cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Έοχεντ μακ Ρουν
Μετασχηματισμός του βασιλείου των Πίκτων
Ο προσωρινός αποκλεισμός των Αλπινιδών από τον θρόνο των Πίκτων έφερε την εξορία τους στην Ιρλανδία. Η θεία από πατέρα του Ντόναλντ Β΄ Μειλ Μουίρ ίνγκεν Κινεάντα που πέθανε το 913 είχε σημαντικές συνδέσεις με την Ιρλανδία σαν σύζυγος δυο διαδοχικών βασιλέων της Τάρα του Εντ Φιντλιάθ και του Φλανν Σίνα και ήταν η μητέρα του Νίαλ Γκλουντύμπ. Ο Ντόναλντ και ο πρώτος του ξάδελφος που τον διαδέχθηκε Κωνσταντίνος Β΄ της Σκωτίας πέρασαν στην νεότητα τους στην Ιρλανδία, πήραν Γαλατική ανατροφή και όταν ανέβηκαν στον θρόνο της Άλμπα έφεραν πλήρη εκγαλατισμό της Πικταβίας. Τα Ιρλανδικά Χρονικά αναγνωρίζουν τον σφετερισμό του θρόνου των Πίκτων από τον Γκίρικ και τον Έοχεντ. Ο μετασχηματισμός του βασιλείου των Πίκτων ξεκίνησε την περίοδο του Γκίρικ και του Έοχεντ, η νέα ορολογία δείχνει ότι το βασίλειο της Άλμπα άρχισε να γίνεται πολυεθνικό με Πίκτους, Γαλάτες, Βρετανούς και Άγγλους. Οι κατάλογοι των βασιλέων δείχνουν ότι ο Γκίρικ είχε υποτάξει την Αγγλία και την Ιρλανδία όταν ήταν βασιλιάς, μια πολυεθνική συμμαχία υπό την εξουσία του. Η ορολογία Άλμπα που χρησιμοποιούσαν μέχρι τότε μόνο οι Κέλτες ήταν η βάση για την δημιουργία μιας νέας κρατικής οντότητας στην βόρεια Βρετανία.
Θρύλοι
thumb|right|250px|Το κάστρο του Νταρντάν που σκοτώθηκε ο Γκίρικ Παρά το ότι οι βασιλείες του Έοχεντ και του Γκίρικ είναι αβέβαιες ο Γκίρικ έγινε θρυλική μορφή στην Σκωτία, του πιστώνεται η ίδρυση της Σκωτσέζικης εκκλησίας και οι μεγάλες στρατιωτικές κατακτήσεις στην Αγγλία και την Ιρλανδία. Ο Έοχεντ από την άλλη πλευρά αναφέρεται μονάχα στα Χρονικά των βασιλέων της Άλμπα και στην Προφητεία του Μπερχάν. Σε αντίθεση με τον Γκίρικ οι μετέπειτα Σκωτσέζοι χρονικογράφοι δεν αναφέρουν τον Έοχεντ επίσημα σαν βασιλιά, ο Έοχεντ και ο μετέπειτα βασιλιάς Αμλάιμπ της Σκωτίας δεν υπάρχουν στους βασιλικούς καταλόγους. Η συμβασιλεία του Έοχεντ και του Γκίρικ είναι το μοναδικό διάστημα από τον γενάρχη Κένεθ Α΄ της Σκωτίας μέχρι τον Μάλκολμ Β΄ της Σκωτίας που δεν ανέβηκε στον θρόνο μέλος της δυναστείας των Αλπινιδών.
Ο Έοχεντ ήταν ανεπιθύμητος μετά την ανατροπή του (889) και η ημερομηνία του θανάτου του είναι άγνωστη. Ο Γκίρικ σκοτώθηκε στο Νταρντάν και οι ταφικές ενδείξεις στην πόλη δείχνουν το τέλος της χρήσης της σαν κάστρο εκείνη την εποχή. Άν οι ημερομηνίες για τους θανάτους του Γκίρικ και του Έοχεντ είναι ακριβείς είναι προφανές ότι οι δυο βασιλείς έπεσαν μαζί. Η άλλη άποψη αναφέρει ότι ο φόνος του Γκίρικ είχε σαν αποτέλεσμα την άνοδο στον θρόνο του Έοχεντ. Είναι άγνωστο ποιος είναι υπεύθυνος για τον θάνατο του Γκίρικ πιο πιθανό ο διάδοχος του Ντόναλντ, μια εναλλακτική υπόθεση είναι ότι ο Γκίρικ δολοφονήθηκε από ευγενείς που κυβέρνησαν στην συνέχεια μαζί με τον Ντόναλντ. Δεν γνωρίζουμε τίποτα σχετικά με τους βασιλείς του Στραθκλάιντ στις αρχές του 10ου αιώνα, τα Χρονικά των βασιλέων της Άλμπα καταγράφουν μονάχα έναν βασιλιά τον Ντιφνουάλ. Η καταγωγή του Ντιφνουάλ ήταν αβέβαιη ίσως να ήταν γιος ή εγγονός του Έοχεντ ή κάποιος άλλος γόνος από την ίδια δυναστεία. Ο Έοχεντ είχε άλλη μια κόρη την Λαν σύζυγο του Νάιλ Γκλαντάμπ όπως καταγράφεται στο ''"μεγάλο βιβλίο του Λεκάν"'.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Σκωτίας Κατηγορία:Οίκος των Αλπινιδών
Ντέιρ Χάφερ
Το Ντέιρ Χάφερ (αραβικά: دير حافر‎‎) είναι μια συριακή πόλη του Κυβερνείου του Χαλεπίου. Βρίσκεται πενήντα χιλιόμετρα (31 μίλια) ανατολικά από την πόλη του Χαλεπίου και δεκαπέντε χιλιόμετρα (9,3 μίλια) βόρεια της λίμνης Τζαμπούλ. Βρισκόμενο πάνω στον αυτοκινητόδρομο που συνδέει το Χαλέπι με τη Ράκα, αποτελεί περιφερειακό και αγροτικό κέντρο της ευρύτερης επαρχίας. Στην επίσημη απογραφή του 2004 η πόλη του Ντέιρ Χάφερ είχε πληθυσμό 18.948 κατοίκων. Η περιοχή αποτελεί σημαντικό αρχαιολογικό κέντρο, που χρονολογείται στην 9η χιλιετία π.Χ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Συρίας
Η αρπαγή των θυγατέρων του Λευκίππου (Ρούμπενς)
Η αρπαγή των θυγατέρων του Λευκίππου είναι πίνακας ζωγραφικής του Φλαμανδού καλλιτέχνη Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς, που δημιουργήθηκε το 1618. Σήμερα εκτίθεται στην Παλαιά Πινακοθήκη (Alte Pinakothek) του Μονάχου.
Περιγραφή
Ο πίνακας απεικονίζει την αρπαγή των θυγατέρων του Λευκίππου: Οι Διόσκουροι, ο θνητός Κάστορας και ο αθάνατος Πολυδεύκης, απάγουν τις θυγατέρες του Λευκίππου Φοίβη και Ιλάειρα. Ο Κάστορας, ο γητευτής των αλόγων, αναγνωρίζεται από την πανοπλία του, ενώ ο πυγμάχος Πολυδεύκης εμφανίζεται γυμνός από τη μέση και άνω. Ξεχωρίζουν, επίσης, από τα άλογά τους: Αυτό του Κάστορα συμπεριφέρεται ήρεμα υποστηριζόμενο από έναν ερωτιδέα, ενώ του Πολυδεύκη είναι ανασηκωμένο στα πίσω πόδια του. Τα μαύρα φτερά του ερωτιδέα προδιαγράφουν το πεπρωμένο των Διόσκουρων. Η Φοίβη και η Ιλάειρα δεν έχουν κάποιο χαρακτηριστικό που να τις ξεχωρίζει.
Ιστορικό
Ο πίνακας αγοράστηκε στην Αμβέρσα το 1714 από τον εκλέκτορα του Παλατινάτου Γιόχαν Βίλχελμ. Αρχικά στάλθηκε στο Μανχάιμ και το 1805/6 έφθασε στο Μόναχο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πίνακες που απεικονίζουν ελληνικούς μύθους Κατηγορία:Πίνακες του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς
Αντέμ Ντεμάτσι
Ο Αντέμ Ντεμάτσι (Adem Demaçi) (26 February 1936, Πρίστινα) ήταν συγγραφέας, πολιτικός και σύμβολο του αγώνα για την ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου. Υπήρξε ηγετικό στέλεχος στην πολιτική σκηνή του Κοσσυφοπεδίου για πολλά χρόνια, ενώ ήταν επίσης πολιτικός κρατούμενος και πέρασε συνολικά 28 χρόνια στη φυλακή επειδή κατήγγειλε την αντιμετώπιση που είχαν οι πολίτες αλβανικής εθνοτικής καταγωγής και άσκησε κριτική στο κομμουνιστικό καθεστώς του γιουγκοσλάβου δικτάτορα Τίτο.
Ο Ντεμάτσι δημοσίευσε τα πρώτα του διηγήματα όταν ήταν ακόμα στο σχολείο. Σπούδασε λογοτεχνία, νομικά και παιδαγωγικά και εξέδωσε, στο διάστημα μεταξύ 1953 και 1958, περίπου 20 διηγήματα και ένα μυθιστόρημα με τίτλο «Τα φίδια του αίματος», που είχε ως αντικείμενο τις αιματηρές βεντέτες στο Κοσσυφοπέδιο και στην Αλβανία, με το οποίο απέκτησε φήμη ως λογοτέχνης. Τα έργα του Ντεμάτσι είχαν ως αποτέλεσμα να συλληφθεί για πρώτη φορά το 1958. Στη συνέχεια, μέχρι το 1990, πέρασε μεγάλο μέρος της ζωής του στη φυλακή επειδή αγωνιζόταν για τα θεμελιώδη δικαιώματα των Αλβανών στο Κοσσυφοπέδιο και είχε καταστήσει γνωστή την αλήθεια για την καταπίεση των δύο εκατομμυρίων Αλβανών στο Κοσσυφοπέδιο από τους Σέρβους. Αναγνωρίστηκε από την κοινότητα των υπερασπιστών των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ως κρατούμενος συνείδησης και έγινε γνωστός ως ο «Μαντέλα των Βαλκανίων». Μετά την απελευθέρωσή του, ο Ντεμάτσι ανέλαβε την προεδρία του Συμβουλίου για την Προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Ελευθεριών.
Το 1991 το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο του απένειμε το Βραβείο Ζαχάρωφ για την ακεραιότητα που επέδειξε αντιτιθέμενος σε «ένα αυταρχικό και μισαλλόδοξο καθεστώς». Ο Ντεμάτσι δήλωσε, αποδεχόμενος το βραβείο ως φόρο τιμής στον λαό του Κοσσυφοπεδίου, ότι «η ελευθερία του λόγου είναι το πρώτο απαραίτητο βήμα προς τη δημοκρατία». Χωρίς ελευθερία λόγου δεν υπάρχει διάλογος, χωρίς διάλογο δεν μπορεί να εξευρεθεί η αλήθεια και χωρίς την αλήθεια είναι αδύνατη η πρόοδος».
Το 1996 ο Ντεμάτσι ξεκίνησε την πολιτική του σταδιοδρομία στο Κοινοβουλευτικό Κόμμα του Κοσσυφοπεδίου αναλαμβάνοντας την προεδρία του. Απηύθυνε κάλεσμα για ανοικτές διαμαρτυρίες εναντίον του σερβικού καθεστώτος λέγοντας ότι η μη βία δεν σημαίνει παθητικότητα. Ξεκίνησε μια εμφανή, αλλά μη βίαιη εκστρατεία διαμαρτυρίας κατά της εξουσίας των Σέρβων, καλώντας τους Κοσοβάρους να μείνουν ακίνητοι στο δρόμο, ταυτόχρονα, για ένα λεπτό ακριβώς. Ως ηγέτης του δεύτερου μεγαλύτερου κόμματος στο Κοσσυφοπέδιο, ο Ντεμάτσι αρνήθηκε να θέσει υποψηφιότητα απέναντι στον βασικό του αντίπαλο, Ιμπραήμ Ρουγκόβα, στις εκλογές που είχαν προγραμματιστεί για το 1998, καθώς θεώρησε ότι δεν ήταν σωστό «να παίζει πολιτικά παιχνίδια» τη στιγμή που κλιμακωνόταν η ένοπλη σύγκρουση, με τη Σερβία να επιτίθεται στο Κοσσυφοπέδιο.
Ο Ντεμάτσι προσχώρησε, το 1998, στον Απελευθερωτικό Στρατό του Κοσσυφοπεδίου (UÇK) ως πολιτικός του εκπρόσωπος, έχοντας καταλήξει ότι η πολιτική της μη βίας δεν επιτύγχανε την ελευθερία για τον λαό του Κοσσυφοπεδίου, που είχε, κατά την άποψή του, δικαίωμα να αντισταθεί στη σκληρή καταπίεση. Ο Ντεμάτσι αποχώρησε από τον UÇK το 1999 σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την απόφασή του να παρευρεθεί στις ειρηνευτικές συνομιλίες του Ραμπουγέ για τερματισμό των συγκρούσεων με τη Σερβία. Άσκησε κριτική στη συμφωνία που προτάθηκε διότι δεν εξασφάλιζε την ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου.
Παρέμεινε στο Κοσσυφοπέδιο κατά τη διάρκεια της αναζωπύρωσης των συγκρούσεων μετά την αποτυχία των συνομιλιών το 1999, και άσκησε κριτική κατά άλλων ηγετών, συμπεριλαμβανομένου του, για το γεγονός ότι έφυγαν από τη χώρα σε μια ιστορική στιγμή. Ο Ντεμάτσι περιέγραψε το Κοσσυφοπέδιο κατά τη διάρκεια του πολέμου ως τη «μεγαλύτερη φυλακή στην Ευρώπη». Ο ίδιος συνελήφθη δύο φορές από τις σερβικές αρχές. Μετά τον πόλεμο, ασχολήθηκε κυρίως με την εθνική συμφιλίωση και την επιστροφή των προσφύγων. Έγινε πρόεδρος της Επιτροπής για την Αμοιβαία Κατανόηση, την Ανεκτικότητα και τη Συνύπαρξη, στην οποία μετέχουν εκπρόσωποι όλων των εθνοτικών ομάδων του Κοσσυφοπεδίου «διότι το Κοσσυφοπέδιο ανήκει σε όλους» και «επιθυμούμε μια ελεύθερη, δημοκρατική και πολυεθνική κοινωνία». Εξακολουθεί να είναι παράγοντας διαμόρφωσης της γνώμης στην πολιτική σκηνή του Κοσσυφοπεδίου και υποστήριξε την αλλαγή του εκλογικού συστήματος στο Κοσσυφοπέδιο, στο πλαίσιο των συνομιλιών που ξεκίνησαν εκ νέου μεταξύ Πρίστινας και Βελιγραδίου το 2015. Ο Ντεμάτσι συμμετείχε στην ιδρυτική διάσκεψη του Δικτύου Βραβείου Ζαχάρωφ το 2008.
Ζωρζ Ρου
Ο Ζωρζ Ρου (George Roux, 1853–1929) ήταν Γάλλος ζωγράφος και εικονογράφος βιβλίων. Τα γνωστότερα έργα του σήμερα είναι ο μεγάλος αριθμός εικονογραφήσεων που δημιούργησε για τα μυθιστορήματα περιπέτειας και επιστημονικής φαντασίας του Ιουλίου Βερν. Υπήρξε ο δεύτερος σε πλήθος εικονογραφήσεων έργων του Βερν, μετά τον Λεόν Μπενέτ, εικονογραφώντας 22 μυθιστορήματα του μεγάλου συγγραφέα στις πρωτότυπες εκδόσεις του Πιερ-Ζυλ Ετζέλ. Το πρώτο από αυτά ήταν το L’Épave du Cynthia (Ο ναυαγός της Κύνθιας, 1885) και το τελευταίο ήταν το L'Étonnante Aventure de la Mission Barsac (Αφάνταστη περιπέτεια ή Αποστολή Μπαρσάκ, 1919).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι εικονογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Ιούλιος Βερν
Δημοσιονομική πολιτική
Με τον όρο δημοσιονομική πολιτική εννοείται η πρακτική της είσπραξης κρατικών εσόδων και οι δαπάνες του κράτους. Η δημοσιονομική πολιτική βασίζεται, κατά κόρον, στις θεωρίες του Βρετανού οικονομολόγου Τζων Μέυναρντ Κέυνς, ο οποίος θεωρούσε ότι οι μεταρρυθμίσεις του φορολογικού συστήματος και οι κυβερνητικές δαπάνες έχουν, θετικό ή και αρνητικό, αντίκτυπο στη συνολική ζήτηση και το επίπεδο της οικονομικής δραστηριότητας. Η δημοσιονομική και νομισματική πολιτική είναι οι βασικές στρατηγικές που χρησιμοποιεί η κυβέρνηση και η Κεντρική Τράπεζα μιας χώρας για την προώθηση των οικονομικών της στόχων. Ο συνδυασμός αυτών των πολιτικών επιτρέπει στις αρχές αυτές να κρατούν τον πληθωρισμό σε λογικά επίπεδα, 2% –3% και και την αύξηση της απασχόλησης, την αύξηση του ΑΕΠ στο 2% –3% και το ποσοστό ανεργίας κοντά στο 4% –5%.
Οι υπέρμαχοι των κεϋνσιανικών πολιτικών υποστηρίζουν ότι η αύξηση των δημοσίων δαπανών και η μείωση του συντελεστή των φόρων είναι οι καλύτεροι τρόποι για να αυξηθεί η συνολική ζήτηση. Επιπλέον, υποστηρίζουν ότι η επεκτατική δημοσιονομική πολιτική θα πρέπει να χρησιμοποιείται σε περιόδους ύφεσης ή χαμηλής οικονομικής δραστηριότητας ως εργαλείο για την οικοδόμηση του πλαισίου μιας ισχυρής οικονομικής ανάπτυξης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικονομία
Αγία Αιμιλία ντε Βιαλάρ
Η Αιμιλία ντε Βιαλάρ (γαλλικά: Émilie de Vialar, 1797-1856) ήταν Γαλλίδα μοναχή, ιδρύτρια του Τάγματος των Αδελφών του Αγίου Ιωσήφ της Εμφανίσεως. Αγιοποιήθηκε από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Γιορτάζει στις 24 Αυγούστου, ενώ το Τάγμα της τη γιορτάζει στις 17 Ιουνίου. Η Άννα Μαργαρίτα Αδελαΐδα Αιμιλία ντε Βιαλάρ, κόρη του βαρόνου Ζακ Ογκουστίν ντε Βιαλάρ και της συζύγου του, Αντουανέτας, το γένος Πορτάλ, γεννήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 1797 στο Γκαϊγιάκ, στην επισκοπή του Αλμπί. Ο βαρώνος ντε Βιαλάρ, άνθρωπος του Διαφωτισμού, ήταν μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου του Γκαϊγιάκ κατά την έναρξη της Γαλλικής Επανάστασης.
Στην ηλικία των 7 ετών, πηγαίνει στο Παρίσι για να σπουδάσει κοντά στις μοναχές Μπερναντίν. Σε ηλικία 15 χρονών επιστρέφει στην πατρική της πόλη λόγω του θανάτου της μητέρας της. Μέχρι την ηλικία των 35 ετών, ζει με την οικογένειά της, αφοσιωμένη με ευλάβεια στην έγνοια και τη φροντίδα των φτωχών, επιθυμώντας μόνο να αφιερωθεί στη λατρεία του Θεού. Η ευκαιρία της δίνεται, όταν με το θάνατο του παππού της, βαρώνου Πορτάλ, ακαδημαϊκού και γιατρού του βασιλιά, λαμβάνει μια κληρονομιά. Η Αιμιλία μαζί με τρεις φίλες της αγοράζουν ένα σπίτι για να στεγάσουν το μοναχικό τάγμα, που θέλουν να ιδρύσουν. Την ημέρα των Χριστουγέννων, το 1832, γεννιέται το τάγμα του Αγίου Ιωσήφ της Εμφανίσεως, με στόχο τη φροντίδα των φτωχών και των αρρώστων.
Το 1835, η Αιμιλία και μερικές αδελφές φθάνουν στην Αλγερία για να φροντίσουν τους ασθενείς κατά τη διάρκεια μιας επιδημίας χολέρας. Εκεί χρηματοδοτούν και ένα στρατιωτικό ασθενοφόρο ανταποκρινόμενες στο κάλεσμα της διοίκησης. Το τάγμα, το οποίο θα αναγνωριστεί από την πολιτεία μόλις το 1855, δεν λαμβάνει καμία επιδότηση και ως εκ τούτου στηρίζεται εξ ολοκλήρου στην περιουσία της ιδρύτριας. Τη μοναχική αυτή κοινότητα στηρίζει επίσης και ο αδελφός της, Ογκουστίν ντε Βιαλάρ, που γίνεται ένας από τους κύριους χρηματοδότες, προσφέρονται και αυτός όπως η αδελφή του, την περιουσία που κληρονόμησε από τον παππού του στο Τάγμα. Στη συνέχεια, η Αιμιλία δημιουργεί ένα οικοτροφείο θηλέων επί πληρωμή για να χρηματοδοτήσει ένα δωρεάν σχολείο που γνωρίζει την επιτυχία σύντομα.
Το 1840, προσπαθεί να πάρει την έγκριση του Πάπα για το τάγμα της, αλλά ένα ίδρυμα που φτιάχνει στην πόλη Κονσταντίν στην Τυνησία προκαλεί την εχθρότητα του Σεβασμιότατου Ντυπύς, πρώτου επισκόπου του Αλγερίου, ο οποίος ήθελε να θέσει το τάγμα υπό την εξουσία του. Επιπλέον, οι φιλελεύθερες για την εποχή απόψεις της κυρίας ντε Βιαλάρ δεν αρέσουν σε αυτόν τον Γαλλικανό επίσκοπο. Ως εκ τούτου, δεν λαμβάνει την έγκριση της επισκοπής και διώχνεται από την Αλγερία το 1842 με πολύ αγενή τρόπο. Η αναγνώριση αυτή θα γίνει στις 31 Μαρτίου 1862, αρκετά χρόνια μετά το θάνατό της.
Κατά τα επόμενα έτη, η Αιμιλία ιδρύει δεκατέσσερα νέα σπίτια στην Τυνησία (ακόμα υπό την επιρροή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας), στην Κύπρο και στη Μάλτα, στη Χίο, στη Βηρυτό και στη Γιάφα, ταξιδεύοντας πολύ, στέλνοντας στην Ανατολή πολλές μοναχές ιεραποστόλους. Το πιο σημαντικό είναι η ίδρυση του σπιτιού τους στην Ιερουσαλήμ το 1848. Εγκαθίστανται επίσης στις αγγλικές αποικίες, χάρη στην προσχώρηση στο τάγμα νέων αδελφών από την Ιρλανδία, και βρίσκονται στη Βιρμανία το 1847, στην Αυστραλία το 1855. Ωστόσο, το 1851, τα χρήματα τελειώνουν, και η Αιμιλία πρέπει να επιστρέψει στη Μασσαλία, όπου, με τη βοήθεια του Σεβασμιότατου ντε Μαζενό, ξαναφτιάχνει το τάγμα της.
Στα χρόνια πριν από το θάνατό της, σαράντα νέα σπίτια ιδρύονται στην Ευρώπη, την Αφρική και την Ασία.
Οι αδελφές της είναι πλέον παρούσες στις πέντε ηπείρους έως σήμερα. Ανάμεσα σε άλλα, μια κλινική φέρει το όνομά της στη Λυών, ένα σχολείο στην Τύνιδα, μια ενορία στη Μασσαλία. Στην Ελλάδα, το Τάγμα της έχει ιδρύσει τρία σχολεία.
Πέθανε στη Μασσαλία στις 24 Αυγούστου 1856.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Εμπόδια (ταινία)
Πλοκή
Στο Πίτσμπεργκ τη δεκαετία του 1950, ο Τρόι Μάξον είναι παντρεμένος με τη Ρόουζ και έχουν ένα γιο, τον Κόρι. Επίσης, έχει και έναν γιο 35 χρόνων, τον Λάιονς, τον οποίο δεν μεγάλωσε, γιατί έμεινε στη φυλακή 15 χρόνια. O Τρόι δουλεύει στη συγκομιδή σκουπιδιών με τον φίλο του Τζιμ, που τον ξέρει από τη φυλακή. Ο αδερφός του, Γκέιμπι, τραυματίστηκε σοβαρά στον πόλεμο και από τότε έχει ένα είδος ψυχικής διαταραχής.
O Τζιμ ανακαλύπτει πως ο Τρόι απατά τη Ρόουζ με μία γυναίκα που γνώρισε στο μπαρ, την Αλμπέρτα, και του λέει να προσέχει. Ωστόσο, ο Τρόι αναγκάζεται να αποκαλύψει την κρυφή του σχέση, όταν η Αλμπέρτα μείνει έγκυος. Από τότε, ο Τρόι και η Ρόουζ συνεχίζουν να μένουν μαζί, όμως έχουν ψυχρανθεί.
Η Αλμπέρτα γεννάει ένα κορίτσι, όμως η ίδια πεθαίνει στη γέννα. Το κορίτσι, η Ρεϊνέλ, μεγαλώνει με τον Τρόι και τη Ρόουζ, η οποία το έχει σαν παιδί της, όμως λέει στον Τρόι πως πλέον δεν τον θεωρεί σύζυγό της.
Βραβεία/Διακρίσεις
Στις Χρυσές Σφαίρες του 2017 κέρδισε το βραβείο Β' Γυναικείου ρόλου (Βαϊόλα Ντέιβις), ενώ ήταν υποψήφια και στην κατηγορία καλύτερης δραματικής ταινίας.
Στα BAFTA του 2017 κέρδισε στην μόνη κατηγορία που ήταν υποψήφια, δηλαδή του Β' Γυναικείου ρόλου (Βαϊόλα Ντέιβις).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2016 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Β΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με δυσλειτουργικές οικογένειες Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Β΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Πενσυλβάνια
Τζανάν Γκιουλού
Η Τζανάν Γκιουλού (γεννημένη το 1981) είναι Τουρκάλα ακτιβίστρια και η Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Συλλόγων Γυναικών της Τουρκίας (TKDF). Της απονεμήθηκε το Διεθνές Βραβείο Θάρρους Γυναικών το 2021.
Ζωή
Η Τζανάν Γκιουλού είναι ακτιβίστρια και διοργανώτρια από τη δεκαετία του 1980 όταν άρχισε να εργάζεται με τη μητέρα της στην ηλικία των εννέα ετών.
Έγινε πρόεδρος της Ομοσπονδίας Συλλόγων Γυναικών της Τουρκίας (TKDF). Ως αποτέλεσμα των οργανισμών που συνδέονται με αυτόν τον οργανισμό, υπάρχουν 186 υποκαταστήματα και πάνω από 50.000 μέλη. Η οργάνωση ιδρύθηκε το 1976 με αρχικά πέντε οργανισμούς. Ο οργανισμός λειτουργεί γραμμή βοήθειας από το 2007.
Η Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης για την ενδοοικογενειακή βία διαμορφώθηκε στις 11 Μαΐου 2011. Η Γκιουλού σημειώνει ότι η Τουρκία ήταν η πρώτη χώρα που την υπέγραψε, ωστόσο η αστυνομία της Τουρκίας δεν διαθέτει ούτε το προσωπικό ούτε την εκπαίδευση για την εφαρμογή της. Αναφέρει εκατοντάδεςάτομα που σκοτώνονται ως αποτέλεσμα ενδοοικογενειακής βίας και μία τεράστια αύξηση των περιπτώσεων, αλλά η Γκιουλού σημειώνει ότι αυτό είναι δύσκολο να υποστηριχθεί και να μετρηθεί καθώς η Τουρκία δεν συγκεντρώνει τα απαραίτητα στοιχεία. Στην πραγματικότητα η Τουρκία προσπάθησε να αποσυρθεί από τη σύμβαση και η Γκιουλού έκρινε ότι ο ρόλος της είναι να αντιθαχθεί σε αυτήν την πολιτική σκοπιμότητα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τούρκοι ακτιβιστές Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (1964)
Το Παγκόσμιο πρωτάθλημα της Φόρμουλα 1 για το 1964 ήταν το 15ο που διοργάνωσε η FIA. Τα 10 Γκραν Πρι τα οποία περιλάμβανε ξεκίνησαν στις 10 Μαΐου στο Μονακό κι ολοκληρώθηκαν στις 25 Οκτωβρίου στο Μεξικό. Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα των Οδηγών το κέρδισε ο Βρετανός Τζον Σέρτις. Το Πρωτάθλημα των Κατασκευαστών το κέρδισε η Φερράρι.
1964 Κατηγορία:Μηχανοκίνητος αθλητισμός το 1964
Ο φάρος στην άκρη του κόσμου
Ο φάρος στην άκρη του κόσμου (Le Phare du bout du monde) είναι περιπετειώδες μυθιστόρημα του Γάλλου συγγραφέα Ιουλίου Βερν. Ο Βερν έγραψε το προσχέδιό του το 1901, αλλά πρωτοεκδόθηκε το 1905, μετά τον θάνατό του (την έκδοση επέβλεψε ο γιος του, Μισέλ Βερν). Η θεματική του έργου περιστρέφεται γύρω από την επιβίωση υπό ακραίες συνθήκες και γεγονότα που επικεντρώνονται σε έναν απομονωμένο φάρο. Ο Βερν εμπνεύσθηκε από τον πραγματικό φάρο στη νήσο Ίσλα δε λος Εστάδος της Αργεντινής, στη Γη του Πυρός, κοντά στο Ακρωτήριο Χορν.
Το μυθιστόρημα γυρίστηκε σε κινηματογραφική ταινία το 1971, με τον ίδιο τίτλο και πρωταγωνιστές τους Γιουλ Μπρίνερ και Κερκ Ντάγκλας.
Περίληψη της πλοκής
thumb|left|285px|Φωτογραφία του 1898 με τον πραγματικό φάρο στο Σαν Χουάν δελ Σαλβαμέντο. Οι Βάσκεθ, Μόρις και Φελίπε είναι οι φαροφύλακες που επανδρώνουν τον φάρο στην Ίσλα δε λος Εστάδος, στο νότιο άκρο της Αργεντινής.
Δύο από αυτούς δολοφονούνται από μία ομάδα νεοαφιχθέντων στην περιοχή πειρατών με αρχηγό κάποιον Κονγκρ. Ο Βάσκεθ, ο μοναδικός επιζών, διαφεύγει και περνά αρκετούς μήνες μέχρι την άφιξη του σκάφους τροφοδοσίας του φάρου «Σάντε Φε», τρεφόμενος με τις κρυμμένες σε μια σπηλιά προμήθειες των πειρατών. Το αμερικανικό πλοίο «Σέντσουρι» από το Μομπίλ ναυαγεί στα βράχια του νησιού επειδή το φως του φάρου έχει σβηστεί από τους πειρατές και τότε ο Βάσκεθ ενώνει τις δυνάμεις του με τον (μοναδικό επίσης) επιζήσαντα του ναυαγίου υποπλοίαρχο Τζων Ντέιβις για να αποτρέψουν τη διαφυγή των πειρατών προς τον νότιο Ειρηνικό Ωκεανό.
Κατορθώνουν να περισώσουν ένα κανόνι από το ναυάγιο και να ρίξουν με αυτό στο πειρατικό πλοίο «Maule» καθώς αυτό ετοιμάζεται να σαλπάρει. Η οβίδα προκαλεί περιορισμένες ζημιές και ο ξυλουργός των πειρατών μπορεί και τις επιδιορθώνει μέσα σε λίγες μόνο ημέρες. Τη νύκτα πριν την ημέρα που έχει ορισθεί εκ νέου για την αναχώρηση του πλοίου, ο Βάσκεθ κολυμπά μέχρι την αποβάθρα του και εμφυτεύει μια εκρηκτική ύλη στο πηδάλιο τού σκάφους. Αυτό προκαλεί και πάλι μικρή μόνο ζημιά, που επιδιορθώνεται μέσα σε μόλις μία ημέρα. Το ίδιο απόγευμα, ωστόσο, ο Καρκάντε, ο υπαρχηγός των πειρατών, διακρίνει το «Σάντε Φε» στον ορίζοντα. Ευτυχώς για τους πειρατές, δεν θα φθάσει μέχρι να βραδιάσει, και τότε δεν θα μπορεί με τίποτε να μπει στον όρμο χωρίς το φως του φάρου. Αυτό θα δώσει στους πειρατές την ευκαιρία να αποπλεύσουν προς τη νότια πλευρά του νησιού, που πλέον την γνωρίζουν αρκετά καλά.
Τότε οι Βάσκεθ και Ντέιβις αποφασίζουν και επιστρέφουν στον φάρο, και τον ξανανάβουν. Οι πειρατές προσπαθούν να επανακαταλάβουν τον φάρο και να τους σκοτώσουν, αλλά βρίσκουν την κάτω σιδερένια πόρτα πολύ ενισχυμένη για να την παραβιάσουν. Ο αρχιπειρατής Κονγκρ διατάζει τον Καρκάντε και τον ξυλουργό να σκαρφαλώσουν στον τοίχο του φάρου και να σκοτώσουν τους Βάσκεθ και Ντέιβις στην κορυφή, αλλά μόλις τα κεφάλια τους ξεπροβάλουν από το κάγκελο πυροβολούνται. Ο Κονγκρ και οι υπόλοιποι πειρατές συνειδητοποιούν ότι είναι πλέον πολύ αργά για να φύγουν με το πλοίο τους και τρέχουν προς το εσωτερικό του νησιού. Οι περισσότεροι από αυτούς παραδίδονται αργότερα, λίγοι πεθαίνουν από την πείνα και ο Βάσκεθ γίνεται αυτόπτης μάρτυρας, όταν ο Κονγκρ αυτοκτονεί με το πιστόλι του. Ο Βάσκεθ επιστρέφει σπίτι του με το «Σάντε Φε», αφού πρώτα βεβαιωθεί ότι το νησί είναι ασφαλές για τους νέους φαροφύλακες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Ιουλίου Βερν
Αντεμίρ Μάρκες ντε Μενέζες
Ο Αντεμίρ Μάρκες ντε Μενέζες (Ademir Marques de Menezes, 8 Νοεμβρίου 1922 – 11 Μαΐου 1996) ήταν Βραζιλιάνος διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός. Θεωρείται ένας από τους καλύτερους στη θέση του στην ιστορία της εθνικής ομάδας της Βραζιλίας. Λόγω του μεγάλου σαγονιού του ήταν γνωστός ως Queixada (μετάφραση: το σαγόνι).
Βιογραφία
Γεννημένος το 1922, ξεκίνησε ακολουθώντας επαγγελματικό μονοπάτι στην ιατρική προτού γίνει επαγγελματίας ποδοσφαιριστής με την περιφερειακή δύναμη Σπορτ Ρεσίφε το 1941 και σημείωσε 11 γκολ για να τους δώσει τον τίτλο του πρωταθλήματος στην πρώτη του αγωνιστική περίοδο. Ο καταλύτης στη μετεγκατάστασή του στο Ρίο ντε Τζανέιρο ήταν, ωστόσο, η εντυπωσιακή του απόδοση ενάντια στους επίδοξους εργοδότες του σε ένα φιλικό του 1942, ένα χατ τρικ του Αντεμίρ με το οποίο νίκησε τη Βάσκο ντα Γκάμα με 4–3.
Ξεχώρισε αμέσως στη νέα του ομάδα: ήταν γοητευτικός, είχε σγουρά μαλλιά και είχε λεπτό μουστάκι. Ήταν γρήγορος και δυνατός επιθετικός, καθώς και αμφιδέξιος. Αυτά τα γνωρίσματα βοήθησαν τη Βάσκο να τερματίσει με εννέα χρόνια αναμονής νικήτρια στο πρωτάθλημα Καριόκα το 1945. Αγωνίστηκε στη Βάσκο από το 1942 μέχρι το 1945 και από το 1948 μέχρι το 1956 και ήταν ο κορυφαίος σκόρερ στην ιστορία του συλλόγου με 301 τέρματα σε 429 αγώνες συνολικά διατηρώντας αυτό τον τίτλο μέχρι τη δεκαετία του 1980.
Με τη Βάσκο κέρδισε το σημαντικότερο τίτλο σε επίπεδα συλλόγων της σταδιοδρομίας του, το Κύπελλο Συλλόγων Νότιας Αμερικής το 1948 (κύπελλο αντίστοιχο του Κόπα Λιμπερταδόρες) εναντίον της Ρίβερ Πλέιτ του Χοσέ Μανουέλ Μορένο και του Αλφρέδο Ντι Στέφανο. Στο ενδιάμεσο της καριέρας του στη Βάσκο αγωνίστηκε με τη Φλουμινένσε.
Είναι περισσότερο γνωστός για τα κατορθώματά του στο Παγκοσμίου Κύπελλο του 1950, το οποίο διεξήχθη στη Βραζιλία, με την εθνική του όμως να μην κατακτά το τρόπαιο στο τότε νέο και μεγαλύτερο γήπεδο του κόσμου, το θρυλικό Μαρακανά. Παίζοντας μαζί με τους Ζιζίνιο και Ζαΐρ, κέρδισε το Χρυσό Παπούτσι ως κορυφαίος σκόρερ στη διοργάνωση. Σημείωσε τέσσερα τέρματα στον αγώνα απέναντι στη Σουηδία που έληξε με 7–1. Στον ιστορικό αγώνα με αντίπαλο την Ουρουγουάη, που στο σύστημα της τότε διοργάνωσης ήταν σαν τελικός δεν σημείωσε γκολ αλλά έδωσε την ασίστ για το μοναδικό τέρμα της σελεσάο που άνοιξε το σκορ στη συνάντηση, αλλά τελικά έχασε με 2–1 και το τρόπαιο μπροστά σε 200.000 οπαδούς της. Σημείωσε 9 τέρματα που ήταν η καλύτερη επίδοση μέχρι τότε. Τα 9 τέρματα είναι ο μεγαλύτερος αριθμός που έχει σημειωθεί από Βραζιλιάνο παίκτη σε μία διοργάνωση Παγκοσμίου Κυπέλλου. Ήταν ο πρώτος ποδοσφαιριστής που σημείωσε γκολ στο Μαρακανά, στον αγώνα της πρεμιέρας με αντίπαλο το Μεξικό (4–0) στις 24 Ιουνίου 1950.
Ο Αντεμίρ συμμετείχε επίσης στα Κόπα Αμέρικα 1945, 1946, 1949 και 1953, σκοράροντας χατ-τρικ στον τελικό του 1949 εναντίον της Παραγουάης όπου η εθνική του κατέκτησε το τρόπαιο. Στις άλλες συμμετοχές του έφτασε μέχρι τον τελικό χωρίς επιτυχία. Είναι 6ος σκόρερ στην ιστορία του θεσμού με 14 τέρματα. Σε 39 διεθνείς συμμετοχές σημείωσε 32 τέρματα, επίδοση που ήταν ρεκόρ για τη ζώνη ΚΟΝΜΕΜΠΟΛ και καταρρίφθηκε από τον Πελέ.
Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του εκτιμάται ότι σημείωσε περισσότερα από 527 τέρματα σε όλους τους αγώνες, από τα οποία 368 σε επίσημους (οι αριθμοί που αναφέρονται στις γενικές πληροφορίες αφορούν διευκρινισμένους συνολικούς αριθμούς συμπεριλαμβανομένων και των φιλικών, τα στοιχεία που αφορούν τις επιδόσεις του σε πρωταθλήματα δεν είναι επαρκώς διευκρινισμένα από αξιόπιστες στατιστικές πηγές).
Τίτλοι και διακρίσεις
Σπορτ Κλουμπ ντο Ρεσίφε Βάσκο ντα Γκάμα Φλουμινένσε Εθνική Βραζιλίας Ατομικές διακρίσεις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπορτ Κλουμπ ντο Ρεσίφε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΡ Βάσκο ντα Γκάμα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φλουμινένσε Φούτμπολ Κλαμπ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1950 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κόπα Αμέρικα
Ανδρέας Πουλάς
Ο Ανδρέας Πουλάς είναι Έλληνας ιατρός, νεφρολόγος και βουλευτής.
Βιογραφία
Σπούδασε ιατρική και ασκεί το επάγγελμα μέχρι σήμερα.
Από το 2011 έως το 2014 ήταν αντιπεριφερειάρχης Πελοποννήσου και από το 2014 έως το 2019 ήταν περιφερειακός σύμβουλος Πελοποννήσου. Εξελέγη βουλευτής Αργολίδας με το Κίνημα Αλλαγής στις εκλογές του 2019. Στις 17 Ιουλίου του 2019 ορίστηκε τομεάρχης Υγείας της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ιατροί Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ - Κίνημα Αλλαγής Κατηγορία:Βουλευτές Αργολίδος
Φρειδερίκος Β΄ του Παλατινάτου
Ο Φρειδερίκος Β΄ (9 Δεκεμβρίου 1478 - 26 Φεβρουαρίου 1556) o λεγόμενος σοφός από τον Οίκο των Βίττελσμπαχ, ήταν εκλέκτορας του Παλατινάτου (Pfalz) το διάστημα 1544-1556.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο κάστρο Βίντσινγκεν (κοντά στο Νόιστατ αν ντερ Βάινστρασε) και ήταν ο τέταρτος γιος του Φιλίππου εκλέκτορα του Παλατινάτου και της Μαργαρίτας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Λουδοβίκου Θ΄ δούκα της Βαυαρίας.
Ήταν προστάτης των Όθωνα-Ερρίκου και Φιλίππου, γιων του αδελφού του Ρούπρεχτ, όταν αυτός απεβίωσε το 1504 αφήνοντάς τους ενός και δύο ετών. Υπηρέτησε ως στρατηγός του Φερδινάνδου Α΄ των Αψβούργων, αδελφού του Καρόλου Ε΄.
Το 1523 ο πεθερός του Χριστιανός Β΄ βασιλιάς της Δανίας και Νορβηγίας εκθρονίστηκε από μία στάση των ευγενών. Στον εξόριστο μονάρχη πρότεινε συνδρομή ο Όλαφ, καθολικός επίσκοπος της Νορβηγίας και αρχηγός του Συμβουλίου του βασιλείου. Ο Φρειδερίκος Β΄ έγραψε επιστολή στον Όλαφ υποσχόμενος στρατιωτική βοήθεια από τον ίδιο και τον Κάρολο Ε΄ της Γερμανίας, μια και η σύζυγος του Χριστιανού Β΄, η Ισαβέλλα των Αψβούργων, ήταν αδελφή του καθολικού Καρόλου Ε΄. Το 1536 ο Όλαφ έστειλε υποστηρικτές σε χωριά στη Νορβηγία, όπου διάβασαν την πολλά υποσχόμενη επιστολή. Λίγοι αγρότες εξεγέρθηκαν και επειδή η στρατιωτική βοήθεια δεν έφθασε, απέτυχαν. Το επόμενο έτος ο Φρειδερίκος Β΄ έστειλε δύο πλοία από τις Ισπανικές Κάτω Χώρες, αλλά ο Χριστιανός Γ΄ της Δανίας είχε οργανώσει τη ναυτική άμυνα της Νορβηγίας και εξασφάλισε τη χώρα. Ο Όλαφ διέφυγε, δύο επίσκοποι συνελήφθησαν, οι υποστηρικτές τιμωρήθηκαν και ο Καθολικισμός και το Συμβούλιο του βασιλείου καταργήθηκαν.
Το 1544 απεβίωσε ο πρωτότοκος αδελφός του Λουδοβίκος Ε΄ εκλέκτορας του Παλατινάτου και τον διαδέχθηκε, αφού οι δύο άλλοι μεγαλύτεροι αδελφοί του ήταν επίσκοποι και είχαν αποβιώσει. Όταν εισήγαγε την Προτεσταντική Μεταρρύθμιση, ο Κάρολος Ε΄ τον κήρυξε εκτός νόμου και ο Φρειδερίκος Β΄ υποχώρησε. Το 1556 απεβίωσε στο Άλτσευ και τον διαδέχθηκε ο προστατευόμενός του ανιψιός Όθων-Ερρίκος.
Οικογένεια
Το 1515 είχε δηλώσει την αγάπη του στην Ελεονώρα των Αψβούργων, αλλά όταν αυτό το ανακάλυψε ο αδελφός της Κάρολος Ε΄, τον εξόρισε από την Αυλή της Ισπανίας.
Το 1535 νυμφεύτηκε τη Δωροθέα των Όλντενμπουργκ, κόρη του Χριστιανού Β΄ της Δανίας· δεν απέκτησαν τέκνα.
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Γλώσσα γκορανί
Η γκορανί, γκοράνι ή τα γκορανικά (گۆرانی, Goranî, σημ.: «τραγούδι») είναι βορειοδυτική ιρανική γλώσσα η οποία ομιλείται από εθνικούς Κούρδους και η οποία μαζί με τα ζαζαϊκά αποτελούν τις ζαζαϊκογκορανικές γλώσσες. Όλες οι γκορανικές διάλεκτοι είναι επηρεασμένες από τα κουρδικά και λεξιλογικά και μορφολογικά. Η γκορανί θεωρείται κουρδική διάλεκτος από πολλούς ερευνητές. Κάποιοι τη θεωρούν λόγια γλώσσα για τους Κούρδους.
Η γκορανί έχει τέσσερις διαλέκτους: Μπατζελάνι, Χαουράμι, Σαρλί και Σαμπάκι, και ομιλείται στο Ιράκ και το Ιράν. Από αυτές, η Χαουράμι ήταν η παραδοσιακή λόγια γλώσσα και η κοινή μεταξύ των Κούρδων στην ιστορική περιοχή Αρνταλάν στα Όρη Ζάγκρος, αλλά έκτοτε έχει αντικατασταθεί από τα Κεντρικά Κουρδικά και τα Νότια Κουρδικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βορειοδυτικές ιρανικές γλώσσες Κατηγορία:Γλώσσες απειλούμενες με εξαφάνιση Κατηγορία:Γλώσσες του Κουρδιστάν
Τσέτσκα Τσάτσεβα
Η Τσέτσκα Τσάτσεβα Ντάνγκοφσκα (Цецка Цачева Данговска) (γενν. 24 Μαΐου 1958) είναι Βουλγάρα πολιτικός του κόμματος Πολίτες για την Ευρωπαϊκή Ανάπτυξη της Βουλγαρίας (ΠΕΑΒ) και νομικός. Διετέλεσε Υπουργός Δικαιοσύνης της Δημοκρατίας της Βουλγαρίας από τις 4 Μαΐου 2017 έως τις 5 Απριλίου 2019. Προηγουμένως είχε αναλάβει τη θέση της προέδρου της Εθνοσυνέλευσης της Βουλγαρίας σε δύο περιπτώσεις. Η Τσάτσεβα είναι η πρώτη γυναίκα που προεδρεύει της Εθνοσυνέλευσης της Βουλγαρίας από την ίδρυσή της το 1878.
Βιογραφία
Η Τσάτσεβα γεννήθηκε στη Ντραγάνα του δήμου Ουγκαρτσίν της επαρχίας Λόβετς. Τελείωσε το Μαθηματικό Λύκειο στο Πλέβεν το 1976 και αποφοίτησε από τη Νομική από το Πανεπιστήμιο της Σόφιας.
Μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου Πλέβεν, άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου και στη συνέχεια ήταν επικεφαλής νομικός σύμβουλος στο Δήμο Πλέβεν για επτάμισι χρόνια μέχρι το 2007.
Πολιτική καριέρα
αριστερά|μικρογραφία| Τσάτσεβα το 2015 με τον Έλληνα υπουργό Εξωτερικών [[Νίκος Κοτζιάς|Νίκο Κοτζιά.]] Μέχρι τις δημοκρατικές αλλαγές το 1989, η Τσάτσεβα ήταν μέλος του Βουλγαρικού Κομμουνιστικού Κόμματος, αν και παραιτήθηκε αμέσως μετά την πτώση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Βουλγαρίας. Το 2007, εντάχθηκε στο Δημοτικό Συμβούλιο του Πλέβεν ως μέλος του κόμματος ΠΕΑΒ του Μπόικο Μπορίσοφ. Η Τσάτσεβα ήταν υποψήφια του ΠΕΑΒ για δήμαρχος του Πλέβεν το 2007, αλλά ήρθε μόνο τρίτη καθώς ο Νάιντεν Ζελενογκόρσκι της Ένωσης Δημοκρατικών Δυνάμεων κέρδισε την τρίτη θητεία του στον πρώτο γύρο. Η Τσάτσεβα ήταν επίσης πίσω από τον Βασίλ Αντόνοφ του Βουλγαρικού Σοσιαλιστικού Κόμματος σε αυτές τις εκλογές.
Στις βουλγαρικές κοινοβουλευτικές εκλογές του 2009, η Τσάτσεβα ήταν επικεφαλής του εκλογικού καταλόγου του ΠΕΑΒ στην επαρχία Πλέβεν και ήταν επίσης ο αναλογικός υποψήφιος του κόμματος για αυτήν την εκλογική περιφέρεια. Κέρδισε τις αναλογικές εκλογές στην επαρχία Πλέβεν με 36,92%, ή 54.880 ψήφους. Μετά την αποφασιστική εκλογική νίκη του κόμματός της, επιλέχθηκε ως υποψήφια του ΠΕΑΒ για Πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης της Βουλγαρίας και εξελέγη ομόφωνα σε αυτή τη θέση με 227 ψήφους επί των 240 και καμία ψήφο κατά.
Η Τσάτσεβα θεωρήθηκε μέλος της μεταρρυθμιστικής ομάδας γύρω από τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Συμεών Τζάνκοφ. Εξασφάλισε την ψήφιση πολλών νομοθετικών πακέτων για τη μείωση της φορολογικής επιβάρυνσης των επιχειρήσεων και την αποφυγή κατάρρευσης του τραπεζικού συστήματος.
Υποψήφια πρόεδρος
Η Τσάτσεβα προτάθηκε ως υποψήφια του κόμματός της για τις προεδρικές εκλογές του 2016. Ο Πλάμεν Μανούσεφ επιλέχθηκε ως υποψήφιος αντιπρόεδρος. Έχασε στον δεύτερο γύρο από τον Ρούμεν Ράντεφ, πρώην διοικητή της πολεμικής αεροπορίας. Ως αντίδραση, ο πρωθυπουργός Μπόικο Μπορίσοφ παραιτήθηκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλγάρες γυναίκες πολιτικοί Κατηγορία:Βούλγαροι βουλευτές Κατηγορία:Βούλγαροι νομικοί
Αμριτσάρ
Η Αμρίτσαρ (Amritsar, παντζάμπι: ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ/امرتسر, χίντι: अमृतसर), ιστορικά γνωστό ως Ραμντασπούρ, είναι πόλη στη βορειοδυτική Ινδία, στην πολιτεία Παντζάμπ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, η Αμριτσάρ έχει 1.132.761 κατοίκους. Η πόλη βρίσκεται κοντά στα σύνορα με το Πακιστάν. Η Λαχόρη, η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Πακιστάν, απέχει περίπου 50 χιλιόμετρα από την Αμριτσάρ. Το όνομα της πόλης σημαίνει «ιερή πισίνα από νέκταρ». Η πόλη ιδρύθηκε τον 16ο αιώνα, πιθανότερα το 1574, όταν ο Γκουρού Ραμ Ντας αγόρασε την έκταση για 700 ρουπίες και κατασκεύασε μια ιερή πισίνα. Τις 13 Απριλίου 1919, ανήμερα της ιερής μέρας των Σιχιστών, κατά τη διάρκεια διαμαρτυρίας πολιτών, ο στρατηγός Ντάιερ διέταξε στα στρατεύματά του να ανοίξουν πυρ με αποτέλεσμα το θάνατο 379 ανθρώπων, σε ένα συμβάν που έμεινε γνωστό ως το σφαγή του Αμριτσάρ.
Οι κύριες θρησκείες στην πόλη είναι ο Ινδουισμός και ο Σιχισμός, με 49,36% και 49% του συνολικού πληθυσμού αντίστοιχα να ασκεί μια από τις δύο θρησκείες. Στο Αμριτσάρ βρίσκεται ο Χρυσός Ναός, πνευματικό και πολιτιστικό κέντρο του Σιχισμού. Ο ναός είναι ένα από τα σημαντικότερα αξιοθέατα της Ινδίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Πόλεις της Ινδίας Κατηγορία:Πόλεις του Παντζάμπ (Ινδία) Κατηγορία:Σιχ τοποθεσίες
Ιωσήφ της Γκουαστάλα
O Ιωσήφ, ιταλ. Giuseppe, (20 Μαρτίου 1690 – 16 Αυγούστου 1746) από τον Οίκο των Γκοντζάγκα, ήταν δούκας της Γκουαστάλα (1729-1746), ο τελευταίος από τον Οίκο των Γκοντζάγκα.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Βικέντιου δούκα της Γκουαστάλα και της Μαρίας-Βικτορίας Γκοντζάγκα, κόρης του Φερράντε Γ΄ δούκα της Γκουαστάλα. Αδελφή του ήταν η Ελεονώρα-Λουίζα, σύζυγος του Φραγκίσκου-Μαρία των Μεδίκων.
Το 1714 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος αδελφός του Αντώνιος-Φερδινάνδος ως δούκας της Γκουαστάλα, που όμως απεβίωσε το 1729 άτεκνος. Έτσι τον διαδέχθηκε ο Ιωσήφ ως δούκας της Γκουαστάλα. Κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Πολωνικής Διαδοχής το δουκάτο του κατελήφθη από τους Γάλλους (1734-38).
Το 1746 ο Ιωσήφ απεβίωσε άτεκνος. Η Ιταλία ήταν πάλι πεδίο πολέμων, αυτή τη φορά του Πολέμου για την Αυστριακή Διαδοχή (1700-1748) και η Αυστρία, ως επικυρίαρχος του δουκάτου, το κατέλαβε (1746-48). Δύο έτη μετά, η Συνθήκη της Αίξ-Λα-Σαπέλ, συγχώνευσε το δουκάτο με το δουκάτο της Πάρμας και Πλακεντίας, τα οποία αποδόθηκαν στον Κάρολο Γ΄, μετέπειτα βασιλιά της Ισπανίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ελεονώρα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν, κόρη του Λεοπόλδου δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Βήζενμπουργκ Δεν απέκτησε απογόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Γκοντζάγκα Κατηγορία:Δούκες της Γκουαστάλα
Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (1974)
Το Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 του 1974 ήταν το 25ο που διοργάνωσε η FIA. Περιλάμβανε 15 Γκραν Πρι. Το 1ο απ' αυτά έγινε στις 13 Ιανουαρίου στην Αργεντινή και το 15ο και τελευταίο στις 6 Οκτωβρίου στις ΗΠΑ. Ήταν το 2ο απ' τα 2 Παγκόσμια Πρωταθλήματα Οδηγών που κέρδισε ο Βραζιλιάνος Έμερσον Φιτιπάλντι. Στους κατασκευαστές Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Μακλάρεν. Το πρωτάθλημα αυτό σημαδεύτηκε απ' τα θανατηφόρα ατυχήματα στα οποία ενεπλάκησαν ο Αμερικανός αναπληρωματικός οδηγός της UOP Shadow Racing Team Πίτερ Ρέβσον κατά τη διάρκεια μιας δοκιμής η οποία έγινε στις 22 Μαρτίου στο Μίντλαντ της Νότιας Αφρικής πριν το Γκραν Πρι το οποίο έγινε εκεί στις 30 Μαρτίου κι ο Αυστριακός αναπληρωματικός οδηγός της Surtees Team Χέλμουτ Κόινινγκ στο τελευταίο Γκραν Πρι στις ΗΠΑ στις 6 Οκτωβρίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1974 Κατηγορία:Μηχανοκίνητος αθλητισμός το 1974
Τζέρι Χάλιγουελ
Η Τζέραλντίν Εστέλ Χάλιγουελ (Geraldine Estelle Halliwell, 6 Αυγούστου 1972), γνωστή ως Τζέρι Χάλιγουελ, είναι Αγγλίδα τραγουδίστρια, στιχουργός, συγγραφέας, ηθοποιός και φιλάνθρωπος. Απέκτησε αναγνωρισιμότητα τη δεκαετία του 1990 ως Ginger Spice, μέλος του γυναικείου συγκροτήματος των Spice Girls. Με πάνω από 90 εκατ πωλήσεις δίσκων παγκοσμίως, το συγκρότημα έχει τις περισσότερες πωλήσεις δίσκων όλων των εποχών. Η φράση "Girl Power", που χρησιμοποιούνταν συχνά και από τα πέντε μέλη, συνδέθηκε στενότερα με τη Χάλιγουελ. Το Union Jack μίνι-φόρεμά της από τα Brit Awards το 1997 έγινε επίσης χαρακτηριστικό σύμβολο του "Girl Power". Το 1998, αποχώρησε από τις Spice Girls για να κυνηγήσει μια σόλο καριέρα αλλά αργότερα επέστρεψε στο συγκρότημα όταν επανενώθηκε το 2007.
Το 1999, η Χάλιγουελ ξεκίνησε τη σόλο καριέρα της και κυκλοφόρησε τον πρώτο δίσκο της, Schizophonic, ο οποίος περιλάμβανε τρία σινγκλς που κατέλαβαν την πρώτη θέση στα λίστα σινγκλ μεταξύ των οποίων "Mi Chico Latino", "Lift Me Up", "Bag It Up" ενώ το σινγκλ, "Look at Me", κατέλαβε τη δεύτερη θέση. Το 2001, κυκλοφόρησε τον δεύτερο δίσκο της, Scream If You Wanna Go Faster ; το σινγκλ, "It's Raining Men", χρησιμοποιήθηκε στην ταινία Το Ημερολόγιο της Μπρίτζετ Τζόουνς, κατέλαβε την πρώτη θέση στο Ηνωμένο Βασίλειο και έγινε η μεγαλύτερη επιτυχία στην καριέρα της. Τα σινγκλς που ακολούθησαν, "Scream If You Wanna Go Faster" και "Calling", κατέλαβαν αντίστοιχα την όγδοη και έβδομη θέση στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η Χάλιγουελ κυκλοφόρησε τον τρίτο δίσκο, Passion, το 2005, ο οποίος περιλάμβανε την παγκόσμια επιτυχία "Ride It", που ήταν εμπορική επιτυχία στην υπόλοιπη Ευρώπη. Κατέλαβε την πρώτη θέση στην Ουκρανία, τη δεύτερη θέση στη Ρωσία, την τέταρτη θέση στο ΗΒ και την τρίτη θέση σε Βέλγιο και Ισπανία.
Μετά από ελάχιστα χρόνια σχετικής απουσίας, τον Απρίλιο 2010, η Χάλιγουελ ανακοίνωσε ότι εργαζόταν πάνω σε νέα μουσική. Το 2012 ήταν κριτής στην ένατη σεζόν του The X Factor UK και έπειτα την επόμενη χρονιά ήταν κριτής στην έβδομη σεζόν του Australia's Got Talent. Τον Σεπτέμβριο 2013, ανακοινώθηκε ότι η Χάλιγουελ θα επέστρεφε στη μουσική βιομηχανία στην Αυστραλία με την κυκλοφορία του πρώτου σόλο single μετά από οκτώ χρόνια, "Half of Me". Χάλιγουελ έχει επίσης καθιερωθεί στην εκδοτική βιομηχανία, κυκλοφορώντας δυο αυτοβιογραφίες όπως το επιτυχημένομ βιβλίο If Only και μια σειρά παιδικών μυθιστορημάτων όπως το Ugenia Lavender.
Errno.h
Το errno.h είναι ένα αρχείο κεφαλίδας (αγγλικά: header file) στην τυπική βιβλιοθήκη της γλώσσας προγραμματισμού C. Πολλές συναρτήσεις της πρότυπης βιβλιοθήκης θέτουν δείκτες καταστάσεως αν προκύψει κάποιο σφάλμα κατά την ανάγνωση ή εγγραφή αρχείων και αν φτάσουν στο τέλος του αρχείου. Αυτό το αρχείο κεφαλίδας δηλώνει μερικές συναρτήσεις με τις οποίες μπορούμε να ελέγξουμε και να καθαρίσουμε αυτούς τους δείκτες. Επίσης, δηλώνει έναν ακέραιο errno, που μπορεί να εμπεριέχει περισσότερες πληροφορίες για το ποιο πρόσφατο σφάλμα.
Σταθερές
Για χρήση με το errno.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες υπολογιστών
Κατάλογος ηγεμόνων της Βλαχίας
Ακολουθεί ένας κατάλογος ηγεμόνων της Βλαχίας, από την πρώτη αναφορά μίας μεσαιωνικής πολιτείας που βρίσκεται μεταξύ των Νοτίων Καρπαθίων και του Δούναβη μέχρι την ένωση με τη Μολδαβία το 1859, που οδήγησε στη δημιουργία της Ρουμανίας.
Σημειώσεις
Η δυναστική κυριαρχία είναι δύσκολο να αποδοθεί, δεδομένου του χαλαρού παραδοσιακού ορισμού της άρχουσας οικογένειας. Κατ' αρχήν, οι πρίγκιπες επιλέγονταν από οποιονδήποτε κλάδο της οικογένειας, συμπεριλαμβανομένων των νόθων γιων ενός προηγούμενου ηγεμόνα, που ορίστηκαν ως από το μεδούλι του βοεβόδα (os de domn), ή ως κληρονομικοί (heregie, από το λατινικό hereditas). Στα άτομα που ήταν επιφορτισμένα με τις εκλογές, στα οποία κυριαρχούσαν οι βογιάροι, είχαν κυμαινόμενους βαθμούς επιρροής. Το ίδιο το σύστημα αμφισβητήθηκε από σφετεριστές και κατέστη παρωχημένο με την εποχή των Φαναριωτών, όταν οι κυβερνήτες διορίζοντο από τους σουλτάνους των Οθωμανών. Μεταξύ 1821 και 1878 (ημερομηνία της ανεξαρτησίας της Ρουμανίας), εφαρμόστηκαν στην πράξη διάφορα συστήματα, που συνδύαζαν την εκλογή και τον διορισμό. Οι ηγεμόνες της Βλαχίας, όπως και οι ηγεμόνες της Μολδαβίας, έφεραν τους τίτλους του πρίγκιπα (voivode) ή/και του άρχοντα (hospodar). Όταν γράφουμε στα ρουμανικά, χρησιμοποιείται ο όρος κύριος (domn[itor], από το λατινικό dominus).
Οι περισσότεροι κυβερνήτες δεν χρησιμοποίησαν τη μορφή του ονόματος με το οποίο αναφέρονται, και αρκετοί χρησιμοποίησαν περισσότερες από μία μορφές του δικού τους ονόματος. Σε ορισμένες περιπτώσεις, ο ηγεμόνας αναφέρεται μόνο σε ξένες πηγές. Τα πλήρη ονόματα είναι είτε σύγχρονες εκδοχές, είτε βασισμένα σε αναφορές σε διάφορα χρονικά.
Bιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Ντρακουλέστι Κατηγορία:Ηγεμόνες της Βλαχίας
Απόστολος Παρέλλης
Ο Απόστολος Παρέλλης (γεννηθείς 24 Ιουλίου 1985) είναι Κύπριος αθλητής της Δισκοβολίας. Κατέχει το παγκύπριο ρεκόρ με ρίψη στα 66,32 το Σεπτέμβριο του 2019 στο Ηράκλειο Κρήτης. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 κατετάγη στην 8η θέση πραγματοποιώντας τη μεγαλύτερη επιτυχία του κυπριακού στίβου σε Ολυμπιακούς Αγώνες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κύπριοι αθλητές του στίβου Κατηγορία:Κύπριοι Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αθλητές στίβου ΓΣΠ Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Ζυλί Ντελπί
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλίδες ηθοποιοί Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες Κατηγορία:Γάλλοι σεναριογράφοι Κατηγορία:Γαλλίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Γάλλοι στιχουργοί Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Αμερικανοί στιχουργοί
Ακσαράι (Φατίχ)
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| [[Τέμενος Περτεβνιγιάλ Βαλιντέ Σουλτάνα|Τζαμί Περτεβνιγιάλ Βαλιντέ Σουλτάνα στο Ακσαράι.]] μικρογραφία| Εσωτερικό του [[Τέμενος Περτεβνιγιάλ Βαλιντέ Σουλτάνα|Τζαμί Περτεβνιγιάλ Βαλιντέ Σουλτάνα.]] Το Ακσαράι (κυριολεκτικά "Λευκό Παλάτι" στα Τουρκικά) είναι μια γειτονιά στην περιοχή Φατίχ της Κωνσταντινούπολης, στην Τουρκία. Ονομάζεται έτσι επειδή ιδρύθηκε από μετανάστες από το Ακσαράι της κεντρικής Τουρκίας, που μεταφέρθηκαν εδώ τον 15ο αιώνα από τον Μεχμέτ Β', για να ξανακατοικήσουν την πόλη μετά την κατάκτησή της.
Το Ακσαράι είναι μια κυρίως μοντέρνα γειτονιά, που βρίσκεται στο κέντρο μιας πολυσύχναστης πλατείας. Ήταν ιστορικά γνωστό ως Bóos, (λατινικά : Forum Bovis, ελληνικά: ὁ Bοῦς, ρωμανικά: o Bous). Έχει μεγάλο πληθυσμό μεταναστών από τα νοτιοανατολικά της χώρας και πολλά εστιατόρια σερβίρουν την κουζίνα της Σανλιούρφα, του Ντιγιαρμπακίρ και του Χατάι. Πιο πρόσφατα απέκτησε επίσης μεγάλο πληθυσμό Σύριων προσφύγων, που έχουν εισαγάγει τη δική τους κουζίνα στο μείγμα. Υπάρχουν πολλά καταστήματα και ξενοδοχεία εδώ. Εκτιμάται ότι στο Ακσαράι κατοικούσαν 8.541 κάτοικοι το 2022.
Στα ανατολικά, το Ακσαράι συνορεύει με τη γειτονιά του λιανικού εμπορίου υφασμάτων Λάλελι, ενώ στα δυτικά, κατά μήκος του Μιλέτ Τζάντεσι, βρίσκεται η Τσάπα. Στα νότια βρίσκεται το Γενί Καπί και στα βόρεια το Φατίχ. Το πολυσύχναστο Βατάν Τζάντεσι (AKA Adnan Menderes Bulvarı) διατρέχει βορειοδυτικά από το Ακσαράι προς τα Τείχη της Πόλης, ακολουθώντας τη διαδρομή του χαμένου ποταμού Λύκου.
Αξιοθέατα
Το Τέμενος Περτεβνιγιάλ Βαλιντέ Σουλτάνα βρίσκεται δίπλα στον πολυσύχναστο οδικό κόμβο κοντά στη στάση Ακσαράι του τραμ. Μεταξύ Ακσαράι και Γιουσουφπασά βρίσκεται το μικρότερο, παλαιότερο και πολύ λιγότερο εμφανές Τζαμί Μουράτ Πασά, που χτίστηκε το 1473 σύμφωνα με το πρώιμο οθωμανικό αρχιτεκτονικό στυλ, που τελειοποιήθηκε στην Προύσα.
Στην πλατεία Ακσαράι το ξύλινο Χίντιλερ Τεκεσί έχει ξαναχτιστεί πίσω από ένα λιτό πέτρινο σιντριβάνι. Το μικρό Τζαμί Τζαμτσιλάρ ξαναχτίζεται επίσης στην άκρη της πλατείας.
Λίγο πιο πέρα κατά μήκος του Βατάν Τζάντεσι βρίσκεται το Τζαμί Φεναρί Ίσα, το οποίο αρχικά λειτουργούσε ως η βυζαντινή εκκλησία του Κωνσταντίνου και είχε χτιστεί στις αρχές του 10ου αιώνα. Απέναντι από το δρόμο βρίσκεται το Γιαβούζ Σουλτάν Σελίμ Μεντρεσέ, ένα έργο του Μιμάρ Σινάν, που χρονολογείται από το 1549 και χρησιμοποιείται τώρα ως κλινική. Σε κοντινή απόσταση βρίσκεται ο τάφος μιας από τις κόρες του σουλτάνου Σελίμ Α, της Σαχ Σουλτάνας, μερικώς κρυμμένος από ένα πέτρινο σχολείο. Επίσης, σχεδιάστηκε από τον Μιμάρ Σινάν.
Μεταφορές
Το Ακσαράι είναι το σημείο εκκίνησης για τη γραμμή Μ1, που εκτελεί δρομολόγια προς το Διεθνές Αεροδρόμιο Ατατούρκ, το οποίο δεν χρησιμοποιείται πλέον για επιβατικά αεροσκάφη. Η στάση Οτογάρ στη γραμμή εξυπηρετεί τον μεγάλο τερματικό σταθμό των υπεραστικών λεωφορείων στο Εσενλέρ.
Το Ακσαράι εξυπηρετείται επίσης από τη γραμμή T1 του τραμ.
Κόμβος για εμπόριο σεξ
Το Ακσαράι λέγεται ότι είναι κόμβος για τη σεξουαλική διακίνηση νεαρών γυναικών από τη Ρουμανία, τη Μολδαβία και την Ουκρανία. Ορισμένες αναφορές στα τουρκικά μέσα ενημέρωσης ισχυρίστηκαν ότι η γειτονιά είναι ιδιαίτερα επιρρεπής στην πορνεία, επειδή είναι μια περιοχή, που βρίσκεται μεταξύ δύο παρακείμενων αστυνομικών δικαιοδοσιών, του Φατίχ και του Εμίνονου.
Μαρία της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ (1854-1898)
H Μαρία (γερμ. Maria von Sachsen-Altenburg von Wettin, 2 Αυγούστου 1854 - 8 Οκτωβρίου 1898) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του Δούκα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Πρωσίας.
Βιογραφία
Η Μαρία Φρειδερίκη Λεοπολδίνα Γεωργίνα Αυγούστα Αλεξάνδρα Ελισάβετ Θηρεσία Ιωσηφίνα Ελένη Σοφία ήταν το μόνο (επιζόν) τέκνο του Ερνέστου Α΄ της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ και της Αγνής, κόρης του Λεοπόλδου Δ΄ του Άνχαλτ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1873 τον Αλβέρτο της Πρωσίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Πρωσίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ