cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πωλ Φεβάλ
Τα τελευταία χρόνια
Το 1875, λίγους μήνες αφότου ολοκλήρωσε τον έβδομο τόμο της σειράς Τα μαύρα ρούχα, ο Φεβάλ έχασε σχεδόν όλη του την περιουσία –το ιλιγγιώδες ποσό των 800.000 φράγκων - πολλά εκατομμύρια ευρώ με σημερινό απολογισμό - σε ένα οικονομικό σκάνδαλο. Στράφηκε προς τη θρησκεία, σταμάτησε να γράφει αστυνομικά και άρχισε να γράφει μυθιστορήματα με θρησκευτικό θέμα, όπως Η πρώτη περιπέτεια της Κορεντέν Κιμπέρ (1876).
Το 1882, έμεινε παράλυτος και σταμάτησε να γράφει. Τον Απρίλιο του 1884, υπέστη ένα ακόμη χτύπημα όταν έχασε τη γυναίκα του. Πέθανε στο 7ο διαμέρισμα του Παρισιού στις 8 Μαρτίου 1887.
Πασκουάλε Σκουιτιέρι
Ο Πασκουάλε Σκουιτιέρι (Ιταλικά: Pasquale Squitieri 27 Νοεμβρίου 1938 - 18 Φεβρουαρίου 2017), ήταν Ιταλός σκηνοθέτης και σεναριογράφος.
Ζωή και Καριέρα
Γεννημένος στη Νάπολη, αποφοίτησε από τη νομική και στη συνέχεια συμμετείχε για λίγο στο θεατρο ως συγγραφέας (La battaglia) και ακόμη και ηθοποιός σε μια ταινία του Φρανσέσκο Ρόσι.
Έκανε το κινηματογραφικ ό του ντεμπούτο με την ταινία Io e Dio, σε παραγωγή του Βιτόριο ντε Σίκα και μετά σκηνοθέτησε δύο σπαγγέτι γουέστερν που υπέγραψε ως Γουίλιαμ Ρέντφορντ.
Ο Σκουιτιέρι επικεντρώθηκε σε δραματικές ταινίες με πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα.
Η ταινία του "Il prefetto di ferro" κέρδισε το Βραβείο Νταβίντ ντι Ντονατέλο Καλύτερης Ταινίας το 1978.
Η ταινία του "Savage Breed" (1980) πήρε μέρος στο 12ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μόσχας.
Προσωπική ζωή
Ο Σκουιτιέρι από το 2003 ήταν ρομαντικά συνδεδεμένος με την ηθοποιό και τραγουδίστρια Οττάβια Φούσκο, την οποία παντρεύτηκε τον Δεκέμβριο του 2013.
Ενδεικτική Φιλμογραφία
(1988)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Ιταλοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Leave Me Alone
To Leave Me Alone είναι single του Μάικλ Τζάκσον. Το τραγούδι συμπεριλήφθηκε στο άλμπουμ Bad και ήταν το όγδοο single του άλμπουμ, τον Φεβρουάριο του 1989, αλλά κυκλοφόρησε εκτός των ΗΠΑ και του Καναδά. Το Leave Me Alone εμφανίζεται σε όλες τις CD εκδόσεις του άλμπουμ Bad ως επιπλέον κομμάτι (bonus track), καθώς και στη cassette edition του 2001. Το τραγούδι γράφτηκε από τον Τζάκσον, και παράχθηκε σε συνεργασία με τον Κουίνσι Τζόουνς.
Παγκοσμίως, το τραγούδι είχε μεγάλη επιτυχία, φθάνοντας έως τη 1η και τη 2η θέση στην Ισπανία και στο Ηνωμένο Βασίλειο αντίστοιχα και έφθασε στο top ten της Νέας Ζηλανδίας και της Ιταλίας. Το Leave Me Alone έλαβε γενικά θετικές κριτικές. Για το τραγούδι κυκλοφόρησε ένα βίντεοκλιπ, όπου ο Τζάκσον κοροϊδεύει τις ψευδείς φήμες για αυτόν, όπως η ιστορία με την αγορά των οστών του «Άνθρωπου Ελέφαντα» και οι ιστορίες για τις αισθητικές χειρουργικές του. Το βίντεο έλαβε Γκράμι, το 1990, στην κατηγορία Best Short Form Music Video. Παρά την επιτυχία του, ο Τζάκσον δεν εκτέλεσε ποτέ το τραγούδι σε κάποια περιοδεία του.
Προϊστορία και σύνθεση
Το Leave Me Alone ήταν απάντηση για τις ψευδείς ιστορίες για τον Τζάκσον που εμφανίστηκαν στα μέσα και στα tabloids μετά την επιτυχία του Thriller. Αρχίζοντας από το 1986, τα tabloids άρχιζαν+να δημοσιεύουν ψευδείς ιστορίες για τον Τζάκσον, μια από τις οποίες ισχυριζόταν ότι ο Τζάκσον κοιμόταν σε υπερβαρικό θάλαμο οξυγόνου για να κάνει πιο αργή τη διαδικασία της γήρανσης. Ένα άγνωστο άτομο φωτογράφισε τον Τζάκσον ενώ αυτός εξέταζε τον θάλαμο από περιέργεια.
Όταν ο Τζάκσον αγόρασε ένα χιμπαντζή Bubbles, τα μέσα το είδαν ως απόδειξη της αύξησης της αποκόλλησης του Τζάκσον από την πραγματικότητα. Αναφέρθηκε επίσης ότι ο Τζάκσον πρόσφερε χρήματα για να αγοράσει τα οστά του Τζόζεφ Μέρικ («Άνθρωπος Ελέφαντας») - ο Τζάκσον αργότερα δήλωσε ότι η ιστορία ήταν «πλήρες ψέμα». Τέτοιες ιστορίες του έδωσαν το παρατσούκλι «Τρελός Τζάκο» (Wacko Jacko), το οποίο έλαβε τον επόμενο χρόνο. Άλλη απάντηση από τα μέσα ήταν οι πλαστικές εγχειρήσεις του Τζάκσον. Ο μάνατζερ του Τζάκσον δήλωσε για την κριτική των μέσων, «Τόσα πολλά τρομαχτικά πράγματα γράφτηκαν. ΟΚ, σταθεροποίησε την μύτη του, και το λακκάκι - μεγάλη υπόθεση. Σου έχω νέα, η μύτη μου έσπασε πέντε φορές. Είχε σταθεροποιηθεί δύο φορές. Ποιος νοιάζεται; Ποιος νοιάζεται; Ο Έλβις Πρίσλεϊ είχε σταθεροποιήσει τη μύτη του. Η Μέριλιν Μονρόε είχε σταθεροποίησε τη μύτη και το στήθος της. Όλοι το έχουν κάνει».
Ενορχήστρωση
Τα όργανα για το Leave Me Alone συμπεριλαμβάνουν πιάνο και κιθάρα. Το τραγούδι παίζεται στην κλείδα του μικρού E με τα φωνητικά του Τζάκσον να βρίσκονται μεταξύ του Bb3 και του Ab5. Το τραγούδι έχει κατά μέσο όρο 112 χτύπους ανά λεπτό.
Κριτική και εμπορική υποδοχή
Το Leave Me Alone έλαβε γενικά θετικές κριτικές. Ο Στέφεν Τόμας Έρλεβαϊν, του Allmusic, δήλωσε ότι το Leave Me Alone ήταν το καλύτερο κομμάτι του Bad, σχολιάζοντας «γιατί όλα τα καλύτερά του τραγούδια είναι ύμνοι της παράνοιας;». Ο Στηβ Μόρσε, της The Boston Globe, περιέγραψε το Leave Me Alone ως «παρωδία» της φέουδου του Τζάκσον με τα «γεμάτα παπαράτσι tabloids». Ο Τζων Πάραλς, της The New York Times, σχολίασε ότι το Leave Me Alone είχε ένα «αλάνθαστο μήνυμα». Μετά τον θάνατο του Τζάκσον, τον Ιούνιο του 2009, το Rolling Stone δήλωσε ότι το Leave Me Alone ήταν ένα από τα πιο μνημειώδη έργα του Τζάκσον.
Μουσικό βίντεο
thumb|left|Εφημερίδα με την επικεφαλίδα Michael Sleeps In Hyperbaric Chamber. Η επικεφαλίδα είναι παραπομπή προς τη φήμη (την οποία απέρριψε ο Τζάκσον) ότι κοιμήθηκε σε υπερβαρικό θάλαμο οξυγόνου
Στο βίντεο, υπάρχουν εικόνες της ηθοποιού Ελίζαμπεθ Τέιλορ, μιας αληθινής φίλης του Τζάκσον. Κατά τη διάρκεια του βίντεο προβάλλονται επικεφαλίδες εφημερίδων, δημοσιευμένες από τη National Intruder, με τίτλους όπως Michael's Space-Age Diet και Michael Proposes to Liz. Άλλη αξιόλογη σκηνή στο μουσικό βίντεο είναι μια κυνηγημένη από ένα χειρουργικό νυστέρι μύτη, η οποία παραπέμπει στις κριτικές για τις πλαστικές εγχειρήσεις του Τζάκσον από τα μέσα. Στο τέλος του βίντεο, φαίνεται ότι το πάρκο είναι ένας γιγαντιαίος Τζάκσον. Απελευθερώνεται και διαλύει το πάρκο. Αυτή η σκηνή μοιάζει με τη σκηνή από το Ταξίδια του Γκουλλιβέρ, όπου ο Γκουλλιβέρ ξαφνικά απελευθερώνεται από την παγίδα των Λιλλιπούτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του Μάικλ Τζάκσον Κατηγορία:Singles του 1989 Κατηγορία:Τραγούδια του 1987 Κατηγορία:Singles της Epic Records
Γκούνχιλντ του Βέντεν
Η Γκούνχιλντ, γερμ. Gunhild (άκμασε περί το 1000) από τη χώρα των Βενδών, ήταν μία ημι-μυθική πριγκίπισσα των Σλάβων, μάλλον των Πολωνών, που με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Δανίας κατά την εποχή των Βίκινγκς.
Βιογραφία
Στη συλλογή ιστοριών (sagas) του 13ου αι. με τίτλο Ο κύκλος του κόσμου (Heimskringla), ο Σνόρρι Στούρλουσσον λέει ότι ο Σβέν Α΄ ο Διχαλογένειος αιχμαλωτίστηκε σε μία επίθεση των Γιόμσβικινγκς, που επέστρεψαν στο Μπούρισλαβ, στον βασιλιά της χώρας των Βένδων (Βέντλαντ). Ως μέρος της συμφωνίας τους, συμφωνήθηκε ο Σβεν να νυμφευτεί την κόρη του Μπούρισλαβ, ενώ ο δεύτερος θα παντρευόταν την αδελφή του Σβεν, την Τύρι. Από τη Gκούνχιλντ ο Σβεν Α΄ λέγεται ότι απέκτησε τον Χάραλντ Β΄ της Δανίας και τον Κνούτο τον Μεγάλο. Αν και η άποψη αυτή συμφωνεί με ορισμένα στοιχεία της ιστορικής καταγραφής, ωστόσο υπάρχουν διαφορές.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Σβεν Α΄ τον Διχαλογένειο βασιλιά της Δανίας (Οίκος των Κνύτλινγκα). Αν και η επικρατούσα άποψη είναι ότι ο Σβεν Α΄ τα τέκνα του: τα είχε από τη σύζυγό του Σίγκριντ την Υψηλή, ωστόσο ορισμένοι θεωρούν ότι μπορεί να τα είχε από τη Γκούνχιλντ.
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλισσες της Δανίας Κατηγορία:Πολωνές πριγκίπισσες
Σαδάλας Γ΄
Μετά τη μάχη των Φιλίππων το 42 π.Χ., ο Mάρκος Αντώνιος παραχώρησε στον Σαδάλα Γ΄ τον θρόνο των Oδρυσών, επειδή θα είχε πάρει το μέρος του κατά τη διάρκεια αυτού τού πολέμου.
Δεν απόλαυσε αυτό το βασίλειο για πολύ, διότι ο Αύγουστος -μετά τη ναυμαχία του Ακτίου- αποστέρησε από τις επικράτειές τους όλους τους βασιλείς, που είχε ορίσει ο Αντώνιος, συμπεριλαμβανομένου του Σαδάλα Γ΄. Τον διαδέχθηκε ο Κότυς Ζ΄.
Σχετικά Άρθρα
Κατηγορία:Σύμμαχοι της Αρχαίας Ρώμης Κατηγορία:Βασιλείς της αρχαίας Θράκης
Σαδάλας Β΄
Ο Σαδάλας Β΄ ήταν Ασταίος πρίγκιπας της Θράκης κατά τον 1ο αι. π.Χ. και βασιλιάς των Οδρυσών από το 48 έως το 42 π.Χ. Είναι γιος του Κότυ ΣΤ΄, τού προκατόχου του, και ίσως ο πατέρας τού Σαδάλα Γ΄, διαδόχου του, και σίγουρα τού Κότυ Ζ΄, βασιλιά το 31 π.Χ.
Μοιραζόταν την εξουσία με τον πατέρα του. Κατά τη διάρκεια των ρωμαϊκών εμφυλίων πολέμων, ο Κότυς ΣΤ΄ τάχθηκε στο πλευρό του Πομπήιου και τού έστειλε ένα σώμα 500 ανδρών στη Θεσσαλία, υπό τις διαταγές του Σαδάλα (Β΄). Ο πρίγκιπας διακρίθηκε για το θάρρος του και για την αφοσίωση που έδειξε στον Πομπήιο σε αυτόν τον πόλεμο. Ενημερωμένος για την πορεία του, ο Ιούλιος Καίσαρας στέλνει έναν από τους υπολοχαγούς του να καταλάβει τη Θεσσαλία. Ο Σκιπίωνας εγκατέλειψε αμέσως τη Μακεδονία για να τού αντιταχθεί και ο Σαδάλας προσχώρησε μαζί του. Είχαν τόση ορμή σε αυτή την αποστολή, που όταν ο Κάσσιος επιτέθηκε απροσδόκητα, υπέστη πλήρη καταστροφή. Ο Σαδάλας (Β΄) έδειξε την ίδια αξία στο πεδίο των Φαρσάλων, αλλά δεν μπόρεσε να αντισταθεί στην τύχη του Καίσαρα: αναγκάστηκε να αποσυρθεί στην επικράτειά του, μετά την ήττα τού Πομπήιου, φέροντας τουλάχιστον τους επαίνους τού νικητή Ι. Καίσαρα, ο οποίος μαρτυρεί ιδιαίτερα την εκτίμησή του για αυτόν.
Ο Σαδάλας Β΄ διαδέχθηκε τον πατέρα του γύρω στο έτος 48 π.Χ. και στη συνέχεια απεβίωσε λίγα χρόνια αργότερα, γύρω στο έτος 42 π.Χ. αφήνοντας την επικράτειά του στους Ρωμαίους. Αυτοί την επέστρεψαν στους πρίγκιπες της ίδιας οικογένειας: ο Mάρκος Αντώνιος την παραχώρησε στον Σαδάλα Γ΄, πιθανώς γιο του Σαδάλα Β΄, και στη συνέχεια ο Aύγουστος τού αφαίρεσε την επικράτεια υπέρ του Κότυος Ζ΄, γιου του Σαδάλα Β΄.
Σχετικά Άρθρα
Κατηγορία:Σύμμαχοι της Αρχαίας Ρώμης Κατηγορία:Βασιλείς της αρχαίας Θράκης Κατηγορία:Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P22
Ματιέ Ωγκύστ Ζεφρουά
Ο Ματιέ Ωγκύστ Ζεφρουά (Mathieu Auguste Geffroy, 21 Απριλίου 1820 – 16 Αυγούστου 1895) ήταν Γάλλος ιστορικός, που γεννήθηκε στο Παρίσι.
Μετά τις σπουδές του στην École Normale Supérieure, Ο Ζεφρουά δίδαξε ιστορία σε διάφορα λύκεια. Η διδακτορική διατριβή του, που είχε τίτλο Etude sur les pamphlets politiques et religieux de Milton (= «Μελέτη επί των πολιτικών και θρησκευτικών λιβέλλων του Μίλτωνος», 1848), έδειξε ότι ενδιαφερόταν για την ξένη ιστορία της λογοτεχνίας, κάτι για το οποίο σύντομα εφοδιάσθηκε καταλλήλως, μαθαίνοντας καλά τις γερμανικές και τις σκανδιναβικές γλώσσες.
Το 1851 δημοσίευσε μια Histoire des états scandinaves, που είναι ιδιαιτέρως πολύτιμη για την καθαρή διάταξη και την εγκυρότητα των περιεχομένων της. Αργότερα, μια μακρά διαμονή του στη Σουηδία τον εξόπλισε με πολύτιμες πηγές για μια πολιτική και κοινωνική ιστορία της Σουηδίας και της Γαλλίας του ύστερου 18ου αιώνα.
Το 1864 και το 1865 δημοσίευσε στην επιθεώρηση Revue des deux inondés μία σειρά άρθρων για τον Γουσταύο Γ΄ της Σουηδίας και τις σχέσεις του με τη γαλλική βασιλική αυλή, τα οποία εξέδωσε σε δίτομο έργο το 1867. Στον δεύτερο τόμο, προσέθεσε ένα παράρτημα: την κριτική μελέτη «Τα απόκρυφα της Μαρίας Αντουανέτας και του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄», στην οποία απεδείκνυε, με στοιχεία από τεκμήρια στα προσωπικά αρχεία του Αυτοκράτορα της Αυστρίας, ότι οι επιστολές που είχαν εκδώσει οι Feuillet de Conches (Louis XVI, Marie Antoinette et Madame Elisabeth, 1864-1873) και Hunolstein (Corresp. indite de Marie Antoinette, 1864) είναι πλαστές. Με τη συνεργασία του Άλφρεντ φον Άρνετ (Alfred von Arneth), διευθυντή των αυτοκρατορικών αρχείων στη Βιέννη, ο Ζεφρουά επιμελήθηκε την ογκώδη Correspondance secrete enire Marie-Thérése et le comte de Mercy-Argenieau (3 τόμοι, 1874).
Ο Γαλλοπρωσικός Πόλεμος μετέθεσε το ενδιαφέρον του Ζεφρουά στην προέλευση των Γερμανών, με καρπό το βιβλίο του Rome et les Barbares: Étude sur la Germanie de Tacite (1874). Μετά από λίγα χρόνια, τού ανατέθηκε να επιβλέψει το άνοιγμα της Γαλλικής Αρχαιολογικής Σχολής στη Ρώμη, με απόρροια δύο χρήσιμες αναφορές του πάνω στην ίδρυση και τα πρώτα της πεπραγμένα. Ωστόσο, οι προσωπικές του προτιμήσεις τον οδήγησαν πίσω στη μελέτη της νεότερης ιστορίας.
Με το άνοιγμα των γαλλικών αρχείων εξωτερικών υποθέσεων στους φοιτητές, αποφασίστηκε να εκδοθεί μία συλλογή των οδηγιών που δόθηκαν κατά καιρούς στους Γάλλους πρεσβευτές από το 1648 (Recueil des instructions donnas aux ambassadeurs et ministres de France depuis le traité de Westphalie). Ανατέθηκε τότε στον Ζεφρουά η επιμέλεια των τόμων που αφορούσαν τη Σουηδία (τόμος ii, 1885) και τη Δανία (τόμος xiii, 1895). Στο ενδιάμεσο, συνέγραψε το έργο Madame de Maintenon d'aprés sa correspondance authentique (2 τόμοι, 1887), όπου φανερώνεται η διεισδυτική κριτική του ικανότητα στο να ξεχωρίζει τα αυθεντικά κείμενα από τις προσθήκες και τις διορθώσεις τρίτων. Τα τελευταία έργα του ήταν ένα Essai sur la formation des collections d'antiques de la Suede και το Des institutions et des moeurs du paganisme scandinave: l'Islande avant le Christianisme, που εκδόθηκαν αμφότερα μετά τον θάνατό του.
Ο Ματιέ Ωγκύστ Ζεφρουά απεβίωσε στην κωμόπολη Μπιεβρ, κοντά στο Παρίσι, σε ηλικία 75 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ιστορικοί Κατηγορία:Απόφοιτοι της École Normale Supérieure
Ο πολυπαθής (μυθιστόρημα)
Ο πολυπαθής είναι το πρώτο μυθιστόρημα του Γρηγόριου Παλαιολόγου. Εκδόθηκε σε δύο τόμους το 1839 στην Αθήνα. Είναι ένα από τα πρώτα μυθιστορήματα της περιόδου 1830 - 1880 της νεοελληνικής λογοτεχνίας.
Στο επίκεντρο της αφήγησης βρίσκεται ο Αλέξανδρος Φαβίνης, γόνος αστικής οικογένειας της Κωνσταντινούπολης. Το μυθιστόρημα εξελίσσεται παράλληλα με την αφήγηση των περιπετειών που βιώνει ο ήρωας από το 1775 έως περίπου το 1840. Παράλληλα με τα παθήματά του, περιγράφει και σατιρίζει τα ήθη και τις συμπεριφορές διαφόρων κοινωνικών τάξεων και χωρών όπου τον οδήγησε η μοίρα του, σκιαγραφώντας την εποχή και το κλίμα της. Ουσιαστικά διατρέχει τις χώρες που επισκέφθηκε και έζησε ο κοσμοπολίτης και πολυταξιδεμένος Γρηγόριος Παλαιολόγος στη ζωή του.
Ο Φαβίνης στις περιπλανήσεις του, με αφετηρία την Κωνσταντινούπολη βρίσκεται στη Βλαχία, στη Ρωσία, στην Ιταλία, στο Λονδίνο, στο Παρίσι, στην Τυνησία και τελικά στην Ελλάδα. Αλλάζει θρησκείες και ονόματα: «Αλέξανδρος, Μουσταφά, Ιάκωβος», αν και έχει γεννηθεί Ορθόδοξος, αναγκάζεται να γίνει πρώτα Μουσουλμάνος, έπειτα Καθολικός και στο τέλος πάλι Ορθόδοξος. Ασκεί διάφορα επαγγέλματα: δικηγόρος, διερμηνέας, δικαστής, ιερέας, υπηρέτης, διερμηνέας, γραμματέας, συγγραφέας, ηθοποιός, γιατρός. Έχει διάφορες ερωτικές περιπέτειες, αν και η σκέψη του είναι πάντα στη μνηστή του Ρωξάνη, με την οποία επανασυνδέεται στο τέλος του έργου.
Το μυθιστόρημα είναι γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο και ο ήρωας, εξηγώντας τον λόγο που έγραψε αναφέρει: «Ο κύριος σκοπός μου διηγούμενος την βιογραφίαν μου, είναι να στηλιτεύσω συνήθως τας προεκτροπάς και τας κακίας των ανθρώπων, ενίοτε δε να επαινέσω την αρετή: ενίοτε λέγω, διότι είναι τόσον σπανία».
Ο Παλαιολόγος δηλώνει στην εισαγωγή ότι ένα από τα πρότυπά του είναι το πικαρέσκο μυθιστόρημα Ιστορία του Ζιλ Μπλας ντε Σαντιλιάν του Γάλλου Αλαίν Ρενέ Λεσάζ. Έτσι, εμπλουτίζει τη ροή της κυρίας ιστορίας με την τεχνική των εγκιβωτισμένων ιστοριών.
Η γλώσσα είναι απλή καθαρεύουσα και το ύφος σκωπτικό, αυτοσαρκαστικό, με καταλυτικό χιούμορ.
Υπόθεση
Η αφήγηση του έργου αρχίζει με την ιστορία της γέννησης του Αλέξανδρου Φαβίνη στην Κωνσταντινούπολη το 1775 και τελειώνει γύρω στο 1840 με την εγκατάστασή του στην Εύβοια.
Ο Φαβίνης κατάγονταν από αστική οικογένεια της Κωνσταντινούπολης, ο πατέρας του ήταν Γάλλος πρέσβης και η μητέρα του Ελληνίδα. Ο γάμος των γονιών του υπήρξε καταστροφικός: Ο μεσήλικας βίαιος πατέρας του, σε μια κρίση ζηλοτυπίας, σκότωσε την 15χρονη μητέρα του και εξαφανίστηκε, οπότε ο ορφανός Φαβίνης ανατράφηκε από τον παππού και τη γιαγιά του, που τον λάτρευαν και παρέβλεπαν όλες τις αταξίες του μέχρι την ηλικία των 5 ετών οπότε τον παρέδωσαν στους δασκάλους, που τον προσγείωσαν απότομα. Οι εφηβικές του προσπάθειες ερωτοτροπιών ήταν τραυματικές. Ο παππούς του ήταν γνωστός δικηγόρος στο Σταυροδρόμιο, επαγγελματικό και εμπορικό κέντρο της Κωνσταντινούπολης, επάγγελμα που άσκησε και ο ίδιος μετά τη σχολική μαθητεία του. Εγκαταλείπει τη δικηγορική και βρίσκεται αξιωματούχος στη Βλαχία. Σύντομα γίνεται υπουργός αλλά λόγω της ειλικρίνειάς του ο ηγεμόνας τον αποπέμπει από τη χώρα. Εν τω μεταξύ, είχε ερωτευθεί και μνηστευθεί τη νεαρή Ρωξάνη, πριν φύγει ανταλλάσσουν όρκους αιώνιας πίστης, τους οποίους μόνο η κοπέλα θα τηρήσει - ο Φαβίνης δημιουργεί διάφορες ερωτικές περιπέτειες - αιτία των περισσότερων περιπετειών του- αλλά πάντα η μνήμη του επιστρέφει στη Ρωξάνη.
Επιστρέφοντας στην Κωνσταντινούπολη, το πλοίο του αιχμαλωτίζεται στον Βόσπορο από Ρώσους (Ρωσοτουρκικός πόλεμος) και βρίσκεται αιχμάλωτος στο Χάρκοβο της Ρωσίας, εργάζεται ως δάσκαλος αριθμητικής ενός πλούσιου Ρώσου έμπορου που σύντομα τον υποψιάζεται ως εραστή της γυναίκας του, για να ξεφύγει κατατάσσεται στον στρατό. Στο μέτωπο, καταφέρνει να λιποτακτήσει στις θέσεις των Τούρκων και επιστρέφει στην Κωνσταντινούπολη όπου τον περιμένουν νέες περιπέτειες: οι ερωτοτροπίες του με Οθωμανίδες τον οδηγούν κατ' αρχάς στο Φρενοκομείο και στη συνέχεια για να σώσει τη ζωή του αναγκάζεται να ασπαστεί τον Μουσουλμανισμό. Διορίζεται διερμηνέας Τούρκου πασά και σύντομα βρίσκεται - αναγκαστικά - παντρεμένος με την ανεψιά του πασά, μάλιστα λόγω της ασχήμιας της νύφης αποκτά και χαρέμι για να την αποφεύγει νόμιμα. Το χαρέμι του ξεκληρίζεται από επιδημία πανώλης.
Βρίσκει πλοίο για την Ιταλία και φεύγει, στο πλοίο ξαναβαφτίζεται Χριστιανός - Καθολικός, ελλείψει ορθόδοξου ιερέα - και φθάνει στην Ιταλία. Στη Ρώμη χειροτονείται ιερέας αλλά σύντομα εκδιώκεται γιατί έπεσε στη δυσμένεια καρδιναλίου, καθώς αρνήθηκε να του στέλνει τις νεαρές κοπέλες να εξομολογηθούν σ' αυτόν. Καθώς ταξίδευε για τη Νάπολη συλλαμβάνεται από σπείρα ληστών. Αναγκαστικά συμπορεύεται μαζί τους αλλά με την πρώτη ευκαιρία παραδίδεται στις αρχές. Συλλαμβάνεται όμως και μέχρι να αποδειχθεί η αθωότητά του παραμένει τρεις μήνες στη φυλακή. Για να επιζήσει αλλάζει διάφορα επαγγέλματα, έγινε υπηρέτης ενός κόμη και έπειτα γιατρός, την επιστήμη έμαθε σε λίγους μήνες από περιοδεύοντα «ιατροφιλόσοφο», γραμματέας εμπόρου στο Λιβόρνο, ο οποίος σύντομα χρεωκόπησε και αποζημιώθηκε από την ασφαλιστική εταιρεία, ενώ συγχρόνως το κεφάλαιό του ήταν άθικτο και άρχισε πάλι να εμπορεύεται, και τελικά διερμηνέας ενός Άγγλου μιλόρδου που βρισκόταν στην Ιταλία με τη «γεροντοπάρθενο» αδελφή του, τις εκδηλώσεις στοργής της οποίας επιτήδεια απέφυγε. Μαζί με τον Άγγλο φεύγει για την Αγγλία όπου ο κύριός του έγινε υπουργός και τον διόρισε βοηθό του. Ο υπουργός όμως πέθανε και ο Φαβίνης ξεκινά για το Παρίσι. Εκεί εργάζεται σαν δημοσιογράφος και συγγραφέας μυθιστορημάτων και θεατρικών έργων με μεγάλη επιτυχία και συχνάζει στους φιλολογικούς και καλλιτεχνικούς κύκλους. Στο έργο του Η πτώση του Μεσολογγίου παίζει ο ίδιος και δημιουργεί δεσμό με την πρωταγωνίστρια.
Τυχαία μαθαίνει ότι ο παππούς του πέθανε και του κληροδότησε την περιουσία του, αποφασίζει να επιστρέψει. Έτσι, αφήνει το Παρίσι, το πλοίο του όμως πέφτει σε πειρατές και ο ίδιος βρίσκεται σκλάβος στο Τούνεζι. Τον αγοράζει ένας πασάς που έψαχνε γιατρό για μια σκλάβα του άρρωστη που υπεραγαπούσε και ήθελε να την παντρευτεί μόλις αναρρώσει. Κατάπληκτος ανακαλύπτει ότι η σκλάβα ήταν η Ρωξάνη του, η οποία προσποιούνταν την άρρωστη για να αποφύγει τον γάμο. Αρχίζει δήθεν να την κουράρει και συνεννοούνται για την απαγωγή της και διάσωσή τους αλλά εν τω μεταξύ, κατά την άσκηση της ιατρικής του η θεραπεία του προσβάλει έναν πασά, που τον διώχνει από το Τούνεζι, έτσι βρίσκεται πίσω στην Κωνσταντινούπολη. Ρευστοποιεί την περιουσία του και φεύγει για την Ελλάδα. Εκεί, μετά λίγο καιρό, υπό κωμικοτραγικές συνθήκες, συναντά τη Ρωξάνη επιστρέφουσα από την αιχμαλωσία της. Παντρεύονται, σε προχωρημένη πλέον ηλικία - ο Φαβίνος είναι 65 ετών και η Ρωξάνδρα 44 - και εγκαθίστανται στο υποστατικό που αγόρασε ο Φαβίνης στην Εύβοια. Η διήγηση τελειώνει γύρω στο 1840, το ζευγάρι ζει αρμονικά και έχει αποκτήσει έναν γιο. Ο Φαβίνης περνά τον χρόνο του υπαγορεύοντας στη Ρωξάνη τη διήγηση της ζωής του.
Θέματα
Μερικά από τα θέματα που θίγονται στον Πολυπαθή:
Ψηφιακή έκδοση
Γρηγόριος Παλαιολόγος –Ο Πολυπαθής Α΄τόμος
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά μυθιστορήματα
Ανατολική Μαλαισία
Η Ανατολική Μαλαισία (μαλαισιανά: Malaysia Timur), επίσης γνωστή ως Σαμπάχ, Σαράουακ και Λαμπουάν ή Μαλαισιανό Βόρνεο είναι το τμήμα της Μαλαισίας στο νησί Βόρνεο, το τρίτο μεγαλύτερο νησί στον κόσμο. Αποτελείται από τα Μαλαισιανά κρατίδια του Σαμπάχ, στα δυτικά της χώρας και πιο κοντά στις Φιλιππίνες, του Σαράουακ στα δυτικά και την Ομοσπονδιακή Επικράτεια της Λαμπουάν. Η Λαμπουάν είναι ένα νησί στο ομώνυμο μικρό αρχιπέλαγος, βόρεια του Μπρουνέι, η πλησιέστερη ηπειρωτική γη είναι το Σαμπάχ. Η Ανατολική Μαλαισία βρίσκεται στα ανατολικά της χερσονήσου της Μαλαισίας (Δυτική Μαλαισία), το τμήμα της χώρας στη χερσόνησο της Μαλαισίας. Οι δύο χωρίζονται από τη Θάλασσα της Νότιας Κίνας.
Η Ανατολική Μαλαισία είναι λιγότερο κατοικημένη και συνολικά έχει λιγότερο ανεπτυγμένους οικισμούς από τη Δυτική Μαλαισία, η οποία περιλαμβάνει την Κουάλα Λουμπούρ και το Πενάνγκ. Η έκταση της γης είναι, ωστόσο, μεγαλύτερη και έχει περισσότερους φυσικούς πόρους, συμπεριλαμβανομένων των αποθεμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου. Το καθεστώς της πόλης είναι περιορισμένο, και το έχουν το Κούτσινγκ, η Κότα Κιναμπάλου και η Μίρι. Η Βικτώρια για παράδειγμα είναι ένα Παράκτιο Οικονομικό Κέντρο και ένα σημαντικό λιμάνι. Στην οικολογία έχει μια σημαντική αναλογία των βιοποικιλομορφών δασών βροχής του Βόρνεο.
Ομοσπονδία
Το Σαμπάχ (πρώην Βρετανικό Βόρειο Βόρνεο) και το Σαράουακ ήταν ξεχωριστές βρετανικές αποικίες από τη Μαλάγια και δεν έγιναν μέλη της Ομοσπονδίας της Μαλάγια το 1957. Ωστόσο, κάθε ένα ψήφισε για να γίνει μέρος της νέας Ομοσπονδίας της Μαλαισίας μαζί με την Ομοσπονδία της Μαλάγιας και την Σιγκαπούρη το 1963. Προηγουμένως, υπήρξαν προσπάθειες να ενωθούν το Μπρουνέι, το Σαμπάχ και το Σαράουακ υπό τη Βόρεια Ομοσπονδία του Βόρνεο, αλλά αυτό απέτυχε μετά από την εξέγερση του Μπρουνέι.
Το Σαμπάχ και το Σαράουακ διατήρησαν υψηλότερο βαθμό τοπικής αυτοδιοίκησης και νομοθετικής αυτονομίας σε σχέση με άλλα κρατίδια της Δυτικής Μαλαισίας. Για παράδειγμα, και τα δύο κρατίδια έχουν τους δικούς τους ελέγχους μετανάστευσης, απαιτώντας από τους Μαλαισιανούς πολίτες της Δυτικής Μαλαισίας να φέρουν διαβατήρια ή ταυτότητες όταν επισκέπτονται την Ανατολική Μαλαισία.
Το 1946 το νησί Λαμπουάν ήταν μέρος του Βόρειου Βόρνεο (αργότερα Σαμπάχ) πριν γίνει ομόσπονδο έδαφος της Μαλαισίας το 1984. Το 1990 το Λαμπουάν έγινε ένα Παράκτιο Οικονομικό Κέντρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βόρνεο Κατηγορία:Γεωγραφία της Μαλαισίας
Κώστας Ερωτοκρίτου
Ο Κώστας Ερωτοκρίτου είναι Ελληνοκύπριος δικηγόρος και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού εκλεγμένος με τον ΔΗΣΥ την περίοδο 1985-1991.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Κώστας Ερωτοκρίτου γεννήθηκε στον Πάνω Αμίαντο το 1936. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Ακολούθησε σπουδές στην παιδαγωγική και στα νομικά. Εργάστηκε ως εκπαιδευτικός και ως δικηγόρος.
Πολιτική διαδρομή
Εκλέχτηκε βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1985 στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού με τον ΔΗΣΥ για την Ε΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Την περίοδο 1993-2000 διετέλεσε πρόεδρος της Αρχής Λιμένων Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Δημοκρατικό Συναγερμό Κατηγορία:Βουλευτές Λεμεσού Κατηγορία:Κύπριοι εκπαιδευτικοί Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές Ε΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Γοδεφρείδος Βοργίας
Πρώιμες σχέσεις
Ο Γοδεφρείδος νυμφεύτηκε τη Σάντσα (Σάντσια) των Τραστάμαρα, κόρη του Aλφόνσο Β΄ της Νάπολης, αποκτώντας ως προίκα τόσο το πριγκιπάτο του Σκουιλάτσε (1494), και μετά από μία περίοδο πολιτικής αναταραχής στο βασίλειο της Νάπολης, το δουκάτο του Aλβίτο (1497).
Ο Γοδεφρείδος και η Σάντσα ήταν 12 και 16 ετών, αντίστοιχα, τη στιγμή του γάμου τους. Ο γάμος ήταν πολιτικός. Ο Αλφόνσος Β΄ πάντρεψε την κόρη του με τον Γοδεφρείδο και έδωσε τη μεγάλη προίκα, ως αντάλλαγμα για την αναγνώριση από τον πάπα Αλέξανδρο ΣΤ΄ της διεκδίκησης του Αλφόνσου Β΄ στον θρόνο της Νάπολης. Σχεδόν μόλις τελείωσε η γαμήλια τελετή, η πολιτική κατάσταση άλλαξε, με την εισβολή στην Ιταλία από τον βασιλιά Κάρολο Η΄ της Γαλλίας, ο οποίος διεκδίκησε τη Νάπολη ως δική του. Ο Αλφόνσος Β΄ τράπηκε σε φυγή, αφήνοντας τον θρόνο στον βραχύβιο γιο του και ακολούθησε ένας μακρύς πόλεμος μεταξύ της Ισπανίας, της Γαλλίας και των Ιταλών υποστηρικτών τους.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, το νεαρό ζευγάρι ζούσε ως επί το πλείστο στη Ρώμη, όπου η Σάντσα φέρεται να είχε σχέσεις και με τους δύο μεγαλύτερους αδελφούς τού συζύγου της, Ιωάννη και Καίσαρα, μεταξύ άλλων. Στην αρχή του γάμου τους, η Σάντσα ήταν κάπως κυριαρχική επάνω στον σύζυγό της (λόγω του ότι ήταν 4 έτη μικρότερός της) και αναζητούσε μεγαλύτερους άνδρες.
Η σχέση του Γοδεφρείδου με τον πατέρα του ήταν κακή. Ο πάπας Αλέξανδρος ΣΤ΄ τον νομιμοποίησε, αλλά εξέφρασε ιδιωτικά αμφιβολίες, ότι ο Γοδεφρείδος ήταν γιος του. Τον θεωρούσε αδύναμο λόγω της έλλειψης ενδιαφέροντος για την πολιτική. Το 1497 ο πάπας απάλλαξε δημόσια τον Γοδεφρείδο για τη δολοφονία του αδελφού του Ιωάννη δούκα της Γανδία, λόγω των πολλών φημών ότι ο Καίσαρας ήταν στην πραγματικότητα ο δολοφόνος· η αιτία του φόνου ήταν ο δημόσιος ανταγωνισμός μεταξύ των δύο για τη Σάντσα.
Μετέπειτα ζωή
Κατά τη διάρκεια του πολέμου του 1499-1504, όταν ο Λουδοβίκος ΙΒ΄ της Γαλλίας προσπάθησε να κατακτήσει τη Νάπολη, ο Γοδεφρείδος τάχθηκε στο πλευρό των Γάλλων. αλλά όταν συνελήφθη από τον Πρόσπερο Κολόννα άλλαξε μερίδα, για να ενωθεί με τους Ισπανούς, γεγονός που προκάλεσε εξέγερση στο Αλβίτo. Το 1504 έστειλε τον κοντοτιέρο Φαμπρίτσιο Κολόννα για να παγιώσει τα εδάφη του, ο οποίος πληρώθηκε εν μέρει με χρήματα που ο Γοδεφρείδος είχε οικειοποιηθεί από το παπικό ταμείο μετά το τέλος τού πατέρα του τον προηγούμενο χρόνο. Με τη συντριβή της εξέγερσης, ο Γοδεφρείδος μετακόμισε τελικά στις ιδιοκτησίες του στο Aλβίτo και στο Σκουιλάτσε το 1504.
Δύο χρόνια αργότερα η Σάντσα απεβίωσε άτεκνη. Κατά συνέπεια, ο Ισπανός βασιλιάς της Νάπολης, Φερδινάνδος Β΄ της Αραγονίας, κατέλαβε τις ιδιοκτησίες του Γοδεφρείδου στο Αλβίτο. Ωστόσο ο Γοδεφρείδος κατάφερε να διατηρήσει τον Σκουιλάτσε, στην ακτή της Καλαβρίας, το οποίο κυβέρνησε ως φεουδάρχης υποτελής της Νάπολης.
Ο δεύτερος γάμος του Γοδεφρείδου ήταν με μία από τις εξαδέλφες του, τη Mαρία ντε Μίλα της Αραγονίας. Απέκτησαν έναν γιο, τον Φραντσέσκο και τρεις κόρες: τη Λουκρέτσια, την Aντονία και τη Mαρία Βοργία. Ο Φραντσέσκο κληρονόμησε τα εδάφη του πατέρα του και τον τίτλο του πρίγκιπα του Σκουιλάτσε. Οι απόγονοι του Γοδεφρείδου εξουσίασαν τη μικροσκοπική πόλη Σκουιλάτσε μέχρι το 1735. Γενικά διοικούσαν μέσω κυβερνητών, αφού διέμεναν είτε στη Νάπολη, είτε στην Ισπανική Αυλή.
Αναπαραστάσεις στη λαϊκή κουλτούρα
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|Η Συζήτηση με την Αγία Αικατερίνη, έργο του [[Πιντουρίκκιο στα διαμερίσματα του Βοργία στο Βατικανό.]]
Ο Γοδεφρείδος και η Σάντσα γενικά πιστεύεται, ότι ήταν τα πρότυπα του νέου και της νέας στην τοιχογραφία Συζήτηση με την Αγία Αικατερίνη του Πιντουρίκκιο, όπου απεικονίζονται ως ερωτευμένο νεαρό ζευγάρι.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Βοργίες Κατηγορία:Ιταλοί πρίγκιπες Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ιταλικά (it)
Μπενεντίκτσον
Το ισλανδικό επίθετο Μπενεντίκτσον μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Ανδρέας Γεωργιάδης (αποσαφήνιση)
Το όνομα Ανδρέας Γεωργιάδης μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω άτομα:
Αλόντρα
Η Αλόντρα (Iσπανικά: Alondra) είναι τηλενουβέλα μεξικάνικης παραγωγής του 1995. Η ιστορία βασίζεται στην Κασσάνδρα που δημιουργήθηκε από την Γιολάντα Βάργας Ντούλτσε. Για προσωπικούς λόγους η Γιολάντα Βάργας Ντούλτσε αλλάξε το όνομα από Κασσάνδρα σε Αλόντρα προς τιμήν της εγγονής της Αλόντρα ντε λα Πάρρα. Στην Ελλάδα προβλήθηκε από το τηλεοπτικό σταθμό Star
Πρωταγωνιστούν Άνα Κολτσέρο, Ερνέστο Λαγουάρδια και Γκονσάλο Βέγα.
Πλοκή
Μετά το θάνατο της μητέρας της Αλόντρα, ο πατέρας της Μπαλντομέρο, ο οποίος αισθάνεται λυπημένος και μόνος, φέρνει την αδελφή του Λορέτα και τα δύο παιδιά της, την Μαρία Ελίσα και τον Ριγκομπέρτο να ζήσουν στο σπίτι του, ελπίζοντας ότι η Λορέτα θα αντικαταστήσει μια μέρα την μητέρα της Αλόντρα. Αλλά είναι ένα λάθος.
Η Λορέτα μισεί την Αλόντρα, η οποία της θυμίζει ότι η μητέρας της, τους χρησιμοποιείσαι για να γίνει ηθοποιός, και ότι στην οικογένεια του Μπαλντομέρο δεν έγινε ποτέ δεκτή. Τα χρόνια περνούν, και η Αλόντρα μεγαλώνει και ένα όμορφο, επαναστατικό κορίτσι, με πολύ ανεξάρτητες και προοδευτικές απόψεις για την εποχή εκείνη.
Προσπαθεί να την αναγκάσει να παντρευτεί έναν πλούσιο γέρο, ενώ η Μαρία Ελίσα είναι ερωτευμένη με έναν νεαρό αξιωματικό τον Ραούλ. Για να κάνει τα πράγματα χειρότερα, η Λορέτα φέρνει στο σπίτι, τον γιος της Ριγκομπέρτο, ένα κακό και φιλόδοξο άτομο, αφότου τον πέταξαν έξω από το ιεροδιδασκαλείο, για συνεχίσει τον βασανισμό της Αλόντρα και της Μαρία Ελίσα. Η Αλόντρα συναντά μια συνταξιούχο διάσημη τραγουδίστρια την Λετίσια ντελ Μπόσκε.
Η Λετίσια επηρεάζει και συμβουλεύει την Αλόντρα, να πάει στο ράντσο και να πει τα πάντα στον Μπαλντομέρο. Στο δρόμο για το ράντσο, η Αλόντρα συναντά τυχαία τον Μπρούνο. Ζουν μια πολύ παθιασμένη αγάπη, αλλά αργότερα ανακαλύπτει ότι ο ίδιος είναι παντρεμένος και έχει 2 παιδιά.
Όταν φτάνει στο ράντσο ανακαλύπτει ότι ο πατέρας της δεν πρόκειται να ξανά παντρευτεί για δεύτερη φορά. Απογοητευμένη που επιστρέφει στο σπίτι της, όπου διαπιστώνει ότι η Μαρία Ελίσα είναι επίσης αναστατωμένη, και είναι έγκυος και πιστεύει ότι ο Ραούλ την έχει εγκαταλείψει. τα δυο κορίτσια αποφασίζουν να πάνε στην Πόλη του Μεξικού να αναζητήσουν μια καλύτερη ζωή, την επιτυχία και την νέα αγάπη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικάνικες τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλενουβέλες
Φιλίπ-Ερνέστ Λεγκράν
Ο Φιλίπ-Ερνέστ Λεγκράν (Philippe-Ernest Legrand, 2 Σεπτεμβρίου 1866 – 1 Ιουλίου 1953) ήταν Γάλλος ελληνιστής - ιστορικός, φιλόλογος, επιγραφολόγος και αρχαιολόγος. Το μεγάλο έργο του υπήρξε η μετάφραση και επιμέλεια των Ιστοριών του Ηροδότου, που παραμένει έργο αναφοράς. Δεν πρέπει να συγχέεται με τον νεοελληνιστή Εμίλ Λεγκράν.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Λεγκράν γεννήθηκε στην κωμόπολη Σαιν-Ντουλσάρ της κεντρικής Γαλλίας και ήταν γιος του δικηγόρου εφετών Φελίξ Λεγκράν. Φοίτησε στην École Normale Supérieure από το 1885 μέχρι το 1888, ενώ πήρε και διδακτορικό το 1898. Μία από τις διατριβές του είχε ως θέμα τον Θεόκριτο, ενώ η συμπληρωματική διατριβή του, γραμμένη στη λατινική γλώσσα, είχε τίτλο Quo animo Graeci praesertim V° et VI° saeculis tum in vita privata tum in publicis rebus divinationem adhibuerint.
Δίδαξε στο Πανεπιστήμιο της Λυών από το 1891 έως το 1926. Το 1902 κατέλαβε την έδρα της Ελληνικής Φιλολογίας και Επιγραφολογίας και μετά, από το 1920, την έδρα της Ελληνικής Γλώσσας και Γραμματείας. Συνταξιοδοτήθηκε πρόωρα, το 1926, και εγκαταστάθηκε στον Πύργο του Κυλάν για να ασχοληθεί με την έκδοση του Ηροδότου.
Ο Φιλίπ-Ερνέστ Λεγκράν ήταν επίσης μέλος της Γαλλικής Σχολής Αθηνών από το 1888 μέχρι το 1891, καθώς και μέλος της Académie des Inscriptions et Belles-Lettres από το 1933 μέχρι τον θάνατό του.
Το έργο του
Εκτός από τον Ηρόδοτο, ο Φιλίπ-Ερνέστ Λεγκράν μελέτησε το έργο πολλών αρχαίων Ελλήνων ποιητών, όπως των βουκολικών. Ειδικός στην ιστορία της λογοτεχνίας, ενδιαφέρθηκε πολύ και για τον Μένανδρο (ο οποίος «ξανα-ανακαλύφθηκε» στις αρχές του of the century χάρη στους Παπύρους της Οξυρρύγχου), καθώς και για τη Νέα κωμωδία γενικότερα. Μερικοί από τους συγγραφείς με τους οποίους ασχολήθηκε είναι οι Σώφρων, Καλλίμαχος, Ηρώνδας, Λεωνίδας ο Ταραντίνος, ο ψευδο-Θεόκριτος, αλλά και οι Βίων ο Σμυρναίος, Μόσχος ο Συρακούσιος και Ιωάννης ο Χρυσόστομος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ιστορικοί Κατηγορία:Γάλλοι ελληνιστές Κατηγορία:Ελληνιστές επιγραφολόγοι Κατηγορία:Γάλλοι φιλόλογοι Κατηγορία:Ιστορικοί της λογοτεχνίας Κατηγορία:Απόφοιτοι της École Normale Supérieure Κατηγορία:Μέλη της Γαλλικής Σχολής Αθηνών
Αμερικανοκρατία
Η πολιτική του ιμπεριαλισμού θεωρείται συνήθως ότι ξεκίνησε στα τέλη του 19ου αιώνα, αν και ορισμένοι θεωρούν ότι η εδαφική επέκταση των ΗΠΑ σε βάρος των ιθαγενών Αμερικανών είναι αρκετά παρόμοια ώστε να αξίζει τον ίδιο όρο. Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών δεν έχει αναφερθεί ποτέ στα εδάφη της ως αυτοκρατορία, αλλά ορισμένοι σχολιαστές αναφέρονται σε αυτήν ως τέτοια, συμπεριλαμβανομένων των Μαξ Μπουτ, Άρθουρ Σλέσινγκερ και Νίαλ Φέργκιουσον. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν επίσης κατηγορηθεί για μετα-αποικιοκρατία, η οποία ορίζεται ως μια σύγχρονη μορφή ηγεμονίας, η οποία χρησιμοποιεί οικονομική παρά στρατιωτική δύναμη σε μια άτυπη αυτοκρατορία, και χρησιμοποιείται μερικές φορές ως συνώνυμο του σύγχρονου ιμπεριαλισμού.
Το ερώτημα αν οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να παρεμβαίνουν στις υποθέσεις ξένων χωρών έχει συζητηθεί στην εσωτερική πολιτική για όλη την ιστορία της χώρας. Οι αντίπαλοι επεσήμαναν την ιστορία της χώρας ως πρώην αποικίας που επαναστάτησε εναντίον ενός υπερπόντιου βασιλιά και τις αμερικανικές αξίες της δημοκρατίας, της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας. Οι υποστηρικτές των προέδρων που χαρακτηρίστηκαν ως αυτοκρατορικοί, συμπεριλαμβανομένων των Τζέιμς Μονρόε, Άντριου Τζάκσον, Ουίλλιαμ ΜακΚίνλεϊ, Θεόδωρος Ρούζβελτ και Ουίλιαμ Χάουαρντ Ταφτ, αιτιολόγησαν τις επεμβάσεις ή την κατάληψη διαφόρων χωρών επικαλούμενοι την ανάγκη προώθησης των αμερικανικών οικονομικών συμφερόντων (όπως το εμπόριο και η αποπληρωμή των χρεών), την αποτροπή της ευρωπαϊκής επέμβασης στην Αμερική (γνωστό ως Δόγμα Μονρόε) και τα οφέλη της διατήρησης της καλής τάξης σε όλο τον κόσμο.
Ακολούθησαν δόγματα (και μερικές φορές προτάθηκαν από την ίδια την κυβέρνηση των ΗΠΑ από την έναρξή της) όπως το Manifest Destiny, το Δόγμα Monroe, το συμπέρασμα Roosevelt, το Big Stick, το Wolfowitz, το National Security Doctrine κ.λπ. και γεγονότα όπως η κατάκτηση του η δύση, ο πόλεμος του Μεξικού, οι πόλεμοι της μπανάνας, ο πόλεμος Ισπανίας-Κουβανίας-κρατείας και, πιο πρόσφατα, ο πόλεμος του Βιετνάμ, ο αποκλεισμός των ΗΠΑ κατά της Κούβας, ο πόλεμος στο Αφγανιστάν κ.λπ. έχουν κάνει τον 'αμερικανικό ιμπεριαλισμό' έναν όρο αποδεκτό από το μεγαλύτερο μέρος της διεθνούς κοινότητας.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν παρέμβει στις εκλογές 45 ξένων χωρών και οργάνωσαν περισσότερες από 132 επεμβάσεις της CIA και στρατιωτικές επεμβάσεις σε όλο τον κόσμο από το 1890,
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιμπεριαλισμός Κατηγορία:Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Κατηγορία:Ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών
Μπερντ Λένο
Ο Μπερντ Λένο (Bernd Leno, 4 Μαρτίου 1992) είναι Γερμανός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως τερματοφύλακας στην Άρσεναλ και στην Εθνική Γερμανίας.
Σε συλλόγους
Η καριέρα του ξεκίνησε το 2009 από τη Στουτγκάρδη, όπου αγωνίστηκε στη δεύτερη ομάδα. Τον Αύγουστο 2011 δόθηκε δανεικός στη Μπάγερ Λεβερκούζεν και τον Νοέμβριο του 2011 έγινε παίκτης της ομάδας. Τον Ιούνιο του 2018 υπέγραψε στην Άρσεναλ έναντι 25 εκατομμυρίων.
Στην εθνική ομάδα
Κλήθηκε στο ρόστερ της εθνικής ομάδας το 2015 για τους αγώνες με την Ιρλανδία και τη Γεωργία στα προκριματικά του Euro του 2016. Ήταν στην αποστολή της ομάδας στο Euro του 2016. Επιπλέον, ήταν στο ρόστερ της ομάδας στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών του 2017, όπου η Γερμανία κατέκτησε το τρόπαιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάγερ Λεβερκούζεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦφΜ Στουτγκάρδη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ21 Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρσεναλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2017 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020
Αλμπέρτο Τζιλαρντίνο
Ο Αλμπέρτο Τζιλαρντίνο (Alberto Gilardino, 5 Ιουλίου 1982) είναι Ιταλός πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Μέχρι το 2013 ήταν διεθνής με την Εθνική Ιταλίας.
Σε συλλόγους
Η καριέρα του ξεκίνησε το 1999 στη Πιατσέντζα και έκτοτε έπαιξε σε διάφορες ιταλικές ομάδες. Το 2005 υπέγραψε στη Μίλαν, με την οποία κατέκτησε ένα Τσάμπιονς Λιγκ, ένα ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ και ένα Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων. Στη συνέχεια έπαιξε στη Φιορεντίνα, την Τζένοα και την Μπολόνια. Το 2014 υπέγραψε στην Κουανγκτσόου Έβεργκραντ, με την οποία κατέκτησε ένα πρωτάθλημα Κίνας. Μετά από έναν χρόνο, επέστρεψε στην Ιταλία και από το 2017 είναι παίκτης της Σπέτσια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπέτσια Κάλτσιο 1906 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μίλαν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πιατσέντζα Κάλτσιο 1919 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τζένοα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΣΣ Παλέρμο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπολόνια ΦΚ 1909 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φιορεντίνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2009 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2013 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Ιταλίας Κατηγορία:Ιταλοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αξίας της Ιταλικής Δημοκρατίας
Σγιουρ Ρέφσνταλ
Ο Σγιουρ Ρέφσνταλ (Sjur Refsdal, 30 Δεκεμβρίου 1935 – 29 Ιανουαρίου 2009) ήταν Νορβηγός αστρονόμος, και συγκεκριμένα αστροφυσικός, γεννημένος στο Όσλο. Είναι γνωστός κυρίως για τις πρωτοποριακές του έρευνες στο θέμα των βαρυτικών φακών, όπως των φακών Chang-Refsdal.
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1970 ο Ρέφσνταλ πήρε το διδακτορικό του από το Ινστιτούτο Θεωρητικής Αστροφυσικής του Πανεπιστημίου του Όσλο. Αργότερα το ίδιο έτος διορίσθηκε αστροφυσικός στο Αστεροσκοπείο του Αμβούργου, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 2001.
Το 1964 και το 1966 ο Ρέφσνταλ δημοσίευσε μία σειρά εργασιών πάνω στα αποτελέσματα και τις δυνητικές εφαρμογές των βαρυτικών φακών. Ειναι ιδιαιτέρως γνωστός για τη «Μέθοδο Refsdal», που περιγράφει έναν τρόπο υπολογισμού του ρυθμού διαστολής του Σύμπαντος (σταθερά του Χαμπλ) με τη χρήση των μετρούμενων χρονικών καθυστερήσεων στην άφιξη των φωτεινών ακτίνων ενός κβάζαρ που κάμπτονται από την παρουσία ενός βαρυτικού φακού. Αργότερα ο Νορβηγός αστροφυσικός άρχισε έρευνες πάνω στην αστρική εξέλιξη, αλλά επέστρεψε στους βαρυτικούς φακούς λίγο πριν από την πρώτη παρατηρησιακή ανακάλυψη ενός βαρυτικά εστιασμένου σώματος, του Δίδυμου Κβάζαρ.
Ο πρώτος βαρυτικά εστιασμένος υπερκαινοφανής αστέρας με πολλαπλά είδωλα που ανακαλύφθηκε ονομάσθηκε ανεπισήμως «Υπερκαινοφανής του Ρέφσνταλ» (SN Refsdal) προς τιμή του Σγιουρ Ρέφσνταλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νορβηγοί αστρονόμοι
Νικόλαος Λειβαδάρας
Ο Νικόλαος Λειβαδάρας γεννήθηκε στην Ερμούπολη το 1954 και είναι ιατρός αναισθησιολόγος, συγγραφέας και Δήμαρχος Σύρου - Ερμούπολης.
Αποκρυφισμός στο Ναζισμό
Ο συσχετισμός του ναζισμού με τον αποκρυφισμό εμφανίζεται σε ένα ευρύ φάσμα θεωριών, εικασιών και ερευνών σχετικά με την προέλευση του ναζισμού και την πιθανή σχέση του ναζισμού με αποκρυφιστικές παραδόσεις. Τέτοιες ιδέες έχουν ανθίσει ως μέρος της λαϊκής κουλτούρας τουλάχιστον από τις αρχές της δεκαετίας του 1940 (κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου απέκτησαν ανανεωμένη δημοτικότητα ξεκινώντας από τη δεκαετία του 1960. Τα βιβλία σχετικά με το θέμα περιλαμβάνουν το Morning of the Magicians (1960) και The Spear of Destiny (1972). Ο αποκρυφισμός στον ναζισμό έχει επίσης παρουσιαστεί σε πολλά ντοκιμαντέρ, ταινίες, μυθιστορήματα, κόμικς και άλλα φανταστικά μέσα. Αξιοσημείωτα παραδείγματα περιλαμβάνουν την ταινία Raiders of the Lost Ark (1981), τη σειρά βιντεοπαιχνιδιών Wolfenstein και τη σειρά κόμικ Hellboy (1993–σήμερα).
Ο ιστορικός Nicholas Goodrick-Clarke ανέλυσε το θέμα στο βιβλίο του The Occult Roots of Nazism το 1985 στο οποίο υποστήριξε ότι υπάρχουν στην πραγματικότητα δεσμοί μεταξύ ορισμένων ιδανικών της Αριοσοφίας και της ναζιστικής ιδεολογίας. Ανέλυσε επίσης τα προβλήματα των πολυάριθμων δημοφιλών βιβλίων αποκρυφιστικής ιστοριογραφίας που γράφτηκαν για το ζητημα του ναζιστικού αποκρυφισμού που υπάρχει σε πολλά βιβλία που «έχουν αναπαραστήσει το ναζιστικό φαινόμενο ως προϊόν απόκρυφης και δαιμονικής επιρροής». Τα περισσότερα από αυτά τα αξιολόγησε ως «συνταρακτικά και υπο-ερευνημένα».
Αριοσοφία
Το βιβλίο του ιστορικού Nicholas Goodrick-Clarke του 1985, The Occult Roots of Nazism, συζητά τη δυνατότητα σύνδεσης μεταξύ των ιδεών του αποκρυφισμού και εκείνων του ναζισμού. Το κύριο θέμα του βιβλίου είναι το ρατσιστικό-αποκρυφιστικό κίνημα της Αριοσοφίας, ένα βασικό σκέλος του εθνικιστικού εσωτερισμού στη Γερμανία και την Αυστρία κατά τη διάρκεια του 1800 και των αρχών του 1900. Εισάγει το έργο του ως «μια υπόγεια ιστορία, που ασχολείται με τους μύθους, τα σύμβολα και τις φαντασιώσεις που σχετίζονται με την ανάπτυξη αντιδραστικών, αυταρχικών και ναζιστικών μορφών σκέψης», υποστηρίζοντας ότι «οι φαντασιώσεις μπορούν να επιτύχουν μια αιτιώδη κατάσταση αφού θεσμοθετηθούν σε πεποιθήσεις, αξίες και κοινωνικές ομάδες».
Κατά άποψη του Goodrick-Clarke,   κίνημα των Αριοσοφιστών βασίστηκε στις προηγούμενες ιδέες του κινήματος Völkisch, μια παραδοσιακή, πανγερμανική απάντηση στην εκβιομηχάνιση και την αστικοποίηση, αλλά συνέδεσε τα προβλήματα του μοντερνισμού ειδικά με τις υποτιθέμενες κακοτεχνίες του Τεκτονισμού, ωστε του Καμπαλισμού και του Ροδοσταυρισμού. προκειμένου να «αποδείξει ότι ο σύγχρονος κόσμος βασιζόταν σε ψευδείς και κακές αρχές».Αριοσοφιστές «ιδέες και σύμβολα διηθήθηκαν σε αρκετές αντισημιτικές και εθνικιστικές ομάδες στην ύστερη Γουλιελμίνα της Γερμανίας, από την οποία προέκυψε το πρώιμο Ναζιστικό Κόμμα στο Μόναχο μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο». Επέδειξε δεσμούς μεταξύ δύο Αριοσοφιστών και του Χάινριχ Χίμλερ. <sup class="noprint Inline-Template" style="white-space:nowrap;">]
Σύγχρονη μυθολογία
Το Παράρτημα Ε του βιβλίου του Goodrick-Clarke τιτλοφορείται Η σύγχρονη μυθολογία του ναζιστικού αποκρυφισμού .Σε αυτό, δίνει μια άκρως κριτική άποψη για μεγάλο μέρος της λαϊκής βιβλιογραφίας για το θέμα. Σύμφωνα με τα λόγια του, αυτά τα βιβλία περιγράφουν τον Χίτλερ και τους Ναζί ως ελεγχόμενους από μια «κρυφή δύναμη… που χαρακτηρίζεται είτε ως μια ασύμμετρη οντότητα (π.χ. « μαύρες δυνάμεις », « αόρατες ιεραρχίες », « άγνωστοι ανώτεροι ») είτε ως μαγική ελίτ σε μια μακρινή εποχή ή μακρινή τοποθεσία». Αναφέρθηκε στους συγγραφείς αυτού του είδους ως « κρυπτοϊστορικούς ».
Σε έναν νέο πρόλογο για την έκδοση του 2004 του The Occult Roots of Nazism, ο Goodrick-Clarke σχολιάζει ότι το 1985, όταν πρωτοεμφανίστηκε το βιβλίο του, «η ναζιστική «μαύρη μαγεία» θεωρήθηκε ως θέμα για εντυπωσιακούς συγγραφείς που επιδιώκουν ισχυρές πωλήσεις». .
Στο έργο του Μαύρος Ήλιος του 2002, το οποίο αρχικά προοριζόταν να ανιχνεύσει την επιβίωση των απόκρυφων ναζιστικών θεμάτων στη μεταπολεμική περίοδο, ο Goodrick-Clarke θεώρησε απαραίτητο να επανεξετάσει το θέμα. Αφιερώνει ένα κεφάλαιο του βιβλίου στα «τα ναζιστικά μυστήρια», όπως δηλώνει το πεδίο του ναζιστικού αποκρυφισμού εκεί.
Άλλες αξιόπιστες περιλήψεις της εξέλιξης του είδους έχουν γραφτεί από Γερμανούς ιστορικούς. Η γερμανική έκδοση του The Occult Roots of Nazism περιλαμβάνει ένα δοκίμιο, "Nationalsozialismus und Okkultismus" ("Εθνικοσοσιαλισμός και Αποκρυφισμός"), το οποίο εντοπίζει στις απαρχές της υιοθεσιας για σκεψη για τον ναζιστικό αποκρυφισμό πίσω στις δημοσιεύσεις από τα τέλη της δεκαετίας του 1930 και το οποίο μεταφράστηκε στη συνέχεια από τον Goodrick-Clarke στα αγγλικά.
Ο Γερμανός ιστορικός Michael Rißmann έχει επίσης συμπεριλάβει μια μεγαλύτερη «δικαιολογία» για τον «Nationalsozialismus und Okkultismus» στο διάσημο βιβλίο του για τις θρησκευτικές πεποιθήσεις του Αδόλφου Χίτλερ.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, «μπορούσε κανείς πλέον να εντοπίσει ξεκάθαρα έναν μυστικισμό του ναζισμού».
Μια εντυπωσιακή και φανταχτερή παρουσίαση των μορφών και των συμβόλων \, «αποκομμένη από κάθε πολιτικό και ιστορικό πλαίσιο», κέρδισε έδαφος με θρίλερ, βιβλία μη μυθοπλασίας και ταινίες και διαπέρασε «το περιβάλλον της λαϊκής κουλτούρας ».
Ιστοριογραφία σχετικά με τις Απόκρυφες Ρίζες του Ναζισμού
Οι Απόκρυφες Ρίζες του Ναζισμού επαινούνται για την ειδική αντιμετώπιση των φανταστικών σύγχρονων απεικονίσεων του ναζιστικού αποκρυφισμού, καθώς και για την προσεκτική αντανάκλαση της κριτικής επιστημονικής εργασίας που βρίσκει συσχετισμούς μεταξύ της Αριοσοφίας και του ναζιστικού πρακτορείου. «Δεν πρέπει να παραπλανηθεί κανείς από τον τίτλο και να πιστέψει ότι ανήκει στη «μοντέρνα μυθολογία του ναζιστικού αποκρυφισμού», έναν κόσμο σατανικής φαντασίας που διαμελίστηκε πειστικά από τον συγγραφέα σε ένα Παράρτημα», αναφερόμενος στο το ποικίλο γραπτό, απεικονιζόμενο και παραγόμενο υλικό που εμβαθύνει στον ναζιστικό αποκρυφισμό χωρίς να παρέχει κανένα αξιόπιστο ή σχετικό στοιχείο. Αντίθετα, μέσα από το έργο του Goodrick-Clarke προκύπτουν αρκετές επιστημονικές κριτικές που αφορούν την αποκρυφιστική συνάφεια σε συνδυασμό με τις αριοσοφιστικές πρακτικές.
Ιστορικοί για παραδειγμα ο Martyn Housden και ο Jeremy Noakes επαινούν τον Goodrick-Clarke για την εξέταση της σχέσης αναμεσα των αριοσοφικών ιδεολογιών που έχουν τις ρίζες τους σε ορισμένους γερμανικούς πολιτισμούς και της πραγματικής δράσης της ναζιστικής ιεραρχίας. το πρόβλημα, όπως παρατηρεί ο Housden, έγκειται στην αποτελεσματικότητα αυτών των αριοσοφικών πρακτικών. Όπως παρατηρεί, «η πραγματική αξία αυτής της μελέτης, επομένως, έγκειται στην επίπονη αποσαφήνιση μιας εγγενώς συναρπαστικής υποκουλτούρας που βοήθησε να χρωματίσουμε παρά να προκαλέσουμε πτυχές του ναζισμού. Σε αυτό το πλαίσιο, μας αφήνει επίσης να συλλογιστούμε ένα κεντρικό ζήτημα: γιατί τελικά οι Αυστριακοί και οι Γερμανοί αποκρυφιστές, όπως και η ηγεσία των Ναζί, ήταν τόσο επιρρεπείς, όντως διακατεχόμενοι από, ούτως ή άλλως συγκεκριμένα επιθετικές ρατσιστικές πεποιθήσεις;» Ο Noakes συνεχίζει αυτή τη γενική σκέψη καταλήγοντας: «[Goodrick-Clarke] παρέχει όχι μόνο μια οριστική περιγραφή της επιρροής της Αριοσοφίας στον ναζισμό, ένα θέμα που είναι επιρρεπές στον εντυπωσιασμό, αλλά και συναρπαστικές γνώσεις για το πνευματικό κλίμα του τέλους του δέκατου ένατου και των αρχών. εικοστός αιώνας." Αυτές οι ανασκοπήσεις αντικατοπτρίζουν τα μεγαλύτερα διλήμματα στη ναζιστική αποκρυφιστική υποτροφία. Η διάκριση μεταξύ της πραγματικής αποτελεσματικότητας πιθανών αποκρυφιστικών πρακτικών από ναζί ηγέτες, του σκοπού αυτών των πρακτικών και των σύγχρονων αντιλήψεων και εφαρμογών του αποκρυφισμού σήμερα επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό την κατάλληλη γνώση γενικά για τη δημιουργία συνδέσεων μεταξύ εύλογων ναζιστικών αριοσοφικών πρακτικών και κραυγαλέα λαϊκού μύθου.