cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
4-υδροξυβενζαλδεΰδη
Μεταβολισμός
Η δεϋδρογονάση της 4-υδροξυβενζαλδεΰδης είναι ένζυμο που βρίσκεται στα καρότα (Daucus carota) και ανάγει την 4-υδροξυβενζαλδεΰδη σε 4-υδροξυβενζυλική αλκοόλη [(C6H4)(4-ΟΗ)CH2OH]: χωρίς-πλαίσιο|111x111εσχωρίς-πλαίσιο|100x100εσ
Αναφορές
Κατηγορία:C7 Κατηγορία:Βενζαλδεΰδες Κατηγορία:Φαινόλες
Γιόνας Έκτορ
Ο Γιόνας Έκτορ (Jonas Hector, 27 Μαΐου 1990) είναι Γερμανός ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως αριστερός αμυντικός για την Κολωνία και την εθνική ομάδα της Γερμανίας.
Ο Έκτορ πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα το 2014 και ήταν μέλος της αποστολής της Γερμανίας στο Euro 2016, στο κύπελλο συνομοσπονδιών 2017, το οποίο κατέκτησε, και το Μουντιάλ 2018.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Κολωνία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2017 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA
Σωτήρης Γιαννάκης
Ο Σωτήρης Γιαννάκης ήταν Ελληνοκύπριος ιατρός και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λάρνακας εκλεγμένος με το Πατριωτικό Μέτωπο.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Σωτήρης Γιαννάκης γεννήθηκε στο Μπέλλα-Πάις το 1932. Ομιλούσε, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Ήταν συνδικαλιστής της Παναγροτικής Ένωσης Κύπρου.
Απεβίωσε το 2004.
Πολιτική διαδρομή
Εκλέχτηκε βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1960 στην Εκλογική Περιφέρεια Λάρνακας με το Πατριωτικό Μέτωπο για την Α΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Μετά τη διάλυση του Πατριωτικού Μετώπου το 1969 εντάχθηκε στην κοινοβουλευτική ομάδα του Ενιαίου Κόμματος.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Λάρνακας Κατηγορία:Κύπριοι συνδικαλιστές Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Πατριωτικό Μέτωπο Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Άγκνες Γκεργκέλι
Η Άγκνες Γκεργκέλι (ουγγρικά: Gergely Ágnes, γεν. το 1933 στο ουγγρικό χωριό Εντρόντ) είναι Ουγγαρέζα συγγραφέας, εκπαιδευτικός, δημοσιογράφος και μεταφράστρια.
Βιογραφικά στοιχεία
Η Άγκνες Γκεργκέλι γεννήθηκε με το όνομα Άγκνες Γκούτμαν στο Endrőd, ένα χωριό το οποίο βρίσκεται στη Μεγάλη Ουγγρική Πεδιάδα. Ο πατέρας της ήταν ο Γκιόρκι Γκούτμαν και η μητέρα της ήταν η Φενάκελ Ρόζικα. Πήρε το ψευδώνυμό της "Γκεργκέλι" από το μυθιστόρημα Egri csillagok (Αστέρια του Έγκερ) του Ούγγρου συγγραφέα Γκέζα Γκαρντόνι επειδή η Άγκνες Γκεργκέλι ήθελε να είναι θαρραλέα όπως ο ήρωας της ιστορίας του Γκαρντόνι, ο εθνικός ήρωας Γκεργκέλι Μπορνεμίσα.
Ο πατέρας της Άγκνες, Γκιόργκι Γκούτμαν, δολοφονήθηκε κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος. Η ίδια έχει δηλώσει για τον χαμό του πατέρα της:"Πώς να το θέσω; Θα σας πω την αλήθεια. Είναι κρίμα που πέθανε πριν από μένα. Θα έπρεπε να έχω φύγει μαζί του. Τον αγαπούσα πιο πολύ από καθετί άλλο στον κόσμο και ποτέ δεν κατάφερα να ξεπεράσω την απουσία του. Δεν ξέρω πού και πώς πέθανε, γεγονός που είναι φρικτό."Η Γκεργκέλι άρχισε να εργάζεται σε ένα εργοστάσιο το 1950, αλλά αργότερα συνέχισε τις σπουδές της στην ουγγρική και αγγλική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Βουδαπέστης. Δίδαξε σε γυμνάσιο, εργάστηκε ως ραδιοφωνική παραγωγός και διετέλεσε αρχισυντάκτρια για το εβδομαδιαίο λογοτεχνικό περιοδικό Nagyvilág. Από το 1973 έως το 1974, η Γκεργκέλι λάμβανε μέρος στο Διεθνές Πρόγραμμα Συγγραφής στο Πανεπιστήμιο της Αϊόβα. Έχει επίσης μεταφράσει αγγλικά και αμερικανικά έργα στα ουγγρικά και έχει δώσει διαλέξεις για την αγγλική λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο Eötvös Loránd.
Το 1963, η Γκεργκέλι δημοσίευσε την πρώτη της ποιητική συλλογή με τον τίτλο Ajtófélfámon jel vagy (Μια πινακίδα στην πόρτα μου).
Η Άγκνες Γκεργκέλι δημοσίευσε το πρώτο της μυθιστόρημα με τον τίτλο A tolmács (Ο διερμηνέας) το 1973. Πρόκειται για μια ιστορία με κεντρικό θέμα την τραγωδία της εβραϊκής κοινότητας κατά τη διάρκεια του ναζιστικού καθεστώτος.
Η Γκεργκέλι τιμήθηκε με το βραβείο Ατίλα Γιοζέφ το 1977 και το 1987 και με το βραβείο Κόσουτ το 2000. Έχει εμφανιστεί ως Άγκνες Γκεργκέλι σε τρεις ταινίες ντοκιμαντέρ: στο Rockfogyatkozás που κυκλοφόρησε το 1988, στο Apaképek του 2000 και στη μικρού μήκους ταινία ντοκιμαντέρ versmob 0411 του 2011.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ούγγροι μεταφραστές Κατηγορία:Ούγγροι συγγραφείς Κατηγορία:Ουγγροεβραίοι Κατηγορία:Ούγγροι ποιητές
Φώτης Καφάτος
Ο '''Φώτης Κ. Καφάτος''' (16 Απριλίου 1940 – 18 Νοεμβρίου 2017) ήταν Έλληνας βιολόγος. Από το 2005 μέχρι το 2010, ήταν ο πρώτος πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Έρευνας και στη συνέχεια επίτιμος πρόεδρός του και μέλος του επιστημονικού του συμβουλίου. Διετέλεσε καθηγητής στο Ιμπίριαλ Κόλετζ και στο Χάρβαρντ, καθώς και στα Πανεπιστήμια Αθηνών και Κρήτης. Έχει ασχοληθεί ιδιαίτερα με την ελονοσία.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης. Ο πατέρας του Κώστας, από το Μοναστηράκι Ρεθύμνου, ήταν γεωπόνος. Είχε δύο αδελφούς, τον Μηνά, ο οποίος είναι αστροφυσικός και τον Αντώνη, που ζει στην Αθήνα. Φοίτησε στο Λύκειο «Κοραής». Σπούδασε ζωολογία στο Πανεπιστήμιο Κορνέλ το 1961 και βιολογία στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ το 1962. Έλαβε το διδακτορικό του από το Χάρβαρντ στη βιολογία το 1965. Διετέλεσε βοηθός καθηγητής στο Χάρβαρντ από το 1965 μέχρι το 1969, όταν και έγινε καθηγητής στο ίδιο πανεπιστήμιο, θέση που διατήρησε μέχρι το 1994. Το 1972 μέχρι το 1982 ήταν καθηγητής βιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και από το 1982 καθηγητής βιολογίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης. Το 1982 ίδρυσε το Ινστιτούτο Μοριακής Βιολογίας και Βιοτεχνολογίας, του οποίου ήταν πρόεδρος μέχρι το 1993, στο Ίδρυμα Τεχνολογίας και Έρευνας στο Ηράκλειο Κρήτης. Την περίοδο 1993-2005 ήταν γενικός διευθυντής του Ευρωπαϊκού Εργαστηρίου Μοριακής Βιολογίας. Από το 2005 μέχρι τον θάνατό του ήταν καθηγητής ανοσογενομικής στο Ιμπίριαλ Κόλετζ του Λονδίνου.
Ο Καφάτος ήταν μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ από το 1982, μέλος της Academia Europaea το 1991. Είχε εκλεγεί ξένο μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών το 2002 και της Βασιλικής Εταιρείας του Λονδίνου το 2003. Το 2007 έγινε μέλος της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών. Ήταν ιδρυτικό μέλος και πρώτος πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Έρευνας (ΕΣΕ). . Διατέλεσε πρόεδρος μέχρι το 2010 και έπειτα επίτιμος πρόεδρος του ΕΣΕ.
Πέθανε το πρωινό της 18ης Νοεμβρίου 2017 στο Ηράκλειο της Κρήτης.
Βραβείο Αριστείας στη Βιολογία - Φώτης Καφάτος
Προς τιμή του η Πανελλήνια Ένωση Βιοεπιστημόνων (ΠΕΒ) έχει θεσμοθετήσει το «Βραβείο Αριστείας στη Βιολογία - Φώτης Καφάτος» ως συμβολική τιμή στον Καφάτο για το επιστημονικό του έργο. Το βραβείο απονέμεται κάθε δύο χρόνια και τελεί υπό την αιγίδα της Γενικής Γραμματείας Έρευνας και Τεχνολογίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Έλληνες βιολόγοι Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Επιστημών (Γαλλία) Κατηγορία:Μέλη της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των Ηνωμένων Πολιτειών
Ψοφίμι
thumb|200px|right|Ένας [[αυστραλιανός αετός τρέφεται με ένα κουφάρι (καγκουρό από roadkill), στην περιοχή Pilbara της Δυτικής Αυστραλίας.]] thumb|right|200px|Ψάρι Zoarcid το οποίο τρέφεται με ένα ψοφίμι από το σαλάχι mobulid. thumb|right|200px|[[Κογιότ που τρέφεται κατά τη διάρκεια του χειμώνα, από το κουφάρι μιας άλκης στην Κοιλάδα Λαμάρ (Lamar Valley).]] Το ψοφίμι ή κουφάρι (αγγλικά: carrion από το λατινικό: «caro», που σημαίνει «κρέας»), αναφέρεται στη νεκρή και σε κατάσταση αποσύνθεσης σάρκα ενός ζώου.
Ρόλος στο οικοσύστημα
Το ψοφίμι είναι μια σημαντική πηγή τροφής για τα μεγάλα σαρκοφάγα και παμφάγα στα περισσότερα οικοσυστήματα. Στα παραδείγματα των πτωματοφάγων (ή καθαριστών) περιλαμβάνονται οι γύπες, τα γεράκια, οι αετοί, οι ύαινες, τα virginia opossum (Didelphis virginiana), οι δαίμονες της Τασμανίας, τα κογιότ, οι δράκοι του Κομόντο και οι νεκρόφοροι κάνθαροι (burying beetles - Silphidae). Πολλά ασπόνδυλα όπως οι νεκρόφοροι κάνθαροι, καθώς και οι προνύμφες (maggots) των μυγών calliphorid όπως και οι σαρκόμυγες (flesh-flies), επίσης, τρώνε ψοφίμια, παίζοντας έτσι ένα σημαντικό ρόλο στην ανακύκλωση του αζώτου και του άνθρακα, στα ζωικά υπολείμματα.
Διαδικασία αποσύνθεσης
Το ψοφίμι αρχίζει να σαπίζει από τη στιγμή του θανάτου του ζώου, θα προσελκύει δε όλο και περισσότερο τα έντομα και θα αναπαράγει βακτήρια. Λίγο καιρό μετά το θάνατο του ζώου, το σώμα του θα αρχίσει να αποπνέει μια αποκρουστική μυρωδιά, η οποία προκαλείται από την παρουσία των βακτηρίων και την εκπομπή της καδαβερίνης (cadaverine) και πουτρεσκίνης (putrescine).
Μίμηση ψοφιμιού
Ορισμένα φυτά και μύκητες μυρίζουν σαν ψοφίμι σε αποσύνθεση και να προσελκύουν έντομα που βοηθούν στην αναπαραγωγή. Τα φυτά που παρουσιάζουν αυτή τη συμπεριφορά είναι γνωστά ως θνησιμαία λουλούδια. Τα μανιτάρια φαλλοί, αποτελούν παραδείγματα των μυκήτων με αυτό το χαρακτηριστικό. thumb|200px|Το κοινό μανιτάρι Φαλλός ο αναίσχυντος (Phallus impudicus).|centre
Χρήση του όρου
Η λέξη ψοφίμι, χρησιμοποιείται συχνά στη μυθολογία της Δανίας, για να περιγράψει τα ζώα που έχουν θυσιαστεί και τα ζώα που έχουν θανατωθεί λόγω της οργής ​​των θεών.
Σουζάνα Μπούνταπεστ
μικρογραφία|250x250εσ| Σύμβολο της [[Τριπλή Θεά|Τριπλής Θεάς με το Πεντάγραμμο.]] Η Σουζάνα Εμέσε Μοκσάι (γεν. στις 30 Ιανουαρίου 1940 στη Βουδαπέστη) είναι μια Ουγγαρέζα συγγραφέας, ακτιβίστρια, δημοσιογράφος, θεατρική συγγραφέας και τραγουδοποιός που ζει στην Αμερική και γράφει για τη φεμινιστική πνευματικότητα και την Dianic Wicca με το ψευδώνυμο Σουζάνα Μπούνταπεστ ή Z. Μπούνταπεστ. Είναι η ιδρύτρια του Coven #1 της Σούζαν Μπ. Άντονι, το οποίο ιδρύθηκε το 1971 ως το πρώτο όργανο μαγισσών μόνο για γυναίκες. Ίδρυσε τον συγκεκριμένο τύπο Dianic Wicca αποκλειστικά και μόνο για γυναίκες.
Ψοφίμι
Χρήση του όρου
Ορισμένες φορές το ψοφίμι χρησιμοποιείται για να περιγράψει ένα μολυσμένο πτώμα που είναι άρρωστο και δεν πρέπει να αγγιχθεί. Ένα παράδειγμα όπου η λέξη «carrion» χρησιμοποιείται στη βιβλιογραφία, για να περιγραφούν τα νεκρά σώματα και η σήψη, μπορεί να βρεθεί στο έργο Ιούλιος Καίσαρ (Julius Caesar) του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ (William Shakespeare):
Σουζάνα Μπούνταπεστ
Η Μπούνταπεστ είναι η ιδρύτρια και διευθύντρια του Γυναικείου Πνευματικού Φόρουμ, ενός μη κερδοσκοπικού οργανισμού που διοργανώνει διαλέξεις, συναυλίες και άλλες εκδηλώσεις, και ήταν επικεφαλής μιας εκπομπής της καλωδιακής τηλεόρασης που ονομάζεται 13th Heaven. Έχει δημοσιεύσει μια διαδικτυακή αυτοβιογραφία με τον τίτλο Πτήση μέσα στη νύχτα (Fly by Night) και έχει γράψει στη στήλη περί θρησκευτικών θεμάτων της εφημερίδας San Francisco Examiner για θέματα σχετικά με τις παγανιστικές θρησκείες. Το θεατρικό της έργο The Rise of the Fates έκανε πρεμιέρα στο Λος Άντζελες στα μέσα της δεκαετίας του 1970. Η Μπούνταπεστ είναι συνθέτρια πολλών τραγουδιών, συμπεριλαμβανομένου του "We All Come From the Goddess". Ζει κοντά στη Σάντα Κρουζ της Καλιφόρνιας.
Ψοφίμι
Χρήση του όρου
(Cry 'Havoc,' and let slip the dogs of war;) (That this foul deed shall smell above the earth) (With carrion men, groaning for burial.)
Σουζάνα Μπούνταπεστ
Τα πρώτα χρόνια
Η Ζ. Μπούνταπεστ γεννήθηκε στη Βουδαπέστη της Ουγγαρίας. Η μητέρα της, Μάσικα Σιλάγκι, ήταν μέντιουμ, ασκούμενη μάγισσα και μια επαγγελματίας γλύπτρια της οποίας το έργο αντικατόπτριζε θέματα της θεάς και της πνευματικότητας της φύσης. Το 1956, όταν ξεκίνησε η Ουγγρική Επανάσταση, η Μπούνταπεστ κατέφυγε στην Αυστρία ως πολιτική πρόσφυγας. Τελείωσε το γυμνάσιο στο Ίνσμπρουκ, αποφοίτησε από δίγλωσσο γυμνάσιο και κέρδισε υποτροφία στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης όπου σπούδασε ξένες γλώσσες.
Βαλεντίν Σερόφ
Ο Βαλεντίν Αλεξάντροβιτς Σερόφ (ρωσικά: Валенти́н Алекса́ндрович Серо́в, προφορά σύμφωνα με το ΔΦΑ: [vəlʲɪˈnʲtʲin sʲɪˈrof], 19 Ιανουαρίου 1865 – 5 Δεκεμβρίου 1911) ήταν Ρώσος ζωγράφος, ένας από τους κορυφαίους προσωπογράφους της εποχής του. Γνώρισε μεγάλη επιτυχία ως προσωπογράφος, αλλά και καλλιτέχνης ιστορικών και μυθολογικών συνθέσεων.
Σουζάνα Μπούνταπεστ
Τα πρώτα χρόνια
Η Μπούνταπεστ μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1959, όπου σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου, με την πρωτοποριακή δημιουργό της τέχνης του αυτοσχεδιασμού, τη Βαϊόλα Σπόλιν, και την αυτοσχεδιαστική θεατρική ομάδα The Second City. Παντρεύτηκε και απέκτησε δύο γιους, τον Λάζλο και τον Γκάμπορ, αλλά στη συνέχεια χώρισε. Κάποια στιγμή, συνειδητοποίησε ότι είναι λεσβία και επέλεξε, σύμφωνα με τα λεγόμενά της, να αποφύγει τη «δυαδικότητα» μεταξύ άνδρα και γυναίκας.
Ψοφίμι
Χρήση του όρου
Ένα άλλο παράδειγμα μπορεί να βρεθεί στο Ροβινσώνα Κρούσο (Robinson Crusoe) του Ντάνιελ Ντεφόε (Daniel Defoe), όταν ο ήρωας του έργου σκοτώνει ένα άγνωστο πουλί, προκειμένου να το φάει, αλλά βρίσκει «την σάρκα του ψοφίμι και να μην είναι κατάλληλη για τίποτα».
Βαλεντίν Σερόφ
Βιογραφικά
Ο Βαλεντίν Σερόφ γεννήθηκε στην Αγία Πετρούπολη (Санкт-Петербург) και ήταν γιος του Ρώσου συνθέτη και μουσικοκριτικού Αλεξάντρ Σερόφ (Александр Серов, 1820 – 1871) και Βαλεντίνα Σερόφ (το γένος Μπέρμαν (Берман), 1846 - 1924). Αρχικά σπούδασε στο Παρίσι και στη Μόσχα κοντά στον διάσημο ζωγράφο Ιλιά Ρέπιν (Илья Репин, 1844 - 1930) και στη συνέχεια στην Ακαδημία Τεχνών (Императорская Академия Художеств) της Αγίας Πετρούπολης (1880 – 1885) με καθηγητή τον Πάβελ Τσιστιακόφ (Павел Чистяков, 1832 - 1919). Τα πρώτα έργα του απηχούν την επίδραση της ρεαλιστικής τέχνης του Ρέπιν. Το έργο του επηρεάστηκε επίσης από τους μεγάλους δασκάλους της ευρωπαϊκής ζωγραφικής, το Σουηδό καλλιτέχνη Άντερς Ζορν (Anders Zorn, 1860 – 1920), τους Ρώσους ζωγράφους Μιχαήλ Βρούμπελ (Михаил Врубель, 1856 - 1910) και αργότερα τον Κονσταντίν Κορόβιν (Константин Коровин, 1861 - 1939), καθώς και τη δημιουργική ατμόσφαιρα της Κοινότητας του Αμπράμτσεβο (Абрамцево). Ο Σερόφ υπήρξε καθηγητής στην Σχολή Καλών Τεχνών (Московское училище живописи, ваяния и зодчества) της Μόσχας (1897 – 1909) και συνεργάτης του περιοδικού «Ο Κόσμος της Τέχνης» («Мир искусства»). Έζησε μεγάλο μέρος της ζωής του στο κτήμα του Μάμοντοφ και δίδαξε στην Κοινότητα του Αμπράμτσεβο. Πέθανε στη Μόσχα στις 5 Δεκεμβρίου 1911 και ενταφιάστηκε στο Κοιμητήριο Νοβοντέβιτσιε (Новодевичье кладбище).
Καλλιτεχνική πορεία
Στην πρώτη φάση της καλλιτεχνικής του σταδιοδρομίας, ο Σερόφ επικεντρώνει το ενδιαφέρον του σε ειδυλλιακά πορτρέτα νεαρών κοριτσιών, όπως το περίφημο «Το κορίτσι με τα ροδάκινα» (1887, Πινακοθήκη Τρετιακόφ, Μόσχα), που εμφανίζουν τα πρώτα στοιχεία ενός πρώιμου ρωσικού εμπρεσιονισμού. Από το 1890 και εφεξής, η προσωπογραφία έγινε η βασική ενασχόληση στην τέχνη του Σερόφ, φιλοτεχνώντας πορτρέτα διασημοτήτων της εποχής του, όπως συγγραφέων, ηθοποιών και καλλιτεχνών: «Κονσταντίν Κορόβιν» (1891), «Ισαάκ Λεβιτάν» (1893), «Νικολάι Λεσκόφ» (1894), «Νικολάι Ρίμσκυ – Κόρσακοφ» (1898), όλα σήμερα στην Πινακοθήκη Τρετιακόφ της Μόσχας. Έχοντας αποκτήσει μεγάλη δημοσιότητα, ο Σερόφ προσχώρησε στο κίνημα των «Περιπλανώμενων» (Peredvizhniki), οργανώνοντας περιοδεύουσες εκθέσεις και αναλαμβάνοντας σπουδαίες παραγγελίες, μεταξύ των οποίων τα πορτρέτα του μεγάλου δούκα Πάβελ Αλεξάντροβιτς (1897, Πινακοθήκη Τρετιακόφ), Αδελαΐδας Σιμόνοβιτς (1889), Σοφίας Μποτκίνα (1899), Φελίξ Γιουσούποφ (1903), καθώς και της πριγκίπισσας Όλγας Ορλόβα (1911), όλα στο Ρωσικό Μουσείο της Αγίας Πετρούπολης. Παράλληλα, φιλοτεχνούσε πίνακες με ευαίσθητες σκηνές της καθημερινής ζωής, κυρίως με παιδιά, όπως τα «Παιδιά» (1899, Ρωσικό Μουσείο), αλλά και μια σειρά, από το 1890 ως το 1900, από έξοχα ρομαντικά τοπία.
Ψοφίμι
Στο δίκαιο του Νώε (Noahide law)
Οι τριάκοντα καταμετρημένοι νόμοι του (Ταλμουδιστή) Ούλλα (Ulla (Talmudist)), περιλαμβάνουν την απαγόρευση των ανθρώπων που καταναλώνουν ψοφίμια, αυτή η καταμέτρηση είναι πρόσθετη στους επτά καταμετρημένους κανόνες και έχουν δημοσιευθεί πρόσφατα από την Εβραιο-Αραβική γραφή του Shmuel ben Hophni Gaon αφού είχε χαθεί για αιώνες.
Σουζάνα Μπούνταπεστ
Καριέρα
frameless|right
Βαλεντίν Σερόφ
Καλλιτεχνική πορεία
Κατά την τελευταία περίοδο της καριέρας του, που εκτείνεται μετά το έτος 1900, ο Σερόφ γίνεται μέλος της καλλιτεχνικής ομάδας «Ο Κόσμος της Τέχνης». Ήταν η εποχή που ο Σερόφ κάνει μια αποφασιστική στροφή στο στιλιστικό ύφος της ζωγραφικής του: τα εμπρεσιονιστικά στοιχεία εξαφανίζονται από τα έργα του, ενώ αναπτύσσει στο εξής μια νεωτεριστική τεχνοτροπία. Στις αρχές της δεκαετίας του 1900, επικεντρώνεται στη δραματική απεικόνιση μορφών της λογοτεχνίας και της τέχνης, όπως είναι τα πορτρέτα «Μαξίμ Γκόρκι» (1904), «Μαρία Γιερμόλοβα» (1905) και «Φεοντόρ Σαλιάπιν» (1905).
Ψοφίμι
Σημειώσεις
<references group="Σημ." />
Βαλεντίν Σερόφ
Καλλιτεχνική πορεία
Οι δημοκρατικές αντιλήψεις του Σερόφ εκφράστηκαν φανερά κατά τη Ρωσική Επανάσταση του 1905, φιλοτεχνώντας σατιρικές φιγούρες της καθεστηκυίας τάξης. Όντας πλήρες μέλος της Ακαδημίας Τεχνών της Αγίας Πετρούπολης από το 1903, παραιτήθηκε το 1905 ως μια χειρονομία διαμαρτυρίας για την εκτέλεση απεργών εργατών και των οικογενειών τους κατά τη «Ματωμένη Κυριακή» της 9ης Ιανουαρίου του ίδιου έτους. Το 1907, ο Βαλεντίν Σερόφ, με τη συντροφιά του φίλου του ζωγράφου Λεόν Μπακστ (Leon Bakst, 1866 – 1924), επισκέφθηκε την Ελλάδα. Το ταξίδι του αυτό ήταν καθοριστικό στην περαιτέρω εξέλιξη της τέχνης του. Ήρθε σε επαφή με την αρχαϊκή τέχνη, τα ελληνικά ανάγλυφα και τη διακοσμητική ζωγραφική. Σε ένα από τα έργα της εποχής αυτής, «Η αρπαγή της Ευρώπης» (1910, Πινακοθήκη Τρετιακόφ, Μόσχα), απηχεί τη στροφή του προς το Συμβολισμό, ενώ άλλες δημιουργίες του, όπως το εξαίρετο πορτρέτο της Ρωσίδας χορεύτριας και χορογράφου «Ίντα Ρουμπινστάιν» (1910, Ρωσικό Μουσείο, Αγία Πετρούπολη), φανερώνουν την επίδραση του Ανρί Ματίς (Henri Matisse). Επικεντρώνεται επίσης σε ιστορικές συνθέσεις, όπως «Ο Πέτρος Β΄ και η τσαρίνα Ελισάβετ ιππεύοντας με τα σκυλιά τους» (1900, Ρωσικό Μουσείο, Αγία Πετρούπολη).
Σουζάνα Μπούνταπεστ
Τρανσφοβία
Η Μπούνταπεστ θεωρείται από πολλά μέλη της νεοπαγανιστικής κοινότητας τρανσφοβική. Ως γνωστόν, διεξήγαγε ένα τελετουργικό αποκλειστικά για γυναίκες από τον Φεβρουάριο του 2011. Αυτό προκάλεσε πολλές αντιδράσεις που οδήγησαν πολλά άτομα να επικρίνουν την Dianic Wicca ως μια εγγενώς τρανσφοβική θρησκεία. Οι συμμετέχοντες και οι συγγραφείς της νεοπαγανιστικής σκηνής έγραψαν άρθρα, οργάνωσαν σιωπηλές διαμαρτυρίες και έγραψαν ανοιχτές επιστολές στη Μπούνταπεστ.
Ψοφίμι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ζωολογία Κατηγορία:Οικολογία Κατηγορία:Θάνατος ζώων
Βαλεντίν Σερόφ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ζωγράφοι
Σουζάνα Μπούνταπεστ
Σύλληψη για ανάγνωση Ταρό
Το 1975, η Μπούνταπεστ συνελήφθη για «μαντεία» στο βιβλιοπωλείο της στο Βένις του Λος Άντζελες μετά από μια πληροφορία σε μια μυστική αστυνομικ, τη Ρόζαλι Κίμπερλιν, στην οποία η Μπούνταπεστ διάβασε τα ταρό. Στη συνέχεια, η Μπούνταπεστ κατηγορήθηκε για παραβίαση της δημοτικής νομοθεσίας, και συγκεκριμένα του Κώδικα 43.30, που όριζε ότι η μαντεία ήταν παράνομη. Η Μπούνταπεστ και η ομάδα υπεράσπισής της την περιέγραψαν ως «την πρώτη μάγισσα στην οποία ασκήθηκε δίωξη μετά το Σάλεμ», και η δίκη που ακολούθησε έγινε το επίκεντρο των μέσων ενημέρωσης και των παγανιστών διαδηλωτών. Η Μπούνταπεστ κρίθηκε ένοχη.
Η Μπούνταπεστ ξεκίνησε να καθιερώσει τη Wicca, και πιο συγκεκριμένα την Dianic Wicca, ως θρησκεία. Το Ανώτατο Δικαστήριο της πολιτείας ακύρωσε την καταδίκη της ως αντισυνταγματική λόγω παράβασης του νόμου περί ελευθερίας της θρησκείας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φεμινιστική πνευματικότητα
13 Reasons Why
Το Δεκατρία Γιατί (πρωτότυπος τίτλος: 13 Reasons Why, ο οποίος αναπαρίσταται επίσης ως TH1RTEEN R3ASONS WHY (τίτλοι αρχής) ή 13RW (προωθητικό υλικό του τελευταίου κύκλου)) είναι μια αμερικανική τηλεοπτική σειρά εφηβικού δράματος και μυστηρίου που αναπτύχθηκε για το Netflix από τον Μπράιαν Γιόρκι, βασισμένο στο μυθιστόρημα του 2007, Thirteen Reasons Why του Τζέι Άσερ. Η σειρά περιστρέφεται γύρω από τον μαθητή γυμνασίου Κλέι Τζένσεν και τα επακόλουθα της αυτοκτονίας της μαθήτριας γυμνασίου Χάνα Μπέικερ, που αφήνει πίσω της ένα κουτί με κασέτες στην οποία περιγράφει γιατί επέλεξε να τερματίσει τη ζωή της.
Μέσα από τις διάφορες ιστορίες της, η παράσταση διερευνά και απεικονίζει ένα ευρύ φάσμα κοινωνικών ζητημάτων που επηρεάζουν τη σύγχρονη νεολαία, όπως Αυτοκτονία, σεξουαλική κακοποίηση, εκφοβισμός, ρατσισμός, jock κουλτούρα, ψυχική υγεία, εθισμός στα ναρκωτικά, αλκοολισμός, ενδοοικογενειακή βία, ομοφοβία, απέλαση, αστυνομική βία, χρήση στεροειδών, έλλειψη στέγης, HIV, άμβλωση και ένοπλες επιθέσεις σε σχολεία. Η σειρά παράγεται από τους July Moon Productions, Kicked to the Curb Productions, Anonymous Content και Paramount Television, με τους Γιόρκι και Νταϊάνα Σον να λειτουργούν ως showrunners.
Ο Ντίλαν Μινέτ πρωταγωνιστεί ως Κλέι Τζένσεν, ενώ η Κάθριν Λάνγκφορντ παίζει τη Χάνα Μπέικερ. Οι Αλίσα Μπo, Μπράντον Φλιν, Μάιλς Χέιζερ, Κρίστιαν Ναβάρο, Ρος Μπάτλερ, Ντέβιν Ντρούιντ, Τζάστιν Πρέντις, Έιμι Χάργκρεϊβς, Ντέρεκ Λουκ, Κέιτ Γουόλς, Μπράιαν Ντ'Άρσι Τζέιμς, Τίμοθι Γκραναντέρος, Γκρέις Σαΐφ, Μπρέντα Στρόνγκ, Μαρκ Πελεγκρίνο, Τάιλερ Μπάρνχαρντ, Ντίκεν Μπλούμαν, Χαν Λούις Καστεγιάνος και Γκάρι Σίνις να συμπρωταγωνιστούν, επίσης. Μια ταινία από την Universal Pictures, βασισμένη στο Δεκατρία Γιατί, ξεκίνησε ανάπτυξη τον Φεβρουάριο του 2011, με την Σελένα Γκόμεζ να πρωταγωνιστεί ως Χάνα, προτού κατατεθεί υπέρ μιας τηλεοπτικής σειράς και του Netflix που διατάζει μια προσαρμογή ως περιορισμένη σειρά τον Οκτώβριο του 2015, με την Gomez αντ' αυτού ως εκτελεστικός παραγωγός.
Η πρώτη σεζόν κυκλοφόρησε στο Netflix στις 31 Μαρτίου 2017. Έλαβε θετικά σχόλια από κριτικούς, οι οποίοι επαίνεσαν το θέμα και τη δράση του, ιδιαίτερα τις παραστάσεις των Μινέτ και Λάνγκφορντ. Για την ερμηνεία της, η Λάνγκφορντ έλαβε υποψηφιότητα το βραβείο Χρυσής Σφαίρας για την Καλύτερη Ηθοποιό σε Τηλεοπτική Σειρά - Δράμα. Ωστόσο, η γραφική απεικόνιση θεμάτων όπως αυτοκτονία και βιασμός (μαζί με άλλο περιεχόμενο για ενηλίκους) προκάλεσε ανησυχίες από επαγγελματίες ψυχικής υγείας. Σε απάντηση, το Netflix πρόσθεσε μια προειδοποιητική κάρτα και από τον Μάρτιο του 2018, ένα βίντεο που παίζει στην αρχή κάθε σεζόν προειδοποιώντας τους θεατές για τα θέματα της. Τον Ιούλιο του 2019, το Netflix επεξεργάστηκε τη σκηνή αυτοκτονίας στο τελευταίο επεισόδιο της πρώτης σεζόν.
Τον Μάιο του 2017, το Netflix ανανέωσε τη σειρά για μια δεύτερη σεζόν λόγω της επιτυχίας των αρχικών 13 επεισοδίων. Η δεύτερη σεζόν κυκλοφόρησε στις 18 Μαΐου 2018 και έλαβε μικτές κριτικές από το κοινό. Σε συνδυασμό με την κυκλοφορία της δεύτερης σεζόν, το Netflix κυκλοφόρησε ένα βίντεο με το καστ που προειδοποίησε τους θεατές για ορισμένα από τα θέματα που καλύπτονται στην εκπομπή και παρείχαν σε έναν ιστότοπο υποστήριξης και αριθμούς κρίσεων για άτομα που έχουν πληγεί από κατάθλιψη, άγχος και άλλα ζητήματα ψυχικής υγείας. Παραγγέλθηκε μια τρίτη σεζόν τον Ιούνιο του 2018 και κυκλοφόρησε στις 23 Αυγούστου 2019. Τον Αύγουστο του 2019, η σειρά ανανεώθηκε για μια τέταρτη και τελευταία σεζόν, η οποία έκανε πρεμιέρα στις 5 Ιουνίου 2020.
Υπόθεση
Η σειρά περιστρέφεται γύρω από τη ζωή των εφήβων στο φανταστικό Λύκειο Λίμπερτι. Στην αρχή της σειράς, ο Κλέι Τζένσεν, ένας πρωτοετής στο Λίμπερτι, λαμβάνει ένα σετ από επτά κασέτες που ηχογράφησε η Χάνα Μπέικερ, φίλη του και έρωτας του που αυτοκτόνησε. Στις κασέτες, η Χάνα ξεδιπλώνει ένα έντονα συναισθηματικό ηχητικό ημερολόγιο, αναφέροντας τους 13 λόγους για τους οποίους αυτοκτόνησε, με κάθε άτομο να εκπροσωπείται σε μια κασέτα (εκτός από τον Τζάστιν Φόλεϊ, τον πρώτο φίλο της Χάνα, ο οποίος εμφανίζεται δύο φορές).
Η τρίτη σεζόν έχει οριστεί οκτώ μήνες μετά το τέλος της δεύτερης σεζόν. Ο Κλέι και οι φίλοι του αγωνίζονται να αντιμετωπίσουν την απόκρυψη της απόπειρας σφαγής-μακελειού του Τάιλερ στο χορό Spring Fling, ενώ τον βοηθούσαν προς την ανάρρωση. Ωστόσο, οι άσχημες εντάσεις φτάνουν σε σημείο βρασμού κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού Liberty High's Homecoming, το οποίο έχει ως αποτέλεσμα τη δολοφονία ενός πρώην μαθητή του Λυκείου, τον Μπράις Γουόκερ, του οποίου ο Κλέι είναι ο κύριος ύποπτος. Οι μαθητές του Λυκείου Λίμπερτι αναγκάζονται για άλλη μια φορά κάτω από το μικροσκόπιο, καθώς η έρευνα για τον θάνατο του Μπράις απειλεί να αποκαλύψει τα πιο σκοτεινά μυστικά τους.
Η σεζόν τέσσερα περιστρέφεται γύρω από την ψυχική υγεία του Κλέι, η οποία έχει επιδεινωθεί σοβαρά λόγω των γεγονότων των προηγούμενων σεζόν. Οι εντάσεις είναι υψηλές για άλλη μια φορά καθώς η ομάδα ποδοσφαίρου βασανίζει τον Κλέι και προσπαθεί να αποκαλύψει την αλήθεια πίσω από το θάνατο του Μπράις. Η διοίκηση του Λυκείου Λίμπερτι εφαρμόζει αυστηρότερα μέτρα ασφαλείας στην πανεπιστημιούπολη, γεγονός που προκαλεί ένταση στο φοιτητικό σώμα. Η διοίκηση διεξάγει μια εξαιρετικά ρεαλιστική ενεργή άσκηση σκοποβολής που κάνει μερικούς μαθητές, συμπεριλαμβανομένου του Κλέι, να υποστούν ψυχικές βλάβες και αργότερα προκαλεί βίαιη αντιπαράθεση μεταξύ της τοπικής αστυνομίας και των μαθητών του Λίμπερτι.
Ανάπτυξη
Τα Universal Studios αγόρασαν τα κινηματογραφικά δικαιώματα του μυθιστορήματος στις 8 Φεβρουαρίου 2011, προορίζοντας τη Σελίνα Γκόμεζ να παίξει τον πρωταγωνιστικό ρόλο τής Χάνα Μπέικερ. Στις 29 Οκτωβρίου 2015, ανακοινώθηκε ότι το Netflix θα έκανε τηλεοπτική διασκευή τού βιβλίου με την Γκόμεζ να υπηρετεί ως εκτελεστική παραγωγός. Ο Τομ Μακάρθι είχε προσληφθεί για να σκηνοθετήσει τα δύο πρώτα επεισόδια. Η σειρά είναι παραγωγής τού Anonymous Content και Paramount Television με τους Γκόμεζ, ΜακΚάρθυ, Τζόυ Γκόρμαν, Μάικλ Σούγκαρ, Στηβ Κόλιν, Mάντυ Τίφι, και Κρίστελ Λαμπλιν ως εκτελεστικοί παραγωγοί.
Στις 7 Μαΐου 2017, ανακοινώθηκε ότι το Netflix είχε ανανεώσει τη σειρά για μια δεύτερη σεζόν, η οποία κυκλοφόρησε στις 18 Μαΐου 2018.
Στις 6 Ιουνίου 2018, το Netflix ανανέωσε τη σειρά για μια τρίτη σεζόν, η οποία κυκλοφόρησε στις 23 Αυγούστου 2019. Αφιερώθηκε στον εκτελεστικό παραγωγό Steve Golin (ιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος του Anonymous Content), ο οποίος πέθανε από το σάρκωμα της Ewing στις 21 Απριλίου 2019, τέσσερις μήνες πριν από την κυκλοφορία της τρίτης σεζόν.
Την 1η Αυγούστου 2019, ανακοινώθηκε ότι η σειρά είχε ανανεωθεί για μια τέταρτη και τελευταία σεζόν, η οποία κυκλοφόρησε στις 5 Ιουνίου 2020.
Μετάδοση
Τον Ιούνιο του 2016, οι κύριοι πρωταγωνιστές ήταν οι Ντίλαν Μινέτ, Κάθριν Λάνγκφορντ, Κρίστιαν Ναβάρο, Αλίσα Μπo, Μπράντον Φλιν, Τζάστιν Πρέντις, Μάιλς Χέιζερ, Ρος Μπάτλερ, Ντέβιν Ντρούιντ και Μπράιαν Ντ'Άρσι Τζέιμς. Το Σεπτέμβριο, προστέθηκαν οι Έιμι Χάργκρεϊβς, Κέιτ Γουόλς και Ντέρεκ Λουκ στο κύριο καστ. Η Λάνγκφορντ βγήκε από την παράσταση μετά τη δεύτερη σεζόν.
Τον Αύγουστο του 2017, οι Jake Weber, Meredith Monroe, RJ Brown, Anne Winters, Bryce Cass, Chelsea Alden, Allison Miller, Brandon Butler, Samantha Logan, Kelli O'Hara και Ben Lawson έπαιζαν στη δεύτερη σεζόν.
Τον Σεπτέμβριο του 2018, ο Τίμοθι Γκραναντέρος και η Μπρέντα Στρόνγκ προωθήθηκαν σε κύριο καστ για την σεζόν 3 μετά από τον δευτερεύων ρόλο τους στις προηγούμενες σεζόν. Στις 5 Σεπτεμβρίου 2019, ο Γκάρι Σίνις έπαιξε ως κύριο καστ για την τέταρτη σεζόν. Στις 11 Φεβρουαρίου 2020, ο Χαν Λούις Καστεγιάνος εντάχθηκε στο κύριο καστ για την τέταρτη σεζόν.
Γυρίσματα
Τα γυρίσματα για τη σειρά πραγματοποιήθηκαν σε πόλεις στην Βόρεια Καλιφόρνια, όπως οι Βαλέχο, Σαν Ραφαέλ, Κρόκετ και Σεβαστούπολη το καλοκαίρι τού 2016. Και τα 13 επεισόδια, καθώς και το πρόσθετο επεισόδιο, κυκλοφόρησαν στο Netflix στις 31 Μαρτίου 2017. Σκύλοι θεραπείας ήταν παρόντες στο σετ για τους ηθοποιούς λόγω του έντονου και συναισθηματικού περιεχομένου της σειράς.
Τα γυρίσματα για τη δεύτερη σεζόν ξεκίνησαν στις 12 Ιουνίου 2017, αλλά σταμάτησαν για λίγο τον Οκτώβριο ως απάντηση στις τότε συνεχιζόμενες πυρκαγιές της Βόρειας Καλιφόρνιας που συνέβησαν γύρω από τις περιοχές όπου γυρίστηκε η σειρά. Η παραγωγή της δεύτερης σεζόν ολοκληρώθηκε τον Δεκέμβριο του 2017. Η δεύτερη σεζόν κυκλοφόρησε στις 18 Μαΐου 2018.
Τα γυρίσματα για την τρίτη σεζόν ξεκίνησαν στις 12 Αυγούστου 2018, αλλά σταμάτησαν λόγω άλλης πυρκαγιάς μέχρι τις 17 Δεκεμβρίου. Τα γυρίσματα είχαν προγραμματιστεί να ολοκληρωθούν στις 6 Φεβρουαρίου 2019.
Η τέταρτη σεζόν άρχισε να γυρίζει τον Ιούλιο του 2019 και τελείωσε τον Δεκέμβριο του 2019.
Κυκλοφορία
Η πρώτη σεζόν κυκλοφόρησε στο Netflix στις 31 Μαρτίου 2017. Έλαβε θετικά σχόλια από κριτικούς και από κοινό, τα οποία επαίνεσαν το θέμα και τη δράση του, ιδιαίτερα τις παραστάσεις των Μινέτ και Λάνγκφορντ. Για την ερμηνεία της, η Λάνγκφορντ έλαβε το βραβείο Χρυσής Σφαίρας για την Καλύτερη Ηθοποιό σε Τηλεοπτική Σειρά - Δράμα. Ωστόσο, η γραφική απεικόνιση θεμάτων όπως αυτοκτονία και βιασμός (μαζί με άλλο περιεχόμενο για ενηλίκους) προκάλεσε ανησυχίες από επαγγελματίες ψυχικής υγείας. Σε απάντηση, το Netflix πρόσθεσε μια προειδοποιητική κάρτα και από τον Μάρτιο του 2018, ένα βίντεο που παίζει στην αρχή κάθε σεζόν προειδοποιώντας τους θεατές για τα θέματα της. Τον Ιούλιο του 2019, το Netflix επεξεργάστηκε τη σκηνή αυτοκτονίας στο τελευταίο επεισόδιο της πρώτης σεζόν.
Το Netflix ανανέωσε τη σειρά για δεύτερη σεζόν τον Μάιο του 2017 λόγω της επιτυχίας των 13 πρώτων επεισοδίων. Τα γυρίσματα της δεύτερης σεζόν ξεκίνησαν τον επόμενο μήνα και τελείωσαν τον Δεκέμβριο. Η δεύτερη σεζόν κυκλοφόρησε στις 18 Μαΐου 2018 και έλαβε μικτές κριτικές από το κοινό. Σε συνδυασμό με την κυκλοφορία της δεύτερης σεζόν, το Netflix κυκλοφόρησε ένα βίντεο με το καστ που προειδοποίησε τους θεατές για ορισμένα από τα θέματα που καλύπτονται στην εκπομπή και παρείχαν σε έναν ιστότοπο υποστήριξης αριθμούς κρίσεων για άτομα που έχουν πληγεί από κατάθλιψη, άγχος και άλλα ζητήματα ψυχικής υγείας. Παραγγέλθηκε μια τρίτη σεζόν τον Ιούνιο του 2018 και κυκλοφόρησε στις 23 Αυγούστου 2019. Τον Αύγουστο του 2019, η σειρά ανανεώθηκε για μια τέταρτη και τελευταία σεζόν, η οποία έκανε πρεμιέρα στις 5 Ιουνίου 2020. Η κριτική και η αντίδραση του κοινού στη σειρά διαιρέθηκε, με το πρόγραμμα να δημιουργεί αντιπαραθέσεις μεταξύ των θεατών και των κριτικών του κλάδου, παράλληλα να αποκτήσει ένα πιστό κοινό.
Σεζόν 1
Η πρώτη σεζόν έχει λάβει θετικά σχόλια, με επαίνους για την ηθοποιία (ιδιαίτερα εκείνη των Μινέτ, Λάνγκφορντ και Γουόλς), σκηνοθεσία, ιστορία, οπτικά, βελτιώσεις στο αρχικό της υλικό και ώριμη προσέγγιση στο σκοτεινό και ενήλικο θέμα. Η ιστοσελίδα Rotten Tomatoes ανέφερε ένα ποσοστό αποδοχής 78% με μέση βαθμολογία 7,14/10, σύμφωνα με 63 κριτικές. Η κριτική συναίνεση της ιστοσελίδας αναφέρει: "To Δεκατρία Γιατί συμπληρώνει το υλικό με τις καλύτερες πωλήσεις του με μια συγκλονιστική ματιά στην εφηβική θλίψη της οποίας η αφηγηματική ωριμότητα αρνείται το περιβάλλον". Το Metacritic, το οποίο χρησιμοποιεί έναν σταθμισμένο μέσο όρο, έδωσε βαθμολογία 76 στα 100, με βάση 17 κριτικούς, δείχνοντας γενικά ευνοϊκές κριτικές.
Ο Jesse Schedeen του IGN επαίνεσε το Δεκατρία Γιατί, δίνοντάς τους 9,2 στα 10, "Amazing", δηλώνοντας ότι η σειρά είναι "μια πολύ ισχυρή και σκληρή σειρά" και "κατατάσσεται μεταξύ των καλύτερων δραματικών εφηβικών σειρών του 21ου αιώνα". Ο Μάθιου Γκίλμπερτ της "The Boston Globe" έδωσε μια λαμπερή κριτική για τη σειρά, λέγοντας, "Το δράμα είναι ευαίσθητο, με συνεχή εμπλοκή και, το πιο σημαντικό, χωρίς να αναβοσβήνει". Ο Maureen Ryan του "Variety" υποστηρίζει ότι η σειρά "είναι αναμφίβολα ειλικρινής, αλλά είναι επίσης, με πολλούς σημαντικούς τρόπους, δημιουργικά επιτυχημένη" και την χαρακτήρισε "απλώς απαραίτητη προβολή". Η Leah Greenblatt του "Entertainment Weekly" έδωσε σε ολόκληρη τη σεζόν βαθμολογία B+, αποκαλώντας τη σειρά "μια ειλικρινή, επηρεάζοντας αυθεντικά το πορτρέτο του πώς αισθάνεται να είσαι νέος, χαμένος και πολύ εύθραυστος για τον κόσμο". Ο Ντάνιελ Φέινμπεργκ του "The Hollywood Reporter" επαίνεσε επίσης τη σειρά, χαρακτηρίζοντάς την "ένα αξιοπρεπώς ώριμο κομμάτι προσαρμογής νεαρών ενηλίκων" και αναφέροντας τις παραστάσεις, την κατεύθυνση, τη συνάφεια και την ωριμότητα ως μερικά από τα ισχυρότερα σημεία της σειράς.
Η υποκριτική, ιδιαίτερα η Κάθριν Λάνγκφορντ ως Χάνα και ο Ντίλαν Μινέτ ως Κλέι, συχνά επαινέθηκαν στις κριτικές. Ο προγραμματιστής του IGN επαίνεσε το καστ, ιδιαίτερα τους Μινέτ και Λάνγκφορντ, δηλώνοντας: "Η Λάνγκφορντ λάμπει στον πρωταγωνιστικό ρόλο... [και] ενσωματώνει αυτή την αισιοδοξία και αυτή τη βαθιά θλίψη [της Χάνα]. Ο Κλέι του Μινέτ είναι, από τη σχεδίαση, πολύ πιο στωικός και δεσμευμένος χαρακτήρας... και κάνει καλή δουλειά σε αυτό που συχνά είναι ένας δύσκολος ρόλος". Ο Gilbert της "The Boston Globe" επαίνεσε τη χημεία των Λάνγκφορντ και Μινέτ, λέγοντας ότι η παρακολούθηση αυτών των δύο νέων ηθοποιών είναι απόλυτη ευχαρίστηση, ενώ ο Schedeen του "IGN" συμφώνησε επίσης, λέγοντας ότι είναι συχνά στην καλύτερη τους πλευρά, διοχετεύοντας ακριβώς το σωστό είδος ζεστής αλλά αμήχανης χημείας θα περιμένατε από δύο έφηβους που δεν μπορούν να παραδεχτούν τα συναισθήματά τους ο ένας για τον άλλο. Ο Feinberg του "The Hollywood Reporter" επαινεί επίσης και τους δύο ηθοποιούς: "Η σπασμένη ανοιχτότητα της Λάνγκφορντ σε κάνει να έχεις ριζώσει για μια μοίρα που ξέρεις ότι δεν είναι δυνατή. Η παράσταση της ηθοποιού είναι γεμάτη δυναμική εμβέλεια, θέτοντάς την ενάντια στο συχνά πιο περίπλοκο έργο του Μινέτ στη διάκριση μεταξύ των διαθέσεων που ως επί το πλείστον πηγαίνει από δυσάρεστο, ζοφερό, κοκκινωπό, απελπισμένο από την υγεία.
Ο Ryan του "Variety" έδωσε επίσης έπαινο όχι μόνο στους δύο πρωταγωνιστές, αλλά και στο καστ των ηθοποιών, ιδιαίτερα στην παράσταση της Κέιτ Γουόλς ως μητέρας της Χάνα, την οποία ο Ryan περιγράφει ως "την καλύτερη δουλειά της σταδιοδρομίας της". Θετικές αναφορές από διάφορους κριτικούς, όπως ο Ryan, ο Feinberg και ο Schedeen, δόθηκαν επίσης στο δευτερεύων καστ των ηθοποιών (κυρίως στους Αλίσα Μπο, Μάιλς Χέιζερ και Κρίστιαν Ναβάρο για τις αντίστοιχες ερμηνείες τους ως Τζέσικα, Άλεξ και Τόνι). Η Liz Shannon Miller της "Indiewire", η οποία απόλαυσε τη σειρά και της έδωσε ένα θετικό σκορ B+, έδωσε επαίνους για τη φυλετική, το φύλο και την περίπλοκη ποικιλομορφία του υποστηρικτικού ρόλου των εφήβων.
Μια άλλη πτυχή που αναφέρεται συχνά στις κριτικές ήταν η ώριμη και συναισθηματική προσέγγιση της σειράς στο σκοτεινό και ενήλικο θέμα της. Αυτό αναθεωρήθηκε ευνοϊκά από κριτικούς, όπως η Μίλερ του "Indiewire", ιδιαίτερα η δήλωσή της ότι "η ενήλικη άκρη σε αυτήν την ιστορία χτυπά με ειλικρίνεια και αλήθεια". Η Μίλερ, και ο Φέινμπεργκ του "Χόλιγουντ Ρεπόρτερ", δήλωσαν επίσης ότι η σειρά μπορεί να είναι δύσκολη να παρακολουθηθεί κατά καιρούς, ενώ ο Σόιντεν του "IGN" δηλώνει ότι είναι μια «συχνά καταθλιπτική και ακόμη και δυσάρεστη παράσταση για να παρακολουθήσεις ... αρκετά συναισθηματικά αποστραγγιστική εμπειρία, ιδιαίτερα προς το τέλος, καθώς τα κομμάτια αρχίζουν να μπαίνουν στη θέση τους".
Οι κριτικοί επαίνεσαν επίσης πολλές άλλες πτυχές της σειράς. Ο Φέινμπεργκ τόνισε τους σκηνοθέτες της σειράς, λέγοντας: "Μια φιλική προς το Sundance γκαλερί σκηνοθετών, συμπεριλαμβανομένων των Tom McCarthy, Gregg Araki και Carl Franklin, διατηρεί τις παραστάσεις γειωμένες και τα άκρα από το να αισθάνονται εκμεταλλευτικές", ενώ ο Gilbert της "The Boston Globe" επαίνεσε την αφήγηση: "Οι τεχνικές αφήγησης είναι ισχυρές... [καθώς] βασίζεται στον κόσμο που καθιερώθηκε την προηγούμενη ώρα, καθώς συναντάμε συνεχώς νέες πτυχές της ζωής της Χάνα και νέους χαρακτήρες. Το υπόβαθρο της παράστασης συνεχίζει να γίνεται βαθύτερο, πλουσιότερο."
Αντίθετα, η σειρά δέχθηκε επίσης κριτική για την απεικόνιση της έφηβης αγωνίας. Ο Mike Hale από τους "New York Times" έγραψε μια κριτική κριτική, γράφοντας, "η παράσταση δεν κάνει την πτωτική πρόοδο [της Χάνα] πειστική. Πολύ συχνά αισθάνεται τεχνητή, όπως μια πολύ μακρά ανακοίνωση για τις δημόσιες υπηρεσίες". Επίσης, επέκρινε τον τρόπο που ο Κλέι ακούει τις κασέτες μία προς μία αντί για όλες μονομιάς, όπως έκαναν και οι άλλοι έφηβοι, κάτι που ένιωθε ο Hale ότι ήταν απίστευτο.
Γράφοντας για το "The Guardian", η Rebecca Nicholson επαίνεσε ορισμένες πτυχές της σειράς, συμπεριλαμβανομένων των παραστάσεων από τον Μινέτ και την Γουόλς, αλλά ενοχλήθηκε από μεγάλο μέρος της πλοκής, γράφοντας, "μια ιστορία που υποδηλώνει ότι η αγάπη ενός γλυκού αγοριού μπορεί να τα είχε τακτοποιήσει όλα αυτά προστέθηκε σε ένα άβολο συναίσθημα που έμεινε μαζί μου ". Ο Nicholson ήταν δύσπιστος ότι η σειρά θα προσελκύσει παλαιότερους θεατές, σε αντίθεση με άλλες σειρές σε γυμνάσιο όπως το Freaks και το Geeks και το My So-Called Life:...Είναι πολύ δεσμευμένο να μεταδώσει το μήνυμα ότι η τρομερή συμπεριφορά μπορεί να έχει φρικτές συνέπειες για την αντιμετώπιση οποιωνδήποτε λεπτών ή αποχρώσεων του αισθήματος. Είναι σε μεγάλο βαθμό ένα νόμισμα - και αυτή η νότα είναι τρομακτική. «Πρέπει να βελτιωθεί», ζητάει ένας μαθητής προς το τέλος, αλλά δεδομένου του αρκετά ανοιχτού τερματισμού του, μιας φαινομενικής περιόδου σεζόν δύο, δεν φαίνεται να υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να συμβεί αυτό".
Ο κριτικός της "Washington Post", Hank Stuever, έγραψε μια αρνητική κριτική, βρίσκοντας το Δεκατρία Γιατί «επινοητικό» και αδικαιολόγητο: "Υπάρχουν 13 επεισόδια διάρκειας 13 σούπερ-ωρών - μια παθητική-επιθετική, αδικαιολόγητα περιπλανητική, κακώς γραπτή και αδέξια προσπάθεια που είναι κυρίως για εσφαλμένη επικοινωνία, δεν προσφέρει καμία σοφία ή διορατικότητα σχετικά με την κατάθλιψη, τον εκφοβισμό και την αυτοκτονία από έναν από αυτούς τους παλιούς ειδικούς του "ABC Afterschool" που οι άνθρωποι τώρα κοροϊδεύουν για το ότι είναι τόσο γοητευτικοί". Έγραψε επίσης ότι βρήκε τις κασέτες αυτοκτονίας της Χάνα "ένα παρατεταμένο παράδειγμα του εφήβου που φαντάζεται πώς θα αντιδράσουν όλοι όταν φύγει. ...μου φαίνεται εντυπωσιακό, ακόμη και επικίνδυνο, αφελές στην κατανόηση της αυτοκτονίας, μέχρι και μια φρικτή, προτελευταία σκηνή της Χάνα να ανοίγει τους καρπούς της στη μπανιέρα".
Ο David Wiegand του "San Francisco Chronicle" έδωσε στη σειρά μια χλιαρή κριτική, λέγοντας ότι μαστίζεται από ασυνέπειες χαρακτήρων, ιδιαίτερα στον χαρακτήρα της Χάνα. Επαίνεσε την "εκπληκτική παράσταση" της Λάνγκφορντ, αλλά σημείωσε, "Υπάρχουν στιγμές που απλά δεν πιστεύουμε στους χαρακτήρες, όταν αυτό που κάνουν ή λένε δεν είναι συνεπές με το ποιοι μας έχουν οδηγήσει να πιστεύουμε ότι είναι... Μερικές φορές, [η Χάνα] είναι ιδιοκτήτρια και αδιάφορη στην καλύτερη περίπτωση για τη συμπεριφορά των δημοφιλών παιδιών. Σε άλλες εποχές, όμως, σχετικά μικρές παρερμηνείες σκλάβες φαίνεται να την στέλνουν σε μια συναισθηματική ουρά. Χωρίς αμφιβολία, οι έφηβοι ενσωματώνουν μια συνεχή περιστροφή συγκρουόμενων συναισθημάτων, αλλά το σενάριο ωθεί τα όρια της αξιοπιστίας εδώ και εκεί". Σημείωσε ότι συνολικά, η σειρά λειτούργησε: "Η δομή είναι εντυπωσιακή και οι χαρακτήρες ασυνεπείς, αλλά εξακολουθούν να υπάρχουν τουλάχιστον Δεκατρείς Λόγοι για τους οποίους η σειρά είναι άξια".
Σεζόν 2
Η Catherine Pearson από την "DigitalSpy" έγραψε μια αρνητική κριτική, αποκαλώντας τη σεζόν "ακόμη πιο προβληματική" από την πρώτη. Τελειώνει την κριτική λέγοντας ότι, "Η ανεξέλεγκτη κατάθλιψη φαίνεται να καλύπτει τη σεζόν, ανυψώθηκε σύντομα μόνο για να καταρρεύσει πίσω καθώς το δέκατο τρίτο επεισόδιο της παράστασης, για άλλη μια φορά, προσφέρει μια βαθιά ανησυχητική σκηνή ταλαιπωρίας." Ο Jordan Davidson από το "The Mighty" έγραψε ότι «ένιωσε άρρωστος» αφού παρακολούθησε το τελευταίο επεισόδιο της σεζόν.
Μια σκηνή στην οποία ο χαρακτήρας Τάιλερ δέχεται επίθεση και σεξουαλική επίθεση κατά τη διάρκεια του φινάλε προκάλεσε επίσης διαμάχη από τους οπαδούς και τους κριτικούς της σειράς, με ορισμένους να το περιγράφουν ως «περιττό» και «τραυματικό». Ο showrunner της σειράς υπερασπίστηκε τη σκηνή, λέγοντας ότι συμπεριλήφθηκε σε μια προσπάθεια «[να πω] αληθινές ιστορίες για πράγματα που περνούν οι νέοι με όσο πιο απλό τρόπο μπορούμε».
Σεζόν 3
Η σεζόν 3 έλαβε συντριπτικά αρνητικές κριτικές τόσο από τους κριτικούς όσο και από το κοινό, με κριτική που αποσκοπούσε στην έλλειψη αναγκαιότητας, στην κακή εκτέλεση των θεμάτων της, συμπεριλαμβανομένου του βιασμού του Τάιλερ στο τελευταίο επεισόδιο της προηγούμενης σεζόν, ο νέος χαρακτήρας της Άνι, η συμπαθητική λύτρωση του Μπράις και το συμπέρασμα. Ωστόσο, ορισμένοι επαίνεσαν τις τεχνικές πτυχές και τις παραστάσεις (ιδιαίτερα αυτές των Πρέντις, Ντούιντ και Γκραναντέρος).
Το Rotten Tomatoes αναφέρει βαθμολογία έγκρισης 12%, με μέση βαθμολογία 1,43/10, με βάση 17 κριτικές. Η κριτική συναίνεση του ιστότοπου αναφέρει: "Το Δεκατρία Γιατί επιχειρείται να ξεφύγει από τις δύο πρώτες σεζόν του μόνο για να γίνει ένα μελοδραματικό χάος ενός μυστηρίου δολοφονίας." Στο Metacritic, η σεζόν έχει μέση βαθμολογία 23 στα 100, με βάση 4 κριτικούς, δείχνοντας "γενικά δυσμενείς κριτικές".
Σεζόν 4
Η σεζόν 4 έλαβε γενικά αρνητικά σχόλια από κριτικούς, οι οποίοι επέκριναν την κακή εκτέλεση των θεμάτων της, τη συγγραφή, το άλμα του χρόνου και την ιστορία, ενώ το τέλος συναντήθηκε με μια διχασμένη υποδοχή. Ωστόσο, ορισμένοι το χαρακτήρισαν βελτίωση σε σχέση με την προηγούμενη σεζόν, και επαίνεσαν τις ερμηνείες του καστ, ιδίως εκείνων των Μινέτ, Ναβάρρο, Φλιν και Χέιζερ, τη σύντομη επιστροφή της Χάνα Μπέικερ και τεχνικές πτυχές.
Το Rotten Tomatoes αναφέρει βαθμολογία έγκρισης 25%, με μέση βαθμολογία 5,33/10, με βάση 12 κριτικές. Η κριτική συναίνεση του ιστότοπου δηλώνει: "Το Δεκατρία Γιατί κλείνει με ένα χαοτικό τελικό κεφάλαιο που προδίδει τι μικρή αξιοπρέπεια παρέμεινε στις τραγικές ζωές των κεντρικών εφήβων του." Στο έκτο επεισόδιο, στο οποίο το σχολείο εκτελεί μια "άσκηση" όπου οι μαθητές πιστεύουν ότι υπάρχει ένας ενεργός σκοπευτής επικρίθηκε έντονα, με πολλούς οπαδούς και κριτικούς να περιγράφουν το επεισόδιο ως "πολύ ρεαλιστικό", "εναυσματικό" και "τραυματιστικό" αν και ορισμένοι σχολιαστές σημείωσαν ότι η εκπομπή αντιμετώπισε ένα θέμα που σχετίζεται με πολλούς μαθητές της Αμερικής. Η σκηνή στην οποία ο Τζάστιν Φόλεϊ διαγιγνώσκεται και πεθαίνει από επιπλοκές του AIDS προκάλεσε διαμάχη, με πολλούς να το χαρακτηρίζουν άδικο. Ο Μινέτ υπερασπίστηκε τη σκηνή, λέγοντας ότι αυτός και ο Φλιν ώθησαν τον παραγωγό Μπράιαν Γιόρκι να σκοτώσουν τον Τζάστιν, καθώς και οι δύο "ένιωθαν ότι θα είχε το μεγαλύτερο συναισθηματικό αντίκτυπο στη σειρά καθώς [ο Τζάστιν] είχε τον πιο συναισθηματικό αντίκτυπο από όλους τους χαρακτήρες".
Προβολή κοινού
Η εταιρεία ανάλυσης μάρκετινγκ Jumpshot διαπίστωσε ότι η πρώτη σεζόν ήταν η δεύτερη σεζόν Netflix με τις περισσότερες προβολές τις πρώτες 30 ημέρες μετά την πρεμιέρα της, συγκεντρώνοντας το 48% των θεατών που έλαβε η δεύτερη σεζόν του Daredevil, η οποία ήταν η πιο δημοφιλής σεζόν σύμφωνα με το Jumpshot. Η σειρά παρουσίασε επίσης αύξηση κατά 18% στην προβολή θεατών από εβδομάδα σε εβδομάδα από την εβδομάδα 1 έως τη δεύτερη εβδομάδα. Το Jumpshot, το οποίο "αναλύει δεδομένα ροής κλικ από ένα διαδικτυακό πάνελ περισσότερων από 100 εκατομμυρίων καταναλωτών", εξέτασε τη συμπεριφορά προβολής και τη δραστηριότητα των μελών της εταιρείας των ΗΠΑ, λαμβάνοντας υπόψη τον σχετικό αριθμό θεατών του Netflix των ΗΠΑ που παρακολούθησαν τουλάχιστον ένα επεισόδιο η εποχή.
Διαμάχη
Η κυκλοφορία της τηλεοπτικής εκπομπής προκάλεσε την ανησυχία του κοινού σχετικά με τον κίνδυνο μετάδοσης αυτοκτονίας μεταξύ εφήβων - ιδιαίτερα σε εκείνους που έχουν σκέψεις αυτοκτονίας. Η απεικόνιση ευαίσθητου περιεχομένου όπως αυτοκτονία εφήβων, αυτοτραυματισμός, βιασμός και εκφοβισμός έθεσε κριτική, ειδικά για το γραφικό της περιεχόμενο, κυρίως τη σκηνή στην οποία σκοτώνεται η Χάνα. Ορισμένοι ερευνητές και επαγγελματίες του ιατρικού τομέα υποστηρίζουν ότι η σειρά παραβίασε τις οδηγίες για την απεικόνιση αυτοκτονίας στα μέσα ενημέρωσης και ενδέχεται να προκαλέσει «μιμητικές» συμπεριφορές μεταξύ μαθητών γυμνασίου και ευάλωτων ατόμων.
Πριν από την κυκλοφορία της σειράς, οι μελετητές είχαν μελετήσει την επιρροή των μέσων ενημέρωσης στην αυτοκτονία για δεκαετίες. Τα αποδεικτικά στοιχεία για την υποστήριξη της ύπαρξης σχέσης μεταξύ της φανταστικής έκθεσης των μέσων και των συμπεριφορών αυτοκτονίας παρέμειναν αδύναμα και δεν υπήρξε ποτέ μια αυστηρή αιτιότητα. Η επίδραση που μπορεί να έχει η μυθοπλασία στις αυτοκτονικές σκέψεις και συμπεριφορές είναι πιθανώς μικρότερη από εκείνη άλλων ψυχολογικών και κοινωνικών παραγόντων κινδύνου για αυτοκτονία. Έχει υποστηριχθεί ότι η λογοκρισία της μυθοπλασίας μπορεί να κάνει περισσότερο κακό παρά καλό, ωστόσο το Netflix είναι υπεύθυνο να εκτιμήσει εκ των προτέρων τον πιθανό αντίκτυπο που έχει το 13RW στα ευάλωτα άτομα και να τα υποστηρίξει μέσω μιας επαρκούς εκστρατείας για την πρόληψη.
Μετά την κυκλοφορία της σειράς, μια μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό της Αμερικανικής Ακαδημίας Παιδικής και Εφηβικής Ψυχιατρικής διαπίστωσε ότι η αυτοκτονία μεταξύ εφήβων αυξήθηκε κατά 28,9% τον μήνα μετά την έναρξη της εκπομπής από το Netflix.
Σάουντρακ
Μια συλλογή των σάουντρακ κυκλοφόρησε για τις σεζόν 1, 2, 3 και 4, καθώς και άλμπουμ με το επίσημο σάουντρακ της σειράς από τους Eskmo.
Αναφορές
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Έργα με θέμα το bullying Κατηγορία:Δραματικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές Netflix
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημη σελίδα της σειράς στο Facebook
Μίρκα Μίλερ
Βιογραφία
Ο Μίλερ γεννήθηκε στις 9 Μαΐου 1949 στο Ρούμπουρκ, που τότε ανήκε στην Τσεχοσλοβακία, ως το μεγαλύτερο παιδί μιας οικογένειας πέντε παιδιών. Αφού προσπάθησε να δραπετεύσει από την Τσεχοσλοβακία το 1968, παρέμεινε λόγω της ασθένειας του συντρόφου της και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Καρόλου, προτού αποδράσει επιτυχώς το 1969 και γίνει πρόσφυγας στην Αυστραλία. Η Μίλερ έλαβε πτυχίο από το Πανεπιστήμιο του Σίδνεϊ το 1976, τόσο στα μαθηματικά όσο και στην επιστήμη των υπολογιστών, ενώ ως φοιτήτρια έπαιζε επίσης βόλεϊ για την ομάδα της Νέας Νότιας Ουαλίας και στη συνέχεια για την εθνική ομάδα βόλεϊ γυναικών της Αυστραλίας. Παντρεύτηκε τον ορνιθολόγο Μπεν Μίλερ, έγινε προγραμματίστρια υπολογιστών και εργάστηκε για την εφημερίδα Sydney Morning Herald και για τα NSW Parks and Wildlife στο νησί Lord Howe, ενώ άρχισε να μεγαλώνει έναν γιο με την Μίλερ.
13 Reasons Why
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημη σελίδα της σειράς στο Twitter
Μίρκα Μίλερ
Βιογραφία
Χώρισε από τον σύζυγό της και συνέχισε τις μεταπτυχιακές σπουδές της, αποκομίζοντας δύο μεταπτυχιακούς τίτλους από το Πανεπιστήμιο της Νέας Αγγλίας το 1983 και το 1986, καθοδηγητές της σε αυτούς τους τίτλους ήταν οι Έρνι Μπόουεν και Ιβάν Φρις, ενώ ολοκλήρωσε το διδακτορικό της από το Πανεπιστήμιο της Νέας Νότιας Ουαλίας το 1990, με θέμα "Security of Statistical Databases" (Ασφάλεια στατιστικών βάσεων δεδομένων), υπό την επίβλεψη της Τζένιφερ Σέμπερι.
13 Reasons Why
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημη σελίδα της σειράς στο Instagram
Μίρκα Μίλερ
Βιογραφία
Κατείχε ακαδημαϊκές θέσεις στο Πανεπιστήμιο της Νέας Αγγλίας από το 1982 έως το 1991, αλλά μετά τον γάμο της με τον θεωρητικό του γραφήματος Τζο Ράιαν μετακόμισαν και οι δύο στο Πανεπιστήμιο του Νιούκαστλ. Ήταν μέλος του διδακτικού προσωπικού του Πανεπιστημίου του Νιούκαστλ από το 1992 έως το 2004, όταν μετακόμισε προσωρινά στο Πανεπιστήμιο του Μπαλαράτ, και επέστρεψε στο Νιούκαστλ ως καθηγήτρια έρευνας από το 2008 έως τη συνταξιοδότησή της. Στο Νιούκαστλ, πέρασε πολλά χρόνια ως η μόνη γυναίκα στη Σχολή Μηχανικών. Συνταξιοδοτήθηκε ως ομότιμη καθηγήτρια το 2014. Κατείχε επίσης θέση στο Πανεπιστήμιο της Δυτικής Βοημίας ως συνοδοιπόρος καθηγήτρια από το 2001.
Πέθανε από καρκίνο του γαστροοισοφάγου στις 2 Ιανουαρίου 2016. Το 2017 δημοσιεύτηκε προς τιμήν της ειδικό τεύχος του Australasian Journal of Combinatorics, ενώ το 2018 ακολούθησαν ειδικά τεύχη του European Journal of Combinatorics και του περιοδικού Journal of Discrete Algorithms.
Συνεισφορές
Έγραψε πάνω από 200 ερευνητικές δημοσιεύσεις, συμπεριλαμβανομένης μιας ευρέως αναφερόμενης έρευνας για το πρόβλημα της διαμέτρου βαθμού, επέβλεψε 20 διδακτορικούς φοιτητές πριν από το θάνατό της, ήταν επιβλέπουσα άλλων έξι τη στιγμή του θανάτου της και βοήθησε στην ίδρυση τεσσάρων σειρών εργαστηρίων για αλγορίθμους, θεωρία γραφημάτων και δίκτυα. Είχε επίσης μεγάλη επιρροή στην ιστορία της θεωρίας γραφημάτων στην Ινδονησία, την οποία επισκέφθηκε δύο φορές και επέβλεψε έξι διδακτορικούς φοιτητές.