cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μουσική House
Η δεκαετία του 1990
Στη Βρετανία περαιτέρω πειραματισμοί στο είδος έδωσαν ώθηση στην ελκυστικότητά του. Κλαμπ χάουζ και ρέιβ, όπως τα «Lakota» και «Cream», ξεπρόβαλαν σε αρκετές βρετανικές πόλεις, φιλοξενώντας εκδηλώσεις χάουζ και χορού. Εκεί αναπτύχθηκε η έννοια του «chilling out» με το νέο υποείδος της «ambient house» και τους σχετικούς δίσκους, όπως οι «Chill Out» (το τρίτο άλμπουμ των «The KLF») και «Analogue Bubblebath» (του Aphex Twin, ψευδώνυμο του Ρίτσαρντ Ντέιβιντ Τζέιμς). Στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1990 ξεκίνησε η αλυσίδα σούπερ-κλαμπ «Godskitchen», με κίνητρο την άνθηση των ρέιβ. Μετά από μερικές «βραδιές» στο Κέμπριτζ και στο Νορθάμπτον, οι εκδηλώσεις τους κλιμακώθηκαν στη Sanctuary Music Arena κοντά στο Λονδίνο, στο Μπέρμιγχαμ και στο Ληντς. Μια ανεξάρτητη χορευτική «σκηνή» ξεπρόβαλε επίσης την ίδια δεκαετία. Στη Νέα Υόρκη συγκροτήματα όπως οι Deee-Lite επεξέτειναν τη διεθνή επιρροή της χάουζ. Δύο ξεχωριστά κομμάτια αυτής της περιόδου ήταν το «Little Fluffy Clouds» των «The Orb» (με φωνητικά της Ρίκι Λη Τζόουνς) και το «Wrote for Luck» («WFL» ή «Bummed») των «Happy Mondays», που μεταμορφώθηκε σε χορευτική επιτυχία από τον Βινς Κλαρκ.
Στην Αγγλία, ένα από τα λίγα αδειοδοτημένα για όλη τη νύχτα κλαμπ ήταν το «The Eclipse» στο Κόβεντρυ, που προσέλκυε κοινό από όλη τη χώρα, καθώς ήταν ανοικτό μέχρι το ξημέρωμα. Εξαιτίας της απουσίας νόμιμων αιθουσών χορευτικών εκδηλώσεων, οι προαγωγοί της χάουζ άρχισαν να διοργανώνουν παράνομες εκδηλώσεις σε αχρησιμοποίητες αποθήκες, υπόστεγα αεροπλάνων και στην εξοχή. Η νομοθετική πράξη «Public Order Act» του 1994 ήταν μια προσπάθεια του κράτους να απαγορεύσει τις μεγάλες εκδηλώσεις ρέιβ όπου «ακουγόταν μουσική με επαναλαμβανόμενα μπητ», εξαιτίας των υπαινιγμών της αστυνομίας ότι αυτές οι εκδηλώσεις συνδέονταν με παράνομες ουσίες των κλαμπ. Τότε έγιναν μερικές διαδηλώσεις από οπαδούς του κινήματος ρέιβ και της ηλεκτρονικής χορευτικής μουσικής γενικότερα. Η χορευτική βράδια της κολεκτίβας «Spiral Tribe» στο Κασλ-Μόρτεν ήταν το τελευταίο τέτοιο ιβέντ, καθώς το παραπάνω νομοσχέδιο έγινε νόμος τον Νοέμβριο του 1994 και κατέστησε τις χορευτικές εκδηλώσεις μουσικής χάουζ χωρίς άδεια παράνομες σε όλο το Ηνωμένο Βασίλειο. Παρά τον νέο νόμο, η μουσική συνέχισε να εξαπλώνεται και να εξελίσσεται, όπως αποδεικνύει η μετέπειτα πορεία του σινγκλ «Release the Pressure» (1992) του ντουέτου «Leftfield», που εισήγαγε νταμπ και ρέγκε στον ήχο της χάουζ.
Μια νέα γενιά από κλαμπ, όπως το «Cream» του Λίβερπουλ και το «Ministry of Sound», άνοιξαν για να παρέχουν έναν τόπο για εμπορικότερους ήχους χάουζ. Μεγάλες εταιρείες δίσκων άρχισαν να λειτουργούν «σούπερ-κλαμπ», προάγοντας τα δικά τους γκρουπ. Αυτά τα κλαμπ έκαναν συμφωνίες με σπόνσορες, αρχικώς με αλυσίδες φαστ-φουντ, εταιρείες αναψυκτικών και ρουχισμού. Ακόμα ένα νέο υποείδος της χάουζ, η «hard house» του Σικάγου, αναπτύχθηκε από DJs που είναι ενεργοί ακόμα και σήμερα, όπως οι Bad Boy Bill, DJ Lynnwood, DJ Irene και Richard «Humpty» Vission, με την ανάμιξη στοιχείων της χάουζ του Σικάγου, της φανκ και άλλων. Επιπλέον, παραγωγοί όπως οι Τζωρτζ Σεντένο, Ντάρεν Ραμίρες και Μάρτιν Ο. Κάιρο ανέπτυξαν τον ήχο της hard house του Λος Άντζελες, ενώ ταυτοχρόνως γεννιόταν η «βρετανική hard house» (UK hard house) στο Λονδίνο. Παρόμοια με τη γκάμπερ (gabber) ή τη χάρντκορ τέκνο της Ολλανδίας, αυτές οι τελευταίες συνδέθηκαν με την «εξεγερτική» υποκουλτούρα των αντεργκράουντ κλαμπ της εποχής. Οι τρεις παραπάνω παραγωγοί του Λος Άντζελες εισήγαγαν νέες προσεγγίσεις και ήχους στην παραγωγή στα τέλη του 20ού αιώνα, που έγιναν πιο γνωστές και χρησιμοποιήθηκαν ευρύτερα κατά την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα.
Τα τελευταία χρόνια του αιώνα, Γάλλοι DJ/παραγωγοί όπως οι Daft Punk, Bob Sinclar, Stardust, Cassius (Zdar και Boombass), St. Germain και DJ Falcon άρχισαν να παράγουν έναν νέο ήχο σε κλαμπ στο Παρίσι. Μαζί έβαλαν τα θεμέλια για αυτό που θα γινόταν γνωστό ως το κίνημα της γαλλικής χάουζ. Συνδύασαν τη φιλοσοφία της χάουζ του Σικάγου με τη μελωδικότητα άγνωστων σχεδόν δίσκων της φανκ. Επίσης, με τη χρήση σύγχρονων τεχνικών ψηφιακής παραγωγής συνδυασμένη με τον ρετρό ήχο αναλογικών συνθεσάιζερ της «παλιάς σχολής», δημιούργησαν έναν νέο ήχο και στιλ, που επηρέασε τη μουσική χάουζ σε όλο τον κόσμο.
Η δεκαετία του 2000
Ο δήμαρχος του Σικάγου Ρίτσαρντ Μ. Ντάλυ ανακήρυξε τη 10η Αυγούστου 2005 «House Unity Day» στην πόλη, ως εορτασμό της «21ης επετείου της μουσικής χάουζ» (στην πραγματικότητα ήταν η 21η επέτειος της ιδρύσεως στο Σικάγο της ανεξάρτητης δισκογραφικής εταιρείας της χάουζ «Trax Records»). Η ενέργεια του δημάρχου διαφήμιζε το Σικάγο ως την αρχική πατρίδα της μουσικής χάουζ και ότι «οι δημιουργοί της εμπνεύσθηκαν από την αγάπη που είχαν για την πόλη τους, με το όνειρο ότι κάποια μέρα η μουσική τους θα διέδιδε ένα μήνυμα ειρήνης και ενότητας σε όλο τον κόσμο». DJs όπως οι Φράνκι Νακλς, Μάρσαλ Τζέφερσον, Πωλ Τζόνσον και Μίκυ Όλιβερ εόρτασαν την ανακήρυξη στη «Summer Dance Series», μια εκδήλωση που οργάνωσε το Τμήμα Πολιτιστικών του δήμου.
Τη δεκαετία 2000-2009 εδραιώθηκε η χάουζ με φωνητικά, τόσο στην αντεργκράουντ σκηνή, όσο και στην αγορά της ποπ. Εταιρείες όπως οι Defected Records, Roulé και Om στάθηκαν στην πρώτη γραμμή της υιοθετήσεως του νέου ήχου. Στα μέσα της δεκαετίας, ξεπρόβαλαν κάποιες διασταυρώσεις ειδών, όπως η «electro house» και η «fidget house» Αυτά τα υβρίδια καλλιεργήθηκαν από μουσικούς όπως οι Dennis Ferrer και το γερμανικό ντουέτο «Booka Shade», με το ύφος παραγωγής του Ferrer να έχει εξελιχθεί από την, επηρεασμένη από τη σόουλ, χάουζ της Νέας Υόρκης και των «Booka Shade» από τις ρίζες τους στην τέκνο. Πολλές τακτικές εκδηλώσεις με ζωντανή μουσική αφιερωμένες στη χάουζ θεσμοθετήθηκαν αυτή τη δεκαετία, όπως το τετραήμερο Μουσικό Φεστιβάλ Shambhala και το επταήμερο Winter Music Conference του Μαϊάμι. Το είδος κέρδισε δημοτικότητα ακόμα και από εκδηλώσεις όπως τα φεστιβάλ Creamfields. Προς τα τέλη της δεκαετίας, η χάουζ είδε ανανέωση των επιτυχιών της στα τσαρτς χάρη σε σχήματα και πρόσωπα όπως οι Daft Punk, ο Deadmau5, ο Fedde Le Grand, ο David Guetta και ο Calvin Harris.
Η δεκαετία του 2010
Κατά τη δεκαετία του 2010 αναπτύχθηκαν πολλοί νέοι ήχοι στον χώρο της χάουζ μουσικής. Η Σουηδία πρωτοπόρησε στη δημιουργία του υποείδους της «[Festival] progressive house» με την εμφάνιση των Sebastian Ingrosso, Axwell (πραγματικό όνομα Axel Christofer Hedfors) και Steve Angello (Στέφεν Άντζελο Γιόζεφσον Φραγκόγιαννης). Και οι τρεις αυτοί καλλιτέχνες είχαν σόλο καριέρες, αλλά όταν σχημάτισαν μαζί το συγκρότημα «Swedish House Mafia», απέδειξαν ότι η χάουζ μπορούσε ακόμα να δίνει κορυφαίες σε πωλήσεις επιτυχίες, όπως το σινγκλ τους «Don’t You Worry Child» (2012), που έφθασε στο τοπ 10 του Billboard. Ο Avicii ήταν Σουηδός λευκός DJ/καλλιτέχνης γνωστός για επιτυχίες όπως τα «Hey Brother», «Addicted to You», «The Days», «The Nights», «Levels», «Waiting for Love», «Without You» και το «I Could Be the One» με τον Νίκυ Ρομέρο. Ο επίσης Σουηδός συνάδελφός του Alesso συνεργάσθηκε με τους Κάλβιν Χάρις, Usher και David Guetta. Στη Γαλλία, το ντουέτο «Justice» ενσωμάτωσε επιρροές garage και εναλλακτικού ροκ στα κομμάτια του της χάουζ με «ενέσεις» ποπ, δημιουργώντας έναν ογκώδη και «φάνκι» ήχο. Ο Αμερικανός Skrillex, που ανδρώθηκε στον χώρο του εναλλακτικού ροκ, ενσωμάτωσε τη ντάμπστεπ και την ποπ στη βρετανικού τύπου χάουζ μουσική του.
Τη δεκαετία του 2010 στη Βρετανία και στις ΗΠΑ πολλές εταιρείες δίσκων παρέμειναν πιστές στον αρχικό ήχο της χάουζ, της δεκαετίας του 1980. Μερικές από αυτές ήταν οι Dynamic Music, Defected Records, Dirtybird, Fuse London, Exploited, Pampa, Cajual Records, Hot Creations, Get Physical και Pets Recordings.
Το 2010 εμφανίστηκε ένα υποείδος που έγινε γνωστό ως «big room house» και από τότε η δημοφιλία του αυξανόταν συνεχώς, χάρη σε διεθνή φεστιβάλ χορευτικής μουσικής όπως τα Tomorrowland, Ultra Music Festival και Electric Daisy Carnival. Επιπλέον αυτών των δημοφιλών παραδειγμάτων, υπήρξε επίσης μια «επανένωση» της σύγχρονης χάουζ με τις ρίζες της. Πολλοί μουσικοί της χιπ χοπ και της R&B στράφηκαν στη χάουζ προκειμένου να προσθέσουν στη μουσική τους μια μαζική ελκυστικότητα και ενέργεια στη χορευτική πίστα. Το υποείδος της «tropical house» έφθασε στο τοπ 40 των βρετανικών τσαρτς των σινγκλ το 2015 με μουσικούς όπως οι Kygo και Jonas Blue. Στα μέσα της δεκαετίας, επιρροές της χάουζ άρχισαν να διακρίνονται και στη νοτιοκορεατική ποπ (K-pop), με παραδείγματα το κομμάτι «4 Walls» του γυναικείου γκρουπ «f(x)» και το «View» του ανδρικού συγκροτήματος «SHINee».
Αργότερα στη δεκαετία, ένας πιο παραδοσιακός ήχος της χάουζ πέρασε στην πρώτη γραμμή του μέινστριμ στη Βρετανία, με τα σινγκλ του Κάλβιν Χάρις «One Kiss» και «Promises», με το δεύτερο να ενσωματώνει και στοιχεία της νιου-ντίσκο και της ιταλικής χάουζ. Αμφότερα τα κομμάτια έφθασαν στο νο. 1 στο Ηνωμένο Βασίλειο, αποδεικνύοντας ότι ένας ήχος κλασικής χάουζ μουσικής μπορούσε να σημειώνει ακόμα μεγάλη επιτυχία στη σύγχρονη εποχή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
House
Πετρονίλα ντε Μιθ
Η Πετρονίλα ντε Μιθ (αγγλικά: Petronilla de Meath, π. 1300 - 3 Σεπτεμβρίου 1324) ήταν υπηρέτρια της Άλις Κίτελερ, της πρώτης γυναίκας που καταδικάστηκε με την κατηγορία της μαγείας στην Ιρλανδία. Η Πετρονίλα κατηγορήθηκε πως ήταν συνεργός της Κίτελερ και τελικά εκτελέστηκε υπό την κατηγορία της αίρεσης το 1324 και έτσι έγινε η πρώτη γνωστή εκτέλεση ανθρώπου με την κατηγορία της αίρεσης στην Ιρλανδία και την Αγγλία.
Ομολογία και εκτέλεση
Ο επίσκοπος του Οσόρι, Ρίτσαρντ Λέντρεντ, που έμεινε γνωστός ως "μάστιγα των αιρετικών και των μαγισσών" απέδωσε στην ευγενή Άλις Κίτελερ και τους συνεργούς της μεταξυ των οποίων και την Πετρονίλα επτά κατηγορίες:
Οι κατηγορίες αυτές προήλθαν κατά κύριο λόγο από τα παιδιά που είχαν αποκτήσει οι σύζυγοί της από προηγούμενους γάμους.
Η δίκη που ακολούθησε έλαβε χώρα πριν να δημιουργηθεί επίσημη απαγόρευση της μαγείας στην Ιρλανδία και γι΄αυτό έγινε με βάση τον εκκλησιαστικό κανόνα περί αιρέσεως και όχι με βάση το αγγλικό δίκαιο σύμφωνα με το οποίο θεωρούνταν πταίσμα.
Η Κίτελερ διέφυγε στη Φλάνδρα ή την Αγγλία αλλά οι υπόλοιποι κατηγορούμενοι φυλακίσθηκαν στο Κίλκενι και υπέστησαν βασανιστήρια προκειμένου να ομολογήσουν κάτι πο τελικά φυσικά και έγινε. Η Πετρονίλα τότε εξαναγκάστηκε να κάνει δημόσια δήλωση περί της ενοχής της κυρίας της και μετά μαστιγώθηκε και καταδικάστηκε να καεί στην πυρά με την κατηγορία της αίρεσης. Εκτελέστηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 1324. Έτσι έγινε η πρώτη γνωστή περίπτωση ανθρώπου που εκτελέστηκε με την κατηγορία της αίρεσης στην Ιρλανδία και την Αγγλία.
Η Πετρονίλα του Μιθ αναφέρεται στο έργο της Τζούντι Σικάγο «Το Δείπνο».
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαγεία Κατηγορία:Θρησκεία και βία Κατηγορία:Εγκλήματα εις βάρος των γυναικών Κατηγορία:Μάγισσες
Παύλος Γραμματικός
Βιογραφικά στοιχεία
right|thumb|250px|Η τσέτα του Αποστόλ Πέτκωφ (πρώτος από αριστερά). Ο Παύλος Γραμματικός δίπλα του.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Παύλος Γραμματικός του Πέγιου ή Πέικου (Παρασκευά) γεννήθηκε στα μέσα του 19ου αιώνα στο Κονίκοβο (Δυτικό) της περιφερειακής ενότητας Πέλλας. Ήταν αμόρφωτος και δούλευε ως εργάτης σε ένα Τούρκικο τσιφλίκι στο Κουσίνοβο (Πολύπετρο) περιφερειακής ενότητας Κιλκίς. Κατηγορήθηκε για κλοπή χρημάτων από τους Τούρκους και συνελήφθη. Ξυλοκοπήθηκε άγρια, διαπομπεύτηκε και μεταφέρθηκε στα Γιαννιτσά απ' όπου κατάφερε να διαφύγει. Στη συνέχεια βγήκε στο βουνό Πάικο και έγινε κλέφτης, προσπαθώντας να εκδικηθεί. Σύντομα το κλέφτικό σώμα του απέκτησε φήμη λόγω της δράσης του εναντίον των Οθωμανικών αυθαιρεσιών.
Η προσέγγιση με την ΕΜΕΟ
Το 1896 τον πλησιάσαν οι κομιτατζήδες Ιβάν Καρασούλης και Αποστόλ Πέτκωφ και τον έπεισαν να ενταχθεί στη Βουλγαρική οργάνωση ΕΜΕΟ. Έδωσε αρκετές μάχες στο Πάικο με Τούρκους, γεγονός που κατέστησε την οικογένειά του στα Γιαννιτσά στόχο των Οθωμανών. Το 1898 εγκαταστάθηκε στη λίμνη των Γιαννιτσών, όπου κατασκεύασε καλύβα στο σημείο που είναι σήμερα το χωριό Παραλίμνη (Τσέκρι), οχυρωμένη από εξωτερικούς κινδύνους. Την περίοδο 1899 - 1900 η ΕΜΕΟ οργάνωσε δολοφονίες των Ελλήνων προκρίτων, των ιερέων και των δασκάλων σε κάθε χωριό, τις οποίες ανέλαβε να εκτελέσει ο Αποστόλ Πέτκωφ. Σε αυτές δεν συμετείχε ο Καπεταν Παύλος που ήταν καθετα αντίθετος.
Πρώτες προστριβές με την ΕΜΕΟ
Εξαιτίας της αρνητικής του στάσης στα σχέδια της ΕΜΕΟ, κλήθηκε από την ΕΜΕΟ, το 1901 στη Σόφια της Βουλγαρίας, όπου και μετέβη για να συνατήσει τον Γκότσε Ντέλτσεφ. Ο Γ. Ντέλτσεφ σε μια προσπάθυεια να ηρεμήσει τα πνεύματα, τον διόρισε αρχηγό της ΕΜΕΟ στην περιοχή των Ποροΐων (Σιντικής). Εκεί, έδρασε για μικρό διάστημα, συνεργαζόμενος με τον κομιτατζή Στάνις Νάκωφ, αλλά σύντομα εγκατέλειψε την περιοχή. Επανήλθε στη γνώριμη γι αυτόν, περιοχή της λίμνης των Γιαννιτσών και κήρυξε τον πόλεμο στον Αποστόλ Πέτκωφ αντιδρώντας στην προσπάθεια "Βουλγαροποίησης" της περιοχής. Οι Βούλγαροι προσπάθησαν να τον μεταπείσουν και μεσολάβησε ο Αργύρ Μανασίεφ, προκειμένου να τον μεταπείσει, ώστε να συμφιλιωθούν οι αντιμαχόμενες πλευρές. Η αποδοχή του όμως ήταν φαινομενική καθώς η οικογένειά του στα Γιαννιτσά ήταν εκτεθειμένη και ο ίδιος εκβιαζόμενος.
Οριστική ρήξη με ΕΜΕΟ και το τέλος του
Σύντομα βρέθηκε ξανά αντιμέτωπος με τους κομιτατζήδες, γεγονός που οδήγησε στη δολοφονία του από τον Αποστόλ Πέτκωφ, ο οποίος τον δηλητηρίασε στην καλύβα του, στη λίμνη των Γιαννιτσών (κοντά στην Παραλίμνη Πέλλας), το Νοέμβριο του 1902. Ο Αποστόλ Πέτκωφ μάλιστα σκότωσε και το μεγαλύτερο γιο του, ώστε να αποφύγει αντίποινα. Ο αδελφός του Παύλου Γραμματικού, προσπάθησε να εκδικηθεί το θάνατο του αδελφού του σκοτώνοντας τον Αποστόλ Πέτκωφ, αλλά απέτυχε. Σκότωσε αντί αυτού, έναν άλλο κομιτατζή, και στη συνέχεια εντάχθηκε σε Ελληνικό αντάρτικο σώμα που τότε δημιουργήθηκε στην περιοχή. Ο άλλος γιος του Παύλου, Δημήτριος Γραμματικός έδρασε αργότερα στα Γιαννιτσά ως οπλίτης σε διάφορα Ελληνικά αντάρτικα σώματα, καθ' όλη τη διάρκεια του Μακεδονικού αγώνα. Η σορός του Παύλου Γραμματικού μεταφέρθηκε κρυφά απο τους συντρόφους του στο χωρίο Μικρό Μοναστήρι (Ζορμπάς), όπου ήταν παντρεμένη η αδελφή του, όπου και ετάφη.
Η δράση του Παύλου Γραμματικού στις περιοχές Πέλλας και Παιονίας, ως κλέφτης ήταν ιδιαίτερα σημαντική γιατί ανακούφισε τους χριστιανούς της περιοχής από τις Οθωμανικές αυθαιρεσίες, σκοτώνοντας αρκετούς Τούρκους και Τουρκαλβανούς δυνάστες. Απόγονοι της οικογένειας Γραμματικού, διαμένουν κυρίως στο Πολύπετρο Κιλκίς.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." />
Γραμματικος Παυλος Κατηγορία:Κλέφτες
Δήμος Δυτικής Μάνης
μικρογραφία|Δημοτική Ενότητα Αβίας (πρώην [[Δήμος Αβίας)]] μικρογραφία|Δημοτική Ενότητα Λεύκτρου (πρώην [[Δήμος Λεύκτρου)]] μικρογραφία|Μεσσηνιακή Μάνη μικρογραφία|Η γραφική πολιτεία της [[Καρδαμύλη Μεσσηνίας|Καρδαμύλης Μεσσηνίας, πρωτεύουσας του Δήμου Δυτικής Μάνης.]] μικρογραφία|Η παραλία της [[Στούπα Μεσσηνίας|Στούπας Μεσσηνίας.]] μικρογραφία|Μανιάτικοι πύργοι, στην παλαιά πόλη της [[Καρδαμύλη Μεσσηνίας|Καρδαμύλης Μεσσηνίας.]] μικρογραφία|[[Προσήλιο Μεσσηνίας]] μικρογραφία|Η [[Λαγκάδα Δυτικής Μάνης, της Μεσσηνίας.]] μικρογραφία|Η παραλία της Παλαιόχωρας Αβίας, το 1980.μικρογραφία|Η [[Καρδαμύλη Μεσσηνίας|Καρδαμύλη, όπως φαίνεται από το Προάστιο Μεσσηνίας.]] μικρογραφία|200x200εσ|[[Ρίγκλια Μεσσηνίας|Ρίγκλια Δυτικής Μάνης]] μικρογραφία|[[Άγιος Νίκων Μεσσηνίας]] μικρογραφία|[[Τραχήλα Μεσσηνίας]] μικρογραφία|[[Θαλάμες Μεσσηνίας]] Ο Δήμος Δυτικής Μάνης, είναι Δήμος της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, που λειτουργεί από 01-01-2011. Συστάθηκε το 2010 με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», από την συνένωση των προϋπαρχόντων Δήμων, Δήμος Αβίας και Δήμος Λεύκτρου, που είχαν συσταθεί το 1997 με το Σχέδιο «Καποδίστριας». Στη συνέχεια μετατράπηκαν σε Δημοτικές Ενότητες, τη Δημοτική Ενότητα Αβίας, με έδρα τον Κάμπο Αβίας και τη Δημοτική Ενότητα Λεύκτρου, με έδρα την Καρδαμύλη.
Γεωγραφικές πληροφορίες
Η έκταση του νέου Δήμου Δυτικής Μάνης είναι 402,8 τ.χλμ. και ο πληθυσμός του 7.258 κάτοικοι, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Έδρα του Δήμου ορίστηκε η Καρδαμύλη. Παλαιότερα λεγόταν Έξω Μάνη και ο Δήμος Ανατολικής Μάνης, της Λακωνίας, λεγόταν Μέσα Μάνη.
Ο Δήμος Δυτικής Μάνης βρίσκεται στη Δυτική πλευρά της οροσειράς του Ταϋγέτου, η οποία καταλήγει στο Ακρωτήριο Ταίναρο. Αρχίζει λίγο έξω από την Καλαμάτα και τελειώνει στα όρια της Κοινότητας Αγίου Νίκωνα. Η οικονομία του Δήμου Δυτικής Μάνης βασίζεται κυρίως στην ελαιοκαλλιέργεια, στην κτηνοτροφία, στις οικοδομικές εργασίες και στον τουρισμό.
Διοικητική διαίρεση
Δήμος Δυτικής Μάνης (Έδρα: Καρδαμύλη) - Πληθυσμός: 7.258 κάτοικοι (Απογραφή 2011)
Χάρτης
<mapframe latitude="36.865888" longitude="22.023468" zoom="11" width="1000" height="390" align="center" /> Κατηγορία:Δήμοι της Περιφέρειας Πελοποννήσου Κατηγορία:Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμοι της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας Κατηγορία:Μάνη
176 Ιντούνα
Η Ιντούνα (Iduna) είναι μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,90. Ανακαλύφθηκε το 1877 από τον Κρίστιαν Χ.Φ. Πέτερς, που παρατηρούσε από το Κλίντον της πολιτείας της Νέας Υόρκης, και έλαβε το όνομά της από το Υντούν (Ydun), μία λέσχη στη Στοκχόλμη που είχε φιλοξενήσει ένα αστρονομικό συνέδριο.
Μία επιπρόσθηση αστέρα από την Ιντούνα έχει παρατηρηθεί, στις 17 Ιανουαρίου 1998 από το Μεξικό.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ιντούνας εκτιμάται σε 121,04 χλμ. Ο φασματικός της τύπος είναι G (ένυδρος ανθρακούχος, παρόμοιος σε σύσταση με τη Δήμητρα), ενώ το άλβεδό της είναι 0,083. Η Ιντούνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 11 ώρες και 17 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιντουνα
Μπέργκοφ
Το Μπέργκοφ (επίσης, Μπερκόφ) αποτελεί χωριό και δήμο της επαρχίας Κούμπα του Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 731 κατοίκων και βρίσκεται στο νοτιοανατολικό μέρος της χώρας.
Αναφορές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Κούμπα Κατηγορία:Χωριά του Αζερμπαϊτζάν
Προπρανολόλη
Η προπρανολόλη, που πωλείται με την επωνυμία Inderal μεταξύ άλλων, είναι φάρμακο της κατηγορίας των β-αποκλειστών. Χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της υψηλής αρτηριακής πίεσης, ορισμένων τύπων ακανόνιστου καρδιακού ρυθμού, θυρεοτοξίκωσης, τριχοειδών αιμαγγειωμάτων, άγχους απόδοσης και βασικών τρόμων. Χρησιμοποιείται για την πρόληψη ημικρανίας και για την πρόληψη περαιτέρω καρδιακών προβλημάτων σε άτομα με στηθάγχη ή προηγούμενες καρδιακές προσβολές. Μπορεί να ληφθεί από το στόμα ή με ένεση σε φλέβα. Η σύνθεση που λαμβάνεται από το στόμα έρχεται σε εκδόσεις βραχείας δράσης και μακράς δράσης. Η προπρανολόλη εμφανίζεται στο αίμα μετά από 30 λεπτά και έχει μέγιστη δράση μεταξύ 60 και 90 λεπτών όταν λαμβάνεται από το στόμα.
Συχνές παρενέργειες περιλαμβάνουν ναυτία, κοιλιακό άλγος και δυσκοιλιότητα. Δεν πρέπει να χρησιμοποιείται σε άτομα με ήδη αργό καρδιακό ρυθμό και στα περισσότερα άτομα με καρδιακή ανεπάρκεια. Η ταχεία διακοπή της φαρμακευτικής αγωγής σε άτομα με στεφανιαία νόσο μπορεί να επιδεινώσει τα συμπτώματα. Μπορεί να επιδεινώσει τα συμπτώματα του άσθματος. Συνιστάται προσοχή σε άτομα με προβλήματα στο ήπαρ ή στα νεφρά. Η προπρανολόλη μπορεί να προκαλέσει επιβλαβείς επιδράσεις στο μωρό εάν ληφθεί κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Η χρήση του κατά τη διάρκεια του θηλασμού είναι πιθανώς ασφαλής, αλλά το μωρό πρέπει να παρακολουθείται για παρενέργειες. Είναι ένας μη επιλεκτικός β-αποκλειστής που λειτουργεί αναστέλλοντας τους β-αδρενεργικούς υποδοχείς.
Η προπρανολόλη κατοχυρώθηκε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το 1962 και εγκρίθηκε για ιατρική χρήση το 1964. Είναι στον κατάλογο των βασικών φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. Η προπρανολόλη διατίθεται ως γενόσημο φάρμακο. Το 2017, ήταν το 41ο πιο συχνά συνταγογραφούμενο φάρμακο στις Ηνωμένες Πολιτείες, με περισσότερες από 17 εκατομμύρια συνταγές.
Ιατρικές χρήσεις
δεξιά|μικρογραφία|Κάψουλα με 80 mg προπρανολόλης παρατεταμένης αποδέσμευσης δεξιά|μικρογραφία|Ένα μείγμα δισκίων 20 mg και 10 mg προπρανολόλης Η προπρανολόλη χρησιμοποιείται για τη θεραπεία διαφόρων καταστάσεων, όπως:
Ψυχιατρικές
Η προπρανολόλη χρησιμοποιείται περιστασιακά για τη θεραπεία του άγχους απόδοσης, αν και τα στοιχεία που υποστηρίζουν τη χρήση της σε οποιεσδήποτε διαταραχές άγχους είναι φτωχά. Τα οφέλη της μοιάζουν με αυτά των βενζοδιαζεπινών στη διαταραχή πανικού με δυνητικά λιγότερες παρενέργειες όπως ο εθισμός Επίσης έχει χρησιμοποιηθεί πειραματικά και σε άλλες ψυχιατρικές παθήσεις:
Αντενδείξεις
Η προπρανολόλη μπορεί να αντενδείκνυται σε άτομα με:
Παρενέργειες
Η προπρανολόλη πρέπει να χρησιμοποιείται με προσοχή σε άτομα με:
Εγκυμοσύνη και γαλουχία
Η προπρανολόλη, όπως και οι άλλοι β-αποκλειστές, ταξινομείται ως κατηγορία εγκυμοσύνης C στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπως και στην Αυστραλία. Οι β-αποκλειστές γενικά μειώνουν την αιμάτωση του πλακούντα, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε δυσμενείς επιδράσεις στο νεογνό, συμπεριλαμβανομένων των παθησεων του πνεύμονα ή της καρδιάς ή πρόωρη γέννηση. Το νεογέννητο μπορεί να εμφανίσει πρόσθετες παρενέργειες όπως χαμηλό σάκχαρο στο αίμα και βραδύτερο από τον φυσιολογικό καρδιακό ρυθμό.
Οι περισσότεροι β-αποκλειστές εμφανίζονται στο γάλα της θηλάζουσας γυναίκας. Ωστόσο, η προπρανολόλη συνδέεται σε μεγάλο βαθμό με τις πρωτεΐνες στην κυκλοφορία του αίματος και εισέρχεται στο μητρικό γάλα με πολύ χαμηλά επίπεδα. Αυτά τα χαμηλά επίπεδα δεν αναμένεται να δημιουργήσουν κίνδυνο για το βρέφος που θηλάζει και η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής θεωρεί ότι η θεραπεία με προπρανολόλη είναι «γενικά συμβατή με το θηλασμό».
Η υπερβολική δόση προπρανολόλης σχετίζεται με επιληπτικές κρίσεις. Επίσης έχει παρατηρηθεί καρδιακή ανακοπή μετά από υπερδοσολογία προπρανολόλης λόγω ξαφνικών κοιλιακών αρρυθμιών ή καρδιογενούς καταπληξίας που μπορεί τελικά να κορυφωθεί με βραδυκαρδικό άσφυγμη ηλεκτρική δραστηριότητα.
Αλληλεπιδράσεις
Δεδομένου ότι οι β-αναστολείς είναι γνωστό ότι χαλαρώνουν τον καρδιακό μυ και συστέλλουν τον λείο μυ, οι β-αδρενεργικοί ανταγωνιστές, συμπεριλαμβανομένης της προπρανολόλης, έχουν πρόσθετο αποτέλεσμα με άλλα φάρμακα που μειώνουν την αρτηριακή πίεση ή που μειώνουν την καρδιακή συσταλτικότητα ή την αγωγιμότητα.
Φαρμακοδυναμική
Η προπρανολόλη ταξινομείται ως ανταγωνιστικός μη καρδιοεκλεκτικός συμπαθολυτικός βήτα αποκλειστής που διασχίζει το φράγμα αίματος-εγκεφάλου. Είναι διαλυτή στα λιπίδια και έχει επίσης δρστητικότητα αποκλειστή διαύλων νατρίου. Η προπρανολόλη είναι μη εκλεκτικός ανταγωνιστής του β-αδρενεργικού υποδοχέα ή βήτα αποκλειστής, δηλαδή εμποδίζει τη δράση της επινεφρίνης (αδρεναλίνη) και νορεπινεφρίνη (νοραδρεναλίνη) τόσο σε β1 - και β2-αδρενεργικούς υποδοχείς. Έχει μικρή ενδογενή συμπαθομιμητική δραστηριότητα, αλλά έχει ισχυρή σταθεροποιητική μεμβράνη (μόνο σε υψηλές συγκεντρώσεις στο αίμα, π.χ. υπερδοσολογία ). Η προπρανολόλη μπορεί να διασχίσει το φράγμα αίματος-εγκεφάλου και να ασκήσει επιδράσεις στο κεντρικό νευρικό σύστημα επιπλέον της περιφερειακής δραστηριότητάς της.
Εκτός από τον αποκλεισμό των αδρενεργικών υποδοχέων, η προπρανολόλη έχει πολύ ασθενή ανασταλτικά αποτελέσματα στον μεταφορέα νορεπινεφρίνης και / ή διεγείρει ασθενώς την απελευθέρωση νορεπινεφρίνης (δηλαδή, η συγκέντρωση της νορεπινεφρίνης αυξάνεται στη σύναψη ). Δεδομένου ότι η προπρανολόλη μπλοκάρει τους β-αδρενοϋποδοχείς, η αύξηση της συναπτικής νορεπινεφρίνης έχει ως αποτέλεσμα μόνο την ενεργοποίηση του α-αδρενοϋποδοχέα, με τον α1-αδρενοϋποδοχέα να είναι ιδιαίτερα σημαντικός για τις επιδράσεις που παρατηρούνται σε ζωικά μοντέλα. Ως εκ τούτου, μπορεί να εκλαμβάνεται ως αδύναμος έμμεσος αγωνιστής του α 1 αδρενοϋποδοχέα πέρα από ισχυρός ανταγωνιστής β-αδρενοϋποδοχέα. Εκτός από τις επιδράσεις της επί του αδρενεργικού συστήματος, υπάρχουν ενδείξεις που δείχνουν ότι η προπρανολόλη μπορεί να δράσει ως ένα ασθενές ανταγωνιστής ορισμένων υποδοχέων σεροτονίνης, δηλαδή των 5-ΗΤ1A, 5-ΗΤ1B και 5-ΗΤ2B υποδοχέων. Το τελευταίο μπορεί να εμπλέκεται στην αποτελεσματικότητα της προπρανολόλης σε υψηλές δόσεις στη θεραπεία της ημικρανίας.
Μηχανισμός δράσης
Η προπρανολόλη είναι ένας μη επιλεκτικός ανταγωνιστής του βήτα υποδοχέα. Ανταγωνίζεται με συμπαθητικομιμητικούς νευροδιαβιβαστές για τη σύνδεση με υποδοχείς, γεγονός που αναστέλλει τη συμπαθητική διέγερση της καρδιάς. Η αναστολή της δέσμευσης νευροδιαβιβαστών σε βήτα 1 υποδοχείς στα καρδιακά μυοκύτταρα αναστέλλει την ενεργοποίηση της αδενυλικής κυκλάσης, η οποία με τη σειρά της αναστέλλει τη σύνθεση cAMP οδηγώντας σε μειωμένη ενεργοποίηση του PKA. Αυτό οδηγεί σε λιγότερη εισροή ασβεστίου στα καρδιακά μυοκύτταρα μέσω τασεοελεγχόμενων διαύλων ασβεστίου τύπου L που σημαίνει ότι υπάρχει μειωμένη συμπαθητική επίδραση στα καρδιακά κύτταρα, με αντιυπερτασικά αποτελέσματα, όπως μειωμένο καρδιακό ρυθμό και χαμηλότερη αρτηριακή πίεση.
Φαρμακοκινητική
Η προπρανολόλη απορροφάται γρήγορα και πλήρως, με τα μέγιστα επίπεδα στο πλάσμα να επιτυγχάνονται περίπου 1-3 ώρες μετά την κατάποση. Περισσότερο από το 90% του φαρμάκου βρίσκεται δεσμευμένο σε πρωτεΐνες πλάσματος στο αίμα. Η συγχορήγηση με τρόφιμα φαίνεται να βελτιώνει τη βιοδιαθεσιμότητα. Παρά την πλήρη απορρόφηση, η προπρανολόλη έχει μεταβλητή βιοδιαθεσιμότητα λόγω του εκτεταμένου μεταβολισμού πρώτης διέλευσης. Η ηπατική δυσλειτουργία αυξάνει συνεπώς τη βιοδιαθεσιμότητα. Ο κύριος μεταβολίτης, η 4-υδροξυπροπρανολόλη, με μεγαλύτερο χρόνο ημιζωής (5,2-7,5 ώρες) από τη μητρική ένωση (3-4 ώρες), είναι επίσης φαρμακολογικά ενεργός. Οι περισσότεροι από τους μεταβολίτες απεκκρίνονται στα ούρα.
Ιστορία
Ο Βρετανός επιστήμονας Τζέιμς Μπλακ ανέπτυξε προπρανολόλη στη δεκαετία του 1960. Ήταν ο πρώτος βήτα-αποκλειστής που χρησιμοποιήθηκε αποτελεσματικά στη θεραπεία της στεφανιαίας νόσου και της υπέρτασης. Το 1988, ο Μπλακ παρέλαβε το βραβείο Νόμπελ στην Ιατρική για αυτήν την ανακάλυψη. Η προπρανολόλη είχε ως πηγή εμπεύσης τους πρώτους β-αδρενεργικούς ανταγωνιστές, τη διχλωροϊσοπρεναλίνη και τη προμεθαλόλη. Η βασική διαφορά, η οποία μεταβιβάστικα ουσιαστικά σε όλους τις επόμενους βήτα αποκλειστές, ήταν η συμπερίληψη μιας ομάδας οξυμεθυλενίου (-Ο-ΟΗ 2 -) μεταξύ του αρυλίου και της αιθανολαμίνης στη μέση της προνεθαλόλης, αυξάνοντας σε μεγάλο βαθμό την ισχύ της ένωσης. Αυτό φαίνεται εξάλειψε επίσης την καρκινογένεση που συσχετίστηκε με την προμεθαλόλη σε ζωικά μοντέλα.
Οι νεότεροι, περισσότερο καρδιο-εκλεκτικοί β-αναστολείς (όπως η βισοπρολόλη, η νεμπιβολόλη, η καρβεδιλόλη ή η μετοπρολόλη) προτιμόνται πλέον για τη θεραπεία της υπέρτασης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασικά Φάρμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας Κατηγορία:Αγχολυτικά Κατηγορία:Αντιυπερτασικοί παράγοντες Κατηγορία:Ναφθαλίνια Κατηγορία:Αλκοόλες Κατηγορία:Αρωματικοί αιθέρες Κατηγορία:Αμίνες
Πύλη των Δρυάδων
Η Πύλη των Δρυάδων, λατιν.: Porta Querquetulana ή Querquetularia, ήταν μία πύλη στα Σέρβια Τείχη, που πήρε το όνομά της από το ιερό άλσος των Δρυάδων νυμφών (Querquetulanae) δίπλα και ακριβώς μέσα σε αυτό. Το άλσος φαίνεται να μην υπήρχε πια στα τέλη του 1ο αι. π.Χ.
Η θέση της Πύλης είναι προβληματική. Ο Λώρενς Ρίτσαρντσον την εντοπίζει στην άκρη της Περιοχής V Εσκουιλίνου, με τον Δρόμο Σκάουρι (Clivus Scauri) να περνά μέσα από αυτή. Ο Σ. Πλάτνερ τοποθετεί την πύλη και το άλσος επάνω ή κοντά στον Καίλιο λόφο, αλλά μεταξύ της Πόρτα Καπένα και της Πόρτα Καιλιμοντάνα. Ο Καίλιος λόφος υποτίθεται ότι ονομαζόταν Κβερκβετουλάνους, πριν κατοικηθεί από τον Καίλιο Βιβένα και ονομαστεί από αυτόν, και η θέση της πύλης επί του Καίλιου λόφου βασίζεται εν μέρει στο προηγούμενο όνομα.
Στις αρχές του 21ου αι. τα φωτογραμμετρικά δεδομένα και η τρισδιάστατη απεικόνιση έδειξαν ότι το άλσος των Δρυάδων μπορεί να είχε ενσωματωθεί στους Κήπους του Mαικήνα. Ένα νυμφαίο από την εποχή του Αδριανού θα είχε αντικαταστήσει την φυσική πηγή μέσα σε αυτό. Από αυτή την άποψη, το άλσος βρισκόταν στην Περιοχή ΙΙΙ, κατά μήκος της Βία Λαβικάνα. Είναι επίσης δυνατή μία τοποθεσία στον Εσκουιλίνο λόφο Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος τοποθετεί την Πόρτα Κβερβετουλάνα μεταξύ του Jupiter Fagutalis (Φαγκουτάλις είναι βόρειοδυτική απόληξη του Όπιου λόφου) και του Βιμινάλιου λόφου, απολήξεων του Eσκουιλίνου.
Εκλογές στη Λιβερία
Στη Λιβερία διεξάγονται εκλογές για Πρόεδρο, Βουλή και Γερουσία. Ο Πρόεδρος εκλέγεται από το λαό με καθολική ψηφοφορία για εξαετή ανανεώσιμη θητεία. Η Βουλή των Αντιπροσώπων (House of Representatives) έχει 73 μέλη, που εκλέγονται για 6ετή θητεία με το πλειοψηφικό σύστημα σε μονοεδρικές περιφέρειες. Η Γερουσία αριθμεί 30 μέλη, 2 από κάθε κομητεία, τα οποία εκλέγονται για 9ετή θητεία με το πλειοψηφικό σύστημα. Η διαδικασία των εκλογών για τη Γερουσία καθυστερεί, με 1 γερουσιαστή από καθεμιά κομητεία να εκλέγεται σε εκλογές που διεξάγονται ανά τριετία. Όλες οι εκλογές διεξάγονται αποκλειστικά σε πανεθνικό επίπεδο.
2017
Οι πιο πρόσφατες γενικές εκλογές (προεδρικές και βουλευτικές) διεξήχθησαν στις 10 Οκτωβρίου 2017. Ο δεύτερος γύρος των προεδρικών εκλογών εκείνης της χρονιάς διενεργήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου.
2011
Στις προεδρικές εκλογές, που διεξήχθησαν σε δύο γύρους το 2011, τελική νικήτρια αναδείχθηκε η Έλεν Τζόνσον-Σίρλιφ. Οι γενικές αυτές εκλογές διεξήχθησαν στις 11 Οκτωβρίου 2011, με τον δεύτερο γύρο στις 8 Νοεμβρίου 2011. Η Σίρλιφ συγκέντρωσε στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών ποσοστό 43,9% oτων ψήφων, ακολουθούμενη από τον υποψήφιο του Κογκρέσου για τη Δημοκρατική Αλλαγή, Γουίνστον Τάμπμαν (32,7). Οι δυο τους πήγαν σε δεύτερο γύρο στις 8 Νοεμβρίου 2011.Ο Τάμπμαν κατήγγειλε παρατυπίες στον πρώτο γύρο και κάλεσε τους οπαδούς του να μποϊκοτάρουν τον τελικό γύρο. Το Εκλογικό Ινστιτούτο για την Βιώσιμη Δημοκρατία στην Αφρική ανέφερε συμμετοχή 61% στον τελικό γύρο συγκριτικά με 74,9% στον πρώτο γύρο. Η Εθνική Εκλογική Επιτροπή κήρυξε νικήτρια των εκλογών την πρόεδρο Τζόνσον-Σίρλιφ στις 15 Νοεμβρίου 2011 με ποσοστό 90,7% των ψήφων.
Βουλευτικές εκλογές
Οι τελευταίες βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν το 2017.
2011
!style="background-color:#E9E9E9" |Πολιτικό κόμμα !style="background-color:#E9E9E9" |Υποψήφιοι !style="background-color:#E9E9E9" |Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" |% !style="background-color:#E9E9E9" |Έδρες !style="background-color:#E9E9E9" |+/– !style="background-color:#E9E9E9" |% των εδρών
2005
Οι εκλογές για Βουλή και Γερουσία του 2005 διεξήχθησαν παράλληλα με τον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών. Βουλή των Αντιπροσώπων και Γερουσία, 11 Οκτωβρίου 2005 !style="background-color:#E9E9E9" align=left|Κόμματα και συνασπισμοί !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Ψήφοι στη Βουλή !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Ποσοστό % στη Βουλή !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Έδρες στη Βουλή !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Ψήφοι στη Γερουσία !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Ποσοστό % στη Γερουσία !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Έδρες στη Γερουσία *Κόμμα Αληθινών Ουίγων |align="top" |
2011
Οι εκλογές για Γερουσία έγιναν στις 11 Οκτωβρίου 2011 ταυτόχρονα με τον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών και με τις εκλογές για τη Βουλή. Το Ενωτικό Κόμμα διατήρησε την πλειοψηφία εδρών και στη Γερουσία. Ωστόσο, όπως και στις προηγούμενες εκλογές, κανένα κόμμα δεν εξασφάλισε πλειοψηφία σε Βουλή ή Γερουσία. Γερουσία, 11 Οκτωβρίου 2011 !style="background-color:#E9E9E9" |Πολιτικό κόμμα !style="background-color:#E9E9E9" |Έδρες πριν τις εκλογές !style="background-color:#E9E9E9" |Έδρες που δεν αποφασίστηκαν στις εκλογές !style="background-color:#E9E9E9" |Έδρες που αποφασίστηκαν !style="background-color:#E9E9E9" |Υποψήφιοι !style="background-color:#E9E9E9" |Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" |% !style="background-color:#E9E9E9" |Έδρες !style="background-color:#E9E9E9" |Νέο σύνολο εδρών !style="background-color:#E9E9E9" |+/– !style="background-color:#E9E9E9" |% των εδρών
2014
Εκλογές για Γερουσία διεξήχθησαν στη Λιβερία στις 20 Δεκεμβρίου 2014. Στις εκλογές εξελέγησαν οι μισοί γερουσιαστές από τη Γερουσία.
1984
Σε δημοψήφισμα που έγινε στις 3 Ιουλίου 1984 εγκρίθηκε από το λαό ένα νέο σύνταγμα με ποσοστό 98,6% και με συμμετοχή 82,2%. Το νέο σύνταγμα τέθηκε σε ισχύ στις 6 Ιανουαρίου 1986, έπειτα από τη διεξαγωγή των γενικών εκλογών του 1985.
Συνταγματικό δημοψήφισμα 2011
Στις 23 Αυγούστου 2011 οι πολίτες ψήφισαν σε δημοψήφισμα για την αναθεώρηση του Συντάγματος της χώρας. Αμφότερα τα σώματα του Κοινοβουλίου ενέκριναν τις αλλαγές στο Σύνταγμα στις 17 Αυγούστου 2010 και συνακόλουθα τέθηκαν σε δημοψήφισμα. Οι 4 τροποποιήσεις για τις οποίες ρωτήθηκαν οι ψηφοφόροι ήταν η θητεία των δικαστών, ο προγραμματισμός των εκλογών, τα απαιτούμενα κριτήρια για να είναι κάποιος προεδρικός υποψήφιος και το εκλογικό σύστημα. Την επίβλεψη του δημοψηφίσματος είχε η Εθνική Επιτροπή Εκλογών και τα αποτελέσματα ανακοινώθηκαν στις 31 Αυγούστου 2011. Η Επιτροπή αποφάνθηκε ότι σε κανένα από τα 4 ερωτήματα δεν συμπληρώθηκε η απαιτούμενη πλειοψηφία των δύο τρίτων, ώστε να είναι έγκυρο το αποτέλεσμα. Το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε ότι εγκρίθηκε το αποτέλεσμα για το τέταρτο ερώτημα του δημοψηφίσματος (το 59,27% υπερψήφισε την απόφαση να είναι νικητής των βουλευτικών και δημοτικών εκλογών ο υποψήφιος που συγκεντρώνει περισσότερες ψήφους από όλους τους άλλους).
Κόλπος του Αμπουκίρ
Ο Κόλπος του Αμπουκίρ (αραβικά : خليج أبو قير) είναι κόλπος της Αιγύπτου στη Μεσόγειο θάλασσα. Βρίσκεται μεταξύ της πόλης Αμπουκίρ κοντά στην Αλεξάνδρεια με όριο του το Ακρωτήριο Αμπουκίρ και το στόμιο του Νείλου, Ροζέττα. Στον κόλπο έχει βρεθεί και εξορύσσεται φυσικό αέριο που ανακαλύφθηκε στη δεκαετία του 1970. σα στη θάλασσα και ανασκάπτονται.
Στον κόλπο έχει γίνει η Ναυμαχία του Νείλου, το 1798, όπου ο Οράτιος Νέλσον νίκησε τους Γάλλους του Ναπολέοντα. Από το όνομα του Βρετανού ναυάρχου ονομάζετασήμερα και η Νήσος Νέλσον που βρίσκεται στον κόλπο του Αμπουκίρ.
Σφαγή του Τσιεπιέλουφ
Ως Σφαγή του Τσιεπιέλουφ (στα πολωνικά: Zbrodnia w Ciepielowie, στα γερμανικά: Massaker von Ciepielów) είναι γνωστή η δολοφονία περισσότερων από 250 Πολωνών αιχμαλώτων από άνδρες της Βέρμαχτ, στις 8 Σεπτεμβρίου 1939, στο δάσος δίπλα στο χωριό Τσιεπιέλουφ, στην ανατολική Πολωνία, κατά τη διάρκεια της γερμανικής εισβολής στη Πολωνία.
Η Σφαγή του Τσιεπιέλουφ αναφέρεται στο Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη, στη Βαρσοβία. Κάθε χρόνο την επέτειο της σφαγής γίνονται εκδηλώσεις μνήμης στο Τσιεπιέλουφ.
Η σφαγή
Τα θύματα της σφαγής ήταν Πολωνοί στρατιώτες του 74ου Πολωνικού Συντάγματος Πεζικού της Άνω Σιλεσίας (Polish Upper Silesian 74th Infantry Regiment), του οποίου επικεφαλής του ήταν ο Συνταγματάρχης Wacław Wilniewczyc.
Στις 8 Σεπτεμβρίου 1939, και ενώ είχε ξεκινήσει η γερμανική εισβολή στη Πολωνία, το 15ο Σύνταγμα Μηχανοκίνητου Πεζικού, της 29ης Μεραρχίας Μηχανοκίνητου Πεζικού της Βέρμαχτ (15th Motorized Infantry Regiment), ενεπλάκη με υπολείμματα του 74ου Πολωνικού Συντάγματος Πεζικού της Άνω Σιλεσίας, που υποχωρούσε, και συνέλαβε πολλούς Πολωνούς αιχμαλώτους. Το εν λόγω σύνταγμα είχε υποστεί μεγάλες απώλειες στη μάχη της Częstochowa σύμφωνα δε με ορισμένες πηγές είχε σχεδόν καταστραφεί.
Σύμφωνα με ανώνυμη μαρτυρία ενός Γερμανού στρατιώτη δεκάδες στρατιώτες του 10ου Λόχου, του 15ου Συντάγματος Μηχανοκίνητου Πεζικού της Βέρμαχτ, μεταξύ αυτών ο επικεφαλής του λόχου, Λοχίας Λεβίνσκι, είχαν σκοτωθεί σε ενέδρα των αντρών του 74ου Πολωνικού Συντάγματος Πεζικού της Άνω Σιλεσίας. Στη συνέχεια ο επικεφαλής του 15ου Συντάγματος Μηχανοκίνητου Πεζικού, συνταγματάρχης Βάλτερ Βέσσελ (Walter Wessel) διέταξε την εκτέλεση περισσοτέρων από 250 Πολωνών αιχμαλώτων. Οι αιχμάλωτοι μεταφέρθηκαν και εκτελέστηκαν σε μια τοποθεσία δίπλα στο χωριό Dąbrowa, αφού τους αφαίρεσαν τις στολές και τους χαρακτήρισαν αντάρτες και όχι στρατιώτες. Ο ανώνυμος μάρτυρας φέρεται να μέτρησε 300 πτώματα σε ένα χαντάκι δίπλα στο δρόμο. Τα σχετικά ντοκουμέντα (φωτογραφίες και μαρτυρία) έλαβε η Πολωνική Στρατιωτική Αποστολή στη Γερμανία, στο Δυτικό Βερολίνο, το 1950.
Για περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Ιστορία της Πολωνίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Εγκλήματα πολέμου των Ναζί στην Πολωνία
Ισνοφκισλάκ
Το Ισνοφκισλάκ είναι ένα χωριό και δήμος της επαρχίας Κούμπα του Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 871 κατοίκων και βρίσκεται στο βορειοανατολικό μέρος της χώρας.
Αναφορές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Κούμπα Κατηγορία:Χωριά του Αζερμπαϊτζάν
Ιρανική Επανάσταση
thumb|right|360px|Έτοιμα πυρά κατά την διαδήλωση κατά του σάχη Ρεζά Παχλαβί (1978) Με τον όρο Ιρανική επανάσταση ή Ισλαμική επανάσταση (περσ.: انقلاب اسلامی), αναφέρονται τα γεγονότα που οδήγησαν στην πτώση της ιρανικής μοναρχίας και της δυναστείας Παχλαβί (1925-79), καταλήγοντας στην εγκαθίδρυση ισλαμικής δημοκρατίας στο Ιράν με ιδρυτή τον αγιατολάχ Ρουχολάχ Χομεϊνί.
Διαδηλώσεις διαμαρτυρίας κατά του σάχη Μοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί και του τρόπου διακυβέρνησής του ξεκίνησαν στα τέλη της δεκαετίας του 1970 καταγγέλοντας, μεταξύ άλλων, παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, φαινόμενα λογοκρισίας, την οικονομική πολιτική αλλά και την επιρροή ξένων δυνάμεων σε όλους τους τομείς της ιρανικής κοινωνίας. Η επανάσταση υπήρξε το αποκορύφωμα ενός κινήματος που διαμορφώθηκε μέσα από το συνασπισμό διαφορετικών κοινωνικών ομάδων, όπως κληρικών, εμπόρων, φοιτητών και διανοούμενων, με διαφορετικές πολιτικές ιδεολογίες. Το παραδοσιακό θρησκευτικό κόμμα του Χομεϊνί επικράτησε κατά τη σύγχυση και την αταξία που αναπτύχθηκε στον απόηχο της επανάστασης και μέσα από τη διεξαγωγή εθνικού δημοψηφίσματος, την 1η Απριλίου 1979, το Ιράν έγινε και επίσημα ισλαμική δημοκρατία. Το νέο θεοκρατικό σύνταγμα της χώρας που τέθηκε σε ισχύ το Δεκέμβριο του 1979 αντικατέστησε το σύνταγμα του 1906 και ανέδειξε τον Χομεϊνί ως ανώτατο ηγέτη του κράτους.
Η ιρανική επανάσταση θεωρείται μοναδική σε σχέση με άλλες επαναστάσεις της ιστορίας για την ταχύτητα με την οποία έφερε ριζικές αλλαγές και για την έκπληξη που προκάλεσε διεθνώς. Κατά γενική ομολογία διακρίνεται για την έλλειψη μιας κεντρικής ιδεολογικής ταυτότητας, στοχεύοντας αποκλειστικά στην πτώση του σάχη, ωστόσο πιστεύεται παράλληλα πως το καθόλα μαζικό αυτό επαναστατικό κίνημα ενδεχομένως να μην είχε την ίδια μορφή αν ήταν εκ των προτέρων γνωστό πως θα οδηγούσε στη μονοκρατορία του Χομεϊνί. Το νέο καθεστώς που εγκαθιδρύθηκε υπολόγισε το συνολικό αριθμό των θυμάτων της επανάστασης στις 60.000, ωστόσο στην πραγματικότητα θα πρέπει να θεωρείται κατά πολύ μικρότερος, χωρίς να υπερβαίνει τις 3.000. Σύμφωνα με σχετική έρευνα του Ιδρύματος Μαρτύρων, η οποία ωστόσο δεν δημοσιεύτηκε, εκτιμάται πως συνολικά 2.781 διαδηλωτές έχασαν τη ζωή τους από τον Οκτώβριο του 1977 μέχρι το Φεβρουάριο του 1979, οι περισσότεροι από αυτούς στην πρωτεύουσα του Ιράν.
Ιστορικό υπόβαθρο
Κατά τη δεκαετία του 1970, το Ιράν εξακολουθούσε να βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στη βιομηχανία πετρελαίου, ωστόσο η παγκόσμια οικονομική αστάθεια της εποχής, καθώς και οι διακυμάνσεις στην κατανάλωση πετρελαίου από τη Δύση, είχαν αρνητικές επιπτώσεις στην οικονομία της χώρας μετά από μια δεκαετία μεγάλης οικονομικής ανάπτυξης που συνοδεύτηκε παράλληλα από τη διόγκωση των εξόδων και υψηλά ποσοστά πληθωρισμού με αντίκτυπο στο βιοτικό επίπεδο των Ιρανών. Συγχρόνως, η δυσαρέσκεια για τη διακυβέρνηση του Μοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί σε κοινωνικοπολιτικό επίπεδο διογκώθηκε, καθώς αντιπολιτευτικά σχήματα όπως το Εθνικό Μέτωπο (συνασπισμός κυρίως εθνικιστών και παραδοσιακών ισλαμιστών) ή το κομμουνιστικό κόμμα Τουντέχ είχαν περιθωριοποιηθεί ή τεθεί εκτός νόμου. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον κοινωνικής δυσαρέσκειας, ακόμα και η κοσμική διανόηση - που σε μεγάλο βαθμό γοητεύτηκε από το μήνυμα του Χομεϊνί - τάχθηκε υπέρ της ανατροπής του σάχη, ενώ ολοένα περισσότερες φωνές υποστήριζαν την επιστροφή στις παραδοσιακές αξίες σε αντιδιαστολή με τον εκσυγχρονισμό που προώθησε η δυναστεία των Παχλαβί. Για το σκοπό αυτό, τόσο το Εθνικό Μέτωπο όσο και το Τουντέχ συντάχθηκαν με τη θρησκευτική τάξη των ουλεμάδων, ενώ παράλληλα το μήνυμα του Χομεϊνί κατά του καθεστώτος του Ρεζά Παχλαβί άρχισε να βρίσκει απήχηση σε μεγάλο μέρος του πληθυσμού, μέσα από ηχογραφημένες ομιλίες και κείμενα που διοχετεύονταν και διαδίδονταν κρυφά. Ανοιχτές διαδηλώσεις διαμαρτυρίας κατά της μοναρχίας του Παχλαβί άρχισαν να πραγματοποιούνται από τον Οκτώβριο του 1979, μετά το θάνατο του γιου του Χομεϊνί, Μουσταφά, και με ακόμα μεγαλύτερη ένταση από το 1978. Σε αυτό συντέλεσε και το γεγονός πως, νωρίτερα, ο Ρεζά Παχλαβί επιδίωξε να χαλαρώσει τα αστυνομικά μέτρα καθώς υπήρχαν ήδη αναφορές από τον διεθνή τύπο για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Ιράν αλλά και σχετικές πιέσεις από την πλευρά οργανώσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Πορεία προς την επανάσταση
Κομβικό σημείο για την ενίσχυση της δυσαρέσκειας υπήρξε η δημοσίευση ενός συκοφαντικού άρθρου στην - ελεγχόμενη από την κυβέρνηση - εφημερίδα Eṭṭelāʿāt της Τεχεράνης, τον Ιανουάριο του 1978, το οποίο επιχειρούσε να δυσφημήσει τον Χομεϊνί. Το δημοσίευμα προκάλεσε τον ξεσηκωμό χιλιάδων σπουδαστών του Ισλάμ στην πόλη Κομ, γεγονός που πυροδότησε το επόμενο διάστημα νέες διαδηλώσεις διαμαρτυρίας. Στα μέσα Φεβρουαρίου σημειώθηκαν βίαιες συγκρούσεις σε διάφορες πόλεις και ειδικά στη γενέτειρα του αγιατολάχ Σαριατμανταρί, το Ταμπρίζ, ενώ στα τέλη Μαρτίου μεγάλες υλικές ζημιές προκλήθηκαν στο Γιαζντ και στο Ισφαχάν. Το Μάιο του ίδιου έτους, διαδηλώσεις οργανώθηκαν σε είκοσι τέσσερις πόλεις, μεταξύ των οποίων και το Κομ. Εκεί, η αστυνομία προκάλεσε το θάνατο δύο σπουδαστών που είχαν καταφύγει στο σπίτι του Σαριατμανταρί. Κατά τις επίσημες αρχές, οι αναταραχές είχαν ως αποτέλεσμα το θάνατο συνολικά 22 ανθρώπων, ενώ κατά την αντιπολίτευση ο αριθμός ήταν πολύ υψηλότερος φθάνοντας τους 250. Ο θάνατος διαδηλωτών τροφοδότησε εντονότερες διαδηλώσεις διαμαρτυρίας. Ένα ακόμα γεγονός που ενίσχυσε το κίνημα διαμαρτυρίας έλαβε χώρα στις 19 Αυγούστου, όταν εμπρησμός σε μεγάλο κινηματογράφο στην πόλη Αμπαντάν οδήγησε στο θάνατο 480 ανθρώπων. Η κηδεία των θυμάτων συνοδεύτηκε από πορεία περίπου 10.000 συγγενών και φίλων, με συνθήματα κατά του σάχη, και ενώ η δυσπιστία ήταν τόσο μεγάλη ώστε να πιστεύεται πως το συμβάν είχε σχεδιαστεί από τη μυστική αστυνομία (SAVAK).
Αρχικά από το Ιράκ, όπου βρισκόταν εξόριστος, και αργότερα από τη Γαλλία, ο Χομεϊνί συντόνιζε από την πλευρά του την αντιπολίτευση, απαιτώντας την παραίτηση του σάχη. Στις 8 Σεπτεμβρίου 1978 επιβλήθηκε στρατιωτικός νόμος στην Τεχεράνη και σε άλλες πόλεις. Tην ίδια ημέρα ο στρατός στράφηκε με πυρά εναντίον διαδηλωτών στην πλατεία Τζαλέχ, γεγονός που καταγράφεται ιστορικά και ως η σφαγή της «Μαύρης Παρασκευής». Αν και ο επίσημος απολογισμός αναφέρεται σε συνολικά 87 νεκρούς, ανεξάρτητοι παρατηρητές επιβεβαιώνουν το θάνατο εκατοντάδων. Τα γεγονότα της Μαύρης Παρασκευής σηματοδότησαν ένα σημείο χωρίς επιστροφή στην ιστορία της ιρανικής επανάστασης, με την πιθανότητα οποιουδήποτε συμβιβασμού να εξανεμίζεται. Τις επόμενες εβδομάδες πραγματοποιήθηκαν μαζικές απεργίες με συμμετοχή σχεδόν όλων των κλάδων κάνοντας σαφές πως η κυβέρνηση ήταν αδύνατο να παραμείνει στην εξουσία. Στις 2 Δεκεμβρίου 1978, κατά τη διάρκεια του πρώτου μήνα κατά το ισλαμικό ημερολόγιο (Μουχαράμ), περισσότεροι από 2 εκατομμύρια άνθρωποι κατέκλυσαν την πλατεία Αζαντί της Τεχεράνης ζητώντας την ανατροπή του σάχη και την επιστροφή του Χομεϊνί. Στα τέλη του 1978, ο σάχης διόρισε πρωθυπουργό τον Σαπούρ Μπαχτιάρ, που προερχόταν από την αντιπολίτευση. Ο τελευταίος, που αποδέχτηκε την πρόταση του σάχη από έλλειψη εμπιστοσύνης στις προθέσεις και τα σχέδια του Χομεϊνί δεν κατάφερε να επιτύχει κάποιο συμβιβασμό με τον Χομεϊνί ούτε με τους πρώην συνεργάτες του και μέλη του Εθνικού Μετώπου. Τον Ιανουάριο του 1979, ο σάχης και μέλη της οικογένειάς του εγκατέλειψαν τη χώρα ενώ ο Χομεϊνί επέστρεψε από την εξορία στο Ιράν δύο εβδομάδες αργότερα, την 1η Φεβρουαρίου. Κατά την άφιξή του, εκατομμύρια πολίτες που συγκεντρώθηκαν στο αεροδρόμιο τού επιφύλαξαν θερμή υποδοχή.
right|thumb|200px|Η άφιξη του Χομεϊνί στο Ιράν την 1η Φεβρουαρίου 1979. Κατά τις τελευταίες ημέρες της επανάστασης, ο Χομεϊνί οργάνωσε ένα Επαναστατικό Συμβούλιο και μια Κεντρική Επιτροπή με σκοπό τον καθορισμό μιας μεταβατικής κυβέρνησης. Στις 4 Φεβρουαρίου διόρισε πρωθυπουργό τον Μεχντί Μπαζαργκάν και ενώ η κυβέρνηση του Μπαχτιάρ ήταν κατά το σύνταγμα ακόμα στην εξουσία. Η προσωρινή κυβέρνηση του Μπαζαργκάν πήρε τον έλεγχο της διοίκησης, της αστυνομίας και του στρατού, παρέμενε ωστόσο υπό τις προσταγές του Επαναστατικού Συμβουλίου το οποίο σύντομα εξελίχθηκε στο κυρίαρχο πολιτικό κέντρο της μετεπαναστατικής περιόδου. Το αποτελούσαν 15 μέλη της επιλογής του Χομεϊνί, μεταξύ αυτών και ο Μπαζαργκάν, η πλειοψηφία των οποίων ανήκε στο χώρο των φονταμενταλιστών κληρικών και ασπαζόταν την ισλαμική ιδεολογία του Χομεϊνί. Επιτροπές θρησκευτικού χαρακτήρα άρχισαν να πραγματοποιούν περιπολίες με σκοπό την επιβολή του ισλαμικού κώδικα συμπεριφοράς και εμφάνισης, ενώ παρόμοια δράση είχε καθόλη τη διάρκεια του 1979 και μια ανεπίσημη θρησκευτική πολιτοφυλακή - τα μέλη της οποίας είναι γνωστά ως Φρουροί της Επανάστασης - επιδεικνύοντας συχνά βία που ξεπερνούσε εκείνη κατά τη διακυβέρνηση του σάχη. Οι Φρουροί της Επανάστασης στόχευαν στον εκφοβισμό και την καταστολή όσων πολιτικών δυνάμεων δεν ήταν κάτω από τον έλεγχο του Επαναστατικού Συμβουλίου και του Ισλαμικού Δημοκρατικού Κόμματος που αποτελούσαν θρησκευτικές οργανώσεις πιστές στον Χομεϊνί.
Επακόλουθα
thumb|right|200px|Διαδήλωση στη Τεχεράνη το 1979 - πίσω φαίνεται ο πύργος Azadi ([[Περσικά:برج آزادی, - Ελευθερίας).]] Την 1η Απριλίου του 1979 διεξάχθηκε εθνικό δημοψήφισμα στο οποίο οι πολίτες καλούνταν να ψηφίσουν υπέρ ή κατά της μοναρχίας με ταυτόχρονη εγκαθίδρυση ισλαμικού κράτους, το σύνταγμα του οποίου θα καθοριζόταν μελλοντικά. Είχε προηγηθεί σύγκρουση του Μπαζαργκάν με τον Χομεϊνί, καθώς ο πρώτος επιθυμούσε να υπάρχει μια τρίτη επιλογή υπέρ μιας λαϊκής ισλαμικής δημοκρατίας την οποία όμως απέρριψε ο Χομεϊνί. Το τελικό αποτέλεσμα ήταν συντριπτικά υπέρ της ίδρυσης ισλαμικού κράτους και της κατάργησης της μοναρχίας, με ποσοστό 99%. Το επόμενο διάστημα, ένα συμβούλιο εμπειρογνωμόνων, αποτελούμενο κυρίως από μέλη στενά συνδεδεμένα με τον Χομεϊνί, ανέλαβε τη διαμόρφωση ενός νέου συντάγματος. Το τελικό κείμενο ενσωμάτωνε τη Σιιτική αρχή του «βελαγιάτ-ι φακίχ», δηλαδή της εξουσίας από τον κλήρο, που βρίσκει εφαρμογή στον θεσμό του Υπέρτατου Ηγέτη, στον οποίο δίνεται απόλυτη εξουσία επί όλων των μορφών της εξουσίας.
Ο Μπαζαργκάν και άλλα μέλη της προσωρινής κυβέρνησης ζήτησαν τη διάλυση του σώματος εμπειρογνωμόνων θεωρώντας πως το νέο σύνταγμα που διαμορφωνόταν παραβίαζε τη λαϊκή κυριαρχία, δεν ήταν προϊόν συναίνεσης, αναδείκνυε τους ουλεμάδες σε κυρίαρχη τάξη αλλά και υπονόμευε τη θρησκεία καθώς οι επόμενες γενιές θα κατηγορούσαν το ίδιο το Ισλάμ για μελλοντικά προβλήματα. Χαρακτηρίζοντας τη δράση των εμπειρογνωμόνων ως «επανάσταση κατά της επανάστασης», απείλησε να απευθυνθεί κατευθείαν στο λαό παρουσιάζοντας τη δική τους πρόταση για το νέο σύνταγμα. θεωρείται πιθανό πως η πρόταση του Μπαζαργκάν θα έβρισκε περισσότερους υποστηρικτές αν τελικά δινόταν ως εναλλακτική επιλογή, ωστόσο τα γεγονότα που ακολούθησαν εμπόδισαν κάτι τέτοιο να υλοποιηθεί. Την ίδια περίοδο, ενώ ο σάχης βρισκόταν στις ΗΠΑ για θεραπεία κατά του καρκίνου, περίπου 400 ισλαμιστές φοιτητές κατέλαβαν την αμερικανική πρεσβεία στην Τεχεράνη κρατώντας ομήρους, γεγονός που οδήγησε στη διπλωματική κρίση των ομήρων, διάρκειας 444 ημερών (4 Νοεμβρίου 1979 - 20 Ιανουαρίου 1981). Η κρίση των ομήρων μπορεί να ερμηνευτεί ως μια βίαιη εκδήλωση της ρητορικής κατά της δυτικής κουλτούρας που είχε υιοθετήσει ο Χομεϊνί και μεγάλη μερίδα του κλήρου. Αντιλαμβανόμενος πως ο Χομεϊνί δεν σκόπευε να διατάξει την απελευθέρωση των ομήρων, ο Μπαζαργκάν παραιτήθηκε. Για τον Χομεϊνί, ο οποίος τελικά στήριξε δημόσια τους φοιτητές, η κρίση είχε ευεργετικές επιπτώσεις καθώς θεωρούσε πως ένωνε τον ιρανικό λαό και διευκόλυνε την ψήφιση του νέου συντάγματος.