cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τόμας Στερνς Έλιοτ
Ποίηση
Τον Οκτώβριο του 1922, ο Έλιοτ δημοσίευσε την Έρημη Χώρα στο πρώτο τεύχος του περιοδικού Criterion. Η ακριβής περίοδος κατά την οποία γράφτηκε παραμένει άγνωστη, ωστόσο θεωρείται πιθανό πως σημαντικό μέρος του ποιήματος άρχισε να προετοιμάζεται το αργότερο στις αρχές του 1921. Οι πρώτες εκδοχές του ποιήματος διέφεραν σημαντικά από την τελική του μορφή και είχαν περίπου διπλάσια έκταση. Σημαντική συμβολή στον περιορισμό των αρχικών χειρογράφων του Έλιοτ είχε ο Έζρα Πάουντ, ο οποίος προέβη γενικά σε ριζοσπαστικές αλλαγές στο ποίημα, συμβάλλοντας καθοριστικά στη μορφή που τελικά δημοσιεύτηκε και αργότερα εκδόθηκε με συνοδευτικές σημειώσεις του Έλιοτ. Η Έρημη Χώρα δέχθηκε πολλαπλές ερμηνείες και χαρακτηρίστηκε ως περιγραφή μίας παρακμάζουσας κοινωνίας, αλληγορία ή αυτοβιογραφία. Ο Πάουντ χαρακτήρισε το έργο ως μία «δικαίωση του κινήματος του μοντέρνου πειράματος» ενώ ο Γουίλιαμ Κάρλος Γουίλιαμ το θεώρησε πλήγμα κατά της «νέας τέχνης» που ξεπρόβαλε στην Αμερική. Οι υπερασπιστές του το ερμήνευσαν περισσότερο ως ένα είδος κοινωνικού σχολίου πάνω στην «παρακμή της εποχής» ενώ για τους αρνητές του υπήρξε απλά ένα λογοτεχνικό παιχνίδι ή ακατανόητο. Ο κριτικός και συγγραφέας Έντμουντ Γουίλσον θεωρούσε την Έρημη Χώρα «ό,τι καλύτερο παρουσιάστηκε».
Στα σημαντικότερα έργα του Έλιοτ ανήκει και η συλλογή Τέσσερα Κουαρτέτα (Four Quartets) η οποία εκδόθηκε το 1943, αποτελούμενη από τα ποιήματα Burnt Norton (1935), East Coker (1940), The Dry Salvages (1941) και Little Gidding (1942), τα οποία είχαν παλαιότερα δημοσιευτεί ανεξάρτητα, λαμβάνοντας ευνοϊκές κριτικές στον αγγλικό τύπο. Υπήρξε το πρώτο ποιητικό έργο με το οποίο κατάφερε να απευθυνθεί σε ένα μεγάλο αναγνωστικό κοινό και μέσα από το οποίο κατάφερε να εκφράσει με τον πιο καθαρό τρόπο τις χριστιανικές του πεποιθήσεις παρέχοντας συγχρόνως μία ολοκληρωμένη εικόνα της ευρωπαϊκής παράδοσης. Ο ίδιος ο Έλιοτ θεωρούσε τα Τέσσερα Κουαρτέτα ως το καλύτερο έργο του.
Θέατρο
Στο χρονικό διάστημα μετά την Έρημη Χώρα, κατά το οποίο ο Έλιοτ δεν παρήγαγε κάτι ουσιαστικό, ξεκίνησε να επεξεργάζεται την ιδέα να προσανατολιστεί στο θέατρο. Επιθυμούσε τότε να απομακρυνθεί από την τεχνοτροπία της Έρημης Χώρας και κατά αναλογία με την επιτυχία της να δημιουργήσει μία νέα μορφή ποίησης, επιδίωκε να οικοδομήσει ένα νέο είδος θεατρικού έργου, πρόθεση που αποτυπώθηκε στο πρώτο του θεατρικό έργο με τίτλο Sweeney Agonistes, το οποίο έγραφε από το 1923 και εκδόθηκε το 1926. Το 1934 ολοκλήρωσε τη φαντασμαγορία The Rock που εντάσσεται στο είδος του ποιητικού δράματος της δεκαετίας του '30 και εξιστορεί την κατασκευή μίας εκκλησίας. Το έργο είχε απήχηση στο κοινό και στους κριτικούς. Ιδιαίτερη επιτυχία είχε επίσης στους εκκλησιαστικούς κύκλους, γεγονός που οδήγησε στην παραγγελία ενός θεατρικού έργου του Έλιοτ για το φεστιβάλ του Καντέρμπουρι που επρόκειτο να διεξαχθεί τον επόμενο χρόνο. Ο Έλιοτ ολοκλήρωσε για το σκοπό αυτό το Φονικό στην Εκκλησιά που παρουσιάστηκε στον καθεδρικό ναό του Καντέρμπουρι στις 19 Ιουνίου του 1935 και έλαβε επαινετικές κριτικές. Κεντρικό θέμα του έργου αποτελεί ο φόνος του μάρτυρα και αρχιεπισκόπου του Καντέρμπουρι Τόμας Μπέκετ. Ο Έλιοτ κλήθηκε να γράψει αργότερα και άλλα ιστορικά και θρησκευτικά έργα, ωστόσο ο ίδιος αρνήθηκε την επανάληψη, θεωρώντας πως ένα ποιητής οφείλει να αποστρέφεται τις δημιουργίες του παρελθόντος του.
Μικρότερη επιτυχία και λιγότερες θετικές κριτικές είχε το επόμενο θεατρικό έργο του Έλιοτ The Family Reunion, το οποίο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο θέατρο Γουέστμινστερ στις 21 Μαρτίου του 1939. Σε αυτό, ο Έλιοτ επεδίωκε τη επανασύνδεση θρησκευτικού και κοσμικού δράματος ενώ κύρια πηγή έμπνευσής του υπήρξε η τραγωδία Ευμενίδες του Αισχύλου. Περίπου στις αρχές του 1948 καταπιάστηκε με τη συγγραφή του θεατρικού έργου The Cocktail Party, το οποίο παρουσιάστηκε στο φεστιβάλ του Εδιμβούργου τον επόμενο χρόνο και έγινε δεκτό με ενθουσιασμό. Τα επόμενα χρόνια ακολούθησαν τα θεατρικά έργα The Confidential Clerk (1953) και The Elder Statesman (1958).
Επίδραση
Το έργο του ποιητή, κριτικού και δοκιμιογράφου Τ.Σ. Έλιοτ είναι άρρηκτα δεμένο με τις κοινωνικές και πολιτιστικές ανακατατάξεις της περιόδου μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Απογοητευμένος από την εποχή του στράφηκε στο παρελθόν, αντλώντας από τις αξίες και παραδόσεις του. Υποστήριζε ότι η ποίηση δεν απευθύνεται στις μάζες αλλά σε μια πνευματική ελίτ και δημιούργησε τομή στο χώρο της λογοτεχνικής κριτικής αναδεικνύοντας την αυτονομία του κειμένου ως μοναδικού φορέα του νοήματος. Η επίδραση που άσκησε ο Έλιοτ στον Γιώργο Σεφέρη είναι ιδιαίτερη και σημαντική. Ο Έλληνας νομπελίστας εκτός από την Έρημη Χώρα μετέφρασε και το έμμετρο θεατρικό έργο Φονικό Στην Εκκλησία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί ποιητές Κατηγορία:Αμερικανοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Αμερικανοί δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί κριτικοί της λογοτεχνίας Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Λογοτεχνίας Κατηγορία:Αμερικανοί νομπελίστες
Επαρχία Νεβσεχίρ
Η επαρχία Νεβσεχίρ είναι επαρχία της κεντρικής Τουρκίας στην περιοχή της Καππαδοκίας. Βρίσκεται ανάμεσα στις επαρχίες Καισάρειας, Νίγδης, Ακσαράι και Κιρσεχίρ. Καταλαμβάνει έκταση 5.467 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της είναι 310.344 κάτοικοι σύμφωνα με εκτίμηση του 2007. Πρωτεύουσά της είναι το Νεβσεχίρ, γνωστό ως Νεάπολη στα ελληνικά, με πληθυσμό 84.631 κατοίκους.
Σπηλιωτόπουλος
Το ελληνικό επώνυμο Σπηλιωτόπουλος μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Επαρχία Νεβσεχίρ
Η περιοχή φημίζεται για τον μεγάλο αριθμό των εκκλησιών της Βυζαντινής περιόδου.
Σπηλιωτόπουλος
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Υγεία
Ψυχική υγεία
Η ψυχική υγεία είναι μια έννοια που αναφέρεται σε μια ανθρώπινη κατάσταση, την συναισθηματική και ψυχολογική ευεξία. Η ψυχική υγεία είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει ένα επίπεδο γνωστικής και συναισθηματικής ευεξίας, απουσίας μιας ψυχικής διαταραχής.
Σύμφωνα με την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας, δεν υπάρχει ένας επίσημος ορισμός της ψυχικής υγείας. Πολιτιστικές διαφορές, υποκειμενικές εκτιμήσεις, επαγγελματικά και ανταγωνιστικές επαγγελματικές θεωρίες όλα επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο ορίζεται η ψυχική υγεία.
Σε γενικές γραμμές, οι περισσότεροι ειδικοί συμφωνούν ότι η ψυχική υγεία και ψυχική ασθένεια δεν είναι αντιφατικά. Με άλλα λόγια, η απουσία μιας αναγνωρισμένης ψυχικής διαταραχής δεν είναι κατ' ανάγκην ένας δείκτης της ψυχικής υγείας.
Δημόσια υγεία
Η δημόσια υγεία είναι η μελέτη και η πρακτική αντιμετώπιση των απειλών για την υγεία ενός πληθυσμού μιας κοινωνίας. Δίνει ιδιαίτερη προσοχή στο κοινωνικό πλαίσιο της νόσου και τη δυστυχία, και εστιάζει στη βελτίωση της υγείας σε όλη την κοινωνία, μέσω μέτρων όπως οι εμβολιασμοί η φθορίωση του πόσιμου νερού.
Η δημόσια υγεία μπορεί να εφαρμοστεί σε ένα πληθυσμό μόλις μια χούφτα ανθρώπων ή για το σύνολο του ανθρώπινου πληθυσμού.
Υγειονομική περίθαλψη
Η υγειονομική περίθαλψη περιλαμβάνει, την πρόληψη, τη θεραπεία, καθώς και την διαχείριση των ασθενειών, καθώς και την προστασία της ψυχικής και σωματικής ευεξίας μέσω των υπηρεσιών που προσφέρονται από το ιατρικό, νοσηλευτικό προσωπικό και γενικότερα από τους επαγγελματίες υγείας.
Η υγειονομική περίθαλψη αγκαλιάζει το σύνολο των αγαθών και των υπηρεσιών που αποσκοπούν στην προαγωγή της υγείας, συμπεριλαμβανομένης της πρόληψης, της θεραπευτικής και της παρηγορητικής παρέμβασης, είτε απευθύνονται σε άτομα ή σε πληθυσμούς. Η  οργανωμένη παροχή των εν λόγω υπηρεσιών μπορεί να αποτελέσει ένα σύστημα υγειονομικής περίθαλψης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καθημερινή ζωή
Μάτσεϊ Μουράφσκι
Ο Ματσέι Μουράφσκι (πολωνικά: Maciej Murawski), γεννημένος στις 20 Φεβρουαρίου 1974 στο Ζιελόνα Γκούρα της Πολωνίας, είναι διεθνής επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Έχει ύψος 1.84, ζυγίζει 80 κιλά και αγωνίζεται στην θέση του αμυντικού μέσου. Ξεκίνησε την καριέρα του από τα τμήματα υποδομής της Ζιέλονα Γκούρα προτού υπογράψει επαγγελματικό συμβόλαιο με την Πολόνια Μπίτομ. Διαδοχικά αγωνίστηκε στην Λεχ Πόζναν, την Λέγκια Βαρσοβίας (κατέκτησε το Πρωτάθλημα Πολωνίας του 2002), τη γερμανική Αρμίνια Μπίλεφελντ, τον Αρη Θεσσαλονίκης (2004/05), ενώ σήμερα αγωνίζεται στον Απόλλωνα Καλαμαριάς. Είναι διεθνής με την Εθνική Πολωνίας (ντεμπούτο στις 18 Αυγούστου 1998 κατά του Ισραήλ) και αγωνίστηκε στο Μουντιάλ του 2002 στα γήπεδα της Νοτίου Κορέας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Καλαμαριάς Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πολωνίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πολόνια Μπίτομ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λέγκια Βαρσοβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λεχ Πόζναν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αρμίνια Μπίλεφελντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΣ Κρακόβια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εκστρακλάσα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ζάβισα Μπίντγκοστς Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Πολωνοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Αθανάσιος Τσακαλώτος
Ο Αθανάσιος Τσακαλώτος ήταν Έλληνας καθηγητής του Πανεπιστημίου του 19ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1885 στην Αθήνα. Σπούδασε στο Εθνικό Πανεπιστήμιο και αναγορεύτηκε διδάκτωρ της ιατρικής και των Φυσικών Επιστημών. Συνέχισε τις σπουδές του στη Γερμανία. Επέστρεψε στην Ελλάδα και διορίστηκε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Οικογένεια Τσακαλώτου
Ιούλιος Νέπως
Ο Ιούλιος Νέπως (λατ: Flavius Julius Nepos) ήταν αυτοκράτορας της δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από το 474 έως το 475. Διαδέχθηκε τον Γλυκέριο. Διάδοχος του, αν θεωρήσουμε ότι δεν ήταν ο τελευταίος αυτοκράτορας του δυτικού τμήματος, ήταν ο Ρωμύλος Αυγουστύλος ο οποίος όμως δεν είχε την υποστήριξη του αυτοκράτορα της Ανατολής Ζήνωνα. Το 475 καθαιρέθηκε στην Ιταλία από τον Φλάβιο Ορέστη ο οποίος ενθρόνισε de facto ως αυτοκράτορα τον γιο του Ρωμύλο Αυγουστύλο.
Η βασιλεία
Η καταγωγή του Ιούλιου ήταν από τη Δαλματία. Έλαβε την ισχυρή υποστήριξη του βυζαντινού αυτοκράτορα Ζήνωνα με σκοπό να εκθρονίσει τον Γλυκέριο, πράγμα που κατάφερε, στα πλαίσια της παρακμής και κατάρρευσης της δυτικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Ως απέλπιδα προσπάθεια σταθεροποίησης της παραπαίουσας βασιλείας του, συνήψε ειρήνη με τους Γότθους παραχωρώντας τους την περιοχή της Ωβέρνης. Το 475 νικήθηκε από τον Παννόνιο Ορέστη και εγκατέλειψε την Ιταλία καταφεύγοντας στη Δαλματία. Ο Ιούλιος στη Δαλματία συνέχισε να κατέχει τυπικά τον τίτλο του αυτοκράτορα του δυτικού τμήματος με την υποστήριξη του Ζήνωνα μέχρι το 480, όταν δολοφονήθηκε από τους στρατιώτες του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι και αναφορές
Κατηγορία:Ρωμαίοι Αυτοκράτορες Κατηγορία:Ρωμαίοι σφετεριστές
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές Μαΐου 2012
Οι βουλευτικές εκλογές του Μαΐου 2012 διεξήχθησαν στις 6 Μαΐου από την Κυβέρνηση Λουκά Παπαδήμου.
Πρώτο κόμμα ήλθε η Νέα Δημοκρατία με 18,85% και 108 έδρες, δεύτερο κόμμα ο Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς με 16,79% και 52 έδρες, τρίτο κόμμα το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα με 13,18% και 41 έδρες, τέταρτο κόμμα οι Ανεξάρτητοι Έλληνες με 10,62% και 33 έδρες, πέμπτο κόμμα το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας με 8,48% και 26 έδρες, έκτο κόμμα η Χρυσή Αυγή με 6,97% και 21 έδρες, έβδομο και τελευταίο κόμμα η Δημοκρατική Αριστερά με 6,11% και 19 έδρες. Η κατανομή των εδρών έγινε με το σύστημα της ενισχυμένης αναλογικής του Ν.3636/2008.
Η αποχή άγγιξε το 34,88% των εγγεγραμμένων ψηφοφορων.
Μετά το αποτέλεσμα των εκλογών δεν έγινε δυνατός ο σχηματισμός κυβέρνησης και έτσι σχηματίστηκε η Υπηρεσιακή κυβέρνηση Παναγιώτη Πικραμμένου 2012.
Συμμετοχή στις εκλογές
επαναστατικής, κομμουνιστικής Αριστεράς και της ριζοσπαστικής Οικολογίας]] (21μελής κεντρική συντονιστική επιτροπή)
Επιχείρηση Χαρίζω Οικόπεδα Χαρίζω Χρέη Σώζω Ζωές Παναγροτικό Εργατικό Κίνημα Ελλάδος ΠΑ.Ε.Κ.Ε.]] (Μ. Τζαλαζίδης)
Τηλεοπτικό δίκτυο
To τηλεοπτικό δίκτυο είναι ένα τηλεπικοινωνιακό δίκτυο για τη διανομή περιεχομένου τηλεοπτικού προγράμματος, όπου μια κεντρική λειτουργία παρέχει προγραμματισμό σε πολλούς τηλεοπτικούς σταθμούς ή σε παρόχους τηλεοπτικών υπηρεσιών. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1980, ο τηλεοπτικός προγραμματισμός στις περισσότερες χώρες του κόσμου αποτελούνταν από ένα μικρό αριθμό δικτύων εκπομπής. Πολλά τηλεοπτικά δίκτυα προέκυψαν από προηγούμενα ραδιοφωνικά δίκτυα.
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές Μαΐου 2012
Αιτήσεις που απορρίφθηκαν από τον Άρειο Πάγο
Το Α' Τμήμα του Αρείου Πάγου, που είναι αρμόδιο για την ανακήρυξη των συνδυασμών, απέρριψε τους τέσσερις κομματικούς σχηματισμούς που είχαν υποβάλει αίτηση:
Τηλεοπτικό δίκτυο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ορολογία τηλεόρασης
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές Μαΐου 2012
Αιτήσεις που απορρίφθηκαν από τον Άρειο Πάγο
Επιπλέον, το ίδιο Τμήμα δεν επέτρεψε τη χρήση του εμβλήματος με τη λέξη Τυραννοκτόνοι από τον ανεξάρτητο υποψήφιο Αθανάσιο Δασκαλόπουλο, με την αιτιολογία ότι ενείχε περιεχόμενο που καταδείκνυε πρόθεση διάπραξης αξιόποινης πράξης.
Επαρχία Ακσαράι
Η επαρχία Ακσαράι είναι επαρχία της κεντρικής Τουρκίας στην περιοχή της Καππαδοκίας. Βρίσκεται ανάμεσα στις επαρχίες Ικονίου, Νίγδης, Κιρσεχίρ και Νεβσεχίρ. Καταλαμβάνει έκταση 7.626 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της είναι 425.612 κάτοικοι σύμφωνα με εκτίμηση του 2007. Πρωτεύουσα της είναι το Ακσαράι με πληθυσμό 171.423 κατοίκων.
Περιοχές της αρχαίας Ελλάδας
Ο Ελλαδικός χώρος κατά την αρχαιότητα ήταν διαιρεμένος σε περιοχές που αντιστοιχούσαν στους χώρους εγκατάστασης των αρχαίων ελληνικών φύλων. Οι περιοχές αυτές στις περισσότερες περιπτώσεις αποτελούνταν από πόλεις-κράτη, οι οποίες διατηρούσαν μεταξύ τους φυλετικούς δεσμούς. Σε κάποιες περιπτώσεις οι πόλεις αυτές σχημάτιζαν μία ομοσπονδία ενώ σε άλλες περιπτώσεις η ισχυρότερη πόλη κατείχε ηγεμονική θέση.
Πελοπόννησος
right|250px|thumb|Χάρτης της Πελοποννήσου
Στερεά Ελλάδα
right|250px|thumb|Χάρτης της Ανατολικής Στερεάς Ελλάδας
Ήπειρος
Στην Ήπειρο ήταν εγκατεστημένες οι φυλές των Μολοσσών, των Θεσπρωτών (σήμερα ταυτίζεται με τον ομώνυμο Νομό), των Τυμφαίων, των Δασσαρετών ή Δεξάρων, των Παραυαίων (σήμερα ταυτίζεται με την περιοχή των Ζαγοροχωρίων, του Νομού Ιωαννίνων), των Χαόνων και των Αθαμάνων. Επίσης στην περιοχή υπήρχαν τα αποικιακά κράτη των Ηλείων στην περιοχή του ποταμού Αχέροντα και η Αμβρακία (σήμερα ταυτίζεται με τον Νομό Άρτας), αποικία των Κορινθίων. Σταδιακά στην Ήπειρο, κυριάρχησαν οι Μολοσσοί, ιδρύοντας το βασίλειο της Ηπείρου.
Μακεδονία
Στην Μακεδονία εγκαταστάθηκαν τα ελληνικά φύλα των Μακεδνών και των Πελαγόνων. Οι Μακεδνοί ή Μακεδόνες επέκτειναν την κυριαρχία τους σε βάρος των γειτονικών ιλλυρικών και Θρακικών φύλων δημιουργώντας ένα μεγάλο κράτος που από τον 4ο αιώνα π.Χ. κυριάρχησε στον Ελλαδικό χώρο. Το Μακεδονικό Βασίλειο χωρίζεται στην αρχική του επέκταση σε Άνω Μακεδονία και Κάτω Μακεδονία.
Με την επέκταση του Μακεδονικού Βασιλείου αργότερα, εντάσσονται διαδοχικά περιοχές της σημερινής Ανατολικής Μακεδονίας και η Χαλκιδική που ανήκαν στην Αθηναϊκή Συμμαχία. ‘Έπειτα κυριεύονται η Παιονία, η Ήπειρος, η Ιλλυρία και η Θράκη. right|250px|thumb|Χάρτης της Μακεδονίας Άνω Μακεδονία ή άνω Αλιάκμονα
Υπάρχουν περιοχές της Άνω Μακεδονίας, που ή αποτελούσαν μέρος άλλης επαρχίας ή διαχωρίστηκαν ιστορικά ή εντάχθηκαν μεταγενέστερα:
Κάτω Μακεδονία ή παρά θάλασσαν Μακεδονία, Ημαθία
Χαλκιδική
Στην περιοχή της Μακεδονίας υπήρχαν επίσης αποικίες ελληνικών πόλεων της νότιας Ελλάδας, οι οποίες σχημάτισαν ομοσπονδιακά κράτη. Σημαντικότερο ήταν το αποικιακό κράτος της Χαλκιδικής που περιλάμβανε κυρίως αποικίες των Ευβοέων. Οι αποικίες αυτές είχαν σχηματίσει μία ομοσπονδιακή ένωση, το Κοινό των Χαλκιδέων με έδρα την Όλυνθο. Στην ένωση αυτή εντάχθηκαν και πόλεις εκτός Χαλκιδικής όπως οι Ευβοϊκές αποικίες της Πιερίας, Πύδνα και Μεθώνη. Κατακτήθηκε από τον Φίλιππο Β' και ενσωματώθηκε στο Μακεδονικό Βασίλειο. Περιοχές της αρχαίας Χαλκιδικής είναι :
Οι τρεις μικρότερες χερσόνησοι που την αποτελούν:
Ανατολική Μακεδονία ή η πέραν του Στρυμόνος Μακεδονία. Θεωρείται περιοχή της Θράκης, μέχρι την κατάκτηση της περιοχής από τον Φίλιππο Β'.
Πολιτεία Αττικής
Η Πολιτεία είναι συνοικισμός στο ανατολικό τμήμα των Δήμων Νέας Ερυθραίας και Κηφισιάς. Είναι μια ιδιαίτερα καλαίσθητη περιοχή, σε προνομιακή θέση στα δυτικά του πεντελικού όρους, με προσεγμένη ρυμοτομία κατά τα αγγλικά πρότυπα.Αναπτύσσεται σε υψόμετρο 370 μέτρα και πλέον στην περιοχή τα πεύκα είναι ελάχιστα λόγω της μεγάλης οικιστικής ανάπτυξης. Στη Πολιτεία οι χιονοπτώσεις είναι συχνές τον χειμώνα χωρίς όμως να είναι πολύ έντονες όπως στην Δροσιά, την Σταμάτα, το Καπανδρίτι και τον Διόνυσο.
Η περιοχή έχει αμιγώς οικιστικό χαρακτήρα, με κατοικίες υψηλού επιπέδου, όπου διαμένουν πολλοί πρώην και νυν πολιτικοί, γνωστοί καλλιτέχνες, επιχειρηματίες και απλοί βαλαντιούχοι. Αλλά, όπως και σε άλλες αντίστοιχες περιοχές, ο «αμιγώς» οικιστικός χαρακτήρας της περιοχής διακόπτεται από τις προϋφιστάμενες του 1983 επαγγελματικές δραστηριότητες, όπως οι καφετέριες και τα νυχτερινά κέντρα στην πλατεία. Η περιοχή είναι γνωστή και ως Κοκκιναράς από το ομώνυμο ρέμα και συνορεύει ανατολικά με τη συνοικία Κεφαλάρι, βόρεια με δασική περιοχή του Πεντελικού όρους, δυτικά με την Νέα Ερυθραία - συνοικία Καστρί και νότια με τον Δήμο Κηφισιάς, όπου στο μεγαλύτερο τμήμα ανήκει και διοικητικά. Στην πλατεία υπάρχει και Δημοτικό Σχολείο του Δήμου Κηφισιάς, κλειστό δημοτικό γήπεδο και ανοικτό δημοτικό κολυμβητήριο.
Πολιτεια Κατηγορία:Αττική-επέκταση
Δήμος Νέας Κούταλης
Ο Δήμος Νέας Κούταλης ήταν ένας από τους τέσσερις δήμους της Λήμνου από το 1999 ως το 2010 σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστριας και καταλάμβανε το νότιο τμήμα του νησιού.
Είχε πληθυσμό 2.880 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2001 και έκταση 75.745 στρέμματα.
Το 2011 εντάχθηκε στο νέο Δήμο Λήμνου, και από τότε αποτελεί Δημοτική Ενότητα.
Ιστορικά στοιχεία
Ο Δήμος Νέας Κούταλης ιδρύθηκε το 1999, με έδρα τον Κοντιά και με όνομα της "Νέας Κούταλης", που ήταν ο δεύτερος μεγάλος οικισμός του. Μοναδικός δήμαρχος του δήμου διετέλεσε ο Δημήτρης Βουλγαράκης, ο οποίος το 2006 εξελέγη για τρίτη συνεχόμενη θητεία.
Με τη διοικητική διαίρεση του 2011 που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης ο Δήμος Ν. Κούταλης εντάχθηκε στο νέο Δήμο Λήμνου.
Δημοτικά διαμερίσματα
Στο δήμο ανήκαν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί:
Κατηγορία:Λήμνος (Διοίκηση)
Γιόκο Όνο
Η Γιόκο Όνο (小野 洋子), αγγλικά: Yoko Ono, 18 Φεβρουαρίου 1933) είναι Γιαπωνέζα καλλιτέχνης, τραγουδίστρια, στιχουργός και ακτιβίστρια, περισσότερο γνωστή για το έργο της στη μουσική, στην τέχνη της περφόρμανς και στη δημιουργία φιλμ. Έγραψε τραγούδια με φεμινιστικό περιεχόμενο. Είναι η χήρα και δεύτερη γυναίκα του Άγγλου μουσικού, Τζον Λένον.
Σταυροφορία των Αλβιγηνών
Η Σταυροφορία των Αλβιγηνών (1208-1229) (ή Σταυροφορία ενάντια στους Αλβιγηνούς) ήταν μια Σταυροφορία που κηρύχτηκε από την Καθολική Εκκλησία ενάντια στις αιρέσεις, κυρίως αυτή των Καθαρών και σε μικρότερη κλίμακα τον Βαλδεϊσμό. Από τον 12ο αιώνα, κείμενα της εποχής έκαναν λόγο για την αίρεση του Αλμπί (από το οποίο και το όνομα των αιρετικών), χωρίς, ωστόσο, οι γειτονικές του περιοχές να υπολείπονται σε πιστούς της αίρεσης.
Η Αίρεση των Καθαρών είχε κυρίως εγκατασταθεί στην περιοχή του Λανγκντόκ, στο οποίο κυριαρχούσαν δύο οικογένειες, ο Οίκος της Τουλούζης και ο Οίκος των Τρανκαβέλ. Καθώς δεν επήλθε μεταξύ τους συμφωνία για την αντιμετώπιση της κατάστασης, ο κόμης Ραϋμόνδος ΣΤ΄ της Τουλούζης θα συμμετάσχει στο πλευρό των Σταυροφόρων, ενώ ο Ραϊμόν-Ροζέ Τρανκαβέλ, υποκόμης του Αλμπί, προετοίμαζε την άμυνα των εδαφών του απέναντί τους. Μετά την κατάληψη του Μπεζιέ και της Καρκασσόν και την αιχμαλωσία του Ραϊμόν-Ροζέ, οι Σταυροφόροι επέλεξαν ένα εξ αυτών, τον Σίμων του Μονφόρ, για να συνεχίσει τον αγώνα το (1209). Αυτή η Σταυροφορία εξελίχτηκε σύντομα σε επεκτατικό πόλεμο, καταρχήν για λογαριασμό του Σίμων του Μονφόρ, και μετά τον θάνατο του τελευταίου (1218) και την αποτυχία του γιου του Αμωρί, για λογαριασμό του Στέμματος της Γαλλίας. Εκ παραλλήλου διεξήγετο κατά των Καθαρών και ο αγώνας της Εκκλησία υπό την καθοδήγηση της Ιεράς Εξέτασης (από το 1233).
Τελικώς, οι υποκομητείες της Καρκασσόν, του Αλμπί και του Μπεζιέ προσαρτήθηκαν στις βασιλικές κτήσεις το 1226. Η Κομητεία της Τουλούζης πέρασε στην κατοχή του Αλφόνσου του Πουατιέ, ενός αδερφού του Αγίου Λουδοβίκου το 1249 και προσαρτήθηκε το 1271. Το Λανγκοντόκ, το οποίο βρισκόταν στις αρχές του 13ου αιώνα στη σφαίρα επιρροής του Βασιλείου της Αραγωνίας πέρασε ολοκληρωτικά, στα τέλη του συγκεκριμένου αιώνα, σε αυτή του βασιλιά της Γαλλίας. Εκείνη την εποχή, ο Καθαρισμός αφανίστηκε από το Λανγκντόκ, και μονάχα ορισμένοι Καθαροί κατάφεραν να βρουν καταφύγιο στη Λομβαρδία.
Η μάχη ενάντια στους Καθαρούς
thumb|left|Το θαύμα του [[Φανζώ, από τον Πέδρο Μπερουγκέτε]] Θεωρείται βέβαιο ότι η αίρεση των Καθαρών προήλθε από τον Παυλικιανισμό της Μικράς Ασίας, ο οποίος μεταφυτεύθηκε ως αίρεση των Βογομίλων στη Βουλγαρία και εν συνεχεία έφτασε στην Προβηγκία και στη Λανγκντόκ.
Η αίρεση έκανε την εμφάνισή της στο Λανγκντόκ στη διάρκεια του 12ου αιώνα, με τη δημιουργία, την ίδια περίοδο, έξι επισκοπών των Καθαρών. Έχοντας απέναντί της έναν χριστιανικό κλήρο πλούσιο και εξαγορασμένο, μερικές φορές, και καταγγέλλοντας αυτή την κατάσταση, η νέα αυτή θρησκεία δεν συνάντησε ιδιαίτερα εμπόδια για την ανάπτυξή της εντός των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων, αρχικά, και στη συνέχεια των ανώτερων.
Αντίθετα από τους θεμελιώδεις κανόνες της Εκκλησίας, οι Καθαροί επηρεασμένοι από τον Μανιχαϊσμό, υποστήριζαν ότι το σύμπαν διαιρείται στο Καλό (Θεός, Πνεύμα) αφ’ ενός και στο Κακό (Σατανάς, Ύλη) αφ' ετέρου. Η δημιουργία του θεατού κόσμου, ατελής, είναι έργο του Σατανά και οι Καθαροί υποχρεούνταν να αφήσουν τη "φυλακή" του σώματός τους για να επιστρέψουν στον Θεό. Γι' αυτό τον λόγο, πίστευαν σε μια φτωχική ζωή σε συνδυασμό με τη μετάνοια, ώστε να φτάσουν στην πνευματική τελειότητα. Ορισμένοι Καθαροί προορίζονταν για την ιδιότητα του κληρικού και αφού χειροτονούνταν, ζούσαν ζωή ασκητική, φέροντας τον τίτλο Perfecti (τέλειοι). Οι καθαροί απέρριπταν, επίσης, όλες τις χριστιανικές τελετές, αναγνωρίζοντας μόνο μία, το consolamentum, το οποίο έφερνε τη σωτηρία αυτού που το δεχόταν, έπρεπε όμως να γίνει στο τέλος της ζωής του πιστού ώστε να μη υποπέσει πάλι αυτός σε αμαρτήματα. Σε πολλές περιπτώσεις οι Perfecti κατηγορήθηκαν ότι έπεισαν ασθενείς να πεθάνουν από την πείνα ή ότι τους έπνιγαν με τη συγκατάθεσή τους, για να κερδίσουν έτσι αυτοί τον παράδεισο.
Αυτή η κατάσταση ήταν ιδιαιτέρως ανησυχητική για την Εκκλησία, καθώς επρόκειτο για μία αντιεκκλησιαστική κίνηση που αναπτυσσόταν σε χριστιανικά εδάφη και ήδη από το 1119 πάπας Κάλλιστος Β΄ την είχε αποκηρύξει. Το 1177, ο κόμης Ραϋμόνδος Ε΄ της Τουλούζης είχε ζητήσει τη βοήθεια του Αββαείου του Σιτώ για την καταπολέμηση αυτής της αίρεσης που κέρδιζε συνεχώς έδαφος. Ένα εκστρατευτικό σώμα στρατού του οποίου ηγούνταν ο κόμης και ο αββάς Ερρίκος του Μαρσιάκ πολιόρκησε τη Λαβώρ, η οποία ήταν γνωστή ως η εστία της αίρεσης. Όταν η πόλη παραδόθηκε, δύο εκπρόσωποι των Καθαρών αιχμαλωτίστηκαν και απαρνήθηκαν την πίστη τους. Ο Ερρίκος του Μαρσιάκ επέστρεψε, τότε, στο αββαείο του, αλλά η αίρεση αναζωογονήθηκε μετά την αποχώρησή του.
Κατά την έναρξη της βασιλείας του, ο πάπας Ιννοκέντιος Γ΄ ανησυχούσε ιδιαιτέρως για την αυξανόμενη επιρροή της Εκκλησίας των Καθαρών στο Λανγκντόκ. Αλλά οι αρχιεπίσκοποι του Ος και της Ναρμπόν καθώς και ο επίσκοπος της Μπεζιέ δεν συμμορφώνονταν με τις υποδείξεις των λεγάτων του. Ο Ιννοκέντιος απέστειλε αρκετούς ιερωμένους, μεταξύ των οποίων ο άγιος Δομίνικος και ο Γκυ ντε Βω ντε Σερναί, για την επιστροφή των κατοίκων της περιοχής στον καθολικισμό. Οι αλλαξοπιστίες ήταν σπάνιες στην αρχή, κι έτσι ο Δομίνικος είχε την ιδέα της δημιουργίας του Τάγματος των Δομινικανών, το οποίο βασιζόταν σε ζωή περιπλάνησης και προσευχής στον Ιησού, με στόχο την καλύτερη προσέγγιση των τοπικών πληθυσμών. Η υποδειγματική ζωή του είχε σαν αποτέλεσμα αρκετούς προσηλυτισμούς Καθαρών.
Το ίδιο χρονικό διάστημα, ο πάπας διόρισε τον Πιέρ ντε Καστελνώ, ως εκπρόσωπό του στους ευγενείς και τους ανώτατους κληρικούς του Λανγκντόκ, ώστε αυτός να τους πείσει για την ανάγκη λήψης μέτρων κατά των Καθαρών, χωρίς όμως ιδιαίτερη επιτυχία. Ο Ραϋμόνδος αρνήθηκε να επιβάλει διά της βίας της απόψεις της Εκκλησίας και προσφέρθηκε να μεταστρέψει τους αιρετικούς διά της πειθούς. Αφορίστηκε στις αρχές του Ιανουαρίου του 1208, δήλωσε μετάνοια, έλαβε άφεση αλλά δεν έκανε τίποτα. Λίγο καιρό αργότερα, στις 14 Ιανουαρίου 1208, ο Πιέρ ντε Καστελνώ δολοφονήθηκε, ενώ εγκατέλειπε το Σαιν-Ζιλ για να επιστρέψει στον Πάπα.
Η Σταυροφορία των βαρόνων (1209)
Ο πάπας Ιννοκέντιος Γ΄ αποφάσισε τότε την οργάνωση εκστρατείας κατά των Καθαρών, δίνοντας, σε όσους συμμετείχαν, τις ίδιες αφέσεις αμαρτιών και προνόμια με όσους μάχονταν στους Αγίους Τόπους. Αφόρισε και πάλι τον Ραϋμόνδο, επέβαλε το interdictum (εκκλησιαστική απαγόρευση) στα εδάφη του και τα προσέφερε στους νέου είδους σταυροφόρους.
Ο πάπας ζήτησε, αρχικά, από τον βασιλιά της Γαλλίας Φίλιππο Β΄ να τεθεί επικεφαλής αυτής της εκστρατείας, αλλά ο τελευταίος αρνήθηκε. Αυτό εξηγούνταν από πολλούς λόγους. Ο πρώτος ήταν καθαρά νομικός : ακόμη κι αν ο βασιλιάς θεωρούσε πως ο πάπας είχε το δικαίωμα των μεταρρυθμίσεων και της κάθαρσης του τοπικού κλήρου, η απόφαση δήμευσης των εδαφών ενός άρχοντα ανήκε αποκλειστικά στον ανώτερό του, σε αυτή την περίπτωση τον βασιλιά. Ο δεύτερος λόγο είναι καθαρά πρακτικός : βρισκόταν, ακόμη, σε πόλεμο εναντίον του Ιωάννη του Ακτήμονα, βασιλιά της Αγγλίας, καθώς και με τον Γερμανό Αυτοκράτορα Όθωνα Δ', και του ήταν συνεπώς πολύ δύσκολο ν' ανοίξει και τρίτο μέτωπο. Αρχικά, μάλιστα απαγόρευσε στους βαρόνους του βασιλείου του να λάβουν μέρος σε αυτή τη Σταυροφορία, τελικά όμως, άλλαξε γνώμη κι έδωσε τη σχετική άδεια.
Ο Όντον Γ΄, δούκας της Βουργουνδίας, ανακοίνωσε τη συμμετοχή του, ακολουθούμενος από τον Ερβέ Δ' ντε Ντονζί, κόμη του Νεβέρ, και τον Γκωτιέ Γ΄ του Σατιγιόν, κόμη του Σαιν-Πολ. Αρκετοί ήταν και οι μικρότεροι βαρόνοι που έλαβαν μέρος στην εκστρατεία. Καθώς, όμως, ο κόμης του Νεβέρ αρνούνταν να δοθεί η ηγεσία της Σταυροφορίας στον εχθρό του της Βουργουνδίας, ο πάπας αποφάσισε να ορίσει τον λεγάτο του, Αρνώ Αμωρί ως αρχηγό της Σταυροφορίας.
Οι Σταυροφόροι συγκεντρώθηκαν κοντά στη Λυών, απ' όπου κατευθύνθηκαν προς τον νότο, υπό την ηγεσία του Αρνώ Αμωρί. Τρεις μεγάλοι φεουδάρχες ήταν κύριοι τότε του Λανγκντόκ: ο βασιλιάς Πέτρος Β΄ της Αραγωνίας, κόμης επίσης της Βαρκελώνης, του Ζεβωντάν, του Ρουσιγιόν, άρχοντας του Μονπελιέ και επικυρίαρχος αρκετών μικρότερων φεουδαρχών, ο Ραϋμόνδος ΣΤ' κόμης της Τουλούζης και ο Ραϊμόν-Ροζέ Τρανκαβέλ, υποκόμης της Μπεζιέ, της Καρκασσόν και του Αλμπί. Για να απομακρύνει την απειλή αυτή από τα εδάφη του και, καθώς δεν είχε καταλήξει σε συμφωνία με τον Τρανκαβέλ για από κοινού άμυνα, ο Ραϋμόνδος ΣΤ΄ αναγκάστηκε να πάρει μέρος στη Σταυροφορία. Για πολλοστή φορά ζήτησε και έλαβε άφεση : στις 18 Ιουνίου 1209 στην εκκλησία του Σαιν-Ζιλ δήλωσε μετάνοια και μαστιγώθηκε ημίγυμνος δημόσια.
Ο Ραϋμόνδος εντάχτηκε στη Σταυροφορία, και, συνεπώς, δεν μπορούσε να δεχτεί επίθεση. Ο Πέτρος Β' της Αραγωνίας ήταν ισχυρός βασιλιάς και ο Καθαρισμός είχε αδύναμη παρουσία στα εδάφη του, έτσι οι Σταυροφόροι αποφάσισαν να μην του επιτεθούν. Ο Αρνώ Αμωρί ανακοίνωσε, τότε, πως θα γινόταν επίθεση στις κτήσεις του Ραϊμόν-Ροζέ Τρανκαβέλ, υποκόμητος του Αλμπί, της Μπεζιέ και της Καρκασσόν, περιοχών που φιλοξενούσαν μεγάλο αριθμό Καθαρών. Κι ενώ η Σταυροφορία είχε φτάσει στο Μονπελιέ, ο τελευταίος παρουσιάστηκε, ζητώντας συνάντηση με τον λεγάτο Αρνώ Αμωρί. Παρουσίασε ως επιχείρημα τον ισχυρό δεσμό του και την πίστη του στην Καθολική Εκκλησία και επιχείρησε διαπραγμάτευση, όμως ο λεγάτος απαίτησε πλήρη υποταγή του, κάτι που ο νεαρός υποκόμης αρνήθηκε.
Η άλωση της Μπεζιέ
Με το τέλος κιόλας της συνάντησης, ο Τρανκαβέλ κήρυξε το Μπεζιέ σε κατάσταση πολιορκίας και συγκέντρωσε οπλισμό και προμήθειες. Πράγματι, καθώς οι Σταυροφόροι όφειλαν σαράντα μόνο μέρες υπηρεσίας στη Σταυροφορία, ήλπιζε πως με το πέρας αυτής της χρονικής περιόδου, η στρατιωτική δύναμη των Σταυροφόρων θα ελαττωνόταν. Καθώς η Μπεζιέ είχε οχυρωθεί, ο Τρανκαβέλ πήγε στην Καρκασσόν για να συγκεντρώσει επικουρία. Οι οχυρώσεις του Μπεζιέ ήταν αρκετά γερές και ισχυρές ώστε η πόλη να αντέξει μεγάλη, σε διάρκεια, πολιορκία. Αλλά η απερισκεψία ορισμένων κατοίκων έδωσε την ευκαιρία στους Σταυροφόρους να εισβάλλουν αιφνιδιαστικά στην πόλη, στις 22 Ιουλίου 1209, όπου κατέσφαξαν χιλιάδες υπερασπιστές αδιακρίτως, είτε ήταν αυτοί Καθαροί είτε Καθολικοί. Σύμφωνα με μοναχό που έγραψε είκοσι χρόνια αργότερα, όταν ο Αρνώ ρωτήθηκε αν πρέπει να γίνει διάκριση μεταξύ Καθολικών και Καθαρών, απάντησε : «Σκοτώστε τους όλους. Ο Θεός θ’ αναγνωρίσει τους δικούς του».
Γιόκο Όνο
Βιογραφία
Γεννημένη στο Τόκιο το 1933 από πατέρα τραπεζίτη, η Γιόκο Ονο επέζησε του σφοδρού βομβαρδισμού της πόλης το 1945 κρυμμένη στο οικογενειακό καταφύγιο. Η Όνο φοίτησε, με διαλείμματα όποτε η οικογένειά της έπρεπε να μείνει στο Σαν Φρανσίσκο ή στο Ανόι, στο Peers School του Τόκιο, το οποίο δεχόταν αποκλειστικά αριστοκράτες και μέλη της αυτοκρατορικής οικογένειας. Όμως το 1953, άφησε τις σπουδές της και πήγε στη Νέα Υόρκη να σμίξει ξανά με την οικογένειά της. Στη Νέα Υόρκη πέρασε λίγο χρόνο στο Σάρα Λόρενς Κολέγιο και συνδέθηκε με καλλιτέχνες της πόλης, καθώς και με την ομάδα Fluxus. Το 1966 γνώρισε τον Λένον σε μία έκθεσή της, στο Λονδίνο. Η Γιόκο Όνο βρισκόταν στις ετοιμασίες για την έκθεσή της στην γκαλερί Indica. Δύο χρόνια αργότερα έγιναν ζευγάρι. Παντρεύτηκαν το 1969 και πέρασαν το ταξίδι του μέλιτος σε μία σουίτα του ξενοδοχείου Χίλτον στο Άμστερνταμ απ' όπου διαμαρτυρήθηκαν κατά του πολέμου του Βιετνάμ, με το περίφημο Bed-In. Το 1969, το επανέλαβαν στο Μόντρεαλ. Οι ορκισμένοι φαν των Beatles την κατηγόρησαν για τη διάλυση του συγκροτήματος. Για τους φιλότεχνους είναι μια ιδιαίτερη αβανγκάρντ εικαστικός.
Σταυροφορία των Αλβιγηνών
Η άλωση της Μπεζιέ
right|thumb|Οι κάτοικοι της [[Καρκασσόν που εκδιώχθηκαν το 1209]]
Η πολιορκία και συνθηκολόγηση της Καρκασσόν
Στις 26 Ιουλίου, οι Σταυροφόροι αποχώρησαν από την Μπεζιέ, η οποία δεν ήταν πλέον παρά ένας σωρός ερειπίων, και κατευθύνθηκαν στην Καρκασσόν. Μετά την κατάληψη της Μπεζιέ, ο Τρανκαβέλ δεν είχε άλλη επιλογή από το να οχυρωθεί στην πόλη περιμένοντας να περάσει ο κίνδυνος. Σε καιρό ειρήνης, η πόλη φιλοξενούσε τρεις με τέσσερις χιλιάδες κατοίκους, αλλά ο πληθυσμός αυτός αυξήθηκε με τους πρόσφυγες, λόγω της Σταυροφορίας. Αυτή, έφτασε στις πύλες της πόλης την 1η Αυγούστου. Στις 3 Αυγούστου, μία πρώτη επίθεση έδωσε τη δυνατότητα στους Σταυροφόρους να καταλάβουν τη βόρεια συνοικία της Καρκασσόν και να πάρουν, έτσι, υπό τον έλεγχό τους τα σημεία ανεφοδιασμού των πολιορκημένων σε νερό. Την επόμενη, μια επίθεση ενάντια στο Castellare, τη νότια συνοικία της πόλης, απωθήθηκε, και οι Σταυροφόροι πολιόρκησαν κανονικά την πόλη. Ο Τρανκαβέλ πραγματοποίησε έξοδο, σκοτώνοντας όσους στρατιώτες βρίσκονταν στις συνοικίες και βάζοντάς τους φωτιά ώστε να μην μπορούν να χρησιμοποιηθούν από τους επιτιθέμενους.
Γιόκο Όνο
Βιογραφία
Μετά τη δολοφονία του Λένον, η Όνο έκοψε τελείως τα ναρκωτικά με σκοπό να γίνει μία «καλή μητέρα». Η ίδια δήλωσε το 1970 ότι ο Λένον δεν ήταν ο καλύτερος σύζυγος και πως αν γύριζε τον χρόνο πίσω δεν θα τον ξαναπαντρευόταν, «η συμπεριφορά του ήταν απάνθρωπη», είπε χαρακτηριστικά.
Σταυροφορία των Αλβιγηνών
Η πολιορκία και συνθηκολόγηση της Καρκασσόν
Τότε, ο βασιλιάς της Αραγωνίας Πέτρος έφτασε στην Καρκασσόν. Πράγματι, ήταν άρχοντας αρκετών φέουδων στο Λανγκντόκ, ορισμένα των οποίων ανήκαν στον Τρανκαβέλ, και προσπαθούσε να επεκτείνει την εξουσία του στην περιοχή. Η εμφάνιση ενός στρατού όπως ο σταυροφορικός δεν μπορούσε παρά να του προκαλέσει ανησυχία, και παρουσιάστηκε ως διαμεσολαβητής, ώστε τα πράγματα να επιστρέψουν γρήγορα σε μία τάξη. Επιθυμώντας να διατηρήσει την ειρήνη με την Εκκλησία, κάλεσε τον Τρανκαβέλ σε διαπραγματεύσεις με τον λεγάτο, αλλά η αδιαλλαξία του τελευταίου τις οδήγησε σε ναυάγιο.
Η έλλειψη νερού, ο υπερπληθυσμός της πόλης και οι άθλιες συνθήκες υγιεινής, οδήγησαν τον Υποκόμη σε νέες διαπραγματεύσεις για παράδοση. Από την άλλη μεριά οι Σταυροφόροι επιθυμούσαν την αποφυγή μιας νέας ανεξέλεγκτης λεηλασίας : χρειάζονταν τα λάφυρα για τη χρηματοδότηση των πολεμικών τους επιχειρήσεων, ενώ έπρεπε να ορίσουν νέο Υποκόμη που θα αντικαθιστούσε τον Τρανκαβέλ και ο οποίος θα έπρεπε να διαθέτει τις οικονομικές δυνατότητες να συνεχίσει την εκστρατεία εναντίον των Καθαρών. Έτσι, υπογράφηκε συμφωνία στις 15 Αυγούστου : η Καρκασσόν συνθηκολόγησε και η ζωή χαρίστηκε στους ευγενείς και στους λοιπούς κατοίκους της πόλης υπό τον όρο να την εγκαταλείψουν με μόνο ό,τι φορούσαν. Ο Τρανκαβέλ παραδόθηκε στους Σταυροφόρους ως όμηρος και πέθανε λίγο καιρό αργότερα στη φυλακή, σε ηλικία 24 ετών.
Γιόκο Όνο
Βιογραφία
Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους, παρουσιάστηκαν στα κεντρικά γραφεία της αστυνομίας του Βερολίνου 100 κλεμμένα αντικείμενα του Τζον Λένον που κατάφεραν να ανακτήσουν οι γερμανικές αρχές. Πρόκειται για αντικείμενα που είχαν κλαπεί από το διαμέρισμα της Γιόκο Ονο στη Νέα Υόρκη και ανάμεσά τους ήταν τρία ημερολόγια, τα γυαλιά σήμα-κατατεθέν του «σκαθαριού», μία ταμπακιέρα, αλλά και χειρόγραφες παρτιτούρες. Τα αντικείμενα είχαν κλαπεί από τον πρώην σοφέρ της Γιόκο Όνο, ο οποίος διέφυγε στην Τουρκία.
Σταυροφορία των Αλβιγηνών
Η κατάληψη του Λανγκντόκ (1209-1213)
Κατά το παρελθόν, πολλές ήταν οι πολεμικές επιχειρήσεις που είχαν οργανωθεί κατά των Καθαρών. Αλλά με την αναχώρηση των στρατευμάτων, η αίρεση αναγεννιόταν κάθε φορά, ακόμη πιο ισχυρή. Για ν' αποφευχθεί αυτό το ενδεχόμενο και να μπει ένα οριστικό τέλος στην αίρεση, ο λεγάτος του πάπα αποφάσισε να εμπιστευτεί τη διοίκηση των υποκομητειών του Τρανκαβέλ σε έναν Σταυροφόρο, με αποστολή τη συνέχιση της εκστρατείας κατά της αίρεσης.
Γιόκο Όνο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιάπωνες τραγουδιστές Κατηγορία:Ιάπωνες στιχουργοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι Κατηγορία:Ιάπωνες ακτιβιστές Κατηγορία:Ιαπωνέζες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ιάπωνες πιανίστες Κατηγορία:Τζον Λένον Κατηγορία:Οικογένεια Λένον Κατηγορία:Ιάπωνες φεμινιστές Κατηγορία:Ιάπωνες σκηνοθέτες κινηματογράφου
Σταυροφορία των Αλβιγηνών
Η κατάληψη του Λανγκντόκ (1209-1213)
Καθώς αυτό θα του παρείχε τη δυνατότητα να αυξήσει την έκταση των εδαφών του, ο Ραϋμόνδος ΣΤ΄ της Τουλούζης αυτοπροτάθηκε, αλλά καθώς η μεταμέλειά του ήταν αρκετά πρόσφατη, σε βαθμό να φαντάζει ύποπτη στον Αρνώ Αμωρί, ο οποίος την απέρριψε. Έγινε πρόταση στη συνέχεια στον Ερβέ Δ΄ ντε Ντονζί, κόμη του Νεβέρ, ο οποίος, αν και φιλόδοξος, αρνήθηκε, υποστηρίζοντας πως διέθετε, ήδη, μεγάλο αριθμό εδαφών και πως επιθυμούσε να επιστρέψει σε αυτά. Παρομοίως, ο δούκας της Βουργουνδίας, και έπειτα ο κόμης του Σαιν-Πολ αρνήθηκαν αυτή την τιμή. Καθώς οι τρεις σημαντικότεροι βαρόνοι της Σταυροφορίας αρνήθηκαν, ο Αρνώ Αμωρί προέδρευσε επιτροπής αποτελούμενης από δύο επισκόπους και τέσσερις βαρόνους, η οποία επέλεξε τον Σιμόν Ε΄ ντε Μονφόρ για τη συνέχιση της εκστρατείας. Ο τελευταίος, αρχικώς, αρνήθηκε, αλλά η επιμονή του φίλου του Γκι ντε Βω ντε Σερναί και του Αρνώ Αμωρί τον οδήγησαν στο να αλλάξει γνώμη. Δέχτηκε, υπό τον όρο ότι όσοι βαρόνοι ήσαν παρόντες θα έδιναν όρκο πως θα έρχονταν σε βοήθειά του, εφόσον βρισκόταν σε κίνδυνο.
Δήμος Μύρινας
μικρογραφία|Μύρινα Λήμνου. Το Δημαρχείο μικρογραφία|Μύρινα Λήμνου
Σταυροφορία των Αλβιγηνών
Η κατάληψη του Ραζέ
Η πρώτη δυσκολία του Σιμόν εμφανίστηκε με το πέρας του σαρανταημέρου, που επήλθε λίγο μετά την παράδοση της Καρκασσόν. Ο Σιμόν ικέτευσε τον δούκα της Βουργουνδίας και τον κόμη του Νεβέρ να παραμείνουν λίγο καιρό ακόμη. Ο δούκας της Βουργουνδίας δέχτηκε, από φιλία, ενώ ο κόμης του Νεβέρ αρνήθηκε και εγκατέλειψε το Λανγκντόκ. Ο Ραϋμόνδος ΣΤ΄ της Τουλούζης κατέλαβε, επίσης, ορισμένα κάστρα, αλλά περισσότερο για να επεκτείνει τα εδάφη του και επέστρεψε στην πρωτεύουσα της κομητείας του. Με τον δούκα της Βουργουνδίας, ο Σιμόν κατέλαβε το Φανζώ, ενώ στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στο Αλζόν, θέση που θεωρούσε στρατηγικής σημασίας.
Δήμος Μύρινας
Ο Δήμος Μύρινας ήταν ένας από τους τέσσερις δήμους της Λήμνου που συγκροτήθηκαν σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστριας από το 1999 ως το 2010. Περιλάμβανε και την πρωτεύουσα του νησιού Μύρινα και καταλάμβανε την δυτική πλευρά του νησιού. Πρωτεύουσα του δήμου ήταν η Μύρινα. Με τη διοικητική διαίρεση του 2011, σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης ο Δήμος Μύρινας εντάχθηκε στο νέο Δήμο Λήμνου.
Ιστορικές πληροφορίες
Η πρωτεύουσα της Λήμνου ήταν έδρα Δήμου από τα χρόνια της τουρκοκρατίας με το όνομα Δήμος Κάστρου, όπως ήταν το τότε όνομα της Μύρινας Λήμνου. Μετά την απελευθέρωση του νησιού, που έγινε στις 8 Οκτωβρίου 1912, εφαρμόστηκε και στη Λήμνο το διάταγμα ΔΝΖ΄ (4057)/10-2-1912 περί "Ίδρυσης Δήμων και Κοινοτήτων" και συστάθηκαν ο Δήμος Κάστρου Λήμνου, ο Δήμος Μούδρου Λήμνου και ο Δήμος Κορνού.
Σταυροφορία των Αλβιγηνών
Η κατάληψη του Ραζέ
Έχοντας λάβει τις νέες του κτήσεις από την Εκκλησία, ο Σιμόν έπρεπε, πλέον, να νομιμοποιήσει την κατοχή τους με την αναγνώρισή της από τον επικυρίαρχο των υποκομητειών αυτών, τον βασιλιά Πέτρο Β΄ της Αραγωνίας. Τον συνάντησε στη Ναρμπόν, αλλά ύστερα από διάστημα δεκαπέντε ημερών, ο βασιλιάς παρέμενε αναποφάσιστος αναφορικά με την αναγνώρισή του ως υποτελούς του. Τότε ακριβώς, στις 10 Νοεμβρίου 1209, πέθανε ο Ραϊμόν-Ροζέ Τρανκαβέλ και οι εχθροί του Μονφόρ διέδιδαν πως είχε δολοφονηθεί. Τότε ξέσπασε επαναστατικός αναβρασμός στην περιοχή, ο εξάδερφος του Σιμόν Μπουσάρ ντε Μαρλί έπεσε σε ενέδρα του άρχοντα Πιέρ-Ροζέ ντε Καμπαρέ, και αρκετά από τα κάστρα του πολιορκήθηκαν.
Ο Ζιρώ ντε Πεπιέ, ένας από τους άρχοντες που είχαν δώσει όρκο πίστης στον Μονφόρ, πολιόρκησε και κατέλαβε το κάστρο του Πουϊσεργκιέ. Οι υπερασπιστές του, δύο ιππότες και πενήντα στρατιώτες, παραδόθηκαν με τον όρο να τους χαριστεί η ζωή. Καθώς ο Μονφόρ πλησίαζε στο κάστρο, ο Ζιρό εκτέλεσε τους στρατιώτες και διέφυγε προς τη Μινέρβ παίρνοντας μαζί του τους δύο ιππότες, τους οποίους αργότερα απελευθέρωσε, αφού πρώτα τους τύφλωσε και τους έκοψε τα αυτιά και τη μύτη. Ανάλογη τύχη είχαν κι άλλα κάστρα, με τη φρουρά τους να κατασφάζεται και αυτά να περνάνε στην κατοχή των αρχόντων της περιοχής του Λανγκντόκ.
Ο Σίμων του Μονφόρ δεν είχε, πλέον, στην κατοχή του παρά μονάχα ορισμένες πόλεις και ξεκίνησε προετοιμασίες για την, εκ νέου, κατάληψη του συνόλου της περιοχής. Ξεκίνησε καταλαμβάνοντας το Μπραμ, κοντά στο Αλζόν και δείχνοντας βαρβαρότητα ανάλογη αυτής του Ζιρώ ντε Πεπιέ : οι άρχοντες που καταπάτησαν τον όρκο πίστης τους σύρθηκαν από άλογα, προτού κρεμαστούν, ενώ οι υπόλοιποι τυφλώθηκαν και τους κόπηκε η μύτη. . Δεκαπέντε μέρες αργότερα, κατέλαβε το κάστρο του Μιραμόν, κοντά στην Καρκασσόν. Αντιλαμβανόμενος πως ο Μονφόρ δεν θα αποχωρούσε εύκολα από το Λανγκντόκ, ο βασιλιάς της Αραγωνίας ήρθε σε επικοινωνία με τον κόμη της Φουά, αλλά δύο παρεμβάσεις του Σίμων του Μονφόρ διέκοψαν τις διαπραγματεύσεις στο Παμιέ.
right|thumb|Άποψη της Μινέρβ Στις αρχές του Ιουνίου του 1210, οι κάτοικοι της Ναρμπόν προσήλθαν στον Σίμων του Μονφόρ, προσφέροντάς του τη βοήθειά τους ενάντια στην πόλη της Μινέρβ. Ο Σιμόν εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία για να πολιορκήσει την πόλη, όπου είχε καταφύγει μεγάλος αριθμός τελείων (perfecti) και Καθαρών. Σε πρώτο στάδιο, διέταξε την κατασκευή ενός μεγάλου καταπέλτη, της «Malvoisine», ο οποίος κατέστρεψε το δίκτυο ύδρευσης της πόλης. Η πόλη συνθηκολόγησε στις 22 Ιουλίου, με τον άρχοντα να έχει εξασφαλίσει την ασφάλεια των κατοίκων, των στρατιωτών και των Καθαρών που θα δέχονταν να απαρνηθούν την πίστη τους. Εκατόν σαράντα perfecti, οι οποίοι αρνήθηκαν να κάνουν κάτι τέτοιο, οδηγήθηκαν στην πυρά .] Τρομαγμένο από την επιτυχία της πολιορκίας της Μινέρβ, το Μονρεάλ παραδόθηκε χωρίς μάχη. Ενθαρρυμένος από αυτή την επιτυχία, ο Σιμόν επιτέθηκε στο Κάστρο του Τερμ, το οποίο κατέλαβε ύστερα από πολιορκία διάρκειας τεσσάρων μηνών.
Στις αρχές του Ιανουαρίου του 1211, ο βασιλιάς Πέτρος Β΄ της Αραγωνίας οργάνωσε συνάντηση με στόχο τη σύναψη ειρήνης μεταξύ των Αρνώ, Σίμων του Μονφόρ, Ραϋμόνδου της Τουλούζης, που δεν είχε συμμετάσχει ενεργά στον πόλεμο κατά των Καθαρών, και του Ραϋμόνδου-Ρογήρου κόμη της Φουά που είχε αντιμετωπίσει με μεγάλη εχθρότητα τη Σταυροφορία. Ο κόμης της Φουά αρνήθηκε να λάβει μέρος, αλλά ο βασιλιάς ανακοίνωσε πως θα έστελνε στρατό στο Φουά, για να συνετίσει τον κόμη. Ο Σιμόν, δείχνοντας μεγάλη επιμονή, κατάφερε, ύστερα από διάστημα πολλών ημερών, να αναγνωριστεί η εξουσία του επί των υποκομητειών από τον βασιλιά. Η συνάντηση ξανάρχισε στο Μονπελιέ, με τους λεγάτους να απαιτούν από τον Ραϋμόνδο της Τουλούζης την αποστρατιωτικοποίηση των εδαφών του. Καθώς ο Ραϋμόνδος αρνήθηκε, ο αφορισμός του υπήρξε άμεσος, αλλά αυτός, ως απάντηση, κάλεσε σε συσπείρωση τους υποτελείς του και συγκέντρωσε στρατό.
Ο Σιμόν αδυνατούσε να αντιδράσει άμεσα, καθώς έπρεπε πρώτα να αποκαταστήσει την τάξη και να γίνει απόλυτος κύριος των εδαφών του. Η άφιξη ενός σταυροφορικού στρατεύματος του έδωσε τη δυνατότητα να πολιορκήσει τα Κάστρα του Λαστούρ. Ο άρχοντας Πιέρ-Ροζέ ντε Καμπαρέ παρέδωσε τα κάστρα στον Σιμόν, ελευθερώνοντας, ταυτόχρονα, τον Μπουσάρ ντε Μαρλί. Τότε ένας άρχοντας που είχε ήδη δώσει όρκο πίστης στον Μονφόρ, ο Αιμερί ντε Μονρεάλ, ενθαρρυμένος από την αντίδραση του κόμη της Τουλούζης, επαναστάτησε και οχυρώθηκε στο Λαβώρ. Ο Σιμόν έφτασε μπροστά στα τείχη του φρουρίου, όπου τον συνάντησε στράτευμα πέντε χιλιάδων ανδρών, υπό τις διαταγές του Φουλκ, επισκόπου της Τουλούζης, ο οποίος αντετίθετο στον κόμη. Ο τελευταίος δεν άργησε να εμφανιστεί με τον στρατό του, αλλά αρνήθηκε, ύστερα από συνάντηση, να απωθήσει τους πολιορκητές από το φρούριο. Ένα στράτευμα Γερμανών Σταυροφόρων κατευθυνόμενο προς το Λαβώρ καταστράφηκε στο Μονζέ από τον Ραϋμόνδο-Ρογήρο κόμη της Φουά και τον Ζιρώ ντε Πεπιέ. Στις 3 Μαΐου 1211, έπειτα από πολιορκία διάρκειας ενάμισι μηνός και εντατικού βομβαρδισμού, ένας υπόνομος πέτυχε να ανοίξει ρήγμα στα τείχη. Η επίθεση που ακολούθησε αμέσως μετά έδωσε τη δυνατότητα στον Σιμόν να γίνει κύριος του φρουρίου. Ο Αιμερί ντε Μονρεάλ και οι ιππότες του απαγχονίστηκαν για καταπάτηση των όρκων πίστης τους. Η αρχόντισσα Γκιρώντ, αδερφή του Αιμερί, λιθοβολήθηκε στο βάθος ενός πηγαδιού, ενώ τριακόσιοι με τετρακόσιους Perfecti κάηκαν ζωντανοί.
Ο Σιμόν είχε, πλέον, ολοκληρώσει την κατάληψη των υποκομητειών του και μπορούσε, απερίσπαστος πλέον, να οργανώσει την εκστρατεία του κατά της Κομητείας της Τουλούζης.
Ο πόλεμος ενάντια στην Τουλούζη
Ο αφορισμός του Ραϋμόνδου της Τουλούζης έδινε τη δυνατότητα, σε όποιον το επιθυμούσε, να καταλάβει τα εδάφη του. Ο εξαιρετικά αυστηρός αυτός κανόνας εφαρμόστηκε σε σπανιότατες περιπτώσεις στη διάρκεια της ιστορίας, καθώς ο πάπας ήλπιζε πάντοτε στη μετάνοια του αφορισμένου. Σε αυτή την περίπτωση όμως, οι λεγάτοι ήξεραν πως μπορούσαν να στηρίζονται σε έναν αποφασισμένο στρατιωτικό, τον Σίμων του Μονφόρ, και στη διαρκή στήριξη των Σταυροφόρων, ώστε η αποστολή τους να φτάσει στο τέλος της.
Ο Σιμόν ξεκίνησε καταλαμβάνοντας το Καστελνωνταρί, ενώ στη συνέχεια κατέκτησε το Αλμπιζουά. Στις 5 Ιουνίου 1211, δέχτηκε την παραίτηση του Ραϋμόνδου Β΄ Τρανκαβέλ από τα τιμάρια του πατέρα του. Έπειτα εμφανίστηκε με ένα σταυροφορικό στράτευμα, του οποίου ηγούνταν ο Τιεμπώ Α΄ ντε Μπαρ, εμπρός στο Μοντωντράν στις 15 Ιουνίου, κατατροπώσε ένα απόσπασμα που επεχείρησε να του φράξει τον δρόμο για την Τουλούζη και την πολιόρκησε. Ο Σιμόν, αντιλαμβανόμενος πως ήταν πολύ καλά προστατευμένη για να την καταλάβει με επίθεση, έλυσε την πολιορκία για να λεηλατήσει την Κομητεία της Φουά. Σκοπός ήταν η αποδυνάμωσή της και ταυτόχρονα η εκδίκηση για την ήττα στο Μονζέ.
Επιστρέφοντας στην Καρκασσόν, έμαθε πως ο Ραϋμόνδος της Τουλούζης είχε ολοκληρώσει την προετοιμασία του στρατού του και, πλέον, ετοιμαζόταν να περάσει στην αντεπίθεση. Ο Σιμόν εγκαταστάθηκε στο Καστελνωνταρί, ώστε να του φράξει τον δρόμο. Παράλληλα, έκανε έκκληση για βοήθεια, αλλά οι περισσότερες πόλεις του Λανγκντόκ καιροσκοπούσαν. Ο Μπουσάρ ντε Μαρλί κατέφθασε με ένα μικρό στράτευμα και μια εφοδιοπομπή. Δέχτηκε την επίθεση του κόμη της Φουά, αλλά οι άνδρες του τελευταίου προτίμησαν να λεηλατήσουν βιαστικά την εφοδιοπομπή παρά να συνεχίσουν τη μάχη. Μια έξοδος του Μονφόρ διέλυσε τις δυνάμεις του κόμη της Φουά. Ο κόμης της Τουλούζης έλυσε την πολιορκία, αλλά ο Σιμόν δεν κατάφερε να χαρεί την επιτυχία του, καθώς ορισμένες πόλεις είχαν, στο μεσοδιάστημα, επαναστατήσει. Για να τον βοηθήσει, ο πάπας καθαίρεσε όσους επισκόπους θεωρούσε πως είχαν οποιαδήποτε σχέση με την αίρεση των Καθαρών, όπως τον Μπερανζέ της Βαρκελώνης, αρχιεπίσκοπο της Ναρμπόν, τον οποίο αντικατέστησε ο Αρνώ-Αμωρί, και τον Μπερνάρ-Ροζέ του Ροκφόρ, επίσκοπο της Καρκασσόν, τον οποίο αντικατέστησε ο Γκι ντε Βω ντε Σερναί. Η μαζική άφιξη σταυροφορικών στρατευμάτων έδωσε τη δυνατότητα στον Σιμόν να εισβάλει στο βόρειο τμήμα του Αλμπιζουά την άνοιξη του 1212, και του Αζεναί, στη διάρκεια του καλοκαιριού. Ασχολήθηκε με την κατάληψη του Μουασάκ, ενώ μετέβη στη συνέχεια στο Παμιέ για να στηρίξει τον αββά του, ο οποίος δεχόταν την επίθεση του κόμη της Φουά. Έπειτα, κατέλαβε το Μυρέ, ολοκληρώνοντας την περικύκλωση της Τουλούζης, ενώ οι σύμμαχοί του κατέλαβαν την Κομμάνζ, εξουδετερώνοντας έτσι τον κόμη της Κομμάνζ.
thumb|right|Η [[μάχη του Μυρέ σύμφωνα με απεικόνιση του 14ου αιώνα (Grandes Chroniques de France, BNF, Ms français 2813, fol. 252v.)]] Έχοντας αποδυναμώσει πλέον τον κόμη της Τουλούζης, ο Μονφόρ επωφελήθηκε από μια περίοδο σχετικής ειρήνης για να καλέσει τους υποτελείς του τιμαριούχους στο Παμιέ, όπου εκδόθηκαν τα Καταστατικά του Παμιέ, ένας χάρτης της στρατιωτικής, κοινωνικής και εκκλησιαστικής οργάνωσης των εδαφών του. Τον ίδιο καιρό, ο Ραϋμόνδος ΣΤ΄ διαπραγματεύτηκε συμμαχία με τον Πέτρο Β΄ της Αραγωνίας, ο οποίος είχε αποκτήσει μεγάλη αίγλη ύστερα από τη νίκη του κατά των Μουσουλμάνων στη Λας Νάβας ντε Τολόσα, και απευθύνθηκε για την υπόθεσή του στον πάπα. Ο τελευταίος συγκάλεσε σύνοδο για την εξέταση του θέματος και ο βασιλιάς της Αραγωνίας συνηγόρησε υπέρ των κομήτων της Τουλούζης, της Φουά και της Κομμάνζ. Ο πάπας αποφάσισε, τότε, τον τερματισμό του πολέμου κατά των αιρετικών (15 Ιανουαρίου 1213).
Οι συνέπειες της μάχης του Μυρέ ήταν μεγάλης σημασίας, καθώς το Φουά, η Ναρμπόν και η Κομμάνζ πέρασαν στην κατοχή του Σιμόν του Μονφόρ. Άρχισε μετά να καταλαμβάνει τις προβηγκιανές κτήσεις του κόμη της Τουλούζης. Αλλά ο Ραϋμόνδος διαπραγματευόταν τη συμμαχία με την Αγγλία, και ο Σιμόν έπρεπε να φροντίσει για την ειρήνευση των κτήσεών του.