cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιώδιο
Βιολογικός ρόλος και σημασία
Το ιώδιο συνιστά βασικό ιχνοστοιχείο του ανθρώπινου σώματος, στο οποίο περιέχονται φυσιολογικά 14 mg από το στοιχείο αυτό. Συγκεντρώνεται κυρίως στο θυρεοειδή αδένα, ο οποίος είναι υπεύθυνος για την έκκριση ορμονών που περιέχουν ιώδιο, με σημαντικότερη απ' αυτές τη θυροξίνη. Η θυροξίνη διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στη διατήρηση του κανονικού μεταβολισμού για όλα τα κύτταρα του οργανισμού.
Η έλλειψη του ιωδίου στον οργανισμό, κάτι που παρατηρείται σχετικά σπάνια, μπορεί να οδηγήσει στην εμφάνιση βρογχοκήλης και μυξοιδήματος. Στις περισσότερες περιοχές, το πόσιμο νερό περιέχει επαρκή ποσότητα ιωδίου για την παραγωγή θυροξίνης. Όπου, όμως, το πόσιμο νερό είναι φτωχό σε ιώδιο, αυξάνεται η πιθανότητα εμφάνισης βρογχοκήλης στον πληθυσμό. Για την αποφυγή τέτοιου ενδεχομένου, προστίθενται μικρές ποσότητες ιωδίου στο μαγειρικό αλάτι. Αξίζει να αναφερθεί, επίσης, ότι στη Δύση, εννέα μόλις χρόνια μετά την ανακάλυψη του ιωδίου και την αναγνώριση της σημασίας του, χορηγήθηκε με σκοπό την καταπολέμηση της βρογχοκήλης.
Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι στις παραθαλάσσιες χώρες δεν εντοπίζονται προβλήματα έλλειψης ιωδίου. Αυτό συμβαίνει επειδή μικρές ποσότητες ιωδιούχων αλάτων παρασύρονται με τον άνεμο και μεταφέρονται στην ατμόσφαιρα. Από εκεί, καταλήγουν στην ξηρά με τη βοήθεια των κατακρημνισμάτων (βροχή, χίονι κλπ.), μεταφέρονται στα φυτά κι έπειτα στα ζώα, στα οποία επίσης είναι απαραίτητο το ιώδιο. Όταν παρατηρείται έλλειψη ιωδίου στα ζώα, η αναπλήρωση της ποσότητας γίνεται με την προσθήκη ιωδιούχων αλάτων στις ζωοτροφές.
Όταν συνέβη το τραγικό πυρηνικό ατύχημα στο Τσερνόμπιλ, σημειωθηκε μεγάλη αύξηση στις πωλησεις δισκίων ιωδιούχων αλάτων στα φαρμακεία. Το ραδιενεργό ιώδιο που εκλύθηκε στο περιβάλλον συσσωρευόταν στο θυρεοειδή αδένα, με αποτέλεσμα να δημιουργείται καρκίνος του θυρεοειδούς. Με την πρόσληψη μεγάλης ποσότητας μη ραδιενεργού ιωδίου, ο οργανισμός θεώρησε περιττή την ύπαρξη του ραδιενεργού ιωδίου, το οποίο και απέβαλλε, τελικά, από τον οργανισμό και δεν το κατακρατούσε στο θυρεοειδή.
Ωστόσο, κρίνεται σημαντικό να επισημανθεί ότι η πρόσληψη υπερβολικής ποσότητας ιωδίου από τον οργανισμό μπορεί να προκαλέσει σοβαρές βλάβες στους ιστούς και το δέρμα, καθως σε υψηλές συγκεντρώσεις μπορεί να καταστεί δηλητηριώδες.
Ιατρική
Το ιώδιο χρησιμοποιείται ιδιαίτερα στη Φαρμακευτική ως απολυμαντικό και αντισηπτικό μέσο, κυρίως αυτούσιο, με τη μορφή διαλύματος σε αιθυλική αλκοόλη και νερό μαζί με ιωδιούχο κάλιο(βάμμα ιωδίου) είτε, υπό μορφή ιωδιούχων ενώσεων, όπως το ιωδοφόρμιο (CHI3), που βρίσκουν ποικίλες εφαρμογές, τόσο στην παρασκευή απολυμαντικών όσο και στην παρασκευή φαρμάκων.
Το ραδιενεργό του ισότοπο 131Ι χρησιμοποιείται σε ραδιοδιαγνωστικές διαδικασίες, συγκεκριμένα, ως σκιαγραφικό μέσο απεικόνισης στις αξονικές τομογραφίες.
Αναλυτική Χημεία
Το ιώδιο και οι ενώσεις του βρίσκουν εκτεταμένες εφαρμογές στην αναλυτική χημεία. Μεγάλος αριθμός αναλυτικών μεθόδων βασίζεται στην απελευθέρωση ή δέσμευση ιωδίου, που ελέγχεται ογκομετρικά με τη χρήση θειοθειικού νατρίου (ιωδομετρία). Ο βαθμός ακορεστότητας των λιπών και των ελαιών (το πλήθος των πολλαπλών δεσμών C-C των μορίων τους) προσδιορίζεται με προσθήκη στοιχειακού ιωδίου.
Ενώσεις του ιωδίου χρησιμοποιούνται, επίσης, ως καταλύτες σε ορισμένες κατηγορίες οργανικών αντιδράσεων.
Άλλες χρήσεις
Άλατα του ιωδίου, όπως το ιωδιούχο κάλιο και ο ιωδιούχος άργυρος αξιοποιούνται στη φωτογραφική. Επίσης, ο ιωδιούχος άργυρος χρησιμοποιείται για το σχηματισμό νεφών και τη δημιουργία τεχνητής βροχής.
Τοξικότητα και προφυλάξεις
Το στοιχειακό ιώδιο είναι ήπιο οξειδωτικό. Η άμεση επαφή του με το δέρμα μπορεί να του προκαλέσει ζημιά, επομένως η χρήση των κρυστάλλων ιωδίου πρέπει να γίνεται με προσοχή. Διαλύματα με υψηλή περιεκτικότητα σε ιώδιο όπως το βάμμα ιωδίου είναι ικανά να προκαλέσουν βλάβη στους ιστούς αν η χρήση τους για καθαρισμό είναι εκτεταμένη.
Το στοιχειακό ιώδιο (I2) είναι τοξικό αν προσληφθεί από το στόμα σε μεγαλύτερες ποσότητες. Η θανατηφόρα δόση για έναν ενήλικα είναι περίπου 2-3 γραμμάρια.
Οι ατμοί του ιωδίου είναι εξαιρετικά επικίνδυνοι για τα μάτια και το αναπνευστικό σύστημα. Η περιεκτικότητα του αέρα σε ιώδιο δεν πρέπει να υπερβαίνει το 1mg ανά κυβικό μέτρο.
Όταν αναμειγνύεται με αμμωνία και νερό, σχηματίζει ιωδίδιο του αζώτου που είναι εξαιρετικά ευαίσθητο εκρηκτικό και διασπάται σε αέριο άζωτο και πυκνούς ατμούς ιωδίου.
Πηγές και Παραπομπές
Κατηγορία:Ιώδιο Κατηγορία:Βασικά Φάρμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας
Ομαδικό Πρωτάθλημα TNA
Το Ομαδικό Πρωτάθλημα TNA είναι ένας επίσημος επαγγελματικός τίτλος της πάλης, που τα δικαιώματά του ανήκουν στην εταιρεία Total Nonstop Action Wrestling. Το πρωτάθλημα είναι γενικά διεκδικήσιμο στον τομέα των επαγγελματικών αγώνων πάλης, στον οποίο οι συμμετέχοντες εκτελούν σκηνοθετημένους αγώνες πάλης.
Ιστορία
Το TNA Wrestling ως το 2007 συνεργαζόταν με το NWA και είχε υπό την κατοχή του, τους τίτλους της τελευταίας εταιρείας. Όμως από το 2007 αποφασίστηκε να σχεδιαστούν τίτλοι που θα ανήκουν εξ ολοκλήρου στο TNA. Η ημερομηνία δημιουργίας του συγκεκριμένου πρωταθλήματος, αναφέρεται στις 17 Μαΐου 2007.
Το πρωτάθλημα αυτό είναι ομαδικό, δύο ατόμων, αλλά έχει κρατήσει τους τίτλους και άτομο μόνο του, αλλά και ομάδα με περισσότερα από 2 άτομα.
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματική Πάλη
Αγία Βαρβάρα Πάτρας (συνοικία)
Η Αγία Βαρβάρα είναι συνοικία της Πάτρας που εκτείνεται νότια του κέντρου της πόλης και σε κοντινή απόσταση από αυτό και η οποία οφείλει την ονομασία της στον εκεί ομώνυμο ναό.
Συχνά θεωρείται πως αποτελεί μέρος της περιοχής του Σκαγιοπουλείου (παλιότερα γνωστή ως Γυρί). Περιβάλλεται, πέραν του Σκαγιοπουλείου, από τις συνοικίες Άγιος Ανδρέας και Άγιος Γεράσιμος, καθώς και από την ευρύτερη περιοχή των Υψηλών Αλωνίων. Στη συνοικία στεγάζονται σε κοινό σχολικό συγκρότημα το 6ο και 19ο Δημοτικό Σχολείο Πάτρας.
Πηγές
Κατηγορία:Συνοικίες της Πάτρας
Έμποροι της αμφιβολίας
Το Έμποροι της αμφιβολίας είναι μια αμερικανική ταινία ντοκιμαντέρ του 2014 σε σκηνοθεσία του Ρόμπερτ Κένερ. Η ταινία είναι εμπνευσμένη από το ομότιτλο βιβλίο του 2010 των Ναόμι Ορέσκες και Έρικ Μ. Κόνγουεϊ και επισημαίνει τη χρήση των δημοσίων σχέσεων μέσω τακτικών που αναπτύχθηκαν αρχικά από τις καπνοβιομηχανίες για να προστατεύσουν την επιχείρησή τους από έρευνες που υποδεικνύουν κινδύνους για την υγεία από το κάπνισμα. Η κυριότερη από αυτές τις τακτικές είναι η στήριξη επιστημόνων και άλλων, οι οποίοι αμφισβητούν επιτυχώς τα επιστημονικά αποτελέσματα. Μέσω ενός επαγγελματία ταχυδακτυλουργό, η ταινία διερευνά την αναλογία μεταξύ αυτών των τακτικών και των μεθόδων που χρησιμοποιούν οι ταχυδακτυλουργοί για να αποσπάσουν το κοινό τους ώστε να μην καταλάβει πώς δημιουργούνται οι ψευδαισθήσεις. Για την καπνοβιομηχανία, η τακτική καθυστέρησε με επιτυχία τις κυβερνητικές ρυθμίσεις μέχρι πολύ μετά την καθιέρωση επιστημονικής συναίνεσης σχετικά με τους κινδύνους του καπνίσματος για την υγεία. Ως δεύτερο παράδειγμα, η ταινία περιγράφει πώς οι παρασκευαστές φλογοεπιβραδυντικών προσπάθησαν να προστατεύσουν τις πωλήσεις τους μετά από την εμφάνιση τοξικών επιδράσεων των φλογοεπιβραδυντικών στην επιστημονική βιβλιογραφία. Το βασικό θέμα της ταινίας είναι η συνεχής χρήση τέτοιων τακτικών για την αποτροπή κρατικών δράσεων για τη ρύθμιση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου ως αντιμετώπιση του κινδύνου της παγκόσμιας κλιματικής αλλαγής.
Συνεντεύξεις
Οι δημιουργοί της ταινίας πήραν συνεντεύξεις από περισσότερα από δώδεκα άτομα τα οποία έχουν εμπλακεί σε μια σειρά συγκρούσεων που κυμαίνονται από τη ρύθμιση των προϊόντων καπνού λόγω των κινδύνων για την υγεία για την παγκόσμια κλιματική αλλαγή. Ανάλογα με τη σειρά εμφάνισής τους στην ταινία, αυτά τα άτομα είναι:
δεξιά|μικρογραφία| Η Ναόμι Ορέσκες (2015), μία από τους συγγραφείς του βιβλίου Έμποροι της αμφιβολίας δεξιά|μικρογραφία| Ο Φρεντ Σίνγκερ (2011), που αντιτίθεται στις ρυθμίσεις των εκπομπών [[Αέρια του θερμοκηπίου|αερίων του θερμοκηπίου]]
Επαγγελματική ταχυδακτυλουργία
Η ταινία ενσωματώνει σχόλια και παραστάσεις του ταχυδακτυλουργού Τζέιμι Ίαν Σουίς. Πίσω από αυτές τις παρεμβολές βρίσκεται η υπόθεση υπάρχει αναλογία μεταξύ των τεχνικών που χρησιμοποιούν οι επαγγελματίες ταχυδακτυλουργοί και της τακτικής που ακολουθούν οι οργανισμοί δημοσίων σχέσεων. Οι μάγοι ταχυδακτυλουργοί να αποσπούν το κοινό τους, για να μην εντοπίζει τις εξαπατήσεις που κρύβονται πίσω από τα κόλπα τους. Οι οργανισμοί, από την πλευρά τους, αποσπούν την προσοχή του κοινού από τους κινδύνους που σχετίζονται με τα προϊόντα. Αυτές οι τακτικές αναπτύχθηκαν συστηματικά από την καπνοβιομηχανία στη δεκαετία του 1950 ως απάντηση σε επιστημονικές έρευνες που έδειχναν ότι το κάπνισμα αποτελεί σημαντικό κίνδυνο για την υγεία. Η έρευνα ήταν σημαντική απειλή για τις πωλήσεις καπνού. Η κύρια τακτική απόσπασης της προσοχής ήταν η χρήση επιδραστικών προσωπικοτήτων που ισχυρίζονταν ότι οι αβεβαιότητα σε σχέση με τους κινδύνους υπαγορεύει τη μη ανάληψη δράσης.
Απειλή αγωγής
Ένα από τα πρόσωπα που εμφανίζονται στην ταινία, ο Φρεντ Σίνγκερ, έγραψε στον σκηνοθέτη αναφέροντας ότι σκέφτεται να ασκήσει αγωγή. Αν και η αγωγή δεν προχώρησε, ο Κένερ ανέφερε σε μια συνέντευξή του ότι «όταν ο [Σίνγκερ] υπονοεί ότι οι δικαστικές διαμάχες είναι πολύ ακριβές, νομίζω ότι γίνεται μια προσπάθεια εκφοβισμού».
Απόψεις των κριτικών
Η ταινία έχει αξιολογηθεί ευρέως στα μεγάλα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης και έχει συγκεντρώσει ως επί το πλείστον θετικές κριτικές. Όσον αφορά τον ιστότοπο Rotten Tomatoes, η ταινία έχει βαθμολογία 84% με βάση 89 κριτικές και με μέση βαθμολογία 6,95 / 10. Στον ιστότοπο αναφέρεται το εξής: "Το Έμποροι της αμφιβολίας είναι ένα ντοκιμαντέρ προβληματισμού, που βασίζεαι στη δράση και στο στιλ, ακόμα κι αν δεν μπαίνει όσο πιο βαθιά μπορεί". Στο Metacritic, η ταινία έχει μέση βαθμολογία 70 στα 100, με βάση 24 κριτικές, παρουσιάζοντας "γενικά ευνοϊκές κριτικές".
Ο Τζέφρι Σακς γράφει για την ταινία στην εφημερίδα The Guardian τα εξής: «Το πιο εξωφρενικό είναι ότι παρά το γεγονός ότι αυτές οι επιθέσεις κατά της επιστήμης συνεχίζονται επί 30 χρόνια και έχουν αποδειχθεί λανθασμένες, εκείνοι συνεχίζουν να αμφιβάλλουν για αποδεδειγμένα πράγματα. Η αλήθεια είναι ότι λεφτά, πολλά λεφτά, στηρίζουν τους αρνητές της κλιματικής αλλαγής».
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες του 2014 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ντοκιμαντέρ για την υπερθέρμανση του πλανήτη
Οπιτσίνο Σπίνολα
Ο Οπιτσίνο, ιταλ. Opicino Spinola (άκμασε αρχές 14ου αι.) από τον Οίκο των Σπινόλα ήταν έμπορος και πολιτικός ηγέτης στη Δημοκρατία της Γένουας στις αρχές του 14ου αι. Έγινε ένας από τους πιο πλούσιους άνδρες της Γένουας.
Βιογραφία
Τον Ιανουάριο του 1306 οι πολίτες της Γένουας αντικατέστησαν τον ποντεστά με δύο καπιτάνι ντελ πόπολο ως ηγέτες της Δημοκρατίας, ως αποτέλεσμα ενός αγώνα για την αλλαγή του πολιτεύματος, που είχε κρατήσει από το 1257 ως το 1339. Λόγω του πλούτου του, ο Σπινόολα εξελέγη ως ένας από τους καπιτάνι.
Το 1307 η κόρη του Αρτζεντίνα παντρεύτηκε τον Θεόδωρο Α΄ Παλαιολόγο, μαρκήσιο του Μομφερράτου, που είχε διαδεχθεί τον εκ μητρός θείο του, τελευταίο του κύριου κλάδου των Αλεράμιτσι. Ο Σπινόλα χρησιμοποίησε τον πλούτο του για να εγκαταστήσει τον Θεόδωρο Α΄ στην εξουσία.
Ο άλλος από τους καπιτάνι, ο Μπερναμπό Ντόρια, ήταν πεθερός του Μαμφρέδου Δ΄ μαρκησίου του Σαλούτσο, από τον πλάγιο κλάδο των Αλεράμιτσι-Σαλούτσο, ο οποίος διεκδίκησε κάποια περιοχή του Μομφερράτου. Αυτό οδήγησε σε συγκρούσεις μεταξύ των Σπινόλα και των Ντόρια. Το 1310 ο Οπιτσίνο κατάφερε να διοριστεί μόνος καπιτάνο ντελ πόπολο, ισόβια.
Ωστόσο η αυξανόμενη ισχύς του δημιούργησε εχθρούς, περιλαμβανομένων και μερικών συγγενών του. Στο τέλος του 1310 αναγκάστηκε να αποχωρήσει από τη θέση του και το 1311 ο ποντεστά αποκαταστάθηκε. Ο Σπινόλα τέθηκε υπό ισόβια τιμωρία από τη Γένουα.
Οικογένεια
Είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Οικογένεια Σπίνολα
Κούτσα Πάτρας
Ως Κούτσα καλείται περιοχή της Πάτρας στα ανατολικά της, η οποία αποτελεί και μέρος της ευρύτερης περιοχής της Εγλυκάδας και η απόσταση της με το κέντρο της πόλης ανέρχεται γύρω στα 5 χιλιόμετρα.
Φυσιογνωμία
Πρόκειται για μια περιοχή με αραιή δόμηση στο σύνολο της και «ήπια» κατά τόπους, στην οποία υπάρχει αρκετό πράσινο και καλλιεργήσιμες εκτάσεις που κυρίως είναι ελαιώνες. Κεντρικές αρτηρίες της περιοχής είναι, α) η οδός Ηρακλέους η οποία συνδέει την Περιβόλα και το Γηροκομειό, διερχόμενη και από την Εγλυκάδα, καθώς και β) η οδός Λοχαγού Άγγελου Φωτόπουλου η οποία συνδέει την Εγλυκάδα με τον Ριγανόκαμπο.
Εκεί βρίσκονται το Αθλητικό Κέντρο «Αθλόπολις» με έκταση 7 στρεμμάτων και κατασκευασμένο το 2005 όπου αποτελεί έδρα της ακαδημίας ποδοσφαίρου Α.Ε. Πάτρα 2005, καθώς και οι αθλητικές εγκαταστάσεις τένις του σωματείου Α.Ε.Τ. Νίκης Πατρών, που αναπτύσσονται σε έκταση 18 στρεμμάτων και συγκαταλέγονται στις μεγαλύτερες της χώρας το είδος τους. Δυτικά της έχουν κτιστεί οι Εργατικές Κατοικίες Εγλυκάδος, δίπλα στις οποίες λειτουργεί και το Γενικό Μουσικό Λύκειο Πατρών, ενώ σε έκταση στα όρια της με τον Ριγανόκαμπο έχει προβλεφτεί να δημιουργηθεί στο μέλλον το λεγόμενο Ανατολικό Πάρκο της Πάτρας.
Ιστορικά στοιχεία
Αναφέρεται ότι στην θέση Κούτσα διέθετε εξοχική κατοικία ο Παλαιών Πατρών Γερμανός.
Κατά το 1920 ο πληθυσμός της περιοχής ήταν 24 κάτοικοι. Η περιοχή στις 16/5/1928 αναγνωρίστηκε ως επίσημος οικισμός και προσαρτήθηκε στην τότε Κοινότητα Εγλυκάδος της Επαρχίας Πατρών, ενώ στις 7/7/1933 (ΦΕΚ 182Α) η εν λόγω κοινότητα καταργήθηκε και συγχωνεύτηκε με τον Δήμο Πατρέων.
Αριστοκλής Ι. Αιγίδης
Ο Αριστοκλής Αιγίδης του Ιωάννου ήταν Μικρασιάτης λόγιος, πολιτικός και συγγραφέας. Γεννήθηκε το 1890 στην Μαλακοπή Ικονίου Μικράς Ασίας.
Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, χρημάτισε έπαρχος Καστοριάς και μέλος της Ελληνοβουλγαρικής Επιτροπής Ανταλλαγής. Στην συνέχεια εργάστηκε στην Αθήνα ως έκτακτος υπάλληλος της Προσφυγικής Υπηρεσίας της Εθνικής Τράπεζας.
Συνέγραψε και εκδόθηκαν δύο βιβλία του:
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έπαρχοι Καστοριάς Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός Κατηγορία:Απόφοιτοι του Τμήματος Νομικής του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης
Άγιος Βασίλειος Αχαΐας
right|260px|thumb|Η παραλία του ΙΕΠ Αγίου Βασιλείου Ο Άγιος Βασίλειος είναι κωμόπολη στη βόρεια ακτή της Πελοποννήσου, αποτελεί οικισμό και δημοτικό διαμέρισμα του πρώην Δήμου Ρίου και προάστιο της πόλης της Πάτρας. Μάλιστα είναι το δεύτερο σε σπουδαιότητα και πληθυσμό δημοτικό διαμέρισμα του εν λόγω δήμου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είχε 2.662 κατοίκους. Αποτελεί παραθαλάσσιο τουριστικό θέρετρο και τόπο εξοχικής αλλά και μόνιμης κατοικίας για πολλούς Πατρινούς. Στην κωμόπολη λειτουργεί μεταξύ άλλων νηπιαγωγείο και δημοτικό ενώ αθλητικά ενεργός είναι η ποδοσφαιρική ομάδα του "Κεραυνού Αγίου Βασιλείου".
Ιστορικά στοιχεία
Η αρχαία Πάνορμος φαίνεται στους χάρτες των αποικιών της αρχαίας Ελλάδας στη νότια Ιταλία (Magna Greccia - Paestum). Το σημερινό Παλέρμο στη Σικελία μεταφράζεται ως Πάνορμος. Η Πάνορμος χαρτογραφείται και μεταγενέστερα στη Χάρτα του Ρήγα Φεραίου. Επίσης στη ναυμαχία της Ναυπάκτου που έγινε στις 17 Οκτωβρίου του 1571 με τους Οθωμανούς, με αφορμή τον έλεγχο των στενών Ρίου - Αντιρρίου αναφέρεται και η Πάνορμος ως το απάνεμο λιμάνι όπου οι συμμαχικές δυνάμεις επιδιόρθωσαν τα πλοία τους από τις ζημιές που είχαν υποστεί.
Η πρώτη γνωστή ναυμαχία που έγινε στον Πατραϊκό Κόλπο (Καλυδώνιος Κόλπος) καταγράφηκε από το Θουκυδίδη και φέρεται να έγινε το τρίτο έτος του Πελοποννησιακού πολέμου και συγκεκριμένα το 429 π.χ. Στη ναυμαχία αυτή, που έγινε μεταξύ της Πανόρμου και της Ναυπάκτου, αντικρούσθηκε ο Πελοποννησιακός στόλος, ο οποίος ήταν συγκεντρωμένος στο φυσικό λιμάνι της Πανόρμου, τη σημερινή περιοχή "Τεκές" αποτελούμενος από πλοία της Σπάρτης και των αποικιών της Κορίνθου, εναντίον ενός στόλου αποτελούμενου από πλοία της Αθηναϊκής Συμμαχίας με νίκη του στόλου της Αθηναϊκής Συμμαχίας.
Οι πρώτοι κάτοικοί του κατάγονταν από τα Γουναριάνικα (έναν από τους οικισμούς της περιοχής της Νωνάκριδας). Οι κάτοικοι κατέβηκαν και εγκαταστάθηκαν στην ευρύτερη περιοχή του Ρίου στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Μετέφεραν από τη Νωνάκριδα την εικόνα της Αγίας Κυριακής και έχτισαν την εκκλησία του Αγίου Βασιλείου από όπου πήρε το όνομα το χωριό, που αρχικά ονομαζόταν Γουναριάνικα. Ως ιδρυτής του χωριού φέρεται ο ιατρός Φαίδωνας Διαμαντόπουλος, το όνομα του οποίου φέρει η ομώνυμη κεντρική πλατεία όπου στεγάζεται και το σημερινό κοινοτικό γραφείο. Από τις αφηγήσεις των παλαιών κατοίκων, ο προαναφερόμενος είχε συγγενική σχέση (γαμπρός) με τον Νικόλαο Σολιώτη, οπλαρχηγό της επανάστασης του 1821 που δρούσε στην περιοχή των Κλουκινών, όπως αλλιώς ονομαζόταν η ευρύτερη περιοχή της Νωνάκριδος.
Τοπωνύμια
Η σημερινή γνωστή τοποθεσία "Πράσινο Λιμανάκι", ονομαζόμενη και «Ντεκές», φέρει την ονομασία της από παλαιό Οθωμανικό ησυχαστήριο (μοναστήρι) της περιοχής. Αρκετά γνωστή τοποθεσία που ανήκει στην Κοινότητα είναι επίσης ο/η «Πάνορμος» (ή το Πάνορμο). Άλλα τοπωνύμια της περιοχής είναι τα «Γολέμια» (ή Γολέμι), το «Σαλιάνι», το «Τραγάνι», η «Παλιόλακα», ο «Βορρός», η «Αγραπηδούλα», ο «Περιστερόβραχος», του «Κεφαλά», του «Αλέξη», η «Σμερτούλα», τα «Παναγαίικα», το «Ξηρολάγκαδο», το «Ξηρόρεμα», του «Μούσκουρα», τα «Χατζαίικα», τα «Τσελαίικα», τα «Ζορζικά» κ.ά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Ρίου Κατηγορία:Δήμος Πατρέων Κατηγορία:Παραλίες της Αχαΐας Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Αχαΐας
Ηλίας Παπαδημητρίου
Ο Ηλίας Παπαδημητρίου (19..– 18 Νοεμβρίου 1998) του Δημητρίου ήταν Έλληνας συνεταιριστής και πολιτικός της Αριστεράς και βουλευτής του ΚΚΕ.
Βιογραφικό
Εντάχθηκε από πολύ νωρίς στην ΚΝΕ και στη συνέχεια στο ΚΚΕ. Στις εκλογές του 1985 εξελέγη βουλευτής Λάρισας με το ΚΚΕ. Παραιτήθηκε από την βουλευτική του έδρα στις 21 Φεβρουαρίου 1989 και αντικαταστάθηκε στην έδρα από τον Αντώνη Σκυλλάκο. Απεβίωσε το 1998.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΚΚΕ Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1972-73
Η Β΄ κατηγορία Κύπρου 1972-73 αποτέλεσε το 18ο πρωτάθλημα στη Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κατέκτησε ο ΑΠΟΠ Πάφου για 3η φορά στην ιστορία του.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορία την περίοδο 1972-73 συμμετείχαν 14 ομάδες. Οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η πρωταθλήτρια ομάδα προβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία 1973-74. Η τελευταία ομάδα υποβιβάστηκε στη Γ΄ κατηγορία 1973-74.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 1971-72
Ομάδες που προήχθησαν στην Α΄ κατηγορία 1972-73 :
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν από την Α΄ κατηγορία 1971-72 :
Ομάδες που προήχθησαν από την Γ΄ κατηγορία 1971-72:
Συμμετέχουσες ομάδες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα.
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Πηγή:
Μέσα στον ουρανό
Το Μέσα στον ουρανό (Dans le ciel) είναι ένα γαλλικό μυθιστόρημα εκπληκτικού νεωτερισμού του Οκτάβ Μιρμπώ. Είχε δημοσιευθεί σε συνέχειες στην εφημερίδα L'Écho de Paris από τον Σεπτέμβριο του 1892 μέχρι τον Μάιο του 1893, αλλά η πρώτη έκδοσή του ως αυτοτελούς βιβλίου πραγματοποιήθηκε μόλις το 1989. Τα κυριότερα γνωρίσματά του είναι:
right|thumb|285px|Βίνσεντ βαν Γκογκ: Έναστρη Νύχτα (1889), Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Νέας Υόρκης Ο απαιτητικός καλλιτέχνης και ο οποίος βλέπει τον κόσμο με τα δικά του μάτια, αντί να αρκεσθεί στην ακαδημαïκή ρουτίνα ή να παράγει για την αγορά, είναι καταδικασμένος να τρέχει αδιάκοπα πίσω από ένα ιδανικό το οποίο συνεχώς ξεφεύγει, γιατί τα μέσα που διαθέτει, ο εγκέφαλός του και το χέρι του, δεν φθάνουν ποτέ στο ύψος του ιδανικού που φαντάζεται. Η αρρώστια του πάντα καλύτερα τον καταδικάζει στην οδύνη και στη ματαίωση, ακόμα και στην τρέλα και το θάνατο. Είναι πολύ διαφορετικός από «τις λιμνάζουσες νύμφες» που είναι οι απλοί άνθρωποι, οι «καθώς πρέπει», εκφυλισμένοι νοητικά από την πατριαρχική οικογένεια και από το σχολείο, οπότε είναι ακατανόητος και γελοιοποιημένος.
Εισαγωγή
Μια κριτική έκδοση του Μέσα στον Ουρανό πραγματοποιήθηκε από τον Pierre Michel, στον 2ο τόμο του Œuvre romanesque του Μιρμπώ (Société Octave Mirbeau, 2000).
Το κείμενο του μυθιστορήματος, που προλογίζεται από τον Pierre Michel, είναι προσβάσιμο στο διαδίκτυο στις εκδόσεις du Boucher, καθώς και μια συνέντευξη του συγγραφέα του προλόγου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Οκτάβ Μιρμπώ Κατηγορία:Φιλοσοφικά μυθιστορήματα
Γεωπολιτική
Ο όρος "γεωπολιτική" σαν επιστημονικός όρος εισήχθη το 1899 από τον Σουηδό πολιτικό και πολιτικό επιστήμονα Rudolf Kjellén, μαθητή του γεωγράφου και θεωρούμενου ως πατέρα της γεωπολιτικής Friedrich Ratzel. Ως επιστήμη, η γεωπολιτική δημιουργήθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα και στη συνέχεια διαδόθηκε στην κεντρική Ευρώπη κατά το διάστημα του μεσοπολέμου. Η γεωπολιτική αποτελεί εργαλείο της στρατηγικής με κεντρικό σημείο την εθνική ισχύ και τον έλεγχο μίας γεωγραφικής επικράτειας. Κράτη που είναι ισχυρότερα στην προβολή των ικανοτήτων τους σε μεγαλύτερες αποστάσεις, αποτελούν τα κυρίαρχα κράτη σε κάθε ιστορική περίοδο μέσα στο διεθνές σύστημα. Επομένως, η γεωπολιτική υπονοεί την ύπαρξη διεθνών ανταγωνισμών και υποστηρίζει τη στρατηγική σχεδίαση σε διάφορους τομείς, όπως της στρατιωτικής ισχύος (γεωστρατηγική), της οικονομίας (γεωοικονομία).
Friedrich Ratzel
μικρογραφία|423x423εσ|Κατάτμηση παγκόσμιων ζωνών επιρροής κατά Haushofer Αναγνωρίζει την αξία της χωρικής διάστασης δίνοντας έμφαση στις μεταφορές (συγκοινωνίες και επικοινωνίες θα λέγαμε σήμερα) και στην προκύπτουσα έννοια της κυκλοφορίας (verkehr) που δίνει μια δυναμική στην ανάλυση. Η έννοια της κυκλοφορίας εμπεριέχει ως αναλυτικές έννοιες α) τον γεωγραφικό χώρο εκκίνησης, β) τον γεωγραφικό χώρο προορισμού και γ) τη μεταξύ τους απόσταση. Βασικά σημεία του έργου του είναι η παρομοίωση των κρατών με τους ζωντανούς οργανισμούς: τα κράτη ιδρύονται (γεννώνται), εξελίσσονται και ακμάζουν (ζουν), παρακμάζουν (γερνούν) και διαλύονται (πεθαίνουν)· καθώς και η έννοια του «ζωτικού χώρου» (lebensraum), και η άποψη ότι η αντίθεση μεταξύ χερσαίων και θαλάσσιων δυνάμεων έχει θεμελιώδη σημασία για τις σχέσεις μεταξύ των λαών.
Karl Haushofer
Υποστηρίζει ότι τα σύνορα μεταξύ των κρατών δεν αποτελούν χαράξεις νομικήςφύσεως, αλλά στρατηγικούς στόχους ύπαρξης σε έναν περιορισμένης έκτασης πλανήτη. Τα σύνορα μπορούν να διαστέλλονται και να συστέλλονται ανάλογα με τη δυναμική του κάθε κράτους-οργανισμού. Για τον Χαουσχόφερ, η γεωπολιτική πρέπει να συμβάλλει στην ανάδειξη στο διεθνές προσκήνιο ενός περιορισμένου αριθμού κρατών διεθνούς ακτινοβολίας, καθένα από τα οποία θα κυριαρχούσε σε μία συγκεκριμένη ζώνη επιρροής.
Τα έργα του Karl Haushofer βρήκαν μεγάλη ανταπόκριση στη Ναζιστική ηγεσία και οι ιδέες του χρησιμοποιήθηκαν για να δικαιολογήσουν την γερμανική επεκτατικότητα κατά την εποχή κυριαρχίας του Εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος. Προτάθηκε από το Χίτλερ στο Στάλιν, αλλά απορρίφθηκε από τον τελευταίο. Βασίζεται σε πολιτισμική διαίρεση της υδρογείου. Σήμερα δεν είναι επίκαιρη (βρίσκεται σε λανθάνουσα κατάσταση). Εμπεριέχει την έννοια του ζωτικού χώρου και καταλήγει στη διαίρεση του κόσμου ανάλογα με τον πολιτισμό.
Αγγλοσαξωνική Σχολή (κλασική γεωπολιτική)
μικρογραφία|385x385εσ|Heartland (Pivot Area) και Rimland Η αγγλοσαξονική σκέψη αντιλαμβάνεται τα πράγματα αντίστροφα από τη γερμανική. Εδώ δίνεται βαρύτητα στον αυστηρό και υπολογιστικό επιστημονικό χαρακτήρα της γεωπολιτικής ανάλυσης (εμπειρισμός). Τα όποια αποτελέσματα και συμπεράσματα προκύπτουν από τη σύνθεση παραγόντων, τα οποία έχουν προέλθει από μια επιστημονική, ολοκληρωμένη και ακριβή μελέτη του φυσικού γεωγραφικού και ανθρωπογενούς χώρου.
Nicholas Spykman
Η περίμετρος της Ευρασίας (Rimland) είναι πιο σημαντική. Απετέλεσε τον προάγγελο της ευρωατλαντικής συμμαχίας (δόγμα ΝΑΤΟ στον ψυχρό πόλεμο).
Γαλλική Σχολή
Σε αντίθεση με τη γερμανική σχολή, απορρίπτει την ιδέα της σταθερής γεωγραφίας. Η γαλλική σχολή σκέψης εξηγεί την ανθρώπινη δραστηριότητα ως εξέλιξη πολυμορφικών εδαφικών περιοχών. Επίσης, βασίζεται στην κατανόηση μακρών χρονικών περιόδων και αποφεύγει να δώσει κρίσιμη σημασία σε συγκεκριμένα ιστορικά γεγονότα. Η μέθοδος αυτή έχει θεωρητικοποιηθεί από τον Yves Lacoste: κοινωνική αντιπροσωπευτικότητα, διαχρονικότητα, διατοπικότητα.
Vladimir Karyakin
μικρογραφία|327x327εσ|Η Ενδιάμεση Περιοχή και η κεντρική θέση του Αιγαίου.
Βιβλιογραφία
K.Dodds, Gepolitics: a very short introduction, Oxford University Press, 2007.
Ι.Μάζης, Γεωπολιτική: η θεωρία και η πράξη, εκδ. Παπαζήση, 2002.
C.Gray-G.Sloan, Geopolitics, Geography and Strategy, Frank Cass, London, 1999.
F.Ratzel, Ο Ζωτικός Χώρος (μτφ), Προσκήνιο, Αθήνα, 2001.
H.Mackinder, Δημοκρατικά Ιδεώδη και Πραγματικότητα (μτφ), εκδ. Παπαζήση, Αθήνα 2006.
G.F.Kennan “X”, The Sources of Soviet Conduct, 1947.
J.L.Gaddis, Reconsiderations: Containment: A Reassessment, Foreign Affairs, July 1977, vol55, no4.
H.Kissinger, Διπλωματία, 1994.
Z.Βrzezinski, Η μεγάλη σκακιέρα, εκδ. Λιβάνη, 1998.
J.Μearsheimer, Η τραγωδία της πολιτικής των μεγάλων δυνάμεων, εκδ. Ποιότητα, 2007.
Γεωπολιτική και Ελλάδα: Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΣΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ ΚΑΙ Η ΣΧΕΣΗ ΤΗΣ ΜΕ ΤΑ ΔΙΕΘΝΗ ΚΕΝΤΡΑ ΕΞΟΥΣΙΑΣ (ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ), Αθήνα, Έσοπτρον, 2001.
Ινδική υποήπειρος
Η Ινδική υποήπειρος ή η υποήπειρος είναι μια περιοχή της Ασίας, η οποία βρίσκεται ως επί το πλείστον στην Ινδική πλάκα και προεξέχει προς τα νότια στον Ινδικό Ωκεανό. Οι ορισμοί της έκτασης της στην Ινδική υποήπειρο διαφέρουν, αλλά συνήθως περιλαμβάνει τα βασικά εδάφη της Ινδίας, του Πακιστάν και του Μπανγκλαντές, συχνά περιλαμβάνονται επίσης, η Σρι Λάνκα, το Νεπάλ, το Μπουτάν και οι Μαλδίβες. Η περιοχή περιλαμβάνει μια μεγάλη ποικιλία από χώρες και καλείται από μια σειρά άλλα ονόματα, συμπεριλαμβανομένου αυτού της Νότιας Ασίας, ένα όνομα που είναι όλο και πιο δημοφιλές.
Ονοματολογία
Η περιοχή είχε ποικιλοτρόπως χαρακτηριστεί ως "Ινδία" (υπό την έννοια των Μέσων Βασιλείων της Ινδίας), "Ινδική υποήπειρος" (όρος με ιδιαίτερα κοινή χρήση στη Βρετανική Αυτοκρατορία και τους διαδόχους της) και "Νότια Ασία". Αν και οι όροι "Ινδική υποήπειρος" και "Νότια Ασία" γενικά χρησιμοποιούνται εναλλακτικά, ορισμένοι ακαδημαϊκοί υποστηρίζουν ότι ο όρος "Νότια Ασία", είναι η πιο κοινή χρήση στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική. Σύμφωνα με τους ιστορικούς Σουγκάτα Μπος και Αϊσά Τζαλάλ, η Ινδική υποήπειρος έχει γίνει γνωστή ως Νότια Ασία "στην πιο πρόσφατη και ουδέτερη φρασεολογία." Ο Ινδολόγος Ρόναλντ Μπ. Ίντεν, υποστηρίζει ότι η χρήση του όρου "Νότια Ασία" γίνεται όλο και πιο διαδεδομένος αφού σαφώς διαχωρίζει την περιοχή από την Ανατολική Ασία.
Το BBC, καθώς και κάποιες ακαδημαϊκές πηγές, αναφέρεται στην περιοχή ως η "Ασιατική υποήπειρο". Ορισμένοι ακαδημαϊκοί προτιμούν να χρησιμοποιούν τον όρο "Υποήπειρος της Νότιας Ασίας". Ένα φυλλάδιο που δημοσιεύθηκε το 1959, από το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ, περιλαμβάνει το Αφγανιστάν, την Κεϋλάνη (από το 1972 τη Σρι Λάνκα), την Ινδία, το Νεπάλ και το Πακιστάν (συμπεριλαμβανομένου του Ανατολικού Πακιστάν, Μπανγκλαντές από το 1971), ως τμήμα της "Υποηπείρου της Νότιας Ασίας". Από όλες τις παραλλαγές η πιο πρόσφατη - Νότια Ασία - έχει γίνει η πιο ευρέως χρησιμοποιούμενη μετά την έγκρισή της από τις σύγχρονες κυβερνήσεις ως διοικητική ταξινόμηση. Επίσης, πολλοί μελετητές προτιμούν τον όρο.
Πεδίο δράσης
Ο αγγλικός όρος, εξακολουθεί κυρίως να αναφέρεται στην Ινδική υποήπειρο. Φυσιογραφικά, είναι μια περιοχή χερσονήσου στην κεντρική-νότια Ασία, που μοιάζει με διαμάντι, η οποία οριοθετείται από τα Ιμαλάια στο βορρά, τα Χίντου Κους στα δυτικά και τους Λόφους Τσιν (οροσειρά στη βορειοδυτική Μιανμάρ (Βιρμανία)) στα ανατολικά, και επεκτεινόμενη νοτίως στον Ινδικό Ωκεανό με την Αραβική Θάλασσα στα νοτιοδυτικά και το κόλπο της Βεγγάλης στα νοτιοανατολικά. Το μεγαλύτερο μέρος αυτής της περιοχής στηρίζεται στην Ινδική Πλάκα και είναι απομονωμένη από την υπόλοιπη Ασία, από μεγάλα ορεινά εμπόδια.
Η Ινδική πλάκα, ενώ περιλαμβάνει την περισσότερη από την περιοχή, αποτελεί μια μάζα γης που εκτείνεται από τα Ιμαλάια σε ένα τμήμα της λεκάνης κάτω από τον Ινδικό Ωκεανό, συμπεριλαμβανομένων τμημάτων της Νοτιοδυτικής Κίνας καθώς και τις οροσειρές Κουνλούν και Καρακορούμ,  και εκτεινομένων έως, αλλά μη συμπεριλαμβανομένων των Λαντάκ, Κοχιστάν, οροσειράς Χίντου Κους και Βαλουχιστάν.
Ορισμός
Είτε ονομάζεται Ινδική υποήπειρος είτε Νότια Ασία, η οριοθέτηση της γεωγραφικής έκτασης της περιοχής αυτής ποικίλλει. Γεωπολιτικά είχε σχηματίσει το σύνολο της επικράτειας της Μείζονος Ινδίας και τώρα περιλαμβάνει γενικά τις χώρες της Ινδίας, του Πακιστάν και του Μπανγκλαντές. Πριν από το 1947, τα τρία έθνη ήσαν ιστορικά συνδυαζόμενα και αποτελούσαν τη Βρετανική Ινδία. Κατά κανόνα περιλαμβάνει επίσης το Νεπάλ, το Μπουτάν και το νησιωτικό κράτος της Σρι Λάνκα και μπορεί επίσης να περιλαμβάνει το Αφγανιστάν και το νησιωτικό κράτος Μαλδίβες. Σύμφωνα με την ανθρωπολόγο Τζον Ρ. Λούκατς, "Η Ινδική υποήπειρος καταλαμβάνει το μεγαλύτερο ξηράς της Νότιας Ασίας." ενώ, σύμφωνα με τον καθηγητή πολιτικών επιστημών Τάτου Βανχάνεν, "Οι επτά χώρες της Νότιας Ασίας, αποτελούν γεωγραφικά μια συμπαγή περιοχή γύρω από την Ινδική υποήπειρο».
Χρησιμοποιώντας ένα πιο επεκτατικό ορισμό - μετρώντας την Ινδία, το Πακιστάν, το Μπανγκλαντές, τη Σρι Λάνκα, το Νεπάλ, το Μπουτάν και τις Μαλδίβες, ως τις συστατικές χώρες - η Ινδική υποήπειρος καλύπτει περίπου 4,4 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα (1,7 εκατομμύρια τετραγωνικά μίλια), το οποίο είναι το 10% της ασιατικής ηπείρου ή το 3.3 % της επιφάνειας της γης. Συνολικά, αυτό αντιπροσωπεύει περίπου το 45% του πληθυσμού της Ασίας (ή πάνω από το 25% του παγκόσμιου πληθυσμού) και είναι τόπος κατοικίας  μιας μεγάλης παράταξης λαών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Ασίας Κατηγορία:Γεωλογία της Ασίας Κατηγορία:Χερσόνησοι της Ασίας Κατηγορία:Γεωλογία της Ινδίας
Σαλέπι
Η κοινή ονομασία σαλέπι αναφέρεται τόσο στο αλεύρι που λαμβάνεται από τους ξηρούς κονδύλους πολλών ειδών της οικογένειας Ορχεΐδες, όσο και στην ονομασία του ίδιου του φυτού που στον κόσμο της φυτολογίας αναφέρεται ως Orchis mascula.
Σύνοψη
Στο σαλέπι αποδίδονται και θεραπευτικές ιδιότητες, καθώς περιέχει αραβίνη, τραγακανθίνη και πολύ άμυλο το οποίο όταν διαλύεται στο νερό δημιουργεί ένα πυκνόρρευστο υγρό και θεωρείται κατάλληλο για την ανακούφιση του βήχα, του άσθματος και του στομαχόπονου. Στις ορχιδέες αυτές και στις θεραπευτικές τους ιδιότητες αναφέρονται ο Ιπποκράτης, ο Ασκληπιός, ο Θεόφραστος, και ο Γαληνός.
Χρήσεις
Το σαλέπι χρησιμοποιείται κυρίως στην Ανατολή αλλά και στην Ελλάδα ως χειμωνιάτικο θερμαντικό, μαλακτικό και θρεπτικό ρόφημα. Οι κόνδυλοι αρχικά βρέχονται με ζεματιστό νερό για να απομακρυνθεί το αιθέριο έλαιο που περιέχουν και το οποίο αν παραμείνει, προσδίδει στο σαλέπι γεύση πικρή και δυσάρεστη. Στη συνέχεια αποξηραίνονται και αλέθονται. Παρασκευάζεται αφέψημα της σκόνης, το οποίο γλυκαίνεται με ζάχαρη ή μέλι και αρωματίζεται με κανέλλα ή πιπερόριζα, που και αυτή είναι σκόνη από τη ρίζα του φυτού Ζιγγίβερις η φαρμακευτική (Zingiber officinale). Το σαλέπι μπορεί να είναι μία από τις τρεις επιτρεπόμενες επιλογές γεύσης για την παρασκευή παγωτού καϊμάκι.
Άλλα είδη
thumb|Σαλεπιτζής στο [[Μοναστηράκι (Αθήνα)|Μοναστηράκι.]] Στην Ινδία και σε άλλες ανατολικές χώρες το σαλέπι λαμβάνεται και από άλλα είδη φυτών των γενών Κυνόρχις (Cynorchis), ενώ στην Ωκεανία χρησιμοποιούνται ως σαλέπι τα κονδυλώδη ριζώματα του φυτού Τάκκα η πτεροσχιδής (Tacca pinatifida).
Λαϊκές παραδόσεις
Στην λαϊκή παράδοση το φυτό αυτό ονομάζεται σερνικοβότανο, γιατί πίστευαν πως αν ο μέλλων πατέρας έτρωγε μεγάλους βολβούς σαλεπιού θα γεννιόνταν αρσενικό παιδί. Σύμφωνα με την μυθολογία ο Όρχις ήταν γιος μιας νύμφης και ενός σάτυρου και καταδικάστηκε να γίνει φυτό γιατί είχε βιάσει μια ιέρεια κατά τη διάρκεια των βακχικών μυστηρίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ορχεοειδή Κατηγορία:Ροφήματα Κατηγορία:Εβραϊκή κουζίνα Κατηγορία:Παλαιστινιακή κουζίνα
Λουκρητία Αγκουιάρι
Η Λουκρητία Αγκουιάρι ή Αγκουγιάρι (Lucrezia Aguiari ή Agujari, Φερράρα 1743 – Πάρμα 18 Μαΐου 1783) ήταν Ιταλίδα σοπράνο, διάσημη για τις εκπληκτικές φωνητικές της δυνατότητες. Στην εποχή της δεν ήταν γνωστή με το πραγματικό της όνομα, αλλά με το -ουδόλως κολακευτικό- παρατσούκλι «La Bastardella».
Βιογραφικά στοιχεία
Η Αγκουιάρι σπούδασε στη Φερράρα, αρχικά με τον Μ. Πετρούτσι (Brizio Petrucci), διευθυντή του παρεκκλησίου της Duomo (Καθεδρικός του Αγ. Γεωργίου) και, κατόπιν, με τον αββά Λαμπερτίνι (Lambertini) σε μοναστήρι της πόλης.
Έκανε το ντεμπούτο της στη Φλωρεντία το 1764, όπου αναγνωρίστηκε για τη δεξιοτεχνία της και, ακολούθησαν άλλες μεγάλες πόλεις, όπως η Πάντοβα, η Γένοβα, η Λούκα και η Βερόνα το 1765, κατόπιν πάλι η Γένοβα, η Λούκα και η Πάρμα, όπου εγκαταστάθηκε το 1766. Όπου και αν εμφανίστηκε γνώρισε τεράστια επιτυχία λόγω των φωνητικών της δυνατοτήτων. Σε αυτή την περίοδο, είναι πιθανόν να διατηρούσε σχέση με τον Τσέχο συνθέτη Γιόζεφ Μισλίβετσεκ (Josef Mysliveček), ο οποίος βρισκόταν επίσης εκείνη την εποχή στην Πάρμα.
Την 1η Γενάρη 1768 αναγορεύεται ως virtuosa di camera στην Αυλή της Πάρμα και είναι τώρα από τις πιο διάσημες τραγουδίστριες της Ιταλίας. Το Μάιο του 1768 τραγουδάει στη Νάπολη στο έργο Ο Γάμος του Πηλέα και της Θέτιδας του Παϊζιέλο επί τη ευκαιρία του γάμου του βασιλιά Φερδινάνδου με την Αρχιδούκισσα Μαρία Καρολίνα των Αψβούργων και η εμφάνισή της είναι ένας θρίαμβος. Άλλωστε ο Παϊζιέλο είχε συνθέσει δύο άριες ειδικά γι’αυτήν, ακραία δεξιοτεχνικές ώστε να είναι δύσκολες. Τον Αύγουστο του επομένου έτους, η Αγκουιάρι εμφανίστηκε επί τη ευκαιρία των εορτασμών για κάποιον άλλο πριγκηπικό γάμο, που εντασσόταν στην πολιτική κατευνασμού των ερίδων μεταξύ Αψβούργων και Βουρβόνων στην Πάρμα. Εκεί, τραγούδησε σε ένα διπλό ρόλο στην όπερα Οι Γιορτές του Απόλλωνα, του Γκλουκ (Christoph Willibald Gluck).
Στην Πάρμα, συνάντησε το συνθέτη Τζουζέπε Κόλλα (Giuseppe Colla) με τον οποίο, μετά την επιστροφή από τη Νάπολη, θα σχετιστεί όχι μόνον καλλιτεχνικά αλλά και προσωπικά. Θα παντρευτούν το 1780, αφού συζήσουν για πολλά χρόνια, αλλά η Αγκουιάρι δεν θα ζήσει για πολύ ακόμη. Τραγούδησε σε έργα του Κόλλα στη Βενετία (1770), τη Γένοβα (1771), το Τορίνο (1772, 1773), την Πάρμα (1773), το Μιλάνο (1774) και πάλι στο Τορίνο (1775). Ειδικά στο Μιλάνο, το 1774, έκανε μεγάλη αίσθηση στο έργο του Κόλλα Βαρθολομαίος και σε μία καντάτα του ίδιου.
Αφού είχε εμφανιστεί τον Ιούλιο, στο Παρίσι, στις 12 Οκτωβρίου 1774 έκανε το ντεμπούτο της στο Λονδίνο, όταν την προσέλαβε ο Άγγλος ιστορικός της μουσικής Τσαρλς Μπάρνεϊ (Charles Burney), στο Θέατρο «Πάνθεον» της οδού Oxford. Εκεί, μεταξύ άλλων, θα βρεθεί ανάμεσα στο κοινό ο Βενιαμίν Φραγκλίνος (Benjamin Franklin) (μία από τις επιστολές της, στην οποία αναφέρει στον Φραγκλίνο τη μουσική που θα τραγουδήσει εκείνο το βράδυ, διατηρείται στην αλληλογραφία του). Εκείνο τον καιρό, η Αγκουιάρι ήταν τόσο διάσημη που, για τη συμμετοχή της σε δύο μονάχα τραγούδια, πήρε το τεράστιο για την εποχή ποσόν των £ 100 (στερλινών). Επέστρεψε στην Ιταλία το 1776 και, βρέθηκε στη σκηνή για άλλα τέσσερα χρόνια πριν από την οριστική της απόσυρση.
Πέθανε στην Πάρμα το 1783, σε ηλικία μόλις 40 ετών από «αδυναμία στο στήθος», όπως ήταν τότε γνωστή η φυματίωση, ενώ λέγεται ότι κάποια «αντίζηλος» την είχε δηλητηριάσει. Ενταφιάστηκε στην εκκλησία del Carmine, η οποία καταστράφηκε το 1912. Το πορτρέτο της βρίσκεται στην Αίθουσα Ντοράτα του Μουσείου Glauco Lombardi της Πάρμα.
Έκταση φωνής
Οι ιστορικές αναφορές δείχνουν ότι, η έκταση φωνής («τεσιτούρα») (tessitura) της Αγκουιάρι ήταν πολύ μεγάλη. Σύμφωνα με το γερμανικό σύστημα Φαχ (Stimmfach), η Αγκουιάρι ανήκε στην πρώτη κατηγορία φωνής, κολορατούρα σοπράνο (coloratura ή leggero), αλλά η έκταση της φωνής της ξέφευγε από τα όρια της κατηγορίας. Συγκεκριμένα, μία τυπική σοπράνο έχει έκταση φωνής περίπου 2½ οκτάβες, από το μεσαίο Ντο (Do4) έως το κόντρα Φα (Fa6). Όμως η Αγκουιάρι κατέβαινε πιο χαμηλά, στο Σολ κάτω από το μεσαίο Ντο (Sol3) και, κυρίως, ανέβαινε πολύ ψηλότερα φθάνοντας στο δις κόντρα Ντο (Do7) thumb|300px|left|Η τεσιτούρα της Αγκουιάρι Αυτό σημαίνει ότι, τουλάχιστον μέχρι τα 35 της, είχε έκταση φωνής 3½ οκτάβες και, ακόμη και αν δεχθούμε ότι δεν έφθανε συχνά στα όριά της, είχε άνετη έκταση 3 οκτάβων. Σημειωτέον ότι αυτές οι αναφορές είναι καταγεγραμμένες ιστορικά. Μάλιστα, σε μία από αυτές, ο ίδιος ο Μότσαρτ αναφέρει ότι τραγούδησε παρουσία του φθάνοντας στο Do7 (Do acuto) Επομένως, και σε συνδυασμό με τις αναφορές ότι η φωνή της ήταν επί πλέον ζεστή και τρυφερή, η Αγκουιάρι συνδύαζε την ευλυγισία μίας δραματικής σοπράνο με τη γλυκύτητα μίας μέτζο (alto) (Βλ. Αναφορές). Υστερούσε λίγο σε ποιότητα, αλλά στις εκτελεστικές της ικανότητες δεν υπήρχε ισάξια στην εποχή της.
Αναφορές
Η επιστολή συνεχίζει με ένα υστερόγραφο του ίδιου του Μότσαρτ : «...στην Πάρμα συναντήσαμε μία τραγουδίστρια και την ακούσαμε να τραγουδάει πολύ καλά στο σπίτι της: είναι η περίφημη Bastardella, η οποία έχει μια όμορφη φωνή, πολύ ευέλικτο λαρύγγι και μία απίστευτη έκταση (Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ)...»
Κουλτούρα
Ο Βρετανός συγγραφέας Άλντους Χάξλεϋ, κάνει αναφορά στις αξιοσημείωτες φωνητικές επιδόσεις της Αγκουιάρι, στο έργο του  Θαυμαστός Καινούργιος Κόσμος ( Brave new World).
Σημειώσεις
i. Κατ’άλλους γεννήθηκε το 1741 ή το 1746. Εδώ ακολουθείται η ημερομηνία γέννησης σύμφωνα με το παλαιότατο έργο του George Grove, D.C.L (Oxford, 1880), ως πλησιέστερο στην αναφερομένη εποχή.
Πηγές
Κατηγορία:Ιταλοί τραγουδιστές όπερας
Τσίπρας
Το ελληνικό επώνυμο Τσίπρας μπορεί να αναφέρεται στα εξής πρόσωπα:
Α.Σ. Κένταυρος Λιβαδειάς
Το ξεκίνημα
Το ταξίδι του συλλόγου ξεκινά το 1994 από τον Ηλία Ιωάννου. Ο Ηλίας Ιωάννου, πρώτα ως παίκτης, και εν συνεχεία ως προπονητής και παράγοντας του συλλόγου βοήθησε να διατηρηθεί το μπάσκετ στην Λιβαδειά ζωντανό.
Σε αυτό συνέβαλαν δύο παράγοντες, η πρώτος ήταν η κατασκευή του κλειστού γυμναστηρίου Λιβαδειάς το 1994 το οποίο λειτούργησε ως πολύ υψηλό κίνητρο τη περίοδο εκέινη μιας και το μπάσκετ μέχρι τότε παιζόταν σε ανοιχτά γήπεδα και ο δεύτερος ήταν ο μεγάλος αριθμός  παιδιών και εφήβων τα οποία ήθελαν να δραστηριοποιηθούν στη καλαθοσφαίριση και να μάθουν να παίζουν το παιχνίδι σωστά.
Ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 με την κατάκτηση του Ευρωμπάσκετ το 1987 από την Εθνική Ελλάδας ο κόσμος αγάπησε το άθλημα. Στην Λιβαδειά την συγκεκριμένη περίοδο υπήρχε μόνο ένα αθλητικό σωματείο το οποίο δεν μπορούσε να καλύψει τις ανάγκες τόσων πολλών παιδιών και έτσι δημιουργήθηκε ο Κένταυρος Λιβαδειάς ο οποίος από τότε μέχρι και σήμερα παίζει καθοριστικό ρόλο στο μπάσκετ της πόλης.
Συμμετοχή στο FINAL-6 του Παιδικού Πρωταθλήματος
Κορυφαίες στιγμές της ιστορίας της ομάδας είναι η κατακτήσεις του Παιδικού Πρωταθλήματος της ΕΣΚΑΣΕ για δύο συνεχόμενες χρονιές το 2009 & το 2010. Τη δεύτερη χρονιά μάλιστα η ομάδα μέσα από τα προκριματικά του πανελλήνιου πρωταθλήματος που διοργανώνει η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης κατάφερε να προκριθεί και να συμμετάσχει στο Τελικό Πανελλήνιο πρωτάθλημα το 2010 στη Κύμη (FINAL-6) με αντιπάλους ιστορικές ομάδες της χώρας μας όπως ο Παναθηναικός κ.α. Ήταν μία από τις περιόδους που το μπάσκετ της πόλης λειτουργούσε ενιαία με την καθοδήγηση του Ηλία Ροζάνα και του Δημήτρη Μεργούπη.
Αλλαγή σκυτάλης
Το 2013  είναι μια στιγμή ορόσημο για την ομάδα η οποία μετά από τις εκλογές που διενεργήθηκαν αλλάζει χέρια & περνά στους Xάρη και Θανάση Σανιδά, Αντ.Κατσαρό, Γιάννη Μπράλιο και Μπάμπη Τσιφή. Παράλληλα μετά & την απενεργοποίηση της ΑΕ Λιβαδειάς, απορροφά τις ακαδημίες της και ο Κένταυρος πλέον οργανώνεται σε πρότυπα επίπεδα. Σήμερα η ομάδα απασχολεί περίπου 100 αθλητές & αθλήτριες.
To καλοκαίρι του 2018 η ομάδας διοργάνωσε το 1ο Kentauros Summer Camp όπου συμμετείχαν σχεδόν 80 παιδιά.
Τον Ιανουάριο του 2021 ο Κένταυρος έγινε και επίσημα το 25ο σωματείο της ΕΣΚΑΣΕ που είναι εγγεγραμμένο στο αθλητικό μητρώο της Γ.Γ.Α.
Τη σεζόν 2022-2023 ο Κένταυρος αγωνίζεται στην Α ΕΣΚΑΣΕ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Βοιωτίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1994 Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.ΚΑ.Σ.Ε. Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1994 Κατηγορία:Λιβαδειά
Άγγελος (ταινία)
Ο Άγγελος είναι δραματική ταινία του ελληνικού κινηματογράφου, παραγωγής 1982. Πρόκειται για την πρώτη ελληνική ταινία που ασχολήθηκε με το θέμα της ομοφυλοφιλίας στην Ελλάδα, τους τρανς, τις «κακόφημες πιάτσες», καθώς και ολόκληρο το πλαίσιο αντιμετώπισης αυτής της πραγματικότητας από την κοινωνία της εποχής.
Πλοκή
Το σενάριο της ταινίας βασίστηκε σε αληθινά γεγονότα, και πιο συγκεκριμένα στην ολέθρια ερωτική σχέση του 19χρονου ναύτη Χρήστου Ρούσσου με τον 22χρονο επίσης ναύτη Ανέστη Παπαδόπουλο, σχέση η οποία οδήγησε στη δολοφονία του δεύτερου στις 7 Απριλίου 1976 και στην καταδίκη του πρώτου από το ναυτοδικείο σε ισόβια κάθειρξη.
Ένας νεαρός άνδρας, ο Άγγελος (τον υποδύεται σε πρώτη κινηματογραφική εμφάνιση ο Μιχάλης Μανιάτης έχοντας μαθητεύσει στο πλευρό του Άντονι Χόπκινς ο οποίος κλήθηκε ειδικά γι αυτόν το σκοπό) ερωτεύεται ένα σκληρό αρσενικό, τον Μιχάλη (τον υποδύεται ο Διονύσης Ξάνθος), που δεν ανέχεται να έχει σχέση με κάποιον του ίδιου φύλου. Έτσι μεταμφιέζει τον Άγγελο σε γυναίκα. Τον αναγκάζει να φαίνεται ακόμα πιο περιφρονητέο, με το να εκδίδεται. Ο Άγγελος επαναστατεί, από θύμα μετατρέπεται σε θύτης, και τελικά σκοτώνει τον εραστή του.
Οι αντιδράσεις
Η ταινία προκάλεσε μία σειρά αντιδράσεων, ήδη πριν γυριστεί. Αρχικά, το σενάριο απορρίφθηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού υπό τον φόβο ενδεχόμενων αντιδράσεων, για να χρειαστεί στη συνέχεια η συνεδρίαση της πενταμελούς επιτροπής που αποτελούσε το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, ώστε η ταινία να χρηματοδοτηθεί. Τελικά με ψήφους 4-1 η πρόταση έγινε δεκτή, με μόνη μειοψηφούσα την εκπρόσωπο της Νέας Δημοκρατίας, Φάνη Πάλλη - Πετραλιά.
Με το ξεκίνημα της προβολής, ο ίδιος ο Χρήστος Ρούσσος κατέθεσε αίτηση ασφαλιστικών μέτρων ζητώντας τη διακοπή της με το σκεπτικό των σεναριακών αυθαιρεσιών, καθώς στην πραγματικότητα ο ίδιος ουδέποτε μεταμφιέστηκε σε τραβεστί, αντίθετα έφτασε ως το έγκλημα αρνούμενος να δεχθεί τις σε βάρος του ασφυκτικές πιέσεις. Επιπλέον, ο σκηνοθέτης παρουσίασε τα μέλη της οικογένειάς του να φέρονται και να αντιδρούν διαφορετικά απ' ό,τι στην πραγματικότητα.
Ωστόσο ο ίδιος πολλά χρόνια αργότερα παραδέχθηκε ότι παρά την παραποίηση των γεγονότων, η προβολή της ταινίας και η αποδοχή της από τον κόσμο με την παράλληλη μεταστροφή της κοινής γνώμης, που ως τότε ήταν σε βάρος του, τον βοήθησε αποφασιστικά στην προσπάθειά του να διεκδικήσει στη συνέχεια τον μετριασμό της ποινής του. Μιας επεισοδιακής όπως εξελίχθηκε προσπάθειας, που πάντως κατέληξε το 1990 στην απονομή χάριτος από τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνο Καραμανλή.
Υποδοχή
Διαγωνίστηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1982 και απέσπασε τα βραβεία καλύτερης ταινίας, σεναρίου και πρώτου ανδρικού ρόλου για τον Μιχάλη Μανιάτη. Διαγωνίστηκε επίσης στο Φεστιβάλ των Καννών το 1983 έχοντας αρνητική αντιμετώπιση από τους θεατές, ενώ πιο αρνητική αντιμετώπιση δέχθηκε με την προβολή της στο Σικάγο, κυρίως από ομοφυλοφιλικές οργανώσεις, οι οποίες δεν δέχθηκαν την ταύτιση ομοφυλόφιλου - δολοφόνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Ταινίες του 1982 Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Βραβείο Καλύτερης Ταινίας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Μοναστήρι Δρυανόβου
Το μοναστήρι Δρυανόβου (βουλγάρικα: Дряновски манастир) είναι ιστορικό μοναστήρι και μνημείο της Βουλγαρίας. Ανήκει στον κατάλογο των 100 Τουριστικών Αξιοθέατων της Βουλγαρίας. Βρίσκεται στην οροσειρά του Αίμου, 5 χιλιόμετρα από την πόλη Δρυάνοβο στην επαρχία του Γκαμπρόβου.
Η μονή ιδρύθηκε στα χρόνια του βασιλιά Καλογιάν, (1197-1207) και αφιερώθηκε στον Αρχάγγελο Μιχαήλ. Η αρχική του τοποθεσία ήταν 2 χιλιόμετρα από τη σημερινή του θέση. Ζούσαν σε αυτό πολλοί μοναχοί και λειτούργησε ως κέντρο του ησυχασμού. Καταστράφηκε από τους Οθωμανούς εισβολείς στα τέλη του 14ου αιώνα και κατασκευάστηκε νέο σε καινούργια τοποθεσία, για να καταστραφεί και αυτό το 16ο αιώνα. Στη σημερινή του τοποθεσία χτίστηκε στα τέλη του 17ου αιώνα. Τότε λειτουργούσε εκεί και σχολείο και ήταν από τα σημαντικότερα μοναστήρια της Βουλγαρίας. Το μοναστήρι κάηκε και πάλι μετά από επιδρομή κιρτζαλήδων ληστών και ανακαινίστηκε στα μέσα του 19ου αιώνα. Η νέα εκκλησία ολοκληρώθηκε το 1845 επί ηγουμένου Ραφαήλ. Το μοναστήρι έγινε θρησκευτικό, πολιτιστικό και επαναστατικό κέντρο της περιοχής. Κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Απριλίου το 1876 η μονή σχεδιαζόταν να λειτουργήσει ως κέντρο εφοδιασμού των Βούλγαρων επαναστατών της περιοχής και για αυτό πολιορκήθηκε από τους Τούρκους. Μετά από δέκα μέρες αντίστασης των Βουλγάρων έναντι των αριθμητικά πολύ ισχυρότερων Οθωμανών, η μονή κατελήφθη και καταστράφηκε.
Τη σημερινή του μορφή την έχει από το 1880 μετά την ανακατασκευή του. Μόνο το καθολικό της μονής είχε επιζήσει από την καταστροφή. Από τους τρεις τρούλους που είχε, μόνο ο ένας διατηρείται σήμερα. Τη δεκαετία του '30 χτίστηκε καμπαναριό και αψιδωτός νάρθηκας. Στη μονή λειτουργεί μουσείο με εκθέματα από τη Νεολιθική εποχή από κοντινές σπηλιές έως τη νεότερη ιστορία του μοναστηριού και της περιοχής με έμφαση στην εξέγερση του Απριλίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοναστήρια στη Βουλγαρία
Κουκουνάρι
μικρογραφία|κουκουνάρι
Χρήσεις του κουκουναριού
Χρησιμοποιείται από τα αρχαία χρόνια ως εδώδιμος σπόρος και αφροδισιακό, ενώ συχνά προστίθεται σε σαλάτες και σε συνταγές της Μεσογειακής κουζίνας. Χαρακτηριστική είναι η χρήση του κουκουναριού ως βασικό συστατικό της ιταλικής σάλτσας πέστο. Πολλές φορές καβουρδίζεται πριν προστεθεί στη συνταγή, όπως για παράδειγμα όταν χρησιμοποιείται ως ξηρός καρπός στον χαλβά σιμιγδαλιού. Αν και απαντάται αρκετά συχνά και στην ελληνική κουζίνα, οι ποσότητες που χρησιμοποιούνται συνήθως εισάγονται από την Τουρκία και την Ισπανία επειδή η καλλιέργεια της κουκουναριάς δεν έχει διαδοθεί στην Ελλάδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πευκοειδή Κατηγορία:Μπαχαρικά Κατηγορία:Κάρυα και ελαιούχοι σπόροι Κατηγορία:Σπόροι και καρποί Κατηγορία:Σπόροι Κατηγορία:Μη ξυλώδη δασικά προϊόντα