cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γκιζέλα (κόρη του Καρλομάγνου)
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Καρολιδών
Κοινότητα Νέας Αλικαρνασσού
Η Κοινότητα Νέας Αλικαρνασσού είναι κοινότητα του Δήμου Ηρακλείου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1926 με το ΦΕΚ 186Α - 07/06/1926 και έδρα τον οικισμό Νέα Αλικαρνασσό. Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα περιλαμβάνει και τον οικισμό Άγιος Ιωάννης. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Κοινοτάρχες Νέας Αλικαρνασσού
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροι της κοινότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ηρακλείου Κρήτης
Βεριέ-ντυ-Λακ
Το Βεριέ-ντυ-Λακ (γαλλικά: Veyrier-du-Lac) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βερολαίν (γαλλικά: Veyrolains).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Πολιορκία της Αντιόχειας
Η Πολιορκία της Αντιόχειας έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της Πρώτης Σταυροφορίας το 1097 και 1098. Η πρώτη πολιορκία διεξήχθη από τους σταυροφόρους κατά της κατεχόμενης από τους Μουσουλμάνους πόλη και διήρκεσε από τις 21 Οκτωβρίου 1097 έως τις 2 Ιουνίου 1098. Η Αντιόχεια βρίσκεται σε τοποθεσία στρατηγικής σημασίας στην διαδρομή των σταυροφόρων στη Παλαιστίνη. Οι προμήθειες ενισχύσεις και υποχωρήσεις ελέγχονταν όλα από τη πόλη. Προβλέποντας ότι θα δεχτεί επίθεση, ο μουσουλμάνος διοικητής της πόλης, Γιάγκι-Σιγιάν, άρχισε να αποθηκεύει τρόφιμα και να στέλνει αιτήματα για βοήθεια. Τα βυζαντινά τείχη που περιέβαλλαν την πόλη ήταν τρομερό εμπόδιο για την σύλληψή του, αλλά οι ηγέτες της σταυροφορίας αισθάνονταν υποχρεωμένοι να πολιορκήσουν την Αντιόχεια ούτως ή άλλως.
Οι σταυροφόροι έφθασαν έξω από την πόλη στις 21 Οκτωβρίου και άρχισαν την πολιορκία. Η φρουρά έφυγε ανεπιτυχώς στις 29 Δεκεμβρίου. Μετά την απογύμνωση της γύρω περιοχής τροφίμων, οι σταυροφόροι αναγκάστηκαν να ψάξουν μακρύτερα για προμήθειες. Την 31η Δεκεμβρίου, μια δύναμη 20.000 σταυροφόρων αντιμετώπισε έναν ανακουφιστικό στρατό με επικεφαλής τον Ντουκάκ της Δαμασκού, ο οποίος κατευθυνόταν στην Αντιόχεια και οι σταυροφόροι νίκησαν. Καθώς η πολιορκία συνεχίστηκε, οι προμήθειες μειώθηκαν και στις αρχές του 1098 ένας στους επτά από τους σταυροφόρους πέθαινε από την πείνα και οι άνθρωποι άρχισαν να εγκαταλείπουν. Μια δεύτερη ανακουφιστική δύναμη, αυτή τη φορά υπό την εντολή του Ριντουάν του Χαλεπίου, προχώρησε προς την Αντιόχεια, φτάνοντας στις 9 Φεβρουαρίου. Όπως και ο στρατός του Ντουκάκ πριν, ηττήθηκε. Η Αντιόχεια κατελήφθη στις 3 Ιουνίου αν και η ακρόπολη παρέμεινε στα χέρια των μουσουλμάνων υπερασπιστών. Ο Κερμπόγκα ξεκίνησε τη δεύτερη πολιορκία κατά των σταυροφόρων που κατείχαν την Αντιόχεια, η οποία διήρκεσε από τις 7 Ιουνίου έως τις 28 Ιουνίου 1098. Η δεύτερη πολιορκία έληξε όταν οι σταυροφόροι εξήλθαν από την πόλη για να παλέψουν με το στρατό του Κερμπόγκα, τον οποίο νίκησαν. Αφού είδαν τον μουσουλμανικό στρατό να διώχνεται, οι υπερασπιστές που παρέμειναν στην ακρόπολη παραδόθηκαν.
Κατηγορία:Α΄ Σταυροφορία Κατηγορία:Πολιορκίες της Αντιόχειας Κατηγορία:Πολιορκίες των Σταυροφοριών
Η κωμική ιστορία του Φρανσιόν
Η αληθινή κωμική ιστορία του Φρανσιόν (γαλλικός τίτλος: La Vraie Histoire comique de Francion) είναι μυθιστόρημα του Σαρλ Σορέλ, το πρώτο μέρος του οποίου γράφτηκε το 1623. Αντιπροσωπεύει το είδος του γαλλικού μπαρόκ κωμικού μυθιστορήματος.
Αφηγείται τις διασκεδαστικές περιπέτειες του Φρανσιόν, ενός Γάλλου κυρίου που αναζητά τον αληθινό έρωτα, και μέσω αυτών ο Σορέλ σατιρίζει την κοινωνία της εποχής, κατά τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του Λουδοβίκου ΙΓ΄.
Το μυθιστόρημα θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα της γαλλικής λογοτεχνίας του 17ου αιώνα, μαζί με την Αστραία του Ονορέ ντ' Υρφέ (1607-1633), το Κωμικό μυθιστόρημα (1651-1657) του Πωλ Σκαρρόν, το Αστικό μυθιστόρημα (1666) του Αντουάν Φυρετιέρ και την Πριγκίπισσα ντε Κλεβ (1678) της μαντάμ ντε λα Φαγιέτ.
Ιστορικό τής έκδοσης
Η έμπνευση για τη συγγραφή του μυθιστορήματος θεωρείται ότι ήταν οι προσωπικές εμπειρίες του ίδιου του συγγραφέα ή ενός άλλου συγγραφέα, του Τεοφίλ ντε Βιώ. Η πρώτη έκδοση του έργου, σε επτά μέρη, δημοσιεύτηκε ανώνυμα το 1623, αλλά ο τρόπος δομής του ανήγγειλε ξεκάθαρα τη συνέχισή του. Το 1623 σημαδεύτηκε από τη δίκη του Τεοφίλ ντε Βιώ, που καταδικάστηκε σε θάνατο στην πυρά λόγω των ελευθεριακών ιδεών του. Τρία χρόνια αργότερα, το έργο κυκλοφόρησε για δεύτερη φορά με την ανακοινωθείσα τετράτομη συνέχεια και μια σειρά από τροποποιήσεις του συγγραφέα που στόχευαν στην αλλαγή της ιδεολογικής σημασίας του κειμένου. Ο Σορέλ, προσπαθώντας να προστατεύσει τον εαυτό του και να αποφύγει κατηγορίες για προώθηση ελευθεριακών ιδεών που έρχονταν σε αντίθεση με την καθολική ηθική, αφαίρεσε τα πιο άσεμνα κομμάτια του αρχικού έργου και πρόσθεσε νέες σκηνές με ένα πιο ηθικολογικό μήνυμα. Γιατί, παρόλο που το μυθιστόρημα είχε δημοσιευθεί ανώνυμα, ο συγγραφέας ήταν γνωστός. Η τελική έκδοση του μυθιστορήματος δημοσιεύτηκε το 1633 με το ψευδώνυμο Νικολά ντε Μουλινέ και με τίτλο Η αληθινή κωμική ιστορία του Φρανσιόν. Αυτή η τελευταία έκδοση έκανε πολλές επανεκδόσεις, καθιστώντας τον Φρανσιόν ένα από τα πιο διαβασμένα έργα της γαλλικής λογοτεχνίας του 17ου αιώνα.
Για πολύ καιρό, ήταν γνωστό το κείμενο μόνο στην τελευταία του έκδοση. Στα τέλη του 19ου αιώνα βρέθηκε το κείμενο του 1623.
Περιεχόμενο και μορφή του έργου
μικρογραφία|Εικονογράφηση της Κωμικής ιστορίας του Φρανσιόν, 1925 Η Κωμική ιστορία του Φρανσιόν αφηγείται τις περιπέτειες του ομώνυμου χαρακτήρα. Η αφήγηση είναι αρκετά περίπλοκη με πολλά επίπεδα ιστοριών, το βασικό πλαίσιο όμως είναι απλό: Ο Φρανσιόν είναι ένας φτωχός αριστοκράτης που εγκαταλείπει τις σπουδές του στο κολέγιο στο Λιζιέ, αποθαρρημένος από την εκπαίδευση. Ταξιδεύοντας στη χώρα άσκοπα, ερωτεύεται τη Λωρέτ, πρώην πόρνη και νυν σύζυγο ενός ηλικιωμένου αριστοκράτη. Αφού την κατακτά, αισθάνεται ότι αυτού του είδους ο σαρκικός έρωτας τον απογοητεύει και συνειδητοποιεί ότι οι εύκολες απολαύσεις είναι τελικά απατηλές. Στη συνέχεια, έρχεται κατά λάθος στην κατοχή του ένα πορτρέτο της Ναΐδας, μιας εκθαμβωτικά όμορφης κοπέλας, για την οποία δεν γνωρίζει τίποτε, την ερωτεύεται αναγνωρίζοντας στο πρόσωπό της τον ιδανικό έρωτα και αρχίζει να την αναζητά. Οι εκδοχές του 1626 και του 1633 τελειώνουν με τον γάμο του Φρανσιόν και της Ναΐδας.
Σύμφωνα με τη σύμβαση των γαλλικών μπαρόκ μυθιστορημάτων, μια σειρά από παράπλευρα ευτράπελα επεισόδια εκτυλίσσονται παράλληλα με την κύρια πλοκή (συρταρωτό μυθιστόρημα), που εισάγονται με τη μορφή διηγήσεων και αναμνήσεων του κύριου χαρακτήρα και των ανθρώπων που γνώρισε στα ταξίδια του. Έτσι, η αρχή του μυθιστορήματος καταλαμβάνεται σε μεγάλο βαθμό από αυτές τις ιστορίες και μας επιτρέπει να ανακαλύψουμε μέρος της ιστορίας του πατέρα του ήρωα και τα νεανικά του χρόνια. Αυτή η συνολική δομή γίνεται ακόμη πιο περίπλοκη με τις πολυάριθμες παρεμβάσεις του αφηγητή.
Επιρροές
μικρογραφία|Εικονογράφηση του 1925 Τρεις είναι οι κύριες επιρροές στη συγγραφή του έργου.
Ένα κωμικό και σατιρικό μυθιστόρημα
μικρογραφία|Εικονογράφηση του 1925 Το μυθιστόρημα έχει για ήρωες απλούς ανθρώπους και παραπέμπει στην καθημερινότητά τους επιδιώκοντας να κάνει τον κόσμο να γελάσει μέσω της σάτιρας της κοινωνίας. Αυτή η σατιρική διάσταση είναι μέρος διδακτικής βούλησης που συνδέεται με τη μυθιστορηματική γραφή του Σαρλ Σορέλ που επιθυμεί ο αναγνώστης του να διδάσκεται ενώ διασκεδάζει: να δει τα λάθη, τα δικά του και της κοινωνίας, για να μπορέσει μετά να τα διορθώσει.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα
Α. Φ. Κ. Φάιλντ
Ο '''Α. Φ. Κ. Φάιλντ''' είναι ένας επαγγελματικός ποδοσφαιρικός σύλλογος που εδρεύει στο Ουέσαμ του δήμου Φάιλντ του Λάνκασαϊρ στην Αγγλία. Αρχικά γνωστή ως Κέρκχαμ και Ουέσαμ μετά τη συγχώνευση της Κέρκχαμ Τάουν και της Ουέσαμ το 1988, ο σύλλογος υιοθέτησε το τρέχον όνομά του το 2008 μετά τη νίκη του στο FA Vase. Σήμερα είναι μέλη της Νάσιοναλ Λιγκ, της πέμπτης βαθμίδας αγγλικού ποδοσφαίρου, και παίζουν στο Μιλ Φαρμ του Ουέσαμ. Είναι ο πρώτος και μέχρι στιγμής μοναδικός σύλλογος που κέρδισε τόσο το FA Vase όσο και το FA Trophy.
Ιστορία
Ο σύλλογος ιδρύθηκε από τη συγχώνευση του Kirkham Town και του Wesham το 1988, υιοθετώντας το όνομα ενός προηγούμενου συλλόγου που είχε παίξει στο West Lancashire League την περίοδο πριν τον Α 'Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο νέος σύλλογος ανέλαβε τη θέση της Kirkham Town στο Division One του West Lancashire League. Το 1989–90 τερμάτισαν τελευταίοι στην κατηγορία και υποβιβάστηκαν στη δεύτερη κατηγορία. Μετά από τρεις σεζόν στη δεύτερη κατηγορία, ανέβηκαν στην σεζόν 1992–93 μετά που πήραν την τρίτη θέση, μόνο για να υποβιβαστούν ξανά στην δεύτερη κατηγορία τη σεζόν 1994–95. Την επόμενη σεζόν τερμάτισαν ως επιλαχόντες στο Division Two, χάνοντας μόνο δύο αγώνες πρωταθλήματος όλη τη σεζόν, και προήχθησαν πίσω στη Division One.
Το West Lancashire League αναδιοργανώθηκε το 1998 με το Division One να μετονομάζεται σε Premier Division. Αφού τερμάτισαν τέταρτοι σε δύο διαδοχικές σεζόν, το 1997–98 και 1998–99, ο σύλλογος κυριάρχησε στη συνέχεια στο Premier Division για αρκετά χρόνια, τερματίζοντας πρωταθλητές σε επτά από τις οκτώ σεζόν μεταξύ 1999–2000 και 2006–07. Τους 21 μήνες μεταξύ του Ιανουαρίου του 2003 και του Οκτωβρίου του 2004, ο σύλλογος δεν έχασε ούτε έναν αγώνα σε κανένα διαγωνισμό. Η ρέντα τους τελείωσε όταν έχασαν έναν αγώνα πρωταθλήματος, με 1-0 από την Dalton United. Τον Απρίλιο του 2006 ο σύλλογος ολοκλήρωσε μια σειρά διαδοχικών νικών στον τελικό του Lancashire Amateur Shield, όταν νίκησε την ομάδα του West Lancashire League Charnock Richard με 2-0 στο County Ground στο Leyland, κάνοντας την την τέταρτη νίκη της λέσχης Shield μέσα σε έξι χρόνια. Ως υποψήφιοι εκπρόσωποι του Lancashire FA, ο σύλλογος κέρδισε επίσης το Κύπελλο Βόρειων Κομητειών το 2004–05, 2005–06 και 2006–07.
Λιγκ των Βορειοδυτικών Κομητειών
Μετά την επιτυχία του πρωταθλήματος στο West Lancashire League το 2006–2007, ο σύλλογος έγινε δεκτός στη δεύτερη κατηγορία της Λιγκ των Βορειοδυτικών Κομητειών για τη σεζόν 2007–08. Στην ετήσια γενική συνέλευση του συλλόγου (Ετ.Γ.Σ.) τον Ιούλιο του 2007, παρουσιάστηκε ένα δεκαπενταετές σχέδιο με στόχο να φτάσουν στο Conference National έως το 2017 και στο Football League έως το 2022. Ο πρώτος αγώνας του συλλόγου στο North West Counties League ήταν ένας εντός έδρας αγώνας στις 11 Αυγούστου του 2007, εναντίον της Darwen μπροστά από 101 οπαδούς, και την οποία κέρδισαν με 5-0. Την επόμενη Τρίτη έπαιξαν τον πρώτο τους αγώνα εντός έδρας κάτω από προβολείς, κερδίζοντας με 2-0 ενάντια στους Holker Old Boys. Στις 8 Σεπτεμβρίου ο σύλλογος έπαιξε τον πρώτο του αγώνα στο FA Vase, νικώντας τον Όμιλο της Βόρειας Κομητείας "Worsbrough Bridge Athletic" με 3-0.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αγγλίας
Παγκαλοχώρι Ρεθύμνου
Το Παγκαλοχώρι (επίσημο: Παγκαλοχώριον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας του Δήμου Ρεθύμνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Απέχει 13 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο και είναι κτισμένο σε υψόμετρο 80 μ.
Ιστορικά στοιχεία
Το 1932 ο Σπυρίδων Μαρινάτος αναφέρει ότι εντόπισε μινωικό ανοικτό ιερό κοντά στο Παγκαλοχώρι, χωρίς όμως να σημειώνει την τοποθεσία του. Νοτιοανατολικά του χωριού έχει εντοπιστεί τάφος της υστερομινωικής εποχής ΙΙΙ, με διαστάσεις 2,2 επί 2,2 μέτρα και τραπεζοειδή κάτοψη, στο εσωτερικό του οποίου υπήρχαν τρεις λάρνακες. Βόρειας της μονής Αρσανίου έχουν βρεθεί άλλοι τρεις τάφοι της ίδιας περιόδου. Στη θέση Άγιος Νικόλαος έχει εντοπιστεί σαρκοφάγος της υστερομινωικής ΙΙΙ εποχής. Στη θέση Κεφάλα έχουν βρεθεί τάφοι του 3ου αιώνα π.Χ., πιθανόν τμήμα νεκροταφείου. thumb|250px|Η μονή Αρσανίου, η οποία βρίσκεται κοντά στο Παγκαλοχώρι Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Pangaloghori στην επαρχία Ρεθύμνου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Pangaloghori ή Pangalocori με 60 κατοίκους και 172 οφειλόμενες αγγαρείες και ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 ως Pancalochori. Στην τουρκική απογραφή του 1659 αναφέρεται ως Pankalohori με 17 σπίτια.
Στην απογραφή του 1834, η οποία πραγματοποιήθηκε από τους Αιγυπτίους, κατοικούσαν σε αυτό 10 χριστιανικές και 5 τουρκικές οικογένειες. Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται στον δήμο Πηγής και είχε 124 κατοίκους, αμιγώς χριστιανούς. Στην απογραφή του 1900 είχε 164 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. Στην απογραφή του 1920 αναφέρεται ως έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Το 1926 το Παγκαλοχώρι ορίστηκε έδρα κοινότητας, η οποία παρέμεινε μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, οπότε και το χωριό προσαρτήθηκε στον Δήμο Αρκαδίου.
Δείτε: Κοινότητα Παγκαλοχωρίου
Απογραφές πληθυσμού
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Αξιοθέατα
Κοντά στο χωριό βρίσκεται η ενετική μονή Αρσανίου, αφιερωμένη στον Άγιο Γεώργιο. Η μονή φαίνεται να ιδρύθηκε τον 16ο αιώνα, αλλά ο Νίκος Ψιλάκης επισημείνει ότι μπορεί να δημιουργήθηκε τη δεύτερη βυζαντινή περίοδο. Στο υπέρθυρο της τράπεζας του μοναστηριού είναι χαραγμένη η χρονολογία 1645, που σημαίνει ότι στη μονή λάμβαναν χώρα οικοδομικές εργασίες πριν την οθωμανική κατάσταση της περιοχής το 1646. Η μονή συνέχισε να λειτουργεί και στις αρχές του 19ού αιώνα σε αυτή λειτουργούσε σχολείο. Υπέστη σημαντικές ζημιές από σεισμό το 1856. Το μοναστήρι ξεχωρίζει για την ιδιαίτερη διαρρύθμισή του, με τον ναό να μην βρίσκεται στο κέντρο, αλλά στη βορειοανατολική άκρη, διάταξη που θυμίζει περισσότερα τα μοναστήρια του καθολικού δόγματος.
Ο καθεδρικός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στα Εισόδια της Θεοτόκου. Κτίστηκε το 1750. Ο νεκροταφικός ναός είναι αφιερωμένος στην Αγία Τριάδα. Επίσης στην ενορία του χωριού εντάσσεται το εξωκλήσι του Γενέσιου του Ιωάννη Προδρόμου.
Το παλιό σχολείο του Παγκαλοχωρίου πλέον στεγάζει περιβαλλοντικό σταθμό και κέντρο παροχής πρώτων βοηθειών σε τραυματισμένες θαλάσσιες χελώνες, το οποίο λειτουργεί υπό την αιγίδα της ομάδας ΑΡΧΕΛΩΝ.
Δ΄ Τάγμα «Αλί Ντεμί»
Το Δ' Τάγμα "Αλή Ντεμί" (IV/15) ήταν τάγμα του ΕΛΑΣ, που δημιουργήθηκε τον Μάη του 1944. Είχε μικτή σύσταση από Έλληνες και Τσάμηδες. Η δράση του καθώς και η σύνθεση του αποτελεί θέμα διαφωνίας.
Ονομασία
Το όνομα του τάγματος προήλθε από τον κομμουνιστή και μεταξύ των ιδρυτών του Κομμουνιστικού κόμματος Αλβανίας Αλί Ντεμί γεννημένο στους Φιλιάτες της Ηπείρου που σκοτώθηκε το 1943 πολεμώντας στην Αλβανία τις Γερμανικές δυνάμεις κατοχής.
Σύνθεση του τάγματος, απόψεις των Ιστορικών
Σύμφωνα με τον Λάμπρο Μπαλτσιώτη το τάγμα είχε πολλούς χριστιανούς καθώς και Τσάμηδες από τη περιοχή της Αλβανίας. Ο Pellumb Xhufi αναφέρει ότι το τάγμα είχε 500 Τσάμηδες. Ο Αθανάσιος Γκοτοβός αναφέρει ότι ήταν πολύ περιορισμένος ο αριθμός των Τσάμηδων που εντάχθηκαν στο IV/15 τάγμα ενώ αναφέρει ότι οι περισσότεροι από αυτούς ήταν πρώην επίστρατοι σε δοσιλογικές οργανώσεις.
Δράση
Το τάγμα ήταν ενεργό για ένα πολύ περιορισμένο χρονικό διάστημα, καθώς πήρε μέρος μόνο σε αψιμαχίες.
Δημόσια Ιστορία
Η ύπαρξη και δράση των Τσάμηδων εντός του συγκεκριμένου τάγματος έχει χρησιμοποιηθεί για να μειωθεί το στίγμα του δοσιλογισμού από πολλούς Αλβανούς συγγραφείς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός Κατηγορία:Τσάμηδες
Άγιος Γεώργιος Αρμενάδων Κέρκυρας
Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Ελλάδα, δείτε: Άγιος Γεώργιος (ελληνικά τοπωνύμια)
Ο Άγιος Γεώργιος Αρμενάδων είναι παραθαλάσσιο χωριό στη βορειοδυτική Κέρκυρα με υψόμετρο 5 μέτρα. Το χωριό βρίσκεται στον όρμο Αγίου Γεωργίου, αποτελεί τουριστικό προορισμό γνωστό για την αμμώδη παραλία και τα κρυστάλλινα νερά και είναι το επίνειο των Αρμενάδων δίπλα (ΒΔ.) ακριβώς στον συνώνυμο οικισμό Άγιος Γεώργιος Πάγων. Απέχει 33 χλμ. ΒΔ. από την πόλη της Κέρκυρας και 9 χλμ. Ν.-ΝΔ. από τους Αρμενάδες. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1991 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Αρμενάδων. Το 1997 με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάται από την κοινότητα Πάγων και προσαρτάται στο δήμο Αγίου Γεωργίου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και μετά την τροποποίησή του το 2019 υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αγίου Γεωργίου του δήμου Βόρειας Κέρκυρας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 60 κατοίκους.
Δείτε επίσης
Στη βόρεια Κέρκυρα υπάρχουν οι συνώνυμοι οικισμοί: Άγιος Γεώργιος Κασσιόπης και Άγιος Γεώργιος Πάγων.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά της Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Αγίου Γεωργίου Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κέρκυρας
Κοινότητα Βασιλειών
Η Κοινότητα Βασιλειών είναι κοινότητα του Δήμου Ηρακλείου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1929 με το ΦΕΚ 378Α - 19/10/1929 με την απόσπαση του οικισμού Βασιλειές από το δήμο Ηρακλείου και τον ορισμό του ως έδρα της. Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα περιλαμβάνει και τους οικισμούς Άγιος Βλάσιος και Σίλαμος. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Κοινοτάρχες Βασιλειών
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροι της κοινότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ηρακλείου Κρήτης
Βιλάρ (Άνω Σαβοΐα)
Το Βιλάρ (γαλλικά: Villard), επίσης γνωστό ως Βιλάρ-συρ-Μποέζ (γαλλικά: Villard-sur-Boëge), είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Μονή Ρεντίνας Καρδίτσας
Η Μονή Ρεντίνας ή Ιερὰ Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Ρεντίνας είναι μοναστήρι στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας σε απόσταση περίπου 7 χλμ. ΝΑ. από την Ρεντίνα, 55 Ν.-ΝΔ. από τους Σοφάδες και 60 χλμ. Ν.-ΝΑ. από την Καρδίτσα. Βρίσκεται κοντά στα όρια με τις Περιφερειακές Ενότητες Φθιώτιδας και Ευρυτανίας, κτισμένο σε περιοχή κατάφυτη από δρύς. Αποτελεί σπουδαίο ιστορικό και θρησκευτικό κέντρο της ευρύτερης περιοχής ενώ από το 1967 έχει κηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος.
Βιλάρ (Άνω Σαβοΐα)
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βιλαρντάν (γαλλικά: Villardans).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Μονή Ρεντίνας Καρδίτσας
Ιστορικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|Ρεντίνα Καρδίτσας Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Η Μονή Ρεντίνας, σύμφωνα με την παράδοση, ιδρύθηκε τον 9ο μὲ 10ο αιώνα, χωρίς όμως να διασώζονται κατάλοιπα των τότε εγκαταστάσεών της. Ανακαινίσθηκε σύμφωνα με σωζόμενη επιγραφή το 1579, ενώ το σημερινό καθολικό κτίσθηκε το 1640 με δαπάνες της αρχοντικής οικογένειας Σταβογγίνη ή Στραβοένογλου από το Σμόκοβο. Πρόκειται για ναό αγιορείτικου τύπου, διακοσμημένο με τοιχογραφίες του 1662 ενώ αυτές του νάρθηκα χρονολογούνται στα 1676. Οι τοιχογραφίες του βορείου παρεκκλησίου χρονολογούνται στα 1743. Την περίοδο της Τουρκοκρατίας η Μονή γνώρισε ιδιαίτερα μεγάλη άνθιση, είχε πολλούς μοναχούς και μετόχια, ἀκόμη και στη Ρωσία, γι' αυτὸ οι ντόπιοι το αποκαλούσαν "τὸ Ρωσικόν". Διέθετε σημαντικὰ κειμήλια, ιερὰ σκεύη καὶ εικόνες πολλά από τα οποία χάθηκαν ενώ τα εναπομείναντα εκτίθενται στο εκκλησιαστικὸ μουσεῖο της Ρεντίνας. Ήταν γνωστή για την πλούσια βιβλιοθήκη και τα εἰκονογραφημένα χειρόγραφα που διατηρούσε. Απο τον 18ο αιώνα φιλοξενούσε ανωτέρα σχολὴ γραμμάτων (εξέλιξη του Κρυφού Σχολειού) ποὺ κατὰ την τοπικὴ παράδοση, λειτούργησε σε υπόγεια κρύπτη ενὸς παρεκκλησίου.
Διοικητικά - Πληθυσμιακά στοιχεία
Ως ξεχωριστός οικισμός απογράφεται ξεχωριστά για πρώτη φορά το 1940. Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Σοφάδων Κατηγορία:Μονές του νομού Καρδίτσας
Στέφαν Οστόγιτς της Βοσνίας
Ο Στέφαν Οστόγιτς, /Στјепан/Стефан Остојић (άκμασε 1418-20) ήταν βασιλιάς της Βοσνίας από το τέλος τουύ πατέρα του Οστόγια το 1418 μέχρι την εκτόπισή του από τους ευγενείς το 1420.
Βιογραφία
Μέλος του Οίκου των Κοτρομάνιτς, ο Στέφαν ήταν ο μόνος νόμιμος γιος του βασιλιά Οστόγια, που γεννήθηκε από τη δεύτερη σύζυγό του, Κουγιάβα Ραντινόβιτς. Οι γονείς του παντρεύτηκαν το 1399, ενώ ο Στέφαν εμφανίζεται για πρώτη φορά στα ιστορικά αρχεία στα τέλη του 1408 ως υποστηρικτής της δωρεάς τού πατέρα του στους ευγενείς αδελφούς Βούκιτς και Γιουράγι Ραντιβογιέβιτς για την πιστή τους υπηρεσία. Μαζί με τη μητέρα του, ο Στέφαν ενέκρινε στη συνέχεια το καταστατικό των προνομίων τού πατέρα του στη Δημοκρατία της Ραγκούσας το 1409. Ο βασιλιάς Oστόγια απέπεμψε τη σύζυγό του Kουγιάβα το 1416, και φαίνεται ότι ο Στέφαν τον άφησε επίσης. Ο χρονικογράφος της Ραγκούζας του 16ου αι. Mσύρο Ορμπίνι ισχυρίζεται, ότι ο Στέφαν αναφέρθηκε ως αντίπαλος του Oστόγια το 1417. Ο Oστόγι ξαναπαντρεύτηκε αμέσως, παίρνοντας για τρίτη σύζυγο την πλούσια χήρα Γιελένα Νελίπιτς. Στις 22 Ιουλίου 1417, ο Στέφαν συμφιλιώθηκε με τον πατέρα του και με τη μητριά του ενέκρινε μία άλλη δωρεά του Oστόγια στους αδελφούς Ραντιβογιέβιτς, που είχαν βοηθήσει στην καταστολή μίας εξέγερσης της Zαχλούμια. Ο Στέφαν έλαβε την εξουσία επάνω της.
Η βασιλεία του
Ο βασιλιάς Oστόγια απεβίωσε το 1418 και τη συνέλευση (stanak) συγκλήθηκε, για να αναγνωρίσει τον Στέφαν ως νέο βασιλιά. Αποκατέστησε αμέσως τις βασιλικές τιμές της μητέρας του και έβαλε τη μητριά του στη φυλακή. Η πρώτη πράξη του Στεφάν ως βασιλιά ήταν να ειδοποιήσει τη Ραγκούσα για την εκλογή του και να διεκδικήσει φόρους, που του αναλογούν τώρα. Μία οθωμανική επιδρομή έδωσε τη δυνατότητα στη Ραγκούσα να σταματήσει την πληρωμή. Ο Στέφαν προσέλαβε στην υπηρεσία του τον Mίχο Καμπόγκα (της οικογένειας από τη Ραγκούσα Kaμπόγκα), πρώην προτοβεστιγιάρ του μεγάλου δούκα Χρβόγιε Βούκσιτς Χρβατίνιτς, και σύντομα έπεσε υπό την επιρροή του, κάτι για το οποίο η αριστοκρατία αγανακτούσε. Ο Καμπόγκα τον παρότρυνε να κατακτήσει την πόλη Στον της Ραγκούσας, ισχυριζόμενος ότι δεν ήταν ισχυρά οχυρωμένη και ότι η χερσόνησος του Πελγιέσατς δεν ήταν προστατευμένη. Ο Στέφεν διεκδίκησε την κατοικία των Χρβάτιτς στη Ραγκούσα, καθώς και την ακτή που περιβάλλει το Σλάνο και όλα τα «βασιλικά αγαθά», αλλά τελικά υποχώρησε. Μετά από ένα συμβούλιο με τη μητέρα του και τους ευγενείς στην πόλη Zβετσάγι τον Μάρτιο του 1419, ο Στέφανος επιβεβαίωσε τα προνόμια που παραχωρήθηκαν στη Ραγκούσα από τους προκατόχους του. Την ίδια χρονιά επιβεβαίωσε την πώληση του Kονάβλι και του φρουρίου Σόκολ του υποτελούς του Σαντάλγι Χράνιτς Κοσάτσα στη Ραγκούσα.
Τον Σεπτέμβριο του 1419, ο Στέφαν πρόσφερε μία συμμαχία στη Δημοκρατία της Βενετίας σε όλους τους πολέμους και στη συνέχεια απόλαυσε τον πόλεμο για την Αλβανία εναντίον τού Μπάλσα Γ΄. Η σύγκρουση επέτεινε τις σχέσεις του με τον υποτελή τού Koσάτσα, τον πατριό και προστάτη του Μπάλσα, αλλά οι δυο τους δεν είχαν άμεση σχέση. Όταν ο οθωμανικός στρατός με επικεφαλής τον Ισάκ Μπέη ξεκίνησε μία επιδρομή κατά της Βοσνίας, στοχεύοντας συγκεκριμένα τις περιοχές του Στέφαν και των εκ μητρός συγγενών και υποστηρικτών του, της ευγενικής οικογένειας Παβλόβιτς, ο Koσάτσα βρήκε την ευκαιρία να στραφεί εναντίον τού Στέφαν και να δηλώσει την υποστήριξή του στον πρώην βασιλιά Tβρτκο Β΄, εξαδέλφου του και μακροχρόνιου αντιπάλου τού πατέρα του, υποστηριζόμενου από τους Οθωμανούς. Άλλοι μεγιστάνες τον ακολούθησαν. Ο Στέφαν είχε καθαιρεθεί επίσημα τον Αύγουστο του 1420. Το τελευταίο σωζόμενο έγγραφο που τον αναφέρει, χρονολογείται από τον Απρίλιο του 1421, όταν πρότεινε την ανανέωση της συμμαχίας στη Βενετία.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος Κοτρομάνιτς
Λε Βιλάρ-συρ-Τον
Το Λε Βιλάρ-συρ-Τον (γαλλικά: Les Villards-sur-Thônes) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βιλαρντέν (γαλλικά: Villardins).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Βιλά (Άνω Σαβοΐα)
Το Βιλά (γαλλικά: Villaz) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βιλαζουά (γαλλικά: Villazois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Βιρέντρα Κουμάρ
Ο Βιρέντρα Κουμάρ (γεννήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 1954) ήταν μέλος της 11ης, 12ης, 13ης και 14ης Λοκ Σάμπα της Ινδίας. Εκπροσώπησε την εκλογική περιφέρεια Σαγκάρ του Μάντια Πραντές στα έτη 1996-2009.
Είναι επίσης μέλος της 15ης και 16ης Λοκ Σάμπα της Ινδίας. Εκπροσωπεί την εκλογική περιφέρεια Τικαμγκάρ του Μάντια Πραντές και είναι μέλος του πολιτικού κόμματος Κόμμα Μπαρατίγια Τζανάτα.
Είναι πρόεδρος της Μόνιμης Επιτροπής Εργασίας και Μέλος της Επιτροπής Γενικού Σκοπού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ινδοί πολιτικοί
Μικροκρυσταλλική κυτταρίνη
Η μικροκρυσταλλική κυτταρίνη (αγγλ. microcrystalline cellulose) είναι τεχνικός όρος για ένα τύπο ειδικά επεξεργασμένου ξυλοπολτού (wood pulp) ο οποίος χρησιμοποιείται ως πυκνωτικό και υποκατάστατο λίπους, καθώς και ως γαλακτωματοποιητής, πρόσθετη ουσία ή/και διογκωτική κατά την παρασκευή τροφίμων.
Η πιο κοινή μορφή της χρησιμοποιείται σε συμπληρώματα βιταμινών και φαρμακευτικά δισκία. Αξιοποιείται επίσης σε προσδιορισμούς ποσοτικοποίησης για μέτρηση ιών και ως εναλλακτική ουσία για την καρβοξυμεθυλοκυτταρίνη.
Χαρακτηριστικά δομής
Η μικροκρυσταλλική κυτταρίνη είναι φυσικόπολυμερές, προϊόν χημικο-μηχανικής επεξεργασίας της φυσικής κυτταρίνης, που αποτελείται από μονάδες γλυκόζης οι οποίες χημικά συνδέονται με τυπικούς 1-->4 β- γλυκοζιτικούς δεσμούς.
Αυτές οι γραμμικές αλυσίδες κυτταρίνης είναι δεσμευμένες ως μικροϊνίδια που σπειροειδώς ενώνονται μεταξύ τους στα κυτταρικά τοιχώματα των ανώτερων φυτών.
Κάθε μικροϊνίδιο εμφανίζει υψηλό βαθμό τρισδιάστατων εσωτερικών δεσμών με αποτέλεσμα μια αμιγώς κρυσταλλική δομή που είναι αδιάλυτη στο νερό και πολύ ανθεκτική στα χημικά αντιδραστήρια. Υπάρχουν, ωστόσο, σχετικά αδύναμες περιοχές εντός των μικροϊνιδίων με ασθενέστερους δεσμούς.
Αυτές ονομάζονται άμορφες περιοχές. Η κρυσταλλική περιοχή απομονώνεται -ουσιαστικά- για να παραχθεί η μικροκρυσταλλική κυτταρίνη.
Χρήσεις
Η εξευγενισμένη αυτή κυτταρίνη είναι εγκεκριμένη στην Ευρωπαϊκή Ένωση για χρήσεις ως πυκνωτικό, σταθεροποιητής, ή γαλακτωματοποιητής. Η μικροκρυσταλλική κυτταρίνη έχει λάβει τη σήμανση με τον αριθμό Ε E460(i), με κύρια σήμανση για τη φυσική κυτταρίνη, τον αριθμό E460.
Επιπλέον χρησιμοποιείται σε καλλυντικά ως αντικνησμικό, απορροφητικό, υδατικό μέσο αύξησης του ιξώδους, συνδετικό, διογκωτικό, όπως και ως σταθεροποιητής γαλακτώματος, και τροποποιητής ολίσθησης, κατάλληλα για διάφορους τύπους μαλλιών ή τύπους δέρματος σε προϊόντα περιποίησης, καθώς και μακιγιάζ.
Αποτελεί ακόμα πολύτιμο πρόσθετο (additive) σε βιομηχανίες φαρμάκων, τροφίμων, καλλυντικών. Διαφορετικές ιδιότητες αυτού του τύπου της κυτταρίνης μετρώνται για να προσδιοριστεί η καταλληλότητά του- συγκεκριμένα: μέγεθος σωματιδίων, πυκνότητα, δείκτης συμπιεστότητας, πορώδες, διογκωτική ενυδάτωση, προσρόφηση υγρασίας, % υγρασίας, βαθμός κρυσταλλικότητας, μέγεθος κρυσταλλιτών, όπως σκληρότητα ή αντοχή σε εφελκυσμό.
Παρασκευή
Είναι καθαρή και μερικώς αποπολυμερισμένη κυτταρίνη που συντίθεται από πρόδρομη α-κυτταρίνη. Η μικροκρυσταλλική κυτταρίνη μπορεί να παρασκευασθεί με διάφορες διεργασίες, όπως εξώθηση, ενζυματική κατεργασία, μηχανική άλεση, επεξεργασία με χρήση υπερήχων, υπερπίεση με ατμό, και όξινη υδρόλυση. Η υδρολυτική διεργασία μπορεί να γίνει με χρήση ανόργανων οξέων, όπως π.χ. H2SO4, HCl, ή/και HBr καθώς και ιοντικών υγρών. Ο χημικός ρόλος αυτών των δραστικών ενώσεων είναι να καταστρέφουν τις άμορφες περιοχές του υποστρώματος, αφήνοντας έτσι καθαρές και μόνες τις κρυσταλλικές περιοχές.
Ιστορικά, ο Αμερικανός χημικός O. A. Battista υπήρξε ο πρώτος που με ελεγχόμενη όξινη υδρόλυση κυτταρίνης και κατεργασία με υπερήχους παρήγαγε ικανοποιητικής ποιότητας μικροκρυσταλλική κυτταρίνη το 1950 στο Textile Research Institute (Princeton).
Σήμερα, ο βαθμός πολυμερισμού της μικροκρυσταλλικής κυτταρίνης, που παράγεται, είναι συνήθως μικρότερος από 400. Τα σωματίδια της μικροκρυσταλλικής κυτταρίνης με μέγεθος μικρότερο από 5 μm, δεν πρέπει να υπερβαίνει το ποσοστό 10%.
Αναλυτικές μέθοδοι, όπως π.χ. θερμοβαρυμετρική ανάλυση (TGA) και διαφορική θερμική ανάλυση (DTA), ή ακόμα και διαφορική θερμιδομετρία σάρωσης (DSC), είναι επίσης σημαντικές για την πρόβλεψη της θερμικής συμπεριφοράς της παραγόμενης μικροκρυσταλλικής κυτταρίνης σε θερμικές καταπονήσεις.
Αλλεργικότητα
Τουλάχιστον μία περίπτωση αλλεργικής αντίδρασης στη μικροκρυσταλλική κυτταρίνη έχει τεκμηριωθεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ξύλο Κατηγορία:Κυτταρίνη Κατηγορία:Προϊόντα κυτταρίνης
Βιλ-αν-Σαλά
Το Βιλ-αν-Σαλά (γαλλικά: Ville-en-Sallaz, ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βιλαζουά (γαλλικά: Villageois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Άινταχο Φολς
Το Άινταχο Φολς (Idaho Falls) είναι πόλη στην πολιτεία Άινταχο των Ηνωμένων Πολιτειών, έδρα (πρωτεύουσα) της Κομητείας Μπόνεβιλ. Είναι η μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη του Άινταχο εκτός της Μητροπολιτικής περιοχής του Μπόισι : Το 2019 ο πληθυσμός της εκτιμάται σε 62.888 κατοίκους, έχοντας αυξηθεί κατά 11% την τελευταία δεκαετία, και της μητροπολιτικής περιοχής της σε πάνω από 135 χιλιάδες.
Το Άινταχο Φολς αποτελεί το εμπορικό, πολιτιστικό και υγειονομικό κέντρο του ανατολικού Άινταχο, αλλά και μέρους του δυτικού Ουαϊόμινγκ και της νότιας Μοντάνα. Η πόλη διαθέτει αεροδρόμιο σχετικώς κοντά στο κέντρο της. Υπάρχει μουσείο και το Κολέγιο του Ανατολικού Άινταχο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Άινταχο
Βιλ-λα-Γκραν
Το Βιλ-λα-Γκραν (γαλλικά: Ville-la-Grand) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βιλαμανιαίν (γαλλικά: Villamagnains).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Ματίγια Σαμπάνσιτς
Ο Ματίγια (Ματθαίος) Σαμπάνσιτς, βοσνιακά: Matija Sabančić ή Šabančić άκμασε 1463–71) ήταν ο τιτουλάριος βασιλιάς της Βοσνίας την περίοδο 1465–1471, ο πρώτος από τους δύο βασιλείς-μαριονέτες που είχαν εγκατασταθεί από τους Οθωμανούς στη Βοσία. Ήταν ένα από τα τελευταία γνωστά μέλη τού ίαΟίκου των Κοτρομάνιτς.
Βιογραφία
Ήταν ένας από τους τρεις γιους του αντιβασιλιά Ραντιβόγι της Βοσνίας (1432–1435), ενός νόθου γιου του βασιλιά Oστόγια (βασ. 1398–1404, 1409–1418) και της Αικατερίνης, κόρης του Νικολάου της Βελίκα, που παντρεύτηκε το 1449. Ο πατέρας του διεκδίκησε ανεπιτυχώς το στέμμα της Βοσνίας μεταξύ 1432 και 1435. Τα αδέλφια του Ματίγια ήταν ο Tβρτκo (απεβ. 1463) και ο Γεώργιος (άκμ. 1455).
Το 1463 ο πατέρας τού Ματίγια, ο αδελφός του Tβτκo και ο πρώτος εξάδελφός του βασιλιάς Στέφαν Τομάσεβιτς, εκτελέστηκαν με εντολή του Οθωμανού σουλτάνου Mωάμεθ Β΄, ενώ το βασίλειο της Βοσνίας προσαρτήθηκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Τους τελευταίους μήνες του 1465 ο Μωάμεθ Β΄ ονόμασε τον Ματίγια βασιλιά της Βοσνίας. Ωστόσο, ο Ματίγια κέρδισε λίγα περισσότερα από τον τίτλο, καθώς το πραγματικό βασίλειο είχε καταστραφεί.
Ο Ματίγια αναφέρεται για τελευταία φορά το 1471. Ο δεύτερος βασιλιάς-μαριονέτα των Οθωμανών στη Βοσνία ήταν ο Mατίγια Βογισάλιτς, που εγκαταστάθηκε τον Μάρτιο ή τον Απρίλιο του 1476, ενώ την ίδια εποχή ο βασιλιάς Mατθίας Κορβίνος της Ουγγαρίας ονόμασε τον Νικόλαο του Ίλοκ ως τον Ούγγρο βασιλιά-μαριονέτα της Βοσνίας.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος Κοτρομάνιτς Κατηγορία:Οθωμανική Βοσνία και Ερζεγοβίνη
Χασάν Πρίστινα
Ο Χασάν Πρίστινα (Hasan Prishtina, Priştineli Hasan Bey, Hasan Bey Priştine και Vulçitrnli Hasan Bey ), αρχικά γνωστός ως Χασάν Μπερίσα (Hasan Berisha, 27 Σεπτεμβρίου 1873 – 14 Αυγούστου 1933), ήταν Αλβανός πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως ο 8ος Πρωθυπουργός της Αλβανίας τον Δεκέμβριο του 1921.
Οικογένεια και πρώτα χρόνια
Στα απομνημονεύματά του ο Πρίστινα έγραψε ότι η οικογένειά του καταγόταν από το το χωριό Πολιάντσε στην περιοχή Ντρένιτσα, όπου οι πρόγονοί του έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην ενίσχυση της αλβανικής κουλτούρας και στις εξεγέρσεις εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Έγραψε ότι ο παππούς του Χατζί Αλί Μπερίσα, ο οποίος μετακόμισε στο Βιτσιτρίν το 1871, ήταν γιος του Αμπντουλάχ Αλί Μπερίσα. Ο μικρότερος γιος του Χατζί, ο Αχμέτ ήταν ο πατέρας του Χασάν. Ο Πρίστινα δήλωσε ότι οι σχέσεις της οικογένειας με την περιοχή της Ντρένιτσα αναφέρονται σε τραγούδια και άλλα έθιμα. Σύμφωνα με τους Ίβο Μπάνατς και Μιράντα Βίκερς, ο Χασάν ήταν μέλος της σερβικής φατρίας Σίσκοβιτς του Βιτσιτρίν, την οποία οι Σέρβοι θεωρούσαν προδότες. Ωστόσο, η αρχειακή έρευνα του Μουχαμέτ Πιρράκου επιβεβαιώνει τα γραπτά του Χασάν Πρίστινα και επισήμανε ότι ορισμένα έγγραφα όριζαν εναλλακτικό όνομα για τον Αμπντουλάχ Αλί Μπερίσα, το Μεχμέτ. Ο Χασάν γεννήθηκε το 1873 στο Βιτσιτρίν και είχε έναν αδελφό τον Ουμέρ. Αφού ολοκλήρωσε το γαλλικό γυμνάσιο στη Θεσσαλονίκη, σπούδασε πολιτική και δίκαιο στην Κωνσταντινούπολη. Ήταν αρχικά γνωστός ως «Χασάν Μπερίσα».
Υποστήριξε αρχικά την Εξέγερση των Νεότουρκων του 1908. Ο Πρίστινα εξελέγη στο οθωμανικό κοινοβούλιο το 1908 και έγινε μέλος του κόμματος των Νεότουρκων (CUP). Άλλαξε το επώνυμό του σε Πρίστινα το 1908, όταν εκλέχτηκε ως εκπρόσωπος της Πρίστινα στο οθωμανικό κοινοβούλιο στην Κωνσταντινούπολη κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Συνταγματικής Εποχής της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ενέργειες της οθωμανικής κυβέρνησης κατά των εξεγερθέντων και των αμάχων στο Κοσσυφοπέδιο το 1909 οδήγησαν τον Πρίστινα στη δημοσίευση ενός άρθρου με τίτλο «Αλβανοί» στην εφημερίδα Tanin των Νεότουρκων. Τόνισε ότι η βία ήταν μη παραγωγική και μη ικανή να φέρει ειρήνη και ασφάλεια, ενώ χρειάστηκαν μεταρρυθμίσεις ακολουθώντας το παράδειγμα του Μιντάτ Πασά. Ως βουλευτής, ο Πρίστινα θεωρούσε τους Αλβανούς στην αυτοκρατορία ως εταίρους που είχαν δικαίωμα στη διαδικασία λήψης αποφάσεων που βασιζόταν εν μέρει στην εθνοτική πολιτική. Εξέφρασε αυτό το συναίσθημα σε έναν λόγο που έδωσε στο κοινοβούλιο στις αρχές Μαΐου του 1911. Ο Πρίστινα χαρακτήρισε το οθωμανικό κράτος ως μια «κοινή μετοχική εταιρεία με κοινό συμφέρον ... που κατέχεται από Τούρκους, Αλβανούς και άλλους λαούς, με ίσα μερίδια» και χωρίς κανέναν να «αξίζει προνομιακή μεταχείριση». Στα τέλη του 1911, ο Πρίστινα προσχώρησε στο Κόμμα Ελευθερίας και Συμφωνίας που ιδρύθηκε από αυτόν και δέκα άλλους που ήταν αντίπαλοι των Νεότουρκων και υποστήριζαν τον Οθωμανισμό, την αποκέντρωση της κυβέρνησης και τα δικαιώματα των εθνικών μειονοτήτων. Το 1911, ο Πρίστινα έγραψε ένα κεφάλαιο σχετικά με την εξέγερση των κατοίκων των αλβανικών υψιπέδων (Malësors) της Σκόδρας και υπογράμμισε τα σημαντικά καθήκοντά τους που αφορούσαν την υπεράσπιση των συνόρων σε ένα βιβλίο με τίτλο Musaver Arnavud (Η Επεξήγηση των Αλβανών) στα οθωμανικά τουρκικά από τον Ντερβίς Χίμα.
Αλβανικό Εθνικό Κίνημα
Τον Δεκέμβριο του 1911, ο Πρίστινα και ο Ισμαήλ Κεμάλ συγκάλεσαν μυστικές συναντήσεις Αλβανών πολιτικών αρχόντων στην Κωνσταντινούπολη και αποφάσισαν να οργανώσουν μια αλβανική εξέγερση στο μέλλον. Ο Μωάμεθ Ε΄ διέλυσε το κοινοβούλιο και όρισε νέες εκλογές στις 17 Ιανουαρίου 1912 με τον Πρίστινα να μεταβαίνει σύντομα στο Κοσσυφοπέδιο για να ξεκινήσει την οργάνωση της εξέγερσης. Στις οθωμανικές εκλογές του Απριλίου του 1912, το Κόμμα των Νεότουρκων κέρδισε την πλειοψηφία των εδρών με νοθεία στις κάλπες και εμπόδισε τους Αλβανούς επικριτές του όπως ο Πρίστινα να διατηρήσουν τις έδρες τους. Αφού η οθωμανική κυβέρνηση δεν τήρησε τις υποσχέσεις για περισσότερα δικαιώματα και ανεξαρτησία στον λαό της Αλβανίας, ο Χασάν Πρίστινα και αρκετοί άλλοι εξέχοντες Αλβανοί διανοούμενοι άρχισαν να οργανώνουν το Αλβανικό Εθνικό Κίνημα. Αυτός μαζί με τον Ισά Μπολετίνι και τον Μπαϊράμ Τσούρι ανέλαβαν την ευθύνη να στήσουν το Αλβανικό Εθνικό Κίνημα στο Κοσσυφοπέδιο. Το 1912, λόγω της επιδείνωσης της κατάστασης μεταξύ των Αλβανών και των οθωμανικών αρχών, ο Πρίστινα μαζί με άλλους Αλβανούς ηγέτες ήταν παρόντες σε μια συνάντηση στο Τζούνικ στις 20 Μαΐου όπου δόθηκε μια μπέσα (δέσμευση) για να πολεμήσουν ενάντια στην κυβέρνηση των Νεότουρκων.
Ο Πρίστινα συμμετείχε ενεργά στην εξέγερση του 1912 στο Κοσσυφοπέδιο και διατύπωσε τα αιτήματα αυτονομίας που υποβλήθηκαν στην τουρκική κυβέρνηση τον Αύγουστο του 1912, τα λεγόμενα δεκατέσσερα σημεία του Χασάν Πρίστινα.
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|Ουσκούπ (Σκόπια), η πρωτεύουσα του βιλαετίου του Κοσσυφοπεδίου, αφότου κατελήφθη από Αλβανούς επαναστάτες Μέχρι τον Αύγουστο του 1912, ο Πρίστινα καθοδηγούσε τους Αλβανούς αντάρτες στην απόκτηση του ελέγχου του συνόλου του βιλαετίου του Κοσσυφοπεδίου (συμπεριλαμβανομένου των Νόβι Πάζαρ, Σιένιτσα, Πρίστινα και Σκοπίων), μέρος του βιλαετίου της Σκόδρας (συμπεριλαμβανομένων των Ελμπασάν, Πρεμετής, Λεσκοβικίου και Κόνιτσας στο Βιλαέτι των Ιωαννίνων και Δίβρης στο Βιλαέτι του Μοναστηρίου. Ο στρατάρχης Ιμπραήμ Πασάς στάλθηκε από τους Οθωμανούς για να διαπραγματευτεί τους όρους και στις 9 Αυγούστου συναντήθηκε με ηγέτες της εξέγερσης όπου ο Πρίστινα παρουσίασε τα δεκατέσσερα σημεία και ο διοικητής τους έστειλε στη συνέχεια στην Κωνσταντινούπολη και επέστρεψε στον στρατό του. Ωστόσο, ο Πρίστινα υποχώρησε από την επιμονή του στην αυτονομία και απογοήτευσε μερικούς Αλβανούς εθνικιστές. Στις 18 Αυγούστου, η μετριοπαθής παράταξη με επικεφαλής τον Πρίστινα κατάφερε να πείσει τους ηγέτες Μπολετίνι, Τσούρι, Ριζά Μπέη Τζάκοβα και Ιντρίζ Σεφέρι της συντηρητικής ομάδας να δεχθούν τη συμφωνία με τους Οθωμανούς για τα αλβανικά κοινωνικοπολιτικά και πολιτιστικά δικαιώματα. Συμβάλλοντας στη διατύπωση των δεκατεσσάρων σημείων, που εν μέρει εξασφαλίστηκαν από τη στρατιωτική δράση των Αλβανών του Κοσσυφοπεδίου εναντίον των Οθωμανών, ο Πρίστινα, με τον ρόλο του εκπροσώπου των Κοσοβάρων και του Αλβανού πατριώτη, ισορρόπησε τις εθνικές και περιφερειακές ανησυχίες.
Αλβανική Ανεξαρτησία και Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων συνελήφθη από στρατιωτικούς διοικητές του Βασιλείου της Σερβίας. Τον Δεκέμβριο του 1913, μετά τη διακήρυξη της αλβανικής ανεξαρτησίας, υπηρέτησε ως Υπουργός Γεωργίας και τον Μάρτιο του 1914 έγινε Υπουργός Ταχυδρομείων στην κυβέρνηση της Ανεξάρτητης Αλβανίας με επικεφαλής τον Ισμαήλ Κεμάλ.
Πολιτική σταδιοδρομία
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|Μνημείο του Χασάν Πρίστινα στο [[Πανεπιστήμιο της Πρίστινα]] Ο Χασάν Πρίστινα ήταν επικεφαλής της αντιπροσωπείας της Επιτροπής τον Δεκέμβριο του 1919, η οποία εκπροσώπησε τους Αλβανούς στη Διάσκεψη Ειρήνης του Παρισιού με σκοπό την προστασία των δικαιωμάτων τους, όπου ζήτησε την ενοποίηση του Κοσσυφοπεδίου και της Αλβανίας. Ωστόσο, δεν δόθηκε άδεια στη κοσοβαρική αντιπροσωπεία να συμμετάσχει στις συζητήσεις.
Στη συνέχεια, ο Πρίστινα επέστρεψε στην Αλβανία, όπου τον Ιανουάριο του 1920 βοήθησε στη διοργάνωση του συνεδρίου της Λούσνια και τον Απρίλιο του 1921 έγινε μέλος του κοινοβουλίου της Δίβρης. Συμμετείχε σε πραξικόπημα εκείνο το έτος και υπηρέτησε ως πρωθυπουργός για σύντομο διάστημα διάρκειας πέντε ημερών, από τις 7 έως τις 12 Δεκεμβρίου, αλλά αναγκάστηκε να αποκρυνθεί από τον Αχμέτ Ζόγου, τότε Υπουργό Εσωτερικών, μία ενέργεια που θεωρούσε επιτακτική για την αποφυγή συγκρούσεων με το Βελιγράδι.
Στη συνέχεια, ο Χασάν βοήθησε στην οργάνωση εξεγέρσεων στο Κοσσυφοπέδιο και οδήγησε αρκετές αντικυβερνητικές εξεγέρσεις στην Αλβανία, οι οποίες καταστάλθηκαν εύκολα από τις κυβερνήσεις των Τζαφέρ μπέη Ούπι και Αχμέτ Ζόγου.
Επέστρεψε στα Τίρανα κατά τη διάρκεια της Δημοκρατικής Επανάστασης του 1924 υπό τον Φαν Νόλι, τον οποίο συνόδευσε στην Κοινωνία των Εθνών στη Γενεύη.
Εξορία και θάνατος
Όταν ο Ζόγου ανέλαβε την εξουσία το Δεκέμβριο του 1924, ο Πρίστινα αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Αλβανία. Καθώς δεν μπορούσε να επιστρέψει στο Κοσσυφοπέδιο, εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη όπου αγόρασε ένα μεγάλο ακίνητο (έπαυλη Χαφήζ Μπέη). Ο Πρίστινα ήταν εχθρός του Ζόγου, και οι δύο προσπάθησαν να δολοφονήσουν ο ένας στον άλλον. Φυλακίστηκε από την γιουγκοσλαβική αστυνομία για μια περίοδο, αλλά αποφυλακίστηκε το 1931. Το 1933 σκοτώθηκε από τον Ιμπραήμ Τσέλο σε καφενείο της Θεσσαλονίκης, με εντολή της γιουγκοσλαβικής κυβέρνησης.
Κληρονομιά
Ο Χασάν Πρίστινα τιμάται στο Κοσσυφοπέδιο και στην Αλβανία. Το 1993, όταν συνήλθε στην Κόσοβσκα Μιτρόβιτσα μια συνάντηση για την 60ή επέτειο από τον θάνατό του, η αστυνομία της Σερβίας επέδραμε στην περιοχή και έστρεψε πολυβόλα στους συμμετέχοντες. Από τους 80 συμμετέχοντες, 37 συνελήφθησαν και οι υπόλοιποι δεχόταν πυρά για 5 έως 15 λεπτά από την αστυνομία. Το 2012 ένα άγαλμα του Πρίστινα ανεγέρθηκε στα Σκόπια στην πλατεία Σκεντέρμπεη.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Οθωμανοί αλβανικής καταγωγής Κατηγορία:Απόφοιτοι του Τμήματος Νομικής του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης Κατηγορία:Δολοφονίες στην Ελλάδα Κατηγορία:Οθωμανοί πολιτικοί Κατηγορία:Πολιτικοί του Κοσσυφοπεδίου Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Αλβανίας
Βιλί-λε-Μπουβρέ
Το Βιλί-λε-Μπουβρέ (γαλλικά: Villy-le-Bouveret) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φαβί (γαλλικά: Favis).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Βιλί-λε-Πελού
Το Βιλί-λε-Πελού (γαλλικά: Villy-le-Pelloux) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βιλουά (γαλλικά: Villois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Ραντιβόι της Βοσνίας
Ο Ραντιβόι,, (απεβ. τέλη Μαΐου ή στις αρχές Ιουνίου 1463) ήταν αντιβασιλιάς της Βοσνίας από το 1432 έως το 1435, όταν έχασε κάθε έλεγχο επάνω στο βασίλειο, αλλά δεν εγκατέλειψε τον τίτλο, και πάλι από το 1443 έως το 1446, όταν εγκατέλειψε την αξίωσή του. Αναγνωρίστηκε ως βασιλιάς από την Οθωμανική Αυτοκρατορία και το δεσποτάτο της Σερβίας, καθώς και από τους Βόσνιους ευγενείς οίκους Koσάτσα και Παβλόβιτς, αλλά ποτέ από τη Δύση. Επομένως, ο Ραντιβόι σπάνια περιλαμβάνεται στον κατάλογο των ηγεμόνων της Βοσνίας.
Ιστορικό
Ήταν ο μεγαλύτερος από τους δύο νόθους γιους του βασιλιά Oστόια. Πιθανότατα γεννήθηκε πριν από το 1410, κατά τη διάρκεια του γάμου του Oστόια με την Kουγιάβα Ραντινόβιτς, τη μητέρα του μοναδικού νόμιμου γιου του βασιλιά, Στέφεν Οστόιτς. Όπως ο μικρότερος αδελφός του Τόμας, ο Ραντιβόι ήταν ένα παιδί από διπλή μοιχία, καθώς ο πατέρας του ομολόγησε στον πάπα, ότι και η μητέρα τους είχε (ζώντα) σύζυγο τη στιγμή της γέννησής τους. Το επώνυμο Kρίστιτς (ή Kρστιτς ή Χρστιτς), το οποίο συχνά προστίθεται στο όνομά του, πιθανότατα προήλθε από το οικογενειακό όνομα της μητέρας του. Μετά το τέλος του Oστόια τον Σεπτέμβριο του 1418, ο μεγαλύτερος ετεροθαλής αδελφός τουύ Ραντιβόιj, Στέφεν Οστόιτς, ανέβηκε στον θρόνο, αλλά καθαιρέθηκε από τον ανιψιό τού πατέρα τους και αντίπαλο Tβρτκο Β΄ το 1421, και απεβίωσε λίγο αργότερα.
Αντιβασιλιάς
Ο Ραντιβόι άρχισε να διεκδικεί το στέμμα το 1428, αλλά δεν έγινε σοβαρός διεκδικητής μέχρι τον πόλεμο για το Koνάβλι το 1430, όταν οι Οθωμανοί τού δάνεισαν την υποστήριξή τους. Ενεργώντας ως αντιβασιλιάς, ο Ραντιβόι έστειλε αντιπροσωπεία στη Δημοκρατία της Ραγκούσας το 1431. Το επόμενο έτος, ο Βουργουνδός κατάσκοπος Μπερτραντόν ντε λα Μπροκιέρ τον βρήκε στην Υψηλή Πύλη να ζητά βοήθεια από τον Μουράτ Β΄ στην προσπάθειά του για τον θρόνο. Ο Τζούρατζ Μπράνκοβιτς δεσπότης της Σερβίας και οι ισχυρότεροι ευγενείς της Βοσνίας, Σαντάλγι του Οίκου Koσάτσα και Ραντόσλαβ του Οίκου Πάβλοβιτς, συσπειρώθηκαν επίσης για να υποστηρίξουν τον Ραντιβόι.
Μέχρι το 1433, το Ραντιβόι έλεγχε το μεγαλύτερο μέρος του βασιλείου, με τον Tβρτκo Β΄ να περιορίζεται στο κεντρικό και βορειοδυτικό τμήμα του. Ο Ντζούρατζ και οι ευγενείς έχασαν τελικά το ενδιαφέρον τους για τον Ραντιβόι, αλλά οι Οθωμανοί επέμειναν και κατέλαβαν το Μπομπόνατς στο όνομά του το 1434. Οι Ούγγροι αποκατέστησαν το Γιάγιτσε, το Χοντίντγιεντ, το Μπόσατς και το κάστρο Kομότιν στο Τβρτκo Β΄ στα μέσα του 1434, αλλά τα έχασαν ξανά από τον Ρντιβόι μόλις υποχώρησαν, και φαίνεται ότι τους ακολούθησαν έξω από τη Βοσνία. Αυτό έκανε τον Ραντιβόι de facto βασιλιά της Βοσνίας, αλλά δεν αναγνωρίστηκε ως νόμιμος μονάρχης από κανένα χριστιανικό κράτος. Ωστόσο η τύχη του Ραντιβόι ανατράπηκε, όταν οι Οθωμανοί σταμάτησαν να τον υποστηρίζουν το 1435 και κατέφυγε στην αυλή των Koσάτσα στη Zαχλούμια την άνοιξη του 1435. Ο Τβτκo Β΄ άδραξε την ευκαιρία και, πάλι με την ουγγρική βοήθεια, επανεγκαταστάθηκε στο βασίλειο. Ο Ραντιβόι συνέχισε να αυτοπροσδιορίζεται ως βασιλιάς της Βοσνίας για το υπόλοιπο της βασιλείας του Tβρτκo Β΄, αλλά χωρίς καμία αναγνώριση.
Το τέλος του άτεκνου Tβρτκο Β΄ τον Νοέμβριο του 1443 άνοιξε μία νέα πιθανότητα για τον Ραντιβόι, ο οποίος εκείνη την εποχή διέμενε στην Αυλή τού ανιψιού και διαδόχου τού Σαντάλγι, Stjepan Vukčić Kosača. Ο Tβτρκo Β΄, ωστόσο, είχε συγκεκριμένα σκοπό να αποκλείσει τον Ραντιβόι από τη διαδοχή, και φαίνεται ότι είχε ορίσει τον μικρότερο αδελφό του Ραντιβόι, Tόμας, ως κληρονόμο του. Έτσι ο Τόμας εξελέγη βασιλιάς από την πλειοψηφία των ευγενών, παρά τις προσπάθειες του Ραντιβόι στη Ραγκούσα να αποτρέψει την αναγνώριση τού αδελφού του ως κληρονόμου. Μία φιλο-οθωμανική παράταξη με επικεφαλής τον Στιέπαν, ο οποίος δεν έλαβε μέρος στις εκλογές, δήλωσε υπέρ του Ραντιβόι. Ένας πόλεμος διεξήχθη μέχρι το 1446 και έληξε με τον Τόμας να αναγνωρίζεται ως βασιλιάς από όλους τους ευγενείς και από τον ίδιο τον Ραντιβόι. Ο αδελφός του παραχώρησε στον Ραντιβόι μία περιοχή ως εισόδημα, συμπεριλαμβανομένων των φρουρίων Βράντουκ κοντά στο Ντόμπογι, του Σόκολ κοντά στην Γκρατσάνιτσα και του Κομότιν κοντά στο Γιάγιτσε.
Τα τελευταία χρόνια
Το τέλος τού βασιλιά Τόμας τον Ιούλιο του 1461 καλύφθηκε από φήμες για αποκρουστικά παιχνίδια από τον αδελφό και τον γιο του, πιθανότατα αβάσιμες και κατασκευασμένες. Η σχέση του Ραντιβόι με τον ανιψιό του, τον νέο βασιλιά, ήταν εγκάρδια. Ένα καταστατικό αμφισβητήσιμης γνησιότητας, στη βοσνιακή γλώσσα, φέρεται να εκδόθηκε από τον Στεφάν στις 18 Σεπτεμβρίου, επιβεβαιώνοντας όλα τα φρούρια τού Ραντιβόι και άλλες εκμεταλλεύσεις στο βασίλειο για τις «πιστές και αληθινές υπηρεσίες του στο στέμμα». Η βασιλεία του Στεφάν ήταν σύντομη: προκάλεσε απρόσεκτα μία οθωμανική επίθεση, που έβαλε τέλος στην ανεξαρτησία της Βοσνίας τον Μάιο του 1463. Ο Ραντιβόι τον συνόδευσε, στην προσπάθειά του να διαφύγει στην Κροατία, αλλά συνελήφθησαν από τον στρατό του Μωάμεθ Β΄ στο Κλγίουτς, λίγο αφότου οι αρχές της Ραγκούζας αποφάσισαν να του στείλουν μπαρούτι. Ο Ραντιβόι εκτελέστηκε επί τόπου, ή μαζί με τον Στεφάν στο στρατόπεδο του Mωάμεθ Β΄ κοντά στο Γιάγιτσε λίγο αργότερα. Μαζί του εκτελέστηκε και ο 13χρονος γιος τού Ραντιβόι, Tβρτκo. Η χήρα του δραπέτευσε στη Δαλματία και ξαναπαντρεύτηκε, ενώ ο γιος του Ματία ήταν για λίγο βασιλιάς-μαριονέτα, που τοποθετήθηκε από τους Οθωμανούς.
Πηγές
Κατηγορία:Βόσνιοι Ρωμαιοκαθολικοί Κατηγορία:Οίκος Κοτρομάνιτς
Βιρί (Άνω Σαβοΐα)
Το Βιρί (γαλλικά: Viry) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βιριέν (γαλλικά: Viriens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Βενζιέ
Το Βενζιέ (γαλλικά: Vinzier) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βενζολαί (γαλλικά: Vinzolais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Κοινότητα Αποστόλων Ηρακλείου
Η Κοινότητα Αποστόλων Ηρακλείου είναι κοινότητα του Δήμου Μινώα Πεδιάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 και ως έδρα της κοινότητας ορίστηκε ο οικισμός Απόστολοι. Περιλαβάνοντας μόνον την έδρα της, η κοινότητα έχει 322 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ενώ είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 11,807 χμ² (2011).