cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Οικουμενικές Σύνοδοι
Οι μεγάλες συνελεύσεις
Από την Ανατολική Ορθόδοξη και τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία αναγνωρίζονται από κοινού επτά Οικουμενικές Σύνοδοι, οι οποίες συγκλήθηκαν από το 325 μ.Χ. μέχρι το 787 μ.Χ. στην Ανατολική Ρωμαϊκή επικράτεια. Οι Οικουμενικές Σύνοδοι, για την Ορθόδοξη Εκκλησία, αποτελούν το ιεραρχικά ανώτατο εκκλησιαστικό σώμα, είναι δηλαδή η ανώτατη εκκλησιαστική αρχή και αυθεντία, που ασκεί την ανώτατη διοικητική, δικαστική και νομοθετική εξουσία. Στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία η παρουσία και η κύρωση των διαταγμάτων της Συνόδου από τον Ποντίφηκα έχει θεμελιώδη σημασία.
Η αρχή των Συνόδων "ανάγεται εις την το πρώτον συγκροτηθείσαν εν Ιεροσολύμοις τω 48 μ.Χ. 'Αποστολικήν Σύνοδον', και επομένως ο συνοδικός θεσμός είναι αποστολικός, ούτως ώστε αι Σύνοδοι της Εκκλησίας έχουσιν αναντιλέκτως αρχήν και χαρακτήρα αποστολικόν.".
Η φράση «Οικουμενική σύνοδος» (λατινικά concilium universale/generale) εμφανίστηκε για πρώτη φορά στον 6ο κανόνα της Πρώτης Συνόδου της Κωνσταντινούπολης (Β' Οικουμενική) το 381. . Όπως σημειώνει ο Βασ. Σταυρίδης:
Αργότερα, οι Ρωμαίοι αναφέρονταν με τη φράση «orbis Romanus» στα πολιτικά όρια τα οποία συνέπιπταν με εκείνα της αρχαίας ελληνολατινικής εκκλησίας. Όταν στη συνέχεια υπήρξαν επίσκοποι από τις χώρες των βαρβάρων, οι οικουμενικές σύνοδοι αντιπροσώπευαν το σύνολο του χριστιανικού κόσμου. Στους Κανόνες της Ορθόδοξης Εκκλησίας, "βάρβαροι χαρακτηρίζονται λαοί, φυλές, ή και ομάδες ανθρώπων, που δεν ανήκαν στο Ρωμαϊκό Κράτος" και όχι όπως στην Αρχαία Ελλάδα όπου "ως βάρβαρος χαρακτηριζόταν 'πας μη Έλλην'", αφού ο αυτοπροσδιορισμός των Βυζαντινών ως Ελλήνων ήταν ένα γεγονός που συντελέστηκε σταδιακά μόλις από τον 12ο αιώνα και μετά, με αφορμή εξωεκκλησιαστικούς παράγοντες (οικονομική διείσδυση και επιθετικότητα της Δύσης). Μέχρι τότε, ο διαχωρισμός γινόταν ανάμεσα σε "Ρωμαίους (Βυζαντινούς)...και...βαρβάρους", ο στρατός καλούνταν να υπερασπίσει τους "Ρωμαίους πολίτες και την αυτοκρατορία...έναντι των βαρβάρων" και τα στρατεύματα που μάχονταν ήταν "βαρβαρικά...εναντίον ρωμαϊκών".
Οικουμενικές Σύνοδοι και Καισαροπαπισμός
Σχετικά με τον ρόλο των αυτοκρατόρων στις Συνόδους, ο Β. Στεφανίδης υιοθέτησε την άποψη ότι ήταν σημαντικός στο πλαίσιο της ευρύτερης εκκλησιαστικής του εξουσίας:
Σε αντίθεση με την άποψη αυτή, "οι περισσότεροι σύγχρονοι ιστορικοί αναγνωρίζουν ότι τα νομικά βυζαντινά κείμενα μιλούν για αλληλοεξάρτηση μεταξύ των αυτοκρατορικών και εκκλησιαστικών δομών παρά για μια μονομερή εξάρτηση των τελευταίων. Οι ιστορικοί θεωρούν επίσης ότι δεν υπήρξε τίποτα στη βυζαντινή κατανόηση της χριστιανικής πίστης που θα αναγνώριζε τον αυτοκράτορα...δογματικά αλάθητο...Πολλές ιστορικές περιπτώσεις άμεσης αυτοκρατορικής πίεσης στην εκκλησία τελείωσαν στην αποτυχία". Αρκετοί ερευνητές και η έγκριτη ΘΗΕ δε συμμερίζονται τις απόψεις του Β. Στεφανίδη και θεωρούν πως επειδή ανταποκρινόταν στον σκοπό της Εκκλησίας, που είναι η "εκκλησιοποίηση", δηλαδή εν-Χρίστωση, όλου του κόσμου, συνεπώς και της Πολιτείας, καθιερώθηκε η διοργάνωση των οικουμενικών συνόδων από μέρους των αυτοκρατόρων, και "η προεδρία των Οικουμενικών Συνόδων δινόταν κατά τους πρώτους αιώνες στον αυτοκράτορα ή στους εκπροσώπους του, αλλ' αυτοί μόνο "προς ευκοσμίαν εξήρχον" της συνόδου, δηλαδή απλώς μόνον αναλάμβαναν την ευθύνη της εύρρυθμης λειτουργίας της συνόδου (τιμητική προεδρία). Την πραγματική προεδρία ασκούσε κατά κανόνα ο έχων τα πρεσβεία τιμής πατριάρχης. Κανονικώς δηλαδή η προεδρία τής Οικουμενικής Συνόδου ανήκει στον πρώτο τη τάξει αρχιερέα, ή στον έχοντα τα πρεσβεία τιμής πατριάρχη" ενώ και οι αυτοκράτορες απέφευγαν να ασκούν δικαίωμα επέμβασης στις δογματικές και τις λοιπές συζητήσεις των Πατέρων των Οικουμενικών Συνόδων...οίτινες μόνοι απεφαίνοντο εν Αγίω Πνεύματι.
Ειδικά για την Α' Οικουμ. Σύνοδο, βασικό επιχείρημα του Β. Στεφανίδη, σύμφωνα με τον καθ. Ιω. Φειδά, είναι η περιγραφή του Ευσεβίου και άλλες θέσεις τις οποίες χαρακτηρίζει "εσφαλμένες, γιατί παρανοούν ή και παρερμηνεύουν τις χρησιμοποιούμενες πηγές με υποκειμενικές ταυτίσεις ή και γενικεύσεις...". Ο καθηγητής Φειδάς θεωρεί πως ο Μ. Κωνσταντίνος "είχε πράγματι πλήρη συνείδηση...ότι η τελική απόφαση ήταν όχι δική του, κατά το υπόδειγμα της διαδικασίας του αυτοκρατορικού εκκλήτου, αλλά της συνόδου των επισκόπων, οι οποίοι θα αποφάσιζαν κατά πλειοψηφία ή και με ομοφωνία των μελών της, όπως και ο ίδιος ομολογεί.". Εκτός των άλλων, ο αυτοκράτορας "είχε τη συνείδηση ότι απλώς ήταν "συμπαρών" ή ότι "παρήν" στις εργασίες της συνόδου" διαφορετικά, η σύνοδος "αντί της απλής δηλώσεως της "παρουσίας" του αυτοκράτορα ("επί παρουσία"), θα έπρεπε να χρησιμοποίηση δηλωτικούς του ρόλου του χαρακτηρισμούς ("προκαθημένου", "προεξάρχοντος", "εξάρχοντος" κ.λπ.).".
Η άποψη που εξέφρασε "ο Βασίλειος Στεφανίδης δεχόμενος κατ' αρχήν, ότι επεκράτει εν Βυζαντίω ο καισαροπαπισμός..." και απόψεις που αναφέρονται σε αλλοιώσεις του πολιτεύματος "της αρχαίας Καθολικής Εκκλησίας" παραβλέπουν ότι "θεμελιώδες και αποφασιστικόν στοιχείον εις την ζωήν της Εκκλησίας είναι αι Σύνοδοι και αι αποφάσεις αυτών...εφ' όσον αυταί εγένοντο δεκταί υπό της συνειδήσεως της Εκκλησίας...διότι ούτε η σύγκλησις μιας Συνόδου ως Οικουμενικής υπό του αυτοκράτορος...ούτε η τυχόν κύρωσις δια διατάγματος εξησφάλιζε την Οικουμενικότητα μιας Συνόδου (παράδειγμα η εν Εφέσω Σύνοδος του 449 ήτις ωνομάσθη ληστρική)". Στην πραγματικότητα, θα έπρεπε να επανεξεταστεί το όλο ζήτημα με τη βοήθεια μιας νέας προσέγγισης και οργάνωσης των πηγών ώστε να καθοριστεί σαφέστερα ο βαθμός και το είδος ελέγχου που ασκούσε πραγματικά ο αυτοκράτορας, ο οποίος σε δογματικό επίπεδο, δεν έκανε κάτι περισσότερο από το να εκφράζει το δόγμα που όλοι οι Ορθόδοξοι πίστευαν. Εκτός αυτού, με μια συνοπτική θεώρηση της εκκλησιαστικής ιστορίας βλέπουμε ότι επανειλημμένα η αυτοκρατορική εξουσία προσπάθησε να επιβάλλει τις απόψεις της στην Εκκλησία σε σοβαρά ζητήματα χωρίς τελικά να το καταφέρει:
Ιστορικοί, εξέφρασαν στο παρελθόν απόψεις περί γενικού Καισαροπαπισμού στο Βυζάντιο. Φαίνεται όμως ότι η "πεποίθηση, σ' ό,τι αφορά το Βυζάντιο ότι η Εκκλησία είναι υποταγμένη στο Κράτος, πράγμα που εκφράζεται με τον Καισαροπαπισμό" δεν φαίνεται ικανή "να περιγράψει μια πραγματικότητα που έχει περισσότερες αποχρώσεις και είναι πολύ πιο περίπλοκη...ο αυτοκράτορας, ως χριστιανός, εξαρτάται από τον πατριάρχη. Ο πατριάρχης, ως πολίτης του Κράτους, εξαρτάται από τον αυτοκράτορα. Αυτό το γεγονός προϋποθέτει τον απόλυτο χωρισμό, τη σαφή διάκριση, ανάμεσα στην αυτοκρατορική εξουσία και το ιερατείο, πράγμα που συνέβη στο Βυζάντιο. Έτσι ή πλατειά διαδομένη θεωρία, που παρουσιάζει τον βυζαντινό αυτοκράτορα ως ιερέα δεν αντέχει καθόλου όταν εξετάζουμε τις πηγές.".
Όπως διαπιστώνει ο δογματολόγος Νικ. Ματσούκας:
Σύμφωνα με τις παραπάνω απόψεις, "ένεκα της μη τελικής επικρατήσεως της καισαροπαπικής πολιτικής, ακριβέστερον των εκάστοτε τεθέντων υπ' αυτής σκοπών, δεν απέθεσεν ο καισαροπαπισμός την σφραγίδα του επί του ιστορικού βίου της Εκκλησίας".
Ο καισαροπαπισμός, δεν αποτελεί τμήμα του ορθόδοξου δόγματος. Η ιστορική πραγματικότητα του καισαροπαπισμού όμως, αντιτιθέμενη στη δογματική διατύπωση, προκύπτει, σύμφωνα με τον Μητροπολίτη Κάλλιστο Γουέαρ, από τη σύγχυση της Βυζαντινής αυτοκατορίας με το Βασίλειο του Θεού και τον ζήλο των Βυζαντινών να «εγκαθιδρύσουν επί της γης μια ζώσα εικόνα της ουράνιας διακυβέρνησης του Θεού».
Οι Επτά Οικουμενικές Σύνοδοι
thumb|right|250px|Μεταβυζαντινή εικόνα με θεολογική αναπαράσταση της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου (Μιχαήλ Δαμασκηνός, [[1591, Μουσείο Αγίας Αικατερίνης Σιναϊτών, Ηράκλειο Κρήτης]]
Η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος
Η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος διήρκεσε δύο μήνες και δώδεκα ημέρες και πραγματοποιήθηκε στη Νίκαια της Βιθυνίας. Συγκλήθηκε από τον Μέγα Κωνσταντίνο στις 20 Μαΐου του 325 και έλαβαν μέρος 318 επίσκοποι. Εξέδωσε είκοσι κανόνες συμπεριλαμβανομένου του Συμβόλου της Νικαίας (α’ μέρος του Συμβόλου της Πίστεως) και κανόνισε την ημερομηνία εορτασμού του Πάσχα. Κύριος λόγος σύγκλησής της υπήρξε η διάσπαση της ενότητας της εκκλησίας η οποία διέτρεχε κίνδυνο λόγω της διάσπασης που προκαλούσε η διδασκαλία του Αρείου ενάντια στη θεότητα του Ιησού Χριστού και τα σχίσματα στην Αίγυπτο. Η Σύνοδος καταδίκασε τη διδασκαλία του Αρείου και διακήρυξε την ομοουσιότητα του Υιού με τον Πατέρα. Τέλος αποκρούστηκε η αγαμία των κληρικών.
Η Β΄ Οικουμενική Σύνοδος
Η Β΄ Οικουμενική Σύνοδος συγκλήθηκε από τον Αυτοκράτορα Θεοδόσιο Α’ τον Μέγα στην Κωνσταντινούπολη το 381 και συμμετείχαν 150 ορθόδοξοι επίσκοποι και 36 Μακεδονιανοί. Καταδίκασε τους οπαδούς του Μακεδονίου, οι, οποίοι αμφισβητούσαν τη θεότητα του Αγίου Πνεύματος («πνευματομάχοι») και, για ακόμη μια φορά, τον Άρειο, και συμπλήρωσε το Σύμβολο της Πίστεως (Σύμβολο Νικαίας – Κωνσταντινουπόλεως).
Η Γ΄ Οικουμενική Σύνοδος
Η Γ΄ Οικουμενική Σύνοδος συνήλθε στην Έφεσο, στη βασιλική της Θεοτόκου, το 431 από τον Αυτοκράτορα Θεοδόσιο Β’. Συμμετείχαν 200 επίσκοποι, ανάμεσα στους οποίους ο Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας ως προεδρεύων. Καταδίκασε τις διδαχές του Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως Νεστορίου, ο οποίος υπερτόνιζε την ανθρώπινη φύση του Ιησού έναντι της θείας, υποστηρίζοντας ότι η Μαρία γέννησε τον άνθρωπο Ιησού και όχι τον Θεό. Παρόλο αυτά η σύνοδος διακήρυξε ότι ο Ιησούς είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος, με πλήρη ένωση των δύο φύσεων και απέδωσε επίσημα στην Παρθένο Μαρία τον τίτλο «Θεοτόκος».
Η Δ΄ Οικουμενική Σύνοδος
Η Δ΄ Οικουμενική Σύνοδος συγκλήθηκε από τον Αυτοκράτορα Μαρκιανό και τη σύζυγό του, Αυγούστα Πουλχερία στις 8 Οκτωβρίου 451 στη Χαλκηδόνα. Αποτελούνταν από 650 επισκόπους και καταπολέμησε τη διδασκαλία του Μονοφυσιτισμού, η οποία, με πρωτεργάτη τον αρχιμανδρίτη Ευτυχή, δίδασκε ότι η θεία φύση του Χριστού απορρόφησε πλήρως την ανθρώπινη. Το μεγαλύτερο μέρος των πιστών υιοθέτησε τις αποφάσεις της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου και αποδοκίμασε τις απόψεις του Μονοφυσιτισμού. Ένα άλλο μέρος πιστών,οι οπαδοί του Μονοφυσιτισμού, δεν αναγνώρισαν αυτές τις αποφάσεις και αποκόπηκαν από την Ορθόδοξη Εκκλησία. Αυτοί ονομάστηκαν Προχαλκηδόνιοι ή Αντιχαλκηδόνιοι.
Η Ε΄ Οικουμενική Σύνοδος
Η Ε΄ Οικουμενική Σύνοδος συγκλήθηκε στις 5 Μαΐου μέχρι τις 21 Ιουνίου του 553 στην Κωνσταντινούπολη με τη συμμετοχή 165 επισκόπων, υπό την προεδρία του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Ευτυχίου. Τη συγκάλεσε ο Αυτοκράτορας Ιουστινιανός Α΄. Επαναβεβαίωσε τα ορθόδοξα δόγματα περί της Αγίας Τριάδας και του Ιησού Χριστού και καταδίκασε πλήθος μη ορθοδόξων συγγραμμάτων καθώς και ορισμένους συγγραφείς (Ευάγριο, Δίδυμο, Ωριγένη κ.α.).
Η ΣΤ΄ Οικουμενική Σύνοδος
Η ΣΤ΄ Οικουμενική Σύνοδος συγκλήθηκε στην Κωνσταντινούπολη από το 680 μέχρι το 681 από τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Δ΄ και παραβρέθηκαν από 150 έως 289 επίσκοποι. Επιβεβαίωσε την πλήρη και αληθινή ενανθρώπηση του Ιησού έναντι της αντίθετης διδασκαλίας των Μονοθελητών. Η Σύνοδος αυτή διατύπωσε ότι ο Χριστός έχει Θεία και Ανθρώπινη θέληση.Υπάρχουν δύο φύσεις, η θεία και η ανθρωπίνη, υπάρχουν και δύο φυσικές θελήσεις και δύο φυσικές ενέργειες, η θεία και η ανθρωπίνη, που ενεργούσαν «αδιαιρέτως, ατρέπτως, αxωρίστως, ασυγχύτως», χωρίς να επικρατεί αντιπαλότητα μεταξύ τους.
Η Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδος
Η Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδος συγκλήθηκε από τον Αυτοκράτορα Ιουστινιανό Β΄ το 691 στο ανακτορικό δωμάτιο του Τρούλλου, από όπου έλκει και την ονομασία «Εν Τρούλλω Σύνοδος». Συμμετείχαν 211 επίσκοποι και το έργο της ήταν συμπληρωματικό αυτού των Ε' και ΣΤ' Συνόδων. Συστηματοποίησε και ολοκλήρωσε το έργο των δύο προηγουμένων Συνόδων και γι’ αυτό, αν και Οικουμενική, ονομάσθηκε «Πενθέκτη», ως τμήμα εκείνων, και δεν αριθμήθηκε ως ξεχωριστή Οικουμενική Σύνοδος.
Η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος
Η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος συγκλήθηκε από τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο ΣΤ΄ και τη μητέρα του, Αυτοκράτειρα Ειρήνη την Αθηναία στη Νίκαια της Βιθυνίας, στον Ναό της Αγίας Σοφίας, το 787 κατόπιν αίτησης του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Ταρασίου. Αποφάσισε την αναστύλωση των εικόνων καταδικάζοντας την Εικονομαχία και την ιδέα της σχηματοποίησης της αόρατης και άυλης Τριάδας. Εκεί εκφράσθηκε το δόγμα ότι η εικονογράφηση του Χριστού και των Αγίων εδράζεται στην ενανθρώπιση του δευτέρου προσώπου της Αγίας Τριάδας και διευκρινίστηκε ότι η τιμή προς τις εικόνες αναφέρεται στο πρόσωπο που αυτή απεικονίζει και όχι στο υλικό από το οποίο είναι αυτή φτιαγμένη.
Των επτά Οικουμενικών Συνόδων «μνήμην ποιούμεθα»
Οι επτά οικουμενικές σύνοδοι μνημονεύονται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις εξής ημέρες:
Σύνοδοι 861 έως 879
Οι παρακάτω είναι γνωστές και ως Φώτιες σύνοδοι:
Οι Σύνοδοι των ετών 1341 - 1351
Σειρά συνόδων (1341,1349,1351) που έλαβαν χώρα στην Κωνσταντινούπολη με αιτία τις Ησυχαστικές Έριδες. Η Σύνοδος του 1341 δογμάτισε για την Άκτιστη Ουσία και την Άκτιστη Ενέργεια του Θεού, καθώς επίσης και για τον Ησυχασμό, καταδικάζοντας τον Βαρλαάμ Καλαβρό. Η Σύνοδος αυτή ασχολήθηκε με θεολογικά ζητήματα, συγκλήθηκε από Αυτοκράτορα, (Συνοδικός Τόμος του 1341) συμμετείχε Θεούμενος (Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς), και οι αποφάσεις της έγιναν δεκτές από ολόκληρη την Εκκλησία. Συνεπώς και η Σύνοδος αυτή έχει αξία Οικουμενικής Συνόδου για τους Ορθοδόξους. Επίσης καταδίκασε τον πλατωνικό μυστικισμό του Βαρλαάμ του Καλαβρού, ο οποίος είχε πηγή έμπνευσης τη δυτική σχολαστική θεολογία.
Η αντίληψη της Ορθόδοξης Εκκλησίας για τις επτά Οικουμενικές Συνόδους
Για την Ορθόδοξη Εκκλησία, οι κανόνες που εξέδωσαν «αι επτά θεόπνευστοι Οικουμενικαί Σύνοδοι», υποδεικνύουν το ορθό επειδή:
Τέταρτη Σύνοδος της Κωνσταντινούπολης (Καθολική Εκκλησία)
Η Τέταρτη Σύνοδος της Κωνσταντινούπολης (Καθολική Εκκλησία) συγκλήθηκε το έτος 869 (5 Οκτωβρίου 869 – 28 Φεβρουαρίου 870) από τον Αυτοκράτορα Βασίλειο Α΄ Μακεδόνα με τη συμμετοχή 102 επισκόπων και επικυρώθηκε από τον Πάπα Αδριανό Β’. Αυτή η Σύνοδος καταδίκασε και καθαίρεσε τον Μέγα Φώτιο και μάλιστα προκειμένου οι αποφάσεις της να έχουν ιδιαίτερο κύρος υπεγράφησαν από τους επισκόπους με Θεία Ευχαριστία πάνω στην Αγία Τράπεζα. Αυτή τους την πράξη, η οποία θεωρήθηκε βλάσφημη, μετανόησαν πολλοί επίσκοποι αργότερα επιζητώντας την καταστροφή των πρακτικών της Συνόδου.
Α΄ Σύνοδος του Λατερανού
Η Α’ Λατερανή Σύνοδος συγκλήθηκε στη Ρώμη το 1123 στον ναό του Αγίου Ιωάννη του Λατερανού υπό την προεδρία του Πάπα Καλλίστου Β’. Στα ζήτηματα που εξέτασε περιλαμβανόταν η διένεξη μεταξύ κοσμικής και εκκλησιαστικής εξουσίας. Η Σύνοδος επικύρωσε το Κονκορδάτο της Βορμς (Pactum Calixtinum) που είχε υπογραφεί ένα έτος πριν μεταξύ του Αυτοκράτορα Ερρίκου Ε΄ και του Πάπα Καλλίστου Β΄. Αυτό εξασφάλιζε ότι όλες οι εκλογές ιεραρχών και ηγουμένων θα γίνονταν από τις εκκλησιαστικές αρχές με την έγκριση του Αυτοκράτορα μόνο στο έδαφος της Γερμανίας. Επίσης έλαβε την απόφαση για την υποχρεωτική αγαμία του λατινικού κλήρου.
Β΄ Σύνοδος του Λατερανού
Η Β΄ Λατερανή Σύνοδος συγκλήθηκε και επικυρώθηκε από τον Πάπα Ιννοκέντιο Β’ στη Βασιλική του Αγίου Ιωάννη Λατερανού το έτος 1139 με συμμετοχή χιλίων περίπου ιεραρχών. Αιτία σύγκλησης ήταν το Παπικό Σχίσμα στους κόλπους της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Η Σύνοδος ακύρωσε τις πράξεις του Αντίπαπα Ανάκλητου Β΄ βάζοντας τέλος στο Σχίσμα. Καταδίκασε τη νέο – μανιχαϊστική διδασκαλία του Πέτρου Μπρούις (Petrus von Bruis) καθώς και τη διδασκαλία του Αρνόλντο της Μπρέσια, ο οποίος υποστήριζε την κατάργηση της ιδιοκτησίας για την Εκκλησία. Κυρίαρχο ρόλο στη Σύνοδο διαδραμάτισε ο Λατίνος Εκκλησιαστικός Πατέρας Άγιος Βερνάρδος.
Γ΄ Σύνοδος του Λατερανού
Η Γ΄ Σύνοδος του Λατερανού έλαβε χώρα, όπως και οι δύο προηγούμενες, στον Καθεδρικό Ναό της Ρώμης υπό τον Πάπα Αλέξανδρο Γ΄ το 1179 με 302 συμμετέχοντες επισκόπους προκειμένου να ορίσει το τυπικό της εκλογής Ποντίφηκα. Επίσης ακύρωσε τις πράξεις τριών Αντιπαπών, του Αντίπαπα Βίκτορα και των δύο διαδόχων του. Καταδίκασε και αναθεμάτισε ως αιρετικούς τους Αλβιγιανούς και τους Βαλδιανούς.
Δ΄ Σύνοδος του Λατερανού
Η Δ΄ Σύνοδος του Λατερανού συγκροτήθηκε από τον Πάπα Ιννοκέντιο Γ΄ το 1215 και θεωρείται η σημαντικότερη των μεσαιωνικών Συνόδων για τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Εξέδωσε ομολογία πίστεως ενάντια στους Αλβιγηνούς (Firmiter Credimus), καθιέρωσε τον όρο "μετουσίωση" για τη μεταβολή της Θείας Ευχαριστίας, καταδίκασε τα λάθη στην τριαδολογία του ηγουμένου Ιωακείμ και εξέδωσε 70 μεταρρυθμιστικούς κανόνες.
Α΄ Σύνοδος της Λυών
Η Α΄ Σύνοδος της Λυόν συγκλήθηκε στη Λυών της Γαλλίας από τον Πάπα Ιννοκέντιο Δ΄ το 1245 και συμμετείχαν 140 επίσκοποι. Αναθεμάτισε τον Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους Φρειδερίκο Β΄, εγγονό του Φρειδερίκου Βαρβαρόσα, για την προσπάθεια ελέγχου της Εκκλησίας και ξεκίνησε την 6η Σταυροφορία, υπό τον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο Θ΄.
Β΄ Σύνοδος της Λυών
Η Β΄ Σύνοδος της Λυών συγκλήθηκε από τον Πάπα Γρηγόριο Ι΄ το 1274 και σε αυτήν, για πολιτικούς λόγους, απέστειλε αντιπροσωπεία ο Αυτοκράτορας Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος, υπό τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Γερμανό. Δογμάτισε τη διπλή εκπόρευση του Αγίου Πνεύματος (Filioque) και προσπάθησε την ένωση των εκκλησιών Ανατολής και Δύσης χωρίς αποτέλεσμα, αφού οι αποφάσεις της και η συμμετοχή της βυζαντινής αντιπροσωπείας αποδοκιμάστηκε από τον λαό της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Σύνοδος της Βιέν
Η Σύνοδος της Βιέν συγκλήθηκε από τον Πάπα Κλήμεντα Ε΄ (πρώτο Πάπα της Αβινιόν) στην πόλη Βιέν (Vienne) της Γαλλίας το 1311 κατά τη διάρκεια της Βαβυλώνιας αιχμαλωσίας των Παπών και διήρκεσε δύο χρόνια. Η Σύνοδος απαγόρευσε τη δράση του Τάγματος των Ναϊτών Ιπποτών, αποφάνθηκε την ανάγκη μεταρρύθμισης στις τάξεις του κλήρου και καταδίκασε ποικίλες διδασκαλίες, που θεώρησε αιρετικές.
Σύνοδος της Κωνσταντίας
Η Σύνοδος της Κωνσταντίας έλαβε χώρα κατά τα έτη 1414-1418 στη γερμανική πόλη Κωνσταντία (Constance) υπό τον Αυτοκράτορα Σιγισμούνδο και τον Πάπα Γρηγόριο ΙΒ΄. Κατά τη διάρκειά της παραιτήθηκαν ο Πάπας Γρηγόριος και οι Αντίπαπες Βενέδικτος ΙΓ΄ και Ιωάννης ΚΓ΄ χάριν της ενότητας της Εκκλησίας και εκλέχθηκε νέος Πάπας ο Μαρτίνος Ε΄. Η Σύνοδος καταδίκασε για τη διδασκαλία τους τον Ιωάννη Γουίκλιφ (John Wycliffe) και τον συνεχιστή του Ιωάννη Χους (John Huss).
Σύνοδος της Φεράρα – Φλωρεντίας
Η Σύνοδος της Φλωρεντίας ή Φεράρα – Φλωρεντίας συγκλήθηκε το 1431 αρχικά στην πόλη Βασιλεία της Ελβετίας από τον Πάπα Μαρτίνο Ε΄ με αντικείμενο την παύση της εκκλησιαστικής αναταραχής στη Βοημία. Η Σύνοδος μεταφέρθηκε το 1438 στη Φεράρα, από τον Πάπα Ευγένιο Δ΄, και το 1439 στη Φλωρεντία. Εκεί έλαβε μέρος βυζαντινή αντιπροσωπεία, υπό τον Αυτοκράτορα Ιωάννη Η΄ Παλαιολόγο με σκοπό την ένωση των εκκλησιών. Αν και υπεγράφη ένωση με αποδοχή από τους ανατολικούς των παπικών αξιώσεων, αυτή ποτέ δεν έγινε πράξη, λόγω των λαϊκών αντιδράσεων στο Βυζαντινό κράτος. Σ' αυτή τη Σύνοδο επιβεβαιώθηκε η παπική υπεροχή έναντι των συνόδων.
Σύνοδος του Τριδέντου
Η Σύνοδος του Τριδέντου ή του Τρέντο (Trent) υπήρξε η πλέον μακροχρόνια σύνοδος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Διήρκεσε δεκαοκτώ έτη (13 Δεκεμβρίου 1545 – 4 Δεκεμβρίου 1563) υπό πέντε Πάπες (Παύλος Γ΄, Ιούλιος Γ΄, Μαρκέλλος Β΄, Παύλος Δ΄, Πίος Δ΄) και ως κύριο αντικείμενο είχε τις προτεσταντικές διδασκαλίες. Αναθεματίστηκαν, ως αιρετικοί, ο Μαρτίνος Λούθηρος και ο Καλβίνος και θεσπίστηκε πλήθος κανόνων για τα Μυστήρια της Εκκλησίας.
Α΄ Σύνοδος του Βατικανού
Η Α΄ Σύνοδος του Βατικανού συγκλήθηκε από τον Πάπα Πίο Θ΄ στις 8 Δεκεμβρίου 1869 στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη και ανέστειλε τις εργασίες της, χωρίς να τις ολοκληρώσει, τον Ιούλιο του 1870. Δογμάτισε το αλάθητο του Πάπα όταν αυτός μιλά από καθέδρας (ex cathedra).
Β΄ Σύνοδος του Βατικανού
Η Β΄ Σύνοδος του Βατικανού συγκλήθηκε από τον Πάπα Ιωάννη ΚΓ΄ στις 11 Οκτωβρίου 1962 και έκλεισε τις εργασίες της υπό τον διάδοχό του Πάπα Παύλο ΣΤ΄ στις 8 Δεκεμβρίου 1965. Τα θέματα που εξετάστηκαν σ' αυτή τη Σύνοδο ήταν ποιμαντικής και όχι δογματικής φύσης. Αποφασίστηκαν οικουμενιστικά ανοίγματα προς άλλες εκκλησίες και η Καθολική Εκκλησία εισήλθε σε πορεία εξωστρέφειας και διαλόγου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χριστιανική θεολογία Κατηγορία:Ορθοδοξία  Κατηγορία:Ιστορία του Χριστιανισμού Κατηγορία:Χριστιανική ορολογία
Στοιχειομετρία
N2 + 3H2 → 2NH3
Η στοιχειομετρία μπορεί να χρησιμοποιηθεί για ποσοτικούς υπολογισμούς, όπως την ποσότητα των προϊόντων (σε μάζα, moles, όγκος, κτλ.) που μπορεί να παραχθεί με δεδομένη ποσότητα αντιδρώντων καθώς και το ποσοστό απόδοσης μιας αντίδρασης (το ποσοστό των δεδομένων αντιδρώντων συστατικών που περιέχονται στο προϊόν). Η Στοιχειομετρία βασίζεται στον νόμο της διατήρησης της μάζας : η μάζα των αντιδρώντων ισούται με τη μάζα των προϊόντων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κλάδοι της χημείας
Κυβέρνηση Ιγνάτιου φον Ρούντχαρτ 1837
Η κυβέρνηση Ρούντχαρτ του 1837 ήταν η Ελληνική Κυβέρνηση του Βασιλείου της Ελλάδας από τις 2 Φεβρουαρίου 1837 μέχρι τις 8 Δεκεμβρίου 1837 με επικεφαλής τον Ιγνάτιο φον Ρούντχαρτ και αντικατέστησε την κυβέρνηση Άρμανσπεργκ.
Σύνθεση υπουργικού συμβουλίου
Όταν ο βασιλιάς Όθωνας επιστρέφει στην Ελλάδα μετά την πολύμηνη απουσία του στη Βαυαρία, και τον γάμο του με την δούκισσα Αμαλία, παύει τον κόμη Άρμανσμπεργκ από τη θέση του «Αρχιγραμματέα της Επικράτειας», θέση την οποία μάλιστα καταργεί, και ακυρώνει την πλήρη πληρεξουσιότητα που είχε δώσει από τις 23 Απριλίου (5 Μαΐου) 1836 στο υπουργικό συμβούλιο να αποφασίζει εν ονόματί του. (ΦΕΚ Α/4 1837).
Έργο της κυβέρνησης Ρούντχαρτ
Κατά τη διάρκεια της θητείας της κυβέρνησης, ιδρύθηκε το Πανεπιστήμιο Αθηνών, στις 3 Μαΐου 1837.
Στις 14 Οκτωβρίου 1837 υπογράφηκε από τον Πρέσβη της Ελλάδος στο Λονδίνο Σπυρίδωνα Τρικούπη και τον Υπουργό Εξωτερικών της Αγγλίας Πάλμερστον, ελληνοαγγλική συνθήκη περί εμπορίου και ναυτιλίας.
Παραπομπές
1837 02 Κατηγορία:1837
Λορέντσο Τιέπολο (δόγης)
Ο Λορέντσο Τιέπολο (Ιταλικά : Lorenzo Tiepolo, πέθανε στις 15 Αυγούστου 1275) ήταν Δόγης της Βενετίας (1268 - 1275). Γεννημένος στην Βενετία ο Λορέντζο Τιέπολο ήταν γιος του δόγη Γιάκοπο Τιέπολο. Η πρώτη δόγισσα ήταν η Αγνή Γκίζη. Υπάρχουν διαφωνίες για την δεύτερη σύζυγο του Μαργαρίτα που ήταν κόρη του βασιλιά της Ρουμανίας ή του Βοημούνδου του Μπριέν κυβερνήτη της Ράσκας. Ο Τιέπολο διακρίθηκε σαν στρατιωτικός αρχηγός στον Πόλεμο του Αγίου Σάββα με την Γένοβα, νίκησε τους Γενοβέζους στην μάχη της Άκρας (1258) και διορίστηκε Ποντέστα στο Φάνο.
Δόγης της Βενετίας
Με τον θάνατο του Ρενιέρ Τζεν εξελέγη νέος δόγης της Βενετίας (23 Ιουλίου 1268) με 25 ψήφους από 41. Ο Λορέντζο Τιέπολο ήταν αγαπητός στον λαό αλλά μισητός στην αριστοκρατία λόγω της εύνοιας που έδειξε στους γιους του, η θέση του Μεγάλου Καγκελάριου δημιουργήθηκε τότε για να καλύψει αυτές τις συμπεριφορές. Το 1270 έκλεισε ειρήνη με την Δημοκρατία της Γένοβας στην Κρεμόνα που επιβεβαίωσε την υπεροχή της Βενετίας στην Αδριατική Θάλασσα. Την ίδια χρονιά ωστόσο ξέσπασε πόλεμος ανάμεσα στην Δημοκρατία της Βενετίας και μια ομάδα Ιταλικών πόλεων όπως η Μπολόνια, η Τρεβίζο, η Βερόνα, η Μάντοβα, η Φερράρα και η Ανκόνα για εμπορικούς λόγους. Μετά την πρώτη οπισθοχώρηση (1271) οι Βενετοί κέρδισαν ξανά το πάνω χέρι και η ειρήνη που έκλεισε στην συνέχεια ήταν ευνοϊκή για αυτούς. Την εποχή του Λορέντζο Τιέπολο ο Μάρκο Πόλο ξεκίνησε το ταξίδι του για την Κίνα (1273), επέστρεψε το 1275. Ο Τιέπολο πέθανε στην Βενετία (1275) και τάφηκε στον Δομηνικανό Ναό των Αγίων Ιωάννου και Παύλου.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Δόγηδες της Βενετίας
Φαλλός
Φαλλός αποκαλείται το πέος που βρίσκεται σε στύση, αλλά και τα ομοιώματά του. Η λέξη προέρχεται από τα αρχαία ελληνικά, αλλά σήμερα χρησιμοποιείται στις περισσότερες γλώσσες (ενδεικτικά: Δανικά:Fallos, Γερμανικά:Phallus, αγγλικά:Phallus, ισπανικά:Falo, γαλλικά:Phallus). Αντικείμενα που μοιάζουν με φαλλό ονομάζονται φαλλόσχημα ή φαλλικά αντικείμενα.
thumb|150 px|right|Τοιχογραφία με τον Πρίαπο, Casa Dei Vettii, Πομπηία
Ο φαλλός είναι πανάρχαιο σύμβολο. Μια από τις πρώτες αναπαραστάσεις φαλλού ηλικίας 28.000 ετών βρέθηκε στη σπηλιά Χόλε Φελς (Hohle Fels) στη νοτιοδυτική Γερμανία.
Ετυμολογία
Η λέξη φαλλός προέρχεται από την ινδοευρωπαϊκή ρίζα "*bhel-" που αφορά τη διόγκωση / μεγέθυνση (φουσκώνω / οιδαίνω).
Αρχαία Αίγυπτος
Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι συσχέτιζαν τη λατρεία του φαλλού με τον θεό Όσιρι. Στον μύθο του θανάτου του Όσιρι, το νεκρό σώμα του κατασπαράχθηκε από μια αρκούδα και χωρίστηκε σε 14 κομμάτια. Ο Σεθ τα σκόρπισε σε όλη την Αίγυπτο και η οικογένειά του τα μάζεψαν όλα εκτός από το τελευταίο, τον φαλλό του τον οποίο κατάπιε ένα ψάρι.
Ο φαλλός συμβόλιζε τη γονιμότητα και την αναπαραγωγή και ο θεός Μιν, ο θεός της βλάστησης, εμφανίζεται στις παραστάσεις ιθυφαλλικός.
Αρχαίος Ελληνικός κόσμος
Όπως φαίνεται και στη φωτογραφία, στύλοι στο ιερό του Διονύσου στη Δήλο είχαν σχήμα φαλλού. Για τον ναό του Απόλλωνος στα Δίδυμα της Μικράς Ασίας, αναφέρεται ότι μεγάλα φαλλικά γλυπτά υπήρχαν κατά μήκος των δύο τμημάτων της Ιεράς Οδού.
Αρχαία Σκανδιναβία
Ο θεός της Σκανδιναβικής θρησκείας Φρέιρ ήταν ο θεός της γονιμότητας και απεικονίζονταν συχνά ιθυφαλλικός. Η λατρεία του περιελάμβανε τραγούδια και δρώμενα που σόκαραν τους σύγχρονους και μεταγενέστερους Χριστιανούς που τα καταδίκασαν ως ανήθικα.
Στο ισλανδικό βιβλίο Flateyjarbók (το βιβλίο του επίπεδου νησιού) που γράφτηκε μεταξύ 1387 και 1394, περιέχεται και η σύντομη ιστορία Völsa þáttr (Η ιστορία του φαλλού), όπου περιγράφεται μια οικογένεια Νορβηγών που λατρεύουν ένα ταριχευμένο πέος αλόγου και οι οποίοι προσηλυτίζονται στον Χριστιανισμό από τον Βασιλιά Ολάφ Β'.
Ινδία
Στην Ινδία, το λίνγκαμ ή λίνγκα, ο φαλλός, είναι το σύμβολο του θεού Σίβα ενός από τους σημαντικότερους θεούς. Υπάρχει και σε ναούς του Σίβα αλλά και για ιερά και λατρεία στο σπίτι. Η λέξη λίνγκα στα σανσκριτικά σημαίνει σημάδι και το λίνγκαμ συμβολίζει τη δύναμη του Σίβα. Από τον πρώτο αιώνα π.Χ. μέχρι τον 3ο αιώνα μ.Χ. τα λίνγκαμ παριστάνονται ως φαλλοί με αρκετή ρεαλιστικότητα. Στη συνέχεια, το λίνγκαμ γινόταν όλο και πιο αφηρημένο. Από τα μεσαιωνικά χρόνια έχει τη σημερινή μορφή του κυλίνδρου που είναι στρογγυλλεμένος στην άκρη, πάνω σε βάση - σύμβολο του γιόνι (αναπαράσταση του αιδοίου). Η απορροή χρησιμεύει για να φεύγουν τα υγρά με τα οποία περιχύνεται το λίνγκαμ ως μέρος των τελετών. Ο Σίβα σε κάποιες παραστάσεις του εμφανίζεται ιθυφαλλικός.
Ιαπωνία
Στην Ιαπωνία, στο Kanamara Matsuri (かなまら祭), το «φεστιβάλ του ατσαλένιου φαλλού» γίνεται κάθε χρόνο στο Καβασάκι της Ιαπωνίας με κεντρικό αντικείμενο τον φαλλό. Παλαιά το φεστιβάλ ήταν δημοφιλές από τις πόρνες που ζητούσαν από τους θεούς προστασία από σεξουαλικά μεταδιδόμενες ασθένειες. Σήμερα στο φεστιβάλ γίνεται συλλογή χρημάτων για το AIDS.
Στο Hōnen Matsuri (豊年祭), στο «φεστιβάλ της σοδειάς» κεντρικό γεγονός είναι η περιφορά ενός ξύλινου φαλλού μήκους 2,5 μ. και βάρους 380 κιλών.
Αμερική
Στην Αμερική, οι Ινδιάνοι Μάνταν (φυλή των Σιού της Βόρειας Ντακότα) έκαναν κάθε χρόνο τουλάχιστον για πέντε αιώνες μέχρι το 1800 μια γιορτή με το όνομα Οκίπα για να έχουν πετυχημένο κυνήγι βουβάλων. Στη διάρκεια της γιορτής ένας από τους χορευτές μεταμφιεζόταν σε βούβαλο και με έναν τεράστιο φαλλό προσποιούνταν τη γονιμοποίηση των άλλων χορευτών / βουβάλων.
Ο φαλλός στην ψυχανάλυση
Στην ψυχανάλυση ο φαλλός χρησιμοποιείται σαν συμβολική έννοια για να υποδηλώσει τη σεξουαλική επιθυμία από τους Λακάν και Φρόυντ.
Ερωτικό αντικείμενο
Οι φαλλοί χρησιμοποιούνται και σαν υποκατάστατα του ανδρικού μορίου από γυναίκες κι άντρες από αρχαιότατα χρόνια με σκοπό την ερωτική ευχαρίστηση. Τη σημερινή εποχή χρησιμοποιείται με το όνομα «δονητής». Το όνομα αυτό προκύπτει από το γεγονός ότι σε πολλές περιπτώσεις οι δονητές περιέχουν μπαταρία και σύστημα που προκαλεί παλμούς - δονήσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σεξουαλικότητα
Μουσείο Εφέσου (Βιέννη)
Το Μουσείο Εφέσου (Γερμανικά: Ephesos Museum) βρίσκεται στην Βιέννη της Αυστρίας και περιέχει εκθέματα από την πόλη της Εφέσου στα παράλια της Μικράς Ασίας. Η λειτουργία του ξεκίνησε το 1978, ενώ η μεταφορά των αρχαιοτήτων στη Βιέννη έγινε στις αρχές του 20ου αιώνα και περιλαμβάνει έργα γλυπτικής και αρχιτεκτονικής. Το μουσείο υπάγεται διοικητικά στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Βιέννης και στεγάζεται στο παλάτι του Χόφμπουργκ, ενώ πριν την ίδρυση του τα εκθέματα ήταν διασκορπισμένα σε διάφορα κτήρια και συλλογές της Βιέννης.
Το Αυστριακό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο ξεκίνησε να διεξάγει ανασκαφές στα ερείπια της Εφέσου από το 1895, διακόπτωντας μόνο 2 φορές τις εργασίες του κατά την διάρκεια των 2 παγκοσμίων πολέμων. Τα πρώτα εκθέματα του μουσείου προήλθαν από τη δωρεά του Οθωμανού σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β´ προς τον αυτοκράτορα Φραγκίσκο Ιωσήφ Α´ της Αυστρίας. Λόγω αλλαγών στην οθωμανική νομοθεσία η αποστολή αρχαιοτήτων σταμάτησε το 1907. Οι αρχαιότητες που παρέμειναν στην πόλη της Εφέσου φυλάσσονται στο αρχαιολογικό μουσείο Εφέσου στην πόλη Σελτζούκ της Τουρκίας.
Η συλλογή
Κατά τη διάρκεια της περιόδου 1896 - 1906 διεξήχθησαν συνολικά 7 αποστολές στην Έφεσο, οι οποίες μετέφεραν αρχαιότητες στη Βιέννη. Αρχικά βρισκόταν διασκορπισμένες σε διάφορες τοποθεσίες, ενώ το 1911 διακόπηκε μια έκθεση που δημιουργήθηκε με τη συγκέντρωση των έργων καθώς προκλήθηκαν φθορές στις αρχαιότητες. Κατά τις μετέπειτα δεκαετίες τα έργα συνέχισαν να εκτίθονται σε διάφορες εκθέσεις έως ότου βρήκαν μόνιμη στέγαση το 1978 στο τότε νεοσύστατο μουσείο Εφέσου.
Το μουσείο διαθέτει τμήματα του Ναού της Αρτέμιδος, συμπεριλαμβανομένου και ενός γλυπτού Αμαζόνας. Οι σκάλες από την αίθουσα της εισόδου οδηγούν σε ένα μεγάλο θάλαμο ο οποίος περιέχει τη ζωφόρο από το παρθικό μνημείο της Εφέσου. Άλλα εκθέματα της συλλογής είναι μια ανακατασκευή της αρχαίας πόλης της Εφέσου σε κλίμακα 1:500, και μεγάλο πλήθος μαρμάρινων και ορειχάλκινων γλυπτών. Επίσης στο μουσείο φυλάσσονται αντικείμενα λατρείας από το Ιερό των Μεγάλων Θεών της Σαμοθράκης.
Οι αυστριακές αρχαιολογικές ανασκαφές στην Έφεσο συνεχίζονται, ενώ η επιστημονική εκτίμηση των εκθεμάτων του μουσείου γίνεται σε συνεργασία με το πανεπιστήμιο της Βιέννης, την Αυστριακή Ακαδημία Επιστημών και το Αυστριακό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο.
Σημαντικά εκθέματα
Αμαζόνα του ναού της Αρτέμιδος
Παρθικό μνημείο
Το παρθικό μνημείο της Εφέσου αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά ανάγλυφα της Ρωμαϊκής περιόδου από τη Μικρά Ασία. Αποτελείται από 5 θεματικούς κύκλους στους οποίους μνημονεύεται ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Λεύκιος Βέρος και η εκστρατεία του εναντίον των Παρθών την περίοδο 161-166. Τα διάφορα τμήματα του ανάγλυφου έχουν συναρμολογηθεί σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των αρχαιολόγων, καθώς όταν βρέθηκαν δεν βρίσκονταν σε μια εννιαία παράσταση. Τα ανάγλυφα έχουν συνολικό μήκος 70 μέτρων, εκ των οποίων μόνο τα 40 εκτίθονται.
Ορειχάλκινο άγαλμα αθλητή
Το άγαλμα αποτελεί ρωμαϊκό αντίγραφο από παλαιότερο ελληνικό του 4ου αιώνα π.Χ., και έχει αναδημιουργηθεί βάσει 234 τμημάτων του που ανακαλύφθηκαν. Αναπαριστά ένα νεαρό αθλητή καθώς περιποιείται την στλεγγίδα του, ένα εργαλείο καθαρισμού του σώματος. Η παράσταση αυτή ήταν διαδεδομένη στον αρχαίο κόσμο, και το άγαλμα δεν έχει αποδοθεί σε κάποιον γνωστό καλλιτέχνη της αρχαιότητας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία στην Αυστρία
Σπερματόφυτα
μικρογραφία|Σπερματόφυτα Τα σπερματόφυτα είναι φυτά στα οποία το γονιμοποιημένο ωάριο (σπερμοβλάστης) μετατρέπεται σε σπόρο. Αντιστοιχούν προς τα λεγόμενα φανερόγαμα (γυμνόσπερμα και αγγειόσπερμα) που αναπαράγονται με σπέρματα, σε αντίθεση με τα σποριόφυτα (θαλλόφυτα, βρυόφυτα, πτεριδόφυτα) στα οποία το όργανο της αγενούς αναπαραγωγής είναι το σπόριο.
Κατηγορία:Βοτανολογική ονοματολογία Κατηγορία:Ταξινομία φυτών
Αβραάμ Λέμπενσον
Ο Αβραάμ Μπερ Λέμπενσον (1794 - 1878) ήταν Εβραίος λόγιος ταλμουδιστής και ποιητής.
Γεννήθηκε στη Βίλνα της Λιθουανίας ένα χρόνο πριν την εισβολή της Ρωσίας. Το πραγματικό του όνομα ήταν Αδάμ Κοέν (στην εβραϊκή: אד"ם הכהן). Αρχικά υπήρξε έμπορος και το 1849 έγινε διδάκτωρ της εβραϊκής και αραμαϊκής γλώσσας στη νεοσύστατη εβραϊκή σχολή της Βίλνας. Έγραψε αξιόλογα έργα επί θεμάτων της Βίβλου και του Ταλμούδ.
Ο Α. Λέμπενσον συνέγραψε επίσης και ποιήματα. Σπουδαιότερα εξ αυτών είναι δύο, το "Σιρ Xαμπιμπίν", προς τιμή του γάμου ενός ευγενή της περιοχής και το "Ιμπέλ Καμπέλ" που αποτελεί ελεγεία η οποία και τον καθιέρωσε.
Γιος του Αβραάμ Λέμπενσον ήταν ο Μίχα Ζοσέφ Λέμπενσον (1828 -1852) που αν και πέθανε νέος θεωρείται ένας από τους καλύτερους Εβραίους λυρικούς ποιητές.
Πηγές
Κατηγορία:Εβραίοι ποιητές Κατηγορία:Εβραίοι συγγραφείς
Μπιλ Τόμσον
Ο Μπιλ Τόμσον (Bill Thompson, 8 Ιουλίου 1913 – 15 Ιουλίου 1971) ήταν Αμερικανός ηθοποιός του ραδιοφώνου και ηθοποιός κινουμένων σχεδίων, του οποίου η καριέρα εκτείνεται από τη δεκαετία του 1930 έως και τον θάνατό του το 1971. Παρόλα αυτά, η καριέρα του διεκόπη, όταν κατατάχτηκε στο ναυτικό των ΗΠΑ, στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Αργότερα συμμετείχε και σε ταινίες της Walt Disney Animation Studios, όπως στην ταινία Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων, ως ο Κύριος Σνι. Ο Τόμσον πέθανε από σηπτικό σοκ, σε ηλικία, μόλις, 58 ετών. Επίσης, κατέχει ένα αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας στο Χόλιγουντ, για την προσφορά του στο ραδιόφωνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί ραδιοφώνου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής
Πεντέλη (αποσαφήνιση)
Με τον όρο Πεντέλη αναφέρονται:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Πενήντα αποχρώσεις του γκρι
Το Πενήντα Αποχρώσεις του Γκρι κατέχει την πρώτη θέση στις λίστες με τα μπεστ-σέλλερ σε όλον τον κόσμο, πουλώντας πάνω από 125 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως μέχρι τον Ιούνιο του 2015. Έχει μεταφραστεί σε 52 γλώσσες και στο Ηνωμένο Βασίλειο θεωρείται το βιβλίο με τις ταχύτερες πωλήσεις όλων των εποχών. Ωστόσο η κριτική που έλαβε το βιβλίο είναι μάλλον αρνητική, με την ποιότητα της πεζογραφίας του να θεωρείται γενικότερα φτωχή. Η Universal Features και η Focus Pictures έκαναν την παραγωγή μιας ταινίας, η οποία κυκλοφόρησε στις 13 Φεβρουαρίου 2015 και έλαβε γενικά δυσμενείς κριτικές.
Ο δεύτερος και ο τρίτος τόμος της τριλογίας, Πενήντα Αποχρώσεις Πιο Γκρι και Fifty Shades Freed, κυκλοφόρησαν το 2012. Το Γκρέϋ : Πενήντα Αποχρώσεις του Γκρι όπως τα έχει πει ο Κρίστιαν, μια έκδοση των Πενήντα Αποχρώσεων του Γκρι μέσα από την άποψη του Κρίστιαν, κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2015.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ερωτικά μυθιστορήματα Κατηγορία:BDSM Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 2011
Σπυρίδων Σκαρβέλης
Ο  Σπυρίδων Σκαρβέλης  (Κέρκυρα, 1868 – Κέρκυρα, 1942) ήταν Έλληνας ζωγράφος της Επτανησιακής Σχολής που διακρίθηκε κυρίως στην τοπιογραφία.
Βιογραφία
Ο Σπυρίδων Σκαρβέλης γεννήθηκε το 1868 στην Κέρκυρα. Παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής αρχικά στην Καλλιτεχνική και Βιοτεχνική Σχολή της Κέρκυρας και αργότερα συνέχισε τις σπουδές του στην Τεργέστη και τη Ρώμη. Αργότερα επέστρεψε στην Κέρκυρα όπου συμμετείχε από κοινού με άλλους καλλιτέχνες στη διακόσμηση της έπαυλης Αχίλλειο στον οικισμό Γαστούρι. Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε για ένα χρονικό διάστημα στην Αίγυπτο. Πέθανε στην Κέρκυρα το 1942.
Τεχνοτροπία & έργο
Ο Σκαρβέλης ήταν κατά κύριο λόγο τοπιογράφος. Ειδικεύτηκε στην ελαιογραφία και την υδατογραφία και δημιούργησε έργα τα οποία χαρακτηρίζονται ως υψηλής χρωματικής ευαισθησίας. Μέρος του έργου του αφορά σκηνές και τοπία από την Αίγυπτο στην οποία έζησε για ένα διάστημα αλλά και από την ιδιαίτερη πατρίδα του, την Κέρκυρα. Αν και στην αρχή ήταν φανερή η επίδραση της ιταλικής ακαδημαϊκής τεχνοτροπίας στο έργο του με το πέρασμα των ετών κινήθηκε περισσότερο στα πλαίσια του ιμπρεσιονισμού και του υπαιθρισμού.
Αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Κιζιλόρντα (αποσαφήνιση)
Ο όρος Κιζιλόρντα μπορεί να αναφέρεται σε:
Γιάκοπο Κονταρίνι
Ο Γιάκοπο Κονταρίνι (Ιταλικά : Jacopo Contarini, 1194 - 1280) ήταν ο 47ος Δόγης της Βενετίας (6 Σεπτεμβρίου 1275 - 6 Μαρτίου 1280). Με καταγωγή από μια από τις επιφανέστερες οικογένειες της Βενετίας ο Τζάκοπο Κονταρίνι δεν ήταν ισχυρό πρόσωπο, επελέγη νέος δόγης στα 80 του για να συμβιβάσει τις δυο αντίπαλες ομάδες εκείνη την εποχή. Δεν μπόρεσε λόγω της μεγάλης του ηλικίας να αντιμετωπίσει δυο εξεγέρσεις στην Ίστρια και την Κρήτη και έναν πόλεμο με την Ανκόνα, παραιτήθηκε ύστερα από 5 χρόνια κυβέρνησης, αποσύρθηκε σε μοναστήρι και πέθανε την ίδια χρονιά. Τάφηκε πιθανότατα στην Σάντα Μαρία Γκλοριόζα ντέι Φράρι, παντρεύτηκε μια Ιακωβίνη.
Όστιν (Τέξας)
Το Όστιν ή Ώστιν (αγγλικά: Austin, Texas), είναι πόλη των ΗΠΑ στην πολιτεία Τέξας. Αποτελεί την πρωτεύουσα του Τέξας και έδρα της Κομητείας Τράβις. Με πληθυσμό 1,028,225 κατοίκους (σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2022 ), αποτελεί την 4η μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη του Τέξας, καθώς και την 10η μεγαλύτερη στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η μητροπολιτική περιοχή του Όστιν-Ράουντ Ροκ, έχει πληθυσμό 2,350,260 κατοίκους (εκτιμήσεις για το 2021 ), καθιστώντας την έτσι 28η μεγαλύτερη στις ΗΠΑ.
Γεωγραφική Θέση - Πληθυσμός
Βρίσκεται στην περιοχή του κεντρικού Τέξας και είναι η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη της πολιτείας μετά από το Χιούστον, το Ντάλλας, το Σαν Αντόνιο και η 10η μεγαλύτερη πόλη στις Η.Π.Α. (2022), με πληθυσμό 1,028,225 κατοίκους. Κατά την απόγραφή του 2010, το Όστιν, είχε πληθυσμό 790,491 κατοίκους (δηλαδή +28.01% ανάπτυξη πληθυσμού το 2021).
Η πόλη είναι το οικονομικό και πολιτιστικό κέντρο μιας ευρύτερης περιοχής με πληθυσμό 2,35 εκατομμύρια κατοίκους. Το Όστιν είναι χτισμένο πάνω στον ποταμό Κολοράντο και στο τεκτονικό ρήγμα Μπάλκονες.
Οι κάτοικοι του Όστιν είναι ένα μείγμα απο καθηγητές πανεπιστημίων, φοιτητές, πολιτικούς, δημόσιους υπαλλήλους και εργαζόμενους στην υψηλή τεχνολογία. Η πόλη είναι έδρα πολλών εταιρειών τεχνολογίας, κερδίζοντας έτσι το όνομα "Silicon Hills". Το επίσημο μότο της πόλης είναι «Η Πρωτεύουσα της Ζωντανής Μουσικής όλου του Κόσμου».
Ιστορία
Το αρχικό όνομα της πόλης τιμούν κάποιες από τις τοπικές επιχειρήσεις όπως η Waterloo Records και το Waterloo Ice House.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Τέξας
Hessenpark
thumb| thumb|Εργαστήριο για βούρτσες Το Hessenpark είναι ένα υπαίθριο μουσείο στο Neu-Anspach, βόρεια της Φρανκφούρτης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υπαίθρια μουσεία Κατηγορία:Έσση Κατηγορία:Μουσεία στη Γερμανία
Ασύρματο Φοιτητικό Δίκτυο Ηρακλείου
Το Heraklion Wireless, ή Ασύρματο Φοιτητικό Δίκτυο Ηρακλείου, είναι μια καθαρά εθελοντική πρωτοβουλία, που ασχολείται με την δημιουργία ενός ψηφιακού ασύρματου δικτύου υψηλών ταχυτήτων και ελεύθερης πρόσβασης, στην ευρύτερη περιοχή του Ηρακλείου. Κύριος σκοπός είναι να δημιουργηθεί και να εξελιχθεί ένα ανοικτό κοινοτικό δίκτυο - εναλλακτικό των εμπορικών δικτύων τηλεπικοινωνιών - με απολύτως μη κερδοσκοπικό χαρακτήρα. Γι’ αυτό το λόγο η προσπάθειά μας έχει σαν αρχές την εθελοντική ομαδική εργασία και τον ισότιμο καταμερισμό του κόστους στους συμμετέχοντες.
Μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας του Πανεπιστημίου Κρήτης αποτέλεσαν τον αρχικό πυρήνα της προσπάθειας, εξ’ ου και το όνομα του συλλόγου, αλλά η εξέλιξη των πραγμάτων μετέτρεψε αυτή την προσπάθεια σε ένα ανοιχτό στην κοινωνία κοινοτικό δίκτυο, στο οποίο μπορεί να συνδεθεί ο οποιοσδήποτε.
Δικτυακοί Τόποι
Κατηγορία:Δίκτυα υπολογιστών
Πελέ (ποδοσφαιριστής, γεννηθείς 1987)
Ο Βίτορ Ούγκο Γκόμες Πάσος, γνωστός και ως Πελέ (γεννημένος στις 14 Σεπτεμβρίου 1987 στην πόλη Πόρτο) είναι Πορτογάλος πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής,όπου αγωνιζόταν ως μέσος.
Καριέρα
Ο Πελέ έκανε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα στις ακαδημίες της Μποαβίστα σε ηλικία μόλις 5 ετών. Μέχρι και τα 20 του χρόνια παρέμεινε στην Πορτογαλία έχοντας πραγματοποιήσει πέρασμα από τις Σαλγκέιρος, Μπενφίκα και Βιτόρια Γκιμαράες.
Οι πολύ καλές του εμφανίσεις με την ομάδα της Ίντερ προκάλεσε το ενδιαφέρον αρκετών ομάδων, μεταξύ των οποίων ήταν και η Πόρτο, η οποία τελικά και τον απέκτησε έπειτα από επίσημη πρόταση ύψους 6.000.000 ευρώ. Στην Πόρτο ωστόσο δεν κατάφερε να διακριθεί και πραγματοποίησε μόλις δύο ολιγόλεπτες συμμετοχές στο πορτογαλικό Πρωτάθλημα με αντιπάλους τις Ναβάλ και Βιτόρια Γκιμαράες. Για το λόγο αυτό δόθηκε δανεικός αρχικά στην Πόρτσμουθ κι έπειτα στη Ρεάλ Βαγιαδολίδ. Με την ισπανική ομάδα πραγματοποίησε συνολικά 25 εμφανίσεις εκ των οποίων οι 23 ήταν για το πρωτάθλημα Πορτογαλίας και 2 δύο ήταν για το Κύπελλο Ισπανίας.
Το καλοκαίρι του 2010 ο Πελέ άφησε την Πορτογαλία και την Πόρτο και ταξίδεψε στην Τουρκία με προορισμό την Εσκισεχίρσπορ έπειτα από πρόταση ύψους 680.000 ευρώ της δεύτερης προς την πορτογαλική ομάδα. Με την τουρκική ομάδα αγωνίστηκε στο τουρκικό πρωτάθλημα και κύπελλο πραγματοποιώντας συνολικά 45 εμφανίσεις.
Μετά την αποχώρησή του από την Εσκισεχίρσπορ, ακολούθησε ένα διάστημα κατά το οποίο ο Πελέ έμεινε ανενεργός και μακριά από την αγωνιστική δράση, ωστόσο τον Αύγουστο του 2013 ο Πελέ ανακοινώθηκε επίσημα από τον Εργοτέλη και επέστρεψε στην ενεργό δράση. Με την Κρητική ομάδα πραγματοποίησε συνολικά 14 συμμετοχές εκ των οποίων οι 12 ήταν για το Πρωτάθλημα και οι 2 για το Κύπελλο, ενώ κατάφερε να πετύχει και τρία γκολ.
Κατά τη μεταγραφική περίοδο του Ιανουαρίου, ο Ολυμπιακός Πειραιώς κατέθεσε επίσημη πρόταση ύψους 440.000 ευρώ για την απόκτηση του Πελέ, η οποία και έγινε αποδεκτή. Ο Πελέ αγωνίστηκε στον Ολυμπιακό έχοντας πραγματοποιήσει σε Πρωτάθλημα και Κύπελλο πέντε συμμετοχές, πριν δωθεί δανεικός στον Λεβαδειακό τον Γενάρη του 2015. Τον Αύγουστο του 2015 έμεινε ελεύθερος και πήρε μεταγραφή στην ομάδα της Ανόρθωσης, μέχρι το 2017 όπου πηρε μεταγραφή για την Σουηδική Έσκιλστούνα κάνοντας μόλις μία συμμετοχή, όπου και εκλεισε την καριέρα του έναν χρόνο μετά, λόγω καρδιακών προβλημάτων.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Πελέ πραγματοποίησε το επίσημο ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα της χώρας του στις 2 Ιουλίου του 2007 στον νικηφόρο αγώνα της Εθνικής Πορτογαλίας Κ20 με την αντίστοιχη εθνική ομάδα της Νέας Ζηλανδίας (σκορ 2-0).
Συνολικά, έχει πραγματοποιήσει με τις μικρές εθνικές της Πορτογαλίας 24 συμμετοχές εκ των οποίων οι 12 ήταν με την Εθνική Πορτογαλίας Κ20 και οι υπόλοιπες 12 με την Εθνική Πορτογαλίας Κ21.
Πηγές
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Πόρτο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΚ Σαλγκέιρος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βιτόρια Γκιμαράες Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ίντερ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πόρτσμουθ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Βαγιαδολίδ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εσκισεχίρσπορ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εργοτέλη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λεβαδειακού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Κύπρο Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Τάγμα του Φοίνικα
Ο όρος Τάγμα του Φοίνικα μπορεί να αναφέρεται στα εξής:
Ενρίκε Γκρανάδος
Ο Ενρίκε Γκρανάδος (Pantaleón Enrique Joaquín Granados Campiña, 27 Ιουλίου 1867 - 24 Μαρτίου 1916) ήταν Ισπανός πιανίστας και συνθέτης.
Μόλις πήρε το δίπλωμά του στο πιάνο από το Ωδείο της Βαρκελώνης, όπου σε έναν διαγωνισμό πιάνου το 1883 είχε κερδίσει το πρώτο βραβείο, άρχισε σπουδές σύνθεσης με τον Φελίπε Πεντρέλ (θιασώτη της εθνικής ισπανικής μουσικής σχολής), σπουδές που τελειοποίησε αργότερα στο Παρίσι. Δεξιοτέχνης με εξαιρετικά χαρίσματα, έπαιξε συχνά ντουέτα με διάσημους σολίστ, όπως ο Ζακ Τιμπό και ο Πάμπλο Καζάλς. Το ενδιαφέρον του για την αναγέννηση της ισπανικής μουσικής τον οδήγησε στην ίδρυση μιας εταιρείας συναυλιών στη Βαρκελώνη, καθώς και μιας μουσικής Ακαδημίας, που έφερε το όνομά του. Ως συνθέτης έγραψε κυρίως μουσική για πιάνο, που απαλλαγμένη από κάθε δεξιοτεχνική ρητορεία, είχε ως σκοπό να ξεπεράσει τα παραδοσιακά φορμαλιστικά σχήματα με τη βοήθεια των πιο ζωντανών στοιχείων από τη λαϊκή παράδοση, που διαποτίζονται από μία πρωτότυπη, ευκίνητη και δροσερή αρμονική επεξεργασία. Με το πνεύμα αυτό είναι γραμμένες οι συλλογές του από ισπανικούς χορούς (1892), μουσικές εικόνες που τις είχε εμπνευστεί από την τέχνη του Φρανθίσκο Γκόγια (1912), και ο κύκλος τραγουδιών με συνοδεία πιάνου "Τραγουδάκια σε παλιό ύφος". Έγραψε και ένα μελόδραμα, με τίτλο "Σκηνές της ισπανικής ζωής", που παρουσιάστηκε στη Νέα Υόρκη το 1916, αφού οι πολεμικές επιχειρήσεις στην Ευρώπη ματαίωσαν την εκτέλεσή του στο Παρίσι. Στο ταξίδι του γυρισμού πνίγηκε σε ναυάγιο μαζί με τη γυναίκα του, όταν το πλοίο που τον μετέφερε τορπιλίστηκε από γερμανικό υποβρύχιο στη Μάγχη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί πιανίστες Κατηγορία:Ισπανοί συνθέτες κλασικής μουσικής
Ιστορία της χημείας
thumb|390px|Το 1871 εισήχθη -για πρώτη φορά- ο [[Περιοδικός πίνακας των χημικών στοιχείων|Περιοδικός πίνακας από τον Ρώσο χημικό Ντμίτρι Μεντελέγιεφ]] Η ιστορία της χημείας περιλαμβάνει ένα μεγάλο χρονικό διάστημα που φθάνει από την αρχαία ιστορία μέχρι σήμερα. Ήδη από το 1000 π.Χ. οι αρχαίοι πολιτισμοί χρησιμοποιούν τεχνολογίες που θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως η βάση των διαφόρων κλάδων της σημερινής χημείας. Για παράδειγμα, η εξόρυξη μετάλλων από μεταλλεύματα, η αγγειοπλαστική και επισμάλτωση, η ζύμωση για παραγωγή μπύρας και κρασιού, η εξαγωγή χημικών ουσιών από φυτά για την ιατρική και τα αρώματα, η μετατροπή του λίπους σε σαπούνι, η παραγωγή γυαλιού, η παρασκευή ξυλάνθρακα από καυσόξυλα (βλ. ανθρακοποίηση), και η παραγωγή κραμάτων όπως π.χ. ορείχαλκος.
Η πρόγονος της χημείας, η αλχημεία, δεν κατάφερε να εξηγήσει τη φύση της ύλης και των μετασχηματισμών της. Ωστόσο, με την εκτέλεση πειραμάτων και την καταγραφή των αποτελεσμάτων, οι αλχημιστές έθεσαν τις βάσεις για τη σύγχρονη χημεία. Η μεταξύ τους διάκριση άρχισε να αναδύεται όταν ο Ρόμπερτ Μπόιλ (1627-1691) στο έργο του "The Sceptical Chymist" (1661) έκανε σαφή διαφοροποίηση μεταξύ της χημείας και της αλχημείας. Ενώ αμφότερες αναφέρονται στην ύλη και στους μετασχηματισμούς της, οι χημικοί διαφοροποιούνται επειδή στην εργασία τους εφαρμόζουν την επιστημονική μέθοδο.
Η χημεία θεωρείται ότι έγινε μια πλήρως ανεπτυγμένη επιστήμη με το έργο του Γάλλου χημικού Αντουάν Λωράν Λαβουαζιέ, ο οποίος διατύπωσε το νόμο διατήρησης της μάζας, που απαιτούσε προσεκτικές μετρήσεις και ποσοτικές παρατηρήσεις των χημικών φαινομένων. Η ιστορία της χημείας είναι συνυφασμένη με την ιστορία της θερμοδυναμικής (History of thermodynamics), κυρίως μέσα από το έργο του Τζοσάια Γουίλαρντ Γκιμπς (Josiah Willard Gibbs).
Πρωταρχική Μεταλλουργία
Το πρώτο μέταλλο που χρησιμοποιείται από τους ανθρώπους φαίνεται να είναι ο χρυσός, ο οποίος μπορεί να βρεθεί ελεύθερος ή αυτοφυής στη φύση. Σε ισπανικά σπήλαια βρέθηκαν μικρές ποσότητες φυσικού χρυσού της ύστερης παλαιολιθικής περιόδου, περίπου το 40.000 π.Χ.
thumb|left|Λόγχη με σιδερένια αιχμή από μετεωρικό σίδηρο Ο άργυρος, ο χαλκός, ο κασσίτερος και ο σίδηρος των μετεωριτών μπορούν επίσης να βρεθούν σε αυτοφυή μορφή και έτσι επέτρεψαν μια περιορισμένη μεταλλουργία στους αρχαίους πολιτισμούς. Αιγυπτιακά όπλα κατασκευασμένα από μετεωρικό σίδηρο περίπου το 3000 π.Χ. ήταν ιδιαίτερης αξίας καθώς χαρακτηρίζονταν «Σπαθιά από τον Ουρανό».