cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βασίλης Αλεξίου
Παραπομπή
Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ. Γιάννινα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πιερικού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατρόμητου Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές
Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ 2001
Οι νικητές του Κυπέλλου Ιντερτότο 2001  ήταν οι Άστον Βίλα, Παρί Σεν Ζερμέν και ΕΣ Τρουά ΑΚ. Και οι 3 ομάδες προκρίθηκαν στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 2001-02.
Δεύτερος αγώνας
Η Άστον Βίλα κέρδισε με συνολικό σκορ 5-2.
''Συνολικό σκορ 1–1. Η Παρί Σεν Ζερμέν κέρδισε λόγω εκτός έδρας γκολ.''
''Συνολικό σκορ 4–4. Η ΕΣ Τρουά ΑΚ κέρδισε λόγω εκτός έδρας γκολ.''
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 2001
Συμεών ο Στυλίτης ο Λέσβιος
Ο Συμεών ο Στυλίτης ο Λέσβιος (765/766 - 844) ήταν μοναχός, που επέζησε θαυματουργικά μετά από δύο απόπειρες κατά της ζωής του και της δίωξής του κατά τη διάρκεια της Εικονομαχίας. Ακολούθησε το πρότυπο του Αγίου Συμεών του Στυλίτη: ανέβηκε σε στύλο και έζησε με φοβερή άσκηση, νηστεία, σκληραγωγία και προσευχή. Τιμάται μαζί με τα αδέλφια του, Άγιο Γεώργιο Αρχιεπίσκοπο Μυτιλήνης και Άγιο Δαβίδ τον Μοναχό.
Μπαμπού, Γρενάδα
Το Μπαμπού (Βamboο) είναι ένα χωριό της Γρενάδας. Βρίσκεται στην ενορία του Αγίου Γεωργίου.
Συμεών ο Στυλίτης ο Λέσβιος
Ιστορία
Στις αρχές του ογδόου αιώνος ζούσε στη Μυτιλήνη ο Αδριανός και η Κωνσταντώ, που απέκτησαν επτά παιδιά, από τα οποία τα πέντε έγιναν μοναχοί. Τρία από αυτά ήταν ο Δαβίδ, ο Συμεών και ο Γεώργιος.
Πρωτότοκος ήταν ο Δαβίδ, που γεννήθηκε το έτος 717 ή 718. Έμαθε λίγα γράμματα και σε ηλικία 16 ετών, ενώ έβοσκε τα πρόβατα του πατέρα του, σε ώρα μεγάλης καταιγίδας, είδε σε όραμα τον άγιο Αντώνιο να τον καλεί στο μοναχικό βίο και συγκεκριμένα να του δίνει εντολή να μεταβεί στη Μικρά Ασία στο όρος Ίδη, που είναι αντίκρυ από τη Λέσβο και λίγο βορειότερα, για να μονάσει εκεί. Ο Δαβίδ με μεγάλη προθυμία και χαρά δέχτηκε τη συμβουλή του Μεγάλου Αντωνίου και πήγε στη Μικρά Ασία, όπου έζησε στο όρος Ίδη μέσα σε μια σπηλιά με μεγάλη άσκηση, τρώγοντας άγρια χόρτα. Εκεί έζησε τριάντα χρόνια. Πάλι με όραμα πήρε την εντολή να έλθει στον επίσκοπο Γάργαρων για να χειροτονηθεί από αυτόν διάκονος και αργότερα πρεσβύτερος. Επέστρεψε και πάλι στο όρος Ίδη, όπου με υπόδειξη ενός αγγέλου, που είδε σε όραμα, χτίζει ναό των αγίων Κηρύκου και Ιουλίττης και μοναστήρι, στο οποίο πολύ σύντομα μαζεύτηκαν πολλοί μοναχοί.
Έπειτα από δέκα χρόνια και αφού πέθανε ο πατέρας του, ήρθε η μητέρα του να τον ιδεί, έχοντας μαζί της το μικρότερο από τα παιδιά της, τον Συμεών, που ήταν τότε οκτώ χρονών. Είχε γεννηθεί το 765 ή 766.
Ο Συμεών έμεινε κοντά στον αδελφό του, η μητέρα του δε, έπειτα από λίγες ήμερες, επέστρεψε στη Μυτιλήνη και σε λίγο απέθανε. Ο Συμεών έμαθε γράμματα παραμένοντας στο μοναστήρι του αδελφού του, όπου σε ηλικία είκοσι δύο ετών έγινε μοναχός και σε ηλικία 28 ετών χειροτονήθηκε από τον επίσκοπο Γάργαρων Ιερεύς. Δυο χρόνια αργότερα πέθανε ο Δαβίδ σε ηλικία εξήντα έξι ετών, αφού προείδε το θάνατο του και συνέστησε στον αδελφό του Συμεών να επιστρέψει στη Μυτιλήνη. Ο Συμεών συμμορφώθηκε με την εντολή του αδελφού του και επέστρεψε στη Μυτιλήνη στο ναό της Παναγίας, που ήταν στο βόρειο λιμάνι της πόλεως, στην «Άνω Σκάλα». Εκεί για να μιμηθεί την άθληση του παλαιού αγίου Συμεών του Στυλίτη, ανέβηκε σε στύλο και έζησε με φοβερή άσκηση, νηστεία, σκληραγωγία και προσευχή.
Στη συνέχεια πήρε κοντά του και τον αδελφό του Γεώργιο, μοναχό και αυτόν, που γεννήθηκε το έτος 763. Χειροτονήθηκε και αυτός ιερεύς και μαζί με τον αδελφό του και την αδελφή τους, μοναχή και αυτή, Ιλαρία και άλλους μοναχούς έκτισαν Μοναστήρι στο όποιο κατέφθαναν πλήθη χριστιανών, πού διψούσαν να ακούσουν λόγο Θεού και να ζητήσουν την ευλογία των αγίων μοναχών. Ο Γεώργιος έγινε επίσκοπος Μυτιλήνης.
Αργότερα, ο εικονομάχος επίσκοπος κατόρθωσε να αποσπάσει από τον Αυτοκράτορα Μιχαήλ Β΄ τον Τραυλό (820-829) διαταγή, με την οποία εξορίζεται ο Συμεών στη «Λαγούσα», νησί ακατοίκητο απέναντι από τα μέρη της Τροίας. Εκεί πήγε ο Συμεών με τη συνοδεία επτά μαθητών του και παρέμεινε και εκεί επάνω σε στύλο 10 μέτρων, ενώ ο αδελφός του Γεώργιος παρέμεινε στη Μυτιλήνη, φροντίζοντας το μοναστήρι.
Αργότερα ο Άγιος Συμεών έφυγε στην Κωνσταντινούπολη, όπου κατάλαβε ότι θα προσέφερε απαραίτητες στην Εκκλησία υπηρεσίες και εγκαταστάθηκε στο μοναστήρι του Νικήτου του Μηδικίου. Με κέντρο το μοναστήρι αυτό περιόδευε από τον Ελλήσποντο μέχρι τα νησιά του Αιγαίου και μέχρι τη Μαύρη Θάλασσα στηρίζοντας με το λόγο του τους χριστιανούς και παρηγορώντας τους διωκόμενους πατέρες, που βρισκόταν εξόριστοι σε διάφορα μέρη από τους εικονομάχους. Στις περιοδείες του αυτές εργαζόταν σαν ψαράς, όπου στάθμευε, για να εξοικονομεί ό,τι χρειαζότανε όχι τόσο για τον εαυτό του, αλλά για να βοηθά όσους είχανε ανάγκη βοηθείας. Περιοδεύοντας δεν δίδασκε μόνο, αλλά με τη χάρη του Θεού θεράπευε αρρώστους και ίδρυσε και γυναικείο μοναστήρι, στο οποίο μαζεύτηκαν πολλές μοναχές.
Μετά το θάνατο του Μιχαήλ Β΄ του Τραυλού, ο εικονομάχος διάδοχός του Θεόφιλος κήρυξε πάλι άγριο κατά της Εκκλησίας διωγμό, κατά τον όποιο συνέλαβε τον Συμεών και τη συνοδεία του με σκοπό να τους κλείσει σε φυλακή και να τους εξαφανίσει. Σώθηκε και από αυτόν τον κίνδυνο με την επέμβαση της Αυτοκράτειρας Θεοδώρας, αλλά δεν απέφυγε την τιμωρία εκατόν πενήντα ραβδισμών, που διέταξε ο Αυτοκράτωρ και την εξορία στην Αφουσία νήσο της Προποντίδος, όπου πήγε μαζί με άλλους διακεκριμένους κήρυκες της Ορθοδοξίας, όπως ήταν ο Θεοφάνης και Θεόδωρος, οι λεγόμενοι Γραπτοί, και άλλοι πατέρες. Και σ' αυτόν τον τόπο της εξορίας ο Συμεών έχτισε ναό της Παναγίας και μοναστήρι, μαζεύοντας σ' αυτό όλους τους καταδιωκώμενους από τους εικονομάχους, πατέρες.
Ο Γεώργιος που παρέμεινε στη Μυτιλήνη, είχε και αυτός αρκετές ταλαιπωρίες. Ο εικονομάχος επίσκοπος Λέων τον καταπίεζε με διάφορους τρόπους και τελικά τον έδιωξε από τη Μυτιλήνη, αφού κατέλαβε παρανόμως και πούλησε το μοναστήρι και ό,τι ανήκε σ' αυτό. Ο Γεώργιος αναγκάζεται να φύγει με τους μοναχούς του μοναστηριού σε ένα «ευτελές και βραχύτατον χωρίον» που το έλεγαν «Μυρσίνα». Αλλά και εκεί ερχότανε και τους εύρισκαν χριστιανοί και εκεί δίδασκε ο Γεώργιος και έκαμε πολλά θαύματα.
Όταν πέθανε ο εικονομάχος Θεόφιλος (842), η Βασίλισσα Θεοδώρα ανακάλεσε από την εξορία όλους τους εξόριστους πατέρες, όπως και τους Συμεών και Γεώργιο. Οι δύο αυτοί μαζί με τον μετέπειτα Πατριάρχη Μεθόδιο τον ομολογητή, έγιναν οι πιο έμπιστοι σύμβουλοι της Θεοδώρας. Όταν κατά το έτος 843 με την υπόδειξη του Συμεών έγινε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ο Μεθόδιος, ο Συμεών μαζί με τους μαθητές του εγκαταστάθηκε στο μοναστήρι των Αγίων Σεργίου και Βάκχου.
Η Μυτιλήνη τον υποδέχτηκε με ενθουσιασμό και χαρά μεγάλη. Ξαναπήρανε τότε στα χέρια τους το μοναστήρι τους οι άγιοι και γιόρτασαν σ' αυτό, υστέρα από τόσα χρόνια διωγμών, τη γιορτή της Γεννήσεως της Θεοτόκου (8 Σεπτεμβρίου 843) και έπειτα από λίγες ημέρες έγινε η ενθρόνιση του Γεωργίου στο ναό της Αγίας Θεοδώρας, που ήταν ο Μητροπολιτικός ναός, την 14η Σεπτεμβρίου, εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού.
Ένα χρόνο αργότερα (844 μ.Χ.) πέθανε ο Συμεών και τον έθαψαν στο μοναστήρι της Παναγίας. Τον χειμώνα, τον ίδιο χρόνο, ο Γεώργιος ταξίδευσε στη Γοτθογραικία για να επισκεφθεί άρρωστο φίλο του, τον όποιον με τη δύναμη του Θεού θεράπευσε, προφητεύοντας ότι θα αποθάνει έπειτα από επτά χρόνια, όπως και έγινε. Επέστρεψε στη Μυτιλήνη και συνέχισε με ελεημοσύνες, διδασκαλίες και θαύματα το έργο του καλού ποιμένος.
Αποφασίζει, και μάλιστα χειμώνα καιρό, ένα ταξίδι για τη Σμύρνη, όπου ήθελε να ιδεί πνευματικά του παιδιά και μοναστήρια, τα οποία εκείνος ίδρυσε σε οικόπεδα, που του είχαν χαρίσει μαθητές του. Στη Σμύρνη όμως παρέμεινε λίγες ημέρες, διότι εμφανίζεται Άγγελος Θεού μπροστά του και προλέγει το θάνατό του. Επιστρέφει σύντομα στη Μυτιλήνη, όπου περνά όλη τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή, κάνοντας και τη λειτουργία της Μεγάλης Πέμπτης. Καταλαβαίνει ότι ήρθε το τέλος του. Δίνει με συγκίνηση τις τελευταίες συμβουλές και ευχές στα πνευματικά του παιδιά και παραδίνει το πνεύμα του στον Κύριο το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου του έτους 845 ή 846. Τον ενταφίασαν με μεγάλες τιμές στον τάφο του αδελφού του Συμεών.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Εικονομαχία Κατηγορία:Στυλίτες Κατηγορία:Λέσβος Συμεων Κατηγορία:Βυζαντινοί του 9ου αιώνα
Μάικ Πάρσον
Ο Μάικλ Λιν Πάρσον (αγγλικά: Michael "Mike" Lynn Parson, 17 Σεπτεμβρίου 1955), είναι Αμερικανός πολιτικός, πρώην αστυνομικός και πρώην στρατιωτικός, που υπηρετεί ως 57ος Κυβερνήτης του Μιζούρι από τον Ιούνιο του 2018. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.
Προηγουμένως, υπηρέτησε ως 47ος Αντικυβερνήτης του Μιζούρι, από τον Ιανουάριο του 2017 έως τον Ιούνιο του 2018, υπό τον τότε Κυβερνήτη Έρικ Γκρέιτενς, ως Μέλος της πολιτειακής Γερουσίας του Μιζούρι για την 28η περιφέρεια από το 2011 έως το 2017, ως Μέλος της πολιτειακής Βουλής των Αντιπροσώπων του Μιζούρι από την 133η περιφέρεια από το 2005 έως το 2011, καθώς και ως Σερίφης της κομητείας Πολκ από το 1993 έως το 2004.
Ανέλαβε Κυβερνήτης του Μιζούρι το 2018, ύστερα από την παραίτηση του τότε Κυβερνήτη Γκρέιτενς. Στις Κυβερνητικές εκλογές του 2020 στο Μιζούρι, ο Πάρσον εξελέγη εκ νέου, για πλήρη θητεία, στο αξίωμα του Κυβερνήτη, κερδίζοντας τις εκλογές με ποσοστό 57,1% των ψήφων, έναντι 40,7% της Δημοκρατικής ανθυποψήφιάς του.
Υπηρέτησε ως αστυνομικός (βοηθός του Σερίφη) στις κομητείες Χίκλορι και Πολκ από το 1981 έως το 1993, και από το 1993 έως το 2004 διατέλεσε Σερίφης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κυβερνήτες του Μιζούρι Κατηγορία:Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί αστυνομικοί Κατηγορία:Αμερικανοί στρατιωτικοί
ISO 3166-1 alpha-3
To ISO 3166-1 alpha-3 είναι υποσύνολο του ISO 3166-1 και χρησιμοποιείται από το ISO/IEC 7501-1 για μηχανικά αναγνώσιμα διαβατήρια.
Κατάλογος κατά αλφαβητική σειρά κωδικών
Κατηγορία:Πρότυπα ISO
ISO-3166-1-Kodierliste
Νέρα ποταμός
μικρογραφία|Ο Νέρα Ο Νέρα (σερβικά : Нера, ρουμανικά : Néra) είναι ποταμός της Σερβίας και της Ρουμανίας στην περιοχή του Βανάτου. Έχει μήκος 124 χιλιόμετρα, η περιοχή της λεκάνης απορροής του καταλαμβάνει έκταση 1.240 τετραγωνικά χλμ και ανήκει στη λεκάνη της Μαύρης Θάλασσας.
Πηγάζει από τα βουνό Σεμενίκ στα ανατολικά, στο ρουμανικό Βανάτο, κοντά στην πόλη Ρεσίτα. Αρχικά ρέει νότια αλλά στη συνέχεια στρέφεται προς τα νοτιοδυτικά όπου δημιουργεί μια κοιλάδα. Εδώ ο Νέρα λαμβάνει τα νερά σημαντικών παραποτάμων και στη συνέχεια αλλάζει κατεύθυνση προς τα βορειοδυτικά. Έπειτα ρέει στα σύνορα μεταξύ της Σερβίας και της Ρουμανίας. Έτσι τρέχει τα επόμενα 27 χιλιόμετρα έως τις εκβολές του στον Δούναβη στην Παλάνκα.
Αναφορές
Κατηγορία:Ποταμοί της Σερβίας Κατηγορία:Ποταμοί της Ρουμανίας Κατηγορία:Παραπόταμοι του Δούναβη
Utair
Utair ( ОАО «Авиакомпания «ЮТэйр» ) είναι μια ρωσική αεροπορική εταιρεία που έχει την έδρα της στο αεροδρόμιο Khanty-Mansiysk ενώ οι κόμβοι της βρίσκονται στο διεθνές αεροδρόμιο Surgut και στο διεθνές αεροδρόμιο Vnukovo. Λειτουργεί προγραμματισμένες εσωτερικές και ορισμένες διεθνείς πτήσεις.
Ιστορία
Τον Φεβρουάριο του 1967, η Aeroflot Tyumen Directorate δημιουργήθηκε για να ανταποκριθεί στις ανάγκες μεταφοράς της ταχέως αναπτυσσόμενης βιομηχανίας πετρελαίου και φυσικού αερίου στη δυτική Σιβηρία. Tο 1991 δημιουργήθηκε η Tyumenaviatrans Aviation (TAT) για να αντικαταστήσει τη Aeroflot Tyumen Directorate. Η TAT υιοθέτησε το όνομα UTair στις αρχές του 2003. Η αεροπορική εταιρεία ανήκει στην περιφέρεια Khanty Mansiysk (23%), στη διοίκηση του Surgut City (19%), στους ρώσους μετόχους (33%), στη Ρωσική Ομοσπονδία (2%) και στους ξένους επενδυτές (20%).
Τον Οκτώβριο του 2010, η Utair ανακοίνωσε σχέδια για αντικατάσταση του στόλου της Tupolev Tu-134 με το Sukhoi Superjet 100. Τον Δεκέμβριο, η UTair έδωσε επίσημα εντολή για την έναρξη λειτουργίας 24 αεριωθούμενων αεροσκαφών το 2013.
Τον Νοέμβριο του 2014, η Utair αντιμετώπισε οικονομικές δυσκολίες και δεν ήταν σε θέση να προβεί σε πληρωμή ομολόγων. Τον Απρίλιο του 2015, η Utair ανακοίνωσε μείωση του στόλου λόγω οικονομικών δυσκολιών. Ακυρώθηκε επίσης την παραγγελία για 24 αεροσκάφη Sukhoi Superjet 100. Λίγες εβδομάδες αργότερα, η θυγατρική της εταιρεία UTair Express έπαυσε να λειτουργεί.
Στις 31 Οκτωβρίου 2017, η Utair ανήγγειλε την αλλαγή επωνυμίας της και άλλαξε το όνομά της από "UTair Aviation" σε "Utair".
Συμφωνίες κωδικοποίησης
Η Utair έχει κάνει συμφωνία κωδικού πρόσβασης με τις ακόλουθες αεροπορικές εταιρείες:
Στόλος
μικρογραφία| Utair [[Boeing 767|Boeing 767-200ER ]] Από τον Αύγουστο του 2017, ο στόλος της Utair αποτελείται από τα ακόλουθα αεροσκάφη:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσικές αεροπορικές εταιρίες
Ισμέτπασα Σταντιουμού
Το Ισμέτπασα Σταντιουμού (τουρκικά: İsmetpaşa Stadyumu) είναι γήπεδο πολλαπλών χρήσεων στο Ιζμίτ της Τουρκίας. Χρησιμοποιείται σχεδόν αποκλειστικά για την διεξαγωγή ποδοσφαιρικών αναμετρήσεων, ενώ φιλοξενεί τους εντός έδρας αγώνες της Κοτσαελίσπορ. Το γήπεδο έχει χωρητικότητα της τάξεως των 12.710 θεατών, ενώ ανεγέρθηκε το 1978. Έχει λάβει την ονομασία του από τον μεγάλο Τούρκο πολιτικό Ισμέτ Ινονού.
Εξωτερικός Σύνδεσμος
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Τουρκία Κατηγορία:Στάδια πολλαπλών χρήσεων στην Τουρκία
Γουέιν Ντάιερ
Ο Γουέιν Ντάιερ (Wayne Walter Dyer, 10 Μαΐου 1940 - 29 Αυγούστου 2015) ήταν δημοφιλής Αμερικανός καθηγητής αυτοβελτίωσης, συγγραφέας και ομιλητής. Το βιβλίο του Οι περιοχές των σφαλμάτων σου - Your Erroneous Zones 1976 έχει πουληθεί σε περισσότερα από 30 εκατομμύρια αντίτυπα και είναι ένα από τα μπεστ σέλερ όλων των εποχών. Wayne Dyer Interview. Λέγεται ότι έχει μεταφέρει ανθρωπιστικές αντιλήψεις στις μάζες.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 10 Μαΐου 1940 στο Ντιτρόιτ του Μίτσιγκαν.
Ο Ντάιερ προχώρησε να οικοδομήσει πάνω στην επιτυχία του με ταξίδια ομιλιών, μια σειρά από μαγνητοταινίες και κανονικές δημοσιεύσεις νέων βιβλίων. Το ακροατήριο του Ντάιερ δεν περιοριζόταν σε επαγγελματίες όπως ο Ντέιλ Κάρνεγκι ή ο Στέφεν Κόνεϊ (Stephen Coney) και έτσι το μήνυμά του πέρασε σε πολλούς ανθρώπους. Συχνά επαναλάμβανε ανέκδοτα από την οικογενειακή του ζωή και επανειλημμένα χρησιμοποιούσε την εμπειρία της ζωής του σαν παράδειγμα. Η επιτυχημένη ιστορία του αυτοδημιούργητου ήταν μέρος της γοητείας του. Ο Ντάιερ έλεγε στους αναγνώστες του να επιδιώκουν την αυτοπραγμάτωση, συνδέοντας σαν καθοδήγηση μια θρησκευτική εμπειρία και πρότεινε οι αναγνώστες να μιμηθούν τον Ιησού Χριστό, ο οποίος προσδιόριζε δύο πράγματα, ένα άτομο αυτοπραγμάτωσης και ένας "ιεροκήρυκας αυτοδυναμίας". Ο Ντάιερ έκανε κριτική της κοινωνικής επικέντρωσης στην ενοχή, την οποία είδε σαν μια νοσηρή ακινητοποίηση στο παρόν εξ αιτίας ενεργειών που έγιναν στο παρελθόν. Συνηγόρησε με τους αναγνώστες να δουν πως οι γονείς, τα ιδρύματα και ακόμα οι ίδιοι επέβαλαν διαδικασίες ενοχής πάνω τους. guilt trip
Η Τρικυμία
Η τρικυμία (αγγλικά: The Tempest) είναι έργο του Ουίλιαμ Σαίξπηρ και κατά πολλούς θεωρείται το τελευταίο του.
Γουέιν Ντάιερ
Βιογραφία
Μολονότι ο Ντάιερ αντιστάθηκε στην ετικέτα της νέας εποχής, κοντά στα 1990, άλλαζε το μήνυμά του για να συμπεριλάβει περισσότερα στοιχεία πευματικότητας, μαγείας και μεγαλύτερης ενσυναίσθησης στον "Ιερό Σου Εαυτό" Boca Raton News, November 13th, 2002.
Η Τρικυμία
Υπόθεση του έργου
Ο Πρόσπερο, Δούκας του Μιλάνου, που ασχολείτο με μυστικιστικές μελέτες, χάνει τον θρόνο του, καθώς ο αδερφός του, Αντόνιο, με τη βοήθεια του βασιλιά της Νάπολης Αλόνσο, σφετερίστηκε την περιουσία του και την εξουσία του. Έτσι καταλήγει σε ένα ερημονήσι μαζί με τη μικρή του κόρη, Μιράντα.
Γουέιν Ντάιερ
Προσωπική Ζωή
Ο Ντάιερ γεννήθηκε στις 10 Μαΐου του 1940 και πέθανε στις 29 Αυγούστου του 2015 στο Μάουι της Χαβάης, σε ηλικία 75 ετών. Ήταν παντρεμένος και χωρισμένος τρεις φορές, έχοντας επτά από τα οκτώ παιδιά του με την τρίτη σύζυγό του την Μαρσελέν (Marcelene).
Αντιθέσεις
Μέχρι το 2000, είχε παρουσιαστεί αρκετές φορές στο Public Broadcasting Service (PBS) κατά την διάρκεια της αύξησης κεφαλαίου. Μολονότι γινόταν αντιληπτό από το PBS, ότι ήταν ένας δημοφιλής ομιλητής και θα πετύχαινε να βοηθήσει το PBS να αυξήσει το κεφάλαιό του, μερικοί παρατηρητές του PBS βρήκαν τις εμφανίσεις του να ενοχλούν, με την έννοια "ότι το PBS μπορούσε να φανεί σαν να δάνειζε το κύρος του στις πνευματικές απόψεις του Ντάιερ, ευθυγραμμιζόμενο με τις τεχνικές του". PBS The Ombudsman Column, March 24th, 2006.
Η Τρικυμία
Υπόθεση του έργου
Ωστόσο, η μοίρα ευνοεί τον Πρόσπερο: όσοι συνωμότησαν εναντίον του για το θρόνο του Μιλάνου θα τύχει να ταξιδέψουν με πλοίο στη θάλασσα κοντά στο νησί. Έπειτα από μια τρικυμία που προκαλεί ο Πρόσπερο με τις μαγικές του δυνάμεις, το καράβι του Αλόνσο βουλιάζει κι όλοι ναυαγούν στο νησί, χωρισμένοι σε μικρές ομάδες, πιστεύοντας ότι όλοι οι υπόλοιποι είναι νεκροί. Εκεί παρασύρονται από τις παραισθήσεις που προκαλεί ο Πρόσπερο και φτάνουν μέχρι την τρέλα, μέχρι που ανακαλύπτουν ότι ο τρόπος που βασανίζονται οφείλεται στο πώς αδίκησαν παλιότερα τον Πρόσπερο,στον οποίο θέλουν να επιστρέψουν το Δουκάτο για να τους συγχωρέσει.
Γουέιν Ντάιερ
Θρησκευτικές δοξασίες
"Πιστεύω ότι η αλήθεια είναι αλήθεια μέχρι να την οργανώσεις και τότε γίνεται ένα ψέμα. Δεν πιστεύω ότι ο Ιησούς δίδασκε Χριστιανισμό, ο Ιησούς δίδασκε καλοσύνη, αγάπη, ενδιαφέρον και ειρήνη. Αυτό που λέω στους ανθρώπους είναι να μην γίνεις Χριστιανός αλλά σαν τον Χριστό. Να μην γίνεις Βουδιστής αλλά σαν τον Βούδα.
Η Τρικυμία
Υπόθεση του έργου
Η Μιράντα αρραβωνιάζεται τον Φερδινάνδο, γιο του Αλόνσο, κι ο Πρόσπερο θα επιστρέψει ως Δούκας στο Μιλάνο, αφού πρώτα αποκηρύξει την υψηλή τέχνη της μαγείας και απελευθερώσει τον Άριελ.
Η µαγεία
Η μαγεία είναι κεντρικό θέμα στην Τρικυμία, καθώς είναι το στοιχείο που δένει την πλοκή. Ο Πρόσπερο κατέχει τόσο μεγάλη δύναμη στο έργο λόγω της ικανότητάς του να χειρίζεται τη μαγεία και να ελέγχει το πνεύμα του Άριελ. Εξαιτίας της μαγείας προκλήθηκε η Τρικυμία, τα γεγονότα μεταξύ των ναυαγών στο νησί, καθώς και οι παραισθήσεις και η μαγευτική μουσική του Άριελ. Κατά πολλούς, η μαγεία αναφέρεται στη γραφή του ίδιου του Σαίξπηρ: στο τέλος, όπως ο Πρόσπερο αποκηρύσσει την υψηλή του τέχνη, έτσι κι ο Σαίξπηρ δηλώνει την απόσυρσή του από τη θεατρική συγγραφή.
Η εξουσία
Ο Σαίξπηρ μολονότι στα περισσότερα έργα του, τα σχετιζόμενα με το θέμα της εξουσίας, προτείνει την τιμωρία των σφετεριστών, στην Τρικυμία, το τελευταίο του έργο, αντιμετωπίζει τις καταστάσεις περισσότερο ήπια και συγχωρητικά. Προτείνει το καλό παράδειγμα αντί της εκδίκησης ώστε να δοθεί χρόνος στις αξίες της τιμιότητας και της ηθικής, να αναπτυχθούν και να επικρατήσουν (έστω και συμβολικά) στον κόσμο μας.
Γουέιν Ντάιερ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς
Η Τρικυμία
Παραστάσεις στην Ελλάδα
Τον Ιούνιο του 2012 η Τρικυμία ανέβηκε από τη Θεατρική Ομάδα «Carpe Diem» στο Ανοιχτό Δημοτικό Θέατρο του Δήμου Ζωγράφου, σε σκηνοθεσία Ρουμπίνης Μοσχοχωρίτη. Παλαιότερα το έργο έχει ανεβεί επίσης από το Εθνικό Θέατρο το 2008 και το Ανοιχτό θέατρο του Γ.Μιχαηλίδη, στη δεκαετία του 1990.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κωμωδίες του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ
Κεμπέκ (πόλη)
325px|right|thumb|Η Παλιά Πόλη του Κεμπέκ με το κάστρο και τον εντυπωσιακό [[Σατώ Φροντενάκ|πύργο (ξενοδοχείο) Φροντενάκ]] Η Πόλη του Κεμπέκ (γαλλικά: Ville de Québec) είναι ιστορική πόλη του Καναδά και πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας.
Η Παλιά Πόλη του Κεμπέκ (γαλ.: Vieux-Québec) είναι η μόνη πόλη της Βορείου Αμερικής της οποίας τα τείχη διατηρούνται ακόμα — και μάλιστα σε άριστη κατάσταση. Για τον λόγο αυτό, το 1985 η UNESCO ανακήρυξε την Πόλη του Κεμπέκ «Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς».
Γεωγραφία
Η Πόλη του Κεμπέκ είναι χτισμένη επάνω σε έναν απόκρημνο βράχο στο σημείο όπου ο ποταμός του Αγίου Λαυρεντίου ανοίγει προς τις εκβολές του, ή στενεύει προς την κατεύθυνση των Μεγάλων Λιμνών από όπου πηγάζει.
Η πόλη βρίσκεται περίπου 300 χλμ. ΒΑ του Μόντρεαλ, με το οποίο συνδέεται οδικώς, σιδηροδρομικώς και αεροπορικώς. Ο πλωτός ποταμός Άγιος Λαυρέντιος χρησιμοποιείται για τη μεταφορά εμπορευμάτων από και προς το Μόντρεαλ, το Τορόντο, τις Μεγάλες Λίμνες και την Ευρώπη.
Ιστορία
Η Πόλη του Κεμπέκ είναι η δεύτερη ευρωπαϊκή πόλη-αποικία στη Βόρεια Αμερική μετά τον Άγιο Ιωάννη της Νέας Γης. Ο γάλλος Ζακ Καρτιέ, ο πρώτος ευρωπαίος που εξερεύνησε την περιοχή το 1535, βρήκε στην θέση της σημερινής πόλης τον ινδιάνικο καταυλισμό Σταντακονέ ή Σταντακόνα.
Η πόλη-αποικία ιδρύθηκε στις 3 Ιουλίου του 1608 από τον Γάλλο εξερευνητή Σαμουέλ ντε Σαμπλαίν στον ίδιο χώρο που καταλάμβανε το χωριό Σταντακόνα. Το όνομα της πόλης είναι ινδιάνικο και σημαίνει «η στενωπός του ποταμού». Κατά τον 17ο και και 18ο αι., με την άφιξη νέων Γάλλων εποίκων, η Πόλη του Κεμπέκ εξελίχθηκε σε σημαντικό εμπορικό κέντρο, από όπου γίνονταν η αποστολή γούνας, ξυλείας προς τις ευρωπαϊκές αγορές. Στα μέσα του 18ου αι., ο πληθυσμός της πόλης έφτανε τους 8.000 κατοίκους. Η πόλη διέθετε ιερατική σχολή και νοσοκομείο, τα πρώτα που ιδρύθηκαν στην Βόρεια Αμερική.
Κατά την διάρκεια της Αμερικανικής Επανάστασης, οι επαναστάτες Αγγλοσάξωνες άποικοι προσπάθησαν να καταλάβουν την πόλη, ( Μάχη του Κεμπέκ )αλλά χωρίς αποτέλεσμα (1775).
Από το 1859 έως το 1865, η πόλη του Κεμπέκ ήταν η πρωτεύουσα της Αποικίας του Καναδά, και το 1864 στην Πόλη πραγματοποιήθηκε η πρώτη συνδιάσκεψη για την δημιουργία της Καναδικής Συνομοσπονδίας.
Η Πόλη, παρά την ισχυρή αγγλική διοίκηση για έναν αιώνα περίπου, δεν έχασε ποτέ τον γαλλικό χαρακτήρα της. Ακόμα οι απόγονοι των πρώτων Γάλλων εποίκων αποτελούν το 90% και πλέον των κατοίκων της Πόλης. Ωστόσο, η θέση της Πόλης του Κεμπέκ στην οικονομία του Καναδά πέρασε σε δεύτερη μοίρα μετά την οικονομική άνοδο του Μόντρεαλ και του Τορόντο κατά τον 19ο και τον 20ό αιώνα αντιστοίχως.
Σήμερα η Πόλη του Κεμπέκ είναι η πρωτεύουσα και το διοικητικό κέντρο της ομώνυμης επαρχίας. Στο προάστιο Σαιντ-Φουά (Sainte-Foy) έχει την έδρα του το Πανεπιστήμιο Λαβάλ καθώς και τρία ιδρύματα του Πανεπιστημιακού Δικτύου του Κεμπέκ: η Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης (École nationale de l'administration publique), το Εθνικό Ινστιτούτο Επιστημονικής Έρευνας (Institut national de la recherche scientifique) και το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο (Télé-université).
Αξιοθέατα
right|325px|thumb|Γλυπτική με χιόνι και πάγο στα πλαίσια του καρναβαλιού που γίνεται κάθε Φεβρουάριο στην Πόλη του Κεμπέκ Η Πόλη του Κεμπέκ είναι γνωστή για το χειμερινό καρναβάλι της και για τον πύργο Φροντενάκ (Château Frontenac), ένα ιστορικό ξενοδοχείο που δεσπόζει στην Παλιά Πόλη.
Μέσα στην Παλιά Πόλη ή λίγο πιο έξω, ο επισκέπτης μπορεί να θαυμάσει καλοδιατηρημένα σπίτια που χτίστηκαν από τον 17ο έως τον 19ο αι., το επαρχιακό κοινοβούλιο(«Εθνοσυνέλευση») του Κεμπέκ (γαλλ.: Assemblée nationale du Québec), το Εθνικό Μουσείο Καλών Τεχνών του Κεμπέκ (γαλλ.: Musée national des beaux-arts du Québec) και το Μουσείο Πολιτισμού (γαλλ.: Musée de la Civilisation). Αξίζει επίσης να επισκεφθεί κανείς την Παναγία του Κεμπέκ (Notre-Dame de Québec), τον πρώτο καθεδρικό ναό βασιλικού ρυθμού που χτίστηκε στη Βόρεια Αμερική.
Περίπου 15 χλμ. ΒΑ από την Πόλη του Κεμπέκ, βρίσκονται οι καταρράκτες Μοντμορανσί (Chutes Montmorency) και 30 χλμ. πιο ανατολικά, στο χωριό Μπωπρέ, βρίσκεται η εντυπωσιακή Βασιλική της Αγίας Άννας (Sainte-Anne-de-Beaupré), σημείο προσκυνήματος για πολλούς καθολικούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Καναδά Κατηγορία:Κεμπέκ Κατηγορία:Πόλεις του Κεμπέκ
Κάσιο Ταντάο
Ο Κάσιο Ταντάο (26 Δεκεμβρίου 1917 – 4 Μαρτίου 1993) ήταν Ιάπωνας επιχειρηματίας, ιδρυτής της εταιρείας Κάζιο Κομπιούτερ.
Φαράγγι της Αγίας Ειρήνης
Α Φαραγγι της Αγιας Ειρηνης
Κάσιο Ταντάο
Γεννήθηκε στην Κουρέτα-Μούρα, στην περιοχή Κότσι της Ιαπωνίας το 1917.
Το 1923 μετά τον μεγάλο σεισμό Κάντο, όλη η οικογένεια Κάσιο μετακινήθηκε στο Τόκυο, αφού πρώτα έλαβαν πρόσκληση από ένα θείο που εργαζόταν εκεί.
Το 1946 ο Ταντάο, αφού πρώτα σπούδασε στο Βασέντα Κόσου Γκάκο, έστησε τη δική του εταιρεία, την αποκαλούμενη «Κάσιο Σεϊσακούζο», στη Μιτάκα του Τόκυο.
Πέθανε στις 4 Μαρτίου του 1993.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιάπωνες επιχειρηματίες
Ζαν-Ζακ Μπουρλαμακί
Ο Ζαν-Ζακ Μπουρλαμακί (Jean-Jacques Burlamaqui, 24 Ιουνίου 1694 – 3 Απριλίου 1748) ήταν Ελβετός νομικός και πολιτικός θεωρητικός, ο οποίος εκλαΐκευσε μια σειρά ιδεών που υποστήριξαν άλλοι στοχαστές.
Βιογραφία
Γεννημένος στη Γενεύη σε μια Καλβινιστική οικογένεια (καταγόταν από τον πλούσιο ιταλό έμπορο του 16ου αιώνα Francesco Burlamacchi της Λούκκα, ο οποίος εκτελέστηκε λόγω των δημοκρατικών του αισθημάτων), οι οποίοι είχαν καταφύγει εκεί για θησκευτικούς λόγους (religionis causa), σπούδασε νομικά και στα 25 του είχε οριστεί επίτιμος καθηγητής ηθικής και Φυσικών Νόμων στο πανεπιστήμιο της Γενεύης. Πριν αναλάβει την έδρα, ταξίδεψε μέσω της Γαλλίας και της Αγγλίας, και έκανε γνωριμίες με τους πιο επιφανείς συγγραφείς της περιόδου.
Έρμπολ (Καλαθοσφαίριση)
Στην καλαθοσφαίριση, έρμπολ (αγγλικά airball - μπάλα στον αέρα) ονομάζεται η προσπάθεια για σουτ με κακό όμως αποτέλεσμα, καθώς η μπάλα στο έρμπολ δεν καταφέρνει να ακουμπήσει καν τη στεφάνη ή έστω το δίχτυ της στεφάνης ή το ταμπλό (κοινώς, η μπάλα βρήκε αέρα). Σημειωτέον ότι ο ορισμός δεν ισχύει αν το σουτ αλλοιώθηκε από τάπα.
Ζαν-Ζακ Μπουρλαμακί
Βιογραφία
Με την επιστροφή του άρχισε να διδάσκει και σύντομα απέκτησε μεγάλη φήμη για την απλότητα του ύφους του και την ακρίβεια των απόψεών του. Συνέχισε να παραδίδει μαθήματα για 15 χρόνια, οπότε υποχρεώθηκε να παραιτηθεί εξαιτίας προβλημάτων υγείας. Οι συμπολίτες του τον εξέλεξαν μέλος του συμβουλίου του κράτους, και απέκτησε τόσο υψηλή φήμη για την πρακτική σοφία του, όση είχε για τις θεωρητικές του γνώσεις.
Έρμπολ (Καλαθοσφαίριση)
Ο όρος δημιουργήθηκε από τον Cameron Crazies του Πανεπιστημίου Ντιουκ (Duke University). Η πρώτη καταγεγραμμένη χρήση του όρου έρμπολ έγινε στις 24 Φεβρουαρίου 1979, κατά τη διάρκεια κολεγιακού παιχνιδιού μπάσκετ μεταξύ του Duke University και του North Carolina Tar Heels.
Ζαν-Ζακ Μπουρλαμακί
Έργα
Έργα του ήταν οι «Αρχές του Φυσικού Δικαίου» (Principes du droit naturel, 1747) και οι «Αρχές του Πολιτικού Δικαίου» (Principes du droit politique, 1751). Αυτά εκδόθηκαν πολλές φορές, και χρησιμοποιήθηκαν ευρέως ως εγχειρίδια. Το στυλ του Μπουρλαμακί είναι απλό και σαφές, και η διάταξη του υλικού καλή. Η θεμελιώδης αρχή του μπορεί να περιγραφεί ως ορθολογικός ωφελιμισμός και αποτελεί μια περίληψη σκέψεων ομοϊδεατών του θεωρητικών, ιδιαίτερα του Ρίτσαρντ Κάμπερλαντ και του Ούγκο Γκρότιους.
Η πραγματεία του Μπουρλαμακί «Οι Αρχές του Φυσικού και Πολιτικού Δικαίου» έχει μεταφραστεί σε έξι γλώσσες (πέρα από το γαλλικό πρωτότυπο) σε 60 εκδόσεις. Το όραμά του συνταγματισμού είχε σημαντική επίδραση στους Αμερικανούς «Πατέρες του Έθνους»: «Η πρόωρη αμερικανική σκέψη επέστησε επίσης την προσοχή στις ιδέες που κυκλοφορούν στην ήπειρο. Ο συγγραφέας που διαδραμάτισε το μεγαλύτερο ρόλο στη μετάδοση αυτών των ιδεών πάνω από τον Ατλαντικό ήταν ο ελβετός συγγραφέας Ζαν-Ζακ Μπουρλαμακί, ο οποίος τώρα έχει σχεδόν ξεχαστεί, αλλά ήταν κάποτε συγγραφέας με τεράστιες πωλήσεις». Για παράδειγμα, η κατανόησή του περί αλληλοελέγχου εξουσιών ήταν πολύ πιο εξελιγμένη και πρακτική από ό,τι εκείνη του Μοντεσκιέ, εν μέρει επειδή η θεωρία του Μπουρλαμακί περιείχε το σπέρμα του δικαστικού ελέγχου. Αναφερόταν συχνά ή παραφρασμένος, αν και λίγες μόνο φορές του αποδιδόταν, σε πολιτικά κηρύγματα κατά τη διάρκεια της προ-επαναστατικής περιόδου. Ήταν ο πρώτος φιλόσοφος που θεώρησε την αναζήτηση της ευτυχίας ως ένα φυσικό ανθρώπινο δικαίωμα, μια αρχή που ο Τόμας Τζέφερσον επανέλαβε αργότερα στη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας
Έρμπολ (Καλαθοσφαίριση)
Πηγές
Κατηγορία:Ορολογία καλαθοσφαίρισης
Ζαν-Ζακ Μπουρλαμακί
Έργα
Η περιγραφή του Μπουρλαμακί για τα ευρωπαϊκά κράτη, ότι αποτελούν «ένα είδος δημοκρατίας, τα μέλη της οποίας, ανεξάρτητες, αλλά δεσμευόμενες από κοινό συμφέρον, συνεργάζονται για να διατηρήσουν την τάξη και την ελευθερία» αναφέρεται από τον Μισέλ Φουκώ σε διαλέξεις που έδωσε το 1978 στο Collège de France στο πλαίσιο της συζήτησης περί διπλωματίας και δικαίου των εθνών
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελβετοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Πολιτικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Ελβετοί συγγραφείς
Νίκος Μπογιόπουλος
Ο Νίκος Μπογιόπουλος (Αθήνα, 1967) είναι Έλληνας δημοσιογράφος, συγγραφέας και μέλος του ΚΚΕ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1967 και σπούδασε στο οικονομικό τμήμα του Πανεπιστημίου της Αθήνας. Εργάστηκε από το 1992 ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα Ριζοσπάστης, από τον οποίο απολύθηκε τον Οκτώβριο του 2013, καθώς φέρεται να διαφώνησε με την υπογραφή ατομικών συμβάσεων εργασίας, ενώ ένα μήνα πριν η στήλη του είχε αφαιρεθεί από την διεύθυνση της εφημερίδας. Από τότε εργάζεται στην εφημερίδα Real News και τον ραδιοφωνικό σταθμό Real FM Έχει συνεργαστεί με περιοδικά και αρθρογραφεί στις ιστοσελίδες Ημεροδρόμος και enikos.gr. Επί σειρά ετών συμμετείχε στο ψηφοδέλτιο επικρατείας του ΚΚΕ, του οποίου είναι μέλος.
Στις αρχαιρεσίες της ΕΣΗΕΑ τον Ιανουάριο 2022, ο Νίκος Μπογιόπουλος εξελέγη μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της, εκπροσωπόντας την παράταξη "Δημοσιογραφική Συνεργασία" (ΠΑΜΕ). Από την θέση αυτή παραιτήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 2022, παραδίδοντας την έδρα στην πρώτη επιλαχούσα της παράταξης.
Θέσεις
Το 2013 κατά διάρκεια του προσυνεδριακού διαλόγου του ΚΚΕ άσκησε κριτική στην κεντρική επιτροπή του κόμματος με άρθρο του στον Ριζοσπάστη υπό τον τίτλο «Λάθος πορεία». Λίγο αργότερα, δημοσίευσε νέο άρθρο με το οποίο επιτέθηκε σε όσους πίστευε πως χρησιμοποίησαν την τοποθέτησή του για να ασκήσουν κριτική στο ΚΚΕ.
Ο Μπογιόπουλος αρνείται ότι υπήρξε ευθύνη των Σοβιετικών στη σφαγή χιλιάδων Πολωνών αξιωματικών στο Κάτυν, συλλογιστική την οποία έχει υπερασπιστεί σε αρκετά άρθρα του. Υποστηρίζει ότι η ιστορικά κυρίαρχη άποψη αποτελεί προβοκάτσια του Γκαίμπελς και αντικομμουνιστική προπαγάνδα. Για τις θέσεις αυτές έχει επικριθεί από μερίδα ιστορικών με το σκεπτικό ότι αναπαράγει θέσεις ακροδεξιών, αντισημιτών και ρώσων ψευδοϊστορικών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Έλληνες άθεοι
Πέτρος Δ΄ της Βουλγαρίας
Ο Πέτρος Β΄, γεννημένος Θεόδωρος, επίσης γνωστός ως Θεόδωρος-Πέτρος (βουλγαρικά: Петър ІV, Теодор-Петър, ... - 1197) ήταν ο πρώτος αυτοκράτορας (ή τσάρος) της παλινορθωμένης (2ης) Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας από το 1185 ως το 1197. Ηταν γιος πλούσιου κτηνοτρόφου απο τα βουνά του Βυζαντινού θέματος (ή επαρχίας) Παρίστριον. Αυτός και οι μικρότεροι αδελφοί του Ασέν και Καλογιάν αναφέρονταν ως Βλάχοι στις περισσότερες πρωτογενείς πηγές, αλλά πιθανότατα ήταν μεικτής (Βλάχικης, Βουλγάρικης και Κουμάνικης καταγωγής.
Ο Θεόδωρος-Πέτρος και ο Ασέν προσέγγισαν το Βυζαντινό Αυτοκράτορα Ισαάκιο Β΄ Άγγελο στη Θράκη το 1185, απαιτώντας ένα κτήμα στον Αίμο. Οταν ο αυτοκράτορας αρνήθηκε και τους ταπείνωσε αποφάσισαν να προκαλέσουν μια εξέγερση, εκμεταλλευόμενοι τη δυσαρέσκεια που ένας νέος φόρος είχε προκαλέσει μεταξύ των Βουλγάρων και των Βλάχων. Για να πείσουν τους συμπατριώτες τους να τους ακολουθήσουν πλήρωσαν ντόπιους προφήτες που δήλωναν ότι θα τους υποστήριζε και ο Άγιος Δημήτριος. Πριν από το τέλος του έτους ο Θεόδωρος-Πέτρος στέφθηκε και υιοθέτησε διακριτικά που χρησιμοποιούνται μόνο από αυτοκράτορες.
Ο αυτοκρατορικός στρατός νίκησε τους εξεγερθέντες, αναγκάζοντας το Θεόδωρο-Πέτρο και τον Ασέν να καταφύγουν στους Κουμάνους τον Απρίλιο του 1186, αλλά επέστρεψαν επικεφαλής Κουμανικών στρατευμάτων το φθινόπωρο. Σύντομα απέκτησαν τον έλεγχο του Παριστρίου, έτσι η εξέγερση τους έληξε με τη δημιουργία ενός νέου κράτους, που θεωρείται διάδοχος της Α΄ Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας. Οι αδελφοί έκαναν τακτικές επιδρομές εναντίον των γειτονικών Βυζαντινών εδαφών στις αρχές της δεκαετίας του 1190. Οι συγκρούσεις μεταξύ του Ισαάκιου Β΄ και του Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Φρειδερίκου Βαρβαρόσα κατά τη σταυροφορία του δεύτερου έδωσαν την ευκαιρία στο Θεόδωρο-Πέτρο να κατακτήσει νέα εδάφη το 1190.
Ο Θεόδωρος-Πέτρος και ο Ασέν διαίρεσαν το βασίλειο τους το 1192 και ο Θεόδωρος-Πέτρος πήρε την Πρεσλάβα και τη βορειοανατολική περιοχή και συνομολόγησε συνθήκη ειρήνης με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Μετά τη δολοφονία του Ασέν από ένα βογιάρο το 1196 ο Θεόδωρος-Πέτρος διόρισε τον Καλογιάν κυβερνήτη του πρώην βασίλειου του Ασέν. Ο Θεόδωρος-Πέτρος δολοφονήθηκε κατά το επόμενο έτος.
Ονομα
Το Συνοδικόν του Τσάρου Μπορίλ, που συντάχθηκε το 1211, αναφέρεται σε αυτόν ως "Θεόδωρο, που ονομάζεται Πέτρος", αποδεικνύοντας ότι Θεόδωρος ήταν το αρχικό όνομα του. Σύμφωνα με μια ευρέως διαδεδομένη θεωρία άλλαξε το όνομά του όταν στέφθηκε αυτοκράτορας, πιθανότατα σε ανάμνηση του Πέτρου Α΄ της Βουλγαρίας που είχε αγιοποιηθεί στις αρχές του 11ου αιώνα. Ο ιστορικός Αλεξάντρου Ματζεάρου αναφέρει ότι ο Θεόδωρος πρέπει να υιοθέτησε το νέο όνομα σε σχέση με δύο ηγέτες αντιβυζαντινών εξεγέρσεων του 11ου αιώνα, του Πέτρου Δελεάνου και του Πέτρου Κωνσταντίνου Μποντίν, και όχι με τον Πέτρο Α΄, που προσπάθησε να διατηρήσει την ειρήνη με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Ο Θεόδωρος Βαλσαμών, Πατριάρχης Αντιοχείας, τον αποκάλεσε "επαναστάτη Σλαβόπετρο" σε ένα ποίημα. Δύο χρονικά για τη σταυροφορία του Φρειδερίκου Βαρβαρόσα αναφέρονται σε αυτόν ως "Καλόπετρο"» (από την ελληνική έκφραση του "Πέτρος ο Ωραίος").
Πρώτα χρόνια
Το έτος της γέννησης του Θεόδωρου-Πέτρου είναι άγνωστο. Ήταν κατά τα φαινόμενα ο μεγαλύτερος γιος ενός πλούσιου βοσκού από τα Ορη του Αίμου, σύμφωνα με το Ματζεάρου. Από την άλλη πλευρά, δεν υπάρχει πηγή που να αναφέρει ότι αυτός ή ο αδελφός του Ασέν είχαν στην κατοχή τους κοπάδια. Ο Ματζεάρου αναφέρει ότι μπορεί να διεύθυναν μια αυτοκρατορική φάρμα αλόγων, προσθέτοντας ότι τα κτήματά τους ήταν πιθανότατα κοντά στο Τάρνοβο. Ο ιστορικός Ιβάν Ντουίτσεφ γράφει ότι οι αδελφοί ήταν τοπικοί οπλαρχηγοί στα Ορη του Αίμου.
Ο Θεόδωρος-Πέτρος και οι αδελφοί του αναφέρονται ως Βλάχοι σε πηγές γραμμένες στα τέλη του 12ου και στις αρχές του 13ου αιώνα αλλά η εθνικότητα τους είναι αντικείμενο ακαδημαϊκών συζητήσεων. Η παρουσία πολλών εθνοτικών ομάδων στα εδάφη νότια του Κάτω Δούναβη το 12ο αιώνα είναι καλά τεκμηριωμένη, έτσι είναι πιθανότερο να ήταν μικτής (Βλάχικης, Βουλγαρικής και Κουμανικής) καταγωγής.
Ο Θεόδωρος-Πέτρος και ο Ασέν προσέγγισαν το Βυζαντινό Αυτοκράτορα Ισαάκιο Β΄ Άγγελο κοντά στα Κύψελα στη Θράκη (σήμερα Ιψαλα στην Τουρκία) στα τέλη του 1185. Ζήτησαν από τον αυτοκράτορα να τους εγγράψει στον αυτοκρατορικό στρατό και να τους χορηγήσει "με αυτοκρατορικό διάταγμα κάποιο κτήμα που βρισκόταν στην περιοχή του Αίμου, που θα τους απέφερε ένα μικρό εισόδημα", σύμφωνα με το Βυζαντινό ιστορικό Νικήτα Χωνιάτη. Τα λόγια του Χωνιάτη δείχνουν ότι οι αδελφοί ήθελαν να λάβουν την παραχώρηση μιας πρόνοιας (δηλαδή τα έσοδα από αυτοκρατορική περιουσία σε αντάλλαγμα για στρατιωτική υπηρεσία). Σύμφωνα με μια θεωρία, οι αδελφοί στην πραγματικότητα προσπάθησαν να πείσουν τον αυτοκράτορα να τους κάνει αυτόνομους ηγεμόνες της Μοισίας, επειδή ο Χωνιάτης σημείωσε ότι σε μεταγενέστερο στάδιο της εξέγερσης τους ότι "δεν ενδιαφέρονταν απλώς να διατηρήσουν τη δική τους περιουσία αλλά να αναλάβουν τον έλεγχο της κυβέρνησης" της Μοισίας. Όποιο και αν ήταν το αίτημά τους, ο Ισαάκιος Β΄ το απέρριψε. Τον Ασέν επίσης τον "χτύπησε στο πρόσωπο και τον επέπληξε για τη θρασύτητά του" με εντολή του θείου του Ισαάκιου Β΄, Ιωάννη Δούκα.
Εξέγερση
Οι αδελφοί γνώριζαν ότι η είσπραξη της έκτακτης εισφοράς (που είχε επιβληθεί το φθινόπωρο του 1185) εξόργισε τον πληθυσμό, ιδιαίτερα στην περιοχή της Αγχιάλου (σήμερα Πομόριε της Βουλγαρίας). Ωστόσο αρχικά δεν μπορούσαν να προκαλέσουν την εξέγερση του δυσαρεστημένου λαού, γιατί οι συμπατριώτες τους πίστευαν ότι δεν είχαν καμμία τύχη εναντίον των αυτοκρατορικών στρατευμάτων, σύμφωνα με το Χωνιάτη. Οι Θεόδωρος-Πέτρος και Ασάν αποφάσισαν να επωφεληθούν της αφοσίωσης των Βουλγάρων και των Βλάχων στη λατρεία του Αγίου Δημητρίου για να τους πείσουν να ξεσηκωθούν εναντίον του Βυζαντινού κράτους.
Οι Θεόδωρος-Πέτρος και Ασέν έχτισαν έναν "οίκος προσευχής" αφιερωμένο στον άγιο και συγκέντρωσαν Βούλγαρους και Βλάχους προφήτες και προφήτισσες. Με την καθοδήγηση των αδελφών οι μάντεις ανακοίνωσαν "στο παραλήρημά τους" ότι ο Θεός είχε συναινέσει στην εξέγερση εναντίον των Βυζαντινών και ο Αγιος Δημήτριος θα εγκατέλειπε τη Θεσσαλονίκη και "θα ερχόταν προς αυτούς αρωγός και βοηθός τους" κατά την επικείμενη εξέγερση. [34 ] [35] Αυτή η "επαγγελματική δουλειά χειραγώγησης" ήταν αποτελεσματική: όλοι όσοι ήταν παρόντες εντάχθηκαν οικειοθελώς στο κίνημα των αδελφών. Ο Νικήτας Χωνιάτης, που κατέγραψε τα γεγονότα, δεν κατονόμασε τον τόπο της συγκέντρωσης, αλλά το Τάρνοβο είναι το πιο πιθανό μέρος, σύμφωνα με τις απόψεις των σύγχρονων μελετητών.
Εκείνες κι εγώ
Η σειρά αποτελεί δημιουργία του θεατρικού συγγραφέα Κώστα Πρετεντέρη, που έπλασε τον χαρακτήρα του Δόγκανου ενός μεγάλου καρδιοκατακτητή, και παράλληλα αμετανόητου εργένη.
Πέτρος Δ΄ της Βουλγαρίας
Αρχή
Εκμεταλλευόμενοι τον πόλεμο μεταξύ της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και των Νορμανδών της Σικελίας οι εξεγερθέντες εισέβαλαν στη Θράκη και έπεισαν και άλλους να τους ακολουθήσουν. [39] Ενθαρρύμένος από τις νίκες, ο Θεόδωρος-Πέτρος "φόρεσε στο κεφάλι του χρυσό στεφάνι και έφτιαξε κόκκινα στιβάνια για να βάλει στα πόδια του", διακριτικά που είχαν μόνο οι αυτοκράτορες. Αν και ο Χωνιάτης δεν ανέφερε ότι ο Θεόδωρος-Πέτρος είχε ήδη προσαγορευθεί αυτοκράτορας, η χρήση των αυτοκρατορικών διακριτικών δείχνει ότι ή είχε ανακηρυχθεί αυτοκράτορας, ή τουλάχιστον διεκδικούσε τον τίτλο. Ο Ματζεάρου αναφέρει ότι η στέψη πιθανότατα έγινε πριν από το τέλος του 1185, γιατί ένας ιερέας, ο Βασίλειος, φέρεται να έγινε ο επικεφαλής της αποκαταστημένης Βουλγαρικής Ορθόδοξης Εκκλησίας κατά το έτος αυτό.
Εκείνες κι εγώ
Στο ριμέικ, η σειρά σκηνοθετήθηκε από τον Ανδρέα Μορφονιό.
Πέτρος Δ΄ της Βουλγαρίας
Αρχή
Ο Θεόδωρος-Πέτρος πολιόρκησε την Πρεσλάβα, που ήταν η πρωτεύουσα της Α΄ Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας, αλλά δεν μπόρεσε να την καταλάβει. Οι επαναστάτες και πάλι εισέβαλαν στη Θράκη, αρπάζοντας "πολλούς ελεύθερους [ανθρώπους], πολλά ζώα και ζώα έλξης και αιγοπρόβατα σε όχι μικρό αριθμό" στις αρχές του 1186. [40] [48] Για να εμποδίσει τους στασιαστές από τη διέλευση των ορεινών διαβάσεων ο Ισαάκιος Β ξεκίνησε μια εκστρατεία εναντίον τους, αλλά αυτοί κατέλαβαν "το τραχύ έδαφος και τα δυσπρόσιτα σημεία" και αντιστάθηκαν στις επιθέσεις. Ωστόσο έγινε μια ξαφνική "μαυρίλα" (που σχετίζεται με την ηλιακή έκλειψη της 21 Απριλίου 1186) που "σκέπασε τα βουνά" και επέτρεψε στους Βυζαντινούς να προξενήσουν σοβαρή ήττα στους εξεγερθέντες.
Εκείνες κι εγώ
Πρώτη Μεταφορά
Τρίτη 18 Μαϊου του 1976 ξεκίνησε να προβάλλεται αυτή η σειρά στην ΥΕΝΕΔ με βασικό πρωταγωνιστή το Λάμπρο Κωνσταντάρα. Τα επεισόδια αυτής της σειράς ήταν 86 δεκαπεντάλεπτα χιουμοριστικά σκετσάκια. Την Τρίτη 27 Δεκεμβρίου του 1977 προβλήθηκε το 86ο και τελευταίο επεισόδιο αυτής της πολύ επιτυχημένης σειράς απ' την οποία δυστυχώς σήμερα στο Αρχείο της ΕΡΤ σώζεται ένα μόνο επεισόδιο.
Δεύτερη Μεταφορά
Την Τετάρτη 2 Οκτωβρίου του 1996 έκανε πρεμιέρα στον ΑΝΤ1 το ριμέικ αυτής της πολύ επιτυχημένης σειράς της ΥΕΝΕΔ. Σ' αυτό υπήρχαν ορισμένες διαφορές σε σχέση με την αρχική εκδοχή. Η 1η η οποία αναφέρεται παρακάτω σε παραπομπή, ήταν το μικρό όνομα του κεντρικού ήρωα. Η 2η ήταν πως ενώ στην αρχική εκδοχή ο αριθμός των επεισοδίων ήταν 86 και η διάρκεια του καθενός ήταν 15 λεπτά, εδώ αυτός ήταν πολύ μικρότερος δηλαδή 55 και η διάρκεια του καθενός 45 λεπτά. Η 3η ήταν πως στην 1η εκδοχή τα επεισόδια ήταν σκετσάκια ενώ εδώ αυτοτελείς ιστορίες. Η 4η ήταν πως στην αρχική εκδοχή η ηθοποιός η οποία υποδύθηκε τη θεία Ορτανσία Τριοβόλου ήταν η ίδια απ' την αρχή μέχρι το τέλος ενώ εδώ το ρόλο αυτό τον έπαιξαν 2 διαφορετικές ηθοποιοί, 1 στον 1ο κύκλο και 1 στο 2ο. Τα ονοματεπώνυμα των 2 αυτών ηθοποιών αναφέρονται παρακάτω στην ενότητα Διανομή μαζί με όλων των άλλων και σε παραπομπή το ποια έπαιξε το ρόλο στον 1ο κύκλο και ποια στο 2ο. Η 5η και η 6η που κι εκείνες αναφέρονται παρακάτω σε παραπομπές, ήταν τα επώνυμα της αρραβωνιαστικιάς του Δόγκανου Ελένης και του ανιψιού του δηλαδή του Πετράκη.
Πέτρος Δ΄ της Βουλγαρίας
Εξορία και επιστροφή
Μετά τη νίκη των Βυζαντινών ένας αυλικός δήλωσε ότι ο Θεόδωρος-Πέτρος και ο Ασέν σύντομα αναγκάστηκαν να ενδώσουν στον αυτοκράτορα, περιγράφοντας τo Θεόδωρο-Πέτρο ως ταύρο που είχε σπάσει το ζυγό. Ωστόσο οι αδελφοί διέφυγαν περνώντας τον Κάτω Δούναβη και ζήτησαν βοήθεια από τους Κουμάνους. Τα αυτοκρατορικά στρατεύματα "έβαλαν φωτιά στις συγκεντρωμάνες σε σωρούς σοδειές" από τους κατοίκους της περιοχής, αλλά δεν έκαναν μεγάλες προσπάθειες να καταλάβουν τα οχυρά των επαναστατών που ήταν "χτισμένα σε απόκρημνα βράχια και νεφοσκεπείς κορυφές".
Εκείνες κι εγώ
Διανομή
1η μεταφορά (18 Μαΐου 1976 - 27 Δεκεμβρίου 1977- ΥΕΝΕΔ)
Πέτρος Δ΄ της Βουλγαρίας
Εξορία και επιστροφή
Ο Ισαάκιος Β΄ αδιαφόρησε επίσης για τη φρουρά των κάστρων κατά μήκος του Κάτω Δούναβη, επιτρέποντας στους πρόσφυγες να επιστρέψουν, συνοδευόμενοι από στρατεύματα Κουμάνωντο φθινόπωρο του 1186. Ο Θεόδωρος-Πέτρος είχε υποσχεθεί πλούσια λεία και μισθό στους Κουμάνους, ζητώντας τους να τον υποστηρίξουν, σύμφωνα με μια επιστολή που έγραψε ο Νικήτας Χωνιάτης στο όνομα του αυτοκράτορα ένα χρόνο μετά τα γεγονότα. Ο ίδιος συγγραφέας στο χρονικό του απέδωσε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στον Ασέν στην εκστρατεία που ακολούθησε. Οι επαναστάτες και οι Κουμάνοι σύμμαχοί τους εισέβαλαν στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και απέκτησαν τον έλεγχο του Παρίστριου (ή Μοισίας) μεταξύ του Κάτω Δούναβη και των βουνών. Στη συνέχεια κύριος στόχος τους έγινε η ενοποίηση της Μοισίας και της Βουλγαρίας "σε μια αυτοκρατορία όπως παλιά" (δηλαδή, η αποκατάσταση της Α΄ Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας). Περίπου εκείνη την εποχή (το 1187 ή 1188) ο Ασέν έγινε συγκυβερνήτης του Θεόδωρου-Πέτρου.
Σύμφωνα με μια θεωρία, ο Ισαάκιος Β΄ αναγνώρισε την ανεξαρτησία των εδαφών υπό την κυριαρχία των Θεόδωρου-Πέτρου και Ασέν με μια συνθήκη ειρήνης που υπογράφηκε το καλοκαίρι του 1188. Ο Τζον Βαν Αντβερπ Φάιν τζ. αναφέρει ότι το βασίλειο των αδελφών "περιλάμβανε τα εδάφη μεταξύ του Αίμου και του Δούναβη". Ο Ματζεάρου υποστηρίζει ότι είχαν επίσης ενσωματωθεί στο νέο κράτος τα εδάφη στα νότια των βουνών, μέχρι τη γραμμή που συνδέει τη Φιλιππούπολη, τη Στάρα Ζαγόρα και την Αγαθούπολη. [62] Η υποτιθέμενη συνθήκη δεν αναφέρεται από το Χωνιάτης. Ο ιστορικός Πωλ Στέφενσον αναφέρει ότι δεν έχει βρει κανένα στοιχείο που να αποδεικνύει συνθήκη αναγνώρισης της ανεξαρτησίας του νέου κράτους, αλλά τονίζει επίσης ότι τα εδάφη στα βόρεια του Αίμου κυβερνήθηκαν από διάφορους άρχοντες Βλάχους, Βούλγαρους και Κουμάνους, που θεωρούσαν ως ηγεμόνες τους το Θεόδωρο-Πέτρο και τον Ασέν.
Γ΄ Σταυροφορία
Σημαντικός αριθμός Βουλγάρων και Βλάχων παρέμενε υπό Βυζαντινή κυριαρχία μετά τό 1188. Βούλγαροι και Βλάχοι που υπάγονταν στο Βυζαντινό διοικητή του Μπρανίτσεβο παρενοχλούσαν τους σταυροφόρους του Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Φρειδερίκου Βαρβαρόσσα τον Ιούλιο του 1189. Εκείνη την εποχή ο Στέφανος Νεμάνια, Μεγάλος Ζουπάνος (ή ηγεμόνας) της Σερβίας, κατέλαβε τμήματα του Βυζαντινού θέματος (επαρχίας) της Βουλγαρίας. Ο Νεμάνια και ο Θεόδωρος-Πέτρος συνήψαν συμφωνία εναντίον των Βυζαντινών.
Ο Θεόδωρος-Πέτρος ήθελε να επωφεληθεί από την παρουσία των σταυροφόρων για να επεκτείνει την εξουσία του. Ο ίδιος και ο αδελφός του απέκτησαν τον έλεγχο της "περιοχής όπου ο Δούναβης εκβάλλει στη θάλασσα" (σημερινή Δοβρουτσά) το καλοκαίρι. Έσπευσε να στείλει μια πρεσβεία στο Βαρβαρόσσα στο Νις ήδη από τον Ιούλιο, προσφέροντάς του τον "οφειλόμενο σεβασμό και υπόσχεση πιστής βοήθειας εναντίον των εχθρών του". Εστειλε πάλι πρέσβεις στο Βαρβαρόσσα, που είχε έρθει σε σύγκρουση με τον Ισαάκιο Β΄, στην Αδριανούπολη το Δεκέμβριο, προσφέροντας "σαράντα χιλιάδες Βλάχους και Κουμάνους οπλισμένους με τόξα και βέλη" για να πολεμήσουν εναντίον των Βυζαντινών. Ανακοίνωσε επίσης την αξίωσή του για "το αυτοκρατορικό στέμμα του βασιλείου των Ελλήνων" (της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας).
Ο Βαρβαρόσσα σκεφτόταν πράγματι το ενδεχόμενο μιας επίθεσης εναντίον της Κωνσταντινούπολης, αλλά το μετάνιωσε και συνήψε συνθήκη ειρήνης με τον Ισαάκιο Β΄ το Φεβρουάριο του 1190. Την ημέρα που συνομολογήθηκε η συνθήκη απεσταλμένος του Ισαάκιου Β΄προσπάθησε να μιλήσει στο Βαρβαρόσσα για κοινή στρατιωτική δράση εναντίον των Βλάχων, ενώ εκπρόσωπος του Θεόδωρου-Πέτρου του πρότεινε και πάλι συμμαχία εναντίον των Βυζαντινών. Ωστόσο ο Βαρβαρόσσα, που ήθελε να συνεχίσει τη σταυροφορία προς τους Αγίους Τόπους, απέρριψε και τις δύο προσφορές.
Νέες συγκρούσεις
Οταν ο Βαρβαρόσσα έφυγε από τη Θράκη ο Ισαάκιος Β΄ μπόρεσε να κάνει νέες προσπάθειες για να ανακτήσει τα εδάφη που είχε χάσει από το Θεόδωρο-Πέτρο και τον Ασέν. Τον Ιούλιο του 1190 εισέβαλε στα βασίλεια των αδελφών από το Πέρασμα Ρις και έστειλε στόλο στον Κάτω Δούναβη για να εμποδίσει τους Κουμάνους να περάσουν τον ποταμό. Ωστόσο οι αδελφοί είχαν ήδη ενισχύσει την οχύρωση τους και απέφευγαν την άμεση αντιπαράθεση με τους εισβολείς. Ο αυτοκράτορας αποφάσισε να επιστρέψει στην πρωτεύουσα του, αφού πληροφορήθηκε ότι τα Κουμανικά στρατεύματα διέσχισαν τον Κάτω Δούναβη το Σεπτέμβριο. Οι Βλάχοι και οι Βούλγαροι έστησαν ενέδρα στον αυτοκρατορικό στρατό σε ένα στενό πέρασμα και του προκάλεσαν μια σημαντική ήττα. Ο Ισαάκιος Β διέφυγε, αλλά μεγάλο μέρος του στρατού χάθηκε και οι νικητές άρπαξαν "τα πιο πολύτιμα διακριτικά του αυτοκράτορα" μεταξύ αυτών το πυραμιδοειδές στέμμα και κειμήλια σχετιζόμενα με την Παναγία.
Οι Βλάχοι, οι Βούλγαροι και οι Κουμάνοι επανέλαβαν τις επιδρομές τους στα βυζαντινά εδάφη. Λεηλάτησαν τη Βάρνα και την Αγχίαλο, κατέστρεψαν την Τριαδίτσα και άρπαξαν τα λείψανα του Ιβάν της Ρίλα, ενός αγίου που λατρευόταν ιδιαίτερα από τους Βουλγάρους. Ο Ισαάκιος Β΄ νίκησε τους Κουμάνους επιδρομείς τον Απρίλιο του 1191. κοντά στη Φιλιππούπολη και έκανε διοικητή της το 1192 τον ξάδελφό του, Κωνσταντίνο Δούκα Άγγελο. Ο Κωνσταντίνος εμπόδισε τους Θεόδωρο-Πέτρο και Ασέν να κάνουν συχνές επιδρομές και να λεηλατούν τη Θράκη, αλλά τυφλώθηκε μετά την προσπάθειά του να εκθρονίσει τον αυτοκράτορα. Οι Θεόδωρος-Πέτρος και Ασέν χάρηκαν πολύ για την τύχη του Κωνσταντίνου και δήλωσαν ότι ήταν έτοιμοι να κάνουν "τον Ισαάκ αυτοκράτορα του δικού τους κράτους, γιατί δεν θα μπορούσε να ωφελήσει τους Βλάχους περισσότερο από όσο βγάζοντας τα μάτια του Κωνσταντίνου», σύμφωνα με Χωνιάτη.
Τελευταία χρόνια
Ο Ασέν δολοφονήθηκε στο Τάρνοβο από το βογιάρο Ιβάνκο το φθινόπωρο του 1196. Ο Θεόδωρος-Πέτρος συγκέντρωσε αμέσως τα στρατεύματά του, έσπευσε στην πόλη και την πολιόρκησε. Ο Ιβάνκο έστειλε πρέση στην Κωνσταντινούπολη, παρακαλώντας το νέο Βυζαντινό Αυτοκράτορα Αλέξιο Γ΄ Άγγελο, να του στείλει ενισχύσεις σε αυτόν. Ο αυτοκράτορας έστειλε το Μανουήλ Καμύτζη επικεφαλής στρατού προς το Τάρνοβο, αλλά ο φόβος ενέδρας στα ορεινά περάσματα οδήγησε στο ξέσπασμα ανταρσίας και οι στρατιώτες τον ανάγκασαν να επιστρέψει. Ο Ιβάνκο συνειδητοποίησε ότι δεν μπορούσε να υπερασπιστεί πια το Τάρνοβο και έφυγαε από την πόλη προς την Κωνσταντινούπολη. Ο Θεόδωρος-Πέτρος εισήλθε στο Τάρνοβο και, αφού έκανε το νεώτερο αδελφό του Καλογιάν κυβερνήτη της πόλης, επέστρεψε στην Πρεσλάβα.
Ο Θεόδωρος-Πέτρος δολοφονήθηκε "υπό σκοτεινές συνθήκες" το 1197. Τον "πέρασε από σπαθί ένας από τους συμπατριώτες του", σύμφωνα με αναφορά του Χωνιάτη. Ο ιστορικός Ιστβαν Βάσαρι γράφει ότι ο Θεόδωρος-Πέτρος σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια μιας εξέγερσης, ενώ ο Στέφενσον υποστηρίζει ότι οι αυτόχθονες άρχοντες τον ξεφορτώθηκαν, λόγω της στενής συμμαχίας του με τους Κουμάνους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Ασέν Κατηγορία:Τσάροι της Βουλγαρίας