cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ούλρικε Μάιφαρτ
Βιογραφία
Η τελευταία πρωταγωνιστική εμφάνιση της Μάιφαρτ ήταν στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες (1984) όταν, εκμεταλλευόμενη την απουσία των συναθλητριών της από τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης (λόγω του σχετικού μποϊκοτάζ) επικράτησε της Σάρα Σιμεόνι και πήρε το δεύτερο ολυμπιακό τίτλο της με άλμα στα 2,02 μ. Στους τίτλους της περιλαμβάνονται 7 πρωταθλήματα Γερμανίας (1973, 1975, 1979, 1980 το 1981, 1982 και 1983), δύο δεύτερες θέσεις και μία τρίτη.
thumb|280px|Σε προσπάθειά της από την Ολυμπιάδα του 1972
Το 1983 το εντυπωσιακό της κορμί ήταν το μοντέλο για ένα χάλκινο άγαλμα με την επωνυμία The Highjumper («H Άλτρια») που δημιούργησε ο γλύπτης Άρνο Μπρέκερ. Το 1987 παντρεύτηκε το δικηγόρο της Κολωνίας Ρόναλντ Νάσε με τον οποίο απέκτησε δύο κόρες. Σπούδασε στο Γερμανικό Αθλητικό Πανεπιστήμιο της Κολωνίας, είναι πιστοποιημένη δασκάλα αθλημάτων και ήταν προπονήτρια στο ΤΣΦ Μπάγερ Λεβερκούζεν και ανιχνευτής ταλέντων από το 1997 μέχρι το 2019. Το 2011 εισήχθη στο γερμανικό «Hall of Fame» του αθλητισμού. Το 2004, το Kronenbuschstadion του Βέσελινγκ μετονομάστηκε σε «Ούλρικε Μάιφαρτ Στάδιο» (το πρώτο γερμανικό αθλητικό στάδιο που πήρε το όνομά του από γυναίκα ). Η οικογένειά της ζει στην πόλη Όντενταλ (Odenthal) στο βορρά της Κολωνίας. Η μορφή της έχει αποτυπωθεί σε γραμματόσημο της Γουϊάνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άλτες του ύψους Κατηγορία:Γερμανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Γερμανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1972 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1976 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1984 Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Πρωταθλητές Ευρώπης στον στίβο Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στη Θερινή Πανεπιστημιάδα 1979
Αμπντουλά Σαΐγκ
Ο Αμπντουλά Σαΐγκ (Abdulla Şaiq) (25 Φεβρουαρίου 1881, Τιφλίδα – 24 Ιουλίου 1959, Μπακού), γεννημένος ως Αμπντουλά Μουσταφά ογλού Ταλιμπζαντέχ, ήταν Αζέρος συγγραφέας.
Οικογένεια και εκπαίδευση
Ο Σαΐγκ γεννήθηκε από Αζέρους γονείς που είχαν καταγωγή από το Μαρνεούλι. Ο πατέρας του ήταν ο Μουσταφά Ταλιμπζαντέχ και η μητέρα του ήταν η Μεχρί Μπεϊραμλί. Ο πατέρας του ήταν μέλος του Μουσουλμανικού Ιερατικού Συμοβυλίου του Καυκάσου και δίδασκε ισλαμικό δίκαιο, περσικά και αραβικά σε ένα γυμνάσιο στην Τιφλίδα. Το 1883, λόγω της τεταμένης σχέσης με τον σύζυγό της, η μητέρα του Σαΐγκ μετακόμισε με τους δύο γιους της και την κόρη της στο Κορασάνι (Ιράν), όπου ο Αμπντουλά Σαΐγκ φοίτησε αργότερα σε σχολείο. Ως έφηβος, έγραφε λυρικά ποιήματα και μετέφρασε πολλά έργα από τη ρωσική λογοτεχνία στα περσικά. Το 1901, σε ηλικία 20 ετών, ο Σαΐγκ εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Μπακού, όπου έδωσε εξετάσεις στο Α' Αλεξανδρινό Γυμνάσιο και αργότερα έγινε διπλωματούχος δάσκαλος. Εργάστηκε στο χώρο της δημόσιας εκπαίδευσης για τα επόμενα 33 χρόνια.
Έργα
Ο Σαΐγκ ήταν ρομαντικός συγγραφέας και συγγραφέας παιδικής λογοτεχνίας. Τα θεατρικά του έργα και τα παραμύθια του άρχισαν να δημοσιεύονται για πρώτη φορά σε τοπικές εφημερίδες και περιοδικά το 1906. Αργότερα, έγινε επίσης γνωστός για τη συγγραφή διηγημάτων που απεικόνιζαν τις πικρές συνέπειες της φτώχειας και τις οικονομικές δοκιμασίες που αντιμετώπισε η εργατική τάξη στη Ρωσία την εποχή πριν από την Οκτωβριανή Επανάσταση. Αυτό έκανε τα έργα του Σαΐγκ ιδιαίτερα δημοφιλή στη Σοβιετική Ένωση. Ο εορτασμός του διεθνισμού και του ειρηνισμού τον έκανε να γνωρίσει μεγάλη επιτυχία ως συγγραφέας. Παρά το ακαδημαϊκό έργο του το οποίο είχε στόχο την προώθηση του αζέρικου πολιτισμού και παρά τις κάπως ανοιχτές αντισταλινικές του απόψεις, δεν πιστεύεται ότι ο Σαΐγκ υπέστη διώξεις από το κράτος.
Ο Σαΐγκ έγραφε λογοτεχνία παράλληλα με τη διδακτική του καριέρα. Ήταν συγγραφέας πολλών εγχειριδίων γλώσσας και λογοτεχνίας, που εκδόθηκαν από το 1909 έως το 1920. Κατά τη σύντομη ανεξαρτησία της Λαοκρατικής Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν μεταξύ 1918 και 1920 έδειξε ισχυρή ιδεολογική υποστήριξη στο κυβερνών κόμμα του Μουσαβάτ.
Επίσης, μετέφρασε πολλά έργα των Ουίλιαμ Σαίξπηρ, Ντάνιελ Ντεφόε, Αλεξάντρ Σεργκέγεβιτς Πούσκιν, Λέρμοντοφ, Ιβάν Κρίλοφ, Μαξίμ Γκόρκι, Νικολάι Νεκράσοφ, Νιζαμί και Φερντοσί στην αζερική και τη ρωσική γλώσσα.
Μερικά από τα διάσημα έργα του Σαΐγκ περιλαμβάνουν τα εξής:
Μουσείο
Ο συγγραφέας συναντούσε σε αυτό το διαμέρισμα υποψήφιους, φοιτητές, ακόμη και μαθητές που έρχονταν να τον συμβουλευτούν για επιστημονικά θέματα. Συχνά διάβαζε τα έργα τους, τους μιλούσε και τους έδινε συμβουλές. Το Σπίτι Μουσείο του Αμπντουλά Σαΐγκ τελεί υπό τη διαχείριση του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού της Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αζέροι συγγραφείς Κατηγορία:Αζέροι μεταφραστές
Μπέλλα Ραφτοπούλου
Η Μπέλλα Ραφτοπούλου (1902 - 1992) ήταν Ελληνίδα γλύπτρια.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1902 στην Αθήνα και σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών όπου είχε δάσκαλο τον Θωμά Θωμόπουλο. Το διάστημα 1927-1930 σπούδασε με υποτροφία στο Παρίσι πλάι στον Αντουάν Μπουρντέλ ενώ υπήρξε μαθήτρια και του Δημήτρη Γαλάνη. Με την επιστροφή της στην Ελλάδα πραγματοποιεί την πρώτη της ατομική έκθεση, λαμβάνει μέρος στην καλλιτεχνική Ομάδα Τέχνη και παράλληλα πραγματοποιεί αρκετά ταξίδια σε διάφορες χώρες της Ευρώπης. Μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Παρίσι. Πραγματοποίησε με αφετηρία το 1930 αρκετές ατομικές εκθέσεις και παράλληλα συμμετείχε σε δεκάδες ομαδικές εντός και εκτός Ελλάδας. Ξεχωρίζουν οι συμμετοχές της στην Μπιενάλε της Βενετίας τα έτη 1934 και 1940, στη Διεθνή Έκθεση του Παρισιού το 1937 κλπ. Παράλληλα ενίσχυσε τους Άγγελο Σικελιανό και Εύα Πάλμερ στην διοργάνωση των Δελφικών Εορτών. Πέθανε το 1992 στην Αθήνα.
Τεχνοτροπία
Η Ραφτοπούλου είχε ως βασικό υλικό την πέτρα ενώ στα έργα της ασχολήθηκε κατά κύριο λόγο με μορφές γυναικών, ζώων και πτηνών. Στην αρχή της σταδιοδρομίας της ήταν κυρίαρχη η ρεαλιστική απόδοση ενώ σταδιακά στράφηκε προς αφαιρετικές και εξπρεσιονιστικές συνθέσεις, Πέρα από τη γλυπτική ασχολήθηκε με τη χαρακτική (κυρίως με την ξυλογραφία).
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες γλύπτες Κατηγορία:Έλληνες χαράκτες
Κώστας Αποστολίδης
Ο Κώστας Αποστολίδης (Δράμα, 1963-) είναι Έλληνας ηθοποιός.
Βιογραφικό
1980 -1982: Δραματική σχολή της Ρούλας Πατεράκη στη Θεσσαλονίκη.
Χριστοδουλίδης
Το ελληνικό επώνυμο Χριστοδουλίδης, που ετυμολογικώς σημαίνει τον γιο ή απόγονο του Χριστόδουλου, μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Citroën Berlingo
thumb|right|Citroën Berlingo Multispace δεύτερης γενιάς, του 2012. Το Citroën Berlingo είναι ένα επαγγελματικό αυτοκίνητο τύπου ελαφρύ βαν, που κατασκευάζεται από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Citroën από το 1996, ενώ το 2008 κυκλοφόρησε η δεύτερη γενιά του. Η τρίτη γενιά του Berlingo, μαζί με τα στενά συγγενικά Peugeot Rifter και Opel Combo, παρουσιάστηκαν στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο του 2018.
Πρώτη γενιά
Η πρώτη γενιά του Citroën Berlingo λανσαρίστηκε τον Ιούλιο του 1996, ως ο επίσημος διάδοχος του Citroën C15. Το αρχικό Berlingo βασίστηκε στο σασί και στα μηχανικά μέρη των εκδόσεων station wagon των (συγγενικών μεταξύ τους) μικρομεσαίων οικογενειακών μοντέλων Citroën ZX και Peugeot 306. Στα πλαίσια της πολιτικής του Ομίλου PSA, το Citroën Berlingo μοιραζόταν το ίδιο σασί και με το επαγγελματικό Peugeot Partner. Κατά την παρουσίασή του, το Berlingo, με το αεροδυναμικό μπροστινό μέρος του και τον κυβοειδή χώρο αποσκευών, θεωρήθηκε ως πρακτικός διάδοχος του 2CV AK400, το οποίο ήταν η επαγγελματική έκδοση βαν του Citroën 2CV. thumb|left|Citroën Berlingo του 2002 - 2008.
Τον Νοέμβριο του 2002, το Berlingo υπέστη έναν επανασχεδιασμό στο μπροστινό μέρος και στο σαλόνι. Όσα μοντέλα κατασκευάστηκαν μετά, αναφέρονται ως Berlingo I Φάσης 2. Επιπλέον, προσφέρθηκε και μία συμβατική εκδοχή, υπό την ονομασία Multispace, και κατάφερε υψηλές πωλήσεις σε αρκετές χώρες της Ευρώπης, λόγω της πρακτικότητάς της και της χαμηλής τιμής της. Ως αποτέλεσμα, και το Berlingo δεύτερης γενιάς προσέφερε επίσης και μία εκδοχή Multispace.
Κινητήρες
Το Citroën Berlingo πρώτης γενιάς, Φάσης 1 και Φάσης 2, κυκλοφόρησε με τους εξής κινητήρες, όλοι 4-κύλινδροι σε σειρά (Ι4), εκτός φυσικά από την ηλεκτροκίνητη έκδοση Berlingo Electrique.
Δεύτερη γενιά
thumb|left|Το ταμπλό ενός Citroën Berlingo δεύτερης γενιάς του 2015.
Το Berlingo πρώτης γενιάς αντικαταστάθηκε από δύο διαφορετικά μοντέλα: το Citroën Nemo, που παρουσιάστηκε τον Οκτώβριο του 2007, και το Berlingo δεύτερης γενιάς, που παρουσιάστηκε τον Ιανουάριο του 2008, ταυτόχρονα με το δίδυμο Peugeot Partner δεύτερης γενιάς. Το Berlingo II κυκλοφόρησε στις αγορές της Ευρώπης τον Απρίλιο του 2008, ενώ το Partner II μέσα στον Μάιο.
Η εξωτερική αισθητική του Berlingo δεύτερης γενιάς διαμορφώθηκε από τον Gilles Vidal. Το μοντέλο βασίστηκε στην πλατφόρμα του τότε Ομίλου PSA PF2 (Platform 2), που είναι κοινή με αυτήν του Citroën C4 δεύτερης γενιάς και άλλων μοντέλων του ομίλου. Ως αποτέλεσμα, το Berlingo II είναι λίγο μεγαλύτερο σε μήκος από τον προκάτοχό του.
Το 2013, εισήχθη και στη δεύτερη γενιά μια πλήρως ηλεκτροκίνητη έκδοση Berlingo Electrique, όπως είχε συμβεί και στην πρώτη γενιά.
Κώστας Αποστολίδης
Βιογραφικό
1985: Υποτροφία απο το Βρεταννικό Συμβούλιο Αθηνών στο National Theater of London με θέμα “Το Φώς & ο Ήχος στον χορό και το Θέατρο”.
Εργάστηκε στο Θέατρο
1983: Στην παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου στην τραγωδία Οιδίπους Τύραννος του Σοφοκλή που μετέφρασε και σκηνοθέτησε ο Μίνως Βολανάκης, με πρωταγωνιστή τον Νίκο Κούρκουλο στον ρόλο του Οιδίποδα. Το 1984: Με την ίδια παράσταση Οιδίπους Τύραννος του Μ. Βολανάκη σαν επίσημη συμμετοχή της Ελλάδας το καλοκαίρι του 1984 στο “OLYMPIC ARTS FESTIVAL” στα πλαίσια των Ολυμπιακών Αγώνων του Λος Άντζελες και στη συνέχεια περιοδεία σε δεκαπέντε πόλεις στη Βόρεια Αμερική και τον Καναδά.
1986: στην κωμωδία Λυσιστράτη του Αριστοφάνη σε σκηνοθεσία του Ανδρέα Βουτσινά, με πρωταγωνιστή στον ρόλο της Λυσιστράτης τον Λάκη Λαζόπουλο που έκανε και τη μετάφραση και την διασκευή.
1987 & 1988: στην “Εταιρεία Θεάτρου η Σκηνή” σε σκηνοθεσία Λευτέρη Βογιατζή και Τάσου Μπαντή, στο έργο του Γιώργου Διαλεγμένου Σε φιλώ στη μούρη. Το 1987: στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος σε σκηνοθεσία Ανδρέα Βουτσινά, στην τραγωδία Τρωάδες του Ευριπίδη. Το 1988: στο “Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Βέροιας” στην τραγωδία του Σοφοκλή Αντιγόνη σε σκηνοθεσία του Πάνου Γλυκοφρύδη και μετάφραση της Τώνιας Μαρκετάκη. Το 1989 - 1991: στον “Θεατρικό Οργανισμό Μορφές” στο Θέατρο στο παλιό τυπογραφείο του Εμπρός, σε σκηνοθεσία του Τάσου Μπαντή στο έργο του Έντουαρντ Μποντ Σωσμένος σε μετάφραση της Θάλειας Ασλανίδου και του Τάσου Μπαντή. Το 1992: στον Θίασο της Κατερίνας Μαραγκού στο Θέατρο Αθηνών, σε σκηνοθεσία του Γιάννη Μαργαρίτη, στο έργο του Ζαν Ανούιγ Το αγρίμι. Το 1993 - 1995: στον “Θεατρικό Οργανισμό Μορφές” στο Θέατρο στο παλιό τυπογραφείο του Εμπρός, στο έργο του Ευγένιου Λαμπίς Η υπόθεση της οδού Λουρσίν σε μετάφραση και σκηνοθεσία του Τάσου Μπαντή. Το 2006: στο έργο της Γιασμίν Ρεζά A R T σε μετάφραση και σκηνοθεσία Γιώργου Βούρου στο Θέατρο ΑΚΑΔΗΜΟΣ.
Εργάστηκε στον Κινηματογράφο στις ταινίες
Εργάστηκε στην Τηλεόραση
1988 Στην μεταφορά στην τηλεόραση του λογοτεχνικού έργου της Μαρίας Ιορδανίδου Σαν τα τρελά πουλιά σε σκηνοθεσία του Φώτη Μεσθεναίου. Στις τηλεοπτικές σειρές Οδός Ανθέων 1988 ΕΡΤ, Ατέλειωτη αγάπη σε σκηνοθεσία της Λένας Βουδούρη, Σταύρωση χωρίς Ανάσταση (1989, ΕΡΤ) του Νίκου Αθανασιάδη σε σκηνοθεσία Φράνσις Κάραμποτ, Φανή σε σκηνοθεσία του Χρήστου Παλληγιανόπουλου, στην τηλεοπτική σειρά Στην κόψη του ξυραφιού σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Σοφιανόπουλου, Εσύ αποφασίζεις σε σκηνοθεσία του Πάνου Κοκκινόπουλου, του Γιάννη Λαπατά και Χρήστου Παληγιαννόπουλου, Τμήμα ηθών του Μανούσου Μανουσάκη, Διλήμματα του Στράτου Μαρκίδη, Επιθυμίες του Βασίλη Τσελεμέγκου, Αέρινες σιωπές του Ε. Αναγνωστόπουλου, Οι τρεις χήρες του Κώστα Κουτσομύτη, Η νταντά των Κώστα Κιμούλη & Μύρνας Τσάπα κλπ.
Την περίοδο 1990-1994 συμμετείχε σε αρκετά επεισόδια των σειρών Ξενοδοχείο Αμόρε, Τμήμα ηθών και Ανατομία ενός εγκλήματος. Ακόμη το 1994 είχε ένα από τους βασικούς ρόλους στη σειρά Τα πέτρινα λιοντάρια.
Έγινε ευρύτερα γνωστός τις σεζόν 1998-2000 έχοντας έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στην δραματική σειρά Επιθυμίες. Από το 2000 μέχρι το 2001 πρωταγωνίστησε στον πρώτο κύκλο της δραματικής σειράς Αέρινες σιωπές. Την επόμενη σεζόν έπαιξε στην κωμική σειρά Οι τρεις χήρες. Τη σεζόν 2002-2003 παρουσίασε το τηλεπαιχνίδι Στα όρια που μεταδόθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό ANT1. Τις σεζόν 2003 έως 2005 πρωταγωνίστησε μαζί με τον Χρήστο Σιμαρδάνη στην κωμική σειρά Η νταντά που σημείωσε πολύ μεγάλη επιτυχία. Το 2005 και το 2006 πρωταγωνίστησε στον όγδοο κύκλο της καθημερινής σειράς Απαγορευμένη αγάπη. Το 2006 έπαιξε σε κάποια επεισόδια των σειρών Το κόκκινο δωμάτιο, Εντιμότατοι κερατάδες και Οι ιστορίες του αστυνόμου Μπέκα. Το 2009 έπαιξε μαζί με την Ελένη Ράντου σε ένα επεισόδιο της σειράς Εργαζόμενη γυναίκα. Επέστρεψε τηλεοπτικά μετά από 8 χρόνια απουσίας το 2017 πρωταγωνιστώντας στην καθημερινή σειρά του Δημήτρη Αρβανίτη "Αρ3να". Τη σεζόν 2018-2019 πρωταγωνίστησε μαζί με την Ελισάβετ Μουτάφη, και τον Ιωσήφ Μαρινάκη στην δραματική σειρά Οργή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί φωνής
Citroën Berlingo
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Berlingo Κατηγορία:Επαγγελματικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Γαλλικά αυτοκίνητα
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 2018
Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 2018, ήταν η 48η διοργάνωση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Ενόργανης Γυμναστικής, που διεξήχθη από την Ελληνική Γυμναστική Ομοσπονδία (Ε.Γ.Ο.). Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα «Ιωάννης Μελισσανίδης» στο Εθνικό Γυμναστήριο Μίκρας, στη Θεσσαλονίκη από το Σάββατο 19 έως και την Κυριακή 20 Μαΐου του 2018. Συμμετείχαν 100 αθλητές (27 άνδρες, 35 γυναίκες, 16 έφηβοι, 22 νεανίδες).
Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν οι κατηγορίες ανδρών, γυναικών, εφήβων και νεανίδων. Πρωταθλήτρια ομάδα στους άνδρες αναδείχθηκε o Α.Γ.Ο. Πάτρας και στις γυναίκες ο Α.Π.Σ. Ορφέας Καλαμαριάς.
Κάτοχοι μεταλλίων
2016 | 2017 | 2018 | 2019 | 2020
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής Κατηγορία:Γυμναστική το 2018 Κατηγορία:Διοργανώσεις ενόργανης γυμναστικής στη Θεσσαλονίκη
Τζένη Χειλουδάκη
Η Τζένη Χειλουδάκη (21 Φεβρουαρίου 1968, Σητεία) είναι σελέμπριτι, δημοφιλές μοντέλο της δεκαετίας του 1990, η οποία έγινε γνωστή στο ευρύ κοινό μέσω της τηλεόρασης και λόγω του κοινωνικού σκανδάλου που προκάλεσε η δημοσιοποίηση της ερωτικής της σχέση με τον τότε Εισαγγελέα Πρωτοδικών Ρόδου.
Βιογραφία
Έκανε καριέρα στο χώρο του μόντελινγκ, δούλευε και διηύθυνε οίκους ανοχής, ενώ παράλληλα ασχολήθηκε με τη συγγραφή βιβλίων κυρίως αυτοβιογραφικού χαρακτήρα. Ζει πλέον στο πατρικό της σπίτι στη Σητεία, έχοντας αποτραβηχτεί από τα φώτα της δημοσιότητας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες μοντέλα Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από την Ελλάδα Κατηγορία:Τρανς άτομα Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Θόρος Α΄ της Αρμενίας
Ο Θόρος Α΄ της Αρμενίας (Αρμενικά ː Թորոս Ա, περί το 1070 - 17 Φεβρουαρίου 1129) ήταν μέλος του Οίκου των Ρουπενιδών και 3ος Πρίγκιπας του Αρμενικού βασιλείου της Κιλικίας ή "Κύριος των βουνών του Ταύρου" (1102 - 1129). Ο Θόρος Α΄ ήταν πρωτότοκος γιος του Κωνσταντίνου Α΄ της Αρμενίας και της δισεγγονής του Βάρδα Φωκά του πρεσβύτερου, ανιψιάς του Νικηφόρου Β΄ Φωκά.
Η συμμαχία με τους ηγέτες της Α΄ Σταυροφορίας τον βοήθησε να διατηρήσει την κυριαρχία στα εδάφη του. Ο Θόρος έδιωξε τις Βυζαντινές φρουρές από τα κάστρα στην Αναζάρμπους και την Κοζάν που την έκανε πρωτεύουσα. Δέχτηκε επίθεση από νομαδικές Τουρκικές φυλές στον βορά αλλά τους ανάγκασε να εκδίωξε. Εκδικήθηκε τον θάνατο του Γκατζίκ Β΄ σκοτώνοντας τους δολοφόνους του, την εκδικητική πράξη εκμεταλλεύτηκαν οι ιστορικοί του 12ου αιώνα για να συνδέσουν τους Ρουπενίδες με την Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι. Έκανε πολλές δωρεές και έδωσε χρήματα για διακόσμηση μοναστηριών.
Τιμωρία των δολοφόνων του βασιλιά Γκαγκίκ
Ο Θόρος Α΄ καταδίωκε συνεχώς τους δολοφόνους του Γκαγκίκ Β΄ της Αρμενίας από τον Οίκο των Βαγρατιδών που κατέφυγαν στο κάστρο της Κυλίστρα (1112), την κρίσιμη στιγμή το πεζικό του επιτέθηκε και σκότωσε την φρουρά. Οι τρεις αδελφοί δολοφόνοι του Γκαγκίκ Β΄ συνελήφθησαν, παρέδωσαν το βασιλικό σπαθί του Γκαγκίκ Β΄ και το ένδυμα που φορούσε ο βασιλιάς την ώρα της δολοφονίας. Ο ένας από τους αδελφούς χτυπήθηκε από τον Θορος μέχρι θανάτου που δικαιολόγησε την πράξη του φωνάζοντας ότι τέτοια τέρατα δεν αξίζει να έχουν απότομο θάνατο με ένα στιλέτο.
Τελευταία χρόνια
Ο Βασίλ Ντγκά κληρονόμος του Κογ Βασίλ κάλεσε τον κυβερνήτη της Μοσούλης Αλ - Μπουρσούκ να ελευθερώσει τους Αρμένιους από τους Σταυροφόρους. Οι Σταυροφόροι έκαναν εκστρατεία να τον τιμωρήσουν αλλά δεν μπόρεσαν να καταλάβουν το κάστρο της πρωτεύουσας του Ραμπάν, ο Βασίλ Ντγκά αναζήτησε συμμαχία με τον Θόρος. Ο Θόρος τον προσκάλεσε για να κλείσει μια γαμήλια συμφωνία αλλά τον αιχμαλώτισε με δόλο και τον πούλησε στον Βαλδουίνο της Έδεσσας (1116) που κατέλαβε και την Ραμπάν. Ο Βαλδουίνος της Έδεσσας μετά την Ραμπάν υπέταξε όλα τα υπόλοιπα Αρμενικά πριγκιπάτα στην κοιλάδα του Ευφράτη, το πριγκιπάτο του Θόρος έμεινε το μόνο ανεξάρτητο.
Ο Θόρος έστειλε ένα στρατιωτικό σώμα υπό την ηγεσία του αδελφού του Λέων για να να βοηθήσει τον Ρογήρο του Σαλέρνο στην πολιορκία του Αζάζ. Ο Θόρος Α΄ πέθανε το 1129 και τάφηκε στο μοναστήρι του Ντραζάρκ.
Οικογένεια
Το όνομα της συζύγου του Θόρος Α΄ είναι άγνωστο, μαζί της απέκτησε :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Ρουπενιδών Κατηγορία:Ηγεμόνες της Αρμενικής Κιλικίας
Νικολόπουλος
Το ελληνικό επώνυμο Νικολόπουλος, που ετυμολογικώς σημαίνει «γιος του Νικολάου», μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Ποταμός Ουφά
Ο ποταμός Ουφά (ρωσικά: Уфа, Μπασκίρ: Ҡариҙел, Καριντέλ, Καραϊντέλ, κυριολεκτικά ο Μαύρος Ιντέλ) είναι ποταμός στα Ουράλια, στην περιφέρεια Τσελιάμπινσκ, στην Περιφέρεια Σβερντλόφσκ, και στην Δημοκρατία του Μπασκορτοστάν, παραπόταμος του ποταμού Μπελάγια. Είναι 918 χιλιόμετρα (570 μίλια) μακρύς και η λεκάνη απορροής καλύπτει 53.100 τετραγωνικά χιλιόμετρα (20.500 τετραγωνικά μίλια). Παγώνει ανάμεσα στα τέλη Οκτωβρίου και στις αρχές Δεκεμβρίου και μένει κάτω από τον πάγο μέχρι τον Απρίλιο ή τον Μάιο. Ο υδροηλεκτρικός σταθμός Παβλόβκα βρίσκεται κατά μήκος της Ουφά. Το νερό του ποταμού χρησιμοποιείται ευρέως για την παροχή νερού. Τα κύρια λιμάνια είναι το Κρασνοουφίμσκ και η Ουφά (στις εκβολές του ποταμού).
Λεώς
Στην ελληνική μυθολογία, το όνομα Λεώς (Λεώς), μπορεί να αναφέρεται στα εξής πρόσωπα:
Πηγές – βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές
Δευτερογενείς πηγές
Λεως Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Αθήνας
Νικολοπούλου
Το ελληνικό επώνυμο Νικολοπούλου μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Πάντελεϊ
Το Πάντελεϊ (σερβικά κυριλλικά: Пантелеј) είναι δήμος της Σερβίας, ευρισκόμενος εντός του Διαμερίσματος της Νίσαβα. Είναι ένας εκ των πέντε δήμων οι οποίοι αποτελούν την πόλη του Νις. Κατά την απογραφή του 2011, αριθμούσε 52,290 κατοίκους.
Οικισμοί του Δήμου του Πάντελεϊ
thumb|left|Τοποθεσία του Δήμου του Πάντελεϊ εντός της [[Σερβίας.]]
Ο Δήμος του Πάντελεϊ αριθμεί 14 οικισμούς:
Πολιτική
Έπειτα από τις σερβικές τοπικές εκλογές του 2008, οι 23 έδρες της δημοτικής συνελεύσεως του Πάντελεϊ διαμοιράστηκαν όπως ακολουθεί :
Ο Σλάβιτσα Ντίνιτς, ο οποίος ηγείτο της εκλογικής λίστας Για μια ευρωπαϊκή Σερβία, η οποία έχαιρε της υποστήριξης του Προέδρου της Δημοκρατίας της Σερβίας, Μπόρις Τάντιτς, εξελέγη πρόεδρος (δήμαρχος) του δήμου.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
*
Εξουσιοδοτικός Νόμος του 1933
Ο «Εξουσιοδοτικός Νόμος» (γερμ. Ermächtigungsgesetz), επισήμως Νόμος για την Άρση των Δεινών του Λαού και του Ράιχ (Gesetz zur Behebung der Not von Volk und Reich), ήταν συνταγματική τροπολογία του Συντάγματος της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, που μεταβίβαζε για περίοδο τεσσάρων χρόνων, την νομοθετική και εκτελεστική εξουσία από το γερμανικό κοινοβούλιο (Ράιχσταγκ) στην κυβέρνηση του Αδόλφου Χίτλερ. Ο νόμος υπερψηφίστηκε στις 23 Μαρτίου 1933, από όλους τους βουλευτές πλην των Σοσιαλδημοκρατών και επικυρώθηκε αμέσως από τον Πρόεδρο του Ράιχ, Πάουλ φον Χίντενμπουργκ. Αυτός ο νόμος ήταν ίσως ο πιο σημαντικός της διακυβέρνησης του Ναζιστικού Κόμματος αφού στην ουσία, καταργώντας την διάκριση των εξουσιών, παρέδωσε δικτατορικές εξουσίες και ανεξέλεγκτη ισχύ στα χέρια ενός μόνο πολιτικού φορέα.
Οι «εξουσιοδοτικοί νόμοι» της Γερμανίας
Και κατά την περίοδο της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης (1919 - 1933), είχαν ενεργοποιηθεί τέτοιοι νόμοι. Συγκεκριμένα, τα έτη 1919, 1921, 1926 και 1927 υπήρξαν χρονικές περίοδοι, κατά τις οποίες μάλιστα νομιμοποιήθηκαν σημαντικές αποφάσεις, που η χώρα κυβερνήθηκε με εξουσιοδότηση, αλλά αυτή πάντα υπήρξε βραχύχρονη και εστιασμένη σε ένα μόνο θέμα. Στην πραγματικότητα, αυτοί ο εξουσιοδοτικοί νόμοι δεν βασίζονταν στο σύνταγμα, αφού το σύνταγμα δεν προέβλεπε τη δυνατότητα μεταφοράς εξουσιών από ένα σώμα (κοινοβούλιο) σε ένα άλλο (κυβέρνηση) για αυτό και πάντα απαιτούνταν αυξημένη πλειοψηφία (τα 2/3 των ψήφων) για να τεθούν σε ισχύ.
Η εναλλακτική δυνατότητα που έδινε το σύνταγμα, το δικαίωμα του Προέδρου του Ράιχ να κυβερνά με διατάγματα, δεν προτιμούνταν από το κοινοβούλιο, παρά μόνο όταν δεν υπήρχε η απαιτούμενη πλειοψηφία. Μετά την είσοδο του Εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος στο κοινοβούλιο, και την επακόλουθη πολιτική πόλωση, η χώρα από την κυβέρνηση Μπρύνινγκ το 1930 και μετά κυβερνήθηκε με προεδρικά διατάγματα.
Ωστόσο, στην ιστορία παρέμεινε πιο γνωστός ο Εξουσιοδοτικός Νόμος που κατέθεσε στο κοινοβούλιο ο Χίτλερ, γιατί έχοντας βασικές διαφορές από τους προηγούμενους - όπως το τεράστιο όριο των 4 ετών όταν οι προηγούμενοι νόμοι ήταν διάρκειας μερικών μηνών - ή τη δυνατότητα που έδινε στην κυβέρνηση να νομοθετεί και να συνάπτει συμφωνίες με άλλα κράτη - χρησίμευσε και ως Δούρειος Ίππος με τον οποίο ο Χίτλερ δημιούργησε και συντήρησε την μονοκρατορία του.
Κοινοβουλευτική συζήτηση
Μετά το αποτέλεσμα των εκλογών της 5ης Μαρτίου 1933 και αφού ο Χίτλερ είχε καταφέρει να περάσει ήδη το «Διάταγμα για την προστασία του Λαού και του Κράτους» το οποίο καταργούσε το απαραβίαστο της ιδιωτικής ζωής και περιέκοπτε πολλές ατομικές και συλλογικές ελευθερίες, ολοκλήρωσε το νομοθετικό πλαίσιο με το οποίο θα κυβερνούσε με τον «εξουσιοδοτικό νόμο» που έφερε προς ψήφιση στο Κοινουβούλιο στις 23 Μαρτίου του 1933.
Στις 6 Μαρτίου, την επομένη ακριβώς των εκλογών, κήρυξε παράνομο το Γερμανικό Κομμουνιστικό Κόμμα και αφαίρεσε τις θέσεις των βουλευτών του από το Κοινοβούλιο, κατεβάζοντας έτσι τον συνολικό αριθμό των εδρών. Έτσι μπορούσε πλέον να υπολογίζει βάσιμα στην συγκέντρωση των δύο τρίτων που απαιτούνταν (καθώς ήταν συνταγματική τροπολογία χρειαζόταν ενισχυμένη πλειοψηφία) για την υπερψήφιση του νόμου αυτού.
Πράγματι, από την αρχή ήδη μπορούσε να υπολογίζει στις 52 έδρες του «Συνασπισμού Μαύρου - Άσπρου - Κόκκινο» (KSWR, συνασπισμός των δυνάμεων του Γερμανικού Εθνικού Λαϊκού Κόμματος DNVP και της παραστρατιωτικής οργάνωσης Στάλχελμ, αφού τυπικά συγκυβερνούσαν με το NSDAP, ενώ οι διαπραγματεύσεις με τον πρόεδρο του Κόμματος του Κέντρου Λούντβιχ Κάας, κατέληξαν σε συμφωνία στις 22 Μαρτίου. Ο Κάας, καθολικός ιερέας, συμφώνησε να υπερψηφίσει το νόμο με αντάλλαγμα την παροχή υποσχέσεων για την προστασία των καθολικών Γερμανών, των καθολικών σχολείων και την διατήρηση καλών σχέσεων με το Βατικανό. Μάλιστα, ορισμένοι ιστορικοί υποστηρίζουν ότι η υπογραφή του Ραϊχσκονκορδάτου της 20ης Ιουλίου 1933, είναι αποτέλεσμα αυτών των διαπραγματεύσεων. Αν και δεν είχαν όλοι οι βουλευτές του κόμματος του Κέντρου την επιθυμία να ψηφίσουν υπέρ, μάλιστα ένας εξ αυτών, ο πρώην καγκελάριος Χάινριχ Μπρύνινγκ, εξέφρασε ανοιχτά την αντίθεσή του, ωστόσο μετά τις πιέσεις και τους εκβιασμούς που δέχτηκαν από μέλη των Ες-Α και των Ες-Ες, αναγκάστηκαν να ψηφίσουν υπέρ. Μάλιστα, χρόνια αργότερα, το 1948, ένα από τα μέλη του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος τότε, ο Φρις Μπάαντε έγραψε: «Αν κάποιοι δεν είχαν εξαναγκάσει ολόκληρο το Κόμμα του Κέντρου, με την χρήση απειλών κατά της ζωής τους, δεν θα υπήρχε πλειοψηφία ούτε σε αυτό το Ράιχσταγκ...Θυμάμαι, κάποιους βουλευτές του Κέντρου να κλαίνε μετά την ψηφοφορία και να μου λένε ότι ήταν πεπεισμένοι ότι θα είχαν δολοφονηθεί αν καταψήφιζαν...»
Αποτέλεσμα της ψηφοφορίας
Μέσα σε αυτό το κλίμα, ο νόμος πήρε 538 έγκυρες ψήφους: 444 υπέρ, 94 κατά. Πιο συγκεκριμένα:
Για την παρουσίαση μιας νομιμοφανούς εικόνας του κράτους στο εξωτερικό, ο Χίτλερ, ανανέωσε την ψηφοφορία για την επέκταση της ισχύος του νόμου, το 1937 και έπειτα πάλι το 1941. Όμως αυτές τις φορές, ο νόμος υπερψηφίστηκε από το επονομαζόμενο Εθνικοσοσιαλιστικό Ράιχσταγκ.
Wasted Years
Παραπομπές
<References/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1986 Κατηγορία:Singles του 1986 Κατηγορία:Τραγούδια των Iron Maiden Κατηγορία:Singles της EMI Records
Λώρης Λυσιώτης
Ο Λώρης Λυσιώτης είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού εκλεγμένος με το ΑΚΕΛ την περίοδο 1991-1996.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Λώρης Λυσιώτης γεννήθηκε στη Λεμεσό το 1941. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε φαρμακευτική στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Από το 1968 διατηρεί φαρμακείο στη Λεμεσό.
Πολιτική διαδρομή
Στις βουλευτικές εκλογές του 1991 εξελέγη βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού με το ΑΚΕΛ για την ΣΤ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Άλλες δραστηριότητες
Διετέλεσε γραμματέας, αντιπρόεδρος και πρόεδρος του Παγκύπριου Φαρμακευτικού Συλλόγου. Επιπλέον, είναι μέλος του Συμβουλίου Φαρμακευτικής. Διετέλεσε πρόεδρος του Φαρμακευτικού Συλλόγου Λεμεσού για 25 χρόνια. Επιπλέον, διετέλεσε μέλος στο Διοικητικό Συμβούλιο της εταιρείας «Θέατρο Ριάλτο» και Πρόεδρος του Συνεργατικού Ταμιευτηρίου Λεμεσού.
Ακόμη, διετέλεσε πρόεδρος του αθλητικού σωματείου ΑΕΛ Λεμεσού από το 1982 έως το 1996.
Νατάλια Λοπούχινα
Η Νατάλια Φιοντόροβνα Λοπούχινα (1699–1763) ήταν Ρωσίδα ευγενής, αυλική αξιωματούχος και υποτιθέμενη πολιτική συνωμότης. Ήταν μια κόρη της Ματρυόνα Μπαλκ, η οποία ήταν αδερφή της Άννας Μονς και του Βίλεμ Μονς. Είναι διάσημη για την υπόθεση Λοπούκινα, μία φερόμενη συνωμοσία που κατασκευάστηκε από τη διπλωματία του Χολστάιν και της Γαλλίας στη ρωσική αυλή και επικεντρώθηκε στο πρόσωπο της Λοπούχινα. Με το γάμο του Στέπαν Βασιλιέβιτς Λοπουχίν (ξάδερφος της Ευδοξίας Λοπούχινας και αγαπημένος του συζύγου της Ευδοξίας Πέτρου του Μέγα) ήταν μέλος της οικογένειας Λοπούχιν.
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας της Άννας της Ρωσίας (1730–40), η Ναταλία Λοπούχινα χαρακτηρίστηκε ως «το λαμπρότερο λουλούδι της αυλής της Αγίας Πετρούπολης». Οι επαφές της με μερικούς από τους ισχυρότερους αυλικούς και η αλαζονεία της απέναντι στην παραμελημένη κόρη του Πέτρου Α', Ελισαβέτα Πετρόβνα, πρέπει να τροφοδότησαν τη ζήλια της τελευταίας. Η άνοδος της Ελισαβέτα στο θρόνο το 1741 ήταν ένα τεράστιο πλήγμα για τη Λοπούχινα. Χάρη στη φιλία της με την Άννα Μπεστούζεβα, σύζυγο του Μιχαήλ Μπεστούζεφ, κατάφερε να διατηρήσει τη θέση της στην αυλή.
Το 1742, ωστόσο, οι Γάλλοι πράκτορες Ντε Λα Σετάρντ και Λεστόκ οργάνωσαν μία περίπλοκη συνωμοσία για να συκοφαντούν τόσο τη Λοπούχινα όσο και τη Μπεστούζεβα, εξασφαλίζοντας έτσι την πτώση του αυστρόφιλου καγκελάριου Αλεξέι Μπεστούζεφ (αδελφού του Μιχαήλ). Η αγάπη της Λοπούχινα για τον εξόριστο Κόμη φον Λούβενβολντε ήταν γνωστή, η αλληλογραφία της με αυτόν τον περίεργο αυλικό ήρθε στο φως και παρουσιάστηκε στην αυτοκράτειρα με καθόλου κολακευτικό φως. Ταυτόχρονα, αναφέρθηκε ότι ο γιος της, Ιβάν Λοπούχιν, μεθυσμένος σε ταβέρνα, κατήγγειλε τη αγάπη της Ελισαβέτα για την αγγλική μπύρα και μουρμούρισε αρκετές φράσεις που ερμηνεύθηκαν σαν να ζητούσε την αποκατάσταση του Ιβάν ΣΤ' της Ρωσίας. Η έρευνα που ακολούθησε έδειξε ότι στο σπίτι του Λοπούχιν σύχναζε ο αυστριακός πράκτορας Μαρκήσιος Μπότα ντ' Αντόρνο, ο οποίος φέρεται να υποσχέθηκε την υποστήριξή του για την αποκατάσταση του Ιβάν ΣΤ' στο ρωσικό θρόνο.
Μετά από μία αυστηρή έρευνα για είκοσι πέντε ημέρες, κατά τη διάρκεια της οποίας κάθε είδους βασανιστήριο χρησιμοποιήθηκε ελεύθερα εναντίον του κατηγορουμένου, «η τρομερή συνωμοσία», έγραψε ο Βρετανός υπουργός, Sir Σύριλ Γουίτς «βρέθηκε να είναι λίγο περισσότερο από τους κακές συνομιλίες μερικών ανόητων παθιασμένων γυναικών."
Ωστόσο, η Λοπούκινα και η Μπεστούζεβα τιμωρήθηκαν δημοσίως στις 11 Σεπτεμβρίου 1743. Τις έφεραν σε ένα ικρίωμα μπροστά από τα Δώδεκα Κολλέγια στην Αγία Πετρούπολη, τις έγδυσαν και τις μαστίγωσαν με ράβδο σημύδας και τους κόμπους στους γλουτούς. Η Μπεστούζεβα δωροδόκησε τον εκτελεστή για να της δώσει μόνο ένα ψεύτικο μαστίγωμα. Οι δύο γυναίκες διέφυγαν από την εκτέλεση, γιατί πριν από την άνοδο της στο θρόνο το 1741, η Ελισαβέτα είχε ορκιστεί να μην υπογράψει εντάλματα θανάτου ως αυτοκράτειρα. Στη συνέχεια, η Λοπούχινα και η Μπεστούζεβα εξορίστηκαν στη Σιβηρία αφού τους έκοψαν δημόσια τις γλώσσες τους.
Ο Ρώσος πρεσβευτής στην Αυστρία έλαβε εντολή να απαιτήσει την ποινή του Μπότα. Αυτή η απαίτηση παρουσιάστηκε σε ειδικό κοινό, όπου η αυτοκράτειρα Μαρία Θηρεσία δήλωσε ότι δεν θα παραδεχτεί ποτέ την εγκυρότητα των εκβιαζόμενων αποδεικτικών στοιχείων και εξέδωσε ένα μανιφέστο σε όλες τις Μεγάλες Δυνάμεις που υπερασπίστηκε τον Μπότα και κατηγόρησε το ρωσικό δικαστήριο για αδικία.
Πιστεύεται γενικά ότι η άγρια εκδίκαση προκλήθηκε κυρίως από την προσωπική ζήλια της Ελιζαβέτα για την ομορφιά της Λοπούχινα και την εχθρότητα της Αυτοκράτειρας απέναντι στην οικογένεια Μονς, η οποία είχε εμποδίσει την άνοδο της μητέρας της Αικατερίνης Α' της Ρωσίας στο θρόνο. Στη Λοπούχινα επετράπη να επιστρέψει στη ρωσική πρωτεύουσα μόνο μετά το θάνατο της Ελισαβέτα στις 5 Ιανουαρίου 1762.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι ευγενείς Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Λίμνη Ταλκάς
Το χωριό Ισγιάνοβο, με 170 κατοίκους το 2010, βρίσκεται στις ακτές της. Στη λίμνη καταλήγει το ποτάμι Σουγκούρ. Το 1978 η λίμνη ορίστηκε φυσικό μνημείο. Λόγω των καθαρών νερών της λίμνης, συχνά αποκαλείται "Το μαργαριτάρι των Ουραλίων".
Παραπομπές
Κατηγορία:Λίμνες στη Δημοκρατία του Μπασκορτοστάν Κατηγορία:Λίμνες της Ρωσίας
Στέτσακ
μικρογραφία|Επιτύμβιες πλάκες στο [[νεκροταφείο Ράντιμλια στο Στόλατς.]] Το Στέτσακ (βοσνιακά: Stećak, από την παλαιότερη σερβοκροατική μορφή stojećak, που προέρχεται από το αρχαίο σλαβικό ρήμα stojati = στέκομαι όρθιος), πληθυντικός στέτστσι, είναι μεσαιωνικές ταφόπλακες συγκεκριμένου σχήματος. Βρίσκονται κατά κύριο λόγο στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, ενώ αρκετές τέτοιες εντοπίζονται στη Δαλματία και σπανιότερα σε κοντινές με τη Βοσνία περιοχές της Σερβίας και του Μαυροβουνίου.
Περισσότερες από 60.000 ταφόπλακες έχουν βρεθεί στην περιοχή. Εμφανίστηκαν τον 12ο αιώνα, επεκτάθηκαν τον 13ο αιώνα και άκμασαν τον 14ο και 15ο αιώνα, αλλά σταμάτησαν να χρησιμοποιούνται από τις αρχές του 16ο αιώνα με την οθωμανική κατάκτηση της Βοσνίας και τον επακόλουθο εξισλαμισμό των Βοσνίων. Περίπου 60.000 στέτστσι βρίσκονται στα εδάφη της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, ενώ τα υπόλοιπα δέκα χιλιάδες βρίσκονται σε περιοχές της Κροατίας (4.400), του Μαυροβουνίου (3.500) και της Σερβίας (2.100), σε πάνω από 3.300 χώρους. Ωστόσο πάνω από το 90% αυτών είναι σε κακή κατάσταση.
Στην Ερζεγοβίνη υπάρχουν πολλές τέτοιες ταφόπλακες κοντά στο Στόλατς (νεκροταφείο Ράντιμλια), η οποία είναι μια από τις καλύτερα διατηρημένες συλλογές στέτστσι, ενώ πάρα πολλά στέτσακ εντοπίζονται γύρω από τη λίμνη Μπλίντινιε και στην περιοχή του Γκάτσκο.
Στις 15 Ιουλίου 2016 τα Στέτσακ έγιναν μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της Ουνέσκο, συμπεριλαμβάνοντας 4.000 ταφόπλακες από 28 νεκρόπολεις, εκ των οποίων 22 είναι στη Βοσνία, 2 από την Κροατία, 3 από το Μαυροβούνιο και 3 από τη Σερβία.
Σχήματα, μοτίβα και επιγραφές
μικρογραφία| Στέτσακ σε «μορφή μπλοκ» κοντά στη [[λίμνη Μπλίντινιε]] Χρησιμοποιήθηκαν δύο μορφές για τη δημιουργία των Στέτστσι: πλάκες, οι οποίες βρίσκονται και σε άλλες περιοχές της Ευρώπης, καθώς και όρθια μπλοκ κυρίως στη Βοσνία.
Σχεδόν 6.000 τέτοια στέτσακ απεικονίζουν ανθρώπινες μορφές. Συχνά, εμφανίζονται σκηνές από την καθημερινή ζωή, το κυνήγι, διάφορα σύμβολα όπως σταυροί και μισοφέγγαρα και άλλα πράγματα. Σε περίπου 400 στέτσακ υπάρχουν επιγραφές, κυρίως σε κυριλλικό, αλλά και κάποιες σε γλαγολιτικό ή λατινικό αλφάβητο. Μια τέτοια γράφει "Σε παρακαλώ μην με ενοχλείς, ήμουν σαν εσένα και θα είσαι σαν εμένα."
Προέλευση
Εξετάζεται ότι ίσως τα Στέτσακ είναι πολιτιστική κληρονομιά των Μαυροβλάχων, εθνότητας ρομανικής καταγωγής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Σερβία Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Κροατία Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Βοσνία Ερζεγοβίνη Κατηγορία:Μεσαιωνική Βοσνία και Ερζεγοβίνη Κατηγορία:Πολιτισμός της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Κατηγορία:Τάφοι
Γέφυρα Ουμούτ
Η γέφυρα Ουμούτ (Umut Köprüsü, Ümid Körpüsü, το οποίο σε μετάφραση σημαίνει γέφυρα της ελπίδας ), που είναι ιστορικά γνωστή και ως γέφυρα Μποραλτάν, είναι τοξωτή γέφυρα με μήκος 286 μέτρων. Η γέφυρα Ουμούτ διασχίζει τον ποταμό Αράς στα σύνορα ανάμεσα στο Αζερμπαϊτζάν και την Τουρκία. Η σημερινή γέφυρα κατασκευάστηκε ανάμεσα στο 1991 και στο 1992 και άνοιξε επίσημα στις 25 Μαΐου 1992, μαζί με το σημείο τελωνειακού ελέγχου Dilucu.
Η αρχική γέφυρα ήταν ιστορικά γνωστή για ένα περιστατικό το οποίο σημειώθηκε το 1945 μεταξύ της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών και της Τουρκίας. Το συμβάν αυτό έμεινε γνωστό ως σφαγή της γέφυρας Μποραλτάν (τουρκικά: Boraltan Köprüsü faciası). Το συγκεκριμένο περιστατικό οδήγησε στην επιστροφή 195 στρατιωτών της Σοβιετικής Ένωσης, οι οποίοι είχαν καταδικαστεί επειδή πολέμησαν στο πλευρό της Γερμανίας κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, πίσω στη Σοβιετική Ένωση από την κυβέρνηση της Τουρκίας. Ωστόσο,146 Αζέροι είχαν ζητήσει το 1944 άσυλο στους συνοριακούς σταθμούς του Μποραλτάν που βρίσκονται στην Τουρκία για να αποφύγουν τις σταλινικές διώξεις. Λόγω της αυξανόμενης έντασης μεταξύ της Σοβιετικής Ένωσης και της Τουρκίας, οι καταδικασθέντες στρατιώτες παραδόθηκαν έτσι ώστε να αποτραπεί οποιαδήποτε περαιτέρω κλιμάκωση της έντασης. Λίγο αφότου οι στρατιώτες πέρασαν τα σύνορα, εκτελέστηκαν με συνοπτικές διαδικασίες με την κατηγορία της προδοσίας.
Η Τουρκία έχει δηλώσει την πρόθεσή της να κατασκευάσει μια σιδηροδρομική γέφυρα στην ίδια περίπου τοποθεσία ως μέρος ενός σχεδίου για τη σύνδεση της Καρς με το Ναχιτσεβάν μέσω της επαρχίας Ιγκντίρ. Μέρος της υπόθεσης αυτής είναι ότι η γραμμή θα αποτελούσε επέκταση της σιδηροδρομικής γραμμής Μπακού - Τιφλίδας - Καρς προκειμένου να υπάρξει μια σιδηροδρομική διαδρομή ανάμεσα στο Μπακού και το Ναχιτσεβάν που δεν θα χρειαζόταν να περνά καθόλου μέσα από την Αρμενία. Παρ' όλα αυτά, η αναμενόμενη αποκατάσταση της σιδηροδρομικής γραμμής Μεγκρί (Horadiz - Ağbənd - Ordubad) μετά τη δεύτερη σύγκρουση στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ (2020) υπονόμευσε αντί να υποστηρίξει αυτήν την υπόθεση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεταφορές στο Αζερμπαϊτζάν Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Αζερμπαϊτζάν Κατηγορία:Συνοριακές διελεύσεις της Τουρκίας Κατηγορία:Συνοριακές διελεύσεις του Αζερμπαϊτζάν
Κυριακή Τεκτονίδου
Η Κυριακή (Βούλα) Τεκτονίδου (Μαυρονέρι Κιλκίς) είναι Ελληνίδα πολιτικός.
Στις βουλευτικές εκλογές του Ιανουαρίου 2015 εξελέγη με το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ εκπροσωπώντας ξανά την εκλογική περιφέρεια Α΄ Θεσσαλονίκης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Θεσσαλονίκης
Φολκούσοβα
Η Φολκούσοβα (σλοβακ. Folkušová, ουγγρ. Folkusfalva) είναι χωριό και δήμος της Σλοβακίας στα βόρεια της χώρας, στην Περιφέρεια της Ζίλινα. Ο πληθυσμός του δήμου ήταν 126 κάτοικοι το 2021. Το χωριό αναφέρεται για πρώτη φορά στα ιστορικά αρχεία το 1331.
Το μεσοσταθμικό υψόμετρο του δήμου, ο οποίος καλύπτει έκταση 6,014 τετραγωνικά χιλιόμετρα, είναι 520 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Το χωριό είναι κτισμένο στους δυτικούς πρόποδες του μικρού βουνού Κόζια Σκάλα. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες της Φολκούσοβα είναι 48°58΄ Βόρειο πλάτος και 18°57΄ Ανατολικό μήκος. Ο οικισμός βρίσκεται σε οδική απόσταση 18,5 χιλιομέτρων (νοτίως) από την πόλη Μάρτιν, στο διαμέρισμα της οποίας υπάγεται. Από αιώνες το μικρό αυτό χωριό είχε δύο ενορίες διαφορετικών δογμάτων: μία Ρωμαιοκαθολική και μία Λουθηρανική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φολκουσοβα
Ινστιτούτο Τεχνολογίας Υπολογιστών και Εκδόσεων
Το Ινστιτούτο Τεχνολογίας και Υπολογιστών Εκδόσεων Διόφαντος (ΙΤΥΕ) είναι ερευνητικός και τεχνολογικός φορέας με σκοπό την έρευνα και την αποτελεσματική αξιοποίηση των Τεχνολογιών της Πληροφορίας και των Επικοινωνιών (Τ.Π.Ε.).
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στον τομέα της εκπαίδευσης, με την ανάπτυξη και εφαρμογή των συμβατικών & ψηφιακών μέσων στην εκπαίδευση και τη δια βίου μάθηση, την έκδοση έντυπου και ηλεκτρονικού εκπαιδευτικού υλικού, τη διοίκηση και διαχείριση του Πανελλήνιου Σχολικού Δικτύου, καθώς και την υποστήριξη της οργάνωσης και λειτουργίας των ηλεκτρονικών υποδομών του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων και όλων των εκπαιδευτικών μονάδων. Η διεύθυνση εκδόσεων του οργανισμού δημιουργήθηκε το καλοκαίρι του 2011, για να διαδεχθεί τον ΟΕΔΒ. Στόχος της να συνεχίσει το έργο του ΟΕΔΒ, παράγοντας τα σχολικά βιβλία για όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης από το Δημοτικό έως το Λύκειο.
Ιστορία
Το Ινστιτούτο Τεχνολογίας Υπολογιστών και Εκδόσεων (Ι.Τ.Υ.Ε.) ιδρύθηκε με την ονομασία Ινστιτούτο Τεχνολογίας Υπολογιστών το 1985 με έδρα την Πάτρα, ως ΝΠΙΔ μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα εποπτευόμενο από την Γενική Γραμματεία Έρευνας και Τεχνολογίας (με το Προεδρικό Διάταγμα 9/1985).
Από το 1992 εποπτεύεται από το Υπουργείο Παιδείας & Θρησκευμάτων και διαθέτει διοικητική, οικονομική και επιστημονική αυτοτέλεια. Με το άρθρο 2 του Ν. 2909/2001, ο οποίος διέπει τη λειτουργία του, μετονομάστηκε σε Ερευνητικό Ακαδημαϊκό Ινστιτούτο Τεχνολογίας Υπολογιστών (Ε.Α.Ι.Τ.Υ.).
Με το νέο νόμο 3966/2011 μετονομάστηκε σε Ινστιτούτο Τεχνολογίας Υπολογιστών και Εκδόσεων (Ι.Τ.Υ.Ε.) και είναι ο τεχνολογικός πυλώνας στήριξης των δράσεων ΤΠΕ στην εκπαίδευση και ο φορέας της έκδοσης του έντυπου (σχολικά βιβλία) και ηλεκτρονικού υλικού για την εκπαίδευση.
Επίσης, το Ι.Τ.Υ.Ε. ανέλαβε την διοίκηση & διαχείριση του Πανελλήνιου Σχολικού Δικτύου, του μεγαλύτερου δικτύου χρηστών στη χώρα.
Σύμφωνα με το θεσμικό καθεστώς λειτουργίας του, διοικείται από Πρόεδρο και 9μελές Διοικητικό Συμβούλιο.
Η επιτυχημένη πορεία του οργανισμού πιστώνεται στα στελέχη και το προσωπικό του, με πρώτους στην ιεραρχία τους διατελέσαντες διευθυντές, που έθεσαν τα θεμέλια της ανάπτυξης ενός σύγχρονου ερευνητικού ιδρύματος στην ελληνική περιφέρεια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων (Ελλάδα)
Ωοζωοτοκία
Ωοζωοτoκία ονομάζεται μία πρακτική ορισμένων σπονδυλωτών, όπως ο καρχαρίας και η οχιά, και πολυάριθμα έντομα τα οποία κρατούν τα αυγά τους μέσα στο σώμα τους μέχρι να εκκολαφθούν και, τελικά, από το σώμα τους βγαίνουν μικρά. Τα αυγά εκκολάπτονται στη σάλπιγγα μέσα στο σώμα της μητέρας τους και ο κρόκος και τα υγρά του ωαρίου εκκρίνονται από αδένες στα τοιχώματα της σάλπιγγας και τρέφουν τα έμβρυα. Τα μικρά εξακολουθούν να τρέφονται με τα απομεινάρια του κρόκου και τα υγρά της σάλπιγγας. Όπως και στη ζωοτοκία, τα μικρά γεννώνται ζωντανά και πλήρως λειτουργικά. Τα Ωοζωοτόκα ζώα είναι ανάμεσα στα ζωοτόκα(π.χ.μικρά φιδάκια) και τα ωοτόκα( π.χ.αυγουλάκια ).
Ο χώρος ανάπτυξης μπορεί να είναι η βραγχιακή κοιλότητα των ψαριών, ο φωνητικός σάκος αρσενικών βατράχων ή μια κοιλότητα σχηματισμένη ειδικά γι' αυτό τον σκοπό, όπως ο ραχιαίος ωόσακος των Κλαδοκεραιωτών Καρκινοειδών, η κοιλιακή επωαστική κοιλότητα της θηλυκιάς στις Περακαρίδες (Καρκινοειδή), ο κοιλιακός επωαστικός θύλακος του αρσενικού σε ορισμένα ψάρια —μόνιμος (Ιππόκαμπος) ή παροδικός (σακοράφα), ο μάρσιπος των καγκουρώ κ.ά.Στις περιπτώσεις αυτές εμφανίζονται δύο διαδοχικοί τοκετοί: ο πρώτος ωοτόκος και ο δεύτερος ζωοτόκος.
Παραπομπές
2.πάπυρος larousse britannica
Κατηγορία:Αναπαραγωγή
Χοσέ Λουίς Γκονζάλεζ
Ο Χοσέ Λουίς Γκονζάλεζ (José Luis González, γεννημένος στις 27 Δεκεμβρίου του 1984) είναι Αργεντινός πετοσφαιριστής που αγωνίστηκε στην ομάδα του Παναθηναϊκού ως διαγώνιος. Ήταν μέλος της Εθνικής ομάδας Αργεντινής που συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2014 στην Πολωνία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αργεντινοί πετοσφαιριστές Κατηγορία:Πετοσφαιριστές της εθνικής Αργεντινής Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΠΑΟ
Παναγιώτης Παπαδόπουλος (πετοσφαιριστής)
Ο Παναγιώτης Παπαδόπουλος (γεννημένος στις 30 Απριλίου του 1992 στην Πάτρα) είναι Έλληνας πετοσφαιριστής που αγωνίζεται στην ομάδα του ΠΑΟΚ στη θέση του ακραίου.
Καριέρα
Ο Παναγιώτης Παπαδόπουλος ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα από την Ε.Α. Πατρών, φορώντας τη φανέλα της για δύο χρόνια (2010-2012). Στη συνέχεια πήρε μεταγγραφή για τον Παμβοχαϊκό όπου παρέμεινε για άλλα δύο χρόνια. Αποκορύφωμα ήταν η ανάδειξη του ως φιναλίστ του πρωταθλήματος 2012-2013. Το 2014 μετεγγράφη στην ομάδα του Φοίνικα Σύρου, με την οποία κατάφερε να στεφθεί φιναλίστ του πρωταθλήματος 2015-2016. Από το καλοκαίρι του 2016 αγωνίστηκε με την ομάδα του ΠΑΟΚ, με τον οποίο κατέκτησε το πρωτάθλημα του 2017. Τον Ιανουάριο του 2018 μεταπήδησε στην Νίκη Αιγινίου.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Ε.Α. Πατρών Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Παμβοχαϊκού Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Φοίνικα Σύρου Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Τίτσα Χρυσοχοΐδου
Η Τίτσα Χρυσοχοΐδου (1906-1990) ήταν Ελληνίδα γλύπτρια.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1906 στην Αθήνα και καταγόταν από τα Ιωάννινα. Σπούδασε γλυπτική αρχικά στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών με καθηγητή τον Θωμά Θωμόπουλο και αργότερα συνέχισε τις σπουδές της στην Ακαδημία Grande Chaumiere στο Παρίσι. Παράλληλα με τις σπουδές της στη γαλλική πρωτεύουσα εργάστηκε στο ατελιέ του Θανάση Απάρτη ενώ το 1934 επέστρεψε στην Ελλάδα. Κατά τη διάρκεια της καλλιτεχνικής της πορείας οργάνωσε μια σειρά ατομικών εκθέσεων και έλαβε μέρος σε ομαδικές εκθέσεις και διαγωνισμούς στην Ελλάδα και στο εξωτερικό (Γαλλία, ΗΠΑ, Σουηδία, Ουγγαρία κλπ). Το 1968 τιμήθηκε σε διαγωνισμό με το αργυρό μετάλλιο της πόλης του Παρισιού. Έργα της βρίσκονται σε μουσεία και ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Πέθανε στην Αθήνα το 1990.
Τεχνοτροπία
Στο έργο της Χρυσοχοΐδου είναι κυρίαρχη η ανθρώπινη μορφή και κατά κύριο λόγο η γυναίκα. Κατά την πρώτη περίοδο της καλλιτεχνικής της πορείας εντρύφησε στον ιδεαλισμό του Ροντέν γρήγορα όμως στράφηκε προς άλλα ρεύματα και επηρεάστηκε κυρίως από το έργο του Αριστίντ Μαγιόλ καθώς μέσα από τα γλυπτά της είναι εμφανής η βαθύτατη μελέτη του έργου του Γάλλου γλύπτη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες γλύπτες
Γκιούλσεν Μποζκούρτ
Η Γκιούλσεν Μποζκούρτ (γεννημένη στις 28 Σεπτεμβρίου 1950 ) είναι Τουρκοκύπρια γιατρός και πολιτικός του μη αναγνωρισμένου κράτους της Τουρκικής Δημοκρατίας Βόρειας Κύπρου. Διετέλεσε βουλευτής μεταξύ 1993 και 2003 και Υπουργός Υγείας και Περιβάλλοντος μεταξύ 1999 και 2001. Ήταν μια από τις πρώτες Τουρκοκύπριες στην πολιτική και η δεύτερη γυναίκα υπουργός της ΤΔΒΚ μετά την Ονούρ Μπόρμαν.
Πρώιμη ζωή
Η Γκιούλσεν Μποζκούρτ (το γένος Ντόλματσι) γεννήθηκε στη Λάπηθο στις 28 Σεπτεμβρίου 1950 ως το μεγαλύτερο από τα τέσσερα παιδιά ενός αγρότη και μιας νοικοκυράς. Ξεκίνησε το γυμνάσιο στο Λύκειο Κερύνειας Αναφαρταλάρ και το τελείωσε στο Lefkoşa Türk Lisesi (Τουρκικό Λύκειο Λευκωσίας), αποφοιτώντας το 1968. Κατά τη διάρκεια της διακοινοτικής βίας της δεκαετίας του 1960, αυτή και η οικογένειά της είχαν εκτοπιστεί στη Βόρεια Λευκωσία, καταφεύγοντας στο σπίτι του θείου της, όπου ζούσαν.
Η Μποζκούρτ εισήχθη στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Άγκυρας, από όπου αποφοίτησε το 1974. Το Πραξικόπημα του 1974 και η επακόλουθη τουρκική εισβολή στην Κύπρο συνέβησαν, όταν εκείνη και η οικογένειά της βρίσκονταν στην Άγκυρα για την αποφοίτησή της, έτσι παρέμειναν εγκλωβισμένοι εκεί και μπόρεσαν να επιστρέψουν στο νησί τον Αύγουστο.
Ιατρική σταδιοδρομία
Ενώ η Μποζκούρτ αρχικά ήθελε να ειδικευτεί στη δερματολογία, στη συνέχεια άλλαξε γνώμη και επέλεξε την παιδιατρική. Πήγε στην Άγκυρα το 1976 για την ειδικότητά της. Αφού είδε τις επιπτώσεις της θαλασσαιμίας στην Κύπρο, ειδικεύτηκε περαιτέρω στην παιδιατρική αιματολογία. Το 1984, επέστρεψε στην Κύπρο και έγινε μια από τους ιδρυτές του Κέντρου Θαλασσαιμίας στο Κρατικό Νοσοκομείο Dr. Μπουρχάν Ναλμπάντογλου της ΤΔΒΚ. Μεταξύ 1984 και 1993, ήταν μέλος μιας ομάδας, που εργάστηκε για να μειώσει τον αριθμό των αναιμικών γεννήσεων στη ΤΔΒΚ, μέσω ενός προγράμματος ελέγχου για Βήτα θαλασσαιμία. Αυτά περιελάμβαναν το 1984 την εισαγωγή του προγεννητικού ελέγχου μέσω εξετάσεων αίματος εμβρύου και την εφαρμογή τεχνικών DNA μέσω δειγματοληψίας χοριακής λάχνης το 1991.
Εν τω μεταξύ, η Μποζκούρτ συνέχισε τις περαιτέρω σπουδές και την εργασία της στη Βρετανία το 1986-87 σχετικά με τη θαλασσαιμία και τη λευχαιμία. Εργάστηκε περαιτέρω στη μοριακή βιολογία το 1993 στις Ηνωμένες Πολιτείες. Παρακολούθησε πολλά διεθνή συνέδρια και δημοσίευσε εργασίες της σε συνέδρια.
Συνέχισε την ιατρική της πρακτική σε όλη την πολιτική της σταδιοδρομία, υπηρετώντας ως η μόνη παιδοαιματολόγος στην ΤΔΒΚ. Αντιμετώπιζε και ενήλικες. Το 1999, δημοσίευσε μια συλλογή επιστημονικών κειμένων υπό τον τίτλο Thalassemia sendromları ("Τα συμπτώματα της θαλασσαιμίας").
Πολιτική καριέρα
Η Μποζκούρτ εισήχθη στην πολιτική της ΤΔΒΚ το 1993 από τον κουνιάδο της, Ισμαήλ Μποζκούρτ, ανώτερο στέλεχος του σοσιαλδημοκρατικού Κοινοτικού Απελευθερωτικού Κόμματος (TKP). Το TKP είχε εισαγάγει ποσόστωση 15% στα ψηφοδέλτια και αναζητούσε τρεις γυναίκες υποψήφιες για τις επερχόμενες γενικές εκλογές. Αν και αρχικά ήταν αρνητική, εν τέλει έθεσε υποψηφιότητα, χωρίς να περιμένει να εκλεγεί, όντας αουτσάιντερ στην όγδοη θέση στην Περιφέρεια Λευκωσίας. Έχοντας όμως ευρύ κύκλο γνωριμιών ως γιατρός, εξελέγη.
Αυτή ήταν μια εποχή που η γυναικεία συμμετοχή στην τουρκοκυπριακή πολιτική ήταν πρόσφατο φαινόμενο και η ίδια ήταν μία από τις τρεις γυναίκες βουλευτές, μαζί με την Ονούρ Μπόρμαν του Κόμματος Εθνικής Ενότητας και τη Ρουχσάν Τουγκιάν του Δημοκρατικού Κόμματος. Συνεργάστηκε για να διευκολύνει την ψήφιση του Οικογενειακού Νόμου. Στην πρώτη της θητεία υπηρέτησε στην Επιτροπή Διοικητικών και Κοινωνικών Θεμάτων και ετοίμασε νόμο, που επέτρεπε τρεις μήνες άδεια μητρότητας που τελικά απορρίφθηκε.