cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιάκομπ Ντουκ
Βιογραφία
Κατά πάσα βεβαιότητα ο Ντουκ γεννήθηκε στην Ουτρέχτη μεταξύ του 1598 και του 1600, ενώ άλλες πηγές αναφέρουν ως έτος γέννησης το 1600 και άλλες αναφέρουν "περί το 1600". . Ο Liedtke βασίζει την υπόθεση αυτή στο γεγονός ότι ο πατέρας του, Γιαν Γιανς Ντουκ, ο οποίος προερχόταν από το χωριό Φλέτεν (Vleuten), δυτικά και πολύ κοντά στην Ουτρέχτη, νυμφεύτηκε με τη μητέρα του, Μαρία Μπόολ (Maria Bool) στις 10 Ιανουαρίου 1596 και ο πρώτος γιος της οικογένειας, Γιόχαν, πιθανότατα γεννήθηκε το ίδιο ή το επόμενο έτος, κι έτσι ο Γιάκομπ πρέπει να γεννήθηκε μεταξύ 1598 και 1600. Στον υπολογισμό αυτόν συμβάλλει το γεγονός ότι στάλθηκε να εκπαιδευτεί ως χρυσοχόος στην αντίστοιχη Συντεχνία το 1611, έγινε "Δάσκαλος" στη Συντεχνία το 1619 και νυμφεύτηκε στις 29 Απριλίου 1620 Ένα έτος αργότερα, το 1621, εγγράφεται ως μαθητευόμενος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά (Συντεχνία των ζωγράφων) της Ουτρέχτης και δέκα χρόνια αργότερα έγινε "Δάσκαλος". Ως Δάσκαλός του στη ζωγραφική καταγράφεται, το 1621, ο Γιόοστ Κορνέλις Ντρόοχσλοοτ (Joost Cornelisz Droochsloot). Δεν είναι γνωστό το επάγγελμα του πατέρα του, ενώ η μητέρα του είναι γνωστό ότι πωλούσε ασπρόρουχα στο πατρικό σπίτι στην Donkere Gaard της Ουτρέχτης. Ο Ντουκ καταγράφεται ως μέλος της Συντεχνίας των χρυσοχόων και το 1642, είναι όμως σαφές ότι από τη δεκαετία του 1620 είχε αρχίσει να ασχολείται πολύ περισσότερο με τη ζωγραφική. Το 1629 δώρισε έναν πίνακα που απεικόνιζε μια μουσική συντροφιά στο Άσυλο του Αγίου Ιώβ της Ουτρέχτης. Αυτό το δώρο υποδηλώνει, μαζί με άλλες ενδείξεις, ότι ο Ντουκ ήταν Καθολικός. Ο γάμος του με την Ράικχεν Κρόοκ (Reijckgen Croock) τελέστηκε ως πολιτικός και όχι ως θρησκευτικός (γεγονός που υποδεικνύει ότι το ζεύγος ήταν Καθολικού θρησκεύματος), ενώ δύο αδελφοί του, ο Γιόχαν και ο Κορνέλις, ήταν ιερείς. Ο Ντουκ και η σύζυγός του απέκτησαν οκτώ τέκνα, αλλά δεν έχει διασωθεί κανένα στοιχείο σχετικά με αυτά.
Ο Ντουκ δραστηριοποιήθηκε κυρίως στην Ουτρέχτη. Καταγράφεται, ωστόσο, κατά την περίοδο 1631 - 1649 εκτός από την Ουτρέχτη, στο Χάαρλεμ και στο Βάικ μπάι Ντουυρστέντε (Wijk bij Duurstede). Το 1656 καταγράφεται να διαμένει στη Χάγη. Ο Liedtke, ωστόσο, γράφει ότι η υπόθεση του Χάαρλεμ βασίζεται στο γεγονός ότι κάποιοι πίνακες του καλλιτέχνη ήσαν αντικείμενα λαχειοφόρου αγοράς στην πόλη, αλλά συνηθιζόταν σε τέτοιες εκδηλώσεις να περιλαμβάνονται και έργα ζωγράφων από άλλες πόλεις. Το Ολλανδικό Ίδρυμα Ιστορίας της Τέχνης (RKD) αναγράφει ότι το 1636 καταγράφηκε στο Χάαρλεμ.
Το 1660 (σύμφωνα με άλλες πηγές το 1656, καταγράφεται στη Χάγη, όπου έγινε μέλος της εκεί αντι-Συντεχνίας ζωγράφων "Confraternity Pictura" αλλά άγνωστο πότε . Επέστρεψε στην Ουτρέχτη το 1661, όπου και απεβίωσε το ίδιο έτος και τάφηκε στη Μονή της Αγίας Μαρίας Μαγδαληνής.
Έργο
Ο Ντουκ ασχολήθηκε τόσο με τη ρωπογραφία όσο και με τις απεικονίσεις στρατιωτικών. Αν και δεν έλαβαν μέρος πολλοί Ολλανδοί στρατιωτικοί στον τριακονταετή πόλεμο, (εκμίσθωναν μισθοφόρους γι' αυτόν τον σκοπό), οι πίνακες που απεικόνιζαν στρατιωτικούς έγιναν ιδιαίτερα δημοφιλείς εκείνη την εποχή. Ο Ντουκ ειδικεύτηκε σε σκηνές που απεικονίζουν στρατιωτικούς στα καταλύματά τους, αν και, όπως συνέβαινε με τις ρωπογραφίες, οι πίνακες αυτού του είδους δεν πετύχαιναν υψηλές τιμές στην αγορά, ενώ παράλληλα δημιουργούσε χαρακτικά στα οποία απεικόνιζε άνδρες με σύγχρονες ενδυμασίες. Ζωγράφιζε, επίσης, σκηνές της καθημερινής ζωής όπως σκηνές σε ταβέρνα όπου άξεστοι στρατιώτες μεθοκοπούν, καπνίζουν και φλερτάρουν με όμορφες κοπέλες αμφίβολης ηθικής. Σύμφωνα με τον Ρόζεν, το ύφος του Ντουκ συνίσταται από μοναδική ανάμιξη χιούμορ και ερωτισμού, που συναντάται στους "Καραβατζιστές της Ουτρέχτης" με το ύφος των καλλιτεχνών του Χάαρλεμ που απεικόνιζαν "χαρούμενες συντροφιές", ωστόσο αυτό είναι ίσως το μοναδικό του κοινό στοιχείο με τους Καραβατζιστές. Η συμβολή του στην άνοδο και στην ενσωμάτωση στην τέχνη τόσο των σκηνών δωματίων φρουράς όσο και σκηνών σε πορνεία ήταν ιδιαίτερα σημαντική. Οι ρωπογραφίες του, παρά το ότι αποπνέουν χιούμορ και ερωτισμό, συχνά μετέφεραν ηθικά μηνύματα, αν και ο συμβολισμός που ήταν οικείος στους θεατές του 17ου αιώνα μάς είναι εν πολλοίς άγνωστος σήμερα. Συχνά, επίσης, ζωγράφιζε μεγάλο αριθμό μορφών, συγκεντρωμένων σε ευρύχωρες αίθουσες, και χρησιμοποιούσε όλα τα τότε γνωστά μέσα για να αποδόσει την αίσθηση του χώρου: Κουρτίνες ή μεγάλα αντικείμενα στο προσκήνιο, για να συγκροτούν το πρώτο επίπεδο, ορθογώνιες γραμμές να σχηματίζονται από τα πλακάκια ή τις σανίδες του πατώματος, απόψεις δωματίων στο βάθος και προοπτική αιωρούμενη. Ο Ντουκ ήταν εκλεκτικός και προικισμένος καλλιτέχνης στην απεικόνιση μορφών και συχνά ήταν ιδιόρρυθμη, όπως αναφέρθηκε και πριν, η απεικόνιση του χώρου.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Δομιτιανός
Ο Τίτος Φλάβιος Δομιτιανός (Titus Flavius Domitianus, 24 Οκτωβρίου 51 - 18 Σεπτεμβρίου 96) από το Γένος των Φλαβίων ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας από το 81 έως το 96. Ήταν ο μικρότερος αδελφός του Τίτου και γιος του Βεσπασιανού, των δύο προκάτοχών του στο θρόνο, και το τελευταίο μέλος της δυναστείας των Φλαβίων. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, η αυταρχική του κυβέρνηση τον οδήγησε σε αιχμηρές συγκρούσεις με τη σύγκλητο, της οποίας οι εξουσίες μειώθηκαν δραστικά.
Μετά το θάνατο του αδελφού του, ο Δομιτιανός ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας από την Πραιτοριανή Φρουρά. Τα νεανικά του χρόνια και τα πρώτα χρόνια της σταδιοδρομίας του, τα πέρασε σε μεγάλο βαθμό στη σκιά του αδελφού του, Τίτου, ο οποίος κέρδισε τη στρατιωτική του φήμη κατά τη διάρκεια του Πρώτου Ιουδαϊκού Πολέμου. Η κατάσταση αυτή συνεχίστηκε υπό την ηγεσία του πατέρα του, Βεσπασιανού, ο οποίος έγινε αυτοκράτορας το 69 μετά τον εμφύλιο πόλεμο, γνωστή ως Έτος των Τεσσάρων Αυτοκρατόρων.
Μητέρα του ήταν η Φλαβία Δομιτίλα. Ο Δομιτιανός δεν έλαβε συστηματική παιδεία, καθώς από νεαρή ηλικία (18 ετών) έπαιξε σπουδαίο ρόλο στην κατάληψη της εξουσίας από τον πατέρα του (69 μ.Χ.). Η ανάρρησή του στο θρόνο το 81 μ.Χ. έγινε, μετά το θάνατο του αδελφού του Τίτου, σύμφωνα με τη διαθήκη του πατέρα του.
Τα έργα του
Το 86 μ.Χ. ίδρυσε στη Ρώμη τα "Καπιτώλια προς τιμή του Δία" (Αγών Καπιτωλίνος), που επιβίωσαν έως την εποχή του Διοκλητιανού, στις αρχές του 4ου αι. μ.Χ. Οι αγώνες αυτοί είχαν ως πρότυπο τα Ολύμπια και έτσι περιλάμβαναν στάδιο, δίαυλο, δόλιχο και οπλητοδρομία, πένταθλο, τα τρία βαρέα αγωνίσματα, καθώς και αγώνα δρόμου γυναικών. Για τη διεξαγωγή των αθλητικών αγώνων ο Δομιτιανός έκτισε στη Ρώμη στάδιο ελληνικού τύπου, στο Πεδίο του Άρεως, ενώ για τους μουσικούς αγώνες έκτισε Ωδείο. Τα θεμέλια αυτών των κτισμάτων έχουν βρεθεί κάτω από την Πιάτσα Ναβόνα της σύγχρονης πόλης. Ο ίδιος εμφανιζόταν ως πρόεδρος των αγώνων και φορούσε ελληνική ενδυμασία. Ακόμη ευνόησε τους αγώνες μονομάχων και τη λατρεία της Μινέρβας (Αθηνάς), που τη θεωρούσε προστάτιδά του. Όσον αφορά την οργάνωση της δημόσιας ζωής, ο Δομιτιανός προσέδωσε τυπικό χαρακτήρα στη Σύγκλητο και συζητούσε τα ουσιαστικά θέματα σχεδόν αποκλειστικά με το αυτοκρατορικό συμβούλιο, γεγονός που δυσαρέστησε τους συγκλητικούς. Επιπλέον, οι άνθρωποι του πνεύματος και των γραμμάτων αντιτάχθηκαν στην αυταρχικότητά του και στην αυτοκρατορική λατρεία. Ο Δομιτιανός αντέδρασε με διώξεις, εξορίες και εκτελέσεις των αντιφρονούντων. Οι φιλόσοφοι κάθε είδους διατάχθηκαν να εγκαταλείψουν πρώτα τη Ρώμη (89 μ.Χ.) και ύστερα το ιταλικό έδαφος (95 μ.Χ.), ενώ μεγάλη δίωξη υπέστησαν και οι χριστιανοί.
Η δολοφονία
Το φοβερό κλίμα τυραννίας που επικρατούσε, δημιούργησε αντιδράσεις, αλλά και ανησυχία ακόμη και στους ίδιους τους συνεργάτες του Δομιτιανού. Οι τελευταίοι συνωμότησαν με τη γυναίκα του Δομιτία Λογγίνα και τον δολοφόνησαν το 96 μ.Χ. Η σύγκλητος καταδίκασε επίσημα τη μνήμη του (damnatio memoriae).
Τα πολιτικά του επιτεύγματα
Ωστόσο, ο Δομιτιανός, παρά την τυραννικότητά του, παρουσίαζε σημαντικά θετικά στοιχεία: μερίμνησε για τη βελτίωση της διοίκησης των επαρχιών, άσκησε δυναμική εξωτερική πολιτική, ενδιαφέρθηκε προσωπικά για την απονομή της δικαιοσύνης, προσπάθησε να ενισχύσει την ιταλική γεωργία προστατεύοντας τους μικροκαλλιεργητές, πήρε μέτρα για τη βελτίωση των ρωμαϊκών ηθών και, τέλος, κόσμησε τη Ρώμη με μεγαλοπρεπή οικοδομήματα, όπως για παράδειγμα ο ναός του Δία στο λόφο του Καπιτωλίου και η Νέα Αγορά.
Πηγές
Κατηγορία:Ρωμαίοι Αυτοκράτορες Κατηγορία:Φλάβιοι
Αναλαμπή φακού
thumb|right|350px|Η αναλαμπή φακού.
Περιγραφή
Το φαινόμενο αυτό μπορεί να δημιουργηθεί όταν μέσα στο θέμα υπάρχει μια έντονη πηγή φωτός η οποία κατευθύνεται προς το μέρος του φακού της μηχανής. Σε καθημερινές φωτογραφίσεις εξωτερικού χώρου με ήλιο το πρόβλημα μπορεί να παρουσιαστεί όταν ο φωτογράφος φωτογραφίζει θέματα κόντρα στο ήλιο (π.χ. ηλιοβασιλέματα) ή όταν οι ακτίνες του ήλιου εισέρχονται στο φακό της μηχανής πλαγίως - σε γωνία τέτοια ώστε ο φωτογράφος να μην μπορεί να παρατηρήσει το φαινόμενο αυτό μέσα από το φακό της μηχανής.
thumb|center|800px|Φαινόμενο αναλαμπής φακού: συγκριτικό παράδειγμα. Χωρίς την χρήση του παρασολέιγ έχουμε το φαινόμενο αναλαμπής φακού (αριστερή εικόνα). Την αναλαμπή φακού μπορούμε να την αποφύγουμε χρησιμοποιώντας το παρασολέιγ (δεξιά εικόνα). Το φαινόμενο της αναλαμπής φακού επηρεάζει και τον φωτισμό (αντίθεση) της φωτογραφίας όπως φαίνεται με την σύγκριση των 2 φωτογραφιών. Οι δύο φωτογραφίες έχουν τραβηχθεί με τις ίδιες φωτιστικές συνθήκες και με την ίδιες ρυθμίσεις στην μηχανή (σε χειροκίνητη λειτουργία): Nikon D700, ISO 640, 1/160s, 50mm/f16.
Το πρόβλημα αυτό επίσης παρουσιάζεται και με τις αντανακλάσεις γυαλιστερών επιφανειών (π.χ. όταν το θέμα βρίσκεται σε γυάλινη προθήκη και αντανακλάται φως) ή σε νυχτερινές λήψεις όπου τα φώτα (έντονα φωτεινά σημεία της εικόνας) δημιουργούν αναλαμπές φακού. Σε εξωτερικές φωτογραφήσεις το φαινόμενο αυτό μπορεί να περιοριστεί τοποθετώντας μπροστά στο φακό παρασολέιγ (σκίαδο φακού για τον ήλιο). Για την εξουδετέρωση του φωτός που ανακλάται από γυάλινες επιφάνειες (π.χ. βιτρίνες) μπορεί να χρησιμοποιηθεί το πολωτικό φίλτρο. Η δράση του πολωτικού φίλτρου είναι ότι πολώνει το φως που ανακλάται από τη γυαλιστερή επιφάνεια, εξουδετερώνοντας το ανεπιθύμητο φαινόμενο της αναλαμπής φακού.
Σκόπιμη χρήση
thumb|100px|left|Τεχνητή αναλαμπή φακού (εφέ). Η αναλαμπή φακού όταν χρησιμοποιείται σκόπιμα γίνεται για να τονιστεί την αίσθηση δραματισμού της εικόνας ή για να τονιστεί η αίσθηση ρεαλισμού. Μια επεξεργασμένη εικόνα στην οποία προστίθεται το εφέ της αναλαμπής φακού δίνει την αίσθηση μιας φωτογραφίας ανεπεξέργαστης και ότι είναι εικόνα ρεαλιστική-πραγματική.
Η αναλαμπή φακού δημιουργεί διάχυση του φωτός μέσα στο φακό και ελαττώνεται η αντίθεση των λεπτομερειών. Ο φωτογράφος μπορεί στρέφοντας την μηχανή κόντρα στο φως, σε κατάλληλη γωνία, να προκαλέσει αλλαγές στο μέγεθος και έκταση της αναλαμπής μέσα στην φωτογραφία.
Η τεχνητή αναλαμπή φακού είναι εφέ-φίλτρο ενσωματωμένο σε διάφορα προγράμματα επεξεργασίας εικόνας και χρησιμοποιείται σκοπίμως από γραφίστες για να αποδοθεί η αίσθηση δραματισμού ή ρεαλιστικότητας στην επεξεργασμένη φωτογραφία. . Το εφέ αναλαμπής φακού χρησιμοποιείται στους σχεδιαστές βιντεοπαιχνιδιών αλλά και των ταινιών κινουμένων σχεδίων ώστε ο θεατής να έχει μεγαλύτερη αίσθηση ρεαλιστικότητας.
Τα προγράμματα επεξεργασίας εικόνας έχουν ενσωματωμένο το φίλτρο αναλαμπής φακού Lens flare, το οποίο σε μια φωτογραφία δημιουργεί τεχνητά το εφέ αυτό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φωτογραφία
Κουκονήσι
Το Κουκονήσι είναι νησίδα στον κόλπο του Μούδρου, στη Λήμνο, στην οποία έχει εντοπιστεί σημαντικός προϊστορικός οικισμός.
Θέση
Το Κουκονήσι είναι μικρή ελλειψοειδής νησίδα στα ΒΑ του Μούδρου, με μήκος περίπου 470 μ., πλάτος περίπου 380 μ. και μέγιστο υψόμετρο 10 μ.
Από την απέναντι ακτή το χωρίζει μια αβαθής θαλάσσια στενωπός πλάτους 400 μέτρων περίπου, η οποία συχνά αποξηραίνεται δημιουργώντας μια μικρή λασπώδη χερσόνησο. Για την απρόσκοπτη οδική πρόσβαση των αγροτών έχει κατασκευαστεί από παλιά ένας υπερυψωμένος λιθόστρωτος δρόμος, πάνω σε υπολείμματα παλαιότερων δρόμων.
Οι πρώτες παρατηρήσεις σχετικά με τη μορφολογία της περιοχής έχουν δείξει ότι μέχρι την έναρξη τουλάχιστον των Ιστορικών χρόνων, το Κουκονήσι ήταν συνδεδεμένο με την απέναντι στεριά μέσω ενός χαμηλού αυχένα γης. Με την άνοδο όμως της στάθμης της θάλασσας, αυτός ο αυχένας εξαφανίστηκε. Ωστόσο το βάθος της θάλασσας σε εκείνο το σημείο είναι πολύ μικρό και γι αυτό σε μερικές περιπτώσεις σχηματίζεται ισθμός. Το ότι το Κουκονήσι ήταν μόνιμα συνδεδεμένο με την απέναντι ξηρά αποδείχθηκε και από τις ανασκαφική τομή στην ανατολική ακτή του νησιού, όπου βρέθηκαν λείψανα διαφόρων οικιστικών φάσεων σε βάθος πολύ χαμηλότερο από τη σημερινή στάθμη των νερών.
Ονομασία
Το Κουκοκήσι ονομάζεται και Ν’σούδ’ (από το νησούδι, δηλαδή νησάκι), όπως το αποκαλούν συνήθως οι Μουδρινοί και οι κάτοικοι των γύρω χωριών.
Σε παλαιότερους ξένους χάρτες, το νησί αναφέρεται ως Ispatho ή Ispatha, δηλαδή «Η Σπάθα». Επίσης με το όνομα Σπάθα αναφέρεται και σε παλιούς ελληνικούς χάρτες. Η ονομασία αυτή πρέπει να οφείλεται στο ελλειψοειδές σχήμα της νησίδας. Παρόμοιες ονομασίες συναντώνται σχετικά στο Αιγαίο, σε ακρωτήρια, κορυφές βουνών και βραχονησίδες.
Η προέλευση της ονομασίας Κουκονήσι, καθώς και το πότε αυτή άρχισε να χρησιμοποιείται, δεν είναι εύκολο να επιβεβαιωθεί. Η πιθανότερη εκδοχή είναι ότι προήλθε από τη λέξη κούκος ή κούκκος. Μεταφορικά, στη διάλεκτο της Λήμνου, η λέξη σημαίνει λιθοσωρός. Τέτοιοι λιθοσωροί σχηματίζονται κατά τον καθαρισμό των αγρών από τις πέτρες ή όταν οροθετούνται τα όρια των χωραφιών. Την εκδοχή αυτή ενισχύει το γεγονός ότι οι ντόπιοι ονομάζουν Κούκονο το υψηλότερο σημείο του νησιού, στο βορειοανατολικό του πλάτωμα, εκεί που έχουν σωρευτεί τα περισσότερα οικοδομικά κατάλοιπα από τις διαδοχικές φάσεις κατοίκησης.
Ως προς την ονομασία του νησιού υπάρχουν και δύο τοπικές εκδοχές, τις οποίες κατέγραψε ο ανασκαφέας του, αρχαιολόγος Χρήστος Μπουλιώτης. Οι εκδοχές αυτές όμως δεν έχουν κάποια ιστορική βάση καθώς προέρχονται από απλοϊκές παρετυμολογήσεις. Σύμφωνα με την πρώτη,ονομάστηκε έτσι από τις κοκόνες (γυναίκες) του χαρεμιού ενός μπέη του Μούδρου, οι οποίες ζούσαν στο νησί. Κατά τη δεύτερη εκδοχή, ονομάστηκε έτσι από τους Κούκονες, οι οποίοι ήταν πελώριοι και άγριοι και ζούσαν απομονωμένοι στο νησάκι χωρίς να έχουν σχέσεις με τους υπόλοιπους κατοίκους της Λήμνου. Κάποτε αποφάσισαν να κλειστούν στα σπίτια τους και να μην ξαναβγούν και έτσι εξαφανίστηκαν.
Ιστορία
Οι κάτοικοι είχαν εγκατασταθεί κυρίως στο υψηλότερο σημείο της νησίδας, τον Κούκονο, προφανώς επειδή το θεωρούσαν ασφαλέστερο. Όταν οι κατοικίες πάλιωναν, έχτιζαν νέες στα ίδια θεμέλια. Έτσι υπάρχουν αλλεπάλληλες οικιστικές φάσεις που εντοπίζονται γύρω από ένα στενό κεντρικό δρόμο μήκους 11 μ., ο οποίος διαιρεί τον οικισμό σε βόρεια και νότια συνοικία. Κατά μήκος του δρόμου έχουν χτιστεί οι οικίες, σχεδόν παράλληλες και με ορθογώνιο σχήμα. Προφανώς υπήρχαν και άλλοι κεντρικότεροι δρόμοι που δεν έχουν ακόμα ανακαλυφτεί, αλλά οι υπάρχουσες ενδείξεις, όπως ένα τμήμα λιθόστρωτου, συνηγορούν για την ύπαρξή τους.
Ως τώρα τα βαθύτερα στρώματα του οικισμού φαίνεται να αντιστοιχούν στην Ερυθρή περίοδο της Πολιόχνης (2500 π.Χ. περίπου), χωρίς να αποκλείεται και παλαιότερη εγκατάσταση, αφού η ανασκαφή δεν έχει εξαντλήσει τα όρια της. Κατά την πρώιμη φάση οι οικοδομές έχουν αψιδωτή μορφή, φέρουν εστίες σε σχήμα πέταλου ενώ έχει βρεθεί λιθόστρωτο μονοπάτι.
Η επόμενη είναι η πιο ακμαία περίοδος του οικισμού που διαρκεί από την αρχή ως το τέλος της Μέσης Χαλκοκρατίας. Ο οικισμός επεκτείνεται και αποκτά, ίσως, τη μέγιστη έκτασή του. Τότε χτίζονται παράλληλα και σε μεσοτοιχία δυο μεγάλα επιμήκη μέγαρα με δύο δωμάτια, πάνω σε ερείπια της Κίτρινης περιόδου, τα οποία με τη σειρά τους είχαν χτιστεί σε ερείπια της Ερυθρής. Το ένα από αυτά χρησίμευε ως εργαστήριο κατεργασίας πυριτόλιθου και σε ορισμένα σημεία η τοιχοποιία του σώζεται σε ύψος 1,5 μ. Η φάση αυτή είναι μακροχρόνια, όπως προκύπτει από διάφορες οικοδομικές εργασίες. Όμως, διατηρείται ο πολεοδομικός ιστός και τα όρια των ιδιοκτησιών παραμένουν αμετάβλητα για δεκαετίες. Στα τέλη της περιόδου, που αντιστοιχεί στην Τροία V ή VI (μετά το 1700 π.Χ.), ο οικισμός καταστράφηκε ξαφνικά από σεισμό που συνοδεύτηκε από πυρκαγιά. Κατά την τελευταία φάση έχουμε διαφορετικής μορφής οικοδομές με καμπύλους τοίχους, που φαίνεται πως αντιστοιχούν σε εγκαταστάσεις Μυκηναίων της Ύστερης Χαλκοκρατίας. Αλλά τα ευρήματα είναι για την ώρα λιγοστά.
Πέρα από την αγροτική και κτηνοτροφική δραστηριότητα των κατοίκων του, τα ευρήματα μαρτυρούν ότι στο Κουκονήσι είχε αναπτυχθεί οικοτεχνική και βιοτεχνική δραστηριότητα, όπως κατεργασία μαλλιού, υφαντουργία, βαφή υφασμάτων, λιθοτεχνία, αγγειοπλαστική και χαλκοτεχνία. Οι κάτοικοί του είχαν εμπορικές επαφές με τις Κυκλάδες (εισαγωγή οψιανού), τη μινωική Κρήτη (αγγεία τύπου φλασκί), τη Θεσσαλία (μεγάλοι αμφορείς) και άλλες περιοχές, όπως αποδεικνύεται από σταθμά μικρασιατικού αλλά και νοτιοαιγαιακού τύπου που έχουν βρεθεί. Συνοψίζοντας, όταν αρχίζει η παρακμή της Πολιόχνης και, ενδεχομένως, της Μύρινας από την οποία δεν έχουμε ευρήματα της Μέσης Χαλκοκρατίας, αρχίζει να ακμάζει το Κουκονήσι. Προβάλλει ως το σημαντικότερο λημνιακό κέντρο της περιόδου αυτής και αναπτύσσεται συγκεντρώνοντας πληθυσμό -τεχνίτες, εμπόρους κλπ- από τις δυο άλλες πόλεις του νησιού. Προς το τέλος της περιόδου, γύρω στα 1600-1500 π.Χ., αποτελεί το σημαντικότερο χώρο μόνιμης εγκατάστασης των Μυκηναίων στη Λήμνο, όπως προκύπτει από πήλινα ειδώλια θρησκευτικού χαρακτήρα που έχουν βρεθεί. Την περίοδο αυτή οι Μυκηναίοι δημιουργούν εμπορικούς σταθμούς σε διάφορα σημεία της Λήμνου (Ηφαιστία, Πολιόχνη), αλλά φαίνεται πως επιλέγουν το ασφαλέστερο Κουκονήσι για μόνιμη εγκατάσταση.
Πηγές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Λήμνου
Γονιδίωμα
Στα πεδία μοριακή βιολογία και γενετική, γονιδίωμα είναι όλο το γενετικό υλικό ενός οργανισμού. Αποτελείται από DNA (ή RNA σε ιούς RNA). Το γονιδίωμα περιλαμβάνει τόσο τα γονίδια (τις κωδικοποιητικές περιοχές) όσο και το μη κωδικοποιητικό DNA, καθώς και το μιτοχονδριακό DNA και DNA των χλωροπλαστών. Η μελέτη του γονιδιώματος ονομάζεται γονιδιωματική.
Προέλευση του όρου
Ο όρος γονιδίωμα δημιουργήθηκε το 1920 από τον Hans Winkler, καθηγητή της βοτανικής στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου, Γερμανία. Το λεξικό Όξφορντ προτείνει το όνομα ως μείξη των λέξεων γονίδιο και χρωμόσωμα
Αλληλούχιση και χαρτογράφηση
Η αλληλουχία του γονιδιώματος είναι ο πλήρης κατάλογος των νουκλεοτιδίων (A, C, G και T για τα γονιδιώματα DNA) που αποτελούν όλα τα χρωμοσώματα ενός ατόμου ή ενός είδους. Σε ένα είδος, η συντριπτική πλειονότητα των νουκλεοτιδίων είναι ταυτόσημη μεταξύ των ατόμων, αλλά η αλληλούχιση πολλών ατόμων είναι απαραίτητη για την κατανόηση της γενετικής ποικιλομορφίας. Το 1976, ο Walter Fiers στο Πανεπιστήμιο της Γάνδης (Βέλγιο) ήταν ο πρώτος που καθιέρωσε την πλήρη νουκλεοτιδική αλληλουχία ενός ιικού γονιδιώματος RNA (βακτηριοφάγος MS2). Το επόμενο έτος, ο Fred Sanger ολοκλήρωσε την πρώτη αλληλουχία γονιδιώματος DNA : Φάγος Φ-Χ174, από 5386 ζεύγη βάσεων. Οι πρώτες πλήρεις αλληλουχίες γονιδιώματος μεταξύ των τριών επικρατειών της ζωής κυκλοφόρησαν σε σύντομο χρονικό διάστημα κατά τα μέσα της δεκαετίας του 1990: Το πρώτο βακτηριακό γονιδίωμα το οποίο αλληλουχήθηκε ήταν εκείνο της Haemophilus influenzae, που ολοκληρώθηκε από μια ομάδα στο "The Institute for Genomic Research" το 1995. Λίγους μήνες αργότερα, ολοκληρώθηκε το πρώτο ευκαρυωτικό γονιδίωμα, με αλληλουχίες των 16 χρωμοσωμάτων της εκβλάστησης ζύμης Saccharomyces cerevisiae που δημοσιεύθηκε ως αποτέλεσμα μιας ευρωπαϊκής προσπάθειας που ξεκίνησε το στα μέσα της δεκαετίας του 1980. Η πρώτη ακολουθία γονιδιώματος για ένα αρχαίο, το Methanococcus jannaschii, ολοκληρώθηκε το 1996, ξανά από το Ινστιτούτο Γονιδιωματικής Έρευνας. Η ανάπτυξη νέων τεχνολογιών έχει κάνει την αλληλούχιση γονιδιώματος πολύ πιο φτηνή και πιο εύκολη και ο αριθμός των πλήρων αλληλουχιών γονιδιώματος αυξάνεται ραγδαία. Τα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας (ΗΠΑ) διατηρούν μία από τις πολλές ολοκληρωμένες βάσεις δεδομένων γονιδιωματικών πληροφοριών.
Μεταξύ των χιλιάδων ολοκληρωμένων έργων αλληλούχισης του γονιδιώματος περιλαμβάνονται εκείνα για το ρύζι, το ποντίκι, το φυτό Arabidopsis thaliana, τις τετραοδοντίδες και τα βακτήρια Εσερίχια κόλι. Τον Δεκέμβριο του 2013, οι επιστήμονες αλληλούχισαν για πρώτη φορά ολόκληρο το γονιδίωμα ενός Νεάντερταλ, ενός εξαφανισμένου είδους ανθρώπων. Το γονιδίωμα εξήχθη από το οστό δακτύλου ενός Νεάντερταλ περίπου 130.000 ετών που βρέθηκε σε Σπήλαιο της Σιβηρίας.
Νέες τεχνολογίες αλληλούχισης, όπως μαζική παράλληλη αλληλούχιση έχουν επίσης ανοίξει την προοπτική της αλληλούχισης του προσωπικού γονιδιώματος ως διαγνωστικού εργαλείου, όπου πρωτοστάτησε η Manteia Predictive Medicine. Ένα σημαντικό βήμα προς αυτόν τον στόχο ήταν η ολοκλήρωση το 2007 του πλήρους γονιδιώματος του James D. Watson, ενός από τα άτομα που ανακάλυψαν τη δομή του DNA.
Ενώ μια αλληλουχία γονιδιώματος παραθέτει τη σειρά κάθε βάσης DNA σε ένα γονιδίωμα, ένας χάρτης γονιδιώματος προσδιορίζει τα σημεία αναφοράς. Ένας χάρτης γονιδιώματος είναι λιγότερο λεπτομερής από μια αλληλουχία γονιδιώματος και βοηθά στην πλοήγηση γύρω από το γονιδίωμα. Το έργο του ανθρωπίνου γονιδιώματος οργανώθηκε σε χάρτη και σε αλληλούχιση του ανθρωπίνου γονιδιώματος. Ένα βασικό βήμα στο έργο ήταν η έκδοση ενός λεπτομερούς γονιδιωματικού χάρτη από τον Jean Weissenbach και την ομάδα του στο Genoscope στο Παρίσι.
Οι αλληλουχίες του γονιδιώματος αναφοράς και οι χάρτες συνεχίζουν να ενημερώνονται, αφαιρώντας τα λάθη και αποσαφηνίζοντας περιοχές με υψηλή πολυπλοκότητα αλληλομόρφων. Το μειωμένο κόστος της γονιδιωματικής χαρτογράφησης επέτρεψε στους γενεαλογικούς ιστότοπους να την προσφέρουν ως υπηρεσία, στο βαθμό που κάποιος μπορεί να υποβάλει το γονιδίωμα κάποιου σε πληθοπορισμικά εγχειρήματα όπως DNA.LAND στο Κέντρο Γονιδιώματος της Νέας Υόρκης, ένα παράδειγμα τόσο οικονομιών κλίμακας όσο και επιστήμης των πολιτών.
Ιικά γονιδιώματα
Ιικός φάκελος είναι ένα εξωτερικό στρώμα μεμβράνης που χρησιμοποιούν τα ιικά γονιδιώματα για να εισέλθουν στο κύτταρο του ξενιστή. Ορισμένες από τις κατηγορίες ιικού DNA και RNA έχουν ιικό φάκελο, ενώ άλλες όχι.
Προκαρυωτικά γονιδιώματα
Τα προκαρυωτικά και τα ευκαρυωτικά κύτταρα έχουν γονιδιώματα DNA. Τα αρχαία και τα περισσότερα βακτήρια έχουν ένα μοναδικό κυκλικό χρωμόσωμα. Ωστόσο, ορισμένα βακτηριακά είδη έχουν γραμμικά ή πολλαπλά χρωμοσώματα. Εάν το DNA αντιγράφεται γρηγορότερα από ό,τι διαιρούνται τα βακτηριακά κύτταρα, μπορούν να υπάρχουν πολλαπλά αντίγραφα του χρωμοσώματος σε ένα μοναδικό κύτταρο και εάν τα κύτταρα διαιρούνται γρηγορότερα από ό,τι μπορεί να αναπαραχθεί το DNA, ξεκινά πολλαπλή αναπαραγωγή του χρωμοσώματος πριν συμβεί η διαίρεση, επιτρέποντας στα θυγατρικά κύτταρα να κληρονομήσουν πλήρη γονιδιώματα και ήδη μερικώς αναπαραγόμενα χρωμοσώματα. Τα περισσότερα προκαρυωτικά κύτταρα έχουν πολύ λίγο επαναλαμβανόμενο DNA στα γονιδιώματά τους. Ωστόσο, ορισμένα συμβιωτικά βακτήρια (π.χ. Serratia symbiotica) έχουν μειωμένα γονιδιώματα και ένα υψηλό κλάσμα ψευδογονιδίων: μόνο το περίπου 40% του DNA τους κωδικοποιεί πρωτεΐνες
Μερικά βακτήρια έχουν βοηθητικό γενετικό υλικό, επίσης μέρος του γονιδιώματός τους, το οποίο μεταφέρεται σε πλασμίδια. Για αυτό, η λέξη γονιδίωμα δεν πρέπει να χρησιμοποιείται ως συνώνυμο του χρωμοσώματος.
Ευκαρυωτικά γονιδιώματα
Ένα τυπικό ανθρώπινο κύτταρο έχει δύο αντίγραφα καθένα από τα 22 ζεύγη αυτοσωμάτων, που κανονικά το καθένα κληρονομείται από κάθε γονέα, συν δύο φυλετικά χρωμοσώματα, καθιστώντας το διπλοειδές. Οι γαμέτες, όπως τα ωάρια, το σπέρμα, τα σπόρια και η γύρη, είναι απλοειδή, που σημαίνει ότι φέρουν μόνο ένα αντίγραφο κάθε χρωμοσώματος. Εκτός από τα χρωμοσώματα στον πυρήνα, οργανίδια όπως οι χλωροπλάστες και τα μιτοχόνδρια έχουν το δικό τους DNA. Τα μιτοχόνδρια μερικές φορές λέγεται ότι έχουν το δικό τους γονιδίωμα που συχνά αναφέρεται ως "μιτοχονδριακό γονιδίωμα". Το DNA που βρίσκεται μέσα στον χλωροπλάστη μπορεί να αναφέρεται ως "πλαστωμα". Όπως τα βακτήρια από τα οποία προέρχονται, τα μιτοχόνδρια και οι χλωροπλάστες έχουν κυκλικό χρωμόσωμα.
Σε αντίθεση με τα προκαρυωτικά, τα ευκαρυωτικά έχουν οργάνωση γονιδίων εξωνίων-εσωνίων που κωδικοποιούν πρωτεΐνες και μεταβλητές ποσότητες επαναλαμβανόμενου DNA. Στα θηλαστικά και τα φυτά, η πλειονότητα του γονιδιώματος αποτελείται από επαναλαμβανόμενο DNA. Τα γονίδια στα ευκαρυωτικά γονιδιώματα μπορούν να περιγραφούν χρησιμοποιώντας το FINDER.
Αλληλουχίες κωδικοποίησης
Οι αλληλουχίες DNA που φέρουν τις οδηγίες για την παραγωγή πρωτεϊνών αναφέρονται ως κωδικοποιητικές αλληλουχίες. Η αναλογία του γονιδιώματος που καταλαμβάνεται από κωδικοποιητικές αλληλουχίες ποικίλλει ευρέως. Ένα μεγαλύτερο γονιδίωμα δεν περιέχει απαραίτητα περισσότερα γονίδια και η αναλογία του μη επαναλαμβανόμενου DNA μειώνεται μαζί με την αύξηση του μεγέθους του γονιδιώματος σε πολύπλοκους ευκαρυώτες.
Αλληλουχίες χωρίς κωδικοποίηση
Οι μη κωδικοποιητικές αλληλουχίες περιλαμβάνουν εσώνια, αλληλουχίες για μη κωδικοποιητικά RNA, ρυθμιστικές περιοχές και επαναλαμβανόμενο DNA. Οι μη κωδικοποιητικές αλληλουχίες αποτελούν το 98% του ανθρώπινου γονιδιώματος. Υπάρχουν δύο κατηγορίες επαναλαμβανόμενων DNA στο γονιδίωμα: διαδοχικές επαναλήψεις και διάσπαρτες επαναλήψεις.
Διαδοχικές επαναλήψεις
Σύντομες, μη κωδικοποιητικές αλληλουχίες που επαναλαμβάνονται από την αρχή έως το τέλος καλούνται διαδοχικές επαναλήψεις. Μικροδορυφόροι αποτελούμενοι από 2-5 επαναλήψεις ζεύγους βάσεων, ενώ οι επαναλήψεις μινιδορυφόρων είναι 30-35 bp. Οι διαδοχικές επαναλήψεις αποτελούν περίπου το 4% του ανθρώπινου γονιδιώματος και το 9% του γονιδιώματος της μύγας των φρούτων. Οι διαδοχικές επαναλήψεις μπορούν να είναι λειτουργικές. Για παράδειγμα, τα τελομερή αποτελούνται από την διαδοχική επανάληψη TTAGGG στα θηλαστικά και παίζουν σημαντικό ρόλο στην προστασία των άκρων του χρωμοσώματος.
Σε άλλες περιπτώσεις, οι επεκτάσεις του αριθμού των διαδοχικών επαναλήψεων σε εξώνια ή εσώνια μπορεί να προκαλέσει την ασθένεια της τρινουκλεοτιδικής επαναλαμβανόμενης διαταραχής. Για παράδειγμα, το ανθρώπινο γονίδιο χαντιγκτίνη περιέχει συνήθως 6-29 διαδοχικές επαναλήψεις των νουκλεοτιδίων CAG (κωδικοποιώντας μια πολυγλουταμίνη). Η επέκταση σε πάνω από 36 επαναλήψεις οδηγεί στη νόσο του Χάντινγκτον, μια νευροεκφυλιστική ασθένεια. Είκοσι ανθρώπινες διαταραχές είναι γνωστό ότι προκύπτουν από παρόμοιες διαδοχικές επαναλαμβανόμενες επεκτάσεις σε διάφορα γονίδια. Ο μηχανισμός με τον οποίο οι πρωτεΐνες με διευρυμένες οδούς πολυγλουταμίνης προκαλούν θάνατο των νευρώνων δεν είναι πλήρως κατανοητός. Μία πιθανότητα είναι ότι οι πρωτεΐνες αποτυγχάνουν να διπλώνονται σωστά και να αποφεύγουν την αποικοδόμηση, αντί να συσσωρεύονται σε συσσωματώματα που επίσης δεσμεύουν σημαντικούς παράγοντες μεταγραφής, μεταβάλλοντας έτσι τη γονιδιακή έκφραση.
Οι διαδοχικές επαναλήψεις προκαλούνται συνήθως από ολίσθηση κατά την αναπαραγωγή, άνισο επιχιασμό και μετατροπή γονιδίων.
Μεταθετά στοιχεία
Τα μεταθετά στοιχεία (ΤΕ) είναι αλληλουχίες DNA με καθορισμένη δομή που μπορούν να αλλάξουν τη θέση τους στο γονιδίωμα. Τα TE κατηγοριοποιούνται είτε ως ένας μηχανισμός που αναπαράγεται με αντιγραφή και επικόλληση, είτε ως μηχανισμός που μπορεί να αποκοπεί από το γονιδίωμα και να εισαχθεί σε μια νέα θέση. Στο ανθρώπινο γονιδίωμα, υπάρχουν τρεις σημαντικές τάξεις ΤΕ που αποτελούν περισσότερο από το 45% του ανθρώπινου DNA. Αυτές οι τάξεις είναι τα μακρά διασπαρμένα πυρηνικά στοιχεία (long interspersed nuclear elements ή LINEs), τα διασπαρμένα πυρηνικά στοιχεία (interspersed nuclear elements ή SINEs) και οι ενδογενείς ρετροϊοί. Αυτά τα στοιχεία έχουν μεγάλες δυνατότητες τροποποίησης του γενετικού ελέγχου σε έναν οργανισμό ξενιστή.
Η κίνηση των TEs είναι η κινητήρια δύναμη της εξέλιξης του γονιδιώματος στους ευκαρυώτες, επειδή η εισαγωγή τους μπορεί να διαταράξει τις γονιδιακές λειτουργίες, ο ομόλογος ανασυνδυασμός μεταξύ των TE μπορεί να προκαλέσει διπλασιασμούς και το TE μπορεί να ανακατέψει τα εξώνια και τις ρυθμιστικές αλληλουχίες σε νέες τοποθεσίες.
Ρετρομεταθετόνια (Retrotransposons)
Οι μακριές ακραίες επαναλήψεις Long terminal repeats (LTRs) προέρχονται από αρχαίες ρετροϊικές λοιμώξεις, επομένως κωδικοποιούν πρωτεΐνες που σχετίζονται με ρετροϊικές πρωτεΐνες, συμπεριλαμβανομένων ομαδοειδικών αντιγόνων (group-specific antigen ή gag), γλυκοζαμινογλυκάνης, pol (πολυμερασών - αντίστροφη μεταγραφάση και ιντεγκράση), pro (πρωτεάση) και σε μερικές περιπτώσεις φακέλους (env) γονιδίων. Αυτά τα γονίδια πλαισιώνονται από μεγάλες επαναλήψεις και στα δύο άκρα 5' και 3'. Έχει αναφερθεί ότι τα LTRs αποτελούν το μεγαλύτερο κλάσμα στα περισσότερα φυτικά γονιδιώματα και ενδέχεται να αντιπροσωπεύουν την τεράστια διακύμανση στο μέγεθος του γονιδιώματος.
Τα μακρά διάσπαρτα στοιχεία (Long interspersed elements LINEs) κωδικοποιούν γονίδια για την αντίστροφη μεταγραφάση και την ενδονουκλεάση, καθιστώντας τα αυτόνομα μεταθετά στοιχεία. Το ανθρώπινο γονιδίωμα έχει περίπου 500.000 LINEs, καταλαμβάνοντας περίπου το 17% του γονιδιώματος.
Τα βραχέα διάσπαρτα στοιχεία (Short interspersed elements (SINEs)) είναι συνήθως μικρότερα από 500 ζεύγη βάσεων και δεν είναι αυτόνομα, επομένως βασίζονται στις πρωτεΐνες που κωδικοποιούνται από τις LINE για μετάθεση. Το στοιχείο Alu είναι το πιο κοινό SINE που βρίσκεται στα πρωτεύοντα. Είναι περίπου 350 ζεύγη βάσεων και καταλαμβάνει περίπου το 11% του ανθρώπινου γονιδιώματος με περίπου 1.500.000 αντίγραφα.
Μεταθετόνια DNA
Τα μεταθετόνια DNA κωδικοποιούν ένα ένζυμο μεταθετάσης μεταξύ ανεστραμμένων τελικών επαναλήψεων. Όταν εκφράζεται, η μεταθετάση αναγνωρίζει τις ακραίες ανεστραμμένες επαναλήψεις που πλαισιώνουν το μεταθετόνιο και καταλύει την αποκοπή και την επανεισαγωγή του σε μια νέα θέση. Αυτός ο μηχανισμός αποκοπής και επικόλλησης επανασυνδέει συνήθως τα μεταθετόνια κοντά στην αρχική τους θέση (εντός 100kb). Τα μεταθετόνια DNA βρίσκονται σε βακτήρια και αποτελούν το 3% του ανθρώπινου γονιδιώματος και το 12% του γονιδιώματος του στρογγυλού σκουληκιού "Caenorhabditis elegans".
Μέγεθος γονιδιώματος
Μέγεθος γονιδιώματος είναι ο συνολικός αριθμός των ζευγών βάσεων DNA σε ένα αντίγραφο ενός απλοειδούς γονιδιώματος. Το μέγεθος του γονιδιώματος ποικίλλει ευρέως μεταξύ των ειδών. Τα ασπόνδυλα έχουν μικρά γονιδιώματα, αυτό συσχετίζεται επίσης με μικρό αριθμό μεταθετών στοιχείων. Τα ψάρια και τα αμφίβια έχουν γονιδιώματα μεσαίου μεγέθους και τα πουλιά έχουν σχετικά μικρά γονιδιώματα, αλλά έχει προταθεί ότι τα πουλιά έχασαν σημαντικό μέρος των γονιδιωμάτων τους κατά τη φάση της μετάβασης στην πτήση. Πριν από αυτήν την απώλεια, η μεθυλίωση του DNA επέτρεπε την επαρκή επέκταση του γονιδιώματος.
Στον άνθρωπο, το πυρηνικό γονιδίωμα περιλαμβάνει περίπου 3,2 δισεκατομμύρια νουκλεοτίδια DNA, χωρισμένα σε 24 γραμμικά μόρια, τα βραχύτερα 50.000.000 νουκλεοτίδια σε μήκος και τα μακρύτερα 260.000.000 νουκλεοτίδια, που το καθένα περιέχεται σε ένα διαφορετικό χρωμόσωμα. Δεν υπάρχει σαφής και συνεπής συσχέτιση μεταξύ μορφολογικής πολυπλοκότητας και μεγέθους γονιδιώματος είτε σε προκαρυωτικά είτε σε ευκαρυωτικά κύτταρα. Το μέγεθος του γονιδιώματος είναι σε μεγάλο βαθμό συνάρτηση της επέκτασης και της συστολής των επαναλαμβανόμενων στοιχείων DNA. Δεδομένου ότι τα γονιδιώματα είναι πολύ περίπλοκα, μια ερευνητική στρατηγική είναι να μειωθεί ο αριθμός των γονιδίων σε ένα γονιδίωμα στο απολύτως ελάχιστο και να διατηρηθεί ο εν λόγω οργανισμός. Γίνεται πειραματική εργασία σε ελάχιστα γονιδιώματα για μονοκύτταρους οργανισμούς, καθώς και ελάχιστα γονιδιώματα για πολυκυτταρικούς οργανισμούς. Το έργο είναι τόσο  ζωντανά  όσο και  υπολογιστικά .
Μέγεθος γονιδιώματος λόγω μεταθετών
Υπάρχουν πολλές τεράστιες διαφορές στο μέγεθος στα γονιδιώματα, που αναφέρθηκαν προηγουμένως στα πολυκύτταρα ευκαρυωτικά γονιδιώματα. Ο κύριος λόγος για τον οποίο υπάρχει τόσο μεγάλη ποικιλία μεγεθών οφείλεται στην παρουσία μεταθετών στοιχείων. Τα TE (μεταθετά στοιχεία "transposable elements") είναι γνωστό ότι συμβάλλουν σε μια σημαντική αλλαγή σε μάζα κυττάρου του DNA. Αυτή η διαδικασία σχετίζεται με τη μακροπρόθεσμη προσαρμογή τους στο γονιδίωμα του ξενιστή, και συνεπώς, με την επέκταση του μεγέθους του γονιδιώματος.
Δαρείος
Το όνομα Δαρείος είχαν τρεις βασιλείς της Περσικής Αυτοκρατορίας, της Δυναστείας των Αχαιμενιδών:
Γονιδίωμα
Μέγεθος γονιδιώματος λόγω μεταθετών
Εδώ είναι ένας πίνακας ορισμένων σημαντικών ή αντιπροσωπευτικών γονιδιωμάτων.
Γονιδιωματικές αλλοιώσεις
Όλα τα κύτταρα ενός οργανισμού προκύπτουν από ένα μοναδικό κύτταρο, έτσι αναμένεται να έχουν ταυτόσημα γονιδιώματα. Ωστόσο, σε κάποιες περιπτώσεις, προκύπτουν διαφορές. Τόσο η διαδικασία αντιγραφής του DNA κατά τη διαίρεση του κυττάρου όσο και η έκθεση σε περιβαλλοντικά μεταλλαξιογόνα μπορούν να έχουν ως αποτέλεσμα μεταλλάξεις σε σωματικά κύτταρα. Σε κάποιες περιπτώσεις, τέτοιες μεταλλάξεις οδηγούν σε καρκίνο, επειδή προκαλούν διαίρεση των κυττάρων και εισβάλλουν στους περιβάλλοντες ιστούς. Σε συγκεκριμένα λεμφοκύτταρα στο ανθρώπινο ανοσοποιητικό σύστημα, ο ανασυνδυασμός V(D)J δημιουργεί διαφορετικές γονιδιωματικές αλληλουχίες τέτοιες που κάθε κύτταρο παράγει ένα μοναδικό αντίσωμα ή υποδοχείς κυττάρων Τ. Κατά τη μείωση, τα διπλοειδή κύτταρα διαιρούνται δύο φορές για να παράξουν απλοειδή γαμετικά κύτταρα. Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας, ο ανασυνδυασμός καταλήγει σε αναδιάταξη του γενετικού υλικού από τα ομόλογα χρωμοσώματα, έτσι ώστε κάθε γαμέτης να έχει μοναδικό γονιδίωμα.
Επαναπρογραμματισμός ολόκληρου γονιδιώματος
Ο επαναπρογραμματισμός ολόκληρου του γονιδιώματος σε γεννητικά κύτταρα ποντικιών περιλαμβάνει σβήσιμο επιγενετικού αποτυπώματος που οδηγεί σε παντοδυναμία. Ο επαναπρογραμματισμός διευκολύνεται από ενεργή απομεθυλίωση του DNA, μια διαδικασίας που απαιτεί την επιδιόρθωση με εκτομή βάσης της οδού του DNA. Αυτή η οδός χρησιμοποιείται στο σβήσιμο της μεθυλίωσης CpG (5-μεθυλοκυτοσίνη 5mC) σε αρχέγονα γεννητικά κύτταρα. Το σβήσιμο της 5mC συμβαίνει μέσω της μετατροπής σε 5-υδροξυλμεθυλοκυτοσίνης (5hmC) που καθοδηγείται από υψηλά επίπεδα ενζύμων της δέκα-ένδεκα διοξυγονάσης TET1 και TET2.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γενετική
Λάβδας Γρεβενών
Ο Λάβδας είναι ορεινό χωριό του Νομού Γρεβενών. Είναι χτισμένος σε υψόμετρο 1.040 μέτρων, στις πλαγιές της Βόρειας Πίνδου. Ο Λάβδας ανήκει στον Δήμο Θεόδωρου Ζιάκα και ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είναι 132 κάτοικοι, που ασχολούνται με τη γεωργία, την κτηνοτροφία και την υλοτομία, ενώ κάποιοι είναι επίσης χτίστες ή λιανέμποροι. Απέχει 35 χιλιόμετρα από τα Γρεβενά.
Ο οικισμός διαθέτει Λαογραφική Συλλογή. Στις 6 Νοεμβρίου 2011 έγιναν τα επίσημα εγκαίνια του πρώτου μουσείου στην Ελλάδα με σημείο αναφοράς στην γεύση και στη γαστρονομία, του Μουσείου Μανιταριών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Γρεβενών κατηγορία:χωριά του νομού Γρεβενών
Ζόφια Βετουλάνι
δεξιά|μικρογραφία|282x282εσ| Ζόφια Βετουλάνι, περ. το 1910 Η Ζόφια Γιούλια Βετουλάνι (πολωνικά: Zofia Julia Vetulani) (30 Μαρτίου 1893 – 23 Σεπτεμβρίου 1981) ήταν Πολωνή κρατική λειτουργός, καθώς και κοινωνική και πολιτική ακτιβίστρια.
Ήταν υπάλληλος του Υπουργείου Εσωτερικών της Πολωνίας στη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία (1921–1939) και φυλακίστηκε στη Ρουμανία μετά το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου (1939–1945). Εκεί, ήταν γραμματέας του διοικητικού συμβουλίου του γυναικείου κύκλου στην Αμερικανική Επιτροπή Βοήθειας στους Πολωνούς – Χριστιανική Αδελφότητα Νέων στον καταυλισμό προσφύγων στη Βραΐλα, και αργότερα στο Δραγατσάνι, καθώς και γραμματέας του Γενικού Προξένου της Δημοκρατίας της Πολωνίας, Γέζι Λεχόφσκι. Στη Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας, εργάστηκε ως υψηλόβαθμο στέλεχος στα οικονομικά και δημοσιονομικά τμήματα του Επαρχιακού Γραφείου (Urząd Wojewódzki) και του Προεδρείου του Επαρχιακού Εθνικού Συμβουλίου (Wojewódzka Rada Narodowa) στο Όλστιν (1945–1958).
Βιογραφία
Αποφοίτησε από το Ιδιωτικό Γυμνάσιο Θηλέων Χελένα Στραζίνσκα στην Κρακοβία το 1911. Μεταξύ 1911-1916 σπούδασε φιλοσοφία στο Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο της Κρακοβίας και στο Πανεπιστήμιο του Λβιβ. Το 1917 ολοκλήρωσε ένα μονοετές πρόγραμμα για αποφοίτους λυκείου από την Εμπορική Ακαδημία της Κρακοβίας (Akademia Handlowa w Krakowie).
Οι σκλάβοι στα δεσμά τους (μυθιστόρημα)
Οι σκλάβοι στα δεσμά τους είναι ο τίτλος ενός μυθιστορήματος του Κωνσταντίνου Θεοτόκη. Το μυθιστόρημα κυκλοφόρησε το 1922 και αποτελεί το κύκνειο άσμα του πεζογράφου, αφού είναι το τελευταίο που έγραψε.
Το μυθιστόρημα μεταφέρθηκε το 2008 στον κινηματογράφο με ιδιαίτερη επιτυχία.
Ζόφια Βετουλάνι
Βιογραφία
Ξεκίνησε την καριέρα της ως υποψήφια του ταμείου στο Δημοτικό Ταμιευτήριο της πόλης Τάρνουφ (1 Ιανουαρίου 1918 – 31 Δεκεμβρίου 1920). Την 1η Ιανουαρίου 1921, προσλήφθηκε στο τμήμα προϋπολογισμού του Υπουργείου Εσωτερικών στη Βαρσοβία, όπου εργάστηκε διαδοχικά ως ασκούμενη, ελεγκτής και ταμίας στο βαθμό της επιμελήτριας, μέχρι το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Στις 7 Σεπτεμβρίου 1939, μετά τη γερμανική εισβολή στην Πολωνία, η Ζόφια Βετουλάνι απομακρύνθηκε από τη Βαρσοβία κατόπιν αιτήματος του υπουργού Εσωτερικών, με εντολή να εξάγει χρήματα, σφραγίδες και υπουργικά έγγραφα από τη χώρα. Δέκα μέρες αργότερα, μαζί με κάποια μέλη της κυβέρνησης, διέσχισε τα Πολωνο-Ρουμανικά σύνορα. Διατήρησε τα πράγματα που τις εμπιστεύτηκαν μέχρι τις 22 Νοεμβρίου 1939, όταν τα μεταβίβασε στον διευθυντή γραφείου του Υπουργείου Εσωτερικών, Αντόνι Ρομπατσέφσκι. Τα κεφάλαια κατατέθηκαν σε λογαριασμό της Επιτροπής Προστασίας της Κρατικής Περιουσίας στην Πρεσβεία της Δημοκρατίας της Πολωνίας στο Βουκουρέστι.
Οι σκλάβοι στα δεσμά τους (μυθιστόρημα)
Υπόθεση
Η υπόθεση διαδραματίζεται στην Κέρκυρα στις αρχές του εικοστού αιώνα. Η αρχοντική οικογένεια των Οφιομάχων αναγκάζεται να παντρέψει την κόρη τους Ευλαλία με τον γιατρό και υποψήφιο βουλευτή Αριστείδη Στεριώτη. Η νεαρή Ευλαλία ωστόσο είναι ερωτευμένη με τον διανοούμενο Άλκη Σωζόμενο. Στόχος των Οφιομάχων είναι μέσω του γάμου να ξεφύγουν από το οικονομικό αδιέξοδο στο οποίο έχουν περιέλθει. Τελικά όμως οι προσδοκίες τους δεν επαληθεύονται.
Ζόφια Βετουλάνι
Βιογραφία
Καθ΄ όλη τη διάρκεια του πολέμου, η Ζόφια Βετουλάνι ήταν εγκλωβισμένη στη Ρουμανία. Από τον Δεκέμβριο του 1939 έως τον Φεβρουάριο του 1940, υπηρέτησε ως κοινωνική γραμματέας του συμβουλίου του γυναικείου κύκλου στην Αμερικανική Επιτροπή Βοήθειας στους Πολωνούς – Χριστιανική Αδελφότητα Νέων στον προσφυγικό καταυλισμό Βραΐλα. Από τον Φεβρουάριο έως τον Αύγουστο του 1940, ήταν γραμματέας του Γέζι Λεχόφσκι, Γενικού Προξένου της Δημοκρατίας της Πολωνίας για τις περιφέρειες Βραΐλα, Γκαλάτσι και Τούλτσεα. Μεταξύ Νοεμβρίου 1940 και Μαρτίου 1941, έγινε και πάλι γραμματέας του γυναικείου κύκλου στο της ΧΑΝ στο Δραγατσάνι. Στη συνέχεια ήταν πρόεδρος του γυναικείου συλλόγου στην Κραϊόβα (Νοέμβριος 1941 – Νοέμβριος 1943) και φυσική εργάτρια στο εργαστήριο Πολωνών υποδηματοποιών στην Κραϊόβα (Μάρτιος 1944 – Ιούνιος 1945). Την άνοιξη του 1945 εντάχθηκε στην Ένωση Πολωνών Πατριωτών στην Κραϊόβα.
Οι σκλάβοι στα δεσμά τους (μυθιστόρημα)
Πρόσληψη
Το μυθιστόρημα του Θεοτόκη μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη το 2008 σε σκηνοθεσία Τώνη Λυκουρέση και σενάριο του ιδίου σε συνεργασία με τους Γιάννη Μαρούδα και Μαρία Βαρδάκα. Γυρίστηκε στην Αθήνα αλλά και στην Κέρκυρα, τον φυσικό τόπο όπου ξετυλίγεται η πλοκή του μυθιστορήματος.
Ζόφια Βετουλάνι
Βιογραφία
Τον Ιούλιο του 1945, όταν επέστρεψε στην Πολωνία, η Ζόφια Βετουλάνι προσφέρθηκε εθελοντικά να εργαστεί στο Υπουργείο Δημόσιας Διοίκησης με αίτημα για αντιπροσωπεία στο Όλστιν. Εκεί, ζούσε με την αδερφή της, Τσετσίλια και τον ανιψιό της, Βίτολντ ντε Νίσαου, σε ένα διαμέρισμα στην οδό Βαρμίνσκα 7. Στις 21 Αυγούστου 1945 προσλήφθηκε ως υπάλληλος στο Τμήμα Οικονομικών του Γραφείου του Κυβερνητικού Πληρεξούσιου της Δημοκρατίας της Πολωνίας στην Περιφέρεια Μαζουρίας. Από τις αρχές του 1947, ήταν επικεφαλής του τμήματος λογιστικού ελέγχου του Τμήματος Προϋπολογισμού και Οικονομικών του Επαρχιακού Γραφείου στο Όλστιν (Urząd Wojewódzki).
Από την 1η Ιανουαρίου 1948, με διαταγή του Υπουργείου Ανακτημένων Περιοχών, προβιβάστηκε σε μια ομάδα υπαλλήλων «εξαιρετικών επαγγελματικών προσόντων στον τομέα της γενικής διοίκησης» και προήχθη στο βαθμό του επιμελητή στην 7η ομάδα υπηρεσιών με δικαίωμα σε υψηλότερο μισθό. Από την 1η Ιανουαρίου 1949 έως τις 4 Ιουνίου 1950, ήταν ανεξάρτητη λογίστρια και εισηγήτρια στο Τμήμα Προϋπολογισμού και Οικονομικών του Επαρχιακού Γραφείου και από 5 Ιουνίου 1950 έως 1 Ιανουαρίου 1955 στο Τμήμα Οικονομικών του Προεδρείου του Επαρχιακού Εθνικού Συμβουλίου (Wojewódzka Rada Narodowa). Στη συνέχεια ανέλαβε τη θέση της ανώτερης λογίστριας στο ίδιο τμήμα. Στις 30 Ιουνίου 1958 συνταξιοδοτήθηκε.
Οι σκλάβοι στα δεσμά τους (μυθιστόρημα)
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Κωνσταντίνου Θεοτόκη Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Ζόφια Βετουλάνι
Βιογραφία
Ήταν μέλος του Εργατικού Κόμματος (Stronnictwo Pracy) και της Δημοκρατικής Συμμαχίας (Stronnictwo Demokratyczne).
Πέθανε στη Βαρσοβία στις 23 Σεπτεμβρίου 1981. Ενταφιάστηκε στον οικογενειακό τάφο στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι στη Βαρσοβία (τμήμα 218, σειρά 3, αριθμός 27).
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί κρατικοί λειτουργοί Κατηγορία:Πολωνοί Ρωμαιοκαθολικοί Κατηγορία:Απόφοιτοι του Γιαγκελόνιου Πανεπιστημίου Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Λβιβ Κατηγορία:Αποδέκτες του Αργυρού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία) Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Οπερασιοναλισμός
Ο οπερασιοναλισμός είναι μία θετικιστική φιλοσοφική θεωρία, η οποία δέχεται πως τα φυσικά μεγέθη έχουν πραγματική σημασία μόνο όταν μπορούν να αναχθούν σε κάποιο απόλυτο και μονοσήμαντα καθορισμένο σύστημα μέτρησης, το οποίο όμως είναι αδύνατο, καθώς πάντα όταν προσπαθούμε να εκτελέσουμε ένα πείραμα, είμαστε συμμέτοχοι σ'αυτό, δηλαδή επεμβαίνουμε σε οποιαδήποτε μέτρηση, καθιστώντας την υποκειμενική.
Κατηγορία:Εκπαιδευτική ψυχολογία Κατηγορία:Επιστημονική μέθοδος Κατηγορία:Φιλοσοφία της επιστήμης
81 (αριθμός)
Το 81 (ογδόντα ένα) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 80 και πριν από το 82. Είναι περιττός αριθμός, αφού δεν διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 81 συμβολίζεται ως LXXXI στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΠΑ´ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τετραγωνικοί αριθμοί
Τώνης Λυκουρέσης
Ο Τώνης Λυκουρέσης είναι Έλληνας σκηνοθέτης και σεναριογράφος.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1945. Οι γονείς του κατάγονταν από τη Ζάκυνθο. Σπούδασε οικονομικά στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Σπούδασε επίσης Σκηνοθεσία Κινηματογράφου στη σχολή του Λυκούργου Σταυράκου αλλά και ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών.
Ασχολήθηκε με τη σκηνοθεσία κινηματογραφικών ταινιών μικρού και μεγάλου μήκους αλλά και θεατρικών παραστάσεων. Σε πολλές από αυτές τις ταινίες συνεργάστηκε στη συγγραφή του σεναρίου. Αρκετές από τις ταινίες του έχουν βραβευτεί και έχουν εκπροσωπήσει την Ελλάδα στο εξωτερικό.
Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του «Χρυσομαλλούσα» έχει αποσπάσει τέσσερα βραβεία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης του 1978, μεταξύ αυτών και του πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη.
Το 2008 σκηνοθέτησε τη μεγάλου μήκους ταινία «Οι σκλάβοι στα δεσμά τους» βασισμένη στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Κωνσταντίνου Θεοτόκη, ενώ συμμετείχε και στη συγγραφή του σεναρίου της. Η ταινία απέσπασε 10 βραβεία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης του 2008, μεταξύ των οποίων σκηνοθεσίας και σεναρίου.
Έχει σκηνοθετήσει επίσης αρκετά ντοκιμαντέρ στα πλαίσια της συνεργασίας του με την Ελληνική Κρατική Τηλεόραση. Σε αρκετά από αυτά άντλησε τη θεματολογία του από τη Ζάκυνθο και την ευρύτερη περιοχή των Επτανήσων.
Διετέλεσε μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου την περίοδο 1991-1994, ενώ συμμετείχε και στην Επιτροπή Αξιολόγησης και Κρίσης Σεναρίων. Την περίοδο 2004 –2006 διετέλεσε μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών.
Ασχολείται επίσης με την αρθρογραφία, κυρίως για θέματα που αφορούν τον κινηματογράφο, ενώ συμμετείχε στην ίδρυση του περιοδικού «Σύγχρονος Κινηματογράφος».
Διδάσκει επίσης αντικείμενα σχετικά με τον κινηματογράφο. Μεταξύ αυτών συμπεριλαμβάνονται: Αισθητική του Κινηματογράφου και Τεχνική Σκηνοθεσία στη σχολή Σταυράκου, Κινηματογράφος – Πράξη, στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου. Έχει επίσης διδάξει ως επιμορφωτής στο Τμήμα Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου, ενώ παρουσιάζει σεμινάρια ιδιωτικών και κρατικών φορέων.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι
Grant Acedrex
Grant Acedrex ονομάζεται η μεσαιωνική σκακιστική παραλλαγή σε σκακιέρα 12×12, από την εποχή του βασιλιά Αλφόνσο Ι΄ της Καστίλλης, η οποία καταγράφηκε στο Libro de los juegos το 1283.
Κανόνες
Οι παρακάτω κανόνες είναι από την ανασυγκρότηση των Jean-Louis Cazaux και Sonja Musser.
Το ροκέ δεν υπάρχει στο Grant Acedrex. Ωστόσο, στην πρώτη του κίνηση, ο βασιλιάς μπορεί να κάνει ένα άλμα δύο τετραγώνων διαγωνίως ή ορθογωνίως. Στη σημειογραφία του Μπέτζα συμβολίζεται με AD, το οποίο προστίθεται στην κανονική του κινήση.
Χρήση ζαριού
Το παιχνίδι μπορεί να επιταχυνθεί με τη χρήση ενός οκτάεδρου ζαριού να υπαγορεύει ποιο κομμάτι μπορεί να κινηθεί κάθε φορά. Η σειρά κατάταξης στις έδρες του ζαριού είναι:
Ηλεκτρονικοί υπολογιστές
Στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές τα σκακιστικά προγράμματα παραλλαγών Fairy-Max και Postduif μπορούν να παίξουν το Grant Acadrex με τις διεπαφές χρήστη XBoard και WinBoard.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σκακιστικές παραλλαγές Κατηγορία:Επιτραπέζια παιχνίδια
Αραγωνία
Η Αραγωνία, ή Αραγώνα, ή Αραγονία, (ισπανικά: Aragón, καταλανικά: Aragó) είναι μια από τις αυτόνομες κοινότητες (περιφέρειες) της Ισπανίας. Ευρισκόμενη στη βορειοανατολική Ισπανία, η περιοχή περιλαμβάνει τρεις επαρχίες από τα βόρεια προς τα νότια: την Ουέσκα, τη Σαραγόσα, και το Τερουέλ. Η πρωτεύουσα της είναι η Σαραγόσα.
Η βορειότερη επαρχία, της Ουέσκας, συνορεύει με τη Γαλλία και βρίσκεται στο μέσο των Πυρηναίων. Μέσα στην Ισπανία, η περιοχή περικλείεται από την Καταλωνία στα ανατολικά, τη Βαλένθια και την Καστίλλη-Λα Μάντσα στα νότια, και την Καστίλλη και Λεόν, τη Λα Ριόχα, και τη Ναβάρρα στα δυτικά.
Καλύπτοντας μια περιοχή 47.719 τ.χλμ., το έδαφος της περιοχής κυμαίνεται ποικίλως από μόνιμους παγετώνες, ως χλοερές κοιλάδες, πλούσια βοσκοτόπια και περιβόλια, μέχρι τις άνυδρες στέπες-πεδιάδες των κεντρικών κάμπων. Στην Αραγωνία πηγάζουν πολλοί ποταμοί — περισσότερο γνωστός εξ' αυτών ο ποταμός Έβρος — ο μεγαλύτερος ποταμός της Ισπανίας σε όγκο, ο οποίος κυλά δυτικο-ανατολικά κατά μήκος όλης της περιοχής μέσα από την επαρχία της Σαραγόσας. Στην Αραγωνία βρίσκεται επίσης το Ανέτο, το υψηλότερο βουνό στα Πυρηναία.
Το 2006, ο πληθυσμός ήταν 1.277.471 με τους μισούς κατοίκους της περιοχής να ζουν στη Σαραγόσα, την πρωτεύουσα της.
Πληθυσμός
Το 2006, ο μισός πληθυσμός της Αραγωνίας, 50.8%, ζει στην πρωτεύουσα της Σαραγόσας. Η Ουέσκα είναι η μόνη άλλη πόλη στην περιοχή με πληθυσμό άνω των 50.000.
Η πλειοψηφία των Αραγωνέζων, 71,8%, ζει στην επαρχία της Σαραγόσας· το 17,1% στην Ουέσκα και το 11,1% στο Τερουέλ. Η πληθυσμιακή πυκνότητα της περιοχής είναι η δεύτερη χαμηλότερη της Ισπανίας: μόνο 26,8/τ.χλμ.· μετά την Καστίλλη-Λα Μάντσα. Οι πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές είναι γύρω από την κοιλάδα του ποταμού Έβρου, ειδικά γύρω από τη Σαραγόσα, και στους Πυρηναϊκούς πρόποδες, ενώ οι περιοχές με τους λιγότερους κατοίκους τείνουν να είναι αυτές που είναι ψηλότερα στα Πυρηναία, και στο περισσότερο της επαρχίας του Τερουέλ.
Μόνο τέσσερις πόλεις έχουν περισσότερους από 20.000 κατοίκους: η Σαραγόσα 650.000· η Ουέσκα 50.000· το Τερουέλ 33.700 και η Καλαταγιούδ 20.000.