cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σιντική
Η Σιντική ήταν αρχαία χώρα – επαρχία της Μακεδονίας. Εκτεινόταν βόρεια της Βισαλτίας μέχρι του Μεσσάπιου όρους, πέρα του Πόντου ποταμού και ανατολικά της Κρηστωνίας και της νοτίου Παιονίας μέχρι του Στρυμόνα ποταμού και βορειότερα μέχρι του Ορβήλου όρους. Πέραν των ορίων αυτών εκτεινόταν η Μαιδική που κατείχε η ισχυρά θρακική φυλή των Μαίδων με τους οποίους οι Μακεδόνες βρίσκονταν σε συνεχείς πολέμους και που όμως δεν κατάφεραν ποτέ την υποταγή τους.
Η Σιντική περιελάμβανε τις πόλεις: Ηράκλεια, Τρίστωλο, Παροικόπολη, Γαρησκό κ.ά.
Αρχαϊκή - Ελληνιστική Περίοδος
Η περιοχή της σημερινής επαρχίας Σιντικής κατοικήθηκε από τους Σιντούς ή Σίντιους, οι οποίοι ξεκίνησαν γύρω στον 19ο αιώνα π.Χ. από την Σιντιίδα, τη σημερινή Λήμνο, αφήνοντας την πατρίδα τους για τον ένα ή τον άλλο λόγο. Το ελληνικό αυτό φύλο, αφού έφτασε στα παράλια της Θράκης, στο Στρυμονικό κόλπο, ακολούθησε το ρου του Στρυμόνα, που τα χρόνια εκείνα αποτελούσε το φυσικό δρόμο για τις Βαλκανικές χώρες. Ο νησιωτικός αυτός λαός ίσως να κατευθύνονταν πέρα από τον Όρβηλο για μια οριστική εγκατάστασή του, αν δεν τραβούσε την προσοχή του η μορφολογία του εδάφους των μερών αυτών και η χαρακτηριστική ιδιομορφία του. Εμφορούμενοι από τον Τρωικό πολιτισμό, με τη διορατικότητά τους χαρακτήρισαν την παραστρυμόνια περιοχή σαν ιδανικό τόπο εγκατάστασής τους.
Ο λαός αυτός κατά το Στράβωνα ήταν Θρακικό φύλο. Άλλοι όμως ιστορικοί υποστηρίζουν πως ήταν Πελασγική φυλή, συγγενική με τους Σιντίους της Σαμοθράκης. Ο Όμηρος τους ονομάζει «Αγριόφωνες».
Η χώρα που εγκαταστάθηκαν, από το όνομά τους ονομάστηκε Σιντική και είχε σχεδόν τα ίδια όρια με τη σημερινή Επαρχία Σιντικής.
Οι Σίντιοι είχαν τα ίδια ήθη και έθιμα με τους άλλους Έλληνες. Μιλούσαν την ελληνική γλώσσα και λάτρευαν τους δώδεκα θεούς του Ολύμπου. Ο πιο αγαπημένος τους όμως θεός ήταν ο χωλός χαλκουργός Ήφαιστος.
Ρωμαϊκή-Βυζαντινή Περίοδος
Το 168 π.Χ. ο Περσέας, ο τελευταίος βασιλιάς της Μακεδονίας και γιος του Φιλίππου Ε΄, σκότωσε στην Ηράκλεια Σιντικής τον αδελφό του Δημήτριο, διάδοχο του μακεδονικού θρόνου. Οι λόγοι της αδελφοκτονίας ήταν δύο: η αντιζηλία και οι φιλορωμαϊκές διαθέσεις του θύματος, που μικρός ανατράφηκε στη Ρώμη. Ο φόνος του Δημητρίου προκάλεσε την οργή των Ρωμαίων που κήρυξαν αμέσως πόλεμο κατά των Μακεδόνων.
Οι Σίντιοι, οι Μαίδοι και άλλοι Παραστρυμόνιοι λαοί τάχθηκαν στο πλευρό του Περσέα και πολέμησαν με φανατισμό τους Ρωμαίους. Στην τελευταία μάχη όμως που έδωσε ο Περσέας στην Πύδνα της Πιερίας (το 168 π.Χ.), οι Ρωμαίοι ύστερα από προδοσία υπερφαλάγγισαν τους Μακεδόνες και κατέλυσαν το Μακεδονικό κράτος.
Μετά την υποταγή της Μακεδονίας στους Ρωμαίους και τη διαίρεση της σε τέσσερα διακεκριμένα τμήματα («μερίδες»), η Σιντική περιλήφθηκε στην «Πρώτη μερίδα», της οποίας πρωτεύουσα ήταν η Αμφίπολη. Στη συνέχεια, μετά τη μάχη των Φιλίππων το 42 π.Χ. η αρχαία πρωτεύουσα της Σιντικής Ηράκλεια κηρύχθηκε ελεύθερη, όπως αναφέρει ο Τίτος Λίβιος. Υπήρχε δε μέχρι το 10ο μ.Χ. αιώνα, οπότε μνημονεύεται για τελευταία φορά από τον Ιεροκλή και τον Κωνσταντίνο Πορφυρογέννητο.
Από αρχαιολογικά ευρήματα (σκουριές σιδήρου, όστρακα αγγείων κ. ά.) συμπεραίνεται ότι, κατά τη ρωμαϊκή εποχή (αυτοκρατορική περίοδο), στην κοιλάδα του Αχλαδοχωρίτη (Κρουσοβίτη) και στους πρόποδες της οροσειράς Βροντούς λειτουργούσαν πολυάριθμα μεταλλεία σιδήρου.
Η Μάχη του Δημητρίτζη διεξήχθη στην περιοχή της Σιντικής, το έτος 1185 μεταξύ των δυνάμεων του Βυζαντινού στρατού και των Νορμανδών του Βασιλείου της Σικελίας, οι οποίοι είχαν πρόσφατα αλώσει την δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, τη Θεσσαλονίκη. Ήταν καθοριστική Βυζαντινή νίκη, η οποία τερμάτισε οριστικά την Νορμανδική απειλή για την Αυτοκρατορία.
Δήμος Δε Φάρρινγκτον
Το Δε Φάρρινγκτον (αγγλ.: Τhe Farrington) είναι ένας από τους 14 δήμους της Ανγκουίλλα. Πρωτεύουσα είναι το ομώνυμο χωριό. Βρίσκεται ανατολικά του νησιού της Ανγκουίλλα.
Δείτε επίσης
Δ
Χοτζισμός
μικρογραφία|Μεταφρασμένα έργα του [[Ενβέρ Χότζα σε διάφορες γλώσσες]]
Βουτενόνη
Η βουτενόνη ή βινυλομεθυλοκετόνη είναι μια δραστική οργαική ένωση που ταξινομείται ως αλκενόνη (ή λίγο γενικότερα, ως ενόνη). Είναι ένα άχρωμο, εύφλρκτο και πολύ τοξικό υγρό με έντονη οσμή. Προκαλεί βήχα, συριγμό και ασφυξία από χαμηλή συγκέντρωση. Είναι εύκολα διαλυτή στο νερό, στη μεθανόλη, στην αιθανόλη, στην προπανόνη και στο αιθανικό οξύ. Έχει σύντομο συντακτικό τύπο CH2=CHCOCH3. Συντομογραφικά αποδίδεται: ViCOMe ή MVK (MethylVinylKetone).
Χοτζισμός
Ο χοτζισμός αναπτύχθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1970, λόγω διάσπασης στο μαοϊκό κίνημα, που εμφανίζεται μετά την ιδεολογική διαμάχη μεταξύ του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας και του Κόμματος Εργασίας της Αλβανίας το 1978. Η ιδεολογία ονομάστηκε από τον Ενβέρ Χότζα, αξιοσημείωτο Αλβανό κομμουνιστή ηγέτη.
Βουτενόνη
Ισομέρεια
Με βάση το χημικό τύπο της, C4H6O, έχει τα ακόλουθα 54 ισομερή θέσης:
Χοτζισμός
Επισκόπηση
Ο χοτζισμός οριοθετεί τον εαυτό του με μια αυστηρή υπεράσπιση της κληρονομιάς του Ιωσήφ Στάλιν, την οργάνωση της Σοβιετικής Ένωσης υπό τον σταλινισμό και τη σφοδρή κριτική σχεδόν όλων των υπόλοιπων κομμουνιστικών ομάδων ως «ρεβιζιονιστές». Για παράδειγμα, ορίζει τον ευρωκομμουνισμό ως αντικομμουνιστικό κίνημα.
Βουτενόνη
Πηγές
Κατηγορία:Κετόνες
Χοτζισμός
Επισκόπηση
Με θέσεις κριτικές προς τη Γιουγκοσλαβία, τη Σοβιετική Ένωση, την Κίνα και τις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Ενβέρ Χότζα χαρακτήρισε τις τρεις πρώτες ως «κοινωνικούς ιμπεριαλιστές» και καταδίκασε τη σοβιετική εισβολή στην Τσεχοσλοβακία το 1968, πριν αποσύρει την Αλβανία από το Σύμφωνο της Βαρσοβίας ως απάντηση. Ο χοτζισμός υποστηρίζει το δικαίωμα των εθνών να συνεχίσουν το σοσιαλισμό από διαφορετικά μονοπάτια, που υπαγορεύονται από τις συνθήκες σε αυτή τη χώρα, αν και ο Χότζα προσωπικά έκρινε ότι ο τιτοϊσμός ήταν στην πράξη «αντιμαρξιστικός» συνολικά.
Οι Αλβανοί πέτυχαν στο ιδεολογικό πεδίο, κερδίζοντας ένα μεγάλο μέρος των μαοϊκών, κυρίως στη Λατινική Αμερική (όπως ο Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός και το Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Ισημερινού, καθώς και το Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Βραζιλίας), αλλά είχαν επίσης σε γενικές γραμμές σημαντικό ενδιαφέρον σε διεθνές επίπεδο.
Μετά την πτώση της Λαϊκής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Αλβανίας το 1991, τα χοτζιστικά κόμματα ομαδοποιήθηκαν σε μια διεθνή διάσκεψη που ιδρύθηκε το 1994 και την εφημερίδα Ενότητα και Αγώνας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτική της Αλβανίας Κατηγορία:Κοινωνιολογικές θεωρίες Κατηγορία:Μαοϊσμός
Γεώργιος Στ. Χωναίος
Ο Γεώργιος Χωναίος (Yorgi Haneus Efendi, ; - Φεβρουάριος 1957), του Σταύρου, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής προτού απελευθερωθεί η Θεσσαλονίκη.
Βιογραφία
Σπούδασε νομικά και το 1891 έλαβε απολυτήριο από τη Βαρβάκειο Νομική Σχολή. Εργάστηκε ως διερμηνέας στο Ελληνικό Προξενείο της Θεσσαλονίκης. Εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης στις οθωμανικές εκλογές που έγιναν το 1908, υπηρετώντας ως το 1912. Το 1917 του ανατέθηκε η εκκαθάριση της κοινοτικής περιουσίας.
Πέθανε το 1957 και κηδεύτηκε στις 7 Φεβρουαρίου από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών. Με τη σύζυγό του, Νίκυ, απέκτησε παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Θεσσαλονίκης
Δήμος Στόνεϋ Γκράουντ
Το Στόνεϋ Γρκάουντ (αγγλ.: Stoney Ground) είναι ένας από τους 14 δήμους της Ανγκουίλλα. Πρωτεύουσα είναι το ομώνυμο χωριό. Βρίσκεται κεντρικά του νησιού της Ανγκουίλλα.
Δείτε επίσης
Σ
Ναντέρ Μιρζά Αφσάρ
Ο Nαντέρ (ή Ναντίρ) Μιρζά από τη δυναστεία των Αφσαριδών, ήταν δισεγγονός τού Ναντέρ Σαχ, τού ιδρυτή της δυναστείας αυτής της Περσίας. Ήταν ο τέταρτος γιος τού Σαχρόχ Σαχ, αυτοκράτορα τού Χορασάν.
Βιογραφία
Το 1785, ο Σαχρόχ διόρισε τον Nαντίρ Μιρζά ως διάδοχο τού Χορασάν. Αυτός ο διορισμός δυσαρέστησε τον Nασρολάχ Μιρζά, που ήταν ο μεγαλύτερος αδελφός τού Nαντίρ Μιρζά. Τα δύο αδέλφια είχαν λίγες ένοπλες συγκρούσεις και όταν ο Nαντίρ Μιρζά ηττήθηκε, κατέφυγε στο Tαμπάς. Ο Nασρολάχ Μιρζά απεβίωσε στο Mασάντ το 1787 και ο Nαντίρ Μιρζά αποκαταστάθηκε ως διάδοχος στο Χορασάν. Το 1796 ο Σαχρόχ και η δυναστεία του εκτοπίστηκαν από τον Αγκά Μοχάμαντ Χαν, ιδρυτή της δυναστείας των Κατζάρ. Ο Σαχρόχ βασανίστηκε και σκοτώθηκε και ο Κατζάρ Σαχ διόρισε κυβερνήτη έναν Κατζάρ για το Χορασάν.
Όταν ο Αγκά Μοχάμεντ Χαν απεβίωσε το 1797 και ο Φαθ Αλί Σαχ (ο ανιψιός του) κάθισε στον θρόνο της Περσίας, ο Ναντίρ Μιρζά διορίστηκε κυβερνήτης τού Χορασάν. Ωστόσο, ο Nαντίρ Μιρζά ήταν ένας φιλόδοξος άνθρωπος και ήθελε να ανακτήσει την ανεξαρτησία του, έτσι το 1802 επαναστάτησε εναντίον τού Κατζάρ Σαχ από την πρωτεύουσά του, Mασχάντ.
Η εξέγερσή του ήταν καταστροφή, καθώς οδηγήθηκε αιχμάλωτος στην Τεχεράνη, τυφλώθηκε και τού έκοψαν τη γλώσσα. Σκοτώθηκε με εντολή τού Φατ Αλί Σαχ τον Απρίλιο του 1803, μαζί με τους μεγαλύτερους γιους του: Αμπάς Μιρζά και Ιμπραήμ Μιρζά. Οι άλλοι τρεις γιοι του: Tαχμάσπ Μιρζά, Χαλίκ Βαρντί Μιρζά και Μαχμπούμπ Αλί Μιρζά τυφλώθηκαν με τις διαταγές τού Φαθ Αλί Σαχ. Ένας άλλος γιος, ο Iσμαΐλ Μιρζά, κατέφυγε στο Χαϊντεραμπάντ, στο Ντεκάν. Εγκαταστάθηκε εκεί με τη βοήθεια τού σερ Τζον Μάλκολμ.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Δυναστεία των Αφσαριδών
Φάρνμπορο ΦΚ
Η Φάρνμπορο ΦΚ είναι μια αγγλική ποδοσφαιρική ομάδα η οποία αγωνίζεται στη Conference South. Ιδρύθηκε το 1967. Έδρα της ομάδας είναι το Paddy Power Park, χωρητικότητας 4000 θεατών. Την περίοδο 1990-91 προβιβάστηκε στην Φούτμπολ Κόνφερενς (η οποία ήταν η 5η κατηγορία του αγγλικού ποδοσφαίρου και ήταν ενοποιημένη και όχι διαχωρισμένη σε γεωγραφικούς ομίλους) όπου παρέμεινε για δύο σεζόν. Την περίοδο 1993-94 προβιβάστηκε και πάλι στη Φούτμπολ Κόνφερενς, όπου παρέμεινε μέχρι και την περίοδο 1998-99. Καλύτερη θέση που κατέκτησε ήταν η 5η την περίοδο 1991-92. Στο Κύπελλο Αγγλίας (ποδόσφαιρο ανδρών) έφτασε μέχρι τον 4ο γύρο την περίοδο 2002-03 και την περίοδο 2009-10.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2007 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αγγλίας
Οκάι Γιοκουσλού
Ο Οκάι Γιοκουσλού (9 Μαρτίου 1994) είναι Τούρκος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος για λογαριασμό της Γουέστ Μπρόμγουιτς Άλμπιον, δανεικός από τη Θέλτα Βίγο, και της εθνικής ομάδα της Τουρκίας.
Ο Γιοκουσλού ξεκίνησε την καριέρα του από την Αλτάι και αποκτήθηκε το 2011 από την Καϊσέρισπορ για 1 εκατομμύριο ευρώ (2,3 εκατομμύρια λίρες), ρεκόρ για παίκτη της Αλτάι. Το 2015 αποκτήθηκε από την Τραμπζονσπόρ για 2 εκατομμύρια ευρώ και το 2018 από τη Θέλτα Βίγο, με ρήτρα 6 εκατομμυρίων ευρώ.
Ο Γιοκουσλού πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική αντρών τον Νοέμβριο του 2015. Είναι μέλος της αποστολής της εθνικής Τουρκίας για το Euro 2020.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κάισερισπορ Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τουρκίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλτάι ΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τραμπζονσπόρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Θέλτα Βίγο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γουέστ Μπρόμιτς Άλμπιον Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020
Lexus IS
To Lexus IS (η πρώτη γενιά του μοντέλου, που διατηρήθηκε έως το 2005, διατέθηκε ως Toyota Altezza στην Ιαπωνία) είναι ένα μεσαίο πολυτελές αυτοκίνητο της κατηγορίας D, που παράγεται από την ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία Lexus, που είναι η πολυτελής θυγατρική της Toyota. Η πρώτη γενιά του μοντέλου εισήχθη το 1998 και η δεύτερη το 2006, ενώ από τον Απρίλιο του 2013 βρίσκεται στην τρίτη γενιά του.
Κύριοι ανταγωνιστές του IS, θεωρούνται η BMW Σειρά 3, η Mercedes C-Class και το Audi A4. Το ακρωνύμιο IS σημαίνει Intelligent Sport.
Πρώτη γενιά
Το IS πρώτης γενιάς (κωδικός σασί ΧΕ10) κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1998, αρχικά στην Ιαπωνία υπό την ονομασία Toyota Altezza, ενώ από το 1999 ήταν διαθέσιμο και στην ευρωπαϊκή αγορά και από το 2000 και στην αμερικανική. Ήταν διαθέσιμο αρχικά με 4-πορτο σεντάν αμάξωμα, ενώ αργότερα κυκλοφόρησε και με 5-πορτο station wagon αμάξωμα, με την ονομασία SportCross (Altezza Gita στην Ιαπωνία). Χαρακτηριστικό γνώρισμα της πρώτης γενιάς του IS ήταν τα πίσω φωτιστικά σώματα, που έγιναν γνωστά ως το «στιλ της Lexus» ή τα «φώτα Altezza», καθώς και ο αντισυμβατικός πίνακας οργάνων, ο οποίος θύμιζε χρονογράφο. thumb|left|Ο πίνακας οργάνων ενός Lexus IS200 του 1999.
Η πρώτη γενιά του IS κυκλοφόρησε με τρεις κινητήρες βενζίνης: έναν εξακύλινδρο 2.0 λίτρων με 155 ίππους, έναν τετρακύλινδρο, επίσης 2.0 λίτρων, εξελιγμένο από τη Yamaha, με ισχύ 210 ίππους και έναν εξακύλινδρο 3.0 λίτρων με ισχύ 220 ίππους. Ο τελευταίος χρησιμοποιήθηκε και στην τέταρτη γενιά του Toyota Supra. Επίσης, η Toyota Team Europe διέθετε ένα κιτ αναβάθμισης για το IS 200, το οποίο ανέβαζε την ισχύ στους 205 ίππους.
Το αρχικό IS διατέθηκε τόσο σε πισωκίνητες, όσο και σε τετρακίνητες εκδόσεις, αν και ειδικά οι 4-κίνητες προσφέρθηκαν αποκλειστικά στην Ιαπωνία. Οι εκδόσεις Sport ήταν εφοδιασμένες με μπλοκέ διαφορικό στον πίσω άξονα.
Τεχνικά χαρακτηριστικά
Οι τιμές μέσα σε αγκύλες [] στη βασική έκδοση, αναφέρονται στα μοντέλα με αυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων, καθώς ήταν η μοναδική που έφερε και χειροκίνητο κιβώτιο.
Δεύτερη γενιά
Η δεύτερη γενιά του IS (κωδικός σασί: ΧΕ20) παρουσιάστηκε το 2005 στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Νέας Υόρκης και η διάθεσή του ξεκίνησε στα τέλη του ίδιου έτους. Σε αντίθεση με την πρώτη γενιά, διατέθηκε ως Lexus και στην εγχώρια αγορά της Ιαπωνίας, αντικαθιστώντας το Toyota Altezza. Η έκδοση SportCross (station wagon) της πρώτης γενιάς καταργήθηκε, εξαιτίας της μικρής της απήχησης. Το 2007 προστέθηκε η έκδοση υψηλών επιδόσεων IS-F, με 8-κύλινδρο κινητήρα V8 και 32-βάλβιδο, κυβισμού 5.0 λίτρων (4.969 cm³) και με αυτόματο κιβώτιο 8 σχέσεων. thumb|left|Δελτίο πρόγνωσης καιρού από το σύστημα δορυφορικής πλοήγησης ενός τετρακίνητου IS 250 του 2010.
Η δεύτερη γενιά του Lexus IS διατέθηκε με μία ευρεία παλέτα κινητήρων, κυρίως εξακύλινδρων σε διάταξη V6, χωρητικότητας από 2.5 έως 3.5 λίτρα. Επίσης, για πρώτη φορά το μοντέλο ήταν διαθέσιμο τόσο με 8-κύλινδρο κινητήρα, φυσικά διάταξης V8, όσο και με πετρελαιοκινητήρα 2.2 λίτρων, σε δύο εκδοχές απόδοσης ισχύος, ο οποίος είχε προέλθει από το Toyota Avensis, προκειμένου η Lexus να ανταποκριθεί στην αυξημένη ζήτηση που υπάρχει στην ευρωπαϊκή αγορά για τέτοιου είδους κινητήρες.
Ανανεώσεις
thumb|left|Lexus IS 250C του 2009. Αρχικά ήταν διαθέσιμο αποκλειστικά ως 4-πορτο σεντάν. Τον Οκτώβριο του 2008, στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Παρισιού, παρουσιάστηκε το IS C, μία 2-πορτη ανοικτή έκδοση καμπριολέ με ηλεκτρικά αναδιπλούμενη μεταλλική οροφή και κυκλοφόρησε την άνοιξη του 2009. Ταυτόχρονα με την παρουσίαση του καμπριολέ, όλη η παλέτα των εκδόσεων του IS υπέστη ένα λίφτινγκ στην εξωτερική και εσωτερική αισθητική, μαζί με βελτιώσεις στην ανάρτηση και στο σύστημα διεύθυνσης.
Στα μέσα του 2010, έγινε μία ακόμα ανανέωση στην εξωτερική αισθητική (εκτός από το convertible), με νέες ζάντες, προβολείς που λάμπουν ακόμα και την ημέρα (daytime running lights) με φώτα LED (Δίοδοι Εκπομπής Φωτός) και προσθήκη νέων στοιχείων εξοπλισμού στο σαλόνι.
Τεχνικά χαρακτηριστικά
1 Διαθέσιμο και με τετρακίνηση
2 Διαθέσιμο σε ορισμένες αγορές της Ασίας
3 Διαθέσιμο στη Βόρεια Αμερική
4 Ηλεκτρονικά περιορισμένη
Τρίτη γενιά
Αρκετά μοντέλα σε μορφή πρωτότυπου εμφανίστηκαν πριν από την έναρξη της τρίτης γενιάς. Τελικώς, η τρίτη γενιά του Lexus IS παρουσιάστηκε τον Ιανουάριο του 2013 στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Ντιτρόιτ και μπήκε στην παραγωγή τον Απρίλιο. Κυκλοφόρησε, διεθνώς, σταδιακά μέσα στο καλοκαίρι, για τη σεζόν (model year) του 2014. Ενδεικτικώς, στη Γερμανία κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις 29 Ιουνίου 2013.
Εκδόσεις
Προσφέρεται μόνο ως 4-πορτο σεντάν και με πληθώρα κινητήρων, αν και στην Ελλάδα είναι διαθέσιμο μόνο το υβριδικό IS 300h, που φέρει βενζινοκινητήρα 2.5 λίτρων, που αποδίδει 181 PS, και ηλεκτροκινητήρα, με ισχύ 143 PS. Η συνδυαστική ισχύς ανέρχεται σε 223 PS, ενώ η μέγιστη ροπή υπολογίζεται σε 30,6 kgm. Η κίνηση περνά στους πίσω τροχούς μέσω του κιβωτίου E-CVT. Το εντυπωσιακό για το IS300h είναι ότι οι εκπομπές ρύπων είναι στα μόλις 99 γραμμάρια ανά χιλιόμετρο. Το 2016 έλαβε χώρα μια ανανέωση του μοντέλου.
Το 2020, για τη σεζόν (model year) του 2021, το μοντέλο υπέστη μια εκτενή ανανέωση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
IS Κατηγορία:Μεσαία αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Αυτοκίνητα ράλλυ
Ηδωνίδα
thumb|Κεφαλή του θεού Διονύσου, [[Αρχαιολογικό Μουσείο Δράμας.]] Η Ηδωνίδα (αρχαία ελληνικά: Ἠδωνίς, Ἠδωνίδα) ήταν «χώρα» της Αρχαίας Θράκης, επαρχία της Μακεδονίας αργότερα, που όφειλε το όνομά της στους αρχαίους κατοίκους της, τους Ηδωνούς. Εκτεινόταν επί της παραλίας ανατολικά της Βισαλτίας και νότια της Οδομαντικής, από τη λίμνη του Αχινού και τις εκβολές του Στρυμόνα μέχρι το Νέστο ποταμό (φυσικού ορίου μεταξύ Μακεδονίας και Θράκης). Περιελάμβανε δηλαδή το μεγαλύτερο τμήμα της ανατολικής Μακεδονίας ως μέρος του νομού Δράμας, του νομού Καβάλας καθώς και το νοτιοανατολικό τμήμα του νομού Σερρών.
Η Ηδωνίδα η περί το Παγγαίο υπήρξε η αρχαιότερη εστία λατρείας των θεών Απόλλωνα Ηλίου, Διονύσου και του Ορφέα.
Μετά τη ρωμαϊκή κατάκτηση, από την Ηδωνίδα διερχόταν η Εγνατία οδός και με την ίδρυση της ρωμαϊκής αποικίας των Φιλίππων (το 42 π.Χ.) το μεγαλύτερο μέρος της Ηδωνίδας είχε συμπεριληφθεί στην επικράτειά της (territorium).
Πόλεις
Σημαντικότερες πόλεις της Ηδωνίδας, εκτός της Μεθώνης, ήταν: η Πέργαμος, η Ηϊών (αργότερα το περίφημο επίνειο της Αμφίπολης), η Γαληψός αποικία των Θασίων, η Φάγρης, η Απολλωνία, η Οισύμη επίσης αποικία των Θασίων, οι Ίχνες, οι Εννέα οδοί επί των οποίων οι Αθηναίοι έκτισαν την Αμφίπολη, οι Κρηνίδες κοντά στο σημερινό Δοξάτο τις οποίες ο Φίλιππος Β' μετονόμασε σε Φιλίππους, οι δύο Δραβήσκοι (η μία η σημερινή Δράμα, η άλλη ο Δραβήσκος), η Μύρκινος κοντά στη λίμνη του Αχινού, τα Σκάβαλα σημ. Καβάλα, η Αντισάρα επίνειο των Φιλίππων, η Νεάπολη, η Πίστυρος επί του Νέστου κλπ.
Ανάκτορο του Παβλόβσκ
To ανάκτορο του Παβλόβσκ, ρωσ. Павловский дворец, είναι μία ρωσική αυτοκρατορική κατοικία του 18ου αι., που κτίστηκε με εντολή της Αικατερίνης Β΄ της Ρωσίας για τον γιο της και διάδοχο Παύλο τότε μεγάλο δούκα της Ρωσίας, στο Παβλόβσκ, νότια της Αγ. Πετρούπολης, κοντά στο Τσάρκογιε Σελό. Έπειτα από τον θάνατό του συνέχισε να μένει εκεί η χήρα του Σοφία-Δωροθέα της Βυρτεμβέργης (Μαρία Φεοντόροβνα). Τώρα το ανάκτορο και ο μεγάλος κήπος που το περιτριγυρίζει, είναι κρατικό μουσείο και δημόσιο πάρκο.
Η κατασκευή
Το 1777 γεννήθηκε ο Αλέξανδρος (Α΄), γιος του Παύλου και η αυτοκράτειρα Αικατερίνη Β΄, για τον εορτασμό της γέννησης του εγγονού της, έδωσε στον Παύλο και τη σύζυγό του Μαρία Φεοντόροβνα μία έκταση εκατοντάδων εκταρίων δάσους κατά μήκος μίας στροφής του ποταμού Σλαβυάνκα, 4 χλμ. νοτιοανατολικά από τη θερινή κατοικία της στο Τσάρσκογιε Σελό. Η έκταση περιείχε δύο αγροτικά καταφύγια καμωμένα από κορμούς, το Κρικ και το Κρακ. Ο Παύλος και η σύζυγός του Μαρία έμεναν στο πρώτο τα καλοκαίρια από το 1777 ως το 1780, όσο κατασκευαζόταν τα σπίτια και οι κήποι τους.
Άρχισαν να κτίζουν δύο ξύλινα κτήρια, σε απόσταση 1 χλμ. μεταξύ τους. Το σπίτι του Παύλου ήταν διώροφο, σε Ολλανδικό στυλ, με μικρούς κήπους και ονομαζόταν το λιβάδι της Μαρίας (Marienthal). Το σπίτι της Μαρίας ήταν ένα μικρό ξύλινο κτήριο με θόλο και παρτέρια με το όνομα η χαρά τού Παύλου (Paullust). Ο Παύλος και η Μαρία Φεοντόροβνα άρχισαν να δημιουργούν γραφικά "ερείπια", ένα κινεζικό κιόσκι, κινεζικές γέφυρες και κλασικούς ναούς με έναν κήπο αγγλικού τύπου, στυλ που είχε διαδοθεί στην Ευρώπη κατά το β' ήμισυ του 18ου αι.
Το 1780 η Αικατερίνη Β΄ δάνεισε τον επίσημο αρχιτέκτονά της, τον Σκώτο Τσαρλς Κάμερον για τον σχεδιασμό ενός ανακτόρου σε μία πλαγιά λόφου με θέα προς τον ποταμό Σλαβυάνκα, κοντά στη θέση του Μαρίενταλ. Ο Κάμερον είχε σπουδάσει υπό τον Άγγλο αρχιτέκτονα Άιζακ Γουέαρ, στενό συνεργάτη του Γουίλλιαμ Κεντ. Ο Κεντ είχε εισάγει το στυλ του Παλλάντιο στην αγγλική αρχιτεκτονική με τον σχεδιασμό της κατοικίας Τσίσγουικ για λογαριασμό του Ρίτσαρντ Μπόυλ, κόμη του Μπάρλινγκτον. Με τη σύνδεση αυτή ο Κάμερον έγινε οικείος με τα αρχικά σχέδια του Παλλάντιο, που ήταν στην προσωπική συλλογή του λόρδου. Αυτό το στυλ ήταν η μεγάλη επιρροή του Κάμερον, όταν σχεδίασε το Παβλόβσκ.
Ο Κάμερον έκανε την κατασκευή αρχικά δύο περιπτέρων. Το πρώτο ήταν ο ναός της Φιλίας, ένας κυκλικός δωρικός ναός με 16 κίονες που υποστήριζαν έναν χαμηλό θόλο· ο ναός περιείχε ένα άγαλμα της Αικατερίνης Β΄. Τοποθετήθηκε σε μία στροφή του ποταμού Σλαβυάνκα, κάτω από το μελλοντικό παλάτι· τριγύρω φυτεύτηκαν αργυρές λεύκες και πεύκα από τη Σιβηρία. Το δεύτερο περίπτερο ήταν του Απόλλωνα: μία διπλή ημικυκλική κιονοστοιχία που υποβάσταζε ένα ημιθόλιο με σκοπό να τοποθετηθεί ένα άγαλμα, αντίγραφο του Απόλλωνα του Μπελβεντέρε. Το περίπτερο τοποθετήθηκε στο κέντρο του πάρκου και έγινε με πορώδη λίθο με αδρό τελείωμα· έτσι οι επιφάνειες έμοιαζαν σαν να είχαν παλαιωθεί με τον καιρό. Την ίδια εποχή κατασκευάστηκε ένα φράγμα για να δημιουργηθεί μία λίμνη, στην επιφάνεια της οποίας θα καθρεπτιζόταν η πρόσοψη του ανακτόρου, που ήταν από επάνω της.
Η Μαρία Φεντόροβνα επίσης ζήτησε να έχει μερικές αγροτικές κατασκευές, που θα της θύμιζαν αυτές γύρω από το ανάκτορο που μεγάλωσε στο Étupes, 40 μίλια από τη Βασιλεία· το ανάκτορο τότε ανήκε στο δουκάτο της Βυρτεμβέργης και τώρα στην Αλσατία. Ο Κάμερον κατασκεύασε ένα μικρό ελβετικό chalet με μία βιβλιοθήκη και ένα αγρόκτημα με ακατέργαστες πέτρες και αχυροσκεπή, όπου παραγόταν γάλα. Επίσης ένα πτηνοτροφείο σε μορφή κλασικού μικρού ναού, που μεταξύ των κιόνων υπήρχε συρματόπλεγμα και μέσα ήταν γεμάτο αηδόνια, καρδερίνες, ψαρόνια και ορτύκια. Για το παλάτι ο Κάμερον σκέφτηκε να φτιάξει ένα εξοχικό μέγαρο, μάλλον βασισμένο σε μία ξυλογραφία του Παλλάντιο (στο έργο του Τέσσερα βιβλία για την Αρχιτεκτονική) για τη βίλλα Τρισσίνο στο Μελέντο της Ιταλίας. Το ίδιο σχέδιο χρησιμοποιήθηκε αργότερα από τον Τόμας Τζέφερσον για το Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια. Το κτήριο ήταν κυβικό με τρία επίπεδα και έναν χαμηλό θόλο, που τον υποστήριζαν 64 κίονες. Εκατέρωθεν του κτηρίου ήταν δύο κυρτές στοές, που περιέκλειαν ελλειψοειδή αυλή. Κάθε στοά είχε στο μέσον της ένα κτήριο για τους υπηρέτες. Κάθε πρόσοψη του κτηρίου είχε ανάγλυφες ζωφόρους.
Το 1781 ξεκίνησε η κατασκευή του ανακτόρου και το ζεύγος ξεκίνησε ένα ταξίδι στην Αυστρία, την Ιταλία, τη Γαλλία και τη Γερμανία. Ταξίδεψαν ινκόγκνιτο με το όνομα κόμης και κόμισσα του Βορρά. Στις περιηγήσεις τους είδαν τα ανάκτορα και τους γαλλικούς κήπους των Βερσαλλιών και του Σαντιγύ, που επηρέασαν πολύ τη μελλοντική εμφάνιση του πάρκου Παβλόβσκ. Ο Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ της Γαλλίας τους παρουσίασε τέσσερις ταπισερί Γκομπλέν και η Μαρία Αντουανέτα τους έδωσε ένα πορσελάνινο σύνολο 60 κομματιών από πορσελάνη των Σεβρών. Παρήγγειλαν περισσότερες πορσελάνες Σεβρών και αγόρασαν αγάλματα, προτομές, πίνακες και έπιπλα, όλα για το Παβλόβσκ. Καθώς ταξίδευαν, είχαν σχεδόν καθημερινή επαφή με τον Κούχελμπέκερ, τον προϊστάμενο της οικοδομής στο Παβλόβσκ, στέλνοντας και λαμβάνοντας σχέδια, κατόψεις και σημειώσεις για την πιο μικρή λεπτομέρεια.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλικές κατοικίες στη Ρωσία
Μπομπ Γκέλντοφ
O Μπομπ Γκέλντοφ (Bob Geldof) είναι Ιρλανδός πολυβραβευμένος μουσικός με σημαντική κοινωνική και οικολογική δράση.
Γεννήθηκε στο Δουβλίνο το 1951 και έχει εβραϊκή καταγωγή. Έχασε μικρός τη μητέρα του και γι' αυτό ασχολήθηκε με τη μουσική για να επιζήσει και να μορφώσει την αδελφή του. Δούλεψε ως οδηγός φορτηγού, ως πλανόδιος τραγουδιστής, ενώ έκανε και άλλα επαγγέλματα, μέχρι που επέστρεψε στην Ιρλανδία και έγινε δημοσιογράφος.
Δήμος Σάουθ Χιλ
Το Σάουθ Χιλ (αγγλ.: South Hill) είναι ένας από τους 14 δήμους της Ανγκουίλλα. Πρωτεύουσα είναι το ομώνυμο χωριό. Βρίσκεται νότια του νησιού της Ανγκουίλλα.
Δείτε επίσης
Σ
Λόχοβο
Το Λόχοβο (σερβικά κυριλλικά: Лохово) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του εδάφους της Πόλεως του Μπίχατς, εντός του Καντονιού της Ούνα-Σάνα και εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, δεν αριθμούσε κανέναν κάτοικο.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Μπίχατς Κατηγορία:Οικισμοί του Μπίχατς με σερβική πληθυσμιακή πλειοψηφία
Ερυθρός Αστέρας Βελιγραδίου (πετοσφαίριση ανδρών)
O Ερυθρός Αστέρας Βελιγραδίου  είναι μια πετοσφαιρική ομάδα με έδρα το Βελιγράδι, Σερβία. Αποτελεί μέρος του αθλητικού συλλόγου Ερυθρός Αστέρας Βελιγραδίου. Τον Οκτώβριο του 2016 ήταν στην 27η θέση στην ευρωπαϊκή κατάταξη.
Ανατόλι Νικολάγιεβιτς Αλεξάντροφ
Ο συνθέτης γεννήθηκε στη Μόσχα, παρότι ήταν γιος καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Τομσκ. Σπούδασε στο Ωδείο της Μόσχας μέχρι το 1915, με καθηγητές τους Νικολάι Ζιλιάγιεφ, Σεργκέι Τανέγιεφ και Σεργκέι Βασιλένκο στη θεωρία, τον Αλεξάντρ Ιλίνσκι στη σύνθεση και τον Κονσταντίν Ιγκούμοφ στο πιάνο. Τα πρώτα έργα του Αλεξάντροφ αποκαλύπτουν την επίδραση των Νικολάι Μέτνερ και Αλεξάντρ Σκριάμπιν.
Μετά τις σπουδές και τις πρώτες συνθέσεις του, ο Ανατόλι Αλεξάντροφ διορίσθηκε καθηγητής στο Ωδείο της Μόσχας το 1923. Ο πρώτος βιογράφος του, ο Βίκτορ Μπελυάγιεφ, έγραψε το 1926: «Αν ο Μιασκόφσκι είναι ένας διανοούμενος της μουσικής, κι αν ο Φάινμπεργκ ένας ψυχολόγος, τότε ο Αλεξάντροφ είναι πρώτα απ' όλα ένας ποιητής». Ο Ανατόλι Αλεξάντροφ υπήρξε ένθερμος φίλος της μουσικής του Αλεξέι Σταντσίνσκι και επιμελήθηκε αρκετές από τις συνθέσεις του τόσο πρόωρα χαμένου μουσικού για δημοσίευση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι συνθέτες Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Φιλίας των Λαών
Ρένος Φραγκούδης
Ο Ρέννος Φραγκούδης, (Λεμεσός 1909 - 1η Φεβρουαρίου 1982 ), ήταν Κύπριος αθλητής δρόμων ταχύτητας , πανελληνιονίκης και βαλκανιονίκης. Ήταν προπολεμικά από τους μεγαλύτερους αθλητές δρόμων ταχύτητας του Ελληνικού κλασικού αθλητισμού, ήταν μέλος της Ελληνικής εθνικής ομάδας. Ιδρυτικό μέλος και πρώτος πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων αθλητών το 1942.
Γεννήθηκε στη Λεμεσό και ο πατέρας του Μενέλαος ήταν και αυτός αθλητής με μετάλλια στο Παγκύπριο πρωτάθλημα στίβου. Ξεκίνησε από την Ολύμπια Λεμεσού και στους Παγκύπριους αγώνες του 1928 πήρε τα πρώτα του χρυσά μετάλλια στα 100μ και στα 200μ, την ίδια χρονιά έγινε μέλος της Ελληνικής εθνικής ομάδας μετακόμισε στην Αθήνα και πήρε μετεγγραφή στον Παναθηναϊκό. Σον Παναθηναϊκό αγωνίζονταν και στο τμήμα χόκεϊ επί χόρτου που είχε ιδρύσει ο σύλλογος προπολεμικά.
Πήρε μέρος στην Ολυμπιάδα του 1928 πού έγινε στο Άμστερνταμ όπου συμμετείχε στα 100μ και στα 4χ100. Στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1932 στο Λος Άντζελες συμμετείχε στα 100μ. στα 200μ. και στα 4Χ100μ. Στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1936 στο Βερολίνο συμμετείχε στα 100 και 200 μέτρα φτάνοντας μέχρι τα ημιτελικά.
Στους Βαλκανικούς αγώνες έχει κατακτήσει 5 χρυσά μετάλλια στα 100μ., και 6 χρυσά στα 200μ. Στους βαλκανικούς 1933 σημείωσε πανελλήνιο ρεκόρ στα 200μ με επίδοση 21.6, καταρρίπτοντας το προηγούμενο δικό του πάλι, το οποίο διατηρήθηκε 22 χρόνια, την ίδια χρονιά κατέρριψε και το πανελλήνιο ρεκόρ στα 100μ με επίδοση 10,6.
Το πανελλήνιο ρεκόρ στα 100 μ. το είχε καταρρίψει πρώτη φορά στην Πράγα κατά τους αγώνες Κύπελλο Μάζαρικ με επίδοση 10,6, η προηγούμενη επίδοση ήταν του Φιλιακού με 11''.
Πηγές
Κατηγορία:Κύπριοι αθλητές του στίβου Κατηγορία:Έλληνες αθλητές δρόμων ταχύτητας Κατηγορία:Αθλητές στίβου ΠΑΟ Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του χόκεϊ επί χόρτου Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1928 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1932 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1936 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων των Βαλκανικών Αγώνων Στίβου
Δουκάτο της Νάξου
Το Δουκάτο είχε έδρα τη Νάξο και περιελάμβανε επίσης τα νησιά Σύρο, Σαντορίνη, Πάρο, Αντίπαρο, Μήλο, Ίο, Κύθνο, Αμοργό, Κίμωλο, Σίφνο, Σίκινο, και Φολέγανδρο. Η Μύκονος και η Τήνος κατακτήθηκαν επίσης από Βενετούς, τους αδελφούς Γκύζη (Ghisi), οι οποίοι όμως δεν αναγνώριζαν την επικυριαρχία του Σανούδο, αλλά έδιναν λόγο απευθείας στον Λατίνο Αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης και αργότερα στη Βενετία, όπως συνέβη και στην περίπτωση της Άνδρου. Σταδιακά, όμως, και αυτά τα νησιά βρέθηκαν υπό την επιρροή του Δουκάτου. Η δυναστεία που ιδρύθηκε από τον Μάρκο Σανούντο διήρκεσε ως το 1383, οπότε τη διοίκηση του δουκάτου ανέλαβε η οικογένεια των Κρίσπο (Crispo) μέχρι το 1579, έτος κατάλυσης του δουκάτου από τους Οθωμανούς. Ωστόσο ορισμένα νησιά παρέμειναν υπό Βενετικό έλεγχο, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα την Τήνο, που κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς μόλις το 1714.
Σήμερα, πολλά κυκλαδίτικα επίθετα προδίδουν ιταλο-βενετική καταγωγή: Βενιέρης, Βαζαίος, Ραγκούσης, Δαμίγος, Γύζης, Δελλαπόρτας, Γρίσπος, Αλαβάνος, κτλ. Κληρονομιά των αιώνων του Δουκάτου είναι και η Καθολική κοινότητα των Κυκλάδων, με έντονη παρουσία και προσφορά, κυρίως στη Σύρο και την Τήνο.
Χορός του Ζαλόγγου
Ο χορός του Ζαλόγγου είναι θρύλος με πυρήνα ιστορικό γεγονός που συνέβη μετά την οριστική κατάληψη του Σουλίου από τα στρατεύματα του Αλή πασά, τον Δεκέμβριο του 1803. Στις 18 Δεκεμβρίου του 1803 (παλαιό ημερολόγιο), στη κορυφή του όρους Ζάλογγο, εξελίχθηκαν γεγονότα τα οποία είχαν ως αποτέλεσμα μια ομάδα Σουλιωτισσών και Σουλιωτών με τα παιδιά τους να αποφασίσουν να πεθάνουν ελεύθεροι παρά να πέσουν στα χέρια των Τουρκαλβανών. Έτσι, προτίμησαν, με μία πράξη αυτοθυσίας, αντί να ατιμαστούν από τον αιώνιο εχθρό τους, να πέσουν από την άκρη του γκρεμού. Ορισμένες πηγές της εποχής, ή μεταγενέστερες, αναφέρουν πως οι Σουλιώτισσες έπεσαν «εν χορώ» και τραγουδώντας.
Η περίπτωση του Ζαλόγγου γρήγορα έγινε γνωστή όχι μόνο στον τουρκοκρατούμενο ελληνικό χώρο αλλά και στην Ευρώπη, κατά την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης, προκαλώντας ιδιαίτερη συγκίνηση και θαυμασμό.
Το γεγονός
Το 1802, ο Αλή Πασάς των Ιωαννίνων επανέλαβε τις προσπάθειές του να καταβάλει τους Σουλιώτες. Ήδη στις αρχές του 1803 η κατάσταση των πολιορκημένων είχε γίνει δύσκολη, καθώς άρχισαν να λείπουν οι τροφές και τα πολεμοφόδια. Επιπλέον, για να διασπάσει τους αντιπάλους του, έστειλε στο Σούλι τον Κίτσο Μπότσαρη (ο Αλή Πασάς είχε ήδη καταφέρει, χρησιμοποιώντας και πάλι την τακτική του «διαίρει και βασίλευε», η φάρα των Μποτσαραίων να φύγει από το Σούλι και να έρθει με το μέρος του) με προτάσεις ειρήνης αλλά με τον όρο να γίνει ο τελευταίος αρχηγός, στη θέση του Φώτου Τζαβέλλα. Η πονηρή τακτική του Αλή είχε ως αποτέλεσμα όχι μόνο να αποτύχουν οι διαπραγματεύσεις αλλά να αρχίσουν και διαμάχες μεταξύ των Σουλιωτών. Αποτέλεσμα των διαμαχών αυτών ήταν να φύγουν, θυμωμένοι, από το Σούλι και ο Μπότσαρης και ο Τζαβέλλας. Έτσι το Σούλι έχασε τους δύο πιο ικανούς πολέμαρχούς του.
Δουκάτο της Νάξου
Ιστορικό ίδρυσης
Τότε ο Σανούδο, που εκτελούσε χρέη δικαστή στο βενετσιάνικο προξενικό δικαστήριο στην Κωνσταντινούπολη, άφησε τη θέση του, συγκέντρωσε γύρω του ανθρώπους που τους υποσχέθηκε τιμάρια στα μέρη που θα κατακτούσαν, εξόπλισε 8 γαλέρες με δικά του έξοδα και ξεκίνησε για τα νησιά. Γρήγορα κυρίευσε 17 νησιά και μόνο σε 1 βρήκε κάποια αντίσταση, στη Νάξο.
Χορός του Ζαλόγγου
Το γεγονός
Στο τέλος, μετά την προδοσία του Πήλιου Γούση, ο Αλής κατέλαβε το Αβαρίκο, κυκλώνοντας τους Σουλιώτες, φέρνοντάς τους σε τραγική θέση. Στις αρχές Δεκεμβρίου του 1803, μερικοί από αυτούς κατάφεραν να διασπάσουν τον κλοιό και να σωθούν ενώ οι υπόλοιποι παραδόθηκαν, στις 12 Δεκεμβρίου, με τη συμφωνία να αφεθούν να φύγουν με τα όπλα τους, όπου αυτοί ήθελαν. Όμως στο Κούγκι, αποθήκη τροφών και πολεμοφοδίων των Σουλιωτών, ο καλόγερος Σαμουήλ με πέντε συντρόφους του απέρριψαν την παράδοση και ανατινάχθηκαν, σκοτώνοντας πολλούς άνδρες του Αλή. Τότε ο Αλή πασάς θεώρησε πως έπαυσε να ισχύει η συνθήκη του με τους Σουλιώτες και τους επιτέθηκε ενώ αυτοί όδευαν προς την Πάργα και το Ζάλογγο. Όσοι κατευθύνονταν προς την Πάργα μπόρεσαν, πολεμώντας σκληρά, να ξεφύγουν από τη μανία των Αλβανών και να περάσουν στην Κέρκυρα καθώς οι Παργινοί δεν τους δέχθηκαν, μετά από διαταγή του Αλή. Αντιθέτως, οι 100 οικογένειες που είχαν καταφύγει στο Ζάλογγο βρέθηκαν πολιορκημένες. Ένα μέρος τους, με αρχηγό τον Κίτσο Μπότσαρη, κατάφερε διενεργώντας έξοδο να ξεφύγει αλλά οι υπόλοιποι Σουλιώτες σκοτώθηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν. Τότε 22 γυναίκες και 6 άνδρες αυτοκτόνησαν πηδώντας, μαζί με τα παιδιά τους, από το ψηλότερο σημείο του βουνού σε ένα βάραθρο. Κατά τα ίδια γεγονότα η κόρη του Νότη Μπότσαρη, ενώ μετέφερε στους ώμους της την τραυματισμένη μητέρα της, βλέποντας ότι κινδύνευαν να συλληφθούν, έριξε τη μητέρα από έναν βράχο στον ποταμό Αχέροντα και έπεσε και η ίδια.
Δουκάτο της Νάξου
Ο πρώτος Σανούδο στη Νάξο
μικρογραφία|δεξιά|Χάρτης στον οποίο εικονίζεται η κατάληψη του Δουκάτου της Νάξου. Το 1207 αποβιβάστηκε στη Νάξο.
Χορός του Ζαλόγγου
Το γεγονός
Ο ερευνητής του δημοτικού τραγουδιού, Αλέξης Πολίτης απορρίπτει τον θρύλο για το τραγούδι και τον χορό των γυναικών που έπεσαν στο Ζάλογγο και, εξετάζοντας τις διαθέσιμες ελληνικές και ξένες πηγές για το γεγονός, διαπιστώνει πως το περιστατικό έχει ιστορικό πυρήνα, διανθίστηκε όμως από τους μεταγενέστερους με λεπτομέρειες από φήμες τις οποίες είχαν ακούσει, χωρίς να τις ελέγξουν αυστηρά. Επίσης παραδίδει και μία εκδοχή, την οποία συνέλεξε ο Περικλής Ζερλέντης το 1866, στο γειτονικό χωριό Καμαρίνα. Κατ' αυτήν στη Μονή Ταξιαρχών, στη ρίζα του βράχου του Ζαλόγγου, είχαν καταφύγει 300 Σουλιώτες κατά των οποίων επιτέθηκε δύναμη 2.000 διωκτών τους και τους περικύκλωσε. Οι Σουλιώτες όρμησαν προς την κορυφή του βράχου για να περάσουν στην άλλη πλευρά και να γλυτώσουν. Την κορυφή όμως είχαν καταλάβει ήδη οι εχθροί τους με αποτέλεσμα οι Σουλιώτες να βρεθούν ανάμεσα σε δύο πυρά. Τότε οι τελευταίοι πέταξαν τα παιδιά τους στον γκρεμό και πολέμησαν, άντρες και γυναίκες, με τα σπαθιά τους εναντίον των Αλβανών. Μέσα στη μάχη, άλλοι γκρεμοτσακίστηκαν και άλλοι πήδησαν για να γλυτώσουν ή έστω να σκοτωθούν. Οι περισσότεροι από αυτούς σκοτώθηκαν αλλά μερικοί έπεσαν σε θάμνους και γλύτωσαν. Οι άνδρες του Αλή Πασά καταδίωξαν τους διασωθέντες οι οποίοι έπνιξαν τα παιδιά που φώναζαν, προκειμένου να μη γίνουν αντιληπτοί.
Δουκάτο της Νάξου
Ο πρώτος Σανούδο στη Νάξο
Ο Σανούδο σε μια ριψοκίνδυνη κίνηση, έκαψε τις γαλέρες του, αναγκάζοντας τον εαυτό του και τους συντρόφους του ή να νικήσουν ή να πεθάνουν και μετά από 5 εβδομάδων πολιορκία, κατέλαβε το κάστρο του Απαλίρου. Η κυριαρχία του απλωνόταν κατ’ αρχήν στη Νάξο, που την εξέλεξε ως πρωτεύουσα του, την Πάρο, την Αντίπαρο, την Κίμωλο, τη Μήλο, την Αμοργό, την Ίο, την Κύθνο, τη Σίκινο, τη Σίφνο και τη Σύρο. Αρκετά από τα άλλα νησιά -πιστός στις υποσχέσεις του- τα έδωσε στους συντρόφους του. Ο άλλος ανιψιός του δόγη, ο Μαρίνο Δάνδολο κράτησε την εξουσία στο νησί που είχε κυριεύσει, την Άνδρο, ως υποτελής του Σανούδου. Ο Λεονάρντο Φώσκολο, αφού έγινε και αυτός υποτελής, πήρε την Ανάφη, ενώ η Σαντορίνη δόθηκε στον Τζάκοπο Βαρότζι και η Αστυπάλαια στον Ενετό Κουϊρίνι. Οι αδελφοί Αντρέα και Τζερεμία Γκύζη έγιναν αυθέντες της Τήνου και της Μυκόνου, αλλά άπλωσαν την κυριαρχία τους κυριεύοντας τη Σκόπελο, τη Σκύρο, τη Σκιάθο, την Κέα και τη Σέριφο. Η Πάτμος κατάφερε να μείνει ανεξάρτητη λόγω της θρησκευτικής σημασίας που είχε και οι μοναχοί της απόλαυσαν αρκετά προνόμια. Το δουκάτο ονομάστηκε Αρχιπελάγους από παραφθορά του Αιγαίου πελάγους.
Χορός του Ζαλόγγου
Το γεγονός
Κατά τον Αλέξη Πολίτη επίσης, το δημοτικό τραγούδι «Έχε γειά καημένε κόσμε», που αναφέρεται στο περιστατικό, δεν είναι βέβαιης γνησιότητας και η πρωιμότερη καταγραφή του είναι από το 1908.
Δουκάτο της Νάξου
Ο πρώτος Σανούδο στη Νάξο
Ο Μάρκο Α΄ Σανούντο αναγνώρισε σαν επικυρίαρχό του τον Λατίνο αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης, τον Ερρίκο (1206-1216), σε παραβίαση της συμφωνίας με τη Βενετία, που του είχε επιτρέψει να πάρει τα νησιά ως διοικητής τους· μάλιστα πήρε και πολλά προνόμια, περισσότερα από κάθε άλλον υποτελή του αυτοκράτορα, ανάμεσα στα οποία τον τίτλο του Δούκα. Οι κτήσεις του προβιβάστηκαν σε Δουκάτο. Ο Μάρκο Α΄, λίγο αργότερα νυμφεύτηκε και την αδελφή του Έλληνα αυτοκράτορα της Νίκαιας του Θεόδωρου Α' Λάσκαρη, κρατώντας τις ισορροπίες όσο καλύτερα μπορούσε. Εξαιτίας του γάμου του με ορθόδοξη σύζυγο ήταν ανεκτικός απέναντι στα θρησκευτικά φρονήματα των υπηκόων του· διατήρησε την Ορθόδοξη Μητρόπολη της Νάξου, κερδίζοντας έτσι την εύνοια των Ελλήνων κατοίκων του νησιού. Όμως και πολλοί Καθολικοί ιερείς είχαν ακολουθήσει το Σανούδο στην επιχείρηση κατάληψης των νησιών και έτσι ιδρύθηκε και μια Λατινική αρχιεπισκοπή με 4 επισκοπές στη Μήλο, τη Σαντορίνη, την Τήνο και τη Σύρο.
Το 1227 ο Μάρκο Α΄ πέθανε και τον διαδέχθηκε ο γιος του ο Άντζελο Σανούντο.
Χορός του Ζαλόγγου
Ιάκωβος Μπαρτόλντυ
Πρώτος που κατέγραψε το γεγονός αυτό, ήταν ο Πρώσος περιηγητής και διπλωμάτης Ιάκωβος Μπαρτόλντυ, που έτυχε την εποχή εκείνη (1803-1804) να βρίσκεται στα Ιωάννινα. Η έστω και πολύ περιληπτική αναφορά του στο γεγονός κρίνεται περισσότερο αντικειμενική, με δεδομένο ότι δεν ήταν και τόσο ευνοϊκός προς τους Έλληνες, ούτε όμως και με τον Αλή Πασά, που όμως δεν τον εμπόδισε να τονίσει τη γενναιότητα των Σουλιωτών, αλλά και την αγριότητα των τμημάτων του Αλή Πασά. Στην αναφορά του εκείνη στο έργο του Ταξίδιον εις την Ελλάδα 1803 - 1804, (δημοσιεύτηκε στη γερμανική το 1805, και σε γαλλική μετάφραση το 1807), σημειώνει (σε ελεύθερη μετάφραση): Ο Μπαρτόλντυ δεν διευκρινίζει αν ο θάνατος των γυναικόπαιδων ήταν αποτέλεσμα αυτοκτονίας ή θηριωδίας.
Αερόστατο
thumb|right|200px|Αερόστατο thumb|Ένα αερόστατο θερμού αέρα σε πτήση. thumb|Το [[1999, ο Μπερτράντ Πικάρντ (Bertrand Piccard) και ο Μπράιαν Τζόουνς (Brian Jones) εκτέλεσαν τον πρώτο χωρίς στάση γύρο της Γης με το αερόστατο Μπράιτλινγκ Όρμπιτερ 3 (Breitling Orbiter 3).]]
Είδη αερόστατων
1. Αερόστατα θερμού αέρα: Τα αερόστατα θερμού αέρα αποκτούν αεροστατική άνωση με τη θέρμανση του αέρα στο εσωτερικό του φακέλου τους. Είναι ο πιο συνηθισμένος τύπος αεροστάτων. Ο όρος χρησιμοποιείται συχνά επεκταμένα και για δεμένα αερόστατα ή και αερόπλοια που χρησιμοποιούν θερμό αέρα για να κερδίσουν την αεροστατική τους άνωση. Φυσικά και στους παρακάτω τύπους ισχύει αυτή η επέκταση. 2. Αερόστατα ελαφρών αερίων: Τα αερόστατα αυτά αποκτούν την αεροστατική τους άνωση με το να γεμίζεται ο φάκελός τους με κάποιο αέριο που έχει μικρότερη πυκνότητα από τη (μέση) ατμοσφαιρική. Στα περισσότερα αερόστατα ελαφρών αερίων η εσωτερική πίεση του αερίου είναι ίση με την πίεση που ασκεί εξωτερικά η περιβάλλουσα ατμόσφαιρα. Υπάρχει όμως ένας τύπος αεροστάτων ελαφρών αερίων που ονομάζονται «υπερσυμπιεσμένα αερόστατα» και περιέχουν αέριο υπό εσωτερική πίεση μεγαλύτερη από αυτήν που ασκεί εξωτερικά η περιβάλλουσα ατμόσφαιρα, ώστε να εξουδετερωθεί έτσι (κάπως) τυχόν διαφυγή του αερίου.
Ελεύθερα αερόστατα
Είναι αερόστατα ελεύθερης πτήσης που μεταφέρονται ανάλογα με την πνοή του ανέμου. Υπάρχουν οι ακόλουθοι τύποι ελεύθερων αεροστάτων:
Χορός του Ζαλόγγου
Ουίλιαμ Μάρτιν Ληκ
Δεύτερος που κατέγραψε το γεγονός, περισσότερο λεπτομερώς, ήταν ο Άγγλος στρατιωτικός, περιηγητής και αρχαιολόγος, Ουίλιαμ Μάρτιν Ληκ, από πληροφορίες που συνέλεξε το 1805, ως αντιπρόσωπος της Αγγλίας στα Ιωάννινα, τις οποίες συμπεριέλαβε στο σύγγραμμά του Περιήγηση στη Βόρεια Ελλάδα. Στην αναφορά του αυτή σημειώνει:
Αερόστατο
Ελεύθερα αερόστατα
1. Αερόστατα θερμού αέρα: Τα αερόστατα θερμού αέρα αποκτούν αεροστατική άνωση με τη θέρμανση του αέρα στο εσωτερικό του φακέλου τους. Είναι ο πιο συνηθισμένος τύπος αεροστάτων. Ο όρος χρησιμοποιείται συχνά επεκταμένα και για δεμένα αερόστατα ή και αερόπλοια που χρησιμοποιούν θερμό αέρα για να κερδίσουν την αεροστατική τους άνωση. Φυσικά και στους παρακάτω τύπους ισχύει αυτή η επέκταση.
2. Αερόστατα ελαφρών αερίων: Τα αερόστατα αυτά αποκτούν την αεροστατική τους άνωση με το να γεμίζεται ο φάκελός τους με κάποιο αέριο που έχει μικρότερη πυκνότητα από τη (μέση) ατμοσφαιρική. Στα περισσότερα αερόστατα ελαφρών αερίων η εσωτερική πίεση του αερίου είναι ίση με την πίεση που ασκεί εξωτερικά η περιβάλλουσα ατμόσφαιρα. Υπάρχει όμως ένας τύπος αεροστάτων ελαφρών αερίων που ονομάζονται «υπερσυμπιεσμένα αερόστατα» και περιέχουν αέριο υπό εσωτερική πίεση μεγαλύτερη από αυτήν που ασκεί εξωτερικά η περιβάλλουσα ατμόσφαιρα, ώστε να εξουδετερωθεί έτσι (κάπως) τυχόν διαφυγή του αερίου. Ανάλογα με το χρησιμοποιούμενο αέριο πλήρωσης του φακέλου τους τα αερόστατα ελαφρών αερίων μπορούν να διακριθούν παραπέρα αντίστοιχα:
Χορός του Ζαλόγγου
Χ. Χόλαντ
Το 1815 ο Χ. Χόλαντ εκδίδει σύγγραμμα με εντυπώσεις του από την Ελλάδα του 1812-13, κάνοντας επιγραμματικά λόγο μόνο για τη βρεφοκτονία στο σχετικό περιστατικό: Στη τρίτη αυτή αναφορά του περιστατικού, αναφέρεται μόνο η βρεφοκτονία. Με το όνομα Σαράι φέρεται ένα παλαιό πυργόκαστρο που ύπήρχε στη περιοχή, κοντά στη Μονή του Ζαλόγγου.
Αερόστατο
Ελεύθερα αερόστατα
3. Αερόστατα Ροζιέρ (Rozière balloons): Τα αερόστατα αυτά είναι ένας συνδυασμός των παραπάνω τύπων, αφού χρησιμοποιούν και θερμαινόμενα και μη θερμαινόμενα ανυψωτικά αέρια. Η πιο συνηθισμένη σύγχρονη χρήση αυτού του τύπου αερόστατου είναι για μακράς απόστασης πτήσεις, όπως διάφορες πτήσεις γύρω από τον κόσμο, κυρίως για κυνήγι διάφορων ρεκόρ.
Χορός του Ζαλόγγου
Χριστόφορος Περραιβός
μικρογραφία|Ο χορός του Ζαλόγγου, ή Οι Σουλιώτισσες, του Claude Pinet, ελαιογραφία σε καμβά, Αθήνα, Μουσείο Μπενάκη Τον ίδιο όμως χρόνο, το 1815, δημοσιεύεται και η πρώτη ελληνική αναφορά στο περιστατικό που περιλαμβάνεται στη δεύτερη έκδοση της Ιστορίας του Σουλίου και της Πάργας του Χριστόφορου Περρραιβού που τυπώθηκε στη Βενετία, που αποτελεί και την πρώτη ουσιαστικά ελληνική πηγή του γεγονότος. Κατ' αυτή, όταν τα στρατεύματα του Αλή απέτυχαν και τη φορά αυτή να αιχμαλωτίσουν τους Σουλιώτες που όδευαν προς την Πάργα, και παρά τις συνομολογήσεις που είχαν κάνει μαζί τους, αφού ξεκουράστηκαν επί τριήμερο, επιτέθηκαν ξαφνικά στο Ζάλογγο όπου διαβιούσαν όσοι Σουλιώτες είχαν συνθηκολογήσει νωρίτερα με τον Αλή Πασά, αναφέροντας σχετικά…
Αερόστατο
Αερόπλοια
Τα αερόπλοια είναι αερόστατα ελεύθερης πτήσης που μπορούν να αυτοκατευθυνθούν και να αυτοπροωθηθούν. Κάποια από τα αερόπλοια αποκτούν (και) αεροδυναμική άνωση, μέσω του σχήματος του φακέλου τους ή και με τη χρήση πτερυγίων. Αυτοί οι τύποι αερόπλοιων ονομάζονται «υβριδικά αερόπλοια». Παλαιότερα γεμίζονταν μερικές φορές με υδρογόνο, αλλά με αυτό το αέριο διατρέχουν κίνδυνο έκρηξης. Τα σύγχρονα αερόπλοια γεμίζονται με θερμό αέρα ή ήλιο, που δεν διατρέχουν κίνδυνο έκρηξης.
Χορός του Ζαλόγγου
Χριστόφορος Περραιβός
Στην πρώτη αυτή ελληνική καταγραφή του περιστατικού σημειώνεται αφενός ο αριθμός των γυναικών, στο περίπου, «έως 60», και ότι προηγουμένως «εσυμβουλεύθησαν», (με την κυριολεκτική ερμηνεία της λέξης), όπου κατόπιν συμβουλίου αποφάσισαν πλέον συνειδητά τη βρεφοκτονία και τη δική τους στη συνέχεια αυτοκτονία. Και ενώ αναφέρεται εδώ πρώτη φορά ο «χορός», δεν προσδιορίζεται η ημερομηνία. Πάράλληλα γίνεται μνεία περί της προδοσίας που είχε σχετικά σημειωθεί, για την οποία οι προδότες αναγνωρίζουν το σφάλμα τους, πολεμώντας γενναία, πλην όμως αυτό όπως αποδείχθηκε το πλήρωσαν περισσότερο τα γυναικόπαιδα. Στην επόμενη έκδοση του έργου αυτού, το 1857, απαλείφθηκε το περιστατικό της προδοσίας και η λεπτομέρεια του χορού, η δε αναφορά στο γεγονός είναι ψυχρή χωρίς συναισθηματικά στοιχεία.
Αερόστατο
Ιστορία
thumb|left|upright|Ένα σύγχρονο Kongming Lantern thumb|Το αερόπλοιο του [[Μπαρτολομέου ντε Γκουσμάο (Bartolomeu de Gusmão) Πασσαρόλα (Passarola) που υποτίθεται ότι πέταξε το 1709 στη Λισαβόνα]] thumb|upright|left|Ένα μοντέλο του αερόστατου των [[Αδελφοί Μονγκολφιέ|αδελφών Μονγκολφιέ στο Μουσείο Επιστήμης του Λονδίνου (London Science Museum)]] thumb|left|upright|Αερόστατο που προσγειώθηκε στην πλατεία Μασγκχ (Mashgh square), στο [[Ιράν, γύρω στο 1850]]
Χορός του Ζαλόγγου
Φρανσουά Πουκεβίλ κ.ά.
Το 1820 ο Γάλλος περιηγητής Πουκεβίλ που διέμενε 10 σχεδόν χρόνια στην αυλή του Αλή Πασά, εκδίδει τους 3 πρώτους τόμους του έργου του Ταξίδι στην Ελλάδα. Στο 3ο τόμο περιλαμβάνει το επεισόδιο ως ακολούθως (ελεύθερη απόδοση) Εδώ γίνεται σαφής αναφορά για θηριωδία και όχι για βρεφοκτονία ούτε και για αυτοκτονία. Τον επόμενο όμως χρόνο που εκδίδονται οι άλλοι τόμοι περιλαμβάνεται το γεγονός με περισσότερη λεπτομέρεια:
Δουκάτο της Νάξου
Η δυναστεία των Σανούδων
thumb|150px|Το οικόσημο του Δουκάτου της Νάξου κατά τη δυναστεία των Σανούδων Ο Λατίνος αυτοκράτορας Βαλδουίνος Β΄ (1226-1261), παραγνωρίζοντας τις υπηρεσίες του Άντζελο Σανούδο προς το πρόσωπό του, παραχώρησε το Δουκάτο της Νάξου στον Γοδεφρείδο Β΄ Βιλλεαρδουίνο, θέτοντας έτσι τον δούκα υποτελή του Πριγκιπάτου της Αχαΐας. Ο Άντζελο Σανούδο αναγνώρισε, θέλοντας και μη, τον Φράγκο ηγεμόνα ως επικυρίαρχο και δεν αρνήθηκε τις στρατιωτικές του υπηρεσίες προς αυτόν, όποτε του ζητιόταν.
Αερόστατο
Ιστορία
Αν και πολλά εγχειρίδια της Φυσικής αναφέρουν τους Αδελφούς Μονγκολφιέ ότι πρώτοι αυτοί επινόησαν το αερόστατο αυτό είναι μάλλον αναληθές, αφού υπάρχουν παλαιότερες αναφορές για παρόμοιες κατασκευές, σε διάφορα μέρη του κόσμου, όπως αναφέρεται παρακάτω. Σ' αυτούς όμως (τους Αδελφούς Μονγκολφιέ) δίκαια αποδίδεται η πρώτη τεκμηριωμένη και αναμφισβήτητη καταγραφή επιτυχούς πτήσης. Πριν την επινόηση της Μονγκολφιέρας, όπως ονομάστηκε τότε το αερόστατο, είχαν προηγηθεί πολλές άλλες προσπάθειες, σχέδια και κατασκευές, τόσο ελαφρύτερες όσο και βαρύτερες του αέρα.
Δουκάτο της Νάξου
Η δυναστεία των Σανούδων
Ο Βαλδουίνος Β' παραχώρησε στον γιο του Άντζελο, τον Μάρκο Β΄, τον τίτλο του ιππότη και τον ίδιο ως Δούκα. Με την επανάκτηση της Κωνσταντινούπολης από τους Έλληνες το 1262 και την εξάπλωση της κυριαρχίας τους στην Πελοπόννησο με τη δημιουργία του Δεσποτάτου του Μυστρά, ο αγώνας για την επανάκτηση των νησιών φούντωσε και αυτός. Οι κάτοικοι της Μήλου ξεσηκώθηκαν σε μια προσπάθεια να διώξουν τους Λατίνους κατακτητές, αλλά η προσπάθειά τους είχε άδοξο τέλος, αφού ο Μάρκος Β΄ Σανούδο κατάφερε να υποτάξει τους ξεσηκωμένους νησιώτες και να θανατώσει τον αρχηγό τους. Οι Παλαιολόγοι όμως κατόρθωσαν να επανακτήσουν τη Σκόπελο, τη Σκύρο, τη Σκιάθο, την Αλόννησο και το ισχυρό νησί της Λήμνου, έπειτα από πολιορκία διάρκειας τριών ετών. Από τότε οι Σποράδες και η Λήμνος έμειναν στα ελληνικά χέρια μέχρι και την πτώση της Κωνσταντινούπολης το 1453. Επίσης κατάφεραν να φύγουν οι Λατίνοι βαρώνοι και κυρίαρχοι από Αμοργό, Σέριφο, Κέα, Σαντορίνη, Σίφνο, Ίο, Σίκινο, Φολέγανδρο, Αστυπάλαια και Ανάφη. Μόνο οι ισχυρές οικογένειες των Σανούδο και των υποτελών τους, των Γκίζι γλίτωσαν τα νησιά τους, θέτοντάς τα υπό ενετική κυριαρχία, η οποία τα συμπεριέλαβε σαν κτήσεις της, στο πλαίσιο συνθήκης που υπέγραψε με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία το 1277 και το 1285.
Χορός του Ζαλόγγου
Φρανσουά Πουκεβίλ κ.ά.
Στη νεότερη αυτή αναφορά περιλαμβάνεται πλέον ο χορός 60 γυναικών καθώς και η βρεφοκτονία και αυτοκτονία τους, που ταυτίζεται με την αναφορά του Περραιβού, με επιπλέον μια σημείωση ημερομηνίας στο περιθώριο: 22 Δεκεμβρίου 1803 (π. ημερ.).
Δουκάτο της Νάξου
Η δυναστεία των Σανούδων
Τα νησιά που είχαν επανακτηθεί από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και διοικούνταν από Έλληνες διοικητές υπέφεραν από την πειρατεία. Οι πειρατές, που οι διοικητές των νησιών δεν προσπαθούσαν να τους διώξουν, ήταν η μεγάλη πληγή όλων αυτών των δεκαετιών. Όταν μάλιστα αργότερα ο Ανδρόνικος Β΄ Παλαιολόγος μείωσε τον βυζαντινό στόλο στο Αιγαίο, οι άνεργοι ναύτες ήρθαν να προστεθούν στα πληρώματα των πειρατικών καραβιών. Η Σκόπελος, η Κέα, η Σαντορίνη και η Ίος χρησίμευαν σαν κρησφύγετα των πειρατών. Σε αυτή την ήδη άσχημη κατάσταση ήρθε στο 1292 να προστεθεί και η Καταλανική πειρατική επιδρομή του Ρογήρου ντε Λούρια στην Άνδρο, την Τήνο, τη Μύκονο και την Κύθνο.