cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ζάνταρ
Αρχαιότητα
Η περιοχή της σημερινής Ζάνταρ ήταν κατοικημένη από τα πανάρχαια προϊστορικά χρόνια, οι πρώτοι οικισμοί ανάγονται στην Εποχή του Λίθου, όταν ξεκίνησε η Νεολιθική περίοδος. Μέχρι την εποχή που ήρθαν οι Λιβυρνοί και οι υπόλοιποι Ιλλυριοί στην περιοχή από την 4η ως την 2η χιλιετία π.Χ. κατοικούσε ένας πανάρχαιος Μεσογειακός λαός, ανήκε στην ευρύτερη Ομοσπονδία λαών που πήραν το όνομα Ινδο-Ευρωπαίοι. Η Ζάνταρ ήταν μια πρώιμη εγκατάσταση Λιβυρνών, οικοδομήθηκε σε ένα πέτρινο νησί που επικοινωνούσε με την θάλασσα με έναν Ισθμό, το αρχαίο λιμάνι δημιουργήθηκε σε μια φυσική θέση στο βόρειο στενό του Ισθμού. Οι Λιβυρνοί ήταν σύμφωνα με τους περισσότερους συγγραφείς Ιλλυρικής καταγωγής, ήταν διάσημοι ναυτικοί και έμποροι, τα τελευταία χρόνια ασχολήθηκαν έντονα με την πειρατεία. Τον 7ο π.Χ. η Ζάνταρ έγινε σημαντικό εμπορικό κέντρο, είχαν συνεχείς επισκέψεις στο λιμάνι της οι Φοίνικες, οι Ετρούσκοι και οι Αρχαίοι Έλληνες. Ο πληθυσμός της πόλης εκτιμάται τότε στους 2.000 κατοίκους. Από τον 9ο έως τον 6ο αιώνα π.Χ. οι Λιβυρνοί κυριάρχησαν στην ανατολική Αδριατική θάλασσα εμπορικά, πολιτικά και οικονομικά. Η Ζάνταρ λόγω της θέσης της ανέλαβε ηγετικό ρόλο σε όλες της υπόλοιπες πόλεις της Λιβυρνικής Σαραντάπολης που είχε οργανωθεί σε 14 κοινότητες. Στην Ζάνταρ κατοικούσαν οι Ιαδασίνοι, αναφέρονται (384 π.Χ.) σαν σύμμαχοι των γηγενών της νήσου Χβαρ όταν ο Διονύσιος ο Πρεσβύτερος κάλεσε κατοίκους από την Ελληνική νήσο Πάρο να εποικίσουν το νησί τους. Μια εκστρατεία από την Ζάνταρ με 10.000 άντρες και 300 πλοία πολιόρκησε την Παριανή πόλη Φάρος στην Χβαρ. Ο Διονύσιος ο Πρεσβύτερος κινητοποιήθηκε και έστειλε μεγάλο στόλο, οι Έλληνες των Συρακουσών συνέτριψαν τους Λιβυρνούς και ξεκίνησαν τον εποικισμό της νότιας Αδριατικής.
Ρωμαϊκή αυτοκρατορία
Τα αρχαιολογικά ευρήματα έδειξαν ότι τους τελευταίους αιώνες πριν την Ρωμαϊκή κατάκτηση η Ζάνταρ ήταν εξαιρετικά οργανωμένη αστική κοινότητα, τον 2ο αιώνα π.Χ. κατείχε έκταση 600 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Στα μέσα του 2ου αιώνα π.Χ. η Αρχαία Ρώμη επιτέθηκε στις ανατολικές ακτές της Αδριατικής, οι Λιβυρνοί δεν συμμετείχαν στους πολέμους των Ρωμαίων με τους Ιλλυριούς που είχαν διάρκεια 230 έτη, ήθελαν να προστατεύσουν τις εμπορικές τους δραστηριότητες. Ο Ιούλιος Καίσαρ δημιούργησε την Επαρχία του Ιλλυρικού (59 π.Χ.) και η Ζάνταρ έγινε Ρωμαϊκός Δήμος. Το ναυτικό των Λιβυρνών έπαιξε σημαντικό ρόλο στον μεγάλο Ρωμαϊκό εμφύλιο ανάμεσα στον Ιούλιο Καίσαρα και τον Πομπήιο, οι πόλεις των Λιβυρνών διχάστηκαν ανάλογα με τα συμφέροντα τους. Τον Ιούλιο Καίσαρα υποστήριξαν τα μεγάλα αστικά κέντρα όπως η Ζάνταρ, η Νιν και η Κρκ, η Βις αντίθετα υποστήριξε τον Πομπήιο. Ακολούθησε η περίφημη "ναυμαχία της Ζάνταρ" (49 π.Χ.) στην οποία το "Λιβυρνικό ναυτικό" στο οποίο συμμετείχαν οι πόλεις που υποστήριζαν τον Πομπήιο πέτυχε σημαντική νίκη απέναντι στους Ρωμαίους και τις πόλεις που υποστήριζαν τον Καίσαρα. Η νίκη αυτή καθυστέρησε δύο χρόνια την οριστική νίκη του Καίσαρα στον Πομπήιο (48 π.Χ.), ο Ιούλιος Καίσαρας αντάμειψε τις πόλεις που τον υποστήριζαν όπως η Ζάνταρ και η Σαλώνα με τον τίτλο του Ρωμαϊκού Δήμου. Η πόλη του Ζάνταρ πήρε τον τιμητικό τίτλο της Ιουλίας Ζάνταρ, τα επόμενα χρόνια ήρθαν Ρωμαίοι νέοι έποικοι. Η πραγματική Ρωμαϊκή κυριαρχία στο Ιλλυρικό έγινε αργότερα, ο Οκταβιανός Αύγουστος προχώρησε σε εκστρατεία στην Ιλλυρία και την Λιβυρνία (33 π.Χ.), η ανεξαρτησία της καταλύθηκε, ο στόλος και ο λαός της ενσωματώθηκαν στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Η Ζάνταρ διατήρησε τους πρώτους αιώνες της Ρωμαϊκής κυριαρχίας τον αστικό της χαρακτήρα, παρέμεινε ένα από τα σημαντικότερα εμπορικά κέντρα της Αδριατικής. Η οργάνωση της έγινε σύμφωνα με το Ρωμαϊκό πρότυπο σε τετράγωνα οικοδομικά τετράγωνα, οικοδομήθηκαν οικίες, Φόρουμ και θέατρο, η ύδρευση της πόλης έγινε με υδραγωγείο μήκους 40 χιλιομέτρων που ξεκινούσε από την λίμνη Βρανά. Δεν είχε σημαντικό ρόλο στην διοίκηση της επαρχίας της Δαλματίας παρά το αναμφισβήτητο γεγονός ότι η οικονομία και ο πολιτισμός βρέθηκαν σε μεγάλη ανάπτυξη. Η Δαλματία ήταν από τις πρώτες επαρχίες της Ρώμης που ασπάστηκαν τον Χριστιανισμό. Τον 3ο αιώνα μ.Χ. είχε χριστιανική κοινότητα με επισκοπή, οικοδομήθηκαν εκκλησίες, μια Βασιλική και ένα Βαπτιστήρι. Τον 4ο αιώνα μ.Χ. ο πληθυσμός της πόλης της Ζάνταρ μαζί με τα περίχωρα και τους νέους Ρωμαίους εποίκους είχε φτάσει τους 10.000 κατοίκους.
Βαρβαρικές επιδρομές
Την εποχή των βαρβαρικών επιδρομών η Ζάνταρ ήταν μία από τις λίγες πόλεις-κράτη που υπήρχαν στα Βαλκάνια αλλά όταν έπεσε η Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία την λεηλάτησαν οι Ούννοι (441, 447). Η Ζάνταρ εισήλθε με την υπόλοιπη Δαλματία στο Βασίλειο των Οστρογότθων μαζί με την βόρεια Ιταλία και άλλες Ιλλυρικές περιοχές όπως η Παννονία και το Νωρικό. Τον 5ο αιώνα υπό την κυριαρχία του Οστρογοτθικού βασιλείου η Ζαντάρ έπεσε σε παρακμή, με τα περισσότερα κτίρια ετοιμόρροπα ένας ισχυρός σεισμός τον 6ο αιώνα κατέστρεψε το μεγαλύτερο μέρος της πόλης, με τα υλικά από τα ερείπια οικοδομήθηκαν νέα κτίσματα. Την ίδια εποχή σημειώθηκαν μεγάλες δημογραφικές αλλαγές, οι περισσότεροι κάτοικοι εγκατέλειψαν την πόλη ενώ ήρθαν νέοι έποικοι από την ενδοχώρα.[21] Τα 60 χρόνια που κυβέρνησαν ωστόσο οι Οστρογότθοι ο χριστιανισμός επεκτάθηκε στην Ζάνταρ, οικοδομήθηκαν νέες εκκλησίες και επισκοπές. Ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός Α´ ξεκίνησε εκστρατεία για να ανακατακτήσει από τους Γότθους τις δυτικές περιοχές (536), η Ζάνταρ εισήλθε στην Βυζαντινή αυτοκρατορία (553). Οι Άβαροι και οι Σλάβοι ξεκίνησαν σκληρές επιδρομές στην Δαλματία (568), η Ζάνταρ ήταν η μόνη πόλη που επέζησε χάρη στο οικιστικό της σχέδιο. Η πρωτεύουσα της Δαλματίας Σαλώνα καταστράφηκε, η νέα πρωτεύουσα στο Θέμα Δαλματίας μετακινήθηκε στην Ζάνταρ, την ίδια εποχή ξεκίνησε η οικοδόμηση νέων κτιρίων. Στις αρχές του 6ου αιώνα ο επίσκοπος της Ζάνταρ Δονάτος και ο δούκας Παύλος μεσολάβησαν σε μια διαφωνία που είχε ξεσπάσει ανάμεσα στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία που την κυβερνούσε ο Πεπίνος της Ιταλίας και το Βυζάντιο. Οι Φράγκοι κράτησαν την πόλη για μικρό χρονικό διάστημα και στην συνέχεια επανήλθε στους Βυζαντινούς με την Ειρήνη του Νικηφόρου Α΄ (812).
Η οικονομία της Ζάνταρ βασίστηκε τα πρώτα χρόνια του Μεσαίωνα στην αλιεία και το θαλάσσιο εμπόριο. Η πόλη σε στρατηγική θέση έγινε η σημαντικότερη ανάμεσα στα νησιά του κόλπου του Κβάντερ. Οι πόλεις-κράτη της Δαλματίας διατήρησαν τυπική ανεξαρτησία υπό την ψηλή κυριαρχία της Ζάνταρ. Οι κάτοικοι της πόλης βρήκαν διέξοδο στο θαλάσσιο εμπόριο, ασχολήθηκαν αποκλειστικά με αυτό με αποτέλεσμα να γίνουν σύντομα μεγάλη ναυτική δύναμη που ανταγωνίστηκε ακόμα και την Δημοκρατία της Βενετίας. Οι κάτοικοι τον 7ο αιώνα μιλούσαν τα Δαλματικά αλλά σταδιακά αντικαταστάθηκαν από τα Κροατικά, έγιναν η κυρίαρχη γλώσσα στα τέλη του 9ου αιώνα. Οι πόλεις της Αδριατικής και της Μεσογείου πέρασαν μια ειρηνική περίοδο από τον 9ο αιώνα μέχρι τα μέσα του 10ου αιώνα ιδιαίτερα όταν τελείωσαν τις επιδρομές τους οι Σαρακηνοί. Οι καλές σχέσεις τους με τους Κροάτες στο εσωτερικό της ενδοχώρας τους επέτρεψαν να έχουν πολλές εμπορικές επαφές με το Βασίλειο της Κροατίας και πολιτικές διασυνδέσεις. Οι Κροάτες έποικοι έφτασαν τον 10ο αιώνα και κατέλαβαν πολλές ψηλές διοικητικές θέσεις. Ο δούκας της Κροατικής Δαλματίας Τόμισλαβ ένωσε την Κροατική Δαλματία και την Παννονία δημιουργώντας το Βασίλειο της Κροατίας. Μετά την δυναστική έριδα που ξέσπασε με τον θάνατο του βασιλιά Στεφάνου (997) πολιόρκησε την πόλη ο Σαμουήλ της Βουλγαρίας (998) αλλά η άμυνα ήταν αποτελεσματική. Η Δημοκρατία της Βενετίας απέκτησε έντονο ενδιαφέρον για την κατάκτηση της Ζάνταρ επειδή βρισκόταν σε στρατηγική θέση για το εμπόριο της.
Μεσαίωνας
Οι Ναρεντίνοι πειρατές ξεκίνησαν επιδρομές και η Ζάνταρ ζήτησε βοήθεια από την Δημοκρατία της Βενετίας. Οι Βενετοί εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία, ο Δόγης Πιέτρο Β΄ Ορσεόλο έστειλε εναντίον των πειρατών στόλο που στρατοπέδευσε στην Κόρτσουλα και το Λάστοβο (998). Η Δημοκρατία κατέλαβε την Δαλματία αιφνίδια χωρίς αντίσταση, το Τρόγκιρ αντιστάθηκε μόνο ύστερα από μια αιματηρή συμπλοκή, το Ντουμπρόβνικ αναγκάστηκε να πληρώσει φόρο υποτέλειας. Οι φόροι που πλήρωναν οι κάτοικοι του Ζάνταρ μέχρι τότε στο Βασίλειο της Κροατίας μεταβιβάστηκαν στην Δημοκρατία. Οι κάτοικοι του Ζάνταρ ξεκίνησαν αγώνες για την ανεξαρτησία τους, τα κατάφεραν την δεκαετία του 1030 που έγιναν υποτελείς στην Βυζαντινή αυτοκρατορία. Μετά από διαπραγματεύσεις με τους Βυζαντινούς η Ζάνταρ εισήλθε στο Κροατικό βασίλειο του Πέταρ Κρεσίμιρ Δ΄ (1069), όταν πέθανε ο Ντμίταρ Ζβόνιμιρ (1089) οι Κροάτες δέχτηκαν την κυριαρχία του Κροατο-Ούγγρου βασιλιά Κολομάν της Ουγγαρίας. Η Δημοκρατία της Βενετίας ξεκίνησε ξανά επιθέσεις στην Ζάνταρ με στόχο να την κατακτήσει για να ελέγξει το εμπόριο στην Αδριατική (1111 - 1154) και (1160 - 1183), οι κάτοικοι ζήτησαν προστασία από τον πάπα και τον βασιλιά της Κροατίας. Τημ πόλη κατέστρεψε ο Δόγης της Βενετίας Ενρίκο Ντάντολο όταν πέρασαν οι στρατιώτες του που συμμετείχαν στην Δ΄ Σταυροφορία για την Παλαιστίνη πέρασαν από την Ζάνταρ και την πολιόρκησαν. Οι Σταυροφόροι έπρεπε να πληρώσουν φόρο στην Αίγυπτο, είχαν έλλειψη χρημάτων, για αυτό αποφάσισαν να καταστρέψουν την Ζάνταρ και να την λεηλατήσουν. Ο Ίμρε της Ουγγαρίας κατήγγειλε το γεγονός ότι Σταυροφόροι του Ιησού κατέστρεψαν ένα χριστιανικό κράτος ως ιεροσυλία, η Ζάνταρ ωστόσο λεηλατήθηκε και ο πληθυσμός της δραπέτευσε στην γύρω ύπαιθρο. Ο Πάπας Ιννοκέντιος Γ΄ αφόρισε όλους τους Ενετούς και τους Σταυροφόρους που συμμετείχαν στην πολιορκία. Σε λίγα χρόνια με πρωτοβουλία του Κροάτη ευγενούς Μτομάλντ από το Σίμπενικ οι δραπέτευσες επέστρεψαν και ελευθερώθηκε η πόλη (1204). Την επόμενη χρονιά ωστόσο οι Βενετοί τους ανάγκασαν να κλείσουν ειρήνη και να δηλώσουν την υποταγή τους (1205). Το μόνο κέρδος για το Κοινοτικό Συμβούλιο της Ζάνταρ ήταν ότι θα κέρδιζαν το 1/3 των εσόδων από την φορολόγηση των πλοίων στο λιμάνι.
Το γεγονός αυτό δεν έκαμψε το επαναστατικό πνεύμα της πόλης αφού με το βασίλειο της Κροατίας-Ουγγαρίας είχαν μεγαλύτερες ελευθερίες στο εμπόριο σε σχέση με τους Βενετούς. Οι κάτοικοι ξεκίνησαν μια σειρά από εξεγέρσεις απέναντι στην Δημοκρατία της Βενετίας, το αποτέλεσμα ήταν η "Συνθήκη της Ζάνταρ" με την οποία ανέκτησε την πόλη ο Λουδοβίκος Α΄ της Ουγγαρίας (1358). Μετά την "μάχη της Κιότζα" ανάμεσα στην Δημοκρατία της Γένοβας και την Βενετία η Κιότζα συμμάχησε με την Ζάνταρ και την Τρογκίρ εναντίον της Βενετίας. Η Κιότζα τελικά απέκτησε μεγαλύτερη προστασία από την Βενετία (1412) επειδή η Σίμπενικ έγινε ή έδρα του εμπορίου, το αποτέλεσμα ήταν να κερδίσει η Κιότζα το μονοπώλιο του εμπορίου του αλατιού στην Αδριατική. Μετά τον θάνατο του Λουδοβίκου Α΄ η Ζάνταρ αναγνώρισε την κυριαρχία του αυτοκράτορα Σιγισμούνδου, μετά από αυτόν αναγνωρίστηκε βασιλιάς ο Λαδίσλαος Α΄ της Νεαπόλεως.
Δημοκρατία της Βενετίας
H Δημοκρατία της Βενετίας αναγνώρισε την αδυναμία του Λαδίσλαου και του πρότεινε να αγοράσει την Δαλματία με 100.000 Δουκάτα, ο Λαδίσλαος δέχτηκε. Ο πληθυσμός της Ζάνταρ στην συντριπτική του πλειοψηφία μιλούσε Κροατικά, όταν ο Πάπας Αλέξανδρος Γ΄ στον δρόμο του για την Βενετία βρήκε καταφύγιο στην Ζάνταρ ο λαός τον ζητωκραύγασε στα Κροατικά. Την περίοδο ανάμεσα στον 11ο και τον 14ο αιώνα παρά τους συνεχείς πολέμους και πολιορκίες η ευημερία της Ζάνταρ ήταν εξαιρετική. Το εμπόριο βρέθηκε σε μεγάλη ακμή, κτίστηκαν νέα μοναστήρια και οικίες και ιδρύθηκε το Πανεπιστήμιο της Ζάνταρ από το Τάγμα των Δομινικανών (1396). Αφού αγόρασε η Δημοκρατία της Βενετίας από τον Λαδίσλαο την Ζάνταρ και τα δικαιώματα του στην Δαλματία με 100.000 Δουκάτα τοποθέτησε περιφερειακή διοίκηση με πρωτεύουσα την Ζάνταρ, επεκτάθηκε σύντομα σε ολόκληρη την Δαλματία εκτός από το Ντουμπρόβνικ. Στην αρχή οι επιφανείς οικογένειες της Ζάνταρ αντιστάθηκαν σκληρά στην Βενετική διοίκηση με αποτέλεσμα να αντιμετωπίσουν διώξεις και κατάσχεση περιουσίας. Την εποχή εκείνη γεννήθηκε στην Ζάνταρ ο μεγάλος Αναγεννησιακός γλύπτης και αρχιτέκτονας Τζόρτζιο ντα Σεμπένικο που φιλοτέχνησε τον Καθεδρικό ναό του Σιμπένικ. Άλλοι καλλιτέχνες που γεννήθηκαν στην Ζάνταρ διάσημοι για τα γλυπτά και την αρχιτεκτονική τους ήταν οι αδελφοί Λουτσιάνο και Φραντσέσκο Λοράνα. Τον 16ο και τον 17ο αιώνα η Οθωμανική αυτοκρατορία ξεκίνησε επιθέσεις για την κατάληψη της Ζάνταρ. Στις αρχές του 16ου αιώνα οι Οθωμανοί κατέλαβαν το ηπειρωτικό τμήμα της πόλης και οι Βενετοί ξεκίνησαν να κατασκευάζουν μια νέα μεγάλη σειρά από τείχη και κάστρα για την υπεράσπιση της. Στην προσπάθεια τους αυτή αναγκάστηκαν να κατεδαφίσουν πολλά κτίσματα, εκκλησίες καθώς και ένα ολόκληρο προάστειο, μετά την κατασκευή των πανίσχυρων οχυρώσεων οικοδομήθηκαν νέα επιβλητικά κτίσματα και ανάκτορα. Παρά τις συνεχείς Οθωμανικές απειλές στην Ζάνταρ άνθησε τον 16ο και 17ο αιώνα η Αναγέννηση σε σημαντικό βαθμό με μεγάλη έξαρση των γραμμάτων και των τεχνών. Στην πόλη γεννήθηκαν μεγάλοι ζωγράφοι, συγγραφείς και λόγιοι όπως ο ζωγράφος Τζόρτζιο Βεντούρα και ο Ουμανιστής Τζιοβάνι Φραντσέσκο Φορτούνιο που έγραψε το πρώτο Ιταλικό γραμματικό λεξικό. Ο συνεχής κίνδυνος των Οθωμανών έφερε πληθυσμιακή στασιμότητα ενώ η έκρηξη βουβωνικής πανώλης τον 16ο και τον 17ο αιώνα αποδεκάτισε τον πληθυσμό. Η Δημοκρατία της Βενετίας αποφάσισε να ενισχύσει την Ζάνταρ με νέους αποίκους και ο αρχιεπίσκοπος δημιούργησε νέο προάστειο με μεταφερόμενους Αλβανούς Καθολικούς. Παρά την έλλειψη χρημάτων οικοδομήθηκε (1783) το νέο μεγάλο "Θέατρο της Αριστοκρατίας" που λειτούργησε για περισσότερο από 100 χρόνια.
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
H Ιταλία εισήλθε με την Συνθήκη του Λονδίνου στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (1915), σε αντάλλαγμα με την υποστήριξη της στην Τριπλή Συνεννόηση η Ιταλία θα κέρδιζε ολόκληρη την βόρειο Δαλματία μαζί με την Ζάνταρ, την Σίμπενικ και όλα τα Δαλματικά νησιά εκτός από την Κρκ και την Ραμπ. Στα τέλη του πολέμου οι Ιταλικές δυνάμεις επιτέθηκαν στην Δαλματία, κατέκτησαν την Ζάνταρ και ο ναύαρχος Ενρίκο Μίλο ανακηρύχτηκε κυβερνήτης της Δαλματίας. Ο διάσημος Ιταλός εθνικιστής Γκαμπριέλε Ντ' Ανούντσιο υποστήριξε την κατάκτηση της Δαλματίας και έφτασε τον Δεκέμβριο του 1918 στην Ζάνταρ με έναν μεγάλο στόλο. Με την κατάρρευση της Αυστρο-Ουγγρικής αυτοκρατορίας τα εθνικιστικά κινήματα στην Δαλματία παρουσίασαν νέα έξαρση. Το Ιταλικό κόμμα ανέλαβε την εξουσία, ο Ιταλικός στόλος έφτασε (4 Νοεμβρίου 1918) και σε λίγο ανέλαβε την διακυβέρνηση (5 Δεκεμβρίου 1918). Με την Συνθήκη των Βερσαλλιών (10 Ιανουαρίου 1920) τα Ιταλικά δικαιώματα στην Δαλματία ακυρώθηκαν αλλά την ίδια χρονιά με την Συνθήκη του Ράπαλλο που έγινε με το Βασίλειο της Σερβίας και της Κροατίας (12 Νοεμβρίου 1920) η Ιταλία κέρδισε την Ζάνταρ και πολλές γειτονικές περιοχές. Η Ζάνταρ και όλα τα προάστεια της περιείχαν συνολική έκταση 51 τετραγωνικά χιλιόμετρα και 17.065 κατοίκους, επιπλέον περιείχε το νησί Λάστοβο και τα νησιά του Αρχιπελάγους της Παλαγκρούζα. Η περιοχή οργανώθηκε σαν ακριτική Ιταλική επαρχία, στην Απογραφή (1921) καταγράφηκαν 12.075 Ιταλοί Δαλματοί και 1.255 Κροάτες.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Η Γερμανία, η Ιταλία και οι υπόλοιπες Δυνάμεις του Άξονα επιτέθηκαν στο Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας (6 Απριλίου 1941), η Ζάνταρ ήταν με 9.000 άντρες το αρχικό σημείο της επίθεσης. Οι δυνάμεις έφτασαν στο Σιμπένικ και στο Σπλιτ δύο μέρες πριν παραδοθούν (15 Απριλίου 1941), οι κάτοικοι είχαν εκκενωθεί στην Πούλα. Με την κατάληψη του Μόσταρ και του Ντουμπρόβνικ (17 Απριλίου 1941) συνάντησαν τα στρατεύματα της Ιταλοκρατούμενης Αλβανίας, η Γιουγκοσλαβική κυβέρνηση παραδόθηκε στις δυνάμεις της Βέρμαχτ. Ο Μπενίτο Μουσολίνι ανακήρυξε σύμφωνα με την Συνθήκη της Ρώμης το ανεξάρτητο υποτελές σε αυτόν κράτος της Δαλματίας. Η πόλη έγινε το κέντρο της Ιταλικής οντότητας που περιείχε την ίδια την Ζάνταρ, την Κότορ και το Σπλιτ. Οι Κροάτες επαναστάτησαν στην Ιταλική κατοχή, οι Γιουγκοσλάβοι Παρτιζάνοι λεηλάτησαν την Ζάνταρ την εποχή που το 70% του πληθυσμού ήταν Ιταλοί. Μετά την ανατροπή του Μουσολίνι (25 Ιουλίου 1943) η Ιταλία υπέγραψε Συνθήκη με τους Συμμάχους σύμφωνα με την οποία αποκήρυξε τα δικαιώματα της στην Δαλματία. Ο Μουσολίνι ωστόσο απελευθερώθηκε από τους Γερμανούς (12 Σεπτεμβρίου 1943), τα Γερμανικά στρατεύματα κατέλαβαν την Ζάνταρ που εισήλθε στην Ιταλική Κοινωνική Δημοκρατία. Το Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας ανακήρυξε την Συνθήκη της Ρώμης άκυρη και εισέβαλε στην Κροατία με Γερμανική υποστήριξη, απέφυγε να καταλάβει την ίδια την Ζάνταρ επειδή δεν καταγραφόταν στην Συνθήκη της Ρώμης (1941). Ο αρχηγός του Ανεξάρτητου κράτους της Κροατίας Άντε Πάβελιτς ανακήρυξε ωστόσο την Ζάνταρ σαν την πρωτεύουσα του παρά το ότι ο στρατός του δεν μπόρεσε να την καταλάβει. Όταν έληξε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, από τον Νοέμβριο του 1943 μέχρι τον Οκτώβριο του 1944 οι Σύμμαχοι προχώρησαν σε σκληρούς βομβαρδισμούς στην πόλη. Οι νεκροί στην Ζάνταρ εκτιμώνται σε 1.000-4.000 από τους 20.000 κατοίκους, το 80% των κτιρίων καταστράφηκαν. Η Ζάνταρ πήρε τον τίτλο "Δρέσδη της Ανατολής" επειδή οι καταστροφές της από τους βομβαρδισμούς συγκρίνονται μόνο με αυτές της Γερμανικής Δρέσδης. Οι Γερμανικές δυνάμεις εγκατέλειψαν την Ζάνταρ και ο στρατός των Παρτιζάνων κατέλαβε την πόλη (31 Οκτωβρίου 1944). Ο πληθυσμός της Ζάνταρ από 24.000 κατοίκους πριν την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου είχε πέσει στα τέλη του 1944 στις 6.000. Η πόλη εξακολουθούσε ωστόσο να βρίσκεται σε επίσημη Ιταλική κυριαρχία μέχρι την Συνθήκη των Παρισίων (15 Σεπτεμβρίου 1944), ο Ιταλικός πληθυσμός έφυγε κατόπιν για την Ιταλία.
Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας
Η Ζάνταρ εισήλθε στην Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας και στην Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Κροατίας. Την πρώτη δεκαετία μετά την λήξη του πολέμου ο ρυθμός της αύξησης του πληθυσμού της ήταν πολύ αργός, οι Ιταλοί την εγκατέλειψαν ολοκληρωτικά, έφυγαν συνολικά για την Ιταλία 10.000 κάτοικοι. Τον Οκτώβριο του 1953 έκλεισαν και τα τελευταία Ιταλικά σχολεία στην Ζάνταρ, σήμερα έχουν μείνει μόνο μερικές εκατοντάδες Ιταλοί κάτοικοι σε διακριτή κοινότητα. Ο πληθυσμός της πόλης αυξήθηκε σημαντικά στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και την δεκαετία του 1960, η κεντρική Σερβική κυβέρνηση παρότρυνε έντονα την αστυφιλία από την ύπαιθρο στις μεγάλες πόλεις. Στην μεγάλη αύξηση του πληθυσμού βοήθησαν έντονα η κατασκευή της Αδριατικής Οδού, του σιδηρόδρομου και του αεροδρομίου. Τις επόμενες δεκαετίες η αύξηση του πληθυσμού της Ζάνταρ παρουσίασε πτώση, επλήγη έντονα στα τέλη της δεκαετίας του 1980 από την Γιουγκοσλαβική οικονομική κρίση.
Ο πόλεμος της Σερβικής ανεξαρτησίας
Οι Σέρβοι της Κροατίας αντέδρασαν έντονα με την ανεξαρτητοποίηση της χώρας επειδή έγιναν μειονότητα, το αποτέλεσμα ήταν να ξεσπάσει τον Μάρτιο του 1991 ο Πόλεμος της Κροατίας, το επίκεντρο ήταν η Ζάνταρ και τα προάστεια της. Ένας μεγάλος αριθμός κατοίκων που δεν ήταν Σέρβοι εκδιώχθηκαν και πολλοί Κροάτες αστυνομικοί δολοφονήθηκαν. Οι Σέρβοι που αποτελούσαν το 14% του Κροατικού πληθυσμού ανακήρυξαν την Δημοκρατία της Σερβικής Κράινα. Ακολούθησε η "μάχη της Ζάνταρ" στην οποία ο Γιουγκοσλαβικός Λαϊκός Στρατός που υποστήριζε τους επαναστάτες βομβάρδισε την χώρα. Η Ζάνταρ και άλλες μεγάλες πόλεις της Κροατίας υπέστησαν σοβαρές ζημιές από τους Σερβικούς βομβαρδισμούς, κατεδαφίστηκαν οικοδομήματα και μνημεία προστατευόμενα από την UNESCO. Το αποκορύφωμα των Γιουγκοσλαβικών ωμοτήτων ήταν η "σφαγή της Σρεμπρένιτσα" στην οποία εκτελέστηκαν 62 Κροάτες πολίτες και 5 αιχμάλωτοι πολέμου. Την εποχή εκείνη είχε διακοπεί η επικοινωνία ανάμεσα στον βορά και τον νότο της Κροατίας, γινόταν μόνο από την νήσο Παγκ. Τον Ιανουάριο του 1993 υπό την πίεση των δυτικών οι Σέρβοι αναγκάστηκαν να συνθηκολογήσουν, οι ταραχές ωστόσο συνεχίστηκαν μέχρι την οριστική λήξη του πολέμου και την εκδίωξη όλων των Σέρβων (1995).
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις της Κροατίας
Βασίλειο του Πόντου
Το Βασίλειο του Πόντου ή Ποντιακή Αυτοκρατορία ήταν ελληνιστικό κράτος, που σχετίζεται πιθανώς απευθείας με τον Δαρείο Α΄. Ιδρύθηκε από τον Μιθριδάτη Α΄ του Πόντου περί το 281 π.Χ. και διήρκεσε έως την κατάκτησή του από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία το 62 μ.Χ.. Το βασίλειο έφτασε στη μεγαλύτερη ακμή του υπό τον Μιθριδάτη ΣΤ΄, που κυρίευσε την Κολχίδα, την Καππαδοκία, τη Βιθυνία, τις ελληνικές αποικίες της Ταυρικής χερσονήσου και για σύντομο διάστημα τη ρωμαϊκή επαρχία της Ασίας. Μετά από μακρύ αγώνα με την Ρώμη στους τρεις Μιθριδατικούς πολέμους, το Βασίλειο του Πόντου ηττήθηκε και τμήμα του ενσωματώθηκε στη Ρωμαϊκή Δημοκρατία ως επαρχία Βιθυνίας και Πόντου ενώ το ανατολικό μισό επιβίωσε ως βασίλειο-πελάτης των Ρωμαίων μέχρι την προσάρτησή του από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Νέρωνα το 62 μ.Χ..
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασίλειο του Πόντου Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ασίας Κατηγορία:Πρώην μοναρχίες της Ασίας
.cg
.cg είναι ο top-level domain κωδικός για τη Δημοκρατία του Κονγκό στο Διαδίκτυο. Οι πολίτες της Δημοκρατίας του Κονγκό δικαιούνται μία δωρεάν εγγραφή τομέα, απευθείας στο δεύτερο επίπεδο του .cg.
Δείτε επίσης: Κατάλογος top-level domains.
Κατηγορία:Δημοκρατία του Κονγκό Κατηγορία:Top-level domains
Προμαντεία
Προμαντεία ονομαζόταν η προτεραιότητα που έπαιρναν κάποιες πόλεις ή προσωπικότητες για να πάρουν χρησμό στο Μαντείο των Δελφών.
Περιγραφή
Κατά την κλασική περίοδο, το ιερατείο των Δελφών θεσμοθέτησε ένα σύνολο τιμών που αποδίδονταν σε όσους εμφανίζονταν ως ευεργέτες, είτε αυτοί ήταν πόλεις ή ιδιώτες. Ο θεσμός της προμαντείας ήταν ένα από τα προνόμια που δίνονταν αρχικά σε πόλεις, οι οποίες είχαν παράσχει βοήθεια, συνήθως οικονομικής φύσεως, στο ιερό. Η προμαντεία ήταν στην ουσία δικαίωμα προτεραιότητας στην απόδοση χρησμών. Με δεδομένο το γεγονός ότι η χρησμοδοσία γινόταν σε συγκεκριμένες χρονικές στιγμές, το δικαίωμα αυτό ήταν πολύ σημαντικό. Από τις αρχές του 4ου αιώνα π.Χ. το δικαίωμα αυτό άρχισε να εκχωρείται και σε ιδιώτες. Επίσης συνδυαζόταν και με άλλα προνόμια όπως η προξενία και η προθυσία.
Δυναστεία των Τζόσον
Η δυναστεία των Τζόσον (επίσης μεταγράφεται ως Τσόσον ή Τσόσουν), κορεατικά: 대조선국; 大朝鮮國, γνωστή ως «μεγάλη χώρα του Τζόσον» ήταν κορεατικό δυναστικό βασίλειο, το οποίο υπήρξε για λίγο παραπάνω από πέντε αιώνες. Το Τζόσον ιδρύθηκε από τον Γι Σονγκ-γκιε τον Ιούλιο του 1392 και αντικαταστάθηκε από τη βραχύβια Κορεατική Αυτοκρατορία (η οποία έγινε ιαπωνικό προτεκτοράτο το 1905 και ιαπωνική κτήση το 1910) τον Οκτώβριο του 1897. Ιδρύθηκε έπειτα από την ανατροπή των Γκόριο στη σημερινή πόλη Κέσονγκ (Βόρεια Κορέα). Το βασίλειο των Γκόριο είχε πέσει σε παρακμή από τις εμφύλιες συγκρούσεις και τις συγκρούσεις με την καταρρέουσα Μογγολική Αυτοκρατορία. Για το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας της, πρωτεύουσα του κορεατικού δυναστικού κράτους ήταν η Χάνσονγκ, η σημερινή Σεούλ. Τα βορειότερα σύνορα του βασιλείου επεκτάθηκαν στα φυσικά όρια των ποταμών Αμνόκ και Τουμάν μετά την υποταγή των Τζουρτσέν (τα οποία ισχύουν μέχρι σήμερα, ως σύνορο της Βόρειας Κορέας-Κίνας). Η Τσοσόν ήταν η τελευταία δυναστεία της Κορέας και η μακροβιότερη Κομφουκιανή δυναστεία της χώρας.
Κατά τη διάρκεια της μακρόχρονης ύπαρξης της, το Τζοσόν ενθάρρυνε την εξάπλωση των Κινεζικών κομφουκιανών ιδεών και δογμάτων στην ευρύτερη κορεατική κοινωνία. Ο Νεοκομφουκιανισμός είχε γίνει η κρατική ιδεολογία. Ο Βουδισμός από την άλλη μεριά περιθωριοποιήθηκε και περιστασιακά σημειώθηκαν κάποιες διώξεις βουδιστών. Το Τζοσόν εδραίωσε την εξουσία του στη σημερινή Κορέα και επί ημερών του άκμασε ο πολιτισμός, το εμπόριο, η λογοτεχνία, η επιστήμη και η τεχνολογία της κλασικής Κορέας. Η ισχύς της Κορέας εξασθένησε λόγω των Ιαπωνικών εισβολών στην Κορέα το 1590 και της πρώτης και δεύτερης εισβολής των Μαντσού (1627 και 1636-7) στην κορεατική Χερσόνησο, οδηγώντας το κορεατικό κράτος σε μια πιο σκληρή απομονωτική πολιτική, για την οποία η χώρα έγινε γνωστή ως «βασίλειο των ερημιτών» στη Δυτική βιβλιογραφία. Μετά το τέλος των εισβολών από τη Μαντζουρία, το Τζοσόν έζησε μια σχεδόν διακοσαετή περίοδο ειρήνης, ευημερίας, πολιτιστικής και τεχνολογικής ανάπτυξης. Προς το τέλος του 18ο αιώνα η ισχύς της Κορέας άρχισε να εξασθενεί περαιτέρω, αντιμετωπίζοντας εσωτερικές έριδες, διαμάχες για την εξουσία, διεθνής πίεση και εξεγέρσεις στη μητρόπολη. Η δυναστεία Τζοσόν εξασθένισε ραγδαία στα τέλη του 19ου αιώνα, ενώ ο πληθυσμός στα μέσα του 19ου αιώνα μειώθηκε κατά 10%. Η χώρα ήταν απόλυτη μοναρχία κυβερνώμενη από τη δυναστεία Γι.
Η περίοδος του Τζοσόν έχει αφήσει μια σημαντική κληρονομιά στη σύγχρονη Κορέα. Μεγάλο μέρος του σύγχρονου πολιτισμού, των εθίμων, των προτύπων και των κοινωνικών στάσεων στην Κορέα, όπως επίσης η σύγχρονη κορεατική γλώσσα και οι διάλεκτοί της, προέρχονται από τον πολιτισμό και τις παραδόσεις του Τζοσόν.
Πρώιμη
Τον ύστερο 14ο αιώνα, η σχεδόν 500 ετών Δυναστεία Γκορίο που που εγκαθιδρύθηκε το 918 εξασθενούσε εξαιτίας πολύχρονων πολέμων που προκλήθηκαν από την υπό διάλυση Δυναστεία Γιουάν. Εξαιτίας της ανόδου της Δυναστείας Μινγκ, η αυλή των Γκορίο χωρίστηκε σε δύο στρατόπεδα, με το ένα να υποστηρίζει τους Μινγκ και το άλλο τους Γιουάν. Το 1388 ένας αγγελιοφόρος από τους Μινγκ απαίτησε να παραδοθούν περιοχές από τη νομαρχία Σανγκσεόνγκ. Αυτό εξόργισε την αυλή των Γκορίο και ο στρατηγός Τσόι Γεόνγκ εκμεταλεύτηκε την ευκαιρία για να προτείνει εισβολή στη Χερσόνησο Λιάο-ντονγκ, την οποία ήλεγχε η Δυναστεία Μινγκ.
Ο στρατηγός Γι Σεόνγκ-γκιέ επιλέχτηκε για να ηγηθεί της επίθεσης. Επαναστάτησε όμως και κατευθήνθηκε προς την πρωτεύουσα Γκαεκγιόνγκ (τη σημερινή Κάεσονγκ) και κήρυξε στρατιωτικό νόμο το 1388, ανατρέπωντας τον βασιλιά Ου, για να εγκαταστήσει στον θρόνο τον γιο του, Τσανγκ της Γκορίο. Κατόπιν σκότωσε τον βασιλιά Ου και τον γιο του, μετά από αποτυχημένη επανακαθήλωση και ενθρόνισε έναν ευγενή με το όνομα Γουάνγκ Γιο (ο οποίος έμεινε γνωστός ως βασιλιάς Γκονγιάνγκ της Γκορίο. Το 1392 ο Γι Σεόνγκ-γκιέ εξόντωσε τον Γεόνγκ Μονγκ-τζου, ηγέτη ομάδας παρακείμενης στη Δυναστεία των Γκορίο και αφού εκθρόνισε και εξόρισε τον Βασιλιά Γκονγιάνγκ, ανήλθε στον θρόνο, με το όνομα Βασιλιάς Τάετζο. Αυτό ήταν το τέλος της βασιλείας των Γκορίο, η οποία διήρκεσε 474 χρόνια.
Στην αρχή της βασιλείας του, ο Γι Σεόνγκ-γκιέ ήθελε να διατηρήσει το όνομα Γκορίο για το βασίλειό του και απλώς να αλλάξει τη σειρά της διαδοχής με αυτό της γενιάς του, διατηρώνταςε έτσι μια ιστορία 500 ετών. Μετά από την αντίδραση μερίδας των ευγενών, ο Τάετζονγκ περιόρισε τις επιλογές σε δύο: Γκουαργιόνγκ, που ήταν ο τόπος γέννησής του και Τζόσον. Μετά από πολύ σκέψη, αλλά και υποστήριξη από τον αυτοκράτορα της Δυναστεία των Μινγκ, o βασιλιάς Ταετζό, διακύρηξε ως όνομα της δυναστείας το Τζόσον από το πρώτο βασίλειο της Κορέας, το Γκοτσόσεον. Επίσης μετακίνησε την πρωτεύουσα στη Χανσεόνγκ, τωρινή Σεούλ.
Εδραίωση βασιλικής δύναμης
Μια από τις πρώτες κινήσεις του Τάετζονγκ ήταν να καταργήσει το προνόμιο των ανώτερων τάξεων να διατηρούν ιδιωτικό στρατό. Αυτή η κίνηση περιόρισε την πιθανότητα να κάνουν στάση και αύξησε δραματικά τον αριθμό των στρατιωτών του εθνικού στρατού.
Το 1399, ο Τάετζονγκ είχε παίξει σημαντικό ρόλο στην κατάργηση της Συνέλευσης Ντοπγιονγκ, που μονοπολούσε την εξουσία κατά την περίοδο της Δυναστείας Γκορίο, για χάρη του Κρατικού Συμβουλίου της Τζόσον που περιστρεφόταν γύρω από τον βασιλιά. Όλες οι αποφάσεις του Κρατικού Συμβουλίου έπρεπε να εγκριθούν από τον βασιλιά πριν γίνουν νόμος, κι έτσι ο Τάετζονγκ περιόρισε τη δύναμη των υπουργών και συμβούλων σημαντικά.
Ο Τάετζονγκ παραμένει μια φιλονικούμενη προσωπικότητα που σκότωσε πολλούς από τους αντιπάλους και συγγενείς του για να ανέλθει στην εξουσία αλλά επίσης κυβέρνησε αποτελεσματικά, βελτιώνοντας τις ζωές των υπηκόων του, δυνάμωσε την άμυνα της Κορέας και έθεσε τα θεμέλια για την επιτυχία του διαδόχου του, Σέτζονγκ.
Σέτζονγκ ο Μέγας
Το 1418, μετά την παραίτηση του Τάετζονγκ δύο μήνες πριν, ενθρονίστηκε ο Σέτζονγκ ο Μέγας. Τον Μάιο του 1419, βασιλιάς Σέτζονγκ, υπό την καθοδήγηση του πατέρα του Τάετζονγκ, ξεκίνησε για μια ανατολική εκστρατεία για να εξουδετερώσει τους πειρατές της νήσου Τσουσίμα. μικρογραφία|Σελίδα από τη μετάφραση του αρχικού κειμένου που χρησιμοποιήθηκε για την εξάπλωση του Κορεατικού αλφάβητού. Στο βόρειο σύνορο, ο Σέτζονγκ έχτισε φρούρια και βάσεις για να αμυνθεί από Τουνγκουζικούς πληθυσμούς της Μαντζουρίας και ανέκτησε εδάφη περίπου στα σημερινά σύνορα της Βόρειας Κορέας με την Κίνα.
Κατά την περίοδο του Σέτζονγκ η Κορέα είδε μεγάλη πρόοδο στις φυσικές επιστήμες, την αγροτική τεχνολογία, τη λογοτεχνία, την κινεζική ιατρική και τη μηχανική. Η μεγαλύτερη συμβολή του Σέτζονγκ ήταν η δημιουργία του κορεατικού αλφάβητου το 1443, το οποίο τελικά επικράτησε της κινεζικής γραφής το δεύτερο μισό του 20όυ αιώνα.
Κληρονόμοι
Μετά τον θάνατο του Σετζόνγκ ανέβηκε για σύντομο χρονικό διάστημα ο γιός του Μούνγιονγκ που αρώστησε και απεβίωσε. Ο διάδοχος του και εγγονός του Σετζόνγκ ήταν ανήλικος και αντιβασηλέας ορίστηκε ο θείος του ο οποίος πήρε τον έλεγχο της κυβέρνησης στα χέρια του και βασίλεψε από το 1455 ως Σέτζο. Ο οποίος αφου εκκαθάρισε την κυβέρνηση από τους αντιπάλους του, κυβέρνησε στη διαφθορά, αν και έκανε κάποιες που βελτίωσαν τον κρατικό μηχανισμό. Μετά τη σύντομη βασιλεία και τον θάνατο του γιού του, στον θρόνο ανέβηκε ο ανηψιός του Σέτζο, ο Σέοτζονγκ. Η Βασιλεία του χαρακτηρίστηκε από ευημερία και από την άνοδο νεο-Κονφουκιανιστών λόγιων, που αποκαλόντουσαν σαρίμ, με τους οποίους συμβουλευόταν φιλοσοφικά και πολιτικά θέματα. Επίσης κατά την περίοδο της βασιλείας του, εκδόθηκαν αρκετά βιβλία γεωγραφίας, ηθικής κ.α.
Τέλος διέταξε διάφορες πολεμικές εκστρατείες κατά τουνγκουζικών φυλών στα βόρεια το 1491. Τον βασιλιά Σεoτζόνγκ διαδέχτηκε ο γιός του, ο διαβόητος Γεονσανγκούν το 1494.
Εκκαθαρίσεις διανοούμενων
Ο Γεονσάνγκουν θεωρείται ο χειρότερος τύραννος στην ιστορία της δυναστείας Τζόσον και η βασιλεία του σηματοδότησε τις εκκαθαρίσεις των διανοούμενων του 1498 και 1506.
Ο Γεονσάνγκουν άρπαξε χίλιες γυναίκες από τη χώρα για να υπηρετήσουν ως ψυχαγωγοί στο παλάτι και μετέτρεψε το σημαντικότερο εκπαιδευτικό ίδρυμα σε αίθουσα ηδονής. Όταν κάποιοι επίκριναν σε αφίσες τον βασιλιά, απαγόρεψε το χάνγκουλ. Μετά από 12 χρόνια τυραννίας, ανατράπηκε και στον θρόνο τοποθετήθηκε ο ετεροθαλής αδελφός του, το 1506.
Ο Τζούνγκτζονγκ ήταν ένας αδύναμος βασιλιάς, αλλά οι μεταρυθμίσεις του υπουργού του Τζο Γκουά-τζο ήταν σημαντικές. Εγκαθίδρυσε ένα σύστημα τοπικής αυτοδιοίκησης, επιχήρησε να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών με διάφορα μέτρα και τέλος μείωσε το μέγεθος της κυβέρνησης.
Αυτές οι δραστικές μεταρυθμίσεις ήταν πολύ δημοφιλείς με τον λαό αλλά αντιμετώπισαν έντονη αντίδραση με τους συντηρητικούς αξιωματούχους που υποστήριξαν την ενθρόνιση του Τζούνγκτζονγκ. Ο Τζο Γκουά-τζο, αφού αμφισβητήθηκε η πίστη του στον μονάρχη, εκτελέστηκε, και οι περισσότερες μεταρυθμίσεις του αναιρέθηκαν.
Επιστήμη και Τεχνολογία
μικρογραφία|left|Εναπομείναντα μέρη υδρορολογιού.
15ος αιώνας
Το ζενίθ της κορεατικής αστρονομίας ήταν κατά την περίοδο των Τζόσον, οπότε και άνθρωποι όπως ο Τζανγκ δημιούργησαν μια εποπτική ουράνια σφαίρα που υποδείκνυε τη θέση του ήλιου, του φεγγαριού και των αστέρων.
Ένας κορεατικός χάρτης του κόσμου, ο Γκανγκνιντό (강리도) δημιουργήθηκε το 1402, κατά τη βασιλεία του Τάετζο της Τζόσον. Ο χάρτης βασίστηκε σε κινεζικούς, γιαπωνέζικους και παλιότερους κορεατικούς χάρτες.
16ος-19ος αιώνας
Η επιστημονική και τεχνολογική πρόοδος στην ύστερη περίοδο Τζόσον ήταν λιγότερο εντυπωσιακή από την πρώιμη περίοδο. Τον 16ο αιώνα ο Χέο Τζουν έγραψε διάφορα ιατρικά κείμενα, με σημαντικότερο το «Ντονγκούι Μπογκάμ». Το έργο αυτό απέκτησε φήμη και στην Κίνα και την Ιαπωνία και θεωρείται από τα κλασσικά έργα της Ανατολίτικης Ιατρικής.
Το πρώτο μαλακό αλεξίσφαιρο γιλέκο, το Μγιεόντζε Μπαεγκάμπ (면제배갑) εφευρέθηκε στην Κορέα το 1860 λίγο πριν τον πόλεμο με τη Γαλλία. Οι δυο εφευρέτες βρήκαν ότι το βαμβάκι μπορούσε να προστατέψει από τις σφαίρες αν ήταν αρκετά παχύ κι έτσι κατασκεύασαν ένα από 30 στρώσεις.
Γ.Σ. Μέγας Αλέξανδρος Ξηροποτάμου
Ο '''Γ.Σ. Μέγας Αλέξανδρος Ξηροποτάμου''' είναι αθλητικός σύλλογος στον Ξηροπόταμο του νομού Δράμας στην Ελλάδα. Χρώματα του συλλόγου είναι το κυανό και το λευκό. Δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου. Τα εντός έδρας παιχνίδια της ομάδας διεξάγονται στο Δημοτικό Γήπεδο Ξηροποτάμου.
Ιστορία
Ο «Γυμναστικός Σύλλογος Μέγας Αλέξανδρος Ξηροποτάμου» ιδρύθηκε το 1952. Την περίοδο 1977–78, η ομάδα κατέκτησε τον πρώτο της τίτλο στο θεσμό του Κυπέλλου της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Δράμας.
Το 2002 προβιβάστηκε στη Δ΄ Εθνική κατηγορία όπου τοποθετήθηκε στον 1ο Όμιλο και στην πρώτη της περίοδο στο πρωτάθλημα, 2002–03, κατέλαβε την 9η θέση. Την επόμενη περίοδο, 2003–04, τερμάτησε στην 11η θέση του βαθμολογικού πίνακα. Την περίοδο 2004–05, η ομάδα δεν κατάφερε να παραμείνει στην κατηγορία καθώς τερμάτησε στη 13η θέση και υποβιβάστηκε στις τοπικές κατηγορίες.
Την περίοδο 2016–17, η ομάδα κατέκτησε για πρώτη φορά στην ιστορία της το πρωτάθλημα στην Α΄ Κατηγορία της ΕΠΣ Δράμας, με αποτέλεσμα την άνοδο στη Γ΄ Εθνική κατηγορία. Η ομάδα τοποθετήθηκε στον 1ο Όμιλο του πρωταθλήματος, την περίοδο 2017–18.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Δράμας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1952 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1952
Δολοφονική επίθεση στο Αμβούργο στις 28 Ιουλίου 2017
Κατά τη διάρκεια δολοφονικής επίθεσης στις 28 Ιουλίου 2017 ένας 26χρονος αιτών άσυλο μαχαίρωσε πελάτες σε ένα σούπερ μάρκετ στην περιοχή Barmbek-Nord του Αμβούργου. Σκότωσε έναν 50χρονο άντρα και τραυμάτισε άλλα πέντε άτομα, μερικά σοβαρά. Την 1η Μαρτίου 2018, ο δράστης καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη για δολοφονία.
Κατόπιν ο δράστης έφυγε τρέχοντας από το σούπερ μάρκετ προς την κατεύθυνση του σιδηροδρομικού σταθμού Barmbek, όπου αυτόπτες μάρτυρες τον εξουδετέρωσαν. Ο ελαφρώς τραυματισμένος δράστης συνελήφθη από όργανα της τοπικής αυτοδιήκησης. Σύμφωνα με μάρτυρες, φώναξε πολλές φορές " Αλλά Ουακμπάρ " κατά τη διάρκεια του εγκλήματος.
Σωρία παραπλανητικών αιτήσεων ασύλου
Στη δίκη, ο δράστης ομολόγησε ότι διέπραξε την επίθεση με μαχαίρι από θρησκευτικά κίνητρα. Στόχος του ήταν να δολοφονήσει όσο το δυνατόν περισσότερους χριστιανούς. Ο δράστης, αφού στην πατρίδα του είχε τελειώσει το γυμνάσειο μεταφέρθηκε στην Αίγυπτο επί πληρωμή από λαθρέμπορο δήθεν για να σπουδάσει οδοντιατρική. Διέκοψε τις σπουδές του μετά από το πρώτο έτος και μέσω Τουρκίας ήρθε στην Ελλάδα, από όπου έφυγε και πήγε στη Νορβηγία, όπου το 2009 υπέβαλε αίτηση ασύλου. Αφού η αίτησή του αποριφθηκε, περίπου μισό χρόνο αργότερα, το 2013 υπέβαλε νέα αίτηση για άσυλο στη Σουηδία. Η Σουηδία τον απέλασε πίσω στη Νορβηγία εγκαίρως με αναφορά στους κανονισμούς του Δουβλίνου. Τον Οκτώβριο του 2013, έφυγε από τη Νορβηγία και, σύμφωνα με την παραδοχή του, ταξίδεψε στην Ισπανία για να υποβάλει αίτηση ασύλου εκεί. Περίπου οκτώ μήνες αργότερα, τον Ιούνιο του 2014, οι ισπανικές αρχές φέρεται να κατέσχεσαν τα έγγραφά του και του έδωσαν εντολή να επιστρέψει στη Νορβηγία. Στη συνέχεια, υπέβαλε νέα αίτηση στη Νορβηγία τον Αύγουστο του 2014. Οι νορβηγικές αρχές απέρριψαν και πάλι το αίτημα. Από εκεί έφυγε για Γερμανία τον Μάρτιο του 2015, φέρνοντας πιστοποιητικό γέννησης. Η πρώτη του στάση ήταν το Ντόρτμουντ. Από εκεί ανατέθηκε στο Αμβούργο ως μέρος της διαδικασίας διανομής ασύλου. Μετακόμισε στο καταφύγιο προσφύγων στον σταθμό του υπόγειου σιδηρόδρομου Kiwittsmoor και το δημοσίευσε εκεί το Νοέμβριο. Μάιος 2015 νέα αίτηση για άσυλο. Απορρίφθηκε και αυτή τον Δεκέμβριο του 2016 , και υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει τη χώρα, αλλά έχασε τα έγγραφα ταυτοποίησης του και συνεργάστηκε με τις αρχές για να αποκτήσει καινούργια. Την ημέρα της δολοφονικής επίθεσης τα χαρτιά του δεν έιχαν ακόμα εκδοθεί.
Σύμφωνα με την αστυνομία, ο δράστης ήταν γνωστός στις αρχές ως ισλαμιστής και είχε επαφές στη σκηνή των Σαλαφιστών, ενώ έκανε εμφανίσεις σε καφετέριες που σύχναζαν πρόσφυγες και απάγγελνε στίχους από το Κοράνι. Οι αστυνομικές αρχές τον θεωρούσαν όχι ιδιαίτερα επικίνδυνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία του Αμβρούργου Κατηγορία:21ος αιώνας στη Γερμανία Κατηγορία:Ισλαμική τρομοκρατία
.cf
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κεντροαφρικανική Δημοκρατία Κατηγορία:Top-level domains
Toppdomän
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1931
Το Νότιο και Βόρειο Πρωτάθλημα
Όπως και την προηγούμενη χρονιά, διεξήχθησαν πρώτα τα πρωταθλήματα Βορείου και Νοτίου Ελλάδος, στην Αλεξανδρούπολη στις 13 & 14/9 και στην Αθήνα στις 12 & 13/9 αντίστοιχα και στη συνέχεια στο πανελλήνιο πρωτάθλημα προκρίθηκαν να μετάσχουν οι τρεις πρώτοι νικητές Βορρά και Νότου από κάθε αγώνισμα. καθώς και όλοι οι παλιοί πρωταθλητές. Επίσης, προσκλήθηκαν οι νικητές από το Παγκύπριο πρωτάθλημα στίβου αντρών αλλά προσήλθαν ελάχιστοι. Στα τοπικά πρωταθλήματα πολυνίκες σύλλογοι αναδείχθηκαν ο Εθνικός Γ.Σ. στο νότο και οι Φίλιπποι Καβάλας στο βορρά, ενώ πρωταθλητής Κύπρου ήταν ο '''Γ.Σ. Παγκύπρια Λευκωσίας'''. Παρακάτω παρατίθενται οι βαθμολογίες με βάσει όσα αποτελέσματα είναι γνωστά.
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα
Οι σύλλογοι της Βόρειας Ελλάδας είχαν παράπονα από τον ΣΕΓΑΣ, διότι οι αθλητές τους δεν διευκολύνονταν να προσέλθουν στους αγώνες ούτε οικονομικά ούτε δι' άλλων μέσων, με αποτέλεσμα να προσέρχονται κουρασμένοι μετά από πολύωρο ταξίδι και να μην αποδίδουν σύμφωνα με τις δυνάμεις τους. Θεωρούσαν δε άθλο που καπνεργάτες, αγρότες και οικοδόμοι από την Καβάλα και την Ξάνθη κατόρθωναν να πετυχαίνουν νίκες, παρά το ότι ο ΣΕΓΑΣ δεν ενδιαφερόταν να στείλει τον ομοσπονδιακό προπονητή Όττο Σίμιτσεκ να τους υποδείξει σύγχρονες μεθόδους προπονήσεων.
Για άλλη μια χρονιά δεν διεξήχθη ο μαραθώνιος, που δεχόταν έντονη κριτική ως αγώνισμα από επίσημα χείλη, όπως ο πρόεδρος της Τεχνικής επιτροπής Ι. Χρυσάφης. Ως πανελληνιονίκης στο μαραθώνιο, θεωρήθηκε ο καλύτερος Έλληνας στο μαραθώνιο των Β΄ Βαλκανικών Αγώνων που έγιναν μερικές εβδομάδες αργότερα. Για την επιλογή των δρομέων που θα μετείχαν στο μαραθώνιο των βαλκανικών αγώνων διοργανώθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου, στην Αθήνα, δοκιμαστικός "μαραθώνιος" δρόμος 30 χλμ, στον οποίο νίκησε ο Αν. Ανεστίδης του Άρη Θεσσαλονίκης.
Βαθμολογία
Σημειώσεις: * Το πρωτάθλημα σκυταλοδρομιών και δεκάθλου διεξήχθη χωριστά. ** Βαθμολογήθηκαν με 3-2-1 οι τρεις πρώτοι αλλά δεν είναι γνωστός ο σύλλογος ορισμένων αθλητών.
Αναφορές
Ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 1931 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Αθήνα
Ισραηλινές βουλευτικές εκλογές Απριλίου 2019
Στις 9 Απριλίου 2019 πραγματοποιήθηκαν στο Ισραήλ πρόωρες βουλευτικές εκλογές για την εκλογή των 120 μελών της 21ης Κνεσέτ. Οι εκλογές έπρεπε να διεξαχθούν τον Νοέμβριο του 2019, αλλά διεξήχθησαν νωρίτερα έπειτα από διαμάχη μεταξύ των μελών της κυβέρνησης σχετικά με νομοσχέδιο για την στρατιωτική υπηρεσία για τον υπερορθόδοξο πληθυσμό, καθώς και επικείμενες κατηγορίες διαφθοράς εναντίον του  πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου.
Μπαρμπιάνο
Το Μπαρμπιάνο (ιταλικά: Barbiano, ) ή Μπάρμπιαν (γερμανικά: Barbian, ) είναι πόλη της Ιταλίας με 1.601 κατοίκους της Μπολτσάνο. Βρίσκεται στις Δολομιτικές Άλπεις, 836 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και την διασχίζει ο ποταμός Ισάρκο.
Το 97,47% των κατοίκων έχει για μητρική γλώσσα τα Γερμανικά, το 2,02% τα Ιταλικά και το 0,51% τα Λαδινικά.
Ιστορία
Το όνομα του μαρτυρείται για πρώτη φορά μεταξύ 994 και 1005 ως "Parpian" και μεταξύ 1050 και 1060 ως "Berbian" και προέρχεται από το λατινικό όνομα "Barbius".
Ισραηλινές βουλευτικές εκλογές Απριλίου 2019
Λόγω της συνέχισης των διαφωνιών σχετικά με την εθνική υπηρεσία των υπερορθοδόξων, προκηρύχθηκαν πρόωρες εκλογές και πραγματοποιήθηκαν στις 17 Σεπτεμβρίου 2019.
Μπαρμπιάνο
Ιστορία
Με το όνομα "Saubach" αναφέρεται το 1240-1250, ως "Suopach" και "Soubach" το 1359 και πιστεύεται πως προέρχεται από τη λέξη "sûrbach" ("κακό ποτάμι").
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Μπολτσάνο
Ισραηλινές βουλευτικές εκλογές Απριλίου 2019
Εκλογικό σύστημα
Οι 120 έδρες στην Κνέσετ εκλέγονται με αναλογική εκπροσώπηση κλειστού καταλόγου σε μία εθνική εκλογική περιφέρεια. Το εκλογικό όριο για τις εκλογές είναι 3,25%. Στις περισσότερες περιπτώσεις, αυτό συνεπάγεται ένα ελάχιστο 4 εδρών για ένα κόμμα, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις ένα κόμμα μπορεί να καταλήξει σε τρεις.
Ενώ η ημέρα των εκλογών ήταν στις 9 Απριλίου 2019, οι κάλπες άνοιξαν στις πρεσβείες σε όλο τον κόσμο στις 28 Μαρτίου.
Επακόλουθα
Ο αρχηγός της κυανόλευκης φατρίας Μπένι Γκαντς παραδέχτηκε τα αποτελέσματα των εκλογών, ανοίγοντας το δρόμο για τον πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου να ξεκινήσει συνομιλίες με άλλα κόμματα για να σχηματίσουν κυβερνητικό συνασπισμό. Στις 15 και 16 Απριλίου, οι ηγέτες όλων των κομμάτων που κέρδισαν έδρες στην Κνέσετ συναντήθηκαν με τον πρόεδρο Ρεουβέν Ριβλίν για να συστήσουν ένα ορισμένο πρόσωπο να σχηματίσει κυβέρνηση. Ο Νετανιάχου έλαβε συστάσεις από ηγέτες που αντιπροσωπεύουν 65 έδρες στην Κνέσετ, ενώ ο Γκάντς έλαβε συστάσεις από ηγέτες που εκπροσωπούσαν μόνο 45 έδρες στην Κνέσετ. Οι ηγέτες των δύο αραβικών κομμάτων, που αντιπροσωπεύουν 10 έδρες στην Κνέσετ, αρνήθηκαν να κάνουν οποιαδήποτε σύσταση. Με βάση τις συστάσεις που έλαβε, ο Ριβλίν όρισε τον Νετανιάχου να σχηματίσει τον επόμενο κυβερνητικό συνασπισμό. Έπειτα από έναν μήνα διαπραγματεύσεων, η αποτυχία του Νετανιάχου να σχηματίσει κυβέρνηση οδήγησε την Κνέσετ με 74 ψήφους υπέρ έναντι 45 κατά, να διαλυθεί λίγο λίγο μετά τα μεσάνυχτα στις 29 Μαΐου 2019. Οι νέες εκλογές ορίστηκαν για τις 17 Σεπτεμβρίου 2019.
Παραπομπές
2019 Απριλιου Ισραηλ
Αλεξάντερ Αγκασίζ
Βίος
Ο Αγκασίζ γεννήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου του 1835 στο Νεσατέλ της Ελβετίας και μετανάστευσε στις ΗΠΑ, το 1849, με τον πατέρα του. Το 1855 αποφοίτησε από το Χάρβαρντ, ενώ μελέτησε, ακολούθως, χημεία και μηχανική, παίρνοντας το μπάτσελορ το 1857, ενώ δύο χρόνια αργότερα έγινε βοηθός στο U.S. National Geodetic Survey.
Ο Αγκασίζ ασχολήθηκε, ως επί το πλείστον, με έρευνες σχετικές με την ωκεονογραφία, δίνοντας περισσότερη προσοχή στη θαλάσσια πανίδα. Δημοσίευσε πολλά έργα, στα οποία παρουσίαζε τα πορίσματα της έρευνάς του. Εξαιτίας της ενασχόλησής του με την εκμετάλλευση ορυχειών χαλκού, απέκτησε μεγάλη περιουσία, την οποία διέθεσε στο Χάρβαρντ, για τη σπουδή της Βιολογίας και, επίσης, για το Μουσείο Συγκριτικής Ζωολογίας, του οποίου υπήρξε διευθυντής από το 1874 έως το 1885.
Με τον πατέρα του είχε μία σημαντική διαφορά επάνω στα επιστημονικά θέματα, καθώς ο Αλεξάντερ υποστήριζε τη Θεωρία της Εξέλιξης.
Πέθανε στις 27 Μαρτίου του 1910, στον Ατλαντικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσιοδίφες Κατηγορία:Ζωολόγοι
1840
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1840 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Αναττά
Στο Βουδισμό ο όρος αναττά (anattā στη γλώσσα Παλί, anātman στα σανσκριτικά) περιγράφει το δόγμα της ανυπαρξίας του εαυτού σύμφωνα με το οποίο δεν υπάρχει μόνιμος, αέναος και αμετάβλητος εαυτός, ψυχή ή ουσία των φαινομένων. Αποτελεί μία από τις εφτά ευεργετικές πεποιθήσεις και ένα από τα τρία χαρακτηριστικά της ύπαρξης μαζί με το dukkha (δεινά) και το anicca (παροδικότητα).
Η βουδιστική έννοια του αναττά ή ανάτμαν είναι μία από τις βασικές διαφορές μεταξύ Βουδισμού και Ινδουισμού, ο οποίος διδάσκει ότι το άτμαν (εαυτός, ψυχή) υπάρχει.
Κατηγορία:Βουδισμός
Ελευσίς Αιγύπτου
Η Ελευσίς ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Αιγύπτου. Βρισκόταν στα ανατολικά της Αλεξανδρείας, στις εκβολές του ποταμού Νείλου.
Ίδρυση
Ο Ρωμαίος ιστορικός Τάκιτος αναφέρει ότι ο Πτολεμαίος Α΄ Σωτήρ ζήτησε από τον Τιμόθεο του γένους των Ευμολπιδών από την Ελευσίνα, να προεδρεύσει στις ιερές τελετές για τον θεό Σάραπι. Με την αναφορά αυτή έχουμε μία από τις πρώτες συγχωνεύσεις θεοτήτων της πρωτοελληνιστικής περιόδου (ύστερος 4ος - πρώϊμος 3ος αι. π.Χ.). Ίσως με το ταξίδι του Τιμοθέου στη μακεδονική Αίγυπτο, να συνδέεται η ίδρυση της Ελευσίνος στην Αλεξάνδρεια. Πολύ πιθανόν Ελευσίνιοι άποικοι να είχαν στελεχώσει τα πλοία με τα οποία ο Ευμολπίδης ιερέας είχε πλεύσει τη Μεσόγειο θάλασσα.
Ιστορία της πόλεως και αναφορές
Ήδη η πρώτη ιστορική αναφορά γίνεται σε ένα επίγραμμα του Ποσειδίππου (285 -246 π.Χ.) που γράφει για κάποια Ελευσίνα. Κατά το 275/4 π.Χ. ο Αθηναίος ποιητής Καλλίμαχος –που ζούσε στην Ελευσίνα της Αιγύπτου- διατάχθηκε να μετακομίσει στην Αλεξάνδρεια για να δουλέψει τη βιβλιοθήκη της. Από τη μαρτυρία αυτή συμπεραίνουμε πως ο Καλλίμαχος ίσως να ήταν από τους πρώτους αποίκους της Αττικής γης που μετέβη στην πτολεμαϊκή Αίγυτπο.
Ο Αθήναιος στους Δειπνοσοφιστές του (2ος-3ος αι. μ.Χ.) γράφει ότι μια ερωμένη του Πτολεμαίου Β΄ η Αγαθόκλεια είχε ένα μεγάλο μνημείο κοντά στην Ελευσίνα. Φαίνεται ότι Μακεδών φαραώ προέβει σε θεοποίηση της Αγαθόκλειας, αφού σύμφωνα με τον Αθήναιο ζητάει από αυτήν «να προφυλάξει από σεισμούς τη γη και τις ακτές του Πτολεμαίου».
Γαθιάδας
Στην ελληνική μυθολογία, ο Γαθιάδας ήταν τοπικός ήρωας που, καθώς αναφέρει ο Ησύχιος ο Αλεξανδρεύς στο Λεξικό του, προστάτευε και διέσωζε ακόμα και από τον θάνατο αυτούς που κατέφευγαν κοντά του.
Το όνομα του ήρωα προδίδει σπαρτιάτικη καταγωγή, ωστόσο δεν σώζονται πληροφορίες σχετικά με το πού βρισκόταν ο ιερός χώρος και σχετικά με τον άσυλό του.
Ελευσίς Αιγύπτου
Ιστορία της πόλεως και αναφορές
Ένας πάπυρος των αρχών του 2ου αιώνος π.Χ. υποδεικνύει μάλιστα τη σχέση της αιγυπτίας Ελευσίνος με το ιερός της Δήμητρας στην αντίστοιχη ελλαδική. Τούτο συνεπάγεται μεταφορά θρησκευτικών δοξασιών, τυπικού και κουλτούρας.
Γαθιάδας
Πηγές
Κατηγορία:Ήρωες της ελληνικής μυθολογίας
Ελευσίς Αιγύπτου
Ιστορία της πόλεως και αναφορές
Είναι γνωστό επίσης και τα γεγονότα που εκτυλίχθηκαν στην αιγυπτιακή Ελευσίνα μεταξύ του Σελευκίδη βασιλιά Αντιόχου Δ΄ Επιφανούς και του Ρωμαίου Γάιου Ποπίλιου Λαίνα: όταν το 168 π.Χ. ο Σελευκίδης βασιλεύς κατέλαβε την Κύπρο και ολόκληρη την Αίγυπτο –εκτός της Αλεξανδρείας- από τους Λαγίδες, ο Λαίνας απαίτησε την αποχώρηση του Αντίοχου από τα κατεκτημένα εδάφη. Ο Αντίοχος απάντησε πως θα το σκεπτόταν με το συμβούλιό του, τους φίλους του. Ο απεσταλμένος όμως της Ρώμης, ζωγράφισε γύρω του έναν κύκλο στην άμμο και του μήνυσε: «Προτού περάσεις τον κύκλο αυτό, θέλω να μου δώσεις μία απάντηση για τη Σύγκλητο». Το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο, πως αν αποχωρούσε χωρίς άμεση δέσμευση να αποσυρθεί από τα εδάφη που κατέκτησε, θα βρισκόταν σε ανοικτό πόλεμο με τη Ρώμη. Ο Αντίοχος τελικά αποφάσισε να υποχωρήσει και οι δύο άντρες συμφώνησαν.
Από την ιουδαϊκή κοινότητα της Ελευσίνος αναφέρεται και μια συναγωγή στα ανατολικά της πόλεως κατά το 150 -100 π.Χ.
Τοποθεσία
Στη θέση της αρχαίας πόλεως βρίσκεται η σημερινή συνοικία el Khadra στα ανατολικά της Αλεξανδρείας. Λέγεται μάλιστα ότι άποικοι από την Ελευσίνα αυτή (ίσως και από την αττική μητρόπολη) έκτισαν μια άλλην Ελευσίνα στην καρποφόρα όαση του Φαγιούμ.
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις της Αρχαίας Αιγύπτου
Ιστοριογραφία της Γαλλικής Επανάστασης
Η Ιστοριογραφία της Γαλλικής Επανάστασης αφορά το έργο ιστορικών, δοκιμιογράφων και σχολιαστών που προσπάθησαν να εξηγήσουν τα αίτια, τη σημασία και τα αποτελέσματα αυτής της Επανάστασης. Περί το τέλος του 20ου αιώνα πολλοί ιστορικοί διαπιστώνουν την πλήρη διάσταση απόψεων σ’ αυτό το κεφάλαιο της ιστορίας. Το παλαιό μοντέλο (ή «παράδειγμα») που επικεντρώνεται στην πάλη των τάξεων έχει απαξιωθεί και κανένα νέο μοντέλο δεν έχει κερδίσει ευρεία αποδοχή. Εν τούτοις, υπάρχει ακόμα μια ευρεία συμφωνία ως προς το ότι η Γαλλική Επανάσταση  ήταν το πέρασμα από την προ-νεωτερική στην νεωτερική εποχή της Δυτικής ιστορίας.