cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Το τρίτο στεφάνι
Το Τρίτο Στεφάνι είναι μυθιστόρημα του Κώστα Ταχτσή. Ο Ταχτσής έγραψε το μυθιστόρημα κατά την περιπλάνησή του εκτός Ελλάδας, στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Το πρότεινε σε τρεις εκδοτικούς οίκους, οι οποίοι όμως το απέρριψαν. Εκδόθηκε τελικά το 1962 με έξοδα του συγγραφέα, αλλά δεν γνώρισε τότε καμιά επιτυχία. Επανεκδόθηκε το 1970 από τις εκδόσεις Ερμής στην Αθήνα, γνώρισε μεγάλη εμπορική επιτυχία και καθιέρωσε τον Ταχτσή ανάμεσα στους πιο γνωστούς πεζογράφους της γενιάς του. Την σεζόν 1995-1996 μεταφέρθηκε με πιστότητα στην τηλεόραση από το κανάλι ΑΝΤ1.
Πλοκή
Η υπόθεση του μυθιστορήματος εκτυλίσσεται κατά κύριο λόγο κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου και της Κατοχής. Πρωταγωνίστριες και αφηγήτριες είναι δύο γυναίκες, η Νίνα και η φίλη της Εκάβη, που ζουν αυτές τις περιόδους και περιγράφουν με πιστότητα το κλίμα της εποχής μέσα από τις προσωπικές τους ιστορίες. Διαδοχικά, η Νίνα πραγματοποιεί τρεις γάμους — εξ ου και ο τίτλος του έργου.
Το έργο διαθέτει πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία. Ο Ταχτσής είχε αποκαλύψει πως, ουσιαστικά, ο χαρακτήρας της Εκάβης Λόγγου είναι απόλυτα βασισμένος στη γιαγιά του, που τον μεγάλωσε.
Απήχηση
Τον πρώτο καιρό της έκδοσής του δεν είχαν πουληθεί παραπάνω από δέκα αντίτυπα, αλλά στη διάρκεια της Χούντας το βιβλίο άρχισε να γίνεται γνωστό κυρίως από τους πολιτικούς κρατουμένους. Έτσι τελικά κυκλοφόρησε το 1970 από τις εκδόσεις Ερμής.
Εξαιτίας του αυθόρμητου αφηγηματικού του ύφους, Το τρίτο στεφάνι κέντρισε το ενδιαφέρον πολλών ανθρώπων του θεάτρου και του κινηματογράφου. Ο ίδιος ο Ταχτσής έλεγε ότι ακόμα και η Μελίνα Μερκούρη είχε εκδηλώσει έντονο ενδιαφέρον για κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος.
Την σεζόν 1995-1996 μεταφέρθηκε με πιστότητα στην τηλεόραση από το κανάλι ΑΝΤ1, σε σκηνοθεσία του Γιάννη Δαλιανίδη, με τη Νένα Μεντή στο ρόλο της Νίνας και τη Λήδα Πρωτοψάλτη στο ρόλο της Εκάβης. Η πρεμιέρα έγινε τη Δευτέρα 2 Οκτωβρίου 1995 και προβλήθηκε σε 16 επεισόδια.
Το χειμώνα του 2009 έγινε η θεατρική του διασκευή από τον Σταμάτη Φασουλή και τον Θανάση Νιάρχο για το Εθνικό Θέατρο, με τη Νένα Μεντή αυτή τη φορά στον ρόλο της Εκάβης και τη Φιλαρέτη Κομνηνού στο ρόλο της Νίνας. Η παράσταση είχε διάρκεια σχεδόν τέσσερις ώρες. Με αφετηρία το κείμενο των Φασουλή και Νιάρχου, η θεατρική ομάδα Carpe Diem ανέβασε το 2014 μια δίωρη εκδοχή του έργου, με μεγάλη απήχηση και βραβεία σε φεστιβάλ θεάτρου.
Το μυθιστόρημα είχε χλιαρή απήχηση στο εξωτερικό, παρά την υποστήριξη των ελληνιστών, ίσως λόγω της απουσίας αντιστικτικού λόγου.
Ύφος και γλώσσα
Το μυθιστόρημα έχει τη μορφή παρλάτας. Πρόκειται για μια διπλή πρωτοπρόσωπη αφήγηση, ενώ το σκηνικό είναι αποκλειστικά αστικό. Η κύρια αρετή του βιβλίου, που επισημάνθηκε και από Έλληνες κριτικούς και ελληνιστές εκτός Ελλάδας, ήταν η γλωσσική ιδιοτυπία της παρλάτας της κεντρικής ηρωίδας του: πρόκειται για ανάμειξη της δημοτικής με την καθαρεύουσα. Ο Γεώργιος Σαββίδης το χαρακτήρισε ως «την πρώτη έμπρακτη υπονόμευση [''της παγιωμένης από το Μ. Τριανταφυλλίδη γλώσσας'']». Αυτές οι γλωσσικές ενσωματώσεις στοιχείων της καθαρεύουσας στον προφορικό λόγο, δεν συνιστούν μια «αταίριαστη κατάχρηση», αλλά αποτελεί μέρος του κόσμου που τους περιβάλει.
Κριτική
Ο Απόστολος Σαχίνης επισημαίνει σειρά θετικών γνωρισμάτων, αλλά και αδυναμιών στο συγκεκριμένο μυθιστόρημα. Στα θετικά καταλογίζει το ευδιάκριτο περίγραμμα των δύο γυναικών που συζητούν μεταξύ τους, η γραφικότητά τους, η φλυαρία, η νευρικότητα και η ζωντάνια τους, που τις κάνει στην πένα του Ταχτσή να γίνουν τύποι. Στις αδυναμίες καταλογίζονται η εμμονή στις μικρές και ασήμαντες λεπτομέρειες, στις μικρότητές τους και στα ελαττώματά τους, που δεν βοηθούν στην ανάδειξη του εσωτερικού ψυχισμού των ηρωίδων τους, αλλά στον υποβιβασμό τους.
Θωμάς Β΄ ντ'Ωτρεμανκούρ
Ο Θωμάς ντ' Ωτρεμανκούρ (Γαλλικά: Thomas d'Autremencourt), συχνά αλλά λανθασμένα αναφερόμενος ως ντε Στρομονκούρ (de Stromoncourt), ήταν ο δεύτερος Αυθέντης των Σαλώνων (σύγχρονη Άμφισσα) υποτελείς του Πριγκιπάτου της Αχαΐας από το 1215 έως το 1258. Ήταν γιος του Θωμά Α΄ ντ' Ωτρεμανκούρ
Το 1215 ανακατέλαβε τα Σάλωνα από το Δεσποτάτο της Ηπείρου κι επανέκτησε την βαρωνία του πατέρα του. Παντρεύτηκε μία ανιψιά του Γουλιέλμου Βιλλεαρδουίνου κι μαζί της απέκτησε τον Γουλιέλμο που τον διαδέχτηκε ενώ είχε και δύο κόρες. Πήρε μέρος στην Μάχη στο Καρύδι το 1258 με το πλευρό των Τριτημόριων της Εύβοιας και του Δουκάτου των Αθηνών εναντίον του θείου του Γουλιέλμου. Μετά την ήττα της συμμαχία τους παρουσιάστηκε μαζί με τους υπόλοιπους στο Νικλί και δήλωσε εκ νέου υποταγή στον πρίγκιπα της Αχαΐας.
Πηγές
Κατηγορία:Αυθέντες και Κόμητες των Σαλώνων Κατηγορία:Βαρώνοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας
Twisted Sister
Οι Twisted Sister ήταν αμερικάνικο heavy metal συγκρότημα, το οποίο σχηματίστηκε στη Νέα Υόρκη το 1972. Γνώρισαν μεγάλη επιτυχία στα μέσα της δεκαετίας του '80 αλλά διαλύθηκαν το 1987. Το συγκρότημα επανενώθηκε το 2003 και διαλύθηκε το 2016 μετά τον θάνατο του ντράμερ Α.Τζ. Πέρο.
Δεκαετία του '70
Το αρχικό όνομα των Twisted Sister ήταν Silver Star, ένα συγκρότημα το οποίο είχε δημιουργηθεί το Δεκέμβριο του 1972 από τον κιθαρίστα Jay Jay French (πραγ. όνομα Τζον Σήγκαλ). Η σύνθεση του συγκροτήματος περιελάμβανε τον Μπιλ Ντάιαμοντ στην κιθάρα, τον Γουέιν Μπράουν στα φωνητικά και την κιθάρα, τον Τόνι Μπαν στο μπάσο, το Στιβ Γκουαρίνο στα πλήκτρα και τον Μελ Άντερσον (Mel Star) στα τύμπανα. Λόγω της απέχθειας του Σήγκαλ για το όνομα Silver Star, το συγκρότημα μετονομάστηκε σε Twisted Sister, το Φεβρουάριο του 1973.
left|thumb|220px|Ο Jay Jay French Λίγους μήνες αργότερα, ο Μπράουν ο Μπαν και ο Γκουαρίνο αποχώρησαν από το συγκρότημα. Νέα μέλη ήταν ο μπασίστας Κένι Νηλ και ο τραγουδιστής Μάικλ Βάλενταϊν, οι οποίοι πλαισίωσαν τους Σήγκαλ, Ντάιαμοντ και Άντερσον. Με αυτή τη σύνθεση ξεκίνησαν να παίζουν σε τοπικά κλαμπ, με πολύ εντατικούς ρυθμούς, αφού όταν το Δεκέμβριο του 1974 η συγκεκριμένη σύνθεση του συγκροτήματος διαλύθηκε είχαν δώσει πάνω από 600 συναυλίες.
Μετά από αρκετές αλλαγές προσώπων τα οποία δοκιμάστηκαν, ο Σήγκαλ προσέλαβε το φίλο του Έντι "Fingers" Οτζέντα σαν δεύτερο κιθαρίστα, τον ντράμερ Κέβιν Τζον Γκρέις και διατήρησε στη σύνθεση του σχήματος τον μπασίστα Κένι Νιλ. Στις αρχές του 1976 το μικρόφωνο του συγκροτήματος ανέλαβε ο Ντάνιελ Σνάιντερ και συνέχισαν να εμφανίζονται ζωντανά.
Το 1978, ηχογράφησαν τα πρώτα τους ντέμο δημιουργώντας έναν αρκετά μεγάλο αριθμό οπαδών, των οποίων το παρωνύμιο ήταν SMF's (Sick Mother Fuckers). Τη θέση του ντράμερ ανέλαβε ο Τζόι Μπράιτον για να τον διαδεχθούν από το 1979 μέχρι το 1982, οι Ρίτσαρντ Τίτερ και Τόνι Πέτρι πριν η θέση δοθεί οριστικά στον Α. Τζ. Πέρο, τον Απρίλιο του 1982.
Εμπορική επιτυχία και πτώση
Με τη σύνθεση των Twisted Sister να περιλαμβάνει τον Σνάιντερ στα φωνητικά, τους Σήγκαλ (Jay Jay French) και Οτζέντα στις κιθάρες, το Μαρκ Μεντόζα (The Animal) στο μπάσο και τον Α. Τζ. Πέρο στα τύμπανα, κυκλοφόρησαν το πρώτο τους EP σινγκλ "Ruff Cuts", τον Ιούνιο του 1982 μέσω της "Secret Records". Οι συγκεκριμένες ηχογραφήσεις είχαν γίνει πριν ο Τόνι Πέτρι αντικατασταθεί από τον Πέρο.
Στις 18 Σεπτεμβρίου 1982 κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους δίσκο με τίτλο "Under the Blade", έχοντας σαν γκεστ συμμετοχή τον κιθαρίστα των Motörhead, Έντι Κλαρκ στο τραγούδι "Tear it Loose". Επί σκηνής, οι Twisted Sister είχαν πλέον υιοθετήσει την εικόνα τραβεστί ανδρών θέλωντας να είναι όσο το δυνατόν προκλητικότεροι με την εμφάνιση και τη μουσική τους.
Το Μάιο του 1984, οι Twisted Sister κυκλοφόρησαν τον πιο επιτυχημένο δίσκο τους, το τριπλά πλατινένιο "Stay Hungry", το οποίο περιείχε τις μεγάλες επιτυχίες "We're Not Gonna Take It" και "I Wanna Rock". Τα βίντεο κλιπ των συγκεκριμένων σινγκλ έλαβαν μεγάλη ανταπόκριση από το τηλεοπτικό δίκτυο "MTV" και περνούσαν μία επαναστατική εικόνα προς τη νεολαία, γεγονός που κατακρίθηκε από την PMRC (Parents Music Resource Center), η οποία ανάγκασε το συγκρότημα να εμφανιστεί και να λογοδοτήσει ενώπιον εισαγγελέα για τους στίχους των τραγουδιών "Under the Blade" και "We're Not Gonna Take It".
Με τη νέα σύνθεση κυκλοφόρησαν το "Love is for Suckers", το οποίο αρχικά προγραμματιζόταν για προσωπικός δίσκος του Σνάιντερ. Ο δίσκος γνώρισε μικρή εμπορική επιτυχία λόγω της απογοήτευσης των οπαδών του συγκροτήματος από την αλλαγή του ύφους των Twisted Sister σε πιο pop metal μονοπάτια. Στα τέλη του 1987, ο Σνάιντερ αποχώρησε από το συγκρότημα και τα υπόλοιπα μέλη αποφάσισαν να μην συνεχίσουν.
Τα χρόνια της διάλυσης και επανένωση
thumb|200px|Ο Ντι Σνάιντερ το 2008 Κατά το διάστημα στο οποίο οι Twisted Sister είχαν διαλυθεί, τα μέλη τους συνέχισαν να είναι ενεργά στο χώρο της μουσικής. Ο Σνάιντερ δημιούργησε διαδοχικά τους Desperado, τους Widowmaker και τους SMF's. Ο Σήγκαλ δημιούργησε την εταιρεία μουσικού μάνατζμεντ "French Management" και έκανε παραγωγή στο ομώνυμο άλμπουμ των Sevendust. Ο Μεντόζα εντάχθηκε στους Blackfoot και μετά δούλεψε σαν παραγωγός και μάνατζερ. Ο Οτζέντα συνέχισε με τους Scarecrow και αργότερα δημιούργησε τους Prisoners of War. Τέλος, ο Πέρο συνεργάστηκε με τον Σνάιντερ στους SMF's και ο Φράνκο στους Widowmaker.
Το 1999, η εταιρεία "Spitfire" κυκλοφόρησε σε μορφή CD όλους τους δίσκους του συγκροτήματος. Δύο χρόνια αργότερα, οι επανενωμένοι Twisted Sister εμφανίστηκαν με τους Anthrax, τους Overkill, κ.α. σε μία συναυλία για φιλανθρωπικούς σκοπούς, προς βοήθεια των θυμάτων του τρομοκρατικού χτυπήματος της 11 Σεπτεμβρίου 2001.
Το 2002, κυκλοφόρησε η συλλογή "The Essentials" και την επόμενη χρονιά ανακοινώθηκε η οριστική επανένωση του συγκροτήματος. Οι Twisted Sister εμφανίστηκαν στο φεστιβάλ "Sweden Rock" τον Ιούνιο του 2003 και δύο μήνες αργότερα στο "Wacken Open Air", στη Γερμανία.
ΠΦΚ Βίντιμα-Ρακόφσκι Σεβλιέβο
Η ΠΦΚ Βίντιμα-Ρακόφσκι Σεβλιέβο ήταν μια βουλγάρικη ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Σεβλίεβο. Ιδρύθηκε στις 29 Δεκεμβρίου 1922. Έδρα της ομάδας ήταν το Yaroslav Donchev χωρητικότητας 8816 θεατών. Η ομάδα είχε μερικές συμμετοχές στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Βουλγαρίας
Twisted Sister
Τα χρόνια της διάλυσης και επανένωση
Τον Οκτώβριο του 2004, κυκλοφόρησαν μία επανηχογραφημένη έκδοση του "Stay Hungry" με τίτλο "Still Hungry". Τον Ιούνιο της επόμενης χρονιάς κυκλοφόρησε σε μορφή CD και DVD η εμφάνιση του συγκροτήματος στο φεστιβάλ του "Wacken" δύο χρόνια νωρίτερα, με τίτλο "Live At Wacken: The Reunion". Τον Οκτώβριο του 2006, κυκλοφόρησαν το άλμπουμ "A Twisted Christmas" με χέβι μέταλ εκτελέσεις χριστουγεννιάτικων τραγουδιών.
ΠΦΚ Βίντιμα-Ρακόφσκι Σεβλιέβο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1922 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βουλγαρίας
Twisted Sister
Τα χρόνια της διάλυσης και επανένωση
Στις 4 Ιουνίου 2009, οι Twisted Sister έπαιξαν ολόκληρο το "Stay Hungry" στο φεστιβάλ "Sweden Rock", ενώ συνέχισαν να περιοδεύουν ανά τακτά χρονικά διαστήματα.
Στις 10 Απριλίου 2012, ο πρώην ντράμερ του συγκροτήματος Ρίτσαρντ Τίτερ πέθανε από καρκίνο του οισοφάγου. Ακολούθησε ο θάνατος του Α. Τζ. Πέρο στις 20 Μαρτίου 2015, ενώ κοιμόταν στο λεωφορείο με το οποίο περιόδευε το τότε συγκρότημα του, Adrenaline Mob.
Τον Απρίλιο του 2015, έγινε γνωστό ότι οι Twisted Sister θα πραγματοποιήσουν την τελευταία τους περιοδεία με τίτλο "Forty and Fuck It" μέσα στο 2016, με τον Μάικ Πορτνόι να κάθεται στο σετ των τυμπάνων.
Δείκτης επιστημονικής ποιότητας h
Ο δείκτης επιστημονικής ποιότητας h, ή απλά δείκτης h (αγγλικά: h index) είναι ένας αριθμητικός παράγοντας που στοχεύει στη μέτρηση της ποιότητας των ακαδημαϊκών δημοσιεύσεων ενός επιστήμονα. Ονομάζεται επίσης δείκτης Χιρς (Hirsch index) ή αριθμός Χιρς από το επώνυμο του επιστήμονα που αρχικά πρότεινε τη χρήση του. Σήμερα, ο δείκτης αυτός θεωρείται ως ο πιο αξιόπιστος για ποιοτική αξιολόγηση της έρευνας σε διεθνές επίπεδο.
Ιστορικό
Ο δείκτης h (h-index) αναπτύχθηκε από τον καθηγητή φυσικής Χόρχε Χιρς (αγγλικά: Jorge Hirsch) από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας του Σαν Ντιέγκο, Η.Π.Α., και δημοσιεύθηκε στα Πρακτικά της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής το Νοέμβριο του 2005. Στο εν λόγω άρθρο του, ο Χιρς αναφέρει τα εξής: «Προτείνω το δείκτη h, ο οποίος ορίζεται ως ο αριθμός των επιστημονικών άρθρων με αριθμό αναφορών ≥h, ως ένα χρήσιμο εργαλείο για τον προσδιορισμό της επιστημονικής ποιότητας και απήχησης ενός ερευνητή».
Επιστημονικά άρθρα
Ο δείκτης h είναι ίσος με τον αριθμό των επιστημονικών άρθρων που έχει δημοσιεύσει ένας ερευνητής, τα οποία το καθένα έχει τουλάχιστον h αναφορές από άλλους επιστήμονες. Για παράδειγμα, ένας επιστήμονας με δείκτη h=20 σημαίνει ότι έχει δημοσιεύσει μεταξύ άλλων, 20 επιστημονικά άρθρα, τα οποία το καθένα έχει 20 ή περισσότερες αναφορές από άλλους επιστήμονες. Αν έχει h=100, αυτό σημαίνει ότι έχει δημοσιεύσει μεταξύ άλλων, 100 επιστημονικά άρθρα, το καθένα από τα οποία έχει τουλάχιστον 100 αναφορές από άλλους επιστήμονες. Από την άλλη, αν κάποιος έχει δημοσιεύσει 100 άρθρα αλλά έχει μόνο μία αναφορά από άλλους επιστήμονες τότε h=1. Ενώ αν κάποιος ερευνητής έχει δημοσιεύσει ένα άρθρο με 100 αναφορές από άλλους επιστήμονες, τότε και πάλι h=1. Γίνεται σαφές λοιπόν, ότι μέσω του δείκτη h δεν έχει σημασία τόσο η ποσότητα των άρθρων αλλά η απήχησή τους στην επιστημονική κοινότητα. Χάριν σύγκρισης, το 2011, ο νομπελίστας φυσικής Άλαν Χίγκερ (αγγλικά: Alan Heeger) είχε δείκτη h=134, και ο Ελληνοαμερικάνος χημικός Πωλ Αλιβιζάτος (αγγλικά: Paul Alivisatos) είχε h=98.
Αυτός ο τρόπος μέτρησης της ποιότητας και απήχησης ενός επιστήμονα είναι χρήσιμος επειδή δεν εμπεριέχει το δυσανάλογο ειδικό βάρος (α) άρθρων με εξαιρετικά μεγάλο αριθμό αναφορών, και (β) άρθρων τα οποία δεν έχουν ακόμη αναφερθεί στη βιβλιογραφία από άλλους επιστήμονες.
Μέχρι σήμερα, ο δείκτης h-index αποτελεί έναν από τους πιο αξιόπιστους δείκτες για τη μέτρηση της επιστημονικής ποιότητας ενός περιοδικού, ή ενός ερευνητή, παρά τα όποια μειονεκτήματα ή αδυναμίες μπορεί να έχει. Φυσικά, για τους ερευνητές και την αξιολόγηση της ποιότητας του έργου τους, ο δείκτης h-index διαφέρει σημαντικά (βλ. λ.χ. βιολογία vs. ψυχολογία), διότι μεγάλη σημασία παίζει το κάθε γνωστικό αντικείμενο. Ωστόσο, ένας δείκτης h μεγαλύτερος του 20 θεωρείται πολύ καλός για έναν ερευνητή, ενώ πάνω από 40 θεωρείται ως εξαιρετικός.
Άλλες χρήσεις
Ο δείκτης μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για να μετρήσει την ποιότητα ενός επιστημονικού περιοδικού, καθώς και μια ομάδας επιστημόνων, ενός Πανεπιστημιακού Τμήματος, ενός Πανεπιστημίου ή ακόμα και μιας ολόκληρης χώρας ή ηπείρου, όσον αφορά την παραγωγικότητά της στην υψηλής ποιότητας έρευνα.
Mειονεκτήματα
Έχουν επισημανθεί αρκετά μειονεκτήματα από την άκριτη χρήση του δείκτη h. Κάποια από αυτά μπορούν να συνοψιστούν ως εξής:
Ελβετική Φρουρά
Η Ελβετική Φρουρά είναι το όνομα που δίνεται στους Ελβετικούς στρατιωτικούς σχηματισμούς που υπηρετούν ως σωματοφύλακες, φρουροί παλατιού και διάφορων τελετών στις βασιλικές αυλές της Ευρώπης, από τα τέλη του 15ου αιώνα. Αναβιώνονται συμβολικά μέσω της Παπικής Ελβετικής Φρουράς. Φημίζονται ιδιαίτερα για την πειθαρχία και την αφοσίωση στους εργοδότες τους. Πέρα από τα καθήκοντα φρούρησης, μερικές μονάδες έχουν υπηρετήσει στα πεδία των μαχών. Σχηματισμοί Ελβετών μισθοφόρων έχουν υπηρετήσει ως τακτικά στρατεύματα (με πιο γνωστούς του Ελβετούς σαρισοφόρους) σε διάφορους στρατούς, κυρίως της Γαλλίας, της Ισπανίας και της Νάπολης, μέχρι και τον 19ο αιώνα.
Η πρώτη Ελβετική μονάδα του είδους που αναφέρεται είναι η "Cent Garde", δηλαδή "φρουρά των εκατό" (1497 - 1830), στη βασιλική αυλή της Γαλλίας. Αυτό το σώμα συμπληρώθηκε το 1567 από ένα Σύνταγμα Ελβετών Φρουρών. Η Παπική Ελβετική Φρουρά στο Βατικανό ιδρύθηκε το 1506 και είναι η μοναδική που υπάρχει ακόμα.
Παπική Ελβετική Φρουρά
Η Παπική Ελβετική Φρουρά (γερμανικά: Päpstliche Schweizergarde, γαλλικά: Garde suisse pontificale, ιταλικά: Guardia Svizzera Pontificia, λατινικά: Pontificia Cohors Helvetica ή Cohors Pedestris Helvetiorum a Sacra Custodia Pontificis) αποτελεί εξαίρεση στις ελβετικές αποφάσεις του 1874 και 1927. Μια μικρή δύναμη διατηρείται από την Αγία Έδρα, η οποία είναι υπεύθυνη για την ασφάλεια του Πάπα, συμπεριλαμβανομένης της ασφάλειας του στο Αποστολικό Παλάτι. Η Ελβετική Φρουρά χρησιμεύει ως ο de facto Στρατός του Βατικανού.
Στελέχωση και υπηρεσία
Η υπηρεσία στην Παπική Ελβετική Φρουρά διαρκεί από 2 έως 25 έτη. Για την ένταξη στις τάξεις της πρέπει ο υποψήφιος να είναι Καθολικός στο θρήσκευμα, να έχει Ελβετική υπηκοότητα, να έχει λάβει βασική εκπαίδευση στον Ελβετικό στρατό και συστάσεις καλής διαγωγής, καθώς και ηλικία από 19 έως 30 έτη.
Τωρινός διοικητής της Παπικής Ελβετικής Φρουράς είναι ο Κριστόφ Γκραφ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φρουρα Κατηγορία:Βατικανό
2743 Τσενγκντού
Ο Τσενγκντού (Chengdu) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,177. Ανακαλύφθηκε το 1965 από το προσωπικό του Αστεροσκοπείου του Μενεξεδένιου Βουνού στο Νανκίνγκ της Κίνας και πήρε το όνομά του από την κινεζική πόλη Τσενγκντού.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Τσενγκντού είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Τσενγκντου
ΠΦΚ Μινιόρ Πέρνικ
Η ΠΦΚ Μινιόρ Πέρνικ είναι μια βουλγάρικη ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Πέρνικ. Ιδρύθηκε το 1919. Έδρα της ομάδας είναι το Minyor Stadium χωρητικότητας 8000 θεατών. Μετράει μερικές συμμετοχές στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Βουλγαρίας, με την 4η θέση του 1955 και του 1961 να είναι η υψηλότερες στην ιστορία της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βουλγαρίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1919
Πυραμίδιο
Το πυραμίδιο (πληθυντικός πυραμίδια) στην ορολογία της αρχαιολογίας είναι το τελευταίο κομμάτι, ή ο κορυφαίος λίθος Αιγυπτιακής πυραμίδας. Στα αρχαία αιγυπτιακά ονομαζόταν benbenet, το οποίο συνέδεε την πυραμίδα ως σύνολο με την ιερή πέτρα μπενμπέν. Κατά την περίοδο του Παλαιού βασιλείου, τα πυραμίδια ήταν κατά κανόνα φτιαγμένα από διορίτη, γρανίτη ή πολύ καλής ποιότητας ασβεστόλιθο, και κατόπιν καλυπτόταν με χρυσό ή ήλεκτρο, ενώ κατά την περίοδο του Μέσου βασιλείου, και μέχρι το τελος της εποχής των Πυραμίδων, ήταν από γρανίτη. Το πυραμίδιο "ήταν καλυμμένο με φύλλα χρυσού για να αντανακλά τις ακτίνες του ήλιου". Κατά την περίοδο του Μέσου βασιλείου, συχνά "είχαν επιγραφές βασιλικών τίτλων και θρησκευτικών συμβόλων".
Έχουν διασωθεί πολύ λίγα πυραμίδια. Από αυτά, τα περισσότερα είναι από γυαλισμένο μαύρο γρανίτη, με επιγραφή του ιδιοκτήτη της πυραμίδας. Τέσσερα πυραμίδα -που αποτελούν τη μεγαλύτερη συλλογή στον κόσμο- εκτίθενται στην κεντρική αίθουσα του Μουσείου του Καΐρου. Μεταξύ τους είναι και το πυραμίδιο από την πυραμίδα του Αμενεμχέτ Γ' στο Νταχσούρ, η λεγόμενη και Μαύρη Πυραμίδα.
Ένα πυραμίδιο από άσπρο ασβεστόλιθο της Τούρα σε καλή κατάσταση, το οποίο πιστεύεται ότι είχε φτιαχτεί για την Κόκκινη Πυραμίδα του Σνεφρού στο Νταχσούρ, έχει αποκατασταθεί και εκτίθεται σήμερα σε ανοιχτό χώρο δίπλα σε αυτήν την πυραμίδα. Υπάρχει όμως ένα μικρό "μυστήριο", καθώς η γωνία κλίσης του είναι μικρότερη από του οικοδομήματος για το οποίο υποτίθεται ότι κατασκευάστηκε.
Ιδιωτικές πυραμίδες από τούβλο με πυραμίδια
Κατά την περίοδο του Νέου βασιλείου, κάποιοι τάφοι που ανήκαν σε ιδιώτες, είχαν στην επιφάνεια μικρές πυραμίδες από τούβλο, οι οποίες κατέληγαν σε πυραμίδια. Οι τέσσερις πλευρές των τελευταίων περιείχαν κείμενα και σκηνές σχετικές με λατρεία του Θεού Ήλιου (ενσάρκωση του οποίου ήταν ο Φαραώ).
Πυραμίδιο του γραφέα Moses
Το πυραμίδιο του γραφέα Moses (mes,s), (Νέο βασίλειο, 19η Δυναστεία, περ. 1250 π.Χ., ασβεστόλιθος, ύψος 53 εκατοστά) τον αναπαριστά να αφιερώνει προσφορά, με το όνομά του σε δύο απέναντι πλευρές. Στις άλλες δύο, αναπαριστάται ένας μπαμπουίνος, "που στριγκλίζει προς το μέρος του ήλιου και της μέρας που ανατέλλει". (Ο μπαμπουίνος επίσης είναι η αναπαράσταση του γραφέα, και επίσης του θεού-γραφέα Θωθ).
Πυραμίο του Ptahemwia
Το πυραμίδιο του Ptahemwia, (19η Δυναστεία, περίοδος του Ραμσή, περ. 1200 π.Χ., ασβεστόλιθος, 28 εκατοστά πλάτος 42 ύψος), ομοίως απεικονίζει σκηνές με τον ήλιο. Ο θεός Ήλιος Ρα (Re-Horakhti), και ο Θεός του κάτω κόσμου Όσιρις απεικονίζονται στις δύο πλευρές.
Στις άλλες δύο πλευρές είναι ο Ptahemwia, σε στάση προσφοράς, απέναντι από τρεις στήλες ιερογλυφικών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αιγυπτιολογία Κατηγορία:Ορολογία της αρχαιολογίας Κατηγορία:Ιστορία της αρχιτεκτονικής Κατηγορία:Αρχαίες αιγυπτιακές πυραμίδες
Λακύδης ο Κυρηναίος
Ο Λακύδης ο Κυρηναίος (Λακύδης ο Αλεξάνδρου) ήταν αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος και γιος του Αλεξάνδρου. Ο Λακύδης ήταν ο διάδοχος του Αρκεσίλαου (μετά τον θάνατο αυτού το 241 π.Χ.) στη διεύθυνση της σχολής της Μέσης Ακαδημίας, θέση που κράτησε για περίπου 25 χρόνια. Περί το 215 π.Χ αναγκάστηκε να παραιτηθεί λόγω προβλημάτων υγείας, ενώ πέθανε περί το 205 π.Χ. Ο Λακύδης δίδασκε σε έναν κήπο παρακείμενο της Ακαδημίας, που χορήγησε ο Άτταλος Α΄ ο Σωτήρ και ονόμασε Λακύδειον.
Ο Λακύδης ήταν ασθενικός, ενώ η φιλοπονία του τον έκανε αγαπητό όχι μόνο στους μαθητές του, μεταξύ των οποίων ήταν ο Αρίστιππος ο Κυρηναίος, ο Τηλεκλής, ο Εύανδρος, ίσως και ο Χρύσιππος, αλλά και σε όλους τους σύγχρονούς του. Ο βασιλιάς της Περγάμου Άτταλος Α΄ τον προσκάλεσε στην αυλή του, αλλά ο Λακύδης δεν δέχτηκε την πρόταση, γιατί «οι εικόνες πρέπει να φαίνονται από μακριά», όπως είχε πει. Σύμφωνα με τον Διογένη τον Λαέρτιο ο Λακύδης έζησε φτωχικά, πράγμα ασυνήθιστο για τους φιλοσόφους εκείνης της εποχής. Ο Λακύδης ήταν οπαδός των δογμάτων της Σκεπτικής φιλοσοφίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Ακαδημεικοί φιλόσοφοι
Κίνι Σύρου
Το Κίνι είναι παραθαλάσσιο γραφικό χωριό της Σύρου. Βρίσκεται στη δυτική πλευρά του νησιού και απέχει 7 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα Ερμούπολη. Είναι ψαροχώρι, με όμορφες παραλίες, πολλά καταλύματα, ταβέρνες και καφετέριες και θεωρείται ένας από τους πλέον τουριστικούς οικισμούς της Σύρου.
Κοντινές παραλίες στο Κίνι είναι το Δελφίνι στα βόρεια και ο Λωτός στα νότια, ενώ από τον όρμο του χωριού αναχωρούν τους καλοκαιρινούς μήνες τακτικά δρομολόγια με καΐκι προς τις άβατες και ερημικές παραλίες που βρίσκονται στις βόρειες περιοχές του νησιού.
Διοίκηση και πληθυσμός
300px|thumb|right|Ο όρμος του Κινίου. Στα δεξιά διακρίνεται το μικρό λιμανάκι. Διοικητικά ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Άνω Σύρου, η οποία υπάγεται στον Δήμο Σύρου - Ερμούπολης. Πριν το Πρόγραμμα Καλλικράτης, υπαγόταν στον Δήμο Άνω Σύρου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, στην περιοχή ζουν σήμερα 560 κάτοικοι. Η πορεία του πληθυσμού:
Πολιτισμός
300px|thumb|right|Δειλινό στο Κίνι
Ν.Ο.Π.Ο.Κ.
Στο χωριό εδρεύει από το 1980 ο Ναυτικός Οικολογικός Πολιτιστικός Όμιλος Κινίου (Ν.Ο.Π.Ο.Κ.), που αριθμεί σήμερα περισσότερα από 120 μέλη. Επί σειρά ετών λαμβάνει μέρος σε πολιτιστικές εκδηλώσεις του νησιού, ενώ έχει οργανώσει εκθέσεις διαφόρων ειδών, όπως την Έκθεση Παραδοσιακών Αλιευτικών Εργαλείων και την Έκθεση Υποβρύχιας Φωτογραφίας. Κατά τη διάρκεια της θερινής περιόδου, διοργανώνει διάφορες εκδηλώσεις, συναυλίες τοπικών συγκροτημάτων, παραστάσεις λαογραφικού χαρακτήρα και συνεστιάσεις για τους παραθεριστές του χωριού.
Στον αθλητικό τομέα, στον Όμιλο λειτουργεί τμήμα κολύμβησης το οποίο είναι επίσημο μέλος της Κολυμβητικής Ομοσπονδίας Ελλάδας από το 2007, ενώ στο παρελθόν έχει διοργανώσει στον όρμο του χωριού αγώνες κολύμβησης, ιστιοπλοΐας και ερασιτεχνικής αλιείας.
Πανηγύρια και έθιμα
Στις 29 Ιουνίου διοργανώνεται από τον Ν.Ο.Π.Ο.Κ. το πανηγύρι του Αγίου Πέτρου. Αρχικά, η εικόνα του Αγίου περιφέρεται με καΐκι στον όρμο του Κινίου, με τη συνοδεία και άλλων στολισμένων πλεούμενων. Στη συνέχεια διοργανώνεται γλέντι με ζωντανή μουσική, όπου προσφέρονται κρασί, [κακκαβιά]] και παέλια.
Τον Δεκαπενταύγουστο αναβιώνει το έθιμο «φωταρίδες». Οι οικογένειες ανάβουν φωτιές μέσα σε τσίγκινα τενεκεδάκια και στολίζουν τα σαμάρια του σπιτιού, ενώ τα παιδιά αναλαμβάνουν το στόλισμα της παραλίας και των πεζουλιών.
«Γοργόνα-Παναγιά»
Ο Ν.Ο.Π.Ο.Κ. ανέθεσε στον γλύπτη Γιώργο Ξενούλη να φιλοτεχνήσει ένα μνημείο αφιερωμένο στους ανθρώπους που χάθηκαν στη θάλασσα. Έτσι, τον Σεπτέμβριο του 2003 έγιναν τα αποκαλυπτήρια του έργου το οποίο ονομάστηκε «Γοργόνα-Παναγιά». Το μνημείο είναι ένα ορείχαλκο άγαλμα που αναπαριστά, σε φυσικό μέγεθος, μία γοργόνα καθισμένη σε έναν ύφαλο να κρατά στην αγκαλιά της το άψυχο σώμα ενός ψαρά. Το μνημείο είναι τοποθετημένο σε κεντρικό σημείο της παραλίας του Κινίου και είναι ένα από τα πιο γνωστά αξιοθέατα της Σύρου. Ο Ν.Ο.Π.Ο.Κ. τελεί ετησίως μνημόσυνο για όλους όσους χάθηκαν στη θάλασσα.
Ενυδρείο
Στο Κίνι λειτουργεί ενυδρείο μικρής κλίμακας. Το ενυδρείο αυτό έχει δημιουργηθεί για εκπαιδευτική χρήση, όπου παρουσιάζονται αντιπροσωπευτικά είδη ψαριών και άλλων θαλάσσιων οργανισμών που συναντώνται στις παραλίες της Σύρου. Στόχος του είναι να γνωρίσουν οι επισκέπτες τον θαλάσσιο κόσμο του νησιού, αλλά και του Αιγαίου γενικότερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Σύρου Κατηγορία:Παραλίες της Σύρου
Πωλ Ρούντολφ
Ο Πωλ Ρούντολφ και Πολ Ρούντολφ (αγγλικά: Paul Rudolph) γεννήθηκε το 1918 στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Ανήκει στους αρχιτέκτονες του μοντέρνου κινήματος.
Βιογραφία
μικρογραφία|Κατοικία Μπας, έργο του Ρούντολφ στο [[Φορτ Γουόρθ (Τέξας) από το 1970]] Σπούδασε 5 χρόνια, από το 1935-1940, στο πολυτεχνείο της Αλαμπάμας. Στη συνέχεια πήγε στο Harvard Graduate School of Design. Εκεί κατανόησε τη φύση των υλικών και ιδιαίτερα του οπλισμένου σκυροδέματος, το οποίο τον γοήτευσε για τις δυνατότητές του και το χρησιμοποίησε αργότερα εκτεταμένα στις κατασκευές του. Πέθανε το 1997.
Έργα
Αξιόλογα έργα του είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί αρχιτέκτονες
Επαρχία Άγκυρας
Η επαρχία Άγκυρας (τουρκικά: Ankara ili) είναι επαρχία της Τουρκίας που περιλαμβάνει και την πρωτεύουσα της χώρας Άγκυρα. Βρίσκεται στην κεντρική περιοχή της Μικράς Ασίας σε ένα υψίπεδο που περιβάλλεται από δασώδη βουνά στον βορά και το άνυδρο υψίπεδο του Ικονίου στα νότια. Την επαρχία διαρρέουν οι μεγάλοι ποταμοί της Κεντρικής Ανατολίας Άλυς και Σαγγάριος Ο πληθυσμός της επαρχίας είναι 4.650.802 σύμφωνα με εκτίμηση το 2007.
Ισαάκ Καράσσο
Ο Ισαάκ Καράσσο (Θεσσαλονίκη, 1874 – Γαλλία, 19 Απριλίου 1939) ήταν Ισπανός γιατρός και επιχειρηματίας εβραϊκής καταγωγής από τη Μακεδονία. Είναι ο ιδρυτής μιας γαλακτοβιομηχανίας παραγωγής γιαουρτιού, που μετεξελίχθηκε αργότερα στη πολυεθνική Danone, η οποία ξεκινώντας από την Ισπανία, κατέκτησε με κύριο προϊόν της το γιαούρτι και το διέδωσε ως εμπορικό προϊόν στις αγορές της Δυτικής Ευρώπης.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1874 στη Θεσσαλονίκη από Εβραίους Σεφαρδίτες γονείς, μέλη της άλλοτε πολυπληθούς κοινότητας της πόλης. Ήταν ανηψιός του Οθωμανού πολιτικού που συνέβαλε στην Επανάσταση των Νεότουρκων, Εμμανουήλ Καράσσο. Ο υιός του Δανιήλ Καράσσο, υπήρξε στη συνέχεια στέλεχος της γαλακτοβιομηχανίας που επέκτεινε την δραστηριότητα της εταιρίας του πατέρα του στη Γαλλία και στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Το 1918, έξι χρόνια αφότου η πόλη απελευθερώθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, μετανάστευσε στη Βαρκελώνη και ίδρυσε μια βιομηχανία παρασκευής γιαουρτιού. Κατά την διάρκεια που διατηρούσε το ιατρείο του, παρατήρησε ότι πολλοί από τους νέους ασθενείς του πάσχουν από εντερικές και πεπτικές διαταραχές. Αυτό τον οδήγησε να μελετήσει τις εργασίες του Ρώσου ανατομιστή και βακτηριολόγου Ιλιά Μέτσνικοφ για τις ιδιότητες του γιαουρτιού. Ο Μετσνικόφ, εντυπωσιασμένος από την μακροβιότητα των κατοίκων της Βουλγαρίας που ίσως οφείλονταν στην κατανάλωση γιαουρτιού, που ήταν δημοφιλές στα Βαλκάνια αλλά σχετικά άγνωστο στην υπόλοιπη Ευρώπη, ξεκίνησε έρευνες με ποντίκια στο Ινστιτούτο Παστέρ στο Παρίσι και κατέληξε στο συμπέρασμα η βακτηριακή καλλιέργεια που υπήρχε στο γιαούρτι διασφάλιζε καλύτερη προστασία στο ανοσοποιητικό σύστημα των πειραματόζωων. Έπειτα ίδρυσε την δική του γαλακτοβιομηχανία το 1919 και ξεκίνησε την παραγωγή γιαουρτιού, που αρχικά διοχετεύονταν αποκλειστικά στα φαρμακεία. Αργότερα επέκτεινε τις δραστηριότητές του με την εμπορική ονομασία "Danone" και μετέφερε την εταιρία του στη Γαλλία το 1929. Η σύλληψη του ονόματος της εταιρίας, προήλθε από τον καταλανικό υποκοριστικό του ονόματος του υιού του Δανιήλ. Ο υιός του Δανιήλ Καράσσο, μετά τον θάνατο του πατέρα του το 1939, κατέφυγε το 1941 στις Ηνωμένες Πολιτείες για να αποφύγει την σύλληψή του μετά την προέλαση των ναζιστικών στρατευμάτων στη Γαλλία και ίδρυσε εταιρία με την εμπορική ονομασία "Dannon".
Παραπομπές
Κατηγορία:Σεφαρδίτες Κατηγορία:Εβραίοι επιχειρηματίες Κατηγορία:Εβραίοι ιατροί Κατηγορία:Εβραίοι Μακεδονικής καταγωγής
Σημασία
Σε μια οποιαδήποτε λογικά συνεπή θεωρία, ή γενικότερα σε οποιοδήποτε εννοιολογικό πλαίσιο, σημασία ονομάζεται η διαδικασία αντιστοίχισης των συμβόλων και συμβολοσειρών της θεωρίας με κάποιο κατάλληλο μοντέλο. Το σύστημα συμβόλων της θεωρίας είναι οι χαρακτήρες και ψηφία που χρησιμοποιούνται για τη διατύπωση των προτάσεων της θεωρίας. Το σύστημα συμβόλων που συνηθέστερα χρησιμοποιείται για γενικού σκοπού επικοινωνία και ανταλλαγή πληροφοριών είναι η γλώσσα (γραπτά σύμβολα και ηχητικά φωνήματα μαζί με τους κανόνες για το ποιες είναι οι γραμματικά και συντακτικά αποδεκτές προτάσεις της γλώσσας).
Το μοντέλο στο οποίο αντιστοιχίζονται τα σύμβολα, και το οποίο προσδίδει σημασία στα σύμβολα, είναι ένα σύστημα από αντικείμενα. Μπορεί να είναι συγκεκριμένα φυσικά αντικείμενα ή αφηρημένα αντικείμενα. Αυτή είναι η τεχνική χρήση του όρου «μοντέλο» σύμφωνα με τη σύγχρονη φιλοσοφική λογική και επιστημολογία. Για παράδειγμα, το μοντέλο της ευκλείδειας γεωμετρίας είναι το σύνολο των γεωμετρικών εννοιών στις οποίες αναφέρονται τα θεωρήματα της. Είναι δηλαδή το σημείο, η ευθεία, η γωνία, το επίπεδο και ούτω καθ εξής.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Φιλοσοφική λογική Κατηγορία:Σημασιολογία Κατηγορία:Φιλοσοφία της γλώσσας
Χιμνάσια ι Εσγρίμα ντε Λα Πλάτα
Η  Χιμνάσια ι Εσγρίμα ντε Λα Πλάτα (ισπανικά: Club de Gimnasia y Esgrima La Plata) είναι ένας αργεντίνικος, επαγγελματικός, αθλητικίς σύλλογος από την πόλη Λα Πλάτα. Ιδρύθηκε στις 3 Ιουνίου 1887. Είναι περισσότερο γνωστός για το ποδοσφαιρικό του τμήμα. Έδρα της ομάδας είναι το Estadio Juan Carmelo Zerillo, χωρητικότητας 24544 θεατών. Συμμετέχει στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών Αργεντινής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1887 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1887 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αργεντινής
Οικία - Μουσείο Ναμπόκοφ
right|thumb|300px|Η οικία Ναμπόκοφ στην Αγία Πετρούπολη Η Οικία - Μουσείο Ναμπόκοφ βρίσκεται στην Μπολσάγια Μόρσκαγια Ούλιτσα (Ulitsa Bolshaya Morskaya) αριθ. 47, έναν από τους πιο αριστοκρατικούς δρόμους στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας, όπου προτιμούσε ανέκαθεν να κατοικεί η ελίτ των συγγραφέων και καλλιτεχνών της πόλης.
Το Σπίτι του Ναμπόκοφ
Στην Οικία - Μουσείο Ναμπόκοφ γεννήθηκε ο Ρωσοαμερικανός "εμιγκρέ" μυθιστοριογράφος Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ (Vladimir Nabokov, 1899 - 1977), διάσημος για το παγκοσμίου φήμης μυθιστόρημά του "Λολίτα" (1955). Καταγόταν από παλαιά, πλούσια και αριστοκρατική οικογένεια. Ο πατέρας του, Β. Ντ. Ναμπόκοφ, ήταν έξοχος νομικός και αρχηγός του προεπαναστατικού φιλελεύθερου Συνταγματικού Δημοκρατικού Κόμματος της Ρωσίας (Καντέτοι) και συντάκτης του σχεδίου Συντάγματος της Προσωρινής Κυβέρνησης μετά την Επανάσταση του Φεβρουαρίου 1917 στη Ρωσία.
Ο Ναμπόκοφ αναγκάστηκε να εγκαταλείψει με την οικογένειά του τη Ρωσία το 1919, δύο χρόνια μετά τη Ρωσική Επανάσταση. Η οικογένεια εγκαταστάθηκε το 1922 στο Βερολίνο, όπου ο πατέρας του δολοφονήθηκε σε μία δημόσια συγκέντρωση. Ο Ναμπόκοφ περιπλανήθηκε και έζησε κατά διαστήματα σε διάφορες χώρες (Αγγλία, Γερμανία, Γαλλία, Η.Π.Α.), δίχως όμως να πάψει ποτέ να θυμάται το "αγαπημένο σπίτι" του στην Αγία Πετρούπολη. Πέθανε στις 2 Ιουλίου 1977 στο Μοντρέ (Montreux) της Ελβετίας κι ενταφιάστηκε στο Κοιμητήριο Clarens της ελβετικής πόλης.
Το Μουσείο Ναμπόκοφ
Στον πρώτο όροφο της Οικίας Ναμπόκοφ λειτουργεί σήμερα το "Μουσείο Ναμπόκοφ", που ιδρύθηκε το 1998. Στους δύο πιο πάνω ορόφους είναι σήμερα τα γραφεία της εφημερίδας "Nevskoe Vremya " (αγγλ. Nevsky Time).
Στο Μουσείο εκτίθενται προσωπικά αντικείμενα του Ναμπόκοφ, συγκεντρωμένα από όλον τον κόσμο, όπως η περίφημη συλλογή του με πεταλούδες (Ο Ναμπόκοφ είχε σπουδάσει ζωολογία στο Καίμπριτζ και ήταν άριστος εντομολόγος), τα γυαλιά του, μολύβια και το σκραμπλ (scrabble game), που έπαιζε μανιωδώς. Υπάρχουν ακόμη χειρόγραφά του ιστορικού ενδιαφέροντος, εκδόσεις των έργων του σε διάφορες γλώσσες, καθώς και λογοτεχνικά έργα συγγραφέων που θαύμαζε, όπως ο Άντον Τσέχωφ και ο Τζαίημς Τζόυς.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορικές οικίες-μουσεία στη Ρωσία Κατηγορία:Μουσεία στην Αγία Πετρούπολη Ναμποκοφ
Κωνσταντίνος Ν. Αλαβάνος
Ο Κωνσταντίνος Αλαβάνος (27 Φεβρουαρίου 1946 – 17 Δεκεμβρίου 2022) ήταν Έλληνας πολιτικός και δικηγόρος. και στενός συνεργάτης της Μελίνας Μερκούρη.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 27 Φεβρουαρίου 1946, γόνος σημαντικής πολιτικής οικογένειας των Κυκλάδων: ήταν γιος του Νικολάου Αλαβάνου, και εγγονός του Κωνσταντίνου Αλαβάνου. Αδελφός του είναι ο Αλέκος Αλαβάνος, ενώ είναι ο μεγαλύτερος από τα 6 αδέλφια σύνολο. Αποφοίτησε αριστούχος από την Βαρβάκειο Πρότυπο Σχολή, όπως και από την Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, στην οποία υπήρξε ενεργό μέλος του φοιτητικού συλλόγου. Υπήρξε διοργανωτής λαϊκών συγκεντρώσεων για τις οποίες και δικάστηκε το 1966 στο Ηράκλειο Κρήτης και το 1967 στην Τήνο. Είχε εκλεγεί Πρόεδρος της ΔΕ­ΣΠΑ (Διοικούσας Επιτροπής Συλλόγων Πανεπιστημίου Αθηνών) τα τελευταία χρόνια πριν τη δικτατορία του 1967.
Αγωνιστική δράση
Κατά τη διάρκεια της χούντας εξορίσθηκε δύο φορές, στην Γρανίτσα Ευρυτανίας και στο Θέρμο Αιτωλοακαρνανίας. Ήταν ιδρυτικό μέλος της ΕΜΕΠ (Εταιρείας Μελέ­της Ελληνικών Προβλημάτων), φυτώριο του επερχόμενου αντιδικτατορικού κινήματος. Το 1973, ως μαχόμενος δικηγόρος των φοιτητών, αμέσως μετά την εξέγερση και κατάληψη της Νο­μικής σχολής, συνελήφθη, φυλακίσθηκε στο ΕΑΤ-ΕΣΑ και στο ΚΕΣΑ (Κέντρο Εκπαίδευσης Στρατιω­τικής Αστυνομίας), όπου υπέστη άγρια βασανιστήρια.
Πολιτική δραστηριότητα
Στην κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας του 1974 και σε ηλικία μόλις 28 ετών, διορίστηκε υφυπουργός Δημοσίων Έργων με υπουργό τον Γεώργιο-Αλέξανδρο Μαγκάκη. Στις βουλευτικές εκλογές του 1974 εξελέγη βουλευτής με την Ένωση Κέντρου - Νέες Δυνάμεις. Επανεξελέγη στις εκλογές του 1977, αλλά απέτυχε σε αυτές του 1981, όπου η Ε.Κ.-Ν.Δ. κατέρρευσε, με την συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων του να κατευθύνονται στο ΠΑΣΟΚ. Το ίδιο έτος ο Αλαβάνος, στενός φίλος της Μελίνας Μερκούρη, ανέλαβε γενικός γραμματέας του υπουργείο Πολιτισμού και Επιστημών, μέχρι το 1987, όπου ανέλαβε ειδικός γραμματέας του υπουργείου.
Το 1997 διορίστηκε γενικός διευθυντής της ΕΤ1, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2001. Το 2002, μετά από πρόσκληση του Προέδρου Απόστολου Κακλαμάνη, ανέλαβε την ίδρυση του Τηλεοπτικού Σταθμού της Βουλής των Ελλήνων Βουλή - Τηλεόραση, στον οποίο υπηρέτη­σε ως γενικός διευθυντής τις περιόδους 2002-2007 και 2009-2015. Ήταν μόνιμο μέλος του ΔΣ του Ιδρύματος «Μελίνα Μερκούρη».
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Δημοσίων Έργων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου - Νέες Δυνάμεις
Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (1955)
Το 1955 διεξήχθη το 6ο Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1. Ξεκίνησε στις 16 Ιανουαρίου από την Αργεντινή και ολοκληρώθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου, στην Ιταλία, μετά από 7 αγώνες. Νικητής ήταν, για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, ο Χουάν Μανουέλ Φάντζιο. Το πρωτάθλημα επισκιάστηκε από το δυστύχημα στον αγώνα 24 ωρών στο Λε Μαν την ίδια χρονιά, αλλά και από αυτό του Αλμπέρτο Ασκάρι.
Σύνοψη
Και αυτή την χρονιά, η Mercedes-Benz κυριάρχησε στους αγώνες, με τον Χουάν Μανουέλ Φάντζιο και τον Στέρλινγκ Μος, που μεταγράφηκε στην ομάδα από τη Maserati, να κατακτούν 5 από τους 7 αγώνες που διεξήχθησαν. Οι κανονισμοί ήταν οι ίδιοι με την προηγούμενη χρονιά. Ο Φάντζιο ξεκίνησε με νίκη στην Αργεντινή, ο Μορίς Τρεντινιάν με Ferrari κατάφερε να κερδίσει στο Μονακό, αλλά ο Φάντζιο επανήλθε στις νίκες, κατακτώντας την πρώτη θέση στους αγώνες του Βελγίου, της Ολλανδίας και της Ιταλίας. Το βρετανικό γκραν πρι κατέκτησε την χρονιά αυτή ο Στερλινγκ Μος, ενώ το Indianapolis 500 ο Μπομπ Σουάικερτ.
Την ίδια χρονιά συνέβησαν δύο τραγικά γεγονότα που επισκίασαν το πρωτάθλημα. Στις 26 Μαΐου, ο Αλμπέρτο Ασκάρι, σε δοκιμές του μοντέλου Ferrari 750 Monza στη Μόντσα, έχασε τον έλεγχο του αυτοκινήτου και σκοτώθηκε, σε ένα σημείο που από τότε φέρει το όνομά του. Στις 11 Ιουνίου, στον αγώνα 24 ωρών του Λε Μαν, ο οδηγός της Mercedes-Benz, Πιέρ Εζέν Αλφρεντ Μπουϊγέν (Pierre Eugène Alfred Bouillin), που αγωνιζόταν με το ψευδώνυμο Πιέρ Λεβέ (Pierre Levegh), έχασε τον έλεγχο της Mercedes-Benz 300 SLR που οδηγούσε. Ο ίδιος και 80 θεατές του αγώνα σκοτώθηκαν, ενώ το δυστύχημα επηρέασε και το πρωτάθλημα της Φόρμουλα 1, καθώς ακυρώθηκαν οι αγώνες σε Γαλλία, Γερμανία, Ισπανία και Ελβετία. Στο τέλος του πρωταθλήματος, η Μερτσέντες αποφάσισε να αποχωρήσει από τους αγώνες της Φόρμουλα ένα, επιστρέφοντας μόνο σαν κατασκευάστρια κινητήρων το 1993.
Αγώνες
Την χρονιά αυτή ήταν προγραμματισμένο να γίνουν 11 αγώνες. Αλλά με το ατύχημα στο Λε Μαν ακυρώθηκαν οι αγώνες σε Γαλλία, Γερμανία, Ισπανία και Ελβετία. Νέοι αγώνες σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά ήταν αυτοί στο Μονακό και στην Ολλανδία. Οι νικητές ανά αγώνα:
Βαθμολογία
Οι κανόνες ήταν οι ίδιοι με τις προηγούμενες χρονιές. Οι 5 πρώτες θέσεις βαθμολογούνταν με 8, 6, 4, 3 και 2, ενώ 1 επιπλέον βαθμό έπαιρνε ο οδηγός με τον ταχύτερο γύρο. Σε περίπτωση αντικατάστασης του οδηγού με άλλον, ή όταν δύο ή περισσότεροι οδηγοί έκαναν τον ταχύτερο γύρο στον αγώνα, μοιράζονταν τους βαθμούς. Μόνο τα καλύτερα 5 αποτελέσματα μετρούσαν στη τελική βαθμολογία κάθε οδηγού. Από τους 82 οδηγούς που πήραν μέρος, οι παρακάτω 25 κατάφεραν να πάρουν βαθμούς, ενώ συνολικά 46 κατάφεραν να τερματίσουν σε κάποιο από τους αγώνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1955 Κατηγορία:Μηχανοκίνητος αθλητισμός το 1955
Επαρχία Ελάσσονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος
Η Επαρχία Ελάσσονος Πολωνίας (πολωνικά: Prowincja małopolska, λατινικά: Polonia Minor) ήταν διοικητική διαίρεση του Στέμματος του Βασιλείου της Πολωνίας από το 1569 έως το 1795 και η μεγαλύτερη επαρχία της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας. Το όνομα της επαρχίας προέρχεται από την ιστορική γη της Ελάσσονος Πολωνίας. Το όνομα της επαρχίας δεν υποδηλώνει το μέγεθός της, αλλά την αρχαιότητα.
Είχε δύο διοικητικές έδρες, μία στη Σουντοβά Βίσνια για τα ρουθηνικά εδάφη και μια άλλη στο Νόβι Κόρτσιν για τα πολωνικά εδάφη. Η επαρχία αποτελείτο από 11 βοεβοδάτα και ένα δουκάτο (βλ. παρακάτω).
Ο Πολωνός ιστορικός Χένρικ Βίσνερ στο βιβλίο του 2002 Rzeczpospolita Wazów. Czasy Zygmunta III i Władysława IV γράφει ότι δεν είναι γνωστό πότε χωρίστηκαν τα εδάφη του Πολωνικού Στέμματος στις δύο επαρχίες: «Παράλληλα με το Στέμμα του Βασιλείου της Πολωνίας και το Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας, υπήρχαν επαρχίες, οι οποίες θα έπρεπε να ονομαστούν επαρχίες του Σέιμ, όπως έγιναν ορατές κατά τη διάρκεια των συνεδριάσεών του, κυρίως κατά την εκλογή του Διευθύνων του Σέιμ και των βασιλικών εκλογών. Αυτές ήταν οι επαρχίες της Λιθουανίας, της Μείζονος Πολωνίας και της Ελάσσονος Πολωνίας. Η πρώτη υπήρχε στο Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας, οι άλλες δύο δημιουργήθηκαν τεχνητά και δεν είναι γνωστό ποιος και με ποιον τρόπο τις δημιούργησε. Γνωρίζουμε ότι το Σέιμ δεν συμμετείχε στη δημιουργία αυτών των επαρχιών». μικρογραφία| Το Δικαστήριο του Στέμματος στο [[Λούμπλιν, το ανώτατο εφετείο στην επαρχία της Ελάσσονος Πολωνίας]] Οι τοποθεσίες του Δικαστηρίου του Στέμματος για την επαρχία της Ελάσσονος Πολωνίας ήταν αρχικά το Λούμπλιν και το Γουτσκ (Λουτσκ), μετά το 1590 μόνο το Λούμπλιν, μετά το Συγκλητικό Σέιμ (1764) επίσης το Λβουφ (Λβιβ) και ξανά μετά το 1768 μόνο το Λούμπλιν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασίλειο της Πολωνίας Κατηγορία:Ιστορία της Ελάσσονος Πολωνίας Κατηγορία:Διοικητικές διαιρέσεις της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας Κατηγορία:Πολιτική ιστορία της Πολωνίας Κατηγορία:Πρώιμη Νεότερη ιστορία της Ουκρανίας
Άρθουρ Κέιλι
Ο Άρθουρ Κέιλι FRS (16 Αυγούστου 1821 - 26 Ιανουαρίου 1895) ήταν ένας παραγωγικός Βρετανός μαθηματικός που ασχολήθηκε κυρίως με την άλγεβρα. Συνέβαλε στην ίδρυση της σύγχρονης βρετανικής σχολής καθαρών μαθηματικών.
Ως παιδί, ο Κέιλι ευχαριστιόταν να λύνει πολύπλοκα μαθηματικά προβλήματα για διασκέδαση. Εισήχθη στο κολέγιο Τρίνιτι του Κέιμπριτζ, όπου διακρίθηκε στα ελληνικά, γαλλικά, γερμανικά και ιταλικά, καθώς και στα μαθηματικά. Εργάστηκε ως δικηγόρος για 14 χρόνια.
Διατύπωσε αυτό που σήμερα είναι γνωστό ως το θεώρημα Κέιλι-Χάμιλτον -ότι κάθε τετραγωνικός πίνακας είναι ρίζα του δικού του χαρακτηριστικού πολυωνύμου- και το επαλήθευσε για πίνακες τάξης 2 και 3. Ήταν ο πρώτος που όρισε την έννοια της ομάδας με τον σύγχρονο τρόπο -ως ένα σύνολο με δυαδική πράξη που ικανοποιεί ορισμένους νόμους. Παλαιότερα, όταν οι μαθηματικοί μιλούσαν για "ομάδες", εννοούσαν ομάδες μετατροπής. Οι πίνακες Κέιλι και τα γραφήματα Κέιλι, καθώς και το θεώρημα Κέιλι, ονομάστηκαν προς τιμήν του Κέιλι.
Νεανικά χρόνια
Ο Άρθουρ Κέιλι γεννήθηκε στο Ρίτσμοντ του Λονδίνου της Αγγλίας στις 16 Αυγούστου 1821. Ο πατέρας του, ο Henry Cayley, ήταν μακρινός ξάδελφος του Σερ Τζορτζ Κέιλι, του πρωτοπόρου αεροναυπηγού μηχανικού, και καταγόταν από παλιά οικογένεια του Γιόρκσαϊρ. Εγκαταστάθηκε στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας ως έμπορος. Η μητέρα του ήταν η Μαίρη Αντωνία Ντόουτι, κόρη του Γουίλιαμ Ντόουτι. Σύμφωνα με ορισμένους συγγραφείς, ήταν Ρωσίδα, αλλά το όνομα του πατέρα της υποδηλώνει αγγλική καταγωγή. Αδελφός του ήταν ο γλωσσολόγος Τσαρλς Μπάγκοτ Κέιλι. Ο Άρθουρ πέρασε τα πρώτα οκτώ χρόνια της ζωής του στην Αγία Πετρούπολη. Το 1829, οι γονείς του εγκαταστάθηκαν μόνιμα στο Μπλάκχιθ, κοντά στο Λονδίνο. Ο Άρθουρ πήγε σε δημόσιο σχολείο. Σε ηλικία 14 ετών, στάλθηκε στο King's College School. Ο διευθυντής του σχολείου παρατήρησε σημάδια μαθηματικής ιδιοφυΐας και συμβούλεψε τον πατέρα να σπουδάσει τον γιο του όχι για τη δική του επιχείρηση, όπως σκόπευε, αλλά στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ.
Εκπαίδευση
Καθηγητής του Κέιλι στο Κέιμπριτζ ήταν ο Τζορτζ Πίκοκ και ιδιωτικός εκπαιδευτής του ο Γουίλιαμ Χόπκινς. Ολοκλήρωσε τις προπτυχιακές του σπουδές κερδίζοντας τη θέση του Ανώτερου Wrangler και το πρώτο βραβείο Smith's. Το επόμενο βήμα του ήταν να πάρει το πτυχίο M.A. και να κερδίσει μια υποτροφία με διαγωνιστικές εξετάσεις. Συνέχισε να διαμένει στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ για τέσσερα χρόνια- κατά τη διάρκεια των οποίων ανέλαβε ορισμένους μαθητές, αλλά η κύρια εργασία του ήταν η προετοιμασία 28 απομνημονευμάτων για τη Μαθηματική Εφημερίδα.
Ως καθηγητής
Στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ η παλαιά έδρα των καθαρών μαθηματικών ονομάζεται Λουκάσιαν και είναι η έδρα που είχε καταλάβει ο Ισαάκ Νεύτων. Γύρω στο 1860, ορισμένα κεφάλαια που κληροδότησε η Λαίδη Σάντλερ στο πανεπιστήμιο, αφού κατέστησαν άχρηστα για τον αρχικό τους σκοπό, χρησιμοποιήθηκαν για την ίδρυση μιας άλλης έδρας καθαρών μαθηματικών, που ονομάστηκε Σάντλερ. Τα καθήκοντα του νέου καθηγητή ορίστηκαν ως εξής: "να εξηγεί και να διδάσκει τις αρχές των καθαρών μαθηματικών και να ασχολείται με την πρόοδο της επιστήμης αυτής". Στην έδρα αυτή εξελέγη ο Κέιλι όταν ήταν 42 ετών. Εγκατέλειψε μια προσοδοφόρα πρακτική για έναν μέτριο μισθό- αλλά ποτέ δεν μετάνιωσε για την ανταλλαγή αυτή, διότι η έδρα του Κέιμπριτζ του επέτρεψε να θέσει τέλος στη διχασμένη σχέση του με τη νομική και τα μαθηματικά και να αφοσιωθεί στη δραστηριότητα που προτιμούσε. Παντρεύτηκε αμέσως και εγκαταστάθηκε στο Κέιμπριτζ. Πιο τυχερός από τον Χάμιλτον στην επιλογή του, απόλαυσε μια οικογενειακή ζωή γεμάτη ευτυχία. Ο φίλος του και συνάδελφός του ερευνητής, ο Σιλβέστερ, παρατήρησε κάποτε ότι ο Κέιλι ήταν πολύ πιο τυχερός από τον ίδιο- επειδή και οι δύο είχαν ζήσει ως εργένηδες στο Λονδίνο, αλλά ο Κέιλι είχε παντρευτεί και εγκατασταθεί σε μια ήσυχη και ειρηνική ζωή στο Κέιμπριτζ- ενώ εκείνος δεν είχε παντρευτεί ποτέ και πάλευε με τον κόσμο σε όλη του τη ζωή.
Στην αρχή το διδακτικό καθήκον της καθηγητικής θέσης του Σάντλεϊ περιοριζόταν σε μια σειρά διαλέξεων που εκτεινόταν σε ένα από τα εξάμηνα του ακαδημαϊκού έτους- αλλά όταν το πανεπιστήμιο αναμορφώθηκε γύρω στο 1886 και μέρος των κεφαλαίων του κολεγίου χρησιμοποιήθηκε για την καλύτερη προικοδότηση των καθηγητών του πανεπιστημίου, οι διαλέξεις επεκτάθηκαν σε δύο εξάμηνα. Για πολλά χρόνια, η προσέλευση ήταν μικρή και αποτελούνταν σχεδόν αποκλειστικά από άτομα που είχαν ολοκληρώσει τη σταδιοδρομία τους προετοιμάζοντας για τις διαγωνιστικές εξετάσεις- μετά τη μεταρρύθμιση, η προσέλευση αυξήθηκε σε περίπου δεκαπέντε άτομα. Το θέμα που πραγματεύονταν ήταν γενικά το θέμα της διατριβής πάνω στην οποία εργαζόταν εκείνη την περίοδο ο καθηγητής.
Το άλλο καθήκον της έδρας - η προώθηση της μαθηματικής επιστήμης - εκπληρώθηκε με όμορφο τρόπο με τη μακρά σειρά απομνημονευμάτων που δημοσίευσε, τα οποία κάλυπταν κάθε τμήμα των καθαρών μαθηματικών. Αλλά εκπληρώθηκε επίσης με έναν πολύ λιγότερο επιδεικτικό τρόπο- έγινε ο μόνιμος κριτής για την αξία μαθηματικών εργασιών σε πολλές εταιρείες τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό.
Το 1872 έγινε επίτιμος εταίρος του Κολεγίου Τρίνιτι και τρία χρόνια αργότερα τακτικός εταίρος, που σήμαινε αμοιβή και τιμή. Περίπου εκείνη την εποχή οι φίλοι του υπέγραψαν για ένα πορτραίτο παρουσίασης. Ο Μάξγουελ έγραψε μια ομιλία προς την επιτροπή συνδρομητών που είχε αναλάβει το ταμείο για το πορτραίτο του Κέιλι. Οι στίχοι αναφέρονται στα θέματα που διερευνούνται σε αρκετά από τα πιο περίτεχνα απομνημονεύματα του Κέιλι- όπως, Κεφάλαια για την Αναλυτική Γεωμετρία των n n διαστάσεων- Για τη θεωρία των Προσδιοριστικών- Απομνημονεύματα για τη θεωρία των Πινάκων- Απομνημονεύματα για τις λοξές επιφάνειες, αλλιώς για τις Κύλινδροι- Για τη χάραξη μιας Κυβικής Κύλινδρος, κ.λπ.
Εκτός από το έργο του στην άλγεβρα, ο Κέιλι συνέβαλε θεμελιωδώς στην αλγεβρική γεωμετρία. Οι Κέιλι και Σάλμον ανακάλυψαν τις 27 γραμμές σε μια κυβική επιφάνεια. Ο Κέιλι κατασκεύασε την ποικιλία Τσόου όλων των καμπυλών στον προβολικό 3-χώρο. θεμελίωσε την αλγεβρο-γεωμετρική θεωρία των ρυθμισμένων επιφανειών.
Το 1876 δημοσίευσε μια πραγματεία για τις ελλειπτικές συναρτήσεις. Έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για το κίνημα για την πανεπιστημιακή εκπαίδευση των γυναικών. Στο Κέιμπριτζ τα κολέγια θηλέων ήταν το Γκίρτον και το Νιούναμ. Κατά τις πρώτες ημέρες του Κολεγίου Γκίρτον προσέφερε άμεση βοήθεια στη διδασκαλία, και για μερικά χρόνια ήταν πρόεδρος του συμβουλίου του Κολεγίου Νιούναμ, για την πρόοδο του οποίου έδειξε το πιο έντονο ενδιαφέρον μέχρι τέλους.
Το 1893 ο Κέιλι έγινε ξένο μέλος της Βασιλικής Ολλανδικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών.
Προεδρία της Βρετανικής Ένωσης
Το 1883 ο Κέιλι ήταν πρόεδρος της Βρετανικής Ένωσης για την Προώθηση της Επιστήμης. Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε στο Σάουθπορτ, στη βόρεια Αγγλία. Καθώς η ομιλία του προέδρου είναι ένα από τα πιο δημοφιλή γεγονότα της συνεδρίασης και προσελκύει ένα ευρύ ακροατήριο, είναι γενικά όσο το δυνατόν λιγότερο εξειδικευμένη. Ο Κέιλι (1996) επέλεξε ως θέμα του την πρόοδο των καθαρών μαθηματικών.