cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παύλος Μελάς
Υστεροφημία
Το σπίτι όπου βρήκε το θάνατο ο Μελάς μετατράπηκε σε μουσείο το 1963 και έκτοτε κάθε χρόνο τελείται στο Μελά μνημόσυνο, το οποίο παρακολουθεί πολύς κόσμος και αξιωματούχοι. Με βασιλικό διάταγμα του 1969 η πρώτη Κυριακή μετά την επέτειο θανάτου του Μελά, 13 Οκτωβρίου, έχει οριστεί ως «Ημέρα του Μακεδονικού Αγώνος», δημόσια εορτή για τη Μακεδονία και τη Θράκη. Την περίοδο του Μακεδονικού, στις αρχές της δεκαετίας του '90, μετά την ανεξαρτητοποίηση της Γιουγκοσλαβικής Μακεδονίας, σημειώθηκε αναζωπύρωση του ενδιαφέροντος για το Μελά και η ενενηκοστή επέτειος του θανάτου του κηρύχθηκε σχολική αργία. Ο Μελάς συχνά παρουσιάζεται, ως συνδεόμενος με τον αγώνα υπεράσπισης της ελληνικότητας της Μακεδονίας, μαζί με το Μέγα Αλέξανδρο, όπως τους απεικόνισε και ο Νίκος Εγγονόπουλος στον πίνακα «Οι δύο Μακεδόνες». Πλήθος από ανδριάντες έχουν αναγερθεί σε πλατείες πόλεων, οδοί και πλατείες ανά την Ελλάδα φέρουν το όνομά του, ενώ πολλά προσωπικά του αντικείμενα εκτίθενται τώρα στο Μουσείο Μακεδονικού Αγώνα Θεσσαλονίκης. Στη Θεσσαλονίκη, με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» οι δήμοι Σταυρούπολης, Πολίχνης και Ευκαρπίας ενώθηκαν το 2010 σε έναν δήμο, στα όρια του οποίου ανήκει το στρατόπεδο «Παύλου Μελά» (που έπαψε να λειτουργεί το 2006) και ο οποίος έχει την ονομασία Παύλος Μελάς. Γνωρίζοντας ευρεία απήχηση στην ελληνική κοινωνία, τον 21ο αιώνα η ανάδειξη της μορφής του Μελά ως ενσάρκωσης συντηρητικών αξιών και ηρωικού προτύπου εθνικής αυτοθυσίας έγινε σημείο σύγκλισης πτερύγων της δεξιάς. Ως ρήση του Μελά παρουσιάζεται από Έλληνες ακροδεξιούς μία δήλωση ενός βασιλόφρονα Γάλλου στρατηγού της εποχής της Γαλλικής Επανάστασης για ανυποχώρητη μάχη μέχρις εσχάτων, ενώ η Χρυσή Αυγή έχει εντάξει το Μελά σε ένα πάνθεο αναγνωριζόμενων από το κράτος και την εθνική ιστοριογραφία ηρώων, προς τιμήν των οποίων οργανώνει περιστασιακά εκδηλώσεις μνήμης. Στα συλλαλητήρια εναντίον της συμφωνίας των Πρεσπών ακούστηκαν συνθήματα για το Μελά, ενώ αναφορές στο Μελά έγιναν και στη σχετική κοινοβουλευτική συζήτηση. Το σπίτι του Μελά στην Κηφισιά εγκαταλείφθηκε, αλλά το 2009 αναγνωρίστηκε ως μνημείο, δωρήθηκε στο Υπουργείο Άμυνας και το 2020 αποκαταστάθηκε.
Επιπλέον βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πυροβολικού Παυλος Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί Κατηγορία:Ήρωες της Ελλάδας
Βουλευτικές εκλογές στο Κιριμπάτι 2015-16
Εκλογικό σύστημα
Τα 46 αιρετά μέλη του Νομοθετικού Σώματος εξελέγησαν σε 23 μονοεδρικές και πολυεδρικές περιφέρειες με τη χρήση του συστήματος των δύο γύρων.
Αποτελέσματα
Επί συνόλου 44 εδρών, οι 19 κερδήθηκαν στον πρώτο γύρο και οι 25 αποφασίστηκαν σε δεύτερο γύρο.
Παραπομπές
2015
Ανδρέας Χριστοδούλου
Ο Ανδρέας Χριστοδούλου (Λεμεσός, 22 Φεβρουαρίου 1995), είναι Ελληνοκύπριος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Διαθέτοντας ύψος 1,97 μέτρα, αγωνίζεται ως σούτινγκ γκαρντ και σμολ φόργουορντ για την ΑΕΚ Λάρνακας. Το 2014 απέκτησε και επίσημα την ελληνική υπηκοότητα, κάτι που του επέτρεψε να αγωνίζεται στην ελληνική εθνική ομάδα.
Σταδιοδρομία
Ο Ανδρέας Χριστοδούλου ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία ως καλαθοσφαιριστής στην ΑΕΛ Λεμεσού, στην οποία αγωνίστηκε μέχρι το καλοκαίρι του 2011. Επόμενος σταθμός της καριέρας του Χριστοδούλου ήταν ο ΑΠΟΕΛ, ομάδα επίσης τη Κύπρου, στην οποία αγωνίστηκε για μία σεζόν.
Το καλοκαίρι του 2012, μεταπήδησε από την Κύπρο στην Ελλάδα και ο Μορφωτικός Αθλητικός Σύλλογος Μαντουλίδης (γνωστός πιο απλά και ως Μαντουλίδης) ήταν η ομάδα που τελικά τον απέκτησε. Στον Μαντουλίδη παρέμεινε για μία σεζόν πραγματοποιώντας κατά διαστήματα πολύ καλές εμφανίσεις.
Το 2013, ο Ολυμπιακός Πειραιώς πρότεινε στον Ανδρέα Χριστοδούλου συμβόλαιο πενταετούς διαρκείας, το οποίο και αποδέχθηκε. Ο Χριστοδούλου κατέκτησε λίγους μήνες μετά τη μεταγραφή του στους ερυθρόλευκους τον πρώτο του τίτλο, ο οποίος μάλιστα ήταν και διεθνής. Ο λόγος για το Διηπειρωτικό Κύπελλο, το οποίο κατέκτησε ο Ολυμπιακός μετά από δύο νίκες σε ισάριθμους αγώνες με αντίπαλο την Πινιέιρος Σκάι.
Τη σαιζόν 2015-16 δόθηκε δανεικός στην ομάδα του Κόροιβου Αμαλιάδας. Τον Ιούλιο 2016 υπέγραψε διετές συμβόλαιο συνεργασίας με την ομάδα του Ρεθύμνου.
Στις 14 Ιουλίου 2021, ανακοινώθηκε από τον Π.Α.Ο.Κ. με μονοετές συμβόλαιο.
Στις 20 Ιουνίου 2022, συμφώνησε με την ΑΕΚ Λάρνακας για τα επόμενα τρία χρόνια, επιστρέφοντας έτσι στην Κύπρο.
Διεθνείς συμμετοχές
Το 2014, μετά και την απόκτηση της ελληνικής υπηκοότητας, ο Χριστοδούλου ήταν μέλος της αποστολής της εθνικής ομάδας Κ20, με την οποία συμμετείχε στο αντίστοιχο πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης του ίδιου έτους. Συνολικά έχει καταγράψει 30 συμμετοχές με την Εθνική Νέων Ανδρών.
Πρωτάθλημα Ελλάδας
Μέχρι 20 Ιουνίου 2022.
1. † Κατάκτηση πρωταθλήματος""2. Στατιστικά από esake.gr
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Κύπριοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΛ Λεμεσού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΠΟΕΛ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μαντουλίδη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Κόροιβου Αμαλιάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρεθύμνου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Προμηθέα Πατρών Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας
Βάλτερ Φάιτ
Ο Βάλτερ Φάιτ (Walter Feit, 26 Οκτωβρίου 1930 - 29 Ιουλίου 2004) ήταν Αυστριακής καταγωγής Αμερικανός μαθηματικός που εργάστηκε στη θεωρία πεπερασμένων ομάδων και στη θεωρία αναπαραστάσεων. Οι συνεισφορές του παρείχαν στοιχειώδη υποδομή που χρησιμοποιείται στην άλγεβρα, τη γεωμετρία, την τοπολογία, τη θεωρία αριθμών και τη λογική. Το έργο του βοήθησε στην ανάπτυξη και αξιοποίηση τομέων όπως η κρυπτογραφία, η χημεία και η φυσική.
Βιογραφία
Ο Βάλτερ Φάιτ φεύγει από τη Βιέννη το 1939 για την Αγγλία με το τελευταίο τρένο μεταφοράς εβραίων παιδιών στο πλαίσιο της επιχείρησης παιδομεταφοράς από την Αυστρία προς την Αγγλία, δύο ημέρες πριν από την έναρξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Οι γονείς του πέθαναν στο Ολοκαύτωμα. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, ο Φάιτ φοίτησε στην Οξφόρδη, όπου κέρδισε υποτροφία το 1943. Το 1946 μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες και έζησε με έναν θείο του στο Μαϊάμι. Ξεκίνησε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο, όπου πήρε μεταπτυχιακό δίπλωμα το 1950. Στη συνέχεια πήγε στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν για να σπουδάσει με τον Ρίτσαρντ Μπράουερ, τον κορυφαίο θεωρητικό των ομάδων της εποχής. Όταν ο Μπράουερ έφυγε για το Χάρβαρντ, ο Φάιτ παρακολούθησε τα μαθήματα του Ζαν Ντιεντονέ, αλλά διατηρούσε επαφή με τον Μπράουερ μέσω αλληλογραφίας. Ο Φάιτ έλαβε το διδακτορικό του το 1955 υπό την καθοδήγηση του Γουόλτερ Θραλ1 στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν με μια διατριβή με τίτλο Θέματα στη θεωρία των χαρακτήρων ομάδων. Το 1953 ήταν διδάσκων στο Πανεπιστήμιο του Κορνέλ, όπου έγινε καθηγητής. Από το 1964 ήταν καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Γέιλ, όπου διετέλεσε και πρόεδρος του Τμήματος. Συνταξιοδοτήθηκε το 2003.
Πέθανε το 2004 στο Μπράνφορντ του Κονέκτικατ, έχοντας στο πλευρό του τη σύζυγό του, Δρ Σίντνι Φάιτ, το γιο του και την κόρη του. .
Έρευνες
Ο γιος του Πολ Φάιτ είναι επίσης καθηγητής μαθηματικών. Μεταξύ των μαθητών του είναι ο Ρόναλντ Σόλομον, ο οποίος ήταν επίσης καθοριστικός στο πρόγραμμα ταξινόμησης των πεπερασμένων απλών ομάδων.
Τιμές και βραβεία
Το 1965 έλαβε το βραβείο Φρανκ-Νέλσον-Κολ στην Άλγεβρα. Είναι μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών και της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών. Ο Φάιτ υπήρξε επίσης κάποτε αντιπρόεδρος της Διεθνούς Μαθηματικής Ένωσης. Το 1970 προσκλήθηκε να δώσει διάλεξη ολομέλειας στο Διεθνές Συνέδριο Μαθηματικών στη Νίκαια (ο τίτλος της διάλεξής του ήταν: Η τρέχουσα κατάσταση στη θεωρία των πεπερασμένων απλών ομάδων).
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Αυστριακοί μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα
Λιτσλ Μπροντς
Η Ελίζαμπετ "Λιτσλ" Μπροντς (Λατινικό αλφάβητο : Elizabeth "Lizl" Bronz), Φίσερ πριν παντρευτεί (Fischer), ήταν Αυστριακή πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης , ενεργή στα κορτς την δεκαετία του 1950-60.
Στο Γουίμπλεντον είχε συμμετάσχει από το 1951 έως το 1958 και είχε στο απλό 1 νίκη και 8 ήττες, στο διπλό 0-6 και στο μεικτό διπλό 6-8.
Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου το 1953 ήταν πρώτη στο διπλό μεικτό με συμπαίκτη τον Ιταλό Ουμπέρτο Μπέργκαμο όπου νίκησαν το ζευγάρι Φερέρ - Ζακλίν Κερμινά με 6-4, 7-5.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστριακές αθλήτριες της αντισφαίρισης
Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (2004)
Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 του 2004 ήταν το 55ο πρωτάθλημα της Φόρμουλα 1 που διοργάνωσε η FIA (Διεθνής Ομοσπονδία Αυτοκινήτου). Ο πρώτος αγώνας ήταν αυτός της Αυστραλίας την 7η Μαρτίου 2004 στη Μελβούρνη και το πρωτάθλημα ολοκληρώθηκε την 24η Οκτωβρίου 2004 στη Βραζιλία. Συνολικά διεξήχθησαν 18 αγώνες και έλαβαν μέρος 10 ομάδες.
Παγκόσμιος πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Γερμανός Μίχαελ Σουμάχερ, για έβδομη φορά στην καριέρα του, με 13 νίκες, αριθμό ρεκόρ, ενώ το πρωτάθλημα κατασκευαστών κατάκτησε η ομάδα της Φερράρι.
Αλλαγές οδηγών στη διάρκεια του πρωταθλήματος
200px|μικρογραφία|δεξιά|Ο Τζιόρτζιο Πάντανο με την Τζόρνταν Ο Ιταλός οδηγός της Τζόρνταν Γκραν Πρι, Τζιόρτζιο Πάντανο, δεν έτρεξε στο Γκραν Πρι του Καναδά, επειδή ο πατέρας του, ο οποίος ήταν και πρώην μάνατζέρ του, ήθελε να απομακρύνει τον αντικαταστάτη του στη θέση αυτή, έτσι μπλόκαρε μέσω του δικηγόρου του την τελευταία δόση πληρωμής του γιου του προς την ομάδα και ο Έντι Τζόρνταν άφησε τον Ιταλό εκτός μέχρι να λυθεί το πρόβλημα. Μετά το Γκραν Πρι της Ιταλίας, ο οδηγός απολύθηκε τελικά από την ομάδα, διότι η συγκομιδή του σε βαθμούς ήταν μηδενική. Τόσο στο Γκραν Πρι του Καναδά, όσο και στα τρία Γκραν Πρι που έμεναν για να τελειώσει το πρωτάθλημα (Γκραν Πρι Κίνας, Ιαπωνίας και Βραζιλίας), έτρεξε στη θέση του ο Γερμανός δοκιμαστής της ομάδας Τίμο Γκλοκ.
Ο Γερμανός οδηγός της Γουίλιαμς, Ραλφ Σουμάχερ, τραυματίστηκε κατά τη διάρκεια του Γκραν Πρι των ΗΠΑ και η ομάδα αποφάσισε να βάλει στη θέση του για τα δύο επόμενα γκραν πρι (στη Μεγάλη Βρετανία και τη Γαλλία) τον Ισπανό δοκιμαστή της, Μαρκ Ζενέ. Επειδή όμως ο Ζενέ δεν έφερε βαθμούς, μετά το τέλος του Γκραν πρι στη Μεγάλη Βρετανία ο Φρανκ Γουίλιαμς συγκαλεσε σε σύσκεψη το Διοικητικό Συμβούλιο της ομάδας και όλα τα μέλη του αποφάσισαν ομόφωνα να προσληφθεί ο Βραζιλιάνος Αντόνιο Πιτσόνια ως δεύτερος δοκιμαστής και να αντικαταστήσει αυτός τον Ραλφ Σουμάχερ στα τέσσερα επόμενα γκραν πρι, σε Γερμανία, Ουυγαρία, Βέλγιο και Ιταλία.
200px|μικρογραφία|δεξιά|Ο Κριστιάνο Ντα Μάτα με την Τογιότα Ο Ιταλός οδηγός της Ρενώ, Γιάρνο Τρούλι, μετά το τέλος του Γκραν πρι Ιταλίας ενημερώθηκε από τον αγωνιστικό διευθυντή της ομάδας Φλάβιο Μπριατόρε πως το συμβόλαιό του με την ομάδα θα λυνόταν τα μεσάνυχτα της Δευτέρας την 13η Σεπτεμβρίου επειδή η απόδοσή του δεν ήταν καλή. Για τα τρία τελευταία γκραν πρι του πρωταθλήματος τη θέση του πήρε ο Καναδός Ζακ Βιλνέβ. Ο Βραζιλιάνος οδηγός της Τογιότα, Κριστιάνο Ντα Μάτα, ενημερώθηκε στις 11 Αυγούστου πως από το Γκραν πρι Ουγγαρίας τη θέση του στο μονοθέσιο της ομάδας θα έπαιρνε ο συμπατριώτης του Ρικάρντο Ζόντα. Λίγες μέρες πριν το Γκραν πρι Ιαπωνίας, συνεδρίασε το Διοικητικό Συμβούλιο της ομάδας και αποφάσισε να ενταχθεί στην ομάδα, από αυτό το Γκραν πρι, ο Ιταλός Γιάρνο Τρούλι. Έτσι ο Ζόντα έτρεξε και πάλι στο τελευταίο Γκραν πρι του πρωταθλήματος στην πατρίδα του τη Βραζιλία, όπου αγωνίστηκε μπροστά στους συμπατριώτες του αντικαθιστώντας το Γάλλο οδηγό της ομάδας, Ολιβιέ Πανίς, ο οποίος είχε αποφασίσει από το επόμενο πρωτάθλημα να τερματίσει την καριέρα του ως οδηγός του σπορ.
Βαθμολογία κατασκευαστών
Η βαθμολογία για το πρωτάθλημα των κατασκευαστών είχε ως εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φορμουλα 1 2004
Μεταφυσική (περιοδικό του Αζερμπαϊτζάν)
Μεταφυσική — Διεθνές περιοδικό φιλοσοφικής και διεπιστημονικής έρευνας που δημοσιεύθηκε στη Δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν. Παρέχει στους αναγνώστες επιστημονικά άρθρα σχετικά με το Αζερμπαϊτζάν και την παγκόσμια φιλοσοφία, ιστορία, πολιτισμό, λογοτεχνία, τέχνη και άλλους τομείς της επιστήμης.
Γενικά
Το περιοδικό Μεταφυσική καταχωρήθηκε στο Υπουργείο Δικαιοσύνης της Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν το 2017 με αριθμό 4144. Το "Philosophy and Interdisciplinarity" είναι ένα διεθνές φιλοσοφικό και διεπιστημονικό περιοδικό στον τομέα των επιστημών της Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν.
Το περιοδικό Μεταφυσική δημοσιεύεται 4 φορές το χρόνο. Όλα τα άρθρα στα Αζερμπαϊτζάν, Τουρκικά, Ρωσικά, Αγγλικά, Περσικά και Αραβικά γίνονται δεκτά και δημοσιεύονται εάν υπάρχει θετική γνώμη εμπειρογνωμόνων. Με την απόφαση του Προεδρείου της Επιτροπής Ανώτατης Βεβαίωσης υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν, το περιοδικό "Metaphysics" συμπεριλήφθηκε στον κατάλογο των περιοδικών που συνιστώνται για δημοσίευση των κύριων αποτελεσμάτων των διατριβών στη φιλοσοφία και την κοινωνιολογία στη Δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν.
Φραντς Μπίντερ
Ο Φραντς Μπίντερ (γερμανικά: Franz Binder, 1 Δεκεμβρίου 1911 – 24 Απριλίου 1989) ήταν Αυστριακός ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε σε όλη την επαγγελματική του καριέρα με την Ραπίντ Βιέννης. Ένας από τους καλύτερους κεντρικούς επιθετικούς της εποχής του, ήταν ο πρώτος που τεκμηριώθηκε στατιστικά ότι ξεπέρασε τα 1.000 γκολ στην καριέρα του, ενώ παραμένει ένας από τους δέκα ποδοσφαιριστές που ξεπέρασαν τα 1.200 γκολ στις ομάδες ανδρών με ιδιαίτερα υψηλό δείκτη παραγωγικότητας.
Βιογραφία
Από το 1930 έως το 1937, σημείωσε περισσότερα από 700 γκολ για τη Ραπίντ Βιέννης, συμπεριλαμβανομένων των αγώνων της δεύτερης ομάδας και των φιλικών.
Με το σύλλογο της Βιέννης σημείωσε 421 τέρματα σε 347 επίσημες εμφανίσεις με την πρώτη ομάδα και συμπεριλαμβανομένων των φιλικών και της δεύτερης ομάδας τουλάχιστον 989. Σε ένα φιλικό παιχνίδι την Πρωτομαγιά του 1939 στη Βιέννη - σημαντικό για την εποχή του - σημείωσε πέντε γκολ στη νίκη της ομάδας του με 7–5 επί της Σλάβια Πράγας, με τον παλιό του συμπαίκτη Γιόζεφ Μπίτσαν να σημειώνει μόνο δύο για την αντίπαλη ομάδα. Το 1940 ήταν πρώτος σκόρερ σε επίσημους αγώνες στον κόσμο με 44 γκολ. Στις 11 Ιουνίου 1933 έκανε την πρώτη εμφάνισή του με την Εθνική Αυστρίας απέναντι στο Βέλγιο. Μετά την προσάρτηση της Αυστρίας (Anschluss, Άνσλους) στη Γερμανία το 1938, η Ραπίντ αναγκάστηκε να παίξει στη Gauliga Ostmark (πρόγονος της Μπουντεσλίγκα) μαζί με τους άλλους κορυφαίους αυστριακούς συλλόγους. Κέρδισε το DFB-Tschammerpokal (προκάτοχος του Γερμανικού Κυπέλλου) το 1938 με νίκη 3–1 επί της Φρανκφούρτης. Στον τελικό του γερμανικού πρωταθλήματος του 1941 η Ραπίντ αντιμετώπισε τη Σάλκε στις 22 Ιουνίου και αρχικά δέχθηκε τρία τέρματα αλλά τρία τέρματα του Μπίντερ σε 15 λεπτά ανέτρεψαν το αποτέλεσμα (4–3) και χάρισαν τον τίτλο στον αυστριακό σύλλογο. Ήταν τα πιο διάσημα γκολ της καριέρας του. Οι Αυστριακοί χάρηκαν και οι βιεννέζικες εφημερίδες έβαλαν τίτλους στην πολεμική γλώσσα της εποχής: «Ο Μπίμπο Μπίντερ βομβαρδίζει τη Σάλκε στον τελικό». Εκτός από την εθνική Αυστρίας αγωνίστηκε και με την γερμανική εθνική σημειώνοντας 10 γκολ σε 9 αγώνες. Το 1941 μαζί με δύο συμπαίκτες του επιλέχθηκαν και έπρεπε να πάνε στο μέτωπο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Με τη «δεύτερη τεθωρακισμένη μεραρχία της Βιέννης» ήταν στις μάχες του Σμολένσκ και του Ορέλ, αργότερα στη Νορμανδία ως οδηγός ασθενοφόρου. Έλαβε μέρος στην επίθεση των Αρδεννών κατά τη διάρκεια των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς 1944–45. Επέζησε και επέστρεψε στη Βιέννη μετά τη φυλάκισή του στα τέλη του 1945. Επέστρεψε στην ομάδα του και τρεις φορές ψηφίστηκε καλύτερος ποδοσφαιριστής στην Αυστρία από το αθλητικό ραδιόφωνο μετά τον πόλεμο.
Ο Μπίντερ είχε ασυνήθιστο σουτ, ιδιαίτερα ισχυρό έτσι ώστε τα δίχτυα της εποχής να σκίζονται όταν η μπάλα έφευγε από το πόδι του Bimbo («Μπίμπο»). Αυτό το προσωνύμιο, αν και συμπαθητικό στο άκουσμα, αντικατοπτρίζει την πειρακτική διάθεση των γερμανών γειτόνων: το Bimbo είναι εκφραστικό ψευδώνυμο για να προσδιορίσει αυτόν που η Ευρώπη πριν από τον πόλεμο αποκαλούσε negro, ψευδώνυμο που του δόθηκε για να περιγράψει τα χαρακτηριστικά του προσώπου του και του προσάφθηκε μετά από ένα ταξίδι στην Αφρική. Η ομάδα επέστρεφε στη Μασσαλία με πλοίο από την περιοδεία και πήγανε σε έναν κινηματογράφο το βράδυ. Η ταινία ονομαζόταν Hurricane και ο πρωταγωνιστής ήταν κάποιος «Μπίμπο» που η σωματοδομή και ο τρόπος που κινούνταν έμοιαζε πολύ στον Φραντς και οι συμπαίκτες το υιοθέτησαν. Ασυναγώνιστος στο εναέριο παιχνίδι, ήταν προικισμένος με ταχύτητα εκτέλεσης που είναι δύσκολο να βρεθούν σε άλλους παίκτες του ιδιαίτερα μεγάλου του ύψους (1,90 μέτρα). Χρησιμοποιούσε και τα δύο πόδια με ευχέρεια από μέση και μακρινή απόσταση, ενώ η τεχνική στο σύνολό της υπολειπόταν. Διέθετε επίσης αγωνιστικότητα και καλή φυσική κατάσταση. Το ποσοστό επιτυχίας του από ελεύθερα χτυπήματα ή πέναλτι ήταν σχεδόν 100 %. Ο Ερνστ Χάπελ είχε πει ότι «ο Μπίντερ ήταν ο μόνος ποδοσφαιριστής με ραντάρ στο πόδι του».
Καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας του, συμπεριλαμβανομένων των φιλικών αγώνων, σημείωσε 1.202 τέρματα σε 831 παιχνίδια με αναλογία τερμάτων ανά αγώνα 1,45 και πάνω από 1,00 στους επίσημους αγώνες, από τους υψηλότερους στην παγκόσμια ποδοσφαιρική ιστορία. Είναι ένας από τους ποδοσφαιριστές που έχουν ξεπεράσει τα 1.000 τέρματα και είναι πιθανά ο δεύτερος χρονολογικά Ευρωπαίος. Σύμφωνα με την RSSSF σημείωσε τουλάχιστον 569 τέρματα σε επίσημους αγώνες κατά τη διάρκεια των χρόνων της επαγγελματικής του καριέρας με τα στατιστικά στοιχεία της πρώτης του ομάδας να έχουν χαθεί. Αναφέρεται επιπλέον και αριθμός γκολ που πιθανά δεν έχουν βρεθεί για να υπολογιστούν κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Ο ίδιος στην αυτοβιογραφία του αναφέρει ότι τα υπολόγιζε σε 1.300.
Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση, τη διετία 1949–51 ήταν επικεφαλής του τμήματος ποδοσφαίρου της Ραπίντ και στη συνέχεια ακολούθησε καριέρα προπονητή στην Αυστρία καθώς και στη Γερμανία. Ως προπονητής της ΣΣΦ Γιαν Ρέγκενσμπουργκ (στην πρώτη του περίοδο στο σύλλογο 1952–54 ) πέτυχε την καλύτερη θέση του συλλόγου στην μέχρι τότε ιστορία του στην γερμανική Όμπερλιγκα. Το 1964 κατέκτησε το πρωτάθλημα με τη Ραπίντ. Το 1975 επέστρεψε ξανά στην ομάδα της Βιέννης, όπου εργάστηκε ως προπονητής για ένα χρόνο και κατέκτησε το Κύπελλο του 1976. Ο πρώτος του σύλλογος έδωσε το όνομά του στο στάδιό του. Το 1999 εξελέγη από τους οπαδούς της Ραπίντ τέταρτος καλύτερος παίκτης στην ιστορία του συλλόγου (Rapidler des Jahrhunderts).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αυστριακοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αυστρίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές που έχουν αγωνιστεί σε δύο εθνικές ομάδες ανδρών ή περισσότερες Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ραπίντ Βιέννης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπουντεσλίγκα Αυστρίας Κατηγορία:Αυστριακοί προπονητές ποδοσφαίρου
Καλλιθέα Μεσσηνίας
Με την ονομασία Kαλλιθέα Μεσσηνίας μπορεί να αναφέρονται οι εξής οικισμοί:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Πηγάδι Ηλείας
Το Πηγάδι είναι ένα μικρό χωριό της Ηλείας. Ανήκει στο Δήμο Πηνειού. Βρίσκεται δυτικά της τεχνητής λίμνης Πηνειού, κοντά στο χωριό Τραγανό και σε απόσταση 15 χλμ. Α.-ΒΑ. από τη Γαστούνη (έδρα του δήμου).
Ιστορία
Την 20/04/1835 προσαρτάται στον τότε δήμο Ξενίας. Με το ΦΕΚ 5Α της 08/03/1841 αποσπάται από το δήμο Ξενίας και προσαρτάται στο δήμο Βουπρασίων. Με το ΦΕΚ 256Α της 28/08/1912 αποσπάται από το δήμο Βουπρασίων και προσαρτάται στην κοινότητα Καπελέτου. Το ΦΕΚ 144Α της 28/06/1919 προσαρτά τον οικισμό στην κοινότητα Ζόγκας. Το προηγούμενο όνομα του χωριού ήταν Κόκλα, το οποίο άλλαξε σε Πηγάδι με το ΦΕΚ 156Α της 08/08/1928. Με το ΦΕΚ 427Α της 07/12/1929 προσαρτάται στην κοινότητα Τραγανού. Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997, σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας", προσαρτάται στο Δήμο Τραγανού μέχρι το 2010 που εντάχθηκε στο Δήμο Πηνειού (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης".
Ο οικισμός απείχε δύο ώρες και τρία τέταρτα ώρες δρόμο στα 1885 από τη Μανωλάδα, την έδρα του τότε Δήμου Βουπρασίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Τραγανού Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας
Σίκινος (αποβατικό)
Χαρακτηριστικά
Παραχωρήθηκε το 1992 στα πλαίσια της Γερμανικής Στρατιωτικής βοήθειας.
Ομοίου τύπου πλοία
Ηρακλειά, ΙΟΣ, Νάξος ΙΙ, Πάρος, Σίκινος και 'Φολέγανδρος'.
Κατηγορία:Ελληνικά αποβατικά
Δυτικοί Σλάβοι
Οι Δυτικοί Σλάβοι είναι υποομάδα σλαβικών λαών που μιλούν τις δυτικές σλαβικές γλώσσες. Χωρίστηκαν από την κοινή σλαβική ομάδα γύρω στον 7ο αιώνα και ίδρυσαν ανεξάρτητες πολιτείες στην Κεντρική Ευρώπη από τον 8ο έως τον 9ο αιώνα. Οι δυτικές σλαβικές γλώσσες διαφοροποιήθηκαν στις ιστορικά πιστοποιημένες μορφές τους κατά τον 10ο έως τον 14ο αιώνα.
Τα δυτικά σλαβόφωνα έθνη σήμερα περιλαμβάνουν τους Πολωνούς, τους Τσέχους, τους Σλοβάκους, τους Σόρβους, και τις εθνοτικές ομάδες των Κασούβιων, Μοράβιων και Σιλέσιων. Κατοικούν σε μια συνεχόμενη περιοχή στην Κεντρική Ευρώπη που εκτείνεται από τα βόρεια της Βαλτικής Θάλασσας έως τα Σουδητικά Όρη και τα Καρπάθια Όρη στο νότο, ιστορικά επίσης κατά μήκος των Ανατολικών Άλπεων μέχρι την Ιταλική Χερσόνησο και τη Βαλκανική Χερσόνησο.
Η ομάδα των Δυτικών Σλάβων μπορεί να χωριστεί σε τρεις υποομάδες: τους Λεχίτες, συμπεριλαμβανομένων των Πολωνών, των Κασούβιων και των εξαφανισμένων πολαβικών και πομερανικών γλωσσών, καθώς και τους Λουσάτιους (σορβικές γλώσσες) και τους Τσέχους-Σλοβάκους. Πολιτισμικά, οι Δυτικοί Σλάβοι αναπτύχθηκαν σύμφωνα με τις γραμμές άλλων δυτικοευρωπαϊκών εθνών λόγω της σύνδεσης με τη Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και τον Δυτικό Χριστιανισμό. Έτσι, γνώρισαν μια πολιτιστική διάσπαση με τις άλλες σλαβικές ομάδες: ενώ οι Ανατολικοί Σλάβοι και μέρος των Νοτίων Σλάβων ασπάστηκαν τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό επηρεασμένοι πολιτιστικά από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, όλοι οι Δυτικοί Σλάβοι προσηλυτίστηκαν στον Ρωμαιοκαθολικισμό, υπαγόμενοι έτσι στον πολιτιστικό επιρροή της Λατινικής Εκκλησίας και του Δυτικού Πολιτισμού.
Ιστορία
Στο Μεσαίωνα, το όνομα «Βένεδοι» (προερχόμενο από τη ρωμαϊκή εποχή) χρησιμοποιήθηκε στους δυτικούς σλαβικούς λαούς. Ο Μιέσκο Α΄, ο πρώτος ιστορικός ηγέτης της Πολωνίας, εμφανίστηκε επίσης ως «Νταγκόμε, Βασιλιάς των Βένδων».
Η πρώιμη σλαβική επέκταση ξεκίνησε τον 5ο αιώνα, και μέχρι τον 6ο αιώνα, οι ομάδες που θα γίνονταν οι δυτικές, ανατολικές και νότιες σλαβικές ομάδες είχαν πιθανώς διαχωριστεί γεωγραφικά. Τα πρώτα ανεξάρτητα δυτικά σλαβικά κράτη ξεκίνησαν τον 7ο αιώνα, με την Αυτοκρατορία του Σάμο (623–658), το Πριγκιπάτο της Μοραβίας (8ος αιώνας–833), το Πριγκιπάτο της Νίτρα (8ος αιώνας–833) και τη Μείζων Μοραβία (833 -περίπου 907). Οι Σόρβοι και άλλοι Πολάβοι Σλάβοι, όπως ο Οβοτρίτες και οι Βελέτοι, περιήλθαν στην κυριαρχία της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μετά τη Βενδική Σταυροφορία τον Μεσαίωνα και είχαν γερμανοποιηθεί έντονα από τους Γερμανούς στα τέλη του 19ου αιώνα. Η πολαβική γλώσσα επιβίωσε μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα στο σημερινό γερμανικό κρατίδιο της Κάτω Σαξονίας.
Αυτή τη στιγμή μόνο 60.000-80.000 Σόρβοι έχουν επιζήσει ως ομάδα που διατήρησε τη γλώσσα και τις παραδόσεις της, ζώντας κυρίως στη Λουσατία, μια περιοχή της σύγχρονης Γερμανίας στα κρατίδια του Βρανδεμβούργου και της Σαξονίας. Ωστόσο, η διαδικασία της γερμανοποίησης δεν πρέπει να εκληφθεί ως εκδίωξη από Γερμανούς αποίκους. Η σχέση μεταξύ Σλάβων και Γερμανών διέφερε, ανάλογα με την εποχή και την περιοχή. Συχνά, γερμανικά και σλαβικά χωριά συνυπήρχαν ως γειτονικά για αιώνες. Στη σημερινή Σαξονία, πολλά γεωγραφικά ονόματα, ακόμη και αυτά των μεγάλων πόλεων όπως η Δρέσδη, η Λειψία ή το Τσβίκαου είναι σλαβικής προέλευσης. Η Βενδική Σταυροφορία δεν αφορούσε αυτές τις περιοχές και η ανάπτυξη της σλαβικής και της γερμανικής αλληλεπίδρασης παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό ειρηνική.
Η κεντρική πολωνική φυλή των Δυτικών Πολάνων δημιούργησε το δικό της κράτος τον 10ο αιώνα υπό τον Πολωνό δούκα Μιέσκο Α΄. Για πολλούς αιώνες, η Πολωνία είχε στενούς δεσμούς με τους δυτικούς γείτονές της, με τον Πολωνό ηγεμόνα Μπολέσλαφ Α΄ το Γενναίο να ανακηρύσεται από τον Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, Όθωνα Γ΄, ως Frater et Cooperator Imperii («Αδελφός και Συνεργάτης στην Αυτοκρατορία»).
Οι πρόδρομοι των Τσέχων (δηλαδή οι Βοήμιοι) μετανάστευσαν στη Βοημία στα τέλη του 6ου αιώνα και είχαν ιδρύσει διάφορα φέουδα μέχρι τον 10ο αιώνα, όταν οι ηγεμόνες τους έγιναν τελικά υποτελείς (1002) στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Το Βασίλειο της Βοημίας παρέμεινε μέρος αυτής της Αυτοκρατορίας μεταξύ 1002–1419 και 1526–1918. Οι προκάτοχοι των Σλοβάκων περιήλθαν υπό ουγγρική κυριαρχία μετά το 907 (καταστροφή της Μεγάλης Μοραβίας) – μαζί με άλλες σλαβικές ομάδες, όπως Κροάτες, Σλοβένοι, Σέρβοι και Ρουθήνιοι. Τόσο οι Τσέχοι όσο και οι Σλοβάκοι ήταν υπό την κυριαρχία της Μοναρχίας των Αψβούργων από το 1526 έως το 1804, στη συνέχεια υπό την Αυστριακή Αυτοκρατορία και μεταξύ 1867 και 1918 ήταν τμήμα της Αυστροουγγαρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σλαβικά έθνη
Φραντς Σλέγκελμπεργκερ
Ο Φραντς Σλέγκελμπεργκερ ( Louis Rudolph Franz Schlegelberger) ,(23 Οκτωβρίου 1876 - 14 Δεκεμβρίου 1970) ήταν Γερμανός νομικός, ανώτερος δικαστικός και καθηγητής Πανεπιστημίου που υπηρέτησε κατά την περίοδο της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης σαν Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Δικαιοσύνης του Ράιχ, ενώ κατά την περίοδο 1941 - 1942 υπηρέτησε ως Υπουργός Δικαιοσύνης στην κυβέρνηση του Αδόλφου Χίτλερ.
Ο Σλεγκελμπέργκερ παραπέμφθηκε στην Δίκη των Δικαστικών που έγινε στην Νυρεμβέργη μετά την λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και καταδικάστηκε σε ποινή ισόβιας κάθειρξης.
Σύντομο βιογραφικό
Ο Σλέγκελμπεργκερ γεννήθηκε στο Καίνιξμπεργκ στις 24 Οκτωβρίου 1876. Ήταν γιος λουθηρανού εμπόρου δημητριακών, η οικογένεια του οποίου είχε εκδιωχθεί από την Αυστρία κατά τα τέλη του 18ου αιώνα λόγω των θρησκευτικών διαφορών και είχε εγκατασταθεί στην Ανατολική Πρωσία.
Ο Σλέγκελμπεργκερ τελείωσε τις εγκύκλιες σπουδές του και στη συνέχεια σπούδασε Νομικά επί ένα χρόνο - το 1894 - στη γενέτειρά του. Συνέχισε τις σπουδές του από το 1895 ως το 1896 στο Βερολίνο. Έλαβε διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο της Λειψίας το 1899 και, ύστερα από τον διαγωνισμό για τον διορισμό των δικαστικών, τον οποίο πέρασε με επιτυχία, διορίστηκε στη γενέτειρά του ως δικαστής. Ακολουθώντας τυπική σταδιοδρομία επιτυχημένου δικαστικού, το 1904 τοποθετήθηκε στο δικαστήριο (Landgericht) του Λικ (Lyck) και το 1908 διορίστηκε βοηθός δικαστής στο Εφετείο του Βερολίνου. Το 1914 τοποθετήθηκε στο Συμβούλιο Εφετών στο Βερολίνο παραμένοντας σε αυτό ως το 1918, οπότε τοποθετήθηκε στο Υπουργείο Δικαιοσύνης (Reichsjustizamt, όπως ήταν γνωστό τότε). Το 1927 προάχθηκε σε Διευθυντή του Υπουργείου και το 1931 έγινε Γενικός Γραμματέας του. Ανάμεσα στις πλέον γνωστές εργασίες του στο Υπουργείο ήταν η σύνταξη μέρους της νομοθεσίας που σταθεροποίησε το εθνικό νόμισμα της χώρας και έθεσε τέλος στον υπερπληθωρισμό. Ήδη από το 1922 δίδασκε στην Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Βερολίνου ως αναπληρωτής καθηγητής (Honorarprofessor).
Η εργασία του στο Υπουργείο αρχικά ως ερμηνευτή της Νομοθεσίας και στην συνέχεια ως συντάκτη της σημάδεψε τόσο το επαγγελματικό όσο και το πολιτικό του προφίλ: Σε άρθρο του, δημοσιευμένο το 1928, αναφέρει: "Υπήρξα ο ίδιος δικαστικός επί πολλά χρόνια και όσοι με γνωρίζουν θα ξέρουν ότι η αγάπη και η αφοσίωση που νιώθω για το σύστημα απονομής της δικαιοσύνης δύσκολα μπορούν να ξεπεραστούν", ενώ στα μέσα της δεκαετίας του '30, σε άλλο άρθρο του παρομοίασε την σύνταξη των νόμων με την τέλεση των θρησκευτικών καθηκόντων.
Ο Σλέγκελμπεργκερ παρέμεινε στη θέση του Γραμματέα στο Υπουργείο ως τον Αύγουστο του 1942, οπότε συνταξιοδοτήθηκε. Σύμφωνα με τον ίδιο, ο Χίτλερ τον εξανάγκασε σε παραίτηση, επειδή ο Σλέγκελμπεργκερ αποδοκίμασε τις παρεμβάσεις του Φύρερ που αποσκοπούσαν στην κατάργηση του ανεξάρτητου της Δικαιοσύνης. Σε άλλη κατάθεσή του αναφέρει ότι κατέληξε στην απόφαση παραίτησης ύστερα από ομιλία του Φύρερ τον Απρίλιο του 1942, στην οποία καταφέρθηκε εναντίον του συστήματος απονομής δικαιοσύνης και ισχυρίστηκε ότι έχει το απόλυτο δικαίωμα να παύει και να διορίζει δικαστές. Πολλοί τον αποκάλεσαν, εκείνη την περίοδο, "τον τελευταίο από τους Γερμανούς δικαστές". Συνέγραψε αρκετά βιβλία επί της νομοθεσίας και της εφαρμογής της. Κατά τη διάρκεια της δίκης του ανέφερε ότι δεν ήταν αληθής η κατηγορία ότι είχε δεσμεύσει το Γερμανικό Ανώτατο Δικαστήριο στις εντολές του "υπέρτατου δικαστή" Αδόλφου Χίτλερ: Ακολουθούσε τις εντολές του, αλλά μάλλον απρόθυμα. Υπέδειξε ότι δεν έγινε μέλος του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος παρά μόνον το 1938 κι αυτό επειδή υποχρεώθηκε να το κάνει, ύστερα από διαταγή του Χίτλερ. Υπέδειξε, επίσης, ότι δεν είχε κανένα φυλετικό μίσος κατά των Εβραίων, εφόσον ο προσωπικός του γιατρός ήταν Εβραίος, και αντιτάχθηκε στην μεταγωγή των κατά το ήμισυ Εβραίων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, υποδεικνύοντας, ως εναλλακτική λύση, είτε την στείρωσή τους είτε την απομάκρυνσή τους από την χώρα, στέλνοντας σχετική επιστολή στον Χανς Λάμερς. Επιστολές σχετικά με το Πρόγραμμα Ευθανασίας T-4 έστειλε επίσης τόσο στον Λάμερς όσο και στον Φίλιπ Μπούλερ, επικεφαλής της Καγκελαρίας. Σε ερώτηση γιατί δεν παραιτήθηκε, εφόσον διαφωνούσε με τις πρακτικές αυτές, απάντησε: "Αν είχα παραιτηθεί, την θέση μου θα είχε αναλάβει κάποιος πολύ χειρότερος από εμένα".
Σημαντικό ρόλο στην καταδίκη του κατά την Δίκη των Δικαστικών έπαιξε η "υπόθεση Luftgas": Το 1941 ένας Εβραίος ονόματι Luftgas κατηγορήθηκε για την απόκρυψη αυγών. Ο Σλέγκενμπεργκερ τον καταδίκασε σε 2,5 χρόνια φυλακή, αλλά παρενέβη ο ίδιος ο Χίτλερ, ζητώντας την καταδίκη του σε θάνατο. Αν και ο Σλέγκελμπεργκερ μπορούσε να διαμαρτυρηθεί για την ωμή αυτή παρέμβαση του Φύρερ στα θέματα της δικαιοσύνης, προσυπέγραψε το διάταγμα εκτέλεσης του κατηγορουμένου. Η απάντηση του Σλέγκελμπεργκερ στο σημείο αυτό ότι αν δεν το έκανε, υπέσκαπτε το ηθικό όλων των αξιωματικών της Αστυνομίας, καθώς θα μείωνε το γόητρο του αξιωματικού που είχε συλλάβει τον κατηγορούμενο.
Ο Σλέγκελμπεργκερ καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη στην Δίκη των Δικαστικών. Αφέθηκε, ωστόσο, ελεύθερος το 1951 και εγκαταστάθηκε στο Φλένσμπουργκ. Έλαβε σύνταξη μέχρι τον θάνατό του. Απεβίωσε στις 14 Δεκεμβρίου 1970 στο Φλένσμπουργκ.
Ο Σλέγκελμπεργκερ ως χαρακτήρας αποτυπώθηκε στην ταινία Τα απόρρητα της Νυρεμβέργης (αγγλ. τίτλος "Judgment at Nuremberg", 1961), με τον ρόλο του Μπαρτ Λάνκαστερ ως Δικαστή Ερνστ Γιάννινγκ ((Ernst Janning) σε σκηνοθεσία Στάνλεϊ Κράμερ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί νομικοί Κατηγορία:Κατηγορούμενοι στις δίκες της Νυρεμβέργης Κατηγορία:Γερμανοί Ναζιστές πολιτικοί
Καλογρίτσα
Η Καλογρίτσα (ή αλλιώς Καλογριά, Καλόγρια, Καστανάκι) είναι ψάρι των αλμυρών υδάτων. Η επιστημονική της ονομασία είναι Chromis chromis [αγγλικά: blue damsel fish, γαλλικά: petite castagnole]. Ανήκει στην ίδια οικογένεια με την κόκκινη καλογρίτσα (Holo centrum rubrum).
Εξωτερικά Χαρακτηριστικά
Το σώμα της καλογρίτσας είναι πιεσμένο στα πλευρά και καλυμμένο από μικρά λέπια. Έχει πολύ μικρό στόμα και η ουρά της είναι διχαλωτή. Οι μικρές καλογρίτσες έχουν βαθύ γαλάζιο χρώμα, ενώ οι μεγάλες έχουν συνήθως καστανόχρυσο προς το ανοιχτό μαύρο χρώμα. Ωστόσο, υπάρχουν καλογρίτσες και σε άλλες αποχρώσεις. Το μήκος της μπορεί να φτάσει τα 12 εκατοστά.
Τόπος Διαβίωσης
Η καλογρίτσα ζει κοπαδιαστά σε ρηχά νερά με βραχώδεις ακτές. Το βάθος το οποίο ζει φτάνει τα 40 μέτρα.
Πηγές
Κατηγορία:Περκόμορφα
Τζον Χολτ (παιδαγωγός)
Βιογραφία
Ο Τζον Χολτ ήταν ο μεγαλύτερος μεταξύ τριών αδερφών και μεγάλωσε στην περιοχή Νέα Αγγλία των ΗΠΑ. Πήγε σε ιδιωτικά σχολεία, τα ονόματα των οποίων έχει αρνηθεί να αποκαλύψει. Έχει πει «αυτά για τα οποία υποτίθεται ότι ξέρω τόσα πολλά, δεν τα έμαθα ποτέ στα σχολεία». Έπειτα από την αποφοίτησή του από το πανεπιστήμιο, ο Χολτ κατετάγη στο Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ και υπηρέτησε στο USS Barbero, υποβρύχιο που πολέμησε στον Ειρηνικό Ωκεανό. Στον πόλεμο, κατέληξε ότι τα πυρηνικά όπλα ήταν ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τον κόσμο, και μόνον μια παγκόσμια κυβέρνηση θα μπορούσε να αποτρέψει έναν πυρηνικό πόλεμο. Έπειτα από τρία χρόνια υπηρεσίας στο Ναυτικό, έπιασε δουλειά στο τμήμα του Παγκόσμιου Φεντεραλιστικού Κινήματος της Νέας Υόρκης. Ξεκινώντας από το δωμάτιο αλληλογραφίας, έγινε ο διευθύνων σύμβουλος του τμήματος μέσα σε έξι χρόνια. Παρόλα αυτά, αγανακτισμένος από την αναποτελεσματικότητα του κινήματος αποχώρησε το 1952.
Με την προτροπή της αδερφής του, ο Χολτ ανέλαβε δάσκαλος στην πέμπτη δημοτικού. Περνούσε επίσης πολύ χρόνο με τα μωρά και τα μικρά παιδιά των αδερφών και φίλων του. Του έκανε μεγάλη εντύπωση η διαφορά μεταξύ των δεκάχρονων (τα οποία συμπαθούσε) και των παιδιών ηλικιών 1-2 ετών. Παρατήρησε ότι τα παιδιά στην τάξη, παρόλα το εύπορο υπόβαθρό τους και τα υψηλά IQ τους, με ελάχιστες εξαιρέσεις, ήταν φοβισμένα, συνεσταλμένα, απέφευγαν τη δράση και προστάτευαν τον εαυτό τους. Αντίθετα, τα μωρά στο σπίτι ήταν γενναίοι κυνηγοί περιπετειών. Έπειτα από αρκετά χρόνια διδασκαλίας στο Κολοράντο, μετακόμισε στη Βοστώνη. Εκεί γνώρισε τον Μπιλ Χαλ, συνάδελφο δάσκαλο, και μαζί αποφάσισαν να ξεκινήσουν ένα πρόγραμμα παρατήρησης της τάξης. Ο ένας θα δίδασκε και ο άλλος θα παρακολουθούσε. Οι σημειώσεις και οι εγγραφές ημερολογίου που κρατούσε ο Χολτ κατά τη διάρκεια των πρώτων έντεκα χρόνων διδασκαλίας σχημάτισαν τον πυρήνα δύο εκ των πιο διάσημων βιβλίων του, το Γιατί αποτυγχάνουν τα παιδιά και το Γιατί μαθαίνουν τα παιδιά, όπως και το λιγότερο γνωστό και πιο ριζοσπαστικό Οι ανάγκες και τα δικαιώματα των παιδιών: Απόδραση από την παιδική ηλικία. Αυτά τα τρία βιβλία περιγράφουν λεπτομερώς τις θεμελιακές ιδέες της φιλοσοφίας του Χολτ για την εκπαίδευση. Ισχυριζόταν ότι ο πρωτεύων λόγος για τον οποίο τα παιδιά δεν μάθαιναν στα σχολεία ήταν ο φόβος: φόβος μήπως δώσουν τη λάθος απάντηση, φόβος μήπως γελοιοποιηθούν μπροστά στον δάσκαλο και τους συμμαθητές τους, φόβος μήπως δεν είναι αρκετά καλά. Πίστευε ότι αυτό γινόταν ακόμη χειρότερο με τον καταναγκασμό των παιδιών να μελετούν θέματα για τα οποία δεν ενδιαφερόντουσαν.
Το 1964, ο Χολτ δημοσίευσε το πρώτο του βιβλίο Πώς μαθαίνουν τα παιδιά, όπου ισχυριζόταν ότι η ακαδημαϊκή αποτυχία των μαθητών δεν συνέβαινε «παρόλη» την προσπάθεια των σχολείων, αλλά στην πραγματικότητα «εξ' αιτίας» των σχολείων. Όπως ήταν αναμενόμενο, το βιβλίο προκάλεσε τεράστιο κύμα αμφισβήτησης. Ο Χολτ εκτοξεύθηκε στην Αμερικάνικη συνείδηση σε σημείο να εμφανίζεται σε μεγάλα ταλκ-σόου της αμερικάνικης τηλεόρασης, να γράφει κριτικές βιβλίων για το περιοδικό Life, και να φιλοξενείται στο τηλεοπτικό σόου To Tell the Truth. Ο Χόλτ προσπάθησε να διαυγάσει την διαδικασία μάθησης των παιδιών και την πεποίθησή του ότι το σχολείο βραχυκυκλώνει αυτή τη διαδικασία.
Ο Χολτ έγινε ομιλητής και υποστηρικτής της σχολικής μεταρρύθμισης. Ήταν επισκέπτης λέκτορας στα παιδαγωγικά τμήματα του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ και του Πανεπιστημίου Μπέρκλεϋ της Καλιφόρνια. Έως τότε, κανένα του βιβλίο δεν πρότεινε κάποια εναλλακτική μέθοδο αντί αυτής των θεσπισμένων σχολείων. Έλπιζε να προκαλέσει έναν πρωτοφανή επανασυλλογισμό της εκπαίδευσης, ώστε τα σχολεία να γίνουν πιο φιλικά για τα παιδιά. Όμως, καθώς τα χρόνια περνούσαν, πείστηκε ότι τα σχολεία ήταν όπως τα ήθελε η κοινωνία, και ότι μια σοβαρή επανεξέταση δεν επρόκειτο να συμβεί μέσα στη ζωή του.
Η φιλοσοφία του Χολτ ήταν απλή: "'... το ανθρώπινο ζώο είναι ένα φιλομαθές ζώο, μας αρέσει να μαθαίνουμε, είμαστε καλοί σε αυτό, δεν χρειαζόμαστε να μας δείχνουν πώς ή να μας υποχρεώνουν να το κάνουμε. Αυτό που σκοτώνει τις διαδικασίες (μάθησης) είναι οι άνθρωποι που παρεμβαίνουν σε αυτές προσπαθώντας να τις ρυθμίσουν ή να τις ελέγξουν.'"Δεν ήταν λοιπόν μεγάλο το άλμα από εκεί έως την εκπαίδευση το σπίτι. Το 1980, ο Χολτ είπε:"'Θέλω να ξεκαθαρίσω ότι δεν βλέπω την εκπαίδευση συο σπίτι ως κάποιου είδους απάντηση στο κακό σχολείο. Νομίζω ότι το σπίτι είναι η σωστή βάση για την εξερεύνηση του κόσμου τον οποίο αποκαλούμε μάθηση ή εκπαίδευση. Το σπίτι θα είναι πάντα η καλύτερη βάση, ανεξαρτήτως του πόσο καλά θα είναι τα σχολεία.'"
Στα σαράντα του χρόνια, ο Χολτ άρχισε να σπουδάζει τσέλο, μια εμπειρία για την οποία έγραψε το 1979 στο βιβλίο του Never Too Late: My Musical Life Story.
Ο Χολτ συνέχισε να υπερασπίζεται την ευρεία μεταρρύθμιση της εκπαίδευσης έως τον θάνατό του το 1985.
Από την εκπαίδευση στο σπίτι στην αποσχολειοποίηση
Έπειτα από πολλά χρόνια εργασίας μέσα στο σχολικό σύστημα, αυτό απομυθοποιήθηκε στα μάτια του Χολτ. Πείστηκε ότι η μεταρρύθμιση του σχολικού συστήματος δεν ήταν δυνατή γιατί ήταν θεμελιωδώς προβληματικό και ξεκίνησε να υποστηρίζει την εκπαίδευση στο σπίτι. Όμως θα ήταν δίχως νόημα να πάρεις τα παιδιά από το σχολικό περιβάλλον αν οι γονείς απλώς ξαναδημιουργούσαν το ίδιο περιβάλλον στο σπίτι. Πίστευε ότι «τα παιδιά στα οποία παρέχεται ένα πλούσιο και διεγερτικό μαθησιακό περιβάλλον θα μάθαιναν ότι ήταν έτοιμα να μάθουν, όταν είναι έτοιμα να το μάθουν. Ο Χολτ πίστευε ότι τα παιδιά δεν είχαν ανάγκη να εξαναγκάζονται να μάθουν. Θα το έκαναν από τη φύση τους αν τους δινόταν η ελευθερία να ακολουθήσουν τα δικά τους ενδιαφέροντα και επίσης μια πλούσια συλλογή πόρων. Αυτή η γραμμή σκέψης έμεινε γνωστή ως αποσχολειοποίηση (unschooling).
Το Growing Without Schooling του Χολτ, που ιδρύθηκε το 1977, ήταν το πρώτο ενημερωτικό δελτίο σχετικά με την εκπαίδευση στο σπίτι. Έστησε επίσης το βιβλιοπωλείο John Holt's Bookstore, το οποίο διέθετε επιλεγμένα βιβλία μέσω ταχυδρομικής παραγγελίας. Αυτό επέφερε επιπλέον έσοδα τα οποία βοήθησαν στην συντήρηση του ενημερωτικού δελτίου, το οποίο είχε ελάχιστες διαφημίσεις.
Το μόνο βιβλίο του Χολτ σχετικά με την αποσχολειοποίηση, Teach Your Own, εκδόθηκε το 1981. Γρήγορα έγινε η «βίβλος» του αρχικού κινήματος της εκπαίδευσης στο σπίτι. Αναθεωρήθηκε από τον συνάδελφό του Πάτρικ Φαρένγκα και αναδημοσιεύτηκε το 2003 από τον εκδοτικό οίκο Perseus Books.
Επιπλέον της εκπαίδευσης στο σπίτι, ο Χολτ ασπαζόταν πολλές από τις αξίες που σήμερα έχει αναλάβει το κίνημα για τα δικαιώματα των νέων, συμπεριλαμβανομένης της κατάργησης του ορίου ηλικίας της ψήφου, και του να επιτρέπεται στους νέους να υπογράφουν συμβόλαια και να εξασφαλίζουν εργασία.
Επιδράσεις στην εκπαίδευση
Ο Χολτ έγραψε δέκα βιβλία τα οποία επηρέασαν σημαντικά τα κινήματα αποσχολειοποίησης. Τα γραπτά του επηρέασαν πολλά άτομα και οργανισμούς, συμπεριλαμβανομένων των: Κρατικό Κολλέγιο Έβεργκριν, Κάλεμπ Κατέγκνο, Αμερικάνοι για μια Κοινωνία Ελεύθερη από Ηλικιακούς Περιορισμούς, τον Εθνικό Σύνδεσμο για τα Δικαιώματα των Νέων, και το Πρόγραμμα «Ελεύθερο Παιδί».
Αποφθέγματα
Πριν από έναν χρόνο αναρωτιόμουν πώς οι φόβοι ενός παιδιού μπορούν να επηρεάσουν τις στρατηγικές του. Η εργασία αυτής της χρονιάς μου απάντησε. Οι στρατηγικές σχεδόν όλων αυτών των παιδιών έχουν παραμείνει σταθερά εγωκεντρικές, αυτοπροστατευτικές, και στοχευμένες πάνω απ' όλα στην αποφυγή μπελάδων, καταστάσεων αμηχανίας, τιμωριών, αποδοκιμασίας, ή απώλειας κοινωνικού στάτους. ...
“Θα το απαντήσω σωστά αυτό; Μάλλον όχι. Τι θα μου συμβεί όταν το απαντήσω λάθος; Θα θυμώσει ο δάσκαλος; Θα γελάνε τα άλλα παιδιά μαζί μου; Θα το μάθουν οι δικοί μου; Θα με κρατήσουν στην ίδια τάξη αυτή τη χρονιά; Γιατί είμαι τόσο χαζός;” και ούτω καθ' εξής. ...
Αυτό που προξενεί τη μεγαλύτερη έκπληξη είναι το πόσος φόβος υπάρχει στο σχολείο. Γιατί λέγονται τόσα λίγα γι' αυτό το ζήτημα;
Το πιο σημαντικό πράγμα που πρέπει να μάθει κάθε δάσκαλος είναι να μαθαίνει, έτσι όπως δεν θα μάθει σε κανένα εκπαιδευτικό ίδρυμα από αυτά που ξέρω, όπως μπορεί να εκφραστεί σε επτά λέξεις: Η μάθηση δεν είναι το προϊόν της διδασκαλίας. Η μάθηση είναι το προϊόν της δραστηριότητας των μαθητευόμενων.
Δεν είναι ότι νομίζω ότι το σχολείο είναι μια καλή ιδέα που πήγε άσχημα, αλλά μια λάθος ιδέα από την αρχή. Είναι παλαβή η αντίληψη ότι μπορούμε να έχουμε ένα μέρος στο οποίο δεν συμβαίνει τίποτε άλλο από μάθηση, αποκομμένο από την υπόλοιπη ζωή.
Κανείς δεν είναι αληθινά πιο αβοήθητος, πιο πολύ θύμα, από αυτόν που δεν μπορεί ούτε να επιλέξει ούτε να αλλάξει ούτε να αποφύγει τους προστάτες του.
Αυτό που χρειάζονται τα παιδιά δεν είναι νέο και καλύτερο πρόγραμμα σπουδών αλλά πρόσβαση σε περισσότερο από τον αληθινό κόσμο. Άφθονο χρόνο και χώρο για να σκέφτονται τις εμπειρίες τους, και να χρησιμοποιούν τη φαντασία τους και το παιχνίδι, ώστε να βγάλουν νόημα από αυτές"
Πιστεύω ότι μαθαίνουμε καλύτερα όταν εμείς οι ίδιοι, και όχι άλλοι, αποφασίζουμε τι θα μάθουμε, και όταν επιλέγουμε τους ανθρώπους, τα υλικά, και τις εμπειρίες από τις οποίες θα μάθουμε".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί παιδαγωγοί Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς Κατηγορία:Προοδευτική εκπαίδευση Κατηγορία:Εκπαιδευτική μεταρρύθμιση
Οικοδομήσιμο Σύμπαν
Στα μαθηματικά, και ειδικότερα στη θεωρία συνόλων, το οικοδομήσιμο σύμπαν (ή το οικοδομήσιμο σύμπαν του Γκέντελ), συμβολιζόμενο ως L, είναι μια συγκεκριμένη τάξη συνόλων που μπορεί να περιγραφεί εξολοκλήρου με όρους απλούστερων συνόλων. Προτάθηκε από τον Κουρτ Γκέντελ το 1938 στη μελέτη του "Η συνέπεια του αξιώματος επιλογής και της γενικευμένης υπόθεσης του συνεχούς". Σε αυτή, απέδειξε ότι το οικοδομήσιμο σύμπαν είναι ένα εσωτερικό μοντέλο στη θεωρία συνόλων Ζερμένο-Φράνκελ, και επίσης ότι το αξίωμα επιλογής και η γενικευμένη υπόθεση του συνεχούς είναι αληθή στο οικοδομήσιμο σύμπαν.
Τι είναι το L?
Το L μπορεί να θεωρηθεί ότι κατασκευάζεται σε "στάδια", όμοια με το σύμπαν του Νιούμαν, V. Τα στάδια αυτά κατατάσσονται σε τάξεις. Στο σύμπαν του Νιούμαν, στο διαδοχικό στάδιο, το καθένα παίρνει Vα+1 ώστε να είναι το σύνολο όλων των υποσυνόλων του προηγούμενου σταδίου, Vα. Αντιθέτως, στο οικοδομήσιμο σύμπαν του Γκέντελ L, το καθένα χρησιμοποιεί μόνο εκείνα τα υποσύνολα του προηγούμενου σταδίου που είναι:
Περιορίζοντας το καθένα σε σύνολα προσδιορισμένα μόνο από προϋποθέσεις όσων έχουν ήδη κατασκευαστεί, καθίσταται βέβαιο ότι τα τελικά σύνολα θα έχουν κατασκευαστεί με έναν τρόπο ανεξάρτητο από τις ιδιαιτερότητες του υπόλοιπου μοντέλου της θεωρίας συνόλων και περιεχόμενο σε ένα τέτοιο μοντέλο.
Το L προσδιορίζεται από την υπερπεπερασμένη επαγωγή ως εξής:
Αν το z είναι στοιχείο του Lα, τότε z = {y | y ∈ Lα και y ∈ z} ∈ Def (Lα) = Lα+1. Οπότε το Lα είναι ένα υποσύνολο του Lα+1, το οποίο είναι ενα υποσύνολο του δυναμοσυνόλου του Lα. Συνεπώς, προκύπτει ένας πύργος αποτελούμενος από ένθετα μεταβατικά σύνολα. Αλλά το L αυτό καθ'αυτό είναι κατάλληλη κλάση.
Τα στοιχεία του L ονομάζονται "οικοδομήσιμα" σύνολα, και το L είναι το "οικοδομήσιμο σύμπαν". Το "αξίωμα της οικοδομησιμότητας", με άλλα λόγια το "V=L", λέει ότι κάθε σύνολο (του V) είναι οικοδομήσιμο, δηλ. στο L.
Επιπρόσθετα γεγονότα πάνω στα σύνολα Lα
Μια ανάλογη ερμηνεία για το Lα είναι:
Για κάθε πεπερασμένη τάξη n, τα σύνολα Ln and Vn  είναι τα ίδια ( ανεξάρτητα από το αν τα V και L είναι ίσα) και επομένως Lω = Vω: όπου τα στοιχεία τους είναι ακριβώς τα κληρονομικά πεπερασμένα σύνολα. Η ισότητα πέραν από αυτό το σημείο δεν ισχύει. ακόμα και σε μοντέλα ZFC όπου το  V ισούται με L, Lω+1 είνσι ενα κατάλληλο υποσύνολο του Vω+1, και έπειτα το ] Lα+1 είναι ένα κατάλληλο υποσύνολο του δυναμοσυνόλου του Lα για κάθε α > ω. Από την άλλη, το γεγονός οτι το V ισούται με L δεν υπονοεί οτι το Vα ισούται με Lα εαν α = ωα, για παράδειγμα αν το α είναι απρόσιτο. Γενικότερα, το γεγονός οτι το V ισούται με L σημαίνει οτι το Hα ισούται με Lα για άπειρα απόλυτα α.
Αν α είναι μια απόλυτη τάξη τότε υπάρχει μια αμφιμονότιμη συνάρτηση μεταξύ των Lα και α,και η συνάρτηση αυτή μπορεί να κατασκευαστεί. Τότε αυτά τα σύνολα είναι ισάριθμα σε κάθε μοντέλο της θεωρίας συνόλων που τα περιέχει.
Όπως έχει προαναφερθεί, το Def(X) είναι ένα σύνολο υποσυνόλων του X που ορίζεται από Δ0 τύπους (δηλαδή, τύποι της θεωρίας συνόλων που περιέχουν μόνο οριοθετημένους ποσοδείκτες) που χρησιμοποιούν ως παραμέτρους μόνο το X και τα στοιχεία του.
Μια άλλη ερμηνία, λόγω του Γκεντελ, χαρακτηρίζει κάθε Lα+1 ως διαμέριση του δυναμοσυνόλου του Lα με το κλείσιμο του υπό την συλλογή εννιά εξειδικευμένων συναρτήσεων. Η ερμηνία αυτη δεν αναφέρεται στην καθοριστικότητα.
Όλα τα αριθμήσιμα υποσύνολα του ω και οι σχέσεις στο ω ανήκουν στο Lω+1 (επειδή η αριθμητική ερμηνεία δίνει ένα στο Lω+1). Αντιστρόφως, κάθε υποσύνολο ω που ανήκει στο Lω+1 είναι αριθμήσιμο (διότι τα στοιχεία του Lω μπορούν να αντιστοιχηθούν με φυσικούς αριθμούς με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε το ∈ να είναι καθορισμένο,δηλαδή αριθμήσιμο). Από την άλλη, το Lω+2 ήδη περιέχει κάποια μη αριθμήσιμα υποσύνολα ω, όπως το σύνολο των (φυσικοί αριθμοί κωδικοποίησης) πραγματικές αριθμητικές δηλώσεις (αυτό μπορεί να οριστεί από το Lω+1 επομένως είναι στο Lω+2).
Όλα τα υπεραριθμήσιμα υποσύνολα του ω and και οι σχέσεις στο ω ανήκουν στο (όπου  η τάξη Church-Kleene),και αντίστροφα κάθε υποσύνολο του ω που ανήκει στο  είναι υπεραριθμήσιμο.
Το L είναι ένα πρότυπο εσωτερικό μοντέλο του ZFC
Παρατηρείται ότι η απόδειξη πως το L είναι μοντέλο του ZFC απαιτεί μόνο να είναι το V μοντέλο του ZF, δηλ. ΔΕΝ υποθέτουμε ότι το αξίωμα της επιλογής ισχύει στο V.
Το L είναι απόλυτο και ελάχιστο.
Εαν υπάρχει ένα σύνολο W στο V το οποίο είναι ένα δεδομένο μοντέλο του ZF, και η τάξη κ είναι το σύνολο των τάξεων που υπάρχουν στο W, τότε το Lκ είναι το L του W. Εαν υπάρχει ένα σύνολο που είναι δεδομένο μοντέλο του ZF, τότε το μικρότερο τέτοιο σύνολο είναι ένα τέτοιο Lκ. Αυτό το σύνολο ονομάζεται ελάχιστο μοντελο του ZFC. Χρησιμοποιώντας το καθοδικό θεώρημα των Löwenheim–Skolem, μπορούμε να δείξουμε οτι το ελάχιστο μοντέλο (εαν αυτό υπάρχει) είναι ένα αριθμήσιμο σύνολο.
Φυσικά, κάθε βάσιμη θεωρία πρέπει να έχει ένα μοντέλο, επομένως ακόμα και στο ελάχιστο μοντέλο της θεωρίας συνόλων υπάρχουν σύνολα που είναι μοντέλα των ZF (υποθέτοντας οτι το ZF ειναι συνεπές). Όμως,αυτά τα μοντέλα συνόλων δεν είναι δεδομένα. Πιο συγκεκριμένα, δεν χρησιμοποιούν κανονικές σχέσις μεταξύ των στοιχείων και δεν είναι καλά ορισμένες.
L και μεγάλες τάξεις.
Από την στιγμή που On⊂L⊆V, ιδιότητες των τάξεων που βασίζονται στην μη ύπαρξη κάποιας συνάρτησης η κάποιας άλλης δόμησης (δηλαδή τύποι τύπου Π1ZF ) διατηρούνται καθώς πηγαίνουμε από το V στο L. Ως εκ τούτου οι αρχικές τάξεις των απόλυτων παραμένουν αρχικές στο L. Οι τακτικές τάξεις παραμένουν τακτικές στο L. Τα ασθενή όρια τάξεων γίνονται ισχυρά όρια τάξεων στο L διότι η γενικευμένη υπόθεση του συνεχούς ισχύει στο L. Οι ασθενώς απρόσιτες τάξεις γίνονται ισχυρώς απροσιτες. Οι ασθενείςτάξεις του Mahlo γίνονται ισχυρώς Mahlo. Και γενικότερα, όλες οι μεγάλες τάξεις μικρότερες από 0# (δείτε την λίστα των μεγάλων τάξεων) θα είναι συσσωρευμένες στο L.