cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δυτικοαφρικανική Οικονομική και Νομισματική Ένωση
Θεωρείται ένας από τους πυλώνες της Αφρικανικής Οικονομικής Κοινότητας και ιδρύθηκε με σκοπό την επίτευξη «συλλογικής αυτάρκειας» για τα κράτη μέλη της, με τη δημιουργία ενός ενιαίου εμπορικού συνασπισμού μέσω οικονομικής και εμπορικής ένωσης. Λειτουργεί, επίσης, ως δύναμη διατήρησης της ειρήνης στην περιοχή. Ο οργανισμός λειτουργεί επίσημα σε τρεις γλώσσες Γαλλικά, Αγγλικά και Πορτογαλικά.
Η ECOWAS αποτελείται από δύο θεσμικά όργανα που εφαρμόζουν πολιτικές, την Επιτροπή ECOWAS και την Τράπεζα Επενδύσεων και Ανάπτυξης της ECOWAS, παλαιότερα γνωστή ως Ταμείο Συνεργασίας, έως ότου μετονομάστηκε το 2001.
Λίγα μέλη προσχώρησαν και αποχώρησαν από ιδρύσεώς της οργάνωσης. Το 1976 το Πράσινο Ακρωτήριο εντάχθηκε στην ECOWAS και τον Δεκέμβριο του 2000 αποσύρθηκε η Μαυριτανία, έχοντας ανακοινώσει την πρόθεσή της ήδη από τον Δεκέμβριο του 1999.
Το 2019, η ECOWAS αποφάσισε την υιοθέτηση του Eco, ενός ενιαίου νομίσματος το οποίο θα αντικαταστήσει το Φράγκο Δυτικής Αφρικής (CFA) το οποίο χρησιμοποιούν σήμερα 8 από τις 15 χώρες της Δυτικοαφρικανικής Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης. Το ενιαίο νόμισμα το οποίο θα κυκλοφορήσει το 2020 χαρακτηρίστηκε από το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων ως ένα ισχυρό πολιτικό σύμβολο.
Μέλη
🇧🇯
🇧🇫
🇨🇻
🇬🇳
🇨🇮
🇱🇷
undefined
🇸🇳
🇸🇱
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικονομικές ενώσεις Κατηγορία:Οικονομία της Αφρικής Κατηγορία:Υπερεθνικές ενώσεις Κατηγορία:Διεθνείς οικονομικοί οργανισμοί
Θεόδωρος Ευστάθιος του Ζούλτσμπαχ
Ο Θεόδωρος-Ευστάθιος (14 Φεβρουαρίου 1659 - 11 Ιουλίου 1732) από τον Οίκο των Βίττελσμπαχ, ήταν κόμης του Παλατινάτου-Ζούλτσμπαχ (Sulzbach) το διάστημα 1708-1732.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ζούλτσμπαχ και ήταν ο μόνος (επιζών) γιος του Χριστιανού-Αυγούστου κόμη του Ζούλτσμπαχ και της Αμαλίας, κόρης του Ιωάννη Ζ΄ κόμη του Νασσάου-Ζήγκεν.
Το 1708 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε.
Απεβίωσε στο Ντίνκελσμπυχλ το 1732 και τάφηκε στο Ζούλτσμπαχ.
Οικογένεια
Το 1692 νυμφεύτηκε τη Μαρία-Ελεονώρα, κόρη του Γουλιέλμου λαντγκράβου της Έσσης-Ρότενμπουργκ και είχε (επιζόντα) τέκνα:
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Βοημικός Παράδεισος
Ο Βοημικός Παράδεισος, ή Τσέχικος Παράδεισος (Český ráj), είναι προστατευόμενη περιοχή τοπίου και μια περιοχή στη Βοημία της Τσεχίας. Κηρύχθηκε το 1955 ως το πρώτο φυσικό καταφύγιο της χώρας. Αρχικά, είχε έκταση 95 τετραγωνικά χιλιόμετρα και σήμερα έχει σχεδόν 182 χλμ². Αυτή η περιοχή βρίσκεται στα βόρεια της Βοημίας και βορειοανατολικά από την πρωτεύουσα, την Πράγα. Τα σύνορα της περιοχής δεν είναι σαφώς καθορισμένα, αλλά υπάρχουν ορισμένες πόλεις που θα μπορούσαν να οριοθετήσουν τα σύνορα, όπως το Τούρνοφ, το Γίτσιν και το Μνίχοβο Χραντίστε.
Φυσικό περιβάλλον
Ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα στοιχεία του Βοημικού Παράδεισου είναι ο βράχος από ψαμμίτη από τον οποίο είναι κατασκευασμένες πολλές από τις γύρω πόλεις. Υπάρχουν πολλοί βράχοι που έχουν διαμορφωθεί από τον άνεμο, το νερό, τον παγετό, τη διάβρωση και τον άνθρωπο σε μοναδικά σχήματα. Αυτά περιλαμβάνουν, για παράδειγμα, τους βράχους Χρουμπέ, Σουχέ και Κλοκότσκε.
Ιδιαίτερα αξιοσημείωτη είναι η περιοχή των Βράχων Πράχοφ, με βραχώδεις σχηματισμούς. Από το 1933, η περιοχή με σχηματισμούς ηλικίας 60 εκατομμυρίων ετών αποτελεί προστατευόμενο φυσικό καταφύγιο. Μερικές σκηνές για μεγάλες τηλεοπτικές και κινηματογραφικές παραγωγές γυρίστηκαν εδώ.
Η περιοχή των βράχων Χρουμπά Σκάλα (Hruboskalské skalní město), με ηφαιστειογενείς πυλώνες ψαμμίτη, είναι επίσης σημαντική. Ένα κάστρο, που ονομάζεται επίσης Χρουμπά Σκάλα, βρίσκεται ψηλά σε μια πλατφόρμα βράχου. Το αρχικό αρχοντικό χτίστηκε τον 14ο αιώνα, αλλά υπέστη εκτεταμένες ζημιές με τα χρόνια και ξαναχτίστηκε αρκετές φορές, τελικά σε στυλ αναγεννησιακού πύργου. Το ακίνητο λειτουργεί πλέον ως ξενοδοχείο και σπα.
Το Κοζάκοφ είναι ο ψηλότερος λόφος της περιοχής. Υπάρχουν τουριστικό σαλέ και πύργος παρατήρησης. Το Κοζάκοφ ήταν αρχικά ένα ηφαίστειο. Έτσι, είναι ένα μέρος όπου βρίσκονται πολύτιμοι λίθοι. Η επεξεργασία αυτών των πολύτιμων λίθων έχει συνδεθεί με την ιστορία της πόλης Τούρνοφ, που ονομάζεται «Η καρδιά του Βοημικού Παραδείσου» εδώ και αρκετούς αιώνες.
Το Κάστρο του Τρόσκι, που αποτελείται από δύο ερείπια του 14ου αιώνα, βρίσκεται ψηλά στις κορυφές δύο ηφαιστειακών στομίων από βασάλτη, 15 χλμ από το Τούρνοφ. Οι κοντινές σπηλιές είναι επισκέψιμες για το κοινό.
Άλλα σημεία ενδιαφέροντος στον Βοημικό Παράδεισο είναι τα σπήλαια δολομίτη Μποζκόφ, τα οποία περιέχουν τη μεγαλύτερη υπόγεια λίμνη στην Τσεχία. Η κοιλάδα Ποντροσετσκέ βρίσκεται κάτω από τα ερείπια του Κάστρου του Τρόσκι, ενός από τα σύμβολα του Βοημικού Παραδείσου. Η κοιλάδα είναι γνωστή για την ύπαιθρο και τις πολλές λίμνες, π.χ. Βιεζάκ, Νεμπάκ, Βιντλάκ. Η κοιλάδα Πλακάνεκ ξεκινά κοντά στο Κάστρο Κοστ και καταλήγει στον οικισμό Ρασόβετς. Σε αυτή την περιοχή υπάρχει ποδηλατόδρομος. Υπάρχουν επίσης διάφορα ερείπια στην περιοχή, όπως το Κάστρο Φρίντστεϊν και το Κάστρο Βάλντστεϊν.
Πολιτιστικά αξιοθέατα
Δύο γνωστά κάστρα της περιοχής είναι το Τρόσκι και το Κοστ. Άλλα κάστρα στην περιοχή περιλαμβάνουν το Κάστρο του Σίχροφ, το Χρουμπί Ροχοζέτς, τη Χρουμπά Σκάλα και το Χουμπρέχτ. Υπάρχουν επίσης πολλά ερείπια κάστρων, όπως το Κάστρο του Φρίντστεϊν και το Κάστρο Βάλντστεϊν, καθώς και ορισμένα κτίρια χτισμένα σε στιλ λαϊκής αρχιτεκτονικής, για παράδειγμα, τα κτήματα Ντλασκούφ και Μποουτσκούφ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προστατευόμενες περιοχές της Τσεχίας Κατηγορία:Γεωπάρκα στην Ευρώπη Κατηγορία:Βοημία
Σαμτρέντια
Η Σαμτρέντια (γεωργιανά: სამტრედია, ) είναι πόλη στο Ιμερέτι της Γεωργίας. Βρίσκεται σε μια πεδιάδα ανάμεσα στους ποταμούς Ριόνι και Τσχένις-Τσκάλι, 244 χιλιόμετρα δυτικά της Τιφλίδας και 27 χιλιόμετρα δυτικά του Κουτάισι. Οι πιο σημαντικοί σιδηρόδρομοι της χώρας συνδέονται εδώ και αποτελεί συγκοινωνιακό κόμβο ζωτικής σημασίας. Το αεροδρόμιο του Κοπιτνάρι βρίσκεται 10 χιλιόμετρα από την Σαμτρέντια. Το 2014 είχε 25.318 κατοίκους και ήταν η 10η μεγαλύτερη πόλη της χώρας. Η πόλη έχει υγρό υποτροπικό κλίμα με ήπιους και θερμούς χειμώνες και ζεστά καλοκαίρια.
Ιστορία
Η Σαμτρέντια εξελίχθηκε από μια σιδηροδρομική διασταύρωση ζωτικής σημασίας και απέκτησε καθεστώς πόλης το 1921. Το 1895 ιδρύθηκε το πρώτο σχολείο στην πόλη, το 14ο δημόσιο σχολείο που τώρα είναι το 12ο δημόσιο σχολείο. Υπό την σοβιετική εξουσία, η τοπική οικονομία διαφοροποιήθηκε από τις μεταφορές και επεκτάθηκε στην παραγωγή τροφίμων και ξυλείας.
Λόγω της στρατηγικής τοποθεσίας της πόλης, είχε σημαντικό ρόλο στην πολιτική αναταραχή της δεκαετίας του 1990 όταν οι αντισοβιετικές αντιπολιτευτικές ομάδες απέκλεισαν την διασταύρωση της Σαμτρέντια από τις 26 έως τις 31 Ιουλίου 1990 για να πιέσουν την σοβιετική γεωργιανή κυβέρνηση να υιοθετήσει ένα πιο φιλελεύθερο εκλογικό νόμο. Η διασταύρωση αποκλείστηκε πάλι τον Μάρτιο με Απρίλιο του 1991 από τη νέα κυβέρνηση του Ζβιάντ Γκαμσαχούρντια, σε μια προσπάθειες να ασκηθεί πίεση στις σοβιετικές αρχές. Αυτός ο αποκλεισμός προκάλεσε μεγάλη ζημιά όχι μόνο στην Γεωργιανή οικονομία αλλά και στην Αρμενική οικονομία η οποία εξαρτώταν σε μεγάλο βαθμό από τους γεωργιανούς σιδηροδρόμους. Το 1993, η Σαμτρέντια αποτέλεσε ένα από τα κύρια πεδία μάχης του Γεωργιανού Εμφυλίου Πολέμου όπου οι δυνάμεις που ήταν πιστές στον έκπτωτο πρόεδρο Γκαμσαχούρντια συγκρούστηκαν με τις μεταπραξικοπηματικές δυνάμεις της κυβέρνησης και κατέλαβαν την πόλη για μια εβδομάδα, από τις 17 έως τις 23 Οκτωβρίου 1993, βάζοντας υπό απειλή όλες τις επαφές της πόλης με τη Τιφλίδα. Παρόλο που η Σαμτρέντια από τότε είναι σταθερή πόλη, η μετασοβιετική κρίση οδήγησε σε μια σημαντική οικονομική πτώση από την οποία η πόλη δεν έχει συνέλθει ακόμα πλήρως, παρά μόνο μερικώς.
Ελισάβετ Ιωάννα του Φέλντεντς
H Ελισάβετ-Ιωάννα, γερμ. Elisabeth-Johanna von Pfalz-Veldenz von Wittelsbach (22 Φεβρουαρίου 1653 - 5 Φεβρουαρίου 1718) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του δούκα του Παλατινάτου-Φέλντεντς και με τον γάμο της έγινε βιλντ- και ρινεγκραβίνα του Ζαλμ-Κύρμπουργκ.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Λεοπόλδου-Λουδοβίκου δούκα του Παλατινάτου-Φέλντεντς και της Αγάθης-Χριστίνας, κόρης του Φιλίππου-Βόλφγκανγκ κόμη του Χάναου-Λίχτενμπεργκ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1669 τον Ιωάννη ΙΑ΄ βιλντ- και ρινεγκράβου του Ζαλμ-Κύρμπουργκ (1635-1688). Δεν απέκτησε απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ Κατηγορία:Γερμανίδες παλατινές κόμισσες
Γεβγκένι Πριμακόφ
Πρώτα χρόνια
Ο Πριμακόφ γεννήθηκε στο Κίεβο της Ουκρανίας και μεγάλωσε στην Τυφλίδα της Γεωργίας. Ο πατέρας του ήταν Ρώσος και η μητέρα του Ρωσοεβραία. Ο πατέρας του, σύμφωνα με τις περισσότερες αναφορές, γνώρισε την καταπίεση των στρατοπέδων της Γκουλάγκ και ίσως απεβίωσε εκεί, και ο Πριμακόφ δεν τον γνώριζε καλά. Η μητέρα του ήταν γιατρός και εξαδέλφη του γνωστού ψυχολόγου Γιακόβ Νταβίντοβιτς Κίρσενμπλατ. Σπούδασε στο Ινστιτούτο Ανατολικών Σπουδών της Μόσχας, από όπου αποφοίτησε το 1953. Στη συνέχεια, μπήκε στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας, όπου συνέχισε τις σπουδές του. Από το 1956 μέχρι το 1970 εργάστηκε ως δημοσιογράφος στο Σοβιετικό Ραδιόφωνο και ως ανταποκριτής στη Μέση Ανατολή για την εφημερίδα Πράβντα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ρωσικής Ομοσπονδίας Κατηγορία:Ρώσοι δημοσιογράφοι Κατηγορία:Ρώσοι διπλωμάτες Κατηγορία:Μέλη της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Φιλίας των Λαών
Θραψίμι Καρδίτσας
Το Θραψίμι είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας.
Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Το Θραψίμι βρίσκεται σε απόσταση περίπου 26 χλμ. Ν.-ΝΔ. από τους Σοφάδες (έδρα του δήμου), 31 χλμ. Ν.-ΝΑ. από την Καρδίτσα. Το χωριό είναι στα ανατολικά των Δυτικών Αγράφων σε υψόμετρο 600 μέτρα. Οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία (εκτρέφουν κατσίκια και πρόβατα), την υλοτομία (κοπή και εμπόριο δασικής ξυλείας) και ελάχιστα με τη γεωργία (καλλιέργεια δημητριακών). Ενοριακός ναός του είναι η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στο κέντρο του χωριού. Στο χωριό εδρεύει ο Αγροτικός Τουριστικός και Οικοτεχνικός Συνεταιρισμός Μενελαΐδας.
Στην τοποθεσία "Κάστρο" υπάρχουν ευρήματα μικρού τειχισμένου οικισμού ελληνιστικών χρόνων, τα τείχη του οποίου είναι ορατά στο μεγαλύτερο μέρος τους από το χωριό. Κοντά στην κορυφή του λόφου και στο εσωτερικό των τειχών, υπάρχει δεύτερος περίβολος που οριοθετεί ακρόπολη. Η περιοχή έχει κηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος.
Διοικητικά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα, μετά την ένωση της Θεσσαλίας, το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 όταν προσαρτήθηκε στον τότε δήμο Μενελαΐδος. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι αποτελεί την κοινότητα Θραψιμίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μενελαΐδας του δήμου Καρδίτσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 196 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Σοφάδων
Αγκάθια Λασιθίου
Τα Αγκάθια είναι οικισμός της Κοινότητας Παλαικάστρου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ιτάνου, του δήμου Σητείας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λασιθίου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Σητείας, του νομού Λασιθίου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.
Γεωγραφία
Τα Αγκάθια είναι πεδινός οικισμός στο βορειοανατολικό τμήμα του νομού Λασιθίου. Βρίσκεται κοντά στους ανατολικούς πρόποδες του υψώματος «Μόδι» (539 μ.) και δίπλα στην επαρχιακή οδό Ζίρου-Παλαικάστρου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 40. Απέχει 84 χλμ. περίπου Α. του Αγίου Νικολάου.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Παλαικάστρου του νομού Λασιθίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Παλαικάστρου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ιτάνου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ιτάνου και προσαρτήθηκε στον δήμο Σητείας.
Συνθήκη του Λάγος
Η συνθήκη του Λάγος είναι η βασική συμφωνία για την ίδρυση της ECOWAS στις 28 Μαΐου 1975, στο Λάγος, της Νιγηρίας. Η ECOWAS ιδρύθηκε για να προωθήσει τη συνεργασία και την ενοποίηση των δυτικοαφρικανικών κρατών σε οικονομική και νομισματική ένωση, με στόχο την οικονομική ανάπτυξη στη Δυτική Αφρική.
Κράτη-μέλη
🇧🇯
🇧🇫
🇨🇻
🇬🇭
Τερέζε Κομοντίνι Κάκια
Η Τερέζε Κομοντίνι Κάκια (γεννήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 1973) είναι δικηγόρος και πολιτικός της Μάλτας και πρώην μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.
Συνθήκη του Λάγος
Κράτη-μέλη
🇬🇼
Τερέζε Κομοντίνι Κάκια
Εκπαίδευση
Η Κομοντίνι Κακία σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Μάλτας, όπου πήρε δύο μεταπτυχιακά πτυχία. Πήρε το Doctor of Law (LLD) το 1997 και αργότερα ολοκλήρωσε το διδακτορικό της στο δίκαιο για τα ανθρώπινα δικαιώματα το 2012.
Συνθήκη του Λάγος
Κράτη-μέλη
🇱🇷
Τερέζε Κομοντίνι Κάκια
Επαγγελματική Καριέρα
Η Τερέζε Κομοντίνι Κάκια είναι δικηγόρος που εργάζεται στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Έχει εκπροσωπήσει θύματα παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από το 1997 σε πολλαπλά επίπεδα, μέσω δικαστικών διαδικασιών στα Ανώτατα Δικαστήρια της Μάλτας καθώς και στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Στρασβούργο. Οι πελάτες της περιλάμβαναν ιδιώτες, εμπορικούς φορείς, κυβερνητικούς φορείς, καθώς και νομικά συγκροτημένους φορείς.
Συνθήκη του Λάγος
Κράτη-μέλη
undefined
Τερέζε Κομοντίνι Κάκια
Επαγγελματική Καριέρα
Στη νομική της σταδιοδρομία έχει ενεργήσει ως νομική σύμβουλος πολλών μη κυβερνητικών οργανώσεων στη Μάλτα, συμπεριλαμβανομένης της Προσκοπικής Ένωσης της Μάλτας, της Μαλτέζικης Συνομοσπονδίας Γυναικών Οργανώσεων και της Ψυχικής Υγείας της Μάλτας.
Από το 2008-2010 ήταν σύμβουλος στην Εθνική Επιτροπή Ισότητας (NCPE) σχετικά με τη φύση του ευρωπαϊκού δικαίου και τις οδηγίες για την ισότητα, βοήθησε τις έρευνες για τις διακρίσεις και βοήθησε μια ποικιλία άλλων ερευνητικών έργων.
Συνθήκη του Λάγος
Κράτη-μέλη
🇸🇳
Ημερολόγιο των Ίμπο
Το ημερολόγιο των Ίμπο, φυλής της Νιγηρίας, είναι εποχιακό.
Τερέζε Κομοντίνι Κάκια
Πολιτική καριέρα
Η Κομοντίνι Κάκια είναι μέλος του Partit Nazzjonalista (Εθνικιστικό Κόμμα) στη Μάλτα και συμμετέχει ενεργά στο κόμμα. Συχνά θεωρείται ως σημείο αναφοράς για την κοινοβουλευτική ομάδα έχοντας συμβάλει σε διάφορες θέσεις, συμπεριλαμβανομένων τροποποιήσεων στο Σύνταγμα της Μάλτας Για πρώτη φορά διεκδίκησε πολιτικό αξίωμα στις γενικές εκλογές για το κοινοβούλιο της Μάλτας τον Μάρτιο του 2013.
Συνθήκη του Λάγος
Κράτη-μέλη
🇸🇱
Τερέζε Κομοντίνι Κάκια
Πολιτική καριέρα
Το 2013 διορίστηκε ως μέλος της επιτροπής PN για την αναθεώρηση του καταστατικού και των κομμάτων. Διορίστηκε επίσης ως συμπρόεδρος του φόρουμ των υποψηφίων μαζί με τον Richard Muscat.
Ημερολόγιο των Ίμπο
Χαρακτηριστικά γνωρίσματα του ημερολογίου των Ίμπο
Το ημερολόγιο των Ίμπο είναι καθαρά εποχιακό καθώς προσδιορίζεται από τις κλιματολογικές-εποχιακές συνθήκες. Οι μήνες Ιανουάριος και Φεβρουάριος του Γρηγοριανού ημερολογίου δεν συνυπολογίζονται, διότι η περίοδος αυτή είναι ιδιαίτερα ζεστή στην περοχή της Νιγηρίας ώστε η φυλή των Ίμπο να απόσχει από κάθε δραστηριότητα. Ο μήνας των Ίμπο περιλαμβάνει τέσσερις περιόδους η κάθε μια από τις οποίες έχει οκτώ ημέρες.
Συνθήκη του Λάγος
Κράτη-μέλη
– αποπέμφθηκε από την Ένωση μετά το πραξικόπημα του 2008
Τερέζε Κομοντίνι Κάκια
Πολιτική καριέρα
Πριν από την εκλογή της στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, η Κομοντίνι Κάκια βοήθησε να εκπροσωπήσει το Εθνικιστικό Κόμμα σε μία συνταγματική υπόθεση κατά της Εκλογικής Επιτροπής της Μάλτας σχετικά με την ανισότητα στη διαδικασία καταμέτρησης των ψήφων στις γενικές εκλογές του 2013. Αφού ένα λάθος στην καταμέτρηση των ψήφων αμφισβητήθηκε στο δικαστήριο, βοήθησε να υποστηρίξει το PN κατά τη μακρά και λεπτομερή νομική διαδικασία.
Ημερολόγιο των Ίμπο
Χαρακτηριστικά γνωρίσματα του ημερολογίου των Ίμπο
Το εποχικό δεκάμηνο έτος τους περιέχει 320 ημέρες. Η χρονική περίοδος του καύσωνα διαρκεί 45 ημέρες. Το εποχιακό τους ημερολόγιο είναι χρήσιμο για τις αγροτικές εργασίες τους και ξεκινά στον αντίστοιχο δικό μας μήνα Μάρτιο. Η φυλή Ίμπο γνωριζει ακριβώς σε ποιον μήνα του έτους βρίσκεται από τις αντίστοιχες κλιματολογικές συνθήκες και ρυθμίζει αναλόγως τις εργασίες της.
Συνθήκη του Λάγος
Κράτη-μέλη
– αποπέμφθηκε από την Ένωση μετά την συνταγματική κρίση του 2009
Τερέζε Κομοντίνι Κάκια
Πολιτική καριέρα
Τον Μάιο του 2014, η Κομοντίνι Κάκια εξελέγη μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Στις ευρωπαϊκές εκλογές του 2014 στη Μάλτα, το Εθνικιστικό Κόμμα κέρδισε λίγο περισσότερο από το 40% των εθνικών ψήφων και κατέλαβε τρεις από τις έξι ευρωπαϊκές έδρες της Μάλτας. Αυτό σηματοδότησε την πρώτη φορά που το PN κατάφερε να κατακτήσει τρεις έδρες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο - την τρίτη έδρα την κέρδισε η Κομοντίνι Κάκια. Ως βουλευτής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, καθόταν με την Ομάδα του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος.
Ημερολόγιο των Ίμπο
Πηγές
κατηγορία:Ημερολόγια Κατηγορία:Πολιτισμός της Νιγηρίας
Συνθήκη του Λάγος
Κράτη-μέλη
🇨🇮 - αποπέμφθηκε από την Ένωση μετά τις προεδρικές εκλογές του 2010
Τερέζε Κομοντίνι Κάκια
Πολιτική καριέρα
Υπηρέτησε ως μέλος σε τρεις επιτροπές και αντιπροσωπείες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Η Κομοντίνι Κάκια ήταν μέλος της Επιτροπής Νομικών Θεμάτων (JURI), της αντιπροσωπείας για τις σχέσεις με το Παλαιστινιακό Νομοθετικό Συμβούλιο και της αντιπροσωπείας στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση της Ένωσης για τη Μεσόγειο. Στην Επιτροπή Νομικών Θεμάτων, διετέλεσε εισηγήτρια του Κοινοβουλίου για τα πνευματικά δικαιώματα. Επιπλέον, ήταν αναπληρωματικό μέλος της Υποεπιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (DROI), της Επιτροπής Πολιτισμού και Παιδείας (CULT) και της αντιπροσωπείας για τις σχέσεις με τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας. Η Κομοντίνι Κάκια ήταν, επίσης, συμπρόεδρος στην Ομάδα Εργασίας της ΕΕ για τον Διαβήτη στο Κοινοβούλιο.
Συνθήκη του Λάγος
Παραπομπές σημειώσεις
Κατηγορία:Διεθνείς συνθήκες
Τερέζε Κομοντίνι Κάκια
Πολιτική καριέρα
Μετά την εκλογή της ως ευρωβουλευτής, η Κομοντίνι Κάκια ανέλαβε επιπλέον ηγετικούς ρόλους στη χώρα καταγωγής της. Τον Οκτώβριο του 2014, ο τότε ηγέτης του Εθνικιστικού Κόμματος και της αντιπολίτευσης Σάιμον Μπουσούτι τη διόρισε συντονίστρια στο Φόρουμ Πολιτικής του κόμματος στη Μάλτα και τον Ιανουάριο του 2015 το κόμμα την διόρισε ως σκιώδη υπουργό για την Εκπαίδευση και την Απασχόληση του PN.
Το 2017, η Κομοντίνι Κάκια ήταν υποψήφια στις γενικές εκλογές και εξελέγη στην όγδοη εκλογική περιφέρεια με 4.244 ψήφους στην 22η καταμέτρηση. Αρχικά, είχε απορρίψει την έδρα της αλλά στη συνέχεια αντέστρεψε την απόφασή της και ανακοίνωσε ότι θα παραιτηθεί από βουλευτής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και θα αναλάβει την έδρα της ως μέλος του Κοινοβουλίου της Μάλτας.
Στις 9 Ιουλίου 2020, η Κομοντίνι Κάκια διορίστηκε επικεφαλής του Εθνικιστικού Κόμματος, αφού ο έως τότε ηγέτης, ο Δρ Άντριαν Ντέλια, έχασε την ψήφο εμπιστοσύνης.
Εκδόσεις
Η Κομοντίνι Κάκια παρουσίασε την έρευνά της και τις εκθέσεις της για θέματα που σχετίζονται με τα ανθρώπινα δικαιώματα (εστιάζοντας στη Μάλτα) σε πολλά ευρωπαϊκά ιδρύματα. Συνέβαλε σε διάφορες δημοσιεύσεις του Οργανισμού Θεμελιωδών Δικαιωμάτων (FRA) της Ευρωπαϊκής Ένωσης με μία ποικιλία έργων για την εμπορία ανηλίκων, τον ρατσισμό, την ξενοφοβία, τις διακρίσεις, την προστασία των πληροφοριών, την ψυχική υγεία, την παράνομη μετανάστευση και τον επαναπατρισμό. Η Κομοντίνι Κάκια παρουσίασε επίσης αναφορές σχετικά με τις διακρίσεις στην εργασία, βάσει φυλής, πεποιθήσεων ή σεξουαλικού προσανατολισμού, Έχει δημοσιεύσει άρθρα στο περιοδικό Ανθρώπινα Δικαιώματα του κολεγίου νομικής Ουάσινγκτον του αμερικάνικου πανεπιστημίου, καθώς και για την Ευρωπαϊκή Ομάδα Δημόσιου Δικαίου.
Βραβεία
Το 2008, στην Τερέσε Κομοντίνι Κάκια απονεμήθηκε το ετήσιο βραβείο Δέκα Ξεχωριστοί Νέοι (TOYP) από το Junior Chamber International International (JCI) της Μάλτας σε δύο διαφορετικές κατηγορίες - στα Παιδιά, την Παγκόσμια Ειρήνη και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, καθώς και σε Πολιτικές, Νομικές και Κυβερνητικές υποθέσεις.
Τον Μάρτιο του 2016, η Κομοντίνι Κάκια ανακηρύχθηκε βουλευτής της χρονιάς από το περιοδικό του Κοινοβουλίου στον τομέα της εταιρικής διακυβέρνησης. Το βραβείο ήταν το πρώτο της στις Βρυξέλλες και το περιοδικό ανέφερε ότι "Η Κομοντίνι Κάκια έχει επαινεθεί για τον ενθουσιασμό και το πάθος που φέρνει στο έργο της. Είναι αφοσιωμένη στην ενίσχυση της συμμετοχής της κοινωνίας των πολιτών της Μάλτας στη χάραξη πολιτικής της ΕΕ."
Τον Μάρτιο του 2017, η Κομοντίνι Κάκια κατέλαβε την 27η θέση στη λίστα του POLITICO για τους ευρωβουλευτες που έπαιζαν σημαίνοντα ρόλο το 2017 για το έργο της σχετικά με τη μεταρρύθμιση των πνευματικών δικαιωμάτων.
Προσωπική ζωή
Η Κομοντίνι Κάκια είναι παντρεμένη με το Βλαντίμιρο. Οι δύο τους έχουν μία κόρη, τη Λόρα και κατοικούν στο Σιγκιέβι της Μάλτας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ίστβαν Νέμεθ
Ο Ίστβαν Νέμεθ (γεννήθηκε στις 16 Νοεμβρίου 1979) είναι Ούγγρος πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ασέκο Γκντίνια Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τρεβίζο Μπάσκετ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μινόρκα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αδριατικής Λίγκας
Βρέτσια
Τα Βρέτσια είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.
Τοποθεσία
Τα Βρέτσια βρίσκονται σε απόσταση 38 χιλιομέτρων βορειοανατολικά της Πάφου, σε υψόμετρο 590 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα βόρεια συνορεύουν με την Πάνω Παναγιά, στα ανατολικά με το Μηλικούρι, στα νότια με τον Άγιο Ιωάννη και στα δυτικά με την Κοιλίνια.
Ιστορία
Η περιοχή των Βρετσιών κατοικείτο από την αρχαιότητα. Ανασκαφές έφεραν στο φως κατάλοιπα επιπαλαιολιθικής κατασκήνωσης, πολλά λίθινα αντικείμενα και εργαλεία έντονα καμμένα, όπως τμήματα αγγείων, πρώτες ύλες, χάντρες, μυλόλιθοι και κρουστήρες.
Σύμφωνα με τη μυθολογία τον οικισμό έκτισε ο βασιλιάς Κινύρας μετά από επιθυμία της μικρότερης του κόρης, Βραισίας, ώστε να κατοικήσει εκεί. Ονόμασε τον οικισμό Βραισία. Στο κέντρο του οικισμού κατασκεύασε ναό της Αφροδίτης.
Όταν επικράτησε στην Κύπρο ο Χριστιανισμός, οι κάτοικοι της Βραισίας προσπάθησαν να προστατέψουν τον ναό της Αφροδίτης σκεπάζοντας τον με χώμα και μετακινώντας τον οικισμό τους δυτικότερα, στη σημερινή του θέση.
Την εποχή της Φραγκοκρατίας η Βραισία αποτέλεσε φέουδο.
Την εποχή της Τουρκοκρατίας, οι χριστιανοί κάτοικοι των Βρετσιών αναγκάστηκαν να γίνουν λινοβάμβακοι (κρυπτοχριστιανοί), ώστε να γλυτώσουν από την καταπίεση και την τυραννία από τους Οθωμανούς. Για το λόγο αυτό μετονόμασαν τον οικισμό τους σε Βρέτσια. Το 1958 οι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι των Βρετσιών υιοθέτησαν την εναλλακτική ονομασία Νταγασάν, που σημαίνει άνθρωποι που ξεπερνούν το βουνό.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός των Βρετσιών έως το 1974 αποτελείτο από Τουρκοκύπριους. Οι Ελληνοκύπριοι ήταν ελάχιστοι.
Στα Βρέτσια έμειναν μόνο μερικοί κάτοικοι οι οποίοι στη συνέχεια τα εγκατέλειψαν και αυτοί. Σύμφωνα με απογραφή του 2001 στην κοινότητα δεν κατοικούσε κανένας κάτοικος ενώ στην απογραφή του 2011 απογράφηκε μόλις ένας κάτοικος.
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της κοινότητας όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Μάχη της Χρυσόπολης
μικρογραφία|300εσ|Χάλκινος φόλλις του Κωνσταντίνου Α΄ (π. 337), που δείχνει μία απεικόνιση του [[Λάβαρο|λαβάρου με το ΧΡ να πατά ένα φίδι. Επιγρ.: CONSTANTINVS MAX. AVG. / SPES PVBLICA. CONS[TANTINOPLE]. 2,97 γραμμ., 18 χλστ.]] μικρογραφία|200εσ|Ο Λικίνιος και ο oμώνυμος γιος του, που απεικονίζονται με φωτοστέφανα, σε ένα χρυσό νόμισμα 4 aureus. Επιγρ.: DD NN LICINIVS P F AVG ET LICINIVS CAESAR. Νικομήδεια, 320 μΧ, 35 χλστ., 21,06 γραμμ.
Η Μάχη της Χρυσόπολης διεξήχθη στις 18 Σεπτεμβρίου 324 στη Χρυσόπολη (βυζαντινό Σκούταρι, σημερινό Ουσκουντάρ), κοντά στη Χαλκηδόνα (σημερινό Kαντίνιοϊ), μεταξύ των δύο Ρωμαίων Αυτοκρατόρων Κωνσταντίνου Α΄ και Λικίνιου. Η μάχη ήταν η τελική συνάντηση των δύο Αυτοκρατόρων. Μετά την ήττα τού ναυτικού του στη μάχη του Ελλήσποντου, ο Λικίνιος απέσυρε τις δυνάμεις του από την πόλη του Βυζαντίου πέρα από το Βόσπορο, στη Χαλκηδόνα της Βιθυνίας. Ο Κωνσταντίνος Α΄ τον ακολούθησε και κέρδισε την επόμενη μάχη. Αυτό άφησε τον Κωνσταντίνο Α΄ ως μοναδικό Αυτοκράτορα, τερματίζοντας την περίοδο της Τετραρχίας.
Ιστορικό
Το ναυτικό του Λικίνιου είχε υποστεί μία καταστροφική ήττα στη μάχη του Ελλήσποντου. Ο ναύαρχός του Άβαντος, είχε νικηθεί από τον γιο τού Κωνσταντίνου Α΄, τον καίσαρα Κρίσπο, παρά τον σαφώς μικρότερο στόλο του τελευταίου. Μετά από αυτή τη ναυτική νίκη, ο Κωνσταντίνος Α΄ πέρασε στη Μ. Ασία. Ένας στρατός, υπό τη διοίκηση του νεοδιορισμένου συναυτοκράτορα του Λικίνιου Μαρτινιανού, φρουρούσε την ακτή στη Λάμψακο στον Ελλήσποντο. Ο Κωνσταντίνος Α΄ είχε έναν στολίσκο ελαφρών μεταφορών, που είχε φτιαχτεί στον Βόσπορο, επιτρέποντάς του να αποφύγει εντελώς αυτόν τον στρατό, όταν περνούσε στη Μ. Ασία.
Η μάχη
Ο στρατός του Κωνσταντίνου Α΄ αποβιβάστηκε στην ασιατική ακτή του Βοσπόρου, σε ένα μέρος που ονομαζόταν Ιερό Ακρωτήριο και βάδισε νότια προς τη Χαλκηδόνα. Ο Λικίνιος κίνησε τον στρατό του λίγα μίλια βορειότερα προς τη Χρυσόπολη. Ο στρατός του Κωνσταντίνου Α΄ έφτασε στα περίχωρα της Χρυσόπολης πριν από τις δυνάμεις του Λικίνιου. Μετά από μία υποχώρηση στη σκηνή του για να αναζητήσει θεϊκή καθοδήγηση, ο Κωνσταντίνος Α΄ αποφάσισε να αναλάβει την πρωτοβουλία.
Η θρησκευτική πτυχή της σύγκρουσης αντικατοπτρίστηκε στον Λικίνιο, που σχεδίασε τις γραμμές μάχης του με τις εικόνες των ειδωλολατρικών θεών της Ρώμης να εμφανίζονται σε περίοπτη θέση, ενώ ο στρατός του Κωνσταντίνου Α΄ πολέμησε κάτω από το ως φυλαχτό χριστιανικό του λάβαρον, που έφερε το ΧΡ. Ο Λικίνιος είχε αναπτύξει έναν δεισιδαιμονικό τρόμο για το λάβαρο και απαγόρευσε στα στρατεύματά του να τού επιτεθούν ή ακόμη και να το κοιτάξουν απευθείας.
Ο Κωνσταντίνος Α΄ φαινομενικά απέφυγε κάθε λεπτό ελιγμό, εξαπέλυσε μία ενιαία μαζική κατά μέτωπο επίθεση στα στρατεύματα του Λικίνιου και τα κατατρόπωσε. Κέρδισε μία αποφασιστική νίκη σε μία πολύ μεγάλης κλίμακας μάχη. Σύμφωνα με τον ιστορικό Ζώσιμο του 5ου αιώνα, «στη Χρυσόπολη έγινε μεγάλη σφαγή». Ο Λικίνιος αναφέρεται ότι έχασε 25.000 με 30.000 άνδρες, με χιλιάδες άλλους να υποχωρούν και να φεύγουν κατά τη συμπλοκή. Ο Λικίνιος κατάφερε να διαφύγει και συγκέντρωσε περίπου 30.000 από τους επιζώντες στρατιώτες του στην πόλη της Νικομήδειας.
Συνέπεια
Αναγνωρίζοντας ότι οι δυνάμεις του που επέζησαν στη Νικομήδεια δεν μπορούσαν να σταθούν ενάντια στον νικηφόρο στρατό του Κωνσταντίνου Α΄, ο Λικίνιος πείστηκε να αφεθεί στο έλεος τού εχθρού του. Η Κωνσταντία, ετεροθαλής αδελφή του Κωνσταντίνου και σύζυγος του Λικίνιου, ενήργησε ως μεσάζων. Αρχικά, υποχωρώντας στις παρακλήσεις της αδελφής του, ο Κωνσταντίνος χάρισε τη ζωή του κουνιάδου του, αλλά λίγους μήνες αργότερα διέταξε την εκτέλεσή του, παραβιάζοντας έτσι τον επίσημο όρκο του. Αυτό συνέβη, επειδή ο Λικίνιος ήταν ύποπτος για προδοτικές ενέργειες και η διοίκηση του στρατού πίεζε την εκτέλεσή του. Ένα χρόνο αργότερα, ο γιος του Λικινίου και ανιψιός του Κωνσταντίνου Α΄, ο Λικινιανός, έπεσε επίσης θύμα του θυμού ή των υποψιών του Αυτοκράτορα. Εκτελέστηκε το 326 και αφαιρέθηκε το όνομά του από τις επίσημες επιγραφές.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Πρωταρχικές πηγές
Δευτερεύουσες πηγές
Χ
Οικοσύστημα της Γυάρου
Η Γυάρος ή Γιούρα είναι η πιο γνωστή βραχονησίδα του Αιγαίου. Βρίσκεται στις Κυκλάδες ανάμεσα στα νησιά Σύρο, Τήνο, Κέα και ανήκει στο δήμο Σύρου. Η έκταση της είναι 17,57 τετραγωνικά χιλιόμετρα και το μήκος των ακτογραμμών 33 χιλιόμετρα. Είναι γνωστή ως νησί εξορίας από τη ρωμαϊκή εποχή, ένα στίγμα που την ακολούθησε μέχρι την νεότερη ελληνική ιστορία, με τη χούντα. Το 2011 από το Υπουργείο Πολιτισμού χαρακτηρίστηκε ιστορικός τόπος.
Το νησί μετά τη κατάρρευση της χούντας το 1974 και το κλείσιμο των φυλακών παραμένει ακατοίκητο και για το λόγο αυτό έχει αναπτυχθεί ένα πλούσιο οικοσύστημα. Το σημαντικότερο είναι ότι σε αυτό ζει το 12% του παγκόσμιου πληθυσμού της φώκιας Monaghous monaghus που βρίσκεται υπό εξαφάνιση. Σε όλο τον κόσμο έχουν μείνει 600 ζώα. Εντάχθηκε το 2011 στο πανευρωπαϊκό δίκτυο Natura 2000 και απαγορεύτηκε πλήρως η αλιεία γύρω από το νησί, προκειμένου να μειωθούν οι πιέσεις που δέχονται τα ζώα από την αλιευτική δραστηριότητα.
Χλωρίδα
Στο θαλάσσιο οικοσύστημα σύμφωνα με τις έρευνες του εργαστηρίου Θαλάσσιας Γεωλογίας της Φυσικής Ωκεανογραφίας του Πανεπιστημίου Πατρών για λογαριασμό της WWF Ελλάς διαπιστώθηκε ότι πάνω από το 50% της χαρτογραφημένης περιοχής καλύπτεται από λιβάδια Ποσειδωνίας η ωκεάνιος και πυκνούς κοραλλιογενείς σχηματισμούς (τραγάνα). Η Ποσειδωνία η ωκεάνιος βρίσκεται μόνο στη Μεσόγειο δεσμεύει το διοξείδιο του άνθρακα και παράγει οξυγόνο. Σε συνδυασμό με τους κοραλλιογενείς σχηματισμούς αποτελούν πυρήνες βιοποικιλότητας, εμπλουτίζουν τα νερά με οξυγόνο εξασφαλίζοντας την αναπαραγωγή των ψαριών. Το σύνολο των ριζών της Ποσειδωνίας και των ριζωμάτων της συγκρατούν το ίζημα του θαλάσσιου πυθμένα ενώ η υψηλή πυκνότητα των φύλλων της απορροφά μέρος της ενέργειας των κυμάτων και περιορίζεται η διάβρωση των ακτών. Στο βυθό της διαπιστώθηκε έντονη ποικιλομορφία. Υπάρχει άμμος με άλγη, ροδόλιθοι η τοπικά ροδοφύκι,
Πανίδα
Το οικοσύστημα της αποτελεί σημαντικό φυσικό πόρο. Σύμφωνα με έρευνα της εταιρίας MOm στις παραλίες και στις σπηλιές της Γυάρου ζει και αναπαράγεται το 12% περίπου του παγκόσμιου πληθυσμού της μεσογειακής φώκιας Monaghous monaghous του πιο απειλούμενου είδους προς εξαφάνιση θαλάσσιου θηλαστικού στην Ευρώπη. Επιπλέον αποτελεί μοναδική αποικία 2000 ζυγαριών του σπάνιου θαλασσοπουλιού Μύχος( Puggins yelkouan).https://www.ornithologiki.gr/el/oi-draseis-mas/programmata/173-programma-life-panpuffinus Φιλοξενεί 170 ζευγάρια φαλκόνι Ελεονόρας (Falco eleonorae) σπαζαετούς (Hierraetus fasciato). Αποτελεί σταθμό μεταναστευτικών πτηνών που βρίσκουν καταφύγιο για ξεκούραση και αναπαραγωγή. Στα εδάφη της υπάρχει το ονομαζόμενο Το Μαύρο Φίδι της Γυάρου με επιστημονική ονομασία Hierophis viridiflavus carbonarius και απαντάται μόνο σε αυτό το νησί.
Διαχείριση και προστασία
Για το λόγο αυτό το 2013 ξεκίνησε μέσο της οργάνωσης MOm για τη προστασία της φώκιας και του Ιταλικού Ινστιτούτου Thesis η προσπάθεια για τη προστασία της περιοχής. Το 2014 ιδρύθηκε η επιτροπή Συν-διαχείρισης της Γυάρου όπου στόχο είχαν να δημιουργήσουν σχεδόν από το μηδέν μια νέα θαλάσσια προστατευόμενη περιοχή με τη συμμετοχή της κοινωνίας των νησιών Τήνου και Σύρου. Για πρώτη φορά στην Ελλάδα μέλη από την τοπική αυτοδιοίκηση, αλιείς,ερευνητικά ινστιτούτα, αναπτυξιακοί φορείς, ΜΚΟ, πανεπιστήμια σχεδίασαν από κοινού μέτρα για τη διατήρηση των φυσικών χαρακτηριστικών της περιοχής και την προώθηση αλιευτικών πρακτικών που θα εξασφαλίζουν ότι θα υπάρχουν ψάρια στη περιοχή για τις επόμενες γενιές. Σχεδιάστηκαν μέτρα και δράσεις που θα στηρίζουν την ήπια ανάπτυξη της περιοχής και τους ντόπιους αλιείς. Μέσω της χρηματοδότησης του προγράμματος ΚΥΚΛΑΔΕΣ LIFE η επιτροπή αυτή κατόρθωσε το 2019 τον Ιούλιο  το Υπουργείο Περιβάλλοντος με ΚΥΑ  να θεσμοθετήσει  τα μέτρα προστασίας και να ανακηρυχθείI θαλάσσια προστατευόμενη περιοχή.
Σύμφωνα με τα θεσμοθετημένα μέτρα το νησί χωρίζεται σε τρεις χερσαίες και τρεις θαλάσσιες ζώνες. Στο χερσαίο τμήμα επιτρέπονται υπ' προϋποθέσεις, τα έργα αποκατάστασης και ανάδειξης του ιστορικού τόπου, η επιστημονική έρευνα καθώς και η ξενάγηση επισκεπτών με σκοπό την περιβαλλοντική εκπαίδευση. Στη θαλάσσια περιοχή επιτρέπεται εποχιακά, με προϋποθέσεις και με ειδική άδεια ο αλιευτικός και καταδυτικός τουρισμός, η παράκτια επαγγελματική αλιεία. Για την προστασία έχει εγκατασταθεί στη κορυφή του νησιού ένα πρωτοποριακό σύστημα επιτήρησης των σκαφών με σκοπό τη μείωση των παράνομων δραστηριοτήτων. Στο σχέδιο επιτήρησης συμμετέχει και το Λιμενικό της Σύρου.
Αν και έχει θεσμοθετηθεί ως προστατευόμενη περιοχή επικαλούμενη τις δυο άδειες παραγωγής ενέργειας που είχαν εξασφαλισθεί από την Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας  το 2012 (661 & 662/26.07.2012)  έχουν γίνει αιτήσεις  ανεμομετρητικού ιστού από την Εταιρεία «Αιολική Ολύμπου Ευβοίας Α.Ε.» (μέλος του ομίλου ΕΛΛΑΚΤΩΡ). Αυτή η απόφαση της Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας έρχεται σε αντίθεση με  την  Κυβερνητική απόφαση (Y.A. ΥΠ.ΠΟ./ΔΙΛΑΠ/Γ/4016/68475/17-12-2001)  (ΦΕΚ 1680) που χαρακτήρισε ως χώρο ιστορικής μνήμης  το σύνολο του νησιού και απαγόρευε την οποιαδήποτε επιχειρηματική δραστηριότητα σε αυτό αλλά και με το Κείμενο της Ειδικής Επιτροπής που παρουσιάστηκε το 2002 και προέβλεπε την προστασία ολοκλήρου του νησιού από κάθε επιχειρηματική – οικονομική εκμετάλλευση και αποφυγή κάθε εξωραϊσμού του χώρου καθώς και με την ΚΥΑ (KYA:ΥΠΕΝ/ΔΔΦΠΒ/58979/1531/2019)του Υπουργείου Περιβάλλοντος.
Το σχέδιο πρόταση για εγκατάσταση ανεμομετρητικού ιστού ύψους 80μ. στη θέση Προφήτης Ηλίας της Γυάρου υπάρχει και μέχρι σήμερα δεν έχει υλοποιηθεί, παρόλο που έχει εγκριθεί από τη  Αποκεντρωμένη Διοίκηση Νοτίου Αιγαίου.Οι διάφορες οργανώσεις πολιτικές εναντιώνονται γιατί ο τόπος είναι ιστορικός και δεν πρέπει να γίνει τόπος οικονομικής  εκμετάλλευσης και οι περιβαλλοντικές αλλα και οι κάτοικοι των γύρων νησιών γιατί μία τέτοια κίνηση θα επιφέρει καταστροφή στο φυσικό πλούτο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικοσυστήματα
Διαμέτρημα
δεξιά|μικρογραφία| Φυσίγγια τυφεκίου: από αριστερά: 50 BMG • 300 Win Mag • 308 Winchester, [[7.62×39mm|7,62 × 39 mm • 5,56 × 45 mm NATO • 22 LR]] Στα όπλα, ιδιαίτερα στα πυροβόλα όπλα, το διαμέτρημα είναι η καθορισμένη ονομαστική εσωτερική διάμετρος της οπής της κάννης του όπλου - ανεξάρτητα από το πώς ή πού μετράται η οπή και εάν η τελική οπή ταιριάζει με αυτήν την προδιαγραφή. Μετριέται σε ίντσες ή σε χιλιοστά. Στις Ηνωμένες Πολιτείες εκφράζεται σε εκατοστά της ίντσας, στο Ηνωμένο Βασίλειο σε χιλιοστά της ίντσας και στην Ευρώπη και αλλού σε χιλιοστά. Για παράδειγμα, ένα πυροβόλο όπλο «διαμετρήματος 45» έχει διάμετρο κάννης περίπου 0,45 ίντσες (11 χιλιοστά). Οι διάμετροι κάννης μπορούν επίσης να εκφραστούν χρησιμοποιώντας μετρικές διαστάσεις. Για παράδειγμα, ένα «πιστόλι 9 mm» έχει διάμετρο κάννης περίπου 9 χιλιοστά. Λόγω του γεγονότος ότι οι μετρικές και οι μονάδες των ΗΠΑ δεν μετατρέπονται ομοιόμορφα σε αυτήν την κλίμακα, οι μετρικές μετατροπές διαμετρήματος που μετρώνται σε δεκαδικές ίντσες είναι συνήθως προσεγγίσεις των ακριβών προδιαγραφών σε μη μετρικές μονάδες και αντίστροφα.
Σε μια ραβδωτή κάννη, η διάμετρος μετριέται μεταξύ τους εδάφους της κάνης ή μεταξύ των αντίθετων αυλακώσεων. Οι μετρήσεις αυλακώσεων είναι κοινές σε ονομασίες φυσιγγίων που προέρχονται από τις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ οι μετρήσεις εδάφους είναι πιο συνηθισμένες σε άλλα μέρη του κόσμου. Οι μετρήσεις «ανάμεσα σε αυλακώσεις» χρησιμοποιούνται για μέγιστη ακρίβεια, επειδή το συγκεκριμένο διαμέτρημα είναι το αποτέλεσμα της τελικής διαδικασίας μηχανικής κατεργασίας που δημιουργεί τα αυλάκια στην κάνη.
Ενώ τα σύγχρονα πυροβόλα όπλα αναφέρονται γενικά με το όνομα του φυσιγγίου για το οποίο είναι κατασκευασμένο το όπλο, εξακολουθούν να ταξινομούνται μαζί με βάση τη διάμετρο της οπής. Ωστόσο, μπορεί να υπάρχουν σημαντικές διαφορές στις ονομαστικές διαστάσεις της σφαίρας και της οπής, και όλα τα φυσίγγια που «κατηγοριοποιούνται» δεν είναι αυτόματα ίδια στο πραγματικό διαμέτρημα.
Τα διαμετρήματα χωρίζονται σε τέσσερις γενικές κατηγορίες κατά μέγεθος:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πυροβόλα
Κουράνς
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κουρανσουά (γαλλικά: Courançois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Ξημερώνει (ταινία)
μικρογραφία|406x406εσ|Ο [[Ζαν Γκαμπέν σε σκηνή της ταινίας]] Η ταινία Ξημερώνει (γαλλικά: Le jour Se lève) είναι ένα αστυνομικό δράμα γαλλικής παραγωγής του 1939 σε σκηνοθεσία του Μαρσέλ Καρνέ και σε σενάριο του Ζακ Πρεβέρ βασισμένο σε μια ιστορία του Ζακ Βόιτ. Πρωταγωνιστούν οι Ζαν Γκαμπέν και η Ζακλίν Λορέν.
Η ταινία αναγνωρίζεται ως ένα από τα κύρια παραδείγματα του ποιητικού ρεαλισμού κατεύθυνσης του γαλλικού κινηματογράφου.
Πλοκή
Ο Φρανσουά, ένας απλός εργαζόμενος σε ένα χυτήριο, γνωριζει ένα όμορφο κορίτσι που πουλά λουλούδια, την Φρανσουάζ, στην οποία αμέσως αισθάνεται συμπάθεια. Οι δυο τους έχουν πολλά κοινά: παρόμοια ονόματα, ορφανοί από γονείς και μεγαλωμένοι σε ενα ορφανοτροφείο. Μέσα σε λίγες εβδομάδες, η σχέση τους εξελίσσεται σε πιο στενή. Ταυτόχρονα, ο Φρανσουά βρισκεται σε μια σχεση με την ηθοποιό Κλάρα. Ο πρώην σύζυγός της, ο Βαλεντίν, είναι ένας εκπαιδευτής τσίρκου, ο οποίος συνδέεται μυστηριωδώς με την Φρανσουάζ, και δημιουργείται ένα ερωτικό τετράγωνο σχέσεων. Ο Βαλεντίν προσκαλεί τον Φρανσουά για να μιλήσουν και του λέει ότι είναι ο πάτερας της Φρανσουάζ, αλλά ο νεαρός δεν φαίνεται να πιστεύει τον εκπαιδευτή του τσίρκου. Ο Φρανσουά βρίσκει την Φρανσουάζ και της ανακοινώνει την αγάπη του προς αυτήν, ενώ την ίδια ημέρα ανακοινώνει στην Κλάρα την διάλυση της σχέσης τους, η οποία το δεχεται πολύ ηρεμα.
Λίγο αργότερα, ο Βαλεντίν πηγαινει στο διαμέρισμα του νεαρού άνδρα και, ανίκανος να αντισταθεί σωματικά στον Φρανσουά, προσπαθεί να τον ταπεινώσει ηθικά. Σε ενα μακρύ μονόλογο που κανει και μια συμπεριφορά του εκπαιδευτή διακρινεται ταυτοχρονα παθος και θεατρινισμός. Ο Βαλεντίν θαυμάζοντας τον εαυτό του με ναρκισσισμό, αναφέρει ότι ήρθε να σκοτώσει τον Φρανσουά, και του δείχνει ένα πιστόλι. Γεμάτος ειρωνεία, αφήνει υπονοουμενα λεγοντας οτι η Φρανσουάζ εχει ένα αμφιλεγόμενο παρελθόν, και ομολογεί οτι δεν είναι κόρη του στην πραγματικοτητα. Η ένταση στο δωμάτιο φτάνει στο αποκορύφωμά τηςκαι ο Φρανσουά αρπάζει το όπλο από τον Βαλεντίν και τον πυροβολεί θανάσιμα.
Χωρίς να διακινδυνεύσει η αστυνομία να εισέλθει στο διαμέρισμα μέσω της πόρτας, στέλνει δύο χωροφύλακες στην οροφή με εντολή να ρίξουν χειροβομβίδες δακρυγόνων στο δωματιο του νεαρού άνδρα. Προτού ομως οι χωροφύλακες φτασουν πανω στη οροφή, ο Φρανσουά αυτοπυροβολείται στην καρδιά και αυτοκτονεί.
Παραγωγή
Η τελευταία προπολεμική ταινία του Καρνέ, γυρίστηκε στο Μόναχο και κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους τον Ιούνιο του 1939.
Στην πραγματικοτητα, υπάρχουν μόνο τέσσερις σημαντικοί χαρακτήρες στην ταινία και ο σκηνοθέτης αφηγείται την ιστορία χρησιμοποιώντας 3 αναδρομές στο παρελθόν, οι οποίες ήταν καινοτόμες εκείνη την εποχή. Για να μεγιστοποιήσει την κλειστοφοβικότητα του δωματίου όπου βρίσκεται ο Γκαμπέν, ο Καρνέ απαίτησε η διακόσμηση να περιοριζόταν πραγματικά σε 4 τοίχους. Οι ηθοποιοί και τα μέλη του συνεργείου λήψης μπορούσαν να φύγουν από εκεί μόνο στην κορυφή.
Όπως και στην προηγούμενη ταινία των Καρνέ και Πρεβέρ Το λιμάνι των απόκληρων (1938), ο Ζαν Γκαμπέν, ο οποίος όχι μόνο έγινε ο κορυφαίος Γάλλος ηθοποιός εκείνης της περιόδου, αλλά και μια σχεδόν εικονική φυσιογνωμία του ποιητικού ρεαλισμού, πρωταγωνίστησε σε αυτήν την ταινία. Αυτό που έκανε ο Γκαμπέν σε αυτές τις ταινίες ήταν κάτι παρόμοιο με αυτό που πρότειναν οι Τζέιμς Ντιν και Μάρλον Μπράντο σε αμερικανικές ταινίες: αισθησιασμός και πάθος, που βρίσκονται εκτός των αποδεκτών τεχνικών θεάτρου.
Η ταινία απαγορεύτηκε να προβληθεί στη Γαλλία με λογοκρισία του καθεστώτος του Βισύ. Αναγνωρίστηκε ευρέως μετά την εκ νέου κυκλοφορία της το 1945.
Υποψηφιότητες
Η ταινία υπηρξε υποψηφια το 1939 για το Κύπελλο Μουσολίνι, το οποίο εκείνη την εποχή ήταν το κύριο βραβείο του Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας.
Ριμεικ
Το 1947, ο σκηνοθέτης Ανατόλ Λίτβακ γύρισε την αμερικανική εκδοχή της ταινίας με το στυλ του φιλμ νουάρ, με τίτλο Ατέλειωτη νύχτα (The Long Night). Στον ρόλο του Φρανσουά έπαιξε ο Χένρι Φόντα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1939 Κατηγορία:Γαλλικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Μαρσέλ Καρνέ Κατηγορία:Γαλλικές ασπρόμαυρες ταινίες
Γαλαταριά
Η Γαλαταριά είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.
Τοποθεσία
Η Γαλαταριά βρίσκεται σε απόσταση 33 χιλιομέτρων βορειοανατολικά της Πάφου, σε υψόμετρο 730 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας. Συνορεύει στα βόρεια και στα δυτικά με την Κοιλίνια, στα νοτιοδυτικά με τον Άγιο Ιωάννη, στα νότια με τη Σαλαμιού, στα ανατολικά με την Πενταλιά και στα βορειοανατολικά με την κοινότητα Στατός-Άγιος Φώτιος.
Ονομασία
Η ονομασία της κοινότητας προέρχεται από την κύρια εκκλησία της, η οποία είναι αφιερωμένη στην Παναγία Γαλατούσα. Θεωρείται η προστάτιδα των γυναικών που δεν έβγαζαν αρκετό γάλα για τα νεογέννητα βρέφη τους.
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός της Γαλαταριάς έως το 1964 αποτελείτο από Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους, με τους Ελληνοκύπριους να είναι η μεγάλη πλειοψηφία. Κατά τις δικοινοτικές διαταραχές της περιόδου 1963-1964 (συγκεκριμένα στις 5 Φεβρουαρίου 1964), η αυξανόμενη ένταση κοντά στην κοινότητα, οδήγησε τους Τουρκοκύπριους κατοίκους στην μετεγκατάσταση στις κοινότητες Άγιος Ιωάννης, Βρέτσια και Φάλια. Παρέμειναν εκεί ως το 1975, όταν στις 30 Αυγούστου μετακινήθηκαν στη βόρεια Κύπρο με τη συνοδεία της UNFICYP (είχε προηγηθεί η τουρκική εισβολή του 1974). Οι περισσότεροι εγκαταστάθηκαν στη Μόρφου, στη Ζώδεια, στην Κατωκοπιά, στον Άγιο Γεώργιο και στην Κυθρέα. Στη Γαλαταριά παρέμειναν οι Ελληνοκύπριοι κάτοικοι της.
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της κοινότητας όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Κουρντιμάνς-συρ-Εσόν
Το Κουρντιμάνς-συρ-Εσόν (γαλλικά: Courdimanche-sur-Essonne) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κουρντιμανσουά (γαλλικά: Courdimanchois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Ιωάννης Χριστιανός του Ζούλτσμπαχ
Ο Ιωάννης-Χριστιανός (23 Ιανουαρίου 1700 – 20 Ιουλίου 1733) από τον Οίκο των Βίττελσμπαχ, ήταν κόμης του Παλατινάτου-Ζούλτσμπαχ (Sulzbach) το διάστημα 1732-1733.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Θεόδωρου-Ευστάθιου κόμη του Ζούλτσμπαχ και της Μαρίας-Ελεονώρας, κόρης του Γουλιέλμου λαντγκράβου της Έσσης-Ρότενμπουργκ.
Το 1729 απεβίωσε ο μεγαλύτερος αδελφός του Ιωσήφ-Κάρολος, έτσι ο Ιωάννης-Χριστιανός έγινε διάδοχος. Τρία έτη μετά απεβίωσε και ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε. Ο δεύτερος εξάδελφός του Κάρολος Γ΄ Φίλιππος εκλέκτορας του Παλατινάτου, τελευταίος του κλάδου του Οίκου, ήταν άτεκνος και ο Ιωάννης-Χριστιανός ήταν ο επόμενος στη διαδοχή.
Απεβίωσε στο Ζούλτσμπαχ το 1733. Τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Κάρολος Δ΄ Θεόδωρος, που το 1742 κληρονόμησε τον Κάρολο Γ΄ Φίλιππο εκλέκτορα του Παλατινάτου, δούκα του Γύλιχ-Μπεργκ και κόμη του Νόιμπουργκ. Επίσης το 1777 κληρονόμησε τον Μαξιμιλιανό Γ΄ Ιωσήφ εκλέκτορα της Βαυαρίας.
Οικογένεια
Το 1722 νυμφεύτηκε τη Μαρία Ερριέτα ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν, κόρη του Φραγκίσκου-Έγκον ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν και είχε τέκνο:
Το 1728 απεβίωσε η σύζυγός του και τρία έτη μετά ο Ιωάννης-Χριστιανός έκανε τον δεύτερο γάμο του με την Ελεονώρα, κόρη του Ερνέστου-Λεοπόλδου λαντγκράβου της Έσσης-Ρότενμπουργκ. Δεν απέκτησαν τέκνα.
Συνθήκη της Βιέννης (1731)
Η Συνθήκη της Βιέννης του 1731 υπογράφηκε στις 16 Μαρτίου 1731 μεταξύ της Βρετανίας και του Καρόλου ΣΤ΄ αυτοκράτορα ης Γερμανίας για λογαριασμό της μοναρχίας των Αψβούργων, με την Ολλανδική Δημοκρατία να περιλαμβάνεται ως ένα μέρος.
Ιστορικό
αριστερά|μικρογραφία|204x204εσ| Ο [[Κάρολος ΣΤ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας|Κάρολος ΣΤ΄, αρχιδούκας της Αυστρίας και αυτοκράτορας της Γερμανίας.]] Η περίοδος μετά την ειρήνη της Ουτρέχτης το 1713 ήταν περίοδος συνεχούς αναδιάταξης μεταξύ των Ευρωπαϊκών Δυνάμεων, καθώς προσπαθούσαν να λύσουν ζητήματα χωρίς πόλεμο. Η Γαλλία χρειαζόταν ιδιαίτερα ειρήνη, για να ανοικοδομήσει την εξαντλημένη οικονομία της μετά τον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής, που είχε ως αποτέλεσμα την Αγγλο-Γαλλική Συμμαχία το 1716. Αν και και οι δύο πλευρές ήταν καχύποπτες μεταξύ τους, η διαδοχή του Γεωργίου Α΄ το 1714 και η ανησυχία του για το Ανόβερο έκαναν τη συμμαχία πιο σημαντική για τη Βρετανία, από ό,τι συνέβαινε στο παρελθόν.
Η ειρήνης της Ουτρέχτης επιβεβαίωσε τον Φίλιππο Ε΄ ως τον πρώτο βασιλιά των Βουρβόνων της Ισπανίας, αλλά άφησε τη Βρετανία στην κατοχή των ισπανικών λιμανιών του Γιβραλτάρ και του Mαόν της Μενόρκα, που είχε καταληφθεί κατά τη διάρκεια του πολέμου. Η ανάκτηση αυτών ήταν προτεραιότητα για το νέο καθεστώς. Η Ισπανία παραχώρησε επίσης τις ιταλικές κτήσεις της στη Νάπολη, τη Σικελία, το Μιλάνο και τη Σαρδηνία. Αυτά έγιναν το επίκεντρο της ισπανικής εξωτερικής πολιτικής σε μεγάλο βαθμό λόγω της Eλισάβετ Φαρνέζε, της δεύτερης συζύγου του Φιλίππου Ε΄. Όταν παντρεύτηκαν το 1714, αυτός είχε ήδη δύο γιους και εκείνη ήθελε να δημιουργήσει μια ιταλική κληρονομιά για τα δικά της παιδιά.
Τα εμπορικά ζητήματα περιελάμβαναν την αυστριακή εταιρεία Όστεντ, η οποία ανταγωνιζόταν για το εμπόριο των Ανατολικών Ινδιών με Βρετανούς, Γάλλους και Ολλανδούς εμπόρους, καθώς και τις ισπανικές ανησυχίες για βρετανικές επιδρομές στη Νέα Ισπανία. Καθώς ξεκίνησε η δεκαετία του 1730, ο Κάρολος ΣΤ αρχιδούκας της Αυστρίας και αυτοκράτορας της Γερμανίας χρειαζόταν υποστήριξη για την Πραγματιστική Κύρωση του 1713, η οποία εξασφάλισε τη διαδοχή της κόρης του Μαρίας-Θηρεσίας.
Το αποτέλεσμα ήταν μια σχεδόν συνεχής σειρά διασκέψεων και συμφωνιών, μεταξύ των οποίων και η Ειρήνη της Βιέννης του 1725 μεταξύ Αυστρίας και Ισπανίας. Αυτή η ευθυγράμμιση ήταν βραχύβια, καθώς μετά ο Κάρολος ΣΤ΄ αποφάσισε ότι τα συμφέροντα της Αυστρίας εξυπηρετούνταν καλύτερα από μια συμμαχία με τη Βρετανία και την Ολλανδική Δημοκρατία.
Λεπτομέρειες
δεξιά|μικρογραφία|225x225εσ| Ο [[Κάρολος Γ΄ της Ισπανίας|Κάρολος των Βουρβόνων-Ισπανίας περί το 1730. Η Αυστρία τον αποδέχτηκε ως δούκα της Πάρμας.]] Στη Συνθήκη της Χάγης του 1720, η Βρετανία, η Γαλλία, η Ολλανδική Δημοκρατία και η Αυστρία αναγνώρισαν τον Κάρολο, τρίτο γιο του Φιλίππου Ε΄, ως δούκα της Πάρμας και της Τοσκάνης. Αν και επιβεβαιώθηκε εκ νέου από τη Βρετανία και τη Γαλλία στη Συνθήκη της Σεβίλλης του 1729, η Αυστρία αρνήθηκε να συμμορφωθεί και κατέλαβε το δουκάτο, όταν απεβίωσε ο Aντώνιος Φαρνέζε δούκας της Πάρμας τον Ιανουάριο του 1731. Στη Συνθήκη συμφωνήθηκε να αποσυρθεί η Αυστρία, και ο Κάρολος των Βουρβόνων-Ισπανίας τοποθετήθηκε ως δούκας της Πάρμας.