cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κυριακή του Πάσχα
μικρογραφία|Εικόνα της Ανάστασης του Χριστού Η Κυριακή του Πάσχα, η Μία των Σαββάτων, η Βασιλίς και Κυρία, η Εορτή των Εορτών και η Πανήγυρις των Πανηγύρεων είναι η ημέρα όπου σύμφωνα με το χριστιανικό εορτολόγιο εορτάζεται η Λαμπροφόρος και Ζωηφόρος Ανάσταση του Ιησού Χριστού, η νίκη της ζωής επί του θανάτου, η πτώση και καθαίρεση του Άδη από τον Αναστημένο Χριστό και η επανόρθωση του Αδάμ και μαζί του ολόκληρο το ανθρώπινο γένος από το προπατορικό αμάρτημα. "Θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν, Άδου την καθαίρεσιν, άλλης βιοτής, της αιωνίου απαρχήν". Είναι η μεγαλύτερη εορτή του Χριστιανισμού, καθώς αυτή την ημέρα εκπληρούνται οι διδαχές και το δόγμα του. Ονομάζεται και Πασχαλιά και Λαμπρή. Ο Ευαγγελιστής Ματθαίος περιγράφει τα εξής: Τα χαράματα της μιας των Σαββάτων (της Κυριακής), οι Μυροφόρες μαζί με την Παναγία πήγαν στον τάφο του Ιησού. Ξαφνικά έγινε μεγάλος σεισμός και ένας Άγγελος κύλισε την πέτρα που έφραζε τον τάφο και κάθισε πάνω της. Οι στρατιώτες που φρουρούσαν τον τάφο, είχαν παραλύσει από το φόβο τους. Ο άγγελος απευθύνθηκε στις Μυροφόρες και την Παναγία να μην φοβούνται και ότι ο Ιησούς είχε αναστηθεί. Στο μήνυμά του ο Άγγελος είπε να πάνε να ειδοποιήσουν τους μαθητές Του, για το γεγονός της Ανάστασης και να τους πουν να πάνε στη Γαλιλαία όπου και θα τους εμφανιζόταν ο Ιησούς, και έτσι έγινε. Γυρνώντας πίσω στην Ιερουσαλήμ στο μέρος που ήταν κρυμμένοι οι μαθητές, εμφανίστηκε μπροστά τους ο Χριστός. Εκείνες τον προσκύνησαν και παρακινούμενες από τον ίδιο έτρεξαν να αναγγείλουν το χαρμόσυνο γεγονός στους μαθητές του. Οι στρατιώτες ειδοποίησαν τους Γραμματείς και τους Φαρισαίους ότι ο Ιησούς αναστήθηκε. Εκείνοι τυφλωμένοι από το μίσος τους κατά του Χριστού, θεώρησαν μεγάλη ντροπή τους την Ανάσταση του Χριστού, αποφάσισαν να δωροδοκήσουν τους στρατιώτες ώστε να πουν ψέματα, ότι το σώμα του Χριστού κλάπηκε τη νύχτα από τους μαθητές Του, και δεν αναστήθηκε. Οι μαθητές πήγαν στη Γαλιλαία και εκεί τους εμφανίστηκε ο Ιησούς. Τους ευλόγησε και τους είπε να διασκορπιστούν και να διδάξουν όλα όσα τους δίδαξε. Τους έδωσε επίσης εντολή, ότι όποιος πιστεύει σε Αυτόν, να τον βαπτίζουν στο όνομα του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αυτό έκαναν οι μαθητές και έφτασε το Ευαγγέλιο μέχρι σήμερα.
Καθορισμός ημερομηνίας του Πάσχα και η σημασία του
Η εορτή του Πάσχα είναι η μεγαλύτερη κινητή εορτή, δηλαδή δεν εορτάζεται κάθε χρόνο την ίδια ημερομηνία. Αυτό καθορίστηκε από την Α' Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας το 325 μ.Χ. Τότε ορίστηκε ότι η Κυριακή του Πάσχα θα εορτάζεται την πρώτη Κυριακή αμέσως μετά από την πρώτη πανσέληνο που συμβαίνει αμέσως μετά από την εαρινή ισημερία της 21ης Μαρτίου. Αν η πανσέληνος πέσει ημέρα Κυριακή, τότε το Πάσχα θα μετατεθεί για την επόμενη Κυριακή, κι αυτό για να μη συμπέσει ποτέ το χριστιανικό με το Εβραϊκό Πάσχα (το οποίο σύμφωνα με τον κανονισμό πρέπει να εορτάζεται πάντα κατά την ημέρα της πρώτης πανσελήνου μετά από την εαρινή ισημερία), αλλά πάντοτε το χριστιανικό Πάσχα να εορτάζεται μετά από το εβραϊκό. Με βάση αυτόν τον ορισμό το Ορθόδοξο Πάσχα πέφτει πάντα ανάμεσα στις 22 Μαρτίου και 25 Απριλίου με το παλαιό ημερολόγιο, οι οποίες ημερομηνίες αντιστοιχούν από τις 4 Απριλίου ως τις 8 Μαΐου με το νέο ημερολόγιο. Συνεπώς, το Πάσχα και οι υπόλοιπες κινητές εορτές που εξαρτώνται απ' αυτό (π.χ. Ανάληψη, Πεντηκοστή) εορτάζονται πάντα ταυτόχρονα και από τα δύο ημερολόγια, σε αντίθεση με τις ακίνητες εορτές του έτους (π.χ. Χριστούγεννα, Κοίμηση της Θεοτόκου) που εορτάζονται πάντα με 13 ημέρες διαφορά.
Για την προέλευση της λέξης Πάσχα πιστεύεται ότι υπάρχουν δύο εκδοχές. Η πρώτη προέρχεται από την εβραϊκή λέξη Peshah ή Pasah που σημαίνει πέρασμα, διάβαση. Στο Εβραϊκό Πάσχα γιορτάζεται η απελευθέρωση των Εβραίων από τους Αιγυπτίους και η διάβαση της Ερυθράς θάλασσας με τον Μωυσή. Η δεύτερη εκδοχή πιστεύεται ότι προέρχεται από την ελληνική λέξη Πάσχειν προς τιμήν των Παθών του Χριστού.
Έθιμα του Πάσχα
Το Πάσχα ή Λαμπρή για τους Έλληνες είναι η κορυφαία γιορτή του χρόνου. Γιορτάζεται σε όλη την Ελλάδα με το σούβλισμα των αρνιών, το τσούγκρισμα των κόκκινων αυγών, με τραγούδια και χορούς. Η εβδομάδα που ακολουθεί ονομάζεται Διακαινίσιμη Εβδομάδα και σύμφωνα με το Τυπικό της Εκκλησίας δεν νηστεύουμε ούτε την Τετάρτη ούτε και την Παρασκευή αυτής της εβδομάδας. Οι πιστοί κυρίως στα παλιότερα χρόνια για 40 μέρες μετά το Πάσχα όταν συναντιούνταν οπουδήποτε δεν χαιρετιόντουσαν με τον συνηθισμένο τρόπο αλλά με το Χριστός Ανέστη και Αληθώς Ανέστη. Η Εκκλησία μας για 40 μέρες μετά το Πάσχα έχει καθιερώσει και την λεγόμενη Αναστάσιμη Προσευχή. Η Αναστάσιμη περίοδος λήγει την ημέρα της Αποδόσεως του Πάσχα η οποία είναι πάντοτε Τετάρτη και εορτάζεται 39 ημέρες μετά το Πάσχα και μια ημέρα πριν από την εορτή της Αναλήψεως. Την ημέρα αυτή στις εκκλησίες τελείται η τελευταία Αναστάσιμη Θεία Λειτουργία η οποία είναι πανομοιότυπη με την πρώτη, δηλαδή τη βραδιά της Αναστάσεως.
Κυριακή του Πάσχα Κατηγορία:Έθιμα Απριλίου Κατηγορία:Πάσχα Κατηγορία:Χριστιανική ορολογία Κατηγορία:Ορθοδοξία Κατηγορία:Ιησούς Χριστός Κατηγορία:Χριστιανικές εορτές και τελετές Κατηγορία:Επίσημες αργίες στην Ελλάδα
Γεωργαντάς
Το ελληνικό επώνυμο Γεωργαντάς μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Ντιέγκο Βελάσκεθ (ηθοποιός)
Ο Ντιέγκο Βελάσκεθ (γεν. 5 Δεκεμβρίου 2001) είναι αμερικανός ηθοποιός, ο οποίος ενσαρκώνει τον Μπίλι Θάντερμαν στη σειρά The Thundermans.
Βιογραφικό
Ο Βελάσκεζ πήρε τον πρώτο του ρόλο στην ηλικία των 7 ετών, όταν είχε τον ρόλο του Πάτρικ Κρόουλυ στην ταινία Ακραία Μέτρα (Extraordinary Measures) με πρωταγωνιστή τον Χάρισον Φορντ. Έπειτα εμφανίστηκε στη σειρά Leverage ως Νεαρός Νέιθαν Φορντ και συμπρωταγωνίστησε στη σειρά Grimm του NBC. Επίσης, ενσαρκώνει τον Μπίλι Θάντερμαν στη σειρά The Thundermans.
Ο Βελάσκεθ έχει εμφανιστεί και σε διαφημίσεις, όπως και σε προωθητικά βίντεο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Αριάνς
Το Αριάνς (Arriance, Argenchen / Άργκενχεν ) είναι κοινότητα στον νομό Μοζέλ, στο Γκραντ Εστ, στη βορειοανατολική Γαλλία.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Αριανς
Περιφέρεια Μπατούμι
Δημογραφικά
Από το 1897, ο συνολικός πληθυσμός των όκρουγκ Μπατούμι και Αρτβίν, που αργότερα θα αποτελούσαν την περιφέρεια Μπατούμι, ήταν 144.584. Οι Καρτβελιανοί, συμπεριλαμβανομένων κυρίως των Αζαριανών, τότε - κυρίως μουσουλμανικής γεωργιανής πληθυσμιακής ομάδας, αποτελούσαν το 43,5% του πληθυσμού. Οι Τούρκοι αποτελούσαν τη δεύτερη μεγαλύτερη πληθυσμιακή ομάδα με 30,8% και συγκεντρώνονταν κυρίως στην περιοχή Αρτβίν (μετέπειτα επαρχία Αρτβίν της Τουρκίας λόγω της Συνθήκης του Καρς). Σημαντικές μειονότητες περιλάμβαναν τους Αρμένιους, τους Ρώσους και τους Καυκάσιους Έλληνες.
Εθνοτικές ομάδες το 1897
Οι εθνοτικές πληθυσμιακές ομάδες το 1897 αναφέρονταν ως εξής:
Παραπομπές
Μπατουμι, Ομπλαστ του
Ερρίκος Γ΄ του Γκλόγκουφ
Ο Ερρίκος Γ΄, πολων. Henryk książę głogowski (1251/60 - 3 Δεκεμβρίου 1309) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Γκλόγκουφ ήταν δούκας του Γκλόγκουφ (από το 1274) και δούκας σε μέρη της Μεγάλης (Παλαιάς) Πολωνίας (1306-09).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Κορράδου Α΄ δούκα του Γκλόγκουφ και της Σαλώμης των Πιαστ, κόρης του Βλάντισλαφ Οντόνιτς δούκα της Μεγάλης Πολωνίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1291 τη Ματθίλδη των Γουέλφων, κόρη του Αλβέρτου Α΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Ντιμλάμα
μικρογραφία|Ένα πιάτο ντιμλάμα Το Ντιμλάμα ή Ντιμντάμα είναι τουρκικό στιφάδο το οποίο παρασκευάζεται με διάφορους συνδυασμούς που περιλαμβάνουν κρέας, πατάτες, κρεμμύδια, λαχανικά, και μερικές φορές φρούτα. Το κρέας (αρνίσιο ή μερικές φορές μοσχαρίσιο ή βοδινό) και τα λαχανικά κόβονται σε μεγάλα κομμάτια και τοποθετούνται σε στρώματα σε ένα ερμητικά σφραγισμένο δοχείο για να σιγοβράσει αργά μέσα στο ζουμί τους. Στο ντιμλάμα τα λαχανικά επίσης περιλαμβάνουν, εκτός από πατάτες και κρεμμύδια, καρότα, λάχανο, μελιτζάνες, ντομάτες, πιπεριές καρυκευμένες με σκόρδο και μια ποικιλία από βότανα και καρυκεύματα. Το Ντιμλάμα μαγειρεύεται συνήθως κατά την άνοιξη και το καλοκαίρι, όταν υπάρχει ευρεία επιλογή των λαχανικών. Σερβίρεται σε ένα μεγάλο πιάτο και τρώγεται με το κουτάλι. Τρώγεται κυρίως στο Ουζμπεκιστάν και τη Κιργιζία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κιργιζική κουζίνα Κατηγορία:Ουζμπεκική κουζίνα
Λούντβιχ Άιχροντ
Ο Λούντβιχ Άιχροντ (γερμ. Ludwig Eichrodt, 2 Φεβρουαρίου 1827 – 2 Φεβρουαρίου 1892) ήταν Γερμανός ποιητής και θεατρικός συγγραφέας. Γεννήθηκε στον Δήμο Ντούρλαχ της Καρλσρούης και πέθανε στο Λαρ. Πολλά από τα έργα του τα δημοσίευσε με το λογοτεχνικό ψευδώνυμο Ρούντολφ Ροντ.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Λούντβιχ Άιχροντ ήταν γιος του αξιωματικού Λούντβιχ Φρήντριχ Άιχροντ (1798-1844) και της συζύγου του Ελίζαμπετ, το γένος Γιόος (El. Joos, 1809-1891). Σπούδασε στα πανεπιστήμια της Χαϊδελβέργης και του Φράιμπουργκ, και εμφανίσθηκε στα γράμματα το 1848 με το κωμικό τραγούδι «Wanderlust» στο σατιρικό περιοδικό Fliegende Blätter, που είχε μεγάλη αποδοχή από το αναγνωστικό κοινό.
Λογοτεχνικά έργα
Τα άπαντά του εκδόθηκαν στη Στουτγάρδη το 1890.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ποιητές Κατηγορία:Γερμανοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Ποιητές του 19ου αιώνα
Σαρλ Ανρί Σανσόν
Ο Σαρλ Ανρί Σανσόν (Charles-Henri Sanson, 15 Φεβρουαρίου 1739 - 4 Ιουλίου 1806) ήταν ο βασιλικός δήμιος της Γαλλίας στην αυλή του Βασιλιά Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ και Δήμιος της Πρώτης Γαλλικής Δημοκρατίας. Εκτέλεσε την θανατική ποινή στο Παρίσι επί 40 και πλέον χρόνια, ενώ από το χέρι του θανατώθηκαν γύρω στα 3.000 άτομα, συμπεριλαμβανομένου και του ίδιου του Βασιλιά.
Γενεαλογικό δέντρο
Ο Σανσόν ήταν ο 4ος στη δυναστεία των έξι γενεών δημίων, που ανάγεται στον 17ο αιώνα. Ο προπάππος του ήταν στρατιώτης του βασιλικού στρατού και ονομαζόταν Σαρλ Σανσόν (1658-1695) από την Αμπεβίλ (Abbeville), και διορίστηκε Δήμιος των Παρισίων το 1684. Όταν πέθανε το 1695, ο πατριάρχης των Σανσόν, το αξίωμα πέρασε στον γιο του, επίσης Σαρλ (1681- 12 Σεπτεμβρίου 1726). Μετά το θάνατο και του δεύτερου Σαρλ, ορίστηκε προσωρινά αναπληρωτής του κατά το πρότυπο του αντιβασιλέα, μέχρι να ενηλικιωθεί νεότερος γιος του, Σαρλ Ζαν Μπατίστ Σανσόν (1719 - 4 Αυγούστου 1778). Ο Σανσόν εκείνος σε όλη του την ζωή ήταν ανώτερος δήμιος και κατά την περίοδο εκείνη απέκτησε 10 παιδιά. Ο μεγαλύτερος από τους γιους του,, ο Σαρλ Ανρί, γνωστός και ως ο "Σανσόν ο Μέγας" - μαθήτευσε στο πλευρό του πατέρα του επί μία εικοσαετία και ανέλαβε καθήκοντα στις 26 Δεκεμβρίου 1778.
Βίος
Ο Σαρλ Ανρί Σανσόν γεννήθηκε στο Παρίσι, γιος του Σαρλ Ζαν Μπατίστ Σανσόν από την πρώτη του σύζυγο, την Μαντλέν Τρονσόν. Μεγάλωσε αρχικά στο σχολείο-μοναστήρι της Ρουέν ως το 1753, όταν ο πατέρας του αναγνωρίστηκε ως δήμιος από έναν συμμαθητή του Σαρλ Ανρί. Έτσι, ο μικρός Σαρλ έφυγε από το σχολείο, για να μην αμαυρωθεί η φήμη του. Εν συνεχεία μορφώθηκε με ιδιωτικό δάσκαλο και σπούδασε στο πανεπιστήμιο του Λέιντεν με σκοπό να γίνει γιατρός, μιας και δεν του άρεσε η δουλειά του πατέρα του.
Καριέρα ως δημίου
Ο πατέρας του έμεινε παράλυτος και η γιαγιά του από την πλευρά του πατέρα του, η Αν-Μαρτ Σανσόν, τον έπεισε να εγκαταλείψει τις σπουδές του και να αναλάβει δήμιος για να βγάλει τα προς το ζειν. Ως δήμιος (bourreau), έγινε γνωστός με την ονομασία "Monsieur de Paris“ - "Κύριος των Παρισίων“. Στις 10 Ιανουαρίου 1765 παντρεύτηκε την δεύτερη σύζυγό του, Μαρί-Αν Ζουζιέ (Marie-Anne Jugier). Απέκτησαν δύο γιους: τον Ανρί (1767–1830), ο οποίος έγινε ο επίσημος διάδοχός του, και τον Γκαμπριέλ (1769–1792), ο οποίος επίσης εργάστηκε στην δουλειά της οικογένειάς του.
Το 1757 ο Σανσόν βοήθησε τον θείο του, Νικολά Σαρλ Γκαμπριέλ (1721–1795, δήμιο της Ρέιμς) με την ειδεχθή εκτέλεση του επίδοξου δολοφόνου του βασιλιά, Ρομπέρ-Φρανσουά Νταμιέν (Robert-François Damiens).Η συμβολή του Σαρλ Ανρί ήταν μεγάλη στο να γίνει σωστά η εκτέλεση και με λιγότερο πόνο, καθώς διήρκεσε λίγο (η εκτέλεση ήταν διαμελισμός). Έπειτα από το γεγονός αυτό, ο θείος του παραιτήθηκε από τη θέση του. Το 1778 ο Σαρλ-Ανρί παρέλαβε επίσημα το παλτό με το κόκκινο αίμα, διακριτικό του αρχιδήμιου, από τον πατέρα του Σαρλ-Ζαν-Μπατίστ και υπηρέτησε στη θέση εκείνη επί 38 χρόνια, μέχρι που ο γιος του, Ανρί, τον διαδέχθηκε το 1795 (ο Σαρλ Ανρί είχε ασθενήσει). Η πλειονότητα των εκτελέσεων γίνονταν από τον Σανσόν και ως 6 βοηθούς.
Συνολικά, ο Σαρλ Ανρί εκτέλεσε 2.918 άτομα, ανάμεσα στα οποία και ο Λουδοβίκος ΙΣΤ΄. Παρότι ποτέ δεν ήταν υποστηρικτής της μοναρχίας, ωστόσο ήταν αρχικά απρόθυμος να εκτελέσει τον Λουδοβίκο, ώσπου υποχώρησε στο τέλος. Η βασίλισσα, Μαρία Αντουανέτα, εκτελέστηκε από τον γιο του, τον Ανρί, ο ο οποίος διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1795 (ο Σανσόν ο Μέγας είχε παραστεί απλώς στην εκτέλεση της βασίλισσας το 1793). Εν συνεχεία, χρησιμοποιώντας την λαιμητόμο, ο Σανσόν και οι άνδρες του εκτέλεσαν πλήθος επαναστατών, ανάμεσα στους οποίους ο Δαντών, ο Ροβεσπιέρος, ο Σαιν Ζυστ,ο Εμπέρ και ο Ντεμουλέν.
Υποστηρικτής της γκιλοτίνας
Έπειτα από την Επανάσταση, ο Σανσόν συνετέλεσε τα μέγιστα στο να εισαχθεί και να καθιερωθεί η χρήση της γκιλοτίνας ως μέσου εκτέλεσης. Είναι χαρακτηριστικό ότι μετά την δημόσια πρόταση του Ζοζέφ Ινιάς Γκιγιοτέν για μια εκτελεστική μηχανή, ο Σανσόν κατέθεσε ένα μοναδικό σε αξία υπόμνημα προς την Νομοθετική Συνέλευση. Ο Σανσόν διατηρούσε και είχε στην κατοχή του όλο τον εξοπλισμό του. Υποστήριξε ότι οι πολλές εκτελέσεις - οι οποίες είχαν γίνει νόρμα-, ήταν πολύ απαιτητικές για τις παλιές μεθόδους. Τα σχετικά ελαφρού βάρους εργαλεία του ήταν ευαίσθητα λόγω της συχνής χρήσης και το κόστος της επισκευής τους επιβάρυνε τον δήμιο, κάτι που ο ίδιος χαρακτηρίζει άδικο στο υπόμνημά του. Ακόμα χειρότερα, η σωματική κόπωση του εκτελεστή μπορούσε εύκολα να οδηγήσει σε σφάλματα και ατυχήματα κατά τις εκτελέσεις των θυμάτων. Τα ίδια τα θύματα θα μπορούσαν να καταφύγουν σε πράξεις απόγνωσης εξαιτίας της αγωνίας τους για την μακρόχρονη και απρόβλεπτη διαδικασία της εκτέλεσης.
Όταν το πρωτότυπο μοντέλο της λαιμητόμου δοκιμάστηκε για πρώτη φορά στο νοσοκομείο του Μπισέτρ (Bicêtre) του Παρισιού, στις 17 Απριλίου 1792, ο ίδιος ο Σανσόν επέβλεψε την διαδικασία. Πρώτα δοκιμάστηκε σε δεμάτια από άχυρα, έπειτα σε ζωντανά πρόβατα και εν τέλει σε ανθρώπινα πτώματα. Λίγο πριν ολοκληρωθεί η διαδικασία, ο Σανσόν κήρυξε επιτυχημένο το μηχάνημα. Εντός μίας εβδομάδας, η χρήση της γκιλοτίνας εγκρίθηκε από την Συνέλευση και στις 25 Απριλίου 1792 ο Σανσόν εκτέλεσε τον πρώτο κατάδικο με την νέα μηχανή, τον ληστή Νικολά Ζακ Πελετιέ στην Πλατεία της Γκρεβ (Place de Grève).
Ελεύθερος χρόνος
Στον ελεύθερό του χρόνο ο Σανσόν τεμάχιζε τα θύματά του και έφτιαχνε φάρμακα χρησιμοποιώντας βότανα που είχε στον κήπο του. Επίσης, έπαιζε βιολί και τσέλο, ενώ άκουγε την μουσική του Γκλουκ. Συχνά συναντούσε τον στενό του φίλο Τόμπιας Σμιτ, έναν Γερμανό κατασκευαστή μουσικών οργάνων, ο οποίος αργότερα θα κατασκεύαζε και την γκιλοτίνα του Σανσόν.
Σύμφωνα με μία ανεκδοτική αναφορά, ο Σαρλ-Ανρί Σανσόν έπειτα από την συνταξιοδότησή του συνάντησε τον Ναπολέοντα Α΄ και ο τελευταίος τον ρώτησε αν μπορούσε να κοιμηθεί όταν είχε εκτελέσει περισσότερα από 3.000 άτομα. Η λακωνική απάντηση του δημίου ήταν: "Αφού οι αυτοκράτορες, οι βασιλείς και οι δικτάτορες μπορούν να κοιμούνται καλά, γιατί δεν θα μπορούσε ένας δήμιος;"
Θάνατος και απόγονοι
Ο νεότερος γιος του Σανσόν, ο Γκαμπριέλ (1769–27 Αυγούστου 1792) ήταν βοηθός του και πιθανός διάδοχός του από το 1790, ωστόσο πέθανε ξαφνικά γλιστρώντας από το ικρίωμα, ενώ έδειχνε ένα κομμένο κεφάλι στο πλήθος. Ο τραγικός θάνατος του Γκαμπριέλ σήμαινε ότι το κληρονομικό επάγγελμα πέρασε στον μεγαλύτερο γιο του, Ανρί (1767–1840), ο οποίος ήταν στρατιώτης κατά την Επανάσταση (δεκανέας και στη συνέχεια λοχίας της εθνοφρουράς στο Παρίσι, εν συνεχεία στο πυροβολικό και στην δικαστική αστυνομία). Παντρεύτηκε τη Μαρί-Λουίζ Νταμιντό (Marie-Louise Damidot). Ο Ανρί ανέλαβε επίσημα καθήκοντα τον Απρίλιο του 1793 και παρέμεινε ο επίσημος Δήμιος των Παρισίων επί 47 χρόνια. Μεταξύ άλλων, καρατόμησε την Μαρία Αντουανέτα και τον εισαγγελέα Φουκέ-Τενβίλ.
Ο εγγονός του Σαρλ Ανρί, Ανρί-Κλεμάν Σανσόν, ήταν ο 6ος και τελευταίος της δυναστείας των δημίων. Υπηρέτησε ως το 1847. Ο Σαρλ Ανρί Σανσόν πέθανε στις 4 Ιουλίου 1806 και ετάφη σε οικογενειακό τάφο στο Κοιμητήριο της Μονμάρτρης στο Παρίσι.
Ο Σανσόν στην λογοτεχνία
Ο δήμιος Σανσόν απαντάται σε έναν μικρό αλλά σημαντικό ρόλο στο ιστορικό μυθιστόρημα της Σούζαν Άλεϊν Μέγαρο της Δικαιοσύνης (2010) και εμφανίζεται για πολύ λίγο στο έργο A Far Better Rest (2000), της ίδιας συγγραφέα, μία επαναληπτική εξιστόρηση του έργου του Τσαρλς Ντίκενς Ιστορία δύο πόλεων. Εμφανίζεται επίσης στο Ένα επεισόδιο την εποχή της Τρομοκρατίας του Ονορέ ντε Μπαλζάκ, όπου ζητά μια μυστική νεκρώσιμη λειτουργία για τον πρόσφατα εκτελεσθέντα Λουδοβίκο ΙΣΤ'. Ο γιος του, Ανρί Σανσόν (1767-1840) εμφανίζεται σε κυρίαρχο ρόλο στο έργο Το Παιχνίδι της Υπομονής, ξανά της Άλεϊν (2006). Η ζωή του Σαρλ-Ανρί παρουσιάζεται με υπερβολική φαντασία στο μυθιστόρημα του Γερμανού συγγραφέα Χ. Μ. Μονς (H.M. Mons) Το Σπαθί του Σατανά (1954). Τέλος, η ιστορία του Τζιμ Σέπαρντ "Sans Farine," από την συλλογή του Like You'd Understand, Anyway (2007), παρουσιάζει μία φανταστική αυτοβιογραφία του Σαρλ-Ανρί Σανσόν.
Δολοφονία Πέτρου-Σταμούλη
Τα γεγονότα
Στη δολοφονία χρησιμοποιήθηκε το 45άρι colt πιστόλι που θα αποτελούσε στη συνέχεια τη φονική σφραγίδα της οργάνωσης.
Η ενέργεια για την 17 Νοέμβρη
Η επιλογή του στόχου που δεν συνδεόταν με τη δικτατορία και την τιμωρία όσων σχετίζονταν με την Επταετία, δικαιολογείτο από το ότι συνδέονταν με το νεοϊδρυθέν επίλεκτο σώμα της Ελληνικής Αστυνομίας, την ΄΄κύρια δύναμη τρομοκράτησης του λαού΄΄, δηλαδή αφορούσε τον θεσμικό της ρόλο.
Τα επακόλουθα
Οι Ελληνικές αρχές κινητοποιήθηκαν άμεσα, θεωρώντας πως στην ενέργεια αυτή είχαν συνεργαστεί εκτελεστές από το εξωτερικό, για αυτό δόθηκε η εντολή να κλείσουν τα σύνορα και κινητοποιήθηκε σε αυτά και ο στρατός. Επίσης προσήχθησαν στην Ασφάλεια αριστεροί και αναρχικοί μεταξύ των οποίων ο δημοσιογράφος Γιώργος Βότσης, η σύντροφός του Νανά Νταουντάκη, η Χριστίνα Σταματοπούλου, σύζυγος του Γιώργου Καραμπελιά.
Η στάση του τύπου
Ο φιλοκυβερνητικός τύπος αναπαρήγαγε την θέση του Υπουργού Δημόσιας Τάξης Αναστάσιου Μπάλκου πως επρόκειτο για κομμουνιστές ή αναρχικούς, ενώ οι αριστερές και κεντρώες εφημερίδες μίλησαν για προβοκάτσια.
Η σημασία της ενέργειας για την υπόσταση της 17ης Νοέμβρη
Με τη δολοφονία αυτή πλέον η πιθανότητα ύπαρξης της τρομοκρατικής οργάνωσης 17 Νόεμβρη ήταν πλέον ένα πολύ σοβαρό ενδεχόμενο και μάλιστα της αυτόνομης δράσης της και όχι ως κάτι ετεροκατευθυνόμενο από κάποια αόρατη αρχή ή υπηρεσία.
Λεοπολδία
Η λεοπολδία (επιστημονική-λατινική ονομασία Leopoldia) είναι γένος μονοκοτυλήδονων φυτών της οικογένειας των ασπαραγοειδών. Είναι διαδεδομένο στη φύση της Λεκάνης της Μεσογείου και των γειτονικών περιοχών, από τα Κανάρια νησιά μέχρι το Ιράν.
Τα είδη της λεοπολδίας υπάγονταν παλαιότερα στο γένος μούσκαρι (ως «υπογένος» ή ομάδα). Τα άνθη τους έχουν διάταξη βότρυος ή σπάδικα, με τα άνθη στο άνω μέρος να είναι πιο ζωηρά χρωματισμένα από εκείνα στο κάτω μέρος της ταξιανθίας.
Σήμερα αναγνωρίζονται γενικά 12 είδη στο γένος Leopoldia.
Παραπομπές
Λεοπολδια
Ερρίκος Δ΄ ο Πιστός
Ο Ερρίκος Δ΄ ο Πιστός, πολων. Henryk IV Wierny (π. 1292 - 22 Ιανουαρίου 1342) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Γκλόγκουφ ήταν δούκας του Ζάγκαν και μερών της Μεγάλης Πολωνίας (1309-17, με τους αδελφούς του σε όλα τα εδάφη εκτός του Γκλόγκουφ σε διαφορετικές διαιρέσεις μεταξύ τους), δούκας του Γκλόγκουφ (1318-21, με τα αδέλφια του) και του Ζάγκαν (από το 1321, μόνος του).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ερρίκου Γ΄ δούκα του Γκλόγκουφ και της Ματθίλδης των Γουέλφων, κόρης του Αλβέρτου Α΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ. Το προσωνύμιο Πιστός το έλαβε από τους χρονικογάραφους του 14ου αι.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1310 τη Ματθίλδη των Ασκάνια (π.1296-1329), κόρη του Χέρμαν μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Ζάλτσβαντελ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Άγιοι Θεόδωροι Τρικάλων
Οι Άγιοι Θεόδωροι είναι χωριό της τοπικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας Βασιλικής, του δήμου Μετεώρων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Τρικάλων, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.
Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Καλαμπάκας του νομού Τρικάλων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.
Γεωγραφία
Οι Άγιοι Θεόδωροι είναι ημιορεινός οικισμός στο κεντρικό τμήμα του νομού Τρικάλων, δίπλα στην οδό προς Καλαμπάκα και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 180. Απέχει 15,5 χλμ. περίπου ΒΔ. των Τρικάλων.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1883 και προσαρτήθηκε στον δήμο Αιγινίου. Το 1912 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βοϊβόδα
(Πηγή: )
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Μετεώρων
Ερρίκος Ε΄ ο Σιδηρούς
Ο Ερρίκος Ε΄ ο Σιδηρούς, πολων. (π. 1319 - μετά τις 8 Απριλίου 1369) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Γκλόγκουφ ήταν δούκας του Ζάγκαν (από το 1342), του ημίσεως Γκλόγκουφ (από το 1349) και του ημίσεως Στσινάβα (από το 1363).
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Ερρίκου Δ΄ του Πιστού, δούκα του Ζάγκαν και της Ματθίλδης των Ασκάνια, κόρης του Χέρμαν μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Ζάλτσβεντελ.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Χριστίνα Ταχιάου
Η Χριστίνα Ταχιάου (3 Φεβρουαρίου 1966, Θεσσαλονίκη) είναι Ελληνίδα δημοσιογράφος και πολιτικός.
Στις βουλευτικές εκλογές του Ιανουαρίου 2015 εξελέγη με το ψηφοδέλτιο του Ποταμιού στην Α΄ Θεσσαλονίκης. Ήταν, επίσης, υποψήφια με το Ποτάμι στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015, αλλά δεν εξελέγη. Στην κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη είναι διευθύντρια στο υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής και αδερφός της είναι ο πρόεδρος της Αττικό Μετρό Νίκος Ταχιάος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Ποτάμι
Εθελοντική Υπηρεσία του Ερμιτάζ
Η Υπηρεσία Εθελοντών του Κρατικού Μουσείου Ερμιτάζ στην Αγία Πετρούπολη, Ρωσία, είναι οργανισμός εθελοντών, που συνεισφέρει στην λειτουργία του παγκοσμίου φήμης μουσείου.
Το πρόγραμμα βοηθά το Ερμιτάζ με στις εξωτερικές και στις εσωτερικές δραστηριότητες και λειτουργίες του ως εξωτερικός σύνδεσμος μεταξύ μουσείου, εργαζομένων και του κοινού, κάνοντας τη γνώση των ειδικών του μουσείου προσβάσιμη στην γενική κοινότητα. Οι εθελοντές, επίσης, δουλεύουν πάνω σε έργα που αντικατοπτρίζουν τις προσωπικές τους φιλοδοξίες και ενδιαφέροντα σε σχέση με το μουσείο.
Ιστορία
Λίγο πριν τον εορτασμό της 300ης επετείου της Αγίας Πετρούπολης, ο Μιχαήλ Κοζουνόφσκι προσέγγισε τη διεύθυνση του Μουσείου και πρότεινε την ίδρυση μιας εθελοντικής υπηρεσίας προκειμένου να βοηθήσει στην οργάνωση της εκατονταετηρίδας. Την ίδια στιγμή, ξεκίνησε την αναζήτηση ατόμων με εμπειρία στην δημιουργία εκπαιδευτικών προγραμμάτων έτσι ώστε να συμμετέχουν σε αυτή τη διαδικασία.
Χάρη στις προσπάθειές του, το Ερμιτάζ ήταν σε θέση να διαλέξει ανάμεσα σε 150 υποψήφιους. Στις 23 Μαΐου 2003 μια ομάδα εθελοντών φορώντας κόκκινες στολές εισήλθαν στο Ερμιτάζ για πρώτη φορά και προσέφεραν βοήθεια στο Μουσείο με κάθε εφικτό τρόπο. Υπό αυτές τις συνθήκες ανατέθηκε στον Κοζουνόφσκι η διεύθυνση της νέας Εθελοντικής Υπηρεσίας. Στα πρώτα βήματα του προγράμματος, δημιουργήθηκαν πολλά σχέδια σε συνερασία με διάφορα τμήματα του Ερμιτάζ, γεγονός που επέτρεψε στους εθελοντές να γίνουν κομβικό κομμάτι του προσωπικού του Μουσείου.
Η Ομάδα
Το πρόγραμμα διευρύνεται διαρκώς από τη συνεχόμενη ροή νέων εθελοντών. Φοιτητές και εργαζόμενοι, Ρώσοι καθώς και άνθρωποι από όλον τον κόσμο, νέοι και πρεσβύτεροι συνεργάζονται για την γενική βελτίωση του Ερμιτάζ. Την παρούσα στιγμή στο δυναμικό της εθελοντικής ομάδας συγκαταλέγονται συμμετέχοντες από όλη την υφήλιο, συμπεριλαμβανομένων τις, Ρωσία, Ελβετία, Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, Γερμανία, Γαλλία, Ισπανία, Ιταλία, Ελλάδα, Πολωνία, Ρουμανία, Τουρκία, Λίβανο, Βραζιλία, Κορέα, Ιρλανδία , καθώς και άλλες χώρες. Ο κάθε εθελοντής αφιερώνει τον χρόνο του στο πρόγραμμα, βάσει του ατομικού τους χρονοδιαγράμματος και των ικανοτήτων του. Ανάμεσά τους βρίσκονται γλωσσολόγοι, ιστορικοί τέχνης, δημοσιογράφοι, δάσκαλοι, προγραμματιστές και άτομα από επαγγελματικούς χώρους που δεν είναι απαραιτήτως συνδεδεμένοι με την σφαίρα της κουλτούρας. Για παράδειγμα, μέλη της εθελοντικής υπηρεσίας είναι ένας οδηγός λεωφορείου, ένας αραχνολόγος και ένας χορευτής. Μετά την αποχώρηση τους από την Υπηρεσία πολλοί εθελοντές διατηρούν επαφή με το πρόγραμμα και τα μέλη του. Με αυτόν τον τρόπο, το εθελοντικό πρόγραμμα έχει εδραιώσει ένα εκτενές διεθνές δίκτυο επαφών.
Βραβεία
Στις 23 Νοεμβρίου του 2013, η αρχή του Συμβουλίου της Αγίας Πετρούπολης για την Πολιτική των Νέων οργάνωσε μια γιορτή προς τιμήν του Εθελοντικού Προγράμματος του Κρατικού Μουσείου Ερμιτάζ στο αίθριο του Μουσείου. Ο βασικός σκοπός της γιορτής ήταν η προώθηση της κίνησης της νεολαίας του Μουσείου, όπως και η ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης, των αρχών και των εταιρειών σχετικά με τις ενέργειες των εθελοντών. Ανάμεσα στις 150 διοργανώσεις που συμμετείχαν στον διαγωνισμό, οι καλύτερες τιμήθηκαν με διπλώματα και βραβεία. Ως υποψήφιος στον διαγωνισμό για το "Αποτελεσματικότερο Εθελοντικό Πρόγραμμα" το Κρατικό Μουσείο κέρδισε στην κατηγορία "Εκτέλεση Αστικών Εκδηλώσεων". Ο συντονιστής του εθελοντικού προγράμματος, Μιχαήλ Κοζουνόφσκι, βραβεύτηκε με τιμητικό δίπλωμα καθώς και το μπρούτζινο αγαλματίδιο του Μικρού Πρίγκηπα.
Δραστηριότητες
Παρακάτω ακολουθούν κάποια παραδείγματα των δραστηριοτήτων, στις οποίες ενδεχομένως να συμμετέχουν τα μέλη του προγράμματος:
WHY (World Heritage & Youth)-Παγκόσμια Κληρονομιά & Νεολαία
Πρόκειται για το εμβληματικό πρόγραμμα της Εθελοντικής Υπηρεσίας. Ο βασικός του στόχος είναι η επισήμανση της σημασίας της παράδοσης. Το συγκεκριμένο εγχείρημα εμπλέκει εθελοντές σε μια ποικιλία προγραμμάτων και συνέδρια σχετικά με την διαφύλαξη της κουλτούρας. Ένα παράδειγμα των θεμάτων που διαχειρίζεται το WHY είναι η συζήτηση σχετικά με την κατασκευή του Κέντρου Όχτα, του οποίου η ανέγερση έγινε δέκτης έντονης κριτικής. Πολλοί εθελοντές αντέδρασαν αρνητικά στην πιθανή του οικοδόμηση. Υπογραμμίζοντας την ανάγκη διατήρησης του ιστορικού κέντρου της Αγίας Πετρούπολης, το πρόγραμμα είναι ενεργά αναμεμειγμένο στη συζήτηση γύρω από το αμφιλεγόμενο σύγχρονο οικοδομικό σχέδιο.
Το καλοκαιρινό Πανεπιστήμιο του Κρατικού Μουσείου του Ερμιτάζ είναι άμεσο αποτέλεσμα του προγράμματος WHY. Από το 2009 και κάθε Ιούλιο, η Εθελοντική Υπηρεσία οργανώνει το Καλοκαιρινό Πανεπιστήμιο σε συνεργασία με την ρωσική εταιρεία Rosatom. Μαθητές, συχνά από απομακρυσμένες περιοχές, είναι ευπρόσδεκτοι να συμμετάσχουν σε μια σειρά δρώμενων και δραστηριοτήτων σχεδιασμένων να τους εκπαιδεύσουν πάνω στη παράδοση και την κουλτούρα. Για πολλούς από αυτούς, το Καλοκαιρινο Πανεπιστήμιο είναι η πρώτη ευκαιρία να εξερευνήσουν και να ανακαλύψουν την έννοια της πολιτισμικής κληρονομιάς. Η Εθελοντική Υπηρεσία διοργανώνει πολλές δραστηριότητες από κοινού με αυτό το πρόγραμμα.
Project Ropsha
Το Project Ropsha ήταν το πρώτο πρόγραμμα που δημιουργήθηκε από την Εθελοντική Υπηρεσία. Η πόλη Ρόπσα, που βρίσκεται νοτιοδυτικά της Αγίας Πετρούπολης, είναι ένα παλάτι που συμπεριλαμβάνεται στην Λίστα Παγκόσμια Κληρονομιάς της UNESCO. Οι εθελοντές του Ερμιτάζ έλαβαν μέρος σε μια καμπάνια για την διακοπή της καταστροφής αυτού του μνημείου. Ξεκίνησαν συλλέγοντας πληροφορίες σχετικά με την τοποθεσία, και ύστερα δημιούργησαν ένα μοναδικό αρχείο. Το έργο αυτό περιλάμβανε την δημιουργία του Μουσείου Χριστουγεννιάτικου δέντρου στην θέση του παλατιού, κάτι που βοηθά τα παιδιά της πόλης να κατανοήσουν αυτή την σχεδόν παγκόσμια εορταστική παράδοση.
Παιχνίδια, Έρευνες και Διαγωνισμοί
Κάθε χρόνο η Εθελοντική Υπηρεσία οργανώνει παιχνίδια, έρευνες και δραστηριότητες για μαθητές. Για παράδειγμα, σε ένα διασκεδαστικό και ενδιαφέρον παιχνίδι, οι μαθητές μπορούν να εξοικειωθούν με την παγκόσμια ιστορία και κουλτούρα. Πρόκειται για  ένα συναρπαστικό ταξίδι μέσα από τις αίθουσες του μουσείου, σε αναζήτηση ασυνήθιστων θησαυρών και εκθεμάτων. Σκοπός είναι η παρουσίαση της παγκόσμιας ιστορίας με τρόπο κατανοητό για τα παιδιά. Κάθε παιχνίδι εστιάζει σε μια συγκεκριμένη πτυχή της ιστορίας, πολιτισμικής κληρονομιάς και παράδοσης. Τον Φεβρουάριο του 2009 η Υπηρεσία δημιούργησε το παιχνίδι ‘’Η μέρα των Σκυθών’’, το οποίο όχι μόνο βοήθησε τα παιδιά στην ανακάλυψη των αρχαίων Σκυθών, αλλά και των νομάδων της πλούσιας κουλτούρας Pazyryk. Η Υπηρεσία επίσης οργανώνει εκπαιδευτικούς διαγωνισμούς σε συνεργασία με σχολεία στα πλαίσια των ακαδημαϊκών τους προγραμμάτων. Διάφορα τμήματα του Ερμιτάζ είναι εξίσου ανεμειγμένα σε αυτή τη δραστηριότητα. Οι μαθητές, επισκεπτόμενοι τις θεματικές εκθέσεις και εμπλεκόμενοι σε κάποιες έρευνες, μπορούν να ανακαλύψουν τον υπέροχο κόσμο της ιστορίας και της κουλτούρας.
Παιχνίδια και διαγωνισμοί που οργανώθηκαν από την Εθελοντική Υπηρεσία του Ερμιτάζ:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσείο Ερμιτάζ
Πάνω Γειτονιά
Η Πάνω Γειτονιά είναι συνοικία του Δήμου Καραβά. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, η διοικητική έκταση της συνοικίας και γενικότερα του Δήμου Καραβά δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Τα εδάφη αυτά ανήκουν εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκουν στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Τοποθεσία
Στα δυτικά συνορεύει με τον Άγιο Λουκά, την Αγία Αναστασία και τον Άγιο Μηνά, στα νότια με τον Σύσκληπο, στα ανατολικά με τον Παλαιόσοφο και τους Μότιδες και στα βόρεια με την Πετρογειτονιά και την Έξω Γειτονιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες Δήμου Καραβά
Χουάν Μιγέλ Λόπε Μπλανκ
Ο Χουάν Μιγέλ Λόπε Μπλανκ (Juan Miguel Lope Blanch, Μαδρίτη, 1927 - Πόλη του Μεξικού, 2002) ήταν Ισπανομεξικανός γλωσσολόγος και φιλόλογος. Πραγματοποίησε πολλές μελέτες σχετικά με την κοινωνιογλωσσολογία και διαλεκτολογία της ισπανικής γλώσσας στο Μεξικό σε επίπεδο συγχρονίας και διαχρονίας.
Βιογραφία και έργο
Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Κομπλουτένσε της Μαδρίτης και στο Διεθνές Πανεπιστήμιο Μενέντεθ Πελάγιο του Σανταντέρ υπό τους Ραφαέλ Λαπέσα και Ντάμασο Αλόνσο. Με την υποστήριξη του Ανωτάτου Συμβουλίου Επιστημονικών Ερευνών, μετακόμισε στο Μεξικό με σκοπό να επανεκδόσει το Περιοδικό Ισπανικής Φιλολογίας. Εκεί δίδαξε στο Αυτόνομο Πανεπιστήμιο του Μεξικού όπου έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα στην Ισπανική Φιλολογία το 1962. Παράλληλα με τη διδασκαλία, στην οποία αφιέρωσε πέντε δεκαετίες λειτουργώντας ως σημείο αναφοράς για πολλούς Μεξικανούς γλωσσολόγους και φιλόλογους, προώθησε τις γλωσσολογικές και φιλολογικές μελέτες στο Μεξικό με την ίδρυση ιδρυμάτων όπως του Κέντρου Ισπανικής Γλωσσολογίας και τη συμμετοχή και διεύθυνση μελετών γύρω από τη διαλεκτολογία (Γλωσσολογικός άτλαντας του Μεξικού).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί φιλόλογοι Κατηγορία:Ισπανοί γλωσσολόγοι Κατηγορία:Γλωσσολογία της ισπανικής γλώσσας Κατηγορία:Μεξικανοί ακαδημαϊκοί Κατηγορία:Ισπανοί ακαδημαϊκοί
Χοσέ Μανουέλ Μπλέκουα
Ο Χοσέ Μανουέλ Μπλέκουα Περδίθες (José Manuel Blecua Perdices, 1939) είναι Ισπανός φιλόλογος και γλωσσολόγος, μέλος από το 2006 και πρόεδρος μεταξύ 2010 και 2014 της Βασιλικής Ακαδημίας της Ισπανίας αντικαθιστώντας τον Μπίκτορ Γκαρθία ντε λα Κόντσα. Είναι γιος του ομώνυμου φιλόλογου Χοσέ Μανουέλ Μπλέκουα Τεϊσέιρο.
Βιογραφία και έργο
Γεννήθηκε στη Σαραγόσα. Πατέρας του ήταν ο φιλόλογος Χοσέ Μανουέλ Μπλέκουα Τεϊχέιρο, πανεπιστημιακός και ακαδημαϊκός. Εργάστηκε στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και ως καθηγητής στο Αυτόνομο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης, αλλά και ως ακαδημαϊκός διευθυντής του Ινστιτούτου Θερβάντες. Είναι πρόεδρος του Ιδρύματος Fundéu και υπεύθυνος της οργάνωσης της τετρακοσιοστής επετείου της έκδοσης του Δον Κιχώτη. Έχει εργαστεί πάνω στην ισπανική και καταλανική λεξικογραφία, την ιστορία της γλωσσολογίας, την εφαρμογή των νέων τεχνολογιών στη γλωσσολογία και τη διδασκαλία της ισπανικής ως ξένη γλώσσα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί φιλόλογοι Κατηγορία:Ισπανοί γλωσσολόγοι Κατηγορία:Γλωσσολογία της ισπανικής γλώσσας Κατηγορία:Πρόεδροι της Βασιλικής Ισπανικής Ακαδημίας
Ζέπα (Ρογκάτιτσα)
Το 1991 κατοικούσαν στη Ζέπα 2.441 άνθρωποι εκ των οποίων οι 2.330 ήταν Βόσνιοι και 103 Σέρβοι ενώ 8 είχαν δηλώσει Γιουγκοσλάβοι. Το 1993, κατά τη διάρκεια του Πολέμου στη Βοσνία, η Ζέπα, όπως και η Σρεμπρένιτσα και το Γκόραζντε, κηρύχθηκε από τα Ηνωμένα Έθνη «ασφαλής περιοχή» και τοποθετήθηκε εκεί μια μικρή στρατιωτική μονάδα του Ουκρανικού Στρατού, που συμμετείχε στη UNPROFOR. Παρόλα αυτά, στις 25 Ιουλίου 1995, η Ζέπα κατελήφθη από τις σερβοβοσνιακές δυνάμεις (VRS). Είχε προηγηθεί η κατάληψη της Σρεμπρένιτσα και η σφαγή περισσότερων από 8.000 Βόσνιων αμάχων. Αν και στη Ζέπα οι δολοφονίες δεν έλαβαν την έκταση που έλαβαν στη Σρεμπρένιτσα, 116 Βόσνιοι σκοτώθηκαν στην κατάληψη της πόλης. Ο Βόσνιος στρατιωτικός διοικητής του θύλακα, στρατηγός Αβντο Πάλιτς, μετά την κατάληψη της πόλης εξαφανίστηκε και το 2001 η σορός του βρέθηκε σε μαζικό τάφο κοντά στο χωριό Βραγκόλοβι, στο δήμο Ρογκάτιτσα. Είχε συλληφθεί από τους Σερβοβόσνιους ενώ είχε συναντηθεί με αξιωματούχους της σερβοβοσνιακής πλευράς και των Ηνωμένων Εθνών προκειμένου να πετύχει την εκκένωση της πόλης από τους αμάχους και να αποφευχθεί επανάληψη των σφαγών που είχαν γίνει στη Σρεμπρένιτσα.
Αιλία Καπιτωλίνα
thumb|right|325px|Ο ψηφιδωτός [[Χάρτης του Μανταμπά με την Ιερουσαλήμ του 6ου αιώνα δείχνει την Cardo Maximus, την κύρια οδό της Αιλίας Καπιτωλίνας, να αρχίζει στη βόρεια πύλη (σημερ. Πύλη της Δαμασκού) και να διασχίζει ευθύγραμμα την πόλη προς νότο, κατά τη ρωμαϊκή συνήθεια.]] Η Αιλία Καπιτωλίνα (πλήρης ονομασία στη λατινική γλώσσα: Colonia Aelia Capitolina) ήταν αποικία (colonia), δηλαδή ρωμαϊκή πόλη ιδρυμένη σε κατακτημένο έδαφος, που κτίσθηκε από τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Αδριανό (2ος αιώνας) στη θέση της Ιερουσαλήμ, η οποία είχε καταστραφεί κυρίως κατά τον Α΄ Ιουδαϊκό Πόλεμο. Ο ίδιος ο Αδριανός απαγόρευσε τη διαμονή Ιουδαίων στη νέα πόλη «επί ποινή θανάτου», ακόμα και την είσοδό τους εκτός από μία ημέρα του έτους. Στη θέση του Ναού του Σολομώντος διέταξε την ανέγερση ναού του Διός Καπιτωλίνου. Η επωνυμία «Αιλία Καπιτωλίνα» παρέμεινε το επίσημο όνομα της Ιερουσαλήμ μέχρι την κατάκτησή της από τους Άραβες τον 7ο αιώνα.
Ζέπα (Ρογκάτιτσα)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Κατηγορία:Πόλεις της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας
Αιλία Καπιτωλίνα
Προέλευση της ονομασίας
Το όνομα Αιλία προέρχεται από το επίθετο του Αδριανού, ο οποίος ανήκε στην Αιλία γενεά, ενώ το Καπιτωλίνα σήμαινε ότι η νέα πόλη ήταν αφιερωμένη στον Γιούπιτερ (Δία) Καπιτωλίνο, του οποίου ναός κτίσθηκε στο Όρος του Ναού, δηλαδή τον ιερότερο τόπο των Ιουδαίων, αλλά και σε σημείο ιερότατο και για τους Χριστιανούς, καθώς φαίνεται ότι βρισκόταν ακριβώς στη θέση του Παναγίου Τάφου. Η απόφαση του Αδριανού σχετικώς με τον Δία είχε κάποιο ιστορικό υπόβαθρο, καθώς κατά τη βασιλεία του Αντιόχου Δ΄ του Επιφανούς, πριν τον Ηρώδη, η τοποθεσία είχε ήδη αφιερωθεί στον Δία. Αυτό μεταξύ άλλων είχε προκαλέσει την Επανάσταση των Μακκαβαίων (η οποία οδήγησε στην Ιουδαιορωμαϊκή συμμαχία).
Η λατινική ονομασία «Αιλία» επεβίωσε παρεφθαρμένη στον αραβικό όρο Ιλίγια (ايلياء) για την Ιερουσαλήμ, που ήταν σε χρήση τον 7ο αιώνα, προτού αντικατασταθεί από τη σημερινή αραβική ονομασία «αλ Κουντς».
Ιστορικό
thumb|right|285px|Το πρώτο νόμισμα που κόπηκε στην Αιλία Καπιτωλίνα, περί το 130-132 μ.Χ.. Στην πίσω όψη, ο Αδιανός οργώνει συμβολικά το πρώτο αυλάκι. Η Ιερουσαλήμ βρισκόταν σε ερείπια μετά την πολιορκία της κατά τον Α΄ Ιουδαϊκό Πόλεμο το 70 μ.Χ.. Ο Ιώσηπος, ιστορικός της εποχής εκείνης γεννημένος στην πόλη, αναφέρει ότι «η Ιερουσαλήμ ... ισοπεδώθηκε με τέτοια επιμέλεια από εκείνους που την κατεδάφισαν εκ θεμελίων, ώστε τίποτε δεν απέμεινε που θα μπορούσε ποτέ να πείσει τους επισκέπτες ότι είχε υπάρξει κάποτε τόπος κατοικίας». Το Ταλμούδ (στο Μακκότ) αφηγείται την επίσκεψη του Ραββίνου Ακιβά και αρκετών άλλων στα ερείπια της Ιερουσαλήμ. Οι συνάδελφοί του πικράθηκαν πολύ βλέποντας μια αλεπού να πετάγεται έξω από το σημείο όπου ήταν τα Άγια των Αγίων του Ναού ως ένδειξη της ερημώσεως, ενώ ο Ακιβά γέλασε, λέγοντάς τους (σύμφωνα με θεϊκή κατά πολλούς έμπνευση) πως μία των ημερών ο Ναός θα ξανακτιζόταν.
Από την άλλη, σύμφωνα με τον Ευσέβιο, η αρχαία χριστιανική Εκκλησία των Ιεροσολύμων διασκορπίσθηκε δύο φορές, τα έτη 70 και 135, με τη διαφορά ότι κατά το διάστημα 70-130 οι επίσκοποι Ιεροσολύμων φαίνεται να έχουν εβραϊκά ονόματα, ενώ μετά το 135 οι επίσκοποι της Αιλίας Καπιτωλίνας εμφανίζονται με ελληνικά ονόματα. Η μαρτυρία του Ευσεβίου για τη συνέχιση της Σιωνίτιδος Εκκλησίας στην Αιλία Καπιτωλίνα επιβεβαιώνεται από το Οδοιπορικό του Μπορντό.
Ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Αδριανός είχε αρχικώς ορκισθεί να ξανακτίσει την Ιερουσαλήμ το 130 ως ένα δώρο προς τους Εβραίους, αλλά κατά την επίσκεψή του εκεί, αποθαρρύνθηκε, σύμφωνα με ραββινικές πηγές, από το να το πραγματοποιήσει όταν του μίλησε ένας Σαμαρείτης. Τότε λέγεται ότι απεφάσισε να ξανακτίσει την πόλη ως τόπο κατοικίας των λεγεωναρίων του. Ούτως ή άλλως, η εβραϊκή Εξέγερση του Μπαρ Κοχβά, για την κατάπνιξη της οποίας οι Ρωμαίοι χρειάσθηκαν τρία έτη, εξόργισε τον Αδριανό, που τότε απεφάσισε να εξαλείψει τον Ιουδαϊσμό από ολόκληρη την επαρχία: Η περιτομή απαγορεύθηκε και οι Εβραίοι εκδιώχθηκαν από τα υπολείμματα της Ιερουσαλήμ. Ο Αδριανός μετονόμασε την Επαρχία της Ιουδαίας σε Συρία-Παλαιστίνη. Υπάρχει αντιδικία ως προς το εάν τα αντιεβραϊκά διατάγματα ή μέρος αυτών ακολούθησαν χρονικά την Εξέγερση του Μπαρ Κοχβά ή προηγήθηκαν αυτής και υπήρξαν μέρος από τις αφορμές για αυτή.
Τότε η Ιερουσαλήμ μετονομάσθηκε σε Αιλία Καπιτωλίνα και ξανακτίσθηκε με τη ρυμοτομία μιας τυπικής ρωμαϊκής πόλεως. Στους Εβραίους απαγορεύθηκε να εισέρχονται στη νέα πόλη «επί ποινή θανάτου», εκτός από μία ημέρα του έτους, την εορτή Τισά Μπ-Αβ. Το σύνολο αυτών των απαγορεύσεων (που αφορούσαν και τους εξ Εβραίων Χριστιανούς) αφαίρεσαν από την πόλη τον θρησκευτικό χαρακτήρα της. Η απαγόρευση διατηρήθηκε μέχρι τον 7ο αιώνα, αν και οι Χριστιανοί εξαιρέθηκαν αρκετά ενωρίτερα: κατά τον 4ο αιώνα ο Αυτοκράτορας Μέγας Κωνσταντίνoς διέταξε την κατασκευή χριστιανικών μνημείων σε ιερά για τους Χριστιανούς σημεία της πόλεως, με πρώτο τον Ναό της Αναστάσεως. Τα ταφικά ίχνη από την πρωτοβυζαντινή περίοδο είναι αποκλειστικώς χριστιανικά, υποδεικνύοντας ότι ο πληθυσμός της Ιερουσαλήμ εκείνη τη εποχή αποτελείτο σχεδόν αποκλειστικά από Χριστιανούς.
Τον 5ο αιώνα η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία διετήρησε τον έλεγχο της πόλεως με μία διακοπή λίγων δεκαετιών, όταν πέρασε στην περσική κυριαρχία των Αχαιμενιδών.
Μετά από 21 ημέρες σκληρής πολιορκίας το 614, η Ιερουσαλήμ καταλήφθηκε από τη νέα περσική δυναστεία των Σασσανιδών, που κατέσφαξαν χιλιάδες Χριστιανούς και κατέστρεψαν μνημεία και ναούς, μεταξύ των οποίων και τον Ναό της Αναστάσεως (Ναός του Παναγίου Τάφου). Αλλά και πάλι ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Ηράκλειος την επανακατέλαβε το 629, δηλαδή μετά από 15 έτη.
Το τέλος της ρωμαϊκής-βυζαντινής Ιερουσαλήμ ήρθε το 638, όταν κατακτήθηκε από τον αραβικό στρατό του Ουμάρ ιμπν αλ-Χαττάμπ. Τότε άρθηκαν οι περιορισμοί σχετικώς με τη διαμονή Ιουδαίων στην πόλη. Το «Αιλία» παρέμεινε ωστόσο το επίσημο όνομα της πόλεως και ο συνηθέστερος γεωγραφικός προσδιορισμός. Πέρασε στην αραβική γλώσσα ως Iliyā.
Ρυμοτομικό σχέδιο
thumb|Τοιχογραφία που αναπαριστά την Cardo κατά τη βυζαντινή εποχή. Από την Αιλία Καπιτωλίνα απουσίαζαν τα τείχη και η πόλη κατά την υστερορωμαϊκή περίοδο προστατευόταν μόνο από μία ελαφρά φρουρά της Δέκατης Λεγεώνας.
Το σχέδιο της Αιλίας Καπιτωλίνας ήταν αυτό μιας συνηθισμένης ρωμαϊκής μικρομεσαίας πόλεως, με ευρείες κύριες οδούς να διασταυρώνονται καθέτως. Το ρυμοτομικό σχέδιο βασιζόταν στην κεντρική οδό στη διεύθυνση βορρά-νότου (cardo) και την κεντρική οδό στη διεύθυνση ανατολής-δύσεως (decumanus). Ωστόσο, καθώς η cardo ανέβαινε τον δυτικό λόφο και το Όρος του Ναού έφραζε την προς ανατολή συνέχεια της decumanus, προστέθηκε ένα δεύτερο ζεύγος βασικών οδών: η δευτερεύουσα cardo κατέβαινε την Κοιλάδα των Τυροποιών, ενώ η δευτερεύουσα decumanus περνούσε «ξυστά» βόρεια από το Όρος του Ναού. Η κύρια αδριανική cardo τερματιζόταν λίγο μετά τη διασταύρωσή της με τη decumanus, φθάνοντας στο στρατόπεδο της ρωμαϊκής φρουράς. Ωστόσο, κατά τη βυζαντινή εποχή προεκτάθηκε πάνω από το πρώην στρατόπεδο, ώστε να φθάσει στα νότια τείχη, που είχαν στο μεταξύ ανεγερθεί.
Οι δρόμοι αυτοί σώζονται μέχρι σήμερα στην Παλαιά Πόλη της Ιερουσαλήμ, που καλύπτει όλη την έκταση της Αιλίας Καπιτωλίνας. Η αρχική κύρια cardo, πραγματική λεωφόρος για την εποχή, πλαισιωνόταν από κιονοστοιχίες και καταστήματα και είχε πλάτος 22 μέτρα, αλλά με την πάροδο των αιώνων τα κτήρια επεκτάθηκαν σε βάρος τους και οι σημερινές οδοί είναι αρκετά στενές. Τα εκτεταμένα ερείπια της δυτικής οδού έχουν σήμερα έλθει στην επιφάνεια κοντά στη διασταύρωση με τη Σουκ ελ-Μπαζάρ, ενώ μέρος ενός από τα τετράπυλα διατηρείται στο παρεκκλήσιο των Φραγκισκανών του 19ου αιώνα, στη διασταύρωση της Οδού των Παθών (Via Dolorosa) και της Σουκ Χαν ες-Ζεΐτ.
Καθώς συνηθιζόταν στις νέες ρωμαϊκές πόλεις, ο Αδριανός τοποθέτησε το φόρουμ (ρωμαϊκή αγορά) της Αιλίας Καπιτωλίνας στη διασταύρωση της βασικής cardo και της decumanus, όπου σήμερα βρίσκεται το (μικρότερο) Μουριστάν. Δίπλα στο φόρουμ ο Αδριανός έκτισε μεγάλο ναό της Αφροδίτης. Η Δεξαμενή του Στρουθίου βρισκόταν εκεί όπου πέρασε η βόρεια decumanus, οπότε ο Αδριανός κάλυψε τη δεξαμενή με θόλο και μεγάλο πλακόστρωτο από επάνω, και διεμόρφωσε εκεί ένα δευτερεύον φόρουμ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιερουσαλήμ Κατηγορία:Ιστορία της Ιερουσαλήμ
Κωνσταντίνος Μπαργιώτας
Ο Κωνσταντίνος Μπαργιώτας (1965, Συκιά Λάρισας) είναι Έλληνας πολιτικός.
Στις εκλογές του Ιανουαρίου και του Σεπτεμβρίου του 2015 εξελέγη βουλευτής του Ελληνικού Κοινοβουλίου με το ψηφοδέλτιο του Ποταμιού στην εκλογική περιφέρεια Λάρισας. Στις 7 Φεβρουαρίου 2017 ανεξαρτητοποιήθηκε από το Ποτάμι και, λίγες εβδομάδες αργότερα, στις 29 Μαρτίου, εντάχθηκε στην κοινοβουλευτική ομάδα της Δημοκρατικής Συμπαράταξης. Στις εκλογές του 2019 ήταν υποψήφιος με το Κίνημα Αλλαγής στη Λάρισα, αλλά δεν εξελέγη.
Λέο Μάτος
Ο Λεονάρντο ντε Μάτος Κρουζ (γεννημένος στις 2 Απριλίου 1986), περισσότερο γνωστός ως Λέο Μάτος, είναι Βραζιλιάνος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται για λογαριασμό της Βάσκο ντα Γκάμα ως δεξιός μπακ.
Καριέρα
Ξεκινώντας από τα τμήματα υποδομής της Φλαμένγκο και πραγματοποιώντας ένα σύντομο πέρασμα από την Μαρσέιγ, ο Λέο Μάτος απέτυχε στο σύντομο αυτό πέρασμά του από την Ευρώπη και παρέμεινε αγωνιζόμενος στη Βραζιλία έως το 2010, όταν και μετακόμισε στην Ουκρανία. Στη Τσερνομόρετς Οδησσού, έμαθε να επικεντρώνεται στην άμυνα και να ακολουθεί πιστά την τακτική της ομάδας του. Ο προπονητής της Τσερνομόρετς, Ρομάν Χρίχορτσουκ, υπό τις οδηγίες του οποίου εργάστηκε, προτού μεταγραφεί στη Ντνίπρο, ήταν αυτός ο οποίος τον βοήθησε σε αυτή του την εξέλιξη. "...Παρακολουθούσαμε βίντεο σε καθημερινή βάση, μάθαμε τακτική και άμυνα, σκεπτόμενοι πως το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο επίθεση..." είχε αναφέρει σε παλαιότερη συνέντευξή του. Παρά το γεγονός πως αγωνίζεται ως μπακ, πέρασε το μεγαλύτερο μέρος των συμμετοχών του με τα χρώματα της Τσερνομόρετς Οδησσού αγωνιζόμενος ως δεξιός μέσος, αποδεικνύοντας πως ήταν ικανός να καλύψει ολόκληρη την δεξιά πτέρυγα του γηπέδου. Στη διάρκεια του καλοκαιριού του 2014, υπέγραψε για λογαριασμό της Ντνίπρο μετακινούμενος στη θέση του αριστερού μπακ, μια μετατόπιση η οποία και αποδείχθηκε επιτυχημένη. Αγωνίστηκε στον τελικό του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ, όπου η ομάδα του ηττήθηκε απέναντι στη Σεβίλλη.
Στις 8 Μαΐου 2016, ο Βραζιλιάνος, έλυσε το συμβόλαιό του με τη Ντνίπρο λόγω σοβαρών οικονομικών προβλημάτων του συλλόγου και εντάχθηκε στον ΠΑΟΚ. Η απόκτηση του ποδοσφαιριστή ανακοινώθηκε μετά το πέρας των Πλέι-Οφ της Σούπερ Λιγκ και αφότου έλαβαν χώρα οι απαραίτητες διαδικασίες (ιατρικές εξετάσεις, διαπραγμάτευση χρονικής διάρκειας του συμβολαίου κτλ.). Στις 18 Αυγούστου 2016, στην τρίτη του συμμετοχή με τα χρώματα του ΠΑΟΚ, ο Λέο Μάτος πέτυχε ένα όμορφο τέρμα βοηθώντας την ομάδα του να φτάσει σε εκτός έδρας επικράτηση με σκορ 3-0 απέναντι στην Ντιναμό Τιφλίδας για τα πλέι-οφ του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ. Στις 11 Δεκεμβρίου 2016, ο Βραζιλιάνος δεξιός αμυντικός του ΠΑΟΚ πέτυχε δύο τέρματα στην διάρκεια του δευτέρου ημιχρόνου (62', 81'), βοηθώντας την ομάδα του να επικρατήσει με σκορ 3-0 απέναντι στον Πλατανιά στη Τούμπα. Στο φινάλε της σεζόν στέφθηκε Κυπελλούχος Ελλάδας, όπου στον τελικό ο ΠΑΟΚ επικράτησε της ΑΕΚ με σκορ 2-1. Ο ίδιος αγωνίστηκε και τα 90'. Την επόμενη χρονιά, αποτέλεσε ξανά την βασική επιλογή για το δεξί άκρο της άμυνας, ενώ οι εμφανίσεις του ήταν εξαιρετικές, με τον ίδιο να συνεισφέρει και στην επιθετική γραμμή έχοντας 7 γκολ και 8 ασσίστ σε όλες τις διοργανώσεις. Το φθινόπωρο του 2017 ανανέωσε το συμβόλαιό του με την ομάδα μέχρι το 2021, ενώ την ίδια χρονιά έφτασε ξανά στην κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδας, όπου στον τελικό, ο ΠΑΟΚ αντιμετώπισε ξανά την ΑΕΚ και την κέρδισε με σκορ 2-0. Ο ίδιος έπαιξε σε όλο τον αγώνα. Την επόμενη χρονιά πραγματοποίησε ξανά μία μεστή χρονιά προσφέροντας στην ομάδα 6 γκολ και 4 ασσίστ, ενώ στο τέλος της σεζόν στέφθηκε πρωταθλητής και κυπελλούχος, κάνοντας το νταμπλ με την ομάδα του ΠΑΟΚ. Το φθινόπωρο του 2020, εξαιτίας οικογενειακού προβλήματος, αποχώρησε από τον ΠΑΟΚ για λογαριασμό της Βάσκο ντα Γκάμα.
Διεθνής Καριέρα
Συζητήσεις υπήρξαν για πιθανή πολιτογράφησή του προκειμένου να είναι σε θέση να αγωνιστεί με την Εθνική Ουκρανίας, οι οποίες και, τελικώς, κατέληξαν στην εκ μέρους του απόκτηση της ουκρανικής υπηκοότητας.
Διακρίσεις
Βραζιλία Κ-17
Ντνίπρο Ντνιπροπετρόφσκ
Ζήτω το ελληνικό τραγούδι
Ζήτω το Ελληνικό τραγούδι ήταν τηλεοπτική εκπομπή με αντικείμενο τη σύγχρονη ελληνική μουσική παραγωγή, με παρουσιαστή τον Διονύση Σαββόπουλο και η οποία μεταδιδόταν από την ΕΡΤ1 την περίοδο 1986-1987.
Η εκπομπή
Η εκπομπή Ζήτω το Ελληνικό τραγούδι μεταδόθηκε μια τηλεοπτική περίοδο, 1986-1987, και τα πρώτα της δύο επεισόδια τα σκηνοθέτησε ο Γιώργος Πανουσόπουλος. Τη σκηνοθεσία της μετά ανέλαβε ο Κώστας Μαζάνης. Μόνιμοι συνεργάτες του Διονύση Σαββόπουλου ήταν οι δημοσιογράφοι Γιώργος Κοντογιάννης και Αντζελίνα Καλογεροπούλου, ενώ στις πρώτες τρεις εκπομπές μαζί τους ήταν και ο ποιητής Σωτήρης Κακίσης. Ο συνολικός αριθμός επεισοδίων ήταν 19. Μέσα από την εκπομπή αυτή, ο παρουσιαστής της Διονύσης Σαββόπουλος σχολίαζε τα θέματα της μουσικής και της ευρύτερης καλλιτεχνικής παραγωγής και επικαιρότητας. Επίσης αναφερόταν σε διάφορα είδη και εποχές του ελληνικού τραγουδιού μέσα από αφιερώματα σε πρόσωπα και γεγονότα.
Το ιδεολογικό στίγμα της εκπομπής
Η εκπομπή μεταξύ άλλων έδωσε τόπο έκφρασης σε νέους καλλιτέχνες όπως οι Φατμέ, ο Βασίλης Καζούλης, ο Γιάννης Γιοκαρίνης κλπ.