cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Anna F.
2009–2011: Αρχές σταδιοδρομίας, For Real
δεξιά|μικρογραφία|150x150εσ| Η Anna F. στα Αυστριακά Μουσικά Βραβεία Amadeus 2010. Το καλοκαίρι του 2009, η Άννα άνοιγε τις συναυλίες κατά τη διάρκεια της ευρωπαϊκής περιοδείας του Λένι Κράβιτς. Κέρδισε στην κατηγορία Pop στα Αυστριακά Μουσικά Βραβεία Amadeus το έτος 2009.
Άνταμ Χάνγκα
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Εθνική ομάδα
Anna F.
2009–2011: Αρχές σταδιοδρομίας, For Real
Το πρώτο της άλμπουμ με τίτλο For Real κυκλοφόρησε στις 5 Φεβρουαρίου του 2010. Το άλμπουμ έφτασε στην τρίτη θέση στους αυστριακούς πίνακες μουσικών επιτυχιών και έγινε χρυσό. Η Βαπέλ έκανε περιοδείες σε όλη την Αυστρία, ενώ έλαβε επίσης μέρος και στο μουσικό φεστιβάλ Donauinselfest.
Άνταμ Χάνγκα
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Ο Χάνγκα είναι διεθνής με την Εθνική Ουγγαρίας. Με την εθνική ομάδα συμμετείχε στο Ευρωμπάσκετ 2017.
Anna F.
2012 – σήμερα: υποκριτικό ντεμπούτο, King in the Mirror και DNA
Το 2012, η Βαπέλ έκανε την πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση στην ταινία μεγάλου μήκους του Dito Tsintsadze, Invasion (Εισβολή) που έκανε πρεμιέρα στις 30 Ιουνίου του 2012 στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Μονάχου.
Άνταμ Χάνγκα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ούγγροι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ουγγαρίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2017 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άλμπα Φέχερβαρ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μανρέσα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σάσκι Μπασκόνια Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φελίτσε Σκαντόνε Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λέγκα Μπάσκετ Σέριε Α Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2022
Anna F.
2012 – σήμερα: υποκριτικό ντεμπούτο, King in the Mirror και DNA
Το 2012, η Βαπέλ μετακόμισε στο Prenzlauer Berg στο Βερολίνο. Έναν χρόνο αργότερα, υπέγραψε συμβόλαιο με τη δισκογραφική εταιρεία Polydor / Island ( Universal Music Group). Τον Αύγουστο του 2013, η Άννα κυκλοφόρησε το DNA ως πρώτο τραγούδι από το επερχόμενο άλμπουμ της King in the Mirror. Το μουσικό βίντεο του τραγουδιού κυκλοφόρησε στις 3 Αυγούστου του 2013. Εμφανίστηκε επίσης στην τηλεοπτική εκπομπή του Jan Böhmermann, Lateline.
Το άλμπουμ King in the Mirror κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 2014. Η Βαπέλ άνοιγε τις συναυλίες κατά τη διάρκεια της περιοδείας του Τζέιμς Μπλαντ στην Αυστρία, τη Γερμανία, την Ιταλία και την Ελβετία.
Κατά την προετοιμασία για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2015, η Άννα ήταν μέρος της ομάδας του ORF που έψαχνε πιθανούς υποψηφίους για να εκπροσωπήσουν την Αυστρία, ενεργώντας ως προγυμνάστρια των μουσικών.
Το 2017, η Άννα άρχισε να ηχογραφεί ένα νέο άλμπουμ με τον παραγωγό Ντάνιελ Μπραντ, με τον οποίο επίσης είχε σχέση εκείνη την εποχή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί μουσικοί Κατηγορία:Αυστριακοί ηθοποιοί
Μπαρμπέ
Το Μπαρμπέ (γαλλικά: Barbey) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπαρμπεζιέν (γαλλικά: Barbésiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Σπήλαιο Καλαμάκια
thumb|Το σπήλαιο το 2001. Τα σπήλαια στα Καλαμάκια είναι μια σειρά σπηλαίων στην ανατολική ακτή της Μάνης, κοντά στην Αρεόπολη, στον νομό Λακωνίας της Πελοποννήσου. Οι ανασκαφές που πραγματοποιήθηκαν στο σπήλαιο ανέδειξαν την παρουσία Νεάντερταλ στην περιοχή κατά την περίοδο 100 με 40 χιλιάδες χρόνια πριν από σήμερα. Αποτελούν τα πρώτα κατάλοιπα Νεάντερταλ που ταυτοποιήθηκαν στον ελληνικό χώρο.
Τα σπήλαια βρίσκονται 2,5 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Αρεόπολης, σε κρημνώδη περιοχή στις ακτές του κόλπου του Οιτύλου. Η είσοδος του μεγαλύτερου από αυτά, το οποίο είναι και το καλύτερα μελετημένο, βρίσκεται 2,3 μέτρα πάνω από το σημερινό επίπεδο της θάλασσας και έχει διαστάσεις 7 μέτρα πλάτος, 8 μέτρα ύψος και 20 μέτρα βάθος. Στο εσωτερικό της σπηλιάς σώζεται επιχωματώσεις συνολικού ύψους 7 μέτρων, τόσο ανθρωπογενείς όσο και ιζηματογενείς.
Μπαρμπιζόν
Το Μπαρμπιζόν (γαλλικά: Barbizon) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Σπήλαιο Καλαμάκια
Από τις ανασκαφικές εργασίες που πραγματοποιήθηκαν την περίοδο 1993-2006 από την Εφορεία Παλαιοανθρωπολογίας-Σπηλαιολογίας και τη Γαλλική Σχολή Αθηνών ήρθαν στο φως λίθινα εργαλεία του μουστιαίας περιόδου, πλούσια υπολείμματα πανίδας καθώς και ανθρώπινα υπολείμματα. Τα ανθρώπινα υπολείμματα ανήκουν σε τουλάχιστον 8 πρόσωπα και περιλαμβάνουν κυρίως δόντια και τμήματα κρανίων. Τα υπολείμματα των ζώων καλύπτουν μεγάλο αριθμό ζώων, τόσο μεγάλων θηλαστικών, όπως ελάφια, αγριογούρουνα, αγριοκάτσικα και ρινόκερους, καθώς και μικρότερο ζώα, όπως λαγούς, τρωκτικά, ερπετά και πτηνά. Η πανίδα αυτή υποδεικνύει ότι η Μάνη στην τελευταία εποχή των παγετώνων είχε ήπιο κλίμα, χάρις στη νότια θέση της και την παρουσία της θάλασσας.
Μπαρμπιζόν
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπαρμπιζοναί (γαλλικά: Barbizonnais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Σπήλαιο Καλαμάκια
Παραπομπές
Καλαμακια σπήλαιο Κατηγορία:Μάνη Κατηγορία:Ελληνική προϊστορία
Σεμπάστιαν Βασιλειάδης
Ο Σεμπάστιαν Βασιλειάδης (γενν. 4 Οκτωβρίου 1997) είναι Ελληνογερμανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος για την Αρμίνια Μπίλεφελντ.
Παντερμπόρν
Την 1η Ιουλίου 2018, υπέγραψε διετές συμβόλαιο με την Παντερμπόρν της 2. Μπούντεσλιγκα. Στις 25 Νοεμβρίου 2018, σημείωσε δύο γκολ στο τελευταίο δεκάλεπτο της νίκης με 5-1 επί της Χάιντενχαϊμ. Τη σεζόν 2018-19, σε μια συναρπαστική σειρά γεγονότων, ο Βασιλειάδης (6 γκολ, 8 ασίστ) βοήθησε τον σύλλογο να τερματίσει στην πρώτη δυάδα του πρωταθλήματος, με την Παντερμπόρν να κερδίζει την άνοδο στη Μπούντεσλιγκα μετά από πολλά χρόνια απουσίας.
Αρμίνια Μπίλεφελντ
Τον Ιανουάριο του 2021, ανακοινώθηκε η απόκτηση του από την Αρμίνια Μπίλεφελντ της Μπούντεσλιγκα, με τριετές συμβόλαιο.
Διεθνής σταδιοδρομία
Το Νοέμβριο του 2019, αναφέρθηκε πως ο Βασιλειάδης πήρε την ελληνική ταυτότητα και είναι επιλέξιμος να κληθεί στην Εθνική Ελλάδας ανδρών από τον προπονητή Φαν ΄τ Σχιπ. Στις 11 Νοεμβρίου 2019, κλήθηκε για τους προκριματικούς αγώνες του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 εναντίον της Αρμενίας και της Φινλανδίας, στις 15 και 18 Νοεμβρίου αντίστοιχα.
Προσωπική ζωή
Ο πατέρας του Βασιλειάδη είναι Έλληνας και η μητέρα του Γερμανίδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Γερμανοί ελληνικής καταγωγής Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΒΦΡ Άαλεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές 3. Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΚ Παντερμπόρν 07 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές 2. Μπουντεσλίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα
Πίτερ Γιανς φαν Ασχ
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ντελφτ, γιος του προσωπογράφου Γιαν φαν Ασχ και εντάχθηκε στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά το 1623. Σύμφωνα με τον Άρνολντ Χαουμπράκεν, ειδικευόταν στα μικρού μεγεθους τοπία, αλλά η παραγωγικότητά του παρεμποδίστηκε από τη φροντίδα για τους γονείς του. Ο Γιαν Φερκόλιε τον γνώριζε και έκανε προσωπογραφία του σε χαρακτικό. Η πόλη του Ντελφτ του πλήρωσε 100 φιορίνια για μια schoorsteenstuk (κορνίζα τζακιού) στο Δημαρχείο, γνωστό ως Prinsenhof.
Τα έργα του είναι επηρεασμένα από τους ζωγράφους Πίτερ ντε Μπλόοτ, Γιαν Μποτ, Γιοάχιμ Χόφερτς Καμπχόισεν, Αντονίε Γιανς φαν Ντερ Κρόος, Γιαν φαν Χόγιεν και Γιαν Γκάμπριελς Σόνιε. Με τη σειρά του επηρέασε τον ζωγράφο Γιάκομπους Κουρτ (Jacobus Coert). Πέθανε και τάφηκε στην πατρίδα του, Ντελφτ.
Κληρονομιά
Εργα του φαν Ασχ υπάρχουν σε δημόσιες συλλογές, συμπεριλαμβανομένων τεσσάρων στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι
Κρέας
thumb|300px|Ποικιλίες του κρέατος. thumb|[[Νεκρή φύση (Κλωντ Μονέ)|Νεκρή φύση, Κλωντ Μονέ (1864).]]
Το κρέας είναι η σάρκα των ζώων. Το ζωικό κρέας, που χρησιμοποιείται ως τροφή από τον άνθρωπο περιλαμβάνει τους σκελετικούς μύς και το συναφές λίπος, μπορεί όμως να περιγράψει επίσης άλλους βρώσιμους ιστούς, όπως τα όργανα και τα εντόσθια ενός νεκρού ζώου. Στην αγγλική γλώσσα, η λέξη κρέας (meat) χρησιμοποιείται γενικά από τη βιομηχανία συσκευασίας κρέατος σε μια πιο περιοριστική έννοια, η σάρκα των θηλαστικών ειδών (χοίροι, βοοειδή, πρόβατα κλπ.) που τέθηκαν και προετοιμάζονται για κατανάλωση από τον άνθρωπο, για τον αποκλεισμό των ψαριών, των πουλερικών και άλλων ζώων. Η χρήση ποικίλλει σε όλο τον κόσμο από τον κάθε πολιτισμό, και ορισμένες χώρες όπως η Ινδία έχουν μεγάλους πληθυσμούς που αποφεύγουν την κατανάλωση όλων ή των περισσότερων ειδών κρέατος. Η κατανάλωση ανθρωπίνου κρέατος αναφέρεται ως κανιβαλισμός ή ανθρωποφαγία και αποτελεί σοβαρό ποινικό αδίκημα.
Η κατανάλωση κρέατος έχει διάφορες παραδόσεις και τα τελετουργικά που συνδέονται με αυτό σε διαφορετικές κουλτούρες, όπως η Κοσέρ (Kosher) και η Χαλάλ (Halal), και η παραγωγή της γενικώς ρυθμίζονται από τις κρατικές αρχές. Το άρθρο αυτό εστιάζεται κυρίως σε αυτή τη διαδικασία, από την πρωτογενή παραγωγή έως την κατανάλωση.
Ασφάλεια για τον άνθρωπο
Τον Οκτώβριο του 2015, ο IARC κατέταξε την κατανάλωση κόκκινου κρέατος (βοοειδή και αιγοπρόβατα) στην Κατηγορία 2Α: Πιθανότατα (probable) καρκινογενή για τον άνθρωπο, σχετίζοντάς την με τον καρκίνο του εντέρου, ενώ την κατανάλωση επεξεργασμένου κρέατος στην Κατηγορία 1: Καρκινογενή για τον άνθρωπο.
Σύμφωνα με τη μονογραφία του IARC, η Κατηγορία 2 αναφέρει ότι δεν υπάρχουν σαφείς ενδείξεις που σχετίζουν τον καρκίνο με την κατανάλωση κρέατος από τον άνθρωπο. Η πιθανή συσχέτιση από πειράματα σε ζώα δε συνεπάγεται την αιτιότητα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιομηχανία κρέατος Κατηγορία:Τύποι φαγητού
Αυλάκι Αιτωλοακαρνανίας
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Αυλάκι (αποσαφήνιση
Το Αυλάκι είναι ορεινό χωριό του Δήμου Αμφιλοχίας στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 660 μέτρα.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Το Αυλάκι βρίσκεται στα βορειοανατολικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας και Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας. Είναι κτισμένο δυτικά του Αχελώου ποταμού και απέχει 72 χλμ. ΒΑ. από την Αμφιλοχία. Το σημαντικότερο αξιοθέατο, στα βορειοανατολικά του χωριού και πάνω στον Αχελώο, είναι το πέτρινο Γεφύρι Αυλακίου που ενώνει τους Νομούς Αιτωλοακαρνανίας, Καρδίτσας και Ευρυτανίας. Άρχισε να κτίζεται το 1907, τελείωσε το 1911 και διευκόλυνε τους κατοίκους των γύρω χωριών στην πρόσβαση για τους αλευρόμυλους και τις νεροτριβές που υπήρχαν στο Μουζάκι, και στο Καρπενήσι. Από το 1993 έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο "διότι αφενός αποτελεί αξιόλογο και αντιπροσωπευτικό δείγμα τεχνικού έργου υποδομής των αρχών του αιώνα μας και αφετέρου είναι συνδεδεμένο με τις μνήμες των κατοίκων της περιοχής, επειδή βοήθησε και διευκόλυνε τις αγροτικές εμπορικές και κοινωνικές τους δραστηριότητες".
Ιστορία - Διοικητικά
Ιστορικά ανήκει στα κτηνοτροφικά χωριά του ορεινού Βάλτου. Το παλιό όνομα του χωριού είναι Βερβίτσα και έτσι αναφέρονται το 1836 να προσαρτάται στον τότε δήμο Ιδομένης. Το 1912 διορθώνεται σε Βερδίτσα και το 1927 με το ΦΕΚ 206Α - 28/09/1927 μετονομάζεται σε Αυλάκι. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τα Βρουβιανά αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Βρουβιανών που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ινάχου του Δήμου Αμφιλοχίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 97 κατοίκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αμφιλοχίας
Caudron C.800
Το Caudron C.800 (γνωστό και σαν Epervier (ξεφτέρι)), είναι γαλλικό διθέσιο εκπαιδευτικό ανεμόπτερο. Ο σχεδιασμός και η ανάπτυξη του έγιναν κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, όμως η μεγάλης κλίμακας παραγωγή του ξεκίνησες μετά το τέλος της σύρραξης. Το C.800 ήταν το βασικό γαλλικό αεροσκάφος αυτής της κλάσης μέχρι τη δεκαετία του 1960, ενώ περιορισμένος αριθμός χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Ο σχεδιασμός του ανεμοπτέρου ξεκίνησε λίγο μετά τη γαλλική συνθηκολόγηση (Ιούνιος 1940) και γίνονταν παράλληλα με την ανάπτυξη του Castel C.25S. Και τα δύο αεροσκάφη προορίζονταν για χρήση από αερολέσχες στο νότιο, μη κατεχόμενο, μέρος της μητροπολιτικής Γαλλίας (στην επονομαζόμενη Γαλλία του Βισύ). Το Caudron ήταν ένα υψηλοπτέρυγο μονοπλάνο ξύλινης κατασκευής. Η άτρακτος καλύπτονταν από ξύλινο μονοκόκ (monocoque) και είχε τομή οβάλ σχήματος. Ο εκπαιδευτής και ο εκπαιδευόμενος κάθονταν ο ένας δίπλα στον άλλο.
Τον Απρίλιο του 1942 πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση το πρώτο εκ των δύο πρωτοτύπων δοκιμών. Το ίδιο έτος δοκιμάστηκε η μονοθέσια έκδοση (C.810) η οποία όμως δεν εξελίχθηκε διότι τα πρωτότυπα χάθηκαν σε βομβαρδισμό. Μετά το τέλος του πολέμου προτάθηκε η ανάπτυξη τενός ανώτερου μονοθέσιου, του C.811, αλλά το εγχείρημα δεν προχώρησε. Το 1951 Raymond Jarlaud σχεδίασε το C.801, στο οποίο ενσωματώνονταν διάφορες βελτιώσεις, αλλά παρήχθη σε μικρούς αριθμούς.
Επιχειρησιακή ιστορία
Μετά την απελευθέρωση της Γαλλίας το 1944, η κυβέρνηση παρήγγειλε 450 αεροσκάφη σε μια προσπάθεια ενίσχυσης της εγχώριας αεροπορικής βιομηχανίας. Η παραγγελία μειώθηκε αργότερα στα 248 και η παραγωγή ξεκίνησε το 1945 στο εργοστάσιο του Aire-sur-Adour. Τα περισσότερα ανεμόπτερα παραδόθηκαν σε αερολέσχες όπου και χρησιμοποιήθηκαν μαζικά μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του 1960. Μικρός αριθμός διατέθηκε στη Γαλλική Πολεμική Αεροπορία και την αεροπορία του Γαλλικού Πολεμικού Ναυτικού (Aéronavale).
Το 2010 υπήρχαν ακόμα δέκα C.800 σε πολιτική χρήση στη Γαλλία καθώς και άλλο ένα στην Ολλανδία.
Βιβλιογραφία
C.800 Κατηγορία:Ανεμόπτερα
Πίτερ ντε Μπλόοτ
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Πίτερ ντε Μπλόοτ, Ο [[Ιησούς Χριστός|Χριστός με τη Μαρία και τη Μάρθα, Μουσείο Λιχτενστάιν, 1637]] Ο Πίτερ ντε Μπλόοτ (Pieter de Bloot, 1601 – περ. 6 Νοεμβρίου 1658) ήταν Ολλανδός ζωγράφος.
Ο ντε Μπλόοτ γεννήθηκε και πέθανε στο Ρότερνταμ. Ζωγράφισε κυρίως τοπία και ρωπογραφίες, ειδικά απόψεις υπαίθρου και θέματα με χωρικούς. Επίσης ζωγράφιζε κατά διαστήματα και θρησκευτικά θέματα. Μεταξύ 1624 και 1630, ο dντε Μπλόοτ νυμφεύτηκε τρεις φορές, αφού οι δύο πρώτες του γυναίκες πέθαναν μόνο λίγους μήνες μετά τον γάμο. Ο ντε Μπλόοτ απεβίωσε το 1658.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι
Μπαρσί
Το Μπαρσί (γαλλικά: Barcy) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπαρσιέν (γαλλικά: Barciens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Τσέχοι στην Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας
Κοινοτικές δραστηριότητες
Οι Τσέχοι εγκαταστάθηκαν στο έδαφος της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης το 1878 μετά την προσχώρησή τους στην Αυστρία-Ουγγαρία. Οι Τσέχοι άποικοι έχτισαν οικισμούς, ασχολούνταν με την εξόρυξη και την υλοτομία, την κατασκευή ορυχείων, σιδηροδρόμων, τηλεγραφικών και τηλεφωνικών επικοινωνιών. Οι περισσότεροι ντόπιοι Τσέχοι και Τσέχοι από τη Γαλικία μετακόμισαν στο έδαφος της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας. Ζούσαν κυρίως στην Μπάνια Λούκα, Σαράγεβο, Μπροντ, Ντερβέντα και Μόσταρ, σε αγροτικές περιοχές όπως το Μάτσιν-Μπρντο, το Νόβα Βες, το Νόβο Τοπόλε, το Βραντούτς, και το Πρίγεντορ.
Στα πρώτα δύο χρόνια της επανεγκατάστασης, περίπου 7.000 Τσέχοι εγκαταστάθηκαν στη Βοσνία. Στα μεσοπολεμικά χρόνια, υπήρχαν 5886, και μετά τον πόλεμο υπήρχαν 1978 Τσέχοι. Μέχρι τη δεκαετία του 1970, ο αριθμός τους μειώθηκε σε 871. Το 1981, 639 Τσέχοι παρέμειναν στη Δημοκρατία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Κάποιοι από αυτούς ζουν στη Μπάνια Λούκα, μερικοί από αυτούς στη Ντερβέντα, στο Πρναβόρ, στο Πρίγεντορ και στη Γκράντισκα. Εργάζονται κυρίως ως αγρότες, δημόσιοι υπάλληλοι, δικαστές, τραπεζίτες, γιατροί, φαρμακοποιοί, δάσκαλοι και μουσικοί.
Θρησκεία
Οι Τσέχοι στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας είναι κατά κύριο λόγο Ρωμαιοκαθολικοί. Στη Νόβα Βες και το Μάτσινο-Μπρντο υπάρχουν δύο καθολικές εκκλησίες, εκ των οποίων οι Τσέχοι είναι ενορίτες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνοτικές ομάδες στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας
Διώξεις κατά Χριστιανών έως τον 4ο αιώνα
Οι διώξεις κατά Χριστιανών αναφέρονται σε διάφορες δράσεις από τη ρωμαϊκή Αυτοκρατορία εναντίον του χριστιανικού πληθυσμού. Σύμφωνο με την εκκλησιαστική παράδοση, οι πρώτοι χριστιανοί διώκονταν από τους Ρωμαίους. Σύγχρονοι ιστορικοί ωστόσο, εκφράζουν την άποψη πως οι διώξεις είχαν σποραδικό και τοπικό χαρακτήρα. Στις αρχές του 4ου αιώνα, μια μορφή της θρησκείας νομιμοποιήθηκε από το Διάταγμα των Μεδιολάνων, και τελικά ο χριστιανισμός έγινε επίσημη θρησκεία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Χριστιανοί ιεραπόστολοι, καθώς και πρόσωπα που εκχριστιανίστηκαν, υπήρξαν στόχος διώξεων από την εμφάνιση του Χριστιανισμού.
Στην εποχή του Χριστού (Kαινή Διαθήκη)
Ο Χριστιανισμός ξεκίνησε ως αίρεση των Εβραίων, και σύμφωνα με την Καινή Διαθήκη,  Φαρισαίοι, συμπεριλαμβανομένου του Αποστόλου Παύλου, πριν από τη μεταστροφή του στον Χριστιανισμό, δίωκαν τους πρώτους Χριστιανούς. Οι πρώτοι Χριστιανοί κήρυτταν το δεύτερο ερχομό του Μεσσία, το  οποίο δεν είναι σύμφωνο προς τις εβραϊκές θρησκευτικές διδασκαλίες. Παρά τις μεμονωμένες μεταστροφές Εβραίων προς το Χριστιανισμό, αυτοί στη  συντριπτική τους πλειοψηφία δεν έγιναν Χριστιανοί. Κατά μία άποψη, οι Εβραίοι έβλεπαν τις διώξεις  κατά Χριστιανών ως μέτρα  πειθαρχίας μεταξύ Εβραίων, καθώς μέχρι τον 2ο αιώνα δεν ήταν σαφής η διάκριση μεταξύ των δύο θρησκειών. Οι Χριστιανοί, από την άλλη πλευρά, αισθάνονταν ότι διώκονται και όχι ότι  "πειθαρχούνται." μικρογραφία|Η Σταύρωση του Αγίου Πέτρου. Πίνακας του [[Καραβάτζο|Καραβάτζιο]] Η διχόνοια μεταξύ των Εβραίων άρχισε σχεδόν αμέσως με τις διδασκαλίες του Αγίου Στεφάνου στην Ιερουσαλήμ, ο οποίος θεωρήθηκε αποστάτης. Σύμφωνα με τις Πράξεις των Αποστόλων, ένα χρόνο μετά την Σταύρωση του Ιησού, ο Στέφανος λιθοβολήθηκε για την υποτιθέμενη αλλαγή πίστης, με τον Σαούλ (μετέπειτα Παύλο) να επιβλέπει.
Tο 41 μ.Χ., όταν ο Αγρίππας A',  έλαβε τον τίτλο του Βασιλιά των Ιουδαίων,  συνέχισε τις διώξεις κατά τις οποίες ο Απόστολος Ιάκωβος έχασε τη ζωή του, ο Πέτρος μόλις κατάφερε να γλυτώσει και οι υπόλοιποι των αποστόλων διασκορπίστηκαν. Μετά το θάνατο του Αγρίππα, ακολούθησε  ρωμαϊκή διοίκηση και τηρήθηκε μια ουδετερότητα, έως ότου ο έπαρχος (προκουράτωρ)  Festus πέθανε και ο αρχιερέας Άννας II εκμεταλλεύτηκε το κενό εξουσίας για να επιτεθεί στην Εκκλησία και να εκτελεστεί ο Ιάκωβος ο Αδελφόθεος, τότε ηγέτης των Χριστιανών της Ιερουσαλήμ. Η Καινή Διαθήκη αναφέρει ότι Απόστολος Παύλος φυλακίστηκε επανειλημμένα από τις Ρωμαϊκές αρχές, λιθοβολήθηκε από τους Φαρισαίους και αφέθηκε ημιθανής σε μία περίπτωση, και τελικά οδηγήθηκε ως κρατούμενος στη Ρώμη. Ο Απόστολος Πέτρος και άλλοι πρώτοι Χριστιανοί  επίσης, φυλακίστηκαν, ξυλοκοπήθηκαν και κακοποιήθηκαν. Η μεγάλη Εβραϊκή εξέγερση, με αφορμή τη θανάτωση 3.000 Εβραίων από τους Ρωμαίους, οδήγησε στην καταστροφή της Ιερουσαλήμ το 70 μ.Χ., στο τέλος του Δεύτερου Ναού και την  αποδυνάμωση των Εβραίων διωκτών. Σύμφωνα με μια παλιά παράδοση της Εκκλησίας, η οποία  επί το πλείστον αμφισβητείται από τους ιστορικούς, η πρώτη Χριστιανική κοινότητα είχε προηγουμένως φύγει από την Ιερουσαλήμ προς την ήδη ειρηνική περιοχή της Πέλλας της Δεκαπόλεως.
Η Καινή Διαθήκη, και ιδιαίτερα το Ευαγγέλιο του Ιωάννη, παραδοσιακά ερμηνεύεται ότι περιέχει μαρτυρίες για την απόρριψη του Ιησού από τους Φαρισαίους και κατηγορίες για ευθύνη των Φαρισαίων για τη σταύρωσή του. Κατά άλλη ερμηνεία, η πολεμική ρητορική ήταν μέρος της αντιπαράθεσης μεταξύ διαφορετικών σχολών της εποχής και δεν πρέπει να εκλαμβάνονται κυριολεκτικά, όπως συνέβη  αιώνες αργότερα και οδήγησε στον Χριστιανικό αντισημιτισμό.
Ο Walter Laqueur υποστηρίζει ότι η εχθρότητα μεταξύ Χριστιανών και Εβραίων εκτείνεται σε πολλές γενεές. Τον 4ο αιώνα, ο Ιωάννης Χρυσόστομος πίστευε ότι οι Φαρισαίοι μόνο, και όχι οι Ρωμαίοι, ήταν υπεύθυνοι για το φόνο του Ιησού. Ωστόσο, σύμφωνα με τον Laqueur: "Η απαλλαγή του Πιλάτου από την ενοχή μπορεί να συνδέεται με τις ιεραποστολικές  δραστηριότητες του πρώιμου Χριστιανισμού στη Ρώμη και την επιθυμία να μην  ανταγωνιστούν αυτούς που ήθελαν να προσηλυτίσουν."
Αναφορές για Διωγμούς επί Νέρωνα
μικρογραφία|Καλλιτεχνική απεικόνιση για τις Διώξεις των Χριστιανών με βάση την χριστιανική παράδοση
Σύμφωνα με αρκετές χριστιανικές πηγές και την παράδοση, και μερικές μη χριστιανικές πηγές, επί βασιλείας Νέρωνα έγιναν διωγμοί εναντίον των Χριστιανών. Κάποιες πηγές (όπως ο Τάκιτος) συσχετίζουν τους διωγμούς με την Μεγάλη πυρκαγιά της Ρώμης του 64 μ.Χ., ενώ άλλες όχι. Κατά τον ιστορικό και γερουσιαστή (senatus) Τάκιτο, ο Νέρωνας για να αποσείσει τις υποψίες ότι αυτός ήταν υπεύθυνος για την πυρκαγιά, έριξε την ευθύνη στους Χριστιανούς και εφάρμοσε αντιχριστιανικές διώξεις. Ο Τάκιτος είναι από τους πρώτους παγανιστές συγγραφείς που αναφέρει διώξεις Χριστιανών. Στα Χρονικά του έγραψε ότι "για να απαλλαγεί από τις υποψίες, ο Νέρωνας ενίσχυσε την κατηγορία και προκάλεσε τα πιο ακραία βασανιστήρια σε μια τάξη που μισούσε για τα βδελύγματά τους, αυτούς που ονομάζονται Χριστιανοί (Chrestiani) από το λαό. Ο Χριστός, από όπου προέρχεται το όνομα, υπέστη την βαρύτερη των ποινών κατά τη βασιλεία του Τιβερίου ...". Στη συνέχεια αναφέρει ότι έγινε κάθε είδους εξευτελισμός των συλληφθέντων για την πυρκαγιά. Τους σκέπαζαν με δέρματα ζώων και τους έριχναν να τους κατασπαράξουν τα σκυλιά, ή τους κάρφωναν σε σταυρούς, ή τους έκαιγαν για να χρησιμεύσουν ως φωτισμός τη νύχτα. Ο Νέρων προσέφερε τους κήπους του για το θέαμα και ο ίδιος παρακολουθούσε από ένα άρμα (Tacitus, Annales, XV). Οι θεαματικές τιμωρίες συνήθως εφαρμόζονταν στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ως μέθοδος που ενέπνεε την υποστήριξη του λαού προς το καθεστώς. Με τέτοιου είδους θεάματα οι θεατές, ανεξαρτήτως τάξης, ενώνονταν μέσα σε ένα αίσθημα ανωτερότητας. Όμως κατά τον Τάκιτο, αυτές οι τιμωρίες των Χριστιανών προκάλεσαν τον οίκτο του λαού, ο οποίος αισθάνθηκε ότι δεν γίνονταν για το δημόσιο συμφέρον (non utilitate publica) αλλά λόγω της σκληρότητας του αυτοκράτορα.
Απόψεις ιστορικών
Ο ιστορικός Brent Shaw, ισχυρίζεται ότι οι χριστιανικές αναφορές για τους διωγμούς επί Νέρωνα είναι μεταγενέστερες κατασκευές. Kαταλήγει στο συμπέρασμα ότι τέτοιος διωγμός δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ καθώς δεν υπάρχουν ικανές ενδείξεις που να μαρτυρούν ότι οι Χριστιανοί διώχθηκαν σαν ειδική ομάδα και ότι μαρτύρησαν επί Νέρωνα παρά μόνο σκόρπιες αναφορές σε μεταγενέστερους ιστορικούς. O Shaw ισχυρίζεται πως οι Χριστιανοί τότε δεν είχαν γίνει αναγνωριστεί από τον Νέρωνα ως ξεχωριστή θρησκευτική ομάδα- ο Ιγνάτιος της Αντιοχείας το 100 μΚΕ ήταν ο πρώτος που αυτοχαρακτηρίστηκε ως χριστιανός. Οι μόνες εξω-χριστιανικές πληροφορίες που υπάρχουν για την συγκεκριμένη δίωξη είναι μια παράγραφος από τον Τάκιτο, η οποία γράφτηκε 50 χρόνα αργότερα από την εποχή της ενδεχόμενης δίωξης. Δεν υπάρχει παραπομπή από που ο Τάκιτος ανακάλυψε τέτοια πληροφορία και δεν αναφέρεται από άλλους αρχαίους συγγραφείς, όπως τον Σουητώνιο. Ούτε ο Cassius Dio, ο οποίος έγραψε για την φωτιά στην Ρώμη, ανέφερε κάτι για ενδεχόμενες διώξεις. O Shaw ελλείψη αποδείξεων, καταλήγει στο συμπέρασμα πως η αναφορά του Τακιτου για διωγμούς, είναι αναχρονισμός.
Οι Lans & Bremmer, κρίνοντας την άποψη του Shaw για την πρώιμη χρήση του όρου "Χριστιανοί", παραθέτουν σχετική μελέτη. Κατ' αυτούς, ο μη συσχετισμός των Χριστιανών με την πυρκαγιά στον Σουητώνιο, δεν σημαίνει ότι ο όρος δεν ήταν γνωστός στη δεκαετία του έτους 60 μ.Χ.. Στην ίδια παράγραφο ο Σουητώνιος δεν δίνει εξήγηση ούτε για την τιμωρία κάποιων ηθοποιών. Από άλλες παλαιογραφικές ενδείξεις προκύπτει επίσης ότι ο Τάκιτος παρέλαβε τον όρο Chrestianos που χρησιμοποιεί από παλαιότερη πηγή. Επίσης αναφέρουν δύο, προβληματικές όπως αναφέρουν, πρώιμες πηγές που περιέχουν τον όρο Χριστιανοί: μία ένα χάραγμα (graffitto) στην Πομπηία (έως το 79 μ.Χ.) και η άλλη στις Ιουδαϊκές Αρχαιότητες του Φλάβιου Ιώσηπου (93-94). Η μελέτη καταλήγει με το συμπέρασμα ότι ο όρος παρήχθη αρχικά από τις ρωμαϊκές αρχές και αργότερα υιοθετήθηκε από τους Χριστιανούς. Αυτό, κατά τους συγγραφείς, δεν σημαίνει ότι επειδή δεν ονομάζονται Χριστιανοί δεν ήταν οπαδοί του Χριστού.
Οι B. Lans και Bremmer έχουν διαφορετική άποψη από τον Shaw. Αναφέρουν ότι η παλαιότερη σχετική με τους διωγμούς πηγή είναι η Προς Εβραίους Επιστολή, η οποία κατά τους ειδικούς δεν γράφτηκε από τον Παύλο αλλά από άγνωστο συγγραφέα, και κατά πολλούς χρονολογείται πριν από το έτος 100. Εκεί αναφέρονται μαρτύρια και εξευτελισμοί που έγιναν δημοσίως στη Ρώμη ή στην Ιταλία, χωρίς να αναφέρει με ακρίβεια πότε και πού. Η φράση "Ἀναμιμνῄσκεσθε δὲ τὰς πρότερον ἡμέρας, ἐν αἷς φωτισθέντες πολλὴν ἄθλησιν ὑπεμείνατε παθημάτων, τοῦτο μὲν ὀνειδισμοῖς τε καὶ θλίψεσιν θεατριζόμενοι, τοῦτο δὲ κοινωνοὶ τῶν οὕτως ἀναστρεφομένων γενηθέντες· καὶ γὰρ τοῖς δεσμίοις συνεπαθήσατε, καὶ τὴν ἁρπαγὴν τῶν ὑπαρχόντων ὑμῶν μετὰ χαρᾶς προσεδέξασθε" (Εβρ. 10,32-33) θεωρείται βέβαιο ότι αναφέρεται σε κάποιους διωγμούς που έγιναν στο παρελθόν, πιθανώς επί Νέρωνα. Σχετική θεωρείται και μια αναφορά της Αποκάλυψης του Ιωάννου, που χρονολογείται περίπου στο έτος 100. Η αναφορά στο "δεύτερο θηρίο" και ο αριθμός του, κατά τους περισσότερους ερμηνευτές, υπονοεί τον Νέρωνα, καθώς 666 (Απ. 13, 18) είναι το αριθμητικό ισοδύναμο των εβραϊκών γραμμάτων των λέξεων "Νέρων Καίσαρ". Αλλά και η αναφορά στην πληγή στο κεφάλι του θηρίου η οποία θεραπεύτηκε (Απ. 13,3) πιθανότατα παραπέμπει στο μύθο του Nero rediturus, κατά τον οποίο ο Νέρων - ως εσχατολογικός αντίπαλος - θα επανέλθει για να ανακτήσει το θρόνο του.
Η παρουσίαση του Νέρωνα ως εσχατολογικού αντιπάλου (του Θεού) είναι δύσκολο να εξηγηθεί αν απορριφθεί ότι συνέβησαν διωγμοί επί της βασιλείας του. Σχετικό θεωρείται και το Απόκρυφο κείμενο Αναβατικόν Ησαΐου που γράφτηκε περί το 70-120 μ.Χ. στη Συρία ή την ευρύτερη περιοχή. Εκεί αναφέρεται η εμφάνιση ενός άνομου αυτοκράτορα, μητροκτόνου, που θα διώξει το φυτό που φύτευσαν οι 12 Απόστολοι, και ότι ένας από τους δώδεκα θα παραδοθεί σ' αυτόν. Ο "μητροκτόνος αυτοκράτορας" πιστεύεται ότι αναφέρεται στον Νέρωνα, και ο ένας από τους 12 Αποστόλους είναι πιθανότατα ο Πέτρος.
Επίσης σχετική είναι η 1η επιστολή του Κλήμεντος, περί το 120-125, η οποία πλησιάζει στην εποχή των "Χρονικών" του Τάκιτου. Εκεί αναφέρονται οι διώξεις του Πέτρου και του Παύλου αλλά και άλλων ατόμων, περιλαμβανομένων γυναικών, με τρόπο που παραπέμπουν στη Ρώμη. Η αναφορά θεωρείται συμβατή με τους διωγμούς του Νέρωνα. Στο Απόκρυφο "Ο Ποιμήν του Ερμά", που χρονολογείται στο πρώιμο 2ο τέταρτο του 2ου αιώνα, αναφέρεται σε προγενέστερους διωγμούς και βασανιστήρια με μαστιγώσεις, φυλακίσεις, σταυρώσεις και άγρια θηρία "είνεκεν του ονόματος". Δεν είναι σαφές σε ποιά εποχή αναφέρεται, αλλά η φρασεολογία δείχνει ότι οι Χριστιανοί της Ρώμης είχαν ήδη μια μακρά πείρα από διωγμούς. Ο Νέρωνας υπονοείται και στο Απόκρυφο "Αποκάλυψη του Πέτρου", που πιστεύεται ότι γράφτηκε μια δεκαετία πριν ή μετά τον Γ' Ιουδαϊκό Πόλεμο (132-135 μ.Χ.). Αναφέρεται στο μαρτύριο του Πέτρου στη Ρώμη. Σύμφωνα με τους Lans & Bremmer, οι ενδείξεις είναι ότι οι Χριστιανοί της Ρώμης ή της Ιταλίας άρχισαν να ανατρέχουν στους διωγμούς της Ρώμης λίγες δεκαετίες μετά τον Νέρωνα. Αυτό κατά τους ερευνητές σημαίνει ότι υπήρχαν αυτόπτες μάρτυρες ή δεύτερης γενεάς μαρτύρων μετά τους διωγμούς. Η προέλευση των πηγών από διάφορα μέρη της αυτοκρατορίας (Ιταλία, Αίγυπτο, Μ. Ασία κτλ) δείχνει ότι ήδη είχε εξαπλωθεί η γνώση περί διωγμών. Οι ενδείξεις αυτές δεν στηρίζουν την άποψη της κατασκευασμένης παράδοσης.
Από το 2ο αιώνα μέχρι τον Διοκλητιανό
Επί βασιλείας Τραϊανού (98-117), ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος είχε σταλθεί από τον αυτοκράτορα στη Βιθυνία ως κυβερνήτης και η αλληλογραφία του με τον αυτοκράτορα θεωρείται αξιόπιστη ιστορική πηγή. Σε ένα από τα γράμματα του (Το Letter 10.96) o Πλίνιος αναφέρει τις πράξεις του σε ανθρώπους που είχαν καταγγελθεί ως Χριστιανοί: όσους έλεγαν πως ήταν Χριστιανοί, είτε τους έκτελούσε, είτε τους έστελνε στην Ρώμη αν ήταν Ρωμαϊοι πολίτες. Όσους αρνιούντουσαν πως ήταν χριστιανοί, τότε τους έθετε τεστ: έπρεπε να να θυσιάσουν στους θεούς στην παρουσία εικόνας του αυτοκράτορα και να υβρίσουν το Χριστό και αν περνούσαν το τέστ, τους άφηνε ελευθερους. Όσοι ομολογούσαν πως ήταν παλιότερα χριστιανοί, αλλά έχουν αποχωρήσει από την θρησκεία, βασανίζονταν από δύο σκλάβες που ονομάζονταν διακόνισσες. Ο Πλίνιος ρώτησε τον αυτοκράτορα πως πρέπει να αντιμετωπίζει τους μεταμελημένους πρώην χριστιανούς, και ο Τραϊανός του απάντησε πως πρέπει να κοιτάζει κάθε περίπτωση ξεχωριστά, αν κάποιος περνάει την εξέταση δεν πρέπει να διωκονται περισσότερο, ενώ πρέπει να αγνοούνται οι ανώνυμες καταγγελίες. Αντίθετα με την κοινή αντίληψη, η Εκκλησία δεν ήταν σε συνεχή αγώνα για την ύπαρξή της κατά τη διάρκεια των τριών πρώτων αιώνων. Οι διώξεις των Χριστιανών ήταν σποραδικές και τοπικές  και σχεδόν ποτέ κατ' εντολή του  κράτους. Ο λόγος ήταν ότι οι διωγμοί προέκυπταν από πιέσεις του όχλου επί των τοπικών διοικητών, και δεν ήταν αποτέλεσμα πολιτικής του κράτους. Για παράδειγμα, το πογκρόμ κατά των Χριστιανών στην Αλεξάνδρεια το 248 έγινε επί βασιλείας αυτοκράτορα που θεωρείται ότι συμπαθούσε τους Χριστιανούς. Κατά τους δύο πρώτους αιώνες του Χριστιανισμού, αυτός ήταν μια σχετικά μικρή αίρεση η οποία δεν ήταν σημαντική ανησυχία για τον Αυτοκράτορα.
Μια παραδοσιακή μαρτυρία για φόνους είναι η Δίωξη της Λυών κατά την οποία οι Χριστιανοί σφαγιάστηκαν μαζικά με το να ριχτούν στα άγρια θηρία κατά διαταγή  Ρωμαίων αξιωματούχων. Αυτό έγινε επειδή  κάποιοι φέρεται ότι αρνήθηκαν να αποκηρύξουν την πίστη τους, σύμφωνα με τον Άγιο Ειρηναίο. Η μοναδική πηγή για αυτό το γεγονός είναι ο ιστορικός του πρώιμου χριστιανισμού  Ευσέβιος Καισαρείας στην Ιστορία της Εκκλησίας, που γράφτηκε στην Αίγυπτο τον 4ο αιώνα. Ο Απολογητικός του Τερτυλλιανού γράφτηκε το 197, φαινομενικά για την υπεράσπιση των διωκόμενων Χριστιανών και απευθυνόταν σε Ρωμαίους διοικητές.
Η πολιτική του Τραϊανού προς τους Χριστιανούς δεν ήταν διαφορετική από αυτή προς άλλες λατρείες, δηλαδή τιμωρούνταν μόνο όσοι αρνούνταν να προσκυνήσουν τον αυτοκράτορα και τους θεούς, αλλά δεν διώκονταν. Το "διάταγμα του Σεπτίμιου Σεβήρου" που αναφέρει η Ιστορία του Αυγούστου θεωρείται αναξιόπιστο από τους περισσότερους ιστορικούς. Σύμφωνα με τον Ευσέβιο, η Αυτοκρατορική οικογένεια του Αλεξάνδρου Σεβήρου, προκατόχου του Μαξιμίνου του Θρακός, περιλάμβανε πολλούς Χριστιανούς. Ο Ευσέβιος αναφέρει ότι, (βλ., Great Events in Religion σ. 194, 195) επειδή μισούσε τον προκάτοχό του, ο  Μαξιμίνος διέταξε να θανατωθούν οι ηγέτες των εκκλησιών. Σύμφωνα με τον Ευσέβιο, αυτή τη δίωξη του 235 έστειλε τον  Ιππόλυτο της Ρώμης και τον Πάπα Ποντιανό στην εξορία. Άλλα στοιχεία όμως  δείχνουν ότι οι διώξεις του 235 ήταν τοπικές σε κάποιες επαρχίες, και δεν έγιναν με διαταγές του Αυτοκράτορα.
Επί αυτοκράτορα Δεκίου εκδόθηκε διάταγμα που απαιτούσε την τέλεση δημόσιων θυσιών, μια τυπική διαδικασία που ισοδυναμούσε με μαρτυρία πίστης στον Αυτοκράτορα και την καθεστηκυία τάξη. Ο Δέκιος όρισε περιοδεύουσες επιτροπές που επισκέπτονταν τις πόλεις και τα χωριά για να εποπτεύουν την εκτέλεση των θυσιών και να δίνουν γραπτά πιστοποιητικά σε όλους τους πολίτες που τις τελούσαν. Οι χριστιανοί συχνά είχαν την ευκαιρία να αποφύγουν την τιμωρία τελώντας δημόσια προσφορά θυσιών ή καίοντας θυμίαμα για τους θεούς της Ρώμης, και κατηγορούνταν από τους Ρωμαίους ως ασεβείς όταν αρνούνταν. Η άρνηση ετιμωρείτο με φυλάκιση, βασανιστήρια και εκτελέσεις. Οι χριστιανοί κατέφευγαν σε ασφαλή μέρη στην ύπαιθρο και κάποιοι εξαγόραζαν τα πιστοποιητικά τους, που ονομάζονταν libelli. Η Χριστιανική εκκλησία, ενώ δεν υπάρχει  καμία ένδειξη στην σωζόμενα κείμενα ότι το διάταγμα στόχευε κάποια  συγκεκριμένη ομάδα, ποτέ δεν ξέχασε τη περίοδο της βασιλείας του Δεκίου τον οποίο χαρακτηρίζει ως  "σκληρό τύραννο". Μετά το θάνατο του Δεκίου το 251 δεν υπάρχουν ενδείξεις για έκδοση πιστοποιητικών για θυσίες, αλλά η υποχρέωση θυσιών επανήλθε επί Μαξιμίνου το 306 και 309. Στο μέτρο αυτό φαίνεται να συμμορφώθηκαν αρκετοί Χριστιανοί, άλλοι πλήρωσαν για να το αποφύγουν ενώ άλλοι αρνήθηκαν να το εφαρμόσουν, θυσιάζοντας τους εαυτούς τους, οδηγώντας μάλλον σε θαυμασμό πέραν από την χριστιανική κοινότητα. Τα μέτρα δεν πέτυχαν αυτό που επιδίωκε η κυβέρνηση.
Υποστηρίζεται ότι κάποιοι Χριστιανοί αναζήτησαν και καλοδέχτηκαν το μαρτύριο. Οι ρωμαϊκές αρχές προσπάθησαν πολύ για να αποφύγουν τους Χριστιανούς, επειδή φέρονται ότι προκαλούσαν τα πλήθη και ζητούσαν το θάνατό τους." apud  Σύμφωνα με τους Droge και Tabor, "''το 185 ο ανθύπατος της Ασίας, Άρριος Αντωνίνος, προσεγγίστηκε από μια ομάδα Χριστιανών που απαιτούσε να εκτελεστεί. Ο ανθύπατος έκανε τη χάρη σε μερικούς από αυτούς και στη συνέχεια έδιωξε τους υπόλοιπους, λέγοντας ότι αν ήθελαν να σκοτωθούν υπήρχε αρκετό σχοινί  ή βράχια απ' όπου θα μπορούσαν να πηδήσουν."  Τέτοια αναζήτηση του θανάτου βρίσκεται στο Scorpiace του   Τερτυλλιανού και στις επιστολές του Αγίου Ιγνατίου Αντιοχείας, αλλά δεν ήταν η μόνη περίπτωση μαρτυρίου στην πρώιμη Χριστιανική εκκλησίας. Το κείμενο  Μαρτύριο του Πολύκαρπου'' του 2ου αιώνα  αναφέρει την ιστορία του Πολύκαρπου, επισκόπου Σμύρνης, ο οποίος δεν επιθυμούσε το θάνατο, αλλά πέθανε σαν μάρτυρας στην πυρά, και στη συνέχεια μαχαιρώθηκε αφού η φωτιά ως εκ θαύματος δεν τον άγγιξε.
Σύμφωνα με δύο διαφορετικές Χριστιανικές παραδόσεις, ο Σίμων Μπαρ Κοκμπά, ο ηγέτης της δεύτερης Εβραϊκής εξέγερσης κατά της Ρώμης (132 έως 136 μ.Χ.), ο οποίος ανακηρύχθηκε Μεσσίας, εδίωξε τους Χριστιανούς: Ο Μάρτυρας Ιουστίνος  ισχυρίζεται ότι οι Χριστιανοί τιμωρούνταν αν δεν αρνούνταν και βλασφημούσαν τον Χριστό, ενώ ο Ευσέβιος βεβαιώνει ότι ο Μπαρ Κοκμπά τους παρενοχλούσε  επειδή αρνήθηκαν να συμμετάσχουν στην  εξέγερση εναντίον των Ρωμαίων. Το τελευταίος είναι πιθανό, και η άρνηση των Χριστιανών να λάβουν μέρος στην εξέγερση κατά της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ήταν ένα κομβικό γεγονός στο σχίσμα μεταξύ του πρώιμου Χριστιανισμού και του Ιουδαϊσμού.
O Μεγάλος Διωγμός επι Διοκλητιανού
Η δίωξη αυτή διήρκεσε μέχρι την άνοδο του Κωνσταντίνου στην εξουσία το 313 οπότε νομιμοποιήθηκε και ο Χριστιανισμός. Επί  Θεοδοσίου Α'  στα τέλη του 4ου αιώνα, ο Χριστιανισμός έγινε η επίσημη θρησκεία της Αυτοκρατορίας. Μεσολάβησε η βασιλεία του Ιουλιανού Β' κατά την οποία προσωρινά, αποκαταστάθηκε η παραδοσιακή Ρωμαϊκή θρησκεία.
Οικονομικές διώξεις κατά Χριστιανών
Οι εκκλησιαστικοί πατέρες και τα αγιολογικά κείμενα δίνουν έμφαση στο μαρτύριο των Χριστιανών και στην ομολογία της πίστης ενώπιον των αρχών. Υπάρχουν όμως και τεκμήρια σε παπύρους που δείχνουν ότι υπήρχαν και οικονομικές ποινές επί των Χριστιανών, οι οποίοι ανέπτυξαν και κάποιες μορφές αντίστασης. Μια από τις ποινές που επιβάλλονταν ήταν η κατάσχεση των περιουσιακών στοιχείων των Εκκλησιών, κινητών ή ακινήτων. Σώζεται αιγυπτιακός πάπυρος όπου καταγράφονται τα είδη σε χρυσό, ασήμι κλπ που κατάσχονται από εκκλησία στη σημερινή Αλγερία. Μεταξύ άλλων κατάσχονται και ιερά κείμενα που έκρυβαν κάποιοι Χριστιανοί στα σπίτια τους. Άλλη Εκκλησία φαίνεται ότι επέλεξε να κρύψει τα πολύτιμα αντικείμενα και οι αρχές δεν βρήκαν κάτι πολύτιμο να κατάσχουν, ή θεωρείται πιθανό ότι δωροδοκήθηκαν οι κρατικοί υπάλληλοι. Από τον Λακτάντιο γνωρίζουμε ότι μετά τη λήξη του διωγμού, επί Λικινίου, δόθηκε διαταγή να επιστραφούν οι περιουσίες στους Χριστιανούς. Από άλλους παπύρους προκύπτει ότι κατάσχονταν και ιδιωτικές περιουσίες όπως κτήματα. Μεταξύ των μέτρων που εφαρμόζονταν κατά των Χριστιανών, ήταν και η υποχρέωση να θυσιάζουν στους θεούς αν ήθελαν να προσφύγουν σε δικαστήριο. Από τον Λακτάντιο αναφέρεται και επιβεβαιώνεται από πάπυρο ότι στα δικαστήρια είχαν στηθεί βωμοί όπου οι πολίτες έπρεπε να θυσιάσουν μπροστά στους δικαστές. Για να το αποφύγουν αυτό, κάποιοι Χριστιανοί εξουσιοδοτούσαν κάποιον παγανιστή να κάνει τη θυσία.
Εκτιμήσεις Ιστορικών
O Frend υπολογίζει τον αριθμό όσων χριστιανών έχουν σκοτωθεί από τον «μεγάλο διωγμό» σε 3000-3500 αλλά οι Ste. Croix και Liebeschutz βρίσκουν τον αριθμό αυτό εξαιρετικά διογκωμένο.
O καθηγητής Danny Praet υπολογίζει ότι ο καλούμενος ως «μεγάλος διωγμός» κράτησε 2 χρόνια στην Δυτική αυτοκρατορία και 10 στην Ανατολική, ενώ υπήρχε ελαστικότητα στην επιβολή των αυτοκρατορικών οδηγιών από τους κατά τόπους κυβερνήτες.. Επιπλέον, οι αυτοκρατορικές αρχές ποτέ δεν επεδίωξαν να "εξαλείψουν κυριολεκτικά" τους Χριστιανούς. Σύμφωνα με τον Praet, η ιστορίες για αιματοχυσίες στην αρχαιότητα είναι υπερβολικές, ενώ παραπέμποντας σε άλλους Ιστορικούς: "Ο χριστιανός κλήρος και οι σημαντικότεροι λαϊκοί γίνανε θύματα, αλλά εκτός από εξαιρετικές περιστάσεις, οι απλοί Χριστιανοί ήταν απίθανο να γίνουν θύμα διώξεων. Φυσικά το να δοθεί ένας αριθμός, είναι δύσκολο γιατί υπήρχαν πολλά είδη καταπίεσης όπως η φυλάκιση και τα βασανιστήρια.
Η θεολόγος Κάντιτα Μος, υποστηρίζει στο βιβλίο της «Ο μύθος των διωγμών» πως οι διωγμοί εναντίον των χριστιανών είναι μύθος ο οποίος δημιουργήθηκε στην αρχαιότητα λόγω εσωτερικών διαμαχών των χριστιανών της αρχαιότητας Η Μος υποστηρίζει πως οι όποιες διώξεις Χριστιανών ήταν σποραδικές, πως οι ρωμαϊκές αρχές δεν κάνανε διωγμούς εναντίον των χριστιανών εκτός από μια μικρή περίοδο 12 χρόνων τους πρώτους 3 αιώνες του Χριστιανισμού, όπου τότε οι Χριστιανοί ήταν στόχος των αυτοκρατορικών αρχών. ενώ η αντίληψη του Διωγμού είναι θεμελιώδης στην κοσμοθεωρία του Χριστιανισμου, σημειώνοντας πως δημιουργεί την εντύπωση πως οι χριστιανοί είναι μια μειονότητα που αντιμετωπίζει πόλεμο- ακόμη και όταν είναι αριθμητικά οι περισσότεροι. . O ιστορικός Πολ Κάβιλ (Paul Cavill) ισχυρίζεται πως η Καινή Διαθήκη διδάσκει πως οι διώξεις είναι σύμφυτες με τον Χριστιανισμο και αυτό έδινε την αίσθηση στους πρώτους χριστιανούς ότι διώκονταν, δημιουργώντας το Χριστιανικό σύμπλεγμα δίωξης Την ίδια άποψη εκφράζει και η καθηγήτρια Θεολογίας Φραντσέσκα Σταυρακοπούλου Το έργο της Καντιντα Μος προκάλεσε αρκετό διάλογο. H ακαδημαϊκή Θεολόγος Anne T. Thayer σε άρθρο της στο επιστημονικό περιοδικό Interpretation  ισχυρίζεται πως η Μος έχει κάνει αρκετά καλή δουλεία με την χρήση και μελέτη των πρωτότυπων πηγών.
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Πηγές
Κατηγορία:Χριστιανισμός στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία
Στεφανία του Λουξεμβούργου
Η Στεφανία του Λουξεμβούργου (Stefania vu Lëtzebuerg, 18 Φεβρουαρίου 1984 -) είναι η σύζυγος του Γουλιέλμου, Κληρονομικού Μέγα Δούκα του Λουξεμβούργου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 1984 στο Ρόνσε της Ανατολικής Φλάνδρας, και είναι το νεότερο παιδί και κόρη του Φίλιππου, Κόμη του Λανουά (1922-2019) και της Αλίκης ντελά Φάιγ ντε Λιβεργκέν (1941-2012).
Σπούδασε στο Ολλανδικό σχολείο Sancta Maria de Ronse και συνέχισε τις σπουδές της στο κολέγιο Σαιντ-Οντίλ στη Γαλλία. Στη συνέχεια επέστρεψε στις Βρυξέλλες για σπουδές στο L'Institut de la Vierge Fidèle, πριν ξεκινήσει την Ρωσική γλώσσα και την λογοτεχνία στη Μόσχα.
Έχει ειδίκευση στη γερμανική φιλολογία στο Λουβέν-Λα-Νεβ και επίσης απέκτησε μεταπτυχιακό δίπλωμα στο Βερολίνο. Μιλάει Γαλλικά, Αγγλικά και Γερμανικά. Επίσης μιλάει αρκετά καλά τα Λουξεμβουργιανά και τα Ρωσικά.
Στις 26 Απριλίου 2012 ανακοινώθηκε ο αρραβώνας της Στεφανίας και του Γουλιέλμου, Κληρονομικού Δούκα του Λουξεμβούργου. Στις 19 Οκτωβρίου 2012 η Στεφανία παντρεύτηκε με πολιτικό γάμο στο Δημαρχείο της Πόλης του Λουξεμβούργου, τον Πρίγκιπα Γουλιέλμο και την επόμενη μέρα 20 Οκτωβρίου τελέστηκε και ο θρησκευτικός τους γάμος στον Καθεδρικό Ναό της Παναγίας του Λουξεμβούργου.
Στις 6 Δεκεμβρίου 2019 ανακοινώθηκε ότι ο Κληρονομικός Μέγας Δούκας και η Κληρονομική Μεγάλη Δούκισσα περιμένουν το πρώτο τους παιδί το Μάιο του 2020. Στις 10 Μαΐου 2020 η Κληρονομική Μεγάλη Δούκισσα έφερε στον κόσμο ένα αγοράκι, το οποίο ονομάστηκε Κάρολος.
Τιμητικές διακρίσεις
Λουξεμβουργιανές
Ξένες
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου Κατηγορία:Λουξεμβούργιοι ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Λουξεμβούργου
Λαός
Ένας λαός είναι ένα πλήθος προσώπων που θεωρούνται ως ένα σύνολο, όπως γίνεται με μια περίπτωση οποιασδήποτε εθνικής ομάδας ή έθνους. Συλλογικά, για παράδειγμα, οι σύγχρονοι Φρίσιοι και Δανοί είναι δύο σχετικοί Γερμανικοί λαοί, ενώ οι διάφορες Μεσοανατολίτικες εθνοτικές ομάδες συχνά κατηγοριοποιούνται γλωσσικά ως Σημιτικοί λαοί.
Στην πολιτική
Μια λαϊκή δημοκρατία είναι συνήθως μαρξιστικό ή σοσιαλιστικό μονοκομματικό κράτος που ισχυρίζεται ότι κυβερνά εξ ονόματος του λαού, ακόμη και αν στην πράξη συχνά αποδεικνύεται ότι είναι δικτατορικό κράτος. Ο λαϊκισμός είναι άλλος ένας γενικός όρος για διάφορες πολιτικές τάσεις που ισχυρίζονται ότι εκπροσωπούν τον λαό, συνήθως με μία υπόνοια ότι εξυπηρετούν τον κοινό λαό αντί της ελίτ.
Το κεφάλαιο 1 του άρθρου 1 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών αναφέρει ότι οι λαοί έχουν το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης.
Στο νόμο
Στο ποινικό δίκαιο ορισμένων χωρών οι ποινικές διώξεις που ασκούνται στο όνομα του Λαού. Αρκετές πολιτείες των ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένων των Καλιφόρνια, Ιλινόι, Νέα Υόρκη και άλλων χρησιμοποιούν αυτό το στυλ. Οι παραπομπές εκτός αυτών των πολιτειών συνήθως αντικαταθιστούν τη λέξη με το όνομα της πολιτείας στις λεζάντες των υποθέσεων. Τέσσερις πολιτείες — η Μασαχουσέτη, Βιρτζίνια, Πενσυλβάνια και Κεντάκυ — αναφέρονται στους εαυτούς τους ως Κοινοπολιτεία στις λεζάντες των υποθέσεων και νομικές διαδικασίες. Συνήθως, άλλες πολιτείες όπως η Ιντιάνα αναφέρονται στους εαυτούς τους ως πολιτεία στις λεζάντες των υποθέσεων και νομικές διαδικασίες. Έξω από τις Ηνωμένες Πολιτείες οι κατάδικοι στην Ιρλανδία και τις Φιλιππίνες διώκονται στο όνομα του λαού των αντίστοιχων κρατών.
Η πολιτική θεωρία στην οποία στηρίζεται αυτή η μορφή είναι ότι οι ποινικές διώξεις ασκούνται στο όνομα του κυρίαρχου. Συνεπώς, σε αυτές τις πολιτείες των ΗΠΑ, ο "λαός" κρίνεται να είναι ο κυρίαρχος. Σε χώρες όπως το Ηνωμένο Βασίλειο και άλλες κτήσεις του Βρετανικού Στέμματος οι ποινικές διώξεις συνήθως φέρουν το όνομα το Στέμμα. Ο όρος "Ο Λαός" προσδιορίζει ολόκληρο το σώμα των πολιτών μιας περιοχής επενδυμένοι με πολιτική εξουσία ή που είναι συγκεντρωμένη για πολιτικούς σκοπούς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άνθρωπος Κατηγορία:Εθνότητα
Κλαυδία των Βαλουά
Η Κλαυδία, γαλλ. Claude de Valois (12 Νοεμβρίου 1547 - 21 Φεβρουαρίου 1575) από τον Οίκο των Βαλουά ήταν πριγκίπισσα της Γαλλίας και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Λωρραίνης.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του βασιλιά Ερρίκου Β΄ της Γαλλίας και της Αικατερίνης των Μεδίκων, κόρης του Λαυρέντιου δούκα του Ουρμπίνο.
Η Κλαυδία γεννήθηκε στο Φονταινεμπλώ, αλλά επειδή θεωρήθηκε ότι είχε συλληφθεί στο Σατώ ντ'Ανέ (Chateau d'Anet), απεκαλείτο στο βασίλειο «Mademoiselle d'Anet», ένα παρωνύμιο που δυσαρέστησε τη μητέρα της.
Η Κλαυδία ανατράφηκε μαζί με την αδελφή της Ελισάβετ, μελλοντική βασίλισσα της Ισπανίας, και τη μελλοντική νύφη της, τη Μαρία της Σκωτίας. Τα βασιλικά παιδιά τέθηκαν υπό την φροντίδα του Ζαν ντ'Ουμιέρ και της συζύγου του Φρανσουάζ ντ'Ουμιέρ, με τις εντολές της Νταϊάνας του Πουατιέ.
Η Κλαυδία υπήρξε κληρονόμος των ελαττωματικών χαρακτηριστικών, που η Αικατερίνη φέρεται να μετέδωσε σε όλα τα παιδιά της, με εξαίρεση τηνΜαργαρίτα. Υπέφερε από κύφωση και είχε ένα στραβό πόδι, ενώ κατά τη διάρκεια τής παιδικής της ηλικίας ήταν συχνά ευάλωτη σε διάφορες παιδικές ασθένειες.
Στις 19 Ιανουαρίου 1559, στην ηλικία των 11 ετών, παντρεύτηκε τον Κάρολο Γ΄ δούκα της Λωρραίνης στον καθεδρικό ναό της Παναγίας των Παρισίων. Ο γάμος διοργανώθηκε ως συμβολική ένωση ειρήνης μεταξύ Γαλλίας και Λωρρένης, αφού ο Κάρολος Γ΄ είχε περάσει την παιδική του ηλικία ως όμηρος στο γαλλικό βασίλειο. Η Κλαυδία αναχώρησε στη Λωρραίνη με τον σύζυγό της στα τέλη του 1559, λίγο πριν την αναχώρηση της αδερφής της Ελισάβετ στην Ισπανία και της θείας της, Μαργαρίτας, στη Σαβοΐα.
Δούκισσα της Λωρραίνης
Ο γάμος της Κλαυδίας και του Καρόλου χαρακτηρίστηκε ευτυχισμένος. Η Κλαυδία ήταν η αγαπημένη της μητέρας της, η οποία την επισκεπτόταν περιστασιακά στη Λωρραίνη. Η Αικατερίνη απολάμβανε να βλέπει τα εγγόνια της από την Κλαυδία και επίσης συμπαθούσε πολύ τον γαμπρό της, Κάρολο. Η Αικατερίνη ήταν, για παράδειγμα, παρούσα στο Bar-le-Duc για το βάπτισμα του πρωτότοκου γιου της Κλαυδίας, Ερρίκου. Η απόσταση μεταξύ Γαλλίας και Λωρραίνης είναι τόσο μικρή, που η Κλαυδία θα έκανε επίσης συνεχείς επισκέψεις στη μητέρα της και στο γαλλικό βασίλειο, μερικές φορές μαζί με τον σύζυγο και τα παιδιά της.
Η Κλαυδία παρακολούθησε το γάμο μεταξύ του Ερρίκου της Ναβάρρας και της αδελφής του Mαργαρίτας στο Παρίσι τον Αύγουστο του 1572.
Το βράδυ της Σφαγής, η Κλαυδία ήταν προφανώς ενημερωμένη ότι έπρεπε να γίνει σφαγή εναντίον του συζύγου της αδερφής της και των ακολούθων του. Η Μαργαρίτα των Βαλουά περιγράφει ότι η Κλαυδία είχε δάκρυα στα μάτια της και προσπάθησε να την σταματήσει από το να φύγει από τη μητέρα τους, όταν η Μαργαρίτα επρόκειτο να πάει στην αίθουσα του συζύγου της. Η Μαργαρίτα περιγράφει ότι η Κλαυδία την κράτησε από το χέρι και την παρακαλούσε να μην φύγει: ήταν αντίθετη από τη μητέρα τους, που προειδοποίησε την Κλαυδία να μην πει τίποτα στη Μαργαρίτα. Η Κλαυδία είπε στη μητέρα τους ότι δεν ήταν σωστό να στείλει τη Μαργαρίτα να "θυσιαστεί", καθώς θα κινδύνευε να γίνει στόχος, αλλά η Αικατερίνη απάντησε ότι η Μαργαρίτα θα ήταν ασφαλής, αν το ήθελε ο Θεός, ότι θα προκαλούσε καχυποψία εάν δεν πήγαινε, και στη συνέχεια είπε στη Μαργαρίτα να φύγει, κάτι που έκανε την Κλαυδία να κλάψει. Μετά τη σφαγή η Μαργαρίτα βρήκε καταφύγιο στο δωμάτιο της Κλαυδίας.
Ο Brantôme έδωσε την ακόλουθη περιγραφή της Κλαυδίας: «Στην ομορφιά της μοιάζει με τη μητέρα της, με τη γνώση και την ευγένεια της μοιάζει με τη θεία της · και ο λαός της Λωρραίνης την αγαπούσε. Στην πραγματικότητα, με το θάνατό της ο λαός ήταν λυπημένος και ο Δούκας της Λωρραίνης ήταν τόσο θλιμμένος που, αν και ήταν νέος όταν χήρευσε, δεν παντρεύτηκε ξανά, λέγοντας ότι δεν θα μπορούσε ποτέ να την βρει μια όπως αυτήν. [...] Εν συντομία, ήταν μια αληθινή πριγκίπισσα της Γαλλίας, έχοντας καλό μυαλό και όντας ικανή, βοήθησε τον σύζυγό της, Δούκα της Λωρραίνης, στην κυβέρνηση των θησαυρών και των αρχηγείων του». Η Κλαυδία πέθανε κατά τον τοκετό το 1575 στην ηλικία των 27. Ο Brantôme έγραψε ότι "πέθανε στη γέννα, ενώ την ξεγεννούσε μια γριά Γαλλίδα μαία, μια μεθυσμένη, στην οποία είχε περισσότερη εμπιστοσύνη απ' ότι σ' οτιδήποτε".
Παιδιά
Η Κλαυδία και ο σύζυγός της είχαν εννέα παιδιά:
Απεικονίσεις
Υπάρχει ένας χαρακτήρας στο show CW, Reign που ονομάζεται Κλαυδία. Απεικονίζεται από τη βρετανίδα ηθοποιό Ρόουζ Ουίλιαμς. Ωστόσο, ο χαρακτήρας απεικονίζεται ως όμορφη και κακομαθημένη και έχει περισσότερα κοινά με την νεώτερη αδελφή της Κλαυδίας, Μαργαρίτα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γαλλίας Κατηγορία:Δούκισσες της Λωρραίνης