cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιαννάκης Ομήρου
Πολιτική διαδρομή
Στις 28 Φεβρουαρίου 1998 διορίστηκε Υπουργός Άμυνας στην κυβέρνηση Γλαύκου Κληρίδη, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τις 4 Ιανουαρίου 1999 που υπέβαλε παραίτηση. Ο λόγος παραίτησης του ήταν η απόφαση για ματαίωση της εγκατάσταση του ρωσικού πυραυλικού συστήματος S300, θεωρώντας ότι η Κυπριακή Δημοκρατία δέχθηκε σοβαρό πλήγμα ως προς την άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της στον τομέα της άμυνας.
Επανεκλέχθηκε βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 2001 στην Εκλογική Περιφέρεια Πάφου με το Κίνημα Σοσιαλδημοκρατών (μετονομασία της ΕΔΕΚ).
Στις 22 Ιουλίου 2001 εκλέχθηκε πρόεδρος του Κινήματος Σοσιαλδημοκρατών, το οποίο στις 29 Ιουνίου 2003 μετονομάστηκε σε Κίνημα Σοσιαλδημοκρατών-ΕΔΕΚ.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2006 εκλέχθηκε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας, όπως και στις βουλευτικές εκλογές του 2011. Στις 2 Ιουνίου 2011 εξελέγη Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων με τις ψήφους των βουλευτών του Κινήματος Σοσιαλδημοκρατών-ΕΔΕΚ, του ΔΗΣΥ, του ΕΥΡΩΚΟ και του βουλευτή του ΔΗΚΟ Ζαχαρία Κουλία.
Στις 13 Ιανουαρίου 2015 παραιτήθηκε από πρόεδρος της ΕΔΕΚ. Δεν διεκδίκησε επανεκλογή στις επόμενες βουλευτικές εκλογές.
Ως βουλευτής, διετέλεσε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του Κινήματος Σοσιαλδημοκρατών-ΕΔΕΚ, μέλος της επιτροπής επιλογής, πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Άμυνας και αναπληρωτής πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Νομικών. Στην τελευταία θητεία του διετέλεσε ex officio πρόεδρος της Επιτροπής Επιλογής και πρόεδρος της Ad Hoc Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για τον Κανονισμό της Βουλής και της Ειδικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για το Πόθεν Έσχες.
Πορεία ως πρόεδρος της ΕΔΕΚ
Ο Γιαννάκης Ομήρου ήταν επικεφαλής του Κινήματος Σοσιαλδημοκρατών-ΕΔΕΚ σε αρκετές εκλογικές διαδικασίες.
Προεδρικές εκλογές
Ως επικεφαλής του Κινήματος Σοσιαλδημοκρατών-ΕΔΕΚ οδήγησε το κόμμα σε τρεις εκλογικές αναμετρήσεις για την ανάδειξη προέδρου της Δημοκρατίας. Στις προεδρικές εκλογές του 2003 το Κίνημα Σοσιαλδημοκρατών-ΕΔΕΚ υποστήριξε τον Τάσσο Παπαδόπουλο, ο οποίος εξελέγη. Το κόμμα συμμετείχε στη διακυβέρνηση με δικούς του υπουργούς. Συμμετείχε στην κυβέρνηση μέχρι την ολοκλήρωση της θητείας της.
Στις προεδρικές εκλογές του 2008 υποστήριξε και πάλι τον Τάσσο Παπαδόπουλο, ο οποίος δεν πέρασε στον β΄ γύρο. Στον β΄ γύρο το Κίνημα Σοσιαλδημοκρατών-ΕΔΕΚ στήριξε τον Δημήτρη Χριστόφια, ο οποίος εξελέγη. Το κόμμα συμμετείχε στη διακυβέρνηση με δικούς του υπουργούς. Ωστόσο, αποχώρησε από την συγκυβέρνηση το 2010 λόγω διαφωνιών σχετικά με τις προτάσεις που υπέβαλε ο Δημήτρης Χριστόφιας στις διαπραγματεύσεις για επίλυση του κυπριακού προβλήματος.
Στις προεδρικές εκλογές του 2013 υποστήριξε τον Γιώργο Λιλλήκα, ο οποίος δεν πέρασε στον β΄ γύρο. Στον β΄ γύρο το Κίνημα Σοσιαλδημοκρατών-ΕΔΕΚ δεν υποστήριξε κανένα από τους δύο εναπομείναντες υποψήφιους.
Βουλευτικές εκλογές
Στις βουλευτικές εκλογές του 2006 το Κίνημα Σοσιαλδημοκρατών-ΕΔΕΚ με επικεφαλής τον Γιαννάκη Ομήρου αύξησε τα ποσοστά του και κέρδισε μια έδρα περισσότερη από τις προηγούμενες εκλογές. Στις βουλευτικές εκλογές του 2011 κατέλαβε περίπου το ίδιο ποσοστό και τον ίδιο αριθμό εδρών.
Δημοψήφισμα 2004
Τον Απρίλιο του 2004 πραγματοποιήθηκε δημοψήφισμα για επίλυση του κυπριακού προβλήματος με βάση το σχέδιο Ανάν. Το Κίνημα Σοσιαλδημακρατών-ΕΔΕΚ, του οποίου επικεφαλής ήταν ο Γιαννάκης Ομήρου, τάχθηκε εναντίον του σχεδίου αυτού. Ο κυπριακός λαός απέρριψε τελικά το σχέδιο με ποσοστό 76%.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κίνημα Σοσιαλδημοκρατών-ΕΔΕΚ Κατηγορία:Βουλευτές Λευκωσίας Κατηγορία:Βουλευτές Πάφου Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι Κατηγορία:Πρόεδροι της Βουλής της Κύπρου Κατηγορία:Υπουργοί Άμυνας (Κύπρος) Κατηγορία:Κυβέρνηση Γλαύκου Κληρίδη 1998 Κατηγορία:Βουλευτές Δ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Ε΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές ΣΤ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Ζ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Η΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Θ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Ι΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Έδικτο της Νάντης
thumb|Το Έδικτο της Νάντης, Απρίλιος 1598. Το Έδικτο της Νάντης (γαλ.: Édit de Nantes) εκδόθηκε στις 30 Απριλίου 1598 από τον Ερρίκο Δ΄ της Γαλλίας παραχωρώντας στους Καλβινιστές Προτεστάντες της Γαλλίας (επίσης γνωστούς ως Ουγενότους) ουσιώδη δικαιώματα σε ένα έθνος σχεδόν αμιγώς Καθολικό. Η κυριότερη ανησυχία ήταν η πολιτική ενότητα, και το Έδικτο διαχώρισε την πολιτική από την θρησκευτική ενότητα, μεταχειρίσθηκε κάποιους Προτεστάντες για πρώτη φορά σαν κάτι παραπάνω από απλούς σχισματικούς και αιρετικούς, και άνοιξε τον δρόμο για την εκκοσμίκευση του κράτους και τη θρησκευτική ανεκτικότητα. Όσον αφορά στην προσφορά γενικής ελευθερίας συνείδησης ατομικά, το έδικτο προσέφερε πολλές συγκεκριμένες εκχωρήσεις στους Προτεστάντες, όπως η αμνηστία και η αποκατάσταση των πολιτικών δικαιωμάτων τους, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος στην εργασία σε κάθε τομέα ή για το Κράτος και να αναφέρουν παράπονα απευθείας στο βασιλιά. Σηματοδοτεί το τέλος των θρησκευτικών πολέμων που διαίρεσε τον πληθυσμό της Γαλλίας κατά το δεύτερο μισό του 16ου αιώνα (1562-1598).
Το έδικτο παραχωρούσε στους Ουγενότους τα εξής δικαιώματα:
Παρασκήνιο
thumb|Ο [[Ερρίκος Δ' της Γαλλίας|Ερρίκος Δ΄, ως Ηρακλής νικά την Λερναία Ύδρα (σ.σ. την Καθολική Λίγκα), από τον Τουσσαίν Ντουμπρουέιγ, περίπου 1600]]
Το Έδικτο σκόπευε βασικά να τερματίσει τους μακροχρόνιους, διχαστικούς Γαλλικούς Θρησκευτικούς Πολέμους. Ο Ερρίκος Δ' είχε επίσης προσωπικούς λόγους για να υποστηρίξει το Έδικτο. Πριν διεκδικήσει το θρόνο το 1589 είχε ασπασθεί τον Προτεσταντισμό, και παρέμεινε συμπαθής στη Προτεσταντική υπόθεση: είχε μεταστραφεί στον Καθολικισμό το 1593 μόνο για να διασφαλίσει την θέση του ως βασιλιά, λέγοντας υποθετικά "το Παρίσι αξίζει μια Θεία Λειτουργία". Το Έδικτο πέτυχε να αποκαταστήσει την ειρήνη και την εσωτερική ενότητα στη Γαλλία, αν και δεν ευχαρίστησε καμία πλευρά: οι Καθολικοί απέρριψαν την φαινομενική αναγνώριση του Προτεσταντισμού ως ενός μονίμου στοιχείου στη Γαλλική κοινωνία και ακόμη έλπισε να ενισχύσει την θρησκευτική ομοιομορφία, ενώ οι Προτεστάντες ήλπιζαν σε ισότητα με τους Καθολικούς. «Η Ανεκτικότητα στη Γαλλία ήταν μια βασιλική ιδέα, και η θρησκευτική εγκατάσταση εξαρτάτο από την συνεχιζόμενη υποστήριξη του στέμματος.»
Η επανεγκατάσταση της βασιλικής εξουσίας στη Γαλλία απαίτησε εσωτερική ειρήνη, βασισμένη στην περιορισμένη ανεκτικότητα που ενισχυόταν από το στέμμα. Από τότε που βασιλικοί στρατιώτες δεν μπορούσαν να είναι παντού, οι Ουγενότοι χρειαζόταν να τους εγκριθεί αυστηρά καθορισμένες δυνατότητες αυτοάμυνας.
Δικτυακοί τόποι
Εδικτο της Ναντης Εδικτο της Ναντης Κατηγορία:Νάντη
Μενοίτιος
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Γεώργιος - Αλέξανδρος Μαγκάκης
Ο Γεώργιος - Αλέξανδρος Μαγκάκης (25 Ιουνίου 1922 - 5 Σεπτεμβρίου 2011) ήταν διαπρεπής Έλληνας νομικός, πανεπιστημιακός και πολιτικός, καθηγητής Ποινικού Δικαίου της Νομικής Σχολής Αθηνών.
Διετέλεσε υπουργός στην κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας του 1974, καθώς και σε κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου, με σπουδαιότερη τη θητεία του στο υπουργείο Δικαιοσύνης από τον Ιούλιο του 1982 έως τον Απρίλιο του 1986, όπου ήταν υπεύθυνος για την κατάργηση πλείστων αυταρχικών νόμων, κληρονομιά της κατοχικής και μετεμφυλιακής περιόδου.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1922 στην Αθήνα και ήταν γιος του Αντωνίου Μαγκάκη από τη Νάξο, δικηγόρου και βουλευτή Κυκλάδων, που είχε διατελέσει και διευθυντής του πολιτικού γραφείου του αντιβενιζελικού πρωθυπουργού Πέτρου Πρωτοπαπαδάκη που τουφεκίστηκε στη Δίκη των έξι ως ένας από τους υπεύθυνους της Μικρασιατικής καταστροφής. Φοίτησε στο Πειραματικό Σχολείο Πανεπιστημίου Αθηνών. Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και μεταπολεμικά συνέχισε τις σπουδές του στη Γερμανία, όπου αναγορεύθηκε διδάκτωρ του Ποινικού Δικαίου του Πανεπιστημίου του Μονάχου. Νυμφεύθηκε την Αγγελική Γονατά, κόρη του στρατηγού και πρωθυπουργού Στυλιανού Γονατά.
Κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής, έλαβε μέρος στην Εθνική Αντίσταση μέσα από τις γραμμές της Πανελληνίου Ενώσεως Αγωνιζομένων Νέων (ΠΕΑΝ), όπου συνυπήρξε με τον Αναστάσιο Πεπονή, επίσης μετέπειτα κορυφαίο υπουργό των κυβερνήσεων Ανδρέα Παπανδρέου.
Το 1953 εξελέγη υφηγητής του Ποινικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ξεκίνησε να διδάσκει. Κατά το διάστημα 1962 - 1963 δίδαξε στο Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ της Γερμανίας ως επισκέπτης καθηγητής, ενώ το 1968 εξελέγη παμψηφεί καθηγητής στην Έδρα του Ποινικού Δικαίου στη Νομική Σχολή Αθηνών. Όμως η χούντα δεν ενέκρινε τον διορισμό του. Τον Φεβρουάριο του 1969 τον απομακρύνει και από τη θέση του υφηγητή. Οι παραδόσεις του στη Νομική Σχολή κατά τη διάρκεια της δικτατορίας αποτέλεσαν ευθείες αντιδικτατορικές εκδηλώσεις, γεγονός που τον οδήγησε τον Ιούλιο του 1969 στη σύλληψη. Για πέντε μήνες παρέμεινε σε απομόνωση και υποβλήθηκε σε βασανιστήρια, ενώ τον Απρίλιο του 1970 καταδικάστηκε σε κάθειρξη 18 ετών ως μέλος της Δημοκρατικής Άμυνας.
Από τη φυλακή γράφει αντιστασιακά κείμενα καταγγέλλοντας το καθεστώς. Ένα από τα κείμενα αυτά, το Γράμμα από τη φυλακή, δημοσιεύεται εκτενώς από τα ΜΜΕ του εξωτερικού ενώ ένα άλλο με τίτλο Η Ελλάδα μου συμπεριλαμβάνεται στην αντιστασιακή έκδοση Νέα Κείμενα που κυκλοφόρησε στην Αθήνα το 1971. Το 1972, ενώ ήταν έγκλειστος στις φυλακές, το Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης τον εξέλεξε τακτικό καθηγητή του Ποινικού Δικαίου και της Φιλοσοφίας του Δικαίου. Τον Απρίλιο του 1972 αποφυλακίζεται, για λόγους υγείας και καταφεύγει στη Χαϊδελβέργη όπου διδάσκει Ποινικό Δίκαιο και Φιλοσοφία του Δικαίου.
Μετά την πτώση της δικτατορίας (1974) επιστρέφει στην Ελλάδα και αρχίζει ξανά τις παραδόσεις του στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Συγκεκριμένα στην πανηγυρική έναρξη των παραδόσεων ξεκίνησε τον λόγο του προς τους φοιτητές με την περίφημη φράση: «Κύριοι και τώρα συνεχίζουμε από εκεί που μας σταμάτησαν». Η φράση αυτή προκάλεσε ξέφρενο ενθουσιασμό και συγκίνηση όπου οι ακροατές του όρθιοι επί 15 λεπτά της ώρας τον χειροκροτούσαν, μη μπορώντας και ο ίδιος να κρύψει την συγκίνησή του. Διετέλεσε, επίσης και αθλητικός παράγων, καθώς ήταν πρόεδρος στον Πανελλήνιο, στα μέσα της δεκαετίας του '80.
Πολιτική σταδιοδρομία
Ταυτόχρονα, με την επιστροφή του, πολιτεύεται και συμμετείχε στην Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας υπό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή ως υπουργός Δημοσίων Έργων (24 Ιουλίου 1974 - 9 Οκτωβρίου 1974). Εξελέγη βουλευτής στο Υπόλοιπο Αττικής με την Ένωση Κέντρου - Νέες Δυνάμεις το 1974.
Εξελέγη βουλευτής Β΄ Αθηνών με το ΠΑΣΟΚ το 1985, το Νοέμβριο του 1989, το 1992 (στην αναπληρωματική εκλογή) και το 1993. . Διετέλεσε διοικητής της Εθνικής Τράπεζας (Οκτώβριος 1981 - Ιούλιος 1982) και υπουργός σε κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου:
Ήταν μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ποινικού Δικαίου, της Διεθνούς Αμνηστίας, καθώς και της Διεθνούς Ένωσης Νομικών. Συμμετείχε σε πολλά διεθνή σοσιαλιστικά και επιστημονικά συνέδρια.
Πέθανε στις 5 Σεπτεμβρίου 2011, σε ηλικία 89 ετών. Λίγες μέρες πριν φύγει από τη ζωή έγραψε σε ιδιόχειρο σημείωμα: ''«Σαλπάρω ήρεμος για τον άλλο κόσμο. Αυτός που αφήνω πίσω μου σίγουρα δεν είναι πια η Ελλάδα μου. Αυτός είναι άλλος τόπος με ανθρώπους άλλης φυλής. Δεν με αφορούν. Τι θέλω εγώ ανάμεσά τους; Να 'στε όλοι καλά»''.
Συγγραφικό έργο
Σημαντικότερα των έργων του είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες νομικοί Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δημοσίων Έργων Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Υγείας Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων Κατηγορία:Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Εξωτερικών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές διαγραφέντες Κατηγορία:Καθηγητές νομικής Αθηνών Κατηγορία:Μέλη της ΠΕΑΝ Κατηγορία:Οικογένεια Γονατά Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου - Νέες Δυνάμεις Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
ΦΚ Πούνε Σίτι
Η ΦΚ Πούνε Σίτι ήταν ινδική ποδοσφαιρική ομάδα από το Πούνε, Μαχαράστρα. Ιδρύθηκε το 2014 και διαλύθηκε το 2019. Έδρα της ομάδας είναι το στάδιο Shree Shiv Chhatrapati Sports Complex, χωρητικότητας 11.500 θεατών. Συμμετείχε στην Indian Super League.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2014
Ρωμαϊκή Αίγυπτος
Η επαρχία της Αιγύπτου, Aegyptus, ήταν υποδιαίρεση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από την εισβολή της Ρώμης στο βασίλειο των Πτολεμαίων μετά τη μάχη της Αλεξάνδρειας το 30 π.Χ., έως την απώλεια της από τη Ρωμαϊκή (Βυζαντινή) Αυτοκρατορία στις Ισλαμικές κατακτήσεις το 641 μ.Χ. Η επαρχία περιλάμβανε το μεγαλύτερο μέρος της σύγχρονης Αιγύπτου εκτός από το Σινά, και συνόρευε με τις επαρχίες της Κρήτης και της Κυρηναϊκής στα δυτικά, και την Ιουδαία, αργότερα Πετραία Αραβία, στα ανατολικά. Η Αίγυπτος άρχισε να χρησιμεύει ως κύριος παραγωγός σιτηρών για την Αυτοκρατορία, και είχε μία εξαιρετικά ανεπτυγμένη αστική οικονομία. Ο Αίγυπτος ήταν μακράν η πλουσιότερη ανατολική ρωμαϊκή επαρχία, και μακράν η πλουσιότερη ρωμαϊκή επαρχία εκτός Ιταλίας. Ο πληθυσμός της Ρωμαϊκής Αιγύπτου είναι άγνωστος, αν και οι εκτιμήσεις ποικίλλουν από 4 - 8 εκατομμύρια. Η Αλεξάνδρεια, η πρωτεύουσά της, ήταν το μεγαλύτερο λιμάνι και η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Μετά τη δολοφονία του Ιουλίου Καίσαρα το 44 π.Χ., το βασίλειο των Πτολεμαίων (βασ. 305–30 π.Χ.) -που κυβέρνησε την Αίγυπτο από τότε που οι πόλεμοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου έδωσαν τέλος στην Αίγυπτο των Αχαιμενιδών (31η Δυναστεία)- πήρε το μέρος του Μάρκου Αντώνιου στον τελευταίο πόλεμο της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, ενάντια στον τελικό νικητή Οκταβιανό. Αυτός ως Αύγουστος έγινε ο πρώτος Ρωμαίος Αυτοκράτορας το 27 π.Χ., έχοντας νικήσει τον Μάρκο Αντώνιο και τη φαραώ Κλεοπάτρα Ζ΄ στη ναυμαχία του Ακτίου. Μετά το τέλος του Αντώνιου και της Κλεοπάτρας, η Ρωμαϊκή Δημοκρατία προσάρτησε το Πτολεμαϊκό Βασίλειο της Αιγύπτου. Ο Αύγουστος και πολλοί επόμενοι Αυτοκράτορες κυβέρνησαν την Αίγυπτο ως Ρωμαίοι φαραώ. Οι Πτολεμαϊκοί θεσμοί διαλύθηκαν, και παρόλο που κάποια γραφειοκρατικά στοιχεία διατηρήθηκαν, η κυβερνητική διοίκηση αναμορφώθηκε πλήρως μαζί με την κοινωνική δομή. Το ελληνοαιγυπτιακό νομικό σύστημα της ελληνιστικής περιόδου συνέχισε να χρησιμοποιείται, αλλά εντός των ορίων του ρωμαϊκού δικαίου. Το τετράδραχμο που κόπηκε στην πτολεμαϊκή πρωτεύουσα της Αλεξάνδρειας, συνέχισε να είναι το νόμισμα μίας ολοένα και πιο νομισματικής οικονομίας, αλλά η αξία του έγινε ίση με το ρωμαϊκό ''δηνάριο. '' Τα ιερατεία των αρχαίων αιγυπτιακών θεοτήτων και των ελληνιστικών θρησκειών της Αιγύπτου διατήρησαν τους περισσότερους ναούς και τα προνόμιά τους, και με τη σειρά τους οι ιερείς υπηρέτησαν επίσης τη ρωμαϊκή αυτοκρατορική λατρεία των θεοποιημένων Αυτοκρατόρων και των οικογενειών τους.
Από τον 1ο αι. π.Χ. ο Ρωμαίος κυβερνήτης της Αιγύπτου διοριζόταν από τον Αυτοκράτορα για πολυετή θητεία, και του δόθηκε ο βαθμός του επάρχου (praefectus). Τόσο ο κυβερνήτης, όσο και οι κύριοι αξιωματούχοι ήταν από την τάξη των ιππέων (και όχι τη συγκλητική). Τρεις ρωμαϊκές λεγεώνες φρουρούσαν την Αίγυπτο στην πρώιμη ρωμαϊκή αυτοκρατορική περίοδο, με τη φρουρά να μειώνεται αργότερα σε δύο, μαζί με βοηθητικούς (auxilia) σχηματισμούς του ρωμαϊκού στρατού. Ο Αύγουστος εισήγαγε μεταρρυθμίσεις γης, που επέτρεψαν ευρύτερο δικαίωμα στην ιδιωτική ιδιοκτησία γης (προηγουμένως σπάνιο, σύμφωνα με το σύστημα κληρουχίας των Πτολεμαίων, των παραχωρήσεων υπό βασιλική ιδιοκτησία) και η τοπική διοίκηση μεταρρυθμίστηκε σε ένα ρωμαϊκό λειτουργικό σύστημα, στο οποίο οι ιδιοκτήτες γης έπρεπε να υπηρετήσουν στην τοπική αυτοδιοίκηση. Το καθεστώς των Αιγυπτιακών πόλεων αυξήθηκε, ιδιαίτερα των μεγάλων πόλεων κάθε νομού (διοικητικής περιφέρειας), γνωστές ως μητροπόλεις). Οι μητροπόλεις διοικούνταν από αξιωματούχους, προερχόμενους από το εν λειτουργία σύστημα. Αυτοί οι αξιωματούχοι, όπως και σε άλλες ρωμαϊκές πόλεις, έκαναν ευεργεσίες και έκτιζαν δημόσια κτίρια. Το 200/201 ο Αυτοκράτορας Σεπτίμιος Σεβήρος (βασ. 193–211) επέτρεψε σε κάθε μητρόπολη και στην πόλη της Αλεξάνδρειας μία βουλή (ελληνιστικό δημοτικό συμβούλιο).
Η πανώλη του Αντωνίνου κτύπησε στα τέλη τού 2ου αι., αλλά η Ρωμαϊκή Αίγυπτος ανέκαμψε τον 3ο αι. Έχοντας ξεφύγει από μεγάλο μέρος της Κρίσης του 3ου αι., η Ρωμαϊκή Αίγυπτος περιήλθε υπό τον έλεγχο της αποσχισθείσας αυτοκρατορίας της Παλμύρας, μετά την εισβολή της Ζηνοβίας στην Αίγυπτο το 269. Ο Αυτοκράτορας Αυρηλιανός (βασ. 270–275) πολιόρκησε με επιτυχία την Αλεξάνδρεια και ανέκτησε την Αίγυπτο, όπως και ο Διοκλητιανός (βασ. 284–305) στην εκστρατεία των ετών 297–298 κατά των σφετεριστών Δομιτίου Δομιτιανού και Αχιλλέα.
Στην Ύστερη Αρχαιότητα, οι διοικητικές και οικονομικές μεταρρυθμίσεις του Διοκλητιανού (βασ. 284–305 ) συνέπεσε με τον εκχριστιανισμό της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ιδιαίτερα με την ανάπτυξη του Χριστιανισμού στην Αίγυπτο. Όταν ο Κωνσταντίνος Α΄ απέκτησε τον έλεγχο της Αιγύπτου από τον παλαιό συναύγουστο Λικίνιο (βασ. 308–324 ), οι Αυτοκράτορες προώθησαν τον Χριστιανισμό. Το τελευταίο στάδιο της αιγυπτιακής γλώσσας, η κοπτική, εμφανίστηκε ως λογοτεχνική γλώσσα μεταξύ των χριστιανών της Ρωμαϊκής Αιγύπτου. Επί Διοκλητιανού τα σύνορα μετακινήθηκαν προς τα κάτω στον Πρώτο Καταρράκτη του Νείλου, στη Συήνη (σημερινό Ασουάν), αποσυρόμενα από την περιοχή του Δωδεκασχοίνου. Αυτά τα νότια σύνορα ήταν σε μεγάλο βαθμό ειρηνικά για πολλούς αιώνες, όπως μαρτυρείται από την επίδοση στρατιωτικών εγγράφων από τα τέλη του 5ου, 6ου και 7ου αι. από φρουρές στις Συήνη, Φίλαι και Eλεφαντίνη. Αυτοί οι στρατιώτες του υστερορωμαϊκού στρατού ήταν πιθανότατα συνοριακοί (limitanei), αλλά τακτικές μονάδες υπηρέτησαν επίσης στην Αίγυπτο, συμπεριλαμβανομένων των Σκυθών τού Ιουστινιανού τού Ιουστινιανού Α΄ (βασ. 527–565 ), που είναι γνωστό ότι στάθμευαν στη Θηβαΐδα. Οι νομισματικές μεταρρυθμίσεις του Κωνσταντίνου Α΄, συμπεριλαμβανομένης της εισαγωγής του χρυσού σολίδου, σταθεροποίησαν την οικονομία και εξασφάλισαν τη ρωμαϊκή Αίγυπτο να παραμείνει ένα νομισματικό σύστημα, ακόμη και στην αγροτική οικονομία. Η τάση προς την ιδιωτική ιδιοκτησία γης έγινε πιο έντονη τον 5ο αι. και κορυφώθηκε τον 6ο αι., με μεγάλα κτήματα που δημιουργήθηκαν από πολλά μεμονωμένα χωράφια. Ορισμένα μεγάλα κτήματα ανήκαν σε χριστιανικές εκκλησίες, και οι μικρότεροι γαιοκτήμονες περιλάμβαναν εκείνους που ήταν: οι ίδιοι αγρότες-ενοικιαστές σε μεγαλύτερα κτήματα, και ιδιοκτήτες αγροτών-ενοικιαστών που εργάζονταν στη γη τους.
Η πρώτη πανδημία πανώλης έφτασε στη λεκάνη της Μεσογείου με την εμφάνιση τού λοιμού τού Ιουστινιανού Α΄ στο Πηλούσιον της Ρωμαϊκής Αιγύπτου το 541.
Η Αίγυπτος έπαψε να είναι μέρος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 641, όταν έγινε μέρος του χαλιφάτου Ρασιντούν μετά τη μουσουλμανική κατάκτηση της Αιγύπτου.
Ρωμαϊκή κυβέρνηση στην Αίγυπτο
αριστερά|μικρογραφία| Ρωμαίος αυτοκράτορας του 1ου αι. μ.Χ. που φοράει το [[νέμες με ουραίο όφι, ως φαραώ (Λούβρο).]] μικρογραφία| Οι πρώτες γενιές της αυτοκρατορικής [[Δυναστεία των Σεβήρων|δυναστείας των Σεβήρων απεικονίζονται στον "δίσκο των Σεβήρων" από την Αίγυπτο (Συλλογή αρχαιοτήτων Βερολίνου).]] αριστερά|μικρογραφία| Άγαλμα ρήτορα, φορώντας [[ιμάτιο, από την Ηρακλεόπολη τη Μεγάλη, στη Μέση Αίγυπτο (Αιγυπτιακό Μουσείο, Κάιρο).]] μικρογραφία| Χάλκινο άγαλμα αθλητή νέου, από το [[Άθλιβις Κάτω Αιγύπτου|Άθλιβις στην Κάτω Αίγυπτο (Βρετανικό Μουσείο, Λονδίνο).]] αριστερά|μικρογραφία| Ένας Ρωμαίος Αυτοκράτορας του 2ου αι. μ.Χ. φορώντας νέμες, ως φαραώ (Μουσείο στο Καρνούντιον, Bad Deutsch-Altenburg). μικρογραφία| Με [[εγκαυστική και τέμπερα ζωγραφισμένο πορτρέτο από μούμια Ρωμαίου αξιωματικού c. 160, με πράσινο σάγον, χρυσή περόνη, λευκό χιτώνα και κόκκινη δερμάτινη ζώνη ξίφους ( balteus) (Βρετανικό Μουσείο).]]
Στρατός
αριστερά|μικρογραφία| Με εγκαυστική ζωγραφική πορτρέτο μούμιας Ρωμαίου αξιωματικού c. 130, με μπλε σάγιον, αργυρή περόνη, λευκό χιτώνα και κόκκινο balteus, με σχετικά κτερίσματα τάφου (Aρχαιολογική Συλλογή Βερολίνου). μικρογραφία| Με εγκαυστική πορτρέτο μούμιας Ρωμαίου αξιωματικού c. 100, με γαλάζιο σάγιο, περόνη, λευκό χιτώνα με μωβ [[Angusticlavus|εσωτερικό χιτώνα (angusticlavus) και κόκκινο balteus (Aρχαιολογική Συλλογή Βεορολίνου).]]
Κοινωνία
αριστερά|μικρογραφία| Μούμια του 1ου αι. μ.Χ. που ανασκάφηκε από [[Φλάιντερς Πίτρι|τον Γουίλιαμ Φλάιντερς Πίτρι]] μικρογραφία| Προτομή Ρωμαίου eυγενούς, c. 30 BC–50 AD, [[Μουσείο του Μπρούκλιν.]]
Οικονομία
μικρογραφία|450x450εσ| [[Ινδο-Ρωμαϊκές εμπορικές σχέσεις|Το ρωμαϊκό εμπόριο με την Ινδία ξεκίνησε από τον Αίγυπτο σύμφωνα με τον Περίπλου της Ερυθράς Θάλασσας (1ος αι.).]] μικρογραφία|Ο τού [[Αυτοκρατορία των Κοσσανών|Kουσάν ηγεμών Χουβίσκα με καθήμενο Ελληνο-Αιγυπτιακό θεό Σέραπι (ϹΑΡΑΠΟ, "Sarapo"), που φέρει μόδιο. ]]
Αρχιτεκτονική
μικρογραφία| Ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας [[Τραϊανός κάνει προσφορές στους Αιγύπτιους Θεούς, στο ρωμαϊκό Mαμμσι στο συγκρότημα ναών στα Δένδερα, Αίγυπτος. ]] αριστερά|μικρογραφία| Βόρεια αψίδα της [[Κόκκινο Μοναστήρι|Κόκκινης Μονής Σοχάγκ.]]
Αυτοκρατορική λατρεία
μικρογραφία| Πιθανή προσωποποίηση της επαρχίας της Αιγύπτου από τον [[Ναός του Αδριανού|ναό του Αδριανού στη Ρώμη (Εθνικό Ρωμαϊκό Μουσείο).]] μικρογραφία| Ο [[Νείλος (μυθολογία)|Νείλος, ο ποτάμιος θεός του Νείλου της Αιγύπτου, με κέρας αφθονίας, δεμάτι σιταριών, σφίγγα και κροκόδειλο (Braccio Nuovo). Γλυπτό από τον Ναό της Ίσιδας και του Σεράπιδος της Ρώμης.]]
Λατρεία του Σέραπι και της Ίσιδας
μικρογραφία| Άγαλμα του συγκριτικού θεού [[Σέραπις|Σεράπιδος ένθρονου με τον Κέρβερο, από τους Ποτιόλους (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, Νάπολη).]]
Ναοί
αριστερά|μικρογραφία| Ανάγλυφο του 4ου αι. του θεού [[Ώρος|Ώρου ως Ρωμαίου ιππέα, που σκοτώνει τον κροκόδειλο, Σετέχ (Λούβρο).]] μικρογραφία| Ανάγλυφο του 2ου αι. του Άνουβι ως Ρωμαίου πεζικάριου στις [[Κατακόμβες του Kom El Shoqafa|Κατακόμβες του Koμ Ελ Σοκάφα.]] αριστερά|μικρογραφία| Αγαλματίδια από κράμα χαλκού των αιγυπτιακών θεών Άνουβι (αριστερά) και Ώρου (κέντρο) ως Ρωμαίων αξιωματικών με στάσεις [[Κοντραπόστο|contrapposto (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, Αθήνα).]] μικρογραφία| Χριστιανικό [[ανάγλυφη τεχνική|ανάγλυφο του 5ου αι. (Κρατική Συλλογή Αιγυπτιακής Τέχνης).]]
Πρώιμη Ρωμαϊκή Αίγυπτος (30 π.Χ.–4ος αιώνας)
μικρογραφία| Τρίγλωσση στήλη του Γ. Κορνήλιου Γάλλου από τις Φίλαι ([[Μουσείο Αιγυπτιακών Αρχαιοτήτων Καΐρου|Αιγυπτιακό Μουσείο).]]
αριστερά|μικρογραφία| Άγαλμα από γρανίτη του Καρακάλλα που φοράει [[νέμες και ουραία κόμπρα (Εθνικό Μουσείο Αλεξάνδρειας).]] μικρογραφία| «[[Στήλη του Πομπήιου|Η Στήλη του Πομπήιου», ένα μνημείο που ανήγειρε ο Διοκλητιανός (βασ. 284–305) στο Σεραπείον της Αλεξάνδρειας, που αναπαρίσταται σε ένα μωσαϊκό από το Σέπφωρις στη Ρωμαϊκή Παλαιστίνη.]]
Αργότερη Ρωμαϊκή Αίγυπτος (4ος–7ος αι.)
αριστερά|μικρογραφία| Μετάλλιο του 4ου αι. με το πορτρέτο του Μεγάλου Αλεξάνδρου ως Διός-Άμμωνος με περίγραμμα [[Ανάγλυφος|σφηρήλατο (repoussé). Μουσείο Τέχνης Γουόλτερς.]] μικρογραφία| [[Σελίδα|Folio 6 verso από τον πάπυρο Golenischev του Αλεξανδρινού Παγκόσμιου Χρονικού, που δείχνει τον Θεόφιλο Αλεξανδρείας να στέκεται θριαμβευτικά στην κορυφή του Σεραπείου με την προτομή του Σεράπιδος.]] μικρογραφία| Η [[Καρμανιόλα (Βενετία)|Καρμανιόλα, μία αιγυπτιακή κεφαλή από πορφυρίτη στη βασιλική του Αγίου Μάρκου της Βενετίας, που πιστεύεται ότι αντιπροσωπεύει τον Ιουστινιανό Α' .]] μικρογραφία|450x450εσ| Χάρτης της Εγγύς Ανατολής το 565, που δείχνει τη βυζαντινή Αίγυπτο και τους γείτονές της. μικρογραφία| [[Κρατήρας (αγγείο)|Κρατήρας της εποχής του Αυγούστου από αιγυπτιακό αλάβαστρο, που βρέθηκε σε μία ρωμαϊκή νεκρόπολη στο San Prisco το 1897 (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, Νάπολη).]]
Σασσανική περσική εισβολή (619 μ.Χ.)
μικρογραφία|450x450εσ| Η [[Βυζαντινή Αυτοκρατορία το 629, όταν ο Ηράκλειος είχε ανακαταλάβει τη Συρία, την Παλαιστίνη και την Αίγυπτο από την Αυτοκρατορία των Σασσανιδών.]]
Αραβική Ισλαμική κατάκτηση (639–646 μ.Χ.)
μικρογραφία|450x450εσ| Ο μεσογειακός κόσμος το 650, όταν οι Άραβες είχαν κατακτήσει την Αίγυπτο και τη Συρία από τους Βυζαντινούς.
Η Χιονάτη και τα 7 γεροντοπαλίκαρα
Η Χιονάτη και τα 7 γεροντοπαλίκαρα είναι μια ελληνική κωμική ταινία του 1960. Η σκηνοθεσία υπογράφτηκε από τον Ιάκωβο Καμπανέλλη, ενώ και το σενάριο γράφτηκε από τον ίδιο, βασισμένο σε μια ιδέα του Γιώργου Λαζαρίδη που υπήρξε και συμπαραγωγός. Ωστόσο, η ιδέα είναι εμπνευσμένη από το γνωστό παραμύθι, δοσμένη εντελώς διαφορετικά και μοντέρνα. Πρωταγωνιστούν οι Τζένη Καρέζη και Ανδρέας Μπάρκουλης, και μια πλειάδα από σταρ εκείνης της εποχής.
Πλοκή
Μια κοπέλα από την επαρχία, η Αλεξία (Τζένη Καρέζη), είναι ερωτευμένη με τον πλούσιο Πάρι (Ανδρέας Μπάρκουλης), ο οποίος σπουδάζει στο εξωτερικό. Η μητριά της (Δέσπω Διαμαντίδου) της συμπεριφέρεται άκαρδα και την αναγκάζει να εγκαταλείψει το σπίτι της. Η Αλεξία βρίσκεται κατά λάθος σε μια ερημική περιοχή, όπου την ανακαλύπτουν επτά αδέλφια τα οποία ζουν μόνα τους σε ένα γειτονικό σπίτι. Τα επτά γεροντοπαλίκαρα τη φιλοξενούν και της φέρονται σαν να ήταν μέλος της οικογένειάς τους. Η μητριά της, όμως, ανακαλύπτει τα ίχνη της και προσπαθεί πάλι να την κάνει δυστυχισμένη, αλλά η επιστροφή του Πάρι θα δώσει λύση στα βάσανα της Αλεξίας.
Ιωάννης Δημητριάδης
Ο Ιωάννης Δημητριάδης (Αδριανούπολη 1890-;) ήταν αρχιτέκτονας, που σπούδασε στην Ecole Speciale d'Architecture Paris στο Παρίσι και από το 1924 έγινε ιδρυτής και διευθυντής της Τεχνικής Εταιρείας "Αδελφοί Δημητριάδη" με έδρα τη Θεσσαλονίκη.
Έργα του
μικρογραφία|Εμπορικό και Βιοτεχνικό Επιμελητήριο (1929), Τσιμισκή 29, Θεσσαλονίκη μικρογραφία|Ξενοδοχείο «Νέα Μητρόπολις» (1924), Συγγρού & Πτολεμαίων, Θεσσαλονίκη
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες Κατηγορία: Αδριανούπολη
11 Φεβρουαρίου
10 Φεβρουαρίου | 11 Φεβρουαρίου | 12 Φεβρουαρίου
Η 11η Φεβρουαρίου είναι η 42η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο. Υπολείπονται 323 ημέρες (324 σε δίσεκτα έτη).
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Καβασάκι Φροντάλε
Η  Καβασάκι Φροντάλε είναι μια ιαπωνική ποδοσφαιρική ομάδα από την Καβασάκι (πόλη). Συμμετέχει στην J. League Division 1. Έδρα της ομάδας είναι το Todoroki Athletics Stadium, χωρητικότητας 25.000 θεατών. Ιδρύθηκε το 1955 σαν Fujitsu F.C. και το 1997 πήρε το σημερινό της όνομα. Έχει στεφθεί πρωταθλήτρια τρεις φορές (2017, 2018, 2020). Συμμετείχε στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ποδοσφαίρου Ασίας το 2007 και έγινε η πρώτη ιαπωνική ομάδα που προκρίθηκε από τη φάση των ομίλων (αποκλείστηκε στα προημιτελικά).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καβασάκι Φροντάλε Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1955 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ιαπωνίας
Καμπορόσσο
Το Καμπορόσσο (ιταλικά: Camporosso) είναι ιταλική κωμόπολη 5.602 κατοίκων και βρίσκεται στην επαρχία της Ιμπέρια στη Λιγουρία. Είναι ο όγδοος μεγαλύτερος δήμος της επαρχίας με βάση τον αριθμό των κατοίκων.
Γεωγραφία
Η περιοχή του Camporosso βρίσκεται στην Ιταλική Ριβιέρα ανάμεσα στο Σαν Ρέμο και το Μόντε Κάρλο, όπου έχει θέα στη θάλασσα της Λιγουρίας για μια μικρή έκταση περίπου 300μ, η τελευταία μεταξύ των λιγότερο εκτεταμένων στην Ιταλία. Εκτείνεται στην κοιλάδα που βρίσκεται στη δεξιά πλευρά του ποταμού Nervia, και στους πρόποδες του λόφου που χωρίζει την κοιλάδα του Roia.
Σημεία Ενδιαφέροντος
μικρογραφία|Ο ενοριακός ναός του Ευαγγελιστή Μάρκου (νότια πλευρά) στο Camporosso.
Εκκλησιαστικά μνημεία
Υποδομές και μεταφορές
Δρόμοι
Η περιοχή του Camporosso διασχίζεται κυρίως από τον επαρχιακό δρόμο 64, ο οποίος στο νοτιότερο τμήμα συνδέεται με την Εθνική Οδό 1 Via Aurelia, στα σύνορα με την Ventimiglia και συνεχίζει βόρεια προς Dolceacqua.
Σημειώσεις
<references group="ιταλια" />
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Ιμπέρια
Γενόσημο φάρμακο
Γενόσημο φάρμακο: Φάρμακο με την ίδια ποιοτική και ποσοτική σύνθεση σε δραστικές ουσίες και την ίδια φαρμακοτεχνική μορφή όπως το φάρμακο αναφοράς (πρωτότυπο). Η βιοϊσοδυναμία του γενόσημου με το φάρμακο αναφοράς πρέπει να έχει αποδειχθεί. Ένα γενόσημο φάρμακο περιέχει την ίδια ποσότητα δραστικής(ών) ουσίας(ών) με το φάρμακο αναφοράς. Τα μη δραστικά συστατικά, ή «έκδοχα», του γενόσημου φαρμάκου και του φαρμάκου αναφοράς, ενδέχεται να διαφέρουν.
Χρόνος προστασίας
Συγκεκριμένα κάθε νέο φάρμακο (πρωτότυπο) μετά την τελική του έγκριση για κυκλοφορία στην αγορά, κυκλοφορεί προστατευμένο για κάποιο χρονικό διάστημα με δικαιώματα όπως απαγόρευσης παραγωγής του από άλλη εταιρεία ή απαγόρευση παραγωγής της δραστικής ουσίας κ.λπ. (πατέντα). Στην περίοδο αυτή στην τιμή του φαρμάκου περιλαμβάνεται αναλογικά η δαπάνη έρευνας και ανάπτυξης, από την ανακάλυψη της δραστικής ουσίας του μέχρι την κυκλοφορία του. Με τη λήξη του χρονικού αυτού διαστήματος, που πάντα προσδιορίζεται από τις εθνικές και διεθνείς νομοθεσίες, θεωρείται ότι όλα τα παραπάνω έξοδα έχουν αποσβεστεί. Τότε παρέχεται το δικαίωμα της παραγωγής του και από άλλες εταιρείες φαρμάκων θεωρούμενο όρο γενόσημο (generic) φάρμακο.
Σημειώνεται ότι μετά την παρέλευση του παραπάνω χρόνου η τιμή του πρωτότυπου φαρμάκου μειώνεται δραστικά. Αλλά και τα γενόσημα φάρμακα από άλλες φαρμακοβιομηχανίες προσφέρονται σε πολύ μικρότερες τιμές, αφού δεν περιλαμβάνουν τα έξοδα της έρευνας των πρωτοτύπων. Με τον ανταγωνισμό που παρατηρείται σε μεγάλες παραγγελίες (μαζικές προμήθειες νοσοκομείων ή διαγωνισμούς) οι τιμές αυτών υφίστανται ακόμα μεγαλύτερες μειώσεις.
Στατιστικά
μικρογραφία|Ποσοστιαία αναλογία φαρμακευτικών ιδιοσκευασμάτων στην Ελλάδα, κατά το έτος 2020 Στην Ελλάδα το Σεπτέμβριο του 2020 κυκλοφορούσαν 9142 φαρμακευτικά σκευάσματα.
Η ποσοστιαία αναλογία των υπολοίπων νομικών βάσεων, παρουσιάζεται στην παρατιθέμενη εικόνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φαρμακολογία Κατηγορία:Φαρμακευτική βιομηχανία Κατηγορία:Κοινό κτήμα Κατηγορία:Φάρμακα
Πανελλήνιον
Πανελλήνιον ονομάστηκε γνωμοδοτικό σώμα που ιδρύθηκε στις 18 Ιανουαρίου 1828 από τον Ιωάννη Καποδίστρια, σε αντικατάσταση του Βουλευτικού, ως ένας από τους όρους που έθεσε για να αναλάβει την εξουσία. Το Πανελλήνιον αντικαταστάθηκε από τη Γερουσία κατά τη Δ' Εθνοσυνέλευση του Άργους τον Ιούλιο του 1829.
Το Πανελλήνιον αποτελούσαν κατά τη σύστασή του 27 μέλη, χωρισμένα σε τρία τμήματα. Στα τρία τμήματα, επικεφαλής ήταν οι πρόβουλοι.
Πριν την έκδοση των αποφάσεων του Καποδίστρια που αφορούσαν τις εκλογές του 1829, λόγω των αντιρρήσεων που έφερνε το Πανελλήνιον στην έκδοση των αποφάσεων αυτών, ο Καποδίστριας πρόσθεσε στο σώμα εννέα μέλη που τον βοήθησαν να αποκτήσει πλειοψηφία στην υποστήριξη των απόψεών του, κάνοντας το σύνολο των μελών του 36. Αναφέρεται ότι από τα
Μέλη του Πανελληνίου ήταν ανάμεσα σε άλλους οι:
Επιτροπές
Οι επιτροπές ήταν :
Εσωτερικών
Γραμματέας: Σπυρίδων Τρικούπης, αντικαταστάθηκε στη συνέχεια από τον Σπηλιάδη
Αναφορές
Κατηγορία:Πολιτειακοί Θεσμοί της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 Κατηγορία:Ελληνική Πολιτεία 1828-1832
Ρόρυ Γκάλαχερ
Ο Ρόρι Γκάλαχερ (Rory Gallagher, 2 Μαρτίου 1948 Μπάλισανον, Ιρλανδία - 14 Ιουνίου 1995 Λονδίνο) ήταν Ιρλανδός συνθέτης, κιθαρίστας και τραγουδιστής της μπλουζ και ροκ μουσικής. Θεωρείται ένας απ' τους σπουδαιότερους κιθαρίστες όλων των εποχών.
Taste
Πριν κλείσει τα είκοσί του χρόνια, έγινε παγκόσμια γνωστός με τους Taste, συγκρότημα που σχηματίστηκε το 1966 από τον ίδιο και τους Τζον Γουίλσον και Ρότσαρντ ΜακΚράκεν. Κυκλοφόρησαν δύο δίσκους, τους "Taste" και "On the Boards" και δύο ζωντανά άλμπουμ, τα "Live at Montreux" και "Live at the Isle of Wight". Εμφανίστηκαν σε μερικά από τα σημαντικότερα ευρωπαϊκά φεστιβάλ της εποχής, ενώ περιόδευσαν και στην Αμερική.
Σόλο καριέρα
thumb|left|Η Battered Strat του 1961. Οι Taste διαλύθηκαν το 1970 και ο Γκάλαχερ ξεκίνησε την προσωπική του καριέρα μαζί με άλλους μουσικούς, όπως ο μπασίστας Τζέρι ΜακΑβόι, με τον οποίο θα συνεργαζόταν για το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του, και ο ντράμερ Γουίλγκαρ Κάμπελ. Το 1971, κυκλοφόρησε τον πρώτο προσωπικό του δίσκο, που έφερε ως τίτλο τ' όνομά του. Το άλμπουμ έφτασε στο # 40 των βρετανικών τσαρτ, ενώ παράλληλα ο Γκάλαχερ άρχισε να περιοδεύει στην Ευρώπη και την Αμερική, συναυλιακή δραστηριότητα που θα εξακολουθούσε έως το τέλος της ζωής του. Η κυκλοφορία με τις ηχογραφήσεις από την ευρωπαϊκή περιοδεία του 1972, με τίτλο "Live in Europe" γνώρισε μεγάλη επιτυχία, όπως κι εκείνη στην Ιρλανδία του 1973-74, με τίτλο "Irish Tour '74" και η οποία μεταφέρθηκε, με τον ίδιο τίτλο, σε κινηματογραφική ταινία από το σκηνοθέτη Τόνυ Πάλμερ. Το 1972, ο Γκάλαχερ συμμετείχε στην ηχογράφηση των "London Sessions" των Μάντι Γουότερς και Τζέρι Λι Λιούις. Ο Γουότερς τον κάλεσε ξανά σε συνεργασία το 1974, για τις ανάγκες της ηχογράφησης του δίσκου του "London Revisited".
Στη συνέχεια ακολούθησε μια σειρά επιτυχημένων κυκλοφοριών. Το 1975 υπέγραψε συμβόλαιο με την Crhysalis Records, κυκλοφορώντας την αμέσως επόμενη χρονιά το "Calling Card", ο οποίος θεωρείται ο κορυφαίος δίσκος του, σε παραγωγή του μπασίστα των Deep Purple, Ρότζερ Γκλόβερ. Η κυκλοφορία αυτή, όπως και η συνέχεια της καριέρας του, επισκιάστηκε από την επερχόμενη έκρηξη του πανκ κινήματος, γεγονός όμως το οποίο δεν τον εμπόδισε να συνεχίσει να κυκλοφορήσει πολύ καλούς δίσκους έως τα τέλη της δεκαετίας, όπως τους "Top Priority" και "Photo - Finish".
Δεκαετία '80
Το 1985, ο Γκάλαχερ ίδρυσε τη δική του δισκογραφική εταιρεία, "Capo records", μέσω της οποίας κυκλοφόρησε δυο ακόμα δίσκους. Η υγεία του στα τέλη της δεκαετίας είχε αρχίσει να κλονίζεται, γεγονός όμως που δεν τον εμπόδισε να συνεχίσει να εμφανίζεται ζωντανά, ακόμα και λίγο πριν το τέλος του. Η τελευταία του ζωντανή εμφάνιση έγινε στις 10 Ιανουαρίου 1995, στο "Nighttown-Theatre", στην Ολλανδία. Τον Απρίλιο, λόγω των χρόνιων προβλημάτων του με το αλκοόλ, υποβλήθηκε σε μεταμόσχευση ήπατος στο King's Hospital του Λονδίνου. Έπειτα από επιπλοκές, κατέληξε στις 14 Ιουνίου του 1995. Η σορός του βρίσκεται στο κοιμητήριο Saint Oliver, στο Κορκ της Ιρλανδίας. Ο τάφος του κοσμείται από πέντε χρυσές ακτίνες, μια εκ των οποίων φέρει το ακριβές μήκος και τα τάστα της Fender του.
Επίδραση
thumb|right|Ο τάφος του Γκάλαχερ στο Κορκ της Ιρλανδίας Ο Ρόρι Γκάλαχερ θεωρείται ένας απ' τους κορυφαίους κιθαρίστες της λευκής μπλουζ μουσικής, τόσο για τα ζωηρά του σόλο και τις καινοτόμες ιδέες στη σύνθεση, όσο και για το πάθος και τη δεξιοτεχνία της τραγουδιστικής του ερμηνείας. Πολλοί σύγχρονοι κιθαρίστες της ροκ και της μπλουζ, τον θεωρούν ως την κύρια επιρροή τους. Ακόμα, θεωρείται μια από τις πιο σεμνές και συνεπείς παρουσίες της ροκ μουσικής. Χαρακτηριστικό παρουσιάζεται το εξής γεγονός: Το 1976, το τραγούδι του "Edged In Blue" είχε γίνει πολύ δημοφιλές στην Αμερική και η αποσπασματική κυκλοφορία του ως σινγκλ θεωρείτο σίγουρο ότι θα χάριζε ακόμα πλατύτερη επιτυχία στο δημιουργό της. Ο Γκάλαχερ αρνήθηκε να κυκλοφορήσει το τραγούδι σαν σινγκλ, αντιμετωπίζοντας τη δισκογραφική του δουλειά "Calling Card" ως αδιάσπαστο και ενιαίο σύνολο. Επίσης, το 1974 αρνήθηκε πρόταση να γίνει μέλος των Rolling Stones καθώς πίστευε ότι κάτι τέτοιο θα ερχόταν σε αντίθεση με την αντίληψή του για τη μουσική. Συμμετείχε όμως σε δουλειές μερικών από τα μεγαλύτερα ονόματα της μπλουζ, όπως οι Μάντι Γουότερς, Άλμπερτ Κόλινς, Τζέρι Λι Λιούις, Λόνι Ντόνεγκαν και Αλέξις Κόρνερ. Καθ' όλη τη διάρκεια της μουσικής του διαδρομής, δε σταμάτησε να τοποθετεί πάνω απ' όλα, ακόμα και από την προσωπική του ζωή και την υγεία του, εκείνο που θεωρούσε ότι τον ολοκλήρωνε ως καλλιτέχνη και ως άνθρωπο: την αγάπη του για τα μπλουζ και το πάθος του να παίζει μουσική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γκαλαχερ Γκαλαχερ Γκαλαχερ Ρορυ
Αλμέν Αμπντί
Ο Αλμέν Αμπντί (γεννημένος στις 21 Οκτωβρίου 1986 στο Πρίζρεν) είναι ένας Ελβετός ποδοσφαιριστής Αλβανικής καταγωγής που αγωνίζεται με την Ουντινέζε.
Καριέρα
Ο Αμπντί υπήρξε μέλος της ομάδας της Ζυρίχης που κατέκτησε τα πρωταθλήματα Ελβετίας των σεζόν 2005–06, 2006–07 και 2008–09. Αυτό είχε ως επακόλουθο να επιβραβευτεί για την προσφορά του με ένα βελτιωμένο οικονομικά συμβόλαιο μέχρι το καλοκαίρι του 2010 τον Ιούνιο του 2006. Τον Νοέμβριο του 2009 ο Αμπντί προβιβάστηκε στις ρεζέρβες της ομάδας. Στις 8 Δεκεμβρίου 2009 υπέγραψε στην Λε Μαν με την μορφή δανεισμού από την Ζυρίχη για έναν χρόνο.
Ουντινέζε
Στις 7 Απριλίου του 2010 ο Ελβετός ποδοσφαιριστής Αλμέν Αμπντί επιβεβαίωσε τις φήμες που τον ήθελαν να υπογράφει στην Ουντινέζε στη διάρκεια του καλοκαιριού του 2010, επειδή το συμβόλαιό του με την Ζυρίχη είχε ολοκληρωθεί μετά τον δανεισμό του στην Λε Μαν και είχε μείνει ελεύθερος να διαπραγματευτεί την μεταγγραφή του στην ομάδα της αρεσκείας του. Αργότερα υπέγραψε στην Ουντινέζε ως ελεύθερος.
Στο Ούντινε αγωνίστηκε σε 19 αγώνες στη διάρκεια της σεζόν 2010-2011, τους περισσότερους εκ των οποίων ερχόμενος ως αλλαγή από τον πάγκο. Την σεζόν 2011-2012, ο Αμπντί πέτυχε το πρώτο του γκολ με την ομάδα στις 29 Σεπτεμβρίου σε έναν αγώνα του Γιουρόπα Λιγκ, αφού μετέτρεψε σε γκολ ισοφάρισης ένα πέναλτι που είχε κερδίσει η ομάδα του απέναντι στην Σέλτικ Γλασκώβης στο Σέλτικ Παρκ.
Διεθνής Καριέρα
Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την Εθνική Ελβετίας σε επίπεδο ανδρών απέναντι στην Κύπρο στις 20 Αυγούστου 2008.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αμπντί Αμπντί Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γουότφορντ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ζυρίχη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λε Μαν ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελβετίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ουντινέζε Κάλτσιο
Άνδρος (ναρκαλιευτικό)
Το Ελληνικό πολεμικό πλοίο Άνδρος Ν/Κ 310 ήταν ξύλινο ναρκαλιευτικό τύπου MMS (πρώην MMS 310 ή 1810) και ναυπηγήθηκε στα ναυπηγεία Lebanon – Beirut. Ήταν ένα από τα σκάφη που παραχωρήθηκαν στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό το 1945 από το Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό για την εκτέλεση του μεγάλου τότε προγράμματος ναρκαλιείας των ελληνικών θαλασσών που άρχισε το 1946. Ήταν όμοιου τύπου με τα Αργυρόκαστρο, Κορυτσά, Μύκονος, Σύρος ΙΙΙ, Τεπελένι, Τήνος και Χειμάρρα. Μετά το πέρας των εργασιών το 1956 επεστράφη στο Βρετανικό Ναυτικό.
Είχε εκτόπισμα 250 τόννων, μήκος 36 μέτρα, πλάτος 3,9 και βύθισμα 2,35 μέτρα. Έφερε 2 κύριες μηχανές Ντίζελ, ισχύος 250 ίππων εκάστη (συνολική ισχύς 480 ίπποι), που του έδιναν ταχύτητα 9-10 κόμβων. Ο οπλισμός του σκάφους περιελάμβανε 2 αντιαεροπορικά πυροβόλα των 20 χιλιοστών και 2 πολυβόλα. Επίσης έφερε εγκατεστημένο πλήρη εξοπλισμό μαγνητικής ναρκαλιείας. Το πλήρωμά του ήταν 20 άνδρες.
Ανδρος (ναρκαλιευτικό)
Βίλλιμπερτ Πάουελς
Ο Βίλλιμπερτ Πάουελς (γερμ. Willibert Pauels, γεννημένος το 1954) είναι Γερμανός ρήτορας του καρναβαλιού. Φέρει το ψευδώνυμο Ne Bergische Jung και είναι τραγουδιστής, κιθαρίστας και διάκονος της καθολικής εκκλησίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 19 Νοεμβρίου 1954 στο Βίππερφίρτ. Ο πατέρας του ήταν δάσκαλος. Πήρε απολυτήριο γυμνασίου το 1973 και σπούδασε δυτική θεολογία στην Βόννη και στο Μίνστερ. Εργάστηκε σε εργοστάσιο ξυλείας και αλλού και χειροτονήθηκε διάκονος το 1993. Από τον Νοέμβριο του 2006 υπηρέτησε σε διάφορες ενορίες.
Ασύνδετο σχήμα
Στην γραμματική, όταν έχουμε ασύνδετο σχήμα οι προτάσεις δεν ενώνονται μέσω κάποιας λέξης ή κάποιου συνδέσμου. Αντίθετα χωρίζονται μόνο από κόμμα, ενώ η μία ακολουθεί την άλλη. Ασύνδετο σχήμα ονομάζεται η απλή παράθεση στοιχείων (λέξεων, φράσεων, προτάσεων), που βρίσκονται στον λόγο η μία μετά την άλλη, χωρίς κάποια συνδετική λέξη μεταξύ τους. Όταν χρησιμοποιούμε το ασύνδετο σχήμα στον γραπτό λόγο, βάζουμε κόμμα ανάμεσα στις λέξεις ή τις φράσεις που παρατίθενται ασύνδετα. Προσδίδει στο ύφος και τον τόνο χαρακτήρα λιτό, γοργό, κοφτό (ελλειπτικός λόγος).
Θέλω βοήθεια
Παράδειγμα
Μπαι μπαι
Παραπομπές
Κατηγορία:Συντακτικό
Τέχνης Φλόγα
Τέχνης Φλόγα είναι η ονομασία του εικαστικού θεσμού της Βόρειας Ελλάδας που τελoύσε αρχικά υπό την αιγίδα των Υπουργείων Πολιτισμού, Μακεδονίας - Θράκης, Ανάπτυξης και άλλων Υπουργείων. Οι εκθέσεις του στηρίχτηκαν από Δήμους και από τις υπάρχουσες τότε Νομαρχίες.
Εμπνευστής και Δημιουργός του εικαστικού θεσμού ήταν ο εκδότης και δημοσιογράφος Σταύρος Δεληγιάννης του εκδοτικού και ραδιοφωνικού συγκροτήματος ΝΕΑΠΟΛΙΣ της Μακεδονίας. Μαζί του εργάστηκαν ο Κώστας Χατζηγεωργίου και ο ιστορικός τέχνης Λεόντιος Πετμεζάς, ο οποίος συνεργάζεται ως επιστημονικός σύμβουλος και καλλιτεχνικός διευθυντής, αλλά και επίκουρα μέλη που προσέφεραν εθελοντική εργασία.
Η πρώτη ομαδική έκθεση του εικαστικού θεσμού έγινε με δρώμενο τέχνης και πολιτισμού το καλοκαίρι του 2004 στην Καβάλα, με τη συμμετοχή 32 Ελλήνων και διεθνών δημιουργών στο χώρο του Αμφιθεάτρου του Διοικητηρίου και εγκαινιάστηκε στις 16 Αυγούστου από προσωπικότητες της πόλης, με διάρκεια ως τις 19 Αυγούστου. Οι εκθέσεις συνεχίστηκαν στις πόλεις Ξάνθη (20-23 Αυγούστου), Δράμα (26-29 Αυγούστου), Κομοτηνή (2-5 Σεπτεμβρίου), Αλεξανδρούπολη (10-13 Σεπτεμβρίου), Σαμοθράκη (16-19 Σεπτεμβρίου), Σέρρες (23-26 Σεπτεμβρίου). Το 2005 από τον Μάιο ως τον Δεκέμβριο παρουσίασε εκθέσεις στις πόλεις: Θεσσαλονίκη (25 Μαίου - 4 Ιουνίου), Σέρρες (23-27 Ιουνίου), Σαμοθράκη (30 Ιουνίου-4 Ιουλίου), Καβάλα (19-23 Ιουνίου), Ξάνθη (3-8 Σεπτεμβρίου), Δράμα (18-22 Σεπτεμβρίου), Γρεβενά (13-17 Οκτωβρίου), Κατερίνη (15-19 Οκτωβρίου), Κοζάνη (22-26 Οκτωβρίου), Φλώρινα (4-8 Νοεμβρίου ), Καστοριά (5-9 Νοεμβρίου), Πτολεμαΐδα (16-20 Νοεμβρίου), Κιλκίς (21-25 Νοεμβρίου), Τρίπολη (2-6 Δεκεμβρίου), Έδεσσα (9-13 Δεκεμβρίου), Ιερισσός (16-20 Δεκεμβρίου), Θάσος (26-30 Δεκεμβρίου).
Το 2005 κυκλοφόρησε από το Υπουργείο Πολιτισμού λεύκωμα για τα δρώμενα τέχνης και πολιτισμού του θεσμού με φωτογραφικό υλικό. Το 2006 παρουσίασε ομαδική έκθεση 94 καλλιτεχνών, ζωγραφικής, γλυπτικής, γραφικών, αγιογραφίας, μικτής τεχνικής, εγκατάστασης, φωτογραφίας και ψηφιακής τέχνης, η οποία περιόδευσε σε 20 πόλεις, από την Αλεξανδρούπολη μέχρι τη Φλώρινα. Ξεκίνησε από τον Ιούνιο και τελείωσε τον Δεκέμβριο 2006 παρουσιάζοντας ουσιαστικά ένα πλήρες Φεστιβάλ Εικαστικών Τεχνών. Εκτός από την παρουσίαση διάφορων μορφών απόδοσης και δημιουργίας στα πλαίσια του θεσμού γίνονται μαθήματα ιστορίας τέχνης και ζωγραφικής σε μαθητές και φοιτητές.
Σημαντικές προσωπικότητες εγκαινίασαν κατά καιρούς τα δρώμενα τέχνης και πολιτισμού του εικαστικού θεσμού, μεταξύ άλλων ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας, ο πρώην Υφυπουργός Πολιτισμού και Περιφερειάρχης Πέτρος Τατούλης, ο π. Νομάρχης Παναγιώτης Ψωμιάδης, οι π. Υπουργοί Σπήλιος Σπηλιωτόπουλος, Πάρις Κουκουλόπουλος, Νίκος Τσιαρτσώνης, Γεώργιος Κωνσταντόπουλος, οι βουλευτές Ιωάννης Αμοιρίδης, Γιώργος Λιάνης, ιστορικοί τέχνης, άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών και άλλοι.
Την περίοδο 2006-2007 παρουσίασε την ομαδική έκθεση καταξιωμένων δημιουργών με τίτλο "Χρώμα στο χρόνο - 20ος-21ος αιώνας", σε χώρους τέχνης της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης και της Καβάλας. Στην έκθεση εκτέθηκαν έργα των: Αλέκου Φασιανού,Γιάννη Γαΐτη, Νικηφόρου Λύτρα, Γιώργου Σικελιώτη, Νικολάου Γύζη, Παναγιώτη Τέτση, Ουμβέρτου Αργυρού, Επαμεινώνδα Θωμόπουλου, Νίκου Χατζηκυριάκου - Γκίκα και άλλων. Ο θεσμός έχει παρουσιάσει εκθέσεις σε εναλλακτικούς χώρους, σε αίθουσες τέχνης και στην ύπαιθρο, όπως στον ποταμό Νέστο με τον τίτλο Οpen air και σε χώρους τέχνης στην Κορυτσά, στη Σόφια, στα Σκόπια και στο Βελιγράδι.
Το 2007 παρουσίασε εκθέσεις στα Γρεβενά και στη Δράμα. To 2009 παρουσίασε Ελληνική τέχνη σε χώρο τέχνης του Κατάρ. Το 2009 παρουσίασε έκθεση με συλλήψεις των δημιουργών Κωνσταντίνου Παρθένη, Δημήτρη Μυταρά, Γιάννη Μόραλη, Νικηφόρου Λύτρα, Γιώργου Μπουζιάνη, Γεώργιου Ιακωβίδη, Νικόλαου Λύτρα, Γιάννη Τσαρούχη και άλλων στην Θεσσαλονίκη. Το 2010 πραγματοποίησε ομαδική έκθεση στη Δημοτική Καπναποθήκη Καβάλας.
Το 2020 παρουσίασε δρώμενο τέχνης και πολιτισμού και έκθεση ζωγραφικής και αγιογραφίας στην Κέρκυρα    καθώς και έκθεση Ελλήνων σημαντικών καλλιτεχνών στην Αλεξανδρούπολη. Τον Ιούλιο του 2021 στα πλαίσια της προετοιμασίας των νέων εκθέσεων του εικαστικού θεσμού συναντήθηκαν οι εκπρόσωποί του με την κόρη του Αλέκου Φασιανού, Βικτώρια Φασιανού. Τον Αύγουστο του 2021 έγινε συνεργασία με τον πολιτιστικό Σύλλογο Αθηνίων της Κομοτηνής.
Τον Σεπτέμβριο του 2021 πραγματοποίησε στην Κέρκυρα έκθεση αφιερωμένη στα 200 χρόνια από την επανάσταση του 1821 και στον κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια στην οποία μεταξύ άλλων παρουσιάστηκαν σπάνιες δημιουργίες των: Αλέκου Φασιανού, Μαριλένας Φωκά, Γιάννη Κανελόπουλου, Τάκις και Γιάννη Μόραλη. Τον Σεπτέμβριο του 2021, στα πλαίσια της έκθεσης στην Κέρκυρα, ο εικαστικός θεσμός διά του διαχειριστή - εκπροσώπου του Σταύρου Δεληγιάννη, τίμησε με πλακέτα αναγνώρισης και προσφοράς τον Χαράλαμπο Βούλγαρη.
Τον Οκτώβριο του 2021 παρουσίασε έκθεση αφιερωμένη στον Αλέκο Φασιανό στο Φουαγιέ του Αμφιθεάτρου "Γεώργιος Παυλίδης" της Περιφερειακής Ενότητας Καβάλας, καθώς και την έκθεση "200 χρόνια" στο Μέγαρο Μουσικής Κομοτηνής.
Τον Ιούλιο του 2023 παρουσίασε το αφιέρωμα Εις Πολύγνωτον  στο χώρο του Καλογερικού στον Λιμένα της Θάσου https://polispost.com/2023/06/27/%ce%be%ce%b5%cf%87%cf%89%cf%81%ce%af%ce%b6%ce%b5%ce%b9-%ce%b7-%ce%ad%ce%ba%ce%b8%ce%b5%cf%83%ce%b7-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%84%ce%b5%cf%87%ce%bd%ce%b7%cf%83-%cf%86%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%b1-%cf%83%cf%84/
Πηγές
Κατηγορία:Εκθέσεις τέχνης Κατηγορία:Καβάλα
Ανδρούτσος (κανονιοφόρος)
Ανδρούτσος (Κανονιοφόρος)- Ιστιοφόρος 47 τόνων
Ναυπηγήθηκε μεταξύ 1834 – 1835 στον Ναύσταθμο Πόρου. Ιδίου τύπου ‘Άστιγξ Ι’, ‘Αποστόλης Ι’, ‘Τσαμαδός’, ‘Τομπάζης Ι’, ‘ΜΙΑΟΥΛΗΣ’, ‘Καχράν’, ‘Σαχτούρης Ι’, 'Ανδρούτσος’, ‘ΚΡΙΕΖΗΣ’, 'Κανάρης Ι', ‘11Η (Μυκάλη Ι)’ και ‘12η (ΣΦΑΚΤΗΡΙΑ)’. Το 1847 μετασκευάστηκε σε γολέτα με οπλισμό 4 καρρονάδες των 12 λιβρών. Από τις 17/04/1850 –28/04/1850 κατασχέθηκε από τους Άγγλούς στη Πάτρα κατά τα επεισόδια Πατσίφικου και ρυμουλκήθηκε στην Κέρκυρα. Παροπλίστηκε στις 6 Αυγούστου 1857.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές Κανονιοφόροι
1753 Μίκε
Η Μίκε (Mieke) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,933. Ανακαλύφθηκε το 1934 από τον Ολλανδό αστρονόμο Χέντρικ βαν Γκεντ, που παρατηρούσε από το Γιοχάνεσμπουργκ της Νότιας Αφρικής, και πήρε το όνομά της από το όνομα της συζύγου του συμπατριώτη του αστρονόμου Γιαν Όορτ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά της Μίκε είναι άγνωστα. Η Μίκε περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 6 ως 11 ώρες περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μικε
Κωνσταντίνος Αιλιανός
Ο Κωνσταντίνος Αιλιανός (1943) είναι Έλληνας πρέσβης ε.τ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1943 και σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών απ΄ όπου και κατέστει διδάκτωρ της Διπλωματικής Ιστορίας. Το 1966 εισήλθε στο Υπουργείο Εξωτερικών ως διπλωματικός ακόλουθος απ΄ όπου και τερμάτισε τη σταδιοδρομία του το 2005. Έχει υπηρετήσει σε πολλές πρεσβείες και ως Πρέσβης στη Πολωνία, Ινδία και Γερμανία. Τον Απρίλιο του 1999 ανέλαβε Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Εξωτερικών. Τον Μάρτιο του 2000 διορίστηκε Γενικός Γραμματέας στη Προεδρία της Δημοκρατίας μέχρι τη λήξη της θητείας του Κ. Στεφανόπουλου (2005).
Τέλος τον Απρίλιο του 2006 διορίστηκε Γενικός Γραμματέας στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης.
Έχει τιμηθεί με τον "Μεγαλόσταυρο του Φοίνικα" καθώς και με άλλες ξένες διακρίσεις.
Είναι έγγαμος, έχει δύο τέκνα, ομιλεί Γαλλικά, Αγγλικά και Γερμανικά και είναι μόνιμος κάτοικος Αθηνών.
Αιλιανος Κατηγορία:Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Φοίνικα