cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κουλοχέρης
Η συνέχεια από τους Σίτμαν και Πιτ
Οι Σίτμαν και Πιτ από το Μπρούκλιν, Νέα Υόρκη, ΗΠΑ ανέπτυξαν ένα μηχάνημα τυχερών παιχνιδιών το 1891, που ήταν ένας πρόδρομος στο σύγχρονο κουλοχέρη. Περιείχε πέντε τύμπανα που κατείχαν συνολικά 50 πρόσωπα κάρτες και βασίστηκε στο πόκερ. Το μηχάνημα αυτό αποδείχθηκε εξαιρετικά δημοφιλές και σύντομα πολλά μπαρ στην πόλη είχαν ένα ή περισσότερα από τα μηχανήματα. Οι παίκτες εισήγαγαν ένα νόμισμα και τραβούσαν τον μοχλό, ο οποίος γύριζε τα τύμπανα και τα χαρτιά που είχαν, ενώ ο παίκτης ήλπιζε σε ένα καλό χέρι πόκερ. Δεν υπήρχε άμεσος μηχανισμός πληρωμών, έτσι με ένα ζευγάρι ρηγάδες θα μπορούσε να πάρει ο παίκτης μια δωρεάν μπύρα, ενώ με ένα Φλος Ρουαγιάλ τα πούρα ή τα ποτά. Τα βραβεία εξ ολοκλήρου εξαρτώνταν από την προσφορά στην τοπική εγκατάσταση.
Ο ηλεκτρομηχανολογικός κουλοχέρης
Το 1963 ο Bally ανέπτυξε τον πρώτο πλήρως ηλεκτρομηχανολογικό κουλοχέρη, που ονομάστηκε money honey. Αν και νωρίτερα το High Hand, μια μηχανή πόκερ από τον Bally, είχε εκθέσει τα βασικά της κατασκευής ηλεκτρομηχανολογικών μόλις το 1940. Η ηλεκτρομηχανική προσέγγιση της δεκαετίας του 1960 επέτρεψε στο money honey να είναι ο πρώτος κουλοχέρης με μια απύθμενη χοάνη συνδυασμών και αυτόματη πληρωμή, έως και 500 νομίσματα, χωρίς τη βοήθεια συνοδού. Η δημοτικότητα αυτής της μηχανής οδήγησε στην αυξανόμενη επικράτηση της νέας ηλεκτρονικής μορφής και ο μοχλός παράπλευρα σύντομα έγινε υποτυπώδης.
Τα Video Slots
Το πρώτο πραγματικό ηλεκτρονικό φρουτάκι (video slot) αναπτύχθηκε το 1976 από τους N. Cerracchio, R. Greene, W. Beckman, J. Reukes, και L. Black υπό την εταιρεία Fortune Coin Co., Las Vegas, NV. Αυτή η μηχανή κουλοχέρη χρησιμοποιούσε μια τροποποιημένη έγχρωμη οθόνη 19 ιντσών της Sony και πλακέτες με λογισμικό για όλες τις λειτουργίες του μηχανήματος. Το πρωτότυπο μηχάνημα ενσωματώθηκε σε μια καμπίνα – κουλοχέρη. Η πρώτη μηχανή video slot τοποθετήθηκε στο ξενοδοχείο Χίλτον στο Λας Βέγκας και μετά από κάποιες τροποποιήσεις ασφαλείας κατά της εξαπάτησης του μηχανήματος, πήρε την έγκριση από την πολιτεία της Νεβάδα.
Ο πρώτος ηλεκτρονικός κουλοχέρης με δύο οθόνες δημιουργήθηκε το 1994 στην Αυστραλία και ακολούθησε η Αμερική το 1996. Σε αυτό τον τύπο μηχανών η προβολή στις οθόνες άλλαζε, παρέχοντας στον παίκτη ένα διαφορετικό περιβάλλον, παιχνίδι στο οποίο θα μπορούσε να διεκδικήσει κάποιο μπόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Τυχερά παιχνίδια
Επαρχία Μακτααράλ
Η επαρχία Μακτααράλ (Мақтаарал ауданы, Maqtaaral awdanı, ماقتاارال اۋدانى) είναι μια επαρχία στην περιφέρεια Νότιου Καζακστάν στο νότιο Καζακστάν. Το διοικητικό κέντρο της επαρχίας είναι το Ζετισάι. Πληθυσμός: 296,269 (εκτίμηση 2013) 285,776 (απογραφή 2009) 236,947 (απογραφή 1999). Είναι μία από τις πιο πολυπληθέστερες επαρχίες του Καζακστάν.
Παραπομπές
Μακτααραλ Κατηγορία:Περιφέρεια Νότιου Καζακστάν
Λουίζα Βοργία
Η Λουίζα Βοργία, ιταλ.: Louisa Borgia, (17 Μαΐου 1500 – 1553) από τον Οίκο των Βοργία, ήταν Γαλλίδα ευγενής. Ήταν κόρη τού Καίσαρα δούκα τού Βαλεντινουά, ο οποίος απεβίωσε όταν αυτή ήταν σχεδόν επτά ετών. Ήταν επίσης κυρία τού Σαλύ (Chalus), έναν τίτλο που κληρονόμησε από τη μητέρα της Καρλόττα τού Αλμπρέ. Ήταν μέλος τού Τρίτου Τάγματος τού Αγίου Δομίνικου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 17 Μαΐου 1500. Ήταν το μοναχοπαίδι τού Καίσαρα Βοργία με τη σύζυγό του Καρλόττα τού Αλμπρέ. Οι γονείς τού πατέρα της ήταν ο πάπας Αλέξανδρος ΣΤ΄ και η Βανότσα ντεϊ Κατανέι και οι γονείς από τη μητέρα της ήταν ο Aλαίν Α΄ κύριος τού Aλμπρέ και η Φραγκίσκη τού Σατιγιόν-Λιμόζ. Είχε τουλάχιστον έντεκα νόθα, ετεροθαλή αδέλφια από τις σχέσεις τού πατέρα της με άλλες γυναίκες.
Στις 12 Μαρτίου 1507, ο πατέρας της σκοτώθηκε στην πολιορκία της Βιάνα στην υπηρεσία τού εκ μητρός θείου της, του βασιλιά Ιωάννη Γ΄ της Ναβάρρας. Η μητέρα της ήταν η κηδεμόνας της μέχρι το τέλος της, στις 11 Μαρτίου 1514, όταν η Λουίζα ήταν σχεδόν δεκατεσσάρων ετών. Στη συνέχεια, η Λουίζα διαδέχθηκε τη μητέρα της ως κυρία τού Σαλύ.
Η Λουίζα παντρεύτηκε τον πρώτο της σύζυγο στις 7 Απριλίου 1517. Ήταν ο Λουδοβίκος Β΄ ντε Λα Τρεμουάλ, κυβερνήτης της Βουργουνδίας. Αυτός σκοτώθηκε στη μάχη της Παβίας στις 24 Φεβρουαρίου 1525, αφήνοντάς την χήρα σε ηλικία 24 ετών.
Παντρεύτηκε τον δεύτερο σύζυγό της, Φίλιππο τού Μπουρμπόν, κύριο τού Μπουρμπόν-Μπυσέ, στις 3 Φεβρουαρίου 1530. Έφτιαξαν το σπίτι τους στο Σατώ ντε Μπυσέ, όπου η Λουίζα έκανε πολλές ανακαινίσεις, όπως μία σκεπαστή κιονοστοιχία στο ισόγειο και μια στοά-πινακοθήκη στην ανατολική πτέρυγα. Η Λουίζα και ο Φίλιππος απέκτησαν έξι παιδιά.
Η Λουίζα απεβίωσε σε άγνωστη ημερομηνία το 1553.
Πηγές
Κατηγορία:Γαλλίδες δούκισσες Κατηγορία:Βοργίες
Ιωάννης Δημητριάδης-Πέζαρος
Ο επιφανής του Γένους Δάσκαλος Ιωάννης Δημητριάδης-Πέζαρος έδρασε στον Τύρναβο το 18ο αιώνα. Αρχικά εκπαιδεύτηκε στη σχολή που άκμαζε στην πατρίδα του, κατόπιν στα Γιάννινα και στη συνέχεια στο Άγιο Όρος, όπου και παρακολούθησε μαθήματα της νεότερης φιλοσοφίας. Από εκεί πήγε και δίδαξε, έπειτα από σχετική πρόσκληση, στην Τσαριτσάνη και το 1776 στο Λιβάδι.
Νίκος Ζωιδάκης
Ο Νίκος Ζωιδάκης (Χανιά, 1969) είναι Έλληνας λυράρης και τραγουδιστής. Κατάγεται από τις Βούβες Χανίων. Ασχολειται με την λύρα από την ηλικία των 9 ετών. Έχεις συνεργαστεί με πολλούς καλλιτέχνες και έχει τελέσει περιοδείες σε πολλά μερη του κόσμου.
301
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 301 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Το έτος 301 (CCCI ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Τετάρτη. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Ποστουμίου και Νεποτιανού (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1054 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 301 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.
Γεννήσεις
Κατηγορία:Έτη
Νέστωρ
Ο Νέστορας (Νέστωρ < νέομαι (έρχομαι, επιστρέφω) εξού και νόστος, "αυτός που επιστρέφει από μακριά, ο ταξιδεμένος") ήταν μυθικός ήρωας της αρχαίας Ελλάδας και βασιλέας της Πύλου.
Ο Μύθος
Ήταν γιος του Νηλέα και της Χλωρίδας. Πήρε το προσωνύμιο Γερήνιος, από τη Γερήνια, πόλη της Λακωνίας ή της Μεσσηνίας, όπου βρισκόταν, όταν ο Ηρακλής σκότωσε τον Νηλέα και έντεκα από τα παιδιά του (επειδή ο Νηλέας αρνήθηκε να τον βοηθήσει στην κάθαρση για τον φόνο του Ιφίτου ) και έτσι σώθηκε. Έλαβε μέρος μαζί με τους Λαπίθες στον πόλεμο εναντίον των Κενταύρων, στην Αργοναυτική εκστρατεία, στη θήρα του Καλυδώνιου κάπρου και στον Τρωικό Πόλεμο. Ο Όμηρος τον παρουσιάζει ως σοφό και συνετό γέροντα, που οι συμβουλές του ακούγονται με σεβασμό από όλους τους Αχαιούς.
Σήμερα το όνομα Νέστωρ είναι τιμητικός τίτλος για τον γηραιότερο από τους παρευρισκόμενους σε επιστημονικούς κύκλους.
Ήταν πατέρας του Ιπποκράτη του Τυραννοπάτωρα και της Πολυκάστης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τρωικός Πόλεμος Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Πύλου Κατηγορία:Νηλείδες Κατηγορία:Ιλιάδα Κατηγορία:Αργοναύτες Κατηγορία:Ήρωες της Ελλάδας
Γκαζνί
Η Γκαζνί, ή Γκάζνι, ή Γκάζνα ή Γάζνα, είναι μία ιστορική πόλη του Αφγανιστάν. Είναι η πρωτεύουσα του ομώνυμου νομού Γκαζνί, κτισμένη σε υψόμετρο 2.220 μ., σε κεντρικό οροπέδιο της χώρας και σε απόσταση 100 χλμ. ΝΔ. της πρωτεύουσας Καμπούλ, κοντά στις πηγές του ποταμού Καμπούλ.
Το 2006, ο πληθυσμός της, πολυπολιτισμικός και πολυεθνής, αριθμούσε περί τους 141.000 κατοίκους. Εξ αυτών περισσότεροι από τους μισούς είναι Τατζίκοι, ένα ποσοστό 20% είναι Παστούν, ένα 15% Χάζαροι και το υπόλοιπο 5% Ινδουϊστές.
Ιστορία
Η Γκαζνί είναι αρχαία ιστορική πόλη που έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ιστορία του Αφγανιστάν. Ο Μ. Αλεξάνδρρος ίδρυσε εκεί την Αλεξάνδρεια Ωπιανή. Την αναφέρει πρώτος ο Κλαύδιος Πτολεμαίος ως "Κούαζνα" (περσική πόλη). Αργότερα, κατά τον 6ο αιώνα (μ.Χ.), αποτέλεσε σπουδαίο βουδιστικό κέντρο. Το 683 κατελήφθη από τους Άραβες οπότε και άρχισε ν΄ αναπτύσσεται ως μουσουλμανικό κέντρο. Από την πόλη αυτή αναδείχθηκε η μουσουλμανική δυναστεία των Γκαζναβιδών, η οποία και στόλισε την πόλη με πλούσια κτήρια. Το 1151 η πόλη λεηλατήθηκε από τη δυναστεία των Γκουρίδων, που παρά ταύτα την επέλεξαν για πρωτεύουσά τους. Το 1221 η πόλη καταλήφθηκε από τους Μογγόλους του Τζένγκις Χαν, οι οποίοι και την κατέστρεψαν.
Στους νεότερους χρόνους, κατά τη διάρκεια του Α΄ Αγγλο-Αφγανικού πολέμου, στις 23 Ιουλίου του 1839 ο γύρω χώρος αποτέλεσε πεδίο της ιστορικής μάχης της Γκαζνί. Κατά τον τελευταίο Αφγανικό εμφύλιο πόλεμο στη δεκαετία του 1990, μεταξύ των Ταλιμπάν και των δυνάμεων σωτηρίας, όπως αποκαλούνταν οι δυτικές στρατιωτικές δυνάμεις επέμβασης, πολλά μνημεία της πόλης κινδύνεψαν να καταστραφούν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Αφγανιστάν
Επαρχία Καζιγκούρτ
Η επαρχία Καζιγκούρτ (Қазығұрт ауданы, Qazığurt awdanı, قازىعۇرت اۋدانى) είναι επαρχία στην περιφέρεια Νότιου Καζακστάν στο νότιο Καζακστάν. Το διοικητικό κέντρο της είναι το Καζιγκούρτ. Πληθυσμός: 106,766 (εκτίμηση 2013) 100,581 (απογραφή 2009) 87,875 (απογραφή 1999).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καζιγκουρτ Κατηγορία:Περιφέρεια Νότιου Καζακστάν
Βιοκλιματικός σχεδιασμός κτιρίων
Ως βιοκλιματικός σχεδιασμός ή βιοκλιματική αρχιτεκτονική νοείται ο σχεδιασμός κτιρίων και χώρων (εσωτερικών και εξωτερικών – υπαίθριων) ο οποίος επιδιώκει την εξασφάλιση συνθηκών θερμικής και οπτικής άνεσης με τη όσο το δυνατόν πιο εκτεταμένη χρήση παθητικών συστημάτων δροσισμού & θέρμανσης. Για το σκοπό αυτό αξιοποιεί την ηλιακή ενέργεια και άλλες ανανεώσιμες πηγές, το τοπικό κλίμα, συνήθως αναφερόμενο ως μικροκλίμα, καθώς και τις ιδιότητες των υλικών δόμησης και αρχιτεκτονικά στοιχεία. Η βιοκλιματική είναι κλάδος της αρχιτεκτονικής που λαμβάνει υπ' όψη τις επιταγές της οικολογίας και της βιωσιμότητας και αποσκοπεί στην προστασία του περιβάλλοντος και των φυσικών πόρων.
Οικολογική δόμηση
Η βιοκλιματική αρχιτεκτονική αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες της οικολογικής δόμησης, η οποία ασχολείται με τον έλεγχο των περιβαλλοντικών παραμέτρων στο επίπεδο των κτιριακών μονάδων μελετώντας τις ακόλουθες κατευθύνσεις:
Σκοπός του Βιοκλιματικού Σχεδιασμού
Το ζητούμενο στον βιοκλιματικό σχεδιασμό είναι η ανέγερση κτιρίων, π.χ. βιομηχανικών μονάδων, κτιρίων γραφείων, κτιρίων κατοικίας, σχεδιασμένων έτσι ώστε αφενός να καλύπτονται πλήρως οι ενεργειακές τους ανάγκες και αφετέρου στο ετήσιο ισοζύγιο να είναι μηδενική η επιβάρυνση του περιβάλλοντος με εκπομπές βλαβερών για το περιβάλλον αερίων. Επίσης, η ανέγερση κτιρίων των οποίων οι ενεργειακές ανάγκες στον τομέα της θέρμανσης και της ψύξης να καλύπτονται πλήρως μέσω συστημάτων εκμετάλλευσης των γεωθερμικών ενεργειακών πόρων, όπου η αναγκαία για τις αντλίες θερμότητας ηλεκτρική ενέργεια να παράγεται μέσω φωτοβολταϊκών στοιχείων. Τέλος, η ανέγερση κτιρίων στο πλαίσιο του συνήθους κόστους των κατασκευών, αλλά με σεβασμό στους περιορισμένους πόρους του φυσικού περιβάλλοντος.
Ειδικότεροι στόχοι του Βιοκλιματικού Σχεδιασμού
Συνοπτικά, οι στόχοι του βιοκλιματικού σχεδιασμού είναι:
Προσανατολισμός
Η μεγαλύτερη όψη του κτιρίου πρέπει να είναι προσανατολισμένη προς το νότο με απόκλιση έως 30 μοίρες (ανατολικα ή δυτικά).
Παθητικά συστήματα φυσικού δροσισμού
Ο αερισμός του κτιρίου είναι πολύ σημαντικός διότι αφενός βοηθάει στην απομάκρυνση της πλεονάζουσας θερμότητας και επομένως κρατάει το κτίριο δροσερό τους θερινούς μήνες και αφετέρου διότι είναι αναγκαία η ανανέωση του εσωτερικού αέρα με φρέσκο αέρα από το περιβάλλον που είναι πλούσιος σε οξυγόνο. Υπάρχουν τρεις κατηγορίες συστημάτων αερισμού: ο πύργος (καμινάδα) αερισμού, η ηλιακή καμινάδα, και ο διαμπερής αερισμός. Επίσης, τα σκίαστρα είναι απαραίτητα για την προφύλαξη της οικίας από την ηλιακή ακτινοβολία τους θερινούς μήνες.
Καμινάδες αερισμού
Οι καμινάδες αερισμού έχουν κατάλληλο άνοιγμα προς την κατεύθυνση του ανέμου ώστε να συλλέγουν τα ψυχρά ρεύματα και να τα κατευθύνουν μέσα στο ζωτικό χώρο της οικίας.
Ηλιακή καμινάδα
Η ηλιακή καμινάδα βασίζει την λειτουργία της στο φαινόμενο του φυσικού ελκυσμού. Αντί για τοίχο, έχει ένα μικρό ηλιακό τοίχο (υαλοπίνακα) στη νότια ή νοτιοδυτική πλευρά της, οπότε με τη βοήθεια του ήλιου, θερμαίνεται η εσωτερική της επιφάνεια. Ο ζεστός αέρας κατευθύνεται προς το περιβάλλον με αποτέλεσμα να ανανεώνεται με φρέσκο δροσερό αέρα η κατοικία.
Διαμπερής αερισμός
Ο διαμπερής αερισμός είναι η πιο συνηθισμένη, καθημερινή πρακτική για το δροσισμό ενός χώρου. Απαιτεί κατάλληλα σχεδιασμένα ανοίγματα στη βόρεια και νότια πλευρά του κτιρίου, ή αν δεν είναι αυτό δυνατό, ανοίγματα στον άξονα ανατολής-δύσης. Ο αέρας διέρχεται από τα ανοίγματα δροσίζοντας τους ενοίκους. Σημαντικό ρόλο στο διαμπερή αερισμό κατέχει η βλάστηση έξω από την οικία καθώς δροσίζει και φιλτράρει τα ρεύματα αέρα ενώ παρέχει ταυτόχρονα σκίαση.
Σκίαστρα
Τα εξωτερικά σκίαστρα με κινητές περσίδες είναι ο αποτελεσματικότερος τρόπος σκιασμού. Συγκεκριμένα, συνιστώνται οριζόντια εξωτερικά σκίαστρα για τη νότια πλευρά και κατακόρυφα εξωτερικά σκίαστρα για την ανατολική και δυτική πλευρά της κατοικίας.
Βιοκλιματικός Σχεδιασμός αστικών περιοχών
Παράλληλα με το Βιοκλιματικό Σχεδιασμό των κτιρίων, σε ευρύτερη κλίμακα, μπορεί να λάβει χώρα ο Βιοκλιματικός Σχεδιασμός αστικών περιοχών, με σκοπό τη μείωση του φαινομένου της αστικής θερμικής νησίδας και τη βελτίωση του αστικού μικροκλίματος. Τεχνικές του σχεδιασμού αυτού αποτελούν (Mihalakakou et al., 2002; Mihalakakou et al., 2004):
Ο βιοκλιματικός σχεδιασμός ενός κτιρίου συνεπάγεται τη συνύπαρξη και συνδυασμένη λειτουργία όλων των συστημάτων, ώστε να προκύπτουν θερμικά και οπτικά οφέλη καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους.
Διαβάστε επίσης
Κατηγορία:Δόμηση Κατηγορία:Αρχιτεκτονική Κατηγορία:Περιβάλλον
Ανδρέας Μικελλίδης
Ο Ανδρέας Μικελλίδης ήταν Ελληνοκύπριος πολιτικός και ιατρός. Διετέλεσε Υπουργός Παιδείας και Υπουργός Υγείας της Κύπρου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ανδρέας Μικελλίδης γεννήθηκε στον Στρόβολο την 1 Μαΐου 1913. Φοίτησε στο Παγκύπριο Γυμνάσιο και στην Αγγλική Σχολή Λευκωσίας. Ακολούθως σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (1932-1936). Ακολούθως, εργάστηκε ως βοηθός Παθολογικής Κλινικής του νοσοκομείου Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός (1936-1938). Τον Μάιο του 1940, όταν ο Β΄ Παγκόσμιος πόλεμος ήταν σε εξέλιξη, υπηρέτησε στο Κυπριακό Σύνταγμα ως αξιωματικός στην Ελλάδα και στην Αλεξάνδρεια. Συνελήφθη αιχμάλωτος και κρατήθηκε σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως στη Γερμανία. Απελευθερώθηκε το 1945. Για τις υπηρεσίες του στον πόλεμο του απενεμήθη το 1959 η βρετανική διάκριση του εταίρου της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (Μ.Β.Ε.).
Υπήρξε εκ των ιδρυτών της Σχολής Ασκησίμων Παίδων στη Λευκωσία το 1960 και της Παγκύπριας Εταιρείας Ψυχικής Υγιεινής της οποίας αποτέλεσε και πρόεδρος. Επιπλέον, διετέλεσε πρόεδρος του Παγκύπριου Συνδέσμου Καθυστερημένων Παίδων, μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Σχολής Τυφλών και ιδρυτικό μέλος και πρόεδρος του Παγκύπριου Συνδέσμου Πολεμιστών Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ακόμη, διετέλεσε πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου «Ιπποκράτης».
Ήταν νυμφευμένος με την Αλίκη Θεοτοκάτου και είχε τρεις κόρες. Απεβίωσε το 1986.
Πολιτική διαδρομή
Στις 8 Αυγούστου 1974 διορίστηκε Υπουργός Παιδείας στην κυβέρνηση που σχημάτισε μετά την εισβολή ο προεδρεύων της Κυπριακής Δημοκρατίας Γλαύκος Κληρίδης. Συνέχισε ως Υπουργός Παιδείας στην Κυβέρνηση Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ 1973, μετά την επιστροφή του Μακαρίου στην Κύπρου από το εξωτερικό, όπου είχε καταφύγει μετά το πραξικόπημα. Στις 10 Οκτωβρίου 1976 διορίστηκε Υπουργός Υγείας στην Κυβέρνηση Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ 1973, θέση στην οποία παρέμεινε και στην Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1977 και στην Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1978 έως τις 9 Σεπτεμβρίου 1980.
Αθλητική διαδρομή
Υπήρξε αθλητής του κλασσικού αθλητισμού (δρόμος, άλματα, βολές, δρόμος με εμπόδια) από τα μαθητικά του χρόνια. Το 1931 κατέρριψε το παγκύπριο ρεκόρ στον δρόμο 200 μέτρων (23,4 δευτερόλεπτα) και το παγκύπριο ρεκόρ στη λιθοβολία (16,95 μέτρα). Το 1939 δημιούργησε νέα παγκύπριο ρεκόρ στη σφαιροβολία (12,79 μέτρα) και βελτίωσε το δικό του ρεκόρ στη λιθοβολία με 20,05 μέτρα, το οποίο υφίστατο έως 1975. Το 1931 κέρδισε την κούρσα των 200 μέτρων στους Παγκύπριους Αγώνες. Το 1939 και το 1940 κέρδισε την πρώτη θέση στους Παγκύπριους Αγώνες στη σφαιροβολία και στη λιθοβολία. Το 1947 τερμάτισε στη δεύτερη θέση στους Πανελλήνιους Αγώνες στη λιθοβολία.
Επιπλέον, διετέλεσε αθλητής της σκοποβολής. Την περίοδο 1970-1983 ήταν ο πρώτος πρόεδρος της Τοπικής Επιτροπής Σκοπευτικής Ομοσπονδίας Ελλάδος (Τ.Ε.ΣΚ.Ο.Ε.). Το 1983 δημιουργήθηκε η Σκοπευτική Ομοσπονδία Κύπρου, της οποίας διετέλεσε πρόεδρος μέχρι το θάνατό του.
Ακόμη, διετέλεσε μέλος της Τοπικής Επιτροπής ΣΕΓΑΣ Κύπρου (Τ.Ε.Σ.Κ.) που δημιουργήθηκε το 1947.
Πηγές
Κατηγορία:Κύπριοι ιατροί Κατηγορία:Υπουργοί Υγείας (Κύπρος) Κατηγορία:Υπουργοί Παιδείας (Κύπρος) Κατηγορία:Κυβέρνηση Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ 1973 Κατηγορία:Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1977 Κατηγορία:Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1978
Εθνικό Φασιστικό Κόμμα
Το Εθνικό Φασιστικό Κόμμα (ιταλικά: Partito Nazionale Fascista, PNF) ήταν πολιτικό κόμμα που ιδρύθηκε από τον Μπενίτο Μουσολίνι το 1921 και θεωρείται πολιτική έκφραση του φασισμού. Το κόμμα ιδρύθηκε το 1921 και στην συνέχεια με την έναρξη ενός πραξικοπίματος πήρε την εξουσία. Το κόμμα παρέμεινε στην εξουσία από το 1922 μέχρι το 1943. Πριν από το PNF, το πρώτο πολιτικό κόμμα του Μουσολίνι ήταν γνωστό ως το Φασιστικό επαναστατικό κόμμα (Partito Fascista Rivoluzionario, PFR), το οποίο ιδρύθηκε το 1915 σύμφωνα με τον Μουσολίνι. Μετά τα φτωχά αποτελέσματα των εκλογών του Νοεμβρίου 1919, το PFR μετονομάστηκε τελικά στο Εθνικό Φασιστικό Κόμμα κατά τη διάρκεια του Τρίτου φασιστικού Κογκρέσου στη Ρώμη στις 7-10 Νοεμβρίου 1921.
Ιδεολογία
Το Εθνικό Φασιστικό Κόμμα είχε τις ρίζες του στον Ιταλικό εθνικισμό και την επιθυμία να αποκαταστήσει και να επεκτείνει τα ιταλικά εδάφη, τα οποία οι Ιταλοί Φασιστές έκριναν αναγκαία για να διεκδικήσει το έθνος την ανωτερότητα και τη δύναμή του και να αποφύγει την καταστροφή του. Οι Ιταλοί Φασιστές ισχυρίστηκαν ότι η σύγχρονη Ιταλία είναι ο κληρονόμος της αρχαίας Ρώμης και της κληρονομιάς της και υποστήριξαν ιστορικά τη δημιουργία μιας Ιταλικής αυτοκρατορίας.
Οι φασίστες προωθούσαν ένα κορπορατιστικό οικονομικό σύστημα στο οποίο οι συνδικαλιστικές οργανώσεις των εργοδοτών και των εργαζομένων συνδέονται μεταξύ τους σε ενώσεις για να αντιπροσωπεύουν συλλογικά τους παραγωγούς του έθνους και να εργάζονται παράλληλα με το κράτος για να ορίσουν την εθνική οικονομική πολιτική. Αυτό το οικονομικό σύστημα αποσκοπούσε στην επίλυση των ταξικών συγκρούσεων μέσω της συνεργασίας μεταξύ των τάξεων.
Ο ιταλικός φασισμός αντιτίθεται στον Φιλελευθερισμό, αλλά δεν επιδιώκει μια αντιδραστική αποκατάσταση του προ-γαλλικού επαναστατικού κόσμου, τον οποίο έκρινε ότι ήταν λανθασμένος, και δεν ευθυγραμμίζεται με μια μελλοντοστραφή κατεύθυνση στην πολιτική του. Είναι αντίθετος στον μαρξιστικό σοσιαλισμό λόγω της τυπικής αντίθεσής του στον εθνικισμό, αλλά αντιτάχθηκε επίσης στον συντηρητισμό που ανέπτυξε ο Ζοζέφ ντε Μαιστρ. Θεωρεί ότι η επιτυχία του ιταλικού εθνικισμού απαιτούσε σεβασμό στην Παράδοση και σαφή αίσθηση του κοινού παρελθόντος μεταξύ του ιταλικού λαού παράλληλα με τη δέσμευση για μια εκσυγχρονισμένη Ιταλία. Το Εθνικό Φασιστικό Κόμμα μαζί με τον διάδοχό του, το Ρεπουμπλικανικό φασιστικό κόμμα, είναι τα μόνα κόμματα των οποίων η αναδημοσίευση του καταστατικού απαγορεύεται από το Σύνταγμα της Ιταλίας.
Πορεία στην Ρώμη
Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο (1914-1918), οι Ιταλοί εθνικιστές ισχυρίστηκαν ότι η Ιταλία εξαπατήθηκε στην Συνθήκη Αγίου Γερμανού (1919), και ότι οι Σύμμαχοι είχαν εμποδίσει την πρόοδο της Ιταλίας για να γίνει μια "Μεγάλη Δύναμη". Στη συνέχεια, το PNF εκμεταλλεύτηκε με επιτυχία το γεγονός ότι αντιλήφθηκε τον φασισμό ως το καταλληλότερο σύστημα για τη διοίκηση της χώρας, υποστηρίζοντας με επιτυχία ότι η Δημοκρατία, ο σοσιαλισμός και ο φιλελευθερισμός ήταν αποτυχημένα πολιτικά συστήματα. Το 1919, στη Σύνοδο Ειρήνης του Παρισιού, οι Σύμμαχοι υποχρέωσαν το Βασίλειο της Ιταλίας να παραδώσει στη Γιουγκοσλαβία το κροατικό λιμάνι Φιούμε, μέχρι τις αρχές του 1919. Επιπλέον, η Ιταλία συμφώνησε με την Τριπλή Συμφωνία, να εγκαταλείψει την Τριπλή Συμμαχία και να ενταχθεί στον εχθρό, κηρύσσοντας τον πόλεμο κατά της Γερμανικής Αυτοκρατορίας και της Αυστρουγγαρίας σε αντάλλαγμα για εδάφη στο τέλος του πολέμου, κατά της οποίας το Βασίλειο της Ιταλίας είχε αξιώσεις.
Το φασιστικό κόμμα είχε καθοριστικό ρόλο στην καθοδήγηση και τη διάδοση της ιδεολογίας του Μουσολίνι. Στα πρώτα χρόνια, οι ομάδες του κόμματος ονομάζονταν Μελανοχίτωνες (squadristi) και δημιούργησαν μια βάση εξουσίας επιβάλλοντας την βίαια στους σοσιαλιστές στην αγροτική κοιλάδα Πo, κερδίζοντας έτσι την υποστήριξη των ιδιοκτητών γης. Σε σύγκριση με τον προκάτοχό του, το PNF εγκατέλειψε τον ρεπουμπλικανισμό για να στραφεί αποφασιστικά προς τη δεξιά πλευρά του πολιτικού φάσματος.
Στις 22 Οκτωβρίου 1922, ο Μουσολίνι επιχείρησε πραξικόπημα το οποίο ονομάστηκε από τη φασιστική προπαγάνδα, Πορεία στη Ρώμη, στην οποία συμμετείχαν σχεδόν 30.000 φασίστες. Οι ηγέτες που οδήγησαν το φασιστικό κόμμα, ο στρατηγός Εμίλιο Ντε Μπόνο, ο Italo Balbo, ο Michele Bianchi και ο Τσέζαρε Μαρία Ντε Βέκκι. Στις 24 Οκτωβρίου 1922, ο Μουσολίνι δήλωσε σε 60.000 ανθρώπους στο φασιστικό συνέδριο στη Νάπολη: «Το πρόγραμμά μας είναι απλό: θέλουμε να κυβερνήσουμε την Ιταλία». Εν τω μεταξύ, οι Μελανοχίτωνες, που είχαν καταλάβει την πεδιάδα του Πo, κατέλαβαν όλα τα στρατηγικά σημεία της χώρας. Στις 26 Οκτωβρίου, ο πρώην πρωθυπουργός Αντόνιο Σαλάντρα προειδοποίησε τον σημερινό πρωθυπουργό Λουίτζι Φάκτα, ότι ο Μουσολίνι ζητούσε την παραίτησή του και ότι προετοίμαζε να προελάσει στη Ρώμη. Ωστόσο, ο Βασιλιάς Βίκτωρ Εμμανουήλ ΙΙΙ αρνήθηκε να υπογράψει τον στρατιωτικό νόμο που επέφερε η πολιτική κατάσταση. Στις 28 Οκτωβρίου, ο βασιλιάς έδωσε την εξουσία στον Μουσολίνι, ο οποίος υποστηρίχθηκε από τον Ιταλικό στρατό, την επιχειρηματική τάξη και το συντηρητικό τμήμα του πληθυσμού.
Κυβέρνηση στην Ιταλία
Μετά από μια δραστική τροποποίηση της εκλογικής νομοθεσίας (ο νόμος Acerbo), το φασιστικό κόμμα κέρδισε ξεκάθαρα τις εκλογές του Απριλίου 1924. Στις αρχές του 1925, ο Μουσολίνι με πρόσχημα την κατάρρευση της δημοκρατίας εγκαθίδρυσε δικτατορία. Από εκείνο το σημείο και μετά, το PNF ήταν στην πραγματικότητα το μόνο νόμιμο εκλεγμένο κόμμα στη χώρα. Το καθεστώς αυτό, επισημοποιήθηκε με νόμο που ψηφίστηκε το 1928 και η Ιταλία παρέμεινε ένα μονοκομματικό κράτος μέχρι το τέλος του Φασιστικού καθεστώτος το 1943. Οι νέοι νόμοι επικρίθηκαν έντονα από τον ηγέτη του Σοσιαλιστικού Κόμματος Τζιάκομο Ματεότι κατά την ομιλία του στο Κοινοβούλιο και λίγες μέρες αργότερα ο Ματεότι απήχθη και σκοτώθηκε από τους Μελανοχίτωνες. Μετά τη λήψη της εξουσίας, το φασιστικό καθεστώς άρχισε να επιβάλλει τη φασιστική ιδεολογία και τον συμβολισμό της σε όλη τη χώρα. Η συμμετοχή του κόμματος στο PNF έγινε απαραίτητη για την αναζήτηση απασχόλησης ή για την απόκτηση κρατικής βοήθειας. Οι "Δέσμες" κοσμούσαν δημόσια κτίρια, φασιστικά μοτίβα και σύμβολα παρουσιάστηκαν στις Τέχνες και δημιουργήθηκε μια λατρεία προσωπικής προσωπικότητας γύρω από τον Μουσολίνι ως τον σωτήρα του έθνους που ονομάζεται "Il Duce", "ο ηγέτης". Το PNF προώθησε τον ιταλικό ιμπεριαλισμό στην Αφρική και προώθησε σθεναρά τον φυλετικό διαχωρισμό και την λευκή υπεροχή των ιταλών εποίκων στις αποικίες. Στις 27 Μαΐου 1933, η συμμετοχή στo κόμμα ανακηρύχθηκε ως η βασική απαίτηση για το δημόσιο αξίωμα. Στις 9 Μαρτίου 1937, έγινε υποχρεωτική εάν κάποιος ήθελε πρόσβαση σε οποιοδήποτε δημόσιο αξίωμα και από τις 3 Ιουνίου 1938 εκείνοι που δεν συμμετείχαν στο κόμμα δεν μπορούσαν να εργαστούν. Το 1939, ο Ettore Muti αντικατέστησε τον Starace στο τιμόνι του κόμματος, γεγονός που μαρτυρεί την αυξανόμενη επιρροή του Γκαλεάτσο Τσιάνο, του Υπουργού Εξωτερικών και γαμπρού του Μουσολίνι. Στις 10 Ιουνίου 1940, από το μπαλκόνι του Palazzo Venezia, ο Μουσολίνι ανακοίνωσε την είσοδο της Ιταλίας στον Β Παγκόσμιο Πόλεμο με την πλευρά της Γερμανίας.
Η κατάρρευση του καθεστώτος
Στις 25 Ιουλίου 1943, μετά από αίτημα του Ντίνο Γκράντι λόγω της αποτυχίας του Β παγκοσμίου πολέμου, το Μεγάλο Συμβούλιο του Φασισμού ανέτρεψε τον Μουσολίνι ζητώντας από τον βασιλιά να επαναλάβει την πλήρη εξουσία του, αφαιρώντας επίσημα τον τίτλο από τον Μουσολίνι. Ο Μουσολίνι φυλακίστηκε, οι φασίστες κατέρρευσαν αμέσως και το κόμμα απαγορεύτηκε επισήμως από την κυβέρνηση του Πιέτρο Μπαντόλιο στις 27 Ιουλίου. Μετά την επιδρομή του Γκραν Σάσο από τον Ότο Σκορτσένυ που απελευθέρωσε τον Μουσολίνι τον Σεπτέμβριο του 1943, το PNF αναβίωσε ως "Ρεπουμπλικανικό φασιστικό κόμμα" (Partito Fascista Repubblicano - PFR, 13 Σεπτεμβρίου), ως το μοναδικό κόμμα της Ιταλικής κοινωνικής δημοκρατίας Δημοκρατίας). Ο γραμματέας του ήταν ο Αλεσάντρο Παβολίνι. Το PRF δεν έζησε περισσότερο από την εκτέλεση του Μουσολίνι και την εξαφάνιση του κράτους του Σαλό τον Απρίλιο του 1945.
Μωρίς Μερλώ-Ποντύ
Ο Μωρίς Μερλώ-Ποντύ ή Μορίς Μερλό-Ποντί  (γαλλικά: Maurice Merleau-Ponty, 14 Μαρτίου 1908 – 3 Μαΐου 1961) ήταν Γάλλος φαινομενολόγος, βαθύτατα επηρεασμένος από τους Καρλ Μαρξ, Έντμουντ Χούσερλ και Μάρτιν Χάιντεγκερ, ενώ συνδέθηκε στενά με τον Ζαν-Πολ Σαρτρ (ο οποίος αργότερα ισχυρίστηκε ότι "προσηλυτίστηκε" στον μαρξισμό από τον Μερλώ-Ποντύ) και τη Σιμόν ντε Μποβουάρ. Στον πυρήνα της φιλοσοφίας του Μερλώ-Ποντύ βρίσκεται ένα διαρκές όρισμα για τον θεμελιώδη ρόλο που παίζει η αντίληψη στην κατανόηση του κόσμου, όπως επίσης και στη διάδραση με αυτόν. Όπως και άλλοι φαινομενολόγοι, ο Μερλώ-Ποντύ εξέφρασε τις φιλοσοφικές του αναζητήσεις σε γραπτά κείμενα για την τέχνη, τη λογοτεχνία, τη γλωσσολογία, και την πολιτική· ωστόσο ο Μερλώ-Ποντύ ήταν ο μόνος σπουδαίος φαινομενολόγος του πρώτου μισού του εικοστού αιώνα που ασχολήθηκε εκτενώς με τις επιστήμες, και ειδικότερα με την περιγραφική ψυχολογία.
Άρθρα για τον Μερλώ-Ποντύ
Όλα τα παραπάνω βρίσκονται στον ιστότοπο Σύγχρονη γαλλική φιλοσοφία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι κομμουνιστές Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Μαρξιστές θεωρητικοί Κατηγορία:Υπαρξιστές Κατηγορία:Φαινομενολόγοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα
Φρειδερίκος Η΄ της Δανίας
Ο Φρειδερίκος Η΄ (δανικά: Frederik VIII) ήταν ο Βασιλιάς της Δανίας από το 1906 έως το 1912. Ήταν ο δεύτερος Δανός μονάρχης από τον Οίκο του Γκλύξμπουργκ. Πριν από την άνοδό του στο θρόνο σε ηλικία 62 ετών, υπήρξε διάδοχος επί 43 χρόνια.
Βιογραφία
Ο Χριστιανός Φρειδερίκος Γουλιέλμος Κάρολος γεννήθηκε στις 3 Ιουνίου 1843 στο Κίτρινο Παλάτι της Κοπεγχάγης ως "Πρίγκιπας Φρειδερίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ", ενός νεότερου κλάδου του Οίκου του Όλντενμπουργκ. Οι γονείς του Φρειδερίκου ήταν ο τότε Πρίγκιπας Χριστιανός του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ και η σύζυγός του Λουίζα, κόρη του Γουλιέλμου της Έσσης-Κάσσελ.
Το 1853 ο πατέρας του επελέγη για διάδοχος του θρόνου της Δανίας, καθώς η σύζυγός του Λουίζα της Έσσης-Κάσσελ, ήταν εξαδέλφη του Φρειδερίκου Ζ΄, τελευταίου βασιλιά της Δανίας από τον κύριο κλάδο του Όλντενμπουρκ. Κατά συνέπεια ο Φρειδερίκος έγινε Πρίγκιπας της Δανίας το 1853.
Μετά τη λήψη του χριστιανικού χρίσματος το 1860, ο Φρειδερίκος ακολούθησε μια στρατιωτική εκπαίδευση. Το 1863 μετέβη για σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, όμως όταν ο πατέρας του ανέβηκε στο θρόνο το Νοέμβριο του ίδιου έτους, έγινε διάδοχος του θρόνου και έτσι επέστρεψε στη Δανία.
Η μητέρα του Φρειδερίκου, Λουίζα, ήθελε ο μεγαλύτερος γιος της να παντρευτεί μία από τις δύο ανύπαντρες κόρες της Βικτωρίας του Ηνωμένου Βασιλείου. Ωστόσο, η Βικτωρία δεν ήθελε οι κόρες της να παντρευτούν ξένους διαδόχους, καθώς αυτό θα τις ανάγκαζε να ζήσουν στο εξωτερικό. Τον Ιούλιο του 1868, ο Φρειδερίκος αρραβωνιάστηκε τη Λουίζα της Σουηδίας, 17χρονη τότε κόρη του Καρόλου ΙΕ΄ της Σουηδίας και Δ΄ της Νορβηγίας. Ο γάμος αυτός ήταν ένας τρόπος για τη δημιουργία φιλίας μεταξύ της Δανίας και της Σουηδίας. Οι δύο αυτές χώρες ήταν σε μια τεταμένη κατάσταση μετά την αδιαφορία της Σουηδίας στον πόλεμο της Δανίας με την Πρωσία και την Αυστρία το 1864. Ο Φρειδερίκος και η Λουίζα συναντήθηκαν για πρώτη φορά το 1862, ωστόσο ο Φρειδερίκος προσκλήθηκε στη Σουηδία για να τη γνωρίσει το 1868. Ήταν η πρώτη Σουηδή πριγκίπισσα που παντρευόταν μέλος της Δανικής βασιλικής οικογένειας από την εποχή του Μεσαίωνα.
Ο Πρίγκιπας Φρειδερίκος και η Λουίζα της Σουηδίας παντρεύτηκαν στο Βασιλικό Παλάτι της Στοκχόλμης στις 28 Ιουλίου 1869. Το ζευγάρι έπειτα διέμενε στα Ανάκτορα Αμάλιενμποργκ της Κοπεγχάγης, περνώντας τα καλοκαίρια του στα Ανάκτορα Σαρλόττενλουντ. Απέκτησαν τέσσερις γιους και τέσσερις κόρες. Ο γάμος τους δεν θεωρείται ότι ήταν ευτυχής, ούτε είχε κάποια επίδραση στη σχέση μεταξύ των δύο χωρών τους.
Ο Φρειδερίκος έγινε Βασιλιάς της Δανίας ως Φρειδερίκος Η΄, μετά το θάνατο του πατέρα του στις 29 Ιανουαρίου 1906. Ήταν 62 ετών εκείνη την εποχή, ενώ η περίοδος της βασιλείας του κράτησε μόλις 6 χρόνια. Ο Φρειδερίκος θεωρούνταν με πολλούς τρόπους ένας φιλελεύθερος ηγέτης, ο οποίος υπήρξε περισσότερο ευνοϊκός στο νέο κοινοβουλευτικό σύστημα, σε σχέση με τον πατέρα του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες το 1909.
Στις 14 Μαΐου 1912, επιστρέφοντας από το ταξίδι του στη Νίκαια, έκανε μια σύντομη στάση στο Αμβούργο. Εκεί, ενώ έκανε μια βόλτα, το βράδυ της άφιξής του, έχασε τις αισθήσεις του και πέθανε από καρδιακή προσβολή. Αργότερα, υπήρξαν φήμες ότι ίσως πέθανε σε οίκο ανοχής, κάτι που ωστόσο θεωρείται αβάσιμο. Ενταφιάστηκε, όπως και άλλα μέλη της βασιλικής οικογένειας της Δανίας, στον Καθεδρικό Ναό του Ροσκίλντε, κοντά στην Κοπεγχάγη. Στον θρόνο τον διαδέχτηκε ο γιος του Χριστιανός.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1868 με τη Λουίζα των Μπερναντόττε, κόρη του Καρόλου ΙΕ΄ της Σουηδίας, και είχε τέκνα:
Κυπάρισσος Ηρακλείου
Η Κυπάρισσος (ή Κυπαρίσσι) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Ηρακλείου στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία  Τεμένους. Βρίσκεται σε υψόμετρο  220 μ. με ωραία θέα σε ολόκληρη την κοιλάδα, στο 22ο χιλιόμετρο της αρτηρίας προς Κανλικαστέλλι (Προφήτης Ηλίας). Οι κάτοικοι  ασχολούνται  με  την  ελαιοκομία και με την αμπελοκαλλιέργεια. Η οικονομία του χωριού βασίζεται στη σταφίδα. Στο χωριό βρίσκεται ο ναός του Αγίου Παντελεήμονα. Οι σημερινοί κάτοικοι κατάγονται από τα Ανώγεια Μυλοποτάμου. Στον οικισμό λειτουργούν Δημοτικό Σχολείο και νηπιαγωγείο.
Κοινότητα Κυπαρίσσου
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Κυπαρίσσου περιλαμβάνει και τους οικισμούς Γαλένι, Καλός, Καρκαδιώτισσα και Ρουκάνι. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 674 κατοίκους.
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής την Πρόεδρο κα. Μαρία Σταυρακάκη-Κάβου.
Κοινοτάρχες Κυπαρίσσου
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Κυπαρίσσου.
Ιστορικά στοιχεία
Στη διάρκεια λατομικών εργασιών ανακαλύφθηκε τυχαία πρωτομινωικός τάφος μέσα σε κοίλωμα βράχου από την πρώτη υπονεολιθική περίοδο. Μέσα από τον τάφο βρέθηκαν αγγεία με γραμμική διακόσμηση, ένα σε σχήμα πλοιαρίου, μαχαιράκια από οψιδιανό και χάλκινα αντικείμενα. Στο λόφο Κορφή του Βαθειά βρέθηκε εκτεταμένο ορθογώνιο κτήριο (Κρητ. Χρον., Ε΄, 444).
Το χωριό αναφέρεται στον κατάλογο του Μπαρόκιος το 1577 και του Μπαζιλικάτα (1630) ως Chiparissi, όπως επίσης στον Καστροφύλακα (Κ 101) το 1583 με 39 κατοίκους.
Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται με το όνομα Ντουμπρουτζή Μετόχι από το όνομα του ιδιοκτήτη.
Η Καρκαδιώτισσα έλαβε το όνομά της από την παλαιά εκκλησία της Παναγίας Καρδιώτισσας. Κατά την Βενετοκρατία αποτελούνταν από δύο οικισμούς: Carcadiotissa Apano και Carcadiotissa Cato. Το 1583 αναφέρεται Carcaviotissa Catto με 25 κατ. και Arcaviotes Apano με 136 κατ. (Καστροφύλακας, Κ 101).
Στα βόρεια του χωριού αυτού βρίσκεται το παλιό εξωκλήσι του Αστράτηγου, με λείψανα τοιχογραφιών. Κατά την Τουρκοκρατία κατοικούνταν μόνο από Τούρκους, 116 το 1881. Στα βορειοδυτικά του χωριού σώζονται τα ερείπια του χωριού Αγαλαντές, το οποίο αναφέρεται το 1583 ως Agalanandes με 38 κατ. (Καστροφύλακας Κ 101).
Το Καλού γράφεται Calu στον Καστροφύλακα (Κ 101) το 1583 με 89 κατοίκους. Το 1881 κατοικούσαν αποκλειστικά Τούρκοι (85 τότε). Στα βορειοανατολικά του χωριού αυτού στη θέση Τραπέζα βρέθηκαν τάφοι με σαρκοφάγους και κτερίσματα, τα οποία χρονολογούνται από την Υστερομινωική Περίοδο. Στη θέση Πελεκητά, στα 200 μέτρα βόρεια του χωριού, υπάρχουν «πατητήρια», γούρνες κλπ. λαξευμένα σε βράχο, από όπου προήλθε και το όνομα.
Το Ρουκάνι αναφέρεται στην απογραφή του Καστροφύλακα το 1583 με 76 κατ. και με την ονομασία Rucani (K 101). Κατά την Τουρκοκρατία κατοικούνταν μόνο από Τούρκους. Η ονομασία προέρχεται από τον Κώστα Ρουκάνη, ο οποίος ήταν απελεύθερος που αναγράφηκε στους καταλόγους της συνθήκης Ενετών-Καλλέργη το 1299. Το χωριό αυτό, όπως και άλλα 20 στην Κρήτη, το είχε αγοράσει ο καρδινάλιος Βησσαρίων όταν έγινε Λατίνος πατριάρχης της Κωνσταντινούπολης το 1463. Όλα αυτά τα κληροδότησε έπειτα στους διαδόχους του.
Κατά τη διάρκεια της κατοχής στο νησί, στις 7-8 Αυγούστου 1944, την ημέρα επίθεσης στη Δαμάστα, ο Tom Dunbabin και ο Αντώνης Ζωιδάκης με δύο ακόμα, ξεκίνησαν για το Κυπαρρίσι για να συναντήσουν το αντιστασιακό καπετάνιο Κελαϊδη που ήταν αντιπρόσωπος της εξόριστης κυβέρνησης. Στο δρόμο Αρμένων - Ρεθύμνου τους εντόπισαν δύο Γερμανοί που άνοιξαν πυρ. Ο Ζωιδάκης τραυματίστηκε βαριά και στο διάστημα που εξολοθρεύτηκαν οι δύο Γερμανοί, νέες ενισχύσεις εμφανίστηκαν, με αποτέλεσμα να κρυφτούν οι τρεις και ο Ζωιδάκης να δεθεί με σχοινί σε αυτοκίνητο από τους Γερμανούς που θα τον έσερναν σε όλη την διαδρομή προς τους Αρμένους, μέχρι που πέθανε. Στους Αρμένους ζητήθηκε να μείνει άταφος για μέρες σαν προειδοποίηση.
Παραπομπές
Κυπαρ Κυπαρ Κατηγορία:Δήμος Ηρακλείου Κρήτης
Φαστ φουντ
Φαστ φουντ (Αγγλικά: fast food) είναι φαγητό που ετοιμάζεται και σερβίρεται γρήγορα. Κάθε γεύμα με μικρό χρόνο παρασκευής μπορεί να θεωρηθεί φαστ φουντ, και αφορά πρώτιστα το φαγητό που διατίθεται από εστιατόρια γρήγορης εξυπηρέτησης και καντίνες. Ετοιμάζεται με τυποποιημένη διαδικασία και υλικά και προσφέρεται συσκευασμένο ως «φαγητό στο χέρι» για το δρόμο. Τα καταστήματα πώλησης φαστ φουντ ονομάζονται φαστφουντάδικα (ταχυφαγεία).
Οι νέοι συνήθως προτιμούν τα φαστφουντάδικα από την παραδοσιακή κουζίνα. Το φαστ φουντ είναι σαν σνακ που προσφέρεται για «φαγητό στο χέρι» και δεν χρειάζονται μαχαιροπίρουνα ή σερβίτσιο. Η κατηγορία περιλαμβάνει χάμπεργκερ, τηγανητές πατάτες, τηγανητό κοτόπουλο, κρεμμυδοροδέλες, μπουρίτο και πίτσα. Τα γεύματα βασίζονται συνήθως σε προμαγειρεμένα ή κατεψυγμένα τρόφιμα που χρειάζονται μόνο ζέσταμα ή τηγάνισμα. Η τυποποιημένη διαδικασία παρασκευής του γεύματος επαναλαμβάνεται με τον ίδιο τρόπο και τα ίδια υλικά για κάθε γεύμα, οπότε το αποτέλεσμα είναι σταθερό και επαναλήψιμο, χωρίς να απαιτούνται ιδιαίτερες μαγειρικές ικανότητες ή γαστρονομική πρωτοτυπία από τον μάγειρα.
Ιστορία
Εστιατόρια υπήρχαν σε κάθε βήμα του ανθρώπινου πολιτισμού για τους ταξιδιώτες και περαστικούς. Στην αρχαία Ελλάδα και τη Ρώμη  χώροι εστίασης ήταν τα πανδοχεία και καπηλειά. Οι ταβέρνες και οι καφετέριες ήταν οι δημοφιλέστεροι χώροι για φαγητό και συζήτηση τον 17ο αιώνα. Με την έναρξη της βιομηχανικής επανάστασης και την ανάπτυξη της μαζικής παραγωγής προϊόντων σε εργοστασιακή κλίμακα, δημιουργήθηκαν και οι πρόδρομοι των φαστφουντάδικων.
Η ιστορία του φαστ φουντ ξεκίνησε στο Νέο Κόσμο στις αρχές του 20ού αιώνα, και η λέξη φαστ φουντ αναγνωρίστηκε ως όρος και προστέθηκε στο έγκυρο λεξικό Merriam-Webster από το 1951. Η πρώτη εμφάνιση του χάμπεργκερ με τη σημερινή του μορφή (σάντουιτς με μπιφτέκι δηλαδή) έγινε στη Διεθνή Έκθεση του St Louis το 1904. Στην ίδια έκθεση παρουσιάστηκε και το hot dog, ενώ έναν χρόνο αργότερα έκανε την εμφάνισή της στη Νέα Υόρκη και η πρώτη πιτσαρία της Αμερικής. μικρογραφία|[[Μακ Ντόναλντς|Μακντόναλντς στο Μπάουτσεν Γερμανίας.]] Tο 1940 όταν οι αδελφοί ΜακΝτόναλντ Ρίτσαρντ και Μόρις άνοιξαν το πρώτο εστιατόριο McDonald's στο Σαν Μπερναντίνο της Καλιφόρνιας. Το 1948 παρουσίασαν το «Σύστημα Ταχείας Εξυπηρέτησης» που αποτέλεσε τη βάση για τα φαστφουντάδικα. Πρόκειται για ένα σύνολο νεωτερισμών και τυποποιημένες διαδικασίες που επιταχύνουν την εξυπηρέτηση. Συνοπτικά, τα μενού απλοποιήθηκαν ώστε να μη χρειάζονται μαχαιροπίρουνα και σερβίτσια. Τα πιατικά και γυαλικά της παραδοσιακής ταβέρνας αντικαταστάθηκαν από μίας χρήσης πλαστικά ποτήρια και σακούλες. Καταργήθηκαν οι σερβιτόροι και το βοηθητικό προσωπικό, ο πελάτης παραγγέλνει το φαγητό μόνος του άνευ διαμεσολάβησης και το παραλαμβάνει με τυποποιημένη διαδικασία στην οποία ενσωματώνεται η πληρωμή και η εστίαση. Η επιτυχία της αλυσίδας εστιατορίων οφείλεται στις καινοτομίες, τις χαμηλές τιμές, την γρήγορη εξυπηρέτηση, την ποιότητα των προπαρασκευασμένων προϊόντων και την αλυσίδα παραγωγής. Σήμερα είναι η μεγαλύτερη αλυσίδα φαστφουντάδικων στον κόσμο που εξυπηρετεί περίπου 68 εκατομμύρια πελάτες ημερησίως σε 119 χώρες. Η McDonald's άνοιξε το πρώτο εστιατόριό της στην Ελλάδα, στις 12 Νοεμβρίου 1991 στην πλατεία Συντάγματος. μικρογραφία|Πίτσα Χατ στο Ίρβιν [[Πενσυλβάνια|Πενσυλβάνιας.]]
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Διατροφή
Επαρχία Σαϊράμ
Η επαρχία Σαϊράμ (Сайрам ауданы, Sayram awdanı, سايرام اۋدانى) είναι μια επαρχία στην περιφέρεια Νότιου Καζακστάν στο νότιο Καζακστάν. Το διοικητικό κέντρο της επαρχίας είναι το Ακσουκέντ. Η ιστορική πόλη Σαϊράμ δίνει το όνομά της στην επαρχία. Πληθυσμός: 311,155 (εκτίμηση 2013) 281,898 (απογραφή 2009) 212,929 (απογραφή 1999). Είναι η πολυπληθέστερη επαρχία στο Καζακστάν.
Παραπομπές
Σαιραμ Κατηγορία:Περιφέρεια Νότιου Καζακστάν
Γιάννης Μαρής
Βιογραφία
Ο Γιάννης Τσιριμώκος, που καταγόταν από γνωστή οικογένεια της Φθιώτιδας, γεννήθηκε στη Σκόπελο τον Ιανουάριο του 1916, όπου υπηρετούσε ο δικαστικός πατέρας του, Δημοσθένης Τσιριμώκος. Ο πολιτικός Ηλίας Τσιριμώκος (μετέπειτα βουλευτής, υπουργός και πρωθυπουργός) ήταν δεύτερός του εξάδελφος. Πέρασε τα παιδικά του χρόνια στη Χίο και στη Λάρισα, και αργότερα φοίτησε στη Νομική Σχολή της Θεσσαλονίκης. Ανέπτυξε έντονη πολιτική δραστηριότητα και εντάχθηκε στον χώρο των σοσιαλιστών. Συμμετείχε μαζί με τον Ηλία Τσιριμώκο και τον Αλέξανδρο Σβώλο στην ίδρυση της «Ένωσης Λαϊκής Δημοκρατίας» (ΕΛΔ), ενώ αργότερα προσχώρησε στο ΕΑΜ.
Μετά το τέλος του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου ξεκινάει να ασχολείται επαγγελματικά με τη δημοσιογραφία. Εργάζεται στην εφημερίδα «Μάχη» ως αρχισυντάκτης, σχολιογράφος και κριτικός κινηματογράφου. Μετά τις αποκαλύψεις που κάνει η εφημερίδα για τη Μακρόνησο θα διωχθεί και θα φυλακιστεί. Αποφυλακίστηκε με παρέμβαση της Σοσιαλιστικής Διεθνούς και του Αλέξανδρου Σβώλου. Θα εργαστεί στις εφημερίδες Προοδευτικός Φιλελεύθερος, Ελεύθερος Λόγος, Αθηναϊκή για να καταλήξει τελικά στο συγκρότημα Μπότση (Ακρόπολις, Απογευματινή, περιοδικό Πρώτο).
Ξεκίνησε το συγγραφικό του έργο στις αρχές της δεκαετίας του '50 δημοσιεύοντας σε συνέχειες στο εβδομαδιαίο περιοδικό Οικογένεια το μυθιστόρημά του Έγκλημα στο Κολωνάκι (1953), μέχρι τη διακοπή της έκδοσης. Το μυθιστόρημά αυτό εκδόθηκε σε τόμο λίγο αργότερα σε αυτοέκδοση και στη συνέχεια από τις εκδόσεις Ατλαντίς (κόκκινη σειρά). Θα γνωρίσει τεράστια επιτυχία και το 1959 θα μεταφερθεί με παρόμοια επιτυχία στον κινηματογράφο. Συνεχίζει να γράφει ακούραστα για 25 και πλέον χρόνια αφήνοντας πίσω του πλειάδα αστυνομικών μυθιστορημάτων, περίπου είκοσι σενάρια και δύο θεατρικά. Τα αστυνομικά του μυθιστορήματα γνώρισαν πολλαπλές ανατυπώσεις και προσφέρθηκαν, κατά καιρούς, ως ένθετα καθημερινών εφημερίδων, ενώ στο έργο του αναφέρθηκαν πολλοί σύγχρονοι δημιουργοί του είδους.
Ο Ιωάννης Τσιριμώκος ήταν μέλος της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών, της Εταιρίας Θεατρικών Συγγραφέων, καθώς και της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου. Είχε λάβει μέρος σε δημοσιογραφικές αποστολές στη Κίνα, ΗΠΑ, Ρωσία, Ισπανία, Πορτογαλία, και ανατολικές Χώρες. Ήταν μόνιμος κάτοικος Αθηνών, ένθερμος οπαδός της ΑΕΚ και μιλούσε επίσης γαλλικά.
Υπήρξε πολυμαθέστατος και διέθετε το «χάρισμα του προφορικού λόγου», πήρε μάλιστα μέρος στο ρεπορτάζ για τη διαλεύκανση της δολοφονίας του ανεξάρτητου βουλευτή της αριστεράς Γρηγόρη Λαμπράκη.
Ο θάνατός του
Πέθανε στην Αθήνα στις 13 Νοεμβρίου 1979 από καρκίνο του εγκεφάλου.
Το έργο του
Τα μυθιστορήματά του διαδραματίζονταν συχνά σε κοσμοπολίτικα μέρη με ήρωες εφοπλιστές, βιομηχάνους και καλλιτέχνες. Ο απλός κόσμος ήταν πάντα σε δεύτερη μοίρα, ενώ η αστυνομική πλοκή, το ερωτικό στοιχείο (του ασκήθηκε, μάλιστα και κριτική για ηδονοβλεπτική διάθεση ) και το μυστήριο ήταν το πρόσχημα για να κερδίσει την προσοχή του αναγνώστη. Το πραγματικό ενδιαφέρον του ήταν η δημιουργία ατμόσφαιρας και οι ανθρώπινες σχέσεις. Κύριος πρωταγωνιστής σε αυτά είναι συχνά το πρότυπο ενός νεαρού (σχετικά) και μάλλον εμφανίσιμου άνδρα, με επιτυχίες στο γυναικείο φύλλο αλλά και με αμφιλεγόμενο ή/και ύποπτο παρελθόν, ο οποίος, ωστόσο, διαθέτει έντονο αξιακό σύστημα και μπλέκεται σε μυστηριώδεις υποθέσεις. Η επιτυχία των μυθιστορημάτων, που πουλούσαν εκατοντάδες χιλιάδες αντίτυπα, οδήγησε στη δημιουργία σχολής συγγραφέων και μιμητών.
Εργογραφία
Η παρούσα εργογραφία των δημοσιεύσεων στον περιοδικό τύπο συντάχθηκε από τον συγγραφέα και μελετητή της ελληνικής αστυνομικής λογοτεχνίας Φίλιππο Φιλίππου με βάση τις έως τώρα γνωστές πρώτες δημοσιεύσεις του Γιάννη Μαρή. . Εργογραφία των βιβλίων του Μαρή δεν έχει ακόμα συνταχθεί (βρίσκεται υπό σύνταξη από τον Βίκτωρα Καμχή).
1974-1979
== Φιλμογραφία == Στη φιλμογραφία και τις τηλεοπτικές σειρές του Γιάννη Μαρή εντάσσονται τρεις κατηγορίες ταινιών και σήριαλ: όσα βασίζονται σε μυθιστορήματά του που διασκεύασε σεναριακά ο ίδιος, όσα στηρίζονται σε μυθιστορήματά του που διασκεύασε άλλος σεναριογράφος και όσα βασίζονται σε πρωτότυπα σενάριά του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Μ Κατηγορία:Έλληνες μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι Κατηγορία:Οικογένεια Τσιριμώκου
Φραντσέσκο Β΄ Γκαττιλούζιο
Ο Φραντσέσκο Β΄ Γκαττιλούζιο (γεννημένος ως Τζάκομο Γκαττιλούζιο ή Τζάκοπο ~ 1365 – 26 Οκτωβρίου 1403/1404) ήταν ο δεύτερος Άρχοντας της Λέσβου από το 1384 έως τον θάνατό του. Ήταν ο τρίτος γιος του Φραντσέσκο Α' και της Μαρίας Παλαιολογίνας, αδερφής του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Ιωάννη Ε΄ Παλαιολόγου.
Βιογραφία
Στις 6 Αυγούστου 1384, ένας σεισμός χτύπησε τη Λέσβο. Μεταξύ των θυμάτων βρισκόταν ο Φραντσέσκο Α΄ και οι δύο μεγαλύτεροι γιοι του, ο Αντρόνικο και ο Ντομένικο. Ωστόσο, ο τρίτος γιος, ο Τζάκοπο, επέζησε: την ώρα που χτύπησε ο σεισμός, κοιμόταν δίπλα στα αδέρφια του σε έναν πύργο του κάστρου της οικογένειας, ωστόσο την επόμενη ημέρα εντοπίστηκε σε έναν αμπελώνα κοντά στο κάστρο. Ανέλαβε στην εξουσία της Λέσβου ως Φραντσέσκο Β΄. Ο Φραντσέσκο Β΄ ήταν ακόμη ανήλικος και τέθηκε υπό την αντιβασιλεία του πατρικού του θείου, Νικολό της Αίνου.
Η αντιβασιλεία διήρκεσε τρία χρόνια, όταν μία διαφωνία μεταξύ των δυο τους έθεσε ένα τέλος σε αυτήν και ο Νικολό επέστρεψε στα εδάφη του. Κατόπιν υποδείξεως του κοινού τους φίλου, Δημήτριου Κυδώνη, ο Φραντσέσκο φιλοξένησε τον Μανουήλ Β' Παλαιολόγο στη Λέσβο για τουλάχιστον δύο μήνες στη διάρκεια του καλοκαιριού του 1387, αφότου ο Μανουήλ διέφυγε από τη Θεσσαλονίκη. Ωστόσο, ο Φραντσέσκο δεν άφησε τον Μανουήλ να εγκατασταθεί εντός των τειχών της Μυτιλήνης, πιθανώς λόγω του μεγέθους της συνοδείας του ή επειδή ο Φραντσέσκο δεν επιθυμούσε να δυσαρεστήσει τον Οθωμανό Σουλτάνο Μουράτ Α΄.
Τον Νοέμβριο του 1388, ο Φραντσέσκο προχώρησε στη σύναψη συμμαχίας με τους Ιππότες της Ρόδου, τους Γενουάτες της Χίου, τον Ιάκωβο Α΄ της Κύπρου, καθώς και τους Γενουάτες του Γαλατά ενάντια στον Σουλτάνο Μουράτ. Το καλοκαίρι του 1396 όταν το Πέρα πολιορκούνταν από τα στρατεύματα του Βαγιαζήτ Α΄, η γαλέρα του έτυχε να είναι αγκυροβολημένη εντός του Κεράτιου Κόλπου. Η γενουατική κοινότητα του Πέρα απηύθυνε κάλεσμα στον Φραντσέσκο για βοήθεια, το οποίο ο ίδιος αποδέχτηκε και ενίσχυσε τους Ενετούς, ενώ οι τελευταίοι πραγματοποίησαν έξοδο για να απελευθερώσουν την Κωνσταντινούπολη. Ο Φραντσέσκο, μαζί με τον θείο του, Νικολό, επίσης κατέβαλαν σημαντικά ποσά για την εξαγορά των αιχμαλώτων που είχαν συλληφθεί κατά τη Μάχη της Νικόπολης (1396). Από το συνολικό τίμημα των λίτρων, το οποίο είχε τεθεί στα 200.000 δουκάτα, οι δύο άνδρες ανέλαβαν μόνοι τους την καταβολή 150.000 εξ αυτών - τα οποία οι αιχμάλωτοι υποσχέθηκαν να τους επιστρέψουν όταν θα είχαν τη δυνατότητα.
Η πράξη αυτή, καθώς και η γεωγραφική τοποθεσία της Λέσβου, είχε ως αποτέλεσμα η κατοικία του να δέχεται αρκετά συχνά τις επισκέψεις σημαντικών προσωπικοτήτων οι οποίες προέρχονταν από τη Δυτική Ευρώπη: "αυτός ήταν ο τελευταίος τους σταθμός σε Λατινικό έδαφος κατά το ταξίδι τους με προορισμό την Κωνσταντινούπολη ή την Ασία," αναφέρει ο Ουίλιαμ Μίλερ. Ο Ρουί Γκονθάλεθ ντε Κλαβίχο, πρέσβης του Ερρίκου Γ΄ της Καστίλης που είχε σταλεί στον Ταμερλάνο το 1403, διέμεινε στην κατοικία του Φραντσέσκο σε κάποιο σημείο του ταξιδιού, ενώ αναφέρει ότι συνάντησε τον Ιωάννη Ζ΄ Παλαιολόγο, "τον νεαρό Αυτοκράτορα" στην οικία του. Ο Ντε Κλαβίχο σημειώνει ότι ο Ιωάννης "ζούσε υπό καλές συνθήκες στο νησί αυτό".
Το όνομα της συζύγου του Φραντσέσκο παραμένει άγνωστο. Μόνη ένδειξη για την ταυτότητά της αποτελεί μία περιγραφή του Κωνσταντίνου του Φιλοσόφου, βιογράφου του Στέφαν Λαζάρεβιτς, ο οποίος έγραφε προς το 1431 ότι η σύζυγος του Στέφαν, Ελένα Γκαττιλούζι, ήταν "μέσω της μητέρας της ανιψιά του αυτοκράτορα Μανουήλ, από τον οποίο οι άρχοντες και τα μέλη της οικογένειάς της ήσαν γνωστά ως Παλαιολόγοι." Ποια ανιψιά του Μανουήλ αυτή ήταν, ή εάν η ύπαρξή της αναφέρεται σε κάποια άλλη πηγή, παραμένει άγνωστο.
Ο Φραντσέσκο φέρεται να απεβίωσε με ασυνήθιστο τρόπο. Συγκεκριμένα, τσιμπήθηκε από σκορπιό. Ο αριθμός των ανθρώπων που έσπευσαν προς βοήθειά του είχε ως αποτέλεσμα να υποχωρήσει το ξύλινο πάτωμα του δωματίου υπό το βάρος τους. Το δηλητήριο του σκορπιού μπορεί να μην τον σκότωσε, ωστόσο η πτώση αυτή είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατό του.
Οικογένεια
Ο Φραντσέσκο απέκτησε έξι τέκνα: Σύμφωνα με τον Τζορτζ Τ. Ντένις, ο Φραντσέσκο είχε, επίσης, έναν νόθο γιο, τον Τζόρτζιο, ο οποίος ήταν αποδέκτης τουλάχιστον μίας επιστολής από τον Βυζαντινό Αυτοκράτορα Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγο, ενώ διετέλεσε εκπρόσωπος του Φραντσέσκο ενώπιον του Δούκα της Βουργουνδίας τον Σεπτέμβριο/Οκτώβριο του 1397.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
κατηγορία:Ιστορία της Λέσβου Φραντσέσκο Β'
Θαλασσινό αλάτι
μικρογραφία| Συγκομιδή θαλασσινού αλατιού στο Πακ Ταλέ στο Πετσαμπούρι της [[Ταϊλάνδη|Ταϊλάνδης]] μικρογραφία| Μια [[αλυκή στο Ταμίλ Ναντού, Ινδία]] Το θαλασσινό αλάτι είναι αλάτι που παράγεται με την εξάτμιση του θαλάσσιου νερού. Χρησιμοποιείται ως καρύκευμα σε τρόφιμα, στη μαγειρική, στα καλλυντικά και στη συντήρηση τροφίμων. Ονομάζεται επίσης κολπικό αλάτι, ηλιακό αλάτι ή απλά αλάτι. Όπως το ορυκτό αλάτι, η παραγωγή θαλασσινού αλατιού χρονολογείται από τους προϊστορικούς χρόνους.