cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Συνοικισμός Ανθούπολης
Αθλητισμός
Η Ανθούπολη έχει να επιδείξει μεγάλη παράδοση στο άθλημα της χειροσφαίρισης όπου το Κέντρο Νεότητας Ανθούπολης, που σήμερα είναι ανενεργό, στη δεκαετία του 80' είχε κατακτήσει αρκετές φορές το πρωτάθλημα και το κύπελλο Κύπρου. Σήμερα με τη χειροσφαίριση δραστηριοποιείται το σωματείο Αθλητικός Όμιλος Ανθούπολης. Στο ποδόσφαιρο υπάρχει η Ένωση Μαρωνιτών Ανθούπολης (ΕΜΑ) που αγωνιζόταν στην ΕΠΟΠΛ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
Αγνοούμενοι στην Κύπρο
Αγνοούμενοι στην Κύπρο είναι πολίτες και των δύο κοινοτήτων, Τουρκοκύπριοι και Ελληνοκύπριοι, που εξαφανίστηκαν στο νησί ως αποτέλεσμα των διακοινοτικών ταραχών μετά το 1963 και της τουρκικής εισβολής του 1974. Το 1981, ιδρύθηκε η Διερευνητική Επιτροπή για τους Αγνοούμενους, υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, όμως η πρόοδος της μέχρι το 2004 ήταν μηδενική εξ αιτίας εμποδίων που έφερναν οι επίσημες αρχές της κάθε κοινότητας. Η Τουρκία πάντως καταδικάστηκε από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για τον ρόλο της στην υπόθεση των αγνοουμένων, ενώ 2 προσφυγές απο Τουρκοκύπριους απορρίφθηκαν από το δικαστήριο λόγω παρέλευσης του χρονικού περιθωρίου για προσφυγή.
Ιστορικό
Τρία χρόνια μετά την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας με τις συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου ξεκίνησε νέος κύκλος διακοινοτικής βίας στην Κύπρο. Μετά από δυο κύματα βίας, το 1963-67 και το 1974, περισσότεροι από 2 χιλιάδες Κύπριοι (Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι) εξαφανίστηκαν. Μόνο το 1964, υπήρχαν 483 Τουρκοκύπριοι και 32 Ελληνοκύπριοι εξαφανισμένοι. Για τους Ελληνοκύπριους, η μνήμη επικεντρώνεται στα γεγονότα του 1974, όπου σε λίγες μέρες 200.000 άνθρωποι προσφυγοποιήθηκαν και για 1.619 αγνοείται η τύχη τους.
Οι επίσημοι αριθμοί είναι 1.508 Ελληνοκύπριοι και 453 Τουρκοκύπριοι. Οι περισσότεροι Τουρκοκύπριοι εξαφανίστηκαν κατά την περιοδο των διακοινοτικών συγκρούσεων ενώ οι Ελληνοκύπριοι αγνοούμενοι είναι απότοκο της τουρκικής εισβολής του 1974. Μια από τις πιο συχνές παρανοήσεις στην Κύπρο είναι πως η κάθε πλευρά έχει την εντύπωση πως μόνο αυτή έχει αγνοούμενους παρόλου που υπάρχουν και στις δυο κοινότητες καθώς κάθε κοινότητα έχει θύματα και θύτες.
Ο αριθμός 1.619 έγινε σύμβολο στην Κύπρο, παρότι ανακριβής, καθώς η λίστα των αγνοούμενων άλλαξε ονόματα μερικές φορές. Οι αρχικοί αριθμοί που δήλώσαν οι δυο κοινότητες στην Διερευνητικη Επιτροπή ήταν 1.493 και 502, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι αντίστοιχα.
Διερευνητική Επιτροπή για τους Αγνοούμενους
Η «Διερευνητική Επιτροπή για τους Αγνοούμενους» δημιουργήθηκε το 1981. Αποτελείται από έναν Τουρκοκύπριο, έναν Ελληνοκύπριο και ενα τρίτο μέλος που επιλέγεται από τον Ερυθρό Σταυρό και διορίζεται από τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ. Λειτουργεί υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών. Ωστόσο λόγω της έλλειψης συνεργασίας μεταξύ των δύο κοινοτήτων, δεν έγιναν εκταφές παρά μόνο μετά το 2004, με την εξαίρεση της εκταφής των λειψάνων ενός Αρμένιου, το 1988
Παραδόξως, οι επίσημες αρχές στην Κύπρο καθυστέρησαν τις εκταφές οι οποίες αποσκοπούν στον να βρεθούν λείψανα σε χώρους που αυτές ελέγχουν. Δεν είχε ανοίξει ούτε ένας τάφος για να ταυτοποιηθούν οι νεκροί, από το 1974 μέχρι μετά την απόρριψη του σχεδίου Ανάν. Οι λόγοι για την καθυστέρηση των εκταφών δεν είναι ξεκάθαροι. Μια εξήγηση είναι πως οι αγνοούμενοι είναι θαμμένοι σε έδαφος ελεγχόμενο από τις δυνάμεις της άλλης πλευράς. Ωστόσο, μετά την ελληνοκυπριακή απόφαση για γενικές εκταφές στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας, το 1999, έγινε φανερό πως αρκετοί μαζικοί τάφοι Ελληνοκυπρίων βρίσκονταν σε εδάφη που ήλεγχε η Κυπριακή Δημοκρατία. Γιαυτό θεωρείται πως η εξήγηση εκείνη ανήκει στο πλαίσιο της προσπάθειας δαιμονοποίησης της άλλης πλευράς, τακτικής η οποία είναι χαρακτηριστική των αντιλήψεων που επικράτησαν μετά τη σύγκρουση των δύο κοινοτήτων.
Αγνοούμενοι και Ευρωπαϊκό Δικαστήριο
Έχουν γίνει αρκετές προσφυγές από συγγενείς αγνοοουμένων στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων:
α) Κυπριακή Δημοκρατία εναντίον Τουρκίας,
β) Υπόθεση «Karabardak εναντίον Κυπριακής Δημοκρατίας»
γ) Υπόθεση «Baybora εναντίον Κυπριακής Δημοκρατίας»
δ) Υπόθεση «Βαρνάβα και άλλοι εναντίον Τουρκίας».
Η ελληνοκυπριακή πλευρά θεωρεί πως η προσφυγή της κατά της Τουρκίας, απέδωσε την πιο σημαντική νομική νίκη κατά της Τουρκίας. Σχετικά με το θέμα των αγνοουμένων, το δικαστήριο απεφάνθη ότι υπάρχει συνεχής παρεμπόδιση εκ μέρους της Τουρκίας στο έργο της διερεύνησης της τύχης των αγνοουμένων (άρθρο 2 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου). Επιπλέον βρήκε παραβίαση του άρθρου 5 της ίδιας σύμβασης, δηλαδή παρεμπόδιση να πραγματοποιηθεί έρευνα για βρεθουν οι αιχμάλωτοι Ελληνοκύπριοι.
Μετά τη νομική νίκη της ελληνοκυπριακής πλευράς, δύο Τουρκοκύπριοι (Karabardak and Baybora) προσεφυγαν στο ίδιο δικαστήριο σχετικά με εξαφανίσεις δύο Τουρκοκύπριων το 1964. Η αίτηση τους εξετάστηκε αλλά απορρίφθηκε διότι πέρασε το χρονικό όριο μέσα στο οποίο έπρεπε να προσφύγουν, απόφαση που άφησε τους συγγενείς απορημένους καθώς δεν είχε καθοριστεί εκ των προτέρων με σαφήνεια το χρονικό όριο προσφυγής.
Στην επόμενη υπόθεση, «Βαρνάβα και άλλοι εναντίον Τουρκίας», που αφορούσε εννιά αγνοούμενα πρόσωπα, οκτώ στρατιωτικούς και έναν πολίτη, το δικαστήριο βρήκε ένοχη την Τουρκία για παραβίαση των άρθρων 2, 3 και 5 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, και διέταξε την Τουρκία να πληρώσει 12 χιλιάδες ευρώ ως αποζημιώσεις για κάθε άγνοούμενο. Ενδιαφέρον είναι ότι αυτή την φορά δεν έγινε δεκτό το επιχείρημα ότι παρήλθε το χρονικό περιθώριο, γιατί το έγκλημα ήταν διαρκές- και ξεκαθαρίζει πως δεν είναι διαρκή όλα τα σχετικά εγκλήματα που αφορούν τους αγνοουμένους.
Οι Αγνοούμενοι στη δημόσια σφαίρα
Οι Τουρκοκύπριοι ισχυρίζονται ότι το 99% των αγνοουμένων τους ήταν πολίτες, σε αντίθεση με το 61% των Ελληνοκυπρίων που εξαφανίστηκαν κατά την διάρκεια του πολέμου. Οι Ελληνοκύπριοι ισχυρίζονται ότι οι αγνοούμενοι τους ήταν αιχμάλωτοι του Τουρκικού Στρατού, και έχουν εξαφανιστεί όσο ήταν στην αιχμαλωσία.
Υπάρχουν διαφορές στο πως βλέπει η κάθε κοινότητα τους αγνοούμενους. Μια διαφορά είναι πως οι Τουρκοκύπριοι θεωρούν τους αγνοούμενους τους ως νεκρούς ενώ οι Ελληνοκύπριοι ως ζωντανούς. Άλλη διαφορά είναι πως η ελληνοκυπριακή ηγεσία θεωρεί πως ένοχος είναι ο τουρκικός στρατός και όχι οι τουρκοκύπριοι (με τους οποίους ζούσαν ειρηνικά) ενώ οι τουρκοκυπριακή ηγεσία ρίχνει το βάρος της ευθύνης στους Ελληνοκύπριους.
Οι Ελληνοκύπριοι δίνουν έμφαση στην τουρκική επιθετικότητα ως αιτία του προβλήματος των αγνοουμένων και υποτιμούν τις ευθύνες της κοινότητάς τους κατά την περίοδο της διακοινοτικής βίας, από το 1963 έως το 1974.
Όλα τα ελληνοκυπριακά κόμματα, συμφωνούν ότι οι Ελληνοκύπριοι αγνοούμενοι υπάρχουν λόγω της τουρκικής κατοχής. Ωστόσο υπήρχαν Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι πολίτες οι οποίοι εξαφανίστηκαν κατα την διάρκεια της διακοινοτικής βίας, από το 1963 εως το 1974. Πάντως τα κόμματα τα οποία σχετίζονται με τον Μακάριο (ΑΚΕΛ, ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ) επιρρίπτουν συνήθως την ευθύνη για τους εξαφανισμένους Τουρκοκυπρίους σε μεμονωμένα ακραία στοιχεία του αντιμακαριακού στρατοπέδου.
Κάθε αναφορά σε Τουρκοκύπριους ή Ελληνοκύπριους οι οποίοι χάθηκαν πριν την τουρκική εισβολή, θα απονομιμοποιούσε την κυρίαρχη αφήγηση καθώς θα έθετε δύσκολα ερωτήματα: Οι συμφωνίες Ζυρίχης Λονδίνου ένα τέλος ή απλά ένα στάδιο για την Ένωση; Ήταν τα θύματα της ΕΟΚΑ προδότες, και αν όχι, πρέπει η μνήμη τους αναγνωριστεί; Μέχρι ποιο βαθμό οι θεσμοί της Κυπριακής Δημοκρατίας ήταν υπεύθυνοι για τους Τουρκοκύπριους που εξαφανίστηκαν την δεκαετία του 1960; Ήταν οι πραξικοπηματίες προδότες, ιδεολόγοι ή απλά άτυχοι που έτυχε να βρεθούν στον λάθος τόπο την λάθος ώρα; Η διακοινοτική βία μπορεί να δικαιολογήσει έστω και σε ένα μέρος την τουρκική εισβολή;
Επαρχία Αντράρ
Το Αντράρ (ولاية أدرار, βερβερικές γλώσσες: ⴰⴷⵔⴰⵔ) είναι επαρχία (βιλάγια) στη νοτιοδυτική Αλγερία, η οποία έλαβε το όνομά της από την πρωτεύουσα της, Αντράρ. Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη επαρχία της χώρας, με έκταση 424.948 χλμ². Σύμφωνα με την απογραφή του 2008 είχε 399.714 κατοίκους.
Συνορεύει με πέντε βιλάγιες: δυτικά με το Τιντούφ, βόρεια με το Μπεσάρ και το Ελ Μπαγιάντ και ανατολικά με τη Γκαρντάια και το Ταμανρασσέτ. Στα νότια, συνορεύει με τη Μαυριτανία και το Μάλι.
Η επαρχία Αντράρ αποτελείται από τρεις φυσικές και πολιτιστικές περιοχές: Τουάτ, Γκουράρα και Τιντικέλτ και 299 κσαρ.
Τοποθεσία
Η επαρχία Αντράρ βρίσκεται στη νοτιοδυτική Αλγερία.
Διοικητική διαίρεση
Ο ακόλουθος πίνακας παρουσιάζει τον κατάλογο των διαμερισμάτων στην επαρχία Αντράρ και όλες τις κοινότητες σε καθένα από αυτά.
Παραπομπές
Αντραρ
Νίσαβα
Οι πηγές του Νίσαβα βρίσκονται στη Βουλγαρία, στην οροσειρά του Αίμου,και το μήκος του είναι 218 χιλιόμετρα.
Η λεκάνη απορροής του έχει έκταση 3.950 τ.χλμ.
Η κοιλάδα του ποταμού είναι πολύ σημαντική συγκοινωνιακά από τα αρχαία χρόνια, γιατί δημιουργεί ένα φυσικό πέρασμα από την πεδιάδα του Δούναβη και το Παννονικό βαθύπεδο προς την κοιλάδα του Έβρου και την Κωνσταντινούπολη. Ακόμη και σήμερα από την κοιλάδα διέρχονται η οδική και σιδηροδρομική οδός Βελιγραδίου-Σόφιας και είναι τμήμα του Ευρωπαϊκού Αυτοκινητόδρομου 80 (Ε-80).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Σερβίας Κατηγορία:Ποταμοί της Βουλγαρίας Κατηγορία:Παραπόταμοι του Μεγάλου Μοράβα
Κύπελλο Ελλάδος ποδοσφαίρου ανδρών 1981-82
Η διοργάνωση
Από τις υπόλοιπες αναμετρήσεις ξεχώρισαν το ευρύ σκορ 6-1 με το οποίο ο ΠΑΟΚ επιβλήθηκε της ΑΕΚ (3 γκολ ο Χρήστος Δημόπουλος) και οι προκρίσεις του Παναθηναϊκού επί του Ηρακλή στην παράταση κι ενώ η διοίκηση των "πράσινων" είχε απαγορέψει την είσοδο στις τηλεοπτικές κάμερες στον επαναληπτικό αγώνα και επί του ΠΑΟΚ στον ημιτελικό με ένα γκολ στο τελευταίο λεπτό του αγώνα ρεβάνς.
Στον τελικό αντιμετώπισε την ΑΕΛ που έχοντας ευκολότερο έργο στην πορεία της, έφτασε για πρώτη φορά στην ιστορία της στον τελικό. Ο Παναθηναϊκός νίκησε με σκορ 1-0, όμως δεν του απονεμήθηκε το κύπελλο, παρά ένα αναμνηστικό τρόπαιο, δεδομένου ότι εκκρεμούσε σε βάρος του ένσταση του Ολυμπιακού για υπόθεση παράνομης ελληνοποίηση του ποδοσφαιριστή Ρότσα. Η κανονική απονομή έγινε 2 μήνες αργότερα κι ενώ είχε στο μεταξύ τελεσιδικίσει η υπόθεση.
Πηγές
Κατηγορία:Κύπελλο Ελλάδας (ποδόσφαιρο ανδρών) Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1981-1982
Ενδελλίτης
Ο ενδελλίτης (αγγλ. endellite) είναι ένυδρο πυριτικό ορυκτό του αργιλίου. Με το όνομα αυτό αναφέρεται μόνο στην ευρωπαϊκή βιβλιογραφία, στην αμερικανική αναφέρεται ως «αλλοϋσίτης-10Å» (halloysite-10Å), σαφώς διακρινόμενος από τον σχεδόν ομώνυμο αλλοϋσίτη-7Å (halloysite-7Å, Al2Si2O5(OH)4). Το όνομα «ενδελλίτης» έλαβε από το Γερμανό γεωλόγο Kurt Endell, έναν από αυτούς που ανακάλυψαν το ορυκτό. Ο όρος ενδελλίτης δεν χρησιμοποιείται πλέον ήδη από το 2006.
Δεν είναι συνηθισμένο ορυκτό, εμφανίζεται κυρίως ως προϊόν εξαλλοίωσης στις στοές ορυχείων. Απαντάται στη Γερμανία, την Αυστρία (Στυρία), τη Σλοβακία, το Θιβέτ, το Μεξικό, την Ουαλία και τις Πολιτείες Αριζόνα και Καλιφόρνια των ΗΠΑ.
Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στα μεταλλεία Λαυρίου (Χριστιάνα, Ιλάριον, Ιλάριον Νο. 50, Ζαν Μπατίστ, Σερπιέρη και Σούνιο Νο 19).
Σημειώσεις
Ενδελλιτης Κατηγορία:Ορυκτά του πυριτίου Κατηγορία:Ένυδρα ορυκτά
Σύλλογος Μηχανημάτων Υπολογισμού
Ο Σύλλογος Μηχανημάτων Υπολογισμού - ACM (αγγλι. Association for Computing Machinery) είναι μια παγκόσμια κοινότητα που ειδικεύεται στην πληροφορική. Ιδρύθηκε το 1947 και αποτελεί τη μεγαλύτερη ερευνητική και εκπαιδευτική κοινότητα πληροφορικής. Είναι μια μη-κερδοσκοπική οργάνωση που προσφέρει επι πληρωμή συμμετοχή. Ο σύλλογος έχει την βάση του στη Νέα Υόρκη.
Η ACM μαζί με την IEEE αποτελούν τις μεγαλύτερες κοινότητες που ασχολούνται με ακαδημαϊκά θέματα και ζητήματα στο τομέα της πληροφορικής. Εν αντιθέσει με την IEEE η ACM ασχολείται αποκλειστικά με τον τομέα της πληροφορικής.
Δραστηριότητες
Ο σύλλογος χωρίζεται σε 171 τοπικά τμήματα και 37 τμήματα ειδικού ενδιαφέροντος (Special Interest Groups, SIGs ). Μέσω των τμημάτων εκτελούνται οι περισσότερες δραστηριότητες. Παράλληλα με τα τμήματα του συλλόγου υπάρχουν και παραπάνω απο 500 φοιτητικά τμήματα. Το πρώτο φοιτητικό τμήμα ιδρύθηκε το 1961 στο Πανεπιστήμιο της Λουιζιάνα.
Ελληνική Παρουσία
Στην Ελλάδα η ACM δραστηριοποιείται μέσω των παραρτημάτων. Το μοναδικό επαγγελματικό παράρτημα βρίσκεται στην Αθήνα. Υπάρχουν και φοιτητικά παραρτήματα με έδρες δημόσια πανεπιστήμια.
Τα δημόσια πανεπιστήμια με ενεργό παράρτημα είναι:
Αναφορές
Κατηγορία:Πληροφορική Κατηγορία:Διεθνείς οργανισμοί
Βουλή των Γερόντων (Κύπρος)
Η Βουλή των Γερόντων είναι θεσμός της Κυπριακής Δημοκρατίας που λειτουργεί από το 1999 υπό την αιγίδα του προέδρου της βουλής των αντιπροσώπων.
Πηγές
Κατηγορία:Πολιτειακοί Θεσμοί της Κύπρου
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ρεθύμνου
Η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ρεθύμνου (Ε.Π.Σ.Ρ.) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στο νομό Ρεθύμνης. Εδρεύει στην Ρέθυμνο και είναι μέλος της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (Ε.Π.Ο.). Είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του τοπικού πρωταθλήματος και του κυπέλλου, όπως και των πρωταθλημάτων εφήβων και παίδων. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των μικτών ομάδων νέων και παίδων, οι οποίες εκπροσωπούν το νομό σε εθνικό επίπεδο.
Η Ένωση απονέμει ετήσια έπαθλα στους πρώτους σκόρερ Α΄ και Β΄, Κύπελλο Ήθους στις ομάδες με την καλύτερη βαθμολογία "ευ αγωνίζεσθαι" (fair play) της κάθε κατηγορίας, βγάζει καλύτερη ενδεκάδα Α΄ κατηγορίας, απονέμει στους πρωταθλητές α' και β' κύπελλο και 30 μετάλλια ενώ στα πρωταθλήματα υποδομών απονέμει κύπελλα και μετάλλια στους τρεις πρώτους (χρυσό, αργυρό, χάλκινο) όπως στους ολυμπιακούς αγώνες.
Ιστορία
Η «Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ρεθύμνου» ιδρύθηκε το 1945 άτυπα και αναγνωρίστηκε το 1946. Τα τέσσερα ιδρυτικά σωματεία ήταν οι «Ατρόμητος», «Α.Ε.Ο. Άρης» , «Αστέρας» και «Κεραυνός».
Ιστορικές ομάδες που ανήκουν στην Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ρεθύμνου είναι
Σπουδαίοι ποδοσφαιριστές που αγωνίστηκαν στα ρεθεμνιώτικα γήπεδα είναι ο Τάκης Σιμιτζής, ο Γιώργος Κοκολάκης, ο Αντώνης Κολυβάκης, ο Μανόλης Ψωμάς, ο Λυκούργος Τζαγκαράκης κ.α. Τα μεγαλύτερα γήπεδα είναι το Ε.Α.Κ. Γάλλου, το Εθνικό Στάδιο Ρεθύμνου στη Σοχώρα, το Γήπεδο Μισιρίων και Δημοτικό Στάδιο Ανωγείων.
Πρωτάθλημα
Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Ρεθύμνου είναι η εξής:
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Ρεθύμνου.
Τελικοί
Πηγές: Ελληνικό Ερασιτεχικό Ποδόσφαιρο Ρεθεμνιώτικα Νέα
Σούπερ Καπ
Το Σούπερ Καπ είναι ένας θεσμός που διεξάγεται από το 1994 ανάμεσα στην πρωταθλήτρια και την κυπελλούχο Ε.Π.Σ. Ρεθύμνου. Πολυνίκης του θεσμού με πέντε κατακτήσεις είναι η ομάδας της Επισκοπής (1994, 2000, 2001, 2008, 2011) και ακολουθεί με τέσσερις ο Α.Ο. Αστήρ Ρεθύμνου (1998, 2003, 2005, 2006) με τρεις ο Α.Ο. Άρης (1996, 1999, 2014) με δύο η Α.Ε. Δόξα Πλατανέ (1995, 2004) και από μία η Α.Ε. Αστήρ Περάματος (1997), ο Ποσειδώνας Γερανίου (2002) ο Ο.Φ. Αρμένων (2010) και ο Α.Ο. Ερμής Ζωνιανών (2013), ενώ να σημειωθει ότι τρεις χρονιές δεν πραγματοποιήθηκε (2007, 2009, 2012)
Αναμετρήσεις
[α] Αντικατέστησε την πρωταθλήτρια ή την κυπελλούχο.
[φ] Αγωνίστηκε στον τελικό του Σούπερ Καπ ως φιναλίστ του Κυπέλλου.
Έμβλημα
Κύριο στοιχείο του εμβλήματος της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ρεθύμνου αποτελεί η Μονή Αρκαδίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ποδοσφαιρο
Μαρίνος Β΄ της Νάπολης
Ο Μαρίνος ήταν ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Ιωάννη Γ΄ και της συζύγου του Θεοδώρας. Όταν ο Βυζαντινός στρατηγός Ευγένιος, ο οποίος μόλις είχε συλλάβει τον Πρίγκιπα Παντόλφο, προχώρησε προς το πριγκιπάτο του Μπενεβέντο. Ο Μαρίνος Β' παραδοσιακά υποτελής των Βυζαντινών, έσπευσε, προκειμένου να δείξει την υποταγή του, κι ενώθηκε με τους βυζαντινούς για να πάρει μέρος στη λεηλασία του Μπενεβέντο.
Όταν έφτασε στην Ιταλία ο Όθων Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας τον υποδέχτηκε με σεβασμό στη Νάπολη στις 4 Νοέμβριου 981 με στόχο να νικήσει τον περιφερειακό αντίπαλό του Μάνσον Α΄ του Αμάλφι. Λέγεται ότι παντρεύτηκε μια ανώνυμη κόρη του Σεργίου Α΄ της Αμάλφι, διάδοχος του ήταν ο γιος του Σέργιος Γ΄.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δούκες της Νάπολης Κατηγορία:Οίκος Σεργίων της Νεαπόλεως Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητές της Νάπολης Κατηγορία:Βυζαντινοί του 10ου αιώνα
Πυριδοξίνη
thumb|250px|Η χημική δομή της πυριδοξίνης Η πυριδοξίνη, επίσης γνωστή ως βιταμίνη Β6, είναι μια μορφή βιταμίνης Β που βρίσκεται συνήθως στα τρόφιμα και χρησιμοποιείται ως συμπλήρωμα διατροφής. Ως συμπλήρωμα χρησιμοποιείται για τη θεραπεία και την πρόληψη της ανεπάρκειας της πυριδοξίνης, της σιδηροβλαστικής αναιμίας, της εξαρτώμενης από την πυριδοξίνη επιληψίας, ορισμένων μεταβολικών διαταραχών, των παρενεργειών ή επιπλοκών της χρήσης ισονιαζίδης και ορισμένων τύπων δηλητηρίασης από μανιτάρια. Χρησιμοποιείται από το στόμα ή με ένεση.
Συνήθως είναι καλά ανεκτή. Περιστασιακές παρενέργειες περιλαμβάνουν πονοκέφαλο, μούδιασμα και υπνηλία. Οι κανονικές δόσεις είναι ασφαλείς κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και του θηλασμού. Η πυριδοξίνη ανήκει στην οικογένεια βιταμινών β. Απαιτείται από τον οργανισμό για να παράγει αμινοξέα, υδατάνθρακες και λιπίδια, Οι διατροφικές πηγές περιλαμβάνουν φρούτα, λαχανικά και δημητριακά.
Η πυριδοξίνη ανακαλύφθηκε το 1934, απομονώθηκε το 1938 και κατασκευάστηκε για πρώτη φορά το 1939. Εντάσσεται στον κατάλογο των βασικών φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, τα ασφαλέστερα και πιο αποτελεσματικά φάρμακα που χρειάζονται σε ένα σύστημα υγείας. Η πυριδοξίνη διατίθεται τόσο ως γενόσημο φάρμακο όσο και ως μη συνταγογραφούμενο προϊόν. Το χονδρικό κόστος στον αναπτυσσόμενο κόσμο είναι περίπου 0,59–3,54 $ ανά μήνα. Τρόφιμα, όπως τα δημητριακά πρωινού ενισχύονται με πυριδοξίνη σε ορισμένες χώρες.
Ιατρικές χρήσεις
Ως συμπλήρωμα χρησιμοποιείται για τη θεραπεία και την πρόληψη της ανεπάρκειας της πυριδοξίνης, της σιδηροβλαστικής αναιμίας, της εξαρτώμενης από πυριδοξίνη επιληψίας, ορισμένων μεταβολικών διαταραχών, προβλημάτων από την ισονιαζίδη και ορισμένων τύπων δηλητηρίασης από μανιτάρια. Η εξαρτώμενη από πυριδοξίνη επιληψία είναι ένας σπάνιος τύπος επιληψίας που δεν βελτιώνεται με τα τυπικά αντιεπιληπτικά φάρμακα. Η πυριδοξίνη χρησιμοποιείται από το στόμα ή με ένεση.
Παρενέργειες
Συνήθως είναι καλά ανεκτή, αν και είναι πιθανή τοξικότητα από υπερδοσολογία. Περιστασιακές παρενέργειες περιλαμβάνουν πονοκέφαλο, μούδιασμα και υπνηλία. Η υπερδοσολογία πυριδοξίνης μπορεί να προκαλέσει μια περιφερική αισθητήρια νευροπάθεια που χαρακτηρίζεται από κακό συντονισμό, μούδιασμα και μειωμένη αίσθηση στην αφή, τη θερμοκρασία και τους κραδασμούς. Τα επίπεδα πυριδοξίνης στο ανθρώπινο αίμα σε υγιή άτομα είναι 2,1 - 21,7 ng/mL. Οι κανονικές δόσεις είναι ασφαλείς κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και του θηλασμού.
Ιστορία
Η πυριδοξίνη ανακαλύφθηκε το 1934, απομονώθηκε το 1938 και κατασκευάστηκε για πρώτη φορά το 1939. Εντάσσεται στον κατάλογο των βασικών φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, τα πιο αποτελεσματικά και ασφαλή φάρμακα που χρειάζονται σε ένα σύστημα υγείας. Η πυριδοξίνη διατίθεται ως γενικό φάρμακο και χωρίς ιατρική συνταγή. Το χονδρικό κόστος στον αναπτυσσόμενο κόσμο είναι περίπου 0,59–3,54 $ ανά μήνα. Τρόφιμα, όπως τα δημητριακά πρωινού ενισχύονται με πυριδοξίνη σε ορισμένες χώρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασικά Φάρμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας Κατηγορία:Βιταμίνες Κατηγορία:Πυριδίνες Κατηγορία:Συμπληρώματα διατροφής Κατηγορία:Αντίδοτα
Βαλκανικό Πρωτάθλημα Σκοποβολής 1977
Το Βαλκανικό Πρωτάθλημα Σκοποβολής 1977, γνωστό ως ΙΑ΄ Βαλκανικοί Αγώνες Σκοποβολής ήταν η 11η διοργάνωση του Βαλκανικού Πρωταθλήματος Σκοποβολής, που διοργανώθηκε από την Σκοπευτική Ομοσπονδία Ελλάδος. Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στο Σκοπευτήριο Καισαριανής, στην Αθήνα από την Τρίτη 26 έως και την Παρασκευή 29 Απριλίου του 1977.
Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν 28 αγωνίσματα από τα οποία τα 24 είναι γνωστά και έλαβαν μέρος αθλητές στην κατηγορία ανδρών, γυναικών, εφήβων και νεανίδων. Τα ατομικά και ομαδικά αγωνίσματα στους άνδρες ήταν το αεροβόλο πιστόλι, το πιστόλι ταχείας βολής, το πιστόλι ακριβείας, η καραμπίνα 3 στάσεων, τα 10 μέτρα αεροβόλος καραμπίνα και η καραμπίνα πρηνηδόν. Τα ατομικά και ομαδικά αγωνίσματα στις γυναίκες ήταν τα 10 μέτρα αεροβόλος καραμπίνα και η καραμπίνα. Στους εφήβους πραγματοποιήθηκαν τα ατομικά και ομαδικά αγωνίσματα στο αεροβόλο πιστόλι, στο πιστόλι ακριβείας, στα 10 μέτρα αεροβόλος καραμπίνα και στην καραμπίνα πρηνηδόν. Συμμετείχαν οι χώρες Βουλγαρία, Γιουγκοσλαβία, Ελλάδα, Ρουμανία και Τουρκία.
Ανδρών
thumb|Ο πρωταθλητής στο πιστόλι ταχείας βολής, Κορνέλιου Ίον. thumb|Ο πρωταθλητής στην καραμπίνα 3 στάσεων, Μίρο Σίπεκ.
Αεροβόλο πιστόλι ατομικό
Αεροβόλο πιστόλι ομαδικό
ατομικό
ομαδικό
Πιστόλι ακριβείας ατομικό
Πιστόλι ακριβείας ομαδικό
καραμπίνα ατομικό
Καραμπίνα πρηνηδόν ατομικό
Καραμπίνα πρηνηδόν ομαδικό
Γυναικών
καραμπίνα ατομικό
καραμπίνα ομαδικό
Καραμπίνα ατομικό
Καραμπίνα ομαδικό
Εφήβων
καραμπίνα μικτό ατομικό
καραμπίνα μικτό ομαδικό
Καραμπίνα πρηνηδόν ατομικό
Καραμπίνα πρηνηδόν ομαδικό
Ανώτερο
*= Τα μετάλλια δεν είναι ολοκληρωμένα.
Εφήβων και νεανίδων
*= Τα μετάλλια δεν είναι ολοκληρωμένα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βαλκανικό Πρωτάθλημα Σκοποβολής Κατηγορία:Σκοποβολή το 1977 Κατηγορία:Διοργανώσεις σκοποβολής στην Αθήνα
Ο Στρατός της εποχής των Παλαιολόγων
Ο Στρατός των Παλαιολόγων αναφέρεται στις στρατιωτικές δυνάμεις της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (Ρωμανίας) υπό την κυριαρχία της δυναστείας των Παλαιολόγων, από τα τέλη του 13ου αι. έως τα μέσα του 15ου αιώνα. Ο Στρατός ήταν μία άμεση συνέχεια των δυνάμεων της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας, οι οποίες ήταν συνέχεια του ισχυρού Στρατού των Κομνηνών του 12ου αι. Κάτω από τον πρώτο Αυτοκράτορα της δυναστείας των Παλαιολόγων, τον Μιχαήλ Η΄, ο ρόλος του Στρατού έπαιρνε ολοένα και πιο επιθετικό ρόλο, ενώ οι ναυτικές δυνάμεις της Αυτοκρατορίας -που είχαν αποδυναμωθεί στις ημέρες του Ανδρόνικου Α΄ Κομνηνού- ενισχύθηκαν, για να συμπεριλάβουν χιλιάδες εξειδικευμένους ναυτικούς και περίπου 80 πλοία. Λόγω της έλλειψης γης για την υποστήριξη του Στρατού, η Αυτοκρατορία είχε ανάγκη από τη χρήση μεγάλου αριθμού μισθοφόρων.
Όταν όμως ο Ανδρόνικος Β΄ ανέβηκε στον θρόνο το 1282, ο Στρατός περιέπεσε σε αχρηστία και οι Ρωμαίοι υφίσταντο συχνά ήττες στα χέρια των εξ ανατολών αντιπάλων τους, αν και συνέχιζαν να απολαμβάνουν επιτυχίες εναντίον των Λατινικών εδαφών στην Ελλάδα. Περίπου από το 1350 η αναποτελεσματική οικονομική οργάνωση της Αυτοκρατορίας και η ανίκανη κεντρική κυβέρνηση έκαναν τη συγκέντρωση στρατευμάτων και των προμηθειών για τη διατήρησή τους σχεδόν αδύνατη και η Αυτοκρατορία βασίστηκε σε στρατεύματα που προέρχοντο από Σέρβους, Βούλγαρους, Ενετούς, Λατίνους, Γενουάτες και Οθωμανούς, για να διεξάγει εμφυλίους πολέμους που διήρκεσαν για το μεγαλύτερο μέρος του 14ου αι. Οι Τούρκοι επέτυχαν να εγκαταστήσουν μία βάση στην Καλλίπολη. Μέχρι τη λήξη του εμφυλίου πολέμου, οι Οθωμανοί είχαν αποκόψει την Κωνσταντινούπολη, την πρωτεύουσα της Αυτοκρατορίας, από την υπόλοιπη Ρωμανία. Το 1453 δόθηκε η τελευταία αποφασιστική μάχη από τον Στρατό των Παλαιολόγων, όταν η πρωτεύουσα πολιορκήθηκε και λεηλατήθηκε, αφού αλώθηκε στις 29 Μαΐου.
Το μέγεθος και η οργάνωση
Ο Στρατός της Ρωμανίας συνέχισε να χρησιμοποιεί τους ίδιους στρατιωτικούς όρους, όσον αφορά τον αριθμό στρατευμάτων και αξιωματικών, όπως και ο στρατός των Κομνηνών. Ωστόσο υπήρχαν λιγότερα εδάφη για να στρατολογηθούν άνδρες. Στη Μικρά Ασία η τοπική υποστήριξη προς τους Οθωμανούς κατακτητές αυξανόταν καθημερινά, ενώ στην Ελλάδα η καταστροφή από τα Σταυροφορικά κράτη, από τη Σερβία, από τη Βουλγαρία και πιο πριν από τους Καπετίδες-Ανζού της Νότιας Ιταλίας έληξε την πρωτοκαθεδρία της περιοχής ως πηγής στρατευμάτων. Μετά το 1204 κανένα τμήμα Ρωμαϊκού Στρατού στη μάχη δεν αριθμούσε περισσότερους από 5.000 άνδρες. Γύρω στο 1261, ο κεντρικός Στρατός αποτελείτο από 6.000 άνδρες, ενώ ο αριθμός των συνολικών στρατευμάτων ποτέ δεν ξεπέρασε τους 10.000 άνδρες. Ο συνολικός αριθμός στρατευμάτων υπό τον Μιχαήλ Η΄ ήταν περίπου 20.000 άνδρες: η κινητή δύναμη αριθμούσε 15.000 άνδρες, ενώ οι φρουρές της πόλης ήταν 5.000 άνδρες. Αλλά υπό τον Ανδρόνικο Β΄ τα πιο επαγγελματικά στοιχεία του στρατού αποστρατεύτηκαν και ευνοήθηκαν οι πενιχρά εκπαιδευμένοι και φθηνότεροι στρατιώτες. Ο Αυτοκράτορας μείωσε τη δύναμη όλου του Στρατού σε 4.000 άνδρες έως το 1320 και έναν χρόνο αργότερα ο μόνιμος στρατός της Αυτοκρατορίας έπεσε σε μόνο 3.000 ιππείς. Παρόλο που η Αυτοκρατορία είχε συρρικνωθεί σημαντικά την εποχή της βασιλείας του Ανδρόνικου Γ΄, αυτός κατάφερε να συγκεντρώσει έναν στρατό 4.000 ανδρών για την εκστρατεία του εναντίον των Οθωμανών. Μέχρι το 1453, ο στρατός της Ρωμανίας είχε πέσει σε μία τακτική φρουρά 1.500 ανδρών στην Κωνσταντινούπολη. Με μία υπέρτατη προσπάθεια, ο Κωνσταντίνος ΙΑ΄ κατάφερε να συγκεντρώσει μία φρουρά 7.000 ανδρών (συμπεριλαμβανομένων 2.000 ξένων) για να υπερασπιστεί την πόλη ενάντια στον οθωμανικό στρατό.
Τα στρατεύματα της Ρωμανίας συνέχισαν να αποτελούνται από ιππικό, πεζικό και τοξότες. Εφόσον η Τραπεζούντα είχε αυτονομηθεί, οι Κουμάνοι και οι Οθωμανοί χρησιμοποιήθηκαν για μονάδες ιππικού και πυροβολικού. Στην εποχή των Παλαιολόγων, ο κύριος όρος για ένα μόνιμο σύνταγμα ήταν το αλλάγιον. Οι φρουρές του Παλατιού και του Αυτοκράτορα περιελάμβαναν τη φρουρά των Βαράγγων, τις -ασαφείς σε εμάς- Παραμονές και τους Βαρδαριώτες.
Οι μισθοφόροι
Μετά την ανάκτηση της Κωνσταντινούπολης, οι συνεχείς εκστρατείες του Στρατού του Μιχαήλ Η΄ στην Ελλάδα εξασφάλισαν ότι ο στρατός της Νίκαιας -που ήταν ένα μέρος του ακριβού, αλλά αποτελεσματικού, στρατού των Κομνηνών- παρέμενε ενεργός. Ωστόσο, υπό τον Ανδρόνικο Β΄, ο στρατός μειώθηκε σε καταστροφικά χαμηλούς αριθμούς, καθώς οι μισθοφόροι στρατιώτες απολύθηκαν για να εξοικονομηθούν χρήματα, ώστε να μειωθούν οι φόροι του δυσαρεστημένου πληθυσμού. Αντίθετα, η χρήση στρατιωτών με ανεπαρκή εξοπλισμό και κακή πειθαρχία αντικατέστησε τους εξαιρετικά έμπειρους επαγγελματίες στρατιώτες. Τα αποτελέσματα ήταν προφανή· οι απώλειες της Ρωμανίας στη Μικρά Ασία σημειώθηκαν κυρίως επί Ανδρόνικου Β΄.
Το 1302 το κέντρο των στρατιωτικών δαπανών μετατοπίστηκε ξανά προς τους μισθοφόρους, ιδίως την Καταλανική Εταιρεία, αλλά μετά τη δολοφονία του ηγέτη τους, η Εταιρεία επέστρεψε στη Θράκη και την κυρίως Ελλάδα, όπου ανέτρεψαν το Σταυροφορικό Δουκάτο της Αθήνας των Ντε Λαρός και υπονόμευσαν σοβαρά την ελληνική κυριαρχία, έτσι ώστε και στις δύο πλευρές του Βοσπόρου η Αυτοκρατορία υπέφερε. Ωστόσο, οι μισθοφόροι συνέχισαν να χρησιμοποιούνται και μετά τη βασιλεία του Ανδρόνικου Β΄. Κατά περίεργο τρόπο η πολιτική τού διαδόχου του Ανδρόνικου Γ΄, να χρησιμοποιεί πολλούς ξένους μισθοφόρους, επιδείνωσε την τύχη της Ρωμανίας, όπως όταν ο Ανδρόνικος Β΄ τους είχε απολύσει. Η χρήση Σέρβων, Βουλγάρων και Τούρκων του Αϊδινίου και Οθωμανών μισθοφόρων, επέφερε μετά στη Ρωμανία περισσότερες ξένες επιδρομές. Η ανάπτυξη έως και 20.000 Τούρκων στρατιωτών από την οθωμανική επικράτεια, για να ενισχυθεί η -κατ' όνομα- σύμμαχος Ρωμανία, απλώς διευκόλυνε τις μελλοντικές κατακτήσεις της περιοχής από εκείνους.
Δεδομένου ότι στην Αυτοκρατορία γινόταν όλο και πιο δύσκολο να δημιουργηθεί ένας «πιστός» ελληνικός στρατός, ξένοι -όπως οι Ιωαννίτες Ιππότες της Ρόδου, οι Ενετοί, οι Γενουάτες και άλλοι Ιταλοί- προστέθηκαν στις πολεμικές δυνάμεις της Ρωμανίας. Όταν το Αυτοκρατορικό Θησαυροφυλάκιο περιήλθε σε πτώχευση μετά το 1350, αυτοί οι ξένοι μαχητές πολέμησαν μόνο για πολιτικούς λόγους και συχνά στους Εμφύλιους Πολέμους, αντί να ενισχύσουν τη θέση της Αυτοκρατορίας.
Στρατηγική και τακτική
μικρογραφία|150px|[[Βυζαντινή τέχνη|Βυζαντινή τοιχογραφία του Αγίου Μερκουρίου οπλισμένου με σπαθί, με ημερομηνία 1295, από την Οχρίδα της Βόρειας Μακεδονίας.]]
Η βασική στρατηγική της Ρωμανίας είχε ως στόχο να αντιμετωπίσει με τον επινοητικότερο τρόπο έναν συχνά υπερμεγέθη αριθμό εχθρών. Το κλειδί πίσω από αυτή την προσέγγιση ήταν η χρήση συνοριακών οχυρών, που θα παρακώλυαν μία δύναμη εισβολής για αρκετό καιρό, ώστε ο κύριος Αυτοκρατορικός στρατός να προχωρήσει προς ανακούφισή τους. Αυτό για παράδειγμα συνέβη τον Μάιο του 1281, όταν ο Ταρχανεώτης στάλθηκε από τον Μιχαήλ Η΄ για να ενισχύσει την οχυρή πόλη Βεράτιο και επέτυχε να εκδιώξει τον Κάρολο Α΄ της Σικελίας. Παρ' όλα αυτά, μία τέτοια στρατηγική δεν ήταν εναρμονισμένη με τη στρατιωτική κατάσταση της εποχής, καθώς τα οχυρά και τα κάστρα γινόταν χρήσιμα όλο και λιγότερο για την άμυνα και περισσότερο ως κατοικίες: τέτοια ήταν τα οχυρά των Σταυροφόρων, των μεγαλύτερων αντιπάλων της Ρωμανίας στα δυτικά. Αυτά τα οχυρά έπαιξαν μικρό ρόλο στην προσπάθεια των Σταυροφόρων να διατηρήσουν τα εδάφη τους και η μάχη συχνά αποφασιζόταν σε ανοιχτό πεδίο: το κάστρο της Θήβας χάθηκε δύο φορές μέσα σε 20 χρόνια, πρώτα από τους Σταυροφόρους και μετά από τους Καταλανούς, χωρίς πολιορκία. Αυτό που μπορεί να συνέβαλε στον υποβιβασμό των κάστρων στον πόλεμο, ήταν το γεγονός ότι οι Σταυροφόροι στην Ελλάδα στερούνταν απελπιστικά ανθρώπινου δυναμικού και ως εκ τούτου η καταστροφή τού στρατού τους στο πεδίο της μάχης, άφηνε τα κάστρα τους ανυπεράσπιστα. Αυτό φαίνεται στη λατινική Κωνσταντινούπολη το 1261, όπου είχε μείνει μόνο μία ισχνή δύναμη για να υπερασπιστεί την πρωτεύουσα, λόγω της έλλειψης ανθρώπινου δυναμικού της λατινικής αυτοκρατορίας.
Η αναγνώριση και οι ενέδρες στον εχθρό παρέμειναν μία αγαπημένη τακτική στη Ρωμανία. Στη μάχη του Πελεκάνου, οι Οθωμανοί κατασκοπεύτηκαν επιτυχώς από τα αντίπαλα Αυτοκρατορικά στρατεύματα. Η σύνεση παρέμεινε μία αξιοθαύμαστη αρετή (όπως φαίνεται από τη συμβουλή του Ιωάννη Καντακουζηνού να αποσυρθεί από τη μάχη στον Πελεκάνο, που χάθηκε).
Πιο σοβαρές αδυναμίες στη στρατηγική της Ρωμανίας εμφανίστηκαν στη Μικρά Ασία, ιδιαίτερα ενάντια στους Οθωμανούς Τούρκους, που έκαναν επιδρομές στα Αυτοκρατορικά εδάφη και στη συνέχεια υποχωρούσαν, για να μην αντιμετωπίσουν οποιαδήποτε σοβαρή αντίσταση. Ο εντόπιος πληθυσμός υπέστη βαρύ πλήγμα παρέχοντας στους αξιωματούχους φαγητά και υλικά, αλλά τέτοια βάρη ήταν πολύ δύσκολο να υπερκεραστούν· μάλιστα έφτασαν στα σπίτια των αξιωματούχων οι καταστροφές του πολέμου από τους Οθωμανούς και τους Γαζί (θερμόαιμους) οπαδούς τους. Στη Μαγνησία, τη Νικομήδεια και τον Πελεκάνο η Ρωμανία υπέστη σοβαρές ήττες από τους Τούρκους· δεδομένου ότι υπήρχαν λίγα στρατεύματα για να ανταπεξέλθουν, η Αυτοκρατορία έφτανε ένα βήμα πιο κοντά στην απώλεια με κάθε ήττα.
δεξιά|μικρογραφία|Ο Χουλαγκού, ιδρυτής των Ιλχανιδών, ήταν σύμμαχος της Ρωμανίας στις αρχές του 14ου αι.
Αφού ο Αυτοκρατορικός στρατός υπέστη ήττες στη Μικρά Ασία, ο Ανδρόνικος Γ΄ την είδε ως χαμένη επαρχία και άρχισε να αναδιοργανώνει τον στόλο της Ρωμανίας. Ως αποτέλεσμα, στο Αιγαίο παρέμεινε η αποτελεσματική άμυνα ενάντια στις τουρκικές επιδρομές, έως ότου η Καλλίπολη καταλήφθηκε από τους Οθωμανούς το 1354. Από τότε και μετά, ο Αυτοκρατορικός στρατός άρχισε να διεξάγει πόλεμο μικρής κλίμακας εναντίον των αδύναμων αντιπάλων της Σταυροφόρων, αναμειγνύοντας στη διπλωματία και τεχνάσματα· έτσι εκμεταλλεύτηκαν συχνά τις εμφύλιες συγκρούσεις μεταξύ των Οθωμανών αντιπάλων τους. Η Πελοπόννησος συνέχισε να ανακτάται από τη Ρωμανία εις βάρος των Σταυροφόρων μέχρι τα μέσα του 15ου αι., ώσπου ο Μυστράς κατακτήθηκε τελικά από τους Τούρκους.
Συμμαχία με τους Μογγόλους
Ο Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος ανυπομονούσε να δημιουργήσει συμμαχία με τους Μογγόλους, οι οποίοι ήταν πολύ ευνοϊκοί για τον Χριστιανισμό, καθώς πολλοί από αυτούς ήταν Νεστοριανοί Χριστιανοί. Υπέγραψε μία συνθήκη το 1263 με τον Μογγόλο χαν της Χρυσής Ορδής και πάντρεψε τις δύο νόθες κόρες του (που είχε από την ερωμένη του Διποβατάτζαινα) με Μογγόλους ηγεμόνες: την Ευφροσύνη Παλαιολογίνα, την πάντρεψε με τον Νογκάι χαν της Χρυσής Ορδής και τη Μαρία Παλαιολογίνα την πάντρεψε με τον Αμπακά χαν των Iλχανιδών της Περσίας. Έτσι το 1282, ο Νογκάι χαν παρείχε στον Μιχαήλ Η΄ 4.000 Μογγόλους στρατιώτες, που έστειλε εναντίον της Θεσσαλίας. Η συμμαχία του με τους Μογγόλους θα ωφελούσε επίσης τον γιο του Ανδρόνικο Β΄: το 1305 ο Ολζεϊτού των Iλχανιδών υποσχέθηκε στον Ανδρόνικο Β΄ 40.000 άνδρες και το 1308 έστειλε 30.000 άνδρες για να ανακτήσει πολλές Αυτοκρατορικές πόλεις στη Βιθυνία.
Όπλα
αριστερά|μικρογραφία| Εικονογραφημένα βιβλία, που απεικονίζουν τοξότες και [[Κατάφρακτος|κατάφρακτους ιππείς (μέσα 14ου αι.)]] Τα όπλα των ανδρών του Στρατού της Αυτοκρατορίας διέφεραν πολύ, όπως και η σύνθεση του Στρατού. Οι ασπίδες και τα δόρατα ήταν όπως πάντα τα πιο κοινά όπλο.
Η βαλλίστρα (τζάγκρα) εισήχθη στη Ρωμανία από τους Λατίνους στα τέλη του 11ου αι. Συνδεόμενη κυρίως με τους δυτικούς, παρέμεινε δευτερεύουσας σημασίας και περιοριζόταν κυρίως σε ναυμαχίες και πολιορκίες. Οι στρατιώτες που έφεραν αυτό το όπλο ήταν γνωστοί ως οι τζαγκράτοροι. Παρά τη σχετική σπανιότητά τους, ο Ιωάννης Καντακουζηνός επιδοκίμαζε την αποτελεσματικότητά τους στις πολιορκίες, ενώ δημιουργήθηκε επίσης ένα νέο στρατιωτικό αξίωμα, ο στρατοπεδάρχης τζαγκρατόρων.
Τα όπλα με πυρίτιδα εξαπλώθηκαν στα Βαλκάνια από το δεύτερο μισό του 14ου αι. και είχαν καθιερωθεί μέχρι τον 15ο, αλλά οι Ρωμαίοι δεν τα υιοθέτησαν σε μεγαλύτερη κλίμακα λόγω έλλειψης χρημάτων. Ενώ οι γραπτές πηγές είναι περιορισμένες και η ορολογία είναι συχνά ασαφής, οι μόνοι πυροβολητές που αγωνίζοντο για τη Ρωμανία, φαίνεται να ήταν μισθοφόροι Γενουάτες. Τα πυροβόλα πυρίτιδας με τη μορφή βομβαρδών (πρωτόγονων κανονιών) πιστοποιείται στις πολιορκίες του 1422 και του 1453. Πράγματι, η Πόλη είχε ένα δικό της οπλοστάσιο βομβαρδών, αν και τα τείχη δεν άντεχαν τις συνεχείς κρούσεις από αυτές, ειδικά των μεγαλύτερων βομβαρδών. Επιπλέον, η αποτελεσματικότητά τους περιορίστηκε από την έλλειψη κατανόησης της σωστής ανάπτυξής τους καθώς και από την έλλειψη πυρίτιδας και πυρομαχικών. Δεδομένου ότι δεν υπάρχουν στοιχεία για το αν οι Ρωμαίοι είχαν κατασκευάσει ποτέ βομβάρδες, φαίνεται πιθανότατα ότι αυτές εισάγοντο από την Ιταλία.
Οχυρώσεις και πολιορκητική τέχνη
μικρογραφία|400x400εσ|Οι ερειπωμένες οχυρώσεις της Θεοδοσίας στην Κριμαία. Η πόλη καταλήφθηκε από τη Γένοβα πριν από τα μέσα του 14ου αι.· μερικές από τις οχυρώσεις τροποποιήθηκαν αργότερα.
H στρατιωτική στρατηγική της Ρωμανίας βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στην οχύρωση των πόλεων. Τα τείχη αποτελούνται από στρώσεις λιθοδομής με σειρές πλίθων στο μεταξύ, για να είναι πιο ανθεκτικά στους σεισμούς. Αργότερα, καθώς το πυροβολικό έγινε όλο και πιο αποτελεσματικό, άρχισαν να κτίζουν κεκλιμένα τείχη. Επιπλέον, τα τείχη είχαν πύργους ανά τακτά διαστήματα, σε όλο το μήκος τους. Οι περιτοιχισμένοι πύργοι σχεδιάστηκαν για να καλύπτουν ολόκληρη την πόλη.
Η προμήθεια των πόλεων και των φρουρίων έγινε το πιο απαιτητικό πρόβλημα της Αυτοκρατορίας και, παρόλο που οι Οθωμανοί αρχικά δεν είχαν την εξειδίκευση να καταλάβουν τειχισμένες πόλεις, δεν μπορούσαν να ηττηθούν στην ξηρά, ούτε να σπάσει ο αποκλεισμός τους. Πόλεις όπως η Νίκαια και η Νικομήδεια έπεσαν μετά από λίγα ή περισσότερα έτη. Ακόμη και έτσι, αυτή ήταν μία μακρύτερη χρονική περίοδος, από ό,τι μπόρεσαν να αντέξουν οι Σταυροφόροι στην Παλαιστίνη, εκεί όπου εντυπωσιακά οχυρά -όπως το Κρακ των Ιπποτών- παραδόθηκαν σχετικά γρήγορα. Χειρότερα ήταν τα οχυρά των Σταυροφόρων στο Αιγαίο, τα οποία συχνά παραδίδοντο στους Ρωμαίους και τους Οθωμανούς χωρίς μάχη.
Ο Αυτοκρατορικός στρατός ανέκτησε έναν ολοένα και πιο επιθετικό ρόλο εναντίον των Σταυροφόρων στα μέσα έως τα τέλη του 13ου αι., αλλά πολλές οχυρώσεις που ανακτήθηκαν από τη Ρωμανία, έμειναν εκτός χρήσης· η έλλειψη ανθρώπινου δυναμικού και τα πολλαπλά μέτωπα πίεσης άφησαν αυτά τα κάστρα στην εγκατάλειψη. Μερικά από τα Σταυροφορικά κάστρα που καταλήφθηκαν στην Ελλάδα, χρησιμοποιήθηκαν για τον έλεγχο των εχθρικών Ελλήνων, Αλβανών, Βλάχων ή άλλων φυλών, που είχαν αντιταχθεί στη Φραγκική κυριαρχία και επειδή οι Ρωμαίοι ήταν Ορθόδοξοι όπως και οι Αλβανοί και οι Βλάχοι, η απειλή -την οποία οι Σταυροφόροι είχαν πριν να αντιμετωπίσουν- τώρα υπήρχε σε πολύ μικρότερη κλίμακα για τους Ρωμαίους, δίνοντάς τους έναν ακόμη λόγο να μην τα επισκευάσουν. Οι οχυρώσεις της Κωνσταντινούπολης παρέμεναν δεινές, αλλά η επισκευή τους αποδείχθηκε αδύνατη μετά το 1370, λόγω της καταστροφικής φύσης ενός συνεχιζόμενου Εμφυλίου Πολέμου. Ως τη στιγμή που οι Ρωμαίοι έπαυσαν τον Εμφύλιο, αναγκαζόταν να αναγνωρίζουν την κυριαρχία του σουλτάνου των Οθωμανών, ο οποίος απειλούσε με στρατιωτική δράση, εάν εγίνοντο επισκευές στα Τείχη της Κωνσταντινούπολης, που ήταν μίας χιλιετίας παλαιά. Εξαιρετικά υπερμεγέθη, τα Τείχη της πρωτεύουσας έδωσαν, στους υπερασπιστές της κατά την πολιορκία του 1453, άμυνα 6 εβδομάδων.
Ναυτικό
Το Ρωμαϊκό ναυτικό ήταν κάποτε το ισχυρότερο ναυτικό στην Ανατολική Μεσόγειο, μέχρι και την εποχή των Κομνηνών. Ωστόσο η παραμέληση από τους Αγγέλους μείωσε σοβαρά τις δυνατότητες της Ρωμανίας στη θάλασσα. Ο Μιχαήλ Η΄ ανέστρεψε την κατάσταση και άρχισε να αυξάνει το μέγεθος του ναυτικού σε περίπου 80 πλοία. Όμως οι προσπάθειες του Αυτοκράτορα απέδωσαν λίγους καρπούς, όπως μαρτυρείται από το γεγονός ότι 32 βενετικά πλοία νίκησαν έναν Ρωμαιο-γενουατικό στόλο 48 πλοίων. Ακόμη χειρότερο ήταν το γεγονός ότι ο Μιχαήλ Η΄ εξαρτιόταν όλο και περισσότερο από τους Γενουάτες για ναυτική υποστήριξη, αφού προσέλαβε 50-60 γαλέρες το 1261. Το Ναυτικό κατέρρευσε σε ακόμη χειρότερη κατάσταση, όταν ο Ανδρόνικος Β΄, ως μέρος της αποστρατικοποίησης της Αυτοκρατορίας, διέλυσε το ναυτικό. Αυτό δεν σήμαινε μόνο το τέλος μίας Ρωμαϊκής ναυτικής άμυνας, αλλά είχε επίσης ως συνέπεια την αυξημένη εξάρτηση από τους αναξιόπιστους Γενουάτες και Βενετούς (που θα έκαιγαν σταθερά ο ένας την περιουσία του άλλου στην πρωτεύουσα, ζημιώνοντας έτσι την Πόλη) και άφησε χιλιάδες εξειδικευμένους ναυτικούς για να τους αρπάξουν οι Οθωμανοί, οι οποίοι τους προσέλαβαν για να δημιουργήσουν τους δικούς τους στόλους. Μέχρι το 1291, ο Ανδρόνικος Β΄ είχε προσλάβει 50-60 πλοία από τη Δημοκρατία της Γένουας Αργότερα το 1320, συνειδητοποίησε την αναγκαιότητα ενός ναυτικού και σχεδίαζε να αναδημιουργήσει τον στόλο κατασκευάζοντας 20 γαλέρες, αλλά αυτή η προσπάθεια απέτυχε.
Η καταστροφή του στόλου από τον Ανδρόνικο Β΄ διορθώθηκε κάπως από τον Ανδρόνικο Γ΄, τον εγγονό του, ο οποίος αναβίωσε τον στόλο και το 1332 είχε ένα ναυτικό 10 πλοίων. Το 1329 το νησί της Χίου καταλήφθηκε από τους Ρωμαίους, αφού οι νησιώτες εξεγέρθηκαν εναντίον των Γενουατών. Ωστόσο το ναυτικό παρέμενε ένα από τα πολλά στο Αιγαίο, το οποίο περιπολείτο επίσης από Βενετούς, Σταυροφόρους, Οθωμανούς και Γενουάτες, οι οποίοι εξισορρόπησαν την ήττα από τους Έλληνες στη Χίο με την κατάληψη της Λέσβου. Από το τέλος του Ανδρόνικου Γ΄, οι εμφύλιοι πόλεμοι της Αυτοκρατορίας έδωσαν στους Βενετούς και τους Γενουάτες πολλές ναυτικές νίκες ώστε να κυριαρχήσουν, ενώ η έλλειψη κεντρικής κυβέρνησης και πόρων επιδείνωσε περαιτέρω το ναυτικό. Στην τελική πολιορκία της Κωνσταντινούπολης το 1453 ο ναυτικός στόλος της Αυτοκρατορίας αποτελείτο από 10 ρωμαϊκά πλοία, 16 ξένα και άλλα 3 που έφτασαν από τη Ρώμη, συνολικά 29 πλοία.
Σημειώσεις
* Κατηγορία:Βυζαντινός στρατός
Λίγκα ντε Όνρα 2006–07
Η Σεγκούντα Λίγκα 2006–07 ήταν η 17η περίοδος της Σεγκούντα Λίγκα και η 73η αναγνωρισμένη περίοδος του β΄ επιπέδου ποδοσφαίρου στην Πορτογαλία.
Προεπισκόπηση
Στη διοργάνωση συμμετείχαν 16 ομάδες με την Λεϊσόες ΣΚ να κερδίζει το πρωτάθλημα και μαζί με τη Βιτόρια Γκιμαράες να προβιβάζεται στην Πριμέιρα Λίγκα. Οι Ολιβάις ε Μοσκαβίδε και ΓΝ Τσάβες υποβιβάστηκαν στη Σεγκούντα Ντιβιζάο.
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Σημείωση: Από την Ζιλ Βισέντε ΦΚ αφαιρέθηκαν 9 βαθμοί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σεγκούντα Λίγκα Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2006-2007
Στίβος στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 – Άλμα επί κοντώ ανδρών
Το άλμα επί κοντώ ανδρών ήταν ένα από τα τέσσερα αγωνίσματα αλμάτων στο πρόγραμμα του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896. Νικητής αναδείχτηκε ο Γουίλιαμ Χόιτ από τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Σύνοψη αγωνίσματος
Το αγώνισμα διεξήχθη στις 10 Απριλίου και ώρα 15:40 το μεσημέρι στο Παναθηναϊκό Στάδιο της Αθήνας. Πέντε αθλητές από δύο χώρες (Ελλάδα και Ηνωμένες Πολιτείες) πήραν μέρος στον αγώνα, με εκείνους των Η.Π.Α. να κατακτούν τις δύο πρώτες θέσεις και τους Έλληνες να μένουν στις υπόλοιπες.
Οι τρεις Έλληνες ξεκίνησαν επιτυχώς τις προσπάθειές τους από τα 2,40 μέτρα. Ο πήχης ανέβηκε στη συνέχεια στα 2,50 μέτρα, τα οποία δεν κατάφερε να περάσει ο Βασίλειος Ξυδάς. Οι δύο εναπομείναντες, Ευάγγελος Δαμασκός και Ιωάννης Θεοδωρόπουλος, πέρασαν και τα 2,60 μέτρα άλλα δεν τα κατάφεραν όταν ο πήχης ανέβηκε 10 επιπλέον εκατοστά.
Οι αθλητές των Ηνωμένων Πολιτειών ξεκίνησαν τον αγώνα τους στα 2,80 μέτρα, ύψος που δεν τους δυσκόλεψε ιδιαίτερα. Οι επιτυχημένες προσπάθειες συνεχίστηκαν έως τα 3,30 μέτρα, τα οποία δεν κατάφερε να περάσει ο Άλμπερτ Τάιλερ, ενώ ο νικητής Γουίλιαμ Χόιτ επιχείρησε στο τέλος να περάσει και τα 3,40 μέτρα, χωρίς όμως να τα καταφέρει.
Χαρακτηριστικό είναι το πνεύμα φιλίας που επικρατούσε στον αγώνα, αφού σε όλη τη διάρκεια της μονομαχίας των δύο Αμερικανών, οι Δαμασκός και Θεοδωρόπουλος όχι μόνο τους παρότρυναν για τη νίκη, αλλά τους έκαναν ακόμα και μασάζ στα χέρια και στα πόδια, ενώ πολύ συχνά τους προσέφεραν ζεστά ποτά. Όταν οι Αμερικανοί επέστρεψαν στην πατρίδα τους, δεν σταμάτησαν να μιλούν με τα καλύτερα λόγια για τους δύο έλληνες αθλητές.
Ρεκόρ
Το ανεπίσημο παγκόσμιο ρεκόρ στο άλμα επί κοντώ πριν την έναρξη των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1896:
Πηγές
Αλμα επι κοντω Κατηγορία:Άλμα επί κοντώ
Χαλέπι
thumb|right|350px|Πανοραμική άποψη της πόλης Το Χαλέπι (σε αρκετές ευρωπαϊκές γλώσσες Aleppo) (Αραβικά: حلب, Χάλαμπ, Τουρκικά: Χάλεπ, Αρχαία Ελληνικά: Βέροια) είναι η μεγαλύτερη πόλη της Συρίας και πρωτεύουσα του ομώνυμου διαμερίσματος, το οποίο είναι το πολυπληθέστερο της χώρας. Έχει πληθυσμό 2.132.100 κατοίκους και έκταση 190 τετρ. χλμ. βρίσκεται στις πεδιάδες της βόρειας Συρίας ανάμεσα στους ποταμούς Ευφράτη και Ορόντη (σημ. Ναχρ-αλ-Ααζί) είναι η μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη της Συρίας ακόμα και από την πρωτεύουσα Δαμασκό, μια από τις μεγαλύτερες και ιστορικότερες πόλεις της Ανατολής. Αρχικά ήταν χτισμένη σε μικρή ομάδα λόφων γύρω από τον κεντρικό λόφο στα όρη του Αγίου Συμεών, που πήραν το όνομα τους από τον άγιο Συμεών τον ερημίτη, έναν χριστιανό μοναχό του 5ου αιώνα μ.Χ. που μόναζε στην περιοχή εκεί που βρισκόταν η ακρόπολη της πόλης. Διαρρέεται από τον μικρό ποταμό Κουέικ (αραβικά قويق, αρχαίος Χάλος).
Σέργιος Γ΄ της Νάπολης
Ο Σέργιος, από την οικογένεια των Σεργίων, ήταν Δούκας της Νάπολης περίπου ανάμεσσα στο 992–997/999.
Χαλέπι
Αρχαία Ιστορία
Το Χαλέπι είναι μια από τις παλαιότερες πόλεις του κόσμου, με ανθρώπινες εγκαταστάσεις από την 7η χιλιετία π.Χ. . Την 3η χιλιετία π.Χ. αποτελούσε τμήμα του γειτονικού βασιλείου της Έμπλας και ονομαζόταν Αρμί, ενώ γύρω στο 3000 π.Χ. πήρε το όνομα Χαλπέ (για τους Έλληνες Χαλιβών, επειδή ήταν το μεγαλύτερο κέντρο παραγωγής χάλυβα στην περιοχή). Τον 18ο αιώνα π.Χ. εγκαταστάθηκαν στην πόλη πληθυσμοί χουρριτικής καταγωγής, οι οποίοι δημιούργησαν το ισχυρό βασίλειο του Γιαμχάντ, με ιδρυτή τον Σουμού επού (1810-1780 π.Χ.). Σημαντικότερος βασιλιάς του Γιαμχάντ ήταν ο γιος του Γιαρίμ Λιμ Α΄ (1780-1764 π.Χ.). Το βασίλειο του Γιαμχάντ διατηρήθηκε περίπου δύο αιώνες και καταλύθηκε από τον βασιλιά των Χετταίων Μουρσίλις Α΄ το δεύτερο χρόνο της εκστρατείας του στην Ανατολή, λίγο πριν κατακτήσει τη Βαβυλώνα, όπου ανέτρεψε την δυναστεία του Χαμουραμπί, παραδίδοντας την πόλη στους Κασσίτες. Τον 16ο αιώνα π.Χ. κατέκτησαν το Χαλέπι οι τότε κυρίαρχοι της Ασίας Μιτάννι, το διατήρησαν στην εξουσία τους άλλους δύο περίπου αιώνες μέχρι την εποχή που πέρασε οριστικά στα χέρια των Χετταίων με τον κατακτητή βασιλιά τους Σουπιλουλιούμα Α΄ (1344 1322 π.Χ.). Οι Χετταίοι μετέτρεψαν την πόλη σε κέντρο λατρείας του μεγαλύτερου θεού τους, του θεού των καιρικών φαινομένων, Τεσούμπ. Μετά την καταστροφή της αυτοκρατορίας των Χετταίων από τους Λαούς της Θάλασσας (12ος αιώνας π.Χ.) το Χαλέπι έγινε έδρα του νεοχεττιτικού βασιλείου του Αρπάντ. Διατηρήθηκε ώς την εποχή που καταστράφηκε από τον Ασσύριο βασιλιά Τιγκλάθ Πιλεσέρ Γ΄ (740 π.Χ.) μετά από τριετή πολιορκία. Μετά τους Ασσυρίους η περιοχή έμεινε ερειπωμένη και πέρασε διαδοχικά στα χέρια των Βαβυλωνίων και των Περσών ώς την εποχή που κατακτήθηκε από τους Έλληνες του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Οι αρχαίοι Έλληνες ονόμασαν την πόλη Βέροια, λόγω των εποίκων με τους οποίους έχτισε τη νεότερη πόλη ο βασιλιάς των Σελευκιδών της Συρίας Σέλευκος Α΄ Νικάτωρ, από τη Βέροια του αρχαίου βασιλείου της Μακεδονίας.
Σέργιος Γ΄ της Νάπολης
Ο Σέργιος αναφέρεται από τον ιστορικό Κριστιάν Σετιπανί, ο οποίος πιστεύει ότι ήταν γιος και διάδοχος του Δούκα Μαρίνου Β΄ και της συζύγου του, ανώνυμη κόρη του Δούκα της Αμάλφης Σέργιου Α΄. Σε αυτό το πλαίσιο θα ήταν ο αδελφός της Εμίλια Σενάτριξ, υποτιθέμενη, κόρη του ίδιου ζευγαριού και σύζυγος του Ιωάννη Γ' της Γκαέτα .. Γιος και διάδοχος του ήταν ο Ιωάννης Δ΄.