cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
17ος αιώνας
Θρησκευτικες διαμάχες
Το 1598 υπογράφτηκε το Έδικτο της Νάντης με την οποία αναγνωριζόταν στους Γάλλους προτεστάντες ανεξιθρησκεία. Έτσι η Βόρεια Γερμανία ήταν προτεσταντική, η Νότια καθολική, η Ισπανία και η Ιταλία αυστηρά καθολικές, η Σκανδιναβία προτεσταντική, όπως και η Ελβετία μαζί με τις Κάτω Χώρες, αλλά οι Ισπανικές Κάτω Χώρες, στην περιοχή του σημερινού Βελγίου, ήταν καθολικές. Η Αγγλία μεταρρυθμίστηκε και δημιούργησε την Αγγλικανική Εκκλησία. Οι διενέξεις ανάμεσα στα έθνη με διαφορετικά θρησκεύματα κλιμακώθηκαν με την αυγή του 17ου αιώνα. Οι λόγοι ήταν πολλοί: στις αρχές του αιώνα κάθε κράτος της Ευρωπης διέθετε εκτός από την επίσημη θρησκεία και πολλές θρησκευτικές μειονότητες, οι οποίες βρίσκονταν στα κράτη στα οποία ήταν επίσημα αναγνωρισμένη η δική τους θρησκεία. Αυτές οι θρησκευτικές μειονότητες είχαν κρυφή δράση. Δεύτερον, οι διαφορές μεταξύ των αυτόνομων ηγεμόνων στη Γερμανική Αυτοκρατορία και τον αυτοκράτορα έγιναν μεγαλύτερες. Η Βοημία έγινε κέντρο των αντιπαραθέσεων και από εδώ έμελλε να ξεκινήσει ο Τριακονταετής Πόλεμος. Ένας τρίτος λόγος ήταν η συμμαχία μεταξύ των Ισπανικών Κάτω Χωρών και των Ολλανδικών Κάτω Χωρών, οι οποίες εξελίσσονταν σε σπουδαία ναυτική δύναμη.
Ο Τριακονταετής Πόλεμος
Οι θρησκευτικές διαμάχες μεταξύ Καθολικών και Προτεσταντών στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και η Αντιμεταρρύθμιση του αυτοκρατορικού οίκου οδήγησαν το 1618 στην έναρξη του πολέμου. Η Κεντρική Ευρώπη καταστράφηκε ολοκληρωτικά. Οι γερμανόφωνες περιοχές έγιναν κέντρο ευρωπαϊκών ενδιαφερόντων κατά τη διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου. Η Σουηδία υποστήριζε την προτεσταντική συμμαχία, η Γαλλία τους καθολικούς. Η οικονομία καταστράφηκε τελείως, ο πληθυσμός των γερμανικών κρατιδίων μειώθηκε πάρα πολύ, πολλές πόλεις λεηλατήθηκαν και κάηκαν και ξέσπασε μεγάλος λιμός.
Αρμενική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία
Πολιτική
μικρογραφία|320x320εσ|Η διοικητική διαίρεση της η αρμενική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία
17ος αιώνας
Ειρήνη της Βεστφαλίας
Η Συνθήκη της Βεστφαλίας (1648) έφερε το πολυπόθητο τέλος σε αυτόν τον καταστροφικό πόλεμο. Με την Συνθήκη της Βεστφαλίας:
Αρμενική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία
Κυβέρνηση
Η δομή της κυβέρνησης στην Αρμενική ΣΣΔ ήταν ταυτόσημη με τις υπόλοιπες Σοβιετικές δημοκρατίες. Το ανώτατο πολιτικό όργανο της δημοκρατίας το Ανώτατο Σοβιέτ, το οποίο περιελάμβανε το υψηλότερο δικαστικό κλάδο της δημοκρατίας, το ανώτατο δικαστήριο. Τα μέλη του Ανωτάτου Σοβιέτ υπηρετούσαν θητεία πέντε ετών, ενώ οι βουλευτές των περιφερειών υπηρετούσαν θητείες δυόμισι ετών. Όλοι οι αξιωματούχοι ήταν υποχρεωμένοι να είναι μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος και οι συνεδρίες γίνονταν στο κτίριο του Ανωτάτου Σοβιέτ στο Ερεβάν.
17ος αιώνας
Εξασθένηση της γαλλικής βασιλείας (1610-1624)
Στα πρώτα χρόνια του 17ου αιώνα το βασιλικό καθεστώς κλονίστηκε σημαντικά στη Γαλλία, κυρίως από τους ευγενείς και τον κλήρο. Ο νέος βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΓ΄ είχε προσωπικές διενέξεις με τη μητέρα του. Η κατάσταση πήγαινε προς την αναρχία, ώσπου το 1624 πήρε την εξουσία στα χέρια του ως πρωθυπουργός ο Καρδινάλιος Ρισελιέ (1585-1642).
Αρμενική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία
Κυβέρνηση
Μετά την ανεξαρτησία και πριν την υιοθέτηση του συντάγματος του 1995, η Αρμενική Δημοκρατία κυβερνόταν στο πλαίσιο της ημιπροεδρικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας στην οποία ο Πρόεδρος είναι ο αρχηγός του κράτους και υπήρχε πολυκομματικό σύστημα. Η εκτελεστική εξουσία ασκείται από την κυβέρνηση. Η νομοθετική εξουσία ασκείται από την κυβέρνηση και το κοινοβούλιο. Το μονοθάλαμο κοινοβούλιο ήταν το Ανώτατο Συμβούλιο της Αρμενίας.
17ος αιώνας
Εξασθένηση της γαλλικής βασιλείας (1610-1624)
Ο Ρισελιέ ήξερε να εκμεταλλεύεται τον Λουδοβίκο ΙΓ΄. Ήταν αρκετά ψυχρός και αυταρχικός. Επέβαλε τη βασιλική εξουσία στο εσωτερικό και την ισχύ της Γαλλίας στο εξωτερικό. Το δόγμα της απόλυτης μοναρχίας άρχισε να διαμορφώνεται με τον Ρισελιέ. Μετά τον θάνατο του Ρισελιέ το 1642 πήρε την εξουσία ο Καρδινάλιος Μαζαρέν ως νέος πρωθυπουργός. Το 1643 πέθανε ο Λουδοβίκος ΙΓ΄ και βασιλιάς έγινε στα 5 του χρόνια ο Λουδοβίκος ΙΔ΄. Μέχρι να ενηλικιωθεί, την εξουσία κατείχαν ο Μαζαρέν και η βασιλομήτωρ Άννα της Αυστρίας. Ο Μαζαρέν συνέχισε τον Τριακονταετή Πόλεμο ώσπου υπογράφηκε η τόσο ευνοϊκή για τη χώρα Ειρήνη της Βεστφαλίας. Η Γαλλία όμως ταράχτηκε από εσωτερική εξέγερση από το 1648 ως το 1653. Ο λαός αναστέναζε κάτω από τη βαριά φορολογία. Ο λαός του Παρισιού επαναστάτησε με τη βοήθεια των Γάλλων ευγενών. Εύκολα ο Μαζαρέν συνέτριψε την εξέγερση. Η τελική επιβολή της απολυταρχίας ήταν το τελικό αποτέλεσμα.
Αρμενική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία
Κυβέρνηση
Με την εγκαθίδρυση της Αρμενικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας, οι Σοβιετικές αρχές έκαναν επίμονες προσπάθειές για την εξάλειψη ορισμένων στοιχείων στην κοινωνία, εν όλω ή εν μέρει, όπως ο εθνικισμός και η θρησκεία, για να ενισχύσει τη συνοχή της Ένωσης. Στα μάτια των πρώιμων Σοβιετικών χαρακτών πολιτικής, οι Αρμένιοι, μαζί με τους Ρώσους, Ουκρανούς, Λευκορώσους, Γεωργιανούς, Γερμανούς και Εβραίους θεωρήθηκαν "προχωρημένοι" (σε αντιδιαστολή με τους "καθυστερημένους") λαούς, και ομαδοποιήθηκαν μαζί με τις Δυτικές εθνικότητες. Ο Καύκασος και ιδιαίτερα η Αρμενία αναγνωρίστηκαν από ακαδημαϊκούς και σε Σοβιετική βιβλία ως ο "αρχαιότερος πολιτισμός στο έδαφος" της Σοβιετικής Ένωσης.
17ος αιώνας
Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ και το απόγειο της βασιλείας
Το 1661 πεθαίνει ο Μαζαρέν. Την εξουσία αναλαμβάνει ο 22χρονος Λουδοβίκος ΙΔ΄ και την ίδια μέρα του θανάτου του Μαζαρέν δηλώνει στην κυβέρνηση πως θα κυβερνήσει μόνος του, χωρίς πρωθυπουργό και υπουργούς,εντελώς απολυταρχικά. Θεωρούσε τον εαυτό του εκπρόσωπο του Θεού πάνω στη γη. Πίστευε ότι η βασιλική εξουσία δεν έχει περιορισμούς. Ο βασιλιάς είναι η ενσάρκωση του κράτους.
Αρμενική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία
Κυβέρνηση
Κατά τα πρώτα χρόνια της ΕΣΣΔ, η Αρμενία δεν επηρεάστηκε σημαντικά από τις πολιτικές που όρισε η κυβέρνηση του Λένιν. Πριν από την ασθένεια, ο Λένιν ενθάρρυνε την πολιτική της κορενιζάτσια ή "εθνοποίησης" στις δημοκρατίες, καλώντας τις διάφορες σοβιετικές εθνότητες να "διαχειρίζονται τις δημοκρατίες τους", ιδρυώντας σχολεία, εφημερίδες και θέατρα που θα παρέδιδαν μαθήματα (σχολεία) και θα εκτυπώνονταν (εφημερίδες) στη μητρική τους γλώσσα, δηλαδή τα αρμενικά στην Αρμενική ΣΣΔ. Στην Αρμενία, η Σοβιετική κυβέρνηση αποφάσισε ότι όλοι οι αναλφάβητοι πολίτες μέχρι την ηλικία των πενήντα έπρεπε να παρακολουθήσουν το σχολείο και να μάθουν να διαβάζουν αρμενικά, τα οποία έγιναν η επίσημη γλώσσα της δημοκρατίας. Ο αριθμός των εφημερίδων (Σοβετακάν Χαγιαστάν) και περιοδικών (Γκαρούν, Σοβετακάν Γκρακανουτιούν, Πάτμα-Μπανασιρακάν Χαντές) που εκτυπώνονταν στα αρμενικά μεγάλωσε. Ένα ίδρυμα για τον πολιτισμό και την ιστορία δημιουργήθηκε το 1921 στην Ετσμιατζίν. Επίσης ιδρύθηκε το Θέατρο Όπερας του Γιερεβάν και ένα δραματικό θέατρο στο Ερεβάν. Επίσης, ιδρύθηκε το 1959 και το Ματενανταράν, το οποίο στεγάζει τα αρχαία και μεσαιωνικά χειρόγραφα. Σοβιετικοί μελετητές εκπόνησαν σημαντικές ιστορικές μελέτες και συγγραφείς όπως οι Μαρτίρος Σασιάν, Αβεντίκ Ισαακιάν και Γιεγκίσε Τσάρεντς έγραψαν δημοφιλή έργα, τηρώντας την σοσιαλιστική ρήση "εθνική μορφή, σοσιαλιστικό περιεχόμενο." Το Αρμενκίνο, η πρώτη αρμενική εταιρεία παραγωγής ταινιών, έβγαλε την ταινία Ναμούς (Τιμή) το 1925 και η πρώτη ταινία με ήχο ήταν η Πέπο, σε σκηνοθεσία Χάμο Μπεκ-Ναζάροφ. μικρογραφία|Η πλατεία του Λένιν (σημερινό όνομα - Πλατεία της Δημοκρατίας) ήταν η κεντρική πλατεία του Γερεβάν από το 1926 έως το 1991 Όπως και στις άλλες δημοκρατίες της Σοβιετικής Ένωσης, η Αρμενία είχε τη δική της σημαία και εθνόσημο. Σύμφωνα με τον Νικίτα Χρουστσόφ, το τελευταίο έγινε πηγή διαμάχης μεταξύ της Σοβιετικής Ένωσης και της Δημοκρατίας της Τουρκίας στη δεκαετία του 1950, όταν η Τουρκία προέβαλε αντιρρήσεις στην ένταξη του Αραράτ στο εθνόσημο. Το Αραράτ είναι σύμβολο των Αρμενίων αλλά ανήκει στην Τουρκία. Η Τουρκία θεώρησε ότι η παρουσία του εθνοσήμου ήταν ένδειξη κάποιου σοβιετικού σχεδίου. Ο Χρουστσόφ ανταπάντησε με την ερώτηση, "Γιατί απεικονίζετε ένα φεγγάρι στη σημαία σας; Το φεγγάρι δεν ανήκει στην Τουρκία, ούτε καν το μισό. ... Θέλετε να πάρετε όλο το σύμπαν;" Η Τουρκία υποχώρησε μετά από αυτά.
17ος αιώνας
Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ και το απόγειο της βασιλείας
Κατά τη βασιλεία του Λουδοβίκου ΙΔ΄ η Γαλλία έγινε η πιο ισχυρή χώρα στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο. Αναπτύχθηκε η λογοτεχνία και η αρχιτεκτονική, τα γαλλικά μιλιούνταν στην Ευρώπη και όλοι θαύμαζαν τον γαλλικό πολιτισμό. Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ ονομάστηκε «Βασιλιάς Ηλιος». Η Γαλλία έγινε μεγάλη ναυτική και στρατιωτική δύναμη, καθώς πάνω από 400.000 στρατιώτες ήταν υπό τις διαταγές του βασιλιά. Ιδρύθηκαν αποικίες στην Βορεια Αμερική και στην Αφρική.
Αρμενική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία
Οικονομία
Υπό το Σοβιετικό σύστημα, η σχεδιασμένη οικονομία της δημοκρατίας απαγόρευε την ιδιωτική ιδιοκτησία. Ξεκινώντας στα τέλη της δεκαετίας του 1920, τα ιδιόκτητα αγροκτήματα στην Αρμενία κολλεκτιβοποιήθηκαν και κρατικοποιήθηκαν, αν και συχνά αυτό συνάντησε αντιδράσεις. Κατά τον ίδιο χρόνο (1929-1936), η κυβέρνηση άρχισε διαδικασία εκβιομηχάνισης στην Αρμενία. Από το 1935, το ακαθάριστο προϊόν που παραγόταν από τη γεωργία ήταν το 132% του αντίστοιχου ΑΕΠ του 1928 και το ακαθάριστο προϊόν της βιομηχανίας ήταν 650% του αντίστοιχου ΑΕΠ του 1928. Η οικονομική επανάσταση της δεκαετίας του 1930 είχε μεγάλο κόστος: η παραδοσιακή αγροτική οικογένεια έσπασε και πολλοί αναγκάστηκαν να φύγουν από την αγροτική ύπαιθρο για να εγκατασταθούν σε αστικές περιοχές. Οι ιδιωτικές επιχειρήσεις έκλεισαν καθώς τέθηκαν υπό τον έλεγχο της κυβέρνησης.
17ος αιώνας
Βερσαλλίες
Ο Λουδοβίκος έχτισε μερικά χιλιόμετρα έξω από το Παρίσι το τεράστιο και πολυτελέστατο παλάτι των Βερσαλλιών, το πιο μεγάλο βασιλικό ανάκτορο της Ευρώπης. Απίστευτος πλούτος και λαμπρότητα κυριαρχούσαν στη γαλλική βασιλική αυλή. Οι ευγενείς και η βασιλική οικογένεια ζούσαν μια τρομερά σπάταλη και χλιδάτη ζωή μεσα στο χρυσό παλάτι τους τη στιγμή που μεγάλο μέρος του γαλλικού λαού υπέφερε από την πείνα, τις αρρώστιες και το κρύο. Πάνω από 3.000 υπηρέτες αποτελούσαν το υπηρετικό προσωπικό του βασιλιά. Οι αχανείς κήποι των Βερσαλλιών έδειχναν την απέραντη δύναμη και μεγαλοπρέπεια της Γαλλίας. Κατά τη δεκαετία του 1680 η Γαλλία έφτασε στο ζενίθ της δύναμης και της λαμπρότητάς της, και ήλεγχε στην κυριολεξία την Ευρώπη. Αυτό όμως είχε ως συνέπεια τη δημιουργία αντιγαλλικών συνασπισμών στα μετέπειτα χρόνια.
Αρμενική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία
Πολιτισμού
μικρογραφία|300x300εσ|Το [[Μουσείο Ιστορίας της Αρμενίας|Μουσείο Ιστορίας της Αρμενίας, στο Ερεβάν.]]
17ος αιώνας
Παρατηρήσεις, υποσημειώσεις και αναφορές
Κατηγορία:Αιώνες Κατηγορία:Νεότερη ιστορία
Αρμενική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία
Βιβλιογραφία
Το Les Années volées του Λαζάρ Ιντζενιάν και το Les Fils du Goulag του Αρνάν Μαλουμιάν αναφέρουν δύο αφηγήσεις επαναπατρισμού, καθώς και τη φυλάκιση και διαφυγή από τα γκουλάγκ. Υπάρχουν πολλές αφηγήσεις ατόμων για την υποχρεωτική μετεγκατάσταση στην Κεντρική Ασία το 1949. Μερικοί συγγραφείς συγκρίνουν τις Σοβιετική απελάσεις προς την Κεντρική Ασία και τη Σιβηρία του 1949 με τις προηγούμενες Οθωμανικές απελάσεις.
Αναφορές
<references group="" responsive="0">
Δήμος Μουριών
Ο δήμος Μουριών ήταν δήμος του νομού Κιλκίς που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Κιλκίς. Είχε πληθυσμό 3.390 κατοίκους με βάση την απογραφή του 2001. Η έδρα του δήμου ήταν ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Μουριών.
Διαίρεση
Ο δήμος περιλάμβανε τα εξής 4 δημοτικά διαμερίσματα:
Ιστορία
Κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα, οι κάτοικοι του δήμου Μουριών αγωνίστηκαν ενάντια στο Βουλγαρικό κίνδυνο. Ο Σταύρος Πάλλας από τις Μουριές ήταν ο σημαντικότερος Μακεδονομάχος της περιοχής. Αξιόλογη ήταν επίσης η προσφορά του Παντελή Παπαϊωάννου από το Μακρύεβο, Βόρεια Μακεδονία, ο οποίος σκοτώθηκε στην Λίμνη Κερκίνη (Μπέλλες).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Аканджали (дем)
Μπόζο της Τοσκάνης
Ο Μπόζο, Boso (απεβ. μετά το 940;) από τον Οίκο των Μποζονιδών ήταν μάργραβος της Τοσκάνης (931-936) και, ως Μπόζο Α΄, κόμης του Αρλ (934-936). Καταγόταν από τη Βουργουνδία· ήταν ευεργέτης μονών στην Τοσκάνη και όταν την έχασε, επέστρεψε στην Βουργουνδία.
Τα έτη στην Προβηγκία
Το 895 απεβίωσε ο πατέρας τους και η μητέρα του έκανε δεύτερο γάμο με τον Αδαλβέρτο Β΄ τον πλούσιο, μάργραβο της Τοσκάνης. Όταν το 905 ο Λουδοβίκος των Μπιβινιδών της Προβηγκίας τυφλώθηκε από τους εχθρούς του, ο Ούγος ανέλαβε τη διακυβέρνηση της Προβηγκίας και την κομητεία της Αρλ, ενώ ο Μπόζο την κομητεία της Αβινιόν. Το 907 οι δύο αδελφοί εισήλθαν στην Ιταλία για να υποστηρίξουν τη μητέρα τους Μπέρτα. Το 924 ο Ούγος έγινε βασιλιάς της Λομβαρδίας ("Ιταλίας") και δύο έτη μετά όρισε τον Μπόζο κυβερνήτη της Προβηγκίας.
Το 931 ο Ούγος κάλεσε τον Μπόζο στην Ιταλία και έκανε τον δικό του γιο Λοθάριο Β΄ συμβασιλιά για να ενισχύσει τη θέση του έναντι τού Λαμβέρτος μαργράβου της Τοσκάνης. Ο τελευταίος ήταν γιος του Αδαλβέρτου Β΄ και της Μπέρτας και έτσι ετεροθαλής αδελφός τους. Ο Λιουτπράνδος επίσκοπος της Κρεμόνας αναφέρει ότι οι φήμες έλεγαν πως η Μπέρτα δεν μπορούσε να τεκνοποιήσει, έτσι προσποιήθηκε εγκυμοσύνες και παρουσίασε τον Λαμβέρτος και τον Γουίδων ως γιους της, ενώ εκείνοι ήταν από άλλες γυναίκες. Αυτό το έκανε για να εξασφαλίσει τη διαδοχή στον δεύτερο σύζυγό της Αδαλβέρτο Β΄.
Τα πρώτα έτη στην Ιταλία
Η πρώτη μνεία του στην Ιταλία είναι όταν μεσολάβησε στον βασιλιά αδελφό του υπέρ του πατριαρχείου της Ακουιλέιας το 931. Το επόμενο έτος αναφέρεται ότι ο μάργραβος (marchio) Μπόζο έπεισε τον βασιλιά να κάνει δωρεά στο ναό του Αγ. Μαρτίνου στη Λούκκα.
Ο Λιουτπράνδος εξιστορεί ότι ο Ούγος απαγόρευσε στον Λαμβέρτος να τον λέει ετεροθαλή αδελφό. Ο Μπόζο, με σκοπό να λάβει τη μαρκιωνία της Τοσκάνης, έπεισε τον Ούγο να συλλάβει τον Λαμβέρτος, ο οποίος τυφλώθηκε στη φυλακή. Ίσως ο Λαμβέρτος να αρνήθηκε να εγκαταλήψει την ημιαυτονομία του και γι' αυτό του αφαιρέθηκε η Τοσκάνη.
Μάργραβος της Τοσκάνης
Οι μόνες γραπτές μαρτυρίες του ως μαργράβου της Τοσκάνης είναι παραινέσεις στον βασιλιά προς όφελος των ναών της Λούκκα και του Αρέτσο. Η τελευταία αναφορά είναι το 936. Αργότερα το ίδιο έτος ο Ούγος έδωσε τη μαρκιωνία στον δικό του (νόθο) γιο Ουμβέρτο.
Ο Λιουπράνδος αναφέρει ότι αυτό έγινε, διότι ο Μπόζο συνομωτούσε εναντίον τού Ούγου με την υποκίνηση της συζύγου τού τελευταίου Βίλλας. Άλλη εξήγηση είναι ότι ο Μπόζο συνέχιζε να είναι ημιαυτόνομος, όπως ο προκάτοχός του και ο Ούγος ήθελε πιο πειθήνιο μάργραβο. Ίσως ο γάμος της Βίλλας, κόρης του Μπόζο, με τον Βερεγγάριο μάργραβο της Ιβρέας, έναν από τους πιο ισχυρούς μαργράβους του βασιλείου να φόβισε τον Ούγο και να άρχισε να σκέπτεται την πτώση του αδελφού του.
Τελευταία έτη
Το 940 ένας "επιφανής κόμης Μπόζο" έκανε δωρεά στη μονή του Σαιν Μπερνάρ-ντε-Ρομάνς. Μάλλον είναι ο μάργραβος της Τοσκάνης, αφού ο Ούγος ήταν προστάτης της μονής και η οικογένεια είχε εκτάσεις στην περιοχή.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Βίλλα, ίσως κόρη του Ροδόλφου Α΄ των Παλαιών Γουέλφων της Άνω Βουργουνδίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Μποζονιδών
Αντάντ Νιραρί Γ΄
Ο Αντάντ Νιραρί Γ' υπήρξε βασιλιάς της Ασσυρίας (811 π.Χ. – 783 π.Χ.) μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του βασιλιά της Ασσυρίας Σαμσί Αντάντ Ε', τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του ήταν ανήλικος κυβερνώντας υπό την κηδεμονία της μητέρας του Σαμμουραμάτ η οποία ήταν γνωστή στους Έλληνες ως Σεμιραμίς. Η παρακμή ύστερα από τους εμφύλιους του πατέρα του με τον αδελφό του για την Ασσυρία ήταν πολύ μεγάλη ο ίδιος προσπάθησε να ανακτήσει τις κτήσεις του παππού του Σαλμανασέρ Γ', μετά από πολιορκία της Δαμασκού (796 π.χ.) ανακατέλαβε το Αραμαϊκό βασίλειο της Συρίας, είχε επίσης έντονη οικοδομική δραστηριότητα ανοικοδομώντας τον ναό του Ναμπού στην Νινευή.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ασσυρίας Κατηγορία:Βασιλείς του Σύμπαντος
Αμχάρα (περιφέρεια)
Η Αμχάρα (αμχ. አማራ) είναι περιφέρεια της Αιθιοπίας που βρίσκεται στα βορειοανατολικά της χώρας.
Πρωτεύουσα της είναι το Μπαχίρ Νταρ. Έχει πληθυσμό περίπου 18,1 εκατ. κατοίκων και έκταση 156.960 τετ.χλμ. Επίσημη γλώσσα είναι αμχαρική γλώσσα. Εδώ βρίσκεται η μεγαλύτερη λίμνη της χώρας, η Τάνα, καθώς και επίσης το εθνικό πάρκο Σίμιεν με το ψηλότερο βουνό της Αιθιοπίας, Ρας Ντασέν.
Κατηγορία:Περιφέρειες της Αιθιοπίας
Antonov An-10
Το Antonov An-10 Ukraine (ονομασία ΝΑΤΟ: Cat) ήταν τετρακινητήριο τουρμοπρόπ πολιτικό αεροσκάφος. Πέταξε πρώτη φορά το 1957, εισήλθε σε υπηρεσία το 1959 και κατασκευάστηκαν 108 αεροσκάφη. Το An-10 εξελίχθηκε ταυτόχρονα με την μεταφορική έκδοση Antonov An-12, από την οποία κατασκευάστηκαν περισσότερα από 1200 αεροσκάφη. Οι προδιαγραφές κατασκευής του απαιτούσαν το αεροσκάφος να έχει την ικανότητα να επιχειρεί από μη προετοιμασμένους αεροδιαδρόμους.
Μετά από ένα ατύχημα λόγω απώλειας ευστάθειας, τα σταθεροποιητικά πτερύγια αφαιρέθηκαν και το αεροσκάφος έλαβε την ονομασία An-10A, ενώ η μεταφορική ικανότητα αυξήθηκε στις 110 θέσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
An Κατηγορία:Αεροσκάφη Antonov
Γλώσσες και ευρώ
Διάφορα γλωσσικά ζητήματα προέκυψαν σχετικά με την ορθογραφία των λέξεων Ευρώ και σεντ σε πολλές γλώσσες των κρατών μελών της Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως και σε σχέση με την Γραμματική και στον σχηματισμό του πληθυντικού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρώ Κατηγορία:Γλωσσική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Ασούρ Νταν Γ΄
Ο Ασούρ Ντάν Γ' υπήρξε βασιλιάς της Ασσυρίας (773 - 755 π.Χ.) μικρότερος γιος του βασιλιά Σαμσί Αντάντ Ε' διαδέχθηκε τον αδελφό του Σαλμανασέρ Δ' η παρακμή συνεχίστηκε σε μεγαλύτερο βαθμό, η εξουσία του βασιλιά ήταν περιορισμένη από τους αριστοκράτες ο ίδιος στάθηκε ανίκανος ακόμα και να ηγηθεί εκστρατεία. Αντιμετώπισε μια εξέγερση (763 π.Χ.) και δύο θανατηφόρες επιδημίες πανούκλας (765 π.Χ., 759 π.Χ.).
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ασσυρίας
CMS
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων CMS μπορεί να αναφέρεται:
Φέλιξ Καντέλα
Ο Φέλιξ Καντέλα (Felix Candela) (27 Ιανουαρίου 1910 – 7 Δεκεμβρίου 1997) ήταν Ισπανός αρχιτέκτονας, γνωστός για τη μεγάλη του συνεισφορά στην ανάπτυξη της μεξικανικής αρχιτεκτονικής.Θεωρείται ως ο δημιουργός ενός κατασκευαστικού συστήματος, του οποίου δυο χαρακτηριστικά εξέφραζαν τις τάσεις του 20ουαιώνα: η χρήση οπλισμένου σκυροδέματος και ο ορισμός του αρχιτεκτονικού χώρου σε σχέση με την τέταρτη διάσταση, τον χρόνο.
Θεωρούταν ότι ανήκει σε μια ομάδα αρχιτεκτόνων (Όσκαρ Νίεμαϊερ, Γιερν Ούτσον, Έερο Σάαρινεν), οι οποίοι από το 1950 και μετά χρησιμοποιούσαν μεμβράνες από σκυρόδεμα για να δημιουργήσουν αχανείς χώρους με μνημειακές γεωμετρικές μορφές. Από γραπτά κείμενα που μας άφησε όμως, διαφοροποιεί ρητά τη θέση του, καθώς υποστήριζε πως ο σχεδιασμός και οι δημιουργίες των παραπάνω αρχιτεκτόνων προέκυπταν μονάχα από τη βούληση τους. Αντίθετα η δικιά του προσέγγιση ήταν πολύ σαφής, καθώς η κατασκευή των τολμηρών σχεδιαστικών φαντασιώσεών του πάντα παρουσίαζε μια ξεκάθαρη μετάβαση από τη γεωμετρία στην υλοποίηση των δομών. Οι μορφές ξεδιπλώνονταν στον χώρο, προέκυπταν από στοιχεία και επιφάνειες και υπάκουαν σε μαθηματικές και κατασκευαστικές αρχές, όπου σημεία, επίπεδα και τομές δημιουργούν έναν άρρηκτο δεσμό.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Μαδρίτη της Ισπανίας το 1910.
Το 1927 εισήχθη στην Πολυτεχνική Σχολή Αρχιτεκτονικής της Μαδρίτης, από όπου αποφοίτησε το 1935 και στη συνέχεια ταξίδεψε στη Γερμανία για να συνεχίσει τις σπουδές του στην αρχιτεκτονική.
Νωρίς αφότου ξεκίνησαν τα μαθήματα, ανέπτυξε μια ιδιαίτερη κλίση προς την γεωμετρία και ξεκίνησε να παρέχει ιδιαίτερα μαθήματα σε άλλους φοιτητές. Στο πρώτο έτος των σπουδών του, η οπτική του αντίληψη και το ταλέντο του στην παραστατική γεωμετρία και τριγωνομετρία προσέλκυσαν το ενδιαφέρον του καθηγητή του στο μάθημα της αντοχής υλικών, Λουίς Βέγκας, ο οποίος τον όρισε επίσημο βοηθό του. Στο πλάι του, ο Καντέλα πήρε μέρος σε πολλούς αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς και κέρδισε στους περισσότερους.
Αντίθετα με πολλούς συνομηλίκους του, δεν είχε δείξει καμία κλίση προς αυτή την κατεύθυνση στο σχολείο. Δεν του άρεσαν καν τα μαθηματικά. Όταν ήταν φοιτητής στη Μαδρίτη, στη σχολή διδάσκονταν τη θεωρία της ελαστικότητας, όπου ο Καντέλα βοηθούσε τους καθηγητές και τους φοιτητές.
Οι σπουδές του διακόπηκαν απότομα, με το ξεκίνημα του εμφυλίου πολέμου στην Ισπανία το 1936. Όταν γύρισε στην Ισπανία να πολεμήσει, συμμάχησε με τους δημοκρατικούς και πάλεψε κατά του Φράνκο. Σύντομα ορίστηκε αρχηγός των μηχανικών. Ενώ συμμετείχε στον εμφύλιο πόλεμο, φυλακίστηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Περπινιάν στη Γαλλία μέχρι τη λήξη του πολέμου το 1939. Έχοντας πολεμήσει κατά του Φράνκο, δεν μπορούσε να παραμείνει στο κράτος, το οποίο πλέον κυβερνούσε, επομένως μαζί με κάποιες άλλες εκατοντάδες κρατουμένων επιβιβάστηκε στο πλοίο για το Μεξικό όπου θα ξεκινούσε την καριέρα του.
Παντρεύτηκε την Ελάντια Μαρτίν, όταν έφτασε στο Μεξικό, όπου και μεγάλωσαν την οικογένειά τους.
Λεπτά κελύφη
Ο Καντέλα εργάστηκε πολύ σκληρά για να αποδείξει την πραγματική φύση και τις δυνατότητες που διέθετε το οπλισμένο σκυρόδεμα στις δομικές κατασκευές (θόλους, κελύφη).
Δεν εφεύρε αυτός την κατασκευή λεπτών κελυφών αλλά ήταν ο δημιουργός των εξισώσεων άσκησης θλιπτικών δυνάμεων σε μεμβράνες που καθιστούσαν δυνατή την εφαρμογή στατιστικών διαδικασιών στη σύλληψη μιας κατασκευής και τη διεξαγωγή πειραμάτων θλιπτικής αντοχής, καθορίζοντας έτσι το πάχος και τη μορφή της μεμβράνης.Με αυτές τις εξισώσεις μπορούσε να μελετήσει την κατανομή των θλιπτικών δυνάμεων στη κατασκευή των κελυφών και να επιτύχει το “ελαφρύτερο” δυνατό αποτέλεσμα χωρίς να σπαταλήσει καθόλου υλικά. Αυτή η διαδικασία ενστάλαζε τις μορφές του με χάρη και ομορφιά. Συχνά ασκούσε κριτική στις αναλυτικές διαδικασίες που χρησιμοποιούσαν οι πολιτικοί μηχανικοί σε αντίστοιχες κατασκευές καθώς υποστήριζε ότι οδηγούσαν σε σπατάλη υλικών και λανθασμένα δεδομένα. Οι δίκες του διαδικασίες βασίζονταν στη γεωμετρία (απ’ την εικόνα των σωμάτων που περιστρέφονται και τέμνονται στον χώρο) και παρήγαγαν μορφές που ήδη άνηκαν στο γεωμετρικό ρεπερτόριο. Σύμφωνα με αυτή τη γεωμετρικά βασιζόμενη λογική, οι μορφές που προέκυπταν ήταν δυνατό να φέρουν τους εαυτούς τους εφόσον κατασκευάζονταν με υλικά που μπορούσαν να εξασφαλίσουν τη σταθερότητα τους. Κατάφερε να δημιουργήσει κελύφη πάχους 2-5 εκ.
Μεξικό, 1950
Ο Καντέλα εργάστηκε ως αρχιτέκτονας στο Μεξικό μέχρι το 1949, όπου ξεκίνησε να κατασκευάζει τα χαρακτηριστικά του λεπτά κελύφη από σκυρόδεμα. Έκανε την πλειοψηφία των έργων του στο Μεξικό μέχρι τη δεκαετία του '60. Ήταν υπεύθυνος για περισσότερες από 300 έργα και 900 αναθέσεις έργων εκείνη την περίοδο. Πολλά από τα μεγάλα του έργα του δόθηκαν από την μεξικάνικη κυβέρνηση όπως το Cosmic Rays Pavillion. To 1956, ο Μεξικανός πρόεδρος Αντόλφο Ρούις Κορτίνες είπε :”Τίποτα δεν θα μπορούσε να είναι πιο σημαντικό απ’ το να κάτσεις κάτω από τη σκιά των κτιρίων που θα κατασκευάσουμε”, προαναγγέλλοντας τον μεγάλο αριθμό των έργων που θα κατασκευάζονταν. Ευτυχώς για τον Καντέλα, ο Κορτίνες για να επιβεβαιώσει αυτή του τη δήλωση παρείχε ένα μεγάλο ποσό στην κατασκευή δημοσίων έργων. Ακόμα επωφελήθηκε από τα κονδύλια του πρόεδρου στην παιδεία, καθώς διορίστηκε καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Μεξικού, πράγμα το οποίο έκανε για το υπόλοιπο της καριέρας του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Μοντερνιστές αρχιτέκτονες
Οι τρεις κορώνες του ναύτη
Οι τρεις κορώνες του ναύτη είναι μια ταινία γαλλικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία του Ραούλ Ρουίς (1983).
Υπόθεση
Ένας φοιτητής δολοφονεί τον κηδεμόνα του χωρίς προφανή αίτια. Συναντά ένα ναύτη στο λιμάνι, που τον προσκαλεί σ' ένα καμπαρέ. Εκεί του προτείνει να τον αντικαταστήσει στο πλοίο του, με αντίτιμο τρεις δανέζικες κορώνες, αλλά και με την υποχρέωση να ακούσει την αφήγηση της ζωής του.
Σχετικά με την ταινία
Πρόκειται για μια ασπρόμαυρη παραμυθένια φαντασία, εμπνευσμένη από χαρακτήρες της παγκόσμιας λογοτεχνίας και κόμικς. Φαίνεται πως η υπόθεση βασίζεται στο μύθο του el Caleuche, του χιλιανού πλοίου-φαντάσματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1983 Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες φαντασίας
Κάρολος του Βαλουά
Ο Κάρολος του Βαλουά (Charles de Valois, 12 Μαρτίου 1270 - 16 Δεκεμβρίου 1325) ιδρυτής του Οίκου των Βαλουά ήταν τρίτος γιος του Φιλίππου του Τολμηρού, και της Ισαβέλλας της Αραγωνίας. Ο Κάρολος κυβέρνησε πολλά πριγκιπάτα, διατήρησε τις κομητείες του Βαλουά, του Αλανσόν και του Περς, με τον πρώτο του γάμο με τη Μαργαρίτα, κόμισσα του Ανζού έγινε κόμης του Ανζού και του Μέιν. Με τον δεύτερο γάμο του με την Αικατερίνη του Κουρτεναί έγινε τιτλούχος αυτοκράτορας στη Λατινική Αυτοκρατορία, αν και κυβέρνησε από την εξορία είχε την υψηλή κυριότητα στα Σταυροφορικά κράτη στην Ελλάδα. Ο Κάρολος σαν εγγονός του Λουδοβίκου του Αγίου ήταν εγγονός, γιος, αδελφός, θείος, πατέρας και παππούς βασιλέων. Οι απόγονοι του ο Οίκος των Βαλουά κλάδους του Οίκου των Καπετιδών ανέβηκε στον Γαλλικό θρόνο τρία χρόνια μετά τον θάνατο του. Τα πρώτα δώρα που δέχθηκε ήταν οι κομητείες του Βαλουά, του Αλανσόν και του Περς. Με τον γάμο του με τη Μαργαρίτα, μεγαλύτερη κόρη και διάδοχο του Καρόλου Β΄ του Χωλού τιτουλάριου βασιλιά της Σικελίας, έγινε τιτουλάριος βασιλιάς της Σικελίας. Με τον γάμο του με την Αικατερίνη, εγγονή και διάδοχο του Βαλδουίνου Β΄ της Κωνσταντινούπολης, ανέλαβε τα κληρονομικά δικαιώματα της Λατινικής Αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης.
Διεκδίκηση ξένων θρόνων
Ο Κάρολος επιθυμούσε έντονα ένα στέμμα για τον εαυτό του αλλά δεν το κατάφερε ποτέ. Ο πάπας τον αναγνώρισε βασιλιά της Αραγωνίας χάρη στα δικαιώματα της μητέρας του αφού ο Σικελικός Εσπερινός στάθηκε αιτία να συγκρουστεί με τον Πέτρο Γ΄ της Αραγωνίας. Ο Κάρολος παντρεύτηκε τη Μαργαρίτα της Σικελίας κόρη του βασιλιά της Νάπολης για να ενισχύσει τη θέση του μετά την υποστήριξη του πάπα. Ο πατέρας του με συμβουλή του μεγαλύτερου αδελφού του μετέπειτα βασιλιά Φιλίππου του Ωραίου αποφάσισε να προχωρήσει στη Σταυροφορία της Αραγωνίας. Ο Κάρολος δεν στέφτηκε βασιλιάς, τον έστεψαν συμβολικά με το καπέλο του καρδινάλιου (1285) γι'αυτό ονομάστηκε περιπαιχτικά "βασιλιάς του καπέλου", δεν χρησιμοποίησε τη βασιλική σφραγίδα και αναγκάστηκε να αποκηρύξει τον τίτλο. Ήταν σπουδαίος στρατηγός και κυβέρνησε επιτυχώς τη Φλάνδρα. Ο αδελφός του τον έκρινε ικανό να ξεκινήσει εκστρατεία εναντίον του Φρειδερίκου Β΄ Χοενστάουφεν, η υπόθεση έληξε με τη Συνθήκη της Καλταμπελλόττα.
Ο Κάρολος την ίδια εποχή επιθυμούσε το αυτοκρατορικό στέμμα και παντρεύτηκε την Αικατερίνη Κουρτεναί (1301) που ήταν τιτλούχος διάδοχος της Λατινικής Αυτοκρατορίας. Ο Πάπας Βονιφάτιος Η΄ υποστήριξε την εκστρατεία του στην Ιταλία απέναντι στον ξάδελφο του Φρειδερίκο Χοενστάουφεν και τον διόρισε παπικό εφημέριο. Έχασε την υποστήριξη του πάπα μετά την εμπλοκή του στο μακελειό στη Φλωρεντία και τις άθλιες οικονομικές του απαιτήσεις, δραπέτευσε στη Σικελία με τη φήμη του ληστή και από εκεί ντροπιασμένος επέστρεψε στη Γαλλία (1302). Ο Γερμανός αυτοκράτορας Αλβέρτος Α΄ της Γερμανίας δολοφονήθηκε (1308) και ο Κάρολος αναζήτησε το στέμμα, είχε και την υποστήριξη του αδελφού του που δεν ήθελε να αναλάβει τις ευθύνες και ένας Γάλλος πρίγκιπας ήταν για τον ίδιο μια καλή λύση. Ο Ερρίκος Ζ΄ του Λουξεμβούργου κέρδισε το αυτοκρατορικό στέμμα από τον Κάρολο επειδή οι εκλέκτορες δεν επιθυμούσαν μια Γαλλία περισσότερο ισχυρή, όλες οι ελπίδες του Καρόλου στράφηκαν στη Λατινική Αυτοκρατορία της Κωνσταντινούπολης.
Διεκδίκηση Γαλλικού θρόνου
Οι ελπίδες του για τον Γαλλικό θρόνο ξεκίνησαν από το ότι ο πατέρας του δεν είχε άλλον γιο από τον πρώτο του γάμο πέρα από τον Φίλιππο Δ΄ που κυβερνούσε ήδη, αμέσως προσπάθησε να επιδείξει το ταλέντο του. Διορίστηκε διευθυντής της Γαλλικής αποστολής στο Συνέδριο της Τουρναί με τους Φλαμανδούς (1311) στο οποίο χλευάστηκε από τον βασιλικό Καγκελάριο Εγκερράνδο του Μαρινί, ο Κάρολος δεν του το συγχώρεσε ποτέ και του το κράτησε ακόμα και μετά τον θάνατο του βασιλιά. Ο Κάρολος των Βαλουά στάθηκε με σκληρό τρόπο αντίθετος στα μαρτύρια του Ζακ ντε Μολαί Μεγάλου Μαγίστρου των Ιπποτών του Ναού (1314).
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1299 τη Μαργαρίτα των Καπετιδών-Ανζού, κόρη του Καρόλου Β΄ της Νάπολης και απέκτησε:
Με τη δεύτερη σύζυγο του -που νυμφεύτηκε το 1302- την Αικατερίνη Α΄ των Κουρτεναί τιτουλάρια Λατίνα αυτοκράτειρα της Κωνσταντινούπολης, κόρη τού Φιλίππου τιτουλάριου Λατίνου αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης, απέκτησε:
Με την τρίτη σύζυγο του το 1308, τη Μαώ των Σατιγιόν, κόρη του Γκυ Δ΄ κόμη του Σαιν-Πολ, απέκτησε :
Ο Κάρολος είχε επίσης μία φυσική κόρη από άγνωστη μητέρα, που τοποθετήθηκε σε μια μονή. Αντιμετωπίστηκε ως νόμιμη κληρονόμος σε ιδιοκτησίες και εκτάσεις στην Αβινιόν.
Φιλμογραφία
Ο Κάρολος των Βαλουά είναι ένας από τους πρωταγωνιστές στο έργο του Μωρίς Ντρυόν Οι καταραμένοι βασιλείς, παριστάνεται στις Γαλλικές τηλεοπτικές σειρές από τον ηθοποιό Τζων Ντεσάμπς (1972) και τον ηθοποιό Ζακ Σπίσσερ (2005).
Πηγές
Κατηγορία:Αυτοκράτορες της Λατινικής Αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης Κατηγορία:Οίκος των Βαλουά Κατηγορία:Κόμητες του Μαιν Κατηγορία:Κόμητες του Ανζού Κατηγορία:Κόμητες της Σαρτρ
Σαλμανασέρ Δ΄
Ο Σαλμανασέρ Δ' υπήρξε βασιλιάς της Ασσυρίας (783 - 773 π.Χ.)  γιος του βασιλιά της Ασσυρίας Σαμσί Αντάντ Ε' αδελφός και διάδοχος του Αντάντ Νιραρί Γ'
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ασσυρίας
Ρένσις Λίκερτ
Ο Ρένσις Λίκερτ (Rensis Likert. προφορά 'Lick-urt') (5 Αυγούστου 1903–3 Σεπτεμβρίου 1981) ήταν Αμερικανός παιδαγωγός και ψυχολόγος (organizational psychologist), περισσότερο γνωστός για την επιστημονική του έρευνα στο χώρο των τρόπων διαχείρισης.
Έργο
Η κεντρική του θεωρία ήταν ότι όσο περισσότερο η εργασία επιβλέπεται από άλλους, τόσο λιγότερο παραγωγικοί είναι οι εργαζόμενοι. Ερευνώντας το θέμα της ηγεσίας, ο Λίκερτ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η δημοκρατική ηγεσία είναι πιο αποτελεσματική. Για την ανάπτυξη της θεωρίας του βασίστηκε σε 4 συστήματα ηγεσίας: το εκμεταλλευτικό, το καλοπροαίρετο, το συμβουλευτικό και το συμμετοχικό.
Κλίμακα Λίκερτ
Το όνομα του Λίκερτ φέρει η κλίμακα την οποία καθιέρωσε ο ίδιος και χρησιμοποιείται σήμερα στη στατιστική. Με την κλίμακα αυτή, οι ερωτώμενοι καλούνται να δηλώσουν το βαθμό στον οποίο συμφωνούν ή διαφωνούν με μία σειρά προτάσεων σχετικά με το αντικείμενο ενδιαφέροντος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί επιστήμονες
Μελιτζάνα
thumb|right|250px|Μελιτζάνα, ο καρπός του φυτού
Η μελιτζάνα (επισ. Solanum melongena – Στρύχνον η μελιτζάνα) είναι ποώδες, πολυετές φυτό του γένους Στρύχνον (Solanum) της οικογένειας των Στρυχνοειδών (Solanaceae) και καλλιεργείται για τον ομώνυμο καρπό της.
Το Ελληνικό όνομά της προέρχεται από παραλλαγή της Αραβικής της ονομασίας bāḏinjān σε μελιτζάνα, επηρεασμένο από το μελανό χρώμα του καρπού. Στην Κύπρο είναι γνωστή ως βαζάνι (ουδ.), ονομασία πιο κοντινή στην Αραβική bāḏinjān. Η Βυζαντινή λέξη μελιτζάνα (melitzána) αποδόθηκε στα μεσαιωνικά λατινικά σαν melongena. Με αλλαγή του “g” σε “z” προέκυψε στα σύγχρονα Ιταλικά η λέξη "melanzana".
Επίσης, την χρησιμοποιούν και για γλυκό του κουταλιού.
Στην αρχαιότητα
Στην αρχαιότητα, ήταν ιθαγενές φυτό της Ινδίας, αλλά καλλιεργούνταν προϊστορικά και στην Κίνα και την Κεντρική Ασία. Η πρώτη γραπτή αναφορά για το φυτό εντοπίζεται σε μια αρχαία κινέζικη αγροτική πραγματεία το 544 π.Χ.. Στην Ευρώπη ήρθε μέσω του Βυζαντίου από τους Άραβες. Στην Ελλάδα έφτασε το 12ο-13ο αιώνα και από τότε αποτελεί ένα από τα βασικά συστατικά της Μεσογειακής διατροφής.
Τα μέρη του φυτού
Ο βλαστός της τρυφερός, όρθιος, θαμνώδης, με ύψος που μπορεί να φτάσει τα 80 εκατοστά και φέρει συνήθως μικρά αγκάθια. Τα φύλλα της μεγάλα και χνουδωτά με σχήμα ωοειδές. Τα άνθη της κρεμαστά χρώματος μοβ, φύονται μεμονωμένα. Ο καρπός της, έχει σχήμα ωοειδές, κυλινδρικό η σφαιρικό που ποικίλει στο μέγεθος ανάλογα με τη ποικιλία. Το χρώμα των καρπών είναι μοβ, βαθύ μοβ, μοβ με άσπρες γραμμές, αλλά ακόμα και βαθύ γαλάζιο, κόκκινο ή και κιτρινωπό σε διάφορες ποικιλίες. Η σάρκα του καρπού είναι σπογγώδης και περιέχει πολλά σπόρια.
Καλλιέργεια
Η μελιτζάνα καλλιεργείται ως ετήσιο φυτό και απαιτεί θερμό κλίμα για να αναπτυχθεί. Χρειάζεται λίπανση με κοπριά και διάφορα μικτά λιπάσματα, γιατί είναι γενικά απαιτητικό φυτό. Καλλιεργείται στην ύπαιθρο και σε θερμοκήπια.
Ο πολλαπλασιασμός γίνεται με σπορά. Όταν τα μικρά φυτάρια φτάσουν σε ύψος τα 10 εκατοστά μεταφυτεύονται στο χωράφι. Για να συγκεντρωθούν σπόρια για τη σπορά μαζεύονται καλά ωριμασμένοι καρποί. Στη συνέχεια οι καρποί γίνονται πολτός και περνούν από κόσκινο με νερό ώστε να αποχωριστούν τα σπόρια που ξεραίνονται σε σκιερό μέρος.
Κυριότερες ποικιλίες στην Ελλάδα είναι του Λαγκαδά με τους ωοειδείς και μακριούς καρπούς βάρους 150 περίπου γραμμαρίων χρώματος σκούρου μοβ, η τσακώνικη μελιτζάνα Λεωνιδίου (Προστατευόμενη Ονομασία Προέλευσης από το 1996 ), με μακρείς καρπούς 120-150 γραμμαρίων μωβ χρώματος, και Σύρου, μία πρώιμη ποικιλία με τους μεγαλύτερους καρπούς που φτάνουν και τα 300 γραμμάρια. Είναι χοντροί και στρογγυλοί ή σχήματος αχλαδιού και το χρώμα τους είναι σκούρο μωβ.
Η χώρα με την μεγαλύτερη παραγωγή παγκοσμίως είναι η Κίνα, δεύτερη η Ινδία και τρίτη η Τουρκία. Στην Ευρώπη, πρώτη στην παραγωγή μελιτζάνας βρίσκεται η Ιταλία και ακολουθούν η Ισπανία και η Ελλάδα. Στην Κρήτη καλλιεργείται το 50% της ελληνικής παραγωγής.
Στην κουζίνα
Η μελιτζάνα κυριαρχεί σε πιάτα των χωρών της Μεσογείου. Ο μουσακάς και τα παπουτσάκια, η Ιταλική μελιτζάνα με παρμεζάνα και το τούρκικο Ιμάμ Μπαϊλντί είναι από τα πιο γνωστά. Γίνεται επίσης ψητή, τηγανιτή, βραστή, σαλάτα και στο ξύδι (τουρσί). Επίσης, μπορεί να γίνει γλυκό του κουταλιού!
Η μελιτζάνα έχει μικρή θρεπτική αξία και χαρακτηριστική γεύση. Περιέχει μία πρασινωπή ουσία, τη σολανίνη (από το λατινικό της όνομα Solanum), που μπορεί να προκαλέσει στομαχικές διαταραχές, όταν οι καρποί καταναλωθούν άγουροι ή πολύ ώριμοι. Γι' αυτό χρειάζεται προσοχή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λαχανικά Κατηγορία:Μεσογειακή χλωρίδα Κατηγορία:Στρυχνοειδή Κατηγορία:Χλωρίδα της Ινδίας Κατηγορία:Χλωρίδα του Πακιστάν Κατηγορία:Τροπικά φρούτα
Μάζαρις
Ο Μάζαρις υπήρξε Έλληνας βυζαντινός συγγραφέας. Είναι μόνο γνωστός ως συντάκτης ενός σατιρικού κειμένου, Ἐπιδημία Μάζαρι ἐν ᾌδου (Ταξίδι του Μάζαρι στον Άδη). Η ταυτότητά του και το όνομά του είναι άγνωστες. Έχουν αναπτυχθεί δύο διαφορετικές υποθέσεις, καθώς είναι δύο οι γνωστές ιστορικές προσωπικότητες με το ίδιο όνομα, ένας Μανουήλ Μάζαρις, που ήταν υμνογράφος και πρωτονοτάριος της Θεσσαλονίκης, και ένας Μάξιμος Μάζαρις, που ήταν μοναχός και ο συντάκτης ενός κειμένου γραμματικών νόμων. Σύμφωνα με μια άλλη υπόθεση αυτά τα δύο ονόματα αντιπροσωπεύουν στην πραγματικότητα τον ίδιο τον Μάζαρι. Επειδή υπάρχουν διάφορες υποθέσεις για την ταυτότητα του Μάζαρι, ο συντάκτης του ταξιδιού αναφέρεται συνήθως απλώς με το επώνυμό του.
Το Ταξίδι του Μάζαρι στον Άδη θεωρείται ότι έχει γραφτεί μεταξύ Ιανουαρίου 1414 και Οκτωβρίου 1415 μ.χ. Περιλαμβάνει στοιχεία κοινωνικής σάτιρας που έχουν στόχο τη βυζαντινή κυβερνώσα ελίτ, αλλά και κάποιες πληροφορίες για τις κατώτερες τάξεις στην Πελοπόννησο, συμπεριλαμβανομένων μερικών παρατηρήσεων για τις διάφορες εθνικές ομάδες που συναποτελούσαν τον πληθυσμό της. Σε μια φανταστική επιστολή, ο Μάζαρις απαριθμεί τους «Λακεδαίμονες», τους «Ιταλούς», τους «Πελοποννήσιους», τους «Σθλαβίνους», τους «Ιλλυριούς», τους «Αιγυπτίους» και τους «Ιουδαίους» ως κατοίκους της περιοχής του Μυστρά. Κάθε μια από αυτές τις ομάδες περιγράφεται με τα (συνήθως αρνητικά) εθνικά χαρακτηριστικά της. Από αυτές τις ομάδες, οι «Λακεδαίμονες» μπορούν εύκολα να προσδιοριστούν ως Τσάκωνες, οι «Ιταλοί» ως μέλη των διάφορων δυτικών αποικιακών ομάδων (ιδιαίτερα τους Ενετούς και τους Γενουάτες), οι «Πελοποννήσιoι» ως Έλληνες, οι «Ιλλύριοι» ως «Αλβανοί», και οι «Αιγύπτιοι» ως Ρομ (τσιγγάνοι).
Δικτυακοί τόποι
Κατηγορία:Βυζαντινοί συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 15ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 15ου αιώνα
Λουκ Λουίνξ
Ο Λουκ Λουίνξ (γεννηθείς 11 Απριλίου 1958) είναι ο σχεδιαστής της κοινής πλευράς των κερμάτων ευρώ.
Ο Λουκ Λουίνξ είναι μηχανικός υπολογιστών. Γεννήθηκε στο Άαλστ και τώρα ζει στο Ντεντερμόντε. Ο Λουίνξ εργαζόταν στο Βασιλικό Βελγικό Νομισματοκοπείο. Σχεδίασε τα κέρματα ευρώ το 1996. Η υπογραφή του σε όλα τα κέρματα ευρώ είναι ορατή με δύο γράμματα L ενωμένα (LL). Στο νόμισμα των 2 ευρώ, αυτό είναι ορατό κάτω από το O της λέξης EURO στην κοινή όψη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βέλγοι
Τρύφωνας Τζανετής
Ποδοσφαιρική καριέρα
Γεννήθηκε στη Σμύρνη. Μετά τη μικρασιατική καταστροφή η οικογένεια του βρέθηκε στην Αθήνα, όπου ο Τζανετής ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στην Ελευθερούπολη το 1932. Το 1933 τον εντόπισε η ΑΕΚ και υπέγραψε δελτίο. Ξεκίνησε από τις μικρές ομάδες της ΑΕΚ για να προωθηθεί το 1935 στην πρώτη ομάδα, μαζί με τον Μαρόπουλο και να συμμετάσχουν σε επίσημο αγώνα της.
Ανήκε στη σπουδαία ομάδα των «κιτρινόμαυρων» στα τέλη της δεκαετίας του '30, έχοντας συμπαίκτες, μεταξύ άλλων, πέραν του Κλεάνθη Μαρόπουλου, τους Σπύρο Σκλαβούνο, Γιώργο Μάγειρα και Σπύρο Κοντούλη.
Φόρεσε τη φανέλα της Ελλάδας στις 25 Μάη 1949, στον εντός έδρας αγώνα εναντίον της Β΄ Ιταλίας (2-3).
Προπονητική καριέρα
Το 1950 σταμάτησε το ποδόσφαιρο και εργάστηκε ως προπονητής αρχικά του Αιγάλεω στην Α΄ Κατηγορία Αθηνών, στη συνέχεια της ΑΕΚ στην Α΄ Εθνική αλλά και πολλών άλλων ομάδων, ενώ διετέλεσε και εκλέκτορας της εθνικής ομάδας των Ενόπλων. Από το 1960 έως το 1964 (σε δύο διαφορετικές περιόδους) υπήρξε ο προπονητής της Ελλάδας σε 11 συνολικά αγώνες, με απολογισμό πέντε νίκες, μία ισοπαλία και πέντε ήττες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αιγάλεω Α.Ο. Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Ελευθερούπολης Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Βανέσα Σίλβα
Η Βανέσα Σίλβα (Vanessa Silva, 5 Οκτωβρίου 1981) είναι Πορτογαλίδα τραγουδίστρια και ηθοποιός.
Γεννήθηκε στη Λισαβόνα.
Δισκογραφία
Κατηγορία:Πορτογάλοι τραγουδιστές
Jump (τραγούδι, Van Halen)
To "Jump" είναι ένα τραγούδι του αμερικανικού hard rock συγκροτήματος Van Halen, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον έκτο δίσκο τους, το 1984, του 1984. Το 1983, κυκλοφόρησε και ως single, το πρώτο από τον εν λόγω δίσκο. Έως και σήμερα το εν λόγω single είναι το πιο επιτυχημένο εισπρακτικώς single τους, όντας το πρώτο single τους που έφτασε στο νούμερο 1 των αμερικανικών Billboard Hot 100. Κατά τ'άλλο έφτασε στο νούμερο των Mainstream Rock καθώς και των ιταλικών charts. Ενώ στα βρετανικά charts έφτασε στο νούμερο 7. Συνολικά, μπήκε στην πρώτη δεκάδα 10 χωρών.
Πρόκειται για ένα από τα πιο γνωστά τραγούδια των Van Halen, το οποίο συμπεριλήφθηκε στη λίστα του VH1, με τα 100 Σπουδαιότερα Τραγούδια της δεκαετίας του 1980. Βάσει του Ντέιβιντ Λι Ροθ, το τραγούδι αφιερώνεται στον Benny Urquidez, έναν αθλητή πολεμικών τεχνών, ο οποίος ήταν δάσκαλός του. Για την προώθηση του τραγουδιού κυκλοφόρησε και video clip. Το single έγινε χρυσό στις Ηνωμένες Πολιτείες και στην Ιταλία. Το κομμάτι έχει διασκευαστεί από τους Aztec Camera, οι οποίοι το είχαν κυκλοφορήσει και ως single.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1983 Κατηγορία:Singles του 1983 Κατηγορία:Τραγούδια των Van Halen Κατηγορία:Singles της Warner Bros. Records Κατηγορία:Ποδοσφαιρικοί ύμνοι και τραγούδια Κατηγορία:Νούμερο 1 singles στα Billboard Hot 100
Κώστας Πούλης
Ο Κώστας Πούλης (28 Οκτωβρίου 1928 - 7 Δεκεμβρίου 1986) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής.
Σε συλλογικό επίπεδο
Κρέμασε τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια με το τέλος του πρωταθλήματος 1960-61 φορώντας για έναν χρόνο τη φανέλα του Απόλλωνα Αθηνών.
Στις εθνικές ομάδες
Φόρεσε τη φανέλα της εθνικής Ελλάδας σε 9 αγώνες, το διάστημα μεταξύ 1950-1953. Υπήρξε επίσης διεθνής και με την εθνική Ενόπλων, με την οποία είχε σημειώσει και ένα γκολ.
Άλλες δραστηριότητες
Το 1956 συμμετείχε στην ταινία "Οι άσσοι του γηπέδου" (γνωστή και ως "Κυριακάτικοι Ήρωες"), μαζί με άλλους σημαντικούς ποδοσφαιριστές της εποχής, όπως ο Ανδρέας Μουράτης, ο Λάκης Πετρόπουλος, ο Κώστας Λινοξυλάκης, ο Στάθης Μανταλόζης κ.α.
Πέθανε στις 7 Δεκεμβρίου 1986 από καρκίνο σε ηλικία 58 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Ενόπλων Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Άγιος Νεκτάριος (αποσαφήνιση)
Το όνομα Άγιος Νεκτάριος μπορεί να αναφέρεται:
Νότης Περγιάλης
Ο Νότης Περγιάλης (απαντάται και ως Νότης Περιγιάλης, 16 Αυγούστου 1920 - 10 Νοεμβρίου 2009) ήταν Έλληνας συγγραφέας, ηθοποιός, σκηνοθέτης και στιχουργός. Μέχρι τον θάνατό του ανέβαζε θεατρικές παραστάσεις με ερασιτεχνική ομάδα στους Αγίους Θεοδώρους Κορινθίας.
Βέδιος Πολίο
Ο Πόπλιος Βέδιος Πολίο, λατιν.: Publius Vedius Pollio (απεβ. το 15 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος από την τάξη των ιππέων και φίλος τού Ρωμαίου Αυτοκράτορα Αυγούστου, ο οποίος τον διόρισε σε θέση εξουσίας στην επαρχία της Ασίας. Στη μετέπειτα ζωή του, έγινε διαβόητος για τα πολυτελή του γούστα και τη σκληρότητά του προς τους σκλάβους του: λέγεται ότι όταν τον δυσαρεστούσαν, τους έριχνε ως τροφή στις «λάμπραινες», που διατηρούσε γι' αυτόν τον σκοπό, κάτι που θεωρήθηκε εξαιρετικά σκληρή πράξη. Όταν ο Β. Πολίο προσπάθησε να εφαρμόσει αυτή τη μέθοδο εκτέλεσης σε έναν σκλάβο, που έσπασε ένα κρυστάλλινο κύπελλο, ο Αυτοκράτορας Αύγουστος (καλεσμένος τού Β. Πολίο εκείνη την εποχή) τρομοκρατήθηκε τόσο, που όχι μόνο παρενέβη για να αποτρέψει την εκτέλεση, αλλά έσπασε σκόπιμα όλα τα πολύτιμα δοχεία πόσης τού Β. Πολίο. Αυτό το περιστατικό, και η κατεδάφιση από τον Αύγουστο τού μεγάρου τού Β. Πολίο στη Ρώμη που κληρονόμησε από τη διαθήκη εκείνου, αναφέρονταν συχνά στην αρχαιότητα σε συζητήσεις για την ηθική και τον δημόσιο ρόλο τού Αυγούστου.
Νότης Περγιάλης
Βιογραφία
Γεννήθηκε στα Ανώγεια Λακωνίας. Το πραγματικό του όνομα ήταν Γεώργιος Νικολόπουλος. Σπούδασε στο θεατρικό Σπουδαστήρι του Βασίλη Ρώτα. Από το 1949 εργάστηκε ως ηθοποιός και συγγραφέας στο θέατρο, τον κινηματογράφο και το ραδιόφωνο. Αναδείχθηκε όμως περισσότερο ως ηθοποιός του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, ερμηνεύοντας χαρακτηριστικούς ρόλους. Έγραψε πολλά θεατρικά έργα, όπως το «Ο πόνος γεννάει θεούς», που τιμήθηκε με το βραβείο του Καλοκαιρίνειου διαγωνισμού, «Ηλιογέννητη» και «Το κορίτσι με το κορδελάκι», το «Τραγούδι στο Μεσολόγγι» (που σκηνοθετήθηκε από τον Πέλο Κατσέλη στα πλαίσια των γιορτών Μεσολογγίου το 1957), «Ο Άιχμαν και ο παπαγάλος» (1971), «Χρυσό χάπι» και «Αντιγόνη της Κατοχής» (Λαϊκό θέατρο Μάνου Κατράκη 1954, 1958 και 1960 αντίστοιχα), «Μάσκες για Αγγέλους» (Θίασος Έλσας Βεργή 1959), «Τρελό φεγγάρι» (Άρμα Θεάτρου 1965), «Αυτό το δέντρο δεν το λέγανε υπομονή» (Θίασος Χατζίσκου Νικηφοράκη 1974-5) κ.ά.
Βέδιος Πολίο
Βιογραφία
Ο Πόπλιος Βέδιος Πολίο, γιος ενός απελεύθερου, γεννήθηκε τον 1ο αι. π.Χ. και έγινε μέλος της τάξης των ιππέων.
Η πρώτη βέβαιη εμφάνιση τού Β. Πολίο στις ιστορικές πηγές έρχεται, αφότου ο Οκταβιανός (ο μετέπειτα Αύγουστος) έγινε ο μοναδικός κυρίαρχος τού ρωμαϊκού κόσμου το 31 π.Χ. Κάποια στιγμή ο Β, Πολίο κατείχε την εξουσία στην επαρχία της Ασίας για λογαριασμό τού Αυτοκράτορα. Για έναν απλό ιππέα να κυβερνά αυτήν την επαρχία ήταν εξαίρεση, και πιθανώς υπήρχαν ειδικές περιστάσεις. Η θητεία τού Π. Βέδιου θα μπορούσε να ήταν το 31–30 π.Χ., πριν από τον διορισμό ενός τακτικού ανθυπάτου ή μετά από τον μεγάλο σεισμό τού 27 π.Χ. Αργότερα επέστρεψε στη Ρώμη, και όταν ο Αλέξανδρος και ο Αριστόβουλος, οι γιοι τού Ηρώδη Α΄ τού Μεγάλου, ήρθαν στην πόλη περί το 22 π.Χ., μπορεί να έμειναν μαζί του.
Νότης Περγιάλης
Βιογραφία
Είναι στιχουργός του πολύ διάσημου τραγουδιού Πάμε μια βόλτα στο φεγγάρι, τη μουσική του οποίου έγραψε ο Μάνος Χατζιδάκις. Επίσης στιχουργός των τραγουδιών Ο λεβέντης, Τι να την κάνω τη χαρά, Το μπλόκο της Καισαριανής, που μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης, του τραγουδιού Γκρεμισμένα σπίτια με μουσική Γιάννη Μαρκόπουλου, Νυφιάτικο τραγούδι κ.ά.
Βέδιος Πολίο
Βιογραφία
Παρά τις υπηρεσίες αυτές προς το κράτος, ο Β. Πολίο θα γινόταν περισσότερο γνωστός για τη φημισμένη πολυτέλεια και τη σκληρότητά του. Είχε μία τεράστια έπαυλη στο Παυσίλυπο (Posillipo) στον κόλπο της Νάπολης, που αργότερα περιγράφηκε από τον ποιητή Οβίδιο ότι ήταν «σαν πόλη». Το πιο διαβόητο, διατηρούσε μία δεξαμενή από λάμπραινες, στην οποία θα έριχναν ως τροφή τους σκλάβους, που προκαλούσαν τη δυσαρέσκειά του.
Νότης Περγιάλης
Βιογραφία
Έγραψε το σενάριο και συμμετείχε ως αφηγητής στην τηλεοπτική σειρά Ο Χριστός ξανασταυρώνεται (1975) (τηλεοπτική μεταφορά του ομώνυμου έργου του Νίκου Καζαντζάκη) σε σκηνοθεσία Βασίλη Γεωργιάδη.
Βέδιος Πολίο
Βιογραφία
Ωστόσο διατήρησε, τουλάχιστον για λίγο, τη φιλία τού Αυγούστου, προς τιμή τού οποίου έκτισε ένα ιερό ή μνημείο στο Μπενεβέντουμ. Μία φορά ο Aύγουστος δειπνούσε στο σπίτι τού Β. Πολίο, όταν ένας οινοχόος έσπασε ένα κρυστάλλινο κύπελο. Ο Β. Πολίο διέταξε να τον πετάξουν στις λάμπραινες, αλλά ο σκλάβος έπεσε στα γόνατα μπροστά στον Αύγουστο και παρακάλεσε να τον εκτελέσουν με κάποιον πιο ανθρώπινο τρόπο. Τρομοκρατημένος, ο Αυτοκράτορας έσπασε όλα τα ακριβά ποτήρια τού Β. Πολίο και έχωσε την πισίνα. Σύμφωνα με τον Σενέκα, ο Αύγουστος άφησε επίσης ελεύθερο τον δούλο, καθώς όπως ο Κ. Δίων παρατηρεί, ο Β. Πολίο «δεν μπορούσε να τιμωρήσει τον υπηρέτη του, για κάτι που είχε κάνει και ο Αύγουστος».
Νότης Περγιάλης
Βιογραφία
Συγγραφέας του βιβλίου «Όταν σηκώθηκαν τα δένδρα» (νουβέλα 1971), «Ο Ατάρ δεν πεθαίνει ποτέ» (1971), «Το κόκκινο πουλί», Εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα, 1990, 120 σ., (ISBN 960-224-232-9) κ.ά.
Βέδιος Πολίο
Βιογραφία
μικρογραφία|Βίλα τού Βέδιου Πολίο, στο Παυσίλυπο (Posillipo) της Νάπολης.
Νότης Περγιάλης
Βιογραφία
Επίσης των θεατρικών έργων «Η γειτονιά του Τσέχωφ» (1976) (Εθνικό Θέατρο - Νέα Σκηνή - Δεκέμβριος 1976 - Σκηνοθεσία: Ντίνος Δημόπουλος), «Μαγική πόλη» (1963) (Μουσική επιθεώρηση σε συνεργασία με τον Ιάκωβο Καμπανέλλη και μουσική Μίκη Θεοδωράκη), «Άνοιξε την πόρτα» (1986) (Εθνικό Θέατρο - Νέα Σκηνή - Φεβρουάριος 1986 - Σκηνοθεσία: Νίκος Περέλης) και του ραδιοφωνικού έργου του «Το άλογο του Θανάση» (ηχογράφηση του 1954 και σκηνοθεσία Νίκου Γκάτσου όπου συμμετέχει και ως ηθοποιός). Έγραψε τα σενάρια-διασκευές και στα έργα-ραδιοφωνικά σκετς «Λάμπρος και Μαρία» (1954) (Μανώλης Σκουλούδης) και «Ο Αστραπόγιαννος» (1954) (Αριστοτέλης Βαλαωρίτης), τη μουσική επένδυση των οποίων έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης. Επίσης έπαιξε και στο ραδιοφωνικό έργο του Παύλου Νιρβάνα «Μαρία η Πενταγιώτισσα» (διασκευή Μαίρης Βεάκη, σκηνοθεσία Μήτσου Λυγίζου και ηχογράφηση του 1958).