cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δολοφονία του Τζαμάλ Χασόγκτζι
Απάντηση στη δίκη της Σαουδικής Αραβίας
Σύμφωνα με τη Διευθύντρια Ερευνών Μέσης Ανατολής της Διεθνούς Αμνηστίας, Λυνν Μάαλουφ, η ετυμηγορία ήταν αβέβαιη και η οργάνωση εξέδωσε μια δήλωση λέγοντας: "Η ετυμηγορία αποτυγχάνει να αντιμετωπίσει τη συμμετοχή των σαουδαραβικών αρχών σε αυτό το καταστροφικό έγκλημα ή να διευκρινίσει τη θέση των λειψάνων του Τζαμάλ Χασόγκτζι. Μόνο μια διεθνής, ανεξάρτητη και αμερόληπτη έρευνα μπορεί να αποδώσει δικαιοσύνη για τον Τζαμάλ Χασόγκτζι". Η εισηγήτρια των Ηνωμένων Εθνών για τις συνοπτικές εκτελέσεις, Αγκνες Καλαμάρ, χαρακτήρισε την ποινή ως "κοροϊδία" της δικαιοσύνης, καθώς, σύμφωνα με αυτήν, ήταν μια « εξώδικη εκτέλεση για την οποία ευθύνεται το κράτος της Σαουδικής Αραβίας» και οι εγκέφαλοι του απελευθερώνονται. Αν και οι γιοι του Χασόγκτζι φέρεται να αποδέχθηκαν την ετυμηγορία του 2019, έδωσαν χάρη στους πέντε αξιωματούχους στις 22 Μαΐου 2020, πράγμα που σημαίνει ότι οι αξιωματούχοι δεν θα εκτελούνταν αλλά οι οικογένειές τους θα πληρώσουν χρήματα στην οικογένεια του Χασόγκτζι.
Συνέπεια
Στις 22 Οκτωβρίου 2018, ο γιος και ο αδερφός του Χασόγκτζι κλήθηκαν σε μια φωτογράφηση με τον βασιλιά Σαλμάν και τον διάδοχο του θρόνου, στο Παλάτι της Γιαμαμά, στο Ριάντ. Ο Σαλαχ μπιν Τζαμάλ Χασόγκτζι και ο θείος του Σαχέλ έγιναν δεκτοί από τα βασιλικά μέλη. Οι φωτογραφίες του συμβάντος έγιναν viral, εν μέσω αναφορών ότι ο Σαλάχ, ο οποίος ζει στη Τζέντα, του έχει απαγορευτεί να φύγει από τη χώρα από το 2017. Ένας οικογενειακός φίλος, ο Γαχία Ασίρι, περιέγραψε το γεγονός ως "σοβαρή επίθεση στην οικογένεια". Ο Νικ Πάτον Γουέλς, ένας ανώτερος διεθνής ανταποκριτής, το περιέγραψε ως "μια αξιοσημείωτη επίδειξη της συνεχούς και καταστροφικής αποσύνδεσης μεταξύ του Ριάντ και του έξω κόσμου. Σαν να είναι κάτι με το οποίο πυροβολείς τον εαυτό σου στα πόδια." Στις 24 Οκτωβρίου 2018, ο Σαλάχ Χασόγκτζι, ο οποίος έχει διπλή υπηκοότητα Σαουδικής Αραβίας-ΗΠΑ, και η οικογένειά του εγκατέλειψαν τη Σαουδική Αραβία για τις ΗΠΑ.
Διεθνείς Αντιδράσεις
300px|thumb|Διαμαρτυρία μπροστά από το Γενικό Προξενείο της Σαουδικής Αραβίας στην Κωνσταντινούπολη μετά τη δολοφονία του Τζαμάλ Χασόγκτζι. Επί 18 ημέρες, αξιωματούχοι της Σαουδικής Αραβίας αρνούνταν ότι ο Χασόγκτζι πέθανε στο προξενείο, προτού υποδείξουν ότι μια ομάδα Σαουδάραβων πρακτόρων είχε παραβεί τις εντολές τους να τον συλλάβουν όταν ακολούθησε αγώνας που οδήγησε στον θάνατό του. Ο πρόεδρος της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, είπε ότι πιστεύει ότι η δολοφονία ήταν προμελετημένη και εγκεκριμένη από την κυβέρνηση της Σαουδικής Αραβίας, και ζήτησε την έκδοση των υπόπτων. Ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, Ντόναλντ Τραμπ, εξέφρασε την υποστήριξή του για την κυβέρνηση της Σαουδικής Αραβίας, επιφυλάσσοντας να κρίνει την ενοχή της. Αυτό δημιούργησε διακομματική αναταραχή στο Κογκρέσο, και 22 γερουσιαστές ζήτησαν από τον Τραμπ να εξετάσει το ενδεχόμενο διερεύνησης του κατά πόσον θα έπρεπε να επιβληθεί κυρώσεις στη Σαουδική Αραβία για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αρκετές χώρες ζήτησαν μια διαφανή έρευνα και καταδίκασαν τη δολοφονία. Οι συμμαχικές αραβικές χώρες χαρακτήρισαν τα επακόλουθα ως εκστρατεία μέσων ενημέρωσης κατά της Σαουδικής Αραβίας.
Η Γερμανία, η Νορβηγία και η Δανία διέκοψαν την πώληση όπλων στη Σαουδική Αραβία λόγω του περιστατικού. Ο Καναδάς σκέφτηκε να παγώσει τη συμφωνία όπλων αξίας 13 δισεκατομμυρίων, αλλά μέχρι στιγμής έχει επιλέξει να προχωρήσει στη συμφωνία.
Σύμφωνα με Αμερικανό γερουσιαστή, η κυβέρνηση Τραμπ χορήγησε εξουσιοδοτήσεις σε αμερικανικές εταιρείες να μοιράζονται ευαίσθητες πληροφορίες πυρηνικής ενέργειας με τη Σαουδική Αραβία λίγο μετά τη δολοφονία του Τζαμάλ Χασόγκτζι. Τον Ιούλιο του 2019, ο Τραμπ άσκησε βέτο σε τρία διακομματικά ψηφίσματα του Κογκρέσου που θα είχαν σταματήσει τις πωλήσεις όπλων. Ωστόσο, τον Φεβρουάριο του 2021, η κυβέρνηση Μπάιντεν αποχαρακτήρισε μια σύντομη έκθεση που κατηγορούσε τον Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν ότι ενέκρινε τη δολοφονία, υπονοώντας έτσι ότι η κυβέρνηση σχεδίαζε να προσαρμόσει τις σχέσεις ΗΠΑ-Σαουδικής Αραβίας.
Στα μέσα Αυγούστου 2020, η Open Society Justice Initiative, μέρος των Open Society Foundations, κατέθεσε μήνυση στο περιφερειακό δικαστήριο της Νέας Υόρκης απαιτώντας τη δημοσιοποίηση της έκθεσης της κυβέρνησης για τη δολοφονία του Χασόγκτζι, βάσει του νόμου περί ελευθερίας της πληροφορίας. Τον Ιούλιο, υπέβαλαν παρόμοιο αίτημα, αλλά δεν έλαβαν απάντηση από την αρχή σχετικά με τη νόμιμη προθεσμία.
Ένα πρωτότυπο ντοκιμαντέρ του Showtime για τη δολοφονία του Χασόγκτζι, το "Kingdom of Silence", κυκλοφόρησε στις 2 Οκτωβρίου 2020, τη δεύτερη επέτειο του θανάτου του. Το σκηνοθέτησε ο Ρότσαρντ Ρόουλι. Το 2020, το ντοκιμαντέρ "The Dissident" για τη δολοφονία του Χασόγκτζι και τον ρόλο του Σαουδάραβα διαδόχου πρίγκιπα Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν γυρίστηκε από τον βραβευμένο με Όσκαρ σκηνοθέτη και παραγωγό, Μπράιαν Φόγκελ. Ωστόσο, χρειάστηκαν οκτώ μήνες μέχρι ο Φόγκελ να βρει μια υπηρεσία ροής για το ντοκιμαντέρ, το οποίο κυκλοφόρησε από μια ανεξάρτητη εταιρεία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δολοφονίες
Τζωρτζ Αίρυ
Ο σερ Τζωρτζ Μπίντελ Αίρυ (George Biddell Airy, 27 Ιουλίου 1801 – 2 Ιανουαρίου 1892) ήταν Άγγλος μαθηματικός και αστρονόμος, που επί δεκαετίες κατείχε τη θέση του Βασιλικού Αστρονόμου της Μεγάλης Βρετανίας. Οι πολλές συνεισφορές του περιλαμβάνουν τη μελέτη των πλανητικών τροχιών, τον υπολογισμό της μέσης πυκνότητας της Γης, μία μέθοδο για την επίλυση διδιάστατων προβλημάτων στη μηχανική των στερεών σωμάτων και τον ορισμό του τόπου του Βασιλικού Αστεροσκοπείου του Γκρήνουιτς ως σημείου από το οποίο περνά ο Πρώτος μεσημβρινός. Η φήμη του Αίρυ επισκιάζεται από κατηγορίες ότι εξαιτίας της απραξίας του ο πλανήτης Ποσειδώνας (ο ένας από τους μόλις δύο πλανήτες του Ηλιακού Συστήματος που ανακαλύφθηκαν μετά την αρχαιότητα) δεν ανακαλύφθηκε από Βρετανό αστρονόμο.
Βιογραφία
Ο Αίρυ γεννήθηκε στην κωμόπολη Άνικ (Alnwick) της κομητείας Νορθάμπερλαντ της βόρειας Αγγλίας. Η οικογένεια των Αίρυς μπορεί να ταυτοποιηθεί πίσω στον χρόνο μέχρι τον 14ο αιώνα. Ο Τζωρτζ πήγε δημοτικό σχολείο στο Χέρφορντ και κατόπιν στο Βασιλικό Γυμνάσιο του Κόουλτσεστερ (έτος ιδρύσεως 1206). Παρότι ήταν εσωστρεφές παιδί, έγινε δημοφιλής στους συμμαθητές του χάρη στη μεγάλη του επιδεξιότητα στην κατασκευή φυσοκάλαμων.
Από την ηλικία των 13 ετών, ο μικρός Αίρυ διέμενε συχνά στου θείου του, Άρθουρ Μπιντελ, στο χωριό Πλέιφορντ του Σάφοκ. Ο Μπίντελ τον συνέστησε στον φίλο του Τόμας Κλάρκσον, έναν από τους επιφανείς υπέρμαχους της καταργήσεως της δουλείας. Ο Κλάρκσον είχε «μάστερ» στα μαθηματικά από το Κέιμπριτζ, και κανόνισε να τον εξετάσει σε αυτά ένας εταίρος του Τρίνιτυ Κόλετζ. Μετά από αυτό, χωρίς άλλη διαδικασία, έγινε δεκτός για σπουδές στο κολέγιο αυτό του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ το 1819, ως sizar, δηλαδή πλήρωνε μειωμένα δίδακτρα, αλλά ουσιαστικά εργαζόταν ως υπηρέτης για να εξασφαλίζει τη μείωση αυτή. Στο Κέιμπριτζ ο Αίρυ διακρίθηκε γρήγορα, καθώς φαίνεται ότι είχε αναγνωρισθεί σχεδόν αμέσως ως ο πρώτος στο έτος του. Το 1823 απεφοίτησε με τη διάκριση του senior wrangler (πρώτος από τους αποφοίτους του έτους του Τμήματος Μαθηματικών), κερδίζοντας το Α΄ Βραβείο Σμιθ. Την 1η Οκτωβρίου 1824 εκλέχθηκε εταίρος του Τρίνιτυ Κόλετζ και τον Δεκέμβριο του 1826 διορίσθηκε ως ο 10ος στην ιστορία Λουκασιανός Καθηγητής των Μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ (ο 2ος ήταν ο Νεύτων και ο 17ος ο Στήβεν Χώκινγκ). Ωστόσο, κράτησε την έδρα αυτή για λιγότερο από ενάμισυ έτος, καθώς τον Φεβρουάριο του 1828 εκλέχθηκε Πλουμιανός Καθηγητής της Αστρονομίας και της Πειραματικής Φιλοσοφίας]] και ταυτοχρόνως διευθυντής του νέου Αστεροσκοπείου του Κέιμπριτζ. Το 1836 εκλέχθηκε εταίρος της Βασιλικής Εταιρείας και το 1840 αλλοδαπό μέλος της Σουηδικής Ακαδημίας Επιστημών. Το 1859 κατέστη αλλοδαπό μέλος της Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών της Ολλανδίας.
Επιστημονικές έρευνες
thumb|left|Ο Τζωρτζ Μπίντελ Αίρυ Πριν την εκλογή του σε πανεπιστημιακή έδρα, ο Αίρυ είχε ήδη συνεισφέρει τρία σημαντικά υπομνήματα στις Philosophical Transactions της Βασιλικής Εταιρείας και άλλα οκτώ στη Φιλοσοφική Εταιρεία του Κέιμπριτζ. Στο Αστεροσκοπείο του Κέιμπριτζ εξάλλου, έδειξε από νωρίς την οργανωτική του ικανότητα. Αφοσιώθηκε στις παρατηρήσεις με το μοναδικό τότε τηλεσκόπιο του ιδρύματος, και με την υιοθέτηση ενός τακτικού προγράμματος εργασίας και προσεκτικού σχεδιασμού της αναγωγής των παρατηρήσεων, μπόρεσε να εκδίδει ετησίως τις παρατηρήσεις του με μία τακτικότητα που εξέπληξε τους συγχρόνους του. Το 1833 ο Δούκας του Νορθάμπερλαντ δώρισε στο αστεροσκοπείο μία εξαιρετική διόπτρα 30 εκατοστών, που στηρίχθηκε σε βάση σχεδιασμένη από τον Αίρυ και υπό την επίβλεψή του.
Οι γραπτές εργασίες του Αίρυ εκείνη την περίοδο είναι μοιρασμένες ανάμεσα στη μαθηματική φυσική και την αστρονομία. Οι περισσότερες από τις πρώτες ασχολούνται με ζητήματα της θεωρίας του φωτός, όπως η υπό τον τίτλο «Επί της περιθλάσεως κυκλικού αντικειμενικού φακού» και η ανακοίνωση της πλήρους θεωρίας για το ουράνιο τόξο. Για τις έρευνες αυτές τού απονεμήθηκε το 1831 το Μετάλλιο Κόπλεϋ της Βασιλικής Εταιρείας. Από τις αστρονομικές εργασίες του αυτής της περιόδου σημαντικότερες είναι η μελέτη του για τη μάζα του πλανήτη Δία, η αναφορά του «επί της προόδου της αστρονομίας κατά τον 19ο αιώνα» και η εργασία για την «ανισότητα των μακρών περιοδικοτήτων στις κινήσεις της Γης και της Αφροδίτης».
Η μέση πυκνότητα της Γης
Μία από τις πλέον αξιοσημείωτες έρευνες του Αίρυ ήταν ο προσδιορισμός της μέσης πυκνότητας της Γης. Το 1826 σκέφθηκε να εκτελέσει πειράματα με εκκρεμές στην επιφάνεια και στο κατώτατο σημείο ενός βαθέος ορυχείου. Η πρώτη του απόπειρα, στο ορυχείο Dolcoath στην Κορνουάλη, απέτυχε εξαιτίας ατυχήματος με το ένα από τα εκκρεμή, ενώ μία δεύτερη προσπάθεια το 1828 ματαιώθηκε εξαιτίας πλημμύρας του ορυχείου. Μετά από πολλά χρόνια, το 1854, μπόρεσε τελικώς να εκτελέσει το πείραμά του στο ανοικτό ανθρακωρυχείο Χάρτον κοντά στην πόλη Σάουθ Σηλντς. Το άμεσο εύρημα ήταν ότι η ένταση της βαρύτητας στο βάθος του ορύγματος ήταν μεγαλύτερη από αυτή στο άνω μέρος κατά ένα μέρος στα 19.286, με διαφορά υψομέτρου 383 μέτρα. Από αυτές τις τιμές ο Αίρυ οδηγήθηκε στην τελική τιμή για την πυκνότητα της Γης 6,566 γραμμάρια ανά κυβικό εκατοστό. Αυτή η τιμή, παρότι σημαντικά μεγαλύτερη από τιμές που είχαν υπολογισθεί παλαιότερα με άλλες μεθόδους, θεωρήθηκε από τον Αίρυ, εξαιτίας της επιμέλειας και της πληρότητας με τις οποίες διεξάχθηκαν και αποτιμήθηκαν οι μετρήσεις, ως «άξια να συναγωνισθεί με τις άλλες επί τουλάχιστον ίσοις όροις» (η σημερινή τιμή για τη μέση πυκνότητα της Γης είναι 5,5153 gr/cm³).
Το γεωειδές αναφοράς
Το 1830 ο Αίρυ υπολόγισε την πολική και την ισημερινή ακτίνα της Γης από μετρήσεις που έγιναν στη Μεγάλη Βρετανία. Αν και οι μετρήσεις του δεν έχουν την ακρίβεια των σύγχρονων, του GRS 80 και του WGS84, το «γεωειδές Airy» (ένα «ελλειψοειδές αναφοράς», το OSGB36) χρησιμοποιείται ακόμα από την Τοπογραφική Υπηρεσία (Ordnance Survey) του Ηνωμένου Βασιλείου για τη χαρτογράφηση της Αγγλίας, της Σκωτίας και της Ουαλίας, επειδή ταιριάζει καλύτερα στο τοπικό επίπεδο της θάλασσας (περίπου 80 εκατοστά χαμηλότερο του μέσου παγκόσμιου).
NGC 3861
Στις 7 Μαρτίου 2014 ανιχνεύθηκε στον NGC 3861 o υπερκαινοφανής τύπου Ia SN2014aa.
Αναφορές
Κατηγορία:Λέων (αστερισμός) 3861 36604 06724 Κατηγορία:Ραβδωτοί σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Γαλαξίες Σίφερτ Κατηγορία:Γαλαξίες LINER
Τζωρτζ Αίρυ
Βασιλικός αστρονόμος
thumb|Ο Κύκλος Διαβάσεων του Αίρυ στο [[Αστεροσκοπείο του Γκρήνουιτς|Γκρήνουιτς]] Τον Ιούνιο του 1835 ο Αίρυ διορίσθηκε Βασιλικός Αστρονόμος διαδεχόμενος τον Τζων Ποντ και άρχισε τη μακρά του σταδιοδρομία στο εθνικό αστεροσκοπείο. Η κατάσταση στην οποία βρήκε το ίδρυμα χρειαζόταν συμμάζεμα. Με τη συνηθισμένη του ενεργητικότητα, άρχισε αμέσως την αναδιοργάνωση όλης της διοίκησης. Οργάνωσε επίσης ένα νέο γεωμαγνητικό παρατηρητήριο. Το 1847 εγκαταστάθηκε μία αλταζιμουθιακή βάση τηλεσκοπίου, σχεδιασμένη από τον Αίρυ έτσι ώστε να επιτρέπει παρατηρήσεις της Σελήνης οπουδήποτε στον ουρανό. Το 1848 ο Αίρυ επενόησε τον «ζενίθιο σωλήνα» (reflex zenith tube) για να αντικαταστήσει το κλασικό ζενίθιο τηλεσκόπιο. Στο τέλος του 1850 ο εγκαταστάθηκε ο μεγάλος κύκλος διαβάσεων, των 203 χιλιοστών σε διαμέτρημα και 3,5 μέτρων σε εστιακή απόσταση, που αποτελεί ακόμα το βασικό όργανο του είδους του στο αστεροσκοπείο. Με αφορμή την εγκατάσταση το 1859 ενός ισημερινού τηλεσκοπίου των 33 εκατοστών ο Αίρυ έγραψε το εξής σχόλιο στο ημερολόγιό του: ''«Δεν υπάρχει πια σήμερα ούτε ένας εργαζόμενος ή όργανο στο αστεροσκοπείο που να βρίσκεται εδώ από την εποχή του κ. Ποντ»''. Η μεταμόρφωση του ιδρύματος ολοκληρώθηκε με την έναρξη φασματοσκοπικών παρατηρήσεων το 1868 και της φωτογραφικής καταγραφής των ηλιακών κηλίδων το 1873.
180px|thumb|left|Ο Πρώτος μεσημβρινός στο Γκρήνουιτς The τεράστιο έργο της επεξεργασίας-αναγωγής των συσσωρευμένων πλανητικών παρατηρήσεων που έγιναν στο Γκρήνουιτς από το 1750 μέχρι το 1830 ήταν ήδη σε εξέλιξη υπό την επίβλεψη του Αίρυ όταν έγινε βασιλικός αστρονόμος. Λίγο αργότερα, ανέλαβε το επιπλέον επίπονο καθήκον να αναγάγει τις σεληνιακές παρατηρήσεις που είχαν γίνει κατά την ίδια περίοδο από εκεί, και για τον σκοπό αυτό ένα μεγάλο ποσό χρημάτων διατέθηκε από το κράτος. Ως αποτέλεσμα, όχι λιγότερες από 8.000 σεληνιακές παρατηρήσεις διασώθηκαν από τη λησμονιά και τέθηκαν το 1846 στη διάθεση των αστρονόμων σε μορφή που μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν απευθείας για συγκρίσεις με τη θεωρία και για τη βελτίωση των πινάκων των κινήσεων της Σελήνης. Αμέσως αυτό οδήγησε στην ανακάλυψη από τον Πέτερ Αντρέας Χάνσεν δύο νέων ανισοτήτων στην κίνηση της Σελήνης.
Το 1851 ο Αίρυ καθιέρωσε έναν νέο Πρώτο μεσημβρινό στο Γκρήνουιτς. Αυτή η γραμμή έγινε η οριστική διεθνώς αναγνωρισμένη αρχή για τις μετρήσεις του γεωγραφικού μήκους το 1884.
Αναζητώντας τον Ποσειδώνα
right|thumb|Σκίτσο του Αίρυ από τον [[Κάρλο Πελλεγκρίνι στο βρετανικό περιοδικό Vanity Fair (Νοέμβριος 1875)]] Τον Ιούνιο του 1846 ο Αίρυ άρχισε να αλληλογραφεί με τον Γάλλο αστρονόμο Ουρμπέν Λεβεριέ σχετικά με την πρόβλεψη του τελευταίου ότι οι ανωμαλίες στην κίνηση του πλανήτη Ουρανού οφείλονταν σε ένα σώμα που δεν είχε παρατηρηθεί μέχρι τότε. Γνωρίζοντας ότι ο αστρονόμος του Κέιμπριτζ Τζων Κουτς Άνταμς είχε ανακοινώσει παρόμοιες προβλέψεις, στις 9 Ιουλίου ο Αίρυ παρακάλεσε τον Τζέιμς Τσάλις να αναλάβει μία συστηματική αναζήτηση για να ανακαλύψει τον άγνωστο πλανήτη. Τελικώς, η αντίστοιχη αναζήτηση από τον Γιόχαν Γκότφριντ Γκάλε στο Βερολίνο, που είχε παρακινηθεί από τον Λεβεριέ, πραγματοποίησε την ανακάλυψη τον Σεπτέμβριο. Παρά το ότι ο Αίρυ κατηγορήθηκε τόσο από τους Βρετανούς, όσο και από Γάλλους για το ότι δεν ανταποκρίθηκε ταχύτερα στην ανακοίνωση του Άνταμς, υπάρχει και η άποψη ότι οι ανακοινώσεις του τελευταίου ήταν ασαφείς και αργές. Επιπλέον, η αναζήτηση για έναν νέο πλανήτη δεν ήταν ευθύνη του Βασιλικού Αστρονόμου.
Σεληνιακή θεωρία
Η εργασία αυτή δημοσιεύθηκε το 1886, όταν ο Αίρυ ήταν 85 ετών. Λίγο νωρίτερα τον βασάνιζε μια υποψία ότι ορισμένα σφάλματα είχαν παρεισφρήσει στους υπολογισμούς και για τον λόγο αυτό αποδόθηκε σε μία αναθεώρηση. Αλλά οι δυνάμεις του είχαν εξασθενήσει και δεν μπόρεσε ποτέ να εξετάσει επαρκώς το θέμα αυτό.
Μέθοδος της συναρτήσεως τάσεων
Το 1862 ο Αίρυ παρουσίασε μία νέα τεχνική για τον προσδιορισμό του πεδίου παραμορφώσεων and τάσεων στο εσωτερικό μιας δοκού. Αυτή η τεχνική, αποκαλούμενη και «μέθοδος της συναρτήσεως τάσεων του Αίρυ (Airy stress function method), μπορεί να εφαρμοσθεί για την εξεύρεση λύσεων σε πολλά διδιάστατα προβλήματα στη μηχανική των στερεών. Π.χ. χρησιμοποιήθηκε από τον H.M. Westergaard για τον προσδιορισμό του πεδίου παραμορφώσεων και τάσεων γύρω από το άκρο μιας ρωγμής, συνεισφέροντας έτσι στην ανάπτυξη της μηχανικής των ρηγματώσεων.
Καταστροφή της Γέφυρας Τέι
Η συμβουλή του Αίρυ ζητήθηκε για το θέμα των ταχυτήτων του ανέμου και των πιέσεων που ήταν πιθανό να αναπτυχθούν στην προτεινόμενη γέφυρα που σχεδιαζόταν από τον σερ Τόμας Μπάουτς (Thomas Bouch, 1822-1880) για τους Βόρειους Βρετανικούς Σιδηροδρόμους στα τέλη της δεκαετίας του 1870. Ο Αίρυ ήταν της γνώμης ότι δεν θα έπρεπε να αναμένονται πιέσεις μεγαλύτερες από περίπου 10 λίμπρες ανά τετραγωνικό πόδι. Ωστόσο, πολύ μεγαλύτερες πιέσεις σημειώνονται σε θύελλες. Ο Αίρυ κλήθηκε να καταθέσει στην επίσημη επιτροπή για την καταστροφή της Γέφυρας Τέι, και επικρίθηκε για τη συμβουλή του. Αλλά ελάχιστα ήταν γνωστά σχετικά με τα προβλήματα των δυνάμεων που ασκεί ο άνεμος σε μεγάλες κατασκευές: μία «Βασιλική Επιτροπή για την πίεση του ανέμου» συστήθηκε για να ερευνήσει αυτό το πρόβλημα.
Αντιπαλότητες
Ο Αίρυ περιγράφεται στη νεκρολογία του από τη Βασιλική Εταιρεία ως «τραχύς στις αντιπαλότητές του»: σώζονται ιστορίες διάφορων διαφωνιών και συγκρούσεών του με άλλους επιστήμονες. Ο μετεωρολόγος και πρωτοπόρος του ηλεκτρικού τηλέγραφου σερ Φράνσις Ρόναλντς έζησε αυτή την αντιπαλότητα όταν ήταν επίτιμος διευθυντής του Αστεροσκοπείου του Κιου στο Λονδίνο, το οποίο ο Αίρυ έβλεπε ως ανταγωνιστικό του Γκρήνουιτς. Επίσης καλά τεκμηριωμένες συγκρούσεις του Αίρυ είναι αυτές με τους Τσαρλς Μπάμπατζ και σερ Τζέιμς Σάουθ.
Προσωπική ζωή
thumb|right|Ο Αίρυ σε πίνακα του [[Τζων Κόλιερ (1883)]] Τον Ιούλιο του 1824 ο Αίρυ συνάντησε τη Ριτσάρντα Σμιθ (Richarda Smith, 1804-1875) σε πεζοπορία στο Ντάρμπυσερ. Στην αυτοβιογραφία του έγραψε: «Οι ματιές μας συναντήθηκαν ... και η μοίρα μου σφραγίστηκε ... Αισθάνθηκα ένα ακατανίκητο αίσθημα ότι πρέπει να ενωθούμε», και έκανε πρόταση γάμου δύο ημέρες αργότερα. Ο πατέρας της Ριτσάρντα, αιδεσιμότατος Ρίτσαρντ Σμιθ, είχε τη γνώμη ότι ο Αίρυ δεν διέθετε τους οικονομικούς πόρους ώστε να πάρει τη θυγατέρα του. Μόλις 6 χρόνια αργότερα, το 1830, με τον Αίρυ διορισμένο στο Κέιμπριτζ, του έδωσε την άδεια για τον γάμο.
Το ζευγάρι απέκτησε εννέα παιδιά, από τα οποία τα τρία πρώτα πέθαναν πριν φθάσουν στην εφηβεία. Το μεγαλύτερο από όσα επέζησαν, ο Γουίλφριντ Αίρυ (Wilfrid Airy), ήταν ο σχεδιαστής και μηχανικός του Αστεροσκοπείου του Όργουελ Παρκ στο Νάκτον του Σάφοκ. Κόρη του Γουίλφριντ ήταν η εικαστικός Άννα Αίρυ. Ο γιος τους Χιούμπερτ (Hubert Airy, 1838-1903) ήταν γιατρός, πρωτοπόρος στη μελέτη της ημικρανίας. , ενώ η μεγαλύτερη κόρη τους, η Χίλντα (1840–1916), παντρεύτηκε τον μαθηματικό Έντουαρντ Ράουθ το 1864.
Νεκρολογίες
Κατηγορία:Άγγλοι αστρονόμοι Κατηγορία:Αστρονόμοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Πρόεδροι της Βασιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Εταίροι της Βασιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Μέλη της Βασιλικής Σουηδικής Ακαδημίας Επιστημών Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ
Ερίκ Ζεμούρ
Ο Ερίκ Ζεμούρ (Éric Justin Léon Zemmour, γεν. 31 Αυγούστου 1958) είναι Γάλλος δοκιμιογράφος, πολιτικός δημοσιογράφος και συγγραφέας. Είναι πολύ γνωστός στη Γαλλία για τις αντιφιλελεύθερες και κατά της μετανάστευσης θέσεις του, καθώς και για τις πολυάριθμες αντιπαραθέσεις στις οποίες έχει εμπλακεί. Με τη δημοσίευσή του Η Γαλλική Αυτοκτονία (Γαλλικά: Le Suicide français ) το 2014, βιβλίο για το οποίο του απονεμήθηκε το βραβείο Combourg-Chateaubriand το επόμενο έτος, κέρδισε δημοτικότητα εκτός της Γαλλίας. Έλαβε επίσης το Prix Richelieu το 2011 για όλη την καριέρα του ως δημοσιογράφος.
Γεννήθηκε στο Μοντρέιγ, σπούδασε στο Science Po και προσλήφθηκε από τον Le Quotidien de Paris το 1986. Αργότερα ήταν δημοσιογράφος για το Le Figaro από το 1996 έως το 2009 και έκτοτε είχε μια στήλη στο περιοδικό Le Figaro. Ο Ζεμούρ έχει εμφανιστεί σε τηλεοπτικές εκπομπές όπως το On n'est pas couché στη Γαλλία 2 (2006-2011), Ça se dispute στο I-Télé (2003-2014) και το Face à l'Info στο CNews (από το 2019). Εμφανίστηκε επίσης στο Zemmour et Naulleau από το 2011, μια εβδομαδιαία βραδινή. Εργάστηκε για το RTL από το 2010 έως το 2019, φιλοξενώντας πρώτα το ραδιοφωνικό σόου Z comme Zemmour και αργότερα συμμετείχε στην πρωινή εκπομπή του Yves Calvi ως αναλυτής.
Στις 30 Νοεμβρίου 2021 ανακοίνωσε επίσημα την υποψηφιότητά του για τις προεδρικές εκλογές του 2022. Παρόλο που αρχικά οι δημοσκοπήσεις τον έφερναν ακόμα και δεύτερο, μετά τον Μακρόν, η δημοτικότητά του ατόνησε. Τελικά, στον πρώτο γύρω των εκλογών του 2022 βρέθηκε στην τέταρτη θέση, λαμβάνοντας το 7% περίπου των ψήφων. Για τον δεύτερο γύρο, κάλεσε τους ψηφοφόρους του να ψηφίσουν την Μαρίν Λεπέν.
Πολιτικός δημοσιογράφος
Ο Ζεμούρ, ο οποίος αποφοίτησε από το Ινστιτούτο πολιτικών σπουδών του Παρισιού, απέτυχε δύο φορές να εισέλθει στη Εθνική Σχολή Διοίκησης (École nationale d'administration). Ξεκίνησε την καριέρα του το 1986 στο Le Quotidien de Paris, υπό την ηγεσία του Philippe Tesson, ως δημοσιογράφος στο γραφείο πολιτικής. Αφού η εφημερίδα βγήκε εκτός λειτουργίας το 1994, έγινε συντάκτης στο Info-Matin, όπου έμεινε ένα έτος. Στη συνέχεια εντάχθηκε στη σύνταξη του Le Figaro το 1996 ως πολιτικός δημοσιογράφος. Ήταν επίσης ανεξάρτητος δημοσιογράφος για τη Marianne το 1997 και για τον Valeurs actuelles το 1999. Το 2009, μετακόμισε από το Le Figaro στο Figaro Magazine, όπου έκτοτε έγραφε μια εβδομαδιαία στήλη. Είναι επίσης πολιτικός αρθρογράφος στο Le Spectacle du Monde. Παρά την αποτυχία του να εισέλθει στην École nationale d'administration, το καθεστώς του ως πολιτικού δημοσιογράφου του επέτρεψε να είναι μέλος της επιτροπής εισαγωγών της σχολής το 2006.
Συγγραφέας
Ο Ζεμούρ έχει γράψει βιογραφίες του Édouard Balladur ( Balladur, immobile à grands pas, και του Jacques Chirac ( L'Homme qui ne s'aimait pas) και πολιτικά δοκίμια. Συγκεκριμένα, το 2006 δημοσίευσε το Le Premier sexe, ένα βιβλίο γύρω από το τι θεωρεί ότι είναι θηλυκοποίηση της κοινωνίας. Εργάστηκε στο σενάριο για την ταινία Dans la peau de Jacques Chirac των Michel Royer και Karl Zéro, αν και ο τελευταίος δήλωσε ότι το γραπτό του Ζεμούρ είχε περιορισμένη χρήση. Τον Μάρτιο του 2010, με τη Mélancolie française (η οποία κέρδισε εσφαλμένα το Prix du Livre), επανεξετάζει την ιστορία της Γαλλίας.
Συγκρούσεις με τους αντιπάλους του
Στις 25 Μαρτίου 2009, υπέβαλε καταγγελία εναντίον του Γάλλου ράπερ Youssoupha για «εγκληματικές απειλές και κακοποίηση του κοινού» μετά τη μεταφόρτωση του τραγουδιού "Because of saying it" στο οποίο γινόταν επίθεση στον Ζεμούρ."
Στις 26 Οκτωβρίου 2011, ο Zemmour κέρδισε τη δίκη κατά του ράπερ και του Γενικού Διευθυντή της EMI Music France, Valérie Queinnec.
Στις 18 Σεπτεμβρίου, ο Ζεμούρ προκάλεσε νέα διαμάχη προσβάλλοντας το όνομα της αρθρογράφου Hapsatou Sy στο πρόγραμμα "Les terriens du dimanche". Τα λόγια του "είναι το όνομά σου που αποτελεί προσβολή για τη Γαλλία" κόπηκαν κατά την επεξεργασία του σόου αλλά αναμεταδόθηκαν από τη νεαρή γυναίκα. Αυτή αποφάσισε να υποβάλει καταγγελία κατά του Ζεμούρ.
Αντι-νεοφιλελευθερισμός
Ως αποτέλεσμα των απόψεων που εκφράζει τακτικά στην τηλεόραση και στις εκδόσεις του στο Le Figaro, ο Ζεμούρ θεωρείται ευρέως, σύμφωνα με τις τρέχουσες κύριες κατηγορίες, ότι βρίσκεται σταθερά στα δεξιά του πολιτικού φάσματος, αλλά ισχυρίζεται επίσης δεν ψηφίζει σύμφωνα με τη δεξιά ή την αριστερή πολιτική. Δηλώνει ότι ανήκει στην Γκωλική ή Βοναπαρτική παράδοση αναγνωρίζοντας ταυτόχρονα τη σημασία των μαρξιστικών αναλύσεων, ιδίως όσον αφορά τις πηγές κέρδους στον καπιταλισμό, συμπεριλαμβανομένης της μετανάστευσης. Σύμφωνα με τον ίδιο, ο καπιταλισμός καταστρέφει παραδοσιακές δομές όπως η οικογένεια για να επιβάλει τον κανόνα της αγοράς, μια αναταραχή που ήταν ιδιαίτερα αξιοσημείωτη μετά τα γεγονότα του Μαΐου 1968.
Έχει μια συντηρητική στάση σε κοινωνικά θέματα και είναι επίσης αποφασιστικά αντιφιλελεύθερος σε οικονομικά θέματα. Αναγνωρίζει έτσι τον εαυτό του ως αντιδραστικό εναντίον μιας κοινωνίας που αποδομεί την κοινωνική τάξη, ιδίως την οικογένεια και τις παραδόσεις, στην υπηρεσία ενός ψεύτικου στόχου, απελευθερώνοντας το άτομο που στην πραγματικότητα βρίσκει τον εαυτό του απομονωμένο και υποβαθμισμένο στο καθεστώς ενός καταναλωτή. Παρουσιάζει την αντίδραση ως ανατρεπτική υπό το φως του γεγονότος ότι οι προοδευτικοί, που σήμερα κυριαρχούν στους τομείς του πολιτισμού και των μέσων μαζικής ενημέρωσης, δεν μπορούν να ισχυριστούν ότι επικρίνουν την καθιερωμένη τάξη, καθώς οι ίδιοι αποτελούν αυτήν την τάξη και καθορίζουν τους κανόνες της.
Οικονομικά αντιφιλελεύθερος, η αποδοκιμασία του για το ελεύθερο εμπόριο τον οδηγεί να αντιταχθεί στον ευρωπαϊκό φεντεραλισμό και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τις οποίες θεωρεί σαφώς υπέρ της ελεύθερης κυκλοφορίας των εμπορευμάτων και σε βαθιά σύγκρουση με το γαλλικό κοινωνικό μοντέλο. Σύμφωνα με τον ίδιο, λόγω της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η αριστερά, όπως και η δεξιά, πρέπει να εφαρμόσει «την ίδια οικονομική πολιτική, τον σοσιαλισμό ή τον φιλελεύθερο σοσιαλισμό» διότι, όπως λέει ο Philippe Séguin, «δεξιά και αριστερά είναι λιανοπωλητές του ίδιου χονδρέμπορα, της Ευρώπης. "
Ανθρωπιστική παρέμβαση και το δόγμα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων
Ο Ζεμούρ συχνά εκφράζει απόψεις που περιγράφει ως «αντίθετες στο δόγμα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων», φέρνοντας τον εαυτό του σε αντίθεση με ορισμένους πολιτικούς ( Bernard Kouchner ), συγγραφείς ( Bernard-Henri Lévy ) και οργανώσεις που υποστηρίζουν το δικαίωμα στην ανθρωπιστική παρέμβαση, την οποία θεωρεί μια μορφή νεοαποικιοκρατίας.
Μετανάστευση και αφομοίωση
Μέλος της γαλλικής παράδοσης αφομοίωσης, ο Ζεμούρ αντιτίθεται σθεναρά στη μετανάστευση και στο τρέχον μοντέλο ένταξης των μεταναστών που θεωρεί ότι είναι πολύ επιεικές σε σύγκριση με τα προηγούμενα. Τον Νοέμβριο του 2008, έδωσε μια συνέντευξη στο μηνιαίο Le Choc du mois όπου συνέκρινε τη μετανάστευση με ένα " δημογραφικό τσουνάμι " Έχει επίσης σταθεί υπέρ της τροπολογίας Thierry Mariani, η οποία θα απαιτούσε γενετικές εξετάσεις ως προϋπόθεση για οικογενειακή επανένωση. Σε πολλές περιπτώσεις, έχει δηλώσει ότι είναι υπέρ της αφομοίωσης, αν τη θεωρεί ο ίδιος «νευρωτική». Συγκεκριμένα, εκφράζει μια νοσταλγία για την εποχή της νεολαίας του, τη δεκαετία του 1960, όταν υπήρχε πολιτισμική ενότητα.
Όλες οι επαναλαμβανόμενες απόψεις του σχετικά με το θέμα της μετανάστευσης, καθώς και οι άγριες επιθέσεις του εναντίον ορισμένων οργανώσεων (ιδιαίτερα των DAL και SOS Racisme ) αποτελούν τακτικά αντικείμενο διαμάχης.
Σχόλια για τις φυλές
Ο Ζεμούρ δήλωσε στο Arte στις 13 Νοεμβρίου 2008, ενώ ήταν στην εκπομπή Παρίσι / Βερολίνο: η συζήτηση ότι οι μαύροι και οι λευκοί ανήκαν σε δύο διαφορετικές φυλές και ότι αυτή η διαφορά ήταν ορατή από το χρώμα του δέρματος, χωρίς να τους κατατάσσει ιεραρχικά. Ισχυρίστηκε ότι οι Μελανήσιοι και οι Αντίλλιοι ανήκουν στην ίδια φυλή. "Αν δεν υπάρχει η φυλή, δεν υπάρχει και η ανάμιξη". Συνέχισε, «Την ιεροποίηση της φυλής κατά τη ναζιστική περίοδο και νωρίτερα ακολούθησε η άρνηση της φυλής. Για μένα, και τα δύο είναι εξίσου γελοία. "
Ο φιλόσοφος Vincent Cespedes, ο οποίος ήταν παρών στην εκπομπή, άσκησε το δικαίωμα στην απάντηση γράφοντας στον ιστότοπο του Arte και απάντησε στους "Ζεμουρίστες" στο ιστολόγιό του. Μετά από μια σειρά από διαμάχες στο διαδίκτυο ως αποτέλεσμα των σχολίων του, ο Ζεμούρ δημοσίευσε επίσης μια απάντηση στο εβδομαδιαίο Vendredi.
Αντιμέτωπος με τη γενική κατακραυγή που προκλήθηκαν από τις απόψεις του Ζεμούρ, ο αναπληρωτής διευθυντής προγραμμάτων για το κανάλι Arte εξήγησε στο Télérama : "Δεν πίστευα ότι θα εκφραζόταν με τόσο αδέξιο τρόπο! Το κανάλι μας, φυσικά, δεν σχετίζεται με τις απόψεις του Ζεμούρ .... θα το σκεφτούμε δύο φορές πριν τον προσκαλέσουμε ξανά! "
Αντιρατσισμός
Ο Ζεμούρ λέει ότι θα ήθελε να δικάσει τον αντιρατσισμό της δεκαετίας του 1980 τον οποίο θεωρεί, μαζί με τον φεμινισμό, ως «υπόθεση μόδας» που προέρχεται από το «περιβάλλον των γαλλικών και δυτικών ψευδο-ελίτ» που ο λαός δεν θα ακολουθήσει στο ελάχιστο. Λέει ότι απέκτησε αυτή την άποψη ειδικά αφού διάβασε τον Pierre-André Taguieff, ο οποίος είναι γνωστός για τις θέσεις και τη δουλειά του για τη Νέα Δεξιά και τον αντιρατσισμό που «κατάλαβε ότι ο αντιρατσιστικός προοδευτισμός ήταν ο διάδοχος του κομμουνισμού, με τις ίδιες ολοκληρωτικές μεθόδους που ανέπτυξε η Comintern κατά τη δεκαετία του 1930." Σύμφωνα με τον ίδιο, ο αντιρατσισμός είναι μια τακτική που ξεκίνησε ο François Mitterrand για να κάνει τους ανθρώπους να ξεχάσουν τη στροφή της Αριστεράς προς τον οικονομικό φιλελευθερισμό το 1983. Ισχυρίζεται ότι ο αντιρατσισμός είναι μια ιδεολογία που εφαρμόστηκε από πρώην αριστερούς που έπρεπε να εγκαταλείψουν τις αυταπάτες τους. Με τους μετανάστες, αυτοί οι άνθρωποι είχαν βρει ένα είδος εναλλακτικών επαναστατικών μαζών.
Αντι-φεμινισμός και «ομοφυλοφιλική ιδεολογία»
Στο Le Premier sexe, ισχυρίζεται την ύπαρξη της «αποστρατιωτικοποίησης» της κοινωνίας κατά τον 20ο αιώνα και βεβαιώνει ότι οι γυναίκες και οι ομοφυλόφιλοι έχουν χρησιμοποιηθεί ως εφεδρικός στρατός για να ικανοποιήσουν την ανάγκη του σύγχρονου καπιταλισμού για καταναλωτές. Κατηγορεί τους φεμινιστές ως δημαγωγούς και κλίνοντες προς την πολιτική ορθότητα επειδή αρνούνται ή απορρίπτουν την ιστορία της γαλλικής κοινωνίας και το ψυχολογικό έργο του Φρόιντ : «Σημειώνω μόνο ότι ο Φρόιντ σήμερα απορρίπτεται σθεναρά από όλους τους πολιτικά ορθούς, φεμινιστές και άλλους ακτιβιστές για ομοφυλόφιλους γονείς κ.λπ. " Πιστεύει ότι ο άνθρωπος είναι από τη φύση του ένα σεξουαλικό αρπακτικό που χρησιμοποιεί βία. Παράλληλα με αυτόν τον ορισμό της ανδρικότητας ως σεξουαλική επιθετικότητα, πιστεύει ότι ορισμένες εποχές καθόρισαν τον ρόλο των γυναικών καλύτερα από άλλες.
Πιστεύει ότι η «ομοφυλοφιλική ιδεολογία» είναι ένα από τα βασικά μέσα που χρησιμοποιούνται για να καλούν τον «άνδρα να γίνει γυναίκα όπως οι άλλοι», να υιοθετεί τη συμπεριφορά των γυναικών. Στο βιβλίο του Petit Frère, ένας χαρακτήρας συλλογίζεται το μέρος που πρέπει να δοθεί σε ομοφυλόφιλα άτομα: "Σε κάθε παραδοσιακή κοινωνία, που βασίζεται σε ντροπή και μυστικότητα, σεβασμό στη ζωή και φόβο θανάτου, οι ομοφυλόφιλοι θα είχαν στιγματιστεί και απομονωθεί, όπως οι λεπροί του παρελθόνος." Ο συγγραφέας στη συνέχεια εξηγεί ότι αυτές είναι οι απόψεις των χαρακτήρων σε ένα μυθιστόρημα.
Καταδίκες από γαλλικά δικαστήρια
Ο Ερίκ Ζεμούρ έχει καταδικαστεί τρεις φορές από γαλλικά δικαστήρια για πρόκληση φυλετικών διακρίσεων ή μίσους απέναντι στους μουσουλμάνους.
Καταδίκη για πρόκληση φυλετικών διακρίσεων
Ο Διεθνής Σύνδεσμος κατά του Ρατσισμού και του Αντισημιτισμού (LICRA) αποφάσισε να κινήσει νομικές διαδικασίες εναντίον του Éric Zemmour για τις απόψεις του μετά την εκπομπή Salut les Terriens στις 6 Μαρτίου 2010, όπου προώθησε το βιβλίο του Mélancolie française. Δήλωσε κατά τη διάρκεια της εκπομπής ότι: "Γάλλοι με μεταναστευτικό υπόβαθρο προβάλλονται επειδή οι περισσότεροι διακινητές είναι Μαύροι και Άραβες ... είναι γεγονός" Την ίδια μέρα, ισχυρίστηκε στο France Ô ότι οι εργοδότες «είχαν το δικαίωμα να αρνηθούν Άραβες ή Μαύρους». Το Club Averroes και το MRAP υπέβαλαν την υπόθεση στο conseil supérieur de l'audiovisuel μετά τη νομική διαδικασία που άσκησε η LICRA. Ο Ζεμούρ υποστηρίχθηκε από πολλά άτομα, συμπεριλαμβανομένου του ιδρυτή των Δημοσιογράφων Χωρίς Συνορα, δημοσιογράφου και ακροδεξιού δήμαρχου του Beziers Robert Ménard.
Στις 23 Μαρτίου 2010, έγραψε μια επιστολή προς τη LICRA εξηγώντας τις απόψεις του. Σε αυτήν την επιστολή σημείωσε ιδιαίτερα τις απόψεις του Christian Delorme ενώπιον μιας κοινοβουλευτικής επιτροπής της Γαλλικής Γερουσίας. Παρέπεμψε επίσης στο βιβλίο L'Islam dans les prisons του Farhad Khosrokhavar, ο οποίος επιβεβαίωσε τον αριθμό του 70 ή 80% των "Μουσουλμάνων στις φυλακές" που εκτιμάται σε έρευνα που ανέθεσε το Υπουργείο Δικαιοσύνης. Οι συντάκτες του L'Express σημείωσαν ότι ο Farhad Khosrokhavar υπολόγισε ότι το ποσοστό των Μουσουλμάνων κρατουμένων σε ορισμένες φυλακές κοντά σε λεγόμενες ευαίσθητες περιοχές ήταν μεταξύ 50% και 80% και ότι δεν υπήρχαν επίσημες εθνικές στατιστικές για το θέμα.
Το MRAP εξέφρασε τη λύπη του για το γεγονός ότι οι εθνοτικές καταγωγές (και όχι η κοινωνική κατάσταση) συγκρίνονταν με το ποσοστό εγκληματικότητας και ότι όλα τα άτομα που είχαν την ίδια εθνική καταγωγή εκτέθηκαν σε υποψίες ότι είναι δυνητικοί εγκληματίες και ότι ήταν η κοινή τους προέλευση παρουσιάστηκε ως «εγκληματογόνος». Έτσι, το MRAP αποφάσισε να παραπέμψει το ζήτημα ενώπιον των δικαστηρίων διότι σύμφωνα με αυτό "συνδέοντας τα αδικήματα αυτών των ατόμων με την εθνική τους καταγωγή - και όχι με τη διαδικασία κοινωνικής περιθωριοποίησης, τη συγκέντρωση της φτώχειας σε ορισμένες περιοχές, σε αυτό που ορισμένοι στην πραγματικότητα «γκετοποίηση» - ο δημοσιογράφος τραυματίζει μια ομάδα ατόμων που ορίζονται από την εθνική τους καταγωγή.
Ο Benoist Hurel, Βοηθός Γενικός Γραμματέας του δικαστηρίου Syndicat de la, κατηγόρησε τις απόψεις του Ερικ Ζεμούρ ότι «στιγματίζουν» και είναι «πρωτο-ρατσιστικές», απορρίπτοντας τη σχέση μεταξύ του χρώματος του δέρματος και της εγκληματικότητας ως κάτι «που δεν αντιστοιχεί στην πραγματικότητα» Από την άλλη πλευρά, ο ανώτερος δικαστής Philippe Bilger υποστήριξε τις απόψεις του δημοσιογράφου και ισχυρίστηκε σχετικά με τους διακινητές ότι "πολλοί από αυτούς είναι Μαύροι και Άραβες" (που είχε ως αποτέλεσμα την κλήση του Philippe Bilger από εισαγγελέα στο Παρίσι).
Στις 18 Φεβρουαρίου 2011, το Δέκατο Έβδομο Ποινικό Δικαστήριο του Παρισιού καταδίκασε τον Ζεμούρ σε πρόστιμο 2.000 ευρώ για τις απόψεις που διατυπώθηκαν στο France Ô. Το δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο Ζεμούρ είχε δικαιολογήσει μια παράνομη πρακτική διάκρισης - διάκριση στην πρόσληψη - παρουσιάζοντάς την ως νόμιμη. Από την άλλη πλευρά, αθωώθηκε για την κατηγορία της φυλετικής δυσφήμισης για τις απόψεις που παρουσιάστηκαν στην εκπομπή Salut les Terriens, οι οποίες κρίθηκαν «σοκαριστικές» αλλά όχι «δυσφημιστικές».
Μυθοπλασία
Στο μυθιστόρημα εναλλακτικής ιστορίας του Frédéric Deslauriers (2011), Les Deux-Cents jours de Marine Le Pen, στο οποίο ο Marine Le Pen κερδίζει τις γαλλικές προεδρικές εκλογές του 2012, ο Ερίκ Ζεμούρ γίνεται υπουργός Πολιτισμού και Επικοινωνίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλοεβραίοι Κατηγορία:Γάλλοι δημοσιογράφοι Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Λουασάιγ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λουασαγιαί (γαλλικά: Loisaillais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Αστεγία στη Ρωσία
μικρογραφία|250x250px|Άστεγος στο Τιουμέν, μια πόλη στη δυτική ασιατική Ρωσία Η αστεγία (ρωσ. бездомность) στη Ρωσία είναι ένα κοινωνικό ζήτημα, το οποίο χαρακτηρίζεται από την απουσία μόνιμης στέγης ή διαμονής. Οι άστεγοι της Ρωσίας αναγκάζονται να ζουν σε μέρη που δεν προορίζονται για διαβίωση, με αποτέλεσμα να επιβαρύνεται ακόμα περισσότερο η ούτως ή άλλως χαμηλή ποιότητα της ζωής τους. Στη σύγχρονη ρωσική γλώσσα χρησιμοποιείται ο όρος "μπόμζ" (ρωσ. бомж, αγγλ. bomzh) που σημαίνει άστεγος ή κάποιος που δεν έχει συγκεκριμένο τόπο κατοικίας. μικρογραφία|320x320εσ|Μερίδιο πληθυσμού που αντιμετώπισε κάποια στιγμή την αστεγία, το 2003 Με βάση τα επίσημα στατιστικά στοιχεία, ο αριθμός των αστέγων στη Ρωσία είναι γύρω στα 3-5 εκατομμύρια άνθρωποι (περίπου 3.5%, με αντίστοιχα ποσοστά στις ΗΠΑ να είναι 6.2% και στη Γερμανία 2.4%). Οι βασικοί λόγοι για τους οποίους καταλήγουν στο δρόμο είναι η εργασιακή μετανάστευση (33,6%), και οι ενδο-οικογενειακές συγκρούσεις (29,3%). Ένας άλλος παράγοντας θεωρείται ο αλκοολισμός. Ο μέσος Ρώσος άστεγος είναι άνδρας με δευτεροβάθμια ή εξειδικευμένη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, ηλικίας 45 ετών.
Σε ολόκληρη τη χώρα δραστηριοποιούνται 200 υπηρεσίες αστέγων εν συγκρίσει με τις 2.000 αντίστοιχες υπηρεσίες στην Αγγλία, ενώ στην Αγία Πετρούπολη υπάρχουν μόλις 300 κρεβάτια που προορίζονται για τους αστέγους. Μία από τις πιο γνωστές ΜΚΟ στην πόλη λέγεται Nochlezhka (μτφ. δωμάτια για ύπνο το βράδυ), η οποία προσφέρει στους αστέγους τροφή, φροντίδα, νομικές υπηρεσίες κ.α. Ο νόμος είναι αυστηρός ως προς την εργασία, ειδικά στις μεγάλες πόλεις. Οι άνθρωποι μεταναστεύουν στις μεγάλες πόλεις για να βρουν δουλειά, αλλά για να μείνουν χρειάζονται τη λεγόμενη "σφραγίδα κατοίκου". Αν κάποιος δεν μπορεί να αποδείξει ότι έχει την εντοπιότητα ή μια μόνιμη κατοικία, δεν μπορεί να εργαστεί με αποτέλεσμα να καταλήγει στον δρόμο.
Ειδικά στη Μόσχα, λόγω των πολύ χαμηλών θερμοκρασιών το χειμώνα, οι οποίες μπορούν να φτάσουν στους - 40 °C, περίπου 430 άνθρωποι πεθαίνουν από υποθερμία κάθε χρόνο, με 90% από αυτούς να είναι άστεγοι. Οι αρχές συμπεριφέρονται στους αστέγους περίπου όπως στους εγκληματίες. Και ενώ η αστεγία δεν είναι πια παράνομη όπως στο παρελθόν, εντούτοις, οι άστεγοι δεν μπορούν να βρουν περίθαλψη σε ιατρικές και κοινωνικές δομές, όπως επίσης δεν έχουν πρόσβαση σε προσωπικό υγείας γιατί θεωρούνται φορείς μεταδοτικών ασθενειών. Στην πραγματικότητα, οι άστεγοι έχουν ανάλογα ποσοστά ασθενειών με το γενικό πληθυσμό, όπως η φυματίωση και οι αναπνευστικές λοιμώξεις. Υπάρχουν όμως ορισμένα ειδικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν, όπως τροφικά έλκη, μολυσμένα τραύματα, εγκαύματα, κρυοπαγήματα, ψείρες, και διάφορες δερματικές παθήσεις, όπως ψωρίαση, τα οποία προέρχονται από τον τρόπο ζωής τους.
Τέλος, μια ιδιαίτερη ομάδα που έχει στιγματιστεί διπλά είναι οι πρώην κρατούμενοι, οι οποίοι τη δεκαετία 90' αντιπροσώπευαν περίπου το 30% των αστέγων. Με βάση τον νόμο, όταν κάποιος φυλακίζεται, χάνει τόσο τα έγγραφα μόνιμης κατοικίας όσο και την ταυτότητά του. Συχνά αυτά τα απαραίτητα έγγραφα ταυτοποίησης δεν επιστρέφονται, καθιστώντας σχεδόν αδύνατη την επανένταξη του ανθρώπου στην κοινωνία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινωνία της Ρωσίας Ρωσια
Τζέρσεϊ Σίτι
Το Τζέρσεϊ Σίτι (επίσημα: η πόλη του Τζέρσεϊ, αγγλικά: Jersey City) είναι πόλη στο Νιου Τζέρσεϊ των ΗΠΑ, η δεύτερη πολυπληθέστερη πόλη στην πολιτεία, μετά το Νιούαρκ. Είναι έδρα και μεγαλύτερη πόλη της Κομητείας Χάντσον. O πληθυσμός της πόλης ανέρχεται σε 262.075 κατοίκους (εκτιμήσεις για το 2019 ). Είναι η τρίτη πιο πυκνοκατοικημένη μεγάλη πόλη (άνω των 100.000 κατοίκων) στις ΗΠΑ (ύστερα από τη Νέα Υόρκη και το Σαν Φρανσίσκο), με 6.462 κατοίκους ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο.
Το Τζέρσεϊ Σίτι συμπεριλαμβάνεται στη μητροπολιτική περιοχή της Νέας Υόρκης. Βρίσκεται στα βορειοανατολικά της πολιτείας Νιου Τζέρσεϊ, απέναντι από το Μανχάταν.
Ιστορία
Το Τζέρσεϊ Σίτι έγινε πόλη των ΗΠΑ το 1838. Η πόλη άκμαζε για μεγάλο μέρος του 19ου και του 20ου αιώνα και έφτασε στην μεγαλύτερη ακμή της την δεκαετία του 1930. Τότε η πόλη ήταν υπό τον έλεγχο του διεφθαρμένου δημάρχου Φρανκ Χεγκ.
Μετά τον θάνατο του Χεγκ, η πόλη βρέθηκε σε οικονομική ύφεση, όπως και οι περισσότερες πόλεις του Νιου Τζέρσεϊ. Στις αρχές του 20ου αιώνα όμως, η πόλη ξεκίνησε και πάλι αλματώδη ανάπτυξη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Νιου Τζέρσεϊ
Μπιλ Ουίτλεϋ
Ο Ουίλιαμ Μπιλ Τζον Ουίτλεϋ (5 Ιουλίου 1909 – 5 Φεβρουαρίου 1992) ήταν Αμερικανός παίκτης μπάσκετ που αγωνίστηκε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936.
Ήταν μέλος της αμερικανικής ομάδας μπάσκετ, η οποία κέρδισε το χρυσό μετάλλιο. Έπαιξε σε δύο αγώνες συμπεριλαμβανομένου του τελικού. Αργότερα προπόνησε την ομάδα της πόλης του Σόλτ Λέικ για την ένταξή της στην Αμερικανική Μπασκετική Λίγκα της AAU.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές
Σύνθεση σχέσεων
Στα μαθηματικά, η σύνθεση σχέσεων είναι ένας τρόπος με τον οποίο σχηματίζουμε μια νέα σχέση από δύο δεδομένες σχέσεις R και S και την οποία συμβολίζουμε με S \circ R. Ειδική κατηγορία σύνθεσης σχέσεων είναι η σύνθεση συναρτήσεων.
Ορισμός
Αν και  είναι δύο διμελείς σχέσεις, τότε η σύνθεση τους S \circ R είναι η σχέση:
Ιδιότητες
Η σύνθεση σχέσεων ικανοποιεί τις παρακάτω ιδιότητες:
Έστω ότι έχουμε τρεις σχέσεις, και. Τότε για κάθε w \in W και z \in Z ισχύει ότι: Επομένως, οι δύο σχέσεις είναι ίσες.
Για μία σχέση S και την αντίστροφή της S^{-1} ισχύει ότι: όπου I είναι η ταυτοτική σχέση (και για την οποία ισχύει ). Επομένως, αρκεί να επιβεβαιώσουμε τις δύο ισότητες. Χρησιμοποιώντας ότι η σύνθεση σχέσεων είναι προσεταιριστική, έχουμε ότι Παρομοίως,
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαθηματικές σχέσεις Κατηγορία:Δυαδικές πράξεις
Αμμουδάρα Καστοριάς
Η Αμμουδάρα είναι οικισμός και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Άργους Ορεστικού, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Καστοριάς, στην περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών που ακολούθησαν αυτό το πρόγραμμα. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία και νομό Καστοριάς, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας.
Γεωγραφία
Η Αμμουδάρα είναι ορεινός οικισμός στο νοτιοκεντρικό τμήμα του νομού Καστοριάς. Βρίσκεται στις νότιες όχθες του Αλιάκμονα, λίγο νοτιότερα από το Άργος Ορεστικό, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 630. Απέχει 15 χλμ. περίπου Ν. της Καστοριάς.
Τοπική κοινότητα
Η τοπική κοινότητα Αμμουδάρας είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 17,223 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Αμπελοχώρι και Βοτάνι.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 ως Πισιάκοι και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Χρουπίστης του νομού Φλωρίνης. Το 1920 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Πισιάκων και το 1926 μετονομάστηκε σε Αμμουδάρα. Το 1941 υπήχθη οριστικά στον νομό Καστοριάς. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αμμουδάρας και προσαρτήθηκε στον δήμο Ορεστίδος ο οποίος, το 2013, μετονομάστηκε σε δήμο Άργους Ορεστικού.
Ιαματικές πηγές
Στον οικισμό λειτουργεί υδροθεραπευτήριο με 9 ατομικούς λουτήρες, που εκμεταλλεύεται την υδροθειούχο πηγή της περιοχής. Το νερό χαρακτηρίζεται ως ψυχρό HCO3-Ca-Na-Mg- Cl-υδροθειούχο, υποτονικό και έχει μέση θερμοκρασία 15˚C. Είναι κατάλληλο για ρευματισμούς, δερματικές, αναπνευστικές και αρθριτικές παθήσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δήμος Άργους Ορεστικού Κατηγορία:Χωριά του νομού Καστοριάς
Χριστόφορος Β΄ της Δανίας
Βασιλιάς με τους ευγενείς και την εκκλησία στην εξουσία
Σαν νέος άντρας ήταν πιθανότερος επόμενος διάδοχος στον θρόνο και δούκας της Εσθονίας, αρχικά υποστήριξε τον αδελφό του Έρικ ΣΤ΄ σε όλες τις επιλογές του όπως η σύλληψη του αρχιεπισκόπου Τζένς Γκράντ (1294) αλλά αργότερα στράφηκε εναντίον του με αποτέλεσμα την εποχή του θανάτου του (1319) βρισκόταν στην εξορία. Οι ευγενείς της Δανίας οι οποίοι ήθελαν έναν αδύναμο και ανίκανο βασιλιά για να τον έχουν του χεριού τους εξέλεξαν την επόμενη χρονιά τον Ιανουάριο του 1320 τον Χριστόφορο. Με την άνοδο του στον θρόνο ο Χριστόφορος υπέγραψε ένα ταπεινωτικό καταστατικό το οποίο αναγνώριζε ότι ο βασιλιάς ήταν σχεδόν διακοσμητικός χωρίς καμιά εξουσία, περνούσαν ολοκληρωτικά στα χέρια των ευγενών και της εκκλησίας. Το καταστατικό ήταν πολύ βαρύ για τον βασιλιά δεν μπορούσε να βάλει ούτε φόρο στους αγρότες αυτό ήταν τώρα δουλειά των ευγενών, κανένας επίσκοπος δεν μπορούσε να καταδικαστεί, να φορολογηθεί, ή να εξοριστεί από τον Δανό βασιλιά παρά μονάχα από τον πάπα, η εκκλησιαστική περιουσία δεν μπορούσε να φορολογηθεί, οι ευγενείς δεν ήταν υποχρεωμένοι να πολεμήσουν για λογαριασμό του βασιλιά τους και ο ίδιος ο βασιλιάς σε περίπτωση αιχμαλωσίας τους έπρεπε να πληρώσει την απελευθέρωση τους. Όλοι οι φόροι και τα πρόστιμα που είχαν επιβληθεί στους ευγενείς και στην εκκλησία από την εποχή του Βάλντεμαρ Β΄ της Δανίας καταργήθηκαν, η πτώση της βασιλικής εξουσίας θα διατηρηθεί στη Δανία μέχρι το 1660.
Ανατροπή και εξορία
Τα επόμενα χρόνια ο Χριστόφορος προσπάθησε να ενισχύσει τη θέση του με πολέμους εναντίον των δουκών και των κομήτων της βόρειας Γερμανίας αλλά όταν επιχείρησε να βάλει φόρους οι ευγενείς και ο κλήρος με επικεφαλής τον κόμη του Χόλσταϊν Γεράρδο Γ΄ εξεγέρθηκαν και τον ανέτρεψαν (1326). Ο Χριστόφορος οδηγήθηκε στην εξορία, την τριετία (1326 - 1329) στον θρόνο ανέβηκε ο νεαρός Βάλντεμαρ Γ΄ της Δανίας ο μοναδικός εκπρόσωπος από τον Οίκο του Άβελ της Δανίας που βασίλεψε στη Δανία αλλά μόνο μια τριετία, επειδή ήταν ανήλικος βασίλευσε υπό την κηδεμονία του ίδιου του Γεράρδου Γ΄ του Χόλσταϊν του αρχηγού των εξεγερθέντων ευγενών ο οποίος ήταν θείος του. Με την άνοδο του μικρού Βάλντεμαρ στον θρόνο του επιβλήθηκαν νέοι περιορισμοί όπως ότι όλα τα κάστρα στη Σκάνια θα έπρεπε να κατεδαφιστούν και ότι δεν μπορούσε να είναι ταυτόχρονα βασιλιάς της Δανίας και δούκας του Σλέσβιχ, γι'αυτό την περίοδο που ήταν βασιλιάς της Δανίας (1326 - 1329) δούκας του Σλέσβιχ ορίστηκε ο κηδεμόνας θείος του Γεράρδος. Την εξουσία επί Βάλντεμαρ ασκούσε μια ομάδα ευγενών οι περισσότεροι ξένοι, επέβαλαν σκληρούς φόρους που δυσαρέστησαν τους αγρότες, η πρώτη αγροτική εξέγερση στη Σγιέλαν (1328) κατεστάλη άγρια από τον Γεράρδο αλλά η δεύτερη στη Γιουτλάνδη (1329) είχε ως αποτέλεσμα την ανατροπή του Βαλντεράμ Γ΄.
Επαναφορά του Χριστόφορου στη βασιλεία με ανύπαρκτες εξουσίες
Οι συμμαχίες που τον ανέτρεψαν τον Χριστόφορο Β΄ είχαν διαλυθεί, οι ευγενείς βρισκόντουσαν σε εμφύλια σύγκρουση ανάμεσα στον ίδιο τον Γεράρδο Γ΄ του Χόλσταϊν και τον ξάδελφο του κόμη Ιωάννη Γ΄ του Χόλσταϊν ο οποίος ήταν ετεροθαλής αδελφός του Χριστόφορου μέσω της μητέρας τους Αγνής του Βρανδεμβούργου. Οι αγρότες της Σκανίας αδύναμοι και απροστάτευτοι κάλεσαν τον βασιλιά της Σουηδίας Μάγκνους Δ΄ να βασιλεύσει στη χώρα τους, ο Μάγκνους δέχθηκε και η Δανία έπαψε να υπάρχει σαν ενωμένο βασίλειο. Ο Ιωάννης Γ΄ του Χόλσταϊν κάλεσε τον Χριστόφορο να αναλάβει ξανά τον θρόνο της Δανίας, με τη βοήθεια του Ερρίκου του Μεκλεμβούργου και με 2000 οπλισμένους Γερμανούς ιππότες, ο Χριστόφορος επανήλθε αλλά χωρίς πλέον καμιά εξουσία. Η Δανία ουσιαστικά ήταν χωρισμένη ο Γεράρδος κατείχε τη Γιουτλάνδη και τη χειριζόταν σαν να είναι προσωπική του περιουσία, ο Ιωάννης έκανε από την άλλη το ίδιο πράγμα στη Φιονία και στη Σγιέλαν. Το 1231 ο Χριστόφορος επενέβη σε μια διαμάχη μεταξύ του Γεράρδου και του Ιωάννη υπέρ του δευτέρου με αποτέλεσμα την οριστική του ήττα, σύμφωνα με τους όρους της συνθήκης του επετράπη μονάχα να κρατήσει τον τίτλο του βασιλιά και να ζήσει σε μια απλή κατοικία στο Λόλλαντ η οποία κάηκε και αυτή από Γερμανούς μισθοφόρους. Ο Χριστόφορος φυλακίστηκε στο κάστρο του Άλχολμ στο οποίο πέθανε συντετριμμένος και ταπεινωμένος τον επόμενο χρόνο. Μετά τον θάνατο του Χριστόφορου το βασίλειο της Δανίας πέρασε στα χέρια των Γερμανών, έμεινε στην ιστορία σαν ο ανύπαρκτος βασιλιάς που υποθήκευσε τη Δανία στους Γερμανούς.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1300 την Ευφημία, κόρη του Μπόγκισλαβ Δ΄ δούκα της Πομερανίας και παιδιά του ήταν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Δανίας Κατηγορία:Οίκος των Έστριντσεν
Δάση Σεννονγκτζιά
Περιγραφή
μικρογραφία|230x230εσ|Πινακίδα που καλωσορίζει τον επισκέπτη στα Δάση Σεννονγκτζιά Καταλαμβάνει 3.253 τετραγωνικά χιλιόμετρα (1.256 τετραγωνικά μίλια) στη δυτικ;H Χαμπέι και το 2007 ο πληθυσμός εκτιμάται πως ήταν 74.000 κάτοικοι. Στις 17 Ιουλίου 2016, τα Δάση Σεννονγκτζιά καταχωρήθηκαν στη λίστα με τα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO ενώ καταλαμβάνουν την 50ή θέση στην λίστα με τα Μνημεία Κληρονομιάς που βρίσκονται στην Κίνα.
Ο πληθυσμός στην επαρχία Χαμπέι είναι κατά 95% Κινέζοι Χαν και κατά 5% Κινέζοι Τούτζια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δάση Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς Κατηγορία:Περιοχές της Κίνας
Λονλαί-λ'Αμπαιγί
Το Λονλαί-λ'Αμπαιγί (γαλλικά: Lonlay-l'Abbaye) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λονλεέν (γαλλικά: Lonléens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Λονλαί-λε-Τεσόν
Το Λονλαί-λε-Τεσόν (γαλλικά: Lonlay-le-Tesson) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λονλαιέν (γαλλικά: Lonlayens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν