cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Επίπεδο δικτύου
Όταν ένα πακέτο πρέπει να ταξιδέψει από ένα δίκτυο σε κάποιο άλλο προκειμένου να φτάσει στον προορισμό του, μπορεί να εμφανιστούν πολλά προβλήματα. Η διευθυνσιοδότηση που χρησιμοποιείται από το δεύτερο δίκτυο μπορεί να διαφέρει από εκείνη του πρώτου. Το δεύτερο δίκτυο μπορεί να μη δεχτεί καθόλου το πακέτο, αν αυτό είναι πολύ μεγάλο. Μπορεί ακόμα να διαφέρουν τα πρωτόκολλα και ούτω καθεξής. Είναι θέμα του επιπέδου του δικτύου να ξεπεράσει όλα αυτά τα προβλήματα, επιτρέποντας έτσι τη διασύνδεση ετερογενών δικτύων.
Στα δίκτυα εκπομπής το πρόβλημα δρομολόγησης είναι απλό, και έτσι το επίπεδο δικτύου είναι συνήθως υποτυπώδες ή ακόμα και ανύπαρκτο.
Κατηγορία:Πρωτόκολλα του ίντερνετ
Κοινότητα Μέρωνα
Η Κοινότητα Μέρωνα είναι κοινότητα του Δήμου Αμαρίου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 με έδρα τον οικισμό Μέρωνας. Περιλαμβάνοντας μόνο την έδρα της, έχει 318 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον πρόεδρο κ. Εμμανουήλ Καλοειδά. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αμαρίου
Ρωμαιοπερσικοί Πόλεμοι
Η δαπάνη πόρων κατά τη διάρκεια των ρωμαιοπερσικών πολέμων αποδείχθηκε τελικά καταστροφική και για τις δύο αυτοκρατορίες. Ο παρατεταμένος και κλιμακούμενος πόλεμος του 6ου και 7ου αιώνα τους άφησε εξαντλημένους και ευάλωτους μπροστά στην ξαφνική εμφάνιση και επέκταση του Χαλιφάτου Ρασιντούν, του οποίου οι δυνάμεις εισέβαλαν και στις δύο αυτοκρατορίες λίγα μόνο χρόνια μετά το τέλος του τελευταίου ρωμαιοπερσικού (βυζαντινο-σασσανιδικού) πολέμου. Επωφελούμενοι από την εξασθενημένη κατάστασή τους, οι στρατοί Ρασιντούν κατέκτησαν γρήγορα ολόκληρη την Αυτοκρατορία των Σασσανιδών και στέρησαν από την Βυζαντινή Αυτοκρατορία τα εδάφη της στο Λεβάντε, στον Καύκασο, στην Αίγυπτο και στην υπόλοιπη Βόρεια Αφρική. Κατά τους επόμενους αιώνες, μεγαλύτερο μέρος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας τέθηκε υπό μουσουλμανική κυριαρχία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεμοι της Περσικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Πόλεμοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Πόλεμοι της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Θάνατοι τον Μάιο του 2018
Παραπομπές
05
Ιουάουα
Η Ιουάουα (Iwawa), είναι πόλη και Μεικτό Τμήμα στην Περιοχή Μακέτε (Makete District), της Περιφέρειας Ντζόμπε (Njombe Region) στην Τανζανία.
Η πόλη είναι η διοικητική έδρα της Επαρχίας Μακέτε (Makete District).
Κατά την απογραφή του 2002, ο πληθυσμός στην Ιουάουα (Iwawa) ήταν 12.108 άτομα, ενώ, κατά την απογραφή του 2012, ο πληθυσμός ανερχόταν στους 10.176 κατοίκους.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στη Περιφέρεια Ντζόμπε Κατηγορία:Τμήματα της Τανζανίας Κατηγορία:Επαρχία Μακέτε Κατηγορία:Πόλεις της Τανζανίας
Δημογραφική ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας
Στην Ελλάδα οι απογραφές πληθυσμού και κατοικιών λαμβάνουν χώρα το πρώτο έτος κάθε δεκαετίας. Υπάρχουν 28 απογραφές στην ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας, οι οποίες διεξήχθησαν σε διάφορες χρονικές περιόδους, ξεκινώντας από το 1828 προς το τέλος του Ελληνικού Πολέμου της Ανεξαρτησίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δημογραφία της Ελλάδας Κατηγορία:Δημογραφική ιστορία ανά χώρα ή περιοχή Κατηγορία:Ελληνική κοινωνία Κατηγορία:Νεότερη ελληνική ιστορία
Ο γάμος του Λοτί
Ο γάμος του Λοτί (γαλλικός τίτλος: Le Mariage de Loti), γνωστό και ως Ραραχού (Rarahu) είναι ημι-αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα του Γάλλου συγγραφέα Πιέρ Λοτί που εκδόθηκε το 1880. Ήταν το δεύτερο μυθιστόρημα του Λοτί, η πρώτη του εκδοτική επιτυχία που έκανε τον συγγραφέα ευρύτερα γνωστό. Περιγράφει τη σχέση του συγγραφέα με ένα εξωτικό κορίτσι από την Ταϊτή που ονομάζονταν Ραραχού.
Διασκευάστηκε σε δύο όπερες:
Υπόθεση
Ο νεαρός Άγγλος αξιωματικός του ναυτικού Χάρι Γκραντ είναι έτοιμος να μαγευτεί από την Ταϊτή πριν ακόμη το πλοίο του αγκυροβολήσει στο λιμάνι της Παπεέτε, καθώς ο αδερφός του Τζωρτζ του είχε εκθειάσει τη γοητεία της. Μόλις έφθασε, μετονομάστηκε επειδή το όνομά του ακουγόταν πολύ σκληρό για τους Μαορί. Τον ονόμασαν Λοτί, όπως ένα εκθαμβωτικό εξωτικό λουλούδι.
Η ζωή στο νησί είναι επικεντρωμένη στην παραλία, αλλά, για όσους μπαίνουν στο εσωτερικό, η Ταϊτή προσφέρει τα θαύματα του δάσους της, φαράγγια, τον καταρράκτη της Φατάουα κλ., μια χώρα μαγευτική. Κοντά στον καταρράκτη ο Χάρι συναντά τη νεαρή Ραραχού. Και, μια μέρα, η παλιά βασίλισσα Πομαρέ του προτείνει να την παντρευτεί με τον πολυνησιακό τρόπο, γάμο με ανανεώσιμο συμβόλαιο διάρκειας ενός μήνα μεταξύ ξένων και ντόπιων κοριτσιών.
Ζώντας με τη Ραραχού, ο Χάρι μαθαίνει να γνωρίζει τη χώρα, τα ήθη και τους θρύλους της, να μιλάει τη γλώσσα των Μαορί, να φοβάται τους Τουπαπάχου, φαντάσματα με τατουάζ που ήταν ο τρόμος των Πολυνήσιων, να μοιράζεται τους καρπούς των δέντρων. Με την αναχώρησή του με εντολή των προϊσταμένων του, ο Χάρι υπόσχεται στην αγαπημένη του ότι θα επιστρέψει. Μάταια όμως αυτή θα περιμένει την επιστροφή του, πάντα με την ελπίδα να τον ξαναδεί μια μέρα ακόμα ζωντανό. Όταν νεαρός αξιωματικός επιστρέφει, βρίσκει μόνο έναν τάφο στον οποίο αναγράφεται: Εδώ βρίσκεται η Ραραχού, σύζυγος του Λοτί. Η ανάμνηση μιας σπαρακτικής αγάπης.
Το έργο
Ως νεαρό αγόρι στη Γαλλία, ο Ζυλιέν Βω (αργότερα γνωστός ως Πιέρ Λοτί) άκουγε ιστορίες για την Γαλλική Πολυνησία από τον μεγαλύτερο αδερφό του Γκυστάβ, έναν αξιωματικό του ναυτικού που διηγούνταν στο σπίτι ιστορίες από τα εξωτικά νησιά, μεταξύ των οποίων και για μια σχέση που είχε με μια γυναίκα από την Ταϊτή. Ο Ζυλιέν δεν θα ξεχνούσε ποτέ αυτές τις ιστορίες και είχε στόχο να ακολουθήσει μια μέρα το παράδειγμα του αδερφού του. Τελικά εντάχθηκε στο ναυτικό και σε ηλικία 22 ετών το 1872, το πλοίο του έκανε στάση στην Παπεετέ στην Ταϊτή, Γαλλικό προτεκτοράτο εκείνη την εποχή, για δύο μήνες. Ήταν, όπως το έλεγε, «το όνειρο της παιδικής μου ηλικίας».
Στην Ταϊτή ξεκίνησε η μεταμόρφωση του Ζυλιέν Βω σε Πιέρ Λοτί, μια μεταμόρφωση που θα χαρακτηρίσει το μελλοντικό λογοτεχνικό έργο του και τη ζωή του. «Έγινε ιθαγενής»: έζησε ανάμεσα στους ντόπιους, έμαθε τη γλώσσα, φόρεσε τοπικές ενδυμασίες, υιοθέτησε τα έθιμά τους, αγάπησε ντόπιες γυναίκες και υιοθέτησε ακόμη και το νέο ψευδώνυμο «Λοτί» (ένα τροπικό λουλούδι) που του έδωσαν οι ντόπιοι ιθαγενείς - διατηρώντας ταυτόχρονα τα στρατιωτικά του καθήκοντα και κρατώντας ένα λεπτομερές ημερολόγιο που έγινε η πηγή για το μυθιστόρημά του. Η συναναστροφή με ντόπιους ενώ βρισκόταν σε ενεργό υπηρεσία μπορεί να φαίνεται ασυνήθιστη, αλλά η γαλλική στρατιωτική συνήθεια δεν εμπόδιζε γενικά τους αξιωματικούς της να συναναστρέφονται με άλλες τάξεις, σε αντίθεση με τους Άγγλους αξιωματικούς, επομένως ήταν εύκολο για τον Λοτί να μοιράσει την προσοχή και τα καθήκοντά του μεταξύ του ναυτικού και την τοπική ζωή. Επιπλέον, ο ναύαρχος του στόλου είχε προσωπικό ενδιαφέρον για την ιστορία και την ανθρωπολογία της Ταϊτής και ενθάρρυνε τον Λοτί να μάθει περισσότερα.
Ο γάμος του Λοτί μπορεί να θεωρηθεί τόσο ως μια αυτοβιογραφική αφήγηση των εμπειριών της πραγματικής ζωής του Λοτί, όσο και ως λογοτεχνικό έργο. Οι περισσότεροι από τους βασικούς χαρακτήρες ήταν πραγματικά πρόσωπα, ωστόσο η ίδια η Ραραχού δεν ήταν. Ο συγγραφέας παραδέχτηκε σε μια επιστολή του το 1879 ότι ήταν μια σύνθεση πολλών γυναικών με τις οποίες είχε σχέσεις κατά τη διάρκεια των δύο μηνών στην Ταϊτή. Ο ίδιος ο Λοτί στο μυθιστόρημα ονομάζεται Χάρυ Γκραντ και είναι Άγγλος αξιωματικός του ναυτικού για να κρύψει την πραγματική του ταυτότητα (αυτό συνέβη πριν καταλάβει το κοινό ο Πιέρ Λοτί/Χάρυ Γκραντ ήταν στην πραγματικότητα ο Ζυλιέν Βω, το πρώτο του μυθιστόρημα Αζιγιαντέ (1879) το είχε δημοσιεύσει ανώνυμα). Η πλοκή ακολουθεί σωστά γνωστά στοιχεία για τη ζωή του Λοτί και γενικά αντιστοιχεί στα ημερολόγιά του. Πολλές από τις λεπτομέρειες, όπως οι διάλογοι και συγκεκριμένα γεγονότα, προστέθηκαν για δραματικό αποτέλεσμα.
Ο γάμος του Λοτί εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1880 με τον τίτλο Ραραχού και μεταγενέστερες εκδόσεις με τον νέο τίτλο. Είχε μεγάλη επιτυχία και κέρδισε την αποδοχή τόσο των κριτικών όσο και του αναγνωστικού κοινού. Η Le Figaro το περιέγραψε ως «ένα από τα πιο γοητευτικά έργα που έχουν εμφανιστεί για μεγάλο χρονικό διάστημα» και η Le Temps το βρήκε «γοητευτικό, νέο, χωρίς υπερβολές, πρωτότυπο χωρίς προσποίηση». Το κοινό ενθουσιάστηκε με την εξωτική και λυρική γραφή του, το δέχθηκε ως ευπρόσδεκτη αντίθεση στη σύγχρονη γαλλική λογοτεχνική σκηνή όπου κυριαρχούσαν οι νατουραλιστές συγγραφείς όπως ο Εμίλ Ζολά.
Κριτική
Το μυθιστόρημα αντανακλά την κυρίαρχη ιμπεριαλιστική στάση απέναντι στις αποικίες, αντιμετωπίζοντας τους ντόπιους ως αθώα και άγρια ​​παιδιά του δάσους που έχουν εκτεθεί στον τρομακτικό και παλιό ευρωπαϊκό πολιτισμό. Αυτό συνέβη σε μια περίοδο (δεκαετία 1880-1900) όπου ο ευρωπαϊκός ιμπεριαλισμός είχε φτάσει στο απόγειό του και το είδος του «ρομαντικού εξωτισμού», του οποίου το έργο αυτό είναι ένα από τα κλασικά παραδείγματα, είχε μεγάλη επιτυχία. Σε μια μετα-αποικιοκρατική προσέγγιση, το έργο θεωρείται σε μεγάλο βαθμό ως ρατσιστικό και ιμπεριαλιστικό. Όπως αναφέρει η Λέσλι Μπλαντς, Βρεττανή συγγραφέας σύζυγος του Ρομέν Γκαρί, «τα έργα του Λοτί βοηθούν στη διατήρηση της ευχάριστης εικόνας της πολιτιστικής ανωτερότητας μεταξύ των Ευρωπαίων αναγνωστών του. Το να απολαμβάνεις την ανάγνωση Λοτί σημαίνει να απολαμβάνεις την προσωπική και πολιτιστική αυταρέσκεια στην οποία στηρίχθηκε το αποικιακό εγχείρημα.» Ο πολιτισμός της Ευρώπης δεν μπορεί παρά να βλάψει τους ιθαγενείς, τους σκοτώνει.
Ωστόσο, η λυρική γραφή και η ζωντανή περιγραφή των νησιών της Πολυνησίας είναι καλλιτεχνικά άρτιες και το τραγικό τέλος, καθώς ο Λοτί αναγνωρίζει το λάθος του και υποφέρει, προσθέτει μια πιο ανθρώπινη και παγκόσμια διάσταση στην αυστηρά αποικιακή ερμηνεία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν όπερες
Βενί Ρεθύμνης
Το Βενί (επίσημο: το Βενίον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Βρίσκεται 40 χλμ. ανατολικά από το Ρέθυμνο, σε υψόμετρο 340 μ., ανάμεσα στο Γαράζο και την Αξό. Χαρακτηρίζεται από τις πηγές νερού και τις καλλιέργειες κερασιών.
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Veni, στην επαρχία Μυλοποτάμου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Veni με 129 κατοίκους και 643 οφειλόμενες αγγαρείες και ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 την αναφέρει ως Veni. Στην οθωμανική απογραφή του 1671 αναφέρεται ως Veni με 13 χαράτσια.
Δείτε Κοινότητα Βενίου
Απογραφές πληθυσμού
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Σημεία ενδιαφέροντος
Ο κεντρικός ναός της ενορίας είναι αφιερωμένος στην Aγία Παρασκευή. Πρόκειται για μονόκλιτο ναό με έτος κατασκευής το 1917. Ο κοιμητηριακός ναός είναι αφιερωμένος στην Αγία Άννα. Επίσης στο χωριό βρίσκονται οι ναοί των Αγίων Θεοδώρων και της Αγίας Μαρίνας.
Στο Βενί βρίσκεται επίσης ο ναός της τοιχογραφημένος ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Ο ναός βρίσκεται σε ευρύχωρο μέρος και ανακαινίστηκε ύστερα από ιδιωτική πρωτοβουλία και δαπάνη της ενορίας. Οι τοιχογραφίες του χρονολογούνται από τον 14ο-15ο αιώνα και σώζονται μεταξύ άλλων η Πλατυτέρα, οι συνλειτουργούντες ιεράρχες, ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, η Ανάληψη, η Γέννηση του Ιησού, διάφορες μορφές Αγίων και η Κοίμηση της Θεοτόκου. Πάνω από την παράσταση της Κοίμησης έχουν χαρακτεί τα νούμερα 1640 και 1680 και λατινικοί χαρακτήρες.
Παραπομπές
Βενι Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου
Νάρεφ
Ο Νάρεφ (πολωνικά: Narew, Нараў, Нарва, λιθουανικά: Narevas, σουδοβιανά: Naura, παλαιά γερμανικά: Nare) είναι ποταμός μήκους 499 χιλιομέτρων, κυρίως, στη βορειοανατολική Πολωνία, ο οποίος είναι επίσης παραπόταμος του Βιστούλα. Είναι ο πέμπτος μεγαλύτερος ποταμός της Πολωνίας και ένα από τα λίγα πλεγμένα ποτάμια της Ευρώπης, ο όρος που σχετίζεται με τα μπλεγμένα κανάλια που μοιάζουν με πλεγμένα μαλλιά. Περίπου 57 χιλιόμετρα του ποταμού ρέουν μέσω της δυτικής Λευκορωσίας.
Ετυμολογία
Το όνομα του ποταμού προέρχεται από μια πρωτοϊνδοευρωπαϊκή ρίζα *nr που σχετίζεται κυρίως με το νερό (συγκρίνετε Νερέτβα, Νερίς, Νερ και Νουρ) ή από ένα ρήμα της λιθουανικής γλώσσας nerti, που σχετίζεται κυρίως με την κατάδυση και την πλημμύρα.
Γεωγραφία
Ο Νάρεφ διασχίζει τη γεωγραφική περιοχή της Ευρώπης, γνωστή ως Wysoczyzny Podlasko – Bialoruskie (Υψίπεδο Ποντάλάσιε-Λευκορωσίας) που βρίσκεται εντός του Βοεβοδάτου Ποντλάσκιε και του Βοεβοδάτου Μασοβίας της Πολωνίας και του Όμπλαστ Γκρόντνο της Λευκορωσίας. κέντρο|μικρογραφία|600x600εσ| Άποψη από το δρόμο κατά μήκος της δεξαμενής ΣΙεμιανούφκα κοντά στο χωριό Μποντάρι, στο Βοεβοδάτο Ποντλάσκιε στην Πολωνία μικρογραφία|250x250εσ| Συμβολή του Νάρεφ και του [[Βιστούλας|Βιστούλα στο Μόντλιν]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Πολωνίας Κατηγορία:Παραπόταμοι του Βιστούλα Κατηγορία:Ποταμοί της Λευκορωσίας Κατηγορία:Διεθνείς ποταμοί της Ευρώπης
Ο δασκαλάκος ήταν λεβεντιά
Ο δασκαλάκος ήταν λεβεντιά είναι ο τίτλος ελληνικής ταινίας παραγωγής Καραγιάννης-Καρατζόπουλος του 1970 σε σκηνοθεσία Κώστα Καραγιάννη και σενάριο Γιώργου Λαζαρίδη, με πρωταγωνιστές τους Κώστα Βουτσά και Διονύση Παπαγιαννόπουλο.
Πλοκή
Ο επιχειρηματίας Μπάμπης Χάνος (Διονύσης Παπαγιαννόπουλος), κατά τη διάρκεια εκδρομής στην Πελοπόννησο για κυνήγι, τραυματίζεται σε τροχαίο ατύχημα. Οι κάτοικοι ενός κοντινού χωριού, του Ριζοχωρίου, τον εντοπίζουν και του προσφέρουν τις πρώτες βοήθειες. Ο Χάνος, θέλοντας να τους ανταποδώσει το καλό που του έκαναν, υπόσχεται να χτίσει στο χωριό ένα νέο σχολείο, αφού είδε ότι το υπάρχον κτίριο βρίσκεται σε κακή κατάσταση. Η απόφαση αυτή σκορπίζει ενθουσιασμό στους κατοίκους του χωριού, οι οποίοι περιμένουν με ανυπομονησία την έναρξη των έργων. Ωστόσο, ο κ. Χάνος γρήγορα ξεχνά την υπόσχεσή του, απορροφημένος στα οικονομικά του προβλήματα. Η καθυστέρηση προβληματίζει τους κατοίκους του Ριζοχωρίου, και έτσι ο Ευλάμπιος Μαντέκας (Κώστας Βουτσάς), δάσκαλος του χωριού, αποφασίζει να επισκεφτεί τον επιχειρηματία στην Αθήνα, προκειμένου να συζητήσει μαζί του σχετικά με το θέμα του νέου σχολείου.
Ο κ. Χάνος επιδιώκει να πετύχει μια συνεργασία με τον κ. Τζακ (Ανδρέα Φιλιππίδη), ευκατάστατο Ελληνοαμερικανό επιχειρηματία, έτσι ώστε να αποφύγει τη χρεωκοπία. Για τον σκοπό αυτό, πρόκειται να του παραθέσει δεξίωση. Ο Ευλάμπιος καταφθάνει στην οικία του κ. Χάνου λίγο πριν τη δεξίωση και εκείνος δεν έχει καμία διάθεση να τον συναντήσει. Παρ' όλα αυτά, όντας προληπτικός, τον κρατά στο τραπέζι έτσι ώστε ο αριθμός των παρευρισκομένων να είναι δεκατέσσερις αντί για δεκατρείς.
Κατά τη διάρκεια της δεξίωσης, ο κ. Τζακ εντυπωσιάζεται από τις γνώσεις και την καλλιέργεια του Ευλάμπιου, γι' αυτό θέτει ως όρο της επιχειρηματικής συνεργασίας την συμμετοχή του στην εταιρεία. Ο κ. Χάνος, βλέποντας την επιρροή που ασκεί ο Ευλάμπιος στον κ. Τζακ, συνεννοείται με την κόρη του Ρία (Ελένη Ερήμου) ώστε εκείνη να προσποιηθεί πως φλερτάρει μαζί του για να μπορεί να τον ελέγχει. Εκείνος αρχικά ανταποκρίνεται στο φλερτ, όμως στη συνέχεια ανακαλύπτει μέσω της Ματίνας, της υπηρέτριας (Βάσια Τριφύλλη), την αλήθεια και νιώθει έντονη απογοήτευση.
Μετά από όλα αυτά, ο Ευλάμπιος ξεσπά και αποκαλύπτει την πλεκτάνη στον κ. Τζακ, ο οποίος φυσικά αρνείται την υπογραφή των συμβολαίων. Επίσης, πραγματοποιείται ακόμα μια συνταρακτική αποκάλυψη: ο Τζακ είναι ο πατέρας του Ευλάμπιου, ο οποίος ήταν αγνοούμενος από την περίοδο της γερμανικής κατοχής.
Τελικά, το νέο σχολείο του χωριού χτίζεται με τη χορηγία του Τζακ. Στα εγκαίνια παρευρίσκεται και η Ρία, την οποία ο Ευλάμπιος τελικά συγχωρεί για τη συμπεριφορά της.
Παραγωγή
Η ταινία κυκλοφόρησε στις αίθουσες τη σεζόν 1970-1971 κόβοντας 319.543 εισιτήρια και κατατάχθηκε στην 11η θέση ανάμεσα σε 87 ταινίες της ίδιας σεζόν. Κυκλοφόρησε και σε μορφή DVD στις 22 Νοεμβρίου 2010.
Στην ταινία εμφανίστηκε για πρώτη φορά στον κινηματογράφο η Βάσια Τριφύλλη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1970 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Καραγιάννης - Καρατζόπουλος Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Κώστα Καραγιάννη Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Γιώργου Κατσαρού Κατηγορία:Ελληνικές αισθηματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Γιώργου Λαζαρίδη
Συμμετοχή της Αργεντινής στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900
Η Αργεντινή συμμετείχε με έναν αθλητή στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900 στο Παρίσι της Γαλλίας.
Παραπομπές
Αργεντινή Κατηγορία:Αθλητισμός στην Αργεντινή
Βραβεία Writers Guild of America
Τα Βραβεία Writers Guild of America για εξαιρετικά επιτεύγματα στο χώρο του κινηματογράφου, της τηλεόρασης και του ραδιοφώνου είναι βραβεία που απονέμονται κάθε χρόνο από το Writers Guild of America, East και το Writers Guild of America, West. Τα πρώτα βραβεία απονεμήθηκαν το 1949 και το 2004 η απονομή μεταδόθηκε για πρώτη φορά από την τηλεόραση.
Τα βραβεία σχετικά με το χώρο του κινηματογράφου αφορούν ταινίες που προβλήθηκαν στη περιοχή του Λος Άντζελες κατά τη διάρκεια του προηγούμενου ημερολογιακού έτους. Τα βραβεία της τηλεόρασης αφορούν σειρές που παράχθηκαν και βγήκαν στον αέρα μεταξύ 1ης Δεκεμβρίου και 30 Νοεμβρίου, ανεξαρτήτως από τον αριθμό των επεισοδίων που προβλήθηκαν σε αυτό το χρονικό διάστημα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινηματογραφικά βραβεία στις Ηνωμένες Πολιτείες
Μετωποκροταφική άνοια
Μετωποκροταφική άνοια είναι μια σπάνια περίπτωση άνοιας στην οποία ο εγκέφαλος μικραίνει και δεν λειτουργεί σωστά ειναι η μόνη άνοια που μπορεί να προσβάλλει εφήβους.
Κατηγορία:Μαθησιακές δυσκολίες Κατηγορία:Γνωστικές διαταραχές
Ερμενγάρδη του Ανζού (αποβιώσασα το 1146)
thumb|right|250px|Η Ερμενγάρδη του Ανζού Η Ερμενγάρδη του Ανζού (Ermengarde d'Anjou, 1068 - 1 Ιουνίου 1146) μέλος του Οίκου του Ανζού - Γκατινέ ήταν κόρη του Φούλκωνος Δ΄ του Ανζού και της πρώτης συζύγου του Χίλντεγκαρντ του Μποζανσί. Έχασε την μητέρα της όταν βρισκόταν ακόμα σε βρεφική ηλικία (1070). Έλαβε ισχυρή χριστιανική εκπαίδευση και έμαθε να προστατεύει με κάθε μέσο την εκκλησιαστική περιουσία, σε νεανική ηλικία ήταν φημισμένη για την ομορφιά της.
Αποτυχημένος πρώτος γάμος της Ερμενγάρδης με τον δούκα της Ακουιτανίας
Συμφωνήθηκε ο γάμος της Ερμενγάρδης με τον δούκα της Ακουιτανίας και ποιητή Γουλιέλμο Θ΄ (1089). Ο γάμος δεν ήταν καθόλου ευτυχής, ο σύζυγος της ερωτοτροπούσε κάτι που εξόργισε την Ερμενγάρδη η οποία εξαφανίστηκε για πολύ καιρό σε μοναστήρι, το γεγονός αυτό σε συνδυασμό ότι δεν έκανε παιδί ανάγκασε τον Γουλιέλμο να την στείλει στον πατέρα της (1091). Η συμπεριφορά της Ερμενγάρδης στην διάρκεια του γάμου της με τον Γουλιέλμο περιγράφεται από ιστορικούς όπως ο Μάριος Μίντ και ο Άλισον Γουέιρ ως σχιζοφρενική, οι ίδιοι ιστορικοί κάνουν πολλές αναφορές για μανιοκατάθλιψη. Ο Ρούθ Χάρβει (1993) εξετάζει το ενδεχόμενο ο γάμος της Ερμενγάρδης με τον Γουλιέλμο της Ακουιτανίας να μην έγινε ποτέ, επειδή ο Γουλιέλμος της Τύρου που τον είχε περιγράψει 70 χρόνια μετά κρίνεται αναξιόπιστος. Ισχυρίζεται επιπλέον ότι ο Γουλιέλμος της Τύρου αναφέρει σαν μητέρα της Ερμενγάρδης την τέταρτη σύζυγο του πατέρα της Βερτράδη του Μονφόρ κάτι το εσφαλμένο. Ο αξιόπιστος ιστορικός Στέφανος Φίλπ σημειώνει ότι το όνομα της μητέρας ήταν μόνο ένα λάθος του Γουλιέλμου της Τύρου που σε καμιά περίπτωση δεν θα μπορούσε να αμφισβητήσει όλες τις υπόλοιπες λεπτομερείς αναφορές για τον γάμο.
Δούκισσα της Βρετάνης
Το 1093 ο πατέρας της ρύθμισε τον δεύτερο γάμο της Ερμενγάρδης με τον Αλαίν Δ΄ της Βρετάνης για να δημιουργήσει συμμαχία ενάντια στην Νορμανδία που ελεγχόταν από τον Ροβέρτο μεγαλύτερο γιο του Γουιέλμου του Κατακτητή. Με τον δεύτερο γάμο της η Ερμενγάρδη απέκτησε τρία παιδιά μεταξύ των οποίων και τον διάδοχο του Αλαίν στην Βρετάνη. Ο Αλαίν Β΄ ηγετικό μέλος της Α΄ Σταυροφορίας αναχώρησε για την Παλαιστίνη, η Ερμενγάρδη παρέμεινε αντιβασίλισσα στην Βρετάνη. Διέμενε περισσότερο στην Ναντ και την Σομίρ ενώ πήγαινε ελάχιστα στην Ρεν. Επέκτεινε το αβαείο του Φοντεβρώ στο οποίο αποσύρθηκε δυο φορές, σαν ηγουμένη του Αγίου Βερνάρδου στο Κλερβώ ευνόησε την ανέγερση μονών των Κιστερκιανών.
Ο δεύτερος σύζυγος της σύντομα έγινε πολύ αντιδημοφιλής στην Βρετάνη και αναγκάστηκε να παραιτηθεί υπέρ του γιου τους Κόναν (1112), αμέσως μετά η  Ερμενγάρδη τον χώρισε. Η Ερμενγάρδη κατέφυγε στο αβαείο του Φοντεβρώ, εκεί έγινε στενή φίλη με την Φιλίππη της Τουλούζης δεύτερη σύζυγο του πρώτου συζύγου της Γουλιέλμου η οποία είχε καταφύγει στο ίδιο αβαείο μετά την διάλυση του γάμου της. Με τον θάνατο της Φιλίππης (1118) αποφάσισε να εκδικηθεί τον Γουλιέλμο Θ΄ ζητώντας του να παραχωρήσει στην ίδια τα κληρονομικά της δικαιώματα στην Ακουιτανία σαν νόμιμη σύζυγος του αντί για την ερωμένη του. Η Ερμενγάρδη έστειλε επιστολή στον πάπα Κάλλιστο Β΄ στην οποία ζητούσε απαιτητικά να αφοριστεί ο Γουλιέλμος αλλά ο πάπας την αγνόησε. Η Ερμενγάρδη του Ανζού στην συνέχεια αναχώρησε για τους Αγίους Τόπους όπου έμεινε 10 χρόνια, επέστρεψε και ολοκλήρωσε την ζωή της υπέργηρη στην μονή της Αγίας Άννας, τάφηκε μαζί με τον πρώτο σύζυγο της στο αβαείο του Ρεντόν.
Κληρονόμοι
Με τον δεύτερο σύζυγο της Αλαίν Δ΄ της Βρετάνης απέκτησε :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δούκισσες της Ακουιτανίας Κατηγορία:Δούκισσες της Βρετάνης
Μάικλ Τσέχωφ
Ο Μικαΐλ Αλεξάντροβιτς "Μάικλ" Τσέχωφ (Михаи́л Алекса́ндрович Че́ховв, 29 Αυγούστου 1891 - 30 Σεπτεμβρίου 1955) ήταν Ρώσος ηθοποιός, σκηνοθέτης, συγγραφέας και θεατράνθρωπος. Οι υποκριτικές του τεχνικές, χρησιμοποιήθηκαν από αστέρες του κινηματογράφου, μεταξύ άλλων, από τον Κλιντ Ίστγουντ, τη Μέριλιν Μονρόε και τον Γιουλ Μπρίνερ. Ο Κονσταντίν Στανισλάφσκι, αναφερόταν στον Τσέχωφ, ως ο πιο έξοχος μαθητής του. Ο Μάικλ ήταν ανιψιός του Άντον Τσέχωφ.
Κατά κύριο λόγο, ο Τσέχωφ, ήταν ηθοποιός του θεάτρου, όμως έκανε και μερικές αξιοσημείωτες εμφανίσεις στον κινηματογράφο, όπως για παράδειγμα, στην ταινία του Άλφρεντ Χίτσκοκ, Νύχτα Αγωνίας (1945) για την οποία υπήρξε υποψήφιος για Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου, τη μοναδική του υποψηφιότητα για Όσκαρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί βωβών ταινιών Κατηγορία:Ρώσοι ηθοποιοί Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ρώσοι ηθοποιοί βωβών ταινιών Κατηγορία:Σκηνοθέτες θεάτρου
Ατακουλέ
Το Ατακουλέ (τούρκικα: Atakule) είναι πύργος επικοινωνίας και παρατήρησης ύψους 125 μέτρων (410 ποδιών), που βρίσκεται στην περιοχή Τσανκάγια της κεντρικής Άγκυρας, στην Τουρκία και είναι ένα από τα κύρια ορόσημα της πόλης. Καθώς η συνοικία Τσανκάγια βρίσκεται σε ένα λόφο, ο πύργος μπορεί να εντοπιστεί από σχεδόν οπουδήποτε στην πόλη κατά τη διάρκεια ημερών με καλό καιρό. Ο σχεδιασμός του πύργου έγινε από τον αρχιτέκτονα Ραγκίπ Μπουλούτς και οι κατασκευαστικές εργασίες διήρκεσαν από το 1987 έως το 1989. Το πάνω τμήμα του πύργου στεγάζει μια ανοιχτή βεράντα και ένα περιστρεφόμενο εστιατόριο με το όνομα Σεβίλλα, το οποίο κάνει πλήρη περιστροφή 360 μοιρών σε μία ώρα. Στην κορυφή της Σεβίλλα βρίσκεται ένα άλλο εστιατόριο, το Ντομ (Dome), το οποίο δεν είναι περιστρεφόμενο και βρίσκεται ακριβώς κάτω από τον θόλο. Κάτω από τη βεράντα υπάρχει μία καφετέρια, με το όνομα UFO. Οι κάτω δομές στεγάζουν ένα εμπορικό κέντρο και πολλά εσωτερικά και εξωτερικά εστιατόρια. Ο πύργος άνοιξε στις 13 Οκτωβρίου 1989 από τον Πρόεδρο Τουργκούτ Οζάλ.
Στα τουρκικά, η λέξη ata σημαίνει «πρόγονος» (ή «πατέρας» στα παλιά τουρκικά ), η οποία χρησιμοποιείται συχνά ως ψευδώνυμο (Ata) για τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, ιδρυτή και πρώτο Πρόεδρο της Τουρκικής Δημοκρατίας. Επιπλέον, η τουρκική λέξη kule σημαίνει "πύργος".
Εμπορικό κέντρο Atrium
αριστερά|μικρογραφία| Άποψη του πύργου Ατακουλέ από το εμπορικό κέντρο Το εμπορικό κέντρο δίπλα στον πύργο, Atrium, άνοιξε επίσης στις 13 Οκτωβρίου 1989. Ήταν το πρώτο σύγχρονο εμπορικό κέντρο στην Άγκυρα και το δεύτερο στην Τουρκία μετά το Galleria στην Κωνσταντινούπολη, το οποίο άνοιξε το 1987. Το εμπορικό κέντρο έκλεισε λόγω απώλειας δημοτικότητας ενόψει του ανταγωνισμού από έναν αυξανόμενο αριθμό πιο σύγχρονων εμπορικών κέντρων στην πόλη. Τώρα κατεδαφίζεται και ξαναχτίζεται ως σύγχρονο εμπορικό κέντρο. Το 2014 ξεκίνησαν οι εργασίες κατεδάφισης του τμήματος του εμπορικού κέντρου, αλλά η άδεια κατεδάφισης ακυρώθηκε με δικαστική απόφαση με την αιτιολογία ότι ο αρχιτέκτονας δεν είχε άδεια και η κατασκευή σταμάτησε. Το Επιμελητήριο Αρχιτεκτόνων της Άγκυρας υποστήριξε τον αγώνα του αρχιτέκτονα Ραγκίπ Μπουλούτς για τα πνευματικά δικαιώματα. Το νέο εμπορικό κέντρο στο Ατακουλέ εγκαινιάστηκε ξανά στις 29 Οκτωβρίου 2018, την ημέρα εορτασμού της ίδρυσης της Τουρκικής Δημοκρατίας. Το Ατακουλέ συνδέθηκε με το γειτονικό Βοτανικό Πάρκο και η πρόσβαση των οχημάτων στο Ατακουλέ επανασχεδιάστηκε. Στην εξωτερική όψη του κτηρίου προστέθηκε ειδικός φωτισμός. Το Ατακουλέ φωταγωγήθηκε με τη σημαία του Αζερμπαϊτζάν στις 28 Σεπτεμβρίου 2020 και με τη σημαία του Ιράν στις 09 Φεβρουαρίου 2021 λόγω της 42ης επετείου της Ισλαμικής Επανάστασης. Επίσης, το Ατακουλέ φωταγωγήθηκε με μπλε χρώματα στις 24 Οκτωβρίου 2020 λόγω της 75ης επετείου του ΟΗΕ.
Γυναικεία Ορχήστρα του Άουσβιτς
Η Γυναικεία Ορχήστρα του Άουσβιτς (Mädchenorchester von Auschwitz) δημιουργήθηκε το 1943 από κρατούμενες στο Στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς, ύστερα από διαταγή των SS και παρέμεινε ενεργή μέχρι τον Οκτώβριο του 1944.
Μετά το πόλεμο ορισμένες από τις κρατούμενες δημοσίευσαν τις αναμνήσεις τους από τη συμμετοχή τους στην ορχήστρα. Μεταξύ αυτών ήταν οι δύο επαγγελματίες μουσικοί της ορχήστρας, η Ανίτα Λάσκερ -Γουολφις (Anita Lasker-Wallfisch) (Inherit the Truth. A Memoir of Survival and the Holocaust) και η Fania Fénelon (Sursis pour l'orchestre). Στην αυτοβιογραφία της Fénelon βασίστηκε η ταινία Playing for Time, του Άρθουρ Μίλερ, με πρωταγωνίστρια τη Βανέσα Ρέντγκρεϊβ, το 1980.
Η ορχήστρα
Η ορχήστρα δημιουργήθηκε, για λόγους προπαγάνδας, τον Απρίλιο του 1943, με εντολή του διοικητή του γυναικείου τμήματος του στρατοπέδου, SS-Hauptsturmfuhrer Φραντς Χόσλερ (Franz Hössler) και υπό την επίβλεψη της SS-Oberaufseherin Μαρία Μαντλ.
Η ορχήστρα βρισκόταν στη πύλη του στρατοπέδου κάθε μέρα και έπαιζε εμβατήρια όταν οι κρατούμενες περνούσαν το πρωί για να πάνε στις διάφορες εργασίες στις οποίες τις έστελναν καθώς και το βράδυ όταν επέστρεφαν. Ήταν υποχρεωμένη να παίζει μουσική συνέχεια ενώ περνούσαν από μπροστά της οι σχηματισμοί των κρατουμένων, ακόμα και όταν ο καιρός δεν ήταν καλός. Ορισμένες φορές έπαιζε μουσική στη διάρκεια της διαλογής όσων οδηγούνταν στους θαλάμους αερίων ενώ άλλες φορές έπαιζε στο αναρρωτήριο. Επίσης κάθε Κυριακή έδινε συναυλία για τα μέλη των SS. Το ρεπερτόριο της ορχήστρας ήταν περιορισμένο επειδή η πλειοψηφία των μελών της δεν ήταν επαγγελματίες μουσικοί και δεν υπήρχαν παρτιτούρες. Γι' αυτό, ειδικά όταν έπαιζαν για πολύ ώρα στη πύλη του στρατοπέδου μέχρι να περάσουν όλες οι κρατούμενες, επαναλάμβαναν διαρκώς τα ίδια κομμάτια. Επίσης για τα μέλη των SS έπαιζαν πολύ συγκεκριμένα τραγούδια καθώς αυτά ήθελαν να ακούσουν.
Η ορχήστρα διαλύθηκε τον Οκτώβριο του 1944. Τη 1η Νοεμβρίου οι Εβραίες κρατούμενες -μέλη της ορχήστρας στάλθηκαν στο στρατόπεδο Μπέργκεν -Μπέλζεν όπου τρεις από αυτές δολοφονήθηκαν ενώ στις 18 Ιανουαρίου 1945 οι Χριστιανές κρατούμενες -μέλη της ορχήστρας στάλθηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Ράβενσμπρικ.
Παραπομπές
Αουσβιτς
Βραβεία Environmental Media
Τα Βραβεία Environmental Media στο χώρο του κινηματογράφου και της τηλεόρασης είναι βραβεία που απονέμονται ετησίως από το Environmental Media Association στο καλύτερο τηλεοπτικό επεισόδιο ή ταινία με περιβαλλοντικό μήνυμα. Τα πρώτα βραβεία απονεμήθηκαν το 1991.
Το Environmental Media Association (EMA) είναι μία μη-κυβερνητική οργάνωση που δημιουργήθηκε το 1989, η οποία πιστεύει ότι «μέσα από την τηλεόραση, το κινηματογράφο και τη μουσική η κοινότητα της ψυχαγωγίας έχει τη δύναμη να επηρεάσει την περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση εκατομμυρίων ανθρώπων».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινηματογραφικά βραβεία στις Ηνωμένες Πολιτείες
Καλλιθέα Δράμας
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Η Καλλιθέα βρίσκεται στα δυτικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Σερρών, στους βορειοανατολικούς πρόποδες του όρους Μενοίκιο σε υψόμετρο 400 μέτρα. Απέχει 26 χλμ. Δ. από τη Δράμα και περίπου 11 χλμ. ΝΔ. από την Προσοτσάνη (έδρα του δήμου). Το χωριό είναι κτισμένο σε περιοχή με επικληνές έδαφος και αρκετά νερά, ανάμεσα σε δύο λάκκους - ο ένας κατάφυτος με πλατάνια, γι΄ αυτό και η παλιά του ονομασία στην τουρκοκρατία ήταν Εγρί-Δερέ (στραβός λάκκος) ενώ η σημερινή του οφείλεται στην πανοραμική θέα που έχει προς το Μενοίκιο όρος.
Το χωριό αλλά και η γύρω περιοχή έχει πολλά ίχνη αρχαίας κατοίκησης. Στα βόρειά του υπάρχουν λείψανα ερειπίων από Bυζαντινό κάστρο. Στην τοποθεσία "Τούμπεκ - Βρύσης" έχει βρεθεί μαρμάρινη πλάκα από τάφο γυναίκας ενώ στην τοποθεσία "Βρύση" και στον δρόμο προς Αλιστράτη, τάφοι, νομίσματα και μεγάλα πήλινα πιθάρια. Βορειότερα, σε υψόμετρο 700 μέτρων βρέθηκε προτομή αγάλματος το οποίο μεταφέρθηκε στο Αρχαιολογικό Μουσείο Καβάλας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Δράμας Κατηγορία:Δήμος Προσοτσάνης
Η ηγουμένη του Κάστρο
Η Ηγουμένη του Κάστρο (γαλλικός τίτλος: L'Abbesse de Castro ) είναι νουβέλα του Γάλλου συγγραφέα Σταντάλ, που εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1839 και περιλαμβάνεται στα Ιταλικά χρονικά. Αφηγείται την τραγική ιστορία του απερίσκεπτου έρωτα μεταξύ του γιου ενός ληστή και μιας νεαρής Ιταλίδας αρχόντισσας.
Συγγραφή
Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί την τεχνική της μετάφρασης ενός ιταλικού χειρογράφου, δηλώνοντας ότι η ιστορία προέρχεται από ορισμένα αρχεία του δεύτερου μισού του 16ου αιώνα που ανακάλυψε όταν υπηρετούσε ως πρόξενος της Γαλλίας στην Τσίβιταβεκια, θέση που κατείχε από το 1831 σχεδόν ως το τέλος της ζωής του το 1842.
Οι ρομαντικοί συγγραφείς συνήθιζαν να διαβάζουν τόμους παλιών δικαστικών χρονικών αντλώντας υποθέσεις που θα μπορούσαν αργότερα να αποτελέσουν έμπνευση για νέα τους έργα. Τους ενδιέφεραν κυρίως τα εγκλήματα πάθους και άλλες ζοφερές ιστορίες της Αναγέννησης, τα οποία πρόσθεταν στα έργα τους μια αύρα αρχοντιάς και ηρωισμού.
Υπόθεση
Η ιστορία διαδραματίζεται στα μέσα του 16ου αιώνα στην περιοχή του Λάτιο στην Ιταλία. Ο Τζούλιο Μπραντσιφόρτε, 22 ετών, γιος ενός ληστή που προστατεύεται από την ισχυρή οικογένεια των Κολόνα, ερωτεύεται την 17χρονη Έλενα ντι Καμπιρεάλι, κόρη επιφανούς οικογένειας από το Αλμπάνο, κοντά στη Ρώμη, που μόλις επέστρεψε από το μοναστήρι του Κάστρο όπου σπούδαζε. Ο πατέρας και ο αδερφός της προσπαθούν να σκοτώσουν τον επίδοξο μνηστήρα σε ενέδρα, αλλά η κοπέλα, που θαυμάζει τη θέρμη του Τζούλιο, τον σώζει. Αργότερα, ο Τζούλιο σκοτώνει τον Φάμπιο, τον αδερφό της Έλενας, σε μια μονομαχία και αναγκάζεται να εγκαταλείψει το Αλμπάνο.
Παρά τη θέλησή της, η Έλενα κλείνεται στο μοναστήρι του Κάστρο, που είναι στη δικαιοδοσία της οικογένειάς της. Ο Τζούλιο καταφέρνει να της στείλει γράμμα και της προτείνει να φύγουν μαζί. Εκείνη δέχεται αλλά η απαγωγή δεν έχει επιτυχία. Ο Τζούλιο τραυματίζεται κατά τη διάρκεια της απόπειρας απαγωγής-απόδρασης και σώζεται από τους Κολόνα. Η μητέρα της Έλενας κάνει την κόρη της να πιστέψει ότι ο Τζούλιο είναι νεκρός. Επίσης, λέει τον Τζούλιο ότι η Έλενα είναι πλέον παντρεμένη με άλλον. Ο Τζούλιο, για τον οποίο εκκρεμεί η θανατική ποινή για τον φόνο, καταφεύγει στο Μεξικό, αλλάζει όνομα και αγωνίζεται για δέκα χρόνια στις τάξεις του ισπανικού στρατού πραγματοποιώντας τολμηρά κατορθώματα. Η Έλενα, που τον πιστεύει νεκρό, παραμένει στο μοναστήρι του Κάστρο και γίνεται ηγουμένη.
Η Έλενα δημιουργεί σχέση με τον Μονσινιόρ Φραντσέσκο Τσιταντίνι, έναν Μιλανέζο ευγενή και επίσκοπο του Κάστρο, «τον πιο όμορφο άντρα στην παπική αυλή». Μένει έγκυος και αναγκάζεται να εκμυστηρευτεί το μυστικό της εγκυμοσύνης της σε δύο μοναχές για να τη βοηθήσουν στον τοκετό. Οι δύο εραστές καταγγέλλονται και δικάζονται από το δικαστήριο της Ιεράς Εξέτασης, που διευθύνει ο καρδινάλιος Φαρνέζε. Ο επίσκοπος Τσιταντίνι καταδικάζεται σε ισόβια κάθειρξη στο Καστέλ Σαντ'Άντζελο, η ηγουμένη σε ισόβια κάθειρξη στο μοναστήρι Σάντα Μάρτα, χώρο περιορισμού γυναικών που θεωρούνταν κακής ηθικής, ζούσαν ξεδιάντροπα ή ήταν ένοχες μοιχείας.
Η μητέρα της Έλενας βάζει να σκάψουν μια υπόγεια δίοδο για να αποδράσει η κόρη της. Όταν η σωτηρία φαίνεται να πλησιάζει, η Έλενα μαθαίνει από τη μητέρα της ότι ο Τζούλιο έχει επιστρέψει από το Μεξικό και την αναζητά. Κυριευμένη από ενοχές, η Έλενα αποφασίζει να πεθάνει: γράφει ένα μεγάλο και ειλικρινές γράμμα στον πρώτο της έρωτα και μετά αυτοκτονεί με ένα χτύπημα στιλέτου στην καρδιά.
Μεταφράσεις στα ελληνικά
Η Ηγουμένη του Κάστρο
Παραπομπές
Κατηγορία:Έργα του Σταντάλ Κατηγορία:Γαλλικά διηγήματα
Στρουθιόμορφα
Ταξινόμηση
Η τάξη χωρίζεται σε τρεις υποτάξεις, τους τυράννους (υποωδικά), τα στρουθία (ωδικά πτηνά) και τους ακανθισίτες. Τα ωδικά έχουν το καλύτερο έλεγχο των μυών της σύριγγας απ' όλα τα πουλιά και παράγουν ένα ευρύ φάσμα κελαηδήματος και άλλων φωνών (αν και μερικά από αυτά, όπως τα κοράκια, δεν βγάζουν ήχο μουσικό για τον άνθρωπο). Μερικά, όπως το αποδημητικό πτηνό της Αυστραλίας, είναι επιτυχημένοι μιμητές. Οι ακανθισιτίδες ή τρωγλοδύτες της Νέας Ζηλανδίας είναι μικροσκοπικά πουλιά που περιορίζονται στη Νέα Ζηλανδία, τουλάχιστον στη σύγχρονη εποχή. Είχαν για πολύ καιρό κατανεμηθεί στα στρουθία. Η ταξινομική θέση τους είναι αβέβαιη, αν και φαίνεται να αποτελούν μια ξεχωριστή και πολύ αρχαία ομάδα.
Μέγεθος
Τα περισσότερα στρουθιόμορφα είναι μικρότερα από τα χαρακτηριστικά μέλη άλλων τάξεων πτηνών. Το βαρύτερο και συνολικά μεγαλύτερο στρουθιόμορφο είναι το κοράκι με παχύ ράμφος και οι μεγαλύτερες φυλές του κοινού κορακιού, όπου το καθένα ζυγίζει πάνω από 1,5 κιλό κι έχει μέγεθος 70 εκατοστά. Μερικά πουλιά του παραδείσου, με μήκος 110 εκατοστά λόγω της πολύ μακριάς ουράς, είναι συνολικά μακρύτερα. Το μικρότερο των στρουθιόμορφων είναι ο πυγμαίος τύραννος με τη μικρή ουρά, με μήκος 6,5 εκατοστά και 4,2 γραμμάρια βάρος.
Χαρακτηριστικά
Το πόδι ενός στρουθιόμορφου έχει τρία δάχτυλα στραμμένα προς τα εμπρός και ένα δάχτυλο του ποδιού προς τα πίσω. Αυτό ονομάζεται ανισοδάκτυλη ρύθμιση. Η ρύθμιση αυτή δίνει τη δυνατότητα στα στρουθιόμορφα πουλιά να κουρνιάζουν πάνω σε κάθετες επιφάνειες, όπως δέντρα και βράχια. Τα δάχτυλα δεν έχουν πλέγμα ή αρθρώσεις, αλλά σε ορισμένα είδη (cotinga) το δεύτερο και το τρίτο δάχτυλο είναι ενωμένα στο πρώτο τριτημόριο. Το πίσω δάχτυλο ενώνεται στο πόδι στο ίδιο επίπεδο με το μπροστινό μέρος των ποδιών. Σε άλλες τάξεις πουλιών η ρύθμιση των δακτύλων είναι διαφορετική. Ο μυς των ποδιών των στρουθιόμορφων πουλιών διαθέτει μια ειδική προσαρμογή για κούρνιασμα. Ο τένοντας σφίγγει αυτόματα και γίνεται σκληρός μόλις το πόδι του πουλιού διπλωθεί. Έτσι το πόδι συστρέφεται και ακινητοποιείται μόλις το πουλί αρπάξει το κλαδί του δέντρου. Αυτό δίνει τη δυνατότητα στα στρουθιόμορφα να κοιμούνται, ενώ κουρνιάζουν χωρίς να πέφτουν, κάτι ιδιαίτερα χρήσιμο για στρουθιόμορφα πουλιά που αναπτύσσουν νυχτερινό τρόπο ζωής.
Τα περισσότερα στρουθιόμορφα πουλιά αναπτύσσουν δώδεκα φτερά στην ουρά, αν και το αποδημητικό πτηνό της Αυστραλίας έχει δεκαέξι. Ορισμένα είδη στρουθιόμορφων έχουν δύσκαμπτα φτερά στην ουρά, τα οποία βοηθούν τα πουλιά να ισορροπούν όταν κουρνιάζουν σε κάθετες επιφάνειες.
Νεοσσοί
Οι νεοσσοί των στρουθιόμορφων είναι τυφλοί, χωρίς φτερά και αβοήθητοι, όταν εκκολάπτονται από τα αβγά τους. Επομένως οι νεοσσοί χρειάζονται άφθονη γονική φροντίδα. Τα περισσότερα στρουθιόμορφα κάνουν χρωματιστά αβγά, σε αντίθεση με τα μη στρουθιόμορφα, τα περισσότερα από τα οποία γεννούν λευκά, εκτός από κάποια που φωλιάζουν στο έδαφος όπως τα χαραδριόμορφα, όπου το καμουφλάζ είναι απαραίτητο, και μερικοί παρασιτικοί κούκοι, οι οποίοι ταιριάζουν με το αβγό των στρουθιόμορφων που τα κλωσούν.
Ιταλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2015-16
Το  ήταν η 114η διοργάνωση της κορυφαίας ποδοσφαιρικής κατηγορίας ανδρών στην Ιταλία. Συνολικά, όπως κάθε χρόνο, συμμετείχαν 20 ομάδες (17 από το περσινό πρωτάθλημα και 3 που κέρδισαν την άνοδο από την 2η κατηγορία). Η Γιουβέντους κατέκτησε για 32η φορά το πρωτάθλημα.
Μαύρη γάτα, άσπρος γάτος
Η ταινία Μαύρη γάτα, άσπρος γάτος (Црна мачка, бели мачор; Η Crna mačka, beli mačor) είναι μια μαύρη ρομαντική κωμωδία από τη Σερβία που γυρίστηκε το 1998 σε σκηνοθεσία του Εμίρ Κουστουρίτσα. Η ταινία απέσπασε τον Αργυρό Λέοντα καλύτερης σκηνοθεσίας στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας.
Ιταλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2015-16
Κορυφαίοι σκόρερ
Εδώ βλέπετε ποιοι παίκτες έχουν πετύχει τα περισσότερα γκολ στο πρωτάθλημα.
Μαύρη γάτα, άσπρος γάτος
Ο ελληνικός τίτλος της ταινίας αποτελεί την κυριολεκτική μετάφραση του αρχικού τίτλου. Οι ήρωες της ταινίας μιλούν στα ρομανί, στα σέρβικα και στα βουλγάρικα, συχνά εναλλάσσοντας τη μια γλώσσα με την άλλη.
Ιταλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2015-16
Παραπομπές
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2015–2016 Κατηγορία:Σέριε Α
Μαύρη γάτα, άσπρος γάτος
Πλοκή
Ο Μάτκο Ντεστάνοφ, ένας Ρομά μικρολαθρέμπορος και κερδοσκόπος, ζει με τον έφηβο γιο του Ζάρε σε ένα φτωχοκάλυβο δίπλα στον ποταμό Δούναβη στην ανατολική Σερβία, κοντά στα βουλγάρικα σύνορα. Σχεδιάζει να κλέψει ένα ολόκληρο τρένο με λαθραία καύσιμα. Για να πάρει ένα δάνειο που θα χρηματοδοτήσει τη ληστεία, επισκέπτεται τον Γκργκα Πίτιτς, έναν πρώην κακοποιό που τώρα είναι σε αναπηρική καρέκλα, ο οποίος είναι παλιός φίλος του Ζάριγιε Ντεστάνοφ, πατέρα του Μάτκο και παππού του Ζάρε. Ο Μάτκο σχεδιάζει τις λεπτομέρειες της δουλειάς με έναν συνεργό που ονομάζεται Ντάνταν, έναν πλούσιο, γλεντζέ κακοποιό που σνιφάρει ναρκωτικά, διαθέτει χαρέμι, παίζει με χειροβομβίδες και κλέβει στον τζόγο. Ωστόσο, ο Ντάνταν τον προδίδει και δυσκολεύει τη συμφωνία, δίνοντας στον Μάτκο ναρκωμένο ποτό και κάνοντας ο ίδιος τη δουλειά, ενώ ο Μάτκο είναι αναίσθητος. Ο Μάτκο δεν είναι σε θέση να ξοφλήσει το δάνειό του, οπότε ο Ντάνταν κάνει μια συμφωνία με την οποία θα σωήσει το χρέος, αν ο Ζάρε παντρευτεί την Αφροντίτα, την αδελφή του Ντάνταν που πάσχει από νανισμό. Ο δεκαεφτάχρονος Ζάρε, όμως, ερωτεύεται την εικοσιεξάχρονη Ίντα, μια μπαργούμαν που δουλεύει σε ένα μαγαζί που διευθύνει η Ρομά γιαγιά της, η Σούγικα, περιμένοντας τον άνδρα των ονείρων της. Ο Ντάνταν εξαναγκάζει την Αφροντίτα να παντρευτεί ρίχνοντάς τη σε ένα πηγάδι, ενώ ο Ζάρε μαθαίνει για πρώτη φορά για τον γάμο από την Ίντα, που έχει ακούσει τον Ντάνταν και τον Μάτκο να τον σχεδιάζουν στο εστιατόριο όπου εργάζεται. Στο μεταξύ, ο Ζάρε παίρνει τον Ζάριγιε από το νοσοκομείο όπου είναι κλεισμένος με τη βοήθεια μιας τσιγγάνικης μπάντας. Ο Γκργκα Πίτιτς έχει δικά του προβλήματα, καθώς θέλει να παντρέψει τα εγγόνια του, μεταξύ των οποίων και τον δίμετρο γίγαντα Γκργκα Βέλικι.
Οι δυο τους υπομένουν απρόθυμα τη γαμήλια τελετή που γίνεται στο σπίτι του Μάτκο, την οποία ο Ντάνταν αρνείται να αναβάλει, παρά τον υποτιθέμενο ξαφνικό θάνατο του Ζάριγιε. Υποτίθεται ότι εν μέσω πένθους δεν πρέπει να γίνονται γάμοι, αλλά ο Ντάνταν αποφασίζει να καθυστερήσει την ανακοίνωση του θανάτου, οπότε ο Μάτκο και ο Ζάρε κρύβουν το σώμα του Ζάριγιε στη σοφίτα, μέσα σε πάγο. Η Ίντα και η Σούγικα έχουν αναλάβει τα φαγητά για τον γάμο και η Ίντα αναστατώνεται βλέποντας τον αγαπημένο της να παντρεύεται κάποιαν άλλη. Ωστόσο, η νύφη δραπετεύει στη μέση της τελετής, ακολουθούμενη από τον Ντάνταν, τον Μάτκο και τους κακοποιούς του Ντάνταν. Στο μεταξύ, ο Γκργκα Βέλικι πηγαίνει τον πατέρα και τον αδερφό του στο σπίτι του Μάτκο, για να επισκεφθούν τον τάφο του Ζάριγιε, καθώς ο Γκργκα Πίτιτς και ο Ζάριγιε ήταν φίλοι. Φεύγοντας, η νύφη πέφτει πάνω στον Γκργκα Βέλικι και οι δυο τους ερωτεύονται αμέσως. Τότε έρχεται ο Γκργκα Πίτιτς, όταν η αναπηρική καρέκλα του πέφτει από το πίσω μέρος ενός φορτηγού κατρακυλώντας, και χαίρεται που ο Γκργκα Βέλικι βρήκε τη σύντροφό του. Ο παλιός κακοποιός αναγκάζει τον Ντάνταν, που κάποτε είχε δουλέψει για λογαριασμό του, να δεχτεί το ζευγάρωμα.
Τζόνσον Σίτι (Τενεσί)
Η Τζόνσον Σίτι (αγγλικά: Johnson City) είναι πόλη στις κομητείες Ουάσινγκτον, Κάρτερ και Σούλλιβαν, στην αμερικανική πολιτεία του Τενεσί, κυρίως μες στην κομητεία Ουάσινγκτον. Από την απογραφή των Ηνωμένων Πολιτειών του 2020, ο πληθυσμός της ήταν 71.046 κάτοικοι, καθιστώντας την την όγδοη μεγαλύτερη πόλη στο Τενεσί. Η Τζόνσον Σίτι αποτελεί την κύρια πόλη της Μητροπολιτικής Στατιστικής Περιοχής Τζόνσον Σίτι, η οποία καλύπτει τις κομητείες Κάρτερ, Γιούνικοϊ και Ουάσιγκτον και είχε συνολικό πληθυσμό 200.966 κατοίκους από το 2013.
Μαύρη γάτα, άσπρος γάτος
Πλοκή
Ενώ γίνονται οι προετοιμασίες για τη γαμήλια τελετή της Αφροντίτα και του Γκργκα Βέλικι, οι Μάτκο και Ντάνταν περνούν το χρόνο του παίζοντας ζάρια, όπου ο Ντάνταν κλέβει. Η Σούγικα μπαίνει κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού και σερβίρει στον ανυποψίαστο Ντάνταν ένα ποτό με καθαρτικό. Ο Γκργκα Πίτιτς υποτίθεται ότι πεθαίνει και οι Ντάνταν και Μάτκο κρύβουν το σώμα του στη σοφίτα, όπου είναι επίσης κρυμμένο το πτώμα του Ζάριγιε. Ωστόσο, τα δύο πτώματα ξαναζωντανεύουν, αφού τελικά δεν ήταν νεκροί. Εκπλήσσονται που βρίσκονται μαζί, καθώς είχαν 25 χρόνια να ιδωθούν και ο καθένας τους πίστευε ότι ο άλλος ήταν νεκρός. Κατά τη διάρκεια της τελετής, ο Ντάνταν αρχίζει να νιώθει άβολα και σπεύδει να βγει έξω, όπου πέφτει πάνω σε περιττώματα. Το χαρέμι του και τα πρωτοπαλίκαρά του τον εγκαταλείπουν και, καθώς προσπαθεί να καθαριστεί με μια χήνα, μόνο ο Μάτκο τού παραμένει πιστός και πλένει τον Ντάνταν με τη μάνικα του κήπου. Ο Ζάρε αρπάζει τον τελετάρχη του γάμου με ένα όπλο και τον διατάζει να ολοκληρώσει τον γάμο του με την αγαπημένη του, την Ίντα. Οι δυο τους διασχίζουν μαζί ένα ποτάμι πηγαίνοντας προς τη Βουλγαρία με μια χούφτα λεφτά κρυμμένα μέσα στο ακορντεόν του παππού του, την ευλογία των παππούδων τους και μια μαύρη γάτα και έναν λευκό γάτο για μάρτυρες.
Παραγωγή
Μετά την παγκόσμια επιτυχία, καθώς και την αντιπαράθεση που ακολούθησε τηνυ προηγούμενη βραβευμένη με χρυσό φοίνικα ταινία του Underground, ο Κουστουρίτσα πληγώθηκε τόσο από την επιθετική κριτική που προήλθε από αρκετούς Γάλλους διανοούμενους, που ανακοίνωσε δημοσίως την αποχώρησή του από τον κινηματογράφο στα 41 του.
Αργότερα άλλαξε γνώμη, αποφασίζοντας να επιστρέψει με μια ταινία με θέμα τη μουσική των τσιγγάνων που αρχικά οραματίστηκε ως ντοκιμαντέρ με τίτλο εργασίας Musika Akrobatika. Η ιδέα εξελίχθηκε και ο Κουστουρίτσα αποφάσισε να προσθέσει τη δική του αφήγηση, οπότε το Musika Akrobatika μετατράπηκε σε ταινία μυθοπλασίας με τίτλο Μαύρη γάτα, άσπρος γάτος.
Επαναλαμβανόμενες εικόνες
Υπάρχουν πολλά επαναλαμβανόμενα μοτίβα σε όλη την ταινία, όπως για παράδειγμα μια σκηνή όπου ένα γουρούνι καταβροχθίζει ένα παλιό, διαλυμένο Trabant, καθώς η εμφάνιση των δύο γατιών του τίτλου (ενός μαύρου και ενός άσπρου), που τελεικά γίνονται οι μοναδικοί μάρτυρες στο γάμο του Ζάρε και της Ίντα.
Επίσης, ο Γκργκα Πίτιτς έχει εμμονή με την τελευταία ατάκα από την ταινία Καζαμπλάνκα, "αυτή είναι η αρχή μιας υπέροχης φιλίας", την οποία παρακολουθεί διαρκώς στην τηλεόρασή του και τη λέει στον Ζάριγιε στο τέλος, βλέποντας τον Μάτκο να πλένει τον Ντάνταν.
Ανταπόκριση
Η ταινία Μαύρη γάτα, άσπρος γάτος είχε θετική ανταπόκριση από τους κριτικούς, συγκεντρώνοντας βαθμολογία 85% στον ιστότοπο Rotten Tomatoes με βάση 34 κριτικές με μέση βαθμολογία 7/10.
Η Janet Maslin από την εφημερίδα New York Times έγραψε θετική κριτική, συνοψίζοντας την ταινία ως έναν "τρελό ταξίδι μέσα στον φελινικό κόσμο της φαντασίας του κ. Κουστουρίτσα". Έγραψε επίσης πολύ καλα΄λόγια την ερμηνεία του Srđan Todorović ως Ντάνταν Καραμπόλο, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι «ο κ. Κουστουρίτσα λατρεύει τόσο φανερά όλους τους ήρωες της ταινίας, που η Μαύρη γάτα, άσπρος γάτος γίνεται ένας άγριος εορτασμός της ζωή τους και, όπως ο Φελίνι, ο Κουστουρίτσα βρίσκει την πραγματική χάρη εκεί που δεν το περιμένει κανείς και φτιάχνει ταινίες πέρα για πέρα δικές του».
Ο Πίτερ Στακ από την εφημερίδα San Francisco Chronicle επαινεί τους ήρωες της ταινίας που «είναι είτε φρικιά είτε προδότες, αλλά υπέροχα ανθρώπινοι».
Ο διαδικτυακός κριτικός Τζέιμς Μπεραρντινέλι επαίνεσε την ταινία ως «κάτι φρέσκο και ζωντανό σε μια εποχή που κάτι τόσο ηλίθιο όσο το Αρμαγεδδών είναι η κορυφαία ταινία του 1998 και οι ταινίες ακολουθούν γενικά ασφαλή, άνετα μοτίβα, γιατί αυτό δείχνουν οι έρευνες των στούντιο ότι θέλει το κοινό».
Σάουντρακ
Η μουσική έχει σημαντική θέση σε αυτήν την ταινία, καθώς υπάρχει σχεδόν σε κάθε σκηνή. Ο Ζάριγιε είναι ιδιαίτερα αφοσιωμένος στη μουσική, έχοντας δει με την τοπική μπάντα να παίζει ειδικά για αυτόν στον δρόμο από το νοσοκομείο και στη συνέχεια κοντά στη λίμνη.
Άλλα τραγούδια της ταινίας, που δεν περιλαμβάνονται στο αρχικό σάουντρακ:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Σερβία Κατηγορία:Σερβικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1998
Κυβέρνηση της Μεγάλης Εθνοσυνέλευσης
Η Κυβέρνηση της Μεγάλης Εθνοσυνέλευσης (Büyük Millet Meclisi Hükûmeti), γνωστή και ως Κυβέρνηση της Άγκυρας (Ankara Hükûmeti),     ήταν το όνομα που δόθηκε στην προσωρινή και επαναστατική τουρκική κυβέρνηση με έδρα την Άγκυρα (τότε γνωστή ως Άνγκορα) κατά την διάρκεια του Τουρκικού Πολέμου Ανεξαρτησίας (1919–1923) και κατά την διάρκεια των τελευταίων ετών ύπαρξης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ήταν υπό την ηγεσία του Τουρκικού Εθνικού Κινήματος, αντιτιθέμενη στην Κυβέρνηση της Κωνσταντινούπολης, η οποία ήταν υπό την ηγεσία του σουλτάνου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Τουρκίας
Ζμπίγκνιου Μπρζεζίνσκι
Ο Ζμπίγκνιου Μπρζεζίνσκι (Zbigniew Kazimierz Brzezinski) ή ˈzbiɡɲɛf kaˈʑimjɛʐ bʐɛˈʑij̃skʲi) ήταν Πολωνοαμερικανός διπλωμάτης και πολιτικός επιστήμονας. Υπηρέτησε ως σύμβουλος του Προέδρου Λίντον Τζόνσον από το 1966 έως το 1968 και επίσης Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας του Προέδρου Τζίμι Κάρτερ από το 1977 έως το 1981. Ως διανοούμενος, ο Μπρζεζίνσκι ανήκε στη ρεαλιστική σχολή των διεθνών σχέσεων, στεκόμενος στη γεωπολιτική παράδοση του Χάλφορντ Μακίντερ και του Νίκολας Σπάιμαν. Στον Μπρζεζίνσκι πιστώνεται η δημιουργία της Τριμερούς Επιτροπής. Σημαντικά γεγονότα εξωτερικής πολιτικής κατά τη διάρκεια της θητείας του περιελάμβαναν την εξομάλυνση των σχέσεων των ΗΠΑ με τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας (και τη διακοπή των σχέσεων με τη Κινεζική Δημοκρατία της Ταϊβάν), την υπογραφή της δεύτερης Συνθήκης Περιορισμού Στρατηγικών Όπλων (SALT II) με τη Σοβιετική Ένωση, τη διαμεσολάβηση των Συμφωνιών του Καμπ Ντέιβιντ μεταξύ Αιγύπτου και Ισραήλ. Την ανατροπή του φιλικά προσκείμενου προς τις ΗΠΑ Μοχαμάντ Ρεζά Παχλαβί, όπου οδήγησε στην έναρξη της Ιρανικής Επανάστασης. Επίσης την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων προκειμένου να υπονομευτεί η επιρροή της Σοβιετικής Ένωσης με την υποστήριξη των Αφγανών μουτζαχεντίν κατά τη διάρκεια του Σοβιετικού-Αφγανικού πολέμου.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Αμερικανοί διπλωμάτες Κατηγορία:Αμερικανοί πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς