cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τάγμα Αϊντάρ
Παραπομπές
Κατηγορία:Στρατιωτικά τάγματα της Ουκρανίας Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ουκρανικά (uk) Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ουκρανικά Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Παραστρατιωτικές οργανώσεις Κατηγορία:Ουκρανία Κατηγορία:Στρατός της Ουκρανίας
Μέση ιρλανδική γλώσσα
Η μέση ιρλανδική γλώσσα ή μέση γαελική (ιρλανδικά: An Mheán-Ghaeilge, ΔΦΑ ) είναι γοϊδελική γλώσσα η οποία ομιλούνταν στην Ιρλανδία, στο μεγαλύτερο τμήμα της Σκωτίας, και στην νήσο του Μαν από το 900 έως το 1200.
Περιγραφή
Γραφόταν στην λατινική γραφή του γαελικού αλφαβήτου, και ήταν σύγχρονη με τα παλαιά αγγλικά και τα πρώιμα μέσα αγγλικά. Όλες οι σύγχρονες γοϊδελικές γλώσσες όπως η ιρλανδική, η σκωτική γαελική, και η γλώσσα Μανξ, προέρχονται από την γλώσσα αυτή.
Ένα από τα πιο γνωστά κείμενα στην γλώσσα αυτή είναι το ιστορικό έργο με τίτλο Lebor Bretnach -γνωστό και ως ο Ιρλανδός Νέννιος-, του οποίου τα χειρόγραφα της εποχής διασώζονται στην Ιρλανδία, έχει υποστηριχτεί όμως ότι γράφτηκε στην Σκωτία στο μοναστήρι του Αμπερνέθυ. Επίσης γνωστό έργο είναι το Μεγάλο Βιβλίο του Λεκάν το οποίο γράφτηκε στις αρχές του 15ου αιώνα.
Η διευθέτηση των λέξεων είναι στην μορφή ρήμα-υποκείμενο-αντικείμενο, και τα ουσιαστικά διαθέτουν 2 γένη, θηλυκό και αρσενικό, αν και υπάρχουν ίχνη και ουδέτερου γένους από την παλαιά ιρλανδική γλώσσα. Διαθέτουν 3 αριθμούς, ενικό, δυικό, και πληθυντικό, και 5 πτώσεις, ονομαστική, αιτιατική, γενική, εμπρόθετη, και κλητική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλώσσες της Ιρλανδίας Κατηγορία:Εξαφανισμένες γλώσσες της Ευρώπης Κατηγορία:Γοϊδελικές γλώσσες
Φιλήμων Αντιοχείας
Ο Φιλήμων ήταν Πατριάρχης Αντιοχείας κατά τα έτη 1766–1767.
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Προχειρίστηκε ιερομόναχος και, καθώς κατείχε την τουρκική γλώσσα και τα πολιτικά πράγματα, έγινε πρωτοσύγκελλος του Μητροπολίτη Δέρκων Σαμουήλ Χαντζερή. Το 1757 χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Βερροίας (Χαλεπίου), διαδεχόμενος τον Παπικό Μάξιμο.
Ασθένησε και πέθανε το 1767 στη Λαοδίκεια, ή κατ'άλλους στη Δαμασκό.
Πηγές
Κατηγορία:Πατριάρχες Αντιοχείας
Γεφύρια Καρδίτσας
Τα Γεφύρια είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας.
Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Τα Γεφύρια βρίσκονται στα ανατολικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας, σε απόσταση περίπου 13 χλμ. ΝΑ. από τους Σοφάδες (έδρα του δήμου), 29 χλμ. Ν.-ΝΑ. από την Καρδίτσα και 21 χλμ. Δ. από τα Φάρσαλα. Είναι κτισμένα στην πεδιάδα με υψόμετρο 130 μέτρα, ανάμεσα στον Σταυρό (ΒΑ.), Νέο Ικόνιο (ΝΑ.), Καππαδοκικό (ΝΔ.) και Άγιο Βησσάριο (Δ.) ενώ στη νότια άκρη του περνά η Ε.Ο Καρδίτσας - Βόλου. Οι κάτοικοί του ασχολούνται με την γεωργία - καλλιεργούν βαμβάκι και σιτηρά.
Μετά την ένωση της Θεσσαλία, αναφέρεται επίσημα το 1883 ως Κουπρεντσή (η παλιά ονομασία από την τουρκοκρατία), στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο Κιερίου. Το 1912 με ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 το όνομά του διορθώθηκε σε Κοπρεντζί και ταυτόχρονα ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1930 με το ΦΕΚ 251Α - 24/07/1930 μετονομάστηκε σε Γεφύρια. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι αποτελεί την κοινότητα Γεφυρίων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σοφάδων του δήμου Σοφάδων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 377 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Σοφάδων
Προϊούσα πολυεστιακή λευκοεγκεφαλοπάθεια
Η προϊούσα πολυεστιακή λευκοεγκεφαλοπάθεια (αγγ.: Progressive multifocal leukoencephalopathy ή PML) είναι μια σπάνια νευρολογική διαταραχή που χαρακτηρίζεται από καταστροφή των κυττάρων που παράγουν την μυελίνη, μια ελαιώδη ουσία που βοηθά στην προστασία των νευρικών κυττάρων στον εγκέφαλο και στο νωτιαίο μυελό, γνωστή και ως λευκή ουσία του κεντρικού νευρικού συστήματος (ΚΝΣ).
Η ασθένεια προκαλείται από έναν ιό που ονομάζεται ιός JC (JCV), που πήρε το όνομά του από τα αρχικά του ασθενούς στον οποίο ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά. Ο ιός είναι ευρέως διαδεδομένος και βρίσκεται στο 85% του γενικού ενήλικου πληθυσμού. Παραμένει ανενεργός σε υγιή άτομα και προκαλεί νόσο μόνο όταν το ανοσοποιητικό σύστημα κάποιου έχει εξασθενήσει σοβαρά, όπως σε άτομα με HIV/AIDS, αιματολογικές κακοήθειες και σε όσους λαμβάνουν ορισμένα ανοσοκατασταλτικά φάρμακα.
Οι ασθενείς που έχουν προσβληθεί από τον ιό JC αναπτύσσουν ποικίλα συμπτώματα, τα οποία σχετίζονται με τη θέση και το μέγεθος της βλάβης στον εγκέφαλο, και μπορεί να εξελιχθούν κατά τη διάρκεια αρκετών εβδομάδων έως μηνών. Τα πιο εμφανή συμπτώματα είναι η αδεξιότητα, η προοδευτική αδυναμία, και οι παρατηρήσιμες οπτικές και λεκτικές αλλαγές και μερικές φορές αλλαγές στην προσωπικότητα. Αυτός ο προοδευτικός εκφυλισμός οδηγεί στην απειλητική για τη ζωή αναπηρία και (συχνά) θάνατο.
Η διάγνωση της ασθένειας μπορεί να γίνει μετά από βιοψία εγκεφάλου ή με συνδυασμό παρατηρήσεων προοδευτικής πορείας της νόσου, συνεπών αλλοιώσεων λευκής ουσίας ορατών σε σάρωση μαγνητικής τομογραφίας και μέσω της ανίχνευσης του ιού JC στο νωτιαίο υγρό.
Επί του παρόντος, η καλύτερη διαθέσιμη θεραπεία είναι η αναστροφή της κατάστασης ανοσοανεπάρκειας, καθώς δεν υπάρχουν αποτελεσματικά φάρμακα που να εμποδίζουν τη μόλυνση από τον ιό χωρίς να προκαλούν τοξικότητα. Αυτό μερικές φορές μπορεί να επιτευχθεί με αλλαγή της χημειοθεραπείας ή της ανοσοκαταστολής. Στην περίπτωση που η ασθένεια έχει προκληθεί σε άτομα που έχουν προσβληθεί από τον ιό HIV, η άμεση έναρξη της αντιρετροϊκής θεραπείας μπορεί να ωφελήσει τα περισσότερα από αυτά τα άτομα. Η θνητότητα για τα άτομα αυτά βρίσκεται στο περίπου 50%, ενώ η θνητότητα για τις υπόλοιπες κατηγορίες ατόμων που έχουν προσβληθεί από τον ιο JC είναι υψηλή. Το 80% συνήθως πεθαίνει στους πρώτους 6 μήνες, αν και υπάρχουν εξαιρέσεις. Όσοι επιβιώνουν από την ασθένεια μπορεί να αποκτήσουν σοβαρές νευρολογικές αναπηρίες.
Συνολικά, η ασθένεια εμφανίζεται σε περίπου ένα στα 200.000 άτομα. Κάθε χρόνο, υπολογίζεται ότι 4.000 άτομα αναπτύσσουν την ασθένεια στις Ηνωμένες Πολιτείες και στην Ευρώπη μαζί.
Ορολογία
Ο όρος «προϊούσα» σημαίνει ότι η ασθένεια συνεχίζει να επιδεινώνεται και συχνά οδηγεί σε σοβαρή εγκεφαλική βλάβη. Ο όρος «πολυεστιακή» σημαίνει ότι ο ιός JC προσβάλλει πολλαπλά μέρη του εγκεφάλου, αν και υπάρχουν περιπτώσεις προσβολής ενός μόνο μέρους του εγκεφάλου. Ο όρος «λευκοεγκεφαλοπάθεια» σημαίνει ότι η ασθένεια επηρεάζει κυρίως τη λευκή ουσία του εγκεφάλου ή τη μυελίνη, αν και σε ορισμένους ασθενείς εμπλέκονται και οι νευρώνες της φαιάς ουσίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σπάνιες ασθένειες
Δημήτρης Κωνσταντινίδης
Ο Δημήτρης Κωνσταντινίδης (Κορινός, 2 Ιουνίου 1994) είναι Έλληνας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως δεξιός πλάγιος αμυντικός για τον Λεβαδειακό.
ΠΑΟΚ
Ο Κωνσταντινίδης γεννήθηκε στον Κορινό της Πιερίας και ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στην ηλικία των 14 ετών στην ακαδημία νέων του ΠΑΟΚ, αφού εντοπίστηκε από το προσωπικό του συλλόγου. Έκανε το ανεπίσημο ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα μόλις είχε γίνει 16 ετών, σε έναν φιλικό αγώνα εναντίον της Παρτιζάν το 2010. Αρχικά, ο Κωνσταντινίδης έπαιζε ως δεξιός μέσος, αλλά στις ακαδημίες μετατράπηκε σε δεξί φουλ μπακ.
Στις 26 Αυγούστου 2012, ο Κωνσταντινίδης έκανε το ντεμπούτο του στο πρωτάθλημα, στην εντός έδρας νίκη με 1-0 επί του Πανθρακικού. Στο τέλος της σεζόν, υπέγραψε πενταετές συμβόλαιο με το σύλλογο. Τη σεζόν 2012-13 έκανε 18 εμφανίσεις.
Τον Ιανουάριο του 2014, δόθηκε δανεικός στον Αιγινιάκο της Φούτμπολ Λιγκ, πριν επιστρέψει στον ΠΑΟΚ μετά από έξι μήνες.
Στις 6 Αυγούστου 2015, ο Κωνσταντινίδης σημείωσε το πρώτο του γκολ για το σύλλογο, στην εκτός έδρας ισοπαλία με 1-1 εναντίον της Σπαρτάκ Τρνάβα για τον τρίτο προκριματικό γύρο του Γιουρόπα Λιγκ. Στις 10 Δεκεμβρίου 2015, έδωσε την ασίστ στον Ρόμπερτ Μακ στη νίκη με 0-1 επί της Μπορούσια Ντόρτμουντ στην φάση ομίλων του Γιουρόπα Λιγκ και αναδείχθηκε στην καλύτερη ομάδα της εβδομάδας της διοργάνωσης. Στις 20 Δεκεμβρίου 2015, ο Κωνσταντινίδης υπέστη τραυματισμό στο χιαστό σύνδεσμο κατά τη διάρκεια ενός αγώνα πρωταθλήματος εναντίον του Πλατανιά, που τον κράτησε εκτός αγώνων για το υπόλοιπο της σεζόν. Επέστρεψε υγιείς για τη σεζόν 2017-18, χωρίς να κάνει εμφάνιση με την ομάδα στο πρώτο μισό της σεζόν.
Ομόνοια (δανεισμός)
Στις 8 Αυγούστου 2016, ο Κωνσταντινίδης εντάχθηκε στην κυπριακή Ομόνοια με δωδεκάμηνο δανεισμό. Έκανε 20 εμφανίσεις με την ομάδα και στις 26 Μαΐου 2017, η Ομόνοια ανακοίνωσε ότι στο τέλος της σεζόν ο παίκτης θα αποχωρήσει.
Άρης
Στις 19 Ιουλίου 2018, επέστρεψε στη Superleague, υπογράφοντας διετές συμβόλαιο με τον Άρη. Στις 9 Δεκεμβρίου 2018, σκόραρε στην εκτός έδρας ήττα με 4-2 εναντίον του Ατρόμητου. Στις 31 Δεκεμβρίου 2019, έλυσε αμοιβαία το συμβόλαιό του με τον σύλλογο.
ΜΦΚ Ζέμπλιν Μιχαλόβτσε
Στις 4 Φεβρουαρίου 2020, υπέγραψε στον σύλλογο της Ζέμπλιν Μιχαλόβτσε, έναντι άγνωστης αμοιβής μέχρι το τέλος του έτους. Παίζοντας ως δεξί μπακ, έκανε το ντεμπούτο του στο εκτός έδρας αγώνα της ομάδας του εναντίον στην Τρέντζιν στις 15 Φεβρουαρίου 2020. Το ντεμπούτο του ήταν καταστροφικό καθώς η Ζέμπλιν Μιχαλόβτσε συνετρίβη με 8-1. Ο Κωνσταντινίδης αγωνίστηκε και σε άλλα τρία παιχνίδια μέχρι την διακοπή του Σλοβακικού πρωταθλήματος λόγω της πανδημίας του COVID-19.
Ολυμπιακός Λευκωσίας
Υπέγραψε στον Ολυμπιακό Λευκωσίας τον Ιανουάριο του 2021.
Διεθνής σταδιοδρομία
Έχει υπάρξει μέλος όλων των «μικρών» Εθνικών ομάδων της Ελλάδας. Στην ηλικία των 18 ετών, ήταν βασικός παίκτης της Εθνικής Ελλάδας U20 που συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο U-20 του 2013 που διεξήχθη στην Τουρκία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ.Α.Σ. Αιγινιακού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ομόνοιας Λευκωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπρέσια Κάλτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΜΦΚ Ζέμπλιν Μιχαλόβτσε
Ιούλιος Αγρίππας
Ο Ιούλιος Αγρίππας, λατιν.: Julius Agrippa (έζησε τον 2ο αι.) ήταν Σύριος ευγενής από τη βασιλική οικογένεια της Έμεσας.
Ο Aγρίππας ήταν ευγενής Εμεσηνός, που ήταν άμεσος απόγονος του Ρωμαίου ιερέα-βασιλιά, "πελάτη" (υποτελούς) των Ρωμαίων Σοαίμου της Έμεσας, γνωστού και ως Γαΐου Ιουλίου Σοαίμου. Ήταν αδελφός ενός Ιουλίου και ο εκ πατρός θείος του Ιουλίου Βασιανού, Εμεσηνού αρχιερέα του Eλ-Γεβάλ. Το Ελ-Γεβάλ (ή Ελ-Γαβάλ) είναι το αραμαϊκό όνομα για τον συριακό θεό του Ήλιου.
Ο Αγρίππας υπηρέτησε ως Primipilaris, πρώην κορυφαίος centurion (εκατόνταρχος). Ήταν ένας άνδρας με πλούτο, καθώς είχε ένα μεγάλο κτήμα. Ο Αγρίππας απεβίωσε ίσως λίγο πριν από τα τέλη της δεκαετίας του 180, καθώς το όνομά του εμφανίζεται να έχει καταγραφεί κατά την εποχή του Ρωμαίου δικαστή Κόιντου Σερβίδιου Σκαιβόλα.
Το κτήμα ο Αγρίππας το άφησε στη μικρανιψιά του Ιουλία Δόμνα,, σύζυγο του Σεπτιμίου Σεβήρου Ρωμαίου Αυτοκράτορα. Η Ιουλία Δόμνα ήταν αδελφή της Ιουλίας Μαίσας, γιαγιάς του Αλεξάνδρου και Ελαγάβαλου Ρωμαίων Αυτοκρατόρων. Ο Aγρίππας δεν πρέπει να συγχέεται με τον ισχυρό Λεύκιο Ιούλιο Γαϊνό Φάβιο Αγρίππα της Απάμειας.
Πηγές
Κατηγορία:Στρατιωτικοί της Αρχαίας Ρώμης Κατηγορία:Δυναστεία της Έμεσας
Σπήλαιο Σπανάγκελ
Το Σπήλαιο Σπανάγκελ (Spannagelhöhle) είναι ένα τουριστικό σπήλαιο κοντά στο Ταξ, στις Κεντρικές Άλπεις (Ζιλέρταλ) στην αυστριακή πολιτεία του Τιρόλου. Σήμερα έχουν ανακαλυφθεί περίπου 10 χιλιόμετρα σπηλαίου. Ξεναγήσεις επιτρέπουν την πρόσβαση σε 500 μέτρα από το σπήλαιο. Η είσοδός του βρίσκεται κάτω από το Σπανάγκελχαους (2531 μ.), μια ορεινή καλύβα που προηγουμένως διευθύνεται από τον Αυστριακό Τουριστικό Σύλλογο. Το σπήλαιο και η καλύβα πήραν το όνομά τους από τον Δρ. Ρούντολφ Σπανάγκελ, ο οποίος ήταν ο πρόεδρος του Αυστριακού Τουριστικού Συλλόγου από το 1902 έως το 1904.
Σχηματισμός
Το συντριπτικό μέρος των Άλπεων Ζιλέρταλ αποτελείται από τα κρυσταλλικά πρωτογενή πετρώματα, τις πυριγενείς παρεισδύσεις και το μεταμορφωσιγενές πέτρωμα, που δεν υποστηρίζουν το σχηματισμό σπηλαίων. Οι μόνες εξαιρέσεις είναι τα θυλάκια του βράχου που είναι σε θέση να καρστιστούν, όπως ο ασβεστόλιθος, δολομίτης, γύψος και άλλα ανθρακικά άλατα. Αυτά τα θυλάκια έχουν γενικά αρκετά χαμηλό πάχος και επιτρέπουν μόνο το σχηματισμό μικρών σπηλαίων. Η δημιουργία σπηλαίων απαιτεί επίσης υδατοδιαλυτότητα. Το σπήλαιο Σπανάγκελ έχει δημιουργηθεί σε μια μεγάλη φλέβα ιουράσιου μαρμάρου ασβεστίτη του σχηματισμού Χοστέγκεν, ένα μάρμαρο με συνολική περιεκτικότητα σε ανθρακικό πάνω από 90%, που διατρέχει μέσω της πλάκας του παραθύρου Δυτικό Τάουερν. Ο σχηματισμός αυτής της εκτεταμένης σπηλιάς ως αποτέλεσμα της γεωλογικής διάβρωσης (και της ανάμιξης της διάβρωσης) εξηγείται από την τεκτονική της περιοχής.
Χαρακτηριστικά
Το σπήλαιο χαρακτηρίζεται από την έντονη παρουσία υγρασίας και έντονης διείσδυσης υγρασίας (που οδηγεί ακόμη και σε καταρράκτες). Τα διάφορα περάσματα ρέματος σχηματίζουν σιφώνια σε μέρη που είναι προσβάσιμα μόνο με καταδύσεις. Σε αυτά τα περάσματα σπηλαίου μακριά από το φως της ημέρας, υπάρχουν σπάνιοι ελικτίτες. Το σύστημα του σπηλαίου Σπανάγκελ εκτείνεται από τον παγετώνα Γκεφρόρν-Βαντ-Κεές έως το Λάρμστανγκε, 2.686 μ. και είναι το υψηλότερο μεγάλο σπήλαιο στην Ευρώπη με μετρημένο μήκος έως και 10 χιλιόμετρα. Κατά τη διάρκεια ξεναγήσεων, εξηγούνται τα πολλά χαρακτηριστικά (χρωματιστό μάρμαρο, διάφοροι σχηματισμοί ασβεστοκονιάματος, σπηλαιοθέματα, κρύσταλλοι, λωρίδες και δίνες). Επιπλέον, περιγράφεται η ηλικία του σπηλαίου και ο σχηματισμός του, όπως και η χλωρίδα και η πανίδα, το κλίμα και η ατμόσφαιρα του σπηλαίου που είναι ευεργετική για όσους πάσχουν από πνευμονικές παθήσεις. Νυχτερίδες εμφανίζονται μόνο κοντά στην έξοδο του σπηλαίου - αν και κάποιες μπορεί να χαθούν κοντά στην είσοδο. Ένα μουσείο του σπηλαίου έχει δημιουργηθεί στο ανατολικό τμήμα του διαδρόμου όπου εμφανίζονται πολλές ανακαλύψεις από το εσωτερικό του βουνού.
Ανακάλυψη
αριστερά|203x203εσ|Βιδωτό Φαράγγι Το 1919, ο Αλόις Χόττερ, ιδιοκτήτης του Σπανάγκελχαους, ανακάλυψε την είσοδο του σπηλαίου. Κάλεσε το σπήλαιο Γραουσλίχες Λοχ (Grausliches Loch, ελληνικά: Φρικτή Τρύπα) και το χρησιμοποίησε, όπως και αρκετοί άλλοι ενοικιαστές μετά από αυτόν, σκουπιδότοπο.
Το 1960 ο Ρούντολφ Ραντισλόβιτς εξερεύνησε για πρώτη φορά το μπροστινό μέρος της σπηλιάς με την κύρια είσοδο (Hauptgang) και την "είσοδο νερού" (Wassergang), που συναντώνται και οι δύο στην Αίθουσα της Ένωσης (Halle der Vereinigung). Τον επόμενο χρόνο, ο Μαξ Χ. Φινκ ερεύνησε το γνωστό τμήμα του σπηλαίου και ανακάλυψε το Λαβύρινθο. Το 1964 το Ομοσπονδιακό Γραφείο Μνημείων (Bundesdenkmalamt) όρισε το σπήλαιο ως φυσικό μνημείο λόγω της επιστημονικής του σημασίας. Το 1968 ο Γουόλτερ Νέζιτσεκ και ο Γκούντερ Τζ. Βολφ ανακάλυψαν δύο "πηγάδια" και το Κνέσι-Χάρνις στη δεξιά άκρη της Αίθουσας της Ένωσης, τα οποία κατέληγαν σε μια σήραγγα περίπου 10 μέτρα κάτω. Αυτή ήταν η αρχή αυτού που αργότερα έγινε γνωστό ως Schrauben-Cañon (Σράοουμπεν Κάνον, "Βιδωτό Φαράγγι"). Το 1970 ο Χανς Γιοντλ βρήκε το Postkastl ("Ταχυδρομική Θυρίδα") στο αριστερό άκρο της Αίθουσας της Ένωσης, το οποίο αποδείχθηκε συνέχεια του σπηλαίου Σπανάγκελ. Το πρώτο άτομο που μπήκε σε αυτό το τμήμα ήταν ο Γκούντερ Τζ. Βολφ με επτά μέλη της ομάδας του. Η έρευνα του περάσματος Κόλκγκανγκ είχε ως αποτέλεσμα τον διπλασιασμό της μέχρι τώρα γνωστής έκτασης του σπηλαίου και προσέφερε κίνητρο για περαιτέρω εξερεύνηση.
Το 1984 οι Γερμανοί σπηλαιολόγοι της Τιρολέζικης Λέσχης Σπηλαίων υπό την καθοδήγηση του Κ. Κεβέλιους ερεύνησαν το Ανατολικό Σύστημα της σπηλιάς. Το 1987 και το 1988 η περιοχή εισόδου του σπηλαίου καθαρίστηκε και η γκαλερί που ενώνει το Τρούμερχαλε και το Νάισμπαχ ανακαλύφθηκε και ερευνήθηκε από τους Β. Μάιρ και Γκ. Βούλκλ. Το Σράουμπεν-Κάνον (Βιδωτό Φαράγγι) διαπραγματεύτηκε για πρώτη φορά το 1989 από τους E. Türke και R. Tobitsch.
Μάρκος Νάιτ
Ο Μάρκος Σαϊντέρικ Νάιτ (γεννήθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου 1989) είναι Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής που είναι μέλος της ΑΣΒΕΛ Μπασκέτ.
Κολεγιακή σταδιοδρομία
Αφού παρακολούθησε το Λύκειο Ουέστ Λόρενς στο Ντάμπλιν της Τζόρτζια, ο Νάιτ πέρασε έναν χρόνο στα κολέγια του Μιντλ Τζόρτζια (2009–10) και του Τσίπολα (2010–11). Για το δεύτερο έτος του, μεταγράφηκε στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Μιντλ Τενεσί. Στα δύο χρόνια του με τους Μπλου Ράιντερς (2011–13), ο Νάιτ αγωνίστηκε σε συνολικά 68 παιχνίδια με μέσο όρο 12,2 πόντους, 5,5 ριμπάουντ, 2,7 ασίστ καθώς και 1,2 κλεψίματα ανά αγώνα. Κέρδισε διακρίσεις Πρώτης Ομάδας της Σαν Μπελτ και Πρώτης Ομάδας 1ης Κατηγορίας NABC 24ης Περιφέρειας ως ανώτερος.
Επαγγελματική πορεία
Ξεκίνησε τη χρονιά 2015-16 παίζοντας για την USC Χάιντελμπεργκ και στη συνέχεια δέχτηκε μία προσφορά από μία άλλη ομάδα της ProA, την Σάιενς Σίτι Ιένα. Η κίνηση δεν έγινε χωρίς αντιπαραθέσεις, καθώς η ομάδα της Χαϊδελβέργης τον κατηγόρησε ότι προσπάθησε να αναγκάσει τη μεταγραφή μένοντας μακριά από τις προπονήσεις. Αφού επετεύχθη συμφωνία, ο Νάιτ υπέγραψε με την Ιένα τον Ιανουάριο του 2016 Τους επόμενους μήνες, βοήθησε την ομάδα της Ιένα να κερδίσει το πρωτάθλημα ProA, το οποίο της χάρισε την άνοδο στην γερμανική 1η Κατηγορία και αναδείχθηκε ο παίκτης της χρονιάς της ProA (από το eurobasket.com ).
Την περίοδο 2016–17, ξεχώρισε ως ο πρώτος σκόρερ της Ιένα, έχοντας κατά μέσο όρο 18,1 πόντους ανά παιχνίδι σε 25 αγώνες της 1ης Γερμανίας, ενώ κατέβασε 6,4 ριμπάουντ και έβγαζε 3,0 ασίστ ανά παιχνίδι. Τον Απρίλιο του 2017, υπέγραψε για να ολοκληρώσει τη χρονιά στην Ισπανική 1η Κατηγορία (ACB), Μπάσκετ Σαραγόσα 2002. Συμμετείχε σε έξι διαγωνισμούς ACB μέχρι το τέλος της περιόδου 2016-17, σημείωσε 11,2 πόντους ανά παιχνίδι, ενώ κατέβασε 6,2 ριμπάουντ και μοίρασε 2,2 ασίστ ανά αγώνα.
Στις 10 Ιουλίου 2017, ο Νάιτ υπέγραψε με την Αφιόν Μπελεντίγε της 2ης Κατηγορίας Τουρκίας. Με την Αφιόν, προβιβάστηκε στην 1η Κατηγορία Τουρκίας (BSL) μετά τη νίκη στα πλέι οφ ανόδου. Υπέγραψε ξανά για τη χρονιά 2018-19. Τον Ιανουάριο του 2019, επέστρεψε στη Γερμανία, ενσωματωμένος στην MHP Ρίζεν Λούντβιγκσμπουργκ. Την περίοδο 2019–20, ο Νάιτ έφτασε στους τελικούς της 1ης Κατηγορίας Γερμανίας με τη Λούντβιγκσμπουργκ, αλλά έχασε τους τελικούς λόγω τραυματισμού. Η ομάδα του έχασε από την Άλμπα Βερολίνου, ωστόσο ο Νάιτ αναδείχθηκε ο πολυτιμότερος παίκτης του των τελικών της 1ης Γερμανίας. Είχε κατά μέσο όρο 16,5 πόντους, 5,9 ριμπάουντ, 3,2 ασίστ και 1,6 κλεψίματα ανά αγώνα σε όλη τη χρονιά 2019-20 στο πρωτάθλημα. Στις 24 Ιουλίου 2020, υπέγραψε με την ΑΣ Μονακό. Ο Νάιτ χώρισε με την ομάδα την 1η Σεπτεμβρίου 2021.
Στις 12 Νοεμβρίου 2021, υπέγραψε με την ΑΣΒΕΛ Μπασκέτ για να αντικαταστήσει τον τραυματία Ντέιβιντ Λάιτι.
The Basketball Tournament
Το 2017, ο Νάιτ συμμετείχε στο The Basketball Tournament για την Μπλου Ζου, μία ομάδα αποφοίτων του Μιντλ Τενεσί. Η ομάδα έχασε στον πρώτο γύρο του τουρνουά. Το The Basketball Tournament είναι ένα ετήσιο τουρνουά αξίας 2 εκατομμυρίων δολαρίων που μεταδίδεται στο ESPN.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σάιενς Σίτι Γένα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπάσκετ Σαραγόσα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΣ Μονακό Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές
Βιοδείκτες γήρανσης
μικρογραφία|300x300εσ| Χρωμοσώματα κατά τη μεθυλίωση Οι βιοδείκτες γήρανσης είναι βιοδείκτες οι οποίοι θα μπορούσαν να προβλέψουν τη λειτουργική ικανότητα σε κάποια μεταγενέστερη ηλικία καλύτερα από τη χρονολογική ηλικία. Με άλλο τρόπο, οι βιοδείκτες της γήρανσης θα έδιναν την πραγματική «βιολογική ηλικία», που μπορεί να διαφέρει από τη χρονολογική ηλικία.
Οι επικυρωμένοι βιοδείκτες γήρανσης θα επέτρεπαν τις δοκιμαστικές παρεμβάσεις για την παράταση της διάρκειας ζωής, επειδή οι αλλαγές στους βιοδείκτες θα ήταν παρατηρήσιμες καθ' όλη τη διάρκεια ζωής του οργανισμού. Αν και η μέγιστη διάρκεια ζωής θα ήταν ένα μέσο για την επικύρωση των βιοδεικτών της γήρανσης, δεν θα ήταν ένα πρακτικό μέσο για μακρόβια είδη όπως ο άνθρωπος, επειδή οι διαχρονικές μελέτες θα χρειάζονταν πάρα πολύ χρόνο. Ιδανικά, οι βιοδείκτες γήρανσης θα πρέπει να προσδιορίζουν τη βιολογική διαδικασία της γήρανσης και όχι μια προδιάθεση για ασθένεια, θα πρέπει να προκαλούν ελάχιστη ποσότητα τραύματος στον προσδιορισμό και θα πρέπει να είναι αναπαραγώγιμα μετρήσιμοι σε ένα μικρό διάστημα σε σύγκριση με τη διάρκεια ζωής του οργανισμού. Ένα σύνολο δεδομένων βιοδεικτών για έναν οργανισμό θα μπορούσε να ονομαστεί «ηλικιότυπος» του.
βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Γήρας Κατηγορία:Φυσιολογία Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Κορούμ
Το Κορούμ (τουρκικά: Korom ή Korum, ελληνικά: Κρώμνη) είναι χωριό της Τουρκίας, στην περιοχή του Πόντου. Πριν την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923, ήταν ιστορική κωμόπολη Πόντου, άλλοτε κραταιά κοινότητα των μεταλλωρύχων κρυπτοχριστιανών και ονομαστό θέρετρο των πλουσίων της Τραπεζούντας λόγω του κλίματός της. μικρογραφία|Η Κρώμνη στον σύγχρονο χάρτη της Τουρκίας
Ιστορία
Στη βυζαντινή περίοδο ανήκε στην επαρχία Χαλδίας την οποία διέσχιζε η «βασιλική οδός» από Τραπεζούντα προς Μπαϊμπούρτ και Περσία. Υπολείμματα κάστρων και φρυκτωριών σηματοδοτούν τον δρόμο αυτό, που εξυπηρετούσε εμπορικές και στρατιωτικές ανάγκες. Από εκείνη την περίοδο χρονολογούνται και οι περισσότερες ενορίες της, οι οποίες αυξήθηκαν μετά την άλωση της Τραπεζούντας από τους Τούρκους (1461), επειδή εκεί, στο υψόμετρο των 2.000 μέτρων, οι Έλληνες αισθάνονταν πιο ασφαλείς. Σταδιακά κατά τον 17ο και 18ο αιώνα οι κάτοικοι ασπάστηκαν φαινομενικά το Ισλάμ και επί 200 σχεδόν χρόνια κράτησαν κρυφή τη χριστιανική τους πίστη. Το φαινόμενο του κρυπτοχριστιανισμού με επίκεντρο την Κρώμνη κράτησε ουσιαστικά μέχρι το 1856. Τότε, με την υπογραφή από τον σουλτάνο του Χαττ-ι Χουμαγιούν, πρώτοι οι Κρωμναίοι φανέρωσαν στις οθωμανικές αρχές την πραγματική τους θρησκεία, όχι όμως χωρίς συνέπειες. Τότε αρχίζει και ο σταδιακός πληθυσμιακός μαρασμός. Ο φόβος των συνεπειών σε συνδυασμό με την παρακμή των μεταλλείων οδηγεί τους περισσότερους κατοίκους στην Τραπεζούντα και στη Ρωσία.
Οικονομία
Οι κάτοικοι, την εποχή της ακμής, ασχολούνταν με την εξόρυξη μετάλλων από τα ορυχεία της περιοχής, όπως και οι περισσότεροι κάτοικοι της Χαλδίας. Άλλη κύρια απασχόλησή τους αποτελούσε η κτηνοτροφία. Οι μεγάλες ορεινές άδεντρες εκτάσεις, στις παρυφές των συνοικισμών της, τα λεγόμενα παρχάρια (Σοανορύμ, Μετζίτ, Αλεπογιανέσσεα, Λειβαδία, Μαντακέν), προσφέρονταν γι αυτό το σκοπό. Η κτηνοτροφία απασχολούσε κυρίως γυναίκες (παρχαρομάνες) που το καλοκαίρι μετέφεραν τα ζώα τους στα παρχάρια και τα προϊόντα της ήταν ξακουστά. Οι άντρες μετά την παρακμή των μεταλλείων ξενιτεύονταν ή στη Ρωσία ή στο εσωτερικό της Μικράς Ασίας ως έμπειροι τεχνίτες μεταλλείων. Πολλοί εγκαταστάθηκαν στην Τραπεζούντα και ασχολήθηκαν με το εμπόριο και τις υπηρεσίες. Αρκετοί βιομήχανοι, έμποροι, γιατροί, μηχανικοί, δημοσιογράφοι, εκπαιδευτικοί, φωτογράφοι, χρυσοχόοι, επιχειρηματίες της ποντιακής πρωτεύουσας κατάγονταν από την Κρώμνη. Μαζί με αυτούς επισκέπτονταν τα καλοκαίρια την Κρώμνη και άλλοι επιφανείς Τραπεζούντιοι για παραθερισμό. Μέχρι τον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο η Κρώμνη ήταν το μεγαλύτερο παραθεριστικό κέντρο της περιοχής. Εμπορικά, φούρνοι, μπακάλικα εξυπηρετούσαν τους παραθεριστές ενώ μουσικοί και τραγουδιστές ντόπιοι ή και ξένοι τους διασκέδαζαν. Δεν είναι τυχαίο ότι η Κρώμνη αποκαλούνταν «τη τραγωδί (του τραγουδιού) η μάνα».
Εκπαίδευση
Στην Κρώμνη λειτουργούσαν ένα σχολείο στον Καστρότοιχο για τις ανατολικές ενορίες, ένα δίπλα στο εκκλησάκι της Μεταμόρφωσης για τις βορειοδυτικές ενορίες και ένα στην απομονωμένη ενορία του Νανάκ. Τα σχολεία της Κρώμνης, του Παρτίν και του Λυκάστ' τελούσαν υπό την εποπτεία και συνδρομή της Αδελφότητας Κρωμναίων Τραπεζούντας.
Εκκλησίες
Εκκλησιαστικά η Κρώμνη υπαγόταν στη μητρόπολη Χαλδίας με έδρα την Αργυρούπολη και, μετά την παρακμή της, την Κερασούντα. Μετά τη φανέρωση των «κρυφών» χριστιανών, στα μέσα του 19ου αι. χτίστηκαν στην Κρώμνη πάρα πολλές εκκλησίες. Σήμερα στέκονται ερειπωμένες 27 εκκλησίες (ενοριακές και παρεκκλήσια). Οι πιο καλοδιατηρημένες είναι:
Προσωπικότητες της Κρώμνης
(Οι δύο πρώτοι εκτελέστηκαν το 1921 στην Αμάσεια στα πλαίσια της προσπάθειας των κεμαλιστών να αφήσουν ακέφαλη την Ελληνική κοινότητα του Πόντου). Αρκετοί μητροπολίτες και άλλοι ιερωμένοι κατάγονταν επίσης από την Κρώμνη.
Η Έξοδος
Ο πόλεμος, οι εκτελέσεις, οι Γενοκτονία των Ελλήνων, οι διωγμοί και άλλες διώξεις του ελληνικού στοιχείου, κυρίως μετά το 1919, μείωσαν δραματικά τον πληθυσμό της Κρώμνης. Οι λίγες οικογένειες που έμειναν μέχρι το τέλος αναγκάστηκαν να εκπατριστούν κατ’ εφαρμογή της ελληνοτουρκικής Συνθήκης Ανταλλαγής που υπογράφτηκε στη Λωζάνη το 1923. Στις 31 Ιανουαρίου 1924, μέσα στο καταχείμωνο, δόθηκε η εντολή εκκένωσης της Κρώμνης. Μετά από μια βδομάδα πεζοπορίας η πομπή των εκπατρισμένων έφτασε στην Τραπεζούντα. Εκεί τους περίμεναν πλοία για να τους οδηγήσουν στην Ελλάδα. Οι Κρωμναίοι δεν εγκαταστάθηκαν σε ένα μέρος στην Ελλάδα αλλά διεσπάρησαν σε πολλούς οικισμούς. Αρκετοί πάντως απόγονοι Κρωμναίων βρίσκονται σήμερα στην Καλαμαριά της Θεσσαλονίκης όπου λειτουργεί και πάλι η Αδελφότητα Κρωμναίων.
Βιβλιογραφία - Πηγές
Κατηγορία:Χαλδία Κατηγορία:Πόλεις και χωριά επαρχίας Γκιουμούσχανε Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Τουρκία Κατηγορία:Επαρχία Γκιουμούσχανε
Bryn Mawr Classical Review
Το περιοδικό με τίτλο Bryn Mawr Classical Review (BMCR, μτφ. Κλασική επιθεώρηση Μπρυν Μάουερ) είναι περιοδική επιθεώρηση ανοικτής πρόσβασης με θέμα τις κλασικές σπουδές. Εκδίδεται στην αγγλική γλώσσα από το 1990 και έχει ως έδρα την Πενσυλβάνια των ΗΠΑ.
Ιστορία
Το περιεχόμενο της επιθεώρησης διανέμονταν αρχικά μέσω υπηρεσίας προώθησης ηλεκτρονικών μηνυμάτων (LISTSERV) η οποία δημιουργήθηκε από το πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, το οποίο είχε επίσης αναλάβει την τεχνική υλοποίηση και υποστήριξη του εγχειρήματος. Από το 1994 έως το 1999, το εγχείρημα έλαβε υποστήριξη από το ίδρυμα Andrew W. Mellon το οποίο διεξήγαγε έρευνα ως προς της ανάπτυξη και λειτουργικότητα των ηλεκτρονικών δημοσιεύσεων. Κατόπιν η υλοποίηση του ιστότοπου αναπτύχθηκε από το πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια και το κολέγιο Μπριν Μάουερ στην Πενσυλβάνια.
Αδερφά εγχειρήματα
Το 1993, ιδρύθηκε και το Bryn Mawr Medieval Review (Μεσαιωνική επιθεώρηση Μπρυν Μάουερ, μετονομάστηκε κατόπιν σε The Medieval Review). Και τα 2 περιοδικά διαθέτουν υπηρεσίες έντυπης και διαδικτυακής συνδρομής, και υπάρχει και η επιλογή συνδυασμένης συνδρομής και στην Κλασική και στην Μεσαιωνική επιθεώρηση με δυνατότητα φιλτραρίσματος των κριτικών, καθώς μερικές φορές τα έργα προς κριτική αναλύονται και στις 2 αυτές δημοσιεύσεις..
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιοδικά αρχαιολογικού περιεχομένου Κατηγορία:Περιοδικά στην αγγλική γλώσσα Κατηγορία:Περιοδικά με τόπο έκδοσης τις Ηνωμένες Πολιτείες
Αστέρω (ταινία, 1929)
Η Αστέρω είναι ασπρόμαυρη ταινία του ελληνικού βωβού κινηματογράφου του 1929. Η ταινία ανήκει στο είδος του αισθηματικού βουκολικού δράματος και περιγράφει τη ζωή της βοσκοπούλας Αστέρως. Η παραγωγή είναι της DAG Film σε σενάριο των Ορέστη Λάσκου και Δημήτρη Γαζιάδη βασισμένο σε κείμενο του Παύλου Νιρβάνα το οποίο με τη σειρά του λέγεται ότι είναι διασκευή του μυθιστορήματος Ραμόνα της Αμερικανίδας Έλεν Χαντ Τζάκσον. Η σκηνοθεσία είναι του Δημήτρη Γαζιάδη. Πρωταγωνιστούν οι Αλίκη Θεοδωρίδου, Κώστας Μουσούρης, Αιμίλιος Βεάκης, και Δημήτρης Τσακίρης. Η ταινία γνώρισε εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία και αποτέλεσε ουσιαστικά τον πρόδρομο των ταινιών του είδους της "φουστανέλας".
Η ταινία θεωρούνταν χαμένη για δεκαετίες (σώζονταν μόνο μερικά αποσπάσματα), ώσπου το 2003 μια βωβή κόπια της με γαλλικούς μεσότιτλους ανακαλύφθηκε στη Γαλλική Ταινιοθήκη.
Πλοκή
Η ταινία αρχίζει με πλάνα της Ακρόπολης και των πολύβουων δρόμων της Αθήνας. Στη συνέχεια, με τη βοήθεια εικόνων του ελληνικού σιδηροδρόμου της εποχής ο θεατής μεταφέρεται στην ελληνική ύπαιθρο, στο αγρόκτημα του κυρ-Μήτρου στο όρος Χελμός. Εκεί, εκτός από τον Μήτρο (στη γαλλική κόπια της ταινίας ονομάζεται γερο-Ασώπιος), μένουν ο γιος του ο Θύμιος και η παρακόρη του η Αστέρω. Ο Μήτρος έχει ένα ένοχο μυστικό: από επιστάτης έγινε ξαφνικά πλούσιος αφέντης υφαρπάζοντας κρυφά την περιουσία που είχε κληροδοτήσει στην Αστέρω ο θείος της, πολιτικός κρατούμενος στην Αθήνα.
Ο Θύμιος και η Αστέρω αγαπιούνται αλλά ο Μήτρος θεωρεί την παρακόρη του ανάξια να παντρευτεί τον Θύμιο. Παράλληλα, στο αγρόκτημα καταφθάνει για να περάσει τον χειμώνα ο αρχιτσέλιγκας Στάμος (Θάνο τον αποκαλεί στην ταινία ο Θύμιος έξω από την εκκλησία) με το κοπάδι του. Ο Στάμος σύντομα αποκτά αισθήματα για την Αστέρω. Μια μέρα, ο Μήτρος πιάνει τον Θύμιο και την Αστέρω να κρυφομιλάνε και εξοργίζεται. Ο Θύμιος του λέει πως θέλει να παντρευτεί την Αστέρω αλλά ο Μήτρος τον απειλεί πως σε τέτοια περίπτωση θα τον αποκληρώσει.
Η Αστέρω, υφαίνοντας στον αργαλειό, ακούει τη συζήτηση. Ο Θύμιος προτείνει στην Αστέρω να κλεφτούν και να ζήσουν μαζί στα βουνά. Εκείνη, θυσιάζοντας την αγάπη της για το καλό του Θύμιου, αρνείται και του λέει ψέμματα πως έχει κάποιον άλλον στον νου της. Ο Θύμιος θυμώνει και της μιλάει άσχημα. Μετά από λίγο καιρό, ο Στάμος ζητάει από τον Μήτρο το χέρι της Αστέρως. Την ημέρα του γάμου, έξω από την εκκλησία, ο Θύμιος πάει να ευχηθεί στη νεόνυμφη Αστέρω και εκείνη του λέει πως θα τον θυμάται για πάντα. Η Αστέρω αναχωρεί με τον Στάμο αλλά εκείνος μετά από λίγο καιρό σκοτώνεται πέφτοντας από έναν γκρεμό (οι σκηνές αυτές δεν περιλαμβάνονται στη γαλλική κόπια). Η Αστέρω ακούει τα σκυλιά να αλυχτούν και βγαίνοντας στο δάσος, βρίσκει τον Στάμο σκοτωμένο. Η συμφορά κάνει την Αστέρω να χάσει τα λογικά της και να τριγυρνάει στο βουνό.
Ο κυρ-Μήτρος, βλέποντας τον γιο του να μαραζώνει από τη στενοχώρια, του αποκαλύπτει το μυστικό του. Μαζί περιδιαβαίνουν τις στάνες και τα χωριά αναζητώντας την Αστέρω για να της επιστρέψουν την περιουσία της. Εξαντλημένοι, φθάνουν στο Μέγα Σπήλαιο όπου διανυκτερεύουν. Το επόμενο πρωί, με βάση τις πληροφορίες μιας γυναίκας, οδηγούνται στην Αστέρω η οποία όμως δεν αναγνωρίζει τον Θύμιο. Οι δύο άντρες οδηγούν την Αστέρω πίσω στο αγρόκτημα αλλά η κατάστασή της δε βελτιώνεται. Τελικά, μια μέρα, καθισμένη μπροστά στο παράθυρό της η Αστέρω ακούει τον Θύμιο να παίζει τη φλογέρα του και να τραγουδάει. Πηγαίνει κοντά του και αναγνωρίζοντάς τον πέφτει στην αγκαλιά του. Η ταινία ολοκληρώνεται με τους δύο νέους αγκαλιασμένους με την ευλογία του κυρ-Μήτρου και υπό τα χαρούμενα βλέμματα των χωρικών.
Διανομή ρόλων
Στην ταινία πρωταγωνίστησαν οι ηθοποιοί:
Παραγωγή
Τα γυρίσματα της ταινίας πραγματοποιήθηκαν μεταξύ 8 και 31 Μαρτίου 1929. Σημαντικό μέρος των γυρισμάτων έλαβε χώρα σε περιοχές της Πελοποννήσου όπως το όρος Χελμός, τα Ύδατα Στυγός, η Μονή Μεγάλου Σπηλαίου, ο οδοντωτός σιδηρόδρομος των Καλαβρύτων, το Διακοπτό, η Ζαχλωρού, το Μεσορρούγι, ο Σόλος, το Ελατόφυτο και η Φτέρη.
Η πρώτη προβολή της ταινίας έγινε στις 22 Απριλίου 1929 στον κινηματογράφο Σπλέντιτ. Στην πρεμιέρα παραβρέθηκε και ο πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος. Μάλιστα, ο Μιχάλης Γαζιάδης φέρεται να μαγνητοσκόπησε την άφιξη του πρωθυπουργού την οποία και προέβαλε μετά το τέλος της ταινίας εν είδει επίκαιρων. Το 1934 η Αστέρω προβλήθηκε στη Νέα Υόρκη, μπροστά σε ένα ενθουσιώδες κοινό Ελλήνων ομογενών, ανάμεσα στους οποίους και 500 όρθιοι θεατές.
Ανεύρεση - αποκατάσταση
Το 1944 δημιουργήθηκε μια ηχητική βερσιόν της ταινίας σε μουσική Γιάννη Βιδάλη. Αποσπάσματα αυτής της εκδοχής περιλήφθηκαν στην ταινία Τον παλιό εκείνο τον καιρό του 1964. Επί δεκαετίες αυτά ήταν και τα μοναδικά γνωστά πλάνα που σώζονταν από την ταινία Αστέρω η οποία θεωρούνταν χαμένη. Το 2003, χάρη στο κοινοτικό πρόγραμμα Lumière για την ανεύρεση χαμένων ταινιών, μια κόπια της ταινίας Αστέρω με γαλλικούς μεσότιτλους ανακαλύφθηκε στη Γαλλική Ταινιοθήκη. Με βάση την κόπια αυτή έγινε αποκατάσταση της ταινίας με τη συνεργασία της Ταινιοθήκης της Ελλάδας και της Γαλλικής Ταινιοθήκης.
Ριμέικ
Το 1959 γυρίστηκε ομώνυμη ταινία σε σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου με πρωταγωνίστρια την Αλίκη Βουγιουκλάκη στον ρόλο της Αστέρως. Τη διασκευή του σεναρίου έκανε ο Αλέκος Σακελλάριος. Τη μουσική σε αυτή την ταινία υπογράφει ο Τάκης Μωράκης.
Αναφορές
<references group="Αστέρω 1929 μερικώς ομιλούσα " />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1929 Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Ελίζαμπεθ Χάρλεϊ
Η Ελίζαμπεθ Χάρλεϊ (Elizabeth Jane Hurley; 10 Ιουνίου 1965) είναι Αγγλίδα ηθοποιός, επιχειρηματίας και μοντέλο.
Την δεκαετία του 1990, η Χάρλεϊ έγινε γνωστή ως η κοπέλα του Χιου Γκραντ. Το 1994, καθώς ο Γκραντ απέκτησε φήμη μετά την επιτυχία της ταινίας του Τέσσερις γάμοι και μία κηδεία, η Χάρλεϊ τον συνόδευσε στην πρεμιέρα της ταινίας στο Λονδίνο φορώντας ένα μαύρο φόρεμα Versace με χρυσές καρφίτσες, με το οποίο έλαβε αμέσως την προσοχή των μέσων ενημέρωσης.
Συνεργάζεται με την εταιρεία καλλυντικών Estée Lauder από τότε που η εταιρεία αυτή τής έδωσε την πρώτη δουλειά ως μοντέλο σε ηλικία 29 ετών. Είναι πρέσβειρα και μοντέλο για τα προϊόντα τους, ιδιαίτερα για τα αρώματα όπως το Sensuous, το Intuition και το Pleasures, από το 1995. Η Χάρλεϊ είναι σχεδιάστρια ρούχων και μαγιό.
Ως ηθοποιός, οι πιο γνωστοί ρόλοι της μέχρι σήμερα είναι στην κωμωδία κατασκοπείας του Μάικ Μάγιερς Austin Powers: International Man of Mystery (1997) και στην ταινία Bedazzled (2000). Το 2015, η Χάρλεϊ ξεκίνησε να πρωταγωνιστεί στην σειρά του E! The Royals.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Πύργος του Βαγιαζήτ
μικρογραφία|225x225εσ| Επιγραφή του Πύργου Βαγιαζήτ. Ο Πύργος Βαγιαζήτ (τουρκικά: Beyazıt Kulesi), ο οποίος ονομάζεται επίσης Πύργος Σερασκιέρ, από το όνομα του Οθωμανικού Υπουργείου Πολέμου, έχει ύψος 85 μέτρα. Είναι πύργος παρακολούθησης πυρκαγιάς, που βρίσκεται στην αυλή της κύριας πανεπιστημιούπολης του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης (πρώην Οθωμανικό Υπουργείο Πολέμου) στην πλατεία Βαγιαζίτ (γνωστή ως Forum Tauri στη ρωμαϊκή περίοδο) στην Κωνσταντινούπολη στην Τουρκία, πάνω σε έναν από τους «επτά λόφους» που ο Μέγας Κωνσταντίνος είχε χτίσει την πόλη, κατά το πρότυπο της Ρώμης.
Ο Πύργος του Βαγιαζήτ παραγγέλθηκε από τον Οθωμανό Σουλτάνο Μαχμούτ Β΄ (1808-1839) και σχεδιάστηκε από τον Σενεκερίμ Μπαλιάν, ο οποίος τον έχτισε από πέτρα το 1828 στη θέση του αρχικού ξύλινου πύργου Βαγιαζήτ, ο οποίος καταστράφηκε σε πυρκαγιά και κατασκευάστηκε νωρίτερα από τον αδερφό του αρχιτέκτονα, Κρικόρ Μπαλιάν.
Ιστορία
Ο πρώτος πύργος παρακολούθησης πυρκαγιάς στο Βαγιαζήτ χτίστηκε από ξύλο το 1749, αλλά κάηκε κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Πυρκαγιάς του 1756 στο Τζιμπαλί. Αντικαταστάθηκε από έναν άλλο ξύλινο πύργο στην ίδια τοποθεσία, ο οποίος καταστράφηκε μετά τις ταραχές, που προκλήθηκαν από την απόφαση του Σουλτάνου Μαχμούτ Β ' να διαλύσει το Σώμα των Γενιτσάρων το 1826. Την ίδια χρονιά, στο οικόπεδο ανεγέρθηκε ένας άλλος ξύλινος πύργος, που σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε από τον αρχιτέκτονα του παλατιού Κρικόρ Μπαλιάν, ο οποίος πυρπολήθηκε ξανά από οπαδούς των Γενιτσάρων. Τέλος, ο σημερινός πύργος, κατασκευασμένος από πέτρα, χτίστηκε το 1828 από τον Σενεκερίμ Μπαλιάν σε οθωμανικό μπαρόκ στυλ.
Ο πέτρινος πύργος είχε αρχικά έναν μονό όροφο περίπου 50 μ2 στην κορυφή για την παρακολούθηση της φωτιάς, ο οποίος προσεγγίζονταν με μια ξύλινη σκάλα 180 σκαλοπατιών. Αυτό το δωμάτιο ρολογιών έχει 13 στρογγυλά τοξωτά παράθυρα. Αρχικά, ο πύργος είχε ξύλινη στέγη σε μορφή κώνου. Το 1849 προστέθηκαν τρεις όροφοι σε οκταγωνική κάτοψη με στρογγυλά παράθυρα στο επάνω τμήμα: ένας για σηματοδότηση, ένας για καλάθια σημάτων και ο τελευταίος για σημαίες. Η μικρότερη διάμετρος των τριών υψηλότερων ορόφων δημιουργεί χώρο για βεράντα στον δεύτερο όροφο. Το 1889 ανεγέρθηκε στην οροφή ένας σιδερένιος στύλος 13 μέτρων. Ο πύργος υπέστη μερική ζημιά από τον σεισμό του 1889 και στη συνέχεια αποκαταστάθηκε. Επί του παρόντος, ο πύργος έχει πέτρινη στέγη και ξύλινη σκάλα 256 σκαλοπατιών.
Η φωτιά ήταν μια σημαντική απειλή για την Κωνσταντινούπολη και προκάλεσε πολλές καταστροφές μεγάλης κλίμακας, κυρίως επειδή τα περισσότερα σπίτια στις ιστορικές συνοικίες της Παλιάς Πόλης ήταν κατασκευασμένα από ξύλο. Ο Πύργος του Βαγιαζήτ, ο Πύργος του Γαλατά και ο Πύργος της Πυροσβεστικής Ιτσαντίγιε (στον λόφο Βανίκιοϊ) χρησιμοποιήθηκαν για τον εντοπισμό απειλών πυρκαγιάς, καθώς έλεγχαν τη θέα της πόλης από ψηλά σε μεγάλες αποστάσεις. Ολόκληρη η Παλιά Πόλη (Γεντί Κουλέ, Τοπ Καπί, Κοτσαμουσταφαπασά, Φατίχ, Βαγιαζήτ ), η τομή των συνοικιών του Κεράτιου Κόλπου (Φενέρ, Μπαλάτ, Εμίνονου) και εκείνων του Βοσπόρου (Τοπ Χανέ, Μπεσίκτας, Ορτάκιοϊ), η είσοδος της θάλασσας του Μαρμαρά (Ουσκουντάρ, Καντίκιοϊ) και ακόμη και τα Πριγκηπονήσια προς τα νοτιοανατολικά της πόλης βρίσκονταν εντός της ακτίνας παρακολούθησης από τον Πύργο του Βαγιαζήτ.
Η φωτιά σηματοδοτούνταν την ημέρα με το κατέβασμα των καλαθιών και τη νύχτα με το άναμμα χρωματιστών λαμπτήρων. Ο αριθμός των καλαθιών ή ο αριθμός και το χρώμα των λαμπτήρων έδειχνε την τοποθεσία, δηλαδή σε ποια περιοχή της Κωνσταντινούπολης ξέσπασε η φωτιά. Ως απάντηση, ο Πύργος Παρακολούθησης του Ιτσαντίγιε στην ανατολική πλευρά του Βοσπόρου έριχνε στη συνέχεια 7 βόλια, για να ενημερώσει τους πολίτες για τη φωτιά. Είκοσι πυροσβέστες στάθμευαν στον Πύργο Βαγιαζήτ μέχρι το 1923. Το 1997 και το 2010, ο πύργος ανακαινίστηκε ριζικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φατίχ Κατηγορία:Οθωμανική αρχιτεκτονική στην Κωνσταντινούπολη Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Κωνσταντινούπολη
Μέγιστη διάρκεια ζωής
Η μέγιστη διάρκεια ζωής (ή, για τους ανθρώπους, η μέγιστη αναφερόμενη ηλικία θανάτου ) είναι ένα μέτρο του μέγιστου χρόνου κατά τον οποίο ένα ή περισσότερα μέλη ενός πληθυσμού έχουν παρατηρηθεί να επιβιώνουν μεταξύ γέννησης και θανάτου. Ο όρος μπορεί επίσης να υποδηλώνει μια εκτίμηση του μέγιστου χρόνου κατά τον οποίο ένα μέλος ενός συγκεκριμένου είδους θα μπορούσε να επιβιώσει μεταξύ γέννησης και θανάτου, υπό την προϋπόθεση ότι οι συνθήκες είναι βέλτιστες για τη μακροζωία αυτού του μέλους.
Τα περισσότερα ζωντανά είδη έχουν τουλάχιστον ένα ανώτερο όριο στον αριθμό των φορών που μπορούν να διαιρεθούν τα κύτταρα ενός μέλους. Αυτό ονομάζεται όριο Hayflick, αν και ο αριθμός των κυτταρικών διαιρέσεων δεν ελέγχει αυστηρά τη διάρκεια ζωής.
Κατηγορία:Γήρας Κατηγορία:Αναλογιστική επιστήμη Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Βίλλεμ φαν ντε Φέλντε ο νεότερος
Ο Βίλλεμ φαν ντε Φέλντε ο νεότερος (ολλανδικά: Willem van de Velde de Jonge, 18 Δεκεμβρίου 1633 - 6 Απριλίου 1707) ήταν Ολλανδός ζωγράφος ναυτικών θεμάτων της Χρυσής Ολλανδικής Εποχής στη ζωγραφική.
Βιογραφία
Ο Βίλλεμ φαν ντε Φέλντε ο νεότερος απεβίωσε στο Λονδίνο στις 6 Απριλίου 1707 και τάφηκε στην εκκλησία του Αγίου Ιακώβου στο Πικαντίλλυ.
Έργα
Τα καλύτερα έργα του φαν ντε Φέλντε απεικονίζουν απόψεις από τη θάλασσα των ολλανδικών ακτών με ολλανδικά πλοία, επιρροή του Δασκάλου του, Φλίχερ, ενώ για τα σκάφη είναι σαφώς επηρεασμένος από τον πατέρα του. Τα έργα του είναι λεπτά, εμπνευσμένα, με λεπτομερείς απεικονίσεις, σωστά σχεδιασμένα τόσο ως προς τα σκάφη όσο και ως προς την εξάρτυσή τους. Οι πολυπληθείς μορφές είναι αφηγηματικά τοποθετημένες, ενώ ιδιαίτερα επιτυχημένη είναι η απεικόνιση της θάλασσας, είτε ταραγμένης είτε ήρεμης. Τα πλοία απεικονίζονται με σχεδόν φωτογραφική ακρίβεια και αυτές οι απεικονίσεις αποτελούν τον ασφαλέστερο οδηγό για το πώς ήταν τα πλοία του 17ου αιώνα.
Σήμερα ορισμένοι πίνακες του φαν ντε Φέλντε βρίσκονται στη Συλλογή Ουάλλας στο Λονδίνο, μεταξύ των οποίων και η επιβίβαση του βασιλέα Καρόλου Β΄ στο Σχεβενίνγκεν (1660).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Ερρίκος Α΄ ο Γενειοφόρος
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Μπολέσλαφ Α΄ δούκα του Βρότσλαφ και της Χριστίνας, μάλλον από τον Οίκο του Έβερσταϊν ή του Χόμπουρκ ή του Πάππενχαϊμ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1188 την Αγία Χέντβιχ των Άντεχς, κόρη του Μπέρτολτ δούκα της Μερανίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Δίλοφο Ρεθύμνου
Το Δίλοφο είναι οικισμός της Κοινότητας Μαρουλά του Δήμου Ρεθύμνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης σε υψόμετρο 220 μέτρα, ο οποίος βρίσκεται σε απόσταση περίπου 7 χλμ. Α.-ΝΑ. από το κέντρο της πόλης του Ρεθύμνου. Είναι κτισμένος στα δυτικά του Μαρουλά ενώ ανατολικά περνά το Πρασσανό φαράγγι και ο χείμαρρος Πλατανές. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Μαρουλά. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Μαρουλά αποτελούν την τοπική κοινότητα Μαρουλά που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ρεθύμνης του Δήμου Ρεθύμνης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει μόνιμο πληθυσμό 61 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Ρεθύμνης
Αλίνα Καμπάεβα
Η Αλίνα Μαράτοβνα Καμπάεβα ή Καμπάγιεβα (Алина Маратовна Кабаева, γενν. 12 Μαΐου 1983) είναι Ρωσίδα πολιτικός, διευθύντρια μέσων ενημέρωσης και πρώην αθλήτρια της ατομικής ρυθμικής γυμναστικής, η οποία έχει ανακηρυχθεί Επίτιμη Δασκάλα του Αθλητισμού από τη ρωσική κυβέρνηση.
Η Καμπάεβα είναι μία από τις πιο πολυβραβευμένες αθλήτριες στην ιστορία της ρυθμικής γυμναστικής, με 2 Ολυμπιακά μετάλλια, 14 μετάλλια Παγκοσμίου Πρωταθλήματος και 21 μετάλλια Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. Σύμφωνα με πληροφορίες, είναι η επί χρόνια ερωμένη του Ρώσου προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν.
Από το 2007 έως το 2014, η Καμπάεβα ήταν βουλευτής της Κρατικής Δούμας από την Ενωμένη Ρωσία. Τον Σεπτέμβριο του 2014, η Καμπάεβα έγινε πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του National Media Group.
Πρώτα χρόνια και οικογένεια
Η Καμπάεβα γεννήθηκε στις 12 Μαΐου 1983 στην Τασκένδη του Ουζμπεκιστάν, στη Σοβιετική Ένωση, κόρη της Λιούμποφ Καμπάεβα και του Μαράτ Καμπάγιεφ, επαγγελματία ποδοσφαιριστή. Ο πατέρας της είναι Μουσουλμάνος Τατάρος και η μητέρα της Ρωσίδα. Η μικρότερη αδερφή της, Λεισάν Καμπάεβα, είναι η γενική διευθύντρια ενός κτηματομεσιτικού γραφείου και το 2016 διορίστηκε δικαστής του δικαστηρίου της πόλης Αλμετγιέφσκ στο Ταταρστάν από τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν. Λόγω της καριέρας του πατέρα της, η οικογένεια ταξίδευε συχνά σε διαφορετικά μέρη στο Ουζμπεκιστάν, το Καζακστάν και τη Ρωσία.
Πρώιμη καριέρα
Στην πρώιμη εφηβεία της, η Καμπάεβα μετακόμισε στη Μόσχα, όπου η μητέρα της την πήγε στην Ρωσίδα προπονήτρια, Ιρίνα Βίνερ.
1996–1999
Η Καμπάεβα έμεινε με την Βίνερ και έκανε το διεθνές ντεμπούτο της εκπροσωπώντας τη Ρωσία το 1996. Η 15χρονη Καμπάεβα κέρδισε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1998 στην Πορτογαλία. Εκείνη την εποχή, ήταν το νεότερο μέλος της ρωσικής ομάδας, αγωνιζόμενη μαζί με τις διεθνώς αναγνωρισμένες συμπαίκτριες Αμίνα Ζαρίποβα και Γιάνα Μπαρούρσινα καθώς και την Ιρίνα Τσάτσινα. Στη συνέχεια, η Καμπάεβα έγινε πρωταθλήτρια Ευρώπης το 1999 στην τυγγαρία και κέρδισε τον Παγκόσμιο τίτλο το 1999 στην Οσάκα της Ιαπωνίας. Η Καμπάεβα κέρδισε συνολικά 5 τίτλους All-Around στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα.
2001–2004
αριστερά|μικρογραφία|240x240εσ|Αλίνα Καμπάεβα (χάλκινο), Γιούλια Μπαρσούκοβα (χρυσό) και Γιούλια Ρασκίνα (ασημένιο) στο βάθρο [[Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2000|των Ολυμπιακών Αγώνων του 2000]] Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2001 στη Μαδρίτη της Ισπανίας, η Καμπάεβα κέρδισε το χρυσό μετάλλιο. Στους Αγώνες Καλής Θέλησης του 2001 στο Μπρίσμπεϊν της Αυστραλίας, η Καμπάεβα κέρδισε το χρυσό μετάλλιο για τους αγώνες Ball, Clubs και Rope και το Ασημένιο στο Individual All-Around και Hoop. Ωστόσο, η Καμπάεβα και η συμπαίκτριά της, Ιρίνα Τσατσίνα, βρέθηκαν θετικές σε ένα απαγορευμένο διουρητικό ( φουροσεμίδη) και τους αφαιρέθηκαν τα μετάλλια.
Η Viner, η Ρωσίδα προπονήτρια, η οποία υπηρέτησε και ως Αντιπρόεδρος της Τεχνικής Επιτροπής Ρυθμικής Γυμναστικής της FIG εκείνη την εποχή, είπε ότι οι γυμναστές της έπαιρναν ένα συμπλήρωμα διατροφής που ονομαζόταν «Hyper», το οποίο περιείχε ήπια διουρητικά, τα οποία, σύμφωνα με τη Viner, οι αθλήτριες έπαιρναν για προεμμηνορροϊκό σύνδρομο. Όταν η προμήθεια τελείωσε λίγο πριν από τους Αγώνες Καλής Θέλησης, ο φυσιοθεραπευτής της ομάδας επανέλαβε το απόθεμα σε ένα τοπικό φαρμακείο. Σύμφωνα με την Βίνερ, το συμπλήρωμα που πωλήθηκε εκεί ήταν ψεύτικο και περιείχε φουροσεμίδη. Η Επιτροπή ζήτησε από την Οργανωτική Επιτροπή Αγώνων Καλής Θέλησης να ακυρώσει τα αποτελέσματα των Καμπάεβα και Τσατσίνα. Η FIG ακύρωσε επίσης τα αποτελέσματά της από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Μαδρίτης, με αποτέλεσμα η Ουκρανή Ταμάρα Γεροφέεβα να ανακηρυχθεί παγκόσμια πρωταθλήτρια του 2001. Η Καμπάεβα δεν επετράπη να συμμετάσχει σε διαγωνισμούς από τον Αύγουστο του 2001 έως τον Αύγουστο του 2002. Ο πρώτος της διεθνής αγώνας μετά την απαγόρευση ήταν το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2002, όπου κατέλαβε την πρώτη θέση στο ατομικό παντού.
Η Καμπάεβα κέρδισε τον Παγκόσμιο τίτλο το 2003 στη Βουδαπέστη της Ουγγαρίας. Η Kabaeva κέρδισε το χρυσό μετάλλιο All-Around στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2003, καθώς και τον τελικό του αγώνα στο Ribbon and Ball μπροστά από την Αννα Μπεσσόνοβα από την Ουκρανία.
Το 2004, η Καμπάεβα κέρδισε το All-Around Gold στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2004 στο Κίεβο της Ουκρανίας. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004, Ελλάδα, η Καμπάεβα κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Ατομικό All-Around για τη Ρυθμική Γυμναστική, με βαθμολογία 108.400 (Χέρι 26.800, Μπάλα 27.350, Σύλλογοι 27.150, Κορδέλα 27.100 μετάλλιο στην ομάδα της, αργυρό μετάλλιο). Ιρίνα Τσαχίνα.
2005–2007
αριστερά|μικρογραφία| Ο Πρόεδρος [[Βλαντίμιρ Πούτιν απένειμε στην Καμπάεβα το παράσημο "Για την Αξία στην Πατρίδα", το 2005]] Τον Οκτώβριο του 2004, η Καμπάεβα ανακοίνωσε την αποχώρησή της από το άθλημα. Ωστόσο, τον Ιούνιο του 2005, η Ρωσίδα προπονήτρια Βίνερ ανακοίνωσε μια πιθανή επιστροφή. Η Καμπάεβα συνέχισε την αθλητική της καριέρα σε φιλικό αγώνα Ιταλίας-Ρωσίας στη Γένοβα, στις 10 Σεπτεμβρίου 2005. Στις 5 Μαρτίου 2006, η Καμπάεβα κέρδισε το Γκραν Πρι της Gazprom Moscow, με τις Ρωσίδες Βέρα Σέσινα και Ολγκα Καπράνοβα να καταλαμβάνουν τη Δεύτερη και την Τρίτη θέση. Η Καμπάεβα κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στο All-Around στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2006, πίσω από την συμπαίκτρια, Σεσίνα.
Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2007 στο Μπακού του Αζερμπαϊτζάν. Οι Καμπάεβα, Σεσίνα και Καπράνοβα επιλέχθηκαν για να εκπροσωπήσουν τη Ρωσία. Ωστόσο, την παραμονή του διαγωνισμού, η Καμπάεβα αποσύρθηκε λόγω τραυματισμού. Η Βίνερ επέλεξε ως αντικαταστάτη την ανερχόμενη αθλήτρια Εβγκένια Κανάεβα από την Εθνική ομάδα της Ρωσίας. Η Καμπάεβα τερμάτισε τέταρτη στα προκριματικά All-Around στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2007 και δεν προκρίθηκε στους τελικούς λόγω του κανόνα των δύο ανά χώρα, με τη Βέρα Σεσίνα και την Όλγα Καπράνοβα να προηγούνται της Καμπάεβα.
Ολυμπιακοί Αγώνες Πεκίνου 2008
Τα σχέδια για τη συμμετοχή της Kabaeva στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008  ανακοινώθηκαν επανειλημμένα, αλλά αυτό δεν συνέβη.