cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τρανσυλβανία
Ιστορικά οικόσημα της Τρανσυλβανίας
Οι πρώτες εραλδικές παραστάσεις της Τρανσυλβανίας χρονολογούνται από τον 16ο αιώνα. Ενα από τα αρχικά επικρατούντα σύμβολα της Τρανσυλβανίας ήταν το οικόσημο της πόλης Σιμπίου. To 1596 ο Λέβινους Χούλσιους (από τη Φλάνδρα) δημιούργησε ένα οικόσημο για την «αυτοκρατορική επαρχία της Τρανσυλβανίας», αποτελούμενο από μια ασπίδα χωρισμένη σε άνω και κάτω μέρος, με έναν αετό στο άνω και επτά λόφους με πύργους στην κορυφή τους στο κάτω. Το δημοσίευσε στο έργο του «Χρονολογία», που εκδόθηκε την ίδια χρονιά στη Νυρεμβέργη. Η σφραγίδα του 1597 του Σιγισμούνδου Μπάτορι, πρίγκιπα της Τρανσυλβανίας, αναπαρήγαγε το νέο οικόσημο με μερικές μικρές αλλαγές : στο άνω μέρος ο αετός πλαισιωνόταν από ήλιο και σελήνη και στο κάτω οι λόφοι αντικαταστάθηκαν από απλούς πύργους. Το οικόσημο του Σιγισμούνδου Μπάτορι εκτός από το οικόσημο της οικογένειας Μπάτορι, περιλάμβανε τα οικόσημα της Τρανσυλβανίας, της Βλαχίας και της Μολδαβίας, καθώς χρησιμοποιούσε τον τίτλο Πρίγκιπας της Τρανσυλβανίας, της Βλαχίας και της Μολδαβίας. Μια βραχύβια εραλδική παράσταση της Τρανσυλβανίας βρίσκεται στη σφραγίδα του 1600 του Μιχαήλ του Γενναίου, που απεικονίζει το μαύρο αετό (Βλαχία), την κεφαλή βούβαλου (Μολδαβία) και δυο λιοντάρια που στήριζαν ένα κορμό δένδρου, ως σύμβολο του επανενωμένου Δακικού Βασιλείου, πάνω σε επτά λόφους (Τρανσυλβανία). Οι Ούγγροι Τρανσυλβανοί πρίγκιπες χρησιμοποιούσαν τα σύμβολα του θυρεού της Τρανσυλβανίας συνήθως με το ουγγρικό εθνόσημο από τον 16ο αιώνα, επειδή οι Πρίγκιπες της Τρανσυλβανίας διατηρούσαν τις αξιώσεις τους στον θρόνο του Βασιλείου της Ουγγαρίας. Η σημαία και το οικόσημο της Τρανσυλβανίας παραχωρήθηκαν από τη Βασίλισσα Μαρία Θηρεσία το 1765, όταν ίδρυσε ένα Μεγάλο Πριγκιπάτο εντός της Μοναρχίας των Αψβούργων.
Η Δίαιτα του 1659 κωδικοποίησε την αντιπροσώπευση των προνομιούχων εθνών (Unio Trium Nationum, Ενωση των Τριών Εθνών) στο εθνόσημο της Τρανσυλβανίας. Απεικόνιζε ένα μαύρο γεράκι (Turul) σε μπλε φόντο, που αντιπροσωπεύει τους Ούγγρους, τον Ηλιο και τη Σελήνη, που αντιπροσωπεύουν τους Σέκελι] και επτά κόκκινους πύργους σε κίτρινο φόντο, που αντιπροσωπεύουν τις επτά οχυρωμένες πόλεις των Τρανσυλβανών Σαξόνων. Η κόκκινη λωρίδα στη μέση δεν ήταν αρχικά μέρος του εθνοσήμου.
Σήμερα, σε αντίθεση με τους νομούς που την απαρτίζουν, η Τρανσυλβανία δεν έχει το δικό της επίσημο εθνόσημο. Παρόλα αυτά το ιστορικό εθνόσημο υπάρχει σήμερα στο Εθνόσημο της Ρουμανίας, μαζί με τα παραδοσιακά εθνόσημα των υπόλοιπων ιστορικών περιοχών της χώρας.
Στη λαϊκή κουλτούρα
Μετά τη δημοσίευση του Η Χώρα Πέρα από τα Δάση (1888) της Εμιλι Τζέραρντ, ο Μπραμ Στόκερ έγραψε το γοτθικού τρόμου μυθιστόρημά του Δράκουλας το 1897, χρησιμοποιώντας ως σκηνικό του την Τρανσυλβανία. Με την επιτυχία του η Τρανσυλβανία συσχετίστηκε στον Αγγλόφωνο κόσμο (και αργότερα ευρύτερα) με τους βρυκόλακες. Από τότε έχει παρουσιαστεί στη μυθοπλασία και στη λογοτεχνία ως χώρα μυστηρίου και μαγείας. Για παράδειγμα στο μυθιστόρημα του Πάουλο Κοέλιο Η Μάγισσα του Πορτομπέλο ο κύριος χαρακτήρας, η Σερίν Καλίλ, περιγράφεται ως ορφανή από την Τρανσυλβανία με μητέρα Ρομά, σε μια προσπάθεια να αυξήσει το εξωτικό μυστήριο του χαρακτήρα. Η λεγόμενη «Τρανσυλβανική τριλογία» των ιστορικών μυθιστορημάτων του Μίκλος Μπάνφι (1873-1950) Η Γραφή στον Τοίχο είναι μια εκτεταμένη αναφορά στην κοινωνική και πολιτική ιστορία της χώρας τον 19ο και τον 20ό αιώνα. Από τους πρώτους ηθοποιούς που έπαιξαν τον Κόμη Δράκουλα του Μπραμ Στόκερ στον κινηματογράφο ήταν ο Μπέλα Λουγκόζι, που γεννήθηκε στο Βανάτο, στη σημερινή Ρουμανία.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Ρουμανίας Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Ουγγαρίας
Εμετουλάχ Ραμπιά Γκιουλνούς Σουλτάνα
Η Χασεκί Εμετουλάχ Ραμπιά Γκιουλνούς Βαλιντέ Σουλτάν (Οθ. Τουρκικά:رابعة كلنوش سلطان) (Τουρκικά: Haseki Emetullah Rabia Gülnûş Valide Sultan, 1642 - 6 Νοεμβρίου 1715) ήταν η πρώτη και η νόμιμη σύζυγος του σουλτάνου Μωάμεθ Δ΄ και μητέρα των σουλτάνων Μουσταφά Β΄ και Αχμέτ Γ΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Haseki Emetullah Rabia Gülnûş Valide Sultan Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri
Ζωή
Η Εμετουλάχ Ραμπιά Γκιουλνούς Σουλτάν γεννήθηκε ως Ευμενία Βεργίτση στην πόλη του Ρεθύμνου, στην Κρήτη το 1642, όταν το νησί ήταν υπό Βενετική κυριαρχία. Ήταν Ελληνικής καταγωγής, κόρη ενός Ορθόδοξου παπά. Ο οθωμανικός στρατός εισέβαλε στο νησί κατά τη διάρκεια του Κρητικού Πολέμου, όταν εκείνη ήταν περίπου 3 ετών. Εκείνο το οποίο επίσης έχει ενδιαφέρον, είναι, ότι για πολλούς, λόγω επωνύμου, η καταγωγή της Βεργίτση ήταν από την περιοχή Μυλοποτάμου αφού σε χωριά της επαρχίας αυτής συνηθίζεται το συγκεκριμένο επώνυμο ενώ έχει υποστηριχτεί, ότι ο πατέρας της Ιερέας ήταν από τους Ασυρώτους, σημερινό χωριό Κρυονέρι στον Μέσα Μυλοπόταμο. Ειδικά για το Κρυονέρι, το έχει υποστηρίξει σθεναρά ο καθηγητής και συγγραφέας Ορέστης Μανούσος, ο οποίος έχει εκδώσει τη μυθιστορηματική βιογραφία της Ρεθύμνιας Σουλτάνας.Υπάρχει, πάντως η αρχοντική οικογένεια των Βεργίτσηδων και στο Ρέθυμνο της εποχής εκείνης αλλά και στην Βισταγή Αμαρίου, οπότε κάθε σενάριο είναι πιθανό.
Στο μεταξύ, πρόσφατα οι σπηλαιολόγοι του Ρεθύμνου έκοψαν την πίτα τους στην περιοχή του Βαρσαμά, κοντά στον Καμαριώτη, δηλαδή, μετά τα Ανώγεια προς Ηράκλειο και στην πρόσκληση τους ανέφεραν, ότι πάνε εκεί, γιατί από εκεί έκλεψαν οι Τούρκοι την Ευμενία. Η πρόσκληση τους έλεγε τα εξής: «Στην περιοχή του Βαρσαμά, από όπου οι Τούρκοι μετά την κατάληψη του Ρεθύμνου πριν (373 χρόνια), άρπαξαν την τρίχρονη κόρη του παπά Βοργιά, Ευμενία για να τη στείλουν μαζί με άλλες εννέα πανέμορφες νεαρές κοπέλες απ’ το Ρέθυμνο, δώρο στο Σουλτάνο Ιμπραήμ Χαν.»
Χασεκί Σουλτάν
left|thumb|Ο [[Μουσταφά Β΄|Μουσταφά Β΄, γιος της Γκιουλνούς Σουλτάν]] Σύμφωνα με τον ιστορικό Ναϊμά ευθύς μετά την άλωση του Ρεθύμνου τον Οκτώβριο του 1646 από τον Χουσεΐν Πασά, συνελήφθησαν και στάλθηκαν ως δώρο στο Σουλτάνο Ιμπραήμ Α’ είκοσι Ρεθεμνιώτες καπεταναίοι, δέκα ρωμαλέοι προύχοντες και δέκα κορίτσια ως σκλάβες για το χαρέμι του. Οδηγήθηκαν εκεί από τον Αλή Αγά, ο οποίος μετέφερε και την είδηση της κατάληψης της πόλης.Η Ευμενία συνελήφθη πολύ νεαρή, όταν οι Οθωμανοί κατέλαβαν το Ρέθυμνο το 1646 και στάλθηκε ως σκλάβα στην Κωνσταντινούπολη. Ήταν Χριστιανή Ορθόδοξη και εξισλαμίστηκε μετά τη σύλληψή της. Της δόθηκε τουρκική και μουσουλμανική εκπαίδευση στο χαρέμι ​​του παλατιού Τοπ Καπί και αρκετά σύντομα προσέλκυσε την προσοχή του Σουλτάνου Μωάμεθ Δ΄. Ακολούθως το 1663 ο Μεχμέτ Δ’ φαίνεται να έχει πρώτη σύζυγο, δηλαδή Χασεκί Σουλτάνα τη Ραμπιά Γκιουλνούς, η οποία αναφέρεται καταγωγής Ρεθύμνου. Πιθανόν, δηλαδή, να ήταν μία από τις δέκα σκλάβες που είχαν σταλεί δώρο στον πατέρα του το 1648, κάτι το οποίο δεν αποδεικνύεται, όπως υποστηρίζει ο Ν. Σταυρινίδης, αφού δεν αποκλείεται να υπήρχαν και άλλες απαγωγές γυναικών στα μετέπειτα χρόνια. Απέκτησαν δύο γιους, τον Μουσταφά Β΄ (1664-1703), τον οποίο γέννησε σε ηλικία 22 ετών και τον Αχμέτ Γ΄ (1673-1736) σε ηλικία 31 ετών. Είχε επίσης τρεις κόρες, τη Χατιτζέ Σουλτάν (1658-1743), την Ουμιουγκιουλσούμ Σουλτάν (1670-1722) και τη Φατμά Σουλτάν (1680-1700).
Ανάμεσα σε άλλες αναφέρεται και μία Τσερτσέζα χορεύτρια, την οποία σκότωσε μπροστά στα μάτια του Σουλτάνου όταν βλέποντας τον να απολαμβάνει τον χορό της, του πρότεινε να χορέψει μαζί της και ένας Μαύρος Μαυριτανός ευνούχος για να γίνει ο χορός πιο ελκυστικός και χαρούμενος. Ο Σουλτάνος το δέχθηκε. Όμως η Γκιουλνούς είχε συνεννοηθεί τον ευνούχο και καθώς εκείνος στροβιλίζονταν με τη χορεύτρια στους ρυθμούς ενός Μαυριτανικού χορού που διεξαγόταν στο ανάκτορο του Καντιλή, σε ένα εξώστη δίπλα στη θάλασσα, ο υπηρέτης της Ραμπιάς Γκιουλνιούς σε ένα τίναγμα του χορού έσπρωξε την κοπέλα, η οποία βρέθηκε στο κενό και σκοτώθηκε πέφτοντας από τα τείχη στα βράχια. Φάνηκε ως ατύχημα όπως και για τόσες άλλες, για τις οποίες έχει γράψει εκτενείς αναφορές ο Γάλλος ζωγράφος Ντε Λα Κρουά αλλά και ο ιστορικός Χάμμερ.
Πιο τυχερή φάνηκε μια Χριστιανή, την ο οποία ο Σουλτάνος γνώρισε και συναντούσε κρυφά από τη Χασεκί του σε μια εκδρομή τους στον Θεσσαλικό κάμπο για κυνήγι. Το αντιλήφθηκε η Ραμπιά Γκιουλνούς και με συνοπτικές διαδικασίες την πάντρεψε με ένα αξιωματικό της.
Μερικοί συγγραφείς τονίζουν ότι η Γκιουλνούς ήταν ένα αδίστακτο πρόσωπο που προσπάθησε να επιτύχει τον στραγγαλισμό των αδελφών του συζύγου της από άλλες μητέρες, Σουλεϊμάν Β΄ και Αχμέτ Β΄, αφότου γέννησε τον πρώτο της γιο, Μουσταφά, αλλά η μητέρα του συζύγου της Τουρχάν Χατιτζέ Σουλτάν, εμπόδισε αυτές τις απόπειρες δολοφονίας. Ο Σουλεϊμάν Β΄ ήταν γιος της Σαλιχά Ντιλασούπ Σουλτάν και ο Αχμέτ Β΄ ήταν γιος της Χατιτζέ Μουαζέζ Σουλτάν.
Βαλιντέ Σουλτάν
left|thumb|Ο [[Αχμέτ Γ΄, γιος της Εμετουλάχ Ραμπιά Γκιουλνούς Σουλτάν]] Έγινε Βαλιντέ Σουλτάν όταν ο μεγαλύτερος γιος της, Μουσταφά Β΄, έγινε Σουλτάνος. Κράτησε τη θέση της κατά τη διάρκεια της βασιλείας και των δύο γιων της. Το 1703 της είχε ζητηθεί να εγκρίνει τη διαδοχή του άλλου της γιου, Αχμέτ Γ΄, το οποίο και έκανε.
Το 1709 ο βασιλιάς Κάρολος ΙΒ΄ της Σουηδίας εγκαταστάθηκε στο Μπέντερ μέσα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία κατά τη διάρκεια του πολέμου του με τη Ρωσία. Η Γκιουλνούς επιθυμούσε να κηρύξει ο Σουλτάνος πόλεμο κατά της Ρωσίας και να συστήσει συμμαχία με τη Σουηδία. Φημολογήθηκε ότι ο Σουλτάνος άκουσε τις συμβουλές της μητέρας του, η οποία είχε μεγάλη επιρροή επάνω του, και αυτό έγινε ως εξής: Ο Κάρολος ΧΙΙ έστειλε τον Stanislaw Poniatowski και τον Thomas Funck ως αγγελιαφόρους του. Αυτοί δωροδόκησαν κάποιον πρώην Γάλλο που ονομαζόταν Goin, ο οποίος εργαζόταν ως γιατρός στο παλάτι. Ο Goin κανόνισε μία συνάντηση με την προσωπική σκλάβα της Εμετουλλάχ Βαλιντέ Σουλτάν, μια Εβραία γυναίκα, στην οποία έδωσαν μια προσωπική επιστολή προς τη Βαλιντέ. Είχαν επίσης χρησιμοποιήσει τον Ούγγρο ευνούχο Horwath ως το πρόσωπο που ευνόησε την προπαγάνδα τους στο χαρέμι. Στις 9 Φεβρουαρίου 1711 η Τουρκία κήρυξε τον πόλεμο εναντίον της Ρωσίας, καθώς ο Σουλτάνος ​​είχε ενημερωθεί από τη μητέρα του Γκιουλνούς, που τον έπεισε ότι ο Κάρολος ήταν ένας άνθρωπος που αξίζει να ρισκάρεις.
Για 20 χρόνια ήταν Βαλιντέ Σουλτάνα. Πέθανε το 1715 στην Αδριανούπολη σε ηλικία 73 ετών κατά τη διάρκεια της βασιλείας του γιου της Αχμέτ Γ΄. Είναι θαμμένη στο Γενί Βαλιντέ Τζαμί, σε έναν τάφο που είναι ανοικτός στον ουρανό.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βασιλομήτωρ Κατηγορία:Βαλιδέ Σουλτάνες
Ερ-ε-Λουάρ
Ο πληθυσμός του νομού ανέρχεται σε 433.929 κατοίκους (απογραφή του 2016). Οι πόλεις Ντρε, Σατωντάν και Νοζάν-λε-Ροτρού είναι οι υπο-νομαρχίες.
Γεωγραφία
Ο νομός Ερ-ε-Λουάρ είναι ένας από τους 6 νομούς (Ερ-ε-Λουάρ, Σερ, Αντρ, Αντρ-ε-Λουάρ, Λουάρ-ε-Σερ και Λουαρέ) της διοικητικής περιοχής Σαντρ-Βαλ-ντε Λουάρ. Συνορεύει στα βόρεια με το νομό Ερ, στα βορειοανατολικά με το νομό Ιβλίν, ανατολικά με το νομό Εσόν, στα νοτιοανατολικά από το νομό Λουαρέ, στα νότια με το νομό Λουάρ-ε-Σερ και δυτικά με τους νομούς Σαρτ και Ορν. Καλύπτει έκταση 5.880 τετραγωνικών χιλιομέτρων.
Οι κύριοι ποταμοί του νομού είναι ο Ερ, παραπόταμος του Σηκουάνα και ο Λουάρ, παραπόταμος του Σαρτ, από τους οποίους προήλθε η ονομασία του. Την περιοχή διαρρέουν επίσης πολλοί παραπόταμοι.
Το μεγαλύτερο τμήμα του νομού καταλαμβάνει η εύφορη πεδιάδα της Μπως και στα δυτικά οι λόφοι του Περς.
Οι κάτοικοι ονομάζονται Ερελιάν.
Ιστορία
μικρογραφία|303x303px|Ο νομός Ερ-ε-Λουάρ και οι επαρχίες πριν το 1790 Ο Ερ-ε-Λουάρ είναι ένας από τους αρχικά 83 νομούς (σήμερα 101) που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάσταση ς στις 4 Μαρτίου 1790 σύμφωνα με την πράξη της 22ας Δεκεμβρίου 1789. Δημιουργήθηκε κυρίως από τμήματα των πρώην επαρχιών Ορλεάνης (Μπως) και Mαιν ( Περς), αλλά και τμήματα της Ιλ-ντε-Φρανς. Από το 1960 ανήκει στην περιοχή Σαντρ, η οποία μετονομάστηκε το 2016 σε Σαντρ-Βαλ ντε Λουάρ.
Ο σημερινός νομός αντιστοιχεί στο κεντρικό τμήμα της περιοχής όπου κατοικούσαν οι Καρνούτες, γαλατική φυλή, που είχαν την πρωτεύουσά τους στο Autricum (σημερινή Σαρτρ). Οι Καρνούτες είναι γνωστοί για την προσήλωσή τους, πραγματική ή φανταστική, στην αρχαία δρυϊδική θρησκεία. Μια ιερή τοποθεσία στο «Δάσος των Καρνούτων»  φιλοξενούσε την ετήσια συνέλευση των Δρυΐδων. Στα βόρεια του νομού ένας άλλος προρωμαϊκός λαός, οι Durocasses, είχαν την πρωτεύουσά τους στο σημερινό Ντρε.
Στον Μεσαίωνα, η μεγαλύτερη πόλη της περιοχής ήταν η Σαρτρ. Η πόλη αναπτύχθηκε χάρη στα πλούσια εδάφη της πεδιάδας Μπως και στον θρησκευτικό προσανατολισμό της, ιδίως λόγω του κειμηλίου του πέπλου της Παναγίας, που δώρισε στον καθεδρικό ναό της Σαρτρ ο Κάρολος ο Φαλακρός το 876, καθιστώντας την πόλη σημαντικό κέντρο προσκυνήματος όλης της Γαλλίας. Με την υποστήριξη του επισκόπου Φυλμπέρ της Σαρτρ, η πόλη έγινε το λίκνο μιας πνευματικής αναγέννησης με την ίδρυση της Σχολής της Σαρτρ. Στα βόρεια, το Ντρε, η κοιλάδα του ποταμού Αβρ και το Τιμεραί, καθώς και η επαρχία Περς προς τα δυτικά, αποτελούσαν προκεχωρημένες θέσεις των βασιλέων της Γαλλίας ενάντια στους δούκες της Νορμανδίας. Τα εδάφη του Eρ-ε-Λουάρ, λόγω του στρατηγικού τους ενδιαφέροντος, περιήλθαν νωρίς στις βασιλικές κτήσεις και σταδιακά προσαρτήθηκαν στις πρώην επαρχίες της Ορλεάνης και του Ιλ-ντε-Φρανς.
Κατά τη διάρκεια του εκατονταετούς πολέμου, το έδαφος του νομού βρέθηκε στο επίκεντρο πολλών συγκρούσεων, λόγω της εγγύτητάς του με το Παρίσι και την Ορλεάνη. Η συνθήκη του Μπρετινί (1360), η οποία τερμάτισε προσωρινά τον πόλεμο, υπογράφηκε κοντά στη Σαρτρ.
Διοικητική διαίρεση
μικρογραφία|284x284px|Ο νομός Ερ-ε-Λουάρ Ο νομός Ερ-ε-Λουάρ χωρίζεται σε 4 διοικητικά διαμερίσματα, 15 καντόνια και 365 κοινότητες.
Πόλεις
Οι κυριότερες πόλεις του νομού Ερ-ε-Λουάρ είναι:
Οικονομία
μικρογραφία|434x434εσ|Ο νομός Ερ-ε-Λουάρ O Ερ-ε-Λουάρ είναι ένας νομός με αγροτική παράδοση, αλλά και στο προσκήνιο σε τρεις οικονομικούς τομείς:
Γεωργία
Ο νομός είναι ένας σημαντικός οικονομικός παράγοντας στην παραγωγή σιτηρών και ελαιοπρωτεϊνούχων καλλιεργειών στη Γαλλία,  ένας από τους κυριότερους σιτοβολώνες της χώρας. Είναι επίσης ο πρώτος παραγωγός στην παραγωγή ελαιοκράμβης και αρακά.
Η γεωργία στο νομό προωθείται από την AgroDynamic, έναν οργανισμό που υποστηρίζει διάφορους τομείς: αγροτική ενέργεια, αγροτική βιομηχανία, γεωργικά υλικά.
Βιομηχανία
Ενέργεια
Ο νομός Ερ-ε-Λουάρ έχει επίσης ηγετικό ρόλο στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Κατέχει τη δεύτερη θέση σε εθνικό επίπεδο όσον αφορά την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας μέσω των αιολικών πάρκων της που βρίσκονται στην περιοχή Μπως. Από το 2012 είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός ηλεκτρικής ενέργειας από φωτοβολταϊκά, κατέχοντας το μεγαλύτερο φωτοβολταϊκό πάρκο στη Γαλλία, στην κοινότητα Κρυσέ. Ο αριθμός των εγκατεστημένων πινάκων είναι 741.150.
Αξιοθέατα
Ο νομός Ερ-ε-Λουάρ έχει πολλές τοποθεσίες ιστορικού ενδιαφέροντος, μερικές από τις οποίες είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Η επίσημη σελίδα του νομού Ερ-ε-Λουάρ (στα γαλλικά)
Παραπομπές και σημειώσεις
Κατηγορία:Νομοί της Γαλλίας Κατηγορία:Νομοί του Σαντρ-Βαλ ντε Λουάρ
Γοδεφρείδος ντελλ΄ Ακουίλα
Ο Γοδεφρείδος της Ακουίλα (Goffredo dell'Aquila) ήταν αριστοκράτης του Βασιλείου της Νεαπόλεως, κόμης του Φοντί και του Τραέτο, μέλος της οικογένειας ντελλ' Ακουίλα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος ντελλ' Ακουίλα Κατηγορία:Κόμητες του Φοντί Κατηγορία:Κόμητες του Τραέττο Κατηγορία:Κόμητες της Ακουίλα
Νικίτα Μοϊσέεβιτς Ζότοφ
Ο Κόμης Νικίτα Μοϊσέεβιτς Ζότοφ (ρωσ. Никита Моисеевич Зотов) (1644 – Δεκέμβριος 1717 ) ήταν δάσκαλος και στενός φίλος του Ρώσου Τσάρου Πέτρου Α'. Οι ιστορικοί διαφωνούν για την ποιότητα της διδασκαλίας του Ζότοφ. Ο Ρόμπερτ Κ. Μάσσι επαινεί τις προσπάθειες του, ενώ η Λίντσεϊ Χιούτζ κριτικάρει την εκπαίδευση που έδωσε στον μελλοντικό Τσάρο.
Δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες για τη ζωή του Ζότοφ εκτός από τη φιλία του με τον Πέτρο. Ο Ζότοφ έφυγε από τη Μόσχα για διπλωματική αποστολή στη Κριμαία το 1680, και επέστρεψε στη Μόσχα πριν το 1683. Έγινε μέλος της «Εύθυμης Εταιρείας», μια ομάδα από αρκετούς φίλους του Πέτρου που έγιναν «Η Όλο-Αστεία, Όλο-Μεθυσμένη Σύνοδος των Ανόητων και των Χωρατατζήδων». Ο Ζότοφ αποτελούσε τον «Πρίγκιπα-Πάπα» της Συνόδου, και συνέχεια τους οδηγούσε σε παιχνίδια και γιορτές. Συνόδευε τον Πέτρο σε πολλές σημαντικές περιπτώσεις, όπως οι εκστρατείες του Αζόφ και στα βασανιστήρια των Στρέλτσι μετά την εξέγερση τους. Ο Ζότοφ υπηρέτησε σε διάφορες κρατικές θέσεις, συμπεριλαμβανομένου της διοικητικής θέσης στην προσωπική γραμματεία του Τσάρου, το 1701. Τρία χρόνια πριν τον θάνατο του, ο Ζότοφ παντρεύτηκε μια γυναίκα, η οποία ήταν 50 χρόνια νεώτερη. Πέθανε τον Δεκέμβριο του 1717 από άγνωστα αίτια.
Προϊστορία
Ο Αλέξιος Α', Τσάρος της Ρωσίας, παντρεύτηκε 2 φορές, την πρώτη με την Μαρία Μιλοσλάφσκαγια και τη δεύτερη φορά με την Νατάλια Ναρίσκινα μετά τον θάνατο της Μαρίας. Ο Πέτρος Α' γεννήθηκε στις 30 Μαΐου 1672, με μητέρα την Νατάλια Ναρίσκινα. Μετά τον θάνατο του Τσάρου Αλέξιου στις 8 Φεβρουαρίου 1676, ο αμφιθαλής αδερφός του Πέτρου και ιερός πατέρας Φιόντοφ, ο «μισο-ανάπηρος μεγαλύτερος επιζώντας γιος της Μαρίας Μιλοσλάφσκαγια», έγινε Τσάρος της Ρωσίας. Ο Ιβάν Μιλοσλάφσκι, ο θείος του Φιόντορ, επέστρεψε στη Μόσχα από την εικονική του εξορία ως Κυβερνήτης του Άστραχαν για να γίνει Επικεφαλής Υπουργός. Η οικογένεια του δεν έμεινε στην εξουσία για πολύ καιρό εξαιτίας του νέου γάμου του Τσάρου Αλέξιου. Ως αποτέλεσμα, ο Ιβάν Μιλοσλάφσκι μίσησε την οικογένεια των Ναρίσκιν, η οποία συμπεριλάμβανε τον Πέτρο, την Νατάλια Ναρίσκινα, και τον θετό πατέρα της Νατάλιας, Αρταμόν Ματβέγιεφ. Όταν μια οικογένεια λάμβανε την εξουσία, η προηγούμενη κυριαρχούσα οικογένεια συχνά τιμωρούταν με εθιμοτυπική θέση μακριά από τη Μόσχα. Πράγματι, ο Ιβάν Μιλοσλάφσκι προσπάθησε να συλλάβει τους Ναρίσκιν, αλλά ο Φιόντορ του επέτρεψε μόνο να εξορίσει τον Αρταμόν Ματβέγιεφ. Ο Φιόντορ ήταν τρυφερός με τον αμφιθαλή αδερφό του, Πέτρο, και τη μητέρα του, και τους επέτρεψε να μείνουν σε ιδιαίτερα διαμερίσματα, στο Κρεμλίνο.
Οι περισσότεροι Μοσχοβίτες του 17ου αιώνα έλαβαν λίγη εκπαίδευση, και εκεί υπήρχαν χαμηλά επίπεδα στη λογοτεχνία μεταξύ της αριστοκρατίας, η εκπαίδευση των οποίων συμπεριλάμβανε λίγο διάβασμα, γράψιμο, και λίγες γνώσεις ιστορίας και γεωγραφίας. Οι θρησκευτικοί μελετητές ήταν συχνά η εξαίρεση του κανόνα και συχνά μάθαιναν γραμματική, μαθηματικά και ξένες γλώσσες. Δύο από τα παιδιά του Τσάρου Αλέξιου - ο Φιόντορ, και η αδερφή του Σοφία - έλαβαν μάθηση από θρησκευτικούς μελετητές του Κιέβου, και μπορούσαν να μιλήσουν λατινικά και πολωνικά.
Στην ηλικία των 3, το 1674 ή το 1675, ο Πέτρος έλαβε από τον Τσάρο Αλέξιο ένα βιβλίο που θα τον βοηθούσε να μάθει το αλφάβητο - 2 χρόνια αργότερα, ο Τσάρος Φιόντορ πρότεινε στη μητέρα του Πέτρου να ξεκινήσει τις σπουδές του. Δόθηκαν πολλοί υπολογισμοί για το πότε ο Πέτρος άρχισε τις σπουδές του - αρκετοί θεωρούν ότι άρχισε τις σπουδές του την περίοδο από το 1677, μέχρι το 1683, αν και μερικοί αναφέρουν ότι ο Πέτρος άρχισε τις σπουδές του στις 12 Μαρτίου 1677. Ο Νικίτα Ζότοφ, πρώην υπάλληλος σε εκκλησία, ή «Γραμματέας της Δούμας» για τη συλλογή φόρων της κυβερνητικής γραφειοκρατίας, διαλέχτηκε για να μάθει στον Πέτρο να διαβάζει και να γράφει.
Διορισμός και οδηγίες
Ο Ζότοφ δεν ήταν θρησκευτικός μελετητής, αλλά ήξερε καλά τη Βίβλο - ένα σημαντικό προσόν για την Τσαρίνα Νατάλια. Αν και δεν το ανάμενε, βραβεύθηκε πριν καν αρχίσει τη δουλειά του, λαμβάνοντας από τον Φιόντορ και την Τσαρίνα, καθώς και από τον Πατριάρχη Ιωακείμ, δώρα συμπεριλαμβανομένου διαμερίσματα, νέα ρούχα και 100 ρούβλια. Επίσης έλαβε τον βαθμό του ήσσονος ευγενή. Ο Ζότοφ ήταν βαθιά σεμνός αλλά και συγκλονισμένος από το αίτημα της Τσαρίνας, και είχε συναρπαστεί με την προοπτική της διδασκαλίας του Πέτρου. Ο Ζότοφ και ο Πέτρος γρήγορα έγιναν φίλοι και ο Ζότοφ παρέμεινε στενός φίλος με τον Πέτρο μέχρι τον θάνατο του πρώτου.
Το πρώτο μάθημα του Πέτρου άρχισε το πρωί μετά τον διορισμό του Ζότοφ. Μετά το ράντισμα των βιβλίων με αγιασμό, ο Ζότοφ άρχισε τις οδηγίες του - πρώτο στο αλφάβητο και ύστερα το Προσευχητάριο. Δίδαξε τη Βίβλο, από την οποία ο Πέτρος έμαθε τα μεγάλα αποσπάσματα, τα οποία εξακολουθούσε να απαγγέλει μετά από 40 χρόνια. Ο Ζότοφ επίσης τον έμαθε να τραγουδά, και ο Πέτρες συχνά συμμετείχε στις εκκλησιαστικές χορωδίες. Παρόλο που αρχικά έπρεπε να του μάθει να διαβάζει και να γράφει, ο Ζότοφ βρήκε τον Πέτρο περίεργα διανοητικό, και ενδιαφέρθηκε για όλα αυτά που μπορούσε να του μεταδώσει. Ο Πέτρος ζητούσε για μαθήματα στη ρωσική ιστορία, στις μάχες και στους Ρώσους ήρωες. Μετά από αίτημα του Ζότοφ, η Τσαρίνα διέταξε να λάβει χαρακτικά «των ξένων πόλεων και παλατιών, ιστιοφόρων, όπλων και ιστορικών γεγονότων» από το Γραφείο Πυροβολικού. Ο Ζότοφ τα τοποθέτησε στο δωμάτιο μελέτης, μαζί με μια κάπως ακριβής, για την εποχή, υδρόγειο, για εκτρέπει τον Πέτρο όταν θα βαριόταν για τις σπουδές του. Άλλοι ανεπίσημοι «πρόχειροι» δάσκαλοι (ξένοι και ντόπιοι) και υπάλληλοι, ασκήθηκαν για θορυβώδη υπαίθρια παιχνίδια. Έπρεπε επίσης να μάθουν στον Πέτρο βασιλική και στρατιωτική ιστορία, σιδηρουργία, ξυλουργική εργασία, κουφώματα, εκτύπωση, και, κάτι μοναδικό για την τότε ρωσική αριστοκρατία, ιστιοπλοΐα και ναυπηγική.
Συγκρούσεις
Ο Ζότοφ έγινε ένας από τους πρώτους φίλους του Πέτρου και παρέμειναν στενοί φίλοι κατά τη διάρκεια της ζωής του Ζότοφ. Η ιστορικός του 20ού αιώνα Λίντσεϊ Χιούτζ κριτικάρει τον Ζότοφ γιατί έδωσε στον Πέτρο μια εκπαίδευση που δεν του μάθαινε αυτά που έπρεπε να ξέρει ένας μελλοντικός Τσάρος. Ο σύγχρονος της, Ρόμπερτ Κ. Μάσσι, θεωρεί ότι η εκπαίδευση του Ζότοφ ήταν η καλύτερη πιθανή για ένα περίεργο αγόρι όπως ο Πέτρος, καθώς δεν νόμιζε ότι θα μπορούσε να γίνει Τσάρος, αφού ο αμφιθαλής αδερφός του, Ιβάν Ε', ήταν πριν από αυτόν στη γραμμή της διαδοχής. Σύμφωνα με τον Μάσσι, αν και ο Ζότοφ ίσως δεν παρέδωσε την πρωτοβάθμια εκπαίδευση στον Πέτρο, παρέδωσε «την καλύτερη εκπαίδευση για ένα μυαλό σαν αυτό του Πέτρου», καθώς «τόνωσε την περιέργεια του [Πέτρου]» και του επέτρεψε να γίνει «σε μεγάλο βαθμό, αυτοδίδακτος άνθρωπος». Η στενή φιλία του Ζότοφ με τον Τσάρο αργότερα θα γίνει πηγή ανησυχίας για τους άλλους στην κυβέρνηση, πολλοί από τους οποίους - συμπεριλαμβανομένου και του κάποτε δυνατού Μένσικοφ - φοβήθηκαν την επιρροή του.
Το 1680, ο Ζότοφ στάλθηκε σε τριετή διπλωματική αποστολή στη Κριμαία - οι πηγές διαφωνούν για το αν στάλθηκε πριν ή μετά την αρχή της εκπαίδευσης του Πέτρου. Όταν ο Πέτρος έφυγε από το Κρεμλίνο για να περάσει την παιδική του ηλικία στο Πρεομπραζένσκοε, 2 χρόνια μετά την αποχώρηση του Ζότοφ, οι μνήμες του για τους καθηγητές που δίδαξαν τα αδέρφια του, τον Φιόντορ και τη Σοφία, ήταν τόσο αρνητικές που απομακρύνθηκε από τα παραδοσιακά ακαδημαϊκά μαθήματα για αυτή την εποχή. Αργότερα επανέλαβε τα μαθήματα του με τον Αφανάσσιϊ Νεστέροφ και με τον Ζότοφ όταν επέστρεψε από την Κριμαία. Παρόλο που ο Πέτρος επεδίωξε να μάθει για φυσικά και στρατιωτικά θέματα αντί για θέματα λογοτεχνίας και θεολογίας, έμαθε πάρα πολλά για τη λογοτεχνία και τη θεολογία από τους δασκάλους του. Ο Ζότοφ (και αργότερα οι γιοί του) αργότερα δούλεψαν με τον Πέτρο, μεταφράζοντας βιβλία για την οχύρωση από τις γλώσσες της Δυτικής Ευρώπης στα Ρωσικά. Ο Πέτρος επίσης ξέχασε, ή δεν έμαθε, πολλά για τα μαθηματικά, ένα μάθημα, το οποίο έπρεπε να μάθει στα τελευταία χρόνια της εφηβείας του, για να τα χρησιμοποιεί στην πολιορκία και στην οχύρωση. Στα νεότερα χρόνια, ο Πέτρος εξέφρασε τη λύπη του για την έλλειψη πληρέστερης εκπαίδευσης, και επιδίωξε να δώσει τις κόρες του, Άννα και Ελιζαβέτα, εκπαίδευση ισοδύναμη με αυτή των Ευρωπαίων πριγκιπισσών.
Πρίγκιπας-Πάπας της Μεθυσμένης Συνόδου
Το 1692, ο Πέτρος, ο οποίος μέχρι τότε ήταν Τσάρος της Ρωσίας, οργάνωσε μαζί με αρκετές δεκάδες φίλους του την «Όλο-Αστεία, Όλο-Μεθυσμένη Σύνοδο των Ανόητων και των Χωρατατζήδων», μια «σύνοδος», η οποία παρωδούσε την πίστη. Παρόλο που είχε μια φήμη για τη νηφαλιότητα του και τη νηστεία του, ο Ζότοφ έλαβε τον τίτλο του «Πρίγκιπα-Πάπα» της Συνόδου λόγω αυτών των χαρακτηριστικών του. Μερικές φορές αναφέρεται ως Πατριάρχης Μπάχους. Ο Πέτρος τον ανάγκασε να συμμετέχει σε γιορτές ακόμα και όταν ο Ζότοφ ισχυριζόταν ότι ήταν ασθενής και εξαντλημένος.
Ωστόσο, ο Ζότοφ γρήγορα έγινε σημαντικό μέλος στις εμπαικτικές γιορτές. Μετά το πρώτο ποτήρι για την υγεία του καθενός, «έδινε την ευλογία του» στην ομάδα με το Σημείο του Σταυρού, χρησιμοποιώντας δύο μεγάλες ολλανδικές πίπες. Στις αργίες, τα παιχνίδια παίζονταν στους δρόμους της Μόσχας, και στα Χριστούγεννα, η Εύθυμη Εταιρεία γύριζε την πόλη τραγουδώντας στα έλκηθρα, με τον Ζότοφ στο κεφάλι τους, στο έλκηθρο, το οποίο έσπρωχναν 12 φαλακροί άνδρες. Ο Ζότοφ φορούσε σχετικά ασυνήθιστα ρούχα - τα ρούχα του ήταν διακοσμημένα με τραπουλόχαρτα - φορούσε κράνος - και καθόταν σε ένα βαρέλι. Κατά την πρώτη εβδομάδα της Σαρακοστής, μια πομπή από «πενιτέντες» ακολουθούσαν τον Ζότοφ στην πόλη με γαϊδούρια, βόδια, και έλκηθρα με κατσίκες, χοίρους και αρκούδες.
Υψηλές θέσεις
thumb|right|300px|Το Πρωϊνό της Εξέγερσης των Στρέλτσι, από τον [[Βασίλι Ιβάνοβιτς Σούρικοφ, 1881|alt=Μάζα ανθρώπων σε καροτσάκια στα αριστερά μεταφέρθηκαν για ελάχιστη προβολή στα δεξιά ενώ γυναίκες και παιδιά φαίνονται να κοιτούν ανήσυχα. Η υγιής αριστοκρατία, συμπεριλαμβανομένου ενός στο άλογο, κοιτάζουν προς τα δεξιά τους. Πολλαπλοί τρούλοι ολοκληρώνουν μια δομή που είναι ορατή στα αριστερά]]
Το 1695 και το 1696, ο Πέτρος ο Μέγας επιτέθηκε σε τουρκικές φρουρές στο Αζόφ. Παρόλο που η εκστρατεία του 1695 δεν είχε επιτυχία, αυτή του 1696 είχε επιτυχία. Οι Ρώσοι περικύκλωσαν την πόλη με τους στρατιώτες και τα πλοία και παραβίασαν το τείχος, προκαλώντας τον Πασά του Αζόφ να «παραδοθεί υπό αξιότιμες συνθήκες». Οι κάτοικοι της Μόσχας έμειναν έκπληκτοι με τα νέα της παράδοσης - από την εποχή της βασιλείας του Τσάρου Αλέξιου, ο ρωσικός στρατός δεν είχε πετύχει νίκες. Ο Πέτρος καθυστέρησε την επιστροφή του για να επιτρέψει στον Άντριου Βίνιους, ακόμα ένα μέλος της Όλο-Αστείας Εταιρείας, να ετοιμάσει μια παρέλαση νίκης στην πρωτεύουσα. Ο στρατός επέστρεψε σπίτι στις 10 Οκτωβρίου, αλλά αντί για την τυπική υποδοχή των Ορθόδοξων, ο στρατός βάδισε σε μια αψίδα, φαινομενικά, υποστηριζόμενη από τον Ηρακλή και τον Άρη. Αντίθετα με τη συνήθεια ενός Τσάρου, ο Πέτρος δεν ήταν επικεφαλής της πομπής, αλλά η πομπή οδηγήθηκε από 18 ιππείς που οδηγούσαν άμαξες που μετέφεραν τους ήρωες του πολέμου, τον Φιόντορ Γκολόβιν και τον Ζότοφ.
Ενώ ήταν σε περιοδεία στην Ευρώπη το 1698, ο Πέτρος έμαθε ότι οι Στρέλτσι επαναστάτησαν, και αμέσως επέστρεψε στη Ρωσία από τη Βιέννη. Θυμωμένος, ο Πέτρος διέταξε τα βασανιστήρια αυτών που οδήγησαν τους Στρέλτσι σε εξέγερση. Για ένα μήνα και μισό, άνδρες από την Εύθυμη Εταιρεία του Πέτρου, συμπεριλαμβανομένου του Φιόντορ Ρομοντανόφσκι, του Μπορίς Γκολίτσιν και του Ζότοφ, ανέλαβαν τη μυστική διεξαγωγή των βασανιστηρίων.
Το 1701, ο Ζότοφ έγινε επικεφαλής του νέου Μυστικού Συμβουλίου, ένα συμβούλιο παρόμοιο με τη Δούμα. Το 1710, ο Πέτρος έδωσε στον Ζότοφ τον τίτλο του Κόμη, και ένα χρόνο αργότερα, όταν ο Πέτρος ίδρυσε την Κυβερνητική Γερουσία, διόρισε τον Ζότοφ να επιβλέπει τη Γερουσία και να διασφαλίσει ότι οι γερουσιαστές επιτελούν σωστά τα καθήκοντα τους.
Προσωπική ζωή
thumb|left|alt=Μια πρωτογενής εικόνα μιας ομάδας ανθρώπων που εμπλέκονται σε κάποια μορφή γιορτής. Άνθρωποι ρίχουν τα καπέλα τους σοτν αέρα, παίζουν μουσικά όργανα και πανηγυρίζουν μέχρι την εκδήλωση|Ο γάμος του Ζότοφ σε [[λουμπόκ του 1714, 18ος αιώνας]]
Ο Νικίτα Ζότοφ παντρεύτηκε δύο φορές, και απέκτησε τρεις γιούς από τον πρώτο του γάμο. Ένας από αυτούς ήταν ο Βασίλι Ζότοφ (πεθ. 1729), ο οποίος εκπαιδεύτηκε εκτός Ρωσίας και έγινε Γενικός Αναθεωρητής των Ουκάζων (Γενικός Επιθεωρητής των Διαταγμάτων) τον Νοέμβριο 1715. Ως Γενικός Επιθεωρητής, ήταν υπεύθυνος για να προεδρεύει τη Γερουσία, και να αναφέρει για τις απουσίες των γερουσιαστών στον Πέτρο. Ο Βασίλι είχε, ωστόσο, λίγη πολιτική δύναμη, και δεν ήταν ικανός να εκπληρώσει τον ρόλο σε αντίθεση με τις επιθυμίες μερικών από τους πιο δυνατούς άνδρες στη Ρωσική Αυτοκρατορία. Ο δεύτερος γιος ήταν ο Ιβάν Ζότοφ (1687-1723), ο οποίος ζούσε και σπούδασε στη Γαλλία, όπου εργαζόταν ως μεταφραστής. Ο τρίτος γιος, ο Κόνον Ζότοφ (1690-30 Δεκεμβρίου 1742), σπούδασε στην Αγγλία, και υπηρέτησε σε διάφορες θέσεις στο Ρωσικό Ναυτικό και στο Ρωσικό Δικαστικό Σύστημα.
Σύμφωνα με τον Ρόμπερτ Κ. Μάσσι και τη Λίντσεϊ Χιούτζ, ο Πέτρος είπε στον Ζότοφ τον Οκτώβριο του 1713 ότι τον προόριζε να παντρευτεί για δεύτερη φορά, με την Άννα Πάσχοβνα, η οποία ήταν 50 χρόνια νεώτερη από τον Ζότοφ, αν και αυτός θέλησε να περάσει τα τελευταία του χρόνια σε μοναστήρι. Ωστόσο, το Brockhaus and Efron Encyclopedic Dictionary και ο Σεργκέι Σολοβιόφ λένε ότι ο Ζότοφ αποφάσισε να παντρευτεί την Πάσχοβνα το 1714, και ότι τα σχέδια του για να γίνει μοναχός ήταν ένα αστείο.
Ο γάμος περιγράφτηκε από τον Φριέντριχ Κρίστιαν Βέντερ, τον πρέσβη του Αννόβερου, ως «τελετή από δικαστήριο με μάσκες». Οι προσκεκλημένοι είχαν εντολή να προ-καταχωριστούν σε ομάδες των τριών με τα ρούχα να μην ίδια με τους υπόλοιπους προσκεκλημένους. Οι μάρτυρες περιέγραψαν το γεγονός, το οποίο διεξήχθη στις 27 ή 28 Ιανουαρίου 1715, και το οποίο ετοιμαζόταν για τρεις μήνες, σαν να ήταν γεγονός «που γύρισε τον κόσμο ανάποδα». Η Εύθυμη Εταιρεία ήταν ντυμένη με γελοίες στολές, και πολλοί άνθρωποι συμπεριφέρονταν αντιθέτως με το κανονικό - «οι προσκλήσεις στους επισκέπτες παραδόθηκαν από τραυλούς, οι συνοδοί ήταν σακάτηδες, οι δρομείς ήταν χοντροί άνδρες με ουρική αρθρίτιδα και ο ιερέας φερόταν σαν άνδρας 100 χρονών» (and blind). Η Χιούτζ αναφέρει ότι γεγονός ίσως ήταν «παραλλαγή του δυτικού χαριβάρι ή κωμικών τελετών», μέσω του οποίου ο Τσάρος μπορούσε να επιδείξει τη δύναμη του στα ζωτικά θέματα. Κατά τη διάρκεια του γάμου, η Μεθυσμένη Σύνοδος τραγουδούσε κάλαντα στους δρόμους της Μόσχας και ζητούσε λεφτά, τα οποία έγιναν ο φόρος του Νέου Έτους για τους πλούσιους.
Θάνατος
Ο Νικίτα Ζότοφ πέθανε τον Δεκέμβριο του 1717 για άγνωστους λόγους. Ο Πέτρος δεν έχασε χρόνο για τη μετάβαση, τουλάχιστον δημοσίως, του τίτλου «Πρίγκιπας-Πάπας» από τον Ζότοφ στον Πέτρο Μπουτούρλιν «εκλέγοντας» τον στις 28 Δεκεμβρίου 1717, και διορίζοντας τον στις 10 Ιανουαρίου 1718. Επιπλέον, ο Πέτρος διέταξε τον γάμο της χήρας του Ζότοφ με τον Μπουτούρλιν, το φθινόπωρο του 1721. Υπήρξαν διαφωνίες μεταξύ του Κόνον Ζότοφ και της μητριάς του για τη διαίρεση της περιουσίας του Νικίτα Ζότοφ - ο Κόνον προσπάθησε να κηρύξει παράνομο τον δεύτερο γάμο του Νικίτα, για να αποφύγει να δώσει χρήματα στην οικογένεια της μητριάς του.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ρώσοι διπλωμάτες
Ρέι Κλέμενς
Ο Ρέιμοντ Νιλ «Ρέι» Κλέμενς (Raymond Neal "Ray" Clemence, 5 Αυγούστου 1948 – 15 Νοεμβρίου 2020) ήταν Βρετανός διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας και προπονητής ποδοσφαίρου. Ένας από τους καλύτερους Άγγλους στη θέση του όλων των εποχών ήταν ο δεύτερος ποδοσφαιριστής που ξεπέρασε τους 1.200 επίσημους αγώνες στην καριέρα του.
Βιογραφία
Στα πρώτα χρόνια της ζωής του έμαθε τα βασικά του ποδοσφαίρου στη Νοτς Κάουντι. Το 1967, ήταν 19 ετών και έπαιζε ποδόσφαιρο ήδη, φορώντας τη φανέλα της Σκάνθορπ Γιουνάιτεντ. Στην αρχή της ενασχόλησής του με το άθλημα δεν φανταζόταν ότι θα έκανε καριέρα αγωνιζόμενος τερματοφύλακας. Έπαιζε αρχικά στην επίθεση και σταδιακά γύρισε προς το κέντρο και την άμυνα, μέχρι που μια μέρα ο γυμναστής του σχολείου του, ψάχνοντας να βρει τερματοφύλακα, τον δοκίμασε στη θέση.
Όμως η επιτυχία του τον οδήγησε στην ανερχόμενη δύναμη του αγγλικού ποδοσφαιρου, τη Λίβερπουλ του Μπιλ Σάνκλι με την όποια κατέκτησε 19 τίτλους. Ήταν μέλος της σπουδαίας ομάδας της Λίβερπουλ κατά τη δεκαετία του 1970, Στη σεζόν 1970–71, δέχτηκε 22 γκολ σε 41 αγώνες της πρώτης κατηγορίας, ένα ρεκόρ το οποίο ξεπέρασε το 1978–79 όταν δέχθηκε μόλις 16 γκολ. Κέρδισε τρία Ευρωπαϊκά Κύπελλα Πρωταθλητριών, πέντε τίτλους πρωταθλητή Αγγλίας, δύο Κύπελλα ΟΥΕΦΑ, ένα Σούπερ Καπ (διηπειρωτικό), ένα Κύπελλο Αγγλίας (FA Cup) και ένα Κύπελλο Λιγκ, όλα με την Λίβερπουλ (στην οποία έπαιξε από το 1967 έως το 1981), με την τελευταία από τις 665 εμφανίσεις του με αυτήν να πραγματοποιείται στον νικηφόρο τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης του 1981. Υπήρξε ακόμη, στέλεχος της Τότεναμ (1981–1988), όταν έφυγε από το Λίβερπουλ. Και εκεί γνώρισε επιτυχίες όπως το ένα Κύπελλο Αγγλίας (1982) και το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1983–84. Με 1.260 επίσημους αγώνες, ο Κλέμενς είναι στους τρεις κορυφαίους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών στην κατηγορία αυτή. Σε αγώνες πρωταθλήματος πρώτης κατηγορίας συμμετείχε σε 712, στους δέκα πρώτους όλων των εποχών.
Με την εθνική ομάδα της χώρας του, ο Κλέμενς έκανε ντεμπούτο το 1972, σε αγώνα των προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1974 με την Ουαλία. Συνολικά χρίστηκε 61 φορές διεθνής και φόρεσε το περιβραχιόνιο του αρχηγού, σε ένα φιλικό με τη Βραζιλία το 1981. Η διεθνής του καριέρα θα βρεθεί σε μια μακροχρόνια μονομαχία με τον συνομήλικό του Πίτερ Σίλτον. Συμμετείχε στην τελική φάση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1980 και του Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982, δεν κατάφερε όμως να γευτεί κάποια αξιοσημείωτη επιτυχία.
Μετά το πέρας της αγωνιστικής του καριέρας εργάσθηκε στα τμήματα υποδομών της Εθνικής ομάδας της Αγγλίας ως προπονητής των τερματοφύλακάκων για 17 χρόνια, ενώ είχε προηγηθεί σύντομη σταδιοδρομία στους συλλόγους Τότεναμ και Μπάρνετ ΦΚ.
Τίτλοι
Λίβερπουλ
Τότεναμ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Κατηγορία:Άγγλοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίβερπουλ Φ.Κ. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τότεναμ Χότσπερ Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1982
30 Οκτωβρίου
29 Οκτωβρίου | 30 Οκτωβρίου | 31 Οκτωβρίου
Η 30η Οκτωβρίου είναι η 303η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (304η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 62 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Κοσμάς Πολίτης
Ο Κοσμάς Πολίτης (πραγματικό ονοματεπώνυμο: Παρασκευάς Ταβελούδης, 16 Μαρτίου 1888 - 23 Φεβρουαρίου 1974) ήταν Έλληνας συγγραφέας, απ' τους σημαντικότερους πεζογράφους της γενιάς του '30. Τα χαρακτηριστικότερα έργα του είναι τα μυθιστορήματα Eroïca (1938) και Στου Χατζηφράγκου (1962). Ο Πολίτης υπήρξε επίσης σημαντικός μεταφραστής, καθώς απέδωσε στα ελληνικά έργα των Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, Χένρι Μίλερ, Έντγκαρ Άλλαν Πόε, Τζέιμς Τζόυς, Περλ Μπακ και άλλων.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 16 Μαρτίου 1888 στην Αθήνα. Ο έμπορος πατέρας του, Λεωνίδας, καταγόταν από τη Μυτιλήνη και η μητέρα του, Καλλιόπη Χατζημάρκου, από το Αϊβαλί. Η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στη Σμύρνη το 1890, έπειτα από οικονομική καταστροφή. Τα παιδικά του χρόνια δεν ήταν ευχάριστα: ο πατέρας του ήταν αυταρχικός και η φιλάσθενη μητέρα του πέθανε όταν εκείνος ήταν 12 χρονών. Τη φροντίδα του ανέλαβε μια Γαλλίδα δασκάλα και η κατά 18 χρόνια μεγαλύτερη αδελφή του Μαρία. Ως γόνος μεσοαστικής οικογένειας, φοίτησε στην περίφημη Ευαγγελική Σχολή (1900-1904) και στο Αμερικάνικο Κολέγιο της Σμύρνης (1904-1905), χωρίς ποτέ να πάρει απολυτήριο: εγκατέλειψε τις σπουδές του και άρχισε να εργάζεται στην Τράπεζα Ανατολής (1905-1911) και στη συνέχεια, 1911-1919, στην "Wiener Bank". Το 1918 ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα και νυμφεύτηκε την Κλάρα Κρέσπι, ευγενή αυστροουγγρικής καταγωγής. Ένα χρόνο μετά απέκτησαν μια κόρη, τη Φοίβη (Κνούλη). Από το 1919 ως το 1922 εργαζόταν στην "Crédit Foncier d' Algérie et de Tunisie" της Σμύρνης.
Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή εγκατέλειψε τη Σμύρνη και εγκαταστάθηκε αρχικά στο Παρίσι (1922-1923, έπειτα στο Λονδίνο, όπου εργαζόταν στο εκεί υποκατάστημα της Ιονικής Τράπεζας, και τελικά το 1924 στην Αθήνα, όπου έγινε και υποδιευθυντής της Τράπεζας, ένα χρόνο μετά).
Το 1934 μετατέθηκε στην Πάτρα, όπου ανέλαβε την υποδιεύθυνση του υποκαταστήματος της τράπεζας, ενώ εν τω μεταξύ είχε συνάψει σχέση με μια άλλη γυναίκα και είχε εγκαταλείψει την οικογένειά του. Κατά την παραμονή του στην Πάτρα έγραψε την Eroica, που εκδόθηκε το 1938 και τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο πεζογραφίας, μαζί με τον Μενέλαο Λουντέμη και την Ειρήνη την Αθηναία, την επόμενη χρονιά, και δημοσίευσε σε συνέχειες στο περιοδικό Νέα Γράμματα την Κυρία Ελεονώρα (1935) και το 1939, στο ίδιο περιοδικό, τη Μαρίνα.
Στυμφαλίδες Όρνιθες
Οι Στυμφαλίδες όρνιθες, δηλαδή τα «πουλιά της Στυμφαλίας», ήταν ανθρωποφάγα πουλιά με χάλκινα ράμφη, νύχια και φτερά, των οποίων η εξόντωση ήταν ο έκτος άθλος του Ηρακλή.
Κοσμάς Πολίτης
Βιογραφία
Το 1942 πέθανε η κόρη του κατά τη διάρκεια του τοκετού. Αυτό το γεγονός τον συγκλόνισε και θεώρησε τον εαυτό του υπεύθυνο, καθώς πίστευε ότι αν δεν είχε εγκαταλείψει το σπίτι του, η κοπέλα θα ζούσε ακόμα. Επέστρεψε τότε στη γυναίκα του, με την οποία επανασυνδέθηκε. Εν τω μεταξύ, επειδή κατά τη διάρκεια της ασθένειας της κόρης του είχε παρατείνει αδικαιολόγητα την άδειά του, σύμφωνα με την κρίση της υπηρεσίας του, απολύθηκε. Η Τράπεζα αργότερα τροποποίησε τα επίσημα στοιχεία ώστε να φαίνεται ότι δεν απολύθηκε, αλλά παραιτήθηκε οικειοθελώς. Από τότε ζούσε αποκλειστικά από τις μεταφράσεις του και από την πενιχρή σύνταξη που του πλήρωνε η Τράπεζα μέχρι το 1945. Επιπλέον πούλησε την κατοικία του στο Παλαιό Ψυχικό σε κάποιον μαυραγορίτη, στον οποίον πλήρωνε ενοίκιο για να παραμένει εκεί. (Αργότερα, το 1945 περίπου, το σπίτι του δημεύτηκε και πλήρωνε ενοίκιο στο Δημόσιο).
Το 1944 έγινε μέλος του Κ.Κ.Ε. και το 1945 δημοσίευσε το μυθιστόρημα Το Γυρί, που αντικατοπτρίζει τους κοινωνικούς προβληματισμούς του. Ιδρυτικό μέλος της Ε.Δ.Α., κατήλθε στις εκλογές στην περιφέρεια Πατρών, χωρίς να εκλεγεί, το 1951. Το 1960 τιμήθηκε με το κρατικό βραβείο διηγήματος για την Κορομηλιά (είχε δημοσιευτεί το 1946). Την ίδια χρονιά ο Μιχ. Κακογιάννης μεταφέρει την Eroica στον κινηματογράφο. Το 1961 εξελέγη επίτιμος Πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών και ένα χρόνο αργότερα δημοσίευσε το μυθιστόρημα "Στου Χατζηφράγκου", ένα γοητευτικό βιβλίο αναμνήσεων αφιερωμένο στην κοσμοπολίτικη Σμύρνη της εποχής,όπου κυριαρχούσε το ελληνικό στοιχείο πριν από την καταστροφή της το 1922 καί για το οποίο πήρε το Α΄ Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος το 1964.
Στυμφαλίδες Όρνιθες
Οι Στυμφαλίδες όρνιθες διώχθηκαν από τους λύκους διά μιας χαράδρας κοντά στον Ορχομενό της Αρκαδίας και είχαν καταφύγει στη λίμνη Στυμφαλία της ορεινής Κορινθίας, συνιστώντας απειλή για τους ανθρώπους, τα κοπάδια και τις σοδειές. Ο Ηρακλής δεν γνώριζε πώς να τις κάνει να βγουν από την πυκνή βλάστηση της λίμνης, αλλά η θεά Αθηνά, (παρθένα θεά της σοφίας και της πολεμικής τέχνης) του έδωσε κρόταλα από χαλκό σφυρηλατημένα στο εργαστήρι του Ηφαίστου, (θεός του σιδήρου, του μετάλλου και του χαλκού) τα οποία κροτάλισε ο ήρωας από ένα ύψωμα δίπλα στη λίμνη. Με τον τρόπο αυτό τα πουλιά ξεσηκώθηκαν τρομαγμένα και ο Ηρακλής εξολόθρευσε κάποια ενώ τα υπόλοιπα κατέφυγαν στο νησί του Άρεως όπου αντιμετωπίστηκαν αργότερα από τους Αργοναύτες κατά τη διέλευσή τους με προορισμό την Κολχίδα.
Κοσμάς Πολίτης
Βιογραφία
Το 1967, την ημέρα του πραξικοπήματος, πέθανε η σύζυγός του κι ο ίδιος συνελήφθη και ανακρίθηκε ως αριστερός. Αφέθηκε τελικά ελεύθερος μετά από παρέμβαση της Τατιάνας Γκρίτση-Μιλιέξ. Ο κλονισμός από το θάνατο της γυναίκας του ήταν μεγάλος, αλλά δεν τον εμπόδισε να αρχίσει να γράφει ένα νέο έργο (Τέρμα), το οποίο δεν ολοκληρώθηκε γραπτώς (ο συγγραφέας όμως είχε συλλάβει όλο το σχέδιο του βιβλίου), αλλά εκδόθηκε μετά το θάνατό του με την επιμέλεια του Ν.Γ. Πεντζίκη.
Το 1973 εισήχθη στον Ευαγγελισμό με αναπνευστική και καρδιακή ανεπάρκεια, και στη συνέχεια μεταφέρθηκε σε οίκο ευγηρίας. Το 1974 νοσηλεύτηκε ξανά στον Ευαγγελισμό, όπου και απεβίωσε στις 23 Φεβρουαρίου.
Το έργο
Η εμφάνιση του Κοσμά Πολίτη στην νεοελληνική πεζογραφία ήταν αιφνίδια και εντυπωσιακή: το πρώτο του μυθιστόρημα, το Λεμονοδάσος, (1930), έγινε δεκτό ενθουσιωδώς από την κριτική. Ο Αντρέας Καραντώνης (Καραντώνης 1977, σελ. 160) αναφέρει σχετικά: «Πρωτοφάνηκε στα γράμματά μας, όχι με τον συνηθισμένο τρόπο, που φανερώνονται οι λογοτέχνες, ακόμα και οι καλύτεροι, προετοιμάζοντας δηλαδή την επιβολή του, αρχίζοντας να γράφει από νέος, να δημοσιεύει δειλά σε περιοδικά και σιγά-σιγά να χρίεται άνθρωπος των γραμμάτων, αλλά με μια εισβολή απροσδόκητη και συναρπαστική.» Το έργο, παρά τον μελοδραματικό χαρακτήρα του, σφύζει από ζωή, νεανικότητα και αγάπη για τη φύση, κάτι που το διαφοροποιούσε από την ατμόσφαιρα των περισσότερων μυθιστορημάτων της εποχήςκαι που ήταν ο βασικός λόγος για την θετικότατη υποδοχή του.
Τα τρία πρώτα μυθιστορήματα του Πολίτη — Λεμονοδάσος, Εκάτη και Εroïca — έχουν χαρακτήρα κοσμοπολίτικο. Το κεντρικό θέμα αυτών των μυθιστορημάτων είναι η αναζήτηση της «αυθεντικής ζωής» (Vitti 1977, σελ. 339). Στα δύο πρώτα έργα οι ήρωες είναι ενήλικοι, ενώ στην Eroïca ο συγγραφέας στράφηκε στον κόσμο της εφηβικής ηλικίας για να αναζητήσει εκεί την αυθεντικότητα. Από το μυθιστόρημα Το Γυρί (1944), παράλληλα με την ιδεολογική μεταστροφή του συγγραφέα, σημειώνεται θεματική μεταβολή και στην πεζογραφία του: το ενδιαφέρον του μετατοπίζεται πλέον στις χαμηλότερες κοινωνικές τάξεις και τους λαϊκούς ανθρώπους και εστιάζει στο καθημερινό και το συνηθισμένο (Σαχίνης 1967, σ.), αντί για το απόλυτο και το ιδανικό. Από την ίδια οπτική γωνία περιγράφει και την Σμύρνη στο τελευταίο του ολοκληρωμένο μυθιστόρημα, Στου Χατζηφράγκου (1962). Πρωταγωνίστρια του έργου αυτού είναι η ίδια η Σμύρνη, και η συγκεκριμένα η λαϊκή συνοικία Χατζηφράγκου. Όλο το έργο διαδραματίζεται στα 1902, με εξαίρεση ένα εμβόλιμο τμήμα στο μέσον του βιβλίου, την «Πάροδο», όπου ένα από τα παιδιά της λαϊκής συνοικίας και πρόσφυγας πια στην Αθήνα του 1962 αφηγείται την καταστροφή της πόλης το 1922. Η «Πάροδος» είναι ένα από τα πιο συγκλονιστικά κείμενα που έχουν γραφτεί για την Μικρασιατική Καταστροφή.
Μεταφραστικό έργο
Το μεταφραστικό έργο του Κοσμά Πολίτη ήταν πλούσιο και ιδιαίτερα σημαντικό, καθώς μετέφρασε πολλά από τα σπουδαιότερα έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Ενδεικτικά κάποιες από τις κυριότερες μεταφράσεις του:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Γενιά του ’30 Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Α.Ο. Πέλοπας Πατρών
Ο '''Α.Ο. Πέλοπας Πάτρας''' είναι αθλητικός σύλλογος στην Πάτρα με χρώματα το μπλε και το άσπρο. Ο Πέλοπας ιδρύθηκε το 1992. Έχει τμήματα: Άρσης βαρών, ενόργανης γυμναστικής, τρίαθλου και στίβου. Παλαιότερα είχε και τμήματα Σόφτμπολ και Μπέιζμπολ.
Στίβος
Το τμήμα του στίβου είναι από τα παλιότερα στον Πέλοπα. Μεγάλη μορφή του τμήματος η Παναγιώτα Νικολακοπούλου 5 φορές πανελληνιονίκης στον Μαραθώνιο, από το 1994 έως το 1999. Πανελληνιονίκης μια φορά 1993, στον μαραθώνιο ήταν και η αθλήτρια του Πέλοπα Παναγιώτα Πετροπούλου, επίσης η Κατερίνα Φωτοπούλου, ο Χρήστος Μαυρίκιος με πολλές νίκες σε περιφερειακούς αγώνες. Ανέδειξε πρωταθλητές μικρών και μεγάλων αποστάσεων όπως ο Αλέξης Γκότσης(ΕΣΠΕΡΟΣ),ο Γρηγόρης Βουτσινάς και ο δίδυμος αδερφός του Παναγιώτης (Ο Γρηγόρης από το 2007 έως και το 2012 ήταν ότι καλύτερο είχε να επιδείξει η χώρα στις μεσαίες αποστάσεις με 12 μετάλλια στα πανελληνία πρωταθλήματα παίδων, εφήβων και νέων σε ένα σωρό αγωνίσματα, 800μ., 1.500μ., 5.000μ., 3.000μ. στιπλ, ανώμαλος κλπ.)Ο σύλλογος συνεχίζει να είναι από τις καλύτερες ομάδες της Ελλάδας με καλύτερη θέση στην Γενική Κατάταξη την 12η. Ο σημερινός προπονητής της ομάδας είναι ο Γιώργος Μιχαλόπουλος (2011).
Σόφτμπολ
Στο σόφτμπολ ο Πέλοπας συμμετείχε στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα και στην Α' Εθνική από το 2000 που έγινε η πρώτη διοργάνωση μέχρι το 2004. Σήμερα το τμήμα είναι ανενεργό. Στις νεανίδες έχει κατακτήσει την τρίτη θέση στο πρώτο πανελλήνιο πρωτάθλημα του 2002.
Μπέιζμπολ
Το τμήμα μπέιζμπολ του Πέλοπα συμμετέχει ανελλιπώς στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα και την Α' Εθνική από το 2000 που έγινε το πρώτο πρωτάθλημα έως σήμερα. Μεγαλύτερες επιτυχίες του η 2η θέση το 2001 έναν μόλις βαθμό πίσω από τον πρωταθλητή Μαρούσι 2004 και η συμμετοχή στον τελικό κυπέλλου το 2001. Ο τελικός έγινε στο γήπεδο της πρώην αμερικάνικης βάσης του Ελληνικού, εκεί έχασε από τον Σπάρτακο Γλυφάδας με 23-13. Στο κύπελλο του 2004 έφτασε μέχρι τα ημιτελικά της διοργάνωσης. Στο τελευταίο πανελλήνιο πρωτάθλημα του 2008 αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο της διοργάνωσης. Το 2002 συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό κύπελλο C.E.B Cup καταλαμβάνοντας την 6η θέση.
Άρση Βαρών
Μεγαλύτερη αθλήτρια του τμήματος είναι η Άρτεμη Θεριάκη πρωταθλήτρια Ελλάδος και κάτοχος του πανελληνίου ρεκόρ.
Πηγές
Πελοπας Πελοπας Πελοπας Πελοπας Πελοπας Πατρων Πελοπας Πατρων *
Προμπονάς (συνοικία)
Ο Προμπονάς είναι αθηναϊκή συνοικία και, παράλληλα, η γεωγραφικά βορειότερη του Δήμου Αθηναίων. Πήρε το όνομά της από τον Νάξιο γιατρό Δημήτρη Προμπονά, ο οποίος κληροδότησε στον δήμο έκταση 40 περίπου στρεμμάτων.
Η περιοχή αυτή κατά τη βυζαντινή περίοδο ήταν νεκροταφείο. Σήμερα ορίζεται ανατολικά από τον Ποδονίφτη, δυτικά από τις γραμμές του ΗΣΑΠ, βόρεια απο το ομώνυμο άλσος Προμπονά και νότια από την οδό Χαλκίδος. Πρωτοκατοικήθηκε γύρω στα 1870 από την οικογένεια του Μιχάλη Αναγνώστου και στη συνέχεια από τις οικογένειες του Σπύρου Σκαρέτζου και του Δημήτρη Διαπούλη.
Προμπονας
Οικογένεια Ρίζου - Ραγκαβή
Η οικογένεια Ρίζου - Ραγκαβή είναι παλιά φαναριώτικη οικογένεια που μετά την ελληνική επανάσταση εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου μέλη της διέπρεψαν στην πολιτική και τις τέχνες.
Καταγωγή και Ιστορία
Σύμφωνα με την οικογενειακή παράδοση η καταγωγή της οικογένειας ανάγεται στους βυζαντινούς χρόνους και συγκεκριμένα στην βυζαντινή αρχοντική οικογένεια Ραγκαβέ, η οποία τον 10ο αιώνα ανέδειξε Αυτοκράτορα. Κάτι τέτοιο όμως δεν επιβεβαιώνεται. Κάτα τον 17ο και 18ο αιώνα υπήρξε από τις επισημότερες φαναριώτικες οικογένειες με χαρακτηριστικότερη μορφή τον Ανδρόνικο Ραγκαβή που κατέλαβε σημαντικά εκκλησιαστικά αξιώματα διοικητικής φύσεως στο Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως.
Περίοδος Νάρα
Η περίοδος Νάρα της ιστορίας της Ιαπωνίας καλύπτει τα έτη από το 710 έως το 794. Η αυτοκράτειρα Γκενμέι ίδρυσε την πρωτεύουσα της Heijō-kyō (σημερινή Νάρα). Εκτός από μια πενταετή περίοδο (740–745), όταν η πρωτεύουσα μετακινήθηκε για λίγο ξανά, παρέμεινε η πρωτεύουσα του ιαπωνικού πολιτισμού έως ότου ο αυτοκράτορας Κάνμου ίδρυσε μια νέα πρωτεύουσα, τη Nagaoka-kyō, το 784, πριν μετακομίσει η πρωτεύουσαν στο Heian-kyō, γνωστό και ως το σύγχρονο Κιότο, μια δεκαετία αργότερα το 794.
Η ιαπωνική κοινωνία κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ήταν κατά κύριο λόγο γεωργική και επικεντρώθηκε στη ζωή στην επαρχία. Οι περισσότεροι από τους χωρικούς ακολούθησαν το Σιντοϊσμό, μια θρησκεία που βασίζεται στη λατρεία των φυσικών και προγονικών πνευμάτων που ονομάζονται Κάμι.
Η πρωτεύουσα στη Νάρα διαμορφώθηκε σύμφωνα με τη Τσανγκάν, την πρωτεύουσα της δυναστείας Τανγκ. Με πολλούς άλλους τρόπους, οι ιαπωνικές ανώτερες τάξεις αντέγραφαν κατά κάποιον τρόπο τους Κινέζους, συμπεριλαμβανομένου της υιοθέτησης του κινεζικού συστήματος γραφής, της κινεζικής μόδας και της κινεζικής εκδοχής του Βουδισμού.
Λογοτεχνία
Οι συγκεντρωμένες προσπάθειες του αυτοκρατορικού δικαστηρίου να καταγράψει την ιστορία της χώρας, παρήγαγαν τα πρώτα έργα ιαπωνικής λογοτεχνίας κατά την περίοδο Νάρα. Έργα όπως το Kojiki και το Nihon Shoki ήταν πολιτικά και χρησιμοποιήθηκαν για να καταγράψουν και επομένως να δικαιολογήσουν και να αποδείξουν την υπεροχή της κυριαρχίας των αυτοκρατόρων στην Ιαπωνία.