγίων Στανίσλαου και Βεντσέσλαου στη Σφιντνίτσα|Καθεδρικός Ναός των Αγίων Στανίσλαου και Βεντσέσλαου, που έχει καταλογιστεί ως ιστορικό μνημείο της Πολωνίας.]] Το όνομα της πόλης καταγράφηκε για πρώτη φορά ως Svidnica το 1070, όταν ήταν μέρος του Βασιλείου της Πολωνίας των Πιαστ. Η Σφιντνίτσα έγινε πόλη το 1250, αν και δεν έχει επιβιώσει κανένα ιδρυτικό έγγραφο που να επιβεβαιώνει αυτό το γεγονός. Η πόλη ανήκε τότε στο Δουκάτο του Βρότσουαφ, μια επαρχία του Βασιλείου της Πολωνίας. Μέχρι το 1290, η Σφιντνίτσα είχε τείχη και έξι πύλες και οι βιοτεχνίες και το εμπόριο άνθισαν. Στα τέλη του 13ου αιώνα, υπήρχαν συντεχνίες αρτοποιών, υφαντών, αγγειοπλαστών, τσαγκάρηδων, γουναράδων και ραφτών στην Σφιντνίτσα. Η πόλη ήταν διάσημη για την παραγωγή μπύρας. Στα τέλη του 15ου αιώνα, σχεδόν τριακόσια σπίτια είχαν το δικαίωμα να παρασκευάζουν μπύρα. Σε διάφορες πόλεις της περιοχής (Βρότσουαφ, Ολεσνίτσα, Μπζεγκ) και της Ευρώπης (Κρακοβία, Τόρουν, Πράγα, Πίζα) υπήρχαν τα λεγόμενα «Κελάρια Σφιντνίτσα» - εστιατόρια που σέρβιραν μπύρα από τη Σφιντνίτσα. Το Piwnica Świdnicka (Πιβνίτσα Σφιντνίτσα) του Βρότσουαφ υπάρχει μέχρι και σήμερα ως το παλαιότερο εστιατόριο στην Ευρώπη. Υπήρχε επίσης ένα νομισματοκοπείο στη Σφιντνίτσα. Οι Φραγκισκανοί και οι Δομινικανοί εγκαταστάθηκαν στην πόλη το 1287 και το 1291, αντίστοιχα.
Τα έτη 1291-1392, η Σφιντνίτσα ήταν η πρωτεύουσα του υπό των έλεγχο των Πιαστ Δουκάτου της Σφιντνίτσα και του Γιάβορ. Ο τελευταίος Πολωνός Πιαστ δούκας ήταν ο Μπόλκο Β΄ ο Μικρός, και μετά το θάνατό του το 1368 το δουκάτο διατηρούσε η σύζυγός του μέχρι το 1392. Μετά το θάνατό της, ενσωματώθηκε στο Βασίλειο της Βοημίας από τον Βεντσεσλάβο Δ΄ της Βοημίας. Μέχρι το τέλος του 14ου αιώνα, η Σφιντνίτσα ήταν ήδη μια από τις μεγαλύτερες πόλεις της Σιλεσίας, με περίπου 6.000 κατοίκους.
Το 1429 η πόλη υπερασπίστηκε με επιτυχία τον εαυτό της ενάντια σε μια επίθεση Χουσιτών. Από περίπου το 1469 με 1490 ήταν υπό την κυριαρχία του Βασιλείου της Ουγγαρίας και μετά από αυτό ήταν μέρος του υπό βοημικού ελέγχου Οίκου των Γιαγκελλόνων. Τον 15ο αιώνα, πολλοί μύλοι λειτουργούσαν στην πόλη. Εκεί πραγματοποιήθηκαν μεγάλες αγορές βοοειδών και λυκίσκου. Το 1493, η πόλη καταγράφεται από τον Χάρτμαν Σέντελ στο Χρονικό της Νυρεμβέργης ως Schwednitz.
Το 1526, όλη η Σιλεσία, συμπεριλαμβανομένης της Σφιντνίτσα (ως Schweidnitz [Σφάιντνιτς]), τέθηκε υπό την κυριαρχία της Μοναρχίας των Αψβούργων ως μέρος του περιβάλλοντος Δουκάτου του Σφάιντνιτς. Τον 16ο αιώνα ήταν ένα από τα περιφερειακά κέντρα του Αναβαπτισμού. Η πόλη υπέφερε πολύ κατά τη διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου (1618-48) ως αποτέλεσμα πολιορκιών, πυρκαγιών και επιδημιών. Το Σφάιντνιτς προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας κατά τη διάρκεια του Πρώτου Σιλεσικού Πολέμου (1740-42). Η πόλη μετατράπηκε σε φρούριο, το οποίο παρέμεινε έτσι μέχρι το 1866.
Κατακτήθηκε ξανά από την Αυστρία τον Οκτώβριο του 1761, κατά τη διάρκεια του Τρίτου Σιλεσικού Πολέμου ή του Επταετούς Πολέμου, αλλά οι Πρώσοι την ξανακατέκτησαν ένα χρόνο αργότερα. Το 1803, την πόλη επισκέφθηκε ο Πολωνός νομικός, ποιητής, πολιτικός και στρατιωτικός ακτιβιστής Γιούζεφ Βιμπίτσκι, γνωστός ως συγγραφέας των στίχων του εθνικού ύμνου της Πολωνίας. Το 1807, η πόλη καταλήφθηκε από γαλλικά στρατεύματα κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων. Έγινε μέρος της Πρωσικής Γερμανικής Αυτοκρατορίας το 1871 κατά τη διάρκεια της ενοποίησης της Γερμανίας και παρέμεινε εντός της Γερμανίας μέχρι το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Σύμφωνα με την απογραφή της Πρωσίας του 1905, η πόλη Σφάιντνιτς είχε πληθυσμό 30.540 κατοίκων που ήταν ως επί το πλείστον Γερμανοί, αλλά συμπεριέλαβε επίσης μια πολωνική μειονότητα που αποτελούσε περίπου το 3% του πληθυσμού. Ο πιλότος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Λόταρ φον Ρίχτχοφεν θάφτηκε στο Σφάιντνιτς, έως ότου η πόλη έγινε ιδιοκτησία της Πολωνίας μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στον οποίο το νεκροταφείο ισοπεδώθηκε. Μια ναζιστική φυλακή βρισκόταν στην πόλη υπό τη Ναζιστική Γερμανία, και κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Γερμανοί δημιούργησαν επίσης ένα υποστρατόπεδο του στρατοπέδου συγκέντρωσης Γκρος-Ρόζεν, τρία τμήματα αιχμαλώτων πολέμου του στρατοπέδου Stalag VIII-A και ένα στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας. Μεταξύ των κρατουμένων ήταν ο Λέσουαφ Μπαρτέλσκι, Πολωνός συγγραφέας και μέλος της αντίστασης, ο οποίος πολέμησε στην Εξέγερση της Βαρσοβίας.
Μετά την ήττα της Ναζιστικής Γερμανίας το 1945, η πόλη, όπως και η πλειονότητα της Σιλεσίας, έγινε και πάλι μέρος της Πολωνίας υπό συνοριακές αλλαγές που γνωστοποιήθηκαν στη Διάσκεψη του Πότσδαμ. Εκείνα τα μέλη του γερμανικού πληθυσμού που δεν είχαν ήδη φύγει ή είχαν σκοτωθεί κατά τη διάρκεια του πολέμου εκδιώχθηκαν στη συνέχεια στην υπόλοιπη Γερμανία και η πόλη κατοικήθηκε εκ νέου με τους Πολωνούς, πολλοί από τους οποίους είχαν εκδιώξει από τις πολωνικές περιοχές που προσαρτήθηκαν από τη Σοβιετική Ένωση. Επίσης, Έλληνες πρόσφυγες του ελληνικού εμφυλίου πολέμου, εγκαταστάθηκαν στη Σφιντνίτσα τη δεκαετία του 1950.
Το 2004, η Σφιντνίτσα έγινε η έδρα της Ρωμαιοκαθολικής Επισκοπής της Σφιντνίτσα.
Σημεία ενδιαφέροντος
μικρογραφία| Η Ευαγγελική [[Εκκλησίες της Ειρήνης|Εκκλησία της Ειρήνης, μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.]] Ο γοτθικός Καθεδρικός Ναός των Αγίων Στανίσλαου και Βεντσέσλαου από τον 14ο αιώνα έχει τον ψηλότερο πύργο στη Σιλεσία, ύψος 103 μέτρων. Φιλοξενεί μια εικόνα της «Παναγίας της Υγείας των Άρρωστων». Βρίσκεται στο κατάλογο των ιστορικών μνημείων της Πολωνίας.
Η Ευαγγελική Εκκλησία της Ειρήνης, μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO και ιστορικό μνημείο της Πολωνίας, χτίστηκε το 1656-57. μικρογραφία| Δημαρχείο της Σφιντνίτσα. Το δημαρχείο του 16ου αιώνα έχει ανακαινιστεί πολλές φορές και συνδυάζει στοιχεία γοτθικής αναγεννησιακής και μπαρόκ αρχιτεκτονικής. Ένα μουσείο βρίσκεται στο δημαρχείο. Η μπαρόκ εκκλησία του Αγίου Ιωσήφ και η εκκλησία του Αγίου Χριστόφορου είναι από την ίδια εποχή.
Άλλοι αξιοσημείωτοι προορισμοί περιλαμβάνουν την παλιά πόλη και την πλατεία της Παλιάς Αγοράς, το Κάστρο της Γκόλα Ντζιερζονιόφσκα, τη μεσαιωνική πόλη Νιέμτσα και το μοναστήρι των Κιστερκιανών στο Χενρίκουφ. μικρογραφία| Παλιά πόλη της Σφιντνίτσα μικρογραφία| Εκκλησία του Αγίου Ιωσήφ
Εκπαίδευση
μικρογραφία|Πάρκο πόλης Στη Σφιντνίτσα βρίσκεται ένα Κολέγιο Τεχνολογίας Επικοινωνιών Δεδομένων (Wyższa Szkoła Technologii Teleinformatycznych).
Το 2003, η Σφιντνίτσα φιλοξένησε μια συνεδρία του Διεθνούς Χάρτη του Τάγματος του Χαμόγελου με έδρα τη Βαρσοβία, όταν ιδρύθηκε ένα Κέντρο Φιλίας για Παιδιά. Η Σφιντνίτσα είχε τον τίτλο «Πρωτεύουσα των Παιδικών Ονειρών».
Αξιοσημείωτα πρόσωπα
μικρογραφία|Dom pod bykami (Σπίτι κάτω από τους ταύρους)
Αδελφοποιημένες πόλεις
Η Σφιντνίτσα είναι αδελφοποιημένη με:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Κάτω Σιλεσίας Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόβιατ Σφιντνίτσα Κατηγορία:Πρώην πριγκιπάτα
Χρυσόμαλλο δέρας
μικρογραφία|δεξιά|Ο Ιάσων παρουσιάζει στον Πελία το χρυσόμαλλον δέρας Το χρυσόμαλλον δέρας ήταν το δέρας (δέρμα, προβιά) που απέμεινε από το κριάρι που έστειλε η Νεφέλη για να σώσει το γιο της Φρίξο από τη θυσία που ήθελε να κάνει ο πατέρας του.
Σύμφωνα με τη μυθολογία
Ο βασιλιάς Αθάμας έχοντας πάρει τον χρησμό από το μαντείο των Δελφών ότι ήταν ευθύνη του γιου του το γεγονός πως δε φύτρωσε το σιτάρι εκείνη τη χρονιά, αποφάσισε να τον θυσιάσει. Έτσι η μητέρα του Νεφέλη η οποία είχε πεθάνει, έστειλε από τον ουρανό ένα κριάρι με χρυσό δέρμα να τον αρπάξει από την επικείμενη θυσία. Το κριάρι λοιπόν άρπαξε τον Φρίξο και την Έλλη και τους πήγε στην Κολχίδα. Εκεί ο Φρίξος θυσίασε το κριάρι στο Δία και χάρισε το δέρμα του στο βασιλιά της Κολχίδας, Αιήτη που τον φιλοξενούσε. Εκείνος το κρέμασε σε μια βελανιδιά στο δάσος του θεού Άρη και έβαλε έναν ακοίμητο δράκο να το φυλάσσει.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνική μυθολογία Κατηγορία:Αργοναυτική εκστρατεία
Σοκόρρο Μπονίγια
Η Σοκόρρο Μπονίγια (Socorro Bonilla, γεννημένη ως Μαρία ντελ Σοκόρρο Μαρτίνες Ορτέγα María del Socorro Martínez Ortega, 20 Αυγούστου 1947 -) είναι Μεξικανή ηθοποιός.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί θεάτρου
Κατάλογος σημαιών
Αυτός είναι ένας κατάλογος όλων των πινακοθηκών σημαιών διαθέσιμων στη Βικιπαίδεια:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
σημαιων
國旗列表
55576 Άμυκος
Ο 55576 Άμυκος ή 2002 GB10 είναι ένας κένταυρος με διάμετρο περίπου 76,3 ±12,5 χιλιόμετρα. Ανακαλύφθηκε στις 8 Απριλίου 2002 από το ΝΕΑΤ στο Πάλομαρ.
Ο Άμυκος βρίσκεται πιο κοντά από 0,009 ΑΜ στην τροχιακή αντήχηση 3:4 με τον Ουρανό.
Παραπομπές
Αμυκος
Οργανισμός Πνευματικών Αθλημάτων
Ο MSO ιδρύθηκε σε συνδυασμό με την πρώτη Ολυμπιάδα Πνευματικών Αθλημάτων. Εκτός από το κύριο γεγονός, πάντα στην Αγγλία και συνήθως στο Λονδίνο, υποστηρίζει παρόμοιες εκδηλώσεις όπως και στο Μιλάνο, στη Νότια Κορέα, αλλά και στην Πράγα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικές οργανώσεις
Αμοιβάδωση
thumb|Αμοιβάδες σε βιοψία παχέος εντέρου από κρούσμα αμοιβαδώσεως Η αμοιβάδωση είναι παρασιτική-μολυσματική νόσος, που συναντάται σε όλη σχεδόν τη Γη και προκαλείται από είδη αμοιβάδων που ανήκουν στην ομάδα της ενδαμοιβάδας. Η μόλυνση μπορεί να υπάρχει ασυμπτωματικά, με ελαφρά ή με βαρέα συμπτώματα. Τα συμπτώματα εμφανίζονται συχνότερα στη μόλυνση από το είδος ενδαμοιβάδα η ιστολυτική (Entamoeba histolytica) και μπορεί να περιλαμβάνουν πόνο στην κοιλιά και διάρροια (με αίμα ή χωρίς). Οι επιπλοκές περιλαμβάνουν φλεγμονή ή και ελκώσεις του παχέος εντέρου, με νέκρωση ιστών ή και διάτρηση του εντέρου, που μπορεί να προκαλέσει περιτονίτιδα. Μερικοί ασθενείς ίσως να παρουσιάσουν αναιμία εξαιτίας της απώλειας αίματος.
Κύστεις ενδαμοιβάδων μπορούν να επιβιώσουν μέχρι και έναν μήνα στο έδαφος ή επί 45 λεπτά το πολύ κάτω από τα νύχια των χεριών ενός ανθρώπου. Η εισβολή των αμοιβάδων στο εντερικό τοίχωμα προκαλεί την αιματηρή διάρροια. Εάν το παράσιτο εισέλθει στη ροή του αίματος, τότε μπορεί να εξαπλωθεί σε ολόκληρο το σώμα, καταλήγοντας συχνότερα στο ήπαρ, όπου μπορεί να προκαλέσει αμοιβαδικό απόστημα του ήπατος, πολλές φορές χωρίς να μεσολαβήσει προηγουμένως διάρροια. Η διάγνωση γίνεται τυπικά με εξέταση κοπράνων με μικροσκόπιο, οπότε οι αμοιβάδες διακρίνονται εύκολα, αλλά μπορεί να μην αποκλεισθεί αξιόπιστα η μόλυνση ή να μη ταυτοποιηθεί το είδος της αμοιβάδας. Αυξημένος αριθμός λευκών αιμοσφαιρίων μπορεί να υπάρχει σε βαριές περιπτώσεις. Το ακριβέστερο τεστ είναι η ανίχνευση ειδικών αντισωμάτων στο αίμα, αλλά αυτό μπορεί να παραμείνει θετικό και μετά την αντιμετώπιση της νόσου. Η βακτηριογενής κολίτιδα μπορεί να έχει παρόμοια συμπτώματα.
Η πρόληψη της αμοιβαδώσεως συμβαδίζει με τα βελτιωμένα μέτρα υγιεινής. Δεν υπάρχει εμβόλιο για τη νόσο. Η αμοιβάδωση στους ιστούς αντιμετωπίζεται με χορήγηση μετρονιδαζόλης, τινιδαζόλης, νιταζοξανίδης, δεϋδροεμετίνης ή χλωροκίνης, ενώ μέσα στην κοιλότητα του εντέρου με διλοξανίδη ή με ιωδοκινολίνη. Η αποτελεσματική καταπολέμηση κάθε σταδίου της νόσου ίσως να απαιτήσει συνδυασμό φαρμάκων. Οι ασυμπτωματικές μολύνσεις δεν απαιτούν θεραπεία, αλλά τα μολυσμένα πρόσωπα μπορούν να μεταδώσουν το παράσιτο σε άλλους ανθρώπους, οπότε οι φορείς του μπορεί να θεωρηθεί καλό να απαλλαγούν από αυτό. Οι μολύνσεις από άλλα είδη εκτός του Entamoeba histolytica προκαλούν ελαφρότερα συμπτώματα και συνήθως δεν απαιτείται φαρμακευτική ή άλλη αγωγή για τη θεραπεία του ασθενούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λοιμώδεις ασθένειες Κατηγορία:Υδατογενείς ασθένειες
2899 Ρουνρούν Σω
Ο Ρουνρούν Σω (Runrun Shaw) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,346. Ανακαλύφθηκε το 1964 από το προσωπικό του Αστεροσκοπείου του Μενεξεδένιου Βουνού στο Νανκίνγκ της Κίνας και πήρε το όνομά του προς τιμή του κινηματογραφικού παραγωγού στο Χονγκ Κονγκ και ευεργέτη Σερ Ρουν-ρουν Σω (γενν. 1907).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Ρουνρούν Σω είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Ρουνρουν Σω
Εμμανουήλ Λαδόπουλος
Ο Εμμανουήλ Λαδόπουλος (1870 - 1937) ήταν Έλληνας βιομήχανος και πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Σύρο. Ήταν γιος του Ελπιδοφόρου Λαδόπουλου, εμπόρου και τραπεζίτη με καταγωγή από την Μακεδονία, και είχε άλλα τέσσερα αδέλφια, τον Κωνσταντίνο, τον Αθανάσιο, βουλευτή, την Ιφιγένεια, σύζυγο του Θεόδωρου Πετροκόκκινου, και τον Αριστοτέλη Λαδόπουλο. Υπήρξε διδάκτωρ της Νομικής Σχολής. Το 1895 μαζί με τα αδέλφια του ίδρυσαν στην Ερμούπολη κλωστουφαντουργείο με την επωνυμία Αδελφοί Λαδόπουλοι. Εκείνη την εποχή το εργοστάσιό του θεωρείτο από τα αντιπροσωπευτικότερα του είδους του.
Ήταν παντρεμένος με την Μαρία Τσιροπινά, κόρη του Κωνσταντίνου Τσιροπινά, δημάρχου Ερμούπολης και βουλευτή, και είχαν αποκτήσει τον Έλπι Λαδόπουλο, βιομήχανο.
Πολιτική σταδιοδρομία
Ασχολήθηκε με την πολιτική εκλεγόμενος πολλές φορές βουλευτής Κυκλάδων (το 1910, 1915 και 1920). Στις κυβερνήσεις Στράτου, Πρωτοπαπαδάκη και Ευταξία χρημάτισε υπουργός Οικονομικών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Κυκλάδων Κατηγορία:Έλληνες βιομήχανοι Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Οικονομικών
Τοντόρ Μπαρζόφ
Ο Τοντόρ Μπαρζόφ (Тодор Барзов) (γενν. 1953) είναι παλαίμαχος διεθνής Βούλγαρος ποδοσφαιριστής. Αγωνιζόταν ως επιθετικός μέσος και ήταν σπεσιαλίστας στα χτυπήματα φάουλ, πέναλτι και κόρνερ.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 1953 στην Ντόλνα Μιτροπόλιγια του Πλέβεν, στην τοπική ομάδα της οποίας έκανε τα πρώτα ποδοσφαιρικά του βήματα. Έκανε μακροχρόνια καριέρα στη Βουλγαρία στις Σπάρτακ Πλέβεν και Λέφσκι Σόφιας από το 1971 ως το 1982, με περισσότερες από 270 συμμετοχές και υπήρξε 18 φορές διεθνής με την εθνική Βουλγαρίας. Με τη Λέφσκι κατέκτησε δύο πρωταθλήματα και τέσσερα κύπελλα Βουλγαρίας.
Στη συνέχεια έπαιξε τέσσερις σεζόν στην Ελλάδα (1982-1986) στο πρωτάθλημα Α΄ Εθνικής, στη Δόξα Δράμας και στον Πανιώνιο. Τερμάτισε την καριέρα του στον Απόλλωνα Λεμεσού Κύπρου.
Κατέχει το ρεκόρ του ελληνικού πρωταθλήματος στα χτυπήματα πέναλτι με την απόλυτη επιτυχία 11 στα 11 πέναλτι.
Loud Proud & Heavy:The Best of Uriah Heep
Loud, Proud & Heavy: The Best of Uriah Heep είναι ο τίτλος της τριπλής συλλογής τραγουδιών του βρετανικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Uriah Heep, η οποία κυκλοφόρησε στις 11 Ιουνίου 2007 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Metro Triples".
Η συλλογή περιλαμβάνει τραγούδια από τον πρώτο δίσκο του συγκροτήματος, "Very 'eavy...Very 'umble" του 1970 μέχρι και το "Different World" του 1991.
Τραγούδια
CD 1
1. Gypsy - 6:37
2. Come Away Melinda - 3:46
3. Wake Up - 6:23
4. Bird of Prey - 4:05
5. High Priestess - 3:40
6. Lady in Black - 4:33
7. Love Machine - 3:37
8. July Morning - 10:36
9. Look at Yourself - 5:07
10. Tears in my Eyes - 4:59
Αυστενασία
Το αυτοανακηρυχθέν κράτος της Αυστενασίας είναι ένα μικροέθνος στο Ηνωμένο Βασίλειο. Δημιουργήθηκε το 2008 από τον Jonathan I, ενώ η αυτοκρατορία περιλαμβάνει 24 ακίνητα.
Loud Proud & Heavy:The Best of Uriah Heep
Τραγούδια
11. The Magician's Birthday - 10:23
12. The Wizard - 2:59
Αυστενασία
Ιστορία
Η Αυστενασία κήρυξε την ανεξαρτησία της στις 20 Σεπτεμβρίου του 2008 από τον Τζόναθαν Όστεν, φοιτητή και από τον πατέρα του Τέρρι όστεν. Αφότου έστειλαν μία δήλωση ανεξαρτησίας στον τοπικό βουλευτή, ο Τέρρι ονομάστηκε αυτοκράτορας και ο Τζόναθαν διορίστηκε πρωθυπουργός. Ο Τέρρι παραιτήθηκε το 2010 και τον διαδέχθηκε ο αυτοκράτορας Έσμοντ ΙΙΙ.
Γεωγραφία
Η Αυστενασία διεκδικεί εδάφη στις ΗΠΑ, στην Αυστραλία, την Ινδία και πολλές ακόμη. Η πρωτεύουσα, η οποία βρίσκεται στο Λονδίνο είναι ένα ακίνητο.
Loud Proud & Heavy:The Best of Uriah Heep
Τραγούδια
13. Rainbow Demon - 4:24
Αυστενασία
Εξωτερικές σχέσεις
Η Αυτοκρατορία της Αυστενασίας δημιουργεί και διατηρεί διπλωματικές σχέσεις μέσω του Υπουργείου Εξωτερικών. Έχει διπλωματικές σχέσεις με τα ακόλουθα κράτη:
Loud Proud & Heavy:The Best of Uriah Heep
Τραγούδια
14. Easy Livin'  - 2:36
CD 2
Αυστενασία
Διοικητική διαίρεση
Η Αυστενασία χωρίζεται σε 56 πόλεις, όπου η κάθε μία έχει και έναν εκπρόσωπο - αντιπρόσωπο
Loud Proud & Heavy:The Best of Uriah Heep
Τραγούδια
15. Sweet Freedom - 6:37
Αυστενασία
Κυβέρνηση
Το πολίτευμα της Αυστενασίας είναι η μοναρχία και ο θρόνος είναι κληρονομικός. Ωστόσο, ο 2ος και 3ος αντίστοιχα μονάρχης δεν είχε καμία σχέση με τον Τέρρι Ι. Αντ' αυτού βγήκαν μέσω του Κοινοβουλίου. Μονάρχης αυτή τη στιγμή είναι ο Τζόναθαν ο πρώτος, ενώ στην επίβλεψή του είναι τα εκτελεστικά, νομοθετικά και δικαστικά καθήκοντα. Υπάρχουν 8 Υπουργεία: Υπουργείο Ψηφιακού Μετασχηματισμού,Υπουργείο Εσωτερικών, Υπουργείο Πολιτισμού, Υπουργείο Αμύνης, Υπουργείο Δικαιοσύνης, Υπουργείο Εδάφων και Διασποράς ακι Υπουργείο Εξωτερικών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μικροέθνη
Loud Proud & Heavy:The Best of Uriah Heep
Τραγούδια
17. Return to Fantasy - 5:52
18. Misty Eyes - 4:15
19. One Way or Another - 4:37
20. Can't Keep a Good Band Down - 3:40
21. The Hanging Tree - 3:41
22. Firefly - 6:18
23. Been Away Too Long - 5:04
24. Wise Man - 4:44
25. Free Me - 3:35
27. Free 'n' Easy - 3:02
28. I'm Alive - 4:18
29. Woman of the Night - 4:07
CD 3
30. Fallen Angel - 4:51
31. Been Hurt - 5:03
32. Love or Nothing - 3:02
33. Come Back to Me - 4:22
35. Love Stealer - 3:28
36. Feelings - 5:26
37. Too Scared to Run - 3:50
38. Running All Night (with the Lion) - 4:24
40. On the Rebound - 3:13
41. That's the way that it is - 4:04
42. Stay on Top - 3:35
43. Heartache City (Live) - 5:02
44. Hold Your Head Up - 4:33
45. Stand Back - 3:59
46. Different World - 4:15
Μέλη των Uriah Heep
Στις ηχογραφήσεις των τραγουδιών του Loud Proud & Heavy: The Best of Uriah Heep, συμμετείχαν οι εξής μουσικοί:
Μπέρνι Σο - φωνητικά
Μικ Μποξ - κιθάρα
Φιλ Λανζόν - πλήκτρα
Τρέβορ Μπόλντερ - μπάσο
Ντέηβιντ Μπάιρον - φωνητικά
Κεν Χένσλεϊ - πλήκτρα
Πολ Νιούτον - μπάσο
Άλεξ Νάιπερ - τύμπανα
Νάιτζελ Όλσον - τύμπανα
Κηθ Μπέηκερ - τύμπανα
Ίαν Κλαρκ - τύμπανα
Λι Κέρσλεηκ - τύμπανα
Γκάρι Τέην - μπάσο
Τζον Γουέτον - μπάσο
Τζον Λότον - φωνητικά
Κρις Σλέηντ - τύμπανα
Τζον Σλόμαν - φωνητικά
Τζον Σινκλέρ - πλήκτρα
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Uriah Heep Κατηγορία:Άλμπουμ του 2007
Μέγαρο Σταθάτου
Ιστορικό
Χτίστηκε το 1895 ως κατοικία - στέγαση των επιχειρήσεων του Αθηναϊκού ζεύγους, Ιθακήσιου στη καταγωγή, Όθωνος και Αθηνάς Σταθάτου, (που μέχρι τότε ήταν στο λιμάνι Σουλινά της Ρουμανίας), στη συμβολή των οδών Βασιλίσσης Σοφίας (τότε Κηφισίας) και Ηροδότου.
Το Μέγαρο Σταθάτου παρέμεινε ως οικία μέχρι το 1937 που πέθανε η Αθηνά Σταθάτου. Στη συνέχεια νοικιάσθηκε στη Βουλγαρική Πρεσβεία μέχρι τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μετά την απελευθέρωση έγινε Αγγλική Στρατιωτική Λέσχη και αργότερα Λέσχη Αγγλίδων Νοσοκόμων. Αργότερα νοικιάστηκε στη Καναδική Πρεσβεία που παρέμεινε μέχρι το 1970 για να στεγάσει στη συνέχεια την Πρεσβεία της Λιβύης μέχρι το 1982. Το έτος αυτό αγοράσθηκε από την Κτηματική Εταιρία του Δημοσίου προκειμένου να μεταβληθεί σε επίσημο ξενώνα Βασιλέων και Αρχηγών Χωρών που επισκέπτονται τη Χώρα σε αντικάτάσταση πρότερης χρήσης του Μεγάρου Μαξίμου που είχε πλέον μεταβληθεί σε Γραφείο Πρωθυπουργού.
Μετά από πολλές προσπάθειες της σπουδαίας συλλέκτριας έργων τέχνης Αικατερίνης Γουλανδρή να αναδείξει το τεράστιο τότε εκθεσιακό πρόβλημα της Αθήνας, η τότε Υπουργός Πολιτισμού Μελίνα Μερκούρη με μια δυναμική της απόφαση ενέκρινε τον εκθεσιακό χαρακτήρα του Μεγάρου Σταθάτου και στις 20 Ιανουαρίου του 1986 εγκαινίασε η ίδια τη στέγαση σε αυτό του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης που από το 1962, επί Βασιλέως Παύλου, είχε λάβει νομική υπόσταση και είχε επίσημα αναγνωριστεί.
Αρχιτεκτονική κτιρίου
Το κτίριο αποτελείται από δύο πτέρυγες, οι οποίες αναπτύσσονται κατά μήκος των δύο οδών που ορίζουν το γωνιακό οικόπεδο. Συναντώνται κατά οξεία γωνία, και στο σημείο συνάντησής τους διαμορφώνεται το πρόπυλο του κτιρίου. Όπως και στα περισσότερα νεοκλασικά κτίρια, γίνεται φανερή η πρόθεση για συμμετρική σύνθεση, με τις δύο πτέρυγες να παρατίθενται κατοπτρικά η μία ως προς την άλλη, στον άξονα που ορίζει το πρόπυλο με το αίθριο. Ωστόσο, παράγοντες όπως η ανάγκη να ακολουθηθεί η οικοδομική γραμμή του περιβάλλοντα αστικού χώρου και η λειτουργικότερη διαμόρφωση του εσωτερικού οδήγησαν σε μια λιγότερο συμμετρική διάταξη. Οι δύο κύριοι όγκοι του κτιρίου δεν είναι πανομοιότυποι, και η σύνδεσή τους με το πρόπυλο έγινε πλέον πιο χαλαρή. Παρά ταύτα το συνθετικό αποτέλεσμα παραμένει συνεπές προς τις αρχικές προθέσεις και ιδιαίτερα αρμονικό. αριστερά|μικρογραφία|Το πρόπυλο του Μεγάρου από την οδό Νεοφύτου Δούκα Το Μέγαρο Σταθάτου κτίστηκε σε μία περίοδο που στην αθηναϊκή αρχιτεκτονική κυριαρχούσε το κίνημα του νεοκλασικισμού. Όντως, στοιχεία όπως η διάθεση για συμμετρία, οι αρμονικές γεωμετρικές χαράξεις, η τριπλή διάρθρωση των όψεων με βάση κορμό και στέψη, όπως και η προσεκτική χρήση στοιχείων των αρχαιοελληνικών και ρωμαϊκών ρυθμών θα μπορούσαν να χαρακτηρίσουν το κτίριο νεοκλασικό. Ωστόσο, η πιο ελεύθερη αντιμετώπιση των ρυθμών (τοσκανο-δωρικοί κίονες με ιωνικό θριγκό για παράδειγμα) και το χαρακτηριστικό πρόπυλο συμβάλλουν στο να κατατάξει κανείς το κτίριο σε αυτά του εκλεκτικιστικού κινήματος.
Το πρόπυλο
Το πρόπυλο του Μεγάρου Σταθάτου παρουσιάζει ειδικό ενδιαφέρον. Η μορφή του το καθιστά αυτόνομο στοιχείο στο χώρο, και ο συνθετικός του ρόλος είναι ιδιαίτερα σημαντικός, καθώς αποτελεί το στοιχείο εκείνο που ενοποιεί το κτίριο και του δίνει σαφή προσανατολισμό με τον άξονα που ορίζει.
Ως προς την κάτοψή του, το πρόπυλο, είναι ένα μικτόγραμμο τετράπλευρο που αποτελείται από δύο ημικυκλικά τμήματα «προσκολλημένα» σε ένα παραλληλόγραμμο, των οποίων η διάμετρος ισούται με την μεγάλη πλευρά του παραλληλογράμμου. Τέσσερις κίονες τοσκανοδωρικού ρυθμού και τέσσερις σύνθετοι στηρίζουν θολωτή κατασκευή που αποτελεί την στέγαση του πρόπυλου και καταλήγει σε οριζόντιο δώμα. Για τον τονισμό του κύριου άξονα κίνησης χρησιμοποιούνται και οι δύο κορινθιακού ρυθμού κίονες μεγαλύτερου μεγέθους, που πλαισιώνουν την είσοδο και δεν επιτελούν στατικό ρόλο. Σε όψη, οι οκτώ κίονες (σύνθετοι και μη) στηρίζουν τοξοστοιχία με υπερκείμενο καμπυλωμένο ιωνικό θριγκό.
Η τοξωτή διαμόρφωση της οροφής του πρόπυλου προκύπτει από την αλληλοτομία έξι μικρών κυλίνδρων και ενός μεγαλύτερου με το στερεό που δημιουργείται από τον εξελκυσμό του σύνθετου σχήματος της κάτοψης. Οι κύλινδροι αντιστοιχούν στα τόξα μετώπου που υποβαστάζουν οι κίονες, με τα δύο τόξα που βρίσκονται στις στενές πλευρές του παραλληλογράμμου να είναι μεγαλύτερα. Εσωτερικά οι γενέτειρες των θολίσκων που δημιουργούνται δεν παραμένουν οριζόντιες, αλλά καμπυλώνονται για να δημιουργήσουν μεγαλύτερο ύψος στο εσωτερικό. Η γεωμετρία της κατασκευής είναι αρκετά περίπλοκη, με τις γενέτειρες των θολίσκων όπως και τα τόξα μετώπου να αποτελούν εν τέλει καμπύλες τέταρτου βαθμού, οι οποίες παρουσιάζουν και σημεία καμπής.
Η πρόσβαση, τέλος, στο πρόπυλο γίνεται μέσω μνημειακής κλίμακας, με ανήσυχο καμπύλο σχήμα που θυμίζει έντονα αντίστοιχες κλίμακες του μπαρόκ. Η σκάλα αυξάνει το πλάτος της όσο την κατεβαίνει κανείς, με τον βαθμιδοφόρο να καμπυλώνεται και τα τελευταία σκαλοπάτια να περιελίσσονται γύρω από το κυλινδρικό βάθρο στο τέλος του βαθμιδοφόρου δημιουργώντας σπείρα. Από το έβδομο σκαλοπάτι και κάτω, τα σκαλοπάτια αρχίζουν να καμπυλώνονται και σε κάτοψη, μέχρι να καταλήξουν στα τρία τελευταία με την ελεύθερη σπειροειδή απόληξη που αναφέρθηκε.
Πηγές
Κατηγορία:Νεοκλασικά κτίρια της Αθήνας Κατηγορία:Μουσεία στην Αθήνα
Ελισάβετ του Λάινινγκεν
Η Ελισάβετ, γερμ.: Elisabeth von Leiningen (απεβ. 20 Ιουνίου 1235/38 ) από τον Οίκο του Λάινιγνκεν ήταν κόρη του κόμη του Λινίνινγκεν και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Νάσσαου. Ως χήρα, χρησιμοποίησε τον τίτλο κόμισσα του Σόβενμπουργκ.
Βιογραφία
μικρογραφία|150px|Ο θυρεός του κόμη του Λάινινγκεν. μικρογραφία|Το κάστρο Σάουμπουργκ από τα νοτιοδυτικά.
Ήταν κόρη του Εμιχ Γ΄ κόμη του Λάινινγκεν. Παντρεύτηκε το 1169 ή πιο πριν με τον Ρούπρεχτ Γ΄ τον Φιλιπόλεμο, κόμη του Νάσσαου (απεβ. 23/28 Δεκεμβρίου 1191). Από αυτήν την ένωση προήλθαν τα ακόλουθα παιδιά:
Ο σύζυγος της Ελισάβετ αναφέρεται ως κόμης του Νάσσαου μεταξύ 1160 και 1190. Συμμετείχε στην Γ΄ Σταυροφορία (1189–1190) με τον Φρειδερίκο Α΄ της Γερμανίας. Φαίνεται ότι έμεινε μέχρι το τέλος της πολιορκίας της Άκκρας και στη συνέχεια απεβίωσε στον δρόμο της επιστροφής, στη θάλασσα.
Η «Elysa comitissa dicta de Schowenburg, relicta … Ruperti comitis de Nassowe» πώλησε ιδιοκτησία στο αβαείο Γιόχανισμπεργκ με τη συγκατάθεση του "Hermanni comitis de Virneburg et Luccardis conthoralis ipsius filie nostre advocatiam et iudicium ville Steinheim" με καταστατικό στις 27 Φεβρουαρίου 1204.
Η «Lucardis comitissa de Sarebrugen … cum sororibus nostris Alverade quondam comitissa de Cleberc et Elysa quondam etiam comitissa de Nassowe" δώρισε ιδιοκτησία στον καθεδρικό ναό του Λίμπουργκ με καταστατικό του 1235.
Ο κατάλογος τεθνεώτων του αβαείου Άρνσταϊν καταγράφει το τέλος της «Elizabetis comitisse de Nassauwe, que legavit nobis elemosinam bonam» στις 20 Ιουνίου.
Πηγές
Κατηγορία:Κόμισσες του Νάσσαου
Κατερίνα Γώγου
Η Κατερίνα Γώγου (Αθήνα, 1 Ιουνίου 1940 - Αθήνα, 3 Οκτωβρίου 1993) ήταν Ελληνίδα ποιήτρια και ηθοποιός. Ξεκίνησε από μικρή την καριέρα στην ηθοποιία, αλλά αργότερα στράφηκε στην ποίηση.
Βιογραφία
Ξεκίνησε σε ηλικία μόλις 5 ετών να παίζει σε διάφορες παιδικές παραστάσεις, όπου την χαρακτήριζαν παιδί-θαύμα. Πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια, λόγω Κατοχής και Εμφυλίου Πολέμου. Στην εφηβεία της, η Κατερίνα έμενε με τον πατέρα της, ο οποίος ήταν πολύ αυστηρός απέναντι της, κατόπιν έμεινε με τη μητέρα της. Ο πατέρας της την υποστήριξε πραγματικά, στην επιθυμία της να ακολουθήσει την υποκριτική. Σπούδασε στη σχολή του Τάκη Μουζενίδη, η οποία εθεωρείτο μια από τις καλύτερες της εποχής. Παράλληλα τελείωσε και τη σχολή χορού Πράτσικα Ζουρούδη και Βαρούτη.
Το 1967 παντρεύτηκε τον σκηνοθέτη Παύλο Τάσιο, με τον οποίο απέκτησε μία κόρη, τη Μυρτώ Τάσιου. Ο ασυμβίβαστος χαρακτήρας της και η κλονισμένη ψυχολογία της την οδήγησαν στην αυτοκτονία το 1993. Η Μυρτώ βρέθηκε νεκρή από αδιευκρίνιστα αίτια το 2015.
Υποκριτική
Η Κατερίνα Γώγου εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο θέατρο με τον θίασο Ντίνου Ηλιόπουλου, το 1961, στο έργο των Ευαγγελίδη - Μαρή «Ο Κύριος πέντε τοις εκατό». Οι περισσότερες ταινίες όπου συμμετείχε, ήταν παραγωγής Φίνος Φιλμ.
Έκανε την πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση στην ταινία Ο Άλλος. Ως ηθοποιός είναι γνωστή περισσότερο για δευτερεύοντες ρόλους, όπως στην ταινία το Ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο ή το Μια τρελή τρελή οικογένεια. Οι ρόλοι της συνήθως απεικόνιζαν αστείες και ανέμελες γυναίκες. Της έχει απονεμηθεί, στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, το Βραβείο Α΄ Γυναικείου ρόλου, για την ταινία Το βαρύ πεπόνι.
Ποίηση
Ως ποιήτρια, είναι γνωστή για τον αντισυμβατικό και συνειρμικό τρόπο γραφής της, καθώς και τις αναρχικές της ιδέες. Οι στίχοι της ήταν γεμάτοι οργή και επαναστατικότητα.
Βιβλία για την Κατερίνα Γώγου
Βιργινία Σπυράτου: Κατερίνα Γώγου: Έρωτας Θανάτου, Εκδόσεις Βιβλιοπέλαγος, 1η έκδοση 2007
Δισκογραφία
Ποιήματα από ήδη εκδοθέντα βιβλία της χρησιμοποιήθηκαν στην ταινία του (πρώην συζύγου της) Παύλου Τάσσιου "Παραγγελιά" (με υπόθεση βασισμένη στην ιστορία του Νίκου Κοεμτζή). Η μουσική της ταινίας, που έγραψε ο (μετέπειτα διευθυντής του Τρίτου Προγράμματος) Κυριάκος Σφέτσας και επένδυσε τα εν λόγω ποιήματα, κυκλοφόρησε σε δίσκο (ΕΜΙ-1981) με τίτλο "ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ". Λίγο μετά το θάνατό της η EMI-Minos κυκλοφόρησε το δίσκο "ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ" σε CD (remastered ADD) το 1995. Κυκλοφόρησε σε CD και το 2006 (σε περιορισμένα αντίτυπα) στη σειρά "Αποκλειστικές Επανεκδόσεις" των "Metropolis".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Αυτόχειρες καλλιτέχνες Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες αναρχικοί
Ναυμαχία της Βάρνας
Η ναυμαχία της Βάρνας - (βουλγ. Битка при Варна - τουρκ. Varna Deniz Muharebesi) - μέρος των πολεμικών επιχειρήσεων του Α΄ Βαλκανικού πολέμου, μεταξύ του Βασιλείου της Βουλγαρίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, δόθηκε στις 21 Νοεμβρίου του 1912, λίγο έξω από το λιμάνι της βουλγαρικής πόλης Βάρνα, στην Μαύρη Θάλασσα.
Η ναυμαχία, γνωστή και ως Ναυμαχία της Καλιάκρα, από το όνομα του ακρωτηρίου της Βάρνας, έληξε με την εξουδετέρωση του οθωμανικού καταδρομικού Χαμιντιέ, και νίκη του βουλγάρικου στόλου.
Κατά την διάρκεια των μαχών μεταξύ της Βουλγαρίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, το Οθωμανικό Ναυτικό συμμετείχε στον πόλεμο, κυρίως ως μέσο αποκλεισμού των Βουλγάρων από τις θαλάσσιες διόδους. Με βάση αυτό το σχέδιο, το καταδρομικό «Χαμιντιέ», είχε από τις 15 Νοεμβρίου αποκόψει το λιμάνι της Βάρνας και μάλιστα είχε θέσει υπό πολιορκία και τις πόλεις της Βάρνας και του Μπαλτσίκ, ζητώντας την παράδοσή τους.
Οι τορπίλες των πλοίων των τριών τορπιλακάτων αστόχησαν όλες, και μόνο αυτή της τορπιλακάτου Drazki (Θαρραλέα) ευστόχησε, χτυπώντας καίρια το καταδρομικό στην πρύμνη ανοίγοντάς του ρωγμή δέκα τετραγωνικών μέτρων περίπου.
Οι τορπίλες αν και δεν κατάφεραν να βυθίσουν το πολεμικό λόγω σωστής και γρήγορης επέμβασης του πληρώματος αλλά και λόγω νηνεμίας στη θάλασσα, τραυμάτισαν ωστόσο 30 ναύτες και σκότωσαν 8, ενώ οδήγησαν - το πολύτιμο για τους Οθωμανούς πλοίο - σε πολύμηνες επισκευές. Οι Οθωμανοί σταματούν τις επιχειρήσεις κατά μήκος της βουλγάρικης ακτογραμμής.