cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Οικογένεια Λαναρά
Η οικογένεια Λαναρά είναι επιχειρηματική οικογένεια της Ελλάδος από τη Νάουσα που ασχολήθηκε κυρίως με τις κλωστοϋφαντουργίας.
Παραπομπές
Λαναρα Κατηγορία:Νάουσα
Πάνθηρας (αποσαφήνιση)
Ο όρος πάνθηρας μπορεί να αναφέρεται στα εξής:
Φερδινάνδος ΣΤ΄ της Ισπανίας
Ο Φερδινάνδος ΣΤ΄ (Fernando VI de España, 23 Σεπτεμβρίου 1713 - 10 Αυγούστου 1759) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ισπανίας ήταν βασιλιάς της Ισπανίας (1746 - 1759).
Βιογραφία
Ήταν ο δεύτερος γιος του Φιλίππου Ε΄ της Ισπανίας, ιδρυτή του κλάδου των Βουρβόνων-Ισπανίας, πλάγιου κλάδου των Καπετιδών-Βουρβόνων της Γαλλίας, από την πρώτη σύζυγό του Μαρία Λουίζα της Σαβοΐας, κόρη του Βίκτωρα Αμεδαίου Β΄ της Σαρδηνίας.
Γεννήθηκε στη Μαδρίτη. Η νεανική του ζωή ήταν περιπετειώδης, αφού η δεύτερη σύζυγος τού πατέρα του, η Ελισάβετ Φαρνέζε, γυναίκα δεσποτική και φιλόδοξη, προσηλώθηκε αποκλειστικά στα δικά της παιδιά. Τα παιδιά τού συζύγου της από τον πρώτο του γάμο τα θεώρησε σαν εμπόδιο απέναντι στις φιλοδοξίες των δικών της, κάνοντας οτιδήποτε προκειμένου να τους προξενήσει ζημιά. Η μελαγχολία και υποχονδρίαση του πατέρα του την βοηθούσε μάλιστα στα σχέδια της, αφού -ανίκανος ο ίδιος- της είχε δώσει τις περισσότερες εξουσίες.
Νυμφεύτηκε το 1729 τη Βαρβάρα των Μπραγκάνσα, μεγαλύτερη κόρη του Ιωάννη Ε΄ της Πορτογαλίας. Αναφέρεται ότι την πρώτη φορά που συνάντησε τη σύζυγό του, έπαθε ένα ισχυρότατο σοκ.
Άτολμος βασιλιάς
Ο Φερδινάνδος ΣΤ΄ ήταν -όπως και ο πατέρας του- μελαγχολικός, άτολμος και δύσπιστος για τις ικανότητες του. Την ατολμία του την έδειξε και στην πολιτική του, όπου στον πόλεμο μεταξύ Αγγλίας και Γαλλίας κράτησε ουδετερότητα, αρνούμενος να υποστηρίξει την πατρική του χώρα.
Ήταν πολύ διστακτικός στην λήψη αποφάσεων και αυτό είναι κάτι που επέτρεψε στον ικανότερο υπουργό του, μαρκήσιο Θένον ντε Σομοδεβίγια υ Βενγκοετσέα, να μπλεχτεί σε επικίνδυνες συνωμοσίες, αλλά τελικά απολύθηκε και φυλακίστηκε.
Το κυνήγι και η μουσική ήταν τα κυριότερα ενδιαφέροντά του· έγινε προστάτης τού διάσημου τραγουδιστή Φαρινέλλι, τα τραγούδια τού οποίου έδιωχναν τη μελαγχολία του. Με τον θάνατο της συζύγου του Βαρβάρας, περιέπεσε σε μία κατάσταση οριστικής τρέλας, που τον οδήγησε και στο δικό του τέλος σε έναν χρόνο. Δεν ήθελε κανένα ρούχο και περιφερόταν τις νύχτες στα πάρκα άπλυτος, αξύριστος, με τις πιτζάμες του.
Δεν άφησε παιδιά και τον διαδέχθηκε ο ετεροθαλής αδελφός του Κάρολος Γ΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1729 τη Βαρβάρα των Μπραγκάνσα, κόρη του Ιωάννη Ε΄ της Πορτογαλίας. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Αναφορές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ισπανίας Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Ισπανίας Κατηγορία:Πρίγκιπες των Αστουριών Κατηγορία:Τιτουλάριοι δούκες Νέων Πατρών
Αργουλές Χανίων
Ο Αργουλές είναι οικισμός της κοινότητας Σκαλωτής του δήμου Σφακίων στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Είναι ο ανατολικότερος οικισμός της περιφερειακής ενότητος Χανίων.
Τοποθεσία
Ο Αργουλές απέχει 85 χλμ από τα Χανιά και είναι χτισμένος σε υψόμετρο 120 μέτρων στους νότιους πρόποδες των Λευκών Ορέων, προσφέρoντας θέα στο Λιβυκό Πέλαγος. Η κοντινότερη παραλία είναι η Αγία Μαρίνα, στα νότια του οικισμού. Στον Αργουλέ καταλήγει το ομώνυμο Αργουλιανό φαράγγι, το οποίο ξεκινά από το οροπέδιο του Μανικά και αποτελεί ένα σημαντικό φυσικό βιότοπο. Από τον Αργουλέ περνά επίσης ένα παρακλάδι του Ευρωπαϊκού μονοπατιού Ε4, το οποίο εκτείνεται από το Φραγκοκάστελλο προς το Κάτω Ροδάκινο.
Ιστορικά στοιχεία
Ένας μικρός πρώιμος μινωικός οικισμός έχει εντοπιστεί στο λόφο Χαλέπα, στο μέσο της απόστασης μεταξύ Αργουλέ και Ροδάκινου, περίπου 1 χλμ. βόρεια από τη θάλασσα. Εικάζεται επίσης ότι η αρχαία πόλη Απολλωνιάς βρισκόταν ανάμεσα στον Αργουλέ και τη Σκαλωτή. Ο χρόνος της ίδρυσης του Αργουλέ είναι άγνωστος, ωστόσο ο οικισμός αναφέρεται στην ενετική απογραφή του Μπαρότσι το 1577, ως κομμάτι της επαρχίας Ρεθύμνου με την ονομασία Αγαλέ. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της οθωμανικής απογραφής του 1881, στον Αργουλέ ζούσαν 78 κάτοικοι, όλοι χριστιανοί.
Διοικητικά ο Αργουλές υπήχθη αρχικά το 1878 στον δήμο Καλλικράτους της επαρχίας Σφακίων. Μετά την ενσωμάτωση της Κρήτης στην Ελλάδα αποτέλεσε χωριό της κοινότητας Καψοδάσου της επαρχίας Σφακίων ενώ αργότερα εντάχτηκε στην κοινότητα Σκαλωτής της ίδιας επαρχίας μέχρι το 1997. Στο πλαίσιο του σχεδίου Καποδίστρια εντάχθηκε στο νεοσύστατο δήμο Σφακίων, στον οποίο παρέμεινε και μετά τις αλλαγές που επήλθαν στην τοπική αυτοδιοίκηση στα πλαίσια του προγράμματος Καλλικράτη.
Γενικά στοιχεία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο Αργουλές είχε 41 κατοίκους. Οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με την αιγοπροβατοτροφία, μετακινώντας τα κοπάδια τους στο ορεινότερο χωριό του Καλλικράτη κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Αξιοθέατα του χωριού είναι τα βυζαντινά ναΰδρια της Αγίας Παρασκευής και της Αγίας Μαρίνας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων Κατηγορία:Σφακιά
Στέργιος Κουντουράς
Ο Στέργιος Κουντουράς ή Κούντουρας ήταν σημαντικός Έλληνας Μακεδονομάχος οπλαρχηγός από τη Βλάστη Εορδαίας της περ. ενότητας Κοζάνης.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Στέργιος Κούντουρας του Ιωάννη γεννήθηκε τον Φεβρουάριο του 1888 στη Βλάστη Εορδαίας της περ. ενότητας Κοζάνης. Συμμετείχε στο Μακεδονικό αγώνα, επικεφαλής αυτόνομης ένοπλης ομάδας, δρώντας κατά των Οθωμανικών στρατιωτικών σωμάτων και των Βουλγαρικών ένοπλων ομάδων. Έδρασε στις περιοχές Εορδαίας, Ποπόλεως και Αμυνταίου, συνεργαζόμενος πολλές φορές με το σώμα του Κωνσταντίνου Παπασταύρου σε συντονισμένες επιχειρήσεις.
Το 1916, ο Στέργιος Κούντουρας έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στο Κίνημα της Εθνικής Αμύνης και την επικράτησή του στη Δυτική Μακεδονία. Την 31η Αυγούστου του 1916 συγκρότησε σώμα με τον επίσης Μακεδονομάχο Στέφο Γρηγορίου και άλλους τοπικούς παράγοντες, και σε συνεργασία με το Γαλλικό στρατό κατέλαβε την εξουσία στην Καστοριά, στο Σίστεβο (Δενδροχώρι), στη Σέτομα (Κεφαλάρι) και στο Μαυροχώρι. Τη δεκαετία του 1930 ήταν πρόεδρος του παραρτήματος παλαίμαχων Μακεδονομάχων Βλάστης, διορισμένος δημοτικός σύμβουλος από το Καθεστώς της 4ης Αυγούστου καθώς και είχε δηλώσει εθελοντής για να ένοπλη δράση στη περιοχή της Αλβανίας με στόχο τη προφύλαξη των εκεί Ελληνοφώνων.
Στην Κατοχή
Κατά τη διάρκεια της κατοχής συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση μέσω της οργάνωσης Ε.Κ.Α με περιοχή δράσης, τη γενέτειρά του Βλάστη, ενώ συνεργάστηκε κατά διαστήματα με τον οπλαρχηγό Φραγκίσκο Κολλάρα και με την οργάνωση ΠΑΟ. Η ομάδα του προσανατολίστηκε στο Εθνικό Αρχηγείο Πίνδου. Eκτελέστηκε από τον ΕΛΑΣ το 1943 μαζί με τον έτερο Μακεδονομάχο οπλαρχηγό Στέφανο Γρηγορίου. Η πράξη της δολοφονίας του δικαιολογήθηκε από τον ΕΛΑΣ λόγω της εχθρική(ς) προς το λαό δράση τους. Η εκτέλεση του οπλαρχηγού του Μακεδονικού Αγώνα Στέργιου Κούντουρα από τον ΕΛΑΣ σχολιάστηκε ως προδοτική από τις εφημερίδες των αντίπαλων παρατάξεων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Μέλη της ΕΚΑ κουντουρας στε
Βίλεμ ντε Σίτερ
Ο Βίλεμ ντε Σίτερ (Willem de Sitter, 6 Μαΐου 1872 – 20 Νοεμβρίου 1934) ήταν Ολλανδός μαθηματικός, φυσικός και αστρονόμος, γνωστός για τη συνεισφορά του στην κοσμολογία.
Βιογραφία
Ο Βίλεμ ντε Σίτερ γεννήθηκε στο Σνέικ (Sneek) του Φρίσλαντ της Ολλανδίας και σπούδασε Μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο του Χρόνινγκεν. Στη συνέχεια εργάσθηκε στο Αστρονομικό Εργαστήριο του Χρόνινγκεν και στο Αστεροσκοπείο του Ακρωτηρίου, στη Νότιο Αφρική (1897-1899). Το 1908 ο ντε Σίτερ εκλέχθηκε στην έδρα της Αστρονομίας στο Πανεπιστήμιο του Λέιντεν. Διετέλεσε διευθυντής του Αστεροσκοπείου του Λέιντεν από το 1919 μέχρι τον θάνατό του.
Ο ντε Σίτερ συνέγραψε μια ερευνητική εργασία μαζί με τον Άλμπερτ Αϊνστάιν το 1932, στην οποία υποστηριζόταν ότι ίσως να υπήρχαν στο Σύμπαν τεράστιες ποσότητες ύλης που δεν εκπέμπει φως και που σήμερα είναι γνωστή ως σκοτεινή ύλη. Επίσης, ο ντε Σίτερ πρότεινε αυτό που είναι γνωστό σήμερα ως Σύμπαν του ντε Σίτερ, μια λύση για τις εξισώσεις της Γενικής Θεωρίας της Σχετικότητας στην περίπτωση που δεν υπάρχει ύλη και η κοσμολογική σταθερά είναι θετικός αριθμός. Αυτές οι παραδοχές έχουν ως αποτέλεσμα ένα εκθετικώς διαστελλόμενο άδειο Σύμπαν.
Ο Βίλεμ ντε Σίτερ διακρίθηκε επίσης για τις έρευνές του σχετικά με τον πλανήτη Δία. Πέθανε στο Λέιντεν της Ολλανδίας, σε ηλικία 62 ετών.
Ερνάουτ ντε Σίτερ
Ο γιος του Βίλεμ, Ερνάουτ ντε Σίτερ (Aernout de Sitter), έγινε διευθυντής του Αστεροσκοπείου Bosscha στο Λεμπάνγκ της Ινδονησίας (τότε τμήμα των Ολλανδικών «Ανατολικών Ινδιών»), όπου μελέτησε το σφαιρωτό σμήνος M4. Αιχμαλωτίσθηκε από τους Ιάπωνες όταν κατέλαβαν την περιοχή στην αρχή του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου και πέθανε σε στρατόπεδο εργασίας στη Σουμάτρα τον Σεπτέμβριο του 1944.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί φυσικοί Κατηγορία:Ολλανδοί αστρονόμοι Κατηγορία:Κοσμολόγοι Κατηγορία:Αστρονόμοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Θεωρητικοί της σχετικότητας
Ελληνικό σύστημα πρωταθλημάτων καλαθοσφαίρισης ανδρών
Το Ελληνικό σύστημα πρωταθλημάτων καλαθοσφαίρισης ανδρών είναι μια σειρά αλληλοσυνδεόμενων διοργανώσεων οι οποίες αφορούν επαγγελματικούς και ερασιτεχνικούς συλλόγους μπάσκετ στην Ελλάδα. Το σύστημα έχει μια ιεραρχική μορφή με δυνατότητα προβιβασμού και υποβιβασμού μεταξύ των διοργανώσεων σε διαφορετικά επίπεδα. Αποτελείται από οκτώ επίπεδα και 49 πρωταθλήματα με το υψηλότερο πρωτάθλημα να είναι αυτό της Greek Basket League. Τα τοπικά πρωταθλήματα ξεκινάνε από το πέμπτο επίπεδο και είναι 45 από τα 49 συνολικά.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνικό πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης
Ενέργεια ακτινοβολίας
Ενέργεια ακτινοβολίας ονομάζεται η ενέργεια που περιέχεται στα ηλεκτρομαγνητικά κύματα (ή φωτόνια, αναλόγως του τρόπου που μετράμε την ακτινοβολία αυτή) που εκπέμπονται από μια πηγή ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας τα οποία διαδίδονται στον κενό χώρο με την ταχύτητα του φωτός.
Η ενέργεια αυτή μεταδίδεται κυρίως στο κενό καθώς και μέσα από διάφορα υλικά, αν η ύλη επιτρέπει στη συγκεκριμένη συχνότητα του ηλεκτρομαγνητικού κύματος να την διαπεράσει, όπως π.χ. το φως μπορεί και περνά από το διαφανές γυαλί. Όταν προσπαθεί να διέλθει μέσα από ύλη, η ακτινοβολία είτε σκεδάζεται, είτε απορροφάται και μετατρέπεται σε άλλης μορφής ενέργεια όπως η θερμότητα ή η ηλεκτρική ενέργεια, είτε απορροφάται και επανεκπέμπεται (φθορισμός) ή απλά διέρχεται μέσα από την ύλη χωρίς φαινομενικά να αλληλεπιδρά με αυτήν, αν και η ταχύτητα διέλευσης αλλάζει σε σχέση με την ταχύτητα στο κενό. Στην περίπτωση του φθορισμού έχουμε απώλεια ενέργειας καθώς το υλικό κατακρατεί ενέργεια και η ακτινοβολία που επανεκπέμπεται είναι μικρότερης συχνότητας από την προσπίπτουσα.
Πηγή ακτινοβολίας μπορεί να είναι μια φωτιά, ο Ήλιος, ένα αναμμένο ηλεκτρικό σίδερο, μια κεραία εκπομπής ενός ραδιοφωνικού ή τηλεοπτικού σταθμού, ένα ραδιενεργό υλικό που εκπέμπει ακτίνες γ, ένας αστέρας νετρονίων που εκπέμπει ακτίνες χ, ένα ρήγμα στη Γη την ώρα ενός σεισμού κλπ.
ακτινοβολια Κατηγορία:Ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία
TTA
Ο True Audio (ακρωνύμιο TTA) είναι ελεύθερος, απλού πραγματικού χρόνου, μη απωλεστικός κωδικοποιητής ήχου, βασισμένος σε προσαρμοστικά προγνωστικά φίλτρα, τα οποία έχουν επιδείξει τα ίδια ή καλύτερα αποτελέσματα συγκρινόμενα με την πλειονότητα των μοντέρνων αναλογικών.
Συμπιεστής TTA
Ο TTA πραγματοποιεί μη απωλεστική πολυκάναλη συμπίεση σε 8, 16 και 24 bit δεδομένων αρχείων ήχου Wav. Με το να είναι «μη απωλεστικός» σημαίνει ότι δεν χάνονται καθόλου δεδομένα/ποιότητα στη συμπίεση - όταν είναι ασυμπίεστα, τα δεδομένα θα είναι πανομοιότυπα με τα πρωτότυπα. Οι αναλογίες συμπίεσης του TTA εξαρτώνται από τον τύπο του μουσικού αρχείου το οποίο συμπιέζεται, αλλά το μέγεθος της συμπίεσης θα βρίσκεται γενικά μεταξύ 30% - 70 % του πρωτότυπου. Η μορφή TTA υποστηρίζει αμφότερες τις πληροφοριακές ετικέτες ID3v1 και ID3v2
Το Εγχείρημα
Το εγχείρημα TTA παρέχει:
Αγγλικά
Κατηγορία:Κωδικοποιητές ήχου
Νανσύ
thumb|300px|Πλατεία Στανισλάς Το Νανσύ (ή σπανιότερα Νανσί· Nancy) είναι ιστορική πόλη, πρωτεύουσα του νομού Μερτ-ε-Μοζέλ, ενός εκ των τεσσάρων στην περιφέρεια της Λωρραίνης στη Γαλλία, της οποίας είναι πολιτιστική (διοικητική είναι το Μετς) πρωτεύουσα. Βρίσκεται επί του ποταμού Μερτ και σε απόσταση περίπου 280 χλμ. από το Παρίσι. Κατά τον 9ο αιώνα αποτελούσε κάστρο και έδρα των Δουκών της Λωρραίνης. Τα παλαιά της τείχη κατεδαφίστηκαν τον 17ο αιώνα ενώ η πόλη εξωραΐστηκε ιδιαίτερα από τους Δούκες Λεοπόλδο, Φραγκίσκο και τον εξόριστο εκεί Βασιλέα της Πολωνίας Στανισλάς Λεσζκζίνσκι. Το 1776 περιήλθε στο γαλλικό στέμμα, ενώ κατά τα έτη 1870 - 1873 καταλήφθηκε από τους Γερμανούς.
Περίπου 100.000 κάτοικοι διαμένουν στον δήμο, ενώ συνολικά 410.000 στην αστική περιοχή. Το κέντρο της πόλης είναι η Πλατεία Στανισλάς (Place Stanislas). Διεθνώς γνωστό είναι το ετήσιο φεστιβάλ Πασσάζ του Νανσύ. Το Πανεπιστήμιο του Νανσύ ιδρύθηκε το 1768 και η δε Βιβλιοθήκη του περιέχει περισσότερους από 500.000 τόμους.
ΑΙΚ Στοκχόλμης
Η ΑΙΚ Στοκχόλμης η αλλιώς ΑΙΚ (σουηδικά: Allmänna Idrottsklubben, που σημαίνει Γενικός Αθλητικός σύλλογος) συναντάται και ως ΑΙΚ Σόλνα (AIK Solna) από την ομώνυμη συνοικία της πόλης, ενώ οι οπαδοί της την αναφέρουν και ως ΑΙΚΟ (AIK, ), είναι αθλητικός σύλλογος που αντιπροσωπεύει τη Στοκχόλμη, πρωτεύουσα της Σουηδίας.
Νανσύ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Λωρραίνης
ΑΙΚ Στοκχόλμης
Ιστορία
Ο σύλλογος ιδρύ8ηκε το 1891, από τον Ίσιντορ Μπέρενς, στην περιοχή της Στοκχόλμης στην οδό Μπιμπλιοτέκσγκοταν 8, με το σημερινό της όνομα. Το όνομα προήλθε επειδή μπορούσαν να ενταχθούν όλοι οι άνθρωποι, όπου στα σουηδέζικα με μια λέξη σημαίνει Allmän Idrott.
Τμήματα
Τα ενεργά τμήματα της ΑΙΚ είναι τα εξής:
Γυναικών
Το γυναικείο ποδοσφαιρικό τμήμα της ΑΙΚ (AIK Fotboll Dam) δημιουργήθηκε το 1970.
Χάντμπολ
Το τμήμα χειροσφαίρισης της ΑΙΚ (AIK Handboll) δημιουργήθηκε το 1891.
Χόκεϊ επί πάγου
Το τμήμα χόκεϊ επί πάγου της ΑΙΚ (AIK IF) δημιουργήθηκε το 1921.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Σουηδίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1891
Μέση περιφέρεια
Σύνορα
Η Μέση συνορεύει στα βορειοανατολικά με τη Γκραφ, στα βορειοδυτικά με την Άυρ, στα κεντρο-δυτικά με τη Γκλενφάμπα και στα νότια με τη Ράσεν (Rushen).
Πόλεις
Κατηγορία:Νήσος του Μαν
Ιωάννης Ζωναράς
Ο Ιωάννης Ζωναράς (Ἰωάννης Ζωναρᾶς) (12ος αι.) υπήρξε βυζαντινός χρονογράφος, θεολόγος και νομικός που έζησε στην Κωνσταντινούπολη.
Βιογραφία και έργο
Οι λιγοστές πληροφορίες για τη ζωή του Ζωναρά αντλούνται κυρίως μέσα από τα έργα του. Οι ιστορικοί υποθέτουν ότι ήταν υψηλόβαθμος αξιωματούχος (μέγας δρουγγάριος της βίγλης και πρωτασηκρήτις) επί βασιλέως Αλέξιου Α' Κομνηνού. Έχασε πιθανώς τη θέση του το 1118 και έγινε μοναχός στη νήσο Αγία Γλυκερία, τοποθεσία που όμως αμφισβητείται, ενώ κατ΄ άλλους αποσύρθηκε και μόνασε στον Άθω.
Ο Ζωναράς σχολίασε μεταξύ άλλων τις Οικουμενικές και τοπικές Συνόδους και τα συγγράμματα των Πατέρων της Εκκλησίας. Εκτός αυτού συνέταξε δύο εκκλησιαστικά κείμενα νομικού περιεχομένου. Το σημαντικότερο έργο του είναι το χρονικό Επιτομή Ιστοριών, που καλύπτει την εποχή «από κτήσεως κόσμου» έως το έτος 1118 και θεωρείται ένα από τα πληρέστερα έργα του είδους του στην ελληνική γλώσσα. Οι ιστορικοί εκτιμούν ότι ο Ζωναράς κατέγραψε το έργο αυτό όταν, μετά την άνοδο του Ιωάννη Β' Κομνηνού, εξορίστηκε και έγινε μοναχός. Για την Επιτομή Ιστοριών βασίστηκε σε πληθώρα πηγών, ορισμένες από τις οποίες, όπως η Ρωμαϊκή Ιστορία του Δίωνος Κασσίου, διατηρούνται μέσω του Ζωναρά. Το χρονικό διαδόθηκε πέρα από τα όρια του Βυζαντίου, καθώς μεταφράστηκε στην εκκλησιαστική σλαβονική. Σε τμήμα του έργου καταγράφεται η κριτική του Ζωναρά κατά του Αλέξιου Α΄, τον οποίο επικρίνει για τη διανομή δημοσίου χρήματος σε μέλη της οικογένειάς του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ζωναρας Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα Κατηγορία:Δρουγγάριοι της βίγλης
Ζοζέφ Φουριέ
Ο Ζαν Μπατίστ Ζοζέφ Φουριέ (γαλλικά: Jean Baptiste Joseph Fourier, Οσέρ, 21 Μαρτίου 1768 – Παρίσι, 16 Μαΐου 1830) ήταν Γάλλος φυσικός και μαθηματικός.
βιογραφία
Πραγματεύτηκε συστηματικά τις μαθηματικές σειρές που έχουν το όνομά του, βασικές στη μελέτη όλων των περιοδικών φαινομένων. Συγκεκριμένα, επεξεργάστηκε μια μέθοδο απεικόνισης των περιοδικών λειτουργιών μέσω τριγωνομετρικών σειρών. Εφάρμοσε με επιτυχία αυτές τις διαδικασίες στην αναλυτική μελέτη τής θερμότητας που διαδίδεται στο εσωτερικό τής γης, πρόβλημα που ήταν και η αφορμή για την ανάπτυξη αυτών που σήμερα είναι γνωστές ως σειρές Φουριέ.
Ο Φουριέ έμεινε ορφανός από πατέρα από την ηλικία των οκτώ, κάτι που τον εμπόδισε να κάνει στρατιωτική καριέρα, κι έτσι στράφηκε στα μαθηματικά. Πήρε μέρος στη Γαλλική Επανάσταση στην περιοχή του, και σαν συνέπεια της συμμετοχής του αυτής κέρδισε το 1795 μια θέση στην École Normale Supérieure, που την ακολούθησε μια θέση στην École Polytechnique.
Ο Φουριέ ακολούθησε τον Ναπολέοντα Α΄ στην εκστρατεία του 1798 και έγινε κυβερνήτης τής Κάτω Αιγύπτου. Μετά την ανακατάληψη της χώρας από τους Άγγλους επέστρεψε στη Γαλλία, όπου διορίστηκε νομάρχης της Ιζέρ, όπου και έκανε τα πειράματά του με τη θερμότητα. Το 1816 μετακινήθηκε στην Αγγλία, όπου το 1822 δημοσίευσε την εργασία Théorie analytique de la chaleur (Αναλυτική θεωρία της θερμότητας). Εκεί ανέπτυξε την ερμηνεία του για το νόμο ψύξης του Νεύτωνα, το γεγονός δηλαδή ότι η ροή θερμότητας ανάμεσα σε δυο μόρια είναι ανάλογη με την απειροελάχιστη διαφορά στη θερμοκρασία τους. Σε αυτή την εργασία διατυπώνει τον ισχυρισμό ότι μια μεταβλητή ή μια συνάρτηση, ανεξάρτητα απ΄το αν είναι συνεχής ή όχι, μπορεί να επεκταθεί σε σειρά ημιτόνων και πολλαπλασίων της μεταβλητής. Αν και αυτό το συμπέρασμα ήταν λανθασμένο και αρχικά ημιτελές, αποτέλεσε επανάσταση στην μελέτη περιοδικών και άλλων φαινομένων, και συμπληρώθηκε αργότερα με εργασίες τού Λαγκράνζ και του Ντιρισλέ.
Άλλα επιτεύγματα του Φουριέ είναι η παρατήρηση ότι τα αέρια στην ατμόσφαιρα της Γης παίζουν ρόλο στην αύξηση της θερμοκρασίας, που οδήγησε στη μελέτη αυτού που σήμερα ονομάζεται φαινόμενο του θερμοκηπίου. Εισήγαγε επίσης την έννοια της πλανητικής ενεργειακής ισορροπίας, μελετώντας την ακτινοβολία που κερδίζει και χάνει η γη από τον ήλιο και το διάστημα. Κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η θερμότητα από το εσωτερικό της γης παίζει μικρό ρόλο στην επιφανειακή της θερμοκρασία. Εργάστηκε επίσης πάνω στη σχέση υπεριώδους ακτινοβολίας και θερμοκρασίας.
Πέθανε στο Παρίσι το 1830.
Αναλυτική θεωρία θερμότητας και σειρές Φουριέ
Στη Γκρενόμπλ διεξήγαγε πειράματα σχετικά με τη διάχυση της θερμότητας, τα οποία του επέτρεψαν να διαμορφώσει τις μεταβολές της θερμοκρασίας χρησιμοποιώντας τριγωνομετρικές σειρές. Το έργο αυτό - που συγκεντρώθηκε σε ένα υπόμνημα που παρουσίασε στην Ακαδημία Επιστημών το 1811 - βελτίωσε σημαντικά τη μαθηματική διατύπωση του φαινομένου και συνέβαλε στα θεμέλια της θερμοδυναμικής.
Η θεωρία των σειρών Φουριέ και των μετασχηματισμών Φουριέ άνοιξε το δρόμο για τη θεμελιώδη έρευνα των συναρτήσεων, αλλά τα εργαλεία αυτά αμφισβητήθηκαν έντονα όταν παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά, ιδίως από τους Πιερ-Σιμόν ντε Λαπλάς, Ζοζέφ-Λουί Λαγκράνζ και Σιμεόν Ντενί Πουασόν. Το 1821, ο Φουριέ δεν μπορούσε να περιμένει άλλο και αποφάσισε να δημοσιεύσει ο ίδιος την έρευνά του, σε ένα έργο με τίτλο Théorie analytique de la chaleur (Αναλυτική θεωρία θερμότητας). Το 1822, όταν διαδέχθηκε τον Ντελάμπρ στη θέση του αιώνιου γραμματέα της Ακαδημίας, κατόρθωσε να άρει τα εμπόδια στο έργο του και να δημοσιεύσει το κείμενο στο Les Mémoires de l'Académie. Στον πρόλογό του, περιγράφει τη δύσκολη πορεία που είχε ακολουθήσει το έργο του, προσθέτοντας: "Οι καθυστερήσεις στη δημοσίευση του έργου μου θα βοήθησαν να γίνει πιο σαφές και πιο ολοκληρωμένο ".
Ο Φουριέ δεν αντιμετώπισε ποτέ το πρόβλημα της φυσικής φύσης της θερμότητας και αντιτάχθηκε στη φιλοσοφία του Λαπλασιανού, σύμφωνα με την οποία η θερμότητα - και μάλιστα όλα τα φυσικά φαινόμενα - προέρχεται από τη νευτώνεια δράση σε μικρές αποστάσεις. Στα γραπτά του χρησιμοποιούσε την ορολογία που ίσχυε, δηλαδή την ορολογία της υλικής θεωρίας της θερμότητας, χωρίς ποτέ να αναφέρει τη συζήτηση που πυροδότησε η θεωρία αυτή, μη παίρνοντας θέση σε καμία από τις δύο πλευρές.
Κατά τη διάρκεια της ζωής του, ο Φουριέ είχε επίγνωση της καθολικότητας της θεωρίας του και των πεδίων εφαρμογής των εργαλείων της: δονήσεις, ακουστική, ηλεκτρισμός, κ.λπ. Η ανάπτυξη αυτών των πεδίων εφαρµογής θα οδηγούσε τον 20ό αιώνα στη γέννηση της επεξεργασίας σηµάτωνi. Ο Νόρμπερτ Βίνερ, ο πατέρας της κυβερνητικής, μελέτησε σε βάθος τα εργαλεία του Φουριέj.
Το έργο του Φουριέ αποτέλεσε επίσης μεγάλη πηγή έμπνευσης για τον Γουίλιαμ Τόμσον (Λόρδος Κέλβιν), στον οποίο άρεσε να συγκρίνει την αναλυτική θεωρία της θερμότητας με ένα θαυμαστό μαθηματικό ποίημα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι μαθηματικοί
Αυτοκρατορικός Ιαπωνικός Στρατός
Ο Αυτοκρατορικός Ιαπωνικός Στρατός (ιαπωνικά: 大日本帝國陸軍, Dai-Nippon Teikoku Rikugun, «Στρατός της Ευρύτερης Ιαπωνικής Αυτοκρατορίας») ήταν ο επίσημος χερσαίος κλάδος των ενόπλων δυνάμεων της Αυτοκρατορίας της Ιαπωνίας από το 1868 έως το 1945. Ελεγχόταν από το Γενικό Επιτελείο του Αυτοκρατορικού Ιαπωνικού Στρατού και το Υπουργείο Πολέμου, τα οποία αμφότερα ήταν υφιστάμενα στον Αυτοκράτορα της Ιαπωνίας ως ανώτατο διοικητή του στρατού και του ναυτικού. Αργότερα η Γενική Επιθεώρηση Αεροπορίας έγινε η τρίτη διεύθυνση επίβλεψης του στρατού. Κατά τη διάρκεια πολέμων ή έκτακτης ανάγκης, οι κατ' όνομα διοικητικές λειτουργίες του αυτοκράτορα συγκεντρωνόταν στο Αυτοκρατορικό Γενικό Αρχηγείο, ένα ad-hoc σώμα που αποτελούνταν από τον επικεφαλής και τον αναπληρωτή του στο Γενικό Επιτελείο Στρατού, τον Υπουργό Πολέμου, και τον επικεφαλής μαζί με τον αναπληρωτή του στο Γενικό Επιτελείο Ναυτικού, τον Γενικό Επιθεωρητή Αεροπορίας και τον Γενικό Επιθεωρητή Στρατιωτικής Κατάρτισης.
Καταβολές (1868-1871)
Στα μέσα του 19ου αιώνα, η Ιαπωνία δεν είχε ενιαίο εθνικό στρατό και η χώρα αποτελούταν από φεουδαρχικές περιοχές (han) με το σογκουνάτο Τοκουγκάβα (bakufu) να έχει τον πλήρη έλεγχο, κυβερνώντας την Ιαπωνία από το 1603. Ο στρατός του bakufu, αν και αποτελούσε μεγάλη δύναμη, ήταν μόνο ένας μεταξύ των άλλων, και οι προσπάθειες του bakufu για τον έλεγχο του έθνους εξαρτώταν από τη συνεργασία των στρατιωτών των υποτελών πληθυσμών. Το άνοιγμα της χώρας μετά από δύο αιώνες απομόνωσης οδήγησε στη συνέχεια στην αποκατάσταση Μεϊτζί και τον πόλεμο Μπόσιν το 1868. Οι περιοχές Σατσούμα και Τσοσού κυριάρχησαν στο συνασπισμό κατά του σογκουνάτο.
Πόλεμος Μπόσιν
Το εκκολαπτόμενο κράτος του Μεϊτζί απαιτούσε μια νέα στρατιωτική διοίκηση για τις επιχειρήσεις του εναντίον του σογκουνάτο κατά τη διάρκεια του πολέμου Μπόσιν. Αν και το 1868 ο «αυτοκρατορικός στρατός» ήταν απλώς ένα χαλαρό αμάλγαμα των στρατών των φεουδαρχικών περιοχών, η κυβέρνηση δημιούργησε τέσσερα στρατιωτικά τμήματα: το Τοκάιντο, το Τοσάντο, το Σαν'ιντό και το Χοκουρικοντό, το καθένα από τα οποία έλαβε το όνομα του από μια κύρια οδό. Η επίβλεψη αυτών των τεσσάρων στρατών αποτελούσε τμήμα μιας νέας ανώτατης διοίκησης, της Ανώτατης Ανατολικής Εκστρατευτικής Διοίκησης (Tōsei daisō tokufu). Ο κατ' όνομα επικεφαλής της ανώτερης διοίκησης ήταν ο πρίγκιπας Αρισουγκάβα-νο-μίγια και οι δύο ανώτεροι αξιωματικοί ήταν αυλικοί ευγενείς. Αυτός συνέδεε το κυρίως τμήμα των δυνάμεων των τμημάτων με την αυτοκρατορική αυλή, η οποία ήταν ο μοναδικός εθνικός θεσμός στο ακόμη μη μορφοποιημένο έθνος-κράτος. Ο στρατός υπογράμμιζε συνεχώς τη διασύνδεσή του με την αυτοκρατορική αυλή, αρχικά για να νομιμοποιήσει τον σκοπό του. Αφετέρου, να σηματοδοτήσει τους εχθρούς της αυτοκρατορικής κυβέρνησης ως εχθρούς της αυλής και των προδοτών και τέλος να κερδίσει τη λαϊκή υποστήριξη.
Η συμπλοκή στο Τόμπα-Φουσίμι ανάμεσα στις δυνάμεις του αυτοκράτορα και του σογκουνάτο σηματοδότησε την έναρξη της σύγκρουσης. Αρχικά οι μονάδες του νέου στρατού πολέμησαν υπό αυτοσχέδιες διατάξεις με ασαφείς διαύλους χειρισμού και ελέγχου και χωρίς αξιόπιστη βάση στρατολόγησης. Αν και μαχόταν υπέρ του αυτοκρατορικού σκοπού, πολλές από τις μονάδες ήταν πιστές στις φεουδαρχικές περιοχές τους και όχι στην αυτοκρατορική αυλή. Το Μάρτιο του 1869, η αυτοκρατορική κυβέρνηση δημιούργησε διάφορα διοικητικά γραφεία, συμπεριλαμβανομένου ενός στρατιωτικού κλάδου, και τον επόμενο μήνα οργάνωσε ένα αυτοκρατορικό σώμα σωματοφυλάκων 400 έως 500 ατόμων το οποίο απαρτιζόταν από στρατεύματα των περιοχών Σατσούμα και Τσόσου ενισχυμένο από βετεράνους της εμπλοκής στο Τόμπα-Φουσίμι, μικροκτηματίες και σαμουράι από διάφορες περιοχές. Η αυτοκρατορική αυλή γνωστοποίησε επίσης στις περιοχές τον περιορισμό του μεγέθους των τοπικών στρατών τους, για την κάλυψη των δαπανών της εθνικής κατάρτισης των αξιωματικών στο Κιότο. Ωστόσο, μέσα σε λίγους μήνες η κυβέρνηση διέλυσε τόσο τον στρατιωτικό κλάδο όσο και τους αυτοκρατορικούς σωματοφύλακες, μιας και ο πρώτος ήταν αναποτελεσματικός, ενώ ο δεύτεροι δεν διέθεταν σύγχρονα όπλα και εξοπλισμό. Για την αντικατάστασή τους δημιουργήθηκαν δύο νέες οργανώσεις: η Διεύθυνση Στρατιωτικών Υποθέσεων, η οποία απαρτιζόταν από δύο γραφεία, το ένα για το στρατό και το άλλο για το ναυτικό, ενώ η επιθεώρηση συνέταξε επίσης στράτευμα με στρατιώτες από κάθε περιοχή ανάλογα με την αντίστοιχη ετήσια ποσότητα παραγωγής ρυζιού (koku). Αυτός ο στρατός νεοσυλλέκτων (chōheigun) ενσωμάτωσε στις τάξεις του σαμουράι και κοινούς πολίτες από διάφορες περιοχέ. Καθώς συνεχίστηκε ο πόλεμος, η Διεύθυνση στρατιωτικών υποθέσεων αναμενόταν να συγκεντρώσει στρατεύματα από τις πλουσιότερες περιοχές και τον Ιούνιο διοργανώθηκε ο οργανισμός του στρατού, όπου κάθε περιοχή έπρεπε να στείλει δέκα άνδρες για κάθε 10.000 koku ρυζιού που παρήγαγε. Ωστόσο, η πολιτική έθεσε την αυτοκρατορική κυβέρνηση σε άμεσο ανταγωνισμό με τις περιοχές σχετικά με τις στρατολογήσεις, κάτι που δεν διορθώθηκε μέχρι τον Απρίλιο του 1868 όταν η κυβέρνηση απαγόρευσε στις φεουδαρχικές περιοχές να στρατολογήσουν προσωπικό. Κατά συνέπεια, το σύστημα ποσοστώσεων δεν λειτούργησε πλήρως όπως είχε προβλεφθεί και καταργήθηκε το επόμενο έτος.
Σύσταση εθνικού στρατού (1871-1873)
thumb|upright|Ο [[Γιαμαγκάτα Αριτόμο, αρχιστράτηγος του Αυτοκρατορικού Ιαπωνικού Στρατού και δις πρωθυπουργός της Ιαπωνίας. Ήταν ένας από τους κύριους αρχιτέκτονες των στρατιωτικών θεσμών της σύγχρονης Ιαπωνίας.]] Μετά την ήττα του Σογκουνάτο Τοκουγκάβα και των επιχειρήσεων στη βορειοανατολική Χόνσου και Χοκάιντο δεν υπήρχε πραγματικός εθνικός στρατός. Πολλοί στο συνασπισμό της αποκατάστασης είχαν αναγνωρίσει την ανάγκη για κεντρική εξουσία και παρόλο που η αυτοκρατορική πλευρά ήταν νικηφόρα ενάντια στο bakufu, η αρχική κυβέρνηση του Μεϊτζί ήταν αδύναμη και οι ηγέτες έπρεπε να διατηρήσουν τη θέση τους με τις περιοχές των οποίων οι στρατιωτικές δυνάμεις ήταν απαραίτητες για ότι ήθελε να επιτύχει η κυβέρνηση.
Οι στρατιωτικοί ηγέτες της αποκατάστασης διασπάστηκαν για τη μελλοντική οργάνωση του στρατού. Ο Ομούρα Μασουζίρο, ο οποίος είχε επιδιώξει μια ισχυρή κεντρική κυβέρνηση εις βάρος των επαρχιών, υποστήριξε τη δημιουργία ενός μόνιμου εθνικού στρατού παράλληλα με τις ευρωπαϊκές γραμμές υπό τον έλεγχο της κυβέρνησης, την εισαγωγή στρατολόγησης για τους κοινούς πολίτες και την κατάργηση της τάξης των σαμουράι. Ο Οκούμπο Τοσιμίτσι προτιμούσε μια μικρή εθελοντική δύναμη αποτελούμενη από πρώην σαμουράι. Οι απόψεις του Ομούρα για τον εκσυγχρονισμό του στρατού της Ιαπωνίας οδήγησαν στη δολοφονία του το 1869 και οι ιδέες του υλοποιήθηκαν σε μεγάλο βαθμό μετά τον θάνατό του από τους Γιαμαγκάτα Αριτόμο, Κίντο Τακαγιόσι και Γιαμάντα Ακιγιόσι. Ο Γιαμάντα Ακιγιόσι ήταν ο ισχυρότερος ηγέτης από τους τέσσερις και ήταν κυρίως υπεύθυνος για τη σύσταση του σύγχρονου στρατού της Ιαπωνίας χρησιμοποιώντας τις ιδέες του Ομούρα, όπως η ίδρυση στρατιωτικών ακαδημιών και στρατώνων. Ο Γιαμαγκάτα Αριτόμο και ο Σαϊγκό Τσουγκουμίτι είχαν επίσης κατά νου τις ιδέες του Ομούρα κατά τη θέσπιση νομοθεσίας που επέβαλε καθολική στρατολόγηση το 1873. Ο Γιαμαγκάτα Αριτόμο μελέτησε τις ευρωπαϊκές τεχνικές που θα μπορούσαν να προσαρμοστούν στην Ιαπωνία. Όπως είχε ελπίσει ο Ομούρα, η Γαλλική στρατιωτική αποστολή επέστρεψε το 1872 για να βοηθήσει στον εξοπλισμό και την εκπαίδευση του νέου στρατού. Αν και ο Ομούρα πέθανε πριν δει την πραγματοποίηση πολλών εκ των ριζοσπαστικών του ιδεών, η μόνιμη εντύπωση που άφησε στους οπαδούς του οδήγησε στις πολιτικές και τις ιδέες του που διαμόρφωσαν τον στρατό του Μεϊτζί χρόνια αργότερα.
Σύσταση της Αυτοκρατορικής Φρουράς
thumb|upright|left|Ο [[Νόζου Μισιτσούρα, αρχιστράτηγος του Αυτοκρατορικού Ιαπωνικού Στρατού.]]
Τον Μάρτιο του 1871, το Υπουργείο Πολέμου ανακοίνωσε τη δημιουργία μιας Αυτοκρατορικής Φρουράς (Goshinpei) έξι χιλιάδων ανδρών, αποτελούμενη από εννέα τάγματα πεζικού, δύο ίλες πυροβολικού και δύο μοίρες ιππικού. Αποτελούνταν από μέλη των περιοχών Σατσούμα, Τσόσου και Τόσα, οι οποίοι είχαν ηγηθεί της αποκατάστασης. Η Σατσούμα παρείχε τέσσερα τάγματα πεζικού και τέσσερις ίλες πυροβολικού, η Τσόσου τρία τάγματα πεζικού, η Τόσα δύο τάγματα πεζικού, δύο μοίρες ιππικού και δύο ίλες πυροβολικού. Για πρώτη φορά, η κυβέρνηση του Μεϊτζί ήταν σε θέση να οργανώσει ένα μεγάλο σώμα στρατιωτών σύμφωνα με ένα συνεπές σύστημα κατάταξης και αμοιβής με στολές το οποίο ήταν πιστό στην κυβέρνηση και όχι στις φεουδαρχικές περιοχές. Ο έλεγχος της στρατιωτικής δύναμης ήταν ένας παράγοντας που οδήγησε στην κατάργηση του συστήματος των Χαν από την κυβέρνηση.
Στρατολόγηση
Ο νόμος περί στρατολόγησης που θεσπίστηκε το 1873, καθιστούσε την καθολική στρατιωτική υπηρεσία υποχρεωτική για όλους τους άνδρες στη χώρα. Ο νόμος όριζε συνολικά επτά χρόνια στρατιωτικής θητείας: τρία χρόνια στον κανονικό στρατό (jōbigun), δύο χρόνια στην εφεδρεία (dai'ichi kōbigun) και δύο επιπλέον χρόνια στη δεύτερη εφεδρεία (daini kōbigun). Όλοι οι ικανοί άνδρες ηλικίας μεταξύ 17 και 40 ετών θεωρούνταν μέλη της εθνικής φρουράς (kokumingun), τα οποία θα χρησιμοποιούνταν σε υπηρεσία σε μια σοβαρή εθνική κρίση, όπως μια επίθεση ή εισβολή στην Ιαπωνία. Η εξέταση της στρατολόγησης αποφάσιζε ποιοι στρατιώτες θα εισέρχονταν στο στρατό. Όσοι απέτυχαν στην εξέταση εξαιρέθηκαν από όλες τις εξετάσεις εκτός από την εθνική φρουρά. Οι νεοσύλλεκτοι που πέρασαν εισήλθαν σε κλήρωση, όπου ορισμένοι επιλέχθηκαν για ενεργή υπηρεσία. Μία μικρότερη ομάδα επιλέχθηκε στους εφεδρικούς (hojū-eki), και οι υπόλοιποι απορρίφθηκαν. Μία από τις κύριες διαφορές μεταξύ των σαμουράι και της τάξης των αγροτών ήταν το δικαίωμα να φέρουν όπλα. Αυτό το αρχαίο προνόμιο επεκτάθηκε απότομα σε κάθε άνδρα στο έθνος.
Μέχρι το 1873, η κεντρική κυβέρνηση διέθετε 12.000 στρατιώτες, που προέρχονταν μόνο από τέσσερις επαρχίες. Δηλαδή, ο νεοσύστατος στρατός ήταν ουσιαστικά ένα αμάλγαμα πολεμιστών, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν πιστοί στους πρώην άρχοντες τους. Αυτό το πρόγραμμα στρατολόγησης ανέπτυξε αργά τους αριθμούς. Οι δημόσιες αναταραχές άρχισαν το 1874, φτάνοντας στο αποκορύφωμα τους στην εξέγερση Σατσούμα το 1877. Χρειάστηκε ένας χρόνος για τον νέο στρατό να συντρίψει την εξέγερση, αλλά οι νίκες αποδείχθηκαν κρίσιμες για τη δημιουργία και τη σταθεροποίηση της αυτοκρατορικής κυβέρνησης και για την πραγματοποίηση σαρωτικών κοινωνικών, οικονομικών και πολιτικών μεταρρυθμίσεων που επέτρεψαν στην Ιαπωνία να γίνει ένα σύγχρονο κράτος σε σύγκριση με τη Γαλλία, τη Γερμανία και τις άλλες ευρωπαϊκές δυνάμεις. Από το 1878 έως το ξέσπασμα πολέμου με την Κίνα το 1894, η κεντρική αποστολή του Ομούρα και της ομάδας του ήταν να αποκτήσει επαγγελματική μορφή ο στρατός, ακολουθώντας τα ευρωπαϊκά μοντέλα.
Βοήθεια από το εξωτερικό
Ο πρώτος Αυτοκρατορικός Ιαπωνικός Στρατός αναπτύχθηκε με τη βοήθεια συμβούλων από τη Γαλλία, μέσω της δεύτερης Γαλλικής στρατιωτικής αποστολής στην Ιαπωνία (1872-80) και της τρίτης Γαλλικής στρατιωτικής αποστολής στην Ιαπωνία (1884-89). Ωστόσο, μετά την ήττα της Γαλλίας το 1871, η ιαπωνική κυβέρνηση στράφηκε στους νικητές του Γαλλοπρωσσικού πολέμου, Γερμανούς. Από το 1886 έως τον Απρίλιο του 1890 προσέλαβε Γερμανούς στρατιωτικούς συμβούλους (στρατηγός Γιάκομπ Μέκελ, που αντικαταστάθηκε το 1888 από τους φον Βίλντενμπρουκ και τον λοχαγό φον Μπλάκενμπουργκ) για την επιμόρφωση του Ιαπωνικού Γενικού Επιτελείου. Το 1878, στηριζόμενο στο Γερμανικό Γενικό Επιτελείο, ιδρύθηκε το Γραφείο Γενικού Επιτελείου του Αυτοκρατορικού Ιαπωνικού Στρατού, υπό τον Αυτοκράτορα στον οποίον δόθηκαν ευρείες εξουσίες για τον στρατιωτικό σχεδιασμό και τη στρατηγική.
Άλλοι γνωστοί ξένοι στρατιωτικοί σύμβουλοι ήταν ο στρατηγός Πομπέο Γκρίλο από το Βασίλειο της Ιταλίας, ο οποίος εργάστηκε στο χυτήριο της Οσάκα από το 1884 έως το 1888, ακολουθούμενος από τον στρατηγό Κουαρατέζι από το 1889 έως το 1890, και ο λοχαγός Σέρμπεκ από τις Κάτω Χώρες, ο οποίος εργάστηκε για τη βελτίωση των παράκτιων αμυντικών συστημάτων από το 1883 έως το 1886. Η Ιαπωνία δεν χρησιμοποίησε ξένους στρατιωτικούς συμβούλους μεταξύ 1890 και 1918, μέχρι να ζητηθεί από τη Γαλλική στρατιωτική αποστολή στην Ιαπωνία (1918-19), με επικεφαλής τον διοικητή Ζακ-Πωλ Φωρέ, βοήθεια για την ανάπτυξη των ιαπωνικών αεροπορικών δυνάμεων.
Εκστρατεία της Ταϊβάν
thumb|200px|Ιαπωνική μονάδα πυροβολικού, στον στρατώνα [[Κοϊσικάβα στο Τόκιο, το 1882. Φωτογραφία του Χιούς Κραφτ.]]
Ένα Αυτοκρατορικό Διάταγμα προς τους Στρατιώτες και τους Ναυτικούς το 1882 ζήτησε από τις νέες ένοπλες δυνάμεις την αδιαμφισβήτητη πίστη στον αυτοκράτορα και ισχυρίστηκε ότι οι εντολές των ανώτερων αξιωματικών ισοδυναμούσαν με εντολές του ίδιου του αυτοκράτορα. Από τότε, ο στρατός είχε μια οικεία και προνομιακή σχέση με τον αυτοκρατορικό θεσμό.
Οι κορυφαίοι στρατιωτικοί ηγέτες είχαν άμεση πρόσβαση στον αυτοκράτορα και την εξουσία να μεταφέρουν τις εντολές του άμεσα στα στρατεύματα. Η συμπονετική σχέση μεταξύ των στρατευμάτων και των αξιωματικών, ιδιαίτερα των κατώτερων αξιωματικών που προερχόταν κυρίως από την αγροτιά, έτεινε να προσελκύσει τον στρατό πιο κοντά στον λαό. Με την πάροδο του χρόνου, οι περισσότεροι αναζήτησαν περισσότερη καθοδήγηση σε εθνικά θέματα από τους στρατιωτικούς παρά τους πολιτικούς ηγέτες.
Μέχρι τη δεκαετία του 1890, ο Αυτοκρατορικός Ιαπωνικός Στρατός είχε αναπτυχθεί τόσο ώστε να γίνει ο πιο σύγχρονος στρατός στην Ασία: καλώς εκπαιδευμένος, καλώς εξοπλισμένος και με καλό ηθικό. Ωστόσο, αποτελούσε μια δύναμη πεζικού με ελλείψεις στο ιππικό και στο πυροβολικό σε σύγκριση με τους συγχρόνους στρατούς της Ευρώπης. Μερικά όπλα του πυροβολικού, τα οποία αγοράστηκαν από την Αμερική και από διάφορες ευρωπαϊκές χώρες, παρουσίασαν δύο προβλήματα: ήταν σπάνια και ο σχετικά μικρός αριθμός που ήταν διαθέσιμος ήταν διαφόρων διαμετρημάτων, προκαλώντας προβλήματα με την προμήθεια πυρομαχικών.
Ρωσοϊαπωνικός Πόλεμος
Ο Ρωσοϊαπωνικός Πόλεμος (1904–1905) ήταν το αποτέλεσμα των εντάσεων μεταξύ Ρωσίας και Ιαπωνίας, που εντάθηκαν σε μεγάλο βαθμό από τις αντίπαλες ιμπεριαλιστικές φιλοδοξίες στη Μαντζουρία και την Κορέα. Ο ιαπωνικός στρατός προκάλεσε σοβαρές απώλειες στους Ρώσους. Ωστόσο, δεν ήταν σε θέση να καταφέρουν αποφασιστικό πλήγμα στα ρωσικά στρατεύματα. Η υπερβολική εξάρτηση από το πεζικό οδήγησε σε μεγάλες απώλειες για τις ιαπωνικές δυνάμεις, ιδιαίτερα κατά την πολιορκία του Πορτ Άρθουρ.
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Η Αυτοκρατορία της Ιαπωνίας εισήλθε στον πόλεμο στην πλευρά της Αντάντ. Παρόλο που έγιναν δοκιμαστικά σχέδια για την αποστολή εκστρατευτικής δύναμης μεταξύ 100.000 και 500.000 ανδρών στη Γαλλία, τελικά η μόνη ενέργεια στην οποία συμμετείχε ο Αυτοκρατορικός Ιαπωνικός Στρατός ήταν η προσεκτική και καλά εκτελεσμένη επίθεση κατά της γερμανικής κατοχής του Τσινγκτάο το 1914.
Χρόνια του μεσοπολέμου
Κατά την περίοδο 1917–18, η Ιαπωνία εξακολούθησε να επεκτείνει την επιρροή και τα προνόμια της στην Κίνα μέσω των δανείων Νισιχάρα. Κατά τη διάρκεια της Σιβηρικής Εκστρατείας, μετά την κατάρρευση της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και την Επανάσταση των Μπολσεβίκων, ο Αυτοκρατορικός Ιαπωνικός Στρατός σχεδίαζε αρχικά να στείλει περισσότερα από 70.000 στρατεύματα για να καταλάβει τη Σιβηρία μέχρι τη λίμνη Βαϊκάλη. Το γενικό επιτελείο του στρατού θεωρούσε την τσαρική κατάρρευση ως ευκαιρία να απελευθερώσει την Ιαπωνία από οποιαδήποτε μελλοντική απειλή από τη Ρωσία αποσπώντας τη Σιβηρία και σχηματίζοντας ένα ανεξάρτητο ρυθμιστικό κράτος. Το σχέδιο αποσύρθηκε λόγω της αντίδρασης των Ηνωμένων Πολιτειών.
Τον Ιούλιο του 1918, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, Γούντροου Ουίλσον, ζήτησε από την ιαπωνική κυβέρνηση να διαθέσει 7.000 στρατιώτες στο πλαίσιο διεθνούς συμμαχίας 24.000 στρατευμάτων για να στηρίξει την Αμερικανική Εκστρατευτική Δύναμη Σιβηρίας. Μετά από έντονη συζήτηση στη Βουλή, η κυβέρνηση του πρωθυπουργού Τεραούσι Μαζατάκε συμφώνησε να στείλει 12.000 στρατιώτες, αλλά υπό την καθοδήγηση της Ιαπωνίας, και όχι ως μέρος ενός διεθνούς συνασπισμού. Η Ιαπωνία και οι Ηνωμένες Πολιτείες έστειλαν δυνάμεις στη Σιβηρία για να ενισχύσουν τα στρατεύματα του Λευκού κινήματος του Ναυάρχου Αλεξάντρ Κολτσάκ κατά του Κόκκινου Στρατού των Μπολσεβίκων.
Μόλις επιτεύχθηκε η πολιτική συμφωνία, ο Αυτοκρατορικός Ιαπωνικός Στρατός ανέλαβε τον πλήρη έλεγχο υπό τον Γενικό Επιτελάρχη Γιούι Μιτσούε. Μέχρι το Νοέμβριο του 1918, πάνω από 70.000 Ιάπωνες στρατιώτες είχαν καταλάβει όλα τα λιμάνια και τις μεγάλες πόλεις στις ρωσικές θαλάσσιες επαρχίες και στην ανατολική Σιβηρία.
Τον Ιούνιο του 1920, οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοι του συνασπισμού αποσύρθηκαν από το Βλαδιβοστόκ, μετά τη σύλληψη και την εκτέλεση του ηγέτη του Λευκού Στρατού, ναυάρχου Κολτσάκ, από τον Κόκκινο Στρατό. Ωστόσο, οι Ιάπωνες αποφάσισαν να παραμείνουν, κυρίως λόγω των φόβων της εξάπλωσης του κομμουνισμού τόσο κοντά στην Ιαπωνία και τις ελεγχόμενες από τους Ιάπωνες Κορέα και Μαντζουρία. Ο Ιαπωνικός Στρατός παρέσχε στρατιωτική στήριξη στην υποστηριζόμενη από την Ιαπωνία, Προσωρινή Κυβέρνηση Πριαμούριε, που έδρευε στο Βλαδιβοστόκ, ενάντια της υποστηριζόμενης από τη Μόσχα, Δημοκρατίας της Άπω Ανατολής.
Η συνεχιζόμενη ιαπωνική παρουσία ανησύχησε τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες υποψιάζονταν ότι η Ιαπωνία είχε εδαφικά σχέδια στη Σιβηρία και τη Ρωσική Άπω Ανατολή. Αντιμετωπίζοντας έντονες διπλωματικές πιέσεις από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Μεγάλη Βρετανία και την αυξανόμενη εγχώρια αντίθεση λόγω του οικονομικού και ανθρώπινου κόστους, η διοίκηση του πρωθυπουργού Κάτο Τομοσαμπούρο απέσυρε τις ιαπωνικές δυνάμεις τον Οκτώβριο του 1922.
Άνοδος του μιλιταρισμού στην περίοδο Σόβα
Στη δεκαετία του 1920 ο Αυτοκρατορικός Ιαπωνικός Στρατός επεκτάθηκε ταχύτατα και το 1927 απέκτησε δύναμη 300.000 ανδρών. Σε αντίθεση με τις δυτικές χώρες, ο στρατός απολάμβανε μεγάλης ανεξαρτησίας από την κυβέρνηση. Σύμφωνα με τις διατάξεις του Συντάγματος, ο Υπουργός Πολέμου ήταν υπόλογος μόνο στον ίδιο τον αυτοκράτορα (Χιροχίτο) και όχι στην εκλεγμένη κυβέρνηση. Στην πραγματικότητα, οι ιαπωνικές πολιτικές διοικήσεις χρειαζόταν την υποστήριξη του στρατού για να επιβιώσουν. Ο Στρατός έλεγχε τον διορισμό του υπουργού πολέμου και το 1936 ψηφίστηκε νόμος σύμφωνα με τον οποίο οριζόταν πως μόνο ένας ενεργός στρατηγός ή υπολοχαγός θα μπορούσε να αποκτήσει το αξίωμα. Ως αποτέλεσμα, οι στρατιωτικές δαπάνες στον εθνικό προϋπολογισμό αυξήθηκαν δυσανάλογα στη δεκαετία του 1920 και του 1930 και διάφορες ομάδες του στρατού άσκησαν δυσανάλογη επιρροή στην ιαπωνική εξωτερική πολιτική.
Ο Αυτοκρατορικός Ιαπωνικός Στρατός ήταν αρχικά γνωστός απλώς ως ο Στρατός (rikugun), αλλά μετά το 1928, στο πλαίσιο της στρατιωτικής στροφής προς τον ρομαντικό εθνικισμό και επίσης προς εξυπηρέτηση των πολιτικών του φιλοδοξιών, επανέφερε τον τίτλο Αυτοκρατορικός Στρατός (kōgun).
Σύγκρουση με την Κίνα
Το 1931, ο Αυτοκρατορικός Ιαπωνικός Στρατός είχε συνολική δύναμη 198.880 αξιωματικών και στρατιωτών, που οργανώθηκε σε 17 μεραρχίες. Το περιστατικό της Μαντζουρίας, όπως έγινε γνωστό στην Ιαπωνία, ήταν μια δήθεν δολιοφθορά ενός τοπικού ιαπωνικού σιδηροδρόμου, μια επίθεση που οργανώθηκε από την Ιαπωνία αλλά αποδόθηκε σε Κινέζους αντιφρονούντες. Η δράση του στρατού, σε μεγάλο βαθμό ανεξάρτητη από την πολιτική ηγεσία, οδήγησε στην εισβολή στη Μαντζουρία το 1931 και αργότερα στον Δεύτερο Σινοϊαπωνικό Πόλεμο το 1937. Καθώς ο πόλεμος πλησίαζε, η επιρροή του Αυτοκράτορα στον Στρατό μειώθηκε, και η επιρροή στο Αυτοκρατορικό Ιαπωνικό Ναυτικό αυξήθηκε. Παρ' όλα αυτά, μέχρι το 1938 ο στρατός είχε αυξηθεί σε 34 μεραρχίες.
Σύγκρουση με τη Σοβιετική Ένωση
Την περίοδο 1932–1945 η αυτοκρατορία της Ιαπωνίας και η Σοβιετική Ένωση είχαν σειρά συγκρούσεων. Η Ιαπωνία είχε θέσει τις στρατιωτικές της βλέψεις στη σοβιετική επικράτεια ως αποτέλεσμα του δόγματος Hokushin-ron και η ίδρυση ενός κράτους μαριονέτας στη Μαντζουρία από την Ιαπωνία έφερε τις δύο χώρες σε σύγκρουση. Ο πόλεμος κράτησε μέχρι τις τελευταίες μάχες τη δεκαετία του 1930 (η Μάχη της Λίμνης Κασάν και οι Μάχες του Χαλχίν Γκολ) και ολοκληρώθηκε με αποφασιστική νίκη των Σοβιετικών. Οι συγκρούσεις σταμάτησαν με την υπογραφή του Συμφώνου Σοβιετοϊαπωνικής Ουδετερότητας στις 13 Απριλίου 1941. Ωστόσο, αργότερα, στη Διάσκεψη της Γιάλτας, ο Στάλιν συμφώνησε να διακηρύξει τον πόλεμο στην Ιαπωνία, και στις 5 Αυγούστου 1945, η Σοβιετική Ένωση ακύρωσε τη συμφωνία ουδετερότητας με την Ιαπωνία.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Το 1941, ο Αυτοκρατορικός Ιαπωνικός Στρατός είχε 51 μεραρχίες και διάφορα ειδικά τμήματα πυροβολικού, ιππικού, αντιαεροπορικής προστασίας και θωρακισμένων, έχοντας συνολικά 1.700.000 στρατιώτες. Στην αρχή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το μεγαλύτερο μέρος του Ιαπωνικού Στρατού (27 μεραρχίες) ήταν εγκατεστημένο στην Κίνα. Ακόμη 13 μεραρχίες υπερασπιζόταν τα σύνορα της Μογγολίας, λόγω ανησυχιών για πιθανή επίθεση της Σοβιετικής Ένωσης. Από το 1942 άρχισαν να στέλνονται στρατιώτες στο Χονγκ Κονγκ (23η Στρατιά), στις Φιλιππίνες (14η Στρατιά), στην Ταϊλάνδη (15η Στρατιά), στη Βιρμανία (15η Στρατιά), στις Ολλανδικές Ανατολικές Ινδίες (16η Στρατιά) και τη Μαλάγια (25η Στρατιά). Μέχρι το 1945 υπήρχαν 5,5 εκατομμύρια στρατιώτες στον Αυτοκρατορικό Ιαπωνικό Στρατό.
Από το 1943, τα ιαπωνικά στρατεύματα υπέφεραν από έλλειψη προμηθειών, κυρίως τροφίμων, φαρμάκων, πυρομαχικών και όπλων, κυρίως λόγω της υποβρύχιας απαγόρευσης προμηθειών και των ζημιών στην ιαπωνική ναυτιλία, η οποία επιδεινώθηκε από μια μακροχρόνια αντιπαλότητα με το Αυτοκρατορικό Ιαπωνικό Ναυτικό. Η έλλειψη προμηθειών προκάλεσε μεγάλο αριθμό μαχητικών αεροσκαφών να καταστεί ανυπόφορος λόγω έλλειψης ανταλλακτικών, και «τα δύο τρίτα των συνολικών θανάτων στρατιωτικών της Ιαπωνίας από ασθένεια ή πείνα».
Φανατισμός και εγκλήματα πολέμου
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Σινοϊαπωνικού Πολέμου και του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Αυτοκρατορικός Ιαπωνικός Στρατός είχε αποκτήσει φήμη τόσο για τον φανατισμό του όσο και για τις κτηνωδίες του εναντίον αιχμαλώτων πολέμου και αμάχων – με τη σφαγή της Ναντσίνγκ να αποτελεί ένα τέτοιο παράδειγμα. Μετά την παράδοση της Ιαπωνίας το καλοκαίρι του 1945, πολλοί αξιωματικοί του Αυτοκρατορικού Ιαπωνικού Στρατού και στρατιώτες δικάστηκαν και τιμωρήθηκαν για τη διεξαγωγή πολυάριθμων θηριωδιών και εγκλημάτων πολέμου. Το 1949, οι δίκες ολοκληρώθηκαν, ενώ έχουν γίνει γνωστές συνολικά 5.700 περιπτώσεις.
Ο στρατηγός Τομιτάρο Χόριι εξέδωσε έναν «Οδηγό για στρατιώτες των νοτίων θαλασσών», στα τέλη του 1941, που διέταξε τα στρατεύματα να μην κλέβουν ή σκοτώνουν πολίτες. Αυτή η διαταγή αποσκοπούσε στην αποτροπή της επανάληψης των βίαιων πράξεων που διέπραξε ο στρατός στην Κίνα. Ωστόσο, η εντολή επηρέασε μόνο τους στρατιώτες που βρισκόταν υπό τις εντολές του.
Αρκετοί λόγοι δίδονται για την ιδιαίτερα βάναυση και ανελέητη συμπεριφορά που εκδήλωσαν πολλά μέλη του Ιαπωνικού Στρατού απέναντι στους αντιπάλους τους ή τους μη Ιάπωνες πολίτες. Ένας από αυτούς είναι ίσως η βίαιη συμπεριφορά που βίωσαν οι ίδιοι. Ο Ιαπωνικός Στρατός ήταν γνωστός για την εξαιρετικά σκληρή μεταχείριση των στρατιωτών από την αρχή της εκπαίδευσης, συμπεριλαμβανομένων ξυλοδαρμών, περιττών υπερβολικών καθηκόντων, έλλειψης επαρκούς τροφής και άλλων βίαιων ή σκληρών τακτικών πειθαρχίας. Αυτό ήταν αντίθετο με το Αυτοκρατορικό Διάταγμα προς στους Στρατιώτες και τους Ναύτες του 1882, το οποίο έδινε εντολές στους αξιωματικούς να μεταχειρίζονται τους υφισταμένους τους με σεβασμό. Το 1943 η ανώτερη διοίκηση συνειδητοποίησε ότι αυτή η βιαιότητα επηρέασε το ηθικό και διέταξε το τέλος της, μια εντολή που κατά κανόνα παρακάμφθηκε ή αγνοήθηκε στο πεδίο της μάχης.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου του Ειρηνικού, η φήμη του Αυτοκρατορικού Στρατού για άρνηση παράδοσης καθορίστηκε από τους λίγους Ιάπωνες επιζώντες των πολυάριθμων μαχών σε όλη την εκστρατεία του Ειρηνικού: 921 αιχμαλωτίστηκαν σε στρατώνες, 31.000 στη μάχη του Σαϊπάν, 17 από τους 3000 στη μάχη του Ταράουα, 7.400–10.755 από τις 117.000 στη μάχη της Οκινάουα, έχοντας υψηλό αριθμό αυτοκτονιών στο πεδίο της μάχης. Το πνεύμα του gyokusai («ένδοξου θανάτου») οδήγησε τους διοικητές να διατάζουν επιθέσεις αυτοκτονίας με ξιφολόγχη, όταν πραγματοποιούνταν ακόμη προμήθειες χειροβομβίδων και πυρομαχικών. Στην περιοχή του Νοτιοδυτικού Ειρηνικού, παραδόθηκαν λίγο πάνω από 1.000 στρατιώτες το 1942 και το 1943, περίπου 5.100 το 1944 και πάνω από 12.000 το 1945, Η προπαγάνδα από τις ρίψεις φυλλαδίων από τους Αμερικανούς αντιπροσώπευε περίπου το 20% των παραδόσεων, που αντιστοιχούσε σε περίπου ένα αιχμάλωτο πολέμου για κάθε 6.000 φυλλάδια που έπεσαν. Ενώ οι Ιάπωνες που αντιτάχθηκαν στα «αδίστακτα» φυλλάδια, τα οποία περιείχαν ορισμένες αλήθειες όσον αφορά την προθυμία των αμερικανικών δυνάμεων να αποδεχθούν τις παραδόσεις των Ιαπώνων. Αυτό ήταν σε αντίθεση με την πρακτική του Αυτοκρατορικού Ιαπωνικού Στρατού να απεικονίζει τα αμερικανικά στρατεύματα ως σκληρά και ανελέητα, αναφέροντάς τα ως 鬼畜米英 (Kichiku Beiei, «Δαιμονικό Τέρας Αμερικανικό και Αγγλικό») και πληροφορώντας τα στρατεύματά τους πως οι Αμερικανοί θα βίαζαν όλες τις αιχμαλωτισμένες γυναίκες και θα βασάνιζαν τους άνδρες, οδηγώντας σε βίαιη μεταχείριση των Ιαπώνων αιχμαλώτων πολέμου σε συμβάντα όπως η Εκατόμβη Νεκρών του Μπατάαν και η μαζική αυτοκτονία Ιαπώνων στρατιωτών και αμάχων κατά τη διάρκεια των μαχών του Σαϊπάν και της Οκινάουα.
Αυτοκρατορικά Γενικά Επιτελεία και ισχύς του Αυτοκράτορα στην περίοδο Σόβα
Πρωτογενείς πηγές όπως τα «απομνημονεύματα του Σουγκιγιάμα» και τα ημερολόγια των Φουμινάρο Κονόε και Κόισι Κίντο περιγράφουν λεπτομερώς τις πολλές ανεπίσημες συναντήσεις που είχε ο αυτοκράτορας με τους αρχηγούς του επιτελείου και τους υπουργούς. Αυτά τα έγγραφα δείχνουν ότι ο αυτοκράτορας ενημερωνόταν για όλες τις στρατιωτικές επιχειρήσεις και συχνά αμφισβητούσε τους ανώτερους επιτελάρχες του, ζητώντας αλλαγές.