cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Συνώνυμα (ταινία)
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισραηλινές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τη μετανάστευση Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Παρίσι Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Παρίσι Κατηγορία:Νικητές Χρυσής Άρκτου Κατηγορία:Εβραϊκές ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2019
Στέφανι Μακμάν
Η Στέφανι Μακμάν Λεβέσκ (Stephanie Marie Levesque, 24 Σεπτεμβρίου 1976) είναι Αμερικανίδα πρώην επαγγελματίας παλαιστής, παραγωγός αγώνων πάλης και μεταβατική πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος στην εταιρεία πάλης WWE από το 2022, στην οποία ιδιοκτήτης και πρόεδρος έως την παραίτησή του το 2022 ήταν ο πατέρας της, Βινς Μακμάν και αντιπρόεδρος είναι ο σύζυγος της, Τριπλ Έιτς.
Επαγγελματική Πάλη
Η Στέφανι Μακμάν πρωτοεμφανίστηκε στο WWE, το 1999, σε ένα σενάριο με τον Αντερτέικερ. Από τότε, είναι μέρος αρκετών σεναρίων, όπως μια σεναριακή σχέση με τον Τεστ, αργότερα με τον Κρις Τζέρικο, και πριν τον Τζέρικο, με τον Τριπλ Έιτς, με τον οποίο είχε σχέση και στην πραγματική ζωή, την οποία επισημοποίησαν το 2003.
Διακρίσεις
Η Μακμάν έχει κατακτήσει το Αυθεντικό Πρωτάθλημα Γυναικών μια φορά, ενώ έχει διατελέσει και Γενική Διευθύντρια στα ρόστερ του ECW, του SmackDown και του Raw. Από το 2007 είναι Εκτελεστική Αντιπρόεδρος Προσωπικού στην εταιρεία.
Προσωπική Ζωή
Το 2003 η Στέφανι και ο Τριπλ Έιτς επισημοποιήσαν την σχέση τους. Το 2005 αποκτούν το πρώτο τους παιδί, το 2008 το δεύτερο και το 2010 το τρίτο τους παιδί.
WWE 2013-
Aπό το 2013 εμφανίζεται μαζί με τον συζύγό της στο Monday Night Raw. Tο 2014 προσπάθησαν να ΄΄καταστρέψουν΄΄ αρκετούς παλαιστές όπως Ντάνιελ Μπράιαν,Τζον Σίνα.
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Χουάν Κάρλος Μουνιός
Ο Χουάν Κάρλος Μουνιός (ισπανικά: Juan Carlos Muñoz, 4 Μαρτίου 1919 – 22 Νοεμβρίου 2009) ήταν Αργεντινός ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε ως δεξιός ακραίος επιθετικός. Ήταν μέλος της ομάδας της Ρίβερ Πλέιτ γνωστής ως La Máquina που κυριάρχησε τη δεκαετία του 1940 και επίσης μέλος της εθνικής ομάδας της Αργεντινής που κέρδισε το πρωτάθλημα Νότιας Αμερικής το 1945.
Βιογραφία
Ξεκίνησε την καριέρα του από την ομάδα νέων της Ιντεπεντιέντε και από εκεί πήγε στη Ντοκ Σουντ, όπου σημείωσε 13 τέρματα σε 23 αγώνες. Το 1939 πήρε μεταγραφή για τη Ρίβερ Πλέιτ και έγινε μέλος του επιθετικού κουιντέτου της ομάδας μαζί με τους Χοσέ Μανουέλ Μορένο, Αντόλφο Πεντερνέρα, Άνχελ Λαμπρούνα και Φέλιξ Λουστάου γνωστό ως La Máquina (Η Μηχανή). Ήταν ο συγκριτικά λιγότερο ικανός του σχηματισμού αλλά ποτέ δεν παραπονέθηκε γι' αυτό.
Ονομάστηκαν «οι ιππότες της αγωνίας» επειδή είχαν διασκεδαστικό παιχνίδι και συνδυασμούς που μερικές φορές χρειάστηκαν χρόνο για να υλοποιήσουν την υπεροχή τους έναντι των αντιπάλων τους με γκολ. Αλλά όταν έφταναν, είχαν προηγηθεί ελιγμοί μεγάλης τεχνικής αξίας που δημιούργησαν αληθινό θαυμασμό σε ντόπιους και ξένους, δημιουργώντας σχολή για μελλοντικές ομάδες της Ρίβερ για πάντα. Είχε το προσωνύμιο Tomate λόγω του ρόδινου προσώπου του και της καλοσύνης του. Γρήγορος και επιδέξιος αγωνίστηκε σε 184 αγώνες πρωταθλήματος με τη Ρίβερ σημειώνοντας 39 τέρματα. Στη συνέχεια έπαιξε στη Πλατένσε, σε 39 παιχνίδια πρωταθλήματος πετυχαίνοντας 3 γκολ σε δύο χρόνια. Μεταξύ 1942 και 1945 έπαιξε 11 παιχνίδια (2 γκολ) στην εθνική ομάδα κατακτώντας το Πρωτάθλημα Νότιας Αμερικής (μετέπειτα Κόπα Αμέρικα) το 1945.
Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση, ήταν για μεγάλο χρονικό διάστημα ραδιοφωνικός σχολιαστής σε ένα πρόγραμμα που αποτελούνταν από πολλούς πρώην ποδοσφαιριστές.
Τίτλοι και διακρίσεις
Ρίβερ Πλέιτ
Αργεντινή
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Αργεντινής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρίβερ Πλέιτ Κατηγορία:Κλουμπ Ατλέτικο Πλατένσε Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κόπα Αμέρικα
Νήσοι Ίζου
thumb| Χάρτης των νήσων Ίζου Οι Νήσοι Ίζου (伊豆諸島, Izu-shotō) είναι ένα σύμπλεγμα ηφαιστειογενών νησιών που εκτείνονται νοτιοανατολικά της χερσονήσου Ίζου του Χονσού στην Ιαπωνία. Διοικητικά ανήκουν στην περιφέρεια του Τόκυο. Υπάρχουν δύο πόλεις και 6 χωριά. Η Ίζου-Οσίμα (Izu Ōshima) ή απλά Οσίμα (Ō-shima) αποτελεί το μεγαλύτερο νησί του συμπλέγματος.
Ιωάννα Μαγδαληνή του Χάναου-Λίχτενμπεργκ
Η Ιωάννα-Μαγδαληνή, γερμ.: Johanna Magdalene von Hanau-Lichtenberg (18 Δεκεμβρίου 1660, Μπίσοφσχαϊμ αμ Χόεν Στεγκ - 21 Αυγούστου 1715, Χάναου) ήταν κόρη του κόμη του Χάναου-Λίχτενμπεργκ και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Λάινινγκεν-Ντάγκσμπουργκ.
Νήσοι Ίζου
Παρότι τα νησιά παραδοσιακά ονομάζονται τα 7-Ίζου στην πραγματικότητα υπάρχουν πολύ περισσότερα νησιά και νησίδες. Η Μητροπολιτική κυβέρνηση της περiφέρειας του Τόκυο επίσημα τα αριθμεί 9 από τον Βορρά προς τον Νότο:
Ιωάννα Μαγδαληνή του Χάναου-Λίχτενμπεργκ
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Ιωάννη-Ράινχαρντ Β΄ κόμη του Χάναου-Λίχτενμπεργκ (1628–1666) και της Άννας-Μαγδαληνής των Βίττελσμπαχ ( 1640–1693), κόρης του Χριστιανού Α΄ κόμη του Παλατινάτου-Μπίσβαϊλερ.
Νήσοι Ίζου
Και τα εννιά νησιά αποτελούν τμήμα του Εθνικού Πάρκου Φούτζι-Χακόνε-Ίζου. Ψάρεμα και σπορ πραγματοποιούνται καθόλη τη διάρκεια του χρόνου και τα περισσότερα πλοία είναι ελλιμενισμένα στην Χερσόνησο Ίζου
Ιωάννα Μαγδαληνή του Χάναου-Λίχτενμπεργκ
Βιογραφία
Απεβίωσε στις 21 Αυγούστου 1715 και λέγεται ότι τάφηκε στην εκκλησία της Αγίας Μαρίας στο Χάναου.
Νήσοι Ίζου
Τα νησιά Ίζου Οσίμα και η Χατσιτζοτζίμα αποτελούν δύο πόλεις ενώ τα υπόλοιπα 7 νησιά σχηματίζουν 6 χωριά με τη Νιτζίμα και την Σικινετζίμα να σχηματίζουν ένα χωριό.
Η ηφαιστειακή δραστηριότητα είναι πολύ συχνή στην περιοχή. Η έκρηξη του Μυοτζίν-σο (Myojin-sho) το 1953 ευθύνεται για τον θάνατο 31 ανθρώπων όταν το ερευνητικό σκάφος ''Κάιρο Μαρού Νο. 5'' βυθίστηκε. Η ηφαιστειακή δραστηριότητα με την απελευθέρωση τοξικών αερίων ευθύνεται για την εκκένωση της Μιγιακετζίμα το 2000. Τον Φεβρουάριο του 2005, οι κάτοικοι επιτράπησαν να επιστρέψουν στο νησί με μάσκες αερίων για την περίπτωση υποτροπής του ηφαιστείου.
Ιωάννα Μαγδαληνή του Χάναου-Λίχτενμπεργκ
Οικογένεια
Στις 5 Δεκεμβρίου 1685 παντρεύτηκε τον Ιωάννη-Κάρολο-Αύγουστο κόμη του Λάινινγκεν-Ντάγκσμπουργκ (17 Μαρτίου 1662 - 3 Νοεμβρίου 1698) και είχαν τα ακόλουθα παιδιά:
Νήσοι Ίζου
Κατά τη διάρκεια της περιόδου Έντο τα νησιά Νιιτζίμα, Μιγιακετζίμα και Χατσιτζοτζίμα λειτούργησαν ως χώροι εξορίας για εγκληματίες.
Εικόνες
Κατηγορία:Νησιά της Ιαπωνίας
Θεμισώνιον
Το Θεμισώνιον ήταν μια αρχαία πόλη της Φρυγίας.
Βρισκόταν στην επαρχία της Μεγάλης Φρυγίας, στις όχθες του ποταμού Λύκου (αριστερός παραπόταμος του Μαιάνδρου) και στα νοτιοανατολικά της Λαοδικείας. Επειδή το Θεμισώνιον βρισκόταν κοντά στα σύνορα με την Πισιδία, θεωρήθηκε ότι κάποτε ανήκε σε αυτήν.
Πολύ πιθανόν να ήταν ελληνιστική πόλη όπως κρίνεται από την ονομασία της. Αγνοείται όμως ο ιδρυτής της. Υπάρχουν στην ελληνιστική ιστορία τρία πρόσωπα με το όνομα Θεμίσων: ο ένας ήταν ναύαρχος του Αντιγόνου Μονοφθάλμου, ο δεύτερος ήταν φίλος και αξιωματικός του Αντιόχου Β΄ και ο τρίτος φίλος του Αντιόχου Γ΄. Δεν αποκλείεται να ιδρύθηκε από κάποιους εκ των ανωτέρω βασιλέων προς τιμήν ενός εκ των φίλων τους. Κατά την εισβολή των Γαλατών (279 π.Χ.), οι Θεμισωνείς αφού συμβουλεύτηκαν τα μαντεία του Ηρακλέους, του Απόλλωνος και του Ερμού, σώθηκαν σε ένα σπήλαιο που απείχε 30 στάδια από την πόλη. Προς ευγνωμοσύνη λοιπόν στους προρρηθέντες θεούς, τους έστησαν αγάλματα προς τιμήν τους στην είσοδο της σπηλιάς, οι οποίοι κατά τον Παυσανία λέγονταν σπηλαΐται (Χ,32,3).
Ιωάννα Μαγδαληνή του Χάναου-Λίχτενμπεργκ
Υποσημειώσεις
ΚΑτηγορία:Οίκος του Χάναου Κατηγορία:Γερμανίδες κόμισσες
Θεμισώνιον
Στα βυζαντινά χρόνια ήταν βοηθητική έδρα της φρυγικής Λαοδίκειας. Στην Οικουμενική Σύνοδο της Χαλκηδόνος (451 μ.Χ.), αναφερόταν ως Θεμισσός, ενώ κατά τον 6ο αιώνα μ.Χ. ο Ιεροκλής την ονομάζει Θεμεσόνιον, ως μια εκ των 39 πόλεων της Φρυγίας Πακατιανής (Phrygia Capatiana) υπό κονσουλάριον. Στο Notitiae episcopatuum αναφέρονται επίσκοποι ο Μάγνος στην Σύνοδο Σελευκείας (359 μ.Χ.), ο Ζώσιμος (451 μ.Χ.) και ο Ιωάννης που έλαβε μέρος στην Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως το 869. Στο ανωτέρο απαντά ως Thampsiopolis και φαίνεται ότι ήταν ενωμένο με την επισκοπή της γειτονικής Αγαθής κώμης της Πισιδίας.
Σώζονται νομίσματα του Θεμισωνίου από την εποχή του αυτοκράτορος Δομιτιανού (81-96 μ.Χ.) μέχρι του Φιλίππου του νεωτέρου (224 -249 μ.Χ.), με την επιγραφή ΘΕΜΙΣΩΝΕΩΝ και μαζί με άλλους τύπους. Επίσης σε άλλα νομίσματα απεικονίζεται άλλη μια θεότητα της πόλεως ο Λυκάβας Σώζων.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Φρυγίας
Λε Μαν
thumb|250px|Άποψη του Λε Μαν Το Λε Μαν (γαλλικά: Le Mans) είναι πόλη της Γαλλίας, που βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Σαρτ. Ήταν η πρωτεύουσα της ιστορικής επαρχίας Μαιν, ενώ σήμερα αποτελεί την πρωτεύουσα του νομού Σαρτ και την έδρα της Ρωμαιοκαθολικής Επισκοπής του Λεν Μαν. Το Λε Μαν είναι μέρος της διοικητικής περιοχής Πεΐ ντε λα Λουάρ. Κάθε χρόνο, στα μέσα Ιουνίου διοργανώνονται οι 24 ώρες του Λε Μαν, γνωστό γεγονός στον μηχανοκίνητο αθλητισμό.
Ιστορικά στοιχεία
Η πόλη αναφέρεται για πρώτη φορά από τον Ελληνοαιγύπτιο συγγραφέα Κλαύδιο Πτολεμαίο με τότε όνομα το «Βιντίνιουμ». Ήταν, επίσης, γνωστή ως «Κίβιτας Κενομανόρουμ» ή «Κενόμανους». Εκεί χτίστηκαν αξιοσημείωτα τείχη και ένα ρωμαϊκό αμφιθέατρο του 3ου αιώνα, απομεινάρια των οποίων σώζονται ακόμη και σήμερα.
Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μετά από την απελευθέρωση της πόλης από την 79η και 90η μεραρχία πεζικού των Ηνωμένων Πολιτειών, στις 8 Αυγούστου 1944, Αμερικανοί μηχανικοί άρχισαν την κατασκευή μιας αεροπορικής βάσης. Το αεροδρόμιο, που κηρύχτηκε λειτουργικό στις 3 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους, χρησιμοποιήθηκε για πολλές συμμαχικές επιθέσεις εναντίον γερμανικών στόχων στη Γαλλία. Στα τέλη Νοεμβρίου, μετά από την περαιτέρω προέλαση των Συμμάχων, το αεροδρόμιο με την αεροπορική του βάση έκλεισε.
Παραπομπές
Λε Μαν
Ολυμπιακό Στάδιο του Μόντρεαλ
Το Ολυμπιακό Στάδιο του Μόντρεαλ (αγγλικά: Olympic Stadium, γαλλικά: Stade Olympique de Montréal) είναι στάδιο πολλαπλών χρήσεων που βρίσκεται στο Μόντρεαλ του Καναδά. Κατασκευάστηκε τη δεκαετία του 1970 ως το κύριο στάδιο για την διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων του 1976. Η κατασκευή του Ολυμπιακού Σταδίου του Μόντρεαλ κόστισε ένα δισεκατομμύριο δολάρια Καναδά, τρεις φορές περισσότερο απ' ό,τι είχε αποφασιστεί, λόγω καθυστερήσεων και τεχνικών δυσκολιών.
Στη βόρεια πλευρά του κτιρίου βρίσκεται ο πύργος του Μόντρεαλ, ο ψηλότερος κεκλιμένος πύργος του κόσμου, με ύψος 175 μέτρα. Ο πύργος δεν είχε ολοκληρωθεί όταν διεξήχθησαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Το 1987 τοποθετήθηκε στο στάδιο η ανασυρρόμενη οροφή από κέβλαρ, αλλά το 1991 αποφασίστηκε να παραμείνει μονίμως κλειστή επειδή είχε σκιστεί αρκετές φορές από τον αέρα, ενώ το 1998 αντικαταστάθηκε από μόνιμη οροφή από κέβλαρ. Η κύρια οροφή του γηπέδου, έκτασης 43.504 τετραγωνικών μέτρων, είναι η μεγαλύτερη στο Κεμπέκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μόντρεαλ Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1976 Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στον Καναδά Μοντρεαλ Μοντρεαλ
Αιγάλεω
Το Αιγάλεω είναι αστική περιοχή και δήμος που βρίσκεται στον Δυτικό Τομέα Αθηνών του Λεκανοπεδίου Αττικής, στην Περιφέρειας Αττικής με πληθυσμό 65.831 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2021. Ο ομώνυμος δήμος συνορεύει προς τα ανατολικά με το Δήμο Αθηναίων, βόρεια με τους δήμους Περιστερίου και Χαϊδαρίου, δυτικά με τους δήμους Νίκαιας - Αγίου Ιωάννου Ρέντη και Αγ. Βαρβάρας και νότια με το δήμο Μοσχάτου - Ταύρου. Μέχρι πριν από μερικά χρόνια το Αιγάλεω ήταν πρωτεύουσα της Δυτικής Αττικής με συνέπεια στην πόλη να εδρεύουν αρκετές δημόσιες υπηρεσίες (Πολεοδομία, Δασαρχείο κ.α.). Το ένα τέταρτο του δήμου είναι βιομηχανική περιοχή, ενώ το έδαφος του διασχίζουν πέντε μεγάλες οδικές αρτηρίες και συγκεκριμένα οι Λεωφόροι Κηφισσού, Αθηνών, Θηβών, Πέτρου Ράλλη και η Ιερά Οδός. Τα τελικά όρια του δήμου Αιγάλεω διαμορφώθηκαν με αλλεπάλληλες προσθήκες και εντάξεις νέων συνοικιών στην αρχική οικιστική μονάδα η οποία περιοριζόταν στο στενό όριο της κοινότητας που είχε δημιουργηθεί με Προεδρικό διάταγμα της 18 Ιανουαρίου του 1934. Το 1937 έγινε η πρώτη τροποποίηση των ορίων της κοινότητας που το 1943 αναβαπτίσθηκε σε Δήμο. Στα 1952 προστέθηκε η Ανατολική πλευρά του «Μπαρουτάδικου». Ακολούθησαν οι περιοχές της Οδού Κύπρου και του Ι.Ν. του Αγίου Κωνσταντίνου (1954), το λεγόμενο «Κάτω Κτήμα Λιούμη» (1955) και το «Άνω Κτήμα Λιούμη» μαζί με τα «Νταμαράκια», στα 1967.
Αρχαιότητα
Η περιοχή του Αιγάλεω ονομάστηκε έτσι από το βουνό Αιγάλεω, που το αρχαιοελληνικό του όνομα σημαίνει «λαός κατσικιών» (Αιγάλεως < {αίγα + λεώς}, λεώς είναι αντέκταση του λαός). Κατά μια άλλη ερμηνεία η λέξη Αιγάλεω προέρχεται από τις λέξεις «αίγες» (= κύματα) και «λάας» (= λίθος, βράχος), οπότε ο όρος Αιγάλεω αποδίδεται ως «ο βράχος στον οποίο σπάζουν τα κύματα». Σύμφωνα με μια εκτίμηση η ονομασία του Αιγάλεω κατά τα τέλη του 19ου αιώνα ήταν Μπαστάρδι που μάλλον παραπέμπει στην ιταλική γλώσσα. Στο όρος Αιγάλεω είχε εγκατασταθεί ο βασιλέας των Περσών Ξέρξης για να παρακολουθήσει την εξέλιξη της ναυμαχίας στον κόλπο της Σαλαμίνας, το 480 π.Χ. Το βουνό δεν ανήκει στον δήμο Αιγάλεω, καθώς τα όριά του δήμου εκτείνονται σε μικρή απόσταση απ' αυτό, προς την πλευρά τής Αθήνας. Το κέντρο του Αιγάλεω διασχίζεται από την αρχαία Ιερά Οδό που βρίσκεται στην ίδια θέση από την εποχή του Θησέως (και της οποίας αχνάρι έχει αποκαλυφθεί πρόσφατα, πάνω από τον σταθμό του Μετρό και εκτίθεται σε δημόσια θέα), επί της οποίας λάμβανε χώρα η λατρευτική πομπή των Ελευσινείων Μυστηρίων, που ξεκινούσε από τον Κεραμεικό και κατέληγε στον σημερινό αρχαιολογικό χώρο της Ελευσίνας. Μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα στην περιοχή του σημερινού Δήμου Αιγάλεω δεν υπήρχε καν οικισμός. Η γη είχε κατά το παρελθόν καλλιεργηθεί από Έλληνες κατοίκους των Αθηνών και εν συνεχεία από Φράγκους, Καταλανούς, Φλωρεντίνους και φυσικά Τούρκους. Ο ποταμός Κηφισσός λατρευόταν στην αρχαιότητα ως θεός. Με βάση την Ακρόπολη χαράχθηκαν και οι βασικοί οδικοί (ιππήλατοι) άξονες της περιοχής, βάσει της εδαφικής διαμόρφωσης. Στον Ελαιώνα υπήρχαν εκτεταμένα δάση από πεύκα και ευκαλύπτους, καθώς και οπωρώνες, αμπέλια, αγροί και περιβόλια.
19ος αιώνας
Στα νεότερα χρόνια, στην περιοχή υπήρχαν τσιφλίκια γαιοκτημόνων με τις εγκαταστάσεις τους τα οποία ήταν διασκορπισμένα σε μια πευκόφυτη έκταση, πέριξ, κυρίως του ποταμού Κηφισσού, μαζί με διάσπαρτες στάνες, στάβλους, αλλά και καμίνια. Το τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα δημιουργήθηκε από τους αδελφούς Μαλτσινιώτη, στη θέση που σήμερα εκτείνεται το δημοτικό άλσος το γνωστό εργοστάσιο πυρίτιδας (μετέπειτα του βιομηχάνου Πρόδρομου Μποδοσάκη ) με συνέπεια πολλοί εργάτες από διάφορα σημεία της Αθήνας να μετακομίσουν εδώ. Μεταξύ τους ήσαν και πολλοί Μανιάτες από τον Πειραιά. Εν συνεχεία, κατασκευάστηκαν κάποιες ακόμη βιομηχανίες (Κλωστήρια Λαναρά, Πεταλούδα - Μουζάκης, Εριουργεία Κ. Σιγάρα, Γιούλα, Ζέφυρος Α.Ε., Standard-Hellas, Βιομηχανία Πορσελάνης κ.α.) ενώ σταδιακά οι οικισμοί εργατών και καλλιεργητών γης πολλαπλασιάστηκαν. Η περιοχή ονομαζόταν πλέον Μπαρουτάδικο και διοικητικά υπαγόταν στο Δήμο Αθηναίων.
Εγκατάσταση Μικρασιατών
Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922 στην περιοχή συνέρρευσαν Μικρασιάτες πρόσφυγες από διάφορες περιοχές της Μικράς Ασίας όπως η Σμύρνη, το Αϊβαλί, η Πέργαμος, ο Πάνορμος, η Μάκρη, τα Αλάτσατα, η Αττάλεια, η Φιλαδέλφεια κ.ά. Εγκαταστάθηκαν επίσης και Θρακιώτες πρόσφυγες από περιοχές της Ανατολικής Θράκης όπως η Ραιδεστός. Έτσι οι πρόσφυγες δημιούργησαν τους πρώτους κοινωνικά και πολιτιστικά αυτόνομους και πλέον οργανωμένους πυρήνες, αφού έως εκείνη την εποχή οι μοναδικοί κάτοικοι ήσαν μερικές εκατοντάδες εργατών του τοπικού πυριτιδοποιείου και ορισμένοι καλλιεργητές γης, από τα κτήματα του Βοτανικού. Στην τοποθεσία, που στη συνέχεια αναγορεύθηκε ως κοινότητα, δόθηκε τότε η συμβολική ονομασία Συνοικισμός Αγίου Σάββα -Νέες Κυδωνίες σε ανάμνηση των Κυδωνιών της Μικράς Ασίας από όπου προέρχονταν πολλοί από τους πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν εκεί.
Τότε μοιράσθηκαν στους πρόσφυγες και τα πρώτα οικόπεδα, γύρω από την Ι. Οδό, αλλά και πέριξ του σημερινού ναού του Αγ. Σπυρίδωνα. Ο νέος οικισμός καταλάμβανε έκταση 139 οικοδομικών τετραγώνων. Δημιουργήθηκαν τελικά (σύμφωνα με τα από 7 Μαρτίου 1932 σχεδιαγράμματα του πολιτικού μηχανικού Δημ. Κηλαηδόνη) 1.301 άρτια και οικοδομήσιμα οικόπεδα, στα οποία αρχικά ανεγέρθηκαν 378 κατοικίες (των 36 τ.μ. η κάθε μία), που παραχωρήθηκαν σε πρόσφυγες, «έναντι της απωλεσθείσας περιουσίας τους στη Μικρά Ασία» και με αξία τιμήματος 60.000 δραχμών εκάστη. Καταφύγιο στην περιοχή βρήκαν ακόμη οι λεγόμενοι «Ασσύριοι» (χριστιανοί της Μεσοποταμίας) αλλά και Πόντιοι που προσπαθούσαν να αποφύγουν το θάνατο, λόγω της εθνοκάθαρσης που εφάρμοσαν στην ευρύτερη περιοχή τους αρχικά οι νεότουρκοι και στη συνέχεια ο Κεμάλ Ατατούρκ. Αυτές ήταν οι τρεις αρχικές πληθυσμιακές ομάδες από την πρόσμιξη των οποίων διαμορφώθηκε ο κοινωνικός χαρακτήρας του πρώην οικισμού, μετατρέποντάς τον πλέον σε πόλη. Στα 1934 εκλέχθηκε ο πρώτος κοινοτάρχης της περιοχής, που τότε αριθμούσε ήδη 7.805 κατοίκους. Στις Εθνικές Εκλογές του 1936 στην τότε κοινότητα Αιγάλεω ψήφισαν συνολικά 527 άτομα (άρρενες) σύμφωνα με τα αποτελέσματα που δημοσιεύθηκαν την επόμενη ημέρα σε εφημερίδα της εποχής Το φθινόπωρο του ίδιου έτους την κοινότητα έπληξε η πρώτη καταστροφή καθώς, λόγω της καταρρακτώδους βροχής που σημειώθηκε, υπερχείλισε η κοίτη του Κηφισσού με αποτέλεσμα να βρουν το θάνατο από πνιγμό δεκάδες εργάτες της βραδινής βάρδιας του εργοστασίου της ΕΤΜΑ που επέστρεφαν στα σπίτια τους
Διοικητική συγκρότηση & μεταβολές
Όλοι οι πρώτοι συνοικισμοί που δημιουργήθηκαν από το 1920 έως το 1933 και που συγκροτούσαν την κοινότητα των Νέων Κυδωνιών ανήκαν διοικητικά στο Δήμο Αθηναίων Ωστόσο, το 1934 (ΦΕΚ υπ' αριθμόν Α' 22 18 Ιανουαρίου και ΦΕΚ υπ' αριθμόν Β' 14 29 Ιανουαρίου ) δώδεκα οικισμοί αφαιρέθηκαν από τη διοικητική εποπτεία της πρωτεύουσας και αυτονομήθηκαν στο πλαίσιο μιας διοικητικής μεταρρύθμισης. Γεννήθηκε έτσι η κοινότητα Αιγάλεω, την οποία αποτελούσαν οι εξής οικισμοί : Αγία Βαρβάρα, Νέες Κυδωνίες, Σωτηράκι, Χαϊδάρι, Κτήμα Αλεξάνδρου Λούμη, Αγία Ελεούσα, Νέα Φώκαια, Σκαραμαγκάς, Δαφνί και Πυριτιδοποιείο. Ακολούθως, με το ΦΕΚ υπ' αριθμόν 179Α - 08/05/1935 ΦΕΚ, αποσπάσθηκαν από την τότε κοινότητα Αιγάλεω οι οικισμοί Χαϊδαρίου, Δαφνίου, Σκαραμαγκά και Νέων Φώκαιων και ενσωματώθηκαν στη δημιουργούμενη κοινότητα Χαϊδαρίου. Με το ΦΕΚ υπ' αριθμόν 22 Α' της 29 Ιανουαρίου 1943) η κοινότητα Αιγάλεω αναβαθμίσθηκε σε δήμο. Το 1949 αποσπάστηκαν από τον Δήμο Αιγάλεω οι οικισμοί της Αγίας Βαρβάρας και της Αγίας Ελεούσας, που ενώθηκαν μεταξύ τους δημιουργώντας ξεχωριστή κοινότητα, τον μετέπειτα Δήμο Αγίας Βαρβάρας. Τον Ιούλιο του 1949 με πρωτοβουλία της νέας κυβέρνησης Σοφούλη, απολύθηκαν όλοι οι δημ. σύμβουλοι που προέρχονταν από το Λαϊκόν Κόμμα και αντικαταστάθηκαν από αντίστοιχους του Κόμματος Φιλελευθέρων, παραμένοντος μόνο του (διορισμένου) δημάρχου.
Ονοματοδοσία
Κατά τη διάρκεια των συζητήσεων για την οριστική ονομασία της πόλης, υπήρξαν δύο προτάσεις, αυτή των γηγενών (που προτιμούσαν το "Πυριτιδοποιείον") και εκείνη των προσφύγων που προέκριναν τις "Νέες Κυδωνίες". Ως μέση, συμβιβαστική λύση, επικράτησε τελικά το όνομα "Αιγάλεω", λόγω της παρουσίας στην περιοχή, του ομώνυμου, ιστορικού όρους.
Το Αιγάλεω στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα
Τα επόμενα χρόνια, στην πόλη -που σταδιακά οικοδομήθηκε πλήρως και απώλεσε τον παλιότερο χαρακτήρα του πευκόφυτου προαστίου- κατέφυγε πλήθος εσωτερικών μεταναστών που αναζητούσαν δουλειές, ενώ άνθηση γνώρισαν τα λαϊκά κέντρα της περιοχής με ρεμπέτικη μουσική τα οποία αποτέλεσαν πόλο έλξης και εκτόνωσης για την τοπική κοινωνία.
Από αυτά, όπως και από τις διάφορες ιστορικές ταβέρνες της περιοχής (Παρμαξής, Απόβραδο-Καστάνης, Τσικνάκου κ.α.) πέρασαν άνθρωποι όλων των κοινωνικών τάξεων για να δουν και να ακούσουν τους αγαπημένους τους τραγουδιστές και τραγουδίστριες, αλλά και τους δεξιοτέχνες των λαϊκών μουσικών οργάνων. Μερικοί από αυτούς τους καλλιτέχνες μάλιστα είτε έζησαν με τις οικογένειές τους στο Αιγάλεω για μεγάλο χρονικό διάστημα, είτε άφησαν εδώ την τελευταία τους πνοή, όπως οι σπουδαίες τραγουδίστριες Μαρίκα Νίνου, Ρίτα Αμπατζή και Θάλεια Σπανού, οι συνθέτες Βασίλης Καραπατάκης (πραγματικό επώνυμο «Καψάλης», 1922 - 27 Μαρτίου 1974) και Χρίστος Κολοκοτρώνης (1922 - 1999), ο Πρόδρομος Τσαουσάκης αλλά και ο Τζίμης Μακούλης που πραγματοποιούσε συχνές εμφανίσεις στους θερινούς κινηματογράφους της περιοχής. Εδώ έζησε ο Στράτος Παγιουμτζής που ερμήνευσε εκατοντάδες ρεμπέτικα τραγούδια, εδώ φυσικά και ο Γιώργος Ζαμπέτας, ένας από τους μεγαλύτερους σολίστες του μπουζουκιού και συνθέτης πάμπολλων κλασικών λαϊκών τραγουδιών. Εδώ δημιούργησε και ο αείμνηστος Σπύρος Ζαγοραίος που, μαζί με τη γυναίκα του Ζωή πραγματοποιούσαν έως πρόσφατα καλλιτεχνικές εμφανίσεις στο λαϊκό τους κέντρο Εντελαμαγκέν της πόλης. Το Αιγάλεω τιμάει ακόμη και μια ολόκληρη γενιά Πολυκανδριώτηδων. Πέρα όμως από τα κέντρα διασκέδασης (όπου εκτός από τους συνθέτες, τους οργανοπαίκτες και τους ερμηνευτές αναδείχθηκε κι ένας σημαντικός πυρήνας λαϊκών χορευτών ), ο κόσμος του Αιγάλεω γέμιζε και τα πολλά σινεμά της περιοχής, που στα 1968 - 1970 έφταναν σε δεκαεπτά τον αριθμό, πλέον ενός θεάτρου.
Ένα από τα σημαντικότερα «σήματα κατατεθέντα» της πόλης του μεταπολεμικού Αιγάλεω αποτελεί η μορφή του αείμνηστου μουσικοσυνθέτη Γιώργου Ζαμπέτα που την αποκαλούσε Αιγάλεω Σίτι, όπως και εκείνη του αριστερού δημάρχου Στ. Μαυροθαλασσίτη που αγωνίστηκε σκληρά να αναμορφώσει την περιοχή τις δεκαετίες του '50 και '60. Σημεία αναφοράς της όμως, είναι τόσο η Ιερός Ναός Υψώσεως Τιμίου Σταυρού Αιγάλεω («Εσταυρωμένος») στην ομώνυμη πλατεία (με τις εκδηλώσεις πριν και ανήμερα της 14 Σεπτεμβρίου κάθε έτους), όσο και η εμβληματική καμινάδα του πάλαι ποτέ Πυριτιδοποιείου (του εργοστάσιου παρασκευής πυρίτιδας ιδιοκτησίας Μποδοσάκη που έδρευε στο χώρο του σημερινού δημοτικού άλσους της πόλης), από το οποίο προήλθε και η προπολεμική ονομασία της περιοχής. Στα όρια του Δήμου Αιγάλεω με τον Δήμο Χαϊδαρίου συναντάμε την πλατεία Λεγανές, η οποία φτιάχτηκε το 1985, στο πλαίσιο της αδελφοποίησης της Ισπανικής πόλης Λεγανές και της πόλης του Αιγάλεω.
Συγκοινωνιακή πρόσβαση
Την πόλη εξυπηρετούν οι εξής λεωφορειακές γραμμές: η 807 προς Κορυδαλλό, η 813 (Αβέρωφ-Προύσσης) από το Θέμιδος Μέλαθρον στην Αλεξάνδρας, η 856 (Αιγάλεω-Υμηττός-Δάφνη), η 852 για τη Νεάπολη της Νίκαιας, η 891 προς Αγ.Βαρβάρα, Περιστέρι - Σταθμό Αττικής. Επίσης προς Πειραιά οι γραμμές 703, 803 και 845, ενώ για το Αττικό Νοσοκομείο η γραμμή 750 (Αττικό Νοσοκομείο-Στ.Μετρό Αιγάλεω-Νίκαια). Τέλος υπάρχει η γραμμή 829 (Παν/ούπολη Άλσους Αιγάλεω Στ.Μετρό Αιγάλεω-Παν/ούπολη Αρχαίου Ελαιώνα) για τους φοιτητές του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής καθώς και την εξυπηρέτηση από το Μετρό του Αιγάλεω, του νέου ΙΚΕΑ στον. Από το Σάββατο 26 Μαΐου 2007 στην Πλατεία Εσταυρωμένου λειτουργεί ο σταθμός του Μετρό «Αιγάλεω» και από τις 13 Δεκεμβρίου του 2013 ο τρίτος κατά σειρά σταθμός, της Αγίας Μαρίνας.
Δημοτικό Άλσος Αιγάλεω
thumb|Η έκθεση βιβλίου «Δυτικά της Αθήνας» διοργανώνεται κάθε χρόνο στο Άλσος. Στο χώρο του σημερινού άλσους Αιγάλεω και για εκατό περίπου χρόνια (από το 1874 έως και το 1965) βρίσκονταν οι εγκαταστάσεις της Εταιρείας Ελληνικού Πυριτιδοποιείου, το οποίο ήταν στην εποχή της ακμής του μια από τις μεγαλύτερες βιομηχανικές μονάδες της χώρας. Από εκεί προέρχεται η δημοφιλής εναλλακτική ονομασία του «Μπαρουτάδικο». Πέντε χρόνια μετά το τέλος της λειτουργίας του (1970) η έκταση περιήλθε στην ιδιοκτησία του δημοσίου, με αποτέλεσμα να κατεδαφιστούν τα κτίρια και ο χώρος να μετατραπεί σε άλσος, εντός του οποίου έχουν κατασκευασθεί σχολεία, αθλητικά κέντρα καθώς και η Πανεπιστημιούπολη Άλσους Αιγάλεω του ΠΑΔΑ. Το μόνο που κρατήθηκε από το παλαιό Μπαρουτάδικο είναι η μεγάλη υψικάμινος που αποτελεί διατηρητέο κτίσμα και στέκει ακόμα στη μέση του άλσους. Το Άλσος Αιγάλεω αποτελεί έναν από τους ελάχιστους πνεύμονες πρασίνου στη δυτική Αθήνα .Εντός του πάρκου, μια γλυπτική σύνθεση για την εθνική αντίσταση θυμίζει εκείνους που χάθηκαν στις 29 Σεπτεμβρίου 1944 κατά τη λεγόμενη «Μάχη του Μπαρουτάδικου».. Απέναντι από την κεντρική είσοδο του πάρκου στην Ιερά οδό, επί της οδού Παναγοπούλου βρίσκεται το τελευταίο από τα σπίτια που στεγάζονταν όσοι δούλευαν στο Μπαρουτάδικο.
Εκπαιδευτικά ιδρύματα
Στο Δήμο Αιγάλεω έχουν την έδρα τους οι 2 από τις 4 Πανεπιστημιουπόλεις του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής το οποίο αποτελέι το τρίτο μεγαλύτερο Πανεπιστημιακό Ιδρύμα (Α.Ε.Ι) της χώρας. Η Πανεπιστημιούπολη Άλσους Αιγάλεω έχει αναπτυχθεί σε χώρο του τέως Πυριτιδοποιείου μεταξύ των οδών Αγίου Σπυρίδωνος και Δημητσάνης εντός του Άλσους Αιγάλεω, ενώ η Πανεπιστημιούπολη Αρχαίου Ελαιώνα στην περιοχή που ονομαζόταν από τους παλαιότερους κατοίκους Κτήμα Λεβίδη, μεταξύ των οδών Θηβών και Πέτρου Ράλλη στην περιοχή του Αρχαίου Ελαιώνα, όπου κατά παράδοση λειτουργούσε η περίφημη “Περιπατητική Σχολή” του φιλόσοφου Πλάτωνα, αλλά και στην περιοχή όπου τον 11ο αιώνα μ.Χ. κτίστηκε η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη, που στα δύσκολα χρόνια που ακολούθησαν από την Άλωση της Κωνσταντινούπολης αποτέλεσε το εφαλτήριο του Κρυφού Σχολείου. Από την έναρξη της λειτουργίας του Μετρό, τέθηκαν σε λειτουργία τοπικές λεωφορειογραμμές για την εξυπηρέτηση των φοιτητών.
Αθλητισμός και πολιτισμός
thumb|Το Δημοτικό Γήπεδο Αιγάλεω «Σταύρος Μαυροθαλασσίτης», έδρα του Α.Ο. Αιγάλεω, εξωτερική όψη Το Αιγάλεω διαθέτει ποδοσφαιρικό σύλλογο που ιδρύθηκε το 1946 (Αιγάλεω Α.Ο.) έπειτα από συγχώνευση τεσσάρων ομάδων και την περίοδο 2019-20 αγωνίσθηκε στη Β' Εθνική κατηγορία. Το Δημοτικό Γήπεδο Αιγάλεω φέρει το όνομα του δημάρχου Σταύρου Μαυροθαλασσίτη που αγωνίστηκε τις δεκαετίες του 1950 και του 1960 να αναμορφώσει τον δήμο. Εκτός της ποδοσφαιρικής ομάδας υπάρχει και το τμήμα καλαθόσφαιρας του συλλόγου (με έδρα το κλειστό Δημοτικό Γυμναστήριο Αιγάλεω «Σταύρος Βενέτης», ευρισκόμενο στο χώρο του πρώτου γηπέδου ποδοσφαίρου το οποίο είχε κατασκευασθεί στην πόλη), το τμήμα του βόλεϊ γυναικών και το κολυμβητικό τμήμα. Επίσης, στο Αιγάλεω εδρεύουν τα ποδοσφαιρικά σωματεία του Διαγόρα Δρυοπιδέων, του Θεμιστοκλή, της Ιεράπολης, του Ορφέα, του Κρόνου, του Ζέφυρου καθώς και της Ελλάδας Ποντίων, που όμως ανήκει στο δυναμικό της Ένωσης Πειραιά. Κολυμβητικό τμήμα διαθέτει και η Ολυμπιάδα '73, της οποίας το τμήμα μπάσκετ ανδρών διέπρεψε τη δεκαετία του '80, αναδεικνύοντας σπουδαίους αθλητές. Ακόμη, στην πόλη δραστηριοποιούνται τόσο ο'' Γ.Σ. Αιγάλεω'' (από τις τάξεις του οποίου αναδείχθηκε η γνωστή πρωταθλήτρια του επι κοντώ Νικόλ Κυριακοπούλου), ο Γ.Σ. Πρωτέας (από τον οποίο αναδείχθηκε η Αιγαλιώτισσα Ολυμπιονίκης στη ρυθμική γυμναστική Εύα Χριστοδούλου και ο Παγκόσμιος πρωταθλητής στο μονόζυγο Βλάσης Μάρας) όσο και ο ΜΕΛΑΣ Αγίου Ελευθερίου. Υπάρχουν επίσης, αρκετοί ακόμη αθλητικοί σύλλογοι (μπάσκετ, βόλεϊ, ράγκμπι, κολύμβηση, γυμναστική, ποδόσφαιρο 5Χ5, καράτε, ταε-κβο-ντο, δρόμοι μεγάλων αποστάσεων). Ιδιαίτερα αξιόλογο έργο, με πλούσια δράση στους τομείς του κλασσικού αθλητισμού αλλά και του πολιτισμού, έχει να επιδείξει ο Α.Π.Σ. Απόλλων Δυτικής Αττικής, που ιδρύθηκε το 1997 έπειτα από πρωτοβουλία του Αιγαλιώτη οδοντιάτρου, παλαιού αθλητή και συγγραφέα Κωνσταντίνου Σάμιου και εδρεύει στο Αιγάλεω.
Υπάρχουν ακόμη διάφοροι άλλοι πολιτιστικοί και περιβαλλοντολογικοί σύλλογοι (Ένωση Ποντίων Αιγάλεω, Πολιτιστικός Αθλητικός Σύλλογος Πρόοδος Λιούμη, Καλλιτεχνικός Πνευματικός Σύλλογος, Μορφωτική Εκδρομική Εστία, Μικρασιατών οι Νέες Κυδωνίες, Των Απανταχού Φλαμπουριωτών, ΞΕ.ΚΟΙΝ.Α.) αλλά και επαγγελματικές ενώσεις (Δημοκρατική Κίνηση Επαγγελματιών, Βιοτεχνών και Εμπόρων, Σύνδεσμος Εφέδρων, Σύνδεσμος Συνταξιούχων ΙΚΑ, Σύνδεσμος Συνταξιούχων ΤΕΒΕ, Ένωση Επαγγελματιών, Βιοτεχνων και Εμπόρων), ή ποικίλης μορφής (Ελληνικό Κέντρο Λαογραφικών Μελετών, Δημοκρατικός Σύλλογος Γυναικών, Πανελλήνια Επιτροπή Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης, Εξωραϊστικός Σύλλογος Άνω Λιούμη, Εξωραϊστικός Σύλλογος Ιεραπόλεως κ.ά.) Μεταξύ των εκδηλώσεων που θεωρούνται επιτυχημένες τα τελευταία χρόνια είναι η ετήσια Ανθοκομική έκθεση, η έκθεση Βιβλίου και η παρέλαση των καρναβαλιστών. Ακόμη, κάθε καλοκαίρι λαμβάνει χώρα σειρά πολιτιστικών δρώμενων (θεατρικές παραστάσεις, συναυλίες κ.λ.π.) στο ανοιχτό θέατρο «Αλέξης Μινωτής», του άλσους Αιγάλεω, υπό τον διακριτικό τίτλο «Πολιτιστική Διαδρομή». Στην πόλη λειτουργούν και δύο θεατρικές σκηνές επί της οδού Ναυάρχου Κουντουριώτου 40 (πρώην κινηματογράφος Βυζάντιον), η Δυτική όχθη και η «Ρένα Βλαχοπούλου», τις οποίες δημιούργησε ο καλλιτέχνης Χάρης Ρώμας. Από την πρωτοχρονιά του 2009 στο θέατρο συστεγάζεται και η θεατρική σκηνή «Λάμπρος Κωνσταντάρας». Στο κτίριο του παλαιού δημαρχείου στεγάζεται το πνευματικό κέντρο του δήμου, που φέρει την επωνυμία «Γιάννης Ρίτσος» και το οποίο φιλοξενεί κατά τακτά διαστήματα διάφορες καλλιτεχνικές εκθέσεις και άλλες εκδηλώσεις (ομιλίες, παρουσιάσεις βιβλίων κλπ). Το ιστορικό αυτό κτίριο κατασκευάστηκε τα έτη 1939-1940 ως «Οίκος του Φαλαγγίτου» προκειμένου να στεγάσει την τοπική Ε.Ο.Ν. (οργάνωση νεολαίας του τότε καθεστώτος). Στην κατοχή επιτάχθηκε και χρησιμοποιήθηκε από τις ιταλικές αρχές ως διοικητήριο. Στο Αιγάλεω στεγάζονται το Μουσείο Μικρασιατικού Πολιτισμού, το Ελληνικό Μουσείο Πληροφορικής και το Ιστορικό Λαογραφικό Οικομουσείο Αιγάλεω (Ι.Λ.Ο.Α.). Σημαντικό χώρο πολιτισμού αποτελεί και το ανακαινισθέν παλαιό εργοστάσιο Ελληνικό Μολύβι (μια δωρεά της οικογένειας Βρανά ), επί της Ιεράς Οδού. Το Αιγάλεω είναι αδελφοποιημένος δήμος με το δήμο Λεγανές (Leganés) της κεντρικής Ισπανίας από τη δεκαετία του '80 και με την Κυθρέα Κύπρου.
Ιστορικό Λαογραφικό Οικομουσείο Αιγάλεω
Το Ι.Λ.Ο.Α. είναι δημιούργημα του επί σειρά ετών δημ. συμβούλου και υποψήφιου δημάρχου Αιγάλεω Γιάννη Περράκη, που υπήρξε συλλέκτης από τα φοιτητικά του χρόνια. Το Μουσείο έχει πραγματοποιήσει σειρά εκδηλώσεων όπως η επέτειος των 75 ετών από το θάνατο του Ελ. Βενιζέλου, των 35 ετών από την απώλεια του Νίκου Ξυλούρη , και άλλες.
Πολιτιστικός Σύλλογος Μικρασιατών «Οι Νέες Κυδωνίες»
Πρόσφυγες από τα Μικρασιατικά παράλια,εγκαταστάθηκαν στην περιοχή γύρω από το τότε εργοστάσιο παραγωγής πυρίτιδας, το μπαρουτάδικο όπου αργότερα ίδρυσαν τις «Νέες Κυδωνίες», σε ανάμνηση των Κυδωνιών (Αϊβαλί) της Μικράς Ασίας που άφησαν πίσω τους. Απόγονοι των πρώτων αυτών Μικρασιατών ίδρυσαν το 2003 στο Αιγάλεω τον σύλλογο με την επωνυμία Σύλλογος Μικρασιατών Αιγάλεω «Νέες Κυδωνίες». Σκοπός του συλλόγου είναι η διατήρηση της ιστορίας και της μνήμης των αλησμόνητων πατρίδων όλης της Μικράς Ασίας από τις οποίες κατάγονται οι πρώτοι κάτοικοι του Αιγάλεω. Επίσης αποσκοπεί στη διάσωση και διατήρηση των ηθών, εθίμων και παραδόσεων του Ελληνισμού της Ανατολής καθώς επίσης στην περισυλλογή, μελέτη, προβολή και αξιοποίηση του εθνολογικού, ιστορικού και λαογραφικού υλικού. Ανάμεσα στις δράσεις του Συλλόγου είναι η λειτουργία του Μουσείο Μικρασιατικού Πολιτισμού Αιγάλεω, με σκοπό τη στέγαση, διαφύλαξη και διάδοση της πλούσιας ιστορίας του Μικρασιατικού πολιτισμού και την ενημέρωση του κοινού.
Πανελλήνια Ένωση Ασσυρίων
Η Πανελλήνια Ένωση Ασσυρίων (χριστιανών κατοίκων της Συρίας που υπέστησαν γενοκτονία και όσοι επέζησαν εκδιώχθηκαν από τις εστίες τους μεταξύ των ετών 1914 - 1918) ιδρύθηκε στο Μοσχάτο το 1926 και από το 1934 που αναγνωρίσθηκε επίσημα από το ελληνικό Κράτος, εδρεύει στο Αιγάλεω. Οι κυριότεροι σκοποί της Ένωσης είναι, σύμφωνα με το καταστατικό της, η διάσωση και προβολή της Ασσυριακής γλώσσας, των εθίμων και ηθών του Ασσυριακού λαού, που με ιστορική κοιτίδα την πόλη Νινευή αποτελούν ένας από τους αρχαιότερους πολιτισμούς του κόσμου. Ακόμη, σαν κύριος στόχος έχει τεθεί η προσαρμογή των Ασσυρίων προσφύγων στην ελληνική κοινωνία όπως και η καλλιέργεια δεσμών μεταξύ όλων των Ασσυρίων προσφύγων που ζουν στην Ελλάδα. Πρόεδρος της Ένωσης παραμένει από το 1998, έτος κατά το οποίο επαναδραστηριοποιήθηκε ο σύλλογος, ο Κυριάκος Μπατσάρας.
Φίλοι του Πυριτιδοποιείου
Ο περιβαλλοντικός και πολιτιστικός σύλλογος Αιγάλεω «Φίλοι του Πυριτιδοποιείου» (ΦτΠ) ξεκίνησε αρχικά (2006) ως μια ομότιτλη περιοδική έκδοση που το 2010 μετατράπηκε επισήμως, σε σωματείο. Στόχοι του συλλόγου σύμφωνα με το καταστατικό του, είναι η προστασία του φυσικού περιβάλλοντος (ιδιαιτέρως του τρίπτυχου Άλσος Αιγάλεω - Όρος Αιγάλεω - Λίμνη Κουμουνδούρου), η προώθηση πολιτιστικών δραστηριοτήτων και οι παρεμβάσεις στην τοπική κοινωνία με στόχο την αντιμετώπιση προβλημάτων όπως η ανεργία των νέων, ο ρατσισμός και η ενίσχυση των αθλητικών δομών στο δυτικό τομέα της Αθήνας με επίκεντρο το Αιγάλεω. Είναι παράλληλα ο μοναδικός οικολογικός και ο μόνος τοπικός σύλλογος της πόλης με κέντρο το Αιγάλεω.
Σύλλογος Κρητών Αιγάλεω «Η Κρητική Αναγέννηση»
Ο Σύλλογος Κρητών Αιγάλεω, «Η Κρητική Αναγέννηση» ιδρύθηκε το 1965 και είναι ο αρχαιότερος και μεγαλύτερος πολιτιστικός σύλλογος στο δήμο. Κάθε χρόνο οργανώνει τις επετειακές εκδηλώσεις του ιστορικού τριπτύχου: Μάχη της Κρήτης - Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα - Ολοκαύτωμα του Αρκαδίου, αυτόνομα είτε σε συνεργασία με αλλά Κρητικά Σωματεία, την Τοπική Αυτοδιοίκηση, την Περιφέρεια Κρήτης κ.α. Συμμετέχει σε όλες τις πολιτιστικές και εθνικές εκδηλώσεις που οργανώνει ο Δήμος Αιγάλεω (παραδοσιακούς χορούς, αποκριάτικες εκδηλώσεις κ.τ.λ.), επίσης διοργανώνει ομιλίες με θέματα την ιστορία τη λαογραφία της Κρήτης και την κρητική διατροφή. Έχει πραγματοποιήσει διάφορες εκδηλώσεις με μεγάλη επιτυχία, όπως τα 30 χρονιά μνήμης του Νίκου Καζαντζάκη το 1987 στο γήπεδο του Σπόρτιγκ που αναμεταδόθηκε από την ΕΡΤ1 και ΕΡΤ2. Επίσης, τα 10 και 20 χρονιά μνήμης του αξέχαστου Νίκου Ξυλούρη με μεγάλη επιτυχία. Διοργάνωσε ακόμη, την «Έκθεση Κρητικής Λαϊκής Τέχνης» το 1983 που την κάλυψε και την πρόβαλε η ΕΡΤ1.
Σκακιστικός Όμιλος Αιγάλεω
Ιδρύθηκε το 1985 με σκοπό την καλλιέργεια του αθλήματος του σκακιού στο Αιγάλεω και στους γύρω δήμους. Κάθε χρόνο διοργανώνει το Διαδημοτικό Σχολικό Πρωτάθλημα όπου συμμετέχουν από 150 έως 200 παιδιά. Επιπρόσθετα, δεκάδες ανοιχτά τουρνουά όπως και νεανικά πρωταθλήματα, αγώνες καλλιτεχνικού σκακιού,εσωτερικά πρωταθλήματα,διαλέξεις κ.τ.λ. Από το 2009 αγωνίζεται στην Α Εθνική Κατηγορία. Η άνοδος βασίστηκε αποκλειστικά σε γηγενείς παίκτες. Το σωματείο προσπαθώντας να αξιοποιήσει όλο το δυναμικό του, σε πολλές διοργανώσεις συμμετέχει με περισσότερες από μία ομάδες κινητοποιώντας κάθε Κυριακή περισσότερους από 40 σκακιστές.
Αθλητική Ένωση Ιεράπολης
Η «Αθλητική Ένωσις Ιεραπόλεως» είναι ένα από τα αρχαιότερα ποδοσφαιρικά σωματεία της Αθήνας, αφού ιδρύθηκε το 1929 (επίσημα αναγνωρίσθηκε το 1931) από τους Μικρασιάτες Δημήτριο Χανιώτη και Γεώργιο Αρώνη. ) Το 1946 συγχωνεύτηκε με τρία άλλα τοπικά σωματεία (''Α.Ε. Πυριτιδοποιείου, Φοίνικα και Α.Ε. Αγίου Σπυρίδωνος) για τη γέννηση του Αιγάλεω Α.Ο., αλλά πολύ γρήγορα (1947) επανασυστάθηκε λαμβάνοντας μέρος σε αγώνες ανεξάρτητων σωματείων. και τελικά, επανιδρύθηκε επίσημα το 1948, με νέο καταστατικό, ως «Αθλητικός Όμιλος Νέας Ιεραπόλεως» για να συγχωνευθεί εκ νέου το 1968 με δύο ακόμη συλλόγους προς ίδρυση του Α.Π.Ο. Ορφέα. Το 1987 το καταστατικό της ενεργοποιήθηκε εκ νέου με την ονομασία «Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Όμιλος Ιεράπολη''». ) και έκτοτε συμμετέχει ανελλιπώς στα τοπικά πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Αθηνών.
Αγώνας παλαιμάχων
Εδώ και πολλά χρόνια, κατά τοπική αθλητική παράδοση, κάθε Μεγάλη Δευτέρα διεξάγεται ποδοσφαιρική συνάντηση των παλαιμάχων παικτών του Αιγάλεω Α.Ο. (ή άλλων ομάδων) με την αντίστοιχη ομάδα βετεράνων ποδοσφαιριστών του Α.Π.Ο. Ιεράπολης, στο Δημοτικό Στάδιο Αιγάλεω.
Παρμύς
Η Παρμύς, νεοελλ. Παρμύδα, ελαμιτικά Uparmiya, (β' ήμισυ 6ου αι. - αρχές 5ου αι. π.Χ.) από τη Δυναστεία των Αχαιμενιδών γεννήθηκε πριγκίπισσα της Περσίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της χώρας αυτής.
Αιγάλεω
Α.Ο. Κρόνος Αιγάλεω
Ο σύλλογος έχει χρώματα το πορτοκαλί και το μαύρο, με έδρα στο Δημοτικό γήπεδο Ορυζομύλων Αιγάλεω, 240 θέσεων. Ιδρύθηκε ανεπίσημα το 1953, επίσημα το 1955 όταν και ξεκίνησε να λαμβάνει μέρος στα επίσημα πρωταθλήματα της ΕΠΣΑ, από το 1959. Όμως το 1967 υποχρεώθηκε σε αναγκαστική συγχώνευση με τον 'Ποδοσφαιρικό Όμιλο Αγίου Σάββα' για τη δημιουργία του «Διαγόρα Αιγάλεω». Το 1985 επανιδρύθηκε και το 1991 απορρόφησε τη 'Θύελλα Άνω Λιοσίων', αγωνιζόμενος έκτοτε σαν «Α.Ο. Κρόνος Αιγάλεω».
Παρμύς
Βιογραφία
Ήταν κόρη τού Σμέρδη/Βαρδίγια της Περσίας (βασ. 422-421 π.Χ.), γιού τού Κύρου Β΄ τού Μεγάλου.
Τον Σμέρδη διαδέχθηκε ο 3ος εξάδελφός του Δαρείος Α΄ ο Μέγας, που για να ισχυροποιήσει τη θέση του νυμφεύτηκε δύο κόρες τού Κύρου Β΄, την Άτοσσα και την Αρτυστώνη (ίσως ετεροθαλείς αδελφές) και μία κόρη τού Σμέρδη, την Παρμύδα.
Αιγάλεω
Μ.Ε.Λ.Α.Σ.
Ο Μορφωτικός Εκπολιτιστικός Λαογραφικός καί Αθλητικός Σύλλογος (Μ.Ε.Λ.Α.Σ.) «Ο Άγιος Ελευθέριος» ιδρύθηκε το 1990 με πρωτοβουλία του ιερωμένου πατέρα Γεωργίου Φειδοπούλου -που διατέλεσε και ο πρώτος πρόεδρός του- και των μελών του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου του ιδρύματος (Ιερός Ναός Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, Αγίου Ελευθερίου και Αγίου Νεκταρίου Αιγάλεω). Ο σύλλογος έχει αναπτύξει αξιόλογη αθλητική και πολιτιστική δραστηριότητα. Από αθλητικής σκοπιάς, διαθέτει ομάδες καλαθόσφαιρας, πετόσφαιρας και ποδοσφαίρου 5χ5. Από το 1991 οι ομάδες του συμμετέχουν ανελλιπώς στα τοπικά πρωταθλήματα του Μπάσκετ και με διακοπή στα τμήματα του Βόλλεϋ του οποίου τα τμήματα Ανδρών καί Γυναικών έφτασαν να αγωνίζονται στην Α΄ Κατηγορία της Ε.Σ.ΠΕ.Δ.Α.
Παρμύς
Βιογραφία
Το όνομά της σημαίνει "μικρός παράδεισος". Έξυπνη, σοφή και ευγενική κυρία από τον παράδεισο (= κήπο με καρποφόρα δένδρα), κόρη (νύφη) της βροχής.
Αιγάλεω
Ένωση Ποντίων Αιγάλεω
Η Ένωση Ποντίων Αιγάλεω ιδρύθηκε το 1956 και είναι ένας από τους πιο παλιούς συλλόγους στο Αιγάλεω αλλά και στην Αττική. Μέχρι και σήμερα με διάφορες δράσεις και ενέργειες κρατά ψηλά τη σημαία του Ποντιακού στοιχείου στο Αιγάλεω. Σκοπός της Ένωσης Ποντίων Αιγάλεω είναι η διατήρηση, διάσωση και διάδοση των ηθών και εθίμων του ποντιακού ελληνισμού ενώ ταυτόχρονα καταβάλλεται προσπάθεια για τη συλλογή και τη διαφύλαξη των παραδοσιακών εργαλείων, σκευών, ενδυμασιών και φωτογραφιών.
Δήμος Αιγάλεω
Ο δήμος Αιγάλεω βρίσκεται στην Περιφερειακή ενότητα Δυτικού Τομέα Αθηνών της Περιφέρειας Αττικής.
Παρμύς
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον 3ο εξάδελφο τού πατέρα της Δαρείο Α΄ τον Μεγάλο και είχε τέκνα:
Αιγάλεω
Δημοτικοί άρχοντες
Ο Αθανάσιος Παπαδόπουλος ήταν ο πρώτος κοινοτάρχης των Νέων Κυδωνιών για το χρονικό διάστημα 1934-1939. Διάδοχός του υπήρξε ο γυναικολόγος ιατρός Γεώργιος Κουρούσης, διορισθείς από το καθεστώς της 4ης Αυγούστου 1936. Ο Κουρούσης παρέμεινε στη θέση έως το καλοκαίρι του 1944 όταν οι κατοχικές αρχές αποσύρθηκαν από το προσκήνιο, λόγω επικράτησης του ΕΑΜ στην πρωτεύουσα. Επισημαίνεται έτσι, ότι κατά τη διάρκεια της ταλογερμανικής κατοχής αλλά και της περιόδου που ακολούθησε τα Δεκεμβριανά, οι τοπικοί άρχοντες ήταν, διορισμένοι από τις κατοχικές αρχές. Ο Γιάννης Μπατζακίδης του ΚΚΕ αναφέρεται ως ο πρώτος (δια βοής) εκλεγμένος δήμαρχος Αιγάλεω, έπειτα από λαϊκή συνέλευση στην Πλατεία Εσταυρωμένου τον Αύγουστο του 1944, δυο μήνες πριν την αποχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων από την πρωτεύουσα, τον Οκτώβριο του 1944. Το διάστημα από τις αρχές του 1945 έως τις αρχές του 1946 δήμαρχος είχε διοριστεί ο κωνσταντινουπολίτης Αθανάσιος Παπαδόπουλος του Δημητρίου (συνεπώνυμος του προηγουμένου), ιδιοκτήτης Οίκου Ραπτικής, που μάλιστα είχε παλαιότερα για πελάτη του τον κατοχικό πρωθυπουργό Κ. Λογοθετόπουλο και οι δημότες τον αποκαλούσαν περιπαικτικά ραπτοδήμαρχο. Ο Κερκυραϊκής καταγωγής Σωσίπατρος Μώρος διορίσθηκε δήμαρχος την άνοιξη του 1946, παραμένοντας στη θέση του έως τα μέσα Ιουνίου, για να τον διαδεχθεί στο δημοτικό θώκο ο Άγγελος Κούβελος  , στέλεχος του Λαϊκού Κόμματος. Ακολουθεί η θητεία του δικαστικού Χρ. Καθάρειου, ο οποίος διορίσθηκε από το Κόμμα Φιλελευθέρων το 1950 και στα 1951 ανέλαβε την προετοιμασία των υπηρεσιών του δήμου για τις δημοτικές εκλογές της 16 Απριλίου 1951. Σε αυτές -αφού ουδείς εκ των υποψηφίων συγκέντρωσε την απαραίτητη πλειοψηφία και κατόπιν διαπραγματεύσεων- δήμαρχος Αιγάλεω ορκίσθηκε ο ανεξάρτητος Απόστολος Στίγκας. Από τις πιο ιστορικές προσωπικότητες στη συνέχεια ήταν ο Σταύρος Μαυροθαλασσίτης που πρωτοεξελέγη το 1954 και ανέλαβε τα καθήκοντά του στις 12 Φεβρουαρίου 1955, κυριαρχώντας στα δημοτικά πράγματα τις δεκαετίες του '50 και του '60. Διορισμένος από τη δικτατορία των συνταγματαρχών ήταν ο Ορφέας Τζανετόπουλος, που ήταν υποψήφιος δήμαρχος της προ-δικτατορικής περιόδου, ενώ έπειτα από τη μεταπολίτευση στο προσκήνιο βρέθηκε αρχικά ο Πάνος Σπηλιόπουλος που εκλέχθηκε τρεις φορές και μετά ο Γιάννης Μυστακόπουλος, με ισάριθμες θητείες. Δυο συνεχόμενες θητείες είχε και ο Δημήτρης Καλογερόπουλος.
Παρμύς
Παραπομπές
Κατηγορία:Αχαιμενιδική Αυτοκρατορία
Αιγάλεω
Σημερινή διοίκηση
Δήμαρχoς της πόλης από την 1 Σεπτεμβρίου του 2014 και για την επόμενη πενταετία θήτευσε ο Δημήτρης Μπίρμπας, που διαδέχθηκε τον απερχόμενο Χρήστο Καρδαρά μετά τα αποτέλεσμα των δημοτικών εκλογών της 18/25 Μαΐου 2014. Το 42μελές δημ. συμβούλιο (41 δημοτικοί σύμβουλοι + δήμαρχος) για το διάστημα Σεπτέμβριος 2014 - Αύγουστος 2019 απάρτισαν συνολικά οκτώ παρατάξεις. . Από την 1 Σεπτεμβρίου 2019 και για την επόμενη τετραετία νέος δήμαρχος Αιγάλεω ανέλαβε ο Γιάννης Γκίκας, ο οποίος διαδέχτηκε το Δημήτρη Μπίρμπα μετά το αποτέλεσμα των δημοτικών εκλογών της 26 Μαΐου/2 Ιουνίου 2019, με επτά παρατάξεις να εκλέγουν συμβούλους στο 42θέσιο δημοτικό συμβούλιο.
2010
Στις αυτοδιοικητικές εκλογές της 7/14 Νοεμβρίου του 2010 έλαβαν μέρος τέσσερις παρατάξεις, με επικεφαλής τους κ.κ. Δ. Καλογερόπουλο (Ανθρώπινο Σύγχρονο Αιγάλεω - Ν.Δ.), Χρ. Καρδαρά (Αιγάλεω Νέα Εποχή - ΠΑΣΟΚ), Δ. Μπίρμπα (Ανάπλαση Αιγάλεω - ΣΥΝ) και Β. Βούλγαρη (Λαϊκή Συσπείρωση - ΚΚΕ). Στο δεύτερο γύρο πέρασαν οι δυο πρώτοι, όπου ο κ. Καρδαράς υπερίσχυσε του κ. Καλογερόπουλου και ήταν ο νέος δήμαρχος της πόλης για το διάστημα 1-1-2011 έως και 31-8-2014. Τα αποτελέσματα της Α' Κυριακής ήταν: Εγγεγραμμένοι: 60.869, ψήφισαν 33.148 (ποσοστό συμμετοχής 54,46%), έγκυρα 30.640 (92,43%), άκυρα-λευκά 2.508 (7,57%). Έλαβαν: Καλογερόπουλος 10.932 (35,68%-7 έδρες), Καρδαράς 10.782 (35,19%-7 έδρες), Βούλγαρης 5.188 (16,93%-4 έδρες) και Μπίρμπας 3.738 (12,20%-3 έδρες). Τα αποτελέσματα της Β' Κυριακής ήταν: Ψήφισαν 26.407 (43,28%), αποχή 56,72%, έγκυρα 23.838 (90,27%), άκυρα-λευκά 2.569 (9,73%). Έλαβαν: Καρδαράς 12.809 (53,73%-18 έδρες) και Καλογερόπουλος 11.029 (46,27%-2 έδρες).
2014
Για τον πρώτο γύρο των Δημοτικών Εκλογών του 2014 ο οποίος διεξήχθη την Κυριακή 18 Μαΐου, σημειώθηκαν τα εξής αποτελέσματα: Εγγεγραμμένοι 59.844, ψήφισαν 34.926 (58,36%, αποχή 41,64%), έγκυρα ψηφοδέλτια 32.882 (94,15%), άκυρα-λευκά 1.277+767, σύνολο 2.044 (5,85%). Έλαβαν: Δημήτρης Μπίρμπας (Ανάπλαση) 8.443 (25,68%), Γιάννης Γκίκας (Συμμαχία για το Αιγάλεω) 6.217 (18,91%), Παρασκευή Δάγκα (Λαϊκή Συσπείρωση) 4.553 (13,85%), Χρήστος Καρδαράς (Νέα Εποχή) 4.094 (12,45%), Παναγιώτα Μερκουράκη (Αιγάλεω Πρώτη Δύναμη) 3.272 (9,95%), Δημήτρης Μπογράκος (Ώρα Αιγάλεω) 2.994 (9,11%), Ιωάννης Κάντζος (Αιγάλεω... Μπροστά) 1.668 (5,07%), Πέτρος Παπανικολάου (''Ρήγμα στα Δυτικά) 1.641 (4,99%). Στον β΄ γύρο ο Δημ. Μπίρμπας επικράτησε άνετα με ποσοστό που ξεπέρασε το 60% και αναδείχθηκε δήμαρχος Αιγάλεω. Η κατανομή των εδρών στο νέο δημοτικό συμβούλιο (1 Σεπτεμβρίου 2014 έως 31 Αυγούστου 2019) έχει ως ακολούθως: Μπίρμπας 26 (συμπεριλαμβανομένου του ιδίου), Γκίκας 4, Δάγκα 3, Καρδαράς (αποχώρησε από την ενεργό πολιτική και τη θέση του στην ηγεσία της παράταξης κατέλαβε ο πρώτος σε σταυρούς προτίμησης σύμβουλος Λάμπρος Σκλαβούνος ενώ στο δημοτικό συμβούλιο εισήλθε ο πρώτος επιλαχών σύμβουλος Γιάννης Περράκης) 3, Μερκουράκη 2, Μπογράκος 2 (ο επικεφαλής αποχώρησε από το δημ. συμβούλιο και τη θέση του κατέλαβε ο πρώτος επιλαχών σύμβουλος της παράταξής του, Ηλίας Μάνδρος ), Κάντζος 1, Παπανικολάου 1.
2019
Για τον πρώτο γύρο των Δημοτικών Εκλογών του 2019 ο οποίος διεξήχθη την Κυριακή 26 Μαΐου, σημειώθηκαν τα εξής αποτελέσματα: Εγγεγραμμένοι 59.320, ψήφισαν 33.638, έγκυρα ψηφοδέλτια 32.694, άκυρα - λευκά (944 + 687) σύνολο 1.631. Έλαβαν: Γιάννης Γκίκας (Συμμαχία για το Αιγάλεω) 8.515 (26,04%, 11 έδρες), Δημήτρης Μπίρμπας (Ανάπλαση) 8.495 (25,98%, 10 έδρες), Λάμπρος Σκλαβούνος (Νέα Εποχή) 8.079 (24,71%, 10 έδρες), Παρασκευή Δάγκα (Λαϊκή Συσπείρωση) 3.000 (9,18%, 4 έδρες), Παναγιώτα Μερκουράκη - Νικολούδη (Αιγάλεω Πρώτη Δύναμη) 2.292 (7,01%, 3 έδρες), Κωνσταντίνος Σάμιος (Άλλη Πρόταση για το Αιγάλεω) 1.556 (4,76%, 2 έδρες), Παντελής Βαϊνάς (Ρήγμα στα Δυτικά) 758 (2,32%, 1 έδρα). Στη Β' Κυριακή (2 Ιουνίου 2019) νικητής αναδείχθηκε ο Γιάννης Γκίκας με μικρή διαφορά από το Δημ. Μπίρμπα και εκλέχτηκε δήμαρχος Αιγάλεω.
Εικόνες
μικρογραφία
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Δυτικός Τομέας Αθηνών Κατηγορία:Δήμοι της Περιφέρειας Αττικής
Ναός Αφροδίτης (Θεσσαλονίκη)
Αρχαιότητα
Ο ναός σύμφωνα με μελέτη ανασκαφικών ερευνών ήταν πιθανότατα εξαρχής χτισμένος σε άλλη τοποθεσία με τις έρευνες να αναφέρουν την αρχαία Αίνεια (σημερινή Μηχανιώνα) όπου υπήρχε εκεί ένα ιερό της θεάς Αφροδίτης ή στην αρχαία Θέρμη όπου εικάζεται ότι υπήρχε ένας ναός αφιερωμένος στον Διόνυσο, και υστέρα κατά τη ρωμαϊκή περίοδο μεταφέρθηκε στη Θεσσαλονίκη στην περιοχή των ιερών διπλά από το Σαραπείο.
Ήταν εξάστυλος με ιωνικά κιονόκρανα με τους κίονες να ξεπερνούν τα εφτά μέτρα με το ύψος του ναού να αγγίζει τα δεκατέσσερα μέτρα ενώ το πλάτος του ναού παρά την αποσπασματική ανασκαφή είναι τα 13,35 μετρά.
Αν και είναι σχεδόν, βέβαιο, ότι ο ναός είναι αφιερωμένος στη λατρεία της θεάς Αφροδίτης, ωστόσο, αυτό δεν έχει εξακριβωθεί, ακόμη, σχετικά με τα αρχιτεκτονικά μέλη από δύο διαφορετικά αρχαϊκά μνημεία διαφορετικών περιόδων, που μεταφέρθηκαν στον ναό και ανασυντέθηκαν εκεί κατά τα πρώτα αυτοκρατορικά χρόνια.
Υπάρχουν δύο θεωρίες σχετικά με τη χρονολογία του ναού, της χρήσης του, των τεσσάρων αγαλμάτων και το πρόσωπο που απεικόνιζε το ένα.
Η μια θεωρία αναφέρει ότι μετά τη ναυμαχία του Ακτίου οι θεσσαλονικείς φοβούμενοι το μένος του Οκταβιανού λόγω του ότι πήραν το μέρος των αντιπάλων του, θέλησαν να τον εξευμενίσουν και για αυτόν τον λόγο μετέφεραν τον ναό στη θέση που βρίσκεται σήμερα και ταυτόχρονα αφιέρωσαν τον ναό στη λατρεία τόσο της Αφροδίτη όσο και στον Ιούλιο Καίσαρα, ο οποίος θεωρούνταν απόγονος της θεάς, καθώς αυτή ήταν η μυθική γενάρχης του γένους των Ιούλων.
Η δεύτερη θεωρία αναφέρει ότι πιθανόν ο ναός ανοικοδομήθηκε με οικοδομικό υλικό από μεταφερόμενα αρχιτεκτονικά μέλη η επισκευάστηκε στα χρονιά του Αδριανού, και χρησιμοποιήθηκε για τη λατρεία του Δία Ελευθέριου που είχε ταυτιστεί ο αυτοκράτορας, και της θεάς Ρώμης.
Σύγχρονη εποχή
Η ανακάλυψη του μνημείου έγινε το 1936 μετά από τα σχέδια για ανέγερση μιας διώροφης μονοκατοικίας σε οικόπεδο επί των οδών Δ. Καραολή και Αντιγονιδών, ωστόσο η ύπαρξη του ναού ξεχνιέται μετά την οικοδόμηση της μονοκατοικίας και τα αρχιτεκτονικά μέλη του ναού διασκορπίζονται σε όλη την πόλη και κυρίως στο προαύλιο χώρο της Ροτόντας. Η οικοδομή κατεδαφίζεται τελικά το 2000 και το μνημείο υπό την αρχαιολογική ανασκαφή της αρχαιολόγου Α. Τασιά έρχεται στην επιφάνεια με τη φανέρωση του ανατολικού μέρους της κρηπίδας του ναού, ενώ ταυτόχρονα στο φως έρχονται και αρκετά αρχιτεκτονικά μέλη (αγάλματα της θεάς Ρώμης του Δία Αιγιόχου, δύο ανδριάντες του Αδριανού και ένα ενός τηβεννοφόρου άνδρα).
Την περίοδο αυτή το ΚΑΣ βγάζει απόφαση για την προστασία και ανάδειξη του μνημείου, αντίθετος η ΙΣΤ’ ΕΠΚΑ τάσσεται υπέρ της ανέγερσης οικοδομής πάνω από το μνημείο, πράγμα που δεν επιτευχθεί εν τέλη.
Το μνημείο, έκτοτε, έχει αφεθεί στην τύχη του από τις αρμόδιες αρχές και ήταν άσημο από τουριστικούς οδηγούς και σχεδόν άγνωστο από τους κατοίκους της Θεσσαλονίκης. Τον Σεπτέμβριο του 2012 γίνεται μια εθελοντική δράση καθαρισμού, ενώ την ίδια χρονιά το μνημείο απειλήθηκε από μπουλντόζες για κατάχωση του χωρίς σχετική απόφαση του ΚΑΣ και προστατεύθηκε από την κινητοποίηση των πολίτων και των φορέων της Θεσσαλονίκης και με απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας.