cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
13η Μοίρα Ελαφρού Βομβαρδισμού
Δράση στη Μέση Ανατολή
Από τις αρχές του 1943 οι Μοίρα πετούσε με τα πιο εξελιγμένα βομβαρδιστικά Martin Baltimore. Εκτός των ανθυποβρυχιακών ερευνών, εκτελούνταν και αποστολές αναγνώρισης και βομβαρδισμού κατά γερμανικών στόχων στα κατεχόμενα νησιά του Αιγαίου και την Κρήτη. Τον Νοέμβριο του 1912 εκτέλεσε σφοδρό βομβαρδισμό στο λιμάνι της Σούδας, που το χρησιμοποιούσαν τότε οι Γερμανοί ως ναυτική τους βάση.
Η 13η Μοίρα Ελαφρού Βομβαρδισμού, για το διάστημα που έδρευε στη Μέση Ανατολή, εκτέλεσε συνολικά 1.600 αποστολές ενώ σημείωσε 4.550 ώρες πτήσης.
Δράση στην Ιταλία
Στις 14 Μαΐου 1944 η Μοίρα μεταφέρθηκε στη νότια Ιταλία και εκτελούσε αποστολές σε ολόκληρη την ιταλική χερσόνησο, τη Γιουγκοσλαβία και την Αλβανία, ως τμήμα της Βαλκανικής Αεροπορίας (Balkan Air Force). Στο διάστημα αυτό εκτέλεσε 1.400 αποστολές που αφορούσαν βομβαρδισμό γεφυρών, σταθμών τρένων, οπλοστασίων και αποθηκών καυσίμων.
Επαναπατρισμός
Στις 14 Νοεμβρίου 1944 όταν το μεγαλύτερο μέρος της Ελλάδας είχε απελευθερωθεί, το αεροσκάφη της Μοίρας προσγειώθηκαν στο Ελληνικό. Από εκεί επιχειρούσαν κατά στόχων στα νησιά του Αιγαίου και στην Κρήτη που ακόμη ήταν υπό γερμανική κατοχή, μέχρι τον Μάιο του 1945. Στις επιχειρήσεις αυτές συμμετείχαν στενά και οι δύο ελληνικές μοίρες μαχητικών αεροσκαφών: οι 335 και 336. Η 13η Μοίρα Ελαφρού βομβαρδισμού έπαψε να υφίσταται και επίσημα στις 19 Απριλίου 1946 και μετεξελίχθηκε στην 355η Μοίρα Μεταφορών, που εδρεύει στην Ελευσίνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στρατιωτικοί σχηματισμοί της Ελλάδας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Ελληνική Πολεμική Αεροπορία
Ελζμπιέτα Σιενιάφσκα
Η Ελζμπιέτα Χέλενα Σιενιάφσκα (πολωνικά: Elżbieta Helena Sieniawska), το γένος Λουμπομίρσκα (Lubomirska), (1669, Κονσκοβόλα - 21 Μαρτίου 1729, Ολεσίτσε) ήταν Πολωνή ευγενής, η Μεγάλη Χετμάνεσσα του Στέμματος (Hetmanowa Wielka koronna) και μία διάσημη προστάτιδα των τεχνών.
Μια γυναίκα πολιτικός με επιρροή στην Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αυγούστου Β του Δυνατού, ήταν βαθιά μπλεγμένη στον Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο και στον Πόλεμο του Ράκοτσι για την ουγγρική Ανεξαρτησία.
Θεωρήθηκε η ισχυρότερη γυναίκα της Κοινοπολιτείας και ονομαζόταν «η μη εστεμμένη βασίλισσα της Πολωνίας».
Νεαρή ηλικία
Η Ελζμπιέτα ήταν το μοναδικό παιδί του πρίγκιπα Στάνισλαβ Χεράκλιουζ Λουμπομίρσκι από την πρώτη του σύζυγο Κόμισσα Ζοφία Οπαλίνσκα. Ο πατέρας της, ένας νεοστωικός γνωστός ως Πολωνός Σολομώντας, είχε μεγάλη επιρροή στην εκπαίδευση και την πολιτική της. Μετά το θάνατο του πατέρα της κληρονόμησε πολλά από τα κτήματά του, συμπεριλαμβανομένων των Πουάβι, Λιούμπνιτσε, Σιεκιέρκι, Τσερνιάκοφ και πολλές άλλες ιδιοκτησίες στη Βαρσοβία. Σπούδασε στο οικοτροφείο Βιζιτέισιονιστ Σίστερς στη Βαρσοβία και το 1680 έγινε δεκτή στο δικαστήριο ως κυρία επί των τιμών της βασίλισσας Μαρία Καζιμίρα. Το 1687, παντρεύτηκε τον Άνταμ Μικολάι Σιενιάφσκι, Μεγάλο Χετμάνο του Στέμματος, και παρά τις απαιτήσεις του συζύγου της, έμεινε στη Βαρσοβία, όπου έζησε μία διάσημη ρομαντική σχέση με τον Γιαν Στάνισλαβ Γιαμπλονόφκι. Συμφιλιώθηκε με τον σύζυγό της, αλλά σύντομα έγινε γνωστή η σχέση της με τον Αλεξάντερ Μπενέντικτ Σόμπισκι. Η οικονομική ανεξαρτησία της προκάλεσε σύγκρουση με τον σύζυγό της και αναγκάστηκε να υπερασπιστεί την περιουσία και τα εισοδήματά της από την παρέμβαση του. Τελικά, η χετμανέσα πέτυχε την ισορροπία στο γάμο τους και μερικές φορές υπογράμμισε ακόμη και τον ηγετικό της ρόλο στις οικείες σχέσεις τους, χαρακτηρίζοντας τον Σιενιάφσκι ως αγαπητή μου δεσποινίδα, στα γράμματα της. Ο Μεσιέ ντε Μονγκριγιόν, γραμματέας της Γαλλικής Πρεσβείας κατά την περίοδο 1694-1698, υπενθύμισε στα απομνημονεύματά του: είναι μια αληθινή Αμαζόνια [. . . ] Καπνίζει σαν άντρας. Λέγεται ότι ο πρεσβευτής του Τατάρ που ήρθε στην Πολωνία με ειρηνικά μέτρα ήρθε να καπνίσει κοντά στο κρεβάτι της και κάπνιζε μαζί του.
Πολιτική προσωπικότητα
Από το 1709, προώθησε την υποψηφιότητα του Κωνστάντυ στο θρόνο (την επισκέφτηκε μαζί με τον Στάνισλαβ Λεσζύνσκι στο Λβιβ την άνοιξη του 1709) και παρόλο που ήταν εναντίον της αποκατάστασης του Βεττίν, μπορούσε να συμβαστεί με τον Αύγουστο Β' που κατείχε ήδη το πολωνικό στέμμα. Στο βάπτισμα της μόνης κόρης της το 1711 στο Γιάροσλαβ κάλεσε τους ισχυρούς της εποχής. Μεταξύ των νονών ήταν ο Τσάρος Πέτρος Α', ο Βασιλιάς Αύγουστος Β' και ο πρίγκιπας Ράκοτζι, συνοδευόμενοι από περίπου 15000 στρατιώτες. Ο τσάρος Πέτρος Α' ελκυόταν από την ασυνήθιστη νοημοσύνη της και πιστεύεται ότι έγινε ερωμένη του. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο Γιάβοροου τον Μάιο του 1711, σύμφωνα με τον Γάλλο πρέσβη Σιουρ Μπαλούζ, μιλούσαν ατέλειωτα και έχτισαν μαζί ένα σκάφος.
Μετέπειτα ζωή
μικρογραφία| Μαρία Ζόφια Τζαρτόρυσκα, κληρονόμος της περιουσίας της Σιενιάφσκα Μεταξύ των στενών συνεργατών της ήταν ο ιερέας του Κονσκόβολα, Αντρέι Στάνισλαβ Τούτσι και μία Εβραία γυναίκα, η Φέυγκα Λεϋμποβίκζοβα, στην οποία ανέθεσε τη διαχείριση ελαιοτριβείων και πανδοχείων στο Κονσκόβολα. Υποστήριξε επίσης την εγκατάσταση Εβραίων στα εδάφη της (στις 2 Μαΐου 1718 εξέδωσε το προνόμιο για τους Εβραίους να εγκατασταθούν στο Σταζόβ και να χτίσουν μια συναγωγή). αριστερά|μικρογραφία| Οικογένεια Σιενιάβσκι, 1724–1726 Επικεντρώθηκε επίσης στα κατασκευαστικά θεμέλια. Το 1720, ίδρυσε το νέο πορτοκαλεώνα του Παλατιού του Βιλάνουφ, το 1722 ξεκίνησε την ανοικοδόμηση του παλατιού Πουλάουυ και το 1730 διεύρυνε το παλάτι Λιούμπνιτσε, εκείνη την εποχή το καλλιτεχνικό κέντρο των ιδιοκτησιών της Σιενιάφσκα. Από τον Κωνστάντυ αγόρασε τον Όλεσκο και το Τερνοπίλ και το 1720 το colifichet de gentillesse (το πιο ευχάριστο μπιχλιμπίδι) του Σομπιέσκι - το Παλάτι του Βιλάνουφ. Μεταξύ των πιο αξιοσημείωτων θεμελίων της είναι η εκκλησία και το μοναστήρι του τάγματος των καπουτσίνων στη Λβιβ που ιδρύθηκαν το 1708 και ολοκληρώθηκαν το 1718, το ξύλινο αρχοντικό στο Ολεσζύσε (1713), ένα παλάτι-πορτοκαλαιώνας στη Σιενιάβα (1718), η εκκλησία της Αγίας Ελισάβετ στο Ποβσίν (1725) του ανακτόρου Λουμπομίρσκι στο Λούμπλιν (1725–1728) - μερικά από αυτά τα ανήργησε μαζί με τον σύζυγό της. Όταν η κόρη της Σιενιάφσκα έμεινε χήρα το 1728 ο νέος γάμος της έγινε σημαντικό ζήτημα, όχι μόνο στην Κοινοπολιτεία αλλά και στην Ευρώπη. Μετά το θάνατο του πατέρα της το 1726, η Μαρία Ζόφια κληρονόμησε τα ρουθηνικά κτήματά του, συμπεριλαμβανομένων 35 πόλεων, 235 χωριών και του φρουρίου Μπερεζάνυ, ήταν επίσης ο μόνος κληρονόμος των κτημάτων του συζύγου της και της περιουσίας της μητέρας της. Μεταξύ των υποψηφίων για μία από τις πλουσιότερες γυναίκες στην Ευρώπη ήταν ο Κάρολος ντεε Μπουρμπόν-Κοντέ, κόμη των Σαρολαί που υποστηρίχθηκε από τη Γαλλία (ο Λουδοβίκος ΑΕ' κάλεσε ακόμη και τη Μαρία Ζόφια στις Βερσαλλίες), τον Πορτογάλο ινφάντη Ντομ Μάνουελ ντε Μπραγκάντσα με την υποστήριξη των Αψβούργων (προτάθηκε ως ο επόμενος βασιλιάς της Πολωνίας, λόγω των αρχών της Συνθήκης του Λούρνβόλντε), Γιαν Κλέμενς Μπρανίκι, Φραντζίζεκ Σαλέζυ Ποτόκι, Γιαν Τάρλο και Αουγκούστ Αλεξάντερ Τζαρτόσκυ, ο οποίος τελικά κέρδισε τον διαγωνισμό γεμάτο μονομαχίες και ομιλίες χάρη στην υποστήριξη του Αυγούστου Β', καθώς ο τελευταίος φοβόταν την αύξηση της δύναμης των αντιπάλων του.
Πατρωνία
μικρογραφία| Η Ελζμπιέτα Σιενιάφσκα ως Φλόρα από τον Τζιουζέπε Ρόσι Μέσα από τις εκτενείς επαφές της από την αυλή του Νόιμπουργ, μέσω της Πράγας, της Βιέννης και του Βρότσλαβ, η χετμάνισαα έφερε στην Πολωνία πολλούς διάσημους καλλιτέχνες. Ο Άνταμ Μανυόκι, ο ζωγράφος του Ρακότzι, πριν διοριστεί επίσημος αυλικός ζωγράφος του Αυγούστου Β' ήταν στην υπηρεσία της Σιενιάφσκα στη Βαρσοβία από το 1713. Προσέλβα τους πιο σημαντικούς καλλιτέχνες που δραστηριοποιούνταν στην Κοινοπολιτεία. Ανάμεσά τους υπήρχαν οι αρχιτέκτονες Τζιοβάνι Σπάτζιο, Γιόζεφ Φοντάνα, Κάρολ Μπέη, Εφραίμ Σζρέγκερ και Φράντι Μάγιεκ Μάγιερ της Μοραβίας, οι ζωγράφοι Γιάν Τζέρζυ Πλερς και Τζιουζέπε Ρόσι, οι επιφανείς γλύπτες του μποέμ μπαρόκ Γιαν Ελίχας και Χάινεκ Χόφμανς, ο στούκο διακοσμητής Ιννοκέντιος Κομπαρέτι, ο κηπουρός Γκέοργκ Ζάιντλερ της Σαξονίας. Απασχολούσε επίσης καλλιτέχνες της Δρέσδης, όπως ο Γιόχαν Σίγκμουντ Ντέυμπελ, ο Λούι ντε Σιλβέστρε και ο γλύπτης Γιαν- Ζόζεφ Βινάτσε και ήταν προστάτης νέων ταλαντούχων καλλιτεχνών, όπως ο Γιούλιους Πέρτυ, γιος του αρχιτέκτονα της Γιάκομπ, ο οποίος εκπαιδεύτηκε στο ατελιέ του Σαρλ ντε Πρεβό στο Σαντομίερζ μεταξύ 1726–1730. Μεταξύ των προστατευόμενων της ήταν και η ποιήτρια Ελζμπιέτα Ντρούζμπακα γνωστή ως η Σαρματική Μούσα. αριστερά|μικρογραφία| Οι πτέρυγες του παλατιού Βιλανόβ κατασκευάστηκαν από τη Σιενιάσκα μεταξύ 1720–1729. Το 1713, ο βασιλιάς Αύγουστος Β' αγόρασε το ανάκτορο Μορζτύν και τις γειτονικές παραχωρήσεις και ξεκίνησε την κατασκευή ενός νέου παλατιού - το λεγόμενο Σαξονικό Παλάτι. Διαμορφώθηκε σύμφωνα με τις Βερσαλλίες, ήταν το μεγαλύτερο κτίριο στη Βαρσοβία, εκτός από το Μαριβίλ του Σομπιέσκι. Ήταν μία εποχή προχωρημένου μπαρόκ και ροκοκό, όταν το θέατρο μούντι, με τις θεατρικές του διακοσμήσεις έπαιξε ουσιαστικό ρόλο, όχι μόνο στη δόξα του ιδρυτή αλλά και στην πολιτική για να επιβεβαιώσει την κατάσταση. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η πρόσοψη του νέου παλατιού θεωρήθηκε μάλλον φτωχή (όλα τα μεγάλα κεφάλαια προορίζονταν να εξωραΐσουν την πρωτεύουσα του πρίγκιπα-εκλέκτη στη Δρέσδη της Γερμανίας). Η Σιενιάφσκα, η οποία ανταγωνιζόταν με τον βασιλιά στην αρχιτεκτονική θεμελίωση, επέλεξε ένα παλιό βασιλικό οικοδόμημα - την Εκκλησία Βιζιτέισιονιστ που είχε ιδρυθεί από τη βασίλισσα Μαρία Λουίζα Γκοντζάγκα, ως η σημαντικότερη επενδυτική προπαγάνδα της στην πρωτεύουσα. Πιθανώς το πιο σημαντικό ήταν η θέση του στο Προάστιο της οδού Κρακοβία, μπροστά από την κύρια είσοδο στη νέα βασιλική κατοικία, έτσι ώστε ο καθένας ο οποίος επισκεπτόταν τον βασιλιά να πρέπει να περάσει μπροστά από το περίτεχνο magnum opus της Σιενιάφσκα. Διόρισε τον αρχιτέκτονα της Κάρολ Μπέη για να σχεδιάσει μια νέα ροκοκό πρόσοψη διακοσμημένη με στήλες και γλυπτά.
Η διατήρηση και διεύρυνση της πρώην κατοικίας του Νικητή Βασιλιά, Ιωάννη Γ' Σομπιέσκι, θεωρείται ως το σημαντικότερο επίτευγμά της στον τομέα της αρχιτεκτονικής. Στόλισε τις προσόψεις του παλατιού και ταπαρτέρια του κήπου με το οικόσημο των Σριενιάβα και μονογράμματα. Για τη διακόσμηση των εσωτερικών χώρων του παλατιού πρότεινε τον ιταλό ζωγράφο νωπογραφίας Τζουζέπε Ρόσι, ο οποίος στόλισε τους θαλάμους με ζωγραφική οφθαλμαπάτης και μυθολογικά πλαφόντ. Ακολουθώντας το παράδειγμα της βασίλισσας Μαρίας Κασιμίρε, που διέταξε να την ζωγραφίσει ως θεά στα πλαφόρντ του παλατιού,η χετμάνισσα διακόσμησε τον Κατώτερο προθάλαμο με μία τοιχογραφία που την απεικονίζει ως τη ρωμαϊκή θεά της γονιμότητας - Φλόρα (ήταν σχεδόν 60 εκείνη την εποχή).
Το 1729, έχτισε το μαυσωλείο στο Μπερεζάνυ για να μνημονεύσει τον σύζυγο της, τον τελευταίο άνδρα απόγονο της οικογένειας Σιενιάφσκι, αλλά δεν ολοκλήρωσε το εσωτερικό. Η Ελζμπιέτα Σιενιάφσκα πέθανε τον ίδιο χρόνο στο Ολεσίτσε.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πολωνές πολιτικοί Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Πολωνικά (pl) Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ρωσικά (ru) Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Οικογένεια Λουμπομίρσκι Κατηγορία:Οικογένεια Σιενιάφσκι Κατηγορία:Πολωνές του 18ου αιώνα
Κεχριές Κορινθίας
Οι Κεχριές είναι χωριό που ανήκει στον Δήμο Κορίνθου και είναι είναι τμήμα της κοινότητας της Ξυλοκέριζας, ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 238 κάτοικοι. Το χωριό πήρε το όνομα του από το λιμάνι της Αρχαίας Κορίνθου Κεγχρεαί που βρισκόταν στην ίδια περιοχή, ήταν ένα από τα δύο μεγάλα Κορινθιακά λιμάνια. Οι Κεχριές εξυπηρετούσαν τα πλοία που έρχονταν από τον Σαρωνικό, το Λέχαιο αντίστοιχα από τον Κορινθιακό στον δρόμο για την Ιταλία και τη δυτική Ευρώπη. Η τοποθεσία τους ήταν σε ένα φυσικό σταυροδρόμι για τα πλοία νότια από τα σημερινά Ισθμία Κορινθίας. Η τοποθεσία με τα βαθιά νερά ήταν ιδανική θέση για την αποβίβαση των πλοίων, είχε φυσικές πηγές και το έδαφος ήταν ιδανικό για γεωργική παραγωγή όπως δείχνει η προέλευση του ονόματος Κεχρί. Οι παλιότερες πηγές προέρχονταν από τον 6ο αιώνα π.Χ., υπήρχε μόνιμα οικισμός όσο διαρκούσαν η Κλασική αρχαιότητα και η Ελληνιστική περίοδος με ελάχιστα αρχαιολογικά ευρήματα. Η πόλη είχε μεγάλη ευημερία την εποχή που διαρκούσε η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, ο οικισμός ήταν σε σχήμα ημισέλινου με ισχυρούς κυματοθραύστες από σκυρόδερμα. Ο πολιτισμός και η θρησκευτική ζωή ήταν πολυσυλλεκτική, λατρευόταν η Αφροδίτη, η Ίσις, ο Ασκληπιός, ο Ποσειδώνας, ο Διόνυσος και ο Παν.
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Κορινθίας Κατηγορία:Ρωμαϊκοί αρχαιολογικοί τόποι στην Ελλάδα Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Ελλάδα Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Κορινθίας Κατηγορία:Σαρωνικός κόλπος
Απόστολος Βακαλόπουλος
Ο Απόστολος Βακαλόπουλος (Βόλος, 11 Αυγούστου 1909 - Θεσσαλονίκη, 10 Ιουλίου 2000) ήταν ιστορικός, συγγραφέας και πανεπιστημιακός.
Άννα της Βοημίας
Η Άννα (γερμ. Anne von Böhmen, Πράγα 11 Μαΐου 1366 - Ρίτσμοντ 7 Ιουνίου 1394), γνωστή και ως Άννα του Λουξεμβούργου, από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν πριγκίπισσα της Βοημίας & Γερμανίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Αγγλίας.
Βιογραφία
Ήταν η τέταρτη κόρη (1η από τον 4ο γάμο) του Καρόλου Δ΄ της Βοημίας & Γερμανίας και της 4ης συζύγου του Ελισάβετ, κόρης του Βογίσλαου Ε΄ της Πομερανίας. Είχε τέσσερις αδελφούς συμπεριλαμβανομένων του Σιγισμούνδου της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, και μια μικρότερη αδελφή, τη Μαργαρίτα της Βοημίας, Βασίλισσα της Ουγγαρίας. Μεγάλωσε κυρίως στο Κάστρο της Πράγας και πέρασε πολύ μεγάλο διάστημα της πρώιμης ζωής της υπό τη φροντίδα του αδελφού της Βεγκέσλαου Δ΄ της Βοημίας. Καθ' οδόν προς την Αγγλία εν όψει του γάμου της, περιήλθε υπό την προστασία του θείου της Βεγκέσλαου Α΄ του Λουξεμβούργου.
Απόστολος Βακαλόπουλος
Βιογραφία
Ο Βακαλόπουλος, γεννήθηκε στον Βόλο στις 11 Αυγούστου του 1909. Ο πατέρας του εγκαταστάθηκε μετά τη λήξη των δύο Βαλκανικών πολέμων με την οικογένειά του στη Θεσσαλονίκη το 1914. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του συμμετείχε ως βοηθός στις ανασκαφές που πραγματοποιούσε στην τοποθεσία Μικρό Έμβολο ο Κωνσταντίνος Ρωμαίος. Αργότερα ειδικεύτηκε στη βυζαντινή και νεοελληνική ιστορία με μεταπτυχιακές σπουδές στη Γερμανία. Εργάσθηκε αρχικά ως καθηγητής στη Μέση εκπαίδευση διδάσκοντας ιστορία, αρχαία ελληνικά και νέα ελληνικά κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930. Σταδιοδρόμησε στην πανεπιστημιακή κοινότητα του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης αναγορευθείς αρχικά Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (1939) με θέμα της διατριβής του Πρόσφυγες και προσφυγικόν ζήτημα κατά την Ελληνικήν Επανάστασιν του 1821 η οποία και βραβεύθηκε από την Ακαδημία Αθηνών, άμισθος Υφηγητής της Ιστορίας της Νεωτέρας Ελλάδος της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (1943), έκτακτος καθηγητής από το 1951 και τακτικός από το 1956 μέχρι την συνταξιοδότησή του το 1974. Στη διάρκεια της Κατοχής συνεργάσθηκε ως ιστορικός με τους υπηρεσιακούς παράγοντες της Γενικής Διοικήσεως Βορρείου Ελλάδος για την απόκρουση των ξένων προπαγανδών (βουλγαρική,ιταλική, ρουμανική) στην περιοχή της Μακεδονίας δημοσιεύοντας εργασίες σχετικά με την ελληνικότητα της Δυτικής Μακεδονίας: Ο εκπολιτιστικός ρόλος του Νέου Ελληνισμού στη Ν.Α.Ευρώπη και Οι περιοχές Εορδαίας και Ελίμειας κατά τους νεωτέρους χρόνους. Διετέλεσε μέλος της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών και πολλών άλλων επιστημονικών σωματείων, ενώ εκπροσώπησε την Ελλάδα σε πολλά διεθνή επιστημονικά συνέδρια.
Άννα της Βοημίας
Βιογραφία
Παντρεύτηκε τον Ριχάρδο Β΄ της Αγγλίας το 1382. Ο γάμος τους ήταν αποτέλεσμα του Δυτικού Σχίσματος (1378-1417) στο εσωτερικό της Καθολικής Εκκλησίας το οποίο οδήγησε στην ύπαρξη δύο Παπών. Σύμφωνα με τον Εντουάρ Περρουά, ο Ουρβανός ΣΤ΄ επικύρωσε το γάμο του Ριχάρδου και της Άννας στην προσπάθειά του να δημιουργήσει μια συμμαχία προς όφελός του και κυρίως ώστε να είναι ισχυρότερος των Γάλλων και του δικού τους Πάπα, Κλήμεντα Ζ΄. Ο πατέρας της Άννας ήταν ο ισχυρότερος ηγεμόνας της εποχής και είχε υπό την κυριαρχία του πάνω από το μισό πληθυσμό και εδαφική έκταση της Ευρώπης.
Απόστολος Βακαλόπουλος
Βιογραφία
Βραβεύσεις: Α' βραβείο «Αριστείον Ιστορικών και κοινωνικών Επιστημών» Ακαδημίας Αθηνών, το1970, που απονεμήθηκε για πρώτη φορά, - βραβείο Ζάππα, - διεθνές βραβείο Herder (1979).
Άννα της Βοημίας
Βιογραφία
Οι περισσότεροι Άγγλοι ευγενείς ήταν κατά του γάμου αυτού τον οποίο είχε προτείνει ο σύμβουλος και ευνοούμενος του Ριχάρδου, Μάικλ ντε λα Πολ. Ο Ριχάρδος είχε λάβει πρόταση να παντρευτεί την Κατερίνα Βισκόντι, κόρη του Ηγεμόνα του Μιλάνου, που είχε μεγάλη περιουσία, αλλά επέλεξε την Άννα. Η Άννα δεν έφερε προίκα, αντίθετα ο Ριχάρδος έδωσε 20.000 φλωρίνια στον αδελφό της Βεγκέσλαο Δ΄ της Βοημίας ο οποίος είχε γράψει στον Ριχάρδο τονίζοντας το καθήκον τους να ενώσουν τους υπηκόους τους ως χριστιανοί ηγεμόνες. Τα διπλωματικά συμφέροντα ήταν λίγα, αν και επετράπη σε Άγγλους εμπόρους να μετακινούνται ελεύθερα στη Βοημία και την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ένα μικρό συμφέρον σε σχέση με εκείνα που επέφεραν γάμοι μετά από πολέμους με τη Γαλλία.
Η Άννα έφτασε στην Αγγλία το 1381 μετά από καθυστέρηση στο ταξίδι της από καταιγίδες. Οι χρονικογράφοι της εποχής επέκριναν τη νεαρή Πριγκίπισσα, πιθανώς λόγω των οικονομικών όρων του γαμήλιου συμβολαίου, αν και η κριτική των βασιλισσών ήταν συνήθης εκείνη την εποχή. Παρά τις δυσοίωνες κριτικές, ο Ριχάρδος και η Άννα παντρεύτηκαν στις 20 Ιανουαρίου 1382 στο Αββαείο του Ουέστμινστερ και στη συνέχεια ταξίδεψαν ανά την αγγλική επικράτεια με ανάμεικτες αντιδράσεις από το πλήθος.
Απόστολος Βακαλόπουλος
Εργογραφία
Οι επιστημονικές του εργασίες, μικρές και μεγάλες, δημοσιευμένες αυτοτελώς σε διάφορα ελληνικά και ξένα περιοδικά φτάνουν τις 242, ξεκινώντας από το 1935. Υπήρξε συντάκτης σε φιλολογικά και ιστορικά περιοδικά, όπως το Μακεδονικά, το Ελληνικά, το Balkan Studies. Ξεχωρίζει το μεγάλο συνθετικό του έργο Ιστορία του Νέου Ελληνισμού (1962 κ.εξ. τ.6, τ.1-2 μεταφρασμένοι στα γαλλικά «Association pour I΄ encouragement des Etudes Grecques») που πλουτίζεται με δυο χωριστούς τόμους Πηγών της Ιστορίας του Νέου Ελληνισμού. Θεωρείται η σημαντικότερη συνθετική προσπάθεια συγγραφής ελληνικής ιστορίας για την περίοδο της δεκαετίας του 60'. Η ιστορία του Βακαλόπουλου εκφράζει την συμβαντολογική γερμανική ιστορική σχολή. Ο Βακαλόπουλος είναι από τους κύριους υποστηρικτές της συνέχειας του Ελληνισμού. Με το έργο του, διεύρυνε τη θεματολογία τις έρευνας, προέβαλε νέες ιστορικές πηγές, αναφέρθηκε σε ζητήματα που αφορούν τη δημογραφία και την οικονομία,την κοινωνική οργάνωση και τον καθημερινό βίο. Επίσης αναφέρθηκε στην Ελληνική διασπορά και στον πολλαπλό της ρόλο, συγκρότησε μια πιο ολοκληρωμένη γενεαλογία των επαναστατικών κινημάτων κατά την Τουρκοκρατία.
Άννα της Βοημίας
Βιογραφία
Η Αυλή του πατέρα της στην Πράγα ήταν το κέντρο του διεθνούς γοτθικού ρυθμού και αυτό ίσως επηρέασε την αγγλική τέχνη μετά την άφιξη της Άννας στην Αγγλία. Το Στέμμα της Πριγκίπισσας Λευκής (τώρα στο Μόναχο), το παλαιότερο σωζόμενο αγγλικό στέμμα, πιθανότατα κατασκευάστηκε για την Άννα στην Πράγα ή το Παρίσι.
Η Άννα και ο Ριχάρδος ήταν παντρεμένοι για δώδεκα χρόνια χωρίς να αποκτήσουν απογόνους. Η Άννα πέθανε σε ηλικία είκοσι οκτώ ετών από πανώλη στην Έπαυλη Σην, την κύρια κατοικία του Ριχάρδου, το 1394. Η απώλεια της συζύγου του διέλυσε το Ριχάρδο ο οποίος κατεδάφισε το κτίριο όπου πέθανε η Άννα. Σύμφωνα με ιστορικούς η Άννα συμβούλευε το σύζυγό της και βοήθησε στο να διατηρεί μετριοπαθή στάση καθώς μετά το θάνατό της υπέπεσε σε μοιραία λάθη.
Απόστολος Βακαλόπουλος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Καθηγητές Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Αποδέκτες του Βραβείου Χέρντερ
Άννα της Βοημίας
Βιογραφία
Ο Ριχάρδος παντρεύτηκε τη δεύτερη σύζυγό του, την εξάχρονη Γαλλίδα πριγκίπισσα Ισαβέλλα των Βαλουά, στις 31 Οκτωβρίου 1396.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1382 τον Ριχάρδο Β΄ της Αγγλίας. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Λουξεμβούργου
Ραδιοτηλεοπτικό Σύστημα της Κορέας
Το Ραδιοτηλεοπτικό Σύστημα της Κορέας (KBS / Korean Broadcasting System) είναι ο εθνικός δημόσιος ραδιοτηλεοπτικός φορέας της Νότιας Κορέας. Ιδρύθηκε το 1927 και παρέχει ραδιοφωνικές, τηλεοπτικές και διαδικτυακές υπηρεσίες, όντας ένα από τα μεγαλύτερα τηλεοπτικά δίκτυα της Νότιας Κορέας.
Δεκαετίες 1950–1960 - Στροφή στην τηλεόραση
Οι τηλεοπτικές εκπομπές στη Νότια Κορέα άρχισαν στις 12 Μαΐου 1956 από τον πρώτο τηλεοπτικό σταθμό HLKZ-TV. Πωλήθηκε στην KBS το 1961.
Δεκαετία του 1970 - Επέκταση
Το καθεστώς του σταθμού KBS άλλαξε από κυβερνητικό σε δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό σταθμό στις 3 Μαρτίου 1973. Η οικοδόμηση των κεντρικών γραφείων της KBS στο Γιεούιντο ξεκίνησε το 1976. Το 1979, η ραδιοφωνία KBS άρχισε να εκπέμπει στα FM, με τα εγκαίνια του KBS Stereo (τώρα KBS 1FM).
Δεκαετία του 1980 - Η διαφήμιση ξεκινά μετά από αμφιλεγόμενη συγχώνευση
Η KBS άρχισε να προβάλλει διαφημίσεις το 1980, διαφοροποιούμενη από τον κανόνα της αφηρημένης μετάδοσης από δημόσιους ραδιοτηλεοπτικούς φορείς μετά την αναγκαστική συγχώνευση πολλών ιδιωτικών ραδιοτηλεοπτικών φορέων στην KBS από την στρατιωτική κυβέρνηση Chun Doo-hwan.
Δεκαετία του 1990 - Ο τεχνοβλαστός της EBS
Το 1981, η KBS ξεκίνησε το KBS 3TV και τον Educational FM και, στις 27 Δεκεμβρίου 1990, τα κανάλια χωρίστηκαν από την KBS για να διαμορφώσουν το Εκπαιδευτικό Ραδιοτηλεοπτικό Σύστημα (Educational Broadcasting System, EBS).
Μετά την αναθεώρηση του συστήματος τηλεοπτικών τελών το 1994, το KBS1 διέκοψε την εκπομπή διαφημίσεων.
Δεκαετία του 2010
Τον Μάρτιο του 2013, μπλακ άουτ έπληξε τους υπολογιστές των τηλεοπτικών σταθμών της Νότιας Κορέας, συμπεριλαμβανομένου του KBS. Η κυβέρνηση της Νότιας Κορέας ισχυρίστηκε πως η Βόρεια Κορέα βρισκόταν πίσω από τις κυβερνοεπιθέσεις του Μαρτίου, κάτι όμως το οποίο η Πιονγκγιάνγκ αρνείται.
Δομή
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ| Ραδιοφωνικά στούντιο του KBS Cool FM δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ| Περιφερειακός ραδιοτηλεοπτικός σταθμός της KBS στην Changwon Η KBS είναι δημόσια επιχείρηση (공사, 公社) που χρηματοδοτείται από την κυβέρνηση της Νότιας Κορέας και από τα τηλεοπτικά τέλη, αλλά η διοίκησή της είναι ανεξάρτητη. Στο πλαίσιο του Συντάγματος, ο πρόεδρος της KBS επιλέγεται από τον Πρόεδρο της Νότιας Κορέας, κατόπιν συστάσεως του διοικητικού συμβουλίου. Τα πολιτικά κόμματα στη Νότια Κορέα έχουν επίσης το δικαίωμα να διορίζουν τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου της KBS.
Λόγω αυτού του συστήματος, το οποίο παρέχει στους πολιτικούς εκτεταμένο έλεγχο στην επιλογή του προέδρου της KBS, καθώς και του διοικητικού της συμβουλίου, οι άνθρωποι που ασκούν κριτική στο σύστημα επικαλούνται την πολιτική παρέμβαση στη διοίκηση της KBS ως λόγο για την αναθεώρηση του ισχύοντος συστήματος προσλήψεων.
Περίπου το 37,8% των εσόδων της KBS προέρχεται από το υποχρεωτικό τηλεοπτικό τέλος ύψους 2.200 γουόν, ενώ το 47,6% προέρχεται από την προβολή εμπορικών διαφημίσεων.
Οι διεθνείς παραγωγές της KBS, όπως η KBS World, καθώς και οι εξειδικευμένες υπηρεσίες όπως το KBS Radio 3, που απευθύνεται σε άτομα με ειδικές ανάγκες, λαμβάνουν δημόσια χρηματοδότηση από την κυβέρνηση της Νότιας Κορέας.
ΚανάλιαΕπίγεια τηλεόραση
Τα KBS1 και KBS2 διέκοψαν τις αναλογικές υπηρεσίες τους στις 31 Δεκεμβρίου 2012, στο πλαίσιο της μετάβασης στην ψηφιακή τηλεόραση.
Καλωδιακή και δορυφορική τηλεόραση
Αυτά τα έξι κανάλια λειτουργούν μέσω φορέων καλωδιακών και δορυφορικών υπηρεσιών στη Νότια Κορέα. Υπάρχουν 100+ καλωδιακοί φορείς στη Νότια Κορέα και η Skylife είναι ο μοναδικός πάροχος υπηρεσιών δορυφορικής τηλεόρασης. Τα κανάλια αυτά διαχειρίζεται και λειτουργεί η KBS N, θυγατρική της KBS.
KBS World
δεξιά|150x150εσ Η KBS World είναι η διεθνής τηλεοπτική και ραδιοφωνική υπηρεσία της KBS. Ξεκίνησε επίσημα τη λειτουργία της την 1η Ιουλίου 2003. Μεταδίδει σε 24ωρη βάση με προγράμματα όπως: ειδήσεις, αθλητικά, τηλεοπτικά δράματα, ψυχαγωγία και παιδικά. Η KBS World μεταδίδει τοπικά και σε όλον τον κόσμο. Από τον Ιούλιο του 2007, περίπου το 65% των προγραμμάτων της μεταδίδονται με αγγλικούς υπότιτλους, είναι διαθέσιμα σε 32 χώρες και σύμφωνα με πληροφορίες περισσότερα από 40 εκατομμύρια νοικοκυριά σε όλον τον κόσμο έχουν πρόσβαση στις υπηρεσίες της. Έχει δύο υπερπόντιες θυγατρικές: την KBS America και την KBS Japan. Η KBS Japan λειτουργεί ανεξάρτητα από παράρτημα της KBS στην Ιαπωνία και τα περισσότερα προγράμματά της είναι διαθέσιμα με ιαπωνικούς υπότιτλους.
Το KBS World είναι ένα τηλεοπτικό κανάλι που μεταδίδει κυρίως προγράμματα που παραγωγής των δύο επίγειων δικτύων της KBS: το KBS1 και το KBS2. Η KBS World διανέμεται σε διάφορους διεθνείς δορυφόρους επικοινωνίας και εκπομπής όπως οι: IS-19, IS-20, IS-21, Measat 3, Apstar 6 & 7, Eutelsat Hotbird 13A, Galaxy 11, 18 & 23, Badr 6, Vinasat 1, Palapa D, SES 7, Telkom 1, Thaicom 5, EchoStar 15, Anik F3. Οι υπηρεσίες τοπικής καλωδιακής ή/και δορυφορικής λαμβάνουν το σήμα από έναν από αυτούς τους δορυφόρους και στη συνέχεια το εκπέμπουν στους συνδρομητές του δικτύου τους. Η KBS δεν επιτρέπει στον θεατή να λαμβάνει το σήμα από τους IS-19, IS-20, IS-21, Measat 3, Asiasat 5 και Galaxy 18. Το σήμα από τους Badr 6 και Eutelsat Hotbird 13A είναι δωρεάν.
Κεντρικά γραφεία
Η KBS ψήφισε ένα σχέδιο αναδιοργάνωσης την 1η Ιανουαρίου 2017, αφότου πήρε την έγκριση του διοικητικού συμβουλίου. Το σχέδιο αναδιοργάνωσης αφορά τη μεταρρύθμιση των έξι κεντρικών γραφείων και τεσσάρων κεντρικών συστημάτων σε μία έδρα, έξι κεντρικά γραφεία, δύο κέντρα και μία περιφερειακή διευθυνση. Το σχέδιο αναδιοργάνωσης της KBS είναι να μεταρρυθμίσει πλήρως την οργάνωση με ένα «επιχειρηματικό κέντρο», συμπεριλαμβανομένου της νεοσύστατης έδρας ραδιοτηλεόρασης.
Διαμάχες
Η KBS, όντας ένας από τους παλαιότερους ραδιοτηλεοπτικούς φορείς της Κορέας, είχε επίσης διαμάχες όπως το SBS και το MBC, αλλά έχει περισσότερες αντιπαραθέσεις από τους δύο αυτούς ραδιοτηλεοπτικούς φορείς, οι οποίες οδήγησαν σε προσωνύμια όπως το Soonkyu Bangsong και το Τμήμα - Τελευταίο Καταφύγιο.
1980 - Αναγκαστική συγχώνευση της KBS με ιδιωτικούς ραδιοτηλεοπτικούς φορείς
Κατά τη διάρκεια του καθεστώτος του Chun Doo-hwan της δεκαετίας του ογδόντα, ο πρόεδρος πέρασε έναν νόμο, ώστε να αναγκάσει πολλούς δημόσιους ραδιοτηλεοπτικούς φορείς να συγχωνευθούν με τη δημόσια KBS. Αφού εκείνοι οι ραδιοτηλεοπτικοί σταθμοί είχαν παρουσιάσει ειδήσεις εναντίον του Chun, ο τελευταίος χρησιμοποίησε αυτόν τον νόμο για να καταπνίξει την κριτική εναντίον του. Ο νόμος περιελάμβανε τις εξής εταιρείες:
Η εταιρεία Munhwa Broadcasting Corporation (MBC) επηρεάστηκε επίσης. Η MBC ήταν αρχικά μια χαλαρή ομοσπονδία 20 σταθμών που έδρευαν σε διάφορες τοποθεσίες στην Κορέα. Αν και μοιράζονταν μεγάλο μέρος των προγραμμάτων τους, κάθε σταθμός είχε διαφορετική ιδιοκτησία. Μετά τη συγχώνευση, ωστόσο, κάθε θυγατρική αναγκάστηκε να παραιτηθεί από την πλειοψηφία των μετοχών της στην MBC με έδρα τη Σεούλ, και η MBC Seoul αναγκάστηκε με τη σειρά της να παραιτηθεί από την πλειοψηφία των μετοχών της στην KBS.
Συνέπειες
Το 2009, ο πρόεδρος Λι Μιονγκ-μπακ δήλωσε ότι ο νόμος ήταν αντισυνταγματικός και το 2011 η TBC αναβιώθηκε ως JTBC.
2011 - Σκάνδαλο υποκλοπών σε συνάντηση για τις τηλεοπτικές άδειες
Το 2011, ο Sohn Hak-kyu, πρόεδρος του Δημοκρατικού Κόμματος της αντιπολίτευσης, κατηγόρησε την KBS για υποκλοπή της συνάντησης κεκλεισμένων των θυρών του κόμματος σχετικά με τις συνδρομές των τηλεοπτικών σταθμών.
Ο Sohn είπε: "Πιστεύουμε ότι η εταιρία υπέκλεψε τη συνάντηση για να εξασφαλίσει πληροφορίες σχετικά με τον χειρισμό της πολιτικής τηλεοπτικών συνδρομών εκ μέρους του κόμματος μας. Η KBS πρέπει να παραδεχτεί ότι επιστράτευσε της οικτρής μεθόδου συλλογής πληροφοριών."
Η υποεπιτροπή για τον πολιτισμό, τον τουρισμό, τις ραδιοτηλεοπτικές εκπομπές και την επικοινωνία της Εθνοσυνέλευσης θα συνεδρίαζε στις 28 Ιουνίου 2011, αλλά η συνεδρίαση ακυρώθηκε λόγω διαμαρτυρίας των Δημοκρατικών.
Το σκάνδαλο ξέσπασε στις 23 Ιουνίου, όταν ο Han Sun-kyo, πρόεδρος της κοινοβουλευτικής υποεπιτροπής, επέκρινε την εναντίωση των Δημοκρατικών για την αύξηση των χρεώσεων της συνδρομητικής τηλεόρασης, κατά τη διάρκεια συνεδρίασης της υποεπιτροπής.
Οι βουλευτές του Μεγάλου Εθνικού Κόμματος ενέκριναν τελικά ένα νομοσχέδιο για την αύξηση της χρέωσης κατά 1.000 γουόν, αυξάνοντάς την στα 3.500 γουόν, σε συνεδρίαση της υποεπιτροπής, απουσία των Δημοκρατικών. Αυτό οδήγησε τους Δημοκρατικούς στο διάρκειας μισής μέρας μποϊκοτάζ μιας έκτακτης κοινοβουλευτικής συνόδου στις 21 Ιουνίου 2011.
2011 - Επαινώντας τους τσίνιλπα
Ο Bak Han-yong (박한용), επικεφαλής του Ινστιτούτου Έρευνας για τη Δράση των Δωσιλόγων, επέκρινε την KBS για τη λογοκρισία αρνητικών παρατηρήσεων σε ένα ντοκιμαντέρ για τους τσίνιλπα (Chinilpa αποκαλούνταν υποτιμητικά οι συνεργάτες των Ιαπώνων κατακτητών) και τον Rhee Syngman, που τους είχε δώσει χάρη. Το περιστατικό αφορούσε και τη δράση του Paik Sun-yup.
2012 - Οι απεργίες των δημοσιογράφων της KBS και το αίτημα για επαναφορά της KBS News 9
Οι δημοσιογράφοι της KBS (μαζί με εκείνους της MBC, της SBS και της YTN ) έχουν διαμαρτυρηθεί για τις πρακτικές μεροληπτικής δημοσιογραφίας που ευνοούν την κυβέρνηση του Lee Myung-bak. Το νέο σωματείο εργαζομένων της KBS, με επικεφαλής τον Kim Hyeon-seok, κυκλοφόρησε ένα βίντεο κλιπ με τίτλο: Reset KBS News 9 (리셋KBS뉴스9) στο διαδίκτυο, το οποίο θίγει το περιστατικό ηλεκτρονικής παρακολούθησης πολίτη εκ μέρους του πρωθυπουργικού γραφείου, καθώς και τις αμφιλεγόμενες χρηματικές δαπάνες για την ανακαίνιση του φημολογούμενου πατρικού του προέδρου Lee Myung -Βακ, στις 13 Μαρτίου 2012.
2013 - Σκάνδαλο χρήσης του ονόματος "Lee Soon-shin"
Η Global Youth League DN κατέθεσε δικαστική εντολή στο κεντρικό περιφερειακό δικαστήριο της Σεούλ εναντίον του ραδιοτηλεοπτικού φορέα KBS για τη χρήση του ονόματος "Lee Soon-shin" στον τίτλο του δράματος. Η εντολή ζητούσε να σταματήσει αμέσως η εκπομπή, να αφαιρεθεί το όνομα "Lee Soon-shin" από τον τίτλο και να αλλάξει το όνομα του χαρακτήρα. Η ομάδα ισχυρίστηκε ότι το ιστορικό πρόσωπο Lee Soon-shin (ή Yi Sun-sin), ένας ναύαρχος φημισμένος για τις νίκες του ενάντια στο Ιαπωνικό Πολεμικό Ναυτικό στον πόλεμο Imjin κατά τη διάρκεια της Δυναστείας Joseon, αποτελεί επίσημο εθνικό σύμβολο, του οποίου η σημασία θα «μειωθεί» λόγω της χρήσης του ονόματος για την «αδύναμη και αδέξια» πρωταγωνίστρια, την οποία διαδραμάτιζε η ηθοποιός IU. Η KBS και η εταιρεία παραγωγής A Story απάντησαν ότι δεν είχαν σχέδια να αλλάξουν το όνομα του τίτλου ή του χαρακτήρα. Αντ' αυτού, άλλαξαν την αρχική αφίσα του δράματος, όπου πολλά ηθοποιοί της σειράς κάθονται πάνω σε έναν σωρό νομισμάτων αξίας 100 γουόν, τα οποία απεικονίζουν τον Ναύαρχο Yi, αντικαθιστώντας ψηφιακά τα κέρματα με σκέτο χρυσό.
2014 - 1η απεργία της KBS ενάντια στις φιλοκυβερνητικές διαθέσεις του προέδρου της
Στις αρχές Μαΐου του 2014, ο Gil Hwan-young έπαυσε τον επικεφαλής ειδήσεων της KBS, μετά από υποτιθέμενα ανάρμοστα σχόλια σχετικά με το ναυάγιο του πλοίου Sewol. Ο διευθυντής κατηγόρησε τότε τον Gil για παρεμβολές στην επεξεργασία των ειδήσεων, καθώς και για μεροληψία υπέρ της κυβέρνησης.
Μετά την αναβολή της απόφασης από το συμβούλιο σχετικά με την παύση, ή όχι, του Gil, δύο από τα μεγαλύτερα σωματεία του σταθμού ξεκίνησαν απεργία.
Ως αποτέλεσμα του μποϊκοτάζ, το μεγαλύτερο μέρος των ειδήσεων του σταθμού επηρεάστηκε. Το κεντρικό δελτίο KBS News 9 κράτησε μόλις 20 λεπτά και στις τοπικές εκλογές στις 4 Ιουνίου 2014, η KBS δεν μπόρεσε να στείλει δημοσιογράφους για να πάρουν συνέντευξη από τους υποψηφίους.
2017 - 2η απεργία της KBS ενάντια στις φιλοκυβερνητικές διαθέσεις του προέδρου της
Τον Αύγουστο του 2017, το σωματείο της KBS αποφάσισε να διεξαγάγει απεργία, η οποία ξεκίνησε στις 4 Σεπτεμβρίου, λόγω της εικαζόμενης παρέμβασης στην ειδησεογραφική κάλυψη υπέρ της διακυβέρνησης του πρώην προέδρου Park Geun-hye. Ως αποτέλεσμα του μποϊκοτάζ, σημειώθηκε σοβαρή μείωση στη μετάδοση ειδησεογραφικών και καλλιτεχνικών προγραμμάτων, ραδιοφωνικών εκπομπών και διαφόρων εκδηλώσεων από την KBS, λόγω της συμμετοχής των περισσότερων εργαζομένων του σταθμού στην απεργία. Μετά από 141 ημέρες, η απεργία τελείωσε όταν το διοικητικό συμβούλιο της εταιρείας ενέκρινε την απόλυση του προέδρου της KBS, Ko Dae-young.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κρατικοί ραδιοτηλεοπτικοί σταθμοί Κατηγορία:Επιχειρήσεις Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης Κατηγορία:Επιχειρήσεις στη Νότια Κορέα
Χαρίσσα
thumb|right|200px|Χαρίσσα: Άγαλμα της Παναγίας του Λιβάνου. Η Χαρίσσα (Harissa) είναι ένα ιερό προσκύνημα, που βρίσκεται σε μια βουνοκορφή του ομώνυμου όρους Χαρίσσα και σε υψόμετρο 650 μέτρων, πάνω από τον γραφικό κόλπο της παραλιακής πόλης Ζούνιε (Jounieh) του Λιβάνου. Απέχει 20 χιλιόμετρα από τη Βηρυτό, ενώ η πρόσβαση γίνεται είτε με τελεφερίκ είτε μέσω ενός απότομου και όλο στροφές ανηφορικού δρόμου. Από το ύψος της Χαρίσσα, η θέα προς τον κόλπο του Ζούνιε είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακή.
Το πιο ενδιαφέρον αξιοθέατο της Χαρίσσα είναι το γιγαντιαίο μπρούντζινο άγαλμα της «Παναγίας του Λιβάνου» (Notre Dame du Liban), επιβαμμένο λευκό, το οποίο ζυγίζει 15 τόνους, έχει κατασκευαστεί στη Γαλλία στα τέλη του 19ου αιώνα και έχει τοποθετηθεί στη Χαρίσσα το 1908. Γύρω από το άγαλμα της Παναγίας, που καλεί τους πιστούς με απλωμένα τα χέρια της, υπάρχουν εκκλησίες διαφόρων δογμάτων. Στη βάση του αγάλματος της Παναγίας υπάρχει ένα μικρό παρεκκλήσιο, ενώ παραπλεύρως ορθώνεται ο τεραστίων διαστάσεων υπερμοντέρνος Καθεδρικός Ναός των Μαρωνιτών και πιο πέρα η βυζαντινού ρυθμού ελληνοκαθολική βασιλική του Αγίου Παύλου, χτισμένη μεταξύ των ετών 1947 και 1962.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Πόλεις του Λιβάνου
ΑΚ Αλιάνσι
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Φινλανδίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 2002 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Φινλανδίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2002
Εθνική Βιβλιοθήκη της Ταϊβάν
Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ταϊβάν (κινέζικα: 國立臺灣圖書館) βρίσκεται στην περιοχή Ζονγκέ, Νέα Ταϊπέι, Ταϊβάν. Είναι η παλαιότερη δημόσια βιβλιοθήκη στην Ταϊβάν. Η βιβλιοθήκη ιδρύθηκε το 1914 και φιλοξενεί μεγάλη συλλογή εντύπων σχετικά με την ιστορία, τον πολιτισμό, την πολιτική και τη γεωγραφία της Ταϊβάν.
Ιστορία
μικρογραφία|281x281εσ|Τμήμα ξένων γλωσσών της βιβλιοθήκης Η βιβλιοθήκη ιδρύθηκε το 1914 κατά τη διάρκεια της ιαπωνικής αποικιακής περιόδου ως Αυτοκρατορική Βιβλιοθήκη της με εντολή του κυβερνήτη Σακούμα Σαμάτα. Η πρώτη μόνιμη έδρα της βιβλιοθήκης στην οδό Μπο'άι στην Ταϊπέι καταστράφηκε από βομβαρδισμό των Ηνωμένων Πολιτειών κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Αφού οι εθνικιστές πήραν τον έλεγχο του νησιού μετά την ήττα της Ιαπωνίας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η βιβλιοθήκη μετονομάστηκε σε Επαρχιακή Βιβλιοθήκη της Ταϊβάν (κινεζικά: 臺灣省圖書館) και μεταφέρθηκε σε προσωρινό χώρο. Το υπονοούμενο αυτής της ονομασίας, καθώς και όλων των επόμενων ονομασιών, είναι ότι η Ταϊβάν αποτελεί μόνο ένα τμήμα της Δημοκρατίας της Κίνας.
Το 1947, μετονομάστηκε και πάλι, αυτή τη φορά σε Taiwan Provincial Taipei Library (κινέζικα: 臺灣省立臺北圖書館) και με αυτό το όνομα η βιβλιοθήκη μεταφέρθηκε στην οδό Xinsheng South Road (新生南路) το 1963.
Το σημερινό όνομα της βιβλιοθήκης επιλέχθηκε το 1973, ο πλήρης επίσημος τίτλος είναι Εθνική Κεντρική Βιβλιοθήκη, Παράρτημα Ταϊβάν (κινεζικά: 國立中央圖書館臺灣分館,). Αφού η βιβλιοθήκη επεκτάθηκε, μεταφέρθηκε το 2004 στο 8-23 Memorial Park στο Zhonghe της κομητείας Ταϊπέι (σημερινή Νέα πόλη της Ταϊπέι).
Το 2007, η Huang Wen-ling διορίστηκε ως η εικοστή διευθύντρια της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ταϊβάν, και η πρώτη γυναίκα που κατέχει αυτή τη θέση.
Συλλογή
Η βιβλιοθήκη στεγάζει μια μεγάλη συλλογή εντύπων σχετικά με την Ταϊβάν, ορισμένα από τα οποία χρονολογούνται από την εποχή της δυναστείας Τσινγκ στην Ταϊβάν (δηλαδή πριν από το 1895). Υπάρχουν 210.000 έγγραφα από την εποχή της Ιαπωνίας (1895-1945) και η συλλογή διευρύνεται συνεχώς από τότε. Σκοπός της βιβλιοθήκης είναι να αποτελέσει ένα ειδικό ερευνητικό κέντρο για όσους ενδιαφέρονται για σπουδές στη Ταϊβάν, προσφέροντας παραδοσιακές γραπτές πηγές καθώς και πηγές πληροφοριών που επιτρέπουν στους ερευνητές να εντοπίσουν τα αρχεία ή τις πληροφορίες που χρειάζονται.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνικές βιβλιοθήκες Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στην Ταϊβάν
Καλλιθέα Πύλης Τρικάλων
Η Καλλιθέα Πύλης ή Πινδέων είναι οικισμός του Δήμου Πύλης στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων, η οποία βρίσκεται στις νοτιοανατολικές πλαγιές του όρους Λουπάτα (της οροσειράς Νοτίου Πίνδου) σε υψόμετρο 1.170 μέτρα. Απέχει περίπου 43 χλμ. Β. από τα Τρίκαλα, 23 χλμ. Δ. από την Πύλη (έδρα του δήμου) και 6 χλμ. ΒΑ. από τα Στουρναραίικα (θεωρείται συνοικισμός τους). Αναφέρεται ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Στουρναραίικων του δήμου Πυνδαίων. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκει στην κοινότητα Στουρναραίικων που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Πινδαίων του Δήμου Μετεώρων και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 59 κάτοικοι ενώ με αυτήν του 2001 ήταν 83.
Σημείωση
Στην ίδια Περιφερειακή Ενότητα αλλά στον Δήμο Μετεώρων υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Καλλιθέα.
Στάντσικ (πίνακας ζωγραφικής)
Είναι ένα από τα πιο διάσημα έργα του Ματέικο και αυτό που τον εκτόξευσε σε φήμη. Έχει περιγραφεί από το Εθνικό Μουσείο της Βαρσοβίας ως ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους πίνακες της συλλογής του και είναι ένας εμβληματικός πίνακας για τη «Συλλογή πολωνικών έργων ζωγραφικής πριν από το 1914». Το κύριο συστατικό του είναι η αντίθεση μεταξύ του επίσημου γελωτοποιού (ο τιτλοφορέας Στάντσικ) και του ζωηρού χορού που συμβαίνει στο βάθος. Ο πίνακας έχει δημιουργήσει μια εικόνα του Στάντσικ που έχει γίνει εμβληματική και ευρέως αναγνωρισμένη στην Πολωνία.
Στάντσικ
Η έλλειψη πηγών οδήγησε σε τέσσερις διακριτές υποθέσεις για τον Στάντσικ τον 19ο αιώνα: ότι επινοήθηκε εξ ολοκλήρου από τον Γιαν Κοχανόφσκι και τους συναδέλφους του, ότι ήταν «ίσως ένας τυπικός γελωτοποιός ντυμένος από τους συγχρόνους του με μια αισωπική ενδυμασία, ίσως ένα σαιξπηρικό όραμα των συγγραφέων του 19ου αιώνα, ή ίσως όντως μια γκρίζα σημαίνουσα προσωπικότητα του societatis ioculatorum». Σε κάθε περίπτωση, η συναίνεση μεταξύ των σύγχρονων μελετητών είναι ότι ένα τέτοιο άτομο υπήρχε πράγματι και ακόμα κι αν δεν υπήρχε, η φιγούρα είχε τεράστια σημασία για τον πολωνικό πολιτισμό των μετέπειτα αιώνων, εμφανιζόμενος σε έργα πολλών καλλιτεχνών του 19ου και του 20ού αιώνα. Εμφανίζεται σε ένα έργο, μεταξύ άλλων, του Γιούλιαν Ούρσιν Νιεμτσέβιτς (στο Jan z Tęczna. Powieść historyczna, 1825) και σε αρκετά έργα του Γιούζεφ Ιγκνάτσι Κρασέφσκι (1839, 1841).
Περιεχόμενο
Ο πλήρης τίτλος του πίνακα είναι Stańczyk w czasie balu na dworze królowej Bony wobec straconego Smoleńska (Στάντσικ κατά τη διάρκεια ενός χορού στην αυλή της Βασίλισσας Μπόνα ενόψει της απώλειας του Σμολένσκ).
Η πρωταρχική σύνθεση του πίνακα βρίσκεται στην αντίθεση μεταξύ του επίσημου γελωτοποιού (Στάντσικ) – το επίκεντρο του πίνακα – και του ζωηρού χορού που συνεχίζεται στο βάθος. Ο Στάντσικ παρουσιάζεται να κάθεται μόνος σε ένα σκοτεινό δωμάτιο, ενώ ο χορός, που φιλοξενείται από τη βασιλική οικογένεια, βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη στη γειτονική αίθουσα. Η εμφάνισή του δεν μοιάζει με αυτή που θα περίμενε κανείς σε έναν γελωτοποιό – ζοφερή, βαθιά στη σκέψη. Η σοβαρότητά του ενισχύεται από τα αξεσουάρ του: η μαρότα του είναι πεταμένη στο πάτωμα, ενώ στον κορμό του διακρίνεται ένα ιερό μετάλλιο της Μαύρης Παναγίας της Τσενστοχόβα. Το ζαρωμένο χαλί στα πόδια του Στάντσικ θα μπορούσε να είχε σχηματιστεί από το να έπεφτε βαριά στην καρέκλα κατά την ανάγνωση του γράμματος ή από μια νευρική μετατόπιση των ποδιών του στη συνέχεια. Στο τραπέζι υπάρχει μια επιστολή που πιθανόν να ανακοινώνει ότι το Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας έχασε το Σμολένσκ (τώρα στη Ρωσία) από το Μεγάλο Δουκάτο της Μόσχας, προκαλώντας τη θλίψη και τον προβληματισμό του Στάντσικ για τη μοίρα της πατρίδας του. Το γράμμα φαίνεται να έχει απορριφθεί από κάποιον αξιωματούχο και μόνο ο γελωτοποιός αντιλαμβάνεται τη σημασία του – ενώ οι κυβερνώντες κάνουν πάρτι, γιορτάζοντας την πρόσφατη νίκη στη Μάχη της Όρσα, αδιαφορώντας για τα άσχημα νέα για το Σμολένσκ. Η επιστολή φέρει το έτος 1533 (MDXXXIII) και το όνομα «Σαμογιτία», επαρχία της Κοινοπολιτείας. Το σημείωμα δεν είναι σύμφωνο με την πραγματική ημερομηνία της πτώσης του Σμολένσκ το 1514 και αποτελεί θέμα συνεχούς συζήτησης, αν και είναι απίθανο ένα ολοφάνερο λάθος του σχολαστικού Ματέικο, γνωστό για τη χρήση συμβολισμών και εικονογραφίας. Ένα άλλο σύμβολο, ένα λαούτο, σύμβολο δόξας, μεταφέρεται από έναν νάνο της αυλής, που ήταν στερεότυπο ως άτομο χαμηλού αναστήματος και ηθικού στην εποχή του Ματέικο. Αυτό υποδηλώνει μια παρακμή της περιουσίας της δυναστείας των Γιαγκελλόνων. Το παράθυρο είναι ανοιχτό, ανακατεύοντας το τραπεζομάντιλο και παραπέμποντας σε μια ανατροπή της παρούσας τάξης. Μέσα από το ανοιχτό παράθυρο, είναι ορατό το σκοτεινό προφίλ του Καθεδρικού Ναού του Βάβελ στην Κρακοβία – ο τόπος της στέψης των Πολωνών βασιλιάδων. Δίπλα του φαίνεται ένας κομήτης – προμήνυμα κακοτυχίας. Η εικόνα της πτώσης ολοκληρώνεται με τη συμπερίληψη των τριών αστέρων της Ζώνης του Ωρίωνα που φαίνονται πάνω και στα αριστερά του κωδωνοστασίου του καθεδρικού ναού. Στην ελληνική μυθολογία, ο Ωρίωνας ήταν ένας ισχυρός κυνηγός που τυφλώθηκε από το εγώ και το δικό του μεγαλείο, αλλά τελικά καταστράφηκε από το τσίμπημα ενός σκορπιού.
Ιστορία, σημασία και ιστοριογραφία
δεξιά|μικρογραφία|230x230εσ| Στάντσικ (αριστερά) όπως εκτίθεται στο [[Εθνικό Μουσείο της Βαρσοβίας]] Ο Ματέικο γοητεύτηκε από τον Στάντσικ από τα νεανικά του χρόνια και τον απεικόνισε σε πολλά από τα έργα του (κυρίως, εκτός από τον πίνακα που συζητείται εδώ, στους Κρέμασμα της καμπάνας του Σιγισμούνδου, 1874 και Πρωσικός φόρος τιμής, 1882 ). Δουλεύοντας σε αυτόν τον πίνακα, ο Ματέικο εμπνεύστηκε επίσης το βιβλίο Król zamczyska του Σεβέριν Γκοστσίνσκι, του οποίου ο κύριος χαρακτήρας – ένας μοναχικός, που ζει στα ερείπια του κάστρου, προσπαθεί να συμφιλιώσει το παρελθόν και το παρόν, και ο ίδιος εμπνεύστηκε από τον Στάντσικ – πιθανότατα επηρέασε αυτόν τον πίνακα. Ολοκληρώθηκε το 1862, όταν ο Ματέικο ήταν 24 ετών, είναι ένα από τα πιο διάσημα έργα του και αυτό που τον εκτόξευσε σε φήμη. Θεωρείται ως βασικός πίνακας για την κατανόηση του στυλ και των προθέσεων του Ματέικο στην τέχνη του. Ο Ματέικο χρησιμοποίησε το δικό του πρόσωπο για τον Στάντσικ και με αυτό το έργο ξεκίνησε μια σειρά από πίνακες που αναλύουν και ερμηνεύουν την Ιστορία της Πολωνίας μέσω της φιγούρας του Στάντσικ.
Ο πίνακας θεωρείται επίσης πολύ σημαντικός για τον πολιτισμό της Πολωνίας γενικότερα. Σύμφωνα με το Εθνικό Μουσείο της Βαρσοβίας, ο Στάντσικ είναι ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους πίνακες της συλλογής του και είναι ένας εμβληματικός πίνακας για τη «Συλλογή πολωνικών έργων ζωγραφικής πριν από το 1914». Ο πίνακας έχει δημιουργήσει μια εικόνα του Στάντσικ που έχει γίνει εμβληματική και έχει επαναληφθεί σε άλλα έργα, όπως το έργο Γάμος (1901) του Στανίσουαφ Βισπιάνσκι. Οι πιο διάσημοι πίνακες του Ματέικο είναι συνήθως μεγάλες, ομαδικές σκηνές. Οι μεμονωμένες σκηνές είναι λιγότερο συχνές στο έργο του.
Κατά τη δημιουργία του, ο πίνακας δεν τράβηξε ιδιαίτερη προσοχή και αποκτήθηκε από την Εταιρεία Φίλων των Καλών Τεχνών της Κρακοβίας με σκοπό την κλήρωση δώρων. Στη συνέχεια κέρδισε ένα συγκεκριμένο άτομο, τον Κορίτκο, στην κατοχή του οποίου υπέστη ελαφρά ζημιά. Μετά την άνοδο του Ματέικο σε φήμη, ο πίνακας ανακαλύφθηκε ξανά και χειροκροτήθηκε ως αριστούργημα και αποκτήθηκε από το Εθνικό Μουσείο της Βαρσοβίας το 1924. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου κλάπηκε από τους Ναζί. Στη συνέχεια κατασχέθηκε από τη Σοβιετική Ένωση και επέστρεψε στην Πολωνία γύρω στο 1956.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Γιαν Ματέικο Κατηγορία:Προσωπογραφίες ιστορικών προσώπων Κατηγορία:Πίνακες ζωγραφικής στη συλλογή του Εθνικού Μουσείου της Βαρσοβίας Κατηγορία:Ελαιογραφίες
Μελισσάνθη της Τρίπολης
thumb|right|320px|Το Κάστρο του Ραϊμόνδου του Σαιν-Ζιλ στην Τρίπολη του Λιβάνου, όπου εκτυλίχτηκε η ιστορία της Μελισσάνθης. Η Μελισσάνθη γαλλ. Melisinda ή Melisende ή Melissande (άκμασε περί το 1160) από τον Οίκο της Τουλούζης ήταν κόρη του κόμη της Τρίπολης και ήταν υποψήφια νύφη για τον Μανουήλ Α΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων.
Βιογραφία
Ήταν η μόνη κόρη του Ραϋμόνδου Β΄ κόμη της Τρίπολης και της Οδιέρνας των Ρετέλ, κόρης του Βαλδουίνου Β΄ της Ιερουσαλήμ. Ο πατέρας της ήταν δισεγγονός του Ραϋμόνδου του Σαιν-Ζιλ 1ου κόμη της Τρίπολης. Η Μελισσάνθη έλαβε το όνομα της θείας της Μελισσάνθης των Ρετέλ βασίλισσας της Ιερουσαλήμ.
Η ρομαντική και τραγική ιστορία της εκτυλίσσεται στα χρόνια των Σταυροφοριών και συνδέεται με το κάστρο του Ραϊμόνδου του Σαιν-Ζιλ (Citadel of Raymond de Saint – Gilles), που δεσπόζει μέχρι σήμερα στην Τρίπολη του Λιβάνου. Σε αυτό ζούσε η πανέμορφη Μελισσάνθη, αδελφή του Ραϋμόνδου Γ΄ κόμη της Τρίπολης. Την ιστορία της διηγείται ο ιστορικός των Σταυροφοριών Γουλιέλμος της Τύρου (Guillaume de Tyre, περ. 1150 – 1185) στο εκτενές έργο του «Historia Hierosolymitana”.
Μικρή Αρμενία
Η Μικρή Αρμενία, αρχ. ελλην.: Μικρά Αρμενία Փոքր Հայք, Pokr Hayk, Armenia Minor ή Inferior, αγγλ.: Leser Armenia, περιλάμβανε τις κατοικημένες από αρμένιους περιοχές, κυρίως στα δυτικά και βορειοδυτικά του αρχαίου βασιλείου της Αρμενίας (γνωστό και ως βασίλειο της Μεγάλης Αρμενίας). Η περιοχή αναδιοργανώθηκε αργότερα σε Θέμα Αρμενιακών υπό τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία.
Μελισσάνθη της Τρίπολης
Βιογραφία
Εντούτοις, πολιτικοί καιροσκοπισμοί της τελευταίας στιγμής έκαναν τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Μανουήλ Α΄ Κομνηνό να αλλάξει γνώμη και να αποφασίσει, ότι θα ήταν πιο συμφέρον πολιτικά να συμμαχήσει με τον Οίκο της Αντιόχειας, ζητώντας σε γάμο τη Μαρία της Αντιόχειας, αδελφή του πρίγκιπα Βοημούνδου Α΄ πρίγκιπα της Αντιόχειας και έναν από τους αρχηγούς της Α΄ Σταυροφορίας.
Μικρή Αρμενία
Γεωγραφία
Η Μικρή Αρμενία (ή Μικρή Αρμενία) ήταν το τμήμα της ιστορικής Αρμενίας και των Αρμενικών Υψιπέδων, που βρισκόταν δυτικά και βορειοδυτικά τού ποταμού Ευφράτη. Πήρε το όνομά της για να ξεχωρίσει από το πολύ μεγαλύτερο ανατολικό τμήμα της ιστορικής Αρμενίας, τη Μεγάλη Αρμενία (Armenia Major).
Μελισσάνθη της Τρίπολης
Βιογραφία
Ο Ραϋμόνδος, έξαλλος για την ταπεινωτική προσβολή που έγινε σ’ αυτόν και την αδελφή του, εξόπλισε τις δώδεκα γαλέρες με πειρατές και κακοποιά στοιχεία, με προορισμό να λεηλατήσουν τα εδάφη του Ρωμαίου Αυτοκράτορα. Απέπλευσαν και πρώτα λεηλάτησαν το Ρωμαϊκό νησί της Κύπρου, ενώ άλλα ελληνικά νησιά παραδόθηκαν στις φλόγες.