cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φρέντερικ Σάνγκερ
Προσδιορισμός της αλληλουχίας αμινοξέων της ινσουλίνης
Ο πρώτος θρίαμβος του Σάνγκερ ήταν ο προσδιορισμός της πλήρους αλληλουχίας των αμινοξέων των δύο πεπτιδικών αλυσίδων της ινσουλίνης των βοοειδών, A και B, το 1952 και το 1951 αντιστοίχως. Πριν από αυτό, οι περισσότεροι πίστευαν ότι οι πρωτεΐνες ήταν κάπως άμορφες, ενώ με την ανακάλυψη αυτών των αλληλουχιών ο Σάνγκερ απέδειξε ότι έχουν καλώς καθορισμένη χημική σύσταση. Για τον σκοπό αυτό χρησιμοποίησε το «Αντιδραστήριο Σάνγκερ», το φθοροδινιτροβενζένιο (FDNB), για να αντιδράσει με τα εκτεθειμένα αμινοξέα της πρωτεΐνης και ιδιαίτερα με τη Ν-τερματική αμινομάδα στο ένα άκρο της αλυσίδας. Μετά υδρόλυσε μερικώς την ινσουλίνη σε μικρά πεπτίδια, είτε με υδροχλωρικό οξύ, είτε με ένζυμα όπως η θρυψίνη. Το μίγμα των πεπτιδίων διαχωρίστηκε σε δύο διαστάσεις πάνω σε χαρτί φίλτρου, πρώτα με ηλεκτροφόρηση στη μία διάσταση και έπειτα, κάθετα σε αυτή, με χρωματογραφία στην άλλη διάσταση. Τα διαφορετικά θραύσματα των πολυπεπτιδίων της ινσουλίνης, που ανιχνεύθηκαν με νινυδρίνη, μετακινήθηκαν σε διαφορετικές θέσεις πάνω στο χαρτί, δημιουργώντας ένα χαρακτηριστικό «διάγραμμα» που ο Σάνγκερ απεκάλεσε «δακτυλικά αποτυπώματα». Το ακραίο πεπτίδιο μπορούσε να αναγνωρισθεί από το κίτρινο χρώμα του FDNB και η ταυτότητά του με πλήρη υδρόλυση και ταυτοποίηση του ποιο δινιτροφαινυλ-αμινοξύ είχε παραχθεί. Επαναλαμβάνοντας αυτή τη διαδικασία, ο Σάνγκερ μπόρεσε να βρει τις ακολουθίες των πολλών πεπτιδίων που παράχθηκαν με διαφορετικές μεθόδους από την αρχική, μερική υδρόλυση. Αυτές μπορούσαν στη συνέχεια να συναρμολογηθούν στις μακρύτερες ακολουθίες ώστε να διακριβωθεί η πλήρης δομή της ινσουλίνης. Τέλος, καθώς οι αλυσίδες A και B είναι αδρανείς από πλευράς φυσιολογίας χωρίς τους τρεις συνδέοντες δισουλφιδικούς δεσμούς, ο Σάνγκερ και οι συνεργάτες του προσδιόρισαν τις θέσεις τους το 1955. Το κύριο συμπέρασμα του Σάνγκερ ήταν ότι οι δύο πολυπεπτιδικές αλυσίδες της ινσουλίνης είχαν ακριβείς ακολουθίες αμινοξέων και ότι, επαγωγικά, κάθε πρωτεΐνη είχε μία μοναδική ακολουθία. Αυτό το επίτευγμα τού χάρισε το πρώτο του Βραβείο Νόμπελ Χημείας το 1958. Αυτή η ανακάλυψη ήταν κρίσιμη για τη μετέπειτα υπόθεση της ακολουθίας του Κρικ και την ανάπτυξη των ιδεών του πώς το DNA κωδικοποιεί τις πρωτεΐνες.
Προσδιορισμός αλληλουχίας σε RNA
Από το 1951 ο Σάνγκερ ήταν εξωτερικός συνεργάτης του Συμβουλίου Ιατρικών Ερευνών και όταν άνοιξαν το Εργαστήριο Μοριακής Βιολογίας το 1962 μετακινήθηκε εκεί και έγινε επικεφαλής του τμήματος πρωτεϊνικής χημείας. Λίγο μετά άρχισε να εξετάζει την πιθανότητα προσδιορισμού της αλληλουχίας των αμινοξέων σε μόρια RNA και άρχισε να αναπτύσσει σχετικές μεθόδους. Αρχικό πρόβλημα ήταν να αποκτήσει ένα καθαρό τμήμα RNA. Στην πορεία ανακάλυψε το 1964, μαζί με τον Κγιέλντ Μάρκερ, το tRNA φορμυλμεθειονίνης, που αρχίζει την πρωτεϊνοσύνθεση σε βακτήρια. Τον πρόλαβε στον αγώνα δρόμου για τον πρώτο προσδιορισμό αλληλουχίας αμινοξέων σε tRNA μία ομάδα υπό τον Ρόμπερτ Χόλευ στο Πανεπιστήμιο Κορνέλ, η οποία δημοσίευσε την ακολουθία των 77 ριβονουκλεοτιδίων του tRNA της αλανίνης από σακχαρομύκητα το 1965. Ως το 1967 η ομάδα του Σάνγκερ είχε προσδιορίσει την αλληλουχία του 5S ριβοσωμικού RNA του Escherichia coli, 120 νουκλεοτιδίων.
Προσδιορισμός αλληλουχίας σε DNA
Το 1977 ο Σάνγκερ και οι συνεργάτες του επινόησαν τη μέθοδο τερματισμού αλυσίδας για τον προσδιορισμό αλληλουχίας DNA που είναι γνωστή ως «μέθοδος Σάνγκερ». Αυτή υπήρξε μία σημαντική καινοτομία και επέτρεψε τον ταχύ και ακριβή προσδιορισμό μεγάλων τμημάτων DNA. Απέφερε στον Σάνγκερ το δεύτερο Βραβείο Νόμπελ το 1980 και χρησιμοποιήθηκε από τον ίδιο και τους συνεργάτες του για τον προσδιορισμό της αλληλουχίας ανθρώπινου μιτοχονδριακού DNA (16.569 ζεύγη βάσεων) και DNA του βακτηριοφάγου λ (48.502 ζεύγη). Η μέθοδος Σάνγκερ χρησιμοποιήθηκε τελικώς για την αποκωδικοποίηση ολόκληρου του ανθρώπινου γονιδιώματος.
Μέχρι σήμερα ο Σάνγκερ παραμένει ο μοναδικός άνθρωπος που έχει τιμηθεί με το Βραβείο Νόμπελ Χημείας περισσότερες από μία φορές.
Κληρονομιά
thumb|right|300px|Το Ινστιτούτο Σάνγκερ Ο Σάνγκερ έζησε τα τελευταία χρόνια του στο σπίτι του στο Swaffham Bulbeck, έξω από το Κέμπριτζ.
Ο Σάνγκερ απεβίωσε στον ύπνο του ενώ νοσηλευόταν στο Νοσοκομείο Addenbrooke στο Κέμπριτζ, σε ηλικία 95 ετών. Καθώς σημειώνεται στη νεκρολογία του, είχε περιγράψει τον εαυτό του ως «απλώς ένας τύπος που αναστάτωνε ένα εργαστήριο» και «ακαδημαϊκά όχι ευφυή».
Μία επιστημονική βιογραφία του γράφεται από George Brownlee του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιοχημικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Χημείας Κατηγορία:Αγνωστικιστές Κατηγορία:Χημικοί του 20ού αιώνα
Άρης (βρίκιο)
Το βρίκιον «Άρης» (γνωστό και ως «Αθηνά» κατά την περίοδο 1829–1879) θεωρείται ένα από τα ενδοξότερα πλοία του ελληνικού ναυτικού στον αγώνα της ανεξαρτησίας της Ελλάδος· ήταν ιδιοκτησίας Αναστασίου Τσαμαδού. Ναυπηγήθηκε στη Βενετία το 1807, κατόπιν παραγγελίας του Αναστασίου Τσαμαδού και πήρε το όνομα του μυθικού θεού του πολέμου Άρη. Το Μάρτιο του 1821, εν όψει του αγώνα της ανεξαρτησίας της Ελλάδος, εξοπλίστηκε και στη συνέχεια εντάχθηκε στο στόλο της Ύδρας. Έλαβε μέρος σε πολλές ναυμαχίες, αλλά δοξάστηκε στις 8 Μαΐου 1825, λίγο πριν την Πτώση της Σφακτηρίας, με τη διάσπαση κατά την πολιορκία του νησιού, όπου πέρασε με επιτυχία ανάμεσα από τον κλοιό των Αιγυπτιακών πλοίων του Ιμπραήμ στη Σφακτηρία, διαφεύγοντας σώο από τον κόλπο του Ναυαρίνου μετά από πολύωρη μάχη.
Ιστορία
Στις 5 Μαΐου(Π.Η.) του 1821 το βρίκιο «Άρης» βρέθηκε στον Παγασητικό και βοήθησε στο να επισπευσθεί το αναφερόμενο ως κίνημα της Νοτιοανατολικής Θεσσαλίας· στη συνέχεια πήγε για περιπολία στα στενά μεταξύ Χίου και Ψαρών, ως μέλος της μοίρας της Ύδρας, μαζί με τη μοίρα των Σπετσών. Σύμφωνα με το ημερολόγιο του πλοίου περίμενε την άφιξη μιας ισχυρής μοίρας του τουρκικού στόλου, αποτελούμενης από οκτώ πλοία. Τελικά εντοπίστηκε ένα τουρκικό δίκροτο της εμπροσθοφυλακής της, το οποίο βρήκε καταφύγιο στην Ερεσό· εκεί, στις 27 Μαΐου(Π.Η.) ο «Άρης» πήρε μέρος στην αποστολή για την πυρπόληση του τουρκικού δικρότου, την οποία πραγματοποίησε με επιτυχία ο Δημήτριος Παπανικολής.
Το βρίκιο «Άρης» ήταν σε αποστολή μεταφοράς πολεμικού υλικού με προορισμό την Πάτρα, όταν διερχόμενο από το Νεόκαστρο (ή τη σημερινή Πύλο) στις 19 Απριλίου(Π.Η.) του 1825 ο κυβερνήτης του Αναστάσιος Τσαμαδός αυτεπαγγέλτως στάθμευσε και ζήτησε άδεια από τον Υπουργό Πολέμου της Κυβέρνησης να παραμείνει και να εφοδιάσει την άμυνα του λιμανιού, λόγω του ότι ο Ιμπραήμ Πασάς ετοίμαζε εκεί απόβαση.
Έτσι και έγινε: μετά από συμβούλιο, που διεξήχθη τελικά στο πλοίο «Άρης» υπό του υπουργού Πολέμου Αναγνωσταρά, αποφασίστηκε να ενισχυθεί η άμυνα του νησιού με 500 ακόμα άνδρες και ναυτικούς, καθώς και να ζητήσουν επιπλέον ενισχύσεις. Στις 22 Απριλίου(Π.Η.) ο ελληνικός στόλος βρέθηκε εμπρός στο Νεόκαστρο, ενώ ο εχθρικός γύρω στις Οινούσες. Ο Ανδρέας Μιαούλης, αφού συσκέφθηκε με τον Τσαμαδό, παρατάχθηκε για μάχη. Όλη η ημέρα πέρασε με ακροβολισμούς· ομοίως και οι επόμενες δύο επιθέσεις του ελληνικού στόλου δεν κατάφεραν να παρασύρουν τον εχθρικό στόλο σε κάποια ναυμαχία. Κύριος στόχος του Ιμπραήμ ήταν η Σφακτηρία. Σύμφωνα με το σχέδιό του η πρώτη μοίρα, που αποτελείτο από 3 φρεγάτες, 4 κορβέττες και 39 άλλα μικρότερα πλοία, διατάχθηκε να εισδύσει στον κόλπο, να βομβαρδίσει το νησί και να καλύψει την απόβαση. Η δεύτερη μοίρα, που αποτελείτο από τα μεγαλύτερα πλοία, θα ορμούσε εναντίον του ελληνικού στόλου, που λοξοδρομούσε κάτω από το νησί Πρώτη. Συγχρόνως τα αιγυπτιακά στρατεύματα της ξηράς θα επετίθεντο εναντίον του Παλαιοκάστρου.
Τη νύχτα της 25ης Απριλίου(Π.Η.) προς την 26η Απριλίου(Π.Η.) ο Αιγυπτιακός Στόλος, έχοντας πλέον ευνοϊκό άνεμο, εισέπλευσε στον όρμο του Ναυαρίνου, συνοδεύοντας αποβατικό σώμα τριών χιλιάδων ανδρών για να καταλάβει τον όρμο και το φρούριό του. Ο εχθρός αρχικά κατέλαβε τη Σφακτηρία, φονεύοντας 350 από τους 800 υπερασπιστές της, μεταξύ των οποίων ήταν ο φιλικός και αρχηγός των Ελλήνων στη μάχη Αναγνωσταράς, ο Φρούραρχος της Σφακτηρίας Σταύρος Δ. Σαχίνης, ο φιλέλληνας Ιταλός κόμης Σαντόρε ντι Σανταρόζα και ο κυβερνήτης του βρικίου «Άρης», πλοίαρχος Αναστάσιος Τσαμαδός. Ο τελευταίος βρισκόταν στην ξηρά στο πλευρό των αμυνομένων Ελλήνων μαζί με 200 περίπου αξιωματικούς και ναυτικούς, που εγκατέλειψαν και αυτοί τις λέμβους τους για να βοηθήσουν στη μάχη. Το γεγονός ότι όχι μόνο αυτός, αλλά και ο κυβερνήτης του πλοίου «Αθηνά», ο πλοίαρχος Νικόλαος Βότσης, δεν πρόλαβαν να επιβιβασθούν στα πλοία τους, σημαίνει ότι ο είσπλους των Αιγυπτίων έγινε αιφνιδιαστικά. Όταν οι ναυτικοί μας τράπηκαν σε φυγή, επιστρέφοντας ατάκτως στις λέμβους τους, επέβησαν όπου ήταν δυνατόν, ανεξαρτήτως αν ήταν το πλήρωμα του σκάφους ή όχι. Δύο από τα πέντε άλλα πλοία μας που ήταν στον όρμο, πρόλαβαν να σαλπάρουν έγκαιρα και να εξέλθουν ανενόχλητα, με κυβερνήτες τον Θεόδωρο Σάντο Σπετσιώτη και τον Βασίλειο Σ. Βουδούρη. Το «Αθηνά» χωρίς τον κυβερνήτη του επιχείρησε και επέτυχε ηρωική έξοδο. Στο βρίκιο «Αχιλλεύς», ενώ απέπλεε από τον όρμο υπό των αδελφών Γεωργίου και Αντωνίου Ορλάνδου, κρεμάσθηκαν τριάντα ναύτες στα πλευρά της λέμβου με το σώμα στη θάλασσα, όπως και σε άλλα πλοία. Επίσης, το τρικάταρτο και βαριά οπλισμένο «Ποσειδών» υπό του Θεοφίλου Μουλά, απέπλευσε οριακά φορτωμένο με βαρέλια νερό στην πλώρη για να μοιάζει πυρπολικό και έτσι κατάφερε να διαφύγει, χωρίς να προσπαθήσουν να το εμβολίσουν. Τελευταίο έμεινε το βρίκιο «Άρης», που είχε μείνει μέσα στον όρμο, περιμένοντας τον κυβερνήτη του. Μόλις το πλήρωμα έμαθε για τον θάνατό του, απέπλευσε με τον Πλοίαρχο Νικόλαο Βότση, που πρόλαβε να επιβιβαστεί την τελευταία στιγμή σε αυτό μαζί με το Δημήτριο Σαχτούρη και τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο.
thumb|305px|Ελαιογραφία «Η έξοδος του Άρη» του [[Κωνσταντίνος Βολανάκης|Κωνσταντίνου Βολανάκη. Ο στρατηγός Ιωάννης Μακρυγιάννης, που παρακολουθούσε τη ναυμαχία από το φρούριο του Νεοκάστρου, γράφει σχετικά στα απομνημονεύματά του: "Σώθηκαν με μεγάλο κίνδυνο κι απερίγραπτη γενναιότητα αυτείνοι οι άνθρωποι του καραβιού. Άλλο είναι να το [β]λέπει άνθρωπος και άλλο να το λέγει. Σώθηκαν με τη βοήθεια του Θεού, δίνοντάς τους [ο Θεός] ανδρεία πολλή."]]
Η έξοδος του «Άρη»
Το ημερολόγιο του πλοίου «Άρης» παραδόθηκε στους συγγενείς του Αλεξάνδρου Τσαμαδού και σώζεται μέχρι σήμερα από τους απογόνους του. Είναι γραμμένο με μολύβι και το παρακάτω απόσπασμά του αναφέρει συμβάντα της ημέρας της εξόδου του πλοίου, 8ης Μαΐου του 1825, μέχρι της στιγμής που το πλοίο ανοίγει τα πανιά του.
Ημερολόγιον βρικίου Άρης — Κυριακή, 26 Απριλίου(Π.Η.) 1825:'' ''Έως εις τας 8 ώρας μ.μ. ο εχθρικός στόλος, γενόμενος εις δύο μοίρας, η μεν φυλάττουσα το Βλησίδι, εκανονιοβόλει το νησίον Σφακτηρία, ταυτοχρόνως δε και ο Ιμβραήμ πασάς δια ξη[ρ]άς την πόλιν. Ο κανονιοβολισμός διήρκεσεν ώραν 1 εις τας 5, όπου και έρριψαν τας βάρκας των οι εχθροί γεμάταις πολεμοφόδια να κάμουν απόβασιν· οι εν τῳ Νησίῳ έδωσαν το κατ' αρχάς αντίστασιν γενναίων και έτρεψαν ταις βάρκαις εις φυγήν· μία όμως εξ εκείνων, μη δυνηθέντες να την εμποδίσωσιν, έκαμεν απόβασιν και ταυτοχρόνως έκαμον και αι άλλαι και ούτως οι Έλληνες ετράπησαν εις φυγήν και [οι Αιγύπτιοι] άλλους εζώγρησαν, άλλους εθανάτωσαν και άλλους έπνιξαν και ούτως εκυριεύθη το Νησίον από τους εχθρούς, τα δε ιδικά μας πλοία, ιδόντα τον κίνδυνον και αβεβαιότητα μη κλεισθώσιν, έκαμον αρχή να κόπτουν τας άγκυρας, αφού άφησαν το [...] έξω εις το Νησίον, άλλους συντρόφους, αρκετούς θανατωμένους και ζωγρησμένους· πρώτον το καράβι που έκαμε πανιά εστάθη το πλοίο του Βασιλείου Σ. Βουδούρη, και ακολούθως τα πλοία, ημείς δεν ηξήλθομεν και ο πλοίαρχός μας μετά του ναυκλήρου έξω και άλλοι σύντροφοι, ο δε Εκλαμπρότατος Μαυροκορδάτος έλλειπεν έξω εις το Νησίον· εστείλαμεν ταις βάρκαις μας δια να τους λάβωμεν, αλλά κατά δυστυχίαν ταις ανήγγειλον ότι εθανατώθη ο γενναίος πλοίαρχός μας, πολεμών μετά του ναυκλήρου Χριστοφίλου και λοιπών· τούτους επερίλαβον. Ο ναύκληρος Χριστόφιλος εσώθη κολυμβών εις το φρούριον.
Σχολή Ναυτικών Δοκίμων
180px|μικρογραφία|δεξιά|Το ακρόπρωρο του «Άρη» στο [[Εθνικό Ιστορικό Μουσείο στην Αθήνα]] Το 1829 αγοράστηκε από την Ελληνική Κυβέρνηση και μετονομάστηκε σε «Αθηνά», αλλά το 1879 μετονομάστηκε εκ νέου σε «Άρης». Χρησιμοποιήθηκε ως Σχολή Ναυτικών Δοκίμων μέχρι το 1900, καθώς και σχολή για το κατώτερο προσωπικό το διάστημα 1863–1865 και 1882–1885. Μετά το 1900 το πλοίο έμεινε προσορμισμένο στον Πόρο και λειτουργούσε ως Σχολή Ναυτοπαίδων. Διατηρήθηκε μέχρι τις 25 Μαρτίου 1921 οπότε και βυθίστηκε «τιμητικά», κατά τον εορτασμό των 100 ετών από την ελληνική επανάσταση, στα νερά του Σαρωνικού κοντά στη νησίδα «Κυρά Σαλαμίνος» του Ναυστάθμου, ουσιαστικά όμως λόγω οικονομικής αδυναμίας συντήρησης και επισκευής του. Το ακρόπρωρο του πλοίου τοποθετήθηκε στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο στην Αθήνα. Ο ιστός του πλοίου τοποθετήθηκε στον Ναύσταθμο Σαλαμίνας και με τον καιρό ξεχάστηκε η προέλευσή του· εκεί βρίσκεται ακόμη και σήμερα σε χρήση για τις ανάγκες του σηματορείου.
Πλοία με το όνομα «Άρης»
Το βρίκιο «Άρης» είναι το πρώτo κατά σειρά από τα πέντε πλοία συνολικά που φέρουν το όνομα αυτό. Τα πλοία είναι τα εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορικά πλοία Κατηγορία:Ελληνικά βρίκια Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία της επανάστασης του 1821
Δικαστικό Συμβούλιο
Το Δικαστικό Συμβούλιο είναι δικαστικός σχηματισμός, ο οποίος σε αντίθεση με τα κανονικά δικαστήρια δε συνεδριάζει δημόσια (ενώπιον ακροατηρίου). Διακρίνεται σε Συμβούλιο Πλημμελειοδικών (πρωτοβάθμιο), σε Συμβούλιο Εφετών (δευτεροβάθμιο) και σε Συμβούλιο Αρείου Πάγου (τριτοβάθμιο/αναιρετικό).
Χαρακτηριστικά
Ανάλογα με τη σύνθεσή τους διακρίνονται σε:
Ποινική προδικασία
Η κύρια λειτουργία τους εντάσσεται στο πλαίσιο της ποινικής προδικασίας, η οποία είναι ούτως ή άλλως κυρίως γραπτή. Έχουν το ρόλο "ανεξάρτητου τρίτου" που αξιολογεί τα κατά την προδικασία από άλλους (ανακριτή, προανακριτικό υπάλληλο, εισαγγελέα) συλλεγμένα στοιχεία, επιλύουν διαφωνίες και αμφισβητήσεις για ενέργειες της προδικασίας (μεταξύ ανακριτή και εισαγγελέα ή κατηγορουμένου και ανακριτή) και αποφασίζουν για τη διενέργεια ιδιαίτερα επαχθών για τον κατηγορούμενο ανακριτικών πράξεων (άρση τραπεζικού ή τηλεφωνικού απορρήτου κλπ.). Συγκεκριμένα το Συμβούλιο αποφασίζει για το πέρας της ανάκρισης σε βαριά πλημμελήματα και σε κακουργήματα και για το αν υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις για την ενοχή του κατηγορουμένου ή όχι, οπότε και ανάλογα εκδίδει παραπεμπτικό ή απαλλακτικό βούλευμα. Αν τα στοιχεία είναι επαρκή, η υπόθεση παραπέμπεται στο ακροατήριο για να δικαστεί σε δημόσια και προφορική διαδικασία. Αν όχι, το Συμβούλιο αποφασίζει ότι δεν πρέπει να απαγγελθεί κατηγορία και η ποινική διαδικασία λήγει εκεί. Περαιτέρω αρμοδιότητες του Συμβουλίου στο πλαίσιο της ποινικής προδικασίας είναι (επιλεκτικά): αποφασίζει σε περίπτωση διαφωνίας ανακριτή και εισαγγελέα για την προσωρινή κράτηση ή όχι του κατηγορουμένου, αποφασίζει την άνευ όρων ή υπό όρους αποφυλάκιση προσωρινά κρατούμενου κατηγορουμένου, αποφασίζει ως μόνο αρμόδιο την άρση τηλεφωνικού απορρήτου στο πλαίσιο ανάκρισης ή προανάκρισης, αποφασίζει αν συντρέχει λόγος εξαίρεσης του εισαγγελέα ή του ανακριτή στο στάδιο της προδικασίας αν υποβληθεί σχετικό αίτημα, κηρύσσει μετά από σχετικό αίτημα την ακυρότητα ανακριτικών πράξεων κατά το στάδιο της προδικασίας και διατάσσει την επανάληψή τους, διατάσσει ανάλυση DNA αν το κρίνει απαραίτητο κατά τις προϋποθέσεις του νόμου. Όταν το Συμβούλιο κρίνει το πέρας της ανάκρισης ή αποφασίζει για ζητήματα που ανέκυψαν κατά την ανάκριση, δεν επιτρέπεται να συμμετέχει στη σύνθεση ο ανακριτής της υπόθεσης.
Εκτέλεση Ποινών
Κατηγορία:Ποινικό Δίκαιο Κατηγορία:Δικαστικές αρχές Κατηγορία:Δικονομικό Δίκαιο
Ποντσόλ
Με την ονομασία Ποντσόλ (ποντ-σολ), ή Σποντοσόλ, (εξελληνισμένα ποντζολικό) φέρεται ειδικός τύπος εδάφους στο οποίο παρατηρείται χαρακτηριστική ελουβίωση (= απομάκρυνση οξειδίων) του αργιλίου και του σιδήρου με συνέπεια να δημιουργείται ένας τεφρο-αμμώδης επιφανειακός ορίζοντας και ένας ιλλουβιακός ορίζοντας (= επίπεδο απόθεσης), πλούσιος σε άμορφες αργίλους.
Τέτοιος τύπος εδάφους είναι αυτός στον οποίο αναπτύσσονται κυρίως τα αρκτικά δάση καθώς και τα κωνοφόρα, σε υγρά υποαρκτικά και ηπειρωτικά κλίματα. Όμοιος τύπος εδάφους απαντάται και σε θερμότερες περιοχές όπως στη Φλόριντα, στις ΗΠΑ. Γενικά τα εδάφη αυτού του τύπου λόγω και της υπερβολικής αποστράγγισης που παρατηρείται κρίνονται φτωχά για γεωργική εκμετάλλευση, καλλιέργεια.
Πηγές
Κατηγορία:Εδαφολογία Κατηγορία:Τύποι εδαφών
Καλέντζι Αχαΐας
μικρογραφία|Κοινότητα Καλεντζίου. Το Καλέντζι είναι ορεινό χωριό του Νομού Αχαΐας. Βρίσκεται στις πλαγιές του Ερυμάνθου σε υψόμετρο 850 μέτρα και απέχει 49 χιλιόμετρα από την Πάτρα. Στην Κοινότητα Καλεντζίου περιλαμβάνονται, εκτός από το Καλέντζι, και τα χωριά-οικισμοί Αβράμι (Διάσελο), Βασιλικό, Μπαντσαίικα ή Λαζαριό και ο Άγιος Γεώργιος. Στην απογραφή του 2011 η Τοπική Κοινότητα Καλεντζίου είχε πληθυσμό 380 μόνιμους κατοίκους ενώ μόνος του ο οικισμός του Καλεντζίου είχε 71 κατοίκους.
Έχει δημοτικό σχολείο από το 1892, το 1931 κατασκευάστηκε το δεύτερο, ενώ άλλα δύο λειτούργησαν το 1945 και το 1962. Το 1986 και τα 4 δημοτικά σχολεία έκλεισαν λόγω έλλειψης μαθητών και οι λιγοστοί μαθητές που απέμειναν φοιτούν σήμερα στη γειτονική Ερυμάνθεια. Το Καλέντζι συνδέθηκε οδικώς με τον σημερινό δρόμο Καλεντζίου-Ερυμάνθειας, που η κατασκευή του ξεκίνησε το 1933.
Το Καλέντζι είναι γνωστό πανελληνίως ως ο γενέθλιος τόπος της πολιτικής δυναστείας των Παπανδρέου, που έχει δώσει 3 πρωθυπουργούς στη χώρα. Επίσης, από το Καλέντζι κατάγεται και η οικογένεια Κατσιφάρα με 2 υπουργούς μέλη της.
Περί της ονομασίας
α) Το όνομα του χωριού πιστεύεται ότι είναι ανθρωπωνυμικό και προέρχεται από οικογένεια -οικιστές της περιοχής- με το επώνυμο Καλέντζη.
Οικογένεια με αυτό το όνομα απαντάται στην Κωνσταντινούπολη, πριν την πτώση της πόλης στους Οθωμανούς, με καταγωγή από την περιοχή της Ιλλυρίας, σημερινή Αλβανία. Μετά την άλωση της πόλης οι Καλέτζι μετοίκησαν στην Κύπρο και γύρω στα 1570, όταν και η Κύπρος κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς, στη Ζάκυνθο. Στη Ζάκυνθο η οικογένεια αναφέρεται ανάμεσα στους ευγενείς της πόλης. Αργότερα με το όνομα Καλέντζι αναφέρεται κλάδος της οικογένειας στο Δεσποτάτο της Ηπείρου. Απόγονοι αυτής της οικογένειας πιστεύεται ότι μετοίκησαν στην περιοχή και έγιναν οικιστές της δίνοντας και το όνομά τους. Αυτό ενισχύεται από το γεγονός ότι σε Οθωμανικό φορολογικό κατάλογο του 1461 αναφέρονται 7 αρβανίτικες οικογένειες με καταγωγή την Κωνσταντινούπολη, 5 με το επώνυμο και 2 με το μικρό όνομα Καλέντζι. Ο ίδιος κλάδος πιστεύεται ότι είναι και οι οικιστές του Καλεντζίου Ιωαννίνων.
β) Βιβλιογραφικά, άλλες απόψεις θεωρούν ότι η ονομασία του χωριού προέρχεται : i) είτε από το τούρκικο καλαί-ντζικ, που σημαίνει "μικρό κάστρο, το οποίο ίσως περιγράφει στην ουσία ένα μικρό κάστρο στο Καλέντζι Ιωαννίνων απ' όπου θεωρείται ότι ήρθαν οι οικιστές του χωριού (βάσει της ερμηνείας καταγωγής των οικιστών του χωριού από την Ήπειρο). ii) είτε ότι είναι ανθρωπωνυμικό αλλά ο συσχετισμός που θεωρείται ο επικρατέστερος είναι ότι προέρχεται από οικογένεια -οικιστές της περιοχής- με αρβανίτικη καταγωγή. iii) είτε από το δηλωτικό της ασχολίας μερικών αρβανιτόφωνων κατοίκων της περιοχής με την εκτροφή αλόγων, όπου kale-i σημαίνει "άλογο".
Ιστορία
Η εγκατάσταση των πρώτων οικιστών στις πλαγιές του Ερύμανθου πιθανολογείται ότι έγινε στην περιοχή της Μεταμόρφωσης Σωτήρως (Αγία Σωτήρω), στο κάτω μέρος του χωριού, όπου το 1965 βρέθηκαν ταφές του 12ου αιώνα μ.Χ. Της ίδιας εποχής είναι και ο ομώνυμος ναός που βρίσκεται στη περιοχή, ο παλιότερος του χωριού. Πρώτη φορά αναφέρεται σαν χωριό στον Οθωμανικό φορολογικό κατάλογο του 1461 και ανήκε στη περιφέρεια Σγάρτσικο. Καταγράφεται ξανά σε όλες τις Ενετικές απογραφές ενώ αναφέρεται και σε εκκλησιαστικά έγγραφα, όπου αναφέρονται και τα ονόματα των ιερέων. Το παλιό χωριό βρισκόταν στη θέση Σπέντζουρα, σε υψόμετρο 1.300 μέτρων όπου διακρίνονται ερείπια παλαιών σπιτιών, και η μεταφορά του χωριού στη σημερινή του θέση υπολογίζεται ότι έγινε μετά το 1800.
Κατά καιρούς στο Καλέτζι έρχονταν για μόνιμη εγκατάσταση Ηπειρώτες, μετά από αποτυχημένες επαναστάσεις, αλλά και Τρικαλινοί, μετά την αποτυχημένη επανάσταση του επισκόπου Τρίκκης. Γνωστότερες από αυτές τις οικογένειες είναι οι Καρελιάδες και οι Κακοδημαίοι. Επίσης η οικογένεια Οικονόμου, προερχόμενη από την Κωνσταντινούπολη, εγκαταστάθηκε στο Καλέτζι πριν το 1800. Απόγονοι αυτών των οικογενειών είναι σήμερα οι περισσότεροι κάτοικοι του χωριού. Το σημερινό χωριό δημιουργήθηκε γύρω στα 1860, όταν μετεγκαταστάθηκαν οι κάτοικοι από τους γύρω οικισμούς και τα διάσπαρτα γραίκια-στάνες.
Κατά την επανάσταση του 1821 πολλοί Καλεντζιώτες βοήθησαν οικονομικά στον αγώνα και πήραν μέρος σε μάχες. Από τους δημογέροντες του Καλεντζίου έχουν διασωθεί λίγα ονόματα. Ο Αβράμης Μπαλασόπουλος, ο Κωνσταντής Πολύδερος και ο Παπα-Αντώνης Θεοδωρόπουλος, κατά την επανάσταση, αναφέρεται ότι υπέγραψαν μαζί με άλλους δημογέροντες επιστολή προς την υπέρτατη διοίκηση τον Ιούλιο του 1823.
Καλεντζιώτες πήραν μέρος και στη Μικρασιατική εκστρατεία, όπου αναφέρονται και πεσόντες. Στις 28 Ιουλίου 1943 βομβαρδίστηκε από τους Γερμανούς και στις 14 Απριλίου 1944 οι Γερμανοί έβαλαν φωτιά στο χωριό καίγοντας 19 σπίτια.
Πολιτική ιστορία
Μεταξύ 1835 και 1841 ανήκε στον Δήμο Ερυμανθείας. Το 1841 ήταν ένα από τα χωριά που αποτέλεσαν τον τότε Δήμο Τριταίας, ο οποίος καταργήθηκε το 1912. Το 1912, με το Β.Δ. 18.8.1912 (ΦΕΚ 256 τ.Α.), γίνεται ανεξάρτητη κοινότητα, που διατηρείται μέχρι σήμερα και από το 2010 κ.εξ. με τη μορφή τοπικής κοινότητας. Αρχικά έδρα της κοινότητας ήταν ο οικισμός του Αγίου Γεωργίου και το 1968 μεταφέρθηκε στο Καλέτζι.
Αβράμι Αχαΐας
Ο οικισμός Αβράμη αναφέρεται σε Οθωμανικούς φορολογικούς καταλόγους σαν ανεξάρτητο χωριό. Αποτέλεσε οικισμό της κοινότητας Ερυμάνθειας και από το 1961 αποτελεί οικισμό της κοινότητας Καλεντζίου. Στο Αβράμι λειτουργούσε δημοτικό σχολείο από το 1962 μέχρι το 1986 που έκλεισε.
Οικογένειες του Καλεντζίου
Από τις οικογένειες του Καλεντζίου σημαντικότερες με προσφορά στον αγώνα και στη πολιτική σκηνή είναι:
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Αξιοθέατα
Στον συνοικισμό Βασιλικό της Κοινότητας Καλεντζίου διατηρούνται ερείπια μεγαλοπρεπούς αρχαίου οικοδομήματος που ονομάζεται Παλιοκλήσσι. Επίσης, στον ίδιο οικισμό υπάρχει ο λόφος Παλατάκι, όπου διατηρείται ένα υπόγειο παλαιό οικοδόμημα. Αξιοθέατα είναι επίσης το ανακαινισμένο παλιό δημοτικό σχολείο, το σπίτι των Παπανδρέου, το μοναστήρι των Αγίων Πάντων και το μικρό φαράγγι Πόρος.
Ναοί του χωριού
Ναοί του χωριού είναι ο κεντρικός ενοριακός ναός του Αγ. Ιωάννη του Προδρόµου, το κοιμητηριακό παρεκκλήσι της Κοιµήσεως της Θεοτόκου, το παρεκκλήσι της Αγίας Παρασκευής (κατασκευή γύρω στο 1850), το παρεκκλήσι της Μεταµόρφωσης Σωτήρος στην είσοδο του χωριού (κατασκευή προ του 1850), το παρεκκλήσι της Αναλήψεως στη θέση Σπέντζουρα, το παρεκκλήσι του Αγ. Νικολάου προς τη θέση Γελαδινό, το ιδιωτικό παρεκκλήσι των Ισαποστόλων Κωνσταντίνου και Ελένης (κατασκευή 2006) στην περιοχή του Βασιλικού, και στον δρόμο προς Μπαντσαίικα τα παρεκκλήσια του Αγ. Δηµητρίου (κατασκευή 1980 πάνω σε ερείπια παλιού ναού) και της Ζωοδόχου Πηγής (κατασκευή προ του 1800, εγκαταλελειμμένο ήδη στα 1849, και ανασκευασμένο το 1950).
Τοπωνύμια του χωριού
Αγγελή Ράχη, Αγιά Παρασκευή, Αγιά Σωτήρω, Αγιάννης, Αγνάντιο, Αϊλιάς, Αλογόβρυση, Αλωνάκι, Αλώνη Σωτήρη, Αλώνια, Άμπουλας, Ανάληψη, Άνω Βρύση, Άνω Παύλες, Ασημέϊκα, Άσπρα Λιθάρια, Βαρκούλια, Βασιλικό, Βασιλόπουλου, Βασσέικα, Βοριά, Βουνό, Βούρτσαρη, Βρύση Αϊλιά, Βρύση Βαθύ, Βρύση Πέτρου, Γαλομάτη, Γελαμά Γούβα, Γερακούλι, Γκιβέρι, Γουβιά, Γούρνα, Γρέκι του Μπαντζή, Γρούσπα, Γύφτικο Πουρνάρι, Δεξαμενή, Δέση ή Καρπουζάρι, Διαβολέτου, Διάσελο Αγίας Παρασκευής, Διάσελο Καράπυργου, Δραγωνάτισμα, Εκκλησά, Εσκούκιζα, Ετιά, Ετιές, Ζαφείρη η Βρύση, Ζουλάτικα, Ημεράδι, Θανάσαινας, Θανέϊκα, Ισώματα, Κάκκαβος, Καλογερικό αμπέλι, Καλογερόβρυση, Κανελλέϊκα, Καραφέρη, Καρδαρά, Κασέλα, Καστελάνου, Κατσικομάντρι, Κάτω Βρύση, Κάτω Γουβιά, Κάτω και Άνω Δέντρα, Κάτω Παύλες, Κάτω Ράχη, Κεντρούλια, Κεραίες, Κήπος, Κόκκινη Ράχη, Κόκκινο Λιθάρι, Κοκκινόβρυση, Κοκοροκιά, Κόλλημα, Κομματάκια, Κορακοφωλιά, Κορομπιλίτσες, Κοτρώνες, Κουρούχι, Κυλιμένη Πέτρα, Λαζαρέϊκα, Λάκκα, Λάκκα Μπουτζαρίνας, Λάκκα Πέτρου, Λευκό, Λιβέδες, Λιγέϊκα Αλώνια, Λιγέϊκα Αμπέλια, Λιθαράκια, Λιθαροβούνι, Λινούς, Μάγειρα, Μάζαινας, Μέγα Πλάϊ, Μελιανίτη, Μελίγκα, Μέρτεζα, Μεσίτη, Μεσολάγκαδο, Μοναστηράκι, Μουγγού Αλώνι, Μουρτζές, Μπάγκου, Μπαϊτουνάδι, Μπακάλικο, Μπεκιάρη Ράχη, Μπενιζελέϊκα, Νεροπούλι, Ξυλόκαστρο, Παλαιοχώρι, Παλάτι, Παλιοκλήσι, Πανώργια, Παναγιά, Πέρα Ζουλάτικα, Πλάκα, Πλάκες, Πλατανάκι, Πλάτανος Σωτήρη, Πολίταινας, Πόρος, Πουρναράκι, Πουρναρόβρυση, Προϋμάντηση, Πυργάκι, Ραμπασά, Ραμπιλιά, Ράχη Λέουρδα, Ρεβίθια, Σερακίνη, Σκάλα, Σκαλίδια, Σκαλιμπάκι, Σκαρμούτσου Βρύση, Σκότζα, Σκουντέρακα, Σούργιες, Σπέντζουρα, Σπηλιά, Σπηλιά Γιαννιά, Σταυρός, Στενόλακκα, Στεφάνι, Στο Φούρνο, Στουρνάτσι, Στρουγκούλα Βάσσου, Σχισμένη Πέτρα, Ταβουλάρη, Τζουλούφω, Τούμπι αρμακάδες, Τούμπι Παναγιάς, Τρανή Λάκκα, Τρανό Χωράφι, Τρικκαλιώτη, Τσούκα, Τσουμπάκια, Φαράγγι Πόρου, Φροηυλιά, Χαιρώματα, Χορχωτό, Ψηλό-Τσούμπι.
Το Καλέντζι σήμερα
Τη σημερινή εποχή ο επισκέπτης μπορεί να βρει στο Καλέντζι καταστήματα εστίασης, ενοικιαζόμενα δωμάτια και ξενοδοχείο, να επισκεφτεί τη δανειστική βιβλιοθήκη του χωριού, το Μουσείο Παπανδρέου και το Λαογραφικό Μουσείο. Μπορεί επίσης να απολαύσει τις φυσικές ομορφιές της περιοχής κάνοντας λ.χ. πεζοπορία, ορειβασία και αιωροπτερισμό. Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται με τους τομείς του τουρισμού (υπηρεσίες διαμονής, εστίασης, πώλησης τοπικών προϊόντων κ.λπ.) και του πρωτογενή τομέα (κτηνοτροφία). Σημαντικό ποσοστό των κατοίκων του ασχολούνται στον δημόσιο τομέα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Κοινότητα Καλεντζίου Κατηγορία:Δήμος Ερυμάνθου
Νεφερτίτη
Η Νεφερτίτη ήταν αρχαία Αιγύπτια βασίλισσα που έζησε μεταξύ 1370-1330 π.Χ. περίπου. Είναι μία από τις πιο διάσημες βασίλισσες της αρχαίας Αιγύπτου δίπλα στη Χατσεψούτ, τη Νεφερτάρι και την Κλεοπάτρα που φημίζονταν για τη δυναμική προσωπικότητα και το κάλλος τους.
Οικογένεια
Η καταγωγή της Νεφερτίτη δεν είναι εξακριβωμένη. Υπήρξε η κύρια σύζυγος του φαραώ Ακενατόν (1352-1336 π.Χ.) της 18ης Δυναστείας και έφερε τον τίτλο "Μεγάλη βασιλική σύζυγος". Με τον Ακενατόν η Νεφερτίτη απέκτησε έξι κόρες. Η Μεριτατέν ήταν η πρωτότοκη και ο σύζυγός της, ο Σμενκαρέ, διαδέχτηκε στον θρόνο τον Ακενατόν, μετά τον θάνατό του. Ως αδελφή της αναφέρεται η Mutnedjmet, σύζυγος του Χορεμχέμπ, του τελευταίου φαραώ της 18ης Δυναστείας, αλλά αυτό δεν είναι βέβαιο. Οι υπόλοιπες κόρες του ζεύγους Νεφερτίτης-Ακενατόν ήταν η Μεκετατέν, η Ανκεζεναμούν, η Νεφερνεφερουατέν Τασερίτ, η Νεφερνεφερούρε και η Σετεπένρε.
Η λατρεία του Ατέν
μικρογραφία|196x196εσ|Ο φαραώ Ακενατόν Ο φαραώ Ακενατόν αρχικά ονομαζόταν Αμενχοτέπ Δ΄ (στην εξελληνισμένη μορφή: Αμένωφις Δ΄). Η αλλαγή του ονόματός του σε Ακενατόν οφείλεται στο γεγονός ότι αποφάσισε να κτίσει μία νέα πρωτεύουσα και να αποστασιοποιηθεί από το μέχρι τότε θρησκευτικό και πολιτικό κέντρο των Θηβών και την παραδοσιακή λατρεία του Άμωνα. Για τον λόγο αυτό ο Αμενχοτέπ Δ΄, γνωστός σήμερα και ως "ο αιρετικός βασιλιάς", αφαίρεσε από το όνομά του τη λέξη Άμων και πρόσθεσε σε αυτό το όνομα της θεότητας Ατόν (ή Ατέν) που δεν είναι άλλος από τον ηλιακό δίσκο. Δημιούργησε έτσι το νέο του όνομα "Ακενατόν" που μεταφράζεται από τα ιερογλυφικά ως "αυτός που εργάζεται αποτελεσματικά για τον Ατέν". Η νέα πρωτεύουσα ονομάστηκεΑκετατέν και βρίσκεται στη σημερινή Αμάρνα, στην ανατολική όχθη του Νείλου, στο μέσον της απόστασης που χωρίζει τη Μέμφιδα από τις Θήβες. Ήταν αφιερωμένη στη λατρεία του Ατέν και του βασιλικού ζεύγους Νεφερτίτης - Ακενατόν που προβάλλονταν ως οι απόγονοί του. "Ακετατέν" σημαίνει "ορίζοντας του Ατέν".
Η τέχνη της Αμάρνα
Στο Νέο Μουσείο του Βερολίνου, όπου στεγάζεται η συλλογή των αιγυπτιακών αρχαιοτήτων, βρίσκεται σήμερα η διάσημη προτομή της Νεφερτίτης που θεωρείται ως σύμβολο της γυναικείας ομορφιάς. Ανακαλύφθηκε το 1912 από τον Γερμανό αρχαιολόγο Λούντβιχ Μπόχαρτ στην Αμάρνα, στα ερείπια της κατοικίας του γλύπτη Τούθμωση και είναι ένα πραγματικό αριστούργημα της αρχαίας αιγυπτιακής τέχνης. Είναι κατασκευασμένη από ασβεστόλιθο που καλύπτεται εξωτερικά με στρώσεις γυψοκονιάματος, ζωγραφισμένη με μπλε, κίτρινες, κοκκινωπές, πράσινες, μαύρες και άσπρες χρωστικές ουσίες. Για τις κόρες των ματιών της χρησιμοποιήθηκε χαλαζίας, αλλά από το αριστερό μάτι δεν σώζεται ο ένθετος ημιπολύτιμος λίθος. Η βασίλισσα φορά χρυσό διάδημα και το χαρακτηριστικό μπλε στέμμα της, γνωστό ως khepresh το οποίο φορούσαν οι βασιλείς στις μάχες, αλλά και στις τελετουργίες. Στο μπροστινό μέρος του στέμματος υπήρχε ο ουραίος όφις που σήμερα δεν σώζεται. Το λαιμό της στολίζει ένα πλατύ περιδέραιο διακοσμημένο με φυτικά σχέδια. μικρογραφία|284x284px|Η Νεφερτίτη με την παραδοσιακή εικονογραφία της [[Άθωρ, μαζί με τον Ακενατόν λατρεύουν τον Ατέν. Η κόρη τους Μεριτατέν κρατά ένα σείστρο.]] Σύμφωνα με τον Αιγυπτιολόγο David P. Silverman, στο έργο αυτό αντικατοπτρίζεται η κλασσική τεχνοτροπία της αρχαίας αιγυπτιακής τέχνης, η οποία παρεκκλίνει από την εκκεντρικότητα του στυλ της Αμάρνας, το οποίο αναπτύχθηκε την περίοδο της βασιλείας του Ακενατόν. Η προτομή της Νεφερτίτης εξυπηρετούσε ίσως τον γλύπτη ως πρότυπο για τη δημιουργία των πορτρέτων άλλων βασιλικών προσώπων και αξιωματούχων, και φυλασσόταν στον χώρο εργασίας του, όπου και βρέθηκε.
Στην εποχή του Ακενατόν και της Νεφερτίτης διαμορφώθηκε μία ιδιαίτερη τεχνοτροπία στη φαραωνική εικονογραφία, η οποία εξαπλώθηκε και πέρα από το ανάκτορο. Απόδειξη για αυτό αποτελούν τα αγάλματα και οι διακοσμητικές ανάγλυφες παραστάσεις. Τα πρόσωπα είναι επιμηκυμένα, τα χείλη ιδιαίτερα σαρκώδη, ο λαιμός μακρύς, η κοιλιά προεξέχουσα και η λεκάνη υπερτονισμένη. Η τεχνοτροπία των καλλιτεχνών της Αμάρνα προβάλει την οικογενειακή ζωή του βασιλικού ζεύγους που είχε αποκτήσει έξι κόρες και χαρακτηρίζεται από κίνηση, ζωντάνια και εκφραστικότητα.
Στο Καρνάκ βρίσκονται πολλά οικοδομήματα που έκτισε ο Ακενατόν και στη διακόσμησή τους ιδιαίτερη θέση κατέχει η βασίλισσα Νεφερτίτη. Ανάμεσα σε αυτά υπάρχει ένα κτίριο αφιερωμένο αποκλειστικά σε εκείνη. Από τη διακόσμησή του απουσιάζει ο ίδιος ο φαραώ, ενώ εμφανίζεται η Νεφερτίτη με ένα νέο όνομα, ως Νεφερνεφερουατέν (Neferneferuaten). To όνομα αυτό ήταν ο επίσημος τίτλος της την εποχή που συμβασίλευε με τον σύζυγό της, προς το τέλος της βασιλείας του ίδιου, και έχοντας ως όνομα θρόνου το Ανκχετκχεπερούρα (Ankhetkheperura) που μεταφράζεται από τα ιερογλυφικά ως "ο τελειότερος όλων είναι ο Ατέν". Στα ανάγλυφα αυτού του κτιρίου η Νεφερτίτη απεικονίζεται σε τελετουργικές σκηνές με την κόρη της Μεριτατέν, οι οποίες κανονικά αποτελούσαν καθήκον του φαραώ.
Ο Ακενατών και η Νεφερτίτη απεικονίζονται στα διακοσμητικά ανάγλυφα ως Σου και Τεφνούτ, έχοντας ως πατέρα τους τον ηλιακό δίσκο Ατέν. Σύμφωνα με τη θρησκευτικές πεποιθήσεις των αρχαίων Αιγυπτίων ο Σου και η Τεφνούτ ήταν τα παιδιά του θεού Ατούμ ο οποίος ήταν ο αρχέγονος πατέρας, δημιουργός όλων, και αντικαθίσταται στην τέχνη της Αμάρνα από τον Ατέν. Ο Ακενατόν, μετά τον Ατέν, ήταν κι αυτός ο μεγάλος δημιουργός που έπλαθε τους υπηκόους τους καθ΄ ομοίωσίν του.
Η Νεφερτίτη συμβασιλέας-φαραώ
μικρογραφία|245x245εσ|Ανάγλυφο με τον Ακενατόν, τη Νεφερτίτη και τρεις κόρες τους που στέκονται κάτω από τον ήλιο-Ατέν. Είναι χαρακτηριστικές του στυλ της Αμάρνα οι εκφράσεις οικειότητας μεταξύ των μελών της οικογένειας. μικρογραφία|Η Νεφερτίτη έχει αγκαλιά τη Μεκετατέν που δείχνει προς το μέρος του πατέρα της. Στον ώμο της κάθεται η Ανκεζεναμούν που χαϊδεύει το πρόσωπό της. Ρεαλιστική σκηνή. (Λεπτομέρεια του αναγλύφου, που προέρχεται από οικιακό ιερό) Η Νεφερτίτη κατείχε ιδιαίτερα σημαντική θέση δίπλα στον σύζυγό της Ακενατόν, κάτι που φαίνεται και στην εικονογραφία τους, αλλά, στο 12ο έτος περίπου της βασιλείας του Ακενατόν, φαίνεται ότι η μεγάλη βασιλική σύζυγος "χάνεται" από τις γραπτές πηγές και τα μνημεία. Το όνομά της δεν αναφέρεται πια στις επιγραφές και αντικαθίσταται από αυτά των κορών της, κυρίως της Μεριτατέν. Ο θάνατος του Ακενατόν επήλθε στο 17ο έτος της βασιλείας του. Η Νεφερτίτη θεωρείται βέβαιο ότι δεν πέθανε πριν από τον Ακενατόν. Κατά μία άποψη η Νεφερτίτη, εκτός από βασιλική σύζυγος, κατείχε ενεργό ρόλο στην εξουσία ως συμβασιλέας-φαραώ στη διάρκεια των τελευταίων ετών της ηγεμονίας του συζύγου της.
Η ρόλος της Νεφερτίτη ως συμβασιλέα κατά την τελευταία περίοδο που ο Ακενατόν βρισκόταν στον θρόνο, δικαιολογείται από την ανάγκη του φαραώ να προστατευτεί από τους εχθρούς τους, τους οποίους είχε δημιουργήσει η θρησκευτική του μεταρρύθμιση στο άλλοτε πανίσχυρο ιερατείο των Θηβών. Από την περίοδο που η Νεφερτίτη ήταν συμβασιλέας του Ακενατόν προέρχεται μία επιγραφή από τις Θήβες που πληροφορεί ότι στην παλαιά πρωτεύουσα υπήρχε "βασιλική έπαυλη της Ανκχκετκχεπερούρα", ένα όνομα που ταυτίζεται με τη Νεφερτίτη, η οποία λειτουργούσε ως αντιπρόσωπος του Ακενατόν στις Θήβες και διαχειριστής των εκτός Αμάρνα υποθέσεων του βασιλιά. Το κείμενο αυτό έχει ως θέμα του τις προσφορές προς τον θεό Άμωνα και υποδηλώνει μία προσπάθεια επανασύνδεσης με το παραδοσιακό θρησκευτικό κέντρο. Το μεγαλύτερο μέρος της επιγραφής καταλαμβάνει μία επίκληση προς τον Άμωνα, ο οποίος πρέπει να έλθει και να φωτίσει το μαύρο σκοτάδι που είχε πέσει επάνω στους πιστούς μετά τη δημιουργία της Αμάρνα και την εμφάνιση του Ατέν.
Ορισμένοι μελετητές θεωρούν πως η Νεφερτίτη "χάθηκε" από το προσκήνιο εξαιτίας της δεύτερης συζύγου του Ακενατόν της Kiya, η οποία στις επιγραφές αναφέρεται ως "Πολυαγαπημένη σύζυγος του βασιλιά", ένας τίτλος που δεν είναι σίγουρα ανώτερος από αυτόν της "Μεγάλης βασιλικής συζύγου" που κατείχε η Νεφερτίτη. Με την Kiya ο Ακενατόν απέκτησε μία ακόμη κόρη και ένα γιό, που θεωρείται πως είναι ο Τουταγχαμών.
Μετά τον θάνατο του Ακενατόν στον θρόνο τον διαδέχτηκε, όπως πιθανολογείται, ο Σμενκαρέ (1338-1336 π.Χ.), σύζυγος της Μεριτατέν. Η καταγωγή του Σμενκαρέ αμφισβητείται. Στις επιγραφές εμφανίζεται με το ίδιο όνομα "Νεφερνεφερουατέν". Σύμφωνα με τις θεωρίες που αναπτύσσονται γύρω από το ζήτημα αυτό ο Σμενκαρέ ήταν ίσως ένας από τους γιους του Ακενατόν που απέκτησε με άλλη σύζυγο ή κάποιος απόγονος της Νεφερτίτη. Είναι επίσης πιθανόν ότι ο Σμενκαρέ να είναι το ίδιο πρόσωπο με τη Νεφερτίτη και, όπως συνέβη παλαιότερα με τη Χατσεψούτ, η Νεφερτίτη να έγινε φαραώ, υιοθετώντας το όνομα "Σμενκαρέ" και κυβερνώντας για το σύντομο αυτό χρονικό διάστημα, παρουσιάζοντας την κόρη της, τη Μεριτατέν, στον τελετουργικό ρόλο της "Μεγάλης βασιλικής συζύγου".
Ο Ύμνος στον Ατέν
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ο "Μεγάλος Ύμνος προς τον Ατέν" που είναι μία λογοτεχνική δημιουργία της ίδιας περιόδου αφιερωμένη στον θεό Ατέν, ο οποίος περιγράφεται σε αυτόν ως η πιο σημαντική θεότητα της φύσης και δημιουργός των πάντων.
Θεωρείται πως ο ίδιος ο Ακενατόν έγραψε τον ύμνο. Είναι ένα κείμενο που συναντάται στους τάφους των ευγενών της Αμάρνα που διακοσμούνταν με παραστάσεις της Νεφερτίτη, του Ακενατόν και των παιδιών τους, οι οποίες τους απεικονίζουν να κάνουν προσφορές στον Ατέν. Το βασιλικό ζεύγος επιθυμούσε να εντυπωθεί στη συνείδηση των υπηκόων του ότι και η μεταθανάτια ζωή τους βρισκόταν σε άμεση εξάρτηση από τον Ατέν και τους ίδιους. Μεταξύ άλλων, ο ύμνος αναφέρει τα παρακάτω: " Όταν πέφτεις στον δυτικό ορίζοντα,
η γη βυθίζεται στο σκοτάδι σαν να πεθαίνει (...).
Κάθε λιοντάρι βγαίνει από τη φωλιά του.
Όλα τα φίδια δαγκώνουν.
καθώς αυτός που έπλασε τα πάντα ξεκουράζεται στον ορίζοντα.
Η γη φωτίζει όταν ανατέλλεις στον ορίζοντα την αυγή.
'Όταν ως ήλιος Ατέν λάμπεις την ημέρα:
καθώς διαλύεις το σκοτάδι.
Καθώς απλώνεις τις αχτίδες σου (...).
Όλοι υψώνουν τα χέρια τους για να δείξουν τον σεβασμό τους όταν εμφανίζεσαι.
Όλα στη γη αρχίζουν να ζωντανεύουν (...) " Lichtheim 1976: 97
Επιπλέον μελέτη
Νεφερτιτη Κατηγορία:18η Αιγυπτιακή Δυναστεία Κατηγορία:Αρχαία Αίγυπτος
619 Τριβέργη
Η Τριβέργη (Triberga) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,95 ή 9,74 (σύμφωνα με άλλο υπολογισμό). Ανακαλύφθηκε το 1906 από τον Γερμανό αστρονόμο Άουγκουστ Κοπφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από τη Γερμανική πόλη Τρίμπεργκ στον Μέλανα Δρυμό. Το φαινόμενο μέγεθος της Τριβέργης κατά τη μέση αντίθεσή της είναι 13,5.
Επειδή η Τριβέργη περιφέρεται σε τροχιά που τη φέρνει στο ίδιο ακριβώς σημείο ως προς τη Γη και τον `Ηλιο κάθε 4 χρόνια (τροχιακός συντονισμός 4:1 με τη Γη), είχε προταθεί παλαιότερα (Brouwer & Ashbrook 1951) να χρησιμοποιηθούν ακριβείς παρατηρήσεις της ως μία μέθοδος για τον προσδιορισμό της μάζας της Σελήνης.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Τριβέργης εκτιμάται σε περίπου 43 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης). Η Τριβέργη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 29,4 ώρες, μία πολύ αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τριβεργη
Στρατιωτικοποιημένη Βανδέα
Η στρατιωτικοποιημένη Βανδέα (γαλλ. Vendée militaire) είναι ο όρος που χρησιμοποιείται για τον ορισμό των εξεγερμένων εδαφών κατά τη διάρκεια της Εξέγερση της Βανδέας  κατά τη Γαλλική Επανάσταση.
Διαμοιρασμένη μεταξύ των παλαιών επαρχιών του Πουατού, του Ανζού και της Βρετάνης, ξεπερνώντας, συνεπώς, κατά πολύ τα όρια του νομού της Βαντέ, περιελάμβανε επίσης το νότιο τμήμα της Λουάρ-Ανφεριέρ, το νοτιοδυτικό τμήμα της Μαιν-ε-Λουάρ (περιοχή των Μωζ) και το βορειοδυτικό τμήμα των Ντε-Σεβρ. Τα όριά της τίθεντο από τις οχυρές θέσεις των Δημοκρατικών : Ναντ, Ανζέ, Σωμύρ, Τουάρ, Παρτεναί, Λυσόν, Φοντεναί-λε-Κοντ και Λε Σαμπλ-ντ'Ολόν.
Σύλλογος
Ένας σύλλογος ο οποίος φέρει αυτή την ονομασία μελετά τις μνήμες των πολέμων της Βαντέ και φροντίζει στην διατήρησή των μνημών των γεγονότων εκείνης της εποχής.
Κατηγορία:Πόλεμος της Βανδέας
Συμφωνική Ορχήστρα της Βιρτζίνια
Η Virginia Symphony Orchestra (Συμφωνική Ορχήστρα της Βιρτζίνια) είναι μια Αμερκανική περιφερειακή ορχήστρα στην μητροπολιτική περιοχή Hampton Roads. Η ορχήστρα εμφανίζεται σε διάφορους δημόσιους χώρους στη Βιρτζίνια, περιλαμβανομένου του Chrysler Hall στο Νόρφοκ και του Ferguson Center for the Arts στο Newport News.
Η ορχήστρα ιδρύθηκε το 1920 ως Norfolk Symphony, και ήταν για μια περίοδο η μόνη ορχήστρα μεταξύ Βαλτιμόρης και Ατλάντα. Κατά την οικονομική κρίση των ΗΠΑ και την ύφεση της δεκαετίας του 1970, η Virginia Symphony έλαβε την παρούσα μορφή της το 1979 με την συγχώνευση της Norfolk Symphony, της Peninsula Symphony Orchestra, και της Virginia Beach Pops Symphony.
Προηγούμενοι μουσικού διευθυντές της ορχήστρας είναι ο Χένρυ Κόουλς Ουάιτχεντ, ο Έντγκαρ Σένκμαν και Ράσσελ Στρέιντζερ. Τον Μάιο 1991, η Τζο Ανν Φαλλέττα διορίσθηκε ενδέκατη μουσική διευθύντρια της ορχήστρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ορχήστρες Κατηγορία:Βιρτζίνια
Παρτίζανσκε
thumb|right|190 px|το κάστρο Η Παρτίζανσκε (σλοβακικά: Partizánske, ουγγρικά: Simony) είναι πόλη της Σλοβακίας. Έχει πληθυσμό 24.937 κατοίκους, από τους οποίους περίπου το 98% είναι Σλοβάκοι, το 0,7% Τσέχοι και ένα 0,3% πληθυσμοί Ρομά. Η πλειονότητα των κατοίκων είναι Καθολικοί, ένα πολύ μικρό ποσοστό είναι Λουθηρανοί, ενώ οι υπόλοιποι δεν έχουν κάποια θρησκεία.
Η ιστορία της πόλης ξεκινάει τα έτη 1938-1939, όταν η εταιρεία υποδημάτων Μπάτα έχτισε ένα εργοστάσιο υποδηματοποιΐας στην περιοχή του Δήμου Σιμονοβάνι. Ο νεοανεγερθείς οικισμός για τους εργάτες ονομάστηκε Μπατόβανι (από την εταιρεία), αποτελούσε τμήμα του Σιμονοβάνι και μεγάλωνε ανάλογα με την ανάπτυξη και του εργοστασίου. Το 1948, ο δήμος μετονομάστηκε σε Μπατόβανι και έγινε πόλη.
Στις 9 Φεβρουαρίου 1949, η πόλη μετονομάστηκε σε Παρτίζανσκε (η πόλη των παρτιζάνων), ως αναγνώριση στους ντόπιους κατοίκους, που συμμετείχαν στην εθνική εξέγερση στη Σλοβακία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Σλοβακίας
Arcana
Οι Arcana είναι ένα Σουηδικό συγκρότημα νεοκλασικής μουσικής που δημιουργήθηκε το 1993 και υπέγραψε στηn εταιρία Cold Meat Industry. Η κλασική σύνθεση της μπάντας αποτελείται από τον ιδρυτή Peter Bjargo και την τραγουδίστρια Ida Bengtsson. Συχνά κατά το μεγαλύτερο μέρος οργανική, το συγκρότημα αναφέρει τις επιρροές του από τη Μεσαιωνική μουσική και από τα πιο ρομαντικά θέματα του Μεσαίωνα.
Οττόνε Ορσεόλο
Ο Οττόνε Ορσεόλο (Ιταλικά : Ottone Orseolo, 992 - 1032), 27ος Δόγης της Βενετίας (1008 - 1026) ήταν τρίτος γιος του δόγη Πιέτρο Β΄ Ορσεόλο και της Μαρίας Καντιάνο. Διαδέχθηκε τον πατέρα του σε ηλικία 16 ετών και έγινε ο νεώτερος δόγης στην Βενετσιάνικη ιστορία.
Πρώτα χρόνια
Την εποχή που ο Όθων Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας βρισκόταν στην Βερόνα έτοιμος να παραχωρήσει προνόμια στην Δημοκρατία της Βενετίας ζήτησε από τον δόγη να του στείλει τον τρίτο του γιο να υπογράψει. Ο Πιέτρο Β΄ Ορσεόλο βάπτισε τον τρίτο του γιο "Όθων" ή "Οττόνε" προς τιμή του αυτοκράτορα. Ο Πιέτρο Β΄ Ορσεόλο και ο μεγαλύτερος γιος και συγκυβερνήτης του Τζιοβάννι Ορσεόλο ταξίδευσαν στην Κωνσταντινούπολη όπου ο Τζιοβάννι παντρεύτηκε τη Μαρία Αργυροπουλίνα ανιψιά του αυτοκράτορα Βασιλείου του Βουλγαροκτόνου. Ο Οττόνε με την σειρά του δέχτηκε πολλές τιμές και τίτλους στην Βυζαντινή γραφειοκρατία και αριστοκρατία.
Δόγης της Βενετίας
Μετά τον αιφνίδιο και πρόωρο θάνατο του Τζιοβάννι (1006) ο Πιέτρο Β΄ κήρυξε συμβασιλέα του τον τρίτο γιο του Οττόνε έκανε την διαθήκη του, μοίρασε την περιουσία του στους φτωχούς και την εκκλησία και αποσύρθηκε σε μοναστήρι κρατώντας τον τίτλο του δόγη μόνο τυπικά. Ο Πιέτρο Β΄ πέθανε και ο ίδιος σε δυο χρόνια (1008) και ο μικρός Οττόνε ανακηρύχτηκε μοναδικός δόγης της Βενετίας σε ηλικία 16 ετών. Την επόμενη χρονιά (1009) παντρεύτηκε την χριστιανή Γκριμέλντα της Ουγγαρίας κόρη του Γκέζα της Ουγγαρίας και της Αδελαίδας. Οι πληροφορίες που έγραψε το "Βενετσιάνικο Χρονικό" του Ιωάννη του Διακόνου που έζησε τότε σταματούν εδώ, οι ιστορικοί ανατρέχουν σε μετέπειτα συγγραφείς όπως ο μετέπειτα δόγης Αντρέα Ντάντολο που έζησε τρεις αιώνες αργότερα. Ο Αντρέα Ντάντολο γράφει :
"Καθολικός στην πίστη, αγνός, δίκαιος, ευσεβής, εκλεκτικός στον τρόπο ζωής, με πολλά πλούτη και υψηλές αρετές, θεωρείται ο πιο άξιος για διάδοχος του πατέρα και του παππού του".
Τα πρώτα χρόνια της ηγεμονίας του Οττόνε ακολούθησαν σημαντικά σκάνδαλα, διόρισε όλους τους στενότερους συγγενείς του σε θέσεις εξουσίας. Ο πατριάρχης του Γκράντε Βιτάλε Καντιάνο πέθανε (1017) και ο Οττόνε διόρισε τον μεγαλύτερο αδελφό του Όρσο, δεύτερο γιο του Πιέτρο Β΄ ενώ στην κενή θέση του επισκόπου του Τορκέλλο διόρισε τον μικρότερο αδελφό του Βιτάλε. Οι πράξεις αυτές εξόργισαν τον λαό αλλά δεν στράφηκαν στην αρχή εναντίον της οικογένειας, με την επέμβαση του πατριάρχη της Ακυληίας Πόππο του Τρεφφέν οι Βενετσιάνοι έστειλαν εξορία τον Οττόνε μαζί με τον αδελφό του Όρσο στην Ίστρια (1022). Ο Πόππο του Τρεφφέν λεηλάτησε στην συνέχεια τα πατριαρχικά ανάκτορα και την εκκλησία στο Γκράντο, αυτό ανάγκασε τους κατοίκους να ανακαλέσουν τον Οττόνε και τον Όρσο στην Βενετία.
Εξορία
thumb|right|250px|Ο δόγης Οττόνε Ορσεόλο. Ο Πάπας Ιωάννης ΙΘ΄ νομιμοποίησε τα δικαιώματα του Όρσο στο Γκράντο όπως επίσης και τα πατριαρχικά δικαιώματα στην Ακυληία, ο Οττόνε παρόλα αυτά συνέχισε να διορίζει μέλη της οικογένειας του σε πατριαρχικές θέσεις και αυτό οδήγησε στην οριστική του εξορία (1026). Οι Βενετοί τον συνέλαβαν, ξύρισαν την γενειάδα του και τον έστειλαν στην Κωνσταντινούπολη. Ο αυτοκράτορας και θείος της της νύφης του Μαρίας Κωνσταντίνος Η΄ τον δέχτηκε με μεγάλες τιμές, τιμώρησε τους Βενετούς για την εξορία του ακυρώνοντας τα προνόμια που είχαν δώσει στον πατέρα του. Ο Οττόνε είχε δημιουργήσει καλό δίκτυο σχέσεων με όλους τους μεγάλους ηγεμόνες οι οποίοι για να τιμωρήσουν τους Βενετσιάνους για την εξορία ακολούθησαν την ίδια τακτική, ο Κορράδος Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ακύρωσε όλα τα προνόμια που είχε δώσει στην Βενετία. Ο Στέφανος Α΄ της Κροατίας αδελφός της συζύγου του Γκριμέλντας προχώρησε ακόμα περισσότερο, με την καθοδήγηση του γιου του Οττόνε Πιέτρο κατέλαβε παραλιακές Βενετσιάνικες πόλεις στην Δαλματία.
Θάνατος
Οι Βενετσιάνοι σε απελπιστική κατάσταση αποφάσισαν την εκθρόνηση του διαδόχου του Πιέτρο Τσεντρανίκο και την επιστροφή του Οττόνε Ορσεόλο (1032). Ο Βιτάλε του Τορκέλλο πήγε στην Κωνσταντινούπολη να αναζητήσει τον αδελφό του, άφησε προσωρινά στην κυβέρνηση της Βενετίας τον μεγαλύτερο αδελφό τους Όρσο του Γκράντο μέχρι την επιστροφή τους. Ο Βιτάλε όταν έφτασε βρήκε τον Οττόνε ετοιμοθάνατο, πέθανε πριν προλάβει να ξεκινήσει το ταξίδι της επιστροφής, ο Όρσο παραιτήθηκε αμέσως ενώ ο μικρότερος αδελφός τους Ντομένικο Ορσεόλο προσπάθησε να σφετεριστεί τον θρόνο. Οι κάτοικοι της Βενετίας έντονα εξοργισμένοι από την στάση του Ντομένικο κήρυξαν ανεπιθύμητη ολόκληρη την οικογένεια και όρισαν νέο δόγη τους τον έμπορο Ντομένικο Φλαμπανίκο που δεν είχε καταγωγή από ευγενείς.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Δόγηδες της Βενετίας Κατηγορία:Οικογένεια Ορσεόλο
ΟΖΚ Νις
Η Ολιμπίκ Ζιμνάστ Κλεμπ Νις Κοτ ντ'Αζύρ (γαλλικά: Olympique Gymnaste Club Nice Côte d'Azur), πιο γνωστή ως ΟΖΚ Νις ή απλά Νις είναι μια γαλλική ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την πόλη Νις της Νότιας Γαλλίας. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1904 και αγωνίζεται αυτό τον καιρό στην Λιγκ 1, την κορυφαία κατηγορία του γαλλικού ποδοσφαίρου. Η Νις δίνει τους εντός έδρας αγώνες της στη νεόκτιστη Allianz Riviera, η οποία βρίσκεται εντός της πόλης. Το 2013, έχει προγραμματιστεί η ομάδα να μετακομίσει σε νέο γήπεδο, με την προσωρινή ονομασία Γκραν Σταντ Νις. Προπονητής της ομάδας είναι ο Κλοντ Πυέλ και αρχηγός της ο μέσος Ντιντιέ Ντιγκάρ.
Η Νις ιδρύθηκε υπό την ονομασία Ζυμνάστ Κλαμπ ντε Νις και είναι ένα από τα ιδρυτικά μέλη της πρώτης κατηγορίας του γαλλικού ποδοσφαίρου. Μαζί με τις Μαρσέιγ, Μονπελιέ, Ρεν, και Σοσό, η Νις είναι η μοναδική ομάδα που να έχει λάβει μέρος στην πρώτη σεζόν του 1932–33 και να αγωνίζεται στην κατηγορία ακόμη και σήμερα. Η ομάδα έχει κατακτήσει τέσσερεις φορές την Λιγκ 1 και τρεις φορές το Κύπελλο Γαλλίας. Η Νις σημείωσε τις περισσότερες επιτυχίες της την δεκαετία του 1950 με την ομάδα να έχει προπονητές όπως οι Νυμά Αντουάρ, ο Άγγλος Τζορτζ Μπέρι, και Ζαν Λουσιανό. Ο τελευταίος τίτλος της ομάδας ήταν η κατάκτηση του Κυπέλλου Γαλλίας το 1997 μετά από νίκη επί της Γκανγκάμπ με 4–3 στη διαδικασία των πέναλτι στον τελικό. Τα χρώματα της Νις είναι το κόκκινο και το μαύρο.
Εμφάνιση
Τα χρώματα των εμφανίσεων της Νις είναι το κόκκινο και το μαύρο, καθώς και παχιές κάθετες ρίγες οι οποίες συνθέτουν την εμφάνιση. Η εκτός έδρας εμφάνιση είναι τις περισσότερες φορές λευκή, ενώ η αποκαλούμενη « third » (σπανίως σε χρήση) είναι συχνά μαύρη, αν και υπήρξαν ορισμένες εξαιρέσεις (εμφάνιση παραλλαγής τη σεζόν 2005-2006 για παράδειγμα, αλλά και κίτρινη ή μπλε εμφάνιση). Η τρίτη αυτή εμφάνιση ήταν κυρίως σε χρήση για τις αναμετρήσεις μεταξύ της Μονακό και της Νις, μέχρι την χρονιά κατά την οποία η ΑΣ Μονακό γνώρισε τον υποβιβασμό στην Λιγκ 2.
Σήμα
Ο αετός που αναπαριστάται στο έμβλημα του συλλόγου είναι ένα από τα αρχαιότερα σύμβολα της πόλης της Νις. Ο κόκκινος αετός έκανε την εμφάνισή του, για πρώτη φορά, λίγο μετά το 1430 στα επίσημα έγγραφα που αποστέλλονταν από τον δούκα της Σαβοΐας, τον κόμη Αμαδέος Η΄, στην πόλη της Νις. Αποτελούσε σύμβολο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η οποία εκτεινόταν εκείνη την εποχή ως τις εκβολές του Ροδανού. Από ιστορικής άποψης, ο αετός της Νις αναπαρίστατο πάντοτε με το κεφάλι του γυρισμένο προς τα δεξιά, λεπτομέρεια με την οποία συμμορφώθηκαν τα εκάστοτε εμβλήματα του συλλόγου.