cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θεωρία υπολογισμού
μικρογραφία|310x310εσ|Καλλιτεχνική αναπαράσταση μιας μηχανής Τούρινγκ . Οι μηχανές Τούρινγκ χρησιμοποιούνται συχνά ως θεωρητικά μοντέλα για την πληροφορική. Η θεωρία υπολογισμού είναι ο κλάδος της θεωρητικής πληροφορικής που πραγματεύεται το εάν και το πόσο αποδοτικά είναι δυνατόν να λυθεί κάποιο πρόβλημα με χρήση κάποιου αλγορίθμου σε ένα υπολογιστικό μοντέλο, μια αφηρημένη μαθηματική έννοια ορισμένη με αυστηρούς κανόνες. Ο τομέας διαιρείται σε δύο κύριους κλάδους: τη θεωρία υπολογισιμότητας και τη θεωρία πολυπλοκότητας, αλλά και οι δύο εφαρμόζονται σε μοντέλα υπολογισμού. Η θεωρία πολυπλοκότητας παρουσιάζει ομοιότητες με την ανάλυση αλγορίθμων, έναν άλλο θεμελιώδη κλάδο της επιστήμης υπολογιστών, ο οποίος όμως ενδιαφέρεται για την εύρεση των ιδιοτήτων ενός συγκεκριμένου αλγορίθμου που επιλύει κάποιο υπολογιστικό πρόβλημα, και όχι για τις εγγενείς υπολογιστικές ιδιότητες του ίδιου του προβλήματος.
Τυπικές γραμματικές
Στην επιστήμη υπολογιστών μια τυπική γραμματική (formal grammar) είναι μια αφηρημένη δομή που περιγράφει μια τυπική γλώσσα επακριβώς, δηλαδή είναι ένα σύνολο κανόνων που απεικονίζουν μαθηματικώς το σύνολο, (συνήθως απειροσύνολο), των πεπερασμένου μήκους στοιχειοσειρών / συμβολοσειρών που σχηματίζονται με διακριτά στοιχεία / σύμβολα (π.χ. γράμματα), τα οποία ανήκουν σε ένα σύνολο, συνήθως πεπερασμένο, που το λέμε αλφάβητο. Οι τυπικές γραμματικές ονομάστηκαν έτσι κατ’ αναλογία των γραμματικών των γλωσσών που μιλούν οι άνθρωποι, αλλά τα αλφάβητά τους δεν περιέχουν κατ’ ανάγκη γράμματα. Οι τυπικές γραμματικές διαχωρίζονται σε δυο κύριες κατηγορίες: γενετικές (generative) και αναλυτικές (analytic).
Μια γενετική γραμματική, η οποία θα μπορούσε να ονομάζεται γεννητική ή παραγωγική γραμματική, είναι ένα σύνολο κανόνων με το οποίο όλες οι συμβολοσειρές που μπορούν να υπάρξουν σε μια γλώσσα μπορούν να παραχθούν με διαδοχικά επιθέματα ξεκινώντας από ένα προκαθορισμένο αρχικό σύμβολο δημιουργίας στοιχειοσειράς. Μια γενετική γραμματική ουσιαστικά είναι η τυπική μορφή του αλγορίθμου παραγωγής στοιχειοσειρών που ανήκουν στη γλώσσα.
Βασικές αρχές
Αστέρι Κλέινι ή κλειστότητα Κλέινι (Kleene Star) ενός αλφαβήτου Σ ονομάζουμε το σύνολο Σ* όλων των δυνατών συμβολοσειρών που προκύπτουν από αυτό το αλφάβητο. Πρόκειται για ένα μετρήσιμο απειροσύνολο (Συμπέρασμα 1). Γλώσσα ονομάζουμε ένα υποσύνολο του Σ* για δεδομένο αλφάβητο Σ. Το σύνολο όλων των γλωσσών που προκύπτουν από ένα αλφάβητο Σ είναι το δυναμοσύνολο (το σύνολο όλων των δυνατών υποσυνόλων) του Σ* και είναι μη μετρήσιμο απειροσύνολο (Συμπέρασμα 2). Μπορούμε να καταλήξουμε σε διάφορους πεπερασμένους τρόπους αναπαράστασης γλωσσών (ασχέτως του αν οι ίδιες οι γλώσσες είναι πεπερασμένες ή άπειρες), όμως όλοι οδηγούν σε μία συμβολοσειρά ως τρόπο αναπαράστασης μίας γλώσσας. Όμως, δεδομένου ενός αλφαβήτου αναπαράστασης Σ, υπάρχουν μετρήσιμα άπειρες συμβολοσειρές αναπαράστασης (Συμπέρασμα 1) και μη μετρήσιμα άπειρες γλώσσες (Συμπέρασμα 2). Επομένως, αφού υπάρχουν περισσότερες γλώσσες απ' ό,τι αναπαραστάσεις, αναπόφευκτα θα υπάρχουν πάντα γλώσσες που δεν μπορούμε να αναπαραστήσουμε με πεπερασμένο τρόπο.
Υπάρχουν δύο ισοδύναμοι τρόποι περιγραφής μίας γλώσσας: είτε μέσω ενός παραγωγού γλώσσας, ενός εκφραστικού μηχανισμού που περιγράφει τις έγκυρες συμβολοσειρές της συγκεκριμένης γλώσσας, είτε μέσω ενός αναγνώστη γλώσσας, ενός μαθηματικού μοντέλου-μηχανής που αποδέχεται συμβολοσειρές της συγκεκριμένης γλώσσας (τερματίζοντας θετικά αν η είσοδός του είναι συμβολοσειρά που ανήκει στη γλώσσα). Υπάρχουν διάφορες κλάσεις παραγωγών και των αντίστοιχων αναγνωστών, με την κάθε κλάση να καλύπτει ένα υπερσύνολο των γλωσσών που καλύπτει η προηγούμενη. Κατηγοριοποιούνται με την ιεραρχία Τσόμσκι, από τις πιο περιορισμένες ως τις πιο ευρείες:
Ένα αυτόματο αποτελείται από ένα σύνολο καταστάσεων στις οποίες εισέρχεται ανάλογα με το σε ποια κατάσταση βρίσκεται ήδη και ποιο σύμβολο διάβασε τελευταία από τη συμβολοσειρά εισόδου. Κάποιες από αυτές τις καταστάσεις είναι τελικές, δηλαδή αν η είσοδος εξαντληθεί όσο το αυτόματο είναι σε κάποια από αυτές η συμβολοσειρά είναι αποδεκτή. Υπάρχει ένας πίνακας μεταβάσεων που καθορίζει το σε ποια κατάσταση θα εισέλθει για κάθε περίπτωση.
Τόσο στα αυτόματα όσο και στις Μηχανές Τούρινγκ υπάρχει μία παραλλαγή τους που διαθέτει ένα πανίσχυρο αλλά αντιρεαλιστικό μαθηματικό χαρακτηριστικό: τον μη ντετερμινισμό, τη δυνατότητα δηλαδή σε κάθε βήμα της λειτουργίας τους να «μαντεύουν» τη σωστή διαδρομή που πρέπει να ακολουθήσουν στη συνέχεια από ένα πλήθος δυνατών διαδρομών. Τα μη ντετερμινιστικά αυτόματα συνήθως έχουν εκθετικά λιγότερες καταστάσεις από τα ρεαλιστικά αντίστοιχα ντετερμινιστικά, ενώ οι μη ντετερμινιστικές Μηχανές Τούρινγκ ολοκληρώνουν τη λειτουργία τους σε εκθετικά λιγότερο χρόνο από τις αντίστοιχες ρεαλιστικές ντετερμινιστικές. Ώστόσο κάθε μη ντετερμινιστικό πεπερασμένο αυτόματο μπορεί να μετασχηματιστεί σε ένα ισοδύναμο ντετερμινιστικό που αναγνωρίζει την ίδια γλώσσα (έστω και με πολύ περισσότερες καταστάσεις), καθώς και κάθε μη ντετερμινιστική Μηχανή Τούρινγκ μπορεί να μετασχηματιστεί σε μία ισοδύναμη ντετερμινιστική (έστω και με πολύ μεγαλύτερη χρονική πολυπλοκότητα). Αυτή η ισοδυναμία δεν ισχύει στα αυτόματα στοίβας, αφού υπάρχουν γλώσσες χωρίς συμφραζόμενα που γίνονται αποδεκτές μόνο από μη ντετερμινιστικά αυτόματα στοίβας για τα οποία δεν υπάρχουν αντίστοιχα ντετερμινιστικά. Ειδικά για τις Μηχανές Τούρινγκ έχουν προταθεί και διάφορες άλλες παραλλαγές (πιο ρεαλιστικές, όπως π.χ. με ταινία διπλής κατεύθυνσης ή πολλαπλές κεφαλές ανάγνωσης συμβόλων) οι οποίες όμως έχει αποδειχθεί ότι επίσης είναι ισοδύναμες με την πρότυπη ντετερμινιστική Μηχανή Turing και μάλιστα με την ίδια χρονική πολυπλοκότητα.
Υπολογισιμότητα
Καθολική Μηχανή Τούρινγκ ονομάζεται μία Μηχανή Τούρινγκ που δέχεται ως είσοδο κατάλληλα κωδικοποιημένες συμβολοσειρές που συμβολίζουν άλλες Μηχανές Τούρινγκ (Μ) και μία είσοδο γι' αυτές (w) και προσομοιώνει τη λειτουργία της Μ με είσοδο w. Με αυτόν τον τρόπο κωδικοποίησης ένα οποιοδήποτε υπολογιστικό πρόβλημα μπορεί να εκφραστεί ως ένα σύνολο συμβολοσειρών, δηλαδή μία γλώσσα, και να επιλυθεί από μία κατάλληλη Μηχανή Τούρινγκ που αποφασίζει αυτή τη γλώσσα· δηλαδή τερματίζει με βεβαιότητα για όλες τις εισόδους της. Σύμφωνα λοιπόν με τη Θέση Τσερτς-Τούρινγκ η ντετερμινιστική Μηχανή Τούρινγκ που αποφασίζει μία γλώσσα είναι το έσχατο και πιο ευρύ υπολογιστικό μοντέλο, μία αυστηρή μαθηματική περιγραφή της άτυπης έννοιας του αλγορίθμου!
Αν για ένα υπολογιστικό πρόβλημα δεν μπορεί να βρεθεί μία Μηχανή Τούρινγκ που να αποφασίζει την αντίστοιχη γλώσσα, τότε το πρόβλημα αυτό είναι μη επιλύσιμο, δεν μπορεί δηλαδή να υπάρξει αλγόριθμος που το επιλύει. Ένα διάσημο μη επιλύσιμο πρόβλημα είναι το πρόβλημα του τερματισμού (η εύρεση μίας Μηχανής Τούρινγκ που αποφασίζει αν μία άλλη Μηχανή Τούρινγκ θα τερματίσει με συγκεκριμένη είσοδο ή θα πέσει σε ατέρμονα βρόχο), το οποίο χρησιμεύει ώστε να ανάγονται άλλα προβλήματα σε αυτό και να αποδεικνύεται έτσι ότι είναι μη επιλύσιμα. Η Μηχανή Τούρινγκ είναι το πιο ισχυρό μοντέλου υπολογισμού γιατί διαθέτει άπειρη μνήμη (την ταινία εισόδου / εξόδου), ενώ τα πεπερασμένα αυτόματα και τα αυτόματα στοίβας έχουν σοβαρούς περιορισμούς μνήμης (στα πρώτα η μνήμη τους είναι κωδικοποιημένη στις καταστάσεις τους ενώ τα δεύτερα έχουν επιπλέον και μια πεπερασμένη στοίβα).
Οι υπολογιστές φον Νόιμαν αλλά και άλλα μοντέλα υπολογισμού (π.χ. ορισμένα τεχνητά νευρωνικά δίκτυα) ισοδυναμούν μαθηματικώς με Καθολικές Μηχανές Τούρινγκ και γι' αυτό μπορεί σε αυτά να εκτελεστεί, με κατάλληλη κωδικοποίηση, οποιοσδήποτε αλγόριθμος.
Πολυπλοκότητα
Παρόλο που κάποια προβλήματα είναι επιλύσιμα, δεν έχει βρεθεί μέχρι στιγμής αλγόριθμος που να τα επιλύει σε λογικά χρονικά όρια· δηλαδή με πολυωνυμική και όχι εκθετική χρονική πολυπλοκότητα. Σε αυτό το σημείο συνεισφέρει η θεωρία πολυπλοκότητας: P ονομάζεται το σύνολο των γλωσσών που αναπαριστούν υπολογιστικά προβλήματα για τα οποία είναι γνωστή ντετερμινιστική Μηχανή Τούρινγκ που τα επιλύει σε πολυωνυμικό χρόνο. NP ονομάζεται το σύνολο των γλωσσών που αναπαριστούν υπολογιστικά προβλήματα για τα οποία είναι γνωστή μη ντετερμινιστική Μηχανή Τούρινγκ που τα επιλύει σε πολυωνυμικό χρόνο αλλά όχι ντετερμινιστική (οι ισοδύναμες ντετερμινιστικές Μηχανές Τούρινγκ έχουν αυξημένη εκθετική πολυπλοκότητα). E ονομάζεται το σύνολο των γλωσσών που αναπαριστούν υπολογιστικά προβλήματα για τα οποία είναι γνωστή είτε μη ντετερμινιστική είτε ντετερμινιστική Μηχανή Τούρινγκ που τα επιλύει σε εκθετικό χρόνο. Αυτή τη στιγμή γνωρίζουμε ότι το P είναι υποσύνολο του NP και ότι το NP είναι υποσύνολο του Ε. Ωστόσο δεν γνωρίζουμε κατά πόσον αυτές οι σχέσεις είναι γνήσιου υποσυνόλου, αν και υποψιαζόμαστε ότι αυτό ισχύει. Αν αποδειχτεί ότι το P δεν είναι γνήσιο υποσύνολο του NP τότε σημαίνει ότι υπάρχουν ντετερμινιστικές Μηχανές Τούρινγκ που επιλύουν όλα τα προβλήματα του NP σε πολυωνυμικό χρόνο και απλώς δεν έχουν επινοηθεί μέχρι στιγμής. Σήμερα ωστόσο αυτό δεν θεωρείται πιθανό και οι περισσότεροι επιστήμονες εικάζουν ότι η εκθετική πολυπλοκότητα είναι εγγενής σε αυτά τα προβλήματα.
Τα προβλήματα του NP που δεν φαίνεται να ανήκουν στο P έχουν την ιδιότητα να ανάγονται όλα σε ένα μικρό σύνολο βασικών και καλά μελετημένων προβλημάτων. Αυτή η ιδιότητα ονομάζεται πληρότητα και τα εν λόγω προβλήματα ονομάζονται NP-πλήρη. Έχει αποδειχθεί ότι αν ανακαλυφθεί κάποτε Μηχανή Τούρινγκ που να επιλύει κάποιο από αυτά ντετερμινιστικά σε πολυωνυμικό χρόνο (οπότε αυτό θα ανήκει στο P), τότε όλα τα NP-πλήρη προβλήματα θα ανήκουν στο P. Όπως προαναφέρθηκε ωστόσο αυτό δεν θεωρείται πιθανό.
Τέρμολι
Το Τέρμολι (Termoli) είναι πόλη και δήμος (comune) της ανατολικής Ιταλίας, στις ακτές της Αδριατικής Θάλασσας. Υπάγεται στην Επαρχία του Καμπομπάσο, της μικρής Περιφέρειας Μολίζε. Ο πληθυσμός του αυξήθηκε αλματωδώς μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Δεκέμβριο του 2017 ήταν 33.583 κάτοικοι, που αποκαλούνται Τερμολέζι. Κάποτε το Τέρμολι ήταν απλώς ένας αλιευτικός λιμένας, αλλά κατά τις τελευταίες δεκαετίες αναπτύχθηκε σε ελκυστικό θέρετρο για τον εσωτερικό τουρισμό, γνωστό για τις παραλίες και τις παλαιές οχυρώσεις του.
Γεωγραφία
Το Τέρμολι βρίσκεται σε ευθεία απόσταση 56 χιλιομέτρων βορειοανατολικά από την πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της Περιφέρειας Μολίζε, το Καμπομπάσσο (το Τέρμολι είναι ο δεύτερος σε πληθυσμό δήμος της Περιφέρειας μετά το Καμπομπάσσο). Το μεσοσταθμικό υψόμετρο του δήμου του Τέρμολι είναι 15 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του αρχικού οικισμού είναι 42°00′ Βόρειο πλάτος και 15°00′ Ανατολικό μήκος.
Η οικονομία της πόλεως βασιζόταν πολύ στην αλιεία, ενώ σήμερα βασίζεται κυρίως στον τουρισμό. Επίσης, η γύρω ύπαιθρος είναι γεωργική περιοχή, με ελαιόδεντρα και αμπελώνες με αμπέλια για κρασί.
Κλίμα
Το Τέρμολι έχει μεσογειακό κλίμα (CSa) που τείνει σε ημι-άνυδρο (BSk) σύμφωνα με την Κλιματική ταξινόμηση, επειδή η μέση ετήσια βροχόπτωση είναι 369 mm ετησίως (18,1% μικρότερη από εκείνη της Αθήνας). Το φθινόπωρο είναι η υγρότερη εποχή και το καλοκαίρι η ξηρότερη (λιγότερο από 20 mm βροχής τον Ιούλιο και τον Αύγουστο). Οι χειμώνες είναι ήπιοι, αλλά η πόλη μπορεί να αντιμετωπίσει θυελλώδεις ανέμους (μαϊστράλι, maestrale) που περιστασιακά μπορεί να φέρουν χιόνι, αν και το τελευταίο είναι σπάνιο φαινόμενο γενικώς για ολόκληρη τη νότια Ιταλία. Η ημερήσια μέση τιμή της θερμοκρασίας τον χειμώνα είναι περίπου 10° C. Τα καλοκαίρια είναι μεγάλα (διαρκούν 4 μήνες) και αρκετά ζεστά, αλλά χάρη στους βόρειους ανέμους (ετησίες) είναι ανεκτά, με μέσο όρο ημερήσιων μέγιστων θερμοκρασιών 29 έως 30° C. Ωστόσο τα τελευταία χρόνια, ως αποτέλεσμα του αφρικανικού αντικυκλώνα, οι θερμοκρασίες ήταν πολύ υψηλές, φθάνοντας τους 35° C. Καθώς συμβαίνει και στην Ελλάδα, σημειώνονται σε αραιά διαστήματα, κυρίως τον Αύγουστο, θερινές καταιγίδες.
Ιστορία
Ανθρώπινοι οικισμοί υπήρχαν στο Τέρμολι από τους προϊστορικούς χρόνους, όπως αποδεικνύεται από την παρουσία αρχαίων νεκροπόλεων. Αργότερα, αρκετοί Ρωμαίοι πατρίκιοι διατηρούσαν επαύλεις στην κοντινή παραλία.
Η πρώτη τεκμηρίωση της σημερινής πόλεως χρονολογείται από την παρουσία του προδρόμου του σημερινού καθεδρικού ναού, που μνημονεύεται από τον 10ο αιώνα. Το Τέρμολι ήταν κομητεία των Λομβαρδών μέχρι την άφιξη των Ιταλονορμανδών, υπό τους οποίους άκμασε και επεκτάθηκε. Αργότερα, φυσικές καταστροφές σήμαναν μια περίοδο παρακμής, που διήρκεσε μέχρι το 1770 περίπου, όταν οι τοπικοί ευγενείς πήραν την άδεια από τους Βασιλείς της Νάπολης να ανεγείρουν νέα τείχη κατά μήκος της ακτής και προς την εξοχή.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, η πόλη έγινε το επίκεντρο μιας από τις μεγαλύτερες μάχες τεθωρακισμένων της Ιταλικής Εκστρατείας, από τις 2 Οκτωβρίου έως τις 6 Οκτωβρίου 1943. Το βράδυ της 2ης προς την 3η Οκτωβρίου έλαβε χώρα η «Επιχείρηση Ντέβον», κατά την οποία Βρετανοί κομάντος της 2ης Ειδικής Ταξιαρχίας πραγματοποίησαν απόβαση και στη συνέχεια εκκαθάρισαν το Τέρμολι από τους περισσότερους Γερμανούς υπερασπιστές του. Κατά την πρώτη ημέρα, αυτές οι δυνάμεις δημιούργησαν οδικά μπλοκ γύρω από την πόλη και ενώθηκαν με βρετανικό πεζικό που προέλασε περνώντας τον ποταμό Μπιφέρνο στα νοτιοανατολικά. Δεν γνώριζαν ότι η 16η Μεραρχία Πάντσερ των Γερμανών βρισκόταν καθ' οδόν προκειμένου να δημιουργήσει μια νέα αμυντική γραμμή. Στις 4 Οκτωβρίου έφθασαν βρετανικές ενισχύσεις δια θαλάσσης και ξηράς, αλλά στις 5 Οκτωβρίου τα πάντσερ επιτέθηκαν, ωθώντας μεγάλο μέρος της βρετανικής γραμμής ατάκτως προς τα πίσω. Στο τέλος της ημέρας βρίσκονταν σε μικρή απόσταση από την πόλη. Ωστόσο, περαιτέρω ενισχύσεις κατέφθασαν στο λιμάνι και οι Βρετανοί μηχανικοί ολοκλήρωσαν μια γέφυρα, που επέτρεπε τη διέλευση των βρετανικών τεθωρακισμένων από το ποτάμι. Στις 6 Οκτωβρίου οι Γερμανοί επανέλαβαν την επίθεσή τους, αλλά αυτή σταμάτησε σύντομα και οι Βρετανοί, υποστηριζόμενοι από καναδικά άρματα μάχης από το «Σύνταγμα των Τριών Ποταμών» (σημερινή ονομασία «12e Régiment blindé du Canada»), αντεπιτέθηκαν επιτυχώς. Μέχρι τις 7 Οκτωβρίου οι Γερμανοί είχαν οπισθοχωρήσει στην επόμενη αμυντική γραμμή τους.
Αξιοθέατα
Ο αρχικός οικισμός του Τέρμολι αναπτύχθηκε πάνω στο βραχώδες ακρωτήριο, όπου τώρα υπάρχουν τα ερείπια του αρχαίου χωριού, μαζί με την «παλιά πόλη»: χαρακτηριστικά παλαιά λευκά όσο και πολύχρωμα σπίτια των ψαράδων, και στενά δρομάκια. Στις γειτονικές ακτές ξεχωρίζουν οι παραδοσιακές ξύλινες αλιευτικές εξέδρες με δίχτυα που ανασύρονται με βίντσια. Αυτές οι εξέδρες απαντώνται στην αδριατική ακτή της Ιταλίας, ιδίως από το Αμπρούτσο μέχρι το Γκαργκάνο, και αποκαλούνται «τραμπούκο» (trabucco). Ανατολικά από το παλαιό χωριό έχει κατασκευασθεί σύγχρονο λιμάνι με προκυμαία στη διεύθυνση βορρά-νότου. Στην παραλία υπάρχουν πολλά εστιατόρια, ξενοδοχεία και οργανωμένη πλαζ, ενώ προθμεία αναχωρούν τακτικά για τα γειτονικά Νησιά Τρέμιτι. Στα προάστια υπάρχουν εξοχικές κατοικίες.
Συγκεκριμένα ιστορικά αξιοθέατα είναι τα ακόλουθα:
«Αδελφές» πόλεις
Το Τέρμολι είναι «αδελφοποιημένο» με τις εξής δύο πόλεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τερμολι
Κασάβα
Η Μανιότη η εδώδιμος (Manihot esculenta) (κοινώς ονομάζεται κασάβα, μανιόκα, ދަނދިއަލުވި, στις Μαλδίβες το αποκαλούν γιούκα), είναι ξυλώδης θάμνος που ευδοκιμεί στη Νότια Αμερική από την οικογένεια της γαλατσίδας, τις Ευφορβίδες. Καλλιεργείται ευρέως ως ετήσια καλλιέργεια στις τροπικές και υποτροπικές περιοχές για την εδώδιμη αμυλούχα κονδυλώδη ρίζα, μια σημαντική πηγή υδατανθράκων. Αν και συχνά αποκαλείται γιούκα, στα Ισπανικά και στις Ηνωμένες Πολιτείες, διαφέρει από το γιούκα, έναν άσχετο οπωροφόρο θάμνο στην οικογένεια Ασπαραγοειδή (Asparagaceae). Η μανιόκα, όταν αποξηρανθεί σε εκχύλισμα σκόνης (ή περλέ), ονομάζεται ταπιόκα· η νιφαδοειδής έκδοσή της η οποία έχει υποστεί ζύμωση, ονομάζεται garri.
Η κασάβα είναι η τρίτη μεγαλύτερη πηγή τροφίμων υδατανθράκων στις τροπικές περιοχές, μετά το ρύζι και τον αραβόσιτο. Η μανιόκα είναι μια βασική τροφή στον αναπτυσσόμενο κόσμο, παρέχοντας τη βασική διατροφή για πάνω από μισό δισεκατομμύριο ανθρώπους. Είναι μια από τις πιο ανθεκτικές στην ξηρασία φυτικές ποικιλίες, ικανή να αναπτύσσεται σε περιθωριακά εδάφη. Η Νιγηρία είναι η μεγαλύτερη παραγωγός μανιόκας στον κόσμο, ενώ η Ταϊλάνδη είναι ο μεγαλύτερος εξαγωγέας ξερής μανιόκας.
Η κασάβα ταξινομείται είτε ως γλυκιά είτε ως πικρή. Όπως και άλλες ρίζες και κόνδυλοι, τόσο οι πικρές όσο και οι γλυκές ποικιλίες μανιόκας, περιέχουν αντι-θρεπτικούς παράγοντες και τοξίνες, με τις πικρές ποικιλίες να περιέχουν πολύ μεγαλύτερες ποσότητες. Θα πρέπει να είναι κατάλληλα προετοιμασμένοι πριν από την κατανάλωση, η ακατάλληλη προετοιμασία της κασάβας μπορεί να αφήσει αρκετά υπολείμματα κυανίου που προκαλούν οξεία δηλητηρίαση από το κυάνιο, βρογχοκήλη, ακόμη και αταξία ή μερική παράλυση. Οι πιο τοξικές ποικιλίες κασάβας είναι εφεδρική πηγή (μια "καλλιέργεια ασφάλειας των τροφίμων") σε περιόδους λιμού σε κάποιες περιοχές. Οι αγρότες συχνά προτιμούν τις πικρές ποικιλίες, επειδή αποτρέπουν τα παράσιτα, τα ζώα και τους κλέφτες.
Περιγραφή
Η ρίζα μανιόκας είναι μακριά και κωνική, με σταθερή, ομοιογενή σάρκα εγκιβωτισμένη σε μια αποσπώμενη κρούστα, πάχους περίπου 1 χιλ., τραχιά και καφέ στο εξωτερικό. Οι εμπορικές ποικιλίες μπορεί να είναι 5 έως 10 εκ. (2,0 3,9 in) σε διάμετρο στην κορυφή και μήκους περίπου 15 έως 30 εκ. (5,9 στα 11,8 in). Μια ξυλώδης αγγειακή δέσμη εκτείνεται κατά μήκος της ρίζας του άξονα. Η σάρκα μπορεί να είναι κατάλευκη ή κιτρινωπή. Οι ρίζες της μανιόκας είναι πολύ πλούσιες σε άμυλο και περιέχουν σημαντικές ποσότητες ασβεστίου (50 mg/100g), φωσφόρου (40 mg/100g) και βιταμίνη C (25 mg/100g). Ωστόσο, είναι φτωχές σε πρωτεΐνες και άλλα θρεπτικά συστατικά. Σε αντίθεση, τα φύλλα μανιόκας είναι μια καλή πηγή πρωτεΐνης (πλούσια σε λυσίνη), αλλά ανεπαρκή σε αμινοξύ μεθειονίνη και ενδεχομένως, τρυπτοφάνη.
Συνώνυμα
• 3
Ιστορία
thumb|250px|left|Η γιούκα στην κουλτούρα των Moche, 100 μ.Χ., Συλλογή Μουσείου Larco. Άγριοι πληθυσμοί της Μ. η εδώδιμος (M. esculenta) υποείδος flabellifolia, φαίνεται να είναι ο πρόγονος των εξημερωμένων μανιόκα, επικεντρώνονται στη δυτική-κεντρική Βραζιλία, όπου ήταν πιθανό να πρωτοεξημερώθηκε περισσότερα από 10.000 χρόνια πριν. Μορφές των συγχρόνων εξημερωμένων ειδών μπορούν επίσης να βρεθούν στη φύση, στη νότια Βραζιλία. Κατά το 4600 π.Χ., γύρη μανιόκας εμφανίζεται στα πεδινά του Κόλπου του Μεξικού, στον αρχαιολογικό χώρο του San Andrés. Η παλαιότερη άμεση απόδειξη της καλλιέργειας μανιόκας, προέρχεται από την Joya de Cerén, στο Ελ Σαλβαδόρ, τοποθεσία των Μάγια ηλικίας 1.400 ετών. Με την υψηλή τροφική δυναμική, είχε γίνει βασική τροφή των ιθαγενών πληθυσμών της βόρειας Νότιας Αμερικής, της νότιας Κεντρικής Αμερικής και της Καραϊβικής από την εποχή της Ισπανικής κατάκτησης. Η καλλιέργειά του συνεχίστηκε από τους Πορτογάλους και Ισπανούς αποικιοκράτες.
Η κασάβα ήταν βασικό είδος διατροφής για τους προ-Κολομβιανούς λαούς στην Αμερική και συχνά απεικονίζεται στην τέχνη των ιθαγενών. Ο λαός των Μότσε συχνά απεικόνιζε γιούκα στα κεραμικά του.
Η μαζική παραγωγή ψωμιού κασάβας έγινε η πρώτη Κουβανική βιομηχανία που δημιουργήθηκε από τούς Ισπανούς. Πλοία που αναχωρούσαν για την Ευρώπη από τους Κουβανέζικους λιμένες όπως την Αβάνα, Σαντιάγκο, Bayamo και Baracoa, όχι μόνο μετέφεραν προϊόντα προς την Ισπανία, οι Ισπανοί, χρειαζόντουσαν να αναπληρώσουν επίσης, τα πλοία τους με αποξηραμένο κρέας, νερό, φρούτα και μεγάλες ποσότητες ψωμιού κασάβας. Ο καιρός στην Κούβα δεν ήταν κατάλληλος για την φύτευση σιταριού και η ταπιόκα δεν θα γινόταν τόσο σύντομα μπαγιάτικη, όπως το κανονικό ψωμί.
Η κασάβα εισήχθη από τη Βραζιλία στην Αφρική, τον 16ο αιώνα, από τους Πορτογάλους εμπόρους. Ο αραβόσιτος και η μανιόκα είναι τώρα σημαντικά βασικά τρόφιμα, αντικαθιστώντας γηγενείς καλλιέργειες της Αφρικής. Η κασάβα μερικές φορές περιγράφεται ως το 'ψωμί από τους τροπικούς', αλλά δεν πρέπει να συγχέεται με το τροπικό και ισημερινό αρτόδεντρο (Encephalartos), τον αρτόκαρπο (Artocarpus altilis) ή τον Αφρικανικό αρτόκαρπο (Treculia africana).
Οικονομική σημασία και παραγωγή
thumb|250px|left|Κάθετη τομή σε κασάβα. Η παγκόσμια παραγωγή της ρίζας κασάβας εκτιμάται ότι το 2002, είναι 184 εκατομμύρια τόνοι, αυξανόμενη σε 230 εκατομμύρια τόνους το 2008. Η πλειονότητα της παραγωγής το 2002 ήταν στην Αφρική, όπου καλλιεργήθηκαν 99,1 εκατομμύρια τόνοι· 51,5 εκατομμύρια τόνοι καλλιεργήθηκαν στην Ασία· και 33,2 εκατομμύρια τόνοι στη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική, ειδικότερα την Τζαμάικα. Η Νιγηρία είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός κασάβας στον κόσμο. Ωστόσο, με βάση τα στατιστικά στοιχεία από τον FAO των Ηνωμένων Εθνών, η Ταϊλάνδη είναι η μεγαλύτερη χώρα εξαγωγής αποξηραμένης μανιόκας, με συνολικά το 77% της παγκόσμιας εξαγωγής το 2005. Η δεύτερη μεγαλύτερη χώρα εξαγωγής, είναι το Βιετνάμ, με 13,6%, ακολουθούμενη από την Ινδονησία (5,8%) και την Κόστα Ρίκα (2,1%).
Το 2010, η μέση απόδοση των καλλιεργειών μανιόκας σε ολόκληρο τον κόσμο ήταν 12,5 τόνους ανά εκτάριο. Παγκοσμίως, τα πιο παραγωγικά κτήματα μανιόκας ήταν στην Ινδία, όπου το 2010, είχαν εθνικό μέσο όρο απόδοσης, 34,8 τόνους ανά εκτάριο. upright|thumb|250px|Φυτεία κασάβα στη [[Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό.]] Η μανιόκα, το γιαμ (yam) (Dioscorea spp.) και η γλυκοπατάτα (Ipomoea batatas), είναι σημαντικές πηγές τροφίμων στις τροπικές περιοχές. Το φυτό κασάβα δίνει την τρίτη υψηλότερη απόδοση σε υδατάνθρακες ανά καλλιεργούμενη έκταση μεταξύ των καλλιεργούμενων φυτών, μετά το ζαχαροκάλαμο και τα ζαχαρότευτλα. Η κασάβα παίζει στις αναπτυσσόμενες χώρες, έναν ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο στον τομέα της γεωργίας, ιδίως στην υποσαχάρια Αφρική, επειδή ευδοκιμεί σε φτωχά εδάφη, με χαμηλή βροχόπτωση και επειδή είναι πολυετές (perennial) που μπορεί να συγκομισθεί, όπως απαιτείται. Η μεγάλη περίοδος συγκομιδής της της επιτρέπει να ενεργήσει ως αποθεματικό κατά του λιμού και είναι ανεκτίμητη στη διαχείριση των εργασιακών χρονοδιαγραμμάτων. Προσφέρει ευελιξία στους φτωχούς σε πόρους αγρότες, γιατί χρησιμεύει είτε ως προϊόν διαβίωσης, είτε ως αποδοτική καλλιέργεια.
Καμία ήπειρος δεν εξαρτάται τόσο από τις ριζωματώδεις και κονδυλώδεις καλλιέργειες στη διατροφή του πληθυσμού της, όσο η Αφρική. Στις υγρές και υπόυγρες (subhumid) περιοχές της τροπικής Αφρικής, είναι είτε μια αρχική βασική τροφή είτε μια δευτερεύουσα βασική τροφή (costaple). Στην Γκάνα, για παράδειγμα, οι μανιόκες και τα γιαμ (yam) κατέχουν σημαντική θέση στην αγροτική οικονομία και συνεισφέρουν περίπου το 46% του γεωργικού ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος. Στην Γκάνα, οι συγκεντρώσεις ημερήσιας θερμιδικής πρόσληψης κασάβας ανέρχονται στο 30% και καλλιεργείται σχεδόν από κάθε αγροτική οικογένεια.
Στην Ταμίλ Ναντού, Ινδία, υπάρχουν πολλά εργοστάσια επεξεργασίας μανιόκας, κατά μήκος της Εθνικής Οδού 68 μεταξύ Thalaivasal και Attur. Η κασάβα καλλιεργείται ευρέως και τρώγεται ως βασικό τρόφιμο στην Άντρα Πραντές και στην Κεράλα. Στο Ασσάμ είναι μια σημαντική πηγή υδατανθράκων, ειδικά για τους ιθαγενείς των ημιορεινών περιοχών.
Στην υποτροπική περιοχή της νότιας Κίνας, η μανιόκα είναι η πέμπτη μεγαλύτερη καλλιέργεια σε επίπεδο παραγωγής, μετά από το ρύζι, την πατάτα, το ζαχαροκάλαμο και τον αραβόσιτο. Η Κίνα είναι επίσης και η μεγαλύτερη εξαγωγική αγορά για τη μανιόκα που παράγεται στο Βιετνάμ και την Ταϊλάνδη. Πάνω από το 60% της παραγωγής μανιόκας στην Κίνα ευρίσκεται συγκεντρωμένη σε μια ενιαία επαρχία την Κουανγκσί, κατά μέσο όρο πάνω από 7 εκατομμύρια τόνους ετησίως.
Μαγειρική
250px|left|thumb|Ένα χάλκινο blech καλύπτει τους αναμμένους καυστήρες μιας μαγειρικής εστίας, διατηρώντας το φαγητό ζεστό για το γεύμα του Σαμπάτ. thumb|250px|right|Βαρύ (με σιρόπι) κέικ από κασάβα. thumb|250px|right|Κέικ από κασάβα, επιδόρπιο των [[Φιλιππίνες|Φιλιππίνων.]] Τα πιάτα με βάση την κασάβα καταναλώνονται όπου καλλιεργείται το φυτό, κάποια έχουν σημασία περιφερειακή ή εθνική. Η μανιόκα πρέπει να μαγειρευτεί σωστά, ώστε να αποτοξινωθεί πριν φαγωθεί.
Η κασάβα μπορεί να μαγειρευτεί με πολλούς τρόπους. Η ρίζα από τη γλυκιά ποικιλία έχει μια λεπτή γεύση και μπορεί να αντικαταστήσει τις πατάτες. Χρησιμοποιείται στα cholent (ραγού), σε ορισμένα νοικοκυριά. Αυτό μπορεί να γίνει σε αλεύρι που χρησιμοποιείται στο ψωμί, κέικ και μπισκότα. Στη Βραζιλία, οι αποτοξινωμένες μανιόκες αλέθονται και ψήνονται να στεγνώσουν, συχνά σε σκληρό ή τραγανό γεύμα, γνωστό ως farofa το οποίο χρησιμοποιείται ως καρύκευμα, ψημένο στο βούτυρο ή τρώγεται μόνο του ως ένα δευτερεύον πιάτο.
Διατροφικό προφίλ
Η ρίζα μανιόκας παρέχει λίγη πρωτεΐνη, αλλά αυτή η πρωτεΐνη δεν περιέχει τα απαραίτητα αμινοξέα. Η μεθειονίνη, η κυστεΐνη και η κυστίνη είναι τα περιορισμένα αμινοξέα στη ρίζα κασάβας.
Σε ορισμένα οικοσυστήματα, η κασάβα είναι ελκυστική ως διατροφική πηγή, επειδή η μανιόκα είναι μια από τις πιο ανθεκτικές στην ξηρασία φυτικές ποικιλίες, η οποία μπορεί να καλλιεργείται με επιτυχία σε περιθωριακά εδάφη και να δίνει λογικές αποδόσεις, όπου πολλές άλλες καλλιέργειες δεν αναπτύσσονται καλά. Η κασάβα είναι καλά προσαρμοσμένη μέσα στα γεωγραφικά πλάτη 30° βόρεια και νότια του ισημερινού, σε υψόμετρα μεταξύ της επιφάνειας της θάλασσας και τα 2.000 μ (6,600 ft) πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε ισημερινές θερμοκρασίες, με βροχές σε ετήσια βάση από 50 χιλ. (2,0 in) έως 5 μ (16 ft) και σε φτωχά από όξινα σε αλκαλικά pH εδάφη. Αυτές οι συνθήκες είναι κοινές σε ορισμένα μέρη της Αφρικής και της Νότιας Αμερικής.
Η κασάβα είναι μια ιδιαίτερα παραγωγική καλλιέργεια όσον αφορά τις θερμίδες των τροφίμων που παράγονται ανά μονάδα έκτασης ανά μονάδα χρόνου, σημαντικά υψηλότερη από ότι άλλα βασικά είδη σοδειών. Η μανιόκα μπορεί να παραγάγει θερμίδες τροφίμων σε τιμές άνω των 250.000 cal/εκτάριο/ημέρα, σε σύγκριση με 176.000 για το ρύζι, 110.000 για το σιτάρι και 200.000 για τον αραβόσιτο (καλαμπόκι).
Η μανιόκα, όπως και άλλες τροφές, έχει επίσης αντιδιατροφικούς (antinutritional) και τοξικούς παράγοντες. Ιδιαίτερα ανησυχητικοί είναι οι κυανογόνοι γλυκοζίτες της κασάβας (linamarin και lotaustralin). Κατά την υδρόλυση, απελευθερώνουν υδροκυάνιο (HCN). Η παρουσία κυανίου στην κασάβα είναι η ανησυχία για την ανθρώπινη και την ζωική κατανάλωση. Η συγκέντρωση αυτών των αντιδιατροφικών (antinutritional) και μη-ασφαλών γλυκοσίδων, ποικίλλει σημαντικά μεταξύ των ποικιλιών, αλλά και με τις κλιματολογικές και πολιτιστικές συνθήκες. Ως εκ τούτου, είναι πολύ σημαντική η επιλογή των ειδών μανιόκας που καλλιεργούνται. Μετά τη συγκομιδή, η πικρή μανιόκα θα πρέπει να αντιμετωπιστεί και να προετοιμαστεί κατάλληλα, πριν την κατανάλωση από τον άνθρωπο ή τα ζώα, ενώ η γλυκιά μανιόκα μπορεί να χρησιμοποιηθεί μετά από απλό βρασμό.
Βιοκαύσιμο
right|thumb|300px|Αρσενικό ποικιλόμορφης ακρίδας, της ακρίδας βρωμούσας (Zonocerus variegatus), η οποία σιτίζεται με μανιόκα. Τα αρσενικά γενικά έχουν μακρύτερα φτερά από τα θηλυκά, σε σχέση με το μέγεθός τους. Τα φτερά μπορεί ακόμη και να ξεπεράσουν την άκρη της κοιλιάς (macropterous). Φωτογραφήθηκε στις 16/02/2005 στο Κέντρο Βιολογικών Ελέγχου για την Αφρική (Διεθνές Ινστιτούτο Τροπικής Γεωργίας) στο [[Κοτονού, Μπενίν, από τον Christiaan Kooyman. ]] Σε πολλές χώρες, σημαντική έρευνα έχει αρχίσει να αξιολογεί τη χρήση της μανιόκας ως πρώτη ύλη βιοκαυσίμου αιθανόλης. Υπό το Σχέδιο Ανάπτυξης για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας στο Ενδέκατο Πενταετές Σχέδιο της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, ο στόχος είναι έως το 2010, να αυξηθεί η εφαρμογή του καυσίμου αιθανόλης από nongrain (μη-κόκκων) πρώτη ύλη στους 2 εκατομμύρια τόνους και αυτό του βιοντίζελ στους 200 χιλιάδες τόνους. Αυτό θα είναι ισοδύναμο με ένα υποκατάστατο 10 εκατομμυρίων τόνων πετρελαίου. Ως αποτέλεσμα, τσιπ (φλίδες) μανιόκας (ταπιόκας) έχουν σταδιακά καταστεί μια σημαντική πηγή για την παραγωγή αιθανόλης. Στις 22 Δεκεμβρίου 2007, η μεγαλύτερη εταιρεία παραγωγής αιθανόλης καυσίμου από κασάβα ολοκλήρωσε τις εγκαταστάσεις στη Beihai, με ετήσια παραγωγή 200 χιλιάδες τόνους, η οποία χρειαζόταν κατά μέσο όρο 1,5 εκατομμύρια τόνους μανιόκας. Το Νοέμβριο του 2008, η Hainan Yedao Group με βάση στην Κίνα, φέρεται να έχει επενδύσει $51,5 εκατομμύρια (£31,8 εκατομμύρια) σε νέες εγκαταστάσεις βιοκαυσίμου και οι οποίες αναμένεται να παράγουν 33 εκατομμύρια γαλόνια ΗΠΑ (120.000 μ3) βιοαιθανόλης κατ' έτος, από φυτά μανιόκας.
Ζωοτροφές
Κόνδυλοι κασάβας και σανό χρησιμοποιούνται σε όλο τον κόσμο ως ζωοτροφές. Το σανό κασάβας θερίζεται σε νεαρό στάδιο ανάπτυξης (τρεις έως τέσσερις μήνες), όταν φτάσει σε ύψος περίπου 30 έως 45 εκ. (12 έως 18 in) πάνω από το έδαφος, στη συνέχεια, αποξηραίνεται στον ήλιο για μία έως δύο ημέρες, μέχρι η τελική περιεκτικότητα ξερής ύλης να είναι κατώτερη του 85%. Το σανό μανιόκας έχει υψηλή περιεκτικότητα σε πρωτεΐνη (20-27% ακατέργαστη πρωτεΐνη) και συμπυκνωμένες ταννίνες (1,5–4% CP). Αποτιμάται ως καλή πηγή ακατέργαστης χορτονομής για μηρυκαστικά, όπως τα βοοειδή.
Άμυλο χώρου πλύσης
Η μανιόκα επίσης χρησιμοποιείται σε μια σειρά από εμπορικά διαθέσιμα προϊόντα πλυντηρίου, ειδικά όπως το άμυλο για υποκάμισα και άλλα ενδύματα. Χρησιμοποιώντας το άμυλο μανιόκας αραιωμένο στο νερό και ψεκάζοντάς το επάνω στα υφάσματα πριν από το σιδέρωμα, βοηθά στη σκλήρυνση των γιακάδων.
Ιατρική χρήση
Η ρίζα κασάβας έχει θεωρηθεί ως μια πιθανή θεραπεία της ουροδόχου κύστης και του καρκίνου του προστάτη. Ωστόσο, σύμφωνα με την Αμερικανική Αντικαρκινική Εταιρεία (American Cancer Society), «δεν υπάρχουν πειστικά επιστημονικά στοιχεία ότι η μανιόκα ή η ταπιόκα είναι αποτελεσματικά στην πρόληψη ή τη θεραπεία του καρκίνου».
Χρήση τροφίμων επεξεργασία και τοξικότητα
left|thumb|250px|Αποφλοιωμένες ρίζες μανιόκα. Οι ρίζες, οι φλούδες και τα φύλλα της μανιόκας δεν πρέπει να καταναλώνονται ωμά, διότι περιέχουν δύο κυανογόνους γλυκοζίτες, το linamarin και το lotaustralin. Αυτοί διασπώνται από τη linamarase, ένα φυσικό ένζυμο στην κασάβα, απελευθερώνοντας υδροκυάνιο (HCN). Οι ποικιλίες μανιόκας συχνά κατηγοριοποιούνται είτε ως γλυκές είτε ως πικρές, δηλώνοντας την απουσία ή την παρουσία τοξικών επιπέδων των κυανογόνων γλυκοζιτών, αντιστοίχως. Οι λεγόμενες γλυκιές (στην πραγματικότητα οι όχι πικρές) ποικιλίες, μπορούν να παράγουν έως 20 χιλιοστόγραμμα κυανίου (CN) ανά κιλό φρέσκων ριζών, ενώ η πικρή μπορεί να παράγει περισσότερα από 50 φορές περισσότερο (1 g/kg). Η κασάβα που αναπτύσσεται κατά τη διάρκεια της ξηρασίας είναι ιδιαίτερα υψηλή σε αυτές τις τοξίνες. Μια δόση 25 mg καθαρού κυανογόνου γλυκοζίτη μανιόκας, η οποία περιέχει 2,5 mg κυάνιο, είναι αρκετή να σκοτώσει έναν αρουραίο. Περίσσεια υπολείμματα κυανίου από κακή προετοιμασία είναι γνωστό ότι μπορεί να προκαλέσει οξεία δηλητηρίαση από κυάνιο, και βρογχοκήλη, και έχει συνδεθεί με την αταξία (μια νευρολογική διαταραχή που επηρεάζει την ικανότητα στο βάδισμα, επίσης γνωστή ως konzo). Έχει επίσης συνδεθεί στους ανθρώπους, με την τροπική ασβεστοποιό παγκρεατίτιδα (tropical calcific pancreatitis), η οποία οδηγεί σε χρόνια παγκρεατίτιδα. thumb|250px|Γυναίκα η οποία ξεπλένει κασάβα στο ποτάμι. Κοινωνίες που παραδοσιακά τρώνε μανιόκα, γενικά κατανοούν ότι κάποια επεξεργασία (εμποτισμός, μαγείρεμα, ζύμωση κλπ.) είναι απαραίτητα, προκειμένου να αποφύγουν να αρρωστήσουν.
Τα συμπτώματα της οξείας δηλητηρίασης από κυάνιο εμφανίζονται τέσσερις ή περισσότερες ώρες μετά την κατάποση ωμής ή ανεπαρκώς επεξεργασμένης κασάβας: ίλιγγος, έμετος και κατάρρευση. Σε ορισμένες περιπτώσεις, ο θάνατος μπορεί να προκύψει μέσα σε μία ή δύο ώρες. Μπορεί να αντιμετωπιστεί εύκολα, με μια ένεση thiosulfate (το οποίο κάνει το θείο διαθέσιμο στο σώμα του ασθενούς, αποτοξινώνοντας με τη μετατροπή του δηλητηριώδους κυανίου σε θειοκυανικό).
«Η χρόνια, χαμηλού επιπέδου έκθεση στο κυάνιο, σχετίζεται με την ανάπτυξη της βρογχοκήλης και με την τροπική αταξική νευροπάθεια, μια διαταραχή που βλάπτει τα νεύρα και καθιστά ένα άτομο ασταθές και ασυντόνιστο. Σοβαρή δηλητηρίαση από κυάνιο, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια λιμών, σχετίζεται με κρούσματα εξουθενωτικής, μη αναστρέψιμης παραλυτικής διαταραχής που ονομάζεται konzo και, σε ορισμένες περιπτώσεις, θάνατο. Η συχνότητα εμφάνισης της konzo και της τροπικής αταξικής νευροπάθειας μπορεί να είναι τόσο υψηλές όσο το 3% σε ορισμένες περιοχές.» thumb|250px|Ψωμί κασάβα. Η σύντομη εμβάπτιση (τέσσερις ώρες), της μανιόκα δεν είναι επαρκής, αλλά η παραμονή στο νερό για 18-24 ώρες, μπορεί να αφαιρέσει έως και το ήμισυ του επιπέδου του κυανίου. Ούτε η ξήρανσή της μπορεί να είναι επαρκής.
Για κάποιες από τις μικρότερης ρίζας, γλυκές ποικιλίες, το μαγείρεμα είναι επαρκές για να εξαλείψει όλη την τοξικότητα. Το κυάνιο παρασύρεται κατά την επεξεργασία του νερού και οι ποσότητες που παράγονται στην εγχώρια κατανάλωση είναι πολλή μικρές για να υπάρξουν περιβαλλοντικές επιπτώσεις. Οι ποικιλίες με τις μεγαλύτερες ρίζες, τις πικρές, που χρησιμοποιούνται για την παραγωγή αλευριού ή αμύλου, πρέπει να υποβάλλονται σε επεξεργασία, για να αφαιρεθούν οι κυανογόνοι γλυκοζίτες. Οι μεγάλες ρίζες ξεφλουδίζονται και, στη συνέχεια, αλέθονται σε αλεύρι, το οποίο στη συνέχεια εμποτίζεται στο νερό, στύβεται να στεγνώσει αρκετές φορές και φρυγανίζεται. Οι κόκκοι του αμύλου που επιπλέουν στην επιφάνεια κατά τη διαδικασία του μουλιάσματος, επίσης, χρησιμοποιούνται στη μαγειρική. Το αλεύρι χρησιμοποιείται σε όλη τη Νότια Αμερική και την Καραϊβική. Η βιομηχανική παραγωγή του αλεύρου μανιόκας, ακόμα και στο επίπεδο του εξοχικού, μπορεί να δημιουργήσει αρκετό κυάνιο και κυανογόνους γλυκοζίτες στα λύματα, ώστε να υπάρξουν σοβαρές περιβαλλοντικές επιπτώσεις.
Μια ασφαλής μέθοδος επεξεργασίας που χρησιμοποιείτο από τους προ-Κολομβιανούς λαούς της Αμερικής, είναι η ανάμειξη του αλεύρου μανιόκας με το νερό, σε μια παχιά πάστα και, στη συνέχεια, να αφεθεί στη σκιά για πέντε ώρες απλωμένη σε ένα λεπτό στρώμα επάνω σε ένα καλάθι. Στο διάστημα αυτό, περίπου το 83% των κυανογόνων γλυκοζιτών έχουν σπάσει από τη linamarase· το προκύπτον υδροκυάνιο διαφεύγει στην ατμόσφαιρα, καθιστώντας το αλεύρι ασφαλές για κατανάλωση το ίδιο βράδυ.
Η παραδοσιακή μέθοδος που χρησιμοποιείται στη Δυτική Αφρική είναι να καθαρίζονται οι ρίζες και εμβαπτίζονται τρεις μέρες στο νερό, για να ζυμώσουν. Οι ρίζες τότε είναι αποξηραίνονται ή μαγειρεύονται. Στη Νιγηρία και σε πολλές άλλες χώρες της δυτικής Αφρικής, όπως η Γκάνα, το Μπενίν, το Τόγκο, η Ακτή Ελεφαντοστού, Μπουρκίνα Φάσο, είναι συνήθως τριμμένα και ελαφρά τηγανισμένα σε φοινικέλαιο για τη διατήρηση των. Το αποτέλεσμα είναι ένα προϊόν που ονομάζεται gari. Η ζύμωση επίσης, χρησιμοποιείται και σε άλλα μέρη όπως στην Ινδονησία (βλ. Tapai). Η διαδικασία της ζύμωσης, επίσης, μειώνει το επίπεδο των αντιθρεπτικών ουσιών, καθιστώντας την κασάβα μία πιο θρεπτική τροφή.
Η εξάρτηση από τη μανιόκα ως πηγή τροφής και η επακόλουθη έκθεση στις βρογχοκηλόγονες επιπτώσεις του θειοκυανικού, ευθύνονται για την ενδημική βρογχοκήλη, η οποία φαίνεται στην περιοχή Akoko της νοτιοδυτικής Νιγηρίας.
Ένα έργο που ονομάζεται "BioCassava Plus" αναπτύσσει μια μανιόκα με χαμηλότερους κυανογόνους γλυκοζίτες και εμπλουτισμένη με βιταμίνη Α, σίδηρο και πρωτεΐνη, για να βοηθήσει τη διατροφή των ανθρώπων στην υποσαχάρια Αφρική. Το 2011, ο διευθυντής του προγράμματος είπε ότι ήλπιζε να αποκτήσει ρυθμιστικές εγκρίσεις από το 2017.
Συγκομιδή
Η κασάβα συγκομίζεται με το χέρι, σηκώνοντας το κάτω τμήμα του στελέχους και τραβώντας τις ρίζες από το έδαφος, εν συνεχεία, την αφαίρεση τους από τη βάση του φυτού. Το άνω τμήμα από τα κοτσάνια με τα φύλλα τους έχουν αφαιρεθεί προ της συγκομιδής. Η Κασάβα πολλαπλασιάζεται με την κοπή του στελέχους σε τεμάχια των 15 περίπου εκατοστών, τα οποία φυτεύονται πριν από την υγρή περίοδο.
Χειρισμός και αποθήκευση μετά τη συγκομιδή
Το PPD είναι ένα από τα κύρια εμπόδια που επί του παρόντος, εμποδίζει τους αγρότες να εξάγουν την κασάβα στο εξωτερικό και να δημιουργήσουν εισόδημα. Η νωπή μανιόκα μπορεί να διατηρηθεί, όπως η πατάτα, χρησιμοποιώντας thiabendazole ή χλωρίνη ως μυκητοκτόνο και, στη συνέχεια, τυλίγοντας σε πλαστικό, καλύπτοντας με κερί ή καταψύχοντας. thumb|left|250px|Κατεψυγμένα φύλλα μανιόκα από τις [[Φιλιππίνες που πωλούνται σε αγορά του Λος Άντζελες.]] Η κύρια αιτία των ζημιών κατά την αποθήκευση του τσιπ μανιόκας είναι η προσβολή από έντομα. Ένα ευρύ φάσμα των ειδών που τρέφονται άμεσα από τα αποξηραμένα τσιπς έχουν αναφερθεί ως η αιτία της απώλειας βάρους στα αποθηκευμένα προϊόντα. Κάποιες μελέτες και εκτιμήσεις απώλειας, σχετικά με τα ξερά τσιπς μανιόκας έχουν πραγματοποιηθεί σε διάφορες χώρες. Οι Hiranandan και Advani (1955) μέτρησαν απώλειες βάρους 12 - 14% μετά τη συγκομιδή στην Ινδία σε τσιπς που αποθηκεύτηκαν για πέντε περίπου μήνες. Ο Killick (1966), εκτίμησε για την Γκάνα ότι ετησίως χάνεται το 19% της συγκομιδής των ριζών μανιόκας και ο Nicol (1991), υπολόγισε απώλειες 15-20% στα αποξηραμένα τσιπς που αποθηκεύτηκαν για οκτώ μήνες. Ο Pattinson (1968) εκτίμησε για την Τανζανία 12% απώλειες βάρους των τσιπς κασάβας που αποθηκεύτηκαν για πέντε μήνες και ο Hodges et al. (1985) αξιολόγησαν κατά τη διάρκεια μελέτης τις απώλειες μετά τη συγκομιδή έως και 19% μετά από 3 μήνες και έως και 63% μετά από τέσσερις έως πέντε μήνες, λόγω της μόλυνσης του Prostephanus truncatus (Horn). Στο Τόγκο, ο Stabrawa (1991) αξιολόγησε μετά τη συγκομιδή απώλειες βάρους από 5% μετά από ένα μήνα της αποθήκευσης και 15% μετά από τρεις μήνες της αποθήκευσης που οφείλεται σε προσβολή εντόμων, και Κόμπτον (1991) αξιολόγησε το βάρος απώλειες περίπου 9% για κάθε κατάστημα στην περιοχή έρευνας στο Τόγκο. Wright et al. (1993), βάσει των απωλειών μετά τη συγκομιδή των τσιπ περίπου 14% μετά από τέσσερις μήνες αποθήκευσης, περίπου 20% μετά από επτά μήνες αποθήκευσης έως και 30% όταν το P. truncatus επιτέθηκε στα αποξηραμένα τσιπς. Επιπλέον, ο Wright et al. (1993) υπολόγισε περίπου στο 4% τη συνολική εθνική παραγωγή μανιόκας στο Τόγκο να χάνεται κατά τη διάρκεια αποθήκευσης των τσιπ. Αυτό ήταν ισοδύναμο με το 0,05% του ΑΕΠ το 1989.
Η βελτίωση των φυτών έχει ως αποτέλεσμα την κασάβα που είναι ανεκτική σε PPD. Ο Sánchez et al. προσδιόρισε τέσσερις διαφορετικές πηγές ανοχής στο PPD. Μια προέρχεται από την Walker Manihot (M. walkerae) του νοτίου Τέξας, στις Ηνωμένες Πολιτείες και του Tamaulipas στο Μεξικό. Μια δεύτερη πηγή ήταν επαγόμενη από μεταλλαξιογόνα επίπεδα ακτίνων γάμμα, η οποία θεωρητικά σίγησε ένα από τα γονίδια που εμπλέκονται στην γένεση PPD. Μια τρίτη πηγή ήταν μια ομάδα κλώνων από υψηλό-καροτένιο. Οι αντιοξειδωτικές ιδιότητες των καροτενοειδών αξιώνουν να προστατεύουν τις ρίζες από το PPD (βασικά μια οξειδωτική διαδικασία). Τέλος, η ανοχή παρατηρήθηκε επίσης σε ένα μεταλλαγμένο κηρώδες άμυλο (άνευ αμυλόζης). Αυτή η ανοχή στο PPD, πιστεύεται ότι είναι cosegregated με την μετάλλαξη αμύλου και δεν είναι πλειοτροπική επίδραση του τελευταίου.
Παράσιτα
thumb|250px|right|Λευκόμυγες (Trialeurodes vaporariorum). Στην Αφρική, μια προηγούμενη περίπτωση ήταν το κασάβα mealybug (Phenacoccus manihoti) και το πράσινο άκαρι (Mononychellus tanajoa) μανιόκα. Αυτά τα παράσιτα μπορούν να προκαλέσουν απώλειες μέχρι και το 80% των καλλιεργειών, τα οποία είναι εξαιρετικά επιζήμια για την παραγωγή των αγροτών διαβίωσης. Αυτά τα παράσιτα ήταν ανεξέλεγκτα στην δεκαετία του 1970 και του 1980, αλλά ήταν υπό έλεγχο μετά τη δημιουργία του "Κέντρου Βιολογικού Ελέγχου για την Αφρική" από το Διεθνές Ινστιτούτο Τροπικής Γεωργίας (International Institute of Tropical Agriculture - IITA) υπό την ηγεσία του Hans Rudolf Herren. Το Κέντρο διερεύνησε βιολογικούς ελέγχους για τα παράσιτα της μανιόκας· δύο φυσικούς εχθρούς από τη Νότια Αμερική τα Apoanagyrus lopezi (μια παρασιτοειδή σφήκα) και Typhlodromalus aripo (ένα αρπακτικό άκαρι), βρέθηκαν να ελέγχουν αποτελεσματικά την κασάβα mealybug και το πράσινο άκαρι της μανιόκας, αντιστοίχως.
Ο αφρικανικός μωσαϊκός ιός της κασάβας που προκαλεί μαρασμό στα φύλλα του φυτού, περιορίζοντας την ανάπτυξη της ρίζας. Ένα ξέσπασμα του ιού στην Αφρική στη δεκαετία του 1920, οδήγησε σε ένα μεγάλο λιμό. Ο ιός μεταδίδεται με την λευκόμυγα (whitefly) και από τη μεταφύτευση προσβεβλημένων φυτών σε νέους αγρούς. Κάποια στιγμή στα τέλη της δεκαετίας του 1980, μια μετάλλαξη συνέβη στην Ουγκάντα που έκανε τον ιό ακόμη πιο επιβλαβή, προκαλώντας την πλήρη απώλεια των φύλλων. Αυτός ο μεταλλαγμένος ιός εξαπλώθηκε σε ποσοστό 50 μίλια (80 χλμ.) ανά έτος και από το 2005 βρέθηκε σε όλη την Ουγκάντα, τη Ρουάντα, το Μπουρούντι, τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό και τη Δημοκρατία του Κονγκό.
Η κασάβα νόσος του ιού της καφέ ράβδωσης (Cassava brown streak virus disease) έχει αναγνωριστεί ως μια σημαντική απειλή για τις καλλιέργειες σε ολόκληρο τον κόσμο.
Ένα ευρύ φάσμα παρασιτικών νηματωδών του φυτού έχουν αναφερθεί να σχετίζονται με τη μανιόκα σε ολόκληρο τον κόσμο. Αυτές περιλαμβάνουν Pratylenchus brachyurus, Rotylenchulus reniformis, Helicotylenchus spp., Scutellonema spp. και Meloidogyne spp., όπου η Meloidogyne incognita και η Meloidogyne javanica, είναι οι πιο ευρέως διαδεδομένες και οικονομικά σημαντικές. Η σίτιση με Meloidogyne spp. παράγει σωματικά επιβλαβής χολές με ωά εντός αυτών. Εν συνεχεία οι χολές συγχωνεύονται καθώς αναπτύσσονται και διευρύνονται τα θηλυκά και αναμιγνύονται με το νερό και την παροχή θρεπτικών συστατικών. Οι ρίζες μανιόκας σκληραίνουν με την ηλικία και περιορίζουν την κίνηση των νεαρών και την απελευθέρωση των αυγών. Ως εκ τούτου, είναι πιθανό ότι εκτεταμένη δημιουργία κόμβων μπορεί να παρατηρηθεί μετά τη λοίμωξη, ακόμη και σε χαμηλές πυκνότητες. Άλλα παράσιτα και ασθένειες, μπορούν να εισέλθουν δια της φυσιολογικής βλάβης που προκαλείται από τον χοληδόχο σχηματισμό, που οδηγούν στο σάπισμα. Δεν έχουν αποδειχθεί να προκαλούν άμεση βλάβη στις διευρυμένες ρίζες αποθήκευσης, αλλά και τα φυτά μπορεί να έχουν μειωμένο ύψος, αν υπήρχε απώλεια βάρους της διευρυμένης ρίζας.
Η έρευνα για τα νηματώδη παράσιτα της κασάβας είναι ακόμη στα πρώτα στάδια, τα αποτελέσματα σχετικά με την απόκριση της μανιόκας είναι, ως εκ τούτου, ασυνεπή, κυμαινόμενα από αμελητέα έως σοβαρά επιζήμια. Αφού τα νηματώδη έχουν τέτοια φαινομενικά ακανόνιστη κατανομή στις γεωργικές εκτάσεις της μανιόκας, δεν είναι εύκολο να καθοριστεί με σαφήνεια το επίπεδο των άμεσων ζημιών που αποδίδεται στα νηματώδη και στη συνέχεια ποσοτικοποιεί την επιτυχία της επιλεγμένης μεθόδου διαχείρισης.
Η χρήση των νηματωδοκτόνων, έχει βρεθεί να έχει ως αποτέλεσμα τη μείωση του αριθμού των εκτεταμένων δημιουργουμένων κόμβων ανά τροφοδοτική ρίζα, σε σύγκριση με ένα στοιχείο ελέγχου, σε συνδυασμό με ένα μικρότερο αριθμό από σαπίσματα στις αποθήκες των ριζών. Ο οργανοφωσφορικός νηματωδοκτόνος femaniphos, όταν χρησιμοποιείται, δεν επηρεάζει την ανάπτυξη των καλλιεργειών και η μεταβλητή παράμετρος απόδοσης, μετράται κατά τη συγκομιδή. Η χρήση νηματωδοκτόνων στην κασάβα, δεν είναι ούτε πρακτική ούτε βιώσιμη, η χρήση ανεκτικών και ανθεκτικών ποικιλιών είναι η πιο πρακτική και βιώσιμη μέθοδος διαχείρισης.
Σημειώσεις
<div style=""> <references group="Σημ."/> <div style=""> <references group="Παρ. Σημ."/>
Παραπομπές
<div style="">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιοκαύσιμα Κατηγορία:Βρώσιµες ρίζες και κόνδυλοι Κατηγορία:Ευφορβιοειδή Κατηγορία:Καλλιέργειες Κατηγορία:Κουζίνα της Τζαμάικας Κατηγορία:Τρόφιμα πρώτης ανάγκης Κατηγορία:Τροπική γεωργία Κατηγορία:Χλωρίδα της Νότιας Αμερικής
Κιχλεβέρε
Το Κιχλεβέρε είναι χωριό στην ενορία Καντρίνα στην επαρχία Λέενε-Βίρου στην βορειοανατολική Εσθονία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Εσθονίας
Οικοσοσιαλιστές Ελλάδας
Οι Οικοσοσιαλιστές Ελλάδας είναι ελληνική πολιτική οργάνωση που ιδρύθηκε τον Αύγουστο του 2007.
Αρχικό σχήμα ήταν ο Σύνδεσμος Οικοσοσιαλιστών Ελλάδας, ο οποίος συμμετείχε με δυο μέλη του στην πρώτη διεθνή συνάντηση οικοσοσιαλιστών που έγινε στο Παρίσι τον Οκτώβριο του ίδιου έτους. Τον Νοέμβριο του 2007, μετά τη διάσπαση και διάλυση της Οικολογικής Παρέμβασης στην οποία συμμετείχαν τα περισσότερα από τα μέλη του Συνδέσμου, ο Σύνδεσμος μετεξελίχθηκε στην πολιτική οργάνωση Οικοσοσιαλιστές Ελλάδας.
Οι Οικοσοσιαλιστές Ελλάδας πραγματοποίησαν την πρώτη τους πανελλαδική Συνδιάσκεψη τον Ιανουάριο του 2008 και τη δεύτερη τον Μάρτιο του 2010. Η πανελλαδική συνδιάσκεψη είναι το ανώτατο όργανο. Την ευθύνη για την Οργάνωση και λειτουργία, έχει η επταμελής Κεντρική Γραμματεία και η τριμελής Εκτελεστική Επιτροπή. Διατηρούν Τοπικές Οργανώσεις στην Αθήνα, τον Πειραιά και τη Λευκάδα.
Το 2013 ακολούθησαν τις προτάσεις της Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης και Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ και αποφάσισαν την παύση της αυτόνομης δράσης τους και την ένταξη των μελών τους στο νέο ενιαίο κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ.
Το 2017 τα μέλη των Οικοσοσιαλιστών παραιτήθηκαν από όλα τα όργανα του ΣΥΡΙΖΑ στα οποία συμμετείχαν κάνοντας κριτική στην κυβέρνηση για διάφορες πολιτικές της στον Αθλητισμό, την Υγεία, τα Εργασιακά κλπ.
Το 2020 ενεργοποιήθηκαν και πάλι ως πολιτική ομάδα.
Εκδίδουν την εφημερίδα "Οικοσοσιαλιστής".
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ
Το Καταραμένο Άσμα
Το Καταραμένο Άσμα (αγγλικά: The Evil Dead) είναι μία Αμερικανικής παραγωγής ταινία τρόμου, σε σκηνοθεσία του Σαμ Ράιμι, οποίος έγραψε επίσης και το σενάριο. Κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1981 υπό την διανομή της New Line Cinema, και σε παραγωγή της Renaissance Pictures. Η ταινία ακολουθεί πέντε φοιτητές οι οποίοι κατά τη διάρκεια της εγκατάστασης τους σε μια εγκαταλελειμμένη καλύβα στο δάσος, ξυπνούν καταλάθος μια αόρατη δαιμονική–οντότητα.
Το Καταραμένο Άσμα προβλήθηκε για πρώτη φορά στις 15 Οκτωβρίου 1981. Απέσπασε 2,4 εκατομμύρια δολάρια στις ΗΠΑ και μεταξύ 2,7 και 29,4 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Τόσο οι πρώιμες όσο και οι μεταγενέστερες κριτικές ήταν παγκοσμίως θετικές. Στα ακόλουθα χρόνια από την κυκλοφορία της, η ταινία έχει αποκτήσει τη φήμη μιας από τις πιο σημαντικές καλτ ταινίες, που συγκαταλέγεται στις καλύτερες ταινίες τρόμου όλων των εποχών. Έχει επίσης καταξιωθεί και στα Ελληνικά μέσα, ενώ αποτελεί μία από τις πιο επιτυχημένες ανεξάρτητες ταινίες. Παρόλα αυτά, λόγω της γραφικής απεικόνισης βίας της, απαγορεύτηκε σε πολλές χώρες.
Πλοκή
Μία παρέα πέντε φοιτητών από το Μίσιγκαν ταξιδεύει σε μια εγκαταλελειμμένη καμπίνα σ' ένα απομονωμένο δάσος του Τενεσί. Η ομάδα αποτελείται από τον Ας Γουίλιαμς, τη κοπέλα του, Λίντα, την αδελφή του, Τσέριλ, τον φίλος τους, Σκοτ και την κοπέλα του Σκοτ, Σέλι. Έπειτα από την εγκατάσταση τους στη καλύβα, η Τσέριλ αντιμετωπίζει ένα εκκεντρικό-παραφυσικό φαινόμενο, ενώ καθώς ζωγραφίζει, το χέρι της δαιμονίζεται, χλωμιάζει και σχεδιάζει ανεξέλεγκτα μια εικόνα ενός βιβλίου με ένα δαιμονικό πρόσωπο στο εξώφυλλό του. Αν και σοκαρισμένη, δεν αναφέρει το περιστατικό στα άλλα άτομα.
Την ώρα που η παρέα τρώει το δείπνο της, η πόρτα του κελαριού ανοίγει από μόνη της. Η Σέλι, η Λίντα και η Τσέριλ παραμένουν στον επάνω όροφο καθώς ο Ας και ο Σκοτ ερευνούν το κελάρι. Βρίσκουν ένα βιβλίο με περίεργα σύμβολα, μαζί με ένα μεγάλο Στιλέτο, και ένα μαγνητόφωνο ενός αρχαιολόγου. Παίρνουν τα αντικείμενα επάνω. Ακούγοντας τη κασέτα του αρχαιολόγου, μαθαίνουν πως το βιβλίο είναι μια Σουμεριακή έκδοση του Νεκρονομικόν ονόματι "Naturom Demanto", ενός βιβλίου που περιγράφει την ανάσταση κάποιων δαιμονικών πλασμάτων που καταλαμβάνουν τους ζωντανούς ανθρώπους, μετατρέποντας τους σε βδελυρά όντα. Καθώς ακούνε τον αρχαιολόγο να απαγγέλλει κάτι ξόρκια, η Τσέριλ φωνάζει στον Σκοτ να κλείσει το μαγνητόφωνο και ένα κλαδί δέντρου σπάει ένα από τα παράθυρα της καμπίνας. Αργότερα το ίδιο βράδυ, η Τσέριλ πηγαίνει στο δάσος για να ερευνήσει περίεργους θορύβους, όπου δέχεται επίθεση και βιάζεται από τα δαιμονισμένα κλαδιά δέντρων. Καταφέρνει να διαφύγει και να γυρίσει πίσω στη καμπίνα. Εξηγεί στη παρέα το τι της συνέβη και απαιτεί απ' τον Ας να την επιστρέψει πίσω. Ο Ας συμφωνεί, μέχρι που ανακαλύπτει πως η γέφυρα για την επιστροφή έχει καταστραφεί.