cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ανδρέας Μιχαλακόπουλος
Βιογραφία
Εντάχθηκε στο Κόμμα των Φιλελευθέρων και εξελέγη βουλευτής Αχαΐας πρώτη φορά το 1911. Διετέλεσε πολλές φορές υπουργός και ήταν από τους πρωτοστάτες στο κίνημα του 1916. Το 1924 ηγήθηκε της πτέρυγας των Συντηρητικών Φιλελευθέρων. Η παρουσία του στα πολιτικά δρώμενα της χώρας ήταν βραχύβια δεδομένης της εκδημίας του ιδρυτή του στα 1938. Στις 7 Οκτωβρίου 1924 σχημάτισε κυβέρνηση μαζί με το κόμμα του Γεώργιου Κονδύλη η οποία ανετράπη στις 26 Ιουνίου 1925 από τη δικτατορία Παγκάλου. Επανήλθε το 1926 ως υπουργός εξωτερικών με την Κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη και το 1928 ως αντιπρόεδρος της κυβέρνησης. Έγινε ξανά υπουργός εξωτερικών στην κυβέρνηση Βενιζέλου τον Ιούνιο του 1929, εκπροσώπησε την Ελλάδα στην Κοινωνία των Εθνών και έλαβε μέρος σε πολλές διασκέψεις. Συμμετείχε μαζί με τον Βενιζέλο στις διαπραγματεύσεις για τη Συνθήκη της Λωζάνης και συνυπέγραψε το Σύμφωνο Ειρήνης και Φιλίας Ελλάδος Τουρκίας στην Άγκυρα το 1930. Εξορίστηκε από τη δικτατορία του Ιωάννη Μεταξά στην Πάρο όπου αρρώστησε και πέθανε στην Αθήνα στο Νοσοκομείο Ευαγγελισμός στις 7 Μαρτίου 1938. Υπήρξε εξαιρετικός κοινοβουλευτικός ρήτορας και πολιτικός με σπάνια χαρίσματα. Ήταν φανατικός βιβλιόφιλος έχοντας βιβλιοθήκη 30.000 τόμων. Η οικία του σώζεται ακόμα και σήμερα στην Πάτρα στην Πλατεία Όλγας στη γωνία Αράτου και Ρήγα Φεραίου.
Αναφορές - πηγές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εθνικής Οικονομίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Στρατιωτικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Γεωργίας και Δημοσίων Κτημάτων Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Οικονομικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εξωτερικών Κατηγορία:Έλληνες αρχηγοί κομμάτων Κατηγορία:Βουλευτές Αχαΐας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κόμμα Συντηρητικών Δημοκρατικών Κατηγορία:Βουλευτές Αχαΐας-Ήλιδος Κατηγορία:Αντιπρόεδροι της Κυβέρνησης της Ελλάδας Κατηγορία:Βενιζελισμός Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών
Ρομπέρ Μπραζιγιάκ
Ο Ρομπέρ Μπραζιγιάκ (Robert Brasillach, Περπινιάν 31 Μαρτίου 1909 - Παρίσι 6 Φεβρουαρίου 1945) ήταν Γάλλος συγγραφέας της περιόδου του Μεσοπολέμου. Δοκιμάστηκε στα περισσότερα είδη του γραπτού λόγου και στην εποχή του θεωρείτο ως ανερχόμενο αστέρι των γαλλικών γραμμάτων.
Στις μέρες μας είναι γνωστός κυρίως για το ρόλο του κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν υπήρξε ένθερμος προπαγανδιστής της Κυβέρνησης του Βισύ και εν γένει της κατάκτησης της πατρίδας του από το Τρίτο Ράιχ. Για τη δράση του αυτή συνελήφθη ως δωσίλογος μετά την απελευθέρωση της Γαλλίας, οδηγήθηκε σε δίκη και τουφεκίστηκε. Έκτοτε αποτελεί πρόσωπο-σύμβολο της γαλλικής Άκρας Δεξιάς.
Βιογραφία
Ο Μπραζιγιάκ γεννήθηκε το 1909 στην πόλη Περπινιάν των Πυρηναίων και σπούδασε στη φημισμένη Ecole Normale Superieure του Παρισιού. Στις αρχές της δεκαετίας του '30, ξεκίνησε να εκδίδει τα πρώτα του διηγήματα. Παράλληλα εργαζόταν ως κριτικός στο πολιτικό περιοδικό Action Francaise, επίσημο όργανο της ομώνυμης φιλομοναρχικής - εθνικιστικής οργάνωσης του Σαρλ Μωρά.
Μετά τη νύχτα της 6ης Φεβρουαρίου 1934, όταν το Παρίσι συγκλονίστηκε από τις συγκρούσεις μεταξύ ακροδεξιών και αριστερών ομάδων, ο Μπραζιγιάκ τάχθηκε ανοικτά υπέρ του φασισμού και του αντισημιτισμού. Εκείνη την περίοδο δεν αποτελούσε απολύτως «στρατευμένο» συγγραφέα: μπορεί οι πολιτικές του αντιλήψεις να επηρέαζαν έντονα τα διηγήματά του, αλλά ως κριτικός εκδήλωνε ανυπόκριτο θαυμασμό για δημιουργούς όπως ο Σοβιετικός (και εβραϊκής καταγωγής) Σεργκέι Αϊζενστάιν, ο κομμουνιστής Τσάρλι Τσάπλιν, οι εβραϊκής καταγωγής Γιεχούντι Μενουχίν και Μαρσέλ Προυστ. Η δε δίτομη Ιστορία του Κινηματογράφου (Histoire du cinema), την οποία συνέγραψε με τον κουνιάδο του Μωρίς Μπαρντές σε ηλικία μόλις 26 ετών, αποτέλεσε επί πολλά χρόνια μία από τις πλέον επιδραστικές μελέτες για την έβδομη τέχνη.
thumb|αριστερά|Ο Μπραζιγιάκ (δεύτερος από αριστερά με μαύρα γυαλιά)
Ταύτιση με το ναζισμό
Κατά τη γερμανική εισβολή (Μάιος 1940) ο Μπραζιγιάκ κλήθηκε στο μέτωπο, όπου αιχμαλωτίστηκε από τη Βέρμαχτ, αλλά στις αρχές του 1941 αφέθηκε ελεύθερος. Επιστρέφοντας στο Παρίσι ξανάνοιξε την Je Suis Partout ως εκδότης και καθιερώθηκε σε πνευματικό ηγέτη της φιλογερμανικής διανόησης, υπερασπιζόμενος θεωρητικά την Κυβέρνηση του Βισύ και καλώντας διαρκώς τις κατοχικές αρχές να εκτελέσουν τους Εβραίους και τους πολιτικούς της χώρας.
Παρόλα αυτά το 1943 ο Μπραζιγιάκ θεωρήθηκε πως επέβαλλε μετριοπαθή και «διανοουμενίστικη» γραμμή στο έντυπο και αντικαταστάθηκε από τον ακόμα πιο ακραίο Πιερ-Αντουάν Κουστώ (αδελφό του διάσημου ωκεανογράφου Ζακ-Υβ). Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Μπραζιγιάκ άλλαξε στάση, τουναντίον το 1944 υπέγραψε έκκληση να εκτελεστούν με συνοπτικές διαδικασίες όλα τα φυλακισμένα μέλη της Γαλλικής Αντίστασης.
Δίκη και εκτέλεση
Μετά την απελευθέρωση του Παρισιού (Αύγουστος 1944) και την ανάληψη της διακυβέρνησης από το στρατηγό Ντε Γκωλ, ο Μπραζιγιάκ αναζήτησε καταφύγιο στη σοφίτα ενός φιλικού σπιτιού, αστειευόμενος μάλιστα κυνικά στο ημερολόγιό του πως μιμείται τους Εβραίους που έζησαν έτσι επί τέσσερα χρόνια. Τελικά παραδόθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου, όταν έμαθε πως είχε συλληφθεί η μητέρα του. Κατά τη διάρκεια της προφυλάκισής του ασχολήθηκε απερίσπαστος με τη συγγραφή και μεγάλο μέρος του συνολικού έργου γράφτηκε στο κελί μέχρι την έναρξη της δίκης του.
Η δίκη ξεκίνησε στο Παρίσι στις 19 Ιανουαρίου 1945, με την κατηγορία της συνεργασίας με τον εχθρό. Σε μια αγόρευση που σήμερα μοιάζει χυδαία αλλά αντανακλά το φορτισμένο κλίμα των ημερών, ο εισαγγελέας ξεκίνησε περιγράφοντας τον προφανή αντισημιτισμό και τη φιλοναζιστική στάση του κατηγορουμένου, για να κορυφώσει με την διαπίστωση ότι ο Μπραζιγιάκ κοιμήθηκε με τον εχθρό και ενέκρινε τη διείσδυσή του. Παρέπεμπε έτσι στην ενδεχόμενη ομοφυλοφιλία του, καθώς είναι ασαφές αν είχε ποτέ ομοφυλοφιλικές σχέσεις, όπως επίσης και σε ένα σχόλιο που φέρεται να είχε κάνει ο Μπραζιγιάκ λίγο πριν την απελευθέρωση, ότι η Γαλλία κοιμήθηκε με τη Γερμανία και θα το θυμάται με τρυφερότητα. Η απόφαση του δικαστηρίου ήταν καταδίκη σε θάνατο.
Η καταδίκη δίχασε τους γαλλικούς λογοτεχνικούς κύκλους. Σπουδαίες προσωπικότητες των γραμμάτων όπως οι Φρανσουά Μωριάκ, Πωλ Βαλερύ, Αλμπέρ Καμύ, Ζαν Κοκτώ και Ζαν Ανούιγ, απέστειλαν μια έκκληση προς τον Ντε Γκωλ να μετριάσει την ποινή σε ισόβια δεσμά, με το σκεπτικό ότι οι ιδέες και η ρητορική του ήταν μεν καταδικαστέες, αλλά δεν μπορεί να εκτελεστεί κάποιος βάσει αυτών (σημειωτέον ότι για πολλούς από τους υπογράφοντες ο Μπραζιγιάκ είχε ζητήσει να εκτελεστούν επί κατοχής). Άλλοι, όπως οι Ζαν-Πωλ Σαρτρ και Σιμόν ντε Μποβουάρ, αρνήθηκαν να υπογράψουν.
Υποστηρίζεται από πολλούς ότι, εάν επρόκειτο για άλλο πρόσωπο, ο Ντε Γκωλ ίσως αποδεχόταν την έκκληση. Ο Μπραζιγιάκ, όμως, από τις στήλες της εφημερίδας του είχε καλέσει πολλές φορές τους Γερμανούς να εκτελέσουν τον Ζωρζ Μαντέλ, έναν δεξιό πολιτικό που ο στρατηγός θαύμαζε - και που δολοφονήθηκε από παραστρατιωτικούς στο Φονταινεμπλώ λίγες εβδομάδες πριν την απελευθέρωση. Έτσι ο Ντε Γκωλ τελικά επικύρωσε τη θανατική καταδίκη και ο Μπραζιγιάκ εκτελέστηκε στις 6 Φεβρουαρίου 1945.
Ιδιαίτερες απόψεις
Το ιδιότυπο θεωρητικό σύμπαν του Μπραζιγιάκ, τουλάχιστον προπολεμικά, ακουμπούσε περισσότερο στο φασισμό και τον αντικομμουνισμό παρά στο ναζισμό. Οραματιζόταν έναν «φασισμό αλα γαλλικά» που θα έδιωχνε τους Εβραίους και τους πολιτικούς και θα αποκαθιστούσε τη μοναρχία, σύμμαχο αλλά όχι αντίγραφο του ναζισμού. Υπ' αυτήν την έννοια θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως εθνικιστής διανοούμενος, ο οποίος στις συγκεκριμένες πολώσεις της εποχής του επέλεξε να συμμαχήσει με τους Γερμανούς και εν τέλει ταυτίστηκε με αυτούς - μια περίπτωση παρόμοια με τον Λα Ροσέλ.
Πραγματικό ίνδαλμά του δεν ήταν ο Χίτλερ ή ο Μουσολίνι αλλά ο Βαλλόνος Λεόν Ντεγκρέλ, επικεφαλής του ρεξιστικού κινήματος στο Βέλγιο, τις ιδέες του οποίου έκανε γνωστές στο γαλλικό κοινό το 1936 με το βιβλίο Léon Degrelle et l'avenir de Rex (Ο Λεόν Ντεγκρέλ και το μέλλον του ρεξιστικού κόμματος). Θαύμαζε ακόμα τους Ισπανούς Φαλαγγίτες και μεταξύ 1936-1939 έγραψε δύο ιστορικά έργα για τον Ισπανικό Εμφύλιο, τα Les Cadets de l'Alcazar (Οι Δόκιμοι του Αλκαζάρ) και Histoire de la guerre d’Espagne (Ιστορία του πολέμου της Ισπανίας). Επίσης το θεωρούμενο ως κορυφαίο διήγημά του, το Les Sept Couleurs (Τα Επτά Χρώματα - υποψήφιο για Βραβείο Γκονκούρ το '39), τελειώνει με την όμορφη Κατρίν να επιλέγει τον εθελοντή φαλαγγίτη Φρανσουά παρά το ναζιστή Πατρίς.
Συστηματοποιημένες βρίσκουμε τις ιδέες του στο Lettre à un soldat de la classe 60 (Γράμμα σε έναν στρατιώτη της κλάσης του '60), τον απολογισμό της ζωής του που έγραψε ενόσω ήταν προφυλακισμένος. Το κείμενο βασίζεται στην πρόβλεψη είναι ότι ένας νέος της κλάσης του 1960, δηλ. γεννημένος με την έναρξη της γερμανικής κατοχής, θα νιώθει δέος για τη Ναζιστική Γερμανία. Παρουσιάζεται αμετανόητος για τη στάση του και παραδέχεται ότι έγιναν ακρότητες από τους κατακτητές, αλλά τις παρουσιάζει ως ιστορικά αναπόφευκτες, συμψηφίζοντάς τες με τις αντίστοιχες ακρότητες των συμπατριωτών του στην Ινδοκίνα. Επίσης δεν αποκηρύσσει τον αντισημιτισμό, έστω κι αν γράφει πως θα διαφωνούσε με το Ολοκαύτωμα, εάν το είχε μάθει έγκαιρα. Ένα πολύ ενδιαφέρον σημείο είναι η πρόβλεψη πως μεταπολεμικά η Γαλλία και η Γερμανία θα έλθουν πολύ κοντά χάρη στους δεσμούς που αναπτύχθηκαν κατά την περίοδο της κατοχής - κάτι που δικαιώθηκε μεν ως εκτίμηση, αλλά προφανώς όχι για το λόγο που αναφέρει.
Η εκτέλεση μετέτρεψε τον Μπραζιγιάκ σε «μάρτυρα» της Άκρας Δεξιάς. Νέος, γοητευτικός και διανοούμενος, έγινε ο Τζέιμς Ντην της Ακροδεξιάς, σύμφωνα με τη βιογράφο του Άλις Κάπλαν.
Εκκρεμές
Το εκκρεμές βρίσκει εφαρμογή στην κατασκευή ρολογιών, στην κατασκευή επιστημονικών οργάνων, όπως επιταχυντόμετρα και σεισμόμετρα. Στο παρελθόν χρησιμοποιούταν επίσης για την μέτρηση της επιτάχυνσης της βαρύτητας.
Το εκκρεμές στην φυσική
Το εκκρεμές αποτελεί ένα παράδειγμα απλής αρμονικής ταλάντωσης. Κατά την μελέτη του διακρίνουμε τις περιπτώσεις του απλού ή μαθηματικού εκκρεμούς και του φυσικού εκκρεμούς. Στην περίπτωση που μελετάται η ταλάντωση μίας σημειακής μάζας που κρέμεται από αβαρές νήμα αναφερόμαστε στο μαθηματικό εκκρεμές, ενώ στην περίπτωση που έχουμε ένα τυχαίο επίπεδο σώμα αναρτημένο από έναν σταθερό άξονα που δεν διέρχεται από το κέντρο μάζας του αναφερόμαστε στο φυσικό εκκρεμές. Το μαθηματικό εκκρεμές προσομοιώνεται με ένα μικρό, βαρύ σφαιρικό σώμα που κρέμεται από πολύ λεπτό νήμα.
Μαθηματικό εκκρεμές
right|200px|thumb|Τριγωνομετρική ανάλυση της κίνησης του εκκρεμούς Το μαθηματικό ή απλό εκκρεμές είναι ένα ιδανικό μοντέλο εκκρεμούς. Πρόκειται για ένα σύστημα που αποτελείται από μία σημειακή μάζα η οποία κρέμεται από αβαρές νήμα και εκτελεί απλές αρμονικές ταλαντώσεις. Σε ένα τέτοιο σύστημα οι μόνες δυνάμεις που ασκούνται είναι το βάρος και η τάση του νήματος. Η βαρύτητα έχει κατεύθυνση προς τα κάτω, ενώ η τάση του νήματος έχει κατεύθυνση προς το σταθερό σημείο και είναι πάντα κάθετη στην ταχύτητα. Επειδή, το σώμα διατρέχει τμήμα κύκλου, η συνολική δύναμη μπορεί να αναλυθεί σε δύο δυνάμεις, μία κεντρομόλο και μία επιτρόχια. Το ίδιο ισχύει και για την ταχύτητα. Η ακτινική ταχύτητα είναι μηδέν, άρα η κεντρομόλος δύναμη είναι ανάλογη του τετραγώνου της ταχύτητας. Σε ένα τέτοιο εκκρεμές ο δεύτερος νόμος του Νεύτωνα για την επιτρόχια δύναμη γράφεται1:
Με δεδομένο ότι το μήκος τόξου είναι ανάλογο της γωνίας, δηλαδή s =\ellθ  καταλήγουμε  στην  παρακάτω  διαφορική  εξίσωση1
Η λύση της διαφορικής αυτής εξίσωσης είναι εξαιρετικά δύσκολη όμως για μικρές γωνίες μπορούμε να θεωρήσουμε ότι ισχύει ημθ=θ. Με αυτή την παραδοχή η διαφορική εξίσωση μετατρέπεται στην απλή δευτεροβάθμια διαφορική που περιγράφει και την απλή αρμονική ταλάντωση:
Παρατηρούμε ότι  η  γωνία  μεταβάλλεται  αρμονικά  και  επομένως  το  σώμα  πραγματοποιεί  αρμονική  ταλάντωση με περίοδο :
Φυσικό εκκρεμές
Το φυσικό εκκρεμές αντιστοιχεί σε ένα επίπεδο στερεό σώμα αναρτημένο από έναν σταθερό άξονα που δεν διέρχεται από το κέντρο μάζας του. Στο φυσικό εκκρεμές ασκείται ροπή στο σώμα με την επίδραση της οποίας ταλαντώνεται. Η περίοδος ταλάντωσης του ισούται με: όπου Ι η ροπή αδράνειας του σώματος, και L η απόσταση του κέντρου μάζας του από τον σταθερό άξονα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κλασική μηχανική
Στρατηγίς Λούλους
Η Στρατηγίς Λούλους (Στρατηγίς Λουλοῦ) ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, από τα μικρά συνοριακά Θέματα που λέγονταν στρατηγίδες ή στρατηγάτα.
Η στρατηγίδα περιλάμβανε το Κάστρο Λούλος ή Μέγας Λούλος, σήμερα Γκεντελί Καλέσι δίπλα στο Τουρκικό χωριό Gedelle, βρισκόταν ανάμεσα στην Ποδενδό και την Ηράκλεια και κοντά στις Κιλιακές πύλες ενώ διοικητικά υπαγόταν στον Δούξ της Καππαδοκίας. Ο Λούλος ήταν χτισμένος σε απόκρημνο πετρώδες βράχο, πριν γίνει ξεχωριστώ θέμα αποτελούσε κλεισούρα του Θέματος Ανατολικών.
Η Άννα Κομνηνή αναφέρει τον Λούλον, στην Αλεξιάδα ως μία από τις περιοχές που αναγνώρισε ο βυζαντινός αυτοκράτορας υπό την εξουσία του Βαλδουίνου της Βουλώνης ως πρώην βυζαντινά εδάφη με την Συνθήκη της Δεαβόλεως το 1108.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινά θέματα
Μαριούς Μπερλιέ
right|250px|thumb|Ένα αυτοκίνητο Μπερλιέ Ο Μαριούς Μπερλιέ (21 Ιανουαρίου 1866,Λυών – 17 Απριλίου 1949,Κάννες) ήταν κατασκευαστής αυτοκινήτων, ιδρυτής της μάρκας Μπερλιέ.
Ξεκίνησε κατασκευάζοντας κινητήρες και αυτοκίνητα το 1894, αργότερα φορτηγά, το 1906. Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ειδικεύτηκε στην κατασκευή βαρέων οχημάτων, όπως φορτηγά και λεωφορεία.
Το 1915, για να μπορέσει να ανταποκριθεί στη μεγάλη ζήτηση για στρατιωτικά οχήματα, εγκαθιστά τα εργοστάσιά του σε μια μεγάλη έκταση και για να στεγάσει τους εργάτες του, διατάζει την κατασκευή του συγκροτήματος Μπερλιέ.
Μετά τις δικαστικές εκκαθαρίσεις κατά την απελευθέρωση της Γαλλίας, το Σεπτέμβρη του 1944, οι δραστηριότητες του σταματούν. Καταδικάζεται σε 2ετή φυλάκιση και κατάσχεση των υπαρχόντων του, τον Ιούνιο του 1946, από το δικαστικό μέγαρο της Λυών, για συνεργασία με τους Ναζί κατά την κατοχή. Στις 22 Ιουλίου 1949, το Γαλλικό Συμβούλιο Επικρατείας επιστρέφει τα εργοστάσια στην οικογένεια Μπερλιέ.
Το 1978 η μάρκα Μπαρλιέ έπαψε να υφίσταται, καθώς η εταιρεία «απορροφήθηκε» από την Ρενό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι επιχειρηματίες Κατηγορία:Αυτοκίνητο
Ranters
Οι Ranters ηταν μια ομάδα προτεστατνών η οποία εμφανίστηκε στην Αγγλική κοινοπολιτεία (1649–1660). Ηταν λαϊκοί ανθρώποι και υπάρχουν ενδείξεις οτι το κίνημα τους ηταν διάσπαρτο στην Αγγλία, χωρίς να είναι οργανωμένο και χωρίς να έχουν κάποιο αρχηγό. Η κυβέρνηση τους θεωρουσε απειλή για την κοινωνική τάξη. Αρνιόντουσαν την εξουσία των εκκλησίών, την αυθεντικότητα των γραφών και καλούσαν τους ανθρώπους να ακούσουν τον θεό μέσα τους. Ομοίαζαν με την Αίρεση του Ελεύθερου Πνεύματος. Η κεντρική τους ιδέα ηταν ο πανθεϊσμός, πως υπήρχε Θεός παντού. Αρκετοί αρνιόντουσαν την πίστη σε ενα αθάνατο και προσωπικό θεό.
Κατηγορία:Προτεσταντισμός
Ελεονώρα της Καστίλης (απεβ. 1244)
Η Ελεονώρα της Καστίλης (Ισπανικά : Leonor de Castilla, 1200 - 1244) μέλος του Οίκου της Βαρκελώνης ήταν μικρότερη κόρη του Βασιλιά της Καστίλης Αλφόνσου του Ευγενούς και της Ελεονώρας της Αγγλίας δεύτερης κόρης του Ερρίκου Β΄ της Αγγλίας και της Ελεονόρας της Ακουιτανίας. Η Ελεονώρα της Καστίλης έγινε βασίλισσα της Αραγωνίας σαν πρώτη σύζυγος του βασιλιά της Αραγωνίας Ιάκωβου του Κατακτητή.
Τα μεγαλύτερα αδέλφια της Ελεονώρας ήταν :
Βασίλισσα της Καστίλης
Η Ελεονώρα παντρεύτηκε τον Ιάκωβο Α΄ της Αραγωνίας στην Αγκρέντα (1221) όταν η ίδια ήταν 20 ετών και ο βασιλιάς της Αραγωνίας έξι χρόνια νεώτερος, ο γάμος έγινε περισσότερο για πολιτικούς λόγους παρά από αγάπη. Τα επόμενα χρόνια ξέσπασαν συγκρούσεις ανάμεσα στον σύζυγο της και την αριστοκρατία που τερματίστηκαν με την "Ειρήνη της Αλκάλα" (31 Μαρτίου 1227). Με τον γάμο απέκτησε έναν γιο :
Τελευταία χρόνια σε μοναστήρι
Ο γάμος της με τον Αλφόνσο Α΄ ακυρώθηκε (1230) και η συμφωνία του διαζυγίου της απαγόρευσε να ξαναπαντρευτεί. Ο γιος της Αλφόνσος ήταν νόμιμος και παρέμεινε διάδοχος του χρόνου, πέθανε πριν τον πατέρα του και διάδοχοι ορίστηκαν οι μικρότεροι ετεροθαλείς αδελφοί του από την δεύτερη σύζυγο του πατέρα του Γιολάνδη της Ουγγαρίας. Η Ελεονώρα αποσύρθηκε στο αβαείο του Σάντα Μαρία Λα Ρεάλ ντε Λας Ουέλγκας στο Μπούργος μαζί με την μεγαλύτερη αδελφή της Βερεγγάρια που αποσύρθηκε σε αυτό μετά την παραίτηση της από το θρόνο της Καστίλης. Η μικρότερη αδελφή τους Κωνταντία ήρθε μαζί τους, και οι τρεις αδελφές πέθαναν και τάφηκαν στο συγκεκριμένο αβαείο, η Κωνσταντία (1243), η Ελεονώρα (1244) και η Βερεγγάρια (1246).
Ταφή
Τα υπολείμματα της μεταφέρθηκαν σε έναν τάφο στην Νάβα της Σάντα Αικατερίνης του Γκόσπελ, ανάμεσα στον τάφο του Φιλίππου γιου του Σάντσο Δ΄ της Καστίλης και της Μαρίας της Μολίνα στα δεξιά και του αδελφού του Πέτρου του Καμέρος στα αριστερά. Σε εργασίες που έγιναν τον 20ο αιώνα στον τάφο η σαρκοφάγος της βρέθηκε σε άριστη κατάσταση, η οροφή του τάφου της είχε δυο λεία πρανή που στο παρελθόν ακούγεται ότι ήταν πολύχρωμα. Το φέρετρο της ήταν ξύλινο, βρέθηκε ο σταυρός και τα ρούχα που είχε ταφεί τα τρία ήταν Αραβικά, ο αρχαιολόγος Μάνουελ Γκόμεζ-Μορένο Μαρτίνεζ (1870 - 1970) σημειώνει ότι παρόμοια ρούχα βρέθηκαν στον τάφο του Φιλίππου γιου του ανιψιού της Φερδινάνδου Γ΄ της Καστίλης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καστιλιανός Οίκος της Ιβρέας Κατηγορία:Κόμισσες της Βαρκελώνης Κατηγορία:Ινφάντας της Καστίλλης Κατηγορία:Βασίλισσες της Αραγωνίας
Elizabeth (ταινία)
Elizabeth είναι βρετανική βιογραφική ταινία παραγωγής 1998 σε σκηνοθεσία Σεκάρ Καπούρ, σενάριο του Μάικλ Χιρστ και πρωταγωνιστούν οι Κέιτ Μπλάνσετ στον ομώνυμο ρόλο, Τζέφρεϊ Ρας, Κρίστοφερ Έκλεστον, Τζόζεφ Φάινς, Ρίτσαρντ Ατένμπορο και Τζον Γκίλγκουντ.
Η ταινία αφηγείται την ιστορία της νεαρής Ελίζαμπεθ να ανεβαίνει στο θρόνο μετά το θάνατο της ετεροθαλούς αδελφής της Μαρίας Α', η οποία την κρατούσε φυλακισμένη. Η βασιλεία της υπό το χωρισμένο στα δύο και χρεοκοπημένο Βασίλειο θεωρείται αδύναμη και απειλείται από τη Γαλλία και την Ισπανία. Για τη μελλοντική σταθερότητα και ασφάλεια του στέμματος, παροτρύνεται από τον σύμβουλό της Γουίλιαμ Σέσιλ να παντρευτεί τον Φίλιππο Β' της Ισπανίας ή τον Ερρίκο Γ΄ της Γαλλίας. Η Ελίζαμπεθ αντίθετα, ερωτεύεται τον εντελώς ακατάλληλο Ρόμπερτ Ντάντλι.
Η Ελίζαμπεθ έφερε στο προσκήνιο την Αυστραλέζα ηθοποιό Μπλάνσετ. Για την ερμηνεία της κέρδισε πολλά βραβεία και η ταινία απέσπασε 7 υποψηφιότητες για Όσκαρ, ανάμεσά τους για Καλύτερη Ταινία και Α' Γυναικείου Ρόλου, κερδίζοντας το Όσκαρ Μακιγιάζ.
Το 2007 ακολούθησε μια συνέχεια με τίτλο Elizabeth: Η Χρυσή Εποχή (Elizabeth: The Golden Age) με την Μπλάνσετ να επαναλαμβάνει το ρόλο της και τον Καπούρ να σκηνοθετεί.
Πλοκή
Το 1558 η Ρωμαιοκαθολική Μαρία Α΄ της Αγγλίας πεθαίνει από καρκίνο στη μήτρα, αφήνοντας την Προτεστάντισσα ετεροθαλή αδελφή της Ελίζαμπεθ ως βασίλισσα. Η Ελίζαμπεθ ήταν φυλακισμένη για την υποτιθέμενη συνωμοσία να δολοφονήσει τη Μαρία, αλλά πλέον οι κατηγορίες έχουν αποσυρθεί εξαιτίας της στέψης της. Η ταινία δείχνει την Ελίζαμπεθ να περιτριγυρίζεται από γαμπρούς μετά από παρότρυνση του Γουίλιαμ Σέσιλ, 1ος Βαρώνος του Μπέργκλεϊ, να παντρευτεί διότι μια τέτοια κίνηση θα ασφάλιζε το θρόνο της. Η Ελίζαμπεθ όμως διατηρεί μυστική σχέση με τον αγαπημένο της Ρόμπερτ Ντάντλεϊ. Η σχέση όμως δεν είναι μυστική από τον Σέσιλ, ο οποίος της κάνει ξεκάθαρο ότι μια μονάρχης δεν έχει ιδιωτική ζωή.
Η Ελίζαμπεθ αντιμετωπίζει διάφορες απειλές κατά τη βασιλεία της, συμπεριλαμβανομένης του Δούκα του Νόρφολκ, Καθολικού ξαδέρφου της που συνωμοτεί για τη δολοφονία της και της βασίλισσα της Σκωτίας Μαρία του Γκιζ, η οποία συμμάχησε με τη Γαλλία για να επιτεθεί στην Αγγλία. Στο τέλος της ταινίας, ο Νόρφολκ εκτελείται για τη συνωμοσία του με τη Μαρία του Γκιζ και η ίδια δολοφονείται από το σύμβουλο της Ελίζαμπεθ, Φράνσις Γουόλσινγκχαμ.
Η Ελίζαμπεθ εξορίζει τον Ντάντλι από τα ιδιαίτερά της όταν ανακαλύπτει ότι είναι παντρεμένος και από τότε η Βασίλισσα εγκαταλείπει τις ερωτικές σχέσεις καθώς θεωρεί ότι τέτοιου είδους σχέσεις δίνει μεγάλη δύναμη σε έναν άνδρα. Έτσι γίνεται πιο σκληρή και δογματική. Η συμπεριφορά της γίνεται αδίστακτη καθώς δίνει εντολή να εκτελεστούν όλοι όσοι θεωρούνται επικίνδυνοι για το θρόνο της και παίρνει σαν το δεξί της χέρι τον Γουόλσινγκχαμ, ο οποίος δεν διστάζει να βασανίσει και να σκοτώσει με τα ίδια του τα χέρια.
Αυτή είναι μια μεγάλη αλλαγή από την καλόκαρδη και ρομαντική Ελίζαμπεθ των πρώτων χρόνων. Αλλά αν παρέμενε έτσι θα ήταν αδύνατο να κρατήσει το θρόνο της και να παραμείνει βασίλισσα. Η ταινία τελειώνει με την Ελίζαμπεθ να παίρνει τον τίτλο της "Παρθένου Βασίλισσας" και να οδηγεί την Αγγλία στην Χρυσή Εποχή.
Box office
Με προϋπολογισμό 30.000.000, το Ελίζαμπεθ έκανε άνοιγμα τριημέρου στη 16η θέση με 1 εκατομμύρια δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 30 εκατομμύρια δολάρια ενώ στον υπόλοιπο κόσμο συγκέντρωσε 52 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 82,1 εκατομμύρια δολάρια.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1998 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Βρετανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Βρετανικές ιστορικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Gramercy Pictures Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής PolyGram Filmed Entertainment Κατηγορία:Βρετανικές επικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής StudioCanal Κατηγορία:Βρετανικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες
Ποικιλόθερμο
Στη Βιολογία με τον όρο ποικιλόθερμο, ή εξώθερμο ή ετερόθερμo (poikilotherm, ectotherm,  heterotherm) χαρακτηρίζεται κάθε ζώο του οποίου η θερμοκρασία του σώματός του ακολουθεί εκείνη του περιβάλλοντος που βρίσκεται. Γενικά τα ποικιλόθερμα περιγράφονται και ως ψυχρόαιμα. Ειδικότερα τα υδρόβια ποικιλόθερμα ακολουθούν με μεγαλύτερη σχέση τη θερμοκρασία του περιβάλλοντος τους, ενώ αντίθετα οι χερσαίες μορφές ποικιλοθέρμων μπορεί να ζεσταίνονται από την ηλιακή ακτινοβολία ή να δροσίζονται με την εξάτμιση.
Γενικά όλα τα ζώα, εκτός από τα θηλαστικά και τα πτηνά, είναι ποικιλόθερμα και περισσότερο απ΄ όλα τα υδρόβια (ψάρια).
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Φυσιολογία ζώων
Α (κανονιοφόρος)
Η κανονιοφόρος Α (πρώην Σφακτηρία ΙΙ) ναυπηγήθηκε στη Γαλλία το 1880 ειδικά για τις ανάγκες ναυτικών επιχειρήσεων στην περιοχή του Αμβρακικού κόλπου. Μετονομάσθηκε σε κανονιοφόρο «Α» το 1881, όταν έγινε η παραλαβή των ατμοβαρίδων Άκτιον και Αμβρακία. Ήταν όμοιου τύπου με τις κανονιοφόρους Β, Γ και Δ.
Οι επακόντιες τορπίλες αφαιρέθηκαν μετά απο λίγο καιρό.
Χρησιμοποιήθηκε στην περιοχή του Ιονίου κατά τη διάρκεια των Ελληνοτουρκικών Πολέμων του 1897 και του 1912-13. Παροπλίστηκε το 1915 και πουλήθηκε το 1921.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές Κανονιοφόροι Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία του Α' Παγκοσμίου Πολέμου
Αρσάκ Φετβατζιάν
Ο Αρσάκ Αμπραχάμι Φετβατζιάν (αρμ: Արշակ Աբրահամի Ֆեթվաճյան, Τραπεζούντα, Οθωμανική Αυτοκρατορία, 1864 ή 1866 - Μέντφορντ Μασαχουσέτης, ΗΠΑ, 1947) ήταν Αρμένιος καλλιτέχνης και ιστορικός τέχνης, γνωστός κυρίως για τα ζωγραφικά του έργα.
Βιογραφία
Ο Φετβατζιάν γεννήθηκε το 1864 ή το 1866 στην Τραπεζούντα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και σπούδασε ζωγραφική στην Αυτοκρατορική Ακαδημία Τεχνών της Κωνσταντινούπολης, από την οποία αποφοίτησε το 1887. Τα επόμενα χρόνια συνέχισε τις σπουδές του πρώτα στην Ακαδημία Τεχνών του Αγίου Λουκά της Ρώμης (1887 - 1891) και έπειτα στη Βιέννη (1891 - 1895), όπου παράλληλα εργαζόταν. Κατόπιν εγκαταστάθηκε στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.
Στις αρχές του 20ού αιώνα, επισκέφτηκε επανειλημμένα τον αρχαιολογικό χώρο του Ανί, στην περιοχή του Καρς, ζωγραφίζοντας τα μεσαιωνικά μνημεία και συμμετέχοντας στις ανασκαφές του Νίκολας Μαρ. Παράλληλα, δημιούργησε πίνακες (κατά κύριο λόγο υδατογραφίες) πολλών ακόμη μνημείων της ευρύτερης περιοχής της Αρμενίας, οι οποίοι κυκλοφόρησαν στην Αυστρία με τη μορφή καρτ-ποστάλ. Επιπλέον, συνεργάστηκε με διάφορους εκδότες και συγγραφείς δημοσιεύοντας σειρά άρθρων με θέματα την αρμενική αρχιτεκτονική και τέχνη, ενώ συμμετείχε στον σχεδιασμό, τη διακόσμηση και την αγιογράφηση ναών της Αρμενικής Αποστολικής Εκκλησίας.
Το 1918 ο Φετβατζιάν επιλέχτηκε από τις αρχές της θνησιγενούς Πρώτης Δημοκρατίας της Αρμενίας (1918 - 1920) ως υπεύθυνος για τον σχεδιασμό και τη δημιουργία σειράς χαρτονομισμάτων και γραμματοσήμων, ενώ μετά την κατάλυση του κράτους από τους μπολσεβίκους, παρέμεινε στο Παρίσι, όπου βρισκόταν για ζητήματα σχετικά με τα καθήκοντά που του είχαν ανατεθεί από την αρμενική κυβέρνηση. Αργότερα μετανάστευσε στις ΗΠΑ όπου απεβίωσε την 7η Οκτωβρίου του 1947, ενώ η σορός του μεταφέρθηκε στο Γερεβάν της Σοβιετικής Αρμενίας.
Καλλιτεχνική παραγωγή και εκθεσιακή δραστηριότητα
Κατά τη διάρκεια της καλλιτεχνικής του καριέρας, υπολογίζεται πως ο Φετβατζιάν φιλοτέχνησε περισσότερους από 2.000 πίνακες (κυρίως ελαιογραφίες και υδατογραφίες), τους οποίους παραχώρησε στην Εθνική Πινακοθήκη της Αρμενίας λίγο καιρό πριν τον θάνατό του. Παράλληλα, παρουσίασε τα έργα του σε εκθεσιακούς χώρους της Γαλλίας, της Βρετανίας, των ΗΠΑ κλπ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρμένιοι ζωγράφοι
Ωμ (ιερή συλλαβή)
thumb|right|100 px|Η ιερή συλλαβή Ωμ (ॐ)
Το Ωμ (ή Ομ) ή Άουμ ή Πράναβα είναι μυστικιστική / ιερή συλλαβή στις ινδικές θρησκείες (Ινδουισμός, Βουδισμός, Τζαϊνισμός και Σιχισμός). Συνήθως προφέρεται σαν μια μακρά συλλαβή (Ωωωμ). Αποτελείται από τρεις ήχους, το «α», το «ου» και το «μ» (στα Σανσκριτικά τα φωνήεντα «α» και «ου» συγχωνεύονται και προφέρονται «ο») που συμβολίζουν τις τρεις Βέδες ή τα τρία στάδια της ζωής (γέννηση, ζωή και θάνατος). Αναφέρεται πριν από την ανάγνωση πολλών ινδουιστικών κειμένων καθώς και στο τέλος τους, αλλά και πριν από προσευχές ή μάντρα.
Το κείμενο της Ουπανισάδας Μαντούκια από την Βέντα Αθαρβαβέδα, ασχολείται αποκλειστικά με την έννοια της συλλαβής Ομ.
Κατηγορία:Ινδουισμός Κατηγορία:Βουδισμός Κατηγορία:Τζαϊνισμός Κατηγορία:Σιχισμός Κατηγορία:Θρησκεία-επέκταση
Νήσοι Σολομώντα
Οι Νήσοι του Σολομώντα είναι κράτος που βρίσκεται στον νότιο Ειρηνικό Ωκεανό στο Αρχιπέλαγος του Σολομώντα. Πρωτεύουσα του κράτους είναι η Χονιάρα. Η πλειονότητα των κατοίκων της χώρας είναι Μελανήσιοι, οι πρόγονοι των οποίων αποίκησαν τα νησιά του αρχιπελάγους από το 1000 π.Χ.. Το 1893 η χώρα έγινε αποικία της Βρετανίας από την οποία απέκτησε την ανεξαρτησία της το 1978 στο πλαίσιο της Κοινοπολιτείας των Εθνών. Τα νησιά του αρχιπελάγους και κυρίως το Γκουανταλκανάλ, ήταν κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο θέατρο πολύνεκρων μαχών μεταξύ των Συμμάχων και των Ιαπώνων. Από το 1998 και μετά η εθνικιστική βία, η κακοδιαχείριση από την κυβέρνηση και η εγκληματικότητα έχουν υπονομεύσει την ασφάλεια της χώρας και έχουν προκαλέσει κοινωνικά προβλήματα. Οι Βόρειες Νήσοι του Σολομώντα διαιρούνται στα ανεξάρτητα Νησιά του Σολομώντα και στην Επαρχία Μπουγκαινβίλ στην Παπούα Νέα Γουινέα.
Γεωγραφία
Αποτελείται από 922 νησιά συνολικά, από τα οποία 347 είναι κατοικημένα, που βρίσκονται διάσπαρτα σε μια έκταση 645.000 τ.χλμ. από τα οποία 28.450 καλύπτει η ξηρά που την κάνει τη δεύτερη σε έκταση νησιωτική χώρα του νότιου Ειρηνικού Ωκεανού μετά την Παπούα Νέα Γουινέα, στα ανατολικά της οποίας βρίσκεται. Τα έξι μεγαλύτερα στα οποία κατοικεί και το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού είναι το Γκουανταλκανάλ, η Νέα Γεωργία, η Μαλέττα, η Μακίρα, η Τσόιζελ (Σουαζέλ) και η Σάντα Ιζαμπέλ. Το συνολικό μήκος των ακτών τους είναι 5.313 χλμ. Το νησιωτικό σύμπλεγμα εκτείνεται κατά 1.800 χλμ. από δυτικά προς ανατολικά και κατά 900 χλμ. από βορρά προς νότο. Είναι νησιά που βρίσκονται στο όριο της ινδοαυστραλιανής πλάκας.
Νησιά
Τα νησιά που αποτελούν το αρχιπέλαγος χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: σε αυτά που έχουν ηφαιστειακή προέλευση και είναι ορεινά και στα κοραλλιογενή που είναι επίπεδα. Το μεγαλύτερο υψόμετρο βρίσκεται στο μεγαλύτερο από τα νησιά, το Γκουανταλκανάλ (2.311 μ., στο όρος Ποπομανατσέου, ενεργό ηφαίστειο). Στο νησί Ρένελ, το οποίο αποτελεί το νοτιότερο στο αρχιπέλαγος, βρίσκεται η μεγαλύτερη ανυψωμένη κοραλλιογενής ατόλη στον κόσμο, (μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO από το 1998), όπου βρίσκεται και η μεγαλύτερη στο είδος της λιμνοθάλασσα, η Τενάγκο, με έκταση 155 τ. χλμ., όπου φιλοξενούνται πολλά ενδημικά είδη χλωρίδας και πανίδας.
Μερικά νησιά είναι: Η απόσταση μεταξύ των δυτικότερων και των ανατολικότερων νησιών είναι γύρω στα 1.500 χιλιόμετρα. Ιδιαίτερα, οι Νήσοι Σάντα Κρους, βόρεια του Βανουάτου (από τους οποίους μέρος είναι η Τικόπια) είναι απομονωμένα σε 200 χλμ. και πλέον από τα άλλα νησιά.
Τα ηφαίστεια βρίσκονται σε μερικά από τα μεγαλύτερα νησιά, όπως το Γκουανταλκανάλ, ενώ άλλα μικρότερα νησιά αποτελούν μικροσκοπικές ατόλες, όπως η Όντονγκ Τζάβα, που καλύπτονται από φοινικόδεντρα και άμμο. Τα πλέον ενεργά ηφαίστεια είναι τα Τινακούλα (Tinakula) και Καβάτσι (Kavachi). Το Μπουγκαινβίλ γεωγραφικά είναι μέρος των Νήσων του Σολομώντα, όμως πολιτικά ανήκει στην Παπούα Νέα Γουινέα.
Κλίμα
Το ισημερινό και ωκεάνιο κλίμα των νησιών είναι πολύ υγρό όλο το χρόνο, με τη μέση θερμοκρασία να είναι 27 βαθμοί Κελσίου. Η πιο δροσερή περίοδος είναι από τον Ιούνιο ως τον Αύγουστο. Από το Νοέμβριο ως τον Απρίλιο οι βορειοδυτικοί άνεμοι προκαλούν βροχοπτώσεις, που είναι συχνές και επίσης περιστασιακούς κυκλώνες. Η ετήσια βροχόπτωση κατά μέσο όρο είναι 3.050 χιλιοστά.
Το αρχιπέλαγος των Νήσων του Σολομώντα αποτελεί τμήμα δύο αυτόνομων οικοπεριοχών. Τα περισσότερα από τα νησιά αποτελούν μέρος της οικολογικής περιοχής βρόχινων δασών των Νησιών του Σολομώντα, που περιλαμβάνει επίσης τα νησιά Μπουγκαινβίλ και Μπούκα, τα οποία αποτελούν τμήμα της Παπούα Νέας Γουινέας. Τα Νησιά Σάντα Κρους είναι τμήμα της οικολογικής περιοχής των βρόχινων δασών του Βανουάτου. Περισσότερα από 230 είδη ορχιδέας, καθώς επίσης και άλλα τροπικά φυτά απαντώνται στα νησιά. Ωστόσο, η πανίδα, όπως και η χλωρίδα είναι φτωχές στα νησιά, όπου ζουν αγριόχοιροι, κροκόδειλοι, πόσουμ, έντομα, φίδια και πτηνά.
Ιστορία
Η χώρα έγινε ανεξάρτητη στις 7 Ιουλίου του 1978 από το Ηνωμένο Βασίλειο. Από το 1999 ως το 2004 η οικονομία του κράτους υπέστη πλήγμα εξαιτίας των εμφυλίων συγκρούσεων στο Γκουανταλκανάλ, που είχαν αποτέλεσμα το θάνατο 100 ανθρώπων και τον εκτοπισμό πάνω από 20.000, οι οποίοι έγιναν εσωτερικοί πρόσφυγες στο σύνολο του νησιού. Στις 29 Απριλίου του 2009 συστάθηκε Επιτροπή Ειρήνης και Συμφιλίωσης, με την αγγλική ονομασία Solomon Islands Truth and Reconciliation Commission (TRC) με σκοπό τη διερεύνηση των υποθέσεων εθνοτικής βίας που έλαβαν χώρα την περίοδο από το 1997 ως το 2003. Το μοντέλο της στηρίχθηκε στην αντίστοιχη επιτροπή της Νότιας Αφρικής και για τη σύστασή της συνεργάστηκε ο τιμημένος με Νόμπελ Ειρήνης, Ντέσμοντ Τούτου.
Τσουνάμι 2007
Στις 2 Απριλίου του 2007, τα Νησιά Σολομώντα επλήγησαν από ένα καταστροφικό τσουνάμι. Οι αρχικές αναφορές έδειξαν ότι το τσουνάμι χτύπησε το νησί του Γκίζο. Το τσουνάμι προκλήθηκε από τον σεισμό μεγέθους 8 βαθμών στην κλίμακα Ρίχτερ του οποίου το επίκεντρο ήταν 349 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Ονιάρα, σε βάθος 10 χιλιομέτρων. Σημειώθηκαν περισσότεροι από 25 μετασεισμοί άνω των 5 Ρίχτερ μεταξύ της 1ης και 2ης Απριλίου.
Ο απολογισμός των νεκρών που προκάλεσε το τσουνάμι ξεπερνά τα 30 άτομα και αναμένεται να αυξηθεί καθώς οι αναφορές συνεχίζονται. Πολλοί, επίσης, είναι οι αγνοούμενοι. Ο μεγαλύτερος σεισμός που έχει σημειωθεί στη θάλασσα του Σολομώντα, από τις αρχές του 20ού αιώνα.
Διακυβέρνηση
Πολίτευμα της χώρας είναι η Βασιλευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία στα πλαίσια της Κοινοπολιτείας των Εθνών. Αρχηγός του Κράτους είναι απο το 2022, ο Βασιλιάς Κάρολος Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και εκπροσωπείται από τον Γενικό Κυβερνήτη (ή Γενικό Διοικητή). Γενικός Κυβερνήτης είναι ο Ντέιβιντ Βουνάγκι, ο οποίος ως μοναδικός υποψήφιος έγινε Γενικός Κυβερνήτης και ορκίστηκε στις 7 Ιουλίου 2019.
Εκτελεστική εξουσία
Ντε φάκτο αρχηγός Κράτους είναι ο Γενικός Κυβερνήτης, ο οποίος αποτελεί αντιπρόσωπο της Βασίλισσας. Ο Γενικός Διοικητής διορίζεται από το Μονάρχη των Νήσων του Σολομώντα (στην περίπτωση αυτή τον εκάστοτε Μονάρχη του Ηνωμένου Βασιλείου) έπειτα από πρόταση του Εθνικού Κοινοβουλίου για πενταετή θητεία. Το αξίωμα είναι σε μεγάλο βαθμό εθιμοτυπικό και συμβολικό, καθώς η εμπλοκή του Γενικού Διοικητή στα κυβερνητικά ζητήματα είναι περιορισμένη. Πριν τη θεσμοθέτηση του αξιώματος, ο Κυβερνήτης και ένα Εκτελεστικό Συμβούλιο διοικούσαν τα νησιά.
Νομοθετική εξουσία
Αρχηγός της κυβέρνησης είναι ο Πρωθυπουργός, ο οποίος είναι ο ηγέτης του κόμματος με την πλειοψηφία εδρών στο Εθνικό Κοινοβούλιο.
Διοικητική διαίρεση
260px|thumb|Χάρτης των Νήσων Σολομώντα Από διοικητική άποψη, η χώρα υποδιαιρείται σε 10 διοικητικές περιοχές (9 επαρχίες και η περιοχή της πρωτεύουσας). Οι 9 επαρχίες διοικούνται από εκλεγμένες επαρχιακές συνελεύσεις, ενώ η πόλη Χονιάρα κυβερνάται από δημοτικό συμβούλιο. Αναλυτικά οι επαρχίες είναι:
Δημογραφία
Η πλειονότητα των 595.613 κατοίκων των νησιών είναι Μελανήσιοι (94,5%), σύμφωνα με την απογραφή του 1999. Δύο σημαντικές επίσης εθνοτικές ομάδες είναι οι Πολυνήσιοι (3%) και οι Μικρονήσιοι (1,2%).
Σήμερα ομιλώνται 74 γλώσσες στα Νησιά του Σολομώντα, παρότι τέσσερις από αυτές έχουν πια εκλείψει. Στα κεντρικά νησιά, ομιλώνται κυρίως οι μελανησιακές γλώσσες. Οι μετανάστες από το Κιριμπάτι και το Τουβαλού μιλούν μικρονησιακές γλώσσες. Σε άλλα νησιά μιλούν πολυνησιακές γλώσσες. Επίσημη γλώσσα είναι τα αγγλικά, ωστόσο μόλις το 1-2% του πληθυσμού μιλά αγγλικά. Η λίνγκουα φράνκα είναι η διάλεκτος πίτζιν (Pijin) των Νήσων του Σολομώντα.
Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 65,2 χρόνια (62,9 χρόνια οι άνδρες και 67,9 οι γυναίκες).
Μεταφορές
Η οδήγηση γίνεται στα αριστερά.
Εξωτερική πολιτική
Ενώ είχε αναγνωρίσει αρχικά την Ταϊβάν, τον Σεπτέμβριο του 2019 η κυβέρνηση των Νήσων του Σολομώντα αναγνώρισε την Κίνα.
Αθλητισμός
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου των νησιών έγινε η πρώτη ομάδα που νίκησε τη Νέα Ζηλανδία για την πρόκριση σε αγώνα πλέι οφ εναντίον της Αυστραλίας, στα πλαίσια της προκριματικής φάσης για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006. Ωστόσο, υπέστησαν δεινή ήττα με 7-0 στην Αυστραλία και 2-1 στην έδρα τους από τα "Καγκουρό".
Στις 14 Ιουνίου του 2008 η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου σάλας των νησιών κατέκτησε το πρωτάθλημα Ωκεανίας στα Φίτζι και προκρίθηκε στο Παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου σάλας της FIFA, που έγινε το 2008 στη Βραζιλία. Τέλος, η ομάδα μπιτς σόκερ των Νήσων του Σολομώντα θεωρείται η καλύτερη στην Ωκεανία και έχει προκριθεί στα τρία τελευταία παγκόσμια κύπελλα μπιτς σόκερ της FIFA.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Πουρνάρα Αιτωλοακαρνανίας
Η Πουρνάρα είναι μικρός οικισμός και ανήκει στην Τοπική Κοινότητα Αγίας Σοφίας του Δήμου Θέρμου στο Νομό Αιτωλοακαρνανίας, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του Προγράμματος Καλλικράτης που ισχύει στην Ελλάδα από την 1/1/2011. Αναγνωρίστηκε ως οικισμός στις 16/10/1940 και έκτοτε αποτελεί τμήμα της Κοινότητας Αγίας Σοφίας σε όλες τις διοικητικές μεταβολές.
Απέχει οδικώς 25 χλμ. από το Αγρίνιο, 47 χλμ. από την Ναύπακτο, 55 χλμ. από το Μεσολόγγι, 71 χλμ. από την Πάτρα, 72 χλμ. από το Καρπενήσι, και 266 χλμ. από την Αθήνα.
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Θέρμου
Περιστέρα Αχαΐας
Σημείωση
Το χωριό Άγιος Στέφανος της άλλοτε Επαρχίας Πατρών και της σημερινής Δημοτικής Ενότητας Ωλενίας του Δήμου Δυτικής Αχαΐας, ονομαζόταν "Περιστέρα" μέχρι το 1957.
Ετιέν ντε Λα Μποεσί
O Ετιέν ντε Λα Μποεσί ή ντε Λα Μποετί (Étienne ή Estienne de La Boétie, 1 Νοεμβρίου 1530 – 18 Αυγούστου 1563) ήταν Γάλλος δικαστής, συγγραφέας και "ένας θεμελιωτής της σύγχρονης πολιτικής φιλοσοφίας στη Γαλλία". Είναι περισσότερο γνωστός ως φίλος του Μισέλ ντε Μονταίν, καθώς και για το ότι ήταν μια πρώιμη επιρροή για την αναρχική σκέψη.
Περιστέρα Αχαΐας
Σημείωση
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Ετιέν ντε Λα Μποεσί
Τον 20ό αιώνα, αρκετοί Ευρωπαίοι αναρχικοί άρχισαν να παραπέμπουν στα έργα του Λα Μποεσί, μεταξύ των οποίων και οι Gustav Landauer, Bart de Ligt and Simone Weil. Ο John Holloway επίσης τον αναφέρει στο βιβλίο του Crack Capitalism για να εξηγήσει την ιδέα του πώς να ξεφύγει η ανθρωπότητα από τον καπιταλισμό. O Gene Sharp, βασικός υποστηρικτής της μη-βίας, τον αναφέρει συχνά.
Φέρντιναντ Πόρσε
Ο Φέρντιναντ Πόρσε (Ferdinand Porsche, 3 Σεπτεμβρίου 1875 - 30 Ιανουαρίου 1951) ήταν καθηγητής, σχεδιαστής και μηχανικός αυτοκινούμενων μέσων. Το διασημότερο σχέδιο του, είναι το αυτοκίνητο που ονομάστηκε «Σκαραβαίος» (γερμανικά: Käfer).
Τα πρώτα χρόνια
thumb|left|Ο F. Porsche οδηγεί όχημα της Lohner Co. εν έτει 1900.
Γεννήθηκε στην πόλη Vratislance (στη σημερινή Τσεχία) και σπούδασε στο τεχνικό πανεπιστήμιο της Βιέννης. Το 1893, εργάστηκε σε εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας Bella Eger στη Βιέννη, όπου κατασκεύασε μία ηλεκτρική μηχανή πλημνών (δίνει κίνηση κατευθείαν στον άξονα της ρόδας). Το 1898, συνεργάστηκε με την εταιρεία Jakob Lohner & Co που άρχισε να ερευνά την εξέλιξη και την απόδοση τον ηλεκτρικών κινητήρων στα αυτοκινούμενα μέσα. Το 1906, ήταν ο κύριος σχεδιαστής του βενζινοκίνητου αγωνιστικού Αustro Daimler. Μετά την επιτυχία του, παρέμεινε στον τομέα της κατασκευής και βελτίωσης αγωνιστικών οχημάτων.
Το 1916, ανέλαβε γενικός διευθυντής της αυτοκινητοβιομηχανίας Austro-Daimler Co. και την ίδια χρονιά έλαβε τον τιμητικό βαθμό διδακτορίας από το τεχνικό πανεπιστήμιο της Βιέννης και από το τεχνικό πανεπιστήμιο της Στουτγκάρδης. Το 1923, μετακινήθηκε στη Στουτγκάρδη, όπου και ανέλαβε διευθυντής στην εταιρεία Daimler.
Ίδρυση της εταιρείας A.G. Porsche
thumb|left|Το στρατιωτικό όχημα VW Kübelwagen.
Το πρώτο πρόγραμμα της εταιρείας ήταν η σχεδίαση ενός αυτοκινήτου «της μάζας» που θα ήταν προσβάσιμο για αγορά από όλο το λαό και το ονόμασε Volkswagen (αυτοκίνητο του λαού). Το πρόγραμμα αυτό το χρηματοδότησε ο Αδόλφος Χίτλερ. Το 1938, για τη μελλοντική μαζική παραγωγή για το Volkswagen, ιδρύθηκε η εταιρεία Gesellschaft zur Vorbereitung des Volkswagen, η οποία αργότερα μετονομάστηκε σε Volkswagen-Werke GmbH και ξεκίνησε να κτίζεται το μεγαλύτερο εργοστάσιο αυτοκινητοβιομηχανίας. Στην πραγματικότητα ξεκίνησε η δημιουργία μιας ολόκληρης πόλης, η οποία, εκτός από το εργοστάσιο, θα περιλάμβανε και οικισμούς για τους εργαζόμενους και όλες τις βοηθητικές εγκαταστάσεις. Η "πόλη" αυτή πήρε το όνομα "Βόλφσμπουργκ" (Wolrfsburg) και ακόμα και σήμερα είναι η έδρα της αυτοκινητοβιομηχανίας Volkswagen.
Το 1939, όταν ξεκίνησε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, το υπό κατασκευήν εργοστάσιο άρχισε να παράγει στρατιωτικό εξοπλισμό βάζοντας σε δεύτερη μοίρα το επιβατικό Volkswagen. Ο Φέρντιναντ Πόρσε δέχτηκε να συμμετάσχει στο πρόγραμμα του Γ΄ Ράιχ και ανακατασκεύασε το επιβατικό Volkswagen δημιουργώντας τα στρατιωτικά οχήματα Kubelwagen και Schwimmwagen. Σχεδίασε, επίσης, τα άρματα μάχης Tiger I, Tiger II και Elefant. Μετά το τέλος του πολέμου ο Πόρσε για είκοσι μήνες κρατήθηκε φυλακισμένος από τους Γάλλους στην Ντιζόν.
Το 1948, ο Φέρντιναντ Πόρσε πήρε τα ανταλλακτικά από το Volkswagen, τα βελτίωσε και με τη βοήθεια του Κομέντα δημιούργησαν το Roadster 356, που ήταν το πρώτο όχημα που έφερε το όνομα της εταιρείας Πόρσε. Το 1950, ο Φέρντιναντ ευτύχησε να δει το όνειρό του πραγματικότητα, με τη μαζική πλέον παραγωγή των οχημάτων Porsche. Το 1951, πέθανε από εγκεφαλικό επεισόδιο.
Το 1999, του δόθηκε, μετά θάνατον, το βραβείο του Μηχανικού Αυτοκινήτων του Αιώνα.
Ο Σκαραβαίος
Το πρώτο πρόγραμμα της εταιρείας Πόρσε χρηματοδοτήθηκε από την εταιρεία Reichsverband der Automobilindustrie. Το 1934, ο Πόρσε και η ομάδα του ξεκίνησαν για να τελειοποιήσουν το πρώτο αυτοκίνητο της εταιρείας. Η πρότασή του, ήταν να σχεδιάσει ένα όχημα για την επανάσταση των αυτοκινήτων της λαϊκής μάζας, τα λεγόμενα Volkswagen (αυτοκίνητα του λαού). Παρά τη δυνατότητα της φτηνής εναλλακτικής, επέλεξε τα ακριβότερα ανταλλακτικά στην αερόψυξη για την καλύτερη απόδοση του κινητήρα στις υψηλές στροφές, καθώς εφάρμοσε και καινοτομίες στο σασί, στη μηχανή και στο κιβώτιο ταχυτήτων, ανεξάρτητα από το κόστος. Ο Έρβιν Κομέντα σχεδίασε ένα αεροδυναμικό αμάξωμα που, αν και ήταν πολύ μαζεμένο, μπορούσε άνετα να μεταφέρει 4 ενήλικες ή 2 ενήλικες και 3 παιδιά.
Κατά την έναρξη της παραγωγής, το 1938, ο Αδόλφος Χίτλερ έδωσε στο μοντέλο το προπαγανδιστικό όνομα KdF-Wagen ("Kraft durch Freude"-Wagen, αυτοκίνητο "δύναμη μέσω της χαράς", με βάση το όνομα μιας ναζιστικής οργάνωσης), αλλά μετά το 1945 επικράτησε το όνομα «Σκαραβαίος». Η λέξη Volkswagen δίδονταν αρχικά σε όλα τα μικρά αυτοκίνητα. Σήμερα, ακόμη και στη Γερμανία ταυτίζεται αποκλειστικά με τον Όμιλο Volkswagen ή την εταιρεία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστριακοί μηχανικοί Κατηγορία:Γερμανοί μηχανικοί Κατηγορία:Αυστριακοί εφευρέτες Κατηγορία:Γερμανοί εφευρέτες Κατηγορία:Αυστριακοί σχεδιαστές Κατηγορία:Γερμανοί σχεδιαστές Κατηγορία:Σχεδιαστές αυτοκινήτων Κατηγορία:Γερμανοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Αυστριακοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Γερμανοί βιομηχανικοί σχεδιαστές Κατηγορία:Αυστριακοί βιομηχανικοί σχεδιαστές
Μωρίς Ζαρ
Ο Μωρίς-Αλεξίς Ζαρ (Maurice-Alexis Jarre, 13 Σεπτεμβρίου 1924 – 28 Μαρτίου 2009)  ήταν Γάλλος συνθέτης και διευθυντής ορχήστρας, που χαρακτηρίσθηκε ως «ένας από τους γίγαντες της κινηματογραφικής μουσικής του 20ού αιώνα». Είναι ο πατέρας του εξίσου διάσημου συνθέτη Ζαν Μισέλ Ζαρ.
Παρότι συνέθεσε αρκετά συναυλιακά έργα, ο Μωρίς Ζαρ είναι περισσότερο γνωστός για τη μουσική που συνέθεσε για κινηματογραφικές ταινίες, ιδίως για τις συνεργασίες του με τον σκηνοθέτη Ντέιβιντ Λην. Ο Ζαρ συνέθεσε τη μουσική για όλες τις ταινίες του Λην από τον Ο Λόρενς της Αραβίας (1962) και μετά. Αξιοσημείωτες συνεργασίες του με άλλους σκηνοθέτες περιλαμβάνουν τα έργα The Train (1964), The Message (1976), Το λιοντάρι της ερήμου (1981), Μάρτυρας εγκλήματος (1985) και Αόρατος εραστής (1990). Τρεις από τις συνθέσεις του συμπλήρωσαν συνολικά 42 εβδομάδες στην κορυφή του βρετανικού τσαρτ, με τη μεγαλύτερη επιτυχία να είναι το τραγούδι "Somewhere My Love" («Κάπου η αγάπη μου» με τη μουσική από το «θέμα της Λάρας» της ταινίας Δόκτωρ Ζιβάγκο).
Ο Ζαρ ήταν συνολικά εννέα φορές υποψήφιος για βραβεία της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου («Όσκαρ»), κερδίζοντας τα τρία, για τις ταινίες του Λην Ο Λώρενς της Αραβίας (1962), Δόκτωρ Ζιβάγκο (1965) και Το πέρασμα στην Ινδία (1984). Επιπλέον, είχε κερδίσει 4 Χρυσές Σφαίρες, 2 BAFTA, και ένα Grammy.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Μ. Ζαρ γεννήθηκε στη Λυών το 1924, ως γιος της Γκαμπριέλ Ρενέ (το γένος Μπουλύ) και του τεχνικού διευθυντή ραδιοφώνου Αντρέ Ζαρ. Αρχικώς εγγράφηκε στη σχολή μηχανικών του Πανεπιστημίου του Παρισιού, αλλά αποφάσισε να ακολουθήσει μαθήματα μουσικής. Παράτησε τη Σορβόννη ενάντια στη θέληση του πατέρα του και εγγράφηκε στο Ωδείο για να σπουδάσει σύνθεση και αρμονία. Νωρίς στη ζωή του έγινε διευθυντής του Εθνικού Λαϊκού Θεάτρου, ενώ συνέθεσε την πρώτη μουσική επένδυση ταινίας στη Γαλλία το 1951. .
Μουσική για τον κινηματογράφο
Το 1961 η σταδιοδρομία του Ζαρ άλλαξε όταν ο Βρετανός κινηματογραφικός παραγωγός Σαμ Σπίγκελ τού ζήτησε να γράψει τη μουσική για την επική ταινία Ο Λώρενς της Αραβίας, σε σκηνοθεσία Ντέιβιντ Λην. Η μουσική του αυτή τού εξασφάλισε το πρώτο του Βραβείο «Όσκαρ», με αποτέλεσμα να συνεχίσει επενδύοντας μουσικά όλες τις υπόλοιπες ταινίες του Λην. Την ίδια περίοδο έγραψε μουσική για τις ταινίες The Train (1964) και Grand Prix (1966) του Τζων Φρανκενχάιμερ, ενώ στο αναμεταξύ είχε μία ακόμα μεγάλη επιτυχία με την ταινία του Λην Δόκτωρ Ζιβάγκο, που περιελάμβανε και το βαλσάκι του μουσικού θέματος της Λάρα (αργότερα με την προσθήκη στίχων από τον Πωλ Φράνσις Γουέμπστερ έγινε το τραγούδι "Somewhere My Love") και τού χάρισε το δεύτερο «`Οσκαρ» του. Συνεργάσθηκε με τον Άλφρεντ Χίτσκοκ σε μία από τις τελευταίες του ταινίες, το Τοπάζ (1969). Παρότι ο Χίτσκοκ δεν έμεινε ευχαριστημένος από την ταινία, ικανοποιήθηκε από τη μουσική του Ζαρ, λέγοντάς του: «Εγώ δεν σού έδωσα μια σπουδαία ταινία, όμως εσύ μού έδωσες μια σπουδαία μουσική.» Η μουσική του για την Κόρη του Ράιαν (1970), με ιρλανδική υπόθεση, αποφεύγει τελείως τα παραδοσιακά ιρλανδικά μοτίβα, εξαιτίας των προτιμήσεων του Λην. Το τραγούδι "It was a Good Time," από την Κόρη του Ράιαν ηχογραφήθηκε αργότερα από μουσικούς σταρ όπως η Λάιζα Μινέλι κατά τη δεκαετία του 1970. Ο Ζαρ έκανε τη μουσική για τους Καταραμένους του Λουκίνο Βισκόντι (1969) και για τον `Ανθρωπο που θα γινόταν βασιλιάς (1975) του Τζον Χιούστον.
Ο Ζαρ πήρε μία υποψηφιότητα για «Όσκαρ» για την ταινία-βιογραφία του Μωάμεθ The Message του Μουσταφά Ακάντ το 1976. Ακολούθησαν οι επενδύσεις για τις ταινίες Μάρτυρας εγκλήματος (1985) και Ο κύκλος των χαμένων ποιητών (1989), για την οποία κέρδισε ένα BAFTA.
Μετά το 1970 ο Ζαρ έστρεψε το ενδιαφέρον του στην επιστημονική φαντασία, γράφοντας μουσική για ταινίες όπως The Island at the Top of the World (1974), Dreamscape (1984), Enemy Mine (1985) και Mad Max Beyond Thunderdome (1985). Η μουσική για το τελευταίο έργο είναι γραμμένη για πλήρη ορχήστρα, ενισχυμένη με χορωδία, 4 πιάνα, a εκκλησιαστικό όργανο, ντιτζερίντου, φουτζάρα, εξωτικά κρουστά, και τρία οντ Μαρτενό, που τα βρίσκουμε και σε αρκετά άλλα έργα του Ζαρ, όπως στον Λώρενς της Αραβίας. Η μπαλαλάικα εξάλλου έχει εξέχουσα θέση στην ενορχήστρωση του Ζαρ για τον Δόκτορα Ζιβάγκο.
Πούντλαντ
Η Πούντλαντ (ή Πουντλάνδη, σομαλικά: Buntlaand, أرض البنط), επισήμως Πολιτεία Πούντλαντ της Σομαλίας είναι αυτόνομη περιοχή της βορειοανατολικής Σομαλίας, με πρωτεύουσα την Γκαρόβε στην επαρχία Νουγκάαλ. Οι ηγέτες της ανακήρυξαν την περιοχή αυτόνομη το 1998.
Μωρίς Ζαρ
Μουσική για τον κινηματογράφο
Το 1990 ο Ζαρ κέρδισε μία ακόμα υποψηφιότητα για «Όσκαρ» με το μεταφυσικό αισθηματικό έργο Αόρατος εραστής (Ghost). Ωστόσο, η μουσική του για την τελευταία σκηνή της ταινίας βασίζεται πάνω στην "Unchained Melody" του κινηματογραφικού συνθέτη Άλεξ Νορθ. Αξιοσημείωτες μουσικές επενδύσεις του Ζαρ είναι επίσης το παθιασμένο ερωτικό θέμα για την ταινία Ολέθρια σχέση (1987) και τα σκυθρωπά ηλεκτρονικά ηχητικά τοπία για την ταινία After Dark, My Sweet (1990).
Ο Ζαρ είχε τον σεβασμό άλλων συνθετών, όπως του Τζων Γουίλιαμς, που δήλωσε μετά τον θάνατό του: «Θα μείνει έντονα στη μνήμη για τη συνεισφορά του στην κινηματογραφική μουσική... ...όλοι έχουμε εμπλουτισθεί από την κληρονομιά του.»
Ο Ζαρ συνέθεσε μουσική και για την τηλεόραση, όπως για τη γνωστή μίνι σειρά Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ (1977) σε σκηνοθεσία του Φράνκο Τζεφιρέλι, καθώς και για το Σογκούν (1980).
Η τελευταία μουσική που έγραψε ο Ζαρ ήταν το 2001, για την τηλεταινία Uprising, που είχε ως θέμα την Εξέγερση του Γκέτο της Βαρσοβίας.
Πούντλαντ
Το 1/3 του σομαλικού πληθυσμού ζει στην περιοχή, η οποία κατέχει επίσης το 1/3 της γεωγραφικής επικράτειας του έθνους Αντίθετα από τη γειτονική Σομαλιλάνδη, η Πούντλαντ και άλλες πολιτείες δεν διεκδικούν την απόσχισή τους από τη Σομαλία.