cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ολυμπιακός Λευκωσίας (ποδόσφαιρο)
Δεκαετία 1970-1979
Η κατάκτηση του πρωταθλήματος εξασφάλισε στην ομάδα την τρίτη συμμετοχή της σε ευρωπαϊκή διοργάνωση, στο Κύπελλο Πρωταθλητριών 1971-72. Αντίπαλος ήταν η ολλανδική Φέγενορντ, η οποία είχε κατακτήσει το τρόπαιο την περίοδο 1969-70. Και οι δύο αγώνες έγιναν στο Στάντιον Φέγενορντ. Στον πρώτο αγώνα (15 Σεπτεμβρίου 1971), ως φιλοξενούμενος, ο Ολυμπιακός ηττήθηκε με 8-0. Στο δεύτερο αγώνα (22 Σεπτεμβρίου 1971), ως τυπικά γηπεδούχος, ηττήθηκε με 9-0.
Με την κατάκτηση του πρωταθλήματος, ο Ολυμπιακός εξασφάλισε για τρίτη φορά την συμμετοχή του στην Α΄ Εθνική Ελλάδας. Είναι η ομάδα με τις περισσότερες συμμετοχές (3) στα 7 χρόνια ύπαρξης του θεσμού. Συμμετείχε στο πρωτάθλημα Α΄ Εθνικής 1971-1972 και τερμάτισε στην 18η και τελευταία θέση με απολογισμό 2 νίκες, 7 ισοπαλίες και 25 ήττες. Στο Κύπελλο Ελλάδας αποκλείστηκε στον Α΄ γύρο από το Αιγάλεω Α.Ο..
Σημαντικοί ποδοσφαιριστές της ομάδας άρχισαν τα επόμενα χρόνια σιγά-σιγά να αποχωρούν. Την περίοδο 1972-73 συμμετείχε στο κυπριακό πρωτάθλημα. Ο Ολυμπιακός κατέκτησε τη δεύτερη θέση, αρκετούς βαθμούς πίσω από τον πρωταθλητή ΑΠΟΕΛ, ανέδειξε την καλύτερη επίθεση του πρωταθλήματος (40 γκολ) και έφτασε μέχρι τα ημιτελικά του κυπέλλου Κύπρου. Εξασφάλισε ωστόσο τη συμμετοχή του στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1973-74. Αντίπαλος του ήταν η ΦφΜ Στουτγκάρδη. Ο πρώτος αγώνας έγινε στις 17 Σεπτεμβρίου 1973 στο Νέκαρσταντιον με τον Ολυμπιακό να χάνει με 9-0. Ο επαναληπτικός (19 Σεπτεμβρίου 1973) έγινε και πάλι στη Γερμανία, στην πόλη Μπίμπεραχ αν ντε Ρις, με τον τυπικά γηπεδούχο Ολυμπιακό να χάνει με 0-4.
Την περίοδο 1973-74 ο Ολυμπιακός τερμάτισε στη 5η θέση. Την περίοδο 1974-75 κατέλαβε την τρίτη θέση, ισοβαθμώντας με την Ένωσις Νέων Παραλιμνίου που κατέκτησε την 2η θέση και το εισιτήριο για συμμετοχή στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Την περίοδο 1975-76 τερμάτισε στην 6η θέση Τα επόμενα χρόνια η ομάδα τερμάτιζε στις χαμηλές θέσεις της βαθμολογίας. Τις περιόδους 1976-77 και 1977-78 τερμάτισε στην 11η θέση.
Ωστόσο, και στις δύο περιόδους είχε επιτυχίες στο κύπελλο Κύπρου. Στο κύπελλο Κύπρου 1976-77 κατάφερε να κατακτήσει για πρώτη φορά το τρόπαιο. Στον τελικό της 12ης Ιουνίου 1977 στο παλιό ΓΣΠ κέρδισε την Αλκή Λάρνακας με 2-0 και στέφθηκε για πρώτη φορά κυπελλούχος Κύπρου. Με την κατάκτηση του τροπαίου εξασφάλισε συμμετοχή στο Κύπελλο Κυπελλούχων 1977-78. Αντίπαλος του Ολυμπιακού ήταν η ρουμανική ΦΚ Ουνιβερσιτατέα Κραϊόβα. Ο πρώτος αγώνας (15 Σεπτεμβρίου 1977) έγινε στο παλιό στάδιο ΓΣΠ με τον Ολυμπιακό να χάνει με 1-6. Στον επαναληπτικό στη Ρουμανία ο Ολυμπιακός ηττήθηκε με 2-0.
Στο κύπελλο Κύπρου 1977-78 ο Ολυμπιακός κατάφερε να φτάσει και πάλι στον τελικό της διοργάνωσης αλλά έχασε από τον ΑΠΟΕΛ με 3-0.
Δεκαετία 1980-1989
Την περίοδο 1979-80 ο Ολυμπιακός τερμάτισε στη 10η θέση και την επόμενη περίοδο στην 11η, ισοβαθμώντας με την 13η ομάδα που υποβιβάστηκε. Την περίοδο 1981-82 τερμάτισε στην 10η θέση. Η περίοδος 1982-83 αποτέλεσε τη χειρότερη στην εώς τότε ιστορία της ομάδας. Ο Ολυμπιακός τερμάτισε στη 13η θέση και υποβιβάστηκε. Δύο αγωνιστικές πριν την ολοκλήρωση του πρωταθλήματος είχε 4 βαθμούς περισσότερους από τη Νέα Σαλαμίνα. Ωστόσο, ηττήθηκε την προτελευταία αγωνιστική από τη Νέα Σαλαμίνα με 2-4 στην έδρα του και έχασε την τελευταία αγωνιστική από την Ομόνοια. Έτσι, ισοβάθμισε με τη Νέα Σαλαμίνα αλλά υστερούσε στη δαφορά τερμάτων με αποτέλεσμα να υποβιβαστεί για πρώτη φορά στην ιστορία του.
Στην πρώτη συμμετοχή του στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας την περίοδο 1983-84 κατέκτησε το πρωτάθλημα και προβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία. Την περίοδο 1984-85 τερμάτισε στην 11η θέση, όπως και την περίοδο 1985-86. Ακολούθησε η 7η θέση την περίοδο 1986-87 και η συμμετοχή στα ημιτελικά του κυπέλλου Κύπρου 1986-87. Την περίοδο 1987-88 κατέλαβε τη 12η θέση και την περίοδο 1988-89 την 9η.
Δεκαετία 1990-1999
Την περίοδο 1989-90 ο Ολυμπιακός τερμάτισε στην 9η θέση ενώ έφτασε μέχρι τα ημιτελικά του κυπέλλου Κύπρου όπου αποκλείστηκε από τη μετέπειτα κυπελλούχο Νέα Σαλαμίνα. Την περίοδο 1990-91 τερμάτισε στην 11η θέση. Ωστόσο, διακρίθηκε στο κύπελλο Κύπρου 1991-92 καθώς έφτασε μέχρι τον τελικό, όπου ηττήθηκε από την Ομόνοια. Την περίοδο 1991-92 τερμάτισε στη 12η θέση. Ακολούθησε η 11η θέση τις περιόδους 1992-93 και 1993-94. Στο κύπελλο Κύπρου 1992-93 έφτασε μέχρι τα ημιτελικά. Την περίοδο 1994-95 κατέλαβε την 8η θέση και την επόμενη περίοδο την 11η.
Νέα μαύρη σελίδα στην ιστορία της ομάδας γράφτηκε την περίοδο 1996-97 όταν τερμάτισε στη 13η θέση και υποβιβάστηκε για δεύτερη φορά στη Β΄ κατηγορία. Στο τελευταίο παιχνίδι της περιόδου έχασε από την Ανόρθωση (η οποία είχε ήδη κατακτήσει το πρωτάθλημα) στην έδρα του με 2-3, με αποτέλεσμα να υποβιβαστεί. Στη δεύτερη παρουσία του στη Β΄ κατηγορία την περίοδο 1997-98 κατάκτησε για δεύτερη φορά το πρωτάθλημα και επέστρεψε στην Α΄ κατηγορία. Την περίοδο 1998-99 τερμάτισε στην 9η θέση.
Δεκαετία 2000-2009
Την περίοδο 1999-00 ο Ολυμπιακός τερμάτισε στη δεύτερη θέση. Η περίοδος 2000-01 αποτελεί την πιο πετυχημένη στην πρόσφατη ιστορία της ομάδας. Διεκδίκησε το πρωτάθλημα και τελικά τερμάτισε στη δεύτερη θέση. Η επιτυχία αυτή του εξασφάλισε συμμετοχή στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 2000-01. Στον προκριματικό γύρο αντιμετώπισε την ουγγρική Ντουναουϊβάρος ΦΚ. Ο πρώτος αγώνας έγινε στο νέο ΓΣΠ στις 9 Αυγούστου 2001. Οι δύο ομάδες εξήλθαν ισόπαλες 2-2. Στον επαναληπτικό (23 Αυγούστου 2001) στην Ουγγαρία ο Ολυμπιακός κέρδισε με 4-2. Ήταν η πρώτη νίκη της ομάδας σε ευρωπαϊκή διοργάνωση και ταυτόχρονα η πρώτη της πρόκριση. Στον Α΄ γύρο της διοργάνωσης αντιμετώπισε την βελγική Κλαμπ Μπρυζ. Ο πρώτος αγώνας (20 Σεπτεμβρίου 2001) έγινε στο νέο ΓΣΠ με τις δύο ομάδες να μένουν στην ισοπαλία 2-2. Στον επαναληπτικό στο Γιαν Μπρέιντελ (27 Σεπτεμβρίου 2001) ο Ολυμπιακός έχασε με 7-1 και αποκλείστηκε.
Την περίοδο 2005-06 τερμάτισε στην 11η θέση, χωρίς να κινδυνέψει με υποβιβασμό. Στην ίδια θέση τερμάτισε και την περίοδο 2006-07. Την περίοδο 2007-08, μετά από πολλές δεκαετίας, ο Ολυμπιακός τερμάτισε στην τελευταία θέση του πρωταθλήματος (14η) και υποβιβάστηκε στη Β΄ κατηγορία. Στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 2008-09 υπήρχε έντονος συναγωνισμός. Ο Ολυμπιακός διεκδικούσε την άνοδο του στην Α΄ κατηγορία μέχρι και την τελευταία αγωνιστική. Στο τελευταίο παιχνίδι αντιμετώπιζε τη Νέα Σαλαμίνα. Στη βαθμολογία στην πρώτη θέση ήταν ο Ολυμπιακός με 48 βαθμούς, ακολουθούσε ο Ερμής με 47 και οι Άρης και Νέα Σαλαμίνα στην 3η και 4η θέση αντίστοιχα με 46 βαθμούς. Ο Ολυμπιακός ακόμα και με ισοπαλία εξασφάλιζε την άνοδο του, σε αντίθεση με την αντίπαλο του που χρειαζόταν μόνο νίκη. Ο Ολυμπιακός τελικά ηττήθηκε με 2-1, οι άλλες δύο ομάδες κέρδισαν τους αντιπάλους τους και έτσι η ομάδα παρέμεινε στη Β΄ κατηγορία για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, κάτι που δεν είχε συμβεί ποτέ στο παρελθόν.
Δεκαετία 2010-2019
Την περίοδο 2009-10 τερμάτισε στην 3η θέση του πρωταθλήματος και εξασφάλισε την άνοδο του στην Α΄ κατηγορία. Την περίοδο 2010-11 τερμάτισε στην 8η θέση και την επόμενη περίοδο στην 10η. Την περίοδο 2012-13 διαβαθμίστηκε εκ νέου. Τερμάτισε στη 12η θέση, ισοβαθμώντας με την 11η Νέα Σαλαμίνα, αλλά υστερούσε στα μεταξύ των δύο ομάδων παιχνίδια. Από την ομάδα είχαν αφαιρεθεί 3 βαθμοί, πριν από την έναρξη του πρωταθλήματος, λόγω οικονομικών προβλημάτων.
Όπως είχε προαποφασιστεί, η Β΄ κατηγορία από την επόμενη περίοδο διαχωρίστηκε σε 2 ομίλους των 8 ομάδων, με τις ομάδες που διαβαθμίστηκαν από την Α΄ κατηγορία να συμμετέχουν στο Β1 όμιλο. Έτσι, στο πρωτάθλημα της περιόδου 2013-14 ο Ολυμπιακός συμμετείχε στο Β1 όμιλο. Οι 4 τελευταίες ομάδες θα υποβιβάζονταν στο Β2 όμιλο. Ο Ολυμπιακός δέχθηκε νέες αφαιρέσεις βαθμών (συνολικά 6) για οικονομικούς λόγους, Τερμάτισε στην 6η θέση και υποβιβάστηκε στο Β2 όμιλο, την τρίτη σε σειρά κατηγορία του κυπριακού ποδοσφαίρου, όντας η πρώτη ομάδα στην ιστορία του κυπριακού ποδοσφαίρου, που διαβαθμίστηκε στην τρίτη κατηγορία των πρωταθλημάτων της ΚΟΠ, έχοντας στο παλμαρές της τίτλους πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας και κυπέλλου Κύπρου. Ωστόσο, η ΚΟΠ αποφάσισε την ενοποίηση των δύο ομίλων και την επαναφορά της Β΄ κατηγορίας σε μια ενιαία κατηγορία, με αποτέλεσμα ο Ολυμπιακός να συνεχίσει να αγωνίζεται στη δεύτερη σε σειρά κατηγορία, στη Β΄ κατηγορία 2014-15. Την περίοδο αυτή τερμάτισε στη δέκατη θέση, τη χαμηλότερη στην ιστορία του.
Την επόμενη περίοδο διεκδίκησε την άνοδο του στην Α΄ κατηγορία μέχρι την τελευταία αγωνιστική του πρωταθλήματος, αλλά τελικά τερμάτισε στην 4η θέση (προβιβάζονταν οι 3 πρώτοι). Στον τελευταίο αγώνα του πρωταθλήματος χρειαζόταν τη νίκη στο εντός έδρας παιχνίδι του με την Αναγέννηση Δερύνειας, η οποία χρειαζόταν τουλάχιστον την ισοπαλία για να προβιβαστεί αυτή στην Α΄ κατηγορία. Ο Ολυμπιακός προηγήθηκε στο σκορ αλλά η Αναγέννηση κατάφερε να ισοφαρίσει στα τελευταία λεπτά του παιχνιδιού. Οι δύο ομάδες ισοβάθμησαν στην τελική βαθμολογία αλλά ο Ολυμπιακός υστερούσε στην ισοβαθμία και έτσι παρέμεινε στη Β΄ κατηγορία. Πριν από την έναρξη του πρωταθλήματος ο Ολυμπιακός είχε τιμωρηθεί με αφαίρεση 3 βαθμών για οικονομικούς λόγους.
Την περίοδο 2016-17 τερμάτισε στην τρίτη θέση του πρωταθλήματος και προβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία. Την περίοδο 2017-18 κατάφερε να αποφύγει τον απευθείας υποβιβασμό και να διεκδικήσει την παραμονή του στην Α΄ κατηγορία στη δεύτερη φάση του πρωταθλήματος, αλλά τελικά τερμάτισε στην τελευταία θέση του ομίλου του και υποβιβάστηκε.
1: Ο Ολυμπιακός κέρδισε 34 βαθμούς, αλλά τιμωρήθηκε με αφαίρεση 3 βαθμών από την επιτροπή κριτηρίων της ΚΟΠ πριν από την έναρξη του πρωταθλήματος και έτσι στην τελική βαθμολογία αναγράφονται 31 βαθμοί.
3: Ο Ολυμπιακός κέρδισε 35 βαθμούς, αλλά τιμωρήθηκε με αφαίρεση 6 βαθμών από την επιτροπή κριτηρίων της ΚΟΠ και έτσι στην τελική βαθμολογία αναγράφονται 29 βαθμοί.
4: Ο Ολυμπιακός κέρδισε 62 βαθμούς, αλλά τιμωρήθηκε με αφαίρεση 3 βαθμών για οικονομικούς λόγους και έτσι στην τελική βαθμολογία αναγράφονται 59 βαθμοί.
Συμμετοχές ανά κατηγορία
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις συμμετοχές της ομάδας ανά εθνική κατηγορία του Συστήματος ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Κύπρου έως και την περίοδο 2019-20 καθώς και στις διοργανώσεις κυπέλλου έως και την περίοδο 2018-19.
Επιπρόσθετα, η ομάδα έχει τρεις συμμετοχές στην Α΄ Εθνική Ελλάδας και τρεις συμμετοχές στο Κύπελλο Ελλάδας.
Συνολικά στατιστικά στην Α΄ κατηγορία
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τη συνολική πορεία του Ολυμπιακού στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας από την περίοδο 1934-35 έως και την περίοδο 2018-19. Η βαθμολογία είναι το άθροισμα της πραγματικής βαθμολογίας κάθε περιόδου, ανεξάρτητα από το σύστημα βαθμολόγησης. Χρησιμοποιώντας το σύγχρονο σύστημα βαθμολόγησης (Νίκη=3 Βαθμοί, Ισοπαλία=1 Βαθμός, Ήττα:0 βαθμοί) οι βαθμοί που εξασφαλίζει είναι 1848. Η περίοδος 1963-64, στην οποία το πρωτάθλημα διακόπηκε, δεν συμπεριλαμβάνεται.
Έδρα
Ο Ολυμπιακός δεν έχει δικό του γήπεδο. Από το 1931 που ιδρύθηκε μέχρι το 1998 χρησιμοποιούσε ως έδρα το παλιό Γ.Σ.Π.. Την περίοδο 1998-1999 χρησιμοποίησε ως έδρα το Μακάρειο Στάδιο. Από το 1999 έως το 2008 αγωνιζόταν στο Νέο Γ.Σ.Π.. Την περίοδο 2008-09 επειδή αγωνιζόταν στη Β΄ κατηγορία χρησιμοποιούσε ως έδρα το Μακάρειο Στάδιο. Από το 2009 έως το 2013 χρησιμοποιούσε το νέο Γ.Σ.Π. και από το 2013 και έπειτα χρησιμοποιεί ξανά το Μακάρειο Στάδιο.
Οι ακαδημίες της ομάδας χρησιμοποιούν το ιδιόκτητο γήπεδο του Ολυμπιακού στον «Προμαχώνα». Παλαιότερα το γήπεδο χρησιμοποιείτο ως γήπεδο προπόνησης της ομάδας. Το γήπεδο αυτό βρίσκεται στον Τακτακαλά, που είναι μια συνοικία του Δήμου Λευκωσίας στην εντός των παλιών Ενετικών Τειχών πόλη. Για το λόγο αυτό ο Ολυμπιακός αναφέρεται και ως «η ομάδα του Τακτακαλά» ή ο «Τακτακαλάς».
Ευρωπαϊκά παιχνίδια
Ο ακόλουθος πίνακα παρουσιάζει τα αποτελέσματα του Ολυμπιακού στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις.
1 Και τα δύο παιχνίδια έγιναν στην έδρα της Ρεάλ Μαδρίτης.
2 Και τα δύο παιχνίδια έγιναν στην έδρα της Φέγενορντ.
3 Και τα δύο παιχνίδια έγιναν στη Γερμανία.
Συνολικές συμμετοχές
Για σκοπούς σύγκρισης υπολογίζεται βαθμολογία με το σύστημα: νίκη=3 βαθμοί, ισοπαλία=1 βαθμός, ήττα=0 βαθμοί.
Στατιστικά ανά χώρα
Ο Ολυμπιακός έχει αντιμετωπίσει αντιπάλους από 8 διαφορετικές χώρες.
Για σκοπούς σύγκρισης υπολογίζεται βαθμολογία με το σύστημα: νίκη=3 βαθμοί, ισοπαλία=1 βαθμός, ήττα=0 βαθμοί.
1 Η βοσνιακή ΦΚ Σαράγεβο, όταν αντιμετώπισε τον Ολυμπιακό, εκπροσωπούσε τη Γιουγκοσλαβία στη διοργάνωση.
Στατιστικά ανά αντίπαλο
Ο Ολυμπιακός έχει αντιμετωπίσει συνολικά 9 διαφορετικούς αντιπάλους.
Για σκοπούς σύγκρισης υπολογίζεται βαθμολογία με το σύστημα: νίκη=3 βαθμοί, ισοπαλία=1 βαθμός, ήττα=0 βαθμοί.
Παλαιοί Ποδοσφαιριστές
Για περισσότερους παλαιούς ποδοσφαιριστές, δείτε Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Λευκωσίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (ανδρών) Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1931
Αυξέντιος Μεδιολάνων
Ο Αυξέντιος Μεδιολάνων (πέθανε το 374), ήταν θεολόγος και επίσκοπος των Μεδιολάνων από το 355 ως το 374, οπότε και πέθανε.
Ο Αυξέντιος ήταν αρειανός, και γι' αυτόν τον λόγο η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία δεν τον περιλαμβάνει στους καταλόγους των καθολικών επισκόπων των Μεδιολάνων, θεωρώντας τον εισβολέα.
Ο Αυξέντιος θεωρήθηκε ως ο μεγάλος αντίπαλος των δογμάτων που επικυρώθηκαν από την Σύνοδο της Νίκαιας, στη Δύση. Οι πεποιθήσεις του δέχθηκαν κριτική από τον Ιλάριο του Πουατιέ.
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Εκκλησιαστικοί συγγραφείς Κατηγορία:Αντιτριαδισμός Κατηγορία:Αρειανισμός Κατηγορία:Επίσκοποι του 4ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Μιλάνου Κατηγορία:Βυζαντινοί επίσκοποι
Ρομπέρτο Μοντενέγρο
Ο Ρομπέρτο Μοντενέγρο Νέρβο (Γουαδαλαχάρα, 19 Φεβρουαρίου 1887 - Πόλη του Μεξικού, 13 Οκτωβρίου 1968) ήταν Μεξικανός ζωγράφος, εικονογράφος και σκηνογράφος.
Ξεκίνησε τις σπουδές του στη ζωγραφική το 1903 στη Γουαδαλαχάρα στη σχολή του Φελίξ Μπερναντέλλι. Το 1904 άρχισε να σπουδάζει αρχιτεκτονική, αλλά λίγο μετά την εγκατέλειψε για να σπουδάσει στην Ακαδημία του Σαν Κάρλος. Τελικά του δώθηκε υποτροφία από τη μεξικανική κυβέρνηση για να σπουδάσει στην Ακαδημία του Σαν Φερναντο στη Μαδρίτη. Εκεί γνώρισε τον Χοακίν Σορόγια και τον Ιγνάθιο Θουλοάγα οι οποία επηρέασαν σημαντικά το έργο του. Το 1907 πήγε στο Παρίσι όπου έδειξε ενδιαφέρον για τον κυβισμό και γνώρισε τον Πικάσο, τον Χουάν Γκρις, τον Ζωρζ Μπρακ και τον Ζαν Κοκτώ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεξικανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Σκηνογράφοι Κατηγορία:Εικονογράφοι
Δυτικορομανικές γλώσσες
Οι Δυτικορομανικές γλώσσες είναι κλάδος των ρομανικών γλωσσών. Σύμφωνα με ένα από τα πρότυπα διαίρεσής τους, ως κλάδος αποτελείται από πέντε υποκλάδους: τις Ιβηρορομανικές, τις Οξιτανορομανικές, τις Γαλατορομανικές, τις Γαλατοϊταλικές και τις Ραιτορομανικές γλώσσες. Καλύπτουν επομένως τη δυτική Ευρώπη από την Ιβηρική μέχρι βόρεια στα γλωσσικά σύνορα των γαλλικών με τα ολλανδικά και τα γερμανικά ενώ ανατολικά εκτείνονται στη βόρεια Ιταλία και τη ρομανόφωνη Ελβετία.
Κύριο στοιχείο διαφοροποίησής τους από τις Ανατολικορομανικές είναι η ηχηροποίηση των άηχων κλειστών συμφώνων και η διατήρηση του λατινικού τελικού /s/. Κοινό στοιχείο των Γαλατοϊταλικών, των Γαλατορομανικών και των Ραιτορομανικών αποτελεί το κελτικό γλωσσικό υπόστρωμα ενώ μέχρι την εγκατάσταση γερμανικών φύλων στη σημερινή Ελβετία, οι ραιτορομανικές και γαλατορομανικές γλώσσες βρίσκονταν σε άμεση επαφή.
Οι υποκατηγορίες περιέχουν τις εξής γλώσσες:
Τσαριτσάνη Λάρισας
Η Τσαριτσάνη είναι ημιορεινή κωμόπολη (υψόμ. 320μ., 2.507 κάτ.) του νομού Λαρίσης. Βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του νομού, στις δυτικές απολήξεις του κάτω Ολύμπου, 35 χλμ. ΒΔ της Λάρισας. Υπάγεται διοικητικά στο Δήμο Ελασσόνας.
Έφτασε στη μεγαλύτερη ακμή της κατά τον 17ο και 18 αιώνα όπου και έφτασε τους 7.000 μόνιμους κατοίκους, με την ανάπτυξη της βιοτεχνίας χρωστικών ουσιών, μεταξωτών και ερυθρών νημάτων, τα οποία πωλούνταν στις μεγαλύτερες αγορές της Ευρώπης. Στην περιοχή υπήρχε ελληνική σχολή πανελλήνιας φήμης, στην οποία δίδασκαν ονομαστοί λόγιοι, μεταξύ των οποίων ο Κωνσταντίνος Οικονόμος ο εξ Οικονόμων, ενώ στο σχολείο φοίτησε και ο αγωνιστής του 1821 Χριστόφορος Περραιβός. Στις αρχές του 19ου αι. η κωμόπολη άρχισε να παρακμάζει, όπως και τα Αμπελάκια εξαιτίας της ανάπτυξης της ευρωπαϊκής βιομηχανίας χρωμάτων, ενώ παράλληλα δοκιμάστηκε από τις λεηλασίες των Τουρκοαλβανών του Αλή πασά και ο πληθυσμός της αποδεκατίστηκε από φοβερή πανώλη (1813).
Η έκτασή της είναι 60.000 στρέμματα και το έδαφός της ημιορεινό. Κατά την θεωρία του Γάλλου γεωλόγου Μπουέ, η πεδιάδα της Τσαριτσάνης, που περιβάλλεται από τις πλαγιές του κάτω Ολύμπου και από μικρούς λόφους ήταν η κοίτη μιας αρχαίας λίμνης.
Ιστορία
μικρογραφία|αριστερά|Ο πλάτανος μικρογραφία|αριστερά|Πύργος του Μάμτζιου μικρογραφία|αριστερά|Πλατεία της [[Σοφία Βέμπο|Σοφίας Βέμπο]] μικρογραφία|Επιτύμβια πλάκα εκτελεσμένων 1943 και 1944
Η πρώτη γραπτή αναφορά στον οικισμό, που σήμερα ονομάζεται Τσαριτσάνη, γίνεται στο Χρυσόβουλο της ιεράς μονής Παναγίας της Ολυμπιώτισσας που χρονολογείται στο έτος 1296, επί αυτοκράτορος Ανδρονίκου Β’ Κομνηνού. Εκεί αναφέρεται σαν Σταρίστα ή Σταρίτα, όνομα που υπάρχει και σε βουλγαρικά έγγραφα. Σε πρόθεση της Μονής του Μεγάλου Μετεώρου που χρονολογείται στο 1520, αναφέρεται σαν «χορίον Τζερνιτζηανί». Η ονομασία αυτή, όπως και οι μεταγενέστερες Σταρίτσανη, Σαρίτσιανη, Τσαρίτσιανη ή Τσαρίτσανη, έχει σλάβικη προέλευση.
Κατά καιρούς δόθηκαν διάφορες ερμηνείες για τη σημασία του τοπωνυμίου, με επικρατέστερη εκείνη που το αποδίδει ως «βασιλικό χωριό». Η τουρκική ονομασία «Καλίσαλη» ή «Κλίσαρι», δηλαδή πόλη των εκκλησιών, η οποία δόθηκε μετά την οθωμανική κατάκτηση, αν και χρησιμοποιήθηκε στα επίσημα Τουρκικά έγγραφα της εποχής αγνοήθηκε από τους κατοίκους και την ιστορία. Επίσης επί Τουρκοκρατίας, οι Τούρκοι την αποκαλούσαν Τζάρι- Τζένι (μανδήλι αγαπητό) λόγω της παραγωγής πολύχρωμων μανδηλιών και υφασμάτων.
Η περιοχή κατοικήθηκε από τον Νεολιθικό άνθρωπο ευρύτατα, εξ αιτίας της μεγάλης και εύφορης κοιλάδας της. Στην τοποθεσία «Τρανός Αηλιάς», η αρχαιολογική σκαπάνη αποκάλυψε τα ίχνη κάποιας αρχαίας θεσσαλικής πόλης. Οι ανασκαφές, που πραγματοποιήθηκαν από τον αρχαιολόγο Αρβανιτόπουλο το 1912, έφεραν στο φως θολωτούς τάφους, τείχη ακρόπολης και νομίσματα που ανάγονται στην αρχαϊκή εποχή. Η ομηρική αναφορά στην «Λευκή Ολοσσών» και σε μια γειτονική πόλη, που έφερε την ονομασία «Όρθη», οδήγηση στη σύνδεση των ευρημάτων με την αρχαία αυτή πόλη. Η αναφορά, που κατά μελετητές θεωρείται νεότερη προσθήκη και δεν περιλαμβάνεται στο πρωτότυπο κείμενο, κάνει λόγο για συμμετοχή της στην Τρωική εκστρατεία. Το εδάφιο έχε ως εξής:"«Οι δ' Αργισσαν έχον και Γυρτώνην ενέμοντο Όρθην, Ηλώνην τε πόλιν τ' Ολοοσσόνα λευκήν των δ' αυ ηγεμόνευε μενεπτόλεμος Πολυποίτης υιός Πειριθόοιο τον αθάνατος τέκετο Ζευς...». Ομήρου Ιλιάδα, Ραψωδία Β, στίχοι 748 επ."Η κωμόπολη άνθισε την περίοδο της Τουρκοκρατίας, αριθμώντας το 18ο αιώνα πληθυσμό δέκα χιλιάδων κατοίκων. Θεωρήθηκε, όχι άδικα, ως μία από τις πιο ακμάζουσες πολιτείες του υπόδουλου Ελληνισμού. Την περίοδο αυτή αναπτύσσεται η βιοτεχνία και το εμπόριο. Κύρια απασχόληση των κατοίκων αποτελεί η μεταξοκαλλιέργεια και η υφαντουργία, η οποία αξιοποιεί το ερυθρόδανο (ριζάρι), μια φυσική κόκκινη βαφή που έκανε τα νήματα και τα υφαντά να γίνονται ανάρπαστα στις ευρωπαϊκές αγορές και ιδιαίτερα στη Βιέννη, Βουδαπέστη και τη Λειψία. Σταθμό αποτελεί η ίδρυση του Συνεταιρισμού Τσαριτσάνης. Παρ' ότι δεν σώζονται τα παλαιά αρχεία των συντροφιών της Τσαριτσάνης, πιστεύεται ότι από τα τέλη του 18ου αιώνα υπήρχαν τέτοιοι "συνεταιρισμοί" ή "εταιρίες" της εποχής, όπως υπήρχαν και στα Αμπελάκια. Οι συντροφίες της Τσαριτσάνης αναφέρονται σε έγγραφα του 1832 και 1834.
Η οικονομική ανάπτυξη έχει σαν αποτέλεσμα μια αξιόλογη πνευματική δραστηριότητα και ανάπτυξη. Το 1690 λειτουργεί το πρώτο σχολείο, ενώ το δεύτερο μισό του 17ου αιώνα εμφανίζεται το περίφημο Ελληνικό Σχολείο. Στα Εκπαδευτήρια της διδάσκουν σπουδαίες πνευματικές μορφές της εποχής, όπως ο Νικόλαος Πεταλιάς, ο Χρύσανθος Κουλούρης, ο Κων. Κούμας, ο Ιωάννης Πέζαρος, ο Κων. Οικονόμος ο εξ Οικονόμων κ.α.
Από το 1422 μέχρι και το 1917, η Τσαριτσάνη αποτέλεσε έδρα της αρχιεπισκοπής Τσαριτσάνης, Ελασσόνας και Δομενίκου.
Το 1813, η επιδημία της πανώλης πλήττει την Τσαριτσάνη. Αποδεκατίζει τον πληθυσμό της, γεγονός που σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση που ξεσπά συντελεί στην παρακμή της.
Η Τσαριτσάνη εντάσσεται στον κορμό του ελληνικού κράτους κατά τους Βαλκανικούς πολέμους το 1912, όντας η πρώτη πόλη που ελευθερώνεται από τον τούρκικο ζυγό, στις 5 Οκτωβρίου 1912.
Διοίκηση
Η Τσαριτσάνη αποτελεί έδρα της ομώνυμης Κοινότητας, η οποία συστάθηκε με την ενσωμάτωσή της στο Ελληνικό κράτος, μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους το 1914 (Β.Δ./ΦΕΚ 3/1919). Καταργήθηκε με το νόμο των αναγκαστικών συνενώσεων «Ι. ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ» (άρθρ. 1 του Ν. 259/1997) για να ενταχθεί στο Δήμο Ελασσόνας, από τον οποίο τελικά αποσπάται στις 1.1.2007 με τροπολογία του Υπουργείου Εσωτερικών που ψηφίστηκε από τη Βουλή των Ελλήνων την 1η Μαρτίου 2006. Από τότε είναι ξεχωριστή κοινότητα η Κοινότητα Τσαριτσάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Ελασσόνας
Άστον Γιουνάιτεντ
Ιστορία
Η ομάδα ιδρύθηκε το 1878 σαν Χαρτς ΦΚ. Για τον πρώτο αγώνα τους γίνεται αναφορά το Μάρτιο του 1879. Το 1880 η ομάδα αγωνίστηκε στο Hurst Cross, το υφιστάμενο γήπεδο τους. Το γεγονός αυτό καθιστά την έδρα τους την παλαιότερη έδρα σε ολόκληρο τον κόσμο. Η ομάδα αγωνίστηκε για πρώτη φορά στο Κύπελλο Αγγλίας το 1883 και έγινε η πρώτη ομάδα από την περιοχή του Μάντσεστερ που αγωνίστηκε στη διοργάνωση. Το 1885 η ομάδα κέρδισε την Newton Heath L&YR (αρχικό όνομα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ) 3-0 στο τελικό του πρώτου Manchester Senior Cup. Την ίδια χρονιά σε ένα εντός έδρας αγώνα με αντίπαλο την κάτοχο του Κυπέλλου Αγγλία, Μπλάκμπερν Ρόβερς, υπήρξε ρεκόρ προσέλευσης 9000 θεατών.
Πρώτο πρωτάθλημα στο οποίο αγωνίστηκε η ομάδα ήταν η Ashton & District League. Μετά από μια περίοδο αδράνειας, το 1909 η Χαρτς ΦΚ προσχώρησε στη Manchester League. Τερμάτισε στην κορυφή το 1910 αλλά έχασε σε αγώνα play-off για τον τίτλο από τη Salford United. Το 2012 κέρδισε το πρωτάθλημα και ακολούθες εντάχθηκε στη Lancashire Combination. Ακριβώς πριν από το Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος υπογράφει στη Χαρτς ΦΚ ένας από τους παίχτες αστέρια της περιόδου, ο Ντίξι Ντιν. Μετά τον πόλεμο, ο σύλλογος άλλαξε το όνομα του σε Άστον Γιουνάιτεντ το 1947.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αγγλίας  Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1878 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1878
Πολιορκία της Κωνσταντινούπολης (1260)
Η Πολιορκία της Κωνσταντινούπολης του 1260 ήταν η αποτυχημένη προσπάθεια της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας, του σημαντικότερου τμήματος της διασπασμένης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, να ανακτήσει την Κωνσταντινούπολη από τη Λατινική αυτοκρατορία και να αποκαταστήσει την Πόλη ως την πολιτική, πολιτιστική και πνευματική πρωτεύουσα μίας αναζωογονημένης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Ιστορικό
Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τη Δ΄ Σταυροφορία τον Απρίλιο του 1204, η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κατατμήθηκε: άλλες περιοχές κατακτήθηκαν από τους λατίνους σταυροφόρους και άλλες έμειναν Ρωμαϊκές. Η έδρα της Αυτοκρατορίας μεταφέρθηκε στη Νίκαια στη δυτική και βορειοδυτική Μικρά Ασία· στα δυτικά της Αυτοκρατορίας έμεινε Ρωμαϊκή η Ήπειρος και η Αλβανία, στα ανατολικά ο Πόντος (ηγεμονία της Τραπεζούντας). Οι δύο τελευταίες περιοχές ισχυρίστηκαν ότι εκπροσωπούν τη νόμιμη Αυτοκρατορία· μάλιστα ενόψει της αδυναμίας της Λατινικής Αυτοκρατορίας η ηγεμονία της Ηπείρου αγωνίστηκε για την ανάκτηση της Κωνσταντινούπολης. Στην αρχή ο ηγεμόνας της Ηπείρου Θεόδωρος Κομνηνός Δούκας στέφθηκε "αυτοκράτορας" στη Θεσσαλονίκη το 1225/1227 και φααινόταν ότι η Πόλη θα έπεφτε σε αυτόν. Ωστόσο η Ηπειρωτική ηγεμονία κατέρρευσε στη Μάχη της Κλοκοτνίτσας το 1230, εναντίον της Βουλγαρίας.
Έτσι άνοιξε ο δρόμος, ώστε η Αυτοκρατορία στη Νίκαια, υπό τον Ιωάννη Γ΄ Βατάτζη (περ. 1221–1254), να επέμβει στην Ευρώπη. Σε συμμαχία με τους Βουλγάρους, ο Ιωάννης Γ΄ κατέλαβε το πρώτο του φρούριο στη Θράκη το 1234. Στη συνέχεια μαζί με τους Βουλγάρους, ανέλαβε μια αποτυχημένη πολιορκία της πόλης το 1235–6. Έπειτα ο Αυτοκράτορας στη Νίκαια άλλαξε τον στόχο του, στο να αυξήσει την επικράτειά του στην Ευρώπη. Υπό τους Βατάτζηδες, η Αυτοκρατορία κατέλαβε το μεγαλύτερο μέρος της Θράκης και της Μακεδονίας, από τη Βουλγαρία και την Ήπειρο και έτσι έγινε το ισχυρότερο κράτος της περιοχής. Η Λατινική αυτοκρατορία, τώρα περιορισμένη στην Κωνσταντινούπολη και την κοντινή περιοχή που την περιβάλλει, περιτριγυρισμένη ανατολικά και δυτικά από την Αυτοκρατορία της Νίκαιας και χωρίς επαρκή κεφάλαια για να προσελκύσει οποιαδήποτε ένοπλη υποστήριξη, φαινόταν ώριμη να πέσει την εποχή του τέλους του Βατάτζη. Ακόμη και ο πάπας φαινόταν πρόθυμος να αποδεχθεί το αναπόφευκτο, με αντάλλαγμα παραχωρήσεων σε θεολογικά θέματα και το ζήτημα της παπικής υπεροχής. Η Λατινική αυτοκρατορία κέρδισε μια σύντομη ανάκαμψη με το τέλος του Ιωάννη Γ΄, καθώς ο γιος και ο διάδοχός του Θεόδωρος Β΄ Βατάτζης (περ. 1254–1258) αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει πολλές επιθέσεις στα εδάφη του στα Βαλκάνια.
Λίγο μετά το θάνατο του Θεόδωρου Β΄, ο φιλόδοξος Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος (περ. 1259–1282) ανέβηκε στο θρόνο, στην αρχή φαινομενικά ως φύλακας του βρέφους Ιωάννη Δ΄ Βατάτζη (περίπου 1259–1261). Τότε σχηματίστηκε ένας συνασπισμός των εχθρών της Νίκαιας, που περιελάμβανε την Ήπειρο, το Πριγκιπάτο της Αχαΐας και το Βασίλειο της Σικελίας. Ωστόσο η συμμαχία αυτή δέχθηκε συντριπτικό πλήγμα στη Μάχη της Πελαγονίας το θέρος του 1259. Με τους κύριους εχθρούς του νεκρούς ή σε αιχμαλωσία ή προσωρινή εξορία μετά τη μάχη της Πελαγονίας, ο Μιχαήλ Η΄ ήταν ελεύθερος να στρέψει το βλέμμα του προς την Κωνσταντινούπολη.
Πολιορκία
Αφού διαχείμασε στη Λάμψακο, τον Ιανουάριο του 1260 ο Παλαιολόγος διέσχισε τον Ελλήσποντο με τον στρατό του και κατευθύνθηκε προς την Κωνσταντινούπολη. Ωστόσο οι αναφορές των χρονογράφων σχετικά με τα επόμενα γεγονότα διαφέρουν πολύ μεταξύ τους.
Σύμφωνα με την αναφορά του Γεωργίου Ακροπολίτη, ο Αυτοκράτορας στηρίχθηκε στις υποσχέσεις προδοσίας κάποιου λατίνου ευγενούς «Άσελ» (που ταυτίζεται είτε με τον Ανσέλ ντε Τουσύ είτε με τον Ανσέλ ντε Καγιέ), ο οποίος είχε ένα σπίτι δίπλα στα τείχη της Πόλης και είχε υποσχεθεί να ανοίξει μία πύλη στα στρατεύματα της Νίκαιας. Κατά συνέπεια, η αποστολή δεν ήταν αρκετά μεγάλη για μία σοβαρή επίθεση στην Πόλη. Ο Μιχαήλ Η΄ οδήγησε τους άνδρες του να στρατοπεδεύσουν στον Γαλατά, φαινομενικά ότι ετοιμάζεται να επιτεθεί στο φρούριο του Γαλατά στη βόρεια ακτή του Χρυσού Κέρατος, ενώ περίμενε την προδοσία του Άσελ. Ωστόσο ο Άσελ δεν ενήργησε και ισχυρίστηκε ότι τα κλειδιά του τα είχε πάρει ο κυβερνήτης της Πόλης. Ο Ακροπολίτης λέει τότε ότι ο Μιχαήλ συνήψε εκεχειρία ενός έτους και εγκατέλειψε την πολιορκία.
Οι άλλοι χρονογράφοι (Γιώργος Παχυμέρης, Νικηφόρος Γρηγοράς και λοιποί) παρουσιάζουν την αποστολή με πολύ διαφορετική άποψη, ως επιχείρηση μεγάλης κλίμακας, με αποφασιστική και παρατεταμένη προσπάθεια ενάντια στην ίδια την Πόλη. Περιελάμβανε μία προκαταρκτική εκστρατεία για την απομόνωση της Πόλης, καταλαμβάνοντας τα απομακρυσμένα οχυρά και τους οικισμούς που ελέγχουν τα περάσματα, μέχρι τη Σηλυ(μ)βρία (περίπου 60 χλμ. δυτικά της Πόλης), καθώς και μία άμεση επίθεση στον Γαλατά. Ήταν μία υπόθεση μεγάλης κλίμακας, που εποπτευόταν προσωπικά από τον Μιχαήλ Η΄ από ένα υπερυψωμένο μέρος, με μηχανές πολιορκίας και προσπάθειες υπονόμευσης των τειχών. Ωστόσο ο Γαλατάς κράτησε, λόγω της αποφασιστικής αντίστασης των κατοίκων του και των ενισχύσεων, που μεταφέρθηκαν από την Πόλη με λέμβους. Αντιμέτωποι με αυτό, και ανησυχώντας από τα νέα μίας επικείμενης ενίσχυσης για ανακούφιση των πολιορκημένων, ο Μιχαήλ Η΄ έλυσε την πολιορκία.
Η διαφορά στις δύο αναφορές αποδίδεται από τους σύγχρονους μελετητές στη γνωστή τάση του Ακροπολίτη να ελαχιστοποιεί τις αποτυχίες του Μιχαήλ Η΄. Οι δύο αφηγήσεις, που και οι δύο χαρακτηρίζουν μία απόπειρα εναντίον του Γαλατά, αναφέρονται σαφώς στο ίδιο γεγονός, και η εμπλοκή του Άσελ μπορεί πράγματι να αντικατοπτρίζει ένα γνήσιο επεισόδιο της πολιορκίας, στο οποίο δόθηκε υπερβολική προβολή από τον Ακροπολίτη.
Συνέπεια
Τον Αύγουστο του 1260 υπογράφηκε μία ανακωχή μεταξύ του Μιχαήλ Η΄ και του Βαλδουίνου Β΄ με διάρκεια ενός έτους (μέχρι τον Αύγουστο του 1261). Αν και η πολιορκία απέτυχε, ο Μιχαήλ Η΄ ξεκίνησε να κάνει σχέδια για μία νέα προσπάθεια. Τον Μάρτιο του 1261 διαπραγματεύτηκε με τη Δημοκρατία της Γένοβας και συνήψε τη Συνθήκη του Νυμφαίου, η οποία του έδωσε πρόσβαση στον πολεμικό στόλο τους με αντάλλαγμα εμπορικά δικαιώματα στους Γενουάτες. Η συνθήκη λειτούργησε επίσης ως αμυντικό σύμφωνο μεταξύ των δύο κρατών ενάντια στη Δημοκρατία της Βενετίας, τον κύριο ανταγωνιστή της Γένοβας και τον σημαντικότερο υποστηρικτή της Λατινικής Αυτοκρατορίας. Ωστόσο οι προετοιμασίες του Μιχαήλ Η΄ καταστάθηκαν περιττές, καθώς στις 25 Ιουλίου 1261 μία προωθητική δύναμη, που στάλθηκε για να κατοπτεύσει τα γύρω από την Πόλη μέρη με επικεφαλής τον Αλέξιο Στρατηγόπουλο, κατάφερε να διεισδύσει στην Πόλη κάτω από την κάλυψη του σκοταδιού και να την αναλάβει από τους Λατίνους.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πολιορκίες της Κωνσταντινούπολης Κατηγορία:Πολιορκίες των Σταυροφοριών
Γιουτζίν Όρμαντυ
Ο Γιουτζίν Όρμαντυ (18 Νοεμβρίου 1899 - 12 Μαρτίου 1985) ήταν ένας ουγγροαμερικανός μαέστρος και βιολιστής, γνωστός για τη συνεργασία του με την Ορχήστρα της Φιλαδέλφειας ως μουσικό σκηνοθέτης. Ο 44χρονος σύνδεσμος του Γιουτζίν με την ορχήστρα είναι ένας από τους πιο μακροχρόνιους σε μια ενιαία ορχήστρα στην ιστορία. Υπό τη διεύθυνση του, η Ορχήστρα της Φιλαδέλφειας κέρδισε τρία χρυσούς δίσκους και δύο βραβεία βραβεία Grammy.
Πρώιμη Ζωή
Ο Γιουτζίν γεννήθηκε στη Βουδαπέστη, Αυστροουγγαρία, ως γιος εβραίων γονέων. Ο Γιουτζίν άρχισε να σπουδάζει βιολί στην Royal National Music Academy της Ουγγαρίας (τώρα Μουσική Ακαδημία Franz Liszt) στην ηλικία των πέντε ετών. Έκανε τις πρώτες συναυλίες του ως βιολιστής στην ηλικία των επτά ετών και αποφοίτησε στα 14 με μεταπτυχιακό τίτλο. Το 1920 έλαβε πανεπιστημιακό πτυχίο φιλοσοφίας. Το 1921, μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.
Ο Άρθουρ Τζούνσον, ο πιο ισχυρός διευθυντής της αμερικανικής κλασσικής μουσικής κατά τη δεκαετία του 1930, άκουσε για πρώτη φορά τον Όρμαντυ όταν διεξήγαγε για μια χορευτική ρεσιτάλ στο από την Ισιδώρα Ντάνκαν. Ο Τζούντσον αργότερα είπε: "Ήρθα να δω έναν χορευτή και αντ 'αυτού άκουσα ένα ταλέντο".
Καριέρα
Ο Όρμαντυ υπηρέτησε μέχρι το 1936 ως διευθυντής της Συμφωνικής Ορχήστρας της Μινεάπολη. Κατά τη διάρκεια των βυθίσεων της Μεγάλης Ύφεσης, ο RCA Victor συνέδεσε τον Όρμαντυ και τη ορχήστρα της Μινεάπολης για πολλές ηχογραφήσεις.
Ο Όρμαντυ ήταν ιδιαίτερα γνωστός για τη μεταγενέστερη ρομαντική μουσική κατά την αρχή του 20ου αιώνα. Εμπνεύστηκε ιδιαίτερα από τον Άντον Μπρούκνερ, Κλωντ Ντεμπυσσύ, Αντονίν Ντβόρζακ, Πιοτρ Τσαϊκόφσκι, Μωρίς Ραβέλ, Ρίχαρντ Στράους και Γιαν Σιμπέλιους. Οι εμπνεύσης του Μπετόβεν, Γιοχάνες Μπραμς, Γιόζεφ Χάυντν και Μότσαρτ θεωρήθηκαν λιγότερο επιτυχείς από κάποιους κριτικούς, ειδικά όταν εφάρμοσε σε αυτούς τον πλούσιο, αποκαλούμενο "Philadelphia Sound". Από την άλλη, ο Ντόναλντ Πεκ, παίχτης φλάουτο της Συμφωνικής Ορχήστρας του Σικάγου, αναφέρει ότι ένας συνάδελφος του είχε πάει να δει την παράσταση του Όρμαντυ που διηύθυνε το Σικάγο στην Ενάτη Συμφωνική του Μπετόβεν, είπε στον Πεκ ότι ήταν το καλύτερο ένατο που είχε ακούσει ποτέ. Ήταν ιδιαίτερα γνωστός ως πρωταθλητής της μουσικής του Σεργκέι Ραχμάνινοφ, πραγματοποιώντας την πρεμιέρα των Συμφωνικών Χορών του και οδηγώντας την ορχήστρα στις ηχογραφήσεις του συνθέτη για τρία από τα συναυλιακά του πιάνο το 1939-40. Σκηνοθέτησε επίσης την αμερικανική πρεμιέρα πολλών συμφωνιών από τον Ντμίτρι Σοστακόβιτς.
Το 1947, ο Όρμαντυ εμφανίστηκε σε ταινία, στην οποία διηύθυνε μια όπερα, μαζί με τον Άρθουρ Ρούμπινσταϊν.
Μετά την επίσημη συνταξιοδότηση του Όρμαντυ ως μουσικός διευθυντής της ορχήστρας της Φιλαδέλφειας το 1980, υπηρέτησε ως φιλοξενούμενος σε άλλες ορχήστρες και έκανε μερικές καταγραφές.
Θάνατος
Ο Γιουτζίν Όρμαντυ πέθανε από πνευμονία στο σπίτι του στη Φιλαδέλφεια στις 12 Μαρτίου 1985. Τα χαρτιά του, συμπεριλαμβανομένων των σημειωμένων βαθμολογιών του και των πλήρων διευθετήσεων, συμπληρώνουν 501 κουτιά στα αρχεία της Βιβλιοθήκης του Πανεπιστημίου της Πενσυλβανίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί μουσικοί Κατηγορία:Διευθυντές ορχήστρας Κατηγορία:Αμερικανοί βιολιστές Κατηγορία:Ούγγροι μουσικοί
Μπρόζε Μπάμπεργκ
Η Μπρόζε Μπάμπεργκ (γερμανικά: Brose Bamberg), γνωστή και ως Μπάμπεργκ, είναι γερμανικός σύλλογος καλαθοσφαίρισης από την ομώνυμη πόλη της βόρειας Βαυαρίας. Έως το 2016 ονομαζόταν Μπρόζε Μπάσκετς. Ιδιοκτήτης του συλλόγου είναι η Bamberger Basketball GmbH. Αγωνίζεται στην πρώτη κατηγορία του γερμανικού πρωταθλήματος ενώ στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις μετέχει στο Μπάσκετμπολ Τσάμπιονς Λιγκ.
Έδρα
Από το 2001, η ομάδα διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στη «Brose Arena», ένα χώρο που έχει υποστεί μια σειρά μετονομασιών, από τότε που χτίστηκε. Έπειτα από κάποιες εργασίες στο κτίριο το 2006, πλέον μπορεί να φιλοξενήσει 6.800 θεατές για παιχνίδια καλαθοσφαίρισης. Χάρη στη διεύρυνση, η αρένα είναι πλέον αρκετά μεγάλη για διεθνείς αναμετρήσεις (ελάχιστη χωρητικότητα: 5.000 θεατές). Προηγουμένως, διεξήγαγε τις εντός έδρας αναμετρήσεις σε διεθνής αγώνες στη «Nürnberger Arena».
Πριν χτιστεί η Brose Arena (που παλαιότερα ονομαζόταν Forum Bamberg, Jako Arena και Stechert Arena), η ομάδα αγωνιζόταν στο «John F. Kennedy Hall» στους στρατώνες των ΗΠΑ ιστοσελίδα στο Μπάμπεργκ και αργότερα στο «Graf Stauffenberg Hall». Οι οπαδοί της Μπάμπεργκ είναι γνωστοί για την αφοσίωσή τους και την αμέριστη υποστήριξη. Η θορυβώδης υποστήριξη με τύμπανα, άσματα και μια μπάντα χάλκινων πνευστών, παρέχουν μια καυτή ατμόσφαιρα στο γήπεδο, η οποία είναι γνωστή ως Frankenhölle.
Ονομασίες
Ο σύλλογος έχει μετονομαστεί αρκετές φορές.
Έμβλημα
Το έμβλημα της ομάδας έχει εξελιχθεί με την πάροδο του χρόνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1955 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1955
Ιάνισκος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ιάνισκος είναι γνωστά τα ακόλουθα δύο διαφορετικά πρόσωπα:
Πηγή
Ιανισ
Ελεύθερο Πανεπιστήμιο των Βρυξελλών
Το Ελεύθερο Πανεπιστήμιο των Βρυξελλών είναι ένα γαλλόφωνο ερευνητικό πανεπιστήμιο στην Περιοχή των Βρυξελλών, Βέλγιο. Είναι ένα από τα δύο ιδρύματα, τα οποία εντοπίζουν την προέλευσή τους στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο των Βρυξελλών (1834-1969), το οποίο ιδρύθηκε το 1834.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανεπιστήμια στο Βέλγιο Κατηγορία:Βρυξέλλες
Υπερπυρεξία
Πηγές
Κατηγορία:Συμπτώματα
Fever
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1967
Οι 26οι Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1967 έγιναν από 29 Σεπτεμβρίου ως 1 Οκτωβρίου στην Κωνσταντινούπολη, στο Στάδιο "Μιτάτ Πασά". Μετείχαν αθλητές και αθλήτριες από τις πέντε βαλκανικές χώρες, εκτός από την Αλβανία. Νικήτρια αναδείχθηκε η Ρουμανία  και στους άνδρες και στις γυναίκες έπειτα από σκληρή μάχη με τη Βουλγαρία.
Πηγές
Κατηγορία:Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου Κατηγορία:Στίβος το 1967 Κατηγορία:Αθλητισμός στην Κωνσταντινούπολη Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Τουρκία
7 Νοεμβρίου
6 Νοεμβρίου | 7 Νοεμβρίου | 8 Νοεμβρίου
Η 7η Νοεμβρίου είναι η 311η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (312η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 54 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Πεπερασμένο σύνολο
Στην θεωρία συνόλων, ένα πεπερασμένο σύνολο είναι ένα σύνολο S για το οποίο υπάρχει φυσικός αριθμός n \in \N και 1-1 και επί συνάρτηση ή είναι το κενό σύνολο. Ο αριθμός n είναι ο πληθάριθμος του συνόλου και συμβολίζεται ως |S|.
Για παράδειγμα, τα παρακάτω σύνολα είναι πεπερασμένα ενώ τα σύνολα των φυσικών αριθμών \N, ακεραίων αριθμών \Z και των πραγματικών αριθμών \R είναι μη-πεπερασμένα.
Σε ένα πεπερασμένο σύνολο τα στοιχεία του μπορούν να απαριθμηθούν ως.
Πλέι-Οφ NBA 1962
Τα πλέι-οφ του 1962 ήταν το τουρνουά που ακολούθησε την ολοκλήρωση της κανονικής περιόδου στη σεζόν 1961-62 του NBA. Το τουρνουά ολοκληρώθηκε με τους Μπόστον Σέλτικς να κερδίζουν τους Λος Άντζελες Λέικερς με 4-3 νίκες στους τελικούς της διοργάνωσης και να κατακτούν το τρόπαιο του πρωταθλητή.
Αυτός ήταν ο τέταρτος συνεχόμενος και ο πέμπτος συνολικά τίτλος στην ιστορία των Σέλτικς. Για να έρθει αυτός ο τίτλος, χρειάστηκε η παράταση στο δραματικό έβδομο παιχνίδι των τελικών, καθώς ο Φρανκ Σέλβι αστόχησε στο τελευταίο σουτ της κανονικής διάρκειας του αγώνα που θα έδινε το πρωτάθλημα στους Λέικερς, ενώ ο Μπιλ Ράσελ μάζεψε συνολικά 40 ριμπάουντ.
Ήταν η δεύτερη φορά που οι δύο ομάδες αναμετρήθηκαν σε τελική σειρά (το 1959 κέρδισαν και πάλι οι Σέλτικς) και η πρώτη από τότε που οι Λέικερς μετακόμισαν στο Λος Άντζελες.
Ημιτελικοί Δυτικής κατηγορίας
(2) Σινσινάτι Ρόγιαλς vs. (3) Ντιτρόιτ Πίστονς:
Ημιτελικοί Ανατολικής κατηγορίας
(2) Φιλαδέλφεια Ουόριορς vs. (3) Σίρακιουζ Νάσιοναλς:
Ελληνική Υπηρεσία Διερεύνησης Ναυτικών Ατυχημάτων και Συμβάντων
Η Ελληνική Υπηρεσία Διερεύνησης Ναυτικών Ατυχημάτων και Συμβάντων είναι μια ελληνική κρατική υπηρεσία που διερευνά ατυχήματα και περιστατικά που σχετίζονται με ελληνόκτητα πλοία, ή ναυτικά ατυχήματα στην Ελλάδα. Η έδρα της είναι στον Πειραιά.
Πλέι-Οφ NBA 1962
Τελικοί Δυτικής κατηγορίας
(1) Λος Άντζελες Λέικερς vs. (3) Ντιτρόιτ Πίστονς:
Ελληνική Υπηρεσία Διερεύνησης Ναυτικών Ατυχημάτων και Συμβάντων
Το νομοσχέδιο για την ίδρυση της υπηρεσίας κατατέθηκε στην Βουλή των Ελλήνων το 2011. Εκείνη τη χρονιά, η υπηρεσία ξεκίνησε τη λειτουργία της. Μέχρι το 2017, είχε ερευνήσει πάνω από 2.000 ατυχήματα και περιστατικά που αφορούσαν τόσο ναυτικά ατυχήματα στην Ελλάδα όσο και ναυτικά ατυχήματα που αφορούσαν ελληνόκτητα πλοία εκτός Ελλάδας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ναυτικά ατυχήματα στην Ελλάδα
Πλέι-Οφ NBA 1962
Τελικοί Ανατολικής κατηγορίας
(1) Μπόστον Σέλτικς vs. (2) Φιλαδέλφεια Ουόριορς:
Τελικοί NBA
(Α1) Μπόστον Σέλτικς vs. (Δ1) Λος Άντζελες Λέικερς:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1962 Πλει-Οφ
Ιάπυξ
thumb|right|255px| Ο Τρως Ιάπυξ, ως θεραπευτής, αφαιρεί αιχμή βέλους από το πόδι του [[Αινείας|Αινεία, ενώ ο μικρός γιος του Αινεία, ο Ασκάνιος, κλαίει δίπλα του. ]] Με το όνομα Ιάπυξ (δημοτ. Ιάπυγας) αναφέρονται τουλάχιστον τα εξής τρία πρόσωπα στην ελληνική μυθολογία:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Επώνυμοι ήρωες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Ρωμαϊκή μυθολογία
Ξυράφι του Χάνλον
Το ξυράφι του Χάνλον (Hanlon's razor) είναι μια αρχή ή κανόνας που δηλώνει, «ποτέ μην αποδίδεις στην κακία αυτό που εξηγείται επαρκώς από την ηλιθιότητα» Γνωστό σε πολλές άλλες μορφές, είναι ένα φιλοσοφικό ξυράφι που προτείνει έναν τρόπο εξάλειψης απίθανων εξηγήσεων για την ανθρώπινη συμπεριφορά. Πήρε πιθανότατα το όνομά του από τον Ρόμπερτ Τζ. Χάνλον, ο οποίος υπέβαλε τη φράση σε ένα βιβλίο αστείων. Παρόμοιες δηλώσεις έχουν καταγραφεί τουλάχιστον από τον 18ο αιώνα.
Άλλες παραλλαγές της ιδέας
Οι προηγούμενες αποδόσεις της ιδέας ανάγονται τουλάχιστον στον 18ο αιώνα. Δημοσιεύοντας πρώτη φορά στη Γερμανία (1774), ο Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε έγραψε στα Πάθη του νεαρού Βέρθερου: Μια εναλλακτική έκφραση της ιδέας προέρχεται από τη Jane West, στο μυθιστόρημά της The Loyalists: An Historical Novel (1812): Ένα παρόμοιο απόσπασμα είναι επίσης λανθασμένα πιστωμένο στον Ναπολέοντα.
Ο Andrew Roberts, στη βιογραφία του του Ουίνστον Τσώρτσιλ (Penguin Books, 2019, σ. 771), παραθέτει από την αλληλογραφία του Τσώρτσιλ με τον Βασιλιά Γεώργιο ΣΤ΄ τον Φεβρουάριο του 1943 σχετικά με τις διαφωνίες του με τον Σαρλ ντε Γκωλ: «"Ο Ντε Γκωλ είναι εχθρικός προς την χώρα, και έχω πολύ μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στον Ζιρώ παρά σε αυτόν", επέμεινε, αν και αποδεχόταν ότι "η αυθάδειά του… μπορεί να βασίζεται σε ηλιθιότητα παρά κακία"».
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχές
Κιδυησσός Φρυγίας
Η Κιδυησσός ήταν αρχαία πόλη της Φρυγίας, στη Μικρά Ασία.
Τοποθεσία
Η φρυγική πόλη έκοψε νομίσματα από την εποχή του Νέρωνος και μετά, τα οποία είναι ασυνήθιστα και σε μερικά αναγράφεται ο τίτλος του αρχιερέως: ΚΙΔΥΗΣΣΕΙΣ ΕΠΙ ΦΛΑΟΥΙΟΥ ΠΕΙΝΑΡΙΟΥ ΑΡΧΙΕΡΕΩΣ (εποχή Δομιτιανού). ΕΠΙ ΑΥΡ ΟΥΑΡΟΥ ΛΟΓΙCTOΥ CIΔΥΗCCΕΩΝ (εποχή Φιλίππου του Άραβος). ΕΠΙ ΑΥΡ ΜΑΡΚΟΥ ΑΡΧ ΠΡΩ ΤΟ Β ΚΙ[ΔΥ]ΗΣΣΕ[ΩΝ] (εποχή Φιλίππου του Άραβος). Πρόκειται για την σημερινή Τσάι Χισάρ (Çayhisar) ή το Κιουτσουχογιούκ (Küçükhöyük) της Τουρκίας.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Φρυγίας Κατηγορία:Επαρχία Αφιόν Καραχισάρ
Χριστιανισμός στη Σαουδική Αραβία
thumb|Τα ερείπια της αρχαίας [[Εκκλησία του Τζουμπάιλ|εκκλησίας του Τζουμπάιλ που φανερώνουν την εξάπλωση του Χριστιανισμού στην Αραβία πριν τη δημιουργία και εξάπλωση του Ισλάμ.]]
Στη Σαουδική Αραβία είναι δύσκολο να ληφθούν ακριβή θρησκευτικά δημογραφικά στοιχεία, αλλά ενώ όλοι οι πολίτες θεωρούνται Μουσουλμάνοι από το κράτος, πιστεύεται ότι υπάρχουν περίπου 1,8 εκατομμύρια Χριστιανοί εντός της Σαουδικής Αραβίας.
Ιστορία
Ορισμένες περιοχές της σημερινής Σαουδικής Αραβίας (για παράδειγμα, η περιοχή Νατζράν) κατοικούνταν κυρίως από χριστιανούς μέχρι τον 7ο-10ο αιώνα, όταν είτε ασπάστηκαν το Ισλάμ, είτε εκδιώχθηκαν, είτε πλήρωναν τζίζια.
Ορισμένες αραβικές φυλές της Αραβίας (Μπανού Τάγλιμπ, Μπανού Ταμίμ) δήλωναν επίσης τον Χριστιανισμό, αλλά αργότερα, υπό την πίεση των μουσουλμάνων, μετακινήθηκαν προς τη Συρία και το Ιράκ, καθώς δεν πλήρωναν τα τζίζια.
Εκκλησίες
Σύμφωνα με την Εταιρεία Προστασίας της Αρχιτεκτονικής Κληρονομιάς της Τζέντα και του Δήμου της Τζέντα, ένα για πολύ καιρό εγκαταλελειμμένο σπίτι στην περιοχή Αλ-Μπαγντάντιγια τελικά δεν υπήρξε ποτέ Αγγλικανική εκκλησία, σε αντίθεση με τον «μύθο που είχε εξαπλωθεί στο Διαδίκτυο». Ωστόσο, το 1930 υπήρχε ένα μη μουσουλμανικό νεκροταφείο στην Τζέντα.
Δημογραφικά στοιχεία
Το ποσοστό των πολιτών της Σαουδικής Αραβίας που είναι χριστιανοί είναι, αν και λανθασμένα, επισήμως μηδέν, καθώς η Σαουδική Αραβία απαγορεύει τη θρησκευτική μετατροπή από το Ισλάμ και την τιμωρεί με θάνατο (βλ. Θανατική ποινή στη Σαουδική Αραβία).
Ιωάννης Γ´ Δούκας Βατάτζης
Ο Ιωάννης Γ΄ Δούκας Βατάτζης (Διδυμότειχο, 1193 - Νυμφαίο Ιωνίας, 3 Νοεμβρίου 1254) ήταν ο δεύτερος Αυτοκράτορας της Νικαίας (1222-1254), διάδοχος και γαμπρός του Θεοδώρου Α' Λάσκαρη. Συνετός κυβερνήτης και ικανός στρατιωτικός, υπήρξε συνεχιστής του έργου του προκατόχου του, επιτυγχάνοντας να υπερδιπλασιάσει τις κτήσεις που παρέλαβε και να ανορθώσει κοινωνικά και οικονομικά το κράτος, θέτοντας τις βάσεις για την ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης. Η τριανταδυάχρονη βασιλεία του χαρακτηρίζεται από συνεχή πρόοδο σε όλους τους τομείς της ζωής τής εξόριστης Αυτοκρατορίας. Αρκετά χρόνια μετά τον θάνατό του αναγνωρίστηκε ως Άγιος και η μνήμη του ετιμάτο με ιδιαίτερη ευλάβεια από τους Μικρασιάτες μέχρι και τις αρχές του 20ού αιώνα. Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 4 Νοεμβρίου κάθε έτους.
Καταγωγή - Πρώιμη δράση
Γεννήθηκε στο Διδυμότειχο της Θράκης το 1193. Παρόλο που από τα μέσα του 12ου αιώνα αρκετές επιφανείς προσωπικότητες του Βυζαντίου (κυρίως στρατιωτικοί) φέρουν το επώνυμο Βατάτζης, δεν μπορεί να ανασυντεθεί με ακρίβεια το γενεαλογικό του δένδρο. Κάποιες πηγές τον θέλουν γιο του στρατηγού Βασιλείου Βατάτζη και κάποιας ανεψιάς των αυτοκρατόρων Ισαάκιου Β΄ Αγγέλου και Αλεξίου Γ΄ Αγγέλου, της οποίας το όνομα δεν μας διασώζεται. Αλλού πάλι φέρεται ως εγγονός του Κωνσταντίνου Βατάτζη, στρατοπεδάρχη του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού (1148). Όλες αυτές οι πληροφορίες ελέγχονται για την ακρίβειά τους, καθώς προέρχονται, κατά ένα μεγάλο μέρος, από συναξάρια που γράφτηκαν αρκετούς αιώνες μετά την εποχή του και σε πολλές περιπτώσεις συγχέουν τον βίο του Ιωάννη Γ΄ με γεγονότα, που συνέβησαν κατά τη βασιλεία του Θεοδώρου Α΄ Λάσκαρη. Πάντως, είχε προγόνους και στη περιφανή οικογένεια των Δουκών, ενώ αδελφός του ήταν ο περίφημος σεβαστοκράτωρ Ισαάκιος Δούκας.
Συνωμοσίες και πρώτες κατακτήσεις
Η άνοδος του Ιωάννη Γ΄ στον θρόνο της Νικαίας δεν βρήκε σύμφωνους τους αδελφούς τού Θεοδώρου, τους Ισαάκιο και Αλέξιο Λάσκαρη. Δυσαρεστημένοι, κατέφυγαν στην αυλή του Λατίνου αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης Ροβέρτου Β΄ του Κουρτεναί, ζητώντας βοήθεια για την ανατροπή του Ιωάννη Γ΄. Μάλιστα προς επισφράγιση της συμμαχίας τους, τού πρόσφεραν το χέρι της ανιψιάς τους, Ευδοκίας, κόρης του Θεοδώρου, την οποία είχαν απαγάγει και φέρει μαζί τους στην Κωνσταντινούπολη. Το συνοικέσιο μάλλον δεν ευοδώθηκε, αλλά ο Ροβέρτος Β΄ βοήθησε τους αδελφούς Λάσκαρη να στρατολογήσουν μισθοφόρους, όπως επίσης και προσφέροντάς τους στρατό.
Οι εχθροπραξίες ξεκίνησαν στις αρχές του 1223, όταν ο φραγκικός στρατός των Λασκαριδών διεκπεραιώθηκε στη Βιθυνία. Η αποφασιστική μάχη δόθηκε στο Ποιμανηνό το επόμενο έτος, όπου ο στρατός του Βατάτζη, με τον ίδιο επικεφαλής, συνέτριψε τους αντιπάλους. Πρόκειται για μεγάλης σπουδαιότητας νίκη: οι Φράγκοι έχασαν τις περισσότερες μικρασιατικές κτήσεις τους, προς όφελος της Νικαίας, εξαιρουμένων των παράλιων απέναντι από την Πόλη και τη Νικομήδεια, η δε εξασθένισή τους, λόγω της καταστροφής μεγάλου τμήματος του στρατού τους, έκανε τον Ιωάννη Γ΄ ακόμη τολμηρότερο. Πράγματι ο Αυτοκράτορας της Νίκαιας μετέφερε τον πόλεμο στα ευρωπαϊκά λατινοκρατούμενα εδάφη καθώς και στα απέναντι των παράλιων της Μικράς Ασίας νησιά του Αιγαίου. Με τη βοήθεια στόλου που ναυπηγήθηκε κοντά στη Λάμψακο (από όπου εξεδιώχθησαν οι Ενετοί), τα στρατεύματα του Βατάτζη διέσχισαν τον Ελλήσποντο και κυρίευσαν αρκετές πόλεις της Θράκης, ενώ οι Λατίνοι περιορίστηκαν πίσω από τα τείχη της Πόλης, μη δυνάμενοι να υπερασπίσουν τις κτήσεις τους. Από τα νησιά του Αιγαίου ανακτήθηκαν η Χίος, η Λέσβος, η Σάμος, η Ικαρία, η Κως και άλλα μικρότερα. Το σημαντικό νησί της Ρόδου, καθώς και άλλα των Δωδεκανήσων, εκυβερνάτο από τον βυζαντινό άρχοντα Λέοντα Γαβαλά, ο οποίος, κατόπιν αρκετών αμφίρροπων εχθροπραξιών, δέχτηκε εν τέλει την επικυριαρχία του Βατάτζη (1233).