cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ευρωπαϊκός Οργανισμός Φαρμάκων
Προϋπολογισμός
Τα έσοδα του οργανισμού προέρχονται από χρηματοδότηση της Κοινότητας και από τα τέλη που καταβάλλουν οι επιχειρήσεις για τη χορήγηση και την παράταση της κοινοτικής άδειας κυκλοφορίας και για άλλες υπηρεσίες που παρέχονται από τον Οργανισμό. Στα έξοδα του Οργανισμού περιλαμβάνονται οι αμοιβές του προσωπικού, οι διοικητικές δαπάνες και οι δαπάνες υποδομής, τα έξοδα λειτουργίας καθώς και οι δαπάνες από σύναψη συμβάσεων με τρίτους.
Το 2018 ο προϋπολογισμός του Οργανισμού ανήλθε στα € 337,8 εκατομ., εκ των οποίων το 90% προήλθαν από τέλη και χρεώσεις, το 7% ήταν η επιδότηση της ΕΕ και το 3% προήλθαν από άλλες πηγές. Από αυτά πλήρωσαν € 127,6 εκατομ. σε εθνικούς οργανισμούς φαρμάκων για τη διενέργεια ελέγχων.
Αναφορές
Κατηγορία:Οργανισμοί στην Ευρώπη Κατηγορία:Ευρωπαϊκοί ιατρικοί και υγειονομικοί οργανισμοί
Web Gallery of Art
Η Web Gallery of Art (WGA) είναι εικονική διαδικτυακή πινακοθήκη. Παρουσιάζει ιστορικά ευρωπαϊκά έργα τέχνης, κυρίως των εποχών μπαρόκ, γοτθικής και Αναγέννησης. Τα έργα που παρουσιάζονται διατίθενται για εκπαιδευτικούς σκοπούς και για προσωπική χρήση.
Επισκόπηση
Στον ιστότοπο περιέχονται εικόνες περισσότερων από 35.000 έργων, ενώ περιλαμβάνεται και συνοδευτικό κείμενο, τόσο για κάθε έργο τέχνης όσο και για τον κάθε δημιουργό. Τα έργα και τα κείμενα είναι προσβάσιμα μέσω βάσης δεδομένων με δυνατότητα αναζήτησης. Η WGA αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα παραδείγματα συλλογής που συγκροτήθηκε από ανεξάρτητο φορέα και περιλαμβάνει υψηλής ποιότητας εικόνες ιστορικών έργων τέχνης.
Ο επισκέπτης μπορεί να επιλέξει το μέγεθος της εικόνας που θέλει να δει. Η περιήγηση συνοδεύεται από μουσική, ενώ διατίθενται και αφίσες των έργων τέχνης που περιλαμβάνει η βάση δεδομένων. Η δημιουργία αυτή ανήκει στους Εμίλ Κρεν (Emil Kren) και Ντάνιελ Μαρξ (Daniel Marx).
Πνευματικά δικαιώματα
Οι περισσότερες εικόνες της «πινακοθήκης» απεικονίζουν έργα χωρίς πνευματικά δικαιώματα, καθώς έχουν δημιουργηθεί πολύ προ του 1900 και όλοι οι καλλιτέχνες που περιλαμβάνει η συλλογή έχουν επίσης γεννηθεί πολύ πριν το 1900. Εν τούτοις, οι δημοσιευόμενες στον ιστότοπο αναπαραγωγές των έργων είναι δυνατό να υπόκεινται σε πνευματικά δικαιώματα. Η ίδια η WGA αναγράφει την εξής δήλωση περί πνευματικών δικαιωμάτων: Ελάχιστες πληροφορίες παρέχονται στις σελίδες παρουσίασης των εκθεμάτων, ως προς το ποιος είναι ο νόμιμος κάτοχος καθεμιάς. Στις ΗΠΑ, οι φωτογραφικές αναπαραγωγές δισδιάστατων έργων τέχνης που είναι "κοινό κτήμα" (public domain), είναι και αυτές κοινό κτήμα, ύστερα από την απόφαση της εκδίκασης της υπόθεσης της Bridgeman Art Library κατά της Corel Corporation. Ωστόσο, αυτό δεν ισχύει για τις εικόνες που απεικονίζουν τρισδιάστατα αντικείμενα, όπως π.χ. τα γλυπτά. Τα πνευματικά δικαιώματα των γλυπτών παραμένουν, επομένως, υπό καθεστώς ασάφειας. Τα πνευματικά δικαιώματα των κειμένων που περιλαμβάνονται σε κάθε σελίδα είναι επίσης ασαφή: Οι περισσότερες αναπαραγωγές στην "πινακοθήκη" εμφανίζονται ως εγγραφές καταλόγου που συνοδεύονται από κάποιο κείμενο, αλλά υπάρχουν επίσης και μικρά επεξηγηματικά κείμενα στις βιογραφίες των καλλιτεχνών ή σε σημαντικά έργα, τα οποία κείμενα είναι ατεκμηρίωτα ως προς τον δημιουργό τους.
Η βάση δεδομένων
Στη βάση δεδομένων περιέχονται 34.000 έργα περισσότερων από 4.000 καλλιτεχνών. Είναι ελεύθερα για "κατέβασμα" (με τους όρους που προαναφέρθηκαν) και η WGA έχει εκδώσει στατιστικά σχετικά με την εικονική συλλογή, διαθέσιμα σε ειδική σελίδα στατιστικών. Περιλαμβάνονται έργα που εκτίθενται όχι μόνο σε μουσεία, αλλά και σε εκκλησίες και ιδιωτικές συλλογές. Ακολουθεί πίνακας των ιδρυμάτων των οποίων η βάση δεδομένων διαθέτει περισσότερα από 50 έργα. Τα ονόματα των μουσείων παρατίθενται στην αντίστοιχη γλώσσα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία τέχνης Κατηγορία:Ιστότοποι
Άλφρεντ Άμπελ
Ο Άλφρεντ Πίτερ Άμπελ (γερμανικά: Alfred Peter Abel, 12 Μαρτίου 1879 - 12 Δεκεμβρίου 1937) ήταν Γερμανός ηθοποιός, σκηνοθέτης και παραγωγός. Από το 1913 και μέχρι τον θάνατό του, συμμετείχε σε 140 ταινίες του βωβού και του ομιλούντος κινηματογράφου. Η πιο γνωστή του, ωστόσο, ερμηνεία είναι ως Joh Fredersen, στην ταινία του Φριτς Λανγκ, Metropolis (1927).
Γεννημένος στη Λειψία, ξεκίνησε την καριέρα του, αρχικά, σε θέατρο της Λουκέρνης στην Ελβετία. Κατόπιν, σε θέατρα του Βερολίνου, όπου απέκτησε και φήμη. Ο Άμπελ, ξεκίνησε σχεδόν από την απαρχή του κινηματογράφου να συμμετέχει σε ταινίες, με το ντεμπούτο του να γίνεται το 1913, με το Eine Venezianische Nacht. Μερικές από τις πιο γνωστές του συμμετοχές είναι το Phantom (1922) και το Dr. Mabuse the Gambler (1922).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Γερμανοί άνδρες ηθοποιοί βωβών ταινιών Κατηγορία:Γερμανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Ρενέ Β΄ της Λωρραίνης
Ο Ρενέ Β΄ (Ανζέ, 2 Μαΐου 1451 - 10 Δεκεμβρίου 1508) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν κόμης του Βωντεμόν (1470-1508), δούκας της Λωρραίνης (1473 - 1508) και δούκας του Μπαρ (1503 - 1508). Διεκδίκησε τον θρόνο της Νάπολης, της Ιερουσαλήμ και το δουκάτο της Καλαβρίας.
Βιογραφία
Ο Ρενέ Β΄ ήταν γιος του Φρειδερίκου Β΄ κόμη του Βωντεμόν μέλος του κλάδου του Βωντεμόν από τον Οίκο της Λωρραίνης και της Γιολάντας των Καπετιδών-Ανζού δούκισσας της Λωρραίνης, κόρης του Ρενέ Α΄ της Νάπολης. Διεκδίκησε την Προβηγκία και το Δουκάτο της Καλαβρίας (1480 - 1493), το Βασίλειο της Νεαπόλεως και το Βασίλειο της Ιερουσαλήμ (1493 - 1508). Διαδέχθηκε τον θείο του Ιωάννη του Αρκούρ στην Κομητεία του Αρκούρ (1473), την οποία αντάλλαξε με την Κομητεία του Ωμάλ (1495)· κληρονόμησε τέλος την Κομητεία του Γκιζ (1504)
Δούκας του Μπαρ
Η Κομητεία της Βουργουνδίας μεταφέρθηκε στη Γαλλία με τη Συνθήκη του Αράς (1482), αυτό έδωσε ελπίδες στον Ρενέ αλλά με τη Συνθήκη του Σανλίς (1493) επέστρεψε στους Αψβούργους ακυρώνοντας τα σχέδια του. Η εξουσία που είχε στο Λουξεμβούργο ήταν επίσης ανύπαρκτη για τον Ρενέ, εκτός από την κατάκτηση του Βιρτόν το δουκάτο παρέμεινε όσο ζούσε στην κατοχή των Αψβούργων. Ο Ρενέ Β΄ διαδέχθηκε τον παππού του στο δουκάτο του Μπαρ ενώ η μητέρα του ζούσε (1480), κατέκτησε το Βιρτόν από το Λουξεμβούργο και το προσάρτησε στο Μπαρ (1482). Ο Πέτρος Β΄ του Μπουρμπόν αντιβασιλιάς και κηδεμόνας του ανήλικου βασιλιά Καρόλου Η΄ τον όρισε επίσημα δούκα του Μπαρ (1484).
Διεκδικητής της Νάπολης
thumb|250px|right|Τάφος του Ρενέ Β΄ της Λωρραίνης. Όταν πέθανε η μητέρα του Γιολάντα (1483), κληρονόμησε τα δικαιώματα της για τα βασίλεια της Νεαπόλεως και της Ιερουσαλήμ. Ταξίδευσε στην Ιταλία (1482) και νίκησε στη μάχη του Αντριά τον δούκα της Φερράρα σαν σύμμαχος με τη Δημοκρατία της Βενετίας. Ο Ρενέ Β΄ συμμετείχε στην πρώτη φάση του "Κακού Πολέμου" (1485), αλλά αποσύρθηκε γρήγορα. Όταν οι Ναπολιτάνοι τού πρόσφεραν το στέμμα της πόλης τους, ο Ρενέ Β΄ επιχείρησε εκστρατεία να την κατακτήσει, αλλά τις προσπάθειές του σταμάτησε ο Κάρολος Η΄ της Γαλλίας, που διεκδικούσε το βασίλειο για τον εαυτό του. Συγκρούστηκε με τον δεύτερο εξάδελφό του Ιωάννη Δ΄ του Ριέ για την κληρονομιά των γιαγιάδων τους· τού παραχώρησε την κομητεία τού Αρκούρ, ενώ ο ίδιος διατήρησε αυτές του Ελμπέφ και του Μπριόν και δέχτηκε την κομητεία του Ωμάλ.
Ο Ρενέ Β΄ αρρώστησε σε ένα κυνήγι στο Φάινς και πέθανε σε ηλικία 57 ετών (10 Δεκεμβρίου 1508).
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1471 την Ιωάννα του Αρκούρ, κόμισσα τού Τανκαρβίλλ· το 1485 ο γάμος ακυρώθηκε.
Έκανε δεύτερο γάμο το 1485 στην Ορλεάνη με τη Φιλίππη των Έχμοντ, κόρη τού Αδόλφου δούκα τού Χέλρε και παιδιά του ήταν:
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες της Λωρραίνης Κατηγορία:Δούκες της Καλαβρίας Κατηγορία:Κόμητες της Προβηγκίας Κατηγορία:Μονάρχες της Νεαπόλεως Κατηγορία:Επίτιμοι βασιλείς της Ιερουσαλήμ
519 Συλβανία
Η Συλβανία (Sylvania) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,86. Ανακαλύφθηκε το 1903 από τον Αμερικανό αστρονόμο Ρέιμοντ Σμιθ Ντούγκαν, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Συλβανίας εκτιμάται σε 48,25 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,1676. Η Συλβανία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 17 ώρες και 58 λεπτά, μία μάλλον αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Συλβανια
Α.Ο. Χαλκίς
Ο Αθλητικός Όμιλος Χαλκίς (Α.Ο.Χ., γνωστός και ως Α.Ο. Χαλκίδας) είναι αθλητικός σύλλογος της Χαλκίδας. Έχει έδρα το Δημοτικό Στάδιο Χαλκίδας. Τα χρώματα της ομάδας είναι το μπλε και το μαύρο και το έμβλημά της είναι η νύμφη Αρέθουσα.
Δημιουργήθηκε το 1967, ύστερα από αναγκαστική συγχώνευση που επέβαλε το δικτατορικό καθεστώς του Ολυμπιακού Χαλκίδος και του Ευρίπου Χαλκίδος. Ένας από τους μεγαλύτερους παράγοντες και πρωταρχικό μέλος του Α.Ο. Χαλκίς ήταν ο Τάσος Καμπούρης, το όνομα του οποίου έχει δοθεί στο Κλειστό Γυμναστήριο Κανήθου της πόλης.
Ιστορία
Ο «Ολυμπιακός Χαλκίδος», ιστορικός σύλλογος της πόλης με έτος ίδρυσης το 1926, πρωταγωνιστούσε στο επαρχιακό ποδόσαφαιρο και τη σεζόν 1963-64 έπαιξε στην Α΄ Εθνική. Προήλθε απο την συγχώνευση δύο συνοικιακών ομάδων, του Ηρακλή και του Άρη.
Δημιουργία του Α.Ο.Χ.
Τη σεζόν 1966-67 και οι δυο δυνατές ομάδες της πόλης βρέθηκαν στη Β΄ Εθνική, στον 2ο όμιλο, όπου τερμάτισαν στην 4η (ο Ολυμπιακός) και στην 9η θέση (ο Εύριπος). Το καλοκαίρι του 1967 γίνεται η συγχώνευση του Ολυμπιακού Χαλκίδας και του Ευρίπου. Σε μια ιστορική γενική συνέλευση στον κινηματογράφο Νίκη, τα δύο πρώτα θέματα που τέθηκαν προς συζήτηση ήταν η ονομασία της νέας ομάδας και η εκλογή διοικητικού συμβουλίου. Αποφασίστηκε ομόφωνα το όνομα της νέας ομάδας να είναι «Αθλητικός Όμιλος Χαλκίς» (Α.Ο. Χαλκίς), γιατί θέλανε να εκπροσωπεί επάξια την πόλη της Χαλκίδας. Στο άλλο θέμα της διοίκησης και πάλι ομόφωνα αποφασίστηκε πρόεδρος να είναι ο τότε αιρετός δήμαρχος, Σκούρας και το Δ.Σ (επταμελές) να έχει σαν μέλη από τρεις συμβούλους που θα προέρχονταν από κάθε ομάδα. Έτσι ξεκίνησε ο Α.Ο. Χαλκίς, από την Β' Εθνική και την επόμενη χρονιά, 1968-69, ανέβηκε στην Α' Εθνική κατηγορία αλλά δεν κατάφερε να παραμείνει και δεύτερη σεζόν. Μέχρι το 1989 η ομάδα αγωνιζόταν στην Β' Εθνική και 6 φορές στην Γ'. Από το 1989 η ομάδα της Χαλκίδας έπαιζε μεταξύ Γ' και Δ' Εθνικής. Από το 1996-2003 η ομάδα ήταν Δ' Εθνική. Το 2003-04 ο Α.Ο. Χαλκίς επέστρεψε στην Γ' Εθνική. Όμως οι τότε πρόεδροι Κορλός και Πολυκράτης φρόντισαν να αδειάσουν το ταμείο του Α.Ο. Χαλκίς και να στείλουν τον Α.Ο. Χαλκίς την επόμενη χρονιά στο τοπικό πρωτάθλημα όπου παρέμεινε για 6 χρόνια.
Απόσχιση του Ολυμπιακού Χαλκίδος
Μετά το τέλος της δικτατορίας και έπειτα από αίτηση που υποβλήθηκε στο πρωτοδικείο Χαλκίδας, η δικαιοσύνη δέχθηκε πως η συγχώνευση των δύο συλλόγων ήταν παράνομη. Έτσι ο Ολυμπιακός δραστηριοποιήθηκε εκ νέου και συγχωνεύθηκε με τον Πρωτέα Χαλκίδας.
Έμβλημα
Έμβλημα της ομάδας αποτελεί η νύμφη Αρέθουσα.
Φίλαθλοι
Ο Σύλλογος Φιλάθλων Χαλκίδας Τρελά Νερά επιλέγει την θύρα 3 για να δει τους εντός έδρας αγώνες της ομάδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Εύβοιας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1967 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1967
Antonov An-70
Το Antonov An-70 είναι ένα στρατιωτικό/εμπορευματικό τετρακινητήριο αεροσκάφος νέας γενιάς.
Η παρθενική πτήση του πρωτότυπου έγινε το 1994. Η Ρωσία και η Ουκρανία έχουν, σύμφωνα με τα στοιχεία του 2002, υπογράψει σύμφωνο για διαχείριση τυχόν οικονομικών απωλειών μεριδίου 50-50. Κατά την παρθενική του πτήση, το πρωτότυπο An-70 καταστράφηκε ύστερα από εναέρια σύγκρουση με ένα An-72, το οποίο και κινηματογραφούσε την πτήση του πρώτου. Το δεύτερο πρωτότυπο υπέστη σοβαρές ζημιές κατά την διάρκεια αναγκαστικής προσγείωσης.
Το An-70 παρέχει όλες τις τελευταίες αεροναυτικές ευκολίες: fly-by-wire, οθόνες πολλαπλών ενδείξεων, ενώ έχει γίνει εκτεταμένη χρήση συνθετικών υλικών. Οι κινητήρες του, τέσσερις turboprop Progress D-27, εφοδιασμένοι με έλικες αντίθετης περιστροφής (contra-rotating). Η χρήση τέτοιου είδους κινητήρων, δίνει την δυνατότητα στο An-70 να αναπτύσσει ταχύτητες εφάμιλλες των αεροσκαφών τζετ, ενώ η κατανάλωση είναι αυτή ενός ελικοφόρου αεροσκάφους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεταγωγικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη Antonov Κατηγορία:Αεριωθούμενα στρατιωτικά αεροσκάφη
Σαιντ-Αν (Γουαδελούπη)
Το Σαιντ-Αν (γαλλικά: Sainte-Anne, γουαδελουπιανό κρεόλ: Sentann’) είναι γαλλική κοινότητα στον υπερπόντιο νομό και περιοχή της Γουαδελούπης. Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαινταναί (γαλλικά: Saintannais). Η Σαιντ-Αν αποτελεί σήμερα ένα από τα τρία μεγαλύτερα παραθαλάσσια θέρετρα του νησιού. Ιδρύθηκε από Καπουτσίνους μοναχούς το 1691 και για μεγάλο διάστημα υπήρξε ένα απλό, μικρό ψαροχώρι 19 χιλιόμετρα ανατολικά από το Πουάντ-α-Πιτρ. Οι πρώτες δε γραπτές πηγές για την περιοχή αναφέρουν την παρουσία ενός παρεκκλησιού κοντά στη θέση που βρίσκεται σήμερα η κεντρική εκκλησία του οικισμού. Με την αλματώδη οικονομική ανάπτυξη (εξαγωγή ζάχαρης και ρουμιού) - και παρά τον Επταετή Πόλεμο κατά τον οποίο ο βασικός οικισμός καταστράφηκε από τους Άγγλους (1759), το λιμάνι της Σαιντ-Αν έγινε η έδρα του Ναυαρχείου κατά τον 18ο αιώνα. Μεταξύ 1870 και 1940 υπήρχαν 34 εργοστάσια στην περιοχή, αποτελώντας την πιο πυκνή συγκέντρωση μεταποιητών ζάχαρης στο νησί. Δύο όμορφες, προστατευμένες από ύφαλους αμμώδεις παραλίες με σκιερούς φοίνικες καρύδας το έκαναν τουριστικό προορισμό μετά την κρίση του ζαχαροκάλαμου. Τα πρώτα μεγάλα ξενοδοχεία χτίστηκαν στην περιοχή μετά το 1970. Το 2019, ο τοπικός δήμος είχε 24.151 κατοίκους, μειωμένος κατά 2,04% σε σύγκριση με το 2013. Καλύπτοντας μια συνολική έκταση 80,3 km2, η κοινότητα της Σαιντ-Αν βρίσκεται στη μέση της νότιας ακτής του Γκραντ-Τερ και οι δαντελωτές παραλίες της προστατεύονται εν μέρει από τα ρεύματα του Ατλαντικού Ωκεανού από έναν κοραλλιογενή ύφαλο. Το κλίμα εκεί είναι τροπικό και ευχάριστο.
Στην Σαιντ-Αν βρίσκεται και η φημισμένη παραλία Καραβέλ (ή αλλιώς παραλία του ξενοδοχείου Club Med), ίσως η πιο όμορφη παραλία του νησιού πλαισιωμένη από κοκοφοίνικες, ιγκουάνα, ψιλή άμμος και τιρκουάζ νερά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Γουαδελούπης
Μνημείο Πεσόντων και Δολοφονημένων στην Ανατολή
Το Μνημείο Πεσόντων και Δολοφονημένων στην Ανατολή (πολωνικά: Pomnik Poległym i Pomordowanym na Wschodzie) είναι μνημείο στη Βαρσοβία της Πολωνίας, το οποίο τιμά τα θύματα της σοβιετικής εισβολής στην Πολωνία κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και των επακόλουθων καταστολών. Αποκαλύφθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου 1995, στην 56η επέτειο της σοβιετικής εισβολής του 1939.
Ιστορία
Κατά την εποχή της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας, οι πολωνικές κομμουνιστικές αρχές συνεργάστηκαν με τη Σοβιετική Ένωση για να λογοκρίνουν πληροφορίες σχετικά με τη σοβιετική εισβολή στην Πολωνία το 1939 και τις καταστολές που πραγματοποιήθηκαν κατά του πολωνικού πληθυσμού κατά την περίοδο της σοβιετικής κατοχής από το 1939-1941, όπως καθώς και οι επακόλουθες καταστολές μετά τη σοβιετική κατάληψη της Πολωνίας το 1944-5, ιδίως η άρνηση της σοβιετικής υπαιτιότητας για τη σφαγή του Κάτιν του 1940. Μετά την πτώση των κομμουνιστικών κυβερνήσεων στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη το 1989, οι νέες αρχές στην Πολωνία ενέκριναν επίσημα ένα έργο για τη δημιουργία ενός αριθμού μνημείων που τιμούν αυτά τα γεγονότα.
Το Μνημείο Πεσόντων και Δολοφονημένων στην Ανατολή σχεδιάστηκε από τον Μακσιμίλιαν Μπισκούπσκι και βρίσκεται στη διασταύρωση των οδών Μουρανόφσκα και Στρατηγού Βουντίσουαφ Άντερς στη Βαρσοβία. Ο Μπισκούπσκι σχεδίασε το μνημείο το 1991, η κατασκευή ξεκίνησε στις 18 Αυγούστου 1995 και παρουσιάστηκε επίσημα στις 17 Σεπτεμβρίου 1995, στην 56η επέτειο της σοβιετικής εισβολής του 1939. Παρόντες στην τελετή αποκάλυψης ήταν ο Αρχιεπίσκοπος της Πολωνίας Γιούζεφ Γκλεμπ, ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου του Πολωνικού Στρατού Ταντέους Βιλέτσκι, ο Δήμαρχος της Βαρσοβίας Μάρτσιν Σφιεντσίτσκι, ο Πρωθυπουργός της Πολωνίας Γιούζεφ Ολέκσι και ο Πρόεδρος της Πολωνίας Λεχ Βαλέσα. Η κατασκευή του μνημείου ανατέθηκε από την πολωνική κυβέρνηση, μη κυβερνητικές οργανώσεις και ιδιώτες.
Περιγραφή
Το μνημείο ανεγέρθηκε προς τιμήν των Πολωνών που σκοτώθηκαν και δολοφονήθηκαν στην Ανατολή, ιδίως εκείνων που απελάθηκαν σε στρατόπεδα εργασίας στη Σιβηρία (μετά τη σοβιετική εισβολή στην Πολωνία) και τα θύματα της σφαγής του Κάτιν. Έχει ύψος περίπου 7 μέτρα και είναι κατασκευασμένο από μπρούτζο. Το άγαλμα δείχνει ένα σωρό από θρησκευτικά σύμβολα (σταυροί καθολικών και ορθοδόξων, καθώς και εβραϊκά και μουσουλμανικά σύμβολα) σε μία σιδηροδρομική φορτάμαξα, η οποία είναι στημένη σε ράγες. Κάθε στρωτήρας εμφανίζει τα ονόματα των τόπων από τους οποίους οι Πολωνοί πολίτες απελάθηκαν για να χρησιμοποιηθούν ως καταναγκαστικοί εργάτες στην ΕΣΣΔ, και τα ονόματα των στρατοπέδων, των συλλογικών αγροκτημάτων, των εξόριστων χωριών και των διαφόρων φυλακίων του γκουλάγκ που ήταν οι προορισμοί τους, συμπεριλαμβανομένης των τοποθεσιών μαζικής δολοφονίας που χρησιμοποιήθηκαν από το σοβιετικό Λαϊκό Κομισαριάτο Εσωτερικών Υποθέσεων.
Ένας από τους σταυρούς τιμά τη μνήμη του ιερέα Στέφαν Νιεντζιέλακ, ακτιβιστή του Κάτιν που δολοφονήθηκε υπό μυστηριώδεις συνθήκες το 1989. Το μνημείο περιλαμβάνει επίσης τον Πολωνικό Σταυρό της Ανδρείας και έναν Πολωνικό Αετό με σχοινί γύρω του και την ημερομηνία της σοβιετικής εισβολής στην Πολωνία να εμφανίζεται από κάτω. Το μνημείο φέρει δύο επιγραφές: Poległym pomordowanym na Wschodzie («Για τους πεσόντες στην Ανατολή») και ofiarom agresji sowieckiej 17. IX.1939. Ναρόντ 17. IX.1995 («Για τα θύματα της σοβιετικής εχθρικότητας 17. IX.1939. Το πολωνικό έθνος 17. IX.1995»).
Τελετή μνήμης και παπικές επισκέψεις
Μια ετήσια τελετή μνήμης πραγματοποιείται στο μνημείο στις 17 Σεπτεμβρίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μνημεία στη Βαρσοβία Κατηγορία:Μνημεία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην Πολωνία Κατηγορία:Υπαίθρια γλυπτά στην Πολωνία
Μαλίκ Σαχ Α΄
Ο Μαλίκ Σαχ Α΄ ή Μουίζ αντ-Ντούνυα ουά αντ-Ντιν Τζαλάλ αντ-Ντάουλαχ Χασάν Μαλίκ-Σαχ ιμπν Μουχάμμαντ (16 Αυγούστου 1055 - 19 Νοεμβρίου 1092), Μέγας Σουλτάνος των Σελτζούκων (1072 - 1092) ήταν γιος και διάδοχος του Αλπ Αρσλάν. Στη νεότητα του συμμετείχε σε όλες τις εκστρατείες στο πλευρό του πατέρα του και του Μεγάλου Βεζίρη Νιζάμ αλ-Μουλκ, σε μία από αυτές ο Αλπ Αρσλάν τραυματίστηκε θανάσιμα και πέθανε σε τέσσερις μέρες (1072). Ο Μαλίκ Σαχ τον διαδέχτηκε στον θρόνο των Σελτζούκων αλλά o θείος του Καβούρτ που διεκδικούσε τον θρόνο τον αμφισβήτησε, ήταν ωστόσο ο ίδιος ο νόμιμος διάδοχος και νίκησε τον Καβούρτ. Την περίοδο που ο Μαλίκ Σαχ Α΄ ήταν Σουλτάνος της αυτοκρατορίας την πραγματική εξουσία είχε ο βεζίρης Νιζάμ αλ-Μουλκ.
Ο Μαλίκ Σαχ Α΄ πέρασε το υπόλοιπο διάστημα σε πολέμους απέναντι στο Χανάτο των Καραχανιδών στα ανατολικά και στις προσπάθειες του να αποκαταστήσει την τάξη στην Καυκασία. Ο τρόπος θανάτου του παραμένει αίνιγμα, σύμφωνα με πολλούς δηλητηριάστηκε από τον νέο βεζίρη, κατά άλλους δηλητηριάστηκε από τους οπαδούς του παλιού βεζίρη. Το όνομα Μαλίκ Σαχ με το οποίο έμεινε γνωστός είναι διπλό, προέρχεται από το Αραβικό πρόθεμα "Μαλίκ" που σημαίνει "βασιλιάς" και από το Περσικό "Σαχ" που σημαίνει επίσης "βασιλιάς".
Πρώτα χρόνια
Ο Μαλίκ Σαχ Α΄ πέρασε τα νεανικά του χρόνια στο Ισφαχάν στην Περσία, ο Πέρσης ιστορικός του 12ου αιώνα Μουχάμαντ Μπίν Αλι Ραουαντί τον περιγράφει ψηλό, σωματώδη με ισχυρό δέρμα. Σε ηλικία 9 ετών (1064) συμμετείχε μαζί με τον Πέρση βεζίρη στην εκστρατεία του πατέρα του στην Καυκασία. Την ίδια χρονιά ο μικρός Μαλίκ Σαχ παντρεύτηκε την Τουρκάν Χατούν, κόρη του χάνου των Καραχανιδών, Ιμπραχίμ Ταμγκάχ. Ο Αλπ Αρσλάν οργάνωσε μία τελετή κοντά στο Μερβ στην οποία ανακήρυξε τον γιο του Μαλίκ Σαχ διάδοχο του θρόνου και του έδωσε δώρο το Ισφαχάν. Ο Μαλίκ Σαχ συμμετείχε στην εκστρατεία του πατέρα του στη Συρία (1071), την εποχή που ο πατέρας του πολεμούσε με τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Ρωμανό Δ΄ Διογένη στη Μάχη του Μαντζικέρτ έμενε στο Χαλέπι. Την επόμενη χρονιά (1072) ο Μαλίκ Σαχ συνόδευσε τον πατέρα του μαζί με τον βεζίρη Νιζάμ αλ-Μουλκ σε εκστρατεία στην Υπερωξιανή απέναντι στους Καραχανίδες. Ο Αλπ Αρσλάν τραυματίστηκε θανάσιμα από τον Χωρέσμιο Γιουσούφ και ο Μαλίκ Σαχ έγινε αρχηγός του στρατού, σε τέσσερις μέρες πέθανε ο πατέρας του και ανακηρύχτηκε αυτοκράτορας.
Άνοδος
thumb|250px|right|Ο Μαλίκ Σαχ Α΄ στον θρόνο του - μικρογραφία του 14ου αιώνα Με την άνοδο του στον θρόνο αμφισβητήθηκε από τον θείο του Καβούρτ, του έστειλε ένα μήνυμα με τη φράση "εγώ είμαι ο μεγαλύτερος αδελφός του πατέρα σου, έχω περισσότερα δικαιώματα στην κληρονομιά από εσένα που είσαι ανήλικος γιος". Ο Μαλίκ Σαχ Α΄ του απάντησε : "κανένας αδελφός δεν έχει κληρονομιά όσο υπάρχει γιος". Η απάντηση εξόργισε τον Καβούρτ που κατέλαβε το Ισφαχάν, ακολούθησε μάχη στο Χαμαντάν που κράτησε τρεις μέρες (1073). Ο Καβούρτ είχε στη συνοδεία τους επτά γιους του και τον στρατό του από Τουρκομένους, ο στρατός του Μαλίκ Σαχ περιείχε αιχμάλωτους πολέμου και στρατιωτικά σώματα που αποτελούσαν Κούρδοι και Άραβες. Στη διάρκεια της μάχης οι Τουρκομένοι που υπηρετούσαν τον στρατό του Καβούρτ στράφηκαν εναντίον του, ο Μαλίκ Σαχ τον νίκησε και τον αιχμαλώτισε. Ο Καβούρτ άρχισε να παρακαλάει συγχώρεση και δήλωσε ότι θα αποσυρθεί μόνιμα στο Ομάν, ο χαλίφης απέρριψε την πρόταση σαν ένδειξη αδυναμίας, ο ίδιος στραγγαλίστηκε σε λίγες μέρες και δύο από τους γιους του τυφλώθηκαν.
Κατακτήσεις
Ο Μαλίκ Σαχ Α΄ διόρισε τον Κουτλούγκ-Τεγκίν κυβερνήτη στη Φαρς και τον Σαβ-Τεγκίν κυβερνήτη στο Κεμάν. Ο Μαλίκ Σαχ Α΄ στράφηκε κατόπιν εναντίον των Καραχανιδών που επιτέθηκαν στη Βακτρία όπου, μετά τον θάνατο του πατέρα του, κυβερνούσε ο αδελφός του Αγιάζ, ο Αγιάζ δεν μπόρεσε να τους αποκρούσει και θανατώθηκε. Η Βακτρία ανακαταλήφθη και ο Σαβ-Τεγκίν πήρε τα κλειδιά της πόλης, ο Μαλίκ Σαχ Α΄ παρέδωσε τη Βακτρία και την Μπλαχ σε έναν άλλο αδελφό του. Την ίδια περίοδο ο Γαζναβίδης κυβερνήτης Ιμπραήμ κυρίευσε το βόρειο Χορασάν, ο Μαλίκ Σαχ Α΄ τον νίκησε αλλά στη συνέχεια έκλεισε ειρήνη μαζί του, έδωσε την κόρη του σύζυγο στον γιο του Ιμπραήμ Μεσούντ Γ΄.
Ο Μαλίκ Σαχ Α΄ διέταξε τον Τούρκο οπλαρχηγό Αργκάρ να αποκαταστήσει ότι είχε καταστρέψει με τις επιδρομές του στις περιοχές του Σιρβανσάχ (1074). Την ίδια εποχή διόρισε τον γιο του Καβούρτ Ρουκν αλ-Ντάουλα (898 - 976) Σουλτάνο-Σάχη του Κεμάν. Την επόμενη χρονιά (1075) έστειλε στρατό υπό την ηγεσία του Σαβ-Τεγκίν να κατακτήσει το Άρραν που κυβερνούσε ο Σαδαδίδης Φαντλούν Γ΄. Ο Σαβ-Τεγκίν το κατέκτησε εύκολα και ο Μαλίκ Σαχ Α΄ έδωσε στον Φαντλούν Γ΄ δώρο σαν αποζημίωση το Γκοργκάν. Ο Μαλίκ Σαχ Α΄ προχώρησε σε νέες μεταρρυθμίσεις και ίδρυσε πολλά ιδρύματα, την εποχή του το ημερολόγιο του Τζαλάλι μετατράπηκε στην έκδοση του Ισφαχάν. Ο Μαλίκ Σαχ Α΄ κατέκτησε τη Σαμαρκάνδη με τη βοήθεια του τοπικού κλήρου και φυλάκισε τον Καραχανίδη κυβερνήτη που ήταν ανεψιός της συζύγου του Τουρκάν Χατούν. Βάδισε κατόπιν στη Σεμιρέτσιε και έκανε τον Καραχανίδη Χαρούν Χαν ιμπν Σουλεϊμάν κυβερνήτη στην Κασγκάρ.
Θάνατος
Ο Μαλίκ Σαχ Α΄ πέθανε ενώ κυνηγούσε (19 Νοεμβρίου 1092), σύμφωνα με φήμες που κυκλοφορούσαν δηλητηριάστηκε από τον νέο χαλίφη ή από οπαδούς του δολοφονημένου χαλίφη Νιζάμ αλ-Μουλκ. Η σύζυγος του Τουρκάν Χατούν διέταξε να μεταφερθεί το σώμα του στο Ισφαχάν, τάφηκε σε ένα Μεντρεσέ. Μετά τον θάνατο του η Αυτοκρατορία των Σελτζούκων έπεσε σε χάος καθώς αντίπαλοι κλάδοι της οικογένειας βρέθηκαν σε εμφύλια σύγκρουση για τη διαδοχή. Η κατάσταση επιδεινώθηκε όταν έφτασε η Α΄ Σταυροφορία (1098 - 1099) που έκοψε μεγάλα τμήματα στη Συρία και την Παλαιστίνη από την αυτοκρατορία των Σελτζούκων. Η επιτυχία της Α΄ Σταυροφορίας οφείλεται στο χάος που δημιουργήθηκε μετά τον θάνατο του Μαλίκ Α΄.
Οικογένεια
Γιοι του ήταν:
Πηγές
Κατηγορία:Σελτζούκοι Σουλτάνοι
Γριμοάλδος της Βαυαρίας
Ο Γριμοάλδος (γερμ. Grimoald, Grimwald, απεβ. 725) από τον Οίκο των Αγιλολφιδών ήταν δούκας της Βαυαρίας περίπου από το 715 ως το τέλος του.
Βιογραφία
Στην αρχή έγινε συγκυβερνήτης με τους μεγαλύτερους αδελφούς του Θεοδοβέρτο, Θεοβάλδο και Τάσιλο Β΄ και έπειτα, από περίπου το 719, μόνος του.
Ο πατέρας του είχε διαιρέσει το δουκάτο, αφού πρώτα έκανε τους δύο μεγαλύτερους γιους του συγκυβερνήτες του το 715. Με το τέλος του Θέοδου το 716, το διαιρεμένο δουκάτο βυθίστηκε σε εμφύλιο πόλεμο· όλα τα αδέλφια είχαν αποβιώσει ως το 719, εκτός του Γριμοάλδου. Δεν είναι σίγουρο αν η διαίρεση του δουκάτου ήταν εδαφική ή συγκυβέρνηση μόνο, αλλά αν ήταν το πρώτο, φαίνεται πιθανό ότι η έδρα του Γριμοάλδου ήταν το Φράιζινγκ, που μετά ευνόησε ως επισκοπική έδρα, ή το Σάλτσμπουργκ, που έπειτα το έκανε πρωτεύουσα των ειδών (όπως αναφέρει το Vita Corbiani).
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες της Βαυαρίας Κατηγορία:Οίκος των Αγιλολφιδών
Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας
Η Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας (αγγλικά: Golden Globe for Best Director) είναι ένα έτησιο βραβείο που απονέμεται από την Ένωση Ανταποκριτών Ξένου Τύπου του Χόλυγουντ για να βραβεύσει τον καλύτερο σκηνοθέτη της κινηματογραφικής βιομηχανίας.
Έχοντας κερδίσει τέσσερις υποψηφιότητες, ο Ελία Καζάν έχει τιμηθεί συχνότερα σε αυτή την κατηγορία. Ο Μάρτιν Σκορσέζε, ο Κλιντ Ίστγουντ, ο Ντέιβιντ Λιν, ο Μίλος Φόρμαν και ο Όλιβερ Στόουν βρίσκονται στην δεύτερη θέση με τρεις νίκες. Ο Στίβεν Σπίλμπεργκ έχει τις περισσότερες υποψηφιότητες (12) και έλαβε το βραβείο δύο φορές, ενώ η Μπάρμπρα Στράιζαντ είναι η μοναδική γυναίκα που έχει κερδίσει το βραβείο.
Στις ακόλουθες λίστες, τα πρώτα ονόματα, τα οποία εμφανίζονται με έντονα γράμματα σε μπλε φόντο, είναι οι νικητές και τα ακόλουθα ονόματα είναι οι υπόλοιποι υποψήφιοι. Τα χρόνια που δίνονται είναι εκείνα στα οποία προβλήθηκαν οι υπό εξέταση ταινίες, και όχι η χρονιά της τελετής που πραγματοποιείται τον Ιανουάριο του επόμενου έτους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χρυσές Σφαίρες
Κνωσός (αεροναυαγοσωστικό)
Κνωσός (Αεροναυαγοσωστικό), Ρ-268 ΑΕΡΟΝΑΥΑΓΟΣΩΣΤΙΚΟ ΤΥΠΟΥ ‘ABEKING’
Ένα από τα τρία (3) όμοιου τύπου σκάφη που ναυπηγήθηκαν, για να αντικαταστήσουν τα τύπου ‘ΑΔΑΜΙΔΗΣ’, στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά. Ύψωση Ελληνικής Σημαίας στις 1 Νοεμβρίου 1978. Ιδίου τύπου πλοία ‘Δήλος ΙΙ’, ‘Κνωσός’ και ‘Λίνδος’. Στο σύνολο ναυπηγήθηκαν δέκα (10), τα επτά (7) παραχωρήθηκαν στο Λιμενικό Σώμα και την Τελωνιακή Υπηρεσία.
Παρελήφθη την 1 Νοεμβρίου 1978. Τον Μάρτιο 2002 διεγράφη από το Π.Ν. Παραδόθηκε στην Κυπριακή Δημοκρατία και μετονομασθηκε σε Κερύνεια, P-02.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ελληνικά Ναυαγοσωστικά
Ηρακλεωνάς
Ο Ηρακλεωνάς ή Ηράκλειος Β΄ (3 Μαϊου 626 - 642) ήταν γιος του μέγιστου αυτοκράτορα Ηρακλείου και της δεύτερης συζύγου και ανεψιάς του Μαρτίνας. Γεννήθηκε την εποχή που ο πατέρας του βρισκόταν σε εκστρατεία στην Ανατολή απέναντι στους Άραβες. Ο πατέρας του όρισε στη διαθήκη του να τον διαδεχτούν ως Συναυτοκράτορες ο Ηρακλεωνάς και ο μεγαλύτερος ετεροθαλής αδελφός του Κωνσταντίνος Γ΄ από την πρώτη σύζυγο του πατέρα του Φαβία Ευδοκία, η μητέρα του Μαρτίνα ορίστηκε "κηδεμόνας και Συναυτοκράτορας". Ο Μέγας Ηράκλειος πέθανε τον Φεβρουάριο του 641 από Οίδημα τον διαδέχθηκαν οι δύο γιοι του όπως όρισε στη διαθήκη του. Ο Κωνσταντίνος Γ΄ πέθανε πρόωρα σε τρεις μήνες από Φυματίωση, ο Ηρακλεωνάς παρέμεινε μόνος αυτοκράτορας υπό την κηδεμονία της μητέρας του. Τον Νοέμβριο του 641 ο Ηρακλεωνάς και η μητέρα του ανατράπηκαν από τον Αρμένιο σφετεριστή Βαλεντίνο, στον θρόνο τοποθετήθηκε ο ανήλικος γιος του Κωνσταντίνου Γ΄ Κώνστας Β΄. Ο Ηρακλεωνάς και η Μαρτίνα ρινοκοπήθηκαν και εξορίστηκαν στη Ρόδο, πέθανε την επόμενη χρονιά.
Πρώτα χρόνια
Τα τελευταία χρόνια του αυτοκράτορα Ηρακλείου η Βυζαντινή αυτοκρατορία δέχτηκε επίθεση από τους Άραβες, ανάγκασαν το Θέμα Μεσοποταμίας να πληρώσει φόρο υποτέλειας, οι πόλεις Έδεσσα Μεσοποταμίας και Δάρα κυριεύθηκαν. Την ίδια χρονιά άλλος ένας Αραβικός στρατός υπό την ηγεσία του Αμρ ιμπν αλ-Ας επιτέθηκε στη Βυζαντινή Αίγυπτο, κυρίευσε τις παραλιακές πόλεις της Αιγύπτου αλλά δεν μπόρεσε να διασχίσει τον Νείλο επειδή δέχτηκε αντίσταση από τον Βυζαντινό στρατηγό Ιωάννη. Μετά από μια αιματηρή μάχη ανάμεσα στον Ιωάννη και τον Αμρ ιμπν αλ-Ας ο Ιωάννης έχασε αλλά ο Αμρ ιμπν αλ-Ας ζήτησε από τον χαλίφη Ουμάρ ιμπν αλ-Χαττάμπ νέες ενισχύσεις. Ο στρατηγός Θεόδωρος που αντικατέστησε τον Ιωάννη συγκέντρωσε όλες τις δυνάμεις του στο Φρούριο της Βαβυλώνας, το μεγαλύτερο φρούριο της Αιγύπτου. Το καλοκαίρι του 640 ο Αμρ ιμπν αλ-Ας είχε συγκεντρώσει 15.000 άντρες. Με τις δυνάμεις αυτές ο Αμρ συνέτριψε τον Θεόδωρο βόρεια από τη Βαβυλώνα πριν πολιορκήσει το ίδιο το φρούριο.
Συμβασιλέας
Ο Ηρακλεωνάς ανακηρύχτηκε Καίσαρας από τον πατέρα του αυτοκράτορα Ηράκλειο (630) και στη συνέχεια προήχθη σε Αύγουστο (4 Ιουνίου 638), η τελετή έγινε στο Παλάτι της Δάφνης μαζί με τον μικρότερο αδελφό του Δαυίδ που ανακηρύχτηκε Καίσαρας. Μια περιγραφή της τελετής παρουσιάζεται στο Περί βασιλείου τάξεως, αφαίρεσαν το καλυμμάχιον (Καισαρικό καπέλλο) από το κεφάλι του Ηρακλεωνά και του τοποθέτησαν το αυτοκρατορικό στέμμα, το καλυμμάχιον τοποθετήθηκε στο κεφάλι του Δαυίδ. Ο Ηράκλειος ο Μέγας πέθανε (11 Φεβρουαρίου 641) και τον διαδέχθηκαν οι δυο γιοι του, ανακηρύχτηκαν αυτοκράτορες τον Μάιο του ίδιου χρόνου. Την εποχή που ανακηρύχτηκαν αυτοκράτορες ο Κωνσταντίνος Γ΄ ήταν 29 ετών και ο Ηρακλεωνάς 15 αφήνοντας την πραγματική εξουσία στον Κωνσταντίνο. Το Βυζαντινό κοινό σεβάστηκε τη διαθήκη του Ηρακλείου αλλά δυσαρεστήθηκε έντονα από τη διαδοχή επειδή ο Ηρακλεωνάς ήταν γιος παράνομου γάμου του μεγάλου αυτοκράτορα και είχε τη φήμη του νόθου. Άλλο ένα γεγονός που ενόχλησε έντονα το Βυζαντινό κοινό ήταν η απουσία στη στέψη του 10χρονου γιου του Κωνσταντίνου Γ΄ Κώνστα, αυτό θα μπορούσε να τον αποκλείσει από τη διαδοχή.
Ο Κωνσταντίνος Γ΄ πληροφορήθηκε από τον Υπουργό Οικονομικών Φιλάγριο ότι ο πατέρας του είχε δημιουργήσει έχει δημιουργήσει ένα θησαυροφυλάκιο για τη Μαρτίνα που το διαχειριζόταν ο Πατριάρχης Πύρρος. Προσπάθησε να κάνει κατάσχεση σε αυτό, τα έσοδα του ήταν τεράστια και έφταναν 2.016.000 Σόλιδος, θα μπορούσε να διαχειριστεί με αυτά ολόκληρο τον θερινό του στρατό. Ο Βαλεριανός διορίστηκε αρχιστράτηγος της Ανατολής με την ελπίδα να απελευθερώσει την παραλιακή Αίγυπτο, ο στρατηγός Θεόδωρος δεν μπορούσε να αποκρούσει τις Αραβικές επιθέσεις. Ο Κύρος Αλεξανδρείας διορίστηκε διοικητής της Αιγύπτου με την ελπίδα να οχυρώσει την Αλεξάνδρεια, οι Άραβες αφού κατέλαβαν τη Βαβυλώνα ήταν έτοιμοι να την πολιορκήσουν. Σύμφωνα με τη διαθήκη του Ηρακλείου η Μαρτίνα θα έπρεπε να είναι κηδεμόνας και συναυτοκράτειρα, αυτή ωστόσο παράκουσε και ενεργούσε μόνη της αγνοώντας τον θετό της γιο με αποτέλεσμα ο λαός της Κωνσταντινούπολης να διχαστεί σε δύο παρατάξεις. Η παράταξη του Κωνσταντίνου Γ΄ ήταν ισχυρότερη αλλά η απώλεια της Αιγύπτου έφερε μεγάλη πτώση στο κύρος του. Ο Κωνσταντίνος Γ΄ πέθανε σύντομα από φυματίωση (25 Μαΐου 641), πολλές φήμες κυκλοφόρησαν στην Κωνσταντινούπολη ότι τον δηλητηρίασε η Μαρτίνα για να μείνει ο γιος της μόνος αυτοκράτορας.
Πτώση
Η Μαρτίνα διατήρησε τα σχέδια του Κωνσταντίνου Γ΄ και έστειλε τον Κύρο στην Αλεξάνδρεια, κάλεσε στην Κωνσταντινούπολη τον Θρακικό στρατό για να τον αντικαταστήσει. Την ίδια εποχή ο Πατριάρχης Πύρρος στενός σύμβουλος της Μαρτίνας προσπάθησε να επιβάλει τον Μονοθελητισμό, πήρε την επισκοπή της Αλεξάνδρειας και απέκτησε μεγάλες θρησκευτικές εξουσίες. Η Μαρτίνα είδε ότι δεν υπήρχαν ελπίδες ανάκτησης της Αιγύπτου και έδωσε εντολή στον Κύρο να παραδοθεί στους Άραβες. Ο Βαλεντίνος που βρισκόταν στην Ανατολή αντέδρασε στα σχέδια, ο Φιλάγριος εξορίστηκε ταυτόχρονα από τη Μαρτίνα στην Αφρική. Η Μαρτίνα και ο Ηρακλεωνάς έχασαν την υποστήριξη της Ρωμαϊκής Γερουσίας χάρη στις φήμες ότι δηλητηρίασαν τον Κωνσταντίνο Γ΄ και για τη στήριξη της Μαρτίνας στον Μονοθελητισμό. Την ίδια εποχή οι σχέσεις της Μαρτίνας με τον Ηρακλεωνά περνούσαν κρίση, η Μαρτίνα δεν μπορούσε να βρει τους απαραίτητους οικονομικούς πόρους. Τον Αύγουστο του 641 ο Βαλεντίνος βάδισε με τον στρατό του για τη Χαλκηδόνα με στόχο να πιέσει τη Μαρτίνα να στέψει Συναυτοκράτορα τον Κώνστα Β΄. Την ίδια εποχή που ο Βαλεντίνος βάδισε από τη Μαύρη Θάλασσα για την Κωνσταντινούπολη το πλήθος στην πρωτεύουσα εξεγέρθηκε απαιτώντας από τον Πύρρο να στέψει τον Κώνστα, ο Πύρρος παραιτήθηκε και τον αντικατέστησε ο Πατριάρχης Παύλος Β΄. Η Μαρτίνα βρέθηκε σε αδιέξοδο, ανακάλεσε τον Φιλάγριο από την Αφρική και διόρισε ξανά τον Βαλεντίνο κόμη των Εξκουβίτορων. Το φθινόπωρο η Μαρτίνα όρισε Συναυτοκράτορα τον Κώνστα Β΄, μαζί τους έστεψε τους μικρότερους αδελφούς του Ηρακλεωνά Μαρτίνο και Δαυίδ. Οι προσφορές αυτές δεν έφεραν αποτέλεσμα επειδή ο Βαλεντίνος είχε πάρει τις αποφάσεις του, μπήκε στην πόλη, ανέτρεψε τον Ηρακλεωνά και τη μητέρα του και τοποθέτησε μόνο αυτοκράτορα τον Κώνστα Β΄. Ο Βαλεντίνος τους χάρισε τη ζωή αλλά έκοψε τη γλώσσα της Μαρτίνας, τη μύτη του Ηρακλεωνά και τους έστειλε τον Ιανουάριο του 642 εξορία στη Ρόδο. Η πράξη αυτή ήταν η πρώτη φορά που εκτελέστηκε το έθιμο του ακρωτηριασμού σε μέλη της βασιλικής οικογένειας ώστε να είναι ανίκανοι να διεκδικήσουν τον θρόνο, θα διατηρηθεί μέχρι την πτώση της αυτοκρατορίας. Δεν υπάρχει από τότε καμιά πηγή για τον Ηρακλεωνά, πέθανε πιθανότατα τον επόμενο χρόνο στη Ρόδο.
Δείτε επίσης
Κατάλογος Βυζαντινών αυτοκρατόρων Δυναστεία του Ηρακλείου
Κατηγορία:Βυζαντινοί Αυτοκράτορες Κατηγορία:Βυζαντινοί αρμενικής καταγωγής Κατηγορία:Δυναστεία του Ηρακλείου
Μπαι-Μαώ
Το Μπαι-Μαώ (γαλλικά: Baie-Mahault, γουαδελουπιανό κρεόλ: Bémao) είναι γαλλική κοινότητα στον υπερπόντιο νομό και περιοχή της Γουαδελούπης.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπαι-Μαωσιέν (γαλλικά: Baie-Mahaultiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Γουαδελούπης
Πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου γυναικών 2005
Το 19ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου γυναικών 2005 διοργανώθηκε στο Κλειστό Γυμναστήριο Παιανίας στις 12 & 13 Φεβρουαρίου μαζί με τo αντίστοιχo των ανδρών. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε για για άλλη μια φορά ο Πανελλήνιος Γ.Σ.
Πηγές
Κλειστου στιβου γυναικων Κατηγορία:Στίβος το 2005 Κατηγορία:Αθλητισμός στην Παιανία
Κουντουριώτης Ι (εύδρομο)
Το εύδρομο Κουντουριώτης Ι ήταν ένα από τα δύο εύδρομα που παραγγέλθηκαν στη Βρετανία το 1914 και δεν παραδόθηκαν. Ιδίου τύπου πλοίο είναι το Κατσώνης Ι. Με την έναρξη του πρώτου παγκοσμίου πολέμου κατασχέθηκαν από τους Βρετανούς και εντάχθηκαν στο Βρετανικό πολεμικό ναυτικό και μετονομάστηκαν σε Birkenhead και Chester. Είχε χωρητικότητα 7.000 τόνων.
Κατηγορία:Ελληνικά Εύδρομα
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1981-82
Η Β΄ κατηγορία Κύπρου 1981-82 αποτέλεσε το 27ο πρωτάθλημα στη Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κατέκτησε η Αλκή Λάρνακας για 2η φορά στην ιστορία της.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορία την περίοδο 1981-82 συμμετείχαν 14 ομάδες. Οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η πρωταθλήτρια ομάδα και η ομάδα που τερμάτισε στη δεύτερη θέση προβιβάστηκαν στην Α΄ κατηγορία 1982-83. Οι δύο τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στη Γ΄ κατηγορία 1982-83.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 1980-81
Ομάδες που προήχθησαν στην Α΄ κατηγορία 1981-82
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν στην Γ΄ κατηγορία 1981-82:
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν από την Α΄ κατηγορία 1980-81
Ομάδες που προήχθησαν από την Γ΄ κατηγορία 1980-81:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1981-1982 Κατηγορία:Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου
Κάτω Καρβέλι Μεσσηνίας
Τοποθεσία
Το Κάτω Καρβέλι βρίσκεται σε υψόμετρο 503 μέτρων, στο Δυτικό Ταΰγετο και απέχει 10 χιλιόμετρα από την Καλαμάτα. Μέχρι το 1956, ονομαζόταν Χανάκια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Καλαμάτας
Ισαβέλλα της Λωρραίνης
Η Ισαβέλλα (Isabelle Ire de Lorraine, 1400 - 28 Φεβρουαρίου 1453) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν, ως κληρονόμος του πατέρα της, δούκισσα της Λωρραίνης από τις 25 Ιανουαρίου του 1431 έως τον θάνατό της το 1453.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Καρόλου Β΄ δούκα της Λωρραίνης και της Μαργαρίτας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Ρούπερτ εκλέκτορα του Παλατινάτου και βασιλιά της Γερμανίας.
Διαδέχθηκε στο δουκάτο τον πατέρα της και κυβέρνησε μαζί με τον σύζυγό της Ρενέ Α΄ των Βαλουά-Ανζού διεκδικητή βασιλιά της Νάπολης. Αντικαθιστούσε τον σύζυγό της στην διακυβέρνηση του δουκάτου, όταν αυτός έλλειπε σε εκστρατείες. Η ίδια οδήγησε στρατό, προκειμένου να υπερασπίσει τον Ρενέ Α΄ από τον Φίλιππο Γ΄ των Βαλουά δούκα της Βουργουνδίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1419 τον Ρενέ Α΄ των Βαλουά δούκα του Ανζού και βασιλιά της Νάπολης και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Λωρραίνης Κατηγορία:Βασίλισσες της Νάπολης Κατηγορία:Δούκισσες του Ανζού Κατηγορία:Δούκισσες της Λωρραίνης Κατηγορία:Κόμησσες της Προβηγκίας Κατηγορία:Δούκισσες της Καλαβρίας Κατηγορία:Κόμησσες του Μαιν
Πετί-Μπουρ
Το Πετί-Μπουρ (γαλλικά: Petit-Bourg, γουαδελουπιανό κρεόλ: Ti Bou και Tibou) είναι γαλλική κοινότητα στον υπερπόντιο νομό και περιοχή της Γουαδελούπης.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πετί-Μπουρζουά (γαλλικά: Petit-Bourgeois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Γουαδελούπης
Γεώργιος Μ. Αβέρωφ
Ο Γεώργιος Αβέρωφ του Μιχαήλ (1858 - 5 Μαΐου 1930) υπήρξε Έλληνας πολιτευτής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1858. Εξελέγη βουλευτής Χαλκίδος το 1895 και επανεξελέγη το 1899, το 1902 και Ευβοίας τον Αύγουστο του 1910, τον Νοέμβριο του 1910 και τον Μάιο του 1915.
Από τις 19 Οκτωβρίου 1916 ως τις 27 Ιουνίου 1917 χρημάτισε υπουργός Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως στην κυβέρνηση της Εθνικής Άμυνας, με έδρα τη Θεσσαλονίκη.
Ήταν πρόεδρος του Ωδείου των Αθηνών.
Υπήρξε πρόεδρος της Επιτροπής Ολυμπιακών Αγώνων (ΕΟΑ), δηλαδή της σημερινής Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής, και μέλος της ΔΟΕ από το 1924 έως το 1930.
Πέθανε στο Παρίσι, έπειτα από εγχείρηση στο νεφρό, στις 5 Μαΐου 1930.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Ευβοίας Κατηγορία:Βουλευτές Χαλκίδας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως Κατηγορία:Οικογένεια Αβέρωφ
Άτροπος η ευθάλεια
μικρογραφία|Η Μπελαντόνα (Atropa belladonna), Όρος [[Όσσα, Νομός Λαρίσης, Θεσσαλία, 18-7-2021]] Η Άτροπος η ευθάλεια (Atropa belladonna), κοινώς γνωστή ως μπελαντόνα (belladonna) ή θανάσιμος στρύχνος (χωρίς να έχει κάποια βοτανική συγγένεια με το γένος Strychnos), είναι ένα πολυετές ποώδες φυτό (rhizomatous hemicryptophyte) στην οικογένεια των Στρυχνοειδών (Solanaceae) (το οποίο περιλαμβάνει τις ντομάτες, πατάτες, μελιτζάνες κλπ.) ιθαγενές στην Ευρώπη, Βόρεια Αφρική και Δυτική Ασία.
Η κατανομή της εκτείνεται στα δυτικά, από τη Μεγάλη Βρετανία έως τη δυτική Ουκρανία και την Ιρανική επαρχία Γκιλάν στα ανατολικά. Επίσης, εγκλιματίστηκε και/ή εισήχθη σε ορισμένα μέρη του Καναδά και των Ηνωμένων Πολιτειών.
Έχει μια μακρά ιστορία χρήσης ως φάρμακο, καλλυντικό και δηλητήριο. Πριν από το Μεσαίωνα χρησιμοποιήθηκε στη χειρουργική ως αναισθητικό· οι αρχαίοι Ρωμαίοι το χρησιμοποιούσαν ως δηλητήριο (φημολογήθηκε ότι τόσο η σύζυγος του Αυτοκράτορα Αύγουστου όσο και η σύζυγος του Κλαύδιου το είχαν χρησιμοποιήσει σε φονικό)· και έχοντας αυτό προεξοφληθεί, χρησιμοποιήθηκε για να κάνει δηλητηριώδεις τις αιχμές των βελών.
Ετυμολογία
Η ονομασία του γένους Atropa προέρχεται από την Άτροπο, μία από τις τρεις Μοίρες της Ελληνικής μυθολογίας, που καθόριζε την πορεία της ζωής ενός ανθρώπου από την ύφανση των νημάτων που συμβόλιζαν τη γέννησή του, τα γεγονότα στη ζωή του και τελικά το θάνατό του, με την Άτροπο κόβοντας αυτά τα νήματα για να σηματοδοτήσει τα τελευταία από αυτά.
Η ονομασία «bella donna», προέρχεται από το Ιταλικό και σημαίνει «όμορφη γυναίκα»· επειδή το βότανο χρησιμοποιήθηκε από τις γυναίκες ως καλλυντικό για το πρόσωπο ή, κατά πάσα πιθανότητα, σε οφθαλμικές σταγόνες προκειμένου να διαστέλλονται οι κόρες των ματιών τους και να τις κάνει να φαίνονται δελεαστικές.
Περιγραφή
Η Άτροπος η ευθάλεια (Atropa belladonna) είναι ένα διακλαδωτό ποώδες πολυετές φυτό, το οποίο συχνά φυτρώνει ως υποθάμνος, από ένα σαρκώδες ρίζωμα (rootstock).
Τα φυτά μεγαλώνουν σε ύψος 2 m (6,6 ft), με φύλλα ωοειδή μήκους 18 cm (7,1 in). Τα άνθη σχήματος καμπάνας έχουν θαμπό μωβ χρώμα με πράσινες ανταύγειες και είναι ελαφρώς αρωματισμένα. Οι καρποί του είναι ράγες (σαν μικρά μούρα), οι οποίοι είναι πράσινοι, ωριμάζοντας σε γυαλιστερούς μαύρους και με διάμετρο περίπου 1,5 cm (0,59 in). Ο καρπός είναι γλυκός και καταναλώνεται από τα ζώα (βλ. τοξικότητα) που διασκορπίζουν τους σπόρους με τα περιττώματά τους, ακόμη και αν οι σπόροι περιέχουν τοξικά αλκαλοειδή. Υπάρχει μια υποκίτρινη μορφή ανθοφορίας η οποία ονομάζεται Atropa belladonna ποικ. lutea με υποκίτρινο καρπό.
Εξάπλωση
Η Άτροπος η ευθάλεια (Atropa belladonna) είναι εγγενής στην εύκρατη νότια και κεντρική Ευρώπη, αλλά έχει καλλιεργηθεί και εισαχθεί εκτός της φυσικής κατανομής της. Το 1870 στη νότια Σουηδία, καταγράφηκε στη Χλωρίδα της Skåne, καθώς καλλιεργείτο σε φαρμακευτικούς κήπους πλησίον του Μάλμε (Malmö). Στη Βρετανία είναι εγγενές μόνο σε ασβεστολιθικά εδάφη, διαταραγμένα εδάφη, περιθώρια αγρών, φράκτες και ανοικτές δασώδεις περιοχές. Περισσότερο διαδεδομένο, ως ένα αλλοδαπό, συχνά είναι ένα κατάλοιπο καλλιέργειας ως ένα φαρμακευτικό βότανο. Οι σπόροι μεταδίδονται κυρίως από τα πτηνά.
Έχει εγκλιματιστεί σε τμήματα της Βόρειας Αμερικής, όπου συναντάται συχνά σε σκιερές, υγρές περιοχές, οι οποίες είναι πλούσιες σε ασβεστόλιθο εδάφη. Σε άλλα μέρη του κόσμου, θεωρείται είδος ζιζανίου, όπου αποικίζει περιοχές με διαταραγμένα εδάφη.
Καλλιέργεια
Η Άτροπος η ευθάλεια (Atropa belladonna) σπανίως χρησιμοποιείται σε κήπους, ωστόσο η εντυπωσική διάταξη των σκούρων καρπών πάνω στο πράσινο φύλλωμα όταν το φυτό μεγαλώσει το έχει κάνει σχετικά δημοφιλές ως καλλωπιστικό φυτό.
Η βλάστηση των μικρών σπόρων είναι συχνά δύσκολη, λόγω των σκληρών κελυφών των σπόρων τα οποία προκαλούν λήθαργο των σπόρων. Επίσης, η βλάστηση διαρκεί αρκετές εβδομάδες κάτω από εναλλασσόμενες συνθήκες θερμοκρασίας, αλλά μπορεί να επιταχυνθεί με τη χρήση γιββερελλικού οξέος.
Τα σπορόφυτα χρειάζονται αποστειρωμένο έδαφος, για να αποτραπεί η σήψη (damping off) και δυσανασχετούν στη ριζική διαταραχή κατά τη διάρκεια της μεταφύτευσης.
Ταξινομική - άλλες ονομασίες
Η ονομασία «Atropa belladonna» δημοσιεύθηκε το 1753, από τον Λινναίο στο «Species Plantarum». Βοτανικά ανήκει στην οικογένεια Σολανίδες (Solanaceae), μαζί με τις πατάτες, ντομάτες, μελιτζάνες, αγκαθόμηλο, καπνός, γκότζι μπέρι και πιπεριές τσίλι. Οι κοινές ονομασίες αυτού του είδους περιλαμβάνουν εκτός από το "μπελαντόνα" (belladonna), τις "θανάσιμος στρύχνος" (deadly nightshade), divale, dwale, banewort, "μούρα του διαβόλου" (devil's berries), "κεράσια του άτακτου ανθρώπου" (naughty man's cherries), "κεράσια θανάτου" (death cherries), "όμορφος θάνατος" (beautiful death), "βότανο του διαβόλου (devil's herb), great morel και dwayberry.
Τοξικότητα
Η μπελαντόνα είναι ένα από τα πιο τοξικά φυτά που απαντώνται στο Ανατολικό ημισφαίριο και θεωρείται ισχυρό δηλητήριο. Όλα τα μέρη του φυτού, περιέχουν αλκαλοειδή τροπανίου. Οι ρίζες περιέχουν έως και 1,3%, τα φύλλα 1,2%, τα κοτσάνια 0,65%, τα άνθη 0,6%, οι ώριμοι καρποί 0,7% και οι σπόροι 0,4% αλκαλοειδή τροπανίου· τα φύλλα φτάνουν τη μέγιστη περιεκτικότητα σε αλκαλοειδή, όταν το φυτό βρίσκεται σε βλάστηση και ανθοφορία ενώ οι ρίζες είναι πιο δηλητηριώδεις στο τέλος της περιόδου βλάστησης του φυτού.
Το νέκταρ της μπελαντόνας μετατρέπεται από τις μέλισσες σε μέλι που περιέχει, επίσης, τα αλκαλοειδή τροπανίου. Τα μούρα αποτελούν το μεγαλύτερο κίνδυνο για τα παιδιά, επειδή φαίνονται ελκυστικά και έχουν μια κάπως γλυκιά γεύση. Η ρίζα του φυτού είναι γενικά το πιο τοξικό μέρος, αν και αυτό μπορεί να ποικίλει από το ένα δείγμα στο άλλο.
Τα φύλλα και οι καρποί της μπελαντόνας συλλέγονται όταν οι καρποί είναι σχεδόν ώριμοι και το περιεχόμενο σε αλκαλοειδή μεγαλύτερο, γεγονός που τα καθιστά κατάλληλα για φαρμακευτική χρήση. Εν συνεχεία, φύλλα και καρποί αποξηραίνονται σε σκοτεινό και ξηρό μέρος και αποθηκεύονται αεροστεγώς.
Η επικίνδυνη δοσολογία της μπελαντόνας εξαρτάται από την ηλικία και την κατάσταση της υγείας του ατόμου. Η κατανάλωση ενός ή δύο φρέσκων μούρων επηρεάζει ήπια την αντίληψη στους ενήλικες. Αυτή η επίδραση αρχίζει μετά από μία ή δύο ώρες, μετά την κατάποση των μούρων. Τρία με τέσσερα φρέσκα μούρα επιδρούν ως ψυχοδραστικό αφροδισιακό και τρία με δέκα μούρα είναι μια παραισθησιογόνος δόση. Η θανατηφόρα δόση για τους ενήλικες, είναι δέκα με είκοσι μούρα, ανάλογα με τη φυσιολογική κράση του καταναλωτή. Στα παιδιά, η κατανάλωση δύο ή τριών μούρων μπορεί να είναι θανατηφόρα. Η κατανάλωση όλων των τμημάτων του φυτού μπελαντόνας πρέπει να αποφεύγεται λόγω της τοξικότητας, η οποία μπορεί σε ορισμένα άτομα να αποδειχθεί θανατηφόρος, ακόμη και με την ελάχιστη δοσολογία.
Τα συμπτώματα δηλητηρίασης με μπελαντόνα (belladonna), περιλαμβάνουν διεσταλμένες κόρες, φωτοευαισθησία, θολή όραση, ταχυκαρδία, απώλεια της ισορροπίας, τρέκλισμα, πονοκέφαλο, εξάνθημα, ερυθρότητα, δριμύ ξηρό στόμα και λαιμό, μπερδεμένη ομιλία, κατακράτηση ούρων, δυσκοιλιότητα, σύγχυση, παραισθήσεις, παραλήρημα και σπασμούς.
Το 2009, καταναλώθηκαν κατά λάθος από μια ενήλικη γυναίκα, αντί για βατόμουρα, μούρα A. belladonna· τα έξι μούρα που έφαγε, καταγράφηκαν να της έχουν προκαλέσει σοβαρό αντιχολινεργικό σύνδρομο. Τα θανατηφόρα συμπτώματα του φυτού από την ατροπίνη, προκαλούν διαταραχή στην ικανότητα του παρασυμπαθητικού νευρικού συστήματος να ρυθμίζει ακούσιες δραστηριότητες όπως την εφίδρωση, την αναπνοή και τον καρδιακό ρυθμό. Το αντίδοτο για τη δηλητηρίαση από μπελαντόνα, είναι η φυσοστιγμίνη ή η πιλοκαρπίνη, ομοίως όπως και για την ατροπίνη.
Η Άτροπος η ευθάλεια (Atropa belladonna) είναι επίσης τοξική για πολλά κατοικίδια ζώα, προκαλώντας νάρκωση και παράλυση. Ωστόσο, τα βοοειδή και τα λαγοειδή τρώνε το φυτό, χωρίς φαινομενικά να υφίστανται επιβλαβείς επιδράσεις. Στους ανθρώπους, οι αντιχολινεργικές ιδιότητες θα προκαλέσουν τη διάσπαση των γνωστικών ικανοτήτων, όπως της μνήμης και της μάθησης.
Νομικό καθεστώς
Η καλλιέργεια της μπελαντόνας, είναι νόμιμη στη Νότια και Ανατολική Ευρώπη, το Πακιστάν, τη Βόρεια Αμερική και τη Βραζιλία. Στις ΗΠΑ, όλα τα μέρη του φυτού μπελαντόνα (belladonna), δύνανται να καλλιεργηθούν, αγορασθούν, διατηρηθούν και διανεμηθούν (πωληθούν, διαπραγματευθούν ή να δοθούν) χωρίς νόμιμη άδεια ή άνευ ιατρικής συνταγής στις ΗΠΑ. Στις ΗΠΑ επίσης, οι πωλήσεις της μπελαντόνας συμμορφώνονται με τους συμπληρωματικούς νόμους των ΗΠΑ ή ρυθμίζονται από το FDA.
Φύλλα και ρίζες μπελαντόνα, μπορούν να αγοραστούν με ιατρική συνταγή στα φαρμακεία σε ολόκληρη τη Γερμανία.