cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μίχαελ Χάνεκε
Βιογραφία
Ο Χάνεκε πιστεύει ότι οι ταινίες πρέπει να προσφέρουν στο θεατή περισσότερο χώρο για φαντασία και εσωτερικές αναζητήσεις. Σύμφωνα με το σκηνοθέτη οι ταινίες με έντονη λεπτομέρεια και στοιχεία καθωσπρεπισμού υφίστανται μόνο για άσκοπη κατανάλωση από τους θεατές τους. Είναι συχνά δύσκολο για τους θεατές να κατανοήσουν τη φιλοσοφία του σκηνοθέτη και τα μηνύματα που επιθυμεί ο ίδιος να περάσουν μέσα από τη δουλειά του. Η σκηνοθετική του δράση στο θέατρο περιλαμβάνει έργα των: Αυγούστου Στρίντμπεργκ, Χάινριχ φον Κλάιστ και Γιόχαν Βόλφγκανγκ Γκαίτε, ενώ το 2006 έκανε το ντεμπούτο του στο Παρίσι ως σκηνοθέτης όπερας με τον Ντον Τζιοβάννι του Μότσαρτ. Επρόκειτο επίσης να σκηνοθετήσει την όπερα του Μότσαρντ Έτσι κάνουν όλες στη Νέα Υόρκη, αλλά αναγκάστηκε να αποσυρθεί από το εγχείρημα λόγω ασθενείας. Μερικές από τις επιρροές του σκηνοθέτη είναι το έργο των: Ρομπέρ Μπρεσόν, Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, Αντρέι Ταρκόφσκι, Μικελάντζελο Αντονιόνι, Αμπάς Κιαροστάμι και Κριστόφ Κισλόφσκι. Ο ίδιος αποκάλεσε τον Κιαροστάμι ως τον καλύτερο κινηματογραφιστή της δεκαετίας που πέρασε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αυστριακοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Γερμανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αυστριακοί σκηνοθέτες όπερας Κατηγορία:Γερμανοί σκηνοθέτες όπερας Κατηγορία:Αυστριακοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Βάλτερ Μπότε
Ο Βάλτερ Βίλχελμ Γκέοργκ Μπότε (Walther Wilhelm Georg Bothe, 8 Ιανουαρίου 1891 - 8 Φεβρουαρίου 1957) ήταν Γερμανός πυρηνικός φυσικός, ο οποίος μοιράστηκε το Νόμπελ Φυσικής το 1954 με τον Μαξ Μπορν.
Βιογραφία
Το 1913 εντάχθηκε στο νεοσυσταθέν Εργαστήριο Ραδιενέργειας του Ινστιτούτου Φυσικής και Τεχνολογίας Ράιχ (PTR), όπου παρέμεινε μέχρι το 1930, τα τελευταία χρόνια ως διευθυντής του εργαστηρίου. Υπηρέτησε στο στρατό κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου από το 1914 και ήταν αιχμάλωτος πολέμου των Ρώσων, επιστρέφοντας στη Γερμανία το 1920. Μετά την επιστροφή του στο εργαστήριο, ανέπτυξε και εφάρμοσε μεθόδους σύμπτωσης στη μελέτη των πυρηνικών αντιδράσεων, το φαινόμενο Κόμπτον, την κοσμική ακτινοβολία και τη δυαδικότητα κύματος - σωματιδίου της ακτινοβολίας, για τις οποίες θα λάβει το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1954, ενώ ένα χρόνο νωρίτερα (1953) του είχε απονεμηθεί και το Μετάλλιο Μαξ Πλανκ.
Το 1930 έγινε τακτικός καθηγητής και διευθυντής του Τμήματος Φυσικής του Πανεπιστημίου του Γκίσεν. Το 1932, έγινε διευθυντής του φυσικού και ακτινολογικού Ινστιτούτου του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης, αλλά οδηγήθηκε σε παραίτηση από την θέση αυτή εξαιτίας μελών του κινήματος Deutsche Physik, (Γερμανών επιστημόνων κατά του έργου του Εβραίου Άλμπερτ Αϊνστάιν). Για να αποτραπεί η αποδημία του από τη Γερμανία, διορίστηκε διευθυντής στο Ινστιτούτο Φυσικής του Ινστιτούτο Ιατρικών Ερευνών Kaiser Wilhelm (KWImF) στη Χαϊδελβέργη. Εκεί δημιούργησε το πρώτο επιχειρησιακό κύκλοτρο στη Γερμανία. Επιπλέον, έγινε ένας από τους διευθυντές των ερευνών για πυρηνική ενέργεια της Γερμανίας, γνωστής και ως Λέσχη Ουρανίου (Uranverein), οι οποίες ξεκίνησαν το 1939 υπό την εποπτεία του Γραφείου Προμηθειών του Στρατού.
Το 1946, εκτός από την διευθυντική του θέση στο Ινστιτούτο Φυσικής στο KWImf, αποκαταστάθηκε και ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης. Από το 1956 μέχρι το 1957 ήταν μέλος της ομάδας εργασίας για την Πυρηνική Φυσική στη Γερμανία (Arbeitskreis Kernphysik).
Μετά τον θάνατό του, το Ινστιτούτο Φυσικής του KWImF αναπτύχθηκε αυτόνομα, υπό την αιγίδα της κοινότητας Max Planck Society και στη συνέχεια έγινε το Ινστιτούτο Πυρηνικής Φυσικής Μαξ Πλανκ. Το όνομά του δόθηκε αργότερα στο κεντρικό κτίριο του νέου ινστιτούτου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί φυσικοί Κατηγορία:Πυρηνικοί φυσικοί Κατηγορία:Φυσικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής Κατηγορία:Γερμανοί νομπελίστες
Ο κράχτης
Ο κράχτης είναι μια κινηματογραφική ταινία που γυρίστηκε το 1964 σε σενάριο Νίκου Φώσκολου και σκηνοθεσία Κώστα Ανδρίτσου.
Πλοκή
Ο Τάσος, ένας εργάτης και πρώην ήρωας του πολέμου, που είναι αρραβωνιασμένος με τη συνάδελφό του Μίνα, ξεκινά μπροστάρης στους αγώνες των εργατών ενός εργοστασίου με σκοπό τη βελτίωση των συνθηκών εργασίας τους. Το εργοστάσιο διευθύνει ο Αλέξης, ο οποίος είναι ερωτευμένος με τη Γιούλα Μπογκοσιάν, την όμορφη χήρα στην οποία ανήκει το εργοστάσιο.
Τελικά, ο Τάσος καταλήγει διευθυντής του εργοστασίου, αφού φιλοξενείται και στην κρεβατοκάμαρα της Γιούλας, προκειμένου να σώσει τη μητέρα του, η οποία είναι άρρωστη, αλλά και να παντρέψει την αδελφή του, της οποίας ο αρραβωνιαστικός ετοιμάζεται να μεταναστεύσει για οικονομικούς λόγους. Στο μεταξύ, έχει εγκαταλείψει τη Μίνα παρότι εκείνη είχε μείνει έγκυος, η οποία παντρεύεται τελικά έναν παιδικό φίλο του Τάσου. Η ζωή του Τάσου καταστρέφεται, αφού χάνει πλέον τον αυτοσεβασμό του και προκαλεί την περιφρόνηση των ανθρώπων οι οποίοι τον εκτιμούσαν, ενώ το τελικό χτύπημα έρχεται, όταν ανακαλύπτει ότι η Γιούλα είναι τοξικομανής και ότι σύζυγός της είναι ακόμα ζωντανός.
Πληροφορίες
Η ταινία πραγματοποίησε στην πρώτη της προβολή 217.672 εισιτήρια και έλαβε την 21η θέση μεταξύ 93 ταινιών της περιόδου.
Αντώνης Καφετζόπουλος
Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία|Ο Καφετζόπουλος (αριστερά) με τη [[Ζωζώ Σαπουντζάκη και τον Άκη Σακελλαρίου στην παράσταση Αναζητώντας τον Αττίκ στο θέατρο Παλάς, Μάϊος 2018]] Τελείωσε το δημοτικό στο Ζωγράφειο, ενώ το 1964 ήρθε πρόσφυγας στην Αθήνα και φοίτησε στο 8ο Γυμνάσιο Αρρένων. Η καταγωγή της οικογένειάς του είναι από τη Βουχωρίνα Βοΐου του νομού Κοζάνης. Το 1969 εισήχθη στο Οικονομικό και Πολιτικό τμήμα της Νομικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, αλλά εγκατέλειψε τις σπουδές του το 1971.
Εργάστηκε ως στέλεχος δισκογραφικής εταιρείας και ως ηχολήπτης μουσικής, ενώ παράλληλα σπούδασε υποκριτική στην Δραματική Σχολή της Ευγενίας Χατζίκου. Η πρώτη του επαγγελματική εμφάνιση στο θέατρο ήταν κοντά στην Έλλη Λαμπέτη και στο έργο "Φιλουμένα Μαρτουράνο", ενώ στην τηλεόραση έγινε γνωστός από την "Αστροφεγγιά" και "Το μινόρε της αυγής" και την "Παραγγελιά" στον κινηματογράφο.
Έχει εργαστεί ως ηθοποιός, σκηνοθέτης και σεναριογράφος και έχει διδάξει σε σεμινάρια υποκριτικής και σεναρίου. Στις 15 Αυγούστου 2009 τιμήθηκε με το Βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας (Λεοπάρδαλη Α' Ανδρικού Ρόλου) στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λοκάρνο για την συμμετοχή του στην ταινία Ακαδημία Πλάτωνος, μια σημαντική διάκριση για τον ελληνόφωνο κινηματογράφο. Το Σεπτέμβριο του 2011 η ερμηνεία του στην ταινία «Άδικος Κόσμος» απέσπασε το «Ασημένιο Κοχύλι Καλύτερης Ανδρικής Ερμηνείας» στο Διεθνές Φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν.
Ο Αντώνης Καφετζόπουλος είναι φανατικός φίλος της επιστήμης και το διάστημα 2004-2005 παρουσίασε την εκπομπή "Εύρηκα" στο Mega Channel, μαζί με το Γιώργο Ζαρκαδάκη, ενώ από το 2007 συμμετέχει στην κριτική επιτροπή του διαγωνισμού Famelab για την επικοινωνία της επιστήμης. Το 2007 σκηνοθέτησε το θεατρικό έργο του Απόστολου Δοξιάδη με τίτλο "17η νύχτα" και θέμα το Θεώρημα της μη πληρότητας του Γκέντελ.
Πολιτική και προσωπική ζωή
Στις ευρωεκλογές του 2009 ήταν υποψήφιος με τους Οικολόγους Πράσινους και μετέπειτα με το Ποτάμι. Στις δημοτικές εκλογές του 2014 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος και αντιδήμαρχος δήμου Αθηνών με τον συνδυασμό του Γιώργου Καμίνη. Στις 18 Φεβρουαρίου 2016 παραιτήθηκε από την θέση του αντιδημάρχου και δημοτικού συμβούλου του δήμου Αθηνών μετά από ένα χρόνο ενεργής απασχόλησης στον δήμο. Τον διαδέχτηκε ο δημοτικός σύμβουλος Λευτέρης Παπαγιαννάκης.
Ο Αντώνης Καφετζόπουλος έχει παντρευτεί δύο φορές. Βρισκόταν σε σχέση εκτός γάμου για 25 χρόνια, μέχρι και τον Μάρτιο του 2016, οπότε ανακοινώθηκε ο χωρισμός τους, με την ηθοποιό Φαίη Κοκκινοπούλου, με την οποία έχει αποκτήσει έναν γιο τον Σπύρο γεννημένο το 1999. Από τον δεύτερο γάμο του απέκτησε το 1985 ακόμη έναν γιο, τον Γιώργο, ο οποίος επίσης ασχολείται με την υποκριτική.
Είναι υποστηρικτής της Α.Ε.Κ.
Θεατρικές παραστάσεις
Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες πολιτευτές Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Βασίλης Καπερνάρος
Ο Βασίλης Καπερνάρος (Εύβοια, 1950) είναι Έλληνας δικηγόρος, πολιτικός και στιχουργός. Διετέλεσε βουλευτής Β΄ Αθηνών την περίοδο 2012-2014.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1950 στην Εύβοια όπου ο πατέρας του, με καταγωγή από τη Μάνη, υπηρετούσε ως ενωμοτάρχης. Η μητέρα του Βασιλική κατάγεται από τη Παλιά Αρτάκη της Προποντίδας. Το Γυμνάσιο το ολοκλήρωσε στα Νέα Λιόσια, σημερινό Ίλιον, που παραμένει η οικογενειακή του κατοικία.
Επαγγελματική καριέρα
Πέρασε στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης και ολοκλήρωσε τις σπουδές του το 1974. Τότε κατατάχθηκε στο στρατό και υπηρέτησε ως έφεδρος αξιωματικός για 30 μήνες εκ των οποίων οι 8,5 στον Έβρο.
Πήρε το απολυτήριό του από την Λαμία και έπειτα ξεκίνησε από την αρχή την άσκησή του επαγγέλματος.
Μεταξύ άλλων, υπήρξε συνήγορος υπεράσπισης του βουλευτή της Χρυσής Αυγής Νίκου Κούζηλου στη δίκη της οργάνωσης, έχοντας υποστηρίξει το 2015 ότι η Χρυσή Αυγή δεν είναι εγκληματική οργάνωση.
Βουλευτής Β' Αθήνας
Το 2012, εξελέγη βουλευτής Β’ Αθήνας στις εκλογές του Ιουνίου του 2012 με τους Ανεξάρτητους Έλληνες, από όπου ανεξαρτητοποιήθηκε, κατόπιν επιστολής του στον Πρόεδρο της Βουλής στις 29 Μαΐου 2014 .Τον Γενάρη του 2015 ίδρυσε το πολιτικό κόμμα Ριζοσπαστικός Εθνικός Συναγερμός.Ως βουλευτής, αρνήθηκε οποιαδήποτε αποζημίωσή του για τη συμμετοχή του στις επιτροπές της Βουλής, αιτούμενος την καταβολή του ποσού που του αντιστοιχούσε στον τραπεζικό λογαριασμό της Εθνικής Τραπέζης, ο οποίος ανήκει στον Πανελλήνιο Σύλλογο Παραπληγικών. Ως ανεξάρτητος Βουλευτής, καταψήφισε και τις τρεις φορές το στηριζόμενο από τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, υποψήφιο για Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Σταύρο Δήμα.
Πατριωτική Ριζοσπαστική Ένωση
Το 2018 συμμετείχε στο Πολιτικό Συμβούλιο του φορέα Πατριωτική Ριζοσπαστική Ένωση, που είχε ως πρόεδρο τον, εκλεγμένο με τη Χρυσή Αυγή, ευρωβουλευτή Ελευθέριο Συναδινό, εκπρόσωπο στη Βουλή τον, εκλεγμένο με τη Χρυσή Αυγή και μετέπειτα καταδικασμένο σε 6 χρόνια κάθειρξη, Δημήτρη Κουκούτση, και μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου την, εκλεγμένη το 2015 ως βουλευτή της Χρυσής Αυγής, Δέσποινα Σβερώνη –Χονδρονάσιου.
Προσωπική ζωή
Του άρεσε η στιχουργική και εμφανίστηκε ως στιχουργός από πρωτοετής φοιτητής της Νομικής. Τραγούδια του έχουν μελοποιήσει ο Μίμης Πλέσσας, ο Χρήστος Νικολόπουλος, ο Χρήστος Δάντης, ο Θανάσης Πολυκανδριώτης, ο Ανδρέας Πρέζας κ.ά. Τραγούδια του έχουν ερμηνεύσει ο Δημήτρης Μητροπάνος, ο Πασχάλης Τερζής, η Ελένη Βιτάλη, η Δήμητρα Γαλάνη, ο Δημήτρης Ζευγάς, ο Χρήστος Δάντης, ο Μιχάλης Βιολάρης, ο Ηλίας Λοναρίδης, η Νάντια Καραγιάννη, ο Γιάννης Πλούταρχος, ο Γιώργος Μαργαρίτης, η Τζώρτζια κ.ά .Ηταν παντρεμένος με την Έλενα και έχουν δύο παιδιά.
Από το 2023 έχει σχέση με την Ελένη Στάμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Έλληνες αρχηγοί κομμάτων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τους Ανεξάρτητους Έλληνες Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Αθηνών Κατηγορία:Δημοτικοί Σύμβουλοι ανά την Ελλάδα
Δήμος Λειβαθούς
Ο Δήμος Λειβαθούς (γραμμ. ονομαστική: η Λειβαθώ) ήταν ένας από τους επτά δήμους και μία κοινότητα, στους οποίους διαιρούνταν διοικητικά η Κεφαλονιά την περίοδο που ίσχυσε το πρόγραμμα Καποδίστριας. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Κεφαλονιάς. Βρισκόταν στην νότια ακτή του νησιού. Αποτελούνταν από 11 δημοτικά διαμερίσματα και είχε (πραγματικό) πληθυσμό 4.663 κατοίκους. Έδρα του ήταν οι Κεραμειές. Τελευταίος Δήμαρχος ήταν ο Μιχαλάτος Θεόφιλος.
Στο δήμο περιλαμβάνονταν 11 Δημοτικά διαμερίσματα:
Δήμος Λειβαθούς Λ
Οργανισμός για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη
Ο  Οργανισμός για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ) (αγγλικά: Organization for Security and Co-operation in Europe - OSCE) είναι ο μεγαλύτερος διακρατικός οργανισμός για τη διαφύλαξη της ασφαλείας στον κόσμο. Ιδρύθηκε το 1975 στο Ελσίνκι ως Διάσκεψη για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη και μετονομάστηκε στο όνομα που έχει σήμερα το 1995.
Σκοπός της δημιουργίας του είναι η έγκαιρη αντιμετώπιση, η αποτροπή συγκρούσεων, η διαχείριση κρίσεων και η αποκατάσταση μετά από συγκρούσεις, καθώς και να προάγει τη συνεργασία στην περιοχή. Οι 57 χώρες που συμμετέχουν βρίσκονται στην Ευρώπη, τον Καύκασο, την Κεντρική Ασία και τη Βόρεια Αμερική και καλύπτουν το σύνολο του Βορείου ημισφαιρίου. Ως επίσημοι συνεργάτες του Οργανισμού αναγνωρίζονται επιπλέον 6 μεσογειακά κράτη, 4 ασιατικά και η Αυστραλία. Δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου ως φόρουμ Ανατολής - Δύσης.
Κράτη-μέλη
Τα κράτη που συμμετέχουν σήμερα είναι:
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ουκρανίας
Συστάθηκε το 1991 μετά την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και την ίδρυση του Ουκρανικού κράτους, με την ονομασία «Βίσα λίχα» (Вища ліга). Το 1996 ιδρύθηκε η Ένωση Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου Ουκρανίας (ПФЛ), η οποία ανέλαβε τη διεξαγωγή όλων των επαγγελματικών πρωταθλημάτων στη χώρα, αντικαθιστώντας την Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Ουκρανίας (ФФУ). Το 2008 δημιουργήθηκε μια πιο αυτόνομη οντότητα, η Ουκρανική Πρέμιερ-λίχα (УПЛ), αναλαμβάνοντας την ευθύνη διεξαγωγής του πρωταθλήματος, το οποίο πήρε την ονομασία «Πρέμιερ-λίχα».
Από την περίοδο 2015/2016, το πρωτάθλημα αναφέρεται με τη διακριτική ονομασία «Ліга Парі-Матч» λόγω της υφιστάμενης χορηγίας του από την Парі-Матч.
Λακκόπετρα Αχαΐας
Τοποθεσία
Η Λακκόπετρα βρίσκεται σε μια πεδινή περιοχή, κοντά στη θάλασσα, επί της Επαρχιακής Οδού Κάτω Αχαΐας-Άραξου, που οδηγεί συν τοις άλλοις στις πολύ γνωστές αχαϊκές παραλίες της Καλόγριας και του Γιανισκαρίου. Εγγύς της βρίσκονται τα χωριά Νιφοραίικα, Καλαμάκι και Λιμνοχώρι.
Απέχει λιγότερο από 3 χλμ από την ακτή του Πατραϊκού κόλπου, ενώ βρίσκεται σε υψόμετρο 30 μέτρων περίπου.
Ιστορικά στοιχεία
Πληθυσμοί από τα Ζουμπατοχώρια στα μέσα του 19ου αι. μετανάστευσαν στα πεδινά της δυτικής Αχαΐας και έφτιαξαν νέους μόνιμους οικισμούς, χωριά όπως η Λακκόπετρα, το Λιμνοχώρι, η Παραλίμνη κ.λπ. Σύμφωνα με την παρατιθέμενη βιβλιογραφία οι αρχικοί κάτοικοι του χωριού ήταν Αρβανίτες. Στα Ζουμπατοχώρια του Παναχαϊκού απαντάται η ονομασία Λακκοπετραίικο βουνό.
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού της Λακκόπετρας στον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Λοιπά στοιχεία
Η Λακκόπετρα διαθέτει καταστήματα διαφόρων ειδών, όπως σούπερ-μάρκετ, παντοπωλεία, καφετέριες, καφενεία, ξενώνες, φαρμακείο κ.ά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Λαρισσού Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Αχαΐας
Καλαθοσφαίριση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 / γυναίκες
Το τουρνουά καλαθοσφαίρισης γυναικών της 29ης Ολυμπιάδας διεξήχθη στο Πεκίνο, πρωτεύουσα της Κίνας, μεταξύ 9 και 23 Αυγούστου 2008.
Συμμετείχαν δώδεκα εθνικές ομάδες και στο βάθρο επαναλήφθηκε το σκηνικό της προηγούμενης διοργάνωσης: Χρυσό μετάλλιο για τις ΗΠΑ (4ο συνεχόμενο και 6ο συνολικά), αργυρό στην Αυστραλία και χάλκινο στη Ρωσία.
Πρόκριση μέσω ηπειρωτικών πρωταθλημάτων και προ-ολυμπιακού τουρνουά
Πέντε ομάδες προκρίθηκαν μέσω των ηπειρωτικών πρωταθλημάτων της FIBA, τα οποία έλαβαν χώρα τον προηγούμενο χρόνο. Σημειωτέον ότι η Αυστραλία, πρωταθλήτρια Ωκεανίας, είχε ήδη προκριθεί ως παγκόσμια πρωταθλήτρια, επομένως «χάρισε» την απευθείας πρόκριση στη Νέα Ζηλανδία. Επίσης, δώδεκα ομάδες έλαβαν απ' τις ίδιες διοργανώσεις δικαίωμα συμμετοχής στο προ-ολυμπιακό τουρνουά, όπου δόθηκαν τα τελευταία πέντε εισιτήρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολυμπιακά τουρνουά καλαθοσφαίρισης γυναικών Κατηγορία:Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2008
Παγκόσμιο πρωτάθλημα χειροσφαίρισης ανδρών
Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Χειροσφαίρισης ανδρών είναι η κορυφαία διοργάνωση που οργανώνεται από την Διεθνή Ομοσπονδία Χειροσφαίρισης (IHF), κάθε δύο χρόνια. Η πιο πρόσφατη διοργάνωση έγινε στην Πολωνία και στη Σουηδία, από τις 11 ως τις 29 Ιανουαρίου 2023 και τον τίτλο κατέκτησε η Δανία για 3η φορά νικώντας 34-29 στον τελικό τη Γαλλία.
Οι νικητές
Το πρώτο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανδρών διεξήχθη στη Γερμανία, το 1938, με τη συμμετοχή 10 ομάδων από την Ευρώπη.
Κουβενζανέ Γουόλις
Η Κουβενζανέ Γουόλις (αγγλικά: Quvenzhané Wallis, γενν. 28 Αυγούστου 2003) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός. Είναι γνωστή για τον πρωταγωνιστικό της ρόλο ως Χασπάπι στην πολυβραβευμένη ταινία φαντασίας Τα Μυθικά Πλάσματα του Νότου (Beasts of the Southern Wild, 2012). Για την ερμηνεία της έλαβε υποψηφιότητα για Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου και έγινε η νεότερη ηθοποιός που το κατορθώνει αυτό στη συγκεκριμένη κατηγορία.
Ζωή και καριέρα
Η Γουόλις γεννήθηκε στην πόλη Χούμα της Λουιζιάνα απο τους Κουλίντρια και Βέντζι Γουόλις. Η μητέρα της είναι δασκάλα και ο πατέρας της οδηγός φορτηγού. «Κούβεν», το πρώτο μέρος του ονομάτός της συνδυάζει τα πρώτα ονόματα των γονιών της και σύμφωνα με τη μητέρα της «ζανέ», το δεύτερο μέρος του ονομάτός της, σημαίνει «νεράιδα» στα σουαχίλι.
Στην ηλικία των 5, η Γουόλις αναγκάστηκε να πει ψέματα για την ηλικία της για να περάσει από δοκιμαστικό για τον πρώτο της ρόλο στην ταινία Τα Μυθικά Πλάσματα του Νότου (Beasts of the Southern Wild, 2012) καθώς το μικρότερο όριο ηλικίας ήταν 6. Τελικά κατάφερε να νικήσει 4.000 υποψήφιες για το ρόλο της Χασπάπι, το ατρόμητο κορίτσι που ζει με τον ετοιμοθάνατο πατέρα της σε μια κοινότητα σε ένα ποτάμι της Λουιζιάνα. Ο σκηνοθέτης της ταινίας, Μπεν Ζέιτλιν, δήλωσε πως όταν πέρασε από ακρόαση τη Γουόλις, αμέσως συνειδητοποίησε ότι ήταν αυτό που έψαχνε και άλλαξε το σενάριο ώστε να ταιριάζει με την προσωπικότητά της. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σάντανς στις 20 Ιανουαρίου 2012 όπου απέσπασε διθυραμβικές κριτικές και βραβεύτηκε με το Μεγάλο Βραβείο Επιτροπής και με το Βραβείο Φωτογραφίας. Το Μάιο του 2012, η Γουόλις ταξίδεψε μέχρι τη Γαλλία για να παρευρεθεί στην πρεμιέρα της ταινίας στο Φεστιβάλ Καννών και τον Ιανουάριο του 2013 έλαβε υποψηφιότητα για Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου και έγινε η νεότερη ηθοποιός που το κατορθώνει αυτό στη συγκεκριμένη κατηγορία.
Το 2013, ενσάρκωσε τον χαρακτήρα της Μάρκαρετ Νόρθαπ, στην κινηματογραφική ταινία 12 χρόνια σκλάβος (12 Years a Slave) καθώς συνεργάστηκε και με την εταιρία παραγωγής Sundance για δεύτερη φορά, παίρνοντας μέρος σε μια ταινία μικρού μήκους, που ονομάζεται Boneshaker. Το 2014, ενσάρκωσε τον πρωταγωνιστικό ρόλο, στο διεθνούς φήμης & πολυβραβευμένο μιούζικαλ Annie, με το οποίο, ήρθε υποψήφια για Χρυσή Σφαίρα και έλαβε έπαινο από τους περισσότερους σχολιαστές - θεατές, που βρίσκονταν εκεί, παρά το γεγονός οτι η συγκεκριμένη παράσταση θεωρείται μια κακή προσαρμογή του μιούζικαλ απο το θέατρο Brodway στην Νέα Υόρκη. Τον Μάιο του ίδιου έτους, σε ηλικία μόλις 11 ετών, πήρε τον τίτλο του κεντρικού προσώπου του Armani Junior, της σειράς παιδικού ρουχισμού του παγκοσμίου φήμης σχεδιαστή μόδας Giorgio Armani. Αυτό την καθιστά την πρώτη σημαντική προσωπικότητα του παιδιού να είναι το πρόσωπο της πολυτελούς μάρκας. Επίσης την ίδια χρονιά, έδωσε την φωνή της, στην ταινία Kahil Gibran's The Prophet, στον ρόλο της Αλμίτρα, η οποία έκανε πρεμιέρα στις 7 Αυγούστου 2015 ενώ το 2015, συμμετείχε και στην ταινία Fathers and Daughters.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ο ξένος της νύχτας
Ο ξένος της νύχτας είναι μια ελληνική πολεμική ταινία του 1960 σε σενάριο και σκηνοθεσία Έλλης Νεζερίτη.
Πλοκή
Η ταινία αφηγείται τις περιπέτειες ενός Άγγλου κομάντο (Μιχάλης Νικολινάκος) ο οποίος φτάνει με ένα υποβρύχιο στη Μύκονο που βρίσκεται υπό ιταλική κατοχή, με σκοπό να εγκαταστήσει έναν μυστικό πομπό. Μια νεαρή ντόπια (Δέσποινα Στυλιανοπούλου) τον βοηθά και ζει μαζί του μια έντονη ερωτική ιστορία.
Παραγωγή
Πρόκειται για μία από τις ελάχιστες ταινίες που πραγματεύονται θέματα σχετικά με τη δράση του Πολεμικού Ναυτικού.
Η ταινία πραγματοποίησε στην πρώτη της προβολή 10.253 εισιτήρια και κατατάχτηκε στην 41η σειρά σε σύνολο 58 ταινιών της περιόδου.
Εξωτερικές πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1960 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές πολεμικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Υδροξυδραζίνη
Η υδροξυλυδραζίνη (αγγλικά:hydroxyhydrazine) είναι ανόργανη χημική ένωση, η οποία περιέχει άζωτο, οξυγόνο και υδρογόνο, με μοριακό τύπο N2H4O, αν και παριστάνεται συνήθως με τον ημισυντακτικό τύπο NH2ΝΗOH. Ανήκει στις «θυγατρικές» (ή υποκατεστημένς) υδραζίνες.
Παραπομπές και σημειώσεις
Κατηγορία:Ανόργανες υδραζίνες Κατηγορία:Ασταθείς ενώσεις Κατηγορία:Οξειδάνια Κατηγορία:Υδρίδια
Ζαν-Μπατίστ Καμίλ Κορό
Ο Ζαν-Μπατίστ Καμίλ Κορό (Jean-Baptiste Camille Corot, 16 Ιουλίου 1796 – 22 Φεβρουαρίου 1875) ήταν Γάλλος ζωγράφος, γνωστός κυρίως για τις τοπιογραφίες του. Φιλοτέχνησε πορτρέτα, τοπία και συνέθεσε μεγάλους ιστορικούς πίνακες. Χαρακτηρίστηκε επίσης για τη γενναιοδωρία του, ενισχύοντας νέους καλλιτέχνες.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Παρίσι στις 16 Ιουλίου 1796 και οι γονείς του ήταν εύποροι έμποροι. Σπούδασε αρχικά στη Ρουέν και στη συνέχεια μαθήτευσε στο πλευρό ενός εμπόρου υφασμάτων, με την προοπτική να ακολουθήσει τις εμπορικές δραστηριότητες της οικογένειας. Ασχολήθηκε με το εμπόριο μέχρι την ηλικία των είκοσι έξι ετών, όταν ο πατέρας του, έδωσε τη συγκατάθεσή του προκειμένου να αφοσιωθεί επαγγελματικά στη ζωγραφική.
Θεωρείται πως ο Κορό έμαθε ελάχιστα από τους μεγάλους ζωγράφους της εποχής. Το 1825 επισκέφθηκε την Ιταλία και παρέμεινε για δύο χρόνια στη Ρώμη. Η εξοχή της Ρώμης θα του διδάξει το φως και την αξία της πινελιάς. Τα σχέδια που φιλοτέχνησε εκεί είναι αυθόρμητα, αντίθετα από τα τοπία που συνέθετε με μεγάλη και σοβαρή μελέτη. Το 1833 απέσπασε το πρώτο βραβείο στο Σαλόν ενώ το 1847 βραβεύτηκε με το μετάλλιο της Λεγεώνας Της Τιμής. Η καλλιτεχνική ωρίμανσή του, προετοίμασε το έδαφος για το πέρασμα στον νατουραλισμό. Από τη Γαλλία έκανε πολλά ταξίδια, επιστρέφοντας στην Ιταλία κατά καιρούς (1834, 1843), αλλά και στο Βέλγιο, στην Ολλανδία (1854), στην Αγγλία (1862) και μερικές φορές στην Ελβετία.
Η ζωγραφική του
Το 1850 η ζωγραφική του θα υποστεί μια σημαντική αλλαγή, προσεγγίζοντας ένα πιο νεφελώδες και τεχνικό ύφος, που προκάλεσε τη μεγαλύτερη αποδοχή του κοινού και των κριτικών. Ειδικά τα τοπία του, αποκτούν μεγαλύτερη ελευθερία και φαντάζουν ασημένια, επηρεασμένα εν μέρει και από τον ιμπρεσσιονισμό. Οι εικόνες κι οι σπουδές του είναι χωρίς αυτή τη νέα επεξεργασία.
Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Κομμούνας (1868) εγκατέλειψε το Παρίσι και διέμεινε αρχικά στο Arras και στη συνέχεια στο Douai για να επισκεφτεί τον φίλο του, Alfred Robaut, που εργάστηκε για τη βιογραφία του. Το 1870 εκλέχθηκε μέλος της κριτικής επιτροπής του Σαλόν. Κατά τη διάρκεια του Γαλλο-Πρωσσικού Πολέμου (1870), διέθεσε σημαντικό μέρος της περιουσίας του, για την άμυνα της χώρας του. Το 1872 αγόρασε ένα σπίτι για τον Ονορέ Ντωμιέ, προκειμένου να τον βοηθήσει όταν έμεινε τυφλός και χρεωκόπησε. Υποστήριξε επίσης οικονομικά την οικογένεια και τη χήρα του ζωγράφου Ζαν Φρανσουά Μιγέ (Jean-François Millet), όταν εκείνος πέθανε.
Ο Κορό πέθανε στις 22 Φεβρουαρίου 1875, στο Βιλ-ντ'Αβρύ (Ville-d'Avray), σε ηλικία 79 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κορο Ζαν-Μπατιστ Καμιλ Κορο Ζαν-Μπατιστ Καμιλ
Ιοκάστη
Η Ιοκάστη ήταν κόρη του Βοιωτού ήρωα Μενοικέα, αδελφή του Κρέοντα και της Ιππονόμης, συζύγου του Αλκαίου.
Ο μύθος
Αποτελεί το δεύτερο τραγικό πρόσωπο του «Θηβαϊκού Κύκλου», μετά τον Οιδίποδα. Παντρεύτηκε τον Λάιο, βασιλιά της Θήβας.
Επειδή δεν έκαναν παιδιά, αποφασίζει ο Λάιος να πάρει πυθικό χρησμό για το μέλλον του. Το Μαντείο των Δελφών του λέει να μην κάνει παιδιά, γιατί ο γιος, που θα αποκτήσει από την Ιοκάστη, θα τον σκοτώσει. Έτσι, αποκρύπτοντας το χρησμοδότημα, αποφεύγει τη συνεύρεση μαζί της.
Η Ιοκάστη όμως, σε ένα από τα μεθύσια του Λαΐου, επιδιώκει την επαφή μαζί του με αποτέλεσμα να γεννήσει αγόρι. Ο Λάιος της αποκαλύπτει το περιεχόμενο του χρησμού που είχε λάβει κάποτε και αποφασίζουν να παρατήσουν το νεογέννητο στο βουνό Κιθαιρώνα.
Έτσι διατάζουν έναν δούλο να δέσει τα πόδια του μωρού και να το αφήσει έκθετο στο βουνό. Ο δούλος, υπακούοντας δένει από τα πόδια το παιδί και το παρατά στο βουνό. Εκεί ένας βοσκός βρίσκει το αγοράκι και το παραδίδει στο βασιλικό ζεύγος της Κορίνθου, Πόλυβο και Μερόπη, που ήταν άτεκνο. Κατά μια άλλη μαρτυρία ο δούλος του Λαΐου ήταν αυτός που παρέδωσε το παιδί.
Περνούν τα χρόνια και ο Λάιος αποφασίζει να πάει στην Πυθία, να μάθει τι απέγινε το παιδί του. Σ' ένα τρίστρατο των Θηβών, τη «Σχιστή οδό», συναντά έναν νεαρό και εμπλέκεται μαζί του σε έντονο λεκτικό διάλογο. Αποτέλεσμα ήταν να προκληθεί ο θάνατός του, από τον νεαρό, μετά από μια σύντομη μάχη.
Τα νέα του θανάτου διαδίδονται γρήγορα στην πόλη, από τον μοναδικό διασωθέντα δούλο. Αναλαμβάνει την ηγεσία της Θήβας, ο αδελφός της Ιοκάστης, ο Κρέοντας. Τότε παρουσιάζεται στο προσκήνιο η Σφίγγα. Η αδυναμία του Κρέοντα να επιλύσει το πρόβλημα, τον οδηγεί να ανακηρύξει πως όποιος σκοτώσει την Σφίγγα θα πάρει ως έπαθλο την βασιλεία της Θήβας και θα παντρευτεί την Ιοκάστη, χήρα του Λαΐου.
Η Σφίγγα θανατώνεται από τον Οιδίποδα, ο οποίος ανακηρύσσεται βασιλιάς των Θηβών και σύζυγος της Ιοκάστης.
Η Ιοκάστη αποκτά με τον Οιδίποδα τέσσερα παιδιά: τους δίδυμους Ετεοκλή και Πολυνείκη, την Αντιγόνη και την Ισμήνη.
Μετά το φονικό της Σφίγγας, ξεσπά στη Θήβα λοιμός. Για επτά χρόνια η πόλη ταλανίζεται. Η διάνοια του Οιδίποδα δεν μπορεί να επιλύσει το πρόβλημα. Έτσι στέλνεται ο Κρέοντας στο Μαντείο των Δελφών ή, κατά τη συνηθέστερη μορφή του μύθου, πηγαίνει να βρει τον μάντη Τειρεσία για να μάθουν τι φταίει και πώς αυτό θα διορθωθεί. Στο έργο του Σοφοκλή «Οιδίπους Τύραννος» βλέπουμε πως αποκαλύπτεται ο Οιδίποδας ως ο υπαίτιος του λοιμού και ποιες ανόσιες πράξεις έκανε άθελά του.
Η Ιοκάστη, όταν έμαθε πως ο άντρας που παντρεύτηκε και έκανε παιδιά, ήταν γιος δικός της και του Λαΐου και πως ήταν αυτός ο φονιάς του, κλείστηκε στο δωμάτιό της και, αφού αγκάλιασε για τελευταία φορά τα παιδιά της, κρεμάστηκε.
Χαρακτηριστικό αποτελεί, στην ομηρική «Οδύσσεια», πως ο Οδυσσέας, όταν κατέβηκε στον Άδη (με οδηγίες της Κίρκης), της έδωσε να πιει αίμα για να μάθει τη ζωή της. Εκεί πήγε για να πάρει χρησμό από τον νεκρό Τειρεσία .
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιοκαστη
Καλλιρρόη Ι (υδροφόρο)
Καλλιρρόη Ι (Υδροφόρο) / 124, Υ/Φ 2
Κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία ‘Italy – Officine do Barni, Livarno’. Στην ενεργεία το 1913. Λεία πολέμου. Χωρητικότητας 120 τόνων. Εγκαταλείφθηκε στο νεώριο της Λέρου. Το 1950 εντάχθηκε στη δύναμη του Στόλου και παρέμεινε μέχρι το 1965.
Κατηγορία:Ελληνικά υδροφόρα πλοία
Σύνοδος του Αλχεθίρας
μικρογραφία Η λεγόμενη "Συνθήκη Αλχεθίρας" είναι η Διεθνής Συνθήκη που συνομολογήθηκε από την ομώνυμη Διεθνή Διάσκεψη Αλχεθίρας που συνήλθε από τις 16 Ιανουαρίου μέχρι τις 7 Απριλίου του 1906, στην ισπανική πόλη Αλχεθίρας, εξ ου και η ονομασία της, η οποία και υπήρξε πολύ σημαντική στην ιστορία του Μαρόκου.
Η Διάσκεψη αυτή συνήλθε στη "Κάζα Κονστουτοριάλ" (Δημαρχείο) της Αλχεθίρας κατά την οποία συνομολογήθηκε ή ομώνυμη συνθήκη με την οποία και εγκρίθηκαν τα σχέδια της Γαλλίας για την παρεμβολή της στο Μαρόκο, έναντι των οποίων η Αυτοκρατορία της Γερμανίας επεδίωκε, φαινομενικά, τη διατήρηση της ανεξαρτησίας του Μαρόκου.
Τη Συνθήκη αυτή αναγνώρισε και επικύρωσε στη συνέχεια ο τότε Σουλτάνος (Μουλάι) του Μαρόκου Αμπντούλ Αζίζ ο Δ' με ιδιαίτερο διάταγμα στις 18 Ιουνίου του ίδιου έτους. Σημειώνεται ότι της συνθήκης αυτής είχε προηγηθεί η Συμφωνία της Μαδρίτης (1880) με την οποία αναγνωρίστηκε η ανεξαρτησία του Μαρόκου. Συνέχεια δε της συνθήκης Αλχεθίρας ακολούθησε, έξι χρόνια μετά, το 1912, η Συνθήκη της Φεζ με την οποία αναγνωρίστηκε η μετάπτωση του Μαρόκου από κυρίαρχο κράτος σε Προτεκτοράτο της Γαλλίας.
Αιτία αυτής της μετάπτωσης ήταν αφενός μεν οι συνεχείς εξεγέρσεις των Βερβέρων και η αδυναμία εκ μέρους του τότε νεαρού Σουλτάνου να τις καταστείλει και αφετέρου οι μόνιμα αποικιοκρατικές βλέψεις της Γαλλίας και της διασφάλισης του δανείου που είχε παραχωρήσει στο Μαρόκο για την οργάνωση και ανόρθωση της χώρας.
Σημειώσεις
Η Συνδιάσκεψη της Αλχεθίρας αποτελεί σταθμό στη διπλωματική ιστορία της Ευρώπης. Η ολοκλήρωση και η συνομολόγηση της ομώνυμης συνθήκης συντελέστηκε μετά από ένα μακροχρόνιο έντονο παρασκήνιο εμπλοκών Ηγεμόνων, πρωθυπουργών, υπουργών Εξωτερικών και διπλωματών της Ευρώπης ακόμα και των ΗΠΑ. Με την συνομολόγηση του τελικού κειμένου έληξε και η λεγόμενη κρίση του Μαρόκου. Χαρακτηριστική υπήρξε σχετική γελοιογραφία της εποχής που παρουσίαζε τον ερυθρό αετό της Γαλλίας και τον εστεμμένο μαύρο αετό της Γερμανίας να "αετομαχούν" στο τραπέζι της Συνδιάσκεψης υπό τα έκπληκτα μάτια των συνέδρων, ενώ κάποια άλλη γελοιογραφία (του Πωντς) παρουσίαζε Γάλλο Αξιωματικό να ερωτοτροπεί με την δεσποινίδα Μαρόκο υπό τον τίτλο «Η συντροφιά των δύο» υπό τα έκπληκτα μάτια Άγγλου και Γερμανού αξιωματικού που ομολογούσαν πως ίσως είναι ανεπιθύμητοι αυτοί εκεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αλχεθίρας Κατηγορία:Ιστορία του Μαρόκου Κατηγορία:Αλχεθίρας Κατηγορία:Αποικιοκρατία
Γουίλις Γιουτζίν Λαμπ
Ο Γουίλις Γιουτζίν Λαμπ (Willis Eugene Lamb Jr., 12 Ιουλίου 1913 − 15 Μαΐου 2008) ήταν Αμερικανός φυσικός, ο οποίος μαζί με τον Πόλυκαρπ Κους κέρδισε το βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1955 «για ανακαλύψεις σχετικά με τη λεπτή υφή του φάσματος του υδρογόνου».
Ο Λαμπ νυμφεύθηκε την πρώτη σύζυγό του Ursula Schaefer το 1939. Το 1996 νυμφεύθηκε τη φυσικό Bruria Kaufman, με την οποία αργότερα χώρισαν. Το 2008 νυμφεύθηκε την Elsie Wattson.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί φυσικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής Κατηγορία:Αμερικανοί νομπελίστες Κατηγορία:Φυσικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Μέλη της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των Ηνωμένων Πολιτειών
Μαραμπού (ποιητική συλλογή)
Το Μαραμπού είναι η πρώτη συλλογή του Έλληνα ποιητή, Νίκου Καββαδία. Κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1933 από το περιοδικό Ο Κύκλος  και είναι αφιερωμένο στον Μεμά Γαλιατσάτο, φίλο του ποιητή.
Περίληψη
Ο Νίκος Καββαδίας στο Μαραμπού γράφει για ιστορίες ναυτικές που τον στιγμάτισαν, για ιστορίες που μόνο η εμπειρία της θάλασσας μπορεί να δημιουργήσει. Στις ιστορίες αυτές, απλοί άνθρωποι γίνονται τραγικοί ήρωες, όπως π.χ. ο Γουίλι ο Θερμαστής ή ο Πλοίαρχος Φλέτσερ. Σε όλα τα ποιήματα κυριαρχεί η αγάπη του για τη «γαλάζια έκταση». Στο βιβλίο υπάρχουν περιγραφές από καυγάδες, ιθαγενείς και πληρωμένους έρωτες, ενώ πολλἀ ποιήματα έχουν αυτοβιογραφικό χαρακτήρα.
Αξιομνημόνευτοι στίχοι
*Από το ποίημα Mal Du Depart.
Ποιήματα
Η συλλογή περιέχει 22 ποιήματα με τους εξής τίτλους:
Ονομασία συλλογής
Το μαραμπού είναι εξωτικό πουλί, συγγενικό με τον πελαργό. Έχει άσπρο γκρίζο  φτέρωμα, με  γυμνό ροζ λαιμό και κεφάλι. Ζει στην Αφρική και την Ασία. Η λέξη έχει αραβικές ρίζες και σημαίνει ασκητής, ερημίτης.
Τεχνικές/Χαρακτηριστικά
Η ποίηση του Νίκου Καββαδία είναι καθαρά βιωματική. Η θάλασσα είναι η πηγή έμπνευσής του. Το βιβλίο χαρακτηρίζεται από ιδιωματισμούς: Εξωτισμός, κοσμοπολιτισμός, υπερρεαλισμός. Τα ποιήματα είναι γραμμένα με μεθοδικό συνδυασμό παροξύτονης και πλεκτής ομοιοκαταληξίας.
Εκδόσεις
Εκτός από την πρώτη έκδοση από το περιοδικό «Ο Κύκλος», η συλλογή κυκλοφόρησε επίσης από τις εκδόσεις «Καραβίας» το 1947, από τον εκδοτικό οίκο «Γαλαξίας» (σε τέσσερις ανατυπώσεις, 1961-1971), από τον «Κέδρο» (σε 16 ανατυπώσεις, 1975-1989) και από τις εκδόσεις «Άγρα» (σε 20 ανατυπώσεις από τον Απρίλιο 1990 μέχρι τον Ιούλιο 2009).
Μελοποιήσεις
Η συγκεκριμένη ποιητική συλλογή έχει μελοποιηθεί πολλές φορές από γνωστούς συνθέτες όπως ο Θάνος Μικρούτσικος (ειδικά στο δίσκο Σταυρός Του Νότου), η Μαρίζα Κωχ, ο Γιάννης Σπανός, ο Δημήτρης Ζερβουδάκης και οι Ξέμπαρκοι. Τέλος, οι Πυξ Λαξ παρουσίασαν μια παραλλαγή των στίχων του ποιήματος Μαραμπού στο τραγούδι «Λένε για μένα».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαραμπού
Κατηγορία:Έργα του Νίκου Καββαδία Κατηγορία:Νεοελληνικές ποιητικές συλλογές
BioShock (βιντεοπαιχνίδι)
Το BioShock είναι βιντεοπαιχνίδι βολών πρώτου προσώπου τρόμου που αναπτύχθηκε από την 2K Boston (μετέπειτα Irrational Games) και την 2K Australia, και διανεμήθηκε από την 2K Games. Πρόκειται για την πρώτη προσθήκη στη σειρά BioShock. Το παιχνίδι κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 2007 για τα Microsoft Windows και το Xbox 360. Τον Οκτώβριο του 2008 δημιουργήθηκε port (αυτούσια μεταφορά) του παιχνιδιού για το PlayStation 3 από τις Irrational, 2K Marin, 2K Australia και Digital Extremes, ενώ τον Οκτώβριο του 2009 για το OS X από την Feral Interactive. Μία έκδοση του παιχνιδιού για κινητά αναπτύχθηκε από την IG Fun. Η ιδέα του παιχνιδιού αναπτύχθηκε από το μέλος της Irrational, Κεν Λεβίν. Βασίστηκε στις ιδέες του αντικειμενισμού, που γνωστοποιήθηκε από την Άυν Ραντ, με προσθήκη επιρροών από άλλους συγγραφείς, όπως ο Τζωρτζ Όργουελ. Το BioShock θεωρείται πνευματικός διάδοχος της σειράς βιντεοπαιχνιδιών System Shock, πάνω στην οποία έχουν εργαστεί αρκετά μέλη της Irrational, συμπεριλαμβανομένου του Λεβίν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια BioShock Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια βολών πρώτου προσώπου Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια επιβίωσης Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τρόμου Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Irrational Games Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Feral Interactive Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2007 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 3 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Xbox 360 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του iOS‎ Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με εναλλασσόμενη ιστορία Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στο 1960 Κατηγορία:Δυστοπικά βιντεοπαιχνίδια Κατηγορία:Προπαγάνδα στη μυθοπλασία Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με Unreal Engine Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με εναλλακτικούς τερματισμούς Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με Havok Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στον Καναδά Κατηγορία:Νικητές Interactive Achievement Award Κατηγορία:Υποθαλάσσια μυθοπλασία
Πόλεμος του Καυκάσου (1817-1864)
Πόλεμος του Καυκάσου ή Καυκάσιος Πόλεμος ήταν μια σειρά στρατιωτικών επιχειρήσεων που διεξήχθησαν από το 1817 έως το 1864 μεταξύ της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και διαφόρων λαών του Βόρειου Καύκασου που αντιστάθηκαν στην υποταγή. Ο πόλεμος είχε ως αποτέλεσμα την προσάρτηση του Βόρειου Καύκασου στη Ρωσία. Είναι ο πιο μακροχρόνιος πόλεμος που διεξήχθη στη ρωσική ιστορία.
Ιστορικό
μικρογραφία|250x250εσ|Μια σκηνή από τον Καυκάσιο πόλεμο, πίνακας του Φρανς Ρουμπώ. Μεταξύ 1804 και 1813, η Ρωσική Αυτοκρατορία κατέκτησε και προσάρτησε πολλά μικρά κράτη στον Νότιο Καύκασο, κατά τον Ρωσοπερσικό πόλεμο που έληξε το 1813 με τη συνθήκη του Γκουλιστάν. Καθώς οι Καυκάσιοι του βορά από την Τσετσενία και το Νταγκεστάν αποτελούσαν εμπόδιο στο δρόμο προς τα κατακτημένα εδάφη, ο τσάρος Αλέξανδρος Α' διέταξε τον στρατό να κατακτήσει και αυτές τις περιοχές.
Μέχρι το 1857, οι Τσετσένοι και οι λαοί του Νταγκεστάν εμπόδιζαν με επιτυχία τους Ρώσους να πάρουν τον έλεγχο της στρατηγικής σημαντικής περιοχής στον Καύκασο. Εκείνη τη χρονιά οι Ρώσοι σχημάτισαν το Ανεξάρτητο Καυκάσιο Σώμα με 200.000 άνδρες. Δύο χρόνια αργότερα ο ιμάμης Σαμίλ (25 Αυγούστου 1859) συνελήφθη τελικά από τους Ρώσους, γεγονός που συνέβαλε στο τέλος του πολέμου. Η τελευταία πράξη του πολέμου ήταν η κατάληψη από τους Ρώσους της βάσης των ανταρτών στην έρημο Kbaada το 1864.
Ο πόλεμος
Ο πόλεμος του Καυκάσου διεξήχθη υπό την ηγεμονία τριών τσάρων: του Αλέξανδρου Α', του Νικολάου Α' και του Αλέξανδρου Β'. Οι σημαντικότεροι Ρώσοι στρατιωτικοί ηγέτες είναι ο Αλεξέι Γιέρμολοφ (εκστρατεία 1816-1827), ο Μιχαήλ Βοροντσόφ (εκστρατεία 1844-1854) και ο Αλεξάντερ Μπαργιατίνσκι (εκστρατεία 1856-1862). μικρογραφία|250x250εσ|Εκστρατεία του στρατού του στρατηγού Αργκουτίνσκι-Ντολγορούκι το 1853, πίνακας του Φρανς Ρουμπώ (1892) Η ρωσική εισβολή συνάντησε σκληρή αντίσταση. Η πρώτη εκστρατεία, η οποία τελείωσε με τον θάνατο του Αλέξανδρου Α' και την εξέγερση των Δεκεμβριστών το 1825, σημείωσε ελάχιστες επιτυχίες μπροστά σε αυτό που οι Ρώσοι στρατιωτικοί ηγέτες θεωρούσαν μια εύκολη επιχείρηση: μια εκπληκτική αποτυχία, αφού ο ρωσικός στρατός ήταν αυτός που πρόσφατα είχε νικήσει τον Ναπολέοντα. Οι κάποιες επιτυχίες των Ρώσων αμαυρώθηκαν από αγριότητες, όπως η εξόντωση τοπικών πληθυσμών, συμπεριλαμβανομένων των Τσετσένων, που προκάλεσαν εσωτερικές αντιδράσεις, όπως του στρατηγού Μιχαήλ Ορλώφ, ο οποίος έγραψε : «Πιστεύω ότι παρ' όλη την ευφυΐα του, αυτός (ο Γιέρμολοφ) είναι ανίκανος να ειρηνεύσει αυτή τη χώρα. Η υποδούλωση των Τσετσένων και άλλων λαών αυτής της περιοχής είναι εξίσου δύσκολη με την ισοπέδωση του Καυκάσου. Αυτή η επιχείρηση δεν θα γίνει με ξιφολόγχες αλλά με τον χρόνο και τα φώτα που επίσης μας λείπουν. [...] Υπάρχει κάτι μεγαλειώδες σ' αυτόν τον συνεχιζόμενο πόλεμο και οι πύλες του ναού του Ιανού δεν κλείνουν στη Ρωσία, όπως στην αρχαία Ρώμη. Ποιος όμως από εμάς, μπορεί να καυχηθεί γι'αυτόν τον αιώνιο πόλεμο;». Ας σημειωθεί ότι αυτές οι σημειώσεις χρονολογούνται από το 1820 και ότι πέρασαν άλλα 44 χρόνια μέχρι να τελειώσει ο πόλεμος. μικρογραφία|250x250εσ|Οι Καυκάσιοι εγκαταλείπουν την περιοχή τους, πίνακας του Πιοτρ Γκρουίνσκι. μικρογραφία|250x250εσ|Παράδοση του Σαμίλ στον πρίγκιπα A.I. Μπαργιατίνσκι, πίνακας του Αλεξέι Κιβσένκο. Μεταξύ 1825 και 1830 η ένταση των επιχειρήσεων μειώθηκε, με τη Ρωσία να εμπλέκεται σε δύο ακόμη συγκρούσεις, κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στον Ρωσοτουρκικό πόλεμο (1828-1829) και κατά της Περσίας στον Ρωσοπερσικό Πόλεμο (1826-1828), στους οποίους σημείωσε σημαντικές επιτυχίες. Οι μάχες ξανάρχισαν στον Καύκασο, που είχε ενωθεί σε ένα στρατιωτικό-θεοκρατικό ισλαμικό κράτος, το Βόρειο Καυκάσιο Ιμαμάτο (1829 -1859), ενάντια στον μουλά Μοχάμεντ Γκάζι, στον Γκαμζάτ-μπεκ και τον διάδοχό του ιμάμη Σαμίλ, ο οποίος ηγήθηκε της αντίστασης των Καυκασίων ορεσείβιων από το 1834 μέχρι που συνελήφθη το 1859.
Η δεύτερη περίοδος ηρεμίας έλαβε χώρα με την εκεχειρία που συνήφθη με τον Σαμίλ τον Μάρτιο του 1855, όταν η Ρωσία ενεπλάκη στον Κριμαϊκό πόλεμο. Ωστόσο, η εκεχειρία ήταν βραχύβια και ο πόλεμος ξανάρχισε στα τέλη του ίδιου έτους.
Ο πόλεμος του Καυκάσου τελείωσε με την κατάκτηση του Βόρειου Καυκάσου και τη μαζική έξοδο των Μουσουλμάνων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία (κυρίως των Κιρκασίων).
Ο Σαμίλ ορκίστηκε πίστη στον Τσάρο και στη συνέχεια εξορίστηκε στην κεντρική Ρωσία. Ο πόλεμος τελείωσε επίσημα στις 2 Ιουνίου 1864 (21 Μαΐου στο Ιουλιανό ημερολόγιο), με δήλωση του Τσάρου.
Λογοτεχνία -Τέχνες
Ο πόλεμος του Καυκάσου ενέπνευσε Ρώσους καλλιτέχνες που απεικόνισαν σκηνές του πολέμου και συγγραφείς που σε έργα τους αποτύπωσαν διάφορα επεισόδια των εχθροπραξιών: Αλεξάντερ Πούσκιν, μεταξύ άλλων Ο αιχμάλωτος του Καυκάσου (1821), Μιχαήλ Λέρμοντοφ, Λέων Τολστόι: Χατζή Μουράτ (1896 - 1904) κ.ά..
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεμοι της Ρωσίας
Σεργκέι Μόσιν
Ο Σεργκέι Ιβάνοβιτς Μόσιν (Сергей Иванович Мосин, 14 Απριλίου 1849 - 8 Φεβρουαρίου 1902) ήταν Ρώσος μηχανικός και ο σχεδιαστής του τυφεκίου Μόσιν-Ναγκάντ.
Πρώτα χρόνια
Ο Μόσιν γεννήθηκε στο Ραμόν της περιφέρειας Βορόνεζ το 1849. Μπήκε στη στρατιωτική ακαδημία σε ηλικία 12 ετών, όπου διέπρεψε ως στρατιώτης. Το 1867, μπήκε στο Στρατιωτικό Γυμνάσιο Αλεξαντροφσκόε στη Μόσχα. Φεύγοντας από κει το 1870, αποφάσισε να πάει στο πυροβολικό τμήμα και μεταφέρθηκε στην Ακαδημία Mikhailovskoye Πυροβολικού. Αποφοίτησε το 1875 και μεταφέρθηκε στην οπλοστάσιο της Τούλα, όπου έγινε η επικεφαλής του τμήματος κατεργασίας.
Μόσιν-Ναγκάντ
Ήταν στην Τούλα όπου ο Μόσιν ξεκίνησε την καριέρα του ως σχεδιαστής όπλων στην αρχή φτιάχνοντας βελτιώσεις για το Μπέρνταν ΙΙ και αργότερα με τη συνεργασία με την Ναγκάντ να σχεδιάσει το τουφέκι τριών γραμμών του έτους 1891. Ο Μόσιν τελικά ανήλθε στο βαθμό του συνταγματάρχη και διορίστηκε ως διευθυντής του οπλοστασίου Σεστρόρετσκ.ref> πέθανε στις 8 Φεβρουαρίου του 1902 και θάφτηκε στην Τούλα.
Παράδοξο
Παράδοξο γενικά χαρακτηρίζεται οτιδήποτε αντιβαίνει στη κοινή αντίληψη ή κάτι που συμβαίνει και θεωρείται απίστευτο. Ως ουσιαστικό σημαίνει οτιδήποτε προκαλεί έκπληξη. Στον πληθυντικό τα «παράδοξα» περιλαμβάνουν ακόμη και έννοιες του αφύσικου και μυστηριώδους, ιδιαίτερα σε χώρους, μνημεία, κτίσματα κ.λπ.
Η έννοια του παράδοξου εξετάζεται τόσο από φιλοσοφική και φιλολογική ερμηνεία όσο και από επιστημονική έρευνα.
Πρακτικά στη φιλοσοφική και την επιστημονική σκέψη το πραγματικό παράδοξο εκθέτει τα θεμελιακά λάθη μας στην κατανόηση μιας κατάστασης εκ της οποίας προκύπτουν στο τέλος τα λογικά αδιέξοδα σε επιμέρους ζητήματα (παράδοξα), η έννοια πιθανώς παραπέμπει ετυμολογικά ακριβώς σε αυτή καθαυτή την αιτία του λογικού αδιεξόδου που είναι η θεμελιακά λάθος κατανόηση μιας κατάστασης η οποία γεννά τελικά το λογικό αδιέξοδο (παρά+δοξείν, λάθος νομιζόμενο). Π.χ. η λύση του κλασικού παράδοξου του αυγού και της κότας δίνεται αν κατανοήσουμε σωστά τις θεμελιώδεις διαδικασίες που αφορούν την εξέλιξη των ειδών.
Φιλοσοφία
Στη φιλοσοφική έρευνα ο όρος «παράδοξο» χαρακτηρίζει κάθε ιδέα αντίθετη προς τις εκάστοτε κρατούσες αντιλήψεις ή τη κοινή λογική, που όμως ενδεχομένως να περιέχει ως κεντρική έννοια κάποια ορθότητα ή και αλήθεια που δύσκολα όμως γίνεται νοητή από μέτριο νου. Τα παράδοξα αυτά έχουν διττή μορφή. Μιας μορφής, είναι εκείνα που προέρχονται είτε από πλάνη, είτε από επίδειξη σοφίας, που διατυπώνονται ως πρωτότυπες θεωρίες, που όμως, αντιτίθενται στα πορίσματα της πείρας και της υφιστάμενης επιστήμης. Η άλλη μορφή, είναι αυτή η προηγούμενη που, όμως με το πέρασμα του χρόνου, οι υποτυπώδεις στην αρχή αλήθειες και αποκαλύψεις (που είχαν χαρακτηριστεί παράδοξες) συμπληρώνονται και ολοκληρώνονται έτσι ώστε να καταλήξουν σε αναμφισβήτητου κύρους επιστημονικά επιτεύγματα. Αυτή η περίπτωση, κατά τη φιλοσοφία, ταυτίζεται και με την επιστημονική έρευνα του αντικειμένου, όπως φέρεται παρακάτω. Τέτοια περίπτωση ήταν αρχικά η θεωρία της κίνησης της Γης που αποτελούσε παράδοξο.
Επίσης και τα διδάγματα άλλων φιλοσοφικών σχολών όπως των κυνικών φιλοσόφων θεωρούνταν παράδοξα.
Φιλολογία
Στην αρχαία ελληνική φιλολογία με τον όρο "παράδοξα" αποκαλούνταν συλλογές (αναγνώσματα) περίεργων γεγονότων και φαινομένων που είχαν γίνει αντιληπτά από τους ανθρώπους, είτε αυτά προέρχονταν από τον βίο τους, είτε από τη φύση. Ο φιλολογικός αυτός κλάδος καλλιεργήθηκε κυρίως από τους Αλεξανδρινούς κατά την ελληνιστική περίοδο. Και ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο αυτοί που ασχολήθηκαν μ' αυτό το είδος ονομάσθηκαν "παραδοξογράφοι". Πρώτος δε παραδοξογράφος αναφέρεται ο Καλλίμαχος και μετά απ' αυτόν ο Αντίγονος ο Καρύστιος.
Επιστήμες
Η πρόοδος των επιστημών οφείλεται ακριβώς στην ερμηνεία των παραδόξων για την οποία η έρευνα πολλές φορές ήταν και πολύ επίπονη αλλά και επικίνδυνη όταν συγκρούονταν με το κατεστημένο ή την κρατούσα αντίληψη και πολλοί ήταν οι ερευνητές εκείνοι που έχασαν ακόμη και τη ζωή τους. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν ακόμη πολλά παράδοξα που η ερμηνεία τους δεν έχει εξηγηθεί και τέτοια είναι φαινόμενα, κτίσματα, αντικείμενα παλαιών πολιτισμών ή ιχνογραφήματα που προκαλούν βέβαιη έκπληξη και που μέχρι να ολοκληρωθεί η έρευνα - ερμηνεία τους θα συνεχίσουν να λέγονται παράδοξα ή μυστήρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παραδοξο
Αρρηφόριον
Το Αρρηφόριον ήταν τετράγωνο κτίσμα στο βορειοδυτικό μέρος της Ακρόπολης. Ήταν ο τόπος κατοικίας των δύο Αρρηφόρων, δύο κοριτσιών ηλικίας 7-11 ετών, που επιλέγονταν κάθε χρόνο για να υφάνουν τον Πέπλο της Αθηνάς με τον οποίο κάλυπταν το ξόανο της θεάς κατά τη γιορτή των Παναθηναίων. Επίσης κατά τη διάρκεια των Αρρηφορίων κουβαλούσαν τα Ιερά Σκεύη. Η κατασκευή του κτιρίου τοποθετείται χρονολογικά κατά το 470 π.Χ..
Σημερινή Κατάσταση
Το κτήριο εντοπίστηκε το 1886 από τους Γκέοργκ Κάβεραου και Παναγιώτη Καββαδία αλλά αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά από τον Γερμανό αρχαιολόγο Βίλελμ Δαίρπφελντ το 1920. Σώζονται μόνο τα θεμέλια των τριών φάσεων τα οποία λόγω της έκθεσής τους από την περίοδο της ανασκαφής διαβρώθηκαν σημαντικά. Για τον λόγο αυτό αποφασίστηκε η πλήρης κατάχωση των ευρημάτων ώστε να προστατευθούν. Αυτό πραγματοποιήθηκε το 2006 από την Υπηρεσία Συντήρησης Μνημείων Ακροπόλεως και σήμερα τα ίχνη του κτηρίου αυτού δεν είναι ορατά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ακρόπολη Αθηνών
Κάσπαρ Ντάβιντ Φρίντριχ
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Γκράιφσβαλντ της Βαλτικής, γιος του Αδόλφου, ιδιοκτήτη εργοστασίου σαπωνοποιίας και κηροποιΐας. Σε ηλικία επτά ετών έχασε τη μητέρα του και στα 14, τον αδελφό του, που πνίγηκε σε προσπάθεια να τον σώσει. Στα 16 του μαθήτευσε στον Γιόχαν Γκούφριτ Κβίστορπ, πανεπιστημιακό καθηγητή καλών τεχνών. Γνωρίστηκε με τον πάστορα-ποιητή Λούντβιχ Κοζενγκάρντεν και τέσσερα χρόνια αργότερα φοίτησε στην Ακαδημία Κοπεγχάγη. Το 1798 εγκαταστάθηκε στη Δρέσδη, ανθηρό καλλιτεχνικό και πολιτιστικό κέντρο, όπου έμεινε μόνιμα. Τρία χρόνια αργότερα επέστρεψε στη γενέτειρα του για μεγάλο διάστημα και γνώρισε τον ρομαντικό ζωγράφο Φίλιπ Όττο Ρούνγκε. Τον επόμενο χρόνο, επέστρεψε στη Δρέσδη και έδειξε έντονο ενδιαφέρον για τις μεγάλες πανοραμικές απόψεις.
Το 1805 συμμετείχε με δύο έργα με σέπια, σε διαγωνισμό στη Βαϊμάρη και απέσπασε το Α' Βραβείο, ενώ δύο χρόνια μετά, πραγματοποίησε τις πρώτες προσπάθειες στο τομέα της ελαιογραφίας. Τον επόμενο χρόνο φιλοτέχνησε το πρώτο μεγάλο του αριστούργημα Σταυρός Πάνω Στο Βουνό. Το 1810, έργα του εκτέθηκαν στην Ακαδημία Βερολίνου και αγοράστηκαν από το Φρειδερίκο Γουλιέλμο Γ΄ της Πρωσσίας.
Το 1816 έγινε μέλος της Ακαδημίας της Δρέσδης και δύο χρόνια μετά νυμφεύτηκε την Καρολίνε Μπόμερ, 20 χρόνια μικρότερή του. Το 1835 παθαίνει βαριά αποπληξία που θέτει τέλος στη καριέρα του. Πέθανε πέντε χρόνια αργότερα στη Δρέσδη, στις 7 Μαΐου, σε ηλικία 66 ετών.
Έργο
Η βαθιά θρησκευτική του πίστη κι η αγάπη του για τη γερμανική ύπαιθρο, αποτέλεσαν βασική πηγή έμπνευσής του, προβάλλοντας και εξυμνώντας την πνευματικότητα στη φύση. Το μεγαλύτερο μέρος της σταδιοδρομίας του καταγράφτηκε στη Δρέσδη, που μετά από αργά μα σταθερά βήματα, έγινε διάσημος με τη πρώτη παραγγελία που ανέλαβε. Στα επόμενα χρόνια καλλιέργησε εντελώς προσωπικό ιδίωμα και φιλοτέχνησε τοπία που διαπνέονται απ' έντονο μυστικισμό καθώς και θρησκευτικές αλληγορίες.
Χαρακτηρίστηκε εσωστρεφής και μελαγχολικός, αλλά ήταν επίσης πατριώτης κι αφοσιωμένος οικογενειάρχης. Παρά τη νόσο που τον καθήλωσε τα τελευταία χρόνια της ζωής του, οι καλλιτεχνικές του αναζητήσεις ήταν αδιάλειπτες και στους τελευταίους πίνακές του συνδύασε το λυρισμό με μια νέα αντίληψη των χρωμάτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ζωγράφοι  Κατηγορία:Ρομαντικοί ζωγράφοι