cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μεγκ Τίλι
Υποκριτική
Το 1985, η Τίλι πήρε τον αναγνωρισμένο ομώνυμο ρόλο στην Αγνή του Θεού του Νόρμαν Τζούισον, εμφανιζόμενη με την Τζέιν Φόντα και την Αν Μπάνκροφτ. Παίζοντας τον ρόλο μιας μοναχής που ομολογεί τη συμμετοχή της σε μια παρθενική σύλληψη, η Τίλι «έδωσε μια υπέροχη απεικόνιση μιας βασανισμένης νεαρής γυναίκας που βιώνει την απόλυτη κρίση πίστης». Η ερμηνεία της Τίλι που επαινέθηκε από τους κριτικούς της χάρισε μια υποψηφιότητα για Όσκαρ και μια Χρυσή Σφαίρα.
Ο Τίλι εμφανίστηκε αργότερα στα Valmont (1989), Οι δύο Τζέικ (1990) με τον Τζακ Νίκολσον και Οι αχώριστες (1992), καθώς και στην ταινία τρόμου του 1993 Μακάβριοι εισβολείς. Μετά από αυτό, σταμάτησε να παίζει για τα επόμενα 15 χρόνια.
Η Τίλι επέστρεψε στην υποκριτική το 2010, σε ένα επεισόδιο της σειράς Caprica. Το 2011 έπαιξε τη Μάρθα στο Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ; του Έντουαρντ Άλμπι, που ανέβηκε από το Blue Bridge Repertory Theatre.
Τον Ιανουάριο του 2012, η Τίλι πρωταγωνίστησε στο Bomb Girls στον ρόλο της Λόρνα.
Συγγραφή
Η Τίλι είναι συγγραφέας πολλών δημοσιευμένων μυθιστορημάτων. Το 1994, το πρώτο μυθιστόρημα της Τίλι με τίτλο Singing Songs εκδόθηκε με γενικά θετικές κριτικές. Το Publishers Weekly αποκάλεσε το βιβλίο «εντυπωσιακό πρώτο μυθιστόρημα» και η New York Times Book Review επαίνεσε την Τίλι για «την αξιοσημείωτη συνοχή και σαφήνεια» της αφηγηματικής φωνής της. Το βιβλίο έχει θέμα ένα νεαρό κορίτσι και τις αδερφές της, οι οποίες κακοποιούνται από τον πατριό τους.
Το δεύτερο μυθιστόρημά της με τίτλο Gemma εκδόθηκε το 2006. Το βιβλίο έχει θέμα ένα δωδεκάχρονο κορίτσι που απάγεται και μεταφέρεται εκτός χώρας, στο οποίο κακοποιείται σωματικά και σεξουαλικά από τον απαγωγέα του.
Το τρίτο μυθιστόρημά της με τίτλο Porcupine εκδόθηκε το 2007. Το βιβλίο έχει θέμα ένα δωδεκάχρονο κορίτσι, της οποίας η ζωή καταρρέει μετά τον θάνατο του πατέρα της από φιλικά πυρά στον πόλεμο του Αφγανιστάν. το βιλβίο ήταν υποψήφιο για το Βραβείο Παιδικής Λογοτεχνίας Sheila A. Egoff.
Το τέταρτο μυθιστόρημά της με τίτλο First Time εκδόθηκε το 2008. Το μυθιστόρημα έχει θέμα μια δεκαεξάχρονη που κακοποιείται σωματικά από τον φίλο της μητέρας της και αναγκάζεται να αντιμετωπίσει το τραύμα μόνη της χωρίς τη βοήθεια της μητέρας της και της καλύτερης της φίλης.
Το πέμπτο μυθιστόρημα της Τίλι με τίτλο A Taste of Heaven εκδόθηκε το 2013. Αποτελεί απόκλιση από τα πιο σκοτεινά θέματα του προηγούμενου έργου της Τίλι, μιλώντας για δύο νεαρά κορίτσια που γίνονται φίλες και που βιώνουν τις «κωμικές, μερικές φορές γλυκόπικρες και μελοδραματικές δοκιμασίες και θλίψεις της εφηβείας».
Το έκτο μυθιστόρημά της με τίτλο Behind the Scenes εκδόθηκε το 2014.
Το 2018, η Τίλι δημοσίευσε το πρώτο από τα τρία βιβλία της τριλογίας της Solace Island, μια σειρά από ρομαντικά θρίλερ για μια νεαρή γυναίκα που δημιουργεί σχέση με έναν μυστηριώδη όμορφο άντρα, αφού εγκαταλείφθηκε πρόσφατα από τον αρραβωνιαστικό της. Ακολούθησαν γρήγορα δύο σίκουελ, Cliff's Edge και Hidden Cove.
Προσωπική ζωή
Το 1983, η Τίλι παντρεύτηκε τον Τιμ Τσίνεμαν, έναν Αμερικανό παραγωγό ταινιών και γιο του σκηνοθέτη Φρεντ Τσίνεμαν. Γνωρίστηκαν στα γυρίσματα της πρώτης της ταινίας, Τεξ. Το ζευγάρι είχε δύο παιδιά, την Έμιλι (γεν. 1984) και τον Ντέιβιντ (γεν. 1986). Ο γάμος κατέληξε σε διαζύγιο το 1989.
Το 1989, η Τίλι ξεκίνησε 5ετή σχέση με τον Βρετανό ηθοποιό Κόλιν Φερθ, τον οποίο γνώρισε στα γυρίσματα του Valmont. Μετακόμισαν από το Λος Άντζελες σε ένα ξύλινο σπίτι σε πέντε στρέμματα στην πλαγιά του βουνού, περίπου μία ώρα έξω από το Βανκούβερ, κοντά στην πόλη Μέιπλ Ριτζ, στη Μπρίτις Κολούμπια. Έχουν έναν γιο, τον Γουίλιαμ Τζόζεφ (γεν. 1990).
Το 1995, η Τίλι παντρεύτηκε τον Τζον Κάλεϊ, έναν Αμερικανό, στέλεχος κινηματογραφικού στούντιο και παραγωγό κατά 30 χρόνια μεγαλύτερό της. Μετακόμισαν στο Λος Άντζελες, όπου ο Κάλεϊ εργαζόταν ως πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Sony Pictures Entertainment. Ο γάμος κατέληξε σε διαζύγιο το 2002.
Το 2002, η Τίλι παντρεύτηκε τον σημερινό της σύζυγο, συγγραφέα Ντον Κάλαμι, ο οποίος γράφει μυθιστορήματα για εφήβους. Γνωρίστηκαν κατά τη διάρκεια ενός σεμιναρίου συγγραφής στην Καλιφόρνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καναδές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Καναδές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Β΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί χορευτές
Ελντοράντο (Μισιόνες)
Το Ελντοράντο (Eldorado) είναι πόλη στο κεντροβορειοανατολικό τμήμα της επαρχίας Μισιόνες της Αργεντινής. Έχει 65.500 κατοίκους σύμφωνα με υπολογισμό του 2019 και είναι η πρωτεύουσα του νομού Ελντοράντο. Βρίσκεται στις αριστερές (ανατολικές) όχθες του ποταμού Παρανά, στην Εθνική Οδό 12, περίπου 100 χλμ. από τους καταρράκτες Ιγκουασού και 206 χλμ. από την επαρχιακή πρωτεύουσα Ποσάδας, στα σύνορα Αργεντινής-Παραγουάης.
Το Ελντοράντο ιδρύθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 1919 ως αγροτικός οικισμός και λιμάνι στον ποταμό Παρανά από τον γερμανικής καταγωγής Αντόλφο Γιούλιους Σβελμ, πολιτογραφημένο Βρετανό υπήκοο, ο οποίος το ονόμασε ως αναφορά στο θρύλο του Ελ Ντοράντο. Η πόλη αποτέλεσε το κέντρο του αποικισμού της περιοχής από Ευρωπαίους μετανάστες (στον οποίο συμμετείχαν πληθυσμιακές ομάδες από τη Γερμανία, την Ελβετία, την Πολωνία, τη Δανία, την Αγγλία και άλλες χώρες).
Η οικονομία της περιοχής βασίζεται στη γεωργία, με την παραγωγή βολβών, πορτοκαλιών, γκρέιπφρουτ και γέρμπα μάτε. Ο τουρισμός κατέχει επίσης σημαντικό ρόλο, με κύριες δραστηριότητες την ιστιοπλοΐα, την αθλητική αλιεία και το αθλητικό κυνήγι (ταπίρ, ελάφια, αγριογούρουνα). Το Ελντοράντο διαθέτει αεροδρόμιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αργεντινής
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1997
Τα 63α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στις 11 Δεκεμβρίου 1997, απονεμήθηκαν στις 4 Ιανουαρίου 1998, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1997.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 1997
Λουκία Σκριβάνου
Η Λουκία Σκριβάνου είναι πρώην πρωταθλήτρια της επιτραπέζιας αντισφαίρισης, και της καλαθοσφαίρισης, διεθνής και στα δύο αθλήματα με την εθνική ομάδα της Ελλάδος. Η Σκριβάνου αγωνίστηκε για τον Ολυμπιακό Πειραιώς και στα δύο αθλήματα.
Κόρη του Δημητρίου και της Αμαλίας Σκριβάνου, γεννήθηκε το 1938 στην Αθήνα αλλά μεγάλωσε στον Πειραιά. Από το 1958 ήταν παντρεμένη με τον πυγμάχο Σταύρο Χωσάκο. Το 1994 ήταν υποψήφια για το δημοτικό συμβούλιο του Πειραιά.
Καριέρα στον στίβο
Στον στίβο ξεκίνησε στην Ράλλειο σχολή και στα 100 μέτρα στους σχολικούς αγώνες του 1951, αγωνίστηκε και στους Πανελλήνιους αγώνες του 1954 ενισχύοντας τον Ολυμπιακό στα 200 και 400 μέτρα.
Καριέρα στην καλαθοσφαίριση
Ξεκίνησε την καλαθοσφαίριση το 1951 στην Ράλλειος Σχολή Πειραιώς, την ίδια χρονιά γράφτηκε στον Ολυμπιακό. Παρόλα αυτά για τρία χρόνια αθλούνταν κρυφά από την οικογένειά της ωσότου πείσθηκαν από παράγοντες του Ολυμπιακού να την αφήσουν να συνεχίσει. Καθιερώθηκε στην πρώτη ομάδα το 1952 ενώ αμέσως έγινε βασική και στην μεικτή Αθηνών. Με τον Ολυμπιακό, αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα κέντρου ωσότου διαλύθηκε το τμήμα το 1960, ήταν πρωταθλήτρια κέντρου το 1952, 1956, 1957 και το 1959. Πρώτη σκόρερ στο κύπελλο του Πανιωνίου το 1959, 1η στο πανελλήνιο του 1972 με 62 πόντους , 1η στο πανελλήνιο νεανίδων το 1953 με 117 πόντους. Με την δημιουργία του εθνικού πρωταθλήματος το 1967 έπαιξε στον Πειραϊκό όπου ήταν πρωταθλήτρια Ελλάδας το 1969 και το 1970.
Με την εθνική Ελλάδος γυναικών έπαιξε στο πρώτο επίσημο παιχνίδι στην ιστορία της, στις 15 Απριλίου 1958 στο γήπεδο του Πανελληνίου όπου η Ελλάδα νίκησε τον Λίβανο με 68-32 σημείωσε και το πρώτο καλάθι στην ιστορία της εθνικής και συνολικά 23 πόντους, ήταν η μοναδική συμμετοχή της στην εθνική ομάδα. Συμμετείχε και την επόμενη ημέρα στον αγώνα Μεικτή Αθηνών- Μεικτή Βηρυτού 62-46 όπου σημείωσε 16 πόντους, στην ουσία ήταν οι ίδιες ομάδες με τον αγώνα των Εθνικών ομάδων.
Καριέρα στην επιτραπέζια αντισφαίριση
Πρώτα φορά αγωνίστηκε στην επιτραπέζια αντισφαίριση το 1954 στο κύπελλο της Αθλητικής Ηχούς που κέρδισε στο απλό γυναικών, όπως λίγες μέρες μετά και στο κύπελλο του Α.Ο. Κηφισιάς.
Στην επιτραπέζια αντισφαίριση ήταν πρωταθλήτρια Ελλάδος στο απλό 13 φορές, το 1956, 1957, 1959, 1960, 1961, 1962, 1963, 1964, 1965, 1966 1968, 1970 και το 1981, και δεύτερη το 1955, 1958, 1971, 1972, 1977, 1979, 1980 και το 1982. Στο διπλό 11 φορές, το 1957, 1959, 1961, 1962, 1963, 1965, 1976, 1977, 1980, 1981 και το 1982, δεύτερη το 1964, 1966, 1970, 1972, 1974, 1979 και το 1984. Στο μεικτό ήταν πρωταθλήτρια Ελλάδας 11 φορές, το 1956, 1957, 1958, 1961, 1962, 1964, 1965, 1966, 1970, 1971 και το 1984, δεύτερη το 1955, 1963, 1968, 1977 και το 1978.
Με τον Ολυμπιακό ήταν πρωταθλήτρια Ελλάδος στο διασυλλογικό το 1961, 1962, 1964, 1965, 1976, 1977, 1978, 1979, 1981, 1982 και το 1983, ενώ έχει αγωνιστεί μαζί του στο κύπελλο πρωταθλητριών Ευρώπης.
Με την εθνική ομάδα συμμετείχε το 1959 στο πρώτο παγκόσμιο πρωτάθλημα της εθνικής γυναικών στο Ντόρτμουντ. Έχει συμμετάσχει με την εθνική σε βαλκανικά κύπελλα και μεσογειακούς αγώνες. Το 1964 στους πρώτους βαλκανικούς κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο διπλό γυναικών με συμπαίκτρια την Μαρία Λουκά, με συμπαίκτρια την Παναγιώτα Κότσια κατέκτησε το χάλκινο το 1965.
παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες δρόμων ταχύτητας Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της επιτραπέζιας αντισφαίρισης Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Αθλητές στίβου ΟΣΦΠ Κατηγορία:Πειραϊκός Σύνδεσμος Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Έλληνες Βαλκανιονίκες
Μιγκέλ Άνχελ Φέλιξ Γκαγιάρδο
Ο Μιγκέλ Άνχελ Φέλιξ Γκαγιάρδο (8 Ιανουαρίου 1946) είναι Μεξικάνος ναρκέμπορας, γνωστός με το προσωνύμιο "Αφεντικό των Αφεντικών" και "Ο νονός", και ένας από τους ιδρυτές του Καρτελ της Γκουανταλαχάρα. Από την δεκαετία του 1980 είχε στον έλεγχό του μεγάλο μέρος της διακίνησης των ναρκωτικών και των διαδρόμων διακίνησης στα σύνορα Μεξικού - ΗΠΑ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Μπελαβίστα στο Κουλιακάν της Σιναλόα. Εργάστηκε ως αστυνομικός στην ομοσπονδιακή αστυνομία. Εργάστηκε ως μέλος της προσωπικής φρουράς του κυβερνήτη της πολιτείας της Σιναλόα Λεοπόλδου Σάντσεζ Κελίς, οι διασυνδέσεις του οποίου τον βοήθησαν στο να χτίσει την οργάνωση του. Ήταν επίσης νονός του γιου του κυβερνήτη, Ροδόλφου.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, το καρτέλ της Γκουανταλαχάρα, στο οποίο ήταν αρχηγός, είχε το μονοπώλιο της διακίνησης ναρκωτικών στο Μεξικό.
Στις 8 Απριλίου 1989 συνελλήφθη στο Μεξικό. Κατηγορήθηκε από τις αρχές του Μεξικού και των ΗΠΑ για την απαγωγή και εκτέλεση του πράκτορα της DEA, Ενρίκε Καμαρένα, καθώς και για απάτη, διακίνηση ναρκωτικών και γενικά για εγκλήματα βίας. Μετά την σύλληψη του Γκαγιάρδο, και λόγω της πίεσης των μέσων ενημέρωσης, πολλοί αξιωματούχοι της αστυνομίας συνελλήφθησαν. Καταδικάστηκε σε φυλάκιση σαράντα ετών και το 2017 σε άλλα επιπλέον 37 χρόνια. Αν και φυλακισμένος, ο Φελίξ Γκαγιάρδο παρέμεινε ένας από τους σημαντικότερους διακινητές, διατηρώντας την ηγεσία της οργάνωσής του από το κινητό του τηλέφωνο. Το 1993 μεταφέρθηκε σε φυλακή υψίστης ασφαλείας με αποτέλεσμα να χάσει τον έλεγχο που του είχε απομείνει στο εμπόριο ναρκωτικών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεξικανοί εγκληματίες
Γλώσσες της Λευκορωσίας
Οι επίσημες γλώσσες της Λευκορωσίας είναι τα ρωσικά και τα λευκορωσικά.
Η γλωσσική κατάσταση στη Λευκορωσία χαρακτηρίζεται από τη συνύπαρξη πολλών γλωσσών. Οι δύο πιο διαδεδομένες γλώσσες στη χώρα είναι η λευκορωσική, η ρωσική και η τρασιάνκα, μια μικτή γλώσσα στην οποία υπάρχει εναλλαγή ρωσικών και λευκορωσικών στοιχείων και δομών αυθαίρετα. Στην Ουκρανία υπάρχουν τα σούρζικ, ένα ιδίωμα με παρόμοια δομή με την τρασιάνκα, που συνδυάζει ουκρανικά και ρωσικά.
Ιστορία
Τα παλαιότερα γνωστά έγγραφα από εθνολογικά λευκορωσικές περιοχές χρονολογούνται από τον 12ο αιώνα. Τα περισσότερα από αυτά τα κείμενα είναι βιογραφίες αγίων και κηρύγματα στην εκκλησιαστική Σλαβονική γλώσσα. Τον 13ο και 14ο αιώνα, ένας αυξανόμενος αριθμός κειμένων δημοσιεύτηκε. Αυτά τα κείμενα ήταν κυρίως επίσημα έγγραφα και άλλα είδη εγγράφων, δείχνουν φωνητικά, γραμματικά και λεξικά χαρακτηριστικά που θεωρούνται σήμερα λευκορωσικά. Υπάρχει μια συνεχιζόμενη επιστημονική συζήτηση σχετικά με το μερίδιο των στοιχείων από τα εκκλησιαστικά σλαβονικά και το μερίδιο των καθομιλούμενων ανατολικών σλαβονικών γλωσσών σχετικά με τα πρώιμα ανατολικά σλαβονικά κείμενα. Γενικά, μπορεί να λεχθεί ότι αυτά τα μερίδια βασίζονταν ανάλογα με τη σπουδαιότητα του κειμένου σε "χαμηλό" ή "υψηλό": Σε "υψηλής σπουδαιότητας", κυρίως θρησκευτικά κείμενα κυριαρχούν τα εκκλησιαστικά σλαβονικά, ενώ σε "χαμηλής σπουδαιότητας" κείμενα, κείμενα καθημερινής φύσης, η επιρροή των ανατολικών σλαβονικών καθομιλουμένων κυριαρχούσε.
Στα τέλη του 14ου και τον 15ο αιώνα τα ανατολικά σλαβονικά θρησκευτικά κείμενα σε ανατολικά σλαβονικά εδάφη υπέστησαν μια διαδικασία αρχαιοποίησης της γλώσσας, γνωστή και ως επαναβουλγαροποίηση (rebulgarisation). Ο σκοπός αυτής της αρχαιοποίησης ήταν να εξουδετερώσει την "παραποίηση" του θείου λόγου η οποία φέρεται να προκλήθηκε από την επίδραση των καθομιλουμένων γλωσσών. Αυτή η αρχαιοποίηση έκανε τη εκκλησιαστική Σλαβονική ακόμη λιγότερο κατανοητή στον πληθυσμό απ'ότι ήδη ήταν, εξαιτίας της πολύπλοκης σύνταξης και του υψηλού ποσοστού αφηρημένου λεξιλογίου. Αυτό και η πολιτική άνοδος του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας με πλειοψηφία Σλάβων, συνέβαλε στην εμφάνιση μιας γραπτής γλώσσας σε μια αυτόχθονη Ανατολή Σλαβική βάση. Η γλώσσα αυτή προέκυψε ως κοινή γλώσσα από καθομιλούμενες μορφές της γλώσσας που συνόρευαν με τα διοικητικά κέντρα του Μεγάλου Δουκάτου. Ήταν η επίσημη γλώσσα του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας και χρησιμοποιήθηκε ιδιαίτερα από τις αρχές, στα γραφεία και στη διπλωματική αλληλογραφία, αλλά με την πάροδο του χρόνου άρχισε να διεισδύει και σε "αποκλειστικούς" τομείς της εκκλησιαστικής σλαβονικής. Σε σύγχρονες πηγές αυτή η γλώσσα αναφέρεται ως "ρούσκι γιάζικ", η οποία εξυπηρετεί τους σκοπούς της φιλορωσικής ιστοριογραφίας ως επιχείρημα για την αξίωση διεκδίκησης αυτού του μέρους ως μέρος της ιστορίας της ρωσικής γλώσσας. Από την άλλη πλευρά, η φιλολευκορωσική ιστοριογραφία θεωρεί ότι η "ρωσική γλώσσα" είναι η "παλαιά λευκορωσική γλώσσα" ("σταραμπιελαρούσκαγια μόβα"), ένας προβληματικός όρος, καθώς τότε δεν υπήρχε η διακριτή λευκορωσική γλώσσα. Υπάρχει και η χρήση του όρου ρουθηνική γλώσσα, αν και ο τελευταίος όρος αναφέρεται μόνο στη νότια παραλλαγή της κρατικής γλώσσας του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας, παραλλαγή η οποία σήμερα λέγεται ουκρανικά.
Μετά την Ένωση του Λούμπλιν και την Ένωση του Μπρεστ η επιρροή της πολωνικής γλώσσας και πολιτισμού στο Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας αυξήθηκε εις βάρος των ρουθηνικών, των οποίων η χρήση σε επίσημα έγγραφα του Μεγάλου Δουκάτου απαγορεύτηκε το 1696. Στη συνέχεια, τα γλωσσικά στοιχεία των λευκορωσικών επιβίωσαν κυρίως χάρη στις καθομιλούμενες γλώσσες και τη λαογραφία που περνούσε στους νεότερους από στόμα σε στόμα. Μετά τους διαμελισμούς της Πολωνίας η πολωνική παρέμεινε αρχικά η κοινωνικά κυρίαρχη γλώσσα στη Λευκορωσία, αλλά μετά την εξέγερση του Νοεμβρίου τα ρωσικά άρχισαν να καταλαμβάνουν όλο και περισσότερο αυτό το ρόλο, δημιουργώντας σταδιακά την επιβλητική θέση που έχει η ρωσική μέχρι σήμερα.
Ως μέρος του κινήματος του Ρομαντισμού του 19ου αιώνα, οι ποιητές και οι διανοούμενοι με καταγωγή από τη σημερινή Λευκορωσία εμπνεύστηκαν από τη γλώσσα των αγροτών και συνεισέφεραν σε μια νέα βάση για μια σύγχρονη λευκορωσική λογοτεχνική γλώσσα, η οποία σχετιζόταν μόνο εν μέρει με την επίσημη γλώσσα του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας. Η γλωσσική πολιτική της Ρωσικής Αυτοκρατορίας αντιμετώπιζε τα λευκορωσικά ως ρωσική διάλεκτο. Μετά την εξέγερση του Ιανουαρίου το 1863, όπου συμμετείχαν και οι Λευκορώσοι, οι αρχές απέκλεισαν προς το παρόν τα βήματα προς μια λευκορωσική λογοτεχνική και πολιτιστική χειραφέτηση.
Οι προσπάθειες για τη δημιουργία μιας σύγχρονης λευκορωσικής λογοτεχνικής γλώσσας εντάθηκαν μετά τις φιλελευθεροποιήσεις που ακολούθησαν τη Ρωσική Επανάσταση του 1905, όταν, μεταξύ άλλων ήρθη η απαγόρευση στην έκδοση κειμένων στα λευκορωσικά. Θεμελιώδη λόγο στην ανάπτυξη της λογοτεχνίας στα σύγχρονα λευκορωσικά έπαιξε η εφημερίδα Νάσα Νίβα (δημοσιεύθηκε το 1906-1915 και εκδίδεται από το 1991 μέχρι σήμερα), στην οποία συνεισέφεραν κορυφαίοι λευκορώσοι διανοούμενοι της εποχής. Κατά τη γερμανική κατοχή στην επαρχία Όμπερ Οστ (Άπω Ανατολή), τα λευκορωσικά έγιναν για πρώτη φορά σχολικό μάθημα και επίσης για πρώτη φορά οι μαθητές μπορούσαν να παρακολουθήσουν μαθήματα στα λευκορωσικά.
Σύμφωνα με τις αρχές της πολιτικής του Λένιν για τις εθνικότητες, στα πρώτα χρόνια της Λευκορωσικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας, δηλαδή στη δεκαετία του 1920, υπήρξε μια νέα κρατική πολιτική με στόχο τη λευκορωσοποίηση της δημόσιας ζωής και την ανάπτυξη ορολογίας στη λευκορωσική γλώσσα. Στις αρχές της δεκαετίας του 1930 οι σοβιετικοί κρατικοί και κομματικοί ηγέτες ξεκίνησαν τον ιδεολογικό τους αγώνα κατά τον υποτιθέμενων τοπικών εθνικισμών οδηγώντας στο τέλος της λευκορωσοποίησης και σε βαριά καταστολή και φυσική εξουδετέρωση των λευκορώσων διανοούμενων στις δεκαετίες του 1930 και 1940. Το 1934 η ρωσική ανακηρύχθηκε γλώσσα υπερεθνικής επικοινωνίας σε όλα τα εδάφη της Σοβιετικής Ένωσης και το 1938 τα ρωσικά έγιναν υποχρεωτικό μάθημα σε όλες τις μη ρωσόφωνες σοβιετικές δημοκρατίες. Στη Δυτική Λευκορωσία, η οποία αποτελούσε μέρος της μεσοπολεμικής Πολωνίας, η εκεί πολιτική στόχευε σε μακροπρόθεσμη αφομοίωση των Λευκορώσων μέσω της πολωνικής εκπαίδευσης και της επιρροής της Καθολικής Εκκλησίας.
Σημαντικότατη περίοδος για την ανάπτυξη της γλωσσικής κατάστασης είναι οι δεκαετίες που ακολούθησαν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν η εκβιομηχάνιση και η αστικοποίηση της Σοβιετικής Λευκορωσίας, ενώ η δυτική Λευκορωσία που ανήκε στην Πολωνία προσαρτήθηκε στη Σοβιετική Ένωση. Για πρώτη φορά οι Λευκορώσοι έγιναν η πλειοψηφία του πληθυσμού στα αστικά κέντρα στα οποία επικρατούσαν ρωσικές, εβραϊκές και πολωνικές επιρροές πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Την ίδια στιγμή η Λευκορωσική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία έγινε η δημοκρατία με το υψηλότερο μερίδιο μεταναστών από τη Ρωσική Σοβιετική Ομοσπονδιακή Σοσιαλιστική Δημοκρατία. Ειδικοί από τη Ρωσία, καθώς και άλλοι ρωσόφωνοι "μη Λευκορώσοι" συχνά κατείχαν ηγετικές θέσεις στην μεταπολεμική Λευκορωσική ΣΣΔ, συμβάλλοντας έτσι στο να γίνουν τα ρωσικά η γλώσσα της κοινωνικής προόδου. Αυτό οδήγησε τους Λευκορώσους μετανάστες από την εξοχή να σταματούν να χρησιμοποιούν τη λευκορωσική διάλεκτό τους και να προσαρμοστούν στο ρωσόφωνο περιβάλλον. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργήθηκε το μείγμα λευκορωσικών με ρωσικά (τρασιάνκα) και διαιωνίστηκε με τις γενιές. Ένας νόμος που ψηφίστηκε από το Ανώτατο Σοβιέτ της ΛΣΣΔ το 1959 επέτρεψε στους μαθητές ρωσόφωνων σχολείων να επιλέξουν να μην διδάσκονται λευκορωσικά ως μάθημα. Το 1978 το Συμβούλιο Υπουργών της Σοβιετικής Ένωσης αποφάσισε να εισάγει τα ρωσικά ως σχολικό μάθημα σε όλες τις πρώτες τάξεις των μη ρωσικών σχολείων, αποδυναμώνοντας περαιτέρω τη θέση της λευκορωσικής.
Την εποχή της περεστρόικας η βελτίωση του νομικού και πραγματικού καθεστώτος της λευκορωσικής γλώσσας έγινε σημαντικό αίτημα της εθνικώς οργανωμένης ιντελιγκέντσια, των διανοουμένων δηλαδή, οι οποίοι άρχισαν να οργανώνονται στο Λευκορωσικό Λαϊκό Μέτωπο, και ως προς τη γλώσσα, στην Εταιρεία Λευκορωσικής Γλώσσας Φραντσίσακ Σκαρίνα. Υπό την πίεση του κινήματος της "εθνικής αναγέννησης" το 1990 το ανώτατο σοβιέτ της ΛΣΣΔ πέρασε ένα γλωσσικό νόμο με τον οποίο τα λευκορωσικά έγιναν η μόνη επίσημη γλώσσα στη ΛΣΣΔ.
Εξελίξεις μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης
Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης τον Δεκέμβριο του 1991, ο νόμος για τα λευκορωσικά παρέμεινε σε ισχύ και ξεκίνησε μια πολιτική λευκορωσοποίησης που στόχευε στη λευκορωσοποίηση των σημαντικότερων τμημάτων της δημόσιας ζωής σε δέκα χρόνια. Ιδιαίτερη προσοχή δόθηκε στο εκπαιδευτικό σύστημα. Η πολιτική αυτή, ωστόσο, απορρίφθηκε από μεγάλα τμήματα της κοινωνίας, και αυτό ώθησε τον Αλεξάντερ Λουκασένκο να ασχοληθεί με το ζήτημα της δήθεν "ισχυρής λευκορωσοποίησης" στην πρώτη του προεκλογική εκστρατεία το 1994. Μετά την εκλογή του, το 1995 ο Λουκασένκο ξεκίνησε ένα αμφιλεγόμενο δημοψήφισμα, κατά το οποίο το 88.3% των ψηφοφόρων ψήφισε υπέρ του ισοδύναμου καθεστώτος για τα ρωσικά και τα λευκορωσικά και επαναφέρθηκε η σοβιετική σημαία της Λευκορωσίας (χωρίς το σφυροδρέπανο) και ένα εθνόσημο σοβιετικού τύπου. Ο αναθεωρημένος νόμος για τη γλώσσα έκανε τα ρωσικά συνεπίσημη γλώσσα της χώρας μαζί με τα λευκορωσικά. Μετά το δημοψήφισμα, η πολιτική των θετικών διακρίσεων υπέρ της λευκορωσικής τελείωσε, καθώς σύμφωνα με το νέο νόμο σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής επιτρεπόταν η επίσημη χρήση και των δύο γλωσσών. Λόγω της μακράς κυριαρχίας των ρωσικών στη Λευκορωσία αυτή η νομική "ισότητα" των δύο επίσημων γλωσσών, στην πραγματικότητα, οδήγησε σε μια σχεδόν αποκλειστική χρήση της ρωσικής γλώσσας στη δημόσια ζωή, εκτός από μερικές θέσεις, ουσιαστικά στην επάνοδο των ρωσικών στο καθεστώς προ της ανεξαρτησίας. Ιδίως κατά το δεύτερο ήμισυ της δεκαετίας του 1990 και το πρώτο μισό της δεκαετίας του 2000, η δημόσια χρήση της λευκορωσικής εκτός της εκπαίδευσης και του πολιτισμού έγινε σύμβολο αντιπολιτευτικής δραστηριότητας. Αυτό ενισχύθηκε από κάποιες ασεβείς δηλώσεις του Λουκασένκο έκανε σχετικά με τη λευκορωσική γλώσσα. Υπό το φως των πολιτικών και οικονομικών συγκρούσεων με τη Ρωσία, από τα μέσα της δεκαετίας του 2000 και, πιο πρόσφατα, με τον ρόλο της Ρωσίας στον πόλεμο στο Ντονμπάς οι λευκορώσοι αξιωματικοί αντιμετωπίζουν καλύτερα τα λευκορωσικά, χρησιμοποιώντας πιο ευνοϊκή ρητορική σχετικά με αυτή. Ωστόσο δεν έχει υπάρξει κάποια θεμελιώδης αλλαγή στη γλωσσική πολιτική της Λευκορωσίας.
Στις λευκορωσικές απογραφές του 1999 και του 2009, οι συμμετέχοντες ρωτήθηκαν σχετικά με τη μητρική τους γλώσσα και για ποια γλώσσα μιλούν συνήθως στο σπίτι τους. Το 1999 το 85.6% των πολιτών της Λευκορωσίας δήλωσαν τα λευκορωσικά ως μητρική γλώσσα και το 14.3% τα ρωσικά, ποσοστά που το 2009 ήταν στο 60.8% και το 37.0% αντίστοιχα για τις δύο επίσημες γλώσσες. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, τεκμαίρεται μια σημαντική άνοδος της ρωσικής αυτή τη δεκαετία. Ως η γλώσσα που μιλούν περισσότερο στο σπίτι το 41.3% των Λευκορώσων δήλωσαν τα λευκορωσικά και το 58.6% τα ρωσικά, ποσοστά που το 2009 έφτασαν το 26.1% για τα λευκορωσικά και 69.8% για τα ρωσικά. Μια πρόσφατη έρευνα του Πανεπιστημίου του Όλντενμπουργκ επεσήμανε την αναξιοπιστία των στατιστικών στοιχείων για τη γλώσσα στις λευκορωσικές απογραφές. Στις δικές του έρευνες περιλαμβάνει τη "λευκορωσορωσική μικτή γλώσσα" (κοινώς γνωστό ως "τρασιάνκα") ως τρίτη επιλογή πέρα από τα ρωσικά και τα λευκορωσικά. Επιπλέον, επιτρέπονται πολλαπλές απαντήσεις. Σχετικά με τη μητρική τους γλώσσα, το 49% των λευκορώσων επέλεξε τα λευκορωσικά, το 38% τα τρασιάνκα και το 30% τα ρωσικά. Ως γλώσσα (- ες) της πρώτης κοινωνικοποίησης, περίπου το 50% των Λευκορώσων που ονόμασε τα τρασιάνκα, το 42% τα ρωσικά και 18% τα λευκορωσικά. Ως γλώσσα που χρησιμοποιούν κατά κύριο λόγο (επιτρεπόταν μόνο μια απάντηση), το 55% των ατόμων με Λευκορωσική εθνική ταυτότητα δήλωσαν τα ρωσικά, το 41% τα τρασιάνκα και μόνο ένα 4% τα λευκορωσικά.
Εκτός από τα ρωσικά, τα λευκορωσικά και τα τρασιάνκα, ομιλούνται και μειονοτικές γλώσσες στη Λευκορωσία, αλλά σε πολύ μικρότερη έκταση. Σύμφωνα με την απογραφή του 2009 η συντριπτική πλειοψηφία των μη Λευκορώσων χρησιμοποιεί τα ρωσικά στην καθημερινή τους ζωή, τάση που συναντάται αντιστοίχως σε όλες τις πρώην Σοβιετικές δημοκρατίες (π.χ. στην Εσθονία, τα Ρωσικά είναι η μητρική γλώσσα των Ρώσων και σημαντικών ποσοστών των μη Εσθονών).
Γνώση λευκορωσικής και ρωσικής στη Λευκορωσία ανά περιφέρεια
Πηγή: Απογραφή του 2009, Λευκορωσική Στατιστική Υπηρεσία Από τα δεδομένα του παραπάνω πίνακα προκύπτει ότι στη Λευκορωσία, στο σύνολο του πληθυσμού περίπου το 70% των Λευκορώσων δήλωσαν ότι μιλούν ρωσικά στο σπίτι, το 23% ανέφερε τα λευκορωσικά και το υπόλοιπο 6% ανέφερε μια άλλη γλώσσα. Η περιοχή όπου τα λευκορωσικά χρησιμοποιούνται λιγότερο είναι το Μινσκ (6% των κατοίκων), ενώ η περιοχή που χρησιμοποιείται περισσότερο η λευκορωσική είναι η περιφέρεια Μινσκ (39% των κατοίκων, πρέπει να σημειωθεί ότι η περιφέρεια Μινσκ διοικητικά αποκλείει την πόλη του Μινσκ).
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2022 – 800 μέτρα ανδρών
Τα 800 μέτρα ανδρών στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2022 πραγματοποιήθηκαν στο Χέιγουορντ Φιλντ στις 20, 21 και 23 Ιουλίου.
Παραπομπές
800 Αν
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1998
Τα 64α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στις 16 Δεκεμβρίου 1998, απονεμήθηκαν στις 10 Ιανουαρίου 1999, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1998.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 1998
Χουάντσο Ερνανγκόμεθ
Ο Χουάν Αλμπέρτο «Χουάντσο» Ερνανγκόμεθ Γκάιερ (ισπανικά: Juan Alberto "Juancho" Hernangómez Geuer) (Μαδρίτη, 28 Σεπτεμβρίου 1995) είναι Ισπανός επαγγελματίας, διεθνής καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 2.06μ. αγωνίζεται ως πάουερ φόργουορντ για τον Παναθηναϊκό. Έχει εκπροσωπήσει την Εθνική Ισπανίας. Επιλέχθηκε από τους Ντένβερ Νάγκετς με την 15η επιλογή στο NBA Ντραφτ του 2016.
Συμπρωταγωνίστησε στην μπασκετική ταινία του Netflix, Hustle, το 2022, μαζί με τον Άνταμ Σάντλερ.
Ντένβερ Νάγκετς (2016–2020)
Στις 26 Απριλίου 2016, ο Ερνανγκόμεθ συμπεριλήφθηκε στον κατάλογο διεθνών υποψηφίων για πρόωρη είσοδο στο NBA Ντραφτ του 2016. Επιλέχθηκε από τους Ντένβερ Νάγκετς με τη 15η συνολική επιλογή. Στις 9 Αυγούστου 2016, υπέγραψε το rookie συμβόλαιό του με τους Νάγκετς. Στις 4 Ιανουαρίου 2017, διορίστηκε στους Σιού Φολς Σκάιφορς της NBA Development League. Ανακλήθηκε από τους Νάγκετς τρεις μέρες αργότερα, αφού εμφανίστηκε σε ένα παιχνίδι για τους Σκάιφορς. Στις 13 Φεβρουαρίου 2017, κατέγραψε 27 πόντους (ρεκόρ σεζόν) και 10 ριμπάουντ (ρεκόρ σεζόν) στη νίκη με 132–110 επί των Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς. Σημείωσε έξι τρίποντα εναντίον των Ουόριορς για να βοηθήσει τους Νάγκετς να πετύχουν ρεκόρ στο ΝΒΑ με 24 τρίποντα. Στις αρχές της σεζόν 2017-18, ο Ερνανγκόμεθ διαγνώστηκε με μονοπυρήνωση και ως αποτέλεσμα, έπαιξε μόνο σε 25 παιχνίδια κατά τη διάρκεια της δεύτερης σεζόν του.
Μινεσότα Τίμπεργουλβς (2020–2021)
Στις 5 Φεβρουαρίου 2020, ο Ερνανγκόμεθ ανταλλάχθηκε στους Μινεσότα Τίμπεργουλβς.
Υπέγραψε νέο τριετές συμβόλαιο με τους Τίμπεργουλβς στις 27 Νοεμβρίου 2020. Η σεζόν 2020-21 ήταν ταραχώδης για τον Ερνανγκόμεθ, καθώς εμφανίστηκε στην περίοδο προετοιαμσίας εκτός φόρμας, προσβλήθηκε από τον COVID-19 και έχασε τη θέση του στην αρχική πεντάδα. Επίσης, συγκρούστηκε με την διοίκηση των Τίμπεργουλβς σχετικά με την απόφασή τους να τον αποτρέψουν από τη συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020 μετά από τραυματισμό στον ώμο κατά τη διάρκεια ενός φιλικού αγώνα. Σε 14 αγώνες «έγραψε» 12.9 πόντους, 7.3 ριμπάουντ, 1.3 ασίστ και 1 κλέψιμο κατά μέσο όρο.
Μπόστον Σέλτικς (2021–2022)
Στις 25 Αυγούστου 2021, οι Ερνανγκόμεθ και Τζάρετ Κάλβερ ανταλλάχθηκαν στους Μέμφις Γκρίζλις, για τον Πάτρικ Μπέβερλι και στις 15 Σεπτεμβρίου, ανταλλάχθηκε στους Μπόστον Σέλτικς, για τους Κρις Νταν, Κάρσεν Έντουαρντς και το δικαίωμα για ανταλλαγή επιλογών στο δεύτερο γύρο του ντραφτ του 2026.
Σαν Αντόνιο Σπερς (2022)
Στις 19 Ιανουαρίου 2022, ο Ερνανγκόμεθ ανταλλάχθηκε στους Σαν Αντόνιο Σπερς, σε μια συμφωνία τριών ομάδων που αφορούσε τους Ντένβερ Νάγκετς.
Γιούτα Τζαζ (2022)
Στις 9 Φεβρουαρίου 2022, ο Ερνανγκόμεθ ανταλλάχθηκε στους Γιούτα Τζαζ, σε μια συμφωνία ανταλλαγής τριών ομάδων. Στις 30 Ιουνίου αποδεσμεύθηκε από τους Τζαζ, έχοντας 6.2 πόντους και 3.5 ριμπάουντ κατά μέσο όρο σε 17 ματς.
Τορόντο Ράπτορς (2022–2023)
Στις 27 Ιουλίου 2022, ο Ερνανγκόμεθ υπέγραψε ένα μονοετές ελάχιστο συμβόλαιο βετεράνων με τους Τορόντο Ράπτορς.
Παναθηναϊκός (2023–σήμερα)
Στις 27 Ιουλίου 2023, ανακοινώθηκε από τον Παναθηναϊκό μέχρι το 2025. Μάλιστα, η μεταγραφή του αποτέλεσε μία από τις σπουδαιότερες το καλοκαίρι του 2023 σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Νέων
Το 2013, ο Ερνανγκόμεθ αγωνίστηκε με την Εθνική Ισπανίας Κ18 στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ18 στη Λετονία. Εντάχθηκε στην ομάδα Κ20 ετών για τα επόμενα δύο χρόνια, παίζοντας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ20. Ο Ερνανγκόμεθ συμμετείχε επίσης σε προπονήσεις της Εθνικής Ισπανίας για το Ευρωμπάσκετ 2015.
Ανδρών
Το ντεμπούτο του με την Εθνική Ισπανίας σε μεγάλη διοργάνωση ήταν στο Ευρωμπάσκετ 2017. Ο Ερνανγκόμεθ είχε μέσο όρο 8.4 πόντους, 5.9 ριμπάουντ, 0.7 ασίστ και 0.7 κόψιμο σε 19.7 λεπτά ανά αγώνα. Η Ισπανία τερμάτισε στην τρίτη θέση, κατακτώντας το χάλκινο μετάλλιο.
Τον Ιούνιο του 2018, ο Ερνανγκόμεθ συμπεριλήφθηκε ξανά στο ρόστερ της Εθνικής Ισπανίας πριν από το πρώτο στάδιο των προκριματικών για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2019. Τελικά συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2019, όπου η Ισπανία κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο, κερδίζοντας στο τελικό την Αργεντινή με 95-75. Ο Ερνανγκόμεθ αγωνίστηκε στο Ευρωμπάσκετ 2022, όπου η Ισπανία κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο, κερδίζοντας στον τελικό τη Γαλλία με 88-76, με τον ίδιο να αναδεικνύεται κορυφαίος σκόρερ και Πολυτιμότερος Παίκτης του αγώνα.
Σταδιοδρομία ως ηθοποιός
Ο Ερνανγκόμεθ έκανε το ντεμπούτο του ως ηθοποιός στην ταινία του Netflix, Hustle, σε παραγωγή των ΛεΜπρόν Τζέιμς και Άνταμ Σάντλερ, ο οποίος είναι επίσης συμπρωταγωνιστής. Η ταινία κυκλοφόρησε στις 8 Ιουνίου 2022.
Προσωπική ζωή
Η άμεση οικογένεια του Ερνανγκόμεθ αποτελείται από πρώην ή νυν καλαθοσφαιριστές. Ο μεγαλύτερος αδερφός του, Γουίλι, αγωνίζεται στην Μπαρτσελόνα, έχοντας παίξει στο παρελθόν στο ΝΒΑ και την Ρεάλ Μαδρίτης. Η μητέρα του, Μαργαρίτα Γκάιερ, ήταν διεθνής καλαθοσφαιρίστρια, η οποία κατέκτησε με την Ισπανία το Ευρωμπάσκετ γυναικών 1993. Ο πατέρας του έπαιζε επίσης για τη Ρεάλ Μαδρίτης και την Εστουδιάντες και η μικρότερη αδερφή του παίζει επί του παρόντος στην ομάδα νέων της Εστουδιάντες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Ισπανοί ηθοποιοί Κατηγορία:Ισπανοί γερμανικής καταγωγής Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2017 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2022 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2019 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου FIBA Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωμπάσκετ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εστουδιάντες Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ντένβερ Νάγκετς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μινεσότα Τίμπεργουλβς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπόστον Σέλτικς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σαν Αντόνιο Σπερς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γιούτα Τζαζ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τορόντο Ράπτορς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σιου Φωλς Σκάιφορς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές D-League Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα
Ελλαγιταννίνες
300px|μικρογραφία|Μια τυπική ελλαγιταννίνη, η κασταλαγίνη - η περίπλοκη χημική δομή της. Οι ελλαγιταννίνες (αγγλ. elaggitannins) είναι κατηγορία υδρολυόμενων ταννινών, ένας τύπος πολυφαινόλης που σχηματίζεται κυρίως από την οξειδωτική σύνδεση ομάδων του γαλλικού οξέος (γαλλοϋλίου) σε 1,2,3,4,6-πενταγαλλοϋλογλυκόζη. Οι ελλαγιταννίνες διαφέρουν από τις γαλλοταννίνες στο ότι οι γαλλοϋλικές τους ομάδες συνδέονται μέσω δεσμών άνθρακα-άνθρακα (C-C), ενώ οι γαλλοϋλικές ομάδες στις γαλλοταννίνες συνδέονται με δεσμούς τύπου depside (έναν τύπο ένωσης που αποτελείται από δύο ή περισσότερες μονοκυκλικές αρωματικές μονάδες που συνδέονται με έναν εστερικό δεσμό). 200px|μικρογραφία|Μια άλλη ελλαγιταννίνη, η κασταλίνη που απαντάται στο ξύλο της δρυός. Οι ελλαγιταννίνες περιέχουν ποικίλο αριθμόεξαϋδροξυδιφαινοϋλικών μονάδων, καθώς και μονάδες γαλλικού οξέος, ή/και μονάδες σανγουϊσορβικού οξέος που συνδέονται με μονάδες σακχάρων. Για τον προσδιορισμό της ποσότητας κάθε μονάδας, γίνεται υδρόλυση των εκχυλισμάτων με τριφθοραιθανικό οξύ σε σύστημα διαλυτών, μεθανόλης / νερού. Το εξαϋδροξυδιφαινικό οξύ, που δημιουργήθηκε μετά από υδρόλυση, δίνει λακτινικό σχηματισμό αυθόρμητα σε ελλαγικό οξύ, και το σανγουϊσορβικό οξύ σε διλακτόνη σανγουϊσορβικού οξέος, ενώ ταυτόχρονα το γαλλικό οξύ παραμένει ανέπαφο.
Οι ελλαγιταννίνες σχηματίζουν γενικά μακρόκυκλους, ενώ οι γαλλοταννίνες όχι.
Περαιτέρω μελέτη
Κατηγορία:Φαινόλες Κατηγορία:Δευτερογενείς μεταβολίτες
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1999
Τα 65α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στις 16 Δεκεμβρίου 1999, απονεμήθηκαν στις 9 Ιανουαρίου 2000, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1999.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 1999
Αλέκος Οικονόμου
Ο Αλέκος Οικονόμου ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός και έγινε γνωστός με την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης, κατακτώντας το πρώτο πανελλήνιο πρωτάθλημα το 1928, όπως και αυτό της σεζόν 1931-32.
Καριέρα
Ο Οικονόμου ξεκίνησε το 1926 από την τρίτη ομάδα του Άρη, γνωστή και ως "χρυσή". Τις πρώτες του συμμετοχές με την πρώτη ομάδα πραγματοποίησε ως αναπληρωματικός κατά την κατάκτηση του πρώτου πανελλήνιου πρωταθλήματος.
Στην πρώτη ομάδα του συλλόγου εντάχθηκε την σεζόν 1928-29, όταν για το τοπικό πρωτάθλημα αποτέλεσε βασικό στέλεχος της ενδεκάδας του Άρη, κατακτώντας τον τίτλο του πρωταθλητή Θεσσαλονίκης, με έξι συμμετοχές σε αγώνες πρωταθλήματος, όπως και τους δύο αγώνες μπαράζ εναντίον του ΠΑΟΚ, όπου στις 12 Μαΐου 1929 ήλθαν ισόπαλοι με 1-1 και στις 2 Ιουνίου ο Άρης κατέβαλε την αντίσταση του αντιπάλου του με 4-3.
Την σεζόν 1929-30 αγωνίστηκε στους εννέα αγώνες πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης που έδωσε ο Άρης, κατακτώντας έναν ακόμη τίτλο του τοπικού πρωταθλήματος. Επίσης, ήταν βασική μονάδα στην τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος, παίζοντας και στους τέσσερις αγώνες που έδωσαν οι "κίτρινοι", κατακτώντας την δεύτερη θέση.
Την επόμενη χρονιά, αγωνίστηκε σε όλα τα ματς του πρωταθλήματος Ελλάδος, όπου ο Άρης κατέλαβε την τρίτη θέση ισοβαθμώντας με τον Παναθηναϊκό.
Την σεζόν 1931-32, αγωνίστηκε σε δεκαέξι από τους δεκαεπτά αγώνες που έδωσαν οι "κίτρινοι" σε πρωτάθλημα και κύπελλο, συμμετέχοντας στον πρώτο τελικό κυπέλλου και κατακτώντας τον τίτλο του πρωταθλητή.
Μετά το τέλος της συγκεκριμένης σεζόν, δεν συνέχισε στον Άρη.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Άνω Γατζέα Μαγνησίας
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Η Άνω Γατζέα βρίσκεται στο Νότιο Πήλιο, προς τα παράλια του Παγασητικού κόλπου και είναι κτισμένο στους πρόποδες του Πηλίου σε υψόμετρο 100 μέτρα, με θέα νότια τον κόλπο. Απέχει 18 χλμ. Α.-ΝΑ. από τον Βόλο και 24 ΒΔ. από την Αργαλαστή (έδρα του δήμου). Στη βόρεια άκρη του χωριού βρίσκεται ο παλιός σιδηροδρομικός σταθμός για το τραινάκι του Πηλίου καθώς και το Μουσείο Ελιάς και Λαδιού Πηλίου το οποίο στεγάζεται σε ένα παραδοσιακό κτίριο του 1924. Τα σπίτια, οι δρόμοι και οι δημόσιοι χώροι ακολοθούν την παραδοσιακή αρχιτεκτονική της περιοχής γι΄αυτό και αρκτά κτίρια αλλά και βρύσες έχουν χαρακτηριστεί ανακηρυχθεί ως ιστορικά διατηρητέα μνημεία.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας Κατηγορία:Δήμος Νοτίου Πηλίου
Κατάλογος πρωθυπουργών της Ιορδανίας
Ακολουθεί κατάλογος των πρωθυπουργών της Ιορδανίας από το 1921. Ο Πρωθυπουργός της Ιορδανίας είναι ο αρχηγός της κυβέρνησης στην αραβική χώρα. Πρώτος πρωθυπουργός του Εμιράτου της Υπεριορδανίας ήταν ο Ρασίντ Ταλία το 1921. Στις 25 Μαΐου 1946 ο Ιμπραχίμ Χασέμ ανέλαβε πρώτος πρωθυπουργός της Ιορδανίας. Οι περισσότεροι πρωθυπουργοί της χώρας ήταν ανεξάρτητοι. Τρεις πρωθυπουργοί πέθαναν εν ενεργεία, από τους οποίους οι δύο δολοφονήθηκαν. Το 1960 δολοφονήθηκε ο Χαζά αλ Ματζαλί, το 1971 ο Γουασφί αλ Ταλ και το 1980 πέθανε από καρδιακή προσβολή ο πρωθυπουργός Αμπντελχαμίντ Σαράφ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ιορδανίας
Κρις Χίπκινς
Ο Κρίστοφερ Τζον Χίπκινς (γεννημένος στις 5 Σεπτεμβρίου 1978) είναι Νεοζηλανδός πολιτικός που υπηρετεί ως ο 41ος πρωθυπουργός της Νέας Ζηλανδίας και ηγέτης του Εργατικού Κόμματος της Νέας Ζηλανδίας από το 2023. Είναι βουλευτής στην περιφέρεια Ρεμούτακα από τις εκλογές του 2008.
Ο Χίπκινς υπηρέτησε στην αντιπολίτευση ως εκπρόσωπος των Εργατικών για την εκπαίδευση. Στην τρέχουσα έκτη Εργατική κυβέρνηση, ο Χίπκινς υπηρέτησε ως υπουργός Παιδείας, Αστυνομίας, Δημόσιας Υπηρεσίας και αρχηγός του Σώματος. Έγινε εξέχουσα προσωπικότητα ως αποτέλεσμα της πανδημίας COVID-19 στη Νέα Ζηλανδία, αναλαμβάνοντας τους ρόλους του υπουργού Υγείας από τον Ιούλιο έως τον Νοέμβριο του 2020 και του υπουργού για την αντιμετώπιση του COVID-19 από τον Νοέμβριο του 2020 έως τον Ιούνιο του 2022.
Στις 21 Ιανουαρίου 2023 έγινε ο μοναδικός υποψήφιος για να διαδεχθεί την Τζασίντα Άρντερν ως ηγέτη του Εργατικού Κόμματος, αφού ανακοίνωσε την παραίτησή της. Έγινε αρχηγός του κόμματος αφού εξελέγη χωρίς αντίπαλο στις 22 Ιανουαρίου 2023 και, κατά συνέπεια, διορίστηκε πρωθυπουργός από την γενική κυβερνήτρια στις 25 Ιανουαρίου 2023 Αναμένεται να ηγηθεί του Εργατικού Κόμματος στις γενικές εκλογές του 2023. Η πρωθυπουργία του αντιμετώπισε σχεδόν αμέσως τις πλημμύρες στο βόρειο νησί του 2023 και στη συνέχεια με περαιτέρω πλημμύρες από τον κυκλώνα Γκαμπριέλ
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Νέας Ζηλανδίας
Τσεν Τσιέν-γιέν
Ο Τσεν Τσιεν-γιέν (Chen Chien-jen OS KSG KHS (στα κινεζικά, γεννημένος στις 6 Ιουνίου 1951) είναι Ταϊβανέζος επιδημιολόγος και πολιτικός που υπηρετεί ως πρωθυπουργός της Δημοκρατίας της Κίνας (Ταϊβάν) από το 2023. Εντάχθηκε στην προεδρική διοίκηση του Τσεν Σουί Μπιαν το 2003 ως επικεφαλής του υπουργείου Υγείας, υπηρετώντας μέχρι το 2005. Αργότερα ήταν επικεφαλής του Εθνικού Συμβουλίου Επιστημών μεταξύ 2006 και 2008. Στη συνέχεια, ο Τσεν υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος της Academia Sinica από το 2011 έως το 2015. Αργότερα το ίδιο έτος, ο Τσεν προσχώρησε στην Τσάι Ινγκ-γουέν στο προεδρικό εισιτήριο του Δημοκρατικού Προοδευτικού Κόμματος και υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος της Δημοκρατίας της Κίνας από το 2016 έως το 2020. Ο Τσεν εντάχθηκε στο DPP το 2022 και διορίστηκε πρωθυπουργός τον Ιανουάριο του 2023.
Υπήρξε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Καθολικού Πανεπιστημίου Φου Τζεν πριν από την υποψηφιότητά του για τις προεδρικές εκλογές.
Παραπομπές
Τσεν Τσεν
Αλέν Κλοντ Μπιλί Μπι Νζε
Ο Αλέν Κλοντ Μπιλί Μπι Νζε (Alain Claude Bilie By Nze, γεννημένος στις 16 Σεπτεμβρίου 1967) είναι πολιτικός από την Γκαμπόν που υπηρετεί επί του παρόντος ως πρωθυπουργός της Γκαμπόν από τις 9 Ιανουαρίου 2023.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 1967 στη Μακόκου. Σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Ομάρ Μπονγκό της Λιμπρεβίλ.
Το 2006 διορίστηκε υπουργός Επικοινωνιών και εξελέγη στην Εθνοσυνέλευση της Γκαμπόν, αφήνοντας το τελευταίο αξίωμα το 2011 και το πρώτο το 2007, το οποίο άφησε για να γίνει αναπληρωτής υπουργός Μεταφορών. Τον Μάρτιο του 2012 ο Μπι Νζε έγινε σύμβουλος του Προέδρου και του κυβερνητικού εκπροσώπου.
Ο Μπι Νζε έγινε υπουργός Επικοινωνιών για δεύτερη φορά το 2015, ενώ τον Οκτώβριο του 2016 διορίστηκε υπουργός Επικρατείας, υπουργός Ψηφιακής Οικονομίας και υπουργός Πολιτισμού και Τεχνών. Το 2018 διορίστηκε εκ νέου υπουργός Επικρατείας και υπουργός Αθλητισμού. Τον Ιούλιο του 2020 έγινε υπουργός Επικρατείας και υπουργός Ενέργειας και Υδάτινων Πόρων. Κατά τον ανασχηματισμό του υπουργικού συμβουλίου τον Μάρτιο του 2022 έγινε επίσης επίσημος εκπρόσωπος της κυβέρνησης και τον Οκτώβριο του 2022 έγινε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης. Στις 9 Ιανουαρίου 2023 διορίστηκε πρωθυπουργός της Γκαμπόν, αντικαθιστώντας τη Ροζ Κριστιάν Ραποντά, η οποία παραιτήθηκε για να γίνει αντιπρόεδρος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Γκαμπόν Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία
Μίροσλαβ Κρλέζα
Ο Μίροσλαβ Κρλέζα (7 Ιουλίου 1893 – 29 Δεκεμβρίου 1981) ήταν Γιουγκοσλάβος και Κροάτης συγγραφέας, που θεωρείται ευρέως ως ο μεγαλύτερος Κροάτης συγγραφέας του 20ου αιώνα. Έγραψε αξιόλογα έργα σε όλα τα λογοτεχνικά είδη, μεταξύ των οποίων η ποίηση (Μπαλάντες του Πέτριτσα Κέρεμπουχ, 1936), το θέατρο ( κ.κ. Γκλεμπάγιεβι, 1929), διηγήματα ( Κροατικός Θεός Άρης, 1922), μυθιστορήματα (Η Επιστροφή του Φίλιπ Λατίνοβιτς, 1932· Στην Άκρη της Λογικής, 1938) και ένα οικείο ημερολόγιο. Το επαναλαμβανόμενο θέμα του είναι η αστική υποκρισία και ο κομφορμισμός στην Αυστροουγγαρία και στο Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας. Ο Κρλέζα έγραψε πολλά δοκίμια για προβλήματα τέχνης, ιστορίας, πολιτικής, λογοτεχνίας, φιλοσοφίας και στρατιωτικής στρατηγικής και ήταν γνωστός ως ένας από τους μεγάλους πολεμιστές του αιώνα. Το ύφος του συνδυάζει οραματική ποιητική γλώσσα και σαρκασμό.
Ο Κρλέζα κυριάρχησε στην πολιτιστική ζωή της Κροατίας και της Γιουγκοσλαβίας για μισό αιώνα. Ένας «κομμουνιστής της δικής του κατασκευής», είχε δεχτεί αυστηρή κριτική στους κομμουνιστικούς κύκλους τη δεκαετία του 1930 για την άρνησή του να υποταχθεί στις αρχές του σοσιαλιστικού ρεαλισμού. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, κατείχε διάφορες πολιτιστικές θέσεις στη Σοσιαλιστική Γιουγκοσλαβία, και ήταν κυρίως ο εκδότης του Γιουγκοσλαβικού Λεξικογραφικού Ινστιτούτου και σταθερός σύμβουλος για πολιτιστικά θέματα του Προέδρου Τίτο. Μετά τη ρήξη με τον Στάλιν, ήταν η ομιλία του στο Συνέδριο Γιουγκοσλάβων Συγγραφέων του 1952, που σηματοδότησε μια νέα εποχή συγκριτικής ελευθερίας στη γιουγκοσλαβική λογοτεχνία.
Βιογραφία
Ο Μίροσλαβ Κρλέζα γεννήθηκε στο Ζάγκρεμπ. Γράφτηκε σε μια προπαρασκευαστική στρατιωτική σχολή στο Πετς, τη σύγχρονη Ουγγαρία. Εκείνη την εποχή, το Πετς και το Ζάγκρεμπ βρίσκονταν εντός της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας. Στη συνέχεια, παρακολούθησε τη στρατιωτική ακαδημία Ludoviceum στη Βουδαπέστη. Αυτομόλησε στη Σερβία αλλά απολύθηκε ως ύποπτος κατάσκοπος. Με την επιστροφή του στην Κροατία, υποβιβάστηκε στον Αυστροουγγρικό στρατό και στάλθηκε ως κοινός στρατιώτης στο ανατολικό μέτωπο στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Στην περίοδο μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Κρλέζα καθιερώθηκε τόσο ως σημαντικός συγγραφέας του μοντερνισμού όσο και ως πολιτικά αμφιλεγόμενη προσωπικότητα στη Γιουγκοσλαβία, μια νεοσύστατη χώρα που περιελάμβανε τα νοτιοσλαβικά εδάφη της πρώην Αυτοκρατορίας των Αψβούργων και τα βασίλεια της Σερβίας και του Μαυροβουνίου.
Ο Κρλέζα ήταν η κινητήρια δύναμη πίσω από τις αριστερές λογοτεχνικές και πολιτικές κριτικές Plamen (Η φλόγα) (1919), Književna republika (Λογοτεχνική Δημοκρατία) (1923–1927), Danas (Σήμερα) (1934) και Pečat (Σφραγίδα) (1939–1940). Ήταν μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Γιουγκοσλαβίας από το 1918, εκδιώχθηκε το 1939 λόγω των ανορθόδοξων απόψεών του για την τέχνη, της υπεράσπισης της καλλιτεχνικής ελευθερίας ενάντια στο σοσιαλιστικό ρεαλιστικό δόγμα και της απροθυμίας του να υποστηρίξει ανοιχτά τη Μεγάλη Εκκαθάριση, μετά τη μακρά πολεμική τώρα γνωστή ως «η Σύγκρουση στη Λογοτεχνική Αριστερά», που κυνηγούσε ο Κρλέζα με σχεδόν κάθε σημαντικό συγγραφέα στο Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας, την περίοδο μεταξύ των δύο Παγκοσμίων Πολέμων. Ο επίτροπος του Κόμματος που στάλθηκε για να μεσολαβήσει μεταξύ του Κρλέζα και άλλων αριστερών και κομματικών εφημερίδων ήταν ο Γιόσιπ Μπροζ Τίτο.
Μετά την ίδρυση του ναζιστικού ανεξάρτητου κράτους της Κροατίας υπό τον ΄Αντε Πάβελιτς, ο Κρλέζα αρνήθηκε να ενταχθεί στους Παρτιζάνους με επικεφαλής τώρα τον Τίτο. Μετά από μια σύντομη περίοδο κοινωνικού στιγματισμού μετά το 1945 – κατά την οποία ωστόσο έγινε αντιπρόεδρος με μεγάλη επιρροή της Γιουγκοσλαβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών στο Ζάγκρεμπ, ενώ ο κύριος κρατικός εκδοτικός οίκος της Κροατίας, Nakladni zavod Hrvatske, δημοσίευσε τη συλλογή έργων του– ο Κρλέζα τελικά αποκαταστάθηκε. Υποστηριζόμενος από τον Τίτο, το 1950 ο Κρλέζα ίδρυσε το Γιουγκοσλαβικό Ινστιτούτο Λεξικογραφίας, διατηρώντας τη θέση ως επικεφαλής του μέχρι το θάνατό του. Το ινστιτούτο μετά θάνατον θα έπαιρνε το όνομά του και τώρα ονομάζεται Ινστιτούτο Λεξικογραφίας Μίροσλαβ Κρλέζα.
Από το 1950 και μετά, ο Κρλέζα έζησε τη ζωή του συγγραφέα και διανοούμενου με υψηλό προφίλ, που συχνά συνδέεται στενά με τον Τίτο. Κατείχε επίσης για λίγο τη θέση του προέδρου της Ένωσης Γιουγκοσλάβων συγγραφέων μεταξύ 1958 και 1961. Το 1962 έλαβε το βραβείο NIN για το μυθιστόρημα Zastave και το 1968 το βραβείο Χέρντερ.
Μετά τον θάνατο του Τίτο τον Μάιο του 1980 και του Μπέλα Κρλέζα τον Απρίλιο του 1981, ο Κρλέζα πέρασε τα περισσότερα από τα τελευταία χρόνια της ζωής του με κακή υγεία. Του απονεμήθηκε το Διεθνές βραβείο Μπότεφ το 1981. Πέθανε στη βίλα του Γκβοζντ στο Ζάγκρεμπ, στις 29 Δεκεμβρίου 1981 και τελέστηκε μια κρατική κηδεία στο Ζάγκρεμπ στις 4 Ιανουαρίου 1982 Το 1986, η Βίλα Γκβοζντ δωρήθηκε στην πόλη του Ζάγκρεμπ. Άνοιξε για το κοινό το 2001, αλλά είναι προσωρινά κλειστή λόγω των ζημιών του σεισμού του Ζάγκρεμπ το 2020 από το 2021.
Έργα
δεξιά|μικρογραφία|252x252εσ| ο Κρλέζα με τον Πρόεδρο [[Γιόσιπ Μπροζ Τίτο]] Οι διαμορφωτικές επιρροές του Κρλέζα περιλαμβάνουν το σκανδιναβικό δράμα, τον γαλλικό συμβολισμό και τον αυστριακό και γερμανικό εξπρεσιονισμό και μοντερνισμό, με βασικούς συγγραφείς όπως ο Ίψεν, ο Στρίντμπεργκ, ο Νίτσε, ο Καρλ Κράους, ο Ρίλκε και ο Προυστ.
Το έργο του Κρλέζα μπορεί να χωριστεί στις ακόλουθες κατηγορίες:
Ποίηση
Αν και η λυρική ποίηση του Κρλέζα τυγχάνει μεγάλης εκτίμησης, με κοινή κριτική συναίνεση, το μεγαλύτερο ποιητικό του έργο είναι το Balade Petrice Kerempuha (Μπαλάντες του Πέτριτσα Κέρεμπουχ), που εκτείνεται σε περισσότερους από πέντε αιώνες και επικεντρώνεται στη φιγούρα του προφήτη των Πληβείων "Πέτριτσα ΚΛέρεμπουχ", ενός Κροατικού Τιλλ Οϊλενσπίγκελ.