cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ισπανική γλώσσα
Γεωγραφική κατανομή
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, τα ισπανικά μιλιούνται από το 75% του ισπανόφωνου πληθυσμού, καθώς κι από έναν μικρό, αλλά συνεχώς αυξανόμενο αριθμό ομιλητών, οι οποίοι χρησιμοποιούν τη γλώσσα στο εμπόριο, στον επαγγελματικό τομέα, καθώς και στην πολιτική. Παράλληλα στις Ηνωμένες Πολιτείες ζουν περίπου 50 εκατομμύρια ισπανόφωνοι λόγω μιας συνεχιζόμενης και υψηλής μετανάστευσης (υπάρχουν 36 εκατομμύρια άτομα μεξικανικής καταγωγής μάλιστα) και έχει πάνω από 10 εκατομμύρια ομιλητές στη Καλιφόρνια και πάνω από 5 εκατομμύρια ομιλητές στο Τέξας. Παράλληλα είναι η δημοφιλέστερη ξένη γλώσσα στις ΗΠΑ τόσο στα σχολεία όσο και τα πανεπιστήμια, καθώς ένα αυξανόμενο τμήμα των αμερικανών επιλέγει να μάθει μια δεύτερη γλώσσα, λόγω και της μείωσης της πρωτοκαθεδρίας των Ηνωμένων Πολιτειών.
Στη Βραζιλία, η ισπανική γλώσσα έχει αποκτήσει σημαντικότατο κύρος ως δεύτερη γλώσσα μεταξύ νεαρών σπουδαστών και πολλών επαγγελματιών. Τα τελευταία χρόνια, με τη Βραζιλία να μειώνει τις εμπορικές της δραστηριότητες με τις ΗΠΑ και την Ευρώπη και με το να αυξάνει τις εμπορικές της δραστηριότητες και τους δεσμούς της με τους ισπανόφωνους γείτονές της (ιδιαίτερα και ως μέλος του εμπορικού μπλοκ της Mercosur ), μεγάλος ζήλος έχει υπάρξει για τη διγλωσσία και την άψογη γνώση των ισπανικών στη χώρα (το ίδιο επιζητούν και οι Πορτογάλοι με τις γειτονικές τους χώρες). Στις 7 Ιουλίου του 2005, το Εθνικό Κογκρέσο της Βραζιλίας ενέκρινε οριστικά το κονδύλι που κάνει την ισπανική υποχρεωτική ξένη γλώσσα στα δημόσια και ιδιωτικά δημοτικά σχολεία. . Η στενή γενετική σχέση μεταξύ των δύο γλωσσών, όπως και το γεγονός ότι τα ισπανικά είναι η κυρίαρχη αλλά και επίσημη γλώσσα σχεδόν όλων των χωρών που συνορεύουν με τη Βραζιλία συμβάλλουν στη διάδοσή της. Πρότυπα ισπανικά και λαντίνο (εβραιοϊσπανικά που ομιλούνται από Εβραίους Σεφαρδίτες) μπορεί επίσης να ομιλούνται ως κύρια γλώσσα από Βραζιλιάνους ισπανικής καταγωγής, οικονομικούς μετανάστες από τις γειτονικές ισπανόφωνες χώρες από Σεφαρδίτες Βραζιλιάνους αντίστοιχα, που την έχουν διατηρήσει ως πατροπαράδοτη γλώσσα. Επιπλέον, στις συνοριακές περιοχές της Βραζιλίας που έχουν τη δυνατότητα να επιλέξουν το εκπαιδευτικό τους σύστημα, τα ισπανικά διδάσκονται εδώ και χρόνια. Σε άλλες πάλι πόλεις και χωριά της συνοριακής γραμμής (ιδιαίτερα κατά μήκος των συνόρων Ουρουγουάης - Βραζιλίας) ομιλείται συχνά μία μεικτή γλώσσα γνωστή ως πορτουνιόλ (Πορτογαλοϊσπανικά).
Στην Ευρώπη και σε χώρες εκτός της Ισπανίας, τα ισπανικά ομιλούνται σε ισπανόφωνες κοινότητες μεταναστών, κυρίως στην Ανδόρα (όπου ομιλούνται, παρά το ότι δεν αποτελούν επίσημη γλώσσα), στην Ολλανδία, Ιταλία, Γαλλία, Γερμανία και στο Ηνωμένο Βασίλειο όπου υπάρχει μία ισχυρή κοινότητα στο Λονδίνο. Υπάρχει κατακόρυφη άνοδος στη δημοτικότητα των ισπανικών στην Αγγλία τα τελευταία χρόνια. Τα Ισπανικά ομιλούνται πολύ από τον πληθυσμό του Γιβραλτάρ, παρά το ότι τα Αγγλικά παραμένουν η επίσημη γλώσσα του κρατιδίου. Επίσης ομιλείται η γιανίτο (ή llanito), μία ισπανοαγγλική μεικτή γλώσσα.
Στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια η ισπανική έχει γνωρίσει μεγάλη διάδοση. Διδάσκεται μάλιστα πιλοτικά και στη δημόσια εκπαίδευση, ενώ από το 1999 λειτουργεί τμήμα Ισπανικής Γλώσσας και Φιλολογίας στη Φιλοσοφική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών καθώς και τμήμα Ισπανικής Γλώσσας και Πολιτισμού στο ΕΑΠ (Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο). Στην ευρύτερη περιοχή της Ωκεανίας, τα Ισπανικά είναι η έβδομη γλώσσα που ομιλείται περισσότερο στην Αυστραλία, καθώς εκεί υπάρχει ισχυρή ισπανόφωνη κοινότητα (Σύδνεϋ). Ομιλείται επίσης από τους περίπου 3.000 κατοίκους της Νήσου του Πάσχα, που ανήκει στη Χιλή. Οι εθνότητες των νησιών Γκουάμ, Παλάου, και Βόρειες Μαριάνες, Νησιά Μάρσαλ και Ομόσπονδες Πολιτείες της Μικρονησίας κάποτε αποτελούνταν από ισπανόφωνους, αλλά τώρα πια τα Ισπανικά έχουν ξεχαστεί, αν και έχει παραμείνει η επιρροή της Ισπανικής γλώσσας στις τοπικές γλώσσες των ιθαγενών.
Στην Ασία η ισπανική γλώσσα ακολουθεί μάλλον καθοδική πορεία. Τα Ισπανικά σταμάτησαν να αποτελούν την επίσημη γλώσσα των Φιλιππίνων το 1987, και τώρα ομιλούνται μόνο από λιγότερους από 0,01% των κατοίκων 2.658 ισπανόφωνοι (μέτρηση του 1990). Ωστόσο, μία μοναδική και ιδιαίτερη γλώσσα, η ισπανοασιατική κρεολική γλώσσα, η τσαμπακάνο, ομιλείται επίσης από το 0,4% του πληθυσμού των Φιλιππίνων, ήτοι 292.630 κάτοικοι (απογραφή 1990). Άλλες πάλι γλώσσες και διάλεκτοι των Φιλιππίνων περιέχουν μεγάλες ποσότητες ισπανικών λέξεων. Ανάμεσα στα υπόλοιπα ασιατικά κράτη, τα ισπανικά ομιλούνται ακόμη από παλιούς μετανάστες, όπως εκείνοι που γεννήθηκαν στο Μεξικό κινεζικής καταγωγής και επέστρεψαν στην Κίνα στην τρίτη ή στην τέταρτη γενιά και ιαπωνικής εθνικότητας Περουβιανοί που επέστρεψαν στην πατρίδα των προγόνων τους, στην Ιαπωνία.
Στη Μέση Ανατολή και στη Βόρεια Αφρική, υπάρχουν μικρές ισπανόφωνες κοινότητες στο Ισραήλ, λόγω της συνεχούς μετανάστευσης Αργεντινών και άλλων λατινοαμερικάνων Εβραίων (όπου ομιλούνται και τα κλασικά ισπανικά και τα λαντίνο), στο βόρειο Μαρόκο (επίσημα ισπανικά και λαντίνο), στην Τουρκία (λαντίνο), και στις ισπανικές Θέουτα και Μελίγια.
Στη Βόρεια Αμερική και στην Καραϊβική, τα ισπανικά ομιλούνται επίσης από πληθυσμιακές ομάδες στην Αρούμπα, στον Καναδά (κυρίως στο Τορόντο και στο Μόντρεαλ), στις Ολλανδικές Αντίλλες (κυρίως στα Μποναίρ, Κουρασάο και Άγιος Μαρτίνος (Ολλανδία)), Τρινιντάντ και Τομπάγκο, και στις Αμερικανικές Παρθένους Νήσους (Παρθένους Νήσους και κυρίως στο Σαιντ Κρουά).
Στην Ανταρκτική, οι εδαφικές ιδιαιτερότητες και οι σταθερές βάσεις της Αργεντινής, της Χιλής, του Περού, της Ουρουγουάης και της Ισπανίας σηματοδοτούν την Ισπανική ως επίσημη γλώσσα της περιοχής και των περίκλειστων εδαφών.
Διάλεκτοι της ισπανικής
Η ισπανική γλώσσα αποτέλεσε αρχικά μια από τις πολυάριθμες ρομανικές διαλέκτους που ομιλούνταν στην Ιβηρική χερσόνησο, έχοντας ως επίκεντρο τη σημερινή επαρχία του Μπούργος και την Κανταβρία. Η σταδιακή επέκταση της αρχικά Κομητείας κι έπειτα Βασιλείου της Καστίλης προς τα μουσουλμανικά εδάφη του νότου και προς τα γειτονικά της χριστιανικά κράτη οριοθέτησε σε μεγάλο βαθμό και τη διαλεκτολογική της εξέλιξη. Γενικότερα επομένως ακολούθησε την τάση της διαλεκτολογικής γεωγραφίας να ακολουθεί την πορεία της χριστιανικής ανακατάκτησης της χερσονήσου σε έναν άξονα βορρά-νότου και τη φυσική εξέλιξη των ρομανικών γλωσσών στον άξονα δύση-ανατολή. Η πρώτη γεωγραφική διάσταση χωρίζει τα ισπανικά σε δύο μεγάλες διαλεκτολογικές ομάδες: βόρειες και νότιες ενώ η δεύτερη σε δυτικά και ανατολικά.
Βόρειες διάλεκτοι της Ιβηρικής και πρότυπη ισπανική
Στις βόρειες δυτικές διαλέκτους εντάσσονται οι διάλεκτοι της Αστούριας, της Κανταβρίας και της Καστίλης που παρουσιάζουν ιδιαιτερότητες στις άτονες προσωπικές αντωνυμίες, και τη χρήση του υποκοριστικού επιθύματος [-ino] και του επαυξητικού [-on], σε αντίθεση με τις βόρεις ανατολικές (Αραγονία) που παρουσιάζουν κλίση των απαρεμφάτων. Αντίθετα στις κεντρικές βόρειες διαλέκτους (Μπούργος, Χώρα των Βάσκων, Λα Ριόχα, Ναβάρα), εντοπίζεται η αντικατάσταση της υποτακτικής του αορίστου από τη δυνητική που, στα πλαίσια μιας ευρύτερης υποχώρησης της υποτακτικής, δεν εμφανίζει υποτακτική στις δευτερεύουσες προτάσεις. Επίσης υφίστανται διάλεκτοι των ισπανικών στις παραδοσιακά δίγλωσσες περιοχές της Ισπανίας με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά έκαστη.
Η πρότυπη ισπανική γλώσσα βασίζεται σε μια γενική μορφή της διαλέκτου της παλαιάς Καστίλης, που εντάσσεται επομένως στις βόρειες κεντρικές διαλέκτους των ισπανικών. Η ιστορία του προτύπου σε καμία περίπτωση δεν υπήρξε ομαλή. Ο Αλφόνσος Ι' προώθησε την πρώτη κανονικοποίηση της καστιλιανικής γλώσσας βασισμένος στη γλώσσα των ευγενών του Τολέδο, η πλειοψηφία των οποίων προέρχονταν από την περιοχή του Μπούργος, προωθώντας με αυτόν τον τρόπο μια ξεκάθαρα βορειοκαστιλιανική διάλεκτο ως επίσημη γλώσσα του στέμματος της Καστίλης. Με τη σειρά του, ο κρατικός συγκεντρωτισμός με κέντρο τη νέα πρωτεύουσα του Φίλιππου Β΄, Μαδρίτη, και ο επικοισμός της από άτομα προερχόμενα από την παλαιά Καστίλη, εδραίωσε το κύρος των βόρειων ισπανικών διαλέκτων έναντι των νοτίων παρά την προφανέστατη πληθυσμιακή τους υστέρηση. Σήμερα τα ιδιώματα του Μπούργος και του Βαγιαδολίδ μαζί με την ομιλία των ανώτερων τάξεων της Μαδρίτης αποτελούν τα κύρια πρότυπα. Χαρακτηριστικά τους όπως η διατήρηση του πλάγιου ουρανικού φωνήματος έναντι του ουρανικού προσεγγιστικού βρίσκονται σε μαζική υποχώρηση, διατηρώντας ωστόσο έτερα όπως τη χρήση της αδύναμης αντωνυμίας le εκεί όπου άλλοι χρησιμοποιούν lo, χαρακτηριστικό αποδεκτό και από τη Βασιλική Ακαδημία ως έγκυρο.
Τα ισπανικά στην Ασία και την Αφρική
Τα ισπανικά ομιλούνται επίσης από περιορισμένο αριθμό ατόμων στην Αφρική (Ισημερινή Γουινέα) και τις Φιλιππίνες.
Φωνολογία
1. ^Όπως τα αγγλικά "cherry".
2. ^Σχεδόν παντού προφέρεται γι, σε λίγες περιοχές της Ισπανίας και Αμερικής προφέρεται λι
3. ^Προφέρεται θ της Βόρειας Ισπανίας και της Ισημερινής Γουινέας
Σχέσεις με άλλες γλώσσες
Τα ισπανικά σχετίζονται στενά με τις άλλες γλώσσες της Ιβηρικής χερσονήσου, όπου τα Αστουριανά, Αραγονέζικα, Γαλικιανά, Λαντίνο, Λεονές, Μιραντές, και την πορτογαλική γλώσσα οι ομιλητές της οποίας είναι ικανοί να καταλάβουν τα ισπανικά σε ικανό βαθμό.
Στο επίπεδο της γλωσσικής οικογένειας των Ρομανικών γλωσσών (λατινογενείς γλώσσες), μέλος της οποίας είναι και η ισπανική, υπάρχει στενή συγγένεια με την ιταλική γλώσσα ως προς το λεξιλόγιο και τη φωνολογία, καθώς και με τη γαλλική ως προς το λεξιλόγιο.
1. Επίσης nós outros στα νεότερα πορτογαλικά (π.χ. Λουσιάδες), και nosoutros στα Γαλικιανά
2. Εναλλακτικά και nous autres στα γαλλικά.
3. Επίσης noialtri στις νότιες ιταλικές διαλέκτους.
5. Κατά τη συνήθη γραφή
6. Από το βασκικό esku, χέριd" + erdi, μισόf ανολοκλήρωτοe".Το ίδιο αρνητικό νόημα ισχύει και για το λατινικό sinistra(m) (σκοτεινό, ατυχέςe").
7.Το ρουμάνικοn caș από το λατινικό σημαίνει τύπος τυριού. Ο γενικός όρος για το τυρί στα ρουμάνικα είναι brânză (άγνωστης ετυμολογίας).
Γραμματική
Η ισπανική είναι μία σχετικώς κλιτή γλώσσα, με ένα διγενές γραμματικό σύστημα και περίπου 50 ρηματικά κλιτικά παραδείγματα, αλλά περιορισμένη κλίση στα ουσιαστικά και στις αντωνυμίες.
Τα ισπανικά είναι επίσης γλώσσα pro-drop, δηλαδή, όπως και στα ελληνικά, η δήλωση του υποκειμένου και με προσωπική αντωνυμία δεν είναι γραμματικά υποχρεωτική. Η κατεύθυνση της κίνησης κωδικοποιείται λεξικά, μέσα στο ρήμα, και όχι συντακτικά, με ξεχωριστό επίρρημα που συνοδεύει στο ρήμα, όπως συμβαίνει στα αγγλικά.
Εκλογές στον Καναδά
Στον Καναδά διεξάγονται εκλογές για κοινοβούλια ή κυβερνήσεις τόσο σε εθνικό (ομοσπονδιακό επίπεδο), σε επαρχιακό και σε εδαφικό επίπεδο και σε επίπεδο δήμων. Επίσημα γίνονται εκλογές στη χώρα από το 1792, οπότε και έγιναν οι πρώτες εκλογές στον Άνω και στον Κάτω Καναδά.
Όσοι Καναδοί πολίτες είναι ηλικίας 18 ετών ή μεγαλύτεροι έχουν δικαίωμα ψήφου. Επίσης, θα πρέπει να ζουν στη χώρα για τουλάχιστον 5 χρόνια.
Εθνικές εκλογές
Το Κοινοβούλιο του Καναδά έχει 2 σώματα: τη Βουλή των Κοινοτήτων με 338 μέλη, που εκλέγονται για 5ετή θητεία σε μονοεδρικές περιφέρειες και την Γερουσία, με 105 μέλη που διορίζονται από τον εκάστοτε Γενικό Κυβερνήτη έπειτα από πρόταση του πρωθυπουργού της χώρας. Η θητεία των γερουσιαστών είναι μόνιμη ως την ηλικία των 75 ετών και για τον λόγο αυτό θητεύουν για περισσότερο καιρό σε σύγκριση με τον πρωθυπουργό.
Οι εθνικές εκλογές εποπτεύονται από ένα ανεξάρτητο όργανο με την ονομασία Elections Canada. Με τη χρήση του πλειοψηφικού συστήματος, οι Καναδοί ψηφίζουν για τους τοπικούς βουλευτές τους και ο κάθε βουλευτής εκπροσωπεί μία συγκεκριμένη περιφέρεια στη Βουλή των Κοινοτήτων. Γενικά, ο αρχηγός του κόμματος που διαθέτει τις περισσότερες έδρες στη Βουλή των Κοινοτήτων γίνεται πρωθυπουργός. Οι περισσότεροι βουλευτές ανήκουν σε ένα πολιτικό κόμμα, ενώ οι υποψήφιοι μπορεί να κατέλθουν ως ανεξάρτητοι που δεν πρόσκεινται σε κάποιο κόμμα.
Όλοι οι τοπικοί υποψήφιοι με βάση τα απαιτούμενα του Εκλογικού Νόμου, θα πρέπει να εγκρίνονται άμεσα από τον επικεφαλής του κόμματος στο οποίο πρόσκεινται.
Αποτελέσματα πρόσφατων εκλογών στις επαρχίες του Καναδά
Το κόμμα που κέρδισε τις εκλογές αναγράφεται με έντονους χαρακτήρες.
Κύπελλο Ελβετίας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Το Κύπελλο Ελβετίας (γερμανικά: Schweizer Cup, γαλλικά: Coupe de Suisse, ιταλικά: Coppa Svizzera, ρομανσικά: Cuppa Svizra) είναι ετήσια ποδοσφαιρική διοργάνωση, η δεύτερη σε αξία στο Ελβετικό ποδόσφαιρο μετά το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ελβετίας (Swiss Super League). Η διοργάνωση διεξάγεται αδιαλήπτως από το 1926, υπό την ευθύνη της Ελβετικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (ASF-SFV). Ο νικητής του Κυπέλλου αποκτά το δικαίωμα να αγωνιστεί στην ευρωπαική διοργάνωση ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ. Έως και την περίοδο 2012-13 ονομαζόταν Swisscom Cup. Από την περίοδο 2013-14 η επίσημη ονομασία του είναι Würth Schweizer Cup λόγο της υφιστάμενης χορηγίας από την εταιρία Würth.
Εκλογές στον Καναδά
Αποτελέσματα πρόσφατων εκλογών στις επαρχίες του Καναδά
1Σημείωση: Η Νούναβουτ δεν διαθέτει καθόλου πολιτικά κόμματα και τα πολιτικά κόμματα στα Βορειοδυτικά Εδάφη διαλύθηκαν το 1905. Οι βουλευτές εκλέγονται ως ανεξάρτητοι και οι βουλές λειτουργούν υπό ένα μοντέλο συναινετικής κυβέρνησης.
Κύπελλο Ελβετίας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Τα παρακάτω δεδομένα βασίζονται στη σελίδα του site RSSSF για το Κύπελλο Ελβετίας, στη σελίδα των ομάδων που έχουν κερδίσει το Κύπελλο Ελβετίας στο site του WorldFootball , στην αντίστοιχη αγγλική σελίδα του Wikipedia , αλλά το τελευταίο λήφθηκε υπόψιν μόνο όταν τα δεδομένα επαληθεύονται, δηλαδή όταν περιέχουν παραπομπές από αξιόπιστες πηγές-ιστοσελίδες, μαζί με τις αντίστοιχες σελίδες σις άλλες διαθέσιμες γλώσσες (ομοίως μόνο όταν περιέχουν παραπομπές από αξιόπιστες πηγές) και, προφανώς (λόγω των επίσημων γλωσσών στην Ελβετία), οι σελίδες με τις πιο αξιόπιστες πηγές και τις περισσότερες πληροφορίες είναι αυτές στη γερμανική, στην ιταλική και στη γαλλική γλώσσα, καθώς και στις σελίδες στο Wikipedia (σε όλες τις γλώσσες που είναι διαθέσιμες) όλων των ελβετικών ομάδων που βρίσκονται σε αυτό το άρθρο (δηλαδή αυτές που έφτασαν σε έναν τουλάχιστον τελικό κυπέλλου) μαζί με τις παραπομπές τους: ενημερωτικά, οι περισσότερες παραπομπές βρίσκονται-υπάρχουν στη σελίδα που αφορά τη γλώσσα που μιλιέται επίσημα στην περιοχή από την οποία έχει έδρα ή προέρχεται η ομάδα, δηλαδή οι περισσότερες παραπομπές υπάρχουν στα Γερμανικά (για τις ομάδες από-σε γερμανόφωνες περιοχές), στα Ιταλικά (για τις ομάδες από-σε ιταλόφωνες περιοχές) και στα Γαλλικά (για τις ομάδες από-σε γαλλόφωνες περιοχές). Τελευταία ενημέρωση της σελίδας πραγματοποιήθηκε στις 25 Μαΐου του 2021.
Εκλογές στον Καναδά
Αποτελέσματα πρόσφατων εκλογών στις επαρχίες του Καναδά
2Σημείωση: Τα επαρχιακά φιλελεύθερα κόμματα δεν είναι προσκείμενα επίσημα στο ομοσπονδιακό Φιλελεύθερο Κόμμα του Καναδά.
Κύπελλο Ελβετίας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κυπελλο ανδρων Ε
Εκλογές στον Καναδά
Δημοτικές εκλογές
Στον Καναδά διεξάγονται και εκλογές για την ανάδειξη τοπικών κυβερνήσεων. Οι περισσότερες επαρχίες διεξάγουν όλες τις δημοτικές εκλογές τους την ίδια ημερομηνία.
2015
Οι Φιλελεύθεροι κέρδισαν μεγάλη νίκη στις πρόσφατες εκλογές που έγιναν τον Οκτώβριο του 2015. Έπειτα από σχεδόν 10 χρόνια παραμονής στην εξουσία των συντηρητικών, νέος Καγκελάριος ορκίστηκε ο Τζάστιν Τριντό.
2008
Στις 14 Οκτωβρίου 2008 έγιναν ομοσπονδιακές εκλογές και το Συντηρητικό Κόμμα του Στήβεν Χάρπερ κέρδισε νίκη με 37% των ψήφων και 144 έδρες, επί συνόλου 308 στη Βουλή. Δεν κατάφερε όμως να εξασφαλίσει αυτοδυναμία. Οι Φιλελεύθεροι κατέλαβαν 74 έδρες, ενώ το αυτονομιστικό Μπλοκ έφτασε τις 50 περίπου έδρες και οι Πράσινοι δεν εξέλεξαν κανέναν βουλευτή. Η συμμετοχή ήταν η μικρότερη στην ιστορία της Συνομοσπονδίας και ήταν της τάξης του 58,3% έναντι 64,7% το 2006, οπότε και είχαν διεξαχθεί οι προηγούμενες εκλογές. Στις 4 Δεκεμβρίου 2008 ανεστάλη η λειτουργία του κοινοβουλίου μέχρι τα τέλη Ιανουαρίου προκειμένου να μην κατατεθεί η πρόταση ψήφου εμπιστοσύνης που πρότεινε η αντιπολίτευση. Την αναστολή ζήτησε και έλαβε από τη γενική κυβερνήτη Μικαέλ Ζαν ο πρωθυπουργός Στίβεν Χάρπερ, φοβούμενος για κατάρρευση της κυβέρνησής του.
2011
Στις ομοσπονδιακές εκλογές που έγιναν στις 2 Μαΐου 2011, οι Συντηρητικοί του πρωθυπουργού Στίβεν Χάρπερ πέτυχαν νίκη με αυτοδυναμία, εξασφαλίζοντας 166 έδρες έναντι 103 του Νέου Δημοκρατικού Κόμματος και 34 για τους Φιλελεύθερους. Το Φιλελεύθερο Κόμμα υποβιβάστηκε στην 3η θέση για πρώτη φορά στην ιστορία του. Η συμμετοχή στις εκλογές ήταν της τάξης του 61,4%.
Βουλή, 2 Μαΐου 2011 (House of Commons) !rowspan="2" colspan="2" align=left|Κόμμα !rowspan="2" align=left|Αρχηγός κόμματος !rowspan="2"| Υποψήφιοι !colspan="5" align=center|Έδρες !colspan="4" align=center|Λαϊκή ψήφος
Παραπομπές
*
Κοινότητα Γερανίου Χανίων
Η Κοινότητα Γερανίου είναι κοινότητα του Δήμου Πλατανιά στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 με έδρα τον οικισμό Γεράνιον. Εκτός από την έδρα της, περιλαμβάνει και τους οικισμούς Λουτράκι και Παλαιό Γεράνι. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 1.189 κατοίκους και εκπροσωπείται από πενταμελές συμβούλιο με επικεφαλής τον πρόεδρο κ. Εμμανουήλ Μπομπολάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Πλατανιά
Λάμπρος Γούσης
Ο Λάμπρος Γούσης (1775-1871) ο αποκαλούμενος και «Ρεγγίνας» ήταν Σουλιώτης οπλαρχηγός, ανιψιός του Πήλιου Γούση.
Διακρίθηκε σ΄ όλους του αγώνες των Σουλιωτών κατά του Αλή Πασά.
Μετά τον θάνατο του Αλή Πασά επέστρεψε και εκπαιδευμένος πλέον στη στρατιωτική τακτική συγκρότησε αμέσως ιδιαίτερο σώμα από Σουλιώτες και αγωνίσθηκε για την απελευθέρωση στη Στερεά Ελλάδα. Μετά την πτώση του Μεσολογγίου ήρθε στην Αττική, λαμβάνοντας μέρος σε πολλές μάχες και ειδικότερα στη πολιορκία της Αθήνας. Κατά τη διάρκεια αυτών των αγώνων είχε τραυματισθεί κατ΄ επανάληψη.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Οπλαρχηγοί του 1821
Ακρωτήριο Πύλας
Το όνομα του προέρχεται από την κοντινή μεικτή κωμόπολη Πύλα που μετά την τούρκικη εισβολή του 1974 βρίσκεται στη νεκρή ζώνη και διοικείται από τα Ηνωμένα έθνη. Στην Πύλα τον μεσαίωνα υπήρχε πύργος που σε συνδυασμό με τους πύργους της Ξυλοφάγου, στο ακρωτηρίο Πύλας, και Κίτι έλεγχαν τον κόλπο της Λάρνακας και όλη την περιοχή.
Παραπομπές
Π Π Κατηγορία:Ξυλοφάγου
Τζιοβάνι Ορλάντι
thumb|350 px|[[Ξυλογραφία του Τζιοβάνι Ορλάντι, που απεικονίζει την επίθεση των ιπποτών του Αγίου Στεφάνου εναντίον της Πρέβεζας, τον Μάιο του 1605]] Ο Τζιοβάνι Ορλάντι ήταν Ιταλός χαράκτης και εκδότης που δραστηριοποιήθηκε στη Ρώμη και τη Νάπολη στα τέλη του 16ου και το πρώτο μισό του 17ου αιώνα.
Μαθητής του Κορν Κορτ (Corn Cort), ο Τζιοβάνι Ορλάντι ξεκίνησε, στα 1590 περίπου, την τέχνη της χαρακτικής στη Ρώμη της Ιταλίας και στη συνέχεια εργάστηκε στη Νάπολη μέχρι το 1640 περίπου. Δημιούργησε κυρίως χαρακτικά, συνεχίζοντας την τέχνη του Μιχαήλ Αγγέλου και του Ραφαήλ. Από τα πολυάριθμα έργα του, αξιομνημόνευτη είναι μια σειρά πορτρέτων σημαντικών προσώπων της εποχής του, ένα σχέδιο της Πρέβεζας του 1605, ένα σχέδιο της Γένοβας του 1637 και μια σειρά από γκροτέσκ (αλλόκοτα σχέδια) που εικονογράφησαν τα έργα του Νικάσιους Ρούσσελ (Nicasius Roussel).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί χαράκτες Κατηγορία:Ιταλοί χαρτογράφοι
Τόμι Ντρίμερ
Ο Τόμας Τζέιμς Λάφλιν (Thomas James "Tommy" Laughlin, 14 Φεβρουαρίου 1971), γνωστότερος ως Τόμι Ντρίμερ, είναι Αμερικανός παλαιστής και ιδιοκτήτης της επιχείρησης πάλης "House of Hardcore". Είναι γνωστός για τη πορεία του στις γνωστές εταιρίες πάλης ECW και WWE.
ECW (1993-2001)
Ο Τόμι Ντρίμερ έκανε το ντεμπούτο του στο Extreme Championship Wrestling στις 2 Οκτωβρίου 1993, όταν το τελευταίο ήταν γνωστό ως Eastern Championship Wrestling. Πριν από αυτό δούλεψε σε ανεξάρτητες εταιρίες όπου και απέκτησε το ψευδώνυμο “Τόμι Ντρίμερ”.
Η καριέρα του πήρε νέα τροπή στις 28 Αυγούστου 1994. Το αφεντικό του ECW, Πολ Χέιμαν, αποφασίζει να κάνει έναν αγώνα με ιδιομορφία, όπου ο ηττημένος θα έπρεπε να τιμωρηθεί με δέκα χτυπήματα στην πλάτη με καλάμι μπαμπού. Στον αγώνα ο Ντρίμερ έχασε απο τον Σάντμαν, ενώ δέχθηκε με προθυμία δέκα χτυπήματα με καλάμι και ζήτησε απο τον Σάντμαν να τον χτυπήσει ακόμα περισσότερο. Η στιγμή έγινε κλασική και έμεινε στην ιστορία του ECW.
Στα τέλη του έτους ξεκινά και μια κόντρα με τον Ρέιβεν, μια από τις μακροβιότερες κόντρες που έχουν γίνει. Ο Ντρίμερ τον αντιμετώπισε αρκετές φορές, αλλά δεν μπόρεσε να τον νικήσει. Στις 6 Ιουνίου 1997 και αφού ο Ρέιβεν έχει υπογράψει συμβόλαιο με το WCW, o Ντρίμερ καταφέρνει να τον νικήσει σε αγώνα όπου ο ηττημένος πρέπει να φύγει από το ECW. Ήταν η πρώτη φορά που ο Ντρίμερ κέρδισε τον Ρέιβεν.
Ο Ντρίμερ έμεινε κοντά στο αγαπημένο του ECW μέχρι το τέλος του. Στο αυθεντικό ECW, κέρδισε μόλις μια φορά τον παγκόσμιο τίτλο του σόου (εναντίον του Ταζ) και το έχασε μετά από μισή ώρα από τον Τζάστιν Κρέντιμπλ.
Ακόμα και όταν τα μεγαλύτερα ονόματα του ECW είχαν υπογράψει αλλού συμβόλαια συμπεριλαμβανομένου και του Πολ Χέιμαν, εκείνος έμεινε κοντά στην εταιρεία (όπου ήταν και μέλος της δημιουργικής ομάδας). Ο Ντρίμερ έμεινε στο ECW μέχρι το τέλος του το 2001.
WWE (2001-2010)
Λίγους μήνες αργότερα θα βρεθεί στο World Wrestling Entertainment, το οποίο είχε το μονοπώλιο στο χώρο της πάλης. Ο Ντρίμερ αρχικά εμφανιζόταν στη κορυφαία τηλεοπτική εκπομπή της εταιρίας, το Raw, και κατέκτησε δεκατέσσερις φορές τον Σκληροπυρηνικό τίτλο. Έπειτα οι εμφανίσεις του μειώθηκαν σταδιακά απο τους υπεύθυνους του WWE.
Το 2005 έγινε επανένωση του ECW για μια νύχτα, οργανωμένη απο το WWE. Εκεί ο Ντρίμερ μαζί με τον Σάντμαν αντιμετώπισαν ανεπιτυχώς τους Ντάντλεϊ. Στο τέλος του αγώνα οι Ντάντλεϊ έριξαν τον Ντρίμερ πάνω σε ένα φλεγόμενο τραπέζι, θυμίζοντας χαρακτηριστικές σκηνές απο το ECW.
Ο Ντρίμερ μαζί με τους υπόλοιπους βετεράνους του ECW, ήταν παρών και στην περίοδο που το ECW, επανήλθε στη τηλεόραση, υπό την σκέπη του WWE πλέον το 2007. Σε έναν αγώνα μαζί με τον Τέρι Φανκ, αντιμετώπισαν (και έχασαν) απο τους Μικ Φόλεϊ & Ετζ. Έκτοτε ο ρόλος του Ντρίμερ περιορίστηκε, όμως παρέμεινε στην εταιρεία, παρ'όλο που οι άλλοι βετεράνοι παλαιστές του ECW έφευγαν.
Το 2009, στο συνδρομητικό σόου του WWE, το Extreme Rules, ο Ντρίμερ νίκησε τους Κρίστιαν και Τζακ Σουάγκερ, για να γίνει ο νέος πρωταθλητής ECW. Στα τέλη του 2009, αποχώρησε απο το WWE.
TNA (2010-2011)
Στις 13 Ιουνίου 2010, ο Ντρίμερ έκανε το ντεμπούτο του στο TNA Wrestling. Αργότερα εμφανίστηκαν και βετεράνοι του ECW, πιο συγκεκριμένα οι Ρέιβεν, Στίβι Ρίκαρντς και Ράινο. Η πρόεδρος του TNA, Ντίξι Κάρτερ, τους έδωσε την ευκαιρία να συμμετέχουν στο Hardcore Justice: The Last Stand, ένα σόου που αποδόθηκε τιμή στο ECW για τελευταία φορά. Στη συνέχεια, πολλοί παλαιστές που πήραν μέρος στο σόου, συμμετείχαν και στα εβδομαδιαία επεισόδια του TNA και δέχθηκαν επίθεση απο παλαιστές του TNA. Απο τον Οκτώβριο και μετά, υπήρξαν κόντρες μεταξύ τους και άρχισαν να διαλύονται. Τον Ιούνιο του 2011, ο Ντρίμερ αποδεσμεύτηκε απο το TNA.
Διάφορες εμφανίσεις και House of Hardcore (2010-)
Ο Ντρίμερ συνέχιζε να παλεύει σε ανεξάρτητες διοργανώσεις, όπου και κατέκτησε ορισμένους τίτλους. Επιπλέον, επέστρεψε για μια νύχτα στο WWE Raw τον Δεκέμβριο του 2012.
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές
Elysia chlorotica
Το Elysia chlorotica, ο σμαραγδένιος θαλάσσιος γυμνοσάλιαγκας, είναι ένα μικρού έως μεσαίου μεγέθους θαλάσσιο οπισθοβράγχιο, γαστερόποδο μαλάκιο. Αυτός ο οργανισμός επιφανειακά μοιάζει με γυμνοβράγχιο, ωστόσο δεν ανήκει σε αυτόν τον κλάδο, αλλά σε αυτόν με το όνομα Sacoglossa. Πρόκειται για ένα ζώο με το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό ότι μπορεί να φωτοσυνθέτει, ιδιότητα που οφείλει στους χλωροπλάστες που διατηρεί στο εσωτερικό του, αφού τραφεί με το φύκος Vaucheria litorea.
μικρογραφία|Ένα άτομο Elysia chlorotica που καταναλώνει φύκη του γένους Vaucheria litorea
Διατροφή
Το σαλιγκάρι Elysia chlorotica τρέφεται με διάφορα φύκη, ένα από τα οποία είναι το Vaucheria litorea. Μόνο από το συγκεκριμένο μπορεί να διατηρεί στο εσωτερικό του άθικτους και λειτουργικούς τους χλωροπλάστες. Αρχίζει να τρέφεται  με το φύκος αυτό όσο είναι νεαρό και καφετί. Σταδιακά οι χλωροπλάστες αρχίζουν να εγκαθίστανται στα κύτταρα του πεπτικού συστήματος του σαλιγκαριού και το σώμα του μεταχρωματίζεται σε πράσινο. Μετά την εγκατάσταση των χλωροπλαστών, το σαλιγκάρι, μπορεί πλέον να φωτοσυνθέτει αυτόνομα. Η νέα αυτή λειτουργικότητα διατηρείται καθ’ όλη τη διάρκεια ζωής του ατόμου, η οποία κυμαίνεται γύρω στους 10 μήνες ή και περισσότερο. Ωστόσο, δεν μπορεί να κληρονομήσει τους χλωροπλάστες στη νέα γενιά. Αυτή θα γεννηθεί δίχως την παρουσία χλωροπλαστών. Για να τους αποκτήσει θα πρέπει να καταναλώσει εκ νέου τα φύκη του συγκεκριμένου είδους.
Βιολογικός μηχανισμός
Η περίπτωση αυτή του Elysia chlorotica οφείλεται στο φαινόμενο της οριζόντιας μεταφοράς γονιδίων. Στο πυρηνικό γενετικό υλικό του σαλιγκαριού έχουν εγκατασταθεί, δηλαδή, γονίδια τα οποία κωδικοποιούν για πρωτεΐνες που φροντίζουν για τη διατήρηση των χλωροπλαστών στον οργανισμό του σε όλη τη διάρκεια της ζωής του. Τα γονίδια αυτά κληρονομούνται στου απογόνους. Για τη χρήση τους, όμως, είναι απαραίτητη η κατανάλωση των φυκών του είδους Vaucheria litorea και τότε προκύπτει ένας ζωικός οργανισμός που μπορεί να φωτοσυνθέτει.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γαστερόποδα
ΝΚ Μιλάνο
Η ΝΚ Μιλάνο (ιταλικά: Nuoto Club Milano, NC Milano) είναι ιταλικός κολυμβητικός σύλλογος με έδρα την πόλη του Μιλάνο. Ιδρύθηκε το 1957 και διατηρεί τμήματα υδατοσφαίρισης γυναικών, συγχρονισμένης κολύμβησης και ανταγωνιστικής κολύμβησης. Έδρα του συλλόγου είναι η Piscina Cozzi χωρητικότητας 700 θέσεων.
Το τμήμα υδατοσφαίρισης την περίοδο 2016–17 αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην ιστορία του στη Σέριε Α1. Επίσης στο Ρίο ντε Τζανέιρο το 2016 η αθλήτρια της ομάδας Τζούλια Γκορλέρο (Giulia Gorlero) κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο με την Εθνική Ιταλίας.
thumb|left|Η Μάρα Σάκι. Η μεγαλύτερη επιτυχία στην ιστορία του συλλόγου είναι δύο αθλητές της κολύμβησης που έχουν φορέσει τα χρώματα της Ιταλικής εθνικής ομάδας στον μέγιστο επίπεδο διοργανώσεων: Η Μάρα Σάκι (Mara Sacchi) στο Τόκιο το 1964 και ο Μάσιμο Σάκι (Massimo Sacchi) στο Μεξικό το 1968.
Συμμετοχές
• 2
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλικοί σύλλογοι υδατοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1957 Κατηγορία:Μιλάνο
Μασιέλ Λίνο
Ο Ντορβαλίνο Άλβες Μασιέλ, περισσότερο γνωστός ως Μασιέλ Λίνο, γεννημένος την 1η Ιουνίου 1977 στο Σάο Πάολο, είναι Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής. Αγωνιζόταν ως πλάγιος αμυντικός στην αριστερή πτέρυγα στον ΠΑΟΚ.
Καριέρα
Την περίοδο 2011-2012 πραγματοποίησε πολύ καλή χρονιά, κερδίζοντας διακρίσεις κατά τη διάρκεια του πρωταθλήματος, ενώ στην ετήσια βράβευση συμπεριλήφθηκε στους δεκαοκτώ καλύτερους παίκτες του πρωταθλήματος της περιόδου 2011-12. Πριν την ολοκλήρωση της χρονιάς ο ΠΑΟΚ φρόντισε να ανανεώσει την συνεργασία μαζί του, ανανεώνοντας το συμβόλαιό του για άλλα δύο χρόνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Πόρτο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φλουμινένσε Φούτμπολ Κλαμπ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εσπόρτε Κλούμπε Μπαΐα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπορτ Κλαμπ Κορίνθιανς Παουλίστα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ασοσιασάο Ντεσπορτίβα Σάο Καετάνο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φιγκεϊρένσε Φουτεμπόλ Κλούμπε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σάο Πάολο Φουτεμπόλ Κλούμπε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εσπόρτε Κλούμπε Ζουβεντούδε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ασοσιασάο Ακαδέμικα δε Κοΐμπρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μαρίλια Ατλέτικο Κλούμπε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Α Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Ευρωεκλογές 2019
μικρογραφία|Τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών ανά χώρα (μετά την αποχώρηση του [[Ηνωμένο Βασίλειο|Η.Β.): {{legend|#B00000|Αριστερά}} {{legend|#FF0000|Σοσιαλδημοκρατικοί}} {{legend|#32CD32|Πράσινοι}} {{legend|#FFD700|Φιλελεύθεροι}} {{legend|#87CEFA|Λαϊκό Κόμμα}} {{legend|#0000CD|Συντηριτικοί}} {{legend|#161650|Εθνικιστές}} {{legend|#8B8B8B|Μη εγγεγραμένοι}} ]] Οι Εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο 2019 ή Ευρωεκλογές 2019 πραγματοποιήθηκαν στις 23-26 Μαΐου 2019 και αποτέλεσαν την ένατη κοινοβουλευτική εκλογική διαδικασία από την καθιέρωση των άμεσων εκλογών το 1979. Η ημέρα των εκλογών για την Ελλάδα ήταν η Κυριακή 26 Μαΐου.
Από την 1η Ιουλίου 2014 έως την 31η Ιανουαρίου 2020, 751 ευρωβουλευτές ήταν μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, σύμφωνα με τη Συνθήκη της Λισαβώνας.
Ωστόσο, με την αποχώρηση της Μεγάλης Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, οι 751 ευρωβουλευτές μειώθηκαν σε 705 από την 1η Φεβρουαρίου του 2020.
Νέος κανονισμός
Στις 7 Ιουνίου 2018 το Συμβούλιο της Ευρώπης αποφάσισε σε επίπεδο διπλωματών να βελτιώσει τον κανονισμό των ευρωπαϊκών εκλογών και να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις όσον αφορά τις προηγούμενες διατάξεις, που είχαν θεσπιστεί με την Εκλογική Πράξη του 1976. Ο σκοπός αυτών των μεταρρυθμίσεων είναι να αυξήσει τη συμμετοχή των πολιτών στις εκλογές, να βελτιώσει την κατανόηση του ευρωπαϊκού χαρακτήρα τους και να αποτρέψει τη μη νόμιμη ψηφοφορία, ενώ την ίδια στιγμή θα σέβεται τις συνταγματικές και τις εκλογικές παραδόσεις των κρατών-μελών της ΕΕ. Οι μεταρρυθμίσεις αυτές απαγορεύουν τη διπλή ψήφο αλλά και την ψήφο σε τρίτες χώρες, ενώ ταυτόχρονα βελτιώνουν την προβολή των ευρωπαϊκών πολιτικών κομμάτων. Προκειμένου να αποφευχθεί η διπλή ψηφοφορία, συστήνονται γραφεία που ελέγχουν τα δεδομένα των ψηφοφόρων, διαδικασία που ξεκινά τουλάχιστον έξι εβδομάδες πριν τις εκλογές.
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έδωσε την συγκατάθεσή του στις 4 Ιουλίου 2018 και η Εκλογική Πράξη υιοθετήθηκε από το Συμβούλιο της Ευρώπης στις 13 Ιουλίου 2018. Ωστόσο τα κράτη-μέλη της ΕΕ δεν μπορούσαν να επικυρώσουν την Πράξη αυτή πριν τις ευρωεκλογές του 2019 και επομένως εκείνες οι εκλογές πραγματοποιήθηκαν σύμφωνα με τους τελευταίους κανονισμούς.
Πολιτικά κόμματα και υποψήφιοι
Η διαδικασία Spitzenkandidat περιλαμβάνει την υποψηφιότητα από τα ευρωπαϊκά πολιτικά κόμματα των υποψηφίων για την θέση του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, με το κόμμα που κερδίζει τις περισσότερες έδρες στο Κοινοβούλιο να έχει την ευκαιρία να επιχειρήσει να δημιουργήσει μια πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο ώστε να κατοχυρώσει τον υποψήφιό του. Αυτή η διαδικασία χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 2014 και ορισμένοι στο Συμβούλιο της Ευρώπης εξέφρασαν την αντίθεσή τους σε αυτήν. Το μέλλον της εν λόγω διαδικασίας είναι αβέβαιο, ωστόσο το Κοινοβούλιο έχει επιχειρήσει να κωδικοποιήσει την διαδικασία και τα πολιτικά κόμματα είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα επιλέξουν τους υποψηφίους τους ξανά.
Τον Μάιο του 2018 μια δημοσκόπηση του Ευρωβαρόμετρου ανέφερε ότι το 49% των 27,601 ψηφοφόρων από τις 28 χώρες της ΕΕ πιστεύει ότι η διαδικασία Spitzenkandidat θα τους βοηθήσει να ψηφίσουν στις επόμενες ευρωπαϊκές εκλογές, ενώ το 70% πιστεύει επίσης ότι αυτή η διαδικασία απαιτεί ένα πραγματικό debate πάνω στα ευρωπαϊκά ζητήματα.
Τα κόμματα είναι τα εξής:
Πιθανή ανακατανομή των εδρών μετά από ένα Brexit
Εάν το Ηνωμένο Βασίλειο φύγει από την Ευρωπαϊκή Ένωση πριν την ανάληψη των καθηκόντων των νεοεκλεχθέντων ευρωβουλευτών την 1η Ιουλίου 2019, ο αριθμός των εδρών θα μεταβληθεί σε αυτό που ο Pedro Silva Pereiro της S&P θεωρεί ως "δικαιότερη κατανομή των εδρών, τηρώντας πλήρως την Συνθήκη της Λισαβόνας και το αξίωμα της φθίνουσας αναλογικότητας".
Παραπομπές και σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωεκλογές  Ευρωεκλογ
Μιχαήλ Γαβράς
Ο Μιχαήλ Γαβράς (π. 1290 - μετά το 1350) ήταν Βυζαντινός αξιωματούχος και συγγραφέας. Απλός γραφέας στην αυτοκρατορική γραμματεία, η ζωή του είναι σχετικά άγνωστη, με εξαίρεση την ογκώδη αλληλογραφία του. "Ο παραγωγικότερος εκ των Βυζαντινών επιστολογράφων", σύμφωνα με τον Άντονι Μπράιερ, οι 462 επιστολές του Γαβρά εκτείνονται κατά την διάρκεια της περιόδου μεταξύ 1305-1341, ενώ μεταξύ των 111 αλληλογράφων του περιλαμβανόταν η πλειοψηφία των σημαντικότερων πολιτικών και λογοτεχνικών προσωπικοτήτων εκείνης της περιόδου. Είχε, επίσης, έναν αδερφό, τον Ιωάννη, ο οποίος συνέγραψε θεολογική πραγματεία εναντίον των δογμάτων του Γρηγορίου Παλαμά.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί συγγραφείς Μιχαηλ Κατηγορία:Βυζαντινοί επιστολογράφοι
Παλαιστίνη (περιοχή)
μικρογραφία|150px|Δορυφορική εικόνα της περιοχής της Παλαιστίνης, το 2003. Παλαιστίνη (εβραϊκά: פלשתינה δηλ. Παλεστίνα και δηλ. Φιλαστίν ή Φαλαστίν) είναι ένα από τα ονόματα της ιστορικής περιοχής που βρίσκεται μεταξύ της Μεσογείου και των οχθών του Ιορδάνη ποταμού στη Μέση Ανατολή. Η περιοχή είναι επίσης γνωστή ως Γη του Ισραήλ (ארץ־ישראל, Eretz-Yisra'el), Άγιοι Τόποι ή Γη της Επαγγελίας, ενώ ιστορικά είχε γίνει γνωστή ως το νότιο τμήμα των ευρύτερων περιοχών όπως η Χαναάν, η Συρία, η ας-Σαμ και ο Λεβάντες.
Ιστορικά, πιστεύεται ότι η ονομασία προέρχεται από τους Φιλισταίους. Είναι αρχαιολογικά πιθανό να υπάρχει προέλευση και κατά συνέπεια σύνδεση με κάποια φύλα που έφυγαν από την αρχαία Κρήτη και αναφέρονται μεταξύ άλλων σε κείμενα της Γραμμικής Β ως "Πελεστέτ".
Σημειώνεται ότι ο γεωγραφικός χώρος αυτός παρουσιάζει τις μεγαλύτερες φυσιογραφικές αντιθέσεις. Για παράδειγμα το υψόμετρο των 821 μέτρων που απαντάται βόρεια της Ιερουσαλήμ απέχει μόλις 23 χιλιόμετρα από τις ακτές της Νεκράς θάλασσας, της οποίας η επιφάνεια βρίσκεται σε αρνητικό υψόμετρο -400 μέτρα, κάτω δηλαδή από την επιφάνεια της Μεσογείου, όπου και είναι το χαμηλότερο σημείο της γήινης επιφάνειας. Το δε κλίμα ενώ είναι μεσογειακό οι ετήσιες βροχοπτώσεις μειώνονται σταδιακά προς τον ανατολικό εσωτερικό χώρο της.
Η Παλαιστίνη φέρεται να κατοικήθηκε από τους πρώτους προϊστορικούς χρόνους και βρέθηκε υπό τη κατοχή όλων σχεδόν των δυνάμεων που κυριάρχησαν στο χώρο της Μέσης Ανατολής όπως ήταν οι Ισραηλίτες, οι Κρήτες, οι Αιγύπτιοι, οι Ασσύριοι, οι Βαβυλώνιοι, οι Πέρσες, οι Έλληνες υπό τις Αυτοκρατορίες του Μεγάλου Αλεξάνδρου και των Επιγόνων του (Πτολεμαίοι και Σελευκίδες), στη συνέχεια οι Ρωμαίοι, οι Βυζαντινοί, οι Ομεϋάδες, οι Αμπασίδες, οι Φατμίδες, οι Σταυροφόροι, οι Αγιουβίδες, οι Μαμελούκοι, οι Οθωμανοί (Τούρκοι) και τελευταίοι οι Άγγλοι.
Εικόνες
μικρογραφία|Τζαμί Alaqsa
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Βίβλου Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές
Θυλακόσμιλος
Θυλακόσμιλος είναι το όνομα ενός γένους μαχαιρόδοντων μαρσιποφόρων θηρευτών που πρωτοεμφανίστηκε κατά την διάρκεια της Μειόκαινου. Τα απολιθώματα του έχουν βρεθεί στην Νότια Αμερική, κυρίως στην Αργεντινή. Είναι ένα από τα πολλά είδη προϊστορικών ζώων που κοινά ονομάζονται σμιλόδοντας. Ο Θυλακόσμιλος δεν ήταν Αιλουροειδές αλλά Μαρσιποφόρο και η ομοιότητα του με τα μαχαιρόδοντα αιλουροειδή είναι αποτέλεσμα της συγκλίνουσας εξέλιξης.
περιγραφή
Ο θυλακόσμιλος είχε μεγάλους άνω κυνόδοντες σε σχήμα μαχαιριού και μικρότερους, κοφτερούς κάτω κυνόδοντες. Δεν είχε καθόλου κοπτήρες και τα άλλα δόντια ήταν υπερβολικά μικρά.. Υπολογίζεται ότι ζύγιζε 150 κιλά. Η προβούαινα, ο θυλακόσμιλος και το μαρσιποφόρο λιοντάρι ήταν τα μεγαλύτερα σαρκοφάγα μαρσιποφόρα που υπήρξαν. Αντίθετα με τα μαχαιρόδοντα αιλουροειδή τα δόντια του μεγάλωναν για όλη την διάρκεια της ζωής του. Επίσης στην κάτω γνάθο είχε δερμάτινες θήκες για να προστατεύουν τα δόντια του όταν κλείνει το στόμα του. Οι αυχενικοί σπόνδυλοι ήταν ιδιαίτερα δυνατοί, παρόμοιοι με αυτούς των αιλουροειδών. Ο θυλακόσμιλος εξαφανίστηκε την πλειόκενο περίοδο την ίδια στιγμή που εμφανίστε ο σμιλόδοντας στην Βόρεια Αμερική.Πιθανόν να εξαφανίστηκε επειδή δεν άντεξε το ανταγωνισμό με τον ανατομικά ανώτερο σμιλόδοντα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θυλακοσμιλίδες Κατηγορία:Προϊστορικά θηλαστικά
Ο Γολγοθάς
Ο Γολγοθάς (γαλλ. Le Calvaire) είναι μυθιστόρημα του Γάλλου δημοσιογράφου, μυθιστοριογράφου και θεατρικού συγγραφέα Οκτάβ Μιρμπώ με θέμα το πάθος ενός εραστή που δημοσιεύτηκε στη Γαλλία από τις εκδόσεις Ollendorf το Νοέμβριο του 1886.
Περίληψη πλοκών
Επίσης της δίνει μια κοινωνική σημασία και μια ιστορική διάσταση: ο άβουλος Jean Mintié ενσαρκώνει μια γενιά ευνουχισμένη από την ήττα. Το δεύτερο κεφάλαιο, όπου διηγείται χωρίς περιστροφές όπως ο Λέων Τολστόι στο Πόλεμος και Ειρήνη την κατατρόπωση του στρατού του Λίγηρα, που τον σημάδεψε για πάντα, βάζει τους «πατριώτες» να ουρλιάξουν: Εκεί ο Μιρμπώ πράγματι παραδίνεται σε ένα αποφενακισμό κατά κανόνα του στρατού και του πολέμου και αγγίζει την ίδια την ιδέα της πατρίδας, η οποία προκαλεί τερατώδεις και άχρηστες σφαγές. Και έτσι η Juliette Adam θα αρνηθεί να δημοσιεύσει αυτό το κεφάλαιο, από το οποίο το σκάνδαλο δε θα παρέλειπε να ξεσπάσει, κατά την προέκδοση του μυθιστορήματος στη Nouvelle revue.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γολγοθας
Κοινότητα Δρακόνας
Η Κοινότητα Δρακόνας είναι κοινότητα του Δήμου Πλατανιά στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1926 με το ΦΕΚ 396Α - 06/11/1926 με την απόσπαση του οικισμού Δρακώνα από την κοινότητα Σπηλιάς και τον ορισμό του ως έδρα της. Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα περιλαμβάνει τον οικισμό Γερακιανά. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 117 κατοίκους και εκπροσωπείται από τον πρόεδρο κ. Σταύρο Μπουζάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Πλατανιά
Μιχαήλ Μιχαήλ
Γεννήθηκε τον Αύγουστο του 1894 στην Αθήνα. Πρωτοεμφανίσθηκε στη θεατρική σκηνή σε μικρή ηλικία στη «Νέα Σκηνή» υπό τον Κωνσταντίνο Σαγιώρ το 1907 στο έργο «Τα Παναθήναια του 1907». Στη συνέχεια συμμετείχε στο θίασο Σαμαρτζή – Μηλιάδου, ενώ το 1917 συμπρωταγωνίστησε με τη Γεωργία Βασιλειάδου στην επιθεώρηση "Το αναποδογύρισμα του 1917" με μεγάλη επιτυχία. Εξελίχθηκε ως αυτοδίδακτος ηθοποιός με πολλές ατέλειες, πλην όμως υπήρξε αρκετά τολμηρός. Έτσι στη δεκαετία του 1920 εμφανίζεται στον τότε βουβό ελληνικό κινηματογράφο ως πρωταγωνιστής, αλλά και σεναριογράφος.
Έγραψε, σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε σε τουλάχιστον πέντε κωμωδίες του βωβού κινηματογράφου: Ο Μιχαήλ δεν έχει ψιλά, Ο έρως της Κοντσέττας σώζει τον Μιχαήλ, Ο γάμος της Κοντσέτας και του Μιχαήλ, το Όνειρο του Μιχαήλ και Ο τυχερός. Συμπρωταγωνίστρια των έργων αυτών ήταν η Κοντσέτα Μόσχου. Τις ταινίες είχε σκηνοθετήσει ο Καλαποθάκης, τενόρος της Λυρικής Σκηνής και οπερατέρ ήταν ο Ούγγρος στη καταγωγή Γιόζεφ Χεπ. Το σενάριο είχε γράψει ο ίδιος ο πρωταγωνιστής των έργων με τη βοήθεια του συγγραφέα Αριστομένη Διδίκα. Μεταγενέστερα ο Μιχαήλ πρωταγωνίστησε σε ακόμα μία κωμωδία, τα Καταστήματα των Αθηνών.
Ο Μιχαήλ Μιχαήλ πέθανε τελείως ξεχασμένος και πάμφτωχος, πιθανότατα τον Ιούνιο του 1951.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί βωβών ταινιών
Αν Μπροντέ
Η Ανν Μπροντέ (Anne Brontë, 17 Ιανουαρίου 1820 - 28 Μαΐου 1849) ήταν Αγγλίδα συγγραφέας. Ήταν η νεότερη από τις Αδελφές Μπροντέ.
Τα πρώτα χρόνια
Η Ανν Μπροντέ γεννήθηκε το 1820 στο Θόρντον του Γιορκσάιρ και ήταν το έκτο και τελευταίο παιδί του αιδεσιμώτατου Πάτρικ Μπροντέ και της Μαρίας Μπράνγουελ. Αδέλφια της ήταν η Μαρία (1814-1825), η Ελίζαμπεθ (1815-1825), η Σάρλοτ (1816-1855), ο Πάτρικ Μπράνγουελ (1817-1848) και η Έμιλυ (1818-1848). Λίγους μήνες μετά τη γέννησή της, ολόκληρη η οικογένεια μετακόμισε στο Χάουορθ, όπου έζησαν μέχρι το τέλος της ζωής τους. Το 1821 η μητέρα της απεβίωσε και την ανατροφή των παιδιών ανέλαβε η αδελφή της, Ελίζαμπεθ Μπράνγουελ. Η Ανν υπήρξε η αγαπημένη της θείας της και ήταν επίσης πολύ δεμένη με την αδελφή της Έμιλυ.
Εκπαίδευση και εργασία
Μέχρι τα 15 της χρόνια έλαβε κατ' οίκον μόρφωση από τη θεία της και τον πατέρα της. Όπως και οι αδελφές της, διδάχτηκε μουσική και ζωγραφική και μελέτησε τους κλασικούς συγγραφείς. Στα δεκαπέντε της στάλθηκε για 2 χρόνια εσωτερική στο Roe Head School, στο οποίο δίδασκε η μεγαλύτερη αδελφή της Σάρλοτ.
Σε ηλικία 19 ετών εργάστηκε για πρώτη φορά ως γκουβερνάντα. Λόγω της απειρίας της δεν κατάφερνε να επιβληθεί στα παιδιά και έτσι ύστερα από λίγους μήνες την απέλυσαν. Από το 1840 έως το 1845 εργάστηκε ως γκουβερνάντα στο σπίτι του Αιδεσιμότατου Ρόμπινσον. Επισκεπτόταν την οικογένειά της μόνο 2 φορές το χρόνο, τον Ιούνιο και στις γιορτές των Χριστουγέννων. Με την οικογένεια Ρόμπινσον έκανε διακοπές κάθε καλοκαίρι στην παραθαλάσσια κωμόπολη του Σκάρμπορο, την οποία και λάτρεψε.
Τα χρόνια της συγγραφής
Αφού εγκατέλειψε την εργασία της ως γκουβερνάντα, αφοσιώθηκε στη συγγραφή. Το 1846, η Σάρλοτ, η Έμιλυ και η Ανν εξέδωσαν μια ποιητική συλλογή με τα ψευδώνυμα Κάρρερ, Έλλις και Άκτον Μπελ. Η συνεισφορά της Ανν στη συλλογή ήταν 21 ποιήματα. Το Δεκέμβρη του 1847 δημοσιεύτηκε το πρώτο της μυθιστόρημα Agnes Grey (Άγκνες Γκρέυ), εμπνευσμένο από τις εμπειρίες της ως γκουβερνάντα πλούσιων και κατά κανόνα κακομαθημένων παιδιών και τον Ιούνιο του 1848 δημοσίευσε αυτό που έμελλε να είναι το τελευταίο της μυθιστόρημα Η ένοικος του Ουάιλντφελ Χολ, όπου ξεδιπλώνονται οι φεμινιστικές της θέσεις. Και τα δυο έργα τα εξέδωσε με το ανδρικό ψευδώνυμο Άκτον Μπελ, που είχε υιοθετήσει για τα ποιήματά της.
Το δεύτερο μυθιστόρημά της συνάντησε αμέσως μεγάλη επιτυχία και μέσα σε 6 εβδομάδες είχε κιόλας εξαντληθεί η πρώτη έκδοση. Πολλούς τους σόκαρε η φεμινιστική στάση της ηρωίδας, που παίρνει την τύχη στα χέρια της και εγκαταλείπει τον αλκοολικό και φιλήδονο άντρα της πηγαίνοντας όχι μόνο ενάντια στις βικτωριανές αντιλήψεις αλλά και ενάντια στους βρετανικούς νόμους. Δρα σαν αυθύπαρκτο ον και όχι σαν διακοσμητικό στολίδι, έρμαιο των ανδρών, όπως όριζαν οι κανόνες της εποχής. Από την άλλη μεριά, η συγγραφέας κατακεραυνώνει τους άνδρες που καταστρέφουν την οικογενειακή γαλήνη του σπιτιού τους εξαιτίας του αλκοολισμού, κάτι που γνώριζε και η ίδια πολύ καλά λόγω του εθισμού του αδελφού της Μπράνγουελ, ο οποίος, αφού δημιούργησε ουκ ολίγα προβλήματα στις αδελφές του, τελικά απεβίωσε τον Σεπτέμβρη του 1848.
Θάνατος
Μετά τον Μπράνγουελ, ήταν η σειρά της Έμιλυ, η οποία απεβίωσε τον Δεκέμβρη του 1848. Στην Ανν κόστισε πολύ ο θάνατος της αγαπημένης της αδελφής και όταν ο γιατρός την επισκέφθηκε, δεν της έδωσε ελπίδες, αφού η φυματίωση ήταν σε τελευταίο στάδιο. Καθώς παρουσίασε όμως μια μικρή βελτίωση, αποφάσισε να πάει στο παραθαλάσσιο Σκάρμπορο, με την αμυδρή ελπίδα πως ο θαλασσινός αέρας θα την ωφελούσε. Στις 24 Μαΐου έφυγε με την αδελφή της Σάρλοτ για το Σκάρμπορο, όπου άφησε την τελευταία της πνοή το απόγευμα της 28ης Μαΐου 1849. Η αδελφή της αποφάσισε να μην τη μεταφέρει στον τόπο κατοικίας τους αλλά να την θάψει στο Σκάρμπορο.
Υστεροφημία
Η Σάρλοτ Μπροντέ ήταν αντίθετη με το θέμα του έργου της Ανν Η ένοικος του Ουάιλντφελ Χολ και γι' αυτό δεν επέτρεψε μετά το 1850 την ανατύπωσή του. Έτσι, κοινό και κριτικοί ξέχασαν για πολλά χρόνια τη μικρότερη από τις αδελφές Μπροντέ. Τα τελευταία χρόνια όμως, με το ενδιαφέρον που υπήρξε για τις γυναίκες συγγραφείς, τα έργα της Ανν Μπροντέ βγήκαν από τη λήθη και Η ένοικος του Ουάιλντφελ Χολ, ακριβώς για το θέμα του, θεωρείται από πολλούς ένα από τα πρώτα φεμινιστικά έργα και ένα κλασικό της αγγλικής λογοτεχνίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι ποιητές Κατηγορία:Άγγλοι μυθιστοριογράφοι
Μαξίμ Μπλανσάρ
Ο Μαξίμ Εντουάρ Καμίγ Μπλανσάρ (γεννημένος στις 27 Σεπτεμβρίου 1986) είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αμυντικός για λογαριασμό της Πλύμουθ Αργκάιλ. Γεννημένος στο Αλανσόν, έχει αγωνιστεί στην αγγλική Φούτμπολ Λιγκ για λογαριασμό των Τρανμίρ Ρόβερς και Πλύμουθ Αργκάιλ, καθώς και στο Σαμπιονά Νασιονάλ για λογαριασμό των Λαβάλ, Αντάντ Σανουά Σαιν-Γκρατιάν και Μουλέν.
Καριέρα
Ο Μπλανσάρ ξεκίνησε την καριέρα του ως ποδοσφαιριστής από το Αλανσόν, μια κοινότητα της Νορμανδίας, προτού ενταχθεί στην πρώτη επαγγελματική ομάδα της καριέρας του – την Λαβάλ. Πέρασε δύο χρόνια στα τμήματα υποδομής του συλλόγου, προτού προωθηθεί στην πρώτη ομάδα, με την οποία άρχισε να προπονείται στη διάρκεια της σεζόν 2005–06. Ο Μπλανσάρ πραγματοποίησε το επαγγελματικό του ντεμπούτο στο Σαμπιονά Νασιονάλ την αμέσως επόμενη σεζόν και μέτρησε συνολικά 25 εμφανίσεις για το πρωτάθλημα με την Λαβάλ για τις επόμενες δύο σεζόν. Πέρασε την σεζόν 2008–09 αγωνιζόμενος στην Αντάντ Σανουά Σαιν-Γκρατιάν, όπου και πέτυχε το πρώτο του τέρμα για το πρωτάθλημα, ενώ την επόμενη με την Μουλέν – πραγματοποιώντας από 35 συμμετοχές πρωταθλήματος και με τις δύο.
Μετακόμσιε στην Αγγλία το καλοκαίρι του 2010, υπογράφοντας στην Τρανμίρ Ρόβερς της Λιγκ Ουάν. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του μαζί της σε μία ισοπαλία με σκορ 0–0 απέναντι στην Χάντερσφιλντ Τάουν, ενώ πραγματοποίησε συνολικά 24 εμφανίσεις στη διάρκεια της σεζόν 2010–11. Αποχώρησε από την Τρανμίρ με την λήξη της σεζόν, αφότου ο ομάδα αρνήθηκε να του προσφέρει νέο συμβόλαιο. Ο Μπλανσάρ υπέγραψε ένα σύντομης διάρκειας συμβόλαιο συνεργασίας με την Πλύμουθ Αργκάιλ το Νοέμβριο, έπειτα από περίοδο δοκιμαστικών στην οποία υπεβλήθη από την ίδια αυτή ομάδα. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του σε μια νίκη της ομάδας του με σκορ 4–1 επί της Νορθάμπτον Τάουν, ενώ επέκτεινε το ήδη υπάρχον συμβόλαιό του τον Ιανουάριο του 2012, έως το τέλος της σεζόν, μετά από συνολικό αριθμό επτά συμμετοχών με την ομάδα. Ο Μπλανσάρ πέτυχε το πρώτο του τέρμα με τη νέα του ομάδα σε μια ισοπαλία 1–1 απέναντι στην Κρόουλι Τάουν.
Ο Μπλανσάρ έβαλε την υπογραφή του σε νέο διετές συμβόλαιο τον Μάιο,, ενώ, ταυτόχρονα, κατέκτησε τον τίτλο του καλύτερου παίκτη της ομάδας για την σεζόν 2011–12. Πραγματοποίησε συνολικά 28 εμφανίσεις για το πρωτάθλημα, στην διάρκεια των οποίων πέτυχε δύο τέρματα ενώ, σύμφωνα με την εφημερίδα The Herald, είχε μια "εξαιρετική συνεργασία" με τον Ντάρεν Περς.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σταντ Λαβαλουά Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αντάντ ΣΣΓ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μουλέν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τρανμίρ Ρόβερς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πλύμουθ Αργκάιλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σαμπιονά Νασιονάλ
Ζήσης Βράκας
Ο Ζήσης Βράκας, ήταν σημαντικός Έλληνας Μακεδονομάχος οπλαρχηγός από το Περιβόλι Γρεβενών.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ζήσης Βράκας γεννήθηκε το 1857 στο Περιβόλι Γρεβενών. Έδρασε στην περιοχή της Πίνδου και της Δυτικής Μακεδονίας, αρχικά ως κλέφτης. Λόγω της καταδίωξής του από τις Οθωμανικές αρχές αναγκάστηκε να καταφύγει στη Λάρισα. Στη συνέχεια, επικεφαλής σώματος συμμετείχε στη Μακεδονική Επανάσταση του 1896 και το 1897 εισήλθε εκ νέου στη Μακεδονία επιτιθέμενος κατά Οθωμανικών στόχων. Κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα έδρασε με το σώμα του στις περιοχές Γρεβενών, Βοΐου και Καστανοχωρίων κατά Οθωμανικών αποσπασμάτων στρατού και Βουλγαρικών ένιοπλων ομάδων, αλλά και κατά της Ρουμανικής προπαγάνδας που προσπαθούσε να προσεταιριστεί τους βλάχόφωνους Ελληνικούς πληθυσμούς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία των Γρεβενών Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Κλέφτες Κατηγορία:Μακεδονική Επανάσταση 1896 Κατηγορία:Μακεδόνες
Μαγούλα Καρδίτσας
Η Μαγούλα είναι χωριό στην κοινότητα Μαγούλας της δημοτικής ενότητας Παμίσου στο δήμο Μουζακίου. Συνορεύει με τα χωριά Κρανιά, Παλιοχώρι, Μαγουλίτσα. Από το 1997 έως το 2010 ανήκε στο Τοπικό Διαμέρισμα Μαγούλας του δήμου Παμίσου στον νομό Καρδίτσας.
Στην απογραφή του 1991 το χωριό είχε πληθυσμό 922 κατοίκων.
Στην απογραφή του 2011 το χωριό είχε πληθυσμό 696 κατοίκων.