cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πάνος Παναγιωτόπουλος
Πολιτική σταδιοδρομία
Επίσης, έχει διατελέσει κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Ν.Δ. (Σεπτέμβριος 2007), εκπρόσωπος τύπου του κόμματος (Νοέμβριος 2009-Ιανουάριος 2011), υπεύθυνος του τομέα Εξωτερικής Πολιτικής της Ν.Δ. (Ιανουάριος 2011-Ιούνιος 2012).
Τον Ιούνιο του 2012 ανέλαβε υπουργός Εθνικής Άμυνας στην κυβέρνηση Αντώνη Σαμαρά, ενώ στις 25 Ιουνίου 2013 έγινε υπουργός Πολιτισμού, όπου παρέμεινε μέχρι τις 10 Ιουνίου 2014.
Στις εκλογικές αναμετρήσεις του 2015 απέτυχε να εκλεγεί. Ωστόσο, στις 6 Μαΐου 2019 ορκίστηκε βουλευτής, αντικαθιστώντας την Άννα-Μισέλ Ασημακοπούλου, η οποία παραιτήθηκε από βουλευτής.
Τον Μάιο του 2022, ανακοινώθηκε η δημιουργία της κίνησης Γαλάζιοι από τον Πάνο Παναγιωτόπουλο και τα άλλα πρώην στελέχη των κυβερνήσεων Κώστα Καραμανλή του 2004 και Αντώνη Σαμαρά του 2012 Σάββα Τσιτουρίδη, Αθανάσιο Γιαννόπουλο, Θανάση Σκορδά και Νίκο Νικολόπουλο, καθώς και τον πρώην Σύμβουλο Στρατηγικής του Καραμανλή, Νίκο Καραχάλιο.
Διακρίσεις
Έχει τιμηθεί με πολλά βραβεία και τιμητικές διακρίσεις. Μεταξύ αυτών, το βραβείο Ελληνικής Τηλεόρασης (1992), το βραβείο του Ιδρύματος Μπότση, το βραβείο της Ελληνικής Εταιρείας Χριστιανικών Γραμμάτων και η τιμητική διάκριση του Πανελληνίου Συνδέσμου Εφέδρων Ενόπλων Δυνάμεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εθνικής Άμυνας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Πολιτισμού και Αθλητισμού
Ένωση Σωματείων Εικαστικών Τεχνών
Η Ένωση Σωματείων Εικαστικών Τεχνών (ΕΣΕΤ) ήταν ένα συνδικαλιστικό όργανο που ιδρύθηκε από ορισμένα καλλιτεχνικά σωματεία του Μεσοπολέμου και δραστηριοποιήθηκε την περίοδο 1937-1940.
Η προεργασία συγκρότησης
Η διάσπαση του Συνδέσμου Ελλήνων Καλλιτεχνών (ΣΕΚ), που ήταν ο μόνος συλλογικός φορέας των εικαστικών καλλιτεχνών στην Ελλάδα, στις αρχές της δεκαετίας του ’30, με την ίδρυση του Σωματείου Ελλήνων Γλυπτών (το 1929) και την ανασύσταση της Ομάδας Τέχνη (το 1930), σηματοδότησε μια αλλαγή στη συντεχνιακή εκπροσώπηση των εικαστικών καλλιτεχνών. Ωστόσο, η διάσπαση σύντομα οδήγησε στην ανάγκη συνεννόησης των επιμέρους σωματείων. Οι σχετικές προσπάθειες για τη δημιουργία ενός συμβουλίου εκπροσώπων των σωματείων είχε δρομολογηθεί ήδη από το 1933. Επιπλέον, το 1934 ιδρύθηκε η Ένωσις Ελεύθεροι Καλλιτέχναι, το μόνο σωματείο του Μεσοπολέμου που είχε θέσει μεταξύ των ιδρυτικών του στόχων τη συγκρότηση μιας «συνομοσπονδίας» των καλλιτεχνικών σωματείων, και προς την κατεύθυνση αυτή κινήθηκε συστηματικά προσεγγίζοντας τα παλαιότερα (δηλαδή το Σύνδεσμο Ελλήνων Καλλιτεχνών, την Ομάδα Τέχνη και το Σωματείο Ελλήνων Γλυπτών).
Η ουσιαστική αφορμή που ανάγκασε τα ανταγωνιστικά μεταξύ τους σωματεία να έρθουν αρχικά σε συνεννόηση και, εντέλει, να ξεκινήσουν τις διαδικασίες για μια συστηματικότερη συνεργασία που θα οδηγούσε κατόπιν στην ίδρυση της Ένωσης Σωματείων Εικαστικών Τεχνών (ΕΣΕΤ) ήταν η διαδικασία προετοιμασίας της ελληνικής συμμετοχής στη Μπιενάλε της Βενετίας του 1936. Στον απόηχο των συγκρούσεων μεταξύ συνδικαλιστικών εκπροσώπων των εικαστικών δημιουργών και της κρατικής επιτροπής για τη Μπιενάλε, συγκροτήθηκε τον Φεβρουάριο του 1936 ένα άτυπο συμβούλιο αντιπροσώπων των τεσσάρων σωματείων με τη συμμετοχή των Δημήτριου Δήμα και Νικόλαου Γεωργαντή (εκ μέρους του ΣΕΚ), Θωμά Θωμόπουλου και Δημήτρη Περάκη (εκ μέρους του Σωματείου Ελλήνων Γλυπτών), Αντώνη Σώχου και Σπύρου Βασιλείου (εκ μέρους της Ομάδας Τέχνη), Μίκη Ματσάκη και Αλέξανδρου Κορογιαννάκη (εκ μέρους των Ελευθέρων Καλλιτεχνών). Σύντομα, το άτυπο αυτό συμβούλιο συμφώνησε και εισηγήθηκε τη συγκρότηση δευτεροβάθμιου συνδικαλιστικού οργάνου, που αρχικά είχε λάβει την ονομασία Ένωση Καλλιτεχνικών Σωματείων, ενώ οι σχετικές συζητήσεις στις γενικές συνελεύσεις των επιμέρους σωματείων είχαν ολοκληρωθεί τον Ιούνιο του 1936, οπότε εγκρίθηκε το καταστατικό της ΕΣΕΤ.
Ίδρυση
Το ιδρυτικό κείμενο και το καταστατικό της ΕΣΕΤ υπογράφτηκε στις 13 Ιανουαρίου του 1937. Στην Ένωση εκπροσωπούνταν όλα τα καλλιτεχνικά σωματεία που είχαν ιδρυθεί έως τότε, δηλαδή ο ΣΕΚ, το Σωματείο Γλυπτών, η Ομάδα Τέχνη, οι Ελεύθεροι Καλλιτέχνες καθώς και ο Σύνδεσμος Σκιτσογράφων. Σύντομα, το συμβούλιο της ΕΣΕΤ καλούνταν να αντιμετωπίσει κάθε συλλογικό ζήτημα που αφορούσε στα εικαστικά ζητήματα και ανέλαβε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στις διαβουλεύσεις μεταξύ Κράτους και καλλιτεχνών, σε μια περίοδο που το δικτατορικό καθεστώς του Μεταξά ξεκινούσε την εφαρμογή του πληθωρικού του προγράμματος για ενίσχυση των τεχνών. Άλλωστε, η ενίσχυση του ρόλου των σωματείων/επαγγελματικών ενώσεων αποτελούσε ζητούμενο και για το καθεστώς της 4ης Αυγούστου, που υιοθετώντας το παράδειγμα της φασιστικής Ιταλίας πίστευε πως με αυτόν τον τρόπο θα ήλεγχε καλύτερα την κοινωνία.
Δραστηριότητα και υπονόμευση
Τα πρώτα χρόνια, η ΕΣΕΤ είχε κατορθώσει να επιβληθεί ως το κυρίαρχο όργανο των εικαστικών καλλιτεχνών στην ολοένα και εντονότερη διασύνδεσή τους με τον κρατικό μηχανισμό, σε μια εποχή που το ίδιο το Κράτος επιχείρησε να επέμβει καθοριστικά στα καλλιτεχνικά ζητήματα. Μέλη του συμβουλίου της ΕΣΕΤ ανέλαβαν τη διοργάνωση της έκθεσης Καλών Τεχνών στο πλαίσιο της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης το 1937, η ΕΣΕΤ διοργάνωσε την έκθεση Τσεχοσλοβάκικης Χαρακτικής στην Αθήνα το 1938, ενώ μέλη της κρατούσαν σημαντικές θέσεις στις επιτροπές διοργάνωσης των κρατικών Πανελλήνιων Εκθέσεων του 1938 και του 1939.
Όμως, η πολιτική του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου, που είχε συντελέσει στην ίδρυση της ΕΣΕΤ, προκάλεσε επίσης την εμφάνιση μιας σειράς νεότερων καλλιτεχνικών ενώσεων που επεδίωξαν την ανεξάρτητη προς την ΕΣΕΤ δράση. Η πιο σημαντική από αυτές τις ενώσεις ήταν η Εταιρεία Ελλήνων Καλλιτεχνών. Η υπονόμευση της ΕΣΕΤ από τα καλλιτεχνικά σωματεία που ιδρύθηκαν στα τέλη της δεκαετίας του ’30, είχε σαν αποτέλεσμα να χάσει τον κυρίαρχο ρόλο της, καθώς οι φυγόκεντρες τάσεις των σωματείων που την απάρτιζαν, ενισχύθηκαν. Πολύ σύντομα, στα τέλη της δεκαετίας του ’30, η Ένωση ήταν κενό γράμμα.
Παρ’ όλα αυτά, η σύσταση και η δράση της ΕΣΕΤ υπήρξε σημαντικό μάθημα για την κοινότητα των Ελλήνων εικαστικών καλλιτεχνών. Η γνώση ότι ένα συλλογικό όργανο θα μπορούσε να εκπροσωπεί τον εικαστικό κόσμο απέναντι στο Κράτος, έχοντας διευρυμένο ρόλο έναντι των μικρότερων καλλιτεχνικών σωματείων, οδήγησε τα τελευταία, το 1944, στην αυτοδιάλυση και την ίδρυση ενός νέου ενιαίου, φορέα, του Καλλιτεχνικού Επαγγελματικού Επιμελητηρίου, που υπάρχει μέχρι σήμερα, με την ονομασία Επιμελητήριο Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος.
Βιβλιογραφία
Ευγένιος Δ. Ματθιόπουλος, Η συμμετοχή της Ελλάδας στην Μπιεννάλε της Βενετίας, 1934-1940, διδακτορική διατριβή, Ρέθυμνο 1996
Ευγένιος Δ. Ματθιόπουλος, «Από τον “Σύλλογο των Ωραίων Τεχνών” στους “Νέους Έλληνες Ρεαλιστές”: Καλλιτεχνικές Ομάδες και Οργανώσεις στην Ελλάδα (1882-1974)», στο: Μαρίνα Λαμπράκη-Πλάκα (επιμέλεια), ''Εθνική Πινακοθήκη 100 Χρόνια. Τέσσερις Αιώνες Ελληνικής Ζωγραφικής'', Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτσου, Αθήνα 1999
Σπύρος Μοσχονάς, Καλλιτεχνικά σωματεία και ομάδες τέχνης στο α’ μισό του εικοστού αιώνα, διδακτορική διατριβή, Αθήνα 2010
Παραπομπές
Κατηγορία:Τέχνες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνικές Επαγγελματικές Ενώσεις
Νταν Σπιτζ
Ο Νταν Σπιτζ (πλήρες όνομα "Daniel Alan Spitz", 28 Ιανουαρίου 1963) είναι Αμερικάνος κιθαρίστας της χέβι μέταλ μουσικής, γνωστός ως κιθαρίστας του συγκροτήματος Anthrax από το 1983 ως το 1995 και από το 2005 ως το 2007.
Βιογραφία
Ο Σπιτζ γεννήθηκε στην κομητεία Ρόκλαντ, προάστιο της Νέας Υόρκης, από γονείς εβραϊκής καταγωγής. Ο πατέρας του ήταν δικηγόρος και η μητέρα του καθηγήτρια λυκείου, ενώ ο αδελφός του ασχολήθηκε επίσης, με την μουσική, όντας μπασίστας για τα συγκροτήματα των White Lion και των Black Sabbath. Επηρεασμένος από τον αδελφό του, ο Σπιτζ ξεκίνησε να παίζει κιθάρα όταν ήταν μαθητής γυμνασίου και όταν πήγε στο κολέγιο, αποφάσισε να σταματήσει τις σπουδές του ένα χρόνο αργότερα για να ενταχθεί στους Anthrax.
Το 1995, ο Σπιτζ αποχώρησε από τους Anthrax, θέλοντας να μην συνεχίσει την μουσική του καριέρα. Παρακολούθησε εκπαιδευτικό πρόγραμμα ωρολογοποιίας και άνοιξε δικό του κατάστημα επιδιόρθωσης ωρολογίων.
Το 2000, προσηλυτίστηκε τον Χριστιανισμό και παντρεύτηκε την Κάντι Σπιτζ. Top 10 Born Again Christian's in Metal - The Gauntlet Τον Απρίλιο του 2005, οι Anthrax ανακοίνωσαν την επανένωση της σύνθεσης που είχε ηχογραφήσει το άλμπουμ "Among the Living" το 1987, με τον Σπιτζ στην σόλο κιθάρα. Περιόδευσαν σε όλο τον κόσμο και ηχογράφησαν το άλμπουμ "Alive 2". Μετά το τέλος της περιοδείας, ο Σπιτζ αποχώρησε και πάλι, δίνοντας την θέση του στον Ρομπ Κατζιάνο.
Τον Ιούνιο του 2009, ο Σπιτζ έπαθε καρδιακή προσβολή και αναγκάστηκε να υποβληθεί σε εγχείρηση τριπλού μπάι πας (bypass).
Την επόμενη χρονιά, σχημάτισε τους Red Lamb μαζί με τον τραγουδιστή Ντον Τσάφιν και τον κιμπορντίστα Κρις Βρένα, κυκλοφορώντας το ομώνυμο άλμπουμ σε παραγωγή του Ντέιβ Μαστέιν. Το άλμπουμ περιείχε το κομμάτι "Puzzle Box", το οποίο γυρίστηκε σε βίντεο κλιπ και αναφέρεται στον καθημερινό αγώνα μιας οικογένειας με αυτιστικά παιδιά.
Τα Χριστούγεννα του 2013, ο Σπιτζ συνελήφθη με την υποψία της επίθεσης κατά της συζύγου του, η οποία δήλωσε ότι έγινε παρεξήγηση και οι κατηγορίες αποσύρθηκαν. Τρεις μήνες αργότερα, το ζευγάρι αποφάσισε να χωρίσει.
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί κιθαρίστες Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Μέλη των Anthrax
Παγάνης
Ο Παγάνης ήταν Βυζαντινός στρατηγός επί αυτοκρατορίας Μιχαήλ Γ'. Το 866, όταν ο αυτοκράτορας όρισε συμβασιλέα τον Βασίλειο Α' τον Μακεδόνα, ήταν διοικητής του θέματος του Οψικίου. Στασίασε κατά του Βασιλείου κι έκαψε τα κτήματα των αυλικών που βρίσκονταν στην περιφέρειά του. Με το που ήρθε ο χειμώνας, οι οπαδοί του τον εγκατέλειψαν. Συνελήφθη και καταδικάστηκε σε εξορία αφού πρώτα του έβγαλαν και τα δύο μάτια και του έκοψαν τη μύτη.
Κατηγορία:Κυβερνήτες του θέματος Οψικίου Κατηγορία:Βυζαντινοί του 9ου αιώνα
Μήνη (ζωολογία)
Έτσι ονομάζεται, χαρακτηριστικά, η λευκή κηλίδα που φέρουν στο μέτωπο διάφορα ζώα. Η Μήνη αυτή προσδιόριζε παλιά και τη "ακρίβεια" των καθαρόαιμων ζώων (ίππων) ή την ακριβή συνέχεια του γένους των ζώων που έφεραν αυτή (ράτσες βοοειδών ή αιγών).
Κατηγορία:Ζωολογία
Καππαριά Άνδρου
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά της Άνδρου
Εθνική Αγίου Μαρίνου Κ-17 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου Κ-17 Ευρώπης Κατηγορία:Εθνική Αγίου Μαρίνου (ποδόσφαιρο)
Λευκάδια Ημαθίας
Τα Λευκάδια είναι οικισμός της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Ημαθίας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Τα Λευκάδια βρίσκονται στους βορειοανατολικούς πρόποδες του όρους Βέρμιο σε υψόμετρο 90 μέτρα. Απέχουν περίπου 9 χλμ. ΒΑ. από τη Νάουσα (έδρα του δήμου) και 88 χλμ. Δ. από την Θεσσαλονίκη (μέσω Γιαννιτσών). Ανατολικά είναι η Χαρίεσσα, βόρεια η Επισκοπή και νότια ο Κοπανός. Οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία ενώ υπάρχουν επίσης βιοτέχνες, ελεύθεροι επαγγελματίες, έμποροι και υπάλληλοι δημοσίου και ιδιωτικού τομέα. Πολιούχος ναός είναι η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής.
Νότια του χωριού, προς την κατεύθυνση του Κοπανού, βρίσκεται ο αρχαιολογικός χώρος της αρχαίας μακεδονικής πόλης Μιέζα ενώ στα ανατολικά, το 1877, ο Δανός αρχαιολόγος Carl Kinh ανακάλυψε τον μακεδονικό "Τάφο της Κρίσεως". Το 1942, ο Χαράλαμπος Μακαρώνας ανακάλυψε, στα δυτικά, τους τάφους του Λίσονα και του Καλλικλή ενώ το 1971 η Αικατερίνη Ρωμιοπώπου άνοιξε δυτικά τον "Τάφο των Ανθεμίων".
Διοικητικά - Πληθυσμιακά στοιχεία
Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Παραπομπές
Λευκαδια Λευκαδια
Οδηγός οπτικού δίσκου
μικρογραφία|300px|Ένας οδηγός CD-ROM Στους υπολογιστές ένας οδηγός οπτικού δίσκου (ΟΟΔ) είναι ένας οδηγός δίσκου που χρησιμοποιεί φως laser ή ηλεκτρομαγνητικά κύματα κοντά στο φάσμα του φωτός σαν μέρος της διαδικασίας ανάγνωσης και εγγραφής δεδομένων. Είναι μια περιφερειακή συσκευή, που αποθηκεύει δεδομένα σε οπτικούς δίσκους. Μερικοί οδηγοί μπορούν μόνο να διαβάσουν από δίσκους, αλλά συνήθως οι οδηγοί είναι και αναγνώστες και εγγραφείς. Η διαδικασία της εγγραφής σε οπτικό δίσκο καλείται και «κάψιμo».
Κοινά μέσα και τεχνολογίες είναι οι CD, DVD, και Blu-ray Disc.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέσα αποθήκευσης Κατηγορία:Υλικό υπολογιστών Κατηγορία:Οπτοηλεκτρονική Κατηγορία:Αποθηκευτικός χώρος ήχου
Εφημερίς (εφημερίδα Αθήνας)
Εφημερίς ονομαζόταν η πρώτη καθημερινή πολιτική εφημερίδα που κυκλοφόρησε στην Αθήνα, του νέου ελληνικού κράτους. Η «Εφημερίς», πρωτοκυκλοφόρησε τη Δευτέρα 1η Οκτωβρίου 1873 από τον Δημήτρη Κορομηλά. Η έκδοσή της έληξε το 1922. right|thumb|το φύλλο της 1ης Ιανουαρίου 1898 Τετρασέλιδο φύλλο, δίστηλο, μικρού σχήματος, αρχικά χωρίς πολιτική τοποθέτηση, δημοσίευε, εν αντιθέσει με τον υπόλοιπο τύπο της εποχής, ειδήσεις παρά άρθρα. Δημοσίευε επίσης τα πρακτικά της Βουλής, τηλεγραφήματα εμπορικά και πολιτικά, το δελτίο του χρηματιστηρίου, τις δημοσιεύσεις της Εφημερίδας της Κυβέρνησης σε περίληψη, τα τυχαία συμβάντα του αστυνομικού δελτίου, δικαστικό δελτίο, μετεωρολογικό δελτίο, πρόγραμμα θεάτρων, διαφημιστικές καταχωρήσεις, ποικίλες κοινωνικές ειδήσεις, και μικρές αγγελίες.
Η ιστορία της
Ο Δημήτρης Κορομηλάς (1850-1898) ήταν γιος του τυπογράφου και ιδιοκτήτη τυπογραφείου στην Αθήνα, του Ανδρέα Κορομηλά. Όταν κληρονόμησε την επιχείρηση από τον πατέρα του, υιοθέτησε τις σύγχρονες τυπογραφικές μεθόδους και μηχανές της εποχής του και προσέλαβε τον Κάρολο Μάισνερ ως τυπογράφο του προκειμένου να εκδώσει ''«…φύλλον τακτικώς και ευμεθόδως συντασσόμενον και καθ’ εκάστην εκδιδόμενον. Η «Εφημερίς» πρώτη θείσα τα θεμέλια της καθ’ ημέραν δημοσιογραφίας, δύναται να είπη αδιστάκτως ότι η εμφάνισή της υπήρξε γεγονός εν τη ιστορία του τύπου εν Ελλάδι.»'' Το 1873, που πρωτο-κυκλοφόρησε, αρχισυντάκτης ήταν ο Ιωάννης Καμπούρογλους και συντάκτες και συνεργάτες υπήρξαν σημαντικοί δημοσιογράφοι, λογοτέχνες και λόγιοι της εποχής.
Από τον επόμενο χρόνο όμως, το 1874 αρχίζει να παίρνει θέση στα πολιτικά γεγονότα της εποχής, πολεμώντας τον Δημήτρη Βούλγαρη, δημοσιεύοντας τα πρακτικά των δικών των εμπλεκομένων στα λεγόμενα «σιμωνιακά», σκάνδαλο που συγκλόνισε εκείνα τα χρόνια τη χώρα. Μάλιστα, τότε εξέδωσε και απογευματινό φύλλο, λόγω πληθώρας ύλης. Η πρωινή έκδοση περιλάμβανε τις εξελίξεις της δίκης, η δε απογευματινή, την καθιερωμένη ύλη της εφημερίδας.
Το 1881 αποχωρεί από την εφημερίδα ο Ιωάννης Καμπούρογλου λόγω διαφωνίας με τον Κορομηλά, και κινείται αυτόνομα, εκδίδοντας τη δική του «Νέα Εφημερίς».
Το 1886 αποχώρησε από τη διεύθυνση και ο ίδιος ο ιδρυτής της, ο Δημ. Κορομηλάς, τον οποίο διαδέχεται ο αδερφός του, Λάμπρος Κορομηλάς με αρχισυντάκτη τον Αριστομένη Βαλέτα. Τη δεκαετία του 1880 υποστήριξε αρχικά τον Χαρίλαο Τρικούπη για να εισχωρήσει στο στρατόπεδο του αντιπάλου του, από το 1887 και μετά.
Το 1888 αναλαμβάνει την έκδοση της εφημερίδας ο Αριστείδης Ρούκης, με αρχισυντάκτη τον Αγησίλαο Γιαννόπουλο, μετατρέποντας την σε απογευματινή. Μπαίνει και ο υπότιτλος «το αρχαιότατον των εν Ελλάδι ημερησίων φύλλων, ιδρυθέν το 1873», η τιμή ανεβαίνει στα 10 λεπτά το φύλλο, η ετήσια συνδρομή σε Αθήνα και επαρχίας ορίζεται στις 30 δραχμές. Τα γραφεία μεταφέρονται στην οδό Κολοκοτρώνη 15 στο κέντρο της πόλης. Το 1901 διακόπτεται η λειτουργία της.
Τη δεκαετία του 1890 υποστηρίζει το νέο τρίτο κόμμα του Δημητρίου Ράλλη ενώ το 1892 υποστηρίζει το «Εθνικό κόμμα» του Θεόδωρου Δηλιγιάννη. Από αυτή τη περίοδο χρονολογείται και η συνεργασία του λογοτέχνη Μπάμπη Άννινου, με τα χρονογραφήματά του στην εφημερίδα με τίτλο «Πινακίδες» καθώς και η δημοσίευση σε επιφυλλίδες των θεατρικών έργων του Δημήτρη Κορομηλά.
«Η Εφημερίς» επανεκδίδεται το 1912 από το Γιώργο Κορομηλά, και αρχισυντάκτη τον Γ. Ν. Βραχηνό το 1915 αναλαμβάνει ο Χ.Δ. Κορομηλάς με αρχισυντάκτη το Γ. Οικονομόπουλο και τέλος αναλαμβάνει την έκδοση ο Ηλίας Παπαπαύλου, υπό τη διεύθυνση του οποίου κλείνει οριστικά, το 1922. Η τιμή της εφημερίδας το 1921 είναι 5, 20 λεπτά. Η ετήσια συνδρομή Αθηνών 75 δρχ, η ετήσια εξωτερικού 125 δρχ.
Συνεργάτες της εφημερίδας υπήρξαν ο Αλ. Παπαδιαμάντης, που σαν αρθρογράφος και μεταφραστής το 1882 έπαιρνε 100 φράγκα μηνιαίο μισθό, ενώ το 1887 δημοσιεύει και το πρώτο-πρώτο του διήγημα ο Κωστής Παλαμάς, ο Ιωάννης Κονδυλάκης, ο Θεμιστοκλής Σοφούλης, ο Ανδρέας Καρκαβίτσας κ.α. Από τους συνεργάτες της εφημερίδας 11 διετέλεσαν υπουργοί και 6 πρωθυπουργοί
Τα πρωτότυπα φύλλα της εφημερίδος βρίσκονται στη Βιβλιοθήκη της Βουλής των Ελλήνων και στο αρχείο του Ε.Λ.ΙΑ.
Πηγές
Εγκυκλοπαίδεια του ελληνικού Τύπου 1784-1974. Ινστιτούτο νεοελληνικών μελετών. Εθνικό ίδρυμα ερευνών, 2008
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Αθήνα Κατηγορία:Πρώην εφημερίδες στην ελληνική γλώσσα Κατηγορία:Ιστορικές ελληνικές εφημερίδες
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1937-38
Α΄ κατηγορία
Μετείχαν 4 σύλλογοι και το πρωτάθλημα κατέκτησε ο Ολυμπιακός σχετικά εύκολα.
Βαθμολογία
* Ο ουραγός Άρης παρέμεινε στην κατηγορία, αφού επικράτησε στους αγώνες διαβάθμισης επί της πρωταθλήτριας Β΄ κατηγορίας Άμυνας Κοκκινιάς με 2-1, 1-0.
Β΄ κατηγορία
Στη Β΄ κατηγορία μετείχαν έξι σύλλογοι αλλά δεν είναι γνωστές οι αγωνιστικές λεπτομέρειες. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Άμυνα, ενώ τη δεύτερη θέση διεκδίκησαν η Προοδευτική και η Αθλητική Ένωσις Κωνσταντινουπολιτών.
Γ΄ κατηγορία
Στη Γ΄ κατηγορία μετείχαν οι υπόλοιποι σύλλογοι της ΕΠΣ Πειραιά αλλά δεν είναι γνωστές οι αγωνιστικές λεπτομέρειες.
Αναφορές
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Πειραιώς Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1937-1938
Εξπρεσιονισμός
Ο Εξπρεσιονισμός αποτελεί καλλιτεχνικό κίνημα της μοντέρνας τέχνης που αναπτύχθηκε στις αρχές του 20ού αιώνα, περίπου την περίοδο 1905-1940 και κυρίως στο χώρο της ζωγραφικής. Η κλασική φάση του εξπρεσιονιστικού κινήματος εξαπλώθηκε σε όλη την Ευρώπη. Το παράδειγμά του θα έδινε, αργότερα, υλικό στον Αφηρημένο Εξπρεσιονισμό και η επιρροή του θα γινόταν αισθητή για όλο τον υπόλοιπο αιώνα στη γερμανική τέχνη. Ήταν, επίσης, ένας σπουδαίος πρόδρομος για τους καλλιτέχνες του Νεο-Εξπρεσιονισμού της δεκαετίας του 1980.Βασικό χαρακτηριστικό των εξπρεσιονιστών καλλιτεχνών ήταν η τάση να παραμορφώνουν την πραγματικότητα στα έργα τους, αδιαφορώντας απέναντι σε μια πιστή και αντικειμενική αναπαράσταση της. Συχνά ο εξπρεσιονισμός διακρίνεται και από μια έντονη συναισθηματική αγωνία, χαρακτηριστικά μάλιστα μπορούμε να πούμε πως ελάχιστα εξπρεσιονιστικά έργα έχουν χαρούμενη διάθεση.
Ιστορία
Ο όρος εξπρεσιονισμός (expressionism, από τον λατινικό όρο expressio, -onis δηλαδή έκφραση) αποδίδεται στον Τσέχο ιστορικό τέχνης Antonin Matějček το 1910, ο οποίος χρησιμοποίησε τον όρο αυτό περισσότερο για να δηλώσει μια τάση αντίθετη στον Ιμπρεσιονισμό. Χαρακτηριστικά αναφέρει «...ένας Εξπρεσιονιστής επιθυμεί πάνω από όλα να εκφράσει τον εαυτό του». Αυτή η στάση του εξπρεσιονισμού ήταν ασφαλώς αντίθετη στις αξίες των ιμπρεσιονιστών, οι οποίοι επεδίωκαν μια αντικειμενική αναπαράσταση της πραγματικότητας.
Το ρεύμα του εξπρεσιονισμού αναπτύχθηκε κυρίως στη Γερμανία. Στην πραγματικότητα δεν υπήρξε ποτέ κάποια ενιαία οργανωμένη ομάδα καλλιτεχνών που να αυτοαποκαλούνταν Εξπρεσιονιστές αλλά περισσότερο μικρές ομάδες με κοινά χαρακτηριστικά και κυρίως οι ομάδες Blaue Reiter και Die Brücke με έδρα το Μόναχο και τη Δρέσδη αντίστοιχα. Οι εξπρεσιονιστές ζωγράφοι επηρεάστηκαν από διάφορους προγενέστερους ζωγράφους, μεταξύ των οποίων ο Βαν Γκόγκ και ο Μουνκ αλλά επίσης και από έργα της αφρικανικής τέχνης.
Θεωρείται πως οι εξπρεσιονιστές ήρθαν σε επαφή με το έργο των Φωβιστών στο Παρίσι. Τα δύο κινήματα διακρίνονται και από ένα κοινό χαρακτηριστικό στην τεχνική τους, συγκεκριμένα τη χρήση έντονων χρωμάτων και αντιθέσεων. Ωστόσο ενώ οι φωβιστές επεδίωκαν με αυτό το τρόπο να δημιουργήσουν όμορφες εικόνες, οι εξπρεσιονιστές στόχευαν στην πρόκληση βαθύτερων συναισθημάτων. Για τους Εξπρεσιονιστές, το χρώμα αποτελούσε ένα σημαντικό μέσο έκφρασης από μόνο του, χωρίς απαραίτητα την ανάγκη ενός αντικειμένου. Ο Καντίνσκυ ήταν από τις ηγετικές μορφές του Εξπρεσιονισμού που στήριξαν αυτή τη θέση και οδήγησαν σταδιακά στη διαμόρφωση της σύγχρονης αφηρημένης τέχνης.
Πέρα από τη ζωγραφική, ο εξπρεσιονισμός θεωρείται πως μπορεί να παρατηρηθεί και σε άλλες μορφές της τέχνης. Στη λογοτεχνία, τα μυθιστορήματα του Φραντς Κάφκα συχνά χαρακτηρίζονται εξπρεσιονιστικά, ενώ και στο γερμανικό θέατρο υπήρξε ένα εξπρεσιονιστικό κίνημα στις αρχές του 20ού αιώνα καθοδηγούμενο κυρίως από τους Γκέοργκ Κάιζερ (Georg Kaiser) και Ερνστ Τόλερ (Ernst Toller).
Στη μουσική, οι Άρνολντ Σένμπεργκ (Arnold Schoenberg), Άντον Βέμπερν (Anton Webern) και Άλμπαν Μπεργκ (Alban Berg), συνέθεσαν έργα που επίσης χαρακτηρίζονται εξπρεσιονιστικά. Αυτό που διαχωρίζει τα έργα τους, σε σχέση με τη μουσική των σύγχρονών τους, όπως για παράδειγμα του Μωρίς Ραβέλ ή του Ιγκόρ Στραβίνσκι, αποτελεί το γεγονός ότι ξέφυγαν από την παραδοσική τονική σύνθεση προσθέτοντας και μη-τονικά στοιχεία (atonal). Χαρακτηριστική ίσως εξπρεσιονιστική μουσική σύνθεση αποτελεί η όπερα Lulu του Άλμπαν Μπεργκ.
Ιδιαίτερα σημαντική ήταν η επίδραση του εξπρεσιονιστικού κινήματος στον κινηματογράφο και ειδικότερα στον γερμανικό. Ως πρώτες εξπρεσιονιστικές ταινίες θεωρούνται τα Το Εργαστήριο του Δρ. Καλιγκάρι (The Cabinet of Dr. Caligari, 1920) και Νοσφεράτου, μια συμφωνία τρόμου (Nosferatu, eine Symphonie des Grauens, 1922) των σκηνοθετών Ρόμπερτ Βίνε και Φρήντριχ Βίλεμ Μουρνάου αντίστοιχα. Οι ταινίες του γερμανικού εξπρεσιονισμού γυρίστηκαν ως επί το πλείστον με πενιχρά μέσα και η θεματολογία τους απείχε κατά πολύ από τις ρομαντικές ταινίες του Χόλιγουντ ή τις ταινίες δράσης της εποχής.
Νικόλαος Παγανάς
Ο Νικόλαος Παγανάς (1844 – 1907) ήταν Έλληνας μουσικός στο χώρο της εκκλησιαστικής μουσικής.
Βιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 11/2012 Κατηγορία:Μουσική-επέκταση
Πρώτη Βουλγαρική Αυτοκρατορία
Πρώτη Βουλγαρική Αυτοκρατορία είναι ο ιστοριογραφικός όρος για το χανάτο, που ιδρύθηκε από τους Πρωτοβούλγαρους περί το 681, όταν εγκαταστάθηκαν στα βορειοανατολικά Βαλκάνια, υπέταξαν ή εξεδίωξαν τους Βυζαντινούς και έκαναν συμμάχους τους τους Νότιους Σλάβους εποίκους. Εξελίχθηκε σε πριγκιπάτο το 864 και σε αυτοκρατορία περί το 913-927. Στο απόγειο της δύναμής της η Βουλγαρία εκτεινόταν από την Καμπή του Δούναβη (σήμερα σύνορα Ουγγαρίας-Σλοβακίας) μέχρι τη Μαύρη Θάλασσα και από τον Ποταμό Δνείπερο μέχρι την Αδριατική Θάλασσα. Καθώς το κράτος εδραίωσε τη θέση του στα Βαλκάνια, μπήκε σε μια μακραίωνη αλληλεπίδραση με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Η Βουλγαρία αναδείχθηκε σε κύριο ανταγωνιστή του Βυζαντίου προς βορράν του, με αποτέλεσμα αρκετούς πολέμους. Οι δύο δυνάμεις έζησαν επίσης περιόδους ειρήνης και συμμαχίας, ιδίως κατά τη Δεύτερη Αραβική πολιορκία της Κωνσταντινούπολης, όπου ο Βουλγαρικός στρατός έλυσε την πολιορκία και κατέστρεψε τον Αραβικό στρατό, αποτρέποντας έτσι μια Αραβική εισβολή στη Νοτιοανατολική Ευρώπη. Το Βυζάντιο άσκησε έντονη πολιτιστική επιρροή επί της Βουλγαρίας, που επίσης οδήγησε στην τελική υιοθέτηση του Χριστιανισμού το 864. Μετά τη διάλυση του Χαγανάτου των Αβάρων η χώρα επεξέτεινε τα εδάφη της βορειοδυτικά μέχρι την Παννονική Πεδιάδα. Αργότερα οι Βούλγαροι αντιμετώπισαν την προέλαση των Πετσενέγων και των Κουμάνων και πέτυχαν αποφασιστική νίκη επί των Ούγγρων, αναγκάζοντάς τους να εγκατασταθούν μόνιμα στην Παννονία.
Μετά την υιοθέτηση του Χριστιανισμού η Βουλγαρία έγινε το πολιτιστικό κέντρο της Σλαβικής Ευρώπης. Η ηγετική πολιτιστική θέση της εδραιώθηκε περαιτέρω με την εφεύρεση του Γλαγολιτικού και του Παλαιού Κυριλλικού αλφαβήτου λίγο αργότερα στην πρωτεύουσα Πρεσλάβα και η λογοτεχνία που παρήχθη στην Παλαιά Βουλγαρική άρχισε γρήγορα να διαδίδεται βορειότερα. Η Παλαιά Βουλγαρική έγινε η lingua franca στο μεγαλύτερο μέρος της Ανατολικής Ευρώπης και έγινε γνωστή ως Παλαιά Εκκλησιαστική Σλαβονική. Το 927 αναγνωρίσθηκε επίσημα το πλήρως ανεξάρτητο Βουλγαρικό Πατριαρχείο.
Μεταξύ του 7ου και του 10ου αιώνα οι Πρωτοβούλγαροι και άλλες φυλές της αυτοκρατορίας απορροφήθηκαν σταδιακά από τους πιο πολυάριθμους Σλάβους, υιοθετόντας μια Νότια Σλαβική γλώσσα. Από τα τέλη του 10ου αιώνα επικράτησε το όνομα Βούλγαροι και έγιναν μόνιμες ονομασίες για τον τοπικό πληθυσμό, τόσο στα γραπτά όσο και στην ομιλούμενη γλώσσα.
Η ανάπτυξη της Παλαιάς Εκκλησιαστικής Σλαβονικής γραφής και ανάγνωσης είχε ως αποτέλεσμα την αποτροπή της αφομοίωσης των Νότιων Σλάβων από τους γειτονικούς πολιτισμούς και συγχρόνως την ενίσχυση της δημιουργίας μιας διακριτής Βουλγαρικής ταυτότητας.
Ονοματολογία
Η Πρώτη Βουλγαρική Αυτοκρατορία έγινε γνωστή απλώς ως Βουλγαρία, μετά την αναγνώρισή της από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία το 681. Μερικοί ιστορικοί χρησιμοποιούν τους όρους Βουλγαρία του Δούναβη, Πρώτο Βουλγαρικό Κράτος ή Πρώτο Βουλγαρικό Τσαράτο (Αυτοκρατορία). Μεταξύ 681 και 864 η χώρα ήταν επίσης γνωστή ως Βουλγαρικό Χανάτο, ή Βουλγαρικό Χανάτο του Δούναβη, για να διαφοροποιείται από τη Βουλγαρία του Βόλγα, που αναδείχθηκε από άλλη Πρωτοβουλγαρική ομάδα. Κατά την αρχική της φάση η χώρα ονομαζόταν επίσης Βουλγαρικό κράτος ή Βουλγαρικό χαγανάτο. Μεταξύ 864 και 917/927 η χώρα ήταν γνωστή ως Πριγκιπάτο της Βουλγαρίας ή Κνιάζεστβο Μπουλγκάρια.
Σε αγγλόφωνες πηγές η χώρα είναι συχνά γνωστή ως Bulgarian Empire (Βουλγαρική Αυτοκρατορία).
Δημιουργημένη ως ένωση Πρωτοβουλγάρων κασι Σλάβων, για την αμοιβαία προστασίας τους έναντι της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στα νότια και των Αβάρων στα βορειοδυτικά, η Πρώτη Βουλγαρική Αυτοκρατορία διοικήθηκε σύμφωνα με την Πρωτοβουλγαρική παράδοση, με κεφαλή του κράτους ένα Χαν. Οι Σλάβοι διατήρησαν σημαντική αυτονομία και τελικά η γλώσσα και οι παραδόσεις τους διαμόρφωσαν το Βουλγαρικό πολιτισμό και η Βουλγαρία έγινε μια Σλαβική χώρα.
Ιστορικό πλαίσιο
Κατά την τελευταία περίοδο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας τα εδάφη της σημερινής Βουλγαρίας είχαν οργανωθεί σε αρκετές επαρχίες - Μικρά Σκυθία, Μοισία (Ανω και Κάτω), Θράκη, Μακεδονία (Πρώτη και Δεύτερη), Δακία (βόρεια του Δούναβη), Δαρδανία και Ροδόπη και είχε μικτό πληθυσμό εκρωμαϊσμένων Γετών και εξελληνισμένων Θρακών. Αρκετά διαδοχικά κύματα Σλαβικών μεταναστεύσεων τον 6ο και των αρχών του 7ου αιώνα κατέληξαν στο σχεδόν πλήρη εκσλαβισμό της περιοχής, τουλάχιστον γλωσσικά.
Πρωτοβούλγαροι
Οι Πρωτοβούλγαροι περιελάμβαναν επίσης τις φυλές των Ονογούρων, Ουτιγούρων και Κυτριγούρων. Μεταξύ 630 και 635 ο Χαν Κούβρατος κατάφερε να ενώσει τις κύριες Πρωτοβουλγαρικές φυλές, δημιουργώντας μια πανίσχυρη ομοσπονδία ονομαζόμενη Παλαιά Μεγάλη Βουλγαρία, γνωστή επίσης ως Ονογουρία. Υπό την ισχυρή πίεση των Χαζάρων η Παλαιά Μεγάλη Βουλγαρία καταλύθηκε το 668. Στη συνέχεια ο Χαν Ασπαρούχ αποχώρησε για να αναζητήσει ασφαλές καταφύγιο. Είναι δύσκολο να εκτιμηθεί ο αριθμός των Πρωτοβούλγαρων του Ασπαρούχ, ο Ζλατάρσκι (Βούλγαρος ιστορικός) υποθέτει ότι ο αριθμός τους δεν ήταν μεγάλος, αντίθετα ο Ράνσιμαν θεωρεί ότι η φυλή πρέπει να είχε σημαντικό μέγεθος. Το 680, μετά τη Μάχη του Ονγκάλ, ο Ασπαρούχ ίδρυσε την Πρώτη Βουλγαρική Αυτοκρατορία, νότια του Δούναβη σε Βυζαντινό έδαφος. Αναγνωρίσθηκε επίσημα ως ανεξάρτητο κράτος από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία το 681.
Σχηματισμός της Βουλγαρικής εθνότητας
Είναι πολύ πιθανό ότι οι αρχικοί Πρωτοβούλγαροι ήταν πολύ λιγότεροι από το σλαβικό πληθυσμό, εν μέσω του οποίου εγκαταστάθηκαν. Μεταξύ του 7ου και του 10ου αιώνα σταδιακά απορροφήθηκαν από τους Σλάβους, υιοθετόντας μια Νότια Σλαβική γλώσσα και προσηλυτιζόμενοι στο Χριστιανισμό (του Βυζαντινού τυπικού) υπό το Βόρι Α΄ της Βουλγαρίας το 864. Οι σύγχρονοι Βούλγαροι κατά κανόνα θεωρούνται Νότιας Σλαβικής καταγωγής. Εντούτοις οι Σλάβοι ήταν μία μόνο από τις κοινότητες που βρίσκονταν στην περιοχή που καταλήφθηκε από τους Πρωτοβούλγαρους, οι ίδιοι όντας πρόσφατοι μετανάστες στα Βαλκάνια. Αρκετοί άλλοι λαοί απορροφήθηκαν τελικά στη νέα εθνότητα. Εκείνη την περίοδο η διαδικασία της απορρόφησης των υπολειμμάτων του Θρακορωμαϊκού πληθυσμού ήταν ήδη σημαντική στη διαμόρφωση αυτής της νέας εθνοτικής ομάδας. Το νέο ενιαίας ταυτότητας εθνος θα συνεχίσει να προσδιορίζεται ως Βουλγαρικό και θα επικυρώσει το ομώνυμο κράτος ως δικό του. Οι σύγχρονοι Βούλγαροι συνεχίζουν να τιμούν το αρχικό μη Σλαβικό Πρωτοβουλγαρικό κράτος και τους Θράκες προγόνους, ενώ την ίδια στιγμή ασπάζονται μια Σλαβική ταυτότητα.
Ιδρυση μιας σταθερής βάσης στα Βαλκάνια
Μετά την αποφασιστική νίκη στην Ονγκάλα το 680 οι στρατιές των Πρωτοβουλγάρων και των Σλάβων προέλασαν στα νότια του Αίμου, νικώντας πάλι τους Βυζαντινούς, που υποχρεώθηκαν τότε να υπογράψουν μια ταπεινωτική συνθήκη, που αναγνώριζε την ίδρυση ενός νέου κράτους στα σύνορα της Αυτοκρατορίας. Επρεπε επίσης να πληρώνουν ετήσιο φόρο στη Βουλγαρία. Την ίδια στιγμή συνεχιζόταν στην ανατολή ο πόλεμος με τους Χαζάρους και το 700 ο Χαν Ασπαρούχ έχασε τη ζωή του σε μάχη εναντίον τους. Οι Πρωτοβούλγαροι έχασαν τα εδάφη στα ανατολικά του Δνείστερου Ποταμού, αλλά κατόρθωσαν να διατηρήσουν εκείνα στα δυτικά του. Οι Πρωτοβούλγαροι και οι Σλάβοι υπέγραψαν μια συνθήκη σύμφωνα με την οποία αρχηγός του κράτους έγινε ο Χαν των Πρωτοβουλγάρων, που είχε επίσης την υποχρέωση να υπερασπίζεται τη χώρα έναντι των Βυζαντινών, ενώ οι Σλάβοι ηγέτες κέρδισαν σημαντική αυτονομία και έπρεπε να προστατεύουν τα βόρεια σύνορα κατά μήκος των Καρπαθίων Ορέων έναντι των Αβάρων.
Ο διάδοχος του Χαν Ασπαρούχ, Χαν Τέρβελ βοήθησε τον εκθρονισμένο Βυζαντινό Αυτοκράτορα Ιουστινιανό Β´ να ανακτήσει το θρόνο του το 705. Ως αντάλλαγμα του δόθηκε η περιοχή Ζαγόρια στη Βόρεια Θράκη, που ήταν η πρώτη επέκταση της χώρας νοτίως του Αίμου. Εντούτοις τρία χρόνια αργότερα ο Ιουστινιανός προσπάθησε να την ανακτήσει με τη βία, αλλά ηττήθηκε στην Αγχίαλο. Το 716 ο Χαν Τέρβελ υπέγραψε με το Βυζάντιο μια σημαντική συνθήκη. Κατά την Πολιορκία της Κωνσταντινούπολης το 717-18 έστειλε 50.000 στρατό να βοηθήσουν την πολιορκημένη πόλη. Στην αποφασιστική μάχη οι Βούλγαροι κατέσφαξαν περ'ιπου 30.000 Άραβες και ο Χαν Τέρβελ ονομάστηκε Σωτήρας της Ευρώπης από τους συγχρόνους του.
Εσωτερική αστάθεια και αγώνας για επιβίωση
Ο Χαν Σεβάριδης, τελευταίος γόνος των Ντούλο (δυναστεία των Πρωτοβουλγάρων), πέθανε το 753. Με το θάνατό του το Χανάτο περιέπεσε σε μακρά πολιτική κρίση, κατά την οποία η νεαρή χώρα βρέθηκε στο χείλος της καταστροφής. Επί μόλις δεκαπέντε χρόνια κυβέρνησαν επτά Χαν, που όλοι δολοφονήθηκαν. Υπήρχαν δύο βασικές παρατάξεις : μερικοί ευγενείς ήθελαν ασυμβίβαστο πολεμο κατά των Βυζαντινών, ενώ άλλοι επεδίωκαν ειρηνική διευθέτηση της σύγκρουσης. Της αστάθειας αυτής επωφελήθηκε ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Ε΄ (745–775), που εξαπέλυσε εννέα μεγάλες εκστρατείες αποσκοπώντας στην εξάλειψη της Βουλγαρίας. Το 763 νίκησε το Βούλγαρο Χαν Τέλετς στην Αγχίαλο, αλλά οι Βυζαντινοί δεν κατόρθωσαν να προχωρήσουν βορειότερα. Το 775 ο Χαν Τέλεριγκ εξαπάτησε τον Κωνσταντίνο ώστε να του αποκαλύψει τους πιστούς του μέσα στη Βουλγαρική αυλή και στη συνέχεια εξετέλεσε όλους τους Βυζαντινούς κατασκόπους στην πρωτεύουσα Πλίσκα. Επί του διαδόχου του, Χαν Κάρνταμ, ο πόλεμος έλαβε ευνοϊκή τροπή μετά τη μεγάλη νίκη στη Μάχη των Μαρκελλών το 792. Οι Βυζαντινοί ηττήθηκαν ολοκληρωτικά και αναγκάστηκαν, για μια ακόμη φορά, να πληρώνουν φόρο στους Χαν. Αποτέλεσμα της νίκης ήταν η κρίση τελικά να ξεπεραστεί και η Βουλγαρία να μπει στο νέο αιώνα σταθερή, ισχυρότερη και ενωμένη.
Εδαφική επέκταση
Υπό το μεγάλο Χαν Κρούμο (803–814), γνωστό επίσης και ως Keanus Magnus, η Βουλγαρία επεκτάθηκε προς τα νότια και τα βορειοδυτικά, καταλαμβάνοντας τα εδάφη μεταξύ του μέσου Δούναβη και της Μολδαβίας, όλη την έκταση της σημερινής Ρουμανίας, τη Σόφια το 809 και την Αδριανούπολη το 813, απειλώντας την ίδια την Κωνσταντινούπολη. Μεταξύ 804 και 806 οι Βουλγαρικές στρατιές εξάλειψαν τελείως το Χανάτο των Αβάρων, δημιουργώντας΄έτσι σύνορα με τη Φραγκική Αυτοκρατορία κατά μήκος του μέσου Δούναβη. Το 811 ένας μεγάλος Βυζαντινός στρατός υπέστη αποφασιστική ήττα στη μάχη της Πλίσκας. Ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Νικηφόρος Α´ σφαγιάστηκε, όπως και το μεγαλύτερο μέρος του στρατεύματός του, και το κρανίο του χρησιμοποιήθηκε ως κούπα οινοποσίας. Ο Κρούμος ανέλαβε αμέσως την πρωτοβουλία και μετέφερε τον πόλεμο προς τη Θράκη, νικώντας τους Βυζαντινούς στη μάχη της Βερσινικίας το 813. Μετά από μία δόλια απόπειρα των Βυζαντινών να δολοφονήσουν τον Κρούμο κατά τη διάρκεια διαπραγματεύσεων εκείνος λεηλάτησε όλη τη Θράκη, κατέλαβε την Αδριανούπολη και μετεγκατέστησε τους 10.000 κατοίκους της στην "πέραν του Δούναβη Βουλγαρία". Εκανε τεράστια προετοιμασία για να καταλάβει την Κωνσταντινούπολη : κατασκευάσθηκαν 5000 άμαξες με σιδερένια επένδυση για να μεταφέρουν τον πολιορκητικό εξοπλισμό και οι Βυζαντινοί ζήτησαν βοήθεια ακόμη και από το Φράγκο Αυτοκράτορα Λουδοβίκο τον Ευσεβή. Λόγω όμως του αιφνίδιου θανάτου του μεγάλου Χαν η εκστρατεία δεν ξεκίνησε ποτέ. Ο Χαν Κρούμος εφάρμοσε νομικές μεταρρυθμίσεις, καθιερώνοντας κοινούς κανόνες και ποινές για όλους τους λαούς που ζούσαν μέσα στα όρια της χώρας, σκοπεύοντας να μειώσει τη φτώχεια και να ενισχύσει τους κοινωνικούς δεσμούς στο τεράστιο διευρυμένο κράτος του.
Ο Χαν Ομουρτάγ (814–831) συνήψε 30-ετή συνθήκη ειρήνης με τους Βυζαντινούς επιτρέποντας έτσι και στις δύο χώρες να αποκαταστήσουν τις οικονομίες και τα οικονομικά τους μετά τις αιματηρές συγκρούσεις της πρώτης δεκαετίας του αιώνα. Τα βορειοδυτικά σύνορα με τη Φραγκική Αυτοκρατορία διευθετήθηκαν οριστικά κατά μήκος του μέσου Δούναβη το 827. Στην πρωτεύουσα Πλίσκα πραγματοποιήθηκε εκτεταμένη ανοικοδόμηση, περιλαμβάνοντας την κατασκευή μεγαλοπρεπών ανακτόρων, ειδωλολατρικών ναών, κατοικίας του ηγεμόνα, φρουρίου, ακρόπολης, δικτύου ύδρευσης και λουτρών, κυρίως από πέτρα και τούβλα.
Κατά τη σύντομη βασιλεία του Χαν Μαλαμίρ (831–836) ενσωματώθηκε στη χώρα η σημαντική πόλη της Φιλιππούπολης. Υπό το Χαν Πρεσιάν (836–852) οι Βούλγαροι κατέλαβαν ένα μέρος της Βόρειας Μακεδονίας. Οι Βυζαντινοί δεν αναφέρουν κάποια αντίσταση στη Βουλγαρική επέκταση στη Βόρεια Μακεδονία, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι αυτή ήταν σε μεγάλο βαθμό ειρηνική. Μεταξύ 839 και 842 διεξήγαν πόλεμο κατά των Σέρβων αλλά χωρίς αποτέλεσμα.
Η Βουλγαρία υπό το Βόρι Α΄
Η βασιλεία του Βόρι Α΄ (852–889) ξεκίνησε με πολλές αντιξοότητες. Επί δέκα χρόνια η χώρα πολεμούσε εναντίον της Βυζαντινής και της Ανατολικής Φραγκικής Αυτοκρατορίας, της Μεγάλης Μοραβίας, των Κροατών και των Σέρβων σχηματίζοντας διάφορες ανεπιτυχείς συμμαχίες και αλλάζοντας πλευρά. Τον Αύγουστο του 863 υπήρξε μια 40ήμερη περίοδος σεισμών και η χρονιά ήταν με μειωμένη παραγωγή, πράγμα που προκάλεσε λιμό σεόλη τη χώρα. Για να συμπληρωθεί το κακό υπήρξε και μια επιδρομή ακρίδων.
Εκχριστιανισμός
Το 863 οι Βυζαντινοί υπό το Μιχαήλ Γ΄ εισέβαλαν στη Βουλγαρία, υποπτευόμενοι ότι ο Χαν Βόρις Α΄ ετοιμαζόταν να δεχθεί το Χριστιανισμό σύμφωνα με το Δυτικό τυπικό. Με την είδηση της εισβολής ο Βόρις άρχισε διαπραγματεύσεις για ειρήνη. Οι Βυζαντινοί επέστρεψαν μερικά εδάφη στη Μακεδονία και η μόνη τους απαίτηση ήταν να δεχθεί το Χριστιανισμό από την Κωνσταντινούπολη και όχι από τη Ρώμη. Ο Χαν Βόρις συμφώνησε με αυτό τον όρο και βαπτίσθηκε το Σεπτέμβριο του 865, παίρνοντας το όνομα του αναδόχου του, Βυζαντινού Αυτοκράτορα Μιχαήλ, και έγινε Βόρις-Μιχαήλ. Ο ειδωλολατρικός τίτλος "Χαν" καταργήθηκε και αντικαταστάθηκε από τον τίτλο "Κνυάζ". Η αιτία όμως για τον προσηλυτισμό στο Χριστιανισμό δεν ήταν η Βυζαντινή εισβολή. Στην πραγματικότητα ο Βούλγαρος ηγέτης ήταν διορατικός και προέβλεπε ότι η εισαγωγή μιας μόνο θρησκείας θα ολοκλήρωνε την ενοποίηση του αναδυόμενου βουλγαρικού έθνους, που ήταν ακόμη διαιρεμένο σε θρησκευτική βάση. Ηξερε επίσης ότι το κράτος του δεν ήταν απολύτως σεβαστό από τη Χριστιανική Ευρώπη και οι συνθήκες του θα μπορούσαν να αγνοηθούν από άλλους συνυπογράφοντες σε θρησκευτική βάση.
Σκοπός των Βυζαντινών ήταν να πετύχουν με την ειρήνη ότι δεν κατάφεραν με δύο αιώνες πολέμων : να απορροφήσουν αργά τη Βουλγαρία μέσω της Χριστιανικής θρησκείας και να τη μετατρέψουν σε κράτος-δορυφόρο, καθώς φυσικά τα υψηλότερα αξιώματα στη νεοϊδρυμένη Βουλγαρική Εκκλησία επρόκειτο να καταληφθούν από Βυζαντινούς που κήρυτταν στην Ελληνική γλώσσα. Ο Κνυάζ Βόρις Α΄ το γνώριζε αυτό πολύ καλά και όταν η Κωνσταντινούπολη αρνήθηκε να παραχωρήσει αυτονομία στη Βουλγαρική Εκκλησία  το 866, έστειλε αντιπροσωπεία στη Ρώμη, εκδηλώνοντας την επιθυμία του να δεχθεί το Χριστιανισμό σύμφωνα με το Δυτικό τυπικό, μαζί με 115 ερωτήματα προς τον Πάπα Νικόλαο Α΄. Ο Βούλγαρος ηγέτης επιθυμούσε να επωφεληθεί του ανταγωνισμού μεταξύ των Εκκλησιών Ρώμης και Κωνσταντινούπολης, καθώς βασικός του στόχος ήταν η ίδρυση μιας ανεξάρτητης Βουλγαρικής Εκκλησίας, για να εμποδίσει τόσο τους Βυζαντινούς όσο και τους Καθολικούς να ασκούν επιρροή στα εδάφη του μέσω της θρησκείας. οι λεπτομερείς απαντήσεις του Πάπα στα ερωτήματα του Βόρι παραδόθηκαν από δύο επισκόπους επικεφαλής μιας ιεραποστολής, που σκοπό είχε να διευκολύνει τον προσηλυτισμό του Βουλγαρικού λαού. Εντούτοις ο Νικόλαος Α΄ και ο διάδοχός του Πάπας Αδριανός Β΄ αρνήθηκαν επίσης να αναγνωρίσουν μια αυτόνομη Βουλγαρική Εκκλησία, πράγμα που ψύχρανε τις σχέσεις μεταξύ των δύο πλευρών, αλλά η στροφή της Βουλγαρίας προς τη Ρώμη έκανε τους Βυζαντινούς πολύ πιο διαλλακτικούς. Το 870 στην Τέταρτη Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης η Βουλγαρική Εκκλησία αναγνωρίσθηκε ως Αυτόνομη Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία υπό την ανώτατη διεύθυνση του Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης. Υπήρξε η πρώτη επίσημα αποδεκτή Εκκλησία, πέραν των Εκκλησιών Ρώμης και Κωνσταντινούπολης. Τελικά το 893 η Παλαιά Βουλγαρική έγινε η τρίτη επίσημη που αναγνωρίσθηκε από τις Εκκλησίες και χρησιμοποιείτο στις λειτουργίες και στη Χριστιανική φιλολογία.
Μετά την υιοθέτηση του Χριστιανισμού η χώρα διατήρησε πολλούς θεσμούς του ειδωλολατρικού κράτους των Πρωτοβουλγάρων.
Δημιουργία του Σλαβικού Συστήματος Γραφής
Αν και ο Βούλγαρος Κνυάζ πέτυχε να εξασφαλίσει μια αυτόνομη Εκκλησία, ο ανώτερος κλήρος και τα θεολογικά βιβλία της ήταν ακόμη Ελληνικά, πράγμα που εμπόδιζε τις προσπάθειες να προσηλυτισθεί ο λαός στη νέα θρησκεία. Μεταξύ 860 και 863 οι Βυζαντινοί μοναχοί Ελληνικής καταγωγής Άγιοι Κύριλλος και Μεθόδιος δημιούργησαν το Γλαγολιτικό αλφάβητο, το πρώτο Σλαβικό αλφάβητο με εντολή του Βυζαντινού Αυτοκράτορα με σκοπό να προσηλυτίσει τη Μεγάλη Μοραβία στον Ορθόδοξο Χριστιανισμό. Εντούτοις αυτές οι προσπάθειες απέτυχαν κι το 866 οι μαθητές τους Κλήμης της Οχρίδας, Ναούμ της Πρεσλάβας και Αγγελάριος, που εκδιώχηκαν από τη Μεγάλη Μοραβία, έφθασαν στη Βουλγαρία και έγιναν θερμά δεκτοί από το Βόρι Α΄. Ο Βούλγαρος Κνυάζ ανέθεσε στους μαθητές τη δημιουργία δύο θεολογικών ακσδημιών, όπου ο μελλοντικός Βουλγαρικός κλήρος επρόκειτο να εκπαιδευθεί στην τοπική γλώσσα. Ο Κλήμης εστάλη στην Οχρίδα  στη Νοτιοδυτική Βουλγαρία, όπου δίδαξε 3500 μαθητές μεταξύ 886 και 893. Ο Ναούμ ίδρυσε τη φιλολογική σχολή στην πρωτεύουσα Πλίσκα, που αργότερα μεταφέρθηκε στη νέα πρωτεύουσα Πρεσλάβα. Κατά τη Σύνοδο της Πρεσλάβας το 893 η Βουλγαρία υιοθέτησε το Γλαγολιτικό αλφάβητο και την Παλαιά Εκκλησιαστική Σλαβονική (Παλαιά Βουλγαρική) γλώσσα ως επίσημη γλώσσα της εκλησίας και του κράτους και έδιωξε το Βυζαντινό κλήρο. Στις αρχές του 10ου αιώνα στη Φιλολογική σχολή της Πρεσλάβας δημιουργήθηκε η Κυριλλική γραφή.
Η Χρυσή Εποχή
Στο τέλος του 9ου κστις αρχές του 10ου αιώνα η Βουλγαρία εκτεινόταν στην Ήπειρο και τη Θεσσαλία στο Νότο, στη Βοσνία στη Δύση και έλεγχε το σύνολο της σημερινής Ρουμανίας και της Ανατολικής Ουγγαρίας στο Βορρά. Το Σερβικό κράτος δημιουργήθηκε στα μέσα του 10ου αιώνα ως αντίδραση στη Βουλγαρική επέκταση δυτικά του Μοράβα. Εναλλάσσοντας συμμαχίες με Βουλγαρία και Βυζαντινούς, οι σέρβοι ηγέτες αντιστάθηκαν με επιτυχία σε αρκετές Βουλγαρικές εισβολές με χρι το 924, οπότε υποτάχθηκαν πλήρως στο στρατηγό και πιθανόν κόμη της Σόφιας Μαρμάις. Υπό τον Τσάρο Συμεών Α΄ (Συμεών το Μέγα), που είχε σπουδάσει στην Κωνσταντινούπολη η Βουλγαρία έγινε πάλι σοβαρή απειλή για τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και έφθασε στη μέγιστη εδαφική της επέκταση. Ο Συμεών Α΄ ήλπιζε να καταλάβει την Κωνσταντινούπολη και διεξήγε σειρά πολέμων με τους Βυζαντινούς σε όλη τη μακρά βασιλεία του (893–927). Τα σύνορα στο Νότο, στο τέλος σχεδόν της βασιλεάς του, έφθανα στα βόρεια όρια της Αττικής. Ο Συμεών Α΄ αυτοαναγορεύθηκε "Αυτοκράτορας (Τσάρος) των Βουλγάρων και Αυτοκράτωρ των Ελλήνων", τίτλος που αναγνωρίσθηκε από τον Πάπα, αλλά όχι από το Βυζαντινό Αυτοκράτορα ούτε από τον Οικουμενικό Πατριάρχη της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Αναγνωρίσθηκε "Αυτοκράτορας (Τσάρος) των Βουλγάρων"  από το Βυζαντινό Αυτοκράτορα και τον Πατριάρχη μόνο προς το τέλος της βασιλείας του.
Εδουάρδος Νέβιλ, 3ος βαρόνος του Μπεργκαβεννί
Ο Εδουάρδος Νέβιλ, 3ος βαρόνος του Μπεργκαβεννί (πριν το 1414 - 18 Οκτωβρίου 1476) Άγγλος ευγενής ήταν έβδομος και μικρότερος γιος του Ραλφ Νέβιλ, 1ου κόμη του Γουέστμορλαντ και της δεύτερης συζύγου του Ιωάννας Μπωφόρ της κόρης του Ιωάννη της Γάνδης και της τρίτης συζύγου του Αικατερίνης Σουίνφορντ.
Πρώτη Βουλγαρική Αυτοκρατορία
Η Χρυσή Εποχή
Μετά την αναταραχή στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, που ακολούθησε το θάνατο του Αυτοκράτορα Αλέξανδρου το 913, ο Συμεών Α΄ εισέβαλε στη Βυζαντινή Θράκη, αλλά πείσθηκε να σταματήσει με αντάλλαγμα την επίσημη αναγνώριση του Αυτοκρατορικού του τίτλου και το γάμο της κόρης του με το νήπιο Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Ζ΄. Ο Συμεών Α΄ υπέθεσε ότι θα γινόταν αντιβασιλέας του Αυτοκράτορα και θα διοικούσε προσωριμά τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Ομως μετά από μια συνωμοσία στη Βυζαντινή αυλή η Αυτοκράτειρα Ζωή, μητέρα του Κωνσταντίνου Ζ΄, απέρριψε το γάμο και τον τίτλο του Συμεών και οι δύο πλευρές προετοιμάστηκαν για αποφασιστική μάχη. Το 917 ο Συμεών Α΄ διέλυσε κάθε προσπάθεια της Αυτοκρατορίας να σχηματίσει συμμαχία με τους Ούγγρους, τους Πετσενέγους και τους Σέρβους και οι Βυζαντινοί αναγκάσθηκαν να πολεμήσουν μόνοι. Στις 20 Αυγούστου οι δύο στρατοί συγκρούσθηκαν στην Αγχίαλο σε μια από τις μεγαλύτερες μάχες του Μεσαίωνα. Οι Βυζαντινοί υπέστησαν πρωτοφανή ήττα, εγκαταλείποντας 70.000 νεκρούς στο πεδίο της μάχης, ενώ οι καταδιώκουσες Βουλγαρικές δυνάμεις νίκησαν τα υπολείμματα του εχθρικού στρατού στους Κατασύρτες (κοντά στην Κωνσταντινούπολη). Η Κωνσταντινούπολη διασώθηκε από μια Σερβική επίθεση από τα δυτικά, όπου, αν και οι Σέρβοι ηττήθηκαν ολοκληρωτικά, η επίθεσή τους επέτρεψε στο Βυζαντικό ναύαρχο και κατόπιν Αυτοκράτορα Ρωμανό Λεκαπηνό να προετοιμάσει την άμυνα της πόλης. Την επόμενη δεκαετία οι Βούλγαροι απέκτησαν τον έλεγχο ολόκληρης της Βαλκανικής χερσονήσου με την εξαίρεση της Κωνσταντινούπολης και της Πελοποννήσου.
Εδουάρδος Νέβιλ, 3ος βαρόνος του Μπεργκαβεννί
Οικογένεια
Παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο την Ελισάβετ ντε Μποσάμπ (πέθανε στις 18 Ιουνίου 1448) κόρη του Ριχάρδου Μποσάμπ, 1ου κόμη του Γούστερ, μαζί της απέκτησε :
Πρώτη Βουλγαρική Αυτοκρατορία
Η Χρυσή Εποχή
Σε μια Κροατοβουλγαρική μάχη του 926, ονομαζόμενη συνήθως Μάχη των Βοσνιακών Υψιπέδων, ο Δούκας Αλογκόμποτουρ επιτέθηκε στην Κροατία. Οι Κροατικές δυνάμεις, υπό την ηγεσία του Βασιλιά τους Τόμισλαβ, κατέστρεψαν ολοσχερώς το Βουλγαρικό στρατό και τερμάτισαν την επέκταση του Συμεών προς τα δυτικά.
Εδουάρδος Νέβιλ, 3ος βαρόνος του Μπεργκαβεννί
Οικογένεια
Η Ελισάβετ ντε Μποσάμπ πέθανε το φθινόπωρο του 1448 και ο Εδουάρδος Νέβιλ προχώρησε σε δεύτερο γάμο με την Αικατερίνη Χάουαρντ, κόρη του Ροβέρτου Χάουαρντ και αδελφή του Τζων Χάουαρντ, 1ου δούκα του Νόρφολκ με την οποία απέκτησε :
Πρώτη Βουλγαρική Αυτοκρατορία
Παρακμή
Μετά το θάνατο του Συμεών το 927 η Βουλγαρική ισχύς σιγά-σιγά μειώθηκε. Με μια συνθήκη ειρήνης την ίδια χρονιά οι Βυζαντινοί αναγνώρισαν επίσημα τον Αυτοκρατορικό τίτλο του γιου του Πέτρου Α΄ και του Βουλγαρικού Πατριαρχείου. Η ειρήνη όμως με το Βυζάντιο δεν έφερε ειρήνη στη Βουλγαρία. Από την αρχή της βασιλείας του ο Πέτρος αντιμετώπισε εσωτερικά προβλήματα και αναταραχή με τους αδελφούς του και τη δεκαετία του 930 αναγκάσθηκε να αναγνωρίσει την ανεξαρτησία της Ράσκα. Το μεγαλύτερο πλήγμα ήρθε από το Βορρά : μεταξύ 934 και 965 η χώρα υπέστη πέντε Ουγγγρικές εισβολές. Το 944 η Βουλγαρία δέχθηκε επίθεση των Πετσενέγων, που λεηλάτησαν τις βορειοανατολικές περιοχές της Αυτοκρατορίας. Υπό τον Πέτρο Α΄ και το Βόρι Β΄ η χώρα διαιρέθηκε από την εξισωτική θρησκευτική αίρεση των Βογομίλων.
Το 968 η χώρα δέχθηκε επίθεση των ρως του Κιέβου, των οποίων ο ηγέτης Σβιατοσλάβ Α΄ κατέλαβε την Πρεσλάβα και εγκατέστησε την πρωτεύουσά του στην Πρεσθλαβίτζα. Τρία χρόνια αργότερα ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Ιωάννης Α΄ Τσιμισκής παρενέβη στη διένεξη και νίκησε το Σβιάτοσλαβ στο Δορόστολον. Ο Bόρις Β΄ αιχμαλωτίστηκε, απώλεσε τελετουργικά τον αυτοκρατορικό του τίτλο στην Κωνσταντινούπολη και η ανατολική Βουλγαρία ανακηρύχτηκε Βυζαντινό προτεκτοράτο.
Εδουάρδος Νέβιλ, 3ος βαρόνος του Μπεργκαβεννί
Οικογένεια
Ο Εδουάρδος Νέβιλ στέφτηκε ιππότης μετά το 1426 και έγινε δικαστής της ειρήνης του Ντάραμ (1438). Έγινε Καπετάνιος στο στρατιωτικό δουκάτο της Νορμανδίας (1449), ο μεγαλύτερος γιος του Ριχάρδος ήταν ένας από τους ομήρους που δόθηκαν στους Γάλλους μετά την παράδοση της Ρουέν την ίδια χρόνια. Μετά τον θάνατο της πρώτης συζύγου του κλήθηκε από το Κοινοβούλιο (1450) που του έδωσε τον τίτλο του βαρόνου του Μπεργκαβεννί, λόγω των δικαιωμάτων της συζύγου του ονομάστηκε τρίτος βαρόνος αντί για πρώτος. Διορίστηκε στο βασιλικό συμβούλιο (1454) στο οποίο Λόρδος προστάτης ήταν ο Ριχάρδος της Υόρκης μαζί με άλλους ευγενείς από την Οικογένεια Νέβιλ, διορίστηκε επίτροπος του Κεντ (1461) και στρατηγός του Εδουάρδου Δ΄ της Αγγλίας την επόμενη χρονιά. Διορίστηκε ξανά επίτροπος (1470) και έμεινε πιστός στον Εδουάρδο Δ΄ σε αντίθεση με τον ανιψιό του Ριχάρδο Νέβιλ, 16ο κόμη του Γουόρικ.