cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Όλντσιχ Νεγέντλι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τσεχοσλοβάκοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τσέχοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τσεχοσλοβακίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1934 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1938 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπάρτα Πράγας
Μέγεθος σεισμικής ροπής
Παραπομπές
Κατηγορία:Σεισμολογία
Σμήνος (αποσαφήνιση)
Ο όρος Σμήνος αναφέρεται σε:
Πέτρα Τρωάδος
Η Πέτρα ήταν αρχαία πόλη της Τρωάδος. Βρισκόταν στα ΝΝΔ της Τροίας. Η ύπαρξη της πόλης πιστοποιείται από τους καταλόγους της Αθηναϊκής συμμαχίας κατά το 425/4 π.Χ., μετά την καταστολή της επανάστασης στην Μυτιλήνη (427 π.Χ.). Η πόλη ανήκε στις ακταῖες πόλεις και πλήρωνε τον ακταῖον φόρον. Πιθανώς να βρισκόταν στο σημερινό όρος Ballı Dağ της Τουρκίας.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Τρωάδας
Μέτιν2
Το Metin2 είναι ένα μαζικό διαδικτυακό παιχνίδι ρόλων πολλαπλών παικτών (MMORPG) που δημιουργήθηκε στη Νότια Κορέα από την Ymir Entertainment (τώρα ανήκει στην Webzen Games) και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά επίσης στη Νότια Κορέα το 2004. Από τότε έχει δημοσιευθεί σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες και στις Ηνωμένες Πολιτείες από την Gameforge 4D GmbH,. Άλλες εκδόσεις υπάρχουν σε ασιατικές γλώσσες.
Παιχνίδι
Οι πόντοι εμπειρίας κερδίζονται κάθε φορά που ο παίκτης σκοτώνει τέρατα ή ολοκληρώνει μια αποστολή. Η λειτουργία του παιχνιδιού βασίζεται σε ένα σύστημα Hack and slash. Οι παίκτες μπορούν επίσης να συγκεντρώσουν ομάδες πλάσματα και να χρησιμοποιήσει ικανότητες σε κάθε ένα από αυτά ταυτόχρονα, ενώ όλα τα τέρατα επιτίθενται στον χαρακτήρα ταυτόχρονα. Υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί χάρτες, τέρατα, πέτρες Metins (που χτυπάνε οι παίκτες μέχρι να τις σπάσουν, καθώς αυτές γεννούν τέρατα- αν οι Metins καταστραφούν επιτυχώς, υπάρχει η πιθανότητα αμοιβής με αντικείμενα), πανοπλίες, όπλα και αξεσουάρ. Μερικοί Metins έχουν ακόμη κατοικίδια ζώα και διαφορετικούς τύπους ζώων ιππασίας.
Το νόμισμα στο παιχνίδι ονομάζεται Yang, το οποίο χρησιμοποιείται για την αγορά αντικειμένων μεταξύ των παικτών του παιχνιδιού. Οι παίκτες μπορούν επίσης να κάνουν τη δική τους συντεχνία των μαχητών και οι συντεχνίες μπορούν να κηρύξουν πολέμους μεταξύ τους.
Υπάρχει επίσης ένα σύστημα πόντων 'αξιολόγησης' του χαρακτήρα σε κάθε παίκτη. Κατά αύξουσα σειρά σε πόντους, τα ranks είναι τα: 'Σκληρός', 'Κακόβουλος', 'Απατηλός', 'Επιθετικός', 'Ουδέτερος', 'Φιλικός', 'Καλός', 'Ευγενικός', 'Ιπποτικός'. Οι παίκτες που έχουν rank 'Επιθετικό' ή κατώτερο έχουν μια χαμηλότερη πιθανότητα να βρουν αντικείμενα από τα τέρατα και τις πέτρες Metins. Αν ακόμα έχουν επίπεδο 50 ή μεγαλύτερο, έχουν μια πιθανότητα να χάσουν αντικείμενα κάθε φορά που σκοτώνονται. Οι πόντοι για τα ranks μπορούν να κερδηθούν σκοτώνοντας τέρατα, με συγκεκριμένα αντικείμενα ή ξοδεύοντας απλά ώρα στο παιχνίδι, καθώς και να χαθούν με 'λίθους ψυχής' ή κάνοντας επίθεση σε άλλους παίκτες έχοντας ρυθμίσει το 'ήθος'  του σε 'συντεχνιακό' ή 'ελεύθερο'.
Οι παίκτες μπορούν να χρησιμοποιήσουν αληθινά χρήματα (ευρώ στην Ελλάδα) για να αγοράσουν 'δρακονομίσματα'. Με αυτά μπορούν να αγοράσουν μπόνους και ειδικά αντικείμενα στο παιχνίδι.
Κατηγορίες χαρακτήρων
Σώμα: Διαθέτουν ικανότητες με τις οποίες μπορούν να επιτίθεται σε εχθρούς με μεγάλη ταχύτητα. Η κυριότερη τους ικανότητα, η Αύρα του Σπαθιού, τούς αυξάνει σημαντικά την επίθεση.
Όπλο: Οι ικανότητες τους έχουν έμφαση στις μάχες με πολλά τέρατα ταυτόχρονα. Διαθέτουν 1 ικανότητα που τους αυξάνει την επίθεση και τους επιτρέπει να γιατρεύονται (Επάρατη Λεπίδα) και 2 ικανότητες που τους αυξάνουν την άμυνα (Επάρατη Πανοπλία και Φόβος).
Δράκοντας: Τα buffs τους είναι δημοφιλή σε μάχες με αρχηγούς και Metins μεγάλου επίπεδου. Διαθέτουν 1 ικανότητα που αυξάνει την πιθανότητα για κρίσιμο/διπλό χτύπημα (Βοήθεια του Δράκου) και 2 ικανότητες, την Ευλογία που μειώνει τη ζημιά από τέρατα και την Αντανάκλαση που τους επιστρέφει ζημιά.
Θεραπεία: Οι ικανότητές τους, αν και προκαλούν τη χαμηλότερη ζημιά σε σχέση με τις άλλες κατηγορίες, φορτώνουν πιο γρήγορα για να επιτεθούν ξανά. Η Γιατρειά τους επιτρέπει να επαναφέρουν αρκετούς πόντους ζωής στις μονομαχίες.
Λεπίδα: Μια ικανότητά τους, τα Στιλέτα που γυρνάνε, μπορεί να προκαλέσει τριπλάσια ζημιά. Ξεχωρίζουν σε κοντινές μάχες με τους εχθρούς.
Ένστικτο: Μπορούν να προκαλέσουν μεγάλη ζημιά σε αρκετούς εχθρούς με ικανότητες, όπως το Σκίσιμο και το Νύχι Λύκου.
Κριτική
Το παιχνίδι έχει λάβει κυρίως μέτριες έως αρνητικές κριτικές.
Η δυσκολία να ανέβουν επίπεδο οι παίκτες αυξάνεται σχετικά γρήγορα. Είναι επίσης για πολλούς παίκτες δύσκολο να βγάλουν χρήματα, καθώς τα αντικείμενα στο παιχνίδι που έχουν μεγάλη ζήτηση έχουν χαμηλή πιθανότητα να βρεθούν.
Ακόμα, έχουν αναφερθεί μερικά προβλήματα (bugs) μέσα στο παιχνίδι, που συχνά αργούν να διορθωθούν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αποκλειστικότητες των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια MMORPG Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2004
Ονομαστικόν
Το Ονομαστικόν είναι ονομαστικό λεξικό και θησαυρός λέξεων της ελληνικής γλώσσας -αττική διάλεκτος μέσω αττικισμού- και είδος εγκυκλοπαίδειας, το οποίο δημιουργήθηκε τον 2ο αιώνα μ.Χ. από τον Ιούλιο Πολυδεύκη. Είναι το μόνο έργο που διασώζεται από τον συγγραφέα, αποτελείται από 10 τόμους, και εκδόθηκε πριν το 177.
Περιγραφή
Το έργο προοριζόταν για χρήση από μαθητές για την εμπλούτιση του λεξιλογίου τους. Εντός του κάθε τόμου περιλαμβάνεται μια διαφορετική πραγματεία, η οποία περιέχει τις πιο σημαντικές λέξεις σχετικά με την περιγραφή του κάθε θέματος, με σύντομες αποδόσεις των εννοιών των λέξεων, οι οποίες συνοδεύονται επίσης και με ιστορικά παραδείγματα χρήσης τους μέσω αποφθεγμάτων αρχαίων συγγραφέων. Τα περιεχόμενα δεν είναι ταξινομημένα αλφαβητικά, αλλά θεματολογικά. Στο πρώτο κεφάλαιο του πρώτου βιβλίου γίνεται μια ευρεία εισαγωγή σε μια πλειάδα θεμάτων (Ἐν τοὐτω τῷ αἴ τὲ θεῶν καὶ δαιμόνων ὀνομασίαι, καὶ τῶν περί αὐτοὺς τιμῶν, καὶ τόπων, καὶ χωρῶν, καὶ τῶν περὶ τοὺς νεὼς καὶ τὰ ἔδη τεχνιτῶν, καὶ θεραπευτῶν ), και κατόπιν στα υπόλοιπα κεφάλαια τα θέματα γίνονται πιο συγκεκριμένα και αφορούν νομική, μουσική, θέατρο, και πολλά άλλα γνωστικά πεδία.
Το σύγγραμμα είναι ιδιαίτερα πολύτιμο καθώς ως πηγές χρησιμοποίησε προγενέστερα του γραπτά τα οποία δεν διασώζονται πλέον, έτσι για πολλά θέματα αποτελεί την μοναδική πηγή σε ότι αφορά την γνώση σχετικά με τον αρχαίο κόσμο, καθώς και παραθέτει πολλά αποσπάσματα συγγραφέων που δεν βρίσκονται σε άλλα κείμενα. Σημαντική πηγή του θεωρείται πως υπήρξε ο Πάμφιλος ο Αλεξανδρινός (1ος αιώνας).
Εκδόσεις
Τα περιεχόμενα του έργου διασώζονται κυρίως μέσω της χειρόγραφης επιτομής του 10ου αιώνα η οποία συντάχθηκε από τον Αρέθα, σημαντικό βυζαντινό λόγιο και επίσκοπο Καισαρείας.
Οι πρώτες έντυπες εκδόσεις του έργου περιείχαν μόνο το ελληνικό κείμενο χωρίς απόδοση στα λατινικά, και έγιναν από τους Άλδο Μανούτιο (Βενετία, 1502), B. Junta (Φλωρεντία, 1520), και S. Grynaeus (Βασιλεία, 1536). Το 1608 κυκλοφόρησε στην Φρανκφούρτη το έργο με λατινική μετάφραση και με διορθώσεις του περιεχομένου από τα χειρόγραφα (Wolfgang Seber) με την λατινική μετάφραση να βασίζεται σε αυτήν που είχε κάνει ο Walther στην Βασιλεία το 1541. Αξιοσημείωτη έκδοση είναι επίσης αυτή του 1706 στο Άμστερνταμ από τους J. H. Lederlin και Tib. Hemstershuis με μεγάλο αριθμό σημειώσεων και σχολίων. Κατά τον 19ο αιώνα, εκδόθηκε επίσης από τον Ιμμάνουελ Μπέκερ με μόνο το ελληνικό κείμενο.
Σημαντική έκδοση του «Ονομαστικόν» είναι επίσης αυτή του Βίλχελμ Ντίντορφ (Wilhelm Dindorf) (Guilielmus Dindorfius), Libraria Kuehniana, Lipsiae (Λειψία), 1824, με εκτεταμένο ευρετήριο και σημειώσεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά λεξικά Κατηγορία:Ελληνικές εγκυκλοπαίδειες
Πολωνικό Λαγωνικό
Ιστορία
Οι πρώτες καταγραφές για την ύπαρξη λαγωνικών στην Πολωνία προέρχονται από την εποχή του Γάλλου Ανώνυμου. Ο 12ος αιώνας ή ο 13ος αιώνας θεωρείται η αρχή της ύπαρξης της φυλής. Αρχικά, αυτά τα σκυλιά χρησιμοποιήθηκαν για το κυνήγι πτηνών - αγριόγαλων. Το Πολωνικό Λαγωνικό ήταν το αγαπημένο σκυλί της πολωνικής αριστοκρατίας.
Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η αναπαραγωγή αυτής της φυλής εξαφανίστηκε. Το κυνήγι με λαγωνικά απαγορεύτηκε και τα σκυλιά λαγωνικά εκκαθαρίστηκαν. Η διατήρηση και η εκτροφή τους έχει καλυφθεί με ειδική άδεια, όπου η διάταξη αυτή εξακολουθεί να ισχύει. Από τη δεκαετία του '70 του 20ού αιώνα άρχισε η αναπαραγωγή της φυλής. Η εκτροφή του σύγχρονου Πολωνικού Λαγωνικού ξεκίνησε από τον Στανίσουαφ Τσερνιακόφσκι, ο οποίος αγόρασε δύο θηλυκά - τις Τάιγκα και Στρούσκα και ένα αρσενικό - τον Έλμπρους, στην περιοχή του Ροστόφ επί του Ντον. Από την ένωση της Τάιγκα και του Έλμπρους γεννήθηκε η πρώτη γενιά Πολωνικών Λαγωνικών.
Εμφάνιση
Τα Πολωνικά Λαγωνικά έχουν κοντή, λεία γούνα σε πολλά χρώματα. Το τρίχωμα είναι κάπως πιο βαρύ από του Γκρεϊχάουντ. Έχουν ένα υπόστρωμα που γίνεται πιο χοντρό το χειμώνα. Τα Πολωνικά Λαγωνικά έχουν μια μακριά βούρτσα στην ουρά και έχουν παντελόνες στο πίσω μέρος των μηρών. Το μέσο Πολωνικό Λαγωνικό ζυγίζει περίπου 27 με 40 κιλά και κυμαίνεται από 68 έως 81 εκατοστά σε ύψος. Το Πολωνικό Λαγωνικό έχει μια λεία διπλή επίστρωση γούνας, ανεξαρτήτως εποχής, η οποία είναι σκληρή στην αφή ενώ προσφέρει εξαιρετική μόνωση. Η φυλή είναι επίμονος κυνηγός, με μακρύ μυώδες λαιμό, σε αντίθεση με το γκρεϊχάουντ, και το κεφάλι φέρεται ψηλά. Τα μεγάλα αμυγδαλωτά μάτια βρίσκονται σε κλίση και τα σημεία των οστών του ισχίου είναι πολύ μακριά. Τα πίσω πόδια πλησιάζουν μεταξύ τους όταν ο σκύλος κινείται με σύντομο τράβηγμα: αυτό ονομάζεται «δέσιμο».
Ιδιοσυγκρασία
Τα Πολωνικά Λαγωνικά είναι πολύ δραστήρια σκυλιά. Είναι γνωστό ότι είναι προστατευτικά και πιστά. Αυτά τα σκυλιά τείνουν να έχουν καλή συμπεριφορά και καλούς τρόπους εάν εκπαιδεύονται και ασκούνται τακτικά. Τείνουν να αντιστέκονται σε αγνώστους και να μην αγαπούν άλλα σκυλιά. Είναι καλοί με τα παιδιά, αλλά συνιστάται να επιβλέπονται σε παρουσία μικρών παιδιών.
Προβλήματα υγείας
Η μεγαλύτερη ανησυχία για την υγεία αυτών των σκύλων είναι η μυοκαρδιοπάθεια και ο καρκίνος. Συνιστάται η ετήσια φυσική εξέταση για καρδιακή ανάλυση αίματος και ούρων για βέλτιστη υγεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυλές σκύλων της Διεθνούς Κυνολογικής Ομοσπονδίας Κατηγορία:Λαγωνικά Κατηγορία:Φυλές σκύλων πολωνικής προέλευσης Κατηγορία:Σπάνιες φυλές σκύλων
Αργάκι
To Αργάκι είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
Γκυ Α΄ του Νταμπιέρ
Ο Γκυ Α΄, γαλλ. Guy I (απεβ. 1151) από τον Οίκο του Νταμπιέρ ήταν κύριος του Νταμπιέρ, του Σαιν-Ντιζιέ και του Μοελάν.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Τιμπώ/Θεοβάλδου του Νταμπιέρ-συρ-λ'Ωμπ και της Ελισάβετ του Μονλερύ, κόρης του Μίλο Α΄ κυρίου του Μονλερύ και (λόγω της 2ης συζύγου του) υποκόμη του Τρουά.
Ταξίδεψε με τον Ούγο των Μπλουά του Τρουά σε προσκύνημα στην Παλαιστίνη το 1125. Έγινε ιππότης του τάγματος των Ναϊτών και ο γιος του Γουλιέλμος Α΄ επικύρωσε δωρεά ιδιοκτησίας στους ΝαΙτες στο Προβέν. Σχετίστηκε με τον Μπαλιάν τον γηραιό, κύριο του Ιμπελέν, που ταξίδευσε στην Παλαιστίνη με τον Ούγο Α΄ κόμη της Γιάφφας (Ιόππης) και με τον θείο τού Ούγου Α΄, τον Γκυ του Πουιζέ.
Η σύζυγός του Ελβίντ ήταν χήρα του Ούγου του Σασεναί κυρίου του Μοντρεάλ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ελβίντ, κόρη του Ανδρέα του Μπωντεμόν, σενεσάλη της Βουργουνδίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Schenk, Jochen (2012). Templar Families: Landowning Families and the Order of the Temple in France, c.1120-1307. Cambridge University Press.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Νταμπιέρ
Καμασαρύη Φιλότεκνος
Η Καμασαρύη Β΄ η Φιλότεκνος ή Κομοσαρύη (2ος αι. πΧ.) από τη δυναστεία των Σπαρτοκιδών ήταν κόρη του Σπάρτοκου Ε΄ και ηγεμών τού βασιλείου τού Βοσπόρου από το 180-150 π.Χ. Ήταν σύζυγος του εξαδέλφου της Παιρισάδη Γ΄ και εγγονή του Λεύκωνα Β΄. Συγκυβέρνησε με τον Παιρισάδη Γ΄.
Η βασιλεία της
Η Καμασαρύη είναι πιθανώς η συνονόματη μίας από τους προγόνους της, ονόματι Koμοσαρύη, μίας άλλης βασίλισσας τού Βοσπόρου μικρής σημασίας, που παντρεύτηκε επίσης τον εξάδελφό της, ονόματι Παιρισάδης Α΄. Μετά το τέλος τού παππού της Λεύκωνα Β΄, ήταν μάλλον πολύ νέα για να κυβερνήσει ως κληρονόμος (αυτή ή ο πατέρας της), έτσι ο Υγιαίνων, εξέχον μέλος της αριστοκρατίας, κυβέρνησε ως άρχων και πιθανότατα ως αντιβασιλέας πιθανώς μέχρι την ενηλικίωσή της ή του πατέρα της. Η Καμασαρύη κυβέρνησε μέχρι το 200 π.Χ., οπότε ο πατέρας της Σπάρτοκος Ε΄ έγινε βασιλιάς και κυβέρνησε μέχρι το 180 π.Χ.
Η Καμασαρύη έγινε βασίλισσα το 180 π.Χ. και ήταν πολύ ενεργή πολιτικά καθ' όλη τη διάρκεια της βασιλείας της ως βασίλισσα, καθώς αναφέρεται σε πολλές επιγραφές : η ίδια και ο σύζυγός της Παιρισάδης Γ΄ τιμήθηκαν στους Δελφούς για τη μεταχείριση των ξένων στο βασίλειό τους. Κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια τής βασιλείας της πήρε το επίθετο Φιλότεκνος, που σημαίνει «στοργική με τα παιδιά της», πιθανώς για να δείξει έναν ισχυρό δεσμό με τα παιδιά της. Γέννησε πιθανώς δύο γιους στον Παιρισάδη Γ΄, τον Παιρισάδη Δ΄ και τον Παιρισάδη Ε΄, τους τελευταίους ηγεμόνες τού βασιλείου τού Βοσπόρου.
Πριν από το 160 π.Χ. ο Καμασαρύη παντρεύτηκε τον Αργώτη, ο οποίος μπορεί να ήταν ένας Σκύθης πρίγκιπας και γιος ενός ιδιώτη, που ονομαζόταν Ίσανθος.
Διαδοχή
Την Καμασαρύη διαδέχθηκε ο πιθανώς μεγαλύτερος γιος της Παιρισάδης Δ΄ το 150 π.Χ., ο οποίος πήρε το επίθετο Φιλομήτωρ, ίσως για να δείξει μία ισχυρή στοργή προς τη μητέρα του. Αργότερα τον διαδέχθηκε ο Παιρισάδης Ε΄ το 125 π.Χ., ο τελευταίος Σπαρτοκίδης ηγεμόνας τού βασιλείου του Βοσπόρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δυναστεία των Σπαρτοκιδών
Otodus
Otodus είναι εξαφανισμένο γένος καρχαρία που έζησε από την Παλαιόκαινο έως την Πλειόκαινο εποχή. Το όνομα Otodus προέρχεται από το Αρχαίο Ελληνικό ὠτ (ōt, που σημαίνει «αυτί») και ὀδούς (odoús, που σημαίνει «δόντι») – δηλαδή «δόντι σε σχήμα αυτιού».
Ανατομία
Αυτός ο καρχαρίας είναι γνωστός από τα απολιθωμένα δόντια του. Όπως και άλλα ελασμοβράγχια, ο σκελετός του Otodus αποτελείται από χόνδρο και όχι οστό, με αποτέλεσμα να μην υπάρχουν πολλές πλήρεις σκελετικές δομές των ειδών του συγκεκριμένου γένους. Τα δόντια αυτού του καρχαρία είναι μεγάλα με τριγωνική κορώνα, λείες ακμές κοπής και ορατά άκρα στις ρίζες. Μερικά δόντια Otodus δείχνουν επίσης σημάδια εξελισσόμενων οδοντώσεων. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ| Μια γλωσσική άποψη (από την πλευρά της γλώσσας) των δοντιών του είδους O. obliquus από την [[Ηώκαινο|Ηώκαινο εποχή τα οποία βρέθηκαν κοντά στο Κουρίμπγκα (Khouribga), Μαρόκο]]
Εκτίμηση μεγέθους
Τα απολιθώματα των Otodus δείχνουν ότι ήταν πολύ μεγάλοι αρπακτικοί καρχαρίες. Τα μεγαλύτερα γνωστά δόντια έχουν μήκος περίπου 104 mm σε ύψος. Οι επιστήμονες θεωρούν ότι αυτός ο καρχαρίας έφτασε τουλάχιστον τα 9,1 m σε συνολικό μήκος (TL), με μέγιστο μήκος 12 m. Ωστόσο, το μεγαλύτερο είδος, το O. megalodon, θα μπορούσε να φτάσει τα 16m, με μέσο όρο κοντά στα 13,7 m.
Στρογγυλό
ή στον οικισμό:
Otodus
Κατανομή
Το Otodus είχε παγκόσμια κατανομή, καθώς έχουν ανασκαφεί απολιθώματα από την Αφρική, την Ασία, την Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική.
Στρογγυλό
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Otodus
Διατροφή
Το Otodus πιθανότατα τρεφόταν με μεγάλα οστεώδη ψάρια, άλλους καρχαρίες και από την Ηώκαινο εποχή μέχρι την εξαφάνιση του γένους κατά τη διάρκεια της Μειόκαινου, θαλάσσια θηλαστικά. Ήταν από τα κορυφαία αρπακτικά της εποχής του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λαμνόμορφα Κατηγορία:Προϊστορικά ψάρια
Τραγασαί Τρωάδος
Οι Τραγασές (Τραγασαί) ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Τρωάδος. Ήταν ξακουστή για τις αλυκές της κατά την αρχαιότητα. Βρισκόταν στην περιοχή της Αμαξιτίας και τοποθετείτο μεταξύ της Αμαξιτού και της Άσσου. Αναφέρεται στα Γεωγραφικά του Στράβωνος.
Κτίστηκε κατά την παράδοση από τον Τράγασο, που ήταν πατέρας της Φιλονόμης, μιας δόλιας συζύγου του Θράκα βασιλιά Κύκνου. Οι αλυκές της πόλης απέδωσαν πολλά κέρδη στην γειτονική Αμαξιτό και επρόκειτο μάλιστα να φοροληθούν από τον βασιλιά Λυσίμαχο της Θράκης. Τελικά το μέτρο αυτό δεν πραγματοποιήθηκε. Πρόκειται για την σημερινή Τούζλα της Τουρκίας, στα νότια της Τροίας.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Τρωάδας
Παλάτι του Κάρολ Σάιμπλερ (Λοτζ)
Το Παλάτι του Κάρολ Σάιμπλερ (πολωνικά: Pałac Karola Scheiblera) είναι νεοαναγεννησιακό παλάτι στο Λοτζ της Πολωνίας, το οποίο χτίστηκε για τον Καρλ Βίλχελμ Σάιμπλερ. Βρίσκεται στην Πλατεία Νίκης (πολωνικά: Plac Zwycięstwa) 1, δίπλα στο τεράστιο συγκρότημα του εργοστασίου του και στο εργοστάσιο εργατικό κτήμα Κσιένζι Μουίν (Księży Młyn).
Ιστορία
Το παλάτι χτίστηκε το 1856 σύμφωνα με το σχέδιο του Γιαν Κάρολ Μέρτσινγκ. Η πρώτη ανακατασκευή έγινε το 1865. Το σημερινό, νεοαναγεννησιακό σώμα αποκτήθηκε στα έτη 1884-1887, μετά την ανακατασκευή που πραγματοποιήθηκε από τον αρχιτέκτονα της Βαρσοβίας Έντβαρντ Άουγκουστ Λίλποπ, κατόπιν αιτήματος της χήρας του Κάρολ, Άννας Σάιμπλερ. Οι εκλεκτικιστικοί εσωτερικοί χώροι είναι μια αντίθεση με αυτό. Ο εξοπλισμός του παλατιού εισήχθη από το Βερολίνο, τη Δρέσδη και το Παρίσι. Τα πιο ενδιαφέροντα δωμάτια περιλαμβάνουν μια σειρά από δωμάτια στο ισόγειο σε διάταξη enfilade, που περιλαμβάνουν: μια αίθουσα γραφείου, μια αίθουσα καθρέφτη, μια τραπεζαρία νεομανεριστών, μια μαυριτανική αίθουσα και μια κρεβατοκάμαρα νεο-ροκοκό. Στους εσωτερικούς τους χώρους υπάρχουν επενδύσεις, απομιμήσεις κορδοβάνι, ταπετσαρίες με σχέδια και πίνακες ζωγραφικής, πολύτιμες σόμπες και μπουφέδες και στην αίθουσα γραφείου του πρώην ιδιοκτήτη ένα πολύτιμο -και πανάκριβο τότε- μωσαϊκό του Βενετού γυψογράφου Αντόνιο Σαλβιάτι από το 1886, όπου είναι το μοναδικό του έργο στο Λοτζ. Ωστόσο, η επίπλωση των ιδιωτικών διαμερισμάτων στον πρώτο όροφο δεν έχει διασωθεί, εκτός από τις οροφές από γυψομάρμαρο, το δάπεδο στο μπάνιο και μέρος του αρχικού κουφώματος των παραθύρων. Σήμερα είναι οι αίθουσες προσωρινής έκθεσης του Μουσείου.
Οι Σάιμπλερ έζησαν στο παλάτι μέχρι το 1932, δηλαδή έως ότου το ανέλαβε η Bank Gospodarstwa Krajowego (Εθνική Αγροτική Τράπεζα) στο πλαίσιο των διαδικασιών υγειονομικής περίθαλψης της εταιρείας, η οποία εκείνη την εποχή βρισκόταν στα πρόθυρα της χρεοκοπίας. Από τον Ιανουάριο του 1933 έως τον Σεπτέμβριο του 1939, ο Φέλικς Ματσισέφσκι ήταν ο Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου και Διευθύνων Σύμβουλος των Ενιαίων Βιομηχανικών Έργων των Κάρολ Σάιμπλερ και Λούντβικ Γκρόχμαν στο Λοτζ, για λογαριασμό του μεγαλύτερου πιστωτή - BGK.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Γέζι Σάιμπλερ (αδελφός του Κάρολ Βίλχελμ Σάιμπλερ του τρίτου), μέλος του εποπτικού συμβουλίου της εταιρείας, έζησε προσωρινά εδώ. Επιπλέον, τα έτη 1939–1941, μερικά από τα δωμάτια του πρώτου ορόφου καταλήφθηκαν από αξιωματικούς της αστυνομίας του Λοτζ, η οποία εντόπισε την παραγωγή της στο κοντινό κτίριο του εργοστασίου του Σάιμπλερ, αλλά ο κύριος ένοικος εκείνη την εποχή ήταν η Βέρμαχτ.
Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, λίγες μέρες μετά το διάταγμα για τη δημιουργία, το παλάτι έγινε η έδρα της πρυτανείας του Τεχνολογικού Πανεπιστημίου του Λοτζ (από τις 24 Μαΐου 1945 περίπου). Εκεί παρέμεινε μέχρι το 1950. Τα επόμενα χρόνια στεγάστηκαν διάφορα ιδρύματα και από το 1957 έως το 1990 το Κρατικό Δημοτικό Μουσικό Σχολείο (τα τελευταία χρόνια μόνο στις αίθουσες του πρώην στάβλου, σήμερα το κτίριο διοίκησης του Μουσείου).
Από το 1986, το παλάτι είναι η έδρα του μοναδικού Μουσείου Κινηματογράφου στην Πολωνία, ένα από τα πιο πολύτιμα μνημεία του οποίου είναι το φωτοπλαστικό του 19ου αιώνα του Άουγκουστ Φύρμαν (ένα από τα τέσσερα που διατηρούνται στον κόσμο), που βρίσκεται στο πρώην λουτρό του παλατιού στον πρώτο όροφο.
Στις 6 Οκτωβρίου 2006, σε μία πλήρως ανακαινισμένη αίθουσα, λειτούργησε ένας μουσειακός κινηματογράφος, με καθεστώς κινηματογράφου στούντιο, με τίτλο Kino Kinematograf.
Το 2015, το παλάτι ανακηρύχθηκε μνημείο της ιστορίας.
Το παλάτι σε ταινίες
Οι εσωτερικοί του χώροι έχουν χρησιμεύσει συχνά ως σκηνικά ταινιών. Τα παρουσίασε εκτενώς για πρώτη φορά στην ασπρόμαυρη ταινία του 1967 με τίτλο Παλάτια της Γη της Επαγγελίας του Λέσεκ Σκσίντουο. Το πλεονέκτημα της ταινίας είναι ο σχολιασμός που βασίζεται σε αποσπάσματα του μυθιστορήματος Η Γης της Επαγγελίας του Βουαντίσουαφ Ρέιμοντ, που ερμηνεύει ο Καζίμιες Ρούτσκι. Ένα μακρινό στιγμιότυπο του εσωτερικού παρουσιάστηκε από τον Άντζεϊ Βάιντα στην ταινία Η Γη της Επαγγελίας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Παλάτια στο Λοτζ Κατηγορία:Ιστορικά κτίρια στο Λοτζ Κατηγορία:Νεοαναγεννησιακή αρχιτεκτονική στο Λοτζ
Ατσάγι
Το Αργάκι είναι χωριό της επαρχίας Γκιουζέλγιουρτ στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Αργάκι. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Γκιουζέλγιουρτ
Το μεγάλο μας τσίρκο
μικρογραφία|Ιάκωβος Καμπανέλλης, θεατρικός συγγραφέας, δημιουργός του έργου¨ " Το μεγάλο μας τσίρκο" Το μεγάλο μας τσίρκο ήταν θεατρική παράσταση, της οποίας η πρεμιέρα πραγματοποιήθηκε από το θίασο Καρέζη – Καζάκου στις 22 Ιουνίου 1973 στο θέατρο “Αθήναιον”. Δημιουργός του θεατρικού έργου ήταν ο Ιάκωβος Καμπανέλλης και η μουσική ήταν του Σταύρου Ξαρχάκου.
Θέμα
Το έργο, αν και πολιτογραφήθηκε ως κωμωδία, είναι κατ` ουσίαν αλληγορíα, σάτιρα και, σε πολλά σημεία, δράμα. Η υπόθεσή του είναι η διαδρομή της νεότερης ελληνικής ιστορίας από την Τουρκοκρατία και τα χρόνια του Όθωνα έως τη Μικρασιατική Καταστροφή και τη γερμανική Κατοχή.
Η ιδέα της παράστασης
Την άνοιξη του 1972, το ζεύγος Καρέζη- Καζάκου σκέφτηκε να ανεβάσει ένα έργο, που θα έβριθε από ποιότητα καλλιτεχνική και πατριωτισμό.
Όπως έλεγε η Τζένη Καρέζη : "«Έπρεπε να είναι κάτι σαν λαϊκό πανηγύρι, να κλείνει μέσα του πολλή ρωμιοσύνη… και μέσα από τη σάτιρα, τον αυτοσαρκασμό, το γέλιο και το δάκρυ, να μιλήσουμε για τους καημούς και τα όνειρα της φυλής μας, για προδομένους αγώνες, για προδομένες ελπίδες… και πάνω απ’ όλα για ομορφιά. Για την ομορφιά αυτού του λαού, που δεν παύει ποτέ να αγωνίζεται, να προδίδεται, να πιστεύει και να συνεχίζει τον αγώνα του, διατηρώντας τις ρίζες του αναλλοίωτες αιώνες τώρα.Όλα αυτά όμως θά ’πρεπε να ειπωθούν ρωμέικα, ζεστά. Καθόλου φιλολογικά. Καθόλου εγκεφαλικά. Θά’ πρεπε, δηλαδή, να γραφτεί ένα έργο που να έχει μέσα του τους σπόρους της λαϊκής μας τέχνης. Εγχείρημα δύσκολο, άπιαστο σχεδόν»"
Συντελεστές
Κώστας Καζάκος, Τζένη Καρέζη, Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, Νίκος Κούρος, Τίμος Περλέγκας και  Χρήστος Καλαβρούζος.
Πρεμιέρα - παραστάσεις
Η πρεμιέρα του έργου δόθηκε στις 22 Ιουνίου 1973 στο θέατρο «Αθήναιον» της οδού Πατησίων, που βρισκόταν απέναντι από το Πολυτεχνείο. Ο κόσμος αμέσως το αγκάλιασε και το αγάπησε. Το έργο έγινε σύμβολο του αγώνα κατά της Χούντας. Η αλληγορία του κατόρθωσε έξυπνα να διαφύγει της λογοκρισίας, δίνοντας αποφασιστικά χτυπήματα κατά της δικτατορίας. Ανάμεσα στον κόσμο υπήρχαν και «εκπρόσωποι» του στρατιωτικού καθεστώτος, που κατέγραφαν και ενημέρωναν τους προϊσταμένους τους για τις αντιδράσεις των θεατών.
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Παραπομπές
Κατηγορία:Αντιδικτατορικός αγώνας Τ
RTS,S
Το RTS,S είναι εμβόλιο ελονοσίας που βασίζεται σε ανασυνδυασμένη πρωτεΐνη. Το συγκεκριμένο εμβόλιο εγκρίθηκε τον Οκτώβριο του 2021 από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ) για «ευρεία χρήση» στα παιδιά, καθιστώντας το το πρώτο υποψήφιο εμβόλιο κατά της ελονοσίας και το πρώτο εμβόλιο για την αντιμετώπιση της παρασιτικής λοίμωξης, που έλαβε αυτήν τη σύσταση.
Το εμβόλιο RTS,S δημιουργήθηκε και δημιουργήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1980 από επιστήμονες που εργάζονταν στα εργαστήρια SmithKline Beecham Biologicals (τώρα GlaxoSmithKline (GSK) Vaccines) στο Βέλγιο. Το εμβόλιο αναπτύχθηκε περαιτέρω μέσω μιας συνεργασίας μεταξύ της GSK και του Ινστιτούτου Έρευνας του Στρατού Walter Reed στην πολιτεία του Μέριλαντ των ΗΠΑ  και έχει χρηματοδοτηθεί εν μέρει από την πρωτοβουλία εμβολίων κατά της ελονοσίας PATH και το Ίδρυμα Bill and Melinda Gates. Η αποτελεσματικότητά του κυμαίνεται από 26 έως 50% σε βρέφη και μικρά παιδιά.
Εγκρίθηκε για χρήση από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Φαρμάκων (EMA) τον Ιούλιο του 2015, είναι το πρώτο εγκεκριμένο εμβόλιο κατά της ελονοσίας στον κόσμο και επίσης το πρώτο εμβόλιο που έχει λάβει άδεια χρήσης κατά μιας ανθρώπινης παρασιτικής νόσου οποιουδήποτε είδους. Στις 23 Οκτωβρίου 2015, η Στρατηγική Συμβουλευτική Ομάδα Εμπειρογνωμόνων του ΠΟΥ για την Ανοσοποίηση (SAGE) και η Συμβουλευτική Επιτροπή Πολιτικής για την Ελονοσία (MPAC) συνέστησαν από κοινού μια πιλοτική εφαρμογή του εμβολίου στην Αφρική. Αυτό το πιλοτικό έργο εμβολιασμού ξεκίνησε στις 23 Απριλίου 2019 στο Μαλάουι, στις 30 Απριλίου 2019 στη Γκάνα και στις 13 Σεπτεμβρίου 2019 στην Κένυα.
Αρσαμμπώ Η΄ του Μπουρμπόν
Ο Αρσαμμπώ Η΄ ο μεγάλος, γαλλ. Archambaud VIII le grand (1189 - 1242) από τον Οίκο του Νταμπιέρ ήταν κύριος του Μπουρμπόν, που τώρα βρίσκεται στο Ωβέρν της Γαλλίας.
Εμπορική επωνυμία
Η εμπορική επωνυμία ή εταιρική επωνυμία είναι ψευδώνυμο που χρησιμοποιείται από τις εταιρείες με σκοπό να εκτελούν τις δραστηριότητές τους υπό μία επωνυμία που διαφέρει από την καταχωρημένη νομική επωνυμία της επιχείρησης. Οι εμπορικές επωνυμίες χρησιμοποιούνται συνήθως από τις εταιρείες για να διεξάγουν τις δραστηριότητές τους υπό μία απλούστερη μάρκα, σε αντίθεση με τη χρήση της επίσημης επωνυμίας τους στο πλαίσιο όλων των δημόσιων επικοινωνιών, ή όταν ένα επιθυμητό όνομα δεν ήταν σε θέση να καταχωρηθεί από τον υπεύθυνο της επιχείρησης, ή αν η επιχείρηση ανήκει μια ξεχωριστή εταιρεία, δικαιοδόχο (franchisee), ή ατομική επιχείρηση. Οι εμπορικές επωνυμίες που χρησιμοποιούνται επίσης στην ονοματολογία του φαρμάκου υπόκεινται σε συγκεκριμένες πολιτικές και κατευθυντήριες γραμμές για χρήση σε ακαδημαϊκές δημοσιεύσεις, (για παράδειγμα, ατορβαστατίνη (εμπορική ονομασία Lipitor της Pfizer)).
Παραπομπές
Κατηγορία:Εμπορικό Δίκαιο Κατηγορία:Διαχείριση παραγωγής
Αρσαμμπώ Η΄ του Μπουρμπόν
Βιογραφία
Ο πατέρας του απεβίωσε το 1216 και η μητέρα του το 1228, την οποία διαδέχθηκε ως κύριος του Μπουρμπόν. Το 1242 απεβίωσε σε ηλικία 53 ετών και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Αρσαμμπώ Θ΄ ως κύριος του Μπουρμπόν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1205 την Αλίκη του Φορέ και είχε τέκνα:
Ο Αρσαμμπώ Η΄ απέπεμψε τη γυναίκα του, έκανε δεύτερο γάμο με τη Βεατρίκη του Μονλυσόν και είχε τέκνα:
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Νταμπιέρ
Σίμων ο Ατουμάνος
Γεννημένος στην Κωνσταντινούπολη, ήταν ελληνοτουρκικής καταγωγής, από Ελληνίδα μητέρα και Οθωμανό πατέρα, και το επώνυμό του προέρχεται από το «Οθωμανός».
Αρχικά ήταν μοναχός στην Μονή Στουδίου και στις 23 Ιουνίου 1348, προφανώς είχε ήδη ομολογήσει την καθολική πίστη, διορίστηκε από τον Πάπα Κλήμη ΣΤ' ως διάδοχος του Βαρλαάμ της Σεμινάρας ως επίσκοπος του Γερακίου στην Καλαβρία. Μετατέθηκε στην αρχιεπισκοπή Θηβών από το 1366 μέχρι τον θάνατό του. Επέστρεψε στην Ρώμη όπου ασχολήθηκε με την μετάφραση έργων αφού μιλούσε εβραϊκά, ελληνικά, λατινικά. Επίσης δίδαξε και ελληνική γλώσσα.
Πηγές
Κατηγορία:Επίσκοποι Γερακίου Κατηγορία:Βυζαντινοί επίσκοποι Κατηγορία:Βυζαντινοί λόγιοι Κατηγορία:Βυζαντινοί μοναχοί Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα
Τζούλια Έμμολο
Η Τζούλια Ενρίκα Έμμολο (ιταλικά: Giulia Enrica Emmolo, 16 Οκτωβρίου 1991) είναι Ιταλίδα επαγγελματίας υδατοσφαιρίστρια, που αγωνίζεται στην Εθνική Ιταλίας και στον Ολυμπιακός Πειραιώς. Με την Εθνική Ιταλίας έχει κατακτήσει τέσσερα μετάλλια, εκ των οποίων ένα ασημένιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο κι ένα χάλκινο μετάλλιο Παγκόσμιο Κύπελλο, το 2015.
Πάπυρος πραγματείας περί διαλέκτων
thumb|right|250px|Δείγμα γραφής του Πάπυρου της πραγματείας περί διαλέκτου Ο Πάπυρος της πραγματείας περί διαλέκτων είναι αρχαίο δείγμα ελληνικής φιλολογικής γραφής των βιβλίων. Βρίσκεται σε βιβλιοθήκη των Παρισίων και γράφτηκε πριν το 160 π.Χ.. Σώζονται δεκατέσσερις στενές σελίδες του έργου. Το κείμενο είναι γραμμένο με στρογγυλόσχημα γράμματα σε πολύ απλό σχηματισμό. Προφανώς είναι γραμμένο από επαγγελματία βιβλιογράφο. Αξιοσημείωτο είναι ότι οι σελίδες του έχουν μια κάποια κλίση, δηλαδή οι γραμμές δεν είναι κάθετα στοιχισμένες από αριστερά.
Τζούλια Έμμολο
To περισσότερο μέρος της καριέρας της το πέρασε στην ιταλική Ιμπέρια, όπου κέρδισε ένα Πρωτάθλημα Ιταλίας, τη σεζόν 2013-14, ένα Σούπερ Καπ Ευρώπης και δύο Λεν Τρόφι, το 2012 και το 2015. Το 2015, ήρθε στον Ολυμπιακό, κι έκτοτε έχει κατακτήσει ένα Πρωτάθλημα Ελλάδας κι ένα Λεν Τρόφι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί υδατοσφαιριστές Κατηγορία:Υδατοσφαιρίστριες ΟΣΦΠ
Πάπυρος πραγματείας περί διαλέκτων
Πηγές
Κατηγορία:Παλαιογραφία πραγματεια περι διαλεκτων
Πάπυρος Υπερείδου υπέρ Λυκόφρονος απολογία
thumb|right|250px|Δείγμα γραφής του Πάπυρου Υπερείδου, «Υπέρ Λυκόφρονος απολογία» Ο Πάπυρος του Υπερείδου «Υπέρ Λυκόφρονος Απολογία» είναι αρχαίο δείγμα ελληνικής φιλολογικής γραφής των βιβλίων. Βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο. Χρονολογείται πιθανώς στον 1ο αι. π.Χ.. Περιέχει τους λόγους του Υπερείδη «Υπέρ Λυκόφρονος» και «Υπέρ Ευξενίππου». Η γραφή είναι στρογγυλόσχημη, και ιδιαίτερα κανονική και κομψή. Περιέχει δε και δείγμα του αρχαίου συστήματος στίξεως. Αξιοσημείωτο είναι ότι οι σελίδες του αποκλίνουν προς τα αριστερά.
Πηγές
Κατηγορία:Παλαιογραφία Υπερειδου υπερ Λυκοφρονος απολογια
Αρχιδούκισσα Μαρία Αμαλία της Αυστρίας
Η Μαρία Αμαλία της Αυστρίας (26 Φεβρουαρίου 1746 - 18 Ιουνίου 1804) ήταν Δούκισσα της Πάρμα, της Πιατσέντζα και της Γκουαστάλλα από τον γάμο. Η Μαρία Αμαλία ήταν κόρη της Μαρίας Θηρεσίας και του Φραγκίσκου Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ήταν επομένως νεότερη αδερφή του Ιωσήφ Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και μεγαλύτερη αδελφή του Λεοπόλδου Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, της Μαρίας Καρολίνας, Βασίλισσας της Νάπολης, και της Μαρίας Αντουανέτας, Βασίλισσας της Γαλλίας.
Αρχιδούκισσα της Αυστρίας
Η Μαρία Αμαλία Ιωσηφίνα Ιωάννα Αντωνία ήταν το όγδοο παιδί της Μαρίας Θηρεσίας και του Φραγκίσκου Α΄ της Αυστρίας. Γεννήθηκε στο Αυτοκρατορικό Παλάτι των Αψβούργων. Όπως τα αδέλφια της, επιτηρούταν τακτικά από τη μητέρα της. Η Μαρία Αμαλία, όπως οι αδελφές της, γεννήθηκε κυρίως για να είναι ιδανική σύζυγος και διδάχτηκε τις τέχνες και πώς να είναι υπάκουη, πιστή και αντιπροσωπευτική. Λόγω της ηλικίας της και του γεγονότος ότι τα αδέλφια ανατράφηκαν χωρισμένα ανάλογα με το φύλο, ανατράφηκε πρακτικά ως μοναχοπαίδι. Δεν είχε καλή σχέση με τη μητέρα της: στην πραγματικότητα, από όλες τις κόρες της, η Μαρία Θηρεσία είχε την χειρότερη σχέση με την Αμαλία. Όταν έκανε το ντεμπούτο της ως ενήλικας στην κοινωνική ζωή της Βιέννης, έκανε επιτυχία λόγω της ομορφιάς της, ενώ θεωρείτο πολύ γοητευτική.
Γάμος
Ενάντια στη θέλησή της, η Αμαλία παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο της Πάρμας. Ο γάμος υποστηρίχθηκε από τον αδελφό της και μελλοντικό αυτοκράτορα Ιωσήφ Β΄, του οποίου η πρώτη αγαπημένη σύζυγος, Ισαβέλλα, ήταν αδελφή του Φερδινάνδου.
Δούκισσα της Πάρμας
Η Μαρία Αμαλία έφυγε από την Αυστρία στις 1 Ιουλίου 1769, συνοδευόμενη από τον αδελφό της, Ιωσήφ Β΄, και παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο στις 19 Ιουλίου, στο Παλάτι των Δουκών του Κολόρνο.
Το δουκάτο της Πάρμα κυριάρχησε στο εξής ως κράτος γαλλικής επιρροής από τον υπουργό Γκιγιώμ ντυ Τιλλό. Ο Ντυ Τιλλό κράτησε τον Φερδινάνδο έξω από την πολιτική και ευνοήθηκε από τον εκ μητρός παππού του Φερδινάνδου, Λουδοβίκο ΙΕ΄. Μια επιστολή του Λουδοβίκου ΙΕ΄ στον εγγονό του, τον Μάιο του 1769, μαρτυρεί αυτό, καθώς συμβούλεψε τον εγγονό του να μην περιφρονεί τον υπουργό που υπηρετούσε καλά τους γονείς του. Ο γάμος είχε διοργανωθεί από την Αυστρία και την Ισπανία για να τερματίσει την υπερβολική γαλλική πολιτική στην Πάρμα και να την αντικαταστήσει με αυστριακή και ισπανική. Κατά την άφιξή της, η Μαρία Αμαλία αναμενόταν να υποταχθεί στις επιθυμίες του Ντυ Τιλλό, που την αντιμετώπισε με καχυποψία, η οποία προκάλεσε αμέσως σύγκρουση.
Το 1771, δύο χρόνια μετά την άφιξή της στην Πάρμα, η Μαρία Αμαλία εξασφάλισε την απόλυση του Ντυ Τιλλό και τον αντικατέστησε με έναν Ισπανό επενδυτή, τον Χοσέ δελ Γιάνο, με ιδιαίτερες συστάσεις από τον εκ πατρός θείο του Φερδινάνδου, Καρόλου Γ΄ της Ισπανίας. Το 1772, τη χρονιά που ακολούθησε, η Μαρία Αμαλία απομάκρυνε τον Δελ Γιάνο και τον αντικατέστησε με έναν Ιταλό πρωθυπουργό και ένα υπουργικό συμβούλιο ντόπιων Παρμεζάνων. Καθώς ο Φερδινάνδος ήταν παθητικός και ικανοποιημένος με το να καταλαμβάνει τα θρησκευτικά του καθήκοντα και να μεγαλώνει τα παιδιά του, άφησε εξ ολοκλήρου τις κρατικές υποθέσεις, και μετά την αλλαγή του υπουργικού συμβουλίου, η Μαρία Αμαλία ήταν επομένως ηγέτιδα της Πάρμα.
Μετά την απόλυση του Χοσέ δελ Γιάνο το 1772, η Μαρία Αμαλία εξασφάλισε ότι η Πάρμα δεν θα γίνει ισπανικό κράτος. Το 1773, η μητέρα της αυτοκράτειρα Μαρία Θηρεσία διόρισε τον Φραντς Βόλφγκανγκ Ρόζενμπεργκ πρεσβευτή της στην Πάρμα με καθήκον να ενεργήσει ως σύμβουλος της Μαρίας Αμαλίας. Η Μαρία Αμαλία, όμως, απελευθέρωσε την Πάρμα και από την αυστριακή επιρροή όπως είχε κάνει με τη γαλλική και την ισπανική λέγοντας στον Ρόζενμπεργκ ότι δεν επιθυμούσε πλέον να λαμβάνει επιστολές από τη Βιέννη - ούτε από τη Μαδρίτη. Μετά από αυτό, μειώθηκαν οι διπλωματικές σχέσεις μεταξύ Αυστρίας και Ισπανίας.
Ως ηγεμόνας της Πάρμας, η Μαρία Αμαλία αναφέρθηκε από το κοινό ως La Signora (= η Δέσποινα) και La Mata (= η Μητέρα). Υπερασπίστηκε την ανεξαρτησία του δουκάτου της Πάρμα από τη Γαλλία, την Ισπανία και την Αυστρία, ενίσχυσε την εσωτερική αίσθηση της εθνικότητας, επωφελήθηκε από την τέχνη, τον πολιτισμό και τη λογοτεχνία και εργάστηκε αποτελεσματικά με το υπουργικό συμβούλιο της. Ο Φερδινάνδος δεν είχε πολιτική επιρροή και η Αμαλία ανοιχτά ερχόταν σε αντίθεση με τις εντολές του και τον έβαζε να υπογράφει κρατικά έγγραφα γι' αυτήν, συμπεριλαμβανομένου του ονόματός της σαν να ήταν συν-ηγέτες.
Από την αρχή της παραμονής της στην Πάρμα, η Μαρία Αμαλία προκάλεσε σκάνδαλο με τον προσωπικό της τρόπο ζωής. Ήταν έντονα αντίθετη στον γάμο της και δεν προσπάθησε να αποκρύψει την δυσαρέσκειά της. Χρησιμοποίησε τα οικονομικά κεφάλαια από τη μητέρα της για το ντύσιμο και τα πάρτι. Αντικατέστησε τις περισσότερες από τις κυρίες επί των τιμών με βασιλική φρουρά που αποτελούταν από νεαρούς όμορφους άνδρες και περνούσε ανώνυμα τις νύχτες στους δρόμους. Ενώ ο Φερδινάνδος πήρε επαρχιώτισσες ερωμένες, η ίδια είχε απολαύσει σχέσεις με μέλη της φρουράς του. Η προσωπική της ζωή ανησυχούσε τη μητέρα της, η οποία θεωρούσε την προσωπική της ζωή ως πλήγμα για τη θέση της αδερφής της, Μαρίας Αντουανέττας, στη Γαλλία, καθώς και ότι η Μαρία Αμαλία είχε γίνει θέμα κουτσομπολιών και σκανδάλου σε όλη την Ευρώπη.
Ποτέ δεν κατόρθωσε να δημιουργήσει καλές σχέσεις με τον Φερδινάνδο, καθώς είχαν διαφορετικό χαρακτήρα, παρόλο που περιγράφονταν και οι δύο ως αγαπημένοι γονείς. Οι άρχοντες της Πάρμας την περιέγραψαν ως μια επαίσχυντη Μεσσαλίνα, καθώς προσπάθησε να ζήσει μια ζωή αυτοκρατορικής αυστριακής πολυτέλειας που δεν ταίριαζε σε τόσο μικρό κράτος. Η Αμαλία τους αντιπαθούσε επειδή δεν ήταν πραγματικά χρήσιμοι ή δεν ωφελούσαν τα συμφέροντα της Πάρμας. Ήταν, ωστόσο, δημοφιλής μεταξύ των πολιτών και ήταν γνωστή για τη μεγάλη και γνήσια γενναιοδωρία της προς τους φτωχούς: για παράδειγμα, στα περίφημα πάρτι της στο Κολόρνο, είχε τραπέζια για τους ευγενείς και τους φτωχούς επισκέπτες, απολαμβάνοντας τα ίδια γεύματα.
Η Αμαλία θα παραμείνει σε μεγάλο βαθμό αποξενωμένη από τη μητέρα της, εκτός από μια σύντομη συμφιλίωση το 1773 όταν γεννήθηκε ο γιος της, παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες συμφιλίωσης της Μαρίας Θηρεσίας. Η Δούκισσα αντιστάθηκε στις προσπάθειες της μητέρας της να την ελέγξει από μακριά. Όταν η αδελφή της Αμαλίας Μαρία Χριστίνα, Δούκισσα του Τέσσεν, την επισκέφθηκε στην Πάρμα το 1775, ανέφερε στη μητέρα της ότι η Αμαλία έχασε μεγάλο μέρος της ομορφιάς και της αίγλης της και ήταν επίσης λιγότερο εύθυμη και επιλεκτική. Η Μαρία Θηρεσία ανέθεσε ένα πορτρέτο των εγγονιών της στην Πάρμα από τον Γιόχαν Τσόφανυ. Η Μαρία Αμαλία έρχεται σε επαφή με τις αδελφές της, τη βασίλισσα Μαρία Αντουανέττα της Γαλλίας και τη βασίλισσα Μαρία Καρολίνα της Νάπολης για το μεγαλύτερο μέρος της παντρεμένης ζωής τους. Οι τρεις αδελφές αντάλλαξαν επιστολές, πορτρέτα και δώρα. Μάλιστα, μια από τις τελευταίες επιστολές της Μαρίας Αντουανέττας κατά τη διάρκεια της φυλάκισής της γράφτηκε κρυφά στην αδελφή της, Μαρία Αμαλία. Ωστόσο, δεδομένου ότι η μητέρα της απομονώθηκε από αυτήν, ήταν και παρέμεινε περισσότερο απομονωμένη από τα αδέλφια της.
Το 1778, ο γιος της Λουδοβίκος τραυματίστηκε χτυπώντας το κεφάλι του πάνω σε ένα μαρμάρινο τραπέζι καθώς έπαιζε με την αδερφή του. Αναρρώθηκε από μια σοβαρή διάσειση, αλλά μετά από αυτό, υπέφερε από επιληπτικές κρίσεις. Αυτή η κρίση συνέβαλε σε μια βελτίωση της σχέσης μεταξύ της Αμαλίας και του Φερδινάνδου, καθώς περιγράφηκαν και οι δύο ως αγαπημένοι γονείς και ενωμένοι για το ενδιαφέρον τους για τα παιδιά: κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1780, ο Φερδινάνδος είχε επίσης λίγο περισσότερο ενδιαφέρον για τις κρατικές υποθέσεις και την ευημερία της Πάρμα. Αυτό έγινε ένα άλλο κοινό συμφέρον που κατόρθωσε να κάνει τη σχέση τους πιο εγκάρδια.
Μετέπειτα ζωή
Τον Μάιο του 1796, κατά τη γαλλική εισβολή στην Ιταλία υπό τον στρατηγό Ναπολέοντα Βοναπάρτη, τα γαλλικά στρατεύματα εισήλθαν στο δουκάτο της Πάρμας. Ενάντια στην αντιπολίτευση της Αμαλίας, που αντιπαθούσε τους Γάλλους μετά την εκτέλεση της αδελφής της, Αντουανέtτας, ο Φερδινάνδος ήταν αναποφάσιστος διότι ήταν μισός Γάλλος και είχε δηλώσει ότι το δουκάτο ήταν ουδέτερο, αλλά η ουδετερότητα δεν γινόταν σεβαστή από τους Γάλλους. Ο Ναπολέοντας προσέφερε στον Φερδινάνδο το νησί της Σαρδηνίας με αντάλλαγμα την Πάρμα. Όταν εκείνος αρνήθηκε, τα γαλλικά στρατεύματα κατέλαβαν την Πάρμα υπό από τον στρατηγό Τσερβόνι και ανάγκασαν τον Φερδινάνδο να συμφωνήσει με τους όρους που υπαγόρευσαν οι Γάλλοι. Αν και ο Φερδινάνδος και η Αμαλία μπορούσαν επισήμως να κρατήσουν τους τίτλους τους, κρατήθηκαν υπό γαλλική φρουρά και το Δουκάτο κυβερνήθηκε από Γάλλους αντιπροσώπους.
Με τη Συνθήκη του Λυνεβίλ τον Φεβρουάριο του 1801, το δουκάτο της Πάρμας κηρύχθηκε ένα νεοϊδρυθέν γαλλικό κρατίδιο, ως Βασίλειο της Ετρουρίας, το οποίο δόθηκε στο γιο της Αμαλίας. Τόσο ο Φερδινάνδος όσο και η Αμαλία αντιτάχθηκαν στη συνθήκη. Ο νέος Γάλλος κυβερνήτης της Πάρμας, Αντός Ζυνό, έβαλε τον Φερδινάνδo και την Αμαλία υπό κατ' οίκον περιορισμό και η Αμαλία φέρεται ότι φοβόταν για τη ζωή του Φερδινάνδου.
Στη συνέχεια, η Αμαλία και ο Φερδινάνδος κατοίκησαν στο Κάστρο της Πράγας, μαζί με τις δύο νεότερες κόρες τους και μερικούς υπηρέτες, όπου η Αμαλία πέθανε στις 18 Ιουνίου του 1804.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας Κατηγορία:Ισπανίδες Ινφάντας Κατηγορία:Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Πάρμας Κατηγορία:Δούκισσες της Πάρμας
Β΄ κατηγορία πετοσφαίρισης γυναικών Κύπρου 2011-12
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 2011-12 συμμετείχαν 6 ομάδες. Διεξήχθη σε δύο φάσεις. Στην πρώτη φάση, όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας.
Σύμφωνα με τη σειρά κατάταξη της πρώτης φάσης οι ομάδες έδωσαν μεταξύ τους αγώνες play off για την ανάδειξη του πρωταθλητής. Στον Α΄ γύρο των play off οι ομάδες αναμετριόνταν ως εξής: 3η-6η και 4η-5η. Για την πρόκριση στον επόμενο γύρο έπρεπε μία ομάδα από κάθε ζευγάρι να πετύχει 3 νίκες. Οι πρώτες δύο ομάδες στη βαθμολογία της Α΄ φάσης δεν συμμετείχαν στον Α΄ γύρο των play off, περνώντας απευθείας στον Β΄ γύρο.
Στον Β΄ γύρο των play off (ημιτελική φάση) η 1η ομάδα αντιμετώπισε την νικήτρια του ζευγαριού 4η-5η και η 2η ομάδα τη νικήτρια του ζευγαριού 3η-6η. Για την πρόκριση στον επόμενο γύρο έπρεπε μία ομάδα από κάθε ζευγάρι να πετύχει 3 νίκες.
Οι νικήτριες των δύο ζευγαριών της ημιτελική φάσης αναμετρήθηκαν μεταξύ τους για την ανάδειξη της πρωταθλήτριας. Για να ανακηρυχθεί μια ομάδα πρωταθλήτρια έπρεπε να πετύχει 3 νίκες. Οι δύο ηττημένες αναμετρήθηκαν για την κατάκτηση της τρίτης θέσης σε μονό αγώνα στην έδρα της ομάδας που είχε τερματίσει πιο ψηλά στην πρώτη φάση.
Σύστημα βαθμολόγησης
Κάθε νίκης βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και κάθε ήττα με 1 βαθμό.
Κριτήρια κατάταξης Α΄ φάσης
Οι ομάδες κατατάσσονταν με βάση τον συνολικό αριθμό βαθμών που κέρδισαν. Σε περίπτωση ισοβαθμίας στον συνολικό αριθμό βαθμών που κέρδισαν δύο ή περισσότερες ομάδες τα κριτήρια κατάταξης ήταν:
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 2010-11
Στο πρωτάθλημα της περιόδου 2011-12 δεν συμμετείχε ο πρωταθλητής Β΄ κατηγορίας 2010-11, Μαραθώνας Κάτω Βαρωσίων, ο οποίος είχε προβιβαστεί στην Α΄ κατηγορία 2011-12. Στο πρωτάθλημα συμμετείχε η Ένωση Νέων Αγίου Αθανασίου (νέα ονομασία της ΑΠΕΝ Αγίου Αθανασίου) η οποία είχε υποβιβαστεί από την Α΄ κατηγορία 2010-11.
Συμμετέχουσες ομάδες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τις έδρες που χρησιμοποίησαν.
Βαθμολογία
Η βαθμολογία στο τέλος της Α΄ φάσης ήταν:
Πηγή : Βαθμολογία 2011-12
Αποτελέσματα
Πηγή : Αποτελέσματα 2011-12
Α΄ γύρος
Στον Α΄ γύρο αναμετρήθηκαν οι:
Πηγή : Αποτελέσματα 2011-12
Ημιτελική φάση
Στην ημιτελική φάση αναμετρήθηκαν οι:
Πηγή : Αποτελέσματα 2011-12
Ανάδειξη πρωταθλητή
Για την ανάδειξη του πρωταθλητή αναμετρήθηκαν η Ένωση Νέων Αγίου Αθανασίου και η Αναγέννηση Δερύνειας. Η Ένωση Νέων Αγίου Αθανασίου είχε πετύχει 2 νίκες στην Α΄ φάση. Στον πρώτο αγώνα των play off κέρδισε ξανά και ανακηρύχθηκε πρωταθλήτρια.
Πηγή : Αποτελέσματα 2011-12
Τρίτη θέση
Για την κατάκτηση της τρίτης θέσης αναμετρήθηκαν ο Ναυτικός Όμιλος Αμμοχώστου και ο Παφιακός σε μονό αγώνα στην έδρα του πρώτου. Ο Παφιακός κέρδισε και κατέκτησε την τρίτη θέση.
Πηγή : Αποτελέσματα 2011-12
Τελική κατάταξη
Η τελική κατάταξη των ομάδων μετά την ολοκλήρωση των play off ήταν:
Πηγή : Βαθμολογία 2011-12
Πηγές
Κατηγορία:Β΄ κατηγορία πετοσφαίρισης γυναικών Κύπρου Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2011 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2012
Εύδης του Νεβέρ
Ο Εύδης (1230 - 4 Αυγούστου 1266) από τον Οίκο των Καπετιδών-Βουργουνδίας ήταν διάδοχος στο δουκάτο της Βουργουνδίας.
Βιογραφία
Νυμφεύτηκε τη Ματθίλδη Β΄, που κληρονόμησε τις κομητείες του Νεβέρ, του Ωσέρ & του Τοννέρ από τη μητέρα της Γιολάντα των Σατιγιόν. Έτσι έγινε κόμης του Νεβέρ, Ωσέρ & Τοννέρ συζυγικώ δικαιώματι (jure uxoris).
Οικογένεια
Με τη σύζυγό του Ματθίλδη (Μαώ) Β΄ των Νταμπιέρ, κόρη του Αρσαμμπώ Θ΄ κυρίου του Μπουρμπόν, απέκτησε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Βουργουνδίας
Επιληπτική κρίση
Επιληπτική κρίση(κρίση ζιλιψίας)(kiolas) (seizure ή epileptic seizure), είναι μια περίοδος συμπτωμάτων λόγω της ανώμαλα υπερβολικής ή σύγχρονης νευρονικής δραστηριότητας στον εγκέφαλο. Τα εξωτερικά αποτελέσματα ποικίλλουν από ανεξέλεγκτες κινήσεις που αφορούν μεγάλο τμήμα του σώματος με απώλεια συναίσθησης (τονική-κλονική επιληπτική κρίση), ή κινήσεις τρόμου που αφορούν μόνο μικρό τμήμα του σώματος με ποικίλα επίπεδα συνείδησης (εστιακών επιληπτικών κρίσεων), μέχρι ανεπαίσθητη στιγμιαία απώλεια συνείδησης (αφαιρετική κρίση). Τις περισσότερες φορές αυτά τα επεισόδια διαρκούν λιγότερο από 2 λεπτά και παίρνει κάποιο χρόνο για επιστροφή στο κανονικό. Μπορεί επίσης να εμφανιστεί απώλεια ελέγχου ουροδόχου κύστης.
Οι επιληπτικές κρίσεις μπορεί να είναι προκλητές και απρόκλητες. Οι προκλητές κρίσεις οφείλονται σε στιγμιαίο συμβάν όπως χαμηλό σάκχαρο αίματος, στέρηση από οινόπνευμα, χαμηλό νάτριο αίματος, πυρετός, εγκεφαλίτιδα, ή εγκεφαλική διάσειση. Απρόκλητες επιληπτικές κρίσεις εμφανίζονται χωρίς γνωστή ή επιδιορθώσιμη αιτία που συνεχείς κρίσεις είναι πιθανές. Οι απρόκλητες κρίσεις μπορεί να προκαλούνται από άγχος ή στέρηση ύπνου (sleep deprivation). Ασθένειες του εγκεφάλου, όπου έχει υπάρξει τουλάχιστον μια κρίση και μακροπρόθεσμος κίνδυνος παραπέρα κρίσεων, είναι γνωστές ομαδικά ως επιληψία. Καταστάσεις που μοιάζουν με επιληπτικές κρίσεις, αλλά δεν είναι περιλαμβάνουν την λιποθυμία, μη επιληπτικά ψυγογενή συμβάντα και τρέμουλο.
Ενδείξεις και συμπτώματα
Οι ενδείξεις και τα συμπτώματα των επιληπτικών κρίσεων μπορεί να εξαρτώνται από τον τύπο. Ο πιο συνηθισμένος τύπος επιληπτικής κρίσης είναι ο σπασμωδικός (60%). Στα δύο τρίτα από αυτούς ξεκινούν ως εστιακές κρίσεις και γενικεύονται, ενώ στο ένα τρίτο ξεκινά ως γενικευμένες κρίσεις. Το υπόλοιπο 40% των κρίσεων είναι μη σπασμωδικοί μη σπασμωδικοί, που παράδειγμα τους είναι η αφαιρετική κρίση (absence seizure).
Εστιακές κρίσεις
Σε εστιακή κρίση ένα άτομο μπορεί να εμφανίζεται συγκεχυμένο και δεν μπορεί να απαντήσει σε ερωτήσεις ή κατευθύνσεις. Η εστιακή επιληπτική κρίση μπορεί να γενικευτεί.
Η αντανακλαστική δραστηριότητα μπορεί να ξεκινήσει σε συγκεκριμένη ομάδα μυών και να διαδοθεί στις γειτονικές ομάδες μυών. Ασυνήθιστες δραστηριότητες που δεν δημιουργούνται ενσυνείδητα μπορεί να εμφανιστούν. Αυτές είναι γνωστές ως αυτοματισμοί (automatisms) και περιλαμβάνουν απλές ενέργειες όπως χτύπημα των χειλιών ή πιο σύνθετες ενέργειες όπως ενέργειες άρσης κάποιου πράγματος.
Γενικευμένες κρίσεις
Υπάρχουν έξι κύριοι τύποι γενικευμένων επιληπτικών κρίσεων: τονική-κλονική, τονική, κλονική, μυοκλονική αφαιρετική και ατονικές. Όλες εμπεριέχουν απώλεια συνείδησης και συμβαίνουν συνήθως χωρίς προειδοποίηση.