cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τουρκική Χωροφυλακή
Η Γενική Διοίκηση Χωροφυλακής (τουρκικά: Jandarma Genel Komutanlığı) ή Τουρκική Χωροφυλακή (Türk Jandarması) αποτελεί κλάδο των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων, υπεύθυνο για τη διατήρηση της δημόσιας τάξης σε περιοχές που δεν εμπίπτουν στη δικαιοδοσία των αστυνομικών δυνάμεων (γενικά στις αγροτικές περιοχές), καθώς και της εξασφάλισης της εσωτερικής ασφάλειας και γενικά τον έλεγχο των συνόρων, μαζί με την εκτέλεση άλλων ειδικών καθηκόντων που της ανατίθενται με ορισμένους νόμους και κανονισμούς. Η Χωροφυλακή είναι ουσιαστικά μια κυβερνητική ένοπλη υπηρεσία επιβολής του νόμου, στρατιωτικής φύσης. Στη Γενική Διοίκηση Χωροφυλακής υπάγεται η Στρατονομία (Askeri İnzibat), υπεύθυνη για την αστυνόμευση των ενόπλων δυνάμεων και δύο ταξιαρχίες ειδικών δυνάμεων, η Διοίκηση Ειδικών Επιχειρήσεων Χωροφυλακής (Jandarma Özel Harekat) και η Διοίκηση Δημόσιας Ασφάλειας Χωροφυλακής (Jandarma Özel Asayiş Komutanlığı).
Ως μέρος των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων, η Γενική Διοίκηση Χωροφυλακής υπάγεται στο τουρκικό Γενικό Επιτελείο, όσον αφορά θέματα που σχετίζονται με την στρατιωτική εκπαίδευση και κατάρτιση, καθώς και στο Υπουργείο Εσωτερικών σε θέματα που σχετίζονται με την ασφάλεια και τη δημόσια τάξη. Ο Διοικητής της Χωροφυλακής υπάγεται στον Υπουργό Εσωτερικών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σώματα ασφαλείας Χωροφυλακη Χ
Grand Theft Auto
Το Grand Theft Auto είναι σειρά βιντεοπαιχνιδιών δράσης περιπέτειας που δημιουργήθηκε από τον David Jones και τον Nike Dailly, ενώ οι υπόλοιποι τίτλοι δημιουργήθηκαν από τους Dan και Sam Houser, Leslie Benzies και Aaron Garbut. Αρχικά, αναπτύχθηκε από την εταιρία DMA Design (νυν Rockstar North) και διανεμήθηκε από την Rockstar Games. Το όνομα της σειράς είναι αναφορά σε έναν όρο που χρησιμοποιείται στις Η.Π.Α. για τη ληστεία μοτοσυκλέτας.
Παιχνίδια
Κατηγορία:Grand Theft Auto Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια δράσης περιπέτειας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανοικτού κόσμου Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια sandbox
Κουλούρι
Το κουλούρι είναι έδεσμα από ψωμί και σουσάμι, με σχήμα τροχού, δηλαδή ένα σχήμα κύκλου που σχηματίζεται από ένα κυλινδρικό κομμάτι ψωμιού.
Τα κουλούρια είναι ένα οικονομικό και εύκολο στην κατανάλωση έδεσμα το οποίο συνήθως πωλούν υπαίθριοι πωλητές που ονομάζονται «κουλουρτζήδες» ή «κουλουράδες».
Υπάρχουν διαφορετικοί τύποι κουλουριών σε σχέση με το μέγεθος αλλά και την ποιότητα του ψωμιού. Όσον αφορά το μέγεθος υπάρχουν τα συνηθισμένα, απλά κουλούρια, με μικρή διάμετρο, τα «μεγάλα» κουλούρια, τα οποία έχουν μεγαλύτερη διάμετρο και είναι παχύτερα και τα «διπλά» κουλούρια, τα οποία αποτελούνται από δυο κυλινδρικά τμήματα πλεγμένα μεταξύ τους. Όσον αφορά την ποιότητα υπάρχουν τα ξεροψημένα, τραγανά κουλούρια, αλλά και τα μαλακά.
Στην Ελλάδα αλλά και στην Τουρκία (όπου ονομάζονται "simit") είναι δημοφιλές έδεσμα το οποίο συνήθως καταναλώνεται το πρωί. Η παλιότερη αναφορά σε κουλούρι βρίσκεται το 1525 στην Κωνσταντινούπολη, ενώ σύμφωνα με τον Εβλιγιά Τσελεμπή το 1630 υπήρχαν στην πόλη περίπου 70 αρτοποιεία που παρασκεύαζαν κουλούρι.
Κατηγορία:Ελληνική κουζίνα Κατηγορία:Τουρκική κουζίνα Κατηγορία:Πρόχειρα φαγητά της ελληνικής κουζίνας Κατηγορία:Σερβική κουζίνα Κατηγορία:Τρόφιμα μαγειρεμένα στο φούρνο Κατηγορία:Αρτοσκευάσματα Κατηγορία:Αρτοποιήματα Κατηγορία:Ψωμιά
Κορό
Το Κορό είναι πόλη του Μαλί. Ανήκει στην Περιφέρεια Μοπτί, στην Επαρχία Κορό και στο Διαμέριμσα Κορό. Έχει πληθυσμό 62.681 κατοίκων (2009).
Γεωγραφία
Η Κορό βρίσκεται κεντρικά του Μαλί, και κεντρο-ανατολικά της Περιφέρειας Μοπτί. Βρίσκεται σε συνταγμένες 14°03′50″Β 3°04′31″Δ. Έχει έκταση 6.885 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Δημογραφία
Στην πόλη του Μοπτί ζουν 62.681 κάτοικοι (2009).
Χάσμα
Οι Χάσμα ήταν ελληνικό punk rock μουσικό συγκρότημα που ιδρύθηκε στον Πύργο το 1994. Το πρώτο live του group και η εισαγωγή του στο χώρο της punk σκηνής έγινε το Μάρτιο του 1994 στο Πύργο, κάνοντας support στους Panx Romana. Δύο χρόνια αργότερα το 1996 κυκλοφορεί το πρώτο τους demo σε μορφή κασέτας με τίτλο ' Όλοι τόσο μόνοι'. Το συγκρότημα αρχίζει να γνωρίζει επιτυχία στο χώρο της punk σκηνής και το όνομα του ακούγεται και έξω από τα στενά τοπικά όρια. Τρία χρόνια αργότερα το 1999 έρχεται η πρώτη τους ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά ανεξάρτητης παραγωγής με το τίτλο 'Τα χρώματα Του Μίσους'. Η μπάντα δίνει live σε στέκια, καταλήψεις και ανεξάρτητους χώρους. Ένα χρόνο μετά το 2000 έρχεται και ο δεύτερος δίσκος τους με τίτλο' Αντεκδίκηση'. Οι Χάσμα είναι πλέον γνωστοί και έξω από το χώρο της underground punk σκηνής καθώς πλέον αναγνωρίζεται από όλους η ποιότητα της μπάντας στιχουργικά και τεχνικά. Το συγκρότημα συνεχίζει τις ανεξάρτητες και αλληλεγγύης συναυλίες σε όλη τη χώρα. Μετά από τη πάροδο τριών ετών το 2003 οι 'Χάσμα' κυκλοφορούν τη τελευταία τους δισκογραφική δουλειά με τίτλο 'Κάθε Φορά Που Άλλος Γίνομαι'. Διαλύθηκαν το 2011, λόγω προσωπικών και μουσικών διαφορών, με τα μέλη του να ακολουθούν ξεχωριστούς επαγγελματικούς και μουσικούς δρόμους.
Δισκογραφία
Οι Χάσμα έχουν κάνει τέσσερεις ανεξάρτητες δισκογραφικές δουλειές, που διανέμονται μέσω δικτύων mail order.
Επίσης έχουν συμμετάσχει σε ανεξάρτητες συλλογές και στην συλλογή "Μπροστά Στο Χρόνο... Όλοι Τόσο Μόνοι" της MINOS-EMI με το τραγούδι "Όλοι Τόσο Μόνοι" που είχαν κυκλοφορήσει σε κασέτα το 1996.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά punk rock συγκροτήματα Κατηγορία:Ελληνικά μουσικά συγκροτήματα
Αχλάδα (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Αχλάδα μπορεί να αναφέρονται αναφέρονται:
Άλλες χρήσεις
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Ιερομνήμη
Στην ελληνική μυθολογία, η Ιερομνήμη ήταν Ναϊάδα της Μικράς Ασίας. Ήταν μια από τις δυο κόρες του ποτάμιου θεού Σιμόεντα, αδελφή της Αστυόχης.
Γιος της από τον Ασσάρακο ήταν ο Κάπυς, ηγεμόνας των Δαρδάνων και πατέρας του Αγχίση, πατέρα του Αινεία.
Το όνομά της τη συνδέει με ιερές τελετές της Μεγάλης Μητέρας στα μικρασιατικά παράλια.
Πηγές
Κατηγορία:Ναϊάδες
Γιάγκος Πεσμαζόγλου
Βιογραφία
Μικρασιατικής καταγωγής, γεννήθηκε στη Χίο και ήταν γιος του Στέφανου Πεσμαζόγλου. Αποπεράτωσε τις σπουδές του στη Βαρβάκειο Σχολή και σπούδασε Νομικά, Οικονομικές και Πολιτικές επιστήμες στο πανεπιστήμιο Αθηνών, απ´ όπου πήρε και το διδακτορικό του. Συμπλήρωσε τις σπουδές του στο πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ στην Αγγλία, όπου έκανε το διδακτορικό του στα Οικονομικά. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα εξελέγη υφηγητής της Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στη συνέχεια καθηγητής, για να τεθεί σε διαθεσιμότητα το 1968 από το δικτατορικό καθεστώς της Χούντας που επικρατούσε εκείνη την εποχή.
Με την κατάρρευση της Χούντας το 1974, ανέλαβε το χαρτοφυλάκιο του υπουργείου Οικονομικών στην Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας και έλαβε συμμετοχή στις εκλογές του 1974 με το ψηφοδέλτιο της Ένωσης Κέντρου - Νέων Δυνάμεων, με το οποίο και εκλέχτηκε βουλευτής. Το 1975 διορίσθηκε από τη Βουλή των Ελλήνων πρόεδρος της Επιτροπής Ένταξης της Ελλάδας στην ΕΟΚ. Επανεξελέγη το 1977 με την Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου, ενώ το 1979 ίδρυσε το Κόμμα Δημοκρατικού Σοσιαλισμού, με το οποίο συμμετείχε στις ευρωεκλογές του 1981, οπότε και εξελέγη ευρωβουλευτής. Αποχώρησε το 1984 από το κόμμα, καθώς απέτυχε να εκλεγεί ευρωβουλευτής, για να εκλεγεί βουλευτής το 1985 ως ανεξάρτητος στο ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας. Το 1989 ηγήθηκε του ευροψηφοδελτίου της Νέας Δημοκρατίας, εκλεγόμενος για άλλη μια φορά ευρωβουλευτής. Το 1994 εκπροσώπησε την Ελλάδα για τελευταία φορά στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Ο Πεσμαζόγλου είχε τιμηθεί πολλάκις από την Πολιτεία και από άλλους φορείς. Το 1992 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, της οποίας το 1996 χρημάτισε πρόεδρος. Το 1977 τιμήθηκε από την Ελληνική Πολιτεία με το Μεγαλόσταυρο του Φοίνικος και το ίδιο έτος αναγορεύθηκε Άρχων μέγας ρήτωρ του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Επίσης ήταν πρόεδρος της Εταιρείας Μελέτης Ελληνικών Προβλημάτων, η οποία διαλύθηκε το 1972 από τη Χούντα.
Απεβίωσε στις 27 Νοεμβρίου 2003 στην Αθήνα και ενταφιάστηκε στο Α΄ νεκροταφείο Αθηνών. Ο επικήδειός του εκφωνήθηκε από τον ακαδημαϊκό Κωνσταντίνο Δρακάτο. Ήταν νυμφευμένος με τη Μιράντα Οικονόμου και είχε δύο γιους, τον Στέφανο και τον Βασίλη Πεσμαζόγλου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Πρόεδροι της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με το Κόμμα Δημοκρατικού Σοσιαλισμού Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Οικονομικών Κατηγορία:Έλληνες οικονομολόγοι Κατηγορία:Βουλευτές Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Αθηνών Κατηγορία:Οικογένεια Πεσμαζόγλου Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1981-1984 Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Κροατική Δημοκρατική Ένωση 1990
Η Κροατική Δημοκρατική Ένωση 1990 ( Hrvatska demokratska zajednica 1990, σύντμηση: HDZ 1990) είναι ένα Κροατικό πολιτικό κόμμα στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Ιδρύθηκε τη 16η Απριλίου 2006, κατόπιν διάσπασης από την Κροατική Δημοκρατική Ένωση της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, με πρόεδρο τον Ιλία Τσβιτανόβιτς. Το 2006 η ΚΔΕ 1990 ηγήθηκε στον εκλογικό συνασπισμό Κροάτες Μαζί (Hrvatsko Zajedništvo).
Την 12η Σεπτεμβρίου 2014, η ΚΔΕ 1990 έγινε δεκτή ως μέλος παρατηρητής στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα.
Πολιτικό πρόγραμμα
Η ΚΔΕ 1990 είναι ένα λαϊκό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα. Ακολουθεί τις βασικές ιδέες και τις αρχές στις οποίες βασίστηκε η Κροατική Δημοκρατική Ένωση της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, δηλαδή τη δημοκρατική κυριαρχία και την ισοτιμία μεταξύ των τριών συστατικών εθνών της χώρας (Σέρβοι, Βόσνιοι, Κροάτες). Στην πίστη ότι μόνο ο ελεύθερος άνθρωπος είναι καλό θεμέλιον για τη σύγχρονη πλουραλιστική κοινωνία. Ως λαϊκό κόμμα επικεντρώνεται στην προστασία των δικαιωμάτων του Κροατικού λαού που ζει στη ΒκΕ, αλλά αναγνωρίζει τον πολυεθνικό χαρακτήρα της χώρας, καθώς και την ισότητα μεταξύ όλων των ανθρώπων και των εθνικών μειονοτήτων, και συνεπώς παραμένει ανοιχτό σε όλους τους πολίτες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
Αλ Ουάχντα ΣΚΚ
Η Αλ Ουάχντα ΣΚΚ είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από το Άμπου Ντάμπι στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Συμμετέχει στην Γιουνάιτεντ Άραμπ Έμιρεϊτς Αράβιαν Γκελφ Λιγκ. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1974. Αγωνίζεται στο Al-Nahyan Stadium, χωρητικότητας 18000 θεατών. Χρώματα της ομάδας είναι το καφέ, το γκρι και το λευκό. Η ομάδα κέρδισε το πρωτάθλημα τέσσερις φορές (1999, 2001, 2005, 2010), 1 φορά το UAE President Cup (2000), 2 φορές το UAE Super Cup (2002, 2011) και 3 φορές το Al Etihad "Union" Cup (1985, 1998, 2001). Έχει 5 συμμετοχές στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ποδοσφαίρου Ασίας (2004, 2006, 2007, 2008, 2010), 2 στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ποδοσφαίρου Ασίας (2000, 2002) και μία στο Κύπελλο Κυπελλούχων Ασίας (1999, 2001).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1974 Κατηγορία:Αλ Γουάχντα ΣΚΚ
Βουνί
Η ονομασία Βουνί μπορεί να αναφέρεται:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Απάμα
Το λήμμα Απάμα μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα της ελληνιστικής περιόδου:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
1907
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1907 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Τέμενος Ομεριέ
Το Τέμενος Ομεριέ βρίσκεται στη συνοικία Ομεριέ του Δήμου Λευκωσίας, στη θέση της παλαιάς μονής των Αυγουστινιανών, της εκκλησίας της Αγίας Μαρίας.
Η θέση της εκκλησίας – Ιστορικό
Κοντά στην Αρχιεπισκοπή και τις άλλες εκκλησίες που περικλείονται στα Βενετικά τείχη της πρωτεύουσας, ορθώνεται το Τέμενος Ομεριέ ή της Εμερκές, όπως είναι καλύτερα γνωστός στους κατοίκους στη Λευκωσία. Πρώτος ο Ντε Μας Λατρί ταύτισε το τέμενος Ομεριέ, στο νότιο τμήμα της παλαιάς Λευκωσίας μεταξύ των προμαχώνων Costanza και Podocataro, με την εκκλησία της Αγίας Μαρίας, του μοναστηριού των Αυγουστινιανών. Βασίστηκε σε δυο ταφόπετρες με ονόματα μοναχών του Τάγματος των Αυγουστινιανών. Οι ταφόπετρες αυτές βρίσκονται στο πάτωμα του τεμένους μέχρι το 1940.
Κατασκευή και μετέπειτα χρήση
Κατά τον 17ο αιώνα υπήρχε ακόμη ερειπωμένο μοναστήρι. Σήμερα, εκτός από το κτίριο του ναού, σώζεται στη βορειοανατολική πλευρά του τείχους με πόρτα αναγεννησιακού ρυθμού, που θεωρείται ότι ανήκε στα μοναστηριακά κτίρια. Κατά το 15ο αιώνα χρησιμοποιήθηκε ως ξενώνας. Το κτίριο αυτό σωζόταν ερειπωμένο μέχρι το ύψος του δεύτερου ορόφου κατά τις αρχές του 20ού αιώνα.
Η σωζόμενη εκκλησία χρονολογείται στο πρώτο μισό του 14ου αιώνα. Αποτελείται από ένα κλίτος διαστάσεων 41x11 μέτρων περίπου, που αρχικά καλυπτόταν με σταυροθόλια. Στα ανατολικά υπάρχει τρίπλευρη αψίδα και στα δυτικά νάρθηκα με 3 τόξα στην πρόσοψη. Το κεντρικό τόξο είναι μεγαλύτερο από τα άλλα, που διατηρούν όμως το ίδιο ύψος εξαιτίας της κάθετης προέκτασης της βάσης τους πάνω από τις κολόνες.
Αρχιτεκτονική
Η αρχιτεκτονική του κτιρίου είναι γενικά πολύ απλή, με βαριές εξωτερικές όψεις. Ξεχωρίζει η αψιδωτή είσοδος στο δυτικό τοίχο, που φέρει αξιόλογο γλυπτό διάκοσμο.
Η εκκλησία πρέπει να είχε αρχικά ύψος περίπου 15 μέτρα και ήταν ένα από τα πιο επιβλητικά κτίρια της Λευκωσίας. Το άνω μέρος της, μέχρι το μέσο περίπου του ύψους των παραθύρων καταστράφηκε, πιθανόν από τους κανονιοβολισμούς των Τούρκων κατά τη πολιορκία της Λευκωσίας το 1570. Αργότερα, οι Τούρκοι συμπλήρωσαν τους τοίχους και κάλυψαν το κτίριο και τον προθάλαμο με ξύλινη στέγη. Το εσωτερικό της εκκλησίας καλύφθηκε με γύψο, ενώ εξωτερικά προστέθηκε ο μιναρές στη βόρεια πλευρά.
Ονομασία
Σήμερα το Τζαμί της Εμερκές είναι ένα μεσαιωνικό μνημείο που επισκέπτονται ντόπιοι και ξένοι, καθώς χρησιμοποιείται από τους Μουσουλμάνους που κατοικούν στην Λευκωσία και γενικά στην Κύπρο για προσευχή, ενώ αποτελεί και πηγή για εξερεύνηση της ιστορίας των μεσαιωνικών θρησκευτικών ταγμάτων της Ευρώπης και της μεσαιωνικής αρχιτεκτονικής.
Σεμπαστιάν Πινιέρα
Ο Σεμπαστιάν Πινιέρα (Miguel Juan Sebastián Piñera Echenique, 1 Δεκεμβρίου 1949-) είναι οικονομολόγος, επενδυτής, πολιτικός και πρώην γερουσιαστής της Χιλής, ο οποίος υπηρέτησε ως Πρόεδρος της Χιλής δύο φορές, από το 2010 έως το 2014 και από το 2018 έως το 2022. Είναι μέλος του κεντροδεξιού κόμματος Εθνική Ανανέωση (RN) που ανήκει στον Συνασπισμό για την Αλλαγή.
Προσωπική ζωή
Γεννήθηκε στο Σαντιάγο την 1η Δεκεμβρίου του 1949 και ο πατέρας του ήταν πρεσβευτής στο Βέλγιο και στα Ηνωμένα Έθνη. Ένα από τα αδέρφια του υπηρέτησε ως υπουργός εργασίας επί καθεστώτος Αουγούστο Πινοσέτ. Είναι παντρεμένος με τη Σεσίλια Μορέλ Μόντες και έχουν 4 παιδιά.
Εκπαίδευση
Έναν χρόνο μετά τη γέννηση του Σεμπαστιάν, η οικογένεια Πινιέρα μετακόμισε στο Βέλγιο και έπειτα στην Νέα Υόρκη εξαιτίας της εργασίας του πατέρα Πινέιρα ως πρεσβευτή των Ηνωμένων Εθνών. Επέστρεψε στη Χιλή και εγγράφηκε στο σχολείο Colegio del Verbo Divino το 1955, από όπου αποφοίτησε το 1967.
Εν συνεχεία σπούδασε Οικονομικά στο καθολικό πανεπιστήμιο της Χιλής και αποφοίτησε το 1971. Μάλιστα αποφοίτησε με την ανώτερη βαθμολογία που υπήρξε ποτέ στην ιστορία του εν λόγω ιδρύματος.
Οι σπουδές συνεχίστηκαν στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ στα πλαίσια του προγράμματος Φουλμπράιτ στα Οικονομικά (κατά ένα μέρος). Αποφοίτησε με μάστερ και με ντοκτορά. Επέστρεψε στη χώρα του το 1976.
Εκπαιδευτική καριέρα
Ο Πινιέρα εργάστηκε ως εκπαιδευτικός από το 1971 ως το 1988. Δίδαξε οικονομικά στο πανεπιστήμιο της Χιλής, στο Παπικό Καθολικό Πανεπιστήμιο της Χιλής, καθώς επίσης και στο Πανεπιστήμιο Αντόλδο Ιμπάνιες. Το 1972 ήταν καθηγητής στην Επιχειρηματική Σχολή του Βαλπαραΐσο.
Επιχειρήσεις
Ο Χιλιανός πολιτικός κατέχει το 100% του τηλεοπτικού σταθμού εθνικής εμβέλειας Chilevisión, το 27% των αερογραμμών LAN Airlines (LAN), το 13% του ποδοσφαιρικού συλλόγου Κόλο-Κόλο, και διαθέτει μετοχές σε πολλές εταιρείες.
Ο Πινιέρα κατάφερε ως το Μάρτιο του 2009 να συγκεντρώσει περιουσία, η οποία υπολογίζεται στο 1 δισ. δολάρια ΗΠΑ, σύμφωνα με το περιοδικό Forbes.
Το 1982 εκδόθηκε ένταλμα σύλληψης του Πινέιρα, καθώς κατηγορήθηκε για παραβίαση του Τραπεζικού Νόμου κατά την περίοδο που τελούσε γενικός διευθυντής της Τράπεζας της Τάλκα. Επί 24 ημέρες κρυβόταν και οι δικηγόροι του εφεσίβαλαν τη διαταγή. Τελικά αθωώθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο.
Πολιτική καριέρα
Έχει δηλώσει ότι είχε ψηφίσει αρνητικά στο δημοψήφισμα του 1988 για τον Πινοτσέτ. Την επόμενη χρονιά τέθηκε επικεφαλής της προεκλογικής εκστρατείας του Ερνάν Μπούτσι, ο οποίος είχε υπηρετήσει ως υπουργός οικονομικών επί Πινοτσέτ. Το 1990 εξελέγη γερουσιαστής στο Ανατολικό Σαντιάγο και παρέμεινε στο αξίωμα ως το 1998. Λίγο αργότερα έγινε μέλος του κόμματος Εθνική Ανανέωση (RN).
Το 1992 αποπειράθηκε να κατέλθει υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές της επόμενης χρονιάς, ωστόσο η εμπλοκή του σε σκάνδαλο, που έγινε γνωστό ως "Πινέιραγκεϊτ", έκανε τα σχέδιά του να ναυαγήσουν. Ειδικότερα, ο ίδιος μαγνητοφωνήθηκε να μιλάει στο τηλέφωνο με μ έναν φίλο του. Το απόσπασμα αποκαλύφθηκε και παίχθηκε στη διάρκεια πολιτικής εκπομπής στην τηλεόραση. Η συνομιλία, όπως αποκαλύφθηκε, είχε παράνομα ηχογραφηθεί από έναν στρατιωτικό.
Από το 2001 ως το 2004 ο Πινιέρα ήταν πρόεδρος του κόμματός του. Διεκδίκησε ξανά το αξίωμα του γερουσιαστή το 2001, ωστόσο παραιτήθηκε μετά την ανακοίνωση της πρόθεσης ενός υποψηφίου για τις προεδρικές εκλογές από τον συνασπισμό του να μην υποστηρίξει τον Πινιέρα αλλά αντί αυτού να υποστηρίξει τον Χόρχε Αρανσίμπια.
Στις 14 Μαΐου 2005, σε μία ξαφνική κίνηση, ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του για τις προεδρικές εκλογές εκείνης της χρονιάς. Στον πρώτο γύρο των εκλογών, στις 11 Δεκεμβρίου έλαβε το 25,4% των ψήφων και ήρθε δεύτερος. Στον τελικό γύρο, που διεξήχθη στις 15 Ιανουαρίου 2006, ηττήθηκε από την Μιτσέλ Μπατσελέ, η οποία εξελέγη πρόεδρος με ποσοστό 53% των ψήφων.
Προεδρικές εκλογές 2009-2010
Ο Πινιέρα κατήλθε ξανά υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 2009 και του 2010 και ήταν ο επικρατέστερος νικητής σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις. Στον πρώτο γύρο των εκλογών (13 Δεκεμβρίου 2009) προηγήθηκε με 44,05% έναντι 29,6% για τον αντίπαλό του και πρώην πρόεδρο, Εδουάρδο Φρέι. Καθώς κανείς εκ των δύο υποψηφίων δεν είχε λάβει ποσοστό άνω του 50%, έγινε και δεύτερος γύρος, στις 17 Ιανουαρίου 2010. Ο Πινιέρα εξελέγη πρόεδρος με 51,61% και ο Φρέι παρέμεινε δεύτερος με 48,39%.
Ο νέος πρόεδρος έχει υποσχεθεί ανάμεσα στα άλλα καλύτερη εκπαίδευση και τη βελτίωση των διεθνών σχέσεων με το Περού. . Με την εκλογική του νίκη, η Δεξιά επέστρεψε στην εξουσία (με εκλογές) στη Χιλή έπειτα από 52 χρόνια. Είναι ο πρώτος δισεκατομμυριούχος που εξελέγη στο ύπατο αξίωμα της χώρας. Η ορκωμοσία του έλαβε χώρα στις 11 Μαρτίου 2010.
Προεδρικές εκλογές 2017
Στις 17 Δεκεμβρίου 2017, ο Πινιέρα εξελέγη πρόεδρος της Χιλής για δεύτερη θητεία. Έλαβε το 36% των ψήφων, το υψηλότερο ποσοστό μεταξύ των 8 υποψηφίων στις εκλογές του 2017. Στον δεύτερο γύρο, ο Πινιέρα αντιμετώπισε τον Αλεχάντρο Γουιλιέρ, ένα τηλεοπτικό παρουσιαστή ειδήσεων που εκπροσώπησε τη συμμαχία της Μπατσελέ Νέα Πλειοψηφία (Nueva Mayoría). Ο Πινιέρα κέρδισε τις εκλογές με το 54% των ψήφων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Χιλής Κατηγορία:Χιλιανοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Χιλιανοί οικονομολόγοι
Τζορτζ Μάρτιν
Ο Σερ Τζορτζ Χένρι Μάρτιν, CBE (αγγλικά: Sir George Henry Martin, 3 Ιανουαρίου 1926 - 8 Μαρτίου 2016) ήταν Άγγλος μουσικός παραγωγός, ενορχηστρωτής, συνθέτης, μαέστρος, μηχανικός ήχος και μουσικός. Σε πολλές περιπτώσεις αναφέρεται ως το "Πέμπτο Σκαθάρι", λόγω του ότι ο Πολ Μακ Κάρτνεϊ, ήθελε να δείξει τη μεγάλη του συνεισφορά στο συγκρότημα. Ο Μάρτιν έκανε την παραγωγή σε 30 singles που έφτασαν στο νούμερο 1 στο Ηνωμένο Βασίλειο και σε 23, που έφτασαν το νούμερο 1 στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ο Μάρτιν ξεκίνησε την καριέρα του, κάνοντας την παραγωγή κωμικών τραγουδιών, συνεργαζόμενος, μεταξύ άλλων, με τον Πίτερ Σέλερς και τον Σπάικ Μίλιγκαν. Η καριέρα του εξαπλώνεται σε πάνω από έξι δεκαετίες στον χώρο της μουσικής, της τηλεόρασης και του κινηματογράφου. Ως αναγνώριση για την προσφορά του στη μουσική, έγινε Σερ, το 1996. Απεβίωσε σε ηλικία 90 ετών, στο Γουίλτσαϊρ της Αγγλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:The Beatles Κατηγορία:Βραβευμένοι με Brit Κατηγορία:Άγγλοι πιανίστες Κατηγορία:Βρετανοί μουσικοί παραγωγοί Κατηγορία:Ρωμαιοκαθολικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι Κατηγορία:Άγγλοι μουσικοί
Σαμπάμπ Αλ Αχλί Ντουμπάι
Η Σαμπάμπ Αλ Αχλί Κλαμπ είναι μια επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Εδρεύει στο Ντουμπάι. Είναι μία από τις πιο πετυχημένες ομάδες στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Στα αραβικά, Αλ Αχλί σημαίνει εθνικό/ή. Ιδρύθηκε το 1970, από την ενοποίηση τριών τοπικών ομάδων. Έχει κερδίσει 5 πρωταθλήματα (1975, 1976, 1980, 2006, 2009). Επιπρόσθετα, έχει κερδίσει 8 UAE President's Cup (1975, 1977, 1978, 1996, 2002, 2004, 2008, 2013), 1 Etisalat Emirates Cup (2012) και 2 UAE Super Cup (2008, 2013). Έδρα της ομάδας είναι το Rashed Stadium, χωρητικότητας 18000 θεατών.
Δοϊράνη (Βόρεια Μακεδονία)
Η Δοϊράνη (Дојран ) ήταν μια πόλη στη δυτική ακτή της Λίμνης Δοϊράνης στο νοτιοανατολικό μέρος της Βόρειας Μακεδονίας. Σήμερα είναι ένα συλλογικό όνομα για δύο χωριά: τη Νέα Δοϊράνη και τη Παλαιά Δοϊράνη. Η Δοϊράνη απέχει 170 χλμ. από τα Σκόπια, 59 χλμ. από τη Στρώμνιτσα και 30 χλμ. από τη Γευγελή. Το κοντινότερο αεροδρόμιο είναι ο Διεθνής Κρατικός Αερολιμένας Θεσσαλονίκης «Μακεδονία» και το Αεροδρόμιο Σκοπίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Συνοριακές διελεύσεις Ελλάδας-Βόρεια Μακεδονίας
Ελχάνος
Ο Ελχάνος είναι πρώιμη θεότητα της ελληνικής μυθολογίας.
Ήταν τοπική θεότητα της Κρήτης και λατρευόταν στις αρχαίες πόλεις Κνωσός και Λύκτος που θεωρείται η πρώτη πόλη που χτίστηκε στην Κρήτη.
Πηγές
Κατηγορία:Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Μυθικές θεότητες Κρήτης
Αγγλο-Γαλλικοί Πόλεμοι
Ως Αγγλο-Γαλλικοί Πόλεμοι αναφέρονται μια σειρά από πολεμικές συγκρούσεις ανάμεσα στην Αγγλία (μετά το 1707 τη Βρετανία) και τη Γαλλία, που περιλαμβάνουν:
Κρίσεις
Events that nearly brought the two countries to war:
Βιβλιογραφία και εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεμοι της Αγγλίας Κατηγορία:Πόλεμοι της Γαλλίας
Γιόχαν Νέστροϋ
Ο Γιόχαν Νέστροϋ (γερμανικά: Johann Nepomuk Eduard Ambrosius Nestroy, 7 Δεκεμβρίου 1801, Βιέννη – 25 Μαΐου 1862, Γκρατς) υπήρξε Αυστριακός ηθοποιός, τραγουδιστής, συγγραφέας δραματικών έργων και σατυρικός. Τα έργα του σημαδεύουν την ακμή του αυστριακού θεάτρου της παλαιάς βιενέζικης σχολής.
Βιογραφία
Ήταν το δεύτερο παιδί της οικογένειάς του και είχε άλλα επτά αδέρφια. Οι γονείς του ανήκαν στην καλή κοινωνία της Βιέννης. Πατέρας του ήταν ο Γιόχαν Νέστροϋ, βασιλικός δικηγόρος το επάγγελμα. Ο νεαρός Γιόχαν προορίζονταν και αυτός για τη δικηγορική σταδιοδρομία, αλλά αυτός διάλεξε το θέατρο. Πήγε σχολείο στο ακαδημαϊκό γυμνάσιο της Βιέννης, και αργότερα στο γυμνάσιο Σότεν. Παρακολούθησε μαθήματα φιλοσοφίας και νομικής στο Πανεπιστήμιο, ενώ ταυτόχρονα εμφανίζονταν στο θέατρο. Το 1822 άρχισε να τραγουδάει στην όπερα της Βιέννης, ενώ ένα χρόνο αργότερα παρακολουθούσε μαθήματα στη σχολή γερμανικού θεάτρου στο Άμστερνταμ. Εμφανίστηκε στο θέατρο στο Μπρνο, Γκρατς, Πρέσμπουργκ και Λέμπεργκ. Άρχισε να γράφει θεατρικά έργα, τα οποία ανέβηκαν στη σκηνή το 1826.
Δείτε επίσης
Πληροφορίες στα αρχαία ελληνικά
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί ηθοποιοί Κατηγορία:Αυστριακοί τραγουδιστές Κατηγορία:Αυστριακοί θεατρικοί συγγραφείς
Ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 1903
Οι ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 1903 ήταν οι πρώτες δημοτικές εκλογές του 20ού αιώνα που διεξήχθησαν στην Ελλάδα. Πραγματοποιήθηκαν την Κυριακή 7 Σεπτεμβρίου του 1903, με το πολύπλοκο εκλογικό σύστημα του "σφαιριδίου".
Οι εκλεγέντες στις μεγάλες πόλεις
Στην Αθήνα δήμαρχος για δεύτερη συνεχόμενη φορά εκλέχθηκε ο Σπυρίδων Μερκούρης με 10.923 "ναι", έναντι 6.293 του αντιπάλου του (Κ. Αγγελόπουλος) ενώ συμβολικά μετείχε και ο Κ. Γουρδέλης. Το αποτέλεσμα των εκλογών στην Αθήνα προκάλεσε την οργή του τότε πρωθυπουργού της χώρας Δημ. Ράλλη, όπως και την απογοήτευση του επικεφαλής του "Εθνικού Κόμματος" Θεόδ. Δηλιγιάννη Ο Μερκούρης ανέλαβε τα καθήκοντά του στις 31 Δεκεμβρίου.
Στον Πειραιά επικράτησε ο Παύλος Δαμαλάς που υπερίσχυσε των Αθ. Μουτσόπουλου, κατόπιν ενστάσεως που υπέβαλε για δωροδοκίες, πλαστογραφίες (έως και ψήφοι 500 νεκρών καταγγέλθηκαν  ) και αλλοίωση των αποτελεσμάτων  (αρχικά πάντως ανακοινώθηκε νίκη του Μουτσόπουλου ), Σ. Κριτσίλη, Αλ. Μελετόπουλου και Πέτρου Μουτσόπουλου. Ο Π. Δαμαλάς ανέλαβε επίσημα στις 22 Δεκεμβρίου 1903.
Στην Πάτρα επικράτησε και πάλι ο Δημήτριος Βότσης, όπως και στα 1899. Στο Βόλο εξελέγη ο κ. Γεωργιάδης σε βάρος των κ.κ. Λαναρά και Μαρκίδη. Στο Μεσολόγγι εκλέχθηκε ο "τρικουπικός" υποψήφιος, Σωκράτης Στάικος Αμφότεροι είχαν επίσης επικρατήσει και στα 1899
Πηγή
1903
Απάμα (κόρη Σπιταμένη)
Η Απάμα ήταν μια πριγκίπισσα των Περσών που έζησε την περίοδο που ο Μέγας Αλέξανδρος πραγματοποίησε την εκστρατεία του στην Ανατολή. Ήταν κόρη του Σπιταμένη της Σογδιανής, ηγεμόνα της Βακτρίας και τελευταίου Πέρση ηγεμόνα που πολέμησε ενάντια στο Μακεδόνα στρατηλάτη.
Ο Αλέξανδρος, ολοκληρώνοντας τις κατακτήσεις του διέταξε μια σειρά διπλωματικών γάμων, βάσει των οποίων οι στρατηγοί του ενώθηκαν με κόρες Περσών ευγενών για την ενδυνάμωση των δεσμών Μακεδόνων και γηγενών λαών των κατακτημένων εδαφών. Σε έναν ομαδικό γάμο στα Σούσα το, την ίδια μέρα που ο Αλέξανδρος πανηγύριζε τους δικούς του γάμους, ο στρατηγός του Σέλευκος, κατόπιν ιδρυτής της δυναστείας των Σελευκιδών στη Συρία με την επωνυμία Σέλευκος Α’ Νικάτωρ, νυμφεύθηκε την Απάμα. Από όλους τους στρατηγούς του Αλεξάνδρου, ο Σέλευκος ήταν ο μόνος που δεν απομάκρυνε τη σύζυγό του μετά το θάνατο του Μακεδόνα βασιλιά το 323 π.Χ.
Το ζευγάρι απέκτησε δύο γιους: τον Αντίοχο (324–261 π.Χ.) που διαδέχτηκε τον πατέρα του στη βασιλεία το 281 π.Χ. με το όνομα Αντίοχος Α’ Σωτήρ, και τον Αχαιό που γεννήθηκε το 320 π.Χ. στη Συρία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δυναστεία των Σελευκιδών Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες Ελληνιστικής Περιόδου
Άννα του Μονταφιέ
Η Άννα (γαλ. Anne de Montafié de Clermint-en-Beauvaisis, 21 Ιουλίου 1577 – 17 Ιουλίου 1644) από τον Οίκο του Μονταφιέ ήταν κόρη του κόμη του Μονταφιέ και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Σουασόν.
Βιογραφία
Ήταν κόρη και κληρονόμος του Λουδοβίκου κόμη του Μονταφιέ, κυρίου του Πιεμόν, πρίγκιπα του Καρινιάνο και της Ιωάννας-Φραγκίσκης ντε Κοέμ, κόρης του Λουδοβίκου κυρίου του Λυσέ.
Παντρεύτηκε τον Κάρολο των Βουρβόνων-Κονντέ, κόμη του Σουασόν. Το 1577 ο πατέρας της δολοφονήθηκε και η μητέρα της έκανε δεύτερο γάμο, με τον Φραγκίσκο των Βουρβόνων-Κονντέ πρίγκιπα του Κοντί, μεγαλύτερο αδελφό του Καρόλου, κόμη του Σουασόν.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1601 τον Κάρολο των Βουρόνων κόμη του Σουασσόν και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων Κατηγορία:Γαλλίδες κόμισσες
Ρουμανική εκστρατεία (Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος)
Η Ρουμανική εκστρατεία ήταν μέρος του Βαλκανικής εκστρατείας του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, με τις δυνάμεις της Ρουμανίας και της Ρωσίας από τη μια πλευρά και τις Κεντρικές Δυνάμεις από την άλλη. Οι μάχες έλαβαν χώρα από τον Αύγουστο του 1916 μέχρι τον Δεκέμβριο του 1917 στη σύγχρονη Ρουμανία, συμπεριλαμβανομένου της Τρανσυλβανίας (τότε μέρος της Αυστροουγγαρίας) και της Νότιας Δοβρουτσάς (νυν Βουλγαρία).
Η Ρουμανία εισήλθε στον πόλεμο σε μια προσπάθεια να καταλάβει την Τρανσυλβανία, μια περιοχή της Αυστροουγγαρίας με ρουμανική πλειονότητα. Παρά τις αρχικές επιτυχίες, οι ενωμένες ρωσορουμανικές δυνάμεις υποχώρησαν αρκετές φορές και μέχρι το τέλος του 1916, μονάχα η Μολδαβία έμεινε στα χέρια των Συμμάχων. Μετά από αρκετές αμυντικές επιτυχίες το 1917, το συμμαχικό μέτωπο διαλύθηκε μετά την έξοδο της Ρωσίας από τον πόλεμο λόγω της επανάστασης των Μπολσεβίκων και την παράδοση της Ρουμανίας με βάση την Ανακωχή της Φωξάνης. Στις 10 Νοεμβρίου 1918, μια μέρα πριν την ανακωχή με τη Γερμανία και την παράδοση όλων των υπόλοιπων Κεντρικών Δυνάμεων, η Ρουμανία εισήλθε ξανά στον πόλεμο. Μέχρι τότε, 220.000 Ρουμάνοι στρατιώτες σκοτώθηκαν, απώλειες που αποτελούν το 6% των συνολικών απώλειων της Αντάντ.
Πριν τον πόλεμο
Στο Βασίλειο της Ρουμανίας, από το 1866, κυριαρχούσαν οι εκπρόσωποι του Οίκου των Χοεντσόλερν. Ο βασιλιάς της Ρουμανίας, Κάρολος Α΄ των Χοεντσόλερν, υπέγραψε μυστική συμμαχία με τις δυνάμεις της Τριπλής Συμμαχίας το 1883, βάσει της οποίας, η Ρουμανία ήταν υποχρεωμένη να προχωρήσει σε πόλεμο σε περίπτωση επίθεσης στην Αυστροουγγαρία. Ενώ ο Κάρολος σκόπευε να εισέλθει στον πόλεμο με το πλευρό των Κεντρικών Δυνάμεων, τα ρουμανικά κόμματα ήθελαν να εισέλθουν στον πόλεμο με το πλευρό της Αντάντ. Η Ρουμανία παρέμεινε ουδέτερη όταν ξεκίνησε ο πόλεμος, δηλώνοντας πως η Αυστροουγγαρία ήταν αυτή που ξεκίνησε τον πόλεμο και συνεπώς η Ρουμανία δεν είχε επίσημη υποχρέωση να εισέλθει στον πόλεμο.
Σε αντάλλαγμα για συμμαχία με την Αντάντ, η Ρουμανία ζήτησε την αναγνώριση των δικαιωμάτων της στην περιοχή της Τρανσυλβανίας, η οποία βρισκόταν υπό τον έλεγχο της Αυστροουγγαρίας από τον 17ο αιώνα, ενώ οι Ούγγροι είχαν καταλάβει την περιοχή τον 11ο αιώνα - στην περιοχή, η πλειονότητα των κατοίκων ήταν Ρουμάνοι. Κύριος στόχος της Ρουμανίας κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων ήταν να αποφύγει τον πόλεμο σε δύο μέτωπα (ένα στη Δοβρουτσά κατά της Βουλγαρίας και ένα στην Τρανσυλβανία) και να πετύχει γραπτές εγγυήσεις για τις εδαφικές κτήσεις της Ρουμανίας μετά τον πόλεμο. Οι Ρουμάνοι εξέφρασαν τους εξής όρους: να μην υπογραφούν ξεχωριστές συνθήκες, ίσα δικαιώματα σε μια μελλοντική σύνοδο ειρήνης, βοήθεια της Ρωσίας στον πόλεμο με τη Βουλγαρία, μια συμμαχική επίθεση στη Βουλγαρία και τακτικό εφοδιασμό από τις δυνάμεις των Συμμάχων. Το στρατιωτικό μέρος της συμφωνίας έλεγε πως η Γαλλία και η Βρετανία θα πρέπει να προχωρήσουν σε επίθεση κατά της Βουλγαρίας και της Τουρκίας μέχρι τον Αύγουστο, η Ρωσία να στείλει δυνάμεις στη Δοβρουτσά και πως ο ρουμανικός στρατός δεν θα περάσει σε ρωσικό έλεγχο. Οι Σύμμαχοι υποχρεώθηκαν να στείλουν 300 τόνους εξοπλισμού σε καθημερινή βάση. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, αρκετοί όροι της συμφωνίας, εκτός αυτούς που αφορούσαν τη Ρουμανία, παραβιάστηκαν.
Οι Σύμμαχοι δέχτηκαν τους όρους στα τέλη του καλοκαιριού του 1916 (βλ. Συνθήκη του Βουκουρεστίου (1916)) - αν η Ρουμανία είχε μπει στον πόλεμο με το πλευρό της Αντάντ νωρίτερα, πριν την Επίθεση του Μπρουσίλοφ, ίσως η Ρωσία, η οποία κατηγορήθηκε από τη Ρουμανία για την παράνομη κατοχή της Βεσσαραβίας και την απρεπή συμπεριφορά σε σχέση με τον σύμμαχο της στον ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1877, να μην έχανε τον πόλεμο. Σύμφωνα με μερικούς Αμερικανούς στρατιωτικούς ιστορικούς, η Ρωσία καθυστέρησε να δεχτεί τους ρουμανικούς όρους λόγω της ανησυχίας για τα ρουμανικά σχέδια που αφορούσαν τη Βεσσαραβία, όπου η πλειονότητα των κατοίκων ήταν Ρουμάνοι. Σύμφωα με τον Βρετανό ιστορικό Τζών Κίγκαν, πριν η Ρουμανία εισέλθει στον πόλεμο με το πλευρό της Αντάντ, οι Σύμμαχοι είχαν συμφωνήσει μυστικά να μην παραχωρήσουν εδάφη στη Ρουμανία μετά το τέλος του πολέμου.
Το 1915, ο Αντισυνταγματάρχης Κρίστοφερ Τόμσον, ο οποίος κατείχε τη γαλλική γλώσσα, στάλθηκε στο Βουκουρέστι ως Βρετανός στρατιωτικός ακόλουθος με σκοπό να πείσει τη Ρουμανία να εισέλθει στον πόλεμο. Στο Βουκουρέστι, ο Τόμσον θεώρησε πως αν η Ρουμανία εισέλθει απροετοίμαστη σε πόλεμο που πιθανόν να διεξαχθεί σε δύο μέτωπα, η θέση της Αντάντ δεν θα γίνει καλύτερη. Η άποψη του αγνοήθηκε από τη βρετανική κυβέρνηση και ο Τόμσον υπέγραψε Πολεμική Σύμβαση με τη Ρουμανία στις 13 Αυγούστου 1916. Λίγους μήνες αργότερα, ο Τόμσον αναγκάστηκε να μετριάσει τις συνέπειες της ήττας της Ρουμανίας και επέβλεψε την καταστροφή των ρουμανικών πετρελαιοπηγών, ώστε οι τελευταίες να μην πέσουν στα χέρια της Γερμανίας.
Η ρουμανική κυβέρνηση υπέγραψε συμμαχία με την Αντάντ στις 17 Αυγούστου 1916 και κήρυξε τον πόλεμο στην Αυστροουγγαρία στις 27 Αυγούστου. Η Γερμανία απάντησε με κήρυξη πολέμου στη Ρουμανία την επόμενη μέρα. Δεν είναι σαφές πότε η Βουλγαρία και η Τουρκία κήρυξαν τον πόλεμο στη Ρουμανία. Ο Ιάν Μπέκετ δηλώνει πως η Βουλγαρία δεν θεώρησε προτεραιότητα την κήρυξη πολέμου πριν την επίθεση της στις 31 Αυγούστου. Άλλες πηγές δηλώνουν πως η Βουλγαρία κήρυξε τον πόλεμο στις 30 Αυγούστου ή στις 1 Σεπτεμβρίου. Οι Οθωμανοί κήρυξαν τον πόλεμο είτε στις 29 Αυγούστου, είτε στις 30 Αυγούστου είτε στις 1 Σεπτεμβρίου. Δύο μέρες μετά την κήρυξη πολέμο στην Αυστροουγγαρία, η Ρουμανία βρέθηκε αντιμετώπη με όλες τις Κεντρικές Δυνάμεις.
Ο ρουμανικός στρατός διέθετε 650.000 άνδρες, χωρισμένους σε 23 μεραρχίες, αλλά αντιμετώπιζε έλλειψη εξοπλισμού. Εν τω μεταξύ, ο Αρχηγός του Γερμανικού Γενικού Επιτελείου, Στρατηγός Έριχ φον Φάλκενχαϊν, είχε ορθά προβλέψει την είσοδο της Ρουμανίας με το πλευρό της Αντάντ και ετοίμασε ειδικά σχέδια. Χάρη στην κατάληψη της Σερβίας και την αποτυχία των Συμμάχων στα σύνορα της Ελλάδας, καθώς και στο ενδιαφέρον για τη Δοβρουτσά, ο βουλγαρικός στρατός και ο οθωμανικός στρατός δέχτηκαν να βοηθήσουν στον πόλεμο κατά της Ρουμανίας.
Η ανώτατη διοίκηση της Γερμανίας ήταν ανήσυχη για την πιθανότητα της εισόδου της Ρουμανίας στον πόλεμο:
Είσοδος της Ρουμανίας στον πόλεμο
Τη νύχτα της 27ης Αυγούστου 1916, 1η Ρουμανική Στρατιά, η 2η Ρουμανική Στρατιά και η Βόρεια Ρουμανική Στρατιά ξεκίνησαν την επίθεση στην Τρανσυλβανία μέσω των Καρπαθίων, όπως καθόριζε το σχέδιο «Υπόθεσις Ζ». Αρχικά, οι Ρουμάνοι αντιμετώπισαν την αντίσταση της 1ης Αυστροουγγρικής Στρατιάς, την οποία απώθησαν μέχρι την Ουγγαρία. Σε σχετικά ελάχιστο χρόνο, οι πόλεις του Μπρασόβ, της Φάραγκας και της Μερκούρια Τσουκ καταλήφθηκαν από τους επιτιθέμενους που έφθασαν στον ποταμό Σιμπίου. Στις περιοχές με ρουμανική πλειονότητα, ο ρουμανικός στρατός έλαβε σημαντική βοήθεια όσον αφορά τους τομείς του εφοδιασμού, του στρατωνισμού και της καθοδήγησης. Ωστόσο, η γρήγορη ρουμανική προώθηση οδήγησε τις Κεντρικές Δυνάμεις να στείλουν ενισχύσεις στην περιοχή. Η Αντάντ θεωρούσε πως η Γερμανία δεν θα μπορούσε να απαντήσει στην εισβολή, καθώς βρίσκονταν σε εξέλιξη η μάχη του Σομμ και η επίθεση του Μπρουσίλοφ, οι οποίες απασχολούσαν πολλές γερμανικές δυνάμεις. Παρ' ολ' αυτά, ο Στρατηγός Φάλκενχαϊν συγκέντρωσε 8 μεραρχίες και το Σώμα των Άλπεων, ενώ η Αυστροουγγαρία έστειλε 4 μεραρχίες και μέχρι τα μέσα Σεπτεμβρίου, η ρουμανική επίθεση αναχαιτίστηκε. Οι Ρώσοι είχαν στείλει 3 μεραρχίες στη βόρεια Ρουμανία, αλλά δεν μπορούσαν να στείλουν πολεμοφόδια.
Εν τω μεταξύ, ο Αρχιστράτηγος Άουγκουστ φον Μάκενσεν ανέλαβε την ηγεσία μιας πολυεθνικής δύναμης που συμπεριλάμβανε την 3η Βουλγαρική Στρατιά, μια γερμανική ταξιαρχία και δύο μεραρχίες του 6ου Οθωμανικού Σώματος Στρατού - μ' αυτές τις δυνάμεις, ο Μάκενσεν προχώρησε στη Δοβρουτσά. Αυτές οι δυνάμεις επιτέθηκαν βορείως από τη Βουλγαρία στις 1 Σεπτεμβρίου και πέρασαν από τη νότια πλευρά του Δούναβη με σκοπό να φθάσουν στην Κωνστάντζα. Η ρουμανική φρουρά του Τουτρακάν περικυκλώθηκε από τις γερμανοβουλγαρικές δυνάμεις στις 6 Σεπτεμβρίου (βλ. μάχη του Τουτρακάν). Η 3η Ρουμανική Στρατιά συνέχισε τις προσπάθειες να σταματήσει την εχθρική προέλαση στη Σιλίστρα, στο Ντόμπριτς, στην Αμζακαία και στο Τοπραϊσάρ, αλλά υποχωρούσε συνεχώς. Η επιτυχία του Μάκενσεν οφείλεται στην αδυναμία της Αντάντ να τηρήσει τους όρους της πολεμικής σύμαβασης, βάσει της οποίας έπρεπε να προχωρήσει σε επίθεση στο Μακεδονικό Μέτωπο και στην αδυναμία της Ρωσίας να στείλει αρκετές δυνάμεις στη νοτιοανατολική Ρουμανία. Το ρουμανικό μέτωπο είχε εύρος 1.100 χιλιομέτρων και ήταν μεγαλύτερο ακόμα και από το ρωσικό μέτωπο, το οποίο είχε εύρος 1.000 χιλιομέτρων (από τη Βαλτική μέχρι τη Βουκοβίνα).
Στις 15 Σεπτεμβρίου, το Ρουμανικό Πολεμικό Συμβούλιο αποφάσισε να σταματήσει την επίθεση στην Τρανσυλβανία και να διαλύσει τις δυνάμεις του Μάκενσεν. Το σχέδιο (επίθεση στη Φλαμάντα) ανέφερε πως οι Ρουμάνοι έπρεπε να επιτεθούν στη Φλαμάντα μέσω του Δούναβη, ενώ οι μετωπικές ρωσορουμανικές θα προχωρούσαν σε επίθεσης προς τα νότια στο Κομπάντιν και στο Κουρτμπούναρ. Οι ρωσικές ενισχύσεις υπό τις διαταγές του Στρατηγού Αντρέι Ζαϊοντσκόφσκι έφθασαν για να αναχαιτίσουν τον στρατό του Μάκενσεν πριν αυτός καταλάβει τον σιδηρόδρομο Κωνστάντζα-Βουκουρέστι. Οι συγκρούσεις ήταν δύσκολες με πολλές επιθέσεις και αντεπιθέσεις μέχρι τις 23 Σεπτεμβρίου. Η 3η Βουλγαρική Στρατιά υπέστη τακτική ήττα στην πρώτη μάχη του Κομπάντιν στις 19 Σεπτεμβρίου, αναγκάζοντας τις Κεντρικές Δυνάμεις να σταματήσουν την προώθηση τους μέχρι τα μέσα Οκτωβρίου. Στις 1 Οκτωβρίου, 2 ρουμανικές μεραρχίες πέρασαν τον Δούναβη στη Φλαμάντα και έφτιαξαν ένα προγερύφωμα εύρους 14 χιλιομέτρων και βάθους 4 χιλιομέτρων. Την ίδια μέρα, οι ενωμένες ρωσορουμανικές δυνάμεις επιτέθηκαν στο μέτωπο της Δοβρουτσάς, αλλά δεν είχαν πετύχει τους στόχους τους. Η αποτυχία στη Δοβρουτσά, οι δύσκολες μάχες στη Φλαμάντα στις 3 Οκτωβρίου και η βαριά καταιγίδα τη νύχτα της 1ης Οκτωβρίου που κατέστρεψε το προγεφύρωμα των Ρουμάνων ανάγκασε τον Στρατηγό Αλεξάντρου Αβερέσκου να ακυρώσει την επιχείρηση. Αυτή η απόφαση θα είχε σοβαρές συνέπεις για την υπόλοιπη εκστρατεία.
Η αντεπίθεση των Κεντρικών Δυνάμεων (Σεπτέμβριος-Δεκέμβριος 1916)
Η διοίκηση των στρατευμάτων των Κεντρικών Δυνάμεων βρισκόταν πλέον στα χέρια του Έριχ φον Φάλκενχαϊν (αντικαταστάθηκε πρόσφατα στη θέση του Αρχηγού του Γερμανικού Γενικού Επιτελείου), ο οποίος προχώρησε σε αντεπίθεση στις 18 Σεπτεμβρίου. Η πρώτη επίθεση κατά της 1ης Ρουμανικής Στρατιάς έλαβε χώρα στο Χατέγκ - η επίθεση αναχαίτισε την ρουμανική προώθηση. Οκτώ μέρες αργότερα, τα γερμανικά στρατεύματα επιτέθηκε στο Σιμπίου και στις 29 Σεπτεμβρίου, οι ρουμανικές δυνάμεις (που είχαν αριθμητικό μειονέκτημα) υποχώρησαν στα περάσματα Ηφαιστείου και Τούρνου Ρόσου - το τελευταίο, ωστόσο, καταλήφθηκε από τις βαυαρικές βουνίσιες δυνάμεις και οι Ρουμάνοι έχασαν 3.000 άνδρες. Στις 4 Οκτωβρίου, η 2η Ρουμανική Στρατιά επιτέθηκε στις αυστροουγρικές δυνάμεις στο Μπρασόβ, αλλά η επίθεση αναχαιτίστηκε και η αυστροουγγρική αντεπίθεση ανάγκασε τους Ρουμάνους να υποχωρήσουν. Η 4η Ρουμανική Στρατιά (γνωστή ως Βόρεια Ρουμανική Στρατιά) υποχώρησε χωρίς να δεχτεί σοβαρή πίεση από τις αυστροουγγρικές δυνάμεις και μέχρι τις 25 Οκτωβρίου, ο ρουμανικός στρατός βρέθηκε πίσω από τα σύνορα της Ρουμανίας.
Στις 19 Οκτωβρίου, μετά από ένα μήνα προσεκτικής προετοιμασίας, ο Αρχιστράτηγος Άουγκουστ φον Μάκενσεν και ο Στρατηγός Στέφαν Τόσεβ προχώρησαν σε νέα επίθεση και πέτυχαν αποφασιστική νίκη στη δεύτερη μάχη του Κομπάντιν. Οι Ρουμάνοι και οι Ρώσοι αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν από την Κωνστάντζα, η οποία καταλήφθηκε από τις Κεντρικές Δυνάμεις στις 22 Οκτωβρίου. Μετά την πτώση της Τσερναβόντα, η άμυνα της Δοβρουτσάς ανατέθηκε αποκλειστικά στους Ρώσους, οι οποίοι υποχώρησαν στο Δέλτα Δούναβη. Ο ρωσικός στρατός είχε χάσει το ηθικό του και αντιμετώπιζε έλλειψη πολεμοφοδίων. Ο Μάκενσεν μετέφερε μυστικά μεγάλο αριθμό δυνάμεων στο Σβίστοβ της Βουλγαρίας και παρακολουθούσε το πέρασμα του ποταμού Δούναβη.
Οι δυνάμεις του Έριχ φον Φάλκενχαϊν προχώρησαν σε επιθέσεις κατά των περασμάτων στα βουνά για να ελέγξουν την ικανότητα της ρουμανικής άμυνας. Μετά από αρκετές εβδομάδες, ο Φάλκενχαϊν συγκέντρωσε τις καλύτερες δυνάμεις (τα γερμανικά Alpen Korps) στα νότια για επίθεση στο Πέρασμα του Ηφαιστείου - σ' αυτή την επίθεση έλαβε μέρος ο μελλοντικός αρχιστράτηγος, Έρβιν Ρόμελ. Στις 11 Νοεμβρίου, ο Ρόμελ (τότε έφερε τον βαθμό του Υπολοχαγού) οδήγησε την Βουνίσια Μονάδα του Βούρττενμπεργκ στην κατάληψη του βουνού Λεσκούλι. Οι Ρουμάνοι υποχώρησαν από τα βουνά μέχρι τις 26 Νοεμβρίου. Η επίθεση της 9ης Γερμανικής Στρατιάς απώθησε επίσης τους Ρουμάνους από τα βουνά - η κατάσταση με τα πολεμοφοδία του ρουμανικού στρατού έγινε κρίσιμη.
Στις 23 Νοεμβρίου, οι καλύτερες δυνάμεις του Μάκενσεν πέρασαν τον Δούναβη σε δύο περιοχές κοντά στο Σβίστοβ. Αυτή η επίθεση προκάλεσε έκπληξη στους Ρουμάνους και οι δυνάμεις του Μάκενσεν προωθήθηκαν γρήγορα προς το Βουκουρέστι, έχοντας συναντήσει πολύ μικρή αντίσταση. Η επίθεση του Μάκενσεν απειλούσε να αποκόψει τον μισό ρουμανικό στρατό και ο Ανώτατος Διοικητής των Ρουμάνων, Στρατηγός Κονσταντίν Πρέζαν, προσπάθησε να αντεπιτεθεί στις δυνάμεις του Μάκενσεν. Το σχέδιο ανέφερε πως οι Ρουμάνοι θα χρησιμοποιούσαν όλες τις εφεδρείες τους και θα λάμβαναν βοήθεια από τους Ρώσους, ώστε οι ρουμανικές εφεδρείες να επιτεθούν στο κενό μεταξύ των δυνάμεων του Μάκενσεν και του Φάλκενχαϊν. Ωστόσο, οι Ρώσοι διαφώνησαν με το σχέδιο και δεν υποστήριξαν την επίθεση των Ρουμάνων.
Στις 1 Δεκεμβρίου, οι Ρουμάνοι επιτέθηκαν κατά μήκος του ποταμού Άρτζες. Αρχικά, οι Ρουμάνοι είχαν επιτυχία και αιχμαλώτισαν αρκετούς στρατιώτες του εχθρού, ωστόσο, ο Μάκενσεν κατάφερε να συγκεντρώσει δυνάμεις για να αντιμετωπίσει τη ρουμανική επίθεση και οι δυνάμεις του Φάλκενχαϊν προχώρησαν σε αντεπιθέσεις. Η ρουμανική κυβέρνηση και το βασιλικό δικαστήριο μεταφέρθηκαν στο Ιάσιο. Στις 6 Δεκεμβρίου, το ιππικό του Φάλκενχαϊν κατέλαβε το Βουκουρέστι. Η 2η Ρουμανική Στρατιά υποχωρούσε μαχόμενη προς τον ποταμό Σερέτη. Μεταξύ της 22ης και της 26ης Δεκεμβρίου έλαβε χώρα η μάχη του Ράμνιτσου Σάρατ και έληξε με την κατάληψη της πόλης από τις δυνάμεις του Μάκενσεν στις 27 Δεκεμβρίου.
Εν τω μεταξύ, οι Ρώσοι άρχισαν να στέλνουν ενισχύσεις στη Μολδαβία για να αποτρέψουν μια εισβολή στη νότια Ρωσία. Η νότια Ρουμανία, μαζί με τη Βλαχία και τη Δοβρουτσά, ήταν πλέον στα χέρια των Κεντρικών Δυνάμεων. Κατά τη διάρκεια της υποχώρησης, οι Ρουμάνοι έκαψαν τις αποθήκες σιτήρων και κατέστρεψαν τις πετρελαιοπηγές με σκοπό να μην χρησιμοποιηθούν από τους Γερμανούς.
Σταθεροποίηση και αδιέξοδο (1917)
Οι ρωσορουμανικές δυνάμεις της Δοβρουτσάς υποχώρησαν από Μασίν στις 4 Ιανουαρίου και από τη Βραΐλα στις 5 Ιανουαρίου. Προς το τέλος του μήνα, οι Βούλγαροι έλαβαν την ευκαιρία να εισέλθουν στο Δέλτα του Δούναβη χάρη στον παγετό. Στις 23 Ιανουαρίου, οι Βούλγαροι προσπάθησαν να περάσουν τον Δούναβη στην Τούλτσεα, αλλά υπέστησαν σοβαρές απώλειες από τους Ρουμάνους υπερασπιστές στη βόρεια όχθη του ποταμού και σταμάτησαν. Οι μάχες συνεχίστηκαν και στα Καρπάθια Όρη, όπου επίσης επικρατούσε κακοκαιρία. Στις 8 Ιανουαρίου, οι δυνάμεις του Μάκενσεν κατέλαβαν τη Φωξάνη, αλλά απέτυχαν να σπάσουν τη γραμμή του Σερέτη στις 19 Ιανουαρίου.
Έτσι, το μέτωπο σταθεροποιήθηκε και επέτρεψε στον ρουμανικό στρατό να ανασυνταχθεί, ενώ ο ρωσικός στρατός συγκέντρωσε δυνάμεις στη γραμμή του Σερέτη. Ο βασιλιάς Φερδινάνδος και η ρουμανική κυβέρνηση θεώρησαν πως αυτό έπρεπε να γίνει στη Μολδαβία και όχι στην Ουκρανία, όπως είχαν προτείνει οι Ρώσοι. Η Γαλλία και η Βρετανία υποστήριξαν σημαντικά τις προσπάθειες των Ρουμάνων: οι Σύμμαχοι έστειλαν 150.000 τουφέκια, 2.000 πολυβόλα, 1.300.000 χειροβομβίδες και 355 πυροβόλα από τη Δυτική Ευρώπη, καθώς επίσης και 1.600 Γάλλους στρατιώτες υπό τις διαταγές του Ανρί Ματίας Μπέρθελοτ για να εκπαιδεύσουν τις ρουμανικές δυνάμεις.
Μέχρι τα τέλη του φθινοπώρου, η δύναμη του ρουμανικού στρατού αυξήθηκε στους 400.000 άνδρες, οργανωμένους σε 15 μεραρχίες πεζικού και 2 μεραρχίες ιππικού, χωρισμένους σε 2 στρατιές και 5 σώματα. Η ρουμανική αεροπορία οργανώθηκε σε 12 σμήνη. Οι Ρώσοι είχαν συγκεντρώσει 1.000.000 άνδρες στο ρουμανικό μέτωπο. Ωστόσο, οι ρωσικές δυνάμεις δεν ήσαν αξιόμαχες λόγω της προπαγάνδας των Μπολσεβίκων και του χαμηλού ηθικού.
Το καλοκαίρι του 1917, οι ρωσορουμανικές δυνάμεις είχαν σκοπό να στηρίξουν την Επίθεση του Κερένσκι με επιθέσεις στη Ναμολόασα και στο Μαράστι. Αν και η επίθεση στη Ναμολόασα ακυρώθηκε, η 2η Ρουμανική Στρατιά (υπό τις διαταγές του Αβερέσκου) κατάφερε να σπάσει το αυστροουγγρικό μέτωπο στη μάχη του Μαράστι στα τέλη Ιουλίου. Ωστόσο, αυτή η επιτυχία δεν είχε διάρκεια εξαιτίας των καταστροφικών αποτελεσμάτων της επίθεσης του Κερένσκι. Ο Μάκενσεν αντεπιτέθηκε στο Μαρασέστι, ενώ οι αυστροουγγρικές δυνάμεις επιτέθηκαν στην κοιλάδα Οϊτούζ και οι μάχες σταμάτησαν στις αρχές Σεπτεμβρίου, όταν οι Κεντρικές Δυνάμεις ανακάλεσαν τις επιθέσεις καθώς είχαν υποστεί σοβαρές απώλειες. Ως αποτέλεσμα, η εναπομείνουσα ρουμανική επικράτεια δεν καταλήφθηκε και περίπου 1.000.000 στρατιώτες των Κεντρικών Δυνάμεων καθηλώθηκαν στην περιοχή - οι The Times χαρακτήρισαν το ρουμανικό μέτωπο ως «το μόνο σημείο φωτός στην Ανατολή».
Η κατάσταση, ωστόσο, επιδεινώθηκε λόγω της Οκτωβριανής Επανάστασης και του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου. Αυτά τα γεγονότα οδήγησαν στην έξοδο της Ρωσίας από τον πόλεμο και η Ρουμανία αναγκάστηκε να υπογράψει την Ανακωχή της Φωξάνης στις 9 Δεκεμβρίου 1917, καθώς είχε μείνει απομονωμένη και περικυκλωμένη από τις Κεντρικές Δυνάμεις.
Συνθήκη του Βουκουρεστίου
Στις 7 Μαΐου 1918, η Ρουμανία αναγκάστηκε να υπογράψει τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου με τις Κεντρικές Δυνάμεις με σκληρούς όρους για τη χώρα, ωστόσο, οι Κεντρικές Δυνάμεις αναγνώρισαν την ένωση της Ρουμανίας και της Βεσσαραβίας. Ο Αλεξάντρου Μάργκιλομαν έγινε ο νέος πρωθυπουργός της Ρουμανίας χάρη στη γερμανική στήριξη. Ο βασιλιάς Φερδινάνδος, ωστόσο, αρνήθηκε να υπογράψει τη συνθήκη.
Η Ρουμανία ξανά στον πόλεμο (Νοέμβριος 1918)
Μετά την επιτυχής επίθεσης στο μέτωπο της Θεσσαλονίκης, η Βουλγαρία αναγκάστηκε να βγει από τον πόλεμο, ενώ η Ρουμανία εισήλθε ξανά στον πόλεμο στις 10 Νοεμβρίου 1918, μια μέρα πριν τη λήξη του πολέμου στη Δυτική Ευρώπη.
Στις 28 Νοεμβρίου 1918, οι Ρουμάνοι αντιπρόσωποι της Βουκοβίνας ψήφισαν υπέρ της ένωσης με το Βασίλειο της Ρουμανίας, μετά την προκήρυξη για ένωση της Τρανσυλβανίας με το Βασίλειο της Ρουμανίας στις 1 Δεκεμβρίου 1918 - οι εκπρόσωποι των Ρουμάνων της Τρανσυλβανίας συγκεντρώθηκαν στην Άλμπα Ιούλια, ενώ οι Σάξωνες της Τρανσυλβανίας αποδέχτηκαν την προκήρυξη στις 15 Δεκεμβρίου, κατά τη διάρκεια ενός συνεδρίου στο Μέδιας.
Η Συνθήκη των Βερσαλλιών αναγνώρισε αυτές τις προκηρύξεις υπό το δικαίωμα της εθνικής αυτοδιάθεσης (βλ. 14 σημεία του Ουίλσον). Επίσης, η Γερμανία συμφώνησε υπό τους όρους της ίδιας συνθήκης (Άρθρο 259) να απορρίψει όλες τις παροχές που προβλέπονταν στη Συνθήκη του Βουκουρεστίου το 1918.